Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اسیون روسیه و دولت جمهوری بلاروس در مورد رویه واحد برای تنظیم فعالیت های اقتصادی خارجی که در ۱۲ آوریل ۱۹۹۴ در مسکو امضا شد، به نتایج خاصی دست یافته اند. در ۲۶ مه ۱۹۹۵، رئیس جمهور بلاروس ، الکساندر لوکاشنکو، و نخست وزیر روسیه ، ویکتور چرنومردین، پست مرزی در مرز بلاروس و روسیه را برچیدند. پس از آن، گمرک و کنترل مرزی لغو شد. اتحادیه گمرکی بین روسیه و بلاروس در ۳۰ نوامبر ۱۹۹۵ به اجرا درآمد. طبق وب سایت اتحادیه اقتصادی اوراسیا، این توافق نامه در ۳۰ نوامبر ۱۹۹۵ برای بلاروس و روسیه، در ۳ دسامبر ۱۹۹۷ برای قزاقستان و در ۲۷ ژوئن ۲۰۰۲ برای تاجیکستان لازم الاجرا شد. الحاق قزاقستان. قزاقستان در ۲۰ ژانویه ۱۹۹۵ الحاق را امضا کرد و این توافق نامه در ۳ دسامبر ۱۹۹۷ برای قزاقستان لازم الاجرا شد. طبق وب سایت اتحادیه اقتصادی اوراسیا، این توافق نامه در ۳ دسامبر ۱۹۹۷ برای قزاقستان، بلاروس و روسیه و در ۲۷ ژوئن ۲۰۰۲ برای تاجیکستان لازم الاجرا شد. اتحادیه گمرکی جامعه اقتصادی اوراسیا. جامعه اقتصادی اوراسیا که در سال ۲۰۰۰ تأسیس شد، مسئولیت اجرای توافق نامه های قبلی را بر عهده گرفته، نهادهای فراملی ایجاد کرده و سرانجام اتحادیه گمرکی را ک
ه مدت ها به تعویق افتاده بود، در سال ۲۰۱۰ راه اندازی کرد. اتحادیه گمرکی روسیه، بلاروس و قزاقستان در ابتدا در تاریخ ۱ ژانویه ۲۰۱۰، همزمان با اجرای تعرفه خارجی مشترک (CET)، به عنوان اتحادیه گمرکی جامعه اقتصادی اوراسیا، به اجرا درآمد. تاریخ راه اندازی اتحادیه گمرکی در سال ۲۰۱۰، در نتیجه تصمیمی در مورد قلمرو گمرکی مشترک، CET و تشکیل اتحادیه گمرکی، در سال ۲۰۰۷ تعیین شد. کشورهای بنیان گذار آن بلاروس، قزاقستان و روسیه بودند.
صنعت فضایی روسیه شامل بیش از ۱۰۰ شرکت است و ۲۵۰۰۰۰ نفر را استخدام می کند. اکثر این شرکت ها از نوادگان دفاتر طراحی شوروی و شرکت های تولیدی دولتی هستند. این صنعت پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی وارد بحران عمیقی شد که بیشترین تأثیر آن در سال های پایانی دهه ۱۹۹۰ رخ داد. بودجه برنامه فضایی ۸۰ درصد کاهش یافت و این صنعت بخش بزرگی از نیروی کار خود را قبل از شروع بهبود در اوایل دهه ۲۰۰۰ از دست داد. بسیاری از شرکت ها با ایجاد سرمایه گذاری های مشترک با شرکت های خارجی و بازاریابی محصولات خود در خارج از کشور، به حیات خود ادامه دادند. در اواسط دهه ۲۰۰۰، به عنوان بخشی از بهبود کلی اقتصاد، بودجه برنامه فضایی کشور به طور قابل توجهی افزایش یافت و یک طرح فضایی فدرال جاه طلبانه جدید معرفی شد که منجر به رونق زیادی در این صنعت شد. بزرگ ترین شرکت آن شرکت موشکی اس پی کارالیوف و صنایع فضایی انرگیا، پیمانکار اصلی پروازهای فضایی سرنشین دار است. تولیدکنندگان پیشرو در زمینه پرتابگرها مرکز تولید و پژوهش فضایی خرونیشف و پراگرس راکت اسپیس سنتر هستند. بزرگ ترین توسعه دهنده ماهواره رشیتنف است، در حالی که لاوچکین توسعه دهنده اصلی کاوشگرهای بی
ن سیاره ای است. از سال ۲۰۱۳ یک سازماندهی مجدد عمده در صنعت فضایی روسیه در حال انجام است، با افزایش نظارت دولت و مشارکت شرکت های ظاهراً خصوصی که در اوایل دهه ۱۹۹۰ پس از حل اتحاد جماهیر شوروی تشکیل شده است. تاریخچه. تنظیمات پس از شوروی. صنعت فضایی اتحاد جماهیر شوروی، مجموعه ای توانمند، توانمند و با بودجهٔ کافی بود که به موفقیت های بزرگی دست یافت. هزینه های برنامهٔ فضایی در سال ۱۹۸۹ به اوج خود رسید، زمانی که بودجهٔ آن در مجموع به ۶٫۹ میلیارد روبل رسید که معادل ۱٫۵٪ از تولید ناخالص داخلی اتحاد جماهیر شوروی بود. در طول دورهٔ پرسترویکا در