Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یج برابری جنسیتی و توانمندسازی زنان در کشور است ــ به عنوان بخشی از کنوانسیون سازمان ملل برای رفع همهٔ اشکال تبعیض علیه زنان. ایتالیا از جمله مشارکت کنندگانی است که از حقوق زنان در محل کار، جامعه و خانواده حمایت و آن را ترویج می کند. مسائل مرتبط و بهبودها هر ساله در چارچوب سازمان ملل ترویج می شوند. ایتالیا کنوانسیون شورای اروپا برای حمایت از زنان در برابر خشونت را پیش برد که در سال ۲۰۱۴ لازم الاجرا شد. در سال ۲۰۱۶، سومین برنامهٔ ملی اقدام برای اجرای دستورکار «زنان، صلح و امنیت» در سطح ملی به تصویب رسید. حقوق افراد ال جی بی تی. همجنس گرایی در پادشاهی ساردنی جرم بود و قانون کیفری آن به پادشاهی جدید ایتالیا گسترش یافت. فعالیت جنسی همجنس گرایانه از سال ۱۸۹۰ در سراسر کشور قانونی اعلام شد، هرچند در جنوب ایتالیا پیشتر قانونی بود. حقوق لزبین ها، گی ها، دوجنس گرایان و تراجنسیتی ها از سال ۱۸۹۰ تغییر یافته اند، زمانی که فعالیت جنسی همجنس گرایانهٔ مردانه و زنانه قانونی شد و قانون کیفری جدیدی صادر گردید. در سال ۲۰۱۶، ایتالیا یک قانون اتحاد مدنی را تصویب کرد که همهٔ حقوق ازدواج را به زوج های همجنس اعطا می کرد، به جز فرزندخ
واندگی مشترک. برخی حقوق قانونی نیز به وسیلهٔ همین قانون به زوج های همجنس و دگرجنس گرا که در یک هم باشی ثبت نشده زندگی می کنند اعطا شد. از سال ۱۹۸۲، ایتالیا به افراد اجازه داده است که به طور قانونی جنسیت خود را تغییر دهند. برای از میان بردن تبعیض علیه تراجنسیتی ها، به ویژه در محل کار و اشتغال، ایتالیا از سال ۲۰۰۳ آن را ممنوع کرده است. با این حال، پس از آن هیچ لایحه یا آیین نامهٔ دیگری برای مقابله با تبعیض بر پایهٔ گرایش جنسی یا هویت جنسیتی صادر نشده است. حقوق کودکان. در سطح چندجانبه، ابتکارهای گوناگونی برای حمایت از کودکی و ترویج حقوق کودکان در ایتالیا انجام شده است و مجمع عمومی سازمان ملل نیز قطعنامه ای را تصویب کرده است که حقوق کودک را ترویج و حمایت می کند. در سال ۲۰۰۰، در ارتباط با کنوانسیون حقوق کودک سازمان ملل، ایتالیا اصول تعیین شده توسط سازمان ملل در سال ۱۹۸۹ را برای حفاظت از حقوق کودکان در درگیری های مسلحانه اجرا کرده است. در سطح حمایت از کودکان، تعهد ایتالیا به تصویب دستورالعمل هایی دربارهٔ حفاظت از حقوق کودکان در چارچوب پروتکل های اتحادیهٔ اروپا و سازمان ملل منجر شده است. در همین حال، ایتالیا از ابتک
ارهای متعددی دربارهٔ حقوق کودکان بر پایهٔ مأموریت های حفظ صلح سازمان ملل پشتیبانی می کند. حقوق بین الملل بشردوستانه. حقوق بین الملل بشردوستانه (IHL) بخشی مهم در نظام حقوقی برای کشوری است که پیوند نزدیکی با متحدان و دیگر کشورها دارد و بشردوستی را در جنبهٔ اجتماعی و اخلاقی ارائه می کند. ایتالیا پیوسته برای ترویج نظام حقوق بین الملل بشردوستانه تلاش می کند تا اثرات درگیری های مسلحانه بر جمعیت جهانی را محدود کند. در حال حاضر، ایتالیا بخشی از کنوانسیون های لاهه، سه پروتکل الحاقی و همچنین چهار کنوانسیون ژنو ۱۹۴۹ است که به طور قانونی اسناد اصلی در موضوعات بشردوستانه را تشکیل می دهند. نخستین اسناد حقوقی بین المللی، کنوانسیون های لاهه ۱۸۹۹ و ۱۹۰۷ بودند که برای تدوین قوانین الزام آور دولت های درگیر در زمان جنگ ایجاد شدند. در میان ۱۵ کنوانسیونی که اکنون «حقوق لاهه» را تشکیل می دهند، موارد زیر اهمیت ویژه دارند: کنوانسیون دوم لاهه ۱۸۹۹ مربوط به قوانین و آداب جنگ زمینی؛ و کنوانسیون های پنجم و سیزدهم ۱۹۰۷ که وظایف و حقوق قدرت های بی طرف و افراد را برای حل مسائل در جنگ زمینی و دریایی به ترتیب تعیین می کنند. کشورهایی که امضاکن
