Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لیا به دلیل حمایت آن ها در مبارزه با آپارتاید اعطا کرد. این جایزه به تقویت پیوند بین آفریقای جنوبی و ایتالیا، جایی که اولیور تامبو بخشی از تبعید خود را گذراند، کمک کرد. در ژوئن ۲۰۱۹، رئیس جمهور سیریل رامافوسا و نخست وزیر ایتالیا جوزپه کونته برای اولین بار در اوساکا (ژاپن) در حاشیه اجلاس گروه ۲۰ ملاقات کردند. سپس در آگوست ۲۰۱۹، دو طرف بار دیگر در بیاریتز (فرانسه) در حاشیه اجلاس گروه هفت دیدار کردند. هدف این دیدارها بررسی مسائلی با اهمیت مشترک مانند همکاری، صلح و امنیت در آفریقا و گسترش روابط اقتصادی بین دو کشور بود. روابط اقتصادی. روابط اقتصادی بین آفریقای جنوبی و ایتالیا با بهره گیری از سیستم مؤسسات دولتی تسهیل می شود. این مؤسسات شامل دفتر اقتصادی و تجاری سفارت ایتالیا در پرتوریا و اتاق بازرگانی و صنایع ایتالیا–آفریقای جنوبی هستند. این مؤسسه مطالعات امکان سنجی مطالعات بازار انجام می دهد و خدمات مشاوره تجاری و بازارمحور به شرکت های ایتالیایی و آفریقای جنوبی ارائه می دهد. علاوه بر این، آفریقای جنوبی و ایتالیا عضو توافق موسوم به EPA-SADC هستند، که توافق اقتصادی بین اتحادیه اروپا و جامعه توسعه جنوب آفریقا است و ت
جارت آزاد بین کشورهای عضو را ترویج داده و کاهش یا حذف عوارض گمرکی را تشویق می کند. به دلیل اقتصاد پویا، آفریقای جنوبی اولین شریک تجاری ایتالیا در آفریقای جنوب صحرا است. صادرات ایتالیا به آفریقای جنوبی که عمدتاً شامل ماشین ابزار است، در سال های اخیر به طور قابل توجهی افزایش یافته است. در سال ۲۰۱۸، صادرات ایتالیا حدود +۸٫۵٪ افزایش داشت. در همان سال، ارزش کل واردات ایتالیا نیز +۱۳٫۴٪ رشد کرد. زغال سنگ، طلا، فولاد و آهن از اصلی ترین کالاهای وارداتی ایتالیا هستند. با این حال، با نگاهی به تبادلات تجاری ایتالیا با آفریقای جنوبی در سال های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰ می توان کسادی را مشاهده کرد.
زبان های ایتالیا شامل ایتالیایی، که به عنوان زبان ملی کشور عمل می کند، در اشکال استاندارد و منطقه ای آن، و همچنین زبان های محلی و منطقه ای متعددی است که اکثر آنها، مانند ایتالیایی، به گروه وسیع تر زبان های رومی تعلق دارند. اکثر زبان هایی که اغلب به عنوان منطقه ای شناخته می شوند، در یک زنجیره گویشی در سراسر مرزهای اداری مناطق توزیع شده اند، و گویندگان یک منطقه در یک منطقه واحد معمولاً از ویژگی هایی که گونه خود را از سایر زبان های مجاور متمایز می کند، آگاه هستند. زبان رسمی و رایج در سراسر کشور، ایتالیایی است که بر اساس زبان توسکانی قرون وسطایی فلورانس آغاز شده است. به موازات آن، بسیاری از ایتالیایی ها نیز به یکی از زبان های محلی ارتباط برقرار می کنند که بیشتر آنها، مانند توسکانی، تکامل بومی لاتین عامیانه هستند. با این حال، برخی از زبان های محلی از لاتین سرچشمه نمی گیرند، بلکه به شاخه های دیگر هند و اروپایی مانند سیمبری (ژرمنی)، آربرش (آلبانیایی)، اسلاوومولیسانو (اسلاوی) و گریکو (یونانی) تعلق دارند. سایر زبان های غیربومی به دلیل مهاجرت توسط درصد قابل توجهی از جمعیت صحبت می شوند. از میان زبان های بومی، دوازده زبا
ن رسماً به عنوان زبان اقلیت های زبانی شناخته می شوند: آلبانیایی، کاتالان، آلمانی، یونانی، اسلوونیایی، کرواتی، فرانسوی، فرانسوی-پرووانسالی، فریولی، لادین، اکسیتان و ساردینیایی؛ در حال حاضر، ساردینیایی با تقریباً یک میلیون گویشور، بزرگ ترین گروه از این زبان ها محسوب می شود، اگرچه جامعه ساردوفون به طور کلی در حال کاهش است. با این حال، چندزبانگی کامل به طور قانونی فقط به سه اقلیت ملی که زبان مادری آنها آلمانی، اسلوونیایی یا فرانسوی است اعطا می شود و به ترتیب در مناطق ترنتینو-آلتو آدیجه، فریولی-ونتسیا جولیا