Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یان، گروه هایی از جنگجویان نخبهٔ سوارکار با زره های گران قیمت داشتند. اشیای تدفینی این سوارکاران شامل رکاب ها و زین آرایی هایی با طرح پرندگان شکاری از جنس برنز آب طلاکاری شده با نگین های اناری می شود. مهره های شطرنج از جنس عاج و به سبک امپراتوری روم در قبر غربی پیدا شده اند. همچنین سه کامئو از خاورمیانه و دکمه هایی از طلا، همراه با لباس هایی با نخ طلا مربوط به فرانک ها کشف شده اند. بازی ها محبوب بوده اند، چنان که یافته هایی از بازی های تفل از جمله مهره ها و تاس ها این موضوع را نشان می دهند. کلاه خود ساتن هو شباهت زیادی به کلاه خودهای یافت شده در اوپسالای کهن، وندل و والسگرده دارد و عناصری مانند نقش گراز و تزیینات ورق فشرده کاری شده ("pressblech") را به طور مشترک داراست. این امر نشان می دهد که اشراف آنگلوساکسون ارتباط گسترده ای با اشراف سوئدی داشته اند. منابع مکتوب. در آثار ژوردانس، دانشمند گوت در سدهٔ ششم میلادی، از جنگجویان نخبهٔ سوارکار یاد شده است. او نوشته بود که سوئدی ها بهترین اسب ها را بعد از تورینگی ها داشتند. بازتاب این موضوع را می توان در ساگاهایی که بعدها نوشته شدند نیز دید، جایی که شاه آدیلس هموار
ه سوار بر اسب توصیف می شود، چه در نبرد با آلی و چه با هُرولف کراکی. اسنوری استورلوسون نوشته که آدیلس بهترین اسب های دوران خود را داشت. حماسهٔ بیوولف نیز روایت هایی افسانه ای از دوران وندل در سوئد نقل می کند، از جمله جنگ های بزرگی که با نام جنگ های سوئدی–گیوتی شناخته می شوند، میان خاندان سوئدی شیلفلینگ و خاندان گیوتی ولفلینگ. این که برخی از شاهان افسانه ای سوئد ممکن است شخصیت هایی تاریخی بوده باشند، با اشاره های احتمالاً مستقل به آن ها در بیوولف و سرگذشت نامه تأیید می شود. گیوت ها ممکن است بخشی از اسکان آنگلو-ساکسون ها در بریتانیا بوده باشند. احتمالاً نقش برجسته ای نداشتند، اما در منابع انگلیسی با عنوان جوت ها توصیف شده اند. دودمان ولفلینگ در سرزمین گیت ها ممکن است با خاندان Wuffingas در ارتباط بوده باشد.
آنابل لور علی (انگلیسی: Annabelle Laure Ali - زاده ۴ مارس ۱۹۸۵) یک کشتی گیر آزاد زن اهل کامرون است. او در مسابقات وزن ۷۲ کیلوگرم آزاد زنان در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ شرکت کرد، جایی که در یک هشتم نهایی به آگنیشکا ویسچک باخت. در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۲، او در یک چهارم نهایی به استانکا زلاتوا باخت. هنگامی که زلاتوا به فینال رفت، علی بخشی از شانس مجدد مدال برنز بود، جایی که او به واسیلیسا مارزالیوک باخت. در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۲، او همچنین پرچمدار کامرون در مراسم افتتاحیه بود. در بازی های مشترک المنافع ۲۰۱۴، او مدال نقره را در بخش منهای ۷۵ کیلوگرم زنان به دست آورد.
بازی های مدیترانه ۲۰۲۲ () نوزدهمین دوره مسابقات بازی های مدیترانه است که از ۲۵ ژوئن تا ۶ ژوئیه ۲۰۲۲ در وهران، الجزایر برگزار شده است. این بازی ها با حضور ۳٬۳۹۰ ورزشکار از ۲۴ کشور انجام شده است. انتخاب میزبان. پنج شهر برای میزبانی بازی های مدیترانه ۲۰۲۲ اعلامیه رسمی نامزدی امضا کردند، دو شهر از آفریقا و سه شهر از اروپا. در نهایت دو شهر وهران و صفاقس به عنوان دو نامزد نهایی به رقابت پرداختند و شهر وهران با ۵۱ رای در برابر ۱۷ رای صفاقس میزبانی مسابقات را به دست آورد. جدول مدال ها. &lt;onlyinclude&gt; منبع: Medal Standings &lt;/onlyinclude&gt;
در فیزیک و در مهندسی الکترونیک، جریان تاریکی جریان الکتریکی نسبتاً کمی است که از طریق افزاره های حساس به نور مانند لامپ فوتوفزونگر، فوتودیود یا افزاره بارجفت شده جریان می یابد، حتی زمانی که هیچ فوتونی وارد افزاره نمی شود؛ این شامل بارهای تولید شده در آشکارساز است که هیچ تابش خارجی وارد آشکارساز نمی شود. در افزاره های غیرنوری به آن جریان نشتی بایاس معکوس گفته می شود و در همه دیودها وجود دارد. از نظر فیزیکی، جریان تاریکی به دلیل تولید تصادفی الکترون ها و حفره ها در ناحیه تخلیه افزاره است. جریان تاریکی یکی از منابع اصلی برای نویز در حسگرهای تصویر مانند افزاره های بارجفت شده است. الگوی جریان های تاریکی مختلف می تواند منجر به نویز با الگوی ثابت شود. تفریق قاب تاریک می تواند تخمینی از الگوی ثابت متوسط را حذف کند، اما همچنان یک نویز زمانی وجود دارد، زیرا جریان تاریکی خود دارای نویز شات است.
