Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ودی صرفاً اسمی شد. از جمله عناوین او می توان به پاتریکیوس ("پاتریسین") و هیپاتوس ("کنسول") اشاره کرد. در آن زمان، دوکاتوس ناپولیتانوس منطقه ای تقریباً معادل استان ناپل امروزی را کنترل می کرد که شامل منطقه وزوو، کامپی فلگری، شبه جزیره سورنتین، جیوگلیانو، آورسا، افراگولا، نولا و جزایر ایسکیا و پروچیدا می شد. کاپری بعدها بخشی از دوک نشین آمالفی شد. او بر بنادر دریایی همسایه گائتا، آمالفی و سورنتو نیز تسلط داشت، هرچند هر یک از این بنادر، به ویژه در سال های پایانی دوک نشین ناپل، تا حد زیادی خودمختار بودند. در این دوران، دوک نشین پول هایی با تمثال امپراتور و کتیبه های یونانی ضرب می کرد. زبان رسمی یونانی بود، اگرچه جمعیت لاتین زبان بودند. پاتریسیت های ناپلی دوران دوک ها توسط خانواده های به اصطلاح «نجیب زادگان» نمایندگی می شدند که در کرسی های شهر قرون وسطایی ثبت نام کرده بودند: در میان آنها خانواده های کاپچه، فراریو، ملوسو، پیسچیچلی، پاپانسوگنا، بوچیا، د جنارو، روسو و مورفیسا، از قرن دهم به بعد اهمیت ویژه ای در زندگی مدنی شهر داشتند. حاکمیت پاپ. در سال ۷۶۳، دوک استفان دوم وفاداری خود را از قسطنطنیه به رم تغییر داد و
ناپل را تحت حاکمیت پاپ قرار داد. پیش از این در زمان سلطنت ژان اول (۷۱۱- حدود ۷۱۹) که از طرف امپراتوری منصوب شده بود، دستگاه پاپ به کمک دوک در برابر لومباردها آمده بود، در حالی که کمک بیزانسی ها دور به نظر می رسید. سلطنت استفان دوم به عنوان دوره گذار در تاریخ ناپل در نظر گرفته می شود: ناپل از شرق بت شکن دور شد و به سمت غرب پاپی حرکت کرد. یونانیان بیزانسی به زودی به اندازه لومباردها برای ناپلی ها تهدیدی شدند. در حدود آغاز قرن نهم، دوک ها شروع به ضرب سکه با کتیبه های لاتین کردند، زیرا لاتین در استفاده رسمی جایگزین یونانی شد. سنت ژانواریوس جایگزین امپراتور روی سکه ها شد. قوانین هنوز بر اساس سلطنت امپراتوری تاریخ گذاری می شدند، اما امپراتور در امور عادی ناپلی اهمیتی نداشت. در سال ۸۱۳، هنگامی که لئو پنجم ارمنی ناوگانی از کل دوکاتوس را برای کمک به دریاسالار بیزانس در مبارزه با دزدان دریایی ساراسن که سیسیل را غارت می کردند، فراخواند، دوک آنتیموس توانست این دستور را نادیده بگیرد؛ فقط آمالفی و گائتا با نیروهایی به آن پاسخ دادند. ظاهراً، ناپلی ها خود را عملاً مستقل می دانستند و زیردستانشان خود را مستقل از ناپل می دانستن
د. این دوک نشین هنوز موروثی نبود؛ در سال ۸۱۸، پاتریسین سیسیل، تئوکتیستوس را بدون تأیید امپراتوری منصوب کرد. او این انتصاب را لغو کرد و در سال ۸۲۱ تئودور دوم را منصوب کرد، اما در همان سال به نفع استفان سوم منتخب، از شهر بیرون رانده شد. این استفان ابتدا شروع به ضرب سکه هایی با حروف اول نام خودش و نه امپراتور شرقی کرد. دوک نشین موروثی. در سال ۸۴۰، دوک سرگیوس اول جانشینی دوک نشین را موروثی کرد و از آن پس ناپل عملاً مستقل شد. در این دوران، این شهر عمدتاً یک مرکز نظامی بود که توسط اشراف جنگجویان و زمین داران اداره می شد، اگرچه مجبور شده بود بخش زیادی از قلمرو داخلی خود را به لومباردها تسلیم کند. ناپل مانند سایر شهرهای دریایی کامپانیا مانند آمالفی و گائتا یک شهر تجاری نبود، اما ناوگان قابل احترامی داشت که در نبرد اوستیا علیه ساراسن ها در سال ۸۴۹ شرکت کرد. به هر حال، ناپل در صورت به نفع خود بودن، از اتحاد با کفار دریغ نمی کرد: به عنوان مثال، در سال ۸۳۶، از ساراسن ها درخواست حمایت کرد تا محاصره نیروهای لومباردی را که از دوک نشین بنونتو همسایه می آمدند، دفع کند. پس از آنکه دوک های ناپل در زمان دوک-اسقف آتاناسیوس و جانش
