Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زاپویا، فردیناند یکم، امپراتور مقدس روم می بایست جانشین او می شد، اما نجیب زادگان مجار، به ویژه اسقف جرج مارتینوتزی، از اجرای این معاهده سر باز زدند و در سپتامبر ۱۵۴۰، جان زیگیسموند نوزاد را به عنوان پادشاه مجارستان انتخاب کردند و ایزابلا را به عنوان نایب السلطنه او برگزیدند. فردیناند به مجارستان حمله کرد و بودا را، جایی که ایزابلا و پسرش پناه گرفته بودند، محاصره کرد. شهر در برابر نخستین محاصره در نوامبر ۱۵۴۰ مقاومت کرد و محاصره بودا (۱۵۴۱) در مه ۱۵۴۱ نیز با مداخله سلیمان یکم، سلطان امپراتوری عثمانی، پایان یافت. او از پدرش، سیگیسموند یکم پیر، کمکی دریافت نکرد. سلیمان که به دنبال یک مجارستان چندپاره بود، تنها راه محافظت از آن در برابر هابسبورگ ها را مداخله مستقیم دانست؛ بنابراین، او مجارستان عثمانی را تأسیس کرد و تنها ترانسیلوانی و مناطق شرقی رود تیسا (معروف به تمشکوز) را به جان زیگیسموند و ایزابلا واگذار کرد. این انتصابات توسط مجلس ترانسیلوانی پذیرفته شد که وضعیت خود را به عنوان یک دست نشاندگی امپراتوری عثمانی تأیید کرد. در سپتامبر ۱۵۴۱، ایزابلای مجارستان بودا را ترک کرد و در لیپا، سپس در دیال و آلبا ایولیا
اقامت گزید. او از وضعیت ویران قلمروهای جدید خود و مشکلات مالی شکایت داشت. ایزابلا جوان بود، به زیبایی شهرت داشت، و به دلیل سلیقه های گران بهایش سرزنش می شد. سه قطعه جواهر بازمانده به او نسبت داده شده است: یک حلقه الماس، یک آویز بزرگ با ۱۶ اپال و یک گردنبند طلایی. او بازسازی کاخ سابق اسقف در آلبا ایولیا را بر اساس نمونه های معماری رنسانس و مطابق با دژ واول در کراکوف زادگاهش و کاخ سلطنتی در بودا آغاز کرد. او با چالش های سیاسی متعددی روبرو بود: حفظ صلح با عثمانی ها، مهار جاه طلبی های مارتینوتزی و جلوگیری از تلاش های فردیناند برای تصرف ترانسیلوانیا. در دسامبر ۱۵۴۱، شاید به دلیل خستگی از شرایط، ایزابلا توافقی با فردیناند امضا کرد: او ترانسیلوانیا را ترک کرده و در شپش اقامت گزیند. اما هنگامی که عثمانی ها دوباره حمله کردند، فردیناند نیروی نظامی کافی برای دفاع از سرزمین هایش نداشت (نگاه کنید به محاصره استرگم (۱۵۴۳)) و این توافق به فراموشی سپرده شد. لهستان پیشنهاد کرد که مشکل را از طریق ازدواجی دیگر حل کند – ایزابلا با بیوه کارل پنجم، فردیناند یا پسر ارشدش ماکسیمیلیان دوم، امپراتور مقدس روم ازدواج کند. اما فردیناند ام
یدوار بود که بتواند ترانسیلوانیا را به روش های دیگری به دست آورد. در سال ۱۵۴۸، هنگامی که عثمانی ها تمام نیروهای خود را برای حمله به ایران در جریان جنگ ایران و عثمانی (۱۵۵۵–۱۵۳۲) گرد آوردند، فردیناند و مارتینوتزی مذاکراتی را برای متحد کردن مجارستان و دفاع از آن در برابر عثمانی ها آغاز کردند. این توافق در ۱ اوت ۱۵۴۹ در نیرباتور منعقد شد. ایزابلا باید در ازای اوپوله و راچیبوش در سیلزی از ترانسیلوانیا صرف نظر می کرد. فردیناند همچنین متعهد شد که از جان زیگیسموند زاپولیا حمایت کند که بعدها با یکی از دخترانش ازدواج کند. مارتینوتزی قرار بود اسقف اعظم استرگم شده و کلاه کاردینالی دریافت کند. ایزابلا از حقوق خود دفاع کرد و به سلاح متوسل شد. او از برادرش زیگیسموند دوم آگوستوس کمکی دریافت نکرد، زیرا وی با فردیناند اتحاد بسته بود تا بتواند مخالفت شلختا را نسبت به ازدواجش با باربارا رادزیویو سرکوب کند.
