Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آناتولی کاتریچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کراسنودار، باشگاه فوتبال آتیراو، و باشگاه فوتبال دینامو مسکو اشاره کرد.
غلام رضا حکیمی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره بیستم بعنوان نماینده شیراز در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
محمدعلی معدل از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره بیستم بعنوان نماینده شیراز در مجلس شورای ملی حضور داشت. زندگی نامه. محمدعلی معدل فرزند احمد خان معدل الممالک و برادر ناتنی لطفعلی معدل السلطنه در سال ۱۲۹۶ هـ. ش در شیراز متولد شد. دکتر معدل در سال ۱۳۲۴ خورشیدی با خانم هما وصال (فرزند محمود وصال شیرازی) ازدواج نمود. حاصل این ازدواج سه فرزند بود: احمد، مریم و روشنک. احمد در آبان ماه سال ۱۳۴۶ خورشیدی در یک سانحه تصادف رانندگی در حالی که دانشجوی پلی تکنیک لوزان سوئیس بود از دنیا رفت و او را در آرامگاه خانوادگی معدل واقع در حافظیه بخاک سپردند. محمد علی معدل در سال ۱۳۳۹ نماینده مردم شیراز در دوره بیستم مجلس شورای ملی شد. ایشان در زمان حیاتشان متولی موقوفات معدل در تهران بود. در سال ۱۳۹۰ هـ. ش درگذشت و در قبرستان شاه داعی الله به خاک سپرده شد. منابع.
جنگ داخلی کاستیا جنگ جانشینی بر سر تاج کاستیا بود که از سال ۱۳۵۱ تا ۱۳۶۹ ادامه یافت. این درگیری پس از مرگ آلفونسو یازدهم، پادشاه کاستیا در مارس ۱۳۵۰ آغاز شد. این جنگ بخشی از درگیری بزرگتری شد که در آن زمان بین پادشاهی انگلستان و پادشاهی فرانسه در جریان بود: جنگ صدساله. این جنگ عمدتاً در کاستیا و آب های ساحلی آن بین نیروهای محلی و متحدان پادشاه حاکم، پدروی یکم، و برادر نامشروعش انریکه تراستامارا بر سر حق تاج گذاری برگزار شد. علل. پدرو توسط حامیانش "عادل" و توسط مخالفانش "بیرحم" خوانده می شد. برای درجات بالاتر اشراف، او یک ظالم بود و اراده سلطنتی را بر مردان آزاد تا آن زمان تحمیل می کرد. او قدرت سلطنتی را بسیار گسترش داده بود و وارد جنگی با تاج آراگون (به نام " جنگ دو پیتر ") شده بود. برادر نامشروع او هنری به سرعت حمایت نه تنها اشراف بالا، بلکه فرانسه، آراگون و پاپ را به دست آورد. در سال ۱۳۶۶، او رسماً برادرش را از عنوان پادشاه کاستیا، لئون، تولدو و سویل خلع و خود را در صومعه لاس هوئلگاس به عنوان پادشاه معرفی کرد. جنگ. در سال ۱۳۶۶، انریکه، که در آن زمان در فرانسه زندگی می کرد، ارتش بزرگی را به صورت ترکیبی از نی
روهای فرانسوی و آراگونی در مون پلیه گرد آورد و با حمایت پادشاهان فرانسه و آراگون (به ترتیب شارل پنجم و پدروی چهارم) به کاستیا حمله کرد. او با موفقیت برادرش پدرو را مجبور به فرار کرد. پدرو به بایون، شهری در گاسکونی تحت کنترل انگلیسی ها گریخت. او در آنجا از ادوارد، شاهزاده سیاه، درخواست کمک کرد و در ازای زمین هایی در کاستیا، آن را دریافت کرد. با سربازان انگلیسی به رهبری شاهزاده، او به کاستیا بازگشت و در سال ۱۳۶۷ قدرت سلطنتی خود را مجدداً تقویت کرد و انریکه را مجبور کرد که پس از نبرد موفق ناجرا (ناوارت) به فرانسه بازگردد. با این حال، او از برقراری روابط خود با انگلیسی ها امتناع کرد و متحدانش، از جمله خود شاهزاده ولز، به زودی آنجا را ترک کردند. در سال ۱۳۶۸، انریکه و شارل پنجم، پادشاه فرانسه معاهده تولدو را امضا کردند که به موجب آن کاستیایی ها ناوگانی را در خلیج بیسکای به فرانسوی ها در ازای کمک نظامی در زمین قرض دادند. انریکه وارد گالیسیا شد، چند شهر را گرفت و سپس شهر لئون را در آوریل گرفت. پس از این، کل استان گالیسیا تحت تصرف انریکه درآمد. او در سال ۱۳۶۹ دوباره وارد کاستیا شد و پدرو را پس از نبرد کامپو دو مونتیل
به قتل رساند و با عنوان "انریکه دوم" پادشاه کاستیا شد و بلافاصله با برکناری یهودیان از مقامات عالی، حکومت خود را مستحکم کرد. کاستیا، در این زمان، متحد سرسخت فرانسوی ها در جنگ های جاری آنها شد.
