Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آینده انسان: زمینی کردن مریخ، سفر میان ستاره ای، جاودانگی، سرنوشت ما در فراسوی زمین یک کتاب علمی عامه فهم نوشته میچیو کاکو آینده پژوه و فیزیکدان است که در ۲۰ فوریه ۲۰۱۸ منتشر شد. این کتاب به مدت چهار هفته در فهرست کتاب های پرفروش نیویورک تایمز قرار داشت. کاکو در مورد آینده و بقای انسان بحث می کند و موضوعاتی مانند زمینی سازی مریخ و سفر میان ستاره ای را مورد بحث قرار می دهد. با توجه به اینکه رسیدن به نزدیکترین خورشیدها و سیاره های فراخورشیدی ممکن است قرن ها طول بکشد، کاکو مسیرهای جایگزینی را برای اطمینان از بقای بشریت، از جمله امکان مهندسی ژنتیک و انتقال خودآگاهی انسان به ماشین های غیر بیولوژیکی، کاوش می کند. روزنامه "نیویورک تایمز" کاکو را بخاطر «مهارت در استخراج واژگان علمی تخیلی رایج» ستود و خاطرنشان کرد که «قدرت نوشته کاکو این است که بدانیم کدام ایده های علمی تخیلی ارزش دنبال کردن را دارند».
فلفل سرانو () نوعی فلفل تند از گونه فلفل گلدانی است که خاستگاه آن مناطق کوهستانی پوئبلا و ایدالگو در مکزیک است. تندی این فلفل در مقیاس اسکویل بین ۱۰٬۰۰۰ تا ۲۵٬۰۰۰ است. نام این فلفل برگرفته از کوه های سیرا در این مناطق است. از این فلفل عموماً برای تهیه سس های تند استفاده می شود و تندی آن بیشتر از هالاپینو است. سرانو دومین فلفل تند پر مصرف در آشپزی مکزیکی است و ایالت های وراکروز، سینالوآ، نایاریت و تامائولیپاس هر سال ۱۸۰٬۰۰۰ تن از آن را تولید می کنند.
کوش پیل دندان در کوش نامه ایرانشان برادر زاده ضحاک ماردوش است و سرگذشتی ۱۵۰۰ ساله دارد. در کوش نامه پدر او کوش نام دارد و مادرش دختری از قبیله پیلگوشان در چین است. پس از تولد او، پدرش از دیدن چهره زشت و اهریمنی فرزندش خشمگین می شود و مادرش را به قتل می رساند و کوش نوزاد را در جنگلی رها می کند، آبتین این کودک را در جنگل پیدا می کند و او را بزرگ می کند. کوش پیل دندان در سپاه آبتین با پدرش می جنگد اما زمانی که از گذشته خود آگاه می شود به آبتین خیانت می کند. بر طبق داستان های کوش نامه ایرانشان، کنعان و انوشین حاصل ازدواج کوش پیل دندان و نگارین دختر وزیرش نوشان هستند؛ همچنین نمرود و کوش نیز نوه های کوش پیل دندان و پسران کنعان هستند. به نظر می رسد کوش پیل دندان در کوش نامه همان کوش پسر حام در تورات باشد. ایرانشان در کتاب کوش نامه عناصر سامی را به ضحاک مرتبط کرده است. در کوش نامه. ضحاک پس از کشتن جمشید و نشستن بر تخت پادشاهی او برای اجتناب از پیشگویی به زیر کشیده شدنش از تخت پادشاهی به دست فرزندی از نوادگان جمشید، برادرش کوش را به چین می فرستد تا فرزندان جمشید را از بین ببرد. نوادگان جمشید برای رهایی از چنگال کوش در
میان جنگل ها سرگردان شدند. کوش در حین جستجوی نوادگان جمشید با قبیله پیلگوشان درگیر جنگ شد و پس از مبارزه با این قبیله و پیروزی بر آن ها، دختری زیباروی از قبیله را به عنوان همسر خود می گیرد. این دختر، پسری زشت روی با دندان هایی شبیه به دندان خوک و گوش هایی شبیه به گوش فیل به دنیا می آورد. کوش از این اتفاق خشمگین شده و به دلیل به دنیا آوردن فرزندی اهریمنی سر از تن آن دختر جدا می کند و پسرش را در جنگلی که خانواده جمشید در آنجا پنهان شده بودند رها می کند. آبتین سومین نسل از تبار جمشید، کوش پیل دندان را در جنگل پیدا می کند و او را مانند فرزند خود بزرگ می کند. کوش پیل دندان در کودکی توانایی رزمی فوق العاده ای از خود نشان می دهد و مدتی در سپاه آبتین با پدرش کوش می جنگد. اما در ۳۵ سالگی پدر حقیقی خودش را می شناسد؛ زمانی که کوش و پسرش یکدیگر را می بینند، با هم متحد می شوند تا با آبتین مبارزه کنند و کوش پیل دندان نیز با بریدن سر یکی از پسران آبتین، آن را به پدر واقعی خود تقدیم می کند. در ادامه آبتین به شیلا گریخته و به طیهور، شاه آنجا پناه می برد. آبتین مورد استقبال گرم طیهور قرار می گیرد و با فرانک دختر طیهور ازدواج
