Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مارال نصیری (؛ ۳۱ اکتبر ۱۹۸۰) بازیگر و کارگردان نمایش ایرانی تبار اهل سوئد است که در استکهلم زندگی می کند. وی دانش آموختهٔ کالج هنرهای نمایشی استهکلم است. او بابت نقش آفرینی در فیلم "دشمن"، جایزهٔ هیئت داوران جشنواره بین المللی فیلم سیاتل را در سال ۲۰۲۳ به دست آورد و در سال ۲۰۲۴ برندهٔ جایزهٔ گلدباگن «بهترین بازیگر نقش اصلی زن» شد.
داویده مسترانتونیو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که در حال حاضر به صورت قرضی از باشگاه فوتبال آ.اس. رم برای باشگاه فوتبال پرو ورچلی بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۸ سال ایتالیا، زیر ۱۹ سال ایتالیا و زیر ۲۰ سال ایتالیا بازی کرده است.
الیاس زیتولایف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال بازنشسته و مربی کنونی اهل ازبکستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اچ ان کی گوریتسا، باشگاه فوتبال یوونتوس، باشگاه فوتبال کروتونه، باشگاه فوتبال جنوآ، باشگاه فوتبال دلفینو پسکارا، باشگاه فوتبال هلاس ورونا، باشگاه فوتبال ویرتوس لانچانو، باشگاه فوتبال ویچنزا، باشگاه فوتبال رجینا و باشگاه فوتبال تورینو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ازبکستان بازی کرده است. او اولین بازیکن ازبکستانی است که در سری آ بازی کرد.
باشگاه فوتبال لومتزانه () یک باشگاه فوتبال ایتالیایی مستقر در لومتزانه است که در حال حاضر در سری سی، سومین سطح لیگ فوتبال در این کشور به فعالیت می پردازد.
عبدالکبیر ابقار (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مراکش است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال مالاگا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مراکش بازی کرده است.
اقتصاد نهادگرایی در ایران (یا اقتصاد نهادگرایی ایرانی) گرایشی از مکتب اقتصاد نهادگرایی است که توسط برخی اقتصاددانان نهادگرای ایرانی به عنوان یک رویکرد در تحلیل های بلند مدت اقتصادی یا توسط برخی دیگر در به عنوان یک مکتب و الگوی بومی حکمرانی اقتصادی مطرح شده و از وجه تمایز های این جریان فکری اقتصادی، مقابله با اندیشه اقتصاد بازار و مکانیزم بازار در اقتصاد و میل به قدرت سیاسی است. نهادگرایی ایرانی منتقد اقتصاد جریان اصلی یا نئوکلاسیک است اما ادعا می کند که در زمره اقتصاد نهادگرایی جدید قرار می گیرد که خود بخشی از اقتصاد نئوکلاسیک و روشی تحلیلی در این پارادایم است. در توضیح این تناقض برخی از اقتصاددانان رویکرد و مبانی نظری این گرایش را خارج از چارچوب نهادگرایی مرسوم در دنیا و زبان علمی مختص به آن دانسته اند، برخی دیگر ضمن رد جدید بودن این اندیشه اقتصادی در ایران، آن را عنوانی جدید برای طرفداران اقتصاد دولتی چپ یا جریان نئوچپ های اقتصادی در ایران دانسته اند که این اندیشه های اقتصادی را با عنوان های دیگر بیان می کنند. در اقتصاد سیاسی ایران بعد از دهه ۶۰ شمسی، انتخاب دولت ها برای شیوه حکمرانی اقتصادی عمدتاً بین دوگا
نه بازارگرایی و بر اساس مدیریت بازار آزاد یا بر اساس اندیشه های نهادگرایی ایرانی و ایجاد شبه بازارهای ساخته شده توسط نهادها (نابازار) بوده است. به سبب آن که عمده افراد شاخص پیرو گرایش اقتصاد نهادگرایی ایرانی در دانشگاه علامه طباطبایی تحصیل یا تدریس کرده بودند، این اقتصاددانان با عنوان "طیف علامه" شهرت یافتند. این گروه شامل نهادگرایان وابسته به احزاب چپ خارج نشین ایرانی نمی شود و از نظر گرایش سیاسی عمدتاً نزدیک به جناح اصلاح طلبان سنتی می باشند. در حال حاضر مؤسسه مطالعاتی «دین و اقتصاد»، وابسته به مصطفی عالی نسب و فرشاد مؤمنی، بخشی از این حلقه فکری را دور هم جمع کرده است. اقتصاد نهادگرایی در سطح دنیا یک اقتصاد دگراندیشانه (Heterodox) به تحلیل های اقتصاد جریان اصلی یا نئوکلاسیک است که بر اثر نهادها در فرایند تحول اقتصادی تأکید دارد. دو گونه یا گرایش نهادگرایی شامل نهادگرایی «سنتی» و نهادگرایی «جدید» می باشد. نهادگرایی سنتی مخالف ساده سازی نهادها به سلیقه، تکنولوژی، یا ماهیت است (به مغالطهٔ ماهیت گرایانه نگاه کنید) اما اقتصاد نهادگرایی جدید که از اواخر قرن بیستم پدید آمد، پیشرفت های اخیر اقتصاد نئوکلاسیک را با ن
هادگرایی ادغام کرد. از زمان انتشار کتاب بنیان های حقوقی سرمایه داری در سال ۱۹۲۴ توسط جان کامونز، حقوق و اقتصاد به یکی از موضوعات عمدهٔ اقتصادی تبدیل شد. از آن زمان تاکنون، اختلاف نظرهای زیادی دربارهٔ نقش قانون (به عنوان یک نهاد رسمی) در رشد اقتصادی وجود داشته است. اگرچه زبان علمی گونه نهادگرایی ایرانی به گفته برخی تاکنون به صورت واضح تشریح نشده ولی از طریق مطالعه موردی می توان به مبانی فکری و نظری این گرایش از اقتصاد نهادگرایی دست یافت. جریان شناسی. نهادگرایان ایرانی یا حلقه علامه، محفل علمی اقتصاددانان نهادگرا در اقتصاد ایران است که جریانی از اقتصاد نهادگرایی هستند که منتقد اقتصاد بازار و حذف تصدی گری دولت و مداخله در بازارها می باشند. این جریان فکری معتقد است هرگونه اصلاح سیستمی در اقتصاد از درون نهادهای اجتماعی باید صورت بگیرد. برای سپردن اقتصاد به دست بازار نیز، ابتدا باید مقدمات نهادی آن (با هدف شکی گیری بازار کنترلی یا نابازار) شکل بگیرد. به همین منظور نقش دولت را نیز بسیار کلیدی ارزیابی می کنند. اما نه دولتی که چپ گراها می گویند؛ بلکه دولتی که نقش توسعه ای دارد و بازی ساز است تا بازیگر. این طیف فکری به
دو گروه سیاسی شناخته می شود که شامل چپی ها و سازمان مجاهدینی خلقی های سابق و طیف نزدیک به میرحسین موسوی، فرشاد مؤمنی، عباس شاکری، محمد ستاری فر،حسین راغفر و … را می توان نام برد. اما در میان گرایش سیاسی غیر اصلاح طلب، گونه دیگری از اقتصاددانان حضور دارند که افرادی همچون الیاس نادران، محمد خوش چهره، سبحانی، توکلی، دادگر و ایروانی از مشاهیر آن هستند. بخشی از گرایش دوم این حلقه فکری که از میان اصولگراها بودند در مجلس توانستند نقش آفرینی بیشتری داشته باشند. از جمله این افراد الیاس نادران است که نماینده مجلس شورای اسلامی از دور هفتم یا یازدهم و رئیس کمسیون اصل ۴۴ قانون اساسی در این مجلس بود که باید او را ترمز تندروی اصولگرایان راست گرای اقتصادی در ماجرای خصوصی سازی و اصلاح اصل ۴۴ قانون اساسی ایران دانست و در آن زمان این اقتصاددان نهادگرا مانع شد تا قرائت راست گراهای تندرو اقتصادی در اتاق بازرگانی بر قانون گذاری حاکم شود. احمد توکلی، نماینده ادوار مختلف مجلس که از همین طیف است، در ماجرای تصویب قانون هدفمندسازی یارانه ها در ایران از نمایندگان شاخصی بود که مانع حذف یارانه کالایی در یک مرحله از اقتصاد ایران و شوک درم
