Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در تاریخ ۱۴ ژوئن ۲۰۲۵، ملیسا هورتمن، نماینده ایالت مینه سوتا، در حادثه ای تیراندازی در خانه اش در پارک بروکلین، مینه سوتا، ایالات متحده، ترور شد. هورتمن، رهبر فراکسیون دموکرات های مجلس ایالتی، به همراه همسرش، مارک، کشته شد. صبح همان روز، سناتور ایالت جان هافمن و همسرش، ایوت، در خانه شان در نزدیکی چمپلین مورد اصابت گلوله قرار گرفتند و در بیمارستان بستری شدند. تیرانداز موفق به فرار شد و گسترده ترین تعقیب و گریز در تاریخ مینه سوتا آغاز شد. مقامات، ونس لوتر بولتر ۵۷ ساله را به عنوان مظنون شناسایی و اعلام کردند، او در عصر روز ۱۵ ژوئن در گرین آیل، مینه سوتا، دستگیر شد. او به صورت فدرال به جرم قتل، تعقیب و گریز و جرائم مربوط به سلاح گرم متهم شد. ایالت، بولتر را به دو فقره قتل درجه دو و دو فقره اقدام به قتل درجه دو متهم کرد. مری موریارتی، دادستان شهرستان هنپین، در حضور هیئت منصفه عالی، قصد خود را برای ارتقاء اتهامات به قتل درجه یک اعلام کرد. دو قربانی این حادثه از اعضای DFL که وابسته به حزب دموکرات بودند. اسناد اتهام فدرال، بولتر را به عنوان فردی توصیف می کند که «قصد کشتن، زخمی کردن، آزار و اذیت و ارعاب قانون گذاران
مینه سوتا» را داشته است. فرماندار تیم والز این تیراندازی را «عملی هدفمند خشونت سیاسی» نامید. در داخل خودروی تیرانداز فهرستی از نزدیک به ۷۰ نفر، از جمله مدافعان حقوق سقط جنین، سیاستمداران دموکرات و ارائه دهندگان خدمات سقط جنین، وجود داشته است. قربانیان. ملیسا و مارک هورتمن کشته شدگان این حادثه تیراندازی بودند. ملیسا هورتمن، که برای اولین بار در سال ۲۰۰۵ به این سمت انتخاب شد، از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ به عنوان رهبر اقلیت مجلس ایالتی و از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۵ به عنوان شصت و یکمین رئیس مجلس نمایندگان مینه سوتا فعالیت کرد. گیلبرت، سگ گلدن رتریور هورتمن ها، که گفته می شود توسط بولتر مورد اصابت گلوله قرار گرفته است، در جریان حمله «به شدت مجروح» شد و پس از آن به روش اتانازی کشته شد. جان و ایوت هافمن از این حادثه جان سالم به در بردند و ساعت ۹:۵۰ از اتاق عمل مرخص شدند. جان هافمن که اولین بار در سال ۲۰۱۲ انتخاب شد، از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۰ به عنوان عضو اقلیت فعالیت کرد. سناتور هافمن و نماینده هورتمن اعضای حزب دموکرات-کشاورز-کارگر مینه سوتا، وابسته به حزب دموکرات در مینه سوتا، بودند. در ۱۹ ژوئن، هافمن و همسرش بیانیه مشترکی در مورد این
سوءقصد منتشر کردند. در تاریخ ۱۵ ژوئیه، دخترشان، هوپ هافمن، که در جریان تیراندازی حضور داشت اما آسیبی ندید، نیز بیانیه ای منتشر کرد و گفت: «والدینم مرا نجات دادند». در تاریخ ۲۷ ژوئن ۲۰۲۵، ملیسا هورتمن، همسرش مارک و سگشان گیلبرت، همگی در ساختمان کنگره ایالت مینه سوتا به خاک سپرده شدند، هورتمن اولین زنی است که این افتخار را دریافت می کند. هزاران نفر در این مراسم ادای حضور پیدا کردند و تعدادی از دموکرات های سرشناس، از جمله جو بایدن، رئیس جمهور سابق، کامالا هریس، معاون رئیس جمهور سابق، و تیم والز، فرماندار، در این مراسم شرکت کردند. متهم. ونس لوتر بولتر (متولد ۲۳ ژوئیه ۱۹۶۷) اهل اسلیپی آی، مینه سوتا، در همان روز حمله توسط اداره مبارزه با جرایم مینه سوتا به عنوان مظنون اصلی حادثه شناسایی شد. تعقیب و دستگیری. در واکنش به این تیراندازی ها، دفتر فرمانداری مرکز عملیات اضطراری ایالتی را به خدمت گرفت. مقامات محلی و نیروهای انتظامی فدرال بزرگ ترین عملیات تعقیب و گریز در تاریخ مینه سوتا را برای یافتن و دستگیری تیرانداز آغاز کردند. دستور پناه گرفتن در محل در پارک بروکلین صادر شد. از آنجا که مهاجم خود را به عنوان یک افسر پلیس
جا زده بود، به ساکنان توصیه شد که در را به روی پلیس باز نکنند مگر اینکه دو افسر حضور داشته باشند. اف بی آی برای اطلاعاتی که منجر به دستگیری او شود، ۵۰٫۰۰۰ دلار جایزه تعیین کرد. تصاویری از بولتر منتشر شد که او را در حال پوشیدن کلاه کابویی رنگ روشن، پیراهن یا ژاکت آستین بلند تیره، شلوار رنگ روشن و کفش کتانی تیره نشان می داد. پاسخ ها. این تیراندازی ها در بحبوحه افزایش تهدیدها و خشونت سیاسی علیه قانونگذاران ایالتی و ملی از سال ۲۰۱۷ رخ داد.
