Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بلعیدن آفتاب (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۰۹ با بازی جی سونگ، سونگ یو ری، لی وان و جون کوانگ ریول است. این مجموعه از ۹ ژوئیه تا ۱ اکتبر ۲۰۰۸، روزهای چهارشنبه و پنجشنبه ساعت ۲۱:۵۵ (کی اس تی) از اس بی اس پخش شد. تولید. این مجموعه با بودجه ای معادل ۱۲ میلیارد وون (۱۰ میلیون دلار آمریکا) بر اساس رمانی از کانگ چول هوا ساخته شد. فیلم نامه نویس چوی وان گیو و کارگردان یو چول یونگ پیش تر با بازیگر جی سونگ در مجموعه تلویزیونی "آل این" (۲۰۰۳) همکاری کرده بودند؛ اثری که موضوعات مشابهی همچون قمارخانه و گانگسترها داشت. به جز سکانس های فیلم برداری شده در خارج از کشور در لاس وگاس، ایالات متحده و ژوهانسبورگ، آفریقای جنوبی، تمامی سکانس های مربوط به کره جنوبی به طور کامل در شهر سوگی پو در استان ججو ضبط شد. گروه مشهور سیرک کانادایی سیرک دو سولی نیز در این مجموعه حضور داشت. آن ها بدون دریافت حق امتیاز ظاهر شدند تا بتوانند وارد بازار کره جنوبی شوند. شخصیت سونگ یو ری نیز بر اساس یکی از اعضای این گروه و شناگر موزون هونگ یون جین طراحی شده بود. تولید مجموعه در اوایل ژوئیه ۲۰۰۹ موقتاً متوقف شد، زمانی که هشت نفر از اعضای
گروه تولید به آنفلوانزای خوکی مبتلا شدند. آن ها قرنطینه شدند، نشست خبری لغو گردید و تاریخ پخش نخستین قسمت یک روز به تعویق افتاد.
قمار در ایتالیا قرن ها وجود داشته و اشکال مختلفی به خود گرفته است. سابقه آن به دوران امپراتوری روم بازمی گردد، زمانی که پیش درآمد بازی مدرن تخته نرد، Ludus Duodecim Scriptorum، در بین سربازان رومی محبوب شد. به دلیل آنها این بازی به سایر کشورهای اروپایی نیز منتقل شد. اولین قمارخانه، "Ridotto"، در ونیز در سال افتتاح شد. دولت برای کنترل فعالیت های قمار شهروندان، آن را مجاز اعلام کرد. اگرچه ورود به قمارخانه رایگان بود، فقط ثروتمندان توانایی بازی در آنجا را داشتند، زیرا شرط بندی ها بالا بود. بازی های موجود شامل biribi، مشابه لاتاری مدرن، و باسه تا بود. هر دو بازی دارای حاشیه سود بسیار بالا برای خانه بودند. در سال ۱۷۷۴، "Ridotto" بسته شد و موجب رشد محبوبیت باشگاه های قمار بسته شد. این باشگاه ها «کازینو» نامیده شدند و خود واژه قمارخانه ریشه ایتالیایی دارد. باکارات در قرن پانزدهم در ایتالیا شکل گرفت، و بینگو نیز ریشه ایتالیایی دارد. در دهه ۱۵۳۰، ایتالیایی ها بازی ای به نام 'Lo Giuoco del Lotto D'Italia' انجام می دادند که شباهت زیادی به بینگو داشت. قوانین قمار. طبق قانون کیفری ایتالیا، قمار غیرقانونی است، چه در مکان ع
مومی و چه در باشگاه خصوصی. هم زمان، تفاوتی بین بازی های شانس و بازی هایی که نتیجه آنها به مهارت بازیکن بستگی دارد وجود دارد. شرط بندی ورزشی، لاتاری ها و برخی فعالیت های دیگر در دسته فعالیت های قانونی و تحت نظارت قرار می گیرند. تنها دولت حق اجازه قمار را دارد. ADM (Agenzia delle Dogane e dei Monopoli – «سازمان گمرک و انحصارها») قدرت صدور مجوز و تنظیم سایر امور قمار را دارد. مجازات تخلف از قانون از جریمه تا حبس متغیر است. ایتالیا مسیر طولانی ای را از ممنوعیت کامل تمامی فعالیت های قمار تا قانونی کردن برخی از آنها تحت شرایط خاص طی کرده است. دلیل اصلی پایبندی دولت ایتالیا به قوانین سختگیرانه، جلوگیری از اثرات منفی احتمالی صنعت قمار بوده است. اصلاحات زیر در سال ۲۰۰۶ بازار را آزاد کردند: قانون مالی ۲۰۰۷ نقطه عطف دیگری در تنظیم مقررات قمار در ایتالیا بود. این قانون بازی های کارتی مهارتی را قانونی اعلام کرد و مشخص کرد که چنین بازی هایی باید به شکل تورنمنت برگزار شوند، با شرط بندی برابر با هزینه ورودی تورنمنت. این به طور خودکار تگزاس هولدم پوکر را قانونی کرد. سایر بازی های پوکر و همچنین ویدئو پوکرهای مبتنی بر همان قوان