موسی آیت الله زاده اصفهانی سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیستم بعنوان نماینده لنجان در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
علی وثوق سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیستم به عنوان نماینده شاهرود در مجلس شورای ملی حضور داشت. وی در دولت علی امینی به عنوان وزیر مشاور و معاون نخست وزیر فعالیت کرد.
حسن بیات سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیستم به عنوان نماینده شازند در مجلس شورای ملی حضور داشت.
امیرهوشنگ مقدم سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیستم بعنوان نماینده طارم در مجلس شورای ملی حضور داشت.
محمدنصیر دادخواه سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیستم به عنوان نماینده فریدن در مجلس شورای ملی حضور داشت.
نو سانگ هیون (؛ زادهٔ ۱۹ ژوئیه ۱۹۹۰) یا استیو سانگ هیون نو () بازیگر و مدل کره ای-آمریکایی است.
کیم هیون سوک (؛ زادهٔ ۱۶ اکتبر ۱۹۷۸) بازیگر و کمدین اهل کره جنوبی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در سیتکام "خانم زشت یونگ ئه" که واقعیت های زندگی یک زن مجرد مسن را در کره به تصویر می کشد، شناخته می شود.
شگفتی () فیلم درام دورانی روان شناختی محصول سال ۲۰۲۲ به کارگردانی سباستین للیو است که از فیلمنامه ای به نویسندگی اما داناهیو، للیو و آلیس برچ بر اساس رمانی به همین نام اثر داناهیو در سال ۲۰۱۶ ساخته شده است. این فیلم داستان پرستاری انگلیسی را دنبال می کند که به روستای ایرلندی فرستاده می شود تا دختر جوانی را مشاهده کند که ظاهراً می تواند بدون غذا زنده بماند. فلورنس پیو نقش اصلی این فیلم را ایفا می کند و دیگر گروه بازیگران شامل تام برک، نیام الگار، الین کاسیدی، درموت کرولی، برایان اف. اوبرن، دیوید ویلمت، روث بردلی، کائولن بیرن، جوزی واکر، کیران هایندز، توبی جونز و کیلا لرد کسیدی می شود. اولین افتتاحیهٔ جهانی این فیلم در ۲ سپتامبر ۲۰۲۲ در جشنواره فیلم تلیوراید برگزار شد و در ۲ نوامبر ۲۰۲۲ در سینماهای منتخب اکران شد. سپس در ۱۶ نوامبر ۲۰۲۲ از طریق نتفلیکس پخش شد. نقدهای این فیلم مثبت بود و در زمینهٔ طراحی تولید و اجرای بازیگران، به ویژه پیو مورد تحسین قرار گرفت. تولید. در ۲۸ آوریل ۲۰۲۱، اعلام شد که فلورنس پیو قرار است نقش اصلی اقتباس ساختهٔ سباستین للیو از رمان "شگفتی" را ایفا کند. تا ۱۲ اوت ۲۰۲۱، تصویربرداری اصلی
در ایرلند آغاز شد. همراه با اعلام آغاز ساخت، گزارش شد که تام برک، نیام الگار، الین کاسیدی، کیلا لرد کسیدی، توبی جونز، کیران هایندز، درموت کرولی، برایان اف. اوبرن و دیوید ویلمت به گروه بازیگران پیوستند. انتشار. "شگفتی" در ۲ سپتامبر ۲۰۲۲ در جشنواره فیلم تلیوراید به نمایش درآمد و سپس در ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۲ در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو ۲۰۲۲ نمایش داده شد. اولین نمایش اروپایی این فیلم در هفتادمین جشنواره بین المللی فیلم سن سباستین در ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۲ برگزار شد. "شگفتی" مدتی پس از اکران محدود در ۲ نوامبر، از طریق نتفلیکس در ۱۶ نوامبر ۲۰۲۲ منتشر شد. بازخورد منتقدان. دیوید ارلیش از ایندی وایر با بررسی فیلم پس از افتتاحیهٔ آن در تلوراید، آن را «داستانی مجلل اما کمی پخته نشده» خواند و کارگردانی، نقش آفرینی، فیلم برداری و موسیقی را ستایش کرد. پیتر بروژ نقش آفرینی بازیگران را در نقد خود برای "ورایتی" تحسین کرد، اما فیلم نامه را مورد انتقاد قرار داد و آن را به عنوان یک «اقتباس یکنواخت اما در نهایت مضحک» خلاصه کرد. استفان فاربر از "هالیوود ریپورتر" آن را «مطالعه ای روشنگر دربارهٔ تعصبات تاریک» دانست و از عملکرد پیو و کارگر
دانی للیو تمجید کرد که به گفته او شاید «بهترین دستاورد او تا به امروز» باشد.
