Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رالیا عمدتاً با عبور یک سیستم کم فشار عمیق یا جبهه های هوای سرد غربی از خلیج بزرگ استرالیا و جنوب شرقی استرالیا مرتبط است که باعث می شود بادهای قوی تقریباً عمود بر برخی از بخش های رشته کوه بزرگ جداکننده، عمدتاً بین اواخر پاییز تا زمستان و بهار، به ویژه در طول فاز منفی AAO، جهت گیری مجدد کنند. وقوع آنها به دلیل انسداد ناقص کوه نوردی هوای نسبتاً مرطوب سطح پایین و فرونشست هوای خشک تر سطح بالایی در بادپناه کوهستان است. وقوع پدیده فوهن در دشت های ساحلی جنوب شرقی همچنین می تواند زمانی رخ دهد که بادهای گرم و شمال غربی از داخل کشور بوزند (حتی زمانی که رطوبت کمی در سمت بادگیر وجود دارد)، زیرا هوا هنگام پایین آمدن به دشت ها سریع تر از زمانی که هنگام بالا رفتن از رشته کوه ها سرد می شود، گرم می شود. معمولاً بین تا ، گاهی اوقات ممکن است توسط یک توده هوای قطبی بزرگ از جنوب غربی قاره در اقیانوس منجمد جنوبی که به سمت شرق یا شمال شرقی از طریق ویکتوریا به سمت ساحل شرقی حرکت می کند، ایجاد شوند. علاوه بر این، دما در بادپناه رشته کوه بزرگ جداکننده (به دلیل اثر کاتاباتیک) به طور قابل توجهی افزایش می یابد، زمانی که جبهه های سرد، هو
ای گرم و خشک را از بیابان به ایالت های شرقی کشور و بر فراز رشته کوه می رانند (این امر عموماً با یک موج رو به جنوب دنبال می شود). به همین ترتیب، شکاف بزرگ آب و هوایی یکی از معدود دلایلی است که سیدنی، در میان سایر مکان های دشت ساحلی، در فصل گرم دمای بالایی را ثبت می کند اما به ندرت در زمستان به حداکثر دمای سرد می رسد. علاوه بر این، هنگامی که بادهای شمال غربی در فصل گرم (مانند باد بریکفیلدر) می وزند، گرم ترین و خشک ترین مناطق جنوب شرقی استرالیا عموماً در امتداد منطقه ساحلی جنوبی نیو ساوت ولز در پناه رشته کوه بزرگ جداکننده و پرتگاه ساحلی به دلیل اثر فوئن قرار خواهند گرفت. همچنین در این ایستگاه های بادپناه، ارقام رطوبت نسبی بسیار پایین تری مشاهده می شود. تشکیل. طوفان شن جنوب شرقی استرالیا با سه معیار مشخص می شود: بادهای سطحی که از جهت کوهستان می وزند، افزایش شدید دمای هوا در سمت بادپناه کوهستان و کاهش رطوبت جوی همراه آن. همچنان که هوای مرطوب از سمت بادخیز رشته کوه ها بالا می رود، سرد و متراکم می شود و در نتیجه در دامنه های خلاف جهت باد، بارندگی ایجاد می کند. سپس بارش، رطوبت توده هوا را در سمت بادپناه رشته کوه ها ا
ز بین می برد و تراکم، دمای هوا را هنگام پایین آمدن از دامنه های بادپناه به سمت دشت های ساحلی به دلیل تراکم آدیاباتیک افزایش می دهد. در این شرایط، به دلیل تراکم رطوبت هنگام صعود هوا در دامنه های رو به باد، یک نوار ابری کوه نوردی یا دیوار فون در امتداد خطوط مرزی ارتفاعات جنوب شرقی تشکیل می شود. در همین حال، طاق فون، با لایه پهن ابر آلتواستراتوس خود، در جهت باد کوهستان، به شکل یک موج ایستاده در جهت بادِ کوهستان، شکل می گیرد. در نقشه های هواشناسی، می توان نواری از هوای صاف به نام شکاف فون را که بر فراز مسیر بادِ منطقهٔ تقسیم بزرگ قرار دارد، بین دیوار و پوشش ابری قوسی شکل مشاهده کرد. این باد فون را می توان باد با نیروی محرکه ترمودینامیکی نامید. وجود امواج جوی ناشی از توپوگرافی در ارتباط با وقوع فوئن نشان داده شده است که با نزول هوای سطح فوقانی از بالای قله پشته کوه توسعه یافته و به صورت امواج گرانشی با مقیاس وسیع و عمودی به پشت رشته کوه ها منتقل می شوند. برش باد و قدرت حرکت رو به پایین شیب که در بررسی مدل آشکار شده است، همچنین نشان می دهد که هجوم شرایط فون منجر به افزایش تلاطم در نزدیکی سطح زمین می شود، که در شرای
