Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سمت مشرق رهسپار بودند. جریان نبرد. در شب ۱۴ اوت ۱۲۶۴، ناوگان جنوا در نزدیکی جزیرهٔ ساسنو بر سر راه کاروان ونیز ظاهر شد. کشتی های سنگین ونیزی توان مقابله با گالی های سبک و پرتحرک جنوا را نداشتند. در نتیجه، بیشتر کشتی های کاروان به تصرف یا نابودی درآمدند. تنها ناو بزرگ روکافورتیس ("Roccafortis") توانست از حلقهٔ محاصره بگریزد و بار بخشی از نجات یافتگان را به همراه خود حمل کند. گفته می شود ارزش محموله هایی که جنوا به غنیمت برد، بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ لیرهٔ جنوایی بود که ضربه ای جدی به اقتصاد ونیز وارد کرد. پیامدها. پیروزی جنوا در ساسنو اعتباری بزرگ برای این جمهوری به همراه داشت و ونیز را متحمل خسارت اقتصادی شدیدی کرد. با این حال، ونیز توانست دو سال بعد در نبرد ترپانی (۱۲۶۶) ناوگان جنوا را شکست دهد و تا حدی توازن قدرت را بازگرداند. در سطح دیپلماتیک، این نبرد بر روابط امپراتوری بیزانس و جنوا تأثیر گذاشت؛ زیرا امپراتور میکائیل هشتم پالئولوگوس نسبت به سیاست های جنوا محتاط تر شد و زمینهٔ مذاکرات صلح میان طرفین فراهم گردید. اهمیت. نبرد ساسنو نمونه ای از تاکتیک های دریایی قرون وسطی است که در آن فریب، سرعت عمل و هدف گیری خطوط با
زرگانی به اندازهٔ درگیری مستقیم اهمیت داشت. این نبرد همچنین نشان داد که ضربه به کاروان های تجاری می تواند پیامدهایی به مراتب سنگین تر از نبردهای صرفاً نظامی داشته باشد.
روابط ایتالیا و جمهوری دومینیکن، روابط دوجانبه بین جمهوری ایتالیا و جمهوری دومینیکن است. جمهوری دومینیکن سفارتخانه ای در رم و ایتالیا سفارتخانه ای در سانتو دومینگو دارد. تاریخچه. در تاریخ ۳ اکتبر ۲۰۱۹، اتاق بازرگانی ایتالیا و دومینیکن جلسه ای را برای بحث در مورد توسعه روابط تجاری و گردشگری بین ایتالیا و جمهوری دومینیکن برگزار کرد. آندره آ کانه پاری، سفیر ایتالیا در جمهوری دومینیکن، میزبان این جلسه با حضور چندین وزیر تجارت جمهوری دومینیکن بود. تجارت. بیش از ۴۰۰ میلیون دلار آمریکا محصولات، کالاها و خدمات بین جمهوری دومینیکن و ایتالیا مبادله می شود. اتاق بازرگانی دومینیکن ایتالیا برای تقویت روابط تجاری بین دو کشور، به ویژه در صادرات و گردشگری، تأسیس شد. در سال ۲۰۱۹، ایتالیا ۳۳۸ میلیون دلار آمریکا به جمهوری دومینیکن صادر کرد که بیشترین صادرات آن جواهرات بود. جمهوری دومینیکن در همان سال ۶۴ میلیون دلار آمریکا به ایتالیا صادر کرد که بیشترین صادرات آن فروآلیاژها بود. مهاجرت. دومینیکنی های ایتالیا از دهه ۱۹۹۰ مهاجرت به ایتالیا را آغاز کردند. تا سال ۲۰۱۴، بیش از ۲۸۰۰۰ دومینیکنی در ایتالیا زندگی می کردند که رایج ترین شه
رها لا اسپتزیا، رم و میلان بودند. در سال ۲۰۱۸، بیش از ۶۰۰۰۰ دومینیکنی در ایتالیا وجود داشت که نیمی از آنها تابعیت داشتند و نزدیک به ۳۰۰۰۰۰ نفر در جمهوری دومینیکن با اصالت ایتالیایی بودند. بسیاری از دومینیکنی های ایتالیایی تبار گذرنامه ایتالیایی دارند.
تا زهره و بازگشت یک دابل آلبوم از خواننده-ترانه پرداز و پیانیست آمریکایی توری ایموس می باشد که در ۲۱ سپتامبر سال ۱۹۹۹ منتشر گردید و پنجمین آلبوم استودیویی و نخستین آلبوم زندهٔ او به شمار می آید. دیسک اول با عنوان "زهره: گردش" از آزمایش های روزافزون ایموس رونمایی می نماید و عناصر الکترونیکا و تریپ هاپ را در برمی گیرد؛ تک آهنگ های «سرخوشی» (که در "بیلبورد" هات ۱۰۰ رتبهٔ ۹۱ را از آن خود ساخت)، «هزار اقیانوس»، «شکوهٔ دههٔ ۸۰» و «کنسرتینا» در این دیسک قرار دارند. بخش عمدهٔ دیسک دوم با نام "زهرهٔ زنده، همچنان در گردش" نیز طی تور پلاگد ۹۸ ضبط شد که به منظور پشتیبانی از آلبوم قبلی او با نام "از هتل دختر کر" برگزار شده بود.
