Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لشکر ۶ ژاپن () یکی از نه لشکر فعال نیروی زمینی دفاع ازخود ژاپن است. این لشکر تابع ارتش شمال شرقی بوده و مقر آن در اردوگاه جینماچی، در هیگاشینه، استان یاماگاتا، در شمال ژاپن است. مسئولیت لشکر ششم، دفاع از استان های فوکوشیما، میاگی و یاماگاتا است. این لشکر در ۱۵ اوت ۱۹۶۲ تأسیس شد. لشکر ۶ در سال ۲۰۰۴، ۵۰۰ سرباز را به گروه بازسازی و پشتیبانی ژاپن از عراق تحت نظارت سازمان ملل متحد، اعزام کرد. لشکر ششم یک لشکر سیار است که از یک هنگ واکنش سریع و دو هنگ پیاده نظام تشکیل شده و توسط یک سپهبد فرماندهی می شود. ماموریت های این لشکر شامل دفاع و امنیت برای سه استان در منطقه توهوکو (سه استان جنوبی توهوکو: میاگی، یاماگاتا و فوکوشیما)، امدادرسانی در بلایا، همکاری های مدنی و فعالیت های مشارکت بین المللی است.
یک مجموعه مانگای ژاپنی اثر تاکاشی هاشیگوچی است. این مانگا از دسامبر ۲۰۰۱ تا ژانویه ۲۰۰۷ در "هفتگی شونن یکشنبه" منتشر شد و فصل های آن نیز تاکنون در ۲۶ جلد تانکوبون جمع آوری شده است. سانرایز یک مجموعه انیمهٔ تلویزیونی در ۶۹ قسمت از این اثر اقتباس کرد که از اکتبر ۲۰۰۴ تا مارس ۲۰۰۶ از تی وی توکیو پخش شد. "یاکیتاته!!" "ژاپن" در سال ۲۰۰۴، برندهٔ چهل ونهمین جایزهٔ مانگای شوگاکوکان در بخش "شونن" شد.
یک مجموعه مانگای ژاپنی اثر TAa است. این مانگا از ۲۶ ژانویه ۲۰۱۶ در وبگاه کدوکاوا شوتن منتشر شد و تا ۲۵ مارس ۲۰۲۵ در ۱۱ جلد "تانکوبون" جمع آوری شد. این مانگا که دنباله ای بر فیت/استی نایت است، در مورد زندگی روزمرهٔ شخصیت اصلی شیرو ایمیا می چرخد که انواع مختلف غذاهای ژاپنی را برای خانواده و دوستانش پخت می پزد. یک اوان ای ۱۳ قسمتیاز این مانگا اقتباس و از ۲۵ ژانویه ۲۰۱۸ تا ۱ ژانویه ۲۰۱۹ پخش شد.
لشکر ۷ ژاپن () یکی از نه لشکر فعال نیروی زمینی دفاع ازخود ژاپن است. این لشکر تنها لشکر زرهی نیروی زمینی دفاع از خود ژاپن است. این لشکر تابع ارتش شمالی است و مقر آن در چیتوسه، هوکایدو قرار دارد. مسئولیت این لشکر دفاع از هوکایدو شمالی در برابر درگیری های احتمالی، عمدتاً از جانب روسیه است. در ۲ ژوئن ۲۰۱۳، پنجاه و هشتمین سالگرد لشکر ۷ زرهی و پنجاه و نهمین سالگرد تأسیس رژه سرمایه گذاری های مسکونی هیگاشی چیتوسه. این لشکر در ۱۵ اوت ۱۹۶۲ به عنوان لشکر ۷ مکانیزه ارتقا یافت. در سال ۱۹۸۱ با تیپ اول زرهی ادغام شد و به لشکر ۷ زرهی تبدیل شد. از سال ۱۹۸۷، این واحد شامل یک ستاد، یک گروهان ستاد، ۷ هنگ (۳ زرهی، ۱ پیاده موتوری، ۱ توپخانه، ۱ توپخانه پدافند هوایی و ۱ هنگ پشتیبانی لجستیکی) و ۳ گردان (یعنی شناسایی، مهندسی رزمی و سیگنال) بود. یک هنگ زرهی شامل ۵ اسکادران تانک با تیپ ۱۰ بود. یک هنگ پیاده موتوریزه دارای ۶ گروهان پیاده موتوری و ۱ گروهان خمپاره انداز بود. هنگ توپخانه شامل ۴ گردان هویتزر ۱۵۵ میلی متری خودکششی (هر کدام ۱۰ توپ) بود. در مجموع، لشکر ۷ زرهی حدود ۶۵۰۰ نفر، ۲۳۰ تانک، حدود ۳۵۰ نفربر زرهی نوع ۸۹ و نوع ۷۳، ۴۰ هویتز
ر خودکششی، ۴۸ خمپاره انداز (۸۱ میلی متری و بزرگتر)، ۴۰ سامانه پدافند هوایی خودکششی ۳۵ و ۴۰ میلی متری، به همراه سایر سیستم های تسلیحاتی و پشتیبانی، داشت که آن را به مسلح ترین لشکر ژاپنی تبدیل می کرد.