اریکا کرک (؛ زادهٔ ) (نام خانوادگی پیشین: اریکا لین فرانتزوه،) تاجر، پادکستر و نیکوکار آمریکایی است. او در سال ۲۰۱۲ عنوان ملکه زیبایی ایالت آریزونا ایالات متحده آمریکا را کسب کرد. او از بنیان گذار سازمان غیرانتفاعی «قهرمانان روزمره مانند شما» است که از خیریه های کمتر شناخته شده حمایت می کند، و میزبان پادکست «میان هفته برخیز» است،. او همسر چارلی کرک فعال محافظه کار است که در سال ۲۰۲۵ ترور شد.
چراغ و طوفان یا لامپ و طوفان فیلمی هندی محصول سال ۱۹۹۵ و به کارگردانی کی. باپایا است. در این فیلم بازیگرانی همچون میتون چاکرابورتی، مادهو، سورش اوبروی، موهنیش باهل، قادرخان، پریم چوپرا، شاکتی کاپور و آسرانی ایفای نقش کرده اند.
هریسون فورمن (؛ ۱۵ ژوئن ۱۹۰۴ – ) عکاس خبری، و روزنامه نگار اهل ایالات متحده آمریکا بود. او برای «نیویورک تایمز» و «نشنال جئوگرافیک» می نوشت. در طول جنگ جهانی دوم او از چین گزارش تهیه می کرد و با مائو تسه تونگ مصاحبه می کرد. زندگی. او از دانشگاه ویسکانسین با مدرک فلسفه شرقی فارغ التحصیل شد. فورمن و همسرش ساندرا یک پسر به نام جان داشتند که بعداً املای نام خود را به فورمن تغییر داد و یک دختر به نام برندا-لو فورمن داشتند که با پدرش در یکی از کتاب هایش همکاری کرد و همچنین مجموعه ای از کتاب های کودکان را با نام های کوچک نوشت. مجموعه خاطرات و پنجاه هزار عکس او اکنون در کتابخانه انجمن جغرافیای آمریکا در دانشگاه ویسکانسین-میلواکی موجود است. فورمن که در سال ۱۹۳۲ به فلات تبت سفر کرد و از پانچن لاما در صومعه لابرانگ در شیاهه، استان گانسو فیلمبرداری کرد. فورمن کتاب «از میان تبت ممنوعه: ماجراجویی به درون ناشناخته ها» را در سال ۱۹۳۶ نوشت. او به عنوان کارشناس فنی تبتی در فیلم افق گمشده فرانک کاپرا در سال ۱۹۳۷ خدمت کرد. در سال ۱۹۴۳، فورمن از جمله روزنامه نگاران خارجی بود که انجمن خبرنگاران خارجی در چین را تأسیس کردند. در سال
۱۹۴۴، او از یانان بازدید کرد و با رهبران حزب کمونیست چین از جمله مائو تسه تونگ، جئو ئن لای و چو ته مصاحبه کرد.
دو بدن فیلمی هندی محصول سال ۱۹۶۶ و به کارگردانی راج کوسلا است. در این فیلم بازیگرانی همچون مانوج کومار، آشا پارک، سیمی گریوال، پران و منموهان کریشنا ایفای نقش کرده اند.
