Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کاخوفسکایا (روسی: Каховская) ایستگاهی از خط بولشایا کولتسوایا متروی مسکو است. این ایستگاه در ۳۰ مارس ۲۰۱۹ به طور موقت برای بازسازی بسته شد. هدف از بازسازی، ارتقاء زیرساخت ها، بهبود ایمنی، و افزایش ظرفیت پذیرش مسافران بود. طراحی جدید ایستگاه با عناصر معماری مدرن و نورپردازی بهینه همراه شد. پس از تکمیل عملیات، کاخوفسکایا به عنوان یکی از نقاط کلیدی در اتصال جنوب غربی مسکو به سایر خطوط مترو، نقش مهمی در کاهش تراکم ترافیکی ایفا می کند. این ایستگاه در ۱۱ اوت ۱۹۶۹ به عنوان پایانه جنوبی خط زاموسکورتسکایا افتتاح شد و از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۵ پایانه شاخه کاهوفسکایا از این خط بود. از زمان جدا شدن خط آینده بولشایا کولتسوایا در ۳۰ مارس ۲۰۱۹، این ایستگاه پایانه غربی آن بوده است. این تغییر موجب افزایش اهمیت عملیاتی ایستگاه شد و آن را به نقطه اتصال کلیدی میان خطوط قدیمی و جدید تبدیل کرد. تاریخچه. این ایستگاه توسط معماران نیکولای دمچینسکی و یولیا کولسنیکووا طراحی شده است. طراحی ایستگاه برگرفته از یک ستون سه گوش استاندارد مسکو در دهه ۱۹۶۰ به نام «سوروکونوژکا» (صدپا) با دو ردیف ۴۰ تایی از ستون های هشت ضلعی بتنی با روکش مرمر قهوه ای
است. کف ایستگاه با گرانیت و لابرادوریت عالی و همچنین آسفالت در لبه سکو فرش شده است. دیوارهای ایستگاه با کاشی های سرامیکی سفید با یک پایه صورتی در نزدیکی ریل ها پوشیده شده است. علاوه بر این، ایستگاه دارای مجموعه ای از صفحات فلزی است که قسمت های مختلفی از جنگ داخلی روسیه را به تصویر می کشند (هنرمندان و مجسمه سازان: وی. گورچاکوف، ال. سوشینسکایا، وی. کارپوف). به عنوان بخشی از بازسازی خط کاخوفسکایا و گنجاندن آن در خط بولشایا کولتسوایا در آینده، کار برای جایگزینی کل روکش در حال انجام است. این ایستگاه در میدان کاخوفکا واقع شده است، جایی که چندین جاده از جمله خیابان آزوفسکایا، بلوار چونگارسکی و خیابان کاخوفکا به هم می رسند. هشتی شرقی ایستگاه در زیر آن قرار دارد و متروها به میدان منتهی می شوند، در حالی که هشتی غربی در زیر بلوار چونگارسکی واقع شده است. در سال ۱۹۸۳، ایستگاه سواستوپولسکایا از خط سرپوخوفسکو-تیمیریازفسکایا ساخته شد. این امر مستلزم تمهیداتی برای انتقال بود. دو راه پله به سمت پایین به ایستگاه پایینی که عمود بر کاخوفسکایا قرار دارد، باز شدند. پشت ایستگاه مجموعه ای از خطوط فرعی معکوس وجود دارد که برای معکوس کر
دن قطار و توقف های شبانه استفاده می شوند. در مارس ۲۰۱۹، این ایستگاه به طور موقت برای ساخت فاز دوم خط حلقه ای جدید، خط بولشایا کولتسوایا، که شامل خط کاخوفسکایا نیز می شود، بسته شد. در خط بولشایا کولتسوایا، ایستگاه کاخوفسکایا به کالوژسکایای موجود از خط کالوژسکو-ریژسکایا متصل خواهد شد و ایستگاه جدیدی به نام زیوزینو در بین آنها قرار دارد. در طول تعطیلی ۲ ساله مورد انتظار، قطارهای خط کاخوفسکایا که بین وارشاوسکایا و کاشیرسکایا تردد می کردند، دو ایستگاه را تعطیل کردند. این ایستگاه در ۷ دسامبر ۲۰۲۱ به عنوان بخشی از بخش بین منیوفنیکی و کاخوفسکایا بازگشایی شد. این بازگشایی بخشی از توسعه خط بولشایا کولتسوایا بود که با هدف بهبود اتصال مناطق جنوبی و غربی مسکو و کاهش بار ترافیکی در ایستگاه های مرکزی صورت گرفت.