ط باد شدید مشاهده شده در ایستگاه های بادپناه مشهود است. علاوه بر بادهای فوئن، همین بادهای غربی، نسیم های خنک دریایی که از شمال شرقی می آیند را نیز دفع می کنند و از این طریق مانع از توسعه آنها در کرانه شرقی دریا می شوند. یک موج گرانشی که به صورت عمودی در منطقه آسیب دیده منتشر می شود، وجود دارد. حرکت نزولی روی دیواره ساحلی قوی تر از حرکت روی رشته کوه اصلی است و با برش قوی تری همراه است. بادهای رو به پایین، به ویژه در نزدیکی سطح بادپناهِ دیوارهٔ ساحلی، معمولاً قوی هستند. امواج بادپناه در مقیاس کوچک تر، در منطقه آسیب دیده به دام افتاده اند و وقوع آنها، همراه با برش های باد قوی، نشان دهنده تلاطم قابل توجهی در سراسر لایه مرزی است که با بادهای سطحی شدید و طوفانی ثبت شده در سمت بادپناه هماهنگ است. در شب، اثر فوئن به دلیل نسیم کوهستانی فروکش می کند - این زمانی است که هوای خنک متراکم تر از دامنه های کوه به سمت پایین جریان می یابد تا در سمت باد قرار گیرد و در نتیجه شرایط نسبتاً سردی را در شب و در نتیجه، دامنه دمای روزانه بالایی را فراهم می کند.
«دختر زیبا» ترانه ای از خواننده-ترانه پرداز آمریکایی مگی لیندمان می باشد که در ۳۰ سپتامبر سال ۲۰۱۶ از سوی ۳۰۰ انترتینمنت منتشر گردید. این ترانه توسط لیندمان، ساشا اسلون و شان مایر نوشته شده است و تهیه کنندگی آن نیز بر عهدهٔ جیسن دازوزیو بوده است.
کمان شمال غربی، نواری از ابر عدسی شکل سفید مرتفع است که در ضلع شرقی جزیره جنوبی نیوزیلند تشکیل می شود و در آسمان آبی صاف بر فراز آلپ جنوبی، مانند یک کمان به نظر می رسد. این باد با باد گرم و شدیدی از سمت شمال غربی یا شمالی که به عنوان «نور-وستِر» شناخته می شود، همراه است. در کانتربری، جایی که این یک ویژگی شناخته شده است، به آن طاق کانتربری نیز گفته می شود. همچنین در اوتاگو و مارلبورو و شرق رشته کوه های امتداد ساحل شرقی جزیره شمالی یافت می شود. نزدیک تر به ساحل کانتربری، کمی دورتر از کوه های آلپ جنوبی، به صورت منطقه ای آبی رنگ و شفاف بر فراز کوه ها دیده می شود که ابرهای سفید از آن به سمت شرق جریان دارند. این پدیده مشابه قوس چینوک است که در مناطق اقیانوس آرام ایالات متحده و کانادا دیده می شود. تشکیل. قوس شمال غربی یک ابر فون یا ابر عدسی شکل است. باد شمال غربی، هوای گرم و مرطوب را از فراز دریای تاسمان به سمت بالا می راند و وجود رشته کوه های آلپ جنوبی، این هوا را به سمت بالا هل می دهد و باعث خنک شدن سریع آن می شود. منطقهٔ شرق این مرز در سایهٔ باران رشته کوه های آلپ قرار دارد؛ بخش زیادی از رطوبت به ساحل غربی سرازیر
می شود و همین امر باعث وجود جنگل های بارانی معتدل در آنجا شده است. با عبور هوا از فراز کوه های آلپ، بخار آب باقی مانده در بالای هر موج هوا به صورت نواری از ابر بر فراز کوه ها قابل مشاهده می شود. از دید بیننده ای که در ضلع شرقی قرار دارد، این به صورت یک «طاق» ابر به نظر می رسد. موج ایستاده یا قوس در اثر چگالش رطوبت و قابل مشاهده شدن آن به سمت بالای موج و سپس تبخیر مجدد آن با پایین آمدن هوا به سمت پایین موج ایجاد می شود. بادهای شمال غربی ناشی از جبهه های سرد، اغلب ظرف یک یا دو روز با عبور جبهه هوا، به باد جنوبی خنکی همراه با رگبار باران تبدیل می شوند. در اواسط زمستان، اغلب به دنبال یک موج سرمای کوتاه اما شدید، رعد و برق، تگرگ یا باران و گاهی برف می آید که ممکن است تا سطح دریا فرو بنشیند. وقوع. قوس شمال غربی را می توان تا شمال امبرلی و تا جنوب اوتاگو مرکزی مشاهده کرد، اما به دلیل مسطح و کم ارتفاع بودن زمین های شرق کوهستان، در دشت های کانتربری بیشترین برجستگی خود را دارد. باد شمال غربی می تواند در هر زمانی از سال بوزد، اما در زمستان کمتر رایج است. بسیاری از شدیدترین بادهای شمالی و شمال غربی، پیش از جبهه های هوای
