Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گروه برنتا یا دولومیت های برنتا () یک رشته کوه و زیررشته ای از آلپ های رتیایی در گروه کوه های آلپ آهکی جنوبی است. این رشته کوه ها در استان ترنتینو، در شمال شرقی ایتالیا واقع شده اند. این تنها گروه دولومیتی در غرب رودخانه آدیجه است؛ بنابراین، از نظر جغرافیایی، آنها همیشه بخشی از رشته کوه های دولومیت در نظر گرفته نشده اند. با این حال، از نظر زمین شناسی، آنها قطعاً هستند - و بنابراین گاهی اوقات "دولومیت های غربی" نامیده می شوند. به عنوان بخشی از دولومیت ها، گروه برنتا رسماً به عنوان میراث جهانی یونسکو تحت کنوانسیون میراث جهانی شناخته شده است. زمین شناسی و یخچال شناسی. از نظر زمین شناسی، گروه برنتا با گروه های کوهستانی همسایه که از گرانیت تشکیل شده اند مانند اورتل و آداملو / پرسانلا بسیار متفاوت است. قله های اصلی از دولومیت سخت و فشرده تشکیل شده اند، در حالی که زیرگروه های پیرامونی اغلب از دولومیت یا سنگ آهک آهکی تر تشکیل شده اند. دولومیت سخت در ابتدا در دوران مزوزوئیک، زیر سطح اقیانوس کم عمق تتیس، حدود ۲۰۰ میلیون سال پیش تشکیل شد. دولومیت سخت و فشرده با محتوای منیزیم بالا در دوره تریاس بالایی تشکیل شد. مواد نرم
تر و آهکی تر بعداً، در اواخر تریاس و اوایل ژوراسیک، رسوب کردند. این تفاوت برای کوهنوردانی که در قله های بخش مرکزی گروه برنتا سنگی بسیار فشرده تر و قابل اعتمادتر نسبت به زیرگروه های پیرامونی پیدا می کنند، به وضوح قابل توجه است. در نهایت، این لایه ها توسط فعالیت های تکتونیکی که منجر به تشکیل آلپ در طول ائوسن شد، به سمت بالا رانده شدند. این فعالیت ها از حدود ۶۶ میلیون سال پیش آغاز شده و منجر به تشکیل چین خوردگی ها و گسل های راندگی شده است. فرسایش بعدی، چشم انداز دولومیتی را با قله های عمودی شیب دار آن، همان طور که اکنون می شناسیم، تراشیده است. اگرچه بقایای مورن های عظیم نشان می دهد که گروه برنتا زمانی توسط یخچال های بزرگ محصور شده بود، اما بقایای آنها اکنون بسیار کوچک هستند و در طول صد سال گذشته به طور پیوسته در حال کوچک شدن بوده اند. به طور سنتی، یخچال های برنتا نسبتاً کوچک بودند و "ودرت" نامیده می شدند. در طول صد سال گذشته، عقب نشینی یخچال های طبیعی از سال ۱۸۵۰ اندازه آنها اغلب به کمتر از نصف اندازه اولیه شان در حدود سال ۱۹۰۰ کاهش یافته است. به نظر می رسد تغییرات اقلیمی دلیل اصلی این امر باشد. جغرافیا. گروه بر
نتا از موارد زیر جدا شده است: گروه برنتا منطقه نسبتاً وسیعی را پوشش می دهد. این گروه را می توان به بخش های زیر تقسیم کرد: از نظر فنی، کوه های شانه دار، مانند کوه های سیما پاگانلا در سمت شرق، مونته گازا و کوه های دوس دل سابیون در سمت غرب، باید بخشی از گروه برنتا در نظر گرفته شوند، اما این کوه ها بسیار حاشیه ای هستند. گروه برنتا تعدادی دریاچه دارد که دریاچه مولونو و دریاچه توول از مهم ترین آنها هستند. قله ها. قله های قابل توجه گروه برنتا عبارتند از: تحقیقات اخیر نشان داده است که سیما توسا به ارتفاع ۳۱۷۳ متر نیست و احتمالاً از سیما برنتا کوتاه تر است. گذرگاه های کوهستانی. گذرگاه های اصلی کوهستانی گروه برنتا