Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وسط سیستم انتقال قدرت استفاده می شد. جعبه دنده های «تمام غیرمستقیم». برخی از جعبه دنده ها از میل زیردنده استفاده نمی کنند، بلکه در تمام طول به چرخ دنده های غیرمستقیم متکی هستند. جعبه دنده های تمام غیرمستقیم برای برخی از خودروهای اولیه، قبل از اینکه مزایای دنده بالای مستقیم شناخته شود، استفاده می شد. آنها حاوی کلاچ سگی نیستند؛ در آن زمان، تعویض دنده هنوز با کشیدن چرخ دنده ها به داخل و خارج از مش انجام می شد. هنگامی که کلاچ سگی مورد استفاده قرار گرفت، مزیت بیشتر دنده بالای مستقیم بلافاصله شناخته شد. با محبوبیت خودروی محور جلو از دهه ۱۹۶۰، جعبه دنده تمام غیرمستقیم رایج شده است. اینها هم برای خودروهای خودروهای موتور جلو-محور جلو استفاده شده اند، جایی که برون محوری (آفست) دو شافت راحت تر از چیدمان درون خطی یک جعبه دنده میل زیردنده است، و هم برای طرح های طولی ترانس اکسل، مانند فولکس واگن بیتل یا بسیاری از رنو ها، که نیاز به داشتن هر دو محور محرک و متحرک در یک انتهای جعبه دنده بود. اگرچه از دست دادن نسبت بالای درایو مستقیم، توانایی تلفات ۰٪ در هنگام حرکت را از بین می برد، اما این با کاهش تلفات در نسبت های دیگر از ۴٪
به ۲٪ جبران می شود. صدا نیز با متالورژی مدرن و برش چرخ دنده کاهش می یابد، که چرخ دنده های بی صداتر و کارآمدتری را ارائه می دهد. از آنجایی که بازده جعبه دنده برای همه نسبت های یک جعبه دنده تمام غیرمستقیم ثابت می ماند، اکنون راحت است که دنده های بالایی اوردرایو را ارائه دهیم، حتی زمانی که این دنده ها دیگر درایو مستقیم یا نسبت ۱:۱ نیستند. یکی از اولین خودروهای بازار انبوه که چنین ویژگی ای را ارائه کرد، فولکس واگن پولو و Formel E با برچسب «-E» برای نسبت اوردرایو «اقتصادی» بود.
کاهش جمعیت سفیدپوستان کاهش جمعیت سفیدپوست از دید عددی یا به صورت درصدی از تمام جمعیت در یک شهر، ایالت (یا استان)، منطقه فرعی یا ملت های گوناگون سفید به ویژه در کشورهای شمال غربی اروپا است. در تعدادی از کشورها و حوزه های قضایی کوچکتر ثبت شده است. به عنوان مثال، بر اساس سرشماری های ملی، سفیدپوستان آمریکایی، کانادایی سفید، سفیدپوستان آمریکای لاتین و سفیدپوستان در بریتانیا به ترتیب در ایالات متحده، کانادا، آمریکای لاتین و بریتانیا در حال کاهش جمعیت هستند. کاهش جمعیت سفیدپوست در کشورهای دیگر از جمله استرالیا، نیوزیلند، آفریقای جنوبی، آلمان، اسپانیا، ایتالیا، فرانسه و زیمبابوه نیز قابل مشاهده است. در مشترک المنافع های بریتانیا. پژوهشگران کوشش کرده اند، به عوامل فرعی و پیامدهای پیش بینی شده کاهش جمعیتی سفیدپوستان در جوامع مربوط به آن بپردازند. اصطلاح اقلیت اکثریت برای تعیین منطقه ای استفاده می شود که در آن کاهش، آنچه در سطح ملی به عنوان سفیدپوستان تعریف می شود، سبب تبدیل شدن اکثریت پیشین به اقلیت شده است. نمونه هایی از این موارد شامل بخش هایی از ایالات متحده و برزیل است. دیگر مفاهیم قابل توجه عبارتند از نظریه «White
shift» جمعیت شناس اریک کافمن، که پیش بینی می کند طبقه بندی های دگرگون کننده سفیدپوستان با ظهور اکثریت های نژادی مختلط، و پژوهش های روان شناس اجتماعی جنیفر ریچسون در مورد شرایط تغییر نژادی، که چگونگی خصومت سفیدپوستان با نژادهای دیگر را مشخص می کند. گروه ها متناسب با آگاهی آنها از کاهش سهم جمعیت سفیدپوست افزایش می یابد. کارشناسان افراط گرایی و تروریسم نشان داده اند که جمعیت ملی در رابطه با سفیدپوستان در معرض بهره کشی گروه های راستگرای رادیکال و سیاسی، از جمله پیروی از تئوری های توطئه است، مانند: و … این نیز به عنوان ضد سقط جنین، و احساسات مهاجرستیزانه آشکار شده است. داده های علمی نشان می دهد که مهاجرت در کنار برخی بدی ها، خوبی ها نیز به همراه دارد و به نگه داری از وضعیت اقتصاد پس از کاهش جمعیت سفیدپوستان و در نتیجه نیروی کار کمک شایانی کرده است.
