Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی از شهر کورلئونه بود. در سال ۱۹۰۱، دون چیچو دستور قتل آنتونیو کورلئونه (پدر ویتو) را صادر کرد چون به او تسلیم نشده بود، و همچنین دستور قتل پائولو (برادر بزرگتر ویتو) را به دلیل سوگند انتقام داد. ویتو و مادرش برای درخواست امنیت نزد دون چیچو رفتند، اما او امتناع کرد. مادر ویتو با چاقو به دون چیچو حمله کرد تا ویتو فرار کند. ویتو با کمک بستگانش به نیویورک فرستاده شد و نامش به اشتباه به "ویتو کورلئونه" تغییر یافت. سالها بعد، ویتو بزرگسال به سیسیل بازگشت و از دون چیچو و عواملش (استرولو و موسکا) انتقام گرفت. توماسینو، متحد وفادار ویتو، به عنوان رئیس جدید مافیا در کورلئونه انتخاب شد. در سال ۱۹۴۶، پس از قتل سولوتزو و کاپیتان مک کلاسکی توسط مایکل (پسر کوچک ویتو)، مایکل برای در امان ماندن از خانواده تاتالیا و پلیس نیویورک به سیسیل فرستاده شد و تحت حمایت توماسینو قرار گرفت. در اواخر دهه ۱۹۴۰، این کلن درگیر جنگ قلمرو با گویدو کوینتانا (که از مونته لپره توسط سالواتوره جولیانو اخراج شده بود) بر سر کنترل کورلئونه شد. کوینتانا موقتاً کنترل کورلئونه را به دست گرفت، اما با کشته شدنش توسط جولیانو، این موفقیت دوام نیاورد. دهه ها
بعد در سال ۱۹۸۰، دون توماسینو توسط قاتلی به نام موسکای مونته لپره کشته شد. پس از کشته شدن کالو (وفادار به توماسینو) در تلاش برای انتقام، احتمالاً کلن توماسینو منحل شد. ساختار کلن دون چیچو (۱۸۹۰-۱۹۲۲): - رئیس: دون چیچو - عوامل: موسکا، استرولو ساختار کلن توماسینو (۱۹۲۲-۱۹۸۰): - رئیس: دون توماسینو - عوامل: کالو، فابریزیو، استفانو آندولینی - همکاران: دکتر تازا، بندینو روسا: ۱۸۹۰-۱۹۲۲ — دون چیچو ۱۹۲۲-۱۹۸۰ — دون توماسینو ۱۹۷۰-۱۹۸۰ (موقت) — کالو کلن کلمنزا. کلن کلمنزا یک گروه مافیایی در استان تراپانی سیسیل بود که توسط دومنیکو کلمنزا - برادر بزرگتر پیتر کلمنزا - رهبری می شد. این کلن با خانواده کورلئونه در نیویورک ارتباط داشت و به عنوان منبع جذب نیروهای جدید عمل می کرد که هر پنج سال یکبار توسط پیتر کلمنزا به آمریکا منتقل می شدند. اعضای اصلی: - دومنیکو کلمنزا (رئیس کلن) همکاران: - پیتر کلمنزا - ویتو کورلئونه - مایکل کورلئونه - خانواده مونتانا (فلوریدا) - خانواده هیوئیت (تگزاس) - گروه اسکارفیس (اوهایو) - خانواده دی وازی (نیویورک) - خانواده دل وکو (نیویورک) - خانواده مالسترا (نیویورک)
تور شناور یک تکنیک ماهیگیری است که در آن تورها، که به آنها تور شناور می گویند، به صورت عمودی در ستون آب آویزان می شوند بدون اینکه به کف آب متصل شوند. تورها توسط شناورهایی که به طنابی در امتداد بالای تور متصل شده اند و وزنه هایی که به طناب دیگری در امتداد پایین تور متصل شده اند، در آب به صورت عمودی نگه داشته می شوند. تورهای شناور عموماً بر خواص درهم تنیدگی تورهایی که به صورت شل چسبانده شده اند، متکی هستند. چین های تور شل، بسیار شبیه پرده پنجره، به دم و باله های ماهی گیر می کنند و در حالی که ماهی برای فرار تقلا می کند، آن را در تور شل می پیچند. با این حال، اگر ماهی ها هنگام گیر کردن آبشش هایشان در تور صید شوند، این تورها می توانند به عنوان تور آبشش نیز عمل کنند. اندازه تور بسته به ماهی مورد نظر متفاوت است. این تورها معمولاً دسته های ماهی های دریایی را هدف قرار می دهند. به طور سنتی، تورهای ماهیگیری از مواد آلی مانند کنف ساخته می شدند که زیست تخریب پذیر بودند. قبل از سال ۱۹۵۰، تورها معمولاً اندازه چشمه بزرگتری داشتند. تور بزرگتر فقط ماهی های بزرگتر را می گرفت و به ماهی های کوچکتر و جوان تر اجازه می داد از آن عبور