اندونزی و ایتالیا در ۲۹ دسامبر ۱۹۴۹ روابط دیپلماتیک برقرار کردند ایتالیا تمایل زیادی برای بهبود روابط خود با اندونزی، به ویژه در زمینه درک بین فرهنگی و تجارت، نشان داده است. اندونزی موقعیت استراتژیک و نقش مهم ایتالیا را در میانه منطقه مدیترانه به رسمیت می شناسد، در حالی که ایتالیا روابط با اندونزی را ترجیح داده و اندونزی را به عنوان رهبر در جنوب شرق آسیا می بیند. روابط بین دو کشور نه تنها برای ایجاد پل ارتباطی بین دو جامعه منطقه ای؛ اتحادیه اروپا و آسه آن، بلکه به عنوان گفتگوی بین فرهنگی و بین ادیان نیز حیاتی است، زیرا اندونزی بیشترین جمعیت مسلمان را در جهان دارد و ایتالیا قلب مذهب کاتولیک است. اندونزی سفارتخانه ای در رم دارد که نزد مالت، قبرس، سان مارینو و سازمان های بین المللی مانند فائو، ایفاد، برنامه جهانی غذا و سازمان ملل متحد نیز معتبر است، در حالی که ایتالیا سفارتخانه ای در جاکارتا دارد. تاریخچه. کاشفان ایتالیایی از اولین اروپایی هایی بودند که به مجمع الجزایر اندونزی رسیدند. گزارش های پیشگامان، اطلاعات اولیه ای در مورد آسیا را برای کاشفان بعدی اروپایی فراهم کرد تا در طول عصر اکتشاف، آنها را دنبال کنند.
در اواخر قرن سیزدهم، مارکو پولو در مسیر بازگشت از شرق آسیا، در سامودرا پاسای، آچه، سوماترای شمالی توقف کرد. در اوایل قرن چهاردهم، ماتیوسی، یک راهب فرانسیسکن، بین سال های ۱۳۱۸ تا ۱۳۳۰ از چندین مکان در اندونزی امروزی: سوماترا، جاوه و بانجارماسین در بورنئو بازدید کرد. او در گزارش خود، کاخ طلاکاری شده پادشاه جاوه و جنگ با قوبلای خان دودمان یوآن توصیف کرد. به طور خاص، ماتیوسی از دربار پادشاه ماجاپاهیت، جایانگارا، در تروولان بازدید کرد. روابط دیپلماتیک با به رسمیت شناختن جمهوری اندونزی توسط ایتالیا در ۲۹ دسامبر ۱۹۴۹ آغاز شد. نمایندگی رسمی اندونزی در رم در مارس ۱۹۵۲ تأسیس شد، در حالی که جمهوری ایتالیا نماینده رسمی خود را در جاکارتا در اکتبر ۱۹۵۲ تأسیس کرده بود. در دسامبر ۱۹۵۳، هر دو دولت توافق کردند که وضعیت نمایندگان خود در رم و جاکارتا را به سفارتخانه ارتقا دهند. بازدیدهای ایالتی. در سال ۱۹۹۷، نخست وزیر ایتالیا، رومانو پرودی، از اندونزی بازدید کرد و در سال ۲۰۰۲، رئیس جمهور اندونزی، عبدالرحمن وحید، سفر رسمی خود را به ایتالیا انجام داد و پس از آن، رئیس جمهور مگاواتی سوکارنوپوتری در سال ۲۰۰۳ از ایتالیا بازدید کرد. و
زرای امور خارجه دو کشور در مارس ۲۰۰۹ یادداشت تفاهمی برای تأسیس مجمع مشورتی دوجانبه امضا کردند. در ۲۳ و ۲۴ آوریل ۲۰۱۲، وزیر امور خارجه ایتالیا، جولیو ترسی، برای شرکت در اجلاس اتحادیه اروپا و آسه آن از اندونزی بازدید کرد. تجارت و سرمایه گذاری. در سال ۲۰۱۲، ارقام تجارت دوجانبه به ۴٫۵ میلیارد دلار آمریکا رسید. دولت ایتالیا پیشنهاد اندونزی برای افزایش تجارت دوجانبه را بسیار جذاب توصیف می کند و هر دو کشور خاطرنشان کردند که زمینه برای رشد وجود دارد. گفتگوی بین فرهنگی و بین ادیان. ایتالیا به عنوان کشوری با بیشترین جمعیت مسلمان و دارای دولتی دموکراتیک که به تنوع ارزش می دهد، اندونزی را در تلاش هایش برای دستیابی به صلح جهانی از طریق گفتگوی بین ادیان در سال ۲۰۰۹ به خدمت گرفت. ایتالیا و اندونزی عزم خود را برای تلاش برای صلح در خاورمیانه و همچنین نگرانی در مورد حقوق بشر و تعهد به مبارزه با تروریسم الهام گرفته از بنیادگرایی به اشتراک می گذارند. ایتالیا مکمل کیفیت تنوع فرهنگی اندونزی و نقش بالقوه آن برای تبدیل شدن به پلی بین غرب و اسلام است.
