Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یتان گلاسگو بود و از ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۰ جراح زنان در بیمارستان ویکتوریای گلاسگو شد. در سال ۱۹۱۰ مدرک DSc خود را از دانشگاه گلاسگو دریافت کرد و در ۱۹۱۱ به عنوان دستیار اول جی.ام. مونرو کر، صاحب کرسی میورهد زنان و زایمان دانشگاه منصوب شد. با آغاز جنگ جهانی اول، او و سایر پزشکان زن خدمات خود را به دولت پیشنهاد دادند که با این پاسخ مواجه شدند: «میدان جنگ… جای زنان نیست». آن ها تصمیم گرفتند بیمارستان زنان اسکاتلند برای خدمات خارجی را تأسیس کنند. مکلروی فرماندهی واحد گیرتون و نیونهام این بیمارستان در فرانسه را بر عهده داشت و سپس به صربستان و سه سال بعد به سالونیکا اعزام شد. در سالونیکا، او مدرسه آموزش پرستاری برای دختران صرب را تأسیس کرد و تنها مرکز ارتوپدی ارتش شرق را راه اندازی نمود. خدمات جنگی خود را به عنوان جراح در بیمارستان سپاه پزشکی ارتش سلطنتی در قسطنطنیه به پایان برد. در سال ۱۹۲۱ به عنوان مشاور زنان و زایمان در بیمارستان رویال فری لندن منصوب شد. او اولین استاد زن زنان و زایمان در مدرسه پزشکی زنان لندن و اولین استاد زن پزشکی در بریتانیا بود. در ۷ ژوئیه ۱۹۲۱، مکلروی مقاله ای در انجمن پزشکی-حقوقی لندن ارائه داد که
در آن استفاده از وسایل جلوگیری داخل رحمی را مضرترین روش پیشگیری از بارداری توصیف کرد. این نظرات در کتاب «کنترل تولد» دکتر هالیدی ساترلند در سال ۱۹۲۲ نقل شد و زمانی که ماری استوپس به دلیل اظهارات این کتاب از ساترلند شکایت کرد، مکلروی به عنوان شاهد دفاع در دادگاه حاضر شد. او در سال ۱۹۳۴ بازنشسته شد، اما به کار خصوصی در هارلی استریت و سایر بیمارستان های لندن ادامه داد. با آغاز جنگ جهانی دوم، از نیمه بازنشستگی خارج شد و به عنوان مشاور خدمات زایمان شورای شهرستان باکینگهام شر مشغول به کار شد. همچنین متخصص ارشد زایمان بیمارستان مخصوص همسران افسران در فولمر چیس بود. مکلروی در چندین انجمن پزشکی فعال بود: علاقه او به مسائل پزشکی-حقوقی منجر به ریاست انجمن پزشکی-حقوقی لندن شد؛ در انجمن پزشکی بریتانیا (BMA) در سال های ۱۹۲۲، ۱۹۳۰ و ۱۹۳۲ معاون بخش زنان و زایمان بود؛ از ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹ عضو هیئت نمایندگان؛ از ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۳ عضو شورای BMA؛ در ۱۹۴۶ رئیس شعبه متروپولیتن BMA و همچنین رئیس بخش زنان و زایمان انجمن پزشکی سلطنتی بود.
لوسیل تیزدیل-کورتی (; – ) پزشک و جراح اطفال کانادایی بود که از سال ۱۹۶۱ تا زمان مرگش در سال ۱۹۹۶ در اوگاندا خدمت کرد. او با وجود مشکلات فراوان از جمله جنگ داخلی و همه گیری ایدز، به همراه همسرش یک بیمارستان دانشگاهی در شمال اوگاندا تأسیس کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون رتبهٔ عضو نشان کانادا شده است. زندگی نامه. لوسیل تیزدیل در ۳۰ ژانویه ۱۹۲۹ در مونترال، کبک به دنیا آمد و چهارمین فرزند از هفت فرزند خانواده بود. پدرش قصابی سخاوتمند در محله کارگرنشین شرق مونترال بود. در سال ۱۹۴۱ وارد دبیرستان کاتولیک شد که متعلق به یکی از اولین جوامع راهبه های کانادا بود و به آموزش اختصاص داشت. پس از شنیدن سخنان برخی راهبه هایی که در چین به عنوان مبلغ مذهبی فعالیت می کردند، در ۱۲ سالگی تصمیم گرفت پزشک «در هند شرقی» شود. در سال ۱۹۵۰ با دریافت بورسیه تحصیلی وارد دانشکده پزشکی دانشگاه مونترال شد. از بین ۱۱۰ دانشجوی کلاس او، تنها ۱۰ نفر زن بودند که هشت نفر از آن ها پس از سال اول به تحصیل ادامه دادند. او در سال ۱۹۵۵ با درجه ممتاز فارغ التحصیل شد و دوره انترنی خود را در مرکز بیمارستانی دانشگاهی سنت-ژوستین مونترال، یک مرکز بهداشتی دا