اواخر دههٔ ۱۹۸۰، بودجهٔ برنامهٔ فضایی شروع به کاهش کرد و این روند با مشکلات اقتصادی دههٔ ۱۹۹۰ به طور جدی تسریع شد. فدراسیون روسیه بخش عمده ای از زیرساخت ها و شرکت های برنامهٔ شوروی را به ارث برد (در حالی که برخی دیگر، مانند دفتر طراحی یوژنوی، اوکراینی شدند)، اما خود را قادر به ادامهٔ سطح مناسب تأمین مالی ندید. تا سال ۱۹۹۸، بودجهٔ برنامهٔ فضایی ۸۰٪ کاهش یافته بود. برای هماهنگی فعالیت های فضایی کشور، در ۲۵ فوریه ۱۹۹۲، آژانس فضایی فدرال روسیه تأسیس شد. در دوران شوروی، هیچ آژانس مرکزی
وجود نداشت؛ در عوض، دفاتر طراحی بسیار قدرتمند بودند. تا حدودی، این امر در سال های اول تأسیس آژانس نیز ادامه یافت، چرا که آژانس از فقدان اقتدار رنج می برد، در حالی که دفاتر طراحی برای بقا در محیط دشوار می جنگیدند. سال های بحران. در سال ۱۹۹۳، معتبرترین برنامه این صنعت، شاتل فضایی بوران، لغو شد. این برنامه به مدت ۲۰ سال توسط بهترین شرکت های این صنعت مورد بررسی قرار گرفته بود و لغو آن بلافاصله منجر به کاهش ۳۰ درصدی نیروی کار این صنعت شد. در پایان سال ۱۹۹۴، ۳۰۰۰۰۰ نفر در این صنعت مشغول به کار بودند، که نسبت به ۴۰۰۰۰۰ نفر در سال ۱۹۸۷ کاهش یافته بود، و بودجه برنامه فضایی اکنون تنها ۰٫۲۳ درصد از بودجه کشور را تشکیل می داد. مرحله نهایی انقباض برنامه فضایی در طول بحران مالی روسیه در سال ۱۹۹۸ اتفاق افتاد. بخش زیادی از بودجه اختصاص داده شده هرگز به شرکت ها نرسید. صنعت فضایی همچنان به کاهش نیروی کار ادامه داد و به زودی تنها ۱۰۰۰۰۰ نفر باقی ماندند. دستمزدها نیز کاهش یافت: به عنوان مثال، در شرکت پیشرو تولید موتور موشک ان پی او انرگوماش، میانگین حقوق ماهانه در این مدت ۳۰۰۰ روبل (۱۰۴ دلار) بود. زیرساخت های فیزیکی صنعت فضایی
به شدت کاهش یافت و این امر با فرو ریختن سقف در سال ۲۰۰۱ در پایگاه فضایی بایکونور که منجر به نابودی شاتل بوران شد، که تنها پرواز این برنامه را در سال ۱۹۸۸ انجام داده بود، نشان داده شد. هیچ بودجه ای برای مراقبت از آشیانه شاتل در بایکونور در دسترس نبود و در ماه مه ۲۰۰۲ بر روی شاتل فرو ریخت. مشارکت های خارجی. در طول سال های بحران، یکی از راه های اصلی بقای شرکت های این صنعت، جستجوی مشارکت های خارجی بود. در این زمینه، خرونیچف به ویژه موفق بود. در ۱۵ آوریل ۱۹۹۳، خرونیچف شرکت مشترک لاکهید-خرونیچف-انرژی را با شرکت آمریکایی لاکهید تأسیس کرد. در سال ۱۹۹۵، به دلیل ادغام لاکهید و مارتین ماریتا، این شرکت به خدمات پرتاب بین المللی (ILS) تبدیل شد. این شرکت مشترک، پرتاب های موشک های پروتون و اطلس آمریکایی را به بازار عرضه می کرد. ایالات متحده اجازه حضور پروتون در بازار پرتاب بین المللی را داده بود، اما سهمیه ای را برای محافظت از بازار پرتاب در برابر «دامپینگ روسیه» تعیین کرده بود. با وجود این، پروتون ساخته شده توسط خرونیچف موفق بود و تا پایان سال ۲۰۰۰ قراردادهای پرتابی به ارزش بیش از ۱٫۵ میلیارد دلار به دست آورده بود. از سال
۱۹۹۴، پروتون ۴٫۳ میلیارد دلار برای صنعت فضایی روسیه به طور کلی درآمد داشته است و انتظار می رود این رقم در سال ۲۰۱۱ به ۶ میلیارد دلار افزایش یابد. یکی دیگر از شرکت های موفق، ان پی او انرگوماش بود که موتور بسیار قدرتمند آر دی-۱۸۰ آن بر روی موشک های آمریکایی اتلس ۵ نصب شد. لاکهید مارتین، سازنده این موشک، در ابتدا ۱۰۱ موتور آر دی-۱۸۰ از انرژیماش خریداری کرد و ۱ میلیارد دلار ارز خارجی برای این شرکت به ارمغان آورد. طرح فضایی جدید فدرال. در اوایل دهه ۲۰۰۰، در دوران ریاست جمهوری ولادیمیر پوتین، اقتصاد روسیه شروع به بهبود کرد و هر سال بیشتر از تمام دهه قبل