دوسوبلند () که با نام آمفی ماکر ("Amphimacer") نیز شناخته می شود و گاه پائون دیاجیوس نیز خوانده شده است، یکی از پایه های عروضی است که از سه هجا ساخته می شود: بلند، کوتاه، بلند (– ◡ –). در شعر یونانی، سطرهایی که به طور کامل از دوسوبلند تشکیل شده باشند، کمتر از دیگر وزن ها به چشم می خورند. نمونه ای از آن در قطعهٔ ۵۸ آلکمان آمده است. با این حال، هر سطری که آمیزه ای از بلندانجام و بلندآغاز داشته باشد، می تواند برای پیوند، از دوسوبلند بهره بگیرد. به عبارت دیگر، ممکن است یک سطر شعری شامل دو بلندانجام و دو بلندآغاز باشد و در میان آن ها یک دوسوبلند قرار گیرد. در میان شاعران متأخر، پایهٔ دوسوبلند گاه به پائون (◡ ◡ ◡ – یا – ◡ ◡ ◡) یا حتی پنج هجای کوتاه (◡ ◡ ◡ ◡ ◡) شکسته می شد. در شعر لاتین، دوسوبلندها هم در کمدی و هم در تراژدی به کار رفته اند. در آثار پلوتس بسامد بیشتری دارند اما در آثار پوبلیوس ترنتیوس آفر کمیاب ترند (نگاه کنید به وزن های کمدی رومی). واژگانی که دربردارندهٔ دوسوبلند هستند (مانند لاتین "cīvitās" و صرف های آن) در آثاری که بر پایهٔ شش پایه ای دوکوتاه انجام یا پنج پایه ای دوکوتاه انجام سروده شده اند، به کا
ر نمی روند. در شعر زبان های رومی، دوسوبلند وزنی رایج در شعر عامیانه بوده است، چه در ضرب المثل ها و چه در عبارت های کوتاه. همچنین برخی شاعران انگلیسی با توجه به ماهیت طبیعی بلندانجامیِ زبان انگلیسی و نیاز به یک جایگزین آغازین بلندآغازی، از دوسوبلند استفاده کرده اند. در واقع، در شعر انگلیسی، معمول است که نخستین جایگاه یک سطر بلندانجامی، با بلندآغاز جایگزین شود و برخی شاعران آگاهانه به کار با سطرهای دوسوبلند و اوزان کاملاً دوسوبلندی روی آورده اند. در رنسانس انگلستان، ترانه ها اغلب در وزن دوسطری دوسوبلند سروده می شدند (برای نمونه: «Shall I die? Shall I fly?» که به ویلیام شکسپیر نسبت داده می شود). از آن جا که دوسوبلند در عروض تکیه ای برای ساخت مقایسه یا برابرنهاد طبیعی به نظر می رسد، برای شعارهای تبلیغاتی و امثال نیز بسیار مناسب است.
روزنامه بخشی جدایی ناپذیر از فرهنگ ایالات متحده بوده و از قرن هجدهم میلادی در این کشور به چاپ رسیده است. از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۹۸، تیراژ روزنامه ها در ایالات متحده از ۱٫۳ روزنامه به ازای هر خانوار به ۰٫۶ روزنامه به ازای هر خانوار کاهش یافت.
آرسما آنجلا ادی ئولُوَیِمی هامرا توماس (؛ زادهٔ ۱۹ ژوئن ۱۹۹۴) بازیگر آمریکایی است. او نقش لیدی آگاتا دن بری جوان را در مجموعه درام تاریخی نتفلیکس "" (۲۰۲۳) ایفا کرده است. اوایل زندگی و تحصیلات. توماس در آتلانتا، جورجیا، ایالات متحده از پدری نیجریه ای از تبار یوروبا و مادری اهل اتیوپی که هر دو دیپلمات بودند، به دنیا آمد و در دو هفتگی به کامپالا، اوگاندا نقل مکان کرد. او دوران کودکی خود را در چندین کشور گذراند، از جمله تانزانیا، بنین، توگو و کنیا، همچنین کومور و هند. او به زبان های انگلیسی، فرانسوی، اسپانیایی، یوروبایی، امهری و زبان اشارهٔ آمریکایی مسلط است. به دلیل ماهیت شغلی والدینش، توماس از کودکی آثار مهم نویسندگانی همچون چینوآ آچه به و وله سوینکا را می خواند و دربارهٔ آن ها گفتگو می کرد و به موسیقی فلا کوتی گوش می داد؛ تجربه ای که بر فعالیت های سیاسی و اجتماعی او در بزرگسالی تأثیر گذاشته است.
ساموئل تیموتی کلمت (؛ زادهٔ ۱ اکتبر ۱۹۹۳) بازیگر بریتانیایی است. او بیشتر برای ایفای نقش آلبوس پاتر در تئاتر "هری پاتر و فرزند نفرین شده" شناخته می شود. در تلویزیون، او به خاطر نقش بریمسلی جوان در مجموعهٔ نتفلیکس "" (۲۰۲۳) شناخته می شود؛ نقشی که نخستین داستان عاشقانهٔ ال جی بی تی این مجموعه را به تصویر می کشد. اوایل زندگی. کلمت اهل براندل در نزدیکی نوریچ، انگلستان است. او در مدرسهٔ تورپ سنت اندرو تحصیل کرده است. او از کودکی بازیگری را به عنوان یک سرگرمی آغاز کرد و در ۱۶ سالگی در یک دورهٔ فشردهٔ تئاتر ملی جوانان بریتانیا شرکت نمود.
