Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
او داوود را از پنجره پایین می فرستد و ترافیم را در تختش پنهان می کند. جی. شریل اکسام می گوید: با وجود خطر برای جانش، داوود پس از رفتن، تلاشی برای ارتباط مجدد با او نکرد. در دوران فرار داوود، شائول میخال را به همسری پالطی پسر لایش داد و داوود نیز چند همسر دیگر، از جمله ابیگیل گرفت. زمانی که داوود شاه یهودا شد و ایش بوشت (برادر میخال و پسر شائول) شاه اسرائیل بود، داوود برای صلح خواستار بازگرداندن او شد. رابرت آلتر می گوید داوود با تأکید بر بهای پرداخت شده، استدلالی قانونی و محاسبه ای سیاسی برای تقویت مشروعیتش در خاندان سلطنتی ارائه داد، در حالی که پالطی آشکارا سوگواری می کرد. پس از بازگرداندن میخال، او داوود را به خاطر رقصیدن ناموقر درآوردن تابوت عهد به اورشلیم سرزنش کرد. در نتیجه، بر اساس سموئیل، تا دم مرگ فرزندی نداشت. بر خلاف ابیگیل و بَتشبع، زیبایی او توصیف نشده، هرچند سنت ربانی او را «زیبا و دل فریب» می داند. مشروعیت ازدواج دوم. این رویدادها پرسش های اخلاقی را در یهودیت برجسته کرده است، به ویژه با توجه به متون مقدس که ازدواج مجدد با همسر سابق پس از ازدواج او با دیگری را ممنوع می کند. برخی می گویند داوود و
میخال اساساً طلاق نگرفته بودند و شائول بدون رضایت داوود، او را به دیگری داده بود. در این دیدگاه، بدون سند طلاق صورت نگرفته بود. فرزندان. برخی معتقدند که مشخص نیست میخال بی فرزند مُرد، چنان که در آمده، یا فرزندانی داشت، همان طور که نسخه های و اکثر نسخ عبری گفته اند «پنج پسر میخال دختر شائول». از آنجا که مِراب با ادرئیل ازدواج کرده بود ()، این موضوع بحث برانگیز است. گیل برای حل این تناقض، «پنج پسر میخال … که آنان را برای ادرئیل بزرگ کرد» ترجمه کرد و گفت آن ها فرزندان مِراب بودند که میخال پرورش داد. اما واژهٔ عبری ילדה معمولاً به معنای «زاییدن» است نه «پرورش دادن». استفاده به عنوان نام. «میخال» یکی از نام های زنانهٔ بسیار رایج در اسرائیل معاصر است. این نام برای مردان هم استفاده شده است. گونهٔ ایتالیایی این نام «میکول» است. در زبان چکی و زبان اسلواک «میخال» و در لهستانی «میشاو» شکل محلی «مایکل» هستند، نه «میخال». در فرانسوی «میشل» و در اسپانیایی «میکال» است.
جوزپه بپه فنولیو (به ایتالیایی: [ˈbɛppe feˈnɔʎʎo]؛ ۱ مارس ۱۹۲۲ – ۱۸ فوریه ۱۹۶۳) نویسنده، پارتیزان و مترجم از زبان انگلیسی اهل ایتالیا بود. آثار فنولیو دو مضمون اصلی دارند: دنیای روستایی لانگه، جایی که او در آن متولد و بزرگ شد، و جنبش مقاومت ایتالیا؛ هر دو تا حد زیادی از تجربیات شخصی او در آن ها الهام گرفته اند. به همین ترتیب، نویسنده دو سبک دارد: روایت و حماسه. فنولیو در سال ۱۹۴۳ به خدمت سربازی فراخوانده شد؛ پیش از آنکه دوره آموزش افسری اش را به پایان برساند، ایتالیا تسلیم متفقین شد و آلمان بیشتر بخش های ایتالیا را مورد حمله قرار داد و اشغال کرد. مانند بیشتر ارتش ایتالیا، یگان آموزشی فنولیو فروپاشید؛ او ماجراجویانه از رم به خانه بازگشت و ماه ها در خفا زندگی کرد تا اینکه در ژانویه ۱۹۴۴ به پارتیزان ها پیوست. پس از جنگیدن تا پایان جنگ، او تعدادی کتاب را از انگلیسی ترجمه کرد و در حالی که در یک کارخانه شراب سازی در آلبا کار می کرد، آثاری را نوشت که به خاطر آن ها شناخته می شود. نخستین اثر او در نئورئالیستی بود: La paga del sabato (این اثر نیز پس از مرگش، در سال ۱۹۶۹ منتشر شد). این رمان توسط الیو ویتورینی رد شد، کسی
که به فنولیو توصیه کرد داستان ها را جدا کند و سپس آن ها را در کتاب I ventitré giorni della città di Alba (بیست وسه روز شهر آلبا، ۱۹۵۲) بگنجاند. این داستان ها شرحی بودند از پارتیزان های ایتالیایی یا از زندگی روستایی. یکی از این داستان ها La malora (۱۹۵۴) بود، داستانی بلند به سبک جیووانی ورگا. آثار مهم او پس از مرگش در نسخه ای انتقادی منتشر شدند؛ دربارهٔ رمان او Il partigiano Johnny (ترجمه شده با عنوان جانی پارتیزان) که نخستین بار در سال ۱۹۶۸ منتشر شد، همچنان بحث وجود دارد. برخی آن را بهترین اثر او می دانند، اثری که پس از مرگش بر اساس یکی یا هر دو نسخه ناتمام منتشرنشده ویرایش و چاپ شد. فنولیو در تورین، در سن ۴۰ سالگی، بر اثر سرطان نای درگذشت. آثار. لیست آثار جوزپه فنولیو به فارسی به شرح زیر است:
پاکو آیستاران (؛ زادهٔ ) مربی فوتبال اهل اسپانیا است. وی سابقه مربی گری در تیم هایی همچون باشگاه فوتبال مکابی تل آویو، باشگاه فوتبال والنسیا و باشگاه فوتبال لاس پالماس را در کارنامه دارد.
