Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شمند اندونزیایی، بوئادی بود، یک گونهٔ جدید از کوسکوس را برای اولین بار توصیف کرد و این گونه در نهایت به نام او، سالای، نامگذاری شد. کوسکوس فقط در جزیرهٔ گبه در شمال جزیرهٔ ملوک یافت می شود.
فصل پنجم و آخر سریال تلویزیونی درام ترسناک علمی تخیلی آمریکایی "چیزهای عجیب" که با نام چیزهای عجیب ۵ به بازار عرضه می شود، در سرویس استریم نتفلیکس منتشر خواهد شد. این فصل توسط خالقان سریال، برادران دافر، به همراه شاون لوی، دن کوهن، آیین پترسون و کرتیس گوین تولید خواهد شد. وینونا رایدر، دیوید هاربر، فین ولفهارد، میلی بابی براون، گیتن ماتارازو، کیلب مک لافلین، نوآ اشنپ، سیدی سینک، ناتالیا دایر، چارلی هیتون، جو کیری ، مایا هاک، ایمیبث مک نالتی، پرایا فرگوسن، برت گلمن، کا، به عنوان برت گلمن، کارا بونو و جیمی باور در نقش بازیگران معمولی سریال بازگشته اند. لیندا همیلتون نیز به عنوان یک بازیگر معمولی در نقشی نامعلوم ظاهر خواهد شد. انتظار می رود این فصل در سال ۲۰۲۵ منتشر شود. قسمت ها. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt; تولید. توسعه. در ۱۷ فوریه ۲۰۲۲، برادران دافر نامه ای گسترده دربارهٔ "چیزهای عجیب" منتشر کردند که در آن برنامه پخش دو قسمتی فصل چهارم، و همچنین قصد آن ها برای تولید یک سریال اسپین آف در دنیای سریال برای نتفلیکس را فاش کردند و علاوه بر آن سریال را برای فصل پنجم و آخر تمدید کردند. این دو در ابتدا نشا
ن داده بودند که این سریال برای حداکثر چهار فصل برنامه ریزی شده بود، اما بعداً در سال ۲۰۱۷، پخش فصل پنجم توسط تهیه کنندگان اعلام شد. همانند فصول گذشته، برنامه ریزی برای فصل پنجم و آخر سریال قبل از انتشار فصل ۴ آغاز شد. با این حال، به دلیل اختلالات ناشی از دنیاگیری کووید-۱۹، دافرها توانستند به طور کامل فصل پنجم را قبل از شروع تصویربرداری فصل چهارم، که یک انحراف از روند معمول آنها بود، ترسیم کنند. آنها سپس طرح کلی خود را مرور کردند و روی ساختار و رویدادهای فصل پنجم، بر اساس بازخوردهایی که پس از انتشار فصل چهارم دریافت کرده بودند، دوباره کار کردند، و حتی تا آنجا پیش رفتند که پایان سریال را تغییر دادند. تا سپتامبر ۲۰۲۳ تأیید شد که تهیه کننده اجرایی شاون لوی حداقل یک قسمت را در این فصل کارگردانی می کند. نوشتن. نگارش فصل پنجم در ۲ اوت ۲۰۲۲، حدود یک ماه پس از پخش فصل ۴ جلد ۲ آغاز شد. در ۶ نوامبر ۲۰۲۲ (روز چیزهای عجیب)، اعلام شد که قسمت اول با عنوان «بخش اول: خزیدن» و توسط دافرها نوشته خواهد شد. طوری که آنها در فستیوال دبلیو جی ۲۰۲۲ اشاره کردند، برخی از ایده های استفاده نشده که در ابتدا برای فصل دوم تصور شده بودند، در
داستان های فصل پنجم پیاده سازی شده اند. تیم نویسندگان لحن فصل را طوری توصیف کردند که گویی «فصل ۱ و ۴ بچه دار شده اند» و «استروئید به آنها تزریق شده است». در ۶ می ۲۰۲۳، برادران دافر اعلام کردند که نوشتن فصل ۵ به دلیل اعتصاب انجمن نویسندگان آمریکا در سال ۲۰۲۳ متوقف شده است. در ۲۷ سپتامبر، روزی که اعتصاب پایان یافت، حساب کاربری تیم نویسندگان تصویری را منتشر کرد که در آن نوشته بود «ما برگشتیم»، که رسماً تأیید کرد که نوشتن از سر گرفته شده است. در همان روز، نتفلیکس فاش کرد که به دلیل بزرگ تر شدن سن بازیگران، فیلمنامه های فصل را در اولویت قرار داده اند. در ۱۴ اکتبر ۲۰۲۳، فاش شد که نوشتن به نیمه رسیده است. اشنپ اظهار داشت که فصل آخر با ویل بایرز به پایان خواهد رسید. بازیگران. فصل پنجم شاهد بازگشت بازیگران اصلی وینونا رایدر، دیوید هاربر، فین ولفهارد، میلی بابی براون، گیتن ماتارازو، کیلب مک لافلین، نوآ اشنپ، سیدی سینک، ناتالیا دایر، چارلی هیتون، جو کیری ، مایا هاک، ایمیبث مک نالتی، پرایا فرگوسن، برت گلمن، کا، به عنوان برت گلمن، کارا بونو و جیمی باور می باشد. در ژوئن ۲۰۲۳ در جریان رویداد TUDUM نتفلیکس، اعلام شد که لیند
ا همیلتون به بازیگران خواهد پیوست. همیلتون با برادران دافر از طریق زوم تماس گرفته بود و اطلاعاتی در مورد شکل شخصیت خود را به آنها ارائه کرده بود، اما نه در مورد داستان. هنگامی که تولید در ژانویه ۲۰۲۴ آغاز شد، یک عکس تنظیمی که توسط تیم منتشر شده بود، بازگشت ایمیبث مک نالتی در نقش ویکی را تأیید کرد که با بازیگران می پیوندد. فیلمبرداری. پس از یک تأخیر قابل توجه به دلیل اعتصابات WGA و SAG-AFTRA در سال ۲۰۲۳، تولید فصل پنجم به طور رسمی در ۸ ژانویه ۲۰۲۴ آغاز شد. تا مارس ۲۰۲۴، براون اظهار داشت که ۹ ماه از فیلمبرداری باقی مانده است و او فیلمنامه را برای شش قسمت خوانده است. انتشار. انتظار می رود که این فصل در سال ۲۰۲۵ منتشر شود.