تاکویا آکاگوما (به ژاپنی: 赤熊 卓弥؛ زاده ۲۱ نوامبر ۱۹۸۹) یک بازیکن فوتبال ساحلی ژاپنی است. او به همراه تیم ملی فوتبال ساحلی ژاپن برنده مدال نقره جام جهانی فوتبال ساحلی ۲۰۲۱ شده است. آکاگوما با زدن ۱۱ گل در جام ملت های فوتبال ساحلی آسیا ۲۰۲۳ بهترین گل زن آن دوره جام لقب گرفت.
به مشخصات مردم ساکن در استان سیستان و بلوچستان ، مردم شناسی سیستان و بلوچستان می گویند. جمعیت مردم استان طی سرشماری سال ۱۳۹۵ ، ۲،۷۷۵،۰۱۴ نفر بوده است. اقوام. اقوام حاضر در استان سیستان و بلوچستان شامل فارس ها و بلوچ ها می شود. میزان پراکندگی اقوام به شرح زیر است: در پژوهشی که به سفارش شورای فرهنگ عمومی در سال ۱۳۸۹ انجام شد و برپایه یک بررسی میدانی و یک جامعه آماری از میان ساکنان ۲۸۸ شهر و حدود ۱۴۰۰ روستای سراسر کشور، درصد اقوامی که در این نظر سنجی نمونه گیری شد در این استان به قرار زیر بود: مذهب. استان سیستان و بلوچستان یکی از سرزمین های امروزی ایران است. اکثر مردم سیستان و بلوچستان ، اهل سنت حنفی مذهب هستند که غالباً بلوچ هستند، اگرچه اقلیتی قابل توجهی از مردم استان را هم شیعیان تشکیل می دهند. شیعیان را فارس ها، کرد ها و بخشی از بلوچ ها که بلوچ های شیعه تشکیل می دهند.فارس ها شامل سیستانی های بومی استان ، یزدی ها ، بیرجندی ها ، کرمانی ها و... می شوند. جمعیت شناسی. جمعیت استان سیستان و بلوچستان طی سرشماری سال ۱۳۹۵ ، ۲،۷۷۵،۰۱۴ نفر اعلام شد. جمعیت سیستان و بلوچستان جمعیت جوانی است اما با توجه به کاهش موالید در د
هه آخر به سمت میانسالی در حرکت است. این استان، بالاترین نرخ ولادت و نرخ باروری کشور را دارد. به همین دلیل از جوان ترین و دارای یکی از بالاترین نرخ رشد های جمعیت در بین استان ها است. در بین شهرستان ها پر جمعیت ترین شهرستان، شهرستان زاهدان و کمترین جمعیت مربوط به شهرستان زر آباد است. شهرستان چابهار به لحاظ مهاجر پذیری بعد از مرکز استان، بالاترین میزان مهاجرپذیری را داراست. جمعیت استان طی سرشماری های مختلف به شرح زیر است: پیوند به بیرون. پرتال استان سیستان و بلوچستان
کتابخانه ایالتی بامبرگ (به زبان آلمانی Staatsbibliothek Bamberg) یک کتابخانه عمومی، منطقه ای و تحقیقاتی است که تمرکز آن بر حوزه علوم انسانی است. کتابخانه ایالتی بامبرگ در بخش ضمیمه شرقی کاخ شاهزاده-اسقف سابق در بامبرگ قرار دارد و ایالت بایرن کتابخانه را اداره می کند. وظایف. کتابخانه ایالتی بامبرگ نقش مهمی در تأمین اطلاعات و منابع ادبی برای شهر و منطقه دارد و برای اهداف علمی، کار حرفه ای و آموزش شخصی در دسترس علاقه مندان قرار دارد. به عنوان یک کتابخانه منطقه ای، کتابخانه ایالتی بامبرگ آثار ادبی مربوط به بامبرگ و اوبرفرانکن را جمع آوری می کند. علاوه بر این، مواد مربوط به افرادی که از نظر تولد یا فعالیت با منطقه یا شهر ارتباط دارند نیز گردآوری می شود. مجموعه ها کتابخانه. در کتابخانه ایالتی بامبرگ حدود ١٠٠٠ نسخه خطی قرون وسطایی نگهداری می شود که عمدتاً هدایا از سوی امپراتور هاینریش دوم حستند و از جمله سه نسخه که به برنامهٔ حافظهٔ جهانی یونسکو تعلق دارند. به دلیل مجموعه غنی از نسخه های خطی قرون وسطی و کتاب های اولیه چاپی، کتابخانه ایالتی بامبرگ به عنوان یک کتابخانه پژوهشی با رتبه بین المللی شناخته می شود. کتابخانه
ایالتی بامبرگ سالانه حدود ۵٠٠٠ رسانه را خریداری می کند به خصوص در مورد موضوعات جغرافیای تاریخی فرانکونی، تاریخ قرون وسطی، تاریخ هنر، کتاب شناسی و همچنین بر آثار ا. ت. آ. هوفمان و ژان پل. دیجیتالی شدن. بیشتر چاپ های قرن های شانزدهم تا نوزدهم بین سال های ١٣٩٨ تا ١۴٠٣ در چارچوب دیجیتالی سازی انبوه توسط گوگل دیجیتالی شدند. از آن زمان، حدود ۱۱۱.۵۰۰ عنوان دیجیتالی شده با بیش از ۳۴ میلیون صفحه از طریق فهرست این کتابخانه و همچنین گوگل بوکز به صورت آنلاین در دسترس هستند.
