Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فینال لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۲۴ رقابت پایانی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۲۴ بود. چهل و دومین دوره از بالاترین سطح مسابقات فوتبال آسیایی که توسط کنفدراسیون فوتبال آسیا پایه گذاری شده است و همچنین بیست و یکمین و آخرین دوره از مسابقاتی که با عنوان لیگ قهرمانان آسیا شناخته می شود. باشگاه فوتبال العین در دو دیدار رفت و برگشت با نتیجه ۶ بر ۳ برابر باشگاه فوتبال یوکوهاما مارینوس به برتری رسید و به قهرمانی دست یافت. مسابقات. دیدار اول. جزئیات. &lt;onlyinclude&gt; &lt;/onlyinclude&gt; دیدار دوم. جزئیات. &lt;onlyinclude&gt; &lt;/onlyinclude&gt;
نیمفاشا برچیماس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایالات متحده آمریکا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال شارلوت بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۵، زیر ۱۶ و زیر ۱۷ سال ایالات متحده آمریکا بازی کرده است.
گیبسون نانا آدو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است که در حال حاضر برای باشگاه ورزشی اونترهاخینگ بازی می کند.
یولیان هال (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایالات متحده آمریکا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال نیویورک رد بولز بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال نیویورک رد بولز اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۵ سال ایالات متحده آمریکا بازی کرده است.
کالای مصرفی تقلبی () یا counterfeit, fraudulent, and suspect items (به اختصار CFSI) کالاهایی هستند که اغلب از کیفیت پایین تری برخوردارند و تحت نام برند دیگری بدون مجوز مالک برند ساخته یا فروخته می شوند. اصطلاحات محاوره ای ناک آف (knock off) یا دوپ (dupe) اغلب به جای "تقلبی" (counterfeit) استفاده می شوند، اگرچه معانی قانونی آنها یکسان نیست. فروشندگان چنین کالاهایی ممکن است نماد بازرگانی، ثبت اختراع یا حق تکثیر مالک برند را با جا زدن آنها به عنوان برندهای ساخته شده توسط خود نقض کنند. محصولات تقلبی ۵ تا ۷ درصد از تجارت جهانی در سال ۲۰۱۳ را تشکیل می دادند و در سال ۲۰۱۴ حدود ۲٫۵ میلیون شغل در سراسر جهان داشت.
جی جی ۱۲۱۴ بی یا گلیس ۱۲ بی () با نام رسمی (Enaiposha) یک سیاره فراخورشیدی است که به دور ستاره جی جی ۱۲۱۴ می چرخد و در دسامبر ۲۰۰۹ کشف شد. ستاره مادر آن در فاصله ۴۸ سال نوری از خورشید، در صورت فلکی مارافسای قرار دارد. از سال ۲۰۱۷، "جی جی ۱۲۱۴ بی" محتمل ترین نامزد شناخته شده برای سیاره اقیانوسی بودن است. به همین دلیل، بیشتر دانشمندان این سیاره را «جهان آب» می نامند. این سیاره فراخورشیدی یک ابرزمین است، به این معنی که از زمین بزرگتر است، اما به طور قابل توجهی کوچکتر (از نظر جرم و شعاع) از غول های گازی منظومه شمسی است. پس از کوروت- ۷بی، این دومین ابرزمین بود که جرم و شعاع آن اندازه گیری شد و اولین سیاره از دسته جدیدی از سیارات با اندازهٔ کوچک و چگالی نسبتاً کم است. "جی جی ۱۲۱۴ بی" همچنین به این دلیل مهم است که ستاره مادر آن نسبتاً نزدیک خورشید است و از آن ستاره مادر عبور می کند که امکان مطالعه جو سیاره را با استفاده از روش های طیف سنجی فراهم می کند. در دسامبر ۲۰۱۳، ناسا گزارش داد که ممکن است وجود ابرهایی در جو "جی جی ۱۲۱۴ بی" شناسایی شده باشند. نامگذاری. در اوت 2022، این سیاره و ستاره ی میزبان آن در میان 20 سیست
می قرار گرفتند که توسط سومین پروژه NameExoWorlds نامگذاری شدند.[14] اسامی تایید شده، پیشنهاد شده توسط تیمی از کنیا، در ژوئن 2023 اعلام شد. "جی جی ۱۲۱۴ بی" به نام Enaiposha و ستاره میزبان آن Orkaria نامگذاری شده است، پس از کلمات Maa برای حجم بزرگ آب و برای اخرایی قرمز، که به احتمال زیاد اشاره دارد٬ ترکیب سیاره و رنگ ستاره.
