Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مرکز خرید اطلس مال یا اطلس مال مرکز خریدی در خیابان خیابان پاسداران شهر تهران در کنار بوستان نیاوران است. ساخت آن از سال ۱۳۸۹ آغاز و در سال ۱۳۹۴ بازگشایی شده است. مرکز خرید اطلس مال توسط شرکت باغ فردوس ایرانیان و بانک انصار ساخته شد و مالک آن شرکت باغ فردوس ایرانیان است. این مرکز خرید داری ۱۹ طبقه واحد تجاری، اداری و تفریحی است. اطلس مال داری یک پردیس سینمایی با ۳ سالن سینما و با گنجایش ۳۱۳ نفر است که در بهمن ۱۴۰۱ همزمان با چهل و یکمین جشنواره فیلم فجر آغاز به کار کرد. همچنین اطلس مال دارای بزرگ ترین نمای سبز ایران است. سعید محمد از سال ۱۳۹۴ تا ۱۳۹۷ مدیرعامل این مرکز خرید بود. زیر بنای مرکز خرید اطلس مال ۱۴۴٬۰۰۰ متر مربع است و دارای ۱۴۲۱ پارکینگ در ۶ طبقه است. اطلس مال دارای ۵۰۶ فروشگاه است که ۳۱۶ باب آن فروشگاه، رستوران و کافی شاپ و ۱۹۰ باب آن اداری است. در طراحی آن از المان های معماری مدرن استفاه شده است. بخش اداری این مرکز خرید خرید داری سالن های زیبایی بانوان و آقایان، دفاتر بازرگانی و خدماتی، درمانگاه دندان پزشکی، دفاتر وکالت و حقوقی، چندین آتلیه عکاسی و یک نمایشگاه خودرو است. فروشگاه های اطلس مال در زمی
نه های مد و پوشاک، آرایشی بهداشتی، لوازم دیجیتال و الکترونیک، لوازم ورزشی و یک هایپرمی در بخش تفریحی اطلس مال شهربازی، سالن بولینگ و بیلیارد، باشگاه های ورزشی، خانه بازی کودکان، پردیس سینمایی و یک بام سبز وجود دارد. اطلس مال داری یک سرای غذا ۵ هزار مترمربعی است که ۲ هزار مترمربع از آن را فضای روباز و بالکن آن تشکیل می دهد. در این سرای غذا رستوران های ایرانی، بین اللملی، کافی شاپ و فست فود قرار گرفته اند. انتقاد میراث فرهنگی نسبت به ساخت اطلس مال. سازمان میراث فرهنگی و صنایع دستی و گردشگری تهران در زمان ساخت و بعد از بازگشایی این مرکر خرید به دلایل مختلفی نسبت به ساخت این پروژه در منطقه تاریخی شمال تهران اعتراض کرده است. سازمان میراث فرهنگی گفته بود که اطلس مال نیاوران به قنات و کاخ صاحبقرانیه آسیب می زند و بحث ترک دیوارهای کاخ نیز به واسطه فرایند ساخت این پروژه مطرح شده است. گفته شده بود که قناتی در زیر فونداسیون اطلس مال نیاوران بوده و این پروژه آن ها را مسدود کرده و سبب انباشت آب پشت این پروژه شده. همچنین نشست دیوارهای کاخ را به همراه داشته است. اطلس مال در فاصله ۴۰۰ متری با کاخ صاحبقرانیه بوده و ۴۰ متر هم
از این کاخ بالاتر است. رئیس کمیته محیط زیست شورای شهر پنجم تهران نیز پیشتر از مال سازی در پایتخت که با سرمایه بانک ها انجام می شود انتقاد کرد که مغایر با طرح ساخت ساز و انبوه شهری تهران است. همچنین ساخت اطلس مال موجب به متوقف شدن ساخت خط ۳ مترو تهران شد.
الکساندر نوح پولسن (زاده ۴ ژوئیه ۲۰۰۲) بازیکن فوتبال اهل نیوزیلند است که به عنوان دروازه بان برای باشگاه پریمیر لیگ، بورنموث و تیم ملی نیوزیلند بازی می کند. پالسن که متولد اوکلند است، در سال ۲۰۱۸ به ولینگتون فونیکس پیوست. پولسن که در ابتدا برای تیم ذخیره آن ها بازی می کرد، اولین قرارداد حرفه ای خود را در سپتامبر ۲۰۲۱ امضا کرد و عمدتاً به عنوان دروازه بان دوم انتخاب شد. پس از یک فصل درخشان به عنوان دروازه بان اصلی، پائولسن در ژوئن ۲۰۲۴ با بورنموث قرارداد امضا کرد. پولسن نماینده نیوزیلند در المپیک ۲۰۲۰ و ۲۰۲۴ بود.