می کند و شبی در خواب، جمشید او را به بازگشت به ایران فرا می خواند. در همین زمان کوش می میرد و کوش پیل دندان از طرف ضحاک به ریاست بر چین ادامه می دهد. در نهایت آبتین و فرانک با تأیید طیهور با کمک دریانوردان مجرب ۱۵ ماه دریانوردی می کنند و ابتدا به سقلاب و بلغار می رسند و سپس به گیلان و آمل می روند. فرانک در ایران فریدون را به دنیا می آورد. هنگامی که فریدون چهار ساله بود در خواب به آبتین الهام می شود تا فریدون را به سلکت بسپارد. سلکت فرمانده قلعه دماوند بود که ضحاک هرگز نتوانست آن را تصرف کند. پس از آن افراد ضحاک آبتین را دستگیر و اعدام می کنند و مغزش را خوراک مار های ضحاک می کنند. وقتی کوش پیل دندان متوجه می شود که آبتین از شیلا رفته و به ایران بازگشته است، نقشه ای می کشد تا شیلا را تصرف کند. با وجود اینکه شیلا تحت حاکمیت طیهور ۳۰۰۰ سال بود که فتح نشده بود، او با روشی هوشمندانه این کشور را تصرف کرد. پس از آن، او کل شیلا را نابود کرد. در این هنگام خبر شکست ضحاک از فریدون به کوش پیل دندان می رسد و کوش به چین بازمی گردد. فریدون دست و پای ضحاک را می بندد و یوغی بر گردن او می اندازد و در کوه دماوند زندانی می کند. ک
وش پیل دندان شهری به نام کوشان را در سرزمینی آن سوی رود اکسوس تأسیس می کند و دستور می دهد مجسمه ای از خود در شهر برپا کنند و ساکنان را مجبور به پرستش می کند. سرانجام فریدون تصمیم می گیرد تا به ظلم و ستم کوش پیل دندان بر چین پایان دهد. او در نهایت قارن را با لشکری عظیم به سرزمین چین می فرستد. نیروهای فریدون پیروز می شوند و قارن در نبرد تن به تن کوش را شکست می دهد و به ایران می فرستد و در کنار ضحاک در دماوند زندانی می کند. کوش به مدت ۴۰ سال در زندان بود تا اینکه لشکری از سیاهان آفریقایی در حبشه و نوبه به شمال آفریقا حمله کردند و تا مصر به راه افتادند. در این هنگام اهالی آن مناطق از فریدون کمک خواستند. فریدون نیروهای ایرانی را برای شکست دادن دشمن به آنجا می فرستد و لشکر سیاهان را شکست می دهد اما با بازگشت ارتش ایران، دوباره سیاهان به مردم شمال آفریقا و مصر حمله کردند. فریدون با مشاوران و وزیران خود مشورت کرد و به این نتیجه رسید که ظالمی خشن به غرب فرستاده شود. کوش به اتفاق آرا انتخاب می شود و او را از زنجیر رها می کنند و به حضور فریدون می آورند. کوش از فریدون طلب بخشش می کند و قسم می خورد که تابع وفادار پادشاه ا
یران شود. سپس کوش در راس یک ارتش به مصر و شمال آفریقا فرستاده می شود. او دشمن را شکست می دهد و غنایم را برای فریدون می فرستد. کوش همچنین چندین شهر جدید در منطقه ایجاد می کند. با این حال، کوش سوگند خود را به فریدون می شکند و آشکارا شورش می کند. او ایرانیان را در لشکر خود می کشد. کوش پادشاهی جدیدی بر پا می کند و امپراتوری گسترده ای در آفریقا تا حدود اندلس می سازد و دستور می دهد که تصویر او را در هر خانه بگذارند و هر روز عبادت کنند. فریدون برای تسلط بر کوش، پسرش سلم را می فرستد تا کوش را شکست دهد. سلم بر ارتش کوش پیروز می شود اما کوش به غرب می گریزد. در این هنگام سه پسر فریدون با یکدیگر درگیر جنگ می شوند. سلم و تور با کوش متحد می شوند و بردار ناتنی خود ایرج را به قتل می رسانند و جهان را با کوش تقسیم می کنند. منوچهر نوه ایرج به انتقام خون پدربزرگ خود لشکری بزرگ را برای جنگ با تور و سلم و کوش رهبری می کند. تور و سلم در جنگ کشته می شوند و منوچهر با گرز گاوسر کوش را زخمی می کند و کوش مجروح به کوه طارق می گریزد. چندین سال پس از این جنگ و در زمان پادشاهی کی کاووس، سیاهان آفریقایی دوباره تحت فرماندهی سنجه و ارندو به سر