دشت نسایی (به یونانی: Nḗsaion pedíon) یک دشت تاریخی در سرزمین ماد منطقه ای تاریخی در ایران بوده است. این دشت بیشتر به دلیل خانهٔ اسب نسایی شناخته شده است. این دشت ممکن است با ناحیهٔ "نیسایه" که در سنگ نوشته بیستون داریوش بزرگ ذکرشده یکسان باشد. با این حال رودیگر اشمیت اشاره می کند که این نظریه را نمی توان به طور دقیق اثبات کرد. نام این دشت احتمالاً تا دوران قرون وسطی دست نخورده باقی مانده است زیرا یاقوت حموی در قرن سیزدهم، از شهری در همدان (اکباتان باستان) با نام "نساء" یادکرده است. نسا پرورش اسب و نسایی که داریوش از آن نام می برد هر دو یکیست و جای آن باید در کرمانشاهان باشد چند تن از دانشمندان به همین سرزمین متوجه شده اند از آنان استمارکورات دژی که سیکیه هوتی نام داشته باید همان سرزمینی باشد که نویسندگان ایرانی و عرب قرون وسطی مرج القلعه یا مرج نامیده اند وامروزه هرون آباد (شاه آباد) گویند وشهر آن را طزر یاد کرده اند. در سر راه حلوان به همدان (پیش از بیستون) در میان دشت پهناوری دژی برپا بوده که ان را مرج القلعه یعنی مرغزار دژ یا مرج نامیده اند در زمان خلفا در همین جا اسب های سپاهیان عرب در چرا بودند اصطخری و
ابن حوقل در میان شهرهای جبال (ماد) از مرج القلعه یاد کرده اند مقدسی آن را جز حلوان نوشته وابن رسته ان را یک دژ بزرگ شناخته است
علی جابریان همدانی (زاده ۱۳۳۵ - همدان) سیاستمدار و مدیران اجرایی اهل ایران است. وی لیسانس و فوق لیسانس خود را از سال ۱۳۵۲ تا ۱۳۵۹ در رشته راه و ساختمان در دانشکده فنی تهران گذراند، سپس دو سال و نیم در سپاه پاسداران به فعالیت پرداخت و بعد از آن به وزارت نفت رفت، در زمان جنگ ایران و عراق در جهاد سازندگی کردستان و گیلان به فعالیت پرداخت. در سال ۱۳۷۲ برای اخذ مدرک دکترا به دانشگاه ولز انگلستان رفت و در رشته عمران گرایش تعمیر و مرمت پل به تحصیل پرداخت. جابریان از سال ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۰ استاندار استان همدان و از سال ۱۳۸۰ تا ۱۳۸۲ استاندار استان مرکزی بوده است.
شاخصِ استقلالِ عملکردی (FIM) یک ابزارِ ارزیابی وضعیت عملکردی بیماران در طول فرآیندِ توان بخشی پس از سکته مغزی، ضربهٔ مغزی، آسیب نخاعی یا سرطان است. حوزهٔ استفاده از این شاخص می تواند شاملِ موسساتِ خدمات پرستاری و بیمارستان هایی با هدف مراقبت های حاد و توان بخشی باشد. این شاخص در هنگامِ پذیرش و خروج از یک بیمارستانِ توان بخشی به عنوانِ یک ابزارِ جمع آوریِ داده هایِ ثابت برای مقایسهٔ نتایج توان بخشی در سراسر مراقبت های بهداشتی عمل می کند. افزون بر این، هدف شاخص این است که به پزشکان اجازه دهد تا تغییراتِ وضعیتِ عملکردی بیماران از زمان آغاز مراقبت های توان بخشی را از طریق ترخیص و پیگیری دنبال کنند. شاخصِ FIM بر اساس ناتوانی، در ۱۸ دسته امتیاز می دهد و بر عملکرد حرکتی و شناختیِ بیمار تمرکز دارد. هر دسته یا آیتم هم در یک مقیاسِ ۷درجه ای (۱ = &lt;۲۵٪ استقلال پ ۷ = ۱۰۰٪ استقلال) رتبه بندی شده است. بنابراین امتیازات FIM هم برای نمایاندنِ سطح استقلال و هم برای نمایاندنِ میزانِ مراقبت تفسیر می شوند. این مقیاس برای ارزیابیِ اینکه فرد چقدر می تواند فعالیت های اساسی زندگی روزمره (کارزها) را به خوبی انجام دهد و بنابراین چقد
ر به کمکِ دیگران وابسته است، استفاده می شود. سایر زمینه های ارزیابی شده عبارتند از: فیزیکی مانند اینکه بیماران چگونه حرکت می کنند و راه می روند، جنبه های شناختی مانندِ چگونگیِ تعاملِ ایشان با دیگران، برقراری ارتباط و پردازش اطلاعات. FIM اوایل برای افرادی که دچار سکتهٔ مغزی شده بودند ساخته شد اما برای ارزیابی ناتوانی در موارد دیگر نیز مورد استفاده قرار گرفت.