کنند. وقتی ماهیگیری با تور ماهیگیری در دهه ۱۹۵۰ میلادی رواج پیدا کرد، این صنعت به مواد مصنوعی با اندازه چشمه کوچکتر روی آورد. تورهای مصنوعی دوام بیشتری دارند، بی بو هستند و ممکن است در آب تقریباً نامرئی باشند و تجزیه بیولوژیکی نمی شوند. بیشتر کشورها ماهیگیری با تورهای ماهیگیری را در قلمرو خود تنظیم می کنند. چنین ماهیگیری هایی اغلب توسط توافق نامه های بین المللی نیز تنظیم می شوند. ماهیگیری با تور ماهیگیری به دلیل مقرون به صرفه بودن، به یک روش ماهیگیری تجاری تبدیل شده است. تورها را می توان توسط شناورهای کم قدرت نصب کرد که باعث صرفه جویی در مصرف سوخت می شود. تورهای ماهیگیری بدون باد همچنین در جمع کردن مقدار زیادی ماهی در یک صید مؤثر هستند. قبل از دهه ۱۹۶۰ اندازه تور محدود نبود و تورهای تولید شده تجاری معمولاً تا . در سال ۱۹۸۷، ایالات متحده قانون «تأثیر، نظارت، ارزیابی و کنترل تورهای ماهیگیری» را تصویب کرد که طول تورهای مورد استفاده در آب های آمریکا را به مایل دریایی) محدود می کرد. . در سال ۱۹۸۹، مجمع عمومی سازمان ملل متحد قانونی را برای ممنوعیت ماهیگیری با تور ماهیگیری وضع کرد. در سال ۱۹۹۲، سازمان ملل متحد استف
اده از تورهای ماهیگیری با طول بیش از ۲٫۵ اینچ را ممنوع کرد. کیلومتر در آب های بین المللی. جنجال. صید ضمنی. هر ماهی که از مسیر تور ماهیگیری در اقیانوس عبور کند، ممکن است در تور گیر بیفتد یا به آن بچسبد. این امر منجر به انقراض یا حتی انقراض گونه های ماهی می شود. ماهی های غیرهدف که در تور گرفتار می شوند، صید ضمنی نامیده می شوند. در سال ۱۹۹۴، سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد میزان صید ضمنی جهانی را سالانه تا ۲۷ میلیون تن ماهی که توسط شیلات دور ریخته می شود، تخمین زد. بسیاری از افراد گونه های غیرهدف به عنوان صید ضمنی در پرتاب هر تور ماهیگیری تلف می شوند. در نتیجه، بسیاری از این گونه ها اکنون در معرض خطر انقراض هستند. گونه هایی که به عنوان صید ضمنی صید می شوند شامل کوسه ها، دلفین ها، نهنگ ها، لاک پشت ها، پرندگان دریایی و سایر پستانداران دریایی هستند. از آنجایی که تورها قرار داده می شوند و ممکن است تا چند روز قابل برداشتن نباشند، پستاندارانی که از هوا تنفس می کنند و در تورها گیر می کنند، اگر نتوانند خود را آزاد کنند، غرق می شوند. در برخی مناطق، معافیت از اقدامات تنبیهی به دلیل صید ضمنی غیرعمدی پستانداران دریایی، هم
ان طور که در قانون حمایت از پستانداران دریایی آمده است، شامل ماهیگیران تجاری نیز می شود. در دهه ۱۹۹۰، ماهیگیری با تورهای ماهیگیری سالانه مسئول ۳۰٬۰۰۰ تن کوسه و ماهی اسکیت در صید ضمنی جهانی بود. غواصان هنگام فیلمبرداری از "برنامه «کشتار تصادفی" نشنال جئوگرافیک در جزایر کانال کالیفرنیا، جایی که شمشیرماهی ها و کوسه های مختلف به سمت شمال شنا می کنند، کشف کردند که بسیاری از قایق های ماهیگیری در آن شب تورهای خود را در آب انداخته اند. این تورها هر کدام یک مایل طول و تقریباً داشتند. در ارتفاع بالا قرار داده شده تا شمشیرماهی ها و کوسه های دم دراز را هدف قرار دهد. آنها نیمی از طول یک تور را شنا کردند و در آن طول، ۳۲ کوسه آبی مرده در تور و همچنین ۲ کوسه سرچکشی، یک شیر دریایی و یک سفره ماهی پیدا کردند که همگی هنگام کشیدن تور به اقیانوس پرتاب شده بودند. اگرچه ماهیگیری با تورهای ماهیگیری طولانی مدت عامل اصلی صید ضمنی پرندگان دریایی است، اما پرندگان دریایی نیز به تعداد قابل توجهی در تورهای ماهیگیری شناور گرفتار می شوند. مطالعات انجام شده بر روی ۳۰ مرکز ماهیگیری کوچک با تورهای ماهیگیری در دریای بالتیک تخمین می زند که سالانه
۹۰۰۰۰ پرنده دریایی در تورهای ماهیگیری می میرند. ماهی های صید شده به صورت تصادفی یا مرده یا با جراحاتی که ممکن است منجر به مرگ شود، به اقیانوس بازگردانده می شوند. اگر حیوانات مرده خورده نشوند، تجزیه می شوند، زیرا باکتری ها از اکسیژن برای تجزیه مواد آلی استفاده می کنند. مقادیر زیادی از مواد مرده که در اقیانوس تجزیه می شوند، باعث کاهش سطح اکسیژن محلول در محیط اطراف می شوند. آسیب های زیست محیطی. تورهای ماهیگیری شناور که به دلیل طوفان های ناشی از جریان های شدید، گم شدن تصادفی یا دور انداختن عمدی در دریا گم یا رها می شوند، به تورهای ارواح تبدیل می شوند. تورهای مصنوعی در برابر پوسیدگی یا خرابی مقاوم هستند، بنابراین تورهای ماهیگیری شبح به طور نامحدود در اقیانوس ها ماهیگیری می کنند. حیوانات دریایی به راحتی در تورهای ارواح گرفتار می شوند، همان طور که شکارچیانی که حیوانات مرده جذب می کنند، به دام می افتند. نخ شناور روی تور به آن اجازه می دهد تا در جریان آب حرکت کند که باعث آسیب بوم شناسی به گیاهان و زیستگاه های بستر می شود زیرا تورها کف دریا را می کشند. علاوه بر این، آلودگی میکروپلاستیک های اقیانوسی عمدتاً ناشی از وسایل
