Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
. از دهه ۱۹۹۰، گستره گرگ ایتالیایی به جنوب غربی فرانسه و سوئیس گسترش یافته است. اگرچه به طور جهانی به عنوان یک زیرگونه مجزا شناخته نمی شود، اما دارای دی ان ای میتوکندریایی هاپلوتیپ منحصربه فرد و ریخت شناسی جمجمه متمایز است. رنگ های ملی ایتالیا. رنگ های ملی ایتالیا شامل سبز، سفید و قرمز هستند که در زبان ایتالیایی به طور جمعی "il Tricolore" (, ) نامیده می شوند. سه رنگ ملی ایتالیا برای نخستین بار در جنوآ در ۲۱ اوت ۱۷۸۹ روی cockade of Italy پس از آغاز انقلاب فرانسه ظاهر شدند، و در ۱۱ اکتبر ۱۷۹۶ برای اولین بار در میلان روی پرچم جنگ استفاده شدند، و در ۷ ژانویه ۱۷۹۷ در رجو نل امیلیا روی پرچم ایتالیا دیده شدند. در ورزش در ایتالیا به جای آن از آبی ساووی، یک تن کروماتیک که برای اولین بار در سال ۱۹۱۰ روی یونیفرم های تیم ملی فوتبال ایتالیا اتخاذ شد و نامش به دلیل تعلق به دودمان ساووی، پادشاهی ایتالیا از ۱۸۶۱ تا ۱۹۴۶، انتخاب شده، به طور گسترده استفاده می شود. این رنگ با یکپارچگی ایتالیا (۱۸۶۱) رنگ ملی شد و استفاده از آن حتی پس از تبدیل ایتالیا به جمهوری (۱۹۴۶) ادامه یافت. رنگ ملی مسابقات اتومبیل رانی ایتالیا rosso corsa (
"قرمز مسابقه ای") است، در حالی که در رشته های دیگر مانند ورزش دوچرخه سواری و ورزش زمستانی اغلب سفید استفاده می شود. استاندارد ریاست جمهوری ایتالیا. Presidential standard of Italy () استاندارد متمایز حضور رئیس جمهور ایتالیا است. بنابراین، این استاندارد هرگاه رئیس جمهور کاخ کوئیرینال را ترک کند همراه او است و در طول حضور وی نمایش داده می شود. استاندارد روی وسایل نقلیه ای که رئیس جمهور سوار می شود، خارج از پرفکتها هنگام بازدید رئیس جمهور از یک شهر و در داخل سالن هایی که وی به طور رسمی فعالیت می کند، نمایش داده می شود. استاندارد ریاست جمهوری یکی از نمادهای ملی ایتالیا است. استاندارد رنگ های پرچم ایتالیا را یادآوری می کند، با ارجاع ویژه به استاندارد جمهوری ایتالیا ۱۸۰۲–۱۸۰۵ تاریخی؛ شکل مربع و حاشیه آبی ساووی که استفاده از آن حتی در دوران جمهوری حفظ شده، نماد نیروهای مسلح ایتالیا است که توسط رئیس جمهور فرماندهی می شوند. آبی در نشان شناسی به طور استعاری نماد فرماندهی است. ستاره ایتالیا. "Stella d'Italia" ("ستاره ایتالیا") که به طور عمومی "Stellone d'Italia" ("ستاره بزرگ ایتالیا") نامیده می شود، ستاره پنج پر است که ب
رای قرن ها نماد ایتالیا بوده است. این قدیمی ترین نماد ملی ایتالیا است و به سنت جهان یونانی رومی بازمی گردد، زمانی که زهره، مرتبط با غرب به عنوان ستاره شامگاهی، برای شناسایی شبه جزیره ایتالیا به کار گرفته شد. از منظر تمثیلی، "Stella d'Italia" به طور استعاری نماد سرنوشت درخشان ایتالیا است. در اوایل قرن ۱۶، این ستاره به طور مکرر با "Italia turrita"، شخصیت بخشی به ملیت شبه جزیره ایتالیا مرتبط شد. "Stella d'Italia" در سال ۱۹۴۷ به عنوان بخشی از نشان ملی ایتالیا پذیرفته شد، جایی که بر روی یک چرخ دنده فولادی قرار گرفته و همه آن توسط شاخه ای از بلوط و شاخه ای از زیتون احاطه شده است. درخت قطاب. درخت قطاب از قرن ۱۹ و در دوران وحدت ایتالیا به عنوان یکی از نمادهای ملی ایتالیا شناخته شد، زیرا با رنگ های پاییزی خود یادآور پرچم ایتالیا است (سبز برگ ها، سفید گل ها و قرمز میوه ها). به همین دلیل، این درخت فهرست درختان ملی ایتالیا است. گل درخت قطاب گل ملی ایتالیا است.
