Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حزب آخر در سال ۲۰۰۲ برای تشکیل اتحادیه دموکرات های مسیحی و مرکزی، UDC، ادغام شدند)، قدرت را دوباره به دست گرفت. پنج سال در دولت (۲۰۰۱–۲۰۰۶). در ژوئن ۲۰۰۱، پس از پیروزی چشم گیر در انتخابات ماه مه، سیلویو برلوسکونی بار دیگر به ریاست دولت ایتالیا رسید و کابینه ای را تشکیل داد که به عنوان طولانی ترین دولت در تاریخ جمهوری ایتالیا شناخته می شود. در این دولت، تمامی وزارت خانه های کلیدی به اعضای حزب فورزا ایتالیا واگذار شدند: وزارت کشور ابتدا در اختیار کلودیو اسکایولا (۲۰۰۱–۲۰۰۲) و سپس جوزپه پیزانو (۲۰۰۲–۲۰۰۶) قرار گرفت؛ وزارت دفاع به آنتونیو مارتینو (۲۰۰۱–۲۰۰۶) سپرده شد؛ وزارت دارایی را جولیو ترمونتی در دو دوره (۲۰۰۱–۲۰۰۴ و ۲۰۰۵–۲۰۰۶) اداره کرد؛ وزارت صنعت ابتدا در اختیار آنتونیو مارزانو (۲۰۰۱–۲۰۰۵) و سپس دوباره به اسکایولا (۲۰۰۵–۲۰۰۶) واگذار شد؛ و وزارت امور خارجه نیز توسط فرانکو فراتینی (۲۰۰۲–۲۰۰۴) اداره گردید. علاوه بر این، جانفرانکو فینی، رهبر حزب اتحاد ملی، از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ به عنوان معاون نخست وزیر و وزیر امور خارجه منصوب شد. همچنین روبرتو کاستلی، از چهره های برجسته حزب لیگ شمال، از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶ مسئولیت
وزارت دادگستری را بر عهده داشت. این ترکیب وزارتی نشان دهنده تمرکز قدرت در دست حزب فورزا ایتالیا و متحدان راست گرای آن بود، و بازتابی از استراتژی برلوسکونی برای تثبیت نفوذ سیاسی خود از طریق کنترل کامل بر ساختار اجرایی دولت. در انتخابات پارلمان اروپا در سال ۲۰۰۴، حزب فورتسا ایتالیا با کسب ۲۰٫۱ درصد آرا و ۱۶ کرسی در پارلمان اروپا، در جایگاه دوم قرار گرفت. در سطح ملی، محبوبیت دولت سال به سال به طور پیوسته کاهش می یافت. انتخابات منطقه ای در آوریل ۲۰۰۵ ضربه ای جدی برای این حزب بود، هرچند که با این حال، این حزب در مناطق شمالی مانند لومباردی و ونتو و جایی در جنوب، جایی که سیسیل پایگاه اصلی آن بود، همچنان قوی باقی ماند. پس از این عملکرد ناامیدکننده انتخاباتی، به دلیل اصرار رهبران اتحادیه مسیحی و دموکرات های مرکزی، کابینه ترمیم شد و برلوسکونی سومین کابینه خود را تشکیل داد. دولت برلوسکونی در طول پنج سال ریاست جمهوری خود، مجموعه ای از اصلاحات را تصویب کرد: اصلاح سیستم بازنشستگی، اصلاح بازار کار، اصلاح قوه قضائیه و اصلاح قانون اساسی - که مورد اخیر در ژوئن ۲۰۰۶ در یک همه پرسی رد شد. در سیاست خارجی، او موضع کشور را به سمت
نزدیکی بیشتر به ایالات متحده تغییر داد، در حالی که در سیاست اقتصادی نتوانست کاهش مالیاتی را که آشکارا در طول مبارزات انتخاباتی سال ۲۰۰۱ وعده داده بود، عملی کند. به سوی مردم آزادی (۲۰۰۶–۲۰۰۹). در انتخابات عمومی ۲۰۰۶، این حزب با لوگویی کمی متفاوت، با عبارت «رئیس جمهور برلوسکونی» حضور داشت. این تنها حزبی بود که از کلمه «رئیس جمهور» در لوگوی خود استفاده کرد. در انتخابات مجلس نمایندگان، حزب FI ۲۳٫۷٪ و ۱۳۷ کرسی و در انتخابات سنا ۲۴٫۰٪ را بدون احتساب ترنتینو-آلتو آدیجه، که کرسی های آن به صورت اکثریت نسبی انتخاب می شد و به دلیل اتحادش با حزب خودمختار مردم تیرول جنوبی، پایگاه چپ گرایان است، به دست آورد. دولت فعلی به رهبری برلوسکونی با اختلاف کمی به ائتلاف اتحادیه باخت، که رومانو پرودی را به عنوان نخست وزیر بازگرداند و فورتسا ایتالیا و متحدانش، خانه آزادی ها، را به اپوزیسیون تبدیل کرد. در ۳۱ ژوئیه ۲۰۰۷، میکلا ویتوریا برامبیلا، شاگرد و جانشین احتمالی برلوسکونی، نام و لوگوی «حزب آزادی» را ظاهراً با حمایت برلوسکونی ثبت کرد. در ۱۸ نوامبر، پس از آنکه حزب فورزا ایتالیا ادعا کرد که امضای بیش از ۷ میلیون ایتالیایی (از جمله اوم
