Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سبتاً کوچک به نظر می رسد، هرم سنگی بوبولی مصر باستان قرار دارد که از ویلا مدیچی در رم آورده شده است. این محور اصلی به فواره نپتون ختم می شود (که برای فلورانسی های بی ادب به عنوان «فواره چنگال» برای نیزه سه شاخه نپتون شناخته می شود)؛ مجسمه نپتون، اثر استولدو لورنزی، هنگام بالا رفتن از شیب، در مقابل خط افق قابل مشاهده است. جولیو پاریجی محور فرعی بلندی را به نام «ویوتولونه» یا «جادهٔ سرو» عمود بر محور اصلی طراحی کرد. این مسیر از میان مجموعه ای از تراس ها و آب نماها عبور می کرد که مهم ترین آن ها مجموعهٔ ایزولوتو بود و در دو سوی آن «بوسکه» ها قرار داشتند. این راه سپس امکان خروج از باغ را تقریباً در نزدیکی «پورتا رومانا» فراهم می کرد که یکی از دروازه های اصلی شهر دیوارکشی شده بود. در سال ۱۶۱۷، پاریجی «غار ولکان» را در امتداد این محور بنا کرد. باغ ها مراحل متعددی از گسترش و بازسازی را پشت سر گذاشته اند. در قرن هفدهم وسعت آن ها به اندازهٔ کنونی، یعنی ۴۵۰٬۰۰۰ مترمربع (۱۱۱ جریب)، افزایش یافت. باغ های بوبولی به تدریج به صورت موزه ای روباز از تندیس های باغی درآمده اند که هم آثار باستانی رومی و هم آثار قرن شانزدهم و هفدهم
را در بر می گیرند. در مرحله اول ساخت، آمفی تئاتر در دامنه تپه پشت کاخ حفاری شد. در ابتدا با لبه های بریده شده و گیاهان سبز شکل گرفت، اما بعداً با بازسازی با سنگ تزئین شده با مجسمه هایی بر اساس اسطوره های رومی مانند فواره اقیانوس (که توسط جامبولونیا ساخته شده و بعداً به مکان دیگری در همان باغ منتقل شد) رسمیت یافت. غار کوچک ماداما و غار بزرگ توسط واساری آغاز و توسط آماناتی و بوونتالنتی بین سال های ۱۵۸۳ تا ۱۵۹۳ تکمیل شدند. حتی در حین انجام کارهای مرمت در سال ۲۰۱۵، مجسمه های غار بزرگ همچنان در معرض نمایش بودند؛ آن ها نمونه های شاخصی از مجسمه سازی و معماری سبک منریسم هستند. این غار که از داخل و خارج با استالاکتیت ها تزئین شده و در ابتدا مجهز به آب راه ها و پوشش گیاهی سرسبز بوده است، به سه بخش اصلی تقسیم می شود. بخش اول برای ایجاد توهم یک غار طبیعی، پناهگاهی که به چوپانان اجازه می دهد از خود در برابر حیوانات وحشی محافظت کنند، نقاشی دیواری شده بود. در ابتدا مجسمه های «"زندانیان" میکل آنژ» (که اکنون با کپی جایگزین شده اند) در آن قرار داشتند، مجسمه هایی که ابتدا برای مقبره پاپ ژولیوس دوم در نظر گرفته شده بودند. اتاق
های دیگر غار شامل مجسمه معروف "«ونوس حمام»" اثر جامبولونیا و گروهی از "مجسمه های «پاریس و هلن»" اثر وینچنزو دِ روسی مربوط به قرن هجدهم است. فواره نپتون. در دامنهٔ تپه بالای آمفی تئاتر، رمپی دوشاخه قرار دارد که به فوارهٔ نپتون منتهی می شود. ویژگی اصلی این فواره، حوضچه ای بزرگ با تندیسی برنزی از نپتون در مرکز آن است که توسط استولدو لورنزی در فاصلهٔ سال های ۱۵۶۵ تا ۱۵۶۸ ساخته شد. این فواره هم زمان با همتای مشهورتر خود، یعنی فوارهٔ نپتون اثر آمّاناتی، ساخته شد؛ فواره ای که در گوشهٔ کاخ وچّیو در میدان «پیازا دلا سینیوریا» در مرکز فلورانس قرار دارد. در بالاترین بخش دامنه، تندیس «فراوانی» قرار گرفته است. در مجموع، این آثار به نظر می رسد اشاره ای به افسانه ای داشته باشند که در آن آتنا و نپتون برای دستیابی به مقام حامی آتن با یکدیگر رقابت می کنند. در آن افسانه، نپتون با سه شاخهٔ خود زمین را می کوبد و از آن آب می جوشد. فوارهٔ باکّینو. "فوارهٔ باکّینو" اثری مجسمه سازی متعلق به سال ۱۵۶۰ میلادی اثر والریو سیولی (۱۵۲۹–۱۵۹۹) است که شامل مجسمه ای به شکل دلقک کوتوله مشهور دربار کوزیمو اول د مدیچی، دوک بزرگ توسکانی، نانو مورگا
نته، است که از روی باکوس مدل سازی شده و سوار بر لاک پشت است. در سال ۱۵۷۲ این مجسمه به یک فواره تبدیل شد. جزیره ایزولوتو. ایزولوتو جزیره ای بیضی شکل درون برکه ای محصور درختان است و تقریباً در انتهای محور فرعی ویوتولونه قرار دارد. در مرکز این جزیره، فوارهٔ اقیانوس جای گرفته و در خندق پیرامون آن، تندیس های «پرسئوس و آندرومدا» (از مکتب جیامبولونیا) قرار دارند. طراحی ایزولوتو حدود سال ۱۶۱۸ توسط جولیو و آلفونسو پاریجی انجام شد.
