Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
باشگاه فوتبال سن دیگو یک باشگاه فوتبال حرفه ای آمریکایی مستقر در سن دیگو است. این باشگاه در لیگ برتر فوتبال (ام ال اس) به عنوان عضوی از کنفرانس غرب شرکت می کند. این تیم بازی های خانگی خود را در ورزشگاه اسنپدراگون انجام می دهد. این باشگاه در فصل ۲۰۲۵ به عنوان یک تیم گسترش دهنده بازی خود را آغاز کرد. گروه مالکیت این باشگاه توسط تاجر و سیاستمدار سابق بریتانیایی-مصری، محمد منصور و گروه سیکوان از ملت کومیاای، یک قبیله بومی آمریکایی به رسمیت شناخته شده توسط فدرال، رهبری می شود. این گروه در ۱۸ مه ۲۰۲۳ یک تیم توسعه دهنده دریافت کرد. این سی امین باشگاه لیگ ام ال اس است.
فرانکو ویلا (؛ درگذشت: ۱۲ اکتبر ۲۰۰۹) یک فیلم بردار اهل ایتالیا بود. او مدیر فیلم برداری حدود هشتاد فیلم مابین سال های ۱۹۶۱ تا ۱۹۸۸ بود.
سورن هامبارتسومی موسسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) زمین شناس، سیاستمدار اهل ارمنستان که عضو شورای ملل جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۱ سپتامبر ۱۹۱۱ در شیروان به دنیا آمد و از دانشگاه فنی گرجستان (۱۹۳۶) انستیتو علوم زمین شناسی فرهنگستان ملی علوم ارمنستان (۱۹۳۸) فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین (۱۹۴۵)، نشان پرچم سرخ کار، جایزه استالین (۱۹۵۰) شده است. وی در ۲۴ اوت ۱۹۸۲ در سن ۷۱ سالگی در ایروان درگذشت.
باشگاه ورزشی کاوالی یک باشگاه فوتبال حرفه ای مستقر در لئوگن، هائیتی است که در حال حاضر در لیگ هائیتی بازی می کند.
آرتوش تادئوسی هاروتیونیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فرد نظامی اهل ارمنستان بود . زندگی نامه. در ۸ ژوئن ۱۹۴۲ در روستای گتک به دنیا آمد و از فارغ التحصیل شد. وی همچنین برنده مدال مارشال باقرامیان، مدال آندرانیک اوزانیان، مدال دراستامات کانایان، نشان پرچم سرخ، مدال بیستمین سال پیروزی در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، مدال به مناسبت یکصدمین سالگرد تولد ولادیمیر ایلیچ لنین، نشان لنین، شهروند افتخاری گوریس شده است. وی در ۴ دسامبر ۲۰۱۲ در سن ۷۰ سالگی در ایروان درگذشت و در پانتئون کومیتاس شهر ایروان به خاک سپرده شد.
جمهوری هاوایی (به زبان هاوایی: "Lepupalika o Hawaiʻi") یک نظام تک حزبی کوتاه مدت در هاوایی بود که بین ۴ ژوئیه ۱۸۹۴ و ۱۲ اوت ۱۸۹۸ که دولت موقت هاوایی پایان یافت و به عنوان یک قلمرو غیرسازمان یافته و غیرمنضم به ایالات متحده پیوست برقرار بود. کمیته امنیت عمومی در سال ۱۸۹۳ ملکه لیلی اوکالانی پادشاه پادشاهی هاوایی را پس از آنکه موسوم را رد کرد سرنگون کرد. کمیته امنیت عمومی قصد داشت هاوایی را به ایالات متحده ضمیمه کند، اما رئیس جمهور گروور کلیولند که دموکرات و مخالف امپریالیسم بود این اقدام را نپذیرفت. سپس قانون اساسی جدیدی نوشته شد و هاوایی برای الحاق به ایالات متحده آماده شد. رهبران جمهوری، از جمله سنفرد دول و ، از نوادگان مهاجران آمریکایی متولد هاوایی بودند که به زبان هاوایی صحبت می کردند، اما روابط مالی، سیاسی و خانوادگی قوی ای با ایالات متحده داشتند. آنها جمهوری را به گونه ای طراحی کردند که به یک قلمرو ایالات متحده تبدیل شود. دول، که پیش تر عضو مجلس قانون گذاری سلطنتی از کولوآ، کائوآئی و قاضی دادگاه عالی پادشاهی بود، تورستن را که به عنوان وزیر کشور تحت سلطنت پادشاه کالاکائواَ خدمت کرده بود، منصوب کرد تا در واش
