Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یاری موارد «دولت مقاوم ساردنی مجبور به پیشروی بسیار فراتر از نیت واقعی خود شد». بنابراین روند اتحاد ایتالیا باید به عنوان جمعی از خواسته های گاه ناسازگار، یعنی خواسته های «حزب نظم» و «حزب عمل» در نظر گرفته شود. انتخاب پیو نهم به مقام پاپ، همراه با اصلاحات او، اجازه داد تا درخواست های میهن پرستانه و لیبرال حتی در روستاها و در میان روحانیون نیز جریان پیدا کند، اما تکه تکه بودن جامعهٔ ایتالیا مسئلهٔ ملی را به مراکز شهری و طبقات تحصیل کرده محدود کرد. پایهٔ توافق میان جبهه های سیاسی مختلف ایتالیا بر دو عنصر استوار بود: عبور از استبداد و استقلال از بیگانه. نقطهٔ عطف، آغاز شورش ضد اتریشی در میلان (پنج روز میلان، ۱۸–۲۲ مارس ۱۸۴۸) با مداخلهٔ پادشاه ساردینیا کارلو آلبرتو بود. جنگ علیه اتریش (جنگ استقلال اول ایتالیا), که برای مدتی کوتاه با مشارکت دولت پاپ و پادشاهی دو سیسیل همراه بود، ضعف جبههٔ معتدل و نئوگلف را آشکار ساخت. کارلو آلبرتو در نبرد کاستوزا و سپس در نبرد نووارا شکست خورد و مجبور شد به نفع ویتوریو امانوئله دوم کناره گیری کند. در مواجهه با این شکست ها، مازینی از تبعید بازگشت و به شکل گیری جمهوری روم موقت کمک ک
رد، که اگرچه کوتاه مدت بود، ارزش نمادین بالایی داشت، همانند مقاومت قوی جمهوری سن مارکو تازه تأسیس. با این حال، پادشاه جدید تصمیم گرفت نظام قانون اساسی را حفظ کند. آزادی مطبوعات و عقیده که توسط پادشاهی تضمین شده بود، باعث شد بسیاری از میهن پرستان پس از ۱۸۴۸ به تورین مهاجرت کنند. پیه مونته، ابتدا با ماسیمو دازتلیو و سپس با کامیلو بنسو، کنت کاورو، به عنوان تنها دولت ایتالیایی توانمند در مقابله با سلطهٔ اتریش و نمونه ای از پیشرفت اقتصادی و مدنی ظاهر شد. همان طور که روزاریو رومئو یادآوری می کند، سیاست کاورویی توانست حتی «آن طبقات از بورژوازی کوچک شامل مالکین و کارآفرینان، دهقانان اجاره ای، نیمه مالکان و حرفه ای ها، که تاکنون نسبت به ترقی خواهی اشرافی معتدلین بدبین و مخالف بودند» را به خود نزدیک کند. در ابتدا، کاورو تنها به گسترش پادشاهی ساردینیا در شمال علاقه مند بود. اگرچه او در چارچوب تاریخ نگاری نمایندهٔ عقلانیت دولتی در تقابل با ایده آل های دموکراتیک و مردمی مازینی بود، در واقع کاورو توانست با انعطاف وقایع را تحلیل کند و وقتی نوبت به حمله به پادشاهی ناپل رسید، بدون تردید اقدام عملی انجام داد. کاورو و مازینی، ه
رچند از نظر ایدئولوژیک ناسازگار بودند، هر دو در پیشبرد روند اتحاد ایتالیا نقش تعیین کننده داشتند. یک گام اساسی، مشارکت پادشاهی ساردینیا در جنگ کریمه بود: کاورو توانست مسئلهٔ ملی ایتالیا را در مجمع بین المللی (کنگره پاریس ۱۸۵۶) مطرح کند. در پاریس، کاورو دریافت که بریتانیا و فرانسه نسبت به لیبرال های ایتالیایی خوش سود یا حداقل بردبار هستند، و در عین حال نسبت به بوربون های ناپل و پادشاهی دو سیسیلشان که عقب مانده به نظر می رسید، خصومت دارند؛ این موضوع به ویژه از دید ویلیام گلدستون مشهود بود و کاورو آن را عامل مستقیم بی ثباتی و خطرات انقلابی دانست. پس از ترور فلیچه اورسینی (۱۴ ژانویه ۱۸۵۸)، کاورو موفق شد حمایت ناپلئون سوم را در صورت اعلام جنگ از سوی اتریش به دست آورد. در ۲۰ ژوئیه ۱۸۵۸، کاورو و ناپلئون سوم به طور مخفیانه در پلومبیه ملاقات کردند و شرایط حل مسئلهٔ ایتالیا را تدوین نمودند؛ این «توافق های پلومبیه» شامل ایجاد سه پادشاهی بود: یکی در شمال شامل پدمنتو، لمباردی، ونتو، امیلیا و رومانی تحت سلطهٔ ساویا؛ یک پادشاهی در ایتالیا مرکزی به یک شاهزادهٔ فرانسوی (ژروم ناپلئون) واگذار می شد؛ و یک پادشاهی جنوبی که ناپلئو
