Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زیبا محسوب می شود. این باغ الهام بخش دیگر باغ های همنام خود شد، به ویژه باغ شالیمار در دهلی (ساخته شده در سال ۱۶۵۳ که اکنون نیز شامل یک منطقه مسکونی سطح بالا می شود) و باغ شالیمار در لاهور، پاکستان که توسط امپراتور شاه جهان در سال ۱۶۴۱ ساخته شد. پاویون سیاه، ساخته شده در اوایل سلطنت جهانگیر (۱۵۶۹–۱۶۲۷)، در تراس بالایی باغ شالیمار، دارای کتیبه معروفی به زبان فارسی است که می گوید: اگر فردوس بر روی زمین است همین است و همین است و همین است این بیت به اشتباه به شاعر زبان فارسی امیرخسرو دهلوی نسبت داده شده است، اما توسط شاعر فارسی عرفی شیرازی در طی سفرش به کشمیر نوشته شده است. این نوشته در بسیاری از بناهای شبه قاره هند حک شده است. همچنین گفته می شود که هنگامی که جهانگیر بر بستر مرگ از آرزوی دیرینه اش پرسیده شد، او چنین پاسخ داد: در فرهنگ عامه. شعر "ترانه کشمیری" اثر لورنس هوپ (نام مستعار وایولت نیکولسون) با بیتی که به باغ شالیمار اشاره دارد آغاز می شود: این آهنگ توسط خود لورنس هوپ آهنگسازی شد و در اروپا بسیار محبوب بود. رمان سلمان رشدی به نام "شالیمار دلقک" (۲۰۰۵) نیز به نام این باغ و نام شخصیت اصلی داستان اشاره دار
د که از دلقکی خوش رفتار در روستای کشمیری به یک تروریست مسلمان تبدیل می شود. این داستان به سرنوشت کشمیر در جهانی پر از تروریسم و مسیری که از کالیفرنیا به کشمیر می گذرد، می پردازد. گلوب اند میل این کتاب را به عنوان «پرتره ای ویرانگر از نابودی کشمیر» ستایش کرده است.
میریام کاندورو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. وی دانش آموختهٔ رشته ادبیات در دانشگاه فدریکو دوم بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "پدر ماتئو"، "کاپری"، "جایی در آفتاب" و "پرس وجو" اشاره نمود.
مارگریتا ماتسوکو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. وی دانش آموخته رشته ادبیات مدرن در دانشگاه فدریکو دوم است و به طور تصادفی وارد دنیای بازیگری شد. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "دوست نابغه من" اشاره نمود.
عزالنسا بیگم سومین همسر امپراتور گورکانی شاه جهان بود. او به طور عمومی با عنوان اکبرآبادی محل شناخته می شود (که احتمالاً نشان می دهد او اهل شهر آگره بوده است)، و دستور ساخت مسجد اکبرآبادی را در دهلی قدیم صادر کرد. کمتر از او با نام "سِرهندی بیگم" نیز یاد می شود. خانواده. عزالنسا بیگم دختر میرزا ایرج بود که عنوان شهنواز خان را داشت. او پسر عبدالرحیم خان خانان و نوه محمد بیرام خان خانان بود. بیرام خان از نوادگان پیرعلی بهارلو، از قره قویونلوها بود. او یک برادر به نام میرزا خان منوچهر داشت. ازدواج. در سال ۱۶۱۷، پس از پیروزی دکن، شاهزاده خرم (شاه جهان بعدی) به پدرش، امپراتور جهانگیرشاه پیشنهاد داد که عبدالرحیم خان، پدربزرگ عزالنسا، به فرمانداری تمام جزایر جنوبی تازه تصرف شده منصوب شود. او همچنین عزالنسا را به عنوان سومین همسر خود برگزید. بدون اینکه با پدرش، جهانگیر، مشورت کند. با این حال، بر اساس گفته محمد امین قزوینی، یک مورخ درباری در دوران شاه جهان، ازدواج به شاهزاده تحمیل شده بود. مراسم ازدواج در برهان پور در تاریخ ۲ سپتامبر ۱۶۱۷ برگزار شد و پیوند کامل زناشویی با مراسم مذهبی رسمی بسته شد. در ۲۵ ژوئن ۱۶۱۹ در آ
گره، عزالنسا تنها فرزند خود، یک پسر، را به دنیا آورد. جهانگیر او را سلطان جهان افروز میرزا نامید. اما چون کودک در ساعتی بدیمن به دنیا آمد، جهانگیر او را نزد خود نگه نداشت و او را همراه دختر عبدالرحیم خان، جانان بیگم، که بیوه شاهزاده دانیال میرزا بود، برای مراقبت به دکن فرستاد. جهانگیر در خاطرات خود "تزک جهانگیری" ذکر می کند که در سال ۱۶۲۱، همه منجمان بر این باور بودند که شاهزاده شاه شجاع (گورکانی), پسر شاه جهان، که به آبله مبتلا شده بود، خواهد مرد. با این حال، طبق گفته منجم جوتیک رای، پسر دیگر او که جهانگیر دوستش نداشت، می میرد. و به این ترتیب، پسر عزالنسا در برهان پور در مارس ۱۶۲۱ درگذشت. بر اساس گفته عنایت خان، مورخ معاصر، اگرچه شاه جهان با عزالنسا و قندهاری بیگم ازدواج کرده بود، اما تمام عشق او به این بانو (ممتاز محل) معطوف بود، تا جایی که او حتی به سایر همسران یک هزارم آن محبت را نداشت. طبق گفته قزوینی، "این دو همسر چیزی بیشتر از عنوان همسری نداشتند." با این حال، پس از مرگ ممتاز محل، عنایت خان ذکر می کند که عزالنسا بیگم و فتحپوری محل (یکی دیگر از همسران او) به ویژه مورد توجه امپراتور قرار گرفتند. درگذشت.
