Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ته است. از رهبانیت و راهبان روسی در برابر منتقدان متعددشان دفاع می شود. داستایفسکی راهبان روسی را کسانی می دانست که «تصویر مسیح را پاک و بی آلایش نگاه می دارند». دنیای مدرن «حکمرانی آزادی» و «تکثیر امیال» را اعلام کرده است، اما چنین وجود بی نظمی تنها می تواند به «انزوا و خودکشی معنوی» در میان ثروتمندان؛ و یا به حسادت و قتل در میان فقرا بینجامد. به آنها حقوقشان داده شده اما ابزار برآورده کردن خواسته هایشان نشان داده نشده است. زوسیما تضاد مابین زندگی این جهانی، که همه چیز را فدای خواسته های روزافزون خود می کند، و رژیم راهبان، که تشکیل شده از «اطاعت، روزه و نماز» است، را نشان می دهد. در دیدگاه داستایفسکی «آزادی» به معنای تسلط و سرکوب امیال خود بود و نه رهایی از تمامی محدودیت های برآورده کردن آنان. چنین زندگی ای همراه با کنترل بر خود برای او تنها «راه حقیقی و واقعی آزادی» بود. روایت. داستان در سدهٔ پانزدهم میلادی و در زمان رواج تفتیش عقاید و سوزاندن مشرکان روایت می شود. مسیح، دیگر بار در شهر سویل در اسپانیا ظهور می کند، مردم او را به جا می آورند. او از میان جمعیت عبور می کند، نابینایی را شفا می دهد، دختربچه مرده
ای را زنده می کند. مفتش اعظم، که پیرمردی نود ساله است، به نگهبانان دستور می دهد تا او را دستگیر کنند و به زندان بیندازند. شب هنگام، مفتش به دیدار مسیح می رود و با او مونولوگی برقرار می کند. مفتش به مسیح می گوید: «حق نداری بر آنچه تاکنون گفته ای چیزی بیفزایی»، «ما به موعظه تو نیازی نداریم» و درنهایت «من تو را محکوم خواهم کرد و مانند منفورترین مرتد تو را خواهم سوزاند و خودت خواهی دید همین مردمی که امروز به پاهای تو بوسه می زدند، چگونه فردا هیزم به آتشت خواهند افکند…» مفتش اعظم را می توان برابر با ایوان در نظر گرفت. ایوان ذهن متفکرِ انسان انقلابی است. مفتش، بازگوکنندهٔ نظر نهایی داستایفسکی دربارهٔ مسیح است. این قضاوت بر مبنای دیدگاهی عمیق به طبیعت انسان شکل گرفته است: هیچ الهامی، انسان را فراتر از حدودش نمی برد. به بیان مفتش اعظم این محدودیت ها شامل سه مورد هستند. انسان هیچگاه نمی تواند «آزاد» باشد زیرا از زندگی سه انتظار بزرگ دارد و تنها در صورت برآوردن آنان قادر به بقا است. یک: نیاز به نان، و نه فقط در جایگاه غذا بلکه به صورت معجزه و از دستان خدا. دو: نیاز به راز، حس معجزه در زندگی. سه: نیاز به تعظیم، شخصی که
همهٔ انسان ها باید به او تعظیم کنند. این سه نیاز (معجزه، راز و اقتدار) مانع از «آزادی» انسان است. مفتش اعظم طبیعت بشر را به این شکل خلاصه می کند. بی کفایتی مسیح در این حقیقت نهفته است که مسیحیت برای انسان بسیار دشوار است. تنها چند قدیس و قهرمان می توانند به آن دست یابند. سایر انسان ها مانند اسبی که به بار بسته شده باشد توانایی کشیدن را ندارند. مسیحیت ایده آل اما ناممکن است؛ بنابراین، بعضی از همان انسان های بزرگ، مانند مفتش اعظم، به روح بزرگ دیگر (شیطان) روی و کلیسا و دولت را پدید آوردند. از نظر مفتش اعظم برای آنکه زندگی اصلاً امکان پذیر باشد، باید به انسان با مدارای بیشتری عشق ورزید. مسیح به انسان عشق می ورزید اما نه به انسانی که وجود دارد بلکه به انسانی که باید باشد. مسیح انسان را آزاد و نامحدود می دانست. مفتش اعظم، انسان را به همان گونه ای که هست و با همهٔ محدودیت هایش، دوست دارد. او عشق خود را، مشفقانه تر می داند. مسیح سه پیشنهاد را از روی غرور و ترس رد کرد. او می خواست «فراتر» از همهٔ اینها باشد. اما امروز دریافته ایم هیچ انسانی حتی مسیح، نمی تواند فراتر از معجزه، راز و اقتدار باشد. شخصیت ها. ایوان کاراما