نادیده گرفتن احتمال یا بی توجهی به مقدار احتمال (به انگلیسی: Neglect of probability) نوعی خطای ادراکی(سوگیری شناختی) است که در تعریف آن می توان گفت: تمایل به نادیده گرفتن احتمال وقوع یک رویداد در زمان تصمیم گیری در وضعیت عدم قطعیت. ذهن انسان در زمان مواجه با احتمال کم و ریسک های کوچک ناخواسته یا این ریسک ها را نادیده می گیرد یا آنها را بسیار بزرگتر از آنچه هستند در نظر می گیرد. این خطای شناختی با خطای دیگری شباهت دارد به نام غفلت از نرخ پایه: پذیرش موارد خاص و نادیده گرفتن آمار و اطلاعات موجود در آزمایشی به سال ۱۹۷۲ شرکت کنندگان به دو گروه تقسیم شدند به گروه اول گفته شد که به آنها شوک الکتریکی داده خواهد شد. به اعضای گروه دوم گفته شد که ۵۰ درصد احتمال دارد که به آنها شوک الکتریکی وارد شود. محققان میزان استرس اعضای دو گروه را در زمان شروع آزمایش اندازه گیری کردند و متوجه شدند هر دو گروه به یک اندازه دچار استرس هستند. آزمایش مجدداً انجام شد و در دفعات بعدی به اعضای گروه دوم گفته شد که احتمال وقوع ۴۰ درصد است اما میزان استرس تغییری نکرد. حتی با پایین آوردن احتمال شوک تا ۵ درصد هم میزان استرس در اعضای گروه دوم تغ
ییری نکرد. آزمایش های مشابه نتایج این آزمایش را تأیید کرده اند. به نظر می رسد ذهن انسان در مواجه با یک رویداد، به احتمال وقوع آن واکنش نشان نمی دهد بلکه به بزرگی آن واکنش نشان می دهد. یک نمونه آشکار این خطا شرکت در مسابقه هایی با جوایز میلیاردی است جائی که احتمال برنده شدن نزدیک به صفر است اما رویداد یا همان مقدار جایزه عددی بسیار بزرگ است. یا برعکس آن اجتناب و دوری شدید از مواد سرطان زا با احتمال بیماری بسیار کم. درحالیکه احتمال کشته شدن در پرواز با هواپیما بسیار کمتر از خودرو است با این وجود بسیاری از مردم از سفر هوایی پرهیز می کنند به ویژه بعد از شنیدن خبر سقوط یک هواپیما، درحالیکه سقوط صرفاً یک هواپیما احتمال خطر سفر هوایی را تغییری نخواهد داد.
جونسالو دی امارانتی (؛ ۱۱۸۷ – ۱۰ ژانویه ۱۲۵۹ (سن ۷۱) قدیس مسیحی بود. یک کشیش کلیسای کاتولیک پرتغالی و ظاهراً یک عضو از فرقه دومینیکن بود. او پس از بازگشت از زیارت طولانی که او را هم به رم و هم به اورشلیم برد، یک راهب دومینیکن و گوشه نشین شد. او به عنوان مردی که معجزه می کرد، شهرت یافت و به خلوت و سکوت در تأمل، برای برقراری ارتباط بهتر با خدا شهرت داشت. تبرک او در اواخر سال ۱۵۶۱ در زمان پاپ پیوس چهارم مورد تأیید قرار گرفت.
ربودن پیکرها توسط جمهوری اسلامی ایران، یکی از این موارد نقض حقوق بشر توسط نظام جمهوری اسلامی به شمار می آید که تاکنون ادامه دارد و در حال حاضر نیز برای کنترل و سرکوب خیزش ۱۴۰۱ ایران انجام می شود. پس از آدم ربایی و ربودن مخالفان سیاسی و بازداشت و حذف فیزیکی افرادی که به دلایل گوناگون سیاسی، اجتماعی، عقیدتی، دینی با نظام جمهوری اسلامی ایران مخالف و خواستار سرنگونی آن هستند، ربودن پیکرهای اعدام شدگان و مخالفان سیاسی و معترضان یا افرادی که در صحنه درگیری های خیزش ۱۴۰۱ ایران جان خود را از دست می دهند یکی از روش های برخورد حکومت جمهوری اسلامی ایران با مخالفان و مقابله با اعتراض بازماندگان کشته شدگان است. مأموران امنیتی حکومت جمهوری اسلامی با ربودن پیکرهای کشته شدگان خیزش ۱۴۰۱ ایران و انتقال آنها بدون اطلاع و اجازه خانواده و بستگان آنها به اماکن دیگر و دفن مخفیانه آنها بدون حضور بازماندگان تلاش می کنند تا خانواده و بستگان جانباختگان را به سکوت وادار کنند و آنها را تهدید می کنند که در صورت عدم تمکین به خواسته های آنان از تحویل اجساد و اعلام محل دفن آنها ممانعت خواهند کرد. جمهوری اسلامی در بیشتر موارد با پرونده سازی ب