ن مایل بود به فرزند ژواکم مورات سپرده شود. یک مانور دیپلماتیک-نظامی (با Ultimatum اتریش در ۲۳ آوریل ۱۸۵۹) به کاورو امکان داد تا جنگ استقلال دوم ایتالیا را آغاز کند. نیروهای فرانسوی-ساردینیایی در نبرد ماژنتا پیروز شدند و ایتالیا مرکزی، از توسکانی تا اومبریا، شورش کرده بود، که ناپلئون سوم را وادار به امضای آتش بس ویلافرانکا کرد. تنها لمباردی به پادشاهی ساردینیا واگذار شد و کاورو استعفا داد. با کناره گیری یک جانبهٔ ناپلئون سوم، توسکانی، پارما و مودنا باید مجدداً مقامات قانونی که از آنها رهایی یافته بودند را می پذیرفتند. با این حال، دولت های موقت ایتالیا مرکزی که در این میان ارتش خود را به فرماندهی جوزپه گاریبالدی و مانفردو فانی سازماندهی کرده بودند، تحت فشار بتینو ریکازولی قرار گرفتند و خواستار الحاق به پادشاهی ساردینیا شدند. ناپلئون سوم قادر به مداخله نبود. بریتانیا و پروس از شکل گیری یک دولت ایتالیایی که بتواند از نفوذ فرانسه خارج شود، استقبال می کردند. در مارس ۱۸۶۰، کاورو با فشارهای بریتانیایی و فرانسوی به قدرت بازگشت، برخلاف میل ویتوریو امانوئله. حل رفراندوم های ریسورجیمنتالی در توسکانی و امیلیا مطرح شد، که
ناپلئون سوم نتیجهٔ آن را پذیرفت؛ همچنین نیس و سواویا با استفاده از ابزار رفراندوم به فرانسه واگذار شدند. پس از ویلافرانکا، تحریک کنندگان مازینی فعالیت خود را به جنوب متمرکز کردند، به ویژه از طریق اقدامات روزولینو پیلو و فرانچسکو کریسپی. پس از شورش پالرمو در آوریل ۱۸۶۰ ("شورش گانچا")، حزب عمل گاریبالدی را متقاعد کرد تا ارتشی متشکل از هزار داوطلب به سیسیل بفرستد. ابتکار دموکراتیک بدین ترتیب موفقیت مهم دیگری داشت: بین ۵ و ۶ مارس ۱۸۶۰، از کوآرتو (جنوا)، حرکت موسوم به سپیدیشن دی میلی به سوی سیسیل آغاز شد. گاریبالدی، فرماندهٔ این سپیدیشن، در مارسالا فرود آمد، دیکتاتوری جزیره را به نام ویتوریو امانوئله بر عهده گرفت، در چندین نبرد ارتش دو سیسیل را شکست داد، از تنگه مسینا عبور کرد و اوایل سپتامبر در آستانهٔ ناپل، پایتخت پادشاهی بوربون ها بود. سپیدیشن دی میلی «حمایت مخفی» ویتوریو امانوئله را به دست آورد، اما با تمام خصومت کاورو و معتدل ها مواجه شد. این ابتکار سریع دموکراتیک می توانست نتیجهٔ قانونی آیندهٔ پادشاهی را تحت الشعاع قرار دهد و فتح رم، که برای دموکرات ها هدف فوری بود، ممکن بود سبب یک حادثهٔ بین المللی شود. کاو
رو همچنین با یک اتحاد کامل سریع مخالف بود: او ترجیح می داد، دست کم برای مدتی، راه حلی که ساویا در شمال و بوربون در جنوب باشد، انتخاب شود تا دستاوردها تثبیت شده و از بروز اختلافات با قدرت های اروپایی جلوگیری گردد. جوزپه لا فارینا، که برای مقابله با طرح های دموکراتیک به جنوب فرستاده شد، توانست یک شورش معتدل در ناپل قبل از رسیدن گاریبالدی ها سازمان دهد، که البته شکست خورد. ترس های کاورو بی جا نبود. اگر دموکرات ها رم را فتح می کردند، خط مشی واحدگرایانه را بر خط الحاقی پیه مونتی تحمیل می کردند. افزون بر این، ممکن بود – مطابق خواست مازینی – یک مجمع مؤسسان تشکیل دهند و اتحاد را با ماهیتی جمهوری خواه و فدرالیستی پیش ببرند. با این حال، رادیکال ها این فرصت را غنیمت نشمردند و از حمایت شورش اجتماعی در سیسیل خودداری کردند. گذر سپیدیشن گاریبالدی توسط دهقانان سیسیلی به عنوان فرصتی برای برهم زدن نظم سنتی تعبیر شد و در سراسر سیسیل شورش های خشونت آمیز و تصاحب زمین شکل گرفت، به شیوهٔ رایج شورش کشاورزی. با این حال، رادیکال های شمالی عمدتاً سیاست مدار بودند و دغدغهٔ اجتماعی نداشتند. هرچند اقداماتی برای کاهش مالیات برای فقرا انجام