ین به دلیل وابستگی کامل به شانس، ممنوع شدند. فرمان «Comunitaria» (فوریه ۲۰۱۱) تحول واقعی برای صنعت قمار در ایتالیا بود. این فرمان مقررات بازی های نقدی پوکر و بازی های کازینو را تعیین کرد و تغییرات نسخه قبلی را تثبیت کرد. یکی از مهم ترین جنبه های آن، نظام مالیاتی جدید بر اساس سود بود نه گردش مالی. نرخ ثابت ۲۰٪ برای تمامی بازی های تازه قانونی اعمال می شد، به جز بازی های ویدئولوتری. اپراتورهای شرط بندی ورزشی و اسب، لاتاری ها و بازی های مهارتی همچنان باید ۳٪ از مجموع ورودی های تورنمنت را پرداخت می کردند. همچنین، فرمان جدید اپراتورها را موظف کرد حداقل ۹۰٪ از پول شرط بندی شده را به شکل جایزه به بازیکنان بازگردانند. حداکثر ورودی تورنمنت پوکر ۲۵۰ یورو تعیین شد و حداکثر شرط اولیه هر جلسه بازی نباید از ۱٬۰۰۰ یورو تجاوز می کرد. قمار آنلاین. آزادسازی بازار قمار آنلاین ایتالیا به تدریج از سال ۲۰۰۶ آغاز شد، زمانی که پس از شکایات دریافتی در سال ۲۰۰۳، کمیسیون اروپا پرونده را بررسی و علیه ایتالیا شکایت حقوقی مطرح کرد. دلیل این اقدام، قوانین بسیار سختگیرانه ایتالیا بود که حتی اپراتورهای قانونی اروپایی را از ارائه خدمات آنلاین
در ایتالیا منع می کرد. تنها کمیته ملی المپیک ایتالیا (CONI) و انجمن ارتقای پرورش دهندگان اسب (UNIRE) مجاز بودند شرط بندی ورزشی را به صورت حضوری و آنلاین برگزار کنند. سایت های اداره شده توسط سایر اپراتورها مسدود شد تا از استفاده ایتالیایی ها جلوگیری شود. تا نوامبر ۲۰۰۶، فهرست سیاه سایت هایی که مجوز ایتالیایی نداشتند و باید مسدود می شدند شامل ۶۲۱ وب سایت بود (شامل سایت های اپراتورهای دارای مجوز در دیگر کشورهای اتحادیه اروپا). از آنجایی که مقامات ایتالیا این فهرست را به کمیسیون اروپا اطلاع ندادند، کشور دستورالعمل ۹۸/۳۴/EC اتحادیه اروپا را نقض کرد. همچنین، هنگام منع فعالیت هر اپراتور خارجی، مقامات ایتالیا به قانون کیفری استناد می کردند. طبق این قانون، سازماندهی بازی شانس در مکان عمومی یا باشگاه خصوصی ممنوع بود و می توانست منجر به زندان و جریمه شود. چنین فعالیت هایی نیاز به مجوز ویژه و تأیید پلیس داشت. با این حال، این رویکرد با اصول پیمان EEC در خصوص آزادی تأسیس و ارائه خدمات فرامرزی (مقالات ۴۳ به بعد و ۴۹) سازگار نبود. پس از آغاز پرونده های نقض قانون توسط کمیسیون اروپا، در سال ۲۰۰۹، مقامات ایتالیا اصلاحات اعمال ش
ده بر قانون قمار را به کمیسیون اطلاع دادند. از مارس ۲۰۱۰، با اجرایی شدن قانون جدید، اپراتورهای خارجی توانستند بازی های آنلاین با پول واقعی راه اندازی کنند. قبل از ارائه خدمات به شهروندان ایتالیایی، موظف به دریافت مجوز ایتالیایی بودند. AAMS (Amministrazione Autonoma dei Monopoli di Stato – اداره مستقل انحصارهای دولتی) مرجع صدور مجوز قمار در ایتالیا است. این مجوزها شامل موارد زیر است: برای واجد شرایط شدن برای مجوز قمار آنلاین، تمام اپراتورها باید شواهدی ارائه دهند که الزامات مشخصی را برآورده می کنند. این الزامات شامل جنبه های مالی، فنی، اجتماعی و سایر ابعاد کسب وکار است. برای دریافت مجوز، شرکت باید: تعداد مجوزهایی که توسط AAMS صادر می شود محدود به ۱۲۰ مجوز است. لاتاری. SISAL برگزارکننده لاتاری ملی سوپر انالوتو است، لاتاری ای با یکی از بالاترین جایزه ها و یکی از کمترین شانس ها در جهان. لاتاری های منطقه ای دیگری نیز وجود دارند که برخی از آنها سابقه ای چندصدساله دارند. smorfia روش سنتی برای انتخاب اعداد بر اساس رؤیاها، اخبار یا توصیه افراد «با استعداد» است. ابتکارها علیه قمار. یکی از ابتکارها برای جلوگیری از قمار
ایتالیایی ها، برنامه مدرسه ای "BetOnMath" است، که در آن سه ریاضی دان تلاش می کنند به دانش آموزان نشان دهند صنعت قمار چگونه کار می کند. حدود ۲۵۰ معلم ریاضی هم اکنون با این برنامه همکاری می کنند.