مانوئل مستره (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اسپانیا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال والنسیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال اسپانیا بی و اسپانیا بازی کرده است.
خوسه مانوئل ریلو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اسپانیا است. وی سابقه مربی گری در تیم های باشگاه فوتبال والنسیا و باشگاه فوتبال الچه را در کارنامه دارد.
آنتونین فیوبر (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل چکسلواکی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسپارتا پراگ و باشگاه فوتبال برشا اشاره کرد.
چارلز راکی رابرتز (۲۳ اوت ۱۹۴۰ – ۱۴ ژانویه ۲۰۰۵ میلادی) یک خواننده آمریکایی ریتم اند بلوز بود که تابعیت ایتالیایی گرفت. شروع زندگی. رابرتز در تانر (آلاباما) متولد شد و در نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا خدمت کرد و قهرمان بوکس نیروی دریایی آمریکا بود. او پس از شنیدن موسیقیِ کانتری توسط داگ فولکس و گروهش، آیردیلز، که روی کشتی محل خدمت او اجرا داشتند علاقه مند به خوانندگی شد. رابرتز در هنگام مرخصی در فرانسه در یک مسابقه خوانندگی برنده شد و پس از بازنشستگی از نیروی دریایی در ۱۹۶۲ میلادی تصمیم گرفت در اروپا بماند. شروع فعالیت. او در فرانسه در برنامه های تلویزیونی اجرا داشت و با نسخه های اولیهٔ ترانهٔ "Monkiss" موفقیت هایی کسب کرد. در سال ۱۹۶۵ میلادی، رنتسو آربوره و جیانی بونکامپیانی از رابرتز دعوت کردند تا در رم، ترانهٔ برنامهٔ رادیویی «Bandiera Gialla» را ضبط کند. ترانهٔ "T-Bird" در بخش هایی از ایتالیا به موفقیت رسید و رابرتز در رم ساکن شد. در سال ۱۹۶۷ میلادی، رابرتز با ترانهٔ "Stasera mi butto" به موفقیت بزرگی در ایتالیا رسید که ۳٫۷ میلیون نسخه از آن به فروش رفت و برندهٔ جشنواره شد. موفقیت این ترانه منجر به ساخ
ت فیلمی به همین نام در سال ۱۹۶۷ شد که رابرتز در آن بازی کرد. او بعدها در چندین فیلم ایتالیایی دیگر نیز حضور یافت. رابرتز به دلیل استفادهٔ همیشگی از عینک های آفتابی تیره شناخته می شد. او همچنین ترانهٔ فیلم "جنگو" در سال ۱۹۶۶ میلادی که توسط لوئیس باکالوف نوشته شده بود را اجرا کرد. این ترانه بعدها توسط کوئنتین تارانتینو به عنوان موسیقی آغازین فیلم ۲۰۱۲ "جنگوی زنجیرگسسته" استفاده شد. درگذشت. سرانجام رابرتز در رم در سال ۲۰۰۵ میلادی به دلیل سرطان ریه درگذشت.
لئوپولدو کوستا (; – ) معروف به رینو کوستا بازیکن و مربی فوتبال اهل اسپانیا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسپارتا پراگ اشاره کرد.
دراگولیوب میلوشویچ (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل صربستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ستاره سرخ بلگراد اشاره کرد.
آندرس بالسا (; – ) بوکسور و سرمربی (فوتبال) اهل اسپانیا بود. وی مربی گری تیم هایی همچون باشگاه فوتبال سلتاویگو، باشگاه فوتبال دپورتیوو لا کرونیا و باشگاه فوتبال والنسیا را به عهده داشته است.