استر اپلین (زادنام ریچاردز؛ ۲۴ نوامبر ۱۸۹۵ – ۲۳ ژوئیه ۱۹۷۲) یک زمین شناس و دیرین شناس آمریکایی بود. او مدرک کارشناسی خود را در سال ۱۹۱۹ از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی دریافت کرد و بعدها مدرک فوق لیسانس خود را با تمرکز بر ریزسنگواره به پایان رساند. اپلین یکی از پیشگامان استفاده از ریزسنگواره برای تعیین سن تشکیل سنگ ها بود، به ویژه برای کاربرد در اکتشاف نفت در منطقه خلیج مکزیک. وظیفه او بررسی ریزسنگواره های جمع آوری شده از سوراخ های حفاری (به ویژه فورامینفرها) برای تعیین سن سنگ هایی بود که شرکت در حال حفاری آن ها بود. اکتشافات اپلین برای عملیات حفاری موفق در سراسر صنعت نفت بسیار حیاتی بود. علاوه بر این، مشارکت او در زمین شناسی و مطالعه ریزسنگواره نقش مهمی در کسب احترام زنان زمین شناس در این حوزه داشت. اوایل زندگی و تحصیل. اپلین با نام استر ریچاردز در ۲۴ نوامبر ۱۸۹۵ در نیوارک، اوهایو به دنیا آمد. پدرش گری ریچاردز، مهندس عمران در ارتش ایالات متحده بود و مادرش جنی دوور نام داشت. به دلیل شغل پدرش، او در شهرهای مختلف اوهایو زندگی کرد و بعدها در فورت دس موین، آیووا سکونت داشت و نهایتاً در سن ۱۲ سالگی به سانفرانسیسکو نقل
مکان کرد. ریچاردز از سال ۱۹۰۷ تا ۱۹۲۰ به همراه خانواده اش در جزیره آلکاتراز زندگی کرد. پدر او در ساخت زندان فدرال آلکاتراز مشغول به کار بود. استر از جزیره با کشتی برای رفت وآمد به مدرسه، شامل دبیرستان و سپس دانشگاه، استفاده می کرد. ریچاردز از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی در سال ۱۹۱۹ با مدرک افتخاری در رشته های سنگواره شناسی، زمین شناسی و جغرافیای طبیعی فارغ التحصیل شد. در سال ۱۹۲۰، او کالیفرنیا را ترک کرد و به هیوستون نقل مکان کرد تا برای شرکت نفت ریو براوو کار کند؛ جایی که توسط ادوین تی. دامبل استخدام شد. در دوران تحصیل در برکلی، ریچاردز تمرکز خود را بر روی سنگواره های بزرگ تر گذاشته بود. با این حال، این آموزش نظری برای حفاری های زیرزمینی چندان مفید نبود، زیرا بقایای سنگواره ها در نمونه های حفاری شده بسیار کوچک بودند و شناسایی مؤثر آن ها دشوار بود. او تشخیص داد که ریزسنگواره های موجود در نمونه های حفاری می توانند برای تطبیق تشکیلات زیرزمینی سنگ ها مفید باشند. سپس به کالیفرنیا بازگشت و به مطالعه ریزسنگواره شناسی پرداخت و مدرک فوق لیسانس خود را دریافت کرد. در سال ۱۹۲۳، ادوین تی. دامبل به طور مکرر استر ریچاردز را
برای کار در میادین خارجی همراه با پل اپلین، یک زمین شناس میدانی مجرد، منصوب می کرد. رابطه آن ها به مرور زمان شکل گرفت، و آن ها در همان سال ازدواج کردند. او دو فرزند داشت: دختری به نام لوییس (متولد ۱۹۲۶) و پسری به نام پل جونیور (متولد ۱۹۲۷). حرفه و دستاوردها. در سال ۱۹۲۱، اپلین مقاله ای را در امهرست، ماساچوست ارائه داد و نظریه خود را بیان کرد که ریزسنگواره ها می توانند در اکتشاف نفت، به ویژه تعیین سن تشکیل سنگ ها در منطقه خلیج مکزیک، مورد استفاده قرار گیرند. نظریه او توسط زمین شناسان با تجربه بیشتر تمسخر شد و توسط پروفسور جی.جی. گالوی از دانشگاه تگزاس در آستین رد گردید. گالوی بیان کرد: «آقایان، این دختر تازه فارغ التحصیل شده به ما می گوید که می توانیم با استفاده از فورامینفرها سن تشکیل را تعیین کنیم. آقایان، شما می دانید که چنین چیزی امکان پذیر نیست.» با این حال، گالوی بعدها از اکتشافات اپلین بهره برداری کرد و این فرایند را برای ارائه مشاوره به شرکت های نفتی مختلف به کار گرفت.