ینان او - که از میان آنها گرگوری چهارم و جان دوم در نبرد گاریگلیانو در سال ۹۱۵ شرکت داشتند - به اوج شهرت رسیدند، اهمیت ناپل در قرن دهم کاهش یافت، تا اینکه توسط رقیب سنتی خود، پاندلف چهارم کاپوآ، تصرف شد. مبارزه برای کسب اعتبار در جنوب نورمن. در سال ۱۰۲۷، دوک سرگیوس چهارم، شهرستان آورسا را به گروهی از مزدوران نورمن به رهبری رینولف درنگوت اهدا کرد، که در جنگ با شاهزاده نشین کاپوآ به حمایت آنها نیاز داشت. در آن دوره، او نمی توانست عواقب آن را تصور کند، اما این توافق، فرآیندی را آغاز کرد که در نهایت به پایان استقلال ناپل منجر شد. سرگیوس موقعیت خود را با اتحادهای زناشویی با نورمن ها تثبیت کرد، اما وقتی این اتحادها شکست، مزدورانش او را رها کردند و به صومعه ای پناه بردند. پسرش، جان پنجم، با گوآیمار چهارم سالرنو صمیمی شد و در نهایت به او ادای احترام کرد. ناپل آخرین ایالت از ایالت های جنوبی ایتالیا بود که نورمن ها هنگام ورود به ایتالیا با آن روبرو شده بودند. این شهر از سقوط شاهزاده نشین های لومبارد: کاپوا، سالرنو، بنونتو جان سالم به در برد. این شهر از سقوط دوک نشین های یونانی دیگر: آمالفی، گائتا، سورنتو نیز جان سالم ب
ه در برده بود. در سال ۱۱۳۷، دوک سرگیوس هفتم مجبور به تسلیم شدن به راجر دوم سیسیل شد، که هفت سال قبل خود را پادشاه سیسیل اعلام کرده بود. تحت حکومت حاکمان جدید، شهر توسط یک کومپالاتزو (کنت پالاتین) اداره می شد و استقلال کمی برای پاتریسیای ناپلی باقی مانده بود. در این دوره، ناپل ۳۰۰۰۰ نفر جمعیت داشت و با این حال، معیشت خود را از مناطق داخلی تأمین می کرد: فعالیت های تجاری عمدتاً به افراد خارجی، عمدتاً از پیزا و جنوا، واگذار می شد. جدا از کلیسای سن جیووانی ا ماره، ساختمان های نورمن در ناپل عمدتاً ساختمان های غیرروحانی بودند، به ویژه قلعه ها (قلعه کاپوانو و قلعه دل اوو)، دیوارها و دروازه های مستحکم.
شلاق زدن مسیح (۱۴۵۹–۱۴۶۰) نقاشی ای از پیرو دلا فرانچسکا در گالری ملی مارشه در اوربینو، ایتالیا است. این نقاشی که توسط یکی از نویسندگان «نقاشی کوچک معمایی» نامیده شده است، ترکیب بندی آن پیچیده و غیرمعمول است و شمایل نگاری آن موضوع نظریه های بسیار متفاوتی بوده است. کنت کلارک "تازیانه زنی را" «بزرگ ترین نقاشی کوچک جهان» نامیده است. توضیحات. موضوع این تصویر، شلاق زدن مسیح توسط رومیان در طول مصائب اوست. این رویداد کتاب مقدس در یک گالری باز در فاصله میانی رخ می دهد، در حالی که سه چهره در پیش زمینه در سمت راست ظاهراً هیچ توجهی به رویدادی که در پشت سرشان در حال وقوع است، ندارند. این تابلو به دلیل استفاده از پرسپکتیو خطی و فضای سکونی که در سراسر اثر حاکم است، بسیار مورد تحسین قرار گرفته است و کنت کلارک، مورخ هنر، به آن لقب «بزرگترین نقاشی کوچک جهان» را داده است. این نقاشی با امضای امپراتور نشسته «اثر پیرو اهل بورگو سانتو سپولکرو» امضا شده است. "تابلوی شلاق زنی" به ویژه به خاطر نمایش واقع گرایانه سالنی که صحنه شلاق زنی در آن قرار دارد، در ارتباط با اندازه شخصیت ها و همچنین به خاطر نظم هندسی ترکیب بندی، مورد تحسین قرار
