Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کرد (بونکیو ۲). پس از ورود کاتاموری به کیوتو، جنبش سوننو-جوئی شدیدتر و شدیدتر شد، ترورها و تهدیدهای سامورایی های رادیکال سوننو-جوی رواج یافت و حتی در دربار امپراتوری، اشراف رادیکال سوننو-جوئی بر شوراهای امپراتوری تأثیر گذاشتند و کاملاً خواسته های امپراتور کومی را نادیده گرفتند و با صدور انبوهی از فرمان های امپراتوری، خواستار نقض پیمان توسط شوگون سالاری و اخراج بربرها شدند. علاوه بر این، در اوت ۱۸۶۳ (بونکیو ۳)، سفری به یاماتو برای تدارک سفر شخصی امپراتور برای اخراج بربرها برنامه ریزی شد. خاندان چوشو، جایی که رادیکال ها کنترل قدرت را در دست گرفته بودند، نیز با این گروه ها ارتباط برقرار کرد و نفوذ سیاسی خود را در کیوتو تقویت کرد. در پاسخ، خاندان های آیزو و قلمرو ساتسوما، طبق خواسته امپراتور، توطئه کردند تا خاندان چوشو و اشراف سوننو-جوئی مانند سانجو سانه تومی را با زور از کیوتو اخراج کنند (کودتای بونکیو). پس از کودتا، دربار امپراتوری توسط نیجو نارییوکی، که به عنوان کانپاکو (نایب السلطنه) منصوب شد، و شاهزاده ناکاگاوا رهبری می شد. علاوه بر این، بین اکتبر و دسامبر، شیمازو هیسامیتسو (پدر ارباب ساتسوما)، ماتسودایرا شو
نگاکو (ارباب سابق فوکوی)، داته مونه ناری (ارباب سابق اوواجیما)، هیتوتسوباشی یوشینوبو و یامائوچی تویوشیگه (ارباب سابق توسا) که از اتحاد دربار امپراتوری و شوگون سالاری حمایت می کردند، به کیوتو رفتند و به همراه ماتسودایرا کاتاموری به عنوان مشاوران دربار امپراتوری منصوب شدند و مشارکت حوزه های قدرتمند در سیاست های ملی تحت نظر دربار امپراتوری را درک کردند. شورای مشاوران بر مجازات قلمرو چوشو و تعطیلی بندر یوکوهاما تمرکز داشت. با این حال، به دلیل اختلاف در نیات قلمرو ساتسوما، که سعی در به دست گرفتن ابتکار عمل داشت، و شوگون سالاری و هیتوتسوباشی یوشینوبو، بر سر تعطیلی بندر یوکوهاما درگیری ایجاد شد. در فوریه ۱۸۶۴ (اولین سال دوران گنجی)، یامائوچی تویوشیگه به قلمرو خود بازگشت و در ماه مارس، تمام اعضای باقی مانده استعفای خود را ارائه دادند که منجر به فروپاشی شورا شد. در ماه مارس، هیتوتسوباشی یوشینوبو از سمت خود به عنوان سرپرست شوگون استعفا داد و به سمت های تازه تأسیس فرمانده کل گارد امپراتوری و فرمانده دفاع از دریای ستو منصوب شد. ماتسودایرا کاتاموری، که زمانی از سمت خود به عنوان شوگوشوکو کیوتو بازنشسته شده بود، نیز به کار
خود بازگشت و ماتسودایرا ساداآکی، برادر کوچکتر کاتاموری و ارباب قلمرو کووانا، به عنوان شوشیدای کیوتو منصوب شد. این امر چارچوب اساسی برای «دولت ایچی-ای-کوواگاتا» را ایجاد کرد و این سه نفر که پس از شورش دروازه های ممنوعه اتحاد خود را تقویت کرده بودند، با دربار امپراتور کومی، نیجو نارییوکی و شاهزاده ناکاگاوا برای رهبری سیاست کیوتو همکاری کردند تا زمانی که یوشینوبو سمت آخرین شوگون را به دست گرفت. ماهیت دولت ایچی-آی-کووا و زوال آن. دولت ایچی-آی-کووا فاصله مشخصی را از باکوفو ادو حفظ کرد، در حالی که در کیوتو نقشی را ایفا می کرد که نماینده نیروهای باکوفو بود. در حالی که با رده های بالای دربار امپراتوری ارتباط نزدیکی داشت، ویژگی اصلی آن حذف هرچه بیشتر مشارکت حوزه های مختلف فئودالی در سیاست ملی، انحصار دربار امپراتوری و ایجاد یک موقعیت پیشرو در سیاست ملی بود. هیتوتسوباشی یوشینوبو (کی کی) با به دست گرفتن ریاست گارد امپراتوری از قیمومیت شوگون به دربار امپراتوری نزدیک شد، اما رابطه او با باکوفو مرکزی تیره شد. خاندان آیزو که هم در باکوفو مرکزی و هم در دربار امپراتوری شهرت خوبی داشت، خود را واسطه بین دربار امپراتوری و باکوفو