زوف: دومین پسر در میان برادران کارامازوف است. دانشجویی با استعداد که برای هر رویدادی در جهان به دنبال توضیحی منطقی است. در نتیجه، شک در دین وجودش را فرا می گیرد و نمی تواند ایدهٔ رنج را با ایدهٔ یک خدای مهربان آشتی دهد. پس از بحث و جدل های شدیدش دربارهٔ خدای بدنهادی که منجر به کشته شدن پدرش شده، ایوان دیوانه می شود. آلیوشا کارامازوف: قهرمان اصلی رمان "برادران کارامازوف" و جوان ترین برادر است. آرام و عاقل، آلیوشا در مقابل پدر خشن و مبتذلش است. او تصمیم می گیرد به گروهی مذهبی بپیوندد و به صومعه برود. در آنجا او شاگرد زوسیما خواهد بود. نامه های لیوبیموف. نامه های داستایفسکی به لیوبیموف، هدف اصلی "برادران کارامازوف" را توضیح می دهد. نامه های مربوط به رمان، منعکس کنندهٔ سیر تحول رمان، توسعهٔ ساختار آن در طی فرایند تصنیف و دغدغهٔ داستایفسکی برای ارائه دیدگاه خود به اندازهٔ کافی هم در خطوط اصلی و هم در جزئیات متن هستند. آنها جدا از اهمیتی که برای مطالعه خود رمان دارند، تصویری شخصی از درگیری یک هنرمند با آثارش را ارائه می دهند. آنها همچنین به اهمیت مسائل صرفاً ادبی در رمانی توجه می کنند که غالباً تنها به عنوان پایه ا
ی برای تعمیم های آخرالزمانی در مورد هستی، داستایوفسکی، انسان، دین و غیره مورد استفاده قرار گرفته است. در ۷ مه، داستایفسکی نیمه اول کتاب ۵ را برای سردبیرش فرستاد. او قصد خود را چنین توصیف می کند: «به تصویر کشیدن نهایت کفرگویی و بذر اندیشهٔ ویرانی در زمان ما در روسیه در میان جوانانِ ریشه کن شده از واقعیت، و همراه با کفرگویی و هرج ومرج — رد کردن آنها که اکنون در حال آماده کردنش با آخرین سخنان زوسیمای بزرگِ در حال مرگ هستم». او این اعتقادات ایوان را چنین توصیف می کند: «به عنوان ترکیبی از آنارشیسم معاصر روسیه. طرد خدا نیست، بلکه طرد معنایِ خلقت اوست. تمامیت سوسیالیسم از انکار معنای واقعیت تاریخی سرچشمه گرفته و با این انکار آغاز شده و به برنامهٔ ویرانی و آنارشیسم ختم شده است». داستایفسکی در همین نامه ادامه می دهد: «قهرمانانم موضوعی را مطرح می کنند که به نظر من انکار ناپذیر است — بی معنا بودن رنج کودکان — و از آن، چرندیِ تمام واقعیت های تاریخی ناشی می شود.» عقل یا عقلانیت نمی تواند با بی معنایی چنین رنجی کنار بیاید و زوسیما تنها با طفرهٔ ایمان داشتن به خیر و رحمت نهایی خداوند به آن پاسخ خواهد داد. او سعی می کند دربا
ره واقعی (و نه فانتزی) بودن شخصیت هایش اطمینان خاطر ایجاد کند تا از اتهامات همیشگی پیشگیری کرده باشد: «همه آنها با واقعیت پشتیبانی می شوند و بنابراین به دقت تمیز داده شده اند. پوبدونوستسف درباره دو یا سه مورد آنارشیست دستگیر شده به من گفته است که به طرز شگفت انگیزی شبیه مواردی بودند که من به تصویر کشیده بودم.» تمام شکنجه هایی که داستایفسکی از طریق سخنان تب آلود ایوان به تصویر می کشد، از گزارش های روزنامه ها یا از منابع تاریخی گرفته شده بود و او آماده بود مرجع دقیق آنها را ارائه دهد. او همچنین به سردبیر اطمینان می دهد که صفحاتش حاوی حتی «یک کلمه ناشایست» نیست، اما نگران است که برخی از جزئیات نرم تر شود. او «خواهش و تمنا» می کند تا عبارت های به کار رفته برای توصیف مجازاتی که بر یک دختر اعمال شده («شکنجه گرانی که او را بزرگ می کنند، او را به مدفوع آغشته می کنند زیرا در شب نمی تواند از آنها بخواهد که به دستشویی برود.») حذف نشود. «نباید آن را نرم کنید... خیلی خیلی ناراحت کننده خواهد بود! ما برای بچه های ده ساله نمی نویسیم» (واژگان فوق تغییری نکردند). سپس، داستایفسکی به موضوعی بزرگ تر روی می آورد و به سردبیر اطمینا