باغ های دوسالانه ونیز یا باغ های دوسالانه، منطقه ای پارک مانند در شهر تاریخی ونیز است که میزبان جشنواره هنری دوسالانه ونیز، بخش عمده ای از دوسالانه فرهنگی شهر، می باشد. این باغ ها توسط ناپلئون بناپارت ایجاد شدند که منطقه ای از مرداب را برای ایجاد یک باغ عمومی در کرانه های باچینو دی سن مارکو، که یک نوار باریک آبی است که باغ ها را از میدان سنت مارک و کاخ دوک جدا می کند، زهکشی کرد. این باغ ها دارای ۳۰ غرفهٔ دائمی هستند که هر یک به یک ملت خاص اختصاص یافته و آثار هنری شهروندان آن ملت را در طول دوسالانه ونیز در خود جای می دهند. تعدادی از غرفه ها توسط معماران برجسته قرن بیستم، از جمله کارلو اسکارپا و آلوار آلتو، طراحی شده اند. این باغ ها همچنین به خاطر وجود شمار زیادی گربه که آزادانه در اطراف پرسه می زنند و نیز برخی مجسمه ها ــ از جمله تندیس گاریبالدی در ورودی ــ شهرت دارند. تاریخچه. جیاردینی مسلماً از زمان اولین دوره برگزاری نمایشگاه های هنری دوسالانه در سال ۱۸۹۵، محل سنتی و برجسته ای برای برگزاری این نمایشگاه ها بوده است. این نمایشگاه در حاشیه شرقی ونیز قرار داشته و توسط ناپلئون در آغاز قرن نوزدهم ساخته شده است. پ
س از راه اندازی، موفقیت اولین دوره های برگزاری که تقریباً ۲۰۰۰۰۰ بازدیدکننده را در سال ۱۸۹۵ و حدود ۳۰۰۰۰۰ نفر را در سال ۱۸۹۹ به خود جذب کرد، همچنان رو به افزایش بود. از زمان راه اندازی در سال ۱۹۰۷، چندین غرفه خارجی به غرفه مرکزی که از قبل ساخته شده بود، اضافه شد. [ "" ] ژیاردینی اکنون میزبان ۳۰ غرفه از کشورهای خارجی است که برخی از آنها توسط معمارانی مانند غرفه اتریش اثر جوزف هافمن، غرفه هلند اثر گریت توماس ریتولد یا غرفه فنلاند، یک سازه پیش ساخته با پلان ذوزنقه ای طراحی شده توسط آلوار آلتو، طراحی شده اند. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
"ابیتار (که به معنای «زندگی کردن» یا «سکونت کردن» ترجمه می شود)" که ماهانه در میلان، ایتالیا منتشر می شود، یک مجله طراحی است. این مجله اولین بار در سال ۱۹۶۱ منتشر شد. تاریخچه و مشخصات. "نشریه ابیتار" در سال ۱۹۶۱ توسط پیرا پرونی در میلان راه اندازی شد. این نشریه به معماری، طراحی داخلی، مبلمان، طراحی محصول و هنرهای گرافیکی اختصاص داشت و به دو زبان ایتالیایی و انگلیسی منتشر می شد. در سال ۱۹۷۶، این مجله به گروه انتشاراتی سگستا فروخته شد. بعدها این مجله بخشی از گروه آر سی اس شد و توسط آرسی اس منتشر شد. کمی پس از تأسیس مجله، معمار پس از جنگ، اوژنیو جنتیلی تدسکی، به پرونی پیوست. او علاوه بر نوشتن برای مجله، بعداً به عنوان سردبیر موقت در کنار فرانکا سانتی فعالیت کرد. استفانو بوئری، کیارا مارانزانا، ماریو پیازا و ماریا جولیا زونینو از جمله سردبیران مجله بودند. این مجله در مارس ۲۰۱۴ موقتاً انتشار چاپی خود را متوقف کرد با این حال، نسخه آنلاین آن به انتشار مطالب ادامه داد. این مجله در اکتبر ۲۰۱۴ با فرمت و گرافیک جدید تحت مدیریت سیلویا بوتی دوباره منتشر شد.
