Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شلین رودریگز (متولد ۱۹۷۷) یک هنرمند هنرهای تجسمی، سازمان دهنده و استاد آمریکایی است. رودریگز به اتهام تهدید خبرنگار "نیویورک پست" از کالج هانتر اخراج شد و چند ماه بعد هم به دلیل انتشار محتوای ضد اسرائیلی در شبکه های اجتماعی از کالج کوپر یونیون اخراج شد. تحصیلات. رودریگز کارشناسی هنرهای زیبا را از دانشکده هنرهای تجسمی نیویورک در سال ۲۰۱۱ و کارشناسی ارشد هنرهای زیبا را از کالج هانتر در سال ۲۰۱۴ کسب کرد. اخراج از دانشگاه. در ۲۳ مه ۲۰۲۳، یک خبرنگار "نیویورک پست" و یک عکاس به خانه او رفتند تا با او مصاحبه کنند و از او عکس بگیرند. رودریگز به آنها گفت که آنجا را ترک کنند و وقتی آنها اصرار کردند، قمه را به گردن یکی از خبرنگاران گرفت. بخشی از این درگیری به وسیله دش کم یکی از کارکنان "پست" ثبت شد. او متعاقبا توسط کالج هانتر و مدرسه هنرهای تجسمی اخراج شد و به اتهام تهدید و آزار و اذیت دستگیر شد. رودریگز چند ماه بعد نیز از کالج کوپر یونیون به دلیل محتوای ضد اسرائیلی اخراج شد. او با انتشار متنی در اینباره گفته است: «کوپر یونیون من را به دلیل پستی که در شبکه های اجتماعی درباره صهیونیست ها گذاشتم اخراج کرد.»
مسیر کنتاکی ۴۳۶ () (KY 436) یک بزرگراه ایالتی به طول 5.638 مایل (9.073 کیلومتر) در شهرستان هارت، کنتاکی است. این مسیر از مسیرهای کنتاکی 218 و 570 جنوب شرقی Uno تا مسیر کنتاکی 88 در غرب مونرو اجرا می شود. تقاطع های اصلی. کل مسیر در شهرستان هارت است.
مَکُران () یک ایالت شاهزاده نشین خودمختار در هند بریتانیا بود که در سال ۱۹۴۸ به پاکستان پیوست. این ایالت شاهزاده نشین در سال ۱۹۵۵ منحل و قلمروی آن به پاکستان غربی الحاق شد. این منطقه در انتهای جنوب غربی پاکستان امروزی قرار داشت، منطقه ای که اکنون بخشی از ولسوالی های گوادر، کیچ و پنجگور است. این ایالت شامل گوادر عمانی که تا سال ۱۹۵۸ تحت فرمانروایی سلطان نشین مسقط و عمان بود، نمی شد. ایالت مکران توسط نواب گیچکی که اصالتاً راجپوت بودند اداره می شد. جد آنها، جاگات سینگ در قرن هفدهم از راجپوتانا راجستان مهاجرت کرده و مسلمان شده بود. گیچکی ها اکنون خود را بلوچ می دانند. در ۲۱ مارس ۱۹۴۸، حاکمان مکران، خاران و لسبیله همه اعلام کردند که به قلمرو جدید پاکستان می پیوندند. ایالت مکران در سال ۱۹۵۲ به اتحادیه ایالت های بلوچستان پیوست و در اکتبر سال ۱۹۵۵ انحلال شاهزاده نشین های مکران، لسبیله، خاران، کلات اعلام شد که به پاکستان غربی الحاق شدند.
ادوارد جیمز کنوی یک شخصیت خیالی در مجموعه بازی های ویدئویی "اساسینز کرید" از شرکت یوبی سافت است. او به عنوان شخصیت اصلی بازی ویدیویی "" و رمان آن با نام "پرچم سیاه" ظاهر شد.
گاس، پسرعموی دانلد (Donald's Cousin Gus) یک کارتون اثر والت دیزنی است که در ۱۹ مه ۱۹۳۹ میلادی به نمایش درآمد. چکیده داستان. گاس گوس، پسر عموی پرخور و شکموی دانلد داک برای دیدار دانلد به خانه اش می آید و...