لا لوپا (به ایتالیایی: "ماده گرگ") یک مجله هفتگی بود که در فلورانس ایتالیا، در فاصله ۱۹۱۰–۱۹۱۱ منتشر می شد و علیرغم مدت انتشار کوتاه آن، به عنوان یکی از نشریات پایه گذار دولت های فاشیستی در سال های بعد شناخته می شود. تاریخچه و مشخصات. "لا لوپا" اولین بار در ۱۶ اکتبر ۱۹۱۰ منتشر شد. این مجله توسط پائولو اورانو تأسیس شد و تا ۸ اکتبر ۱۹۱۱ به صورت هفتگی در فلورانس منتشر می شد این یک مجله مصور با اندازه ۶۰x۴۳ سانتی متر بود. اورانو سردبیر مجله بود. "لا لوپا" مدافع ناسیونالیسم مبتنی بر انرژی و اراده بود. این هفته نامه از جنگ لیبی علیه امپراتوری عثمانی حمایت کرد و آن را یک انقلاب دانست. این مجله به بستری برای سندیکالیست های حامی ژرژ سورل که از جمله نویسندگان آن بود و ناسیونالیست های ضد پارلمانی تبدیل شد، اما ایدئولوژی نوظهوری به نام ملت پرولتاریا را در اختیار آنها قرار داد. این ایدئولوژی توسط انریکو کورادینی توسعه داده شد و توسط بنیتو موسولینی، حاکم فاشیست آینده ایتالیا، پذیرفته شد. نویسندگان اصلی "لا لوپا" چهره های ناسیونالیستی از جمله انریکو کورادینی، آرتورو لابریولا، ماسیمو فوول، پائولو مانتیکا، آ. رِندا، امیلیو رو
نکاتی، گوستاوو مانّی، رئا سیلویا، میکله جوآ و دونا پائولا بودند.
مارک اورلیو یک مجله طنز ایتالیایی بود که بین سال های ۱۹۳۱ تا ۱۹۵۸ منتشر می شد و برای مدت کوتاهی در سال ۱۹۷۳ دوباره احیا شد. تاریخچه و مشخصات. این مجله هفتگی در سال ۱۹۳۱ توسط اوبردان کاتونه و ویتو دِ بِلِیس در رم تأسیس شد. این اولین مجله طنزی بود که پس از تعطیلی اجباری سایر مجلات طنز توسط رژیم فاشیستی، به ویژه "ایل بِکو جالو"، که بسیاری از همکاران آن را به ارث برده بود، در ایتالیا آغاز به کار کرد. این مجله بلافاصله به خاطر طنز اصیل خود، که اغلب انتزاعی و سورئال بود، متمایز شد. که در ابتدا جدل برانگیز و شجاعانه بود، پس از چندین توقیف قضایی، به تدریج مضامین سیاسی را نادیده گرفت و بر طنزی که خود هدف بود تمرکز کرد و در نهایت به موفقیت بزرگی دست یافت و بیش از ۳۰۰۰۰۰ نسخه در هفته فروخت. در سال ۱۹۵۲، نسخه لیگوریایی مجله به مدیریت انزو لا روزا منتشر شد. در سال ۱۹۵۴، این مجله به دو هفته نامه و کمی بعد به ماهنامه تبدیل شد. در سال ۱۹۵۵، "مارک آئورلیو" توسط ناشر کورادو تدسکی خریداری شد که هیئت تحریریه را به فلورانس منتقل کرد و مجله دوباره به صورت هفتگی منتشر شد. سرانجام در سال ۱۹۵۸ انتشار آن متوقف شد. بسیاری از همکاران جو
ان مجله از جمله فدریکو فلینی، استنو، ویتوریو متز، اتوره اسکولا، چزاره زاواتینی، ایج و اسکارپلی، روگرو ماکاری پس از جنگ جهانی دوم فعالیت های موفقی را در صنعت فیلم ایتالیا آغاز کردند. در سال ۱۹۷۳، دلفینا متز (دختر ویتوریو)، با نظارت هنری انریکو دِ ستا، مدت کوتاهی مجله را دوباره راه اندازی کرد، که پس از ۲۶ شماره، در همان سال به طور قطعی تعطیل شد.
