Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
را بر آن داشت تا با برنامه های موزس برای ساخت بزرگراه منهتن جنوبی که از گرینویچ ویلیج و آنچه اکنون سوهو است، عبور می کرد، مخالفت کنند. این طرح و بزرگراه منهتن میانی هر دو از نظر سیاسی شکست خوردند. یکی از منتقدان سرسخت او در این دوران، فعال شهری جین جیکوبز بود که کتاب او با "عنوان «مرگ و زندگی شهرهای بزرگ آمریکایی»" در تغییر نظر علیه برنامه های موزس نقش مهمی داشت. دولت محلی در سال ۱۹۶۴ طرح ساخت این بزرگراه را رد کرد. قدرت موزس با همکاری او با نمایشگاه جهانی نیویورک در سال ۱۹۶۴ بیشتر تضعیف شد. پیش بینی های او برای حضور ۷۰ میلیون نفر در این رویداد بسیار خوش بینانه از آب درآمد و قراردادهای سخاوتمندانه برای مدیران و پیمانکاران نمایشگاه، اوضاع را از نظر اقتصادی بدتر کرد. انکارهای مکرر و قاطع موزس در مورد مشکلات مالی قابل توجه نمایشگاه، در مواجهه با شواهد خلاف آن، در نهایت باعث تحقیقات مطبوعاتی و دولتی شد که بی نظمی های مالی را نشان داد. پس از شکست مفتضحانه نمایشگاه جهانی، جان لیندسی، شهردار نیویورک، به همراه فرماندار نلسون راکفلر ، تلاش کردند تا درآمدهای عوارضی حاصل از پل ها و تونل های اداره پل و تونل تریبورو (TBT
A) را برای پوشش کسری بودجه در سازمان های آن زمان که از نظر مالی بیمار بودند، از جمله سیستم مترو ، هدایت کنند. موزس با این ایده مخالفت کرد و برای جلوگیری از آن مبارزه کرد. به همین دلیل لیندسی، موزس را از سمت خود به عنوان نماینده اصلی شهر برای بودجه بزرگراه های فدرال در واشینگتن برکنار کرد. مرگ. در سال های آخر عمرش، موزس روی عشق همیشگی اش، شنا، تمرکز کرد و عضو فعال باشگاه سلامت کولونی هیل بود. موزس در ۲۹ ژوئیه ۱۹۸۱ در ۹۲ سالگی در بیمارستان گود سامری در وست ایسلیپ، نیویورک ، بر اثر بیماری قلبی درگذشت. موزس اصالتاً یهودی بود و با الهام از جنبش فرهنگ اخلاقی اواخر قرن نوزدهم، به شیوه ای سکولار پرورش یافت. او بعدها به مسیحیت گروید. پیکر او پس از انجام مراسم مذهبی در کلیسای اسقفی سنت پیتر کنار دریا در بی شور، نیویورک، در سردابی در یک آرامگاه عمومی روباز در گورستان وودلان در برانکس، شهر نیویورک ، به خاک سپرده شد . ارزیابی. انتقاد و "دلال قدرت". رابرت کارو زندگی موزس را در کتابی "با عنوان «دلال قدرت»" به تفصیل توصیف کرده است. این کتاب، شیوه موزش در شروع پروژه هایی را برجسته کرد که مطمئناً هزینه آنها بیشتر از بودجه ی او
لیه مصوب مجلس قانونگذاری ایالت نیویورک بود. او همچنین به عنوان فردی توصیف شد که از قدرت سیاسی خود برای منفعت دوستان خود استفاده می کرد، از جمله موردی که در آن مخفیانه مسیر برنامه ریزی شده ی پارک ایالتی شمالی را برای جلوگیری از ورود به املاک ثروتمندان، به مسافت های طولانی تغییر داد، اما به صاحبان مزارع خانوادگی که زمین های خود را از دست داده بودند، گفت که این یک تصمیم بی طرفانه و مبتنی بر «ملاحظات مهندسی» بوده است. این کتاب همچنین موزس را متهم کرد که در دوران وحشت سرخ، به مقاماتی که با او مخالف بودند، افترا می زد و با کمونیست خواندن آنها، سعی در برکناری آنها از سمت خود داشت. این زندگینامه همچنین اشاره می کند که موزس به نفع ترجیح خود برای پارک ها، علیه مدارس و سایر نیازهای عمومی مبارزه می کرد. منتقدان موزس او را متهم می کنند که خودروها را بر انسان ها ترجیح می دهد. آن ها اشاره می کنند که او صدها هزار نفر از ساکنان شهر نیویورک را آواره کرده و با ساخت بزرگراه های متعدد از طریق آنها، محله های سنتی را نابود کرد. این پروژه ها به ویرانی برانکس جنوبی و پارک های تفریحی کانی آیلند انجامید و باعث شد تیم های لیگ برتر بیسبا