رشد کرد. چشم انداز بودجه برای برنامه فضایی روسیه مساعدتر به نظر می رسید. در سال ۲۰۰۱، توسعه سیستم ناوبری ماهواره ای گلوناس با معرفی یک برنامه هدفمند فدرال جدید، در اولویت دولت قرار گرفت. پیمانکار اصلی گلوناس، رشیتنف (که بعداً به ایستگاه فضایی بین المللی رشتنف تغییر نام داد)، بدین ترتیب افزایش مالی یافت. در مجموع، ۴٫۸ میلیارد روبل برای برنامه فضایی در سال ۲۰۰۱ اختصاص داده شد که ۱٫۶ میلیارد آن برای گلوناس در نظر گرفته شده بود. تا سال ۲۰۰۴، هزینه های فضایی روسیه به ۱۲
میلیارد روبل افزایش یافته بود. در سال ۲۰۰۵، یک استراتژی جدید برای توسعه برنامه فضایی کشور با عنوان طرح فضایی فدرال ۲۰۰۶–۲۰۱۵ تصویب شد. این طرح تکمیل ایستگاه فضایی بین المللی، توسعه خانواده موشک های آنگارا، معرفی یک فضاپیمای سرنشین دار جدید و تکمیل منظومه ماهواره ای گلوناس و موارد دیگر را تصریح می کرد. در اواسط دهه ۲۰۰۰، بودجه برنامه فضایی به طور قابل توجهی بهبود یافت و در سال ۲۰۰۵ به ۲۱٫۵۹ میلیارد روبل رسید و در سال ۲۰۰۶ به ۲۳ میلیارد روبل افزایش یافت. در سال ۲۰۰۷، ۲۴٫۴ میلیارد روبل برای برنامه فضایی غیرنظامی هزینه شد، در حالی که بودجه برنامه فضایی نظامی ۱۱ میلیارد روبل بود. این صنعت همچنین همچنان از صادرات و مشارکت های خارجی بودجه بسیار قابل توجهی دریافت می کرد. سازماندهی مجدد بخش فضایی روسیه در سال ۲۰۱۳. در نتیجهٔ مجموعه ای از مشکلات مربوط به قابلیت اطمینان، و تقریباً همزمان با شکست پرتاب پروتون-ام در ژوئیه ۲۰۱۳، یک سازماندهی مجدد اساسی در صنعت فضایی روسیه انجام شد. شرکت یونایتد راکت و فضا در اوت ۲۰۱۳ توسط دولت به عنوان یک شرکت سهامی خاص تشکیل شد تا بخش فضایی روسیه را یکپارچه کند. دیمیتری روگوزین، معاون نخس
ت وزیر، گفت: «بخش فضایی مستعد شکست، چنان دچار مشکل شده است که برای غلبه بر مشکلات خود به نظارت دولتی نیاز دارد.» سه روز پس از شکست پرتاب پروتون ام، دولت روسیه اعلام کرد که «اقدامات بسیار سختی» اتخاذ خواهد شد «و پایان صنعت فضایی [روسیه] را آنطور که ما می شناسیم رقم خواهد زد.» ساختار صنعت. بزرگ ترین شرکت صنعت فضایی روسیه، شرکت موشکی اس پی کارالیوف و صنایع فضایی انرگیا است. این شرکت پیمانکار اصلی پروازهای فضایی انسانی این کشور، توسعه دهنده اصلی فضاپیماهای سویوز تی ام ای و پروگرس (فضاپیما) و بخش روسی ایستگاه فضایی بین المللی است. حدود ۲۲۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰ نفر در این شرکت مشغول به کار هستند. پراگرس راکت اسپیس سنتر (پیشرفت تی اس کی بی) توسعه دهنده و تولیدکننده موشک پرتاب معروف موشک سایوز است. نسخه سویوز-فگ برای پرتاب فضاپیماهای سرنشین دار استفاده می شود، در حالی که شرکت سرمایه گذاری مشترک بین المللی ستارسم، پرتاب ماهواره های تجاری را با نسخه های دیگر به بازار عرضه می کند. تسکب پروگرس در حال حاضر رهبری توسعه یک پرتابگر جدید به نام روس-م را بر عهده دارد که قرار است جایگزین سایوز شود. مرکز تولید و پژوهش فضایی خرونیشف مستقر
در مسکو یکی از موفق ترین شرکت های تجاری صنعت فضایی است. این شرکت توسعه دهنده موشک پروتون-ام و مرحله بالایی ناوچه است. انتظار می رود خانواده جدید موشک های آنگارا این شرکت در سال ۲۰۱۳ به بهره برداری برسد. بزرگ ترین تولیدکننده ماهواره در روسیه رشیتنف (که قبلاً نپو پم نامیده می شد) است. این شرکت پیمانکار اصلی برنامه ناوبری ماهواره ای گلوناس است و سری ماهواره های ارتباطی اکسپرس را تولید می کند. این شرکت در ژلزنوگورسک، سرزمین کراسنویارسک واقع شده و حدود ۶۵۰۰ نفر را استخدام می کند. شرکت پیشرو در زمینه موتور موشک ان پی او