و واله دائوستا تصویب شده است. زبان های باستانی ایتالیا. ایتالیایی های باستان به زبان های متعددی صحبت می کردند. این زبان ها شامل اتروسکی و شاخه ایتالی زبان های هندواروپایی، متشکل از زبان های لاتین-فالیسکی و اوسکو-اومبری، بودند. علاوه بر این، در گالینا سیزالپینا به زبان های سلتی و در مگنا گراسیا به یونانی باستان صحبت می کردند. زبان لاتین از گروه لاتین-فالیسکی مشتق شده و پس از رومی شدن کل شبه جزیره، جایگزین سایر زبان های رایج در ایتالیا شد. این زبان، جد تمام زبان های رومی، تنها زیرگروه زنده زبان های ایتالیایی، است
. زبان یا گویش. تقریباً تمام زبان های رومی که در ایتالیا استفاده می شوند، زبان بومی همان منطقه ای هستند که در آن منطقه به آن صحبت می کنند. این زبان ها به غیر از ایتالیایی استاندارد، اغلب به عنوان گویش های "دیالتی"، چه در محاوره و چه در کاربرد علمی، شناخته می شوند. با این حال ممکن است برخی از آنها را با نام های دیگری همچون "زبان های اقلیت" یا " زبان های محلی " بشناسند. "گویش" ممکن است به اشتباه به این معنی درک شود که زبان های بومی که در ایتالیا صحبت می شوند، "گویش های" ایتالیایی استاندارد به معنای غالب انگلیسی " زبان گونه ها یا تغییرات یک زبان " هستند. این مورد در ایتالیا صدق نمی کند، زیرا تنوع زبانی دیرینه این کشور در واقع از ایتالیایی استاندارد ناشی نمی شود. اکثر انواع زبان های رومی ایتالیا پیش از ایتالیایی وجود داشته اند و به صورت محلی از لاتین عامیانه تکامل یافته اند، مستقل از آنچه که به زبان ملی استاندارد تبدیل شد، مدت ها قبل از گسترش نسبتاً اخیر ایتالیایی استاندارد در سراسر ایتالیا. در واقع، خود ایتالیایی استاندارد را می توان یا ادامهٔ گویش فلورانسی توسکانی یا زبانی دانست که به شدت مبتنی بر آن است.
«مراقب بچه باش، مستر بین» دهمین قسمت از مجموعه تلویزیونی بریتانیایی "مستر بین" است که توسط تلویزیون تایگر و تلویزیون تیمز برای تلویزیون سنترال ایندیپندنت تولید شده است. این قسمت برای پخش در ۱۷ فوریه ۱۹۹۳ از شبکه آی تی وی برنامه ریزی شده بود، اما به دنبال قتل جیمز بولگر، کودک نوپای کرکبی در ۱۲ فوریه ۱۹۹۳، پخش آن بیش از یک سال تا ۲۵ آوریل ۱۹۹۴ به تعویق افتاد. با این حال، در ۲۱ مه ۱۹۹۴ از شبکه ای بی سی پخش شد. داستان. بخش اول. مستر بین تصمیم می گیرد به شهربازی در ساوت سی، پورتسموث برود. او در پیدا کردن آنجا دچار مشکل می شود، به خصوص پس از اینکه چند نفر در ساحل مسیرهای متناقضی به او می دهند. اما سرانجام موفق می شود شهربازی را پیدا کند. با این حال، دستگیره صندوق عقب مینی اش قفل نیست و هنگامی که او دنده عقب گرفته و دوباره به جلو حرکت می کند، یک کالسکه بچه به دستگیره گیر می کند و همراه او تا شهربازی می آید. هنگامی که بین متوجه بچه «ربوده شده» می شود، نخست تلاش می کند او را در میان گروهی از مادرانی که در حال صحبت هستند، رها کند. اما آن ها متوجه حضور بچه نمی شوند و او را جا می گذارند. بین که شهروندی مسئولیت پذیر است،
با بی میلی برای بردن بچه برمی گردد. او فردی را می بیند که گمان می کند یک پلیس در بیرون ورودی شهربازی است و برای پیدا کردنش به سرعت می دود، اما او را در میان گروهی از پسران که کلاه های پلیس قلابی از یک مغازه سوغاتی فروشی نزدیک پوشیده اند، گم می کند. بین در نهایت متوجه می شود که چاره ای جز مراقبت از بچه در حین تفریح ندارد. او یک سگ دوبرمن را از زنجیر آزاد می کند و از آن زنجیر برای بستن کالسکه بچه به یک وسیله بازی متحرک استفاده می کند، در حالی که خود بچه را برای سوار شدن به وسایل مختلف همراه می برد. ابتدا به خودروهای برقی می رود، اما در عجله برای پرداخت پول به مسئول مربوطه، پاهای بچه را روی پدال می گذارد و در بازگشت به ماشین برقی خود، با سوار شدن بر پشت ماشین های دیگر دچار مشکل می شود. مرد مسئول ماشین ها را متوقف می کند، دست به سینه شده و به بین خیره می شود. بین نیز موفق می شود بچه را پنهان کرده و یواشکی از آنجا دور شود. بین دستگاه بازی بچه ها با طرح پت پست چی را می بیند و تصمیم می گیرد بچه را برای شاد کردنش داخل آن بگذارد. با این حال، او ۱۰ سکه در دستگاه می اندازد تا مدت زمان بازی ۴۵ دقیقه طول بکشد و بچه در امن