امیلیو فدریکو شوبرت (1904–1972) یک طراح مد ایتالیایی بود که در دهه های 1940 و 1950 محبوب بود. شوبرت «خیاط ستارگان» نامیده می شد و آثار او مورد علاقه بسیاری از افراد مشهور بین المللی مانند پرنسس ثریای ایران، ریتا هیورث، اینگرید برگمن، بت دیویس، بریژیت باردو، سوفیا لورن، جینا لولوبریجیدا و آنا مانیانی بود. زندگی اولیه و تحصیلات. او با نام فدریکو امیلیو شوبرت در 8 ژوئن 1904 در محله ویکاریا در ناپل در کامپانیا، ایتالیا از والدینی به نام های گوتلف و فورتورا ویتوزی متولد شد. افسانه هایی در مورد تولد او در یک قلعه ساکسون وجود داشت که صحت نداشتند. در یک قلعه ساکسونی رخ داد که صحت نداشتند، با این حال پدرش گوتلف ساکسون بود. مادرش فورتورا اسپانیایی بود. گفته می شود که او قبل از دنبال کردن مد، در آکادمی هنرهای زیبا در ناپل نقاشی خوانده است. در سال 1929 با ماریا جلاسی ازدواج کرد و با هم به رم نقل مکان کردند، جایی که او به عنوان خیاط در کارگاه خیاطی مونتورسی شاگردی کرد. این زوج با هم صاحب دو دختر شدند. در سال 1938، شوبرت یک کارگاه کلاه سازی کوچک افتتاح کرد که فقط کلاه های زنانه طراحی می کرد و هیچ چیز آماده ای نداشت، واقع د
ر خیابان فراتینا نزدیک پله های اسپانیایی در رم. یکی از مشتریان کلاه او، کنتس راتی، برادرزاده پیوس یازدهم بود که به او پیشنهاد داد یک آتلیه برای مد زنانه در خدمت اشراف افتتاح کند. او در کارهای اولیه خانه مد خود، عمدتاً لباس های بافتنی جداگانه برای تعطیلات ساحلی و لباس های شب ساده ارائه می داد. تاریخ. در سال ۱۹۴۰، او شرکت خود را با نام «شوبرت امیلیو» واقع در خیابان ویا لاتزیو شماره ۹ تأسیس کرد، اما به دلیل محبوبیت، در همان سال مکان را به خیابان ویا XX Settembre شماره ۴، جایی که آتلیه اش باقی ماند، منتقل کرد. فضای داخلی آتلیه مشابه آتلیه های پاریسی طراحی و تزئین شده بود. لباس های او نمایانگر «زیبایی چهره»، آرمان زنانه ایتالیایی «شهوانیت، ظرافت و عشق به فراغت» بود که در دهه ۱۹۵۰ یک زیبایی شناسی محبوب بود و اغلب در سینمای ایتالیا از دوران پس از جنگ دیده می شد. محبوبیت او به عنوان یک طراح از حدود دسامبر ۱۹۴۸ در طول نمایش مد «مد فرانسوی؟ مد ایتالیایی» در کازینو د لا والی در سنت وینسنت، دره آئوستا، ایتالیا، آغاز شد، جایی که او لباس های خود را در کنار طراحان فرانسوی کریستین دیور و دیور دیتالیا به نمایش گذاشت. اولین حض
ور تاریخی مد ایتالیایی در ۱۲ فوریه ۱۹۵۱ در ویلا توریجیانی، خانه جووانی باتیستا جورجینی در فلورانس، جایی که طرح های لباس شوبرت حضور داشتند، اتفاق افتاد. در نهایت، این حضور منجر به جذب خریداران بین المللی شد. در سال ۱۹۵۳، او به همراه بسیاری از طراحان مد مشهور از جمله آلبرتو فابیانی، وینچنزو فردیناندی، سورل فونتانا، ژول ونزیانی، جووانلی-سیارا، مینگولینی-گوگنهایم، النورا گارنت و سیمونتا کولونا دی سزارو، سندیکای مد سطح بالای ایتالیا (S.I.A.M.) را تأسیس کرد. در سال ۱۹۵۵، او لباس عروسی و جهیزیه ماریا پیا از ساووی، شاهزاده خانم ایتالیایی و دختر شاه هامبرت دوم، را طراحی کرد. مرگ و میراث. او در سن ۶۷ سالگی، در ۵ ژانویه ۱۹۷۲، در خانه اش در رم بر اثر حمله قلبی درگذشت. به عنوان استاد مد ایتالیایی، والنتینو و روبرتو کاپوچی از شاگردان او بودند. طرح های شوبرت در مجموعه دائمی موزه هنر متروپولیتن و موزه هنر فیلادلفیا نگهداری می شوند.