ل بروکلین داجرز و نیویورک جاینتز به ترتیب به لس آنجلس و سانفرانسیسکو نقل مکان کنند. ساخت بزرگراه های او همچنین مانع از گسترش پیشنهادی متروی شهر نیویورک از دهه ۱۹۳۰ تا دهه ۱۹۶۰ شد، زیرا پارک وی ها و بزرگراه هایی که ساخته شدند، حداقل تا حدی جایگزین خطوط متروی برنامه ریزی شده شدند. امید می رفت برنامه اقدام ۱۹۶۸ (که هرگز تکمیل نشد) با این امر مقابله کند. منتقدان دیگر او را متهم می کنند که مانع استفاده از حمل و نقل عمومی شده است، که به افراد غیر مالک خودرو اجازه می داد از امکانات تفریحی پیچیده ای که او ساخته بود، لذت ببرند. نژادپرستی. کارو در "کتاب «کارگزار قدرت»" همچنین موزس را به ساخت پل های کوتاه در میان پارک ها متهم کرد تا آنها را برای اتوبوس های حمل و نقل عمومی غیرقابل دسترس کند و در نتیجه استفاده از پارک های ایالتی توسط خانواده های فقیر و طبقه متوسط رو به پایین که خودرو نداشتند غیرممکن شد. کارو همچنین نوشت که موزس با اقداماتی مانند دشوار کردن دریافت مجوز پارک اتوبوس برای گروه های سیاه پوست و اختصاص دادن نجات غریق های سیاه پوست به «سواحل دور و کمتر توسعه یافته»، سعی در منصرف کردن سیاه پوستان از بازدید از ساحل
جونز داشت. موزز علناً با اجازه دادن به کهنه سربازان سیاه پوست برای نقل مکان به شهرک استویوسانت ، مجتمع مسکونی توسعه یافته در منهتن که برای اسکان کهنه سربازان جنگ جهانی دوم ساخته شده بود، مخالفت کرد. در پاسخ به این زندگینامه، موزس از جابجایی اجباری جوامع فقیر و اقلیت به عنوان بخشی اجتناب ناپذیر از احیای شهری دفاع کرد: «من از سازنده ای که می تواند گتوها را بدون جابجایی مردم از بین ببرد، قدردانی می کنم، همانطور که از سرآشپزی که می تواند بدون شکستن تخم مرغ املت درست کند، قدردانی می کنم.» علاوه بر این، ادعاهایی وجود داشت مبنی بر اینکه موزس به طور گزینشی مکان هایی را برای امکانات تفریحی بر اساس ترکیب نژادی یک محله انتخاب می کرد، مانند زمانی که او مکان هایی را برای یازده استخر که در سال ۱۹۶۳ افتتاح شدند، انتخاب کرد. به گفته یک نویسنده، موزز عمداً برخی از استخرها را در محله هایی با جمعیت عمدتاً سفیدپوست قرار داد تا آمریکایی های آفریقایی تبار را از استفاده از آنها بازدارد، و سایر استخرهایی که برای آمریکایی های آفریقایی تبار در نظر گرفته شده بود، مانند استخر پارک استعماری (که اکنون پارک جکی رابینسون است )، در مکان های
نامناسب قرار گرفتند. نویسنده دیگری نوشت که از ۲۵۵ زمین بازی ساخته شده در دهه ۱۹۳۰ تحت تصدی موزس، تنها دو زمین بازی در محله های عمدتاً سیاه پوست نشین بود. کارو نوشت که نزدیکان موزس ادعا کرده بودند که می توانند با سرد کردن بیش از حد آب، مانع از استفاده آمریکایی های آفریقایی تبار از استخر توماس جفرسون ، در هارلم شرقی که در آن زمان عمدتاً سفیدپوست بود، شوند. با این وجود، هیچ منبع دیگری این ادعا را تأیید نکرده است که بخاری ها در هر استخر خاصی غیرفعال شده اند یا در طراحی استخر گنجانده نشده اند. علاوه بر این، موزس دیدگاه مثبتی نسبت به امپراتوری بریتانیا و نژادپرستی بسیار گسترده تر از صرفاً جامعه آفریقایی-آمریکایی داشت و از امپراتوری به عنوان ابزاری مفید برای جلوگیری از «ظهور نژادهای پست تر بدون قانون» یاد کرد. ارزیابی مجدد. برخی از محققان تلاش کرده اند تا با مقایسه مقیاس کارها با هزینه بالا و سرعت پایین کارهای عمومی در دهه های پس از دوران او، اعتبار موزس را احیا کنند. اوج ساخت و ساز موسی در دوران رکود اقتصادی بزرگ رخ داد و با وجود مشکلات آن دوران، پروژه های موزس به موقع تکمیل شدند و از آن زمان تاکنون کارهای عمومی ق
ابل اعتمادی بوده اند، که این امر به طور مطلوبی با تأخیرهایی که مقامات شهر نیویورک در توسعه مجدد محل مرکز تجارت جهانی سابق در منطقه گراند زیرو یا تأخیرها و مشکلات فنی پیرامون متروی خیابان دوم و پروژه بیگ دیگ بوستون داشته اند، قابل مقایسه است.