چارلز کارماین آنتونیو بالدی (به ، ۲ دسامبر ۱۸۶۲ – ۲۸ دسامبر ۱۹۳۰) بازرگان، بانکدار، ناشر روزنامه، کارآفرین و انسان دوست آمریکایی بود که در فیلادلفیا زندگی می کرد. او در ۱۴ سالگی از پادشاهی ایتالیا مهاجرت کرد و حرفه ای را دنبال کرد که باعث شد در اوایل دههٔ ۱۹۰۰، برای جمعیت روبه رشد آمریکایی های ایتالیایی تبار رهبری برجسته دانسته شود. بالدی در ادامه روابطی قوی با اجتماعات سیاسی و تجاری موجود آمریکایی در منطقهٔ بزرگ فیلادلفیا ایجاد کرد، که از طریق سازمان های بازرگانی او گسترش یافتند؛ این شامل سازمان های اجتماعی و انسان دوستانه می شد، که هدفشان پشتیبانی از سبک زندگی مهاجران ایتالیایی برای دست یابی به وضعیت اقتصادی بهبودیافته و حفظ میراث فرهنگی سنتی، در عین زندگی در ایالات متحده آمریکا بود. حرفه. او نخستین بانک مبادله ایتالیایی را تأسیس کرد تا کارگران مهاجر بتوانند پول هایشان را پس انداز کنند و به خویشاوندانشان در ایتالیا پول برگردانند. او از ۱۹۰۶ تا ۱۹۳۰، صاحب و سردبیر بزرگ ترین روزنامه ایتالیایی زبان به نام "لوپینیونه" بود، که فرصت های شغلی و اخبار روز آمریکا و ایتالیا را ارائه می کرد. علاوه بر این، بالدی یک کسب
وکار املاک و بیمه را اداره می کرد، که از کارگران مهاجر ایتالیایی پذیرایی می کرد و یک مؤسسهٔ خیریه به نام فدراسیون جامعه های خیریه ایتالیایی تأسیس کرد؛ در حالی که نقش رهبری را در جامعهٔ کارگری موتو سوکورسو دی سان بیاجو ایفا می کرد. نامه نگاری های اولیه اش باعث شدند که او به مهارت های زبانی دست یابد؛ او در دادگاه های فیلادلفیا برای مردم ایتالیایی زبان خدمات مترجمی ارائه می کرد. او یک مؤسسهٔ کفن و دفن به نام بالدی فینرال هوم را تأسیس و اداره کرد، که به خانواده های آمریکایی ایتالیایی تبار خدمات می داد؛ این مسئله نام خانوادگی او را برای بیش از ۴ نسل در جنوب فیلادلفیا حفظ کرده است. علاقهٔ او به سیاست و تحصیلات باعث شد که به هیئت مدیرهٔ بخش آموزش و پرورشی فیلادلفیا منصوب شود و تا هنگام مرگش در ۱۹۳۰ آنجا خدمت کند. جوایز و افتخارات. در ۱۹۷۴، شهر فیلادلفیا تشخیص داد که بالدی، نخستین مهاجری بوده است که به هیئت مدیرهٔ بخش آموزش و پرورشی فیلادلفیا پیوسته است؛ او تا هنگام مرگش در ۱۹۳۰ در آن خدمت کرد، مدرسهٔ متوسطهٔ بالدی را جهت بزرگداشت خدمتش به آموزش به یاد او نام گذاری کرده اند. در ۲۰۱۷، محل اقامت بالدی واقع در فیلادلفی
ا، خیابان گرین، پلاک ۳۱۹ توسط کمیسیون تاریخی و موزهٔ پنسیلوانیا مکانی تاریخی در نظر گرفته شد. برادران بالدی. برادران بالدی فیلادلفیا داستانی ست که یکی از چشمگیرترین خانواده های حاضر در امور تجاری در اوایل دههٔ ۱۹۰۰ ایالات متحده آمریکا دانسته می شود. آن ها در ترکیبی هماهنگ، کار می کردند و فعالیت هایشان شامل شرکت های زیادی می شد: همراه با چارلز سی. ای. بالدی، برادران در خطوط متنوعی از جمله بانکداری، املاک، بیمه، آژانس کشتی بخار فرااطلسی، فروش زغال سنگ، اصطبل کرایه و نگهداری اسب، تقبل مراسم خاک سپاری و انتشار روزنامه فعالیت کردند. در واقع آن ها چارلز سی. ای. بالدی و ۴ برادرش بودند: جوزپه، ویرجیلیو، جووانی و آلفونسو. میراث خانواده برای سده ها در ایتالیا تثبیت شده بود؛ پدر آن ها ویتو بالدی در استان سالرنو پیمانکار و خدمتکار بود، جایی که پنج پسر زاده شدند. نوادگان. بالدی پدر پنج پسر و دو دختر بود: نتیجهٔ بالدی چاک داگلاس دربارهٔ زندگی او کتابی نوشته است.
هلن تونر (؛ زادهٔ ۱۹۹۲) پژوهش گر استرالیایی و عضو پیشین هیئت مدیره اوپن ای آی است.
