Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در دانشگاه امریکن خواند که در سال ۱۹۷۰ با مدرک لیسانس فارغ التحصیل شد. او همچنین در سال ۱۹۷۱ از دانشگاه آمستردام با مدرک کارشناسی ارشد فارغ التحصیل شد. حرفه. کلی در حین کار در کمیسیون اروپا (بروکسل، بلژیک، ۱۹۷۱–۱۹۸۳)، در مبارزات صلح و محیط زیست متعدد در آلمان و سایر کشورها شرکت کرد. پس از دو سال کار در کمیسیون اروپا، او به یک پست اداری در کمیته اقتصادی و اجتماعی اروپا رفت و در آنجا از حقوق زنان دفاع کرد. حزب سبز آلمان. کلی یکی از بنیانگذاران حزب سبز آلمان در سال ۱۹۷۹ بود. او در سال ۱۹۸۳ از طریق فهرست انتخاباتی به عنوان نماینده بوندستاگ به نمایندگی از بایرن به مجلس نمایندگان انتخاب شد. در سال ۱۹۸۱، کلی در تظاهرات ۴۰۰۰۰۰ نفری در بن علیه سلاح های هسته ای شرکت داشت. در سال ۱۹۸۲، کلی جایزه زیست صحیح را برای «شکل دادن و اجرای یک چشم انداز جدید که نگرانی های زیست محیطی را با خلع سلاح، عدالت اجتماعی و حقوق بشر مرتبط می کند» دریافت کرد. در ۱۲ مه ۱۹۸۳، کلی، گرت باستیان و سه عضو دیگر بوندستاگ از فراکسیون سبزها بنری را در میدان الکساندر پلاتس در برلین شرقی برپا کردند که روی آن نوشته شده بود «سبزها - شمشیر به گاوآهن» (مفه
ومی که در آن سلاح ها یا فناوری های نظامی برای کاربردهای غیرنظامی صلح آمیز تبدیل می شوند). پس از دستگیری کوتاه مدت، آنها با احزاب مخالف آلمان شرقی دیدار کردند. در اکتبر ۱۹۸۳، اریش هونکر، رهبر جمهوری دموکراتیک آلمان، با پترا کلی، گرت باستیان و سایر سبزها ملاقات کرد. کلی پیراهن کشی پوشیده بود که روی آن عبارت «شمشیر به گاوآهن» نوشته شده بود. او خواستار آزادی همه زندانیان جنبش صلح آلمان شرقی شد. کلی کتاب "مبارزه برای امید" را در سال ۱۹۸۴ نوشت که توسط ساوت اند پرس منتشر شد. این کتاب فراخوانی فوری برای جهانی عاری از خشونت بین شمال و جنوب، زن و مرد، خودمان و محیط اطرافمان است. در سال های پایانی زندگی اش، کلی به دلیل چرخش عمل گرایانه سبزها در آن زمان، به طور فزاینده ای با اکثر همکاران حزبی خود فاصله گرفت، در حالی که او همچنان به مخالفت با هرگونه اتحاد با احزاب سیاسی سنتی ادامه داد. مرگ. در ۱۹ اکتبر ۱۹۹۲، اجساد متلاشی شده کلی و شریک زندگی اش، سیاستمدار سابق و سبز گرت باستیان (متولد ۱۹۲۳)، پس از تماسی که از سوی همسر باستیان و مادربزرگ کلی که گزارش داد چند هفته است که از باستیان و کلی خبری ندارند، دریافت کردند، توسط مقام
ات پلیس در اتاق خواب خانه او در بن کشف شد. پلیس تشخیص داد که کلی در حالی که خواب بود توسط باستیان به ضرب گلوله کشته شد و سپس باستیان خود را کشت. او ۴۴ ساله، و باستیان ۶۹ ساله بود.
کینگ کونگ باندی (; – ) بازیگر تلویزیون، و کشتی گیر کشتی حرفه ای اهل ایالات متحده آمریکا بود.
جان رودریگز یا جانی رودز (؛ زادهٔ ) کشتی گیر کشتی حرفه ای اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون تالار شهرت دبلیو دبلیو ای شده است.
اس. دی. جونز (; – ) کشتی گیر کشتی حرفه ای اهل ایالات متحده آمریکا بود.
باب اورتن (; – ) کشتی گیر کشتی حرفه ای اهل ایالات متحده آمریکا بود.
تیتو سانتانا (؛ زادهٔ ) کشتی گیر کشتی حرفه ای، آموزگار، و بازیکن فوتبال آمریکایی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون تالار شهرت دبلیو دبلیو ای شده است.
بیلی رایلی (؛ ۲۲ ژوئن ۱۸۹۶ – ) کشتی گیر، و کشتی گیر کشتی حرفه ای اهل بریتانیا بود.
