Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کاشی تکه تکه شده با مارکی به زبان اوسکی نیز کشف شد. محققان آلمانی اواخر قرن بیستم گمان می کردند که این اسکلت احتمالاً بقایای یک غارتگر است که بر اثر ریزش آوار کشته شده است. با این حال، وجود یک ابزار جراحی، دستگاه آپوتروپیک آفرودیتوس هرم و زنگوله به همراه کشف سایر ابزارهای جراحی در محل، به این احتمال اشاره دارد که این فرد ممکن است بیماری بوده باشد که توسط یک پزشک مقیم تحت درمان قرار می گرفته است. مکعب (الف). تمام دیوارهای این اتاق با ماسه سیاه زبر اندود شده بودند، در حالی که دیوار شمالی، در بالای پلکان شرقی-غربی منتهی به طبقه بالا، با ترکیبی ظریف و صورتی کم رنگ گچ کاری شده بود. این تفاوت در مصالح و رنگ آمیزی، نه تنها نشانه ای از تمایز فضایی است، بلکه به احتمال زیاد بیانگر کاربری خاص اتاق به عنوان محل سکونت دربان و شاید خانواده اش نیز بوده است. در این اتاق، یک شمعدان برنزی با طراحی منحصربه فرد کشف شد: به شکل درختی سه پایه که بر سه شاخه باریک استوار بود—نمونه ای از ذوق هنری و کاربردی در اشیای روزمره رومی. یافته های باستان شناسی همچنین شامل سکه ای از دوره تیبریوس، سه سکه از نرون، و یک "دوپوندیوس" ضرب شده در زمان
وسپاسیان بود؛ مجموعه ای که نه تنها به تاریخ گذاری فضا کمک می کند، بلکه بازتابی از گردش پول و زندگی اقتصادی در آن دوره است. افزون بر این، اشیای متنوعی در اتاق یافت شد: استوانه ای سوراخ دار از جنس برنز، وزنه ای هرمی شکل از سرب، یک "اورچئو" سفالی (که اغلب برای نگهداری "گاروم"، سس ماهی رومی، استفاده می شد)، کوزه ای بدون دسته، چراغی با دسته شکسته، نعلبکی، و بطری شیشه ای با گردنی پهن. آشپزخانه با سرویس بهداشتی. بقایای یک اجاق گاز در گوشه شمال غربی این فضا به همراه یک طاقچه بزرگ طاق دار گرد در بالای آن و یک توالت در گوشه شمال شرقی شناسایی شد. در ابتدا، یک درگاه به این فضا وجود داشت که بعدها به تابلنوم تبدیل شد، اما در مقطعی با آجر پوشانده شد. همچنین بقایای یک راه پله چوبی به طبقه بالا در امتداد دیوار جنوبی وجود داشت. تنها پوشش دیوار باقی مانده، گچ قرمز رنگ نشده است. در این فضا، مجموعه ای چشمگیر از اشیای روزمره و تخصصی کشف شده که تصویری زنده از زندگی خصوصی و حرفه ای در یک خانه رومی ارائه می دهد. از جمله یافته های شیشه ای، بطری های کوچک مخصوص نگهداری عطر یا روغن، یک بطری مخروطی شکل کوچک، بطری دیگری با شکم کروی، و یک
فنجان شیشه ای کوچک بودند—همگی نشان دهنده کاربردهای آرایشی، دارویی یا آیینی در فضای خانگی. در میان اشیای فلزی، یک قفل برنزی دوزبانه، یک اسکالپل پیچ خورده با تیغه آهنی و دسته ای به شکل برگ زیتون (احتمالاً متعلق به پزشک خانه)، یک "boss" (قطعه تزئینی یا محافظ) متصل به حلقه متحرک، و یک محافظ قفل مستطیلی شکل یافت شد. این اشیای برنزی، به ویژه ابزار پزشکی، گواهی بر حضور تخصص های حرفه ای در خانه و سطح بالای مهارت های فنی در ساخت ابزارهای دقیق هستند. افزون بر این، ظروف سفالی متنوعی نیز کشف شد: یک ظرف سفالی با دسته و شکم برجسته، یک گلدان فنجانی شکل با دو دسته، و یک آمفورا. این ظروف، علاوه بر کاربردهای ذخیره سازی، ممکن است در آیین های خانگی یا صرف غذا نیز مورد استفاده قرار گرفته باشند. اتاق فرعی (i) با پله (p) به طبقه بالا. در قسمت (p) فضایی که پله ها به طبقه بالا منتهی می شوند، گچ درشتی از ماسه سیاه با خرده آجر وجود دارد. روی دیوار زبانه و زیر ردیف قبلی پله ها. همان گچ روی دیوارهای باقی مانده از (i) استفاده شده است، به جز در دیوارهای جنوبی و شرقی که یک پایه گچ مایل به قرمز ظریف تا ارتفاع ۱ و ۳/۴ متر روی آن اعمال شده است
