Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
معرفی شدند. این پلتفرم ها و مکان های معاملاتی شامل شبکه های ارتباطی الکترونیکی ، سیستم های معاملاتی جایگزین و "dark pools " بودند. اولین پلتفرم های معاملاتی الکترونیکی معمولاً با بورس های سهام مرتبط بودند و به کارگزاران اجازه می دادند تا از راه دور با استفاده از شبکه های اختصاصی خصوصی و پایانه های غیرمتمرکز، سفارش ثبت کنند. سیستم های اولیه همیشه قیمت های پخش زنده را ارائه نمی دادند و در عوض به کارگزاران یا مشتریان اجازه می دادند سفارشی ثبت کنند که مدتی بعد تأیید می شد. این سیستم ها به عنوان سیستم های « درخواست قیمت » شناخته می شدند. در سال ۱۹۷۱، نزدک توسط انجمن ملی معامله گران اوراق بهادار ایجاد شد و کاملاً به صورت الکترونیکی در یک شبکه کامپیوتری فعالیت می کرد. نزدک در ۸ فوریه ۱۹۷۱ افتتاح شد. به سرعت محبوبیت پیدا کرد و تا سال ۱۹۹۲، ۴۲٪ از حجم معاملات در ایالات متحده را به خود اختصاص داد. با ظهور بازارهای مالی الکترونیکی، پلتفرم های معاملاتی الکترونیکی نیز به زودی راه اندازی شدند. در سال 1992، Globex اولین پلتفرم معاملاتی الکترونیکی بود که به بازار راه یافت. ئی-ترید ، شرکتی که به عنوان یک سرویس کارگزاری آنلاین
شروع به کار کرد، به زودی پلتفرم خود را نیز با هدف مصرف کننده راه اندازی کرد. این پلتفرم ها به سرعت محبوبیت پیدا کردند و نرخ رشد E-Trade در سال 1999، 9 درصد در ماه بود. در اواخر دهه 2000، با ظهور ابزارهای دیجیتال، نسل جدیدی از شرکت های سرمایه گذاری شروع به ظهور کردند که شروع به ارائه خدمات برای کمک به سرمایه گذاران غیرحرفه ای در معاملات کردند. در سال 2007، یک شرکت سرمایه گذاری چند دارایی، ئی تورو ، تأسیس شد که بر معاملات کپی ، معاملات اجتماعی و سایر انواع خدمات معاملاتی تمرکز داشت. در سال 2017، صرافی بیت کوین بایننس تأسیس شد. در سال 2023، تریدینگ فایندر با تکیه بر ارائه انواع ابزارهای معاملاتی و کمک معاملاتی تاسیس شد. سیستم های معاملاتی تکامل یافتند تا امکان پخش زنده قیمت ها و اجرای تقریباً فوری سفارش ها و همچنین استفاده از اینترنت به عنوان شبکه زیربنایی را فراهم کنند، به این معنی که مکان بسیار کمتر اهمیت پیدا کرد. برخی از پلتفرم های معاملاتی الکترونیکی دارای ابزارهای اسکریپت نویسی داخلی و حتی APIهایی هستند که به معامله گران امکان توسعه سیستم ها و ربات های معاملاتی خودکار یا الگوریتمی را می دهند. رابط کاربری
گرافیکی کلاینت پلتفرم های معاملاتی الکترونیکی می توانست برای ثبت سفارش های مختلف مورد استفاده قرار گیرد و گاهی به آن برجک های معاملاتی نیز گفته می شد (هرچند این ممکن است سوءاستفاده از این اصطلاح باشد، زیرا برخی به تلفن های PBX تخصصی مورد استفاده معامله گران اشاره می کنند). در طول دوره 2001 تا 2005، توسعه و گسترش پلتفرم های معاملاتی منجر به راه اندازی پورتال های معاملاتی آنلاین اختصاصی شد که مکان های آنلاین الکترونیکی با انتخاب پلتفرم های معاملاتی الکترونیکی متعدد بودند و به ارائه خدمات توسط یک موسسه محدود نبودند. مقررات. گزارش اطلاعات. در سال 1995، کمیسیون بورس و اوراق بهادار ایالات متحده (SEC) قانون 17a-23 را منتشر کرد که هر پلتفرم معاملاتی خودکار ثبت شده را ملزم به گزارش اطلاعات، از جمله شرکت کنندگان، سفارش ها و معاملات هر سه ماه یکبار می کرد. الزام پلتفرم ها به رعایت الزامات شفافیت قبل و بعد از معامله، انگیزه قوی تری را برای کاربران فراهم کرده است تا به پلتفرم های معاملاتی الکترونیکی اعتماد کنند. قوانین مدیریت سفارش. چندپارگی بازار باعث شد برخی از بازارسازان نزدک در Instinet قیمت هایی را پیشنهاد دهند که به
