Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
، رئیس اطلاعات نظامی منطقه، مورد توهین قرار گرفت. این حادثه خشم گسترده و اعتراضات را در منطقه برانگیخت. در یک جلسه مخفی با هیئت نظامی روسیه در آوریل همان سال، هجری حضور مداوم اسد در قدرت را به عنوان راه حلی نهایی برای جلوگیری از حرکت به سوی تجزیه، تضمین بازگشت آوارگان و آغاز بازسازی کشور رد کرد. پس از سقوط رژیم اسد. پس از سقوط رژیم اسد در ۸ دسامبر ۲۰۲۴، هجری خواستار یک گفت وگوی ملی جامع تحت نظارت بین المللی برای ایجاد یک دولت انتقالی شد که همه اقشار جامعه سوریه را نمایندگی کند. در یک مصاحبه تلویزیونی که در ژانویه ۲۰۲۵ پخش شد، هجری تأکید کرد که صحبت در مورد خلع سلاح «بسیار زود» است و این موضوع را «تا زمانی که دولتی تشکیل شود و قانون اساسی برای تضمین حقوق نوشته شود، کاملاً غیرقابل قبول» دانست. در ۱۷ فوریه ۲۰۲۵، هجری بیانیه ای صادر کرد که بر وحدت سوریه به عنوان سرزمین و مردم تأکید می کرد و تجزیه طلبی و بازگشت مقامات فاسد به نهادهای دولتی را رد می کرد. او خواستار اداره غیرنظامی تکنوکرات عاری از وابستگی های قومی، مذهبی یا سیاسی شد و نسبت به از دست دادن مسیر ملی پس از سقوط رژیم هشدار داد. هجری نظرات متفاوتی در مورد
رئیس جمهور موقت سوریه، احمد شرع، ابراز کرد. در بیانیه ای ضبط شده در مارس ۲۰۲۵، او هرگونه همسویی سیاسی با دولت دمشق را انکار کرد و آن را افراطی و تحت پیگرد عدالت بین المللی توصیف کرد. او مقامات را به تلاش برای ایجاد تفرقه در السویداء با انتصاب چهره های نامحبوب برای نمایندگی استان متهم کرد. او همچنین از به رسمیت شناختن اعلامیه قانون اساسی جدید خودداری کرد و آن را «غیرمنطقی» خواند.
ردا آگورام (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل مراکش است. وی در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال کانادا, جوانان کانادا, کبک، و تیم ملی فوتسال کانادا بازی کرده است.
اخراجِ ۱۴۰۴ افغان ها از ایران اقدام دولت ایران در بیرون کردن اجباری مهاجرانِ و پناه جویان افغانستانی است که اجازه اقامت آنها را تمدید نکرده و ایران را ترک نکرده بودند. بخشی از این افراد پس از سرکار آمدن دوباره طالبان در تابستان ۱۴۰۰ به ایران آمده بودند، تعدادی هم متولد ایران بودند و عده ای هم چند دهه در این کشور زندگی کرده بودند. مقامات ایرانی، کاهش هزینه های بخش عمومی و حفظ امنیت ملی ایران را به عنوان دلایل اصلی این اقدام گفته است. این اخراج به صورت عملیات گسترده دولتی بعمل آمد و بخشی از یک کارزار وسیع تر بود که در اوایل ۱۴۰۴ اعلام شد، روند اخراج ها به مرور و به خصوص پس از جنگ ۱۲ روزه ایران و اسرائیل، به طور چشمگیرتری در ماه های (ژوئن و ژوئیه ۲۰۲۵) شتاب گرفت. سازمان بین المللی مهاجرت گزارش داد که بیش از نیم میلیون افغانی، در طی یک دوره ۱۶ روزه اخراج شدند و این اتفاقی است که به عنوان یکی از بزرگ ترین جابه جایی های اجباری جمعیت، در دهه اخیر توصیف شده است. بر اساس منابع خبری، ایران قصد دارد ۴ میلیون افغانی دیگر را نیز اخراج کند و تا ژوئیه سال ۲۰۲۵، تعداد اخراج شدگان از کشور، به ۱٫۱ میلیون نفر خواهد رسید. این کا