ویلا دل بالبیانلو ویلایی در منطقهٔ لنو، استان کومو در شمال منطقهٔ لمباردی ایتالیا است که مشرف به دریاچهٔ کومو قرار دارد. این ویلا در انتهای شبه جزیرهٔ جنگلی کوچک "دوسو دآوِدو" در ساحل غربی شاخهٔ جنوب غربی دریاچهٔ کومو واقع شده است و ۱۵۰۰ متر با جزیرهٔ فاصله دارد. ویلا دل بالبیانلو بخاطر باغ های تراس دار باشکوه خود شهرت دارد. تاریخچه. از قرن سیزدهم میلادی، یک صومعهٔ فرانسیسکویی در نوک شبه جزیرهٔ "دوسو دآوِدو" وجود داشت. دو برجی که امروزه در این ملک باقی مانده اند، بقایای برج های ناقوس کلیسای این صومعه هستند. پس از ناکامی در خرید جزیرهٔ "ایزولا کوماچینا"، کاردینال " این ملک را در ۱۷۸۵ خریداری کرد. او در ۱۷۸۷، ساختمان صومعه را به ویلایی تابستانی تبدیل کرد و یک ایوانِ سرپوشیده به آن افزود که چشم اندازهای زیبایی از دریاچه ارائه می داد. پس از مرگ کاردینال در ۱۷۹۶، این ویلا به برادرزاده اش " واگذار شد. در دوران مالکیت او، ویلا به مرکزی برای فعالیت های جمهوری خواهانه و جلسات سیاسی تبدیل شد و پناهگاه میهن پرستان ایتالیایی و اعضای "سازمان کاربوناری" بود. از مهمانان مشهور این ویلا در آن دوران، نویسنده ای به نام "سیلویو
پلیکو" بود که به پسران لامبرتنگی آموزش می داد. در ۱۸۲۰، پلیکو توسط حکومت اتریش دستگیر شد و لامبرتنگی مجبور شد به بلژیک مهاجرت کند؛ جایی که توسط خانوادهٔ "آرکوناتی-ویسکونتی" حمایت می شد. او در نهایت این ویلا را به دوست خود "جوزپه آرکوناتی ویسکونتی" فروخت. ویسکونتی تغییراتی در باغ ها و ایوان ها اعمال کرد. هنوز هم نرده های کلیسا، نشان خاندانِ ویسکونتی را به تصویر می کشند؛ ماری که در حال بلعیدن یک انسان است. در دوران مالکیت ویسکونتی، این ویلا میزبان سیاستمداران و نویسندگانی مانند "جووانی برکت"، "الساندرو مانزونی"، "جوزپه جوستی" و هنرمند سوئیسی "آرنولد بوکلین" بود. اما با گذشت زمان، خاندان ویسکونتی دچار زوال و ویلا برای بیش از ۳۰ سال متروکه ماند. در آستانهٔ جنگ جهانی اول، یک تاجر آمریکایی به نام "باتلر ایمز" برای نخستین بار این ویلا را دید و شیفتهٔ آن شد. او برای خرید ملک از خاندانِ ویسکونتی پیشنهادهایی ارائه کرد، اما در ابتدا با مخالفت روبه رو شد. او بارها بازگشت و هربار پیشنهادهای نقدی بالاتری داد، تا اینکه در ۱۹۱۹ موفق به خرید ویلا شد و آن را مرمت کرد. در سال ۱۹۷۴، وارثان "ایمز"، ویلا را به "کنت کوئیدو مونزینو"
، تاجر و کاوشگر ایتالیایی (رهبر نخستین صعود ایتالیایی به قلهٔ اورست) فروختند. مونزینو نمای بیرونی ویلا را دست نخورده باقی گذاشت، اما فضای داخلی آن را با اشیای به دست آمده از اکتشافاتِ خود، مبلمان انگلیسی و فرانسوی قرن های ۱۸ و ۱۹، فرش های شرقی، پرده های باوه و تزئیناتِ چوبی فرانسوی بازطراحی کرد. پس از ترور "آلدو مورو" در ۱۹۷۸ به دست گروه بریگاد سرخ، مونزینو نگران امنیت خود شد و شبکه ای از گذرگاه های مخفی در ملک ایجاد کرد. مونزینو در ۱۹۸۸ درگذشت و این ویلا را همراه با بیشتر بخش های شبه جزیرهٔ "دوسو دآوِدو" و بودجه ای برای نگهداریِ آن، به بنیاد "حفاظت از آثار ایتالیا (FAI)" واگذار کرد. اکنون این ویلا بخشی از "باغ های بزرگ ایتالیا" محسوب می شود و پربازدیدترین ملک بنیاد است، به طوری که در ۲۰۱۹ بیش از صد و سی و پنج هزار بازدیدکننده داشته است. در ۲۰۱۶، بنیاد حفاظت از آثار ایتالیا، یک پروژهٔ ۴۱۳٫۰۰۰ یورویی را برای بازسازی و بهبود ویلا آغاز کرد. این پروژه شامل مرمت اسکله، نصب تابلوهای جدید و به روزرسانی سیستم های امنیتی، روشنایی اضطراری، سامانه های پیشگیری از حریق، جایگزینی سامانهٔ گرمایشی دیزلی با تجهیزاتِ مدرن و به
بود سرویس های بهداشتی، زهکشی و فضای فروشگاه و دفتر بلیت فروشی بود. در نوامبر ۲۰۱۸، زوج مشهور بالیوودی رانویر سینگ و دیپیکا پادوکونه مراسم ازدواج خود را در این ویلا برگزار کردند. حضور در سینما. چندین فیلم سینمایی در این ویلا فیلم برداری شده اند، از جمله: ویلا دل بالبیانلو همچنین به عنوان محل استراحت دریاچه ای در فیلم "" (۲۰۰۲) به نمایش درآمد؛ البته نمای بیرونی ویلا در این فیلم، به صورت دیجیتالی تغییر داده شد.