ن می دهد که «کفرگویی قهرمان داستان من... در شماره بعدی (ژوئن) به طور جدی رد خواهد شد؛ من اکنون با ترس، بیم و احترام روی آن کار می کنم، زیرا وظیفه خود (تار و مار کردن آنارشیسم) را یک شاهکار مدنی می دانم.» در میانه ماه ژوئن، داستایفسکی «مفتش اعظم» را همراه با تفسیری برای لیوبیموف فرستاد. «این پایان بخش کفرگویی است که یک نفی کننده معاصر بیان می کند. یکی از سرسخت ترین ها از چیزی که شیطان می گوید، اعلام حمایت می کند و معتقد است برای خوشبختی انسان ها، سخنان شیطان از سخنان مسیح حقیقی تر است. برای سوسیالیسم در روسیه (که احمقانه اما چون حمایت نسل جوان را با خود دارد، خطرناک است) درس می تواند این باشد: نان روزانه، برج بابل (پادشاهی آینده سوسیالیسم) و بردگی کاملِ آزادیِ وجدان. هدف غایی این خداناباور و منکر مستاصل همین است. تفاوت در این است که سوسیالیست ها (تنها شامل تفاله های نیهیلیست نمی شوند) یسوعی های آگاه و دروغگو هستند که اعتراف نمی کنند بتشان شامل خشونت به وجدان انسان و نازل کردن انسان به گله گاو است. سوسیالیست من (ایوان کارامازوف) اما فردی صادق است که موافق بودن خود با نظر مفتش اعظم را در مورد انسان می پذیرد و ای
مان مسیح را قرار دادن انسان در جایگاهی بسیار بالاتر از آن که حقیقتا هست، می داند. پرسش به جسورانه ترین شکل مطرح می شود: "آیا انسان ها را تحقیر یا ستایش می کنی؟" برای آنها همه اینها، به اسم عشق به انسانیت انجام می شود. آنها ادعا می کنند شریعت مسیح سنگین و انتزاعی تر از آن است که انسان های ضعیف تحمل آن را داشته باشند و به جای قانون آزادی و روشنگری، قانون زنجیر و بردگی از طریق نان را به آنها پیشنهاد می کنند.» منابع افسانه. در یادداشت های داستایوفسکی هیچ اشاره ای به منابع افسانه وجود ندارد، هرچند که مسلما مرکزیت با روایت های عهد جدید از سه وسوسه مسیح توسط شیطان است. در مورد شخصیت مفتش، تجسم استبداد معنوی بر وجدان بشر، نمونهٔ اولیهٔ او را می توان در "دون کارلوس"ِ شیلر یافت. داستایفسکی این اثر را دههٔ ۱۸۴۰ ترجمه کرد. تاریخچهٔ نقد. در سال ۱۸۹۰، واسیلی روزانوف برای نخستین بار مفتش اعظم را همچون یک متن مذهبی بررسی کرد و نسبت آن با فلسفهٔ تاریخ را در نظر گرفت. در سال ۱۹۵۲، آنتاناس ماسیناس قرائتی دقیقی از طرحِ مفتش اعظم در مورد فلسفه تاریخ، انجام داد. دیدگاه بسیار تند دی. اچ. لارنس به این بخش از اثر داستایفسکی بعدا تغیی
ر کرد و مقدمه ای که بر یکی از ترجمه های مفتش اعظم نوشت (در سالِ مرگ خود، ۱۹۳۰) درک مناسبی از استدلال و دلالت های آن دارد. به نظر رنه ولک، مقالهٔ جورج اشتاینر در سال ۱۹۵۹، هر چند تضادی قدیمی بین داستایفسکی و تولستوی را به درستی بازگو می کند اما قرائت گمراه کننده ای از مفتش اعظم انجام می دهد: «تمثیل رویاروییِ داستایفسکی و تولستوی». زیگموند فروید در «داستایفسکی و پدرکشی» جایگاه داستایفسکی را نه چندان عقب تر از شکسپیر می داند، "برادران کارامازوف" را باشکوه ترین رمانی که نوشته شده، می خواند و بخش مفتش اعظم را یکی از قله های ادبیات جهان در نظر می گیرد. تحلیل. زمینه سازی عاطفی برای بخش مفتش اعظم، سالها در ذهن داستایفسکی پرورده شد. مفتش اعظم را می توان انتقادی بی پاسخ از مسیح دانست (واقعیت در مقابل توهم). کتاب مستقلی در "برادران کارامازوف" به موعظه های زوسیما اختصاص پیدا کرده؛ بنابراین کتاب ۵ فقط به گفتگوی درونی ایوان اشاره دارد که مابین به رسمیت شناختن تعالی اخلاقیِ آرمان مسیحیت و خشم او از جهانی پر از درد و رنج، روی می دهد. در مفتش اعظم، در مقیاسی جهانی-تاریخی، بنیادهای اخلاقیِ هم مسیحیت و هم سوسیالیسم به پرسش گرفت
