Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
با سوهایمی ازدواج کرد. به دلیل اینکه همسر اول پدرش فرزندی نداشت، سستراویناتا اولین فرزند این ازدواج را کورنیه نامید که به معنای هدیه است. بعدها، این نام با پسوند که نشان دهندهٔ تبار اشرافی است، تکمیل شد. کورنیانینگرات در سن سه یا چهار سالگی به مدرسه روستا رفت. سال بعد، برای یادگیری زبان هلندی به خانه یک خانواده ایندو-اروپایی در تاسیک مالایا فرستاده شد. در پنج سالگی، زبان هلندی را به اندازه ای آموخته بود که وارد یک مدرسه ابتدایی اروپایی شود. سپس در سن هفت سالگی به باندونگ رفت تا در مدرسه ای که توسط راهبه های اورسولین اداره می شد، تحصیل کند. او پس از اتمام دبیرستان، وارد دانشکده تربیت معلم شد و در رشته روان شناسی تخصص گرفت. اوایل دوران حرفه ای و فعالیت های زمان جنگ. در سال ۱۹۳۸، کورنیانینگرات حرفه خود را با تدریس کلاس سوم در یک مدرسه ابتدایی هلندی-چینی در گلودوک، منطقه چینی نشین پایتخت استعماری باتاویا آغاز کرد. یکی از همکارانش از سوماترا که معلم کلاس ششم بود، دهلان عبدالله، او را با جنبش ملی گرایانه اندونزی که با حکومت استعماری مخالف بود، آشنا کرد. از طریق او، کورنیانینگرات از بی عدالتی های مرتکب شده توسط هلن
دی ها آگاه شد و دریافت که بیشتر بومیان اندونزیایی مانند او اجازه ورود به مدارس ابتدایی اروپایی را ندارند. به درخواست پدرش، او بعداً توسط وزارت آموزش و پرورش به پوروکرتو منتقل شد تا در یک مدرسه ابتدایی اروپایی تدریس کند. با نزدیک تر شدن مدرسه به خانه، خواهرش و برخی از برادرزاده ها و خواهرزاده های جوانش در آنجا ثبت نام کردند و تحت آموزش کورنیانینگرات قرار گرفتند. طولی نکشید که جنگ در اروپا آغاز شد و پس از نبرد هلند، مدیر مدرسه برای پیوستن به تلاش های دفاعی، مدرسه را ترک کرد. کورنیانینگرات به عنوان واجد شرایط ترین عضو هیئت آموزشی، جایگزین او شد که این امر نارضایتی سایر معلمان و ناظر استعماری محلی را برانگیخت. اما با افزایش احتمال لشکرکشی هند شرقی هلند پس از حمله به پرل هاربر در سال ۱۹۴۱، مدرسه تعطیل شد زیرا خانواده های هلندی شروع به مهاجرت به استرالیا و جاهای دیگر کردند. کورنیانینگرات نیز همراه خانواده اش به حومه شهر نقل مکان کرد و تا مارس ۱۹۴۲، نیروهای ژاپنی پوروکرتو را اشغال کردند. این اشغال، باعث قطع حقوق بازنشستگی پدرش از اداره استعماری هلند شد، بنابراین کورنیانینگرات بار دیگر در جستجوی کار به باتاویا (که تو
سط حکومت نظامی ژاپن به جاکارتا تغییر نام داده شد) بازگشت. در آنجا، او دوباره با همکار سابقش، دهلان عبدالله، که توسط ژاپنی ها به عنوان رئیس موقت اداره شهری منصوب شده بود، دیدار کرد. او به کورنیانینگرات شغلی در دفتر شهرداری پیشنهاد داد، هرچند حقوقش بسیار اندک بود. بعدها، او در وزارت آموزش ژاپن برای تدریس روان شناسی در یک مدرسه تربیت معلم دخترانه در یوگیاکارتا درخواست داد. او از زمان دانشجویی در مدرسه تربیت معلم انجمن هند و اروپا به روان شناسی علاقه مند شده بود. در یوگیاکارتا، کورنیانینگرات مشاهده کرد که ساکنان شهر به طور منظم تشویق می شوند که به جای زبان های خارجی، زبان اندونزیایی که هنوز در حال توسعه بود، صحبت کنند. او که بیشتر به زبان هلندی صحبت می کرد، اندونزیایی کمی بلد بود، با این حال این زبان، زبان آموزشی اصلی در مدرسه ای بود که تدریس می کرد. یکی از همکارانش درس های او را به اندونزیایی ترجمه می کرد و او آن ها را برای کلاس هایش حفظ می کرد. با وخامت وضعیت اقتصادی در زمان تصرف هند شرقی هلند توسط ژاپن، کورنیانینگرات پارچه چاپ کلاقه ای مبادله و جواهرات خود را برای حمایت از تحصیلات اعضای خانواده اش فروخت. او در