یت بماند و خودش بتواند به تنهایی به تفریح بپردازد. بین سوار یک ترن هوایی می شود، اما با وجود سرعت بالای آن، حوصله اش سر می رود و تا پایان سواری به خواب می رود. سپس به محل تیراندازی با کمان می رود، اما به طور تصادفی به سر کارمند آنجا تیر می زند و فرار می کند. شانس خود را با دستگاه بازی کوین پوشر در شهربازی امتحان می کند و وقتی سکه هایش تمام می شود، سعی می کند با ضربه زدن مداوم به دستگاه، تقلب کند. موفق می شود سکه های زیادی از دستگاه آزاد کند، اما با پسربچه ای که قبلاً سعی داشت مانع نوبت او شود، روبرو می شود و او جایزه اش را می دزدد. در همین حال، صفی طولانی جلوی دستگاه بازی بچه ها تشکیل شده است. بین، که ظاهراً از صف بی خبر است، سعی می کند سکه های بیشتری بیندازد که مادری عصبانی با شکایت از مدت زمانی که منتظر بوده اند، به او خیره می شود. این اتفاق بین را مجبور می کند که با بی میلی بچه را از دستگاه خارج کند. بخش دوم. همان طور که بین با کالسکه بچه را می چرخاند، ناگهان بوی بدی به مشامش می رسد. بعد از کمی فکر، متوجه می شود که بچه نیاز به تعویض پوشک دارد. از آنجایی که هیچ پوشک تمیزی در کالسکه پیدا نمی کند، پس از کمک ب
ه یک دختربچه برای سوار شدن به چرخ و فلک، عروسک خرس او را می دزدد، پنبه های داخلش را خالی کرده و از آن به عنوان پوشک موقت برای بچه استفاده می کند. پوشک کثیف را با بی دقتی روی یکی از وسایل بازی رها می کند که با حرکت آن وسیله، پوشک در هوا پخش شده و روی صورت افراد مختلف و سیب شکلاتی یک مرد فرود می آید. بچه گریه می کند و بین سعی می کند با اسباب بازی صدادارش او را آرام کند. سگ دوبرمنی که قبلاً آزاد کرده بود، دنبال صدا می آید (هر بار که بین صدای اسباب بازی را درمی آورد، سگ به شکل خنده داری پارس می کند) و به بچه نزدیک می شود. اگرچه سگ قصد آسیب رساندن به بین یا بچه را ندارد، بین دوبرمن را به سمت یک باجه بلیط فروشی می کشاند و او را داخل آن حبس می کند. برای اینکه بچه را شاد کند، بین در بازی دارت تقلب می کند؛ به این صورت که با پرتاب دارت ها به گونه ای که به نظر برسد هر سه دارتش به یک کارت خورده است، برنده یک ماهی قرمز می شود. اما کیسه پلاستیکی ماهی سوراخ می شود و زمانی که متوجه می شود شیر آب نزدیک کار نمی کند، بین برای زنده نگه داشتن ماهی، با ناامیدی آن را همراه با آب باقی مانده در دهانش می گذارد. در حالی که ماهی هنوز در
دهانش است، بین یک دور بازی بینگو انجام می دهد. او عدد ۶۹ را فشار می دهد و برنده می شود، اما هنگام فریاد زدن «بینگو!»، به صورت غیرارادی ماهی را قورت می دهد. خوشبختانه، موفق می شود ماهی قرمز را از دهانش بیرون انداخته و داخل تنگ ماهی دیگری تف کند. بین با دیدن این صحنه لبخندی می زند و از آنجا می رود. سپس، بچه دوباره شروع به گریه می کند و این بار، بین چیزی برای آرام کردنش ندارد. بین چند بادکنک می خرد و آن ها را به کالسکه می بندد. این کار باعث می شود گریه بچه قطع شود، اما بادکنک ها کالسکه را به آسمان می برند. بین که با دیدن این صحنه وحشت زده شده است، یک تیر و کمان از بازی تیراندازی که قبلاً کارمند آنجا را زخمی کرده بود، می دزدد، نوک تیر چوبی را با یک مدادتراش تیز می کند و آن را شلیک می کند. تیر به تعدادی از بادکنک ها برخورد کرده و باعث می شود کالسکه به آرامی در همان نقطه ای که بین به طور تصادفی آن را برداشته بود، فرود آید. همان جایی که مادر بچه در حال گزارش گم شدن او به پلیس است. مادر با دیدن دوباره کودکش شاد می شود، و این شادی بین را هم خوشحال می کند (اگرچه مادر با دیدن پوشکی که از عروسک خرسی ساخته شده، گیج می شو