می دانست و از نظر امور نظامی نیز هسته اصلی «ایچی-آی-کووا» بود. تلاش های مداوم خاندان آیزو برای جلوگیری از مشارکت حوزه های قدرتمند جنوب غربی در سیاست ملی، تضاد آن را با حوزه های قدرتمند، به ویژه قلمرو ساتسوما، که دلیل اصلی طرد آن از دولت میجی پس از احیای حکومت امپراتوری و جنگ بوشین بود، عمیق تر کرد. در آوریل ۱۸۶۵ (اولین سال دوران کیئو)، دربار امپراتوری این اصل را وضع کرد که تمام مشورت های مربوط به خانواده سامورایی باید با مشورت «ایچی-ای-کووا» انجام شود. در ماه اکتبر، با همکاری سه حزب، آنها مجوز امپراتوری را برای «پیمان پنج ملت آنسی» دیرینه به دست آوردند. آنها همچنین موفق شدند رفقای خود، اوگاساوارا ناگامیچی و ایتاکورا کاتسوشیگه، را به «روجو» (مشاوران ارشد) شوگون سالاری بفرستند و این نشان دهنده اوج قدرت آنها بود. دولت ایچی-ای-کووا دو اردوکشی های چوشو را رهبری کرد، اما در اوت ۱۸۶۶ (دومین سال دوران کیئو)، یوشینوبو بدون توجه به خواسته های خاندان های آیزو و کووانا، سفر دوم را لغو کرد و با بهره گیری از جانشینی خود در خاندان اصلی توکوگاوا، بر اهمیت کنفرانس اربابان فئودال تأکید کرد و اهمیت این اردوکشی را بی اهمیت جلوه
داد. در واکنش به خیانت هیتوتسوباشی یوشینوبو (کی کی)، نیجو در ماه سپتامبر به طور موقت بازدید از دربار امپراتوری را به حالت تعلیق درآورد و در ماه اکتبر، ماتسودایرا کاتاموری درخواست استعفا از سمت خود به عنوان شوگوشوکو کیوتو (حافظ کیوتو) را داد و این امر را آشکار کرد که دولت ایچی-ای-کووا اساساً فروپاشیده است. پایان حکومت ایچی کووا، فعالیت های درباریان ضد شوگونی و فئودال هایی مانند ایواکورا تومومی که تحت این سیستم سرکوب شده بودند را تقویت کرد و تغییرات عمده ای در اوضاع سیاسی داخلی در آستانه اصلاحات میجی ایجاد کرد.
ویسکی ژاپنی یک سبک از ویسکی است که در ژاپن توسعه یافته و تولید می شود. تولید ویسکی در ژاپن از حدود سال ۱۸۷۰ آغاز شد، اما اولین تولید تجاری در سال ۱۹۲۳ با افتتاح اولین کارخانه تقطیر کشور، یامازاکی، صورت گرفت. به طور کلی، سبک ویسکی ژاپنی بیشتر به ویسکی اسکاتلندی شباهت دارد. چندین شرکت در ژاپن ویسکی تولید می کنند، اما دو شرکت معروف و در دسترس تر سانتوری و نیکا هستند. هر دو این شرکت ها ویسکی های مخلوط و تک مالت و ویسکی مالت مخلوط تولید می کنند، که ویسکی های مخلوط اصلی آن ها شامل Suntory و Black Nikka Clear است. همچنین بسیاری از بطری های ویژه و نسخه های محدود نیز وجود دارد. سبک. تولید ویسکی ژاپنی به عنوان تلاشی آگاهانه برای بازسازی سبک ویسکی اسکاتلندی آغاز شد. پیشگامانی مانند ماساتاکا تاکتسورو به دقت فرایند ساخت ویسکی اسکاتلندی را مطالعه کردند و تلاش های زیادی برای بازسازی آن فرایند در ژاپن انجام دادند. موقعیت مکانی یویچی در هوکایدو به ویژه به خاطر زمین و آب و هوای آن انتخاب شد که در بسیاری از جنبه ها یادآور اسکاتلند بود (اگرچه محدودیت های مالی باعث شد که اولین کارخانه در مکان مناسب تری به نام یامازاکی در جزیره اص