گرفته است. پرتره مرد ریش دار در جلو، برای زمان پیرو به طور غیرمعمولی شدید تلقی می شود. تفاسیر. بخش عمده ای از بحث های علمی پیرامون این اثر، مربوط به هویت یا اهمیت سه مرد در جلو است. به گفته آدریانو مارینازو، آنها ممکن است گذشته، حال و آینده یا سه عصر بشر را به تصویر بکشند. سایر محققان، بسته به تفسیر موضوع نقاشی، می گویند که آنها ممکن است نمایانگر چهره های معاصر یا افرادی مرتبط با مصائب مسیح باشند، یا حتی ممکن است هویت های متعددی داشته باشند. مورد دوم نیز در رابطه با مرد نشسته در سمت چپ مطرح می شود که به یک معنا قطعاً پونتیوس پیلاطس، یک عنصر سنتی در موضوع است. مفهوم دو بازه زمانی در ترکیب بندی از این واقعیت ناشی می شود که صحنه شلاق زنی از سمت راست روشن می شود در حالی که صحنه ظاهراً "مدرن" در فضای باز از سمت چپ روشن می شود. در ابتدا، این نقاشی دارای قابی بود که عبارت ("آنها گرد هم آمدند") که از مزمور ۲، ۲ در عهد عتیق گرفته شده است، بر روی آن حک شده بود. این متن در کتاب اعمال رسولان ۴:۲۶ ذکر شده و مربوط به پیلاطس، هیرودیس و یهودیان است. متعارف. طبق تفسیر متعارفی که هنوز در اوربینو پذیرفته می شود، سه مرد حاضر در
نقاشی احتمالاً اودانتونیو دا مونتفلترو، دوک نشین اوربینو، و دو مشاور او، مانفردو دئی پیو و توماسو دی گویدو دل آنیلو هستند که همگی در ۲۲ ژوئیهٔ ۱۴۴۴ با هم به قتل رسیدند. هر دو مشاور به دلیل حکومت نامحبوبشان که منجر به توطئهٔ مرگبار شد، مسئول مرگ اودانتونیو دانسته شدند. مرگ اودانتونیو به خاطر بی گناهی اش با مرگ مسیح مقایسه می شود. گفته می شود نقاشی پس از آن توسط فردریکو دا مونتفلترو، که به جای برادر ناتنی اش اودانتونیو به حکومت اوربینو رسید، سفارش داده شده است. از سوی دیگر، طبق تفسیر دیگری، دو مرد کنار جوان در سمت چپ و راست، سرآفینی و ریچیارلی، هر دو شهروند اوربینو، را نشان می دهند که گفته می شود اودانتونیو را همراه با دو مشاور بدش به قتل رسانده اند. در برابر این تفسیرها، قراردادی کتبی وجود دارد که بین فردریکو و شهروندان اوربینو امضا شده و در آن آمده است: «او به خاطر توهین هایی که به اودانتونیو شده است، یادآوری نمی کند، هیچ کس به خاطر آن مجازات نخواهد شد و فردریکو از همهٔ کسانی که ممکن است در این جنایات درگیر شده باشند، حمایت خواهد کرد». علاوه بر این، جسد اودانتونیو در گوری بدون نام دفن شد؛ بنابراین، نقاشی ای ک
ه به یاد دوک اودانتونیو و برای بازسازی وجههٔ او ساخته می شد، می توانست خیانت به شهروندان اوربینو محسوب شود. سلسله ای. دیدگاه سنتی دیگر، این تصویر را یک جشن دودمانی می داند که به سفارش دوک فدریکو دا مونته فلترو، جانشین و برادر ناتنی اودانتونیو، کشیده شده است. این سه مرد به سادگی اجداد او هستند. این تفسیر با یک سیاهه قرن هجدهمی در کلیسای جامع اوربینو، جایی که زمانی نقاشی در آن نگهداری می شد، پشتیبانی می شود و در آن اثر به عنوان «شلاق زدن پروردگار ما عیسی مسیح، با چهره ها و پرتره های دوک گویدوبالدو و اودو آنتونیو» توصیف شده است. با این حال، از آنجایی که دوک گویدوبالدو پسر فدریکو متولد ۱۴۷۲ بود، این اطلاعات باید اشتباه باشد. در عوض، تصویر سمت راست ممکن است نمایانگر پدر اودانتونیو و فدریکو، گویدانتونیو، باشد. سیاسی-الهیاتی (گینتسبورگ). بر اساس این دیدگاه قدیمی دیگر، شکل وسط، نمایانگر فرشته ای است که در دو طرف آن کلیساهای لاتین (کاتولیک) و یونانی (ارتدکس) قرار دارند، که جدایی شرق و غرب باعث ایجاد نزاع در کل مسیحیت شده است. مرد نشسته در منتهی الیه سمت چپ که نظاره گر مراسم شلاق زنی است، امپراتور بیزانس، ژان هشتم پالا