برتو بوسی) را علیه دومین دولت رومانو پرودی برای درخواست از رئیس جمهور جورجو ناپولیتانو برای برگزاری انتخابات مجدد جمع آوری کرده است، برلوسکونی اعلام کرد که فورزا ایتالیا به زودی با حزب مردم آزادی (PdL) ادغام یا به آن تبدیل خواهد شد. ایدئولوژی. فورزا ایتالیا یک حزب راست میانه بود که عمدتاً توسط اعضای سابق دموکراسی مسیحی، حزب سوسیالیست ایتالیا و حزب لیبرال ایتالیا تشکیل شده بود. ایدئولوژی این حزب از لیبرترینیسم تا سوسیال دموکراسی (که اغلب در ایتالیا به عنوان " سوسیالیسم لیبرال " شناخته می شود) متغیر بود، از جمله عناصری از آموزه های اجتماعی کاتولیک و اقتصاد بازار اجتماعی. [ "" ] این حزب عضوی از حزب مردم اروپا (EPP) بود و خود را به عنوان حزب نوسازی و مدرنیزاسیون معرفی می کرد. ارزش های اصلی فورتسا ایتالیا «آزادی» و «محوریت فرد» بود. از منظر مقایسه ای، ایدئولوژی فورزا ایتالیا به عنوان محافظه کار لیبرال، یا لیبرال محافظه کار، محافظه کار ملی، و لیبرال توصیف شده است. الساندرو کامپی نوشته است که «فرهنگ سیاسی فورزا ایتالیا - ترکیبی عجیب و از بسیاری جهات، ناگفته از «لیبرالیسم» و «پوپولیسم دموکراتیک» - شایسته است که به عن
وان یک «ایدئولوژی ضد ایدئولوژیک» توصیف شود، … به عنوان سنتز یا تلفیقی از خانواده ها و سنت های سیاسی بسیار متنوع (از کاتولیک لیبرال گرفته تا محافظه کاری اجتماعی، از سوسیالیسم اصلاح طلب گرفته تا لیبرالیسم اقتصادی)، که با توسل بسیج کننده به «آزادی» در کنار هم نگه داشته شده است.» کیارا مورونی، که ایدئولوژی فورزا ایتالیا را به عنوان ترکیبی از ارزش های لیبرال، مسیحی-دموکرات و سوسیال-دموکرات (که در اسناد حزبی در مفهوم «لیبرالیسم مردمی» متحد شده اند) توضیح می دهد، نوشت که «برلوسکونی ارزش های لیبرال را از طریق سبکی پوپولیستی به رأی دهندگان ارائه داد» و «فورزا ایتالیا آرمان سیاسی لیبرال را در میان رأی دهندگان محبوب کرد»، به طوری که «توسط بخش های گسترده و ناهمگن جمعیت ایتالیا گسترش یافت و به اشتراک گذاشته شد». پایگاه انتخاباتی حزب فورزا ایتالیا بسیار ناهمگون بود و تفاوت های ایدئولوژیک میان رأی دهندگان آن تا حد زیادی با ترکیب منطقه ای شان قابل توضیح است. رأی دهندگان شمالی بیشتر از گرایش های لیبرترینی اولیه حزب حمایت می کردند، در حالی که رأی دهندگان جنوبی تمایل بیشتری به سیاست های دولتی و مداخله گر داشتند. مناطق قدرتمند ح
زب در شمال مانند لومباردی و ونتو، و در جنوب مانند سیسیل و آپولیا، پیش تر تحت سلطه حزب دموکراسی مسیحی بودند. در جنوب، بسیاری از چهره های برجسته فورزا ایتالیا از اعضای سابق حزب دموکراسی مسیحی بودند، در حالی که در شمال، نفوذ لیبرال ها در شکل گیری جهت گیری های حزب نقش مهمی ایفا می کرد. این ترکیب منطقه ای و ایدئولوژیک، حزب را به نهادی با ساختاری پیچیده و چندلایه تبدیل کرده بود که توانست در سراسر کشور مخاطبان متنوعی را جذب کند. فورزا ایتالیا ادعا می کرد که حزبی تازه و جدید است و هیچ ارتباطی با آخرین دولت های به اصطلاح جمهوری اول ندارد و در عین حال وارث بهترین سنت های سیاسی ایتالیا است: آلچیده دِ گاسپری از حزب دموکرات مسیحی، جوزپه ساراگات از حزب سوسیال دموکرات، لوئیجی ایناودی از حزب لیبرال و اوگو لا مالفا از حزب جمهوری خواه به عنوان نمادهای حزب در نظر گرفته می شدند. «مرامنامه سکولار» که مقدمه اساسنامه حزب نیز بود، حزب را اینگونه توصیف می کرد: فورتسا ایتالیا خود را به عنوان پلی بین کاتولیک ها و غیرکاتولیک ها، که قبلاً در نظام سیاسی جمهوری اول از هم جدا شده بودند، و «اتحاد سه حوزه سیاسی-فرهنگی: کاتولیک لیبرال و مردمی،