عزالنسا از همسر خود بیشتر عمر کرد و در زمان مرگ او در سال ۱۶۶۶ بسیار به رفاه او اهمیت می داد. او ۱۲ سال بعد، در ۲۸ ژانویه ۱۶۷۸ در آگره درگذشت. عزالنسا بیگم در باغ سرهندی که خودش در منطقه سبزی مندی در حومه دهلی قدیم بنا کرده بود به خاک سپرده شد. مقبره او به عنوان مقبره سرهندی بیگم شناخته می شود که باید عنوان دیگری از عزالنسا بیگم باشد. مشارکت در معماری. عزالنسا بیگم یک "سرا" و یک مسجد باشکوه در یک بازار بزرگ در بخش جنوبی دهلی ساخت. شاه جهان از این مسجد برای نماز استفاده می کرد تا زمانی که مسجد خودش در سال ۱۶۵۶ کامل شد. این مسجد اکنون دیگر وجود ندارد، اما تصاویر قرن نوزدهمی نشان می دهند که این مسجد شباهت هایی با مساجدی که توسط فتحپوری محل (یکی دیگر از همسران شاه جهان) و جهان آرا بیگم ساخته شده بودند، داشت.
رُزالینا نری (؛ – ) بازیگر اهل ایتالیا بود. وی کارش را با بازی در یک کمدی موزیکال در سال ۱۹۵۴ آغاز کرد. او به دلیل شباهت ظاهری به مریلین مونرو به «مریلین مونروی ایتالیا» شهرت داشت و با نام مستعار «ماریلینا» شناخته می شد. وی با هنرمندانی چون مارچلو مارکزی، جورجو استلر و اومبرتو سیمونتا همکاری کرد و سرانجام در سال ۲۰۲۴ در سن ۹۶ سالگی درگذشت. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "همه مردان بی کفایت"، "خانه لبخندها" و "نامزد" اشاره کرد.
آلساندرا دی سانتسو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. وی در سال ۱۹۸۹ نامزد دریافت جایزهٔ فیلم اروپا شد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "تا ابد مری" و "پسران حاشیه نشین" اشاره کرد.
مسجد اکبرآبادی مسجدی در دهلی بود که توسط عز النسا، یکی از همسران شاه جهان، در سال ۱۶۵۰ میلادی ساخته شد. این مسجد که یکی از چندین مسجد امپراتوری گورکانی در دهلی قدیم بود، پس از محاصره دهلی توسط راج بریتانیا در جریان شورش های ۱۸۵۷ در هند تخریب شد. اعتقاد بر این است که این مسجد در محل کنونی پارک نتاجی سوبهاش در دهلی قدیم قرار داشته است. تاریخچه. مسجد اکبرآبادی توسط یکی از همسران شاه جهان به نام اکبرآبادی بیگم ساخته شد. ساخت این مسجد در سال ۱۶۵۰ میلادی آغاز شد و دو سال به طول انجامید. گفته می شود که علامه مسلمان، شاه عبدالقادر دهلوی، یکی از فرزندان شاه ولی الله دهلوی، اولین ترجمه قرآن از زبان عربی به زبان اردو را در محل مسجد اکبرآبادی نوشته است. این مسجد در زمان حیات خود، یکی از مساجد بسیاری بود که توسط زنان سلطنتی مغول در دهلی قدیم ساخته شده بود، مانند مسجد فاتحپوری، زینت المسجد و غیره. طبق گزارش ها، این مسجد دو قرن پس از ساخت آن پابرجا بود تا اینکه در پی شورش های ۱۸۵۷ در هند به دست بریتانیایی ها تخریب شد. قیام ۱۸۵۷ یکی از مهم ترین و سرنوشت سازترین رویدادها در تاریخ هند بریتانیا است. دهلی - پایتخت گورکانیان - مر
