Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سرگئی وارطانی مامیکونیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) دانشمند اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۰ مهٔ ۱۹۰۸ در شوشی به دنیا آمد و از دانشگاه فنی دولتی بائومن مسکو فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان برجسته افتخار، نشان لنین، نشان پرچم سرخ کار، نشان ستاره سرخ، جایزه دولتی اتحاد شوروی (۱۹۷۳) و شده است. وی در ۱۹۸۷ در سن ۷۹ سالگی در مسکو درگذشت.
آراکسیا هامبارتسومی گاسپاریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) کارشناس علوم پرورشی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۴ اکتبر ۱۹۲۶ در روستای آرماش به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان (۱۹۴۸) فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان کار سوسیالیست، نشان پیش کسوت کار، آموزگار شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۲، نشان لنین (۱۹۶۰ و ۱۹۷۸) و مدال کارگر ممتاز شده است. وی در ۲۸ فوریهٔ ۲۰۰۱ در سن ۷۴ سالگی درگذشت.
آمالیا هایکی هاروتیونیان (؛ ; – ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۹۳۳ در سوکار به دنیا آمد . وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان کار سوسیالیست (۱۹۸۱)، نشان پرچم سرخ کار (۱۹۷۱) و نشان لنین (۱۹۷۶; ۱۹۸۱) شده است. وی در ۱۹۹۷ در سن ۶۴ سالگی در گیومری درگذشت.
تساغکانوش کروبی گالمتریان (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل ارمنستان است که در ایروان زندگی می کند. زندگی نامه. وی در ۱ مه ۱۹۳۷ در کسب به دنیا آمد . همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین (۱۹۶۶)، قهرمان کار سوسیالیست (۱۹۶۶)، مدال به مناسبت یکصدمین سالگرد تولد ولادیمیر ایلیچ لنین، نشان دوستی خلق (۱۹۸۶)، نشان پرچم سرخ کار (۱۹۸۱) و نشان پیش کسوت کار شده است.
دکامرون شماره ۴ – حکایت های دلکش بوکاچو () یا به طور خلاصه دکامرون ۴، یک فیلم کمدی به کارگردانی پائولو بیانکینی است که در سال ۱۹۷۲ منتشر شد.
هوکتمبریک مانوکی کولوزیان (؛ ؛ زادهٔ - درگذشته تاریخ نامعلوم) برزشناس و کشاورز اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۹۲۴ در نور آرتاگرس به دنیا آمد و از دانشگاه ملی علوم کشاورزی ارمنستان فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون قهرمان کار سوسیالیست (۱۹۴۹) و نشان لنین (۱۹۴۹; ۱۹۵۰) شد.
هوهانس نیکولایی ایساهاکیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) دانشمند اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۸۹۱ به دنیا آمد و از و دانشگاه فنی دولتی بائومن مسکو فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین و نشان پرچم سرخ کار شده است. وی در ۱۹۵۸ در سن ۶۷ سالگی درگذشت و در آرامستان ارامنه مسکو به خاک سپرده شد.
واغیناک (آرتمی) هاروتیونی شاهومیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) دامپزشک و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در در دیلیجان به دنیا آمد واهرام شاهومیان برادر وی بود. وی از دانشگاه دولتی کشاورزی روسیه (۱۹۲۹) فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، نشان لنین، نشان برجسته افتخار و دانشمند شایسته روسیه شوروی شده است. وی در ۱۵ سپتامبر ۱۹۶۶ در سن ۶۷ سالگی در کوستروما درگذشت.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;40927023&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-01-06T07:10:44Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Luckie Luke&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;origin&gt;40927041&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; داغباشیان (زبان ارمنی: ), یکی از نام های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می باشد.
سامسون آقابکی داغباشیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک آموزگار اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در ۲۳ ژانویهٔ ۱۹۱۷ در برداوان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فارغ التحصیل شد. وی همچنین برنده آموزگار شایسته ارمنستان شوروی، قهرمان کار سوسیالیست، نشان لنین، نشان جنگ میهنی (درجه یک و درجه دو)، مدال کارگر ممتاز، مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، مدال خاچاطور آبوویان، آموزگار مردمی اتحاد شوروی شده است. وی در ۲۰۰۵ در سن ۸۸ سالگی در ایروان درگذشت.