زمین های تحت فرمان کوش حمله می برند و شروع به غارت و تاراج سرزمین های کوش می کنند. در نهایت کوش پیل دندان لشکر خود را فرا می خواند و به جنگ با سیاهان می رود، اما از دیو سپید شکست سختی می خورد. کوش که توانایی مقابله با سیاهان را نداشت با پنهان کردن هویتش به نزد کی کاووس پادشاه ایران می رود و او را فریب می دهد تا به جنگ با سیاهان مازندران برود. کی کاووس در نهایت در جنگ مازندران اسیر می شود و رستم دستان پس از گذر از هفت خان، دیو سپید را می کشد و پادشاه ایران را آزاد می کند. مدتی پس از آن، کوش در حین شکار از گروه خود جدا می شود و گم می شود. در راه، در خانه ای توقف می کند، صاحب خانه که مردی وارسته و خردمند از نسل جمشید است او را دعوت می کند و با او به مباحثه می پردازد، در نهایت آن مرد کوش را از گمراهی نجات می دهد و کوش از ادعای الوهیت خود دست می کشد. در مقابل، آن مرد نیز که پزشک ماهری بود، با عمل جراحی صورت کوش را به شکل انسان برمی گرداند و کوش را به راه خدا هدایت می کند و کوش ۴۶ سال آینده را صرف یادگیری موضوعات مختلف می کند. پس از آن مرد خردمند کوش را متقاعد می کند که به زادگاهش بازگردد. کوش به زادگاهش بازمی گردد
و همه را به پرستش خدای خود تشویق می کند. سایر کتاب ها. در شاهنامه فردوسی صریحاً به نام کوش اشاره نمی شود؛ اما عده ای پژوهشگران برآنند که ترکیب پیل دندان در بیت زیر از داستان خاقان چین در شاهنامه تلویحاً اشاره به کوش پیل دندان دارد: در کتاب مجمل التواریخ و القصص هم مانند کوش نامه به حکومت کوش پیل دندان و نبردهای او با ایران اشاره شده است. با توجه به پایان باز کوش نامه و زنده ماندن کوش پیل دندان در پایان داستان، ممکن است او حتی در زمان پادشاهی کی خسرو نیز زنده بوده باشد. در کتاب های شاهنامه کردی، هفت لشکر، مشکین نامه و سایر طومارهای نقالی سرنوشت متفاوتی را برای کوش پیل دندان ذکر کرده اند و کوش خبیث در دوران پادشاهی کی خسرو به دست افراد مختلفی مانند رستم دستان، رستم یکدست، کوهکش (فرامرز) کشته می شود. بر پایه قراین کوش نامه و نیز برخی اشارات تاریخی، به نظر می رسد که کوش پیل دندان به مرگ طبیعی از دنیا رفت، اما ظاهراً چون این امر خوشایند توده مردم نبود، بعدها نقالان و داستان گزاران در اصل داستان دست بردند و روایت های گوناگونی دربارهٔ مرگ کوش ساختند.
آب کراوت (؛ ) که در کشورهای حوزهٔ بالکان به آن «راسول»، «راسوی» و «راسولوک» هم می گویند نوعی نوشیدنی است که از آب کلم ترش پرورده تهیه می شود. آب کراوت در واقع عصارهٔ خود سبزی و شورآبهٔ آن است. آب کراوت به طور گسترده در بسیاری از کشورهای اروپای مرکزی و شرقی، به ویژه آلمان، و همچنین در بخش هایی از شمال شرقی ایالات متحده و ایالت های غرب میانه آمریکا که مهاجران آلمانی در آن ساکن شده اند، مانند پنسیلوانیای مرکزی و غربی در دسترس است. مصرف. آب کرات ممکن است به تنهایی نوشیده شود یا به عنوان افزودنی در نوشیدنی های مخلوط استفاده شود. آب کرات یکی از موادی است که در رومانی برای دادنِ طعمِ ترش به سوپ های سنتی شوربا استفاده می شود. ارزش غذایی. آب کراوت ممکن است به عنوان یک مکمل های غذایی طبیعی مصرف شود، زیرا منبع غنی ویتامین ث، ویتامین های گروه ب، ویتامین ئی، ویتامین کا، پتاسیم (۴۷۵ میلی گرم)، کلسیم، فسفر، گوگرد، آهن، مس، روی، منیزیم و اسید لاکتیک است.