سومیره ساتو (佐藤 すみれ) خواننده و بازیگر ژاپنی است. او فعالیت هنری خود را به عنوان عضو گروه دخترانه ای کی بی ۴۸ آغاز کرد و سپس به SKE48، گروه خواهر آن، منتقل شد. در سال ۲۰۱۶، او در یک فیلم اکشن لایو-اکشن بر اساس مانگای دخترک کبریت فروش اثر سانامی سوزوکی ایفای نقش کرد. پیشه. ساتو فینالیست مورنینگ موسومه بود. یتنبرش نیگوسیه در ۲۰ دسامبر ۲۰۰۸ به عنوان یکی از اعضای نسل هفتم کارآموزان (کن کوسیه) به گروه ای کی بی ۴۸ پیوست. اولین حضور او در یک تک آهنگ ای کی بی ۴۸ در ترک B-side (تیم بی) (رودخانه) به نام (کیمی نو کوتو گا سوکی داکارا) بود که در آن به عنوان بخشی از گروه آندرگرلز اجرا داشت. او به عضویت کامل در ای کی بی ۴۸ ارتقا یافت. در ۲۰ اوت ۲۰۰۹، او در تور سراسری و انتخابات شرکت کرد. سپس در ۷ دسامبر ۲۰۰۹، به آژانس هوریپرو ملحق شد. اولین تکآهنگ A-side او برای این گروه، شانس نه جنبان بود. سرانجام در ۲۱ مه ۲۰۱۰، او در جابجایی تیم ها (شافل) به تیم B ارتقا یافت. در ۲۵ آوریل ۲۰۱۴، او به تیم E SKE48 منتقل شد. در ۷ ژانویه ۲۰۱۸، او از تیم Eِ SKE48 فارغ التحصیل شد و سپس از صنعت سرگرمی کناره گیری کرد. اما در ژوئن همان سال، به عنوان
یک خالق مستقل فعالیت خود را از سر گرفت. زندگی خصوصی. در اول ژانویه ۲۰۲۱، ساتو با کیکبوکسر ریو آیتاکا ازدواج کرد و همزمان بارداری خود را اعلام نمود. او سپس در ۲۴ ژوئن همان سال، اولین فرزندشان به نام هینانو (دختر) را به دنیا آورد. در ادامه، در ۶ سپتامبر ۲۰۲۳ نیز دومین فرزندشان به نام ریتسو (پسر) متولد شد. منابع. NYAF confirms AKB48
دوشس ماریا آنتونیا (؛ – ) موسیقی دان، آهنگساز، ترانه سرا، خواننده اپرا، نقاش، نویسنده و نوازنده هارپسیکورد اهل آلمان بود. او یک شاهدخت آلمانی حامی هنر بود و امروزه به ویژه به خاطر اپراهای خود شناخته شده است: "پیروزی وفاداری" و "تله ستری، شهبانوی آمازون ". او همسر فردریک کریستین حاکم انتخابگر زاکسن بود. پس از مرگ وی در سال ۱۷۶۳، او به عنوان نایب السلطنه زاکسن برای پسرشان فریدریش آگوست یکم پادشاهی زاکسن خدمت کرد. خانواده و پیشینه. او با نام مسیحی ماریا آنتونیا والپورگیس سیمفوروسا غسل تعمید یافت و در کاخ نیمفنبورگ در مونیخ به دنیا آمد. او دختر آرشدوشس ماریا املیا اتریش و حاکم انتخابگر کارل آلبرت باواریا بود. در طول زندگی اش، تحصیلات عالی و درجه اولی دریافت کرد، به ویژه در زمینه هنرهای گوناگون؛ از جمله نقاشی، نوشتن شعر و همچنین موسیقی. او چهارمین فرزند از هفت فرزند کارل هفتم و همسرش بود. ازدواج. ازدواج غیابی او در تاریخ ۱۳ ژوئن ۱۷۴۷ در مونیخ با فردریک کریستین ولیعهد انتخابگرنشین زاکسن انجام شد، در حالی که آنها در تاریخ ۲۰ ژوئن ۱۷۴۷ به طور رسمی در درسدن ازدواج کردند. همان سال، او عضو آکادمیای دل آرکادیا رم شد که ی
ک نهاد مهم در اصلاح اپرا بود. با ازدواجش، او به درسدن نقل مکان کرد. او نه فرزند از فردریک کریستین داشت که هفت نفر از از کودکی گذشتند و به سن بلوغ رسیدند. نایب السلطنه. او در دوران جنگ هفت ساله درسدن را ترک کرد و در پراگ و مونیخ پناه گرفت، اما پس از به سلطنت رسیدن همسرش در سال ۱۷۶۳ به آنجا بازگشت. همسرش ده هفته بعد درگذشت و پسرشان فریدریش آگوست یکم به جای او به سلطنت رسید. چون پسرش هنوز نابالغ بود، او به عنوان نایب السلطنه مشترک با برادرش فرانسیس گزاویه تا زمانی که پسرش به سن قانونی رسید (در ۱۷۶۸) به حکومت پرداخت. در دوران نایب السلطنتش، او با اقدام هم نایب السلطنه اش فرانسیس گزاویه مخالفت کرد که قصد داشت در سال ۱۷۶۵ پسرش را وادار به کنار گذاشتن ادعای سلطنت بر تخت سلطنت لهستان نماید. همچنین در سال ۱۷۶۳ یک کارخانه نساجی و در سال ۱۷۶۶ یک کارخانه آبجوسازی تأسیس کرد. آموزش موسیقی و آهنگسازی. ماریا آنتونیا در مونیخ موسیقی را زیر نظر آهنگسازان مشهور اپرا، جووانی باتیستا فراندینی و جووانی پورتا فرا گرفت. پس از نقل مکان به درسدن، ادامه تحصیلات خود را تحت نظر جووانی ریسوتوری، نیکولا پورپورا و یوهان آدولف هاسه ادامه داد