یولوگوس، خواهد بود، همان طور که از لباسش، به ویژه کلاه قرمز غیرمعمول با لبه های رو به بالا که در مدالی از پیزانلو وجود دارد، مشخص است. در نسخه ای از این تفسیر که توسط کارلو گینتسبورگ پیشنهاد شده است، این نقاشی در واقع دعوتی از سوی کاردینال بساریون از فدریکو دا مونته فلترو برای شرکت در جنگ صلیبی است. مرد جوان، بونکونته دوم دا مونته فلترو خواهد بود که در سال ۱۴۵۸ بر اثر طاعون درگذشت. به این ترتیب، رنج های مسیح هم با رنج های بیزانسی ها و هم با رنج های بونکونته جفت می شود. سیلویا رانچی و دیگر مورخان هنر موافقند که این تابلو پیامی سیاسی از سوی کاردینال بساریون است که در آن مسیح تازیانه خورده، نمایانگر رنج قسطنطنیه که در آن زمان توسط عثمانی ها محاصره شده بود، و همچنین کل مسیحیت خواهد بود. چهره سمت چپ که نظاره گر است، سلطان مراد دوم خواهد بود و ژان هشتم در سمت چپ او قرار دارد. سه مرد سمت راست، از چپ به این شرح شناسایی شده اند: کاردینال بساریون، توماس پالایولوگوس (برادر ژان هشتم، که پابرهنه به تصویر کشیده شده است، زیرا امپراتور نبود، نمی توانست کفش های بنفشی را که ژان با آنها نشان داده شده است، بپوشد) و نیکولو سوم دِ
سته، میزبان شورای مانتوا پس از انتقال آن به لرد فرارا. پیرو دلا فرانچسکا حدود ۲۰ سال پس از سقوط قسطنطنیه، "تابلوی تازیانه را" نقاشی کرد. اما در آن زمان، تمثیل های مربوط به آن رویداد و حضور چهره های بیزانسی در سیاست ایتالیا غیرمعمول نبودند، همان طور که در نقاشی «کلیسای کوچک مغ» اثر بنوتزو گوتزولی، معاصر او، در کاخ مدیچی-ریکاردی در فلورانس نشان داده شده است. کنت کلارک. کنت کلارک، مورخ هنر، در کتاب خود در سال ۱۹۵۱ با "عنوان «پیرو دلا فرانچسکا" »، شخصیت ریش دار را به عنوان یک محقق یونانی و نقاشی را به عنوان تمثیلی از رنج کلیسا پس از سقوط امپراتوری بیزانس در سال ۱۴۵۳ معرفی کرد. این نقاشی همچنین یادبود یکی از شوراهای برگزار شده پس از آن، احتمالاً شورای مانتوا (۱۴۵۹) است . کلارک اظهار داشت که تا به امروز تمام تلاش ها برای توضیح شخصیت یا پرتره مرکزی در سمت راست ناموفق بوده است. باز هم، مرد در منتهی الیه سمت چپ، امپراتور بیزانس خواهد بود. [ "" ] مریلین آرونبرگ لاوین. توضیح دیگری در مورد این نقاشی توسط مریلین آرونبرگ لاوین در "کتاب «پیرو دلا فرانچسکا: تازیانه زنی»" ارائه شده است. صحنه داخلی، پونتیوس پیلاطس را نشان می د
هد که هیرودیس را پشت به او نشان می دهد، زیرا این صحنه شباهت زیادی به تصاویر متعدد دیگری از شلاق زنی دارد که پیرو با آنها آشنا بوده است. [ "" ] لاوین، چهره سمت راست را لودویکو سوم گونزاگا ، مارکی مانتوا ، و چهره سمت چپ را دوست نزدیک او، اوتاویانو اوبالدینی دلا کاردا، اخترشناس، می داند که در کاخ دوک ها زندگی می کرد. اوتاویو لباس سنتی یک اخترشناس را پوشیده است، حتی تا ریش چنگالی اش. در زمانی که تصور می شود این نقاشی کشیده شده است، اوتاویو و لودویکو هر دو به تازگی پسران عزیز خود را از دست داده بودند که در چهره جوان بین آنها نمایان است. سر جوان توسط یک درخت برگ بو قاب گرفته شده است که نمایانگر شکوه است. لاوین اظهار می کند که این نقاشی برای مقایسه رنج مسیح با غم و اندوه دو پدر در نظر گرفته شده است. او اظهار می کند که این نقاشی به سفارش اوتاویو برای کلیسای خصوصی اش، کاپلا دل پردونو، که در کاخ دوک ها در اوربینو قرار دارد و دارای محرابی است که نمای آن دقیقاً به اندازه نقاشی است، کشیده شده است. اگر نقاشی روی محراب بود، پرسپکتیو نقاشی فقط برای کسی که جلوی آن زانو زده بود، درست به نظر می رسید. دیوید ای. کینگ. یک تفسیر که