نشگاهی مخصوص کودکان و زنان باردار وابسته به دانشگاه مونترال گذراند. در دوران انترنی با پزشک ایتالیایی، پیرو کورتی آشنا شد که در حال گذراندن دوره تخصص پزشکی کودکان از دانشگاه پاویا (ایتالیا) بود و دو دوره کارآموزی (۱۹۵۶–۱۹۵۵ و ۱۹۵۸–۱۹۵۷) در بیمارستان سنت ژوستین داشت. هر دو پزشک آرزوی کار در جایی که بیشترین نیاز را دارد، داشتند. اما همان طور که کورتی گفته بود: «او همیشه بیش از حد مشغول کار بود.» پس از پایان انترنی، در سال ۱۹۵۸ در مدرسه فوق تخصص جراحی اطفال ثبت نام کرد. دو سال اول را در بیمارستان مایزونوو و اوتل-دیو مونترال گذراند. برای گذراندن دوره نهایی کارآموزی در خارج از کشور به چند بیمارستان در ایالات متحده درخواست داد اما رد شد. به گفته زندگینامه نویس او، میشل آرسنو، برخی صراحتاً گفتند که به این دلیل است که او زن است. در سال ۱۹۶۰ برای گذراندن سال آخر کارآموزی به فرانسه رفت و در بیمارستان لا کونسپسیون مارسی مشغول به کار شد. اوگاندا. در حین کار در مارسی، لوسیل تیزدیل کارت پستالی برای پیرو کورتی فرستاد و از او دعوت کرد تا به دیدارش بیاید. پس از بازدید از چند مکان امیدوارکننده در آفریقا و هند، پیرو کورتی تصمیم
گرفته بود در یک بیمارستان کوچک ۳۰ تختخوابی مبلغین مذهبی نزدیک گولو (شمال اوگاندا) کار کند. او در حال آماده سازی اولین محموله تجهیزات پزشکی بود که قرار بود توسط نیروی هوایی ایتالیا که در مأموریت سازمان ملل در کنگو شرکت داشت، حمل شود. پیرو از لوسیل دعوت کرد تا «فقط برای چند ماه» با او برود تا فعالیت جراحی را آغاز کنند. او فقط می توانست هزینه سفر و سیگارهایش را بپردازد. لوسیل پذیرفت و با همان هواپیمای نیروی هوایی ایتالیا به اوگاندا سفر کرد. پس از ورود به اوگاندا در سال ۱۹۶۱، لوسیل ملزم به دریافت مجوز پزشکی شد اما متوجه شد که ابتدا باید دو ماه دوره انترنی را بگذراند. او را به یکی از جراحان بیمارستان دانشگاهی مولایگو پایتخت معرفی کردند که پس از مصاحبه، به او اجازه داد مستقیم به لاکور برود. این جراح دکتر دنیس پارسونز بورکیت بود که اولین بار سرطان کودکان را که به نام او لنفوم بورکیت نامیده می شود، توصیف و مطالعه کرد.
ما ثیدا (برمه ای: မသီတာ؛ متولد ۲ سپتامبر ۱۹۶۶) جراح، نویسنده، فعال حقوق بشر و زندانی سابق عقیدتی اهل میانمار است. او با نام مستعار «سوراگامیکا» به معنای «مسافر شجاع» آثار خود را منتشر کرده است. در میانمار، ثیدا به عنوان یک روشنفکر پیشرو شناخته می شود که کتاب هایش به وضعیت سیاسی کشور می پردازد. او سردبیر مجله ماهانه جوانان و یک هفته نامه برمه ای بوده و همچنین به عنوان جراح در بیمارستان رایگان مسلمانان که خدمات رایگان به فقرا ارائه می دهد، فعالیت کرده است. او در سال ۲۰۱۶ جایزه «ایجادگر صلح» را از بنیاد کتابخانه واسلاو هاول دریافت کرد. زندگی و آثار. ما ثیدا در اوایل دهه ۱۹۸۰ در رشته پزشکی تحصیل کرد و مدرک جراحی گرفت، همچنین از جوانی به نویسندگی پرداخت. او گفته است: «می خواستم نویسنده شوم چون می خواستم آنچه را در اطرافم می بینم، مثل فقر، با دیگران به اشتراک بگذارم.» علاقه او به مراقبت های بهداشتی پس از بیماری در کودکی شکل گرفت. در اکتبر ۱۹۹۳، او به ۲۰ سال زندان در زندان اینسین به اتهام «به خطر انداختن صلح عمومی، برقراری ارتباط با سازمان های غیرقانونی و توزیع ادبیات غیرقانونی» محکوم شد. در واقع، او از آنگ سان سو چ