لشکر ۸ ژاپن () یکی از نه لشکر فعال نیروی زمینی دفاع ازخود ژاپن است. این لشکر تابع ارتش غربی است و ستاد مرکزی آن در کوماموتو قرار دارد. مسئولیت این لشکر دفاع از استان های کاگوشیما، کوماموتو و میازاکی است. لشکر هشتم در ۱۸ ژانویه ۱۹۶۲ تأسیس شد. این لشکر علاوه بر وظایف دفاعی و امنیتی و امدادرسانی در بلایای طبیعی در سه استان واقع در جنوب کیوشو (کوماموتو، میازاکی و کاگوشیما)، در فعالیت های همکاری مدنی و کمک های بین المللی نیز مشارکت دارد. بیش از ۸۰٪ اعضای لشکر هشتم از مناطق محلی هستند که به ترتیب کوماموتو (تقریباً ۲۶۰۰ عضو)، کاگوشیما (تقریباً ۱۷۰۰ عضو) و میازاکی (تقریباً ۱۵۰۰ عضو) را شامل می شوند. از زمان پایان جنگ سرد، نگرانی هایی در مورد مسئله تایوان و احتمال وقوع شرایط اضطراری در جزایر نانسی ایجاد شده است و اهمیت این لشکر که منحصر به منطقه خود است و تقریباً ۹۶۰ جزیره دورافتاده را در حوزه مسئولیت خود پوشش می دهد، افزایش یافته است. به همین دلیل، این لشکر تلاش می کند تا قابلیت های خود را متناسب با ویژگی های منطقه ای، مانند انجام آموزش های مشترک دفاع از جزیره با سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده در ایالات متحده، به
بود بخشد. در بیست و ششمین برنامه دفاعی میان مدت، این لشکر در پایان سال مالی ۲۰۱۷ (هیسه ۲۹) از یک لشکر نوسازی آماده به یک لشکر سیار (شامل یک هنگ سیار آماده و دو هنگ پیاده نظام) سازماندهی مجدد شد، جلوتر از بقیه کشور، با هدف «توانایی استقرار فراتر از منطقه امنیتی در صورت بروز شرایط اضطراری». علاوه بر این، برخی از واحدهای مستقیم ارتش غربی برای عملیات عادی تابع این لشکر هستند. علاوه بر این، در پایان سال ۲۰۱۸، نیروی گارد آمامی در آمامی اوشیما تشکیل شد، با یک منطقه دفاعی که از جزایر توکارا تا جزایر آمامی امتداد داشت و یک پادگان در آمامی اوشیما تأسیس شد.
لشکر ۹ ژاپن () یکی از نه لشکر پیاده نظام فعال نیروی زمینی دفاع ازخود ژاپن است. این لشکر تابع ارتش شمال شرقی است و مقر آن در آئوموری قرار دارد. مسئولیت لشکر نهم، دفاع از استان های آکیتا، آئوموری و ایواته است. این لشکر در ۱۵ اوت ۱۹۶۲ تأسیس شد. لشکر نهم که متشکل از سه هنگ پیاده نظام است، وظیفه دفاع و امنیت در سه استان شمالی توهوکو (آئوموری، ایواته و آکیتا)، امدادرسانی در بلایا، همکاری های مدنی و فعالیت های مشارکت بین المللی را بر عهده دارد. به ویژه، از آنجایی که این منطقه یکی از برف گیرترین مناطق ژاپن است، اغلب از این لشکر خواسته می شود هر زمستان، نیروهای خود را به منطقه فاجعه زده اعزام کند.
لشکر ۱۰ ژاپن () یکی از نه لشکر پیاده نظام فعال نیروی زمینی دفاع ازخود ژاپن است. این لشکر تابع ارتش مرکزی است و ستاد مرکزی آن در ناگویا، آیچی قرار دارد. مسئولیت لشکر دهم، دفاع از استان های آیچی، فوکوئی، گیفو، ایشیکاوا، میه و تویاما است. این لشکر در ۱۸ ژانویه ۱۹۶۲ تأسیس شد. لشکر دهم پیاده به عنوان یک لشکر مستقر منطقه ای طبقه بندی می شود که سه هنگ پیاده نظام در هسته آن قرار دارند. ماموریت های آن شامل دفاع و امنیت در منطقه امنیتی دهم (آیچی، گیفو، میه، فوکوئی، ایشیکاوا و تویاما)، امدادرسانی در بلایا و همکاری های مدنی و فعالیت های مشارکت بین المللی است. ستاد لشکر و ۱۳ واحد تحت فرماندهی آن در شش پادگان در سه استان مستقر هستند: استان آیچی (پادگان موریاما، پادگان تویوکاوا، پادگان کاسوگای)، استان میه (پادگان هیسای، پادگان آکنو) و استان ایشیکاوا (پادگان کانازاوا). استان های گیفو، فوکوئی و تویاما واحدهایی تحت لشکر دهم ندارند، اما در عوض واحدهایی دارند که مستقیماً تحت نظر ارتش مرکزی هستند.
