Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ال ۲۰۱۶ بیش از ۱۰۰ اجرا در بلژیک، چین، مکزیک و مصر انجام داد. در سال ۲۰۱۹، او در قبرس به اجرا پرداخت و پیش از آن نیز کنسرت هایی را در ایبیزا، مجارستان، بلاروس، جمهوری چک و هند برگزار کرده بود. او تورهای خود را در سال ۲۰۲۲ در آرژانتین، اسرائیل، اسپانیا، مجارستان و فلوریدا ادامه داد، و در نهایت به رکورد ۴۰ اجرا از زمان نخستین اجرای خود دست یافت. او که اصالتاً اهل اوکراین است، در آغاز دههٔ ۲۰۱۰ با حرفهٔ کنونی خود آشنا شد. میس مونیک که در کی یف مستقر است، به تدریج به شهرت رسید و به یکی از شناخته شده ترین دی جی ها در اروپای شرقی تبدیل شد. میس مونیک همچنین به عنوان یکی از شناخته شده ترین هنرمندان زن در سبک پراگرسیو هاوس در اروپا در نظر گرفته می شود. میس مونیک یکی از ۲۰ ستارهٔ محبوب پاپ اوکراینی است و ترانهٔ او با نام "مسیر باد" در رتبهٔ چهاردهم بهترین ترانهٔ پراگرسیو هاوس سال ۲۰۲۱ قرار گرفته است. برخی از ویدئوهای او که در یوتیوب ارسال می شوند به طور معمول به ۵۰٬۰۰۰ بازدید، و برخی تا دو میلیون بازدید می رسند. تا آوریل ۲۰۱۹، مجموعهٔ ردیو اینتنس او به ۱۳ میلیون بازدید رسیده بوده است. موهای سبز رنگ او همچنان در اجراهای
او به عنوان یک ویژگی متمایز در نظر گرفته می شود. در ۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۲، میس مونیک و خانواده اش دو هفتهٔ اول جنگ را در ماشین های خود در خیابان های کی یف خوابیدند و سپس در اوایل ماه مارس مجبور شدند به وینیتسا بگریزند و چند روز بعد از کشور خارج شوند. او حملهٔ روسیه به کشورش را تحت عنوان یک «جهنم» و «سخت ترین تجربهٔ زندگی من» توصیف کرده است. میس مونیک پس از دو ماه به کی یف بازگشت؛ زیرا احساس می کرد که شادی مردم با موسیقی او بهترین راه برای کمک به کشورش است. اگرچه موسیقی او تغییری نکرد، اما او و لیبل اش سیونا رکوردز از حمایت و همکاری با هنرمندان روسی (که به گفتهٔ خودش، در کمال تعجب به نظر می رسید که به طور معمول به تجارت خود ادامه می دهند، گویی جنگ وجود ندارد) دست کشیدند. در ۲۴ اوت ۲۰۲۲، میس مونیک و دیگر دی جی های اوکراینی به مناسبت روز استقلال اوکراین کنسرتی برای جمع آوری کمک های مالی در ویلنیوس، لیتوانی برگزار کردند. میس مونیک گفت: «این رویداد در ویلنیوس نه تنها به جمع آوری پول برای اوکراینی ها کمک می کند، بلکه به جهان یادآوری می کند که جنگ روسیه و اوکراین تمام نشده است. مردم هنوز در حال مرگ هستند و ما باید با هم ک
اری انجام دهیم و تروریسم روسیه را متوقف کنیم.» پس از آن، او گفت که حمایت از اوکراین در لیتوانی «شگفت انگیز» بوده است، و بسیاری از مردم نه تنها برای کمک های بشردوستانه کمک مالی کردند، بلکه پرچم های اوکراین را به اهتزاز درآوردند و لباس های ملی اوکراین را بر تن کردند. در اکتبر ۲۰۲۲، میس مونیک در فستیوال سِرکِل در بیوسفر مونترال اجرا کرد و در آنجا ترانهٔ جدید خود با نام «کنکورد» را برای نخستین بار معرفی کرد. ناشر و سبک. میس مونیک در سال ۲۰۱۹ شرکت نشر موسیقی خود را با نام سیونا رکوردز تأسیس کرد. سبک موسیقی او بر ژانر نوظهور ملودیک تکنو متمرکز است که به طور قابل توجهی با پراگرسیو هاوس مدرن همپوشانی دارد.
پی یر بایلوت (زادهٔ ۱ اکتبر ۱۷۷۱ - درگذشتهٔ ۱۵ سپتامبر ۱۸۴۳) نوازنده ویولون و آهنگساز فرانسوی است. وی به همراه پی یر رُد و رودلف کرویتزر از شاگردان جووانی باتیستا ویوتی در کنسروتوار پاریس بود. وی به همراه جووانی باتیستا ویوتی، پی یر رُد و رودلف کرویتزر از سردمداران مکتب پاریس هستند. آخرین تور کنسرتی وی در سوئیس به سال ۱۸۳۳ بود که در سال ۱۸۴۲ در پاریس درگذشت.