بیلی رابینسون (؛ ۱۸ سپتامبر ۱۹۳۸ – ۳ مارس ۲۰۱۴ (۷۵ سالگی)) کشتی گیر کشتی حرفه ای، و کشتی گیر اهل بریتانیا بود.
در آمار، اقتصادسنجی، علوم سیاسی، اپیدمیولوژی و رشته های مرتبط، طرح ناپیوستگی رگرسیون (RDD) یک طرح شبه تجربی پیش آزمون-پس آزمون است که هدف آن تعیین اثرات علی مداخلات با اختصاص یک برش یا آستانه ای بالاتر یا پایین تر از آن است که مداخله ای تعیین شده است. با مقایسه مشاهدات نزدیک در هر دو طرف آستانه، می توان اثر رفتار را در محیط هایی که تصادفی سازی در آنها غیرممکن است، تخمین زد. با این حال، استنتاج علّی واقعی تنها با این روش غیرممکن است، زیرا به طور خودکار تأثیرات علی را توسط هیچ متغیر مخدوش کننده بالقوه رد نمی کند. برای اولین بار توسط Donald Thistlethwaite و Donald Campbell (1960) برای ارزیابی برنامه های بورسیه اعمال شد،RDD در سال های اخیر به طور فزاینده ای محبوب شده است. مقایسه مطالعات اخیر کارآزمایی های تصادفی سازی و کنترل شده (RCTs) و RDDs به طور تجربی اعتبار داخلی طرح را نشان داده اند. مثال ها. شهود پشت RDD با استفاده از ارزیابی بورس های تحصیلی مبتنی بر شایستگی به خوبی نشان داده شده است. مشکل اصلی تخمین اثر علی چنین مداخله ای همگن بودن عملکرد با انتساب رفتار است. از آنجایی که دانشجویان با عملکرد بالا بیشتر اح
تمال دارد که بورسیه شایستگی دریافت کنند و در همان زمان به عملکرد خوب خود ادامه دهند، مقایسه نتایج دریافت کنندگان جایزه و غیر دریافت کنندگان منجر به سوگیری رو به بالا در برآوردها می شود. حتی اگر بورس تحصیلی اصلاً نمرات را بهبود نمی بخشید، برندگان جایزه بهتر از غیر دریافت کنندگان عمل می کردند، صرفاً به این دلیل که بورس تحصیلی به دانش آموزانی داده می شد که قبلاً عملکرد خوبی داشتند. علیرغم عدم وجود یک طرح تجربی، یک RDD می تواند از ویژگی های برون زا مداخله برای استخراج اثرات علی استفاده کند. اگر به همه دانش آموزان بالاتر از یک نمره معین - به عنوان مثال ۸۰٪ - بورس تحصیلی داده شود، می توان با مقایسه دانش آموزان در حدود ۸۰٪ برش، اثر رفتاری محلی را به دست آورد. شهودی که در اینجا وجود دارد این است که دانش آموزی که نمره ۷۹٪ را کسب می کند، احتمالاً بسیار شبیه دانش آموزی است که ۸۱٪ امتیاز می گیرد - با توجه به آستانه از پیش تعریف شده ۸۰٪. با این حال، یک دانش آموز بورسیه تحصیلی را دریافت می کند در حالی که دیگری نمی کند. مقایسه نتیجه دریافت کننده جایزه با نتیجه خلاف واقع غیر دریافت کننده اثر رفتار را ارائه می دهد. روش شناسی.
دو روش رایج برای تخمین با استفاده از RDD ناپارامتریک و پارامتریک (به طور معمول رگرسیون چند جمله ای) هستند. ناپارامتریک مزیت اصلی استفاده از روش های ناپارامتریک در RDD این است که تخمین هایی را بر اساس داده های نزدیک تر به برش ارائه می دهند، که به طور شهودی جذاب است. این باعث کاهش جانبداری می شود که می تواند ناشی از استفاده از داده های دورتر از برش برای تخمین ناپیوستگی در برش باشد. به طور رسمی تر، رگرسیون های خطی محلی ترجیح داده می شوند زیرا دارای ویژگی های سوگیری بهتری هستند و همگرایی بهتری دارند.
بادی رز (; – ) کشتی گیر کشتی حرفه ای اهل ایالات متحده آمریکا بود.
