Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ماه مهٔ ۱۹۷۲ (سالت ۱) به دست آوردند که شمار موشک بالستیک هر کشور را محدود می کرد: ۲۳۶۰ برای شوروی و ۱۷۱۰ برای ایالات متحده. با این حال، این توافق جامع نبود؛ زیرا محدودیتی برای تعداد بمب افکن های سنگین یا موشک های مجهز به کلاهک های چندگانه (MIRV) برای هیچ یک از کشورها تعیین نمی کرد، امری که تا سال ۱۹۷۴ به نفع ایالات متحده تمام شد. با توجه به اینکه توافق سالت ۱ قرار بود در اکتبر ۱۹۷۷ منقضی شود، هر دو کشور علاقه مند به دستیابی به توافقی پایدار و جامع تر بودند، اما تلاش های اولیه رئیس جمهور ریچارد نیکسون و گرومیکو موفقیت آمیز نبود. سرانجام، سفر هنری کیسینجر به مسکو در اکتبر ۱۹۷۴ پیشرفت قابل توجهی ایجاد کرد و زمینه ای کلی برای توافق سالت ۲ پیش از ورود فورد به ولادیوستوک فراهم نمود.پیش از آغاز نشست ولادیوستوک، فورد اشاره کرد که تنها «دو مسئله» باقی مانده است که باید تعیین شوند: تعداد پرتابگرها و کلاهک های چندگانه (MIRV) مجاز برای هر کشور، و اینکه آیا هر کشور سهم مساوی دریافت کند یا از تخصیص متفاوتی استفاده شود که به شوروی پرتابگرهای بیشتر و به آمریکا MIRVهای بیشتری بدهد.به گفته دوبرینین، این اختلاف احتمالی به این د
لیل بود که زرادخانه های آمریکا و شوروی «از ابتدا کاملاً در ساختار و استقرار با هم متفاوت بودند».ایالات متحده دارای یک «سه گانه هسته ای» بود که تسلیحات هسته ای می توانستند از زمین، دریا یا هوا تحویل داده شوند (به ویژه به دلیل نیروی دریایی آب های آبی و پایگاه های هوایی استراتژیک آمریکا در سراسر جهان)، در حالی که اتحاد شوروی به موشک های بزرگ و دوربرد متکی بود، زیرا تسلیحاتش عمدتاً محدود به قلمرو قاره ای خود بودند. پیش از آغاز نشست، دوبرینین به تمایل شوروی برای یافتن «تعادلی ظریف بین تعداد بیشتر موشک های زمینی شوروی… و تعداد بیشتر موشک های برتر آمریکایی با کلاهک های چندگانه (MIRV)» اشاره کرد.آمریکایی ها در عوض خواهان مجاز بودن تعداد مساوی تسلیحات برای هر دو کشور بودند، سیاستی که به «برابری عددی» شناخته می شود، اگرچه کیسینجر نسبت به فورد نسبت به امکان تحقق آن خوش بین تر بود. به گفته کیسینجر، نشست ولادیوستوک «تنها باری در دوران ریاست جمهوری فورد بود که او موضع متحد دولت خود درباره سالت را نمایندگی می کرد».او همچنین به رئیس جمهور هشدار داد که حتی در صورت دستیابی به توافق، «حملات داخلی علیه سالت ادامه خواهد داشت». به
گفته آناتولی دوبرینین، سفیر شوروی در ایالات متحده، این فورد بود که پیشنهاد داد نشست در ولادیوستوک برگزار شود، بخشی از انگیزه او دیدن مستندی در سفارت شوروی در واشینگتن درباره ببرهایی بود که در تایگای اوسوری در سیبری زندگی می کردند.پس از آنکه فورد پرسید ولادیوستوک چقدر از مسکو فاصله دارد، دوبرینین پاسخ داد: «نیویورک به مسکو نزدیک تر است تا مسکو به ولادیووستوک». دوبرینین همچنین نقل می کند که فورد «از وسعت کشورم شگفت زده شد و گفت که تعداد کمی از آمریکایی ها می توانند آن را درک کنند». به گفته دوبرینین، کیسینجر نیز از احتمال برگزاری نشست در ولادیوستوک هیجان زده بود، هم به این دلیل که می توانست با سفر فورد به ژاپن مرتبط شود و «کمتر ساختگی به نظر برسد» و هم به دلیل نزدیکی جغرافیایی شهر به جمهوری خلق چین، که نگرانی اصلی دیگر سیاست «دیپلماسی سه ضلعی» کیسینجر بود.