انی برای آزادسازی اقتصاد شد. با طولانی شدن بازه زمانی اجرای قانون هدفمندسازی یارانه ها، مرحله دوم و سوم هدفمندسازی هیچگاه اجرا نشد. دیگر نماینده مجلس از این طیف حسن سبحانی بود که در مجلس هفتم مهم ترین مخالف افزایش قیمت بنزین سپردن تعیین نرخ بهره صرفاً به بانک مرکزی بود. نهادگرایی ایرانی، الگوی حکمرانی اقتصادی. اگرچه افرادی نزدیک به جریان نهادگرایی، مثل مصطفی عالی نسب، سکان داران مدیریت اقتصادی ایران در دهه اول بعد از انقلاب و دوران جنگ تحمیلی بودند، ولی الگوی اقتصادی دولت های ایران در دهه ۶۰ نهادگرایی نبوده است. اقتصاد نهادگرایی ایرانی به عنوان یک جریان اقتصادی، همزمان با روی کار آمدن دولت اصلاح طلب محمد خاتمی در اقتصاد سیاسی ایران اوج گرفت. با پیروزی وی در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۷۶ که به باور برخی داغ شدن فضای انتقاد از سیاست های اقتصادی دولت های هاشمی رفسنجانی در آن بی تأثیر نبود، خاتمی در کنار شعار توسعه سیاسی ناگزیر از تلاش برای تغییر رویکرد اقتصادی دولت شد. بر این اساس، خاتمی دست به کار تدوین طرح جدیدی برای ساماندهی اقتصادی کشور شد؛ طرحی که با هدایت اقتصاددانان نهادگرا تلاش داشت تا با رد نسخه های اق
تصادی دوران سازندگی، الگوی رشد و توسعه بومی و ملی جدیدی در چارچوب نگاه نظریه نهادگرایی (با ترکیب نظریات اقتصادی جریان اصلی و مارکسیسم) خلق کند. اما اختلاف های رخ داده میان دیدگاه طیف علامه (به عنوان پایگاه اصلی نهادگرایان) و برخی از اقتصاددانان دانشگاه شهید بهشتی همچون محسن نوربخش (نزدیک به طیف سازندگی و اقتصاد بازار آزاد) که با وجود پایان دولت هاشمی از سوی خاتمی نیز مورد وثوق بودند، در عمل اجرای این طرح آشفته به لحاظ رویکردی را زمین گیر کرد. در دور دوم دولت محمد خاتمی، حسین نمازی وزیر اقتصاد دور دور دوم دولت محمد خاتمی شد که بعد از مدتی استعفا داد. در این دوره ستاری فر و سایر همکاران از این حلقه فکری، متولی تدوین برنامه چهارم توسعه ایران شدند. همچنین در دولت حسن روحانی حضور اقتصاددانان نهادگرا در تیم اقتصادی دولت چشمگیر بود، به طوری که اقتصاددانان نهادگرایی مثل علی طیب نیا در سمت وزیر اقتصاد و محمد باقر نوبخت در سمت معاون رئیس جمهور و رئیس سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور، عضو تیم اقتصادی این دولت بودند. در دور دوم دولت حسن روحانی، برخی رسانه ها از چرخش سیاست اقتصادی دولت متناسب با شرایط به سمت نهادگرایی خبر
دادند و آن را فاصله گرفتن دولت از اقتصاد آزاد تعبیر کردند. مبانی فکری جریان نهادگرایی ایرانی. دیدگاه های متفاوتی در مورد چیستی اندیشه جریان نهادگرایی ایران از جانب طرفداران و منتقدان آن مطرح شده است. نهادگرایی به صورت کلی ابزار کارایی برای تحلیل وقایع اقتصاد و رویدادها در بلندمدت است. در بین موافقان و مخالفان نهادگرایی ایرانی، سنت قدرتمند نهادگرایی در دانشگاه های جهان و بینش امثال وبلن، کوز و نورث مورد توجه است و ارزشمند دانسته می شود. داگلاس نورث می گوید زمانی که او در تحلیل بلندمدت با فرض های نظریه نئوکلاسیک به مشکل برخورد، نهادها را وارد تحلیل کرد و نشان داد که چگونه می توان اثر نهادها به عنوان قواعد بازی را به کار بست. اما جریان نهادگرایی ایرانی دارای تفاوت های در مبانی و رویکرد است که این مشخصه های رویکردی به صورت زیر می باشند: مخالفت با اقتصاد بازار. انتقاد نظریه اقتصاد نهادگرایی از اقتصاد آزاد یا نئوکلاسیک در این چارچوب است که اقتصاد نئوکلاسیک به نهادها کم توجهی کرده است، نه این که خود اقتصاد نئوکلاسیک غلط باشد. بنابراین اقتصاددانان نهادگرا در جهان چارچوب بازار رقابتی را می پذیرند، ولی به گفته برخی من