ندهٔ کنوانسیون های اول و دوم ژنو هستند موظف به حمایت از جمعیت مجروحان، بیماران، کشتی شکستگان و همچنین تأمین پناهگاه، کارکنان پزشکی و بیمارستان ها هستند. رفتار با اسیران جنگی و قواعد حمایت از غیرنظامیانی که به دست دشمن اسیر شده یا در قلمروی اشغالی قرار دارند، به ترتیب در کنوانسیون سوم ژنو و کنوانسیون چهارم ژنو تنظیم شده است. دو پروتکل الحاقی نیز تصویب شدند. نخستین پروتکل الحاقی وظایف زمان جنگ را تکمیل کرد و این پروتکل کنوانسیون چهارم ژنو را نیز کامل نمود (مانند ممنوعیت حمله به غیرنظامیان). افزون بر این، پروتکل دوم الحاقی وظایف حمایت از قربانیان غیر بین المللی را بیان کرد و کنوانسیون های ژنو را توسعه و تکمیل نمود. در سال ۲۰۰۵، «بلور سرخ» (یک نشان جدید) به عنوان پروتکل سوم الحاقی برای دورهٔ جنگ توسط سازمان های بین المللی بشردوستانه معرفی شد. این نشان به عنوان نماد جایگزین برای نمادهای سنتی (از جمله صلیب سرخ و هلال سرخ) در نظر گرفته می شود و نمی تواند با هیچ نماد مذهبی اشتباه گرفته شود. صلیب سرخ ایتالیا و این کشور همکاری نهادی دیرینه ای زیر نظر کمیتهٔ بین المللی صلیب سرخ دارند. در حال حاضر، حقوق بین الملل بشردوست
انه باید با چالش های پیچیده و نوظهور روبه رو شود، مانند: قلمرو تحت کنترل گروه های تروریستی؛ حفاظت از کارکنان بشردوستانه؛ تهدیدهای بالقوهٔ حملات سایبری؛ و افزایش شمار بازیگران غیردولتی. از یک سو، این چالش های جدید به بهبود دیپلماسی بحران در سطح پیشگیرانه و همچنین راه حل های سیاسی تازه برای مقابله با درگیری های مداوم نیاز دارند. از سوی دیگر، مقررات کنوانسیون های ژنو به احترام و اجرای بیشتر نیاز دارند. این کشور از ابتکارهایی برای تقویت اسناد موجود حمایت می کند تا احترام به حقوق بین الملل بشردوستانه تضمین شود و همچنین اسناد جدیدی برای حمایت از حقوق بین الملل بشردوستانه شناسایی شوند. ایتالیا به ویژه با مؤسسهٔ حقوق بین الملل بشردوستانه در سانرمو همکاری می کند که یکی از معتبرترین سازمان ها در زمینهٔ آموزش پرسنل نظامی در حوزهٔ حقوق بین الملل بشردوستانه است. مسائل کنونی. شکنجه. ایتالیا در سال ۱۹۸۹ کنوانسیون علیه شکنجه را تصویب کرد. قانون کیفری ایتالیا سرانجام در سال ۲۰۱۷ شکنجه را جرم انگاری کرد. مجازات برای شکنجه از چهار تا ده سال است. حقوق پناهندگان. ایتالیا بیشترین شمار پناهندگان و مهاجران را در میان کشورهای اروپایی
می پذیرد که بیشتر آن ها شامل پناهندگان از لیبی و دیگر مناطق آفریقا هستند. در حالی که بسیاری از مراکز پذیرش پناهندگان مسکن، زیرساخت و مراقبت های پزشکی مناسب فراهم می کنند، برخی دیگر بیش از حد پرجمعیت اند و شرایط بهداشت و نگهداری بسیار ضعیفی دارند. در حالی که بیش از ۱۱۹٬۰۰۰ مهاجر در سال ۲۰۱۷ با امنیت به ایتالیا رسیدند (که از بیش از ۱۸۰٬۰۰۰ نفر در سال ۲۰۱۶ کمتر بود)، برآورد می شود بیش از ۲٬۸۰۰ نفر هنگام عبور از دریای مدیترانه جان باخته باشند. همکاری با دولت لیبی. برای تلاش در مهار جریان پناهندگانی که از طریق بندرهای لیبی در دریای مدیترانه وارد ایتالیا می شوند، دولت ایتالیا از سال ۲۰۱۷ با دولت لیبی همکاری کرده است و قایق ها و دیگر ابزارهای پشتیبانی را در اختیار گارد ساحلی لیبی قرار داده است تا عبور پناهندگان را کنترل کند. این روند با وجود گزارش هایی از بدرفتاری شدید با پناهندگان به دست مقام های لیبی ادامه یافته است. کشتی های لیبیایی که توسط ایتالیا اهدا شده اند، در مأموریت های نجات در دریا اختلال ایجاد کرده و مهاجران گرفتار را به حال خود رها کرده اند تا غرق شوند. پناه جویان. در سال ۲۰۱۷، نزدیک به ۱۳۰٬۰۰۰ نفر در