توسط دیوید کینگ، مدیر موسسهٔ تاریخ علم در فرانکفورت آلمان (۱۹۸۵–۲۰۰۷)، ارائه شده است، ارتباطی میان نقاشی و نوشتهٔ لاتین روی یک اسطرلاب را نشان می دهد که در سال ۱۴۶۲ توسط رجیومونتانوس به حامی خود، کاردینال بساریون، در رم اهدا شد. در سال ۲۰۰۵، برتولد هولتس شو، عضو سمینار ابزارهای قرون وسطایی کینگ، کشف کرد که این اپیگرام یک آکروستیک است. معانی پنهان در محورهای عمودی شامل اشاره هایی به بساریون، رجیومونتانوس و هدیهٔ ۱۴۶۲ است که قرار بود جایگزین یک اسطرلاب بیزانسی ۱۰۶۲ شود که در اختیار بساریون بود (که اکنون در برشا نگهداری می شود). در همان سال، هولتس شو دریافت که محورهای اصلی اپیگرام با محورهای عمودی اصلی نقاشی هم راستا هستند که از چشم های مسیح و مرد ریش دار عبور می کنند. همچنین مشخص شد که حروف BA IOANNIS در سمت چپ اپیگرام و حروف SEDES در سمت راست، می توانند به باسیلیوس (امپراتور) ژان هشتم روی تختش اشاره داشته باشند. این کشف، کینگ را بر آن داشت که به دنبال مونوگرام های نام ها در اپیگرام بگردد (برای مثال INRI برای مسیح و RGO برای رجیومونتانوس) و او حدود ۷۰ نام ممکن مرتبط با ۹ شخصیت نقاشی پیدا کرد. کینگ بدین ترتیب ب
رای هر هشت نفر و یک شخصیت کلاسیک، هویت های دوگانه یا چندگانه تعیین کرد. رجیومونتانوس و بساریون هر دو برای پیرو شناخته شده بودند (علاقهٔ مشترک آن ها به آثار ارشمیدس بود) و نسخه های هر دوی آن ها از آثار ارشمیدس حفظ شده است. کینگ فرض می کند که اهداکننده و گیرندهٔ اسطرلاب ۱۴۶۲ ممکن است طراحی نقاشی را با همکاری پیرو شکل داده باشند. جوانی که لباس قرمز کاردینالی بر تن دارد اکنون می تواند رجیومونتانوس، ستاره شناس جوان آلمانی و شاگرد جدید کاردینال بساریون، باشد. با این حال، تصویر او همچنین نمایانگر سه جوان درخشان دیگر نزدیک بساریون که اخیراً فوت کرده اند: بونکانته دا مونتفلترو، برناردینو اوبالدینی دالا کاردا و ونگلیستا گونزاگا، نیز هست. هر یک از تصاویر افراد در نقاشی و همچنین شخصیت کلاسیک بالای ستون پشت مسیح، چندمعنایی هستند. خود نقاشی نیز چندمعنایی است. یکی از اهداف نقاشی، ابراز امید به آینده با ورود ستاره شناس جوان به حلقهٔ بساریون و ادای احترام به سه جوان مرده بود. هدف دیگر، ابراز اندوه بساریون از اینکه شهر زادگاهش ترابیزوند در ۱۴۶۱ به دست ترک ها افتاد، بود که او امپراتور بیزانس را مسئول آن می دانست. جان پوپ-هنسی.
سر جان پوپ-هنسی ، مورخ هنر، در کتاب خود "با عنوان «مسیر پیرو دلا فرانچسکا" » استدلال کرد که موضوع اصلی این نقاشی «رویای سنت جروم » است. به گفته پوپ-هنسی:سنت جروم در جوانی خواب دید که به دلیل خواندن متون بت پرستانه به دستور الهی پوستش کنده می شود، و خود او بعدها این خواب را در نامه ای مشهور به یوستوکیوم ، با عباراتی که دقیقاً با سمت چپ تابلوی اوربینو مطابقت دارد، بازگو کرد.پوپ-هنسی همچنین به تصویری قدیمی تر از ماتئو دی جیووانی ، نقاش اهل سینِزا، اشاره و آن را بازتولید می کند که به موضوع ثبت شده در نامه جروم می پردازد و از شناسایی مضمون اثر پیرو توسط او پشتیبانی می کند.
