Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پاستیرما نوعی گوشت فرآوری شده از گاومیش آبی یا گاو است که بسیار چاشنی زده شده و در هوا خشک شده است. این یکی از غذاهای ترکی عثمانی است که در غذاهای مختلفی از مناطق قفقاز، بالکان و مدیترانه ای با نام های مختلف یافت می شود. عشایری که بیشتر گوشت در اختیار خود را نمک سود، فشرده و خشک می کردند، روش های جایگزینی را برای نگهداری غذا در دمای محیط امتحان می کردند تا بتوانند آن را برای مدت طولانی تری با خیال راحت مصرف کنند. به گفته مورخان و باستان شناسان، ترک های هون و غز که در آسیای مرکزی زندگی کوچ نشینی و نظامی داشتند، تغذیه ای خود را با گوشت نمک سود شده و تکه های گوشت حیواناتی که شکار می کردند، انجام می دادند تا بدون اتلاف وقت، بتوانند سوار بر اسب پیشروی کنند. آن ها این تکه های گوشت را در زین یا خورجین های اسب خود که روی آن حمل می کردند، قرار می دادند و در طول سفرهایشان که شاید هفته ها طول می کشید، تکه های گوشت به دلیل فشرده شدن بین اسب و زین اسب سوار، به پاستیرما تبدیل می شدند. پاستیرما، یک نام ترکی، از فعل «باستیرماخ» گرفته شده است که به معنی «فشردن» است. ریشه شناسی و تاریخ. این ماده غذایی در غذاهای مختلف، نام های
متعددی دارد. با نام های پاسترما، پاسترما، پاستیرما، پاستورما، باسدیرمه، باسترما، باستورما، یا ابوخ شناخته می شود. کلمه "پاستیرما" و مشتقات آن ترکی هستند و از فعل "باستیرما/باستیرماخ" "به معنی فشردن" گرفته شده اند. نوعی از "باستورما" در آشپزی ارمنی وجود داشته است که در آنجا به عنوان "ابوخ" () شناخته می شد. کلمه "آپوخت" "abookhd ("در ارمنی کلاسیک) در قرن پنجم میلادی، به معنای «گوشت نمک سود و خشک شده» استفاده شده بود. به گفته ت. دورهام، باستورما ریشه ارمنی دارد و هنوز هم در خاورمیانه طبق دستور العمل های قدیمی خانوادگی تهیه می شود. "پاستیرما" در دیوان لغات "الترک" محمود کاشغری و سیاحت نامه اولیا چلبی وجود دارد. به گفته محقق ترک، بیرون کیلیچ، این اصطلاح از اسم ترکی "باستیرما" گرفته شده است که به معنی «فشردن» است. "در دایرةالمعارف غذا و نوشیدنی آکسفورد" آمده است که "پاستیرما" کلمه ای است که عثمانی ها برای نوعی گوشت گاو نمک سود شده بیزانسی که "پاستون" (παστόν) نامیده می شد، استفاده می کردند. به گفته یوهانس کودر، متخصص مطالعات بیزانس، "پاستون" می تواند به معنای گوشت نمک سود شده یا ماهی نمک سود شده باشد، در حالی که "آ
کروپاستون" (ἀκρόπαστον) به معنای گوشت نمک سود شده است. اندرو دالبی "پاستون" را به عنوان «ماهی نمک سود شده» و "آکروپاستون آپاکین را" به عنوان «استیک فیله نمک سود شده» تعریف می کند. گرگوری ناگی "آکروپاستون" را با عنوان «دودی» تعریف می کند و "آپاکین" را «نوعی سوسیس سالامی، احتمالاً شبیه پاستورما» توصیف می کند. در "کتاب راهنمای غذا در آکسفورد" آمده است که یک غذای لذیذ از گوشت خشک شدهٔ بیزانسی «پیشگام پاستیرما در ترکیهٔ مدرن» بوده است. کلمه انگلیسی "pastrami" از طریق زبان ییدیش آمده و شاید با کلمه "سالامی (salami)" ترکیب شده باشد. آشپزی ها. پاستیرما یا نوعی از آن در غذاهای ارمنستان، ترکیه، یونان، بلغارستان، جمهوری آذربایجان، مصر و اعراب وجود دارد. یک محصول گوشت گاو نمک سود شده مشابه که در آن "سوهو مزو" که نوعی سبزی است، استفاده نمی شود، در کشورهایی مانند صربستان، مونته نگرو، بوسنی و کرواسی محبوب است، در حالی که "پاستراما/پاسترامی" در رومانی و در بین یهودیان محبوب است. ارمنستان. گوشت عمل آوری شده که شبیه "برساولا" ایتالیایی است، توسط ارمنی ها "باستورما" (բաստուրմա) یا "آبوخت" (ապուխտ) نامیده می شود. برخی از پیتزافر