تقدان جریان نهادگرایی ایرانی، آن ها با گلچین کردن برخی مضمون ها با اندیشه اقتصاد بازار به مبارزه برمی خیزند و توجیه برای مداخله دولت در اقتصاد باز می کنند. ترجیع بند بسیاری از پیشنهادهای آنان عبارت «اصطلاحات نهادی» است؛ این مفهومی کلی و با ابهام است که روشن نیست برای تحقق آن به طور دقیق چه باید کرد. نتیجه این مفاهیم مبهم این بوده است که چپ ایرانی خیلی کاری نداشت نهادگرایی چیست، ولی زیر لوای آن همان حرف های سابق را تکرار می کرد. مخالفت با اندیشه اقتصاد بازار در نوشته ها و تحلیل های رهبران اقتصاد نهادگرایی ایرانی مشهود است. به عنوان مثال فرشاد مومنی در تحلیل سیاست های اقتصادی دولت ها در دهه ۶۰ شمسی در ایران که اقتصاد را به سمت یک الگوی شبه مارکسی از اقتصاد می برد و در توصیف افراد مخالف این سیاست ها که بعضا خواهان احترام به مالکیت خصوصی و برقرار اقتصاد بازار آزاد بودند چنین می گوید: «جدی ترین منتقدان سیاست های اقتصادی دوران جنگ را رباخواران، سوداگران و دلالان تشکیل می دادند و بزرگترین حامیان آن، تولید کنندگان بودند؛ اما در طی ۲۵ سال گذشته که اقتصاد ما هموراه با فراز و نشیب همراه بوده برعکس این مسئله صادق شده است
.» نقد ادعای جهانشمولی اقتصاد متعارف. به گفته احسان خاندوزی، اقتصاددان و استاد دانشگاه ایرانی، از مهم ترین وجوه انتقادی جریان نهادگرایی، نقد فرض ها و روش های علم اقتصاد جدید و ادعای جهانشمولی آن است. این در حالی است که تأکید و تکیه بر کرسی تفکر و مدیریت علمی جدید از نقاط قوت و وجوه کلیدی جریان اقتصاد متعارف جدید در دنیا به شمار می رود (که باعث سازگاریش با شرایط و جهانشمولی می شود). ناآشنا بودن زبان علمی نهادگرایی ایرانی. برای آنکه جریان اقتصاددانان نهادگرای ایرانی بتوانند مدعی باشند که شاخه جدیدی از علم اقتصاد ایجاد کرده اند که پیش از این نبوده است، باید شاخص های عینی علمی و جهانی داشته باشد که قابل عرضه و سنجش باشد. نهادگرایان ایرانی باید بتوانند نشان دهند که می توانند با ابزارهای علمی مسائل اقتصادی موجود را حل کنند. با این وجود تاکنون مقالاتی علمی در نشریات معتبر از این گروه چاپ نشده تا مبانی علمی این رویکرد برای پاسخ به مسائل اقتصادی را تشریح نماید. دقت کنید که زبان علم، زبان شفافیت است. مسئله این نیست که چه موضوعی را مطرح می شود، مسئله این است که با چه زبانی و چه ابزاری مطرح می شود. به گفته حسین عباسی، اق
تصاددان و استاد دانشگاه مریلند، یک اقتصاددان می تواند مقالات مهم اقتصاد نهادگرایی با مدل های ساده و پیچیده، با نتایج نظری یا تجربی، مانند مقالات داگلاس نورث و بقیه چهره های شاخصی که با این ابزار مقاله نوشته اند را بخواند و درک کند، اما به گفته او با زبان غیر علمی که طیف نهادگرایی ایرانی استفاده می کنند هیچ گونه احساس آشنایی نمی کند. نتیجه این نیست که احتمال بدهم اینها مسائلی مطرح می کنند که آنقدر سطح بالایی دارد که شاید نسل های بعد بفهمند، احتمال بیشتر این است که دارند حرف غیرعلمی و بی پایه می زنند، به زبان روز دنیا آشنا نیستند و تصورات خودشان را در قالبی مطرح می کنند که تنها خودشان و دوروبری هایشان بفهمند. میل به قدرت سیاسی. نظریه نهادگرایی بیش از آنکه در علوم سیاسی مطرح باشد، نظریه ای است که ریشه در علم اقتصاد دارد، با این وجود کارکردهای این نظریه همزمان می تواند هم در حوزه سیاست و هم اقتصاد کارایی داشته باشد، چرا اساس نگاه این نظریه، تجزیه و تحلیل و چگونگی فعالیت نهادهاست. برخی از اقتصاددانان مثل موسی غنی نژاد معتقدند که تمایز نئوکلاسیک ها و نهادگرایان در دنیا اندک است و نهادگرایان ایرانی بیشتر در پی شریک