ماهیگیری ساخته شده از پلاستیک مانند تورهای ماهیگیری شناور است که در اثر استفاده، گم شدن یا دور انداختن فرسوده می شوند. ماهیگیری غیرقانونی. بیشتر کشورها بر آب های واقع در فاصله ۲۰۰ مایل دریایی از سواحل خود، که منطقه انحصاری اقتصادی نامیده می شود و توسط قانون دریاها تعیین شده است، صلاحیت دارند. خارج از این مرزها ، آب های بین المللی یا دریای آزاد قرار دارند. کشتی ها هنگام ماهیگیری در آب های بین المللی باید از مقررات کشوری که پرچم آن را برافراشته اند، پیروی کنند، اما در آب های آزاد هیچ نیروی انتظامی وجود ندارد. آب های بین المللی ۵۰٪ از سطح جهان را تشکیل می دهند، با این حال زیستگاه هایی با کمترین میزان حفاظت هستند. کاهش ذخایر ماهی باعث افزایش شیوه های غیرقانونی ماهیگیری شده است. صید غیرقانونی، بی ضابطه یا گزارش نشده بین ۱۱ تا ۲۶ میلیون تن در سال است که یک چهارم صید جهانی را تشکیل می دهد. ماهیگیری غیرقانونی شامل صید ماهی های کوچک تر از اندازه طبیعی، ماهیگیری در آب های بسته، صید ماهی بیشتر از حد مجاز یا ماهیگیری در زمان تعطیلی فصلی آب های آزاد می شود. ماهیگیری غیرقانونی به دلیل فقدان ضمانت اجرا یا مجازات، امری برجس
ته است. با وجود کنترل ها، نقض قوانین ماهیگیری با تور شناور امری عادی است. دریای مدیترانه بیشترین بهره برداری بیش از حد را دارد. با وجود ۲۱ ایالت مدرن با خط ساحلی در دریا، شیلات های زیادی وجود دارند که از یک منطقه کوچک برداشت می کنند. وقتی استفاده از تجهیزات تور ماهیگیری ممنوع شد، تولیدکنندگان طراحی تورها را اصلاح کردند تا دیگر مشمول تعریف ممنوعه نشوند. تعریف جدیدی در سال ۲۰۰۷ وضع شد که به این صورت است: «هر تور ماهیگیری که روی سطح دریا یا در فاصله مشخصی زیر آن توسط وسایل شناور نگه داشته می شود و با جریان آب، چه به طور مستقل و چه با قایقی که به آن متصل است، حرکت می کند. این تور ممکن است به وسایلی برای تثبیت تور یا محدود کردن حرکت آن مجهز باشد.» ماهیگیری با تور ماهیگیری ژاپنی ها در اواسط دهه ۱۹۸۰ توجه عموم را به خود جلب کرد، زمانی که ژاپن و دیگر کشورهای آسیایی شروع به اعزام ناوگان های بزرگی به اقیانوس آرام شمالی برای صید ماهی تن و ماهی مرکب کردند. ژاپن حدود ۹۰۰ کشتی ماهیگیری با تور ماهیگیری را اداره می کرد و سالانه حدود ۳۰۰ میلیون دلار درآمد داشت. آن قایق های ماهیگیری نه تنها به خاطر تخریب بی رحمانهٔ حیات دریایی
، بلکه به خاطر شکار غیرقانونی ماهی سالمون شمال اقیانوس آرام، آسیب رساندن به صنایع ماهیگیری ایالات متحده و کانادا و تهدید شغل ماهیگیرانی که از چنین روش هایی استفاده نمی کردند، نیز مورد سرزنش قرار گرفتند. دولت بوش پدر با ممنوعیت تورهای ماهیگیری در ایالات متحده مخالفت کرد، زیرا ظاهراً با معاهده ای با ژاپن و کانادا در مورد ماهیگیری ماهی سالمون در شمال اقیانوس آرام در تضاد بود. سایر کاربردها. از تورهای ماهیگیری همچنین در مطالعات اکولوژیکی برای مطالعهٔ حرکت بی مهرگان و ایکتیوپلانکتون ها به سمت پایین دست رودخانه استفاده می شود. تورها در عرض یک نهر کشیده می شوند و اجازه داده می شود یک شب بمانند و نمونه ها را جمع آوری کنند. این شبکه ها در درک چگونگی عملکرد حوزه های آبخیز بسیار مهم هستند. تخمین های کمی به دست آمده از تورهای ماهیگیری که به این روش در رودخانه ها استفاده می شوند، با توجه به گرفتگی تورها و افت عملکرد ناشی از آن، نیاز به بررسی دقیق دارند.