ایتالیا به دلیل سیستم تندرستی بسیار خوب شناخته می شود و امید به زندگی برای مردان ۸۰ سال و برای زنان ۸۵ سال است، که کشور را در فهرست کشورها بر پایه امید به زندگی قرار می دهد، و دارای نرخ پایین مرگ ومیر نوزادان است. در مقایسه با سایر کشورهای غربی، ایتالیا دارای نرخ نسبتاً پایینی از چاقی بزرگسالان است (زیر ۱۰٪)، زیرا رژیم غذایی مدیترانه ای فواید متعددی برای سلامتی دارد. نسبت افراد سیگاری روزانه در سال ۲۰۱۲، ۲۲٪ بود که نسبت به ۲۴٫۴٪ در سال ۲۰۰۰ کاهش یافته ولی هنوز کمی بالاتر از میانگین OECD است. از سال ۲۰۰۵، استعمال دخانیات در مکان های عمومی از جمله بارها، رستوران ها، کلوب های شبانه و ادارات محدود به اتاق های دارای تهویه مخصوص شده است. در سال ۲۰۱۳، یونسکو رژیم غذایی مدیترانه ای را در فهرست های میراث فرهنگی ناملموس یونسکو به عنوان یکی از کشورهای معرفی کننده ایتالیا، مراکش، اسپانیا، پرتغال، یونان، قبرس و کرواسی ثبت کرد. همانند سایر کشورهای توسعه یافته، ایتالیا دارای توزیع کافی و مناسب آب و غذا است و سطوح تغذیه و بهداشت بالا است. در ایتالیا، مراقبت پزشکی به صورت رایگان تحت یک سیستم بهداشت همگانی ارائه می شود که بر ا
ین فرض استوار است که مراقبت های بهداشتی یک حق انسانی است و باید برای همه بدون توجه به توانایی مالی در دسترس باشد. آب و غذا. ایتالیا دارای منابع آب کافی و مناسب است، اما به ویژه به دلیل خشکسالی هایی که در تابستان ها شایع است (به ویژه در جنوب ایتالیا)، کمبود آب می تواند به طور مکرر رخ دهد. ایتالیایی ها مصرف بسیار بالایی از آب معدنی دارند، که بالاترین مقدار در مقایسه با کشورهای هم رده است: در سال ۱۹۹۲، هر فرد به طور متوسط ۱۱۶ لیتر آب نوشید، در حالی که در بلژیک ۱۰۵، در آلمان ۹۳ و در فرانسه ۸۰ لیتر بود. مطالعات نشان می دهد که ۱۸ میلیون نفر در ایتالیا سالانه حداقل با یک کمبود جزئی آب مواجه می شوند و ۱۸٪ از خانواده های ایتالیایی دارای الگوهای توزیع نامنظم آب بوده اند. بخشی از توزیع آب نیز نابرابر است و می تواند به عوامل اقتصادی مرتبط باشد؛ به عنوان مثال، مردم لمباردی، ثروتمندترین منطقه ایتالیا، ۹ برابر بیشتر از کامپانیا، یکی از فقیرترین مناطق کشور، آب بطری مصرف می کنند. یکی از مشکلات رایج مربوط به آب آشامیدنی، آلودگی آب و وجود مواد شیمیایی مضر یا علف کش ها است که می تواند باعث بروز مشکلات متعددی برای سلامتی شود. مطا
بق یک دستورالعمل صادرشده توسط دولت، حداکثر میزان حضور علف کش ها یا مواد مشابه در آب آشامیدنی ایتالیا ۰٫۵ میکروگرم در لیتر است. آشپزی مغذی و سالم آشپزی ایتالیایی باعث می شود که ایتالیایی ها تغذیه مناسبی داشته و غذای خوبی مصرف کنند. افزودن اخیر برخی داروها به گوشت ها باعث شد که کنترل ها از ۴٬۰۰۰ مورد در سال ۱۹۸۸ به ۵۶٬۸۳۱ مورد در سال ۱۹۹۱ افزایش یابد. تابش. ایتالیا به عنوان کشوری نسبتاً گرم و آفتابی، مردم آن اغلب در معرض تابش مستقیم خورشید (تابش ماورای بنفش) قرار دارند، که در صورت عدم استفاده از کرم ضدآفتاب یا محافظ، می تواند باعث بروز بیماری های سرطان زا پوست مانند سرطان پوست شود. با این حال، بیشترین خطر ناشی از تابش، در محیط های داخلی مشاهده می شود. امید به زندگی و مرگ ومیر. ایتالیا یکی از بالاترین امید به زندگی ها در جهان را دارد. این میانگین بالا در مناطق مختلف بسیار متفاوت است. در شمال ثروتمندتر، امید به زندگی هنگام تولد در سال ۱۹۹۰ برای مردان کمتر از جنوب بود (۷۳٫۳ در مقابل ۷۴٫۲) و برای زنان، میانگین در شمال بالاتر از جنوب است (۸۰٫۶ در مقابل ۷۹٫۸). مرکز ایتالیا بالاترین میانگین را دارد، با ۷۴٫۷ سال برای م