شد، اما به شدت با هرگونه شورش دهقانان مخالفت کردند و از نجبا، بورژواهای لیبرال و اشراف حمایت نمودند (در این زمینه، حوادث برونته نمونهٔ شناخته شده ای از سرکوب دهقانان توسط گاریبالدی هاست). ترس از اینکه فرانسه یا اتریش ممکن است برای محافظت از پاپ پیوس نهم مداخله کنند و در نتیجه آنچه را که قبلاً برای اتحاد انجام شده بود، تضعیف کنند، کاوور را به مداخله واداشت. با تأیید فرانسه، ارتش پیدمونت مارکه و اومبریا را اشغال کرد. هنگامی که گاریبالدی در اوایل اکتبر ۱۸۶۰ بزرگ ترین پیروزی خود (نبرد ولتورنو) را به دست آورد، نیروهای ساووی در پادشاهی دو سیسیل مداخله کردند، در حالی که کاوور قانونی برای الحاق سرزمین های جدید تصویب کرده بود. دموکرات ها مجبور شدند از پیشروی به سمت رم دست بکشند و همه پرسی فوری ۲۱ اکتبر را بپذیرند (به همه پرسی استان های سیسیل در سال ۱۸۶۰ و همه پرسی استان های ناپل در سال ۱۸۶۰ مراجعه کنید). مخالفت با همه پرسی در آن زمان به معنای مخالفت رادیکال ها با اتحاد بود. گاریبالدی مجبور شد شکست سیاسی را بپذیرد: پس از جلسه تیانو (۲۶ اکتبر)، او به زمین هایی که در سال ۱۸۵۵ در کاپررا، جزیره ای در شمال ساردینیا، خریدار
ی کرده بود، عقب نشینی کرد. در ۴ نوامبر، مارکه و اومبریا با همه پرسی ضمیمه شدند. با اولین جلسه پارلمان ایتالیا در ۱۸ فوریه ۱۸۶۱ و متعاقباً اعلام پادشاهی ایتالیا در ۱۷ مارس ۱۸۶۱، ویکتور امانوئل ساووی اولین پادشاه ایتالیا شد. با این حال، چندین تغییر نهادی باعث سردرگمی شد: پادشاهی جدید قانون اساسی خود را تصویب نکرد، بلکه قانون اساسی پادشاهی ساردینیا، یعنی اساسنامه آلبرتین، را به ارث برد. مجلس قانونگذاری جدیدی که در ۱۸ فوریه افتتاح شد، اولین مجلس نبود، بلکه هشتمین مجلس پس از شماره گذاری پادشاهی ساردینیا بود. پادشاه جدید شماره گذاری سلسله ای ساووی ها را از زمان پادشاهی ساردینیا حفظ کرد، بنابراین ویکتور امانوئل همچنان ویکتور امانوئل دوم نامیده می شد. مضمون این اقدامات را می توان به تمایل لیبرال های پیدمونتی برای حذف سهم رادیکال ها در اتحاد حاصل شده نسبت داد. این امر همچنین از طریق انحلال ارتش جنوبی، نیروی مسلحی که توسط گاریبالدی بین سیسیل و کالابریا از هزار نفر اصلی تأسیس شده بود، رخ داد. تصمیم گرفته شد که این نیروی مسلح در ارتش ملی جدید ادغام نشود تا از پیوستن عناصر دموکرات و جمهوری خواه به آن جلوگیری شود. نه تنها
این، بلکه چندین نفر از گاریبالدی ها، در سال های بعد، تحت نظارت ویژه پلیس باقی ماندند. شرایط ایتالیا در زمان اتحاد. در مجموع، گذار از دوره پیش از اتحاد به دوره اتحاد با تداوم مشخص می شد. به جز تلاش برای مدرن سازی بخشی از طبقه حاکم، تقسیمات منطقه ای پیش از اتحاد، که زمانی توسط مرزهای ایالتی تعریف می شدند، در پادشاهی جدید ادامه یافت. علاوه بر تضاد اجتماعی-فرهنگی معمول بین شهر و روستا، پادشاهی جدید از تقسیمات بین فرهنگ های مختلف، که ریشه در سرزمین داشتند و در تضاد مستقیم با خواسته های اتحاد بودند، رنج می برد. این تقسیمات همیشه در معرض خطر تبدیل شدن به تقسیمات سیاسی-ایدئولوژیک بودند. به طور خلاصه، ایتالیا یک تغییر سیاسی رادیکال را تجربه کرد که با بی تحرکی عمومی واقعیت های دولتی پیش از اتحاد پیوند خورده بود. طبقه حاکم لیبرال سال های اولیه پادشاهی، که از نظر ایدئولوژیکی بسیار همگن بود، خود را در حال پیگیری ساخت یک هویت ملی در یک واقعیت ارضی بسیار ناهمگن یافت. با این حال، این ساخت و ساز به دلیل این واقعیت که توسط اقلیت کوچکی، پیشگامان روند سیاسی و انتخاب نمایندگان، انجام می شد، با مانع مواجه شد: طبقات متوسط و صنعتگرا
