Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رچشمه گرفته است. افسانه هلندی قرون وسطایی دربارهٔ مارگارت هنبرگ، داستان یک زن نجیب زاده ثروتمند را روایت می کند که یک گدای دارای فرزندان دوقلو را از خود راند و خود با به دنیا آوردن ۳۶۵ فرزند مجازات شد. در یک داستان عامیانه فرانسوی مشابه، زن نجیب زاده مورد بحث، فرزندان گدا را «بچه خوک» توصیف می کند و خود ۹ بچه خوک به دنیا می آورد. نظریه مهم دیگر دربارهٔ خاستگاه این افسانه، که توسط رابرت چمبرز در سال ۱۸۶۴ ارائه شد، این است که یک کودک واقعی در اوایل قرن هفدهم با ناهنجاری های چهره ای شبیه به صورت خوک و با اختلال گفتاری که باعث خرخر کردن او می شد، به دنیا آمده است. در آن زمان، علم تراتولوژی (مطالعه نقایص مادرزادی و ناهنجاری های فیزیولوژیک) در مراحل ابتدایی خود بود و نظریه تأثیر ذهن مادر بر جنین (اینکه افکار یک زن باردار می تواند بر ظاهر آینده فرزندانش تأثیر بگذارد) به طور گسترده پذیرفته شده بود. ممکن است تولد یک کودک واقعاً ناقص الخلقه، به ایجاد داستان گدا به عنوان توضیحی محتمل برای ظاهر او منجر شده باشد و سایر عناصر داستان، اضافات یا تحریف های بعدی توسط ناشران باشند. چمبرز گمان می برد که کودک اصلی ممکن است ظاهری
شبیه به خولیا پاسترانا داشته باشد؛ زنی مبتلا به هایپرتریکوزیس و ویژگی های چهره ای کژدیس (گرچه نه خوک مانند)، که تا زمان مرگش در سال ۱۸۶۰ و سپس به صورت مومیایی شده تا دهه ۱۹۷۰، به طور گسترده در اروپا و آمریکای شمالی به نمایش گذاشته می شد. با این حال، درحالی که یک مورد مرده زایی در سال ۱۹۵۲ با چهره ای شبیه به خوک ثبت شده است، هرگز مورد مستند قابل اعتمادی از انسانی با این نوع ناهنجاری ها که در خارج از رحم زنده مانده باشد، وجود نداشته است؛ در حالی که تمام نسخه های افسانه زن خوک چهره، او را به عنوان یک بزرگسال سالم توصیف می کنند. تاناکین اسکینکر. نخستین اشاره ثبت شده در انگلستان به افسانه زن خوک چهره، حکایت تاناکین اسکینکر (Tannakin Skinker) است؛ نسخه ای از قرن هفدهم از داستان سنتی بانوی نفرت انگیز (loathly lady)، به ویژه بر اساس "قصه همسر مرد حمامی" و "ازدواج سر گاوین". داستان اسکینکر عموماً به عنوان پایه و اساس داستان های بعدی انگلیسی دربارهٔ زنان خوک چهره در نظر گرفته می شود. بین ۴ و ۱۱ دسامبر ۱۶۳۹، پنج تصنیف (ballad) دربارهٔ اسکینکر در لندن منتشر شد، که همگی اکنون از بین رفته اند. (یک تصنیف از سال ۱۶۴۰ با عنوا
ن "یک شکل هیولاوش: یا، یک هیولای بی شکل، توصیف موجودی مؤنث متولد هلند که در همه اعضا کامل است، جز سری شبیه به خوک، که به بسیاری از نقاط سفر کرده و اکنون در لندن قابل مشاهده است، او دوست داشتنی، مؤدب و زنانه است و هرگز نتوانسته جفتی مهربان بیابد"، در مجموعه گسترده تصنیف های ساموئل پیپس حفظ شده است.) قدیمی ترین سند باقی مانده از داستان تاناکین اسکینکر، روایتی است که در "روایتی موثق از بانوی خوک چهره ملقب به خانم تاناکین اسکینکر"، یک چاپ ارزان (chapbook) از سال ۱۶۴۰، آمده است. روایتی موثق از بانوی خوک چهره ملقب به خانم تاناکین اسکینکر. "روایتی موثق" ادعا می کند که تاناکین اسکینکر در سال ۱۶۱۸ از یوآخیم و پارنل اسکینکر در «ویرکهام، شهری بی طرف بین امپراتور و هلندی ها، واقع بر روی رود راین» به دنیا آمد. یوآخیم اسکینکر به عنوان «مردی با درآمد خوب، اما با دارایی زیاد از پول و دام» توصیف شده است. در دوران بارداری پارنل، یک زن سالخورده از او پول گدایی کرده بود. پارنل سرش شلوغ بود و از پرداخت پول خودداری کرد و آن زن پیر در حالی که «زیر لب دعای پدر ما ی شیطانی را زمزمه می کرد» آنجا را ترک کرد و شنیده شد که می گوید: «همان