ردان و ۸۱٫۰ سال برای زنان. در سال ۲۰۰۳، میانگین ملی امید به زندگی هنگام تولد برای زنان ۷۸ تا ۸۴ سال و برای مردان ۷۱ تا ۷۷ سال بود. تا سال ۲۰۰۹، این میانگین به ۷۷٫۲۶ برای مردان و ۸۳٫۳۳ برای زنان افزایش یافت. تا سال ۲۰۱۹، امید به زندگی زنان ایتالیایی ۸۵–۸۶ سال و مردان ایتالیایی ۸۱ سال است. ایتالیا همچنین دارای نرخ بسیار پایین مرگ ومیر نوزادان است، به میزان ۵٫۵۱ در ۱٬۰۰۰ نفر، که ۱۸۵امین پایین ترین در جهان است. از ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۹، نرخ مرگ ومیر به طور چشمگیری کاهش یافت، از ۱۱ و ۱۰٫۳ برای مردان و زنان، به ۸٫۳ و ۶٫۷. در سال ۲۰۱۵، لیگوریا بالاترین مرگ ومیر ناشی از سرطان در میان تمامی مناطق اروپا را داشت، با نرخ ۳۷۷ در ۱۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت. واکسیناسیون. سامانه واکسیناسیون در ایتالیا پیچیده است زیرا خدمات و تصمیم گیری ها توسط ۲۱ مرجع منطقه ای جداگانه ارائه می شود که باعث ایجاد تفاوت های زیادی می شود. یک کمیته ملی واکسیناسیون وجود دارد که برنامه واکسیناسیون ملی را به روزرسانی می کند و ورودی هایی از نمایندگان وزارت بهداشت، مراجع بهداشت منطقه ای، مؤسسه ملی بهداشت و سایر انجمن های علمی دریافت می کند. مناطق ممکن است واکسن های بیش
تری را به برنامه زمان بندی اضافه کنند، اما نمی توانند شهروندان را از واکسن های ملی اجباری یا توصیه شده معاف کنند. برنامه ای سراسری برای حذف سرخک و سرخجه در سال ۲۰۰۱ آغاز شد. واکسیناسیون کودکان که در برنامه ملی گنجانده شده است، برای همه کودکان ایتالیایی و کودکان خارجی ساکن کشور رایگان است. برآوردها نشان می دهد که پوشش واکسیناسیون سه دوز مورد نیاز برای واکسن های HBV-Hib-IPV حداقل ۹۵٪ از کودکان ۲ ساله است. آنفلوانزا تنها واکسن اجباری ملی برای بزرگسالان است و توسط پزشکان عمومی تزریق می شود. ایتالیا برنامه ملی جبران خسارت آسیب های ناشی از واکسن دارد. یک ارزیابی از پوشش واکسیناسیون در سال ۲۰۱۰، که شامل نسل متولد ۲۰۰۸ بود، کاهش اندکی در نرخ پوشش ایمنی واکسن های دیفتری، هپاتیت B، فلج اطفال و کزاز پس از الزام به تزریق این واکسن ها نشان داد. با این حال، سطح واکسیناسیون همچنان از هدف ۹۵٪ دولت ایتالیا فراتر رفت. به منظور هماهنگ سازی استراتژی های ایمن سازی در سراسر کشور و ایجاد دسترسی برابر به پیشگیری از بیماری ها، وزارت بهداشت ایتالیا برنامه ملی پیشگیری از واکسیناسیون (Piano Nazionale Prevenzione Vaccinale) را در سال ۲۰۱