ن مراکز شهری تنها تا حدی در این فرایند شرکت داشتند، در حالی که مشارکت توده های روستایی، هر چند پراکنده، حتی مورد استقبال طبقه حاکم قرار نگرفت. از نظر نهادی و قانونی، پادشاهی ایتالیا به عنوان گسترش پادشاهی ساردینیا پیکربندی شد و سنت پادشاهی مشروطه را ادامه داد. [ "" ] از همان ابتدا، دولت تازه تأسیس خود را در حال تلاش برای حل مشکلات استانداردسازی قوانین، کمبود منابع به دلیل خالی بودن خزانه دولت برای هزینه های جنگ، ایجاد یک واحد پول واحد و یک بازار واحد و به طور کلی تر، مدیریت تمام زمین های تصرف شده یافت. علاوه بر همه اینها، کاستی های ساختاری دیگری مانند بی سوادی، فقر گسترده، کمبود زیرساخت ها و تنش های شدید سیاسی و اجتماعی نیز وجود داشت. اولین سرشماری جمعیت بین ۳۱ دسامبر ۱۸۶۱ و ۱ ژانویه ۱۸۶۲ انجام شد و ۶۴۰ ۰۰۰ لیر (۲۹٬۳۸ لیر به ازای هر ۱ ۰۰۰ نفر) هزینه داشت. تعداد ساکنان ۲۲ ۱۸۲ ۳۷۷ بود (تقریباً ۲۶ میلیون نفر، با توجه به مرزهای فعلی)، در حالی که تعداد کسانی که موقتاً مهاجرت کرده بودند کمتر بود (۴۰۵ ۰۰۰ نفر کمتر). مردان ۵۱٪ را تشکیل می دادند. میانگین سنی ۲۷ سال بود. کودکان زیر ۱۰ سال ۲۴٪ از جمعیت را تشکیل می دادند
. هر خانوار به طور متوسط چهار عضو داشت. مساحت قلمرو مورد بررسی ۲۵۸ ۶۰۸ کیلومتر مربع بود (در سال ۱۹۵۱، این اندازه گیری با در نظر گرفتن سطوح شهری اصلاح شده، با انحراف نزولی تقریباً ۱۰ ۰۰۰ کیلومتر مربع، یعنی ۴٪، دوباره محاسبه شد)؛ بنابراین نتیجه، تراکم ۸۶ نفر در هر کیلومتر مربع بود. در زمان اتحاد، تقریباً ۷۰٪ از جمعیت شاغل در کشاورزی مشغول به کار بودند و کشاورزی تقریباً ۶۰٪ از تولید ناخالص ملی را تشکیل می داد. صنعت که تقریباً ۲۰٪ از محصول را تشکیل می داد، تقریباً ۲۰٪ از نیروی کار را به کار می گرفت. این کشور تنها داشت. راه آهن (۸۵۰ کیلومتر در پادشاهی سابق ساردینیا، ۴۸۳ کیلومتر در پادشاهی سابق لومباردی-ونیز و ۲۲۵ کیلومتر در دوک نشین بزرگ توسکانی). درآمد ملی برابر با ۱/۳ درآمد فرانسه و ۱/۴ درآمد بریتانیا بود. حدود ۸۰٪ از جمعیت بی سواد بودند و حدود ۲٫۵٪ به زبان ایتالیایی صحبت می کردند. بیشتر تولید برای مصرف شخصی در نظر گرفته شده بود. علاوه بر این، دهقانان عموماً برای تهیه محصولات نساجی یا ابزار کشاورزی مورد نیاز خود به کار خانگی و نه به بازار روی می آوردند؛ بنابراین رابطه بین شهر و روستا بسیار محدود بود. بنابراین، ت
ولد یک بازار ملی به ابتکار عمل دولت بستگی داشت. مشکل وحدت حقوقی-اداری و لغو موانع گمرکی که کشورهای پیش از اتحاد ایجاد کرده بودند، وجود داشت. گردش کالا و اطلاعات باید با توسعه یک سیستم زیرساختی (راه آهن، دفاتر پست، تلگراف) تضمین می شد که تا حد زیادی فاقد آن بود. همچنین لازم بود با ایجاد یک سیستم مدرسه ملی با ویژگی های متناسب با اشکال اقتصادی مدرن، با بی سوادی مبارزه شود. هزینه های جنگ ۱۸۵۹ (۲۶۳ میلیون لیر)، که باید ۱۸۰ میلیون لیر غرامت به اتریش به آن اضافه می شد، به کسری بیش از ۵۰۰ میلیون لیر منجر شد. بدهی عمومی