ی، برنده جایزه نوبل و بنیانگذار حزب اصلی اپوزیسیون در برمه، حمایت فعال می کرد. او نزدیک به شش سال در شرایط نامناسب و اغلب در سلول انفرادی زندانی بود و در این مدت به سل مبتلا شد بدون آنکه دسترسی مناسبی به مراقبت های پزشکی داشته باشد. در این مدت چندین جایزه بین المللی حقوق بشر از جمله جایزه حقوق بشر ریبوک (۱۹۹۶) و جایزه آزادی نوشتن پن/باربارا گلداسمیت (۱۹۹۶) به او اهدا شد. ما ثیدا گفته است: «اگر مدیتیشن ویپاسانا (مراقبه بودایی) نبود، نمی توانستم بر مشکلات بی شماری که در زندان با آن ها روبرو شدم، غلبه کنم.» در سال ۱۹۹۹، او پس از پنج سال، شش ماه و شش روز زندان، به «دلایل بشردوستانه» آزاد شد. آزادی او نتیجه وخامت وضعیت سلامتی، افزایش فشارهای سیاسی و تلاش سازمان های حقوق بشری مانند عفو بین الملل و انجمن جهانی قلم بود. او بعدها ریاست پن میانمار را بر عهده گرفت. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰، او به عنوان پژوهشگر پروژه نویسندگان بین المللی در دانشگاه براون و پژوهشگر مؤسسه مطالعات پیشرفته ردکلیف در دانشگاه هاروارد در ایالات متحده زندگی کرد. اولین کتاب او با عنوان «آفتابگردان» فقط در سال ۱۹۹۹ در برمه منتشر شد، چرا که در اوایل دهه
۱۹۹۰ انتشار بین المللی آن ممنوع شده بود. این کتاب استدلال می کند که مردم برمه انتظارات زیادی از سو چی، نماد دموکراسی دارند که او را به «زندان تشویق ها» تبدیل کرده است. کتاب «نقشه راه» (۲۰۱۲) داستانی تخیلی بر اساس وقایع سیاسی برمه از ۱۹۸۸ تا ۲۰۰۹ است. کتاب «سانچونگ، اینسین، هاروارد» به زبان میانماری یک زندگینامه خودنوشت است که همان طور از عنوانش پیداست، دربارهٔ زندگی اولیه او در سانچونگ، زندان در اینسین و دوران اقامت در ایالات متحده است. در ژوئیه ۲۰۱۶، ترجمه انگلیسی خاطرات زندان او با عنوان «زندانی عقیده: گام های من در اینسین» توسط انتشارات سیلکورم در تایلند منتشر شد. او در سال ۲۰۱۶ جایزه «ایجادگر صلح» را از بنیاد کتابخانه واسلاو هاول برای ارزش های بشردوستانه و تحمل آزار و اذیت ناعادلانه به خاطر باورهایش دریافت کرد. در همان سال، او در هشتاد و دومین کنگره بین المللی پن در گالیسیا، اسپانیا به هیئت مدیره پن بین الملل انتخاب شد.
سیلوان لن (؛ زادهٔ ۱۹۷۴) پژوهشگر، و عصب پژوه اهل فرانسه است. او یک دانشمند اعصاب و دانشیار پیشین دپارتمان علوم اعصاب در دانشکده پزشکی دانشگاه مینه سوتا است که به خاطر تحقیقاتش در زمینه بیماری آلزایمر شناخته شده است. او نویسنده اصلی یک مقاله جنجالی در سال ۲۰۰۶ در نشریه "نیچر" با عنوان «"ترکیب خاصی از پروتئین آمیلوئید بتا در مغز باعث اختلال در حافظه می شود"» بود. تحقیقات لن در این مقاله و دیگر مقالات از ژوئن ۲۰۲۲ مورد بازبینی مجدد قرار گرفت که دلیلش اتهاماتی مبنی بر دستکاری تصاویر برای بزرگنمایی نقش پروتئین آمیلوئید بتا-۵۶ در آلزایمر بود. این مقاله که در سال ۲۰۲۴ بازپس گرفته شد نقش برجسته ای در ایجاد یک فرضیه داشت که بر اساس آن، یک الیگومر سمی خاص از پروتئین آمیلوئید بتا، به نام آمیلوئید بتا-۵۶، باعث اختلال در حافظه در آلزایمر می شود و هم راستا با فرضیه آمیلوئید غالب بود، بنیادین بود. کارن اَش نویسنده ارشد مقاله ۲۰۰۶ در ژورنال "نیچر" - و تمام نویسندگان به جز لن - توافق کردند که مقاله را بازپس گیرند که طبق گزارش «ریترکشن واچ»، این مقاله دومین مقاله پر استناد است که تا کنون بازپس گرفته شده است. واکنش های دیگر محق