پادشاهی آلبانی ( به زبان آلبانیایی توسکی : "Mbretëria Shqiptare" ) نام رسمی کشور آلبانی بین سالهای ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۹ میلادی بود. آلبانی توسط مجلس مؤسسان پادشاهی اعلام شد و رئیس جمهور آن، احمد بج زوغو به عنوان پادشاه زوغو یکم ملقب شد. این حکومت مستقیما توسط رژیم فاشیستی ایتالیا حمایت می شد و دو کشور تا زمان تهاجم ناگهانی ایتالیا به آلبانی در سال ۱۹۳۹ میلادی روابطی بسیار نزدیک و دوستانه داشتند. زوغو پس از شکست از ایتالیا، به تبعید رفت و دیگر به کشورش بازنگشت. حزب کمونیست کار آلبانی در پایان جنگ جهانی دوم کنترل کشور را به دست آورد، یک دولت کمونیستی تأسیس و زوغو را رسماً از پادشاهی خلع کرد. پادشاهی زوغو. در سال ۱۹۲۸ میلادی، رئیس جمهور زوغو رضایت نماینددگان پارلمان را برای انحلال مجلس جلب کرد. [ "" ] مجلس مؤسسان جدید قانون اساسی را بازنگری کرد و آلبانی را از یک حکومت جمهوری به یک پادشاهی تبدیل و زوغو را به زوغو اول، " پادشاه آلبانیایی ها " ملقب کرد. پس از این، به رسمیت شناختن حکومت جدید به سرعت به مجامع بین المللی رسید. مجلس مؤسسان، براساس قانون اساسی جدید، مجلس سنای آلبانی را لغو و مجمعی تک مجلسی ایجاد کرد. اگرچه این
حکومت اسماً یک پادشاهی مشروطه بود، اما در عمل شاه به عنوان یک دیکتاتور قدرت هایی را که به عنوان رئیس جمهور زوغو در اختیار داشت، همچنان حفظ کرد. آزادی های مدنی کم و بیش وجود نداشت و مخالفان سیاسی اغلب زندانی و کشته می شدند. بنابراین، برای همه مقاصد و نیت ها، آلبانی یک دیکتاتوری نظامی باقی ماند. به زودی پس از سوگند رسمی خود به عنوان پادشاه، پادشاه زوغو نامزدی خود را با دختر شفقت ورلاچی قطع کرد. در پی این تصمیم، ورلاچی حمایت خود را از پادشاه زوغو قطع کرد و شروع به توطئه برعلیه او کرد. زوغو در طول سال های حکومت، دشمنی های زیادی به وجود آورده بود که براساس سنت آلبانیایی تحت عنوان انتقام خون، آنها را ملزم می کرد که سعی کنند او را بکشند. در نتیجه زوغو بر تعداد محافظان خود افزود و خود را با تعداد زیادی از نگهبانان محاصره کرد. وی به ندرت در انظار عمومی ظاهر می شد. وفاداران پادشاه تمام قبایل آلبانی را به جز قبایل ماتی و متحدان آنها، دیبرا، خلع سلاح کردند. با این وجود، در بازدید از وین در سال ۱۹۳۱، زوغو و محافظانش با قاتلان احتمالی بر روی پله های خانه اپرای وین مسلحانه جنگیدند. زوغو نسبت به افزایش مداوم ناامیدی نسبت به
تسلط پادشاهی ایتالیا بر آلبانی حساس بود. ارتش سلطنتی آلبانی، اگرچه همواره ۱۵٬۶۰۰ سرباز داشت، اما سرمایه های کشور را بلعید و انحصار ایتالیایی ها در آموزش نیروهای مسلح، افکار عمومی را جریحه دار کرد. به عنوان وزنه تعادل، زوغو افسرانی بریتانیایی را علی رغم فشار شدید ایتالیا برای برکناری آنها در ژاندارمری سلطنتی آلبانی استخدام و نگه داشت. در نهایت و در سال ۱۹۳۱ میلادی، پادشاه زوغو آشکارا در مقابل ایتالیایی ها ایستاد و از تمدید نخستین معاهده تیرانا در سال ۱۹۲۶ خودداری کرد. در طول بحران ۱۹۲۹-۱۹۳۳، زوغو در سال ۱۹۳۱ از ایتالیایی ها درخواست وام ۱۰۰ میلیون فرانک طلا کرد و این درخواست توسط دولت سلطنتی ایتالیا تأیید شد. در سال های ۱۹۳۲ و ۱۹۳۳، آلبانی نمی توانست سود وام های خود را از انجمن توسعه اقتصادی آلبانی بپردازد. در پاسخ، رم فشارها را افزایش داد و از تیرانا خواست که ایتالیایی ها را برای هدایت ژاندارمری به خدمت بگیرد و امور لازم برای ملحق شدن آلبانی به ایتالیا در اتحادیه گمرکی را انجام دهد. از دیگر خواسته های ایتالیا می توان به درخواست گرفتن امتیازاتی از قبیل اعطای کنترل انحصارات شکر، تلگراف و برق کشور و همچنین آموزش