دانشگاه رواندا یک دانشگاه کالجی دولتی و چند پردیسی است که در شهر کیگالی، رواندا واقع شده است. دانشگاه رواندا که در سال ۲۰۱۳ از طریق ادغام مؤسسات آموزشی سابقاً مستقل تشکیل شد، بزرگ ترین مؤسسه آموزشی در رواندا است. دانشگاه رواندا توسط شورای آموزش عالی، نهادی که توسط دولت رواندا تأسیس شده است، رتبه اول را در کشور کسب کرده است. امروزه دانشگاه رواندا از هفت کالج مستقل و خودگردان تشکیل شده است که در هشت پردیس به فعالیت مشغول هستند. این دانشگاه میزبان چند مرکز، از جمله چهار مرکز ممتاز آفریقایی است که توسط بانک جهانی تأسیس شده اند. در طی سال تحصیلی ۲۰۲۱–۲۰۲۲، این دانشگاه ۳۱٬۵۰۶ دانشجو داشت که ۲٬۰۵۸ نفر از آنها در مقطع کارشناسی ارشد و ۳۲۴ نفر در مقطع دکترا به تحصیل مشغول بودند.
تئاتر در ایتالیا () ریشه در قرون وسطی دارد و پیشینه آن به زمان های یونان باستان و مستعمره های مگنا گراسیا در جنوب ایتالیا، تئاتر مردم ایتالیایی تبار و تئاتر روم باستان بازمی گردد؛ بنابراین می توان فرض کرد که دو خط اصلی موجب شکل گیری تئاتر ایتالیا در قرون وسطی شده اند. خط اول شامل نمایش های آیینی کاتولیک است که مستندات بیشتری از آن باقی مانده و خط دوم شامل فرم های نمایشی غیرمذهبی مانند اجراهای جشنواره های شهری، آمادگی های درباری دلقک ها و آوازهای تروبادورها بود. انسان گرایی دوران رنسانس نیز نقطه عطفی برای تئاتر ایتالیا بود. بازیابی متون باستانی، هم کمدی ها و هم تراژدی ها، و متونی که به هنر تئاتر اشاره داشتند مانند "سخن شناسی" اثر ارسطو، نقطه عطفی برای هنر نمایشی ایجاد کرد که شخصیت های پلاوتوس و قهرمانان تراژدی های سنکای جوان را بازآفرینی می کرد و همچنین متون جدیدی به زبان محلی خلق شد. کمدیا دلآرته (قرن ۱۷) در ابتدا پدیده ای صرفاً ایتالیایی بود. کمدیا دل آرته در سراسر اروپا گسترش یافت، اما در قرن ۱۸ کاهش قابل توجهی یافت. در نیمه دوم قرن ۱۹، تراژدی رمانتیک جای خود را به "Teatro verista" داد. در ابتدای قرن ۲۰، تأ
ثیرات آوانگارد تاریخی محسوس شد: فوتوریسم، دادائیسم و فراواقع گرایی. دوره دوم پس از جنگ جهانی با "Teatro di rivista" شناخته می شود. پیشینه. تئاتر یونانی در مگنا گراسیا. مستعمره نشینان یونانی سیسیل در مگنا گراسیا، و همچنین از کامپانیا و پولیا (ایتالیا), هنر تئاتر را از سرزمین مادری خود به ایتالیا آوردند. تئاتر یونانی سیراکوز، ، ، ، ، ، و مشهورترین آن ها تئاتر یونانی تائورمینا، گواه این انتقال هستند. تنها قطعاتی از آثار اصلی درام باقی مانده، اما تراژدی های سه غول بزرگ آیسخولوس، سوفوکل و اوریپید و کمدی های آریستوفان شناخته شده اند. برخی از نمایشنامه نویسان مشهور به زبان یونانی مستقیماً از مگنا گراسیا بودند. دیگران، مانند آیسخولوس و اپیخارموس، مدت طولانی در سیسیل کار کردند. اپیخارموس را می توان به طور کامل سیراکوزی دانست، زیرا تمام عمر خود را با حاکمان سیراکوز گذراند. کمدی او پیش از آریستوفان مشهور، اولین بار خدایان را در کمدی به صحنه آورد. در حالی که آیسخولوس پس از اقامت طولانی در مستعمرات سیسیل، در ۴۵۶ پیش از میلاد در مستعمره گلا درگذشت. اپیخارموس و Phormis، هر دو از قرن ۶ پیش از میلاد، بر اساس گفته های ارسطو، پ