استالینکا، ساختمان های آپارتمانی استالینیستی یا ساختمان های دوران استالین، یک اصطلاح محاوره ای رایج برای ساختمان های آپارتمانی است که از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۶۱ در اتحاد جماهیر شوروی و عمدتاً در دوران حکومت جوزف استالین، ساخته شدند. آنها عمدتاً به سبک نئوکلاسیک (امپراتوری استالینیستی) ساخته می شدند. استالینکاها ساختمان های چند آپارتمانی محکم با امکانات کامل، دارای مصالح نسوز و معمولاً حداقل دو طبقه هستند. اصطلاح "استالینکا" شامل انواع دیگر ساختمان های مسکونی دوران استالین، مانند سربازخانه ها، خانه های آجری بدون امکانات رفاهی، یا خانه های تک طبقه یا نیمه مستقل نمی شود. "استالینکاها" خوش ساخت، جادار و باپرستیژ بودند. معمولاً در خیابان های مرکزی واقع شده بودند و عمدتاً برای نخبگان شوروی - اعضای حزب، کارگران شوروی، روشنفکران، دانشگاهیان، مقامات نظامی، نویسندگان و بازیگران از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۶۱ ساخته می شدند. از آجرهای قرمز یا پنل های معدنی با ضخامت (۶۰–۷۰ سانتی متر) برای عایق بندی استفاده می کردند دارای سقف های بلند (تا ۴٫۳ متر)، طاقچه های جلوی پنجرهٔ پهن و نقشه و چیدمان خوش ساخت بودند. اکثر آپارتمان ها ۳ تا ۵ اتاق (۵۷ تا
۲۱۰ متر مربع) داشتند، در حالی که واحدهای کوچک تر یک اتاقه (۳۲ تا ۵۰ متر مربع) نادر بودند و در نزدیکی ورودی ها قرار می گرفتند. با گذشت زمان، مسکن استالینیستی به نمادی از جایگاه اجتماعی و کیفیت تبدیل شد و بسیاری از آنها هنوز در شهرهای پساشوروی پابرجا هستند. توصیف. اصطلاحات مورد استفاده برای توصیف این نوع ساختمان عبارتند از: "خانه استالینیستی" ("сталинский дом")، "استالینکا" ("сталинка") و، کمتر متداول، "ساختمان استالینیستی" ("сталинское здание"). همه این نام ها از نام مستعار جوزف ویساریونوویچ جوگاشویلی (ژوزف استالین) گرفته شده است که این ساختمان ها در زمان حکومتش ساخته شده اند. عبارت "«خانه استالینیستی»" به دلیل تمرکز و نسبت بیشتر چنین ساختمان هایی در بازار مسکن شهرهای مسکو و سن پترزبورگ استفاده می شود. در عین حال، اصطلاح "«استالینکا»" به طور گسترده در سایر شهرهای بزرگ اتحاد جماهیر شوروی سابق، به ویژه در مراکز منطقه ای و صنعتی مانند اسمولنسک، ماگنیتوگورسک و ولادی وستوک، مورد استفاده قرار می گیرد. سبک های معماری. استالین در سال ۱۹۵۳ درگذشت و دوران معماری کلاسیک استالینیستی پس از سال ۱۹۵۵، پس از فرمان ممنوعیت تز
ئینات بیش از حد، به پایان رسید. دوره گذار (۱۹۵۵–۱۹۶۲): ساختمان های «استالینیستیِ عاری از هرگونه تزئینات». بین سال های ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۲، ساختمان های سبک دورهٔ گذار، سبک معماری استالینیستی را با طرح هایی بدون هیچگونه عنصر تزئینی ترکیب کردند. این ساختمان ها شامل مجموعه هایی مانند ۱–۴۱۰ (SAKB)، ۱–۴۱۸، ۱–۴۱۹، ۱–۴۲۰، ۱–۴۲۸، ۱–۴۶۰، ۱–۵۰۶ و II-۱۴ هستند. این ساختمان ها که اغلب "نیمه-استالینکا، نیمه-خروشچفکا" یا "استالینکاهای ساده" نامیده می شوند، هنوز هم به تعداد زیاد در مسکو و سایر شهرهای شوروی یافت می شوند. نمونه قابل توجهی از این ساختمان ها در بخش شمالی خیابان پروفسویوزنایا در مسکو قرار دارد. با وجود ساده سازی ها، آپارتمان های این ساختمان ها همچنان از استانداردهای دوران استالینیستی، همان طور که در ضوابط و مقررات ساخت وساز شوروی (SNiP) در سال ۱۹۵۴ آمده است، پیروی می کردند. تقسیم بندی خانه ها. ساختمان ها و آپارتمان های استالینیستی عموماً به دو نوع تقسیم می شوند: مسکن نومن کلاتورا (نخبگان). ساختمان های لوکس استالینیستی. این ساختمان های مجلل استالینیستی، که به آنها "«خانه های اداری» (vedomki)" نیز گفته می شد، برای طبقات با