هاینریش آدولف رینه (؛ – ) پزشک متخصص گوش شناسی اهل آلمان بود. وی دکترای پزشکی خود را از دانشگاه گوتینگن دریافت کرد و در گوتینگن مشغول طبابت شد. رینه در سال ۱۸۵۵ فرایند رسانایی ترکیبی پرده گوش و استخوانچه های گوش میانی را توصیف کرد. او بابت ابداع آزمون رینه شهرت دارد. آزمون رینه یک تست شنوایی سنجی است که با دیاپازون انجام می شود و برای آزمایش و مقایسه شنوایی بیماران از طریق هدایت هوا (فرایند طبیعی) یا از طریق هدایت استخوانی (انتقال صدا به گوش درونی از طریق ماستوئید) استفاده می شود. او استدلال کرد که اگر فردی صدا را برای مدت طولانی تری از طریق رسانش استخوانی نسبت به رسانش هوایی بشنود، بیماری مربوط به دستگاه هدایتی گوش است.
لیو جرج ریگلر (؛ – ) بود که بابت توصیف نشانه ریگلر شناخته می شود. وی در سال ۱۹۱۷ از دانشگاه مینه سوتا مدرک کارشناسی پزشکی و جراحی گرفت و با ادامهٔ تحصیل، در سال ۱۹۲۰ دکترای پزشکی خود را دریافت کرد و دورهٔ کارورزی خود را در «بیمارستان شهری سنت لوئیس» گذراند. وی مدتی به عنوان پزشک عمومی در نیو اینگلند، داکوتای شمالی کار کرد. سپس دوره تخصصی رادیولوژی را در دانشگاه مینه سوتا و همچنین دانشگاه میشیگان طی کرد. وی در سال ۱۹۲۴ به مؤسسه کارولینسکا در استکهلم رفت و پس از بازگشت، در سن ۳۱ سالگی دانشیار رشتهٔ رادیولوژی و یک سال بعد، استادتمام این رشته شد. او در سال ۱۹۳۳ در سن ۳۷ سالگی نخستین رئیس تمام وقت رادیولوژی دانشگاه مینه سوتا شد و تا سال ۱۹۵۷ در این سمت بود. وی پس از نقل مکان به کالیفرنیا تا سال ۱۹۶۳ در مرکز پزشکی سیدرز-ساینای کار کرد و سپس در سن ۶۷ سالگی استاد یوسی ال ای در لس آنجلس شد. پس از پایان جنگ جهانی دوم او در سازمان جهانی بهداشت فعالیت داشت تا به ارتقا و پیشرفت دانش رادیولوژی بالینی در برخی کشورها از جمله ایران، اسرائیل و هند کمک کند. او بیش از ۲۰۰ مقاله منتشر کرد و شش کتاب درسی را ویرایش کرد. مرکز پژوهش
های رادیولوژی در دانشگاه یوسی ال ای در سال ۱۹۷۱ افتتاح شد و به نام «مرکز علوم رادیولوژی لیو جی ریگلر» نامگذاری شده است. مجموعه ای از مقالات او در کتابخانه ملی پزشکی در بتسدا نگهداری می شود.
خوش آمدی به زندگی (; ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۱۹ با بازی رین، لیم جی یون و کواک شی یانگ است. این مجموعه از ۵ اوت تا ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۹ از ام بی سی پخش شد. خلاصه داستان. این مجموعه در مورد وکیلی ماهر است که بر اثر یک حادثه ناگوار وارد دنیایی موازی می شود.
ادی گیدل (; – ) بازیکن بیس بال اهل ایالات متحده آمریکا بود. او کوچک ترین کسی بود که به لیگ برتر بیسبال آمریکا راه یافت. اوایل زندگی. ادوارد کارل گیدل در 8 ژوئن 1925 در شهرستان کوک، ایلینوی متولد شد. پدرش، کارل گیدل، یک مهاجر لیتوانیایی بود. مادرش هلن خانه دار بود. در سال 1930، خانواده گیدل در محله گارفیلد ریج شیکاگو زندگی می کردند.