تاریخ زنان در مهندسی در ایران نشان دهندهٔ یک مسیر پرچالش اما پرپیشرفت است. حضور زنان در رشته های مهندسی در ایران از اواسط قرن بیستم به طور جدی آغاز شد و با گذر زمان، نقش آن ها در این حوزه افزایش یافت. دوره های مهم تاریخی. دوره پیش از انقلاب (قبل از ۱۳۵۷). ورود زنان به دانشگاه ها از دهه ۱۳۳۰ آغاز شد، اما تعداد آن ها در رشته های مهندسی محدود بود. در دهه ۱۳۵۰، زنان بیشتری وارد رشته های فنی و مهندسی شدند، به ویژه در دانشگاه های برتر مانند دانشگاه تهران، صنعتی شریف و امیرکبیر. دوره پس از انقلاب (۱۳۵۷ به بعد). در دهه ۱۳۶۰، به دلیل سیاست های جدید، میزان حضور زنان در برخی رشته ها کاهش یافت، اما مهندسی همچنان از حوزه هایی بود که زنان در آن حضور داشتند. از دهه ۱۳۷۰، با افزایش پذیرش دانشگاه ها و رشد تحصیلات تکمیلی، زنان بیشتری وارد رشته های مهندسی شدند. دهه های ۱۳۸۰ و ۱۳۹۰. تعداد زنان در برخی از رشته های مهندسی حتی از مردان پیشی گرفت، به ویژه در رشته هایی مانند مهندسی شیمی و مهندسی صنایع. زنان مهندس در پروژه های بزرگ صنعتی، شرکت های دانش بنیان و حتی مدیریت فنی نقش های پررنگ تری پیدا کردند. چالش ها و دستاوردها. نگاه سنتی
به نقش زنان در جامعه، مشکلات بازار کار و فرصت های نابرابر از چالش های اساسی است. هرچند زنان ایرانی توانستند موقعیت های مدیریتی، پیشرفت در پژوهش های علمی، ورود به صنایع پیشرفته مانند نفت، گاز و فناوری اطلاعات را کسب کنند.
"ماجرای جوانی که برای آموختن ترس به راه افتاد" ( ) یک داستان عامیانه آلمانی است که توسط برادران گریم در "داستان های گریم" (به عنوان داستان شماره ۴) گردآوری و در مجموعهٔ افسانه های کودکان و خانواده منتشر شده است. اندرو لانگ نیز این داستان را در "کتاب پری آبی" (۱۸۸۹) گنجانده است. خلاصه داستان. پدری دو پسر داشت. پسر کوچک تر، که ساده دل و کندذهن بود، وقتی پدر از او پرسید چه حرفه ای می خواهد یاد بگیرد، پاسخ داد: «می خواهم یاد بگیرم چطور بترسم!» پدری، که از این خواسته متعجب شده بود، او را نزد زنگ زن کلیسا (ناقوس زن) فرستاد تا ترس را یاد بگیرد. ناقوس زن نیمه شب پسر را فرستاد تا ناقوس را بزند، اما خودش با ظاهری شبح گونه پشت سر او رفت تا او را بترساند. پسر که ترسی نداشت، شبح را از پله ها به پایین پرت کرد و پای او شکست. پدر، که از این رفتار پسرش وحشت کرده بود، او را از خانه بیرون کرد. پسر به راه افتاد و در مسیرش مدام با خودش می گفت: «کاش می تونستم بترسم!» در راه، مردی به او پیشنهاد داد شب را زیر دار اعدام بگذراند، جایی که هفت جسد حلق آویز بودند. او این کار را کرد و حتی وقتی بدن های آویزان در باد تکان می خوردند، فکر کرد