عبارتند از: تاریخچه اکتشاف. احتمالاً گروه برنتا بارها توسط شکارچیان محلی مورد کاوش قرار گرفته بود، اما کاوش علمی و کوهنوردی در سال 1864 آغاز شد، زمانی که جان بال، کاوشگر (ایرلندی-)بریتانیایی و بنیانگذار باشگاه آلپاین بریتانیا، پیمایش شرقی-غربی گروه برنتا را بر فراز بوکا دی برنتا انجام داد. یک سال بعد، او به قله سیما توسا رسید، اما متوجه شد که چند روز قبل، در ۲۰ ژوئیه ۱۸۶۵، بپی لاس از پریمیرو و همراهانش مدعی ا
ین قله شده بودند. بال در مورد تلاش های خود در مجله آلپاین نوشت و سایر کاوشگران بریتانیایی را به گروه برنتا جذب کرد. داگلاس فرشفیلد، که بعدها رئیس باشگاه معتبر آلپاین شد، در سال ۱۸۷۱ از راه رسید. او و همراهانش فرانسیس فاکس تاکت و راهنمای فرانسوی فرانسوا دوواسود از شامونی به آنجا رسیدند. این مردان که همگی به چهره های اصلی عصر طلایی کوهنوردی تبدیل شدند، در سال های ۱۸۷۱ و ۱۸۷۲ در گروه برنتا و پرزانلا فعال بودند. در سال ۱۸۷۱ آنها به قله سیما برنتا رسیدند. دیگر کوهنوردان بریتانیایی آن دوران که به اکتشاف گروه برنتا کمک کردند، آرتور جان باتلر (ao 1884: سیما دگلی آرمی، ۱۸۸۵: برج آلتو)، آلبرت دو فالکنر و ادوارد تئودور کامپتون بودند. دومی به عنوان یک هنرمند در آلمان فعالیت کرد و کاملاً در صفوف انجمن کوهنوردی آلمان (DÖAV) ادغام شد و برای آن مجموعه بزرگی از نقاشی ها و تصاویر را خلق کرد که گروه برنتا را نیز در برخی تصاویر قابل توجه به تصویر می کشد. ترنتینو تا سال ۱۹۱۸ «ولشتیرول» بخشی از امپراتوری اتریش-مجارستان بود، بنابراین طبیعی بود که DÖAV به کاوش در این کوه ها علاقه مند شود. پس از اینکه کارل شولتز به سومین و بلندترین ق
له کروزون دی برنتا رسید و یافته های خود را گزارش داد، دیگر کوهنوردان آلمانی و اتریشی راه خود را به گروه برنتا پیدا کردند.کارهای اکتشافی و توصیفی مهمی توسط آلفرد فون رادیو-رادیس و هانس بارت انجام شد. کوهنوردان آلمانی زبان مانند گوتفرید مرزباخر، استک، مایر، آدانگ، هاینمن و دیگران ردپای خود را در دولومیت های برنتا به جا گذاشتند. در حدود آغاز قرن بیستم، روحیه رقابتی بین کوهنوردان ایتالیایی و آلمانی زبان ایجاد شد که الهام اصلی آن از احساسات ناسیونالیستی نوظهور در منطقه بود. علاوه بر این، ماهیت اکتشافی کوهنوردان جای خود را به صعود سنگ نوردی به عنوان یک ورزش داد. تکمیل اتحاد ایتالیا در سال ۱۸۷۰ انتظاراتی را در تیرول ایتالیایی زبان برانگیخت. روحیه غیرمذهبی گرایی به طور فزاینده ای در بین کوهنوردان محلی وجود داشت که در سال 1872 انجمن کوهنوردان Tridentini خود را تأسیس کرده بودند. در سال ۱۸۸۲ آنها اولین کلبه کوهستانی واقع در گروه برنتا، نزدیک به بوکا دی برنتا: ریفوجیو توسا، در را ساختند. . کوهنوردان محلی مانند کارلو و جوزپه گارباری و نینو پولی، شروع به دنبال کردن راه راهنمایان محلی، ماتئو و بونیفاسیو نیکولوسی و آنتونیو د
الاجیاکومو، کردند که تمام خارجی ها را به قله ها هدایت کرده بودند. خصومت با کوهنوردان آلمانی با ادعای سوار شدن بر تلاش های ایتالیک تشدید شد. DÖAV Sektion برمن در سال ۱۸۹۷ تصمیم گرفت یک کلبه کوهستانی بزرگ در زین سنگی درست بالای Rifugio Tosa بسازد.