لی ساخته شود). تا سال ۲۰۲۴، محصولات برچسب گذاری شده به عنوان «ویسکی ژاپنی» باید با مقررات جدید مطابقت داشته باشند. ویسکی ژاپنی باید در ژاپن تخمیر، تقطیر، پیر و بسته بندی شود، از مقداری دانه مالت در مخلوط خود استفاده کند و از آبی که از ژاپن تأمین می شود، استفاده نماید. یکی از جنبه های سبک ویسکی ژاپنی به نحوه تولید ویسکی مخلوط و ماهیت متفاوت صنعت در ژاپن برمی گردد. با وجود افزایش علاقه در زمان اخیر به ویسکی های تک مالت، اکثریت قریب به اتفاق ویسکی های فروخته شده در جهان هنوز مخلوط هستند. در اسکاتلند، اگرچه یک برند خاص ویسکی مخلوط ممکن است متعلق به شرکتی باشد که مالک یک یا چند کارخانه تقطیر نیز هست، معمول است که بطری کنندگان ویسکی مخلوط با ویسکی های تک مالت معامله کنند. اجزای یک مخلوط ممکن است شامل ویسکی مالت از چندین کارخانه تقطیر باشد که ممکن است متعلق به شرکت های مختلفی نیز باشند. اما در ژاپن، صنعت عمودی یکپارچه است، به این معنی که شرکت های ویسکی هم کارخانه های تقطیر و هم برندهای ویسکی های مخلوط را در اختیار دارند و با رقبای خود تجارت نمی کنند؛ بنابراین، یک ویسکی مخلوط در ژاپن معمولاً فقط شامل ویسکی مالت از کا
رخانه های تقطیر متعلق به همان شرکت خواهد بود. تاریخچه. دو نفر از تأثیرگذارترین شخصیت ها در تاریخ ویسکی ژاپنی، شینجیرو توری و ماساتاکا تاکتسورو هستند. توری یک عمده فروش دارویی و بنیان گذار کاتوبوکییا (که بعداً به سانتوری تبدیل شد) بود. او شروع به واردات مشروبات الکلی غربی کرد و بعداً برندی به نام «شراب بندر آکاداما» را ایجاد کرد که بر اساس یک شراب پرتغالی بود و او را به یک تاجر موفق تبدیل نمود. با این حال، او از این موفقیت راضی نبود و بنابراین دست به کار جدیدی زد که قرار بود به حرفه تمام عمرش تبدیل شود: ساخت ویسکی ژاپنی برای مردم ژاپن. با وجود مخالفت شدید از سوی مدیران شرکت، توری تصمیم به ساخت اولین کارخانه تقطیر ویسکی ژاپنی در یامازاکی، حومه کیوتو گرفت، منطقه ای که به خاطر آب عالی اش مشهور است و استاد چای افسانه ای سن نو ریکیو در آنجا چایخانه خود را ساخت. توری، تاکتسورو را به عنوان مدیر یک کارخانه تقطیر استخدام کرد. تاکتسورو هنر تقطیر را در اسکاتلند مطالعه کرده بود و این دانش را در اوایل دهه ۱۹۲۰ به ژاپن بازگرداند. در حین کار برای کاتوبوکییا، او نقش کلیدی در کمک به توری برای تأسیس کارخانه تقطیر یامازاکی ایفا
نمود. در سال ۱۹۳۴، او کاتوبوکییا را ترک کرد تا شرکت خود را تأسیس کند—داینپونکاجو—که بعداً نامش به نیکا تغییر یافت. در این تلاش جدید، او کارخانه تقطیر یویچی را در هوکایدو تأسیس کرد. اولین غربی هایی که ویسکی ژاپنی را چشیدند، سربازان نیروی اعزامی آمریکایی سیبری بودند که در سپتامبر ۱۹۱۸ در هاکوداته مرخصی ساحلی داشتند. برندی به نام کوئین جورج، که توسط یکی از آمریکایی ها به عنوان «ویسکی اسکاتلندی ساخته شده در ژاپن» توصیف شده بود، به طور گسترده ای در دسترس بود. دقیقاً ساختار محصول مشخص نیست، اما به شدت قوی بود و احتمالاً بسیار متفاوت از ویسکی اسکاتلندی نیز بوده است. اولین ویسکی ساخته شده در ژاپن، Suntory Shirofuda بود که در سال ۱۹۲۹ عرضه شد. از اواسط دهه ۱۹۵۰، محبوبیت ویسکی شروع به افزایش کرد و سه برند بزرگ سونتوری، دایکاکو بودوشو (که بعداً به شرکت مرسیان تغییر نام داد) و نیکا برای کسب مقام اول رقابت کردند که به آن «جنگ های ویسکی» گفته می شود. از دهه ۱۹۶۰، آداب و رسوم منحصر به فرد ژاپنی در مورد ویسکی شروع به ظهور کرد. نوشیدن ویسکی با غذاهای ژاپنی محبوب شد و سیستم «نگه داشتن بطری» در بارها و "ایزاکا" ریشه دواند و نوش