لاورو پولیتیکو () یک مجله مارکسیست-لنینیستی بود که در دوره ۱۹۶۷–۱۹۶۹ در ورونا، ایتالیا منتشر می شد. این یکی از نشریات رادیکالی بود که در جریان جنبش های دانشجویی در اواخر دهه ۱۹۶۰ آغاز به کار کرد. تاریخچه و مشخصات. اولین شماره "لاورو پولیتیکو" در اکتبر ۱۹۶۷ منتشر شد. این نشریه توسط مرکز اطلاع رسانی به صورت ماهانه منتشر می شد. سردبیر آن والتر پروزی بود. مارا کاگول و رناتو کورچیو از جمله همکاران آن بودند. "لاورو پولیتیکو" از جنگ طبقاتی، آنطور که کارل مارکس، لنین و مائو مطرح کرده بودند، حمایت می کرد و به یک نشریه نظری بسیار معتبر در میان دانشجویان رادیکال ایتالیا تبدیل شد. این نشریه به ویژه جنبش گارد سرخ در چین را ستایش می کرد. "لاورو پولیتیکو" یکی از منتقدان سرسخت کارگرگرایی بود که توسط سایر نشریات کمونیستی ایتالیایی مانند "کلاسه اپرایا" حمایت می شد. این مجله در سال ۱۹۶۹ پس از انتشار شماره ۱۱–۱۲ تعطیل شد.
لئوناردو یک مجله فلسفی بود که در اوایل قرن بیستم در فلورانس ایتالیا، بین سال های ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۷ منتشر می شد این مجله یکی از نشریاتی بود که توسط جووانی پاپینی و با همکاری جوزپه پرتزولینی آغاز به کار کرد. این مجله همچنین یکی از نشریاتی است که به پایه های فرهنگی اشکال اولیه فاشیسم کمک کرد. تاریخچه و مشخصات. "لئوناردو" در ژانویه ۱۹۰۳ در فلورانس آغاز به کار کرد. یکی از بنیانگذاران آن جووانی پاپینی بود که سردبیری مجله را نیز بر عهده داشت. این مجله به طور نامنظم منتشر می شد. از جمله همکاران مهم آن می توان به جوزپه پرتزولینی، ماریو کالدرونی، جوزپه آنتونیو بورخسه، امیلیو چکی و جووانی آمندولا اشاره کرد که این افراد نیز مجله را که مقالاتی در مورد نقدهای فلسفی و همچنین در مورد ادبیات و هنر منتشر می کرد، تأمین مالی می کردند. آنها لئوناردیانی نامیده می شدند. صفحه اول شماره اول شامل یک برنامه ترکیبی بود که موضع نویسندگان، یعنی پرسونالیسم و ایده آلیسم، را نشان می داد. آنها خود را برتر از هر سیستم و هر محدودیتی می دانستند. علاوه بر این، مجله اغلب مقالاتی را پوشش می داد که به پوزیتیویسم حمله می کردند، به خصوص در سال های اولیه. ب
ه نظر می رسید موضع فلسفی رسمی مجله در پایان سال اول انتشار، پراگماتیسم باشد. "لئوناردو" در سال ۱۹۰۷ توسط جووانی پاپینی و جوزپه پرتزولینی تعطیل شد، زیرا به دلیل محبوبیت و موفقیتش، به یک نشریه تجاری و جریان اصلی تبدیل شده بود.
لیدل یک مجله ملی گرای مد زنان بود که در دوره ۱۹۱۹ تا ۱۹۳۵ در میلان، ایتالیا منتشر می شد. عنوان مجله اشاره ای به نام بنیان گذار آن، لیدیا دوسیو د لیگورو، و همچنین کلمات خوانش ها، تصاویر، نقاشی ها، ظرافت ها، آثار ( داشت). این مجله نقش مهمی در تولد مد ایتالیایی ایفا کرد، اما در عین حال به یکی از ستیزه جوترین نشریات ایتالیای فاشیست تبدیل شد. تاریخچه و مشخصات. "لیدل" توسط روزنامه نگار لیدیا دوسیو د لیگورو در سال ۱۹۱۹ تأسیس شد. این مجله به صورت ماهانه منتشر می شد و دفتر مرکزی آن در میلان قرار داشت. گروه خوانندگان هدف این مجله زنان بورژوا بودند. هدف آن القای حس هویت ملی و ملیت ایتالیایی در بین این زنان و رقابت با مجلات مد فرانسوی بود. این مجله از مد برای ترویج ایده ایتالیای مدرن و حس غرور و همبستگی در بین ایتالیایی ها استفاده می کرد. همکاران اصلی "لیدل" عبارت بودند از گراتزیا دلدا، لوئیجی پیراندلو، آدا نگری، کارولا پروسپری، سیبیلا آلرامو، آمالیا گوگلیلمینتی، گوفردو بلونچی، ماتیلده سرائو و اوجنیو تروس. صفحه روی جلد اثر ماهانه برونو موناری که آخرین اثر آن در شماره نوامبر ۱۹۳۰ منتشر شد. این مجله اغلب تبلیغات محصولات لو
کس و تصاویر مد، داستان های کوتاه و مقالات هنری را به نمایش می گذاشت. این مجله در سال ۱۹۳۵ تعطیل شد.