ایل مارزوکو (Il Marzocco) یک مجله هفتگی ادبی و هنری به زبان ایتالیایی بود که بین سال های ۱۸۹۶ تا ۱۹۳۲ در فلورانس، ایتالیا منتشر می شد. عنوان این مجله توسط گابریل دانونزیو انتخاب شد که اشاره ای به نماد جمهوری باستانی فلورانس و همچنین حکومت مردمی داشت. این مجله مقالاتی را در طیف وسیعی از موضوعات مانند حقوق زنان و رویدادهای سیاسی پوشش می داد. عنوان فرعی آن "periodico settimanale di letteratura e d'arte" (به ایتالیایی: "مجله هفتگی ادبی و هنری") بود. تاریخچه و مشخصات. "ایل مارزوکو" در سال ۱۸۹۶ منتشر شد، و اولین شماره در ۲ فوریه ۱۹۹۶ منتشر شد آنجلو و آدولفو اورویه تو این مجله را تأسیس کردند که دفتر مرکزی آن در فلورانس بود. این مجله تا سال ۱۸۹۹ از رویکرد زیبایی شناختی گابریل دانونزیو و موضع ضد پوزیتیویستی حمایت می کرد سپس از ادبیات و هنر ناب در مقابل ادبیات تزئینی حمایت می کرد. مقالات منتشر شده در مجله با تصاویر عکاسی منتشر می شدند. در دوره ۱۹۱۱–۱۹۱۴ "، ایل مارزوکو" به ندرت آثار ادبی را به عنوان یک نشریه سیاسی منتشر می کرد. این مجله از ملی گرایی و مداخله گرایی جنگی حمایت می کرد. پس از پایان جنگ جهانی اول و آغاز حکوم
ت فاشیستی در ایتالیا، این مجله توانست دست نخورده باقی بماند و از اثرات منفی قوانین مطبوعات مورخ ۱۹۲۶ تحت تأثیر قرار نگرفت. از سال ۱۹۲۶، آدولفو اورویه تو سردبیر "ایل مارزوکو" بود که به صورت هفتگی منتشر می شد. آدا نگری، سیبیلا آلرامو و انریکو کورادینی از جمله همکاران این مجله بودند. یکی از مقالات آدا نگری از حق زنان مجرد برای بچه دار شدن حمایت می کرد. کورادینی به عنوان مدیر مجله فعالیت می کرد و همچنین زمانی که چهره شناخته شده ای در سیاست نبود، نظرات سیاسی منتشر می کرد. "ایل مارزوکو،" امیل زولا را به عنوان یک قهرمان واقعی مدرنیسم ستایش می کرد. جیمز جویس، نویسنده ایرلندی، در ژوئن ۱۹۱۳ نامه ای به آدولفو اورویه تو، مدیر وقت "ایل مارزوکو"، فرستاد و از او خواست مقاله اش دربارهٔ دانیل دفو را در مجله منتشر کند. مقاله جویس احتمالاً به دلیل احساسات ضد بریتانیایی اش برای انتشار پذیرفته نشد؛ زیرا "ایل مارزوکو" تعداد قابل توجهی از مشترکان بریتانیایی داشت. "ایل مارزوکو" در سال ۱۹۳۲ منتشر شد. شماره های آن توسط کتابخانه ملی ایتالیا در رم دیجیتالی شد.
«ایل منابو دی لِتاتورا» یک مجله فرهنگی و ادبی ایتالیایی بود که بین سال های ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۷ منتشر می شد. دفتر مرکزی این مجله در تورین ایتالیا قرار داشت. تاریخچه و مشخصات. "«ایل منابو دی لتراتورا»" در سال ۱۹۵۹ تأسیس شد. بنیانگذاران آن الیو ویتورینی و ایتالو کالوینو بودند. اولین شماره در ژوئیه ۱۹۵۹ منتشر شد. الیو ویتورینی و ایتالو کالوینو تا سال ۱۹۶۶ سردبیری این مجله را بر عهده داشتند. دفتر مرکزی این مجله که توسط جولیو ایناودی منتشر می شد، در تورینو قرار داشت. این مجله موضوعات تک نگاری را پوشش می داد و شامل نوشته های نویسندگان تازه کار ایتالیایی بود. همچنین نوشته هایی در مورد نظریه های ادبی انتقادی تازه توسعه یافته، از جمله نظریه رولان بارت، را در بر می گرفت. این مجله موضعی چپ گرایانه و ستیزه جویانه داشت. منابوی ادبی در سال ۱۹۶۷ انتشار خود را متوقف کرد.
مسابقات فوتبال زیر ۲۳ سال آسیا ۲۰۲۶ هفتمین دوره مسابقات فوتبال زیر ۲۳ سال آسیا است که از ۷ تا ۲۵ ژانویه ۲۰۲۶ در کشور عربستان برگزار می شود.
دو برادر فیلمی هندی محصول سال ۱۹۶۹ و به کارگردانی بریج سادانا است. در این فیلم بازیگرانی همچون آشوک کومار، جیتندرا، مالا سینها و آسیت سن ایفای نقش کرده اند.