. در واقع، اپرا نقش بزرگی در تمام زندگی ماریا آنتونیا ایفا کرد. دربار مونیخ تولد او را با اجرای اپرای "آمادیس دِ گرسیا" اثر پیترو توری جشن گرفت. نامزدی او با فردریک کریستین نیز با اجراهای اپرا جشن گرفته شد، از جمله اجرای اپرای "لا اسپارتانا جنروسا" اثر هاسه با طراحی صحنه توسط بیبینا و اپرای "عروسی اِرکوله و اِبه" اثر کریستف ویلیبالد گلوک. اندکی پس از نقل مکان به درسدن، او علاوه بر کارهای آهنگسازی خود، لیبرتوی اپرای "تغییر دین سنت آگوستین" (۱۷۵۰) اثر یوهان آدولف هاسه را نوشت. سبک آهنگسازی او ارتباط زیادی با سبک هاسه دارد، به ویژه در نگرش او به اپرای سریا. او همچنین به طور فعال به عنوان خواننده و نوازنده کیبورد در اجراهای درباری شرکت کرد، از جمله در نقش های اصلی در هر دو اپرای خود. علاوه بر دو اپرای خود، تعدادی آریا، پاستورال، اینترمِتزو، مدیتیشن و موتت نیز به او نسبت داده شده است. تالستری. ملکه آمازون ها، تالستری، در آثار متعددی از اسطوره های یونانی ظاهر می شود و مانند بسیاری از داستان ها و دنباله های اسطوره ای، موضوعی پرکاربرد برای آثار هنری در اواخر دوران قرون وسطی و پس از آن شد. شاعر فرانسوی، گوآتیه دو کاست
ه لاکاپرنید، داستان را در رمان "کاساندرا" (۱۶۴۴–۱۶۵۰) بازآفرینی کرد، گرچه داستان از روایت نیمه تاریخی که شامل اسکندر مقدونی بود به داستانی تغییر یافت که در آن اورونتس شاهزاده ماساژت ها به عنوان هم پای مذکر تالستری قرار می گرفت. چندین اپرا در قرن بعدی از همان اصول پیروی کردند، که در آن ماریا آنتونیا لیبرتو و موسیقی خود را ساخت. داستان حول رابطه تالستری با یک فرمانروای سکا، اورونتس مانند نسخه لاکاپرنید می چرخد. علاوه بر شخصیت اصلی، دو شخصیت برجسته دیگر نیز زنان هستند: آنتی اوپه، مشاور او که به مرد سکا، لئارشوس، دل می بازد؛ و تهم رییش کاهن اعظم دیانا که—چنان که در انتهای اپرا فاش می شود—مادر اورونتس است. در نهایت، داستان با پایانی خوش به پایان می رسد، جایی که هر جفت به یکدیگر می پیوندند و از وقوع جنگ جلوگیری می شود، زیرا سکاها و آمازون ها موفق می شوند به طور مسالمت آمیز کنار هم زندگی کنند. تصویر از رهبر دلسوز و فکور، تالستری که به یک رهبر سیاسی تبدیل می شود، احتمالاً به عنوان یک تفسیر نیمه خودنگارانه از ماریا آنتونیا در قالب این شخصیت باشد. بازخوردهای انتقادی. اگرچه اپراهای ماریا آنتونیا با نام مستعار ETPA (مخفف
ارملیندا تاله آ پاستورلا آرکادیا) منتشر شد، اما اپراهای او با موفقیت توسط انتشارات برایتکپف و هرتل منتشر گردید و در نخستین اجراهای خود در تئاتر دربار، جایی که او به خوانندگی می پرداخت، و همچنین در دیگر شهرهای اروپایی با استقبال گرم روبه رو شد. منتقد موسیقی چارلز برنی اپرای او و خوانندگی اش را در کتاب خود در سال ۱۷۷۳ تحت عنوان "وضعیت فعلی موسیقی در آلمان، هلند و استان های متحد" ستایش کرد. همچنین، فیلسوف و نظریه پرداز موسیقی آنتونیو اکسیمنو ئی پوخادس در رساله خود به نام "دربارهٔ ریشه و قواعد موسیقی" که در سال ۱۷۷۴ منتشر شد، آریای از تالستری را گنجانده و او را در کنار پنج آهنگساز دیگر که انتخاب کرده بود قرار داد: پالسترینا، نانینی، کلاری، جووانی باتیستا پرگولزی و آرکانجلو کورلی. اگرچه موسیقی او به طور کلی با تحلیل کمتری روبه رو شده است، اما کل رساله به عنوان الگویی برای تکنیک های آهنگسازی استفاده شده است که نشان دهنده احترام بالای این محقق و منتقد موسیقی به آثار او و به احتمال زیاد سایر هم عصرانش است.