تر از قیمت های خودشان در نزدک بود. برای رفع این اختلاف، کمیسیون بورس و اوراق بهادار آمریکا (SEC) در سال 1996 قوانین مدیریت سفارش را معرفی کرد. این قوانین متخصصان بورس اوراق بهادار و بازارسازان نزدک را ملزم می کرد که هر قیمتی را که در یک سیستم معاملاتی اختصاصی اعلام شده و نشان دهنده بهبود قیمت های نمایش داده شده آنها باشد، به طور عمومی نمایش دهند. یکی دیگر از قوانین مدیریت سفارش ، بازارساز را ملزم می کرد که اندازه و قیمت هر سفارش محدود مشتری را که یا اندازه آن را در قیمت اعلام شده افزایش می دهد یا قیمت بازارساز را بهبود می بخشد، نمایش دهد. اعشاری سازی. اعشاری سازی در سال ۲۰۰۱ توسط کمیسیون بورس و اوراق بهادار آمریکا (SEC) آغاز شد و بازارسازان را ملزم کرد که ابزارهای مالی را با افزایش ۰.۰۱ دلار ارزش گذاری کنند، برخلاف استاندارد قبلی ۰.۰۶۲۵ دلار. این تغییر حاشیه سود را به طور قابل توجهی کاهش داد و انگیزه ای برای معامله گران بزرگ فراهم کرد تا از سیستم های مدیریت الکترونیکی استفاده کنند و در نهایت منجر به کاهش هزینه های معاملاتی شد.
لشکر ۲ ژاپن () یکی از نه لشکر فعال نیروی زمینی دفاع ازخود ژاپن است. این لشکر تابع ارتش شمالی است و مقر آن در کمپ آساهیکاوا در آساهیکاوا، هوکایدو قرار دارد. مسئولیت آن دفاع از شمال غربی هوکایدو است. این لشکر در ۱۸ ژانویه ۱۹۶۲ تشکیل شد. این لشکر از یک هنگ متحرک واکنش سریع، دو هنگ پیاده نظام و یک هنگ تانک تشکیل شده است و به این ترتیب، تنها لشکر غیر از لشکر ۷ است که یک واحد تانک در قالب یک هنگ سازماندهی شده است. ۱۶ واحد تابعه آن در پنج پادگان مستقر هستند: پادگان آساهیکاوا (۱۱ واحد، شامل یک گروهان از هنگ های جدا شده)، پادگان نایرو (۲ واحد)، پادگان انگارو (۱ واحد)، پادگان روموی (۱ واحد) و پادگان کامیفورانو (۲ واحد). این لشکر علاوه بر دفاع و امنیت در شمال هوکایدو و امدادرسانی در مواقع بلایا، در فعالیت های همکاری مدنی و مشارکت بین المللی نیز مشارکت دارد.
لشکر ۳ ژاپن () یکی از نه لشکر فعال نیروی زمینی دفاع ازخود ژاپن است. این لشکر تابع ارتش مرکزی است و مقر آن در ایتامی، هیوگو قرار دارد. مسئولیت این لشکر دفاع از استان های هیوگو، کیوتو، نارا، اوساکا، شیگا و واکایاما است. این لشکر در ۱۸ ژانویه ۱۹۶۲ تشکیل شد. این لشکر که از سه هنگ پیاده نظام تشکیل شده است، به عنوان یک لشکر مستقر منطقه ای طبقه بندی می شود. ماموریت های این لشکر شامل دفاع و امنیت در منطقه سوم امنیتی (استان های شیگا، کیوتو، اوساکا، هیوگو، نارا و واکایاما)، دو استان و چهار استان در منطقه کینکی و همچنین امدادرسانی در بلایا و همکاری های مدنی و فعالیت های مشارکت بین المللی است. ستاد لشکر و ۱۳ واحد تحت فرماندهی آن در ۸ پادگان در دو استان و نیز دو استان در منطقه کینکی، به استثنای نارا و واکایاما، از جمله استان کیوتو (پادگان فوکوچیاما، پادگان اوکوبو)، استان اوساکا (پادگان شینودایاما، پادگان یائو)، استان هیوگو (پادگان ایتامی، پادگان سنو، پادگان هیمجی) و استان شیگا (پادگان ایمازو) مستقر هستند. استان نارا یک استان خالی برای نیروی زمینی دفاع از خود ژاپن است و هیچ واحدی مستقیماً تحت فرماندهی یک فرماندهی منطقه ای