تعطیلات در پوروکرتو بود که خبر تسلیم ژاپن به متفقین جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۵ به هند شرقی رسید. چند روز بعد، خبر اعلان استقلال اندونزی توسط احمد سوکارنو و محمد حتی از طریق رادیو استرالیا به یوگیاکارتا رسید. نیروهای متفقین در سپتامبر برای بازگرداندن کنترل هلندی ها وارد شدند و دولت جمهوری تازه تأسیس به یوگیاکارتا منتقل شد. در سال ۱۹۴۶، کورنیانینگرات شروع به تدریس زبان انگلیسی در یک دبیرستان کرد و همچنین برای ایستگاه رادیویی صدای اندونزی آزاد اخبار انگلیسی خواند. او و یکی از همکارانش، اوتامی سورجادارما، برای شرکت در ضیافت های رسمی در کاخ ریاست جمهوری دعوت می شدند، زیرا تعداد کمی از اندونزیایی ها قادر به صحبت با مهمانان خارجی به زبان انگلیسی بودند. او امیدوار بود که با حضور در این ضیافت ها، «تصور اندونزیایی ها به عنوان مردمانی ناآگاه و نیمه وحشی را از بین ببرد.» در سال ۱۹۴۷، کورنیانینگرات به عنوان منشی هیئت نمایندگی اندونزی در مذاکرات توافق رنویل با هلند منصوب شد. پس از نقض آتش بس توسط نیروهای هلندی و عملیات کرای که منجر به اشغال یوگیاکارتا در ۱۹۴۸ شد، او به جنگ استقلال اندونزی کمک کرد و خانه اش را به عنوان انبا
ر تدارکاتی در اختیار نیروهای جنگ چریکی قرار داد. در سال ۱۹۴۹، فشار جهانی باعث شد هلند استقلال اندونزی را به رسمیت بشناسد.
انجی لنا ترنر کینگ (; – ) شیمی دان، ریاضیدان و آموزگار آمریکایی بود. کینگ مدرس شیمی و ریاضیات در دبیرستان ایالتی ویرجینیای غربی و استاد شیمی و ریاضیات در کالج ایالتی ویرجینیای غربی (که امروزه با نام دانشگاه ایالتی ویرجینیای غربی شناخته می شود) در اینستیتیوت، ویرجینیای غربی بود. او در جامعه جداسازی نژادی و معدن کاری زغال سنگ در الکهورن، ویرجینیای غربی در شهرستان مک داول، ویرجینیای غربی در سال ۱۹۰۵ متولد شد. او پس از درگذشت مادرش در هشت سالگی، دوران کودکی سختی را پشت سر گذاشت. کینگ در سن ۱۴ سالگی در سال ۱۹۱۹ از دبیرستان آزمایشگاهی موسسه رنگ ویرجینیای غربی فارغ التحصیل شد و در دانشگاه ایالتی بلوفیلد (که امروزه با نام کالج ایالتی بلوفیلد شناخته می شود) تحصیل کرد. سپس به کالج ایالتی ویرجینیای غربی (که آن زمان با نام مؤسسه کالجی ویرجینیای غربی شناخته می شد) منتقل شد. او در سال ۱۹۲۷ با رتبه "cum laude" در رشته شیمی و ریاضیات مدرک کارشناسی خود را دریافت کرد. کینگ حرفه آموزشی خود را در دبیرستان ایالتی ویرجینیای غربی آغاز کرد که یک دبیرستان آزمایشگاهی وابسته به این کالج بود. او در تابستان ها به تحصیلات تکمیلی در دانشگا
ه کرنل پرداخت و در سال ۱۹۳۱ مدرک کارشناسی ارشد خود را در شیمی فیزیک دریافت کرد. پس از هشت سال تدریس در دبیرستان، کینگ به عنوان دانشیار در کالج ایالتی ویرجینیای غربی مشغول به کار شد و آزمایشگاه آن را برای بهبود کیفیت پژوهش های علمی دانشجویانش تجهیز کرد. پس از آغاز جنگ جهانی دوم، او به سربازان در واحد برنامه آموزشی تخصصی ارتش (ASTP) در کالج ایالتی ویرجینیای غربی شیمی آموزش داد. کینگ سپس در دانشگاه پیتسبرگ به ادامه تحصیل پرداخت و در سال ۱۹۵۵ دکترای فلسفه در آموزش عمومی دریافت کرد. او چندین دانشجوی برجسته از جمله حشره شناس و فعال مارگارت استریکلند کالینز، ریاضیدان کاترین جانسون و جاسپر براون جفریس از پروژه منهتن را راهنمایی کرد. او ریاست بخش منابع طبیعی و ریاضیات کالج ایالتی ویرجینیای غربی را بر عهده داشت و در سال ۱۹۸۰ بازنشسته شد. پس از بازنشستگی، همچنان در محوطه دانشگاه زندگی می کرد و در سال ۱۹۹۲ دانشگاه مدرک افتخاری دکترای حقوق را به او اعطا کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. انجی لنا ترنر کینگ (نام پیش از ازدواج: ترنر) در جامعه جداسازی نژادی و معدن کاری زغال سنگ در الکهورن، ویرجینیای غربی در شهرستان مک داول، ویرجینی