کشورهای پیش از اتحاد، که پادشاهی جدید باید آن را متحمل می شد، به ۲۲۰۰ میلیون لیر رسید. این پادشاهی با تفاوت های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی قابل توجهی در سطوح منطقه ای و زیرمنطقه ای مشخص می شد. در مناطق تپه ای شمالی و مرکزی، اولین اشکال نفوذ سرمایه داری به روستاها در حال تجربه بود: یعنی، طبقه ای از کارآفرینان کشاورزی در حال شکل گیری بود که قادر به سرمایه گذاری در زمینی که مدیریت می کردند، بهبود مدیریت و موقوفات آن، به ویژه در دامداری و کشت برنج بودند. گسترده ترین شکل قانونی مدیریت زمین، کشاورزی اشتراکی ب
ود. خانواده دهقانی (یعنی خانواده کشاورز اشتراکی) عموماً از نوع خانواده گسترده بود و مرد سرپرست خانوار بود. برای تکمیل کار کشاورزی، خانواده دهقانی از طریق مهاجرت فصلی به خارج از کشور و اشتغال در بخش نساجی برای زنان و کودکان، خود را تأمین می کرد. همان طور که آنا سنتو بول می نویسد، «ویژگی فرهنگی اصلی طبقه دهقان [در زمینه کشاورزی اشتراکی] ثبات اجتماعی متمرکز بر خانواده بود.» نگرش مالکان زمین نسبت به کشاورزان اشتراکی اساساً قیم مآبی بود و برای تضمین صلح اجتماعی و نظم تولید (نساجی و کشاورزی) به کار روحانیون متکی بود. بحران املاک کوچک خانوادگی که قادر به چنین سرمایه گذاری هایی نبودند، تعداد قابل توجهی از کارگران را برای استخدام با حقوق در دسترس قرار داده بود. سهم بری در اطراف رودخانه پو نیز رواج داشت، اما در این منطقه، که یک مدل فشرده و مدرن از کشاورزی سرمایه داری در حال توسعه بود، فرآیندی از پرولتاریزه شدن در جریان بود که در آن کشاورزان مستأجر، کارگران بی مالکیت را استخدام می کردند. سهم بران این منطقه استراتژی های اقتصادی جمعی را ترویج می کردند که فراتر از استراتژی های درون هسته خانواده بود و پایه و اساس سازمان های
کارگری آینده را ایجاد می کرد و خود را به عنوان عوامل بی ثباتی اجتماعی توصیف می کرد. برای کارگران و سهم بران فقیر، صلح اجتماعی مزایای کمی داشت: تا دهه ۱۸۸۰، آنارشیسم رایج ترین بیان سیاسی آنها بود، با شورش های خودجوش علیه مالکیت و دولت. در مرکز و به ویژه در سرزمین های ایالت های پاپ سابق، وضعیت عقب مانده تر بود. علیرغم اصلاحات لئوپولد دوم، که با مخالفت اشراف زمین دار خنثی شد، مزارع اشتراکی و مزارع کوچک خانوادگی نیز در توسکانی رواج داشت. در جنوب، عقب ماندگی دنیای کشاورزی، که با املاک بزرگ با زمین های بسیار وسیع و مالکان غایب مشخص می شد، چشمگیر بود. به طور کلی، دهقانان جنوبی بی پول نبودند و قطعات زمین کوچکی داشتند که برای امرار معاش کافی نبود. به همین دلیل، آنها در املاک بزرگ، اما بدون نظم، استخدام می شدند. اشتغال در املاک بزرگ مستلزم سفرهای طولانی روزانه، استفاده از ابزارهای قدیمی و انزوا بود. ویژگی های فرهنگی دهقانان جنوبی با حس بی ثباتی، اجتماعی که از بُعد روستا فراتر نمی رفت، یک بافت اجتماعی بسیار محدود، که در آن انسان ها و حیوانات در تماس نزدیک زندگی می کردند و بهداشت ضعیف بود، مشخص می شد. میزان بهره وری زمی