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42311183&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-07-30T19:31:02Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Tarikhejtemai&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;ابرابزار&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42319597&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; جان مایکل ترنس ولزلی دنیسون (۱ نوامبر ۱۹۱۵) ۲۲ ژوئیه ۱۹۹۸) بازیگر انگلیسی بود. او اغلب با همسرش، دالسی گری، ظاهر می شد و با او در چندین فیلم و بیش از ۱۰۰ نمایش تئاتر وست اند بازی کرد. پس از گذراندن تحصیلات عمومی در مدرسه دولتی و دانشگاه، در یک مدرسه تئاتر تحصیل کرد و اولین بازی حرفه ای خود را در سال ۱۹۳۸ انجام داد. دوران حرفه ای او به دلیل خدمت سربازی در طول جنگ جهانی دوم متوقف شد، اما در پایان دهه ۱۹۴۰، او دوباره جایگاه خود را در میان بازیگران برجسته نسل خود تثبیت کرد و تا زمان مرگش در سال ۱۹۹۸ در این جایگاه باقی ماند. زندگی نامه. دنیسون در ۱ نوامبر ۱۹۱۵ در دانکستر، وست رایدینگ یورکشایر، به عنوان تنها فرزند گیلبرت دیکسون دنیسون (۱۸۸۸–
۱۹۵۹) - یک تولیدکننده رنگ - و همسرش، ماری لوئیز، "با نام خانوادگی قبلی" بین (۱۸۸۸–۱۹۱۵) به دنیا آمد. مادرش وقتی دنیسون سه هفته داشت درگذشت. او توسط خواهر مادرش و شوهر او که فرزندی نداشتند، بزرگ شد.
تیموتی دبلیو وی مک مولان (متولد ۱۹۶۳) بازیگر بریتانیایی است که به خاطر کارهای صحنه ای، تلویزیونی و سینمایی اش شناخته می شود. او بیشتر به خاطر بازی در نقش آتیکوس پوند در سریال های معمایی بی بی سی، "قتل های مگپی" و "قتل های مون فلاور" شناخته می شود.
لشکر ۴ ژاپن () یکی از نه لشکر فعال نیروی زمینی دفاع ازخود ژاپن است. این لشکر تابع ارتش غربی است و مقر آن در کاسوگا، فوکوئوکا قرار دارد. مسئولیت لشکر چهارم دفاع از استان های فوکوئوکا، ناگازاکی، اوئیتا و ساگا است. این لشکر در ۱۵ اوت ۱۹۶۲ تأسیس شد. نیروی اصلی این لشکر از سه هنگ پیاده نظام تشکیل شده است و همچنین مستقیماً واحد گارد تسوشیما را کنترل می کند. مأموریت های آن شامل دفاع و امنیت برای چهار استان شمالی کیوشو (فوکوئوکا، ساگا، ناگازاکی و اویتا)، امدادرسانی در بلایا و همکاری های مدنی و فعالیت های مشارکت بین المللی است. از زمان پایان جنگ سرد، تهدید اتحاد جماهیر شوروی کاهش یافته و استراتژی دفاعی شمالی نیروی زمینی ژاپن اهمیت بیشتری پیدا کرده است. در همین حال، همراه با سازماندهی مجدد نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا، احتمال وقوع یک وضعیت اضطراری در شبه جزیره کره و اهمیت پاسخگویی به آن به طور نسبی افزایش یافته است. به همین ترتیب، اهمیت این لشکر به عنوان نزدیکترین لشکر به شبه جزیره کره افزایش یافته است.
گربه های آفریقایی یک فیلم مستند طبیعت محصول سال ۲۰۱۱ است که دربارهٔ گروهی از شیرها و خانواده ای از یوزپلنگ ها است که برای زنده ماندن در دشت های آفریقا تلاش می کنند، کارگردانی آن را اَلِستِر فوترگیل و کیت شولی بر عهده داشته اند. این فیلم توسط شرکت دیزنی نیچر در روز زمین مطابق با ۲۲ آوریل ۲۰۱۱، در سینماها اکران شد صداپیشگی فیلم توسط ساموئل ال. جکسون (پاتریک استوارت در نسخه بریتانیایی) انجام شده است. بخشی از درآمد حاصل از نمایش این فیلم به بنیاد حیات وحش آفریقا در جهت تلاش آنها برای حفظ کریدور حیات وحش امبوسلی کنیا اهدا شد. طرح. در دشت های جنوبی ذخیره گاه ملی ماسایی مارا در کنیا، توله شیر شش ماهه به نام مارا به همراه مادرش لیلا زندگی می کند. هر دو متعلق به گله رودخانه هستند که رهبری گله را شیر نر پیری به نام فَنگ بر عهده دارد. فَنگ نام خود را از دندان نیش خود، دندان شکسته متمایزی که طی مبارزه قبلی بر جای مانده است، گرفته است. در دشت های شمالی ماسایی مارا، یوزپلنگی به نام سیتا زندگی می کند که به تازگی پنج توله به دنیا آورده و باید از آنها مراقبت کند. سیتا و توله هایش با یک گله شیر دیگر به رهبری یک شیر نر بزرگ به