مارس، ونوس و کوپیدو نقاشی رنگ روغن روی بوم و یکی از آثار متأخر تیسین، نقاش ونیزی دوره رنسانس، است که پس از سال ۱۵۷۰ میلادی خلق شد. این اثر از سال ۱۷۸۳ میلادی در مجموعه موزه تاریخ هنر در شهر وین نگهداری می شود و موضوع آن، عشق نامشروع ونوس (الهه زیبایی) و مارس (خدای جنگ) است که در اسطوره شناسی یونانی- رومی هم به آن اشاره شده. ابعاد این نقاشی ۹۷ در ۱۰۹ سانتی متر است و در قاب چوبی به اندازه های ۱۱۱.۵ در ۱۳۰ سانتی متر قرار دارد. توصیف اثر. در این صحنه، ونوس به صورت برهنه روی تپه ای کوچک دراز کشیده و نیم تنه اش را بر بالش سفیدی تکیه داده است. پارچه ای سفیدرنگ بخشی از ران چپ او را پوشانده و وی آن را با دست چپ در میان پاهایش نگه داشته. درحالی که هر دو پایش روی زمین قرار دارند، پای چپ کشیده و پای راست را خم کرده است. دست چپش از روی بدن عبور کرده و درحالی که به سمت مارس برگشته، با دست راست موهای او را گرفته. مارس از کمر به بالا پشت بالش دیده می شود و زرهی قرمز بر تن دارد. دست راستش زیر باسن ونوس قرار گرفته و با دست چپ بالش را نگه داشته. کلاه خود و شمشیر غلاف شده اش در گوشه پایین سمت چپ نقاشی دیده می شوند. در بالای سمت
راست تصویر، کوپیدو (الهه عشق) در حال پرواز است و به زوج عاشق نگاه می کند. در یک دست پیکان دارد و در دست دیگر کمان. پیراهنی روشن بر تن کرده؛ از کمر به پایین برهنه است و ترکش پیکان ها را بر شانه راست خود حمل می کند. در پس زمینه، منظره ای از دریای مدیترانه با درختان دوردست، چمنزارهای سبز و تپه های موج دار در افق دیده می شود. این نقاشی بازآفرینی داستان ونوس و مارس است. داستان اسطوره ای آنها از رابطه ای عاشقانه سرچشمه می گیرد که طی آن، ونوس به همسر خود، ولکان، خیانت می کند. طبق روایت هومر در "اودیسه"، این زوج در حین رابطه توسط هفائستوس (همان ولکان) غافلگیر شده و در یک دام توری شکل گرفتار می شوند. پس زمینه. این اثر متعلق به دوره پایانی زندگی هنری تیسین است. اکهارد مای (مورخ هنر) معتقد است که ترکیب بندی این نقاشی نمونه ای بارز از سبک متأخر اوست. آثار او در این دوره با نمایش های پرشور و احساسی از عاشقان شناخته می شود. وی این اثر را با آثار پیشین تیسین مانند "دانائه" (دهه ۱۵۵۰) و "ونوس و آدونیس" (حدود ۱۵۵۳) مقایسه می کند؛ که در آن ها نیز پیکر زنانه برهنه در پیش زمینه و تعاملات عاطفی پررنگ دیده می شود. این سبک عاشقانه
و شاعرانه، که به آن «شعر تصویری تیسینی» گفته می شود، پس از دهه ۱۵۵۰ به اوج خود رسید.
دو سنگ فیلمی هندی محصول سال ۱۹۷۴ و به کارگردانی جی.اچ. سارین است. در این فیلم بازیگرانی همچون ویکرام، راکیش پاندی، آشا ساچدو، آریونا ایرانی و اوم پراکاش ایفای نقش کرده اند.
شرکت ال جی اینوتک ( ) وابسته به گروه ال جی، یک تولیدکننده قطعات الکترونیکی است که دفتر مرکزی آن در سئول کره جنوبی قرار دارد. شرکت ال جی اینوتک قطعات اصلی دستگاه های تلفن همراه، نمایشگرهای خودرو، نیمه رساناها و محصولات هوشمند را تولید می کند. بیشتر درآمد این شرکت از فروش ماژول های دوربین برای آیفون حاصل می شود.
یادبود و موزه ملی ۱۱ سپتامبر (همچنین با نام یادبود و موزه ۱۱ سپتامبر نیز شناخته می شود) یک بنای یادبود و موزه است که بخشی از مجموعه مرکز تجارت جهانی در شهر نیویورک است این مجموعه برای یادبود حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ که منجر به کشته شدن بیش ۲۹۷۷ نفر آدم بیگناه انجام شد، و همچنین بمب گذاری مرکز تجارت جهانی در سال ۱۹۹۳ که منجر به کشته شدن شش نفر شد، ایجاد شده است. این یادبود در محل مرکز تجارت جهانی، محل سابق برج های دوقلو که در جریان حملات ۱۱ سپتامبر تخریب شدند، واقع شده است. این بنا توسط یک مؤسسه غیرانتفاعی اداره می شود که مأموریت آن جمع آوری کمک های مالی برای برنامه ریزی و اداره یادبود و موزه در محل مرکز تجارت جهانی است. بلافاصله پس از حملات و تخریب برج های تجارت جهانی، ساخت بنای یادبودی برای قربانیان و کسانی که در عملیات نجات و بازیابی شرکت داشتند، برنامه ریزی شد. برنده مسابقه یادبود سایت مرکز تجارت جهانی، معمار اسرائیلی-آمریکایی ، مایکل آراد، از شرکت معماری هندل، مستقر در نیویورک و سانفرانسیسکو، بود. آراد با شرکت معماری منظر پیتر واکر و شرکا در این طرح همکاری کرد و جنگلی از درختان بلوط سفید باتلاقی با دو استخر