ن به دلیل استفاده از تکنیک های قدیمی بسیار پایین بود. مردم، که از فقر و ستم خسته شده بودند، حتی قبل از ورود گاریبالدی، برای توزیع مجدد زمین های دولتی که اغلب مورد علاقه اشراف پایین تر یا بورژوازی تازه ثروتمند شده بود، مبارزه می کردند. میل مداوماً ارضا نشده برای اصلاحات ارضی و توزیع مجدد زمین، دهقانان جنوبی را به سمت رادیکالیسمی اغلب خشونت آمیز و مخرب، تقریباً پیشامدرن، عاری از یک استراتژی سیاسی واقعی سوق داد. پس از اتحاد دزدی ایتالیایی یکی از مهم ترین نمونه های این ابراز خشونت خواهد بود. حق تاریخی (۱۸۶۱–۱۸۷۶). در دهه های اول سلطنت جدید، لیبرال های حاکم بر اساس رأی بسیار محدود (تنها ۲٪ از جمعیت، تقریباً ۶۰۰ ۰۰۰ نفر، حق رأی داشتند) از برتری سیاسی بی رقیبی برخوردار بودند. با این حال، دو جناح از گروه بندی لیبرال ها پدیدار شدند، راست تاریخی و چپ تاریخی، وارثان مبارزه سیاسی پیش از اتحاد بین کسانی که گرایش قاطعانه سلطنت طلبانه داشتند و کسانی که به خواسته های دموکراتیک-جمهوری خواهانه حساس تر بودند. با توجه به حق رأی محدودشان، اعضای هر دو جناح ریشه های طبقاتی یکسانی داشتند و باید آنها را به عنوان احزاب «قابل توجه» درک
کرد، یعنی احزابی که فاقد ایدئولوژی، برنامه دقیق، سازمان یا رابطه ای با پایگاه مردمی بودند. اگر چیزی وجود داشته باشد، آنها بیانگر یک تقسیم بندی منطقه ای بودند، به طوری که راست نماینده طبقات مالک شمال و مرکز و چپ (یا «چپ جدید»، برای تمایز آن از دموکرات های مازینی) نماینده زمین داران جنوب و متخصصان بودند. مسائلی که در سال های اول پس از اتحاد ایتالیا بر بحث ها غالب بودند، وضعیت اقتصادی فاجعه بار جنوب و راهزنی هایی بودند که منطقه را آلوده کرده بودند (به ویژه بین سال های ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۹): این مشکل به عنوان «مسئله جنوب» شناخته شد. یکی دیگر از عناصر شکنندگی پادشاهی نوپای ایتالیا، خصومت کلیسای کاتولیک و روحانیون نسبت به آن، به ویژه پس از تولد «مسئله روم» بود. جهت گیری های فدرالیستی و پیشنهادهای مربوط به خودمختاری منطقه ای، با حامیانی مانند کارلو کاتانئو دموکرات و مارکو مینگتی میانه رو، کنار گذاشته شدند و به اصطلاح «پیدمونتیزاسیون» انجام شد، یعنی، به گفته مخالفانش، گسترش متمرکز مطلق گرایی پیدمونت به کل پادشاهی جدید. نکته دردناک دیگر برای پادشاهی جدید، ناقص بودن فرایند اتحاد بود: ونتو و به ویژه رم، به همراه تمام لاتزیو، ه
نوز بخشی از آن نبودند. برای دموکرات ها، فتح رم همچنان ضروری بود و خود کاوور ماهیت اجباری چنین اقدامی را درک می کرد. کاوور پیش از مرگش، در ۶ ژوئن ۱۸۶۱، اصل «کلیسای آزاد در یک کشور آزاد» را اعلام کرد. وارثان سیاسی کاوور، لیبرال های به اصطلاح «راست تاریخی»، یعنی جناح راست طیف پارلمانی، بودند. شهرداران و بخشداران، دست عملیاتی اراده متحدکننده آن طبقه سیاسی را نمایندگی می کردند. جناح موسوم به «راست تاریخی» نماینده اکثر دولت های دوره ۱۸۶۱–۱۸۷۵ بود. این جناح از پارلمان ایتالیا از تجدید گروه بندی پارلمان پادشاهی ساردینیا در سال ۱۸۵۲، در زمان ازدواج راتاتزی-کاور، سرچشمه گرفت. شخصیت های لیبرال و دموکرات مختلفی بعداً به صفوف اولیه اضافه شدند: در میان پیدمونتی ها، اقتصاددان کوینتینو سلا، سرباز جیووانی لانزا ، کنت گوستاوو پونزا دی سن مارتینو؛ در میان لومباردها، کنت گابریو کاساتی، دیپلمات امیلیو ویسکونتی ونوستا، اقتصاددان استفانو جاسینی؛ در میان امیلیان ها، دیپلمات مارکو مینگتی و مورخ لوئیجی کارلو فارینی؛ در میان توسکانی ها، بارون بتینو ریکاسولی، اوبالدینو پروتزی، لوئیجی گوگلیلمو کامبره-دیگنی؛ در میان جنوبی ها، روچرو بونگی،