رزار، موجب بروز بحران انسانی شدیدی در مرز افغانستان و ایران گردید و به دلیل نقض حقوق بین المللی، به ویژه اصل عدم بازگرداندن اجباری، ایران مجدداً با محکومیت گسترده بین المللی مواجه شد. پیش زمینه. ایران به مدت چهار دهه و در پی سال ها جنگ و بی ثباتی در افغانستان، یکی از بزرگ ترین جمعیت های پناهجویی جهان را میزبانی کرده است. پس از بازگشت طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۱، تعداد افغان های ساکن ایران، بین ۴ تا ۶ میلیون نفر برآورد شد که اجازه اقامت بسیاری از آنان از سوی دولت ایران تمدید نشده بود. از سال ۲۰۲۳ میلادی که مقامات ایرانی گفتند قصد دارند مهاجرینی که به طور غیرقانونی در ایران به سر میبرند را بازداشت و اخراج کنند، پاکستان همسایه دیگر افغانستان تقریبا در همان زمان اقدامات مشابهی را برای اخراج افغان ها آغاز نمود. افغان ها در طول اقامت خود در ایران، اغلب با تبعیض، محدودیت در آزادی ها، حمایت حقوقی اندک و نقض حقوق بشر مواجه بوده اند. متخصصان بارها به این موج گسترده و کنترل نشده مهاجرت انتقاد کردند، از جمله شهباز غفوری که در تحلیلی مطرح کرد: که این جمعیت عظیم پناهجویان افغان، فشار زیرساختی قابل توجهی بر ایران وارد کرده ا
ست. وی تأکید می کند که این فشارها، علاوه بر ایجاد مشکلات اقتصادی، اجتماعی و سیاسی داخلی، تأثیرات عمیقی بر ساختارهای نهادی و رفتاری ایران داشته و مدیریت چنین جمعیتی، مستلزم بازتعریف سیاست ها و سازوکارهای حکمرانی در کشور است. در این مورد خاص، اوج گیری قابل توجهی در آوریل ۲۰۰۷ رخ داد و این زمانی بود که ایران سرکوبی بی سابقه ای را آغاز کرد و تا ژوئن ۲۰۰۸، نزدیک به ۴۹۰ هزار افغانی را بازداشت کرد. بازداشت شدگان گاهی تا چند روز در اردوگاه های اخراجی نگه داشته می شدند و سپس از کشور اخراج می گردیدند. گزارش های موجود، از نقض های گسترده ای خبر می دادند: خانواده ها از هم جدا می شدند، افراد مورد ضرب وشتم یا بدرفتاری شدید فیزیکی قرار می گرفتند و بسیاری نیز بدون اخطار یا با اطلاع بسیار اندک زمانی، مجبور به ترک خانه های خود می شدند. پس از تسلط طالبان در اوت ۲۰۲۱، روند بازگرداندن افغان ها شتاب گرفت. در سال ۲۰۲۲، درحدود ۴۸۵ هزار افغانی از ایران اخراج شدند و در سال ۲۰۲۳، این تعداد به بیش از ۶۵۰ هزار نفر رسید. از مارس ۲۰۲۴ تا مارس ۲۰۲۵، ایران ۱٫۲ میلیون افغانی را اخراج کرده است. روایت های مطبوعات داخلی و مخالفان مهاجرت. روزنامه
"اعتماد"، از دلایل امنیتی و اقتصادی نام می برد؛ «برهم خوردن تعادل بازارکار، نرخ بالای موالید اتباع افغانستانی در ایران، جرایم و مصرف یارانه های پنهان» را از جمله عوامل حساسیت عمومی جامعه ایران به مهاجران افغانستانی نام می برد. "تابناک" مدعی شده است که افغان ها در ایران «به تنهایی بالغ بر هفت میلیارد دلار به طور سالیانه از یارانه های پنهان در ایران استفاده می کنند.» «اخراج افغانی مطالبهٔ ملی». هشتگی با نام «اخراج افغانی مطالبهٔ ملی» از ابتدای مرداد ۱۴۰۲/ اوت ۲۰۲۳ در شبکه های مجازی فارسی گسترش یافته است که بررسی های حمیدرضا احمدی و میلاد محمدی، یک تحلیلگر و یک روزنامه نگار، نشان می دهد که در سال های ابتدای دههٔ ۲۰۲۰، شکل های نوینی از مهاجر ستیزی در فضای رسانه ای و مجازی ایران پدیدار شده است که با رویکردی امنیت محور و در پوششی ملی گرایانه، تلاش دارد همهٔ مهاجران افغانستانی در ایران را به مثابهٔ «دشمن» بازنمایی کند. در این روایت، مهاجرت نه به عنوان پدیده ای اجتماعی، بلکه به مثابهٔ تهدیدی علیه مردم تصویر می شود و راه حل پیشنهادی نیز در اخراج کامل آنان و بازگشت به افغانستان خلاصه می گردد. عوامل مؤثر اخراج. پس از سق