سرد می وزند. جبهه ای که در سراسر جزیره جنوبی قرار دارد، اغلب از شمال غربی به جنوب شرقی امتداد می یابد و قبل از رسیدن به مناطق مربوطه در ساحل شرقی، به بخش های شمالی ساحل غربی می رسد. گرادیان فشار هوای شدید در جلوی سامانه چرخندی مرتبط با یک جبهه، به این طوفان های شمال غربی قدرت می دهد؛ آنها معمولاً به نیروی تندباد می رسند و باعث آسیب های جزئی به درختان و ساختمان ها می شوند. هر چند سال یک بار، یک طوفان در شمال غربی به قدرت طوفان نزدیک می شود و خسارات گسترده ای به بار می آورد. اثرات. گرما و کمبود رطوبت که از ویژگی های شمال غربی است، نقش عمده ای در خشکسالی های متناوبی دارد که کانتربری و دیگر مناطق سواحل شرقی نیوزیلند با آن مواجه هستند. نور غربی به دلیل طبیعت گرم و خشک خود، تأثیر روانی عمیقی بر بسیاری از افراد دارد. از نظر آماری با افزایش خودکشی و خشونت خانگی مرتبط دانسته شده است.
فرکینگ از سال ۱۹۸۹ در نیوزیلند، عمدتاً در تاراناکی و همچنین در لایه های زغال سنگ در وایکاتو و ساوتلند، انجام شده است. نگرانی هایی در مورد اثرات منفی آن مطرح شده است و برخی از حوزه های قضایی دولت محلی خواستار توقف فرکینگ شده اند، اما این درخواست توسط دولت رد شده است. اثرات زیست محیطی فرکینگ توسط قانون مدیریت منابع (RMA) از طریق الزام به رضایت منابع تنظیم می شود. تاریخچه. فرکینگ از سال ۱۹۸۹ در منطقه تاراناکی انجام می شود و این تکنیک در بیش از ۵۰ چاه در مناطق تاراناکی و وایکاتو مورد استفاده قرار گرفته است. شرکت مینرالز برای استخراج گاز از لایه های زغال سنگ در سواحل جنوب کانتربری و دشت های کانتربری درخواست مجوز اکتشاف داده است. در سال ۲۰۱۲، شورای منطقه ای تاراناکی گزارشی منتشر کرد که نشان می داد ۶۵ فعالیت شکست هیدرولیکی در ۳۹ چاه انجام شده است، بدون اینکه هیچ مدرکی دال بر مشکلات زیست محیطی مرتبط وجود داشته باشد. این گزارش همچنین نشان داد که خطر آلوده شدن سفره های آب شیرین بسیار کم است. از آگوست ۲۰۱۱، شورای منطقه ای تاراناکی برای تمام تخلیه های ناشی از شکستگی های زیرسطحی، کسب رضایت منابع را الزامی کرده است. در سال
۲۰۱۲، کمیسر پارلمانی محیط زیست (PCE) تحقیقاتی را در مورد اثرات زیست محیطی فرکینگ در نیوزیلند انجام داد. این گزارش موقت بیان کرد که خطرات زیست محیطی را می توان به طور مؤثر مدیریت کرد. همچنین در سال ۲۰۱۲، پس از آنکه ارتباط احتمالی بین زلزله و شکست هیدرولیکی در انگلستان نشان داده شد، کرایست چرچ اولین شهر در نیوزیلند بود که خود را «منطقه عاری از فرکینگ» اعلام کرد. در سال ۲۰۱۳، نخست وزیر جان کی اظهار داشت که عملیات شکست هیدرولیکی در تاراناکی در ۳۰ سال گذشته بدون هیچ مشکلی با خیال راحت در حال انجام بوده است. در سال ۲۰۱۴، PCE گزارشی در مورد حفاری و فرکینگ نفت و گاز منتشر کرد. دامنه این گزارش پس از بازخورد در مورد گزارش موقت گسترش یافت، که بر اساس آن PCE به این نتیجه رسید که نگرانی در مورد خود فرکینگ نیست، بلکه در مورد گسترش صنعتی است که فرکینگ آن را فعال کرده است. PCE هیچ مدرکی دال بر وجود مشکلات عمده زیست محیطی پیدا نکرد و در صورت رعایت بهترین شیوه ها، خطرات ناشی از یک مشکل عمده کم است. با این حال، PCE همچنین دریافت که نظارت و مقررات نیوزیلند برای مدیریت خطرات زیست محیطی کافی نیست. گزارش سال ۲۰۱۴ توصیه هایی را برا