یدن "میزاوری" ()، ویسکی رقیق شده با ۲ تا ۲٫۵ برابر آب، در میان مردم محبوب شد. در سال ۱۹۷۱، محدودیت های مختلف بر تجارت ویسکی لغو شد و به واردکنندگان ژاپنی اجازه داده شد تا ویسکی خارجی را بدون هیچ گونه محدودیت در کمیت یا ارزش وارد کنند. در سال ۱۹۷۳، شرکت کیرین وارد کسب و کار ویسکی شد. در سال ۱۹۸۰، سونتوری ۱۲٫۴ میلیون جعبه «اولد» ارسال کرد و بالاترین حجم فروش سالانه را برای یک برند به دست آورد. پس از رسیدن به اوج خود در سال ۱۹۸۳، مصرف ویسکی در ژاپن رو به کاهش گذاشت و به طور قابل توجهی از آبجوی ژاپنی، "شوچو" و ساکی عقب ماند و در سال ۲۰۰۸، تنها ۲۰٪ از سطح ۱۹۸۳ مصرف شد. با این حال، مصرف ویسکی از حدود ۲۰۰۸، به ویژه به دلیل جنون هایبال، دوباره شروع به افزایش کرد و محبوبیت ویسکی به طرز چشمگیری در سال ۲۰۱۴ افزایش یافت، زمانی که زندگی بنیان گذار نیکا، ماساتاکا تاکتسورو، در درام "ماسان" (マッサン) شبکه NHK به تصویر کشیده شد. علاوه بر این، ویسکی ژاپنی شروع به کسب جوایز در مسابقات بین المللی کرد و صادرات آن به خارج از ژاپن نیز افزایش یافت. به همین دلیل، تقاضا برای ویسکی ژاپنی از دهه ۲۰۱۰ به شدت از عرضه پیشی گرفت و تولید بسیاری
از محصولات متوقف شد. دو دلیل وجود دارد که چرا کمبود عرضه ویسکی به راحتی حل نشده است. اول این است که از ۱۹۸۳ تا ۲۰۰۸، مصرف ویسکی در ژاپن به کاهش ادامه داد و شرکت ها تولید را کاهش دادند و منجر به موجودی کم شد. دلیل دوم این است که ویسکی باید برای مدت طولانی در بشکه ها نگهداری شود تا به فرایند تولید آن به پایان برسد، بنابراین حتی اگر شرکت ها مقدار ویسکی تقطیر شده را افزایش دهند، نمی توانند آن را بلافاصله ارسال کنند. در سال ۲۰۰۸، ایچیرو آکوتو عملیات در کارخانه تقطیر چیچیبو را آغاز کرد. این اولین بار در ۳۵ سال بود که دولت ژاپن مجوز تولید ویسکی را به یک شرکت جدید اعطا نمود. کارخانه چچیبو در مسابقات ملی و بین المللی جوایز زیادی کسب کرد. موفقیت کارخانه چچیبو منجر به افزایش تعداد شرکت هایی شد که وارد کسب و کار ویسکی شدند و ساخت کارخانه های تقطیر ویسکی در سرتاسر ژاپن آغاز شد. تا دهه ۲۰۲۰، کارخانه های تقطیر ژاپنی شروع به واردات مشروبات الکلی برای استفاده در مخلوط ها کردند. در سال ۲۰۲۱، انجمن سازندگان مشروبات الکلی و لیکور ژاپن تعریف «ویسکی ژاپنی» را به عنوان استاندارد داوطلبانه انجمن اعلام کرد. ۸۲ شرکتی که عضو این انجمن
هستند، به این قانون ملزم هستند و هر ویسکی که به روشی ساخته شود که با این تعریف مطابقت نداشته باشد، نمی تواند کلمات «ویسکی ژاپنی» یا کلمات معانی ویسکی ژاپنی را بر روی برچسب خود داشته باشد. همچنین، اگر برچسب به وضوح بیان نکند که ویسکی با تعریف ویسکی ژاپنی مطابقت ندارد، اجازه نخواهد داشت نام مکان، شخص یا پرچمی که یادآور ژاپن است را به تصویر بکشد. مهلت اعمال این قانون تا سال ۲۰۲۴ است. تا سال ۲۰۲۲، ارزش صادرات مشروبات الکلی ژاپن حدود ۱۳۹٫۲ میلیارد ین بود که ویسکی ژاپنی با ۵۶٫۱ میلیارد ین در مقام اول و ساکه با ۴۷٫۵ میلیارد ین در مقام دوم قرار داشت. اعتبار. قبل از سال ۲۰۰۰، بازار ویسکی های ژاپنی تقریباً به طور کامل داخلی بود، اما این وضعیت در سال ۲۰۰۱ تغییر کرد، زمانی که ویسکی تک مالت ۱۰ ساله یویچی نیکا در جوایز "Whisky Magazine" عنوان «بهترین از بهترین ها» را به دست آورد. در تست چشیدن بدون دیدن که توسط "مجله ویسکی" در سال ۲۰۰۳ برگزار شد و نتایج آن در شماره ۳۰ WM منتشر گشت، برندگان دسته «ویسکی های ژاپنی» به شرح زیر بودند: در رتبه بندی اصلی (که شامل همه دسته بندی های ویسکی می شود)، هیبیکی ۲۱ ساله به رتبه ۹ و نیکا یو
