Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گیر و اعدام شدند، در حالی که بسیاری دیگر تبعید یا از کشور فرار کردند (به دیاسپورای ایتالیایی مراجعه کنید). در پالرمو در سال ۱۸۶۶، ۴۰۰۰۰ سرباز ایتالیایی برای سرکوب شورش هفت و نیم روزه مورد نیاز بود. نشانه ای از تعداد کشته شدگان در طول درگیری، از جمله قتل ها و سایر خسارات ناشی از راهزنی، را می توان در «نتیجه عملیات»، امضا شده توسط سرهنگ باریولا از اداره ششم نظامی در ناپل، برای نه ماه اول سال ۱۸۶۳ یافت: ۴۲۱ راهزن در نبرد کشته شدند، ۳۲۲ نفر توسط جوخه آتش تیرباران شدند، ۵۰۴ نفر دستگیر و ۲۵۰ نفر تسلیم شدند. در همین دوره، راهزنان ۲۲۸ سرباز را کشتند و ۹۴ نفر را زخمی کردند، ۳۷۹ نفر دیگر را کشتند و ۳۳۱ نفر را ربودند و ۱۸۲۱ راس گاو را کشتند یا دزدیدند. در حالی که راهزنی در ایالت های ضمیمه شدهٔ شمال و مرکز ایتالیا پس از اتحاد در سال ۱۸۶۱، مانند پادشاهی لومباردی-ونیز، دوک نشین پارما، دوک نشین مودنا، دوک نشین بزرگ توسکانی و ایالت های پاپ، عملاً وجود نداشت، وضعیت در جنوب ایتالیا به دلیل قرن های گذشتهٔ تاریخ بسیار متفاوت بود. فرانچسکو ساوریو نیتی، مورخ و سیاستمدار ایتالیایی، در کتاب خود با عنوان «قهرمانان و "راهزنان"»، توضیح
می دهد که چگونه راهزنی در جنوب ایتالیا قبل از سال ۱۸۶۰ بومی بوده است:«"... هر بخشی از اروپا راهزنان و جنایتکارانی داشته است که در طول جنگ ها و بدبختی ها بر حومه شهر تسلط یافته و خود را خارج از قانون قرار داده اند اما تنها یک کشور در اروپا وجود داشته است که می توان گفت راهزنی همیشه در آن وجود داشته است کشوری که راهزنی در آن برای قرن ها می تواند مانند رودخانه ای عظیم از خون و نفرت به نظر برسد کشوری که در آن سلطنت برای قرن ها خود را بر راهزنی بنا کرده است که مانند یک عامل تاریخی شده است: این کشور نیمروز است.»» ".نظریه ای وجود دارد که می گوید راهزنی در جنوب ایتالیا یک شورش مردمی علیه اتحاد ایتالیا و خاندان ساووی بوده است، اما پس از ۱۸۶۵–۱۸۷۰، جنبش راهزنی هرگز با هیچ جنبش ضد ساووی یا ضد اتحاد دنبال نشد. بسیاری از ایتالیایی های جنوبی، مانند یازدهمین نخست وزیر ایتالیا، فرانچسکو کریسپی، مناصب بالایی در دولت جدید ایتالیا داشتند. ایتالیایی های جنوب ایتالیا نیز نقش کلیدی در جنبش فاشیستی فوق ملی گرا ایفا کردند، به ویژه جیووانی جنتیله، که به عنوان «فیلسوف فاشیسم» شناخته می شود. [ "" ] این تز که جنوب ایتالیا پس از اتحاد ب
ا ساووی خصومت داشت، این واقعیت را نیز توضیح نمی دهد که در همه پرسی ۲ ژوئن ۱۹۴۶، در مورد ایجاد جمهوری ایتالیا، جنوب با اکثریت قاطع به سلطنت ساووی رأی داد، در حالی که شمال به جمهوری رأی داد، و از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۷۲ احزاب سلطنت طلب (که در حزب دموکراتیک اتحاد سلطنت طلب ایتالیا ادغام شدند) به ویژه در جنوب و در ناپل (شهری که تقریباً ۸۰٪ از سلطنت ساووی حمایت می کردند) قوی بودند. راهزنی در جنوب ایتالیا پس از دهه ۱۸۷۰ به صورت پراکنده ادامه یافت. راهزنانی مانند جوزپه موسولینو و فرانچسکو پائولو وارسالونا، که هر دو در آغاز قرن بیستم فعالیت می کردند، و همچنین سالواتوره جولیانو و گاسپاره پیسیوتا که از دهه ۱۹۴۰ تا ۱۹۵۰ در سیسیل فعالیت داشتند، همگی گروه های راهزنی در جنوب ایتالیا تشکیل دادند و به عنوان قهرمانان محلی جایگاه مهمی کسب کردند. راهزنان ساردینی و آنونیما ساردا نیز تا قرن بیستم به انواع راهزنی ادامه دادند. در فرهنگ عامه. در سال ۲۰۲۴، نتفلیکس سریالی دربارهٔ راهزنی ایتالیایی با عنوان "«راهزنان: در جستجوی طلا»" منتشر کرد.