روابط ایتالیا و فیلیپین، روابط بین المللی و دوجانبه بین ایتالیا و فیلیپین است. روابط دوجانبه بین ایتالیا و فیلیپین در ۹ ژوئیه ۱۹۴۷ برقرار شد. تاریخچه. ایتالیایی ها حتی قبل از تشکیل کشور مدرن فیلیپین در این کشور حضور داشته اند. گفته می شود در دهه ۱۳۰۰ میلادی، راهب فرانسیسکن ایتالیایی، اودوریک اهل پوردنون، از پادشاهی کابولوآن (پانگاسینان یا فنگ-چیا-هسی-لان "馮嘉施蘭" به زبان چینی) بازدید کرده است. آنتونیو پیگافتا، وقایع نگار ایتالیایی، در طول سفر ماژلان از فیلیپین بازدید کرد. به همین ترتیب، زمانی که اسپانیا در ایتالیا قلمرو داشت. ایتالیایی هایی از ایتالیای تحت سلطه اسپانیا: سیسیل، ناپل و میلان؛ در دوران استعمار اسپانیا به فیلیپین مهاجرت کردند. سبک های معماری باروک سیسیلی و باروک زلزله فیلیپین به طور قابل توجهی بر یکدیگر تأثیر گذاشتند. فرماندار اسپانیایی پاناما، که زمانی ایتالیایی ها (جنوایی ها) را از جنوا پذیرفته بود، دون سباستین هورتادو د کورکوئرا، از قاره آمریکا به سمت غرب حرکت کرد و در فتح مناطق مسلمان نشین فیلیپین که آن را تحت سلطهٔ رئیس جمهور مسیحی زامبوانگا درآورد، از پرویی ها و جنوایی های پاناما ویجو استفاده
کرد. جالب اینجاست که زبان چاواکانو کریول زامبوانگا، واژگان و ریشه های ایتالیایی دارد. در طول تأسیس جمهوری اول فیلیپین، ایتالیایی ها به ارتش انقلابی فیلیپین پیوستند، یکی از این ایتالیایی ها کاپیتان کامیلو ریچاردی بود که تحت ریاست جمهوری امیلیو آگوینالدو کار می کرد. بعدها، انقلاب قدرت مردم در سال ۱۹۸۶ آغاز گسترش روابط دوجانبه بین دو کشور بود. ایتالیا اولین کشوری بود که ریاست جمهوری کرازون آکینو را در فیلیپین به رسمیت شناخت. ایتالیا و فیلیپین چندین توافق نامه امضا کرده اند، از جمله در زمینه همکاری های علمی و فنی، خدمات هوایی، مالیات، سرمایه گذاری، همکاری های توسعه ای، فرهنگ، امنیت اجتماعی، شرکت های کوچک و متوسط، حمل و نقل و ارتباطات و دفاع. فیلیپین از یک هیئت تجاری بزرگ ایتالیایی استقبال کرده است. کنفدراسیون صنایع ایتالیا، بزرگ ترین انجمن شرکت های تولیدی و خدماتی ایتالیا. این هیئت همچنین برنامه های موازی در بخش های تجاری، زیرساخت ها و انرژی داشت. جلسات تجاری بین شرکت های ایتالیایی و فیلیپینی نیز ترتیب داده شد. در دسامبر ۲۰۱۵، یک توافق نامه حمل و نقل هوایی دوجانبه بین دو کشور در جریان سفر رئیس جمهور فیلیپین، بنی
گنو آکینو، به رم امضا شد تا امکان گسترش روابط تجاری و گردشگری فراهم شود. فیلیپینی ها در ایتالیا. فیلیپینی ها پس از جوامع رومانیایی، آلبانیایی و شمال آفریقا، چهارمین جامعه بزرگ مهاجران در ایتالیا را تشکیل می دهند. ایتالیا همچنین بزرگ ترین مقصد مهاجرت اروپایی برای فیلیپینی ها است. رم، پایتخت ایتالیا، محل بزرگ ترین جامعه فیلیپینی است. تقریباً ۱۰۸۰۰۰ فیلیپینی به صورت قانونی به عنوان کارگر موقت یا مقیم دائم در ایتالیا اقامت دارند و تخمین ها در مورد تعداد فیلیپینی های غیرقانونی از ۲۰۰۰۰ تا ۸۰۰۰۰ متغیر است. در سال ۲۰۰۸، مؤسسه ملی آمار، دفتر آمار ایتالیا، گزارش داد که ۱۱۳۶۸۶ فیلیپینی ثبت شده در ایتالیا زندگی می کنند، در