شدن در قدرت هستند تا اصلاح اقتصادی. وی می گوید: «اینها می خواهند قدرت سیاسی را در دست بگیرند و حرف از نهادگرایی و حکمرانی خوب می زنند، خب بهتر است بروند حزب درست کنند و با شفافیت به دنبال قدرت باشند. البته اگر خواستند این کار را بکنند حتماً باید یک تئوری اقتصادی خوب داشته باشند چون حکمرانی خوب تئوری اقتصادی نیست.» نهادگرایی، یک رویکرد یا جریان اقتصادی. از آن جمله می توان به سخنان احسان خاندوزی، اقتصاددان و استاد دانشگاه ایرانی در تشریح نهادگرایی می گوید: «نهادگرایی به مفهومی که زاییده شد از جمله رویکردهای اقتصادی است نه مکاتب (جریان) اقتصادی. در نتیجه شما نباید انتظار داشته باشید که نهادگرایی برای شما حرفی (هدفی) معارض (جریان اصلی) داشته یا رقیب مکتب سوسیالیسم یا سرمایه داری باشد. به همین دلیل نباید رویکرد نهادگرایی را رقیب یا هم عرض مکتب اقتصاد اسلامی دانست. همچنین نهادگرایی اولیه رویکردی است که از تحلیل رفتار عاملان اقتصادی در سطح خرد آغاز شد و این نکته ای است که در ایران چندان به رسمیت شناخته نمی شود؛ به دلیل اینکه نهادگرایی را نخستین بار کسانی بیان کردند که دغدغه های توسعهای داشتند و توسعه جدیترین محملِ م
ناقشات هنجاری در درون دانش اقتصاد است. البته در نهادگرایی جدید، به ویژه شاخه داگلاس نورث، آموزه های مرتبط با سطح توسعه بسیار تقویت شده و امروز نهادگرایی در مسیر توسعه، دیدگاه های جدی دارد.» به گفته وی: «این مسئله مطرح که «نهادگرایی لباس جریان چپ ایرانی است» به این خاطر (مطرح شده) است که برخی افراد داعیه دار نهادگرایی در کشور بودند که در دهه ۱۳۶۰ و اوایل ۱۳۷۰ با ادبیات دیگری (اقتصاد مارکسی) منتقد رویکرد نئوکلاسیک بودند، اما نکته مهم این است که دفاع امروز آنها از نهادگرایی به این معنی نیست که آنها صرفاً از ادبیات جدیدی برای تکرار سخنان گذشته خودشان استفاده می کنند، بلکه اصلاحات و تغییرات بسیاری در موضع گیریهای ایشان مشهود است. از سوی دیگر به دلیل اینکه نهادگرایی در خاستگاه خود، بیش از تمایل به سوسیالیسم، از مکتب تاریخی آلمان متأثر بود، با گذشت زمان بسیاری از اقتصاددان های جریان متعارف هم علاقه مند شدند از دستاوردهای نظری آن به عنوان مکمل استفاده کنند، به گونه ای که اکنون در دانشکده اقتصاد دانشگاه شریف، که به نوعی محفل اقتصاددان های نئولیبرال و نئوکلاسیک به شمار می آید، به شدت از دستاوردهای نهادگرایی استفاده می
کنند. از صاحب نظران مشهور این جریان در ایران فرشاد مؤمنی، محمد ستاری فر، حسین عظیمی، حسین راغفر، محمد جواد ایروانی و محسن رنانی می باشند. اقتصاددانان جریان نهادگرایی ایرانی. مؤسسه «دین و اقتصاد» و مؤسسه «پژوهش های اقتصاد و مدیریت» از پایگاه های اصلی جریان نهادگرایی ایرانی هستند. اقتصاددانان این جریان بدین شرح هستند:
آکادمی فوتبال محمد ششم () یک آکادمی فوتبال مستقر در سلا، مراکش است که در سال ۲۰۰۹ توسط پادشاه محمد ششم برای تغییر شکل ورزش ملی در مراکش افتتاح شد. هدف این آکادمی کمک به تکامل فوتبال در مراکش و کمک به بازیکنان فوتبال برای رسیدن به هدفشان، یعنی بازی در یک لیگ حرفه ای است.
ژبر آلکین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دپورتیوو آلاوس و باشگاه فوتبال رئال سوسیداد بی اشاره کرد.
مهدی بن عبید (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال ارتش سلطنتی مراکش بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال و زیر ۲۳ سال مراکش بازی کرده است.
رشید غنیمی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال الفتح بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال مراکش و زیر ۲۳ سال مراکش عضویت داشته است.
بنیامین بوشواری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال رودا جی سی کرکراد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال مراکش بازی کرده است.
ابراهیم صلاح (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال خنت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال مراکش بازی کرده است.