روابط ایتالیا و مکزیک () برای نخستین بار در سال ۱۸۷۴، پس از وحدت ایتالیا، روابط دیپلماتیک رسمی برقرار کردند. این دو کشور دو بار در طول قرن بیستم در جبهه های مخالف قرار گرفتند: ابتدا در جنگ داخلی اسپانیا بین ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹ و سپس در طول جنگ جهانی دوم بین ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵. مکزیک در سال ۱۹۴۶ روابط دیپلماتیک خود با ایتالیا را از سر گرفت و از آن زمان روابط بدون وقفه ادامه داشته است. هر دو کشور عضو گروه ۲۰، سازمان توسعه و همکاری اقتصادی و سازمان ملل متحد هستند. تاریخچه. اولین تماس بین ایتالیا و مکزیک در سال ۱۸۶۹، درست قبل از پایان وحدت ایتالیا در ۱۸۷۰، رخ داد؛ زمانی که ایتالیا تمایل خود را برای تأسیس کنسولگری در مکزیک اعلام کرد. کنسولگری ایتالیا در مکزیک در دسامبر ۱۸۷۲ افتتاح شد؛ با این حال روابط دیپلماتیک بین دو کشور تا ۱۵ دسامبر ۱۸۷۴ برقرار نشد. در سال ۱۸۷۵، مکزیک دفتر دیپلماتیک خود را در رم افتتاح کرد. نخستین مهاجران ایتالیایی به مکزیک در سال ۱۸۵۷ وارد شدند و موج های بزرگ تری در دهه ۱۸۸۰ رخ داد. بسیاری از مهاجران چندین شهر با زبان ایتالیایی در سراسر کشور تأسیس کردند. در طول جنگ جهانی اول، مکزیک بی طرف باقی ماند زیرا در
همان زمان درگیر انقلاب مکزیک بود و دفتر دیپلماتیک خود در رم را بست. این دفتر در سال ۱۹۱۸ دوباره بازگشایی شد و در سال ۱۹۲۲ به ساختمان کنسولگری فعلی خود نقل مکان کرد. در دهه ۱۹۳۰، روابط دیپلماتیک بین دو کشور به تدریج تیره شد، زمانی که نخست وزیر ایتالیا بنیتو موسولینی در جریان جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی در ۱۹۳۵–۱۹۳۶ به ابیسینیا (اکنون اتیوپی) حمله و آن را تصرف کرد. مکزیک یکی از معدود کشورهایی بود که به شدت علیه اشغال ابیسینیا توسط نیروهای ایتالیایی اعتراض کرد. در طول جنگ داخلی اسپانیا (۱۹۳۶–۱۹۳۹)، ایتالیا و مکزیک از جناح های مخالف حمایت کردند، به طوری که مکزیک از جناح جمهوری خواهان (جنگ داخلی اسپانیا) و ایتالیا از ملی گراها حمایت کرد. این موضوع دو کشور را در مقابل یکدیگر قرار داد و در نهایت باعث تعاملات عمدتاً منفی بین آن ها شد. در طول جنگ جهانی دوم، در ۲۲ مه ۱۹۴۲، مکزیک به نیروهای محور (که ایتالیا نیز جزو آن بود) اعلان جنگ کرد، به دلیل حملات زیردریایی های آلمانی به دو نفتکش مکزیکی در خلیج مکزیک همان سال. روابط دیپلماتیک در ۱ ژوئن ۱۹۴۶ از سر گرفته شد و ایتالیا و مکزیک در ۱۰ فوریه ۱۹۴۷ معاهده صلح امضا کردند. در سا
ل ۱۹۷۴، رئیس جمهور لوئیس اچوریا نخستین رئیس دولت مکزیکی بود که به ایتالیا سفر رسمی کرد. در سال ۱۹۸۱، رئیس جمهور ساندرو پرتینی نخستین رئیس دولت ایتالیایی بود که به مکزیک سفر کرد. از زمان این سفرهای اولیه، بازدیدهای متعددی بین رهبران دو کشور انجام شده است. در ۱۷ اکتبر ۲۰۱۷، پنجمین نشست کمیسیون دوجانبه مکزیک-ایتالیا در رم برگزار شد، به ریاست وزیر امور خارجه مکزیک، لوئیس ویدگارای و وزیر امور خارجه ایتالیا آنجلینو آلفانو. در سال ۲۰۲۴، هر دو کشور ۱۵۰ سالگرد برقراری روابط دیپلماتیک خود را جشن می گیرند. بازدیدهای سطح بالا. بازدیدهای سطح بالا از ایتالیا به مکزیک بازدیدهای سطح بالا از مکزیک به ایتالیا توافق های دوجانبه. هر دو کشور تعداد زیادی توافق دوجانبه امضا کرده اند، از جمله: معاهده داوری اجباری عمومی (۱۹۰۷)؛ توافقنامه شناسایی ازدواج های کنسولی برگزار شده و مدیریت شده در مأموریت های دیپلماتیک هر دو کشور (۱۹۱۰)؛ توافقنامه تبادل فرهنگی (۱۹۶۵)؛ توافقنامه حمل و نقل هوایی (۱۹۶۵)؛ توافقنامه همکاری فنی (۱۹۸۱)؛ توافقنامه اجتناب از مالیات مضاعف و فرار مالیاتی (۱۹۹۱)؛ توافقنامه همکاری در مبارزه با سوءاستفاده و قاچاق غیرقانون