فیلوش جورجیای جنوبی ، همچنین به طور گمراه کننده به عنوان خوتکای جورجیای جنوبی نیز شناخته می شود، زیرگونه ای نمادین از فیلوش نوک زرد ("Anas georgica")، مرغابی از زیرتیرهٔ مرغابیان روآبچر (Anatinae) است. این زیرگونه بومی به بزرگی ۳۷۵۶ کیلومتر مربع و در جزیره زیرقطبی جنوب جورجیای جنوبی و مجمع الجزایر همراه آن و سرگردان به جزایر ساندویچ جنوبی است. این یکی از پرندگانی بود که جیمز کوک در ژانویه ۱۷۷۵ به مناسبت نخستین فرود ثبت شده در جنوب جورجیا به آن اشاره کرد و در گذشته یک گونه کامل در نظر گرفته می شد. برخلاف دیگر فیلوش ها، نرها از نظر ظاهری شبیه به ماده ها، هرچند بزرگ تر هستند. این اردک ها ۴۵ تا ۶۵ سانتی متر طول دارند، وزن نرها ۶۱۰ تا ۶۶۰ گرم و ماده ها ۴۶۰ تا ۶۱۰ گرم است. تفاوت های جزئی این است که نر دارای پوشش های رویه ای به رنگ خاکستری مایل به قهوه ای یکنواخت و آیینهٔ بالی سبز مایل به سیاه براق است، در حالی که ماده دارای پوشش های بالای خالدار و آیینهٔ بالی قهوه ای مات است.
رمه گردانی آلپی ، رمه گردانی است که در کوه های آلپ انجام می شود، یعنی راندن فصلی دام های در حال چرا بین دره ها در زمستان و چراگاه کوهستانی در تابستان از اصطلاح «چراغ کوهستانی فصلی»، ""Transhumance یک عمل سنتی است که بسیاری از منظره های آلپ را شکل داده است، زیرا بدون آن، بیشتر مناطق زیر جنگل خواهد بود. در حالی که امروزه گردشگری و صنعت سهم زیادی در اقتصاد آلپ دارند، مهاجرت فصلی به مراتع مرتفع هنوز در باواریا، اتریش، اسلوونی، ایتالیا، فرانسه و سوئیس، به جز در مراکز توریستی پرتردد آنها انجام می شود. در برخی مکان ها، دام ها توسط خانواده های کشاورز محلی که به مکان های بالاتر نقل مکان می کنند، نگهداری می شوند. در برخی دیگر، این شغل برای دامدارانی است که کارمندان تعاونی مالک مراتع هستند. بیشتر چراگاه آلپی زیر است؛ همه زیر هستند. مناطق مرتفعی که برای جابجایی انسان مناسب نیستند، به عنوان کوه های آلپ بلند شناخته می شوند. در سال ۲۰۱۱، یونسکو رمه گردانی آلپی در جنگل برگنتس را به عنوان میراث فرهنگی ناملموس اعلام کرد.
مرغزار آمیخته یا مرغزار مخلوط یک اکوتون است که بین مرغزارهای بلند و مرغزارهای کوتاه قرار دارد. مرغزار آمیخته از نظر تنوع گیاهی غنی تر از مرغزار بلند یا کوتاه است. مرغزار آمیخته در بخش دشت های مرکزی دشت های بزرگ رخ می دهد، و عرض آن از مرکز تگزاس در ایالات متحده تا جنوب شرقی منیتوبا، آلبرتا و ساسکاچوان در علفزارهای آمیخته شمالی کانادا متفاوت است.