ینگتن، دی.سی. برای الحاق هاوایی به ایالات متحده تلاش کند. موضوع امپریالیسم خارجی در ایالات متحده، به دلیل ریشه های استعماری این کشور، بحث برانگیز بود. هاوایی در زمان ریاست جمهوری ویلیام مک کینلی، رئیس جمهور جمهوری خواه، در ۱۲ اوت ۱۸۹۸، در جریان جنگ اسپانیا-آمریکا، به ایالات متحده پیوست. قلمرو هاوایی به طور رسمی در ۱۴ ژوئن ۱۹۰۰ به عنوان بخشی از ایالات متحده تأسیس شد. «برای نخستین بار شواهدی ارائه داد که به طور رسمی دخالت ایالات متحده در سرنگونی غیرقانونی دولت قانونی و مسالمت آمیز هاوایی را شناسایی کرد.» مقامات آمریکایی بلافاصله دولت جدید را به رسمیت شناختند و سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا توسط وزیر ایالات متحده برای کمک به سرنگونی ارسال شدند. طرفداران ملکه ادعا کردند که حضور تفنگداران، ملکه را هراساند و انقلاب را ممکن کرد بلانت نتیجه گرفت که ایالات متحده اقدامات حزبی غیرمجاز، از جمله فرود تفنگداران دریایی تحت بهانه های نادرست یا اغراق شده، برای حمایت از توطئه گران ضدسلطنتی انجام داده است؛ این اقدامات در موفقیت انقلاب مؤثر بودند و انقلاب برخلاف خواسته اکثریت مردم هاوایی انجام شد. بنیانگذاری جمهوری.
اعضای حزب اصلاحات هاوایی در سال ۱۸۸۷ پادشاه را مجبور کردند قانون اساسی جدیدی را بپذیرد که قدرت مشروطه پادشاه را طبق قانون اساسی ۱۸۶۴ محدود می کرد. قانون اساسی ۱۸۸۷ که به دلیل تهدیدهایی که برای گرفتن تأیید پادشاه استفاده شد، «» نامیده می شود، بدون تأیید مجلس قانون گذاری تصویب شد و پادشاه را به یک شخصیت تشریفاتی تبدیل کرد. در سال ۱۸۹۳، یک کودتای نظامی علیه پادشاه توسط بیش از ۱٬۰۰۰ مرد محلی مسلح که توسط مالکان ثروتمند مزارع نیشکر و تاجران رهبری می شدند، انجام شد. این کودتا بدون خونریزی بود زیرا نیروهای مسلح سلطنتی مقاومت نکردند. دولت موقت هاوایی به طور موقت توسط کمیته امنیتی تشکیل شد. رهبران کودتا که روابط اقتصادی قوی با ایالات متحده داشتند، می خواستند هاوایی به ایالات متحده بپیوندد تا از تصاحب آن توسط امپراتوری ژاپن جلوگیری کنند. الحاق به دلیل دو دادخواست با بیش از ۲۰٬۰۰۰ امضا که بیش از نیمی از جمعیت بومی هاوایی را نمایندگی می کردند، به تأخیر افتاد. از آنجا که رئیس جمهور کلیولند با الحاق مخالف بود، خود ملکه در واشینگتن ساکن شد تا برای بازگرداندن قدرت خود لابی کند. رئیس جمهور کلیولند یک بازرس را فرستاد که را نوش
ت و در آن نتیجه گیری شد که وزیر استیونز شورش را دستکاری و سازمان دهی کرده بود. کلیولند تصمیم گرفت ایالات متحده باید ملکه را بازگرداند؛ او از دول خواست استعفا دهد، اما دول این درخواست را نادیده گرفت. سنای ایالات متحده جلساتی دربارهٔ گزارش دیگری به نام گزارش مورگان برگزار کرد که ادعاهای گزارش بلانت را تضعیف کرد. افکار عمومی در ایالات متحده طرفدار الحاق بود. در مه ۱۸۹۴، سنای ایالات متحده به طور یکپارچه قطعنامه ای تصویب کرد که با بازگرداندن ملکه، دخالت در امور دولت دول، و اقداماتی که می توانست فوراً به الحاق منجر شود، مخالفت می کرد. در نتیجه، کلیولند موضوع را رها کرد و جمهوری هاوایی عملاً مجبور شد به تنهایی از خود دفاع کند. دولت موقت یک مجلس قانون اساسی تشکیل داد که فقط محدود به هاوایی ها و مالیات دهندگان با اصالت آمریکایی یا اروپایی بود و آسیایی ها را شامل نمی شد. سیاست. رئیس جمهور هاوایی رئیس دولت و رئیس دولت جمهوری هاوایی بود. قانون اساسی مشخص کرده بود که دوره ریاست جمهوری شش ساله باشد و افراد نمی توانند در دوره های متوالی به این سمت انتخاب شوند. رئیس جمهور اختیار وتوی قوانین را داشت، اما وتوی او می توانست با