اومانیسم سکولار، لیبرال و جمهوری خواه و سوسیالیسم لیبرال» معرفی کرد. برلوسکونی در سخنرانی خود در کنگره حزب در سال ۱۹۹۸ اعلام کرد: «دیدگاه لیبرال ما از دولت کاملاً با آموزه های اجتماعی کاتولیک مطابقت دارد.» [ "" ] «مرامنامه سکولار» حزب توضیح می دهد که FI حزبی بود که در درجه اول بر آزادی و محوریت فرد تأکید داشت، که اصول اساسی لیبرالیسم و آموزه های اجتماعی کاتولیک هستند و اغلب در اسناد رسمی حزب به آنها اشاره شده است: برلوسکونی در سال ۲۰۰۸ اظهار داشت که: حزب فورتسا ایتالیا شامل اعضای غیرکاتولیک نیز بود، اما آن ها در اقلیت قرار داشتند و سیاست های حزب از نظر سکولار بودن، کمتر از حزب اتحاد دموکرات مسیحی آلمان بود. این حزب معمولاً در مسائل اخلاقی به اعضای خود آزادی وجدان می داد و رأی گیری آزاد را مجاز می دانست، مانند مورد همه پرسی دربارهٔ تحقیقات سلول های بنیادی. با این حال، برخی از چهره های برجسته حزب از جمله سیلویو برلوسکونی، جولیو ترمونتی و مارچلو پرا (که خود غیرکاتولیک است اما رابطه نزدیکی با پاپ بندیکت شانزدهم دارد) از موضع «امتناع از رأی دادن» حمایت کردند—درخواستی که کلیسای کاتولیک مطرح کرده بود تا مشارکت در ه
مه پرسی از آستانه ۵۰ درصد عبور نکند و نتیجه آن الزام آور نشود. مارچلو پرا به طور فعال برای موفقیت تحریم رأی گیری تلاش کرد و بسیاری از اعضای فورتسا ایتالیا نیز از این موضع حمایت کردند، اما برلوسکونی و ترمونتی به صراحت اعلام کردند که نظرشان دربارهٔ «امتناع» صرفاً موضع شخصی است و موضع رسمی حزب محسوب نمی شود. این رویکرد نشان دهنده تلاش حزب برای حفظ تعادل میان احترام به ارزش های مذهبی و آزادی فردی اعضا در تصمیم گیری های اخلاقی بود.
پیشتاز ملی (به ) نامی است که برای حداقل دو گروه نئوفاشیست و نئونازی در ایتالیا استفاده شده است. گروه اصلی. جنبش «پیشتاز ملی» در سال ۱۹۶۰ توسط استفانو دله کیا به عنوان گروهی منشعب از جنبش اجتماعی ایتالیا (MSI) شکل گرفت. این گروه در ابتدا متکی به جوانانی بود که دولت آن ها را برای برهم زدن نشست های چپ گرایان جذب کرده بود. برخلاف MSI که مسیر پارلمانی را دنبال می کرد، ونگارد ملی راهی خارج از نظام سیاسی را برگزید و هدفش تضعیف دموکراسی و بازگرداندن فاشیسم بود. این گروه به صراحت مسیر قانونی و انتخاباتی را رد می کرد و به جای آن، به اقدامات مستقیم و خشونت آمیز روی آورد. در یکی از اعلامیه های منتشرشده توسط آن ها، اعضا تشویق می شدند که در «درگیری های تن به تن» تا حد ممکن بی رحم باشند. این نوع ادبیات نشان دهنده گرایش آشکار آن ها به خشونت سازمان یافته و نفی اصول دموکراتیک بود. پیشتاز ملی نه تنها از نظر سیاسی بلکه از نظر عملیاتی نیز به دنبال ایجاد بی ثباتی در جامعه بود. آن ها با استفاده از تاکتیک های شبه نظامی، تلاش می کردند فضای عمومی را به نفع ایدئولوژی فاشیستی تغییر دهند. این گروه نمونه ای از افراط گرایی راست گرا در دورا