نظم نوین (، یا به اختصار NOR) یک حزب سیاسی ملی گرای ونزوئلایی بود که گرایش های ضدکمونیستی و فاشیستی داشت. این حزب از یک جنبش دانشجویی شکل گرفت که تحت تأثیر اندیشه های اقتدارگرای مارکوس اوانجلیستا پرز خیمنز، رئیس جمهور پیشین ونزوئلا قرار داشت. این جنبش از دانشگاه مرکزی ونزوئلا سرچشمه گرفت و در ابتدا با نام «جبهه ملی گرا» ("Frente Nacionalista") شناخته می شد، اما بعدها در سال ۱۹۷۳ با «جبهه متحد ملی گرا» ("Frente Unido Nacionalista") ادغام شد و چند سال پیش از برگزاری انتخابات همان سال، از آن جدا گردید. این حزب به عنوان یک حزب ملی در تاریخ ۱۲ ژانویه ۱۹۷۴ در کاراکاس بنیان گذاری شد و نام «نظم نوین» (Nuevo Orden) را برای خود برگزید. رهبری اولیه آن بر عهده میگوئل سِوِدو مارین بود، اما در سال ۱۹۷۸ فلیکس دیاز اورتگا به رهبری سازمان رسید و حزب را بیشتر به سمت گرایش های نئونا زی سوق داد. تاریخچه. انتخابات. دفتر مرکزی ملی حزب «نظم نوین» در خیابان شافر، در منطقه بوئِنا ویستا در پتاره در کاراکاس قرار داشت. این دفتر در پروژه های متنوع دانشجویی، اتحادیه ای، اجتماعی و بشردوستانه فعال بود و به ویژه به کمک سالمندان مبتلا به دیاب
ت می پرداخت. این حزب در بیش از ۱۵ ایالت ونزوئلا حضور داشت و قوی ترین پایگاه های آن در کاراکاس، میراندا، دلتا آماکورو، یاراکوی، فالکون، کارابوبو و لارا متمرکز بود. این حزب بلافاصله پس از جدا شدن از «جبهه متحد ملی گرا» در چندین انتخابات ملی و منطقه ای شرکت کرد و سعی داشت جایگاه خود را در صحنه سیاسی ونزوئلا تثبیت کند. از سال ۱۹۷۳، حزب خود را به عنوان یک حزب ملی معرفی کرد و ساختار و برنامه هایش را برای فعالیت گسترده تر در سطح کشور آماده ساخت، اما از آنجایی که تأسیس رسمی آن پس از پایان فرآیند نامزدی های ریاست جمهوری صورت گرفته بود، نتوانست در انتخابات همان سال شرکت کند. اگرچه حزب در سال ۱۹۷۳ تنها چند صد رأی به دست آورد و نتایج چندان چشمگیری نداشت، اما در سال ۱۹۷۴ در انتخابات منطقه ای موفق شد و بیش از ۱۰٬۰۰۰ رأی کسب کرد؛ این بیشترین میزان آرا در کل تاریخ حزب به شمار می آید و نشان دهنده رشد آهسته اما محبوبیت پایدار آن در میان مردم بود. این موفقیت اولیه، انگیزه ای برای حزب ایجاد کرد تا برنامه ها و فعالیت های خود را در ایالت های مختلف گسترش دهد و حضورش را در صحنه سیاسی محلی مستحکم کند. در سال ۱۹۷۸، فلیکس دیاز اورتگا،
که در آن زمان عضو رسمی حزب نبود، نقش مهمی در تغییر مسیر حمایت حزب ایفا کرد و باعث شد حمایت حزب به سمت حزب دوحزبی دیگری به نام «کوپِی» (Copei) تغییر یابد؛ این اقدام موجب بروز اختلافات داخلی و بازنگری در راهبردهای حزب شد. پیش از این، حزب به رهبری میگوئل سِوِدو مارین کاندیدای ریاست جمهوری خود را برای حزب دوحزبی «اکسیون دموکراتیکا» (Acción Democrática) معرفی کرده بود؛ اقدامی که نشان دهنده تمایل حزب به همکاری با جریان های سیاسی بزرگ تر و تلاش برای تأثیرگذاری در سیاست ملی بود. اما به زودی، فلیکس دیاز اورتگا به رهبری حزب رسید و نقش محوری در جهت دهی دوباره فعالیت ها و سیاست های حزب ایفا کرد؛ روندی که تأثیر قابل توجهی بر مسیر آینده حزب «نظم نوین» داشت و پایه های سیاست های بعدی آن را شکل داد. در انتخابات سال ۱۹۸۸، حزب «نظم نوین» خوزه دِ لا ترینیداد روخاس کونترِراس را به عنوان نامزد ریاست جمهوری معرفی کرد. این اقدام تحت ائتلاف Coalición Nacional para el Cambio (ائتلاف ملی برای تغییر) و همراه با جنبش مستقل آراگوانی انجام شد. در سال ۱۹۹۲، حزب توانست آرای کافی برای دستیابی به حقوق در شهرداری تازه تأسیس چاکائو در کاراکاس کس