مای یامانه (山根 麻以) خواننده ژاپنی است که بیشتر به خاطر همکاری با یوکو کانو در موسیقی متن انیمه «کابوی بیباپ» و همچنین موفقیتش در دهه ۱۹۸۰ با آهنگ «تاسوگاره» شناخته می شود. زندگی اولیه و حرفه انفرادی. مای یامانه فعالیت حرفهای خود را در سال ۱۹۷۹ آغاز کرد، زمانی که در مسابقه خوانندگان جوان ژاپن شرکت کرد و جایزه بنیاد موسیقی یاماها را از آن خود ساخت. او در همان سال با تک آهنگ (به مانند صبح/ (午前０時) که ترانه سرایی و آهنگسازی آن را یوکو شیباتا بر عهده داشت، به عرصه موسیقی پا گذاشت. یک سال بعد، در ۱۹۸۰، اولین آلبومش با عنوان (تاسوگر) را منتشر کرد و پس از آن آلبومه ای شاخصی مانند (روز قبل از دیروز / ۱۹۸۴)، (فیل های پرنده/ ۱۹۸۵)، (سفارت /۱۹۸۶)، لحن زن/ ۱۹۸۸) را روانه بازار کرد. یامانه در طول دوران حرفه ای خود با هنرمندان متعددی همکاری داشت: از جمله پروژه (مای یامانه و کوباتا هارو) در سال ۱۹۹۳ با هارو کوبوتا. در همین سال، همکاری هنری خود با یوکو کانو را روی موسیقی متن انیمیشن آغاز کرد. در سال ۱۹۹۷، او از توکیو به منطقهای نزدیک کوه فوجی نقل مکان کرد و به عنوان یک موسیقیدان مستقل به فعالیت ادامه داد. شغل بعدی. در سال ۱۹۹۵،
او به گروه لبخند باستانی تازه (NAS) پیوست، یک گروه ژاپنی که مای یامانه در آن خواننده بود. سایر اعضای گروه شامل خواهر مای، ایکو یامانه (که خواننده گروه UGUISS نیز بود)، برادرش ساتورو یامانه و برادران سانو ساتوشی و آتسوشی بودند. در سال ۱۹۹۷، تک آهنگ (یک آهنگ معمولی) با همکاری جون چیکیچیکوما منتشر شد. یامانه با این گروه سه آلبوم دیگر ضبط کرد: (هزینه ها) در سال ۲۰۰۱، احساسات ملایم در سال ۲۰۰۳ و آهنگ یاکیتوری در سال ۲۰۰۴. یامانه به طور مستمر کنسرت های متعددی برگزار کرده است، از جمله اجرا در سال ۲۰۰۰ در جشنواره Inochi no Matsuri (جشنواره زندگی) در ناگانو، کنسرت ۲۰۰۲ در پاریس، حضور در رویداد دهکده جهانی طی نمایشگاه ۲۰۰۵ آیچی، و اجرا در سال ۲۰۰۷ در سئول به عنوان عضو گروه تیم یوکو. در سال ۲۰۰۱، او نام خود را از 山根 麻衣 (Yamane Mai) به 山根 麻以 (Yamane Mai) تغییر داد.سپس در سال ۲۰۱۱، نام هنری a-sha (アーシャ) را انتخاب کرد و میزبان جلسات کارگاهی و درمانی شد. در سال ۲۰۱۷، آهنگ معروف او «تاسوگاره» بار دیگر توجهات را به ژانر پاپ شهری جلب کرد و حتی الهام بخش نمونه برداری در سبک هایی مانند فانک آینده شد. در سال ۲۰۱۹، تهیه کننده مشه
ور پیر بورن و هنرمندان هیپ هاپ یانگ نودی و پلیبوی کارتی از بخشی از این آهنگ در ترانه منتشرنشده خود با عنوان (خساست در نوازش) استفاده کردند. نسخه لورفته این ترانه قبل از حذف شدن، موفق شد به رتبه اول جدول اسپاتیفای US Viral 50 صعود کند. دیسکوگرافی. آواز (انیمه). انیمه "Cowboy Bebop" (1997) OST: "بلک جک" OST: "Mirage of Blaze" OST: "Macross Plus" OST: "چشم انداز Escaflowne" OST: "تیره تر از BLACK" OST:
زهرا بن میم (متولد ۳۰ سپتامبر ۱۹۸۹) مجری و مدل عراقی است که بیشتر به خاطر بازی در فیلم هرا شناخته می شود. اوایل زندگی. زهرا بن میم در بغداد متولد شد، از پدری تونسی اهل سوسه و مادری عراقی الاصل از الدیوانیه. او شش سال نخست زندگی را در بغداد گذراند، سپس به همراه پدرش به دمشق سوریه مهاجرت کرد. سیزده سال بعدی زندگی خود را در سوریه سپری کرد و در این مدت تحصیلاتش را به پایان رساند. سرانجام در سال ۲۰۰۷ به تونس نقل مکان کرد و در آنجا فعالیت حرفه ای خود را آغاز نمود. پیشه. زهرا بن میم فعالیت