در ۱۵ مارس ۱۹۲۱، دانشجوی ارمنی سوقومون تهلیریان، طلعت پاشا، وزیر اعظم اسبق امپراتوری عثمانی و معمار اصلی نسل کشی ارامنه را در برلین ترور کرد. تهلیریان در طول محاکمه خود اظهار کرد: «من مردی را کشتم، اما قاتل نیستم.» هیئت منصفه نیز او را تبرئه کرد. تهلیریان از ارزنجان امپراتوری عثمانی آمده بود اما قبل از جنگ به صربستان رفت. او در یگان های داوطلب ارمنی ارتش روسیه خدمت کرده بود و بیشتر اعضای خانواده خود را در نسل کشی از دست داد. او که تصمیم به انتقام گرفت، هاروتیان مغردیتیچیان را که به پلیس مخفی عثمانی کمک می کرد، در قسطنطنیه ترور کرد. تهلیریان به عملیات نمسیس، یک برنامه مخفیانه که توسط فدراسیون انقلابی ارمنی انجام می شد، پیوست. از طرفی او به دلیل موفقیت قبلی برای مأموریت ترور طلعت انتخاب گشت. طلعت پاشا پیش تر توسط دادگاه نظامی عثمانی مجرم شناخته و به اعدام محکوم شده بود، اما با اجازه دولت آلمان در برلین زندگی می کرد. در مراسم خاکسپاری طلعت بسیاری از آلمانی های سرشناس شرکت کردند. همین طور وزارت خارجه آلمان تاج گلی با مضمون «به یک دولتمرد بزرگ و یک دوست وفادار» فرستاده بود. محاکمه تهلیریان در ۲ تا ۳ ژوئن ۱۹۲۱ برگز
ار شد و راهبرد دفاعی آن محاکمه طلعت به دلیل نسل کشی ارامنه بود. در آن محاکمه، شواهد گسترده ای در مورد نسل کشی شنیده شد که به گفته استفان ایهریگ، آن را به «یکی از دیدنی ترین محاکمه های قرن بیستم تبدیل کرد.» تهلیریان مدعی شد که به تنهایی عمل کرده و قتل از پیش برنامه ریزی نشده است، همین گونه داستانی دراماتیک و واقع بینانه اما غیرواقعی در مورد گریختن از نسل کشی و مشاهده مرگ اعضای خانواده اش را روایت می کند. رسانه های بین المللی به طور گسترده ای در مورد این محاکمه که توجه و شناخت حقایق نسل کشی ارامنه را به همراه داشت، گزارش دادند. طلعت و تهلیریان هر دو از طرف خود قهرمان محسوب می شوند. مورخ آلپ ینن، از این رابطه با عنوان «درهم طلعت–تهلیریان» یاد می کند. طلعت پاشا در آلمان به خاک سپرده شد اما ترکیه بقایای او را در سال ۱۹۴۳ به کشور بازگرداند و یک مراسم خاکسپاری برای او برگزار کرد. رافائل لمکین وکیل لهستانی–یهودی، در مورد این محاکمه در اخبار خواند و الهام گرفت تا جنایت نسل کشی را در حقوق بین الملل مفهوم سازی کند. پیشینه. طلعت پاشا (زاده ۱ سپتامبر ۱۸۷۴ – ترور ۱۵ مارس ۱۹۲۱) به عنوان رهبر حزب اتحاد و ترقی، آخرین وزیر اعظ
م قدرتمند امپراتوری عثمانی در طول جنگ جهانی اول بود. او که معمار اصلی نسل کشی ارامنه به حساب می آید، در سال ۱۹۱۵ دستور تبعید تقریباً تمام جمعیت ارمنی امپراتوری عثمانی به صحرای سوریه را صادر کرد تا آن ها را از میان ببرد. از ۴۰،۰۰۰ ارمنی که از ارزروم تبعید شدند، کمتر از ۲۰۰ نفر به دیرالزور رسیدند. هنگامی که ارامنه بیش از آنچه طلعت در نظر داشت، جان سالم به در بردند، در سال ۱۹۱۶ دستور داد تا موج دوم قتل عام آغاز شود. طلعت تخمین زد که حدود ۱،۱۵۰،۰۰۰ ارمنی در جریان نسل کشی ناپدید شده اند. طلعت در سال ۱۹۱۸ به روزنامه نگار موهیتین بیرگن گفت: «من مسئولیت کامل شدت اعمال» در جریان اخراج ارامنه را بر عهده می گیرم و «مطلقاً از عملم پشیمان نیستم.» زمانی که هنری مورگنتا، سفیر ایالات متحده آمریکا تلاش کرد تا طلعت را متقاعد سازد که دست از این جنایات بردارد، صحبتش را قطع کرد و گفت که در این باره تجدید نظر نخواهد کرد زیرا اکثر ارامنه پیش تر مرده بودند. همین طور گفت: «نفرت بین ترک ها و ارمنی ها اکنون آنقدر شدید است که باید با آن ها تمام شود. اگر این کار را نکنیم، آن ها برای انتقام خود برنامه ریزی خواهند کرد.» طلعت به خالده ادیب،