ب کند، اما دولت وقت این حقوق را نادیده گرفت. از انتخابات سال ۱۹۹۳ و در سال های پس از آن، فلیکس دیاز اورتگا خود را به عنوان نامزد ریاست جمهوری معرفی کرد. با این حال، او همواره نتایج ضعیفی کسب می نمود. در سال ۲۰۰۱، فلیکس دیاز اورتگا همراه با دیگر جنبش های مخالف دولت هوگو چاوز، تظاهرات و پلاکاردهایی با مضمون «کمونیسم را از پادگان ها بیرون کنید!» برگزار کردند. در سال ۲۰۰۲، با تصمیم و تصویب شورای ملی انتخابات، حزب منحل شد و رسما وجود آن خاتمه یافت. انجمن. حزب «نظم نوین» همواره روابط خود را با حزب فاشیستی اسپانیاییِ FET y de las JONs تقویت کرده بود. همچنین این حزب روابط خود را با حزب اسپانیایی Fuerza Nueva مستحکم کرد، به ویژه در دوران گذار اسپانیا به دموکراسی. در سال ۱۹۹۵، زمانی که سیاستمدار فرانسوی و رهبر حزب جبهه ملی، ژان-ماری لوپن، توانست به سومین نیروی سیاسی کشور تبدیل شود، حزب «نظم نوین» روابط خود را با جبهه ملی فرانسه نیز تقویت کرد. پایگاه های شبه نظامی این حزب متنوع بودند و شامل طرفداران نوستالژیک رئیس جمهور سابق مارکوس پرز خیمنز، حامیان جناح راست نوین و نئونا زی ها می شدند. دانشگاه تل آویو در سال ۱۹۹۷ حزب «
نظم نوین» را به انتشار تبلیغات ضدیهودی در کاراکاس متهم کرد؛ این اتهام به دلیل گرافیتی هایی بود که روی دیوارها نوشته شده بودند، مانند: «من یک کوره آدم سوزی در جیبم دارم» و «مرگ بر یهودیان». برنامه. اهداف حزب در قالب ۲۵ نکته عملی مشخص شده بودند که با هدف طراحی و توسعه یک دولت فرضی تدوین شده بودند. این نکات چارچوب کلی دیدگاه ها و برنامه های حزب را برای مدیریت سیاسی، اقتصادی و اجتماعی ارائه می کرد و نشان دهنده جهت گیری ایدئولوژیک و سیاست های مورد نظر حزب در صورت به قدرت رسیدن بود.جاه طلبی های حزب در ۲۵ نکته عملی با هدف توسعه یک دولت فرضی خلاصه می شد:
روابط مصر و فلسطین، روابط دوجانبه بین جمهوری عربی مصر و دولت فلسطین است. جمال عبدالناصر، رئیس جمهور مصر، از حامیان سرسخت آرمان فلسطین بود و از حق تعیین سرنوشت فلسطینی ها حمایت می کرد. اگرچه دولت مصر از زمان پیمان کمپ دیوید رابطه خوبی با اسرائیل داشته است، اما اکثر مصری ها به شدت از اسرائیل متنفرند و از رابطه نزدیک بین دولت های اسرائیل و مصر ناراضی هستند. روابط تاریخی. پیش از قرن بیستم. هیکسوس ها، یک گروه شامی باستانی، به مصر باستان حمله کردند و سلسله خود را در مصر تأسیس کردند. مصر بعداً هیکسوس ها را بیرون راند و در طول پادشاهی نوین مصر بر فلسطین حکومت کرد. مصر و فلسطین تا زمان جنگ محمدعلی پاشا علیه امپراتوری عثمانی توسط پادشاهی های خارجی اداره می شدند. پس از جنگ، مصر بر شام، از جمله فلسطین، حکومت می کرد، اما مالیات های بالا و خدمت اجباری منجر به شورش علیه حکومت مصر شد. مصر بعداً پس از جنگ دوم مصر و عثمانی از شام عقب نشینی کرد و وارد حوزه نفوذ بریتانیا شد، در حالی که عثمانی ها کنترل فلسطین را حفظ کردند. روابط مدرن. در طول جنگ جهانی اول، مصر در کنار بریتانیا قرار گرفت و با امپراتوری عثمانی در سینا و فلسطین جنگی