۲ صادر کرد که رویکرد «طول عمر» نهادی به واکسیناسیون را پیشنهاد می کرد. پوشش واکسن ویروس پاپیلوم انسانی افزایش یافت و واکسن های pneumococcal vaccine و مننژوکک C بازخورد مثبت عمومی داشتند. با این حال، پوشش واکسیناسیون نوزادان و واکسیناسیون آنفولانزا در سالمندان در حال کاهش بوده است. برنامه دولت در سال ۲۰۱۵ در ایتالیا هدفش افزایش نرخ واکسیناسیون و معرفی مجموعه ای از واکسن های جدید بود که با اعتراض برخی از متخصصان بهداشت عمومی همراه شد. بخشی از این اقدامات در پاسخ به آماری بود که نشان می داد کمتر از ۸۶٪ از کودکان ایتالیایی واکسن سرخک را دریافت می کنند. برنامه ملی واکسیناسیون ۲۰۱۶–۲۰۱۸ (PNPV) الزامات واکسیناسیون را افزایش داد. واکسن آبله مرغان برای نوزادان الزامی شد. بر اساس این برنامه، هزینه دولت برای واکسن ها دو برابر شد و کودکان بدون ارائه مدرک واکسیناسیون ممکن است از حضور در مدرسه منع شوند. اگرچه این اقدامات ایتالیا را به یکی از پیشتازان اروپا در واکسیناسیون تبدیل می کرد، برخی کارشناسان نیاز به چندین واکسن را مورد سؤال قرار دادند و برخی پزشکان نگران تنبیه احتمالی خود در صورت عدم رعایت مقررات پیشنهادی بودند. در
سال ۲۰۱۷، ۵٬۰۰۰ مورد سرخک ثبت شد، در مقایسه با ۸۷۰ مورد در سال ۲۰۱۶، که ۲۹٪ کل موارد اتحادیه اروپا را تشکیل می داد. قانونی که کودکان را ملزم می کرد برای ثبت نام در مدارس دولتی ۱۰ واکسن دریافت کنند، از مارس ۲۰۱۸ اجرایی شد، اما در اوت ۲۰۱۸ جنبش پنج ستاره قانونی را در سنای ایتالیا تصویب کرد که این الزام را لغو نمود. این قانون هنوز در Chamber of Deputies تصویب نشده است، اما اکنون والدین مجبور نیستند به مدارس مدرک پزشک ارائه دهند تا نشان دهند که فرزندانشان واکسینه شده اند. سیگار کشیدن. دود کردن در ایتالیا در چند دهه گذشته در میان مردان به طور قابل توجهی کاهش یافته است، در حالی که الگوی مصرف در زنان کمتر قطعی بوده است. در سال ۱۹۶۶، میانگین ۶۸٫۵٪ از جمعیت مردان سیگار می کشیدند، که تا سال ۱۹۹۱ به حدود ۳۷٪ کاهش یافت. برای زنان، این میزان از حدود ۱۵٪ در سال ۱۹۶۶ به حدود ۱۶٫۵٪ افزایش یافت، به ویژه در مرکز کشور که از ۱۵٪ به ۲۰٫۱٪ رسیده است. تغییرات اقلیمی. در واقع، افزایش دما، غلظت اوزون یا گرد و غبار ریز، به ویژه در مناطق شهری، موجب افزایش مرگ و میر ناشی از بیماری قلبی ایسکمیک، سکته مغزی، اختلالات متابولیک و نفرپاتی به
دلیل فشار گرمایی می شود. این اثر بیشتر افراد آسیب پذیر مانند سالمندان، کودکان، زنان باردار و بیماران مزمن را تحت تأثیر قرار می دهد و شکاف نابرابری در مراقبت های بهداشتی را گسترش می دهد. افزایش دما و موج های گرما هر ساله یکی از علل مرگ و میر در ایتالیا هستند، که موجب شد تا این کشور سامانه پیش بینی و هشدار موج گرما (Heat Wave Forecasting and Warning System) را ایجاد کند. وزارت بهداشت ایتالیا این سامانه هشدار و پیش بینی موج گرما (HHWWS) را مدتی قبل از موج های گرما در اروپا، سال ۲۰۲۲ راه اندازی کرد. تغییرات اقلیمی تأثیرات زیادی داشته است که می توان آن را از طریق رتبه بندی شاخص ریسک اقلیمی ۲۰۲۰ نشان داد که رویدادهای بین سال های ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۸ را گزارش می کند. این مطالعات تأثیرات تغییرات اقلیمی را از نظر خسارات اقتصادی، کاهش تولید ناخالص داخلی و مرگ و میر ارزیابی می کنند. در رتبه بندی که بیشترین تعداد مرگ و میر ناشی از رویدادهای شدید جوی را ثبت می کند، ایتالیا در رتبه ششم جهان و نخست اروپا قرار دارد و نزدیک به ۲۰٬۰۰۰ نفر به دلیل سیلاب ها و موج های گرما جان خود را از دست داده اند.