نویسنده ترک گفت که نابودی ارامنه برای پیشبرد منافع ملی ترکیه موجه است و «من حاضرم برای کاری که انجام داده ام بمیرم و می دانم که برای آن خواهم مرد.» در اوت ۱۹۱۵، پس از اطلاع از قتل عام ارامنه، جاوید بیگ، وزیر دارایی سابق حزب اتحاد و ترقی پیش بینی کرد طلعت توسط یک ارمنی ترور خواهد شد. در طول جنگ جهانی اول، امپراتوری آلمان متحد نظامی امپراتوری عثمانی بود. سفیر امپراتوری آلمان، هانس فون وانگنهایم، با حذف محدود جمعیت ارمنی از مناطق حساس موافقت کرد. نمایندگان آلمان زمانی که عثمانی ها بسیار فراتر از این پیش رفتند، در تلاش برای جلوگیری از آسیب های اعتباری ناشی از اقدامات متحدان خود، اعتراض های دیپلماتیکی را صادر کردند. آلمان، اطلاعات مربوط به این نسل کشی را سانسور کرد و کمپین های تبلیغاتی به راه انداخت و ارمنی ها را متهم به خنجر زدن از پشت به امپراتوری عثمانی کرد. انفعال آلمان منجر شد تا اتهام مسئولیت نسل کشی بر این کشور وارد شود که با بحث در مورد مسئولیت آلمان در جنگ پیچیده گشت. تبعید طلعت پاشا در برلین. پس از آتش بس مودروس در ۳۰ اکتبر ۱۹۱۸، طلعت به دنبال تدارکات دقیق، در شب ۱ تا ۲ نوامبر با یک اژدر قایق آلمانی همر
اه با دیگر رهبران حزب اتحاد و ترقی، شامل انور پاشا، جمال پاشا، بهاءالدین شاکر، ناظم بیگ، عثمان بدری و جمال عظمی از قسطنطنیه گریخت. به جز جمال پاشا، همه آن ها عاملان اصلی نسل کشی بودند. آن ها برای فرار از مجازات جنایات خود و سازماندهی نهضت مقاومت، آنجا را ترک کردند. ویلهلم زولف، وزیر امور خارجه آلمان، به سفارت آلمان در قسطنطنیه دستور داده بود تا به طلعت کمک کند و درخواست دولت عثمانی برای استرداد او را رد کرد، او گفت که «طلعت به ما وفادار بوده و کشورمان به روی او باز است.» طلعت پاشا در ۱۰ نوامبر به برلین وارد شد و در هتلی در الکساندرپلاتس و آسایشگاهی در بابلسبرگ پوتسدام اقامت کرد و سپس به یک آپارتمان ۹ اتاقه در خیابان چهارم هاردنبرگ، میدان ارنست روترپلاتس امروزی نقل مکان کرد. او در کنار آپارتمان خود، باشگاه شرقی را تأسیس کرد که در آن مسلمانان و اروپاییان مخالف اتفاق جمع می شدند. وزارت امور خارجه با استفاده از خبرنگار سابق قسطنطنیه برای فرانکفورتر زایتونگ، پل ویتز، جریانات این آپارتمان را زیر نظر داشت. فریدریش ابرت، صدراعظم آلمان، با فرمان حزب سوسیال دموکرات، اقامت طلعت پاشا را قانونی کرد. در سال ۱۹۲۰ حیریه، همس
ر طلعت به او پیوست. دولت آلمان اطلاعاتی در اختیار داشت که نام طلعت برای نخستین بار در فهرست بازدیدکنندگان ارمنی قرار داشت و به او پیشنهاد کرد که در یک ملک منزوی متعلق به رئیس سابق ستاد ارتش عثمانی، فریتز برونسارت فون شلندورف در مکلنبورگ اقامت کند. طلعت این پیشنهاد را نپذیرفت زیرا به شبکه های پایتخت برای پیگیری فعالیت های سیاسی خود نیاز داشت. جنبش مقاومت که توسط حزب اتحاد و ترقی آغاز شده بود، در نهایت به جنگ استقلال ترکیه منجر شد. طلعت پاشا در ابتدا امیدوار بود که از مصطفی کمال، سیاستمدار ترک به عنوان دست نشانده استفاده کند و مستقیماً دستورهایی را به ژنرال های ترک از برلین صادر کرد. طلعت از آغاز تبعید دوستان آلمانی با نفوذی داشت و به مرور زمان به عنوان نماینده جنبش ملی گرای ترکیه در خارج از کشور شناخته شد. او با استفاده از پاسپورت جعلی به نام علی سالی بیگ، علی رغم این که به دلیل جنایاتش توسط انگلستان و امپراتوری عثمانی تحت تعقیب بود، آزادانه در سراسر قاره اروپا سفر می کرد. بسیاری از روزنامه های آلمانی به حضور او در برلین مشکوک بودند و همچنین او در کنفرانس مطبوعاتی پس از کودتای کاپ، تلاش نافرجام برای سرنگونی دو