طور که مادر خوک صفت است، فرزندی هم که در شکم دارد خوک مانند خواهد بود». در هنگام تولد تاناکین، بدن و اندام های او به درستی شکل گرفته بود، اما صورتش پوزه خوک داشت، «نه تنها یک لکه و عیب، بلکه یک زشتی کژدیس که تمام بقیه [بدن] را برای همه کسانی که در کودکی به او نگاه می کردند، نفرت انگیز، حقیر و منفور می ساخت.» مامایی که نوزاد را به دنیا آورده بود، سوگند یاد کرد که راز را حفظ کند و خانواده اسکینکر او را در یک اتاق خصوصی بزرگ کردند. او از یک آخور نقره ای غذا می خورد، «که به سوی آن خم می شد و می خورد، درست مانند خوکی که در تغار آب و غذایش می خورد». کژدیسی تاناکین به زودی کشف شد و بسیاری از مردم محلی برای شنیدن صحبت های خوک مانند او یا تماشای غذا خوردنش از آخور می آمدند. زن پیر پیدا شد، محاکمه و به جادوگری محکوم گردید، اما حتی در پای چوبه اعدام نیز از باطل کردن طلسم خودداری کرد یا قادر به انجام آن نبود. هنگامی که تاناکین بین ۱۶ تا ۱۷ سال داشت، پدرش با واندرماست، «یک هنرمند مشهور که هم ریاضی دان و هم اخترشناس بود [...] مردی که مشکوک به تسلط بر هنرهای سیاه و پنهان بود»، مشورت کرد تا ببیند چگونه می توان این نفرین را
باطل کرد. واندرماست به این نتیجه رسید که تا زمانی که تاناکین باکره بماند، چهره خوک مانند خود را حفظ خواهد کرد، اما اگر ازدواج کند، آن هم نه با «یک دلقک، گراز یا دهقان»، ممکن است درمان شود. خانواده اسکینکر اعلام کردند که هر نجیب زاده ای که «پس از ازدواج قانونی او را به بستر خود ببرد»، جهیزیه ای به مبلغ ۴۰٬۰۰۰ پوند دریافت خواهد کرد. این جهیزیه که مبلغ هنگفتی برای آن زمان بود، باعث جلب تعداد زیادی از شوهران آینده نگر شد. یک سروان اسکاتلندی که بخش اعظم حقوق یک ماه خود را صرف یک دست لباس نو کرده بود، از راه رسید و تحت تأثیر هیکل و رفتار تاناکین قرار گرفت. اما با برداشتن روبنده برای دیدن چهره اش، «دیگر برای هیچ گفتگوی دیگری نماند، بلکه بدون هیچ پاسخ دیگری فرار کرد و گفت؛ باید او را ببخشند، زیرا او نمی تواند گوشت خوک را تحمل کند.» یک خوک بان انگلیسی (خوک دار) به خانواده اطمینان داد که آشنایی اش با خوک ها به این معنی است که ظاهر تاناکین را خواهد پذیرفت، اما پس از ملاقات با او، ساختمان را ترک کرد و گفت که «در تمام مدتی که رامفورد را می شناخته، هرگز چنین پوزه خوکی ندیده است». چندین خواستگار دیگر نیز به دیدار خانواده اس
کینکر آمدند، اما همگی از چهره تاناکین بیزار شدند و او مجرد باقی ماند. خانواده اسکینکر که از یافتن شوهری مناسب در ویرکهام ناامید شده بودند، به لندن نقل مکان کردند و در بلک فرایرز یا کاونت گاردن ساکن شدند. (نویسنده ناشناس "روایتی موثق" می گوید که خانواده نمی خواستند آدرس خود را فاش کنند تا از جمع شدن افراد کنجکاو جلوگیری کنند) بسیاری از کسانی که او را ملاقات کردند، تحت تأثیر لباس شیک و رفتار عالی او قرار گرفتند. سرانجام، خانواده اسکینکر مردی را در لندن یافتند که مایل به ازدواج با تاناکین بود. در روز عروسی، و با وجود تمام تلاش ها برای بهبود ظاهرش، چهره او همچنان مثل همیشه خوک مانند بود. پس از پایان مراسم عروسی، زوج تازه ازدواج کرده به اتاق خواب رفتند. هنگامی که برای اولین بار با هم در بستر دراز کشیدند، تاناکین دست شوهرش را گرفت و گفت که او را از عهدهایش آزاد خواهد کرد به شرطی که به چهره او نگاه کند. مرد رو برگرداند تا به او نگاه کند و «بانوی جوانی با زیبایی و سیمای بی نظیر را دید، که در خیالش هرگز در تمام عمر خود مانند او را ندیده بود». او دستش را برای بوسیدن او دراز کرد، اما زن امتناع ورزید و گفت: مرد که بین ان