ایل ماله (به ایتالیایی: Il Male) یک مجله طنز بود که بین سال های ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۲ در رم، ایتالیا منتشر می شد. تاریخچه و مشخصات. "ایل ماله" اولین بار در فوریه ۱۹۷۸ به عنوان یک مجله طنز سیاسی با فرمت دوهفته نامه ای منتشر شد. این مجله از ایده کارتونیست ایتالیایی پینو زک سرچشمه گرفت. توماسو کیارتی اولین سردبیر آن بود. این مجله بعداً به صورت هفتگی منتشر شد. این مجله با تیراژ ۲۰۰۰۰ نسخه شروع به کار کرد و به اوج خود یعنی ۴۸۰۰۰ نسخه رسید. طرح روی جلد جعلی روزنامه های برجسته، شوخی های رسانه ای جنجالی بود؛ نویسندگان حتی در دوران حکومت کمونیستی، یک "پراودا" جعلی را در روسیه توزیع می کردند. این مجله همچنین در سال ۱۹۷۸ یک "کوریره دلو اسپورت" جعلی منتشر کرد. انتشار "ایل ماله" در سال ۱۹۸۲ متوقف شد.
گومبوجاوین زندنشاتار ( مغولی : Гомбожавын Занданшатар ؛ زادهٔ ۸ مارس ۱۹۷۰) سیاستمدار مغولی است که از سال ۲۰۲۵ سی و دومین نخست وزیر مغولستان بوده است. او که عضو حزب مردم مغولستان (MPP) است، تا زمان شکست در انتخاب مجدد در سال ۲۰۲۴ ، به عنوان عضو و رئیس شورای ایالتی گریت خورال خدمت کرد . اوایل زندگی و تحصیلات. گومبوجاو زندنشاتار در 6 یا 8 مارس 1970 در باتساگان ، مغولستان متولد شد . او در سال 1987 از مدرسه متوسطه شماره 77 فارغ التحصیل شد، پس از تحصیل در سال های 1987 تا 1992، از دانشگاه ایالتی ایرکوتسک با مدرک اقتصاد مالی، از دانشگاه ماستریخت با مدرک کارشناسی ارشد ، و در سال 2012 از دانشگاه دولتی منابع طبیعی و حقوق روسیه فارغ التحصیل شد. شغل. دانشگاهی و بانکی. زندنشتار از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۵ در دانشگاه مالی و اقتصاد، محقق مرکز تحقیقات کسب و کار بازار بود. در طول دوران بانکداری زندنشتار، او از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۸ در بانک کشاورزی کار کرد، از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۳ معاون مدیر بانک خان و از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ در بانک مغولستان بود . از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶، او به عنوان محقق مهمان در دانشگاه استنفورد فعالیت داشت . او رئیس فدراسیون شطرنج
مغولستان بود. خورال کبیر مغولستان. در انتخابات پارلمانی سال 2004 ، زندنشتار به عنوان نماینده خورال کبیر انتخاب شد . از سال 2003 تا 2004، زندنشتار معاون وزیر غذا و کشاورزی مغولستان بود. از سال 2009 تا 2012، او وزیر امور خارجه و تجارت بود. او از سال 2017 تا 2019 به عنوان دبیر کابینه دولت مغولستان خدمت کرد. در سال ۲۰۱۶ ، او به سیاست بازگشت و برای سومین بار به عنوان عضو پارلمان (MP) انتخاب شد. او از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۳ به عنوان دبیرکل حزب خلق مغولستان خدمت کرد. در طول دوران تصدی خود در ایالت گریت خورال، از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۴ رئیس خورال کبیر بود. او در انتخابات ۲۰۲۴ دوباره انتخاب نشد و متعاقباً تا ژوئن ۲۰۲۵ به عنوان رئیس دفتر رئیس جمهور مغولستان خدمت کرد. نخست وزیر. نخست وزیر لووساننامسرین اویون-اردنه در 3 ژوئن 2025، در پاسخ به اعتراضات ضد دولتی در مورد ولخرجی های پسرش و پس از رد شدن رأی عدم اعتماد، استعفا داد . زندنشاتار با رأی 108 به 9 به جای اویون-اردنه در 12 ژوئن انتخاب شد. او روز بعد به عنوان سی و دومین نخست وزیر مغولستان منصوب شد . در 18 ژوئن، یک دولت ائتلافی بین MPP ، حزب HUN و حزب اراده مدنی-سبز تشکیل شد . حزب
دموکرات ، حزب اصلی مخالف، به دلیل «شکستن تفاهم نامه » در بحبوحه اعتراضات 2025 از دولت ائتلافی قبلی اخراج شد . در مجموع 19 وزیر منصوب شدند که کاهش اندکی نسبت به کابینه دوم اویون-اردن که 22 وزیر داشت، نشان می دهد. زندگی شخصی. زندان شاتر می تواند به زبان های انگلیسی و روسی صحبت کند. او متاهل و پدر چهار فرزند است.