ایه اختراع کمدی یونانی هستند، همان طور که در کتاب "فن شعر" بیان کرده است. دیگر نویسندگان درام بومی مگنا گراسیا، علاوه بر فرمیدس سیراکوزی ذکر شده، عبارتند از Achaeus of Syracuse, Apollodorus of Gela, Philemon of Syracuse و فرزند او Philemon the younger. از کالابریا، دقیقاً از مستعمره توریی، نمایشنامه نویس Alexis آمده است. در حالی که Rhinthon، اگرچه سیسیلی از سیراکوز بود، تقریباً به طور انحصاری برای مستعمره تارانتو کار کرد. تئاتر ایتالیک. مردم ایتالیایی تبار مانند تمدن اتروسک پیش تر اشکال ادبیات نمایشی را توسعه داده بودند. افسانه ای که توسط تیتوس لیویوس نیز نقل شده، از طاعونی سخن می گوید که در آغاز رم را فراگرفته بود و درخواست مورخان اتروسکی را بازتاب می داد. مورخ رومی بدین ترتیب نسبت تئاتر یونانی را قبل از تماس با مگنا گراسیا و سنت های نمایشی آن رد کرد. شواهد معماری و هنری از تئاتر اتروسکی موجود نیست. منبع بسیار دیرینه ای مانند مورخ مارکوس ترنتیوس وارو نام فردی به نام ولنیو را ذکر می کند که تراژدی هایی به زبان اتروسکی نوشته است. حتی سامنیت نیز اشکال نمایشی اصیل داشت که تأثیر زیادی بر درام نویسی رومی گذاشت، مان
ند کمدی های Atellan Farce و برخی شواهد معماری مانند تئاتر پیترابوندانته در مولیزه و تئاتر نوچرا سوپریوره که رومیان بر پایه آن ها ساختند. تئاتر روم باستان. با فتح مگنا گراسیا، رومیان با فرهنگ یونانی و در نتیجه با تئاتر آشنا شدند. احتمالاً پس از جنگ های با سامنیت ها، رومیان هنر نمایشی را می شناختند، اما نمایش های سامنیتی نیز تحت تأثیر یونانی ها بودند. اوج بیان تئاتر رومی در کمدی توسط لیویوس آندرونیکوس، اهل مگنا گراسیا، احتمالاً تارانتو، که پل میان تئاتر یونانی و لاتین بود، حاصل شد. نویسنده ای کمتر مشهور اما همچنان پل میان یونانیان، مستعمرات ایتالیایی و لاتینی ها، Gnaeus Naevius از کامپانیا بود که در زمان جنگ های پونی می زیست. نویو تلاش کرد تئاتری سیاسی به سبک آتنی اریستوفان خلق کند، اما حملات شاعر اغلب به خاندان های مشهور مانند خاندان کورنلیا اصابت می کرد. به همین دلیل، نمایشنامه نویس به اوتیکا تبعید شد و فقیرانه درگذشت. برعکس، انیوس، همچنین از مگنا گراسیا، از تئاتر برای تحریک خانواده های اشرافی رومی استفاده می کرد. پیروان اصلی کمدی لاتین، همچنان وابسته به کمدی یونانی، پلوتس و پوبلیوس ترنتیوس آفر بودند که متون
کمدی های یونانی را رومی سازی کردند. پلوتوس شاعر عامه پسندتری بود، همان طور که Caecilius Statius نیز بود، در حالی که ترنس و لوسیوس آفرانیوس بیشتر خالص گرا محسوب می شدند و لوسیوس آفرانیوس به عنوان مناندر لاتین شناخته می شد. در حوزه تراژدی، سنکای جوان بزرگ ترین لاتینی بود، اما هرگز به ارتفاع نمونه های یونانی نرسید. تراژدی با امضای لاتین نیز انیوس بود که آثارش مورد تقدیر اشرافیت قرار گرفت. گذشت های بسیاری منجر از کمدی ابتدایی لاتین به نمایشنامه نویسان بزرگ شد. تئاتر رومی شبیه تئاتر یونانی بود، اگرچه تفاوت هایی وجود داشت، هم از لحاظ معماری و هم لباس بازیگران. آن ها از ماسک و روپوش مانند یونانی ها استفاده می کردند. تئاترهای رومی نیز دارای cavea و صحنه سه قسمتی ثابت بودند. شواهد بسیاری از این نوع صحنه باقی مانده، هم در مستعمرات و هم در لپتیس ماگنا، امروزه در لیبی، که تقریباً یکپارچه حفظ شده است. در ایتالیا یافتن شرایط مشابه نادرتر است. در رم، کمدی احتمالاً بیشتر از تراژدی مورد استقبال بود، همچنین به دلیل اصالت متونی که از سنت یونانی فاصله گرفتند و به واقعیت روزمره نزدیک تر بودند. بیان واقعی مردمی تئاتر رومی را می تو
ان در نمایش هایی به نام آتلان شناسایی کرد. این ها کمدی های طنزآمیز با امضای اوسک ها-سامنیت بودند که به گویش محلی اجرا می شدند و سپس به سایر نقاط امپراتوری، به ویژه خود رم، گسترش یافتند.