برگرداندن (انگلیسی: Turn Over) نهمین آلبوم چندآهنگه از گروه پسرانه اهل کره جنوبی اس اف۹ است که در ۵ ژوئیه ۲۰۲۱ توسط اف ان سی انترتیمنت منتشر شد. این آلبوم از شش قطعه، از جمله «Tear Drop» و «Believer» تشکیل شده است. موفقیت تجاری. آلبوم در جدول گائون کره در رتبه دوم قرار گرفت.
مصطفی سلامی سرتیپ ارتش جمهوری اسلامی ایران است، که هم اکنون به عنوان مشاور عالی رئیس ستاد کل نیروهای مسلح در قرارگاه مرکزی خاتم الانبیا فعالیت می کند. وی در خلال جنگ ایران و عراق از اعضای نیروی زمینی ارتش بود. سلامی از اواسط دهه ۱۳۸۰ تا سال ۱۳۸۹ به عنوان جانشین معاون اطلاعات و عملیات ارتش جمهوری اسلامی ایران فعالیت می کرد، از ۱۳۸۹ تا ۱۳۹۱ جانشین معاون اطلاعات و عملیات ستاد کل نیروهای مسلح بود و از ۱۳۹۱ تا ۱۳۹۴ معاونت عملیات ستاد کل نیروهای مسلح را برعهده داشت. او برادر بزرگتر سرلشکر پاسدار حسین سلامی؛ هفتمین فرمانده کل سپاه پاسداران است.
شاخص مدولاسیون (یا عمق مدولاسیون ) یک طرح مدولاسیون را توصیف می کند که متغیر مدوله شده سیگنال حامل در اطراف سطح مدوله نشده آن چقدر تغییر می کند. در هر طرح مدولاسیون به طور متفاوتی تعریف شده است.
کانو یوکیمیتسو (۲۷ مارس ۱۹۳۲ – ۸ مارس ۲۰۲۰) یک مدیر ارشد در جودو بود و به عنوان چهارمین رئیس کودوکان و رئیس فدراسیون جودوی ژاپن خدمت می کرد. او پسر کانو ریسی و نوه بنیان گذار جودو، کانو جیگورو بود. او از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۵ به عنوان رئیس اتحادیه جودوی آسیا خدمت کرد. کانو یوکیمیتسو از طرفداران جودوی کودوکان نسبت به فدراسیون جهانی جودو بود. در تاریخ ۹ مارس ۲۰۲۰ گزارش شد که او در سن ۸۷ سالگی درگذشته است.
حَلقی شدگی () یعنی تلفظ یک صدا با تنگ کردن فضای حلق در گلو، شبیه حالت قورت دادن غذا یا خمیازه کشیدن. این کار باعث تغییر صدای اصلی به یک صدای خشن تر می شود؛ مثلاً در برخی گویش های عربی، حرف «ع» با حلقی شدگی تلفظ می شود که صدای آن را کاملاً متفاوت می کند. این حالت در برخی زبان های دیگر مثل آمازیغی و عبری نیز دیده می شود. در تعریف زبان شناختی، حلقی شدگی یک تولید دومین از همخوان ها یا واکه ها است که در طی تولید صدا، حلق یا اپیگلوت (بَرچاکنای) تنگ می شود. در الفبای آوانگاری بین المللی (IPA)، حلقی شدگی به صورت زیر نمایش داده می شود: با نماد [ˤ] (یک نسخه بالانویس و برعکس از نماد چاکنایی) در کنار نماد گونهٔ غیر حلقی شدهٔ صدا. مثال: [tˤ] به عنوان گونهٔ حلقی شدهٔ [t]. در بسیاری از زبان ها، حلقی شدگی با تلفظ دندانی تر یک صدای تیغه ای (تولید شده با نوک یا تیغه زبان) مرتبط است. تشخیص این مختصه از مختصه نرم کامی شدگی کار آسانی نیست و این دو با یکدیگر در یک زبان مشاهده نشده اند. در زبان عربی همخوان های "ص"، "ض"، "ط" و "ظ" همگی حلقی شده هستند. حلقی شدگی پدیده ای پیچیده است که به صورت تنگ شدگی در ناحیه حلق یا اپی گلوت (دریچه
نای) ظاهر می شود. محققان مختلف برای توصیف محل دقیق حلقی شدگی، راهبردهای متفاوتی به کار می گیرند: گاهی آن را به عنوان یک ویژگی واکه، گاهی به عنوان یک ویژگی همخوان و گاهی به عنوان یک ویژگی زبرزنجیری (یعنی مربوط به بخشی بزرگتر از یک واج) تحلیل می کنند. حلقی شدگی معمولاً در کل واژه پخش می شود، هرچند اغلب محققان یک هجای اصلی حلقی شده را متمایز می کنند. برخی زبان های قفقازی شرقی به توسعه دو نوع مختلف حلقی شدگی شناخته شده اند که تصویر را پیچیده تر می کند. حلقی