د). همان طور که بین این دیدار شاد را تماشا می کند، متوجه می شود که اسباب بازی صدادار بچه را فراموش کرده پس دهد، اما تصمیم می گیرد آن را به عنوان یادگاری از دوست کوچکش نگه دارد. بین به سمت خانه حرکت می کند، در حالی که بی خبر است سگ دوبرمن از باجه بلیط فروشی فرار کرده و یواشکی در عقب مینی اش نشسته است. بین دوباره اسباب بازی را فشار می دهد و سگ پارس می کند، که باعث ترس بین می شود. تولید. تمام این قسمت در مکان اصلی خود، یعنی در اسکله کلارنس، ساوت سی فیلم برداری شده است. این یکی از تنها دو قسمتی است که به طور کامل در یک مکان با یک خط داستانی واحد فیلم برداری شده و آخرین قسمتی است که پل ویلند کارگردانی آن را بر عهده داشته است. داستان قسمت دیگر با همین طول، "مستر بین در اتاق ۴۲۶"، نیز در ساوت سی فیلم برداری شده است. همچنین، این آخرین قسمت از این مجموعه است که با فیلم ۳۵ میلی متری ضبط شده است. در یکی از قسمت های افسانه زدایان ویدئویی از صحنه ای که مستر بین بادکنک ها را به کالسکه می بندد، به نمایش درآمد و آن ها این فرضیه را آزمایش کردند که آیا تعداد زیادی بادکنک واقعاً می تواند یک کودک کوچک را به آسمان بلند کند. این م
وضوع قابل قبول و عملی ارزیابی شد، اگرچه تعداد بسیار زیادی بادکنک، فراتر از حد معمول، برای به واقعیت پیوستن آن مورد نیاز بود. بازیگران. متیو اشفورد، بازیگری که در "مستر بین در اتاق ۴۲۶" نقش سرایدار هتل را بازی می کرد، در این قسمت نیز در نقش مرد جوان با سیب شکلاتی ظاهر شد. موسیقی. در این قسمت، آهنگ های «شیکینگ آل اور» از جانی کید و د پایرتس، و «تایگر فیت» از گروه ماد، به همراه آهنگ اصلی پت پست چی (برای دستگاه بازی کودکان) که کن بری آن را اجرا کرده است، پخش می شوند. این موضوع باعث می شود این قسمت تنها قسمتی باشد که در آن از موسیقی دارای حق تکثیر استفاده شده است.
روابط ایتالیا و تونس () به روابط خارجی بین ایتالیا و تونس اشاره دارد. هر دو کشور در سال ۱۹۵۷ روابط دیپلماتیک برقرار کردند. ایتالیا دارای سفارت در شهر تونس است. تونس دارای سفارت در رم، سرکنسولگری عمومی در پالرمو و سه کنسولگری در جنوآ، میلان و ناپل است. هر دو کشور عضو کامل اتحادیه مدیترانه هستند. پیش از استقلال تونس، جامعه مهمی از ایتالیایی ها در این کشور زندگی می کردند. همچنین جامعه ای از تونس در ایتالیا وجود دارد؛ در دوران دنیاگیری کووید-۱۹ در ایتالیا تونس یکی از معدود کشورهایی بود که پزشکان ارتشی به ایتالیا اعزام کرد. روابط مهاجرتی ایتالیا–تونس. از زمان وحدت ایتالیا، مهاجرت ایتالیایی ها به تونس قابل توجه بوده است. امروزه در تونس جوامع ایتالیایی زیادی وجود دارد. از سوی دیگر، حضور تونس ها در ایتالیا به دهه ۱۹۸۰ بازمی گردد. در تونس، بحران اقتصاد تونس و مسائل سیاسی اهمیت دارد. سال ۲۰۱۵ با حملات سوسه ۲۰۱۵ مشخص شد. این حملات رشد اقتصادی تونس را محدود کرد، به ویژه در بخش گردشگری که یکی از بخش های اصلی اقتصاد است. در سال ۲۰۲۰ بحران اقتصادی با دنیاگیری کووید-۱۹ در تونس تشدید شد. برای ایجاد توافقات و همکاری ها در زمین