مرتضی علی حاجی اف (؛ (زادهٔ ۱۹۵۶ در مخاچ قلعه، جمهوری داغستان) یک باستان شناس و دانش پژوه اهل داغستان روسیه است. او ریاست بخش باستان شناسی مرکز علمی داغستان در آکادمی علوم روسیه را بر عهده دارد. حاجی اف در زمینه تاریخ دربند، حضور ایرانیان در دوره شاهنشاهی ساسانی در قفقاز و فرهنگ آلبانیای قفقاز تخصص دارد. زندگی و کار. او در سال ۱۹۵۶ در مخاچ قلعه در جمهوری داغستان متولد شد و از دانشگاه دولتی داغستان (مخاچ قلعه) و مؤسسه باستان شناسی آکادمی علوم روسیه در مسکو فارغ التحصیل شد. او حدود ۱۰ سال در دانشگاه داغستان در مخاچ قلعه استاد باستان شناسی میدانی بود. مرتضعلی حاجی اف عضو هیئت تحریریه مجله «باستان شناسی قفقاز» در تفلیس و معاون رئیس کمیته هماهنگی کنفرانس بین المللی باستان شناسی قفقاز شمالی «کروپنوفسکی چتنیا» است.
ولادیمیر بایراموف یا ولادیمیر کاراجایویچ بایراموف یک سرمربی فوتبال اهل ترکمنستان و یک مهاجم سابق است که در حال حاضر هدایت تیم آرقه داغ را در لیگ عالی ترکمنستان بر عهده دارد.
بوریس وسه وولودوویچ میلر (; – )، ایران شناس، استاد دانشگاه دولتی مسکو و دکترای علوم در رشته زبان شناسی (۱۹۳۹) اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار (۶ اکتبر ۱۹۴۵) شده است. زندگی. او در سال ۱۸۷۷ در خانواده ای محقق در زمینه فرهنگ مردم و قوم نگاری به دنیا آمد. پدر او وِسِوُلُد میلر (۱۸۴۸–۱۹۱۳) و مادر او اِوگِنیا ویکتوروونا (نیازوونا، ۱۸۵۷–۱۹۲۷) بودند. بوریس میلر همچنین خواهرزاده زیست شناس نیکولای نازونوف بود. بوریس میلر در سال ۱۸۹۵ با مدال طلا از ششمین دبیرستان کلاسیک مردان دانش آموخته شد و در سال ۱۸۹۹ از دانشکده حقوق دانشگاه دولتی مسکو و در سال ۱۹۰۳ از مؤسسه زبان های شرقی لازارف فارغ التحصیل شد. در سال ۱۹۰۲ توسط شورای طبقات خاص به لنکران فرستاده شد. این سفر عمدتاً جمهوری خودگردان تالش-مغان را در شمال دربرگرفت، اما میلر می گوید که سه بار به منطقه تالش نشین ایران نیز سفر کرده است. در سال های ۱۹۰۳ تا ۱۹۱۷ در کشورهای جهان اسلام در خدمات دیپلماتیک بود. پس از انقلاب ۱۹۱۷ در ارتش سرخ خدمت کرد و در آکادمی نظامی فرونزه با درجه کومدیو (فرمانده لشکر) ریاست بخش زبان های آسیا را بر عهده
داشت. او در آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی کار می کرد و رئیس بخش زبان شناسی ایرانی در مؤسسه زبان شناسی آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی بود. در سال ۱۹۱۹ از مسکو به سن پترزبورگ نقل مکان کرد و در بخش قفقاز کمیسیون مطالعه ترکیب قومی روسیه به رهبری نیکولای مار کار کرد. از سال ۱۹۳۵ استاد و از سال ۱۹۳۹ دکترای علوم در رشته زبان شناسی در مؤسسه مطالعات شرقی مسکو و محقق در مؤسسه زبان شناسی آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی بود. او دوره هایی در زمینه زبان فارسی و ادبیات و تاریخ ایران تدریس می کرد. از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۵۳ ریاست گروه زبان شناسی ایرانی دانشکده زبان شناسی دانشگاه دولتی