شدگی در مرکز و جنوب داغستان در میان زبان های شاخه های دارگوا، لک، تزیک و لزگی رایج است. کاربرد. اوبیخی، یک زبان منقرض شده از زبان های قفقازی شمال غربی که در روسیه و ترکیه صحبت می شد، از حلقی شدگی در ۱۴ صامت حلقی شده استفاده می کرد. چیلکوتین دارای صامت های حلقی شده است که باعث حلقی شدن مصوت ها می شود. بسیاری از زبان ها (مانند زبان های سالیش، ساهاپتین) در منطقه فلات آمریکای شمالی همچنین دارای فرآیندهای حلقی شدگی هستند که توسط صامت های حلقی یا حلقی شده ایجاد می شوند و بر واکه ها تأثیر می گذارند. زبان توو/خویسان، زبان !Xóõ (یا Taa) دارای واکه های حلقی شده است که ا
ز نظر واجی با واکه های صدادار، نفس دار و اپی گلوت شده در تضاد هستند. این ویژگی در الفبای این زبان با یک خط تیره در زیر واکه حلقی شده مربوط نشان داده می شود. در زبان های توو، مصوت های برچاکنای شده واجی هستند. زبان عربی و زبان سریانی از uvularization ثانویه استفاده می کنند که عموماً از حلقی شدگی متمایز نمی شود، برای صامت های کرونال «مفخم» (emphatic). نمادهای IPA. در الفبای آوانگاری بین المللی (International Phonetic Alphabet)، حلقی شدگی می تواند به یکی از دو روش زیر نشان داده شود: ۱. یک مدک (~) یا خط تیره (~) (IPA Number 428) از میان حرف پایه عبور داده می شود (typographic overstrike). این نماد قدیمی تر و عمومی تر است و نشانگر نرم کامی شدگی (velarization), uvularization یا حلقی شدگی است، مانند [ᵶ]، که معادل guttural صدای [z] است. ۲. نماد [ˤ] (IPA Number 423) – گونهٔ بالانویس [ʕ]، که سایشی حلقی واک دار (voiced pharyngeal fricative) است – بعد از حرف پایه نوشته می شود. این نماد مشخصاً نشانگر یک همخوان حلقی شده است، مانند [tˤ]، که گونهٔ حلقی شدهٔ [t] است. کدهای محاسباتی. از زمان یونی کد ۱٫۱، دو نویسهٔ بالانویس مشابه
وجود داشته است: IPA [ˤ] (U+02E4 modifier letter small reversed glottal stop) و Semiticist [ˁ] (U+02C1 modifier letter reversed glottal stop). U+02E4 رسماً بالانویس [ʕ] (U+0295 Latin letter pharyngeal voiced fricative = reversed glottal stop) است و در جدول های یونی کد مانند یک بالانویس سادهٔ [ʕ] به نظر می رسد، اگرچه در برخی فونت ها شبیه حرف چاکنایی (glottal stop) کوچک معکوس بالانویس [ɂ] است. U+02C1 یک جایگزین تایپی برای (U+02BF modifier letter left half ring) است؛ که برای آوانگاری همخوان سامی عین (ع) استفاده می شود و معادل معکوس است که خود برای آوانگاری همخوان های چاکنایی سامی الف (ا) و همزه (ء) به کار می رود. در جدول های یونی کد، U+02C1 مانند یک [ˀ] (U+02C0 modifier letter glottal stop) معکوس به نظر می رسد که در IPA برای چاکنایی شدگی (glottalization) استفاده می شود. هیچ تمایز یونی کد موازی برای حرف چاکنایی اصلاح کننده وجود ندارد. کتابچهٔ راهنمای IPA [ˤ] U+02E4 را به عنوان معادل یونی کد IPA Number 423، نماد اختصاصی IPA برای حلقی شدگی، فهرست می کند. خط تیرهٔ روی هم قرار گرفته (superimposed tilde) به نویسهٔ یون
ی کد U+0334 اختصاص داده شده است. این در اصل برای ترکیب با حروف دیگر برای نشان دادن حلقی شدگی در نظر گرفته شده بود. با این حال، این کاربرد اکنون منسوخ شده است (هرچند هنوز هم کار می کند) و چندین حرف از پیش ترکیب شده برای جایگزینی آن پذیرفته شده اند. اینها همخوان های لبی [ᵱ ᵬ ᵮ ᵯ] و همخوان های تیغه ای [ᵵ ᵭ ᵴ ᵶ ᵰ ᵲ ᵳ ɫ] هستند.