ایتالیا درخواست پناهندگی کردند. بیش از ۴۰٪ از این افراد در همان تلاش نخست حمایت دریافت کردند. در پاییز همان سال، دادستان های ایتالیایی محاکمهٔ چند مقام مسئول در اخراج بستگان مخالف قزاق، مختار آبلیازوف، را آغاز کردند و قاضی مسئول و سه پلیس را به جرم آدم ربایی، اظهارات نادرست و سوءاستفاده از قدرت متهم کردند. سازمان های نمایندهٔ حقوق بشر. انجمن آنتیگونه. انجمن آنتیگونه که در سال ۱۹۹۱ تأسیس شد، دفتر مرکزی اش در رم قرار دارد. به عنوان یک انجمن غیردولتی، این انجمن برای حفاظت از حقوق مدنی افراد و تضمین کارآمدی و عدالت در نظام کیفری تلاش می کند. با بحث در مورد الگوهای جرم و قانون، این انجمن به تکامل نظام حقوقی در ایتالیا کمک می کند. افزون بر این، کارزارهایی برای منابع و آگاهی ها دربارهٔ مسائل مرتبط با فرهنگ حقوقی در ایتالیا ترویج می دهد. مجمع سهام داران، رئیس و برخی دیگر از نمایندگان دولتی نهادهای ملی انجمن آنتیگونه هستند. مؤسسهٔ بین المللی حقوق بشردوستانه (IIHL). مؤسسهٔ بین المللی حقوق بشردوستانه در سال ۱۹۷۰ تأسیس شد و یک نهاد مستقل و غیرانتفاعی است. دفتر مرکزی IIHL در ویلا اورموند، سن رمو، ایتالیا قرار دارد. در همی
ن حال، یک دفتر رابط نیز در ژنو، سوئیس ایجاد شده است. وظیفه و هدف اصلی این مؤسسه، ترویج و بهبود توسعهٔ حقوق بشر و حقوق بشردوستانه در سطح بین المللی و همچنین تضمین کارآمدی و بهبود قوانین مهاجرت، قوانین پناهندگی و مسائل مرتبط است. IIHL همچنین با چندین سازمان بین المللی، مانند کمیتهٔ بین المللی صلیب سرخ، فدراسیون بین المللی صلیب سرخ و هلال سرخ و سازمان بین المللی مهاجرت همکاری می کند تا کمک های بشردوستانه را در سطح بین المللی به افراد ارائه دهد. صلح بدون عدالت نیست. این سازمان در سال ۱۹۹۳ تأسیس شد و یک نهاد غیرانتفاعی مستقر در رم است. هدف اصلی این سازمان رسیدگی به مسائل مرتبط با جنایت های بین المللی و از میان بردن درگیری های کوتاه مدت، توقف جنگ و همچنین تضمین آزادی های بنیادین و حقوق بشر در سطح بین المللی است. از سال ۱۹۹۳، فعالیت های اصلی «صلح بدون عدالت نیست» برای پشتیبانی از مأموریت های دیوان کیفری بین المللی دائمی و بهبود کارآمدی نظام قضایی در زمینهٔ رسیدگی به جنایت های علیه بشریت ایجاد شد.
«راهٔ درازی در پیشه» ترانه ای از خوانندهٔ آمریکایی کسی می باشد که در نخستین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "کسی" (۲۰۰۶) قرار دارد. این اثر به طور مشترک توسط خود کسی و تهیه کنندهٔ آن، رایان لزلی نوشته شده است. «راهٔ درازی در پیشه» به عنوان دومین و آخرین تک آهنگ آلبوم در ۲۲ سپتامبر سال ۲۰۰۶ از سوی بد بوی رکوردز منتشر گردید. از نظر موسیقایی، «راهٔ درازی در پیشه» یک قطعهٔ آپ بیت در سبک هیپ هاپ است که ویژگی های برجستهٔ آراندبی دارد و حال وهوایی آرام و را منتقل می کند. اشعار ترانه دربارهٔ بی توجهی و کنار زدن یک خاطرخواهٔ مزاحم است، مثل گرد و خاکی که از روی شانه پاک می شود. رایان لزلی نیز در بخش هایی از ترانه کسی را همراهی می کند و در قالب گفت وگوی آوازگونه به او پاسخ می دهد. «راهٔ درازی در پیشه» نقدهای مثبتی از منتقدان موسیقی معاصر دریافت کرد که آن را یکی از قطعات برجستهٔ آلبوم دانستند. همچنین لحن خونسرد و شوخ طبعانهٔ ترانه نیز مورد تحسین قرار گرفت. این تک آهنگ دومین موفقیت پیاپی کسی در میان بیست اثر برتر در ایرلند، نیوزیلند و بریتانیا بود. همچنین در استرالیا، فرانسه و سوئد نیز موفق شد جزو سی ترانهٔ پرفروش راه پیدا ک
ند. با این حال، در "بیلبورد" هات ۱۰۰ تنها تا رتبهٔ ۹۷ صعود کرد، که دلیل آن پخش محدود از رادیو بود. موزیک ویدئوی «راهٔ درازی در پیشه» به کارگردانی اریک وایت ساخته شد و در ۱۲ سپتامبر سال ۲۰۰۶ برای نخستین بار از برنامهٔ "توتال ریکوئست لایو" ام تی وی پخش گردید. این ویدئو مضمون شبکه های اجتماعی را دارد و در آن، رایان لزلی نقش خاطرخواهٔ احتمالی کسی را بازی می کند. کسی این اثر را در سال ۲۰۰۷ در برنامهٔ تلویزیونی فرانسوی "هیت ماشین" اجرا کرد و از آن زمان تاکنون به طور منظم در فهرست اجراهای زندهٔ خود قرار داده است.