مسکو را بر عهده داشت. بوریس میلر همچنین مشاور علمی محقق مطالعات تالشی، لیا پیرِیکو بود. پس از بیماری میلر در سال ۱۹۵۳، میلر ادامه تحقیقات خود را در زمینه زبان تالشی به پیرِیکو سپرد، او را راهنمایی کرد و تمام کمک های ممکن را در اختیار گذاشت. اگرچه لیا پیرِیکو اعتراف کرد که میلر برای مدت بسیار طولانی به او اجازه یادگیری زبان تالشی را نداده و او را به سمت مطالعه زبان های کردی سوق می داده است. از سال ۱۹۳۲ تا ۱۹۵۶ زندگی پروفسور میلر و خانواده اش با شهر مد
ین (واقع در روسیه) پیوند خورد، جایی که او تابستان ها را (به جز سال های جنگ) در کلبه ییلاقی خود می گذراند. او در ۴ سال آخر عمر خود، تمام طول سال در مدین زندگی کرد و کار علمی خود را تا آخرین روزهای زندگی خود ادامه داد. میلر در ۶ اوت ۱۹۵۶ درگذشت و در گورستان شهر مدین به خاک سپرده شد. در ابتدای اکتبر ۲۰۱۰، هلال محمدوف، دانشمند تالش شناس در مسکو گفتگویی با لیا پیرِیکو داشت و پیرِیکو چیزهای جالب زیادی دربارهٔ استادش میلر بیان کرد. و در سال ۲۰۱۱، محمدوف قبر بوریس میلر را در شهر مدین پیدا کرد و به آنجا رفت. محمدوف همچنین توانست تصویری از پروفسور پیدا کند و با نوه او ناتالیا سومیک گفتگو داشته باشد. کتاب شناسی. میلر به عنوان یک دانشجو، تحت تأثیر پدر خود وسوولود میلر (محقق قفقاز) به قوم نگاری علاقه مند شد که در نتیجه مقالات «در قره چای و چرکس» (۱۸۹۹)، «از حوزه حقوق عرفی قره چای ها» (۱۹۰۲) را منتشر کرد. او همچنین نویسنده آثار متعددی در مورد زبان شناسی زبان های ایرانی زنده گروه غربی - فارسی، تالشی، تاتی و کردی است، از جمله:
آتونی یا آتون هِرَوی از زنان شاعر و موسیقی دان اواخر قرن نهم و اوایل قرن دهم هجری بود. همسر او، ملا بقایی در دربار شاهرخ، از دودمان تیموریان، در شهر هرات فعالیت هنری داشت. آتون هروی به هم صحبتی و مناظره با شاعران درباری شهرت داشت و مدتی نیز به دربار همایون شاه، از دودمان گورکانیان هند، رفت. هیچ یک از شعرهای آتونی امروزه باقی نمانده اند و نام او در تذکره های فارسی به جای مانده.
سِدا آدامیان (ایسرائلیان) نقاش، شاعر و آموزگار ارمنی-ایرانی است. او در سال ۱۳۱۲ خورشیدی (۱۹۳۳ میلادی) در تهران به دنیا آمد و مدرک کارشناسی ادبی خود را از خلیفه گری ارامنه اخذ کرد. سدا آدامیان سپس تحت نظر استاد بازیل، به صورت خصوصی، تحصیلات هنری خود را گذراند و توانست از هنرستان کمال الملک فارغ التحصیل شود و پس از آن لیسانس خود را در پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران دریافت نمود. سدا آدامیان از نوجوانی به نویسندگی و شاعری می پرداخت و در نشریه های فارسی و ارمنی همکاری داشت و نخستین مجموعه شعر خود به ارمنی تحت نام "فریاد در سکوت" نیز منتشر کرد و در سال ۱۳۷۸ نیز دفتر شعری فارسی به نام "صدتا صدف یک مروارید" چاپ نمود. وی در انجمن نویسندگان ایرانی ارمنی و انجمن زن ارمنی عضو است. او در نقاشی نیز دستی داشته و چندین بار نمایشگاه هایی از آثارش را در ایران و ایالات متحده آمریکا به نمایش گذاشته است.