تقسیم عراق، به تعدادی از پیشنهادهای تقسیم بندی ژئوپلیتیکی با شدت های مختلف برای کشور عراق، اشاره دارد. چنین تقسیم بندی هایی، به دو صورت «نرم» (که در آن عراق به یک دولت فدرال، تبدیل می شود) و «سخت» (که در آن عراق به سه کشور جداگانه تبدیل می شود، یکی برای اعراب سنی در غرب عراق، یکی برای کردها در شمال عراق و یکی برای اعراب شیعه در جنوب عراق)، پیشنهاد شده است. این موضوع، بحث برانگیز است و از زمان حمله ۲۰۰۳ به عراق، بحث های زیادی در رسانه های غربی، داشته است.
«مشکل مستر بین» پنجمین قسمت از مجموعه تلویزیونی بریتانیایی "مستر بین" است که توسط تلویزیون تایگر برای تلویزیون تیمز تولید شده است. این قسمت نخستین بار در ۱ ژانویه ۱۹۹۲ از شبکه آی تی وی پخش شد و در طول پخش اصلی خود بیش از ۱۸٫۷۴ میلیون بیننده داشت که آن را به پربیننده ترین قسمت این مجموعه تبدیل کرد. داستان. بخش ۱: دیر رسیدن به دندان پزشکی. مستر بین چندین زنگ هشدار برای ساعت ۸ صبح تنظیم می کند، اما از شدت خواب همه آن ها را نمی شنود. او سرانجام ساعت ۸:۵۰ از خواب بیدار می شود و یادداشت قرار دندان پزشکی اش را می بیند. سریعاً لباس ها، کفش ها، مسواک و خمیردندانش را برمی دارد و با عجله به سمت خودروی مینی اش می رود. در مسیر رفتن به قرار، بین لباس می پوشد و مسواک می زند و از مایع شیشه شور خودرو برای شست وشوی دهانش استفاده می کند. او خمیردندان را تف می کند و خمیردندان روی پشت یک کارگر ساختمانی محلی می افتد و او فکر می کند فضله پرنده است. به محض رسیدن به کلینیک دندان پزشکی، بین با زور خودروی آبی رلیانت را از تنها جای پارک خارج می کند و توجه یک پلیس راهنمایی و رانندگی را به خود جلب می کند. سپس در اتاق انتظار می نشیند و با
فریب یک پسربچه، کاری می کند که او فکر کند شلوارش را خیس کرده است، تا بتواند از او یک کتاب مصور بتمن بدزدد. بین وقتی وارد اتاق دندان پزشکی می شود، با دستکاری وسایل، با استفاده از دستگاه مکنده بزاق، نوشیدنی دندان پزشک را می مکد و به طور تصادفی با یک سوزن حاوی دوز بی حسی که پنهان کرده بود، دندان پزشک را بیهوش می کند و هرج و مرج به پا می کند. بین تلاش می کند دندان خودش را پر کند اما سهواً همه دندان هایش را با هم دریل می کند. با بیدار شدن دندان پزشک، شوکه می شود، فکش را آزاد می کند و سپس از کلینیک خارج می شود. بخش ۲: پیکنیک. بین با خودرو به پارک عمومی می رود تا پیکنیک کند. هنگام عبور از کنار دریاچه ای، پسربچه ای را می بیند که با قایق کنترلی اش مشکل دارد، بنابراین کنترلر را باز می کند و مدار داخل آن را دستکاری می کند. بین و پسربچه نمی دانند که این کنترلر، کنترل ویلچر برقی مرد مسنی را نیز که درست پشت سرشان قرار دارد، به دست می گیرد. بین کنترلر را به پسر برمی گرداند و درست هنگامی که ویلچر از پشت سرش نزدیک می شود، صحنه را ترک می کند و ویلچر پسر را به داخل دریاچه هل می دهد. بین به زودی شروع به چیدن بساط پیکنیکش می کند.
بی خبر از او، یک دزد خودرو وارد مینی او می شود و آن را روشن می کند، اما متوجه می شود که فرمان خودرو نیست. بین فرمان را از خودرو جدا کرده و آن را با خود در سبد پیکنیکش دارد. در حالی که بین برای خوردن غذا آماده می شود، یک زنبور به دور او وزوز می کند و او را کلافه می کند. او زنبور را شکست می دهد، اما این کار باعث جذب یک دسته زنبور می شود و او را مجبور می کند تا از پیکنیک خود دست بکشد. بین که نمی تواند از شر زنبورها خلاص شود، کیکش را به سمت خودرویی در نزدیکی اش پرتاب می کند، بی خبر از اینکه دزد خودرو اکنون در آن خودرو است و به زودی خود را هدف زنبورها می یابد. تولید. صحنه های خارجی این قسمت با فیلم ۳۵ میلی متری در بترسی پارک، کینگستون و تدینگتون، نزدیک استودیوهای تلویزیون تیمز فیلم برداری شده اند؛ جایی که سکانس های استودیویی در حضور تماشاگران زنده ضبط می شدند. یک ریمیکس شادتر و طولانی تر از موسیقی اصلی این مجموعه برای صحنه رانندگی در بخش ۱ استفاده شد. تعدادی از صحنه ها و داستان های الهام بخش در مجموعه پویانمایی مستر بین نیز از این قسمت برگرفته شده اند: طرحی از ساعت و شلنگ اختراعی در این قسمت، در کتاب "خاطرات مستر
بین" که در سال ۱۹۹۳ منتشر شد، نیز به نمایش درآمد. کتاب مصور بتمن که پسربچه در بخش ۱ در دست داشت، شماره ۴۶۳ از جلد اول "بتمن" است.