ی مواد مخدر و روانگردان ها (۱۹۹۱)؛ توافقنامه همکاری در زمینه گردشگری (۱۹۹۳)؛ توافقنامه چارچوب همکاری (۱۹۹۴)؛ توافقنامه همکاری علمی و فناوری (۱۹۹۷)؛ توافقنامه ترویج و حفاظت متقابل از سرمایه گذاری ها (۱۹۹۹)؛ توافقنامه همکاری در مبارزه با جرائم سازمان یافته (۲۰۰۱)؛ توافقنامه کمک متقابل اداری در امور گمرکی (۲۰۱۱)؛ معاهده استرداد (۲۰۱۱)؛ معاهده کمک در امور کیفری (۲۰۱۱)؛ یادداشت تفاهم ASI-AEM برای همکاری فضایی با اهداف صلح آمیز (۲۰۱۲)؛ یادداشت تفاهم ایجاد شورای تجاری ایتالیا-مکزیک (۲۰۱۲)؛ یادداشت تفاهم همکاری در بخش انرژی (۲۰۱۶)؛ یادداشت تفاهم همکاری در زمینه تنوع زیستی، آسیب پذیری تغییرات اقلیمی، ارزیابی ریسک، سازگاری و افسانه ها (۲۰۱۶) و توافقنامه همکاری در زمینه تولید مشترک سینمایی (۲۰۱۷).
روابط ایتالیا و مصر () به روابط بین مصر و ایتالیا اشاره دارد. هر دو کشور عضو اتحادیه مدیترانه و سازمان ملل متحد هستند. تاریخ. روابط اولین بار در دوره جمهوری روم برقرار شد، زمانی که امپراتوری بطلمیوسی با رم تعاملات زیادی داشت و در نهایت منجر به الحاق مصر به روم در ۳۰ قبل از میلاد شد. با فروپاشی امپراتوری روم غربی در سال ۴۷۶ میلادی و ادامه وضعیت مصر به عنوان استانی از امپراتوری روم شرقی تا فتح اسلامی مصر در ۶۴۲ میلادی، ایالت های مستقل ایتالیا و مصر وجود نداشتند و بنابراین روابط دیپلماتیک شکل نگرفت. پیوندهای فرهنگی بین مصر و ایتالیا با گذر زمان و با گسترش اسلام در مصر و قدرت کلیسای کاتولیک در ایتالیا بیشتر فاصله گرفت. تا زمان استقلال رسمی مصر از بریتانیا در ۱۹۲۲، روابط با ایتالیا دوباره برقرار نشد. با ظهور بنیتو موسولینی و فاشیسم در ایتالیا و در نهایت حمله ایتالیا به مصر در طول جنگ جهانی دوم، روابط به شدت تیره شد. با این حال، پس از جنگ، روابط دوباره برقرار شد و امروزه دو کشور رابطه ای دوستانه دارند. روابط مدرن. ایتالیا بزرگ ترین شریک تجاری مصر در اتحادیه اروپا است و پس از ایالات متحده و چین، سومین شریک بزرگ بین
المللی مصر به شمار می رود. همچنین، سرمایه گذاری های ایتالیا در مصر بالغ بر ۲٫۶ میلیارد دلار است که عمدتاً در بخش های حمل و نقل و خدمات بانکی متمرکز است و آن را به پنجمین سرمایه گذار بزرگ اروپایی در مصر تبدیل می کند. تا پایان ۲۰۱۴، حجم تجارت بین دو کشور reportedly به ۶ میلیارد دلار رسید. در آوریل ۲۰۱۶، روابط دیپلماتیک دو کشور به شدت تیره شد، زمانی که یک دانشجوی دکترای ایتالیایی از دانشگاه کمبریج پس از ناپدید شدن در ژانویه همان سال، در قاهره به طرز فجیعی به قتل رسید. در پی آن، ایتالیا سفیر خود را برای مشورت به رم فراخواند و مرگ جنایی جولیو رجنی، که در آن زمان تحقیقات دانشگاهی حساس دربارهٔ حقوق کارگری و سندیکاها در مصر انجام می داد، را پیگیری کرد. نیروهای انتظامی مصر اطلاعات متناقضی دربارهٔ سرنوشت شهروند ایتالیایی ارائه کردند که برای محققان ایتالیایی غیرقابل قبول بود. در نتیجه، مطبوعات ایتالیا و وزارت امور خارجه ایتالیا به نقض سیستماتیک حقوق بشر در مصر اشاره کرده و تهدید به تحریم های سیاسی کردند مگر اینکه رهبری پلیس و روش های آن بازنگری شود. بازداشت پاتریک زاکی، دانشجوی مصری که در برنامه کارشناسی ارشد اراسموس ما
ندوس در دانشگاه بولونیا ثبت نام کرده بود، روابط دیپلماتیک را بیشتر تحت فشار قرار داده است. او در ۷ فوریه ۲۰۲۰ هنگام بازگشت به قاهره برای دیدار خانواده بازداشت شد و از آن زمان در زندان توره نگهداری می شود، با وجود درخواست های بین المللی برای آزادی او از سازمان هایی مانند عفو بین الملل و Scholars at Risk, و همچنین درخواست اعضای ایتالیایی پارلمان اروپا بوده است. چندین شهر ایتالیایی، از جمله بولونیا، میلان و ناپل، زاکی را به عنوان شهروند افتخاری اعلام کرده اند، بخشی از کمپین «۱۰۰ شهر برای پاتریک»