سه بلنده (در انگلیسی "Molossus"؛ برگرفته از یونانی باستان ، مولوسیان) یکی از پایه های عروضی در شعر یونانی و شعر لاتین است. این پایه از سه هجای بلند (– – –) تشکیل می شود. نمونه هایی از واژگان لاتین که سه بلنده هستند عبارت اند از: "audīrī, cantābant, virtūtem". در شعر انگلیسی، هجاها معمولاً به «پرتکیه» یا «بی تکیه» تقسیم می شوند نه به «بلند» و «کوتاه». به همین دلیل، سه بلندهٔ خالص به ندرت دیده می شود، زیرا به آسانی می تواند همچون دو پایهٔ مستقل (و بنابراین خطایی وزنی) یا با دست کم یک هجای بی تکیه در نظر گرفته شود. یکی از نمونه های مشهور سه بلنده در انگلیسی، ترجیع بند "no birds sing" («هیچ پرنده ای نمی خوانَد») در بند نخست و واپسین شعر جان کیتس «بانو زیباروی بی رحم» (۱۸۱۹) است، که خواننده را ناگزیر می سازد آهسته شود و این کندی همان جوهر شاعرانهٔ این پایه است: عنوان شعر آلفرد تنیسون «Break, Break, Break» (۱۸۴۲) گاه سه بلنده شمرده می شود، اما در بافت شعر تنها می توان آن را سه پایهٔ جدا دانست: کلمانت وود نمونه ای قانع کننده تر پیشنهاد کرده است: "great white chief" («رئیس سفید بزرگ»)، که در "Ballads of a Cheechako"
(۱۹۰۷) اثر رابرت دبلیو. سرویس آمده است: بااین همه، با توجه به این که سطرهای پیشین در همان بند بیشتر در هفت پایه ای بلندپایان ("iambic heptameter") ساخته شده اند ــ وزنی رایج در سرودهای روایی ــ به احتمال بیشتر، این مصراع به صورت زیر اسکن می شود: در این جا تکیهٔ مضاعف بر «White Chief» نتیجهٔ جانشینی دوبلنده (spondee) به جای بلندپایان است، و نه پدیدارشدن سه بلنده. در یکی از واژه نامه های ادبی نمونه ای مشکوک از جرارد منلی هاپکینز نقل شده است: اگر هر دو سطر چهارپایه ای اسکن شوند و بر "dwells" تکیهٔ اضافی نباشد، عبارت پررنگ شده را می توان سه بلنده دانست. نمونهٔ دیگری که پیشنهاد شده "wild-goose-chase" است، اما این مستلزم بی تکیه بودن "chase" است؛ در حالی که در شعر توماس کلارک "Erotophuseos" (۱۸۴۰) چنین آمده است: که در آن آشکار است سه بلنده ای در کار نیست.
تصاویر برهنگی یا نمایش برهنگی شامل تمام بازنمایی ها یا تصاویر بدن برهنه انسان در رسانه های تصویری می شود. در تمدنی که تصویرسازی در آن رواج دارد، قراردادهای تصویری پیوسته بر آنچه در ظاهر انسان طبیعی است، تأکید می کنند و این بخشی از اجتماعی شدن است. در جوامع غربی، زمینه های تصاویر برهنگی شامل اطلاعات، هنر و پورنوگرافی می شود. اطلاعات شامل علم و آموزش می شود. هر تصویری که به راحتی در یکی از این سه دسته قرار نگیرد، ممکن است به اشتباه تفسیر شود و منجر به اختلاف شود. بحث برانگیزترین اختلافات بین هنرهای زیبا و تصاویر شهوانی است که تمایز قانونی بین تصاویر مجاز یا ممنوع را تعریف می کند. تصویرسازی به عنوان هر تصویر واقعی از بازنمایی های دقیق گرفته تا توصیفات کلامی، تعریف می شود. به تصویر کشیدن مترادف تصویرسازی است، اما شامل ایفای نقش روی صحنه به عنوان یکی از اشکال بازنمایی نیز می شود. برهنگی در هنر. برهنگی در هنر–نقاشی، مجسمه سازی و اخیراً عکاسی–عموماً منعکس کننده استانداردهای اجتماعی آن زمان در زیبایی شناسی و حیا/اخلاق بوده است. در تمام دوران تاریخ بشر، بدن انسان یکی از موضوعات اصلی برای هنرمندان بوده است. از دوران ما