هایک غازاری (لازاری) تومانیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) فرد نظامی و جاسوس اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۲ مهٔ ۱۹۰۱ در تفلیس به دنیا آمد و در دانشگاه کمونیستی سوردلوف (۱۹۲۴) و دانشکده ویژه آکادمی نظامی فرونزه (۱۹۲۹) فارغ التحصیل گشت . همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان افتخارنشان پرچم سرخ کار، نشان لنین، نشان پرچم سرخ کار، نشان پرچم سرخ، مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱) و نشان ستاره سرخ شده است. وی در ۱۹۷۱ در سن ۷۰ سالگی در مسکو درگذشت و در گورستان نووودویچی به خاک سپرده شد.
پسران نیکل () یک فیلم درام تاریخی آمریکایی محصول سال ۲۰۲۴ است که بر اساس رمان "پسران نیکل" نوشتهٔ کلسن وایتهد در سال ۲۰۱۹ ساخته شده است. این فیلم را رامل راس کارگردانی کرد و فیلم نامهٔ آن را با جاسلین بارنز نوشت. اتان هریس، برندون ویلسون، همیش لینکلیتر، فرد هچینگر، داوید دیگز و آنجانو الیس در آن ایفای نقش کردند. این فیلم داستان دو پسر آفریقایی-آمریکایی به نام های الوود و ترنر را بازگو می کند که در دهه ۱۹۶۰ فلوریدا به یک کانون اصلاح و تربیت پرخاشگرانه فرستاده می شوند. این فیلم با الهام از مدرسه پسرانه دوزیر ساخته شده است؛ این مدرسه که اکنون تعطیل است، به دلیل بدرفتاری با دانش آموزان بدنام است. فیلمبرداری به شکل زاویه دید اول شخص در اواخر سال ۲۰۲۲ در لوئیزیانا انجام شد. این فیلم در پنجاه و یکمین جشنواره فیلم تلیوراید در ۳۰ اوت ۲۰۲۴ به نمایش درآمد و در ۱۳ دسامبر ۲۰۲۴ اکران محدودی به وسیلهٔ آمازون ام جی ام استودیوز داشت. این فیلم نقدهای مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد و به عنوان یکی از ۱۰ فیلم برتر سال ۲۰۲۴ از سوی انستیتوی فیلم آمریکا انتخاب شد. این فیلم افتخارات متعددی از جمله نامزدی بهترین فیلم درام در هشتاد و
دومین مراسم گلدن گلوب دریافت کرد.
تزاریتسا یا تزارینا (به ، به ، به ، به ) به معنای «زن تزار»، عنوان رسمی همسران تزارها در اولین امپراتوری بلغارستان (۶۸۱–۱۰۱۸)، دومین امپراتوری بلغارستان (۱۱۸۵–۱۳۹۷)، پادشاهی بلغارستان (۱۹۰۸–۱۹۸۶)، امپراتوری صرب (۱۳۴۶–۱۳۷۱) و مشهور تر از همه، روسیه تزاری (۱۵۴۷–۱۷۲۱) بود. بلغارستان. اولین فرمانروای بلغاری که از عنوان «تزار» استفاده کرد سیمئون یکم بود و همسرش (نام او نامشخص است) از عنوان تزاریتسا استفاده کرد. این عنوان توسط همسران بعدی تزارهای بلغارستان تا پایان اولین امپراتوری بلغارستان در سال ۱۰۸۰ استفاده می شد. آخرین ملکه همسری که از این عنوان استفاده کرد ماریا همسر ایوان ولادیسلاو بلغاری بود. هنگامی که دومین امپراتوری بلغارستان در سال ۱۱۸۵ ایجاد شد، حاکمان دوباره عنوان تزار را به خود گرفتند و همسران آنها نیز تزاریتسا نامیده شدند. در پادشاهی بلغارستان، فردیناند یکم، تزار بلغارستان پس از اعلام استقلال بلغارستان در سال ۱۹۰۸، عنوان تزار را پذیرفت و همسرش الئونور رئوس کوستریتز نیز تزاریتسا شد. آخرین تزاریتسا بلغاری، جیووانای ایتالیایی، همسر تزار بوریس سوم بلغارستان بود. با این حال، مارگاریتا گومز-آسبو و سجوئلا، ه
مسر سیمئون دوم، نیز گاهی به عنوان تزاریتسا نیز شناخته می شود. صربستان. اولین تزارینا صرب هلنای بلغاری، خواهر تزار ایوان الکساندر بلغارستان و همسر تزار استفان دوشان صرب بود. او تزارینای صربستان از سال ۱۳۴۶ تا زمان مرگ ناگهانی دوشان در سال ۱۳۵۵ بود. دومین و آخرین تزارینای صرب آنا، از خاندان اشراف والاچی باصاراب بود. او در دههٔ ۱۳۵۰ با پسر دوشان، تزار استفان اوروش پنجم ازدواج کرد که تا زمان سقوط امپراتوری صرب در سال ۱۳۷۱ حکومت کرد. روسیه. به طور رسمی، تزاریتسا ها در روسیه از سال ۱۵۴۷ تا ۱۷۲۱ وجود داشتند. از معروف ترین تزاریتسا های این دوره، شش یا هفت همسر ایوان مخوف بودند که توسط دشمنانشان مسموم، توسط خود ایوان کشته یا در صومعه ها زندانی شدند. مراسم رسمی ازدواج تنها برای چهار نفر از آنها اجرا شد؛ زیرا ازدواج های بعدی توسط کلیسای ارتدکس تبرک نشد. مارینا منیشوک، نجیب زادهٔ لهستانی نیز با ازدواج با دیمیتری دروغین اول و بعداً با دیمیتری دروغین دوم، تزارینا روسیه شد. بسیاری از تزاریتساهای روسیه با مراسم عروس نشان انتخاب می شدند که در آن، زیباترین زنان سالم از تمام مناطق روسیه در مسکو جمع می شدند و تزار همسرش را از می