روابط ایتالیا و فرانسه () در سطوح دیپلماتیک، سیاسی، نظامی، اقتصادی و فرهنگی برقرار است. هر دو کشور در اروپا واقع شده اند و مرزهای جغرافیایی نزدیکی با یکدیگر دارند. فرانسه نقش مهمی در حمایت از وحدت ایتالیا داشت، به ویژه در شکست امپراتوری اتریش در جنگ دوم استقلال ایتالیا و همچنین در ارائه حمایت مالی. در اواخر قرن نوزدهم، دو کشور رقیب برای کنترل تونس و شمال آفریقا بودند که فرانسه پیروز شد و این امر باعث شد ایتالیا در سال ۱۸۸۲ به اتحاد سه گانه با آلمان و اتریش-مجارستان بپیوندد. در دهه ۱۸۸۰، تنش ها به صورت جنگ تجاری خود را نشان داد. فرانسه به متحدانی برای مقابله با آلمان نیاز داشت و به طور محرمانه با ایتالیا توافق هایی انجام داد که تا سال ۱۹۰۲ اطمینان حاصل شود ایتالیا در جنگ از آلمان حمایت نخواهد کرد. با آغاز جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴، ایتالیا ابتدا بی طرف بود اما برای افزایش قلمرو خود مذاکره کرد. بهترین پیشنهاد توسط پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند و فرانسه ارائه شد که مناطق وسیعی از اتریش و امپراتوری عثمانی را به ایتالیا وعده می داد. هر دو کشور از اعضای «چهار قدرت بزرگ» متفقین جنگ جهانی اول بودند؛ با این حال
، نارضایتی ایتالیا از تفاوت بین وعده های ۱۹۱۵ و نتایج واقعی پیمان ورسای در ۱۹۱۹، یکی از عوامل مهم در به قدرت رسیدن بنیتو موسولینی در ۱۹۲۲ شد. در دوره میان دوجنگ، فرانسه تلاش کرد با موسولینی رابطه دوستانه داشته باشد تا از حمایت او از آدولف هیتلر و آلمان نازی جلوگیری کند، اما این تلاش ها شکست خورد و وقتی آلمان فرانسه را در نبرد فرانسه (۱۹۴۰) شکست داد، ایتالیا نیز اعلام جنگ کرد و کنترل منطقه ای اشغالی نزدیک مرز مشترک را به دست گرفت. کرس (جزیره) در ۱۹۴۲ به آن افزوده شد. هر دو کشور از شش بنیان گذار اتحادیه اقتصادی اروپا، پیش ساز اتحادیه اروپا، بودند و همچنین از اعضای بنیان گذار گروه هفت/گروه هشت و ناتو هستند. از ۹ آوریل ۱۹۵۶، رم و پاریس به طور انحصاری و متقابل با یکدیگر خواهرخواندگی (شهرها) دارند و گفته معروفی بین آنها وجود دارد: تاریخچه. توافق نامه فرانسه و ایتالیا که در سال ۱۹۴۷ امضا شد، شراکت نزدیکی بین دو کشور پس از جنگ جهانی دوم ایجاد کرد. این توافق، معروف به معاهده پاریس، با هدف تقویت روابط سیاسی، اقتصادی و فرهنگی بین فرانسه و ایتالیا بود. این معاهده بر همکاری در زمینه های مختلف از جمله دفاع، تجارت و فناوری
تأکید داشت و همچنین پایه های جامعه زغال سنگ و فولاد اروپا، پیش ساز اتحادیه اروپا، را گذاشت. توافق نامه فرانسه و ایتالیا نقش مهمی در ترویج صلح و ثبات در اروپا پس از جنگ و ارتقاء همکاری و رفاه متقابل بین دو کشور ایفا کرد. مرز. دو کشور یک مرز مشترک دارند. این مرز عمدتاً در سال ۱۸۶۰ در معاهده تورین تعیین شد و اصلاحات جزئی در جریان معاهدات صلح پاریس، ۱۹۴۷ انجام شد. پادشاهی فرانسه از زمان الحاق پروانس به فرانسه تحت فرمان شارل هشتم در ۱۴۸۶، با دوک نشین ساووی مرز مشترک داشت. منطقه وسیع تر مرز فرانسه و ایتالیا در قرن های ۱۱ تا ۱۴ بخشی از پادشاهی آرل بود. مرز بین فرانسه و ساووی از زمان جنگ های ایتالیا در حال تغییر بود. در دوره مدرن اولیه، این مرز در معاهده تورین ۱۶۹۶ تثبیت شد. پس از جنگ جانشینی اسپانیا، دودمان ساووی مناطق وسیعی را به دست آورد و به هسته قرن هجدهم برای وحدت ایتالیا بعدی تبدیل شد. ساووی از سال ۱۷۹۲ تا ۱۸۱۵ توسط فرانسه انقلابی اشغال شد. ساووی همراه با پیمونت و نیس در کنگره وین ۱۸۱۵ به پادشاهی ساردنی پیوستند. در سال ۱۸۶۰، طبق مفاد معاهده تورین، ساووآ و نیس به فرانسه ملحق شدند، در حالی که لمباردی به ایتالیا
رسید. آخرین دوک ساووی، ویتوریو امانوئله دوم، به پادشاهی ایتالیا تبدیل شد. مرز دو کشور با مرز زبانی هم خوانی ندارد. کرس (جزیره)، که به طور سنتی ایتالیایی زبان است، بخشی از فرانسه است، در حالی که واله دائوستا، که به طور سنتی فرانسوی زبان است، بخشی از ایتالیا محسوب می شود. همچنین اختلافات ارضی بر سر مون بلان، بلندترین کوه غرب اروپا، باقی مانده است.