. در دیوار شرقی، ستون کنار ورودی ۷ قرمز است و قسمت داخلی دیوار جداکننده مجاور با رنگ اخرایی رنگ آمیزی شده است. کاوشگران ۵۴ وزنه تعادل مستطیلی شکل به شکل هرمی با سوراخ هایی برای آویزان کردن آنها در فضای زیر راه پله پیدا کردند. تریکلینیوم (ک). سنگفرش کف این فضا از نوع کوکوپوستو (cocciopesto) به رنگ قرمز ظریف است و در مرکز اتاق، یک موزاییک هندسی اوپوس سکتایل (opus sectile) متشکل از مربع ها و مثلث ها با سنگ مرمرهای رنگی مختلف قرار دارد. قرنیز گچی به طور کامل بر روی دیوار شرقی باقی مانده است، اما تنها بقایایی از آن در دیوار شمالی وجود دارد و در سقف گنبدی شکل طاق ضربی تکه تکه شده است. از حاشیه های ملیله کاری متنوعی برای تعریف سه پنل از نقاشی های دیواری منطقه اصلی سبک چهارم در بالای یک پایه قرمز-بنفش مزین به گیاهان، پرندگان و دلفین ها استفاده شده است. سازه های معماری مصنوعی که با حلقه های برگ پوشانده شده اند و با بزها، پرندگان و گریفین ها، شمعدان های پیچ خورده و زیارتگاه های کوچکی که پایه های سر مدوسا، ابوالهول های جلویی یا پلنگ های دیونیسی با کانتاروها را دربر گرفته اند، منطقه بالایی را پر کرده اند. بر روی دیوار شر
قی در قسمت اصلی، دو شمعدان حاوی یک شمعدان پیچ خورده که با پیشانی مزین و بالای آن ماسک های تراژیک قرار دارد، در کنار یک نقاشی قاب شده از پاریس و هلن یا آدونیس و آفرودیت قرار دارند که الهه های عشق در بین آنها ایستاده اند. کاوشگران اولیه ایتالیایی، آگوست مائو و آنتونیو سولیانو، این زوج را پاریس و هلن معرفی کردند. ولکر مایکل استروکا، باستان شناس آلمانی، در بررسی سال ۱۹۸۴ خود از این سازه، با این نظر مخالفت کرد و خاطرنشان کرد که پاریس لباس شرقی نپوشیده یا هیچ ویژگی دیگری مرتبط با پاریس ندارد و هیچ تصویری وجود ندارد که در آن پاریس و هلن با یکدیگر روبرو شوند، علیرغم نمونه های متعدد دیگر از این زوج در جاهای دیگر پمپئی. در عوض، استروکا گفت که شال کمر مرد جوان نشان دهنده لباس یک قهرمان است و به بقایای یک نیزه در نقاشی اشاره می کند. او همچنین خاطرنشان می کند که زنی که توسط سولیانو توصیف شده است، یک نیم تاج طلایی، گوشواره، گردنبند، آرمیلا و یک بند طلایی معمول که مانند تصاویر ونوس از سینه اش عبور می کند، به توصیفات متعدد آفرودیت-ونوس شباهت زیادی دارد. او سپس نتیجه می گیرد که از آنجایی که مرد جوان فاقد سلاح های معمول است که
معمولاً همراه با تصویر آرس هستند، اگر زن آفرودیت باشد، تصویر باید آدونیس باشد. استروکا همچنین به دو تصویر پس از پمپئی اشاره می کند که مانند این نقاشی، آدونیس را در سمت چپ با شنلی پوشیده و تنها نیزه ای در دست دارد و آفرودیت در سمت راست تصویر شده است. در قسمت بالایی دیوار شرقی، سه پینیک مستطیلی وجود داشت که کاملاً تخریب شده اند، اگرچه مائو، کاوشگر اصلی، پینیک مرکزی را که در آن زمان هنوز سالم بود، توصیف کرد. او منظره ای شبانه را با پلی نیمه پوشیده بر روی رودخانه ای با دو قایق پاروزن و پاروزنان توصیف می کند. به نظر می رسد دو مرد دیگر روی پل در حال کمک به قایق ها برای فرود آمدن هستند. بر روی دیوار شمالی تریکلینیوم، دو مجسمه طاووس خیالی با طرح های طاووس، در دو طرف یک نقاشی قاب شده از پرسئوس و آندرومدا قرار دارند. پرسئوس، در سمت چپ، به طرز قهرمانانه ای برهنه است و سر مدوسا را بالای سر این زوج گرفته است، به طوری که تصویر آن در استخر آب منعکس می شود تا آندرومدا بتواند با خیال راحت به آن نگاه کند. فریدریش ماتز ریشهٔ این تصویر را به نقاشی ای یونانی ـ هلنیستی مربوط به حدود نیمهٔ سدهٔ دوم پیش از میلاد بازمی گرداند. او یا