توماس ودرز، که با نام توماس وادهوس نیز شناخته می شود، در یورک شر، انگلستان، حدود سال ۱۷۳۰ زاده شد و در نیمه سده هجدهم میلادی در نمایش های گوناگون سیرک اجرا می کرد. او به دلیل داشتن بلندترین بینی جهان شناخته شهرت بسیاری داشت. بینی او حدود طول داشته است. جز بینی بسیار بزرگش، اطلاعات کمی دربارهٔ زندگی ودرز در دست است. "گینس ورلد رکوردز" نمی تواند طول بینی ودرز را تأیید کند، زیرا او پیش از اختراع دوربین درگذشته بود. یک مجسمه مومی از سر او در موزه «"شاید باورت نشه ولی…»" در لندن نگهداری می شود. در سال ۱۸۹۶، "مجله استرند" توماس ودرز را چنین شرح داد: پس، اگر بینی ها همیشه می توانستند به طور دقیق اهمیت فرد را نشان دهند، این مرد سزاوار آن بود که همه دارایی های خیابان «تردنیدل» را به دست آورد و سراسر اروپا را فتح کند، چراکه این بینی شگفت انگیز آمیزه ای از ویژگی های مال اندوزانه و جنگ طلبانه است. اما یا چانه اش بیش از حد ضعیف بود یا پیشانی اش بیش از حد کوتاه، یا طبیعت آن قدر برای بخشیدن این بینی شگرف به او خود را خسته کرده بود که دیگر به او مغزی نبخشید؛ یا شاید هم بینی جایی برای این موهبت باقی نگذاشته است. در هر صورت، گ
فته می شود این مرد یورک شری با همان بینی اش، همان گونه که زیسته بود، در شرایط ذهنی ای درگذشت که بهترین توصیف برایش «نهایت بلاهت» است.
جوریس اوپرینس (متولد ۱۹۸۰، تیلبورگ) کارگردان انیمیشن است. او در آکادمی طراحی آیندهوون در هلند تحصیل کردو در سال ۲۰۰۳ فارغ التحصیل شد. در سال ۲۰۰۵ به عنوان انیماتور روی مجموعه استاپ موشن کودکانه میفی در استودیوی پدری در آنکوین کار کرد. در سال ۲۰۰۷ او به همراه جاب روگوین و ماریکه بلاو، استودیوی انیمیشن جاب، جوریس و ماریکه را تأسیس کرد. جاب، جوریس و ماریکه روی کارهای سفارشی، موزیک ویدیو و فیلم های انیمیشن کوتاه کار می کند. در سال ۲۰۱۳ آنها فیلم کوتاه انیمیشنی "بی صدا" را منتشر کردند. این اثر همان سال در جشنواره فیلم انیمیشن هلند علاوه بر جایزه بزرگ جایزه تماشاگران را نیز از آن خود کرد. در سال ۲۰۱۴، شهرداری اوترخت سفارش ساخت فیلم کوتاه/موزیک ویدیوی "سفر خوش!" را به استودیوی جاب، جوریس و ماریکه داد. این اثر باآهدف تبلیغ غاز تور دو فرانس در اوترخت در سال ۲۰۱۵ رساخته شد آهنگ عنوان فیلم «سفر بخوش» توسط خواننده و ترانه سرای هلندی، بلادزون، ساخته شده بود. در سال ۲۰۱۵، فیلم انیمیشن کوتاه آنها با نام "یک زندگی منفرد" نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم کوتاه انیمیشن شد. این فیلم همچنین نامزد جایزه کارتون طلایی شد و تاکنون موفق
به کسب ۱۵ جایزه بین المللی شده است. در سال ۲۰۱۵ آنها فیلم کوتاه انیمیشنی "اتو" را ساختند. اتو به عنوان نماینده رسمی هلند برای رقابت در بخش بهترین فیلم کوتاه انیمیشنی جایزه اسکار معرفی شد. این فیلم نخستین نمایش بین المللی خود را در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو ۲۰۱۵ تجربه کرد. فیلم "سهمیه" محصول سال ۲۰۲۴ آنها برای اولین بار در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو ۲۰۲۴ به نمایش درآمد، که در آنجا جایزه افتخاری بهترین فیلم کوتاه بین المللی را دریافت کرد.