روابط آلمان و ایتالیا (; ) به روابط دو جانبه بین آلمان و ایتالیا اشاره دارد. هر دو کشور عضو کامل اتحادیه اروپا، شورای اروپا، سازمان امنیت و همکاری اروپا و ناتو هستند. آلمان دارای سفارت در رم و کنسولگری در میلان و ناپل است، در حالی که ایتالیا سفارت در برلین و کنسولگری هایی در کلن، فرانکفورت، فرایبورگ، هامبورگ، هانوفر، مونیخ، نورنبرگ، زاربروکن و اشتوتگارت دارد. تاریخچه. روابط پس از وحدت ایتالیا شکل گرفت. این دو کشور از نظر تاریخی رابطه ویژه ای دارند، زیرا هر دو به همراه اتریش-مجارستان در اتحاد سه گانه قرار گرفتند و علیه فرانسه جنگیدند، در حالی که بخش هایی از سرزمین های آن ها بخشی از امپراتوری مقدس روم و کنفدراسیون آلمان بودند. ایتالیا و آلمان هر دو عضو اتحاد سه گانه بودند اما در جنگ جهانی اول به دشمن تبدیل شدند. هر دو کشور در نهایت در جریان جنگ جهانی دوم عضو نیروهای محور شدند، در جنگ سرد (آلمان غربی) اتحاد تشکیل دادند، از شش بنیان گذار بودند و پس از معجزه اقتصادی به دو کشور از گروه هشت تبدیل شدند. نخست وزیر جولیو آندرئوتی موافق اتحاد دوباره آلمان نبود، اما امروزه دولت های ایتالیا و آلمان اعضای کامل و پیشرو اتحا
دیه اروپا هستند. در سال ۲۰۰۵، پاپ بندیکت شانزدهم به پاپ انتخاب شد. روابط اولیه. در سال ۵۷ قبل از میلاد، ژولیوس سزار جنگ های گالی را آغاز کرد؛ جانشین او، امپراتور آگوستوس و جانشینانش، مرزهای امپراتوری روم را تا راین (رود) گسترش دادند (نگاه کنید به لیمس و ژرمانیای بزرگ). ظهور امپراتوری کارولنژی با دوره مهاجرت و سقوط امپراتوری روم غربی آغاز شد. بخش های وسیعی از آنچه بعدها ایتالیا و آلمان شدند، در قرن های ۸ و ۹ میلادی بخشی از شارلمانی امپراتوری کارولنژی بودند. حتی پس از امپراتوری فرانک (۸۴۳)، ارتباطات قطع نشد: در سراسر قرون وسطی، بخش های شمالی ایتالیا بخشی از امپراتوری مقدس روم بودند (حتی اگر فقط به صورت رسمی به عنوان پادشاهی ایتالیا (امپراتوری مقدس روم))، در حالی که روابط فشرده – هرچند به ندرت بدون تعارض – بین ایالات پاپی در مرکز ایتالیا و پاپ و امپراتور مقدس روم نیز وجود داشت. یکی از نمونه ها بازدید هاینریش چهارم، امپراتور روم-آلمان از کانوسا (۱۰۷۷) است، که خواستار رفع تکفیر در ادیان خود توسط پاپ مستقر در آنجا شد (مناقشه اعطای مقام). اگرچه جنوب ایتالیا بخشی از امپراتوری مقدس روم نبود، اما توسط اشتاوفر از ۱۱۹۴ ت
ا ۱۲۶۸ اداره می شد که امپراتوران مقدس روم را نیز فرمانروایی می کردند. پالرمو پایتخت و محل اقامت امپراتور فریدریش دوم، امپراتور مقدس روم بود، که در جنوب رشد یافت. از اواخر قرن ۱۴، جنبش های فکری جدید در ایتالیا (مانند رنسانس و انسان گرایی) در سراسر اروپا گسترش یافت و جهان آلمانی زبان را نیز تحت تأثیر قرار داد. با کارل پنجم (۱۵۱۶–۱۵۵۶)، یک امپراتور آلمانی، بار دیگر تلاش شد تا به شدت به صورت سیاسی و نظامی در ایتالیا دخالت کند. یکی از نتایج آن غارت رم در ۱۵۲۷ بود، زمانی که ارتشی شورشی شامل نبردپیشه ها آلمانی، «رم» را ویران و غارت کردند. جنگ های ائتلاف در سال ۱۷۹۲ آغاز شد. در مارس ۱۷۹۶، ناپلئون بناپارت فرماندهی عالی ارتش فرانسوی در ایتالیا را از دیرکتوار دریافت کرد و کمپین های ایتالیایی جنگ های انقلابی فرانسه را آغاز کرد. در پیمان مقدماتی لوبن (۱۸ آوریل ۱۷۹۷ امضا و ۲۴ مه تصویب شد)، اتریش مجبور شد از دوک نشین میلان و دیگر مناطق چشم پوشی کند و آماده حل مناقشه با فرانسه باشد که از ۱۷۹۲ ادامه داشت. پیمان کامپو فورمیو در ۱۷ اکتبر ۱۷۹۷ امضا شد؛ در آن، ناپلئون پایان جمهوری ونیز را که از قرن ۷/۸ وجود داشت، اعلام کرد. در ۱۸