لت آلمان در مارس ۱۹۲۰، سخنرانی کرد. بسیاری از آلمانی ها، به ویژه راست گرایان افراطی، ترکیه را بی گناه و مظلوم می دانستند و معاهده سور را با معاهده ورسای مقایسه می کردند و «جامعه سرنوشت» را بین آلمان و ترکیه می دیدند. طلعت پاشا خاطراتی نوشت که در درجه اول بر دفاع از تصمیم خود برای دستور نسل کشی و تبرئه حزب اتحاد و ترقی از هرگونه گناه متمرکز بود. طلعت پاشا و دیگر تبعیدیان حزب اتحاد و ترقی، در ۵ ژوئیه ۱۹۱۹ توسط دادگاه ویژه نظامی عثمانی به دلیل «کشتار و نابودی جمعیت ارمنی امپراتوری» به طور غیابی به اعدام محکوم شدند. عملیات نمسیس. پس از آن که مشخص گشت هیچ شخصی عاملان نسل کشی را به دست عدالت نخواهد سپرد، حزب سیاسی فدراسیون انقلابی ارمنی، عملیات مخفی نمسیس را به رهبری آرمن گارو، شاهان ناتالی و آرون ساچاکلیان سازماندهی کرد. توطئه گران فهرستی از صد عامل نسل کشی را تهیه کردند که بایستی ترور می شدند. طلعت پاشا در رأس فهرست قرار گرفت. کمبود داوطلب برای انجام ترورها وجود نداشت؛ نامزدها عمدتاً مردان جوانی بودند که از نسل کشی جان سالم به در برده یا خانواده هایشان را از دست داده بودند. کارگزاران عملیات نمسیس بدون تأیید هویت
هدف، ترور را انجام نمی دادند و مراقب بودند تا از کشتن تصادفی افراد بیگناه جلوگیری کنند. یکی از این داوطلبان سوقومون تهلیریان (زاده ۲ آوریل ۱۸۹۷ – درگذشته ۲۳ مه ۱۹۶۰) از ارزنجان، ولایت ارضروم بود، شهری که تا قبل از جنگ جهانی اول، ۲۰،۰۰۰ ساکن ارمنی داشت و پس از آن هیچ یک از ساکنان آن ارمنی نبودند. تهلیریان زمانی که جنگ آغاز شد در صربستان بود. او پس از شنیدن وقوع جنایت علیه ارمنی ها، به یگان های داوطلب ارمنی ارتش روسیه پیوست؛ آن ها با پیشروی به سمت غرب، پیامدهای نسل کشی را دیده بودند. تهلیریان که فهمید خانواده اش کشته شده اند، سوگند خورد که انتقام بگیرد. تهلیریان در خاطراتش ۸۵ نفر از اعضای خانواده را که در جریان نسل کشی جان باختند ذکر کرده است. تهلیریان از غش های منظم و سایر اختلالات سیستم عصبی رنج می برد که احتمالاً ناشی از چیزی است که امروزه اختلال اضطراب پس از سانحه نامیده می شود؛ او در طول محاکمه خود گفت که این ها به تجربه های او در طول نسل کشی مربوط می شود. پس از جنگ، تهلیریان به قسطنطنیه رفت و در آنجا هاروتیان مغردیتیچیان را ترور کرد؛ مغردیتیچیان برای پلیس مخفی عثمانی کارد می کرد و در تدوین فهرست تبعید روش
نفکران ارمنی که در ۲۴ آوریل ۱۹۱۵ اخراج شده بودند، نقش داشت. این قتل عاملان نمسیس را متقاعد کرد که ترور طلعت پاشا را به او بسپارند. در اواسط سال ۱۹۲۰، سازمان نمسیس هزینه سفر تهلیریان به ایالات متحده آمریکا را پرداخت کرد؛ گارو به تهلیریان اطلاع داد که احکام اعدام علیه عاملان اصلی در آنجا اجرا نشده است و قاتلان به فعالیت های ضد ارمنی خود در تبعید ادامه می دهند. در پاییز آن سال، جنبش ملی گرای ترکیه به ارمنستان حمله کرد. تهلیریان عکس های هفت رهبر برجسته حزب اتحاد و ترقی را که نمسیس محل اختفای آن ها را ردیابی می کرد، دریافت کرد و به اروپا رفت؛ مقصد ابتدایی او پاریس بود. او در ژنو ویزا دریافت کرد تا به عنوان دانشجوی مهندسی مکانیک به برلین برود و در ۲ دسامبر از آنجا خارج شود. توطئه گران طراحی ترور در اقامتگاه لیباریت نظریانتس، معاون کنسول جمهوری ارمنستان با یکدیگر ملاقات کردند. تهلیریان حتی پس از ابتلا به حصبه در اواسط ماه دسامبر در این جلسات شرکت می کرد. او به قدری بیمار بود که در حین تعقیب شاکر به زمین افتاد و مجبور شد یک هفته استراحت کند. کمیته مرکزی فدراسیون انقلابی ارمنی به آن ها دستور داد که به استثنای دیگر عام