کلوئلیا از شخصیت های زن در اساطیر رومی است. وی دختری بود که به اسارت لارس پورسنا درآمد و از دستش گریخت. روایت. لارس پورسنا، پادشاه دولت شهر کلوسیوم، با خاندان تارکوئینیان متحد شد و به درخواست ایشان جمهوری نوپای روم را در محاصره گرفت، تا اگر موفق به گشودن شهر شد، تارکوئینیان را به تاج وتخت روم بازگرداند. لیکن او چون دلاوریِ دو مردِ رومی، هوراتیوس کوکلس و موکیوس اسکایه ولا، را در دفاع از روم دید، از محاصره منصرف شد، و در عوض از رومیان چند باکره گروگان ستاند که یکی از ایشان کلوئلیا بود. لیکن دخترک برآن شد تا از اردوگاه اتروسکان بگریزد، به طوری که چون اتروسکان اسبان خود را به لب رود تیبر برده بودند، خود را قاطی اسبان کرد و با شنا از تیبر درگذشت و به روم رسید. پورسنا در خشم شد و فرمود تا رومیان وی را باز دهند. رومیان نیز فرمان کردند. اما بعد خشم شاه زایل شد و شجاعت دختر را ستود و او را سالم و بی گزند آزاد کرد و اسبی بدو بخشید و وعده اش داد که نیمی از گروگانانِ دیگر را به انتخاب خود می تواند بردارد و با خود به روم ببرد. در این باره دو روایت هست: پس از آزادی. چون کلوئلیا آزاد شد، رومیان شجاعت او را پاس داشتند و با ی
ک تندیس سواره یادش را جاودان کردند. در هنر. کلوئلیا را در نقاشی های بسیاری ترسیم کرده اند. پیترو متاستازیو در لیبرتوی "تریومفِ کلوئلیا" او را آورده، و سیلویا سیمز در فیلم ایتالیایی "باکرگان روم" نقش او را بازی کرده است.
مجموعه ابر رو مارافسای یا مجموعه ابر رو افیوچی () مجموعه ای از ابرهای بین ستاره ای با سحابی های مختلف است، به ویژه یک سحابی تاریک که در مرکز ۱ درجه جنوب ستاره رو مارافسای قرار دارد که در میان سایرین از صورت فلکی مارافسای به آن امتداد دارد. در فاصله تخمینی حدود ۱۴۰ پارسک یا ۴۶۰ سال نوری، یکی از نزدیک ترین مناطق ستاره ساز به منظومه شمسی است. این ابر یک ناحیه زاویه ای ۴٫۵ × ۶٫۵ درجه بر روی کره آسمان را می پوشاند و از دو ناحیه اصلی گاز و غبار متراکم تشکیل شده است. اولی شامل یک ابر ستاره ساز (L1688) و دو رشته (L1709 و L1755) است، در حالی که دومی دارای یک منطقه ستاره ساز (L1689) و یک رشته (L1712-L1729) است.
دانیل لوئیز فلومینیان که به سادگی با نام دانیل شناخته می شود (زاده ۴ ژوئن ۱۹۸۱) یک فوتبالیست بازنشسته برزیلی است که به عنوان دروازه بان بازی می کرد. او مدیر فعلی فوتبال باشگاه فوتبال سائو برناردو است. دانیل قبلا برای GD Bragança در دسته دوم پرتغال ، Mixto Esporte Clube ، Operário Futebol Clube (Várzea Grande) ، Ituiutaba Esporte Clube ، Boa Esporte Clube در برزیل بازی کرده است. دانیل دروازه بان Ituiutaba بود، در دوران قهرمانی آنها در تاچا میناس گرایس 2007. پس از قهرمانی باشگاه در سال 2007، ایتویوتابا در کوپا دو برزیل 2008 جایی به دست آورد، جایی که دانیل دو بار به میدان رفت. او همچنین به طور منظم برای Ituiutaba در طول سال 2008 Campeonato Mineiro بازی کرد.