کز این قیام بود که در واحدهای ارتش مستقر در اطراف دهلی آغاز شد. این شورش در ابتدا موفقیت آمیز بود، اما بعداً به دلایل مختلفی از جمله فقدان رهبری و هماهنگی، جاسوسی هندی های محلی برای بریتانیا و غیره از بین رفت. (برای جزئیات بیشتر به شورش های ۱۸۵۷ در هند مراجعه کنید). دهلی آخرین نقطه عطف ۱۸۵۷ بود که توسط بریتانیا بازپس گرفته شد. بریتانیا برای جلوگیری از گسترش بیشتر مخالفت با راج بریتانیا و جلوگیری از ظهور مجدد آن، صدها سازه را در دهلی قدیم تخریب کرد. پایتخت مغول ها خشم واکنش بریتانیا را به جان خرید. هر سازه ای که به عنوان پایگاه شورش توسط سپاهیان استفاده می شد، تخریب شد (برای جزئیات بیشتر به محاصره دهلی مراجعه کنید). مسجد اکبرآبادی یکی از پایگاه های شورش بود که توسط نیروهای بریتانیایی تخریب شد. از آن زمان، وجود این مسجد افسانه ای شده و نسل به نسل منتقل شده است. مشخص نیست که این مسجد دقیقاً در کجا قرار داشته است، هرچند بسیاری از ساکنان مسلمان محلی پارک نتاجی سوبهاش در دهلی قدیم یک مکان خاص را به عنوان زمین احتمالی محل مسجد می دانند. آوارهای مسجد تخریب شده به فروش گذاشته شد و به نحوی سید احمد خان هندی آنها را خری
داری کرد و در ساخت مسجد سیر سید، دانشگاه مسلمان علیگر، از آنها استفاده کرد. کشف احتمالی. در ششم ژوئیه ۲۰۱۲، وقتی مأموران شرکت متروی دهلی (DMRC) مشغول حفاری زمین در پارک نتاجی سوبهاش برای ساخت ایستگاه مترو بودند، به بقایای یک ساختمان قدیمی برخورد کردند که زیر خاک مدفون شده بود. کارشناسان سازمان باستان شناسی هند (ASI) بعد از بررسی این بقایا اعلام کردند که با توجه به مصالح به کار رفته، شیوه ساخت و ساز و چیزهایی مثل سفال هایی که پیدا کرده اند، این ساختمان به دوران حکومت گورکانیان (مغول های هند) تعلق دارد. هنوز معلوم نیست که آیا این بقایا مربوط به مسجد اکبرآبادی است یا نه. سازمان باستان شناسی هند می گوید که تحقیقات برای شناسایی دقیق این ویرانه ها ادامه دارد. به همین دلیل، حفاری مترو در این منطقه متوقف شده است. اینجا قرار بود بخشی از خط ۳ متروی دهلی باشد، اما حالا ممکن است برای اینکه قوانین سازمان باستان شناسی در مناطق تاریخی رعایت شود، مسیر مترو کمی تغییر کند. این کشف، مردم محل را خیلی هیجان زده کرده است. آنها معتقدند که این ویرانه ها حتماً متعلق به مسجد اکبرآبادی است. بعد از اینکه یک ساختمان غیرقانونی با آجر در ا
ین محل ساخته شد و به حفاری های باستان شناسی آسیب زد، مسلمانان محل شروع به نماز خواندن در کنار این ویرانه ها کردند. شعیب اقبال، نماینده محل در مجلس، می خواست مسجد را دوباره در همین جا بسازد، اما دولت دهلی اجازه نداد. وقتی پلیس سعی کرد قرآن ها و سجاده هایی را که مردم آورده بودند از آنجا ببرد، مردم به پلیس سنگ پرتاب کردند و آتش سوزی کوچکی هم اتفاق افتاد.