پارک ملی وال گراند () یک منطقه حفاظت شده واقع در پیمونت، در شمال ایتالیا است. این منطقه بیشتر به خاطر مناظر آلپ مرتفع قابل توجه است. جغرافیا. این پارک در استان وربانو-کوزیو-اوسولا واقع شده است و بین ده شهرداری مشترک است: اورانوس، بئورا-کاردتزا، کاپرتزو، کوسونیو، دره کانوبینا، اینترانیا، سوئیس، مالسکو، میاتزینا، پرموزلو-کیووندا، سن برناردینو وربانو، سانتا ماریا ماجیوره، ترونتانو، انبار. وگوگنا. این پارک کاملاً در حوضه آبریز رودخانه پو واقع شده است. این پارک بین دره ویگتزو در شمال، دره کانوبینا در شمال غربی، دره اوسولا در جنوب غربی و دریاچه ماجیوره در جنوب شرقی واقع شده است. این پارک مسکونی نیست و اغلب به عنوان «بزرگ ترین طبیعت بکر در آلپ» توصیف می شود. وال گرانده و وال پوگالو، دو دره اصلی درون پارک، که اولی به سمت جنوب شرقی و دومی به سمت جنوب جریان دارد، دو رودخانه اصلی پارک را تغذیه می کنند. این دره ها به تورنته سن برناردینو، شاخه ای از دریاچه ماجیوره، می پیوندند. اکثر مساحت پارک جنگلی است. تاریخچه. چوپانان حداقل از قرن سیزدهم در وال گرانده ساکن بودند و تولید چوب از قرن پانزدهم فعال بود. با این حال، در پایان
جنگ جهانی دوم، پس از اقدامات نیروهای آلمانی علیه مقاومت ایتالیا در این منطقه در ژوئن ۱۹۴۴، تمام جمعیت منطقه را ترک کردند. ایده ایجاد یک پارک ملی در وال گرانده به سال ۱۹۵۳ برمی گردد. در سال ۱۹۶۷، این منطقه به عنوان یک منطقه حفاظت شده طبیعی تعیین شد و به اولین منطقه حفاظت شده با این وضعیت در آلپ ایتالیا تبدیل شد. در سال ۱۹۷۴، انجمن ایتالیا نوسترا طرح دقیقی برای ایجاد یک پارک ملی تدوین کرد و در دهه ۱۹۸۰، آماده سازی آغاز شد. این پارک در ماه مارس تأسیس شد. ۲ ژوئن ۱۹۹۲. در ۲۴ ژانویه ۱۹۹۸، مساحت پارک گسترش یافت. گردشگری. از سال ۲۰۱۲، این پارک دارای سه مرکز بازدیدکنندگان (واقع در سانتا ماریا ماجوره، کوسوگنو و پرموسلو-کیووندا)، دو موزه، و تعدادی برنامه سفر در طبیعت بود که باید با همراهی یک راهنما دنبال شوند. این پارک همچنین به دلیل مسیرهای پیاده روی اش، مانند مسیر بووه، مکرراً مورد بازدید قرار می گیرد.
نژادپرستی در ایتالیا به وجود روابط خصمانه بین مردم ایتالیا و سایر جمعیت های با قومیت های متفاوت اشاره دارد که در طول تاریخ ایتالیا وجود داشته است. این ایده ها، اگرچه در امور داخلی کشور رایج بودند، برای اولین بار زمانی به خارج از کشور معطوف شدند که پادشاهی ایتالیا از اواخر قرن ۱۹ تا اوایل قرن ۲۰ به تصرف و استعمار کشورهای آفریقایی پرداخت تا امپراتوری ایتالیا را بسازد.&lt;/ref&gt; با این حال، سیاست های مربوط به کودکان «مختلط» ("meticci") مبهم و گیج کننده بود. در دوران بنیتو موسولینی، مجموعه ای از قوانین ضدیهودی تصویب شد، همچنین قوانینی برای محدود کردن مهاجرت داخلی در شرایط خاص وضع شد. پس از سقوط موسولینی، دولت بادولیو قوانین نژادی را در پادشاهی ایتالیا لغو کرد، اما در قلمروهای تحت کنترل جمهوری سوسیال ایتالیا (۱۹۴۳–۱۹۴۵) اجرا و تشدید شدند تا پایان جنگ جهانی دوم در اروپا. مهاجرت پس از جنگ از جنوب ایتالیا به سوی صنعتی تر شمال ایتالیا سبب ایجاد میزان محدودی بی اعتمادی در میان طبقات اجتماعی شد. موج بعدی مهاجرت توسط "extracomunitari" (مهاجران غیر اتحادیه اروپا) از اواخر دهه ۱۹۸۰ منجر به شکل گیری جنبش های سیاسی مانند ل
