Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
باشگاه فوتبال توزلا سیتی () یک باشگاه فوتبال حرفه ای است که در شهر توزلا، کشور بوسنی و هرزگوین استقرار دارد و در حال حاضر در لیگ دسته اول فوتبال بوسنی و هرزگوین، دومین سطح لیگ فوتبال در این کشور به فعالیت می پردازد. آن ها از سال ۲۰۱۸، بازی های خانگی خود را در توشانی سیتی استادیوم (ورزشگاه شهرداری توزلا)، مستقر در توزلا انجام می دهند که به اندازه ۷۲۰۰ صندلی گنجایش پذیرش تماشاگر دارد. تاریخچه. این باشگاه در سال ۱۹۵۵ به عنوان "باشگاه فوتبال اسلوگا" توسط رایکو واسیچ تأسیس شد و تا سال ۲۰۱۴ در لیگ های تحت نظر فدراسیون فوتبال کانتون دی توزلا فعالیت می کرد. تحولی بزرگ در تابستان ۲۰۱۲ با ورود ازمیر هوسیچ به وقوع پیوست. در فصل های ۲۰۱۴–۱۵ و ۲۰۱۵–۱۶، این باشگاه دو قهرمانی متوالی در گروه شمال دروگا لیگا، لیگ سوم بوسنی و هرزگوین، به دست آورد. در اولین بار این تیم نتوانست مجوز لازم برای صعود به دسته بالاتر را دریافت کند، اما در تلاش دوم موفق به صعود شد و در پلی آف باشگاه فوتبال کاریینا کازین را شکست دادند. (شکست ۱–۳ در بازی رفت و پیروزی ۴–۰ در وقت های قانونی در بازی برگشت). در سال ۲۰۱۸ بزرگ ترین موفقیت خود را با کسب مقام ق
هرمانی در لیگ سته اول فوتبال بوسنی و هرزگوین به دست آورد. چندی بعد آن ها نام خود را به "باشگاه فوتبال توزلا سیتی" تغییر داد و بازی های خانگی خود را به ورزشگاه شهرداری توشانی منتقل کردند. آن ها در پایان فصل ۲۰۲۳–۲۰۲۴ در رتبه ماقبل آخر جدول رده بندی لیگ برتر فوتبال بوسنی و هرزگوین قرار گرفتند و نتوانستند به حضور خود در سطح اول فوتبال بوسنی و هرزگوین ادامه دهند و سرانجام به لیگ دسته اول فوتبال بوسنی و هرزگوین، دومین سطح لیگ فوتبال در کشورشان سقوط کردند. این در حالی است که در پایان فصل ۲۰۲۲–۲۰۲۱ موفق به کسب عنوان نایب قهرمانی شده بودند. رنگ ها و نمادها. نمادهای رسمی. با تغییر نام در سال ۲۰۱۸، نشان باشگاه نیز تغییر کرد و در آن "Cvijat Srebrenice" (گل سربرنیتسا) که نماد نسل کشی معروف است، گنجانده شد. کشتار سربرنیتسا. در طول جنگ بوسنی نیروهای مسلح صرب در ژوئیه ۱۹۹۵ پس از ورود به سربرنیتسا، با جداسازی بیش از ۸ هزار نفر از مردان و پسران نوجوان مسلمان شهر، آنها را به قتل رساندند. این فاجعه در حالی روی داد که این منطقه زیر پوشش امنیتی نیروهای حافظ صلح سازمان ملل بود. چنین کشتاری در اروپا، از زمان پایان جنگ جهانی دوم، بی
نظیر بوده و بررسی های تاریخی و حقوقی آن و نیز کشف اجساد مربوط به آن کشتار همچنان ادامه دارد. زیرساخت. ورزشگاه. تا سال ۲۰۱۸، اسلوگا بازی های خانگی خود را در ورزشگاه باره، یک ورزشگاه کوچک با ظرفیت ۱۰۰۰ نفر، که با الزامات لیگ برتر فوتبال بوسنی و هرزگوین مطابقت نداشت، برگزار می کرد. با رسیدن به لیگ برتر، به ورزشگاه شهرداری توشانی در توزلا، که ورزشگاه خانگی باشگاه فوتبال اسلوبودا توزلا است، منتقل شد. این ورزشگاه دارای ظرفیت ۸۴۴۴ نفر است.
«سکسی نوکیم» (; ) ترانه ای از گروه کالکتیو موسیقی اهل کره جنوبی، بالمینگ تایگر با همکاری رپر اهل کره جنوبی، آراِم از بی تی اس است. نویسندگی ترانه را اعضای گروه، بی جی دابلیوان جی ان، امگا ساپین، مود د استیودنت به همراه آراِم انجام داده اند. اعضای گروه سان یاون به همراه بی جی دابلیوان جی ان تهیه کنندگی را بر عهده داشتند. «سکسی نوکیم» به عنوان یک تک آهنگ دیجیتال در ۱ سپتامبر ۲۰۲۲ منتشر شد و آخرین اثر گروه قبل از آن، «لوپ؟» در سال ۲۰۲۱ بود و همچنین نخستین همکاری این گروه با یک آرتیست دیگر به شمار می آید.