نام کالی همزیستی می کنند، که آرزو دارد با تصرف قلمرو فَنگ به کمک چهار توله نر خود، قلمرو و گله خود را گسترش دهد، اما نمی تواند به آنجا برسد زیرا هر دو طرف توسط یک رود پر از تمساح از هم جدا شده اند. یک روز که توله های سیتا در حال بازی هستند، کالی و بزرگ ترین توله نر او در حال گشت زنی بودند. سیتا متوجه می شود که آنها خطری جدی برای توله هایش هستند پس به سمت هر دو شیر رفته و آنها را تحریک می کند تا فریب خورده و توجه آنها را از توله هایش کنار بزند اما پس از تقابل آنها، توله های یوزپلنگ متفرق شده اند. سیتا با ناامیدی آنها را صدا می زند. با تاریک شدن هوا، کفتارها دیده شده و صدای آنها به گوش می رسد. صبح سه تا از پنج توله اش به پیش سیتا برمی گردند. اگرچه او همچنان دو توله دیگر را صدا می زند، کاملاً مشخص است که آنها توسط کفتارها کشته شده اند. در همین حال، لیلا هنگام شکار توسط لگد گورخر مجروح می شود. همزمان با شروع مهاجرت گوزن های یالدار به مراتع سرسبزتر، گله رودخانه نیز مهاجرت می کند، اما لیلا به دلیل آسیب دیدگی و سن بالا در همراهی با آنها با مشکل مواجه است. مارا در کنار مادرش می ماند و سعی می کند در این مسیر به او کمک
کند. به زودی آنها از گله جا می مانند. لیلا با علم به اینکه مارا برای زنده ماندن به خانواده اش نیاز دارد، به سختی بر آسیب دیدگی اش غلبه کرده و خیلی زود دوباره به گله رودخانه ملحق می شوند. در ضلع شمالی با گذشت زمان، توله های سیتا رشد می کنند و بیشتر خوی یوزپلنگی خود را بروز می دهند. روزی، گروهی متشکل از سه یوزپلنگ بالغ که با هم برادر هستند در منطقه سیتا پرسه می زدند. سیتا دوباره مجبور می شود توجه رقبا را منحرف کند تا متوجه توله های او نشوند. با این وجود از آنجایی که یوزپلنگ ها هم نوع یکدیگر هستند به آسانی همچون شیرها خسته نمی شوند؛ و خیلی زود گروه یوزپلنگ متشکل از سه برادر، سیتا را از توله هایش جدا می کنند. همین طور که دور آنها حلقه می زنند، توله ها سر جایشان می ایستند و برای گردن کلفت ها هیس می کنند و این امر به این معنی است که دلاوری و شجاعت مادرشان را به ارث برده اند. قبل از اینکه گروه یوزپلنگ های برادر بتوانند اقدامی انجام دهند، یک فیل در حال عبور آنها را فراری می دهد - به این معنی که در ساوانا، حتی حیوانات گردن کلفت هم در امنیت کامل قرار ندارند. مدتی بعد، آب رودخانه کاهش می یابد. کالی و بزرگ ترین توله نر
خود از این فرصت استفاده کرده و از رودخانه عبور می کنند تا حمله خود را به گله رودخانه آغاز کنند. آنها به سمت قلمرو جنوبی حرکت می کنند. فنگ با دیدن نزدیک شدن آنها، برای نجات جانش فرار می کند اما لیلا عقب نشینی نمی کند - با وجود اینکه می داند در صورت موفقیت حمله، مارا و دیگر توله ها ممکن است کشته شوند، او بی باکانه به رقبا حمله می کند. خیلی زود شیرهای مادهٔ دیگر، که از شجاعت لیلا الهام گرفته بودند، به مبارزه پیوستند. کالی و توله نر او شکست خورده و منطقه را ترک می کنند، هر چند در ضلع جنوبی رودخانه باقی می مانند. این مبارزه با پیروزی کامل آنها به پایان رسید، فنگ بازگشت و زندگی برای گله نیز به حالت عادی بازگشت. لیلا به خاطر مبارزه جراحتش بیشتر شده است. او که متوجه می شود ممکن است نتواند در گله باقی بماند، در یک روز بارانی - که شیرها از آن برای ارتباط با یکدیگر استفاده می کنند - به خاطر مارا، به سراغ خواهرش مالیکا - که خودش توله دارد - می رود و دوباره با او ارتباط برقرار می کند تا جایی برای مارا در گله حفظ کند. وقتی لیلا می بیند که مارا توسط مالایکا پذیرفته شده است، از گروه جدا می شود تا جایی آرام برای مردن پیدا کند