زبان ایتالیایی به طور کلی به آلبانیایی ها در مدارس آلبانیایی و پذیرش آلبانی به عنوان مستعمره ای از ایتالیا اشاره کرد. زوغو این درخواست ها را نپذیرفت. در عوض، دستور داد بودجه ملی ۳۰ درصد کاهش یابد، مستشاران نظامی ایتالیایی را برکنار کرد و مدارس کاتولیک ایتالیایی در بخش شمالی کشور را ملی و از اختیار ایتالیایی ها خارج کرد. تا ژوئن ۱۹۳۴، پادشاهی آلبانی قراردادهای تجاری زیادی با پادشاهی یوگسلاوی و یونان امضا کرد و بنیتو موسولینی دیکتاتور ایتالیا، همه ی پرداخت ها اعم از کمک های مالی و تجارت را با تیرانا به حالت تعلیق درآورد. تلاش ایتالیایی ها برای ارعاب آلبانیایی ها با فرستادن ناوگانی از کشتی های جنگی "رجیا مارینا" به آلبانی با شکست همراه بود زیرا آلبانیایی ها فقط به این نیروها اجازه ی ورود بدون سلاح دادند. موسولینی سپس تلاش کرد آلبانیایی ها را بخرد. او در سال ۱۹۳۵، ۳ میلیون فرانک طلا به دولت آلبانی هدیه داد. ایتالیایی ها همچنان دست بردار نبودند و تلاش کردند تا با ایجاد شورش در آلبانی، زوغو را سرنگون و یا وادار به قبول خواست خود کنند. موفقیت زوغو در شکست دادن دو شورش محلی، موسولینی را متقاعد کرد که ایتالیایی ها بای
د با پادشاه آلبانی به توافق جدیدی برسند. روابط با ایتالیا در سال ۱۹۳۶ بهبود یافت. دولتی متشکل از مردان جوان به رهبری مهدی فراشری ، مدیر روشنفکر بکتاشی، از ایتالیا تعهد گرفت تا به وعده های مالی که موسولینی به آلبانی داده بود عمل کند و وام های جدیدی برای بهبود بندر دراج و سایر پروژه هایی که دولت سلطنتی آلبانی را سرپا نگه دارد، اعطا کند. پس از آن، ایتالیایی ها در خدمات مدنی آلبانی مشغول به کار شدند و به مهاجران ایتالیایی اجازه ورود به این کشور داده شد. تحصیلات. تحصیلات در پادشاهی آلبانی شامل دو بخش بود، که شامل آموزش ابتدایی و متوسطه می شد. بر پایه قانون طبیعی آموزش (ژوئن ۱۹۲۸)، هدف از آموزش اولیه تربیت اخلاقی کودکان، رشد قوای روحی و جسمی آنها و تجهیز آنها به دانش و مهارت های لازم برای زندگی خصوصی و اجتماعی آنها بود. تحصیلات اولیه در پادشاهی آلبانی، اجباری و رایگان بود. مدارس ابتدایی در یک دوره پنج ساله صورت می گرفت و دروس زیر در آن آموزش داده می شد: تحصیلات ابتدایی برای پسران و دختران از سن ۶ تا ۱۳ سالگی اجباری بود. تنها افرادی با شرایط زیر از تعهد آموزش مستثنی می شدند: دولت تنها مخارج مربوط به کادر آموزشی مدار
س ابتدایی را برعهده گرفت و هزینه های نگهداری ساختمان ها، اثاثیه و ادوات آن ها برعهده شهرداری بود. در این راستا شهرداری ها موظف بودند حداقل ۵ درصد از درآمدشان را در بودجه خود به مدارس تخصیص دهند. از بین مدارس ابتدایی، افرادی با شرایط زیر به عنوان معلم منصوب می شوند: آموزش متوسطه "به مناسب ترین شکل برای تقویت اراده و انضباط در کار جوانان آلبانیایی و بیدار کردن احساس وظیفه نسبت به خود و میهن و تجهیز آن به فرهنگ عمومی و ملی" سازماندهی شد. انواع مدارس متوسطه عبارت بودند از: زورخانه و لیسیوم که در آن همه دروس به زبان فرانسوی تدریس می شد؛ موسسات تجاری عادی، مدارس شهر و موسسات فنی. از مدرسه عادی مؤسسه بازرگانی به عنوان مدرسه عالی، مدرسه شهرستان به عنوان مدرسه سطح پایین و مؤسسه فنی به عنوان سطح عالی در نظر یاد می شد. رشته هایی در یک مدرسه شهری وجود داشت که تقسیم بندی آن از سال سوم شروع می شود. آن ها عبارت بودند از: تجارت، نجاری، آهنگری، دامداری، کشاورزی و اقتصاد خانگی. ترتیب نمره دهی به دانش آموزان در مدارس متوسطه عبارت بودند از: ۱ (خیلی خوب). ۲ (خوب)؛ ۳ (نسبتا خوب): ۴ (قابل قبول)؛ ۵ (بد)؛ ۶ (خیلی بد). در لیسیوم کرچ ن