لای جامعه شوروی—مقامات حزبی، رهبران دولتی و اقتصادی، افسران ارشد نظامی، پرسنل نیروی انتظامی و دانشمندان و هنرمندان برجسته—ساخته شده بودند. ساختمان های استالینیستی معمولی. "استالینکاهای" انبوه سازی شده، متواضع تر از همتایان خود (ساختمان های نخبگان) بودند. این ایده که آنها "فقط" برای کارگران ساخته می شدند، یک تصور غلط است - بسیاری از کارگران ماهر و رهبران کارگری آپارتمان هایی در ساختمان های استالینیستی با طراحی بهتر دریافت می کردند. با این حال، به دلیل عدم تطابق میان اندازه آپارتمان ها و جمعیت واقعی افراد در حال انتظار، بسیاری از آپارتمان های سه و چهار اتاقه به مسکن های اشتراکی تبدیل شدند. برخی از ساختمان های استالینیستی طرح هایی کریدوری داشتند که نشان می دهد در ابتدا به عنوان خوابگاه برای کارگران و دانشجویان طراحی شده بودند.ساختمان های استالینیستی کم ارتفاع ساختمان های استالینیستی استانداردشده. در پایان دهه ۱۹۴۰، برای تسریع در تأمین مسکن برای مردم، ساخت ساختمان های استالینیستی بر اساس طرح های استاندارد آغاز شد. در مقایسه با خانه های نخبگان یا «نومنکلاتورا» که طبق پروژه های منفرد ساخته می شدند، ساختمان های استا
ندارد استالینیستی ویژگی های متواضعانه تر و معماری ساده تری دارند. ساختمان های استاندارد استالینیستی به دلیل افزایش حجم ساخت وساز مسکن در این دوره، بسیار متعدد هستند. در مسکو، ساختمان های استاندارد استالینیستی سری II-01، II-03 (I-410 (САКБ))، II-14، MG-1 و خانه های با امکانات رفاهی بالاتر II-02، II-04 ساخته شدند. در لنینگراد، خانه های سری ۱–۴۰۵، ۱–۴۱۵، ۱–۴۶۰ و غیره ساخته شدند.
دست یا The Hand یک سازمان جنایتکار و فرقهٔ نینجا در کمیک های منتشر شده توسط مارول کامیکس است. این گروه برای اعمال جنایی، قتل، و نفوذ در جهان زیرزمینی و سیاست های جهانی شناخته شده و با تکنیک های نینجوتسو و قدرت های ماورایی عمل می کند. دست در کمیک ها با شخصیت هایی مانند دردویل، الکترا و ولورین درگیر شده است. تاریخچه. دست برای اولین بار در سال ۱۹۸۱ در کمیک های دردویل معرفی شد. بنیان گذار آن کاگنوبو یوشیوکا است که این گروه را برای پیگیری اهداف مرگبار، آموزش نینجوتسو و خدمت به نیروهای تاریک ایجاد کرد. دست به مرور شاخه های مختلفی در ژاپن، آمریکای جنوبی، اوراسیا و دیگر مناطق جهان ایجاد کرد و با فرقه های دیگر و گروه های جنایتکار همکاری داشته است. شاخه ها و گروه های فرعی. شاخه ناخن (The Nail). گروهی از زنان نینجا. نسخه های دیگر. Punisher Max. دست برای کمک به کینگ پین در برابر پانیشر تماس می گیرد، اما مستقیماً برای کشتن او اقدام نمی کند. Spider-Gwen. در زمین-۶۵، دست تحت رهبری نسخهٔ متیو مورداک کینگ پین فعالیت می کند.
