Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
از تحلیل گران گروه Alethea، افزایش این گونه محتوا با شبکه های نفوذ روسیه مرتبط است که تمرکز خود را از تضعیف حمایت از اوکراین به ایجاد تردید دربارهٔ کارآمدی فناوری نظامی غرب، به ویژه ایالات متحده، تغییر داده اند. او اشاره کرد که چون روسیه فاقد سامانه ای برای مقابله مستقیم با اف-۳۵ است، تلاش می کند از طریق انتشار اطلاعات نادرست، حمایت جهانی از این جنگنده را تضعیف کند. در مقابل، برخی حساب های طرفدار اسرائیل نیز کلیپ های قدیمی از اعتراضات و تجمعات در ایران را بازنشر کرده و به اشتباه مدعی شده اند که این تصاویر نشانه افزایش حمایت مردم ایران از عملیات نظامی اسرائیل است. پس از حمله اسرائیل در ۱۳ ژوئن، کلیپ های ویدیویی دستکاری شده توسط هوش مصنوعی از خواجه محمد آصف، وزیر دفاع پاکستان، محسن رضایی، فرمانده پیشین سپاه پاسداران، و دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، در فضای آنلاین منتشر شد که به نظر می رسید هدفشان نشان دادن پاکستان به عنوان همدست ایران بود. این ویدیوها توسط رسانه هایی مانند "دیلی میل"، رسانه های متخاصم هندی و شبکه های خبری عربی بازنشر شدند. روزنامه "تهران تایمز" ویدیویی تولیدشده با استفاده از ابزار Veo منتشر
کرد که ادعا می شد تخریب در تل آویو را نشان می دهد. گراک، چت بات هوش مصنوعی توسعه یافته توسط شرکت اکس ای آی، در برخی موارد به اشتباه این ویدیوهای جعلی را به عنوان فیلم های معتبر از جنگ شناسایی کرد. اندکی پس از وقوع حمله اسرائیل به زندان اوین، ویدئویی در شبکه های اجتماعی ایکس و تلگرام با هشتگ «#freeevin» منتشر شد. محتوای این پست ها و ویدئوها به نظر غیرواقعی می رسید. به گفته پژوهشگران، این ویدئوها بخشی از «حیله اسرائیل» بوده است. تحلیل ها. تحلیلگران و برخی سازمان های حقوق بشری از جمله عفو بین الملل اعلام کردند که تشدید اقدامات نظامی اسرائیل علیه ایران خطر آن را دارد که توجه و تحقیقات بین المللی از اتهامات مربوط به نسل کشی در جنگ غزه منحرف شود. آوری گلدبرگ، تحلیلگر و کارشناس ایران، گفت: «اگر نتانیاهو در داخل اسرائیل احساس خطر کند، می خواهد با تند کردن لحن علیه ایران، مردم را پشت سر خود متحد کند.» بامو نوری، مدرس روابط بین الملل، اظهار داشت: «اسرائیل از نظر نظامی توانمند اما از نظر سیاسی متزلزل و از نظر اقتصادی تحت فشار ظاهر می شود. ایران، هرچند آسیب دیده، اما یکپارچه تر از قبل ایستاده و محدودیت های بین المللی کمت
ری بر برنامه هسته ای اش وجود دارد.» بر اساس داده های گردآوری شده توسط بنیاد یهودی امور امنیت ملی، نرخ رهگیری موشک های ایرانی در طول زمان کاهش یافت. تنها ۸ درصد موشک های ایرانی در هفته نخست جنگ از دفاع عبور کردند. این رقم در نیمه دوم جنگ به ۱۶ درصد و در روز پایانی پیش از آتش بس به ۲۵ درصد رسید. مورا دایچ، رئیس مرکز تحلیل داده های مؤسسه مطالعات امنیت ملی اسرائیل (INSS) گفت که ایران «به طور فزاینده از سامانه های پیشرفته تر استفاده می کرد» و «این ها شامل موشک های جدیدتر با چندین کلاهک یا فریب دهنده بودند که هرچند به صورت جداگانه آسیب کمتری وارد می کنند، اما می توانند سامانه های دفاع هوایی را اشباع و ناتوان کنند.» دُرسا جباری، خبرنگار ایرانی در الجزیره، نوشت که ایالات متحده پیش از حمله اسرائیل به ایران در حال اجرای عملیات فریب بود؛ به طوری که آمریکایی ها وانمود می کردند مذاکرات هسته ای با ایران ادامه خواهد داشت، در حالی که مخفیانه از برنامه ریزی اسرائیل برای حمله مطلع بودند. به گفته تحلیلگران، یکی از روش های احتمالی انتقام گیری ایران می توانست بستن تنگه هرمز باشد؛ گذرگاه تجاری مهمی که بیش از بیست درصد نفت جهان و م
قدار قابل توجهی گاز طبیعی مایع از آن عبور می کند. آنان معتقدند چنین اقدامی بر قیمت جهانی نفت تأثیر گذاشته و باعث افزایش آن می شد. ایران تهدید به بستن این تنگه کرد، اما این کار را انجام نداد.