تخاب همسری که در نظر او زیبا اما در نظر تمام دوستانش زشت باشد، یا در نظر او زشت اما در نظر تمام دوستانش زیبا باشد، سرگردان مانده بود، نتوانست به تصمیمی برسد اما در عوض به او گفت: «اختیار و حاکمیت کامل را به دستان و انتخاب خودت می سپارم تا هر آنچه را که بیشتر می پسندی، برگزینی.» با شنیدن این حرف، تاناکین رو به او کرد و گفت: واکنش عمومی. افسانه تاناکین اسکینکر در انگلستان محبوب بود و ایده زن خوک چهره به زودی وارد فرهنگ عامه شد، تا آنجا که در سال ۱۶۵۴ ثبت شده است که یکی از تابلوها در بارتولومیو فیر (Bartholomew Fair) «تابلوی بانوی خوک چهره» بوده است. در دهه ۱۶۷۰، یک آهنگ محبوب بود که با جزئیات روایت می کرد چگونه یک خیاط و یک آسیابان برای به دست آوردن جهیزیه زنی که «چهره اش دقیقاً شبیه یک ماده خوک بود» (که ۱۷٬۰۰۰ پوند ذکر شده، نه ۴۰٬۰۰۰ پوندِ "روایتی موثق")، به او ابراز علاقه کردند. هر دو با دیدن چهره اش رو برگردانده و فرار کردند. "دخترک درازدماغ" حاوی عناصر جادویی "روایتی موثق" نیست و به ازدواج و دگردیسی زن خوک چهره، که پایان سنتی داستان های این ژانر است، ختم نمی شود. در عوض، زن خوک چهره مجرد باقی می ماند و تصنی
ف این گونه پایان می یابد: قرن هجدهم. در قرن هجدهم، داستان های زنان خوک چهره در انگلستان به عنوان واقعیت گزارش می شد. جیمز پاریس دو پلسی، خدمتکار سابق ساموئل پیپس، در کتاب خود "تاریخچه کوتاهی از تولدهای شگفت انگیز و هیولایی انسان" (گردآوری شده در ۱۷۳۱–۱۷۳۳) از یک زن خوک چهره ساکن هولبورن در مرکز لندن گفت که به طور گسترده بازنشر شد. مقاله ای در سال ۱۸۵۰ در "مجله ادینبورگ چمبرز" خاطرات «بانوی سالخورده نود ساله محترم و روشن فکری» را نقل کرد که در آن تعریف می کرد مادرش با یک زن خوک چهره، که اصالتاً اسکاتلندی اما ساکن لندن بود، به خوبی آشنا بوده و مرتباً به خانه اش در خیابان اسلون سر می زده است. در سال ۱۸۰۰، "بانوی خوک چهره"، آن گونه که «در تئاتر آستلی و غیره خوانده می شد»، توسط جان پیتس در لندن منتشر شد، و یک سرمقاله در سال ۱۸۱۵ در "تایمز" به گزارش هایی از یک زن خوک چهره ساکن لندن اشاره کرد که در سال ۱۷۶۴ و در دهه ۱۷۸۰ منتشر شده بود. دختر یک نوکیش یهودی. یک نسخه متفاوت از این افسانه، و تنها نسخه ای که در آن زن خوک چهره با ثروت زیادی مرتبط نیست، داستان مرد مسیحی را روایت می کند که به یهودیت گروید. در این نسخه، اولی
ن فرزندی که پس از گرویدن او به دنیا آمد، دختری با چهره خوک بود. چند سال بعد، پدر متوجه شد که ظاهر دخترش یک مجازات الهی است و به همراه دختر خوک چهره اش دوباره به مسیحیت بازگشت. در لحظه غسل تعمید دختر، آب مقدس ویژگی های خوک مانند او را شست و چهره ای عادی و انسانی را آشکار ساخت. ادعا می شد که این داستان توسط یک مجسمه در «یکی از کلیساهای جامع بزرگ و قدیمی بلژیک» به تصویر کشیده شده است، اما هیچ مدرکی دال بر وجود چنین مجسمه ای یافت نشده است. گریزلدا استیونس. گریزلدا استیونس (Griselda Steevens) (۱۶۵۳ – ۱۸ مارس ۱۷۴۶)، که گاهی اوقات «گریزل استیونس» (Grizel Steevens) نوشته می شود، خواهر دوقلوی دکتر ریچارد استیونس (۱۶۵۳–۱۷۱۰)، یک پزشک اهل دوبلین بود. دکتر استیونس در سال ۱۷۱۰ درگذشت و ملکی با درآمد سالانه ۶۰۶ پوند (معادل پوند در ) را برای گریزلدا به ارث گذاشت. بندی در وصیت نامه دکتر استیونس قید کرده بود که پس از مرگ گریزلدا، این درآمد باید برای تأمین یک بیمارستان برای فقرای دوبلین استفاده شود. اگرچه طبق شرایط وصیت نامه دکتر استیونس، کار ساخت بیمارستان نباید تا پس از مرگ گریزلدا استیونس آغاز می شد، او تصمیم گرفت در سال ۱۷