۰۶، او پایان امپراتوری مقدس روم (که از قرن ۱۰ وجود داشت) و چشم پوشی از حقوق فئودالی امپراتوری در ایتالیا را اعمال کرد. اگرچه اروپا در ۱۸۱۴/۱۸۱۵ از سلطه ناپلئون آزاد شد، وحدت آلمان و وحدت ایتالیا پس از کنگره وین ۱۸۱۵ تا حدود ۱۸۷۰ به تأخیر افتاد. با این حال، ایالات ایتالیا عمدتاً تحت حکمرانی قدرت های خارجی بودند، در حالی که سرزمین های آلمانی بیشتر توسط حکمرانان بومی اداره می شدند. امپراتوری اتریش بر ونتو و لمباردی حکومت می کرد. پس از ۱۸۴۸. سال ۱۸۴۸ شاهد آغاز انقلاب ۱۸۴۸ آلمان در ایالات آلمانی و انقلاب مارس در ایالات ایتالیا بود، که هر دو ناکام ماندند. در ۱۸۶۱، پادشاهی ایتالیا تأسیس شد و در ۱۸۶۶ از جنگ اتریش و پروس بین پادشاهی پروس و اتریش، در کنار پروس، برای تصرف ونتو و فریولی از اتریش در جنگ سوم استقلال ایتالیا استفاده کرد (پس از آنکه لمباردی قبلاً در جنگ دوم استقلال ایتالیا در ۱۸۵۹ به دست آمده بود). پیروزی علیه اتریش مرحله مهمی در جنگ های وحدت آلمان برای پروس و نخست وزیر آن اتو فون بیسمارک بود، زیرا اتریش از سیاست آلمان خارج شد و امکان پیروزی ایالت شمال آلمان در رقابت اتریش-پروس فراهم شد. در حالی که آخرین جنگ
وحدت آلمان، جنگ فرانسه و پروس در ۱۸۷۰/۷۱ منجر به تأسیس امپراتوری آلمان شد، ایتالیایی ها از عقب نشینی نیروهای محافظ فرانسوی استفاده کرده و ایالات پاپی را تصرف کردند و رم را به پایتخت ایتالیا تبدیل نمودند، و بدین ترتیب قلمرو پاپی ها در دولت-ملت جدید ادغام شد. با این حال، بازپیوندخواهی ایتالیایی همچنان فعال بود. این ایدئولوژی که خواهان اتحاد همه ایتالیایی ها در یک دولت بود، علیه اتریش، که هنوز بر ترنتینو و ایستریا و دیگر مناطق حکومت می کرد، متمرکز بود. به همین دلیل، اتحاد سه گانه بین امپراتوری آلمان، اتریش-مجارستان و ایتالیا تأثیر سیاسی زیادی نداشت. وقتی جنگ جهانی اول آغاز شد، ایتالیا ابتدا بی طرف ماند و سپس در ۱۹۱۵ در کنار دشمنان آلمان و اتریش وارد جنگ شد، زیرا معتقد بود می تواند منافع بازپیوندخواهانه خود را بهتر پیگیری کند (نگاه کنید به پیمان لندن (۱۹۱۵)). "Septemberprogramm" ۱۹۱۴ که توسط صدراعظم آلمان تئوبالت فون بتمان-هولوگ تصویب شد، ایجاد یک اتحادیه اقتصادی اروپای مرکزی را پیشنهاد داد، شامل تعدادی از کشورهای اروپایی از جمله آلمان و احتمالاً ایتالیا، که همان طور که صدراعظم به طور مخفیانه تأکید کرد، باید «ظا