. در همین حال، کفتارها به سیتا و توله هایش نزدیک می شوند، اما یوزپلنگ مادر شجاع، که قبلاً دو توله خود را توسط آنها از دست داده است، عقب نشینی نمی کند؛ مطمئناً، او بی باکانه به آنها حمله می کند و اجازه نمی دهد که به توله هایش نزدیک شوند. سرانجام، کفتارها دست از مبارزه می کشند و می روند - شجاعت سیتا توله های باقی مانده را زنده نگه داشته و از خطر دور نگه می دارد. با گذشت زمان، کالی و بزرگ ترین توله نر با سه توله نر دیگر دوباره گروه متحدی را تشکیل می دهند. آنها با هم برای حمله ای دیگر به گله رودخانه بازمی گردند. فنگ با دیدن آنها برای بار دوم فرار می کند و دیگر هیچ خبری از او نیست - اگر قرار باشد برگردد، هیچ ترحمی به او نخواهد شد. کالی گله را تصاحب می کند و توله های فنگ، از جمله مارا - که اکنون یک جوان بالغ است - را از گله دور می کند. پسرعموهای او تهدید شماره یک برای کالی و توله های نر او محسوب می شوند، بنابراین آنها را تعقیب می کنند. نرهای جوان با دیدن اینکه دیگر نمی توانند در چارچوب گله خود باقی بمانند، چاره ای جز عبور از رودخانه ندارند، با اینکه سطح آب افزایش یافته و پر از تمساح شده است، با این وجود، بدون هیچ آ
سیبی به خشکی می رسند. شیرهای ماده در ابتدا از پذیرفتن کالی به عنوان رهبر خود امتناع می کنند، زیرا آسیب از دست دادن توله هایشان هنوز در ذهنشان تازگی دارد. مارا سعی می کند به تنهایی زندگی کند و از خودش مراقبت کند، اما قبل از اینکه شکار را یاد بگیرد از گله رانده شده بود و اولین تلاش هایش برای شکار به تنهایی، حتی گرازهای کوچک و به خصوص کرگدن ها و گاومیش های بزرگ، به طرز تحقیرآمیزی ناموفق بود و متوجه می شود که وابستگی به یک گله مزایایی به دنبال دارد. در همین حال، سیتا و توله هایش گله های غزال را تا قلمرو گله رودخانه دنبال می کنند، که در آنجا در حالی که با گله رودخانه در خصومت قرار دارند، ساکن می شوند. به زودی گاوهای وحشی برمی گردند و شیرهای ماده شروع به شکار توله های جدید متولد شده آنها می کنند - توله های کالی با او و توله های نر او صلح کرده اند. مارا با موفقیت شکار کرده و مهمانی بر پا می کند. کمی بعد، او خودش را به گله ثابت می کند و بالاخره دوباره مورد استقبال قرار می گیرد - فداکاری لیلا برای بزرگ کردن توله اش بیهوده نبود. در همین حال، توله های سیتا اکنون بالغ شده اند و در حال رشد و نمو هستند. آنها مهارت های شکار
خود را تقویت می کنند، روی یوزگربه و شغال تمرین می کنند و حتی می توانند از رودخانه عبور کنند. پس از آن، آنها با کفتارها و گله کالی روبرو می شوند و یادمی گیرند که مانند یک یوزپلنگ شجاع واقعی در مقابل کفتارها بایستند و به جای تعقیب شیرها، از آنها دوری کرده و به سمت آنها نروند. سرانجام، آنها با موفقیت یک بز کوهی را برای غذا شکار می کنند. سیتا، با دیدن اینکه توله هایش اکنون آماده اند تا مسیر زندگی خود را در پیش بگیرند، آنها را ترک می کند و به زندگی انفرادی یک یوزپلنگ بازمی گردد. گوینده داستان ابراز می کند که توله های مارا و سیتا بهترین نمونه های عشق مادری هستند. در تیتراژ پایانی فیلم، نشان داده می شود که توله های سیتا مسیر زندگی خود را از هم جدا کرده اند و او به یکی از موفق ترین یوزپلنگ های مادر تبدیل شده است که در دشت ها پرسه می زند. مارا توسط گله اش پذیرفته شده و حالا خودش آماده مادر شدن است، کالی هنوز در دو سوی رودخانه سلطنت می کند و فیلمسازان هنوز در جستجوی یافتن فَنگ هستند. تولید. فیلم برداری از خانواده حیوانات در مستند "گربه های آفریقایی" در ذخیره گاه ملی ماسایی مارا انجام گرفت که یک ناحیه شکار اصلی در جنوب