بازگشت کلاغ ها () () اثری شناخته شده در منظره نگاری از آلکسی ساوراسوف (۱۸۳۰–۱۸۹۷) نقاش روس است. این اثر در سال ۱۸۷۱ خلق شد و در نگارخانه ترتیاکوف نگهداری می شود. اندازه تابلو ۶۲ × ۴۸٫۵ سانتی متر است. این نقاشی مشهورترین اثر ساوراسوف به شمار می رود و پیدایش آن به عنوان «مرحله ای مهم در تحول منظره نگاری روسی» ارزیابی شده است. ساوراسوف کار بر روی "زاغی ها" را در مارس ۱۸۷۱ آغاز کرد. مطالعات مقدماتی این اثر در جریان سفر او به استان کوستروما و در روستای مولویتینو (امروزه سوزانینو) انجام گرفت. نمونهٔ اصلی کلیسای تصویرشده در نقاشی، است که در اواخر سدهٔ هفدهم ساخته شده بود. محل کار هنرمند از روی یادداشت او در گوشهٔ چپ پایین بوم تأیید می شود: «۱۸۷۱. س. مولویتینو. آ. ساوراسوف.» برخی پژوهشگران آثار ساوراسوف بر این باورند که نخستین طراحی ها و اتودهای نقاشی شاید اندکی پیش از سفر به کوستروما و در یاروسلاول یا اطراف آن انجام شده باشد. پس از بازگشت از مولویتینو، ساوراسوف کار را در یاروسلاول ادامه داد و سپس در مسکو به پایان رساند؛ جایی که در اوایل مه بازگشته بود. او نقاشی را "اینک بازگشت زاغی ها" نامید. در تابستان ۱۸۷۱، پاول ت
رتیاکوف آن را از ساوراسوف خرید. این اثر در پاییز ۱۸۷۱ در به نمایش درآمد. همان سال، در نخستین نمایشگاه پریدویژنیکی (۲۸ نوامبر در سن پترزبورگ) نیز عرضه شد و با نام کنونی خود (در فهرست نمایشگاه همراه با علامت تعجب) معرفی گردید. "زاغی ها" بازخوردهای مثبتی گرفت: ایوان کرامسکوی نوشت که در نمایشگاه «این منظره بهترین و واقعاً زیباست»، و منتقد هنری ولادیمیر استاسوف آن را «احتمالاً بهترین و اصیل ترین نقاشی آقای ساوراسوف» خواند. آیزاک لویتان، نقاش برجسته، "بازگشت زاغی ها" را از بهترین آثار ساوراسوف دانست. او با وجود سادگی آشکار موضوع، نوشت: «پشت این سادگی، روحی نرم و نیکو از هنرمندی احساس می شود که همهٔ این ها برایش عزیز و نزدیک به دل است…» آلکسی فئودوروف-داویدوف تاریخ نگار هنر، این اثر را شاهکاری برجسته نامید و تأکید کرد که «نه تنها ارزش هنری، بلکه اهمیت فرهنگی عام نیز دارد.» منتقد و موسیقی شناس بوریس آسافیف نوشت که این تابلو «نماد نوزایی هنری در حوزهٔ منظره پردازی روسیه برای آینده ای دور» شد و ساوراسوف با آن «احساس تازه ای از بهار و سرزندگی بهارانه» را آشکار ساخت. تاریخچه. پیش زمینه و خلق اثر. در اواخر سال ۱۸۷۰، آلکسی
ساوراسوف، که در آن زمان استاد مدرسه نقاشی، مجسمه سازی و معماری مسکو بود، پنج ماه مرخصی گرفت تا همراه خانواده اش، از جمله همسرش سوفیا کارلوونا و فرزندانش، به یاروسلاول سفر کند. در جریان حضور بر رود ولگا، چندین اثر نقاشی کرد، از جمله "نمایی از ولگا نزدیک یوریویتس" و "ریز ولگا نزدیک یاروسلاول". در نامه ای به پاول ترتیاکوف مورخ ۳۱ دسامبر ۱۸۷۰، ساوراسوف نوشت: «زندگی آرام در یاروسلاول به من اجازه می دهد که بر هنر تمرکز کنم»، و در تبریک سال نو به برادرزنش کارل هرتز، هنرمند گزارش داد: «پس از همهٔ مشکلات، تازه شروع به کار کرده ام و از آتلیه و خانه به طور کلی بسیار راضی ام.» در مکاتبه ای با ترتیاکوف در ۱۳ فوریه، ساوراسوف