اسکات مارتین (؛ زادهٔ ) نقشه خوان، و راننده رالی اهل بریتانیا است. زندگینامه. اسکات مارتین حرفه رالی خود را در سال ۲۰۰۱ با رانندگی مشترک در رالی ملی در بریتانیا آغاز کرد. او با متیو ویلسون در سال ۲۰۰۴ به عنوان دومی در مسابقات رالی بریتانیا (BRC) با فورد فوکوس آر اس دست یافت. پس از فصل ۲۰۰۴، مارتین در طرح نخبگان رالی بریتانیا MSA، یک طرح آموزشی تخصصی برای رانندگان رالی جوانان بریتانیای پذیرفته شد. در سال ۲۰۰۵ او در مسابقه افتتاحیه قهرمانی رالی بریتانیا، رالی ولز، دچار یک تصادف شدید شد و با هواپیما به بیمارستان منتقل شد. بعداً در همان سال او به همراه ویلسون به اولین برد بین المللی خود در رالی تراکرود دست یافت. این تیم همچنین در استیج (یک بخش از یک رالی) رالی کالین مک ری اول شد. در سال ۲۰۰۶ مارتین با راننده اسکاتلندی بری کلارک با خودرو فورد فیستا اس تی مقام سوم را در سری مسابقات جام قهرمانی بین المللی اسپورت فیستا که با نام (FSTi) شناخته میشود مقام سوم را در کلاس اس۱۶۰۰ به دست آورد. سال بعد او اولین برد خود را در سری مسابقات بین المللی در FSTi با هم تیمی خود کلارک به دست آورد و با مارک هیگینز در مجموع در مسابقات
قهرمانی جهان رالی خودروهای تولیدی به مقام سوم رسید. در طول سال های ۲۰۰۸-۲۰۱۱ او با متیو ویلسون و با خودروی فورد فوکوس آر اس (۱۰-۲۰۰۸) و فورد فیستا آر اس (۲۰۱۱) رانندگی کرد و در سری مسابقات رالی قهرمانی جهان به رقابت پرداخت. این زوج در سال ۲۰۰۹ و دوباره در سال ۲۰۱۱ به مقام هفتم در رده بندی کلی مسابقات رالی قهرمانی جهان دست یافتند. او در سال ۲۰۱۲ تنها در دو رویداد در مسابقات رالی قهرمانی جهان شرکت کرد، سپس در سال ۲۰۱۳ به عنوان کمک راننده شیخ خالد القاسمی با سیتروئن دی اس۳ به رقابت پرداخت. این تیم در ۷ مسابقه از مسابقات رالی قهرمانی جهان و در پنج مسابقه در قهرمانی رالی خاورمیانه (MERC) شرکت کرد که در مجموع در جایگاه دوم قرار گرفت. در پایان سال ۲۰۱۳ اسکات مارتین در ۸۲ رالی در مسابقات رالی قهرمانی جهان شرکت کرده بود. او با ۲۸۴۴ امتیاز در رده بندی IRDA (انجمن بین المللی رانندگان رالی) در رده بندی کلی کمک رانندگان در جایگاه سیزدهم ایستاد و او را به بالاترین رتبه یک کمک راننده بریتانیا تبدیل کرد. در سال ۲۰۱۴ او و کریگ برین راننده ایرلندی برنده رالی یونان ۲۰۱۴ در یونان شدند. پیوند به بیرون. اسکات مارتین پروفایل در وب
سایت نتایج رالی
مگومی فوجی (به ژاپنی: 藤井 恵 ، زادهٔ ۲۶ آوریل ۱۹۷۴) رزمی کار حرفه ای سابق ام ام ای و کشتی تسلیمی ژاپنی است. فوجی به عنوان پیشگام در زمینه هنرهای رزمی ترکیبی زنان در شناخته می شود.
پنج رانندگی (انگلیسی: Drive5) تک آهنگی از اولین آلبوم تک آهنگ خوانندهٔ اهل کره جنوبی هی یونگ به نام "ماهی مسافر" است که در ۱۳ اوت ۲۰۲۳ توسط اف ان سی منتشر شد.
سواران سیاه و سطرهای دیگر یکی از دو کتاب شعر استیون کرین (۱۸۷۱-۱۹۰۰) شاعر و نویسنده ی آمریکایی است. کتاب شعر دیگر او "جنگ مهربان است" نام دارد. توصیف کتاب. شهرت کرین بیشتر مدیون آثار داستانی اش به ویژه "نشان سرخ دلیری" است؛ امّا او خودش علاقه ی بیشتری به "سواران سیاه" داشت و عقیده داشت که در این کتاب اندیشه هایش را درباره ی زندگی به طور کلّی جمع کرده، در حالی که "نشان سرخ دلیری" تنها بخشی از زندگی است. "سواران سیاه و دیگر سطرها" نخستین دفتر اشعار کرین بود که در سال ۱۸۹۵ با شمارگان محدود ۵۰۰ نسخه چاپ شد و آن زمان چندان مورد توجّه قرار نگرفت. کتابی نامتعارف که با زبان بی آرایش و صریحش، حیرت گوینده ای بی تاب و سرکش را نشان می داد. این کتاب مجموعه ای است از ۶۸ شعر کوتاه و تقریباً کوتاه با سطرهایی ناهم اندازه که به دقّت چیدمان شده اند؛ عبارت «دیگر سطرها» در عنوان کتاب از توجّه شاعر به این چیدمان خبر می دهد. ترجمه فارسی. گزیده ای از این کتاب با نام "سواران سیاه" توسّط محمدرضا ضیغمی ترجمه شده است. این گزیده شامل ۳۷ شعر است و در سال ۱۳۹۵ به چاپ رسیده است.