وط جمهوری افغانستان به دست طالبان و تشدید روند مهاجرت افغان ها تمام همسایگان افغانستان به جز ایران مرزهای خود را به روی مهاجرین بستند. پس از به قدرت رسیدن طالبان، ازبکستان مرزهای خود را با افغانستان مسدود کرد و اعلام کرد که به هیچ افغانی وضعیت پناهندگی اعطا نمی کند. دولت ایران مدت هاست جمعیت قابل توجه پناهجویان افغانی را به عنوان باری اقتصادی و اجتماعی بر دوش کشور تلقی می کند. پس از جنگ ایران و اسرائیل در ژوئن ۲۰۲۵، دولت رویه ضد مهاجرت خود را تشدید کرد و افغان ها را مسئول ناکامی های امنیتی دانست و به جاسوسی برای اسرائیل متهم نمود. رسانه های دولتی تصاویر «اعترافات» یک فرد افغانی را منتشر کردند، اما مدارک مستندی ارائه نشد. منتقدان و ناظران بین المللی این اتهامات را بهانه ای کاملاً بی اساس دانستند و معتقدند دولت ایران برای تحقق خواسته دیرینه خود مبنی بر کاهش جمعیت افغانی ها و منحرف کردن نارضایتی های داخلی، از طریق قربانی سازی این اقلیت آسیب پذیر استفاده می کند. عرفات جمال، نماینده کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان افغانستان، اظهار داشت: «افغان ها قربانی این ماجرا شده اند و بخشی از خشم موجود در ایران، ب
ر سر آنان خالی می شود.» از منظر اقتصادی، غفوری خسارات قابل توجه ناشی از حضور غیرقانونی مهاجران را شامل فرصت سوزی در بازار کار بومی، فرار مالیاتی و کسری صندوق های بازنشستگی می داند که جمعاً معادل بیش از ۶۰۰ هزار میلیارد تومان در سال برآورد می شود. این رقم معادل نیمی از بودجه عمومی کشور بوده و تهدیدی بزرگ برای ثبات مالی و اجتماعی ایران است. بر اساس تحلیل های شهباز غفوری، شهرساز ایرانی، این بحران صرفاً محصول فشارهای امنیتی یا سیاسی نیست، بلکه بازتابی از ضعف ساختاری، ناتوانی در مدیریت جمعیت و بحران های اقتصادی و اجتماعی عمیق در ایران است. علاوه بر این، فشارهای اقتصادی ناشی از تحریم های بین المللی، تورم فزاینده و نرخ بیکاری بالا، زمینه ساز افزایش نارضایتی های عمومی و مطالبات برای کاهش جمعیت مهاجران شده است. کارزار اخراج. ابعاد و جدول زمانی. در تاریخ ۶ ژوئن ۲۰۲۵، دولت ایران یک ضرب الاجل یک ماهه اعلام کرد تا تمامی پناهجویان افغانی فاقد مدرک، کشور را ترک کنند، در غیر این صورت با بازداشت و اخراج مواجه خواهند شد. این کارزار، مخصوصاً پس از درگیری با اسرائیل، به طرز چشم گیری شدت گرفت. سازمان بین المللی مهاجرت (IOM) گزارش
داد که بین ۲۴ ژوئن تا ۹ ژوئیه، ۵۰۸٬۴۲۶ تن افغانی از ایران اخراج شدند و تعداد عبورهای روزانه از مرز، به اوج خود و به ۵۱٬۰۰۰ نفر رسید. سازمان بین المللی صلیب سرخ و هلال احمر (IFRC) نیز اعلام کردند که از ابتدای سال ۲۰۲۵، بیش از ۸۰۰٬۰۰۰ افغانی از ایران مراجعت کرده اند. روش ها. مقامات ایرانی با اجرای یورش های گسترده، ایجاد ایست های بازرسی و بازرسی در محل های کار، عملیات اخراج افغانی ها را پیش بردند. شهادت های اخراج شدگان حاکی از آن است که پلیس، آنان را از خانه ها و خیابان ها یا اغلب در نیمه شبها، جمع آوری کرده و به مراکز بازداشت شلوغی منتقل می کرد. یکی از اخراج شدگان به نام سحر، به روزنامه گاردین گفت: «آنها نیمه شب آمدند. ازشان خواهش کردم فقط دو روز به من فرصت بدهند تا وسایلم را جمع کنم. اما گوش نکردند. آنها ما را مثل زباله بیرون انداختند». در مراکز بازداشت، اخراج شدگان از ضرب و شتم، اخاذی و محرومیت از غذا و آب گزارش داده اند. یک جوان به نام بشیر گفت: «آنها ما را می زدند و مورد آزار قرار می دادند». گزارش های گسترده ای وجود داشت مبنی بر این که مقامات دولتی، اسناد قانونی مانند گذرنامه و ویزاهای معتبر را نابود می کر