ای غربی در ۹ دسامبر ۱۹۰۵ متولد شد. والدین او ویلیام ترنر و همسرش لورا کینگ ترنر از ویرجینیا بودند. او دو خواهر و برادر به نام های سیلویا و اروینگ داشت. کینگ در شرایط سختی بزرگ شد؛ مادرش زمانی که او هشت ساله بود درگذشت و او به نزد مادربزرگ مادری اش که پوست روشنی داشت فرستاده شد، کسی که او را با اصطلاحی تحقیرآمیز مورد خطاب قرار می داد. در نهایت، او با پدرش زندگی کرد، که بی سواد بود اما او را به موفقیت در تحصیل تشویق می کرد. پدرش در ۸ نوامبر ۱۹۲۷، زمانی که توسط یک واگن معدن زیر گرفته شد، جان خود را از دست داد. حرفه. کینگ حرفه آموزشی خود را به عنوان مدرس شیمی و ریاضیات در دبیرستان ایالتی ویرجینیای غربی آغاز کرد. در تابستان ها، او در دانشگاه کرنل تحصیلات خود را ادامه داد و هزینه تحصیلش را شخصاً پرداخت کرد. پایان نامه او در کرنل با عنوان «تفاعل بین محلول های اسید تانیک و اکسید آهن هیدراته» بود. او در سال ۱۹۳۱ مدرک کارشناسی ارشد خود را در شیمی فیزیک دریافت کرد. پس از آغاز جنگ جهانی دوم، دانشگاه ایالتی ویرجینیای غربی در سال های ۱۹۴۳ و ۱۹۴۴ واحدی از برنامه آموزش تخصصی ارتش (ASTP) دریافت کرد. کینگ، یکی از مدرسان دانشگا
ه ایالتی ویرجینیای غربی برای سربازان ASTP، شیمی تدریس می کرد. این برنامه در پاسخ به نگرانی از کمبود فارغ التحصیلان دانشگاهی که به عنوان افسران نظامی پس از جنگ مورد نیاز بودند، ایجاد شد. دانشگاه ایالتی ویرجینیای غربی یکی از شش دانشگاه تاریخی سیاه پوستان بود که واحد ASTP دریافت کرد. کینگ در اوایل دهه ۱۹۵۰ در دانشگاه پیتسبرگ تحصیل کرد و در سال ۱۹۵۵ دکترای فلسفه در آموزش عمومی دریافت کرد. پایان نامه دکترای او با عنوان "تحلیلی از کتاب های درسی اولیه جبر مورد استفاده در مدارس متوسطه آمریکا قبل از سال ۱۹۰۰" بود. پایان نامه کارشناسی ارشد و رساله دکتری کینگ تنها تحقیقات منتشر شده او بودند. در دوران تدریس در دبیرستان و دانشگاه ایالتی ویرجینیای غربی، کینگ مربی حشره شناسی و فعال مارگارت استریکلند کالینز، ریاضی دان کاترین جانسون (یکی از شخصیت های کتاب "ارقام پنهان")، و جاسپر براون جفریز از پروژه منهتن بود. در "کتابچه سالگرد دبیرستان ایالتی ویرجینیای غربی"، ۲۷ دانش آموز سابق کینگ را به عنوان معلم محبوب خود انتخاب کردند و حداقل ۲۰ نفر از آن ها تحصیلات تکمیلی را به پایان رساندند. کاترین جانسون از او به عنوان یک تأثیرگذار در
دبیرستان و دانشگاه یاد کرد و او را «معلمی فوق العاده—باهوش، دلسوز و بسیار دقیق» توصیف کرد. کینگ در دبیرستان به جانسون هندسه و در دانشگاه ریاضیات تدریس کرد و همچنان او را در مطالعات ریاضی تشویق می کرد. سال های پایانی و درگذشت. تا سال ۱۹۶۹، کینگ ریاست بخش منابع طبیعی و ریاضیات دانشگاه ایالتی ویرجینیای غربی را بر عهده داشت. در دهه ۱۹۷۰، او به آفریقا سفر کرد تا از مأموریت های کلیسای پرسبیترین ایالات متحده بازدید کند و اطلاعاتی دربارهٔ وضعیت زنان در زئیر، کنیا و اتیوپی کسب کند. او در سال ۱۹۷۴ سخنرانی ای با عنوان «وضعیت زنان در شرق آفریقا» را در شعبه لویسبورگ، ویرجینیای غربی انجمن آمریکایی زنان دانشگاهی ارائه کرد. کینگ ریاست کمیسیون فرماندار ویرجینیای غربی در امور زنان را بر عهده داشت. او در کنفرانسی دربارهٔ زنان کوهستانی آپالاچی در کالج موریس هاروی در سال ۱۹۷۵ به همراه گلوریا استاینم سخنرانی کرد. کینگ در سال ۱۹۸۰ از دانشگاه ایالتی ویرجینیای غربی بازنشسته شد و پس از بازنشستگی همچنان در محوطه دانشگاه زندگی می کرد. در سال ۱۹۹۲، مدرک افتخاری دکترای حقوق را به او اعطا کرد. او در ۲۸ فوریه ۲۰۰۴ در اینستیتوت، ویرجینیای غر
بی درگذشت.