۲۰ کار ساخت بیمارستان را شروع کند. او با اختصاص تنها ۱۲۰ پوند در سال برای استفاده شخصی خود، باقیمانده بودجه را برای خرید قطعه زمینی در نزدیکی کیلمینهام و ساخت بیمارستان جدید به کار برد، با این شرط که یک مجموعه آپارتمان در ساختمان به او اختصاص داده شود. گریزلدا در جوانی از یک اختلال چشمی رنج می برد و از آن زمان به بعد در زیر نور خورشید روبنده می پوشید. او که خجالتی و گوشه گیر بود، هنگام انجام کارهای خیریه اش در محله های فقیرنشین دوبلین، در کالسکه خود می ماند در حالی که خدمتکارانش به فقرا صدقه می دادند. تا سال ۱۷۲۳، بخش کافی از بیمارستان دکتر استیونس جدید تکمیل شد تا علاوه بر آپارتمان های گریزلدا، ۴۰ بیمار را در خود جای دهد. باقیمانده بیمارستان، با ظرفیت ۲۰۰ بیمار، در سال ۱۷۳۳ افتتاح شد. گریزلدا از سال ۱۷۲۳ تا زمان مرگش در بیمارستان زندگی کرد. در مقطعی، این باور در دوبلین رایج شد که گریزلدا استیونس چهره ای شبیه خوک دارد. مشخص نیست که این شایعه از چه زمانی به وجود آمد. رابرت چمبرز و دزموند گینس، بنیان گذار انجمن جورجیایی ایرلند، ادعا می کنند که این شایعه در زمان حیات او رواج داشته است، اما توماس کرک پاتریک، نویس
نده کتاب "تاریخ بیمارستان دکتر استیونس در دوبلین"، می گوید: مطلقاً هیچ مدرکی از این داستان در اسناد معاصر وجود ندارد و در واقع به نظر نمی رسد تا قرن نوزدهم به این بانوی نیکوکار نسبت داده شده باشد… کاملاً مشخص نیست که این داستان برای اولین بار از چه زمانی رواج یافت. کراکر-کینگ، که در سال ۱۷۸۵ تاریخی از بیمارستان نوشت، هیچ اشاره ای به آن نمی کند، و همچنین هیچ نشانی از آن در گزارش های روزنامه ها دربارهٔ مرگ مادام استیونس یا گزارش منتشر شده از بیمارستان در قرن هجدهم وجود ندارد. شایعه این بود که گوشه گیری گریزلدا استیونس و همیشه روبنده داشتن او به این دلیل بود که او با سر خوک به دنیا آمده بود. چمبرز (۱۸۶۴) گمان می برد که نام غیرمعمول او ممکن است به این افسانه کمک کرده باشد و به این باور عمومی اشاره می کند که او به دلیل ظاهرش در هنگام تولد، «گریزلی» (Grisly به معنی وحشتناک) نامیده شده بود. ادعا می شد که مادر استیونس هنگام بارداری ریچارد و گریزلدا، به یک زن گدا که برای سیر کردن فرزندانش پول می خواست، گفته بود «بچه خوک هایت را از اینجا ببر!» و سپس گریزلدا با سر و صورت یک خوک به دنیا آمده بود. گریزلدا که از این باور ع
مومی که سر خوک دارد، دل شکسته بود، شروع به نشستن در یک بالکن باز کرد تا به عموم مردم اجازه دهد چهره او را ببینند. این کار نتوانست جلوی گسترش شایعه را بگیرد و او سفارش یک پرتره از خود را داد تا در سالن اصلی بیمارستان آویخته شود. این پرتره نیز تأثیر مطلوب را نداشت؛ بسیاری از مردم ترجیح دادند به پرتره ای در یک میخانه همسایه بیمارستان باور کنند که استیونس را با سر خوک نشان می داد؛ آن میخانه همچنین یک آخور نقره ای را به نمایش گذاشته بود که ادعا می شد به او تعلق داشته است. او سرانجام