گا نورد شد که با "تررونی" (لقب تحقیرآمیز برای مردم جنوب ایتالیا) و "clandestini" (مهاجران غیرقانونی) از خارج غرب اروپا و مناطق جنوب مدیترانه مخالفت داشت. در سال ۲۰۱۱، گزارشی از دیده بان حقوق بشر به شواهد رو به رشد از افزایش بیگانه هراسی در جامعه ایتالیا اشاره کرد. یک نظرسنجی ۲۰۱۷ توسط مرکز تحقیقات پیو ایتالیا را به عنوان «نژادپرست ترین کشور غرب اروپا» معرفی کرد. نظرسنجی ۲۰۱۹ شرکت Sgw نشان داد که ۵۵٪ از مصاحبه شوندگان ایتالیایی اعمال نژادپرستانه را توجیه می کنند. در جریان قطعنامه پارلمان اروپا برای محکوم کردن structural racism و خشونت نژادی در سال ۲۰۲۰، تقریباً نیمی از اعضای ایتالیایی به آن رأی منفی دادند. طبق نظرسنجی ۲۰۲۰ یوگاو، ایتالیایی ها دومین عامل رایج تبعیض در کشور را گرایش های نژادپرستانه عنوان کردند. گزارش Eurispes ۲۰۲۰ نشان داد که ۱۵٫۶٪ از ایتالیایی ها معتقدند که انکار هولوکاست درست است و ۲۳٫۹٪ از جمعیت به فهرست تئوری های توطئه اعتقاد دارند که یهودیان اقتصاد را کنترل می کنند. در آوریل ۲۰۲۰، Nadeesha Uyangoda پادکست "Sulla razza (About Race)" را راه اندازی کرد که تمرکز آن بر نژادپرستی و به ویژه ترجمه
و توضیح واژگان مورد استفاده در زمینه های نژادی انگلیسی زبان است. این فاصله زبانی، از نظر Uyangoda، مانعی برای گفتمان نژادی در ایتالیا بود. تاریخچه. دوران کلاسیک. اصطلاح "بربرها" که از یونانی باستان گرفته شده، به قبایل یا افراد تهاجمی، وحشی و جنگ طلب اشاره داشت. در روم باستان، رومی ها این اصطلاح را به قبایل غیررومی مانند ژرمن ها، سلت ها، ایبری ها، هلوتی ها، تراکی ها، ایلیریان ها و سarmatها اطلاق کردند. با گسترش قلمرو، جمعیت های بربر ابتدا در جمهوری روم و سپس در حوضه مدیترانه و بخش هایی از شمال اروپا شهروند روم شدند و بخشی از امپراتوری روم گردیدند. اصطلاح "barbarian" هنوز هم در ایتالیا بار معنایی منفی و توهین آمیز دارد. وقتی وندال ها، یک قبیله بربر، رم را در سال ۴۵۵ فتح کردند، اصطلاح "وندالیسم" معنای تحقیرآمیزی پیدا کرد که تا امروز باقی مانده است، به دلیل ویرانی های شدید، کشتار و غارت هایی که در رم انجام شد. در طول امپراتوری، مردم اغلب با بازی های گلادیاتور تغذیه و سرگرم می شدند تا توسط امپراتور بهتر اداره شوند. از یک سو پاتریسی ها که از برده داری بهره می بردند و از سوی دیگر پلبی ها. در ایتالیای رومی مفهومی معا
دل نژادپرستی مدرن وجود نداشت؛ بلکه تبعیض میان تابعیت رومی و بربرها، میان پاگانیسم و مسیحی، و میان شهروندان آزاد رومی و برده داری وجود داشت که منجر به درگیری ها، جنگ ها و کشتارها می شد. قرون وسطی. در ایتالیا در دوران قرون وسطی، برده داری رایج بود، اما اغلب بر اساس دلایل مذهبی توجیه می شد نه نژادی. با این حال، در اوایل دوران قرون وسطی، به گفته استیون اپستین، افرادی «از مناطقی مانند بالکان، ساردینیا و سراسر آلپ» توسط تاجران ایتالیایی به شبه جزیره آورده می شدند تا «ذخیره بردگان را تجدید کنند». با این وجود، تقریباً تمام بردگان در جنوآ از نژادهای غیراروپایی بودند؛ وضعیت در ونیز و پالرمو متفاوت بود، جایی که بردگان آزاد در قرن سیزدهم شهروندان آزاد محسوب می شدند. قرن ۱۹ و ۲۰. لومبروزو و نژادپرستی علمی در ایتالیا. اگرچه پیش تر آثار زیادی در ایتالیا دربارهٔ پژوهش های نژادپرستانه روی برخی گروه ها، مانند ویژگی های «خاورگرایی» مردم ساردینی تحت دودمان ساووی وجود داشت، نژادگرایی علمی به عنوان یک رشته رسمی در سطح ملی تنها از طریق آثار چزاره لومبروزو، جرم شناس، تثبیت شد. نظریه لومبروزو نیاسانی، «تمدن سفید» را در میان سایر نژاد