خبر داد که همسر باردارش به شدت بیمار است. در ۱۸ فوریه، او نوشت که همسرش زایمان زودرس داشته و اگرچه در حال بهبود بود، کودک بسیار ضعیف بود. چند روز بعد، نوزاد دختر درگذشت. این فقدان اثر عمیقی بر هنرمند گذاشت، همان طور که در چندین نقاشی از قبر دخترش در قبرستان یاروسلاول دیده می شود. برخی پژوهشگران بر این باورند که وضعیت افسرده هنرمند پس از این تراژدی، موجب پاسخ خلاقانه و زنده او نسبت به پدیده های نویدبخش
بهار شد. به گفته تاریخ نگار هنر فاینا مالتسوا، «ایدهٔ نقاشی جدید، که از مواجهه با منظره ای از بهار زودرس شکل گرفت، می تواند با اطمینان به اقامت ساوراسوف در یاروسلاول مرتبط دانست». تاریخ نگار هنر ولادیمیر پتروف نیز معتقد است که نخستین طراحی ها و اسکچ های نقاش برای اثر برنامه ریزی شده در یاروسلاول خلق شده اند، «تحت تأثیر وسعت شفابخش که در غلبه بر رنج مفید بود، زیبایی طبیعتی که همیشه نو و در حال رستاخیز است». در مارس ۱۸۷۱، ساوراسوف به مرکز استانی استان کوستروما سفر کرد. به نظر می رسد هنرمند بین یاروسلاول و کوستروما، که ۷۰ ورست فاصله داشتند و به وسیلهٔ ترابری ریلی متصل نبودند، با سورتمه از طریق مسیر موسوم به «راه مرتفع» () که در امتداد ساحل راست ولگا قرار داشت، سفر می کرد. تاریخ دقیق این سفر نامشخص است و تعیین آن به دلیل فقدان اطلاعات مفصل دربارهٔ سفر ساوراسوف به مسکو در مارس همان سال، پیچیده است. در نامه ای به پاول ترتیاکوف مورخ ۲۷ فوریه، ساوراسوف گزارش داد که قصد دارد حدود ۲–۵ مارس به مسکو برود. اگر چنین بوده باشد، واضح است که هنرمند تنها پس از بازگشت از مسکو به یاروسلاول می توانسته به استان کوستروما سفر کند.
با این حال، مشخص است که ساوراسوف تصمیم گرفته بود نقاشی "نمایی از ولگا نزدیک یوریویتس" را در نمایشگاه انجمن دوستداران هنر مسکو، که در ۲۱ مارس افتتاح شد، به نمایش بگذارد. اگر قصد شرکت در آغاز نمایشگاه را داشت، می توانست سفر به مسکو را به تعویق اندازد و پیش از آن به استان کوستروما برود. ساوراسوف از کوستروما به مولویتینو سفر کرد، که در آن زمان بخشی از حوزهٔ کلیسای مولویتینو در Buysky Uyezd استان کوستروما بود (امروزه سوزانینو، مرکز اداری ناحیه سوزانینسکی در استان کوستروما)، جایی که اسکچ های تابلو آینده اش "بازگشت زاغی ها" را نقاشی کرد. در یک جزوهٔ سال ۱۸۷۱ دربارهٔ استان کوستروما، این منطقه چنین توصیف شده است: «موقعیت مولویتینو زیباست. در انتهای کوهی بلند واقع شده که به شکل پیش آمدگی به دره وارد می شود، میان دو رودخانه که در زیر مولویتینو به هم می پیوندند.» کلیسای رستاخیز، که هنوز پابرجاست، به عنوان نمونهٔ اصلی معبد تصویرشده در نقاشی خدمت کرد. ساخت این کلیسای سنگی در اوایل دههٔ ۱۶۸۰ آغاز شد و در ۱۶۹۰ تکمیل گردید، احتمالاً توسط artel گروهی از استادان یاروسلاول. تنها برج ناقوس از پایان سدهٔ هفدهم بدون تغییر باقی ماند
ه است. خود معبد چندین بار بازسازی شده و آخرین تغییرات مهم آن به سال های ۱۸۵۵–۱۸۵۷ بازمی گردد، پیش از آن که در نقاشی ساوراسوف به تصویر کشیده شود. این کلیسا اکنون به عنوان موزه ایوان سوزانین فعالیت می کند.