بالمینگ تایگر (; ) یک گروه کالکتیو موسیقی اهل کره جنوبی متشکل از کارگردان سان یاون، رپر امگا ساپین، دی جی ابیس، کارگردانان موزیک ویدئو Jan'Qui و لی سوهو، خواننده ترانه پردازان سوگوم، دابلیوان جی ان و مود د استیودنت، و ادیتور هِن سون است. گروه در سال ۲۰۱۸ نخستین تک آهنگ خود را با نام «I'm Sick» منتشر کرد. بالمینگ تایگر خود را با عنوان یک «جایگزین چندملیتی گروه کی پاپ» توصیف می کند و از محدود شدن یا تعریف شدن با یک ژانر خاص خودداری می کند.
«طبیعت بی جان» () ترانه ای از خواننده اهل کره جنوبی، آراِم از بی تی اس با همکاری رپر آمریکایی اندرسون پاک است. «طبیعت بی جان» در ۲ دسامبر ۲۰۲۲ به عنوان دومین ترانه از نخستین آلبوم استودیویی آراِم به نام "ایندیگو" (۲۰۲۲) توسط بیگ هیت میوزیک منتشر شد.
«برگرد پیشم» () ترانه ای از خواننده اهل کره جنوبی، آراِم از بی تی اس برای دومین آلبوم استودیویی او به نام "مکان درست، آدم اشتباه" است. این ترانه به عنوان تک آهنگ آغازین این آلبوم در ۱۰ مه ۲۰۲۴ توسط بیگ هیت میوزیک منتشر شد. یک موزیک ویدئو همزمان با این تک آهنگ منتشر شد.
دادگاه صلح و ایستگاه پلیس خیابان بو (به ، پیشتر دادگاه پلیس خیابان بو — Bow Street Police Court —) هرکدام یکی از مشهورترین دادگاه های صلح و ایستگاه های پلیس در انگلستان بودند. در هنگام فعالیت ۲۶۶ ساله اش، این دادگاه بی درنگ ساختمان های مختلفی را در خیابان بو در مرکز لندن، شمال شرقی کاونت گاردن اشغال کرد، که آخرین آن ها در سال ۱۸۸۱ باز شد و ایستگاه پلیس پیشتر در جای دیگر خیابان گنجانده شده بود. دادگاه سرانجام سال ۲۰۰۶ بسته شد و کارش به مجموعه ای متشکل از چهار دادگاه صلح واگذار شد: وست مینستر، کامبرول گرین، هایبری کرنر و دادگاه صلح شهر وست مینستر. قاضی ارشد خیابان بو تا سال ۲۰۰۰، قاضی کل متروپولیتن بود. این ساختمان در فهرست درجه دوم قرار دارد - اماکن دادگاه اکنون یک هتل را تشکیل می دهند و قسمت ایستگاه، موزه پلیس خیابان بو را در خود جای داده است. تاریخچه. ۱۷۴۰–۱۸۷۵. نخستین دادگاه خیابان بو سال ۱۷۴۰ تأسیس شد، هنگامی که سرهنگ سِر توماس دی ویل که در وست مینستر قاضی بود، قاضی صلح خیابان بو شد و در پلاک ۴ آنجا اقامت گزید. هنری فیلدینگ رمان نویس و نمایشنامه نویس سال ۱۷۴۷ جانشین دی ویل شد. او سال ۱۷۴۸ قاضی صلح شهر وست
مینستر شد، هنگامی که مشکل مصرف جین و جنایات ناشی از آن در اوج بود. هشت محل مجوزدار در خیابان بود و فیلدینگ گزارش داد که از هر چهار خانه در کاونت گاردن، یکی مغازه جین فروشی است. سال ۱۷۴۹، فیلدینگ در پاسخ به درخواست ها برای یافتن وسیله ای مؤثر به منظور مقابله با جنایت و بی نظمی فزاینده، هشت پاسبان معتمد را گرد هم آورد که با عنوان «افراد آقای فیلدینگ» شناخته می شدند، که به زودی به راستگویی و کارآمدی در تعقیب مجرمان شهرت یافتند. پاسبان ها به افسران خیابان بو معروف شدند. برادر ناتنی نابینای فیلدینگ، سِر جان فیلدینگ (معروف به «منقارکورهٔ خیابان بو»)، سال ۱۷۵۴ جانشین برادرش در قضاوت شد و گشت را به نخستین نیروی پلیس واقعاً مؤثر پایتخت تبدیل کرد. جاکومو کازانووا از جملهٔ کسانی بود که در دادگاه محاکمه شدند. اوایل سدهٔ نوزدهم شاهد افزایش چشمگیر تعداد و گسترهٔ پلیس مستقر در خیابان بو با تشکیل گشت اسبی خیابان بو در سال ۱۸۰۵ بود که تا مرز لندن را پوشش می داد و نخستین واحد پلیس یونیفرم پوش در بریتانیا بود و در سال ۱۸۲۱ گشت پیاده از اسب که مناطق حومه شهر را پوشش می داد. بلافاصله پس از تأسیس این نیرو در سال ۱۸۲۹، یک ایستگاه پ