اکثریت دوسوم در هر دو مجلس قانون گذاری لغو شود. او همچنین فرمانده کل نیروهای مسلح بود. رئیس جمهور اعضای کابینه خود را منصوب می کرد که این انتصابات نیازمند تأیید سنا بود. اعضای کابینه به عنوان کاربران هر دو مجلس قانون گذاری شناخته می شدند و می توانستند در جلسات شرکت کنند، اما چون به عنوان اعضای منتخب مجلس نبودند، حق رأی نداشتند. اگر ریاست جمهوری خالی می شد، وزیر امور خارجه می توانست به عنوان رئیس جمهور موقت خدمت کند تا زمانی که مجلس قانون گذاری برای انتخاب جانشین رأی گیری کند. ماده ۲۳ قانون اساسی ۱۸۹۴ سنفرد دول را به عنوان اولین رئیس جمهور جمهوری معرفی کرد. او همچنین تنها رئیس جمهور این کشور بود، زیرا هاوایی در سال ۱۸۹۸ به ایالات متحده پیوست. با این الحاق، هاوایی به یک قلمرو ایالات متحده تبدیل شد و دول به عنوان اولین فرماندار آن منصوب شد. مجلس قانون گذاری جمهوری شامل یک سنا و یک مجلس نمایندگان بود. هر کدام از این مجالس ۱۵ عضو داشتند؛ مدت تصدی اعضای سنا شش سال و اعضای مجلس نمایندگان دو سال بود، به جز مجلس اول که طبق قانون اساسی دوره ای سه ساله داشت. لوایح بودجه ای توسط وزیر دارایی تنظیم می شد و به سنا ارسال می
شد. سنا همچنین حق تأیید انتصابات ریاست جمهوری و تصویب معاهدات را داشت، که این مجلس را از هر لحاظ نسبت به مجلس پایین دستی قدرتمندتر می کرد. قانون گذاران می توانستند هم زمان به عنوان رئیس جمهور، وزیر کابینه یا قاضی دیوان عالی خدمت کنند. از آنجا که سلطنت طلبان جمهوری را تحریم کرده و از سوگند وفاداری برای شرکت در انتخابات خودداری کرده بودند، حزب اتحادیه آمریکایی تمام کرسی ها را در انتخابات ۱۸۹۴ و ۱۸۹۷ به دست آورد. شرط داشتن اموال به ارزش ۱۵۰۰ دلار برای رأی دادن به سناتورها که از قانون اساسی ۱۸۸۷ باقی مانده بود، برخلاف روندهای غالب آن زمان بود. انتخابات ۱۸۹۷ کمترین مشارکت در تاریخ هاوایی را داشت، به طوری که کمتر از یک درصد از جمعیت در انتخابات شرکت کردند. قانون اساسی جدید جمهوری تنها به مردانی که شهروند بومی پادشاهی هاوایی یا شهروندان طبیعی شده پادشاهی بودند اجازه رأی دادن می داد. این شرط باعث شد اکثر مهاجران ژاپنی، چینی، پرتغالی و اروپایی از حق رأی محروم شوند. در نتیجه، هاوایی های بومی با دوسوم اکثریت رأی دهندگان، بالاترین نمایندگی را در مجلس قانون گذاری جمهوری داشتند. رئیس مجلس نمایندگان جمهوری نیز یک هاوایی به
نام جان لات کائولوکوا بود. شورش ویلکاکس در سال ۱۸۹۵. رابرت ویلیام ویلکاکس یک انقلابی بومی هاوایی بود. در سال ۱۸۸۹، او رهبری ارتشی متشکل از ۱۵۰ نفر از هاوایی ها، اروپایی ها و چینی ها را در شورشی علیه پادشاهی هاوایی بر عهده داشت. در سال ۱۸۹۵، ویلکاکس در تلاش دیگری شرکت کرد، این بار برای سرنگونی جمهوری هاوایی و بازگرداندن قدرت به ملکه لیلی یوکالانی. حامیان سلطنتی محموله ای از اسلحه و مهمات را به طور مخفیانه از سانفرانسیسکو، کالیفرنیا به هونولولو منتقل کردند. در تاریخ ۶ ژانویه ۱۸۹۵، گروهی از سلطنت طلبان در مکانی مخفی گرد هم آمدند تا نقشه تصرف ناگهانی ساختمان های دولتی را طراحی کنند. اما برخورد زودهنگام با یک گروه پلیس باعث هشدار به هونولولو شد و نقشه ها کنار گذاشته شد، زیرا سلطنت طلبان به سرعت شکست خوردند. ویلکاکس چند روز در کوه ها مخفی شد تا اینکه دستگیر شد. پسر یکی از حامیان الحاق به ایالات متحده کشته شد. درگیری های دیگری نیز در هفته بعد رخ داد که منجر به دستگیری رهبران توطئه و پیروانشان شد. دولت اسلحه و مهمات و اسنادی احتمالی را در محل اقامت خصوصی لیلی یوکالانی در واشینگتن پلیس یافت که شامل نوشته های دست نویس