توگس-اوچیر نامنانسورن (۱۸۷۸ - آوریل ۱۹۱۹)، که با عنوان کامل خود ، ساین نویون خان نامنانسورن، شناخته می شود، یک شاهزاده موروثی و رهبر برجسته استقلال مغولستان در اوایل قرن بیستم بود. او از سال ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۵، زمانی که مقام نخست وزیری لغو شد، به عنوان اولین نخست وزیر مغولستان در زمان بوگد خان خدمت کرد. متعاقباً او به عنوان وزیر ارتش منصوب شد. زندگی نامه. نامنانسورن، که گفته می شود تبارش مستقیماً به چنگیز خان می رسد، در سال ۱۸۷۸ در شهرستان اویانگای امروزی در استان اوورخانگای متولد شد. در سال ۱۸۹۶ او شاهزاده یا «خان» استان ساین نویون خان، یکی از چهار استان خلخ مغول که توسط سلسله چینگ تأسیس شد، شد. او در سال ۱۹۰۰ ازدواج کرد. در سال ۱۹۱۱، نامنانسورن، بوگد خان، رهبر مذهبی مغولستان، را متقاعد کرد تا کنگره ای از شاهزادگان مغول و لاماهای عالی رتبه را در خوری برای آغاز استقلال از چین تشکیل دهد. بوگد خان سپس او را در ژوئیه ۱۹۱۱ به عنوان بخشی از هیئتی برای جلب حمایت روسیه و اروپای غربی برای استقلال مغولستان به سن پترزبورگ اعزام کرد. بوگد خان در ژوئیه ۱۹۱۲، نامنانسورن را به عنوان نخست وزیر منصوب کرد و جایگزین دا لام تسرنچیمد
شد. دا لام تسرنچیمد، به عنوان وزیر امور داخلی، از زمان انتصاب بوگد خان به عنوان رهبر ملی در دسامبر ۱۹۱۱، "عملاً رئیس دولت بود." سایر اعضای دولت بوگد خان شامل دا لام تسرنچیمد (وزیر امور داخلی)، میجیدورجیین خاندورج (وزیر امور خارجه)، دالایی-وان گومبوسورن (وزیر دفاع)، دامبین چاگدارجاو (وزیر دارایی) و اردنه وان نامسرای (وزیر دادگستری) بودند. از نوامبر ۱۹۱۳ تا ژانویه ۱۹۱۴، نامنانسورن رهبری هیئت دیگری را در سن پترزبورگ بر عهده داشت، این بار برای نمایندگی از منافع مغولستان در مذاکرات بین روسیه و چین پیرامون معاهده سه جانبه کیاختا که مرز بین سیبری روسیه و سرزمین های چینگ مغولستان و منچوری را تعیین می کرد. امیدهای مغولستان برای به رسمیت شناخته شدن بین المللی استقلال آن و حمایت از اتحاد بین مغولستان داخلی و خارجی در نهایت زمانی که این توافقنامه وضعیت رسمی این کشور را به عنوان یک منطقه خودمختار در داخل چین تأیید کرد، نقش بر آب شد. نامنانسورن در روسیه تلاش کرد تا با سفرای چندین کشور غربی (ایالات متحده، بریتانیای کبیر، فرانسه و آلمان) تماس بگیرد و سفری به اروپای غربی برای جلب حمایت بین المللی از استقلال مغولستان ترتیب دهد
، اما مقامات روسی مانع از انجام این کار شدند. نامنانسورن که در رسیدن به هیچ یک از اهداف خود شکست خورده بود، پس از بازگشت به مغولستان در سال ۱۹۱۴، متوجه شد که نفوذ سیاسی اش کاهش یافته است. در سال ۱۹۱۵، بوگد خان مقام نخست وزیری را لغو کرد و نامنانسورن به عنوان وزیر جنگ منصوب شد. در ژوئن ۱۹۱۸، در مواجهه با تهدیدهای فزاینده چینی ها که از مغولستان می خواستند از جاه طلبی های پان-مغولی خود دست بردارد و فرمانی مبنی بر واگذاری «داوطلبانه» خودمختاری امضا کند، نامنانسورن دوباره به روسیه، این بار به ایرکوتسک، سفر کرد تا از روسیه کمک بخواهد. در آنجا با دو نماینده بلشویک ملاقات کرد که گمان می رود اولین ملاقات بین مقامات شوروی و مغولستان خارجی باشد. بلشویک ها که درگیر انقلاب و جنگ داخلی مداوم در روسیه بودند، نتوانستند کمک زیادی ارائه دهند. مدت کوتاهی پس از بازگشت به خانه، نامنانسورن به شدت بیمار شد و در آوریل ۱۹۱۹ درگذشت. بسیاری گمان می کردند که او به همراه بسیاری دیگر از چهره های درگیر در احیای استقلال مغولستان که ظاهراً به مرگ زودرس درگذشتند، با مسمومیت ترور شده اند. اندکی پس از آن، جنگ سالار چینی، شو شوژنگ، نیسل ال خوری
را اشغال کرد و گونچیگجالزنگین بادامدورجِ انعطاف پذیرتر را به عنوان نخست وزیر منصوب کرد. در سال ۱۹۱۴، نامانسورن مغولی چند فیلم از روسیه برای نمایش در محل اقامت بوگد خان آورد. این ها اولین نمایش های فیلم شناخته شده در مغولستان هستند.