ان آنها را انتخاب می کرد. این امر روسیه را از مزایای ازدواج سلطنتی با پادشاهان اروپایی محروم کرد؛ اما از همخونی و همچنین از نفوذ سیاسی شاهدخت های خارجی (کاتولیک یا پروتستان) محافظت کرد. تنها همسر خارجی تزار روسیه در این دوره (به جز مارینا منیشوک) ماریا تمریوکونا، شاهزاده خانم چرکس بود که به ارتدکس گروید. برخی تزاریتساهای روسیه بخت بلندتری داشتند و توانستند به عنوان نایب السلطنه بر آن کشور حکومت کنند. مانند ناتالیا ناریشکینا همسر دوم تزار الکسی یکم. او همچنین مادر پتر کبیر بود که پس از حل بحران جانشینی که قبل از سلطنت پسرش پیش آمد، توانست ۵ سال به نیابت او حکومت کند. سوفیا آلکسیونا دختر تزار الکسی نیز پس از ۷ سال نایب السلطنگی قصد داشت خود را تزاریتسا اعلام کند و قدرت را برای همیشه به دست بگیرد؛ اما حکومتش با کودتای پتر سرنگون شد. پتر در طول سلطنتش امپراتوری روسیه را بنیان گذاشت و تمام عناوین سلطنتی (به باور او کهنه) را با نمونه های اروپایی جایگزین کرد. ازجمله عنوان تزاریتسا که به شکل رسمی منسوخ و با عنوان «امپراتریس» جایگزین شد؛ اگرچه تزاریتسا همچنان و تا پایان نظام سلطنتی در روسیه، به شکل غیررسمی به کار می ر
فت. بنابراین، باید اودوکسیا لوپوخینا نخستین همسر پتر را آخرین تزاریتسای روسیه دانست. دومین همسر پتر مارتا هلنا در زمان تاج گذاری پتر کبیر به عنوان «امپراتور» در سال ۱۷۲۱، امپراتریس نامیده شد و پس از شوهرش نیز بر تخت نشست.
هاکوب خانلاریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) شاعر، کارشناس علوم پرورشی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۷ دسامبر ۱۸۸۵ در شوشی به دنیا آمد و از فارغ التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نویسندگان شوروی بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین و نشان پرچم سرخ کار شده است. وی در ۱۹۶۶ در سن ۸۱ سالگی درگذشت.
بانفول فیلمی هندی محصول سال ۱۹۷۱ و به کارگردانی ویجی بات است. در این فیلم بازیگرانی همچون جیتندرا، بابیتا، شاتورگان سینها، آسرانی و دورگا کوته ایفای نقش کرده اند.
آلپ گرایان ( نزدیک به "فرانسوی": "آلپ گِرِیان") ( ; ) رشته کوهی در بخش غربی آلپ است. ریشه شناسی. نام «Graie» از قبیله سلتی ها به نام «Graioceli» گرفته شده که در منطقه اطراف گذرگاه کوه سنیس و دره ویو سکونت داشتند. نظریه دیگری می گوید این نام از واژه سلتی Graig به معنای «سنگ» یا «صخره» آمده و به طور کلی به معنای «کوه های صخره ای» است. جغرافیا. آلپ گرایان میان سه کشور بخش فرانسه (اوورنی-رون-آلپ)، ایتالیا (پیه مونته و دره دائوستا) و سوئیس (وله غربی) قرار دارد. سمت فرانسوی آلپ گرایان توسط رودخانه ایزر (دره تارانتهز) و شاخه آن آرک (موریین) و همچنین آروه زهکشی می شود. سمت ایتالیایی آن توسط رودخانه های دورا ریپریا، دورا بالتیا، اورکو و ستورا دی لانزو که شاخه های رود پو هستند زهکشی می شود. آلپ گرایان به چهار شاخه اصلی زیر تقسیم می شود: مخافظت از طبیعت. بخش غربی شامل پارک ملی ونواز است که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده و مساحتی برابر با ۱٬۲۵۰ کیلومتر مربع را پوشش می دهد. گروه شرقی نیز شامل پارک ملی گران پارادیزو، قدیمی ترین پارک ملی ایتالیا است. همچنین در سمت ایتالیا، "پارک منطقه ای مونته آویک" قرار دارد که یک پارک طبیعی با مسا
حت ۵٬۷۴۷ هکتار است و توسط منطقه دره دائوستا ایجاد شده است.