ترزه میرانی (زادهٔ ۲ دسامبر ۱۸۲۴ - درگذشتهٔ ۲۴ مه ۱۹۰۱) یک طراح گلدوزی و معلم بود که در سمت مدیر مدرسهٔ سلطنتی هنر گلدوزی وزارت بازرگانی در وین بود. میرانی در سال ۱۸۲۴ در شهر پراگ متولد شد. او از جوانی به گلدوزی علاقه مند شد و آن را به صورت حرفه ای ادامه داد. کارهایش در سال ۱۸۶۳ توسط دربار پذیرفته شد و در سال ۱۸۶۵ مسئول طراحی مد در دربار امپراتوری اتریش-مجارستان شد. او نوع جدیدی از توری، "کلاه های سلطنتی" و تکنیک جدیدی از گلدوزی به "نام broderie dentelle" را اختراع کرد که توسط امپراتور الیزابت مورد استفاده بود. ملکه الیزابت مجموعه ای از کارهای میرانی را داشت و برای کلیسای جامع سنت اشتفان پارچه ای را سفارش داد. او همچنین مشاور مد بود و مقالاتی در مورد طراحی لباس و نیز دکوراسیون خانه می نوشت. او در تأسیس مدرسهٔ سلطنتی هنر گلدوزی در وین نقش داشت و مدیر آن مدرسه بود. این مدرسه با این هدف که زنان را قادر به تولید کالاهای "صنعتی" با کیفیت بالا و ایجاد فرصت هایی برای زنان طبقهٔ کارگر کند ایجاد شده بود. پس از بازنشستگی، او نشان صلیب خدمات عمومی را دریافت کرد. تاریخ نگاران به او به عنوان یک شخصیت مهم در تاریخ هنر و صن
ایع دستی اشاره کرده اند. زندگی نامه. میرانی در ۲ دسامبر ۱۸۲۴ در پراگ، بوهم به دنیا آمد. پدر او نویسنده یوهان هاینریش میرانی (۱۸۰۲–۱۸۷۳) بود. میرانی که از سنین جوانی به تکنیک، تئوری و تاریخچهٔ گلدوزی علاقه داشت، در اواخر زندگی خود گفت که همیشه می خواست خوداشتغال باشد و خود را یک «چرخ دوز داوطلبانه» توصیف کرده بود. در سال ۱۸۶۳، محصولاتش توسط دربار سلطنتی استفاده می شد و در سال ۱۸۶۵، مسئول این کار در دربار شد. او یک تکنیک گلدوزی جدید به نام "broderie dentelle" و نوع جدیدی از توری معروف به "کلاه سلطنتی را" اختراع کرد. ملکه الیزابت کلکسیونر آثار میرانی بود و یک پارچهٔ محراب را با استفاده از این تکنیک برای کلیسای جامع سنت اشتفان وین سفارش داد. او همچنین مشاور مد مجلهٔ "آزادِ نو" بود، و در مورد دکوراسیون خانه برای "واینر مد مقالاتی را می نوشت." در سال ۱۸۶۷، نمونه ای از کارهای سفید گلدوزی میرانی در موزهٔ هنرهای زیبای اتریش به نمایش گذاشته شد. در همان سال در نمایشگاه جهانی پاریس مدال دریافت کرد و اولین زن هیئت داوران اتریش بود. در سال ۱۸۷۴، به تأسیس مدرسهٔ سلطنتی هنر گلدوزی وزارت بازرگانی در وین کمک کرد و یکی از اولین
معلمان آن بود. پس از مرگ مدیر مدرسه، امیلی باخ، او مدیر این مجموعه شد. این مدرسه به گونه ای طراحی شده بود که زنان را قادر به تولید کالاهای "صنعتی" با کیفیت بالا و ایجاد فرصت هایی برای زنان طبقهٔ کارگر کند. پس از بازنشستگی در سال ۱۸۹۹، به او نشان صلیب خدمات عمومی اعطا شد. او در ۲۴ مه ۱۹۰۱ در وین درگذشت. تاریخ نگاری. ربکا هوزه، مورخ، توضیح داده است که چگونه میرانی «به شکل گیری مسیر اصلاح طراحی در وین کمک کرد». جرمی آینزلی، مورخ طراحی، میرانی و امیلی باخ را به عنوان «شخصیت های نادیده گرفته شده» در تاریخ مدارس هنر و صنایع دستی و توسعهٔ این موضوع در اتریش توصیف کرد».
ژوزف نونگ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال یوونتوس بازی می کند. زندگی شخصی. نونگ در بلژیک از مادری کاستاریکایی و پدری اهل جمهوری دموکراتیک کنگو متولد شد و توانایی بازی برای هر سه کشور را دارد. دوران باشگاهی. نونگه کار خود را در آکادمی جوانان اندرلخت آغاز کرد. در ژوئیه ۲۰۲۱ به رده جوانان تیم یوونتوس ایتالیا پیوست. در ۱۹ مارس ۲۰۲۳، او اولین بازی خود را برای باشگاه فوتبال یوونتوس نکست جن در یک بازی سری سی در مقابل پرو پاتریا انجام داد که در آن ۶۱ دقیقه در تساوی ۱–۱ بازی کرد. در ۴ ژانویه ۲۰۲۴، نونگ اولین بازی خود را با تیم اصلی انجام داد و به عنوان یار تعویضی در برد ۶–۱ کوپا ایتالیا مقابل باشگاه فوتبال سالرنیتانا آمد. در ۷ ژانویه ۲۰۲۴، او اولین بازی خود را در سری آ انجام داد و به عنوان یار تعویضی در آخرین لحظات پیروزی مقابل باشگاه فوتبال سالرنیتانا وارد زمین شد. دوران ملی. وی علی رغم توانایی بازی برای تیم های ملی فوتبال بلژیک، کاستاریکا و جمهوری دموکراتیک کنگو، در رده پایه تصمیم به بازی برای بلژیک گرفت. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال، زیر ۱۷ سال و زیر ۱۸ سال بلژ
یک بازی کرده است.