سردشان است، آن ها را پایین آورد، کنار آتش نشاند، و وقتی آتش گرفتند، با خشم دوباره آن ها را آویزان کرد. سپس با ارابه کشی هم سفر شد. در شبی به مهمان خانه ای رسیدند و صاحب خانه به او گفت اگر می خواهد ترس را یاد بگیرد، باید سه شب در قلعه ای متروکه بماند. اگر موفق شود، دختر پادشاه و گنجینه های قلعه را به دست می آورد. پسر پیشنهاد را پذیرفت. شب اول. پسر با خود آتش، دستگاه تراش و تختهٔ برش با چاقو به قلعه برد. نیمه شب، دو صدا از گوشهٔ اتاق به گوش رسید که از سرما می نالیدند. پسر آن ها را احمق خطاب کرد که کنار آتش ننشسته اند. دو گربهٔ سیاه از گوشه بیرون پریدند و با او بازی ورق را شروع کردند. اما پسر آن ها را فریب داد، با تخته و چاقو گیر انداخت، و کشت. سپس سگ ها و گربه های سیاه بیشتری آمدند که همه را با چاقو از بین برد. بعد تختی ظاهر شد و شروع به حرکت در قلعه کرد. پسر بی هیچ ترسی روی آن خوابید. تخت او را تکان داد، برگرداند، ولی او آن را کنار زد و کنار آتش خوابید. شب دوم. نیمه شب، نیمی از بدن مردی از دودکش پایین افتاد. پسر فریاد زد که نصف دیگرش را هم بفرستند. پس از آن، گروهی از مردان با جمجمه ها و استخوان ها آمدند تا بو
لینگ بازی کنند. پسر با دستگاه تراش جمجمه ها را به توپ های بهتر تبدیل کرد و همراهشان بازی کرد تا نیمه شب که ناپدید شدند. شب سوم. شش مرد با تابوتی وارد شدند. پسر فکر کرد جسد داخل آن پسرعموی مرده اش است و سعی کرد او را گرم کند. جسد زنده شد و خواست او را خفه کند، اما پسر او را دوباره در تابوت گذاشت. پیرمردی وارد شد و گفت می تواند سندان را به زمین بکوبد. پسر با او به زیرزمین رفت، سندان را دو نیم کرد و ریش پیرمرد را در شکاف گیر انداخت. سپس او را با میله آهنی کتک زد تا پیرمرد گنجینه های قلعه را نشانش داد. صبح روز بعد، پادشاه اعلام کرد که پسر پیروز شده و دخترش را به او داد. با این حال، پسر هنوز گله می کرد که «هنوز نتونستم بترسم!» پایان. بعد از ازدواج، همسرش از این شکایت ها خسته شد. شب هنگام، سطل آبی یخ با ماهی روی او ریخت. پسر از خواب پرید و لرزید و فریاد زد: «حالا دیگه ترسیدم! ولی هنوز نمی دونم ترس واقعی چیه!»
جو گاتو (؛ زادهٔ ) بازیگر تلویزیون، و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او یکی از اعضای سابق گروه کمدی Tenderloins بوده است که شامل سل ولکانو، جیمز موری و برایان کوئین است. همراه با سایر اعضای این گروه، او در مجموعه تلویزیونی شوخی های غیرمعمول بازی کرده است که اولین بار در سال ۲۰۱۱ از شبکه TruTV پخش شد.
کاخ ورزش های حمو بوتلیلیس () یک سالن ورزشی سرپوشیده در شهر وهران، الجزایر است. این ورزشگاه که در سال ۱۹۶۰ ساخته شده دارای ۵۰۰۰ نفر ظرفیت است و برای ورزش های والیبال، بسکتبال و هندبال مورد استفاده قرار میگیرد.
سال ولکانو (؛ زادهٔ ) بازیگر تلویزیون اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او یکی از اعضای گروه کمدی The Tenderloins است که شامل خودش، جیمز موری، برایان کوئین و قبلاً جو گاتو می باشد. همراه با سایر اعضای گروه The Tenderloins، او در مجموعه تلویزیونی شوخی های غیرمعمول که اولین بار در سال ۲۰۱۱ از شبکه TruTV پخش شد، بازی می کند. او در استتن آیلند به دنیا آمد و اصالتی ایتالیایی، کوبایی و پورتوریکویی دارد. ولکانو در دبیرستان Monsignor Farrell تحصیل و همراه با گاتو، موری و کوئین عضو باشگاه بداهه گویی دبیرستانش بود. او در سال ۱۹۹۸ مدرک کارشناسی خود را در رشته مالی از دانشگاه سنت جان دریافت کرد.