رویداد نو مرسی ۲۰۲۵ ، یک رویداد کشتی حرفه ای است که توسط پروموشن آمریکایی دبلیودبلیوئی تولید شده است. این سومین رویداد سالیانه نو مرسی است که توسط این شرکت برای برند آموزشی ان اکس تی تولید خواهد شد و در کل، شانزدهمین رویداد نو مرسی خواهد بود که در روز شنبه ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۵ در فورت لادردیل، فلوریدا برگزار خواهد شد و اولین رویداد نو مرسی خواهد بود که از طریق نتفلیکس پخش می شود. پس زمینه. نو مرسی اولین بار توسط پروموشن آمریکایی دبلیودبلیوئی به عنوان یک پی پرویوی منحصر به بریتانیا در مه ۱۹۹۹ برگزار شد. دومین نو مرسی بعدا در اکتبر همان سال اما در ایالات متحده برگزار شد و پس از آن، پی پرویوی سالانه این شرکت در ماه اکتبر تا سال ۲۰۰۸ شد. نو مرسی در سال ۲۰۰۹ متوقف شد، اما در اکتبر ۲۰۱۶ پس از معرفی مجدد تفکیک برندها که پی پرویوهای منحصر به برند را بازگرداند، دوباره برقرار شد. با این حال به سبب متوقف شدن پی پرویوهای منحصر به برند در آوریل ۲۰۱۸ و پس از برگزاری رسلمنیا ۳۴، نو مرسی مجددا برگزار نشد. در سال ۲۰۲۳، دبلیودبلیوئی دوباره نو مرسی را احیا کرد تا در ماه سپتامبر به عنوان یک پریمیوم لایو ایونت برای برند آموزشی خود، ان
اکس تی برگزار شود. در ۲۴ اوت ۲۰۲۵ و در جریان رویداد هیت ویو اعلام شد که سومین رویداد نو مرسی برای برند ان اکس تی و شانزدهمین دوره آن به طور کلی در روز شنبه ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۵ در فورت لادردیل، فلوریدا برگزار خواهد شد. از رویداد هالووین هاوک ۲۰۲۴ بدین سو، تمام رویدادهای مهم ان اکس تی (به استثنای گریت امریکن بش ۲۰۲۵) صرفا با لوگوی دبلیودبلیوئی به جای لوگوی ان اکس تی نامگذاری می شوند؛ به همین خاطر نو مرسی ۲۰۲۵ نخستین رویداد نو مرسی از زمان رویداد ۲۰۱۷ بود که صرفا از لوگوی این پروموشن استفاده می کرد، اما این اتفاق بعدا با افزوده شدن لوگوی ان اکس تی تغییر پیدا کرد. این رویداد به صورت زنده از طریق پیکاک در ایالات متحده، نتفلیکس در بیش تر بازارهای بین المللی و شبکه دبلیودبلیوئی در هر کشور باقیمانده ای که به دلیل قراردادهای از پیش موجود هنوز به نتفلیکس منتقل نشده اند، در دسترس خواهد بود. پیکاک پس از آنکه حق پخش پریمیوم لایو ایونت های برندهای اصلی را یک هفته پیش از برگزاری رسل پالوزا به ای اس پی ان پلاس باخته بود، همچنان حق پخش پریمیوم لایو ایونت های ان اکس تی را در اختیار خواهد داشت. داستان ها. همانند سایر رویدادهای کشت
ی حرفه ای، داستان ها از پیش تعیین شده بوده و خطوط داستانی در شوی هفتگی "ان اکس تی" جریان داشته و در پایان منتهی به یک مسابقه در پریمیوم لایو ایونت می شوند. در هیت ویو، لولا وایس موفق به پیروزی در یک مسابقه سه نفره شد تا حق مسابقه برای عنوان قهرمانی زنان ان اکس تی را به دست آورد. بعدا در همان شب اعلام شد که او در رویداد نو مرسی برای این عنوان به مصاف جسی جین خواهد رفت. در هیت ویو، مدیر کل ان اکس تی، آوا، اعلام کرد که عناوین مردان و زنان اسپید به برند ان اکس تی منتقل شده اند. آوا هم چنین اعلام کرد که از قسمت ۲ سپتامبر ان اکس تی، تورنومنتی برگزار خواهد شد که برنده آن تورنومنت در نو مرسی به مصاف قهرمان عنوان زنان اسپید، سول روکا، خواهد رفت. آوا در ادامه اطلاعیه اش، شرکت کنندگان این تورنومنت را نیز اعلام کرد که کندیس لی ری از اسمک داون، فابی آپاچه از AAA، زایا بروکساید از تی ان ای و لینی رید از ان اکس تی هستند. فینال این تورنومنت در شوی "ان اکس تی" به تاریخ ۲۳ سپتامبر برگزار شد که رید توانست لی ری را شکست دهد. در "ان اکس تی: نیو یرز اویل" در ژانویه ۲۰۲۵، اوبا فمی با شکست دادن تریک ویلیامز در یک مسابقه سه نفره، قهر