انرگوماش، طراح و تولیدکننده موتور معروف آر دی-۱۸۰ است. در زمینه پیشرانش فضاپیمای الکتریکی، اوکی بی فاکل، واقع در استان کالینینگراد، یکی از شرکت های برتر است. لاوچکین طراح اصلی کاوشگر سیاره ای روسیه است. این شرکت مسئول مأموریت پر سر و صدای فوبوس-گرانت، اولین تلاش روسیه برای یک کاوشگر بین سیاره ای از زمان مریخ ۹۶ است. فهرست شرکت های اصلی. موتورها. تجربه بزرگی که صنعت پیشرانش روسیه در انواع موتورهای موشک به ویژه در پیشرانه های هیدروکربنی اکسیژنی و سیستم احتراق مرحله ای به دست آورده است. تأثیر محیطی. من
تقدان ادعا می کنند که سوخت موشک پروتون (دی متیل هیدرازین نامتقارن، یو دی ام اچ) و زباله های ایجاد شده توسط برنامه فضایی روسیه، مناطقی از روسیه و قزاقستان را مسموم می کند. خوشه هایی از سرطان در جمهوری آلتای یافت شده است و ساکنان ادعا می کنند که پس از برخی پرتاب ها باران اسیدی می بارد. آناتولی کوزین، معاون مدیر مرکز تحقیقات و تولید فضایی دولتی خرونیچف، این ادعاها را رد کرده و گفته است: «ما تحقیقات ویژه ای در مورد این موضوع انجام دادیم. سطح اسیدیته جو تحت تأثیر پرتاب موشک قرار نمی گیرد و هیچ داده ای برای اثبات هیچ ارتباطی بین بیماری ها [در آلتای] و تأثیر اجزای سوخت موشک یا هر نوع فعالیت فضایی وجود ندارد.»
دیوید نونان (؛ زادهٔ ) زبان شناس اهل استرالیا است. او پروفسور زبان شناسی کاربردی در دانشگاه هنگ کنگ است. او در زمینه های تدوین برنامه درسی آموزش زبان، تربیت معلم زبان دوم، روش شناسی آموزش زبان، تحلیل گفتمان و روش های تحقیق در زبان شناسی کاربردی کتاب هایی منتشر کرده است. نونان در کشورهایی همچون استرالیا، ژاپن، بریتانیا، عمان و سنگاپور به عنوان آموزگار زبان خارجی، توسعه دهنده برنامه درسی، نویسنده مطالب آموزشی و پژوهشگر فعالیت نموده است.
پشتیبانی رزمی () در سازمان های نظامی، به واحدهایی اطلاق می شود که پشتیبانی آتش و کمک عملیاتی را به عناصر رزمی ارائه می دهند. واحدهای پشتیبانی رزمی، عملکردهای پشتیبانی تخصصی را در زمینه های: جنگ شیمیایی، مهندسی رزمی، اطلاعات نظامی، امنیت نظامی و ارتباطات به واحدهای رزمی ارائه می دهند. پشتیبانی رزمی نباید با پشتیبانی خدمات رزمی اشتباه گرفته شود. واحدهای پشتیبانی رزمی بر ارائه پشتیبانی عملیاتی به واحدهای رزمی متمرکز هستند، در حالی که واحدهای پشتیبانی خدمات رزمی بر ارائه پشتیبانی لجستیکی به واحدهای رزمی متمرکز هستند. واحدهای رزمی واقعی در مجموع به عنوان واحدهای تسلیحات رزمی شناخته می شوند. از این رو، همه واحدهای ارتش در دسته های تسلیحات رزمی، پشتیبانی رزمی یا پشتیبانی خدمات رزمی قرار می گیرند. در حال حاضر، دکترین سازمانی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا از طبقه بندی «مانور، آتش و اثرات» و «پشتیبانی عملیات» برای گروه بندی شاخه های تسلیحات پشتیبانی رزمی سابق به پشتیبانی مانور؛ نیروهای عملیات ویژه؛ عملیات شبکه و فضا؛ و حوزه های عملکردی اطلاعات، نظارت و شناسایی استفاده می کند. در ارتش ایالات متحده، شاخه های سنتی پشتیب
انی رزمی شامل: سپاه شیمیایی، سپاه اطلاعات نظامی، سپاه پلیس نظامی و سپاه سیگنال می باشد. قبل از اینکه ارتش در سال ۲۰۰۸ استفاده از سیستم طبقه بندی تسلیحات رزمی، تسلیحات پشتیبانی رزمی و تسلیحات پشتیبانی خدمات رزمی را متوقف کند، شاخه های هوانوردی نیروی زمینی، سپاه مهندسی، سپاه امور مدنی و سپاه عملیات روانی از سال تعیین شده به عنوان تسلیحات پشتیبانی رزمی طبقه بندی می شدند. (هوانوردی ارتش و مهندسی در واقع شاخه های تسلیحات رزمی هستند که شامل نقش های پشتیبانی رزمی و پشتیبانی خدمات رزمی می شوند.)