دآور می شود که در آن نقاشی، اندرمدا همچون پیکره ای بی احساس، نگاهش را به سوی بیرون گردانده است و از این راه، تقلیدی از آرایش هرمی وارِ گروهی در سبک کلاسیک سدهٔ چهارم پیش از میلاد پدید آمده است. نگاره های این زوج، که نمونه هایی از آن در بخش های دیگر پمپئی نیز پیدا شده اند ــ از جمله در تالار بزرگِ خانهٔ ستون های رنگی و نیز در خانهٔ سافو ــ بازتاب دهندهٔ نسخه ای رومی هستند که در آن پرسئوس چشم به اندرمدا دوخته است، نه به تصویر آینه ایِ سر مدوسا. دیوارهای جنوبی و غربی در آغاز همانند دیوار شرقی آراسته شده بودند. نگارهٔ سوم بر دیوار جنوبی به طور کامل نابود شده است؛ به احتمال در پی زمین لرزه ای که در سال ۶۲ میلادی رخ داد. استروکا بر این باور است که در آن جا نیز تصویری از یک جفت عاشقِ قهرمان نقش بسته بود؛ زوجی که بیانگر رویه های متضاد یا درعین حال مکملِ عشق به شمار می آمده اند.یافته های به دست آمده از بزرگ ترین تالار پذیرایی، مجموعه ای چشمگیر از اشیای فلزی بود. در میان آن ها لگنی برنزی با دو دسته دیده می شد که بر آن نقش دلفین های درهم پیچیده با آراستگی های نقره ای کار شده بود. همچنین سبدی برنزی با دو دستهٔ متحرک کشف
شد که انتهایشان به سرِ قو ختم می شد. از دیگر ظروف، می توان به گلدانی برنزی با دسته ای به شکل برگ نخل، و گلدانی شکم برجسته با دسته ای آراسته به سرِ قو در بالا و انگشت شست انسانی در میان آن، و نیز برگ های مو در بخش پایینی اشاره کرد. افزون بر این، گلدان دیگری از برنز با دو دستهٔ ساده وجود داشت. یک چراغ برنزی با لامپی کوچک و دسته ای دوپیچ مارپیچی هم در میان یافته ها بود. دیگر اشیا شامل چهار حلقهٔ برنزی همراه با زنجیر، حلقه ای دیگر با چهار زنجیر، دو میخ کوبِ برنزی با حلقه، چهار میخ کوب بزرگ برنزی بدون حلقه، یک دوک بلند، و وزنه ای مدور از سرب با دستهٔ برنزی بود. آپوتکا (o). تصور می شود این اتاق راهرو مانند، که تنها ۳۴ اینچ عرض و حدود ۶ و نیم فوت عمق دارد، حاوی کابینتی برای گیاهان دارویی یا ترکیبات دارویی بوده است. کف آن همان سنگفرش ایوان است و به نظر می رسد که عمداً هنگام ساخت اکسدرا (سه کلینیوم تابستانی) در ضلع جنوبی ایوان ایجاد شده است. دیوارهای آن به رنگ سفید با نوارهای جداکننده به رنگ قرمز و اُکر بالای یک پایه سیاه رنگ آمیزی شده است. در دیوار شرقی یک شمعدان پیچ خورده وجود دارد که با یک حاشیه ملیله دوزی قرمز و ق
طعاتی از یک روبان تزئینی قرمز، تاج گل برگ سبز با میوه های قرمز و یک شیردال سبز که در سمت چپ قرار دارد، پوشانده شده است. یک پنجره کوچک در خط دید لاراریوم در باغ قرار دارد. Exedra (تریکلینیوم تابستانی) (m). قسمت های اصلی و بالایی سفید، بالای یک پایه قرمز-بنفش نقاشی شده اند که با نقوش گلدار، دلفین ها و روی دیوار جنوبی یک بوکرانیوم تزئین شده و با حاشیه های ملیله کاری برجسته شده اند. قسمت اصلی دیوار جنوبی شامل آدیکول های مزین است که در کنار یک نقاشی دیواری قاب دار از خدای باکوس قرار دارند که عصای نمادین تیرسوس خود را در دست گرفته و شراب را از یک کانتاروس می ریزد. پلنگ اغلب حاضر او در حالی که شراب به پایین می ریزد، آن را لیس می زند. باکوس به جز شنل خاکستری که روی شانه چپش انداخته شده، برهنه است. سایر حیوانات پراکنده به تصویر کشیده شده شامل قوها، بزها یا بزهای کوهی و گریفین ها با درختان و حلقه های برگ هستند. سه پینک کوچک کاملاً محو شده اند. یک پینک بالای باکوس قاب بندی شده، یک ماسک جلویی را در یک پس زمینه سبز نشان می دهد. دو پینک در سمت چپ و راست باکوس، مناظر شهری با چهره های انسانی و عناصر معماری هستند. دیوار غربی