رای کشته شدگان اعتراضات تلاش می کند تا حقیقت ماجرا را وارونه و به دور از واقعیت جلوه دهد و آن را به گروهای تجزیه طلب، داعش یا معترضان مسلح شده توسط دشمنان خارجی نسبت دهد. پیشینه. اولین مورد از ناپدید کردن پیکرها و برخورد با جنازه مخالفان پس از انقلاب ۱۳۵۷ توسط نظام جمهوری اسلامی ایران، تخریب آرامگاه رضاشاه پهلوی بنیانگذار دودمان پهلوی است که در اردیبهشت ۱۳۵۹ با حکم صادق خلخالی، حاکم شرع وقت انجام شد. سپس در ۲ اردیبهشت ۱۳۹۷ در جریان گودبرداری محل پیشین آرامگاه، پیکری مومیایی کشف شد. بررسی نقشهٔ ماهواره ای، اینکه پیکر متعلق به رضاشاه باشد را محتمل ترین گزینه می داند. در ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۷، حسن خلیل آبادی، عضو شورای شهر تهران اعلام کرد مومیایی متعلق به رضاشاه بوده و دوباره در همان محدوده دفن شده است. صادق زیباکلام استاد علوم سیاسی، در مصاحبه ای پس از کشف پیکر در خصوص پنهان کاری حکومت نسبت به کشف جنازه رضاشاه اظهار کرده بود: وی همچنین در مورد دفن مجدد جنازه رضاشاه با آداب اسلامی گفته بود که: «عمراً جمهوری اسلامی چنین کاری را برای او انجام دهد.» امتناع از تحویل پیکر اعدام شدگان. در روز ۸ آذر ۱۳۸۹، شیرین علم هولی، پس
از گذراندن یک سال و ۹ ماه حبس در زندان اوین تهران به اتهام ارتباط با گروه پژاک دادگاهی شده و به اعدام محکوم گردید و در تاریخ ۱۹ اردیبهشت ۱۳۸۹ بدون اطلاع خانواده و وکلایش به همراه علی حیدریان، فرهاد وکیلی، فرزاد کمانگر و مهدی اسلامیان در زندان اوین اعدام شد. تلاش های خانواده آنان برای تحویل پیکر فرزندانشان تا این لحظه بی نتیجه مانده است. در ۱۷ شهریور ۱۳۹۷، رامین حسین پناهی به جرم «عضویت در گروه تروریستی، درگیری مسلحانه و مشارکت در اقدام تروریستی» اعدام شد. به گفتهٔ امجد حسین پناهی برادر وی، حکم اعدام او در حالی که در اعتصاب غذا بود اجرا شد. همچنین او در حساب توییتری اش اعلام کرد که جنازه برادرش تحویل داده نمی شود و در مکانی نامعلوم دفن شده است. در دومین سالگرد اعدام رامین و زانیار و لقمان، عفو بین الملل با انتشار اطلاعیه ای پنهانکاری حکومت جمهوری اسلامی در مورد محل دفن زندانیان سیاسی اعدام شده از جمله رامین حسین پناهی، زانیار مرادی، و لقمان مرادی را محکوم کرد. ربودن پیکر مخالفان سیاسی. جمهوری اسلامی در مواردی حتی پیکرهای مخالفان خود که خارج از کشور به دلایل دیگری فوت کردند را نیز ربوده است. این کار ممکن است ب
ه دلیل انتقام از فرد یا تحت فشار دادن خانواده وی یا ترس از اجتماع مردم در خاکسپاری صورت گرفته باشد. رضا حقیقت نژاد، روزنامه نگار اهل ایران بود که به عنوان کارشناس و تحلیل گر مسائل سیاسی با رسانه های فارسی زبان داخل و خارج از ایران همکاری می کرد. وی در ۲۵ مهر ۱۴۰۱ به دلیل ابتلا به سرطان روده بزرگ در بیمارستان شاریته، برلین آلمان درگذشت. سپس در روز چهارشنبه ۴ آبان ۱۴۰۱ و همزمان با چهلمین روز کشته شدن مهسا امینی، پیکر حقیقت نژاد که برای خاکسپاری در زادگاهش، به ایران فرستاده شده بود، در فرودگاه شیراز از سوی مأموران سپاه پاسداران ربوده شد. نیروهای امنیتی خانواده حقیقت نژاد را تحت فشار قرار داده تا پیکر او را فوری به خارج از شیراز منتقل و تا ساعت چهار عصر چهارشنبه در قبرستان دیگری دفن کنند. پیکر او در حالی ربوده شد که مجوز رسمی در سفارت جمهوری اسلامی در برلین صادر شده بود، تا طبق قرار قبلی روز پنجم آبان در زادگاهش، دژکُرد در استان فارس، به خاک سپرده شود. پس از چند روز که تلاش خانواده رضا حقیقت نژاد برای پس گرفتن پیکر او از مأموران امنیتی به نتیجه نرسید؛ روز یکشنبه ۸ آبان مطلع شدند که مأموران سپاه پاسداران آنان را ا