تور دو فرانس ۲۰۲۵ () صد و دوازدهمین دوره از رقابت های تور دو فرانس بود. این مسابقه در ۵ ژوئیه از لیل آغاز شد و در ۲۷ ژوئیه با مرحلهٔ پایانی در شانزلیزه، پاریس به پایان رسید. تادی پوگاچار از یوای ئی تیم امارات اکس آرجی برنده رده بندی اصلی تور دو فرانس ۲۰۲۵ شد و چهارمین قهرمانی اش را در شش دوره اخیر این رقابت ها به دست آورد. برتری او از مرحلهٔ چهارم و با پیروزی در مسیر به سوی روآن آغاز شد و با کسب مقام دوم در نخستین تایم تریل انفرادی ادامه یافت. پس از پیروزی در مرحلهٔ هفتم به مقصد مور-دو-برتانی، پوگاچار برتری خود را در رشته کوه پیرنه تثبیت کرد؛ او ابتدا در نخستین مرحلهٔ کوهستانی به اوتاکام مسلط بود و روز بعد نیز تایم تریل کوهستانی به پیراگود را با اقتدار به پایان رساند. در هفتهٔ پایانی، علی رغم حملات دیگر مدعیان رده بندی کلی، پوگاچار موفق شد جایگاه خود را حفظ کرده و با اختلافی نزدیک به چهار دقیقه و نیم قهرمان مسابقات شود. مقام دوم به یوناس وینگکا از تیم ویسما–لیز اِ بایک رسید. او در طول مسابقات دومین کوه نورد برتر محسوب می شد، اما در نخستین تایم تریل انفرادی و مرحلهٔ کوهستانی به اوتاکام، مجموعاً بیش از سه دقیقه
زمان را به پوگاچار واگذار کرد. سکوی سوم به فلوریان لیپوویتس از تیم ردبول–بورا–هانسگروهه تعلق گرفت. او در طول دو هفتهٔ اول فاصلهٔ خود با نفر چهارم را به تدریج افزایش داد و در هفتهٔ پایانی، در برابر فشار اسکار آنلی از تیم پیک نیک–پُست ان ال مقاومت کرد. لیپوویتس نخستین دوچرخه سوار آلمانی بود که از زمان آندریاس کلودن در سال ۲۰۰۶ توانست بر سکوی تور دو فرانس بایستد. رده بندی امتیازی توسط جوناتان میلان از تیم لیدل–ترک فتح شد. او در دو مرحلهٔ سرعتی به پیروزی رسید و همچنین در اسپرینت های میانی عملکردی پیوسته و موفق داشت. لیپوویتس علاوه بر کسب مقام سوم کلی، پیراهن سفید بهترین رکاب زن زیر ۲۶ سال را نیز به دست آورد. پوگاچار نیز علاوه بر قهرمانی کلی، فاتح رده بندی کوهستانی نیز شد و پیراهن خال خالی را از آن خود کرد. رده بندی تیمی به تیم ویسما–لیز اِ بایک رسید. جایزهٔ تهاجمی ترین رکاب زن تور نیز به بن هیلی از تیم ئی اف اجوکیشن–ایزی پست تعلق گرفت. او در هفتهٔ اول یکی از مراحل تپه ای را فتح کرد، دو روز پیراهن زرد را به تن داشت و در نهایت در ردهٔ نهم کلی ایستاد. پخش تلویزیونی. همانند دوره های پیشین، پوشش زندهٔ تلویزیونی تور د
و فرانس ۲۰۲۵ توسط تلویزیون فرانسه و با همکاری اتحادیهٔ پخش اروپا انجام شد. بر اساس گزارش رسانه ها، به طور میانگین روزانه ۳٫۸ میلیون نفر در فرانسه این رقابت ها را تماشا کردند که نسبت به سال ۲۰۲۴ حدود ۹٪ افزایش داشت. پرتماشاگرترین مرحله، مرحلهٔ دهم در روز باستیل بود که ۵٫۴ میلیون بیننده با سهم مخاطب ۴۹٫۸٪ داشت. مرحلهٔ پایانی در پاریس با اوج ۸٫۷ میلیون بیننده، پربیننده ترین مرحلهٔ تور در فرانسه طی ۲۰ سال گذشته بود.