فیلولوژیست ناپل، سیلویو اسپاوونتا، آبروزی، آنتونیو اسکیالوا، اقتصاددان کامپانیایی، جوزپه پیسانلی، حقوق دان آپولیایی، در میان جنوبی ها هستند. پیشینه فرهنگی این گروه بسیار ناهمگن بود، در حالی که ریشه های اجتماعی آنها همگن بود (طبقه متوسط رو به بالای زمین دار، سرمایه داران سطح بالا، صنعتگران، اشراف کارآفرین بورژوا، متخصصان و روشنفکران مستقل)، همان طور که ایده آنها از دولت و جامعه ای که باید ساخته می شد، همگن بود. نمایندگان راست تاریخی با اقتصاد رادیکال بازار آزاد، چه در داخل و چه در خارج از کشور، قصد داشتند از وحدت به دست آمده دفاع کنند و کشور را مدرن کنند و آن را به عنوان تأمین کننده محصولات کشاورزی و محصولات نیمه تمام در منطقه تجارت آزاد فرانسه-انگلیسی قرار دهند. تمرکزگرایی اداری اتخاذ شده از الهام فرانسه بود. نمایندگان لیبرال با اکراه به سمت این تمرکزگرایی گرایش پیدا کردند، اول از همه برای مقابله با راهزنی در جنوب، که خطر تبدیل شدن به شورشی با هدف سیاسی احیای بوربون ها را داشت. اولین اهداف لیبرال های راست تاریخی، تکمیل اتحاد ملی، ساخت دولت جدید (که برای آن یک مدل تمرکزگرا با تعمیم قوانین پادشاهی ساردینیا به
دولت جدید انتخاب شد، پدیده ای که به عنوان "پیدمونتیزاسیون" شناخته می شود) و بهبود مالی بود که از طریق بودجه متعادل و معرفی مالیات های جدید اجرا می شد، که باعث نارضایتی عمومی و تشدید راهزنی شد که با زور سرکوب شد. اولین دولت پس از مرگ کاوور، دولت ریکاسولی اول بود که بیهوده تلاش کرد تا کلیسا را وادار به پذیرش خط فکری کاووریان مبنی بر وجود کلیسای آزاد در یک کشور آزاد کند. در ۲۹ آگوست ۱۸۶۲، به اصطلاح «روز آسپرومونته» اتفاق افتاد: ارتش سلطنتی با داوطلبان گاریبالدی درگیر شد تا مانع از پیشروی گاریبالدی به سمت رم شود، جایی که قهرمان دو جهان قصد داشت پیوس نهم را از آنجا بیرون کند. این رویداد باعث بحران دولت راتاتزی اول شد، که فکر می کرد می تواند از ابتکارات گاریبالدی بدون به خطر انداختن قوه مجریه بهره ببرد. دولت مینگتی اول با امپراتوری دوم فرانسه در مورد به اصطلاح «کنوانسیون سپتامبر» به توافق رسید: پادشاهی ایتالیا خود را متعهد به تضمین تمامیت ارضی ایالات پاپی کرد؛ فرانسه نیز به نوبه خود متعهد شد که نیروهای مستقر برای دفاع از پاپ را ظرف دو سال عقب بکشد. ناپلئون سوم درخواست کرد که پایتخت از تورین به مکان دیگری منتقل شود،
به عنوان نشانه ای از انصراف ایتالیا از رم؛ بنابراین، فلورانس به مدت ۶ سال (۱۸۶۵–۱۸۷۱) پایتخت بود. مسئله راهزنی در جنوب توسط مشروعه گرایان و روحانیون بوربون مورد سوءاستفاده قرار گرفت. پادشاهی جدید با سرکوب شدید با این مسئله روبرو شد. در سال ۱۸۶۳، ۱۲۰ ۰۰۰ سرباز در این جبهه مستقر شدند که نیمی از کل ارتش سلطنتی ایتالیا را تشکیل می داد. این درگیری را می توان در سال ۱۸۶۵ پایان یافته دانست، اما شورش های دهقانی در جنوب کاملاً فروکش نکرد و بیزاری از دولت مرکزی با سربازگیری اجباری و مالیات سنگین تشدید شد. مصادره املاک کلیسا و انحلال آن، ایجاد قشری از کشاورزان کوچک و متوسط را تشویق نکرد و در عوض به نفع زمین داران تمام شد. در همان دوره، تدوین قانون اساسی ۱۸۶۵ (که «تجدید حیات قانونی» نیز نامیده می شود) با تکمیل وحدت قانونی-اداری پادشاهی انجام شد. چپ تاریخی (۱۸۷۶–۱۸۸۷). دولت های دپرتیس. جریان موسوم به «چپ تاریخی» از اتحاد بین اعضای جناح چپ پارلمان منطقه آلپ و اعضای حزب اقدام، که به جریان موسوم به «چپ جوان» که عمدتاً توسط جنوبی ها پس از اتحاد تشکیل شده بود، پیوست، پدید آمد. مهم ترین نمایندگان جریان چپ تاریخی عبارت بودند از