لیس متروپولیتن نیز در شماره های ۲۵ و ۲۷ تأسیس شد. افسران از آنجا برای پلیس شورش کلدبث فیلدز در سال ۱۸۳۳ فرستاده شدند. ۱۸۷۶–۱۹۹۱: دادگاه. سال ۱۸۷۶ فرانسیس راسل، نهمین دوک بدفورد محلی در ضلع شرقی خیابان بو را به کمیسیون های آثار و سازه های عمومی علیاحضرت واگذار کرد، تا ترکیبی جدید از دادگاه صلح و ایستگاه پلیس با اجارهٔ سالانهٔ ۱۰۰ پوند بسازند. کار روی ساختمان کنونی با طرحی از نقشه بردار کمیسیون سِر جان تیلور، سال ۱۸۷۸ آغاز شد و سال ۱۸۸۱ به پایان رسید — تاریخ ۱۸۷۹ در سنگ کاری بالای درب ساختمان فعلی، سالی است که امید می رفت کار در آن به پایان برسد. مدخل فهرست هیستوریک اینگلند، سبک معماری را «یونانی-رومی باوقار و گلچین شده با قدری جزئیات ونبرویی و نه به شیوه پنتورن» توصیف می کند. در سال ۱۸۷۸ روزنامه نگار والتر تورنبری نوشت که این مؤسسه، که هنوز هم به طور کلی دادگاه صلح نامیده می شود، متشکل از «سه قاضی صلح [بود] که هرکدام دو روز هفته را در آن کار می کردند». او افزود: در سال های پایانی، دادگاه دفتر قاضی ارشد ناحیه (دادگاه های صلح) را در خود جای داد که به موضوعات مهمی مانند پرونده های استرداد یا پرونده های وابسته به
شخصیت های برجسته عمومی، رسیدگی می کرد. خیلی از متهمان مشهور در دادگاه حضور پیدا می کردند، اغلب پیش از فرستادن به جلسهٔ دادرسی در دادگاه کیفری مرکزی، اولد بیلی یا دیگر مراکز دادگاه های جزا، یا هنگامی که به اتهام استرداد یا تروریسم بازداشت می شدند. این ها عبارت بودند از: ۱۸۷۶–۱۹۹۲: ایستگاه. در همین حال، ایستگاه پلیس خیلی فعال بود. افسران آنجا سال ۱۸۹۰ اعتصاب کردند، مری لوید سال ۱۸۹۲ تعرضی در آنجا را گزارش کرد و ایستگاه سال ۱۹۳۹ در کمپین تروریستی اِس پلن مورد تهدید قرار گرفت. پلیس ایستگاه با سربازان مشترک المنافع در ۱۹۱۹ و کارگران اعتصابی در ۱۹۳۱ درگیر شدند. زندانیان سرشناسی که بلافاصله پس از دستگیری وارد سلول ها شدند عبارتند از کلارا لمبرت، نماینده مجلس کانینگهام گراهام و برونو منسر، در حالی که افسران برجستهٔ آنجا شامل نورول رابرتز، رابرت هلمز، ایوان فلچر و کمیسران آینده جوزف سیمپسون و پیتر ایمبرت بودند. ۱۹۹۲–اکنون. وضعیت فهرست شده ساختمان به این معنی است که بروزرسانی آن با معیارهای نوین، اقتصادی نیست. بر این پایه، در نظر گرفته شد که دادگاه بسته شود تا امکان استفاده بهتر از ساختمان جلوی تالار اپرای سلطنتی لندن
فراهم شود. ایستگاه پلیس سال ۱۹۹۲ بسته شد، منطقه آن با ایستگاه پلیس کانن رو ادغام شد و منطقه ای جدید با ایستگاه پلیس چرینگ کراس تشکیل دادند و در سال ۲۰۰۴ مالکان مشترک دادگاه، متصدیان دادگاه های صلح لندن بزرگ و فرماندهی پلیس متروپولیتن دادگاه را به فروش گذاشتند. در ژوئیهٔ ۲۰۰۵ توسعه دهندهٔ املاک گری بارت، این محل را خرید تا به یک هتل بوتیک تبدیلش کند و دادگاه در ۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۰۶ بسته شد. آخرین پرونده ای که در این دادگاه به آن رسیدگی شد دربارهٔ جیسون جان هندی، ولگرد ۳۳ ساله الکلی بود که متهم به نقض دستور رفتاری ضد اجتماعی خود بود. موارد دیگر در روز آخر شامل گدایان، دزدان مغازه، رانندگان غیرقانونی مینی کب ها و یک پروندهٔ تروریستی - نخستین پرونده در نوع خود - بود که در آن یک مظنون به ترور، متهم به نقض دستور کنترل خود شد. روز پایانی با حضور گستردهٔ اهالی مطبوعات برگزار شد. پرونده های باقی مانده به دادگاه صلح هورس فری رود منتقل شدند، که خود سال ۲۰۱۱ هنگامی که کارهایش به دادگاه قدیمی ماری لبون سپرده شدند، بسته شد و به دادگاه صلح وست مینستر تغییر نام داد. در سال ۲۰۰۸، مقر خیابان بو به توسعه دهندگان اتریشی فروخته شد که پ