کاظم اولایگبه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال سرکل بروژ بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال راس کانتی اشاره کرد. زندگی شخصی. اولایگبه در بلژیک از اصالتی نیجریه ای زاده شده است و توانایی بازی برای تیم ملی فوتبال نیجریه و تیم ملی فوتبال بلژیک را دارد. دوران ملی. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال بلژیک، زیر ۱۸ سال بلژیک، زیر ۱۹ سال بلژیک، زیر ۲۰ سال بلژیک و زیر ۲۱ سال بلژیک بازی کرده است. دوران باشگاهی. رده پایه. اولایگبه پیش از پیوستن به ساوت همپتون فوتبال باشگاهی خود را در رده پایه از باشگاه فوتبال اندرلشت آغاز کرد. ساوت همپتون. در ۱۵ فوریه ۲۰۲۲، اولایگبه قرارداد خود را با ساوت همپتون تا ژوئن ۲۰۲۴ تمدید کرد. راس کانتی (قرضی). در ۲۷ ژوئن ۲۰۲۲، اولایگبه به صورت قرضی یک فصل به باشگاه فوتبال راس کانتی پیوست. در ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۲، اولایگبه اولین بازی حرفه ای خود را برای راس کانتی در جام اتحادیه اسکاتلند در پیروزی ۱–۱ (۳–۴ پنالتی) مقابل باکی تیستل انجام داد و به عنوان یار تعویضی به جای اوورا ادواردز در دقیقه ۶۶ وارد زمین شد. ده روز
بعد، اولایگبه اولین بازی حرفه ای خود را برای باشگاه در پیروزی ۲–۰ مقابل باشگاه فوتبال الوآ اتلتیک در جام اتحادیه اسکاتلند آغاز کرد و یک پاس گل برای جاش سیمز ارائه کرد. هروگیت تاون (قرضی). اولایگبه در ۳۱ ژانویه ۲۰۲۳ به باشگاه فوتبال ساوت همپتون بازگشت. در همان روز، او به صورت قرضی تا پایان فصل به تیم لیگ دویی هاروگیت تاون پیوست. سرکل بروژ. در ۲۹ اوت ۲۰۲۳، اولایگبه به باشگاه فوتبال سرکل بروژ از لیگ برتر فوتبال بلژیک ملحق شد.
آتلانتروپا یا پانروپا، یک پروژه مهندسی عظیم بود که توسط معمار آلمانی هرمان زورگل در دهه ۱۹۲۰ طراحی شد و تا زمان مرگش در سال ۱۹۵۲ توسط او ترویج شد . این پروژه ساخت چندین سد برق آبی در نقاط کلیدی دریای مدیترانه، مانند تنگه جبل الطارق و بسفر، به منظور کاهش سطح دریا و ایجاد زمین های جدید برای استعمار بود. این به عنوان یک جایگزین صلح آمیز پان اروپایی به شکل لبنس راوم پیشنهاد شده بود. پروژه. سازمان. آتلانتروپا از درک جدید رویداد مسینیان الهام گرفته شده است، یک رویداد زمین شناسی پان مدیترانه ای که ۵ تا ۶ میلیون سال پیش رخ داده است. زمین شناسان معاصر نشان داده اند که رسوبات نمک بزرگی که سواحل مدیترانه را احاطه کرده اند، نتیجه انزوای جزئی آن توسط تنگ شدن خطوط دریایی است که اقیانوس اطلس را به هم متصل می کند. امروزه اکثر زمین شناسان بر این باورند که دریای مدیترانه در این دوره دستخوش یک عقب نشینی بزرگ حداقل چند صد متری شده است. اساس این پروژه ساخت یک سد عظیم برق آبی به طول در طول تنگه جبل الطارق بود که می توانست دریای مدیترانه را از اقیانوس اطلس جدا کند. این سد باید بیش از آب در ثانیه جریان داشته باشد که امکان تولید حداق
ل تقریباً معادل ۳۱ رآکتور آب فشرده اروپایی را می دهد. این سد توسط برونو زیگوارت طراحی شد و قرار بود شامل نیروگاه های برق آبی زیرزمینی و مجموعه ای از کانال ها و سد سلولی باشد. در این طرح آمده بود که این سدهای سلولی در سمت اقیانوس اطلس با برجی به ارتفاع بیش از مشخص شوند. به منظور محدود کردن ارتفاع آن، سد را به شکل زانویی کشیده بودند تا اندازه ممکن در مناطق کم عمق قرار گیرد. به این ترتیب، تنها یک بخش پنج کیلومتری به جای دوازده کیلومتر، به اندازه عرض تنگه، در منطقه ای با آب عمیق تر قرار می گرفت. این ساخت و ساز امکان محدود کردن آب دریای مدیترانه را فراهم می کرد که سطح آن تا ۲۰٪ کاهش می یافت. (اگر میزان افت آب، یک متر در سال بود، در کمتر از به طور کامل ناپدید می شد). بر اساس محاسبات، اگر سطح دریا در سال کاهش یابد، دو قرن طول می کشد تا به سطح مطلوب برسد. این امر امکان به دست آوردن زمین بایر، تقریباً به اندازه مساحت کشور رومانی، عمدتاً در منطقه شمال آفریقا را فراهم می کرد. علاوه بر این، دو خط راه آهن برنامه ریزی شده بود که برلین، رم و کیپ تاون را به هم متصل می کرد. این پروژه همچنین ساخت یک سد دوم کوچکتر را بین چکمه ا