وشی های ارمنی در شهرهایی مانند ایروان، بوستون و لس آنجلس پیتزای باستورما سرو می کنند. رستوران های ارمنی همچنین برگرهای باستورما سرو می کنند، باستورما را می توان به سالاد اضافه کرد، و با املت نیز یک صبحانه رایج در ارمنستان است. باستورما یا املت باستورما را می توان در نان لواش، همراه با مواد دیگری مانند ترخون، پنیر چچیل و ماتزون سیر پیچید. به گفته نیگول بزجیان، ارمنی هایی که از نسل کشی ۱۹۱۵ جان سالم به در بردند، "باستورما را" با خود به خاورمیانه آوردند. بزجیان به یاد می آورد که مادربزرگش «املت باستورما را که در روغن زیتون سرخ شده بود، با تکه های نان لواش» تهیه می کرد. او خاطرنشان می کند که ارمنی های قیصریه به ویژه در تولید "باستورما" مشهور بودند. اعراب با کنایه هایی مانند «"بوی باستورما اینجا می آید"» ارمنی ها را مسخره می کردند، که به بوی قوی "باستورما" اشاره داشت که توسط مخلوط سیر و شنبلیله که گوشت در طول نگهداری با آن پوشانده می شود، تولید می شود. شوشو، کمدین مشهور لبنانی دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، کاریکاتوری از یک فروشنده "باستورمای" ارمنی را به تصویر کشید؛ او پس از شکایت ارمنی های محلی لبنان، این شخصیت را بازنشست
ه کرد. در فلسطین، خانواده های ارمنی در شب سال نو گرد هم می آیند و غذاهای سنتی از جمله "باستورما"، "چی کوفتا" و شیرینی سنتی ارمنی به نام سوجوخ () می خورند. بلغارستان. پاسترما (همان طور که در بلغارستان نامیده می شود) در بین بلغاری ها محبوب است. محصولات خاص شامل پاسترما گووژدا است که در سال ۲۰۱۷ به عنوان یک غذای سنتی تضمین شده از دید سلامت در اتحادیه اروپا ثبت شد. مصر. در مصر پاستیرما به صورت "" نوشته شده و معمولاً از برش های بدون چربی گوشت گاو یا گاومیش آبی، مانند بالاران یا فیله تهیه می شود. این برش ها ابتدا با نمک پخته می شوند تا رطوبت اضافی آنها گرفته شود. پس از فرایند پخت، گوشت در خمیری مرطوب ساخته شده با ترکیبی از ادویه ها، از جمله شنبلیله، پاپریکا، زیره، فلفل سیاه و سیر پیچیده می شود که پوسته ای خوش طعم ایجاد می کند. سپس گوشت در هوا خشک می شود تا به بافتی سفت برسد، مدت زمانی که با اندازه آن متفاوت است و در نهایت به صورت برش های نازک سرو می شود. اغلب با تخم مرغ برای صبحانه یا به عنوان رویه در غذاهای دیگر، مانند انواع خوش طعم فطیر خورده می شود. ترکیه. در غذاهای ترکی، پاستیرما می تواند به عنوان صبحانه خورده
شود و یک مادهٔ رایج در املت، "منمن" ("شاکشوکا" به سبک ترکی) یا نوعی تخم مرغ بندیکت است. "پاستیرما را" می توان به عنوان رویه حمص، نان "پیده"، همبرگر و ساندویچ های تست شده با پنیر چدار یا پنیر کاسار استفاده کرد. می تواند به عنوان پرکننده "بورک" باشد که به جای خمیر فیلو سنتی با "کادایف" درست می شود. همچنین می توان آن را با سیب زمینی ترکیب کرد تا پرکننده "بورک های" سنتی باشد. همچنین می تواند به عنوان افزودنی به سبزیجاتی مانند اسفناج استفاده شود. تولید. ترکیه سالانه حدود ۲۰۴۱ تن پاستیرما تولید می کند. پاستیرمای قیصریه به ویژه ویژندی شناخته شده است. وزارت امور خارجه بریتانیا در گزارش سال ۱۸۹۳ خود خاطرنشان می کند که قیصریه که آنها آن را سزاریا می نامند، «به ویژه به خاطر تهیه "باستورما" مشهور است».