روانهٔ ساخت وساز یک هتل و موزه پلیس را دریافت کردند و در عین حال، نمای خارجی ساختمان دادگاه قدیمی را حفظ کردند. در اکتبر ۲۰۱۶ این مقر باز هم فروخته شد، این بار به بازوی بریتانیایی یک شرکت سرمایه گذاری قطری، که از پروانهٔ ساخت وساز موجود استفاده کرد. هتلی ۹۱ اتاقه که شرکت زنجیره ای نومد مستقر در نیویورک آن را اداره می کند، در مهٔ ۲۰۲۱ باز شد و یک رستوران عمومی و موزه ای برای تاریخ پلیس لندن نیز در کنارش، فعالیت خود را آغاز کردند. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
کادینا کاکس (زاده ۱۰ مارس ۱۹۹۱) یک پارا ورزشکار است که در مسابقات دو سرعت پارا دو و میدانی تی۳۸ و پارا دوچرخه سواری سی۴ و مجری تلویزیون بریتانیا شرکت می کند. او بخشی از مسابقات جهانی دو و میدانی آی پی سی ۲۰۱۵ و مسابقات جهانی پیست پارا دوچرخه سواری یوسی آی در سال ۲۰۱۶ بود که در آن به ترتیب در تایم تریل تی۳۷ ۱۰۰ متر و سی۴ ۵۰۰ متر عناوین جهانی را به دست آورد. او که در پارالمپیک تابستانی ۲۰۱۶ برای بریتانیا شرکت کرد، هم در دو و میدانی و هم در دوچرخه سواری، مدال برنز دوی ۱۰۰ متر تی۳۸ زنان را به دست آورد، قبل از کسب مدال طلا در تایم تریل دوچرخه سواری سی۴-۵ زنان، و یک طلا دیگر در دوی ۱۰۰ متر تی۳۸، تبدیل شدن به اولین پارالمپیک بریتانیایی که در مسابقات چند رشته ورزشی در همان بازی ها مدال طلا را از زمان ایزابل بار در پارالمپیک تابستانی ۱۹۸۴ کسب کرد. در سال ۲۰۲۱ او به عنوان یک شرکت کننده در برنامه "من یک سلبریتی هستم… مرا از اینجا بیرون کن!" در آی تی وی ظاهر شد. در سپتامبر ۲۰۲۱، کاکس برنده شانزدهمین سری از "سلبریتی مسترشف" بی بی سی بود. اوایل زندگی و زندگی شخصی. کاکس در ۱۰ مارس ۱۹۹۱ در لیدز، یورک شر غربی، انگلستان از وال
دین جامائیکایی که به بریتانیا مهاجرت کرده بودند به دنیا آمد. اولین مدرسه او، دبستان براکن اج در چپل تاون، لیدز بود. او قبل از رفتن به دانشگاه متروپولیتن منچستر در دبیرستان وتربی رفت و در آنجا فیزیوتراپی خواند. حرفه ورزشی. به عنوان یک ورزشکار توانمند. کاکس در سن ۱۵ سالگی پس از اینکه مربی هاکی او به او پیشنهاد کرد این ورزش را امتحان کند، شروع به دویدن به صورت رقابتی کرد. در طول سه سال بعد، او در مسابقات منطقه ای زیر ۱۷ سال شرکت کرد و چندین بار در مسابقات ۱۰۰ متر به سکو رسید. در سال ۲۰۰۷، او ۶۰ متر و ۲۰۰ متر را به کارنامه خود اضافه کرد و در مسابقات زیر ۱۷ سال هم در مسابقات آزاد منچستر و هم در مسابقات دو و میدانی آزاد انگلیس در ۶۰ متر در همان سال برنز گرفت. تا سال ۲۰۰۹ کاکس در طول فصل دو و میدانی شرکت می کرد و بهترین های شخصی ۱۲٫۶۰ ثانیه در ۱۰۰ متر و ۲۵٫۵۸ ثانیه در ۲۰۰ متر را در مسابقات قهرمانی شهرستان یورکشایر و هامبرساید ثبت کرد. در سال ۲۰۱۲ کاکس وارد مسابقات ملی شد و در مسابقات قهرمانی بی یوسی اس که در پارک المپیک برگزار شد، بهترین شخصی جدید را در دوی ۲۰۰ متر به ثبت رساند که در نتیجه او مدال برنز گرفت. در سال
۲۰۱۳، او برای اولین بار سد ۱۲ دوم را در ۱۰۰ متر شکست و زمان ۱۱٫۹۷ را در مسابقات قهرمانی دو و میدانی شمال به ثبت رساند. او پس از آن بهترین رکورد شخصی ۱۱٫۹۳ ثانیه را برای ۱۰۰ متر در همان سال به دست آورد. کاکس علاوه بر دویدن، قبل از بیماریش برای یک جایگاه در تیم اسکلت بریتانیا رقابت می کرد. در ۱۸ می ۲۰۱۴، کاکس وارد لوفبرو اینترنشنال شد: دو روز بعد پس از نشان دادن علائم عجیب و غریب به بیمارستان منتقل شد و تشخیص داده شد که دچار سکته مغزی شده است. پس از دو ماه فیزیوتراپی، او به حالت عادی بازگشت و دوباره تمرینات خود را آغاز کرد. سپس در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۴، او احساس سوزش در بازوی راست خود را تجربه کرد که طی چند روز بعد به بی حسی در بازو و پای راست او بدتر شد و او دوباره به دلیل ظن سکته به بیمارستان منتقل شد. پس از آزمایش ها گسترده، تشخیص داده شد که او مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس است. به عنوان دونده پاراسپرت. کاکس با هدف انجام بازی های پارالمپیک تابستانی ۲۰۱۶ در ریو، هم به عنوان یک ورزشکار دوومیدانی تی۳۷ طبقه بندی شد تا به حرفه سرعت خود ادامه دهد و هم یک دوچرخه سوار سی2. یک ماه بعد، کاکس برای تیم دو و میدانی بریتانیا انتخا