ز آخرین وداع با فرزند خود نیز محروم کرده و پیکر او را در منطقه ای دور از زادگاهش دفن کرده اند. طلب پول در ازای تحویل پیکر. گزارش هایی از طلب هزینه تحت عنوان «پول تیر» در ازای تحویل جنازه فرد اعدام شده در سال های نخست پس از انقلاب ۵۷ وجود دارد. همچنین روایت هایی مبنی بر عمل مشابه در پی وقایع پس از انتخابات ۸۸ و سرکوب اعتراضات آبان ۹۸ نیز منتشر شده است. خیزش ۱۴۰۱ ایران. در روزهای اول خیزش ۱۴۰۱ ایران، یکی از معترضان نوجوان به نام نیکا شاکرمی در ۲۹ شهریور توسط نیروهای سرکوب گر جمهوری اسلامی شکنجه و پس از آن به قتل رسید. بر اساس فیلم های ضبط شده پس از ۱۰ روز پیکر آسیب دیده او در بازداشتگاه کهریزک توسط خانواده اش شناسایی شد. پیکر او توسط مأموران امنیتی دزدیده و مخفیانه به خاک سپرده شد. یکی نوجوان دیگر به نام سپهر مقصودی در ۲۵ آبان ۱۴۰۱ در جریان حمله به بازار ایذه توسط مأموران امنیتی کشته شد ولی بر اساس گفته های اعضای خانواده اش، سپاه و نیروهای امنیتی، پیکر او را ربوده و به خانواده تحویل نمی دهند. آنها همچنین نگران هستند که در نهایت هم جنازه به آنان تحویل نشود و نیروهای امنیتی پیکر او را بدون اطلاع و اجازه خانواده ا
ش، در جایی نامعلوم دفن کنند. کیان پیرفلک کودک ۹ سالهٔ ایرانی ساکن ایذه در خوزستان بود که در شامگاه چهارشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۱، در جریان حمله به بازار ایذه، هدف گلوله مأموران امنیتی نظام جمهوری اسلامی ایران قرار گرفت و کشته شد. خانواده کیان پیرفلک از ترس ربوده شدن پیکر او به دست نیروهای امنیتی، در شب حادثه تصمیم گرفتند از انتقال او به سردخانه خودداری کرده و جسد او در میان کیسه های یخ به خانه خانواده منتقل کردند.
الیو ویتورینی (؛ ۲۳ ژوئیه ۱۹۰۸ – ۱۲ فوریه ۱۹۶۶) نویسنده و رمان نویس ایتالیایی بود. او معاصر چزاره پاوزه و صدایی تأثیرگذار در مکتب رمان نویسی مدرنیستی بود. معروف ترین اثر او رمان ضد فاشیستی «"مکالمات در سیسیل»" است که در سال ۱۹۴۱ به دلیل انتشار آن به زندان افتاد. اولین نسخه این رمان، در سال ۱۹۴۹ در ایالات متحده منتشر شد که شامل مقدمه ای از ارنست همینگوی بود که سبک ارنست بر ویتورینی و به ویژه نوشتن این رمان تأثیر گذاشت. زندگی نامه. ویتورینی در سیراکوز، سیسیل به دنیا آمد و در تمام دوران کودکی خود به همراه پدرش که کارگر راه آهن بود در اطراف سیسیل زندگی می کرد. او چندین بار از خانه فرار کرد و در سال ۱۹۲۴ سیسیل را برای همیشه ترک کرد. او برای مدت کوتاهی به عنوان کارگر ساختمانی در ونیز جولیا استخدام شد و پس از آن به فلورانس نقل مکان کرد تا در چاپخانه ای به عنوان یک تنظیم کننده حروف چاپی کار کند ولی در سال ۱۹۳۴به دلیل مسمومیت با سرب آن را رها کرد. در حدود سال ۱۹۲۷ آثار او در مجلات ادبی منتشر شد. در بسیاری از موارد، به دلیل سانسور فاشیستی، نسخه های جداگانه ای از رمان ها و داستان های کوتاه او مانند میخک سرخ تا پس از جنگ
جهانی دوم منتشر نشد. در سال ۱۹۳۷، او از حزب ملی فاشیست به دلیل نوشتن مقاله ای در حمایت از جمهوری خواهان در جنگ داخلی اسپانیا اخراج شد. در سال ۱۹۳۹ او به میلان نقل مکان کرد و گلچینی از ادبیات آمریکایی را ویرایش کرد، ولی بار دیگر به دلیل سانسور به تعویق افتاد. ویتورینی که همچنان منتقد سرسخت رژیم بنیتو موسولینی بود، در سال ۱۹۴۲ دستگیر و زندانی شد. او به حزب کمونیست ایتالیا پیوست و شروع به ایفای نقش فعال در مقاومت کرد، که در سال ۱۹۴۵ رمان "مردان و نه مردان" را نوشت. همچنین در سال ۱۹۴۵، او برای مدت کوتاهی سردبیر روزنامه کمونیست ایتالیایی واحد و هفته نامه پلی تکنیک شد. پس از جنگ، ویتورینی بیشتر اوقات روی ویراستار متمرکز بود و به انتشار آثار جوانان ایتالیایی مانند ایتالو کالوینو و فنوگلیو کمک کرد. در سال ۱۹۵۶ آخرین اثر داستانی خود، "اریکا و خواهرانش" را منتشر کرد. ویتورینی تا پایان عمرش به عنوان سردبیر کار خود را ادامه داد. در سال ۱۹۵۹، او با کمک مجله "کالوینو ایل منابو،" یک مجله فرهنگی که به ادبیات در عصر صنعتی مدرن اختصاص داشت، تأسیس کرد. او در لیست حزب سوسیالیست ایتالیا نامزد شد. او که یک آتئیست بود در سال ۱۹۶۶
در میلان درگذشت.