جنبش آزادی فلسطین () که در ابتدا با نام فتح یاسر شناخته می شد، یک حزب سیاسی و گروه شبه نظامی فلسطینی است. این سازمان توسط اعضای سابق فتح پس از تصرف نوار غزه توسط حماس در ژوئن ۲۰۰۷ تأسیس شد. رهبری این حزب را بر عهده داشت. ("ابو ادهم")، سخنگوی دولت قبلی به رهبری حماس، تا زمان ترورش در نوامبر ۲۰۲۳. این حزب به نام یاسر عرفات نامگذاری شده است. این حزب اقتدار محمود عباس را به رسمیت نمی شناسد و با حماس در این دیدگاه که رهبری فعلی فتح فاسد و خیانتکار است، هم نظر است. این حزب به مبارزه مسلحانه برای پایان دادن به اشغال کرانه باختری و نوار غزه توسط اسرائیل اعتقاد دارد. گردان های الانصار. دارای یک جناح مسلح به نام گردان های الانصار ()
بنیاد پرادا، که از سال ۱۹۹۵ به طور مشترک توسط میوچیا پرادا و پاتریزیو برتلی اداره می شود، نهادی است که به هنر و فرهنگ معاصر اختصاص دارد. از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۱۰، بنیاد پرادا ۲۴ نمایشگاه انفرادی در فضاهای نمایشگاهی خود در میلان برگزار کرده است که به عنوان گفتگو با هنرمندان معاصر تحسین شده در نظر گرفته شده است. در سال ۲۰۱۵، بنیاد پرادا یک مرکز جدید و دائمی در میلان افتتاح کرد. تاریخچه. در بیست سال گذشته، این بنیاد همچنین برنامه های فرهنگی غنی ای را ترویج کرده است، از جمله جشنواره های فیلم («جشنواره فیلم تریبکا در فوندازیوونه پرادا»، ۲۰۰۴؛ «پادشاهان ایتالیایی فیلم های B: تاریخچه پنهان سینمای ایتالیا، ۱۹۴۹–۱۹۷۶»، ۲۰۰۴؛ «تاریخچه پنهان سینمای آسیایی»، ۲۰۰۵؛ «تاریخچه پنهان سینمای روسیه»، ۲۰۰۷)، سخنرانی های میان رشته ای و فلسفی، و پروژه های معماری و طراحی («هرزوگ و دو مورون، OMA/AMO رم کولهاس. پروژه هایی برای پرادا. آثار در حال پیشرفت»، ۲۰۰۱؛ «افشای بنیاد پرادا»، ۲۰۰۸؛ «روتور: خارج از لمبو»، ۲۰۱۱). در سال ۲۰۱۱، فوندازیوونه پرادا یک فضای نمایشگاهی جدید در ونیز افتتاح کرد، یک کاخ تاریخی در کانال بزرگ، که میزبان چندین نمایش
گاه گروهی بوده است: «آرمان کوچک، ۲۰۱۲؛ «وقتی نگرش ها شکل می گیرند: برن ۱۹۶۹ / ونیز ۲۰۱۳»، ۲۰۱۳؛ و «هنر یا صدا»، ۲۰۱۴. پروژه های بین المللی ویژه بنیاد شامل «دابل کلاب» اثر کارستن هولر در لندن، «پرادا ترنسفورمر» اثر OMA در سئول و «موزه ۲۴ ساعته» اثر فرانچسکو وتزولی در کاخ اینا در پاریس می شود. بین سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹، به مناسبت دوسالانه ونیز، نمایشگاه های انفرادی فرانچسکو وتزولی (۲۰۰۵)، توماس دمند (۲۰۰۷)، جان وسلی (2009) در بنیاد جورجیو سینی در ونیز برگزار شد. دیگر هنرمندانی که آثارشان به نمایش گذاشته شد عبارتند از: آنیش کاپور (۱۹۹۵)، لوئیز بورژوا (۱۹۹۷)، سم تیلور-وود (۱۹۹۸)، والتر د ماریا (۱۹۹۹)، انریکو کاستلانی (۲۰۰۱)، استیو مک کوئین (۲۰۰۵)، تام ساکس (۲۰۰۶)، ناتالی جوربرگ (۲۰۰۸) و جان بالدساری (۲۰۱۰) مکان های برگزاری در میلان. لارگو ایسارکو. در ۹ مه ۲۰۱۵، بنیاد پرادا از محل دائمی جدید میلان خود، در لارگو ایسارکو، رونمایی کرد. محل جدید بنیاد پرادا در میلان، که توسط شرکت معماری OMA - به رهبری رم کولهاس - طراحی شده است، مجموعه گونه شناسی های فضایی را که در آن هنر می تواند به نمایش گذاشته شود و با عموم به اشتراک