فلوریان لیپوویتس (؛ زادهٔ ۲۱ سپتامبر ۲۰۰۰) دوچرخه سوار حرفه ای اهل آلمان است که برای تیم جهانی دوچرخه سواری ردبول–بورا–هانسگروهه رکاب می زند. حرفه. فلوریان لیپوویتس ابتدا در رشتهٔ دوگانه فعالیت می کرد و در تابستان ها از دوچرخه سواری به عنوان تمرین کمکی استفاده می نمود. اما پس از مصدومیت از ناحیهٔ زانو، مجبور شد تمرینات دوچرخه سواری خود را افزایش دهد و در همین دوران با دن لورانگ، مدیر عملکرد تیم بورا–هانسگروهه آشنا شد. او در سال ۲۰۲۰ به طور کامل به دوچرخه سواری روی آورد و به تیم جهانی دوچرخه سواری اتریشی تی رول کی تی ام سایکلینگ تیم پیوست. در سال ۲۰۲۱، لیپوویتس یکی از اعضای تی رول کی تی ام سایکلینگ تیم در رقابت های تور آدریاتیکا یونیگا ۲۰۲۱ بود. او در مرحلهٔ دوم این تور با اختلاف ۲ دقیقه و ۳ ثانیه نسبت به نفر اول، سیزدهم شد. در نهایت، او جایگاه سیزدهم خود را در رده بندی کلی حفظ کرد و در رده بندی بهترین رکاب زن جوان، چهارم شد. لیپوویتس از ماه اوت تا پایان سال ۲۰۲۲ به عنوان رکاب زن کارآموز به تیم جهانی دوچرخه سواری بورا–هانسگروهه پیوست و پس از آن، با قراردادی دو ساله به طور رسمی به تیم ملحق شد. او نخستین پیروزی
حرفه ای خود را در سال ۲۰۲۳ به دست آورد؛ جایی که در تور جمهوری چک عنوان قهرمانی کلی، پیروزی در مرحلهٔ دوم و رده بندی امتیازی را از آن خود کرد.
هنگ آمادگی مرکزی ژاپن () یک هنگ پیاده نظام از نیروی زمینی دفاع ازخود ژاپن است که در کمپ اوتسونومیا، در نزدیکی فرودگاه صحرایی آتسونومیا (کمپ کیتا-اوتسونومیا) مستقر است، زیرا قرار است برای استقرار سریع هم در ژاپن و هم در خارج از کشور آماده باشد. تاریخچه. این هنگ در اوت ۲۰۰۶ تأسیس شد. اولین فرمانده هنگ، سرهنگ یاماموتو، در سال ۲۰۰۷ منصوب شد و تشکیل این هنگ تا مارس ۲۰۰۸ تکمیل شد. در سال ۲۰۰۹، یک گروهان منتخب از این هنگ به جیبوتی اعزام شد تا در یک عملیات ضد دزدی دریایی به عنوان نیروی امنیتی در پایگاه هوایی شرکت کند. از آن زمان، این هنگ در تعدادی از مأموریت های خارج از ژاپن، از جمله مأموریت کمک های بشردوستانه برای زلزله هائیتی در سال ۲۰۱۰ و مأموریت سازمان ملل متحد در سودان جنوبی، مستقر شده است. در جریان سقوط کابل و تخلیه از افغانستان در جنگ افغانستان، این هنگ برای تخلیه شهروندان خود در افغانستان اعزام شد. سازمان و تجهیزات. این هنگ به عنوان یک هنگ پیاده نظام منحصر به فرد از نیروی آمادگی مرکزی تأسیس شد. برخلاف تیپ ۱ هوابرد که یک نیروی هوابرد منحصر به فرد است، این هنگ جدول سازماندهی و تجهیزاتی مشابه یک هنگ پیاده نظام ب
ا سه گروهان تفنگدار را اتخاذ کرده است. با این حال، این هنگ سازماندهی تخصصی خود را برای مأموریت های ویژه ایجاد کرده است، از جمله یک گروهان مهندسی رزمی که در سال ۲۰۱۷ تأسیس شد و یک تیم خنثی سازی مهمات انفجاری در سال ۲۰۱۹. همه سربازان این هنگ داوطلب انتقال شده اند و بسیاری از آنها به عنوان چترباز یا تکاور واجد شرایط هستند. این هنگ مجهز به خودروهای جنگی زرهی مشابه سایر هنگ های پیاده نظام، از جمله کوماتسو و نفربر زرهی نوع ۹۶ است. علاوه بر این، این هنگ همچنین به تجهیزات منحصر به فردی برای آمادگی جهت عملیات نظامی غیر از جنگ در خارج از کشور مجهز است، مانند خودروهای تحرک محافظت شده بوش مستر برای عملیات تخلیه غیرجنگی و دستگاه های صوتی دوربرد به عنوان سلاح های غیرکشنده. در ۲۵ اوت ۲۰۱۹، یک خودروی زمینی بدون سرنشین ساخت آی اچ آی در نمایشگاه فوجی فایرپاور ۲۰۱۹ برای ماموریت های دفع مهمات انفجاری مستقر شد.