دند تا مانع از هرگونه اعتراض قانونی افغانی ها به اخراجشان شوند. پس از آن، اخراج شدگان را به زور سوار اتوبوس ها کرده و آنها را به سوی مرز افغانستان منتقل می کردند. بحران انسانی. اخراج های گسترده افغانی ها، موجب بروز یک بحران شدید انسانی، در گذرگاه مرزی اسلام قلعه در ولایت هرات شد. ده ها هزار نفر از افغان ها که بسیاری از آنان زنان و کودکان بودند، در گرمای طاقت فرسا، با دمای بالای ۵۰ درجه سانتی گراد، سرگردان ماندند. این شرایط و نیز گرمازدگی و کم آبی، باعث مرگ برخی از این افراد شد. می هیونگ پارک از سازمان بین المللی مهاجرت (IOM)، وضعیت را چنین توصیف کرد: «هزاران نفر در زیر آفتاب… شرایط این افراد واقعاً وخیم است». نهادهای امدادرسان با کمبود شدید منابع مواجه شدند. سازمان IOM اعلام کرد که توانایی این سازمان برای کمک رسانی، به شدت محدود شده و تنها می تواند به ۱۰ درصد از نیازمندان دسترسی پیدا کند. کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان (UNHCR) نیز هشدار داد که عملیات این نهاد، به شدت با کمبود بودجه روبروست و ممکن است که ناچار به توقف فعالیت های خود شود. تأثیر بر زنان و کودکان. این بحران، زنان و کودکان را تحت تأثی
ر قرار داد. تنها در ماه ژوئن، یونیسف گزارش داد که بیش از ۵٬۰۰۰ کودک افغانی، بدون همراه یا جدا شده از خانواده شان، از ایران بازگردانده شده اند. برای زنان و دختران، بازگشت به افغانستان، به معنای روبه رو شدن با نظام سرکوب گر و «آپارتاید جنسیتی» طالبان بود. با توجه به قوانینی که زنان را از سفر یا کار بدون سرپرست مرد (مرد محرم) منع می کند، بسیاری از زنان مجرد و بیوه که اخراج شده بودند، در مرز سرگردان ماندند؛ زیرا نه توان ادامه به مسیر را داشتند و نه دسترسی به کمک های بشردوستانه برایشان ممکن بود. تحلیل حقوقی. سازمان های حقوق بشر و کارشناسان حقوقی، استدلال کرده اند که اخراج های دسته جمعی افغان ها، یک نقض جدی و فاحش در مورد قوانین بین المللی به شمار می رود. مرکز حقوق بشر در ایران اعلام کرد که این اقدامات، مصداقی از «مجازات دسته جمعی» هستند. اخراج جمعی: اخراج گروهی افراد، بدون بررسی مورد وضعیت هر فرد، ناقض ماده ۱۳ میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی (ICCPR) است که ایران نیز از امضاکنندگان آن به شمار می رود. اصل عدم بازگرداندن (non-refoulement): بازگرداندن پناهجویان به کشوری که در آن با خطر واقعی آزار، شکنجه یا نقض شدید
حقوق بشر مواجه اند، نقض اصل بنیادین «عدم بازگرداندن» به شمار می رود. با توجه به اطلاع از نحوه سیاست و روش اجرایی حکومت طالبان و به ویژه سیاست های آن علیه زنان و اقلیت ها، این اخراج ها با وضوح کامل، ناقض این اصل هستند. احتمال ارتکاب جنایت علیه بشریت: سعید دهقان، یک وکیل حقوق بشر ایرانی اظهار داشت: «با توجه به گسترش، خشونت و ماهیت نظام مند این اخراج ها…، دلایلی به وجود آمده اند که این اقدامات، به عنوان جنایت علیه بشریت تلقی شوند». واکنش ها. ایران. دولت ایران، اقدامات خود را با استناد به امنیت ملی توجیه کرد. یک سخنگوی دولتی اظهار داشت: «ما همیشه تلاش کرده ایم میزبان خوبی باشیم، اما امنیت ملی در اولویت است و طبیعی است که اتباع غیرقانونی باید به کشور خود بازگردند». سایر مقامات ایرانی ادعا کردند که روند بازگشت افغان ها تدریجی بوده و با حفظ کرامتهای انسانی همراه خواهد بود که در ضمن، شامل احترام به «همسایگان و برادران ایمانی» ایران نیز خواهد بود. افغانستان. دولت طالبان. رهبری طالبان، به صورت علنی از ایران خواست تا اجازه دهد که افغان ها، با احترام و به صورت تدریجی به کشور خود بازگردند و یادآور شد که افغانستان، منابع