نژادپرستی زیست محیطی، شکلی از نژادپرستی نهادی است که در آن، افراد رنگین پوست به طور نامتناسبی در معرض آسیب های زیست محیطی قرار می گیرند—از جمله آلودگی ناشی از دفع زباله های خطرناک و پیامدهای فاجعه های طبیعی. این شکل از تبعیض نه فقط بر سلامت جسمی، بلکه بر سلامت روانی، فرصت های اقتصادی، کیفیت خدمات شهری و حتی شیوهٔ پاسخ به فجایع طبیعی نیز تأثیر می گذارد. جوامع رنگین پوست اغلب در نزدیکی محل های دفن زباله، نیروگاه ها و دیگر منابع آلودگی سکونت دارند—نه به انتخاب خود، بلکه نتیجهٔ فرآیندهای نهادی و تاریخی نابرابری. نژادپرستی زیست محیطی، بومیان آمریکا، آمریکایی های آفریقایی تبار، آمریکایی های آسیایی تبار، ساکنان جزایر اقیانوس آرام و جمعیت های اسپانیایی تبار را در معرض خطرات سلامت جسمی قرار می دهد و ممکن است بر سلامت روان تأثیر منفی بگذارد. این امر باعث ایجاد نابرابری در بسیاری از حوزه های مختلف زندگی، مانند حمل و نقل، مسکن و فرصت های اقتصادی می شود. احتمال اینکه جوامع رنگین پوست در کنار منابع آلودگی مانند محل های دفن زباله، نیروگاه ها و کوره های زباله سوز مستقر شوند، بیشتر است. شواهدی وجود دارد که نشان می دهد قرار گر
فتن در معرض آلودگی می تواند منجر به شیوع بالاتر بیماری ها شود. این بیماری ها می توانند شامل اختلالات تنفسی مانند آسم، بیماری های قلبی–عروقی، برخی سرطان ها، اختلالات عصبی–رفتاری و حتی مشکلات روانی باشند. ارتباط بین آلودگی هوا، خاک یا آب با افزایش خطر بیماری در جوامع محروم یا رنگین پوست به ویژه برجسته تر است—واقعیتی که در بسیاری از مطالعات اپیدمیولوژیک بازتاب یافته. علاوه بر این، احتمال آلودگی آب در جوامع کم درآمد رنگین پوست بیشتر است. تجزیه و تحلیل داده های EPA نشان داد که دسترسی نابرابر به آب آشامیدنی سالم به شدت با نژاد مرتبط است. آلوده ترین جوامع معمولاً جوامعی هستند که فقر شدید، زیرساخت های ناکافی، مدارس غیراستاندارد، بیکاری مزمن و سیستم های مراقبت های بهداشتی ضعیف دارند. شواهد تجربی نشان می دهند که خطرات زیست محیطی تأثیر منفی بر ارزش املاک مجاور، فرصت های شغلی، و فعالیت های اقتصادی دارند. افزون بر این، چنین خطراتی می توانند منجر به تنش روانی نیز شوند. فاجعه های طبیعی نیز اغلب *تأثیرات نابرابری بر جوامع رنگین پوست* دارند. در بسیاری از موارد، میزان فقر در یک منطقه تأثیری بسیار قوی تر بر ابعاد خسارت ناشی از
فاجعه دارد تا شدت خودِ فاجعه. در واقع، زیرساخت های ضعیف، نبود منابع اضطراری، و سیاست های تبعیض آمیز موجب می شوند که اقلیت های نژادی و قومی بیشتر آسیب ببینند—نه به دلیل موقعیت جغرافیایی، بلکه به سبب ساختارهای ناعادلانه ای که پیشاپیش زندگی آنان را شکننده کرده است. جوامع مرفه و سفیدپوست معمولاً در مناطق مرتفع تر زندگی می کنند، بنابراین نسبت به جوامع رنگین پوست در برابر سیل آسیب پذیرترند. علاوه بر این، برنامه های پیشگیری و بازیابی از بلایا اغلب علیه اقلیت ها در مناطق کم درآمد جانبدارانه هستند. تاریخچه. خاستگاه جنبش عدالت زیست