مادر هوله یا فراو هوله (به آلمانی: Frau Holle) که با نام های "مادر هولده"، "مادر هولدا" یا "مادر پیر برفی" نیز شناخته می شود، یکی از داستان های پریان آلمانی است که توسط برادران گریم گردآوری شده است. این داستان در نخستین نسخه از کتاب ""داستان های کودکان و خانگی"" (Kinder- und Hausmärchen) در سال ۱۸۱۲ با شماره KHM 24 منتشر شد. فراو هوله همچنین شخصیتی اسطوره ای در فولکلور ژرمنی پیشا-مسیحی است که در باورهای مردم تا قرن نوزدهم زنده مانده است. این نام ممکن است مربوط به موجود اسکاندیناویایی به نام "هالدر" باشد. ژاکوب گریم تلاش کرد تا او را به عنوان یک الهه آلمانی معرفی کند. خلاصه داستان افسانه ای. در روستایی زنی بیوه با دو دختر زندگی می کرد؛ یکی دختر خودش که تنبل و نازپرورده بود و دیگری دخترخوانده اش که زحمت کش و مهربان بود. دخترخوانده همیشه باید همه کارهای خانه را انجام می داد و روزها در کنار چاه می نشست و نخ ریسی می کرد. روزی هنگام ریسندگی، انگشتش با دوک زخمی شد و هنگام شستن خون از روی دوک، آن را درون چاه انداخت. او که از تنبیه شدن می ترسید، از روی ناچاری خود را در چاه انداخت تا دوک را بازگرداند. زمانی که دختر به
هوش آمد، خود را در دشتی زیبا یافت. هنگام قدم زدن با تنوری پر از نان روبه رو شد که نان ها فریاد می زدند: «ما را درآور پیش از آن که بسوزیم!» دختر نان ها را بیرون آورد و به راهش ادامه داد. سپس به درخت سیبی رسید که فریاد می زد: «ما را تکان بده، رسیده ایم!» او سیب ها را تکان داد و جمع کرد. سرانجام به خانه ای کوچک رسید که پیرزنی با دندان های بزرگ در آن زندگی می کرد. پیرزن به او پیشنهاد داد که اگر در خانه اش خدمت کند و تخت های او را خوب بتکاند تا پرهای بالش ها مثل برف در دنیا بریزند، می تواند بماند. دختر پذیرفت و با دلسوزی و سخت کوشی کارهای خانه را انجام داد. مدتی بعد، دختر احساس دلتنگی برای خانه کرد و از فراو هوله خواست تا بازگردد. پیرزن که از رفتار او بسیار راضی بود، هنگام بدرقه دروازه ای را گشود و بارانی از طلا بر سر دختر ریخت و دوک او را هم بازگرداند. دختر به خانه بازگشت و خروس از بالای بام فریاد زد: «کوکودو! دختر طلایی برگشته است!» مادر ناپدری طمع کار که این را دید، دختر تنبل خودش را هم مجبور کرد همان کارها را انجام دهد. اما این دختر نه نان ها را درآورد، نه سیب ها را جمع کرد و نه کارهای خانهٔ فراو هوله را درست
انجام داد. خیلی زود اخراج شد. هنگام خروج از دروازه، دیگی از قیر بر سرش ریخته شد. خروس گفت: «کوکودو! دختر سیاه قیر برگشته است!» در برخی نسخه ها، دختر مهربان با هر سخن گفتن سکه طلا از دهانش می افتد و دختر تنبل با هر سخن، وزغ یا مار از دهانش بیرون می آید. تحلیل داستان. داستان فراو هوله نمونه ای کلاسیک از ساختار دوشخصیتی در افسانه هاست که دختر خوب و زحمت کش پاداش می گیرد و دختر تنبل تنبیه می شود. این روایت نه تنها درس اخلاقی کار و مهربانی می دهد، بلکه عناصر اسطوره ای مانند عبور به جهانی دیگر از طریق چاه و ارتباط با یک الهه طبیعت را نیز در خود دارد. برخی محققان همچون یاکوب گریم، فراو هوله را با ایزدبانوان پیشا-مسیحی مانند پرچتا و هکاته مقایسه کرده اند. بارش برف در نتیجهٔ تکاندن لحاف توسط فراو هوله، نمود پیوند او با طبیعت و فصل زمستان است. همچنین، نبود عناصر اشرافی در داستان (برخلاف بسیاری از افسانه ها) بر سادگی و مردمی بودن آن تأکید دارد. منشأ و ریشه ها. شخصیت فراو هوله برگرفته از الهه ای باستانی در فولکلور ژرمن است. او در قالب هایی چون هولدا، هولدا، پرچتا و... در مناطق مختلف آلمان و آلپ شناخته می شود. نقش او به ع
نوان حافظهٔ زنان، کودکان و ارواح مردگان، در متون قرون وسطی و سنت های عامیانه بازتاب یافته است. مراسم مربوط به فراو هوله در زمستان، به ویژه در ایام کریسمس و شب دوازدهم، همچنان در بخش هایی از آلمان و اتریش برگزار می شود.