غربی کنیا است. ماسایی مارا یکی از معدود نواحی باقی مانده در آفریقا است که در آنجا شیرها، یوزپلنگ ها و پلنگ ها با تعداد زیاد در مجاورت هم زندگی می کنند. در جهت کمک به دستیابی صحت اطلاعات علمی، کارگردانان فیلم دکتر سارا دورانت از انجمن جانورشناسی لندن را به خدمت گرفتند. دورانت طی ۱۹ سال قبل در تانزانیا فعالیت داشت، به پژوهش روی یوزپلنگ ها پرداخت و در جهت حفاظت از تمام گوشتخواران بزرگ آفریقا به فعالیت پرداخت. صداپیشگی فیلم را ساموئل ال. جکسون بر عهده داشت. انتشار. فیلم در روز ۲۲ آوریل ۲۰۱۱ به نمایش درآمد و تا روز ۱۲ آوریل بیش از ۱٫۷ میلیون دلار قبل از به نمایش درآمدن فیلم، بلیت پیش فروش داشت. تا ماه مه ۲۰۱۱، مقدار فروش بلیت فیلم در سینماها به معنی حفظ ۵۰٬۰۰۰ جریب فرنگی زمین در کنیا بود. این فیلم در روز ۱ فوریه ۲۰۱۲ با عنوان گربه سانان در فرانسه به نمایش درآمد. این فیلم در روز ۲۷ آوریل همان سال با صداپیشگی پاتریک استوارت در بریتانیا به نمایش درآمد. در نمایش افتتاحیه تعدادی مهمان عالی مقام از جمله شاهزاده ویلیام، شاهدخت کاترین و لوسی روزِن حضور داشتند. موسیقی. «جهانی که می شناختم» آهنگی است که توسط جردین اسپارکس،
هنرمند ضبط (recording artist) آمریکایی اجرا شد و به عنوان آهنگ درون مایه فیلم مستند "گربه های آفریقایی" به کار گرفته شد. این آهنگ توسط رایان تدر و جوزیا دین، که همچنین تهیه کنندگی آهنگ را بر عهده داشت، نوشته شده است. این آهنگ توسط والت دیزنی رکوردز در روز ۱۲ آوریل ۲۰۱۱، در iTunes و سایت آمازون (amazon.com) به عنوان دانلود دیجیتال منتشر شد. این فیلم همچنین موسیقی را ارائه می دهد که اثر آهنگساز نیکلاس هوپر است؛ موسیقی متن هوپر در این فیلم به عنوان یکی از ۹۷ موسیقی فیلم اصلی واجد شرایط برای نامزدی در هشتاد و چهارمین دوره جوایز اسکار در سال ۲۰۱۱ برگزیده شد. استقبال. گیشه فروش این فیلم در روز افتتاحیه ۳٫۳ میلیون دلار فروش داشت که اندکی کمتر از فروش روز افتتاحیه فیلم مستند زمین است که در روز اول حدود ۴٫۱ میلیون دلار فروش کسب کرده بود. فروش فیلم در سراسر جهان ۳۰٫۸۵۷٫۷۴۷ دلار بود. واکنش منتقدان پایگاه اینترنتی راتن تومیتوز بر اساس نظرات ۷۹ منتقد با متوسط امتیازدهی ۶٫۳ از ۱۰، برای این فیلم نمره ۷۳ درصد را قائل شد. نظر این وب سایت این است «فیلم به اندازه سوژه هایش باشکوه نیست، اما فیلم "گربه های آفریقایی" به اندازه کا
فی دارای صحنه های شگفت انگیز و شجاعتی به حد کافی زیاد است تا تمام چیزها را سرگرم کننده نگه دارد.» وبگاه متاکریتیک که از میانگین وزن دهی استفاده می کند بر اساس نظرات ۲۰ منتقد، نمره ۶۱ از ۱۰۰ را برای فیلم در نظر گرفت که نشان دهنده نظرات «به طور کلی مساعد» است. تمجید