ه می شود. پوپولیست ها اخلاقیات خدای مسیحیت (مستقل از عقاید خودشان در مورد الوهیت او) را که دههٔ گذشته نفی شده بود، احیا کرده بودند؛ و اکنون آن را در مورد خلقت خود او به کار می بردند. در واقع، آنها «معنای واقعیت تاریخی» را که او احتمالا برای تصحیح کارش در پرتو اصول مسیحیت اعلام کرده بود، رد می کردند. بنابراین اعتراض ایوان به جهانِ خدا به صورت ارزش مسیحیِ شفقت بیان می شود. این همان ارزشی است که خود داستایوفسکی (یا میشکین در "ابله") زمانی آن را «مهمترین و شاید تنها قانون وجود همهٔ انسان ها» نامیده بود. یادداشت های کتاب ۵ حاوی قطعاتی در مورد مفتش است که بسیار تحریک آمیزتر از مواردی است که در نهایت استفاده شد. برای مثال، یکی از بی پرده ترین چالش ها اتهام مفتش به مسیح است: «فقط یک کلمه به تو می گویم که از جهنم آمده ای و بدعت گذار هستی»، اما هیچ یک از این تصویرسازی ها در رمان باقی نماند. این یادداشت ها حاوی اعلانِ بسیار صریح تری هستند که «این مسیح است که گناهکار و ظالم است، و این مفتش اعظم است که مهربان و بیگناه است. این مسیح است که از مردم می خواهد برای او رنج بکشند، در حالی که مفتش اعظم به خاطر مردم رنج می برد.» ن
ظریه سیاسی. دههٔ ۱۸۷۰ و دههٔ۱۸۸۰، فضای سیاسی روسیه آمیخته با تروریسم بود. داستایفسکی حامی وفادار یکه سالاری بود. رادیکالیسم جوانی در داستایفسکی به دیدگاه های واپس گرایانه تبدیل شد. زیگموند فروید پس از بیان نظر خود می نویسد یک محافظه کار جانب مفتش اعظم را خواهد گرفت و در مورد داستایفسکی داوری متفاوتی خواهد کرد. ساندوز معتقد است معنای افسانه «مفتش اعظم» را می توان حداقلی در نظر گرفت. از این زاویه، استفاده از زور و اجبار، گرچه مناسب سپهر سیاسی است اما در جایگاه وسیلهٔ دستیابی به هزاره، برای داستایفسکی غیرقابل تصور بود. او در ادامه رویکردی هستی شناختی را نیز اضافه می کند. ساندوز در نتیجه گیری دوم خود، به نظریه سیاسی داستایفسکی می پردازد. درون مایه های اصلی. رنج. در آثار داستایوفسکی سوابق فراوانی برای تمرکز موضوعیِ او بر مسئله تئودیسه (که توسط ایوان مطرح شده است) وجود داشت — مسئله وجود شر و رنج در جهانی که احتمالاً توسط خدای عشق ایجاد شده است. این موضوع یادآور سفر ایوب است. اگرچه در یادداشت های این فصل ها هیچ اشاره صریحی به ایوب نشده است، اما نام او سه بار در بخش های دیگر آمده است و زوسیما در سخنان خود، داستان ایو
ب را با تأکید بر نتیجه گیری تسلی آمیز آن روایت می کند. داستایوفسکی در سال ۱۸۷۵ به همسرش نوشته بود که «در حال خواندن ایوب هستم و این مرا در حالت خلسه دردناکی قرار می دهد؛ خواندن را رها می کنم و تقریبا در حال گریه در اتاق قدم می زنم... این کتاب، آنای عزیز، عجیب است، یکی از اولین کتاب هایی بود که در زندگی من را تحت تاثیر قرار داد. هنوز عملاً یک نوزاد بودم.» سپس این خاطره به زوسیما نسبت داده می شود، او به یاد می آورد که در سن هشت سالگی کتاب ایوب را با صدای بلند در کلیسا شنیده است، «و من مانند آن زمان احساس می کنم، جذبه، شگفتی و شادمانی... از آن زمان تاکنون... هرگز نتوانستم آن داستان مقدس را بدون اشک بخوانم». این بخش از داستان از غم خود داستایفسکی به خاطر از دست دادن پسرش، آلیوشا، تغذیه می شود و نیز از احساساتی که در طول زندگی اش در درون او موج می زدند، نشات می گیرد. داستایفسکی درباره دلیل شدید محکوم کردن خدا توضیح می دهد که کتاب پنج «در رمان من نقطه اوج است» و «نکته کتاب کفرگویی و رد کردن کفرگویی است» و ادامه می دهد «کفرگویی به همان صورتی که خودم آن را درک و تجربه کردم، شدیدترین صورت آن. همان صورتی که هم اکنون در