هری از برابری میان اعضا» داشته باشد، اما در واقع تحت رهبری آلمان برای «تثبیت برتری اقتصادی آلمان در اروپای مرکزی» بود. هم نویسنده Kurt Riezler اذعان داشت که این اتحادیه شکل پنهان سلطه آلمان بر اروپا خواهد بود (نگاه کنید به "Mitteleuropa"). این طرح با شکست آلمان در جنگ ناکام ماند. بین ۱۹۱۸ تا ۱۹۳۸. در پیمان سن-ژرمن ۱۹۱۹، پادشاهی ایتالیا به سرزمین های پیشین اتریش شامل ترنتینو، تیرول جنوبی، دره کانال، کل ساحل اتریش و بخشی از کارنیولا، شهر زادار و برخی جزایر شمالی دالماسی تعلق گرفت. با این حال، ایتالیا کمتر از آنچه انتظار داشت دریافت کرد (نگاه کنید به توافق قلبی که ایتالیا در ۱۹۱۵ برای تغییر جبهه در جنگ جهانی اول به عنوان «پاداش» مذاکره کرده بود). به هر حال، تیرول جنوبی که جمعیت عمدتاً آلمانی زبان داشت، اکنون بخشی از ایتالیا بود. در اکتبر ۱۹۲۲، فاشیسم ایتالیایی به رهبری بنیتو موسولینی از وضعیت سیاسی پس از جنگ بهره برد تا راهپیمایی رم را انجام داده و به دنبال آن دیکتاتوری را برقرار کند. در نتیجه، آلمانی زبان های تیرول جنوبی و دیگر گروه های قربانی، به شدت تحت سیاست ایتالیایی سازی جنوب تیرول آسیب دیدند. پس از به قدر
ت رسیدن حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان در ژانویه ۱۹۳۳، ایتالیا به آلمان نزدیک شد، هرچند موسولینی تا سال ۱۹۳۵ به دنبال اتحاد با بریتانیای کبیر و فرانسه در چارچوب جبهه استرسا و پیمان ایتالیا-شوروی بود که علیه آلمان بود. دولت نوظهور نازی، ایتالیا فاشیست را در برخی زمینه ها به عنوان الگو گرفت. نقاط مهم دیگر در روابط آلمان-ایتالیا در این سال ها شامل مداخله مشترک در جنگ داخلی اسپانیا (۱۹۳۶–۱۹۳۹)، آنشلوس در ۱۹۳۸ که موسولینی در نهایت پذیرفت (تیرول جنوبی همچنان با ایتالیا باقی ماند؛ طبق توافق هیتلر-موسولینی، آلمانی زبان های تیرول جنوبی فقط می توانستند بین مهاجرت به رایش آلمانی بزرگ یا از دست دادن فرهنگ و زبان مادری خود انتخاب کنند) و پیمان اتحاد ۲۲ مه ۱۹۳۹ معروف به اتحاد فولاد بود. روابط آلمان و ایتالیا، ۱۹۳۹–۱۹۴۳. پیش از آغاز جنگ جهانی دوم، دولت ایتالیا به رهبری بنیتو موسولینی، «پیمان آهن» را با دولت آلمان به رهبری آدولف هیتلر برقرار کرد تا نهادی نظامی متحد برای مقابله با قدرت های متفقین تشکیل شود. با وجود آنکه هر دو طرف توافق دولتی امضا کردند، ایتالیا و آلمان نسبت به یکدیگر همچنان دچار ترس و بی اعتمادی بودند.
این بی اعتمادی میان دو دولت اغلب با اقدامات نظامی مشترک شان که گاهی علیه یکدیگر بود، تناقض داشت. در سال ۱۹۴۰، پیمان دو جانبه اولیه میان آلمان و ایتالیا با افزودن ژاپن به «پیمان سه جانبه» تبدیل شد. در ژوئن ۱۹۴۰، هنگامی که دولت فرانسه به بوردو گریخت، پاریس به عنوان شهر بی دفاع اعلام شد. موسولینی بر این باور بود که درگیری به زودی به پایان خواهد رسید و بنابراین به بریتانیا و فرانسه اعلان جنگ کرد. او به رئیس ستاد ارتش ایتالیا، مارشال پیترو بادولیو گفت:من تنها به چند هزار کشته نیاز دارم تا بتوانم در کنفرانس صلح به عنوان مردی که جنگیده حضور پیدا کنم. موسولینی همچنین اولویت های خود را تعیین می کرد، که اغلب برای ورماخت آلمان به یک مشکل استراتژیک تبدیل می شد (برای مثال جنگ یونان و ایتالیا در سال ۱۹۴۰ که کاملاً شکست خورد و مجبور شد آلمان برای مداخله وارد شود). پس از ورود ایتالیا به جنگ، فشار از سوی نازی ها منجر به بازداشت برخی از پناهندگان یهودیان ایتالیا در اردوگاه بازداشت کامپاگنا شد. روابط و مذاکرات بین آدولف هیتلر و بنیتو موسولینی. هیتلر و موسولینی در طول جنگ ده بار با یکدیگر دیدار کردند (به فهرست زیر مراجعه کنید)،