ایوان ایسایویچ بولوتْنیکوف (۱۵۶۵ – ۱۸ اکتبر ۱۶۰۸) انقلابی روسی و رهبر یک شورش مردمی در روسیه در سال های ۱۶۰۶ تا ۱۶۰۷ بود که به «شورش بولوتنیکوف» معروف است. این شورش بخشی از دورهٔ زمانه دشواری ها در تاریخ روسیه به شمار می آید که برای مدتی کوتاه ثبات نظام اجتماعی فئودالی را به خطر انداخت. این شورش پس از به قدرت رسیدن تزار واسیلی شوئسکی، نمایندهٔ اشرافیت عالی رتبه، آغاز شد. بولوتنیکوف که در اصل بردهٔ شاهزاده آندری تِلیاتِفْسکی بود، از کودکی سودای آزادی در سر داشت. او گریخت و به کازاک های دُن پناه برد، اما به دست تاتارها اسیر شد و به ترک ها فروخته شد تا در کارهای سخت به بیگاری گرفته شود. او سرانجام گریخت و از راه ونیز و لهستان به روسیه بازگشت و در سال ۱۶۰۶، همزمان با آغاز شورش مردمی علیه شوئیسکی، در شهر پوتیول ساکن شد. به زودی بولوتنیکوف که لقب «دلیر» داشت، رهبری این قیام را به عهده گرفت. شورش ابتدا در منطقهٔ کرومی آغاز شد و بیشتر دهقانان و رعایا در آن حضور داشتند، اما پس از پیروزی بر نیروهای تزار در کرومی (اوت ۱۶۰۶)، نیروهای شبه نظامی اشراف میانه و خُرد به فرماندهی باشکوف و لیاپونوف نیز به او پیوستند. دو سپاه شو
رشی در ۷ اکتبر ۱۶۰۶ به مسکو رسیدند و تزار را در تنگنا گذاشتند.به گفتهٔ عبدالوهاب الکیالی، «با این حال، شعارهای آزادی خواهانهٔ بولوتنیکوف، اشراف میانه و خُرد را ترساند و آنان در نوامبر همان سال به شوئیسکی پیوستند. این تغییر جبهه، ضربهٔ سختی به شورشیان زد و بولوتنیکوف مجبور شد به کالوگا عقب نشینی کند، جایی که حمایت اقوام غیر روس منطقهٔ ولگا و کازاک ها را به دست آورد. این پشتیبانی، شورش را رنگ وبوی آزادی ملی داد و بولوتنیکوف را قادر ساخت تا دوباره حمله کند و شهر تولا را تصرف نماید.» او تا بهار ۱۶۰۷ در تولا ماند، اما سپس نیروهای تزار شهر را چهار ماه محاصره کردند. در ۱۰ اکتبر ۱۶۰۷، پس از وعدهٔ عفو از سوی شوئیسکی، شهر تسلیم شد؛ ولی تزار پیمان خود را شکست و همهٔ شورشیان را به مسکو برد و اعدام کرد. در ۱۸ اکتبر، بولوتنیکوف، رهبر شورش نیز به شمال به کارگوپول تبعید شد، جایی که چشمانش را کور کردند و سپس او را در چالهٔ یخ غرق کردند. زندگی اولیه. تاریخ نگار آمریکایی پاول آوریچ، بولوتنیکوف را چنین توصیف کرده است: «هم عصرانش او را مردی بلندقد، نیرومند، باهوش و پرانرژی می دانستند.» بولوتنیکوف در آغاز بردهٔ شاهزاده آندری تلیات
فْسکی بود، اما گریخت و به قزاق ها در مرز استپ میان روسیهٔ موسکویی و خانات کریمه پیوست. او به دست تاتارهای کریمه اسیر شد و به عنوان پاروزن در یک گالی ترکی به بردگی فروخته شد. در یک نبرد دریایی، کشتی های آلمانی او را آزاد کردند و به ونیز بردند. بولوتنیکوف در راه بازگشت به موسکوی، از لهستان گذشت و در آنجا داستان هایی دربارهٔ تزار دیمیتری شنید. این شنیده ها او را به شهر سامبور کشاند، جایی که با میخائیل مولچانوف دیدار کرد. مولچانوف از عاملان قتل فئودور گودونوف و هم پیمان گریگوری شاخوفسکوی بود که در تدارک شورشی علیه مسکو از طریق یک دیمیتریِ قلابی جدید بودند. در ژوئن یا ژوئیهٔ ۱۶۰۶، مولچانوف بولوتنیکوف را با نامه ای به پوتیول فرستاد که در آن نوشته شده بود او خدمتکار تزار دیمیتری است. شورش. میخائیل مولچانوف، ایوان بولوتنیکوف را به شهر پوتیول فرستاد تا با گرگوری شاخوفسکوی، یکی از ویووُدها (فرماندهان نظامی) دیدار کند. شاخوفسکوی او را به عنوان فرستادهٔ تزار جدید پذیرفت و فرماندهی یک واحد کازاک را به او سپرد. بولوتنیکوف از این فرصت استفاده کرد و ارتشی کوچک از خولوپ ها (بردگان فراری)، دهقانان، یاغیان و ولگردانی که از وضعی