قبل تاریخ، بدن در نقاشی ها و مجسمه ها به تصویر کشیده شده است. پیکرک های ونوس نمونه های شناخته شده ای از این دوران هستند. برای یونانیان باستان، برهنگی مردان، قهرمانانه و از نظر حسی خوشایند تلقی می شد. این نگرش در آثار هنری آنها که بدن انسان را به شکلی ایده آل به تصویر می کشند، منعکس شده است. علاوه بر این، کاملاً قابل قبول بود که یک مرد آشکارا از بدن دیگری تحسین کند. نقاشی های گلدانی و مجسمه هایی از زنان برهنه نیز ساخته می شدند که برهنگی زنان همانند مردان به معنای قهرمانانه بود. یک نمونه از چنین آثار هنری، مجسمه "آفرودیت از کنیدوس" اثر پرکسیتلیز از قرن چهارم پیش از میلاد است. پرتره های به اصطلاح «تمثیلی» برونتسینو، مانند پرتره آندره آ دوریا در نقش نپتون، از دریاسالار جنوایی آندره آ دوریا، کمتر معمول هستند، اما احتمالاً به دلیل ویژگی خاص قرار دادن یک شخصیت شناخته شده عمومی در حالت برهنه به عنوان یک چهره اسطوره ای، نپتون یا پوزئیدون، خدای دریا و زلزله، حتی جذاب تر نیز هستند. اگرچه دوریا برهنه است، اما شکننده یا نحیف نیست. او به عنوان مردی قدرتمند و مردانه به تصویر کشیده شده است که روحیه، قدرت، نیرو و توان مردانه
را نشان می دهد. پرتره ها و تصاویر برهنه بدون تظاهر به معنای تمثیلی یا اسطوره ای، از دوران رنسانس به بعد، ژانر هنری نسبتاً رایجی بودند. برخی، تابلوی «ماخای برهنه» اثر فرانسیسکو گویا، حدود سال ۱۸۰۰، را «اولین تصویر برهنه زن کاملاً بی ادبانه در اندازه واقعی در هنر غرب» می دانند، اما نقاشی های زنان برهنه در اسپانیا ناشناخته نبودند. این نقاشی در یک اتاق خصوصی، همراه با دیگر تصاویر برهنه، از جمله تابلوی «آینه ونوس» اثر ولاسکز که خیلی قدیمی تر است، آویزان بود. هنر دینی و اسطوره ای. در طول قرون وسطی، مسیحیت قادر به ریشه کن کردن کامل تأثیرات بت پرستی در اروپا نبود. با رنسانس، علاقه به تمدن کلاسیک احیا شد و اساطیر یونانی الهام بخش بسیاری از آثار هنری شد. علاوه بر این، سنت یهودی-مسیحی، خود الهام بخش تعدادی از مجسمه ها و نقاشی های برهنه بوده است. تصویرسازی هایی از دوران جوانی. قرن ها، برهنگی کودکان در نقاشی هایی که داستان های تمثیلی یا مذهبی را به تصویر می کشیدند، رایج بود. نقاشان مدرن تصاویری از کودکان برهنه خلق کرده اند که زندگی روزمره را به تصویر می کشند. برخی از مجسمه ها، چهره های برهنه کودکان را به تصویر می کشند. یک
ی از مشهورترین آنها "مانکن پیس" در بروکسل است که پسر جوان برهنه ای را در حال ادرار کردن در فواره پایین نشان می دهد. معادل زن آن ژانکه پیس است. هنری اسکات توک پسران جوان برهنه ای را در حال انجام فعالیت های روزمره ساحلی، شنا، قایق سواری و ماهیگیری نقاشی کرده است. تصاویر او آشکارا شهوانی نبودند و معمولاً اندام تناسلی آنها را نشان نمی داد. اتو لومولر به خاطر نقاشی های برهنه اش از مردان جوان که اغلب اندام تناسلی را به تصویر می کشید، جنجال آفرید. بالتوس و ویلیام-آدولف بوگرو دختران برهنه را در بسیاری از نقاشی های خود گنجانده بودند. عکاسان حرفه ای مانند ویل مک براید، جک استورگز، سالی مان، دیوید همیلتون، ژاک بوربولون، گارو آیدا و بیل هنسون عکس هایی از کودکان برهنه برای انتشار در کتاب ها و مجلات و برای نمایش عمومی در نگارخانه ها تهیه کرده اند. به گفته برخی، عکس هایی از این دست قابل قبول هستند و باید قانونی باشند (یا قانونی باقی بمانند) زیرا آنها شکل برهنه کودکان را به شیوه ای هنری نشان می دهند، کودکان مورد آزار جنسی قرار نگرفته اند و عکاسان از والدین یا قیم ها اجازه کتبی دریافت کرده اند. مخالفان پیشنهاد می کنند که چنین
آثاری باید ممنوع شوند (یا همچنان ممنوع بمانند) و نوعی پورنوگرافی کودکان را نشان می دهند که شامل سوژه هایی است که ممکن است در طول یا پس از خلق آنها آسیب روانی دیده باشند. استورگز و همیلتون هر دو پس از محکومیت عمومی آثارشان توسط فعالان مسیحی از جمله رندال تری، مورد بازجویی قرار گرفتند. چندین تلاش برای پیگرد قانونی استورگز، بارنز اند نوبل، متوقف یا از دادگاه رد شده است و آثار استورگز در بسیاری از موزه ها، از جمله موزه هنر متروپولیتن نیویورک، به نمایش گذاشته شده است. مواردی وجود داشته است که در آنها عکس های فوری گرفته شده توسط والدین از نوزادان یا کودکان نوپای خود در حال حمام کردن یا به هر نحو دیگری برهنه، نابود شده یا به عنوان پورنوگرافی کودکان به نیروی انتظامی تحویل داده شده اند. چنین مواردی ممکن است نمونه هایی از ادعاهای دروغین سوءاستفاده جنسی از کودکان باشند. لین پاول، پیگرد قانونی چنین مواردی را از نظر پانیک اخلاقی پیرامون سوءاستفاده جنسی از کودکان و پورنوگرافی کودکان توصیف کرده است. استعمار. در قرن نوزدهم، خاورگرایی نمایانگر دیدگاه اروپایی ها نسبت به فرهنگ های مسلمانان شمال آفریقا و آسیا بود. به تصویر کشید