یتالیا، سیسیل و تونس فراهم می کرد. سپس دریای مدیترانه به دو حوضه تقسیم می شد. حوضه غربی پایین تر از حد معمول و حوضه شرقی پایین تر از حد معمول قرار می گرفت. سد بین این دو حوضه با توجه به کاهش طولانی مدت منابع زغال سنگ و نفت، امکان تولید انرژی الکتریکی را فراهم می کرد. بنابراین اروپا ابزار تولید انرژی کافی برای کل قلمرو خود را در اختیار داشت. زورگل تولید برق را به لطف دریاچه های آفریقا پیش بینی کرده بود. از طریق سه خط ولتاژ بسیار بالا به اروپا منتقل می شد. اولی از تنگه جبل الطارق می گذشت، دومی از طریق مصر، فلسطین و سوریه با دریای مدیترانه هم مرز می شد تا از طریق دریای سیاه و دره دانوب وارد اروپا شود. سومین کابل به لطف کابل زیردریایی بین آفریقای شمالی و ایتالیا از طریق سیسیل پیوند داده می شد. پایین آمدن سطح دریای مدیترانه باعث خشک شدن تقریباً تمام شهرها و بنادر همجوار با آن می شد. معمار پیتر بهرنز خاکریزهایی را برای حفظ بنادر تاریخی مانند جنوآ یا ونیز در آب متصور شده بود و برنامه های برای بنادر جدید تصور و طراحی کرده بود. قرار بود سدی بر روی رودخانه کنگو ساخته شود تا دریاچه مصنوعی بسیار بزرگی ایجاد شود که بخشی ا
ز آب آن از طریق دریاچه چاد برای آبیاری صحرا استفاده شود. پایین آمدن دریای مدیترانه امکان تولید مقادیر زیادی انرژی الکتریکی را فراهم می کرد و رشد صنعت را تضمین می کرد. برخلاف سوخت های فسیلی، این منبع انرژی در معرض کاهش قرار نمی گرفت. بخش های وسیعی زمین برای کشاورزی آزاد می شد، از جمله صحرا که با استفاده از سه دریاچه ساخته دست بشر به اندازه یک دریا در آفریقا آبیاری می شد. پروژه های عمومی بسیار بزرگی که قرار بود بیش از یک قرن طول بکشد، بیکاری را کاهش دهد و به دست آوردن زمین های جدید فشار ازدیاد جمعیت را کاهش می داد، که به عقیده زورگل علت اصلی ناآرامی های سیاسی در اروپا بود. او همچنین معتقد بود که تأثیر این پروژه بر اقلیم فقط می تواند مفید باشد و اینکه آب و هوا را می توان تا جایی که جزایر بریتانیا به سمت بهتر شدن تغییر داد زیرا یک جریان گلف استریم کارآمدتر می تواند زمستان های گرم تری ایجاد کند. کنترل یک آتلانتروپای یکپارچه، منبع انرژی اضافی و سنگری در برابر خطر زرد مردمان آسیایی خواهد بود. اهداف. هدف آرمان شهری حل تمام مشکلات عمده تمدن اروپایی از طریق ایجاد قاره جدیدی به نام «آتلانتروپا» متشکل از اروپا و آفریقا ب
ود که ساکنان آن اروپایی ها خواهند بود. زورگل متقاعد شده بود که اروپا برای ماندن در رقابت در برابر قاره آمریکا و " پان آسیای " شرقیِ در حال ظهور، باید خودکفا شود، که به معنای مالکیت قلمروها در همه مناطق آب و هوایی است. آسیا برای همیشه برای اروپایی ها راز باقی می ماند و بریتانیایی ها نمی توانند امپراتوری جهانی خود را در درازمدت حفظ کنند، بنابراین تلاش مشترک اروپا برای استعمار آفریقا لازم بود هدف اصلی این پروژه تولید انرژی، دستیابی به اراضی جدید با کاهش سطح دریای مدیترانه و در نهایت اتحاد بین قاره اروپا و آفریقا بود. اروپا منبع بی پایانی انرژی (سوخت و برق) می داشت که اروپایی ها را در یک پروژه صلح آمیز مشترک متحد می کرد، زمین جدیدی برای کشاورزی و صنعت فراهم می کرد و این قاره را به آفریقا وصل می کرد. این امر همچنین به عبارت دیگر، پیوند اروپا را به آفریقا امکان پذیر می کرد که به گفته مخترع آن می توانست تأثیرات زیادی داشته باشد. تأمین مواد اولیه، آبیاری صحرا، ایجاد مرکز ژئوپلیتیک جهانی در ژنو. سرانجام، آتلانتروپا تضمینی قطعی برای بعضی بازارهای صنعتی و تجاری اروپا ایجاد می کرد. زورگل پروژه خود را که قرار بود بیش از ی