الکساندر لیپولد (به ؛ زادهٔ ) کشتی گیر بازنشسته و مربی کشتی آلمانی است که در دوران فعالیت حرفه ای خود در دستهٔ ۷۴ و ۷۶ کیلوگرم کشتی آزاد رقابت می کرد. او قهرمان مسابقات قهرمانی کشتی جهان (۱۹۹۴) و نایب قهرمان سه دورهٔ این مسابقات (۱۹۹۵، ۱۹۹۷ و ۱۹۹۹) و نیز قهرمان سه دورهٔ مسابقات قهرمانی کشتی اروپا (۱۹۹۱، ۱۹۹۵ و ۱۹۹۸) است. لیپولد به عنوان ملی پوش آلمان در بازی های المپیک ۱۹۹۶ آتلانتا و ۲۰۰۰ سیدنی شرکت کرد که در المپیک آتلانتا به مقام پنجم و در المپیک سیدنی با وجود کسب عنوان قهرمانی به دلیل تست مثبت دوپینگ دیسکالیفه شد. او در سال ۲۰۰۳، پس از ابتلا به یک بیماری ویروسی جدی متحمل سه سکته مغزی متوالی شد اما بعدها به طور کامل بهبود یافت. لیپولد در سال ۲۰۰۹ از دانشگاه ورزشی کلن آلمان فارغ التحصیل شد و از همان سال تا ۲۰۱۲ مربی تیم ملی کشتی آزاد آلمان بود. او نهایتاً سرمربی باشگاه کشتی اسپرینگن آلمان شد. در سال ۲۰۱۳، به دلیل عملکردش به عنوان یک الگوی ورزشی و تعهد داوطلبانه بزرگش به عنوان سفیر «بنیاد کمک به سکته مغزی آلمان»، نشان افتخار شایستگی جمهوری فدرال آلمان را دریافت کرد. بازی های المپیک. او در دستهٔ ۷۴ در المپیک ۱
۹۹۶ آتلانتا شرکت کرد که لازاروس لویزیدیس از یونان، دیوید هول از کانادا، محمدسلام گادشیف از جمهوری آذربایجان و کنی ماندی از آمریکا را شکست داد اما با باخت برابر بووایسار سایتیف روس به مقام پنجم رسید. لیپولد در دستهٔ ۷۶ کیلوگرم المپیک ۲۰۰۰ سیدنی نیز یاسمانی رودریگز از کوبا را ۴–۱، رادیون کرتانتی از اسلواکی را ۵–۰، نصیر حاجی خانف از مقدونیه شمالی را ۵–۲، در نیمه نهایی مون اویی-جائه از کره جنوبی را ۳–۱ و در فینال هم براندون اسلی آمریکایی را هم ۴–۰ شکست داد و به قهرمانی رسید اما پس از مثبت شدن تست دوپینگ و استفاده از استرویید آنابولیک ناندرولون، مدال طلا از او پس گرفته شده و به براندون اسلی رسید.