ی رفع کاستی های نظارتی ارائه می دهد و نتیجه می گیرد که تهدید نهایی، تغییرات اقلیمی است. دولت در حال بررسی توصیه های PCE برای بهبود نظارت نظارتی است. مخالفت. فعالان محیط زیست با استناد به نگرانی هایی در مورد آلودگی آب و لرزه خیزی القایی، نگرانی هایی را در مورد فرکینگ مطرح کرده اند. چهار شورای محلی خواستار توقف فرکینگ شده اند؛ شورای شهر کرایست چرچ، شورای منطقه سلوین، شورای منطقه کایکورا و شورای منطقه وایماکاریری. در سال ۲۰۱۲، هیئت های محلی در کرایست چرچ و در منطقه تاراناکی جنوبی، جایی که فرکینگ در حال انجام است، خواستار ممنوعیت آن شدند. وزیر انرژی و منابع، فیل هیتلی، اظهار داشت که RMA ضمانت های کافی را ارائه می دهد. استراترا، گروه صنعتی بخش های منابع و معادن نیوزیلند، معتقد است که فرکینگ انجام شده در نیوزیلند ایمن است. در آوریل ۲۰۱۲، شورای شهر کرایست چرچ به اتفاق آرا رأی داد تا این شهر را منطقه عاری از فرکینگ اعلام کند. هرگونه رضایت نامهٔ منابع مورد نیاز برای فرکینگ باید به شورای منطقه ای محیط زیست کانتربری که صلاحیت رسیدگی به تخلیه های زیرزمینی را دارد، ارائه شود، بنابراین منطقهٔ عاری از فرکینگ تا حد زیادی نما
دین است. سخنگوی محیط زیست کانتربری گفت که شورای منطقه ای هیچ قانون خاصی در رابطه با فرکینگ ندارد، اما سیاست هایی وجود دارد که در مورد درخواست های فرکینگ اعمال می شود. در نیوزیلند، دکتر جان رایت، کمیسر پارلمانی محیط زیست، تحقیقاتی در مورد فرکینگ انجام داد. یک گزارش اولیه، مقررات سختگیرانه تری را در مورد این عمل توصیه کرد، اما از تلاش برای توقف آن خودداری کرد. دولت نیوزیلند از این گزارش استقبال کرد، اما اپوزیسیون در مورد تعهد دولت برای وضع قوانین سختگیرانه تر تردید داشت. دکتر رایت گفت که نمی تواند این احتمال را رد کند که فرکینگ می تواند باعث زلزله های بزرگی مانند سلسله لرزش هایی شود که بخش زیادی از کرایست چرچ را در سال های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ ویران کرد. گری تیلور، رئیس انجمن دفاع از محیط زیست، گفت که از بررسی موضوع فراگیر تغییرات اقلیمی توسط دکتر رایت با توجه به سیاست های دولت در مورد تغییرات اقلیمی و سوگیری به سمت سوخت های فسیلی، خوشحال است. تیلور خواستار سیاست های متعادل تری شد که در آن به انرژی های تجدیدپذیر اولویت داده شود و کربن به درستی قیمت گذاری شود.
مرز جنگل و شهر (WUI) منطقه ای گذار بین طبیعت وحشی (زمین خالی) و توسعه سرزمین توسط فعالیت های انسانی است - منطقه ای که در آن یک محیط انسان ساخت با یک محیط زیست تلاقی می کند یا با آن در هم می آمیزد. سکونتگاه های انسانی در WUI در معرض خطر بیشتری از آتش سوزی های فاجعه بار جنگلی هستند. تعاریف. در ایالات متحده، فصل مشترک مناطق وحشی-شهری (WUI) دو تعریف دارد. سازمان جنگل داری ایالات متحده آمریکا، سطح مشترک مناطق وحشی-شهری را از نظر کیفی به عنوان مکانی تعریف می کند که در آن «انسان ها و توسعه آنها با سوخت مناطق وحشی تلاقی می کنند یا با آن در هم می آمیزند.» جوامعی که در فاصله قرار دارند از منطقه گنجانده شده است. یک تعریف کمی توسط فدرال رجیستر ارائه شده است که مناطق دارای WUI را مناطقی تعریف می کند که حداقل یک واحد مسکونی در هر . تعریف ثبت فدرال، WUI را بر اساس تراکم پوشش گیاهی به دو دسته تقسیم می کند: ناحیه درهم آمیخته: به سرزمین هایی گفته می شود که در آن ها دست کم یک واحد مسکونی در هر ۴۰ جریب (تقریباً ۱۶ هکتار) وجود دارد و پوشش گیاهی بیش از ۵۰٪ از سطح زمین را فرا گرفته است. اگر پوشش گیاهی بیش از ۷۵٪ از سطح زمین (دست کم