ماسیمو دی کاتالدو (؛ زادهٔ ۲۵ آوریل ۱۹۶۸) خواننده و بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "آیداهوی اختصاصی خودم" اشاره کرد. زندگی و حرفه. ماسیو دی کاتالدو در تاریخ ۲۵ آوریل ۱۹۶۸ در رم متولد شد، پس از پایان دبیرستان، چندین تجربه بین خوانندگی و بازیگری داشت، از جمله حضور در مجموعه تلویزیونی "«من" "نغمه مرغ های مرده را می خوانم»" در سال ۱۹۹۳ که در آن نقش یک خواننده را بازی کرد. در همان سال، او فینالیست جشنواره موسیقی کاستروکارو شد. در سال ۱۹۹۵، با آهنگ "Che sarà di me" وارد رقابت های جشنواره موسیقی سانرمو شد و در بخش تازه واردان رتبه دوم را کسب کرد. در همان سال، اولین آلبوم خود به نام "Siamo nati liberi" را منتشر کرد که یک موفقیت تجاری بود و یک سال بعد با آلبوم "Anime" که تک آهنگ اصلی آن "Se adesso te ne vai" نام داشت در مسابقه هنرمندان بزرگ جشنواره موسیقی سانرمو رتبه چهارم را کسب کرد. در سال ۱۹۹۹، برای سومین و آخرین بار با آهنگ "Come sei bella" در جشنواره سانرمو شرکت کرد و پس از آن آلبوم "Dieci را" منتشر کرد. در سال های بعد، او عمدتاً بر اجراهای زنده و ک
نسرت ها تمرکز کرد.
آندره آ ناواگرو (؛ ۱۴۸۳ – ۸ مه ۱۵۲۹ (در ۴۶ سالگی)) شاعر، نویسنده، دیپلمات، گیاه شناس، و ویراستار اهل جمهوری ونیز بود. او در لاتین با نام «آندریا نائوگریوس» شناخته می شود. او که در خانواده ای ثروتمند متولد شد، در سن بیست سالگی، پنج سال جوان تر از سن معمول در آن زمان، به شورای بزرگ ونیز راه یافت. او خود را وقف ویرایش نسخه های خطی کلاسیک لاتین در چاپخانه آلدین پرس کرد و به عنوان یک محقق و نویسنده ماهر شهرت یافت. در سال ۱۵۱۵، به درخواست ژنرال بارتولومئو دالویانو، او به عنوان متصدی کتابخانه ای حاوی مجموعه دانشمند بساریون منصوب شد. این کتابخانه بعداً به کتابخانه مارسیانا تبدیل شد. در همان زمان، او به عنوان مورخ رسمی جمهوری ونیز منصوب شد. ناواگرو در نتیجه جایگاه والای خود در محافل علمی ونیز، در سال ۱۵۲۳ به عنوان سفیر ونیز در اسپانیا منصوب شد و توانست فضای دیپلماتیک ناپایدار ناشی از درگیری بین کارل پنجم، امپراتور مقدس روم و پادشاه اسپانیا و فرانسوای یکم فرانسه را به خوبی مدیریت کند. در این مدت، او توصیفات بسیار دقیقی از شهرها و بناهای تاریخی اسپانیا ارائه داد. او در دسامبر ۱۵۲۶ توسط کارل زندانی شد، اما در آوریل بعد د
ر جریان تبادل زندانی آزاد شد. قبل از بازگشت به ونیز، برای آشنایی با دربار سلطنتی فرانسیس به پاریس سفر کرد. زمانی که ناواگرو در سپتامبر ۱۵۲۸ به ونیز بازگشت، از سیاست ناامید شده بود و آرزو داشت به ویرایش نسخه های خطی و پرورش باغ های ارزشمند خود بازگردد. با وجود ناامیدی فراوان، او در ژانویه ۱۵۲۹ به عنوان سفیر فرانسه منصوب شد. پس از سفر از طریق آلپ برای ملاقات با فرانسیس اول در بلوآ، به شدت بیمار شد و در ۸ مه ۱۵۲۹ درگذشت. زندگی اولیه و تحصیلات. ناواگرا در سال ۱۴۸۳ در خانواده ثروتمند ناواگرا متولد شد. خانواده ناواگرا از جمله جوان تر یا «خانه های جدید» اشراف ونیزی بودند، در مقابل «خانه های قدیمی». پدرش برناردو ناواگرا، کاپیتان نیروی دریایی ونیز و مادرش لوکرزیا بود. بولانی. او همچنین دو برادر به نام های بارتولومئو و پیترو داشت. جغرافی دان و نویسنده جیووانی باتیستا راموسیو پسرعموی دور ناواگرو بود؛ ناواگرو یکی از نزدیکترین دوستان راموسیو شد. ناوگرو ابتدا توسط معلمان خصوصی آموزش دید و سپس به دانشگاه پادووا رفت. او حداقل در سال های ۱۵۰۱ و ۱۵۰۲ در دانشگاه حضور داشت. پیترو پمپوناتزی به او فلسفه آموخت؛ او همچنین لاتین را ن