گذاشته شود، گسترش می دهد. این مجموعه که حاصل تغییر شکل یک کارخانه تقطیر سابق مربوط به دهه ۱۹۱۰ است، با یک پیکربندی معماری که ساختمان های موجود را با سه سازه جدید به نام های «پودیوم»، «سینما» و «توره» ترکیب می کند، بیان شده است. مشخصه محل جدید، به اصطلاح «خانه جن زده»، یک ساختمان ۴ طبقه است که با فویل طلای ۲۴ عیار پوشانده شده است و قطعاتی از مجموعه دائمی هنر بنیاد پرادا به طور دائم در آن به نمایش گذاشته می شوند. این مجموعه که در لارگو ایسارکو، در جنوب میلان واقع شده است، مساحت ناخالصی معادل ۱۹۰۰۰ متر مربع / ۲۰۵۰۰۰ فوت مربع دارد که ۱۱۰۰۰ متر مربع آن به عنوان فضای نمایشگاهی اختصاص داده شده است. ساختمان ورودی، بازدیدکنندگان را به دو مرکز جدید که از طریق همکاری های ویژه توسعه یافته اند، خوشامد می گوید: یک فضای مخصوص کودکان که توسط گروهی از دانشجویان مدرسه ملی معماری ورسای طراحی شده است، و یک بار که در آن، کارگردان وس اندرسون، حال و هوای معمول کافه های قدیمی میلان را بازسازی کرده است. به مناسبت افتتاح محل جدید میلان، بنیاد پرادا طیف گسترده ای از فعالیت ها را ارائه داد. رابرت گوبر و توماس دمند چیدمان های مکان-محور
را در گفتگو با معماری صنعتی و فضاهای جدید در محوطه اجرا کردند. رومن پولانسکی از طریق یک مستند جدید و مجموعه ای از نمایش فیلم، الهامات سینمایی پشت دیدگاه هنری خود را بررسی می کند. گزیده هایی از آثار هنری مجموعه پرادا در مجموعه ای از نمایشگاه های موضوعی ارائه می شوند. در سپتامبر ۲۰۱۵، بنیاد پرادا اولین پروژه هنرهای نمایشی خود با عنوان «آتلانته دل ژستو» را برگزار کرد، مجموعه ای از حرکات رقص که توسط ویرجیلیو سینی طراحی شده بود. در نوامبر ۲۰۱۵، بنیاد پرادا نمایشگاهی گلچین از آثار جیانی پیاچنتینو (تورین، ۱۹۴۵) را با کیوریتوری جرمانو چلانت برگزار کرد. نمایشگاه موضوعی «رکتو ورسو» که در دسامبر ۲۰۱۵ برگزار شد، آثار هنری را به نمایش گذاشت که آگاهانه پدیده پنهان، مستور یا فراموش شده «پشت» را برجسته می کردند. در اوایل سال ۲۰۱۶، سینمای فوندازیونه پرادا میزبان «جسم، ذهن و روح» بود؛ مجموعه ای از ۱۵ فیلم که توسط کارگردان برنده جایزه اسکار، الخاندرو گونزالس ایناریتو (مکزیکو سیتی، ۱۹۶۳) با همکاری الویس میچل، منتقد فیلم و کیوریتور موزه هنرهای معاصر لس آنجلس (LACMA) انتخاب شده بودند. در ۴ فوریه ۲۰۱۶، «گوشکا ماکوگا: به پسر انسانی
که طومار را خورد» به روی عموم گشوده شد - که توسط هنرمند گوشکا ماکوگا برای فضاهای فوندازیونه پرادا ساخته شده است، تأملاتی را در مورد مسائل اساسی مانند زمان، آغازها و پایان ها، فروپاشی و تجدید گرد هم می آورد. رصدخانه. در سال ۲۰۱۶، بنیاد، اُسرواتوریو، یک گالری عکاسی در طبقات پنجم و ششم گالری ویتوریو امانوئل دوم میلان را راه اندازی کرد. مکان های برگزاری در ونیز. بنیاد پرادا شریک بخش خصوصی مجموعه ای از مرور آثار سینمای ایتالیا بود که اولین بار در شصت و یکمین جشنواره بین المللی فیلم ونیز با عنوان "«تاریخ پنهان سینمای ایتالیا»" آغاز شد. بنیاد، نمایشگاهی را در کاخ قرن هجدهمی «کرنر دلا رجینا» برگزار می کند که اکنون میزبان آرشیو تاریخ نمایشگاه هنر معاصر دوسالانه ونیز نیز هست. از ماه مه و در طول تابستان ۲۰۱۵، هر دو مکان به صورت موضوعی توسط دو نمایشگاه هنری باستانی، «"کلاسیک سریالی»" (که در ۲۴ اوت ۲۰۱۵ به پایان رسید) و «"کلاسیک قابل حمل»" (که در ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۵ به پایان رسید)، که توسط سالواتوره ستیس طراحی شده بود، به هم مرتبط شدند.