دارای تصاویر مشابهی از معماری خارق العاده و حیوانات به همراه نقاشی دیواری قاب شده ای از الهه ونوس است. او در حال فشردن آب دریا از موهایش نشان داده شده است، که ژستی معمول در هنر پمپئی است. او کاملاً برهنه است، به جز حلقه های طلایی روی مچ دست و مچ پایش، دو گردنبند طلا و دو رشته متقاطع که توسط یک سنجاق سینه به هم متصل شده اند. او همچنین یک تاج بر سر دارد. بالای قاب او یک سنجاق سینه قرار دارد، اما سوژه دیگر قابل تشخیص نیست. روی دیوار شرقی، درست روبروی ونوس، یک سنجاق سینه قرار دارد که دو اروت را نشان می دهد که یک جعبه جواهرات را باز کرده اند. اروت چپ دستش را به سمت یک حلقه طلایی در جعبه دراز کرده است در حالی که اروت راست در یک آینه دستی به خودش نگاه می کند. یک سنجاق سینه بالای قاب مرکزی نیز دیگر قابل تشخیص نیست.یافته های موجود در اکسدرا شامل یک بالساماریم برنزی با دو دسته، یک ظرف برنزی به شکل شیرینی، یک لگنای شیشه ای با دو دسته، دو قاب آینه استخوانی، یک دوک نخ ریسی و میله دوک نخ ریسی، یک پیگناتینو شیاردار سفالی با یک دسته، یک ظرف سفالی ساده دیگر و یک کوزه به شکل لیوان است. از آنجایی که تصور می شود یک آپارتمان سه ا
تاقه در بالای این فضا وجود داشته است، برخی از یافته ها ممکن است از طبقه بالا افتاده باشند. باغ. در دیوار غربی باغ، یک لاراریوم به شکل معبد با چهار ستون گچبری شده قرار دارد. سرستون ها با کالاتوس های قرمز تیره (سبدهای میوه ای) و برگ های آبی پای خرس تزئین شده اند. در گوشه شمال شرقی باغ، هنوز دهانه چاه سفالی بشکه ای شکل دهانه آب انبار وجود دارد. استروکا مشاهده کرد که به نظر می رسد صاحبان خانه آگاهانه لاراریوم را طوری قرار داده اند که لاراریوم بتواند به عنوان یک اقدام ضد احتقان، به هر اتاق اصلی خانه «دید» داشته باشد. در این دوره، فیلسوفان رومی، از جمله سیسرو و پلینی بزرگ، سیستم حافظه معماری را ترویج می کردند که در آن دکوراسیون خانه می توانست به عنوان یک یادیار عمل کند؛ بنابراین، منظره ای از لاراریوم ممکن است برای یادآوری اهمیت پیتاها به ساکنان خانه و فضیلت ساکنان به مهمانان مهمان عمل کرده باشد. علاوه بر لاراریوم، یافته های باستان شناسی شامل یک میز مرمری ذوزنقه ای تکه تکه شده به شکل پای شیر است که به سمت بالا پهن می شود تا مجسمه سیلنوس را که از برگ های آکانتوس بیرون آمده و باکوس کوچک را در بازوی چپ خود نگه داشته اس
ت، نگه دارد. کاوشگران همچنین یک پیاله برنزی با دسته ای ظریف به شکل سر سگ، گلدانی با سه دهانه و دسته ای که سر خرگوش را نگه می دارد، یک آمفورای سفالی و یک دسته برنزی برای آینه کشف کردند. طبقه بالا. پس از آنکه مرمتگران سایت در اوایل دهه ۱۹۷۰ آنچه از طبقه فوقانی باقی مانده بود را تخریب کردند تا نصب سقف های جدید در سازه طبقه همکف برای محافظت از بازدیدکنندگان تسهیل شود، هیچ اثری از آن باقی نمانده است. اما حداقل دو اتاق بالای اتاق های (a) - (c) وجود داشت که از طریق یک راه پله چوبی در گوشه شمال شرقی دهلیز به آنها دسترسی پیدا می شد. در حالی که باستان شناس اصلی، مائو، فرض می کرد که یک اتاق واحد در بالای (a) و (b) با یک اتاق دوم در بالای (c) وجود دارد، باستان شناسان آلمانی یک اتاق بزرگ در بالای (b) و (c) با یک اتاق انتظار در بالای (a) را پیشنهاد کردند. در سال ۱۸۹۶، قبل از تخریب، مائو بخش هایی از یک دیوار جنوبی و دیوار جداکننده با درب اتصال برای دو اتاق دیگر بالای (e) و (f) را مشاهده کرده بود که از طریق یک راه پله در آشپزخانه (g) قابل دسترسی بودند. راه پله در (i) به یک آپارتمان خصوصی جداگانه در بالای (i), (k) و (l) منتهی