یچی ۱۰ ساله به رتبه ۱۴ دست یافتند. در سال ۲۰۰۴، ویسکی ۱۸ ساله یامازاکی به بازار ایالات متحده معرفی شد. ویسکی های ژاپنی، به ویژه سونتوری، جوایز بالایی را در مسابقات بین المللی کسب کرده اند. در چالش بین المللی نوشیدنی های الکلی سال ۲۰۰۳، سونتوری یامازاکی مدال طلا را کسب کرد و ویسکی های سونتوری هر سال از ۲۰۱۳ به بعد مدال طلا را به دست آوردند، با این حال، هر سه ویسکی مالت در سال های ۲۰۱۲ (یامازاکی ۱۸ ساله و هاکوشو ۲۵ ساله) یا ۲۰۱۳ (هیبیکی ۲۱ ساله) جایزه (جایزه اصلی) را کسب کردند و سونتوری خود در سال های ۲۰۱۰، ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳ به عنوان تولیدکننده سال شناخته شد. این تحسین باعث شد تا کارخانه های تقطیر ژاپنی به بازارهای خارجی روی آورند. ویسکی ژاپنی هر سال از اولین رویداد در سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۲۲، بالاترین جایزه جهانی را در برخی دسته ها در جوایز جهانی ویسکی، که توسط "مجله ویسکی" برگزار می شود، کسب کرده است. "مجله ویسکی" مجموعه ای از تست های چشیدن بدون دیدن را سازماندهی کرده است که شامل ویسکی های تک مالت ژاپنی در کنار مالت هایی از کارخانه هایی است که به عنوان بهترین ها در اسکاتلند شناخته می شوند. در چندین مورد، نتایج نشان داده ا
ند که ویسکی های تک مالت ژاپنی (به ویژه ویسکی های یویچی نیکا و یامازاکی سونتوری) امتیاز بالاتری نسبت به همتایان اسکاتلندی خود کسب کرده اند. ویسکی تولید شده توسط شرکت ونتوره ویسکی، که مالک کارخانه تقطیر چیچیبو است، نیز به شدت مورد ارزیابی قرار گرفت و در رقابتی که توسط "مجله ویسکی" برگزار شد، برای پنج سال متوالی از ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۱ در دسته «بهترین ویسکی مخلوط محدود جهان» برنده شد. در سال ۲۰۲۲، کارخانه تقطیر آکشی جایزه اصلی را در دسته «بهترین ویسکی مخلوط» و کارخانه تقطیر آساکا جایزه اصلی را در دسته «بهترین ویسکی مالت مخلوط» در رقابتی که توسط "مجله ویسکی" برگزار شد، کسب کردند. محبوبیت روزافزون ویسکی ژاپنی باعث افزایش قیمت ها، به ویژه برای محصولات کمیاب تر، شده است. در اوت ۲۰۱۸، یک نسخه اول ۵۰ ساله یامازاکی در حراجی بونامز در هنگ کنگ به قیمت رکوردشکن ۳۴۳۰۰۰ دلار فروخته شد. در اوایل ۲۰۲۰، سونتوری ۱۰۰ بطری از ویسکی ۵۵ ساله یامازاکی را در ژاپن به قیمت سه میلیون ین (۲۰٬۷۰۰ دلار) به قید قرعه فروخت. یکی از این بطری ها در حراجی هنگ کنگ در اوت همان سال به قیمت حدود ۸۰۰٬۰۰۰ دلار فروخته شد؛ در اوت ۲۰۲۲، «جوکر»، ویسکی ای که توسط
آکوتو ایچیرو که کارخانه تقطیر چیچیبو را اداره می کند و از ویسکی اصلی کارخانه تقطیر هانیو استفاده می کند، به قیمت ۵۰۰٬۰۰۰ دلار هنگ کنگ فروخته شد. کارخانه های تقطیر. در سال ۲۰۰۸، کارخانه تقطیر چیچیبو فعالیت خود را آغاز کرد. این اولین بار در ۳۵ سال گذشته بود که دولت ژاپن مجوز تولید ویسکی جدیدی را صادر می کرد. موفقیت کارخانه چچیبو باعث شد تا شرکت های تولیدکننده ساکی و شوچو و همچنین شرکت هایی از صنایع دیگر، به صنعت ویسکی وارد شوند و کارخانه های تقطیر در سرتاسر ژاپن ساخته شوند. علاوه بر این، شرکت هایی که به دلیل کاهش تقاضا برای ویسکی، تولید را متوقف کرده بودند، دوباره به تولید روی آوردند یا کارخانه های جدیدی را راه اندازی کردند. تا سال ۲۰۱۱، زمانی که کارخانه تقطیر شینشو مارس دوباره بازگشایی شد، حدود نه کارخانه فعال ویسکی در ژاپن وجود داشت. تا اکتبر ۲۰۲۲، ۵۹ کارخانه ویسکی در ژاپن وجود دارد، از جمله کارخانه هایی که در حال ساخت و برنامه ریزی هستند. کارخانه های تقطیر تا سال ۲۰۲۲ شامل موارد زیر هستند: مصرف. ویسکی ژاپنی به طور معمول مانند ویسکی اسکاتلندی یا مانند شوچو مصرف می شود. بخش عمده ای از ویسکی مخلوط ژاپنی در کوکت