ک قرن به طول بینجامد، به عنوان یک جایگزین صلح آمیز پان اروپایی برای مفاهیم لبنس راوم آلمان نازی می دید که بعدها تبدیل به یکی از دلایل اعلام شده برای تسخیر سرزمین های جدید توسط آلمان نازی شد. آتلانتروپا، زمین، غذا، شغل، برق و مهم تر از همه، چشم انداز جدید برای اروپا و آفریقا را فراهم می کرد. جنبش آتلانتروپا در طول دهه ها با چهار ثابت مشخص شده است: ترویج. اگرچه این پروژه ناقص بود، اما برای نخستین بار در به نمایش عموم قرار گرفت. در آن زمان، نیویورک تایمز مقاله ای در این باره منتشر کرد. هرمان زورگل سپس به نمایشگاه جهانی بارسلون در سال ۱۹۲۹ دعوت شد. یک نمایشگاه سیار در آلمان و اتریش برای تبلیغ این پروژه و جمع آوری بودجه شروع کار در حرکت بود. این پروژه توسط انجمن آتلانتروپا " اداره می شد. این نمایشگاه در سال ۱۹۳۰ به مونیخ، در سال ۱۹۳۱ به اسن، هامبورگ و برلین و در سال ۱۹۳۲ به زوریخ، مونیخ و دورتموند منتقل شد و باعث شگفتی بازدیدکنندگان شد و متعاقباً منجر به سیل مقالات، کتاب ها، سخنرانی ها، فیلم ها و نمایشگاه های جدید شد. این نشان دهنده علاقه برانگیخته شده توسط این پروژه بود. با روی کار آمدن حزب ناسیونال سوسیالیست کار
گران آلمان در سال ۱۹۳۳، زورگل جاه طلبی های بیشتری در مورد پروژه خود داشت، با قدرت جدید ارتباط برقرار کرد، پروژه خود را افشا کرد و طرح ها و نقشه های زیادی را ارائه کرد. متأسفانه برای او، آلمانی ها پروژه های مشابه او نداشتند: آدولف هیتلر قبلاً اراده خود را در کتابش، نبرد من ابراز کرده بود تا کنترل آلمان را نه به سمت جنوب، بلکه به سمت شرق گسترش دهد. زورگل همچنین برای ارائه پروژه خود در نمایشگاه جهانی نیویورک در سال ۱۹۳۹ دعوت شد. جان کنیتل، رمان نویس، در کتاب «آمده» (Amedée)، که در سال ۱۹۳۹ نوشته شده، یک مهندس سوئیسی را به تصویر می کشد که به ضرورت این پروژه متقاعد شده است. بارها و بارها، این رمان این ایده عالی را توضیح می دهد. پیشگفتار این رمان به ما می گوید: «نویسنده در توافق با هرمان زورگل، پروژه آتلانتروپا را در جلد حاضر از طریق شخصیت اصلی آن به نمایش گذاشته است.». مطالب تبلیغاتی تولید شده برای آتلانتروپا توسط زورگل و حامیانش شامل طرح ها، نقشه ها و مدل های مقیاس از چندین سد و بندر جدید در دریای مدیترانه، نماهایی از سد جبل الطارق با تاج ۴۰۰ متری (۱۳۰۰ فوت) طراحی شده توسط پیتر بهرنز، پیش بینی رشد تولیدات کشاورزی
، طرح هایی از یک شبکه برق سراسری اقیانوس اطلس، و حتی مقرراتی برای حفاظت از ونیز به عنوان یک نقطه عطف فرهنگی. نگرانی در مورد تغییرات آب و هوا یا زلزله، زمانی که ذکر شد، به جای منفی، مثبت معرفی شد. کتاب «سه آ» Die Drei Grossen A، که توسط زورگه در سال ۱۹۳۸ منتشر شد، نقل قولی از هیتلر را در روی جلد آن می آورد تا نشان دهد که این مفهوم با ایدئولوژی نازی ها مطابقت دارد. پس از جنگ جهانی دوم، زمانی که متفقین به دنبال ایجاد روابط نزدیکتر با مستعمرات خود در آفریقا به منظور مبارزه با نفوذ فزاینده مارکسیستی در آن منطقه بودند، این علاقه دوباره احیا شد، اما اختراع انرژی هسته ای، هزینه اجرایی بسیار زیاد این پروژه و پایان دوره استعمار، عواملی بودند که ایجاد آتلانتروپا را از نظر سیاسی غیرممکن نمودند، با وجود اینکه مؤسسه آتلانتروپا تا سال ۱۹۶۰ به حیات خود ادامه داد. هرمان زورگل. پروژه آتلانتروپا زندگی هرمان زورگل را از سال ۱۹۲۸ تا زمان مرگش در سال ۱۹۵۲ به خود اختصاص داد. او در طول زندگی خود برای تبلیغ پروژه خود تلاش کرد. از طریق این پروژه، زورگل می خواست یک مرکز ژئوپلیتیک جهانی، یک قاره جدید ایجاد کند که امکان اتحاد آفریقا و ار