یورش روسیه به منچوری یا اردوکشی به چین () در پیِ نخستین جنگ چین و ژاپن (۱۸۹۴–۱۸۹۵) روی داد؛ زمانی که شکست دودمان چینگ از امپراتوری ژاپن و اشغال کوتاه مدت شبه جزیره لیائودونگ به دست ژاپن، امپراتوری روسیه را بر آن داشت تا طرح های دیرینه خود برای گسترش امپریالیستی در اوراسیا را سرعت بخشد. در پنج سال پیش از یورش، امپراتوری روسیه شبکه ای از سرزمین های اجاره ای در منچوری پدیدآورد. این روند با مداخله سه گانه در ۱۸۹۵ آغاز شد. از ۱۸۹۸، و پس از آنکه روسیه لیائودونگ را از ژاپن دریافت کرد، راه آهن شرقی چین (CER) را ساخت و بهره برداری نمود. همچون دیگر قدرت های بزرگ در چین، روسیه نیز امتیازاتی در کنار راه آهن مطالبه کرد که از رهگذر معاهده نابرابر به دست آمد. با ساخت شاخه جنوبی CER (که بعدها به راه آهن جنوب منچوری شناخته شد)، شهر موکدن (امروزه شن یانگ) به دژ روس ها بدل گردید. در جریان شورش مشت زن ها، ارتش روسیه موکدن را موقتاً ترک و بلافاصله دوباره اشغال کرد. یورش کامل روسیه به منچوری هم زمان با مشارکت آن در شورش مشت زن ها رخ داد. بهانه رسمیِ این حمله، دفاع از راه آهن در برابر شورشیان «مشت زن» عنوان شد. روسیه به سبب حضور در
محله های دیپلماتیک به اتحاد هشت گانه پیوست. مردم کازاک روس بخشی از نیروهای امدادی در اردوکشی سیمور و اردوکشی گازلی بودند و نیروهای روس همچنین در محله های محاصره شده پکن و تیانجین حضور داشتند. این نیروها جدا از نیروهایی بودند که در یورش به منچوری شرکت داشتند، و تمامی عملیات منچوری به طور انحصاری تحت فرمان روس ها بود. این یورش به اشغال کامل منچوری از سوی روسیه انجامید و تنش هایی آفرید که سرانجام به جنگ روسیه و ژاپن انجامید. اردوکشی. روس ها در جریان شورش، به منچوری تاختند. این منطقه توسط سربازان پرچم دار منچو دفاع می شد. پرچم داران تا پای جان مقاومت کردند و یک به یک در برابر یورش پنج محوره روس ها از پا درآمدند. انسان شناس روسی سرگئی میخائیلوویچ شیروکوگوروف گزارش داد که روس ها بسیاری از منچوها را کشتند و هزاران تن از آنان به جنوب گریختند. کازاک ها روستاها و دارایی های ایشان را غارت و سپس به آتش کشیدند. منچوری پس از نبردهای سخت به طور کامل اشغال شد. حملات مشت زن ها به راه آهن شرقی چین. حملات مشت زن ها به راه آهن شرقی چین در جریان شورش مشت زن ها در سال ۱۹۰۰ روی داد. در واکنش، روسیه به منچوری یورش برد. نیروهای امپر
اتوری چین به روس ها حمله کردند. در یک رویداد، سربازان چینی یک کازاک را کشتند. در رخدادی دیگر، ۱۵ تلفات روسی زمانی رخ داد که سواره نظام چین به آنان حمله کرد. مشت زن ها خطوط راه آهن را ویران کرده و خطوط تلگراف را بریدند. معادن زغال سنگ یِن تای به دست نیروهای چینی به آتش کشیده شد. چینی ها در ۲۷ ژوئیه با آتش افروزی، یک پل راه آهن و یک پادگان را نابود کردند. مشت زن ها برای جلوگیری از جابه جایی سربازان دشمن، راه آهن های منچوری را نابود کردند. فرمان های امپراتوری برای حمله به روس ها صادر شد و ایستگاه های راه آهن جنوب منچوری به کنترل مشت زن ها درآمد. با ساخت راه آهن جنوب منچوری، شن یانگ به پایگاه روس ها بدل شد و پس از شورش مشت زن ها به اشغال درآمد. پس از آنکه روسیه با ارتش منظم وارد عمل شد، راه آهن دوباره به کنترل روس ها درآمد. دفاع از یینگکو. نبرد یینگکو نبردی بود که در آن نیروهای چینی در برابر ارتش مهاجم روسیه در جریان شورش مشت زن ها جنگیدند. برخلاف نبردهای چین داخلی در جریان شورش مشت زن ها، درگیری ها در منچوری صرفاً میان چینی ها و روس ها بود. روس ها تنها نیرویی بودند که به یینگکو – که در آن زمان یکی از بنادر اصلی