محیطی را می توان در جنبش زیست محیطی بومیان آمریکا جست وجو کرد؛ جنبشی که خود، ریشه در بیش از ۵۰۰ سال استعمار، سرکوب، و مبارزه های مداوم برای حاکمیت و حقوق سرزمینی دارد. این پیوند تاریخی نشان می دهد که برای بسیاری از جوامع بومی، محیط زیست نه فقط منبعی برای بقا، بلکه بخشی جدایی ناپذیر از هویت، فرهنگ و حق تعیین سرنوشت است و همین نگاه، سنگ بنای عدالت زیست محیطی معاصر شده است. در سال ۱۹۶۸، فعالان محیط زیست مردمی از چندین کشور قبیله ای در مینه سوتا گرد هم آمدند و سازمانی به نام جنبش سرخپوستان آمریک
ایی (AIM) تشکیل دادند. اعتراض سال ۱۹۸۲ در کارولینای شمالی علیه دفن زباله های سمی PCB به طور گسترده ای به عنوان "خاستگاه جنبش عدالت زیست محیطی" شناخته می شود. در سال ۱۹۸۲، مقامات ایالتی کارولینای شمالی تصمیم گرفتند در شهر کوچک آفتون در شهرستان وارن، کارولینای شمالی، محل دفن زباله ای بخاک بسیار سمی و آلوده به PCB ایجاد کنند. آفتون حدود ۸۴٪ آمریکایی آفریقایی تبار بود. این تصمیم اولین اعتراض ملی علیه محل قرارگیری تأسیسات دفع زباله های خطرناک را برانگیخت. ساکنان شهرستان وارن به همراه رهبران حقوق مدنی و سیاسی محلی، که توسط انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان سازماندهی شده بود، در مخالفت با محل دفن زباله تجمع کردند. بیش از ۵۰۰ معترض دستگیر شدند. در پی اعتراضات سال ۱۹۸۲ در کارولینای شمالی، دو مطالعهٔ مهم منتشر شد: یکی از سوی دفتر حسابرسی کل ایالات متحده در سال ۱۹۸۳ و دیگری توسط کمیسیون عدالت نژادی کلیسای متحد مسیح در سال ۱۹۸۷. هر دو مطالعه رابطه ای قوی میان نژاد و محل استقرار مراکز دفع پسماندهای خطرناک را نشان دادند. یافته ها تأکید داشتند که این مراکز به طور نامتناسب در نزدیکی جوامع اقلیت های نژادی و درآمد پایین قرار دارند
واقعیتی که ابعاد نهادی نژادپرستی زیست محیطی را روشن تر می سازد. مطالعهٔ انجام شده توسط "دفتر حسابرسی کل ایالات متحده" (U.S. General Accounting Office) با بررسی محل استقرار مراکز دفع پسماندهای خطرناک نشان داد که این مراکز "بیشتر در جوامع اقلیت نژادی و کم درآمد قرار دارند". این یافته، بُعد نهادی و ساختاری تبعیض زیست محیطی را به خوبی نشان می دهد—نشان دهندهٔ آن است که تأسیسات آلاینده نه تنها به طور اتفاقی، بلکه بر اساس الگوهای اجتماعی–اقتصادی نابرابر توزیع می شوند. مطالعه کمیسیون عدالت نژادی کلیسای متحد مسیح (CRJ) نشان داد که سه مورد از بزرگ ترین مراکز دفع زباله های خطرناک در مناطق عمدتاً سیاه پوست نشین واقع شده اند و ۴۰ درصد از ظرفیت دفن زباله های خطرناک در ایالات متحده را تشکیل می دهند. این مطالعه همچنین نشان داد که قوی ترین پیش بینی کنندهٔ محل قرارگیری تأسیسات دفع زباله های خطرناک، نژاد است که از درآمد خانوار و ارزش خانه ها پیشی گرفته است. یک مطالعه دیگر که توسط CRJ انجام شد، نشان داد که از هر پنج آمریکایی آفریقایی تبار و آمریکایی اسپانیایی تبار، سه نفر در جوامعی با محل های دفن زباله های خطرناک زندگی می کنند.