او دربارهٔ انتخاب اعضای کابینه پس از ضدانقلاب بود و او را بیشتر در این توطئه دخیل می کرد. محاکمه لیلی یوکالانی. جمهوری هاوایی ملکه سابق را به محاکمه کشاند. دادستان ادعا کرد که لیلی یوکالانی به «خیانت خاموش» متهم است، زیرا ظاهراً می دانسته اسلحه ها و بمب های مربوط به ضدانقلاب ویلکاکس در باغچه محل اقامت شخصی او در واشینگتن پلیس پنهان شده اند. لیلی یوکالانی این اتهامات را رد کرد. او به ۵ سال زندان با کار سخت و جریمه ۱۰ هزار دلاری محکوم شد. با این حال، او در یک اتاق خواب بزرگ در قصر ایولانی، که دارای یک پیانو و حمامی با آب گرم و سرد بود، زندانی شد. او دو خدمتکار در اختیار داشت و تحت نظارت مداوم نیروهای نظامی بود. پس از هشت ماه، به او اجازه داده شد به خانه خود در واشینگتن پلیس برود و تحت بازداشت خانگی توسط رئیس جمهور سفنرد دول قرار گرفت. یک سال بعد، او کاملاً بخشیده شد و حق سفر به او داده شد. رئیس جمهور دول پاسپورتی برای او صادر کرد تا به واشینگتن دی سی سفر کند و دوستان و بستگان خود را ملاقات کند. با این حال، او از این فرصت برای لابی گری در سنای ایالات متحده در سال ۱۸۹۷ علیه الحاق استفاده کرد. پایان جمهوری و الحاق
. با آغاز به کار ویلیام مک کینلی به عنوان بیست و پنجمین رئیس جمهور ایالات متحده در ۴ مارس ۱۸۹۷، جمهوری هاوایی مذاکرات برای الحاق را از سر گرفت. این مذاکرات تا تابستان ۱۸۹۸ ادامه یافت. در آوریل ۱۸۹۸، ایالات متحده وارد جنگ با اسپانیا شد و جمهوری هاوایی بی طرفی خود را اعلام کرد. اما در عمل، حمایت گسترده ای از ایالات متحده ارائه کرد و ارزش خود را به عنوان یک پایگاه دریایی در زمان جنگ نشان داد و تأیید گسترده ای از سوی مردم آمریکا برای رفتار غیر بی طرفانه خود کسب کرد. با تضعیف مخالفان، هاوایی از طریق قطعنامه نیولندز، که تنها نیازمند اکثریت آرا در هر دو مجلس بود، ضمیمه شد. بیشتر حمایت ها از جمهوری خواهان بود. این قطعنامه در مجلس نمایندگان با ۲۰۹ رأی موافق در برابر ۹۱ رأی مخالف تصویب شد. قطعنامه در ۴ ژوئیه ۱۸۹۸ تصویب و در ۷ ژوئیه توسط مک کینلی امضا شد. انتقال حاکمیت بر جزایر هاوایی در ۱۲ اوت ۱۸۹۸ انجام شد، زمانی که پرچم هاوایی پایین کشیده شد و پرچم «ستاره ها و راه راه ها» ایالات متحده در محل سابق قصر سلطنتی ایولانی به اهتزاز درآمد. نام جمهوری هاوایی به قلمرو هاوایی تغییر یافت، که دو سال بعد به عنوان یک قلمرو سازمان ی