منچوری بود – یورش بردند. یینگکو به دو بخش تقسیم می شد: یک بخش سکونتگاه خارجی و یک بخش شهر چینی. میشچنکو ناگزیر شد برای پیروزی در نبرد نیروهای ذخیره خود را وارد میدان کند. هنگامی که روس ها شهر را تصرف کردند، گروهی از مشت زن ها و نیروهای امپراتوری چین موفق به عقب نشینی شدند. وجود خندقی پیرامون شهر، بارندگی و گل ولای، حرکت نیروها و توپ های روسی را به شدت دشوار کرد. نبرد پای تو-تزو. نبرد پای تو-تزو ("پین یین": Baitouzi) درگیری ای در جریان شورش مشت زن ها میان نیروهای منظم امپراتوری چین و یک پاسگاه از پیاده نظام روسی مستقر در خاک چین بود. حتی پیش از خیزش مشت زن ها علیه نفوذ خارجی، یک پاسگاه روسی در نزدیکی روستای پای تو-تزو، نزدیک لیاویانگ، فراتر از مرز چین مستقر شده بود. این پاسگاه با ۲۰۴ سرباز روس به فرماندهی سرهنگ میشچنکو نگهبانی می شد. هنگامی که خصومت ها آغاز شد، مقامات چینی تضمین دادند که در صورت عقب نشینی او به جنوب لیاویانگ، گذر امن خواهند داد. میشچنکو این پیشنهاد را رد کرد و در عوض خواستار اعزام نیروهای کمکی روس شد. پیش از آنکه موقعیت روس ها تقویت شود، نبرد آغاز گردید. در مراحل نخستین درگیری، توپخانه چین جنا
ح راست و جلوی مواضع روس ها را کوبید که به کشته شدن ۱۴ روس و زخمی شدن ۵ تن انجامید. چینی ها با شلیک های بلندبرد و قوسی توپخانه، اهداف خود را درست می زدند، اما در فاصله نزدیک دقتشان کاهش یافت. پیاده نظام منظم چین که به تفنگ مجهز بودند، در حالی که زیر آتش توپخانه خزیده پیش می رفتند، به خط دفاعی روس ها (با مساحت حدود ۳۵۰ فوت مربع) نزدیک شدند. هنگامی که آتش روس ها سست شد، سربازان چینی دوباره یورش بردند. نیروهای چینی میان پیشروی و عقب نشینی در نوسان بودند تا آنکه موضع روس ها درهم شکست. تلفات دو طرف نامشخص است، اما گمان می رود دسته روسی به طور کامل نابود شده باشد.
اشغال ارمنستان غربی توسط امپراتوری روسیه در جریان جنگ جهانی اول از سال ۱۹۱۵ آغاز شد و رسماً با پیمان برست-لیتوفسک پایان یافت. گاهی به آن به عنوان جمهوری وان توسط ارمنیان اشاره می شد. آرام مانوکیان (زاده ۱۸۷۹) از فدراسیون انقلابی ارمنی تا ژوئیه ۱۹۱۵ به عنوان رهبر «عملاً» اداره را برعهده داشت. این منطقه گاه به عنوان «واسپوراکان آزاد» نیز شناخته می شد. پس از ناکامی در اوت ۱۹۱۵، این دولت موقت دوباره در ژوئن ۱۹۱۶ بازسازی شد. این منطقه طبق Sazonov–Paléologue Agreement در آوریل ۱۹۱۶ توسط متفقین به روسیه اختصاص یافت. از دسامبر ۱۹۱۷، تحت کمیسر ویژه فراملی قفقاز بود، با هاکوب زاوریف به عنوان کمیسر، و در مراحل ابتدایی تأسیس جمهوری نخست ارمنستان، همراه با دیگر شوراهای ملی ارمنی در ارمنستان کوتاه مدت متحد گنجانده شد. این دولت موقت بر واحدهای داوطلب ارمنی متکی بود و پس از محاصره وان در حدود آوریل ۱۹۱۵، ساختار اداری تشکیل داد. نمایندگی غالب از فدراسیون انقلابی ارمنی بود. آرام مانوکیان، یا «آرام وان»، مشهورترین فرماندار این اداره بود. توزیع جمعیت. در جریان مقاومت وان، تعداد ارمنیان در ولایت وان بین ۶۷٬۷۹۲ نفر (بر اساس برآورد