تقلب گسترده در امتحانات نهایی مدارس ایران یکی از چالش های نظام آموزشی ایران در سال های اخیر به ویژه از سال ۱۴۰۲ تاکنون می باشد. از سال ۱۴۰۲ مصوبه شورای عالی انقلاب فرهنگی با موضوع تأثیر قطعی معدل در کنکور سراسری اجرا شد. پیش از این تأثیر معدل در کنکوری سراسری بصورت مثبت بود یعنی اثری منفی در نتایج کنکور سراسری نداشت. علیرغم اینکه وزیر علوم در بهمن ۱۳۹۶ اعلام کرد طبق نظرسنجی سازمان سنجش آموزش کشور از داوطلبان حین برگزاری کنکور سراسری ۸۵ درصد داوطلبان تمایل به تأثیرگذاری سوابق تحصیلی در کنکور ندارند ولی شورای عالی انقلاب فرهنگی مصوبه تأثیر قطعی معدل را در سال ۱۴۰۰ تصویب کرد. همچنین طبق نظرسنجی اندیشکده مقابله با فقر و نابرابری آموزشی در مهر ماه ۱۴۰۳ مجدداً هشتاد و پنج درصد از دانش آموزان و اولیا و کادر آموزشی خواستار لغو تأثیر قطعی معدل در کنکور سراسری بودند. طبق اعلام معاون آموزش متوسطه وزارت آموزش و پرورش در سال ۱۴۰۲، ۲۸۰۶ تخلف رسمی در حوزه امتحانات نهایی دبیرستان ها رخ داد که شامل ۱۶۷۲ مورد وسیله تقلب، ۳۵۹ استفاده از وسایل و ۱۳ مورد انتشار و افشای سوالات بعد از شروع آزمون نهایی مدارس اتفاق افتاد. تأثیر قطعی
معدل در کنکور سراسری موجب تشدید تقلب در امتحانات نهایی مدارس شده است. مرکز بررسی های استراتژیک نهاد ریاست جمهوری در تاریخ ۵ تیر ماه ۱۴۰۰ در یک گزارش کارشناسی ۷ ایراد مصوبه تأثیر قطعی معدل شورای عالی انقلاب فرهنگی را اعلام کرد که یکی از آنها بالا رفتن انگیزه برای تقلب و تخلف در برگزاری امتحانات نهایی بوده است.
خانم صاحب خانه و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۰۰ و به کارگردانی ریتوپارنو گوش است. در این فیلم بازیگرانی همچون کیرون کهیر، چیرانجیت، روپا گانگولی، آبیشک چاترجی و سودیپتا چاکرابورتی ایفای نقش کرده اند.