ل ها مصرف می گردد، به ویژه به عنوان ویسکی هایبال (مشابه با به ویسکی های بال شوچو، معروف به چوهای)، در حالی که ویسکی های باکیفیت مانند ویسکی اسکاتلندی، عمدتاً به صورت خالص یا با یخ نوشیده می شوند. تبلیغات برای ویسکی مخلوط معمولاً نشان می دهد که آن را در هایبال مصرف می کنند و هایبال هایی که با کاکوبین سانتوری تهیه می شوند، به عنوان برندگذاری شده اند. علاوه بر سودا (در هایبال)، ویسکی ژاپنی به ویژه در زمستان، اغلب با آب گرم مخلوط می شود، یا با آب سرد ، به ویژه در تابستان، همان طور که این ترکیب با شوچو استفاده می شود. ویسکی همچنین، به ویژه در نوشیدنی های مخلوط، به خصوص هایبال ها، معمولاً با غذا نوشیده می شود. رواج مخلوط کردن ویسکی با سودا یا آب به ویژه به تابستان گرم و شرجی ژاپن نسبت داده می شود، از این رو محبوبیت نوشیدنی های بلند (long drink) نیز به همین دلیل است.
«بهترین دوست» ترانه ای از رپر آمریکایی سوئیتی با همکاری رپر و خوانندهٔ آمریکایی دیگر دوجا کت است که در ۷ ژانویهٔ ۲۰۲۱ به عنوان سومین تک آهنگ از اولین آلبوم استودیویی آیندهٔ سوئیتی با عنوان "موسیقی هرزهٔ خوشگل" منتشر شد. این ترانه توسط این دو اجراکننده به همراهٔ آسیا اسمیت، کین، ترون توماس و تهیه کنندگان دکتر لوک و روکو دید ایت اگین! نوشته شده است. اولین ریمیکس رسمی این ترانه با همکاری رپر بریتانیایی استفلون دون منتشر شد، و دومین ریمیکس آن با حضور رپر چینی واوا عرضه گردید. ریمیکس سوم با حضور رپر نیوزیلندی جس بی و خوانندهٔ استرالیایی اوکنیو، ریمیکس چهارم با حضور خوانندهٔ کره ای جیمی و رپر کره ای/ژاپنی چانمینا، و ریمیکس پنجم با همکاری رپر آلمانی کاتجا کراساویس، نیز منتشر شده است. این نسخه در آلمان در جایگاهٔ نخست جدول قرار گرفت و بدین ترتیب اولین تک آهنگ شمارهٔ یک برای هر دو هنرمند، سوئیتی و دوجا کت، به شمار می آید. این تک آهنگ همچنین نخستین جایزهٔ موزیک ویدئو را برای سوئیتی در بخش بهترین کارگردانی هنری به همراه داشت. این ترانه همچنین در شصت و چهارمین دورهٔ جایزه گرمی نامزد دریافت جایزهٔ بهترین ترانهٔ رپ شد.
هنگ ۴ تفنگداران دریایی () یک هنگ پیاده نظام از سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا است. این هنگ در کمپ شواب در اوکیناوا، ژاپن مستقر است و بخشی از لشکر ۳ تفنگداران دریایی از نیروی سوم تفنگداران دریایی اعزامی است. هنگ ۴ تفنگداران دریایی مانورهای ساحلی را برای تأمین امنیت یا تصرف مناطق کلیدی دریایی در همکاری با متحدان و نیروی مشترک برای جلوگیری از تجاوزات دشمن یا شکست حمله دشمن انجام می دهد. هنگ ۴ تفنگداران دریایی در سال ۱۹۱۴ تأسیس شد.
نبرد دوم فرودگاه دونتسک () درگیری بین نیروهای مسلح اوکراین با نیروهای مسلح روسیه و نیروهای نیابتی جمهوری خلق دونتسک در طول جنگ دونباس بود. نبرد قبلی در ماه مه ۲۰۱۴، فرودگاه بین المللی دونتسک را به کنترل اوکراین درآورد. با وجود توافق آتش بس و پروتکل مینسک که از ۵ سپتامبر ۲۰۱۴ برقرار بود، در ۲۸ سپتامبر ۲۰۱۴ بین طرفین درگیر جنگ آغاز شد. در آغاز نبرد، فرودگاه بین خطوط کنترل جدایی طلبان و اوکراین قرار داشت و آخرین بخش شهر دونتسک بود که در دست نیروهای دولتی اوکراین بود. نبردهای سنگین بر سر فرودگاه تا سال جدید ادامه یافت و برخی از بدترین نبردها در ژانویه ۲۰۱۵ رخ داد. در ۲۱ ژانویه، نیروهای نیابتی جمهوری خلق دونتسک مواضع اوکراینی ها را در فرودگاه تصرف کردند. نیروهای باقی مانده اوکراینی یا کشته شدند، مجبور به عقب نشینی شدند یا توسط نیروهای جمهوری خلق دونتسک اسیر شدند. این نبرد «استالینگراد کوچک» نامیده شده است.