حالی که این تعداد در سال ۲۰۰۷، ۱۰۵۶۷۵ نفر بوده است. ۶۳٪ از ایتالیایی های فیلیپینی زن هستند و بیشتر آنها به عنوان دستیار خانگی کار می کنند. وزارت کار و اشتغال فیلیپین می گوید که ایتالیا به ۵۰۰۰ کارگر غیر فصلی/عادی اجازه کار می دهد، که این تعداد در سال ۲۰۰۷، ۳۰۰۰ نفر بود وزارت کار و اشتغال فیلیپین اعلام کرد که این تغییر «نشانه ای از قدردانی از همکاری خوب دوجانبه با فیلیپین در مسائل مهاجرتی» است. تقریباً
۶۰ سازمان فیلیپینی در ایتالیا وجود دارد که اکثر آنها مبتنی بر کلیسا هستند، اگرچه چندین گروه فرهنگی و مدنی نیز وجود دارد. یکی از این گروه ها، شورای زنان فیلیپینی است که هدف آن آموزش زنان مهاجر فیلیپینی در مورد حقوقشان و لابی گری از طرف آنهاست. در سال ۲۰۰۷، ایتالیا به فیلیپینی هایی که گواهینامه رانندگی فیلیپینی داشتند، گواهینامه رانندگی رایگان ایتالیایی داد. ایتالیایی ها در فیلیپین. از زمان استعمار اسپانیا، تعدادی از ایتالیایی ها به فیلیپین مهاجرت کرده اند، عمدتاً برای کارهای تبلیغی. و همچنین تعداد کمی ایتالیایی در فیلیپین ساکن شده اند. طبق سرشماری سال ۲۰۱۰، حدود ۱۴۵۹ ایتالیایی در فیلیپین زندگی می کردند. جوردانو آنسالونه. آنسالونه در سانتو استفانو کیسکینا در سیسیل متولد شد. پس از ورود به فرقه دومینیکن و تکمیل تحصیلات خود در سالامانکا، در سال ۱۶۲۵ به همراه بسیاری دیگر به عنوان مبلغ مذهبی به جزایر فیلیپین اعزام شد. در حالی که به عنوان کشیش در بیمارستانی برای چینی ها و ژاپنی ها در مانیل خدمت می کرد، زبان های آنها را آموخت. در سال ۱۶۳۱، او پیشنهاد داد که به ژاپن برود و در سال ۱۶۳۲، همزمان با شروع آزار و اذیت، به آ
نجا رسید. او با لباس مبدل به شکل یک بونزه، در سراسر کشور سفر کرد و مراسم مذهبی کاتولیک را اجرا نمود. او در ۴ اوت ۱۶۳۴ دستگیر شد و هفت روز تحت شکنجه قرار گرفت. او را مجبور کردند شاهد سر بریدن همراهش، توماس اهل سنت هیاسینت، و شصت و نه مسیحی دیگر باشد. در ۱۸ نوامبر، او در ناگازاکی، ژاپن، با آویزان کردن سرش از تخته ای تا زمان مرگش در حالی که سرش در زمین دفن شده بود، اعدام شد.
دختران کوچک عجیب یک آلبوم مفهومی از خواننده-ترانه پرداز توری ایموس می باشد که در سال ۲۰۰۱ منتشر گردید. این آلبوم حاوی ۱۲ قطعه می باشد که همگی بازخوانی ترانه هایی هستند که توسط مردان نوشته و اجرا شده بودند و ایموس آن ها را از دیدگاهٔ یک زن بازتفسیر کرده است. ایموس برای هر قطعه شخصیتی زنانه طراحی کرد (یکی از ترانه ها دوقلو داشت) و خود او به عنوان هر شخصیت عکاسی شد، آرایش او را کوین آکوین انجام داده بود. این آلبوم در ایالات متحده با چهار جلد متناوب منتشر شد که ایموس را در نقش شخصیت هایی نشان می داد که ترانه های «شادکامی سلاحی گرم است»، «دختر کوچک عجیب»، «زمان» و «خون می بارد» را می خوانند. جلد پنجم با شخصیت ترانهٔ «من دوشنبه ها را دوست ندارم» نیز در بریتانیا و سایر مناطق منتشر شد. متنی که همراه با عکس ها و ترانه ها ارائه شد، توسط نویسنده نیل گیمن نوشته شده بود؛ داستان های کوتاهٔ کامل این متون در کلکسیون ۲۰۰۶ گیمن با نام "چیزهای شکننده" یافت می شوند.