بازی های تقویت شده () یک رویداد ورزشی بین المللی است که در آن از ورزشکاران، تست زورافزایی گرفته نمی شود.
دیوید ریسمن (؛ ۱۸۶۷ – ۱۹۴۰) پزشک و آسیب شناس آلمانی تبار آمریکایی بود که بابت توصیف نشانهٔ ریسمن شناخته می شود. او دکترای پزشکی خود را در سال ۱۸۹۲ از دانشگاه پنسیلوانیا گرفت. وی چندین کتاب دربارهٔ آسیب شناسی و تاریخ پزشکی نوشت و از سال ۱۹۳۳ به بعد، استادِ رشتهٔ تاریخ پزشکی بود. وی پدرِ جامعه شناس نامدار آمریکایی دیوید ریسمن بود.
ایوایلو پتف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال بازنشسته و سرمربی اهل بلغارستان است. وی بیشتر دوران بازی خود را در تیم زادگاهش لیتکس لووچ در پست هافبک گذراند و به همراه این تیم سابقه قهرمانی در لیگ دسته دوم بلغارستان و جام حذفی بلغارستان را در کارنامه دارد. پتف در دوران مربی گری نیز علاوه بر هدایت تیم ملی کشورش و همچنین تیم ملی بوسنی و هرزگوین، در باشگاه هایی از بلغارستان، کرواسی، رومانی، عربستان، قبرس و لهستان نیز مربی گری کرده است.
دوی پابرهنه یا دویدن با پای برهنه که «دویدن طبیعی» نیز نامیده می شود، عمل دویدن بدون کفش است. با ظهور کفش، دویدن با پای برهنه در بیشتر نقاط جهان کمتر رایج شده است، اما هنوز هم در بخش هایی از آفریقا و آمریکای لاتین انجام می شود. در برخی از کشورهای غربی، دویدن با پای برهنه به دلیل مزایای سلامتی، محبوبیت بیشتری پیدا کرده است. پژوهش های علمی در مورد دویدن با پای برهنه یا با کفش های خیلی ساده به طور فزاینده ای نشان می دهد که اندازه و قدرت ماهیچه های پا را افزایش می دهد، اما به افراد سالم محدود شده است و برای رسیدن به نتایج قطعی به تحقیقات بیشتری نیاز است. در هر حال، کفش می تواند از بریدگی ها، کبودی ها، آسیب ها و آب و هوا محافظت کند. جنبش ترویج پابرهنگی، برخی از تولیدکنندگان کفش را بر آن داشته تا کفش های ساده همچون موکاسین های سنتی را برای دویدن تولید کنند. تاریخچه. در سال ۱۹۶۰، آببه بیکیلا از اتیوپی با پای برهنه در ماراتن المپیک رم پیروز شد و یک رکورد جهانی جدید به نام خود ثبت کرد. علت این اتفاق این بود که آدیداس، تأمین کننده کفش های المپیک، کفش های اندازه پای او تمام کرده بود؛ بنابراین تصمیم گرفت با پای برهنه بدو
د. وی قبلاً دویدن با پای برهنه تمرین کرده بود. در دهه ۱۹۷۰، شیونات سینگ، یکی از بزرگ ترین دوندگان مسافت طولانی هند، به دلیل دویدن همیشگی با پای برهنه مشهور شده بود. در دهه ۲۰۰۰، دویدن با پای برهنه طرفداران قابل توجهی را کسب کرد. دویدن با پای برهنه پس از انتشار کتاب کریستوفر مک دوگال که این عمل را ترویج می کرد، محبوبیت بیشتری کسب کرد. در ایالات متحده، انجمن دوندگان پابرهنه در نوامبر ۲۰۰۹ به عنوان یک باشگاه ملی برای دوندگان بدون کفش تأسیس شد و به سرعت رشد کرد. پیامدها. از نیمه دوم قرن بیستم، علاقه علمی و پزشکی به تحقیق دربارهٔ فواید و مضرات دویدن با پای برهنه وجود داشته است. به ویژه در دهه ۱۹۷۰، با افزایش علاقه به دوی آهسته در کشورهای غربی کفش های دویدن مدرن تولید و به بازار آمدند. از آن زمان، کفش های مخصوص دویدن به دلیل افزایش آسیب های ناشی از دویدن مقصر شناخته شدند و این امر باعث شد برخی از دوندگان به صورت پابرهنه حرکت کنند. تحقیقات نشان می دهند که دویدن با پای برهنه، فشار روی زانوها را کم می کند، اما در فشار روی عضلات پا، ساق پا، تاندون آشیل و مچ پا را بیشتر می کند؛ این به این معنی است که کسانی که در این نوا
حی سابقه آسیب دیدگی را دارند، باید از دویدن با پای برهنه اجتناب کنند، اما کسانی که به دنبال تقویت عضلات ناحیه پا هستند، دو پابرهنه برای آنها مفیدتر است. به دلیل افزایش فعالیت های عضلات پا در دویدن با پای برهنه، برای جلوگیری از آسیب به عضلات می بایست از مسافت های کوتاه و همچنین سرعت کم آغاز کرد. خود کفش ورزشی نیز به عنوان عامل احتمالی بسیاری از صدمات مرتبط با دویدن با کفش مورد بررسی قرار گرفته است. مشخص شده است که دویدن با کفش های معمولی دویدن فشار روی مفاصل زانو را تا ۳۸ درصد افزایش می دهد، اگرچه هنوز مشخص نیست که آیا این منجر به آسیب های پاشنه پا می شود یا خیر. کفش های نامناسب ممکن است منجر به آسیب هایی مانند هماتوم زیرناخن و تجمع خون در زیر ناخن پا شود.