روسیه وجود دارد، به خصوص در طبقه بالا و عمدتا در میان جوانان که در واقع دیگر رد کردن علمی و فلسفی وجود خدا نیست. سوسیالیست های عملگرا امروز خود را اصلا درگیر با آن نمی کنند (کاری که اکثر مردم در سده گذشته و نیمه اول همین قرن انجام می دادند). بلکه این خلقت خدا و جهان خدا و معنای آن است که با قدرت تمام رد می شود. این تنها موضوعی است که تمدن معاصر مزخرف می داندش.» داستایفسکی در مورد شخصیت ایوان معتقد است که بسیار با یک خلقت هنری فاصله دارد و «واقعی» است سپس پافشاری می کند «به این موضوع می بالم که حتی در چنین موضوع انتزاعی ای [رد کردن جهان خدا] به واقع گرایی خیانت نکرده ام. رد کردن این موضوع (نه به شکلی مستقیم)، در سخنان بزرگی در حال مرگ ظاهر خواهد شد. بسیاری از منتقدان مرا سرزنش کرده اند که در رمان هایم به موضوعات اشتباه، غیر واقعی و از این دست پرداخته ام. من، برعکس، چیزی واقعی تر از این موضوعات را نمی شناسم.» تکنیک او همیشه این بود که عقایدی را که در حال نبرد با آنان است «غیرمستقیم» رد کند و با داراماتیزه کردن پیامدهای آنان بر سرنوشت شخصیت هایش، آن را نشان دهد. «در این رمان "من نیستم که سخن می گویم" بلکه شخصیت
ی در رمانم است که این کار را می کند: ایوان کارامازوف. این زبان او، سبک او و ترحم اوست و نه من. او به طرز غم انگیزی زودرنج و در اکثر مواقع خاموش است. او در مورد چیزی صحبت نمی کند و صحبت او که نشان از همدردی با برادرش (الکسی) دارد، اتفاقی است. علاوه بر این، او مرد بسیار جوانی است. چگونه ممکن است او که برای مدتی طولانی خاموش بوده است اکنون در اینجا بدون کف بر دهان سخن گوید. او بیشترین فشار را بر قلبش وارد کرده تا سخن نگوید. اما من دقیقا می خواستم شخصیت او برجسته شود و خواننده با این رفتار ناگهانی متوجه شوری خاص در او شود.» داستایفسکی در پاسخ به انتقاد سردبیر (در مورد آلوده شدن صورت کودکی با مدفوع توسط والدینش)، در مورد حیاتی بودن این بخش از داستان برای نشان دادن پیچیدگیِ شخصیت ایوان با پافشاری توضیح بیشتری می دهد «اگر یک فرد بیست و سه ساله متوجه آن می شود به معنای آن است که در قلبش حضور دارد. به این معنا است که آن را در ذهنش مرور کرده است. او طرفدار کودکان است و مهم نیست که بعدا کاملا بدون احساس نشان داده می شود، هنوز در او شور و والاترین عشق به کودکان وجود دارد». خصلت ریشه دار شخصیت ایوان در نگاه خواننده به او
اثر می گذارد «همین ایوان بعدا به شکلی غیرمستقیم مرتکب جنایت می شود... این کار به نام ایده ای انجام می شود که او توان کنار آمدن با آن را ندارد؛ او خود را رها می کند زیرا در زمانی گذشته، رنج کودکان، در قلب او حضور داشته و این امرِ به ظاهر بی اهمیت را نادیده نگرفته است». اراده آزاد. در مفتش اعظم (همچون سایر روایت های داستایفسکی) خالص وجود ندارد. عشقِ وحشی او به مسیح آمیخته با نفرت زهرآگین او است: عداوت اخلاقی او با شیطان، آمیخته با پرستش نهانی شیطان است. امروزه، انسان سه نیاز اصلی خود بدین گونه رفع می کند: معجزه را با علم و فناوری؛ راز را با دارو و آزمایش بیولوژی. در مورد اقتدار، در روسیه تزار نابود شد تا با لنین جایگزین شود. اما همهٔ مسیحیت در رد کردن این سه وسوسه نیست. عصارهٔ مسیحیت، عشق به انسان است. همهٔ حاکمان بزرگ و خردمند، از فرعون ها و داریوش تا پاپ ها و تا همین امروز، به ضعف های بشر، رسمیت داده اند. معجزه و راز در کنار هم قرار دارند و پس از آنان، اقتدار می آید. لزومی وجود نداشت ایوان تا بدین حد تراژیک و شیطانی تصویر شود. او کشفی دربارهٔ انسان ها کرده است. در واقع، کشفی دوباره است از حقیقتی که همگان تا ا