قان نشان داد که در حالی که اتهامات قابل توجه بودند، تأثیر کلی بر پژوهش های آمیلوئید اندک بود و غالب تحقیقات آلزایمر تحت تأثیر قرار نگرفتند. سایر محققان مخالف بودند و نگرانی هایی ابراز کردند که تصاویر دستکاری شده، شائبه هایی در مورد فرضیه آمیلوئید ایجاد کرده است. لن از از اول مارس ۲۰۲۵ پست دائمی آکادمیک خود در دانشگاه مینه سوتا استعفا داد. زندگی شخصی و تحصیلات. سیلوان ای. لن در سال ۱۹۷۴ به دنیا آمد و در لوک-سور-مر، یک شهر کوچک در ناحیهٔ نرماندی در شمال غربی فرانسه بزرگ شد. والدین او برتراند و ماری کارمن لن هستند. لن دارای مدرک کارشناسی ارشد در بیوشیمی است و دکترای خود را با تخصص در علوم اعصاب از «دانشگاه کان نورماندی» دریافت کرده است. پایان نامه دکترای او (۲۰۰۲) با عنوان «تنظیم بیان و متابولیسم پروتئین پیش ساز آمیلوئید بتا در جریان بیماری های دژنراتیو» بوده است. جیل کارولین، یک روان شناس و معلم خصوصی اهل مینه سوتا، و لن در تاریخ ۱۴ اوت ۲۰۱۰ در بئووار-سور-مر، فرانسه ازدواج کردند. حرفه. اوایل کار. دنیس ویویان، زیست شناس سلولی-مولکولی و استاد علوم اعصاب فرانسوی که نظارت بر کار دکتری لن را بر عهده داشت و با او مقا
له منتشر کرده بود، می گوید لن تصاویری از رنگ آمیزی ایمنی تولید کرده بود که ویویان آن ها را مشکوک دانسته بود؛ دیگران نیز نتوانستند یافته های لن را بازتولید کنند. ویویان مقاله ای که قرار بود با لن منتشر کند را پس گرفت و در سال ۲۰۲۲ به روزنامه "لو موند" گفت که مدت هاست که ارتباط شخصی یا علمی با لن را قطع کرده است. دانشگاه مینه سوتا. پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه، لن در سال ۲۰۰۲ به عنوان پژوهشگر پسادکتری توسط کارن اَش در دانشگاه مینه سوتا استخدام شد. روزنامه "مینیاپولیس استار تریبیون"، اَش را به عنوان یک «استاد برجسته که بسیاری او را در لیست نهایی نامزدان دریافت جایزه نوبل به خاطر کارهایش می دانند» توصیف کرده است. اَش نیز لن را به عنوان «پژوهشگر درخشان پسادکتری» خود توصیف کرده بود؛ او ادعا کرده بود که روشی برای اندازه گیری پروتئین های الیگومر آمیلوئید بتا (Aβ) به طور جداگانه در داخل و خارج از سلول ها توسعه داده است. دنیس جی. سلکویی، پژوهشگر دیگری در زمینه آلزایمر، این روش را مورد سؤال قرار داده و گفته است که «این روش از نظر بیوشیمیایی هیچ منطقی نداشت.» از سال ۲۰۰۹، لن آزمایشگاهی در دانشگاه مینه سوتا داشت که توسط
مؤسسه ملی سلامت (NIH) تأمین مالی می شد. او ۷۷۴٬۰۰۰ دلار از مؤسسه ملی سلامت برای مطالعه آمیلوئید بتا-۵۶ تا سال ۲۰۱۲ دریافت کرد، به اضافهٔ مبلغی بالغ بر بیش از ۷ میلیون دلار برای تحقیق در زمینه آلزایمر تا سال ۲۰۲۲. مطابق اعلام وب سایت آزمایشگاه لن، وی در سال ۲۰۱۶ به عنوان دانشیار در دپارتمان علوم اعصاب منصوب شد همچنین استاد دائم در دانشگاه منصوب شد. او همچنین به عنوان معاون مدیر در مرکز تحقیقات و مراقبت حافظه «ن. باد گراسمن» دانشگاه مینه سوتا فعالیت می کرد که کارن اَش مدیر آنجا بود. از سال ۲۰۲۴، او پژوهشگر «مؤسسه علوم اعصاب کاربردی» دانشگاه مینه سوتا بود. لن پس از آنکه بررسی هایی از سوی دانشگاه مینه سوتا نگرانی هایی در مورد «تمامیت داده ها» در دیگر مقالات او مطرح کرد، تصمیم به استعفا از مقام دائم خود در دانشگاه گرفت و این استعفا از اول مارس ۲۰۲۵ اجرایی می شود.