ب شد تا در مسابقات جهانی دو و میدانی آی پی سی ۲۰۱۵ در دوحه شرکت کند، جایی که او وارد دوی ۱۰۰ متر و ۲۰۰ متر تی۳۷ شد. در گرمای منتهی به فینال دوی ۱۰۰ متر، کاکس زمان ۱۳٫۵۹ ثانیه را ثبت کرد تا رکورد جهانی مندی فرانسوا-الی فرانسوی را شکست دهد. بعداً در همان روز او در فینال ۱۰۰ متر تی۳۷ دوید و مدال طلا را در زمان ۱۳:۶۰ به دست آورد و هم تیمی اش جورجینا هرمیتاژ را شکست داد و به مقام دوم رسید. آخرین رویداد او در مسابقات قهرمانی، دوی ۲۰۰ متر تی۳۷، پس از اینکه یک دقیقه ثبت نام را از دست داد و از مسابقه محروم شد، با جنجال به پایان رسید. در ژوئن ۲۰۱۶، پس از کسب جایگاهی در پارالمپیک تابستانی ۲۰۱۶ به عنوان ورزشکار تی۳۷، کاکس به عنوان ورزشکار دسته تی۳۸، یک رده بندی برای ورزشکاران کم معلولیت، مجدداً طبقه بندی شد. این امر امید او را برای مسابقه در ریو به خطر انداخت زیرا بریتانیا دو ورزشکار دیگر به نام های سوفی هان و اولیویا برین را که زمان های سریع تری را به عنوان دونده های تی۳۸ ثبت کرده بودند به میدان فرستاده بود. علیرغم تغییر رده بندی، کاکس برای پارالمپیک ریو در ژوئیه ۲۰۱۶ انتخاب شد. در بازی ها او در تی۳۸ ۱۰۰ متر طلا، یک نقر
ه در تی۳۵-۳۸ ۴ × ۱۰۰ متر امدادی و یک برنز در تی۳۸ ۱۰۰ متر گرفت. او همچنین رکورد جهانی جدید ۱:۰۰٫۷۱ را برای کسب مدال طلا در تی۳۸ ۱۰۰ متر به ثبت رساند. کاکس متعاقباً در مراسم اختتامیه به عنوان پرچمدار تیم بریتانیا انتخاب شد. کاکس که اواخر به تیم بریتانیا اضافه شد، در مسابقات دوی ۱۰۰ متر تی۳۸ در بازی های پارالمپیک تابستانی ۲۰۲۰ در توکیو شرکت کرد. او با زمان ۱:۰۱٫۱۶ که بهترین فصل او بود، چهارم شد. به عنوان یک پارا دوچرخه سوار. در سپتامبر ۲۰۱۵، کاکس وارد مسابقات قهرمانی ملی پیست بریتانیا شد، جایی که او مدال طلا را در تایم تریل ترکیبی دو سرعت سی۱-۵ گرفت. در مارس ۲۰۱۶، کاکس نماینده بریتانیا در مسابقات جهانی پیست پارا دوچرخه سواری یوسی آی در مونتیچیاری بود. علیرغم اینکه یک روز قبل از مسابقه دوباره به عنوان دوچرخه سوار سی۴ طبقه بندی شد، او همچنان در تایم تریل ۵۰۰ متر با رکورد جهانی ۳۷٫۴۵۶ ثانیه طلا گرفت. در ۱ اوت، کاکس در تیم بریتانیای کبیر برای شرکت در پارالمپیک ریو با پتانسیل رقابت در تایم تریل ۵۰۰ متر (سی۴/سی۵) و مسابقه جاده (سی۴/سی۵) انتخاب شد. کاکس در پارالمپیک ۲۰۱۶ در تایم تریل ۵۰۰ متر طلا گرفت: زمان ۳۴٫۵۹۸ ثانی
ه او همچنین یک رکورد جهانی جدید ثبت کرد. در بازی های پارالمپیک توکیو با تأخیر، کاکس از عنوان خود در تایم تریل دفاع کرد و بار دیگر با رکورد جهانی ۳۴٫۸۱۲ ثانیه طلا گرفت. جوایز و افتخارات. کاکس در جشنواره افتخارات سال نو ۲۰۱۷ برای خدمات به دو و میدانی و افسر والامقام امپراتوری بریتانیا در جشنواره افتخارات سال نو ۲۰۲۲ به خاطر خدمات به دو و میدانی و دوچرخه سواری منصوب شد. در مارس ۲۰۱۷، کاکس در مراسم جوایز ورزشی تنوع قومیتی بریتانیایی لایکاموبایل که در هیلتون لندن در پارک لین برگزار شد، جایزه بهترین ورزشکار سال را به نام اسپورتینگ ایکوآلز دریافت کرد. در ۵ ژوئن ۲۰۲۲، کاکس، با دوچرخه سواری در کنار کریس هوی، بخش «زمان زندگی ما» را در مسابقه جوبیلی پلاتینیوم رهبری کرد.