شهرداری کازرون یک سازمان عمومی غیردولتی است که مسئولیت اجرایی مدیریت شهری در کازرون را به عهده دارد. بالاترین مقام اجرایی این سازمان، شهردار کازرون است که توسط شورای شهر کازرون انتخاب می شود. شهرداری کازرون در سال ۱۳۱۰ تأسیس شد و دارای درجه ۹ بر اساس درجه بندی منتشرشده توسط سازمان شهرداری ها و دهیاری های کشور می باشد. سید حمید هاشمی، سرپرست کنونی شهرداری کازرون است. در سال ۱۴۰۲ مجمع خیّرین شهرساز و فرهنگ ساز کازرون به منظور انسجام فعالیت های خیّرین کازرونی در امور شهری توسط شهرداری کازرون تأسیس شد. تاریخچه. بلدیهٔ کازرون در سال ۱۲۹۷ شمسی تأسیس شد. اما نهاد شهرداری کازرون رسماً در سال ۱۳۱۰ تأسیس شد و شروع به کار کرد. ساختار سازمانی. حوزه های زیرمجموعه شهرداری کازرون شامل موارد زیر است: بودجه. به گفته رضا نوذری، شهردار پیشین کازرون، مبلغ بودجه پیشنهادی این نهاد در سال ۱۴۰۴ مبلغ ۵۵۰ میلیارد تومان خواهد بود. حمل و نقل عمومی. بر اساس اعلام شهردار کازرون در حال حاضر ۲۲ دستگاه اتوبوس و ۳ دستگاه مینی بوس به شهروندان کازرون و حومه خدمات رسانی می کنند. حمل و نقل برون شهری. پایانه مسافربری شهرسبز واقع در بلوار شهید خرسن
د، تحت نظر شهرداری کازرون مشغول به فعالیت است. شهرداران. دوره جمهوری اسلامی. این فهرست شامل شهرداران و همچنین سرپرست های شهرداری می باشد. فعالیت های ورزشی. تیم هندبال شهرداری کازرون در سال ۱۳۹۶ در لیگ برتر هندبال مردان ایران شرکت کرد و توانست به مقام نایب قهرمانی این رقابت ها دست پیدا کرده و به جام باشگاه های هندبال آسیا صعود کند.
تیمور قلی اف (۲۵ نوامبر ۱۸۸۸ در جبرئیل – ۱۸ نوامبر ۱۹۶۵ در باکو) رئیس شورای کمیسرهای خلق در جمهوری فدراتیو سوسیالیستی قفقاز جنوبی شوروی از ۱۳ نوامبر ۱۹۳۷ تا ۲۸ مارس ۱۹۴۶ بود.
لیبوشه (Libuše) نیای افسانه ای سلسله پرژمیسل و به طور کلی مردم چک است. بر اساس افسانه ها، او کوچک ترین و خردمندترین سه خواهر بود و پس از مرگ پدرشان ملکه شد. او با کشاورزی به نام پرژمیسل (Přemysl) ازدواج کرد که همراه او دودمان پرژمیسل را بنیان نهاد. لیبوشه در سده هشتم، شهر پراگ را پیش گویی و پایه گذاری کرد. افسانه. گفته می شود که لیبوشه کوچک ترین دختر فرمانروای اسطوره ای چک، دوک کروک، بود. افسانه می گوید در حالی که خواهرانش، کازی، پزشک و، تتا، جادوگر بودند، او کوچک ترین خواهر و خردمندترین آن ها بود و استعداد پیشگویی داشت. پس از مرگ پدر به عنوان جانشین او برای داوری و فرمانروایی بر مردم انتخاب شد. افسانه ها می گویند او از قلعه اش در لیبوشین پیشگویی می کرد، البته افسانه های متاخر می گویند پیشگویی در دژ ویشه هراد انجام می شد. افسانه ها حاکی از آنند که لیبوشه بر بالای صخره ای مشرف به رودخانه ولتاوا ایستاد و پیشگویی کرد: «شهری عظیم می بینم که شکوهش ستارگان را لمس خواهد کرد». او دستور ساخت قلعه و شهری به نام پراگ را در آن مکان صادر کرد. اگرچه لیبوشه خود را به عنوان فرمانروایی خردمند ثابت کرد، بخش مردسالار قبیله از ف