هنری خود را در سال ۲۰۰۹ با مدلینگ در موزیک ویدئوها و تبلیغات تجاری آغاز کرد. در سال ۲۰۱۱ به عنوان مجری و تهیه کننده با شبکه های تلویزیونی تونس از جمله (الوطنیه ۱) و (تلویزیون اتّونسیا) همکاری نمود. وی در سال ۲۰۱۷ با ایفای نقش در سریال تونسی The Vortex پا به عرصه بازیگری گذاشت. اما نقطه عطف حرفه ای او، بازی در سریال عراقی (حوا بغداد) در سال ۲۰۱۹ بود که در آن مقابل بازیگر آمریکایی اسر وست ظاهر شد. این نقش آفرینی برایش جایزه «هلال طلایی» بهترین بازیگر زن عراقی را به ارمغان آورد. زندگی شخصی. زهرا بن میم با یک مرد تونسی ازدواج کرده و ا
ین زوج صاحب سه فرزند (دو پسر و یک دختر) هستند. او همچنین یک خواهر کوچکتر دارد. در فوریه ۲۰۲۳، وی موفق به دریافت تابعیت عراق شد.بن میم در اعتراضات مردمی عراق در سال ۲۰۱۹ نیز حضور فعال داشت. منابع. بطلة مسلسل «هوی بغداد» تشارک فی تظاهرات ساحة التحریر
مها المنیف (عربی:مها عبدالله المنیف؛ متولد ۱۹۶۰) مدیر اجرایی برنامه ملی ایمنی خانواده (NFSP) در عربستان سعودی است. او متخصص بیماری های عفونی کودکان است و در زمینه افزایش آگاهی دربارهٔ خشونت خانگی و حمایت از قربانیان کودک آزاری فعالیت داشته است. زندگی. المنیف در سال ۱۹۶۰ در عربستان سعودی به دنیا آمد، همزمان با سالی که برای اولین بار به دختران اجازه تحصیل داده شد. او تحصیلات مدرسه و دانشگاهی خود را در عربستان سعودی گذراند، اما مهارت هایش طی ده سال کار در ایالات متحده تکمیل شد. در عربستان به او حقایق آموخته شد، اما در آمریکا یادگرفت چگونه از چالش ها عبور کند. در فاصله سال های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳، دکتر المنیف به عنوان مشاور در شورای مشورتی عربستان سعودی (مجلس شورا) فعالیت داشت. در اوت ۲۰۱۳، شورای وزیران قوانین مهمی را برای حمایت از قربانیان خشونت خانگی تصویب کرد. المنیف و برنامه ملی ایمنی خانواده در تهیه پیش نویس و ارائه مشاوره برای قانون «حفاظت در برابر سوءاستفاده» نقش کلیدی داشتند. این قانون برای اولین بار در عربستان سعودی خشونت خانگی را تعریف و جرم انگاری کرد. مها المنیف در سال ۲۰۱۴ به پاس تلاش های بشردوستانه اش، به
ویژه در این زمینه، موفق به دریافت جایزه بین المللی زنان شجاع شد. به دلیل عدم امکان حضور در مراسم اهدای جایزه، باراک اوباما در آوریل ۲۰۱۴ این جایزه را در عربستان سعودی به وی اعطا کرد. برنامه ملی ایمنی خانواده (NFSP) در سال ۲۰۰۵ با هدف مقابله با خشونت خانگی و کودک آزاری در عربستان سعودی تأسیس شد. این برنامه اقدامات حمایتی متعددی را توسعه داده، آمار مربوط به خشونت خانگی و کودک آزاری در عربستان سعودی را ثبت و گزارش کرده، و همچنین خدمات تخصصی برای قربانیان سوءاستفاده ارائه نموده است. منابع. audi receives International Women of Courage Award, Al Monitor, 2016, Retrieved 17 July 2016
آلیشیا لویزا دلگادو هیلاریو، معروف به آلیشیا دلگادو (زاده ۶ مه ۱۹۵۹ - درگذشته ۲۴ ژوئن ۲۰۰۹)، خواننده ای فولکلور از پرو بود که برخی او را یکی از بنیان گذاران استفاده از چنگ در موسیقی فولکلوریک این کشور می دانند. زندگی. آلیشیا دلگادو در ۶ مه ۱۹۵۹ در شهر تاوکور، واقع در استان اویون لیما، از زنوبیو دلگادو و سانتا هیلاریو متولد شد. او فعالیت هنری خود را با حمایت توتیتا کروز، هنرمند برجسته، آغاز کرد. کروز او را به الادیو اوبیسبو اورتا، دی جی مشهور رادیویی و استعدادیاب، معرفی کرد. دلگادو برای اولین بار در برنامه "Así Canta Mi Pueblo" با همراهی استاد فقید پلایو والجو مقابل میکروفون آواز خواند. در ۱۱ فوریه ۱۹۷۵، زمانی که تنها ۱۶ سال داشت، اولین ضبط حرفه ای خود را زیر نظر هنرمند و تهیه کننده آنجل داماسو انجام داد و آهنگ موفق "Un Fracaso en la Vida" را منتشر کرد. در بیشتر دوران حرفه ای اش، دلگادو به ترویج موسیقی محلی آند در آمریکای جنوبی پرداخت. او در زادگاهش پرو و کشورهای همسایه ازجمله شیلی، اکوادور و بولیوی به شهرت رسید و از این طریق لقب «پرینسسا دل فولکلور پروانو» (شاهزاده موسیقی فولکلور پرو) را کسب کرد. در طول دوران
حرفه ای خود، بیش از هزار آهنگ فولکلور پرویی اجرا کرد. دلگادو با روبن رتوئرتو ازدواج کرد و صاحب پسری به نام جونیور رتوئرتو دلگادو شد. او سال های زیادی را در ایالات متحده گذراند و موفقیت های بسیاری به دست آورد. در سال های پایانی زندگی، رابطه نزدیکی با آبنشیا مزا، یکی دیگر از خوانندگان سنتی پرو، داشت. این دو بدون سروصدا یک آپارتمان مشترک خریدند و مزا و عموم مردم بارها اذعان کردند که رابطه آن ها بسیار صمیمی است، هرچند دلگادو هرگز به طور علنی تأیید نکرد که رابطه شان فراتر از دوستی است. در ۲۵ ژوئن ۲۰۰۹، جسد دلگادو در خانه اش در منطقه سانتیاگو دِ سورکو، لیما پیدا شد. بررسی های اولیه نشان داد که او بر اثر ضربات متعدد چاقو به قتل رسیده است. مظنون اصلی این پرونده، پدرو سزار مامانچورا آنتونز، راننده دلگادو بود که پس از قتل ناپدید شد.بااین حال، بسیاری تصور می کردند که مزا مسئول اصلی این جنایت است. پس از دستگیری، مامانچورا ادعا کرد که مزا به او پول داده تا دلگادو را به قتل برساند، اما این شهادت به دلیل عدم حضور وکیلش، غیرقابل استناد اعلام شد. در مصاحبه های بعدی با پلیس، او اعتراف قبلی خود را پس گرفت و مزا از اتهام قتل تب
رئه شد. بااین حال، در نهایت مزا به جرم قتل دلگادو به ۳۰ سال زندان محکوم شد.
آلیشیا دوجوون اورتیز (زاده ۱۹۴۰) روزنامه نگار و نویسنده آرژانتینی است. زندگی. دوجوون اورتیز در بوئنوس آیرس متولد شد و اصالتاً یهودی است.او مدرک فلسفه و ادبیات را از دانشگاه بوئنوس آیرس دریافت کرد و با نشریات متعدد آرژانتینی همکاری داشت. در سال ۱۹۷۸، به دلیل فشارهای دیکتاتوری نظامی، مجبور به تبعید شد و به پاریس نقل مکان کرد. در آنجا با روزنامه لوموند همکاری داشت و به عنوان مشاور ادبی در انتشارات معتبر گالیمارد فعالیت کرد. اورتیز در سال ۱۹۸۶ موفق به دریافت بورسیه بنیاد سیمون گوگنهایم شد. او بیوگرافی هایی دربارهٔ شخصیت های برجسته ای همچون ماریا النا والش (۱۹۷۹)، دیگو مارادونا (۱۹۹۳) و اوا پرون (۱۹۹۵) نوشت. او همچنین برنده جایزه کونکس شد، که یکی از معتبرترین جوایز فرهنگی آرژانتین محسوب می شود. دوجوون اورتیز در حال حاضر در تولوز زندگی می کند و از جدیدترین آثار او می توان به (درخت کولی) و (میریا) اشاره کرد. منابع و لینک های خارجی. des femmes2009 "Mi Condición de Sirena": The Diasporas of Gabriela Avigur-Rotem and Alicia Dujovne Ortiz Amalia Ran University of Nebraska-Lincoln, aran2@unl.edu