مقیاس فوجیتا () که مقیاس فوجیتا–پیرسون (Fujita–Pearson scale) نیز نامیده می شود، مقیاسی برای اندازه گیری شدت پیچند است. این مقیاس اساساً بر اساس آسیبی است که پیچندها به سازه های ساخته شده توسط انسان و پوشش گیاهی وارد می کنند. دسته بندی رسمی مقیاس فوجیتو توسط هواشناسان و مهندسان عمران پس از بررسی زمینی یا هوایی خسارت یا هر دو انجام می شود و بسته به شرایط، الگوهای چرخش زمین (علایم چرخ زاد)، داده های رادار هواشناسی، شهادت شاهدان، گزارش های رسانه ای و تصاویر آسیب، و نیز تصویرسنجی یا ویدئوسنجی درصورت موجود بودن تصاویر متحرک انجام می شود. مقیاس فوجیتا در ایالات متحده آمریکا از فوریه ۲۰۰۷ با مقیاس بهبودیافته فوجیتا (EF-Scale) جایگزین شده است. کانادا نیز مقیاس EF را به جای مقیاس فوجیتا همراه با ۳۱ «شاخص آسیب خاص» که توسط اداره محیط زیست و تغییر اقلیم کانادا در دسته بندی استفاده شده، پذیرفته است.
آخرین قطار برای کریسمس فیلمی محصول سال ۲۰۲۱ و به کارگردانی جولیان کمپ است. در این فیلم بازیگرانی همچون مایکل شین، ناتالی امانوئل، توماس لا، کری الویس، کاترین کلی، فیلیس لوگان، رابین آسکویت و هیلی میلز ایفای نقش کرده اند.
گامّالسونسکبی (روستای قدیم سوئدی) ; ; ; به سوئدی محلی Galsvänskbi بخشی از زمییوکا Zmiivka در استان خرسون در نزدیکی سواحل Dnieper در اوکراین است. نام این روستا از این روست که سکنه آن از روستاییان سوئدی تبار و از بازماندگان سوئدی- استونیایی هایی هستند که به اجبار به این مجل نقل مکان داده شده اند، برخی از آنها هنوز به زبان سوئدی صحبت می کنند. بنای روستای گامّالسونسکبی. اهالی دهکده قدیم سوئدی در اصل از داگو در استونی امروزی آمده بودند که تا سال ۱۷۲۱ بخشی از سوئد بود. برای حل و فصل یک اختلاف حقوقی با یک ملّاک سوئدی بنام استنبوک در داگو از طرف کاترین دوم امپراتور روسیه قطعه زمینی به وسعت حدود ۱۳۰۰۰ هکتار برای حدود ۱۰۰۰ نفر از ساکنان منطقه داگو در نظر گرفته شد. این زمین در فرمانداری جدید روسیه در جنوب اوکراین امروزی، که به تازگی روس ها آن را از ترک ها فتح کرده بودند واقع شده بود. حرکت از داگو در اوت ۱۷۸۲ آغاز شد و اهالی کوچ داده شده پس از طی یک مسیر طولانی و بسیار سخت به مدت ۹ ماه، که در طول آن بیش از نیمی از آنها به علت سرما و بیماری از بین رفته بودند، به منطقه تعیین شده رسیدند. وقتی اهالی وارد آن سرزمین شدند، اثری
از خانه هایی که وعده ساختنشان را به آنها داده بودند نیافتند. بعداً بسیاری از آنهایی که از این سفر جان سالم به در برده بودند از بین رفتند، زیرا اکثر آنها در داگو ماهیگیر بودند و به کشاورزی عادت نداشتند، طبق اسناد کلیسا، در مارس ۱۷۸۳ تنها ۱۳۵ نفر زنده مانده بودند. حفظ میراث سوئدی. در ابتدای قرن نوزدهم، روستاهای آلمانی مولهاسندرف، شلانگندرف و کلوستردرف در اطراف روستای سوئدی ساخته شدند. امروزه همه این روستاها جزو روستای زمییوکا هستند. روستاهای آلمانی حدود ۷۵ درصد از زمین های سوئدی ها را به طور غیرقانونی غصب کردند. این روستا بعد از ورود آلمانی ها به گامّالسونسکبی معروف شد. در نتیجه، سوئدی ها در این منطقه در اقلیت قرار گرفتند و بسیاری از کشیش ها و معلمانی که در این ناحیه خدمت می کردند آلمانی زبان بودند. این قضیه، همراه با کمبود روزافزون زمین های زراعتی، گاهی منجر به تنش در روابط بین اهالی دهکده قدیم سوئدی با روستاهای آلمانی می شد. آتش سوزی ها، زلزله ها و بیماری ها تعداد روستاییان سوئدی را کاهش می داد و تنها از نیمه دوم قرن نوزدهم به بعد است که می توان افزایش قابل توجهی در تعداد آنها مشاهده کرد. با وجود این که اهال