۵ کیلومتر مربع) را شامل شود، این ناحیه به عنوان یک ناحیه درهم آمیخته با پوشش گیاهی متراکم شناخته می شود. ناحیه مرزی مجاور: به سرزمین هایی اطلاق می شود که در آن ها حداقل یک واحد مسکونی در هر ۴۰ جریب (حدود ۱۶ هکتار) وجود دارد، اما پوشش گیاهی کمتر از ۵۰٪ از سطح زمین را در بر می گیرد (دست کم ۲٫۴ کیلومتر مربع). رشد. توسعه انسانی به طور فزاینده ای به مرز بین مناطق وحشی و شهری نفوذ کرده است. تغییرات جمعیتی. بین سال های ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۰، ناحیه مرزی جنگل و شهر سریع ترین نرخ رشد را در میان انواع کاربری زمین در ایالات متحده داشت. عواملی مانند جابجایی های جغرافیایی جمعیت، گسترش شهرها و حومه ها به سوی نواحی طبیعی، و رشد پوشش گیاهی در زمین هایی که پیش تر بدون پوشش بودند، در این روند مؤثر بوده اند. علت اصلی این رشد، مهاجرت بوده است؛ به طوری که ۹۷٪ از مناطق جدید WUI حاصل ساخت وسازهای مسکونی جدید بوده اند. در ایالات متحده، تغییرات جمعیتی به سوی مرز جنگل و شهر در مناطق غربی و جنوبی کشور مشهود است؛ به طور میانگین، این مناطق هر دهه حدود ۱۸٪ رشد جمعیتی دارند و بین سال های ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۰ حدود ۶ میلیون خانه جدید در این نواحی ساخته شد، ب
ه طوری که تا سال ۲۰۱۳، ۳۲٪ از سازه های قابل سکونت کشور در مرز جنگل و شهر قرار داشتند. در سطح جهانی نیز گسترش WUI در کشورهایی چون آرژانتین، فرانسه، آفریقای جنوبی، استرالیا و مناطق اطراف دریای مدیترانه دیده می شود. در آینده، پیش بینی می شود رشد مرز جنگل و شهر همچنان ادامه یابد؛ یکی از عوامل این رشد، مهاجرت بازنشستگان نسل «بیبی بومرز» به شهرهای کوچک تر با هزینه های زندگی پایین تر و نزدیک به مناظر طبیعی و منابع تفریحی خواهد بود. همچنین، تغییرات اقلیمی باعث دگرگونی ترکیب جمعیتی، جابجایی گونه های جانوری و افزایش تمایل به سکونت در نواحی مرز جنگل و شهر شده است. اثرات اکولوژیکی. رشد ساخت وساز مسکونی در نواحی مرز جنگل و شهر می تواند منجر به تخریب و تکه تکه شدن پوشش گیاهی بومی شود. همچنین، ورود گونه های غیربومی توسط انسان ها از طریق کاشت و طراحی فضای سبز می تواند ترکیب گونه های جانوری این نواحی را تغییر دهد. علاوه بر این، حیوانات خانگی نیز ممکن است مقادیر قابل توجهی از حیات وحش را شکار و نابود کنند، که این امر فشار مضاعفی بر اکوسیستم های طبیعی وارد می کند. گسستگی زیستگاه یکی دیگر از تأثیرات رشد مرز جنگل و شهر است که می
تواند منجر به پیامدهای زیست محیطی ناخواسته شود. برای مثال، افزایش قطعه قطعه شدن جنگل ها می تواند منجر به افزایش شیوع بیماری لایم شود. موش های پاسفید، میزبان اصلی بیماری لایم، در زیستگاه های پراکنده رشد می کنند. افزایش شهرنشینی تأثیرات متنوعی بر زندگی گیاهان دارد. بسته به تأثیرات موجود، برخی از ویژگی های گیاهی مانند چوبی بودن و ارتفاع ممکن است افزایش یابند در حالی که بسیاری از ویژگی های دیگر یا پاسخ های متفاوتی نشان می دهند یا به خوبی مورد مطالعه قرار نگرفته اند. علاوه بر این، ناقلین بیماری در مناطق جدا شده می توانند دچار تمایز ژنتیکی شوند و بقای آنها را به طور کلی افزایش دهند. افزایش خطر آتش سوزی جنگل، تهدیدی برای حفاظت از مناطق رشد WUI محسوب می شود. تغییرات زیست محیطی ناشی از نفوذ انسان و تغییرات اقلیمی اغلب منجر به خشکی بیشتر و مستعد آتش سوزی در مناطق تحت تأثیر عوامل انسانی شده است. عواملی شامل رشد پوشش گیاهی ناشی از تغییرات اقلیمی و ورود گیاهان، حشرات و بیماری های گیاهی غیربومی می شود. در آمریکای شمالی، شیلی و استرالیا، فراوانی غیرطبیعی آتش سوزی ها به دلیل وجود علف های هرز یکساله منجر به از بین رفتن بوته ز
ارهای بومی شده است.