پیش از مرگش در ۱۸ مارس ۱۷۴۶ به طور کامل از انظار عمومی کناره گیری کرد. جراح و مورخ ویلیام وایلد به یاد می آورد که در سال ۱۸۳۲ به عنوان دانشجوی پزشکی در بیمارستان دکتر استیونس، یک آخور نقره ای به او نشان داده شد که ادعا می شد متعلق به گریزلدا استیونس بوده است و گزارش ها حاکی از آن است که در اوایل قرن نوزدهم، یک قالب گچی از چهره انسان با پوزه خوک در بیمارستان به نمایش گذاشته شده بود. اگرچه مقامات بیمارستان بعدها نمایش یادگارهای منسوب به استیونس را تحت تهدید اخراج ممنوع کردند، اما در نیمه دوم قرن نوزدهم، این باور که استیونس چهره ای خوک ما
نند داشته همچنان رایج بود. در دهه ۱۸۶۰، یک زن اهل دوبلین به یاد آورد که در جوانی اش، یک جام پانچ بزرگ نقره ای که با نشان خانوادگی سر گراز تزیین شده بود، به بازدیدکنندگان نشان داده می شد و ادعا می شد که آخور بانوی خوک چهره بوده است. بانوی خوک چهره میدان منچستر. در اواخر سال ۱۸۱۴ و اوایل ۱۸۱۵، شایعه ای در لندن پیچید که زنی خوک چهره در ماری لبون، منطقه ای در مرکز لندن، زندگی می کند. گفته می شد که او دختر یک زن نجیب زاده نامشخص، جوان، ثروتمند و ساکن میدان منچستر است. در برخی گزارش ها او را دختر یک زن نجیب زاده از میدان گراونر توصیف می کردند. ادعا می شد که او گاهی با کالسکه ای از خانه خارج می شود در حالی که با روبنده ای سنگین پنهان شده است؛ چندین نامه به روزنامه های لندن از مشاهده پوزه ای که از پنجره بیرون زده یا نیمرخ سر خوکی پوشیده با روبنده در یک کالسکه در حال عبور خبر می دادند. در اوایل سال ۱۸۱۵، اولین پرتره از میان پرتره های متعدد بانوی خوک چهره میدان منچستر منتشر شد. این پرتره شامل یک زندگی نامه کوتاه بود که ادعا می شد از «زنی که از او مراقبت می کرد» گرفته شده است. در آن ادعا شده بود که بانوی خوک چهره ایرلند
ی و حدوداً ۲۰ ساله، از خانواده ای ثروتمند است و «یک دارایی بسیار بزرگ به زندگی و فرزند حاصل از ازدواج او بستگی دارد». ادعا می شد که او از یک آخور نقره ای غذا می خورد و فقط با خرخر صحبت می کند. همچنین ادعا شده بود که خدمتکار او، با وجود دریافت حقوق سالانه ۱۰۰۰ گینی (معادل پوند در )، از ادامه کار برای او ترسیده و استعفا داده و داستان خود را به مطبوعات گفته است. بانوی خوک چهره میدان منچستر به موضوع اصلی گفتگوها در لندن تبدیل شد. به زودی گزارش ها دربارهٔ او در روزنامه ها به عنوان یک واقعیت منتشر شد و هزاران نفر به وجود او ایمان آوردند. در ۹ فوریه ۱۸۱۵، آگهی در "تایمز" از طرف فردی که خود را «بانوی جوان» توصیف می کرد، منتشر شد که پیشنهاد همراهی با بانوی خوک چهره را در ازای «درآمد سالانه قابل توجه و پاداشی برای اقامت ۷ ساله با او» می داد. این آگهی منتشر شد، اما یک هفته بعد، آگهی احتمالی از سوی مرد جوانی که مایل به خواستگاری از بانوی خوک چهره بود، باعث شد "تایمز" این شایعه را محکوم کند و معتقدان به بانوی خوک چهره را با پیروان جوانا ساوت کات (پیامبر خودخوانده ای که به تازگی درگذشته بود) مقایسه نماید. "تایمز" از چاپ آگ