مان جدید عنوان قهرمانی ان اکس تی شد. پس از این مسابقه ویلیامز گفت که این عنوان را پس می گیرد. سه ماه بعد در استند اند دلیور، ویلیامز در یک مسابقه سه نفره دیگر به مصاف فمی برای کسب عنوان رفت اما موفق به پیروزی نشد. پس از آن، ویلیامز در بتل گراند موفق به پیروزی و کسب عنوان قهرمانی جهانی تی ان ای شد. در گریت امریکن بش، فمی با موفقیت از عنوان خود در برابر یوشیکی اینامورا، هم تیمی جاش بریگز، دفاع کرد. در طول مسابقه، بریگز سعی کرد تا به نفع هم تیمی اش دخالت کند، اما اینامورا می خواست بدون هیچ کمکی در مسابقه پیروز شود و این کار، او را بسیار ناامید کرد. در شوی "ان اکس تی" به تاریخ ۲۲ ژوئیه، فمی در یک مسابقه سه نفره از عنوانش مقابل بریگز و اینامورا دفاع کرد که موفق به پیروزی شد. پس از این مسابقه، بریگز با حمله به اینامورا، هیل ترن کرد. در قسمت ۱۹ اوت "ان اکس تی" و در یک مسابقه مبارزه خیابانی فیلادلفیا، بریگز موفق به شکست اینامورا شد. در همان قسمت، ریکی سینتس نیز جاسپر تروی را که با هم درگیری داشتند، شکست داد و ویلیامز نیز که هم چنان برای کسب یک شانس دیگر برای عنوان قهرمانی ان اکس تی تلاش می کرد، در مسابقه تعیین مدعی ش
ماره یک قهرمانی در هیت ویو شکست خورد. در این رویداد، هم بریگز و هم سینتس قصد خود را برای رقابت برای عنوان قهرمانی اعلام کردند و بعدا در همان شب، پس از اینکه فمی با موفقیت از عنوان خود دفاع کرد، با سینتس روبه رو شد. دو روز بعد در "ان اکس تی"، سینتس، فمی را فراخواند اما بریگز صحبت او را قطع کرد و به سینتس گفت که لیاقت قهرمانی را ندارد. پس از رد و بدل شدن کلمات، مدیر کل ان اکس تی، آوا، مسابقه ای بین این دو را برای اواخر همان شب برنامه ریزی کرد که برنده آن مسابقه در نو مرسی برای عنوان قهرمانی ان اکس تی به رقابت می پرداخت که این مسابقه با پیروزی سینتس به اتمام رسید. با این حال در شوی ان اکس تی هوم کامینگ به تاریخ ۱۶ سپتامبر، گریسون والر از راو، برنامه گفت و گوی خود را با نام "گریسون والر افکت" با حضور فمی و سینتس اجرا کرد که ویلیامز برنامه را قطع کرد و همچنان خواهان مسابقه قهرمانی ان اکس تی بود. سپس والر پیشنهاد داد که برای هفته آینده، مسابقه ای بین فمی و ویلیامز برای هر دو عناوین قهرمانی برگزار شود که هر دوی آنان موافقت کردند و متعاقبا این مسابقه نیز رسمی شد تا سینتس با برنده این مسابقه در نو مرسی برای قهرمانی ان
اکس تی مسابقه دهد. این مسابقه پس از آنکه مایک سانتانا از تی ان ای که مدعی شماره یک عنوان قهرمانی جهانی تی ان ای بود به ویلیامز حمله کرد، با رد صلاحیت به اتمام رسید و به همین سبب، فمی عنوان قهرمانی اش را حفظ کرد. از ماه اوت، تیویون هایتس با قهرمان عنوان آمریکای شمالی ان اکس تی، ایتن پیج، درگیر شده بود. هایتس با توهین پیج به ایالات متحده و استدلال اینکه کانادا، زادگاهش، برتر است، مخالفت می کرد. در هیت ویو، هایتس در یک مسابقه تگ تیم مختلط در مقابل پیج شکست خورد. پس از این رویداد، رقابت آنها ادامه یافت و منجر به یک مسابقه پرچم در قسمت ۹ سپتامبر "ان اکس تی" شد، جایی که هایتس با گرفتن پرچم آمریکا، پیج را شکست داد. هفته بعد در "ان اکس تی هوم کامینگ"، دیمین پریست از اسمک داون حضور پیدا کرد و از هایتس تمجید کرد. پس از آن، پریست اعلام کرد که پس از صحبت با مدیر کل ان اکس تی، آوا، هایتس در نو مرسی برای کسب عنوان قهرمانی به مصاف پیج خواهد رفت. در هیت ویو، بلیک مونرو موفق به شکست جوردن گریس شد. دو روز بعد در "ان اکس تی"، گریس در مسابقه مونرو دخالت کرد و باعث باخت او شد. در قسمت بعدی، پس از اینکه گریس موفق به پیروزی در مسا