برژنفکا () نوعی ساختمان آپارتمانی بتنی است که از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۸۰ در اتحاد جماهیر شوروی تحت رهبری لئونید برژنف ساخته شد و به نام او نامگذاری شده است. برژنفکاها پس از خروشچفکاها ساخته شدند. تاریخچه. برژنفکا از تمایل به به روزرسانی خروشچفکا سرچشمه گرفت. با افزایش نیازهای جمعیت، نیاز به ساخت مسکن با ظرفیت بالاتر نیز افزایش یافت. اکنون حدود ۴۰ نسخه از برژنفکا وجود دارد. با شروع ساخت مسکن استاندارد انبوه و با توجه به اینکه در اوایل دهه ۱۹۶۰، صدور وام برای ساخت مسکن منفرد در شهرها لغو شد، سهم ساخت وسازهای منفرد شروع به افول کرد: در سال های ۱۹۸۱–۱۹۸۶، مسکن منفرد تنها ۶٫۲٪ از سهام مسکن جدید یا ۱۹٫۲ میلیون متر مربع از ۳۰۸٫۷ میلیون متر مربع ساخته شده را تشکیل می داد. مسکن سازی با استفاده از بودجه شرکت ها و شوراهای محلی ساخته می شد. خانه هایی با پول شهروندان عادی که حق عضویت در تعاونی های مسکن را داشتند، ساخته می شد. پرداخت اولیه ۱۵ تا ۳۰ درصد از هزینه مسکن بود و مابقی پس از نقل مکان با نرخ ۰٫۵ درصد در سال پرداخت می شد. با این حال، سهم تعاونی ها در ساخت و ساز از ۱۰ درصد تجاوز نمی کرد. جفری هاسکینگ در کتاب "«تاریخ اتحاد
جماهیر شوروی"» می نویسد که داشتن یک آپارتمان در یک خانه تعاونی برای یک شهروند شوروی، به نوعی، به نمادی از یک جایگاه اجتماعی متوسط - بین نخبگان ممتاز و کارگران عادی که برای مسکن به کارفرمایان و شوراهای محلی وابسته بودند - تبدیل شد. با این حال، برای خرید یک آپارتمان تعاونی، فرد باید برای بهبود شرایط مسکن نیز در صف می ایستاد، اما این روند سریع تر پیش می رفت و چنین محدودیت هایی در مورد مساحت وجود نداشت: با پول، فرد می توانست فضای زندگی بیشتری را تأمین کند. مسئله مسکن برای ایجاد انگیزه در شهروندان مورد استفاده قرار می گرفت. به عنوان مثال، فرد می توانست به دلیل شایستگی در کار یا شرکت در پروژه های مهم دولتی، سریع تر آپارتمان تهیه کند. طراحی. نمای بیرونی. برخلاف خروشچفکای پنج طبقه ای که پیش از آن ساخته شده بود، برژنفکا شامل نه تا هفده طبقه است. معمولاً از پنل های بتنی ساخته می شود، اگرچه برخی از آنها از آجر ساخته شده اند. سقف مسطح و با قیر (بتومین) پوشانده شده است. یک زهکش نیز روی سقف نصب شده است. داخلی. تعداد اتاق های یک آپارتمان برژنفکا از یک تا چهار است. ارتفاع سقف به ۲٫۷ متر می رسد. آشپزخانه ها ۶٫۸ تا ۷٫۴ متر مرب
ع هستند. در نسخه اولیه برژنفکا، حمام و توالت با هم ترکیب شده بودند. در نسخه های بعدی، حمام و توالت اتاق های جداگانه ای هستند. سایر خصیصه ها. برژنفکاها مجهز به آسانسور هستند. ساختمان های چهارده طبقه علاوه بر آسانسورهای مسافربری، آسانسورهای باری نیز داشتند. همچنین مجاری جمع آوری زباله نیز نصب شده بود. راه پله ها از راه پله های آپارتمان های اولیه شوروی پهن تر هستند.
فیودور واسیلیویچ کنستانتینوف (۲۱ فوریه ۱۹۰۱ – ۸ دسامبر ۱۹۹۱) فیلسوف مارکسیست–لنینیست و آکادمیسین شوروی بود. او که یکی از برجسته ترین فیلسوفان و نظریه پردازان شوروی بود، به خاطر دانش و تجربهٔ گسترده اش در زمینه های ماتریالیسم تاریخی، نظریهٔ مارکسیستی و توسعهٔ اجتماعی شهرت داشت. در سال ۱۹۳۲ دکترای فلسفه خود را گرفت. او آکادمیسین آکادمی علوم اتحاد شوروی بود (از ۲۶ ژوئن ۱۹۶۴؛ عضو وابسته از ۲۳ اکتبر ۱۹۵۳) و به عنوان عضو هیئت رئیسه آکادمی علوم اتحاد شوروی نیز انتخاب شده بود. زندگی و پیشه. فیودور واسیلیویچ کنستانتینوف در ۲۱ فوریه ۱۹۰۱ در خانواده ای دهقانی در نووسیولکی، آرزاماسکی آویزد، فرمانداری نیژنی نووگورود، امپراتوری روسیه به دنیا آمد. پس از انقلاب اکتبر به ارتش سرخ پیوست و در جنگ داخلی در سیبری شرکت کرد. در سال ۱۹۱۸ به بلشویک ها (حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی) پیوست و سپس در مؤسسهٔ استادان سرخ تحصیل کرد و در سال ۱۹۳۲ از آن فارغ التحصیل شد. در سال ۱۹۳۵ دکترای فلسفه خود را دریافت کرد و به مقام استاد فلسفه رسید. در طول دوران کاری خود، او به عنوان دبیر علمی مؤسسه فلسفه آکادمی کمونیست، استاد تبلیغات در کمیته مرکزی