هنری استنلی پلامر (؛ – ) متخصص داخلی و بیماری های غدد درون ریز و متابولیسم اهل ایالات متحده آمریکا و یکی از بنیان گذاران مایو کلینیک بود. ساختمان پلامر به افتحار او نام گذاری شده است. همچنین اصطلاحات پزشکی ناخن پلامر (که در پرکاری تیروئید و آرتریت پسوریاتیک دیده می شود)، بیماری پلامر (دومین دلیل شایع پرکاری غدهٔ تیروئید پس از بیماری گریوز) و نشانهٔ پلامر (برای تشخیص بیماری گریوز) همگی نامشان را از او می گیرند. او همچنین درمان گواتر را با یُد ترویج کرد.
سر هوراس جیمز سیمور (۲۶ فوریه ۱۸۸۵–۱۰ سپتامبر ۱۹۷۸) یک دیپلمات بریتانیایی بود که در واشینگتن دی سی، تهران، لاهه، رم و چونگ کینگ خدمت کرد. او دبیر خصوصی اصلی وزیر امور خارجه بریتانیا و دستیار معاون وزیر امور خارجه در وزارت امور خارجه بود. وی به عنوان سفیر بریتانیا در چین از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۶ و سفیر بریتانیا در ایران از بود. فعالیت های دیپلماتیک. سیمور در سال ۱۹۰۸ وارد وزارت امور خارجه شد. او در سال ۱۹۱۹ دبیر دوم سفارت بریتانیا در ایالات متحده، در سال ۱۹۲۳ در هلند و در ایتالیا در سال ۱۹۲۵ فعالیت کرد. او سپس از سال ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۶ دبیر خصوصی وزیر امور خارجه بود. سیمور از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹ سفیر بریتانیا در تهران، دستیار معاون وزیر امور خارجه در وزارت امور خارجه در سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۲ و سپس سفیر در چین از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۶ بود. او در سال ۱۹۴۷ بازنشسته شد.
مسابقات فرمول (که در آمریکای شمالی به مسابقات با چرخ های باز شناخته می شود) به مسابقه با انواع مختلفی از خودروهای تک سرنشین با چرخ های باز در مسابقات موتوری اطلاق می شود. ریشه این اصطلاح به نام گذاری ای برمی گردد که فیا برای قوانین خودروی تک سرنشین پس از جنگ جهانی دوم، تعیین کرد. در آن زمان فیا انواع خودروهای چرخ باز را در دسته بندی های مختلف قرار داد. معروف ترین این دسته ها شامل فرمول یک، فرمول ای، فرمول دو، ، فرمول منطقه ای سه و فرمول چهار هستند. دسته بندی هایی مانند فرمول سه و فرمول دو به عنوان فرمول های پرورشی شناخته می شوند، که در صورت موفقیت در آن ها شرکت کنندگان می توانند به سطوح بالاتر مانند فرمول یک و فرمول ای صعود کنند. دو نوع اصلی از فرمول های مسابقات وجود دارد: فرمول «اُپن» که امکان انتخاب شاسی یا موتور را فراهم می آورد و فرمول «اسپک» که به یک تأمین کننده ای واحد برای شاسی و موتور متکی است. نمونه ای از فرمول «اُپن» است، در حالی که فرمول بی ام و نمونه ای از فرمول «اسپک» است. همچنین استثناهایی در این دو نوع وجود دارد، مانند فرمول فورد که دارای فرمول شاسی «اُپن» اما موتور «اسپک» است. در حالی که مسابق