وپا را فراهم می کرد. هیچ چیز برای وی غیرقابل حل به نظر نمی رسید، حتی ورود پدیده انرژی هسته ای. او با تدوین پروژه آتلانتروپا هدف درخشش جهانی را دنبال می کد. در واقع، جهان به این ترتیب به سه آ تقسیم می شد. آمریکا، آتلانتروپا و آسیا. او معتقد بود که این تنها راه اروپا برای مقابله با سرمایه های آمریکایی و جمعیت آسیایی خواهد بود. علاوه بر این، اروپا به این ترتیب دسترسی مستقیم و ممتاز به مواد خام آفریقایی پیدا می کرد. او پروژه خود را بیش از هر چیز برای انسان تنظیم کرده بود تا انسان جدید را تبلیغ کند. او می خواست مشکلات پیش روی تمدن اروپایی را حل کند: «یا آتلانتروپا یا زوال جهان». زورگل برای اینکه هیچ شانسی را از دست ندهد با چند تن از مهندسان و همکارانش تماس گرفت: زورگل متون، نقشه ها و طرح های متعددی را برای حمایت از پروژه خود و معتبر ساختن آن تولید کرد. مهم ترین و پرشمارترین آثار او در مجموع قبل از به قدرت رسیدن نازی ها منتشر شد. آنها این پروژه را جالب نمی دانستند، زیرا دیدگاه توسعه طلبانه آنها بیشتر به سمت شرق بود. علاوه بر این، زورگل در پروژه خود دیدگاهی صلح طلبانه داشت، که در مورد نازیسم صدق نمی کرد و این موضوع
باعث شد تا برای او در طول جنگ جهانی دوم در آلمان ممنوعیت انتشار را به همراه داشته باشد. زورگل ساخت و ساز و حرکت در شهر را تا حدودی شبیه به فریتز لانگ در فیلم "متروپلیس" خود می نگریست. انتقادات. حمایت فعال عمدتاً از سوی معماران و برنامه ریزان شهری در آلمان و تعدادی از کشورهای اروپای شمالی صورت گرفت. منتقدان این پروژه را به دلایل مختلفی به چالش کشیدند، از عدم همکاری کشورهای مدیترانه در برنامه ریزی گرفته تا تأثیراتی که بر جوامع تاریخی ساحلی می گذاشت، که با فروکش دریا به داخل خشکی ختم می شوند. این پروژه از اواخر دهه ۱۹۲۰ تا اوایل دهه ۱۹۳۰ و سپس به طور خلاصه از اواخر دهه ۱۹۴۰ تا اوایل دهه ۱۹۵۰ از محبوبیت زیادی برخوردار شد، اما پس از مرگ زورگل به سرعت از گفتمان جریان اصلی کنار گذاشته شد. از آن زمان، اکثر پیشنهادات برای سدسازی تنگه جبل الطارق بر پتانسیل برق آبی چنین پروژه ای متمرکز شده است و کاهش قابل توجهی از سطح دریای مدیترانه را در نظر نمی گیرد. یک ایده جدید نیز مطرح شده است که شامل یک سد پارچه ای کششی بین اروپا و شمال آفریقا در تنگه جبل الطارق است برای مقابله با هر گونه افزایش سطح آب در سطح جهانی در آینده در خار
ج از حوضه دریای مدیترانه.
سپهبد ایرج محوی (۱۲۸۲–۱۳۵۵ تهران نظامی فرمانده لشکرهای رضائیه، لشکر اهواز و گارد جاویدان بود. محوی در سال ۱۲۸۲ به دنیا آمد پس از اتمام تحصیلات دوره متوسطه وارد مدرسه نظام شد. او در سال ۱۳۰۸ پس از اتمام دانشکده افسری وارد خدمت ارتش شده و در سال ۱۳۱۹ و در دوره رضا شاه با درجه سرگردی به فرماندهی هنگ پهلوی لشکر اول تهران رسید. پس از آن سمت هایی مانند: رئیس کارگزینی ارتش، فرماندهی لشکر رضائیه و زمانی فرماندهی لشکر اهواز، فرمانده گارد جاویدان شد. او در سال ۱۳۴۰ به درجه سپهبدی رسید و پس از بازنشستگی به ریاست اداره حفاظت شرکت ملی نفت منصوب شد. محوی در سال ۱۳۵۵ درگذشت و در گورستان ابن بابویه به خاک سپرده شد. وی از اقلیت های بهایی بود که در ارتش فعالیت می کرد. همسر او دختر خاله ناتنی شاه یعنی دختر اجلال حضور (خاندان دادستان) بود. پسرعموی او ایرج محوی از فعالان سرشناس در بازار بود. گفته می شود سهراب محوی فرزند وی نخستین همجنس گرای بود که در ایران در سال ۱۳۵۶ با بیژن صفاری معمار سرشناس و طراح پارک دانشجو طی مراسمی در هتل کمودور ازدواج کرد.