می شد و نه یک تراس. مائو بر اساس بقایای ناودان های شیروانی به این نتیجه رسید. یافته های به دست آمده در شمال خانه ششم ۱۵، ۶، فرض بر این بود که از اتاق های بالایی خانه شاهزاده ناپل، به احتمال زیاد از این آپارتمان خصوصی، باشند. یافته های این کاوش شامل دو کوزه شیشه ای، دو گنتاریا، یک لولای برنزی، یک مجسمه برنزی بسیار کوچک از فورتونا با حلقه ای در پشت برای آویزان کردن به عنوان طلسم، یک ابزار جراحی برنزی کوچک با چشم در یک سر و گوی در سر دیگر، دو پاترا با دسته های ظریف به شکل سر قوچ، یک چشم بند اسب، یک آینه دایره ای برنزی، کف یک فنجان سفالی آرتزو با پایه مخصوص، یک لومینلوی سیاه جلا داده شده با دسته حلقه ای با تصاویری از سه الهه نشسته بر روی میز و یک دوات استوانه ای برنزی بود. گاهشمار دکوراسیون. اگرچه هیچ گرافیتویی باقی نمانده است که به تاریخ گذاری آخرین تزئینات خانه شاهزاده ناپل کمک کند، باستان شناسان آلمانی به شباهت های قابل توجهی در نقوش تکرارشونده و عناصر ترکیبی با خانه عروسی نقره ای اشاره می کنند که در آن گرافیتی های موجود در ستون های شمالی به تاریخ ۶ فوریه ۶۰ میلادی برمی گردد. این نشان می دهد که این سازه و احت
مالاً خانه شاهزاده ناپل آخرین بار در نیمه دوم دهه ۵۰ میلادی بازسازی شده اند. باستان شناسان آلمانی این تزئینات را با توجه به استانداردهای آن زمان، ساده می دانستند و اظهار داشتند که متعلق به نمایندگان طبقه متوسط رو به پایین بوده است. استروکا خاطرنشان می کند که میزهای مرمر در دهلیز و باغ، در صورت نیاز برای مهمانان یا گردهمایی های خانوادگی، کمی اعتبار بیشتری ایجاد می کردند. او همچنین مشاهده کرد که مجموعه پراکنده نمادها و ساده ترین شکل نقوش و همچنین ماهیت متعارف و نه چندان پالایش یافته نقاشی ها در تریکلینیوم و اکسدرا، تنها منعکس کننده یک موضوع ساده از عاشقان زندگی و مظهر خوشبختی بدون هیچ گونه اغراق فکری یا حتی فلسفی است. ساکنان. با مساحت کل طبقه تنها ۲۶۰ متر مربع، استروکا تعداد ساکنان را شش تا ده عضو خانواده، دو تا پنج برده و کارگر ماهر و یک خانواده اضافی حداقل چهار نفره در آپارتمان طبقه بالا، برای حداقل ۱۲ تا حداکثر حدود ۲۰ نفر تخمین زد. این بر اساس تعداد طاقچه های تخت و ظرفیت آنها و تخمینی بر اساس اندازه آپارتمان طبقه بالا بود که ۱۴ متر مربع فضای زندگی برای هر نفر اختصاص می داد. بر اساس اندازه نسبتاً کوچک این خا
نه—کمتر از یک دهم وسعت خانه فاونا، بزرگ ترین خانه پمپئی با ۲۹۴۰ متر مربع—اشتروکا نتیجه گیری می کند که ساکنان آن احتمالاً از طبقه متوسط پایین بوده اند. او تأکید می کند که در دوره آگوستوس-تیبریوس، زمانی که خانه گسترش یا بازسازی شد، هدف اصلی افزایش فضای سکونتی نبود، بلکه افزودن باغ، رواق، و تریکلینیوم تزئینی برای تأمین نور و هوا بیشتر بود؛ تقلیدی فروتنانه از ویلاهای حومه ای اشراف که نشان دهنده آرزوی فرهنگی برای ارتقاء اجتماعی بود، نه توان مالی واقعی. از آن جا که تعداد اتاق های خواب تغییر نکرد، اشتروکا استنباط می کند که اندازه خانواده نیز ثابت مانده و گسترش خانه بیشتر جنبه نمادین و زیبایی شناختی داشته است. وجود احتمالی یک کارگاه یا مغازه در بخش (i) نیز به این فرضیه قوت می بخشد که صاحب خانه احتمالاً یک صنعتگر یا تاجر خُرد بوده است. او همچنین به آرایش خاص و "آپوتروپائیک" پنجره ها اشاره می کند—چیدمانی که امکان دید مستقیم از "لاراریوم" باغ به تمام اتاق های اصلی را فراهم می کرد. این نظارت بصری با یک طاقچه ثانویه لاراریوم در آشپزخانه تکمیل می شد تا حضور خدایان خانگی به اتاق خواب (c)، آشپزخانه (g)، و انبار (h) نیز گسترش
یابد. اشتروکا این طراحی را نشانه ای از ذهنیتی ساده نگر و خرافی می داند که به نقش محافظتی خدایان در زندگی روزمره باور داشتند. در نهایت، او به وضعیت مالی نه چندان مطلوب خانواده اشاره می کند؛ شواهدی چون تعمیرات زمخت و غیرحرفه ای ناشی از زلزله سال ۶۲ میلادی که حتی پس از گذشت ۱۷ سال همچنان به چشم می آمد، گواهی بر محدودیت های اقتصادی و ناتوانی در بازسازی کامل بناست.