سنتو ، یک نوع حمام عمومی ژاپنی است که در آن مشتریان هزینه ورودی را پرداخت می کنند. به طور سنتی این حمام ها کاملاً مفید بوده اند، با یک مانع بلند که جنسیت ها را از هم جدا می کند در یک اتاق بزرگ، شیرهای آب در دو طرف ردیف شده، و یک حمام بزرگ برای حمام کنندگان که از قبل خود را شسته اند تا در میان دیگران بنشینند. از نیمه دوم قرن بیستم، تعداد این حمام های مشترک رو به کاهش بوده است، زیرا اکنون تعداد بیشتری از اقامتگاه های ژاپنی دارای حمام هستند. برخی ژاپنی ها اهمیت اجتماعی را دررفتن به حمام های عمومی می یابند، به دلیل این نظریه که نزدیکی/صمیمیت فیزیکی، صمیمیت عاطفی را به همراه دارد، که همراهی برهنه در ژاپنی شبه انگلیسی گرایی نامیده می شود. برخی دیگر به یک سنتو می روند زیرا در یک مرکز مسکونی کوچک بدون حمام خصوصی زندگی می کنند یا برای لذت بردن از حمام کردن در یک اتاق بزرگ و استراحت در سونا یا حمام با جکوزی که اغلب در سنتوهای جدید یا بازسازی شده وجود دارد. نوع دیگری از حمام عمومی ژاپنی «اونسن» است که از آب گرم از چشمه آب گرم طبیعی استفاده می کند. به طور کلی کلمه اونسن (چشمه آب گرم) به این معنی است که مرکز حمام حداقل یک
حمام پر از آب گرم چشمه طبیعی دارد. سنتوها در منطقه کانسای که به چشمه آب گرم دسترسی دارند، اغلب با داشتن «چشمه آب گرم طبیعی» (天然温泉) در جایی روی تابلوی خود متمایز می شوند. چیدمان و ویژگی های معماری. منطقه ورودی. طرح بندی های مختلفی برای حمام عمومی ژاپنی «سنتو» یا حمام عمومی وجود دارد. با این حال، اکثر «سنتوهای» سنتی بسیار شبیه به طرح نشان داده شده در سمت راست هستند. ورودی از بیرون تا حدودی شبیه به یک معبد است، با یک پرده ژاپنی (暖簾، "نورن (پرده)") در سراسر ورودی. پرده معمولاً آبی است و کانجی 湯 یا هیراگانا ゆ ("یو"، آب گرم) را نشان می دهد. بعد از ورودی، محوطه ای با کمدهای کفش و به دنبال آن دو پرده یا در بلند، یکی در هر طرف وجود دارد. اینها به «داتسویجو» (脱衣場، اتاق رختکن)، که به ترتیب برای مردان و زنان «داتسویبا» نیز شناخته می شود، منتهی می شوند. قسمت مردانه و زنانه بسیار شبیه به هم هستند و فقط اندکی با هم تفاوت دارند. رختکن. یک مرکز حمام عمومی در ژاپن به طور معمول دارای یکی از دو نوع ورودی است. یکی از انواع میز جلو، که در آن یک مسئول در یک میز در جلوی ورودی نشسته است، به اختصار به آن " جلو ". نوع ورودی دیگر سبک ب
اندایی است. در توکیو، ۶۶۰ مرکز sentō دارای ورودی از نوع "جلو" هستند، در حالی که تنها ۳۱۵ مورد هنوز ورودی سنتی تر به سبک «باندای» را دارند. در داخل، بین ورودی ها «بندای» (番台) قرار دارد، جایی که یک متصدی که پول جمع می کند می نشیند. «بندای» یک سکوی مستطیلی یا نعل اسبی با نرده است که معمولاً حدود ۱٫۵ تا ۱٫۸ متر ارتفاع دارد. بالای «بندای» معمولاً یک ساعت بزرگ است. بلافاصله در جلوی «بندای» معمولاً یک در ابزاری قرار دارد که فقط توسط متصدیان استفاده می شود. اتاق رختکن تقریباً ۱۰ در ۱۰ متر است، گاهی تا حدی با تاتامی پوشانده شده است و دارای کمدهایی برای لباس است. سقف بسیار بلند است، حدود ۳ تا ۴ متر. اتاق رختکن نیز اغلب به یک باغ ژاپنی بسیار کوچک با حوض و یک توالت غیر غربی دسترسی دارد. تعدادی میز و صندلی از جمله صندلی های ماساژ سکه ای وجود دارد. معمولاً برای اندازه گیری وزن و گاهی قد ابزارهایی نیز وجود دارد. کسب و کاران محلی اغلب در «سنتو» تبلیغ می کند. طرف خانم ها معمولاً چند تخت نوزاد دارد و ممکن است آینه های بیشتری داشته باشد. شیر در سنتو از نوشیدنی های مورد علاقه سنتی است و گاهی بستنی وجود دارد. منطقه حمام. قسمت داخ
لی حمام با یک در کشویی از قسمت تعویض لباس جدا می شود تا گرما را در حمام نگه دارد. مورد استثناء حمام در استان اوکیناوا است که آب و هوای آن گرمتر است و نیازی به نگه داشتن هوای گرم در حمام نیست. سنتو در اوکیناوا معمولاً هیچ جدایی بین اتاق رختکن و منطقه حمام ندارد یا فقط یک دیوار کوچک با دهانه ای برای عبور از آن وجود دارد. محل استحمام معمولاً کاشی کاری شده است. در نزدیکی محوطه ورودی، چهارپایه ها و سطل های کوچک وجود دارد. تعدادی محل های شستشو خصوصی در کنار دیوار و گاهی در وسط اتاق وجود دارد که هر کدام معمولاً دارای دو شیر آب هستند («کاران»، カラン، بعد از زبان هلندی به معنی شیر آب)، یکی برای آب گرم و یکی برای آب سرد و یکی در بالا برای دوش گرفتن. برای دکوراسیون. اغلب این کوه فوجی است، اما ممکن است یک منظره عمومی ژاپنی، یک منظره اروپایی (ساختگی)، یک صحنه رودخانه یا اقیانوس باشد. در موارد نادرتر، ممکن است گروهی از جنگجویان یا یک زن برهنه را در سمت مرد نشان دهد. بازی بچه ها یا یک زن زیبا اغلب طرف زنان را تزئین می کند. در انتهای اتاق خزینه های هستند، معمولاً حداقل دو یا سه خزینه با دمای آب متفاوت.