کلاسیک مک اواس مجموعه ای از سیستم عامل های توسعه یافته برای خانوادهٔ رایانه های شخصی مکینتاش توسط شرکت اپل از سال ۱۹۸۴ تا ۲۰۰۱ است که با سیستم ۱ شروع می شود و با سیستم عامل مک ۹ به پایان می رسد. سیستم عامل مکینتاش در زمان انتشار، با ارائهٔ رابط کاربری گرافیکی، محبوبیت بالایی پیدا کرد. این سیستم عامل در هر دستگاه مکینتاشی که در آن دوران فروخته می شد وجود داشت و به روزرسانی های زیادی برای آن ارائه شد. اپل مکینتاش ابتدایی خود را در ۲۴ ژانویهٔ ۱۹۸۴ عرضه کرد. نخستین نسخه از نرم افزار سیستم ۱ (System 1) که نام رسمی نداشت، تا حدی بر پایهٔ سیستم عاملی بود که در گذشته اپل در سال ۱۹۸۳ برای رایانهٔ لیسا منتشر کرده بود. اپل در توافقی به زیراکس اجازه می داد که سهام اپل را با قیمتی مناسب خریداری کند. در مقابل، اپل نیز از مفاهیم مورد استفاده در رایانهٔ آلتوی زیراکس پارک استفاده می کرد. نام Macintosh System Software در سال ۱۹۸۷ با سیستم ۵ مورد استفاده قرار گرفت. اپل در سال ۱۹۹۶ این سیستم را به عنوان سیستم عامل مک تغییر نام داد. آخرین نسخهٔ اصلی این سیستم در سال ۱۹۹۹ سیستم عامل مک ۹ (Mac OS 9) نام گذاری شد.
قطار به سوی پاکستان () رمانی تاریخی اثر خوشوانت سینگ است که در سال ۱۹۵۶ به چاپ رسید. داستان آن درباره اتفاقات سال ۱۹۴۷، زمان تجزیه هند و پاکستان و تأثیر این واقعه بر قومیت های مختلف دینی و کشاکش های دیرپای میان آن هاست که حتی کشته شدن ماهتما گاندی را در پی داشت. به باور عده کثیری از منتقدان ادبی این کتاب مشهورترین کار سینگ و نیز از رمان های گرانمایه کلاسیک هندوستان می باشد. این اثر به دست نوذر نیازی به فارسی ترجمه و توسط نشر مروارید در ایران به چاپ رسیده است.
ریچارد ویکهام، ، ریچارد ویکهام یک کارگزاران شرکت بریتانیایی هند شرقی (EIC) بود که در سال های ۱۶۱۳ تا ۱۶۱۸ در ژاپن اقامت داشت. در سال ۱۶۱۴، او ویلیام آدامز (دریانورد) را در سفر به آیوتایا (سیام) همراهی کرد. در راه بازگشت به ژاپن، آنها برای تدارکات و تعمیرات در ناها توقف کردند، اما علیرغم مجوز مهر قرمز آدامز از شوگون سالاری توکوگاوا، که او را به عنوان یک تاجر مجاز نشان می داد و به او حق داشتن خدمات خاصی را می داد، انگلیسی ها مخالفت کردند. ریچارد کوکز، مدیر پایگاه تجاری EIC در هیرادو، سپس از طرف آنها به شیمازو ایهیسا شکایت کرد، اما مشخص نیست که نتیجه این شکایت چه بوده است. ویکهام سال بعد، در سال ۱۶۱۹، در باتاویا درگذشت.
مارکو نستی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال باری به صورت قرضی از آ.ث. میلان بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال، زیر ۱۹ سال، زیر ۲۰ سال و زیر ۲۱ سال ایتالیا بازی کرده است. دوران باشگاهی. وی در ماه ژوئیه ۲۰۲۲ به صورت قرضی و یک ساله از بخش جوانان آ.ث. میلان به باشگاه فوتبال کوزنتسا کالچو، حاضر در سری بی پیوست. در ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۳ به صورت قرضی به باشگاه فوتبال باری از سری بی فوتبال ایتالیا ملحق شد. در ۳۰ اوت همان سال اولین گل خود را برای باری در برابر باشگاه فوتبال چیتادلا به ثمر رساند. دوران ملی. وی عضوی از تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال ایتالیا در مسابقات قهرمانی یوفا در سال ۲۰۲۲ بود و توانست با این تیم به مرحله نیمه نهایی صعود کند. حواشی. در ۱۳ اکتبر ۲۰۲۳، نستی با ماتئو روگری بازیکن باشگاه فوتبال آتالانتا درگیر شد که مهاجم باری با مشت به صورت ماتئو روگری ضربه زد و بینی او شکست. نستی علناً از رفتار خود عذرخواهی کرد، اما با این وجود از تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال ایتالیا حذف شد.