دوماجی (به انگلیسی: Doomadgee) یک شهر و منطقه ای در بخش بومیان دوماجی ، کوئینزلند ، استرالیا است. این جامعه که عمدتاً بومی هستند ، در حدود از مرز قلمرو شمالی و در غرب بورکتاون. این سکونتگاه با تأسیس هیئت مذهبی دوماجی در سال ۱۹۳۳ آغاز شد که در سال ۱۹۳۶ از بیلی پوینت به رودخانه نیکلسون نقل مکان کرد. در سرشماری ۲۰۲۱، محله دوماجی جمعیتی بالغ بر ۱۳۸۷ نفر داشت. تاریخ. مردم بومی. وانی و گنگالیدا (یوکولتا) مردمان شناخته شده استرالیایی بومی هستند که صاحبان سنتی برای منطقه اطراف دوماجی هستند. از نظر تاریخی، گاداوا، مردم لاردینگا، مردیل، ماردیلدا، مینگندا و گاراوا گروه هایی در آن منطقه ساکن شده یا از آن عبور کرده اند. زبان وانیی (همچنین با نام های "وانیی"، "وانیی"، "وانگی"، "وانیی"، "گاراوا" و "وانجی" شناخته می شود) یک زبان بومی استرالیایی از کشورهای خلیج فارس است. منطقه زبانی شامل بخش های غربی لان هیل کریک و رودخانه نیکلسون، از حدود مرز بین قلمرو شمالی و کوئینزلند، به سمت غرب به سمت ایستگاه الکساندریا، دوماجی و رودخانه نیکلسون است. این شامل منطقه دولت محلی شایر دوماجی می شود. یوکولتا (همچنین با نام Ganggalida شناخته می
شود) همچنین در کشورهای خلیج فارس، از جمله در دوماجی و مورنینگتون شایر، صحبت می شود. سکونت اروپایی ها. از اواخر قرن نوزدهم، اروپایی ها شروع به سکونت در این منطقه کردند و تأثیر زیادی بر زندگی مردم بومی گذاشتند. درگیری هایی رخ داد، همانطور که در جاهای دیگر جنگ های مرزی استرالیا اتفاق افتاد. پلیس بومی، که مردم محلی به عنوان "یابایری" شناخته می شدند، در "خاموش کردن تالاب" که در رودخانه نیکلسون در حدود ۲۶ کیلومتر قرار داشت، مستقر شدند. غرب محل امروزی دوماجی، در سال ۱۸۸۹. پیش از این، پلیس بومی از سال ۱۸۷۸ در مکانی در کارل کریک، در جنوب، مستقر بود. محافظ بومیان در ۳۰ آوریل ۱۹۳۶، تحت «قانون حمایت و محدودیت فروش تریاک بومیان ۱۸۹۷» منصوب شد، که به موجب آن مردم بومی و جزیره نشینان تنگه تورس قیموم ایالت شدند. این نهادِ حامی، زندگی بومیان کوئینزلند را کنترل می کرد تا اینکه «قانون امور بومیان و جزایر تنگه تورس ۱۹۶۵» در ۲۸ آوریل ۱۹۶۶ لازم الاجرا شد و اداره امور بومیان و جزایر ایجاد شد و هر منشی دادگاه در ایالت به یک افسر ناحیه تبدیل شد. مأموریت دوماجی (۱۹۳۳–۱۹۸۳). ماموریت دوماجی، که در اصل با نام دوماجی شناخته می شد (نامی ک
ه از یک تپه شنی ساحلی که توسط مردم گنگالیدا به نام دوماجی شناخته می شد، گرفته شده است)، در بیلی پوینت () تأسیس شد در خلیج کارپنتاریا در سال ۱۹۳۳، از جمله مدرسه ماموریت دوماجی. در سال ۱۹۳۰، یک خانه تبلیغی برای کودکان بومی در برک تاون توسط لن و دوروتی آکهرست، اعضای برادران آزاد، تأسیس شد و این خانه چند سال بعد، به درخواست بومیان، به محل جدید دوماجی (که بعداً با نام "مأموریت اولد دوماجی" شناخته شد) منتقل شد. اکثر ساکنان اولد دوماجی اهل برک تاون و از مردم گنگالیدا و گاراوا بودند. در ابتدا دختران در یک خانه و پسران در چادر زندگی می کردند، اما خوابگاه ها به مرور زمان ساخته شدند. پسران و دختران در خانه های جداگانه زندگی می کردند خوابگاه ها. خانواده آکهرست در سال ۱۹۳۵ به سیدنی بازگشتند. پس از انتصاب محافظ (آوریل ۱۹۳۶)، این مأموریت به عنوان "منطقه حفاظت شده بومیان" (تحت حمایت کلیسا) که توسط یک محافظ محلی اداره می شود، طبقه بندی شد. در سال ۱۹۳۶، پس از آنکه محل ساحلی هیئت توسط طوفان ویران شد، جامعه و خوابگاه ها به رودخانه نیکلسون، معروف به "دوماجی جدید" منتقل شدند. در آن زمان حدود ۵۰ کودک و ۲۰ بزرگسال در آنجا زندگی می ک