در دسامبر ۲۰۱۶، کمیسیون انرژی اتمی اردن (JAEC)، با همکاری کنسرسیومی به ریاست مؤسسه تحقیقات انرژی اتمی کره (واقع در دانشگاه علم و صنعت کره جنوبی در سئول)، راکتور تحقیقاتی و آموزشی ۵ مگاواتی اردن را در دانشگاه علم و صنعت اردن افتتاح کرد. که اولین رآکتور هسته ای در این کشور است. این نیروگاه ایزوتوپ های رادیواکتیو را برای استفاده پزشکی در اردن فراهم می کند و به دانشجویان دانشگاه آموزش می دهد تا نیروی کار ماهر برای راکتورهای هسته ای تجاری آینده کشور را تربیت کند. در سال ۲۰۱۸، کمیسیون اعلام کرد که اردن در حال مذاکره با چند شرکت برای ساخت اولین نیروگاه هسته ای تجاری این کشور، یک راکتور خنک شده با هلیوم است که قرار است تا سال ۲۰۲۵ تکمیل شود. اردن یادداشت تفاهمی با ایالات متحده، بریتانیا، کانادا، فرانسه، ژاپن، چین، روسیه، اسپانیا، کره جنوبی، آرژانتین، رومانی و ترکیه برای کمک به اردن در زمینه انرژی هسته ای و استخراج اورانیوم امضا کرده است. تاریخچه. کار بر روی انرژی هسته ای اردن از سال ۱۹۸۰ در وزارت صنعت و تجارت آغاز شد. در چهار مرحله متمایز توسعه یافت: فاز اول و دوم از ۱۹۸۰–۱۹۹۷. مراحل استقرار و رشد که در آنها ساختار ن
هادی و سازمانی انرژی هسته ای اردن ایجاد شدند. شروع با ۱ کارمند در سال ۱۹۸۰; یک بخش در ۱۹۸۱؛ سپس یک ریاست در سال ۱۹۸۹; سپس پروژه ملی مستقل برای انرژی هسته ای در سال ۱۹۹۲ که مطالعات و برنامه های اساسی انرژی هسته ای اردن تهیه شدند. چارچوب های قانونی انرژی هسته ای؛ و تمامی پروژه های گنجانده شده در برنامه عملیاتی در سال ۱۹۸۶ تحت عنوان پروژه برنامه هسته ای اردن یا برنامه هسته ای اردن تدوین شدند. فاز سوم، از ۱۹۹۷–۲۰۰۷. می توان آن را به عنوان مرحله پایداری توصیف کرد، که طی آن کار بر جنبه خدماتی که در عملیات آموزش، اندازه گیری تشعشع و عملیات صدور مجوز ارائه می شود، متمرکز بود. فاز چهارم از سال ۲۰۰۷. مرحله پروژه های بزرگ که در آن دولت اردن قصد ساخت چهار نیروگاه هسته ای را به ظرفیت هر یک ۱۰۰۰ مگاوات اعلام کرده است با هدف: تولید برق و نمک زدایی آب دریا، برای رفع نیاز اردن به آب و برق و تبدیل آن به یک صادرکننده انرژی تا سال ۲۰۳۰. و استخراج اورانیوم از خاک اردن برای تأمین مالی پروژه نیروگاه، بهره برداری از آن و صادرات اورانیوم غنی شده نیز از اهداف هستند. اقدامات. ۱- زیرساخت ها: ایجاد زیرساخت های انرژی هسته ای. از جمله مقر
و آزمایشگاه های دائمی سازمان انرژی هسته ای در شفا بادران، نزدیک پایتخت، امان؛ گورستان زباله های رادیواکتیو در سوکا، جنوب پایتخت. ۲- توسعه بخشی: ایجاد و توسعه مراکز تخصصی کار هسته ای (در پزشکی، کشاورزی، آب، صنعت و …) در کلیه نهادهای ذیربط در بخش دولتی و خصوصی. با هدف تبدیل آنها به مرور زمان به بخشها، ادارات و مؤسسات تخصصی در بخشهای توسعه و مؤسسات ذیربط؛ برنامه هسته ای اردن را ببینید. ۳- کاربردهای هسته ای: ایجاد ۲۸ پروژه محلی و پیگیری به همین تعداد پروژه منطقه ای. در تمام بخش های اساسی؛ ۳۰ سازمان دولتی و خصوصی از آن بهره مند شدند. پیش نویس برنامه هسته ای اردن را ببینید. ۴- نیروی انسانی هسته ای: آموزش حدود ۳۰۰۰ نفر (دندانپزشک، رادیولوژیست، تکنسین رادیولوژی، مهندس، فیزیکدان و …) در داخل و خارج از کشور (از این تعداد ۲۶ نفر در مقطع دکترا و فوق لیسانس و ۱۵۰ نفر آموزش پیشرفته تخصصی در علوم هسته ای و … ۲۰۰۰ دندانپزشک؛ و مجوز آنها در سه سطح از سطوح صلاحیت در کار رادیولوژی؛ بخش ها و منابع انسانی در برنامه هسته ای اردن را ببینید. ۵- تحقیقات علمی: کمک به مؤسسات ملی (وزارتخانه ها، دانشگاه ها، انجمن علمی سلطنتی، شورای عالی