نتهای سدهٔ هجدهم می دانستند. ایوان، بازگوکنندهٔ حقیقتی قدیمی است. حقیقتی که اکثر انسان ها را عاجز از تشخیص خوب از بد می داند؛ به خصوص در جاهای حیاتی. مسیح مفتش را می بوسد (ممنون، حق با تو بود ای مرد پیر خردمند). آلیوشا ایوان را می بوسد (ممنون، برادر، حق با تو بود، باری از دوشم برداشتی). رنه ولک این برداشت از بوسه را صحیح نمی داند و معتقد است مسیح استدلال مفتش اعظم را نمی پذیرد: او به تنها صورتی پاسخ می دهد که مذهب می تواند به خداناباوری پاسخ دهد؛ با سکوت و بخشش. مفتش با بوسهٔ آرام تکذیب می شود. بلافاصله پس از آن، آلیوشا ایوان را می بوسد (همانند بوسهٔ مسیح به مفتش اعظم)، خداناباوری او را می بخشد و «طغیان» او را با شفقت پاسخ می دهد. ایوان این موضوع را درک می کند و می گوید: «این، سرقت ادبی است. از شعر من آن را ربودی». هویت مفتش اعظم. ایوان (مانند سایر قهرمان های داستایفسکی) تصویری ایده آل از مسیح در ذهن خود ساخته است اما هیچ بخشی از هویت خود را با آفریننده ای عاشق نمی بیند. همین موضوع در مورد خَلقِ «شعری» خود ایوان برقرار است. ایوان خداناباور توصیف می شود. در اعترافش به آلیوشا، می گوید که خدا را می پذیرد؛ تنها ا
ین جهانِ اوست که نمی پذیرد. اگر این، ایوان «واقعی» باشد، به نظر درست نیست خداناباور یا ندانم گرا خطاب شود. به نظر می رسد که او مومنی است که علیه خالق خود طغیان کرده است. عنوان فصل («طغیان») وزن بیشتری به این نتیجه گیری می دهد. بی شک این حالت، صریحترین و صادق ترین حالت ایوان است. بر این نکته باید پافشاری کرد که واقعیت ایوان هرچه باشد اما مفتش اعظم یک خداناباور است. این موضوع، به شکلی اساسی درک مفتش از مسیح و مسیحیت را تحت تاثیر قرار می دهد. ظاهر شدن مسیح به او، همان ابهامی را دارد که ظاهر شدن شیطان به ایوان. ایوان روشن می کند (همانگونه که روایتگر در مورد شیطانِ ایوان این کار را انجام می دهد) که همهٔ اینها ممکن است توهم باشد. با قضاوت از لحن مفتش اعظم، او مسیح را همسان با خود می داند، اگر نه فروتر. نکتهٔ قابل توجه این است که خدا اصلا در این تصویر ظاهر نمی شود، به خصوص در جایگاه خدایی با محبت. در واقع، مفهوم خدای رحمت (حامی کلیسا و اعضایش) کاملا غایب است. زیرا مسیحیت هرگز ادعا نکرده که انسان ها در حالت ضعفِ خود آنقدر قوی هستند که بارِ آزادی را "به تنهایی" بر دوش کشند. مسیحیت کاملا برعکس این موضوع را می گوید: هیچ
کس نمی تواند، حتی مفتش اعظم ها. همانگونه که ایوان می گوید، آنچه که اهمیت دارد، اعتراف مفتش اعظم است، تفکراتی که برای یک عمر در او انباشته شده است و تصویرسازیِ او از مسیح.
ساختمان هنگ مرزی مربوط به پهلوی اول است و در شهرستان تایباد، شهر تایباد - چهارراه مخابرات - انتهای بلوار شریعتی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۲۲۳۹ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
قلعه رحمت آباد مربوط به اواخر دوره صفوی است و در شهرستان تربت جام، روستای رحمت آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۱۲۸ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
قلعه ابدال آباد مربوط به اواخر دوره صفوی است و در شهرستان تربت جام، روستای ابدال آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۳۰۲ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
گوتلی لادو () فیلم هندی درام هندی-زبان است که در سال ۲۰۲۳ به نمایش درآمد، کارگردانی این فیلم را عشرت آر خان بر عهده داشت و تهیه کننده آن پرادیپ رانگوانی بود. بازیگران اصلی سانجی میشرا، سوبرات دوتا و کالیانی مولای هستند. این فیلم که توزیع کننده آن شرکت پانوراما استودیوز بود در روز ۱۳ اکتبر ۲۰۲۳ اکران شد.