همام الهمامی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الاتحاد اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال عربستان سعودی و عربستان سعودی بازی کرده است.
فارغ التحصیلی سومین آلبوم استودیویی از رپر آمریکایی کانیه وست می باشد که در ۱۱ سپتامبر سال ۲۰۰۷ از سوی دف جم رکوردینگز و راک-ا-فلا رکوردز منتشر گردید. جلسات ضبط آلبوم بین سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷ در چندین استودیو در نیویورک و لس آنجلس برگزار شد. تهیه کنندگی اصلی آلبوم بر عهدهٔ کانیه وست بود و مشارکت هایی نیز از سایر تهیه کنندگان، از جمله دی جی تومپ نیز در آن دیده می شود. در این آلبوم هنرمندانی همچون دویلی، تی-پین، لیل وین، مس دف، دی جی پریمیر و کریس مارتین به عنوان مهمان حضور دارند. طراحی جلد و تصاویر داخلی آلبوم توسط هنرمند معاصر تاکاشی موراکامی انجام شد؛ که بعداً در طراحی جلد آلبوم مشترک وست و کید کادی در سال ۲۰۱۸ با عنوان "کودکان ارواح را می بینند" نیز همکاری نمود. این آلبوم با الهام از تورهای استادیومی، موسیقی هاوس و ایندی راک ساخته شد و نسبت به آثار پیشین کانیه وست تغییر سبکی چشمگیری داشت. او در این آلبوم از صدای پرجزئیات و مبتنی بر سول فاصله گرفت و به سمت قطعات سرودگونه و پرشور حرکت کرد. وست در این اثر از لایه های متعدد سینث سایزر استفاده نمود و موسیقی الکترونیک و نمونه برداری از ژانرهای گوناگون را امتحان ن
مود، و در این میان شیوهٔ رپ خوانی خود را نیز دگرگون کرد. آلبوم بازتابی از دیدگاه مردد و دودل او نسبت به شهرت تازه به دست آمده اش و توجه رسانه ها هستند و در عین حال پیام های الهام بخش پیروزی و موفقیت را به شنوندگان منتقل می کنند. این اثر به سه گانهٔ آموزشی وست —که با "دانشجوی انصرافی کالج" (۲۰۰۴) و "ثبت نام دیروقت" (۲۰۰۵) آغاز شده بود— خاتمه بخشید. فارغ التحصیلی در هفتهٔ نخست انتشار، با فروش بیش از ۹۵۷ هزار نسخه، در جایگاهٔ نخست جدول بیلبورد ۲۰۰ ایالات متحده قرار گرفت. این آلبوم تاکنون بیش از ۷ میلیون نسخه در ایالات متحده فروخته و از سوی انجمن صنعت ضبط موسیقی آمریکا (آرآی ای ای) گواهی پلاتین هفت گانه دریافت کرده است. پنج تک آهنگ برای تبلیغ آلبوم منتشر شد که از میان آن ها، «زندگی خوب»، «قوی تر» و «بازگشت به خانه» به موفقیت جهانی دست یافتند؛ قطعهٔ «قوی تر» نیز در صدر جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ ایالات متحده قرار گرفت. این آلبوم تحسین گستردهٔ منتقدان موسیقی را برانگیخت که به ویژه تهیه کنندگی آن را مورد ستایش قرار دادند. فارغ التحصیلی برای وست سومین جایزهٔ گرمی بهترین آلبوم رپ و سومین نامزدی او در بخش آلبوم سال را به ا
رمغان آورد. همچنین نشریاتی نظیر "رولینگ استون" و "یواس ای تودی" آن را در فهرست بهترین آلبوم های سال ۲۰۰۷ قرار دادند. در سال های بعد، این اثر تحسین بیشتری یافت و به طور گسترده به عنوان یکی از بهترین آلبوم های وست شناخته شد؛ به طوری که در فهرست های پایان دهه و همچنین در فهرست های ۵۰۰ آلبوم برتر تمام دوران ها "رولینگ استون" و ۵۰۰ آلبوم برتر تمام دوران ها "ان ام ئی" جای گرفت.