لان جنایت، بر روی طلعت تمرکز کنند. در پایان فوریه، توطئه گران پس از آن که دیدند طلعت از ایستگاه راه آهن زولوگیشر گارتن برلین برای سفر به رم خارج می شود، او را پیدا کردند. وهان زکاریانتز که خود را به عنوان مردی به دنبال مسکن نشان می داد، با تحقیق و جستار متوجه شد که طلعت در خیابان چهارم هاردنبرگ زندگی می کند. تهلیریان برای تأیید هویت، یک مهمانکده آن طرف خیابان—خیابان ۳۷ هاردنبرگ کرایه کرد و از آنجا می توانست رفت و آمد مردم را از آپارتمان طلعت مشاهده کند. در دستورهای او از ناتالی آمده بود: «تو جمجمه قاتل شماره یک ملت را منفجر می کنی و سعی نمی کنی فرار کنی. آنجا می ایستی، پایت را روی جسد می گذاری و تسلیم پلیس می شوی، پلیس می آید و به تو دستبند می زند.» ترور. طلعت پاشا در یک سه شنبه بارانی (۱۵ مارس ۱۹۲۱) حدود ساعت ۱۰:۴۵ صبح از آپارتمان خود خارج شد و قصد خرید یک جفت دستکش داشت. سوقومون تهلیریان او را شناخت و از جهت مخالف به او نزدیک شد، سپس از خیابان عبور کرد و در گوشه شلوغ خیابان ۲۷ هاردنبرگ، از فاصله نزدیک به گردنش شلیک نمود که موجب مرگ فوری طلعت شد. گلوله از نخاع او گذشت و از بالای چشم چپ طلعت خارج شد و مغزش را
نابود ساخت؛ طلعت به جلو افتاد و در برکه ای از خونش دراز کشید. در ابتدا تهلیریان بالای سر جسد ایستاد، اما پس از فریاد تماشاچیان دستورهای خود را فراموش کرده و فرار کرد. او تپانچه پارابلوم کالیبر ۹ میلی متری را که برای ترور استفاده کرده بود، دور انداخت و از طریق خیابان فاسانن اقدام به فرار کرد که در آنجا توسط نیکولاس جسن، فروشنده مغازه دستگیر شد. افراد حاضر در جمعیت او را به شدت مورد ضرب و شتم قرار دادند؛ سوقومون تهلیریان به زبان آلمانی شکسته چیزی به این معنی فریاد زد: «اشکال ندارد، من یک خارجی هستم و او یک خارجی!» اندکی بعد، او به پلیس گفت: «من قاتل نیستم، او بود.» پلیس جسد را محاصره کرد. ناظم بیگ، دوست تبعیدی او از حزب اتحاد و ترقی کمی بعد به محل حادثه رسید و به آپارتمان طلعت در خیابان چهارم هاردنبرگ رفت؛ همین طور ارنست جخ، یکی از مقامات وزارت خارجه و فعال طرفدار ترکیه که اغلب با طلعت ملاقات می کرد، ساعت ۱۱:۳۰ صبح وارد آنجا شد. شاکر نیز از این ترور مطلع گشت و هویت جسد را برای پلیس شناسایی کرد. جخ و ناظم به صحنه ترور بازگشتند. ارنست جخ تلاش کرد تا پلیس را متقاعد کند که جسد را با استفاده از اختیاراتش به عنوان ی
ک مقام وزارت خارجه به او واگذار کند، اما آن ها قبل از رسیدن گروه قتل از انجام این کار خودداری کردند. جخ شکایت کرد که «بیسمارک ترک» نمی تواند در چنین حالتی بیرون بماند تا رهگذران به آن نگاه کنند. آن ها در نهایت اجازه انتقال را دریافت کردند و جسد با یک خودروی صلیب سرخ به سردخانه شارلوتنبورگ فرستاده شد. شاکر و ناظم بلافاصله پس از ترور طلعت، تحت حمایت پلیس قرار گرفتند. همین گونه دیگر تبعیدی های حزب اتحاد و ترقی نگران آن بودند که هدف بعدی باشند. خاکسپاری. در ابتدا، دوستان طلعت امیدوار بودند که او در آناتولی دفن شود، اما دولت عثمانی در قسطنطنیه و جنبش ملی گرای ترک در آنکارا، هیچ کدام جسد او را نمی خواستند؛ پذیرش طلعت که بدترین جنایتکار جنگ جهانی اول تلقی می شد، یک مسئولیت سیاسی بود که می توانست آن ها را با او همراه کند. دعوتنامه های حیریه و باشگاه شرقی برای خاکسپاری طلعت فرستاده شدند و او در ۱۹ مارس، طی مراسمی پرمخاطب در محوطه کلیسای قدیمی سنت متیو به خاک سپرده شد. در ساعت ۱۱:۰۰ صبح، نماز به امامت شکری بیگ، امام سفارت ترکیه در آپارتمان طلعت اقامه شد. پس از آن، دسته بزرگی تابوت را تا سنت متیو، محلی که قرار بود طلعت