«وقتی انارها فریاد می زنند» (انگلیسی: "When Pomegranates Howl") یک فیلم درام افغانستانی ـ استرالیایی محصول ۲۰۲۰ است که توسط گراناز موسوی، فیلم ساز ایرانی تبار مقیم استرالیا، نوشته و کارگردانی شده است. بخشی از تأمین مالی فیلم از طریق جشنواره فیلم آدلاید انجام شد که در همان جشنواره، فیلم برای نخستین بار به نمایش درآمد. این فیلم به عنوان نمایندهٔ استرالیا در بخش بهترین فیلم بین المللی در نود و چهارمین دوره جوایز اسکار انتخاب شد. طرح. براساس روی دادهای واقعی، فیلم داستان هیواد، پسر ۹ساله ای را روایت می کند که در خیابان های پایتخت افغانستان، کابل، زندگی می کند. پس از دست دادن پدر و برادرش، هیواد تصمیم می گیرد کسب وکاری راه اندازی کند و به عنوان گاری چی کار کند؛ کاری که هر روز از انجام آن لذت می برد. با جابه جایی و بارگیری کالاها در گاری ها، او در سراسر کابل سفر می کند تا به امید جمع آوری پول کافی برای حمایت از خانواده اش باشد. رویای هیواد برای بازیگر شدن در سینما زمانی تحقق می یابد که با یک عکاس استرالیایی روبه رو می شود. تولید و فیلمبرداری. موسوی فیلمبرداری فیلم "وقتی انارها فریاد می زنند" را در کابل در سال ۲۰۱۷
آغاز کرد. او پس از مطالعه ی سرخط اخبار استرالیا درباره حمله ای توسط نیروهای مسلح استرالیا، که در آن دو پسر ۱۱ و ۱۲ ساله کشته شدند، الهام گرفت. این خبر تلخ، کارگردان را بر آن داشت تا فیلمنامه ای درباره ی پسری نه ساله به نام هیواد بنویسد.
نلز کورتنی کلاین (متولد ۴ ژانویه ۱۹۵۶) نوازنده گیتار و آهنگساز آمریکایی است. او از سال ۲۰۰۴ نوازنده گیتار گروه ویلکو بوده است. در دهه ۱۹۸۰ او اغلب با همکاری برادر دوقلویش الکس که نوازنده سازهای کوبه ای بود، جاز می نواخت. نلز با نوازندگان پانک و آلترناتیو راک مانند کارلا بوزولیچ و جرالدین فیبرز، مایک وات و تورستون مور همکاری داشته است. او رهبری گروه های خوانندگان نلز کلاین، تریو نلز کلاین و گروه نلز کلاین فور را بر عهده دارد. کلاین در نوامبر ۲۰۱۱ توسط مجله "رولینگ استون" به عنوان هشتاد و دومین نوازنده گیتار برتر تمام دوران انتخاب شد
جوکوندو فینو (۳ مه ۱۸۶۷ – تورین، ۱۹ آوریل ۱۹۵۰ تورین) آهنگساز و موسیقی شناس ایتالیایی بود. او اولین مفاهیم موسیقی را از مادرش آموخت، سپس در هنرستان موسیقی در تورین نزد جووانی بولزونی تحصیل کرد. به خواست خانواده اش، همچنین مطالعات مذهبی را دنبال کرد و در سال ۱۸۸۹ کشیش شد. او کار خود به عنوان آهنگساز را با موسیقی شناسی ترکیب کرد و مطالعات متعددی در مورد آهنگسازان گذشته، از جمله جاکومو گوتیفردو فراری، فرانتس شوبرت، جووانی باتیستا سومیس منتشر کرد.
سانتی فرانچزی (؛ به معنای مقدسین فرانسوی) یک گروه موسیقی ایتالیائی از ایوریا است که از الِساندرو دِ سانتیس و ماریو لورنزو فرانچزی تشکیل شده است. آن ها برنده فصل شانزدهم برنامه استعدادیابی ایکس فاکتور شدند. تاریخچه. آنها که با نام «The Jab» تأسیس شدند، با اولین تک آهنگ خود به نام «Regina» در مسابقهٔ «Liga Rock Park» برنده شدند. در سال ۲۰۱۷، آنها در هفدهمین فصل از برنامه استعدادیابی «Amici di Maria De Filippi» شرکت کردند. بعد از این تجربه، آنها سه آهنگ «Costenzo»، «Vaniglia» و «Lei» را منتشر کردند. اوایل سال ۲۰۲۱، این گروه در جشنواره «Spaghetti Unplugged» شرکت کردند. در ژوئن ۲۰۲۱، آنها برنده سی و دومین دوره جشنواره «Musicultura» شدند که در رکاناتی برگزار و از شبکه رای ۱ پخش می شد. این آهنگ به صورت تک آهنگ منتشر شد و سال بعد در موسیقی متن فصل سوم مجموعه تلویزیونی «"سامرتایم»" قرار گرفت. در اواخر سال ۲۰۲۲، آنها به عنوان شرکت کننده در شانزدهمین دوره "ایکس فاکتور" شرکت کردند. در ۸ دسامبر ۲۰۲۲، آنها با تک آهنگ «Non è così male» برنده این رقابت شدند. در ۱۲ دسامبر ۲۰۲۲، این گروه آلبوم چند آهنگه «In fieri» را منتشر کرد
. که شامل تک آهنگ برنده شدنشان، دو آهنگ بازخوانی شده در طول اجرا و سه آهنگ اصلی بود.