آلودگی. کشاورزی. عملیات تغذیه متمرکز حیوانات (CAFO) با انتشار گازهای مضر در هوا (آمونیاک، ترکیبات آلی فرار، اندوتوکسین ها و غیره) و کاهش شدید کیفیت هوای اطراف، به اثرات نامطلوب سلامتی که جوامع EJ تجربه می کنند، کمک می کند. برخی از راه هایی که این مواد شیمیایی هوا را آلوده می کنند عبارتند از: طویله هایی که حیوانات در آنها نگهداری می شوند، نگهداری زباله ها به ویژه در عملیات پرورش خوک، جابجایی زباله های انبار شده. این آلاینده های موجود در هوا قادر به حمل و انتقال باکتری های بیماری زا و قارچ های خاص هستند. این تأسیسات بزرگ نگهداری دام (CAFOs) همچنین می توانند خاک و منابع آبی اطراف را آلوده کنند. شایع ترین پیامدهای منفی آن ها برای سلامت انسان عبارت اند از: افزایش آسم و کاهش عملکرد ریوی. گازهای منتشرشده از فضولات حیوانی و سایر منابع مانند آمونیاک و ترکیبات آلی فرّار در کاهش کیفیت هوای محیط و ایجاد بیماری های تنفسی، نقش چشمگیری دارند. منابع. Massey, Rachel. "Environmental Justice: Income, Race, and Health." Tufts University Global Development and Environment Institute (2014). Feagin, Joe R. and Clarence B. Feagin (
1984) Discrimination American Style: Institutional Racism and Sexism. Malabar, FL: Robert E. Krieger. Kaufman, J.D. and Hajat, A. "Confronting Environmental Racism." Environmental Health Perspectives (2021). https://ehp.niehs.nih.gov/doi/pdf/10.1289/EHP9511 McCall, Machara. "ENVIRONMENTAL RACISM: THE U.S. EPA'S INEFFECTIVE ENFORCEMENT OF TITLE VI OF THE CIVIL RIGHTS ACT OF 1964." Southern Journal of Policy and Justice, Vol. X7II, pg. 1-3 (Fall 2019). Mikati, I. , A.F. Benson, T.J. Luben, J.D. Sacks, and J. Richmond-Bryant. "Disparities in distribution of particulate matter emission sources by race and poverty status." American Journal of Public Health 108(4):480–485 (2018). https://doi.org/10.2105/AJPH.2017.304297 . Pullen, Kristi et al. "Watered Down Justice." National Resources Defense Council (2019). https://www.nrdc.org/sites/default/files/watered-down-justice-report.pdf Bullard, Robert D (1996). Unequal Protection: Environmental Justice and Communities of Color. San Francisco, Sierra Club Books. Downey,
Liam, and Marieke Van Willigen. 2005. "Environmental Stressors: The Mental Health Impact of Living Near Industrial Activity," Journal of Health and Social Behavior 46:289-305.
شایان صفری (زادهٔ ۲۶ آذر ۱۳۸۸ در تهران) طراح، هنرمند و سازندهٔ سازهای موسیقی ایرانی و کلاسیک است. او با تمرکز بر طراحی نوآورانه، سازهایی می سازد که ترکیبی از زیبایی شناسی، صدادهی دقیق و کاربرد حرفه ای را در خود دارند. زندگی نامه و مسیر هنری. شایان صفری در خانواده ای هنرمند در تهران به دنیا آمد. از کودکی وارد کارگاه سازسازی پدرش، مجید صفری، شد و از همان ابتدا استعداد بالایی در طراحی و ساخت ساز نشان داد. او با یادگیری اصول ساخت سنتی و تلفیق آن با هنر مفهومی، سازهایی خلق کرده که فراتر از یک ابزار موسیقی، حامل معنا و زیبایی اند. شایان با دقت فراوان در طراحی صدا، فرم و متریال، همواره به دنبال ارائه بالاترین کیفیت در زیبایی و عملکرد است. آثار او بازتابی از دغدغه فرهنگی-هنری و کیفیت محوری هستند که در عرصه بین المللی مورد توجه قرار گرفته اند. جوایز و افتخارات. برندهٔ جایزهٔ "Iron A’ Design Award" در بخش طراحی صنعتی برای پروژهٔ «Secret of Creation» – ۱۵ آوریل ۲۰۲۵، میلان. دریافت عنوان افتخاری "Novitiate" از World Design Ratings برای نشان دهندهٔ پتانسیل بالا در نوآوری و رشد – ۲۰۲۵. عضویت رسمی در World Design Consortium
از ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۴ (شناسه عضویت: #18710127). عضویت رسمی در International Association of Designers (IAD) از سال ۲۰۲۵ (شماره عضویت: A144245). رتبهٔ ۱۴۶ در طراحی صنعتی طبق Design Classifications (۲۰۲۵). رتبهٔ ۱۱۸۲۳ در میان بهترین طراحان جهان طبق Designer Rankings (۲۰۲۵–۲۰۲۶). رتبهٔ ۲۴۴ در میان طراحان ایرانی در World Design Rankings (۲۰۲۵). دریافت «نامهٔ قدردانی» از A’ Design Award &amp; Competition برای مشارکت فعال در ارتقاء طراحی مفهومی (مه ۲۰۲۵، کومو، ایتالیا). پیوند به بیرون. وبگاه رسمی شایان صفری اینستاگرام یوتوب پینترست به هانس
توکوگاوا موچی تسوگو ، او یک ارباب فئودال در اواخر دوره ادو (باکوماتسو)، سیاستمداری در دوره میجی و عضوی از اشراف بود. او چهاردهمین (و آخرین) ارباب قلمرو کیشو، اولین فرماندار آن و عضو مجلس اعیان (ژاپن) بود. او برادر کوچکتر توکوگاوا شیگه نوری، هشتمین ارباب قلمرو کیشو و نتیجه ماتسودایرا یوریچیکانه بود که ششمین ارباب حوزه ایو-سایجو شد. نام اصلی او ماتسودایرا یوریشیسا بود.