ات فرمول یک گران ترین نوع مسابقات موتوری در جهان است، همه سری های فرمول هزینه بر و حرفه ای نیستند. برخی از فرمول ها که برای جوانان و آماتورها طراحی شده اند، از جمله دسته هایی مانند فرمول ۱۰۰۰ و فرمول وی، از کم هزینه ترین انواع مسابقات پیست هستند. بیشتر دسته های امروزی فرمول استفاده از لاستیک های ریسینگ و استفاده گسترده از بال ها را برای افزایش سرعت های پیچ مجاز می دانند. با این حال، دسته های آماتور محبوبی مانند فرمول فورد و فرمول وی از این امکانات استفاده نمی کنند و به همین دلیل سرعت های پیچ بسیار کندتری دارند و در آن ها دریفت نقش مهم تری در پیچ ها ایفا می کند. مسابقات جهانی. فرمول یک. در روند احیای مسابقات گرند پری پس از پایان جنگ جهانی دوم، فدراسیون بین المللی اتومبیل رانی مسئول تعیین مقررات استاندارد فرمول یک (F1) در سال ۱۹۴۶ بود. اولین مسابقه ای که بر اساس مقررات ابتدایی فرمول یک برگزار شد، مسابقه ای در شهر تورین در سپتامبر ۱۹۴۶ بود. اولین فصل به رسمیت شناخته شده فرمول یک در سال ۱۹۴۷ برگزار شد و مسابقات "قهرمانی جهانی رانندگان" نیز در سال ۱۹۵۰ تأسیس شد. فرمول ای. فرمول ای بالاترین سطح رقابت برای خودروهای
تک سرنشین برقی است که اولین فصل آن در سال های ۲۰۱۴–۲۰۱۵ برگزار شد. این مسابقات قهرمانی که در سال ۲۰۱۲ معرفی شد، توسط فیا به عنوان یک پلتفرم تحقیقات و توسعه برای خودروهای برقی و ترویج علاقه به خودروهای الکتریکی و پایداری طراحی شده بود. این سری از مسابقات عمدتاً در پیست های موقتی در شهرهایی مانند نیویورک، هنگ کنگ، زوریخ، برلین، رم و پاریس برگزار می شود و این رویدادها به نام «ای-پیرکس» شناخته می شوند. به منظور محدود کردن هزینه ها و در عین حال حفظ توسعه فناوری، در این سری از مسابقات از شاسی و باتری استاندارد استفاده می کنند که باید توسط تمامی شرکت کنندگان مورد استفاده قرار گیرد. در این مسابقات تیم ها مجاز به طراحی و ساخت موتور، اینورتر و تعلیق عقب خود هستند. این سری از مسابقات در سال های اخیر به طور قابل توجهی مورد توجه قرار گرفته است.
فردریش فون مولر (؛ – ) پزشک و استاد دانشگاه اهل آلمان بود که نامش امروزه به واسطهٔ نشانه مولر ماندگار شده است. او ابتدا در رشتهٔ علوم طبیعی و سپس در رشته پزشکی تحصیل کرد و از شاگردان کارل فون فویت بود. وی پس از دریافت مدرک دکترای پزشکی در سال ۱۸۸۲ دستیار کارل یاکوب آدولف کریستیان گرهارت شد و شایستگی علمی خود را در پزشکی داخلی در سال ۱۸۸۸ به دست آورد. در سال ۱۹۰۷ به پاس خدماتش او را شوالیه نمودند و از سال ۱۹۲۲ عضو آکادمی علوم طبیعی لئوپلدینه آلمان شد. شهر مونیخ نیز او را در سال ۱۹۲۷ شهروندِ افتخاریِ خود اعلام نمود. وی از سال ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۴ رئیس آکادمی تحقیقات علمی و پرورش آلمان (یک مؤسسه فرهنگی آلمانی) بود.