و معاون مدیر مؤسسه فلسفه در آکادمی علوم اتحاد شوروی فعالیت کرد. او سردبیر نشریهٔ "مسائل فلسفه" در سال های ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۴ و نشریهٔ "کمونیست" در سال های ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۲ بود. همچنین ریاست بخش تبلیغات و اطلاع رسانی کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی را در سال های ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۸ بر عهده داشت. کنستانتینوف از نویسندگان اصلی کتاب «مادی گرایی تاریخی» (۱۹۵۱) و «اصول فلسفهٔ مارکسیستی» (۱۹۵۸) بود و همچنین سردبیر ارشد «دایرةالمعارف فلسفی» (جلدهای ۱–۳، ۱۹۶۰–۱۹۶۴) به شمار می رفت. او از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۷ مدیر مؤسسه فلسفه آکادمی علوم اتحاد شوروی بود و در سال ۱۹۷۱ مؤسس و رئیس انجمن فلسفی اتحاد شوروی شد. او همچنین ریاست انجمن کمک به سازمان ملل متحد در اتحاد جماهیر شوروی را بر عهده داشت. از جمله مبتکران ایجاد مجله احزاب برادری کمونیست و کارگری "مسائل صلح و سوسیالیسم" و یکی از نویسندگان زندگینامه علمی ولادیمیر لنین بود. وی.وی. کولبانوفسکی، پژوهشگر ارشد مؤسسه جامعه شناسی آکادمی علوم روسیه، فیودور کنستانتینوف را این گونه توصیف می کند: او در ۸ دسامبر ۱۹۹۱ در مسکو در سن ۹۱ سالگی درگذشت و در قبرستان ترویکوروفسکوی به خاک سپرده شد. آثار. از مه
م ترین آثار منتشرشده او که همه به زبان روسی نوشته شده است، می توان به موارد زیر اشاره کرد:
بوبونو(هانجا:扶芬奴)، یک ژنرال برجسته در دوره ابتدایی گوگوریو و از همراهان امپراتور جومونگ است. گفته می شود که فعالیت های او تا زمان پادشاه یوری ادامه داشته است. فعالیت ها. اقدامات اولیه. او در بنیان گشتن گوگوریو نقش بسزایی داشت در همان زمان، پادشاه کشور بیریو، سونگ یانگ، به دلیل تازگی حکومت، آن را تحقیر کرد. بو بونو وارد عمل شد و طبل و آلات موسیقی قدیمی کاخ بیریو را به امپراتور جومونگ تقدیم کرد. هنگامی که پادشاه پرسید: «چگونه توانستی اشیاءی که پنهان شده بود را بیاوری؟»، بو بونو پاسخ داد: «این ها هدیه ی آسمان است؛ همانطور که شما به کمک آسمان پادشاه شدید، این بار نیز آسمان شما را یاری خواهد کرد.» در سال ۳۲ قبل از میلاد، او به همراه اوی فرمان پادشاه را اجرا کرد و کشور هانگین را در جنوب شرقی کوه تای بک فتح کرده و به شهری از گوگوریو مبدل نمود. سرکوب قوم شیانبی. در سال ۹ قبل از میلاد، قوم شیان بی به گوگوریو حمله کردند. به دلیل دشواری زمین و سختی شرایط، حمله مستقیم دشوار بود. بو بون نو پیشنهاد داد تا با استفاده از حیله، شیان بی ها فریب داده شوند: «این قوم شجاع اما ساده اند و می توان با تدبیر آن ها را شکست داد.» او یک
نفر را به عنوان خائن جعلی به شیان بی ها فرستاد تا ضعف و ترس گوگوریو را نشان دهد. سپس پادشاه با ارتشی کم قدرت به قلعه شیانبی رفت و عقب نشینی کرد تا شیان بی ها فریب خورده و از قلعه بیرون بیایند. بوبونو که در جنگل کمین کرده بود، وارد قلعه شد و قوم شیان بی را شکست داد. در نتیجه، شیان بی تحت سلطه گوگوریو قرار گرفتند و پادشاه یوری قصد داشت به پاس این موفقیت به بوبونو زمین اعطا کند، اما او همه ی موفقیت را به پادشاه نسبت داد. به جای زمین، پادشاه ۳۰ گون طلا و ۱۰ اسب عالی به او هدیه داد.