صاریغ دم قلمویی معمولی از استرالیا به نیوزیلند معرفی شد، جایی که به یک آفت مهاجم و مهم کشاورزی و حفاظتی تبدیل شده است. در مائوری به آن می گویند که برگردان «پوسوم» است. مقدمه ای از مهاجران اروپایی. مهاجران اروپایی با هدف ایجاد یک منبع وحشی برای غذا و الیاف و پوست خز برای لباس، صاریغ دم قلمویی معمولی را از استرالیا (از جمعیت های ویکتوریایی و تاسمانی) در دهه ۱۸۵۰ به نیوزیلند معرفی کردند. حتی تا اواخر سال ۱۹۳۶، دولت از دادن مجوز به انجمن سازگاری با محیط تاراناکی برای معرفی گونه جدیدی از اپاسم ها خودداری کرد و در سال ۱۹۳۷، انجمن سازگاری با محیط وایتاکی پیشنهاد یک فصل تعطیلی را داد تا به جمعیت آنها اجازه بازیابی داده شود. اولین معرفی ممکن است در سال ۱۸۴۰ در ریورتون/آپاریما بوده باشد. مقاله ای در "مجله نیچر" در سال ۱۸۷۰ در مورد خطرات هشدار داد، همان طور که کشاورزان و میوه کاران نیز همین هشدار را دادند، اما برخی از دانشگاهیان از معرفی اپاسم ها حمایت کردند و وزارت گردشگری و استراحتگاه های بهداشتی هنوز در دهه ۱۹۱۰ در حال معرفی اپاسم ها در روتوروا بود. اوج معرفی ها در دهه ۱۹۲۰ بود. تا دهه ۱۹۸۰، جمعیت به اوج خود یعنی حدو
د ۶۰ تا ۷۰ میلیون نفر رسیده بود. از طریق اقدامات کنترلی، تا سال ۲۰۰۹ جمعیت نیوزیلند به حدود ۳۰ میلیون نفر کاهش یافت. تأثیرات. کشاورزی. اپاسم ها ناقل سل گاوی ("مایکوباکتریوم بوویس") هستند که تهدیدی بزرگ برای صنایع لبنی، گوشت گاو و پرورش گوزن محسوب می شود. این بیماری در حدود ۳۸ درصد از نیوزیلند، که به عنوان «مناطق پرخطر ناقل» شناخته می شوند، در بین اپاسم ها بومی است، جایی که تقریباً ۷۰ درصد از عفونت های جدید گله را می توان به اپاسم ها یا راسوها نسبت داد. قانون امنیت زیستی مصوب ۱۹۹۳ که یک استراتژی ملی مدیریت آفات را تدوین کرد، قانون اساسی کنترل این بیماری در نیوزیلند است. هیئت سلامت حیوانات یک برنامه سراسری برای آزمایش گاو و کنترل صاریغ ها را با هدف ریشه کن کردن از گونه های ناقل وحشی در سراسر ۲٫۵ کشور اجرا می کند. میلیون هکتار - یا یک چهارم - از مناطق در معرض خطر نیوزیلند تا سال ۲۰۲۶، و در نهایت، ریشه کن کردن کامل این بیماری. برنامه عاری از سل گاوی در نیوزیلند به عنوان «پیشرو در جهان» شناخته می شود. این برنامه با موفقیت میزان آلودگی گله های گاو و گوزن را از بیش از ۱۷۰۰ مورد در سال ۱۹۹۴ به کمتر از ۱۰۰ گله در ژوئی
ه ۲۰۱۱ کاهش داده است. بخش عمده ای از این موفقیت را می توان به کنترل پایدار اپاسم ها، کاهش عفونت متقاطع و شکستن چرخه بیماری نسبت داد. برای مثال، در هوهوتاکا، در جزیره شمالی مرکزی نیوزیلند، کار کنترل از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۴ به کاهش میانگین پایدار ۸۷٫۵ درصدی در تراکم اپوسوم های آلوده به سل منجر شد. همان طور که انتظار می رفت، میزان بروز سالانه سل در گله های گاو محلی نیز به میزان مشابهی (۸۳٫۴٪) کاهش یافت. کنترل اپاسم ها از طریق ترکیبی از تله گذاری، طعمه گذاری زمینی (قرار دادن طعمه های مسموم با دست) و در مواردی که سایر روش ها عملی نباشند، سم پاشی هوایی با سدیم فلورواستات، سمی که با نام ۱۰۸۰ نیز شناخته می شود، انجام می شود. از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۴، به دلیل کمبود بودجه، کنترل صاریغ ها متوقف شد. علیرغم آزمایش منظم و مکرر سل گاوی در گله های گاو، تعداد گله های آلوده به سرعت افزایش یافت و تا سال ۱۹۹۴ همچنان رو به افزایش بود. مساحت نیوزیلند که حیوانات وحشی آلوده به سل در آن وجود داشتند، از حدود ۱۰ به ۴۰ درصد افزایش یافت. به نظر می رسد رفتار اپاسم ها پس از ابتلا به بیماری، انتقال مؤثر سل گاوی را تسهیل می کند. این رفتار به صورت وید