سنبره تفری (زادهٔ ۳ مه ۱۹۹۵) یک دونده حرفه ای اتریشی در رشته های دو نیمه استقامت و دو استقامت است. او مدال نقره در ماده ۵۰۰۰ متر را در مسابقات جهانی دوومیدانی ۲۰۱۵ در اختیار دارد و همچنین مدال نقره را در مسابقات جهانی دوومیدانی کراس ۲۰۱۵ کسب کرده است. تفری رکورددار مسافت ۵ کیلومتر در دو جاده ای در بین زنان است. در سن ۱۶ سالگی، تفری مدال نقره ماده ۱۵۰۰ متر را در مسابقات جهانی دوومیدانی نوجوانان در سال ۲۰۱۱ کسب کرد و در سال بعد در مسابقات جهانی دوومیدانی نوجوانان در سال ۲۰۱۲ به مدال برنز رسید. حرفه. سنبره تفری در شهر جیجیگا متولد شد. سنبره با کسب عناوین متعدد در مسابقات ملی و بین المللی، به عنوان یکی از استعدادهای برجسته دوومیدانی، در اتریش، شناخته شد. او اولین مدال بین المللی خود را در مسابقات جهانی دوومیدانی نوجوانان در سال ۲۰۱۱ کسب کرد و در رشته ۱۵۰۰ متر، دوم شد و به فیتس کیپیگون از کنیا باخت. او با قهرمانی در رشته ۱۵۰۰ متر در مسابقات قهرمانی دوومیدانی اتریش به اوج دستاورهای ملی خود رسید. او در مارس ۲۰۱۲ در رویداد «زن اول پنج هزار» که در آدیس آبابا برگزار شد، بر تیکی گلان پیروز شد. در مسابقات جهانی دوومیدانی
نوجوانان در سال ۲۰۱۲، او با ثبت زمان ۴:۰۸٫۲۸ دقیقه در فینال ۱۵۰۰ متر به رکورد شخصی جدیدی دست یافت، اما بار دیگر توسط کیپیگون و همچنین آمیلا ترزیچ شکست خورد و مدال برنز نوجوانان را کسب کرد. سنبره فصل ۲۰۱۳ را با پیروزی در قهرمانی ملی جوانان آغاز کرد و در ماده ۳۰۰۰ متر با اختلافی نزدیک به هفت ثانیه به پیروزی رسید. در قهرمانی بزرگسالان اتریش، او برای اولین بار در ماده ۵۰۰۰ متر به رقابت پرداخت و با غلبه بر آلمیتو هرویه، دومین عنوان ملی خود را کسب کرد. او در پایان سال به دوندگی دو صحرانوردی روی آورد و در بخش جوانان مسابقات کراس کانتری باشگاه های اتریش به مقام سوم رسید. سال بعد، با زمان ۸:۴۱٫۵۴ دقیقه ای در رشته ۳۰۰۰ متر در دوحه دیاموند لیگ، به عنوان یکی از مدعیان اصلی مسابقات جهانی جوانان دوومیدانی ۲۰۱۴ شناخته شد، اما در این مسابقات شرکت نکرد. او در مسابقات "گولدن اسپایک اوستراوا" با زمان ۵:۳۴٫۲۷ دقیقه در ماده ۲۰۰۰ متر رکورد جوانان آفریقا را ثبت کرد و در جایگاه دوم پس از گنزبه دیبابا قرار گرفت که او نیز به دنبال شکستن رکورد جهانی بود. پس از دوومیدانی، تمرکز بیشتر او بر دو صحرانوردی بود. او در نوامبر ۲۰۱۴ در فرانسه
و در مسابقات "کراس د ایسر" به پیروزی رسید. او به تیم بزرگسالان اتریش برای مسابقات جهانی دوومیدانی کراس ۲۰۱۵ دعوت شد و با وجود مصدومیت آن هم یک هفته قبل از برگزاری رویداد، در میان گروه پیشتازان مسابقه قرار گرفت و با آگنس جبت تیروپ رقابت کرد. تیروپ در ۲۰۰ متر پایانی از سنبره پیشی گرفت و سنبره به مدال نقره دست یافت. در اولین حضورش در مسابقات بزرگسالان، سنبره همچنین توانست تیم زنان اتریش را به سمت قهرمانی تیمی هدایت کند و در این امر نتسانت گودتا، هم وطنش که دارنده مدال برنز جهانی بود، به او کمک کرد.
داویت سیوم بیراتو (زادهٔ ۲۷ ژوئیه ۱۹۹۶) یک دوندهٔ اتیوپیایی در رشته های دو نیمه استقامت و دو استقامت است که در دوی ۱۵۰۰ متر تخصص دارد. او در مسابقات قهرمانی جهان در سال ۲۰۱۵ به مقام چهارم رسید و در قهرمانی جهان داخل سالن در سال ۲۰۱۶ مدال نقره را کسب کرد. داویت در دوی ۵۰۰۰ متر در مسابقات قهرمانی جهان در سال ۲۰۲۲ مدال برنز را به دست آورد. او در دسته تخصصی خود، در قهرمانی نوجوانان جهان در سال ۲۰۱۳ موفق به کسب مدال نقره شد و در قهرمانی نوجوانان جهان در سال ۲۰۱۴ به مدال طلا دست یافت. حرفه. داویت سیوم اولین مدال خود را در سطح ملی در سال ۲۰۱۳ با کسب عنوان قهرمانی نوجوانان اتیوپی در دوی ۱۵۰۰ متر به دست آورد. پس از آن، او در مسابقات لیگ الماس شرکت کرد و در مسابقات لیگ الماس دوحه رکورد شخصی خود را با زمان ۴:۱۴٫۹۵ دقیقه ثبت کرد. او برای شرکت در دوی ۱۵۰۰ متر در مسابقات قهرمانی جوانان جهان در دو و میدانی سال ۲۰۱۳ که در دونتسک، اوکراین برگزار شد، انتخاب شد و در این مسابقات به مقام دومی رسید که اولین بار بود اتیوپی به هر دو مقام اول و دوم در این مسابقات، دست می یافت. او در مسابقات قهرمانی دو و میدانی نوجوانان آفریقا در سال