آلیشیا لورتیگ (۱۹۱۳–۲۰۰۳) گیاه شناس آرژانتینی و فرانسوی، متخصص جهان در گیاه شناسی بود. زندگی شخصی و تحصیلات. آلیشیا لورتیگ در بوئنوس آیرس، آرژانتین متولد شد. پدر او فرانسوی و مادرش آرژانتینی بود. او در دانشگاه بوئنوس آیرس به تحصیل در رشته های داروسازی و بیوشیمی پرداخت و در سال ۱۹۴۶ موفق به دریافت مدرک دکترا شد. پیشه. با وجود تحصیلات دانشگاهی اش، لورتیگ حرفه خود را به عنوان یک گیاه شناس ادامه داد و به ویژه در طبقه بندی خانواده های گیاهی مانند حنانیان، آلالگان، مایاکاسه و شبدر ترشکیان تخصص یافت. او همچنین به تاریخ گیاه شناسی در آمریکای جنوبی و آنتیل علاقه مند بود. از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۷، به عنوان گیاه شناس در مؤسسه میگل لیلو در دانشگاه توکومان فعالیت داشت. سپس به مؤسسه گیاه شناسی داروینیون در سن ایسیدرو منتقل شد. لورتیگ در طول دوران حرفه ای خود از باغ های گیاه شناسی سراسر آمریکا و اروپا بازدید کرد، ازجمله: باغ های گیاه شناسی سلطنتی کیو، بریتانیا (۱۹۴۸ تا ۱۹۵۰)، باغ های گیاه شناسی استکهلم، سوئد (۱۹۵۰–۱۹۵۱)، کپنهاگ، دانمارک (۱۹۵۱)، بوستون، آمریکا (۱۹۵۲–۱۹۵۳)، واشینگتن، آمریکا (۱۹۵۳). در سال ۱۹۵۵، مرکز ملی تحقیقات عل
می فرانسه او را استخدام کرد و او به موزه ملی تاریخ طبیعی فرانسه پیوست، جایی که به عنوان متصدی مجموعه گیاه شناسی دنیای جدید فعالیت کرد. او در تکمیل فلور دو فرانس به همراه هیپولیت کاست همکاری داشت و در بازبینی کد بین المللی نام گذاری گیاه شناسی مشارکت کرد. لورتیگ همچنین مجموعه های گیاه شناسی گردآوری شده توسط ایمه بونپلند (۱۷۷۳–۱۸۵۸)، خوزه سلستینو موتیس (۱۷۳۲–۱۸۰۸)، سوریان و چارلز پلومیر (۱۶۴۶–۱۷۰۴) را که در موزه پاریس نگهداری می شد، سازمان دهی کرد. در سال ۱۹۷۹، به عنوان همکار پژوهشی موزه منصوب شد. او همچنین به جمع آوری مواد گیاهی در آمریکای جنوبی پرداخت و در سال های ۱۹۶۳–۱۹۶۴ و ۱۹۶۹، در قطب جنوب فرانسه نیز تحقیقات میدانی انجام داد. لورتیگ سردبیر مجله لیلوآ نیز بود.
انتخابات آینده ریاست جمهوری سوریه قرار است پس از سقوط رژیم اسد در دسامبر ۲۰۲۴، ظرف پنج سال، برگزار شود. تا آن زمان، سوریه توسط دولتی انتقالی به رهبری رئیس جمهور، احمد الشرع، اداره خواهد شد. پس زمینه. پس از فروپاشی حکومت بشار اسد در ۸ دسامبر ۲۰۲۴ در جریان حملات مخالفان دولت به رهبری هیئت تحریر شام در بحبوحه جنگ داخلی سوریه و سقوط دولت بشار اسد، رئیس جمهور سوریه از قدرت خلع و قادر به اتمام دوره ریاست جمهوری خود نشد. با سقوط دولت بشار اسد در ۸ دسامبر ۲۰۲۴ و روی کار آمدن دولت جدید در ۹ دسامبر ۲۰۲۴، احمد الشرع رئیس جمهور موقت سوریه، قانون اساسی موقت را برای یک دوره انتقالی ۵ ساله و تا زمان تعیین قانون اساسی جدید کشور و برگزاری انتخابات ریاست جمهوری تصویب کرد. براساس شیوه حکمرانی موقت مصوبه ۱۳ مارس ۲۰۲۵ در سوریه این کشور یک نظام ریاستی شامل رئیس جمهور، معاون اول رئیس جمهور، سایر معاونین و وزرای وزارتخانه های اعلامی براساس قانون اساسی موقت سوریه با حذف مقام نخست وزیری می باشد. تاریخ انتخابات. اندکی پس از سقوط رژیم اسد، هادی البحره، رئیس ائتلاف ملی سوریه، گفت که برای ایجاد «محیط امن، بی طرف و آرام» برای انتخابات آزاد
، همان طور که در قطعنامه ۲۲۵۴ شورای امنیت سازمان ملل آمده است، به یک دوره انتقالی ۱۸ ماهه نیاز است. با این حال، احمد الشرع، رئیس جمهور تازه اعلام شده سوریه، با اشاره به نیاز به ایجاد مجدد زیرساخت های انتخابات با سرشماری جامع جمعیت و تهیه پیش نویس قانون اساسی، اظهار داشت که برگزاری انتخابات حداقل به چهار تا پنج سال زمان نیاز دارد. ژان نوئل بارو، وزیر امور خارجه فرانسه و آنالنا بربوک، وزیر امور خارجه آلمان، در دیدار با الشرع، از رهبری جدید سوریه خواستند تا از تأخیر بی مورد در برگزاری انتخابات خودداری کند.