هی خواستگار احتمالی بانوی خوک چهره خودداری کرد و هزینه ۱ پوندی او را به انجمن دریایی اهدا کرد. یک نامه نویس ناشناس به "تایمز" مقایسه با جوآنا ساوت کات را ادامه داد، که ادعا کرده بود در اکتبر ۱۸۱۴ مسیحا را به دنیا خواهد آورد، و گمانه زنی کرد که «دوشیزه خوکی کنونی» شاید فرزند ساوت کات باشد که «در حالت بلوغ کامل به دنیا آورده شده است». این نامه نویس همچنین «لوتاریوی خوکی» را که امیدوار به ازدواج با بانوی خوک چهره بود، به سخره گرفت و پیشنهاد کرد که «اگر او را می خواهد، باید با خرخر به او ابراز عشق کند». با تمسخر "تایمز" به باور وجود بانوی خوک چهره، روزنامه های رقیب برای دفاع از شرافت او و مردی که می خواست با او ازدواج کند، به میدان آمدند. "مورنینگ هرالد" و "مورنینگ کرونیکل" هر دو آگهی خواستگار احتمالی او را منتشر کردند. سردبیر "مورنینگ کرونیکل" اعلام کرد که به نظر او، آگهی «شکارچی ثروت مستأصل» غیراخلاقی یا ناشایست نبوده و بنابراین به نظر او دلیلی برای رد انتشار آن وجود نداشته است. او در ادامه گفت در حالی که چنین ناهنجاری هایی برای پزشکان ناشناخته است، قطعاً ممکن است زنی با چهره ای ناقص وجود داشته باشد و ناهنجاری
های او در گزارش ها اغراق آمیز شده باشد؛ او همچنین "تایمز" را به دلیل بازنگرداندن وجه آگهی رد شده سرزنش کرد. در همین حال، "مورنینگ هرالد" گمانه زنی کرد که ناهنجاری های بانوی خوک چهره ممکن است ناشی از «قوه تخیل مادرش، در نتیجه پریدن ناگهانی یک سگ روی او» باشد. علیرغم درخواست های "تایمز" برای شک گرایی، باور به وجود بانوی خوک چهره میدان منچستر در سال ۱۸۱۵ به گسترش خود ادامه داد. در جریان نورافشانی های جشن پایان جنگ های ناپلئونی، جمعیت عظیمی در اطراف پیکدیلی جمع شدند و ترافیک را متوقف کردند. شاهدان عینی روایت کردند که در یک کالسکه لاندو متوقف شده، زنی با کلاهی شیک و پوزه خوک قابل مشاهده بود. جمعیت سعی کردند کالسکه را متوقف کنند، اما کالسکه چی با سرعت زیاد از میان جمعیت عبور کرد. بعدها ادعا شد که کالسکه در حال توقف در میدان گراونر دیده شده است؛ گمان می رفت که بانوی خوک چهره دختر «بانوی شناخته شده ای از دنیای مد» باشد که در آنجا زندگی می کرد. همچنین گزارش شد که ویلیام الیوت، یک بارونت جوان، برای ملاقات با «بانویی بزرگ» به خانه ای در میدان گراونر که گمان می رفت بانوی خوک چهره در آن اقامت دارد، فراخوانده شد. او را به
اتاق پذیرایی بردند و با زنی با لباس شیک و چهره خوک روبرو شد. الیوت «نتوانست جلوی فریاد وحشت خود را بگیرد و به شیوه ای کاملاً بی ادبانه به سمت در هجوم برد». بانوی خوک چهره هنگام خروج الیوت به او حمله کرد و پشت گردنش را گاز گرفت؛ ادعا می شد که او در این حمله به شدت مجروح شده و نیاز به درمان توسط «هاوکینز، جراح، در خیابان سنت آدلی» داشته است. یک چاپ عامه پسند با عنوان "از خوکدانی حذر کن!" حمله ادعایی به الیوت را به تصویر می کشید. در آوریل ۱۸۶۱، مردی که خود را با امضای «M. A.» معرفی کرده بود، به مجله "یادداشت ها و جستارها" نامه نوشت و پرسید: در پاسخی که در ۲۲ ژوئن ۱۸۶۱ منتشر شد، آقای ف. فیتزهنری ادعا کرد که خواهر بانوی خوک چهره را می شناخته و اظهار داشت: «لیدی سی.بی. در چلسی زندگی می کرد: خواهرش، لیدی اچ. دبلیو. به عنوان یک زیبارو بسیار تحسین می شد. من چهل سال پیش در یک مهمانی شام با لیدی اچ. دبلیو. بودم، که در آن به تمام مهمانان از قبل هشدار داده شده بود که به خاطر رعایت حال لیدی اچ. دبلیو. کلمه ای دربارهٔ "خوک ها" نگویند.» در همان شماره، شخصی به نام جورج لوید ادعا کرد که بانوی خوک چهره را در حدود سال های ۱۸۲۸–۲