هویلاند دنان یانگ فیلی (; – ) شیمی دان آمریکایی بود. در طول جنگ جهانی دوم، او در پروژه منهتن در آزمایشگاه متالورژی فعالیت داشت. پس از جنگ، او به عنوان اولین زنی که به سمت رئیس یک بخش در آزمایشگاه ملی آرگون منصوب شد. یانگ همچنین اولین زنی بود که ریاست بخش شیکاگو انجمن شیمی آمریکا را بر عهده گرفت. او در زمینه اطلاع رسانی علمی، انرژی هسته ای، و شیمی صنعتی فعالیت داشت و در طول دوران حرفه ای خود جوایز و افتخارات متعددی کسب کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. هویلاند دنان یانگ در کلمبوس در ۲۶ ژوئن ۱۹۰۳ متولد شد. او خواهری به نام هیلدا داشت. علاقه او به شیمی در دبیرستان شکل گرفت، جایی که کلاس های شیمی پسران و دختران جدا از هم برگزار می شد. به دلیل تداخل برنامه درسی، به او اجازه داده شد که در کلاس پیشرفته تر پسران شرکت کند، اگرچه مجبور بود در انتهای کلاس بنشیند. او وارد دانشگاه ایالتی اوهایو شد و در سال ۱۹۲۴ مدرک کارشناسی علوم خود را در رشته شیمی دریافت کرد. سپس، او در دانشگاه شیکاگو ادامه تحصیل داد و تحت نظارت ژولیوس اشتیگلیتس پایان نامه خود را با عنوان «کتون های بروموایمینو استریوایزومری» برای دریافت مدرک پی اچ دی نوشت. حر
فه. پس از فارغ التحصیلی، یانگ به عنوان یک شیمیدان پژوهشی صنعتی در صنایع لاک در "شرکت کارخانه های شیمیایی برادران ون شاک" در شیکاگو مشغول به کار شد. در سال ۱۹۳۰، او به عنوان استادیار شیمی در دانشگاه زنان تگزاس منصوب شد، جایی که تغذیه و بیوشیمی تدریس می کرد. در سال ۱۹۳۴، او برای پذیرش پیشنهادی از بیمارستان مایکل ریس در شیکاگو استعفا داد، اما وقتی به آنجا رسید، مدیر بیمارستان متوجه شد که او یک زن است و از استخدامش امتناع کرد. در دوران رکود بزرگ یافتن شغل دشوار بود و او تا سال ۱۹۳۸ تنها به عنوان مشاور فعالیت می کرد و شغل ثابت نداشت تا اینکه در شرکت Pure Oil مشغول به کار شد. او در آنجا با کری آر. واگنر جونیور روی کتابی دربارهٔ پالایشگاه نفت کار کرد. این پروژه شش سال به طول انجامید، اما با آغاز جنگ جهانی دوم متوقف شد و کتاب هرگز منتشر نشد. با ورود ایالات متحده به جنگ، یانگ در سال ۱۹۴۲ به عنوان کتابدار علمی در دفتر تحقیقات و توسعه علمی (OSRD) در آزمایشگاه سم شناسی دانشگاه شیکاگو مشغول به کار شد، جایی که گزارش های آمریکایی، بریتانیایی و کانادایی دربارهٔ جنگ شیمیایی را گردآوری و فهرستی از مواد شیمیایی سمی تهیه می کرد.
در سال ۱۹۴۵، او به پروژه منهتن در آزمایشگاه متالورژی منتقل شد و در آنجا مقالاتی را که بعدها توسط کمیسیون انرژی اتمی ایالات متحده آمریکا در مجموعه "National Nuclear Energy Series" منتشر شد، ویرایش کرد. او بعداً به عنوان نماینده آزمایشگاه ملی آرگون در هیئت تحریریه این مجموعه فعالیت کرد. او طومار پتیشن زیلارد را در سال ۱۹۴۵ امضا کرد. در سال ۱۹۴۶، یانگ به آزمایشگاه ملی آرگون پیوست و به عنوان مدیر اطلاعات فنی منصوب شد و اولین زنی بود که به عنوان رئیس یک بخش انتخاب شد. او تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۶۴ در آرگون باقی ماند. عضویت ها و افتخارات. در سال ۱۹۵۶، او به عنوان اولین زنی که ریاست بخش شیکاگو انجمن شیمی آمریکا را بر عهده گرفت، منصوب شد. او در تأسیس جایزه خدمات برجسته این انجمن نقش داشت و بعداً در سال ۱۹۷۵ خود این جایزه را دریافت کرد. وی همچنین عضو مؤسسه شیمی دانان آمریکا، انجمن پیشبرد علوم آمریکا و گروه دانشمندان اتمی شیکاگو بود. او یکی از اعضای بنیان گذار انجمن هسته ای ایالات متحده آمریکا و رئیس آیوٹا سیگما پای بود، که یک جامعه افتخاری ملی برای زنان در رشته شیمی محسوب می شود. در سال ۱۹۵۹، روزنامه "شیکاگو تریبو
ن" او را به عنوان یکی از برجسته ترین زنان در تجارت یا حرفه های شهر معرفی کرد، و در سال ۱۹۶۳، آزمایشگاه ملی آرگون سری سخنرانی های «هویلاند دی. یانگ» را به افتخار او پایه گذاری کرد. زندگی شخصی. یانگ با کرافورد فیلی ازدواج کرد. با او در آزمایشگاه سم شناسی آشنا شده بود. او در ۱۲ ژانویه ۱۹۸۶ در خانه اش در هایدپارک، شیکاگو درگذشت، و در گورستان ریورساید در کلمبوس به خاک سپرده شد.