ها با جوامع «ابتدایی» یا «وحشی» مقایسه می کرد. لومبروزو رساله خود را در پی وحدت ایتالیا منتشر کرد و بدین ترتیب سعی داشت توضیح دهد که چرا پس از اتحاد دزدی ایتالیایی بلافاصله در بخش تازاً الحاق شده کشور جدید بروز کرده است؛ مردم ساکن در پادشاهی دو سیسیل به طور نژادی قالب بندی شده بودند و این امر باعث ایجاد احساس برتری شمال ایتالیا نسبت به جنوبی ها می شد، در حالی که به طور پارادوکسیکال در تخیل جمعی کشور جای می گرفتند؛ جنوبی ها برای نخستین بار به عنوان «ضد-ملت» در کشور جدید ساخته شدند، و در کنار جنایتکاران و فاحشه ها «بازمانده» یا «آتاوستیک» قلمداد می شدند. نظریه های لومبروزو که چهره خوانی را به رفتار مجرمانه مرتبط می کرد، صراحتاً نرخ بالای قتل در کالابریا، سیسیل و دوباره قلمرو ساووی در ساردینیا را ناشی از تأثیر باقی مانده خون «نگروید» و «زردپوست» در جمعیت های آن مناطق می دانست. به گفته لومبروزو، ویژگی های چهره مانند موی مشکی، ریش اندک، لب های بزرگ و بینی بلند نشانه هایی از این «آلودگی» خارجی بود و مستقیماً با تمایل ذاتی به بزهکاری مرتبط می شد. در سال ۱۸۷۱، لومبروزو کتاب «مرد سفید و مرد رنگین پوست» را منتشر کرد که
هدف آن نشان دادن برتری کامل مرد سفید نسبت به سایر نژادها بود. لومبروزو صراحتاً به برترپنداری نژاد سفید اعتقاد داشت: «این مسئله ای است که بدانیم آیا ما سفیدپوستان، که با غرور بر قله تمدن ایستاده ایم، باید روزی در برابر پیش آمدگی آرواره سیاه پوست و زردپوست و چهره وحشتناک مغول سر خم کنیم؛ اگر در نهایت، برتری ما به موجودیت زیستی ما بستگی دارد یا به تصادف. (...) تنها ما سفیدپوستان بیشترین تقارن کامل در اشکال بدن را داریم [...] دارای هنر واقعی موسیقی هستیم [...] آزادی برده را اعلام کرده ایم [...] آزادی فکر را فراهم کرده ایم». لومبروزو همچنین رفتار مجرمانه سفیدپوستان را به برخی ویژگی های فیزیکی ارثی مرتبط دانست و به درجات مختلفی از «سیاهی» باقی مانده اشاره کرد. لومبروزو که دربارهٔ ضدیهودیت در اروپا نیز نوشت و نظریه های نژادی ضدیهودی را نقد کرد، بین یهودیان اروپایی، که عمدتاً «آریایی» می دانست، و یهودیان سنت گرا که مناسک مذهبی شان را نقد می کرد، تمایز قائل شد. دیگر انسان شناسان و جامعه شناسان ایتالیایی نیز نظریه های لومبروزو را گسترش دادند. انسان شناس Alfredo Niceforo، خود اهل جنوب و به طور خاص سیسیلی، رویکرد چهره ش
ناسی لومبروزو را دنبال کرد و فرض کرد که برخی گروه های قومی به طور ژنتیکی مستعد ارتکاب جرایم فجیع هستند. گروهی که Niceforo ابتدا به آن اشاره کرد، در اصل ساردینی ها بودند؛ به گفته او، دلیل ریشه دار بودن رفتار مجرمانه در داخل ساردینیا به «پایین بودن نژادی» جمعیت بومی ساردینیا برمی گردد، و به طور مشخص بیان داشت که علت آن «کیفیت نژاد جمعیتی که این مناطق را پر کرده است، نژادی است که کاملاً فاقد انعطاف پذیری لازم برای تغییر و تحول وجدان اجتماعی است». با این حال، Niceforo بعدها حوزه مطالعات خود را گسترش داد تا شامل هم وطنان سیسیلی خود و همچنین کل جمعیت "جنوب ایتالیا" شود و در نظریه خود از یک «نژاد ملعون» سخن گفت که باید «همانند نژادهای پایین تر آفریقا و استرالیا، با آهن و آتش رفتار شده و محکوم به مرگ شود». Niceforo بر این باور بود که تقسیمات منطقه ای ایتالیا را می توان با این واقعیت توضیح داد که کشور دو نژاد متمایز را در خود جای داده است: نژاد آلپ یا «آریایی» در شمال و «اورافریقایی» یا نژاد مدیترانه ای در جنوب، و سیاستی کشوری از اختلاط نژادی را برای متمدن ساختن صحیح و کاهش خصایص منفی نژاد جنوبی توصیه می کرد؛ بهترین ن