جمعیت عثمانی در ۱۹۱۴) تا ۱۸۵٬۰۰۰ نفر (بر اساس برآورد اسقف ارمنی در ۱۹۱۲) متغیر بود. در شهر وان خود حدود ۳۰٬۰۰۰ ارمنی حضور داشتند، اما در طول حمله عثمانی، ارمنیان بیشتری از روستاهای اطراف به آن ها پیوستند. تاریخچه. تشکیل، ۱۹۱۵. این درگیری در ۲۰ آوریل ۱۹۱۵ آغاز شد، با آرام مانوکیان به عنوان رهبر مقاومت و به مدت دو ماه ادامه یافت. در ماه مه، گردان های ارمنی و نیروهای منظم روس وارد شهر شدند و ارتش عثمانی را از وان بیرون راندند. خروج از وان. ژوئیه دومین ماه خودگردانی تحت رهبری مانوکیان بود. سپس روند درگیری به ضرر ارمنیان تغییر کرد. ارتش عثمانی به فرمان پاشا کریم، ضدحمله ای در منطقه دریاچه وان انجام داد و روس ها را در نبرد ملازگرد شکست داد. روسیه به سمت شرق عقب نشینی کرد. تا ۲۵۰٬۰۰۰ ارمنی در شهر وان تجمع یافته بودند. این افراد از فراریان قانون تهجیر بودند؛ شامل بسیاری نیز می شدند که از ستون های تبعید جدا شده و در مسیر موصل از منطقه عبور می کردند. ارمنیان این منطقه به مرز روسیه عقب نشینی کردند. در طول ضدحمله، مانوکیان و Sampson Aroutiounian، رئیس شورای ملی ارمنیان تفلیس، به پناهجویان کمک کردند تا به واغارشاپات برسن
د. به دلیل قحطی و خستگی، بسیاری از پناهجویان به بیماری ها، به ویژه دیسانتری مبتلا شدند. در ۲۹ دسامبر ۱۹۱۵، Dragoman کنسولگری وان، طبق گزارش اسقف ارمنی ایروان و منابع دیگر، توانست پناهجویان قفقاز را از منطقه خارج کند. بازگشت به وان. در زمستان ۱۹۱۵، نیروهای عثمانی بار دیگر عقب نشینی کردند و این امکان را برای آرام مانوکیان فراهم آورد تا به وان بازگردد و سمت خود را بازسازی کند. فرماندار در دسامبر ۱۹۱۵ اقداماتی سخت گیرانه برای جلوگیری از غارت و تخریب اموال اعلام کرد. برخی خرمن کوبها و آسیاب آردسازها در منطقه به فعالیت خود بازگشتند تا نانوایی ها بازگشایی شوند و بازسازی ساختمان ها در برخی خیابان ها آغاز شد. گسترش، ۱۹۱۶. در آغاز سال ۱۹۱۶، پناهندههای ارمنی به خانه های خود بازگشتند، اما دولت روسیه موانعی ایجاد کرد. در طول سال های ۱۹۱۶–۱۹۱۷، حدود ۸٬۰۰۰ تا ۱۰٬۰۰۰ ارمنی اجازه داشتند در وان سکونت کنند. یک گزارش بیان می کرد: «مردان به تعداد زیاد وارد می شوند؛ کاروان هایی از بازگشت کنندگان به سرزمین پدری از طریق ایغدیر (شهر) وارد می شوند. بیشتر پناهجویان استان ایروان به وان بازگشتند.» بنیاد کمک رسانی خاور نزدیک به قربانیان ج
نگ کمک رساند و در سال ۱۹۱۶ خانه ای برای کودکان در وان تأسیس کرد. خانه کودکان به آموزش خواندن و نوشتن به کودکان پرداخت و لباس های مناسب برای آن ها فراهم کرد. بنیاد Near East Relief همچنین در سوریه و در جریان کارزار قفقاز به «چند صد هزار» پناهجو کمک رساند. برنامه های روسیه. در آوریل ۱۹۱۵، نیکولای یودنیچ گزارش زیر را به کنت ایلارین ایوانوویچ ورونتسوف-داشکوف داد: امکانات کشاورزی واقع در نواحی ساحلی دریای سیاه و بالادست فرات برای مهاجران روسی مناسب شناخته شد. پس از توافق آوریل ۱۹۱۶ Sazonov–Paléologue Agreement، سند "Rules for the Temporary Administration of Turkish Areas occupied by the Right of War" در ۱۸ ژوئن ۱۹۱۶ امضا شد که اداره ای تحت سیستم تأسیس شده توسط آرام مانوکیان را ایجاد کرد. اسکان، ۱۹۱۷. تقریباً ۱۵۰٬۰۰۰ ارمنی در سال ۱۹۱۷ به ولایت ارضروم، ولایت بیتلیس، موش و ولایت وان منتقل شدند. کمیته ویژه قفقاز. نایب الملک قفقاز توسط دولت موقت روسیه در ۱۸ مارس ۱۹۱۷ لغو شد و تمام اختیارات، به جز در منطقه ارتش فعال، به نهاد مدنی به نام کمیته ویژه قفقاز یا "اوزاکوم" واگذار شد. هاکوب زاوریف نقش مهمی در صدور فرمان اداره س