زیبالدونه (جمع "زیبالدونی") یک کتاب یا دفترچه یادداشت عامیانه ایتالیایی است که حاوی طیف گسترده ای از متون بومی است و توسط شهروندان دولت-شهرهای ایتالیایی اواخر قرون وسطی و رنسانس در یک نسخه خطی کاغذی کوچک یا متوسط کپی می شد. ریشه ها و تعریف «زیبالدونه». کلمه "زیبالدونه که" اولین بار در اواسط قرن چهاردهم میلادی ظاهر شد، در اصل به معنای «انبوه ای از چیزها» یا «متفرقه» بود و در نیمه دوم قرن چهاردهم در یک اثر شاعرانه از فرانکو ساکتی به کار رفت. در نیمه دوم قرن چهاردهم، کلمه "زیبالدونه" به طور خاص برای توصیف «دفترچه ای که می توانست ترکیبی از ادبیات، علوم پایه (مانند طالع بینی، کیهان شناسی و غیره)، دعاها و مهم تر از همه، خاطرات شخصی» استفاده می شد. "زیبالدونی ها" نیز مانند خاطرات، کتاب های خانوادگی هستند، زیرا در یک محیط خانگی خلق شده اند و برای گردش خصوصی محدود در نظر گرفته شده اند. با این حال، آنها از خاطرات ایتالیایی شناخته شده تر این دوره که به عنوان، خاطرات یا کتاب های مخفی شناخته می شوند، به طور قابل توجهی متفاوت هستند. برخلاف نویسنده خاطرات یا دفتر خاطرات، گردآورنده "زیبالدونی" در درجه اول بر ثبت اسناد بیوگرا
فی یا تاریخی متمرکز نبود، بلکه بر جمع آوری معنادارترین متون برای آموزش خود و اعضای خانواده اش تمرکز داشت: «"زیبالدونی ها" اگرچه خاطرات خصوصی و تاریخ های کاملاً عمومی نبودند، اما ظروف مهمی از فرهنگ محسوب می شدند. فلورانسی ها انتقال فرهنگ نوشتاری خود را به همان اندازه جدی می گرفتند که انتقال نام خانوادگی از نسلی به نسل دیگر را.» زیبالدونی فلورانسی رنسانس. تاکنون، اکثر "زیبالدونی ها" توسط فلورانسی ها کپی شده اند، اگرچه ایتالیایی های دیگری نیز آنها را گردآوری می کردند، به ویژه بازرگانان ونیزی، که از قرن چهاردهم شروع به کار کردند. نمونه های ونیزی شامل "کانال زیبالدونی" و "کتاب مایکل رودس" است. با توجه به نرخ سواد بسیار بالای فلورانس که «حداقل ۶۹٫۳٪ از جمعیت بالغ مرد» در قرن پانزدهم بود، کپی کردن نسخه های خطی یک سرگرمی بسیار محبوب در آنجا بود. منتقد ادبی، ویتوره برانکا، این فلورانسی ها را که کپی کار حرفه ای نبودند، به عنوان «"کپیستی پرشور"» توصیف کرده است، که با اشتیاق به گردآوری و به اشتراک گذاشتن متونی که ارزشمند می دانستند، هدایت می شدند. برانکا تخمین می زند که از تعداد زیادی نسخه خطی که آنها تولید کردند، بیش از
۲۰۰۰ نسخه هنوز موجود است. اگرچه اکثر "زیبالدونی ها" ناشناس هستند، اما چندین مورد که توسط افراد مشهور فلورانسی گردآوری شده اند، موضوع مطالعات علمی بوده اند، به عنوان مثال سه زیبالدونی اثر جووانی بوکاچیو و "زیبالدونه کوآرسیماله" اثر جووانی دی پائولو روچلای به طور مشابه، "کدکس روستیکی"، یک "زیبالدونی" که به خاطر تصاویر دقیق کاتب آن، مارکو دی بارتولومئو، زرگر، قابل توجه است، موضوع بررسی های دانشگاهی بوده است. در میان دفترچه های لئوناردو داوینچی نیز نوشته هایی وجود دارد که شبیه "زیبالدونی" هستند. گردآوری این نسخه های خطی محدود به نخبگان اجتماعی مانند روچلای، چهره های ادبی مانند بوکاچیو یا هنرمندانی مانند لئوناردو نبود. همان طور که مورخ دیل کنت نشان داده است، "زیبالدونی ها" توسط فلورانسی ها «در هر طبقه از نردبان اجتماعی شهروندان باسواد، از کوزیمو و پیرو د مدیچی گرفته تا صابون سازان و زین سازان» کپی می شدند. و متونی که آنها کپی می کردند به اندازه خود کپی کنندگان متنوع بود: «این کتاب های شخصی غیررسمی، با تکیه بر مجموعه ای گسترده از ادبیات مذهبی، عتیقه و مدنی، شعر، نثر، ترانه ها و قطعاتی از اطلاعات ارزشمند را که فرهن