والی (به انگلیسی: volley) یک ضربه هوایی در فوتبال است که در آن پای بازیکن به توپ برخورد می کند و آن را قبل از رسیدن به زمین، در جهتی زاویه دار هدایت می کند. هدف گیری با والی می تواند بسیار دشوار باشد و نیاز به هماهنگی خوب پا و چشم و زمان بندی دارد. ضربه نیمه والی (به انگلیسی: half volley) مفهومی مشابه دارد، اما زمانی اتفاق می افتد که توپ به جای اینکه در هوا باشد، تازه از زمین برگشته است. والی. به طور کلی، والی مستلزم آن است که بازیکن با جلوی پای خود به توپ ضربه بزند، انگشتان پا به سمت پایین، مچ پا قفل شده و زانو بالا باشد. برای اکثر کاربردها مهم است که هنگام ضربه، زانو بالای توپ نگه داشته شود و کمی به جلو خم شود تا ضربه به سمت پایین نگه داشته شود. انجام این کار، چرخش بالایی زیادی ایجاد می کند و اگر به درستی انجام شود، از پرتاب شدید توپ به بالای دروازه جلوگیری می کند. به دلیل قدرت و چرخشی که به توپ داده می شود، ضربه می تواند مسیری غیرقابل پیش بینی را به سمت دروازه طی کند و دفاع در برابر آن دشوار باشد. والی در حالت تهاجمی می تواند نقش مهمی در به ثمر رساندن گل های مستقیم داشته باشد. از آنجایی که والی زمانی اتفاق
می افتد که توپ در هوا است، اغلب در مقابل دروازه و در نتیجه یک سانتر یا کرنر رخ می دهد. در این حالت، یک بازیکن مهاجم توپ را از روی دروازه در هوا عبور می دهد و بازیکن دیگر (چه در حالت ایستاده و چه در حال حرکت) قبل از برخورد توپ به زمین، با پای خود به آن ضربه می زند. این نسبت به یک ضربه معمولی مزیت دارد، زیرا بازیکن نیازی به گرفتن توپ، لمس بیشتر توپ و دادن چند ثانیه فرصت بیشتر به دروازه بان برای واکنش ندارد. به طور کلی، توپ با نوک پا به سمت پایین و به سمت دروازه زده می شود، اگرچه گاهی اوقات از انواع مختلفی مانند ضربه دوچرخه یا ضربه برگردان که در آن بدن بازیکن به صورت آکروباتیک حرکت می کند، استفاده می شود که بسیار مورد توجه تماشاگران قرار می گیرد. والی که در دفاع استفاده می شود، می تواند به سرعت توپ را از جریان بازی دور کند و به تیم مدافع اجازه دهد تا موقعیت خود را بازیابی کند. اگرچه دقت کمتری دارد و اجرای آن نسبت به یک پاس بلند معمولی دشوارتر است، اما والی برای دفع توپ هایی که به سمت مدافع یا دور از او بالا و پایین می روند مفید است زیرا مدافع نیازی به گرفتن توپ یا تغییر جهت در صورت دویدن به سمت دروازه خودی ندار
د. والی کمتر برای پاس ها استفاده می شود، زیرا کنترل آن دشوارتر است، اگرچه اغلب می توان از آن برای پرتاب توپ به سمت بازیکن دیگر استفاده کرد. در این حالت، ضربه نرم تر و کنترل شده تر از شوت یا دفع توپ است. همچنین، می توان از قسمت داخلی پا، قسمت خارجی یا حتی پاشنه پا برای پرتاب توپ به سمت بالا در والی استفاده کرد. نیمه والی. اصطلاح نیمه والی زمانی استفاده می شود، که توپ بلافاصله پس از برخورد به زمین، زده می شود. نیمه والی ممکن است برای موقعیت هایی بهتر باشد که نمی توان به دلیل ارتفاع زیاد توپ، والی انجام داد و بازیکن می خواهد ضربه دقیق تری بزند. نمونه ای از یک نیمه والی، گل دیدیه دروگبا با پیراهن چلسی مقابل لیورپول در سال ۲۰۰۶ است. او توپ را با سینه اش از یک پاس بلند کنترل کرد، سپس چرخید و با پای چپش از قوس پنالتی شوتی زد که به گوشه پایین سمت چپ دروازه رفت.
محمدحسن الهی فر (زادهٔ ۱۳۳۸ در تهران) روحانی و سخنران ایرانی است که دیدگاه های او در موضوعات اخلاق اسلامی در رسانه های سراسری پوشش یافته است. در سال ۱۴۰۲ «ایرنا زندگی» گفت وگویی تحلیلی با او دربارهٔ آداب «امر به معروف و نهی از منکر» منتشر کرد که در آن بر پرهیز از خشونت تأکید شده است. دیدگاه های الهی فر دربارهٔ آیین های دینی و مناسبت ها نیز در خبرگزاری های مهر و ایکنا بازتاب یافته است. همکاری ها. الهی فر از کارشناسان معرفی شده در رادیو معارف است.