ی گامّالسونسکبی در طول یک قرن تقریباً هیج ارتباطی با سوئد نداشتند، سنت ها و اعتقادات لوتری خود را حفظ کردند. آنها همچنین گویش قدیمی سوئدی شرقی خود را نگهداشتند. در پایان قرن نوزدهم، پاره ای ارتباطات با سوئد از نو برقرار شد. مبالغ قابل توجهی هم در سوئد و هم در فنلاند برای ساختن یک کلیسای جدید سوئدی جمع آوری گردید و کلیسا در اول ماه مه ۱۸۸۵ افتتاح شد. هزینه بنای کلیسا ۱۵۰۰۰ روبل بود، که ۶۰۰۰ آن توسط شاهزاده کارل در سوئد جمع آوری شده بود. بازدیدکنندگان سوئدی بیشتر و بیشتر شدند و حتی برخی از روستاییان روزنامه های سوئدی را مشترک شدند. انقلاب روسیه. با شروع جنگ جهانی اول، کانال های ارتباطی دوباره قطع شد. قحطی شدیدی گسترش یافت و اولین هیئت کمک رسانی سوئدی به رهبری ویلهلم ساروه ضروریات اولیه زندگی را از سوئد برای سکنه دهکده در سال ۱۹۲۲ به همراه آورد. پس از انقلاب روسیه، سوئدی تباران خواستار حق خروج از اتحاد جماهیر شوروی و اقامت در سوئد شدند. تقاضای آنها که از طرف یک جنبش ملی مطرح شده بود مورد حمایت اسقف اعظم ناتان سودربلوم قرار گرفت. سودربلوم از ویلهلم ساروه خواست هیئت جدیدی را رهبری کند و روستاییان سوئدی را که مایل
به سفر به سوئد بودند با خود به سوئد بیاورد. در ۱ اوت ۱۹۲۹، تعداد ۸۸۱ روستایی وارد سوئد شدند و در طی سال های ۱۹۳۰–۱۹۲۹ در یونشوپینگ در پادگان هایی که متعلق به هنگ یونشوپینگ بود اسکان داده شدند. این پادگان ها، که اولین اردوگاه پناهندگان سوئد محسوب می شوند، در سال ۱۹۲۸، پس از انحلال هنگ مزبور که سال قبلش رخ داده بود، تخلیه شده بودند. تنها تعداد انگشت شماری ترجیح دادند در دهکده قدیم سوئدی گامّالسونسکبی باقی بمانند. در سال ۱۹۲۷، در مجموع ۸۹۵ نفر در روستا زندگی می کردند که از بازماندگان سوئدی های استونیایی بودند. از بین کسانی که آن دهکده را ترک کردند، حدود ۱۰۰ نفر بعداً تصمیم گرفتند از سوئد به کانادا بروند، کشوری که مهاجران قبلاً از دهکده گامالسونسکبی به آنجا رفته بودند. بیشتر آنها در منیتوبا ساکن شدند و برخی بعداً به سوئد بازگشتند. اکثریت روستائیانی که برای اقامت به سوئد آمده بودند در گوتلند اقامت گزیدند. نوادگان آنها امروز موزه ای دربارهٔ تاریخ سوئدی- استونیایی ها در محله روم گوتلند بنا کرده اند. آنها علیرغم پیشینه مشترکشان مجاز نبودند در یک جامعه متشکل اقامت کنند و در کشوری مهاجر بودند که بحران اقتصادی شدیدی را
پشت سر می گذاشت. گاه هم با خصومت مردم محلی مواجه می شدند. به زودی برخی از اهالی روستا به فکر بازگشت به اتحاد جماهیر شوروی افتادند. این فکر فعالانه از جانب حزب کمونیست سوئد حمایت شد و اولین خانواده ها قبل از شروع سال ۱۹۲۹/۱۹۳۰ مراجعت کردند. [نیازمند منبع] جمعاً ۲۶ خانواده به اوکراین اتحاد جماهیر شوروی بازگشتند و در سال ۱۹۵۷ حدود پنجاه روستایی سوئدی موفق شدند دوباره به سوئد برگردند. بازگشت به اتحاد جماهیر شوروی. در مجموع، حدود ۲۵۰ روستایی بازگشت به اتحاد جماهیر شوروی را برگزیدند. این عده به اتفاق اعضای حزب کمونیست سوئد که توسط کمینترن، به آنجا اعزام شده بودند، یک مزرعه اشتراکی تأسیس کردند که Svedkompartija - حزب کمونیست سوئد نام گرفت. با وجود این، زندگی در اتحاد جماهیر شوروی به سوی سخت تر شدن پیش می رفت. قحطی ۱۹۳۳–۱۹۳۲ باعث شد پیشنهاد برگشتن به سوئد مطرح شود و جمعی از روستاییان لیستی از نام کسانی که خواهان ترک کشور بودند تهیه کردند این قضیه منجر به دستگیری ۲۰ نفر توسط پلیس مخفی GPU شد. [نیازمند منبع] پنج نفر از آنها به زندان افتادند. در سال های بعد چندین روستایی در عملیات پاکسازی های استالین کشته شدند. هنگامی ک