ه مهاجرت، توسعه و حمایت از جمعیت تونس در کشور خود، مذاکراتی بین وزارت امور خارجه و همکاری بین المللی تونس و وزارت امور خارجه و همکاری بین المللی ایتالیا در جریان است. در مارس ۲۰۲۱، یک روابط دو جانبه امضا شد. در آگوست ۲۰۲۰، وزرای لوئیجی دی مایو و لوچیانا لامورگزه از تونس بازدید کردند و هدف این سفر تأکید مجدد بر تعهد مشترک به شراکت قوی اتحادیه اروپا و تونس، شامل روابط سیاسی و اقتصادی و همکاری در زمینه مهاجرت بود. همچنین در سال ۲۰۲۰، توافقی بین ایتالیا و اتحادیه اروپا دربارهٔ جریان های مهاجرتی صورت گرفت. روابط اقتصادی. نزدیکی جغرافیایی و دسترسی آزاد تونس به بازار اتحادیه اروپا، روابط تجاری بین دو کشور را نسبتاً پایدار می کند. حجم تجارت در سال ۲۰۲۰ حدود ۴٫۵ میلیارد یورو بود. ایتالیا پس از فرانسه دومین تأمین کننده کشور شمال آفریقا است و در سال ۲۰۲۰ سهم بازاری حدود ۱۵٪ داشته و همچنین دومین مشتری این کشور به شمار می رود. حضور شرکت های ایتالیایی در تونس قوی است و شامل ۴۲۶ شرکت فعال ایتالیایی می شود که ۸٬۸۳۶ نفر را به کار گرفته اند. این شرکت ها تقریباً یک سوم کل شرکت های خارجی در تونس را تشکیل می دهند. توافقات مالی. ت
وافقنامه های مالیاتی مضاعف (۱۹۷۹) در ۱۶ مه ۱۹۷۹ در تونس، دولت جمهوری ایتالیا و دولت جمهوری تونس «کنوانسیون جلوگیری از مالیات مضاعف» در زمینه مالیات بر درآمد و پیشگیری از فرار مالیاتی را امضا کردند. توافقنامه سرمایه گذاری دوجانبه (۱۹۸۵) توافقنامه سرمایه گذاری دوجانبه بین ایتالیا و تونس در رم در ۱۷ اکتبر ۱۹۸۵ امضا شد. این توافقنامه شرایط سرمایه گذاری خصوصی توسط شهروندان و شرکت های یک کشور در قلمرو کشور دیگر را مشخص می کند. همکاری انرژی. در چارچوب همکاری های انرژی، حضور خط لوله گاز خط لوله ترانس-مدیترانه اهمیت دارد. این خط لوله از دریای مدیترانه عبور می کند و تونس ایتالیا را به میادین گازی الجزایر متصل می کند. در ۳۰ نوامبر ۲۰۱۶، در جریان کنفرانس بین المللی "Tunisia 2020"، شرکت انی (شرکت) و شرکت دولتی تونسی شرکت ملی نفت تونس توافقنامه همکاری بیشتری برای توسعه پروژه های تولید انرژی از منابع تجدیدپذیر امضا کردند. در ۲ مه ۲۰۱۹، در چارچوب نخستین اجلاس بین دولتی ایتالیا و تونس در تونس، معاون نخست وزیر و وزیر توسعه اقتصادی، لوئیجی دی مایو، توافقنامه ای با وزیر صنعت تونس، اسلیم فریانی، امضا کرد. این توافقنامه مربوط به س
اخت یک خط برق زیرآبی بین ایتالیا و تونس است که به صورت مشترک توسط اتحادیه اروپا و شرکت های انرژی ترنا و STEG تأمین مالی می شود. در ۲ ژوئیه ۲۰۱۹ در تونس، وزیر صنعت، اسلیم فریانی، و مدیرعامل شرکت ENI، کلودیو دسکالزی، در حضور نخست وزیر تونس یوسف شاهد توافقنامه جدیدی امضا کردند. این توافقنامه همکاری برای انتقال گاز طبیعی الجزایر از طریق تونس تا سال ۲۰۲۹ را تمدید می کند. همکاری فرهنگی. تاریخچه روابط فرهنگی بین ایتالیا و تونس نیز قابل توجه است، زیرا مهاجرت و مستعمره سازی در قرن نوزدهم، جمعیت زیادی از ایتالیایی ها را به این کشور شمال آفریقا آورد. حضور ایتالیایی ها به ساخت بیمارستان ها، مدارس، صنایع، شهرهای کوچک (مشهورترین آن ها حلق الوادی)، روزنامه ها، مجلات و مؤسسات فرهنگی کمک کرد. علاوه بر این، پیوندهای فرهنگی بین ایتالیا و تونس شامل ادبیات، غذا و حتی زبان است، به طوری که زبان تونسی بسیاری از واژگان ایتالیایی را جذب کرده است، برای مثال "jilat" از ایتالیایی "gelato" (به معنی «بستنی»). یک توافقنامه همکاری فرهنگی که به سال ۱۹۹۷ بازمی گردد، روابط فرهنگی بین تونس و ایتالیا را مدیریت می کند و شامل تبادل معلم و اعطای بور
س های تحصیلی و کمک های پژوهشی است. مؤسسه فرهنگی ایتالیا نقش مهمی در معرفی فرهنگ ایتالیا و تقویت روابط فرهنگی بین دو کشور ایفا می کند. این نهاد دولتی که تابع وزارت امور خارجه است، دوره های آموزش زبان ایتالیایی با معلمان بومی و امتحانات نهایی برگزار می کند، آثار ادبی با ارزش فرهنگی ایتالیا را به زبان عربی ترجمه می کند، سینمای ایتالیا را معرفی می کند، کنسرت ها، نمایشگاه ها و جشنواره های هنری برگزار می کند و اطلاعات متنوعی دربارهٔ سیستم آموزشی ایتالیا، بورس های تحصیلی و سایر زمینه ها ارائه می دهد. به طور کلی، این مؤسسه به گسترش دانش فرهنگ ایتالیا در تونس می پردازد.