مارگارت جسی چانگ (چینی: 張瑪珠؛ ۲ اکتبر ۱۸۸۹–۵ ژانویه ۱۹۵۹) که در سانتا باربارا، کالیفرنیا به دنیا آمد، نخستین پزشک زن چینی-آمریکایی شناخته شده است. او پس از فارغ التحصیلی از دانشکده پزشکی دانشگاه کالیفرنیای جنوبی در سال ۱۹۱۶ و تکمیل دوره انترنی و رزیدنتی در ایلینوی، یکی از اولین کلینیک های پزشکی غربی را در اوایل دهه ۱۹۲۰ در محله چینی های سانفرانسیسکو تأسیس کرد. زندگی اولیه. چانگ در سانتا باربارا به عنوان بزرگ ترین فرزند از میان یازده فرزند خانواده متولد شد. در زمان تولد او، قانون منع چینی های ۱۸۸۲ در اوج اجرا بود. پدرش، چانگ وونگ، سرکارگر مزرعه رانچو گوادالاسکا در شهرستان ونتورا بود. مادرش، آه یان، نیز در دهه ۱۸۷۰ از چین به کالیفرنیا مهاجرت کرده بود و پس از اقامت در یک مرکز مذهبی، در بخش کشاورزی و گاهی به عنوان مترجم دادگاه کار می کرد. والدین او از دریافت تابعیت آمریکا محروم بودند و در یافتن شغل با مشکل مواجه بودند. خانواده تا سال ۱۹۰۲ به لس آنجلس نقل مکان کردند. پدر چانگ در نهایت بر اثر جراحات ناشی از یک تصادف رانندگی درگذشت، پس از آنکه چندین بیمارستان از درمان او خودداری کردند. مارگارت از ده سالگی مسئولیت حما
یت از خانواده و بزرگ کردن خواهر و برادرهای کوچک ترش را بر عهده گرفت، که این امر موجب وقفه در تحصیل او شد. در سال ۱۹۰۵، روزنامه لس آنجلس هرالد از چانگ به عنوان دانش آموزی مستعد و علاقه مند به حرفه روزنامه نگاری در آینده یاد کرد. در سال ۱۹۰۶ نیز این روزنامه شعر او با عنوان «بخشش مبلغان مذهبی» را که در هجدهمین سالگرد مأموریت چینی های کلیسای کانگریگیشنال لس آنجلس قرائت شده بود، منتشر کرد. چانگ در سال ۱۹۰۷ مقاله ای با عنوان «مقایسه پوشش چینی و آمریکایی» در اولین سالگرد مأموریت کانگریگیشنال پاسادنا ارائه داد. در پاییز همان سال و در سن ۱۷ سالگی، او از کلاس هشتم مدرسه خیابان هفتم فارغ التحصیل شد و در مدرسه مقدماتی دانشگاه کالیفرنیای جنوبی ثبت نام کرد، جایی که به عنوان «ستاره درخشان» کلاس ژیمناستیک زنان شناخته شد. در سال ۱۹۱۰، چانگ مقام دوم یک مسابقه سخنرانی را نیز کسب کرد. حرفه پزشکی. چانگ با فروش اشتراک روزنامه برای تأمین هزینه های تحصیلی، بورسیه تحصیلی لس آنجلس تایمز را برای تحصیل در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی به دست آورد و در طول دوران دانشگاه به عنوان پیشخدمت، فروشنده ابزارهای جراحی و برنده جوایز نقدی در چندین مساب
قه سخنرانی، هزینه های خود را تأمین می کرد. او در سال ۱۹۰۹ از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی فارغ التحصیل شد و در سال ۱۹۱۱ وارد دانشکده پزشکی شد. در سال ۱۹۱۴ در پروفایلی از او نقل شد که خود را «اولین دختر چینی که وارد دانشکده پزشکی در این ایالت شده است» می دانست. چانگ هویتی متفاوت برای خود برگزید و با نام «مایک» و پوشش شامل کت بلند، پیراهن و کراوات ظاهر می شد. پس از اخذ مدرک پزشکی در سال ۱۹۱۶، او سه بار برای مأموریت پزشکی مذهبی درخواست داد، اما به دلیل چینی تبار بودنش - علیرغم متولد شدن در خاک آمریکا - نتوانست بودجه لازم برای این کار را دریافت کند. در نهایت به عنوان پرستار جراحی در بیمارستان راه آهن سانتا فه در لس آنجلس مشغول به کار شد. پس از چند ماه، او عازم شیکاگو شد و در بیمارستان زنان و کودکان مری تامپسون قبل از گذراندن دوره رزیدنتی خود در بیمارستان دولتی کانکاکی در همان حوالی، کارآموزی کرد.
آنیتا دیمیتریو (زبان یونانی: Αννίτα Δημητρίου؛ زادهٔ ۱۸ اکتبر ۱۹۸۵) سیاستمدار اهل قبرس است که از ژوئن ۲۰۲۱ رئیس مجلس نمایندگان قبرس و از مارس ۲۰۲۳ رئیس ائتلاف دموکراتیک (DISY) است. نقش دوم عملاً او را به عنوان رهبر اپوزیسیون در برابر دولت کنونی نیکوس خریستودولیدیس تعیین می کند. او نخستین زن و جوان ترین فردی است که تاکنون هر یک از این دو سمت عالی را در اختیار داشته است. دیمیتریو همچنین از سال ۲۰۱۶ نمایندهٔ حوزهٔ ناحیه لارناکا در مجلس نمایندگان قبرس است. زندگی و تحصیلات. دیمیتریو در ۱۸ اکتبر ۱۹۸۵ در روستای ترولوی، ناحیه لارناکا زاده شد. او در سال ۲۰۰۷ با مدرک کارشناسی علوم اجتماعی و سیاسی از دانشگاه قبرس فارغ التحصیل شد و سپس مدرک کارشناسی ارشد خود را در روابط بین الملل و مطالعات اروپایی از دانشگاه کنت دریافت کرد.