لازم برای پذیرش ناگهانی این جمعیت عظیم بازگشتی را ندارد. حسن اخند، نخست وزیر طالبان، از ایران خواست تا از «رفتارهای تحقیرآمیز» به افغان ها پرهیز کند، زیرا که این اقدامات می تواند به «نفرت میان دو ملت» منجر شود. جامعه مدنی افغانستان. در غیاب یک واکنش قوی از سوی دولت، شهروندان افغانی، ابتکارات مردمی را برای کمک رسانی به اجرا گذاشتند. در هرات، بازرگانان و ساکنان آن، کاروان هایی از خودروهای شخصی را برای انتقال رایگان هزاران اخراج شده از مرز سامان دادند؛ در حالی که دیگران غذا، آب و سرپناه موقت فراهم کردند. سازمان ملل متحد. سازمان ملل و کمیساریای عالی پناهندگان (UNHCR)، هشدار دادند که بازگرداندن اجباری افغان ها، خطر بی ثبات سازی بیشتر افغانستان را در پی دارد؛ کشوری که هم اکنون با یک بحران انسانی مواجه است و بیش از ۲۹ میلیون نفر از افراد آن، نیازمند کمک هستند. ریچارد بنت، گزارشگر ویژه کمسیون حقوق بشر سازمان ملل در امور افغانستان، تحریک به تبعیض و خشونت و استفاده از «زبان غیرانسانی» علیه افغان ها را در ایران محکوم کرد. واکنش های بین المللی و جامعه مدنی. اخراج های افغان ها توسط ایران، با محکومیت گسترده ای از سوی شخصیت
ها و نهادهای بین المللی روبه رو شد. هانا نیومن، عضو پارلمان اروپا، این اخراج ها را «غیرقانونی» و «اخراج از طریق زور و وحشت» توصیف کرد. نرگس محمدی، برنده ایرانی جایزه صلح نوبل که در زندان به سر می برد، در بیانیه ای از درون زندان، این اخراج ها را نقض تعهدات بین المللی از طرف ایران دانست. کانون نویسندگان ایران و دیگر نهادهای جامعه مدنی ایرانی نیز، رفتار «نژادپرستانه» با مهاجران را محکوم کرده و خواستار پایان دادن به روند این اخراج ها شدند. شهباز غفوری، عضو هیئت مدیره جامعه مهندسان شهرساز، بحران جمعیتی ناشی از حضور گسترده مهاجران افغان در ایران را یک مسئله ساختاری پیچیده با ابعاد اقتصادی، اجتماعی و فضایی می داند که فراتر از نگرانی های صرف امنیت ملی است. او بر ضرورت برنامه ریزی جامع، هماهنگی نهادی و اتخاذ سیاست های منسجم برای مدیریت ورود، اقامت و حضور اتباع خارجی تأکید دارد تا نابرابری های فضایی و فشارهای اقتصادی کاهش یابد. غفوری معتقد است که سیاست های کنونی بدون چارچوب های دقیق، موجب تشدید بحران های اجتماعی و اقتصادی شده و عدالت اجتماعی را تضعیف می کند، و تنها با رویکردی چندبُعدی می توان توسعه پایدار و حفظ کرامت
انسانی را تضمین کرد. انتقادها. سامانهٔ اخراج از کشور با انتقادهای گسترده ای از سوی حقوقدانان، کنشگران، اهالی رسانه، هنرمندان و دیگران روبه رو شده است. اخراج مهاجران افغانستانی واکنش های بسیاری را برانگیخت. در ۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۵/ ۱۲ تیر ۱۴۰۴، بیش از ۱۳۰۰ کنشگر، روزنامه نگار، سینماگر و شهروند ایرانی و افغانستانی در نامه ای با عنوان «به رفتار غیرانسانی با افغانستانی ها پایان دهید»، خطاب به حکومت ایران، خواهان توقف فوری برخوردهای غیرانسانی با افغانستانی ها در ایران شدند. اخراج مهاجران غیرقانونی و قانونی افغان در ایران همراه با احساسات و سیاست های نژادپرستی، بیگانه هراسی، مهاجر ستیزی خشونت، نفرت پراکنی، دروغ رسانی،شکنجه، آزاربینی، ممنوعیت مسافرت داخلی و کار، مصادره و مسدود کردن دارایی ها و اسناد، اتهام واهی، اخاذی و باج گیری،محرومیت اجتماعی، انگ اجتماعی، تهدید مرگ، حملهٔ اوباش به سکونتگاه ها و اردوگاه های آنان بوده است. همچنین قتل چند تن از زنان و کودکان مهاجر افغان از جمله کبری رضایی ۲۶ ساله و مریم اسحاقی ۱۳ ساله روی داده است. به باور مهرداد درویش پور، «این حکومت است که با اتخاذ این گونه سیاست ها این احساسات را دامن م
ی زند.»مرگ یک مهاجر افغان، محمدباقر رضایی ۶۰ ساله که داوطلبانه می خواست بازگردد، در اردوگاهی در زابل در ۱۹ تیر پس از شکنجهٔ وی روی داد.
اسکایلر سیمون (زاده ) خواننده، ترانه سرا و بازیگر آمریکایی است.