پشی پیکولی () یک سریال تلویزیونی ایتالیایی است که توسط گروه شغال (The Jackal) ساخته شده است. فصل اول در ۸ ژوئن ۲۰۲۳ در آمازون پرایم ویدیو منتشر شد و پس از آن فصل دوم در ۱۳ ژوئن ۲۰۲۵ پخش شد. فرضیه. در عصر ستاره های تیک تاک و فیلم های برجسته در رسانه های اجتماعی، آژانس درخت ما از گرتا، مدیری که از دفتر میلان به شعبه ناپل تنزل مقام یافته است، استقبال می کند. گرتا که در ابتدا قصد داشت در کانون توجه باقی بماند، خیلی زود باید با تیم جدید و عجیب وغریب خود - چیرو، فابیو، جیانلوکا، آرورا و دیگران - که با برندهای محلی و اینفلوئنسرهای کوچک کار می کنند، سازگار شود. زندگی روزمره آنها ترکیبی از دوستی، معاشقه و آیین های گروهی است.
پورتوبلو یک مینی سریال تلویزیونی است که به نویسندگی و کارگردانی مارکو بلوکیو، بر اساس کتاب "«نامه ای به فرانچسکا»" نوشته انزو تورتورا در سال ۲۰۱۶، در حال ساخت است. دو قسمت اول این سریال در هشتاد و دومین جشنواره بین المللی فیلم ونیز در ۱ سپتامبر ۲۰۲۵، خارج از مسابقه به نمایش درآمدند. انتظار می رود این سریال تا اوایل سال ۲۰۲۶ به صورت جهانی از طریق اچ بی او مکس منتشر شود. فرضیه. در سال ۱۹۸۳، انزو تورتورا، مجری برنامهٔ "پورتوبلو"، پس از متهم شدن به عضویت در گروه کامورا دستگیر شد. تولید. عکاسی اصلی در سپتامبر ۲۰۲۴ آغاز شد. فیلمبرداری در رم و همچنین ساردینیا، کامپانیا و لومباردی انجام شد. انتشار. یک کلیپ تبلیغاتی در ۱۷ ژوئن ۲۰۲۵ منتشر شد. دو قسمت اول این سریال در هشتاد و دومین جشنواره بین المللی فیلم ونیز در ۱ سپتامبر ۲۰۲۵ ارائه شد. همچنین در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو و جشنواره فیلم لندن نیز ارائه خواهد شد. انتظار می رود این سریال در مارس ۲۰۲۶ از اچ بی او مکس منتشر شود. این اولین سریال اورجینال ایتالیایی این پلتفرم است.
سریال تلویزیونی سابورترنا یک سریال تلویزیونی ایتالیایی است که بر اساس فیلم نئو نوآر "سوبورا (فیلم)" محصول ۲۰۱۵ و پس از وقایع سریال درام جنایی سوبورا: خون بر رم محصول ۲۰۱۷ ساخته شده است. این سریال در هجدهمین جشنواره فیلم رم در ۲۸ اکتبر ۲۰۲۳ به نمایش درآمد و در ۱۴ نوامبر ۲۰۲۳ در نتفلیکس منتشر شد. فرضیه. اسپادینو در میان هرج و مرج و آشفتگی به رم بازمی گردد تا کنترل شهر را دوباره به دست گیرد. تولید. فیلمبرداری در اکتبر ۲۰۲۲ در رم آغاز شد. انتشار. یک تریلر تیزر برای این سریال در ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۳ منتشر شد. تریلر رسمی در ۲۵ اکتبر ۲۰۲۳ منتشر شد. این سریال برای اولین بار در هجدهمین جشنواره فیلم رم در ۲۸ اکتبر ۲۰۲۳ به نمایش درآمد. بعداً در ۱۴ نوامبر ۲۰۲۳ در نتفلیکس منتشر شد.