ن زنان مسلمان برهنه شامل «کارت پستال های فرانسوی» که با قرار گرفتن در دسته قوم نگاری به جای پورنوگرافی برای عموم توزیع می شد، از مجازات های قانونی گریخت. در هنرهای زیبا، بسیاری از نقاشان از استعاره حرمسرا به عنوان زمینه ای قابل قبول برای زنان برهنه و نیمه برهنه استفاده می کردند.
"رز"'بونیکا ۸۲ (معروف به MEIdomonac)، یک رقم رز پرورشی است که در سال ۱۹۸۲ توسط ماری-لوییز میلان در فرانسه پرورش داده شد. این رقم در سال ۱۹۸۷ عنوان برگزیدهٔ گل رز سراسر آمریکا را به دست آورد. توضیحات. رز «بونیکا ۸۲» یک بوتهٔ متوسط و پرپشت است که ارتفاع آن بین ۹۰ تا ۱۵۰ سانتی متر (۳ تا ۵ فوت) و گستردگی آن بین ۱۲۱ تا ۱۸۲ سانتی متر (۴ تا ۶ فوت) است. قطر گل ها به طور متوسط ۵ تا ۷٫۵ سانتی متر (۲ تا ۳ اینچ) بوده و تعداد گلبرگ ها بین ۲۶ تا ۴۰ عدد است. این گیاه برای استفاده در باغ، گلدان، گل بریده، ایجاد حصار یا طراحی منظر بسیار مناسب است.
جوئل هاپکینز (؛ زادهٔ ۶ سپتامبر ۱۹۷۰) کارگردان فیلم مستقل، و فیلم نامه نویس اهل بریتانیا است که بیشتر به خاطر فیلم های "پرش به فردا" (۲۰۰۱) و "آخرین شانس هاروی" (۲۰۰۸) شناخته می شود. حرفه. هاپکینز در لندن، انگلستان به دنیا آمد و برای تحصیلات دانشگاهی به نیویورک نقل مکان کرد. اولین فیلم بلند او، "پرش به فردا" (۲۰۰۱)، بر اساس فیلم کوتاه او با نام «"خورخه"» (۱۹۹۸) ساخته شد که در دوران تحصیل در مدرسه هنر تیش دانشگاه نیویورک (NYU) در نیویورک فیلمبرداری کرده بود. او برای «"خورخه"» جایزه واسرمن مدرسهٔ هنر تیش دانشگاه نیویورک را دریافت کرد—کمک هزینه ای ۱۰۰٬۰۰۰ دلاری برای تولید پروژه ای دیگر—که این بودجه صرف ساخت "پرش به فردا" شد. این فیلم مورد تحسین منتقدان قرار گرفت، اما اکران محدودی داشت و هرگز به مخاطبان وسیع تر نرسید. هاپکینز برای این فیلم نامزد دو جایزه فیلم مستقل بریتانیا شد: جایزه داگلاس هیکاکس برای کارگردانان نوظهور و جایزه بهترین فیلمنامه. او همچنین در سال ۲۰۰۲ جایزه کارل فورمن از آکادمی هنرهای فیلم و تلویزیون بریتانیا (بفتا) را به عنوان بهترین تازه وارد دریافت کرد و جوایز متعددی از جشنواره های فیلمی که این
اثر در آن ها به نمایش درآمد، به دست آورد. پس از "پرش به فردا"، هاپکینز اظهار داشت: «در پروژه های سینمایی متعددی به عنوان کارگردان درگیر بودم که به نتیجه نرسیدند. فیلمنامه هایی نوشته بودم که تا آستانه تولید پیش رفتند، اما ساخته نشدند.» او برای کارگردانی فیلم کودکانه "ننی مک فی" (۲۰۰۵) در نظر گرفته شده بود، اما این پروژه در نهایت به او واگذار نشد. با این حال، در این فرایند با اما تامپسون، نویسنده فیلم نامه و بازیگر نقش اصلی، آشنا شد. پس از تماشای بازی تامپسون و داستین هافمن در نمایشی در برادوی، هاپکینز تصمیم گرفت فیلمنامه ای بنویسد که جاذبه میان فردی میان این دو بازیگر را به تصویر بکشد. او گفته است که داستان "آخرین شانس هاروی" (۲۰۰۸) از یکی از دوستان والدینش الهام گرفته شده که در سنین بالا همچنان در پی یافتن جایگاه خود بود. این فیلم به طور کلی با استقبال مثبت منتقدان مواجه شد. فیلم "عشق پانچ" او برای نمایش در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو ۲۰۱۳ انتخاب شد. زندگی شخصی. همسر جوئل هاپکینز، نیکولا اوزبورن، تهیه کننده است و هر دو فیلم "پرش به فردا" و "آخرین شانس هاروی" را تهیه کرده است.