مؤسسه () یک مجموعه تلویزیونی آمریکایی در ژانر ترسناک فراطبیعی به نویسندگی بنجامین کاول و به کارگردانی جک بندر است و هر دو همچنین به عنوان تهیه کنندهٔ اجرایی در پروژه حضور دارند. این مجموعه بر پایهٔ رمان سال ۲۰۱۹ "مؤسسه" نوشتهٔ استیون کینگ ساخته شده است و بازیگرانی چون بن بارنز و مری-لوئیز پارکر در آن ایفای نقش کردند. داستان دربارهٔ نوجوانی است که در مکانی عجیب از خواب بیدار می شود؛ جایی که کودکان دارای توانایی های خاص هستند، اما او به زودی به رازهای تاریک این مؤسسه پی می برد. این مجموعه در ۱۳ ژوئیه ۲۰۲۵ از ام جی ام+ پخش شد و شامل هشت قسمت است. تولید. پس از انتشار رمان "مؤسسه" نوشتهٔ استیون کینگ، در سپتامبر ۲۰۱۹ اعلام شد که دیوید ای کلی قرار است این اثر را به صورت یک مینی سریال اقتباس کند، با کارگردانی جک بندر و تهیه کنندگی شرکت اسپای گلس. در سال ۲۰۲۴، تولید جدیدی برای این پروژه شکل گرفت که در آن جک بندر همچنان به عنوان کارگردان باقی ماند، اما این بار بنجامین کاول نویسندگی و تهیه کنندگی اجرایی را در ام جی ام+ استودیوز بر عهده گرفت. این مجموعه دارای هشت قسمت خواهد بود. در ژوئن ۲۰۲۴، بن بارنز و مری-لوئیز پارکر ب
ه ترتیب در نقش های تیم جمیسون و خانم سیگس بی برای ایفای نقش انتخاب شدند. همچنین سایمون میلر و جیسون دیاز نیز به ترتیب در نقش های کالیشا و تونی به پروژه پیوستند. در اعلامیهٔ انتخاب بازیگران در سپتامبر ۲۰۲۴، حضور یازده بازیگر دیگر نیز تأیید شد: جو فریمن، فیون لرد، هانا گالووی، جولیان ریچینگز، رابرت جوی، ویگو هنولت، آرلن سو، بیروا پاندیا، دن برن، مارتین روچ و جین لوک. فیلم برداری این مجموعه از اوت تا نوامبر ۲۰۲۴ در هالیفاکس، نوا اسکوشیا، کانادا انجام شد. نخستین تصاویر رسمی از پشت صحنه در دسامبر ۲۰۲۴ منتشر شدند. انتشار. نخستین قسمت این مجموعه در ۵ ژوئن ۲۰۲۵ در جشنوارهٔ جنوب از جنوب غربی به نمایش درآمد. پخش رسمی مجموعه نیز از ۱۳ ژوئیه ۲۰۲۵ از ام جی ام+ آغاز شد. بازخورد. در وبگاه جمع آوری نقد راتن تومیتوز، ۷۱٪ از ۲۱ بررسی منتقدان مثبت است. اجماع منتقدان این وبگاه چنین بیان شده است: «اقتباسی شیک و حساب شده از رمان "مؤسسه" نوشتهٔ استیون کینگ که شاید نتواند همهٔ مخاطبان را با خود همراه نگه دارد، اما همچنان به قدر کافی رازآلود است که ارزش تماشا داشته باشد.». این مجموعه در متاکریتیک که از میانگین وزنی استفاده می کند، بر
اساس نظر ۱۵ منتقد، امتیاز ۵۱ از ۱۰۰ را کسب کرده که نشان دهندهٔ «نقدهای متوسط یا ترکیبی» است.
هفت تیم در مرحله پلی آف مقدماتی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۰ با هم رقابت کردند. دو تیم برنده به مرحله گروهی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۰ راه یافتند. بازنده ها وارد مرحله گروهی ای اف سی کاپ ۲۰۱۰ شدند.
بلوهاست (انگلیسی:Bluehost) یکی از ارائه دهندگان خدمات میزبانی وب و ثبت دامنه است که با تمرکز بر میزبانی وردپرس، به یکی از گزینه های مورد توجه کاربران در بازار جهانی تبدیل شده است. این برند که فعالیت خود را از اوایل دهه ۲۰۰۰ آغاز کرده، خدمات متنوعی مانند هاست اشتراکی، سرورهای اختصاصی و خدمات ابری ارائه می دهد. بر اساس بررسی منتشرشده در وبگاه رسمی وردپرس ، در میان گزینه های پیشنهادی برای میزبانی وردپرس قرار دارد و به دلیل پشتیبانی از نصب ساده وردپرس، عملکرد قابل قبول و سازگاری با ابزارهای رایج توسعه وب شناخته شده است. در برخی وب سایت های مرتبط با فناوری و بررسی خدمات میزبانی مانند TechRadar و PCMag، از این سرویس به عنوان یکی از میزبان های قابل اتکا در حوزه ی وب سایت های کوچک و متوسط یاد شده است.