زد مارکانتونیو سابلیکو و یونانی را نزد مارکوس موسوروس آموخت. ناواگرو پیرو مکتب فکری انسان گرایی، بود که در طول رنسانس بر مطالعه فلسفه، ادبیات و تاریخ کلاسیک متمرکز بود. او همچنین به اپیکوریسم، یک مکتب فکری، پایبند بود. فلسفه هدونیسم که جستجوی لذت های ذهنی، مانند آرامش خاطر و رهایی از درد و ترس را تشویق می کند. این امر در تمایل او به ماندن مداوم در باغ هایش، که عمیقاً دوستشان داشت، آشکار می شد. ناواگرو در سال ۱۵۱۶ در رم، در جلسات آکادمی رومی شرکت می کرد، که گردهمایی های اجتماعی و صمیمانه ای از دانشمندان ایتالیا در آن زمان بود. شغل. در سال ۱۵۰۴، ناواگرو در سن بیست سالگی، پنج سال جوان تر از سن معمول در آن زمان، به مجمع سیاسی اصلی ونیز، شورای بزرگ، راه یافت. اگرچه به اعضای خانواده های اشرافی ونیز به طور خودکار در سن ۲۵ سالگی کرسی در شورای بزرگ اعطا می شد، اما امکان ورود زودهنگام از طریق قرعه کشی سالانه در میان اشراف جوان تر وجود داشت. بسیاری از معاصران او معتقد بودند که او پتانسیل تبدیل شدن به یک سیاستمدار موفق را دارد. او پس از مرگ کاترین کورنارو، یک ونیزی و آخرین ملکه قبرس، در سال ۱۵۱۰ در ونیز، برای او خطابه تش
ییع جنازه ایراد کرد، اگرچه محتوای این خطبه مشخص نشده است. جان سالم به در برد. در برهه ای از زمان، ناواگرو در ویلایی در مورانو اقامت گزید و در آنجا یک باغ چشمگیر را نگهداری کرد. ناواگرا با وجود انتخابش به عضویت شورای کبیر، بیشتر وقت خود را به ویرایش نسخه های خطی آثار کلاسیک لاتین در چاپخانه آلدین پرس اختصاص داد و به عنوان یک محقق و نویسنده ماهر شهرت یافت. او با انتشارات آلدین پرس، نسخه هایی از آثار نویسندگان روم باستان سیسرون، کوئنتیلی و ویرژیل را در سال ۱۵۱۴، لوکرتیس را در سال ۱۵۱۵، اووید را در سال ۱۵۱۵ و ۱۵۱۶، و پوبلیوس ترنتیوس آفر در ۱۵۱۷. او در لاتین و یونانی بسیار ماهر و در مورد ادبیات کلاسیک عمیقاً آگاه بود. ناواگرو همچنین شاعر لاتین پرکاری بود، اگرچه برخی از آثار خود را به دلیل عدم مطابقت با استانداردهای سختگیرانه اش از بین برد. در یک مورد، او برخی از اشعار خود را پس از اینکه خواننده ای آنها را با اشعار استاتیوس مقایسه کرد، در آتش انداخت. سیلوا، اثری نوشته شده به سبک لاتین عصر نقره ای ادبیات لاتین که ناواگرو شخصاً از آن بیزار بود. در شعری دیگر، او چندین شعر را که در وزن قهرمانی نوشته بود، نابود کرد زیرا
از کیفیت آنها راضی نبود. مجموعه ای از اشعار لاتین ناواگرو به نام () پس از مرگش در سال ۱۵۳۰ منتشر شد. او علاوه بر ، شعر بومی ایتالیایی را نیز خلق کرد، اگرچه بسیاری از این آثار را نیز از بین برد. خدمت سربازی و مدیریت کتابخانه. ناواگرا پس از اعلام لیگ کامبره در سال ۱۵۰۸ مبنی بر جنگ علیه جمهوری ونیز به صفوف ارتش ژنرال ونیزی بارتولومئو دالویانو پیوست. او به خاطر مهارت ادبی و شجاعتش تحسین دالویانو را برانگیخت. در سال ۱۵۱۵، پس از مرگ دالویانو در محاصره برشا، ناواگرو خطابه ای در مراسم تشییع جنازه ژنرال ایراد کرد که مورد تحسین گسترده قرار گرفت و به علاقه ویژه دالویانو به خودش اشاره کرد که ساعت ها طول کشید. دالویانو مبلغ هنگفتی پول برای جمهوری ونیز به ارث گذاشت و دستور داد که این بودجه برای ساخت یک کتابخانه عمومی که مجموعه نسخه های خطی یونانی و لاتین محقق یونانی بساریون را در خود جای دهد، استفاده شود. این کتابخانه بعداً به کتابخانه مارسیانا تبدیل شد. او همچنین درخواست کرد که ناواگرو به عنوان مدیر کتابخانه منصوب شود. در نتیجه، سنا ونیز ناواگرو را هم به عنوان مدیر مجموعه و هم به عنوان مورخ رسمی جمهوری منصوب کرد و حقوق ق