گ عامه را تشکیل می دادند، حفظ می کردند.» متن هایی که در زیبالدونی ظاهر می شوند. فهرست ناقص زیر نمایانگر تنوع متون بومی کپی شده در "زیبالدونی" است: "نامه شبه سنت برنارد به ریموند"؛ "قانون باستانیان" - تئوفراستوس در مورد ازدواج؛ "دستورالعمل هایی برای همسر گرفتن و دوازده دستورالعمل برای عروس"؛ "بوته گل رز زندگی"؛ "دکترین" اسکیاوو دی باری؛ "دلخوری ها" آنتونیو پوچی؛ "سه حکایت" ازوپ؛ "دکلمه های" سنکا و کوینتیلیان دروغین؛ "دکترین سخن گفتن و سکوت کردن" آلبرتانو دا برشا؛ دو رساله در فن خطابه؛ سخنرانی استفانو پورکاری "در برابر شورای فلورانس"؛ نامه جووانی بوکاچیو "به پینو دِ روسی"؛ نامه بریجیدا بالدینوتی "به خواهران سانتا ماریا نووا"؛ اووید "هیرویدس"؛ "یک نامه عاشقانه"؛ "فضایل رزماری"؛ داروی چشم پاپ اینوسنت سوم؛ در مورد مراقبت از بدن زنان؛ «ساتور آرپو» و کتاب رویاها؛ "گل های فضیلت"؛ شبه ارسطو "راز رازها"؛ آلدوبراندینو اهل سینا "دربارهٔ سلامت بدن"؛ لئوناردو برونی "آنتیوخوس و استراتونیکا"؛ "کانتار پیراموس و تیسبه"؛ آندریاس کاپلانوس "قوانین عشق"؛ "گفتگوهای گرگوری کبیر" سه داستان؛ دومنیکو کاوالکا "زندگی پدران مقدس" «قدیس او
ستاخیوس»؛ "گل های فیلسوفان" «ثکوندوس فیلسوف خاموش»؛ "داستان زنی که بیش از حد به مریم باکره وفادار بود"؛ "افسانه سنت آلبانو"؛ سیمونه فورستانی دا سینا (ساویوتزو) "دختری که معشوقش به او خیانت کرد". کاربردهای بعدی اصطلاح زیبالدونه. این کلمه همچنین ممکن است به طور خاص به کتاب تأملات فلسفی شاعر ایتالیایی قرن نوزدهم، جاکومو لئوپاردی، یعنی «"زیبالدونه دی پنسیری»" که اغلب به سادگی "«زیبالدونه»" نامیده می شود، اشاره داشته باشد. علاوه بر این، یک مجله آلمانی دو بار در سال با عنوان زیبالدون "وجود دارد." "Zeitschrift" für italienische Kultur der Gegenwart (ژورنال فرهنگ ایتالیایی امروزی).
سایش سنگ سنباده از پارامترهای کلیدی قابل سنجش در عملیات سنگ زنی به شمار می رود که نقشی اساسی در فرایند ساخت قطعات و ابزارهای مهندسی دارد. سنگ زنی فرآیندی است که طی آن با برداشت لایه ای از ماده و اصلاح سطح قطعه کار، امکان دستیابی به کیفیت سطح و تلرانس هایی فراهم می شود که غالباً با روش های مرسوم ماشین کاری قابل تحقق نیست. این فرایند از نظر ماهیت با عملیات ماشین کاری مبتنی بر ابزارهای چندلبه مقایسه پذیر است؛ با این تفاوت که دانه های ساینده تشکیل دهنده ی سنگ سنباده، همانند ابزارهای برشی مستقل و ریزمقیاس عمل می کنند. ویژگی ها، کیفیت و نرخ سایش سنگ سنباده تحت تأثیر عوامل متعددی قرار می گیرد؛ از جمله خواص مکانیکی و متالورژی ماده ی قطعه کار، افزایش دمای موضعی در قطعه کار و نرخ سایش ذاتی سنگ سنباده. نرخ سایش کنترل شده و متوسط امکان برداشت یکنواخت تر ماده و حفظ ثبات در کیفیت سطح را فراهم می سازد. در مقابل، نرخ بالای سایش سنگ سنباده می تواند به ناپایداری نیروهای سنگ زنی منجر شده و در نتیجه کارایی فرایند برداشت ماده از قطعه کار را کاهش دهد. مکانیزم های سایش سنگ سنباده. یکی از عوامل رایج در سایش سنگ سنباده، شکست دانه های