لیان کیرنان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری ایرلند است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال زنان لیورپول بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زنان لیورپول اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زنان زیر ۱۷جمهوری ایرلند، زنان زیر ۱۹ سال جمهوری ایرلند و زنان جمهوری ایرلند بازی کرده است. سال های اولیه. لیان کیرنان در بایلیبورو در شهرستان کاوان به دنیا آمد و در بایلیبورو کامیونیتی اسکول تحصیل کرد، جایی که او برای تیم فوتسال دختران بازی می کرد. او با بایلیبورو سلتیک بازی کرد و در سن ۱۲ سالگی به تیم پسران کینگزکرت هارپس پیوست، جایی که توسط استعدادیاب فدراسیون فوتبال جمهوری ایرلند، مارک لیوی، شناسایی شد و به برنامه استعدادهای نوظهور آنها ثبت شد. علاوه بر فوتبال، کیرنان در دو و میدانی نیز موفق بود و چهار بار قهرمانی جوانان باشگاه اولستر را با باشگاه ورزشی شرکاک به دست آورد و در مسابقات دو و میدانی زیر ۱۳ سال ایرلند در سال ۲۰۱۱ چهارم شد. او همچنین تا سطح زیر ۱۶ سال برای گائلیک فوتبال در کاوان بازی کرد. او با خانواده اش در یک مزرعه پرورش خوک در کیلینکر زندگی می کرد. دوران باش
گاهی. شلبورن. کیرنان در سن ۱۵ سالگی به باشگاه فوتبال زنان شلبورن پیوست. در ۱ مه ۲۰۱۶، او گل برتری شلبورن را در برابر ویوز در فینال لیگ ملی فوتبال زنان جمهوری ایرلند در ریچموند پارک به ثمر رساند. در فصل ۲۰۱۶–۲۰۱۵، او ۵ گل به ثمر رساند. در سال ۲۰۱۶، او ۱۲ گل به ثمر رساند و بخشی از تیم «شکست ناپذیر» شلبورن بود که لیگ ملی فوتبال زنان جمهوری ایرلند را بدون باخت به پایان رساند. در ۶ نوامبر ۲۰۱۶، او در فینال جام حذفی فوتبال زنان جمهوری ایرلند در برابر وکسفورد یوتس هت تریک کرد. در ژانویه ۲۰۱۷، او به عنوان بازیکن جوان سال در جوایز برترین های سال جمهوری ایرلند انتخاب شد و به تیم سال نیز راه یافت. هفته بعد، او همچنین به عنوان ورزشکار ماه دسامبر ۲۰۱۶ توسط "تایمز ایرلندی" انتخاب شد. در ۲۲ اوت ۲۰۱۷، او در یک بازی ۰–۰ با مدیک کونین در لیگ قهرمانان اروپا به میدان رفت. او فصل ۲۰۱۷ لیگ ملی فوتبال زنان جمهوری ایرلند را با ۹ گل به پایان رساند. کیرنان فصل ۲۰۱۸ را با ۱۱ گل در شش بازی اول خود آغاز کرد و مجموع گل های خود را به ۳۷ گل در سه سال و نیم حضورش در شلبورن رساند، قبل از اینکه در ژوئیه ۲۰۱۸ تیم را ترک کند. وستهام یونایتد. در
۱۸ جولای ۲۰۱۸، کیرنان به باشگاه فوتبال زنان وستهام یونایتد پیوست. در ۱۹ اوت ۲۰۱۸، او در یک بازی ۳–۱ در برابر باشگاه فوتبال زنان آرسنال در جام حذفی فوتبال زنان انگلستان به میدان رفت. در ۲۶ اوت ۲۰۱۸، او اولین گل خود را در پیروزی ۴–۱ برابر باشگاه فوتبال زنان لوئیس به ثمر رساند. در ۲۱ مه ۲۰۲۱، کیرنان پس از پایان قراردادش وستهام را ترک کرد. لیورپول. در ۲۲ ژوئن ۲۰۲۱، کیرنان به لیورپول پیوست، جایی که با مربی سابقش در وستهام، مت بیرد، دوباره همکاری کرد و شماره ۹ را به خود اختصاص داد. او از شین اسپلینت که فعالیت او را مختل کرده بود بهبود یافت و در فصل ۲۰۲۲–۲۰۲۱ چمپیونشیپ فرم گلزنی خود را دوباره به دست آورد. او ۱۳ گل برای تیم قهرمان لیورپول به ثمر رساند که به صعود به سوپر لیگ زنان کمک کرد و در سپتامبر ۲۰۲۲ قرارداد جدیدی با لیورپول امضا کرد. در روز اول فصل ۲۰۲۳–۲۰۲۲، کیرنان در پیروزی ۲–۱ لیورپول برابر باشگاه فوتبال زنان چلسی دچار آسیب دیدگی مچ پا شد که نیاز به جراحی داشت و او را برای چندین ماه از میادین دور کرد. دوران ملی. کیرنان در اوت ۲۰۱۶ به تیم ملی بزرگسالان جمهوری ایرلند دعوت شد و برای دو بازی دوستانه در برابر تیم