ن پساجنگ ایتالیا بود که با بهره گیری از نارضایتی های اجتماعی و ضعف نهادهای دموکراتیک، به دنبال احیای نظم اقتدارگرایانه گذشته بود. اعضای این جنبش اغلب به عنوان تروریست محکوم می شدند و ادعا می شد که دلا چیائی با شرکت های بمب سازی در اسپانیا ارتباط دارد. این گروه همچنین با اوردینه نووو و سایر گروه های افراطی ارتباط نزدیکی داشت. وینچنزو وینچیگوئرا یکی از اعضای بدنام این گروه بود. این گروه مسئول یک سری حملات بمب گذاری در ایتالیا در سال ۱۹۶۹ شناخته شد که بدنام ترین آنها بمب گذاری پیازا فونتانا بود. این گروه همچنین نقش اصلی را در کودتای نافرجام یونیو والریو بورگزه در سال بعد بر عهده داشت. ونگارد ملی همچنین متهم به سازمان دهی ترور قاضی ایتالیایی ویتوریو اوکورسیو است. گفته می شود که در این عملیات از سلاح هایی استفاده شده که از طریق ارتباطات این گروه در اسپانیا تحت حکومت فرانکو و با حمایت سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (CIA) تأمین شده بودند، هرچند هیچ مدرک قطعی برای اثبات این ادعا وجود ندارد. در ارتباط با این قتل، پی یرلوئیجی کونکوتلی، که در آن زمان عضو ونگارد ملی نبود، در ایتالیا به حبس ابد محکوم شد. از سوی دیگر، ماریو ر
یچی، عضو ونگارد ملی، در ترور آرگالا در سال ۱۹۷۸ مشارکت داشت—فردی از گروه اتا که پنج سال پیش تر در ترور نخست وزیر فرانسیسکو فرانکو، لوئیس کاررو بلانکو، نقش داشت. این اقدامات نشان دهنده پیوندهای فراملی و خشونت گرایانه برخی گروه های راست افراطی در اروپا در دهه های پس از جنگ جهانی دوم بود. گروه دوم. گروه دومی با این نام در سال ۱۹۷۰ توسط آدریانو تیلگر تأسیس شد، اما این جنبش توسط دولت ایتالیا غیرقانونی اعلام شد، چرا که آن را تلاشی برای تأسیس مجدد حزب ملی فاشیست می دانست. مجله. مجله ای با گرایش نئوفاشیستی به نام آوانگارد همچنان به صورت ماهانه منتشر می شود. این نشریه گاه خود را به عنوان ارگان رسمی جنبش «ونگارد ملی» معرفی می کند، هرچند این جنبش همچنان در ایتالیا غیرقانونی است. با این حال، آوانگارد به طور رسمی با تشکیلاتی به نام جامعه سیاسی آوانگارد مرتبط است—سازمانی که تلاش دارد میراث فکری و سیاسی ونگارد ملی را در قالبی جدید و با ساختاری غیررسمی ادامه دهد. این پیوند نشان دهنده استمرار برخی جریان های افراطی در فضای سیاسی زیرزمینی ایتالیاست، که با وجود ممنوعیت قانونی، از طریق رسانه ها، شبکه های اجتماعی و تشکل های غیررسم
ی به فعالیت خود ادامه می دهند. انتشار منظم این مجله، گواهی بر تلاش این گروه ها برای حفظ هویت ایدئولوژیک و جذب نسل های جدیدی از مخاطبان است، هرچند در چارچوبی که از نظر حقوقی و اجتماعی با چالش های جدی مواجه است.
بیانکا ماریا اسفورزا (؛ ۵ آوریل ۱۴۷۲ – ) ملکه آلمان و ملکه امپراتوری مقدس روم به عنوان همسر سوم ماکسیمیلیان اول بود. او بزرگ ترین دختر مشروع دوک گالئاتزو ماریا اسفورتزا از میلان از همسر دومش، بونا ساووی، بود. زندگی اولیه. بیانکا در پاویا به عنوان بزرگ ترین دختر دوک گالئاتزو ماریا اسفورتزا از میلان، از همسر دومش، بونا ساووی، متولد شد. او به نام مادربزرگ پدری اش، بیانکا ماریا ویسکونتی، نامگذاری شد. هنگامی که بیانکا هنوز پنج ساله نبود، پدرش در ۲۶ دسامبر ۱۴۷۶، که روز جشن سنت استفان بود، در کلیسای سانتو استفانو در میلان ترور شد. او توسط سه مقام عالی رتبه دربار میلان با ضربات چاقو به قتل رسید. در ۶ ژانویه ۱۴۷۴، بیانکای ۲۱ ماهه به عقد پسرعموی اولش، دوک فیلیبرت اول ساووی، پسر عمویش آمادئوس نهم ساووی و یولاند فرانسوی درآمد. دوک فیلیبرت اول در بهار ۱۴۸۲ درگذشت و بیانکا را در سن ده سالگی بیوه کرد. او تحت سرپرستی عمویش لودوویکو ایل مورو به میلان بازگشت، که به تحصیلات او اهمیت چندانی نمی داد و به او اجازه می داد تا به علایق شخصی خود، عمدتاً سوزن دوزی، بپردازد. در ۳۱ ژوئیه ۱۴۸۵، نامزدی بیانکا و جان کوروینوس، تنها پسر (هرچن