کاشت پیشرفته (همچنین به عنوان «برداشت محصول بدون کشتن» شناخته می شود) یک روش کشاورزی است که توسط بروس مینارد در سال ۱۹۹۶ در نیو ساوت ولز، استرالیا گسترش یافت که امکان تولید محصولات سالانه از علفزارهای چندساله را فراهم می کند. این شامل کاشت خشک محصولات به طور مستقیم در مراتع موجود بدون استفاده از خاک ورزی، کود یا مواد شیمیایی است. اصول. کاشت پیشرفته دارای ۵ اصل اصلی است:
درمان مبتنی بر بازنویسی و پردازش مجدد تصاویر ذهنی یک روش درمانی است که عمدتاً برای درمان اختلالات استرس پس از سانحه و سایر اختلالات ناشی از آسیب های روانی به کار می رود. در این روش درمانی، مداخلات بصری و کلامی انجام می شود تا ارتباطی با تجارب حسی مرتبط با تروما برقرار شود. هدف این است که بیماران در یک محیط امن با این تجارب حسی روبه رو شده، آنها را تغییر داده و مدیریت کنند. شرایط درمانی. در این روش درمان، درمانگر به شیوه ی پرسشگری سقراطی با بیمار گفتگو می کند و بدین ترتیب فرآیند درمان را هدایت می کند. درمانگر با ایجاد فضا و چارچوب درمانی به بیمار کمک می کند، تا او خود محتوای درمان را طبق تصوراتش شکل دهد. این روش بر اساس فرضیاتی بنا شده که بیمار خود آگاه است و درمانگر تنها کمک می کند تا این آگاهی به تدریج کشف و از آن در مراحل بازنویسی استفاده شود. در طول این فرآیند، شخصیت بیمار به دو بخش تقسیم می شود: "خودِ کودک/خودِ پیشین" و "خودِ بزرگسال/خودِ کنونی". در برخی از تجارب تروماتیک، وقایع استرس زا مانند جنگ، تصادف، بلایای طبیعی، مرگِ عزیزان و غیره نقش "آسیب زننده/مجرم" را می گیرد. بیماران مراحلِ درمان را روی به اصط
لاح دو "صحنه" تجربه میکنند: صحنه ی داخلی/درونی یا حسی () و صحنه ی خارجی/بیرونی یا در واقعیت (). خودِ کودک/خودِ پیشین. این بخش از شخصیت بیمار، خودی است که تجربه تروما را پشت سر گذاشته و هنوز به طور کامل آن را پردازش نکرده است. این خود (یا قربانی) هنوز تحت تأثیر قدرت آسیب زننده (یا مجرم) است و معمولاً احساس انزوامی کند و نیاز به محافظت دارد. همچنین، بخاطر چسبیدن به تصویری نادرست از «خود» که بر اساس روایتی تحریف شده و تمرکز بر ناتوانیها (در زمان آسیب دیدگی) ایجاد شده که آن نیز به نوبه ی خود موجب بروز احساساتی همچون خودتنفری، شرم و ناتوانی میشود، در رنج است. خودِ بزرگسال/خودِ کنونی. این خود معمولاً خودی قوی تر و بالغ تر است که ارتباط بهتری با واقعیت دارد. درمانگر با این خود تعامل کرده و به بیمار اجازه می دهد به خودِ کودک/خودِ پیشین دسترسی پیدا کند. هدف این «خود» این است که "خودِ آسیب دیده" را از آسیب (در زمان وقوع حادثه) محافظت کند. با این حال، در آغاز فرآیند درمان، این خودِ بزرگسال نیز ممکن است احساس ناتوانی کند و قادر نباشد نقش محافظ را به درستی ایفا کند. مراحل درمانی. درمان به سه مرحله تقسیم می شود که بسته به
نیاز و شدت وضعیت بیمار، ممکن است با یکدیگر ترکیب یا تکرار شوند: مرحله ۱: پردازش مجدد (Reprocessing). در این مرحله، تصاویر، تجارب حسی و احساسات مرتبط با تروما از سوی بیمار دوباره در ذهن تجسم شده (صحنه ی داخلی) و سپس به طور دقیق بیان می شوند (مثال: صحنه ی آزارِ جنسی یک کودک توسط یکی از اعضای خانواده). در این فرآیند، درمانگر باید با دقت زیاد به تنش های بیمار توجه کرده و لحظات عاطفی قابل توجه و شدید را شناسایی کند (مثال: صحنه ی ترساندن یا تحتِ فشار قرار دادن کودک برای انجام فعالیت جنسی ). در صحنه ی خارجی، بیماران یا به مکان تروما می روند (مثال: اتاق خواب بچه) یا با عکس ها و اشیاء مرتبط با آن مواجه می شوند. مرحله ۲: بازنویسی (Rescripting). در این مرحله، تمرکز بر این است که بیمار با منشا یا علت اصلی تروما در درون افکارش مواجه شده و از مجرم (مثال: عضو خانواده) سلب قدرت کند. بیمار به دو بخش "خودِ کودک/خودِ پیشین" و "خودِ بزرگسال/خودِ کنونی" تقسیم می شود. هدف این است که خودِ بزرگسال در آن وضعیت و لحظه ی مشخص (مثال: صحنه ی ترساندن یا تحتِ فشار قرار دادن کودک) وارد صحنه ی جرم شده و آن را تحتِ کنترل خود درآورد (مثال: بزر