آرامش صومعه یا صومعه ای آرام یک نقاشی منظره است از هنرمند روس آیزاک لویتان (۱۸۶۰–۱۹۰۰)، که در سال ۱۸۹۰ کشیده شده است. این اثر متعلق به نگارخانه ترتیاکوف در مسکو است (شماره موجودی Zh-584). ابعاد آن ۱۰۸×۸۷٫۵ سانتی متر می باشد. این نقاشی، که در آن لویتان برداشت های خود از چندین صومعه بازدید شده را به هم می آمیزد، در سال ۱۸۹۰ پس از سفرش به رود ولگا تکمیل شد. در سال ۱۸۹۱، این اثر در نوزدهمین نمایشگاه پریدویژنیکی که در سنت پترزبورگ و سپس در مسکو برگزار شد، به نمایش گذاشته شد. «صومعه ای آرام» با استقبال گسترده بازدیدکنندگان مواجه شد و نقدهای هنری بالایی دریافت کرد، که در نهایت جایگاه لویتان را به عنوان یکی از برجسته ترین نقاشان منظره روسیه تثبیت کرد. در همان سال، ۱۸۹۱، این تابلو برای یکی از مجموعه های خصوصی خریداری شد. پس از انقلاب اکتبر، ردپای اثر گم شد و محل نگهداری آن تا سال ۱۹۶۰ ناشناخته بود، تا اینکه در مجموعه خصوصی رهبر ارکستر Nikolai Golovanov «یافت» شد. در سال ۱۹۷۰، تابلو «صومعه ای آرام» به نگارخانه دولتی ترتیاکوف منتقل شد. به گفته منتقد هنری Vladimir Stasov, «صومعه ای آرام» بهترین نقاشی لویتان است «از نظر ز
یبایی و شاعرانگی رنگ های نور غروب». تاریخ دان هنر الکسی فئودوروف-داویدوف آن را یکی از مجموعه «مناظر خلق و خو» لویتان می داند و اشاره می کند که این اثر «نوعی مرحله پایانی از کار طولانی او روی ولگا» بوده و «نه تنها با آثار قبلی لویتان تناقض ندارد، بلکه به طور طبیعی از آن پیروی می کند». تاریخ دان هنر فاینا مالتسوا نوشت که تصویر خلق شده توسط هنرمند در "صومعه ای آرام" "چندوجهی در محتواً است و در روح انسان "احساس آرامش، اندوه ملایم و شاعرانه و تحسین سرمست کننده از زیبایی غروب تابستان" ایجاد می کند. تاریخ. رویدادهای پیشین و روند خلق نقاشی. در مارس ۱۸۹۰، آیزاک لویتان نخستین سفر خارجی خود را انجام داد. او به مدت دو ماه به آلمان، فرانسه و ایتالیا سفر کرد و چند منظره نقاشی نمود. پس از بازگشت به روسیه، با هنرمند Sofia Kuvshinnikova به رود ولگا سفر کرد، جایی که تابستان و پاییز را گذراند. از ۱۸۸۷ تا ۱۸۹۰، لویتان هر سال چندین ماه را در ولگا سپری می کرد، بنابراین سفر ۱۸۹۰ چهارمین سفر متوالی او بود. در این مدت او از پلیوس، یوریوتس، اوبلاست ایوانوف و کینشما بازدید کرد و چندین پیش طرح و مطالعه (هنر) برای نقاشی آینده «صومعه ای آ
رام» و آثار دیگر تهیه نمود. هنگام سفر با کشتی بخار از پلیوس به یوریوتس، لویتان همچنین در رشما توقف کرد. به گفته سوفیا پروراکووا، نویسندهٔ زندگی نامه لویتان، «یوریوتس توجه و همدلی هنرمند را جلب کرد» و به ویژه «او از صومعه ای که در جنگل در کرانهٔ مقابل دریاچه بزرگ کریووایه واقع شده بود، شیفته شد». این صومعه، صومعه کریووئزر بود، که همزمان با نام های کریووئزر و کریوووزرسکی شناخته می شد، و همچنین به عنوان صومعهٔ صحرایی تری نیتاری کریووئزر شناخته می شد. این صومعه در کرانهٔ چپ اوروگرافیک رود ولگا، در محل تلاقی رود رود اونژا قرار داشت. صومعه بر تپه های شنی ساخته شده بود و از سه طرف توسط دریاچه ها احاطه شده بود. سوفیا کووشینیکووا در مقایسه با برداشت های قبلی خود از منظره Savvino-Storozhevsky Monastery در نزدیکی زونیگورود گفت: «لویتان از پلیوس به یوریوتس رفت، امیدوار به یافتن موتیف های جدید، و در حین گشت وگذار در محله، ناگهان با صومعه ای پنهان در جنگل مواجه شد. رنگ های آن زشت و حتی ناخوشایند بود، اما همان غروب مانند ساوینا بود: لایه ای کدر که بر روی رود انداخته شده بود، صومعهٔ آرام را به دریای طوفانی زندگی متصل می کرد،
و ناگهان در ذهن لویتان یکی از بهترین نقاشی هایش شکل گرفت، که تجربه های ساوا و آنچه تازه دیده شده بود و صدها خاطرهٔ دیگر را در هم آمیخت». پس از سفر به یوریوتس، لویتان و کووشینیکووا به پلیوس بازگشتند، جایی که در خانهٔ چاستوخین-فیلسوفوا زندگی می کردند. ظاهراً لویتان در اینجا بر روی پیش طرح «آرامگاه صامت» کار کرد و شاید کار روی نقاشی اصلی را آغاز نمود و آن را نزدیک پایان سال در مسکو تکمیل کرد. از نوامبر ۱۸۸۹، هنرمند فرصت کار در خانهٔ کارگاه در کوچهٔ بزرگ تری سویاتیتلسکی را داشت که توسط کارآفرین و خیرخواه سرگئی موروزوف به او اختصاص داده شده بود.