تین مشین () یک گروه موسیقی راک بریتانیایی-آمریکایی بود که در سال ۱۹۸۸ تشکیل شد. این گروه متشکل از خواننده-ترانه سرای انگلیسی دیوید بویی به عنوان خواننده اصلی، ساکسیفون نواز و گیتارنوار؛ ریوز گابرلز به عنوان گیتارنوار و آوازخوان؛ تونی فاکس سیلز به عنوان بیس و آوازخوان و هانت سیلز به عنوان درام نواز و آوازخوان بود. برادران سیلز قبلاً با بویی و ایگی پاپ در تور سال ۱۹۷۷ برای آلبوم "ابله" اجرا کرده بودند. کوین آرمسترانگ در نخستین و دومین آلبوم استودیویی و نخستین تور کنسرتی گروه گیتار و سازهای شستی را نواخت و اریک شرمرهورن گیتاریست آمریکایی در تور دوم و آلبوم زنده سال ۱۹۹۲ به نوازدگی پرداخت. هانت سیلز گفت که نام گروه «منعکس کننده صدای گروه» است، و بویی بیان کرد که او و اعضای گروهش به آن ملحق شدند تا «نوعی از موسیقی را بسازیم که از گوش دادن به آن لذت می بردیم» و از دید هنری جان تازه ای به خود بخشد. این گروه دو آلبوم استودیویی و یک آلبوم زنده را پیش از برچیدگی در سال ۱۹۹۲ ضبط کرد و پس از آن بویی به کار تک نفری خود بازگشت. تا پایان سال ۲۰۱۲، آنها دو میلیون نسخه آلبوم فروختند. بویی گفت تین مشین به احیای مجدد حرفه او کم
ک کرد.
ایو تِشماکر یا به زبان ساده میس (دوشیزه) تشماکر، نام یک شخصیت داستانی است که توسط ریچارد دانر و ماریو پوزو خلق شده است، میس تشماکر، در محصولات رسانه ای دی سی کامیکس به عنوان دستیار شخصی و معشوقه لکس لوتر ظاهر شده است. شخصیت ایو تِشماکر در ابتدا برای فیلم "سوپرمن" (محصول ۱۹۷۸) خلق شد، و ولری پرین در آن فیلم در نقش میس تشماکر به ایفای نقش پرداخت. تشماکر در سابر محصولات رسانه ای دیگر مرتبط با سوپرمن ظاهر شد، مانند مجموعه تلویزیونی "سوپرگرل" از فرنچایز رسانه ای "دنیای کماندار"، که در آن نقش ایو تِشماکر توسط آندریا بروک به تصویر کشیده شد.و سارا سامپایو این نقش را در فیلم "سوپرمن" (۲۰۲۵) از دنیای دی سی ایفا کرد.
بانوی دریاچه () یک مینی سریال دلهره آور-درام آمریکایی بر پایهٔ رمانی به همین نام اثر لورا لیپمن است. این مجموعه در ۱۹ ژوئیه ۲۰۲۴ در اپل تی وی پلاس آغاز به پخش کرد. داستان. در دهه ۱۹۶۰ بالتیمور، یک روزنامه نگار تحقیقاتی روی یک پروندهٔ قتل حل نشده کار می کند. او با زنی که برای پیشبرد اهداف جامعه سیاه پوستان شهر کار می کند، درگیر می شود. او شوهر بدرفتار و زورگوی خود و خانه واقع در پایکسویل را رها می کند تا به عنوان خبرنگار روزنامه شغل خود را دنبال کند. او در کشف رمز و راز دو قتل جداگانه وسواس پیدا می کند: تسی دورست یازده ساله و متصدی باری به نام کلیو جانسون. ساخت. نوشتن. این مجموعه تلویزیونی بر اساس رمانی به همین نام ساخته شده است. لورا لیپمن، نویسنده رمان، از دو قتل واقعی که در جوانی او اتفاق افتاد الهام گرفت. اولین مورد ربوده شدن و قتل استر لبوویتز ۱۱ ساله، یک دختر یهودی سفیدپوست بود که مرگ او به شدت عمومی شد. دومین مرگ شرلی پارکر ۳۳ ساله، یک زن سیاه پوست بود که جسدش در فواره مخزن پارک دروید هیل پیدا شد. مرگ پارکر تنها در روزنامه های آفریقایی-آمریکایی، به ویژه در روزنامه "آفریقایی-آمریکایی بالتیمور" مورد توجه