گسال خود را بینِ کودک و مجرم قرار دهد). در این فرآیند بیمار می تواند با ورود به صحنه ی تروما، استراتژی های مقابله ای جدید به کار گیرد یا به اصطلاح «فیلمنامه ی» وحشتناک آن زمان را به صورت دلخواه و به نفع خودِ کودک/خودِ پیشین تغییر دهد (مثال: با حضورِ "خودِ بزرگسال" در اتاق خواب، کودک به خود جرات میدهد که فریاد زده، کمک بخواهد و دیگر اعضای خانواده را از این جریان با اطلاع کند، طوریکه مجرم احساس خطر کرده و از ترس آبرو صحنه ی جرم را ترک کند و در بهترین حالت، خانواده پس از باخبر شدن از این اتفاق این عضو را طرد کند). مرحله ۳: خودآرامی (Emotional self-regulation). در این مرحله، خودِ کودک/خودِ پیشین و خودِ بزرگسال/خودِ کنونی با هم آشتی می کنند (مثال: اثرات سوءاستفاده جنسی کودک در بزرگسالی شامل شرم، خود سرزنشگری، مشکلات عزت نفس، اعتیاد، آسیب به خود، اختلالات خوردن و غیره). فرآیند تحول در درک تجارب حسی مرتبط با تروما انجام می شود (مثال: کودک خود را در جریان آن زمانِ آزار جنسی مقصر میداند). در تعامل با واقعیت، تمرینات ذهن آگاهی که یاد گرفته شده اند، به کار گرفته می شوند. در این مرحله، درمانگر تنها با "خودِ بزرگسال/خودِ
کنونی" صحبت می کند و نه با "خودِ کودک" (مثال: بزرگسال کودک را تسلی داده و به او اطمینان خاطر میدهد که تقصیر او نبوده و از او می خواهد که دیگر به خودش انقدر صدمه نزند). بازگویی (Debriefing). در پایان چگونگی تجربه تخیل توسط بیمار بررسی میشود. از بیماران پرسیده می شود که درمان برای آنها چگونه بوده است، در حال حاضر چه احساسی دارند و چه درس هایی از آن آموخته اند. در نهایت، بینش ها و برداشت های به دست آمده دوباره تکرار می شوند تا آموزه ها را تحکیم کنند. چگونگی شکل گیری این روش درمانی. امروزه استفاده از تکنیک تصویر سازی به عنوان یک عمل درمانی و معتبر تجربی شناخته شده است. پیر ژانه در سال ۱۸۸۹ در استفاده از جایگزینی تصاویر پیشگام بود. او از هیپنوتیزم برای کمک به بیماران استفاده کرد تا آنها بتوانند رویدادهای آسیب زا را به عنوان تجربیات مثبت دوباره تصور کنند. هانسکارل لُینر () روانپزشک و رواندرمانگر آلمانی تصویرسازی هدایت شده () را به عنوان بخشی از مدل درمانی خود توسعه داد. سپس تصویر سازی راه خود را به مکتب گشتالت نیز باز کرد. فریتس پرلز جلسات خود را با درخواست از بیماران برای فراخوانی تصاویر از رویاها یا تجسم ها آغاز
کرد. آرون تی بِک که وی را پدر شناخت درمانی و رفتاردرمانی شناختی می دانند، از تکنیک پرلز در گروه شناخت درمانی خود در اوایل دهه ۱۹۸۰ میلادی استفاده و آنرا را وارد محافل اصلی درمانی کرد. مروین اِشموکر (Mervyn Schmucker) روانشناسِ متخصص در درمان اختلالات ناشی از آسیب های روانی است. او که همکار قدیمی آرون بِک، جفری یانگ و همکار پژوهشی ادنا فوآ () می باشد، مدل درمانی شناختی بِک را توسعه داد و آزمایشهای IRRT خود را در سال ۱۹۸۹ در دانشگاه پنسیلوانیا آغاز کرد. این روش درمانی ابتدا بر درمان آثار خشونت های دوران کودکی و تأثیرات آن بر بزرگسالی تمرکز داشت. مروین اِشموکر از سال ۲۰۱۷ به عنوان مربی، ناظرِ بالینی و درمانگرِ IRRT در مرکز IRRT در ویسبادنِ آلمان (IRRT-Zentrum-Wiesbaden) مشغول به فعالیت است.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;timestamp&gt;2025-01-06T09:26:55Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;زاید الوصف&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;تغییرمسیر به همسایه ها (مجموعه تلویزیونی ۱۳۹۵)&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;40927667&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt;