گوی یو (هانگول: 괴유) ژنرالی از امپراتوری گوگوریو بود. او اهل بوکمیونگ بود و در بیست و دومین سال پس از میلاد، در زمان سلطنت امپراتور تموشین، پادشاه تسو را در نبرد فتح بویو به قتل رساند و به دستاوردهای قابل توجه و بزرگی دست یافت. تاریخچه. در ماه دوازدهم از سال ۲۱ میلادی ، هنگامی که پادشاه تموشین از گوگوریو به بویو حمله می کرد، مردی ظاهر شد. او حدود ۹ فوت قد ، چهره ای سفید و چشمانی درخشان داشت. او نزد پادشاه رفت و گفت: «من مردی عجیب از بوک میونگ هستم. شنیده ام که اعلیحضرت برای فتح بویو به شمال می روند. از شما التماس می کنم که بروید و پادشاه بویو را گردن بزنید.» پادشاه خوشحال شد و اجازه داد. در ماه فوریه سال ۲۲ میلادی، پادشاه تموشین به جنوب بویو حمله کرد و در دشت ها اردو زد. پادشاه تسو از بویو حمله ای غافلگیرانه را آغاز کرد و به ارتش گوگوریو فرصتی برای آماده شدن نداد. با این حال، اسب پادشاه تسو در گل گیر کرد. در این لحظه، ژنرال گوی یو شمشیر خود را کشید، فریاد زد و هجوم آورد و باعث شد سربازان بویو به عقب رانده شوند و بدون اینکه بتوانند مقاومت کنند، بیفتند. گوی یو سپس حمله کرد، پادشاه تسو از بویو را دستگیر کرد و سرش
را از بدنش جدا کرد. مرگ. او در دهمین ماه همان سال درگذشت. در ابتدا، بیماری او وخیم بود، بنابراین پادشاه تموشین شخصاً برای تسلی دادن به او به ملاقاتش رفت. او گفت: «من فردی حقیر از بوکمیونگ هستم، اما آنقدر لطف و عنایت سخاوتمندانه دریافت کرده ام که حتی با وجود اینکه مرده ام، جرأت نمی کنم فراموش کنم که محبت شما را جبران کنم، گویی هنوز زنده ام.» پادشاه تموشین این سخنان را از روی لطف دانست و به دلیل اینکه کارهای زیادی انجام داده بود، او را در جنوب کوه بوکمیونگسان دفن کرد و به اداره دولتی مربوطه دستور داد تا مراسم یادبود سالانه برای او برگزار کند.
ریپابلیکا () گروه موسیقی آلترناتیو راک انگلیسی است که در سال ۱۹۹۴ تشکیل شد. این گروه در فاصلهٔ سال های ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۹ به اوج محبوبیت خود رسید. ریپابلیکا در سال ۲۰۰۱ به فعالیت خود وقفه داد و در سال ۲۰۰۸ دوباره فعالیتش را از سر گرفت. صدای موسیقی ریپابلیکا توسط اعضای گروه به عنوان ترکیبی از «تکنوپاپ پانک راک» توصیف شده است. ترکیب کنونی اعضا شامل سفران (خواننده)، تیم دورنی (کیبورد) و جانی میل (گیتار) است.
&lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; پل روسکی () یک پل کابلی در ولادی وستوک، سرزمین پریمورسکی در روسیه است. این پل جزیره روسکی را به بخش های ولادی وستوک در شبه جزیرهٔ موراویوف-آمورسکی بر روی تنگهٔ بوسفورس شرقی متصل می کند. با طول ۱٬۱۰۴ متر این پل بلندترین پل کابلی در جهان است. نمای کلی. پل منتهی به جزیره روسکی، طولانی ترین پل کابلی جهان است که دهانه مرکزی آن به طول . این پل همچنین پس از پل میو، دومین دکل بلند و طولانی ترین کابل های نگهدارنده را دارد. طراحی پل توسط دو عامل اصلی تعیین شد: انتقاد. هزینه ها و واقعیت ساخت پل روسکی به طور گسترده توسط مخالفان سیاسی روسیه مورد انتقاد قرار گرفته است. در ژانویه ۲۰۰۷، ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور وقت روسیه، اظهار داشت که برگزاری اجلاس در ولادی وستوک یک احتمال مشخص است و حداقل ۱۰۰ میلیاردها روبل برای آماده سازی شهر برای اجلاس مورد نیاز بود، که در آن زمان سه برابر بیشتر از بودجه استانی کل سرزمین پریمورسکی بود. انتظار می رفت هزینه ساخت و ساز از یک میلیارد دلار آمریکا فراتر رود، و در توضیحات پروژه در سایت پیمانکار عمومی، هزینه های
پروژه ذکر نشده بود. علاوه بر این، ظرفیت داخلی ۵۰٬۰۰۰ خودرو در روز، ده برابر جمعیت فعلی جزیره روسکی با تنها ۵۰۰۰ نفر جمعیت است که منجر به کمبود شدید استفاده از آن می شود. پیش از این انتقاداتی وجود داشت مبنی بر اینکه جاده آسفالته در طول سال اول پس از ساخت پل، در فاصله کمی پس از آن به بن بست رسیده بود. از آن زمان، شبکه جاده های آسفالته گسترش یافته است. تا سال ۲۰۱۸، این جاده کل شبه جزیره ساپر، حدود ۲۵٪ از کل مساحت جزیره را پوشش می دهد.