د. در طول جنگ، بیانیه بالفور حمایت بریتانیا از صهیونیسم، یک جنبش سیاسی برای ایجاد یک دولت یهودی در فلسطین، را اعلام کرد. صهیونیسم با ملی گرایی فلسطینی وارد درگیری شد و درگیری فلسطین و اسرائیل را آغاز کرد. مصر تحت سلطنت خاندان محمد علی در این درگیری از فلسطینی ها حمایت کرد. شورش فلسطین در سال ۱۹۳۶ توسط حزب سیاسی اسلام گرای مصری، اخوان المسلمین، حمایت شد و اعضای اخوان المسلمین به فدائیان فلسطین کمک کردند. مصر همچنین در سال ۱۹۴۸ به حمله اتحادیه عرب به اسرائیل پیوست و غزه را تصرف کرد. در حالی که کرانه باختری توسط اردن الحاق شد، مصر در عوض، تحت الحمایه سراسری فلسطین را در غزه ایجاد کرد که ادعای حاکمیت بر تمام فلسطین را داشت و توسط دولت سراسری فلسطین اداره می شد. مقامات مصری کنترل سیاسی دقیقی بر غزه داشتند. پس از انقلاب ۱۹۵۲ مصر، بسیاری از فلسطینی ها ناصر را تنها فرد واقعی می دانستند که می توانست اسرائیلی ها را شکست دهد و بسیاری از آنها با او همدردی کرده و از او حمایت می کردند. مصر به حمایت از فلسطینی ها ادامه داد و در طول بحران سوئز، اسرائیل به غزه و سینا حمله کرد. تهاجم اسرائیل منجر به کشتار خان یونس شد، جایی که
نیروهای دفاعی اسرائیل دویست فلسطینی را در خان یونس و رفح، که هر دو در غزه واقع شده بودند، به ضرب گلوله کشتند. در سال ۱۹۵۹، نوار غزه رسماً در جمهوری متحد عربی، یک اتحادیه سیاسی کوتاه مدت بین مصر و سوریه، ادغام شد. در سال ۱۹۶۲، دولت جمهوری متحد عربی یک شورای قانونگذاری فلسطین برای اداره غزه تأسیس کرد. در جریان اجلاس اتحادیه عرب در ژانویه ۱۹۶۴ در قاهره، سازمان آزادی بخش فلسطین یا ساف تأسیس شد. این سازمان شامل جناح های مختلف فلسطینی بود و اولین رهبر آن احمد الشقیری بود که مورد حمایت ناصر بود. هنگامی که سازمان آزادی بخش فلسطین در سال ۱۹۶۴ تأسیس شد، ناصر اعلام کرد که این سازمان بر غزه حکومت خواهد کرد، اما این قدرت هرگز در عمل اعطا نشد. یک سال بعد، خدمت سربازی برای ارتش آزادی بخش فلسطین برقرار شد. اما پس از شکست مصر در جنگ شش روزه در ژوئن ۱۹۶۷، ناصر خواستار صلح با اسرائیل شد.[ "" ] اما متحدان سنتی او (سوریه، عراق، الجزایر و سازمان آزادیبخش فلسطین) با اقدامات اخیر او مخالفت کردند و یک «جبهه طرد» تشکیل دادند. در ژانویه ۱۹۶۸، ناصر جنگ فرسایشی علیه اسرائیل را آغاز کرد و به نیروهای خود دستور داد تا حمله به مواضع اسرائیل
در شرق کانال سوئز که اکنون مسدود شده بود را آغاز کنند. در همان ماه، او به شوروی ها اجازه داد تا تأسیسات دریایی را در پورت سعید، مرسی مطروح و اسکندریه بسازند. سپس در ماه مارس، حزب سیاسی فلسطینی فتح به رهبری یاسر عرفات، در اردن در نبردی که به نبرد کرامه معروف شد، با اسرائیل روبرو شد. ارتش اردن در نهایت از جنگجویان فتح حمایت کرد و اسرائیل را مجبور کرد تا بدون دستیابی به هدف استراتژیک خود - نابودی پایگاه فداییان فلسطینی - نیروهای خود را عقب بکشد؛ بنابراین، این نبرد به عنوان یک پیروزی اعراب بر اسرائیل تلقی شد و ناصر بلافاصله محمد حسنین هیکل را برای دعوت از عرفات به قاهره فرستاد. در آنجا، ناصر به جنبش فتح پیشنهاد کمک تسلیحاتی و مالی داد، اما به عرفات توصیه کرد که به صلح با اسرائیل و ایجاد یک کشور فلسطینی متشکل از کرانه باختری و نوار غزه فکر کند. ناصر عملاً رهبری «مسئله فلسطین» را به عرفات واگذار می کرد. در نهایت یاسر عرفات بعداً به عنوان رئیس سازمان آزادی بخش فلسطین انتخاب شد. ناصر در سال ۱۹۶۹ به مذاکره در مورد توافق قاهره بین سازمان آزادی بخش فلسطین و دولت لبنان کمک کرد. ساعاتی پیش از مرگ، ناصر در نشست ۱۹۷۰ اتحادی