استرالیا و ایتالیا () در سال ۱۹۴۹ روابط دیپلماتیک رسمی برقرار کردند. فرانچسکا تاردیولی در سپتامبر ۲۰۱۹ به عنوان سفیر ایتالیا در استرالیا منصوب شد و نخستین زنی بود که ایتالیا را در استرالیا نمایندگی می کرد تا زمان درگذشتش در فوریه ۲۰۲۲. مقر سفارت ایتالیا، که توسط معمار ایتالیایی-استرالیایی انریکو تاگلیتی طراحی شده، در منطقه کانبرا در دیکین، قلمرو پایتختی استرالیا قرار دارد. مارگارت توومی در ژوئیه ۲۰۲۰ به عنوان سفیر استرالیا در رم منصوب شد. تاریخچه. ادموند بارتون نخستین نخست وزیر استرالیا بود که در سال ۱۹۰۲ از ایتالیا بازدید کرد، یک سال پس از فدراسیون استرالیا. او در مسیر خود برای حضور در تاج گذاری ادوارد هفتم و الکساندرا در لندن از ایتالیا عبور کرد و هرچند ملاقات رسمی نداشت، با لئون سیزدهم در واتیکان دیدار کرد. در پی بحران حبشه و جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی در سال ۱۹۳۵، دولت استرالیا «قانون تحریم ۱۹۳۵» را تصویب کرد که انجام معاملات با ایتالیا را بدون مجوز دولت ممنوع می کرد. نخست وزیر استرالیا جوزف لیونز در سال های ۱۹۳۵ و ۱۹۳۷ با رهبر ایتالیا بنیتو موسولینی در رم دیدار کرد. دیدار دوم پیش از کنفرانس امپراتوری ۱۹۳۷
صورت گرفت، جایی که لیونز پیشنهاد نزدیکی میان ایتالیا و امپراتوری بریتانیا را ارائه داد. استرالیا در نهایت در سال ۱۹۳۸ آفریقای شرقی ایتالیا را به رسمیت شناخت. استرالیا و ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم در وضعیت جنگ قرار داشتند. در این دوران، شهروندان ایتالیایی در استرالیا به اردوگاه های بازداشت به عنوان دشمنان خارجی منتقل شدند. در فوریه ۱۹۴۹، پس از پایان جنگ، ایتالیا «جولیوی دل بالتزو دی پرزنزانو» را به عنوان نخستین وزیر خود در استرالیا منصوب کرد و گزارش شد که او «نخستین دیپلمات سابق دشمن» در استرالیا بود. در سپتامبر ۱۹۴۹، وزیر امور خارجه H. V. Evatt اعلام کرد که استرالیا نمایندگی دیپلماتیک خود را در رم افتتاح خواهد کرد و Cedric Kellway نخستین وزیر استرالیا در ایتالیا خواهد بود. در ژانویه ۱۹۵۸، سطح نمایندگی دیپلماتیک بین دو کشور به سفارت ارتقا یافت. در سال ۲۰۰۱، دانشگاه مانش استرالیا مرکز Prato خود را در ایتالیا افتتاح کرد، که اولین بار بود یک دانشگاه استرالیایی در اروپا گسترش یافت. یک کتاب علمی، به ویرایش گابریله آبدونزانزا و سیمونه باتیستون و منتشرشده توسط انتشارات Palgrave Macmillan در سال ۲۰۲۳، وضعیت روابط دو
جانبه را در حوزه های مختلف از جمله مهاجرت، فرهنگ، اقتصاد و روابط بین الملل بررسی کرده و چندین راهکار برای تقویت این روابط پیشنهاد داده است. روابط دیپلماتیک. وجود جامعه ای نسبتاً بزرگ از ایتالیایی ها به مرور زمان به دو کشور کمک کرده تا منافع مشترکی توسعه دهند. دو کشور در حوزه های مختلف همکاری دارند، از جمله حوزه سیاسی و اقتصادی و همچنین فرهنگی و علمی. همکاری در مبارزه با تروریسم و در چارچوب گروه ۲۰ نیز از اهمیت بالایی برخوردار است. همچنین در حوزه های نوظهوری مانند انرژی های تجدیدپذیر، تولید، آموزش بین المللی و فضانوردی با پروژه مهم SKA فعال هستند. تقویت بیشتر این همکاری ها با امضای توافقنامه اخیر همکاری علمی، فناوری و نوآوری بین دولت استرالیا و دولت جمهوری ایتالیا در سال ۲۰۱۸ حاصل شد. در سال های اخیر، استرالیا حتی بیشتر به سمت یکپارچگی اقتصادی و توافقات تجارت آزاد با کشورهای مختلف، از جمله ایتالیا و اتحادیه اروپا به طور کلی، گام برداشته است. علاوه بر این، هر دو کشور در مجامع بین المللی مانند گروه اروپای غربی و دیگران، سازمان ملل متحد، سازمان جهانی بهداشت و بسیاری کنفرانس های بین المللی دیگر حضور فعال دارند. تر