ردند، اما جمعیت به زودی در دهه های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ افزایش یافت، زمانی که دولت کوئینزلند بسیاری از خانواده های بومی را از ایستگاه های دامداری اطراف، از جمله وستمورلند، لان هیلز و گرگوری داونز، خارج کرد. سوابق رسمی بیش از ۸۰ مورد جابجایی بین سال های ۱۹۳۵ تا ۱۹۵۷ را نشان می دهد (و قبل از تأسیس مأموریت دوماجی، بسیاری از کودکان بومی منطقه به مأموریت جزیره مورنینگتون و سایر مأموریت ها و ذخیره گاه بومیان در جنوب منتقل شدند). عکسی که توسط آرشیو ایالت کوئینزلند گرفته شده و حدود سال ۱۹۴۰ گرفته شده است، حدود ۸۰ کودک را در این مأموریت نشان می دهد و سوابق رسمی از وجود حدود ۱۰۰ کودک در سال ۱۹۴۹ خبر می دهند. محل سکونت مأموریت شامل یک بیمارستان، یک مدرسه، یک محل گاوداری که شامل اسب ها نیز می شد، و یک باغ بود. با این حال، گزارش های دولتی مربوط به سال های ۱۹۴۹ و ۱۹۵۰ نشان می دهد که هیچ ساختمان مدرسه ای وجود نداشته و کلاس ها در خوابگاه ها برگزار می شد. ساکنان اینجا تحت نظارت دقیق و پایبندی کامل به سبک زندگی مسیحی بودند، و دختران فقط اجازه داشتند سرودهای مذهبی را به عنوان سرگرمی بخوانند. شرایط دشوار بود و شیوه های هیئت تبلیغی در یک
گزارش دولتی در سال ۱۹۵۰ مورد انتقاد قرار گرفت. همه کودکان بالای شش سال در خوابگاه ها زندگی می کردند؛ پسران در حدود ۱۴ سالگی خوابگاه را ترک می کردند تا به کارهای ایستگاه بپردازند، در حالی که دختران در کارهای خانه آموزش می دیدند و اغلب تا زمان ازدواج در خوابگاه ها می ماندند. در اواخر دهه ۱۹۵۰، بسیاری از ساکنان آنجا را ترک کردند و به مأموریت جزیره مورنینگتون نقل مکان کردند، جایی که در این زمان به خانواده ها اجازه داده شد تا با هم بمانند. گزارش برادران باز در سال ۱۹۵۸ نشان داد که حدود ۱۱۵ کودک ۶ تا ۲۰ ساله تحت مراقبت آنها بودند. در طول دهه ۱۹۶۰، دختران مجرد مسن تر شروع به بازگشت به والدین خود کردند. خوابگاه دختران در سال ۱۹۶۴ بازسازی شد، در سال ۱۹۶۵ هنوز ۳۵ پسر و ۲۳ دختر در مأموریت زندگی می کردند و در سال ۱۹۶۸ حداقل پنج کودک هنوز در یک خوابگاه زندگی می کردند. از ۲۸ آوریل ۱۹۶۶، وزارت امور بومیان و جزایر مسئول مأموریت شد. در سال ۱۹۶۹، دولت کوئینزلند به عنوان متولی منطقه حفاظت شده ای که مأموریت در آن واقع شده بود، منصوب شد و پس از ادامه انتقادات از شرایط در این مأموریت، در اوت ۱۹۸۳ کنترل اداری را از برادران گرفت. دق