مربعی شکل منعکس کننده در مرکز، که نشانگر محل قرارگیری برج های دوقلو بود، را خلق کرد. منم گفتم طراحی. ترتیب اسامی قربانیان. نام تمامی ۲۹۸۳ قربانی بر روی ۱۵۲ جان پناه برنزی روی استخرهای یادبود حک شده است: ۲۹۷۷ نفر در حملات ۱۱ سپتامبر کشته شدند و شش نفر در بمب گذاری مرکز تجارت جهانی در سال ۱۹۹۳. این نام ها بر اساس یک الگوریتم مرتب شده اند و بر اساس روابط - نزدیکی در زمان حملات، وابستگی های شرکت یا سازمان (برای کسانی که در مرکز تجارت جهانی یا پنتاگون کار میکرند). همه نام ها با فونت Optima و با حروف بزرگ کوچک نوشته شده اند تا «ظاهری متعادل و یکسانی» داشته باشند. درخت بازمانده. یک درخت گلابی زردرنگ که در اکتبر ۲۰۰۱ از زیر آوار محل مرکز تجارت جهانی بیرون کشیده شد، و بعدها به آن لقب «درخت بازمانده» داده شد. وقتی که این درخت پیدا شد، به شدت سوخته بود و تنها یک شاخه زنده داشت. این درخت در دهه ۱۹۷۰ در نزدیکی ساختمان های شماره چهار و پنج، در مجاورت خیابان چرچ کاشته شده بود. جو دنیلز، رئیس وقت موزه یادبود، آن را «عنصری کلیدی از چشم انداز میدان یادبود» توصیف کرد. گلید یادبود. در ماه مه سال ۲۰۱۸، طرح هایی برای ایجاد مسیری ا
ز میان یک «بیشه یادبود» در بنای یادبود ملی ۱۱ سپتامبر رونمایی شد. این بیشه و مسیر، به یاد اولین امدادگرانی است که بعداً پس از استنشاق سموم در محل مرکز تجارت جهانی بیمار شدند یا جان خود را از دست دادند ساخته شد. به گفته آلیس گرینوالد، رئیس موزه و یادبود ۱۱ سپتامبر و جان استوارت، مجری سابق "برنامه «دیلی شو"»، قرار بود این مسیر در ضلع جنوب غربی میدان یادبود، در محل تقریبی یک رمپ موقت که امدادگران در طول عملیات پاکسازی از آن استفاده می کردند، قرار بگیرد و ساخته شود. این مسیر شامل شش سنگ بزرگ کوبیده شده است که به گفته مایکل آراد، «به نظر می رسد که از میدان بیرون زده اند، گویی به شدت جابجا شده اند و قدرت و مقاومت را منتقل می کنند». چندین قطعه از آوار مرکز تجارت جهانی اصلی نیز در امتداد مسیر قرار داده شده است. این بیشه در تاریخ ۲۴ مه ۲۰۱۹ افتتاح شد. موزه. عملیات موزه. بلیط ورودی عمومی موزه ۳۳ دلار است، قیمتی که نگرانی هایی را از سمت جامعه برانگیخته است. مایکل بلومبرگ با این موضوع موافقت کرد و مردم را تشویق کرد تا برای دریافت بودجه فدرال بیشتر، «به نماینده خود در کنگره نامه بنویسند».
ایزابلا دِسته (۱۹ مه ۱۴۷۴ – ۱۳ فوریه ۱۵۳۹) مارکزیس مانتوا و یکی از زنان برجسته رنسانس ایتالیا بود که نقش مهم فرهنگی و سیاسی داشت. او حامی هنر و مد بود و سبک نوآورانه پوشش او توسط بسیاری از زنان تقلید می شد. شاعر آریوستو او را «ایزابل آزادمنش و بزرگ منش» نامید، و نویسنده ماتئو باندلو او را «برترین زن» توصیف کرد. دیپلمات نیکولو دا کورِجیو او را «بانوی اول جهان» لقب داد. او در غیاب همسرش و همچنین در دوران خردسالی پسرش فدریکو به مانتوا خدمت کرد. ایزابل نامه نگار پرکاری بود و با خواهرشوهرش تا پایان عمر مکاتبه داشت. ایزابل در خانواده ای فرهنگی در شهر فرارا بزرگ شد، تحصیلات کلاسیک عالی دریافت کرد و با بسیاری از دانشمندان و هنرمندان مشهور دیدار کرد. با توجه به حجم زیاد مکاتبات باقی مانده از ایزابل با خانواده و دوستانش، زندگی او به خوبی مستند شده است. زندگی نامه. ایزابل در سه شنبه، ۱۹ مه ۱۴۷۴، ساعت ۹ شب به دنیا آمد. مادرش، الئونور ناپل، نامه ای به دوستش باربارا گونزاگا نوشت و جزئیات تولد ایزابل در فرارا را شرح داد. الئونور دختر فردیناند اول، پادشاه آرگون ناپل بود. یک سال بعد، در ۲۹ ژوئن ۱۴۷۵، خواهرش بئاتریس به دنیا آم