سیسیلیا ( ; ; ) اولین استانی بود که جمهوری روم به تصرف خود درآورد و جزیره سیسیل را در بر می گرفت. بخش غربی جزیره در سال ۲۴۱ پیش از میلاد در پایان اولین جنگ پونیک با کارتاژ تحت کنترل روم قرار گرفت. یک پریتور به طور منظم از پادشاهی سیراکوز تحت فرمان هیرون دوم تا زمان شکست آن در سال ۲۱۲ پیش از میلاد در جریان جنگ دوم پونیک، متحد مستقل رم باقی ماند. پس از آن این استان شامل کل جزیره سیسیل، جزیره مالت، و گروه های جزیره کوچکتر ( جزایر اگادی ، جزایر لیپاری ، اوستیکا و پانتلریا ) بود. در دوران جمهوری روم ، این جزیره منبع اصلی غلات شهر رم بود. استخراج سنگین بود و قیام های مسلحانه ای را برانگیخت که به عنوان جنگ های نوکرانه اول و دوم در قرن دوم قبل از میلاد شناخته می شدند. در قرن اول، فرماندار رومی، کایوس ورس، به دلیل فساد خود توسط سیسرون مورد تعقیب قرار گرفت. در جنگ های داخلی که منجر به پایان جمهوری روم شد، سیسیل توسط سکستوس پومپه در مخالفت با سه گانه دوم کنترل شد. هنگامی که این جزیره سرانجام در سال ۳۶ پیش از میلاد تحت کنترل آگوستوس قرار گرفت، به طور قابل توجهی سازماندهی شد و مستعمرات بزرگ رومی در چندین شهر بزرگ ایجاد شد
. در بیشتر دوره امپراتوری، این استان سرزمینی آرام و ارضی بود. در نتیجه، به ندرت در منابع ادبی از آن نام برده شده است، اما باستان شناسی و کتیبه نگاری چندین شهر پررونق مانند لیلیبائوم و پانورموس در غرب، و سیراکوز و کاتانیا در شرق را نشان می دهند. این جوامع به روشی مشابه سایر شهرهای امپراتوری روم سازماندهی شده بودند و عمدتاً خودگردان بودند. یونانی و لاتین زبان های اصلی جزیره بودند، اما پونیک، عبری و احتمالاً زبان های دیگر نیز صحبت می شدند. چندین اجتماع یهودی در این جزیره وجود داشت و از حدود سال ۲۰۰ پس از میلاد نیز شواهدی از جوامع مسیحی قابل توجهی وجود دارد. این استان مدت کوتاهی قبل از فروپاشی امپراتوری روم غربی در سال ۴۷۶ تحت کنترل پادشاهی وندال شمال آفریقا قرار گرفت، اما به زودی به پادشاهی ایتالیا بازگردانده شد و تحت کنترل امپراتور شرقی در قسطنطنیه به روم بازگردانده شد. تا قرن ۹ باقی مانده است.
تالاب کورونی (یا خلیج، خلیج کوچک؛ به پروسی: "Kursjanmari", , ) یک تالاب آب شیرین است که توسط زبانه کورونی از دریای بالتیک جدا شده است. مساحت سطحی آن برابر با است. رودخانه نمان () حدود ۹۰ درصد جریان ورودی آن را تأمین می کند؛ حوزه آبریز آن حدود ۱۰۰٬۴۵۰ کیلومتر مربع وسعت دارد که در لیتوانی و استان کالینینگراد روسیه واقع شده است. تاریخچه انسانی. در سده ۱۳ (میلادی), منطقه اطراف تالاب بخشی از سرزمین های اجدادی کورونی ها و پروسی های باستان بود. بعدها این منطقه در مرزهای منطقه تاریخی لیتوانی صغیر قرار گرفت. در انتهای شمالی زبانهٔ کورونی، تنگه کلایپدا تالاب را به دریای بالتیک متصل می کند. این مکان در سال ۱۲۵۲ توسط شوالیه های تتونیک برای ساخت قلعه مملبورگ و شهر کلایپدا انتخاب شد. در سال ۱۴۵۴، شاه کازیمیر چهارم یاگیلون منطقه را بنا به درخواست کنفدراسیون پروس ضد تتونیک، به پادشاهی لهستان ضمیمه کرد. پس از معاهده دوم تورون در سال ۱۴۶۶، تالاب به عنوان بخشی از لهستان تحت تیول (اروپا) شوالیه های تتونیک قرار گرفت و در چارچوب اتحاد لهستان–لیتوانی و سپس مشترک المنافع لهستان–لیتوانی قرار گرفت. از قرن هجدهم، این منطقه بخشی از پادش
اهی پروس شد و از سال ۱۸۷۱ نیز به امپراتوری آلمان تعلق یافت. پس از سال ۱۹۲۳، منطقه کلایپدا در شمال به لیتوانی واگذار شد (در سال های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۵ توسط آلمان اشغال شد) و باقی مانده منطقه پس از جنگ جهانی دوم به اتحاد جماهیر شوروی پیوست. به عنوان مرز جدید در دوره میان دوجنگ، رودخانه ای که در نزدیکی روسنه به تالاب کورونی می ریزد، انتخاب شد. بخش پایینی این رودخانه به طول ۱۲۰ کیلومتر در آلمان به نام "دی ممل" توسط آلمانی ها شناخته می شد، در حالی که بخش بالایی آن در لیتوانی نمان نام داشت. این مرز همچنین شبه جزیره ای نزدیک به تفرجگاه کوچک نیدا (لیتوانی) را جدا می کرد. از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۵، بخش لیتوانیایی توسط آلمان اشغال شد و بخش جنوبی زبانهٔ کورونی و تالاب تا سال ۱۹۴۵ در قلمرو آلمان باقی ماند. این مرز اکنون مرز میان لیتوانی و روسیه است، چرا که پس از جنگ جهانی دوم، انتهای جنوبی زبانه و منطقه آلمانی جنوب رودخانه به بخشی از یک درون بوم و برون بوم روسیه به نام استان کالینینگراد تبدیل شد. گروه قومی تقریباً منقرض شده کورسینیکی در مناطق اطراف این تالاب زندگی می کردند.