ت اجتماعی و اقتصادی روسیه ناراضی بودند، گرد آورد. او به آنان وعده داد که طبقهٔ حاکم را نابود کرده و نظام اجتماعی تازه ای برقرار کند. به دستور شاخوفسکوی، بولوتنیکوف و ارتشش در اوت ۱۶۰۶ به سمت کرومی (در استان امروزی اوریول) حرکت کردند و ارتش موسکویی به فرماندهی شاهزاده یوری تروبِتسکوی را شکست دادند. از آنجا به سوی سرپوخوف پیشروی کرده و شهر را غارت کردند. محاصره. شاخوفسکوی، بولوتنیکوف را به عنوان «بولْشُویِ وُیْوُدِن» (فرماندهٔ ارشد) پادگان پوتیول منصوب کرد و بنا بر گفتهٔ پاول آوریچ، نیروهای او را با «دهقانان فراری، شهرنشینان فقیر، کازاک ها، بردگان، راهزنان و ولگردانی از هر قماش که برای پیوستن به شورش به پوتیول آمده بودند» تقویت نمود. بسیاری از این افراد از کهنه سربازان شورش خلوپکو و کارزار دیمیتری دروغین اول بودند. بولوتنیکوف، این جناح چپ شورشیان را از کرومی به کالوگا، سپس به سرپوخوف و از آنجا به سوی مسکو رهبری کرد. جناح راست شورشیان نیز متشکل از گروهی به رهبری پروکوپی لیاپونوف، فرماندهٔ شبه نظامیان ریازان، و ایستُما پاشکوف، یک ملازم از تولا، از سمت تولا به سوی مسکو پیشروی نمودند. در جریان محاصرهٔ مسکو (۱۶۰۶)،
تزار واسیلی شوئسکی از بخش جنوبی شهر پشت دیوارهای چوبی دفاع می کرد، در حالی که میخائیل اسکُپین-شوئسکی به پایگاه های شورشیان در کولومنْسکویه و زابوری حمله برد. در همین زمان، پاتریارک هِرموجِنِس، شورش را «کار شیطان و دیوهایش» خواند و آن را محکوم کرد. نقطهٔ عطف. در ۱۵ نوامبر، لیاپونوف پس از دریافت وعدهٔ ارتقای مقام، کرسی در شورای بویار و مقدار زیادی نقره، همراه با شبه نظامیان ریازانی خود به سوی تزار پیوست. تزار همچنین از اسمولنسک و رود دْوینا شمالی نیروهای کمکی تازه ای دریافت کرد. در ۲۶ نوامبر، ایستُما پاشکوف نیز به تزار پیوست. سپس در ۲ دسامبر، اسکوپین-شوئسکی به کولومنْسکویه و زابوری یورش برد و بولوتنیکوف را وادار کرد که به سمت جنوب، نخست به سرپوخوف و سپس به کالوگا عقب نشینی کند؛ جایی که او برای شش ماه بعد در محاصره قرار گرفت. کمک شاهزاده آندری تلیاتفسکی. در بهار ۱۶۰۷، یک مدعی تاج وتخت دیگر با نام «پتر دروغین» (که با نام «ایلیکا مورومتس» نیز شناخته می شد و ادعا داشت پسر فیودور یکم است) به شهر تولای آمد و همراه گروهی بزرگ از راهزنان با شاهزاده گریگوری شاخوفسکوی دیدار کرد. بلافاصله پس از این ملاقات، شاخوفسکوی شاهزا
ده آندری تِلیاتِفسکی و افرادش را برای کمک به ایوان بولوتنیکوف فرستاد و این امر شاهزاده، مستیسلاوسکی را واداشت تا محاصرهٔ کالوگا را رها کند. بولوتنیکوف به تولا رفت و بدین ترتیب، همهٔ شورشیان در یک مکان گرد هم آمدند و شمار نیروهایشان به حدود ۳۰ هزار نفر رسید. در این زمان، واسیلی شوئیسکی تصمیم گرفت همهٔ آن ها را یک باره هدف قرار دهد و در ۲۱ مهٔ ۱۶۰۷ از مسکو خارج شد. او تولا را محاصره کرد، اما شورشیان با وجود کمبود و گرسنگی تا ماه اکتبر مقاومت کردند. بولوتنیکوف نامه هایی به دیمیتری دوم دروغین در استارودوب برای درخواست کمک فرستاد، ولی پاسخی دریافت نکرد. تسلیم و مرگ. سرانجام، ایوان بولوتنیکوف تصمیم گرفت برای تسلیم شدن مذاکره کند. تزار وعده داد که در ازای تحویل شهر تولا، شورشیان را ببخشد. در ۱۰ اکتبر، شورشیان خود را به مقامات تسلیم کردند. با این حال، شوئیسکی به وعدهٔ خود عمل نکرد. او در ۳۰ اکتبر همهٔ رهبران شورشی را به مسکو منتقل کرد و سپس هر یک را به شیوه ای متفاوت اعدام نمود. ایوان بولوتنیکوف به کارگوپول برده شد، نابینا گردید و سپس در آب غرق شد.