د نامشروع) شاه ماتیاس کوروینوس مجارستان، رسماً اعلام شد. حاکم مجارستانی با این ازدواج می خواست میراث آینده پسرش در مجارستان و بوهمیا را تضمین کند و او را دوک اتریش سازد. ازدواج وکالتی در ۲۵ نوامبر ۱۴۸۷ امضا شد و طبق مفاد قرارداد، بیانکا چندین شهرستان مجارستانی را دریافت کرد. با این حال، به دلیل مخالفت و دسیسه های ملکه بئاتریکس، همسر شاه ماتیاس، ازدواج رسمی هرگز صورت نگرفت. در مارس ۱۴۹۲، ازدواج بین بیانکا و شاه جیمز چهارم اسکاتلند در نظر گرفته شد، اما این ایده خیلی زود کنار گذاشته شد. ملکه. در ۱۶ مارس ۱۴۹۴ در هال، تیرول، بیانکا با همسر دوم خود، پادشاه بیوه ماکسیمیلیان اول آلمان، ازدواج کرد. ازدواج دوم بیانکا توسط عمویش لودوویکو اسفورتزا ترتیب داده شد، که می خواست ماکسیمیلیان او را به رسمیت بشناسد و عنوان دوک را تأیید کند. در عوض، ماکسیمیلیان به همراه بیانکا، ۴۰۰۰۰۰ دوکات، جهیزیه بزرگی دریافت کرد. همراهان باشکوه او در راه عروسی اش توجه زیادی را به خود جلب کردند. در عروسی اش، بیانکا نیم تنه «با هشتاد قطعه از هنر جواهرسازی که روی آن سنجاق شده بود و هر قطعه شامل یک یاقوت و چهار مروارید بود». ادعای ماکسیمیلیان مبنی
بر تسلط بر میلان، خشم آن فرانسوی، نایب السلطنه برادرش، شاه چارلز هشتم فرانسه، را برانگیخت و باعث مداخله فرانسه در ایتالیا شد و در نتیجه جنگ های طولانی ایتالیا را آغاز کرد. این پیوند ناخوشایند بود: اندکی پس از ازدواج، ماکسیمیلیان شکایت کرد که بیانکا ممکن است از همسر اولش، دوشس ماری بورگوندی، زیباتر بوده باشد، اما به اندازه او عاقل نیست. برای عروس جوان غیرممکن بود که محبت شوهرش را جلب کند، زیرا او را بیش از حد بی سواد، پرحرف، ساده لوح، ولخرج و بی دقت می دانست. او بسیار به فرزندان ناتنی اش، فیلیپ خوش قیافه و مارگارت، علاقه داشت، اما همان طور که هرمان ویسفلکر اشاره کرده است، بیانکا ماریا «تمام عمرش کودکی بود که روی زمین بازی می کرد» و به خاطر فراموش کردن شأن و منزلت جایگاهش به عنوان همسر ماکسیمیلیان مورد انتقاد قرار گرفت. به گفته دانیل اونترهولزنر، اگرچه شایعات اولیه در مورد بارداری بیانکا وجود داشت، اما ظاهراً بیانکا نمی توانست باردار شود (زمانی که او با ماکسیمیلیان می گذراند، به دلیل مشغله زیاد او، از قبل کم بود و روز به روز کمتر می شد). دلایل این امر مشخص نبود، اگرچه به نظر می رسید که او از پزشک خود باتیستا ب
الدیرونی به خاطر این مشکل عصبانی بود. با این حال، به گفته دانیلا پیتزاگالی، زندگینامه نویس و روزنامه نگار ایتالیایی، بیانکا در واقع کمی پس از عروسی اش باردار شد، اما سه ماه بعد در راه خود به فلاندر در ژوئن ۱۴۹۴ سقط جنین کرد. اگر این اتفاق واقعاً رخ داده باشد، احتمالاً توانایی بیانکا برای بارداری مجدد را مختل کرده است. ماکسیمیلیان از ابتدا همیشه از نظر سیاست های جانشینی بر فرزندان ازدواج اول خود تمرکز داشت، با وجود اینکه این سیاست بسیار خطرناک بود زیرا او تنها یک فرزند پسر به نام فیلیپ خوش قیافه داشت (پس از مرگ زودهنگام او در سال ۱۵۰۶، او بر چارلز و فردیناند، نوه هایش، تمرکز کرد). بی فرزندی او باعث شد بیانکا یکی از حوزه های مهم مسئولیت خود را به عنوان رئیس زن خانواده از دست بدهد. اگرچه این ازدواج حتی در ابتدا شکست خورد، اما در این برهه ماکسیمیلیان مشتاق بود به رعایای خود در کشورهای سفلی نشان دهد که همسر جدیدی دارد. همچنین در این دوره بود که فیلیپ ۱۶ ساله شد و کاملاً مسئولیت حکومت را بر عهده گرفته بود؛ بنابراین رویدادهای مختلفی برای تجلیل از این واقعیت ها ترتیب داده شد. پس از سال ۱۵۰۰، ماکسیمیلیان تمام علاقه خو