رزمین های اشغالی توسط اوزاکوم داشت. این منطقه رسماً به عنوان "سرزمین ارمنستان غربی" شناخته شد و به حکومت مدنی تحت نظارت زاوریف واگذار گردید، که نواحی طرابزون، ارضروم، بیتلیس و وان را تحت کنترل داشت. خط مقدم ملی. ارتش روسیه در قفقاز بر اساس خطوط ملی و قومی سازمان دهی شده بود، مانند واحدهای داوطلب ارمنی و ارتش قفقاز روسیه در آستانه سال ۱۹۱۷. با این حال، ارتش قفقاز روسیه متلاشی شد و سربازان ارمنی تنها مدافعان در برابر ارتش عثمانی شدند. خط مقدم شامل سه بخش اصلی بود که به ترتیب توسط مؤسس سیلیکیان، آندرانیک اوزانیان و Mikhail Areshian هدایت می شدند. دسته های فدایی ارمنی جنگ چریکی نیز این واحدهای اصلی را همراهی می کردند. عثمانی ها بر روی خط مقدم طولانی، که شامل مناطق کوهستانی و گذرگاه های بلند بود، سه برابر ارمنی ها تعداد داشتند. عقب نشینی، ۱۹۱۸. رئیس کمیته امداد وان (Near East Relief) Kostin Hambartsumian بود که با در نظر گرفتن شرایط سیاسی کلی، هزار و پانصد یتیم خانه کودکان وان را در سال ۱۹۱۷ به گیومری منتقل کرد. پیمان برست-لیتوفسک، مارس ۱۹۱۸. یک مرز جدید توسط پیمان برست-لیتوفسک که در ۳ مارس ۱۹۱۸ بین جمهوری فدراتیو
سوسیالیستی روسیه شوروی و امپراتوری عثمانی امضا شد، ترسیم گردید. این پیمان ولایت وان همراه با Kars Vilayet، اردهان و باتومی را به امپراتوری عثمانی واگذار کرد. همچنین در این پیمان آمده بود که قفقاز جنوبی باید مستقل اعلام شود. مقاومت، مارس ۱۹۱۸. نمایندگان کنگره ارامنه شرق (ACEA) در دومای روسیه به همکاران خود پیوستند و استقلال قفقاز جنوبی از روسیه را اعلام کردند. در ۵ آوریل، رئیس هیئت قفقاز جنوبی Akakii Chkhenli پیمان برست-لیتوفسک را به عنوان پایه ای برای مذاکرات پذیرفت و به نهادهای حکومتی پیام داد و از آنها خواست تا این موضع را بپذیرند. فضای حاکم در تفلیس کاملاً متفاوت بود؛ این پیمان بلوک متحدی ایجاد نکرد. ارمنستان وجود حالت جنگ با امپراتوری عثمانی را تأیید کرد. این فدراسیون کوتاه مدت قفقاز جنوبی فروپاشید. پس از آزادی از کنترل روسیه، ACEA آغاز به کار رسمی "جمهوری نخست ارمنستان" را اعلام کرد. ACEA پیمان برست-لیتوفسک را به رسمیت نشناخت و امپراتوری عثمانی مخالف جمهوری دموکراتیک ارمنستان بود. ACEA سیاست هایی برای هدایت تلاش جنگی، کمک رسانی و بازگرداندن پناهندگان تدوین کرد و قانونی برای سازماندهی دفاع از قفقاز در بر
ابر امپراتوری عثمانی با استفاده از تجهیزات و مهمات باقی مانده از ارتش روسیه تصویب نمود. کنگره ارمنی همچنین کمیته اجرایی دائمی ۱۵ نفره ای به نام شورای ملی ارمنستان انتخاب کرد. رئیس این کمیته آوتیس آهارونیان بود که اعلام کرد اداره ارمنستان غربی بخشی از جمهوری دموکراتیک ارمنستان است. وزارت دفاع امپراتوری عثمانی و انور پاشا، ارتش سوم عثمانی را به ارمنستان فرستادند. تحت فشار شدید نیروهای مشترک ارتش عثمانی و یاغیان کرد، جمهوری ارمنستان مجبور شد از ارزنجان به ارزروم عقب نشینی کند. نبرد ساردارآباد، ۲۲–۲۶ مه ۱۹۱۸، نشان داد که ژنرال مؤسس سیلیکیان می تواند ارتش عثمانی را مجبور به عقب نشینی کند. در جنوب شرقی تر، در وان، ارامنه تا آوریل ۱۹۱۸ در برابر ارتش عثمانی مقاومت کردند، اما نهایتاً مجبور به تخلیه وان و عقب نشینی به ایران شدند. ریچارد هوهانیسیان شرایط مقاومت آنها در مارس ۱۹۱۸ را اینگونه توضیح می دهد: مردم آذری تاتارها به امپراتوری عثمانی پیوستند و خطوط ارتباطی را تصرف کردند و شوراهای ملی ارمنی در باکو و ایروان را از شورای ملی در تفلیس جدا کردند. بریتانیا یک نیروی نظامی کوچک به فرماندهی ژنرال لیونل دانسترویل به باکو ف
رستاد که در ۴ اوت ۱۹۱۸ رسید. در ۳۰ اکتبر ۱۹۱۸، امپراتوری عثمانی متارکه مودروس را امضا کرد و فعالیت نظامی در منطقه متوقف شد. جنبش انور پاشا با آتش بس متلاشی شد.