۲۰۱۳ با زمان ۴:۰۹٫۰۰ دقیقه که چند ثانیه بهتر از تیگست گاشاو بود، قهرمان شد. داویت نخستین مسابقه داخلی خود را در فوریه ۲۰۱۴ در آلیروکوماب با زمان ۴:۰۹٫۰۸ دقیقه در دوی ۱۵۰۰ متر به پایان رساند. در مسابقات شهر راباط، او با زمان ۳:۵۹٫۵۳ دقیقه پیروز شد که این زمان رکورد جوانان اتیوپی و رکورد مسابقه بود و او را در رتبه هفتم در رتبه بندی جهانی آن سال قرار داد. او در مسابقات جایزه بزرگ آدیداس که در شهر نیویورک برگزار می شد، به مقام دومی رسید. داویت به عنوان پیشتازِ مسابقات نیویورک وارد مسابقات قهرمانی جوانان جهان در سال ۲۰۱۴ در اوگان شد و مدال طلای مسابقات را کسب کرد. اولین مدال بزرگسالان او در مسابقات قهرمانی آفریقا در دو و میدانی سال ۲۰۱۴ بود که در آن مسابقات مدال نقره را کسب کرد. داویت برای نمایندگی تیم آفریقا در جام قاره ای ۲۰۱۴ انتخاب شد و با کسب مدال برنز به کار خود پایان داد. در سال ۲۰۱۵، داویت سیوم در دوی ۱۵۰۰ متر در مسابقات قهرمانی دو و میدانی نوجوانان آفریقا در سال ۲۰۱۵ مدال طلا کسب کرد، در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۱۵ در پکن به مقام چهارم رسید و در بازی های آفریقایی که در برازاویل برگزار شد، قهرمان شد. در
سال بعد، داویت در قهرمانی جهانی داخل سالن ۲۰۱۶ که در پورتلند برگزار شد، مدال نقره را در رویداد تخصصی خود کسب کرد و در فینال دوی ۱۵۰۰ متر در المپیک ریو ۲۰۱۶ به مقام هشتم رسید. در مسابقات جهانی داخل سالن ۲۰۱۸ که در بیرمنگام برگزار شد، او در مراحل مقدماتی حذف شد و نتایج مطلوبی کسب نکرد. در فوریه ۲۰۲۲، داویت در رویدادی که در لیون برگزار شد، با ثبت زمان ۸:۲۳٫۲۴ دقیقه در دوی ۳۰۰۰ متر رکورد جهانی را ثبت کرد و به سومین زن سریع در این رویداد داخل سالن تبدیل شد. او در ماه بعد در قهرمانی های جهانی داخل سالن ۲۰۲۲ که در بلگراد برگزار شد، با زمان ۸:۴۴٫۵۵ دقیقه در مقام پنجم قرار گرفت. در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۲ که در اورگان در ماه ژوئیه برگزار شد، داویت در دوی ۵۰۰۰ متر رقابت کرد و با زمان ۱۴:۴۷٫۳۶ دقیقه مدال برنز را کسب کرد. او سال را با موفقیت به پایان رساند و برای دومین بار متوالی در مسابقات بی او-کلاسیک که در بولزانو، ایتالیا برگزار شد، در دوی ۵ کیلومتر جاده ای پیروز شد.
کاترینا بیسیت (زادهٔ ۱ مارس ۱۹۹۴) یک دونده استرالیایی در مسابقات دو نیمه استقامت است که در دو ۸۰۰ متر تخصص دارد. او رکورد کشورهای اقیانوسیه را هم در مسابقات داخلی و هم در مسابقات خارجی در اختیار دارد و مدال طلا را در یونیورسیاد ۲۰۱۹ به دست آورده است. بیسیت چهار عنوان قهرمانی ملی استرالیا را کسب کرده است. حرفه. سال های اولیه. بیسیت در نیو کاسل به دنیا آمد و در کانبرا بزرگ شد. از سن ۶ سالگی در مسابقات آسیاتیک های کوچک شرکت کرد. او به عنوان یک نوجوان پتانسیل بالای خود را نشان داد، اما به دلیل بهبود سلامت روان، چندین سال از رقابت کنار کشید. در دوران تحصیلات دانشگاهی اش در دانشگاه نیو ساوت ولز، تمرینات خود را تحت نظر سرمربی دانشگاه سیدنی یعنی دین گلیسون، آغاز کرد. او در سال ۲۰۱۶ دوباره به رقابت در مسابقات پرداخت. سال بعد، بیسیت از سیدنی به ملبورن نقل مکان کرد و گلیسون او را به پیتر فورچون معرفی کرد، که به خاطر مربی گری دونده دو ۴۰۰ متر یعنی کتی فریمن شناخته می شود. ۲۰۱۹: فصل شکوفایی. بیسیت در سال ۲۰۱۹ به شهرت ملی رسید. پس از بهبود رکورد شخصی اش در طول فصل داخلی، او در قهرمانی دو و میدانی استرالیا در ماده ۸۰۰ متر ب