قرار گرفت. گزینش بازیگران. به این مینی سریال در مارس ۲۰۲۱ چراغ سبز نشان داده شد و ناتالی پورتمن و لوپیتا نیونگو نقش آفرین آن شدند. آلما هارئل کارگردانی تمام قسمت های سریال را بر عهده گرفت. در آوریل ۲۰۲۲، یلان نوئل، مایکی مدیسون و برت گلمن به بازیگران اضافه شدند. در می ۲۰۲۲، نیونگو از پروژه خارج شد. موزس اینگرام در ماه ژوئن به جای او انتخاب شد. نوآ جوپ، مایک اپس، بایرون باورز جوزایا کراس و پرویت تیلور وینس در ماه جولای پیوستند. فیلمبرداری. فیلمبرداری در آوریل ۲۰۲۲ آغاز، و مراحل ساخت در بالتیمور انجام شد. تولید در اواخر اوت ۲۰۲۲ برای مدت کوتاهی متوقف شد؛ ظاهراً عوامل تولید در حین فیلمبرداری در شهر تهدید به خشونت شدند. تحقیقات پلیس نشان داد که این تهدیدها بی اساس بوده است. بازخورد. وبگاه جمع آوری نقد و بررسی راتن تومیتوز بر اساس نظر ۶۱ منتقد، نمرهٔ ۷۷٪ با میانگین امتیاز ۷/۱۰ را به این مجموعه داده است. متاکریتیک که از میانگین وزنی استفاده می کند، بر اساس ۲۸ منتقد، امتیاز ۶۱ از ۱۰۰ را به این مجموعه داد که نشان دهنده «بررسی های عموماً مطلوب» است.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;39922594&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2024-07-21T21:35:21Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;HujiBot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;: افزودن رده های همسنگ&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;39922698&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; والیها () یک ساز زهی بومی ماداگاسکار است که از جنس خاصی از بامبو ساخته می شود. این ساز به عنوان نماد ملی موسیقی این کشور شناخته می شود و در فرهنگ و سنت های مردم مالاگاسی جایگاه ویژه ای دارد. والیها از یک لوله بامبو ساخته شده که روی آن رشته هایی موازی کشیده شده اند. نوازنده با زخمه زدن به این رشته ها صدایی دلنشین و آرامش بخش ایجاد می کند. این ساز در مراسم و جشن های مختلف، از جمله مراسم مذهبی و آیینی، مورد استفاده قرار می گیرد. والیها در طول تاریخ در میان مردم مالاگاسی از اهمیت بالایی برخوردار بوده است. در گذشته، داشتن ناخن های بلند که برای نواختن این ساز مناسب بودند، نشانه ای از اشرافیت و جایگاه اجتماعی بالا محسو
ب می شد. علاوه بر موسیقی های شاد و سرگرم کننده، والیها در موسیقی های مذهبی و آیینی نیز کاربرد دارد و برای تلاش با آنچه احضار ارواح و ارتباط با دنیای معنوی دانسته شده، استفاده می شود. در فرهنگ عامه ماداگاسکار، اعتقاد بر این است که والیها از داوود پیامبر به ارث رسیده است. این باور بخشی از افسانه های قدیمی است که ریشه های یهودی را برای مردم مالاگاسی روایت می کنند. ساختار. در گذشته، والیها از نوع خاصی از بامبو به نام خیزران والیها (Valiha diffusa) ساخته می شد، اما امروزه از گونه های بامبویی که فاصله بین گره هایشان بیشتر است استفاده می شود. این گره ها در واقع حلقه های تیره رنگی هستند که روی بدنه بامبو دیده می شوند. برای ساخت والیها، قطعات بامبو با قطر ۵ تا ۱۰ سانتی متر و طول ۳۵ تا ۱۸۰ سانتی متر انتخاب می شوند. والیها معمولاً ۲۱ تا ۲۴ سیم دارد. در گذشته، این سیم ها را از نوارهای نازکی که از بدنه بامبو جدا می کردند، می ساختند. این نوارها را با کمک پل های کوچک چوبی یا کدویی که نقش کوک کننده های متحرک را هم داشتند، بالا می آوردند. اما امروزه سیم ها اغلب از کابل ترمز دوچرخه که باز شده و از میخ ها رد شده اند، ساخته می ش