افراد شورشی وابسته به جمهوری خلق دونتسک (DPR)، با حمایت جنگ روسیه و اوکراین، در ۲۵ اوت ۲۰۱۴ جبهه جدیدی در جنگ در دونباس باز کردند، زمانی که به شهر نووازوفسک در جنوب استان دونتسک که تحت کنترل دولت اوکراین بود حمله کردند. نیروهای دولتی مجبور به عقب نشینی از نووازوفسک به شهر ماریوپل شدند و نیروهای DPR کنترل منطقه را به دست گرفتند. رویدادها. نیروهای DPR در ۲۳ اوت اعلام کردند که قصد دارند «راه خود را به دریای آزوف باز کنند.» مطابق با این اعلام، حملات توپخانه ای به شهر ساحلی نووازوفسک در جنوب استان دونتسک انجام شد. یک ستون از خودروهای زرهی در ۲۵ اوت از روسیه وارد اوکراین شد و به نزدیکی نووازوفسک رسید. پیش از آن، هیچ واحد شورشی ای در فاصله این منطقه برای هفته ها مستقر نبود. درگیری سنگینی در روستای مارکینه، از نووازوفسک رخ داد. شورشیان از این روستا برای گلوله باران نووازوفسک استفاده کردند. سخنگوی شورای امنیت ملی و دفاع اوکراین (NSDC) گفت ورود این ستون به اوکراین تلاشی بوده «توسط ارتش روسیه با پوشش نیروهای دونباس برای باز کردن منطقه جدیدی از درگیری نظامی». طبق وب سایت شهر ماریوپل، گردان های دنیپرو و دونباس حمله را دفع
کردند و «متجاوزان» به سمت مرز عقب نشینی کردند. سخنگوی نظامی اوکراین، آندری لیسنکو، اعلام کرد دو تانک روسی نابود شده و ۱۰ عضو از «گروه اطلاعات و خرابکاری» اسیر شده اند. وزیر امور خارجه سرگئی لاوروف اعلام کرد که از این حادثه اطلاعی ندارد و پیشنهاد کرد که گزارش ها مبنی بر نفوذ نیروهای روسیه، «اطلاعات نادرست» است. مستقیماً پیش از ظاهر شدن ستون، منطقه به شدت بمباران شد. نزدیک ترین مواضع توپخانه شورشیان بسیار فراتر از محدوده این منطقه بودند. شورش گران وابسته به جمهوری خلق دونتسک (DPR)، با حمایت روسیه، در ۲۶ اوت از مرز روسیه به شهر نووازوفسک حمله کردند. نگهبانان مرزی اوکراین در گذرگاه مرزی نووازوفسک–وسلو–وزنسنکا، گودال هایی را مشاهده کردند که مدعی شدند ناشی از گلوله باران از خاک روسیه بوده است. روسیه هرگونه دخالت را رد کرده و اعلام کرد که نیروهای DPR به طور مستقل عمل می کرده اند. طبق گفته نیروهای مسلح اوکراین، این گلوله باران تلاشی برای نابود کردن مواضع توپخانه ای اوکراین در منطقه بوده است. در جریان گلوله باران، دود از سطح شهر به هوا برخاست و بسیاری از ساکنان با خودرو و کامیون منطقه را ترک کردند. در این گلوله باران
چهار غیرنظامی زخمی شدند. شورش گران در ۲۷ اوت وارد نووازوفسک شدند. در حالی که دولت اوکراین اعلام کرد که «کنترل کامل» نووازوفسک در دست آن هاست، شهردار شهر، اولگ سیدورکین، تأیید کرد که شورش گران آن را تصرف کرده اند. او همچنین گفت که «ده ها» تانک و خودروی زرهی توسط شورش گران در حمله به شهر به کار گرفته شده است. حداقل چهار غیرنظامی بر اثر گلوله باران شورش گران زخمی شدند. در شمال، نزدیک Starobesheve، نیروهای اوکراینی گزارش دادند که ستونی متشکل از ۱۰۰ خودروی زرهی، تانک و ب ام-۲۱ گراد به سمت جنوب و نووازوفسک در حرکت است. این وسایل نقلیه با «دایره ها یا مثلث های سفید» علامت گذاری شده بودند، مشابه سربندهای سفید رنگی که پیش تر در اوکراین بر سربازان چترباز روسی دیده شده بود. در پی فشار در جبهه سوم، نیروهای دولتی به سمت غرب و ماریوپل عقب نشینی کردند. بیانیه ای از سوی NSDC بعداً اعلام کرد که نووازوفسک توسط «نیروهای روسیه» تصرف شده است، با وجود تکذیب های پیشین دولت اوکراین. طبق گفته NSDC، نیروهای اوکراینی برای حفظ جان خود از نووازوفسک عقب نشینی کردند و در عوض در ماریوپل برای دفاع آماده شدند. مداخله روسیه. دولت اوکراین و کش