پاره کردن در امتداد خط نقطه () یک مجموعه تلویزیونی کمدی درام انیمیشن بزرگسالان ایتالیایی است که توسط کارتونیست ایتالیایی سنگ آهک صفر نوشته و کارگردانی شده است. این مجموعه، صفر، نسخه ای تخیلی از سنگ آهک صفر را دنبال می کند که در سفر به خارج از رم به همراه دوستانش خشک کنید و Sara و آرمادیلویش که به جای وجدانش است، در مورد مسیر زندگی خود و عشق احتمالی اش تأمل می کند. این مجموعه از تجربیات واقعی سنگ آهک صفر الهام گرفته شده است، که صداپیشگی اکثر شخصیت های نسخه اصلی را بر عهده دارد. این مجموعه در ۱۷ نوامبر ۲۰۲۱ به صورت بین المللی در نتفلیکس منتشر شد و عموماً نظرات مثبتی از منتقدان دریافت کرد. سری دوم با همان شخصیت ها، با عنوان «"این دنیا نمی تواند مرا نابود کند"»، در ۹ ژوئن ۲۰۲۳ منتشر شد. طرح. این مجموعه داستان زیرو، یک کارتونیست مضطرب و از نظر اجتماعی دست و پا چلفتی اهل رم را دنبال می کند که در سفر به شهر بیلا به همراه دوستانش سارا و سکو و آرمادیلویش - به خاطر وجدانش - به مسیر زندگی خود و عشق آینده اش فکر می کند. در قسمت های اولیه، زیرو صدای دوستانش را تقلید می کند، زیرا خودش نقش راوی را بازی می کند و تمام نقش های
اصلی را بازی می کند. در ابتدا سارا و زیرو به شکلی ظاهراً اتفاقی با هم آشنا می شوند و با پیشرفت داستان، زیرو شروع به یادآوری قسمت های مختلف زندگی خود و روابط شخصی اش با دوستان نزدیکش، به ویژه آلیس، می کند که در جوانی به او علاقه داشت. با این حال، آنها در نهایت هرگز رابطه عاشقانه ای با یکدیگر آغاز نکردند و در عوض دوستی واقعی خود را حفظ کردند. زیرو و سارا دوباره با سکو متحد می شوند تا تصمیم بگیرند که چگونه به بیلا سفر کنند. به محض رسیدن به مقصد، توسط چند نفر از بزرگان که در خانه خود از آنها پذیرایی می کنند، مورد استقبال قرار می گیرند. این سه نفر به روشنی بیان می کنند که از این وضعیت کاملاً راضی نیستند، اما تا حدودی به دلیل نیاز به صرفه جویی در هزینه و تا حدودی به عنوان ادای احترام به زوج مسنی که مشخص می شود والدین آلیس هستند، موافقت کرده اند که به بیلا بیایند. در پایان قسمت پنجم، سکو بالاخره فاش می کند که آلیس فوت کرده است و آنها در مراسم خاکسپاری او شرکت می کنند. قسمت آخر تنها قسمتی است که در آن هر شخصیت با صدای واقعی خود صحبت می کند، زیرا وقایع اکنون در زمان واقعی اتفاق می افتند. زیرو متوجه می شود که آلیس نیز
به او علاقه داشته است، اما رابطه آنها هرگز فراتر از دوستی نبوده است. والدین آلیس، سارا و زیرو، در مورد آنچه می توانسته انگیزه یک فرد سرزنده و خوش بین مانند آلیس را برای خودکشی بدون دلیل مشخص ایجاد کند، تأمل می کنند و از مردم دعوت می کنند تا به اطرافیان خود توجه بیشتری داشته باشند. بازیگران. بازیگران انگلیسی: تولید. در ۲۱ دسامبر ۲۰۲۰، سنگ آهک صفر اعلام کرد که قرار است یک سریال انیمیشنی با عنوان «"در امتداد خط نقطه چین اشک بریز» برای نتفلیکس بسازد، که" اولین سریال انیمیشنی او پس از سال ها تجربه در زمینه انیمیشن است. این سریال توسط جنبش های تولید (یک شرکت بانیجی) با همکاری انتشارات بی ای او تولید شده است، انیمیشن سر سگ هزینه تولید انیمیشن را بر عهده دارد و ماسیمو کروبین از قورباغه باران طراح صدا و میکس است. ده ماه بعد، در ۸ اکتبر ۲۰۲۱، نتفلیکس یک تریلر تیزر برای این نمایش منتشر کرد. این نمایش در ۱۸ اکتبر در جشنواره فیلم رم به نمایش درآمد و در ۱۷ نوامبر به صورت بین المللی از طریق نتفلیکس منتشر شد. موسیقی متن. موسیقی متن اصلی توسط جیانکان ساخته شده و در آلبوم در امتداد لبه ها پاره شده است که همراه با سریال منتشر
شد، گردآوری شده است. سایر آهنگ ها توسط سنگ آهک صفر انتخاب شده اند، از جمله آهنگ هایی از بیلی آیدل، جاناتان لوید و کلیف نورل، مانو چائو، بند آو هورز، ران، تیزیانو فرو، ام۸۳ (گروه موسیقی)، مکس برودی، فوو، گلی اولتیمی، کلاکسون و جنریشن ایکس. میراث. در ماه مه ۲۰۲۲، انتشارات بی ای او در حساب اینستاگرام خود از تولید فعلی یک سریال انیمیشن جدید نتفلیکس با عنوان «"این دنیا نمی تواند مرا نابود کند"» با همان عوامل خبر داد. این سریال در ۹ ژوئن ۲۰۲۳ منتشر شد. جنجال. روزنامه ترکی صباح مقاله ای در مورد سریالی نوشت که در تریلر آن پرچم یگان های مدافع خلق و در یکی از قسمت ها پرچم حزب کارگران کردستان به نمایش گذاشته شده است.