مؤسسه جغرافیای آکادمی علوم روسیه (; به اختصار IGRAN () یک مؤسسه جغرافیایی دانشگاهی آکادمی علوم روسیه، بخشی از گروه علوم زمین (بخش اقیانوس شناسی، فیزیک جو و جغرافیا) است. این مؤسسه در زمینه شناسایی الگوهای تعامل بین طبیعت و جامعه در زمینه تغییرات زیست محیطی جهانی فعالیت می کند. تحقیقات اولویت دار شامل موارد زیر است: دینامیک کرایوسفر، دینامیک طبیعی و انسانی زیست بوم، خاک ها، ناهمواری ها و مناظر، توسعه مبانی علمی برای حفاظت از طبیعت، ویژگی های منطقه ای توسعه پایدار، فناوری های اطلاعات جغرافیایی و نقشه برداری. تاریخچه. پیشینه. در سال ۱۹۱۸، دپارتمان مطالعات صنعتی و جغرافیایی روسیه مرکزی از کمیسیون مطالعه نیروهای مولد طبیعی کشور (KEPS) آکادمی علوم روسیه در پتروگراد تأسیس شد. مطالعات اقتصادی، اقتصادی-جغرافیایی و پیچیده (از سال ۱۹۲۱) انجام شد. در سال ۱۹۲۵، این اداره به دپارتمان مطالعات صنعتی و جغرافیایی روسیه مرکزی کمیسیون مطالعه نیروهای مولد طبیعی کشور آکادمی علوم شوروی تغییر نام داد. در سال ۱۹۲۶، دپارتمان جغرافیایی کمیسیون مطالعه نیروهای مولد طبیعی کشور (KEPS آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی) ایجاد شد. تأسیس مؤسسه. د
ر سال ۱۹۳۰، مؤسسه ژئومورفولوژی (GEOMIN) وابسته به شورای مطالعه نیروهای مولده ایجاد شد. در سال ۱۹۳۴ به مؤسسه جغرافیای فیزیکی (IFG SOPS آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی) تغییر نام داد. فرایندها و انواع محیط طبیعی مورد مطالعه قرار گرفت. در سال ۱۹۳۶، با ادغام آکادمی کمونیست با آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی، مؤسسه جغرافیای شورای مطالعه نیروهای تولیدی آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی ایجاد شد. مطالعات روش شناختی انجام شد: مطالعات اقتصادی-جغرافیایی، منابع، منطقه ای و مطالعات منطقه ای بر اساس صنعت. نظری، علمی کاربردی (اعزامی و ثابت)؛ احیای همکاری علمی بین المللی. سفرهای اکتشافی به مناطقی با توسعه اقتصادی امیدوارکننده: شمال، سیبری غربی، سیبری مرکزی، ترانس بایکالیا، خاور دور، پامیر، آسیای میانه، قزاقستان. در طول جنگ بزرگ میهنی، این مؤسسه به جغرافیای نظامی و مطالعات منطقه ای مشغول بود. نقشه های جغرافیایی نظامی، شرح مناطق خط مقدم تهیه شد، مکان یابی بهینه شرکت های تخلیه شده توسعه یافت، تحقیقاتی در مورد منابع کشاورزی-اقلیمی، زمین و نیروی کار انجام شد. نگهداری عملیات رزمی و اقتصاد عقب. اعزام نیرو به شرق و جنوب اتحاد جماهیر شور
وی و سرزمین های موقتاً اشغالی. احیای اقتصاد و ایجاد مجتمع های تولیدی-سرزمینی جدید در اتحاد جماهیر شوروی - منابع کاربردی، مطالعات منطقه ای، تحقیقات نظری عمومی: طراحی مجتمع های تولیدی-سرزمینی؛ پهنه بندی طبیعی و اقتصادی-جغرافیایی؛ تحقیقات دانشگاهی صنعتی در ژئومورفولوژی، اقلیم شناسی، یخچال شناسی، زیست جغرافیایی؛ پهنه بندی طبیعی-تاریخی. تحقیقات نظری و کاربردی؛ سفرهای اکتشافی؛ سازماندهی ایستگاه های ثابت و شبکه ای از مؤسسات جغرافیایی در اتحاد جماهیر شوروی؛ آموزش پرسنل