ملی فوتبال زنان ولز به میدان رفت. او در اولین بازی رقابتی خود، گل برتری را در پیروزی ۲–۱ برابر ایالت باسک در ۲۶ نوامبر ۲۰۱۶ به ثمر رساند. او در فهرست تیم ایرلند برای جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۲۳ قرار نگرفت.
ماری الکا پانگستو (چینی سنتی: 馮慧蘭؛ چینی ساده شده: 冯慧兰؛ پینیین: فنگ هویلان؛ هوکین: فانگ هوئی لان؛ متولد ۲۳ اکتبر ۱۹۵۶) که در حال حاضر به عنوان مشاور ویژه رئیس جمهور اندونزی برای همکاری های بین المللی منصوب شده است، از ۲۱ اکتبر ۲۰۲۴ این سمت را بر عهده دارد. در اوایل نوامبر ۲۰۲۴، او توسط رئیس جمهور پرابوو سوبیانتو به عنوان نایب رئیس شورای اقتصاد ملی جمهوری اندونزی منصوب شد و به همراه آقای لوهوت بینسار پانجایتان به عنوان رئیس این شورا خدمت کرد. ماری یک اقتصاددان اندونزیایی است که از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۳ به عنوان مدیر عامل سیاست توسعه و مشارکت در بانک جهانی فعالیت داشت. رئیس بانک جهانی، دیوید مالپاس، انتصاب او را در ۹ ژانویه ۲۰۲۰ اعلام کرد و گفت که او مسئول سیاست توسعه و مشارکت در نقش خود در بانک خواهد بود. او پیش از این از اکتبر ۲۰۰۴ تا اکتبر ۲۰۱۱ به عنوان وزیر بازرگانی اندونزی خدمت کرده بود. در جریان یک تغییر کابینه در اکتبر ۲۰۱۱، او به سمت وزیر گردشگری و اقتصاد خلاق که به تازگی ایجاد شده بود، منصوب شد و این سمت را تا پایان دوره ریاست جمهوری سوسیلو بامبانگ یودهویونو در ۲۰ اکتبر ۲۰۱۴ حفظ کرد. دوران اولیه زندگی و تحصی
ل. پانگستو که در جاکارتا به دنیا آمد، وی مدرک لیسانس و فوق لیسانس خود را از دانشگاه ملی استرالیا و دکترای خود را در رشته اقتصاد از دانشگاه کالیفرنیا در دیویس، ایالات متحده در سال ۱۹۸۶ گرفت. شغل در دانشگاه. پانگستو در ابتدای کار خود در مرکز مطالعات استراتژیک و بین المللی (CSIS) در جاکارتا فعالیت می کرد و برای مدت طولانی در انجمن های تجاری مختلف مانند PECC مشارکت داشت. او به عنوان مدرس در دانشکده اقتصاد و تجارت دانشگاه اندونزی تدریس می کرد. او به طور گسترده در رسانه های اندونزیایی و بین المللی و در هیئت ویراستاران خارجی مجله آسیایی تجارت (دانشگاه میشیگان) و بولتن مطالعات اقتصادی اندونزی (تولید شده توسط پروژه اندونزی در دانشگاه ملی استرالیا) فغلیت دارد. او همچنین به عنوان هماهنگ کننده گروه ویژه فقر و توسعه برای پروژه هزاره سازمان ملل متحد فعالیت داشته است. پانگستو پس از پایان دوره وزارت خود، فعالیت های منظم خود را در مرکز مطالعات استراتژیک و بین المللی در جاکارتا و همچنین به عنوان استاد اقتصاد بین الملل در دانشکده اقتصاد دانشگاه اندونزی از سر گرفت. حرفه سیاسی. پانگستو اولین زن اندونزیایی چینی تبار است که در اندو