۹ در ویکفیلد دیده است «اما برای یادداشت برداری بیش از یک یادداشت ذهنی، که از آن زمان تاکنون مرا رها نکرده، بسیار جوان بودم». بانوی خوک چهره میدان منچستر در هنر. در ۲۱ مارس ۱۸۱۵، "بانوی خوک چهره میدان منچستر و قاطر اسپانیایی مادرید"، یک چاپ رنگی اثر جرج کروکشنک، منتشر شد. این اثر با عنوان «آه! بی شک زوجی چنین هماهنگ برای دیدار با طبیعت هرگز دیده نشده!»، بانوی خوک چهره را با فرناندوی هفتم اسپانیا که شخصیتی نامحبوب بود، مقایسه می کند. بانوی خوک چهره روبنده ای شفاف به چهره دارد و «آهنگ جماعت خوکی، تنظیم شده توسط آقای گرانت» را بر روی پیانو می نوازد. آخور نقره ای او پشت سرش روی میز قرار دارد و روی دیوارش تصویری از «لرد بیکن» آویزان است که او نیز با سر خوک نشان داده شده است. زیرنویس تصویر او چنین است: روبروی او در قاب دیگر، فرناندوی هفتم با سر یک قاطر نشان داده شده است. فردیناند بر تختی چوبی نشسته و یک لگن دستشویی پر از آب مقدس پای او قرار دارد. روی دیوار پشت سرش، نقاشی ای فردیناند را (دوباره با سر قاطر) در حال تماشای یک اعدام دسته جمعی نشان می دهد؛ یک راهب می گوید «این هم چند وطن پرست دیگر» و فردیناند پاسخ می دهد
«اوه! درسته، بکشیدشان، بکشیدشان». زیرنویس تصویر فردیناند چنین می خواند: کروکشنک با اثر "خواستگاران بانوی خوک چهره" که کمی پس از "بانوی خوک چهره و قاطر اسپانیایی" منتشر شد، به موضوع بانوی خوک چهره بازگشت. این اثر تعدادی مرد را نشان می دهد که به خواستگاری بانو آمده اند، اما او همه آنها را با این عبارت رد می کند: «اگر فکر می کنید می توانید مرا "گول" بزنید، خواهید فهمید که "خوک" اشتباهی را انتخاب کرده اید – من "لقمه" گنده تر از دهان شما هستم، پس بروید، نمی خواهم توسط هیچ کدام از شما اذیت شوم». در اوج جنون بانوی خوک چهره در سال های ۱۸۱۴–۱۵، شایعه شده بود که شولتو هنری مک للان، نهمین لرد کرکادبرایت، دربارهٔ محل زندگی بانوی خوک چهره میدان منچستر تحقیق کرده است، احتمالاً با هدف اینکه یکی از خواستگاران او شود. "والس خواستگاری"، یک طراحی ناشناس، به طور گسترده در نشریات مختلف منتشر شد. این طرح، بانوی خوک چهره ای با لباس شیک را در حال رقص با مردی گوژپشت و بسیار کوتاه قد نشان می دهد که شباهت زیادی به کرکادبرایت دارد. چاپ محبوب دیگری با عنوان "خانم اتکینسون شگفت انگیز"، حدود سال ۱۸۱۵ به صورت ناشناس منتشر شد که بر اساس طرحی
قدیمی تر از جورج مورلند بود. (مورلند در سال ۱۸۰۴ درگذشته بود، بنابراین طرح او نمی توانسته از گزارش های ۱۸۱۴–۱۵ الهام گرفته باشد.) در طرح اصلی مورلند آمده بود که بانوی خوک چهره «در ایرلند متولد شده، ۲۰٬۰۰۰ پوند ثروت دارد و از یک آخور نقره ای تغذیه می شود». زیرنویس چاپ بعدی که منتشر شد، جزئیات بیشتری ارائه می دهد و ادعا می کند که: فریب کاری زن خوک چهره در پاریس. اندکی پس از جنون بانوی خوک چهره در لندن در سال های ۱۸۱۴–۱۵، داستان مشابهی در پاریس شروع به پخش شدن کرد. در این نسخه، زن «به بالاترین درجه از هر استعدادی برخوردار بود» و به دنبال مردی بود که علی رغم ظاهرش، او را به خاطر استعدادهایش دوست داشته باشد. برخلاف گزارش های زن خوک چهره در لندن، آدرس این زن داده شده بود. جمعیت زیادی در خیابان بیرون از خانه جمع شدند و تعداد زیادی نامه به آن آدرس تحویل داده شد. در نهایت مشخص شد که این یک فریب بوده است. مرد جوانی که درخواست هایش توسط یک زن رد شده بود، این داستان را به عنوان راهی برای انتقام شروع کرده بود. گزارش شده است که جریان بازدیدکنندگانی که مایل به ملاقات بانوی خوک چهره بودند، آنقدر آزاردهنده شد که زن جوان مورد