الجزایر و ایتالیا با هم ارتباط دارند. بخش شمالی الجزایر امروزی قبلاً قلمرو امپراتوری روم بود که در اصل از ایتالیای امروزی بود. برخی از مکان های تاریخی مانند جمیلا و تیپاسا، دو میراث باستانی روم که اکنون جزو میراث جهانی یونسکو هستند. به دلیل میراث تاریخی، روابط ایتالیا و الجزایر برای ثبات در منطقه مهم تلقی می شود. الجزایر در رم سفارت دارد. ایتالیا در الجزیره سفارت دارد. هر دو کشور عضو اتحادیه مدیترانه هستند. تاریخچه. پس از آنکه امپراتوری روم، کارتاژ را که بر شمال الجزایر نیز حکومت می کرد، ضمیمه خاک خود کرد، دولت روم یک نهاد فرهنگی قوی در الجزایر ایجاد کرد که امروزه به شدت در الجزایر باقی مانده است. در طول فتح الجزایر توسط فرانسه، مهاجران ایتالیایی-فرانسوی به عنوان بخشی از سلطه استعماری فرانسه در الجزایر که بعدها پید-نوآرها را تشکیل دادند، وارد شدند و تأثیر فرهنگی قابل توجهی بر جامعه الجزایر گذاشتند. آنها پس از استقلال الجزایر در سال ۱۹۶۲ مجبور به ترک آنجا شدند. روابط مدرن. ایتالیا پس از یک دهه جنگ داخلی در الجزایر، حامی قوی ثبات این کشور بوده و برای دولت الجزایر در مبارزه با اسلام گرایان اطلاعات فراهم کرده است
. در سال ۲۰۱۴، طی سفری به الجزیره، نخست وزیر ایتالیا، ماتئو رنتسی، روابط بین ایتالیا و الجزایر را «بسیار مهم و استراتژیک» خواند. ایتالیا و الجزایر برای تعمیق روابط بین دو کشور، به ویژه همکاری های اقتصادی و انرژی، تلاش کرده اند. در ۲۸ فوریه ۲۰۲۲، لوئیجی دی مایو، وزیر امور خارجه ایتالیا، در سفری به الجزایر با تبون، وزیر امور خارجه رمطان لعمامرا و وزیر انرژی محمد عرقاب دیدار کرد. آنها پس از حمله روسیه به اوکراین، در مورد افزایش مقدار گاز الجزایر به اروپا گفتگو کردند. در ۲۶ مه ۲۰۲۲، عبدالمجید تبون، رئیس جمهور الجزایر، در جریان سفری رسمی به رم، پس از حمله روسیه به اوکراین، توافق کرد که عرضه گاز به ایتالیا و اروپا را افزایش دهد. در ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۲، تبون و نخست وزیر ایتالیا، ماریو دراگی، قراردادی به ارزش ۴ میلیارد یورو برای عرضه گاز اضافی به ایتالیا در الجزیره امضا کردند که الجزایر را به بزرگ ترین تأمین کننده گاز ایتالیا تبدیل کرد. سفارت الجزایر. سفارت الجزایر در رم واقع شده است. سفارت ایتالیا. سفارت ایتالیا در الجزیره واقع شده است.
جک پات فیلمی محصول سال ۲۰۰۱ و به کارگردانی مایکل پولیش است. در این فیلم بازیگرانی همچون جون گریس، گرت موریس، آدام بالدوین، پاتریک بوشو، کریستال برنار، مک دیویس، آنتونی ادواردز، داریل هانا، پگی لیپتون و ریک اورتون ایفای نقش کرده اند.