امیلیو پراگا (۱۸ دسامبر ۱۸۳۹ میلان - ۲۶ دسامبر ۱۸۷۵ میلان) نویسنده، نقاش، شاعر، نمایشنامه نویس و نویسنده ی اپرای ایتالیایی بود. او از نمایندگان جنبش «اسکاپیلیاتورا»و «خط لمبارد»، و از مقلدان شارل بودلر بود. او همچینین پدر مارکو پراگا، نمایشنامه نویس واقع گرا و یکی از بنیانگذاران و مدیران « انجمن نویسندگان و ناشران ایتالیا» (SIAE) بود. زندگینامه. او در ۱۸ دسامبر ۱۸۳۹ در یک خانواده ی صنعتی ثروتمند میلانی متولد شد. جایگاه اجتماعی اش به او اجازه داد تا بین سال های ۱۸۵۷ تا ۱۸۵۹ سفرهای گسترده ای به سراسر اروپا داشته باشد. در این مدت، او دوره های طولانی را در پاریس گذراند و در آنجا آثار بودلر، ویکتور هوگو، آلفرد دو موسه و هاینریش هاینه را مطالعه کرد. در پایتخت فرانسه بود که او شروع به نقاشی آبرنگ کرد. با بازگشت به میلان، او به محافل اسکاپیلیاتورا رفت و آمد پیدا کرد و به یکی از نمایندگان برجسته ی آن تبدیل شد. در این اثنا با برادران کامیلو و آریگو بوئیتو دوستی برقرار کرد و در سال ۱۸۶۴ همراه با کامیلو، بیانیه ی هنری این جریان را نوشت. اما پس از مرگ پدرش و فروپاشی مالی کسب و کار خانوادگی، او نتوانست با کار منظم سازگار ش
ود و به الکل روی آورد و خود را به یک سبک زندگی نامنظم، که اغلب با سوءمصرف مواد مخدر همراه بود، سپرد. به این ترتیب، در میان اسکاپیلیاتی ها، او کسی بود که به طور واقعی مدل مالدتیسمو (یا شاعر نفرین شده) مجسم شده توسط بودلر شد. نزاع و جدایی از همسر و پسر یازده ساله اش مارکو (۱۸۷۳) بر کسالت او افزود: او در سال ۱۸۷۵، در حالی که تنها ۳۶ سال داشت، در فقر و بر اثر سیروز کبدی در خانه برادر خود درگذشت. آثار. شعر. "«پالت» (Tavolozza) (۱۸۶۲)". او با این مجموعه شعری که به طرز چشمگیری موفق بود، خود را تثبیت کرد. این مجموعه شامل توصیفات مناظر است که حس زنده و امپرسیونیستی از رنگ را آشکار می کند. زبان این مجموعه نیز جالب است و از عبارات رایجی استفاده می کند که در زبان شعر سنتی ناشناخته هستند. همچنین ترکیباتی با بار اجتماعی، جدل علیه بورژوازی و فرقه پول، و علیه پیشرفت علمی و فنی که زیبایی را تهدید می کند، و همچنین اشعار "نفرین شده" که فساد جنسی، عیاشی، زنای با محارم و سوء مصرف الکل را ستایش می کنند، در این مجموعه وجود دارد. "«نیم سایه ها» (Penombre) (۱۸۶۴)". در این مجموعه که دومین مجموعه شعر او بود، «نفرین» محوریت دارد؛ اما شا
عر همچنین در سلامت عقل، طبیعت و چیزهای آشنا به دنبال آرامش است. زبان با استفاده از اصطلاحات به شدت واقع گرایانه، عمداً اغراق آمیز می شود: همانطور که می توان تصور کرد، این مجموعه، عموم مردم، به ویژه مخاطبان «سالن» را که پراگا اغلب به آنها حمله می کرد، رسوا کرد. در مجموع، کل مجموعه مملو از ادای احترام و ارجاع به بودلر است: یک غزل نام خود را از بخش پنجم «گل های شر»، «شورش»، گرفته است، در حالی که شعر دیگری، «روح شراب»، عنوان دقیق خود را از تصنیفی در بخش سوم اثر شاعر پاریسی گرفته است. مقدمه آن نیز اعلامیه ای از شعر ضد مانزونی و ضد کاتولیک است: «شاعر پاکدامنی که ایتالیا او را می پرستد، / پیرمرد غرق در رؤیاهای مقدس، / تو می توانی بمیری! ... / این ساعتِ مُتَحَرِّمان است! / مسیح مرده است!»؛ پراگا، دوباره با پیروی از الگوهای فرانسوی و همراه با شعر «لوسیفر» اثر ماریو راپیساردی، تقریباً مفهوم نیچه از مرگ خدا را پیش بینی می کند. "«قصه ها و افسانه های پریان» (Fiabe e leggende) (۱۸۶۹)". پراگا در این مجموعه شاعرانه، تصمیم گرفت از شدت تحریک بکاهد و به مضامین عاشقانه و احساساتی بازگردد. "«شفاف ها» (Trasparenze) ( ۱۸۷۸)". این ا