کنوانسیون بازل در مورد کنترل جابجایی های فرامرزی زباله های خطرناک و دفع آنها، که معمولاً با عنوان «کنوانسیون بازل» شناخته می شود، یک معاهده بین المللی است که با هدف کاهش جابه جایی پسماند خطرناک میان کشورها طراحی شده است؛ به ویژه با تأکید بر محدود کردن انتقال این گونه پسماندها از کشورهای توسعه یافته به کشورهای کمتر توسعه یافته. این کنوانسیون، حوزه ضایعات هسته ای را در بر نمی گیرد؛ چرا که این دسته از پسماندها تحت نظارت «آژانس بین المللی انرژی اتمی» قرار دارند. یکی دیگر از اهداف اساسی کنوانسیون بازل، کاهش حجم و سمیت پسماندهای تولیدی و مدیریت اصولی و سازگار با محیط زیست این پسماندها، تا حد امکان در نزدیک ترین نقطه به محل تولید آن ها است. افزون بر این، کنوانسیون بازل بر ارائه کمک به کشورهای در حال توسعه برای دستیابی به مدیریت صحیح زیست محیطی پسماندهای خطرناک و سایر انواع پسماندهای تولیدی تأکید دارد. این معاهده در تاریخ ۲۱ مارس ۱۹۸۹ برای امضا گشوده شد و پس از تصویب رسمی، از ۵ مه ۱۹۹۲ لازم الاجرا گردید. تا ژوئن ۲۰۲۴، شمار اعضای این کنوانسیون به ۱۹۱ کشور رسیده است. با این حال، ایالات متحده آمریکا و هائیتی تنها معاهده
را امضا کرده اند اما هنوز آن را به طور رسمی تصویب (یا به عبارتی، «تصویب نامه» را ارائه) نکرده اند. تاریخچه. در پی درخواست گسترده ای که با بیش از یک میلیون امضا از سوی مردم سراسر جهان برای اقدام جدی دربارهٔ بحران پسماندهای پلاستیکی به سازمان ملل ارائه شد، اکثر کشورهای جهان – به استثنای ایالات متحده – در ماه مه سال ۲۰۱۹ با اصلاحیه ای در کنوانسیون بازل موافقت کردند که بر اساس آن، آلودگی پلاستیکی نیز به عنوان مواد تحت نظارت و کنترل در چارچوب این معاهده تلقی می شوند. با وجود این که ایالات متحده عضو رسمی این معاهده نیست، اما طبق اعلام «شبکه اقدام بازل» (BAN)، صادرات پسماندهای پلاستیکی از ایالات متحده به دیگر کشورها به محض ورود کشتی به آب های آزاد، «ترافیک غیرقانونی» محسوب می شود. از این رو، شرکت های حمل ونقل که این پسماندها را جابه جا می کنند، ممکن است با مسئولیت قانونی مواجه شوند؛ چرا که انتقال پسماندهای پلاستیکی طبق این اصلاحیه، در بیشتر کشورهای جهان ممنوع شده است. در مجموع، کنوانسیون بازل نقشی کلیدی در تلاش های بین المللی برای حفاظت از محیط زیست در برابر آثار زیان بار پسماندهای خطرناک ایفا می کند و با گسترش دام
نه نظارت خود بر پسماندهایی همچون پلاستیک، بیش از پیش به ضرورتی برای همکاری جهانی در مدیریت پایدار پسماندها تبدیل شده است. با تشدید قوانین زیست محیطی در کشورهای توسعه یافته طی دهه ۱۹۷۰ میلادی — از جمله تصویب قوانینی مانند ** «حقوق محیط زیست» (RCRA)** در ایالات متحده — هزینه های دفع پسماندهای خطرناک به طور چشم گیری افزایش یافت. این قوانین جدید، شرکت ها را ملزم می کردند تا پسماندهای سمی را با استانداردهای دقیق تری مدیریت و دفع کنند، که همین امر موجب بالا رفتن هزینه های حمل، ذخیره سازی، و نابودی ایمن آن ها شد. در همین زمان، فرایند جهانی سازی حمل ونقل نیز سرعت گرفت و جابه جایی مرزی کالاها و مواد – از جمله پسماند – بسیار آسان تر و ارزان تر از گذشته شد. این تحولات، در کنار بحران های اقتصادی و نیاز فوری بسیاری از کشورهای کمتر توسعه یافته به ارز خارجی، باعث شد این کشورها به مقصدی جذاب برای پذیرش پسماندهای خطرناک کشورهای ثروتمند تبدیل شوند. برخی دولت ها و شرکت های خصوصی در این کشورها، در ازای دریافت مبالغ نسبتاً اندکی، با واردات پسماندهایی موافقت کردند که گاه بسیار سمی و مضر برای محیط زیست و سلامت عمومی بودند. در نتیجه