روابط دوجانبه بین کامبوج و تایلند به قرن سیزدهم میلادی در دوران آنگکور برمی گردد. پادشاهی تایلندی آیوتایا به تدریج از قرن چهاردهم جایگزین امپراتوری رو به زوال خمر شد، تحت الحمایه فرانسه در آغاز قرن نوزدهم و بیستم کامبوج را از تایلند مدرن جدا کرد و روابط دیپلماتیک بین کشورهای مدرن در ۱۹ دسامبر ۱۹۵۰ برقرار شد. روابط بین دو کشور همچنان پیچیده است. عدم تعیین کامل مرزهای آنها منجر به درگیری مرزی طولانی مدت، به ویژه بر سر معبد پره ویهار، شده است که در سال ۱۹۶۲ به دیوان بین المللی دادگستری ارجاع داده شد، اما همچنان شاهد درگیری های نظامی در سال های ۲۰۰۸ و ۲۰۱۱ بود. درگیری های داخلی کامبوج در طول دهه های ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۰ اغلب به تایلند سرایت می کرد، که پذیرای پناهندگان بود، اما به طور غیرمستقیم از خمرهای سرخ به رهبری دیکتاتور پل پوت ("سالوت سار") حمایت می کرد. تایلند اکنون از نظر اقتصادی بر همسایه فقیرتر خود تسلط دارد و ششمین سرمایه گذار بزرگ در کامبوج است. اگرچه روابط عمدتاً صلح آمیز است، اما مردم این دو کشور هنوز تا حدی دشمنی دارند و میراث فرهنگی مشترک دو کشور باعث رقابت شدید ملی گرایانه شده است که اغلب از طریق جنگ های
شعله ور آنلاین بر سر ادعاهای مالکیت و منشأ چنین میراثی ابراز می شود. این تنش ها همچنین زمانی که با احساسات ملی گرایانه تشدید می شوند، به خشونت تبدیل شده اند. چنین مواردی شامل حمله اوباش به سفارت تایلند در پنوم پن در سال ۲۰۰۳ است که باعث کاهش سطح روابط توسط تایلند شد. تایلند همچنین در سال ۲۰۰۹ در پاسخ به حمایت دولت کامبوج از تاکسین شیناواترا، نخست وزیر سابق تایلند، روابط را کاهش داد، در حالی که کامبوج دو بار در سال های ۱۹۵۸ و ۱۹۶۱، در جریان درگیری پریه ویهار، روابط (به نمایندگی از سفارت خود در بانکوک) را قطع کرد. در ژوئیه ۲۰۲۵، درگیری های خشونت آمیزی بین تایلند و کامبوج در امتداد مرز مورد مناقشه آنها رخ داد که منجر به کشته شدن بیش از ۳۰ نفر و آوارگی بیش از ۱۶۰٬۰۰۰ نفر شد. تاریخچه. دوران آنگکوریان. پس از مرگ جایاوارمان هفتم، امپراتوری خمر دچار زوال تدریجی شد. عوامل مهم عبارت بودند از اقوام همسایه (تایی و چام)، نزاع های مزمن بین سلسله ای و زوال تدریجی سیستم آبیاری پیچیده ای که مازاد برنج را تضمین می کرد. در اواسط قرن سیزدهم، پادشاهی سوکوتای زمانی تأسیس شد که یک حاکم محلی تای استقلال خود را از حکومت خمر اعلام کرد
. این پادشاهی یک قدرت محلی کوچک بود تا اینکه رامخامهنگ در سال ۱۲۷۹ کنترل پادشاهی را به ارث برد. در طول قرن سیزدهم، مردم تایلند شروع به قیام کردند، جایاوارمان هشتم جنگ ویرانگری را علیه پادشاهی سوکوتای به رهبری سی اینتراتیت متحمل شد. دوران آنگکوریان تا سال ۱۴۳۱ ادامه داشت، زمانی که تای ها تحت رهبری بوروماراچاتیرات دوم، آنگکور تام را تصرف کردند و پادشاه کامبوج به قسمت جنوبی کشور گریخت. دوران لانگوک. فتح پایتخت جدید در لووک توسط تایلندی ها در سال ۱۵۹۴، رکودی را در سرنوشت این کشور و کامبوج رقم زد. کامبوج به مهره ای در منازعات قدرت بین دو همسایهٔ رو به رشد خود، سیام و ویتنام، تبدیل شد. سکونت ویتنام در دلتای مکونگ منجر به الحاق آن منطقه به خاک خود در پایان قرن هفدهم شد. پیشگامان ویتنامی از استراتژی «ساکن شو و ادعا کن» استفاده کردند. چنین تجاوزهای خارجی تا نیمهٔ اول قرن نوزدهم ادامه یافت. تهاجم موفقیت آمیز ویتنام، حمایت تایلندی ها از کامبوج را بیش از پیش محدود کرد و پادشاهی را تحت حاکمیت کامل ویتنام قرار داد. تحت الحمایه فرانسه در کامبوج. پس از آنکه کامبوج به نقطه ای برای جنگ قدرت بین تایلند و ویتنام تبدیل شد، تایلند