خوزه کوبرو سانچز (; – ) ورزشکار گاوبازی تورئو اهل اسپانیا بود. زندگی. خوزه کوبرو در بوردو، فرانسه، در خانواده ای مهاجر اهل اسپانیا به دنیا آمد و در محلهٔ کانیه خاس در مادرید بزرگ شد. او از دانش آموختگان برجستهٔ "مدرسهٔ ملی گاوبازی" ("Escuela Nacional de Tauromaquia") در ونتا دل باتان بود؛ این مجموعه در کاسا د کامپو، بزرگ ترین پارک عمومی مادرید، قرار دارد. در سال ۲۰۱۶، این مدرسه به افتخار او به نام "مدرسهٔ گاوبازی جامعهٔ مادرید ال یییو" ("Escuela Taurina de la Comunidad de Madrid el Yiyo") تغییر نام داد. در فوریهٔ ۱۹۸۰، او نخستین بار در سن سباستیان د لوس ریس در میدان گاوبازی به همراه پیکادورها روی صحنه رفت؛ در این برنامه، او در کنار کارلوس آراگون و آنتونیو آمورس گاوبازی کرد. در همان سال، او در رتبه بندی گاوبازان تازه کار ("نووی یه رو") صدرنشین شد و جایزهٔ مشهور "کفش طلایی" ("Zapato de Oro") شهر آرنِدو را به دست آورد. کوبرو آلترناتیوا (آیین ورود به مقام گاوباز کامل) را در ۳۰ ژوئن ۱۹۸۱ در میدان گاوبازی بورگوس در شمال اسپانیا دریافت کرد. آنخل تروئل نقش «پدرخوانده» را داشت و خوزه ماریا مانسانارس شاهد مراسم بود؛ گا
وی که در این مراسم با آن جنگید، «کومادرخو» نام داشت و از دامداری خ. بوئندیا بود. مراسم تأیید آلترناتیوای او در ۲۷ مه ۱۹۸۲، در جشنوارهٔ سن ایسیدرو — رویدادی سالانه در میدان گاوبازی لاس ونتاس مادرید — برگزار شد. در این مراسم نیز خوزه ماریا مانسانارس پدرخوانده و امیلیو مونوز شاهد بود؛ گاوی که با آن مبارزه کرد «بوهِمیو» از دامداری فلیکس کامنو بود. کوبرو دوبار از در بزرگ میدان لاس ونتاس خارج شد (به معنای موفقیت ویژه)، در ۱ و ۹ ژوئن ۱۹۸۳، هرچند که در سال ۱۹۸۱ نیز به عنوان "نووی یه رو" در این میدان ظاهر شده بود. در ۲۶ سپتامبر ۱۹۸۴، ال یییو در پوزوبلانکو با فرانسیسکو ریورا، مشهور به پاکیری، هم برنامه شد؛ همان روزی که پاکیری توسط گاوی به نام آویسپادو، که تصور می کرد مرده است، به طور مرگبار زخمی شد. در فرهنگ عامه، این برنامهٔ گاوبازی به عنوان «نفرین شده» شناخته می شود (چرا که کوبرو نیز کمتر از یک سال بعد، به شکل مشابهی در میدان کشته شد). مرگ. کوبرو که به نمادی در گاوبازی بدل شده بود و امید بسیاری از هواداران را در دل داشت و در نتیجه از محبوبیت زیادی برخوردار بود، در ۳۰ اوت ۱۹۸۵، به جای کورو رومرو در میدان گاوبازی کولمن
ار ویخو حاضر شد تا به همراه آنتونیو چنل («آنتونیته») و خوزه لوئیس پالومار، با گاوهایی از دامداری مارکوس نونیِز، گاوبازی کند. ششمین گاو آن بعدازظهر، که بورلرو نام داشت، مبارزه ای دشوار با کوبرو داشت که با یک "استوکادا" (ضربهٔ شمشیر برای کشتن گاو) پایان یافت که کوبرو را از گاو جدا کرد. او به زمین غلتید و دستیارانش برای کمک آمدند، اما گاو مستقیماً به سمت کوبرو بازگشت و او را از زیر بغل زخمی کرد. شاخ گاو مستقیماً به قلب کوبرو اصابت کرد و آن را به دو نیم کرد؛ او تقریباً بلافاصله کشته شد، اما هنوز توانست با صدایی ضعیف به دوستش بگوید: «پالی، این گاو منو کشت» و سپس جان سپرد. او فقط ۲۱ سال داشت. مراسم خاک سپاری او در لاس ونتاس برگزار شد و مقام های رسمی، دیگر گاوبازان و هواداران در آن حاضر بودند. سپس او را روی دوش تشییع کردند و در گورستان آلمودنا به خاک سپردند. در راستای بزرگداشت یاد او، تندیسی از کوبرو در بیرون میدان گاوبازی کولمنار ویخو نصب شده است و تندیس دیگری به یادش، که اثر لوئیس سانگینو است، در بیرون لاس ونتاس قرار دارد. در سال ۱۹۸۵، روزنامه نگار و نویسندهٔ مشهور آنتونیو د. اولانو، کتابی به نام "یییو. بدرود ای ش
اهزاده، بدرود" را به یاد او نگاشت.