ظام نمرات به شکل دیگری بود: ۱۰ بهترین نمره، ۵ نمره قبولی و ۰ بدترین نمره. دروس زیر در دبیرستان ها و لیسیوم ها آموزش داده می شد: اقتصاد. در سال ۱۹۲۸ میلادی، اساسنامه پایه ای، همراه با قانون مدنی به تصویب رسید و اصلاحات ارضی جدیدی وضع شد و قوانین پیشین (ferexhesë) کنار گذاشته شد. قانون مدنی سوئیس با الگوی مصطفی کمال آتاترک در ترکیه جایگزین قوانین اسلامی شد. شاه زوغو از گسترش معماری مدرن در آلبانی حمایت کرد و به دنبال بهبود رفاه، تعادل تجارت و آموزش جوانان آلبانیایی بود. در سال ۱۹۲۹ میلادی، دنیا گرفتار یک بحران بزرگ ناشی از تولید بیش از حد بود که [ " "] اثرات آن برای آلبانی بسیار ویرانگر توصیف می شود. در طول این سال، دولت شاه زوغو نخستین نشانه های بحران را عمدتاً در سیستم مالی و پولی مشاهده و آن ها را در سال ۱۹۳۰ میلادی حساس تر کرد. این بحران بین سال های ۱۹۳۴ و ۱۹۳۵ میلادی به اوج خود رسید. بیشتر صنایع فلج یا ورشکسته شدند. این بحران عمیقاً همه سیستم های اعتباری و مالی را تحت تأثیر قرار داد. در این زمان به دلیل تداوم کسری بودجه و مشکلات مالی مشهود در بسیاری از مناطق و بخش های کشور، وام هایی از کشورهای غربی گرفته ش
د، اما بیشتر وام ها از ایتالیا دریافت شد. در سال ۱۹۳۱، کشاورزی آلبانی تحت تاثیر یک خشکسالی بزرگ قرار گرفت که عواقب جدی در تامین غذای ملی ایجاد کرد. در نتیجه این وضعیت در سال ۱۹۳۲، میزان واردات گندم و ذرت که جزو وعده های اصلی آلبانیایی ها بود، ۳۳ درصد افزایش یافت. بحران ۱۹۳۰-۱۹۳۴ میلادی از بسیاری جهات متفاوت بود: تعداد افرادی که با شغل غیرکشاورزی زندگی می کنند از ۱۵٫۹ درصد جمعیت آلبانی در سال ۱۹۳۰ به ۱۵٫۴ درصد در سال ۱۹۳۸ کاهش یافت. علی رغم افزایش صادرات آلبانی از ۲ میلیون فرانک طلا به ۱۲ میلیون بین سال های ۱۹۲۳ و ۱۹۳۱، طی دو سال آینده میزان صادرات به مقدار مشابه در سال ۱۹۲۳ کاهش یافت. وضعیت دشواری بین سال های ۱۹۳۵ و ۱۹۳۶ رخ داد، زمانی که دولت مجبور شد کمک های غذایی اضطراری (کوپن) را در مناطق فقیر توزیع کند. در همین حین، برخی مقاصد تجارت کالاهای آلبانیایی مالیاتی را بر واردات پنیر و کره مالیات وضع کردند که عواقب منفی بر صادرات آلبانی داشت. چرا که تا ۷۰٪ صادرات ملی آلبانی را همین کالاها تشکیل می دادند. این رخداد منجر به بحرانی در حوزه صنعت دامداری شد. یکی دیگر از تأثیرات قابل توجه، ایجاد به اصطلاح «جلپیت مالیات
» بود که برای سر/چارپایان و دام ها اعمال می شد. در سال ۱۹۳۳، دولت مالیات ها را ۵۰ درصد کاهش داد. بخش گسترده ای از مردم آلبانی را کشاورزان و دهقانان تشکیل می دادند و آلبانی عملاً کشوری صنعتی نبود و پتانسیل این کشور برای برق آبی عملاً بی بهره بود. نفت اصلی ترین منبع قابل استخراج آلبانی بود. ایتالیایی ها در سال ۱۹۳۹ میلادی با ایجاد شرکتی با نام تجاری "Sveja" امتیاز حفاری نفت در سایر شرکت های خارجی را در اختیار گرفتند. ساخت یک خط لوله بین میدان نفتی کوچوو و بندر ولوله، حمل و نقل نفت خام به پالایشگاه های ایتالیا را تسریع کرد. این شرکت با منابع طبیعی در آلبانی سروکار داشت. آلبانی همچنین دارای قیر، لیگنیت، آهن، کرومیت، مس، بوکسیت، منگنز و مقداری طلا بود. یک کارخانه سیمان با نام شکدر، یک آبجوسازی با نام Korçë ; و کارخانه های سیگارسازی دورس و شودر که از تنباکوی محلی استفاده می کردند تنها بخش های صنعتی کشور بودند. در سال ۱۹۳۴ میلادی قیمت غلات به پایین ترین سطح یعنی حدود ۷٫۵ فرانک طلا رسید. کاهش شدید قیمت ها، تأثیرات مخربی در صنعت کشاورزی و دامپروری، و به ویژه سیاست های پولی و اعتباری بانک ملی تجارت داشت. در طول سال های