نزی در سمت کابینه فعالیت دارد. وی پس از انتصاب به سمت وزیر گردشگری و اقتصاد خلاق، در بیانیه های متعددی به تشریح رویکرد دولت در راستای پرورش بخش های خلاق اقتصاد پرداخت. فهرست اولیه زیربخش های مشمول حوزه اقتصاد خلاق وزارتخانه در حدود چهارده تا و به شرح زیر بود: گردشگری او هنگام تمرکز بر اولویت های گردشگری در مجموعه خود، از برنامه های توسعه بخش گردشگری حمایت می کرد، اما به برخی از مشکلات شناخته شده نیز اشاره کرد. به عنوان مثال، او خاطرنشان کرد که مشکلات بهداشتی، امنیتی و زیرساخت های ضعیف مشکلاتی را برای صنعت گردشگری در اندونزی ایجاد می کند. او در مورد نیاز به یک استراتژی برای توسعه بخش گردشگری بحث کرد و تأکید داشت که برای ارتقای این بخش در اندونزی باید طیفی از چالش ها حل شودو غلبه بر برخی از این چالش ها زمان برخواهد بود. اقدامات دیگری که او برای ترویج گردشگری اعلام کرد شامل تأکید بر گردشگری ورزشی، با اولویت به ترویج گلف در کوتاه مدت و افزایش توجه به فعالیت های دیگر مانند قایق سواری در بلندمدت بود. در اواخر سال ۲۰۱۲، پانگستو ابراز امیدواری کرد که تا سال ۲۰۱۴، حدود ۱۰ میلیون گردشگر خارجی از اندونزی دیدن کنند. وی خ
اطرنشان کرد که به دنبال مشکلات اقتصادی که در سال های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲ در منطقه یورو ایجاد شد، تعداد گردشگرانی که از اروپا به اندونزی سفر کرده اند، کاهش یافته است. با این حال، او گفت که دولت امیدوار است کاهش گردشگران از اروپا با افزایش ورود گردشگران از کشورهای منطقه ای آسیا-اقیانوسیه جبران شود. او به صورت ویژه به اهمیت بازار چین اشاره کرد که طبق گفته او، تعداد گردشگران خارجی در سال ۲۰۱۱ به ۷۰ میلیون نفر رسید. اقتصاد خلاق پس از اینکه در سال ۲۰۱۱ مسئولیت امور اقتصاد خلاق را به عهده گرفت، پانگستو در ترویج طیف گسترده ای از فعالیت ها در این بخش بسیار فعال بود. او از دولت های منطقه درخواست کرد تا فعالیت های خلاقانه محلی را ترویج کنند. او همچنین از اهمیت تقویت حقوق مالکیت معنوی برای تشویق هنرمندان جوان اندونزیایی و کارآفرینان خلاق برای توسعه محصولات اندونزیایی صحبت کرد. در نوامبر ۲۰۱۲، با حمایت بنیاد پانگلیکیم، او از سفر نویسنده اقتصاد خلاق جان هاوکینز به جاکارتا برای بحث در مورد سیاست های ترویج فعالیت های اقتصاد خلاق حمایت کرد. پانگستو اگرچه در سازمان تجارت جهانی و مجامع بین المللی مانند G20 بسیار مورد احترام بود، اما اغ
لب با همکاران کابینه ای که می خواستند از منافع داخلی حمایت کنند، درگیر می شد.او همچنین توسط گروه های صنعتی داخلی به دلیل حمایت از اقدامات ترویج تجارت به جای افزایش حمایت از تولیدکنندگان داخلی مورد انتقاد قرار گرفت.پاسخ او به این انتقادات این بود که توجه داشته باشد که اندونزی باید به تعهدات بین المللی برای ارتقای سیاست های تجاری محور پایبند باشد و تجارت آزادتر، مزایای زیادی برای مصرف کنندگان و تولیدکنندگان داخلی در اندونزی به همراه دارد. دیگر پیشه ها. در اواخر دسامبر ۲۰۱۲، دولت اندونزی پانگستو را به عنوان نامزد برای سمت مدیرکل سازمان تجارت جهانی (WTO) برای جانشینی مدیرکل فعلی، پاسکال لامی، که دوره او در سال ۲۰۱۳ به پایان رسید، معرفی کرد. در آوریل ۲۰۱۳، هر سه نامزد از منطقه آسیا و اقیانوسیه حذف شدند و این نقش در نهایت به روبرتو آزوادو رسید. شناخت. در دسامبر ۲۰۱۳، به پاس قدردانی از دستاوردهای وی به عنوان یک اقتصاددان و سیاست گذار در آسیا، پانگستو دکترای افتخاری را از دانشگاه ملی استرالیا (ANU) دریافت کرد. وی هنگام بازدید از کانبرا برای دریافت مدرک خود، سال های دانشجویی خود در استرالیا را به یاد آورد، درست در هما
ن زمانی که پدرش عضو هیئت علمی دانشگاه ANU بود. زندگی شخصی. پانگستو با آدی هارسنو ازدواج کرد و دو فرزند به نام های ریموند و آریا دارد.