یقاً مشخص نیست که آخرین فرزندان چه زمانی خوابگاه ها را ترک کردند. با این حال، فهرست مطالب کتابی از پسر آکهرست، ویک، نشان می دهد که بخش ۵ به دهه ۱۹۷۰ اختصاص دارد و عنوان بخشی «چهار سال آخر به عنوان یک مأموریت - ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۳» است. کتابخانه ملی استرالیا یک ضبط صدا از مصاحبه ای از گوئندا دیوی با ویک آکهرست درباره والدینش دارد که در سال ۲۰۰۳ انجام شده و به صورت آنلاین در دسترس است، به همراه متن کامل. مدرسه ماموریت دوماجی که در سال ۱۹۳۳ تأسیس شد، در سال ۱۹۷۰ به مدرسه محلی دوماجی تبدیل شد. در سال ۱۹۷۵، تحت کنترل دولت کوئینزلند اداره آموزش و پرورش قرار گرفت و به مدرسه ایالتی دوماجی تبدیل شد. دو ساختمان خوابگاه هنوز باقی مانده اند: خوابگاه دختران و خوابگاه پسران در آن سوی جاده. یک خوابگاه در سال ۲۰۰۳ در اثر آتش سوزی ویران شد. اواخر قرن بیستم – قرن بیست و یکم. اداره پست دوماجی در ۲ ژانویه ۱۹۶۹ افتتاح شد. از ژانویه ۲۰۰۷، به شورای بومیان منطقه دوماجی در این منطقه، وضعیت کامل منطقه داده شد. جمعیت شناسی. دوماجی عمدتاً یک جامعه بومی است. در سرشماری ۲۰۱۱، شهر دوماجی جمعیتی بالغ بر ۱۲۵۸ نفر داشت. در سرشماری ۲۰۱۶، محله دوماجی
جمعیتی بالغ بر ۱۴۰۵ نفر داشت. در سرشماری ۲۰۲۱، منطقه دوماجی جمعیتی بالغ بر ۱۳۸۷ نفر داشت. حکومت. در ۲۱ مهٔ ۱۹۸۷، منطقه حفاظت شده بومیان از دولت کوئینزلند به سرپرستی شورای بومیان دوماجی، تحت سند اعطای کمک مالی (داگیت) منتقل شد. در ۱ ژانویهٔ ۲۰۰۵، شورای بومیان دوماجی به شورای منطقه بومیان دوماجی تبدیل شد. دوماجی در منطقه بومیان دوماجی واقع شده است، در حدود ۱۴۰ کیلومتر از مرز قلمرو شمالی و ۹۳ کیلومتر در غرب برکتاون واقع شده است. آموزش. مدرسه ایالتی دوماجی یک مدرسه دولتی ابتدایی و متوسطه (دوران کودکی-۱۰) برای پسران و دختران در جاده گودیداوا است (). در سال ۲۰۱۷، این مدرسه ۳۲۵ دانش آموز، ۳۵ معلم و ۱۰ کادر غیر آموزشی (معادل ۷ نفر تمام وقت) ثبت نام کرده بود. این شامل یک برنامه آموزش ویژه (پیش دبستانی-۱۰) است. امکانات بهداشتی. بیمارستانی به نام یلا گوندگیمارا/ بیمارستان دوماجی وجود دارد که در حال نصب شش صندلی دیالیز است، اما کیفیت آب هنوز برای عملکرد آنها به اندازه کافی خوب نیست. لوله کشی و تصفیه ویژه برای تأمین آب با کیفیت خاص جهت استفاده در فرآیند همودیالیز، که افراد مبتلا به مشکلات کلیوی را درمان می کند، ضروری است.
تا زمان تکمیل این واحد، بیماران باید برای دریافت درمان به مونت ایسا یا تاونزویل سفر کنند یا نقل مکان کنند. در سال ۲۰۲۲، چهار گوشه تحقیقاتی را در مورد پیامدهای نامطلوب سلامت در جامعه، از جمله میزان بسیار بالاتر بیماری روماتیسمی قلب نسبت به جامعه گسترده تر استرالیا، رهبری کرد.
فرماندهی توسعه رزمی سپاه تفنگداران دریایی () واقع در پایگاه نیروی دریایی کوانتیکو، در شهرستان پرنس ویلیام، ایالت ویرجینیا، یک فرماندهی اصلی از سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا است که مأموریت آن پشتیبانی از توسعه مفاهیم عملیاتی آینده و تعیین بهترین نحوه سازماندهی، آموزش، تعلیم و تجهیز نیروی دریایی آینده است. از سال ۲۰۰۵، فرماندهی توسعه رزمی سپاه تفنگداران دریایی به عنوان معاون توسعه و ادغام رزمی فرمانده سپاه تفنگداران دریایی آمریکا نیز فعالیت می کند. پیشینه شکل گیری فرماندهی توسعه رزمی سپاه تفنگداران دریایی به تأسیس مدرسه تفنگداران دریایی کوانتیکو، در سال ۱۹۲۱ بازمی گردد، که توسط سیزدهمین فرمانده سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده، سرلشکر جان لژون تأسیس شد.