تمام قدرت را از کامبوج به دست گرفت. کامبوج به یک کشور تابع سیام تبدیل شد، اما برای جلوگیری از بلعیدن کامبوج توسط دو همسایه، سیام و ویتنام، پادشاه نورودوم در ۱۱ اوت ۱۸۶۳ از فرانسه دعوت کرد تا کامبوج را تحت الحمایه خود قرار دهد. کامبوج تا ۹ نوامبر ۱۹۵۳ تحت حکومت فرانسه باقی ماند. جنگ سرد. در طول دهه ۱۹۷۰، خمرهای سرخ با نام کامپوچیای دموکراتیک بر کامبوج حکومت می کردند و نسل کشی کامبوج را انجام می دادند. این امر باعث شد بسیاری از پناهندگان کامبوجی برای فرار از رژیم پل پوت به مرز تایلند فرار کنند. در ۱ ژانویه ۱۹۷۹، ویتنام به کامپوچه حمله کرد و خمرهای سرخ را از قدرت برکنار کرد و آن را با جمهوری خلق کامپوچه که مورد حمایت شوروی بود، جایگزین کرد که این امر به جنگی یازده ساله منجر شد. تایلند از به رسمیت شناختن جمهوری خلق کامبوج خودداری کرد و به حمایت از کامپوچه دموکراتیک خلع شده ادامه داد، اگرچه خمرهای سرخ و دو جناح غیر کمونیست، دولت در تبعید کامپوچه را با حمایت جمهوری خلق چین، کره شمالی، آسه آن و دیگر قدرت های غربی تشکیل دادند. در آن دوره، سربازان ویتنامی در طول فصول خشک سالانه به اردوگاه های پناهندگان در نزدیکی مرز
تایلند و کامبوج حمله کردند. زمانی که رژیم های کمونیستی در اروپای شرقی فروپاشیدند، ویتنام نیروهای خود را در اواخر سال ۱۹۸۹ از کامبوج خارج کرد که منجر به توافق نامه های صلح پاریس در سال ۱۹۹۱ شد که راه را برای احیای سلطنت در سال ۱۹۹۳ هموار کرد. در ۱۸ فوریه ۱۹۹۴، پل پوت و خمرهای سرخ پایگاه های جنگلی سابق خود را در رشته کوه های دانگرک آنلونگ ونگ در نزدیکی مرز تایلند بازسازی کردند. قرن بیست و یکم. در فوریه ۲۰۲۵، پلیس تایلند و کامبوج به یک ساختمان در پویپت حمله کردند و ۲۱۵ خارجی از کشورهای مختلف را آزاد کردند. ملیت های مختلف آنها شامل ۱۰۹ تایلندی، ۵۰ پاکستانی، ۴۸ هندی، ۵ تایوانی و ۳ اندونزیایی بود. این بیشترین تعداد تایلندی بود که تاکنون از یک مرکز کلاهبرداری مظنون آزاد شده است. مراکز کلاهبرداری جنوب شرقی آسیا سال هاست که فعالیت می کنند، اما پس از آنکه یک بازیگر چینی به نام وانگ شینگ با یک پیشنهاد شغلی جعلی به تایلند فریب داده شد، ربوده شد و سپس به یک مرکز کلاهبرداری میانمار منتقل شد، با بررسی دقیق تری روبرو شدند. اختلافات و مناقشات. شورش های ۲۰۰۳. در ژانویه ۲۰۰۳، پس از آنکه یک روزنامه کامبوجی به اشتباه گزارش داد که
بازیگر تایلندی، سووانانت کونگینگ، گفته است که انگکور وات متعلق به تایلند است، شورش هایی در پنوم پن رخ داد. در ۲۹ ژانویه، سفارت تایلند به آتش کشیده شد و صدها مهاجر تایلندی برای جلوگیری از خشونت از کشور گریختند. کامبوجی ها در پنوم پن عکس های پادشاه بومیپول آدولیاده را سوزاندند و تایلندی ها در بانکوک در مقابل سفارت کامبوج اعتراض کردند و پرچم های کامبوج را سوزاندند. این امر در نهایت منجر به قطع روابط دیپلماتیک دولت تایلند با کامبوج شد. نخست وزیر هون سن، نمایش ها و فیلم های تایلندی را در ایستگاه های تلویزیونی ممنوع کرد. اختلافات مرزی ۲۰۰۸. درگیری بین کامبوج و تایلند بر سر زمین های مجاور این مکان منجر به وقوع دوره ای خشونت شده است. در اکتبر ۲۰۰۸ یک درگیری نظامی رخ داد. در آوریل ۲۰۰۹، ظاهراً ۶۶ سنگ معبد توسط سربازان تایلندی که از مرز شلیک می کردند، آسیب دید. در فوریه ۲۰۱۰، دولت کامبوج نامه رسمی شکایتی را به گوگل مپ ارائه داد مبنی بر اینکه این حوضه آبریز طبیعی به عنوان مرز بین المللی به جای خط نشان داده شده در نقشه فرانسوی ۱۹۰۷ که توسط دیوان بین المللی دادگستری در سال ۱۹۶۲ استفاده شد، به تصویر کشیده شده است. در فوری