رمانروایی یک زن ناراضی بودند و خواستار ازدواج او شدند، اما لیبوشه عاشق کشاورزی به نام پرژمیسل شده بود. او رؤیایی تعریف کرد که در آن کشاورزی را با یک لنگه کفش پاره در حال شخم زدن، یا در روایت های دیگر افسانه، در حال خوردن غذا بر سر میزی آهنی می دید. او به اعضای شورا دستور داد که این مرد را با دنبال کردن یک اسب رها شده در یک دوراهی پیدا کنند. بزرگان این کار را انجام دادند و در روستای استادیتسه پرژمیسل را دقیقاً همانگونه که لیبوشه در خواب دیده بود، یافتند (چه در حال شخم زدن، چه در حال استفاده از یک گاوآهن به عنوان میز). این دو بزرگ پرمیسل را به کاخ شاهزاده بردند و او با لیبوشه ازدواج کرد و اینگونه پرمیسل کشاورزی حاکم سرزمین چک شد. آن ها صاحب سه پسر به نام های رادوبیل، لیدومیر و نِزامیسل شدند که دودمان پرژمیسل در سرزمین های چک را ادامه دادند. افسانه دیگری حاکی از آن است که لیبوشه به مشاورانش فرمان داد در مکانی که هنگام ظهر مردی را می یابند که به بهترین نحو از دندان های خود بهره می برد، شهری بنا کنند. آنها جستجو را آغاز کردند و در نیمروز مردی را یافتند که با دندان های ارّه اش مشغول بریدن قطعه ای چوب بود، در حالی ک
ه دیگران به صرف غذا مشغول بودند. هنگامی که علت را جویا شدند، وی پاسخ داد «پراه» (که در زبان چکی به معنای «آستانه در» است). از این رو، لیبوشه نام شهر را پراگ (در چکی: پراها) نهاد. هنرها. داستان لیبوشه و پرژمیسل به طور مفصل در قرن دوازدهم توسط کسماس پراگی در سرگذشت بوهم او بازگو شد. روایت اولیه دیگری در وقایع نامه یان دوبراویوس در سال ۱۵۵۲ با عنوان "تاریخ پادشاهی بوهم"، و یوهان کارل آگوست موزویس از این کتاب و "تاریخچه کاردینال در باب ریشه و سرگذشت بوهمی ها" توسط پیوس دوم استفاده کردند تا نسخه خود را از این افسانه تحت عنوان «لیبوسا» بنویسند، که او آن را در "افسانه های محلی آلمانی" (جلد ۳، ۱۷۸۴) گنجانید. شخصیت افسانه ای لیبوشه دست مایه آثار نمایشی گوناگون از جمله "لیبوسا"، یک تراژدی توسط فرانز گریلپارزر، "لیبوشه"، یک اپرا اثر بدریخ اسمتانا، و "میدان و حصار"، رمانی از میلوش اوربان بوده است. او همچنین به عنوان یک شخصیت در نمایشنامه "رودی دوم" از ادوارد آینهورن حضور دارد. در سال ۲۰۰۹، یک نسخه سینمایی آمریکایی-چکی از داستان لیبوشه و پرژمیسل با نام ملکه پاگان منتشر شد. سیارک فرعی سیارک ۲۶۴ به افتخار لیبوشه نامگذاری شد
ه است. تئوری های منشأ. یک نظریه قابل توجه در مورد منشأ نام اجداد پرژمیسل نشان می دهد که آنها احتمالاً ناشی از تفسیر اشتباه کسماس بوده اند. بر اساس فرضیه ولادیمیر کاربوسیتسکی، کسماس احتمالاً هنگام تلاش برای خواندن یک رونوشت لاتین گمشده از یک پیام قدیمی اسلاوی دچار اشتباه شده است. هنگامی که نام های اجدادی کنار هم چیده شده و از نو ارزیابی می شوند، می توانند به طور تقریبی یک متن فرضی را شکل دهند: "Krok‘ kazi tetha lubossa premisl nezamisl mna ta voj‘n ni zla kr‘z mis neklan gosti vit..." این جمله را می توان به فارسی به این صورت ترجمه کرد: ""گام های خود را متوقف کن، تتا، و بیشتر فکر کن، من قصد جنگ یا شرارت با تو را ندارم، ما در برابر صلیب تعظیم نمی کنیم، از میهمانان استقبال می کنیم"..." گمانه زنی هایی وجود دارد که اشاره می کنند این پیام احتمالاً، از شاهزادگان چک به فرانک خاوری بوده و ارتباطی به در حدود سال ۸۴۹ در وقایع نامه فولدنس دارد.