اولجی موندوک () یک ژنرال ارتش اهل گوگوریو بود. او به عنوان ژنرالی معروف است که تهاجم دوم دودمان سویی را شکست داد. درسال ۶۱۲ میلادی امپراتور یانگدی امپراتور سویی ارتش بزرگی را رهبری کرد و به گوگوریو حمله کرد، اما هنگامی که در دژ یودونگ سست شد، او یک گروه ۳۰۵٫۰۰۰ نفری را انتخاب کرد و به دژ پیونگ یانگ پایتخت گوگوریو حمله کرد. اگرچه این گروه تا نزدیک پیونگ یانگ پیشروی کرد، اما همه اینها یک عملیات فریبنده توسط اولجی موندوک بود و به دلیل خستگی و کمبود تدارکات نظامی چاره ای جز عقب نشینی نداشتند. هنگامی که گروه از رودخانه در سالسو (اکنون رودخانه چونچون) عبور کردند، به آنها حمله کردند و تمامی آنها را نابود کردند. دوران زندگی. هویت. از تاریخ تولد و مرگ تا زادگاه و سمت رسمی، همه چیز دربارهٔ زندگی او به جز نبرد سالسو ناشناخته است. او در کوه سوکداسان در پیونگ یانگ به دنیا آمد. حتی تاریخ تولد و مرگ، محل تولد و موقعیت رسمی او، ناشناخته است. برخی می گویند که او فردی تابعیت شده از قبیله ژیان بی بوده است، اما هیچ کدام از اینها مبنای دقیقی ندارند. از طرف دیگر، گفته می شود که اولجی چنگال کوک «اوتچی» است، به معنای فردی برتر مانند
ته این، یا اینکه عنوان افتخاری «جی ()» برای یک شخص نجیب به خانواده «اول ()» اضافه شده است. خانواده اصیل گوگوریو بود، اما این نیز قابل تأیید نیست. در چوسان، آن را به عنوان نام خانوادگی منحصر به فرد بوک گوگوریو شناخته شد. در اصل، سامگوک ساگی، فقط آمده است: «شجره نامه خانواده ناشناخته است، و شخصیت او آرام و قوی بود، و او همچنین دارای تدبیر و مهارت های نوشتن بود». در شرایط بین المللی در این زمان، زمانی که دودمان سوئی چین را در سال ۵۸۹ متحد کرد، توازن قوا به سرعت متمایل شد و تنش ها در حال افزایش بود. در آن زمان، اولجی موندوک وزیر یا فرمانده ای از گوگوریو بود. شرکت داشتن مستقیم وی در جنگ نخست گوگوریو سوئی در ۵۹۸ و حتی جنگ های سوم و چهارم تا سقوط امپراطوری سوئی مشخص نیست؛ گرچه احتمالش وجود دارد که در جنگ های بعد از ۶۱۲ نیز حضور داشته باشد اما چون هیچ اثری از ۶۱۳ به بعد درباره اش یافت نشده نمی توان تأیید کرد. منابع دربارهٔ وی نادر است و حتی علل این امر نیز مجهول است ممکن است از طرف دودمان تانگ مدح و متون مرتبط با وی حذف شده باشد. حتی نام او مورد بحث است که «اولجی» نام خانوادگی وی بوده یا یکی از القاب گوگوریویی می با
شد. برخی منابع از طرف مورخان مدرن کره ای که مدعی اند متون کهن با منشأ نامشخص به چینی هستند یافت شده که او را درحد یک خدای جنگ می دانند و اذعان دارند او از اواخر قرن ششم تمام سرزمینهای گوگوریو از درهٔ رود هان تا شمال منچوری را که در سلطنت امپراتوران گوانگ گه تو بزرگ و جانگسو بدست آمده بودند بازپس گرفته و ایالتهایی همجوار در شرق پکن امروزی را تصرف نموده و در تمامی سلسله جنگهای گوگوریو با سویی مشارکت داشته و مغز متفکر تمام پیروزیها بوده و نامش برای دهه ها زبانزد خاص و عام مشرق زمین گردیده و تمام چین علاقمند به دانستن دربارهٔ او شده اند و درنهایت در فروپاشی سویی نقش مستقیمی به شکل دخالت یا تهاجم و تأمین ایفا کرده است؛ منابع مبهمی نیز از تاریخچه کره که برای بسیاری از اساطیر این کشور داستان سرایی نیمه افسانه ای می کنند گفته اند وی در جنگی سنگین در زمستانهای سخت آن خطه با دشمن در چین کشته شده یا اشراف قبایل قدرتمند و بانفوذ گوگوریو که دارای صدهاهزارنفر ارتش خصوصی بودند او را بر سر اختلافات حل ناشدنی به قتل رسانده اند گرچه موارد مذکور غیرقابل تأیید و استناد است و بیشتر شبیه به روایات و افسانه می مانند تا منبع قابل اس