استلا کیریاکیدو (, ؛ زادهٔ ۱۰ مارس ۱۹۵۶) روان شناس و سیاست مدار قبرسی از حزب محافظه کار ائتلاف دموکراتیک است که از سال ۲۰۱۹ به عنوان کمیسر بهداشت و ایمنی غذایی اروپا فعالیت می کند. او نخستین فرد اهل قبرس و سومین زن بود که به ریاست مجمع پارلمانی شورای اروپا رسید. زندگی و تحصیلات. کیریاکیدو در نیکوزیا زاده شد. او مدرک کارشناسی روان شناسی خود را از دانشگاه ریدینگ و کارشناسی ارشد در زمینهٔ ناسازگاری کودکان را از دانشگاه ویکتوریای منچستر دریافت کرد. فعالیت حرفه ای. کیریاکیدو از سال ۱۹۷۶ تا ۲۰۰۶ در وزارت بهداشت (قبرس) به عنوان روان شناس بالینی در بخش روان پزشکی کودک و نوجوان فعالیت داشت. در سال ۱۹۹۹، کیریاکیدو به عنوان رئیس نخستین جنبش سرطان پستان در قبرس انتخاب شد. از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶، ریاست اروپا دونا را بر عهده داشت. در سال ۲۰۱۶، به ریاست کمیتهٔ ملی استراتژی سرطان منصوب شد. استلا کیریاکیدو همچنین در فهرست «۱۰۰ زن تأثیرگذار در حوزهٔ سرطان شناسی» از سوی OncoDaily معرفی شد.
آندروولا واسیلیو (؛ زادهٔ ۳۰ نوامبر ۱۹۴۳) سیاست مدار اهل قبرس و اتحادیه اروپا است. او از مارس ۲۰۰۸ تا فوریهٔ ۲۰۱۰ کمیسر بهداشت اتحادیه اروپا و سپس تا نوامبر ۲۰۱۴ کمیسر آموزش، فرهنگ، چندزبانگی و امور جوانان اروپا بود. واسیلیو در زمینه های اجتماعی و فرهنگی، به ویژه در چارچوب سازمان ملل و اتحادیه اروپا بسیار فعال بوده است. او در قبرس مسئولیت های مهمی را برعهده داشته و عضو هیئت مدیره شرکت های متعدد دولتی و خصوصی بوده است. حرفهٔ حقوقی. واسیلیو در پافوس زاده شد. او بین سال های ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۴ در میدل تمپل (انجمن حقوقی) در لندن در رشتهٔ حقوق تحصیل کرد، و سپس از ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۶ در چتم هاوس (بریتانیا) به تحصیل در روابط بین الملل پرداخت. در سال ۱۹۶۸ به قبرس بازگشت و به وکالت پرداخت، و هم زمان مشاور حقوقی استاندارد چارترد و سپس بانک قبرس شد. او همچنین عضو هیئت مدیرهٔ چندین شرکت بود. در سال ۱۹۸۸، با انتخاب همسرش گیورگیوس واسیلیو به عنوان رئیس جمهور قبرس، به فعالیت حقوقی خود پایان داد. فعالیت سیاسی. واسیلیو بین سال های ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۳ به عنوان بانوی اول قبرس ایفای نقش کرد. او در سال ۱۹۹۶ به نمایندگی مجلس نمایندگان قبرس از طرف جنبش
دموکرات های متحد انتخاب شد و در سال ۲۰۰۱ نیز دوباره برگزیده شد و تا سال ۲۰۰۶ در این مقام ماند. در این مدت، او عضو کمیتهٔ امور اروپایی و کمیتهٔ مشترک پارلمانی قبرس و اتحادیه اروپا بود. او همچنین نمایندهٔ علی البدل قبرس در کنوانسیون آینده اتحادیه اروپا بود که مسئول تدوین عهدنامه قانون اساسی اتحادیه اروپا بود. جوایز. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب بزرگ از نشان مدنی آلفونسو ایکس حکیم شده است.