شعار که پس از مرگش در سال ۱۸۷۸ منتشر شدند، لحنی از تسلیم و اعتماد صمیمانه را منتقل می کنند، میلی به خلوص که در تداعی خاطرات کودکی منعکس شده است. سرانجام، مجموعه کامل شعرهای او در ۱۹۲۲ در میان به چاپ رسید. داستان. پراگا در آخرین روزهای زندگی اش روی رمانی با عنوان «خاطرات کشیش» (Memories of a presbytery) نیز کار کرد که بعدها توسط دوستش روبرتو ساکتی تکمیل شد. این اثر که بین ژوئن و نوامبر ۱۸۷۷ به صورت بخش بخش در «ایل پونگولو» و در سال ۱۸۸۱ در یک جلد در تورین، و سپس در ۱۹۴۰ در میلان منتشر شد، داستانی قدرتمند است که اشتیاق به پاکی را بیان می کند و در آرامش روستا و شخصیت کشیش پیر منعکس می شود، اما همچنین شامل دسیسه های داستانی پیچیده و واضحی است. کتاب ملودرام تئاتر. پراگا همچنین نمایشنامه نویس بود: در عمر کوتاهش تعداد قابل توجهی لیبرتوی اپرا برای ملودرام هایی نوشت که توسط نویسندگانی مانند آمیلکاره پونچیلی، فرانکو فاچو، جوزپه گالینیانی و غیره به موسیقی تبدیل شده بودند. لیبرتوها. I profughi fiamminghi, Milano, 1864, musicato da Franco Faccio L'avvocato Patelin, Milano, 1871, tratto da La Farce de Maître Pathelin (Fran
çois Villon?), musicato da Achille Montuoro I promessi sposi, tratto da I promessi sposi di Alessandro Manzoni, musicato da Amilcare Ponchielli Il viandante, tratto da Le passant di François Coppée, musicato da Giulio Litta Visconti Arese Atala, Milano, 1876, musicato da Giuseppe Gallignani Il conte di Montecristo, Milano, 1888, tratto dall'omonimo romanzo di Alexandre Dumas, terminato da Ferdinando Fontana, musicato da Raffaele Dell'Aquila Maria Tudor, Milano, 1879, tratto da Marie Tudor di Victor Hugo, musicato da Antônio Carlos Gomes Fantasma, musicato da Andrea Ferretto
مارکو کاستولدی (؛ زادهٔ ۲۳ دسامبر ۱۹۷۲) که بیشتر با نام هنری مورگان شناخته می شود، خواننده، ترانه سرا و نوازنده اهل ایتالیا است. ژانرهای موسیقی او عمدتاً آلترناتیو راک و الکترونیک راک و گاهی راک تجربی و سینث-پاپ است. او همچنین به مدت هشت فصل داور نسخه ایتالیایی "ایکس فاکتور" بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن به عنوان خواننده و نوازنده نقش داشته است می توان به "عشق گمشده" و ترانسیلوانی اشاره کرد. وی همچنین داور جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۲۰۲۰ هم بوده است. مورگان یکی از اعضای بنیان گذار گروه بلوورتیگو (یک گروه ایتالیایی که در سال ۱۹۹۲ تشکیل شد) است. مورگان ۳ دختر دارد؛ اولین آنها، آنا لو کاستولدی از همسر سابقش آزیا آرجنتو است.
ادوین امنتا جامعه شناس آمریکایی است که بیشتر به خاطر مطالعه اش در مورد سیاست اجتماعی، جنبش های اجتماعی و طرح نیو دیل شناخته می شود. شغل. امنتا از طریق نظریه میانجیگری سیاسی خود، که در نتیجه مطالعه طرح تاونزند، سازمانی که خواستار حقوق بازنشستگی سالمندان در دوران رکود بزرگ بود، و سایر جنبش های دوران نیو دیل، توسعه یافت، بر نحوه مفهوم سازی، مطالعه و توضیح تأثیرات جنبش اجتماعی توسط محققان تأثیر گذاشته است. او همچنین به خاطر نظریه پردازی نقش نهادهای سیاسی در سیاست گذاری شناخته شده است. کار اخیر امنتا شامل توسعه یک پایگاه داده پوشش روزنامه ای است که به محققان اجازه می دهد نظریه های تأثیرات جنبش های اجتماعی را در ۳۲ جنبش اجتماعی اصلی آزمایش کنند. امنتا چهار کتاب و بیش از ۵۰ مقاله و فصلی از یک کتاب نوشته است. «تسکین جسورانه: سیاست های نهادی و ریشه های سیاست اجتماعی مدرن آمریکا» (انتشارات دانشگاه پرینستون، ۱۹۹۸) جایزه کتاب ممتاز سال ۱۹۹۹ را از بخش انجمن جامعه شناسی آمریکا در مورد جامعه شناسی سیاسی دریافت کرد. مقاله او با عنوان «سن فراغت؟ میانجیگری سیاسی و تأثیر جنبش بازنشستگی بر سیاست سالمندان ایالات متحده» (با همکاری