فیزیک پستان یا فیزیک جیگِل (جنبش) یا فیزیک سینه انسان شاخه ای است از دینامیک نرم-بدن ☃☃ و در بازی های ویدیویی و سینما، ویژگی ای است که باعث می شود سینه شخصیت های زن هنگام حرکت (گاهی حتی به صورت اغراق آمیز یا غیرطبیعی) تاب بخورد و جنب و جوش داشته باشد. تاریخچه. اولین بازی ویدیویی که "فیزیک سینه" در آن استفاده شده بود، بازی مبارزه ای خشم مرگبار ۱۹۹۲ بود که مبارز مؤنثی با نام مای شیرانوی را به نمایش می گذاشت که سینه هایش به طرز قابل توجهی لرزش و جنب و جوش داشت. فیزیک برجستهٔ سینه از آن زمان به عنوان یکی از ویژگی های اصلی بسیاری از بازی های مبارزه ای باقی مانده است، شاید تا حدی به این دلیل است که از آنجا که این بازی ها دارای مدل های شخصیتی کمتری نسبت به سایر بازی ها هستند، بنابراین طراحان می توانند زمان بیشتری را صرف جزئیات حرکتی شخصیت های خود کنند. به عنوان مثال فیزیک «انفعالی» حرکات رزمی و فیزیک سینهٔ شخصیت های زن بازی، در سری بازی های "مرده یا زنده" (۱۹۹۶ تاکنون)، با هم عجین شده است. در واقع اصطلاح فیزیک سینه توسط توسعه دهنده این بازی یعنی تیم نینجا ایجاد شده است. گاهی، این جنبه از بازی های مبارزه ای توجه خاصی
را به خود جلب کرده است، مانند زمانی که در بازی مبارز خیابانی ۵ "Street Fighter V" در سال ۲۰۱۶، سینهٔ کاراکتر مبارز چون لی مانند "بادکنک های بزرگ پر از آب" حرکت می کرد و او به عنوان شخصیت بازیکن دوم در صفحه گزینش، انتخاب شد. اگرچه این رفتار حتی قبل از انتشار بازی مورد توجه رسانه ها قرار گرفت، اما در نسخه منتشر شدهٔ بازی همچنان وجود داشت. ناشر بازی کپ کام Capcom آن را به یک اشکال نرم افزاری (باگ) نسبت داد و بعدها توسط یک رایانش (پچ) آن را حذف کرد. واکنش ها. در واکنش به رواج یافتن پستان بزرگ و پر و پیمان در بازی های ویدیویی، جن فرانک نویسنده بازی ها در سال ۲۰۱۳ نهضتی با نام "وضع بغرنج پستان" (بوب جم boob jam) را بنیان گذاشت، هدف از این ابتکار، خلق بازی هایی بود که به ویژگی های دیگر پستان زنانه خارج از جذابیت جنسی آن، بپردازند.
هاداکا نو تسوکی آی ، به معنی همراهی برهنه ایده ای در ژاپن است که گذراندن وقت با هم برهنگی امکان گفتگوی بازتر و صادقانه تر را می دهد. هاداکا نو تسوکی آی روابط عشق افلاطونی به جای جنسی است. یک خانواده، گروهی از زنان خانه دار از همان محله، گروهی از تاجران، یا گروهی از همکلاسی ها ممکن است زمانی را برهنه در یک حمام سنتو (حمام ژاپنی)، در چشمه آب گرم اونسن با هم بگذرانند، یا در یک باشگاه سلامت این به فرصت هایی برای پیوند اجتماعی اجازه می دهد.