پاشا در آن دفن شود، همراهی کردند. بسیاری از آلمانی های سرشناس از جمله وزیران خارجه سابق ریشارد فون کولمان و آرتور تسیمرمان، به همراه رئیس سابق دویچه بانک، مدیر سابق راه آهن بغداد، آگوست فون پلاتن هالرموند به نمایندگی از قیصر ویلهلم دوم در تبعید و چند تن از پرسنل نظامی که در طول جنگ در امپراتوری عثمانی خدمت کرده بودند، در مراسم خاکسپاری شرکت نموده و به او ادای احترام کردند. همچنین وزارت خارجه آلمان تاج گلی با مضمون «به یک دولتمرد بزرگ و یک دوست وفادار» فرستاده بود. شاکر که به سختی می توانست خونسردی خود را حفظ کند، پس از آن که که تابوت پوشانده شده با پرچم عثمانی را در قبر گذاشتند، خطابه تدفین را قرائت کرد. او تأکید کرد که این ترور «پیامد سیاست امپریالیستی علیه ملت های اسلامی» است. در اواخر آوریل، گوستاف اشترزمان، سیاستمدار لیبرال ملی از حزب خلق آلمان، پیشنهاد برگزاری مراسم بزرگداشت عمومی را برای گرامیداشت طلعت ارائه کرد. از طرفی اتحاد آلمان–ترکیه هم کاهش یافته بود. اشترزمان به خوبی از نسل کشی آگاه بود و معتقد بود حداقل یک میلیون ارمنی طی آن کشته شده اند. اموال طلعت در اختیار وایزمن، رئیس اداره امنیت عمومی برلین
قرار گرفت؛ خاطرات او به شاکر داده شد که آن را منتشر کرد. محاکمه. در ابتدای تحقیقات پلیس به تهلیریان مترجم ترک زبان پیشنهاد شد، اما او از صحبت کردن به زبان ترکی خودداری کرد. در ۱۶ مارس، پلیس یک مترجم ارمنی به نام کورک کالوستیان را که عضوی از عملیات نمسیس بود، به خدمت گرفت. تهلیریان اعتراف کرد پیش از این که به آلمان بیاید نقشه قتل را طراحی کرده و طلعت را برای انتقام کشته است، اما به پلیس گفت که به تنهایی عمل کرده است. تهلیریان در طول محاکمه خود از پیش طراحی شدن این ترور را انکار کرده است؛ همین طور مترجم به این دلیل که جراحات تهلیریان او را ناتوان کرده از امضای سند بازجویی خودداری کرده بود. تحقیقات اولیه در ۲۱ مارس به پایان رسید. فدراسیون انقلابی ارمنی بین ۱۰۰،۰۰۰ تا ۳۰۰،۰۰۰ مارک برای دفاع قانونی از او جمع آوری کرد که عمدتاً از جانب ارمنی های آمریکایی بود. در جریان محاکمه، زکریانتس سخنان تهلیریان را به آلمانی ترجمه کرد و در پرداخت صورتحساب، سازماندهی دفاعیات و ابلاغ دستورهای کمیته مرکزی فدراسیون انقلابی ارمنی آمریکا به تهلیریان، مشارکت داشت. کالوستیان از آلمانی به ارمنی ترجمه می کرد. سه وکیل آلمانی به نام های آ
دولف فون گوردون، یوهانس ورتاور و تئودور نیمایر که هر کدام ۷۵،۰۰۰ مارک دستمزد دریافت کردنده بودند، وکالت تهلیریان را بر عهده داشتند؛ برجستگی وکلا منجر به تبلیغات بیشتر برای محاکمه شد. دادستان ایالتی، گولنیک و قاضی آن اریش لمبرگ بود. در مجموع، دوازده هیئت منصفه به این پرونده رسیدگی کردند. محاکمه در دادگاه کیفری موابیت از ۲ تا ۳ ژوئن برگزار شد. سالن دادگاه در راستای محاکمه کاملا پر از جمعیت بود. بسیاری از ارامنه آلمان و برخی از ترک ها از جمله همسر طلعت پاشا در جلسه های دادگاه شرکت کردند. همچنین خبرنگاران روزنامه های آلمانی و بین المللی در این جلسه های دادرسی حضور داشتند. دیلی تلگراف، شیکاگو دیلی نیوز و دفتر کل فیلادلفیا در میان بسیاری دیگر، درخواست مجوز مطبوعاتی کردند. به نقل از مورخ استفان ایهریگ، این «یکی از دیدنی ترین محاکمه های قرن بیستم» بود. راهبردهای دفاع و تعقیب قضایی. راهبرد دفاعی بر آن بود که طلعت پاشا را به اتهام قتل اعضای خانواده تهلیریان و یک میلیون ارمنی دیگر که دستور قتل آن ها را صادر کرده بود، محاکمه کنند. همچنین ناتالی آن را فرصتی برای تبلیغ آرمان ارمنی می دانست. او معتقد بود که تهلیریان احتمالا