د و در ۱۴۷۶ و ۱۴۷۷ دو برادرش آلفونسو و فرانته متولد شدند. در ۱۴۷۹ و ۱۴۸۰ دو برادر دیگر به دنیا آمدند؛ ایپولیتو و سیژیسموندو. از میان همه کودکان خانواده، ایزابل به عنوان فرزند مورد علاقه شناخته می شد. در سال تولد برادرش فرانته، ایزابل همراه مادرش به ناپل سفر کرد. وقتی مادرش به فرارا بازگشت، ایزابل با او همراه شد و دو کودک دیگر برای سال ها در ناپل ماندند: بئاتریس توسط پدربزرگش به فرزندخواندگی پذیرفته شد و برادر کوچک تر، فرانته تحت سرپرستی عمویشان آلفونسو قرار گرفت. تحصیلات. به دلیل استعداد فوق العاده، اغلب در مورد متون کلاسیک و امور دولت با سفیران گفتگو می کرد. همچنین با نقاشان، موسیقی دانان، نویسندگان و دانشمندانی که در اطراف دربار زندگی می کردند، آشنا بود. علاوه بر دانش گسترده تاریخ و زبان ها، قادر بود آثار ویرژیل و ترنس را از بر بخواند. ایزابل همچنین خواننده و نوازنده ماهری بود. این مهارت ها، نوآور رقص های جدید نیز بود و هنر رقص را از استاد رقص یهودی به نام آمبروزیو آموخته بود. نامزدی و ازدواج. در ۱۴۸۰، در سن ۶ سالگی، ایزابل با فرانچسکو، وارث مارکزیس مانتوا که هشت سال از او بزرگ تر بود، نامزد شد. دو هفته بعد
، دوک میلان درخواست ازدواج دخترش را برای پسرش، لودویکو، کرد. در عوض، خواهرش بئاتریس با لودویکو نامزد شد و دوشس میلان شد. مهریه او ۲۵٬۰۰۰ ducat بود. اگرچه او زیبا نبود، ایزابل به قدرت و شجاعت فرانچسکو احترام می گذاشت و او را یک نجیب زاده می دانست. پس از چند ملاقات اولیه، از همراهی او لذت می برد و سال های بعد را صرف شناختن او و آماده شدن برای مقام مارکزیس مانتوا کرد. در دوران نامزدی، نامه ها، اشعار و سونات هایی که او برایش می فرستاد را گرامی می داشت. ده سال بعد، در ۱۱ فوریه ۱۴۹۰، در سن ۱۵ سالگی، با فرانچسکو ازدواج کرد. در آن زمان، او به مقام مارکزیس دست یافته بود. علاوه بر این، فرانچسکو فرمانده کل ارتش های جمهوری ونیز بود. ایزابل همسر او شد و جشن بزرگی به مناسبت ازدواج برگزار شد که در ۱۵ فوریه اجرا شد. او مبلغ ۳٬۰۰۰ دوکات به عنوان مهریه و جواهرات و ظروف ارزشمند و سرویس نقره ای به همراه آورد. پیش از ضیافت مجلل پس از مراسم عروسی، ایزابل از خیابان های اصلی فرارا سوار بر اسبی با زین و پوشش مزین به جواهرات و طلا عبور کرد. روابط با میلان. در ۱۴۹۱ ایزابل با یک همراه کوچک به برسلو و از آنجا به پاویا رفت تا خواهرش بئاتر
یس را که با لودویکو ایل مورو ازدواج کرده بود، همراهی کند. در این سفر دوباره گالئاتزو سانسورینو را دید — همان طور که در کودکی در فرارا می شناخت — و با او مکاتبات طولانی و گاهی طنزآمیز داشت. هویت او دقیق مشخص نیست و ممکن است همان گالئاچو ویسکونتی، کنت آرسیو باشد که از درباریان مورد علاقه دوک ها بود. بین این دو بلافاصله بحثی آغاز شد که ماه ها ادامه داشت، دربارهٔ اینکه کدام شوالیه بهتر است، اورلاندو یا رینالدو: گالئاچو طرفدار اول و خواهران دسته طرفدار دوم بودند. گالئاچو که جذابیت زیادی داشت، توانست هر دو را به ایمان اورلاندو متمایل کند، اما ایزابل پس از بازگشت به مانتوا دوباره رینالدو را ترجیح داد. گالئاچو او را این گونه به خاطر سپرد: «فقط من کافی بودم که ذهن او را تغییر دهم و فریاد بزند "رولاندو! رولاندو!"»، او را دعوت کرد تا از الگوی خواهرش پیروی کند و قسم خورد که بار دوم نیز او را متمایل خواهد کرد، هرگاه دوباره ملاقات کنند. ایزابل شوخ طبعانه پاسخ داد که در آن زمان قورباغه ای خواهد آورد تا او را آزار دهد و این منازعه مدت ها ادامه یافت. نقش سیاسی و سلطنتی. ایزابل دسته در دوران غیاب همسرش به مانتوا فعالیت می کرد