آماندا جین سولووی (متولد ادگیل، ۶ ژوئن ۱۹۶۱) یک سیاستمدار بریتانیایی است که از سپتامبر ۲۰۲۲ به عنوان لرد کمیسر خزانه داری و از فوریه ۲۰۲۳ به عنوان معاون پارلمانی وزیر امور خارجه در امور استطاعت و مهارت ها فعالیت می کند او که یکی از اعضای حزب محافظه کار است و از سال ۲۰۱۹ نماینده پارلمان (MP) بوده است. آماندا جین ادگیل در ۶ ژوئن ۱۹۶۱ در ناتینگهام به دنیا آمد.
کوین زرولی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال آ.ث. میلان بازی می کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال ایتالیا بازی کرده است. دوران باشگاهی او. زرولی محصول جوانان باشگاه دوران کودکی خود آ.ث. میلان است که در سن ۵ سالگی به آنها پیوست. او در ژوئن ۲۰۲۳ تا سال ۲۰۲۷ قراردادی حرفه ای با آ.ث. میلان امضا کرد. او به عنوان کاپیتان تیم زیر ۱۹ سال آنها برای فصل ۲۰۲۳–۲۴ به میدان رفت. او اولین بازی بزرگسالان و حرفه ای خود را به عنوان بازیکن تعویضی برای آ.ث. میلان در جریان پیروزی خانگی ۱–۰ سری آ مقابل باشگاه فوتبال ساسولو در ۳۰ دسامبر ۲۰۲۳ انجام داد. دوران ملی. زرولی در ایتالیا از پدری ایتالیایی و مادری نیجریه ای متولد شد و دارای تابعیت دوگانه است. او ملی پوش سطح جوان ایتالیا است و برای تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال ایتالیا در مسابقات مقدماتی قهرمانی زیر ۱۹ سال اروپا ۲۰۲۴ در نوامبر ۲۰۲۳ بازی کرده است.
دیوبندان عنوان اثری نوشته محمد چرمشیر است که حاوی سه نمایشنامه است: اولین نمایشنامه عنوان خود را به جلد کتاب هم بخشیده است، دومی؛ "زمان سکوت برای زندگان"، و سومی "شرفنامه یحیای تیره بخت" نام دارند"." این نمایش نامه ها با عنوان "دیوبندان" برای اولین بار توسط نشر نی، در سال ۱۳۹۲ به چاپ رسید. نمایشنامه های این کتاب نوشته هایی نشانه شناسانهاند. دیوبندان برای اولین بار در سال ۱۳۷۵ در تالار وحدت اجرای صحنه ای داشته است. نمایشنامه ها. دیوبندان. نمایش دیوبندان روایت رخدادها و کنش هایی است که در گذشته روی داده است. دو راوی که در ابتدا اول شخص جمع است و پس از نابودی آن ها تبدیل به اول شخص می شود داستان را با استفاده از افعال گذشته ساده روایت می کنند. زمان آغاز طرح، زمانی است که داستان مدت هایت به پایان رسیده است. زمان سکوت برای زندگان. نمایشنامه "زمان سکوت برای زندگان" که به روایت ضربت زدن ابن ملجم مرادی به امام علی می پردازد، در بهمن سال ۱۳۷۴ در تالار چهارسوی مجموعه تئاترشهر به کارگردانی کهوری نژاد، به روی صحنه رفت. در این نمایش سعید داخ، نسیم مفیدی، عباس غفاری، فرهاد بشارتی، مریم معینی و خسرو محمودی ایفای نقش کردند.
"شرفنامه یحیای تیره بخت" نیز در سال ۱۳۷۴ به روی صحنه رفته بود. شرفنامه یحیای تیره بخت. شرف نامه یحیای تیره بخت نیز یکی دیگر از آثار این مجموعه است که به طور مشخص به نمایش جبر و اختیار انسانی در برابر سرنوشت می پردازد. این نمایشنامه با طراحی صحنه ای ساده اما تأثیرگذار، توانسته است در اجرای سال ۱۳۷۴ خود در میان مخاطبان و منتقدان بازتاب مثبتی ایجاد کند. نظر دیگر هنرمندان. رامتین شهبازی، منتقد تئاتر، دربارهٔ ویژگی های نگارش خلاق در آثار چرمشیر می گوید: «در نگارش خلاق نیازی نیست در همان ابتدا به سراغ اصل موضوع برویم، گاهی حاشیه ها می تواند برای مخاطب جذابیت بیش تری به وجود آورد. این حاشیه ها می تواند از واقعیت گرفته شود و یا اینکه ساخته و پرداختهٔ ذهن نویسنده باشد.» مسعود فروتن، کارگردان تئاتر تلویزیونی، اظهار داشته است: «آثار این نویسنده برای بازیگر، کارگردان و همچنین تماشاگر دشوار است، زیرا برای مثال در اجرای نمایش نامهٔ «دیوبندان» بازیگر با مونولوگ های خود به طور مرتب اطلاعات خاصی می دهد، مخاطب نیز باید این اطلاعات را در ذهن خود ذخیره کند تا در زمان گره گشایی ها، آن را مورد استفاده قرار دهد.»