فالکلند شرقی () () بزرگ ترین جزیرهٔ جزایر فالکلند در اقیانوس اطلس جنوبی است که مساحتی برابر با دارد و ۵۴٪ از کل مساحت فالکلندها را تشکیل می دهد. این جزیره شامل دو تودهٔ خشکی اصلی است که تودهٔ جنوبی تر با نام لافونیا شناخته می شود؛ این دو بخش از طریق یک باریکه خشکی باریک به هم متصل اند که گوس گرین در آن قرار دارد. این ناحیه، صحنهٔ نبرد گوس گرین در جریان جنگ فالکلند بود. دو مرکز اصلی جمعیت در فالکلند، استنلی (جزایر فالکلند) و فرودگاه نیروی هوایی سلطنتی ماونت پلزنت هستند که هر دو در نیمهٔ شمالی فالکلند شرقی واقع اند و سه چهارم جمعیت جزیره را در خود جای داده اند. جغرافیا. فالکلند شرقی با مساحت ، کمی بیش از نیمی از مساحت کل مجمع الجزایر را شامل می شود و از دو تودهٔ خشکی تقریباً برابر تشکیل شده است. این جزیره به وسیلهٔ دو آبدرهٔ عمیق، آب درهٔ شویزل و برنتون لاک–آب درهٔ گرانتام، تقریباً به دو نیم تقسیم شده است. این دو آبدره با یک باریکه خشکی به عرض از یکدیگر جدا می شوند و این باریکه، لافونیا را در جنوب به بخش شمالی جزیره وصل می کند. خط ساحلی جزیره، با طول ، دارای خلیج ها، بریدگی ها و دماغه های فراوان است. بخش شمالی
جزیره، به جز نوار ساحلی مجاور آب درهٔ شویزل، عمدتاً از سنگ های دیرینه زیستی از نوع کوارتزیت و سنگ لوح تشکیل شده است که موجب پدید آمدن چشم اندازهای ناهموار و خاک فقیر و اسیدی می شوند. رشته کوه اصلی جزیره، ارتفاعات ویکهام، با بلندی ، از شرق به غرب کشیده شده است. بلندترین نقطهٔ این رشته کوه و همچنین بلندترین نقطهٔ کل فالکلند، کوه آسبرن با بلندی است. منطقهٔ خارج از این ارتفاعات عمدتاً زمین های کم ارتفاع و موج دار است که ترکیبی از چراگاه و مرداب را تشکیل می دهد، با دریاچه های کم عمق آب شیرین و جویبارهایی که در دره ها جریان دارند. در شمال شرقی جزیره، دو آب درهٔ برکلی ساوند و پورت ویلیام تا ژرفای خشکی پیش می روند و برای کشتی ها لنگرگاه فراهم می کنند. در مقابل، لافونیا بر روی سنگ های میانه زیستی (به ویژه ماسه سنگ) قرار گرفته که سنگ هایی جوان تر از سنگ های دیرینه زیستی شمال هستند و مناظر هموارتر و کم فرازونشیب تری ایجاد می کنند. دیگر چشم اندازهای مهم جزیره عبارت اند از کوه سیمون، جریان های سنگی، خلنگزار و خلاش. کوف کولی به عنوان یک منطقهٔ زیبای طبیعی شناخته می شود. جمعیت و زیرساخت. استنلی (جزایر فالکلند), پایتخت جزایر
و بندر اصلی، در فالکلند شرقی قرار دارد. کلیسای جامع کریست چرچ (جزایر فالکلند), کلیسای انگلیکان منطقه نیز در استنلی واقع شده است. بندر لویی، که در انتهای آب درهٔ برکلی واقع است، زمانی مقر دولت بود. با این حال، لنگرگاه آن بیش ازحد در معرض باد و امواج بود و در حدود سال ۱۸۴۴، شهری در کنار بندرگاه استنلی ساخته شد که فرورفتگیِ محافظت شده ای در درون پورت ویلیام است. سایر سکونتگاه ها شامل بندر لویی، داروین (جزایر فالکلند), پورت سن کارلوس، سن کارلوس (جزایر فالکلند), سالوادور (جزایر فالکلند), بندر جانسون، فیتزروی (جزایر فالکلند), مار هاربر و گوس گرین هستند. فالکلند شرقی همچنین دارای دو فرودگاه با باند آسفالته است: فرودگاه پورت استنلی و فرودگاه نیروی هوایی سلطنتی ماونت پلزنت. یک فانوس دریایی نیز در دماغهٔ پمبروک در نزدیکی استنلی قرار دارد. بیشتر جاده های اندک مجمع الجزایر در این جزیره واقع شده اند. اقتصاد. صنایع اصلی این جزیره شامل ماهی گیری، پرورش گوسفند و گردشگری هستند. مقدار کمی جو دوسر نیز کشت می شود، اما به دلیل رطوبت بالا و خاک اسیدی، زمین عمدتاً برای چرا مناسب است. از آنجا که استنلی پایتخت جزایر و فالکلند شرقی پ