روابط دوجانبه بین ایتالیا و ویتنام نسبتاً قوی و دوستانه تلقی می شود. ایتالیا سفارت خود را در هانوی و ویتنام سفارت خود را در رم حفظ کرده است. تاریخچه. در طول جنگ ویتنام، ایتالیا فقط ویتنام جنوبی را به عنوان متحد غرب به رسمیت شناخت. با این وجود، در سال ۱۹۶۶، سفیر ایتالیا در هوشی مین، جیووانی دورلاندی، با دیپلمات لهستانی یانوش لواندوفسکی از لهستان کمونیست که روابط دوستانه ای با ویتنام شمالی داشت، همکاری کرد تا آنها را به صلح کامل و پایان جنگ ویتنام ترغیب کند. عملیات ماریگولد یکی از بهترین فرصت ها برای پایان دادن به جنگ تلقی می شد، اما به دلیل افزایش تنش ها بین ایالات متحده و ویتنام شمالی، که منجر به تصمیم بعدی برای بمباران ویتنام شمالی توسط رئیس جمهور لیندون بی. جانسون شد، این عملیات محقق نشد. روابط مدرن. از زمان پایان جنگ سرد، روابط ایتالیا و ویتنام شاهد تجدید حیات بوده است. در این دوره، دو کشور روابط و همکاری های نزدیکی را توسعه داده اند. ایتالیا به طور فعال از همکاری بیشتر بین ویتنام و اتحادیه اروپا و عادی سازی روابط بین ویتنام و مؤسسات مالی، تجاری و پولی بین المللی حمایت کرده است. تجارت دو جانبه بین ویتنام و
ایتالیا در سال ۲۰۱۵ به ۴٫۳ میلیارد دلار آمریکا رسید. دو کشور در تلاش برای رسیدن به ۵ میلیارد دلار در سال هستند. در سال ۲۰۰۵، رئیس جمهور چان دوک لیونگ، در جریان سفر فردیناندو کازینی، رئیس مجلس علیای ایتالیا به هانوی، به او اطمینان داد که ویتنام مایل به توسعه روابط چندجانبه با ایتالیا مطابق با شرایط فعلی جهان و منطقه است. ساندرا اسکالیوتی، مدیر مرکز مطالعات ویتنام در تورین ایتالیا، اظهار داشت: «ویتنام و ایتالیا در حال گذراندن پررونق ترین دوره روابط خود، در زمینه های سیاست، اقتصاد، تبادل فرهنگی و همکاری های امنیتی هستند.»
سه آر یا ۳ آر (انگلیسی: Three Rs) اصول راهنمایی هستند برای استفادهٔ اخلاقی تر از حیوانات در آزمایش های محصول و پژوهش های علمی. این اصول نخستین بار در سال ۱۹۵۹ توسط ویلیام راسل و رکس برچ معرفی شدند. این سه اصل عبارت اند از: کاربرد سه آر تنها به تشویق یافتن جایگزین برای آزمایش روی حیوانات محدود نمی شود، بلکه هدف آن ارتقای رفاه حیوانات و کیفیت علمی در مواردی است که استفاده از حیوان اجتناب ناپذیر باشد. در بسیاری از کشورها این سه اصل به طور صریح در قوانین مربوط به استفاده از حیوانات گنجانده شده اند. معمول است که حرف نخست هر یک از این اصول (یعنی «جایگزینی»، «کاهش» و «بهبود») با حروف بزرگ در زبان اصلی نوشته شود تا هم تمایز مشخص باشد و هم اشارهٔ مستقیم به اصول سه آر روشن گردد. تاریخچه. در سال ۱۹۵۴، فدراسیون دانشگاهی برای رفاه حیوانات (UFAW) تصمیم گرفت پژوهشی نظام مند را دربارهٔ پیشرفت روش های انسانی در آزمایشگاه حمایت کند. در اکتبر همان سال، ویلیام راسل ــ که از او به عنوان یک جانورشناس جوان و درخشان یاد شده است و در عین حال روان شناس و پژوهشگر متون کلاسیک نیز بود ــ به همراه رکس برچ، میکروب شناس، مأمور شدند تا مطالع
ه ای نظام مند دربارهٔ جنبه های اخلاقی فنون آزمایشگاهی آغاز کنند. در سال ۱۹۵۶، آن ها گزارشی کلی برای کمیته های فدراسیون آماده کردند و این گزارش هستهٔ اصلی کتابی شد که در آغاز سال ۱۹۵۸ تکمیل گردید. در بخش بزرگی از این دوره، آنان با یک «کمیتهٔ مشورتی ویژه» به ریاست استاد پیتر مداوَر همکاری داشتند. به عنوان سهمی در بزرگداشت صدمین سال انتشار کتاب "خاستگاه گونه ها"، نقل قول های آغاز هر فصل کتاب همگی از آثار چارلز داروین انتخاب شدند.