ماره وینت (زادهٔ ماره مند؛ ۱۵ سپتامبر ۱۹۴۲ – ۱۰ مه ۲۰۲۰) هنرمند گرافیک اهل استونی بود. در آثارش، وینت بیشتر «منظرهٔ آرمانی» را به تصویر می کشید. زندگی. وینت در تالین به دنیا آمد و در سال ۱۹۶۱ از دبیرستان نهم فارغ التحصیل شد. او از ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۷ در آکادمی هنرهای استونی تحصیل کرد و در رشتهٔ هنر شیشه فارغ التحصیل شد. او از ۱۹۶۷ تا ۱۹۶۹ به عنوان معلم هنر دبیرستان در تالین کار کرد، سپس به عنوان هنرمند مستقل فعالیت داشت. از سال ۱۹۷۳ عضو اتحادیه هنرمندان استونی بود. او با جوهر و طراحی با مداد کار می کرد و از سال ۱۹۷۲ بیشتر بر لیتوگرافی تمرکز داشت. در آثار ماره وینت از نیمهٔ دوم دههٔ ۱۹۶۰ و آغاز دههٔ ۱۹۷۰، سبکی پدید آمد که با تضاد سیاه وسفید طراحی ها شناخته می شود و در آن، رنگ حضوری مشروط دارد. او در سال ۲۰۱۵ مفتخر به دریافت نشان ستاره سفید درجهٔ چهارم شد. جوایز. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان ستاره سفید درجه چهارم شده است.
کریستیینا اِهین (زادهٔ ۱۸ ژوئیه ۱۹۷۷) شاعر، مترجم، خواننده و ترانه سرای اهل استونی است. اِهین در دانشگاه تارتو در رشته زبان شناسی تحصیل کرد و در زمینه فولکلور تخصص دارد. او در سال ۲۰۰۴ مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته زبان استونیایی و فولکلور تطبیقی از همین دانشگاه دریافت کرد. موضوع پایان نامه کارشناسی ارشد او «امکان های تفسیر لید (موسیقی) های کهن و نوین استونی از دیدگاه زنانه-مذهبی» بود. او همچنین به عنوان معلم در مدرسه وودیا فعالیت داشته است. اِهین سابقهٔ خوانندگی در گروه موسیقی سینیمانیسیله را دارد و از سال ۲۰۱۲ به بعد، عضو گروه Naised Köögis (به انگلیسی: «زنان در آشپزخانه») بوده است. دیگر اعضای گروه عبارت اند از: کاترین لایدری، سوفیا یونز و کایری لیوو. او نمایندهٔ استونی در رویداد ماهواره ای المپیک تابستانی ۲۰۱۲ در لندن بود که با عنوان «پارناسوس شعر» از ۲۶ ژوئن تا ۱ ژوئیه ۲۰۱۲ برگزار شد. از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۶، اِهین استاد هنرهای آزاد در دانشگاه تارتو بود. زندگی شخصی. کریستیینا اِهین دختر آندرس اِهین و لی سپل است. او پسری به نام «هانس» دارد. همسر او موسیقیدان سیلور سپ است (). آن ها دختری به نام «لویکه» دارن
د که در سال ۲۰۱۶ متولد شد. کریستیینا اِهین پیرو مذهب بومی استونی، یعنی مااوسک است. جوایز. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان ستاره سفید درجه چهارم شده است.
ساسکیا الوسالو (زادهٔ ۱۴ آوریل ۱۹۹۴) اسکیت باز سرعت اهل استونی است. الوسالو نمایندهٔ استونی در المپیک زمستانی ۲۰۱۸ در شهرستان پیونگ چانگ بود. در جام جهانی فصل ۲۰۱۷/۱۸ در کلگری، الوسالو بهترین نتیجهٔ دوران حرفه ای خود را تا آن زمان کسب کرد؛ جایی که در رقابت شروع گروهی به مقام چهارم رسید. او از همان ابتدا حمله کرد و از گروه اصلی فاصله گرفت، تا اینکه سه ورزشکار دیگر، از جمله کلودیا پکشتاین که در نهایت قهرمان شد، به او رسیدند و از او پیشی گرفتند. الوسالو پرچمدار استونی در مراسم افتتاحیه المپیک زمستانی ۲۰۱۸ بود. او چندین رکورد ملی را در اختیار دارد. در اوت ۲۰۲۱، با وجود اینکه در حال آماده سازی برای شرکت در المپیک زمستانی ۲۰۲۲ در پکن بود، اعلام کرد که از دنیای اسکیت سرعت خداحافظی می کند. او گفت که می خواهد بیشتر بر زندگی شخصی خود تمرکز کند و دیگر توان تحمل فشارهای جسمانی این ورزش را ندارد. در کنار تحصیل در رشته فیزیوتراپی در دانشگاه تارتو، او مدرک مربیگری نیز دریافت کرده است تا در آینده در این زمینه فعالیت کند.