ساینده است که در برخی موارد می تواند مزیت محسوب شود. در این حالت بخشی از هر دانه ی ساینده در سطح سنگ جدا می شود، اما قسمت باقی مانده همچنان به بستر سنگ متصل می ماند. این شکست موجب ایجاد لبه های تیز و تازه در دانه می شود که ویژگی بازسازی لبه ی برشی را برای سنگ سنباده و به طور کلی ابزارهای برشی فراهم می سازد.در مقابل، سایش تدریجی یا پیش رونده (Attritious wear) که معمولاً نامطلوب است، باعث می شود دانه های ساینده به مرور کُند شوند. این اتفاق به دلیل ایجاد سطوح صاف و لبه های گرد روی دانه ها رخ می دهد و در نتیجه توانایی سنگ در برداشت ماده کاهش پیدا می کند. علاوه بر این، این سطوح صاف تماس بیشتری با قطعه کار ایجاد می کنند و باعث افزایش حرارت می شوند. دمای بالا می تواند منجر به شکست پیوندهای چسبی بین دانه ها شود. با جدا شدن این دانه های فرسوده، قابلیت برشی سنگ سنباده دوباره بازیابی می شود.سنگ های سنباده بر اساس میزان شکنندگی دانه ها (Friability) نیز طبقه بندی می شوند؛ یعنی هرچه دانه ها قابلیت بیشتری برای شکستن داشته باشند، امکان ایجاد لبه های تازه و تیز در آن ها بیشتر است. علاوه بر این، نوع ماده ی پیونددهنده بسته به
کاربرد مورد نظر سنگ انتخاب می شود. میزان استحکام این پیونددهنده ها با مفهومی به نام درجه ی سنگ (Wheel grade) مشخص می گردد. نیروهای سنگ زنی. طول عمر و قابلیت برشی سنگ سنباده می تواند تحت تأثیر نیروهای سنگ زنی ایجاد شده در حین استفاده قرار گیرد. تحقیقات تجربی نشان داده اند که بین سرعت برش، هندسه ی سنگ، هندسه ی براده و نیروهای سنگ زنی رابطه ی مستقیمی وجود دارد. این نیروها شامل مولفه ی عمودی یا نرمال نیرو ( "Fn )"، مولفه ی مماسی نیرو"(" "Ft )" و نسبت این دو هنگام تماس با قطعه کار هستند. مرحله ی اول: هنگامی که قطعه کار وارد ناحیه ی سنگ زنی می شود، نیروهای اولیه ی تماس ناپایدار هستند و در مدت کوتاهی به طور ناگهانی افزایش می یابند، و یک نقطه ی کوچک سایش روی سنگ ایجاد می شود. عملکرد کلی سنگ در این مرحله، تحت تأثیر افزایش ناگهانی نیروها، می تواند با تنظیم صحیح عملیات بازسازی یا آماده سازی، قبل از استفاده بهینه شود. این کار همچنین به کنترل نیروهای اوج و نیروهای پایدار کمک می کند، که معمولاً باید در یک بازه ی زمانی کوتاه حفظ شوند. مرحله ی دوم: در مرحله ی سایش پایدار، نیروهای واکنشی ثابت هستند و تولید حرارت در هر دو بخش،
یعنی قطعه کار و سنگ، در حالت تعادل قرار دارد. داده های قابل اندازه گیری در این مرحله معمولاً به صورت نرخ خطی سایش نسبت به زمان کاربری سنگ یا طول عمر ابزار (Td) ظاهر می شوند. طول عمر ابزار (Td) نشان دهنده ی توانایی سنگ سنباده در حفظ شکل اولیه ای است که پیش از استفاده طی عملیات بازسازی یا آماده سازی (Dressing) به آن داده شده است. وقتی قطعه کار در تماس کامل با ناحیه ی سنگ زنی قرار دارد و نیروها ثابت هستند، جریان حرارت در قطعه و سنگ پایدار می ماند. این مرحله معمولاً دماهایی ایجاد نمی کند که باعث شکست پیوند چسبی شود، اما خواص ماده ای و استحکام پیوند می توانند حداکثر نیروی قابل اعمالی را که دانه های ساینده می توانند پیش از شکست تحمل کنند، تعیین کنند. مرحله ی سوم: در این مرحله، نرخ سایش قطعه کار به حدی می رسد که اثرات منفی ایجاد می کند، در حالی که نرخ تغییر نیروهای واکنشی کاهش می یابد. پایان طول عمر ابزار زمانی است که شرایط اولیه ی بازسازی یا آماده سازی سنگ دیگر مؤثر نیستند. تغییر نیروهای ایجاد شده در این مرحله حداقل است و سایش قطعه کار به صورت نمایی (Exponential) افزایش می یابد. اثرات دمای برش. طول عمر سنگ سنباده