بقه اش شد، مونرو آمد و این دو با هم درگیری داشتند که توسط پرسنل دبلیودبلیوئی از هم جدا شدند. سه هفته بعد و در قسمت ۲۳ سپتامبر، پس از اینکه گریس مسابقه خود را پیروز شد، مونرو مجددا ظاهر شد و با چوب به او حمله کرد. گریس نیز سپس با صندلی به او حمله کرد که این دو مجددا توسط پرسنل دبلیودبلیوئی از هم جدا شدند. پس از آن، دستیاران مدیر کل ان اکس تی، استیوی ترنر و مستر استون حضور پیدا کردند. ترنر اعلام کرد که مسابقه با وسیله بین این دو در نو مرسی برگزار خواهد شد، پس از آن استون در تکمیل صحبت های ترنر اعلام کرد که این مسابقه در قفس فولادین برگزار می شود. در شوی "ان اکس تی" به تاریخ ۲ سپتامبر، جیووان ایوانز در حال توضیح درباره باختش در هیت ویو برای عنوان قهرمانی ان اکس تی بود که صحبت هایش با آهنگ ورودی آندرتیکر قطع شد که پیش تر در قسمت ۲۲ ژوئیه با او صحبت داشت و او را نصیحت کرد. هر چند بعدا مشخص شد که این جاش بریگز بوده است که عمدا آهنگ آندرتیکر را پخش کرده بود، زیرا پیشتر نیز با ایووانز مشکلاتی داشت که چرا او با توجه به سن کمی که دارد، تعداد مسابقات برای عنوان قهرمانی بیش تری نصیبش می شود. بریگز هم چنین اظهار داشت که ا
و در اصل باید درخواست یک مسابقه برای عنوان قهرمانی می کرد، اما از آنجایی که ایوانز این کار را نکرد، یک مسابقه برای تعیین مدعی شماره یک در هفته پیش برنامه ریزی شد که بریگز در آن شکست خورد. پس از اینکه ایوانز پرسید که آیا بریگز فکر می کند او را می شناسد، بریگز به ایوانز حمله کرد و اظهار داشت که ایوانز باید یاد بگیرد که چه زمانی بنشیند. سپس بریگز یک Chokeslam به روی ایوانز و روی صندلی اجرا کرد. هفته بعد، بریگز در یک مسابقه پس از اینکه با زنجیر به ایوانز مشت زد، او را شکست داد. در "ان اکس تی هوم کامینگ" این دو در پشت صحنه با هم درگیر شدند و در هفته بعد، تأیید شد که این دو در نو مرسی به مصاف یک دیگر خواهند رفت.
ناتالیا بئاتریس جیانیتراپانی (؛ زادهٔ ) که به اختصار با نام ناتالی شناخته می شود، خواننده اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او پس از برنده شدن در فصل چهارم برنامه استعدادیابی موسیقی ایکس فاکتور در سال ۲۰۱۰ با تک آهنگ «In punta di piedi» برنده شده و به شهرت رسید. این تک آهنگ بلافاصله پس از فینال برنامه منتشر شد و در صدر جدول برترین دانلودهای دیجیتال فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا قرار گرفت. او در سال ۲۰۱۱، در بخش هنرمندان بزرگ شصت و یکمین جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و با آهنگ «Vivo sospesa» که به عنوان تک آهنگ اصلی از اولین آلبومش با همین عنوان منتشر شده بود، در بین ۱۴ آهنگ، رتبه هفتم را کسب کرد. زندگی و حرفه. ناتالی بئاتریس جیانیتراپانی در رم از پدری سیسیلی و مادری بلژیکی متولد شد. او از سن ۱۳ سالگی شروع به تحصیل موسیقی کرد و در سن ۱۵ سالگی اولین آهنگ های خود را با اشعاری به زبان های ایتالیایی، انگلیسی، فرانسوی و همچنین اسپانیایی نوشت. آهنگ های جیانیتراپانی با همراهی گیتار و پیانو ساخته شده اند. در سال ۲۰۱۰، برای فصل چهارم مسابقه "ایکس فاکتور" ایتالیا تست داد، به برنامه های