آگنالدو ولنتاین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل بود که در پست مهاجم بازی می کرد.
چارچوب تنوع زیستی جهانی کونمینگ-مونترال (GBF) نتیجه کنفرانس تنوع زیستی سازمان ملل متحد در سال ۲۰۲۲ است. عنوان آزمایشی آن «چارچوب تنوع زیستی جهانی پس از ۲۰۲۰» بود. GBF در پانزدهمین کنفرانس اعضا کنوانسیون تنوع زیستی (CBD) در ۱۹ دسامبر ۲۰۲۲ تصویب شد. این توافق نامه به عنوان «توافق نامه پاریس برای طبیعت» تبلیغ شده است. این یکی از معدود توافق نامه هایی است که تحت نظارت CBD منعقد شده و تا به امروز مهم ترین آنهاست. این رویداد به عنوان یک «لحظه عظیم و تاریخی» و «پیروزی بزرگ برای سیاره ما و تمام بشریت» مورد ستایش قرار گرفته است. این چارچوب از نام دو شهر گرفته شده است: کونمینگ، که قرار بود میزبان COP15 در اکتبر ۲۰۲۰ باشد، اما به دلیل سیاست کووید چین، میزبانی را به تعویق انداخت و متعاقباً از آن صرف نظر کرد، و مونترال، که مقر دبیرخانه کنوانسیون تنوع زیستی است و پس از لغو COP15 توسط کونمینگ، میزبانی آن را بر عهده گرفت. پیشینه. فعالیت های انسانی در سراسر سیاره زمین باعث ایجاد بحران از بین رفتن تنوع زیستی در سراسر جهان شده است. این پدیده به عنوان انقراض هولوسن شناخته شده است که ششمین رویداد انقراض دسته جمعی در تاریخ زمین اس
ت. زوال طبیعت، بقای یک میلیون گونه را تهدید می کند و میلیاردها نفر را تحت تأثیر قرار می دهد. با توجه به افزایش آگاهی از بحران تنوع زیستی، فشاری از سوی شهروندان و سرمایه گذاران در سراسر جهان برای اقدام جهت رسیدگی به بحران های مرتبط با تغییرات اقلیمی و از بین رفتن تنوع زیستی وجود داشت. توافق نامه های قبلی، از جمله اهداف تنوع زیستی آیچی، تا حد زیادی در دستیابی به اهداف خود برای کاهش تنوع زیستی شکست خورده بودند. در آستانه تصویب GBF، امید می رفت که GBF به عنوان یک توافق نامه بلندپروازانه، مبتنی بر علم و جامع برای توافقنامه پاریس - یک توافقنامه بین المللی برای تغییرات اقلیمی تحت نظارت کنوانسیون چارچوب سازمان ملل متحد در مورد تغییرات اقلیمی - عمل کند. اجلاس COP15، اجلاسی که در آن GBF تصویب شد، توسط الیزابت ماروما مرما (دبیر اجرایی کنوانسیون تنوع زیستی) به عنوان «لحظه ای پاریس برای تنوع زیستی» توصیف شد. اهداف و مقاصد. GBF شامل چهار هدف جهانی ("اهداف جهانی کونمینگ-مونترال برای سال ۲۰۵۰") و ۲۳ هدف ("اهداف جهانی کونمینگ-مونترال ۲۰۳۰") است. چهار هدف عبارتند از: این ۲۳ هدف در سه حوزه طبقه بندی شده اند: «هدف ۳» به طور خاص
به عنوان هدف «۳۰ در ۳۰» شناخته می شود. این طرح جایگزین طرح استراتژیک تنوع زیستی ۲۰۱۱–۲۰۲۰ (شامل اهداف تنوع زیستی آیچی) می شود. هدف این است که دولت ها تا سال ۲۰۳۰، ۳۰٪ از مناطق خشکی و آبی زمین را به عنوان مناطق حفاظت شده تعیین کنند به عنوان بخشی از این هدف، کشورها باید یارانه دادن به فعالیت هایی که باعث تخریب طبیعت بکر می شوند، مانند معدن کاوی و ماهیگیری صنعتی را متوقف کنند. به موازات توسعه این اهداف و مقاصد، مفهوم طبیعت گرایی مثبت به عنوان یک هدف اجتماعی جهانی برای طبیعت پدیدار شد که منعکس کننده مأموریت و چشم انداز GBF است. رویکرد مثبت به طبیعت به هدف توقف و معکوس کردن روند نابودی طبیعت تا سال ۲۰۳۰ و دستیابی به احیای طبیعت تا سال ۲۰۵۰ اشاره دارد، در حالی که چارچوب جهانی تنوع زیستی نیز با هدف توقف و معکوس کردن روند نابودی تنوع زیستی، مسیر احیای طبیعت را آغاز می کند. از زمان اجرای GBF، رویکرد مثبت به طبیعت نقشی در جریان سازی طبیعت در سراسر کسب وکارها و سیستم های حاکمیتی برای دستیابی به اهداف این چارچوب ایفا کرده است.