آگَمه () در آیین بودا، آگمه به مجموعه ای از متون اولیه بودایی اشاره دارد که حاوی آموزه ها و گفتارهای بودا و شاگردان اصلی اوست. این متون به زبان پالی نوشته شده اند و مشابه «سوترا» در زبان سانسکریت هستند. آگمه ها منبع مهمی برای شناخت آموزه های اولیه بودایی و تاریخچه این دین هستند. آنها همچنین درک بهتری از زندگی و تعالیم بودا به ما می دهند. در سنت ترواده که یکی از قدیمی ترین مکاتب بودایی است، آگمه ها به عنوان بخش اصلی متون مقدس شناخته می شوند و راهبان و پیروان این مکتب برای مطالعه و تعمق در آنها وقت زیادی صرف می کنند. در مکاتب دیگر بودایی مانند مهایانه، آگمه ها همچنان مورد احترام هستند، اما متون دیگری نیز به عنوان متون مقدس به آنها اضافه شده است. پنج آگمه در کنار هم سوته پیتکه مکاتب اولیه بودایی را تشکیل می دهند. در سنت ترواده، این متون با اصطلاح نیکایه شناخته می شوند و واژه آگمه در آن استفاده نمی شود. آگمه به مجموعه ای از آموزه های اولیه بودا اشاره دارد که به طور عمده در ترجمه های چینی محفوظ مانده اند و بخش هایی نیز در پراکریت، سانسکریت و تبت باقی مانده اند. این متون به چهار نیکایای نخست (و بخش هایی از نیکایای
پنجم) در سوته پیتکه شباهت دارند. آگمه (مجموعه شمالی) و نیکایه (مجموعه جنوبی) در محتوا تا حدی متفاوت اند و بخش هایی از انگوتره نیکایه و سامیوتا نیکایه در آگاما نیامده اند. آگمه گاهی به یک دسته از متون اشاره دارد و می تواند شامل سوته پیتکه شود که در سنت ترواده به عنوان نمایشی تاریخی و دقیق از آموزه های بودا در نظر گرفته می شود. در قرن چهارم، آسنگا این مجموعه را شراوکاپیتکه نامید و آن را با شراوکاها و پراتیِکابوداها مرتبط دانست و سوتره های مهایانه را به بودیساتواپیتکه نسبت داد. برخی از مکاتب اولیه مانند سرواستیواده، کاسیپیه، مهاسانگهیکه و دارماگوپته نسخه های متفاوتی از چهار آگامای پراکریت/سانسکریت داشتند. پژوهشگران این متون را با نیکایای کانون پالی مقایسه کرده اند تا تغییرات و ریشه های آنها را بررسی کنند. چهار مجموعه آگمه موجود به طور کامل در ترجمه چینی حفظ شده اند. این پنج آگاما شامل: دیرگا آگمه، مدیاما آگمه، سامیوکتا آگمه، اکوترا آگمه و کادرا آگمه یا کادرا پیتکه هستند. آگمه های دیگر نیز وجود دارند که به صورت متون پراکنده در زبان های کهن مانند سانسکریت و گنداری حفظ شده اند و در متون مهایانه و آبهیدارما نیز اشار
ه هایی به آنها شده است. کلیات. آگمه یکی از چهار بخش متون مقدس بودایی به زبان سانسکریت است که با بخش های متون پالی مطابقت دارد. به این ترتیب، دیگها آگمه سانسکریت معادل دیگها نیکایه پالی، مدیاما آگمه معادل مجیما نیکایه، سامیوکاتا آگمه معادل سامیوتا نیکایه، و اکوتارا (یا اکوتاریکا) آگمه معادل آنگوتارا نیکایه است. اگرچه این مجموعه ها به طور کلی با هم همخوانی دارند، اما کاملاً یکسان نیستند. توجه داشته باشید که دلیلی وجود ندارد که تصور کنیم یک «متن مقدس سانسکریت» واحد وجود داشته است. سارواستیوادی ها متون مقدس خود را به زبان سانسکریت داشتند، اما لوکوتاراوادی ها و احتمالاً مکاتب دیگر نیز متون مقدس خود را به زبان سانسکریت داشتند. بعضی مکاتب دیگر ممکن است متون مقدس خود را به زبان های میانه هندی مانند گندهاری داشته باشند. معلوم نیست که چند مکتب معادل پنجمین نیکایه متون پالی، یعنی خودکه نیکایه، را داشته اند، اما هیچ کدام از آنها به زبان سانسکریت باقی نمانده است. بوداغوشا در متون پالی از واژه آگمه و نیکایه به جای یکدیگر استفاده کرده است. تقریباً به طور قطع، معرفی واژه آگمه با افزایش تسلط فرهنگی سانسکریت به وجود آمده است.