دوک نشین بنونتو () جنوبی ترین دوک نشین لومبارد در شبه جزیره ایتالیا بود که در بنونتو، شهری در جنوب ایتالیا، مرکزیت داشت. دوک نشین های لومبارد از سال ۵۷۱ تا ۷۷۴ بر بنونتو حکومت می کردند، زمانی که پادشاهی لمباردها توسط پادشاهی فرانک ها فتح شد. بنونتو که توسط دوک نشین پاپ روم از بقیه متصرفات لومبارد جدا شده بود، همیشه تا حدودی استقلال داشت. تنها در زمان سلطنت گریمولد (۶۶۲–۶۷۱) و پادشاهان از لیوتپراند (۷۱۲–۷۴۴) به بعد، این دوک نشین ارتباط نزدیکی با پادشاهی لمباردها داشت. پس از سقوط پادشاهی در سال ۷۷۴، این دوک نشین به تنها قلمرو لومبارد تبدیل شد که به عنوان یک ایالت کوچک به حیات خود ادامه داد و استقلال بالفعل خود را برای نزدیک به ۳۰۰ سال به عنوان شاهزاده نشین بنونتو حفظ کرد. شکل گیری. شرایط پیرامون ایجاد این دوک مورد اختلاف است. به گفته برخی از محققان، لومباردها مدت ها قبل از فتح کامل دره پو در جنوب ایتالیا حضور داشتند: این دوک طبق این روایات در سال ۵۷۱ تأسیس شده است. لومباردها ممکن است بعداً، حدود سال ۵۹۰، وارد شده باشند. در هر صورت، اولین دوک زوتو، رهبر گروهی از سربازانی بود که به سواحل کامپانیا سرازیر شدند. اگر
چه در ابتدا مستقل بود، اما در نهایت زوتو مجبور شد تسلیم اقتدار سلطنتی شمال شود. جانشین او آرخیس، برادرزاده اش، بود و اصل جانشینی موروثی، دوک نشین بنونتو را تا پایان هدایت کرد. دوک نشین های لومبارد، بخشی از پادشاهی سست و بی ثبات لومبارد، علی رغم ریشه ها و زبان مشترک، و قانون و مذهبی مشابه شمال، و علی رغم رسم دوک های بنونتان مبنی بر به همسری گرفتن زنان از خانواده سلطنتی، اساساً مستقل بودند. بخش وسیعی از قلمرو که به روم یا راونا وفادار بود، دوک های بنونتان را از پادشاهان پاویا جدا می کرد. استقلال فرهنگی به طور طبیعی به دنبال آن ایجاد شد: یک سرود مذهبی متمایز، سرود بنونتان، در کلیسای بنونتان توسعه یافت: این سرود تا قرن یازدهم به طور کامل توسط سرودهای گرگوریایی جایگزین نشد. یک خط منحصر به فرد بنونتان نیز برای نوشتن لاتین توسعه یافت. نویسنده قرن هشتم، پاول دیاکون، در همراهی شاهزاده خانمی از پاویا، عروس دوک، به بنونتان رسید. او که در بزرگ ترین صومعه بنونتان، مونته کاسینو، ساکن شده بود، ابتدا تاریخ روم و سپس تاریخ لومباردها را نوشت که منبع اصلی تاریخ دوک نشین تا آن زمان نیز بود. گسترش. در زمان جانشینان زوتو، این دوک
نشین در برابر امپراتوری بیزانس گسترش یافت. آرخیس، که خود از دوک نشین فریولی بود، کاپوا و کروتونه را تصرف کرد و آمالفی بیزانسی را غارت کرد، اما نتوانست ناپل را تصرف کند. پس از سلطنت او، متصرفات بیزانسی در جنوب ایتالیا به ناپل، آمالفی، گائتا، سورنتو، کالابریا و شهرهای دریایی آپولیا (باری، بریندیسی، اوترانتو و غیره) کاهش یافت. در سال ۶۶۲، دوک گریمولد اول (از سال ۶۴۷ دوک بود) برای کمک به پادشاه گودپرت در برابر برادرش، پادشاه مشترک، پرکتاریت، به شمال رفت و در عوض، گودپرت را کشت، دومی را به تبعید مجبور کرد و پاویا را تصرف کرد. او به عنوان پادشاه لومباردها، سعی کرد آریانیسم را بر کاتولیک پادشاه فقید آریپرت اول بازگرداند. با این حال، آریانیسم حتی در این دوک نشین نیز در حال ناپدید شدن بود، همان طور که تمایز بین جمعیت قومی لومباردی و جمعیت لاتین و یونانی زبان نیز در حال از بین رفتن بود. در سال ۶۶۳، خود شهر در جریان تلاش ناموفق کنستانس دوم، که در تارانتو پیاده شده بود، برای بازپس گیری جنوب ایتالیا، توسط بیزانسی ها محاصره شد. با این حال، دوک روموالد اول شجاعانه از شهر دفاع کرد و امپراتور، که از ورود پدر روموالد، شاه گریم
والد، نیز بیمناک بود، به ناپل عقب نشینی کرد. با این حال، روموالد بخشی از ارتش روم را در فورینو، بین آولینو و سالرنو، متوقف و آن را نابود کرد. در سال ۶۸۰، صلحی بین دوک نشین و امپراتوری شرقی امضا شد. در دهه های بعد، بنونتو برخی از سرزمین های بیزانس را فتح کرد، اما دشمن اصلی دوک نشین اکنون خود پادشاهی شمالی لومبارد بود. شاه لیوتپراند چندین بار مداخله کرد تا کاندیدای خود را بر تخت دوک نشینی تحمیل کند. جانشین او، راچیس، دوک نشین های اسپولتو و بنونتو را کشورهای خارجی اعلام کرد که سفر به آنها بدون اجازه سلطنتی ممنوع بود. سِکوندوم تیسینوم. در سال ۷۵۸، پادشاه دسیدریوس برای مدت کوتاهی اسپولتو و بنونتو را تصرف کرد، اما با فتح پادشاهی لومبارد توسط شارلمانی در سال ۷۷۴، آرخیس دوم سعی کرد تا شأن سلطنتی را به دست آورد و بنونتو را به سِکوندوم تیسینوم تبدیل کند: یک پاویا دوم (پایتخت قدیمی لومبارد). او که دید این کار عملی نیست و توجه فرانک ها را به خود جلب می کند، عنوان پرینسپس (شاهزاده) را برگزید. در سال ۷۸۷، محاصره سالرنو توسط شارلمانی او را مجبور کرد تا به سلطه فرانک ها تن دهد.