ه عرب که در قاهره برگزار شد، پس از سپتامبر سیاه، میانجیگری برای انعقاد قرارداد صلح بین سازمان آزادیبخش فلسطین و اردن را بر عهده گرفت، اما پس از مرگ او، جانشینش انور سادات، پیمان کمپ دیوید را امضا کرد. این امر خشم جهان عرب را برانگیخت و منجر به اخراج مصر از اتحادیه عرب تا سال ۱۹۸۹ شد. عرفات از پیمان صلح انتقاد کرد و گفت: «بگذارید هر چه می خواهند امضا کنند. صلح دروغین دوام نخواهد داشت.» پس از ترور سادات، حسنی مبارک روند صلح را ادامه داد و روابط خود را با اسرائیل حفظ کرد. با این وجود، مصر یکی از اولین کشورهایی بود که از بیانیه استقلال فلسطین حمایت کرد و در ۱۵ نوامبر ۱۹۸۸ رسماً فلسطین را به رسمیت شناخت. در طول جنگ غزه، مصر از طریق گذرگاه مرزی رفح کمک های بشردوستانه قابل توجهی به فلسطینی ها ارائه داده است. در اول نوامبر ۲۰۲۳، مصر همچنین به برخی از فلسطینی های مجروح اجازه داده است تا برای مراقبت های پزشکی وارد مصر شوند. در جریان این رویدادها، اسرائیل پیشنهاد داده بود که مصر باید از فلسطینی های آواره بیشتری استقبال کند، اما مصر از تحمل بار مهاجرت دسته جمعی از فلسطین برای اسکان میلیون ها فلسطینی در کشور خود خودداری ک
رده است. رهبری مصر پیشنهاد داده بود که به جای آن، اسرائیل پناهندگان فلسطینی را در نگب اسکان دهد. مصر در حال حاضر ۹ میلیون پناهنده از بسیاری از کشورهای دیگر را در خود جای داده است و اقتصاد آن قادر به تحمل چنین باری نخواهد بود. عبدالفتاح سیسی، رئیس جمهور مصر، تأکید کرده است که چاره دوکشوری برای حل مناقشه در درازمدت بسیار مهم است. مصر در جریان روند صلح. پس از ترور سادات، حسنی مبارک، رئیس جمهور مصر شد و سیاست آشتی با کشورهای عربی را آغاز کرد و در عین حال روابط مصر با ایالات متحده و اسرائیل را متعادل ساخت. عرفات در سال ۱۹۸۳ در قاهره با مبارک ملاقات کرد. مصر یکی از اولین کشورهایی بود که از بیانیه استقلال فلسطین حمایت کرد و در ۱۵ نوامبر ۱۹۸۸ رسماً فلسطین را به رسمیت شناخت مبارک نقش مهمی در فرایند صلح اسرائیل و فلسطین داشت. در سال ۱۹۹۳، مبارک میزبان اجلاس قاهره با حضور اسحاق رابین، نخست وزیر اسرائیل، و عرفات بود. سال بعد، مصر میزبان توافق غزه-اریحا بود. در سال ۲۰۰۱، مصر میزبان اجلاس طابا بود که یکی از نزدیک ترین لحظاتی بود که صلح می توانست محقق شود. در سال ۲۰۰۵، مصر میزبان اجلاس شرم الشیخ بود، نشستی بین آریل شارون، ن
خست وزیر اسرائیل، محمود عباس، رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین، حسنی مبارک، رئیس جمهور مصر، و عبدالله دوم، پادشاه اردن، برای بزرگداشت پایان انتفاضه دوم. در ۱۹ ژوئن ۲۰۰۸، «آرامش» یا توقف خصومت ها بین اسرائیل و حماس که با میانجیگری مصر برقرار شده بود، به اجرا درآمد. اصطلاح «آرامش» ترجمه اصطلاح عربی "«تحادیه»" است. این توافق، حماس را ملزم به پایان دادن به حملات موشکی به اسرائیل و اجرای آرامش در سراسر غزه می کرد. در عوض، حماس انتظار داشت که محاصره پایان یابد، تجارت در غزه از سر گرفته شود و حمل و نقل کامیون ها به سطح سال ۲۰۰۵، که بین ۵۰۰ تا ۶۰۰ کامیون در روز بود، بازگردد. اسرائیل محدودیت های محاصره را تا حد کاهش شلیک موشک کاهش داد و به تدریج خطوط تدارکاتی را بازگشایی کرد و اجازه داد حدود ۹۰ محموله کامیون روزانه وارد غزه شوند، که از حدود ۷۰ کامیون در روز افزایش یافته بود. حماس از اسرائیل به دلیل ادامه محاصره انتقاد کرد در حالی که اسرائیل حماس را به ادامه قاچاق سلاح از طریق تونل ها به مصر متهم کرد و به ادامه حملات موشکی اشاره کرد. در طول جنگ غزه (۲۰۰۸–۲۰۰۹)، مصر حملات اسرائیل را محکوم کرد، اما احمد ابوالغیط، وزیر امور خ