اکوسفر و «اکوسفر اصلی» نام های تجاری آکواریوم های مینیاتوری شیشه ای دمشی هستند که قبلاً توسط شرکت اکوسفر اسوشیتس، واقع در توسان (آریزونا)، ایالات متحده تولید می شدند. آکواریوم ها، چه کروی و چه تخم مرغی شکل، از تقریباً به اندازه توپ استخر تا به اندازه توپ سبد خرید متغیر بودند. آنها در سراسر جهان به عنوان نوآوری های علمی و اشیاء تزئینی فروخته می شدند. جذابیت بصری اصلی اکوسفر توسط میگوهای ریز قرمز-صورتی، با طول بین ۱/۴ تا ۳/۸ اینچ (یا تقریباً یک سانتی متر) فراهم می شد. میگو با انرژی در اطراف آکواریوم شنا می کرد؛ کف قهوه ای باکتری ها و جلبک های روی شیشه را می خورد؛ جلبک های سبز رشته ای را که یک بالش کروی در آب تشکیل می دادند، مصرف می کرد؛ و روی تکه ای از مرجان نرم می نشست. جذابیت مفهومی اصلی این اشیاء در این واقعیت نهفته بود که آنها سامانه اکولوژیکی بسته بودند که در طول سال ها خودکفا بودند. در دمای اتاق و تنها با نور کم، جلبک ها اکسیژن تولید کردند که از میگو و باکتری ها پشتیبانی می کرد. باکتری ها فضولات میگوها را تجزیه کردند. محصولات حاصل از تجزیه، مواد مغذی را برای جلبک ها و باکتری هایی که میگو از آنها تغذیه می
کرد، فراهم می کردند. سازنده اظهار داشت که میگو به طور متوسط ۲ تا ۳ سال در زندگی می کند، اما مشخص شده است که بیش از ۱۲ سال عمر می کند. یک اسکرابر مغناطیسی کوچک در هر اکوسفر قرار داده شده بود. با عبور دادن یک آهنربای دیگر از روی سطح بیرونی شیشه، مالک می توانست اسکرابر را برای تمیز کردن داخل آن دستکاری کند. این شرکت در اوایل سال ۲۰۲۲ ورشکست شد. در آن زمان، صاحبان اکوسفر که در انجمن های آنلاین آکواریوم شرکت می کردند، گزارش دادند که میگوها بیش از ۱۵ سال عمر می کنند. تاریخچه. تحقیقات در مورد اکوسیستم های بسته با کتاب "«زیست کره"» نوشته ولادیمیر ورنادسکی در سال ۱۹۲۶ و کنستانتین تسیولکوفسکی در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ در روسیه آغاز شد و در تأسیسات بسته و مجهز به انسان، یک زیستگاه ۳۱۵ متر مکعبی واقع در مؤسسه بیوفیزیک، کراسنویارسک، سیبری، به اوج خود رسید. فریدا تاب آثار مربوط به سال های ۱۹۵۳ تا ۱۹۷۴ را بررسی کرد. یکی دیگر از پیشگامان، کلر فولسوم از دانشگاه واشینگتن در دهه ۱۹۶۰ بود. در ۱۵ ژوئیه ۱۹۸۲، جو هانسون از آزمایشگاه پیش رانش جت ناسا در پاسادنا، کالیفرنیا، کارگاهی با عنوان «اکوسیستم های بسته» برگزار کرد. در سال ۱۹۸۳، ل
ورن آکر، رئیس شرکت، مجوز فناوری اسپین آف ناسا را برای اکوسفر دریافت کرد و در سال ۱۹۸۴ به همراه دنیل هارمونی، اکوسفر را به تولید کامل رساند. زیست بوم. سازنده گونه هیچ یک از اجزای اکوسفر را فاش نکرده است. با این حال، آکواریوم داران هاوایی به راحتی جلبک رشته ای را به عنوان گونه ای از حلزون ها را به عنوان حلزون های شیپوری رایج مالزیایی و میگو را تشخیص دادند. "میگوی روبرا" بومی هاوایی است، جایی که این میگو و دیگر میگوهای ریز در برکه های آنچیالین زندگی می کنند. اینها گودال ها یا برکه هایی هستند که در نزدیکی سواحل واقع شده اند و با سنگ آتشفشانی احاطه شده اند. منافذ و حفره های گدازه به آب دریا اجازه می دهند تا به درون حوضچه ها نفوذ کند، جایی که با آب شیرین چشمه ها یا باران مخلوط می شود. میگوهای آنچیالین به خاطر سازگاری بالایشان شناخته می شوند: آنها در استخرهای آب دریا رقیق نشده و برکه های لب شور زنده می مانند؛ آنها دمای آب بالای ۸۵ درجه فارنهایت (نزدیک به ۳۰ درجه سانتیگراد) را تحمل می کنند، زمانی که خورشید گرمسیری کم عمق ترین استخرهای آنچیالین را گرم می کند، و همچنین در آب سرد نیز رشد می کنند. قبل از سال ۲۰۰۳، در زما