محلی. سفرهای اکتشافی به شرق و کشورهای سوسیالیستی. موسسه جغرافیای آکادمی علوم شوروی. در سال ۱۹۶۰، این مؤسسه به مؤسسه جغرافیای آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی تغییر نام داد. در دوره توسعه اقتصادی و دگرگونی طبیعت، جغرافیای سازنده شکل گرفت، تحقیقات بنیادی و کاربردی در صنعت انجام شد و پیوندهای علمی بین المللی جدیدی برقرار شد. تحقیقات در مورد محیط زیست، اقتصاد و منابع آغاز شد. هماهنگی علوم جغرافیایی در اتحاد جماهیر شوروی، همکاری بین المللی با کشورهای CMEA و سازماندهی کنگره ها انجام شد. از سال ۱۹۸۵، سازماندهی پیوندهای میان رشته ای و تخصصی سازی تحقیقات صنعتی تش
ریح شده است. فهرست منابع، تحقیقات زیست محیطی، مشارکت در برنامه های بین المللی. موسسه جغرافیای آکادمی علوم روسیه. در پایان دسامبر ۱۹۹۱، نام آن به مؤسسه مدرن جغرافیای آکادمی علوم روسیه (IGRAS) تغییر یافت. این مؤسسه در حال توسعه جغرافیای اطلاعات جغرافیایی است. تحقیقات در مورد توسعه سرزمینی، تنوع طبیعت و جامعه و تحقیقات کاربردی و بنیادی سریالی انجام می شود. همکاری با انجمن جغرافیای روسیه در حال گسترش است. در سال ۲۰۱۹، این مؤسسه دانشکده جغرافیا و فناوری های اطلاعات جغرافیایی را در مدرسه عالی اقتصاد افتتاح کرد.
مؤسسهٔ نسخه های خطی شرقی وابسته به آکادمی علوم روسیه، که پیش تر شعبهٔ سنت پترزبورگ مؤسسهٔ مطالعات شرقی آکادمی علوم روسیه بود، یک مؤسسهٔ پژوهشی در سنت پترزبورگ، روسیه است که مجموعه های گوناگونی از نسخه های خطی و متون چاپی اولیه به زبان های آسیایی، از جمله عربی، چینی، مغولی، تبتی و تانگوت را در خود جای داده است. تاریخچه. خاستگاه مؤسسهٔ نسخه های خطی شرقی به سال ۱۸۱۸ بازمی گردد، زمانی که آکادمی علوم روسیه دریافت که لوئی-ژاک روسو (۱۷۸۰–۱۸۳۱)، کنسول فرانسه در حلب و طرابلس (که در آن زمان هر دو بخشی از امپراتوری عثمانی بودند)، مجموعهٔ گسترده ای از نسخه های خطی نوشته شده به خط عربی را می فروشد. در نوامبر همان سال، رئیس آکادمی، کنت سرگئی اوواروف، به هیئت مدیرهٔ آکادمی نامه نوشت و درخواست کرد که اتاقی جداگانه در کابینت شگفتی های آکادمی برای نگهداری این مجموعهٔ نسخه های خطی (که در نهایت در دو مرحله در ۱۸۱۹ و ۱۸۲۵ به وسیلهٔ آکادمی خریداری شد) و همچنین دیگر مدال ها، نسخه های خطی و کتاب های با منشأ شرقی که پیش تر در موزهٔ آکادمی امپراتوری علوم قرار داشتند، اختصاص داده شود. نتیجهٔ این اقدام، تأسیس موزهٔ آسیایی () آکادمی علوم
در سنت پترزبورگ بود. موزهٔ آسیایی به سرعت خود را به عنوان نهاد اصلی برای گردآوری و مطالعهٔ نسخه ها و کتاب های شرقی در روسیه تثبیت کرد و همچنین به یکی از مراکز بین المللی مهم در حوزهٔ مطالعات شرقی بدل شد. تا زمان انقلاب روسیه در ۱۹۱۷، تقریباً صد سال پس از تأسیس آن، موزه یکی از گسترده ترین مجموعه های نسخه های خطی و کتاب های چاپی شرقی در جهان را در خود جای داده بود. پس از انقلاب روسیه، موزهٔ آسیایی تا مهٔ ۱۹۳۰ همچنان با همان نام ادامه یافت، زمانی که مؤسسهٔ مطالعات شرقی آکادمی علوم اتحاد شوروی تأسیس شد و