مارس () یک منظره نگاری نمونه وار اثر هنرمند روسی آیزاک لویتان (۱۸۶۰–۱۹۰۰) است که در سال ۱۸۹۵ خلق شده است. این اثر در نگارخانه ترتیاکوف در مسکو نگهداری می شود (شماره موجودی ۱۴۸۹) و ابعاد آن ۶۰ × ۷۵ سانتی متر (یا ۶۱ × ۷۶ سانتی متر طبق منابع دیگر) می باشد. لویتان این نقاشی را در مارس ۱۸۹۵ هنگام اقامت در عمارت گورکا واقع در Vyshnevolotsky Uyezd از استان تور خلق کرد. نقاشی "مارس" در بیست و چهارمین نمایشگاه پریدویژنیکی در فوریه ۱۸۹۶ در سنت پترزبورگ به نمایش درآمد. سپس در مارس همان سال به مسکو منتقل شد. همچنین "مارس" در نمایشگاه صنعتی و هنری سراسری روسیه ۱۸۹۶ در نیژنی نووگورود به نمایش گذاشته شد. در همان سال، پاول ترتیاکوف این نقاشی را از هنرمند خریداری کرد. نقاشی "مارس" به عنوان یکی از آثار «زندگی بخش و شاد» لویتان در سال های ۱۸۹۵ تا ۱۸۹۷ محسوب می شود. این گروه شامل آثار دیگری مانند "پاییز طلایی" (۱۸۹۵)، "باد تازه. ولگا" (۱۸۹۵)، و "بهار. آب بزرگ" (۱۸۹۷) نیز می باشد. "مارس" به طور گسترده ای به عنوان یکی از مشهورترین و زنده ترین نقاشی های منظره لویتان شناخته می شود. این اثر همچنین تأثیر امپرسیونیسم را بر آثار هنرمند
نشان می دهد. هنرمند واسیلی باکشِف این نقاشی را ستود و آن را نه تنها یکی از بهترین آثار لویتان، بلکه یکی از بهترین آثار مدرسه نقاشی روسیه دانست. به گفته تاریخ دان هنر الکسی فئودوروف-داویدوف، نقاشی "مارس" کشف مهمی در نقاشی منظره روسیه بود که بازنمایی تصویری برف، آسمان بهاری و درختان را ترکیب می کرد. این موتیف بعدها به موضوعی محبوب برای بسیاری از نقاشان منظره روسیه در قرن بیستم، از جمله ایگور گرابار و Konstantin Yuon تبدیل شد. به گفته تاریخ دان هنر فاینا مالتسوا، "مارس" یک «اثر الهام بخش با لحن اصلی» است که «یک تصویر کامل و درونی تمام، هم زمان با حفظ تازگی و فوریت نخستین برداشت ها» ارائه می دهد. تاریخ. پیش زمینه و روند خلق اثر. در سال های ۱۸۹۴–۱۸۹۵، لویتان برای چند ماه در عمارت گورکا اقامت داشت، واقع در یک و نیم کیلومتری روستای اوستروفنو. این عمارت اکنون بخشی از شهرستان اودوملسکی در استان تور است، اما در آن زمان، جزو Vyshnevolotsky Uyezd از Tver Governorate محسوب می شد. عمارت، واقع در کرانه جنوبی دریاچه اوستروفنو، متعلق به مشاور خصوصی ایوان نیکولایویچ تورچانینوف بود. همسر او، آنا نیکولایونا، اغلب با دخترانشان وا
روارا، سوفیا و آنا در آنجا اقامت داشتند. ساختمان اصلی عمارت یک خانه دو طبقه با نیم طبقه است که با رنگ زرد مایل به تصویر کشیده شده است. این ساختمان در نقاشی "مارس" و پاستل قبلی لویتان "پاییز. عمارت" (۱۸۹۴) به تصویر کشیده شده است. این اثر در حال حاضر در موزه منطقه ای اومسک هنرهای زیبا به نام M.A. Vrubel نگهداری می شود. در اوایل دهه ۱۸۷۰، خانواده تورچانینوف ها زمین اطراف دریاچه اوستروفنو را خریداری کرده و خانهٔ یک طبقه قدیمی را با یک خانه دو طبقه جایگزین کردند. علاوه بر این، آن ها یکی از جزایر دریاچه را نیز در مالکیت داشتند که شامل آلاچیق و نیمکت بود. در اسناد کمیته آمار استان تور، توصیف زیر از عمارت آمده است: «عمارت 'گورکا' در شبه جزیره جنوبی دریاچه اوستروفنو. مکان زیباست. در جنوب، پشت عمارت جنگل کاج قرار دارد که مستقیماً مشرف به دریاچه، جزایر آن، کرانه شرقی با پاگوست و عمارت روستای 'اوستروفنو' و کرانه غربی شیب دار پوشیده از جنگل سفید قرار دارد. شرق و غرب خانه باغچه های توس و مسیرهای ساخته شده دارند… عمارت 'گورکا' برای خانهٔ تعطیلات عالی است. زمین خشک و شنی، هوای سالم کاج و جنگل زیبا، باغ و منظره شگفت انگیز دری