کاخ مرمر () یکی از نخستین کاخ های نئوکلاسیک در سن پترزبورگ، روسیه است. این کاخ در میان میدان مارس (سن پترزبورگ) و اسکله پالاس واقع شده و کمی به سمت شرق از کاخ نیو مایکل قرار دارد. طراحی و مالکان پیش از سال ۱۹۱۷. این کاخ به عنوان هدیه ای از سوی ملکه کاترین دوم برای کنت گریگوری اورلوف، محبوب ترین و قدرتمندترین اشراف زاده روسی دهه ۱۷۶۰ ساخته شد. ساخت آن در سال ۱۷۶۸ بر اساس طراحی های آنتونیو رینالدی (معمار) آغاز شد که پیش تر در تزئین کاخ بزرگ کاخ کازرتا در نزدیکی ناپل نقش داشت و ساخت آن ۱۷ سال به طول انجامید. کاخ مرمر نام خود را از تزئینات باشکوهش با انواع مختلف سنگ مرمر چندرنگ گرفته است. گرانیت دانه درشت فنلاند در طبقه همکف به شکلی ظریف با مرمر صورتی صیقلی کارلیا در ستون نماها و مرمر سفید رشته کوه اورال در سرستون ها و گل بست ها در تضاد است. پنل هایی از مرمر خاکستری مایل به آبی رگه دار اورال طبقات را از یکدیگر جدا می کنند، در حالی که دولومیت تالین برای تزئین کوزه ها به کار رفته است. در مجموع، ۳۲ طیف متفاوت از مرمر برای تزئین کاخ استفاده شده است. طرح بنا به شکل ذوزنقه است و هر یک از چهار نما (ساختمان) آن، با وجود
تقارن دقیق، طراحی متفاوتی دارد. یکی از نماها حیاطی فرورفته را پنهان می کند که بین سال های ۱۹۳۷ تا ۱۹۹۲ یک خودروی زرهی مورد استفاده ولادیمیر لنین در جریان انقلاب اکتبر در آن به نمایش گذاشته شده بود. امروزه این حیاط با تندیس اسب سواری قدرتمند از الکساندر سوم، امپراتور روسیه که مشهورترین اثر مجسمه ساز پائولو تروبِتسکوی است، برجسته شده است. پیش تر این تندیس در میدان وسستانیا، مقابل ایستگاه راه آهن مسکو قرار داشت. فدوت شوبین، میخائیل کوزلوفسکی، استفانو تورلی و سایر صنعتگران روس و خارجی، تزئینات داخلی کاخ را انجام دادند. در سال های ۱۷۹۷ تا ۱۷۹۸، این ساختمان به استانیسلاو آگوست پونیاتوفسکی، آخرین پادشاه مشترک المنافع لهستان–لیتوانی، اجاره داده شد. پس از آن، کاخ به دوک بزرگ کنستانتین پاولوویچ و وارثان او از شاخه کنستانتینوویچی دودمان رومانوف تعلق گرفت. در سال ۱۸۴۳، دوک بزرگ کنستانتین نیکالایویچ روسیه تصمیم گرفت کاخ را بازطراحی کند و آن را به نام کاخ کنستانتین تغییر نام داد. وی الکساندر برولوف را به عنوان معمار منصوب کرد. از بازطراحی آن زمان، تنها پلکان اصلی و سالن مرمر باقی مانده اند.
پاگوست ()، برگرفته از اسلاوی شرقی باستان: погостъ)، یک اصطلاح تاریخی در زبان روسی است که معانی مختلفی داشته است. در زبان روسی مدرن، این واژه معمولاً به کلیسا و گورستانی روستایی اشاره دارد. این واژه همچنین به زبان لاتگالی ("pogosts")، زبان فنلاندی ("pogosta") و زبان لتونیایی ("pagasts") قرض گرفته شده و معانی خاصی در این زبان ها یافته است. تاریخچه. کاربرد اولیه این واژه به مسافرخانه هایی برای شاهزادگان و روحانیون بازمی گردد. این واژه شباهت زیادی به واژه روسی مدرن "gost" (гость) به معنای «مهمان» دارد. فرض بر این است که در ابتدا "پوگوست ها" جوامع روستایی در حاشیه دولت باستانی روس بودند که همچنین به عنوان مراکز تجاری (در روسی قدیم: "gost'ba"، گостьба) عمل می کردند. در اواخر قرن دهم، "پوگوست ها" به مناطق اداری و قلمرویی تبدیل شدند. اندازه آن ها متغیر بود و در قرون ۱۱ تا ۱۴ از چندین تا صدها روستا را شامل می شدند. با گسترش مسیحیت در روسیه، کلیساها در "پوگوست ها" ساخته شدند. در سال ۱۷۷۵ آخرین "پوگوست هایی" که به عنوان مناطق اداری خدمت می کردند، از بین رفتند. از آن زمان به بعد، این مکان ها به عنوان "پوگوست های شهری" (п
огосто – место) شناخته شدند و به عنوان مراکز کلیسایی فعالیت کردند.