د را به بیانکا از دست داد. او با دربار خود از مردم میلان در قلعه های مختلف در تیرول زندگی می کرد. در چندین مورد، وقتی نمی توانست هزینه اتاق هایش را در سفرها بپردازد، او را به عنوان وثیقه رها می کرد (اگرچه این موضوع توسط مورخ سابین وایس مورد اختلاف است، که به گفته او بیانکا فقط در صورتی که مربوط به بدهی خودش بود، رها می شد) ماکسیمیلیان در سال ۱۵۰۸ عنوان امپراتور منتخب امپراتوری مقدس روم را به دست آورد و بیانکا را به عنوان ملکه برگزید. با این حال، تحقیقات اخیر نشان می دهد که بیانکا زنی تحصیل کرده بود که نقش سیاسی به عنوان واسطه برای انواع مختلف دستور کار، چه مربوط به لودوویکو اسفورتزا و چه مربوط به ماکسیمیلیان، داشت. اونترهولزنر خاطرنشان می کند که اگرچه امپراتور او را دوست نداشت و نامه های کمی برای او فرستاد (نامه ای در سال ۱۴۹۹ دلیل عدم حضور ماکسیمیلیان در دفاع از عمویش لودوویکو را توضیح داد؛ نامه دیگری که در سال ۱۵۰۴ ارسال شد، پیروزی او را در برابر قلعه کوفشتاین به اطلاع او رساند)، اما بین آنها ارتباط وجود داشت و او در موارد متعددی از حقوق او حمایت می کرد، به ویژه در مورد حق تقدم او. گاهی اوقات، او کلمات فریب
نده ای برای او می فرستاد، مانند سال ۱۵۰۸، زمانی که به او توضیح داد که نباید در مراسم تاجگذاری او حاضر شود زیرا به هر حال او را هنگام تاجگذاری در رم در سال آینده همراه خود خواهد برد. (سال قبل، آنها با هم به رایشتاگ در [کنستانس] راهپیمایی کردند تا برای تاجگذاری ۱۵۰۸ آماده شوند) در این مرحله، عروس سابق ثروتمند اروپا به زنی لاغر تبدیل شده بود که تمام حس ادب و اراده خود را برای زندگی از دست داده بود. وقتی فهمید که او در آستانه مرگ است، یک پزشک را فرستاد که سعی کرد او را حجامت کند، اما او امتناع کرد. ماکسیمیلیان سعی نکرد با کلمات او را آرام کند. ملکه بیانکا در ۳۱ دسامبر ۱۵۱۰ در اینسبروک درگذشت. او در استامس به خاک سپرده شد. شوهرش در مراسم خاکسپاری او شرکت نکرد و حتی سنگ قبری به او اختصاص نداد. علت رسمی مرگ، مصرف بیش از حد حلزون اعلام شد. جوزف گرونپک، مورخ دربار ماکسیمیلیان، گفت که او «کم آبی» (کاشکسی) درگذشت و تقصیر نهایی متوجه بی توجهی شوهرش به او بود. با این حال، ماکسیمیلیان و دربارش در بزرگداشت مرگ او لباس سیاه پوشیدند و در نبرد اسپرز (۱۵۱۳) نیز همچنان لباس سیاه پوشیدند. در طالع بینی ماکسیمیلیان، طالع بین پیش بی
نی کرده بود که در سومین دوره زندگی اش، با زن بسیار جوانی با ایمان، «وفادار به شوهرش، شایسته و درستکار» ملاقات خواهد کرد که برای او سود و رفاه به ارمغان خواهد آورد، اما بیمار و ناراضی خواهد بود. گروشینگ اظهار می کند که این موضوع به خوبی بیانکا را منعکس می کند. دربار ملکه و رویدادهای عمومی. بیانکا دربار مخصوص به خود را با ۱۵۰ تا ۲۰۰ نفر داشت و فردی ولخرج محسوب می شد، اما ماکسیمیلیان اجازه نمی داد که او کنترل امور مالی خود را به دست گیرد و بنابراین یک لحظه در تجمل زندگی می کرد و لحظه ای دیگر دربارش نمایشی از فقر بود. جشن های کلیسا به شکل چرخه سالانه دربار بیانکا بودند. عید پاک، کریسمس و همچنین پنطیکاست و کورپوس کریستی با اسراف خاصی جشن گرفته می شدند. کارناوال ها، رقص ها، مسابقات، عروسی ها، مومیایی ها، موسیقی، ورودی ها، تئاتر، شکار و ماهیگیری بخش های جدایی ناپذیر زندگی درباری ملکه (بعدها ملکه) بودند. اولین هافمایستر او که در سال ۱۴۹۳ منصوب شد، ویولانتا کایما بود که از ایتالیا به دنبال او آمد، از اعتماد ماکسیمیلیان و بیانکا برخوردار بود و نقش کلیدی در مکاتبات با دربار میلان ایفا می کرد. در سال ۱۴۹۴، نیکلاس فون فیر