ویلای آلدوبراندینی ویلایی در فراسکاتی، ایتالیا است. این ویلا هنوز متعلق به خانواده آلدوبراندینی است و آنها در آن زندگی می کنند و به دلیل موقعیت مکانی اش که مشرف به دره به سمت شهر رم است، به بلودره معروف است. این ویلا به دلیل معماری باشکوه و باغ های تراس دار و همچنین تزئینات هنری داخلی و نقاشی ها شناخته می شود. این تنها باغ بزرگ پاپ است که متعلق به دولت نیست. [ "" ] ساخت و ساز. اسقف اعظم رومی، الساندرو روفینی، ویلای اصلی را در سال ۱۵۵۰ ساخت. پاپ کلمنت هشتم در سال ۱۵۹۸ این ویلا را به برادرزاده اش، کاردینال پیترو آلدوبراندینی، داد و این پاداشی بود برای مذاکراتی که او با فرانسه انجام داد و منجر به پیمان صلح ۱۵۹۵ شد و همچنین به خاطر نقش او در الحاق فرارا به ایالات پاپی. تبدیل. آلدوبرانینی معماری رومی، جاکومو دلا پورته را مأمور کرد تا ویلا را به محل اقامت مناسبی برای یک کاردینال تبدیل کند که بتواند در آن از پاپ نیز پذیرایی کند. کارها از سال ۱۵۹۸ آغاز شد. اگرچه هستهٔ اصلی ویلا تا زمان مرگ جاکومو دلا پورته در سال ۱۶۰۳ تکمیل شد، اما کار بر روی جنبه های مختلف ویلا و باغ برای حدود ۲۰ سال دیگر ادامه یافت، تحت نظارت کارلو
مادِرنو، که لاگیا (تالار ستون دار) را اضافه کرد، و جیووانی فونتانا. این ویلا در امتداد خیابان محوری کلیسای جامع که در شهر به عنوان خیابان کاتونه ادامه می یابد، قرار دارد. این ویلا دارای نمای باشکوه قرن هفدهمی و برخی ویژگی های معماری و محیطی جالب دیگر مانند راهروی دوتایی در نمای پشتی، پلکان های مارپیچی شکل، ایوان بزرگ تئاتر آبی و یک پارک باشکوه است. هنر. در داخل ویلا نقاشی هایی از هنرمندان سبک تکلف گرایی و باروک مانند تادئو زوکاری و برادرش فدریکو، کاوالیر دارپینو و دومنیکینو وجود دارد. در محوطه، دروازه ای یادبود اثر کارلو فرانچسکو بیزاکری (اوایل قرن ۱۸) قرار دارد. تئاتر آب. یکی از ویژگی های برجستهٔ باغ، «تئاتر آب ها» است که توسط کارلو مادِرنو و اوراتزیو اولیویری ساخته شد. برای تأمین آب این سازه و باقی باغ، آلدوبرانینی یک قنات جدید به طول ۸ کیلومتر از چشمهٔ مودنا در مونته آلجیدو تا ویلا ساخت. بالای باغ ویلا از زمان بمباران های آمریکا در جریان حملهٔ متفقین در جنگ جهانی دوم خراب و متروکه باقی مانده است و چشمه های تئاتر آب ها (Teatro delle Acque) نیز در همان بمباران آسیب دیدند. پدر پرنس کامیلو آلدوبرانینی بلافاصل
ه پس از آن اقدام به تعمیر چشمه ها کرد. با این حال، به دلیل استفاده از سیمان در تعمیرات، چشمه ها در وضعیت نامناسبی قرار داشتند وقتی که پرنس کامیلو در سال ۲۰۱۱ کارهای بازسازی را آغاز کرد. پرنس کامیلو گفته است که ناپلئون، که از طریق ازدواج با خانوادهٔ آلدوبرانینی نسبت داشت، مجسمه هایی را که در بالای نرده های تئاتر قرار داشتند برداشت و گفته بود که پس از بازگشت از روسیه، هزینهٔ آن ها را به آلدوبرانینی پرداخت خواهد کرد.