علوم و فناوری، سازمان آب اردن و غیره) برای توسعه قابلیت های تحقیقات علمی خود. اعطای کمک های مالی و بازدیدهای علمی به محققان کشورهای توسعه یافته در زمینه هسته ای. شروع به کار در تحقیقات علمی در اداره انرژی هسته ای؛ در زمینه های کشاورزی، استفاده منطقی از آفت کش ها، حفاظت از محیط زیست و مدل سازی حوادث هسته ای؛ برنامه هسته ای اردن را ببینید. ۶- صدور مجوز تشعشع: صدور مجوز برای کارگران در حوزه پرتو و هسته ای (حدود ۲۲۷۲ نفر). و ۱۱۳۰ محل کار (شرکت، آزمایشگاه، دانشگاه، درمانگاه و …). از جمله: مرکز سرطان اردن، بیمارستان البشیر، خدمات پزشکی سلطنتی، شرکت تولید داروی سوئد اردن و غیره. و کمک به این موسسات در طراحی سایت های استفاده از تشعشع و سپرهای تشعشعی ۷- کنترل تشعشع: ثبت موسسات و شرکتهای استفاده کننده از تشعشعات. ثبت کارگران تشعشعات؛ سابقه منابع تشعشع مورد استفاده در کشور در بخش دولتی و خصوصی. و انجام بازدیدهای برنامه ریزی شده و اعلام نشده از مکان های استفاده و نگهداری وسایل پرتوزا و مواد رادیواکتیو. انجام اندازه گیری ها برای تأیید ایمنی کارگران، محیط زیست و عموم مردم؛ و همچنین بیمارانی که در معرض تشعشع هستند، در بیمار
ستان ها و کلینیک هایی که از منابع پرتو استفاده می کنند، برای درمان و تشخیص. اولین رکورد رسمی منابع تشعشع در اردن شامل ۲۹۸۰ منبع بود: دو واحد کبالت-۶۰، پزشکی: با توان ۵۰۰۰ قوری و ۱۳۰۰۰ قوری. ۳ شتاب دهنده های پزشکی: ۱۸ و ۲۰ مگا ولت، اشعه ایکس. ۶، ۹، ۱۲، ۱۶ و ۲۰ مگا الکترون ولت. ۲۲۰۰ دستگاه اشعه ایکس پزشکی (شامل ۱۰۰۰ واحد تصویربرداری دندان). ۲۲۰ پرتو گامای صنعتی، با راندمان ۰٫۲–۱۰۰ کوری. ۲۵۰ منبع تحقیقاتی اشعه گاما؛ با قدرت کمی (میکروکوری). ۲۰ تحقیق منبع نوترون (millicurie). ۳ منبع تابش همه کاره از جمله: شتاب دهنده Van de Graaf (4 MeV). و دو واحد گاما، کبالت-۶۰ (۱۰۰۰۰ و ۱۰۰۰۰۰ کوری (که دومی در آن زمان در دست ساخت بود). ۳۰۲ منبع رادیواکتیو (بسته های پزشکی، سوزن، منابع کالیبراسیون و غیره) با راندمان پایین؛ و کاربردهای مختلف. ۸- نقشه تشعشعات طبیعی کشور: شامل ۳۴۵۰۰۰ قرائت تشعشع و تبدیل آنها به نقشه کانتور با دزهای تشعشع طبیعی زمین می باشد. ۹- همکاری علمی: امضای یادداشت تفاهم در سال ۱۹۹۴ با سازمان انرژی اتمی پاکستان برای کمک به اردن در زمینه ایجاد قابلیت های هسته ای صلح آمیز، تأمین نیروی انسانی واجد شرایط و ارائه تخص
ص مشورتی برای اجرای برنامه هسته ای اردن. امضای توافقنامه مشابه با سازمان انرژی اتمی لهستان در سال ۱۹۹۶. و همکاری داخلی با دانشگاه اردن برای فعال کردن تحقیقات علمی و پیشنهاد و نظارت بر پروژه های مطالعات علمی دانشگاه. بخش ها و منابع انسانی در برنامه هسته ای اردن را ببینید. ۱۰- روابط بین الملل: امضای تعدادی موافقتنامه با آژانس بین المللی انرژی اتمی برای تسهیل در جلب حمایت آژانس و همگامی با مسائل ایمنی و امنیت هسته ای. بخش ها و منابع انسانی در برنامه هسته ای اردن را ببینید.
سیاوش داودزاده سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیستم بعنوان نماینده فومن در مجلس شورای ملی حضور داشت.
زیاد سترگ دره شوری سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیستم به عنوان نماینده فیروزآباد در مجلس شورای ملی حضور داشت. وی یکی از خان های طایفه دره شوری از ایل قشقایی بود.
سپاه دوازدهم هند () سپاه پیاده نظام نیروی زمینی هند است، که در سال ۱۹۸۷ تأسیس شد. سپاه دوازدهم با دو لشکر رزمی در دستور نبرد فرماندهی جنوبی و افزایش اهمیت عملیاتی بخش بیابانی، تا ژانویه ۱۹۸۷، یک ستاد سپاه تأسیس شد. سپاه دوازدهم در روزهای پرتلاطم عملیات ترایدنت در جودپور تأسیس شد. این سپاه که در روز ماها شیوارتری در ۲۶ فوریه ۱۹۸۷ تأسیس شد، وظیفه حفاظت از بخش های بیابانی کشور را که در ایالت های راجستان و گجرات قرار دارند، بر عهده دارد و تحت فرماندهی سپهبد ای. کی چاترجی به عنوان اولین فرمانده آن، تأسیس شد. این سپاه در ارتش هند به عنوان سپاه بیابانی نیز شناخته می شود.
عباس حاتم (زاده ١٢٨٩ قصرشیرین-نامعلوم) سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیستم، دوره بیست و یکم و دوره بیست و سوم بعنوان نماینده قصرشیرین در مجلس شورای ملی حضور داشت.
کریم اهری سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیستم،دوره بیست و یکم، دوره بیست و دوم و دوره بیست و سوم بعنوان نماینده کلیبر در مجلس شورای ملی حضور داشت.