پاتریک دی (؛ ۹ اوت ۱۹۹۲ – ۱۶ اکتبر ۲۰۱۹) بوکسور اهل ایالات متحده آمریکا بود. اوایل زندگی و تحصیلات. دی از پدر و مادری هائیتی تبار در فریپورت، نیویورک زاده شد و کوچک ترین فرزند از میان چهار پسر خانواده بود. پدرش پزشکی بود که در کودکی بوکس تمرین می کرد و مادرش، لایسا، مترجم سازمان ملل متحد بود. او در طول دوران حرفه ای خود در بوکس، موفق به دریافت مدرک کاردانی در رشتهٔ تغذیه از کالج اجتماعی ناساو و مدرک کارشناسی در رشتهٔ سلامت و تندرستی از دانشگاه کاپلان شد. دوران حرفه ای. دی از سال ۲۰۰۶ زیر نظر جو هیگینز، آتش نشان سابق و مربی بوکس، بوکس را آغاز کرد. در سال ۲۰۱۲، او در رقابت های دستکش طلایی نیویورک به پیروزی رسید. رکورد آماتوری او ۷۵ پیروزی و ۵ شکست بود، که شامل دو قهرمانی ملی نیز می شد. او به عنوان بوکسور آماتور شماره یک ایالات متحده در دستهٔ ۱۵۲ پوند شناخته شد و به عنوان عضو ذخیرهٔ تیم المپیک ایالات متحده در سال ۲۰۱۲ فعالیت داشت. دی به یکی از ده بوکسور برتر وزن میان سبک در رده بندی شورای جهانی بوکس (WBC) و فدراسیون بین المللی بوکس (IBF) تبدیل شد. او همچنین عنوان قهرمانی منطقه ای وزن میان سبک WBC قارهٔ آمریکا را
کسب کرد. دی از مجموع ۲۲ مبارزهٔ حرفه ای خود، ۱۷ پیروزی، چهار شکست و یک تساوی به دست آورد. مرگ. دی در جریان شکست با ناک اوت مقابل چارلز کانول در مبارزهٔ قهرمانی USBA در دستهٔ وزن میان سبک در ۱۲ اکتبر ۲۰۱۹ دچار آسیب مغزی تروماتیک شد و چهار روز بعد درگذشت. مفسر بوکس مایکل بافر دی را «جوانی فوق العاده» توصیف کرد و گفت که «همهٔ جامعهٔ بوکس در شوک فرو رفته اند»، در حالی که رئیس WBC، مائوریسیو سولاایمان، اعلام کرد بوکس «دوستی شجاع، مهربان و فوق العاده» را از دست داده است. کانول نامه ای سرگشاده در اینترنت منتشر کرد که در آن اندوه و تأسف خود را ابراز کرده بود.
قدم (انگلیسی: Step) پنجمین آلبوم استودیویی (و در مجموع دومین آلبوم تمام انگلیسی) خواننده و ترانه سرای چینی لی عضو گروه کره ای-چینی اکسو است که در ۱۴ ژوئن ۲۰۲۴ توسط وارنر میوزیک چین و ژانگ ییشینگ استودیو منتشر شد. این آلبوم، با ترانه اصلی «Step» (قدم)، شامل ۱۰ ترانه و در نسخه دیلاکس شامل ۱۳ ترانه است که همه آن ها کاملاً به زبان انگلیسی هستند. زمینه. در ۳۱ مه ۲۰۲۴، لی اعلام کرد که دومین آلبوم استودیویی انگلیسی خود را در ۱۴ ژوئن منتشر می کند. در ۲۴ ژوئن، لی اعلام کرد که روز بعد یک نسخه دیلاکس با سه ترانه اضافی منتشر می شود، که بعداً مشخص شد "Daisy"،"Before You Let Go" و "A Legend" هستند. موزیک ویدئو. موزیک ویدیوی «Psychic» (پیشگو) در دبی فیلمبرداری شده است.