ویج فرهنگ ایتالیا توسط توافقنامه دوجانبه ای که در رم در تاریخ ۸ ژانویه ۱۹۷۵ امضا شد و برنامه های اجرایی بعدی تنظیم می شود. سفارت ایتالیا و جامعه ایتالیایی در استرالیا، که هدفشان ترویج زبان و فرهنگ ایتالیا است، از پروژه هایی مرتبط با ادبیات، موسیقی، هنر و برند «ساخت ایتالیا» حمایت می کنند. در ایتالیا، سفارت استرالیا فعالیت ها و رویدادهایی در زمینه های مختلف برگزار می کند و مسابقات مد مانند «Wool Wonders» را برای ترویج صنعت پشم خود سازماندهی می کند. مأموریت ها و بازدیدهای مقامات به دلیل فاصله جغرافیایی چندان مکرر نیست. در سال ۲۰۱۷، وزیر امور خارجه ایتالیا، آنجلینو آلفانو، از استرالیا بازدید کرد تا با وزیر امور خارجه وقت، جولی بیشاپ دیدار کند. آخرین دیدار سطح بالا به سال ۲۰۱۸ بازمی گردد، سالی که ایتالیا از پیتر کازگرو، فرماندار کل استرالیا وقت، استقبال کرد. استرالیا در رم سفارت و در میلان یک کنسولگری عمومی دارد. ایتالیا در کانبرا سفارت، دو کنسولگری عمومی (در ملبورن و سیدنی) و سه کنسولگری (در آدلاید، بریزبن و پرث) دارد. جریان های مهاجرتی. ایتالیایی ها در استرالیا. تاریخ مهاجرت ایتالیایی ها به استرالیا با ورود جیم
ز کوک به این قاره در سال ۱۷۷۰ آغاز شد. در کشتی ویکی پدیای انگلیسی دو ملوان ایتالیایی و یک زندانی ایتالیایی بودند که بعداً در سیدنی ساکن شدند. اولین جامعه ایتالیایی در استرالیا تنها در پایان قرن نوزدهم در کوئینزلند شکل گرفت، جایی که برای پردازش نیشکر به نیروی کار نیاز بود. مهاجرت به طور قابل توجهی افزایش یافت زمانی که تب طلا در استرالیای غربی شیوع یافت. در آن زمان، جامعه ایتالیایی با بیش از هزار نفر جمعیت شروع به فعالیت کرد، که این امر تا حدی به دلیل یک توافق دوجانبه بین بریتانیا و ایتالیا بود که به ایتالیایی ها آزادی سفر، اقامت و کسب وکار می داد. در اوایل دهه ۱۹۰۰، بیش از ۲۰٬۰۰۰ ایتالیایی (عمدتاً مردانی از مناطق جنوبی یا شمال شرقی ایتالیا که از شرایط اقتصادی دشوار فرار می کردند) برای جستجوی ثروت به استرالیا مهاجرت کردند. با پایان جنگ جهانی دوم، موج واقعی مهاجران ایتالیایی به استرالیا آغاز شد. وضعیت اقتصادی دشوار در ایتالیا در پایان جنگ، بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ ایتالیایی را بین سال های ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۹ به مهاجرت به استرالیا سوق داد. پس از یک دوره تعطیلی در طول جنگ، استرالیا دوباره درهای خود را به روی ایتالیایی ها باز کرد،