اچه با جزایر سبز آن، کلیسای سفید و میخانه قدیمی بلند روستای 'اوستروفنو'.» لویتان نخستین بار در تابستان ۱۸۹۴ با آنا نیکولایونا تورچانینوا در اوستروفنو ملاقات کرد. او مهمان عمارت اوشاکوف به همراه همراهش، هنرمند Sofia Kuvshinnikova بود. لویتان و تورچانینوا رابطه عاشقانه ای داشتند که منجر به مشاجره و پایان رابطه لویتان با کووشینیکووا شد. پس از آن، لویتان به عمارت گورکا نقل مکان کرد و در ماه های اوت و سپتامبر ۱۸۹۴ در آنجا اقامت داشت. او اوایل بهار سال بعد نیز به عمارت بازگشت. از آنجایی که اتاق مناسب در عمارت وجود نداشت، یک کارگاه هنرمند ساخته شد. این ساختمان دو طبقه در کرانه دریاچه، در محل تلاقی رود سیژا (همان رود نشان داده شده در نقاشی بعدی لویتان "پاییز طلایی") واقع بود. این ساختمان به شوخی «کنیسه» نامیده می شد. در مارس ۱۸۹۵، لویتان نقاشی «مارس» را خلق کرد. این اثر کاملاً از طبیعت نقاشی شد و بدون هیچ مطالعهٔ مقدماتی، در چند جلسه به پایان رسید. احتمالاً این نخستین باری بود که لویتان یک بوم را مستقیماً به شیوهٔ نقاشی فضای باز خلق می کرد. دختر کوچک خانواده تورچانینوف ها، آنیا (که در خانواده به نام لیولیو شناخته می
شد)، که در آن زمان ۱۴ سال داشت، شاهد خلق این نقاشی بود. او به لویتان در حمل جعبهٔ رنگ ها کمک می کرد، به داستان های او دربارهٔ زیبایی طبیعت گوش می داد و فرآیند خلق یک اثر هنری بزرگ را مشاهده می کرد. در برخی منابع بعدی، دختر کوچک خانواده تورچانینوف ها اشتباهاً «جولیا» نامیده شد که احتمالاً به دلیل شباهت با نام لیولیو بوده است. نویسنده صوفیا پروراکووا، که در سال ۱۹۶۰ زندگینامه ای از لویتان منتشر کرد، ملاقات خود با آنا ایوانونا تورچانینوا (ابتدا با زووریکینا ازدواج کرد و سپس با کولوکولتسوا): «سال ها می گذشت، آنیا بزرگ می شد و این بهار آفتابی به یاد ماندنی از جوانی دور او باقی می ماند. ما در آپارتمان او در لنینگراد نشسته ایم و با زنی سالخورده صحبت می کنیم که چشمان تیره اش هم حیله و هم آتش را حفظ کرده اند. خاطرات از لویتان مانند یک میراث خانوادگی شده اند. او یکی از شاهدان زندهٔ خانواده تورچانینوف است که چگونه بهترین نقاشی های هنرمند در گورکا خلق شدند.» پروراکووا سخنان آنا ایوانونا را نقل می کند: ««مارس» جلوی چشم من نقاشی شد.» در بهار ۱۸۹۵، لویتان همچنین نقاشی «بهار. آخرین برف» را خلق کرد که اکنون در یک مجموعه خصوصی
در مسکو نگهداری می شود. این اثر پیش تر در مجموعهٔ حامی هنر مسکو، ولادیمیر شماروین، قرار داشت. یک طرح با همین نام در موزه دولتی روسیه نگهداری می شود (۲۵٫۵ × ۳۳٫۳ سانتی متر، بوم، روغن، شماره ثبت Zh-4261). در سال ۱۸۹۵، لویتان چندین نقاشی دیگر نیز در حین کار در ملک گورکا خلق کرد، از جمله «خزان طلایی» (اکنون در نگارخانه ترتیاکوف) و «نینوفار» (اکنون در گالری تصاویر آستراخان به نام پ. م. دوگا دین) . نقاشی «مارس» گاهی گفته می شود که پیش از آن، منظرهٔ «زمستان» اثر نقاش امپرسیونیست روسی کنستانتین کورووین در سال ۱۸۹۴ (اکنون در نگارخانه ترتیاکوف) وجود داشته است. «زمستان» نیز اسب و سورتمه ای را در کنار خانه ای در روستا نشان می دهد. با این حال، برخلاف بوم بهار آفتابی لویتان، نقاشی کورووین روزی سرد و تاریک از زمستان را به تصویر می کشد.