بحران، بانک برای جلوگیری از سقوط ارزش پول، مقدار ارز در گردش را کاهش داد که باعث تشدید تورم شد. افزایش مصنوعی ارزش فرانک منجر به کاهش قیمت محصولات شد. در اواسط سال ۱۹۳۵ میلادی، آلبانی وارد مرحله بهبودی شد. صنعت بهبود یافت و شاه زوغو مشوق های مالیاتی را اعلام کرد. این معافیت های مالیاتی به طور ویژه برای کارخانه های سیمان ایجاد شد که آنها را تا سه سال از مالیات معاف کرد. بین سالهای ۱۹۳۳ و ۱۹۳۵ میلادی، توسعه و گسترش اقتصادی در صنایع کشاورزی، دامداری و صنایع سرمایه صنعتی پدیدار شد. ساخت راه ها و پل ها به همراه پنجاه و سه خط پست تلگراف در دستور کار دولت قرار گرفت. در بیشتر دوران بین دو جنگ، ایتالیایی ها بیشتر مشاغل فنی را در اقتصاد آلبانی داشتند. آلبانی دارای چهار بندر بود: دورس، شنجین، اولولو و سارانده. بیشتر صادرات آلبانی شامل نفت، پوست حیوانات، پنیر، دام و تخم مرغ بود. واردات آنها نیز شامل مواد اولیه غلات و سایر مواد غذایی، محصولات فلزی و ماشین آلات صنعتی بود. در سال ۱۹۳۹ میلادی ارزش واردات آلبانی چهار برابر صادرات آن بود. ایتالیا در صدر لیست شرکای تجاری آلبانی بود، به گونه ای که حدود هفتاد درصد صادرات آلبانی
به ایتالیا می رفت. کارخانه های ایتالیایی حدود چهل درصد واردات آلبانی را تأمین می کردند و دولت ایتالیا مابقی را پرداخت می کرد. در سال ۱۹۳۸ میلادی به طور کلی سرمایه های ملی در صنعت فعال شد. در این دوره تعداد شرکت ها به ۲۴۴ عدد رسید و تعداد کارکنان اداره دولتی به ۷٬۴۳۵ نفر می رسید.در حالی که تولید صنعتی افزایش یافت، صنعت کشاورزی با کاهش روبرو شد. در سال ۱۹۳۸ میلادی، مساحت کل زمین های تحت کشاورزی تخمین زده شد که حدود ۳۹٫۵ درصد از املاک دولتی و خصوصی اشغال شده بود، در حالی که خرده مالکیت ها دارای ۶۰ درصد مالکیت بودند. تولید غلات در آلبانی پاسخگوی مصرف مورد نیاز آن ها نبود. تولید گندم ۳۸هزار تن و ذرت ۱۴۳هزار تن برآورد شد. پس از پایان بحران، تولید محصولات صنعتی در آلبانی رو به افزایش رفت. تنباکو حدود را شامل می شد. همچنین غلات نیز کشت می شد. فریمرزها حدود ۱٫۲ میلیون ریشه برای محصولات غلات، صدهزار ریشه مرکبات، ۴۱٫۵ میلیون ریشه تاکستان و ۱٫۶ میلیون ریشه درخت زیتون کاشتند. بین سال های ۱۹۳۶ و ۱۹۳۸ اقتصاد آلبانی رو به بهبود رفت. مبادلات تجاری با رشد ۶۵ درصدی به ۳۲٫۷ میلیون فرانک طلا رسید و تجارت بهبود یافت و صادرات ۶۱٫۵
درصد و واردات ۶۷٫۳ درصد رشد داشت. صادرات در سال ۱۹۳۸ میلادی، ۶۶٫۳ درصد از سطح ۱۹۲۸ میلادی را تشکیل می داد. همچنین در طول دوره بین سال های ۱۹۳۶-۱۹۳۸ میلادی بودجه دولتی افزایش یافت. دوره پادشاهی آلبانی با تعداد فزاینده ای از کارهای زیربنایی وکاربردی شناخته می شود. در سال ۱۹۳۹ میلادی ۳۶ شرکت در صنعت ساخت و ساز وجود داشت. در طول این دوره ی یازده ساله، تلاش هایی جدی برای ایجاد شبکه ای از راه های ملی با سرمایه گذاری شصت میلیون فرانک طلای قرض گرفته شده از دولت پادشاهی ایتالیا صورت گرفت. در طول دوره ده ساله بین سال های ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۹ میلادی، ۸۵۰ کیلومتر از جاده های اصلی، ۴۵۶ کیلومتر از جاده های فرعی، ۴۰۶۲ پل کوچک به طول ۱۰۲۵۰ مایل و ۷۶ پل اصلی به طول ۲۰۵۰ مایل ساخته شد که پیشرفت محسوسی محسوب می شود. در این دوره همچنین ساخت شبکه فاضلاب آغاز شد و برای نخستین بار برای ساخت بخش هایی از جاده ها در شمال آلبانی سرمایه گذاری صورت گرفت. از طرف دولت، مهندسانی از سایر مناطق اروپا برای تکمیل این پروژه ها در سایر نقاط آلبانی استخدام شدند. در سال ۱۹۳۸ میلادی ارزش سرمایه گذاری ها به ۱۵۰ میلیون لک آلبانی (قیمت ارز ۱۹۶۱) رسید. آلبانی د