حمام ابدال آباد مربوط به اواسط دوره پهلوی است و در شهرستان تربت جام، روستای ابدال آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۳۱۱ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آئراریوم نامی بود که در روم باستان به خزانه داری و مالیه اطلاق می شد. ریشه شناسی. کلمهٔ aerarium مشتق از aes (به معنای «پول») و پسوند arium- (به معنای «مکانِ») است. تاریخچه. نخستین اشاره به نظام خزانه داری روم باستان را تیتوس لیویوس در کتابش "از پیدایش روم" کرده است که می گویدسرویوس تولیوس (ششمین پادشاه روم از ۵۷۸ تا ۵۳۴ ق. م) چنین مقرر داشت که برای خرید اسب جهت ۱۸ کِنتوریای سواره نظام مقدار ۱۰ هزار آس (سکهٔ مسی رایج روم) برای هر کنتوریا کنار بگذارند و بیوگانی به نگهداری اسبان گماشته شوند که هر یک باید سالانه ۲ هزار آس بپردازد. خزانه داری خَلق روم. آئراریومِ اصلی را خزانه داری خَلق روم (لاتین: Aerarium Populi Romani) یا خزانه داری ساتورن (Aerarium Saturni) می نامیدند که در پایین معبد ساتورن، واقع در پای تپه کاپیتول و غرب فروم رم، جای داشت. گفتنی است که، برطبق اساطیر رومی، در عصر طلایی یونان ساتورن حاکم بود و شهرت این ایزد به ثروتش بود و، برای همین، معبدش میزبان خزانه داری روم شد. دولت روم در این ساختمان، افزون بر اموال بیت المال، اسناد و مدارک مالی و غیرمالی ــ از جمله قوانین رومی و فرامین سنا ــ را نیز ذخیره
و نگهداری می کرد. قوانین تا وقتی که درین ساختمان ثبت نمی شدند جنبهٔ حقوقی و قانونی به خود نمی گرفتند. این ساختمان نمادهای آکوئیلا، نشان لژیون های رومی، را بر خود داشت. در دوران جمهوری روم، کلانترهایی به نام کوایستور بر این ساختمان نظارت داشتند اما کنترلش با سنا بود. چنان که رفت، اسناد و مدارک، مُهرهای دولتی و ترازوهای رسمی برای توزین فلزات نیز در همین ساختمان نگهداری می شدند اما بعدها اسناد را به ساختمان دیگری در همسایگی غربی آئراریوم به نام تابولاریوم منتقل کردند.
دوستی ۲ () فیلم هندی کمدی-درام عاشقانه ردهٔ سنی بلوغ هندی-زبان است که در سال ۲۰۲۳ اکران شد، کارگردانی فیلم بر عهده رادیکا رائو و وینی ساپرو بود. این فیلم توسط بوشان کومار، کریشان کومار و آیوش ماهشواری تحت نشان شرکت تی-سریز و هم چنین شرکت رائو و ساپرو فیلمز پروداکشن ساخته شد. در این فیلم که دنباله مستقلی از فیلم دوستی (۲۰۱۴) است، دیویا خوسلا کومار، یاش داسگوپتا، پیرل وی پوری، میزان جعفری، آناسوارا راجان نقش های اصلی را بازی کردند. فیلم "دوستی ۲" بازساخته ای از فیلم روزهای بنگلور محصول سال ۲۰۱۴ است که کارگردان آن آنجالی منون بود.
اریک مونترس (; – ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی در طول دوران فعالیت حرفه ای به عنوان بازیکن بسکتبال در باشگاه های تورنتو رپترز، دالاس ماوریکس، فیلادلفیا سونتی سیکسرز، بوستون سلتیکس، و دیترویت پیستونز بازی کرد.مونترس در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شد. مرگ. خانواده مونترس در اواخر مارس ۲۰۲۳در بیانیه ای گفتند که مونترس اخیراً به سرطان مبتلا شده است و در مرکز جامع سرطان در دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل تحت درمان قرار گرفته است. او در ۱۷دسامبر ۲۰۲۳ در سن ۵۲ سالگی درگذشت.