رجمعیت ترین جزیره است، این جزیره نقش اقتصادیِ مرکزی در مجمع الجزایر دارد. امروزه بسیاری از کشتی های گردشی در اینجا توقف می کنند. فرودگاه نیروی هوایی سلطنتی ماونت پلزنت نیز نقش اقتصادی بزرگی ایفا می کند، زیرا تعداد قابل توجهی از نیروهای نظامی بریتانیا در آن مستقرند. اگرچه شمار این نظامیان تنها چند صد نفر است، اما با توجه به جمعیت کمتر از دوهزار نفرِ جزیره، نقش اقتصادی آن ها بسیار چشمگیر است. صنایع کوچک تر شامل پرورش اسب و گاو هستند. همچنین شواهد تازه ای از وجود ذخایر باارزش معدنی در جزیره دیده شده است. حیات وحش. به دلیل تمرکز بیشتر سکونت انسانی، فالکلند شرقی با مشکلات حفاظتی بیشتری مواجه است. گرگ جزایر فالکلند یکی از نخستین قربانیان این تأثیر بود. چارلز داروین در کتاب "سفر بیگل" می نویسد: موش صحرایی نیز به این جزیره وارد شده، اما با این حال، تنوع گونه های دریایی آن بسیار بالاست و انواع مختلف پنگوئن در آن یافت می شوند. گواناکو در سال ۱۸۶۲ در جنوب فالکلند شرقی، در نزدیکی ماونت پلزنت، معرفی شد تا آلفرد، دوک ساکس-کوبورگ و گوتا در سال ۱۸۷۱ آن ها را شکار کند، اما این گونه پس از آن از جزیره منقرض شد، گرچه هنوز در جزی
رهٔ اشتاتس یافت می شود. چارلز داروین حیات وحش این منطقه را در جریان سفر خود با بررسی کرد. تاریخ. نخستین سکونت گاه دائمی در فالکلند شرقی در سال ۱۷۶۴ توسط لویی آنتوان دو بوگنویل در بندر لویی در آب درهٔ برکلی بنیان گذاری شد. این سکونت گاه فرانسوی شامل تعدادی بریتون بود و جزایر با نام "Îles Malouines" (جزایر سن-مالو) شناخته می شدند که بعداً به صورت اسپانیایی شدهٔ "Islas Malvinas" درآمد. در اکتبر ۱۸۲۰، سرهنگ دیوید جوئت پس از آسیب دیدگی کشتی اش "هیروینا" در طوفان، برای پناه به جزایر آمد. جوئت یک کشتی دار آمریکایی بود که از سوی تاجر بوئنوس آیرسی پاتریک لینچ (آرژانتین) مأمور شده بود. در ۶ نوامبر ۱۸۲۰، او پرچم استان های متحد ریو د لا پلاتا را در بندر لویی برافراشت و جزایر را به نام این کشور (که بعدها آرژانتین شد) تصاحب کرد. در سال ۱۸۲۳، آرژانتین حقوق ماهی گیری را به خورخه پاچکو و لوئیس ورنت اعطا کرد. نخستین تلاش آن ها شکست خورد، اما ورنت در سال ۱۸۲۸ موفق شد در پورتو سولداد سکونت گاهی پایه گذاری کند. او همزمان با کنسول بریتانیا در بوئنوس آیرس در تماس بود و حتی از دولت بریتانیا خواست تا پادگانی دائمی در جزایر تأسیس کند.
در سال ۱۸۲۹، ورنت توسط دولت بوئنوس آیرس به عنوان فرماندار منصوب شد. کنسول بریتانیا به این موضوع اعتراض کرد، اما پاسخی دریافت نکرد. ورنت اما بار دیگر تأکید کرد که هدفش صرفاً تجاری است و خواستار حضور بریتانیا در جزایر شد. ورنت کشتی آمریکایی "هَرِیت" را به دلیل شکستن انحصار شکار فک توقیف کرد. این اقدام با اعتراض شدید کنسول آمریکا در بوئنوس آیرس روبه رو شد که گفت ایالات متحده حاکمیت آرژانتین بر جزایر را به رسمیت نمی شناسد. در پاسخ، کشتی جنگی "یو. اس. اس لکسینگتون" در سال ۱۸۳۲ به پورتو لوئیس اعزام شد، توپخانه را از کار انداخت، انبار باروت را نابود کرد و چند نفر را به عنوان دزد دریایی بازداشت و به مونته ویدئو منتقل کرد. در پی این رویدادها، ورنت استعفا داد و دولت آرژانتین استبان خوزه فرانسیسکو مستی ویر را به عنوان فرماندار منصوب کرد تا در آنجا مستعمره کیفری ایجاد کند، اما او به زودی به دست نیروهای خود کشته شد و سکونت گاه دچار هرج ومرج شد. پس از این وقایع، بریتانیا در بازپس گیری حاکمیت بریتانیا بر جزایر فالکلند (۱۸۳۳) خواستار خروج نظامیان آرژانتینی شد. پورتو لوئیس به «انسنز هاربر» تغییر نام یافت، اما بعداً دوباره به
«پورت لویی» بازگشت. پس از آن، سفر دوم اچ ام اس بیگل از جزایر انجام شد و دو سکونت گاه داروین (جزایر فالکلند) و فیتزروی (جزایر فالکلند) به افتخار چارلز داروین و رابرت فیتزروی نام گذاری شدند.