افته و ثبت شده ایالات متحده رسمیت یافت. جنجال های عمومی. مسئله الحاق به یک موضوع سیاسی عمده و بحث برانگیز در سراسر ایالات متحده تبدیل شد که تا انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۹۰۰ ادامه یافت. تا آن زمان، اجماع ملی به نفع الحاق هاوایی و فیلیپین شکل گرفته بود. مورخ هنری گراف می گوید که در اواسط دهه ۱۸۹۰، «نظر عمومی در داخل کشور به نظر می رسید که پذیرش را نشان می دهد… به وضوح، احساسات در داخل کشور با نیروی عظیمی در حال بلوغ بود تا ایالات متحده به قدرت های بزرگ جهان در جستجوی مستعمرات فرامرزی بپیوندد.» زندگی نامه نویس رئیس جمهور کلیولند، الن برادسکی، استدلال می کند که موضع او یک باور عمیق شخصی بود که تحمل هیچ اقدام غیراخلاقی علیه یک پادشاهی کوچک را نداشت: «همان طور که او در برابر آلمان برای جزایر ساموآ ایستادگی کرد زیرا با تسخیر یک دولت کوچک توسط یک قدرت بزرگ مخالف بود، برای جزایر هاوایی نیز در برابر ملت خود ایستاد. او می توانست اجازه دهد الحاق هاوایی به طور ناگزیر به پایان اجتناب ناپذیر خود برسد. اما او رویارویی را انتخاب کرد، که از آن نفرت داشت، زیرا تنها راهی بود که مردم ضعیف و بی دفاع ممکن است استقلال خود را حفظ کن
ند. کلیولند با ایده الحاق مخالف نبود، بلکه با الحاق به عنوان بهانه ای برای کسب سرزمین های غیرقانونی مخالفت داشت.» کلیولند مجبور شد حمایت دموکرات های جنوبی را برای مقابله با پیمان جلب کند. او جیمز اچ. بلانت، نماینده سابق کنگره از جورجیا، را به عنوان نماینده ویژه به هاوایی فرستاد تا تحقیق کرده و راه حلی ارائه دهد. بلانت به دلیل مخالفتش با امپریالیسم شناخته شده بود. او همچنین یکی از رهبران جنبش برتری طلبی سفیدپوستان بود که در دهه ۱۸۹۰ حق رأی سیاهان جنوبی را از بین می برد. برخی ناظران گمان می کردند که او از الحاق حمایت خواهد کرد، با این استدلال که آسیایی ها قادر به حکمرانی بر خود نیستند. اما بلانت با امپریالیسم مخالف بود و خواستار بازگرداندن ملکه لیلی یوکالانی توسط ارتش ایالات متحده شد. او استدلال کرد که مردم بومی هاوایی باید به «روش های آسیایی خود» ادامه دهند. یک جنبش قوی ضد توسعه طلبی در سراسر کشور، به عنوان «لیگ ضد امپریالیستی آمریکا»، تشکیل شد که به سخنان کلیولند، کارل شورتز، رهبر دموکرات ویلیام جنینگز برایان، صنعتگر اندرو کارنگی، نویسنده مارک تواین و جامعه شناس ویلیام گراهام سامن گوش می داد. ضد امپریالیست ها
با توسعه طلبی مخالف بودند، زیرا معتقد بودند امپریالیسم اصل اساسی حکومت جمهوری خواه عادلانه، که باید از «رضایت مردم» ناشی شود، را نقض می کند. این لیگ استدلال کرد که چنین فعالیتی مستلزم کنار گذاشتن آرمان های آمریکایی دربارهٔ خودحکومتی و عدم مداخله است—آرمان هایی که در اعلامیه استقلال، پیام خداحافظی جرج واشینگتن و سخنرانی گتیسبورگ لینکلن بیان شده بود. با این حال، ضد امپریالیست ها نتوانستند نیروهای پرانرژی تر توسعه طلب را متوقف کنند. این نیروها تحت رهبری وزیر امور خارجه جان هی، استراتژیست نیروی دریایی آلفرد تی. ماهان، نماینده جمهوری خواه کنگره هنری کابوت لاج، وزیر جنگ الیهو روت و سیاستمدار جوان تئودور روزولت بودند. این توسعه طلبان از حمایت قوی ناشران روزنامه ویلیام راندولف هرست و جوزف پولیتزر برخوردار بودند، که هیجان عمومی را به اوج رساندند. ماهان و روزولت استراتژی جهانی قدرتمندی ایجاد کردند که شامل نیروی دریایی مدرن رقابتی، پایگاه های اقیانوس آرام، یک کانال در نیکاراگوآ یا پاناما و به ویژه نقشی قاطعانه برای آمریکا به عنوان بزرگ ترین قدرت صنعتی بود. رئیس جمهور مک کینلی معتقد بود که هاوایی نمی تواند به تنهایی دوا
م بیاورد. او استدلال می کرد که این کشور به سرعت توسط ژاپن تصرف خواهد شد—در آن زمان یک چهارم جمعیت جزایر هاوایی ژاپنی بودند. ژاپن سپس بر اقیانوس آرام مسلط می شد و امیدهای آمریکا برای تجارت گسترده با آسیا را تضعیف می کرد.