سپر هوایی یا «ایروشِل» () یک پوسته سخت و مقاوم در برابر حرارت است که برای محافظت از فضاپیما هنگام ورود به جو طراحی شده است. این نوع از سپر حرارتی به کاهش سرعت فضاپیما و محافظت از آن در برابر فشار شدید، حرارت زیاد و برخورد با ذرات یا آوار ناشی از اصطکاک در حین ورود به جو کمک می کند. سپر هوایی از دو بخش اصلی تشکیل شده است: سپر حرارتی که در جلوی فضاپیما قرار دارد و وظیفه جذب حرارت ناشی از فشرده شدن هوا در مقابل فضاپیما را بر عهده دارد، و بخش پشتی که شامل تجهیزات مهمی مانند چتر نجات، موتورهای راکتی و دستگاه های نظارتی برای تعیین وضعیت و موقعیت فضاپیما است. عملکرد سپر هوایی در مراحل ورود، فرود و نشستن (EDL) فضاپیما بسیار حیاتی است. ابتدا، این سپر سرعت بسیار بالای فضاپیما را هنگام ورود به جو کاهش می دهد و انرژی جنبشی آن را از بین می برد. بخشی از این انرژی توسط سپر حرارتی جذب می شود و بخش زیادی نیز به شکل تابش در گازهای جو پخش می گردد. در مراحل پایانی فرود، معمولاً یک چتر نجات باز می شود و سپر حرارتی جدا می شود. برای کنترل یا کاهش سرعت بیشتر، از موتورهای راکتی نصب شده در بخش پشتی استفاده می شود. در برخی موارد، کیسه
های هوایی نیز برای نرم تر کردن برخورد با سطح سیاره باد می شوند و ممکن است فضاپیما پس از اولین برخورد با سطح، جهش کند. سپرهای هوایی نقشی کلیدی در مأموریت های فضایی دارند که باید محموله یا فضاپیما را به طور سالم روی سطح یک سیاره یا جرم آسمانی با جو برسانند. این فناوری در اکثر مأموریت هایی که محموله ها به زمین بازمی گردند، همچنین در مأموریت های فرود روی مریخ، زهره، تایتان و حتی در مأموریت بسیار دشوار کاوشگر گالیله به مشتری استفاده شده است. اندازه و طراحی سپر هوایی بر اساس نیازهای مأموریت و شرایط جوی سیاره مقصد تعیین می شود، زیرا این عوامل عملکرد آن را به شدت تحت تأثیر قرار می دهند. اجزا. سپر هوایی از دو بخش اصلی تشکیل شده است: سپر حرارتی که در جلوی آن قرار دارد و پوسته پشتی که در قسمت عقب قرار گرفته است. سپر حرارتی در حین ورود فضاپیما به جو در برابر جریان شدید هوا قرار می گیرد و حرارت ناشی از فشرده شدن هوا را جذب می کند. پوسته پشتی وظیفه حمل محموله ها، تجهیزات و سامانه های لازم برای مراحل ورود، فرود و نشستن فضاپیما را بر عهده دارد. این بخش معمولاً شامل چتر نجات، دستگاه های کنترل انفجاری، واحد اندازه گیری لَختی و
موتورهای راکتی است. چتر نجات که در بخش انتهایی پوسته پشتی قرار دارد، در مراحل پایانی فرود باز شده و سرعت فضاپیما را کاهش می دهد. طراحی سپر هوایی به اهداف مأموریت بستگی دارد و باید الزامات پروازی مانند کاهش سرعت، تحمل گرما، و دقت فرود را برآورده کند. در مرحله ورود به جو، فضاپیما باید با شتابی مناسب وارد شود که هم از آسیب به سازه جلوگیری کند و هم از بازگشت مجدد به فضا جلوگیری شود. این شتاب معمولاً با واحد g (شتاب گرانشی زمین) اندازه گیری می شود. مواد و ساختار فضاپیما باید به گونه ای طراحی شوند که تحمل این شتاب و گرمای شدید ناشی از اصطکاک را داشته باشند. همچنین، دقت در فرود نیز اهمیت دارد، به ویژه زمانی که محل فرود محدود است و نیاز به دقت بالایی دارد. در چنین مواردی، زاویه ورود و شکل سپر هوایی به گونه ای طراحی می شوند که این دقت را افزایش دهند. طراحی. یکی از چالش های اصلی طراحی سپر هوایی، تعادل میان مقاومت هوا و پایداری است. شکل سپر باید به گونه ای باشد که پایداری بالا و نیروی مقاوم مناسب برای کاهش سرعت فراهم شود. نسبت نیروی بالابر به مقاومت نیز عاملی کلیدی است که بر ارتفاع باز شدن چتر نجات و کاهش نیروهای شتاب