استیو هالیول (; – ) بازیگر اهل بریتانیا بود. وی بیشتر به خاطر نقش زک دینگل در سریال آبکی مزرعه امردیل شناخته می شد، او بین سال های ۱۹۷۷ تا ۲۰۲۳ میلادی فعالیت داشت. مرگ. هالیول در ۱۵ دسامبر ۲۰۲۳ در سن ۷۷ سالگی درگذشت. بیانیه ای از خانواده او تأیید کرد که او «در صلح و آرامش با عزیزانش در اطرافش درگذشته است». چند تن از همبازی های او در امردیل به او ادای احترام کردند، از جمله خواهرزاده شخصیت او، لیزا رایلی، که از او به خاطر «سال ها خنده» تشکر کرد و خاطرنشان کرد که «بازیگران او را می پرستند، دوست دارند و به او احترام می گذارند».
خطای دید ابینگ هاوس (انگلیسی: Ebbinghaus illusion) نوعی خطای حسی بصری در ادراک اندازه نسبی بزرگی یا کوچکی یک شکل در تناسب با زمینه آن است. این پدیده اولین بار توسط یک روان شناس آلمانی به نام هرمان ابینگ هاوس، به صورت رسمی توصیف شد؛ و به همین دلیل، نام وی بر آن باقی ماند. با این حال از آن جایی که در کشورهای انگلیسی زبان، این خطای دید، نخست توسط ادوارد بردفورد تیچنر در یک کتاب درسی، چاپ سال ۱۹۰۱م، معرفی شد، به نام "خطای دید تیچنر" نیز شناخته می شود. رایج ترین نسخه از این خطای دید، یا فریب درک، از دو دایره برابر و در معرض دید تشکیل شده، به گونه ای که یکی از آنها توسط دایره های کوچک و دیگری توسط دایره های بزرگ، مانند گلبرگ های یک گل احاطه شده است. در دید ناظر، دایره مرکزی در بین دایره های بزرگ، کوچکتر؛ و دایره مرکزی در بین دایره های کوچک، بزرگتر جلوه می کند. مطالعات بعدی نشان داد که علاوه بر اندازه دایره های پیرامون، دو عامل دیگر نیز در ایجاد این خطا نقش دارند. این دو، یکی فاصله دایره های پیرامون از دایره مرکزی؛ و دیگری کامل بودن حلقه ای است که دایره های پیرامون در گرد دایره مرکزی تشکیل می دهند. از این منظر این پ
دیده، شباهت زیای به خطای دید دلبوف دارد و تابع همان ضوابط است. به این معنی که صرف نظر از اندازه دایره های پیرامون، هر چه فاصله دایره های پیرامون از دایره مرکزی کمتر باشد، دایره مرکزی بزرگتر می نماید؛ و برعکس دور بودن دایره های پیرامون، باعث کوچک نمایی دایره مرکزی می شود. با این حال اندازه دایره های پیرامون، در عمل میزان نزدیکی به دایره مرکزی را محدود می کند، به این معنی که برای رسم دایره های بزرگتر در گرد دایره مرکزی نیاز به یک حداقل نسبی فاصله است.
والنتین سیموننکو (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل اوکراین است. وی از ۲ اکتبر ۱۹۹۲ تا ۱۳ اکتبر ۱۹۹۲ نخست وزیر موقت اوکراین بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دوستی و نشان پرچم سرخ کار شده است.
بحران قیمت جهانی مواد غذایی به دورهای برمیگردد که هزینهٔ خرید مواد غذایی در سراسر جهان به شکل معناداری افزایش یافت و این موضوع تأثیر بسیار مخرّبی بر قدرتِ خرید مردم و دسترسی آنها به محصولات غذایی برجای گذاشت. از ویژگی بارز این بحران اغلب میتوان به افزایش شدید قیمت جهانی محصولات غذایی اِستراتژیکی چون گندم، برنج، ذرّت و دیگر محصولات کشاورزی مثل شِکر و روغن اشاره کرد. عِلَل بروز چنین بحرانی پیچیده بوده و ابعاد گوناگونی داشت. در مجموع، این بحران مشتمل بر عواملی چون خشکسالی و دیگر پدیده های اقلیمی و آب وهوایی، افزایش تقاضا برای سوخت های زیستی، سیاست های تجاری و پیامدهای منفعت طلبانه ناشی از اِحتکار و سَفتهبازی مالی است. بحران قیمت جهانی مواد غذایی میتواند همراه با بروز پیامدها و عواقبی جدی مخصوصاً برای مردم کشورهایی با سرانهٔ درآمد پایین باشد که بخش بزرگی از همین درآمد خود را هم صَرفِ خرید محصولات غذایی میکنند. بر پایهٔ گزارش صندوق بینالمللی پول و در صورت افزایش مجدّد قیمت ها، شاهد بروز تفاوت ها و اختلافات چشمگیری احتمالاً در میان کشورهای مختلف خواهیم بود. با توجه به فاکتورهای مختلف و درگیر بودن بازارهای نوظهور و