ابل توجهی معادل ۲۰۰ دوکات در سال به او اعطا کرد. ناواگرو با تبدیل شدن به مورخ رسمی ونیز، جانشین سابلیکو، معلم سابق خود، شد. در سال ۱۵۱۶، ناواگرو به همراه اومانیست به رم سفر کرد. آنها در خانه نویسنده و دیپلمات بالداساره کاستیلیونه اقامت گزیدند و مرتباً در شهر گشت و گذار می کردند. در طول چنین گشت و گذاری بود که رافائل این دو مسافر را در اثر خود در سال ۱۵۱۶ با عنوان «پرتره آندره آ ناواجرو و آگوستینو بزانو» به تصویر کشید. پس از بازگشت به ونیز، ناواجرو با چالش سازماندهی مجموعه عظیم دفترنامه ارزشمند بساریون مواجه شد که از سال ۱۴۶۸ به طور نامناسب در شرایط مرطوب نگهداری می شد. علاوه بر این، نسخه های خطی اغلب از کتابخانه قرض گرفته می شدند و پس داده نمی شدند. برای رسیدگی به این مسائل، ناواگرو از راموسیو برای مرتب سازی آثار متعدد کمک گرفت. علاوه بر این، این دو با موفقیت سیستمی از جریمه ها را برای اطمینان از بازگشت به موقع نسخه های خطی برقرار کردند. به عنوان مورخ رسمی جمهوری، ناواگرو همچنین وظیفه نوشتن تاریخ رسمی ونیز را بر عهده داشت، اما به دلیل اشتغالش در کتابخانه، پیشرفت کمی داشت. در سال ۱۵۲۱، سخنرانی تشییع جنازه او ب
رای Doge Leonardo Loredan به طور گسترده مورد ستایش قرار گرفت و جایگاه والای علمی او را تقویت کرد. سفیری در اسپانیا. ناگارو به دلیل شهرت معتبرش، در کنار دوج آینده Lorenzo Priuli، به عنوان سفیر ونیز منصوب شد. سفیر در اسپانیا توسط دوج آنتونیو گریمانی در ۱۰ اکتبر ۱۵۲۳، جایگزین گاسپارو کونتارینی. رو وظیفه داشت تا در مورد تصویب آتش بس بین اسپانیا و ونیز مذاکره کند، زیرا ونیز به دنبال محافظت از قلمرو خود در برابر گسترش اسپانیا در شمال ایتالیا بود. همچنین به او دستور داده شده بود که از شرایط نامطلوب برای متحد ونیز، فرانسه، اجتناب کند. قبل از سفر به اسپانیا، ناواگرو موافقت کرد که مخفیانه گزارش های اسپانیایی ها در مورد اکتشافات جهان جدید را برای راموسیو ارسال کند؛ در عوض، راموسیو بر کتابخانه بساریون و باغ های ارزشمند ناواگرا در مورانو و سلوه نظارت می کرد، که به گفته خودش «بیش از هر چیز دیگری در این دنیا به آنها اهمیت می داد». پس از اینکه ناواگرا و پریولی در ژوئیه ۱۵۲۴ ونیز را ترک کردند، پریولی به شدت بیمار شد و مجبور شد سه ماه را در پارما بگذراند. او بعداً بهبود یافت و به ناواگرا که به لیورنو پیشرفت کرده بود، پیوست. پس