نظر مجبور به نقل مکان شد. نمایش ها در جشنواره ها در قرن نوزدهم. در پی ترس از بانوی خوک چهره در سال های ۱۸۱۴–۱۵، نمایش هایی با موضوع زنان خوک چهره در جشنواره ها محبوبیت یافتند. ویلیام وایلد ثبت کرده است که چاپی از "خانم اتکینسون شگفت انگیز" یک نمایش محبوب در یک جشنواره ایرلندی اوایل قرن نوزدهم بود، در حالی که جشنواره های بزرگتر شامل نمایش زنان خوک چهره ساخته شده از پاپیه ماشه یا موم بودند. شواهدی وجود دارد که یک زن خوک چهره زنده در بارتولومیو فیر در سال ۱۸۲۸ و احتمالاً در سال های قبل از آن نیز به نمایش گذاشته شده است. (زن خوک چهره ای که در سال های ۱۸۲۸–۲۹ در ویکفیلد به نمایش گذاشته شد و جورج لوید در سال ۱۸۶۱ به یاد آورد، ممکن است همان کسی باشد که در سال ۱۸۲۸ در بارتولومیو فیر نشان داده شد.) در یک جشنواره در سال ۱۸۴۳ در هاید پارک، «مادام استیونس، بانوی خوک چهره شگفت انگیز» به نمایش درآمد و با خرخر کردن به سوالات تماشاگران پاسخ می داد. زنان خوک چهره ای که در جشنواره ها به نمایش گذاشته می شدند، واقعی نبودند. شومن ها یک خرس را با خوراندن مقادیر زیادی آبجوی قوی به حالت گیجی و رخوت درمی آوردند و سپس آن را اصلاح می
کردند. پس از اصلاح، به خرس مست سینه های مصنوعی پددار متصل می کردند و لباس زنانه و کلاه گیس به او می پوشاندند. کفش به پنجه های عقبی خرس و دستکش های پر شده به پنجه های جلویی آن متصل می شد. سپس خرس را روی صندلی ای با سوراخی در پشت قرار می دادند و محکم به صندلی می بستند. هنگامی که خرس لباس پوشانده و روی صندلی قرار می گرفت، به تماشاگران اجازه ورود به چادر داده می شد. شومن به تماشاگران می گفت که بانوی خوک چهره نمی تواند صحبت کند، اما به سوالاتی که از او پرسیده می شود، با یک خرخر برای «بله» و دو خرخر برای «نه» پاسخ خواهد داد. تماشاگران از او سؤال می پرسیدند و یکی از اعضای گروه با چوبی به خرس ضربه می زد تا برای پاسخ خرخر کند. سپس بانوی خوک چهره وعده غذایی شامل فرنی، آبجو و سیب را که در یک آخور نقره ای سرو می شد، می خورد. نمایش «بانوان خوک چهره» به قدری محبوب شد که تا سال ۱۸۶۱، چارلز دیکنز اظهار داشت که «هیچ جشنواره ای بدون یکی از آنها کامل نبود». نمایش هایی از این نوع به ویژه در دوبلین محبوب بودند؛ نمایشی در پلیموث در دهه ۱۸۸۰ موفقیت کمتری داشت و جمعیتی بی اعتماد کلاه گیس و کلاه را از سر یک «بانوی خوک چهره» در چادرش
کشیدند و به شومن ها حمله کردند. سرنوشت خرس ثبت نشده است. عمو سیلاس. افسانه زن خوک چهره بار دیگر در سال ۱۸۶۵ در رمان "عمو سیلاس" اثر شریدان له فانیو زنده شد. "عمو سیلاس" داستان ماد روتین، وارثی ثروتمند در اواخر نوجوانی اش را روایت می کند که در خانه ای منزوی زندگی می کند و تعدادی مرد حیله گر قصد دارند برای به دست آوردن پولش با او ازدواج کنند. این کتاب شامل یک «تصنیف بروتانی» دربارهٔ زن خوک چهره است که توسط مادام دو لا روژیر، معلم سرخانه حیله گرش، برای ماد خوانده می شود، در حالی که روژیر او را به ملاقاتی مخفیانه با پسرعمویش دادلی می برد که او نیز به ثروت ماد چشم طمع دارد. (هیچ سابقه دیگری از «تصنیف بروتانی» وجود ندارد و تقریباً به طور قطع توسط خود له فانیو نوشته شده است.) در حالی که ماد در کتاب به عنوان یک زن جوان جذاب توصیف شده و نه یک هیولای ناقص الخلقه، "عمو سیلاس" با دقت نوشته و طراحی شده است و تقریباً مسلم است که له فانیو به صراحت قصد مقایسه بین وضعیت ماد و افسانه زن ثروتمندی را داشته که در انزوا زندگی می کند و فقط به خاطر پولش مورد طمع قرار می گیرد. له فانیو تمام عمر خود را در دوبلین گذراند و سردبیر و صاحب