میان به مقام هافمایستر رسید. همسرش پائولا کاوالی (فون فیرمیان) جانشین کایما شد. در سال ۱۵۰۳، بیانکا توسط عارف دروغین آگسبورگ، آنا لامینیت (که ادعا می کرد «قدیس گرسنگی» است و حتی توانسته بود شوهرش ماکسیمیلیان را فریب دهد)، متقاعد شد تا رهبری یک راهپیمایی توبه کارانه را با مقامات ارشد شهر بر عهده بگیرد - احتمالاً بزرگ ترین راهپیمایی که شهر تا به حال به خود دیده بود. بعداً کلاهبرداری لامینیت توسط خواهر کوچکتر ماکسیمیلیان، کونیگونده، در اکتبر ۱۵۱۲ افشا شد. در سال ۱۵۱۴، ماکسیمیلیان، لامینیت را از آگسبورگ اخراج کرد. پس از ادامه رفتارهای کلاهبرداری، او به عنوان جادوگر محکوم و با غرق شدن اعدام شد. او چندین بار در رویدادهای عمومی در فرایبورگ شرکت کرد. در سال ۱۴۹۸، او به همراه ماکسیمیلیان، سربازان را بازرسی می کرد. در پایان آن سال، او مراسم تشییع جنازه ویت فون ولکنشتاین را برگزار کرد. در تحقیقات فعلی. یواخیم والی اظهار می کند که «بیانکا ماریا که در مقایسه با سلف خود، ماریای بورگوندی، به طور سنتی بی اهمیت تلقی می شد، اکنون چهره ای بسیار جالب تر به نظر می رسد که از درباری که دچار کمبود پول بود و از برخی جهات به دلیل نداش
تن فرزند آسیب دیده بود، بهترین استفاده را برد.» به طور سنتی، (تحت تأثیر نظر هرمان ویسفلکر، مورخ برجسته در مورد ماکسیمیلیان) اصلاحات اداری ماکسیمیلیان در اتریش و آلمان (مانند اصلاحات امپراتوری) از مدل بورگوندی پیروی می کرد. امروزه، طیف وسیع تری از نظرات وجود دارد. فرانکا لوروتی خاطرنشان می کند که پس از عروسی بیانکا و ماکسیمیلیان در سال ۱۴۹۴ (همچنین زمانی که پرسنل میلانی به همراه او وارد شدند) تغییری رخ داد - اصلاحات اداری تحت تأثیر مدل میلانی به جای مدل بورگوندی شروع به شکل گیری کردند. نوفلاتشر معتقد است که بیانکا در مقابل نفوذ مدل بورگوندی نقش تعدیل کننده ای داشت، اگرچه هرگز نتوانست قدرت خود را به طور کامل اعمال کند. به گفته نیکول ریگل، پس از مرگ بیانکا در سال ۱۵۱۰، فعالیت های ساختمانی برای پروژه اقامتگاه امپراتوری ماکسیمیلیان (که تقریباً دو دهه در جریان بود) در اینسبروک کاملاً متوقف شد، که نشان می دهد این پروژه به ازدواج آنها گره خورده بود. تنها پس از سال ۱۵۰۶، زمانی که عروسی دوگانه مجارستانی با ظهور دو عروس، مری مجارستان و آنا بوهمیا و مجارستان، اتفاق افتاد، جبران خسارت های جدید دوباره آغاز شد. در هنر و رسا
نه. تابلوی «ساعت های عروسی» که برای بیانکا ماریا سفورتزا و ماکسیمیلیان اول کشیده شده، هدیه ای برای عروسی عمویش لودوویکو است. این اثر که پس از مدت ها گم شدن، اخیراً کشف شده است، «نه تنها گواهی بر سطح بالای هنر رنسانس ساخته شده برای خانواده سفورتزا در میلان است، بلکه نشان می دهد که چگونه از هنر برای پیوند زندگی اجتماعی، مذهبی و سیاسی استفاده می شده است.» لا بلا پرینسیپسا توسط چندین محقق به عنوان پرتره ای از بیانکا ماریا اثر لئوناردو داوینچی نسبت داده شده است. در سال ۱۹۹۳، گرنوت و باربارا رامپف پرتره امپراتوری جدیدی برای کایزربرونر در کنستانتس خلق کردند که در ابتدا توسط مجسمه ساز کنستانتس، هانس باور (۱۸۲۹–۱۸۹۷) در سال ۱۸۹۲ ساخته شده بود. پرتره های اصلی، پرتره های چهار امپراتور بودند که نمایانگر چهار سلسله بزرگ بودند: هاینریش سوم (فرانک ها)، فریدریش بارباروسا (هوهنستاوفن)، ماکسیمیلیان اول (هابسبورگ) و ویلهلم اول (هوهنزولرن). همه پرتره ها در طول جنگ جهانی دوم ذوب شدند. رامپف ها ماکسیمیلیان و بارباروسا را با کمی کاریکاتور دوباره معرفی کردند. بیانکا ماریا و امپراتور اتو اول اضافه شدند. ماکسیمیلیان در حالی نشان داده