از آنکه پادشاه فرانسه، فرانسوای یکم، توسط ارتش امپراتور مقدس روم و پادشاه اسپانیا، کارل پنجم، در جریان نبرد پاویا در فوریه ۱۵۲۵ دستگیر شد، ناواگرو و پریولی دستور یافتند تا سفر خود به اسپانیا را برای مذاکره در مورد آتش بس و همچنین میانجیگری برای آزادی فرانسیس تسریع کنند. پس از ماه ها تأخیر به دلیل شیوع طاعون در جنوآ، ناواگرو و پریولی سرانجام به بارسلون راه دریایی پیدا کردند. آنها با طوفان های شدیدی در آب مواجه شدند که بهترین اسب ناواگرو را کشت و باعث شد ناواگرو ادعا کند که شاهد «کوه هایی از آب» بوده است. در ادامه سفر، ناواگرو و پریولی به مدت چهار هفته از بارسلونا به تولدو، محل دربار چارلز پنجم سفر کردند و در ۱۱ ژوئن ۱۵۲۵ به آنجا رسیدند. در آنجا، پس از یک دوره انتظار سه هفته ای در خارج از دیوارهای شهر، با دیگو کلمبوس و اجازه ورود به شهر را دریافت کرد. کلمب توسط بالداساره کاستیلیونه همراهی می شد، کسی که ناواگرو بیشتر وقت خود را در اسپانیا با او گذراند. پس از اینکه دو سفیر خود را به کارل پنجم معرفی کردند، بعداً توسط مشاور کارل Mercurino di Gattinara مطلع شدند که پادشاه ایتالیا را به عنوان «دارایی خود» می بیند و
توصیه کرده است که ونیز برای تضمین صلح در منطقه، ۱۲۰۰۰۰ دوکات به امپراتور بپردازد. پریولی به ونیز بازگشت، همان طور که قبلاً برنامه ریزی شده بود، در حالی که ناواگرو در تولدو مستقر شد، توصیفات بسیار دقیقی از شهر را به راموسیو ارائه داد و «دهه های دنیای جدید» نوشته دوست تازه پیدا شده اش پیتر شهید دانگیرا را به ایتالیایی ترجمه کرد. ناواگرو سرانجام نسخه های خطی متعدد دیگری را از دانگیرا به دست آورد. ناگارو به لابی کردن با چارلز پنجم برای آزادی فرانسیس اول ادامه داد، که در آن زمان به شدت بیمار و در مادرید زندانی بود. در عوض، چارلز خواستار کنترل بورگونی و شمال ایتالیا شد؛ فرانسه موافقت کرد و مذاکرات را پایان داد و به دربار سلطنتی اجازه داد تا به سویا نقل مکان کند، تحولی که ناواگرو را خوشحال کرد. او که شیفته شهر شده بود، با اشتیاق از نقاط دیدنی شهر، از جمله کاخ پادشاهی آلکازار، بندر سویل و خیرالدا. در حالی که در سویا بود، سنای ونیز وظیفه جمع آوری اطلاعات در مورد تجارت بین اسپانیا و دنیای جدید را نیز بر عهده داشت. او بعداً این جزئیات را در اختیار راموسیو قرار داد، و او آنها را در مجموعه خود گنجاند. منابع اطلاعاتی ناواژ
رو در زمان حضور در تولدو شامل اسپانیای نو خزانه دار دیگو دو سوتو، کنکیستادور پانفیلو د ناروئز، ملوان استوائو گومز، و مورخ گونزالو او فرنانزاو گونزالو. کمی پس از آن، چارلز و عروس جدیدش، ایزابلای پرتغال، برای ماه عسل خود به گرانادا سفر کردند؛ ناواگرو و بقیه سفرا نیز به دنبال آنها رفتند. در آنجا، ناواگرو در خانه ای که آن را «دلپذیر» و «کوچک» توصیف می کرد، اقامت گزید. او به زودی برای کاوش در الحمرا نزدیک، عازم شد و جزئیات معماری مرمرین چشمگیر، باغ ها و فواره های آن را برای راموسیو شرح داد. ناواگرو، که قبلاً معماری باستانی را به طور عمیق مطالعه کرده بود، به این نتیجه رسید که قلعه «فاقد هیچ چیز دلپذیر یا زیبایی» است. او همچنین برای راموسیو خرابه های اطراف، خانه ها، باغ ها و ساکنان، و همچنین دره دارو و میوه های آن را که او «خوشمزه ترین میوه های جهان» می نامید، توصیف کرد. ناواگرو از اینکه موروها دیگر شهر را اداره نمی کنند، ابراز تاسف کرد و معتقد بود که اسپانیایی ها اجازه می دهند زیبایی آن رو به زوال برود، و از تغییر مذهب اجباری مردم محلی توسط تفتیش عقاید اسپانیایی ناراحت بود. او از اسپانیایی ها به دلیل اینکه اجازه دا