فرانسیس دوم دو سیسیل (; – ) پادشاه دو سیسیل بود. او آخرین پادشاه دو سیسیل بود، زیرا تهاجم های پی در پی جوزپه گاریبالدی و ویکتور امانوئل دوم از ساردینیا در نهایت به حکومت او، به عنوان بخشی از اتحاد ایتالیا، پایان داد. پس از عزل او، پادشاهی دو سیسیل و پادشاهی ساردینیا در پادشاهی تازه تأسیس ایتالیا ادغام شدند. زندگی اولیه. فرانسیس دوم، تنها پسر و وارث پادشاه فردیناند دوم از دو سیسیل از همسر اولش، ماریا کریستینا از ساووی، آخرین پادشاه بوربون ناپل بود، جایی که در سال ۱۸۳۶ به دنیا آمد. تحصیلات او بسیار مورد بی توجهی قرار گرفته بود و او مردی با شخصیت ضعیف بود، که به شدت تحت تأثیر نامادری اش، آرشیدوشس ماریا ترزا از اتریش، که از او می ترسید، و همچنین کشیشان و کاماریلا، مجموعه دربار ارتجاعی، قرار داشت. در ۳ فوریه ۱۸۵۹ در باری، فرانسیس با دوشس ماریا سوفی از باواریا، از خاندان سلطنتی باواریایی ویتلسباخ (خواهر کوچکتر ملکه الیزابت «سیسی» اتریش) ازدواج کرد. با این حال، ازدواج آنها ناموفق بود. تنها دختر آنها، ماریا کریستینا پیا، ده سال پس از ازدواج والدینش به دنیا آمد و تنها سه ماه (۲۴ دسامبر ۱۸۶۹–۲۸ مارس ۱۸۷۰) زندگی کرد. دو
ران سلطنت. فرانسیس دوم در ۲۲ مه ۱۸۵۹، پس از مرگ پدرش، تاج و تخت را به دست گرفت. او بلافاصله کارلو فیلانگیری را به عنوان نخست وزیر منصوب کرد، کسی که اهمیت پیروزی های فرانکو-پیدمونت در لومباردی را درک کرده و به فرانسیس دوم توصیه کرده بود که اتحاد با پادشاهی ساردینیا را که توسط کاوور پیشنهاد شده بود، بپذیرد. در ۷ ژوئن، بخشی از گارد سوئیس شورش کردند و در حالی که پادشاه با وعده رسیدگی به شکایات آنها، آنها را آرام کرد، ژنرال آلساندرو نونزیانته نیروهای خود را جمع کرد که شورشیان را محاصره کرده و آنها را به ضرب گلوله کشتند. این حادثه منجر به انحلال کل گارد سوئیس شد که قوی ترین سنگر سلسله بوربون بود. کاوور دوباره پیشنهاد اتحاد برای تقسیم ایالات پاپی بین پیمونت و ناپل (به استثنای استان رم) را داد، اما فرانسیس این ایده را رد کرد، که از نظر او بدعت به نظر می رسید. فیلانگیری قویاً از قانون اساسی به عنوان تنها اقدامی که می توانست سلسله را نجات دهد، حمایت می کرد، اما با امتناع پادشاه، استعفا داد. حمله گاریبالدی. در همین حال، احزاب انقلابی برای سرنگونی بوربون ها در کالابریا و سیسیل توطئه می کردند و جوزپه گاریبالدی در حال آماد
ه شدن برای حمله ای در جنوب ایتالیا بود. توطئه ای در سیسیل کشف شد و توطئه گران با شدت بی رحمانه ای مجازات شدند، اما روزالینو پیلو و فرانچسکو کریسپی، که این جنبش را سازماندهی کرده بودند، از اعدام فرار کردند. هنگامی که گاریبالدی با لشکرکشی هزار نفری خود در مارسالا (مه ۱۸۶۰) پیاده شد، جزیره را با سهولت شگفت آوری فتح کرد. این وقایع سرانجام فرانسیس دوم را به اعطای قانون اساسی ترغیب کرد، اما اعلام آن با بی نظمی هایی در ناپل و استعفای