لیل آرتی (زاده ژوئن ۲۰۱۴) یک رپر آمریکایی اهل آتلانتا، جورجیا است. او پس از انتشار آهنگ «۶۰ مایل» در یوتیوب مورد توجه قرار گرفت. مفسران محافظه کار از او و والدینش به دلیل محتوای صریح و مضامین بزرگسالانه در موسیقی اش انتقاد کرده اند. در ژوئن ۲۰۲۴، ویدئویی از جشن تولد ۱۰ سالگی او در رسانه های اجتماعی منتشر شد. این فیلم زنان بالغی را در حال رقصیدن و توورکینگ برای لیل آرتی به تصویر می کشد. برخی از کاربران خواستار برخورد قانونی با والدین او شدند.
مسجد قلعهٔ کهنه مسجدی است که در محوطه قلعه کهنه (پورانه قلعه) در دهلی، پایتخت هند، واقع شده است. پس از آنکه شیرشاه سوری، نصیرالدین همایون را شکست داد، قلعهٔ کهنه را اشغال کرد. او در آنجا مسجدی برای استفاده شخصی خود ساخت که به «نمادی از آرزوی سلطنتی او» تبدیل شد. اعتقاد بر این است که این مسجد در {سال ۱۵۴۱ میلادی ساخته شده است. موقعیت. این مسجد در داخل دژ شیرشاه سوری در محلهٔ قلعه کهنه، واقع شده است که پس از فتح دهلی به استحکامات او تبدیل شد. این مسجد یکی از سازه های کنار شیر مندل در این قلعه است. این قلعه در نزدیکی باغ وحش دهلی واقع شده است. شیرمندل به عنوان کتابخانه نصیرالدین همایون شناخته می شود. تاریخچه. تاریخچه این مسجد از روایت های مختلف مورخان معاصر گرفته شده است. تاریخ شیر شاهی، نوشته عباس سروانی، می گوید که شیرشاه سوری این مسجد را در سال ۱۵۴۰، از «طلا، لاجورد» و سایر سنگ های قیمتی ساخته است. گفته می شود که او این مسجد را برای «احیای» جایگاه شهر «به عنوان یک شهر بزرگ» ساخته است. مورخ «ام سی جوشی» استدلال می کند که اگرچه شیرشاه این مسجد را تکمیل کرد، اما در اصل توسط نصیرالدین همایون «طراحی» شده و ساخت آن
آغاز شده بود. جوشی معتقد است که شیرشاه قسمت بالایی مسجد را که شامل گنبد می شد، ساخته است. آثار سنگ مرمر دیوارهای بیرونی را می توان به پسرش اکبر کبیر نسبت داد، زیرا آثار هندسی مربوط به زمان اوست و نه مربوط به دوران پیش از اکبر. بهره گیری از نیم گنبد و طاق های نوک تیز نشان دهندهٔ «ارتباط تنگاتنگ سبک آن با گورکانیان» است. همایون به «معرفی پرچین کاری» در ایوان و محراب مسجد مشهور است. ویژگی ها. این مسجد به سبک افغانستانی مسجد جامع ساخته شده است. این مسجد نمادی از سنت معماری «مسجد پنج دهانه» است، مفهومی که در زمان سلسله سید و لودی توسعه یافت. این مسجد فاقد هرگونه کتیبه است. طول و عرض آن به ترتیب و است. ارتفاع آن است (که شامل گنبد می شود). این مسجد با «مصالح بنایی هسته ای» با قلوه سنگ «متصل شده با ملات آهک» ساخته شده است. بلوک های کوارتزیت، سنگ مرمر و ماسه سنگ قرمز نیز در فرایند ساخت استفاده شده است. سالن مستطیلی داخلی به صورت جانبی توسط پنج طاق تقسیم شده است. نمای بیرونی شامل همان تعداد طاق است. طاق مرکزی «در یک فرورفتگی قوسی» فرورفته است که در یک جبهه مستطیلی به نام ایوان قرار دارد. در ابتدا قرار بود این مسجد از
سنگ مرمر ساخته شود، اما از آنجایی که سنگ مرمر تمام شد، مجبور شدند از ماسه سنگ قرمز استفاده کنند. از ایوان، گنبدی که به سبک لودی ساخته شده است، بالا می آید که توسط مناره های کوچکی به نام گلدسته احاطه شده است. گنبد در دهانه مرکزی دارای یک پایانهٔ "کلاش" در بالا است. همچنین «دهانه های متعدد» در «طبل» برای تهویه وجود دارد و با کاشی کاری های پیچیده تزئین شده است. قسمت داخلی مسجد دارای پنج محراب مسجد است که در هر دهانه یکی وجود دارد که مربوط به نمای بیرونی است. "محراب ها" با سنگ های متناوب تیره و روشن، شبیه به مسجد عطاالله در جونپور هستند. گنبدهای مسطح در «دهانه های ماقبل آخر» وجود دارد. دهانه های انتهایی به شکل مستطیل هستند اما دهانه های ماقبل آخر به شکل مربع هستند. دو نیم طاق در دهانه آخر وجود دارد که به طور مماس از «شانه های طاق های جانبی» بیرون می آیند و در نتیجه سه فضا ایجاد می شود که با آرایش دنده ای متقاطع پوشانده شده اند. در فضای مرکزی یک گنبد کم عمق وجود دارد، در حالی که طاق های شرقی و غربی دارای نیم گنبدهایی هستند که بر روی «طاق های معلق» قرار دارند. دو برجک هشت ضلعی به انتهای دیوار پشتی متصل شده اند که «