مزرعه خز پرورش حیوانات برای پوست، فرایند نگهداری و تکثیر حیوانات در اسارت به منظور برداشت خز و فروش آن عمدتاً برای استفاده در پوشاک است. امروزه پوست حیوانات دیگر عمدتاً از طریق به دام انداختن به دست نمی آید؛ بلکه بیشتر آن از مزارع پرورش حیوانات تأمین می شود، جایی که حیوانات با هدف کشته شدن برای برداشت پوست، پرورش می یابند. مزارع پرورش حیوانات حدود ۸۰ درصد از کل تولید پوست را فراهم می کنند. منابع رایج پوست شامل راسو، راکون و روباه هستند. سالانه تا ۳۰ میلیون پوست راسو در آمریکای شمالی و اروپا تولید می شود. تولید پوست شامل دباغی در مقیاس وسیع و دفع لاشهٔ حیوانات پس از دباغی است. گزارش ها حاکی از آن است که تولید پوست اثرات منفی بر محیط زیست دارد، از جمله انتشار گازها، مواد شیمیایی و سوخت های فسیلی. برخی از طرفداران محیط زیست می گویند که پرورش خز می تواند تأثیر مثبتی بر محیط زیست داشته باشد و فشار رشد جمعیت حیوانات وحشی را کاهش دهد. به گفته طرفداران پرورش خز، این صنعت به منابع پایداری متکی است که می توانند بازیافت شوند. صنعتگران خز، شیوه های کشاورزی خود را در مقایسه با تولید خز مصنوعی، «سبز» می نامند، زیرا آنها به
جای ایجاد یک محصول جدید، یک محصول طبیعی را بهبود می بخشند؛ الیاف خز مصنوعی که با منابع ناپایدار تولید می شوند، تأثیر منفی بر محیط زیست دارند. پردازش. خز از طبیعت وحشی (یا از مزارع خز) از حیوان جدا می شود، با مواد شیمیایی نگهداری می شود و در یک تجارتخانه به حراج گذاشته می شود. سپس خز اغلب تحت پالایش بیشتری قرار می گیرد و ممکن است قبل از فروش برای مصارف پوشاک رنگ شود. پوست های منحصر به فرد و با رنگ های متفاوت را می توان با جفت گیری نیز به دست آورد. آمیزش حیوانات خزدار با نژادهای دورگه و خویشاوند برای دستیابی به ویژگی های خاص رایج است. در مزارع خز، حیوانات در قفس هایی در داخل و خارج از خانه پرورش می یابند؛ به آنها غذای مصنوعی داده می شود تا زمانی که به اندازه کافی بالغ شوند که با استنشاق اجباری دی اکسید کربن یا مونوکسید کربن بمیرند. لاشه قبل از اینکه برای انتقال به تأسیسات سوزاندن منجمد شود، از روغن ها و چربی ها (که برای استفاده تجاری فرآوری می شوند) جدا می شود. اثرات زیست محیطی. آلودگی در طول فرایند کشت خز آزاد می شود. وقتی لاشه حیوانات سوزانده می شود، گازهای آزاد شده - که شامل مونوکسید کربن (CO)، اکسید نیتروژ
ن ()، دی اکسید گوگرد (SO2) و اسید هیدروکلریک (HCl) - می توانند باعث آلودگی اتمسفر شوند. دباغی و پانسمان نیز به آلودگی محیط زیست کمک می کند، زیرا مواد شیمیایی مانند فرمالدئید، کروم، آمونیاک، کلر، اتیلن گلیکول، اسید سولفوریک و روی برای جلوگیری از پوسیدگی خز به پوست اضافه می شوند. فرمالدئید و کروم در فهرست مواد سمی گزارش شده توسط EPA (TRI)، فهرست مواد ممنوعه پوشاک آمریکا (AAFA-RSL) و فهرست مواد شیمیایی سرطان زا در طرح پیشنهادی کالیفرنیا ۶۵ قرار دارند. این مواد شیمیایی تهدیدی کلی برای سلامت کارگران مزارع خز و مصرف کنندگانی که این محصولات را می پوشند، محسوب می شوند؛ این مواد که می توانند باعث تحریک پوست شوند، توسط اداره ایمنی و بهداشت شغلی (OSHA) به عنوان مواد سرطان زا شناسایی شده اند. کود حیوانی تولیدشده توسط حیوانات می تواند تأثیرات شدیدی بر اکوسیستم های اطراف داشته باشد، زیرا دارای مقادیر بالایی از نیتروژن و فسفر است. بر اساس مطالعه ای در سال ۲۰۰۳ که توسط "کتاب آبی پرورش خز در ایالت های پرورش دهنده خز" منتشر شد، حدود ۱۰۰۰ تُن فسفر سالانه از طریق پرورش حیوانات برای پوست در ایالات متحده وارد محیط زیست می شود. دفع