ه جنگ جهانی دوم شروع شد آلمان به اتّحاد جماهیر شوروی حمله کرد و اوکراین اتحاد جماهیر شوروی نیز مورد تهاجم قرار گرفت. وقتی سربازان آلمانی در ۲۵ اوت ۱۹۴۱ وارد روستا شدند در ابتدا به عنوان ارتش آزادیبخش مورد استقبال قرار گرفتند.زمانی که ارتش آلمان در سال ۱۹۴۳ مجبور به عقب نشینی شد، سوئدی ها هم همراه با آلمانی های آن منطقه تخلیه شدند. جمعی از آنها به کروتوشین در وارتگاو در لهستان اشغالی فرستاده شدند. تقریباً ۱۵۰ نفر در پایان جنگ توسط مقامات شوروی اسیر و به اردوگاه های کار به اصطلاح گولاگ فرستاده شدند. [نیازمند منبع] با این حال، در سال ۱۹۴۷ این عده اجازه یافتند به اوکراین اتحاد جماهیر شوروی بازگردند. تعدادی هم موفق شدند به سوئد یا مستقیماً به گامّالسونسکبی برگردند. گامّالسونسکبی بعد از ۱۹۹۱. پس از سقوط اتحاد جماهیر شوروی، تماس با سوئد از نو برقرار شد. در آغاز دهه ۲۰۰۰ میلادی، ۱۵۰–۲۰۰ نفر سوئدی تبار در این روستا وجود داشتند. فقط تعداد کمی از آنها هنوز هم به زبان سوئدی روان صحبت می کردند. بعضی کمک های مالی توسط کلیسای سوئد و شهرداری گوتلند به آنها ارائه شده است. از دهه ۱۹۹۰ به بعد انجمن روستائیان سوئدی Svenskbyborna
امور امداد رسانی و جمع آوری کمک های مالی برای روستا را به عهده داشته و قرار بود در سال ۲۰۲۲ یک موزه روستایی سوئدی را در این دهکده افتتاح کنند. در ۱۵ آوریل ۲۰۰۱، گوتلند یک قرارداد خواهرخواندگی (شهرها) با دهکده مزبور منعقد کرد. و از سال ۲۰۱۴ به بعد، پروژه های ICLD (International Centre for Local Democracy) بین منطقه Gotland و Zmiivka در حال اجرا است. در سال ۱۹۹۶، در شهری واقع در نزدیکی روستا بنام Kakhovka یک شرکت سوئدی Tjumak که روغن پخت و پز، سس گوجه فرنگی و کنسرو مواد غذایی تولید می کند، تأسیس شد. این شرکت در حال حاضر دیگر متعلق به سوئد نیست. در اوائل اکتبر ۲۰۰۸، زوج سلطنتی سوئد در یک بازدید رسمی از گامالسونسکبی دیدن کردند. در آوریل ۲۰۲۲ روستای قدیمی سوئد، گامالسونسکبی، به دنبال تهاجم روسیه به اوکراین برای مدتی اشغال شد. در ۱۳ آوریل ۲۰۲۳، مدرسه روستا توسط روسیه بمباران شدو در طول ماه مه ۲۰۲۳، روستا به مدت طولانی در معرض گلوله باران قرار گرفت و در نتیجه مدرسه روستا و مرکز بهداشت آن با بمب های سرشی نیروهای روسی ویران شدند. روستا با بمب های فسفری به گونه " بمباران تروریستی " یعنی بمباران با هدف ایجاد وحشت در مر
دم غیرنظامی توسط نیروهای روسی بمباران می گردید در ۱۴ ژوئن ۲۰۲۴، کلیسا با حمله یک هواپیمای بدون سرنشین ویران شد. این حملات علیه روستای قدیمی سوئدی علیرغم این واقعیت صورت می گرفت که در این روستا نه اهداف نظامی وجود داشت و نه فعالیت های نظامی در جریان بود. قبل از تهاجم، روستا بین ۲۵۰۰–۲۳۰۰ سکنه داشت، اما در ژوئن ۲۰۲۴ تنها ۷۰ نفر در روستا باقی مانده بودند. حداقل ۱۱ نفر در حملات روسیه به این روستا کشته شده اند.