چندین وزیر همراه بود؛ لیبوریو رومانو رئیس دولت شد. فروپاشی ارتش و نیروی دریایی به سرعت پیش می رفت و کاوور یک اسکادران پیدمونتی حامل سربازان را برای نظارت بر این وقایع اعزام کرد. گاریبالدی از تنگه مسینا عبور کرده و به سمت شمال پیشروی می کرد. پس از تردیدهای طولانی و حتی درخواست از خود گاریبالدی و به توصیه رومانو، فرانسیس دوم در ۶ سپتامبر به همراه همسرش، ماریا سوفی، دربار و هیئت دیپلماتیک (به جز وزرای فرانسه و بریتانیا) ناپل را ترک کرد و از طریق دریا به گائتا رفت، جایی که بخش بزرگی از ارتش در آنجا متمرکز بود. روز بعد، گاریبالدی وارد ناپل شد، با شور و شوق مورد استقبال قرار گرفت و یک دولت مو
قت تشکیل داد. حمله پیدمونت ها. شاه ویکتور امانوئل دوم تصمیم به حمله به ایالات پاپی گرفته بود و پس از اشغال اومبریا و مارکه، وارد پادشاهی ناپل شد. نیروهای گاریبالدی در نبرد ولتورنو که در ۱ اکتبر ۱۸۶۰ رخ داد، سلطنت طلبان ناپل را شکست دادند و پیدمونت ها کاپوا را تصرف کردند. تا اواخر ۱۸۶۰، تنها گائتا، مسینا و چیویتلا دل ترونتو هنوز مقاومت می کردند. محاصره گائتا توسط پیدمونت ها در ۶ نوامبر ۱۸۶۰ آغاز شد. فرانسیس دوم و همسرش هر دو با خونسردی و شجاعت زیادی رفتار کردند. حتی پس از عقب نشینی ناوگان فرانسوی، که حضورشان مانع از حمله دریایی شده بود، آنها همچنان مقاومت کردند. تا ۱۳ فوریه ۱۸۶۱، قلعه تسلیم نشد. سرنگونی. بنابراین، پادشاهی دو سیسیلی دیگر وجود نداشت و قلمرو آن به پادشاهی ساردینیا (که به زودی به پادشاهی ایتالیا تغییر نام داد) ملحق شد و فرانسیس دوم از سلطنت خلع شد. فرانسیس و ماریا سوفی ابتدا به عنوان مهمان پاپ در رم زندگی می کردند، جایی که آنها یک دولت در تبعید را اداره می کردند که توسط برخی از قدرت های کاتولیک، از جمله فرانسه، اسپانیا، اتریش-مجارستان و باواریا به رسمیت شناخته شده بود. پس از پیروزی پروس بر اتریش د
ر سال ۱۸۶۶ و گسترش متعاقب قلمرو ایتالیا، آنها این دولت را منحل کردند و قبل از اشغال رم توسط ایتالیایی ها در سال ۱۸۷۰، رم را ترک کردند. آنها از آن زمان به بعد با زندگی در اتریش، فرانسه و باواریا، زندگی سرگردانی را سپری کردند. در سال ۱۸۹۴، فرانسیس در آرکو در ترنتینو (که اکنون شمال شرقی ایتالیا است، اما در آن زمان در اتریش-مجارستان بود) درگذشت. بیوه او ۳۱ سال پس از او زنده ماند و در مونیخ درگذشت. پس از مرگ فرانسیس دوم، برادر ناتنی او، شاهزاده آلفونسو، مدعی تاج و تخت پادشاهی دو سیسیل شد. علت تقدیس و قدیس شدن. در ۱۱ دسامبر ۲۰۲۰، دلیل تقدیس شاه فرانسیس دوم از دو سیسیل توسط کرسنزیو کاردینال سپه، اسقف اعظم ناپل، مطرح شد. پاپ فرانسیس پادشاه را بنده خدا اعلام کرد. در فرهنگ عامه. جیانکارلو جیانینی نقش فرانسیس دوم را در فیلم «O Re» محصول ۱۹۸۹ که تا حدودی بر اساس زندگی او ساخته شده بود، بازی کرد. این فیلم با استقبال خوبی روبرو شد و جوایز متعددی را از آن خود کرد.