اینگرید نیل (زادهٔ ۱۶ ژوئن ۱۹۹۸) یک بازیکن تنیس حرفه ای آمریکایی-استونیایی است. او در بخش دو نفره تخصص دارد و تاکنون چهار عنوان قهرمانی در تور دبلیو تی ای و سه عنوان در مسابقات WTA 125 کسب کرده است. همچنین، او دو عنوان انفرادی و سیزده عنوان دو نفره در تور جهانی تنیس زنان آی تی اف به دست آورده است. در تاریخ ۲۹ ژانویه ۲۰۲۴، او به بهترین رتبه دوران حرفه ای خود یعنی شماره ۳۳ در رتبه بندی WTA بخش دو نفره رسید. زندگی شخصی. مادربزرگ او استونیایی تبار است و در طول جنگ جهانی دوم از سارما به ایالات متحده مهاجرت کرده است. در سال ۲۰۱۷، سایت tennisrecruiting.net اینگرید نیل را به عنوان نفر اول در بین دانشجویان ورودی جدید تنیس در ایالات متحده معرفی کرد. او در دانشگاه فلوریدا تحصیل کرد. نیل به عنوان تنها دانشجوی سال اول در تیم تنیس زنان گیترز، موفق شد در دیدار نهایی مسابقات ملی داخل سالن در برابر تنیس زنانه تار هیلز کارولینای شمالی و همچنین در فینال مسابقات ملی NCAA در مقابل استنفورد، پیروزی تیم را تضمین کند. دوران حرفه ای. ۲۰۱۵: نخستین حضور در رقابت های بزرگ. اینگرید نیل با قهرمانی در مسابقات دونفره نوجوانان ایالات متحده د
ر سال ۲۰۱۵، از سوی اتحادیه تنیس ایالات متحده یک وایلد کارت برای حضور در جدول دونفره اوپن آمریکا دریافت کرد. او همراه با ترنادو آلیشیا بلک در دور نخست پیروز شدند. با این حال، به دلیل مقررات آن زمان در خصوص حفظ شرایط حضور در رقابت های تنیس دانشگاهی، اجازه دریافت جایزه مالی این رقابت را نداشتند.
ماریا شیمیونوف (؛ زادهٔ در کروتوشین، لهستان) جراح پیوند و دانشمند لهستانی است. او به دلیل رهبری تیمی متشکل از هشت جراح در انجام اولین پیوند تقریباً کامل صورت در ایالات متحده در کلینیک کلیولند در سال ۲۰۰۸ شناخته می شود. این عمل که ۲۲ ساعت به طول انجامید، بر روی کانی کالپ، زن ۴۵ ساله اهل اوهایو که در سال ۲۰۰۴ بر اثر شلیک گلوله از فاصله نزدیک دچار نقص شدید صورت شده بود، انجام شد. سیمیونوف تا سال ۲۰۱۴ در کلیولند فعالیت می کرد تا اینکه به عنوان استاد ارتوپدی و مدیر تحقیقات میکروجراحی در دانشگاه ایلینوی در شیکاگو منصوب شد و تا امروز در این سمت مشغول به کار است. او به عنوان یکی از پیشگامان جهانی در زمینه بهبود بازسازی اعصاب و توسعه روش های سرکوب حداقلی سیستم ایمنی پس از پیوند شناخته می شود. تحصیلات. سیمیونوف که در سال ۱۹۵۰ در کروتوشین لهستان متولد شد، مدرک پزشکی خود را در سال ۱۹۷۴ از آکادمی پزشکی پوزنان دریافت کرد و دوره رزیدنتی ارتوپدی را در همان شهر به پایان رساند. او در سال ۱۹۸۵ دکترای میکروجراحی و در سال ۱۹۹۲ درجه «هابیلیتاسیون» در علوم پزشکی را از همین مؤسسه کسب کرد. در سال ۲۰۰۷، لخ کاچینسکی، رئیس جمهور لهستان،
عنوان پروفسور را به او اعطا کرد. تخصص های او شامل میکروجراحی، جراحی دست، جراحی اعصاب محیطی، پیوند و تحقیقات میکروجراحی است. حرفه پزشکی. دکتر سیمیونوف در سال ۱۹۹۰ به عنوان استاد مشاور جراحی در دانشگاه یوتا فعالیت می کرد. در سال ۱۹۹۵ به عنوان مدیر تحقیقات جراحی پلاستیک و رئیس آموزش میکروجراحی در بخش جراحی پلاستیک کلینیک کلیولند منصوب شد و تا سال ۲۰۱۳ در این سمت خدمت کرد. در سال ۲۰۰۵ به عنوان استاد جراحی در دانشکده پزشکی لرنر کلینیک کلیولند وابسته به دانشگاه کیس وسترن رزرو منصوب شد. در سال ۲۰۰۳، سیمیونوف اولین پیوند صورت را روی موش ها با موفقیت انجام داد که راه را برای اولین پیوند صورت انسانی در ایالات متحده در سال ۲۰۰۸ هموار کرد. در همان سال، او به عنوان استاد جراحی در دانشگاه علوم پزشکی کارول مارچینکوفسکی در پوزنان لهستان منصوب شد. او رئیس انجمن آمریکایی پیوند ترمیمی است و سابقه ریاست انجمن بین المللی پیوند دست و بافت مرکب و انجمن آمریکایی اعصاب محیطی را دارد. همچنین عضو کنسرسیوم بازیابی جنگجویان است که تیمی متشکل از دانشگاه و صنعت برای توسعه درمان های جدید برای سربازان مجروح فعالیت می کند جوایز و افتخارات. س