که این امر تا حدی به دیپلماسی موفق با ایتالیا نیز بستگی داشت. نیاز شدید به نیروی کار و وفور فرصت ها، بسیاری از ایتالیایی ها را به جستجوی زندگی بهتر جذب کرد و تا دهه ۱۹۷۰، مهاجرت با سرعت بسیار بالایی انجام می شد. برای تشویق به دیدار و حفظ هویت ایتالیایی، ایتالیایی ها خود را در قالب باشگاه ها و انجمن ها سازماندهی کردند که به حفظ پیوندها و سنت ها کمک می کردند (آموزش زبان ایتالیایی همچنان در مدارس استرالیا ترویج می شود). پس از کاهش جریان مهاجرت، امروز تاریخ به نظر می رسد دوباره تکرار می شود و تعداد ایتالیایی هایی که به دنبال ثروت در استرالیا هستند دوباره در حال افزایش است. در دوره ۲۰۱۲–۲۰۱۳، ایتالیا به ششمین کشور جهان از نظر تعداد ویزای کاری صادرشده توسط مهاجرت استرالیا تبدیل شد، با افزایشی بیش از ۶۰٪ نسبت به دو سال قبل. طبق سرشماری AIRE در سال ۲۰۱۹، کمی کمتر از ۱۵۰ هزار ایتالیایی در استرالیا ساکن بودند (به ویژه بزرگ ترین جوامع ایتالیایی در استرالیا در شهرهای بزرگ ملبورن، سیدنی، آدلاید و پرث قرار دارند). ایتالیایی های استرالیایی. ایتالیایی های استرالیایی شهروندان متولد استرالیا هستند که به طور کامل یا جزئی از تبا
ر ایتالیا می باشند، و نیاکانشان مردم ایتالیا بوده اند که در دوره دیاسپورای ایتالیایی به استرالیا مهاجرت کردند، یا افرادی که خود در ایتالیا متولد شده و در استرالیا زندگی می کنند. ایتالیایی های استرالیایی ششمین گروه بزرگ تبار در استرالیا را تشکیل می دهند و یکی از بزرگ ترین گروه ها در دیاسپورای جهانی ایتالیایی هستند. در سرشماری سال ۲۰۲۱، ۱٬۱۰۸٬۳۶۴ نفر از ساکنان استرالیا، تبار ایتالیایی خود را (چه به تنهایی و چه همراه با تبار دیگر) اعلام کردند که معادل ۴٫۴٪ جمعیت استرالیا است. این سرشماری نشان داد که ۱۷۱٬۵۲۰ نفر در ایتالیا متولد شده اند. در سال ۲۰۲۱، ۲۲۸٬۰۴۲ نفر از ساکنان استرالیا در خانه به زبان ایتالیایی صحبت می کردند. گویش ایتالو-استرالیایی در میان ایتالیایی های استرالیایی که از زبان ایتالیایی استفاده می کنند، رایج است. استرالیایی ها در ایتالیا. در بازه سال های ۱۹۶۰–۱۹۷۵، از میان ۹۰٬۰۰۰ مهاجر ایتالیایی، ۲۲٪ از استرالیایی های ایتالیایی برای اقامت دائم به ایتالیا بازگشتند. این بازگشت به طور متوسط پس از بیش از یک دهه زندگی در استرالیا رخ داد و شامل افراد متولد ایتالیا و افراد متولد استرالیا با اصالت ایتالیایی بود
. انجمن ملی مهاجران و سابقه مهاجران در استرالیا (ANEA) سازمانی است که در سال ۱۹۷۶ در ایتالیا تأسیس شد تا استرالیایی های ایتالیایی را دوباره در ایتالیا بازگرداند و در عین حال ارتباط با استرالیا را حفظ کند. این سازمان بعدها با وزارت امور خارجه همکاری کرد و هر سال کنفرانس هایی با تأکید بر بازادغام اجتماعی و فرهنگی برگزار می کند. از سال ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۳، تعداد ۳۲٬۸۶۳ استرالیایی از استرالیا به ایتالیا مهاجرت کردند (در این میان دسته های مختلفی از استرالیایی ها شامل مهاجران ایتالیایی بازگشتی، افراد با اصالت ایتالیایی، دوتابعیتی ها و تبعیدی ها وجود دارد). در این سال ها بیش از ۳۰٬۰۰۰ استرالیایی در ایتالیا حضور داشتند، از جمله دوتابعیتی ها (استرالیایی های ایتالیایی). تقریباً دو سوم آن ها در رم ساکن هستند و باقی عمدتاً در میلان زندگی می کنند. استرالیا دارای توافقنامه های مختلف دیگری با ایتالیا از جمله ویزای تعطیلات کاری است. این توافقنامه به گردشگری استرالیا اجازه داده تا ۱٫۳٪ از کل گردشگری در ایتالیا را شامل شود (به ویژه برای تحصیل و بازدید از اماکن تاریخی). استرالیا دو سفارت در ایتالیا دارد، یکی در رم و دیگری در میلان. ای