ارجه مصر، گفت که مصر مدت هاست به حماس هشدار داده است که در صورت ادامه آتش بس با قسام، این واکنش اسرائیل خواهد بود. در نتیجه اعتراضات فراوان، مصر گذرگاه مرزی رفح را باز کرد تا مجروحان به بیمارستان های مصر منتقل شوند. وزارت بهداشت مصر ۳۰ اتوبوس را برای کمک به انتقال فلسطینی های مجروح به شمال سینا فرستاد. وزیر امور خارجه مصر گفت که حماس اجازه نمی دهد مجروحان غزه از مرز به مصر عبور کنند. مصر همچنین ۵۰۰ پلیس ضد شورش نیروهای امنیتی مرکزی مصر را در امتداد مرز مستقر کرد. در شصت و ششمین جلسه شورای امنیت سازمان ملل، نماینده مصر اظهار داشت که «محاصره فلج کننده اعمال شده توسط اسرائیل» «نقض آشکار» مسئولیت های اسرائیل تحت قوانین بین المللی، قوانین بشردوستانه بین المللی و تعهدات خاص آن به عنوان یک «قدرت اشغالگر» است. پس از حمله اسرائیل به کاروان کمک رسانی غزه، حسنی مبارک، رئیس جمهور مصر، استفاده اسرائیل از «زور بیش از حد و غیرقابل توجیه» را محکوم کرد و وزارت امور خارجه سفیر اسرائیل را برای ابراز محکومیت خود احضار کرد. رئیس جمهور مصر همچنین روز سه شنبه دستور باز شدن مرز مصر با غزه را برای ورود کمک های بشردوستانه و پزشکی به ن
وار غزه صادر کرد. در ۱۳ فوریه ۲۰۱۱، ایمن نور، رهبر مخالفان مصر، اظهار داشت که «دوران کمپ دیوید به پایان رسیده است» و او پیمان صلح مصر با اسرائیل را به رسمیت نمی شناسد. از ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۲، مصر اکنون به فلسطینی ها اجازه می دهد بدون ویزا آزادانه وارد شوند. در طول جنگ ۲۰۱۲ غزه، مصر به شدت از عملیات نظامی اسرائیل انتقاد کرد. سفیر مصر به قاهره فراخوانده شد و سفیر اسرائیل اعتراض رسمی دریافت کرد. محمد مرسی، رئیس جمهور مصر، اظهار داشت که «اسرائیلی ها باید درک کنند که این تجاوز غیرقابل قبول است و فقط منجر به بی ثباتی در منطقه خواهد شد». او از اتحادیه عرب خواست تا جلسه فوری وزرای امور خارجه عرب را برای بحث در مورد «تجاوز جنایتکارانه اسرائیل» به غزه برگزار کند و خواستار تشکیل جلسه فوری شورای امنیت سازمان ملل شد. وزارت امور خارجه مصر این عملیات را محکوم کرد و از اسرائیل خواست حملات خود را متوقف کند. به گزارش "گاردین"، سعد الکتاتنی، رئیس حزب آزادی و عدالت، گفت: «مردم مصر علیه بی عدالتی قیام کردند و حمله به غزه را نخواهند پذیرفت. تجاوز وحشیانه به غزه ثابت می کند که اسرائیل هنوز نفهمیده است که مصر تغییر کرده است.» یک مقام مصری
گزارش داد که بیمارستان های مصر آماده پذیرش فلسطینی های مجروح هستند و گذرگاه رفح همچنان باز خواهد ماند. هشام قندیل، نخست وزیر مصر، روز جمعه، ۱۶ نوامبر، از غزه بازدید کرد. در ۱۷ نوامبر، اتحادیه پزشکی عرب هیئتی از پزشکان مصری را با کمک های خود از مرز رفح عبور داد. در ۱۹ نوامبر، گروهی از غیرنظامیان مصری برای کمک به همسایگان فلسطینی خود در شرایط دشوار فعلی، عازم غزه شدند. در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۲، مصر با رأی مثبت به قطعنامه ۶۷/۱۹ مجمع عمومی سازمان ملل متحد، به انتقاد مداوم خود از اسرائیل ادامه داد و فلسطین را به عنوان جدیدترین عضو سازمان ملل متحد پذیرفت. این قطعنامه، فلسطین