اِوْر (؛ ) یک کمون در دپارتمان موز در منطقه گراند است در شمال شرقی فرانسه است.
دبیرستان بزرگسالان یا مدرسه بزرگسالان، مؤسسه ای آموزشی است که با هدف ارائه آموزش به افراد بزرگسال طراحی و تأسیس شده است. این نوع دبیرستان، ویژه افرادی است که تحصیلات متوسطه خود را به پایان نرسانده و مایل به ادامه تحصیل می باشند. برخی از این مراکز، علاوه بر آموزش دروس اصلی، خدماتی نظیر مراقبت از کودک، برنامه های ویژه ادغام برای مهاجران و پناهندگان، دوره های مهارت آموزی شغلی و سایر خدمات متناسب با نیازهای خاص دانش آموزان بزرگسال را ارائه می کنند. همچنین، برخی از دبیرستان های بزرگسالان ممکن است دوره های عمومی همچون آموزش مهارت های رایانه ای یا سایر دوره های آموزش مداوم را نیز برگزار نمایند. تاریخچه. ساموئل فاکس در سال ۱۷۹۸ میلادی با همکاری ویلیام سینگلتون، نخستین «مدرسه بزرگسالان» را در شهر ناتینگهام انگلستان بنیان نهاد. در آغاز، کلاس ها ویژه زنان جوانی بود که در کارخانه های محلی توری بافی و جوراب بافی اشتغال داشتند. ویلیام سینگلتون، که از پیروان مکتب متدیسم بود، مسئولیت تأسیس مدرسه را بر عهده داشت، اما اداره آن عمدتاً توسط فاکس و کارکنان فروشگاه مواد غذایی وی انجام می شد. طبق برنامه ریزی، کارکنان فاکس وظیفه تدر
یس را بر عهده داشتند و پس از دو ساعت آموزش، فاکس رأس ساعت ۹ صبح روزهای یکشنبه، برای آنان صبحانه تدارک می دید. با گذشت زمان، دامنه فعالیت مدرسه گسترش یافت و پذیرای مردان نیز گردید. گفته می شود فاکس علاقه ای ویژه به ارتقای سطح آموزش بزرگسالان داشت. باور بر این است که جلسات درسی با قرائت کتاب مقدس آغاز می شد و از این کتاب به عنوان منبع درسی جهت آموزش مهارت های خواندن و نوشتن استفاده می گردید. همچنین، فاکس سه روز در هفته، در ساعات صبح، به تدریس مباحث پیشرفته تر ریاضیات برای دانش آموزان می پرداخت و حتی برخی از آنان را برای ادامه مسیر و ورود به حرفه معلمی، از نظر مالی حمایت می کرد. مدارس به صورت مستقل تحت پوشش اتحادیه ملی مدارس بزرگسالان فعالیت می کردند. در رویدادی که در اکتبر ۱۹۴۸ به مناسبت یکصد و پنجاهمین سالگرد تأسیس این اتحادیه در شهر ناتینگهام برگزار شد، اعلام گردید که نمایندگانی از میان ۷۰۰ تا ۸۰۰ مدرسه در سراسر انگلستان، ولز و اسکاتلند به این مراسم دعوت شده اند.
تری رید (; – ) خواننده، گیتارنواز، موسیقی دان، و ترانه پرداز اهل بریتانیا بود که بیشتر به خاطر سبک احساسی آواز خواندنش در اجراهای نوازندگان برجسته به عنوان خواننده و نوازنده مکمل شناخته می شد.. وی که بین سال های ۱۹۶۱ تا ۲۰۲۵ میلادی فعالیت می کرد توسط رولینگ استون به عنوان «هنرمند هنرمندان» توصیف شده بود. او توسط معاصرانش به عنوان استعدادی برجسته در موسیقی راک انگلیسی، چه به عنوان گیتارنواز و چه به عنوان خواننده، شناخته می شد. زندگی شخصی، بیماری و مرگ. رید از ازدواج اولش با همسرش لین در دهه ۱۹۷۰، دو دختر به نام های کلی و هالی داشت؛ دختران رید در دهه ۱۹۹۰ موضوع دعوای حضانت بودند. تا سال ۱۹۷۶ رید با سوزان جانسون ازدواج کرده بود، اما این زوج در سال ۱۹۸۲ از هم جدا شدند و رید دوباره در سال ۲۰۰۴ با آنت گریدی ازدواج کرد. او تا سال ۲۰۱۶ در لا کوئینتا (کالیفرنیا)، و پام دزرت (کالیفرنیا)، اقامت داشت. رید در اواخر عمرش با سیگار کشیدن زیاد و الکل مشکل داشت، اما در سال ۲۰۱۶ و پس از بستری شدن در بیمارستان، سیگار کشیدن و نوشیدن زیاد الکل را ترک کرد. در ژوئن ۲۰۲۵ به سرطان مبتلا شد. این موضوع در ژوئیه ۲۰۲۵ اعلام شد، زمانی که آ
نجی برویر، نوازنده دیگر، برای هزینه های پزشکی خود درخواست جمع آوری کمک مالی کرد. برویر در صفحه گوفاندمی نوشت: «تری هرگز خودش این درخواست را نمی کرد، به همین دلیل ما از او درخواست کمک می کنیم.» رید در ۴ اوت ۲۰۲۵ در سن ۷۵ سالگی در رنچو میراژ (کالیفرنیا) بر اثر سرطان درگذشت. خبر درگذشت او روز بعد اعلام شد.