روابط آلبانی و ایتالیا، روابط دوجانبه بین آلبانی و ایتالیا است. به دلیل حضور پررنگ آلبانیایی ها در ایتالیا و حضور تاریخی مردم آربرش در آنجا، امروزه دو کشور از روابط دیپلماتیک بسیار دوستانه ای برخوردارند. تماس های مکرری در سطح بالا بین دولت های آلبانی و ایتالیا وجود دارد. هر دو کشور عضو بسیاری از سازمان های بین المللی هستند و دیدگاه های سیاسی مشترکی در مورد بالکان و جهان دارند، و ایتالیا حامی قوی نامزدی آلبانی در اتحادیه اروپا است. در جریان سفر ماتئو رنتسی، نخست وزیر ایتالیا، به تیرانا، آلبانی از سوی رنزی به عنوان نزدیکترین شریک ایتالیا در منطقه در نظر گرفته شد. شباهت های تاریخی و فرهنگی زیادی بین آلبانیایی ها و ایتالیایی ها وجود دارد که به روابط فرهنگی کمک زیادی کرده است. آلبانی همچنین محل زندگی ۲۰٬۰۰۰ مهاجر ایتالیایی و ۵۰۰۰ جامعه بومی ایتالیایی است. این کشورها همچنین عضو ناتو، سازمان امنیت و همکاری اروپا و شورای اروپا هستند. ایتالیا به عنوان یکی از اعضای اتحادیه اروپا و بنیانگذار آن، از آلبانی در مسیر پیوستن به یورو حمایت می کند و یکی از قوی ترین حامیان آلبانی محسوب می شود.[ "" ] تاریخچه. تاریخ مدرن. روابط ر
سمی بین دو کشور در سال ۱۹۱۲ آغاز شد، زیرا پادشاهی ایتالیا از اعلامیه استقلال آلبانی در آن سال حمایت کرد. سیاست های ایتالیا در آن زمان در قبال آلبانی به عنوان وزنه تعادلی در برابر فشار اتریش در بالکان اتخاذ شد. در طول جنگ جهانی اول، تحت الحمایه ایتالیا بر آلبانی توسط پادشاهی ایتالیا در تلاشی برای تأمین یک آلبانی مستقل و قانونی تحت کنترل ایتالیا تأسیس شد. این قیمومیت از ۲۳ ژوئن ۱۹۱۷ تا تابستان ۱۹۲۰ وجود داشت. از ۴ ژوئن تا ۳ سپتامبر ۱۹۲۰، مجموعه ای از نبردها بین نیروهای ایتالیایی مستقر در سراسر منطقه ولوره و ملی گرایان آلبانیایی که به گروه های کوچک مبارز تقسیم شده بودند، رخ داد و این نبردها بعداً به عنوان جنگ ولوره شناخته شدند که به تحت الحمایه ایتالیا پایان داد.[ "" ] بعدها در دوران سلطنت و سلطنت زوغو یکم، ایتالیا به نزدیکترین متحد آلبانی تبدیل شد و آن را عملاً به یک کشور تحت الحمایه تبدیل کرد. اقتصاد به شدت به وام ها و کمک های مالی ایتالیا وابسته بود. در بهار ۱۹۲۵ دو امتیاز مهم با ایتالیا امضا شد؛ اولین امتیاز، حق تأسیس یک بانک ملی و دومین امتیاز، تأیید تأسیس یک شرکت ایتالیایی برای توسعه اقتصاد آلبانی بود. بعد
اً بانک آلبانی با سرمایه ایتالیا تأسیس شد و ایتالیا به انتشار و معرفی پول رسمی آلبانی، لک، کمک کرد. در ۷ آوریل ۱۹۳۹، نیروهای موسولینی به آلبانی حمله کردند و آن را دوباره به عنوان تحت الحمایه ایتالیا اعلام کردند. با وجود برخی مقاومت های سرسختانه، به ویژه در دراج، ایتالیایی ها کار آلبانیایی ها را به پایان رساندند. زوغو یکم مجبور به تبعید شد و این کشور به عنوان یک پادشاهی جداگانه در اتحاد شخصی با تاج ایتالیا، بخشی از امپراتوری ایتالیا شد.[ "" ] پس از تسلیم ایتالیا در سال ۱۹۴۳، روابط بین ایتالیا و آلبانی قطع شد. در طول حکومت کمونیستی در آلبانی، این کشور منزوی بود و هیچ رابطه ای با کشورهای غربی، از جمله ایتالیا، نداشت.[ "" ] روابط پس از فروپاشی کمونیسم در آلبانی دوباره برقرار شد. پس از فروپاشی رژیم کمونیستی، ایتالیا هدف اصلی مهاجرت آلبانیایی هایی بود که کشور خود را ترک می کردند. این به دلیل نزدیکی جغرافیایی و به این دلیل بود که بسیاری از آلبانیایی ها ایتالیا را به عنوان نمادی از غرب در دوره کمونیسم می دیدند. از مارس ۱۹۹۷، ایتالیا گشت زنی دقیقی در دریای آدریاتیک انجام داد تا مهاجرت آلبانیایی ها را مهار کند. و از آن