وند. البته نوازندگان حرفه ای ممکن است از سیم های استاندارد گیتار یا پیانو هم استفاده کنند، به خصوص در کلیساها و گروه های موسیقی محلی. بدنه ساز از یک تکه لوله ساخته شده است که سیم ها روی آن قرار می گیرند. در مورد والیها، این لوله در واقع یک تکه بامبوی ضخیم است. سیم های والیها با جدا کردن نوارهای باریکی از چوب بامبو در بین دو گره ایجاد می شوند. این نوارهای بامبو سپس بر روی پل های کوچکی (میخ هایی که در تصویر شبیه به گل هستند) قرار می گیرند. این پل ها باعث می شوند که سیم ها بتوانند به راحتی زخمه زده یا نواخته شوند و با تغییر طول این نوارها در اطراف لوله، صداهای با زیر و بمی های مختلف تولید می شود. اگر بدنه و سیم های ساز از یک جنس باشند، به آن «زیتر لوله ای هم جنس» می گویند. اما سیم های والیها می توانند از جنس های دیگری غیر از بدنه هم باشند که سیم های برنجی دارد. در این صورت، به ساز «زیتر لوله ای ناهم جنس» گفته می شود. یک ساز مشابه والیها به نام «ماروانی» وجود دارد که از نظر ساختار شبیه به آن است، اما به جای لوله، شکلی جعبه ای دارد و از چوب یا فلز ساخته می شود. نوازندگان. یکی از مشهورترین نوازندگان والیها در قرن ب
یستم، راکوتوزافی (زادهٔ ۱۹۳۸) است. بیشتر اجراهای ضبط شده او به صورت زنده در استودیوی مرکزی رادیو مالاگاسی انجام شده اند. سیلوستر راندافیسون یکی دیگر از نوازندگان مشهور والیها است که به عنوان یک چهره شاخص فرهنگی در ماداگاسکار شناخته می شود.
شورگز یا "گز سنبله باریک"، نام یک گونه از سرده گز است. بیشتر در حاشیه رودها و آبهای شور می روید. دامنه رویش طبیعی آن، ایران ترکمنستان و ماوراء قفقاز است.
موری هیروموتو ؛ ۱۴۶۶ – ۱۳ فوریه ۱۵۰۶ (سن ۳۹ یا ۴۰)) بوشی، یک جنگ سالار محلی جیزامورای در ولایت آکی در غرب منطقه چوگوکو از ژاپن در طول دوره موروماچی و دوره سنگوکو در قرن ۱۶ بود. خاندان موری ادعا می کند که اوئه هیروموتو مشاور میناموتو نو یوریتومو بوده است. او بیشتر به عنوان پدر موری موتوناری معروف شناخته می شود.
هم جنس سیم (Idiochord) به سازهای موسیقی گفته می شود که در آن «سیم» از همان جنس بدنه طنین انداز ساخته می شود. این نوع سازها را می توان در منطقه اقیانوس هند، مناطق پراکنده آفریقا و و بخش هایی از اروپا و آمریکای شمالی یافت. بامبو اغلب یک ماده محبوب برای ساخت هم جنس سیم است: یک لوله بامبو ممکن است بریده شود تا بخش هایی از پوست آن در وسط شل شود، در حالی که در انتها متصل باقی می مانند، و این "سیم هاً ممکن است با قرار دادن چوب هایی به عنوان پل ها بالا آورده شوند. از جمله این هم جنس سیم های بامبویی می توان به والیهای ماداگاسکار، کولبیت در فیلیپین و اندونزی و کارانیینگ قوم مون-خمر اورنگ اصلی در مالزی اشاره کرد. یک هم جنس سیم بامبویی بزرگ با یک سیم، به نام بنتا، بومی جامائیکا است و با یک اسلاید نواخته می شود، بسیار شبیه به دیدلی بو. هم جنس سیم ها از مواد دیگری نیز ساخته می شوند؛ از ساقه ذرت در آمریکای شمالی برای ساخت ویولن ساقه ذرت استفاده می شد، و همین ساز در کوه های کارپات و در صربستان به عنوان گینگارا یا djeefje guslice نواخته می شد. در گینه نو شرقی، هم جنس سیم های تک سیم از دنده درخت نخل ساگو ساخته می شوند. مردم ور
ائو در ونزوئلا و گویان با بلند کردن یک الیاف از برگ اتا یک هم جنس سیم تک سیم ایجاد می کنند. هم جنس سیم های مختلفی در آفریقای مرکزی یافت می شوند، از جمله akadindidi در اوگاندا و mpeli تک سیم مردم Mpyeme (نیاز به توضیح) در کنگو و جمهوری آفریقای مرکزی.