ر آستانه حمله فاشیست های ایتالیایی، ۳۰۰ کامیون، ۲۰ اتوبوس و ۲۰۰ خودرو و وانت داشت. در طول سال ۱۹۳۸ میلادی، ۹۵ هزار تن بار معادل ۱ میلیون تن در هر کیلومتر جابجا شد. در همین مدت، کل گردش کالاها در خرده فروشی بالغ بر ۳۹۰۰ میلیون به قیمت سال ۱۹۴۷ بوده است. همچنین در ۲۸ نوامبر سال ۱۹۳۸ میلادی، رادیو تیرانا، ایستگاه رادیویی ملی آلبانی آغاز به کار کرد. همچنین ساخت بندر دورس آغاز شد. اما به ناچار و با آغاز جنگ جهانی دوم (۱۹۳۹-۱۹۴۵) ساخت مهاربندها، کانال های آبیاری و غیره متوقف شد. نظامی. ارتش سلطنتی آلبانی، ارتش پادشاهی آلبانی و شاه زوغو از ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۹ بود. این ارتش مستقیم تحت فرمان پادشاه زوغو بود. فرمانده این ارتش، ژنرال ژمل آرانیتاسی و رئیس ستاد ژنرال گوستاو فون میرداکز بود. بودجه ارتش بین سالهای ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹، عمدتاً توسط ایتالیا تأمین می شد. ارتش سلطنتی متشکل از ۱۵٬۶۰۰ کادر فعال و ۲۹٬۸۶۰ کادر رزرو بود. شرایط اجتماعی. از گذشته، آلبانی کشوری فقیر و دور افتاده بود و چندین دهه از دیگر کشورهای بالکان در توسعه آموزشی و اجتماعی عقب بود. تنها حدود ۱۳ درصد از جمعیت آلبانی در آن زمان در شهرها زندگی می کردند. بی سوادی تقری
باً همه ی جمعیت را گرفتار کرده بود. حدود ۹۰ درصد دهقانان این کشور با استفاده از روش ها و ابزارهای بسیار قدیمی مانند گاوآهن چوبی کشاورزی می کردند که می توان آن را کشاورزی معیشتی دانست و بسیاری از غنی ترین زمین های کشاورزی کشور زیر آب در باتلاق های ساحلی آلوده به مالاریا قرار دارند. آلبانی به طور کلی فاقد هرگونه سیستم بانکی مدرن، راه آهن، بندر مدرن، ارتش کارآمد، دانشگاه و حتی چاپخانه مدرن بود. آلبانیایی ها در آن زمان، بالاترین مرگ و میر نوزادان را در اروپا داشتند و امید به زندگی برای مردان حدود ۳۸ سال بود. صلیب سرخ آمریکا مدارس و بیمارستان هایی را در بندر دراج و پایتخت آلبانی، تیرانا گشود و یکی از کارگران صلیب سرخ یک بخش آلبانیایی از پیشاهنگان پسر را بنیانگذاری کرد که در پی آن، همه ی پسران دوازده تا هجده سال بر اساس قانون می بایست به آن می پیوستند. اگرچه صدها مدرسه در سراسر کشور گشوده شد، اما در سال ۱۹۳۸ تنها ۳۶ درصد از کودکان آلبانیایی در سن مدرسه از هر نوع تحصیلی برخوردار بودند. در دوره ی زمامداری شاه زوغو، آموزش ابتدایی برای کودکان اجباری شد. با وجود فرصت های اندک آموزشی، ادبیات در بین دو جنگ جهانی در آلبانی
رونق گرفت. پیشرفت قابل توجهی در ادبیات و انتشارات هنری حاصل شده بود. حاصل این رونق، ظهور نویسندگان برجسته ای در این دوران بود. برای نمونه می توان به نویسندگانی همچون فن استیلیان نولی ، الکساندر درنووا ، اساد مکولی ، ندره مژدا ، هاکی استرمیلی ، لاسگوش پورادچی ، فایک کونیکا ، استرو اسپاسه ، ندوک نیکاج ، فوکیون پستولی ، میگنی و دیگران اشاره کرد. همچنین یک کشیش و شاعر فرانسیسکن، جرج فیشتا ، با اشعار خود درباره استقامت آلبانیایی ها در طول تلاش برای آزادی، بر صحنه ادبی تاثیر به سزایی گذاشت. در این دوران ۶۰۰ مدرسه شبانه در تلاش برای ریشه کن کردن بی سوادی گشایش یافت، اما در سال ۱۹۳۹ میلادی همچنان ۸۰ درصد از جمعیت بزرگسال بی سواد بودند. مذهب. به طور طبیعی، تحت هدایت سلطنت، نهادهای مذهبی تحت کنترل دولت قرار گرفتند. در سال ۱۹۲۳، کنگره مسلمانان در تیرانا برگزار شد که در آن، تصمیم به ایجاد اختلاف بین مسلمانان آلبانی از خلافت گرفتند. این تغییرات علاوه بر وجهه سیاسی، در وجهه های عملی اسلام از جمله نحوه نماز خواندن، تعدد زوجات و شکل حجاب اصیل اسلامی که در دوره اشغال آلبانی توسط عثمانی به جمعیت زنان شهری تحمیل شده بود، را نی