را درست مانند واتیکان به یک کشور ناظر غیر عضو تبدیل کرد. در جریان جنگ ۲۰۱۴ غزه، وزارت امور خارجه مصر از طریق صفحه فیسبوک خود بیانیه ای منتشر کرد که در آن «نگرانی عمیق» خود را در مورد آخرین وضعیت نوار غزه ابراز کرده و خواستار خویشتنداری و همچنین توقف خشونت متقابل شد. یکی از مقامات حماس اظهار داشت که مصر در تلاش است تا بین دو طرف میانجیگری کند و مقامات مصری برای این منظور با حماس تماس گرفته اند. سامح شکری، وزیر امور خارجه مصر، پس از دیدار با همتای اردن
ی خود، اظهاراتی ایراد کرد و گفت که رسیدگی به بحران به شیوه ای که از فلسطینیان و منافع آنها محافظت کند، مهم است. در ۱۱ ژوئیه، وزارت امور خارجه سپس عملیات ارتش اسرائیل در غزه را به عنوان «سیاست های سرکوبگرانه مجازات جمعی» مورد انتقاد قرار داد. مصر تشدید غیرمسئولانه تنش ها در سرزمین های اشغالی فلسطین را که به شکل استفاده بیش از حد و غیرضروری از نیروی نظامی منجر به مرگ غیرنظامیان بی گناه می شود، رد می کند. همچنین از اسرائیل خواست که خویشتن داری کند و به خاطر داشته باشد که به عنوان یک «نیروی اشغالگر»، وظیفه قانونی و اخلاقی برای محافظت از جان غیرنظامیان دارد. دولت مصر با اعلام اینکه تلاش های آتش بس آن با «لجاجت و سرسختی» مواجه شده است، از قدرت های جهانی خواست تا مداخله کرده و بحران را متوقف کنند. در همان روز، مصر به مقامات غزه اطلاع داد که گذرگاه مرزی رفح را بسته است در حالی که روز قبل آن را برای پذیرش فلسطینی های مجروح جهت درمان در بیمارستان های مصر بازگشایی کرده بود. این اتفاق پس از آن رخ داد که نیروهای مصری پس از درگیری با شبه نظامیان در رفح مصر، ۲۰ موشک گراد را که از غزه به سینا قاچاق می شد، توقیف کردند. با این
حال، اندکی پس از بسته شدن، رئیس جمهور عبدالفتاح سیسی به ارتش مصر دستور داد تا ۵۰۰ تن کمک، شامل مواد غذایی و دارویی، را به فلسطینیان در نوار غزه منتقل کند. ارتش همچنین بیانیه ای منتشر کرد که می گوید مصر تلاش های خود را برای «متوقف کردن تجاوز اسرائیل به نوار غزه» تحت نظارت رئیس جمهور دنبال می کند. روابط غیررسمی. علاوه بر آن ارتباط رسمی، چندین عنصر قابل مشاهده وجود دارد که می تواند به درک روابط بین فلسطین و مصر کمک کند. یک نمونه، دیوار حائل مصر و غزه است، دیواری که مصر برای جلوگیری از عبور فلسطینی ها ساخته است. نقطه عبور منحصر به فرد، در رفح، اغلب بسته است. تصاویر ماهواره ای از فوریه ۲۰۲۴، ساخت یک منطقه حائل در سمت مصری مرز با فلسطین را نشان می دهد.
کیم جون سوک (؛ زادهٔ ۳۱ مارس ۱۹۷۴) آهنگساز و کارگردان موسیقی اهل کره جنوبی است. او رهبر گروه مووی کلوزر است. از جمله آثار او می توان به موسیقی فیلم های "یک گل یخ زده" (۲۰۰۸)، "بچه های تاب" (۲۰۰۸) و "لیفتینگ کینگ کونگ" (۲۰۰۹) اشاره کرد. همچنین او برای مجموعه های تلویزیونی "غریبه" (۲۰۱۷)، "آجوشی من" (۲۰۱۸)، "" (۲۰۲۰)، "گل شیطان" (۲۰۲۰)، "کلاس ایته وون" (۲۰۲۰) و "افتخار" (۲۰۲۲) موسیقی ساخته است. زندگی شخصی. کیم با جونگ سه رین ازدواج کرده است؛ او یکی از اعضای گروه کیم و کارگردان موسیقی اوست. جونگ در حساب اینستاگرام خود خبر ازدواجشان را منتشر کرد و تصاویری را به اشتراک گذاشت که توسط بازیگر مون چه وون گرفته شده بود؛ این سه نفر در هنگام صرف شام با یکدیگر بودند که حاصل همکاری شان در ساخت موسیقی مجموعه تلویزیونی "گل شیطان"، که مون چه وون در آن نقش آفرینی داشت، بود.