اِیلِ روشن یا پِیل اِیل نوعی آبجو به رنگ طلایی تا کهربایی است که با مالت روشن فرآوری می شود. این اصطلاح برای اولین بار در حدود سال ۱۷۰۳ در انگلستان برای آبجوهایی که از مالت های خشک شده با کک با کربن بالا تهیه شده بود، به کار رفت که باعث ایجاد رنگی روشن تر از سایر آبجوهای محبوب در آن زمان می شد. شیوه های مختلف فرآوری و مقادیر مختلف رازک منجر به ایجاد طیفی از طعم ها و درجات قدرت در خانوادهٔ پیل ایل شده است. تاریخچه. کک برای اولین بار در سال ۱۶۴۲ برای خشک کردن مالت استفاده شد، اما تا حدود سال ۱۷۰۳ اصطلاح "پِیل اِیل" برای آبجوهای تهیه شده از چنین مالتی به کار نرفت. تا سال ۱۷۸۴، آگهی هایی در کلکته برای «پیل ایل سبک و عالی» ظاهر شد. تا سال ۱۸۳۰، اصطلاحات "بیتِر" و "پیل ایل" مترادف بودند. کارخانه های آبجوسازی تمایل داشتند آبجوهای خود را «پیل ایل» نام گذاری کنند، در حالی که مشتریان معمولاً به همان آبجوها به عنوان «بیتِر» اشاره می کردند. تصور می شود که مشتریان از اصطلاح "بیتِر" برای تمایز این پیل ایل ها از سایر آبجوهای کمتر رازک دار مانند پورتِرها و مل ها استفاده می کردند. از اواسط تا اواخر قرن بیستم، در حالی که آبجوس
ازان همچنان آبجوهای بطری شده را به عنوان پیل ایل برچسب می زدند، آنها شروع به شناسایی آبجوهای کاسک به عنوان «بیتِر» کردند، به جز آنهایی که از برتون آپون ترنت بودند، که تمایل داشتند به عنوان «پیل ایل» شناخته شوند. انواع. شیوه های مختلف فرآوری و مقادیر مختلف رازک منجر به ایجاد طیفی از طعم و قدرت در خانوادهٔ پیل ایل شده است. آمبر ایل. شرکت کالیِر برادِرز آو لاندِن در سال ۱۸۷۶ برای ثبت علامت تجاری "The Amber Ale" در انگلستان اقدام کرد و این علامت تجاری از طریق تغییر مالکیت تا انقضای آن به عنوان UK00000009744 در سال ۲۰۰۲ حفظ شد. این آبجو یک «پیل ایل خالص و لطیف رازک دار» بود که بین بیتِر سبک و آی پی ای قرار داشت. از زمان انقضای علامت تجاری، برخی از بیتِرهای سنتی بریتانیایی به عنوان آمبر ایل بازنشانی شده اند، در برخی موارد برای تمایز آنها از ایل های طلایی که تحت همان برند فروخته می شوند. "آمبر ایل" یک اصطلاح نوظهور است که در استرالیا، فرانسه (به عنوان "امبره")، بلژیک، هلند و آمریکای شمالی برای پیل ایل هایی استفاده می شود که با مقداری مالت آمبر و گاهی مالت کریستال برای تولید رنگ کهربایی که معمولاً از مسی روشن تا قهوه
ای روشن متغیر است، تهیه می شوند. مقدار کمی از مالت کریستال یا مالت های رنگی دیگر به پایهٔ اصلی پیل ایل اضافه می شود تا رنگ کمی تیره تر، مانند برخی از پیل ایل های ایرلندی و بریتانیایی، ایجاد شود. در فرانسه، اصطلاح "امبره" برای توصیف آبجویی که یا سرد یا گرم تخمیر شده و رنگ کهربایی دارد، استفاده می شود؛ آبجو، مانند پلفورث "امبره" و فیشر آمبر، ممکن است یک لاگر باشد، یا ممکن است یک "بی یر د گارد" باشد مانند ژنلاین "امبره". در آمریکای شمالی، رازک های گونه های آمریکایی در آمبر ایل ها با درجات مختلف تلخی استفاده می شوند، اگرچه تعداد کمی از نمونه ها به خصوص رازک دار هستند. دی استیل به سختی در آمبر ایل احساس می شود یا کاملاً غایب است. پیل ایل آمریکایی. آبجوی «انکر لیبرتی ایل» با ۶٪ الکل حجمی، اولین بار توسط آبجوسازی انکر در سال ۱۹۷۵ به عنوان یک محصول ویژه به مناسبت «سواری نیمه شب» پل ریویر در سال ۱۷۷۵ تولید شد. این آبجو توسط مایکل جکسون، نویسنده ای در زمینهٔ نوشیدنی ها، به عنوان اولین آبجوی مدرن آمریکایی شناخته شد. فریتز می تگ، صاحب کارخانهٔ انکر، به بازدید از کارخانه های آبجوسازی در لندن، یورکشایر و برتون اپون ترنت پ