آگوستینو دپرتیس، بندتو کایرولی، فرانچسکو کریسپی، جووانی نیکوترا و جوزپه زاناردلی. پادشاه که با نارضایتی کشور از سیاست های مالی دولت های راست گرای تاریخی مواجه شده بود، وظیفه تشکیل دولت جدید را به دپرتیس، از اعضای سابق خاندان مازینی، سپرد. دولت جدید قصد داشت از ماهیت سکولار دولت دفاع کند، آموزش ابتدایی را اجباری کند، مدیریت را غیرمتمرکز کند و مالیات ها را برای جنوب ایتالیا کاهش دهد. این یک «انقلاب پارلمانی» نامیده شد، اما این انتقال قدرت با تداوم همراه بود. تقریباً ۱۱ سال، بین سال های ۱۸۷۶ تا ۱۸۸۷، دپرتیس تقریباً بدون وقفه کشور را رهبری کرد و برنامه اصلاح طلبانه چپ را به طور قابل توجهی تعدیل کرد. به این ترتیب، او موفق شد عناصر راست گرا را به اکثریت خود جذب کند و اپوزیسیون چپ گرا را که متشکل از جمهوری خواهان، رادیکال ها و اولین سوسیالیست ها بود، منزوی کند. چپ ها هدف بودجه متوازن را کنار گذاشتند و سیاست های دموکراتیزه کردن و مدرن سازی کشور، سرمایه گذاری در آموزش عمومی، گسترش حق رأی و آغاز یک سیاست حمایت گرایانه سرمایه گذاری در زیرساخت ها و توسعه صنعت ملی با مداخله مستقیم دولت در اقتصاد را آغاز کردند. این اقداما
ت پرهزینه بودند: بنابراین بودجه متوازن جای خود را به کسری دائمی داد و بدهی تقریباً نیمی از درآمد را جذب کرد. دپرتیس شیوه ای موسوم به «تحول گرایی» را ابداع کرد، روشی برای تشکیل اکثریت پارلمانی بر اساس توافق با نمایندگان مجلس یا گروه های پارلمانی، با هدف غلبه بر مخالفت سنتی بین راست و چپ و غلبه بر شکاف های اجتماعی-فرهنگی در داخل کشور. این اصطلاح توسط روزنامه نگاران ابداع شد و از دعوت به «تحول» و مترقی شدن، که توسط دپرتیس در سال ۱۸۸۲ خطاب به نمایندگان مجلس راست گرا مطرح شد، گرفته شده است. سیاست های تحول گرایانه نتیجه مستقیم ماهیت چندپاره طبقه حاکم و طبقه متوسط در ایتالیا بود که به یک هنر سیاسی با هدف سازش نیاز داشت. در این دوره، ترکیب اجتماعی پارلمان تغییر کرد: زمین داران و "نخبگان" نظامی به تدریج جای خود را به سیاستمداران حرفه ای (به ویژه روزنامه نگاران و وکلا) دادند. دولت های دپرتیس با اصلاح طلبی قوی مشخص می شدند که هدف آن گسترش اجماع در کشور و قرار دادن پادشاهی ایتالیا در سطح سایر کشورهای اروپایی بود. در همین زمینه بود که قانون موسوم به کوپینو تصویب شد که در سال ۱۸۷۷ آموزش اجباری حداقل دو سال را برای همه کودک
ان اعمال کرد و یک اصلاح انتخاباتی (" قانون زاناردلی ") که در سال ۱۸۸۲ تعداد افراد دارای حق رأی را به ۲ میلیون نفر (۶٪ از جمعیت) رساند. در سال ۱۸۸۴، آگوستینو ماگلیانی، وزیر دارایی، مالیات بر غلات آسیاب شده را لغو کرد، اما با مالیات های دیگری از جمله مالیات بر ساکارز جایگزین شد. دپرتیس همچنین مجموعه ای از تحقیقات را در مورد شرایط زندگی دهقانان در شبه جزیره آغاز کرد که مشهورترین آنها تحقیقات جاسینی بود. این ابتکارات فقر شدید و شرایط بهداشتی وحشتناک را آشکار کرد. کودکان اغلب قربانی دیفتری بودند در حالی که بزرگسالان به دلیل سوء تغذیه از پلاگر رنج می بردند. اپیدمی وبا در سال های ۱۸۸۴–۱۸۸۵ تقریباً ۱۸ ۰۰۰ قربانی در ایتالیا به جا گذاشت؛ بنابراین فقر کارگران مزرعه اولین اعتصابات کشاورزی را برانگیخت. با رکود اقتصادی ۱۸۷۳ در اروپا، در سال ۱۸۷۸ دولت مجموعه ای از اقدامات حمایتی را به نفع صنایع شمال و کشت غلات جنوب تصویب کرد. مداخله دولت در اقتصاد، به همراه عوارض گمرکی، که واردات را محدود و تجارت داخلی را ترجیح می داد، به تولد شرکت های بزرگ ملی مانند کارخانه فولاد ترنی در سال ۱۸۸۴ و شرکت ساختمانی مکانیکی ارنستو بیردا در سال