رز ویلیام و کاترین یک رز بوته ای سفیدرنگ است که در سال ۲۰۱۱ در بریتانیا معرفی شد. این گونه توسط دیوید سی اچ آستین، پرورش دهنده گل رز بریتانیایی، کشف شد و به مناسبت جشن ازدواج شاهزاده ویلیام و کاترین میدلتون نامگذاری شد. این رز دارای شکوفه هایی سفید، کم عمق و پرگلبرگ با رایحه ای متوسط تا قوی از مر خالص است. گل ها از جوانه هایی به رنگ نارنجی خامه ای شکفته می شوند و قطر هر شکوفه به طور متوسط است. ارتفاع این بوته و عرض آن به می رسد.
ولادیمیرکا () () یک نقاشی رنگ روغن از سال ۱۸۹۲ اثر هنرمند روس، آیزاک لویتان است. این اثر جادهٔ ولادیمیرهایوی، یک راه خاکی که از مسکو به سمت شرق و به شهر ولادیمیر می رود، را به تصویر می کشد. «ولادیمیرکا» یکی از سه نقاشی بزرگ لویتان است که در نیمهٔ نخست دههٔ ۱۸۹۰ تکمیل شد. همراه با «کنار استخر» (۱۸۹۲) و «بر فراز آرامش ابدی» (۱۸۹۴)، این سه اثر گاهی به عنوان «سه گانهٔ افسرده» ٔ لویتان شناخته می شوند. لویتان کار روی «ولادیمیرکا» را در سال ۱۸۹۲ آغاز کرد، زمانی که در استان ولادیمیر از امپراتوری روسیه زندگی می کرد. نقاشی همان سال در مسکو به پایان رسید. این اثر در نمایشگاه ۲۱م پریدویژنیکی در فوریه ۱۸۹۳ به نمایش گذاشته شد که ابتدا در سنت پترزبورگ افتتاح شد و سپس در مارس به مسکو منتقل گردید. لویتان نقاشی را در مارس ۱۸۹۴ به نگارخانه ترتیاکوف اهدا کرد، جایی که همچنان در آن نگهداری می شود. به گفتهٔ هنرمند میخائیل نستروف، «ولادیمیرکا» می تواند «با جسارت یک منظرهٔ تاریخی روسی نامیده شود، که نمونه های کمی از آن در هنر ما وجود دارد». تاریخ شناس هنر الکسی فئودوروف-داویدوف این نقاشی را یکی از بهترین آثار لویتان توصیف کرده و آن ر
ا «شاهکار شناخته شدهٔ جهانی» او دانسته که در آن «محتوای عمیق اجتماعی به طور ارگانیک و مستقیم در منظره بیان شده است». تاریخچه. لویتان در ۱۲ مه ۱۸۹۲ از مسکو به استان ولادیمیر رفت و هنرمند صوفیا کووشنیکووا او را همراهی کرد. آن ها در گورودوک، روستایی در کنار رود پکشا (که اکنون بخشی از روستای پکشا در استان ولادیمیر است) ساکن شدند. در ۱۳ مه، لویتان به پاول ترتیاکوف نوشت: «من در منطقه ای نسبتاً زیبا سکونت کرده ام و قصد دارم در اینجا کار کنم». او تابستان ۱۸۹۲ را در آنجا گذراند. خانه ای که لویتان در آن زندگی می کرد بعدها به موزه تبدیل شد و سپس در ۲۲ اوت ۱۹۹۹ بر اثر آتش سوزی تخریب شد. کووشنیکووا دربارهٔ منبع الهام لویتان برای «ولادیمیرکا» نوشت: یک بار هنگام بازگشت از شکار، آن ها به جادهٔ ولادیمیرهایوی رسیدند، راهی خاکی که از مسکو به شرق امتداد داشت و برای اعزام زندانیان به سیبری استفاده می شد. کووشنیکووا احساس خود را چنین خلاصه کرد: «منظره دارای جذابیتی شگفت انگیز و آرام بود. بین درختان، طولانی ترین مسیر سفیدرنگ به دوردست کشیده شده بود. کبوترخانه ای قدیمی با نماد فرسوده و دو گولوبتس دوردست (سقف روی قبر یا صلیب عبادت) ه