می شود که دستش را مانند یک گدا دراز کرده است، در حالی که پرنده ای روی کلاه ملکه گاهی اوقات آب را به دست او تف می کند، که ظاهراً نمادی از ازدواج بدون عشق و مبتنی بر پول آنها و اشاره به مشکلات مالی بی پایان اوست. بیانکا ماریا شخصیت اصلی موزیکال ملکه سایه، ساخته یورگن تاوبر و الیور اوسترمن در سال ۲۰۱۹ است. بیانکا ماریا به عنوان یک شخصیت تراژیک به تصویر کشیده شده است در حالی که ماکسیمیلیان به عنوان یک شوهر سرد و زناکار به تصویر کشیده شده است که برای پول با بیانکا ازدواج کرده و سپس او را رها کرده تا روی جنگ ها، معشوقه های دیگر و سرگرمی های عجیب و غریب تمرکز کند. این موزیکال سه نامزدی برای جایزه تئاتر موزیکال آلمان ۲۰۲۰/۲۰۲۱ دریافت کرد (به دلیل بحران ویروس کرونا، این جایزه هر دو فصل ۲۰۱۹/۲۰۲۰ و ۲۰۲۰/۲۰۲۱ را پوشش می دهد) برای آهنگسازی، طراحی صحنه و لباس و جایزه طراحی صحنه را از آن خود کرد. سوزان فلیسیتس ولف، نویسندهٔ لیبرتو، او را کودکی آسیب دیده می داند که مجبور بود با زخم هایش کنار بیاید، و همچنین فردی با سرسختی و ظرفیت عشق فراوان. او برای شوهرش فقط به عنوان یک چهرهٔ تشریفاتی که در مواقع خاص از او انتظار می رفت، ع
مل می کرد، در حالی که شوهرش خود را از نظر احساسی مهر و موم کرده بود تا بتواند راه خودش را برود. در سال ۲۰۱۹، سواروفسکی، تولیدکنندهٔ جواهرات، ماکتی از جواهرات عروس گمشدهٔ او را ساخت که در پرترهٔ نیم تنه اش (همراه با نیم تنهٔ ماکسیمیلیان) که توسط هنرمند وینی، تیبور بوگدان، خلق شده بود، به نمایش گذاشته شد. بزرگداشت ملکه. یاد او با جشنواره های مردمی مختلفی در جنوب آلمان و اتریش (به ویژه شهرهایی که در زمان حیاتش از آنها بازدید کرده بود) گرامی داشته می شود، که معمولاً توسط یک بازآفرین به تصویر کشیده شده و در کنار همسرش برگزار می شود)، از جمله اکتبرفست در مونیخ، جشنواره وایسناور در راونزبورگ، تانزلفست در کافبویرن، جشنواره های فوسن (جایی که او شادترین روزهای خود - ماه عسلش - را در سال ۱۴۹۳ گذراند و جایی که هنگام ملاقات دوباره با او در سال ۱۴۹۸ گریه کرد)، در میندلهایم، در روت، در راتنبرگ.
بازیگر اهل ژاپن است که توسط آژانس استعدادیابی تاپ کت نمایندگی می شود. حرفه. در نوامبر ۲۰۱۱، کوشیبا برندهٔ جایزه گرند پری در رقابت انتخاب دختر «آیون و اسکار پروموشن» شد. در سال ۲۰۱۲، او با بازی در مجموعه تلویزیونی "ایکی مو دِکینای ناتسو" نخستین حضور حرفه ای خود را تجربه کرد. در سال ۲۰۱۴، کوشیبا نخستین نقش اصلی خود را در فیلم "سرویس تحویل کی کی" ایفا کرد. او برای بازی در این فیلم برندهٔ جایزهٔ بهترین تازه وارد در پنجاه و هفتمین جوایز روبان آبی و بیست و چهارمین جوایز منتقدان سینمای ژاپن شد. در سال ۲۰۲۳، کوشیبا نقش رانا آکاماتسو را در درام "آشپزی فرما" که با بازی فومیا تاکاهاشی و جون شیسون و بر اساس مانگایی از یوگو کوبایاشی ساخته شده بود، ایفا کرد. در ۲۷ دسامبر ۲۰۲۴، او اعلام کرد که در پایان سال از آژانس اسکار پروموشن جدا می شود و از آغاز سال ۲۰۲۵ به آژانس تاپ کت خواهد پیوست.