دروازه طلایی ()، که بین سال های ۱۱۵۸ تا ۱۱۶۴ ساخته شده است، تنها دروازه شهر باستانی روسی است که (هرچند به طور جزئی) حفظ شده است. موزه ای در داخل این دروازه به تاریخ حمله مغول به روس کی یف در قرن ۱۳ اختصاص دارد. این دروازه از تخریب ولادیمیر توسط مغول ها در سال ۱۲۳۷ جان سالم به در برد. با این حال، تا اواخر قرن هجدهم، این سازه به قدری فرسوده شده بود که کاترین دوم از ترس فرو ریختن طاق، از عبور از آن خودداری کرد. در سال ۱۷۷۹، او دستور داد که اندازه گیری ها و نقشه های دقیقی از این بنا تهیه شود. در سال ۱۷۹۵، پس از بحث های فراوان، طاق ها و کلیسای باربیکان تخریب شدند. این مکان در سال ۱۹۹۲ به عنوان یکی از میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید.
کلیسای جامع سنت دیمیتریوس یک کلیسای جامع در شهر باستانی ولادیمیر است. این کلیسا در سال ۱۱۹۷ تکمیل شد در دوران سلطنت شاهزاده بزرگ وسولود لوتی بزرگ از ولادیمیر-سوزدال به افتخار سنت دمتریوس تسالونیکی ساخته شد. به عنوان یک جزء مهم از بناهای سفید ولادمیر و سوزدال، کلیسا بخشی از میراث جهانی یونسکو است. در حال حاضر، این کلیسا بخشی از موزه فضای باز ولادیمیر-سوزدال است. تاریخ. کلیسای جامع سنت دمتریوس در ولادیمیر، روسیه توسط وسولود سوم در سال های ۱۱۹۳ تا ۱۱۹۷ ساخته شد. این کلیسا یکی از چندین کلیسای بزرگ بود که او ساخته است که شامل کلیسای جامع رستاخیز (۱۱۵۸–۱۱۶۰) در ولادیمیر، روسیه نیز می شود. این کلیسا به سنت دمتریوس تسالونیکی (سنت دمتریوس از تسالونیکی به یونانی) تقدیم شده است. کلیسای جامع سنت دمتریوس در ابتدا مستقیماً با کاخ وسولود متصل بود و برای استفاده شخصی او ساخته شده بود. کاخ دیگر وجود ندارد و کلیسا از زمان ساخت اولین بار بارها بازسازی شده است اما ویژگی ها و برنامه های نمادین اصلی خود را حفظ کرده است. بزرگ ترین بازسازی در سال ۱۸۳۲ انجام شد زمانی که برخی ساختارهای متصل که قبلاً کلیسا را به کاخ متصل می کردند، بردا
شته شدند. در آن زمان، برخی از بلوک های خارجی جابه جا شده و برخی با بلوک های جدید حکاکی شده جایگزین شدند. این کلیسا در سال ۱۹۹۲ به میراث جهانی اضافه شد.
کلیسای جامع رستاخیز () که به نام کلیسای جامع عروج نیز شناخته می شود، یک کلیسای ارتدکس روسی در ولادیمیر (شهر) است. این کلیسا تا سدهٔ سیزدهم به عنوان کلیسای مادر روسیه شناخته می شد. این کلیسا بخشی از میراث جهانی بناهای سفید ولادیمیر و سوزدال است. تاریخچه. کلیسای جامع به دستور آندری یکم بوگولیوبسکی، شاهزاده بزرگ ولادیمیر () در پایتختش، ولادیمیر (شهر)، ساخته شد و به به خواب رفتن مریم مقدس (مریم)، که آندری او را قدیس حامی سرزمین های خود می دانست، تقدیم شد. این کلیسا که بین سال های ۱۱۵۸ تا ۱۱۶۰ ساخته شد، دارای شش ستون و پنج گنبد بود و بین سال های ۱۱۸۵ تا ۱۱۸۹ برای بازتاب اعتبار بیشتر ولادیمیر گسترش یافت. با مساحت، این کلیسا برای چند صد سال بزرگ ترین کلیسای روسیه باقی ماند. آندری پارسا، وسوولود آشیانه بزرگ () و دیگر حاکمان ولادیمیر-سوزدال در گورابه این کلیسا به خاک سپرده شدند. برخلاف بسیاری از کلیساهای دیگر، این کلیسا تا حدی از ویرانی بزرگ و آتش سوزی ولادیمیر (شهر) در سال ۱۲۳۸ جان سالم به در برد؛ زمانی که باتوخان، فرمانده مغول، در جریان محاصره ولادیمیر، شهر را تصرف کرد. دیوارهای بیرونی کلیسا با حکاکی های پیچیده ای پ
وشیده شده است. فضای داخلی آن در قرن دوازدهم نقاشی شد و سپس در سال ۱۴۰۸ توسط آندری روبلف و دانیل چرنی مجدداً نقاشی گردید. کلیسای جامع به خواب مریم به عنوان الگویی برای ارسطو فیوراوانتی در طراحی کلیسای همنام در کرملین مسکو از سال ۱۴۷۵ تا ۱۴۷۹ استفاده شد. یک برج ناقوس مرتفع که ترکیبی از تأثیرات اصیل روسی، معماری گوتیک و معماری نئوکلاسیک بود، در سال ۱۸۱۰ در نزدیکی این کلیسا ساخته شد.