اووِن کوپر (؛ زادهٔ ۵ دسامبر ۲۰۰۹) بازیگر انگلیسی است. او با نقش آفرینی در اولین کار خود در نقش جیمی میلر، مظنون نوجوان به قتل، در مینی سریال "نوجوانی" (۲۰۲۵) از نتفلیکس شناخته شد. او برای این نقش، جایزه امی پرایم تایم بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را دریافت کرد و به جوان ترین بازیگر مردی تبدیل شد که این جایزه را کسب کرده است. او همچنین در فیلم "بلندی های بادگیر" (۲۰۲۶) نقش هیت کلیف جوان را بازی کرده است. اوایل زندگی. کوپر در وارینگتون انگلستان به دنیا آمد. مادرش مراقب بیمار است و پدرش در زمینه فناوری اطلاعات کار می کند. او دو برادر دارد. عضو تیم زیر ۱۵ سال باشگاه فوتبال وارینگتون ریلاندز بود و در ابتدا می خواست فوتبالیست شود، اما سپس شروع به گرفتن درس های هفتگی بازیگری از مدرسه تئاتر «The Drama Mob» کرد که توسط بازیگر سریال "خیابان کورونیشن"، تینا اوبرین، و استر مورگان در منچستر تأسیس شده است. او گفته است که پس از دیدن اجرای تام هالند در فیلم "غیرممکن" (۲۰۱۲)، انگیزه گرفت تا بازیگری را دنبال کند و خانواده اش در این مسیر حمایتگر بوده ولی «فشارآور» نبوده اند.
هِلِنا دراگاش () یا یلنا دراگاش (؛ – ) قدیس مسیحی اهل امپراتوری بیزانس بود. او همسر مانوئل دوم، امپراتور بیزانس، مادر دو امپراتور آخر بیزانس، ژان هشتم و کنستانتین یازدهم بود. او پس از مرگ پسرش ژان هشتم در سال ۱۴۴۸ تا زمانی که پسرشکنستانتین یازدهم در سال ۱۴۴۹ بر تخت سلطنت نشست، به عنوان نایب السلطنه امپراتوری بیزانس خدمت کرد. او که از نجیب زادگان و اشراف صرب بود، بعدها راهبه شد و توسط کلیسای ارتدوکس شرقی تحت نام رهبانی خود، سنت هیپومون (Ὑπομονὴ)، که در زبان انگلیسی به صورت Saint Patience نویسه گردانی شده است، به عنوان یک قدیس مورد احترام قرار گرفت. زندگی نامه. هلنا دختر نجیب زاده صرب کنستانتین دیانوویچ، یک اشراف زادهٔ صرب بود که در جریان سقوط امپراتوری صربستان کیوستندیل را تحت کنترل داشت، بود. او در خانواده اصیل دِیانوویچ صرب به دنیا آمد. مادر او همسر اول کنستانتین دیانوویچ و کنستانتین خودش نوهٔ پادشاه صربستان استفان سوم دچانسکی بود. نامادری او، اودوکیای ترابیزون، دختر الکسیوس سوم و تئودورا کانتاکوزنه، و بیوهٔ تاج الدین پاشای سینوب امیر لیمنیا بود. پدرش در نبرد رووین (۱۳۹۵ میلادی)، در حالی که به عنوان دست نشان
دهٔ سلطان عثمانی بایزید یکم علیه میرچای اول والاشی می جنگید، کشته شد. ملکه. هلنا در سال ۱۳۹۲ میلادی با مانوئل دوم، امپراتور بیزانس ازدواج کرد. یک روز بعد، در ۱۱ فوریه ۱۳۹۲، او به عنوان «شهبانوی مقدس» تاجگذاری کرد. هیچ اطلاعاتی در مورد علت این ازدواج مصلحتی وجود ندارد، اگرچه موضوع گمانه زنی های زیادی بوده است، اما ازدواج های دودمانی بین دودمان بیزانس و صرب بی سابقه نبوده است. او به طور سنتی به خاطر زیبایی، تقوا، خرد و عدالتش معروف بود. اطلاعات زیادی دربارهٔ او در دوران تصدی امپراتوری یا رابطه خصوصی او با مانوئل دوم در دست نیست. هنگامی که همسرش مانوئل دوم در سال ۱۳۹۳ غایب بود، مادرش را در غیاب او، به جای همسرش نایب السلطنه کرد. رابطه او با مادرشوهرش ناشناخته است، اما از آنجایی که او هم نام مادرشوهرش را که در اواخر عمر راهبه شد، انتخاب کرد، فرضیه بر آن است که رابطه این دو نفر، رابطه خوبی بوده است. در اسناد سال ۱۴۲۴ به طور خلاصه از امپراتور هلنا یاد می شود که اسفرانتزس، مقام دربار، به جای امپراتور سالخورده، پیامی را از یک داعی به او دریافت کرد، زیرا پسرش غایب بود، و او در آن زمان همراه عروسش بود، و این او بود که
پیام را به امپراتور ارشد منتقل کرد. در سال ۱۴۲۵ شوهرش از سلطنت کناره گیری کرد و با نام ماتئوس (Ματθαῖος) راهب شد. پس از مرگ شوهرش، در ۲۱ ژوئیه ۱۴۲۵، او در صومعه کیرا مارتا راهبه شد و نام رهبانی خود را هیپومون قرار داد. او به تأسیس خانه ای برای سالمندان با نام «امید ناامیدان» کمک کرد. این خانه در صومعه سنت جان در پتریون قرار داشت، جایی که یادگارهای پاتاپیوس قدیس اهل تبس نیز در آنجا نگهداری می شود. مرگ و میراث. هلنا در ۲۳ مارس ۱۴۵۰ در قسطنطنیه درگذشت. او توسط کلیسای ارتدکس به عنوان یک قدیس مورد احترام است و یاد او در ۲۹ مه، روز فتح قسطنطنیه به دست عثمانی ها و مرگ پسرش کنستانتین یازدهم، گرامی داشته می شود. جمجمه او به عنوان یک یادگار مقدس در صومعه سنت پاتاپیوس در لوتراکی یونان نگهداری می شود.