هم کاربردی و هم ساختاری هستند». در این بنا، اشیایی یادآور معماری تغلق شاهیان (زهوارهای تزئینی با پنجره های ارسی، سایبان، برجک های باریک) یافت می شود. دیوارها با نقوش ستاره ای شش ضلعی که دارای الگوهای هندسی رنگی هستند تزئین شده اند. دیوارها پر از خوشنویسی است. این مسجد دارای دو راه پله داخلی است که در دهانه های انتهایی قرار دارند. از آنها برای رسیدن به تراس و برجک ها استفاده می شد. همچنین دارای ورودی های خصوصی در ضلع شمالی و جنوبی بود که در حال حاضر بسته هستند. این مسجد همچنین دارای «طاق های ورودی لبه دار» است، ویژگی رایج در زمان سلطنت علاءالدین خلجی.
گایا جیراچه (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "دوست نابغه من" اشاره نمود.
تسوجیگیری ()، به معنای واقعی کلمه کشتن در چهارراه یک اصطلاح ژاپنی برای تمرینی است که یک سامورایی، پس از دریافت یک کاتانای جدید یا پیشرفت در یادگرفتن یک سبک جدید مبارزه یا سلاح، کارایی خود را با حمله به حریف انسانی، معمولاً یک رهگذر بی دفاع تصادفی، در بسیاری از موارد در طول شب آزمایش می کرد. به خود تمرین کننده «تسوجیگیری» نیز گفته می شود.
ادواردو اسکارپتا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "دوست نابغه من"، "مادر مافیا" و "کاپری-انقلاب" اشاره نمود.
فوروشیکی (، پارچه های بسته بندی سنتی ژاپنی هستندکه به طور سنتی برای بسته بندی و/یا برای حمل و نقل کالا استفاده می شود. این نوع بسته بندی از نظر زیبایی شناسی مورد توجه قرار می گیرد، پارچه ممکن است گران قیمت و دارای طرح های نقاشی شده با دست باشد. با این حال، فوروشیکی ها بسیار کم ارزش تر از فوکوسا ها هستند و معمولاً برای ارائه هدایای رسمی استفاده نمی شوند. در حالی که آنها در اندازه های مختلف هستند، معمولاً تقریباً مربع هستند.
فوکوسا ، نوعی از منسوجات ژاپنی هستند که برای بسته بندی هدیه (فوروشیکی) یا برای تصفیه تجهیزات در طول مراسم چای ژاپنی استفاده می شود. فوکوسا تکه های مربع یا تقریباً مربعی پارچه آستردار هستند که اندازه آن ها در حدود ۹ تا ۳۶ اینچ (۲۳۰ تا ۹۱۰ میلی متر) در امتداد یک طرف است. آنها معمولاً از ابریشم خوب ساخته می شوند و ممکن است با گل دوزی در طرح های زیبا تزئین شوند. صحنه یا نقوش به تصویر کشیده شده در فوکوسا برای نشان دادن موقعیتی که هدیه برای آن اهدا می شود یا به این دلیل که برای یکی از جشنواره های ژاپن مناسب هستند هنگام مبادله هدایا انتخاب می شوند. غنای تزئینات فوکوسا نشان دهنده چگونگی ثروت و زیبایی شناسی هدیه دهنده است.
دورا رومانو (؛ زادهٔ ۳۰ اوت ۱۹۵۵) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "پدر ماتئو"، "دوست نابغه من"، "قتل"، "جایی در آفتاب"، "زیبایی زنان"، "معصوم"، "اولین طالع نحس"، "مادر مافیا"، "دست خدا"، ""، "الهه بخت" و "خورشید در شب" اشاره نمود.
کافه گربه () یک تم کافه است که جذابیت آن گربه هایی است که می توان با آن تماشا کرد و بازی کرد. مشتریان معمولاً به صورت ساعتی هزینه پوشش می پردازند و بنابراین کافه های گربه را می توان به عنوان نوعی از اجاره حیوانات خانگی تحت نظارت در نظر گرفت.