نامناسب کود در محیط اطراف باعث آسیب به آب و خاک می شود، اما در صورت مدیریت صحیح، می توان میزان نیتروژن و فسفر آن را کاهش داد. در صورتی که کود حیوانی مورد پردازش قرار گیرد (مثلاً از طریق خشک کردن)، می توان از آن به عنوان کود کشاورزی استفاده کرد یا در کارخانه های تولید زیست گاز به مصرف رساند. با توجه به سطح تولید مزارع خز، حیوانات با حجم بالایی دفع می شوند. یک مطالعه در هلند نشان داد که کاج اسکاتلندی "(Pinus sylvestris)" مستقیماً تحت تأثیر نزدیکی آن به مزارع خز در منطقه قرار دارد. محققان دریافتند که رسوب آمونیوم () منجر به افزایش اسیدی شدن خاک در جنگل و کاهش غلظت نیترات شد؛ اسیدی شدن خاک به تدریج ساختار سلولی برگ های درختان را تغییر داده است. افزایش آمونیوم ممکن است منجر به پرغذایی نیتروژن در محیط آبی شود که اکسیژن موجود در آب را کاهش می دهد. استفاده از سوخت های فسیلی همراه با انرژی حاصل از کود برای تأمین انرژی مزرعه، غذای حیوانات و منابع مورد استفاده برای ذبح آنها و نگهداری خزشان، عموماً منجر به رسوب ناهموار مقدار گاز و نیتروژن در محیط اطراف می شود.
سازمان بین المللی کنترل بیولوژیکی و تلفیقی (IOBC)، سازمانی وابسته به اتحادیه بین المللی علوم زیستی (IUBS) است که برای ترویج و مطالعه کنترل بیولوژیکی آفات، مدیریت تلفیقی آفات (IPM) و تولید یکپارچه سازماندهی شده است. مقدمه. IOBC به عنوان منبعی برای سازمان های بین المللی عمل می کند، به عنوان مثال: کمیسیون اروپا در مورد استفاده پایدار از آفت کش ها و وضعیت IPM در اروپا، مقررات EC در مورد عوامل کنترل بیولوژیکی در رابطه با عوامل کنترل بیولوژیکی بی مهرگان، گروه مشورتی تحقیقات بین المللی کشاورزی در مورد IPM, سازمان حفاظت از گیاهان اروپا و مدیترانه در مورد عوامل کنترل بیولوژیکی و سازمان غذا و کشاورزی در رابطه با کنوانسیون تنوع زیستی. تاریخچه و ساختار. تاریخچه کاملی از IOBC در سال ۱۹۸۸ منتشر شد. به طور خلاصه، در سال ۱۹۴۸، ایده تشکیل یک سازمان بین المللی در زمینه کنترل بیولوژیکی مطرح شد. تا سال ۱۹۵۰، IUBS تصمیم گرفت از تأسیس «کمیسیون بین المللی زیست شناسی حیوانات» (CILB) به عنوان بخشی از بخش زیست شناسی جانوری IUBS حمایت کند و کمیته ای برای پیشبرد این مفهوم تأسیس شد. در سال ۱۹۵۵، اساسنامه سازمان جدید توسط IUBS تصویب شد و
اولین جلسه عمومی CILB در آنتیب فرانسه برگزار شد. در سال ۱۹۶۵، CILB نام خود را از «کمیسیون» به «سازمان» تغییر داد و بدین ترتیب به «سازمان بین المللی کنترل بیولوژیکی حیوانات و گیاهان مضر» تبدیل شد. در سال ۱۹۶۹، تحت نظارت IUBS، توافقی بین سازمان ها برای ادغام IOBC و «کمیته مشورتی بین المللی برای کنترل بیولوژیکی» (فعال در کشورهای انگلیسی زبان) در یک سازمان بین المللی واحد تحت نام IOBC حاصل شد. مجله علمی انتوموپوگا تا زمان جایگزینی، مجله رسمی این سازمان بود. در سال ۱۹۷۱، IOBC جهانی تأسیس شد و IOBC سابق به بخش منطقه ای غرب پالئارکتیک تبدیل شد. شش بخش منطقه ای در سراسر جهان وجود دارد: اهداف و مقاصد. IOBC توسعه کنترل بیولوژیکی و کاربرد آن در مدیریت تلفیقی آفات و همکاری های بین المللی را برای این اهداف ترویج می دهد. IOBC اطلاعات مربوط به کنترل بیولوژیکی را جمع آوری، ارزیابی و منتشر می کند و اقدامات ملی و بین المللی در زمینه تحقیق، آموزش پرسنل، هماهنگی کاربرد در مقیاس بزرگ و آگاهی عمومی از اهمیت اقتصادی و اجتماعی کنترل بیولوژیکی را ترویج می دهد. IOBC کنفرانس ها، جلسات و سمپوزیوم هایی را ترتیب می دهد و اقدامات دیگری را