مجموعه ورزشی میلود هدفی () یک سالن ورزشی سرپوشیده در بئر جیر، وهران، الجزایر است. این ورزشگاه که در سال ۲۰۲۲ ساخته شده دارای ۷۰۰۰ نفر ظرفیت است و برای ورزش های والیبال، بسکتبال و هندبال مورد استفاده قرار میگیرد.
شعر نورس باستان گونه های گوناگونی از سرودها را دربرمی گیرد که به زبان زبان نورس باستان، در دوره ای از سدهٔ هشتم تا پایان سدهٔ سیزدهم میلادی سروده شده اند. این اشعار با منطقه ای که امروزه اسکاندیناوی نامیده می شود پیوند دارند. بسیاری از اشعار نورس باستان در آغاز در سنت شفاهی حفظ می شدند، اما پس از آن که زبان نورس باستان از میان رفت، نوشتن به این زبان بیشتر به زمینه های تاریخی محدود شد تا آفرینش های تازهٔ ادبی، که این وضعیت برای زبان خاموش معمول است. آنچه امروزه از شعر نورس باستان در دست داریم، از راه نوشته های برجای مانده منتقل شده است. بیشتر اشعار نورس باستانی که باقی مانده اند در ایسلند سروده یا نگاشته شده اند، آن هم پس از آن که فنون پیشرفتهٔ نگارش همچون بهره گیری از کاغذ پوست، پوست آگهی، قلم و مرکب رایج شد—و به نظر می رسد این هم زمان با ورود مسیحیت بوده است؛ ازاین رو، در متون ادبی گاه به مجموعهٔ شعر نورس باستان با عنوان شعر ایسلندی باستان نیز اشاره می شود. افزون بر این، حدود ۱۲۲ بیت به خط خط رونی سوئدی، ۵۴ بیت به خط نروژی و ۱۲ بیت به خط دانمارکی برجای مانده اند (نگاه کنید به سنگ ایگیوم). شعر در جهان اجتماعی
و دینی وایکینگ ها نقشی مهم داشته است. در "اسکالدزکاپارمال"، اسنوری استورلوسون افسانه ای را روایت می کند که چگونه اودین شهد شعر را به آسگارد آورد. حتی در کهن ترین اشعار برجای مانده، از شعر با عباراتی چون «نوشیدنی خدای کلاغ (= اودین)» یاد شده است، که این خود گواهی است بر جایگاه برجستهٔ شعر در فرهنگ کهن اسکاندیناوی. شعر نورس باستان از شعر واج آرای مشترک فرهنگ ژرمنی ریشه گرفته و به همین دلیل شباهت های بسیاری با شعر در ادبیات انگلیسی باستان، ساکسونی باستان و آلمانی بالای باستان دارد، از جمله واج آرایی، استعاره های شعری موسوم به کنینگ، و واژگان گستردهٔ مترادف های شعری که هیتی نامیده می شوند. شعر نورس باستان به طور سنتی، و تا اندازه ای به صورت قراردادی، به دو گونه بخش می شود: اِدای منظوم (که به آن شعر ادایی نیز گفته می شود) و اسکالد. شعر ادایی به سروده هایی با درون مایه های اسطوره ای یا قهرمانان باستانی اطلاق می شود که در وزن های ساده تر سروده شده و سرایندگان آن ها ناشناس اند. بیشتر این اشعار در نسخه خطی "کودکس رژیوس" حفظ شده اند، اما شماری دیگر در نسخه هایی چون AM 748 I 4to نیز یافت می شوند. از سوی دیگر، شعر اسکال