فردیناند دوم دو سیسیل (; – ) از سال ۱۸۳۰ تا زمان مرگش در سال ۱۸۵۹ پادشاه دو سیسیل بود. خانواده. فردیناند در پالرمو از شاه فرانسیس اول دو سیسیل و همسر دومش ماریا ایزابلا از اسپانیا متولد شد. پدربزرگ و مادربزرگ پدری او شاه فردیناند اول دو سیسیل و ملکه ماریا کارولینا از اتریش بودند. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او چارلز چهارم اسپانیا و ماریا لوئیزا از پارما بودند. فردیناند اول و چارلز چهارم برادر بودند، هر دو پسر چارلز سوم اسپانیا و ماریا آمالیا از ساکسونی. خواهر او ترزا کریستینا دو سیسیل، ملکه برزیل، همسر آخرین امپراتور برزیل، پدرو دوم بود. اوایل سلطنت. در سال های اولیه سلطنتش، او نسبتاً محبوب بود. مترقی ها او را به خاطر ایده های لیبرالش می ستودند و علاوه بر این، رفتارهای آزاد و راحت او، او را در بین طبقات پایین جامعه ناپل که به آنها لازارونی می گفتند، محبوب کرده بود. پس از رسیدن به سلطنت در سال ۱۸۳۰، او فرمانی منتشر کرد که در آن قول داده بود بیشترین توجه خود را به اجرای بی طرفانه عدالت، اصلاح امور مالی و استفاده از تمام تلاش برای التیام زخم هایی که سال ها بر پادشاهی وارد شده بود، معطوف کند. او گفت هدفش این است که
پادشاهی خود را به گونه ای اداره کند که بیشترین شادی را برای بیشترین تعداد از رعایای خود به ارمغان بیاورد و در عین حال به حقوق پادشاهان دیگر و کلیسای کاتولیک روم احترام بگذارد. سال های اولیه سلطنت او نسبتاً آرام بود: او مالیات ها و هزینه ها را کاهش داد، اولین راه آهن در ایتالیا (بین ناپل و کاخ سلطنتی در پورتیچی) را ساخت، ناوگان او اولین کشتی بخار را در شبه جزیره ایتالیا داشت و ارتباطات تلگرافی بین ناپل و پالرمو، سیسیل، برقرار کرد. با این حال، در سال ۱۸۳۷، او معترضان سیسیلی را که خواستار قانون اساسی بودند، با خشونت سرکوب کرد و نظارت شدید پلیس را در قلمرو خود حفظ کرد. اصلاح طلبان لیبرال، که با رؤیاهای جامعه ای جدید مبتنی بر قانون اساسی مدرن انگیزه گرفته بودند، همچنان از پادشاه می خواستند که قانون اساسی اعطا کند و حکومت خود را لیبرالیزه کند. انقلاب های ۱۸۴۸. در سپتامبر ۱۸۴۷، شورش های خشونت آمیزی که توسط لیبرال ها الهام گرفته شده بود، در رجیو کالابریا و مسینا رخ داد که توسط ارتش سرکوب شد. در ۱۲ ژانویه ۱۸۴۸، شورشی در پالرمو در سراسر جزیره گسترش یافت و جرقه ای برای انقلاب های ۱۸۴۸ در سراسر اروپا شد. پس از شورش های ا
نقلابی مشابه در سالرنو، جنوب ناپل، و در منطقه چیلنتو که مورد حمایت اکثر روشنفکران پادشاهی بود، در ۲۹ ژانویه ۱۸۴۸، پادشاه فردیناند مجبور شد قانون اساسی را با استفاده از منشور فرانسه ۱۸۳۰ به عنوان الگو، اعطا کند. با این حال، اختلافی در مورد ماهیت سوگندی که باید توسط اعضای مجلس نمایندگان ادا می شد، پیش آمد. از آنجایی که توافقی حاصل نشد و پادشاه از مصالحه خودداری کرد، شورش ها در خیابان ها ادامه یافت. سرانجام، پادشاه به ارتش دستور داد تا شورشیان را با زور متفرق کنند و پارلمان ملی را در ۱۳ مارس ۱۸۴۹ منحل کرد. اگرچه قانون اساسی هرگز رسماً لغو نشد، اما پادشاه حکومت خود را به عنوان یک پادشاه مطلق از سر گرفت. در این دوره، فردیناند با اعطای پناهندگی به پاپ پیوس نهم در گائتا، دلبستگی خود را به او نشان داد. پاپ به دنبال ناآرامی های انقلابی مشابه، موقتاً مجبور به فرار از رم شده بود. در همین حال، سیسیل به رهبری روگرو ستیمو، که در ۱۳ آوریل ۱۸۴۸ پادشاه را برکنار کرد، استقلال خود را اعلام کرد. در پاسخ، پادشاه ارتشی متشکل از ۲۰۰۰۰ نفر را به فرماندهی ژنرال کارلو فیلانگیری گرد هم آورد و آن را به سیسیل اعزام کرد. یک ناوگان دریایی