سقط جنین در افغانستان غیرقانونی است، مگر در مواردی که جان مادر در خطر باشد یا جان نوزاد با خطر مواجه شود، که این معمولاً به معنای وجود ناتوانی های شدید یا کیفیت پایین زندگی برای نوزاد تفسیر می شود. افغانستان یکی از بالاترین نرخ های باروری در جهان را دارد، اما این ارقام پس از سقوط طالبان در حال کاهش است، زیرا اکنون کارکنان امدادی می توانند وارد کشور شوند تا در مسائل باروری کمک کنند و نرخ مرگ ومیر را کاهش دهند. به طور کلی، قانون گذاری در زمینه سقط جنین تحت تأثیر قانون اسلامی قرار دارد. نرخ زاد و ولد و باروری. افغانستان یکی از بالاترین نرخ های باروری در جهان را دارد، در حالی که تعداد کمی از زنان به طور فعال از روش های جلوگیری از بارداری استفاده می کنند، علی رغم حمایت دولت و تطابق با اخلاق دینی. تنها ۲۲٫۵٪ از افراد از روش های جلوگیری از بارداری استفاده می کنند، در مقایسه با ایالات متحده که ۷۴٫۱٪ از افراد از پیشگیری استفاده می کنند. در دههٔ ۱۹۹۰، متوسط تعداد فرزندانی که یک زن در افغانستان در طول زندگی خود داشت، ۸ فرزند بود، اما این عدد در میانه دهه ۲۰۰۰ به ۶٫۳ و تا پایان سال ۲۰۱۰ به ۵٫۱ کاهش یافت. از زمان سقوط طال
بان در سال ۲۰۰۱، سطح باروری در افغانستان کاهش یافت. کاهش حضور طالبان باعث شد که کارکنان امدادی بتوانند وارد کشور شوند و تأمین مالی آموزشی برای مدارس، برنامه ریزی خانواده، و دسترسی بیشتر به وسایل کنترل بارداری را فراهم کنند. نرخ های باروری کنترل نشده، باعث سختی مدیریت سطح فقر و بهبود شرایط اجتماعی دیگر در افغانستان شده و وابستگی زیادی به کمک های کشورهای دیگر ایجاد کرده است. نرخ های باروری بالا باعث نرخ زاد و ولد بالا می شود، که به نرخ بالای مرگ ومیر جنین کمک می کند. افغانستان دارای بالاترین نرخ مرگ ومیر جنین در جهان است، با ۱۱۰٫۶ مرگ به ازای هر ۱۰۰۰ تولد. متوسط سن مادران در اولین زایمان ۱۹٫۹ سال است. با افزایش دسترسی به آموزش در سراسر افغانستان پس از سقوط طالبان، نرخ مرگ ومیر جنین نیز در حال کاهش است. در مناطق روستایی این نرخ همچنان بالا باقی می ماند، اما کارکنان امدادی پس از آموزش در زمینه زایمان و مراقبت از نوزادان به بسیاری از مناطق کشور اعزام می شوند. قوانین جاری. قوانین افغانستان به شدت بر دیدگاه های اسلامی درباره سقط جنین استوار است. ماده ۳ از فصل ۱ قانون اساسی بیان می کند که هیچ قانونی در افغانستان نبای
د با اسلام تناقض داشته باشد. کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان برای محافظت از حقوق بشر و به عنوان پاسخی به قانون احوال شخصیه شیعه، که ناقض حقوق بشر تلقی می شود، ایجاد شد. تأثیر شدید باورهای مذهبی بر قوانین منجر به وضع قوانین سخت گیرانه در مورد سقط جنین شده است. فصل چهارم قانون مجازات افغانستان پیامدهای انجام سقط جنین را توضیح می دهد. این قانون بیان می کند که سقط جنین غیرقانونی است مگر زمانی که جان مادر در خطر باشد یا جان نوزاد با خطر مواجه شود، که این معمولاً به معنای ناتوانی شدید یا کیفیت پایین زندگی برای نوزاد تفسیر می شود. ماده ۴۰۲ می گوید هر کسی که به عمد جنینی را بکشد، به حداکثر هفت سال زندان محکوم می شود. ماده ۴۰۳ بیان می کند هر کسی که سقط جنین را انجام دهد، یا به زندان می افتد یا تا حدود ۱۲٬۰۰۰ افغانی (معادل ۱۶۵ دلار آمریکا) جریمه می شود. اگر شخصی که این عمل را انجام می دهد پزشک باشد، به شدیدترین حد ممکن طبق قانون مجازات خواهد شد. دسترسی به سقط جنین. موارد قانونی برای دریافت مراقبت های سقط جنین در افغانستان بسیار محدود است. تنها در مواقعی که بارداری جان مادر را تهدید کند یا اگر نوزاد قرار است با نقص های