یویی ضبط شده است. حفاظت. معرفی صاریغ ها از نظر زیست محیطی آسیب زا بوده است زیرا پوشش گیاهی بومی در غیاب پستانداران همه چیزخوار تکامل یافته است. پوسوم ها به طور انتخابی گیاهان بومی را می خورند و به ویژه به درختان پهن برگ، به ویژه گونه های "متروسیدروس"، از جمله راتا، آسیب می رسانند. این امر منجر به رقابت برای غذا با پرندگان بومی جنگل، تغییر در ترکیب جنگل و در نهایت فروپاشی تاج پوشش می شود. صاریغ ها فرصت طلب هستند و تخم پرندگان بومی را می خورند. آنها تأثیر زیادی بر راش جنوبی ("راش جنوبی") ندارند، اما حضور آنها باعث کاهش تنوع گونه ای جنگل های راش جنوبی می شود، زیرا آنها بسیاری از گونه های دیگری را که به طور طبیعی وجود دارند، مصرف می کنند. شکار تخم ها و جوجه های پرندگان باعث شده است که به آنها «برگ خواران بی میل» گفته شود، زیرا آنها برای زنده ماندن شاخ و برگ می خورند، اما غذاهای دیگر را ترجیح می دهند.
امنیت زیستی در نیوزیلند با اقدامات سختگیرانه کنترل مرزی برای جلوگیری از ورود موجودات ناخواسته به کشور، از تهدیدات علیه کشاورزی و تنوع زیستی جلوگیری می کند. نیوزیلند یک کشور جزیره ای است که از نظر جغرافیایی از هر خشکی مهم دیگری جدا افتاده است. گونه هایی که اکنون وجود دارند، در غیاب موجودات زنده از جاهای دیگر تکامل یافته اند و درجه بالایی از بومی گرایی را نشان می دهند. نکته قابل توجه، فقدان پستانداران خشکی زی، به جز دو گونه خفاش، است. گونه های بومی در صورت معرفی گونه های مهاجم، در معرض خطر کاهش جمعیت یا انقراض قرار دارند. وزارت صنایع اولیه یک وزارتخانه دولتی است که مسئولیت نظارت بر امنیت زیستی نیوزیلند را بر عهده دارد. قانون امنیت زیستی ۱۹۹۳، که اولین قانون در جهان برای کنترل امنیت زیستی بود، به منظور «بازگویی و اصلاح قانون مربوط به حذف، ریشه کنی و مدیریت مؤثر آفات و موجودات ناخواسته» تصویب شد. یک پایگاه داده مجهز به برچسب، سیستم ملی شناسایی و ردیابی حیوانات که برای ردیابی دام ها طراحی شده است، در سال ۲۰۱۲ معرفی شد، اما در سال ۲۰۱۷، تحقیقات شیوع "مایکوپلاسما بوویس" نشان داد که به طور کامل با آن مطابقت ندارد. تا
ریخچه. در حال حاضر، وزارت صنایع اولیه نیوزیلند، نهاد دولتی مسئول امنیت زیستی در این کشور است. این شامل پنج واحد تجاری (خدمات کشاورزی و سرمایه گذاری، امنیت زیستی نیوزیلند، شیلات نیوزیلند، ایمنی مواد غذایی نیوزیلند خدمات جنگلداری نیوزیلند) است ادغامی در سال ۲۰۱۲ ساختار فعلی وزارت صنایع اولیه را ایجاد کرد. پیش از این، مسئولیت امنیت زیستی بر عهده وزارت کشاورزی و شیلات (ماف) بود. کنترل های مرزی. واحد تجاری امنیت زیستی نیوزیلند در وزارت صنایع اولیه، مسئول امنیت زیستی در مرز است. مقامات امنیت زیستی نیوزیلند علاوه بر مسئولیت کنترل مرزهای امنیت زیستی در محل جابجایی بین المللی مسافر و بار، وظایف کنترل امنیت زیستی را نیز در داخل کشور بر عهده دارند. در دریا و فرودگاه ها، محموله ها، مسافران و چمدان های مسافران از نظر وجود موجودات زنده ناخواسته بررسی می شوند و هر آنچه پیدا شود، سوزانده می شود. مقاماتی که به عنوان «مأموران قرنطینه» تعیین می شوند، مأموران اجرایی یونیفرم پوشی هستند که طبق قانون امنیت زیستی ۱۹۹۳ و سایر قوانین، اختیارات متعددی را اعمال می کنند. مسافران باید فرم اعلامیه ای را امضا کنند که در آن قید شده باشد هیچ