زمان، ایتالیا در این دوره گذار به اقتصاد آلبانی کمک کرده است. ایتالیا همچنین از طریق عملیات آلبا به بازگرداندن قانون و نظم در آلبانی پس از شورش ۱۹۹۷ کمک کرده است.[ "" ] در مارس ۲۰۲۰، در جریان موج اول دنیاگیری کووید-۱۹ در ایتالیا، آلبانی ۹۰ پزشک و پرستار را برای مقابله با فشاری که سیستم بهداشت و درمان ایتالیا متحمل می شد، به ایتالیا اعزام کرد. این اقدام همبستگی، روابط خوب بین دو ملت را بیش از پیش تقویت کرد. به عنوان بخشی از جیرو دیتالیای ۲۰۲۵، آلبانی میزبان بخش "گرند پارتنزا" از این مسابقه خواهد بود. این اولین باری خواهد بود که یک گرند تور در این کشور برگزار می شود. روابط اقتصادی. ایتالیا شریک اصلی صادرات آلبانی است، به طوری که ۴۵٫۳۳٪ از صادرات آلبانی در سال ۲۰۲۰ به ایتالیا صادر شده است، و همچنین شریک اصلی واردات آلبانی است، به طوری که ۲۵٫۲۵٪ از کل محصولات وارداتی آلبانی از ایتالیا بوده است. ایتالیا یکی از بزرگ ترین اهداکنندگان مالی آلبانی و همچنین حامی بزرگ ادغام یورو-آتلانتیک جمهوری آلبانی است.[ "" ] هر دو کشور مرز آبی مشترک دارند و یک منطقه انحصاری اقتضادی بین آنها وجود دارد. ایتالیا پروژه های مختلفی را در
زمینه های مختلف، مانند سیاسی، قضایی، انرژی و گردشگری، تأمین مالی کرده است. بازدیدهای سطح بالا. در ۲۴ نوامبر ۲۰۰۸، سیلویو برلوسکونی، نخست وزیر وقت ایتالیا، طی سفری رسمی به تیرانا، با همتای خود، سالی بریشا، نخست وزیر، دیدار کرد. در طول این سفر، توافق نامه ای در مورد ساخت دو نیروگاه زغال سنگی با تأمین مالی ایتالیا امضا شد که به تقویت اقتصاد آلبانی کمک خواهد کرد. جورجو ناپولیتانو، رئیس جمهور سابق ایتالیا، در ۴ مارس ۲۰۱۴ از تیرانا بازدید کرد و در آنجا با رئیس جمهور، نخست وزیر و رئیس مجلس دیدار کرد و همچنین با جامعه ایتالیایی ساکن تیرانا دیداری داشت. بعداً در ۱۰ مارس، دولت های هر دو کشور توافق نامه ای در مورد همکاری در زمینه انرژی امضا کردند که اتصال و ادغام سیستم های انرژی برق و گاز طبیعی را در هر دو کشور ارتقا می دهد. این تصمیم مهمی برای پروژه خط لوله ترانس آدریاتیک بود که گاز طبیعی را از یونان از طریق آلبانی و دریای آدریاتیک به ایتالیا و سپس به اروپای غربی منتقل خواهد کرد. در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۴، نخست وزیر ایتالیا، ماتئو رنتسی، طی یک سفر رسمی به آلبانی سفر کرد و با ادی راما، نخست وزیر آلبانی، بویار نیشانی، رئیس جمهو
ر و اعضای جامعه ایتالیایی در تیرانا دیدار کرد. در این دیدار، توافق نامه ای در مورد به رسمیت شناختن حقوق بازنشستگی امضا شد. نخست وزیر رنزی در سخنرانی خود گفت که آلبانی نزدیکترین متحد ایتالیا در منطقه است و ایتالیا کاملاً از ادغام آینده آلبانی در اتحادیه اروپا حمایت می کند. در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۶، لورا بولدرینی، رئیس مجلس نمایندگان ایتالیا، از تیرانا بازدید کرد و بار دیگر از مسیر ادغام آلبانی و اصلاحات قضایی که اخیراً توسط پارلمان تصویب شده بود، حمایت کرد. پیوندهای حمل و نقل. ایر آلبانیا، ایتا ایرویز، رایان ایر و ویز ایر پروازهایی بین آلبانی و ایتالیا انجام می دهند.