پشتیبانی خدمات رزمی () اصطلاح نظامی است که توسط سازمان های نظامی متعددی در سراسر جهان برای توصیف نهادهایی استفاده می شود که خدمات پشتیبانی مستقیم و غیرمستقیم را به گروه هایی که در جنگ شرکت می کنند (یا به طور بالقوه درگیر خواهند شد) ارائه می دهند. پشتیبانی خدمات رزمی موضوعی است که به طور کلی زیرمجموعه ای از لجستیک نظامی است. با این حال، پشتیبانی خدمات رزمی اغلب از نظر عمق محدودتر است، زیرا گروه های مرتبط در درجه اول به عواملی می پردازند که از آمادگی برای عملیات رزمی پشتیبانی می کنند. وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا، آژانس های مختلفی را سازماندهی می کند که خدماتی مانند کمک های پزشکی را ارائه می دهند. در ایالات متحده، پشتیبانی خدمات رزمی برای مدیریت زنجیره تأمین لجستیک و ارائه کلیه خدمات مادی، نگهداری، حمل و نقل، بهداشت، خدمات پرسنلی و سایر خدمات مورد نیاز واحدهای جنگی برای انجام مأموریت های جنگی آنها مورد استفاده قرار می گیرد. نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا این مأموریت را از طریق استفاده از تیپ های پشتیبانی، در سطح لشکر و بالاتر از آن انجام می دهد. شاخه های پشتیبانی سنتی خدمات رزمی در ارتش ایالات متحده شامل سپا
ه اکتساب، سپاه آجودان کل، سپاه مالی، سپاه لجستیک، سپاه مهمات، سپاه کوآرترمستر و سپاه حمل و نقل است. در ارتش استرالیا، پشتیبانی خدمات رزمی به عناصر رزمی در سطوح مختلف ارائه می شود: خط اول (به صورت عمومی در سطح گردان یا هنگ)، خط دوم (در سطح تیپ) و خط سوم (در سطح لشکر یا بالاتر). بنابراین، به عنوان مثال، یک واحد پیاده نظام مانند گردان پنجم، هنگ سلطنتی استرالیا شامل یک گروهان لجستیکی خواهد بود که وظایف تأمین، حمل و نقل و نگهداری را انجام می دهد، در حالی که یک تیپ رزمی، مانند تیپ هفتم، توسط یک گردان پشتیبانی خدمات رزمی مانند گردان پشتیبانی خدمات رزمی هفتم پشتیبانی می شود. در سطح لشکر، یک تیپ پشتیبانی (مانند تیپ ۱۷ پشتیبانی) خدمات بهداشتی، سیگنالینگ، پذیرایی، حمل و نقل و سایر نیازهای پشتیبانی خدمات را فراهم می کند.
هیلاری مری وستون، ( فرین؛ ۱۲ ژانویه ۱۹۴۲–۲ اوت ۲۰۲۵) بازرگان و نویسنده ایرلندی-کانادایی بود که از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۲ به عنوان بیست و ششمین فرماندار کل انتاریو خدمت کرد. وستون در طول دوره پنج ساله تصدی خود، بر مسائل مربوط به زنان، فعالیت های داوطلبانه و جوانان تمرکز کرد و توجه عموم را به افرادی که با بی خانمان ها در آسایشگاه ها و به عنوان مربی جوانان در معرض خطر کار می کردند، جلب کرد. زندگی نامه. اوایل زندگی. او که در ۱۲ ژانویه ۱۹۴۲ در دانلیری متولد و در دوبلین، ایرلند بزرگ شد، در لورتو ابی، دالکی تحصیل کرد. او قبل از ازدواج با گالن وستون در سال ۱۹۶۶ به عنوان مدل کار می کرد آنها در سال ۱۹۷۱ به تورنتو نقل مکان کردند و شهروند کانادا شد. آنها دو فرزند به نام های الانا و گالن جونیور و پنج نوه داشتند. حرفه تجاری. وستون بیش از دو دهه در تجارت و صنعت مد فعالیت داشت. او به عنوان معاون رئیس هولت رنفرو، طراحی و کالاهای کانادایی را تبلیغ می کرد. در همین دوره، او همچنین به عنوان مدیر براون توماس و شرکا در ایرلند خدمت کرد. فرماندار کل انتاریو. نخست وزیر ژان کرتین در ۱۲ دسامبر ۱۹۹۶، وستون را به عنوان فرماندار کل انتاریو منصوب