VR art یا «هنر واقعیت مجازی» ویژگی ها. غوطه وری حسی کامل : هنرمند با استفاده از هدست ها یا واسطه های دیگر امکانات دیداری صوتی و گاه لمسی ایجاد میکند تا مخاطب حس حضور در محیطی غیر دواقعی را تجربه کند. تعامل و مشارکت: مخاطب میتواند با عناصر محیط تعامل کند و با حرکت لمس و تغییر در فصای اثر تجربه ای پویا و مشارکتی را حس کند. ادغام هنر و تکنولوژی: این هنر در مرز فناوری و زیبایی شناسی شکل میگیرد هنرمندان همزمان به تکنولوژی و خلاقیت وفادار هستند. هنر واقعیت مجازی زیرشاخه ای از هنر رسانه ای جدید است که رسانه های نوین دیجیتال در آن حرف اول را میزنند. تاریخچه ریشه های اولیه (پیش از ظهور VR و تکنولوژی های امروزی): ایده ی ورود به جهان های مصنوعی خیلی قدیمی تر از هدست های VR امروزی است. می توان رد این ایده را در سینما، پانوراما و هنرهای چندرسانه ای قرن ۱۹ و ۲۰ پیدا کرد . مثلا نمایش های پانورامیک قرن ۱۹ یا سینمای همه جانبه ی آیمکس را می توان پیش زمینه ی تجربه های غوطه ور دانست. در دهه ی ۱۹۶۰، مورتون هیلیگ دستگاهی به نام سنسوراما ساخت که ترکیب فیلم سه بعدی، صدا، لرزش و بو بود و این دستگاه یکی از نخستین تلاش ها برای هنر غوطه
ور محسوب می شود. دهه ۱۹۸۰، شکل گیری مفهوم واقعیت مجازی: در این دوره واژه ی واقعیت مجازی (Virtual Reality) توسط جارون لنیر (بنیانگذار شرکت وی پی ال ریسرچ) مطرح شد. او دستکش داده ای (دیتا گلاو) و هدست های اولیه برای تعامل در دنیای دیجیتال را ساخت. سپس به تدریج هنرمندان نیز همکاری با محققان علوم کامپیوتر برای خلق محیط های تعاملی را آغاز کردند. دهه ی ۱۹۹۰، تولد واقعیت مجازی به عنوان ژانر هنری: هنرمندانی مثل جفری شاو با آثاری مثل «شهر قابل خواندن» و شار دیویس با پروژه ی «معرفت» راه را بر این تکنولوژی آمیخته با هنر باز کردند و امروزه جزو پیشگامان این حوزه ی خلاقانه به شمار می روند. اوایل قرن ۲۱، تثبیت در هنر رسانه ای جدید: با رشد رایانه های قدرتمند و نرم افزارهای سه بعدی، هنر وی آر جایگاه محکمتری پیدا کرد. پژوهشگرانی مثل فرانک پاپر در کتاب «از تکنولوژی تا واقعیت مجازی» این جریان را به طور آکادمیک تحلیل کردند. نمایشگاه ها شروع به اختصاص بخش هایی برای نمایش آثار واقعیت مجازی کردند. دهه ی ۲۰۱۰، جهش بزرگ با هدست های تجاری: معرفی هدست هایی مثل اچ تی سی یا متاکوئست، هنر وی آر را به سطح عمومی آورد. نرم افزار هایی مثل «تی
لت براش» از گوگل و «کوییل» به هنرمندان اجازه دادند در فضای سه بعدی نقاشی کنند. موزه ها و گالری ها شروع به برگزاری نمایشگاه های وی آر کردند. یکی از این موزه ها موزه ی لوور فرانسه می باشد. ۲۰۲۰ تاکنون ترکیب وی آر با هوش مصنوعی و متاورس، مرزهای جدیدی را برای هنر باز کرده است. هنرمندان معاصر آثارشان را در پلتفرم های مجازی و متاورس به نمایش می گذارند و حتی فروش «ان اف تی» ها با تجربه ی وی آر ترکیب شده است. مخاطب امروز می تواند نه فقط تماشاچی بلکه ساکن یک اثر هنری باشد .
از اواخر قرن نوزدهم، روابط بین مراکش و ایتالیا با دوستی و همکاری متقابل مشخص شده است. اولین مأموریت دیپلماتیک در زمان سلطنت سلطان مولای حسن اول به پادشاه ویتوریو امانوئل دوم ایتالیا در سال ۱۸۷۹ اعزام شد. هر دو کشور عضو سازمان ملل متحد و اتحادیه مدیترانه هستند. روابط اقتصادی. مراکش، ایتالیا را شریک تجاری کلیدی خود می داند، اگرچه روابط اقتصادی بین دو کشور هنوز به سطحی متناسب با جایگاه آنها نرسیده است. طبق گزارش مؤسسه آمار ایتالیا، حجم تجارت بین مراکش و ایتالیا بین ژانویه و نوامبر ۲۰۱۳ به ۱٫۹۹۳ میلیارد یورو رسید، در حالی که این رقم در مدت مشابه در سال ۲۰۱۲، ۱٫۷۹۷ میلیارد یورو بود که نشان دهنده نرخ رشد ۱۰٫۹٪ است. این رقم در مقایسه با صادرات اسپانیا به مراکش که بالغ بر ۵٫۵۰۸ میلیارد یورو بود، ناچیز است. اسپانیا با سهم بازار ۱۳٫۱٪ به تأمین کننده برتر مراکش تبدیل شده است، در حالی که ایتالیا با سهم ۴٫۶٪ به رتبه هشتم سقوط کرده است. واردات کلیدی مراکش از ایتالیا شامل فرآورده های نفتی تصفیه شده، ماشین آلات و تجهیزات صنعتی، کشاورزی و پزشکی و همچنین دستگاه های الکتریکی، اتومبیل و محصولات شیمیایی و پلاستیکی است. قرارداد گو