برای اجرای اهداف کلی خود انجام می دهد. جهانی. این سازمان جهانی علاوه بر اینکه به عنوان یک سازمان حمایتی برای شش بخش منطقه ای عمل می کند، صورتجلسات جلسات، یک خبرنامه و کتاب منتشر می کند و دارای ۱۰ گروه کاری است. این گروه ها برای بحث در مورد موضوعات خاص، معمولاً آفات کشاورزی که اغلب ممکن است تأثیر جهانی داشته باشند، گرد هم می آیند. استانداردهای کنترل کیفیت. مجموعه ای از استانداردها برای ارزیابی کنترل کیفیت عوامل کنترل بیولوژیکی تولید شده به صورت تجاری تدوین شد. این دستورالعمل ها مورد استفاده قرار گرفته اند. کمیسیون کنترل بیولوژیکی و دسترسی و تقسیم منافع. طبق کنوانسیون تنوع زیستی ۱۹۹۳، کشورها بر منابع ژنتیکی خود، مانند گونه هایی که برای استفاده بالقوه در کنترل بیولوژیکی جمع آوری می شوند، حق حاکمیت دارند. این کنوانسیون به این دلیل وضع شد که سود حاصل از اکتشاف تنوع زیستی به طور نامتناسبی نصیب شرکت های کشورهای توسعه یافته شده است. از آنجا که محققان و شرکت های غربی شکایت داشتند که اعطای چنین حقوقی به کشورهای در حال توسعه به دلیل مشکلات جدید در دستیابی قانونی به گونه های بالقوه سودآور در چندین کشور، مشکل ساز است، کمی
سیون کنترل بیولوژیکی و دسترسی و تقسیم منافع در سال ۲۰۰۸ تأسیس شد تا به چنین طرف هایی اجازه دسترسی به این منابع را بدهد، با این فرض که هرگونه سود ناشی از چنین دسترسی باید به اشتراک گذاشته شود. طرفین همچنان شکایت دارند که به دسترسی بیشتری به منابع ژنتیکی سایر کشورها نسبت به آنچه این استانداردها اجازه می دهند، نیاز دارند. بخش منطقه ای غرب پالئارکتیک. بخش منطقه ای غرب پالئارکتیک (یعنی اروپا) با ۲۰ گروه کاری (که بر محصولات کشاورزی، آفات کشاورزی و سایر موضوعات تمرکز دارند) و پنج کمیسیون که معمولاً در مکان های مختلف در کشورهای عضو تشکیل جلسه می دهند، فعال ترین بخش منطقه ای است. این نشریه، "بولتن را" منتشر می کند که در سال ۲۰۰۷ به عنوان یکی از برترین مجلات تحقیقاتی در صنعت ارگانیک معرفی شد.
راهبردهای احیای صخره های مرجانی از فرآیندهای طبیعی و انسانی برای احیای آبسنگ مرجانی آسیب دیده استفاده می کنند. صخره های مرجانی به دلیل مسائل زیست محیطی مرتبط با صخره های مرجانی آسیب می بینند و تلاش هایی برای جبران این آسیب ها و احیای صخره ها در حال انجام است. این فرایند شامل قطعه قطعه کردن مرجان های بالغ، قرار دادن این قطعات زنده روی چارچوب ها یا طناب ها، مراقبت از آن ها تا زمان بهبودی و رشد، و در نهایت کاشت این قطعات در موقعیت نهایی آن ها روی صخره مرجانی است، زمانی که به اندازهٔ کافی رشد کرده اند. این استراتژی ها اشکال مختلفی دارند، از طریق روش های مستقر در دریا و پایگاه های زمینی. علاوه بر این، روش های جنسی و غیرجنسی برای ترمیم وجود دارد. استفاده از این روش ها منجر به نگرانی هایی در رابطه با خطر گونه های مهاجم بالقوه می شود که ممکن است بر تنوع زیستی اکوسیستم تأثیر منفی بگذارند. پیشینه. بیش از ۲۵٪ از کل حیات دریایی در اکوسیستم های صخره های مرجانی در سراسر جهان یافت می شوند. صخره های مرجانی حائل های مهمی بین خشکی و آب هستند و به کاهش آسیب طوفان و فرسایش ساحلی کمک می کنند. آنها اشتغال و فرصت های تفریحی فراهم م