ن خرید، اکوسفر حداقل حاوی یک حلزون شیپوری مالزیایی بود. با این حال، این سیستم بدون حلزون ها نیز خودکفا است. (کارکرد اصلی حلزون ها زیبایی شناسی بود، زیرا آنها کف را از روی شیشه پاک می کردند) مرجان "گورگونیا" در اکوسفرز مرده بود و هیچ نقش بیولوژیکی فعالی در سیستم نداشت؛ با این حال، سطح تماس باکتری ها و جلبک های مفید را افزایش داد و کربنات کلسیم موجود در مرجان به عنوان یک عامل بافر پی اچ عمل کرد. نگرانی ها. نگرانی عمده این است که تنها زیستگاه این میگو در حال کوچک شدن است، به طوری که بیش از ۹۰ درصد از استخرهای آنچیالین هاوایی به دلیل توسعه از بین رفته اند و این گونه از میگو نیز همراه با آنها در حال ناپدید شدن است. اشیاء و سیستم های قابل مقایسه. کیت های آکواریومی بسته بندی شده تجاری، شامل جلبک ها، که برای باز یا بسته نگه داشتن در نظر گرفته شده اند، در هاوایی موجود هستند. مشتری می تواند از این ها برای ایجاد آکواریومی قابل مقایسه با استفاده کند. می توان میگوی "هالوکاریدینا روبرا را" از فروشندگان آکواریوم هاوایی خریداری کرد و آکواریوم های آب بندی شده خانگی را بدون هیچ گونه لوازم خاص دیگری ساخت. شن، ماسه، صدف خرد شده
و آب فیلتر شدهٔ حاصل از یک آکواریوم آب شور موفق که به خوبی چرخه بندی شده است، به همراه مقدار مساوی آب مقطر یا آب اسمز معکوس، با کمترین میزان آمونیاک قابل دستیابی، مخلوط مناسبی از آب لب شور را فراهم می کند. می توان مقدار کمی جلبک "اسپیرولینای" زنده را به عنوان غذا به آبزیان تلقیح کرد. احتمالاً برخی از جلبک ها و باکتری های فراگیر توسط خود میگوها حمل می شوند و به زودی دیواره های ظرف را اشغال می کنند. این خطر وجود دارد که عوامل بیماری زا نیز وارد شوند. سیستم های شیشه ای بسته مانند اکوسفر با گذشت زمان تخریب می شوند. آنها فقط در مقایسه با سیستم هایی که خیلی سریع تر تخریب می شوند، «خودکفا» هستند. مزیت آکواریومی که با درب بسته شده است (به جای یک درپوش دائمی که در پایه اکوسفر یافت شد) این است که اگر سیستم از تعادل خارج شود، صاحب آن می تواند شرایط را اصلاح کرده و از مرگ کامل جلوگیری کند. مداخله برای حفظ کیفیت خوب آب، به تعداد بیشتری از میگوها اجازه می دهد تا در سیستم باز نسبت به محیط بسته با کیفیت نسبتاً پایین، زندگی کنند. سیستم های بسته آب شیرین اغلب توسط علاقه مندان و به عنوان پروژه های تجربی یا نمایش برای کلاس های ز
یست شناسی مورد آزمایش قرار می گیرند. این ها به چیزی بیش از یک شیشه بزرگ با درب محکم، چند فنجان آب دریاچه یا رودخانه و گل یا بستر دیگر از همان منبع آب نیاز ندارند. چنین سیستم هایی که در دمای اتاق و در معرض نور خورشید از پنجره نگهداری می شوند، حتی پس از گذشت چندین دهه، حاوی موجودات زنده هستند. سطح اولیه تنوع همیشه به شدت کاهش می یابد، و گاهی الگوهای جالبی از تغییر جمعیت و انقراض را نشان می دهد. موجودات چند سلولی وضعیت خوبی ندارند. در نهایت تعادلی بین میکروارگانیسم ها برقرار می شود. جلد دهم مجله "میک (مجله)" شامل دستورالعمل هایی برای ایجاد یک «زیست کره» مستقل آب شیرین بود که شامل میگوی آمانو آب شیرین، حلزون ها، آمفی پودها، استراکدها، پاروپایان ، شاخ دزد سفت، عدسک آبی، کف برکه (برای میکروارگانیسم ها) و سنگ ها یا صدف های کوچک (به عنوان بافر) می شد. جو هانسون و کلیر فولسوم در مقاله خود با عنوان «ظهور بوم شناسی سیستم بسته مادی»، ایجاد اکوسیستم های بسته شبیه به اکوسفر را شرح دادند. ظروف آنها تا نیمه با ۵۰٪ آب پر شده بود که با افزودن «اقیانوس فوری» به شوری ۱۱ قسمت در هزار رسیده بود و بقیه ظرف با هوای اصلاح نشده پر شده