سابا یا ساپا، نوعی چاشنی معمولی است که در امیلیا، رومانیا، مارکه، اومبریا، ابروتزو، آپولیا و ساردینیا سرو می شود. سابا شربت غلیظ انگور است که از انگور تازه سفید یا قرمز به دست می آید؛ انواع آن شامل مواردی چون «موستوکوتو»، «وینو کوتو» یا «میله دووا» است. انگور را به همراه مقداری گردوی کامل در یک قابلمه مسی می ریزند که با چرخاندن گردو در حین جوشیدن آرام، به نچسبیدن انگور به کف قابلمه کمک می کنند. وقتی مقدار آن به یک سوم مقدار اولیه اش کاهش یابد، آماده است. سابا بسیار شیرین است و به دلیل داشتن قند، ماندگاری خوبی دارد. ریشه شناسی. «سابا» و «ساپا» هر دو ریشه لاتین (sàpor) دارند. استفاده در آشپزخانه. سابا، در زمانی که شکر نیشکر یا چغندر ناشناخته یا بسیار گران بود، همراه با عسل و آب میوه هایی که در اثر پختن رقیق می شدند، مصرف می شد. این ماده هم برای شیرینی های خانگی و هم برای طعم دادن به غذاهای کم طعمی مانند پولنتا یا برای سس پیادینا یا نوکو فریتو استفاده می شد. همچنین از سابا به عنوان سس سالاد و سس خامه و بستنی استفاده می شود. در تابستان، به آب اضافه شده و نوشیده می شود. قبلاً از سابا برای خیساندن سابادونی، راویولی
تهیه شده با سیب و گلابی به، هم استفاده می شد. همچنین برای نرم نگه داشتن نان کریسمس معمولی مودنا استفاده می شود. در استافولو، آپیرو و چینجولی، در استان ماچراتا، از ساپا برای تهیه یکی از خاص ترین شیرینی های دوره زمستان استفاده می شود: کاوالوچی، کروسانی پر از سایا و میوه خشک که می توان آن را برای مدت طولانی نگهداری کرد. در روسورا، در استان آنکونا، در نیمه دوم اکتبر، جشنواره ای مختص ساپا برگزار می شود. سابا که در اینجا موستو کوتو هم نامیده می شود، برای تهیه محصولات مرسوم استفاده می شود. به عنوان مثال، در ترنی، سابا یکی از مواد مهم پامپه پاتو (شیرینی کریسمس) است، در حالی که در آسیزی به عنوان چاشنی برای بسیاری از غذاها، مانند کباب ها، استفاده می شود. سابایی که از انگور فرنگی یا از میوه های گلابی خاردار (سابا د فیگو موریسکا) یا به ندرت از درخت توت فرنگی به دست می آید، معمولاً در تهیه شیرینی های مرسوم استفاده می شود. در بارباگیا، لوگودورو و آنگلونا، سابا (یا ساپا) از انگور فرنگی به دست می آید، در اوریستانو به جای آن بیشتر از سابای گلابی خاردار استفاده می شود. سابا در این جا «وینکوتو» نامیده می شود و ممکن است از ترکی
بانجیرهایی که مستقیماً از درخت جمع آوری شده و با انجیرهای رسیده مخلوط می شوند به دست بیاید و تا زمانی که مایع به رنگ کهربایی درآید، مخلوط شود. کل میوه در پارچه های بزرگ با بافت متوسط قرار داده شده و فشرده می شود تا مایعی که روی حرارت ملایم غلیظ تر می شود، به دست آید. سابا همچنین به طور گسترده در شیرینی پزی سنتی آپولیا، هم برای غوطه ور کردن کارتلات و کالزونچلی و هم به عنوان ماده ای برای مخلوط کردن ساسانلی و موستاچیولی، استفاده می شود. پکمز ترکی. پکمز ترکی که از زمان امپراتوری عثمانی مورد استفاده قرار می گرفته، مشابه سابا است اما به دلیل نوع میوه مورد استفاده، به روش متفاوتی تهیه می شود. آب انگور، انجیر یا غیره جوشانده شده و به عنوان شربت شیرین، همراه با ارده برای صبحانه یا به عنوان ماده ای برای بسیاری از دستورهای شیرینی پزی استفاده می شود.
شیخ زاده مینیاتوریست قرن شانزدهمی در هرات دوران صفوی بود. او به طور خاص روی "حافظ کارتیه"، نسخه ای از "دیوان حافظ" اثر شاعر قرن چهاردهم، کار می کرد. آثار. شیخ زاده در هرات کار می کرد و اغلب با سلطان محمد در تبریز همکاری داشت و احتمالاً این دو از طریق پیک با هم در ارتباط بوده اند. در اواخر دهه ۱۵۲۰، شیخ زاده دو مینیاتور را از "حافظ" خلق کرد. اولی "خطبه در مسجد" که با یک گرافیتی کوچک امضا کرده بود و دومی صحنه چوگان که اکنون گم شده است. حامی شیخ زاده، حاکم هرات، حسین خان شاملو بود که احتمالاً در این دو مینیاتور به صورت مردی بالغ با سبیل پر به تصویر کشیده شده است. شیخ زاده فکر می کد قدرش دانسته نشده است؛ بنابراین هرات را به مقصد خانات بخارا ترک کرد.