ً طبق قوانین آلمان محکوم خواهد شد، اما از طرفی هم امیدوار بود که عفو خود را دریافت می کند. ورتاور، خوشبین تر بود و چند روز پس از ترور، اطمینان خود را از دستیابی به تبرئه موکلش اعلام نمود. یوهانس لپسیوس، مبلغ و فعال پروتستان که از سال ۱۸۹۶ علیه کشتار ارامنه صحبت کرده بود، در طرح پرونده علیه طلعت کار کرد. همان طور که روزنامه سوسیال دموکرات به پیش اشاره کرد، استراتژی آن ها موفقیت آمیز بود: «در حقیقت این سایه خون آلود طلعت پاشا بود که روی نیمکت متهم نشسته بود؛ و اتهام واقعی او کشتار وحشیانه ارامنه بود، نه اعدام او به دست یکی از معدود قربانیانی که زنده مانده بود.» مدافعه برای به حداکثر رساندن احتمال تبرئه، تهلیریان را به جای انتقام جوی کل ملت خود، به عنوان یک کیفرستان تنها معرفی کرد. پلیس آلمان به دنبال همدستان تهلیریان بود اما آن ها را کشف نکرد. در دفاعیات، از طریق مادر تهلیریان سعی کردند تا اثبات کنند که طلعت باعث مرگ او شده است، و از این روند ارتباطی بین تهلیریان و طلعت ایجاد کنند. در کنار انبوه جنایات طلعت پاشا، استدلال دفاعی بر وضعیت روانی آسیب دیده تهلیریان استوار بود که می توانست او را در قبال اعمال خود بر
اساس قانون جنون موقت آلمان، بند ۵۱ حقوق جزا، بی مسئولیت کند. در مقابل، هدف اصلی دادستانی آلمان، غیرسیاسی کردن روند رسیدگی و اجتناب از بحث درباره نقش آلمان در نسل کشی بود. دادگاه به جای سه روز درخواستی دفاعیات، فقط در یک روز و نیم برگزار شد و شش شاهد از پانزده شاهدی که برای دفاع فراخوانده شده بودند، اظهاراتشان شنیده نشد. دادستان درخواست کرد که پرونده به صورت غیرعلنی رسیدگی شود تا افشای آن به حداقل برسد، اما وزارت خارجه این راه حل را رد کرد، زیرا واهمه آن داشت که پنهان کاری باعث بهبود شهرت آلمان نشود. به گفته مورخ کارولین دین، تلاش برای تکمیل سریع محاکمه و به تصویر کشیدن مثبت اقدامات آلمان در طول جنگ «به طور ناخواسته تهلیریان را به نمادی از وجدان انسانی تبدیل کرد که به شیوه غم انگیزی مجبور شد یک قاتل را به دلیل عدالت خواهی به ضرب گلوله بکشد.» ایهریگ و سایر مورخان استدلال کرده اند که راهبرد دادستان عمیقاً ناقص بود و نشان دهنده بی کفایتی یا عدم انگیزه او برای دستیابی به محکومیت بوده است. گولنیک اصرار داشت که رویدادهای امپراتوری عثمانی هیچ ارتباطی با این ترور ندارد و سعی کرد از ارائه مدارک در مورد نسل کشی خودداری
کند. پس از ارائه شواهد، او نقش طلعت درباره جنایات علیه ارمنی ها را انکار کرد و نهایتاً موظف شد دستورهایی را که طلعت صادر کرده بود، توجیه کند. قبل از محاکمه، هانس هومان که روزنامه عمومی ضدارمنی آلمان را کنترل می کرد، به شدت با دفتر دادستانی لابی کرد. با وجود این که او به خاطرات طلعت پاشا دسترسی داشت، اما دادستان آن ها را به عنوان مدرک در دادگاه وارد نکرد. ایهریگ حدس می زند که گولنیک از لابی های هومان منزجر شده بود و شاید حتی با متهم همدردی می کرد. پس از محاکمه، گولنیک به عضویت هیئت تحریریه روزنامه عمومی آلمان درآمد. شهادت تهلیریان در دادگاه. در دادگاه، قاضی پرسش های زیادی را در مورد نسل کشی از تهلیریان پرسید که نشان دهنده آگاهی قاضی از نسل کشی و روایت های ترکی و آلمانی در مورد آن بود. او از تهلیریان خواست تا آنچه را که در جریان این حوادث شاهد بوده، بازگو کند. تهلیریان گفت که پس از شروع جنگ، بیشتر مردان ارمنی در ارزنجان به خدمت سربازی فرستاده شدند. در اوایل سال ۱۹۱۵، برخی از رهبران جامعه ارمنی دستگیر شدند و گزارش هایی از کشتار آن ها به شهر رسید. در ژوئن ۱۹۱۵، دستور تبعید عمومی صادر شد و ژاندارم های مسلح، ارمنی