میشلینا دی چزاره (۱۸۴۱–۱۸۶۸)، که با نام "لا بریگانتسا" نیز شناخته می شود، عضو و شاید رهبر راهزنان در جنوب ایتالیا بود که پس از اتحاد ایتالیا علیه اقتدار ایتالیا جنگیدند. زندگی نامه. میشلینا در خانواده ای بسیار فقیر در کاسپولی، دهکده ای از میگنانو مونته لونگو، در استان ترا دی لاورو، که امروزه در استان کازرتا قرار دارد، به دنیا آمد. برادر و والدینش، دومنیکو آنتونیو دی چزاره و جوزپا دیوداتی، کارگر بودند. به گفته شهردار میگنانو، میشلینا حتی در کودکی نیز در اطراف کاسپولی سرقت های کوچکی انجام می داد. در سال ۱۸۶۱، او با روکو تنگا ازدواج کرد، که سال بعد درگذشت و او را در سن ۲۰ سالگی بیوه گذاشت. در سال ۱۸۶۲، او با فرانچسکو گوئرا، سرباز سابق بوربون و فراری، آشنا شد که به گروه رافانیلو پیوست و خیلی زود رهبر آن شد. میشلینا و گوئرا با هم شریک شدند و اولی در خفا به دومی پیوست؛ این موضوع توسط راهزن ارکولینو راستی در سال ۱۸۶۳، که تحت بازجویی بود، شرح داده شد. گمانه زنی هایی وجود داشت مبنی بر اینکه دی چزاره و گوئرا در کلیسای گالوچیو ازدواج کرده اند، حتی اگر هیچ سابقه ای از ازدواج وجود نداشته باشد. در آن زمان این راهزنان خود ر
ا راهزن نمی دانستند. در عوض، خود را برتر از دزدان ساده می دانستند، زیرا در حال جنگ چریکی علیه «بیگانگان» شمال ایتالیا بودند که پادشاه آنها را سرنگون کرده و سرزمین مادری شان را فتح کرده بودند. دی چزاره، همان طور که در شهادت دومنیکو کومپانیون آشکار شد، یکی از همکاران برجسته گوئرا، سرکرده گروه، بود. او در بازجویی گفت: «این باند از ۲۱ نفر تشکیل شده است، از جمله دو زنی که با فوکو و گوئرا همراه هستند و [دی چزاره] گوئرا نیز به دو تفنگ ساچمه ای و تپانچه مسلح است. از این باند [فقط] رهبران به تفنگ های دولول و تپانچه مسلح هستند، به استثنای دو رهبر یادشده که هفت تیر در دست دارند.» بنابراین، میشلینا دی چزاره نه تنها عضو مؤثر باند بود، بلکه از سلاح هایی که حمل می کرد، به نظر می رسد که یکی از رهبران شناخته شده آن بوده است. تاکتیک های جنگی این باند معمولاً چریکی بود. اقدامات توسط گروه های کوچک انجام می شد و پس از پایان حمله، راهزنان بی سروصدا پراکنده می شدند و در نقاط از پیش تعیین شده دوباره متحد می شدند.
من دیدمش یا من آن را دیدم ، یک مانگای تک جلده ای اثر کیجی ناکازاوا است که اولین بار در سال ۱۹۷۲ به عنوان یک اثر ۴۸ صفحه ای در مجلهٔ ماهنامه شونن جامپ منتشر شد. این داستان بعداً در مجموعه ای از داستان های کوتاه ناکازاوا توسط هولپ شوپان منتشر شد. «من دیدمش» یک اثر زندگینامه ای است که زندگی ناکازاوا را از دوران جوانی اش در هیروشیما پس از جنگ تا بزرگسالی اش دنبال می کند. «من دیدمش» پیش درآمدی برای مجموعه مانگای محبوب ناکازاوا، «ژنرال پابرهنه» شد. این جلد در آمریکای شمالی در یک جلد ترجمه شده به انگلیسی رنگی توسط Educomics با عنوان «من دیدمش: بمباران اتمی هیروشیما: داستان واقعی یک بازمانده» در سال ۱۹۸۲ منتشر شد. طرح داستان. در سال ۱۹۴۵، مادر کیجی ناکازاوا، دانش آموز ابتدایی، او را در حین یک حمله هوایی از خواب بیدار می کند و آنها به سمت یک پناهگاه مرطوب هجوم می برند. کیجی گرسنه و با کمبود غذا، برنج خام را از انبارها می دزدد و می خورد. خانواده برای کسب درآمد، کفش های چوبی را نقاشی می کردند. پدرش نیز نقاشی های سنتی ژاپنی انجام می داد و برادرش یاسوتو بدنه کشتی ها را در کارخانه کشتی سازی کور جوش می داد. برادر کیجی، شوجی
، در جریان یک تخلیه گروهی آنجا را ترک کرد و از طریق نامه با آنها در ارتباط بود. در ۶ اوت ۱۹۴۵، کیجی در راه مدرسه، یک بی-۲۹ را دید که بالای سرشان در حال پرواز بود. ساعت ۸:۱۵ صبح، یک بمب اتمی با نام مستعار پسر کوچک را روی هیروشیما انداخت. کیجی بیهوش شد. دیوار حیاط مدرسه بیشتر شعله های انفجار را مسدود کرده بود، هرچند گونه اش با میخ روی تخته ای چوبی سوراخ شده بود. کیجی به خانه اش برگشت و فهمید مادرش که به تازگی یک دختر بچه به دنیا آورده بود، کنار ریل های خیابان یاماگوچی منتظر اوست. بقیه خانواده اش، به جز یاسوتو، تازه فوت کرده بودند. خانه شان در انفجار فرو ریخته بود و پدر و فرزندانش زیر آوار گیر افتاده بودند. در همین حال، آتش سوزی در جای دیگری شروع شده بود، اما به سرعت از خانه ای به خانه دیگر سرایت کرد، بنابراین پدر و فرزندانش در حالی که به زمین چسبیده بودند و مادر به فریادهای آنها گوش می داد، زنده زنده سوختند. بعداً، کیجی و یاسوتو برای بیرون آوردن اجساد خانواده شان به خانه هایشان برگشتند. در ۱۵ اوت ۱۹۴۵، جنگ جهانی دوم پایان یافت و شوجی بازگشت. دختر بچه ای که مادرش در روز بمباران به دنیا آورده بود، درگذشت و در ساح