گلاره ابراهیم خلیل گیزی قدربیووا (نام خانوادگی افندیوا؛ ۱۹۰۳–۱۹۴۲) فعال حقوق زنان و سیاستمدار کمونیست اهل جمهوری آذربایجان بود. او به تعلیم و تربیت و همچنین روزنامه نگاری مشغول بود و چندین مقاله در نشریات مختلف نوشت. او سردبیر اولین مجلهٔ زنان آذربایجان به نام «شرق گادینی» (۱۹۲۳–۱۹۳۷) شد"." گلاره همچنین رئیس باشگاه علی بایراموف، سازمان جنبش زنان آذربایجان، در سالهای ۱۹۳۰–۱۹۳۷ بود. او به عضویت یک سازمان انقلابی در جریان سرکوب های استالینیستی متهم شد، و به همین دلیل زندانی شد و بعداً به سیبری تبعید گردید. اطلاعات دقیقی از زندگی وی در تبعید و مرگ او در دست نیست. زندگی نامه. سال های آغازین. گلاره در سال ۱۹۰۳ در روستای باش گوینوک ناحیهٔ نوخا (منطقهٔ شکی کنونی) به دنیا آمد. از منابع چنین برمی آید که خانوادهٔ وی یکی از خانواده های ثروتمند و محترم آن ناحیه بوده اند و ذکر شده است که پدرش در گذشته مالک زمین بوده است و به همین دلیل بعداً توسط اشراف محلی گوینوک کشته شد. در سال ۱۹۲۰، قدربیووا در دوره های آموزشی که در شکی افتتاح شد، ثبت نام کرد و تحصیلات خود را به پایان رساند و حق تدریس را به دست آورد. او در این هنگام تدری
س را آغاز کرد و در روستا به دختران آموزش می داد و به این ترتیب، درگیر مسائل عمومی شد. حرفه. قدربیووا در سن ۲۰ سالگی به سمت رئیس بخش زنان این ناحیه منصوب گردید، و از این دوره به بعد یکی از پیشگامان نهضت آزادی زنان در آذربایجان شد. او در سال ۱۹۲۳ به حزب کمونیست آذربایجان پیوست و در کمیتهٔ حزب ناحیهٔ شکی مشغول به کار شد. او بارها در مطبوعات ظاهر می شد تا ایدهٔ آزادی زنان را در جامعه ترویج کند. او در سال های کار در ولسوالی ها در نشریاتی مانند «"ینی فکر»" (اندیشهٔ نو)، «"کندی قزتی» ("روزنامهٔ روستا")" و سایر نشریات همکاری داشت. در سال ۱۹۲۳، زمانی که مجلهٔ «"شرق گادینی"» منتشر شد، قدربیووای ۲۰ساله یکی از اولین خبرنگاران زن آن شد و با مقالات خود به شهرت رسید. او در ماه مه ۱۹۳۱ به عنوان سردبیر مجلهٔ «"شرق گادینی"» منصوب شد. او مقالات خود را با نام مستعار «کویلو گیزی» (دختر روستایی) می نوشت. او از سال ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۷ به عنوان مدیر باشگاه زنان علی بایراموف خدمت کرد. او بعداً ادارهٔ زنان را در شمکر (در آن زمان شمخور نامیده می شد) و قبه رهبری کرد. در سال ۱۹۲۷ به عنوان مدیر بخش زنان کمیتهٔ اجرایی مرکزی آذربایجان منصوب شد. وی
همچنین مدتی سمت ریاست ادارهٔ امور فرهنگی و آموزشی توده ای در کمیساریای مردمی آموزش و پرورش آذربایجان را بر عهده داشت. در ۷ ژانویهٔ ۱۹۳۶، مقاله ای در مورد قدربیووا در "پراودا"، روزنامه برجستهٔ اتحاد جماهیر شوروی منتشر شد. دستگیری و تبعید. در دورهٔ سرکوب استالینیستی، فعالیت های قدربیووا به عنوان تبلیغات ناسیونالیستی و ضد شوروی تعبیر می شد. یکی از دلایل اولیهٔ این امر، انتشار کتاب «"تاریخ یک قصر"» با ویرایش قدربیووا به مناسبت پانزدهمین سالگرد تأسیس باشگاه علی بایراموف در سال ۱۹۳۶ بود. این کتاب به عنوان اثری که با دیدگاهی ناسیونالیستی نوشته شده بود به شدت مورد انتقاد قرار گرفت و به سرعت توجه مقامات بالاتر را به خود جلب کرد. علاوه بر این، دوستی او با ملی گرایان آذربایجانی مانند حسین جاوید، احمد جواد و سید حسین باعث شد که او به «عضو فعال یک سازمان خرابکارانه» متهم شود. در سال ۱۹۳۷، حمید سلطان اف و میرزا ممد قاسم اف به عنوان اعضای یک سازمان خرابکار شهادت دادند و در شهادت خود ذکر کردند که گلاره قدربیووا نیز یکی از اعضای این سازمان بوده است. میرزا ممد قاسم اف در شهادت خود اظهار داشت که قدربیووا خود مدعی عضویت در سازم