ورهای غربی می گویند که نیروهای روسیه یا این حمله به نووازوفسک را تسهیل کرده اند یا خود مستقیماً در آن شرکت داشته اند. تا زمانی که شهر به دست مهاجمان افتاد، ناتو اعلام کرد که دست کم ۱۰۰۰ سرباز روسی در خاک اوکراین فعالیت می کردند. یک فرمانده DPR گفت که نیروهای خود او نووازوفسک را تصرف کردند و از «داوطلبان روسی» نیز حمایت دریافت کرده است. تا ۱ سپتامبر، به نظر می رسید که نیروهای روسیه از شهر ناپدید شده اند و در آن زمان شهر تحت حفاظت شورش گران DPR بود. با این حال، برخی ساکنان محلی گفته اند که «مردان سبز کوچک (جنگ روسیه و اوکراین)» در خارج از شهر دیده شده اند، اصطلاحی که پیش تر در الحاق کریمه توسط فدراسیون روسیه برای اشاره به نیروهای بدون علامت روسی استفاده شده بود که در فوریه ۲۰۱۴ شبه جزیره را تصرف کردند. در جریان نبرد نووازوفسک، NSDC ویدیویی منتشر کرد که یک تانک تی-۷۲ در نووازوفسک را نشان می داد. دولت اوکراین اعلام کرد که این ویدیو مدرکی بر حضور نیروهای روسیه در خاک اوکراین است.
جنگ های روسیه–قموق () مجموعه ای از درگیری های نظامی بین روسیه تزاری (و بعدها امپراتوری روسیه) و قموق ها شمخال نشین ترخو و سایر دولت ها و مالکیت های فئودالی قموق (شاهزاده نشین اندیری، سلطان نشین اوتامیش، خانات مهدی اوغلی، اوسمی نشین قیتاق و دیگر نهادهای داغستان و قفقاز شمالی) در طی قرن های ۱۶ تا ۱۸ بود. در پایان قرن ۱۸، همچنین در طول و پس از جنگ قفقاز و تا پایان قرن ۱۹ و آغاز قرن ۲۰، درگیری ها به شکل قیام ها در شمخال نشین، شمال و جنوب قموقیا و اعتراضات ضد استعماری روستاهای جداگانه ادامه یافت. نتیجه این جنگ ها و قیام ها، تخریب چندباره برخی مناطق و روستاهای قموق بود. پیش زمینه. سقوط اردوی زرین در سال ۱۵۰۲، افق های جدیدی برای فرمانروایان شمخال (عنوان) قموق برای گسترش مرزهایشان به سمت شمال گشود. به زودی، فرمانروایان خانات تایومن (شمخالان یا تایومن قفقاز)، یک واحد سیاسی با مرکزیت در دهانه رود ترک، تحت نفوذ شمخال ها قرار گرفتند. در غرب، منافع شمخال نشین با چرکس (شاخه قاباردی ها آنان) برخورد داشت و در شمال با خانات آستراخان. فرمانروایان خانات تایومن در نیمه اول قرن ۱۶، با حمایت «چرکس ها» (قموق، سایر مردم ترک و ارباب
رعیتی های قاباردی که با آنان متحد بودند)، بارها در درگیری های داخلی خانات آستراخان مداخله کردند و در سال ۱۵۳۲ حتی آک-کوبک، پسر مرتضی و نوه احمد، را به تخت آنجا منصوب کردند. در سال ۱۵۵۶، خانات آستراخان توسط روسیه تزاری فتح شد. این رویداد همراه با ازدواج ایوان مخوف با شاهزاده قاباردی ماریا دختر تمروک باعث دخالت روسیه در سیاست های قفقاز شد. نخستین کارزارهای روسیه. در سال ۱۵۵۷، سفارت قاباردی به اداره روسیه در آستراخان درخواست اقدام نظامی علیه شمخال نشین ترخو را ارائه داد. این درخواست در سال ۱۵۵۸ توسط پسران تمروک ایداروف، یکی از شاهزادگان قاباردیا تکرار شد. طبق نظر کارشناسان قفقاز، دلیل این درخواست ها دشمنی تمروک ایداروف با شمخال بود. ایوان چهارم به زودی ارتشی علیه شمخال نشین و تایومن قفقاز فرستاد. در تابستان ۱۵۶۰، نیروهای وویوودای I.S. Cheremisinov از آستراخان به سمت دریای خزر حرکت کردند تا پایتخت شمخال نشین ترخو — ترخو — را تصرف کنند. نیروهای روس موفق به گرفتن شهر شدند، اما سعی نکردند آن را حفظ کنند و تنها آن را به آتش کشیدند. شمخال به مداخله در امور شاهزادگان قاباردی ادامه داد. نبرد عمومی بین متحدان تمروک ایدار