تناد و مکتوب تاریخی، هرچقدر هم که اطلاعاتی مفید در اختیار امروزیان قرار بدهند. نبرد سالسو. در ژانویه ۶۱۲، امپراتور یانگ ارتش بزرگی متشکل از بیش از ۳٫۰۰۰٫۰۰۰ نفر را شخصاً رهبری کرد و نیروها را به گوگوریو اعزام کرد. با این حال، پس از گیر کردن و ناکامی برای چندین ماه در جبهه دژ یودونگ باوجود محاصرهٔ هرکدام از قلعه ها با حداقل پنجاه هزار نفر، در ژوئن (تقویم قمری)، ۳۰۵٫۰۰۰ نفر، از جمله وومون سول، ووجونگمون، سول سه وونگ و ویلمون سونگ کشته شدند، ارتش در واحدهای جداگانه سازماندهی نشدند و مستقیم به سمت قلعه پیونگ یانگ حرکت کردند. گروه با حمل انواع آذوقه از جمله آذوقه ۱۰۰ روزه، سلاح و پارچه راهپیمایی را آغاز کرد، اما سربازان نتوانستند وزن را تحمل کنند و مخفیانه آنها را دور انداختند؛ بنابراین تنها چیزی که به دست آوردند رودخانه یالو بود، حتی اگر به آن رسیدند، از کمبود غذا رنج بردند. در این زمان، اولجی موندوک به دروغ تسلیم شد و برای جاسوسی از وضعیت وارد اردوگاه نظامی سویی شد. وو مون سول و وو جونگ مون که از امپراتور یانگ پیامی دریافت کرده بودند که در صورت آمدن اولجی موندوک را دستگیر کنند، سعی کردند او را بازداشت کنند، اما
به لطف یو ساریونگ، که به عنوان نگهبان امنیتی خدمت می کرد، آنها را متوقف کرد. او به سلامت برگشت وو جونگ مون که خیلی زود پشیمان شد، به درخواست اولجی موندوک برای بازگشت نادیده گرفت و سواره نظام نخبه ارتش سوئی او را تعقیب کرد. هر بار که دعوا می شد، شاه شعری تمسخر آمیز برای وو جونگ مون می فرستاد. وو جونگ مون پاسخی فرستاد تا دوباره او را آرام کند، بنابراین او یونگچای را به عنوان دلجویی از او سوزاند و عقب نشینی کرد. در واقع، همه چیز یک عملیات هدایت شده با فریب اولجی موندوک بود. وقتی دید که سربازان سلسله سوئی گرسنه هستند، عمداً بعد از هر جنگ فرار می کرد تا آنها را خسته کند. در حالی که ارتش سلسله سوئی آنقدر خسته بود که جنگیدن دوباره دشوار بود، قلعه پیونگ یانگ ناهموار و قوی بود. زمانی که اولجی موندوک حتی یک نامه تسلیم نادرست به وو مون سول ارسال کرد و گفت: «اگر ارتش را برگردانی، من پادشاه را به هانگ جاسو خواهم برد و با او ملاقات خواهم کرد»، ارتش سویی چاره ای جز استفاده از این نداشت. بهانه انصراف همان طور که ارتش سویی پس از ایجاد اردوگاه عقب نشینی کرد، آنها به طور مداوم پیگیر شدند و مکرراً جنگیدند. در ماه هفتم، ارتش سویی
سرانجام به سالسو رسیدند و هنگامی که در نیمه راه بودند، از پشت به ارتش دوم حمله کردند. ارتش سویی، با بسیاری از واحدهایش که به طور غیرقابل کنترلی در حال فروپاشی بودند، از جمله مرگ شین سه وونگ، برای فرار عجله داشت و در یک روز به یالو، رسید. در این زمان، وانگ این گونگ(王仁恭) آخرین واحد شد و به سختی توانست ارتش گوگوریو را متوقف کند. تنها ۲٫۷۰۰ نفر به لیادونگ بازگشتند و تدارکات نظامی و سلاح های محاصره ای متعددی از دست رفت. امپراتور یانگ آنقدر عصبانی بود که وو ون سول و دیگران را به زنجیر کشید و عقب نشینی کرد و با پیروزی بزرگ گوگوریو به جنگ دوم لیوسو پایان داد. پس از مرگ. کیم بوسیک این واقعیت را بسیار ستایش کرد که گوگوریو، که در مقایسه با سلسله سوئی کوچک بود، تقریباً ارتش عظیم امپراتور یانگ را از طریق قدرت یک نفر، اولجی موندوک نابود کرد، و اینکه گوگوریو نیز به خاطر او وجود داشت. اولجی موندوک که به عنوان قهرمان ملی شناخته شد، پس از جنگ منچو از نظر بازگرداندن غرور و انسجام جامعه توجه بیشتری را به خود جلب کرد. ۱۶۴۵ در پیونگ یانگ، ۱۶۷۰ استان پیونگان شهر آنجو به ترتیب به عنوان معبد چونگموسا و معبد چونگچونسا در زمان سلطنت پ