باشگاه فوتبال سویا پورتوریکو یک تیم فوتبال حرفه ای پورتوریکویی مستقر در جونکوس، پورتوریکو بود. این تیم که در سال ۲۰۰۶ تأسیس شد، قبلاً در لیگ فوتبال پورتوریکو بازی می کرد. این باشگاه در سال ۲۰۰۶ به عنوان یک تیم مزرعه ای برای پورتوریکو آیلندرز در لیگ فوتبال آمریکای شمالی در بایامون تاسیس شد، اما در سال ۲۰۰۸ با باشگاه لالیگایی سویا شریک شد و یک سال بعد به جونکوس نقل مکان کرد. سویا در فصل افتتاحیه لیگ فوتبال پورتوریکو در سال ۲۰۰۸ هر دو فصل عادی و پلی آف را برد و همچنین در سال ۲۰۱۱ قبل از باخت فینال پلی آف در ضربات پنالتی به لئونس قهرمان فصل عادی شد. این تیم بازی های خانگی خود را در ورزشگاه خوسوه الوادیتو گونزالس انجام می داد و رنگ های تیم سفید، مشکی، آبی و طلایی است. سرمربی فعلی آنها فرانسیس مونیوز است. این تیم همچنین دارای یک تیم پایه به نام اتلتیکو سویا است که در لیگ ملی فوتبال پورتوریکو، دسته اول در پورتوریکو بازی می کند.
گورگن (گریگور) میکائیلی هایراپتیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فرد نظامی اهل ارمنستان بود . زندگی نامه. در در وارنکاتاغ به دنیا آمد و از و (۱۹۵۲) فارغ التحصیل شد. وی همچنین برنده قهرمان اتحاد شوروی، نشان لنین (۱۹۴۰)، نشان پرچم سرخ، نشان جنگ میهنی درجه یک (۱۹۸۵) و درجه دو، نشان ستاره سرخ (۱۹۴۳ و ۱۹۵۱)، نشان شایستگی نبرد، مدال به مناسبت یکصدمین سالگرد تولد ولادیمیر ایلیچ لنین، مدال "برای دفاع از لنینگراد"، مدال دفاع از قفقاز، مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، مدال بیستمین سال پیروزی در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، مدال به خاطر پیروزی مقابل ژاپن، نشان پیش کسوت کار شده است. وی در ۱۴ مارس ۱۹۹۸ در سن ۸۳ سالگی در ایروان درگذشت و در آرامستان شاهومیان به خاک سپرده شد.
خاویر بونیار (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا ست که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید بی بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال اسپانیا، زیر ۱۷ سال اسپانیا، زیر ۱۸ سال اسپانیا و زیر ۱۹ سال اسپانیا بازی کرده است.
سلیم الجباری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مراکش است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید بی بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال مراکش، زیر ۱۸ سال اسپانیا، زیر ۲۰ سال مراکش و زیر ۲۳ سال مراکش بازی کرده است.
ژرونیمو اسپینا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید بی بازی می کند.
جام باشگاه های کارائیب ۲۰۰۹ یازدهمین دوره جام باشگاه های کارائیب، رقابت های بین المللی فوتبال باشگاهی سالانه در منطقه کارائیب بود که در بین باشگاه هایی که اتحادیه های فوتبال آن ها به اتحادیه فوتبال کارائیب (سی اف یو) وابسته هستند، برگزار می شود. سه تیم برتر مسابقات - دبلیو کانکشن، پورتوریکو آیلندرز، و سن خوان جابلوته - به لیگ قهرمانان کونکاکاف ۱۰–۲۰۰۹ راه یافتند. باشگاه های راه یافته. باشگاه های زیر به مسابقات راه یافتند. نکات تغییرات. در سال ۲۰۰۸ هیچ تورنمنتی برگزار نشد زیرا تا قبل از این دوره، جام باشگاه های کارائیب نزدیک به پایان سال تقویمی برگزار می شد، اما در سال ۲۰۰۸ تصمیم گرفته شد که این مسابقات در اوایل سال برگزار شود تا این رقابت ها نزدیک تر به لیگ قهرمانان بعدی کونکاکاف برگزار شود که از این مسابقات به عنوان مسابقات انتخابی منطقه کارائیب استفاده می کند.