سزار () نوعی کوکتل است که عمدتاً در کانادا تولید و مصرف می شود. این نوشیدنی معمولاً حاوی ودکا، کلاماتو، سس تند، و سس ووسترشر است و با یخ در یک لیوان بزرگ با لبه آغشته به نمک کرفس عرضه می شود، که معمولاً با یک ساقه کرفس و یک برش لیموی شیراز تزئین می شود. چیزی که سِزار را از بلادی مری متمایز می کند، داشتن گوشتابهٔ صدف است. این کوکتل همچنین ممکن با میچه لادا قابل مقایسه است که دارای مواد طعم دهنده مشابهی است اما برای تهیه اش به جای ودکا از آبجو استفاده می شود. خاستگاه. نخستین دستور تهیه این نوشیدنی در صفحهٔ ۴۵ کتاب کوکتل های «تد سوسیر» به نام «"تا ته برو بالا!"» در سال ۱۹۵۱ آمده است که البته نویسندهٔ کتاب آن را به «میلو جی. ساتلیف» ناشر نیویورکی نسبت داده است. ۲ سال بعد در نوامبر ۱۹۵۳، نسخهٔ وُدکادار اصلی با آب گوجه فرنگی در کلوپ شبانهٔ پولونز در منهتن توسط «پال پاولوفسکی» ابداع و با نامِ «اسمیرنوف اسمایلر» ارائه شد. در دسامبر همان سال والتر وینچل گزارش داد که این نوشیدنی با سس ووسترشر طعم دار شده است. در سال ۱۹۵۹، کاریکاتوریست و خالق "خانواده آدامز"، چارلز آدامز (کارمند مجله نیویورکر، چند ساختمان آن طرف تر از ک
لوپ شبانه پولونز در منهتن) ادعا کرد که نوشیدنی «گراول گرتی» را او اختراع کرده است، که یک کوکتل از آب صدف/گوجه فرنگی و ودکا با چاشنی سس تاباسکو بود. در سال ۱۹۶۲، کارل لا مارکا، مدیر بار در هتل بیکر دردالاس، «ایمپریال کِلَم دیگر» را اختراع کرد که افزودن چاشنی ریحان و یک پره لیموی شیراز به نسخه موجود «اسمیرنوف اسمایلر» بود که نامش را به «کِلَم دیگر» تغییر داد. در اکتبر ۱۹۶۸، ویکتور فیشل، رئیس سیگرام و ری آنریگ، بازاریابِ شرکت سازندهٔ کلاماتو (شرکت ماتس)، مدعی شدند که کوکتل گوجه فرنگی/صدف/ودکای چاشنی شده را با نام «کِلَمدیگر» در اوایل سال ۱۹۶۸ در منهتن اختراع کرده اند. شرکت سیگرام که دفتر مرکزی آن تنها ۲ ساختمان از کلوپ شبانه پولونز فاصله داشت، یک درخواست رسمی علامت تجاری برای نام «کِلَمدیگر» با ادعای نخستین ابداع و استفاده را در ۳۱ مه ۱۹۶۸ ثبت کرد. از اواخر سال ۱۹۶۸ تا پایان سال ۱۹۶۹، سیگرام و ماتس یک فراجنبش تبلیغاتی بزرگ از دستور تهیهٔ کوکتل «کِلَمدیگر» را در مجلات سرتاسر کشور راه انداختد. کوکتل سزار در سال ۱۹۶۹ توسط یک مدیر رستوران به نام «والتر چل» در «مسافرخانه کلگری» (امروزه در کالکیت هتل های زنجیره ای وِس