گونه خطری برای امنیت زیستی نیوزیلند ندارند و در صورت عدم انجام این کار، ممکن است جریمه شوند. بازدیدکنندگان از نیوزیلند معمولاً به دلیل همراه داشتن وسایل ماهیگیری، بذر، میوه، بامبو و محصولات چوبی در مرز جریمه می شوند. در مکان های کنترل مرزی مانند فرودگاه ها، از سگ های بیگل برای تشخیص موادی که خطر امنیت زیستی دارند استفاده می شود، زیرا آنها نسبتاً کوچک هستند و برای افرادی که در اطراف سگ ها راحت نیستند، کمتر ترسناک هستند، مراقبت از آنها آسان است، باهوش هستند و برای پاداش خوب کار می کنند. اگر تهدیدی برای شیوع موجودات ناخواسته در نیوزیلند وجود داشته باشد، اقدامات مهار انجام می شود. برای مثال، دیدیمو، یک جلبک مهاجم که در سال ۲۰۰۴ در نیوزیلند کشف شد، موضوع یک کمپین سراسری برای جلوگیری از گسترش آن بوده است. برای جلوگیری از شیوع هاگ های بیماری سرخشکیدگی کائوری، توصیه می شود که از مسیرهای موجود در جنگل ها استفاده شود و تجهیزات قبل از ترک منطقه ای که درختان کائوری در آن وجود دارد، تمیز شوند. منطقه ممنوعه مگس میوه کوئینزلند. مگس میوه کوئینزلند سالانه بیش از ۲۸٫۵ میلیون دلار به محصولات میوه استرالیا خسارت وارد می کند؛ بنا
براین، این گونه خطری برای امنیت زیستی در نیوزیلند محسوب می شود. منطقه ممنوعه مگس میوه جابجایی میوه بین ایالت های استرالیا و نیوزیلند را محدود می کند. شیوع مایکوپلاسما بوویس در سال ۲۰۱۷. در ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۷، به وزارت صنایع اولیه اطلاع داده شد که برخی از گاوهای نزدیک اومارو در جزیره جنوبی، "آزمایش مایکوپلاسما بوویس" مثبت داشته اند. تا آن زمان، نیوزیلند و نروژ تنها کشورهای عضو سازمان همکاری و توسعه اقتصادی بودند که عاری از این بیماری بودند. (این بیماری برای انسان خطرناک نیست) در ابتدا تصور می شد که این بیماری در جنوب کانتربری مهار شده است. با این حال، متعاقباً، حدود ۲۶۰۰۰ گاو معدوم شدند و در ماه مه ۲۰۱۸، وزیر، دامین اوکانر، اعلام کرد که دولت (پس از مشورت با دامداران) تصمیم گرفته است که حذف این بیماری پیشنهاد شده است. این امر مستلزم معدوم سازی حدود ۱۴۶۰۰۰ گاو طی حدود دو سال است و ۸۸۶ میلیون دلار هزینه خواهد داشت، در مقایسه با هزینه ۱٫۲ میلیارد دلاری کنترل بیماری. ریشه کنی همچنین «اولین در جهان» خواهد بود. به نظر می رسد که شاید ۷۰ درصد از کشاورزان از سال ۲۰۱۲ به طور کامل الزامات مربوط به ردیابی جابجایی گاوها، به ویژه
گوساله هایی که «به صورت نقدی» فروخته می شوند، را رعایت نکرده اند. احتمال دیگر، واردات غیرقانونی دارو توسط شرکت های دامپزشکی است. آخرین تخمین از تعداد پرندگانی که قرار است معدوم شوند، در ژوئن ۲۰۱۸، ۱۵۲۰۰۰ پرنده بود؛ ۱۲۶۰۰۰ پرنده به علاوه ۲۶۰۰۰ پرنده ای که قبلاً معدوم شده اند. در آگوست ۲۰۱۸، یک کشاورز اهل ساوت لند که به عنوان منبع اصلی شیوع بیماری شناسایی شده بود، طبق قانون امنیت زیستی در رابطه با واردات برخی ماشین آلات کشاورزی متهم شد.