اهینامه رانندگی. در مارس ۲۰۲۴، دولت های مراکش و ایتالیا در رم توافق نامه ای برای به رسمیت شناختن متقابل گواهینامه های رانندگی به منظور تبادل آنها امضا کردند. این توافق نامه توسط آقای یوسف بالا، سفیر مراکش در ایتالیا، و آقای ماتئو سالوینی، معاون نخست وزیر و وزیر زیرساخت و حمل و نقل، در حضور معاون وزیر مسئول حمل و نقل دریایی امضا شد. هدف این توافق نامه رفع موانع پیش روی مراکشی های ساکن ایتالیا هنگام تبادل گواهینامه های رانندگی نسل جدید با خدمات ثبت نام ایتالیایی است. مبادلات تجاری. مراکش محصولات مختلف شیلات، کشاورزی و کالاهای چرمی صادر می کند. در مورد ماهیت و حجم سرمایه گذاری های ایتالیا در مراکش، ارزش آنها به ۵۰۰ میلیون یورو رسیده است. ایتالیا نقش مهمی در پروژه های بزرگ، از جمله ساخت سدها، بزرگراه ها و سایر پروژه های زیرساختی، صنعتی و خدماتی داشته است. همچنین شعب شرکت های بزرگ ایتالیایی در مراکش وجود دارد. به دلیل بحران اقتصادی، حدود ۱۰۰ شرکت کوچک و متوسط ایتالیایی در سه سال گذشته وارد بازار مراکش شده اند و به دنبال بازارها و فرصت های جدید برای نمایش تخصص خود هستند. همکاری امنیتی. برای تقویت همکاری های امنیتی
در بحبوحه چالش های امنیتی فزاینده منطقه ای و بین المللی، مراکش و ایتالیا قصد دارند اطلاعات و تخصص خود را تبادل کنند، تلاش ها برای مبارزه با جرایم سازمان یافته و تروریسم را هماهنگ کنند و امنیت و ثبات را در هر دو کشور تضمین کنند. در ۳ ژوئن ۲۰۲۴، عبدالطیف حموشی، مدیر کل امنیت ملی و نظارت منطقه ای، ویتوریو پیسانی، مدیر کل پلیس ملی ایتالیا را در رباط به حضور پذیرفت. این دیدار بخشی از سفر رسمی یک هیئت امنیتی مهم ایتالیایی به مراکش بود. مراکشی ها در ایتالیا. طبق سرشماری سال ۲۰۱۳، مراکشی ها با بیش از ۵۱۷۰۰۰ نفر جمعیت، دومین جامعه بزرگ خارجی ها در ایتالیا را تشکیل می دهند که شامل ۳۰۰۰۰۰ کارگر و ۱۰۶۰۰۰ دانش آموز در مدارس و مؤسسات آموزش عالی ایتالیا می شود. آمار بانک ایتالیا نشان می دهد که وجوه ارسالی مهاجران مراکشی به مراکش در سال های اخیر افزایش قابل توجهی حدود ۱۵ درصد داشته است. در سال ۲۰۱۷، این وجوه ارسالی بالغ بر ۲۷۷٫۱۵۷ میلیون یورو بود که روند صعودی را تأیید می کند که به تدریج به سطوح تقریباً یک دهه پیش بازگشته است. پس از عبور از ۳۳۳ میلیون یورو، وجوه ارسالی در سال ۲۰۱۳ به ۲۴۰ میلیون یورو کاهش یافت
تاریخ زمین شناسی مریخ نشان می دهد که این سیاره چگونه در طول زمان تغییر کرده است. دانشمندان با استفاده از مشاهدات، اندازه گیری ها و حدس های علمی، دربارهٔ این تاریخ اطلاعات به دست می آورند. برخی از این روش ها از قرن هفدهم آمده اند و توسط دانشمندی به نام «نیلز ستی اینسن» معرفی شده اند. او قوانینی مانند قانون برهم چینی و چینه شناسی را ایجاد کرد. این قوانین به دانشمندان کمک می کنند تا تاریخ زمین و ماه را بهتر درک کنند، و اکنون برای مریخ نیز استفاده می شوند. دانشمندان اطلاعات را از فرودگرها، ماهوارهها، تلسکوپهای زمینی و شهاب سنگهای مریخی به دست می آورند. وقتی آن ها به سطح سیارات نگاه می کنند، سرنخ هایی دربارهٔ تغییرات آن ها می بینند. برای مثال، اگر گدازه ای یک دهانه بزرگ را پر کند، آن گدازه از دهانه جوان تر است. اگر دهانه ای کوچک روی گدازه ظاهر شود، آن دهانه از هر دو مورد قبلی جوان تر است. این ایده از «قانون روی هم قرارگیری» گرفته شده است. این قوانین به دانشمندان قرن نوزدهم کمک کرد تا تاریخ زمین را به سه بخش تقسیم کنند: پالئوزوئیک، مزوزوئیک و سنوزوئیک. بعدها، دانشمندان همین روش را برای ماه و مریخ نیز به کار بردند.