ز شامل می شد. در سال ۱۹۲۹، کلیسای ارتدکس آلبانی رسما اعلام کرد که این کلیسا به طور خودگردان اداره خواهد شد. یک سال بعد، در سال ۱۹۳۰، نخستین سرشماری رسمی مذهبی در آلبانی انجام شد. با تکرار داده های مرسوم عثمانی از یک سده پیش که قبلاً دو برابر قلمرو و جمعیت دولت جدید را پوشش می داد، ۵۰ درصد از جمعیت را مسلمانان سنی، ۲۰ درصد را مسیحیان ارتدوکس، ۲۰ درصد را مسلمانان بکتاشی و ۱۰ درصد از جمعیت کلی آلبانی را مسیحیان کاتولیک تشکیل می دادند. با توجه به وضعیت موجود در آلبانی و اختلاف فاحش میاد مذهب مردم، حکومت مصمم شد که دین دیگر نباید یک موضوع خارجی محور باشد که آلبانیایی ها را از هم جدا کند، بلکه باید ملی شده باشد تا مردم آلبانی را متحد کند. در این زمان بود که سرمقاله های روزنامه ها شروع به تحقیر پذیرش تقریباً جهانی نام های مسلمان و مسیحی کردند و در عوض پیشنهاد کردند که نام های آلبانیایی خنثی بر کودکان گذارده شود. سپس شعارهای رسمی در همه جا ظاهر شد. برای مثال، شعارهایی مانند "دین جدا می شود، میهن پرستی متحد می شود"، "ما دیگر مسلمان، ارتدوکس، کاتولیک نیستیم، ما همه آلبانیایی هستیم"، "دین ما آلبانیزم است" و "سرود ملی نه
محمد و نه عیسی مسیح، بلکه پادشاه زوغو" را به عنوان "Shpëtimtari i Atdheut" (نجات دهنده میهن) توصیف می کرد. سرود پرچم نیز سربازی را که برای کشورش می میرد به عنوان "قدیس" گرامی داشت. انتظار می رفت که مسجد و کلیسا به طور فزاینده ای به عنوان خادمان دولت عمل کنند، روحانیون میهن پرست از همه ی ادیان که انجیل (کتاب مقدس دین آلبانیزم)، آلبانیسم را گسترش می دادند. میراث. پس از سقوط دولت سلطنتی توسط دولت فاشیستی ایتالیا، زوغو یکم، پادشاه آلبانی هنوز هم پادشاه مشروع کشور بود، اما نمی توانست تاج و تخت را پس بگیرد. پارتیزان های کمونیست به همراه لیبرال ها، در طول جنگ و پس از آن، با حمایت یوگسلاوی و اتحاد جماهیر شوروی، جنبش های ملی گرای آلبانیایی را سرکوب کردند و رژیم استالینیستی را روی کار آوردند که حدود ۴۶ سال دوام آورد. شاه زوغو توسط کمونیست ها از ورود به آلبانی منع شد و تا پایان عمر در تبعید زندگی کرد.
مقیاس کارهای روزمره زندگیِ بریستول (BADLS) یک پرسشنامهٔ ۲۰سوالی است که برای سنجشِ توانایی فردِ مبتلا به زوالِ عقل در انجام فعالیت های روزانه اش مانند لباس پوشیدن، تهیهٔ غذا و استفاده از حمل و نقل طراحی شده است.
سفینه () یکی از ۴۸ صورت فلکی بطلمیوسی است که اکنون بخشی از یک گروه شامل سه صورت فلکی IAU به شمار می رود. سفینه پیشتر یک صورت فلکی جداگانه در نیم کره جنوبی آسمانی بود. جان فلمستید و دیگر اخترشناسان اولیه دنیای جدید آن را Navis (کشتی، سفینه) نامیدند. ثابت شد که این صورت فلکی دارای اندازه غیرقابل باوری است، به گونه ای که ۲۸٪ از دومین صورت فلکی بعد از آن، یعنی صورت فلکی مار باریک بزرگ تر بود و بیش از ۱۶۰ ستاره به راحتی قابل مشاهده داشت. فهرست نیکولاس-لوئی دو لاکای در سال ۱۷۵۵ آن را به سه صورت فلکی مدرن که بیشتر همان منطقه را اشغال می کنند تقسیم کرد: شاه تخته، کشتی دم و بادبان.