، در فاصله ای نسبتاً کوتاه، بازار تجارت بین المللی پسماندهای خطرناک — به ویژه به سمت کشورهای فقیرتر — به شدت رشد کرد. طبق آمار ارائه شده در سال ۱۹۹۰، کشورهای عضو سازمان توسعه و همکاری اقتصادی (OECD) در مجموع حدود ۱٫۸ میلیون تُن پسماند خطرناک را به کشورهای دیگر صادر کردند. هرچند بخش عمده ای از این صادرات به سایر کشورهای توسعه یافته انجام شد، اما مجموعه ای از حادثه های پرسروصدا و جنجالی مربوط به تخلیه و دفن غیرقانونی پسماندهای سمی در کشورهای فقیرتر باعث شد نگرانی های جهانی دربارهٔ نبود مقررات کافی و شفاف در این زمینه به اوج برسد. نمونه هایی از این رویدادها که رسانه ای شدند، افکار عمومی را برانگیختند و فشار زیادی بر نهادهای بین المللی، سازمان های محیط زیستی و دولت ها وارد کردند تا در این زمینه اقدام فوری و هماهنگ صورت گیرد. همین فشارها زمینه ساز شکل گیری کنوانسیون بازل در سال های پایانی دهه ۱۹۸۰ شد؛ معاهده ای که هدف آن، پایان دادن به سوءاستفاده از خلأهای قانونی در نظام تجارت بین المللی پسماند، و پیشگیری از تبدیل کشورهای فقیر به «زباله دانی جهان» بود. در حقیقت، کنوانسیون بازل پاسخی بود به یک بحران زیست محیطی جهان
ی در حال شکل گیری؛ بحرانی که در آن، منافع اقتصادی کوتاه مدت، سلامت انسان ها و طبیعت را در کشورهای کم درآمد به خطر انداخته بود. این معاهده نه تنها بر نظارت دقیق تر بر انتقال پسماندهای خطرناک تمرکز داشت، بلکه تلاش کرد تا عدالت زیست محیطی را نیز تقویت کند و صدای کشورهای آسیب پذیر را در نظام بین المللی به رسمیت بشناسد.
شَهرَک نَواباد (ناحیه ششم شهر غزنی) در قسمت شمال غرب شهر غزنی واقع شده و شامل مناطق نوآباد، قلعه شهاده، بکاول و مغلان می شود، بیش از نیمی از جمعیت شهر غزنی را تشکیل می دهد. برآوردها نشان می دهد که بیش از ۱۰٬۰۰۰ خانواده در این شهرک سکونت دارند، شهرک نوآباد در دهه های اخیر با مهاجرت مردمان هزاره از ولسوالی هایی چون ناور، جاغوری، مالستان، قره باغ و ولایت های دایکندی، بامیان، میدان وردک، غور، ارزگان و… توسعه یافته است. مشکلات خدمات شهری. با وجود جمعیت قابل توجه، نوآباد هنوز در پلان شهری غزنی گنجانده نشده است. این امر باعث شده تا ساکنان از ابتدایی ترین خدمات شهری مانند آسفالت جاده ها، سیستم فاضلاب و مراکز بهداشتی محروم باشند. برای مثال، جادهٔ اصلی این منطقه با وجود وعده های مکرر مسئولان، هنوز آسفالت نشده است. وضعیت آموزشی. در بخش آموزش، لیسهٔ البیرونی، لیسه قلعه شهاده، تنها مکتب دولتی در نوآباد است که به دلیل کمبود فضا، دانش آموزان مجبورند در راهروها و زیر راه پله ها درس بخوانند. با وجود بیش از ۱۱٬۰۰۰ دانش آموز، این مکاتب فاقد امکانات مناسب است. چالش های امنیتی. نوآباد در سال های اخیر شاهد حملات مکرر گروه طالبان ب
وده است. برای نمونه، در سال ۱۳۹۹، این منطقه هدف حملات هاوان قرار گرفت که منجر به زخمی شدن یک غیرنظامی و آسیب به خانه های مسکونی شد. مسائل حقوقی و مالکیت زمین. در خرداد ۱۴۰۳، طالبان اسناد مالکیت خانه های ساکنان هزاره نشین نوآباد را غیرمعتبر اعلام کرده و دستور تخلیهٔ منازل را صادر کردند. این اقدام باعث نگرانی شدید ساکنان شده است، زیرا بسیاری از آن ها زمین های خود را به صورت قانونی خریداری کرده اند.