موزهٔ آسیایی در این مؤسسهٔ تازه ادغام گردید. مؤسسهٔ مطالعات شرقی در آغاز در کتابخانهٔ آکادمی علوم روسیه در لنینگراد (نام سنت پترزبورگ در دورهٔ اتحاد جماهیر شوروی) مستقر بود، اما در ۱۹۴۹ به ساختمان اختصاصی خود در یکی از بال های کاخ جدید مایکل منتقل شد (بال دیگر توسط مؤسسهٔ تاریخ فرهنگ مادی آکادمی علوم روسیه اشغال شده بود). سپس دو سال بعد، در ۱۹۵۱، مؤسسه به محل جدید خود در مسکو منتقل شد. بااین حال، به دلایل عملی، کتابخانهٔ اصلی مؤسسه و مجموعه های نسخه های خطی و کتاب های چاپی اولیه در کاخ جدید مایکل در لنینگراد باق
ی ماندند و به عنوان بخش نسخه های خطی شرقی مؤسسهٔ مطالعات شرقی فعالیت کردند. پنج سال پس از انتقال مؤسسهٔ مطالعات شرقی به مسکو، در فوریهٔ ۱۹۵۶، بخش نسخه های خطی شرقی در لنینگراد دوباره سازمان دهی شد و به شعبهٔ لنینگراد مؤسسهٔ مطالعات شرقی تبدیل شد. در حالی که شاخهٔ اصلی مسکو بر مطالعات مدرن متمرکز بود، شاخهٔ لنینگراد در مطالعهٔ تاریخ، ادبیات و زبان های باستانی و قرون وسطایی شرق تخصص داشت و همچنین به انتشار ویرایش های انتقادی متون موجود در مجموعه هایش می پرداخت. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در ۱۹۹۱، این نهاد همچنان به عنوان شاخه ای از مؤسسهٔ مطالعات شرقی ادامه یافت، هرچند اکنون با نام شعبهٔ سنت پترزبورگ مؤسسه مطالعات شرقی آکادمی علوم روسیه، تا سال ۲۰۰۷. در سال ۲۰۰۷ شعبهٔ سنت پترزبورگ از مؤسسهٔ مطالعات شرقی جدا شد و به مؤسسه ای مستقل تحت نظر آکادمی علوم روسیه تبدیل شد. مؤسسهٔ جدید، که در اواخر ۲۰۰۹ عنوان «مؤسسه نسخه های خطی شرقی» را به خود گرفت، همچنان یک بال از کاخ جدید مایکل را اشغال می کند. مجموعه ها. مؤسسهٔ نسخه های خطی شرقی مجموعه ای شامل بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نسخهٔ خطی و کتاب های چاپی اولیه دارد که حدود ۶۵ زبا
ن مختلف را دربر می گیرد، از جمله عربی، ارمنی، چینی، گعزی، گرجی، عبری، ژاپنی، کره ای، کردی، منچو، مغولی، فارسی، سانسکریت، سغدی، تاجیکی، تانگوت، تبتی، ترکی و اویغوری. مجموعهٔ عربی. بنیان مجموعهٔ نسخه های خطی در موزهٔ آسیایی حدود ۷۰۰ نسخهٔ خطی به خط عربی بود که متعلق به ژان-باپتیست لوئی-ژاک روسو بودند و در سال های ۱۸۱۹ (۵۰۰ نسخه) و ۱۸۲۶ (۲۰۰ نسخه) خریداری شدند. نخستین مدیر موزهٔ آسیایی، کریستین مارتین فران، نسخه های عربی موزه را گسترش داد و تا سال ۱۸۲۸، موزه حدود ۸۵۱ نسخهٔ عربی، فارسی و ترکی را در خود داشت. بااین حال، مجموعهٔ نسخه های عربی تا اوایل قرن بیستم به طور چشمگیری رشد نکرد. در سال ۱۹۱۵، ولادیمیر الکسیویچ ایوانف حدود ۱٬۰۵۷ نسخهٔ خطی از بخارا خرید و در سال های ۱۹۱۶–۱۹۱۷، اس.و. تر-آوتیسیان، متصدی موزهٔ قفقاز در تفلیس، شمار زیادی از نسخه هایی را که گردآوری کرده بود به موزهٔ آسیایی فرستاد که بیش از هزار نسخهٔ خطی عربی را نیز دربرمی گرفت. مجموعهٔ تبتی. مؤسسهٔ نسخه های خطی شرقی یکی از بزرگ ترین مجموعه های کتاب ها و نسخه های خطی تبتی در جهان را دارد که بیش از ۲۰٬۰۰۰ آیتم فهرست شده و همچنین شمار زیادی آیتمِ هنوز