و در این مدت امور دولت و دیپلماسی را به طور مستقیم اداره می کرد. او سیاستمداری زیرک بود و توانست با استفاده از نامه نگاری و ارتباطات گسترده، جایگاه مانتوا را در ایتالیا تقویت کند. در زمان خردسالی پسرش فدریکو نیز امور حکومت را اداره نمود و اعتبار خود را در دیپلماسی بین ایالت های ایتالیا تثبیت کرد. حمایت از هنر و فرهنگ. ایزابل یکی از مهم ترین حامیان هنر در دوره رنسانس ایتالیا بود. او با سفارش دادن نقاشی ها، مجسمه ها، مدال ها و آثار معماری به هنرمندان بزرگ زمان خود، سبک هنری و فرهنگی مانتوا را شکل داد. از جمله هنرمندان شاخصی که با او همکاری داشتند می توان به لئوناردو داوینچی، آندره آ مانتگنا و تیتیان اشاره کرد. او همچنین به شعر و ادبیات علاقه مند بود و با نویسندگان و شاعران معاصر مکاتبه می کرد. نامه های او با خواهرشوهرش الیزابت گونزاگا نمونه ای از ادبیات و فلسفه روزگار بود و نشان می دهد که ایزابل علاوه بر سیاست و هنر، در زمینه علم و دانش نیز آگاه بود. مد و سبک پوشش. ایزابل به عنوان یک رهبر مد نیز شناخته می شد. سبک پوشش نوآورانه او توسط زنان اشراف زاده و حتی در دربارهای دیگر ایتالیا تقلید می شد. او از پارچه های گ
ران بها، جواهرات و رنگ های تازه استفاده می کرد و طراحی های لباس او تحسین بسیاری از معاصرانش را برانگیخت. نامه نگاری و زندگی شخصی. ایزابل نامه نگاری گسترده ای داشت و مکاتبات او با اعضای خانواده و دوستانش از منابع مهم تاریخی محسوب می شوند. او به کمک این نامه ها نه تنها زندگی شخصی خود را مستند کرد، بلکه دیدگاه های سیاسی و فرهنگی خود را نیز منتقل نمود. فرزندان و خاندان. ایزابل و همسرش فرانچسکو هشت فرزند داشتند که بسیاری از آن ها در سیاست و فرهنگ ایتالیا نقش داشتند: فرزندان او با خاندان های دیگر اشرافی ایتالیا ازدواج کردند و از این طریق اتحادهای سیاسی مهمی شکل گرفت. نقش ایزابل در تربیت و آموزش فرزندانش نیز اهمیت ویژه ای داشت و بسیاری از آن ها تحت تأثیر تربیت فرهنگی و هنری او، شخصیت های برجسته ای شدند. تأثیر فرهنگی و سیاسی. ایزابل دسته به عنوان یک شخصیت برجسته رنسانس، هم در عرصه سیاسی و هم فرهنگی تأثیرگذار بود. او با توانمندی در دیپلماسی، حفظ استقلال مانتوا و مدیریت امور کشور در دوران غیاب همسر و پسرش، نمونه ای از زنان سیاستمدار موفق دوره رنسانس شد. در عرصه فرهنگی، او به ترویج هنرهای زیبا، موسیقی، ادبیات و مد کمک ک
رد. سبک زندگی، نامه نگاری و حمایت های هنری او الهام بخش بسیاری از زنان و خانواده های اشرافی دیگر در ایتالیا شد. یادبود و میراث. آثار هنری سفارش داده شده توسط ایزابل، شامل نقاشی ها، مدال ها و مجسمه ها، در موزه ها و مجموعه های معتبر ایتالیا و جهان باقی مانده اند. نامه ها و مکاتبات او نیز به پژوهشگران کمک می کند تا دیدگاه ها، سیاست ها و سبک زندگی زنان اشرافی در دوره رنسانس را بهتر درک کنند. او همچنان به عنوان نماد زنی با قدرت، فرهنگ و ذوق هنری شناخته می شود و تأثیر او بر هنر و مد در اروپا تا قرن ها ادامه یافت. فعالیت های فرهنگی. ایزابل دسته به عنوان مهم ترین حامی هنر در دوره رنسانس شناخته می شود؛ زندگی او از طریق مکاتباتش که در مانتوا بایگانی شده اند، به خوبی مستند شده است (تقریباً ۲۸٬۰۰۰ نامه دریافت شده و نسخه ای از حدود ۱۲٬۰۰۰ نامه ارسال شده). حمایت از هنر. در نقاشی، هنرمندان مشهور زیادی در زمان خود برای او کار می کردند، از جمله: جووانی بلینی، جورجیونه، لئوناردو داوینچی، آندره آ مانتنیا (نقاش دربار تا ۱۵۰۶)، پروژینو، رافائل، تیتیان، آنتونیو دا کورژیو، لورنزو کاستا (نقاش دربار از ۱۵۰۹)، دوسو دوسی، فرانچسکو فران