سلو دیالو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است که در حال حاضر به صورت قرضی از باشگاه فوتبال دپورتیوو آلاوس برای باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید بی بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دپورتیوو آلاوس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال گینه بازی کرده است.
عبدالله ریحانی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مراکش است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال مراکش، زیر ۲۰ سال مراکش، و زیر ۲۳ سال مراکش بازی کرده است.
ینگیباریان (زبان ارمنی: ), یکی از نام های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می باشد.
میکائیل (میشا) هاروتیونی ینگیباریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک انقلابی و سیاستمدار اهل ارمنستان که از تاریخ ۱۹۳۷ تا تاریخ ۱۹۳۷ ریاست دانشگاه دولتی ایروان را برعهده داشت زندگی نامه. در ۳۰ اوت ۱۹۰۲ در بیوراکان به دنیا آمد و از (۱۹۲۱) و انجمن استادهای سرخ (۱۹۳۳) فارغ التحصیل شد. وی همچنین برنده نشان لنین شده است. وی در ۱۹۳۸ در سن ۳۶ سالگی در جریان پاکسازی بزرگ کشته شد.
ریان بلعید (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید بی بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۸ سال الجزایر و زیر ۱۹ سال اسپانیا بازی کرده است.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;40920565&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-01-06T01:57:45Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Dexbot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;ربات: حذف پیوندهای میان ویکی که در ویکی داده موجود است&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;40926444&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; باشگاه فوتبال اتوکرا () یک باشگاه فوتبال مستقر در اتوکرا، اسپانیا است که در حال حاضر در پریمرا فدراسیون، سومین سطح لیگ فوتبال در اسپانیا، به رقابت می پردازد.
اله گارسیا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا ست که در حال حاضر به صورت قرضی از باشگاه فوتبال لاس پالماس برای باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید بی بازی می کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال اسپانیا بازی کرده است.
پابلو پرز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید بی بازی می کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال اسپانیا بازی کرده است.
کارلوس ژیمنز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید بی بازی می کند.
جان هرتس (; – ) محقق آمریکایی روابط بین الملل و حقوق بود. او مبدع اصطلاح معمای امنیت بود. هرتس در کتاب «رئالیسم سیاسی و ایده آلیسم سیاسی» با انتقاد از ایده آلیسم آن را ناتوان از مواجهه با معمای امنیت می داند. او در عوض، نظریهٔ «رئالیسم لیبرال» را پیشنهاد می دهد. ریچارد اشلی در طبقه بندی واقع گرایی آن را به سه دسته تقسیم می کند که شامل واقع گرایی فنی (کنت والتز)، واقع گرایی تفسیری (مورگنتا) و واقع گرایی انتقادی (جان هرتس) می شود.
ناتالیا آرتمی مارتیروسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) مهندس، مهندس عمران اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در در تفلیس به دنیا آمد و از (۱۹۱۵) فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین و نشان پرچم سرخ کار شده است. وی در ۱۴ ژوئن ۱۹۶۰ در سن ۷۰ سالگی در ایروان درگذشت.
آرتینو و استدلال هایش در مورد روسپی های درباری، زنان شوهردار و… مردان بی غیرت () که با نام قصه های آبی آرتینو () هم شناخته می شود، یک فیلم اروتیک به کارگردانی انریکو بومبا است که در سال ۱۹۷۲ منتشر شد.
قورباغه های زهرآگین سرده ای از قورباغه های زهری و بومی آمریکای مرکزی و جنوبی است. زمانی دارای گونه های متعددی بود، اما بیشتر آنها که در ابتدا در این سرده قرار می گرفتند به سرده های دیگری مانند "Adelphobates" , "Ameerega" , "Andinobates" , "Epipedobates" , "Excidobates" , "Oophaga"، "Phyllobates" و "Ranitomeya" تقسیم شدند. سردهٔ کدرتر در تیره مانند "Colostethus" و "Hyloxalus")، تنها پنج گونه بزرگ تا متوسط در سردهٔ "Dendrobates" هستند. همه سرده های دیگر با "Dendrobates" گروه بندی می شدند، زیرا در گذشته تصور می شد که همه قورباغه های زهرآگین با رنگ های روشن، از یک اجداد آمده اند، اما پس از آن زمان ثابت شد که این پندار نادرست است. "Dendrobates" و "Phyllobates" رنگ آمیزی آشکار از یک اجداد مشترک ایجاد کردند، اما مانند هر یک از سرده های دیگر یادشده در بالا نبود. شواهد روزافزونی وجود دارد که "دندروبات ها" دارای رژیم غذایی ویژه هستند و سم موجود در پوست خود را از رژیم غذایی خود جدا می کنند. مشخص شده است که تخصص رژیم غذایی همراه با رنگ آمیزی آشکار دربارهٔ "Dendrobates" تکامل یافته است.