ریکسدلر سوئدی (، ) نام یک سکهٔ سوئدی بود که برای اولین بار در سال ۱۶۰۴ ضرب شد. بین سال های ۱۷۷۷ تا ۱۸۷۳، این سکه پول رایج سوئد بود. دلر، مانند دلار، از نام تالر آلمانی گرفته شده است. دلارهای مشابه رایشستالر، ریکسدآلدر و ریگدلر به ترتیب در آلمان و اتریش-مجارستان، هلند و دانمارک-نروژ استفاده می شدند. «ریکسدلر» هنوز هم به عنوان یک اصطلاح محاوره ای برای کرون، واحد پول مدرن سوئد، استفاده می شود. تاریخچه. سیستم حسابداری پنینگ. «دلر» در سال ۱۵۳۴ معرفی شد. در ابتدا برای استفاده بین المللی در نظر گرفته شده بود و به ۴ مارک تقسیم می شد و سپس یک مارک به ۸ اوره (öre) و سپس یک اوره به ۲۴ پنینگ تقسیم می شود. در سال ۱۶۰۴، نام آن به «ریکسدلر» ("دلر قلمرو"، رجوع کنید به رایششتالر) تغییر یافت. در سال ۱۶۰۹، ارزش ریکسدلر به ۶ مارک افزایش یافت، زمانی که سایر سکه های سوئدی تضعیف شدند، اما ریکسدلر ثابت ماند. از سال ۱۶۲۴، دلرها هم از جنس مس و هم از جنس نقره منتشر می شدند. به دلیل ارزش پایین مس، پول های بشقابی بزرگ (plåtmynt) منتشر شدند. این پول ها قطعات مستطیلی شکل مسی بودند که در برخی موارد چندین کیلوگرم وزن داشتند و بزرگترین آنها ۱
۰ دلار ارزش داشت و تقریباً وزن داشت. آنها تا سال ۱۷۷۶ در گردش بودند. با کمیاب شدن نقره، ارزش دلر نقره نسبت به دلر مسی افزایش یافت و نرخ مبادله بین این دو در نهایت با نسبت سه به یک تعیین شد. واحدهای پول مسی با K.M. یا KMT مشخص می شدند و S.M. یا SMT نشان دهنده پول نقره بود. اندازه و وزن سنگین پول بشقابی در نهایت باعث شد سوئد اولین کشور اروپایی باشد که اسکناس منتشر می کند. این اسکناس ها توسط بانک استکهلم در سال ۱۶۶۱ منتشر شدند. این اسکناس ها به دلیل تولید بیش از حد، بخش زیادی از ارزش خود را از دست دادند، اما توانستند مشکل فوری را کاهش دهند. آنها تا سال ۱۶۶۷ منتشر شدند. در سال ۱۶۸۱، ارزش دلار نقره کاهش یافت، به طوری که یک ریکسدلر برابر با دو دلار نقره شد. کاهش ارزش بیشتر در سال ۱۷۱۲ منجر به برابری یک ریکسدلر با سه دلار نقره شد. در پایان ژوئیه ۱۷۶۸، پول ورقه ای سنگین منسوخ شد، اما در ۴ اوت به دلیل نیاز دوباره رواج یافت. لاشه کشتی نیکوبار» منبع بسیاری از نمونه های پول ورقه ای در دوره مدرن است. سیستم حسابداری ریکسدلر. در سال ۱۷۷۶، یک سیستم ارزی جدید اعلام شد که در آغاز سال ۱۷۷۷ به کار گرفته شد. واحد پول جدید بر اساس
ریکسدلر بود که به ۴۸ «اسکیل» (به ارزش دو اوره قدیمی، که گاهی اوقات «شیلینگ» با جمع «شیلینگار» نوشته می شود) تقسیم می شد، و هر اسکیلینگ به ۱۲ «روند استیکن» تقسیم می شد. ارزش سکه های مسی از قبل موجود نصف شد و فقط جدیدترین سکه های نقره ارزش اسمی خود را حفظ کردند. پول جدید به صورت اسکناس (پول بدون پشتوانه) و سکه های نقره و مسی منتشر شد. در ابتدا، فقط Riksens Ständers Wexel-Banco (بانک ریکسداگ املاک) می توانست اسکناس منتشر کند، اما در سال ۱۷۸۹، Riksgälds Kontor (دفتر بدهی ملی سوئد) تأسیس شد و حق انتشار اسکناس های خود را به دست آورد. «سکه ریکسدلر» از نقره ضرب می شد، «ریکسدلر بانکو» توسط بانک و «ریکسدلر ریکسدلر» توسط اداره بدهی منتشر می شد. هم بانک و هم اداره بدهی سکه های مسی منتشر می کردند. سکه ریکسدلر با وزن ۲۵.۵ گرم نقره خالص ضرب می شد و معادل سکه رایشستالر (یا ریگسدلر نروژی) مورد استفاده در سایر نقاط اسکاندیناوی و شمال آلمان بود. در مقابل، اسکناس ها به شدت از تورم ناشی از حق الضرب رنج می بردند. در سال ۱۸۰۳، ارزش این دو پول کاغذی به هم گره خورد، به طوری که ۱ ریکسدلر بانک = ریکسدلر بانک = ۴ ریکسدلر ریکسدلر. در سا