و کیفیت نهایی سطح قطعه کار به طور مستقیم تحت تأثیر دمای برش حین عملیات قرار دارند. حرارتی که در طی سنگ زنی ایجاد می شود، هم وارد سنگ سنباده و هم وارد قطعه کار می شود و می تواند به دلیل انبساط حرارتی باعث ایجاد خطاهای ابعادی شود. چند اثر نامطلوب دمای بالای برش به شرح زیر است: استفاده از سیالات سنگ زنی می تواند دمای برش را به طور مؤثر کنترل کند و از بروز اثرات حرارتی ناشی از گرما روی سطح سنگ و قطعه کار جلوگیری نماید. چگالی بالای شار حرارتی ممکن است منجر به ذوب شدن سنگ سنباده و در نتیجه افزایش سایش آن شود. شار حرارتی (Φ) که وارد سنگ سنباده و قطعه کار می شود، عمدتاً به سرعت برش (vs) و نیروی برشی (Fc) بستگی دارد. دمای سنگ سنباده با چگالی شار حرارتی (φ = dΦ/dA) تولید شده مرتبط است که این مقدار نیز مستقیماً با سرعت پیش روی (Feed rate) نسبت مستقیم دارد. مقدار تقریبی شار حرارتی را می توان به صورت زیر محاسبه کرد: Φ=Fc​ ⋅ Vs​ انواع سنگ های سنباده. سنگ های سنباده می توانند از مواد مختلف ساخته شوند، که انتخاب ماده به کیفیت سایندگی مورد نیاز در حین استفاده بستگی دارد. مواد ساینده، چه طبیعی و چه مصنوعی، در ساخت سنگ های سنبا
ده به کار می روند و بر اساس هندسه ی سنگ نیز طبقه بندی می شوند. برخی از انواع رایج سنگ های سنباده عبارتند از: دانه های ساینده. فرآیند سنگ زنی نیازمند یک جزء ساینده با ویژگی های ماده ای سخت تر از قطعه کار است. در اکثر دستگاه های سنگ زنی، یک سطح چرخان با سطح قطعه کار در تماس قرار می گیرد. بخش چرخان سنگ یا سنگ سنباده معمولاً از دانه های ساینده تشکیل شده است که توسط یک ساختار پیوندی (Bond) در کنار هم نگه داشته می شوند و دارای مقداری تخلخل هستند. سرعت سنگ سنباده. سنگ سنباده معمولاً در سرعت های دورانی بالا عمل می کند. سرعت سنگ به چند عامل بستگی دارد که از جمله آن ها می توان به قابلیت سنگ زنی سنگ، شکل قطعه کار و جنس ماده ی قطعه کار اشاره کرد. این ویژگی ها بر پارامترهای مهمی مانند کیفیت سطح، یکپارچگی سطح و سایش سنگ تأثیر می گذارند. همچنین، سرعت سنگ سنباده به نوع فرآیند سایندگی مورد نیاز و نوع پرداخت سطحی که انتظار می رود نیز بستگی دارد.
«یک دقیقه صبر کن!» ترانه ای از خواننده-ترانه پرداز آمریکایی ویلو می باشد که که به طور همزمان به عنوان دومین و آخرین تک آهنگ از آلبوم نخست وی تحت عنوان "آردی کپی" در ۱۱ دسامبر سال ۲۰۱۵ از سوی راک نیشن و اینترسکوپ رکوردز منتشر گردید. این قطعه توسط ویلو به همراهٔ تهیه کنندهٔ آن، جیمز چال ریم نوشته شده است.
مارگاریتا پوسترلا یک رمان تاریخی ایتالیایی نوشته چزاره کانتو است که اولین بار در سال ۱۸۳۸ منتشر شد. داستان آن در قرن چهاردهم در دوک نشین میلان اتفاق می افتد. برای سال های متمادی، این رمان پس از شاهکار الساندرو مانزونی، "نامزد"، محبوب ترین رمان در ایتالیا بود. نویسندگی و انتشار. "رمان «مارگریتا پوسترلا»" بین سال های ۱۸۳۳ و ۱۸۳۴ نوشته شد، زمانی که نویسنده، چزاره کانتو، به اتهام توطئه علیه دولت اتریش در زندان بود. این رمان که با مشکلات زیادی نوشته شده بود، توسط مقامات اتریشی که احساس می کردند از طریق این اثر مورد حمله قرار گرفته اند، سرکوب شد و تا سال ۱۸۳۸ منتشر نشد. این اثر موفقیت بزرگی بود و به زبان های مختلف ترجمه شد. خلاصه داستان. این رمان در اواسط قرن چهاردهم میلادی اتفاق می افتد - دوره ای که پیش از این در رمان "مارکو ویسکونتی" (۱۸۳۴) اثر توماسو گروسی به آن پرداخته شده بود، رمانی که رمان کانتو در اثر خود او به آن اشاره می کند. این رمان بر اساس وقایع واقعی است که بین سال های ۱۳۴۰ تا ۱۳۴۱ در میلان اتفاق افتاده است. صحنه در میلان و در زمان سلطنت لوچینو ویسکونتی اتفاق می افتد. لوچینو تلاش می کند مارگریتا، همسر