گروه مطالعات صلح شناسی یک دپارتمان دانشگاهی است که در سال ۱۹۷۳ در دانشگاه برادفورد در برادفورد ، بریتانیا تأسیس شد. این گروه اولین دپارتمان مطالعات صلح شناسی بود که در دانشگاه های بریتانیایی تأسیس شد و تا سال ۲۰۱۸ گفته می شد که بزرگترین مرکز تحقیقاتی دانشگاهی جهان برای مطالعه صلح و درگیری است. [ "" ] فعالیت های این مرکز شامل مطالعات فرآیندهای صلح ، روابط بین الملل، مطالعات امنیتی، حل منازعات، توسعه و آموزش در این زمینه ها می شود. تاریخچه. ایده ایجاد دانشکده مطالعات صلح شناسی مربوط به سال ۱۹۶۴، دو سال قبل از تأسیس دانشگاه برادفورد بود. تد ادواردز و رابرت مک کینلی، معاون اول رئیس دانشگاه و معاون رئیس دانشگاه، هنگامی که در حال تدوین اساسنامه بودند، توافق کردند که در صورت به وجود آمدن فرصت، چنین دانشکده ای را تأسیس کنند. بعدها در دهه ۱۹۶۰، انجمن دوستان با تعدادی از دانشگاه ها با ایده های مشابه تماس گرفت و برادفورد تنها دانشگاهی بود که آماده تأمین مالی چنین ابتکاری شد. با گذشت ۱۰ هفته از آغاز فراخوان عمومی در سال ۱۹۷۱، مبلغ ۷۵۰۰۰ پوند مورد نیاز برای تأسیس این مرکز جمع آوری شد که از سوی چهره های سرشناسی چون هارولد
ویلسون ، جی.بی. پریستلی ، یهودی منوهین و بنجامین بریتن تأمین شد. دانشگاه نیز بودجه لازم را اختصاص داد. اولین گروه از دانشجویان کارشناسی ارشد در سال ۱۹۷۴ به این دانشکده پیوستند. در طول دهه ۱۹۸۰، برخی از سیاستمداران حزب محافظه کار این سوال را طرح کردند که آیا مطالعات صلح یک موضوع دانشگاهی مناسب است یا خیر و گروه مطالعات صلح شناسی را پوششی برای کمپین خلع سلاح هسته ای دانستند. گزارش شد که مارگارت تاچر پرسیده است: «آیا تاکنون به مشکل مربوط به صلح شناسی رسیدگی شده است؟» و پیتر سوینرتون-دایر ، رئیس کمیته کمک های مالی دانشگاه (UGC)، وظیفه بررسی این دپارتمان را بر عهده گرفت. UGC به این دپارتمان «گواهی سلامت» داد. جام تولستوی. جام تولستوی یک مسابقه فوتبال سالانه است که از سال ۱۹۹۵ بین دانشجویان گروه مطالعات صلح دانشگاه برادفورد و گروه مطالعات جنگ شناسی کالج کینگ لندن برگزار می شود. رقابت بین «مطالعات صلح» و «مطالعات جنگ» در فهرست «رقابت های بزرگ ورزشی دانشگاهی» "فایننشال تایمز" قرار گرفته است. این مسابقه به نام "جنگ و صلح" ، رمانی که در سال ۱۸۶۹ توسط نویسنده روسی لئو تولستوی نوشته شده است، نامگذاری شده است. «جام» یک نس
خه قاب شده از کتاب است. این جام توسط بخش برندگان فعلی نگهداری می شود.
روزنامهٔ خاطرات ناصرالدین شاه قاجار مجموعهٔ یادداشت های دست نویس ناصرالدین شاه است. این مجموعه که ۳۴ سال قمری (حدود ۳۳ سال خورشیدی) از زندگی شاه ایران قاجاری را در بر می گیرد، شامل شرح سفرهای او به اقصی نقاط ایران و جهان، ییلاق و قشلاق و شکار به همراه اهل حرم و دیوان، دیدارهای وی با اشخاص گوناگون مملکتی و نیز بخش اعظمی از زندگی خصوصی ناصرالدین شاه و نحوهٔ ارتباط او با همسران و فرزندانش است. بخش بندی. یادداشت های ناصرالدین شاه، در سه مرکز مهم آرشیوی ایران به شرح زیر بایگانی شده است: ۱. سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران: مجموعاً ۸ آلبوم، شامل وقایع از محرم ۱۲۷۹ تا ربیع الاول ۱۳۰۸ق، به استثنای وقایع شش ماهه نخست سال ۱۳۰۶ق. ۲. کتابخانه سلطنتی کاخ گلستان: کتابچه شامل وقایع شش ماهه نخست سال ۱۳۰۶ق. ۳. مرکز اسناد خطی کاخ گلستان: مجموعاً ۵ دفتر، شامل وقایع از ربیع الاول ۱۳۰۸ تا ذی قعده ۱۳۱۳ق. یادداشت ها از ۱۴ محرم ۱۲۷۹ (تیر ۱۲۴۱) در ۳۱سالگی وی آغاز می شود. او یادداشت ها را در سرلوحی زرّین با این زیرعنوان آغاز کرده: یادداشت ها، ۴۸ ساعت پیش از ترور ناصرالدین شاه در ۶۴سالگی وی به پایان می رسد. ناصرالدین شاه و راه آهن امپ