ده اند بخش هایی از گرانادا به ویرانی کشیده شود و به دلیل تمرکز بیش از حد بر جنگ و فتح. در دسامبر ۱۵۲۶، ناواگرو از دربار سلطنتی به وایادولید و متعاقباً به پالنسیا رفت، جایی که پس از شیوع طاعون به آنجا نقل مکان کرد. ناواگرو و بقیه دیپلمات ها در این مدت در پاردس د نابا ماندند و تلاش کردند تنش ها را پس از وقوع جنگ اتحادیه کنیاک در اوایل سال ۱۵۲۶ آرام کنند. اتحادیه کنیاک، اتحادی بین فرانسه، ونیز، میلان و فلورانس، با حمایت پاپ کلمنت هفتم نقشه بازپس گیری قلمرو چارلز در شمال ایتالیا را کشیده بود؛ ارتش های چارلز در پاسخ به ایتالیا حمله کردند. با ادامه گسترش طاعون، دربار به سمت شمال و به بورگوس نقل مکان کرد، جایی که ناواگرو با بدبینی از آن به عنوان «شهری غمگین زیر آسمانی غمگین» یاد می کند. پس از آنکه فرانسیس اول، دیپلمات اسپانیایی انیگو لوپز د مندوزا یا زونیگا را در پاریس دستگیر کرد، چارلز دستور داد سفیران همه اعضای اتحادیه کنیاک بازداشت و در قلعه پسا د لا سال نگهداری شوند. از آنجایی که ونیز عضو اتحادیه بود، ناواگرو نیز در میان دستگیرشدگان بود. او از زندان خود متنفر بود و آن را «مکانی کوچک و وحشتناک در کوهی صخره ای» می
نامید. در حالی که در زندان بود، از مرکورینو دی گاتینارا که او را به عنوان کسی که مذاکرات صلح را به تأخیر می انداخت، احتمالاً به خاطر منافع شخصی خود، رنجیده خاطر شد. در آوریل ۱۵۲۷، فرانسیس اول و چارلز پنجم ترتیب تبادل زندانی را دادند و ناواگرو از طریق پیرنه به فوئنترابیا سفر کرد، جایی که قرار بود مبادله انجام شود. به جای بازگشت به ونیز، به او دستور داده شد که برای ایجاد ارتباطات در دربار فرانسیس به پاریس سفر کند. او سفر خود را در فرانسه آغاز کرد و در طول مسیر، توصیفاتی از شهرها و مناطق آن نوشت تا اینکه در ۲۷ ژوئن به پاریس رسید و در آنجا با دربار فرانسه آشنا شد. پس از آن، سرانجام به ونیز بازگشت و در ۲۴ سپتامبر ۱۵۲۸، بیش از چهار سال پس از عزیمت اولیه اش، به خانه بازگشت. سفیری در فرانسه و مرگ. ناواگرا پس از بازگشت به ونیز، متوجه شد که کتابخانه و باغش توسط راموسیو به خوبی نگهداری می شود؛ همان طور که قول داده بود، چندین نسخه خطی در مورد دانش اسپانیایی ها از دنیای جدید را به راموسیو تحویل داد. سفیر بودن او در اسپانیا در دوران بی ثبات دیپلماتیک مورد تحسین قرار گرفت، اگرچه بعداً به راموسیو فاش کرد که از سیاست سرخورده
شده و به شدت مایل به ترک این عرصه بوده است. او در عوض آرزو داشت نسخه های خطی جمع آوری شده در اسپانیا را ترجمه کند و باغ های خود را پرورش دهد. با کمال تأسف، در ژانویه ۱۵۲۹ پس از آنکه نتوانست به عنوان ، یکی از سه مقام ونیزی مسئول دانشگاه پادوا، استخدام شود، به عنوان سفیر فرانسه منصوب شد. پس از آنکه ارتش فرانسیس اول ناپل تحت کنترل اسپانیا را محاصره کرد، ناواگرو فوراً به فرانسه فرستاده شد تا تلاش کند پادشاه را آرام کند. او در ۲ مارس از ونیز حرکت کرد و در ۱۳ آوریل به بلوآ رسید. در آنجا، او با فرانسیس گفتگو کرد و به او در مورد چگونگی پایان دادن به جنگ مشاوره داد. ناواگرو در طول این گفتگوها بیمار بود؛ سلامتی او به تدریج رو به وخامت گذاشت تا اینکه در ۹ مه ۱۵۲۹ در بلویس درگذشت. قبل از مرگش، دستور داد مقبره ای برای خود در کلیسای سن مارتینو دی مورانو در نزدیکی ونیز بسازند و تمام آثار ناتمام خود را نابود کنند. فرانسیس، که در طول دوران سفیری خود در اسپانیا به ناواگرو علاقه مند شده بود، مراسم تشییع جنازه بزرگی را به افتخار او ترتیب داد. افتخار. برادر ناواگرو، پیترو، تابوت او را بیرون آورد و ناواگرو در گورستان C به خاک سپر