ایساک گاسپاری گاسپاریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) فرد نظامی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در ۱۷ ژوئن ۱۹۰۲ در به دنیا آمد و از و فارغ التحصیل شد. وی همچنین برنده نشان لنین، نشان پرچم سرخ، نشان ستاره سرخ، نشان سوورف (درجه دوم)، مدال دفاع از لنینگراد، روبان مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، مدال تسخیر برلین، مدال بزرگداشت ۲۵۰مین سالگرد لنینگراد شده است. وی در ۱۹ سپتامبر ۱۹۶۲ در سن ۶۰ سالگی در سوچی درگذشت .
رافائل ایوانی گابرلیان (؛ ؛ زاده – درگذشته ) خلبان آزمایش افتخاری اتحاد شوروی، خلبان و فرد نظامی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. گاپریلیان در در باکو در یک پزشک خانواده ارمنی به دنیا آمد و از مدرسه خلبانی هوانوردی عالی نظامی کراسنودار (۱۹۳۴) و (۱۹۳۲) فارغ التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان اتحاد شوروی (۱۹۷۵)، نشان لنین (۱۹۴۹; ۱۹۷۵)، نشان پرچم سرخ (۱۹۴۳)، نشان جنگ میهنی (درجه یک) (۱۹۴۴)، نشان پرچم سرخ کار (۱۹۴۸; ۱۹۵۷)، نشان ستاره سرخ، (۱۹۴۱; ۱۹۴۳) نشان برجسته افتخار (۱۹۶۱) و مدال دفاع از مسکو شده است. در ۱۲ ژوئیهٔ ۱۹۸۴ در سن ۷۵ سالگی در مسکو درگذشت و در گورستان کونتسفو به خاک سپرده شد.
هراند آرسنی آواگیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک سیاستمدار و فرد نظامی اهل ارمنستان بود . زندگی نامه. در ۱۵ اکتبر ۱۹۲۴ در باکو به دنیا آمد و از مدرسه عالی نیروی دریایی کاسپین سرگی کیروف (۱۹۴۲) و آکادمی سیاسی-نظامی لنین مسکو (۱۹۵۳) فارغ التحصیل شد. وی برنده جوایزی همچنین قهرمان اتحاد شوروی، نشان لنین (۱۹۴۶)، نشان پرچم سرخ کار، نشان پرچم سرخ (۱۹۴۵)، نشان جنگ میهنی درجه یک (۱۹۸۵) و درجه دو (۱۹۴۴)، نشان ستاره سرخ (۱۹۴۴, ۱۹۵۶, ۱۹۶۷)، مدال شجاعت (روسیه)، نشان شایستگی نبرد، مدال پنجاهمین سال پیروزی در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، مدال شصتمین سال پیروزی در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، مدال به مناسبت یکصدمین سالگرد تولد ولادیمیر ایلیچ لنین، مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، مدال تسخیر برلین (۱۹۴۵) و مدال آدمیرال ایساکوف شده است. وی در ۲۸ فوریهٔ ۲۰۱۷ در سن ۹۲ سالگی در کراسنودار درگذشت و در به خاک سپرده شد.
هامو سرگئی یولیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) فرد نظامی، اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۰ ژانویهٔ ۱۹۰۳ در باکو یا گوریس به دنیا آمد و از آکادمی دولتی نفت آذربایجان (۱۹۲۶) فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، قهرمان کار سوسیالیست (۱۹۴۲)، نشان جنگ میهنی (درجه یک) (۱۹۴۵)، نشان لنین (۱۹۴۱; ۱۹۴۲; ۱۹۴۴; ۱۹۵۱)، مدال دفاع از مسکو، نشان سوورف (درجه یک) (۱۹۴۵), نشان پرچم سرخ کار (۱۹۳۹, ۱۹۴۹)، مدال کار شجاعانه در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱) و جایزه استالین (۱۹۴۱, ۱۹۴۳, ۱۹۴۹, ۱۹۵۱) شده است. وی در ۱۵ ژانویهٔ ۱۹۶۵ در سن ۶۲ سالگی در مسکو درگذشت و در گورستان نووودویچی به خاک سپرده شد.