ه ۲۰۱۱، زمانی که مقامات تایلندی در کامبوج مشغول مذاکره برای حل اختلاف بودند، نیروهای تایلندی و کامبوجی با هم درگیر شدند که منجر به جراحات و مرگ و میر از هر دو طرف شد. بمباران توپخانه ای در این منطقه در طول درگیری رخ داد. دولت کامبوج ادعا کرده است که به معبد خساراتی وارد شده است. با این حال، یک هیئت اعزامی یونسکو به این مکان برای تعیین میزان خسارت نشان می دهد که این تخریب نتیجه تیراندازی کامبوجی ها و تایلندی ها بوده است. هر دو طرف به سمت یکدیگر گلوله باران کردند و هر دو طرف، دیگری را به خاطر شروع خشونت سرزنش می کنند. در ۵ فوریه ۲۰۱۱، کامبوج رسماً در نامه ای به سازمان ملل شکایت کرد: «اقدامات اخیر ارتش تایلند، توافقنامه صلح پاریس ۱۹۹۱، منشور سازمان ملل و حکم دیوان بین المللی دادگستری ۱۹۶۲ را نقض می کند.» در این نامه ادعا شده است. در ۶ فوریه، دولت کامبوج ادعا کرد که معبد آسیب دیده است. فرمانده نظامی کامبوج گفت: «یک بال از معبد پریه ویهر ما در نتیجه مستقیم بمباران توپخانه تایلند فرو ریخته است.» با این حال، منابع تایلندی فقط از خسارات جزئی صحبت کردند و ادعا کردند که سربازان کامبوجی از داخل معبد شلیک کرده اند. آسه آ
ن که هر دو کشور عضو آن هستند، پیشنهاد میانجیگری در این موضوع را داد. با این حال، تایلند اصرار دارد که مذاکرات دوجانبه می تواند این مسئله را بهتر حل کند. در ۵ فوریه، حزب راست گرای اتحاد مردمی برای دموکراسی خواستار استعفای نخست وزیر آبهیسیت وجاجیوا به دلیل «عدم دفاع از حاکمیت ملی» شد. کنوانسیون میراث جهانی یونسکو که در ژوئن ۲۰۱۱ در پاریس برگزار شد، تصمیم گرفت پیشنهاد مدیریت کامبوج برای معبد را بپذیرد. در نتیجه، تایلند از این رویداد انصراف داد و نماینده تایلند توضیح داد: «ما انصراف می دهیم تا بگوییم هیچ تصمیمی از این جلسه را نمی پذیریم.» پس از درخواست کامبوج در فوریه ۲۰۱۱ برای خروج نیروهای نظامی تایلند از منطقه، قضات دیوان بین المللی دادگستری با رأی ۱۱ – ۵ دستور دادند که "هر دو" کشور فوراً نیروهای نظامی خود را عقب بکشند و محدودیت های بیشتری را بر نیروهای پلیس خود اعمال کردند. دادگاه اعلام کرد که این دستور هیچ گونه حکم نهایی در مورد محل مرز بین تایلند و کامبوج را تحت تأثیر قرار نمی دهد. آبهیسیت وجاجیوا گفت که سربازان تایلندی تا زمانی که ارتش هر دو کشور در مورد عقب نشینی متقابل توافق نکنند، از منطقه مورد مناقشه خا
رج نخواهند شد. وی با بیان اینکه یک کمیته مشترک مرزی موجود مکان مناسبی برای برنامه ریزی یک عقب نشینی هماهنگ خواهد بود، گفت: «این امر به دو طرف بستگی دارد که گرد هم آیند و گفتگو کنند.» دیوان بین المللی دادگستری در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۳ حکم داد که منطقه اطراف و پایین معبد متعلق به کامبوج است و هر نیروی امنیتی تایلندی که هنوز در آن منطقه است باید آنجا را ترک کند. رقابت فرهنگی. همانند اختلاف بر سر پریه ویهر، احساسات ملی گرایانه در هر دو کشور بارها سایر عناصر میراث فرهنگی مشترک کامبوج و تایلند را نیز به چالش کشیده است. از دهه ۲۰۱۰، این موضوع به عنوان یک رقابت آنلاین بین کاربران اینترنتی آنها بر سر ادعاهای مالکیت و منشأ میراث مشترک ظهور کرده است، که گهگاه به صورت قسمت هایی از خشم آنلاین و جنگ های شعله ور هنگامی که چنین میراثی در کانون توجه اخبار قرار می گیرد، فوران می کند. از جمله حوادث مهم گذشته می توان به اختلافات بر سر رقص نقاب دار سنتی "لاخون خول"/"خون" اشاره کرد، زمانی که برای گنجاندن در فهرست میراث فرهنگی ناملموس یونسکو در سال ۲۰۱۶ در نظر گرفته شده بود، و هنرهای رزمی "کون خمر"/"موی تای" در طول بازی های اس ای اِی ۲۰۲۳