نیل کارن و شیرا جوی اولاسکی) جایزه بهترین مقاله منتشر شده در سال ۲۰۰۶ را از بخش رفتار جمعی و جنبش های اجتماعی انجمن جامعه شناسی آمریکا دریافت کرد. کتاب های دیگر امنتا عبارتند از «وقتی جنبش ها مهم هستند: طرح تاونزند و ظهور تأمین اجتماعی» (انتشارات دانشگاه پرینستون، ۲۰۰۶) و «راهنمای وایلی-بلک ول جامعه شناسی سیاسی» (وایلی-بلک ول، ۲۰۱۲). امنتا به عنوان رئیس بخش جامعه شناسی سیاسی انجمن جامعه شناسی آمریکا و بخش رفتار جمعی و جنبش های اجتماعی خدمت کرده است. و او از بنیاد راسل سیج و بنیاد ملی علوم بودجه دریافت کرده است. نظریه میانجیگری سیاسی. پیش از امنتا، بیشتر کارها در مورد تاثیر جنبش های اجتماعی یا بر ویژگی های داخلی جنبش ها (عضویت، منابع، سازمان، تاکتیک ها) یا محیط های خارجی آنها (باز بودن نظام سیاسی، صف بندی ها و اتحادهای نخبگان و ظرفیت های سرکوب دولتی) متمرکز بود. مدل میانجیگری سیاسی امنتا در کتاب هایش «تسکین جسورانه» و «وقتی جنبش ها مهم هستند» و در مجموعه ای از مقالات، نظریه ای در مورد تعاملات بین ویژگی های داخلی جنبش ها و محیط های خارجی آنها ارائه می دهد. امنتا استدلال می کند تاکتیک های خاص جنبش در برخی زمینه
ها بهتر از سایرین عمل می کنند و کار تجربی او تعاملات بین قاطعیت تاکتیک های جنبش و زمینه های سیاسی کوتاه مدت را نشان می دهد. به طور خاص، هنگامی که مسئولان و دیوان سالاران دولتی به طور مطلوب نسبت به یک جنبش تمایل دارند، تاکتیک حداقل قاطعیت کافی خواهد بود ولی وقتی مقامات منتخب و دیوان سالاران ایالتی نسبت به یک جنبش خصمانه هستند، تاکتیک های قاطعانه ضروری است. علاوه بر این، اگر مقامات منتخب طرفدار باشند اما دیوان سالاران ایالتی خصمانه باشند، یا برعکس، سازمان های جنبش باید احزاب مخالف را به جای احزاب موافق هدف قرار دهند.
طالع بینی هندی. طالع بینی هندی (به سانسکریت: ज्योतिष, تلفظ: جْیوتیش) که در زبان انگلیسی به نام Vedic astrology یا Indian astrology نیز شناخته می شود، یکی از کهن ترین نظام های پیش بینی و تحلیل سرنوشت بر پایه موقعیت اجرام آسمانی است. این دانش، بخشی از شاخهٔ ویداها در سنت هندوئیسم بوده و ریشه های آن به هزاران سال پیش بازمی گردد. تاریخچه. طالع بینی هندی در متون کهن هند، به ویژه وداها، به عنوان «چشم ودا» یاد شده است. قدیمی ترین آثار مکتوب این رشته در متنی به نام برهادپاراشره هوره شاسترا (Brihat Parashara Hora Shastra) نسبت داده شده به حکیم پاراشره گردآوری شده است. شواهد باستان شناسی و نجومی نشان می دهد که این نظام حداقل از هزاره دوم پیش از میلاد مورد استفاده بوده و بعدها با دستاوردهای نجومی بابل باستان و یونان باستان تعامل پیدا کرده است. اصول و مبانی. مبنای طالع بینی هندی بر محاسبه موقعیت سیارات، ماه، خورشید و نقاط فرضی مانند راهوی (Rahu) و کتو (Ketu) در دایره البروج است. برخلاف طالع بینی غربی که از تقویم شمسی استوایی بهره می گیرد، طالع بینی هندی از تقویم نجومی (Sidereal zodiac) استفاده می کند. این نظام شامل: است.
شاخه ها. طالع بینی هندی شامل شاخه های مختلفی است، از جمله: کاربردها. این نظام در هند و بسیاری از کشورهای جنوب آسیا برای موارد گوناگون به کار می رود، مانند: انتقادات و دیدگاه علمی. جامعه علمی مدرن طالع بینی هندی را در زمرهٔ شبه علم ها طبقه بندی می کند، زیرا شواهد تجربی و آزمون پذیر برای اثبات کارایی آن وجود ندارد. با این حال، این نظام در فرهنگ و هویت اجتماعی هند نقش گسترده ای داشته و همچنان محبوبیت خود را حفظ کرده است.