رداخت و اطلاعاتی در مورد آبجوهای قوی کسب کرد که هنگام ساخت نسخهٔ آمریکایی خود، از آنها استفاده کرد. او از مالت به جای ترکیب مالت و شکر که در آن زمان رایج بود استفاده کرد و استفادهٔ بارزی از رازک آمریکایی، رازک کَسکِید، نمود. تا سال ۱۹۸۳، این آبجو به طور معمول یافت می شد. کارخانهٔ آبجوسازی که به عنوان اولین کارخانه ای که موفق به استفادهٔ قابل توجهی از رازک های آمریکایی در سبک پررازک ای پی ای شد و از نام «پیل ایل» استفاده کرد، شرکت آبجوسازی سیرا نوادا بود. این شرکت اولین دستهٔ آزمایشی «سیرا نوادا پیل ایل» را در نوامبر ۱۹۸۰ تولید کرد و نسخهٔ نهایی را در مارس ۱۹۸۱ توزیع نمود. دیگر پیشگامان آبجوی پررازک آمریکایی شامل جک مک آلیف از شرکت آبجوسازی نیو آلبیون و برت گرانت از یاکیما بروینگ بودند. پیل ایل های آمریکایی معمولاً حدود ۵٪ الکل حجمی دارند و از مقدار قابل توجهی از رازک های آمریکایی، به ویژه رازک کَسکِید، استفاده می کنند. اگرچه آبجوهای تولید شده در آمریکا تمایل به استفاده از مخمر تمیزتر و مالت جوی آمریکایی دارند، این استفادهٔ قوی از رازک های آمریکایی است که ای پی ای را از پیل ایل های بریتانیایی یا اروپایی متمایز
می کند. این سبک به آبجوی ایندیا پیل ایل آمریکایی (IPA) نزدیک است و مرزهای بین این دو تار می شود، اگرچه آی پی ای قوی تر و پررازک تر هستند. این سبک همچنین به ایل کهربایی نزدیک است، اگرچه این آبجوها به دلیل استفاده از مالت کریستال، تیره تر و مالت دارتر هستند. پیل ایل استرالیایی. پیل ایل استرالیایی نوعی آبجوی کم رنگ است که در استرالیا تولید می شود و در دههٔ ۱۹۹۰ در استرالیا توسعه یافت. پیل ایل های استرالیایی معمولاً حدود ۶٪ الکل حجمی دارند و از مقدار قابل توجهی رازک استرالیایی، به ویژه رازک گلکسی استفاده می کنند. بی یر د گارد. "بی یر د گارد"، یا «آبجوی نگهداری شده»، یک پیل ایل است که به طور سنتی در منطقهٔ نور-پا-دو-کاله فرانسه تهیه می شود. این آبجوها معمولاً در زمستان و بهار توسط کشاورزان فراهم آوری می شدند تا از مشکلات غیرقابل پیش بینی مخمر در تابستان جلوگیری کنند. منشأ نام این آبجو به سنتی برمی گردد که آن را پس از بطری کردن (بیشتر آنها با چوب پنبه مهر و موم می شدند) به مدت زمان معینی در انبار یا زیرزمین نگهداری می کردند تا در اواخر سال مصرف شود، مشابه سِزُن. از بین بی یر د گاردهای معروف فرانسوی می توان به براس
ری دُ سَن-سیل وِستر، ترویس مونتس، براسر دویک، جنلین و براسری لا شولته، "امبره" اشاره کرد. بلوند. بلوند ایل ها بسیار کم رنگ هستند. اصطلاح «بلوند» برای آبجوهای روشن در اروپا و آمریکای جنوبی رایج است - به ویژه در فرانسه، ایتالیا، بلژیک، هلند، بریتانیا و برزیل - اگرچه این آبجوها ممکن است به جز رنگ، ویژگی های مشترک زیادی نداشته باشند. بلوندها معمولاً شفاف و خشک هستند، با تلخی و عطر کم تا متوسط از رازک و مقداری شیرینی از مالت. میوه ای بودن از استرها ممکن است حس شود. بدنهٔ سبک تری به دلیل کربناسیون بالاتر ممکن است قابل توجه باشد. در بریتانیا، گلدن یا سامر ایل ها در اواخر قرن بیستم توسط آبجوسازی ها برای رقابت با بازار پیل لاگر توسعه یافتند. یک گلدن ایل معمولی ظاهر و ویژگی هایی مشابه با پیل لاگر دارد. خصوصیت مالت کم رنگ است و پروفایل رازک از تند تا مرکباتی متغیر است؛ رازک های معمول شامل استیریان گلدینگ و کسکید هستند. میزان الکل در محدودهٔ ۴٪ تا ۵٪ درصد است. این سبک بریتانیایی به جان گیلبرت نسبت داده می شود که در سال ۱۹۸۹ «سامر لایتنینگ» را توسعه داد که چندین جایزه کسب کرد و الهام بخش بسیاری از تقلیدکنندگان شد. بلوندها