ان برانداز بوده و توسط ابراهیم تقی اف در آن استخدام شده است. در همین حال، حمید سلطان اف در شهادت خود اشاره کرد که قدربیووا یکی از اعضای سازمان بوده و توسط میرزا ممد قاسم اف در آن استخدام شده است. یکی دیگر از دلایل متهم شدن قدربیووا، درخواست هایی است که بیلقیس هاشم زاده به میرجعفر باقرف در ۲۵ فوریه و ۱۷ ژوئیهٔ ۱۹۳۷ نوشته است. او در این اسناد اشاره کرد که قدربیووا با احمد جواد و حسین جاوید نویسندگان ملی گرا که در آن زمان در بازداشت بودند و همچنین با تامارا سالیکوا، سنوبر ایوبوا، خاور کارایوا و خدیجه حسینوا ارتباط داشت. در ۲۳ ژوئیهٔ ۱۹۳۸، دستوری به شمارهٔ L-956 برای دستگیری گلاره قدربیووا صادر شد. او در ۲۶ ژوئیه هنگام شرکت در مراسم تشییع جنازهٔ مادرش در روستای باسقل، در شهرستان اسماعیللی دستگیر شد. در ۲۷ ژوئیه، حکم بازداشت او صادر شد، در حالی که او قبلاً دستگیر شده بود. در نوامبر ۱۹۳۸، بیلقیس هاشم زاده به عنوان شاهد در مورد پروندهٔ مربوط به قدربیووا مورد بازجویی قرار گرفت. او در شهادت خود اطلاعات دقیقی در مورد فرد محکوم ارائه کرد. او اشاره کرد که کریم گازیف، برادر گلاره، به دلیل فعالیت های انقلابی خود به عنوان ی
کی از اعضای فعال حزب مساوات زندانی و تبعید شده است. علاوه بر این، او تأکید کرد که کتاب «"تاریخ یک قصر"» که به سردبیری قدربیووا منتشر شد، با روحیهٔ ایدئولوژی مساوات نوشته شده است. در سال ۱۹۳۸، قدربیووا چهار بار - در ۱۵ اوت، ۳۱ اکتبر، ۱۵ نوامبر و ۲۱ نوامبر - بازجویی شد و در همهٔ این بازجویی ها تمام اتهامات علیه خود را رد کرد. در ۲۰ ژانویهٔ ۱۹۳۹، پروتکلی در مورد پایان یافتن تحقیقات در مورد پروندهٔ مربوط به گلاره قدربیووا تهیه شد. او طبق مواد ۷۲ و ۷۳ قانون جزایی جمهوری سوسیالیستی آذربایجان متهم شد. اتهامات علیه او توسط شورای مشورتی ویژه زیر نظر کمیسر امور داخلی اتحاد جماهیر شوروی در فوریهٔ همان سال تأیید شد. در ۹ ژوئن، تصمیمی اتخاذ شد که گلاره قدربیووا برای یک دورهٔ پنج ساله به یک بازداشتگاه فرستاده شود. اواخر زندگی و مرگ. در مورد اواخر زندگی قدربیووا اطلاعاتی در دست نیست. بر اساس برخی منابع، او در سال ۱۹۴۲ طی یک عمل جراحی ناموفق در حالی که در تبعید بود درگذشت. به گفتهٔ تهران شمس الدینسکایا، که مدعی است همراه با قدربیووا در یک کمپ بوده است، گمان می رود که قدربیووا از آپاندیسیت رنج می برد و او دو عمل جراحی را پشت
سر گذاشت. به گفتهٔ او، قدربیووا در ۲۹ دسامبر ۱۹۴۲ در بیمارستان ایستگاه راه آهن تومسکایا پس از سومین عمل جراحی در غیاب پزشکان حرفه ای، پرستاران و تجهیزات پزشکی مناسب درگذشت. در اکتبر ۱۹۵۰، در گزارشی که به معاون وزیر نوشته شد، بیان گردید که زندانی قدربیووا در ماه مه ۱۹۴۲ ناپدید شده و بر اساس تصمیم دادستانی، در تاریخ ۲۸ اکتبر ۱۹۴۸ باید دوباره زندانی شود. در این گزارش همچنین قید شده که قدربیووا پس از پایان دورهٔ زندانش ناپدید شده است و باید جستجو و دوباره زندانی شود. در ۱۳ سپتامبر ۱۹۵۷، نمایندهٔ اتحاد جماهیر شوروی آذربایجان، اسماعیلوف، در مورد پروندهٔ قدربیووا درخواست تجدید نظر داد و خواستار ابطال تصمیم شورای ویژه در سال ۱۹۳۹ به دلیل فقدان شواهد جنایی شد. متعاقباً، در ۱۰ اکتبر، کالج جنایی دادگاه عالی شوروی آذربایجان با این درخواست موافقت کرد و منجر به تبرئهٔ وی شد. زندگی شخصی. گلاره قدربیووا با احمد گلاره قدربیوف ازدواج کرد اما بعداً از هم جدا شدند، اگرچه نام خانوادگی او را حفظ کرد. شوهر دوم او، آصف رحمانوف، مدت طولانی در سرویس های امنیتی کار کرد و در دوران سرکوب زندانی شد و در نهایت در ۳ ژانویهٔ ۱۹۳۸ تیرباران شد
. برادر قدربیووا، کریم گازیف، به عنوان یکی از اعضای فعال حزب مساوات، تبعید شد. میراث. مدرسه ای در روستای باش گوینوک و خیابانی در منطقهٔ نریمانوف در باکو به نام گلاره قدربیووا نامگذاری شده اند.