دهنده تأثیر می گذارد. علاوه بر این، دینامیک سپر هوایی به عواملی مانند جرم کل آن و نیروی مقاومتی که تولید می کند، بستگی دارد. نسبت جرم به نیروی مقاوم (Beta Factor) بر عملکرد ورود، فرود، و نشستن تأثیر می گذارد. اگر این نسبت بالا باشد، فضاپیما در ارتفاعات پایین تر جو که چگالی بیشتری دارد، کاهش سرعت پیدا می کند، اما این موضوع ممکن است بر دقت فرود و ظرفیت حمل محموله تأثیر منفی بگذارد. همچنین، افزایش بار حرارتی در حین ورود به جو نیازمند سیستم حفاظتی حرارتی قوی تر و ساختاری سنگین تر است که بر وزن کلی و قابلیت حمل فضاپیما تأثیر می گذارد. در نهایت، طراحی سپر هوایی باید تعادلی میان این عوامل ایجاد کند تا هم مأموریت موفق باشد و هم اهداف علمی و مالی آن بهینه سازی شود. برنامه چتر نجات ورود سیاره ای. برنامه چتر نجات ورود سیاره ای (PEPP) ناسا که در سال ۱۹۶۶ آزمایش شد، برای تست چتر نجات مأموریت فرود مریخ وویجر طراحی شده بود. برای شبیه سازی جو رقیق مریخ، این چتر باید در فرازا (جغرافیا)ی بیش از بالای سطح زمین استفاده می شد. یک بادکنک که از رازول، نیومکزیکو پرتاب شد، ابتدا سپر هوایی را بلند کرد. این بادکنک به سمت غرب و حوزه موش
کی وایت سندز حرکت کرد، جایی که وسیله از آنجا رها شد و موتورهای زیر وسیله آن را به فرازای مورد نیاز رساندند، جایی که چتر نجات باز شد. برنامه وویجر بعداً لغو و چند سال بعد با برنامه وایکینگ، که بسیار کوچکتر بود، جایگزین شد. ناسا نام «وویجر» را برای کاوشگرهای "وویجر ۱" و "وویجر ۲" که برای سیارات بیرونی طراحی شده بودند، مجدداً استفاده کرد، اما این پروژه ها هیچ ارتباطی با برنامه مریخی «وویجر» نداشتند. کاهنده فراصوتی کم چگالی. کاهنده فراصوتی کم چگالی یا LDSD وسیله ای فضایی است که برای ایجاد پس آر و کاهش سرعت در حین ورود به جو سیاره طراحی شده است. این وسیله به شکل دیسکی است که یک بادکنک بادی شبیه به دونات در اطراف آن قرار دارد. استفاده از این سیستم ممکن است ظرفیت حمل محموله را افزایش دهد. این سیستم برای کمک به ورود به جو قبل از فرود روی مریخ طراحی شده است. با باد شدن بادکنک در اطراف وسیله، سطح مقطع افزایش می یابد و پسار ایجاد می شود. پس از کاهش سرعت کافی، یک چتر نجات که با یک طناب بلند متصل است، باز می شود تا سرعت وسیله بیشتر کاهش یابد. این وسیله توسط آزمایشگاه پیش رانش جت ناسا طراحی و آزمایش می شود. مارک آدلر مدیر
این پروژه است. پرواز آزمایشی ژوئن ۲۰۱۴. پرواز آزمایشی در ۲۸ ژوئن ۲۰۱۴ انجام شد و وسیله از پایگاه موشکی پاسیفیک نیروی دریایی ایالات متحده در کوآئی، هاوائی، در ساعت ۱۸:۴۵ به وقت هماهنگ جهانی (۰۸:۴۵ محلی) پرتاب شد. یک بادکنک هلیومی بزرگ، که در حالت باد شده حجمی معادل دارد، وسیله را تا ارتفاع تقریباً بلند کرد. وسیله در ساعت ۲۱:۰۵ به وقت هماهنگ جهانی (۱۱:۰۵ محلی) جدا شد و چهار موتور کوچک سوخت جامد، وسیله را برای پایداری به چرخش درآوردند. نیم ثانیه پس از چرخش، موتور سوخت جامد Star 48B روشن شد و وسیله را به سرعت عدد ماخ ۴ و ارتفاع تقریبی رساند. بلافاصله پس از اتمام سوخت موشک، چهار موتور دیگر چرخش را متوقف کردند. هنگامی که سرعت به ماخ ۳٫۸ کاهش یافت، کاهنده آیرودینامیکی بادی فراصوتی (SIAD-R) به قطر باز شد. این سیستم با افزایش سطح مقطع وسیله در جلوی آن، نیروی درگ (فیزیک) بیشتری ایجاد کرد و سرعت کاهش یافت. پس از کاهش سرعت به ماخ ۲٫۵ (تقریباً ۱۰۷ ثانیه پس از باز شدن SIAD)، چتر نجات دیسکی فراصوت (SSDS) به قطر باز شد تا سرعت وسیله بیشتر کاهش یابد. این چتر تقریباً دو برابر اندازه چتر استفاده شده در مأموریت آزمایشگاه علمی مر