Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لوهای گل دار خود را در سال ۱۷۷۵ به نمایش گذاشت و پس از آن به ویژه به عنوان نقاش گل ها شناخته شد. چهار سال بعد، او شروع به دریافت حمایت ماری آنتوانت کرد. با ارتباطات دربار و فشار از طرف ماری آنتوانت، او در سال ۱۷۸۱ در لوور فضای کار دریافت کرد که برای زنان هنرمند غیرمعمول بود. مدت کوتاهی بعد، در حضور ماری آنتوانت در دربار کاخ ورسای، او با ژان-پی یر سیلستر کوستر (۱۷۴۵–۱۸۲۴)، وکیل ثروتمند، "پارلمانتر" و عضو محترم خانواده ای قدرتمند از دوک نشین لورن ازدواج کرد. ماری آنتوانت قرارداد ازدواج را به عنوان شاهد امضاء کرد. با این عناوین، او وارد بالاترین رده های بورژوازی شد. با چنین عنوانی پرستیژیو، او به یک مقام دولتی دست یافت که طبق سنت در آن زمان، از پدر به پسر منتقل می شد، که آنها را تقریباً از اشراف زاده های قدیمی تمیز نمی کرد. سبک و تکنیک. وایه یه کوستر عمدتاً در سبک های مختلفی از طبیعت بی جان که در طول قرن های هفدهم و هجدهم توسعه یافته بودند، کار می کرد. محدودیت های اخلاقی مرسوم مانع از آن می شد که زنان هنرمند بتوانند از مدل های برهنه نقاشی کنند، که این امر پایه ضروری برای ژانرهای والاتر هنری محسوب می شد. طبیعت بی
جان که کم ارزش ترین ژانر در سلسله مراتب آکادمیک و فاقد بار فکری بود، مناسب ترین حوزه برای زنان هنرمند در نظر گرفته می شد. وایه یه کوستر، ضمن پذیرش این محدودیت برای ورود به آکادمی - که مجرای اصلی حمایت سلطنتی بود - مهارت های فنی فوق العاده خود را در نقاشی های طبیعت بی جان به کار گرفت و آثاری با جدیت انکارناپذیر و جذابیت بصری واقعی خلق کرد. وایه یه کوستر در بیشتر نقاشی های خود از رنگ روغن روی بوم استفاده می کرد. او با استفاده از ضربات قلم موی دقیق و ترکیب شده، واقع گرایی چشمگیری در نمایش بافت ها و مواد مختلف به دست آورد. به گفته مورخ هنر ماریان رولان میشل، آنچه توجه آکادمی سلطنتی و مجموعه داران متعدد آثار او را جلب کرد، «خطوط جسورانه و تزئینی ترکیب های او، غنای رنگ ها و بافت های شبیه سازی شده، و مهارت های توهم آفرینی او در نمایش انواع گسترده ای از اشیای طبیعی و مصنوعی» بود. این تعامل میان هنر و طبیعت در طبیعت بی جان های هلندی، فلاندری و فرانسوی رایج بود. آثار او تأثیرات واضحی از ژان باتیست سیمئون شاردن و استادان هلندی قرن هفدهم دارد که آثارشان بسیار مورد توجه قرار گرفته است. با این حال، ویژگی منحصربه فرد وایه
یه کوستر، شیوه خاص او در ترکیب ایهام تصویری با ساختارهای ترکیبی تزئینی بود. هدف او این بود که به همه چیزهایی که می کشید، جلوه ای باشکوه ببخشد؛ در نتیجه، احساس ثبات و فراوانی خاصی در آثارش به وجود آورد. منتقد جان هابر، که آثار او را فاقد عمق درونی توصیف می کند، معتقد است که استحکام و مادی گرایی اطمینان بخش ترکیب بندی های او برای بانکداران نخبه و اشرافیت جذابیت داشت. آنها از نحوه نمایش «روکش های متضاد چوب های مختلف» یا «مجموعه ای افراطی از مرجان و صدف، اشیایی که سال ها برای شکل گیری زمان نیاز دارند و دهه ها باقی می مانند»، قدردانی می کردند. نمایشگاه. در سال های ۲۰۰۲–۲۰۰۳، بیش از سی و پنج نقاشی از وایه یه کوستر که توسط موزه ها و مجموعه داران خصوصی در فرانسه و ایالات متحده فراهم شده بود، در نگارخانه ملی هنر (آمریکا), مجموعه فریک و موزه هنرهای زیبا نانسی به نمایش درآمد. این نمایشگاه، با عنوان «آن وایه یه کوستر: نقاش دربار ماری آنتوانت»، نخستین نمایشگاهی بود که نمایی جامع از آثار او ارائه داد. این نمایشگاه توسط موزه هنر دالاس سازماندهی و توسط ایک کانگ گردآوری شد. این نمایشگاه شامل آثار تکمیلی از ژان باتیست سیمئون ش
اردن، استاد برجسته طبیعت بی جان و معاصر او، آنری-هوراس رولان دولاپورت و دیگران بود. در ژوئن ۲۰۱۵، موزه ملی سوئد نقاشی "پرتره یک ویولونیست" اثر وایه یه کوستر را که در سال ۱۷۷۳ خلق شده بود، به مجموعه نقاشی های قرن هجدهم فرانسه خود اضافه کرد. موزه ملی سوئد همچنین آثار "طبیعت بی جان با بریوش، میوه و سبزیجات" (۱۷۷۵) و "طبیعت بی جان گل" (بدون تاریخ) را در اختیار دارد. در مارس ۲۰۱۹، موزه هنر کیمبل نقاشی "طبیعت بی جان با ماهی خال خالی" (۱۷۸۷) اثر وایه یه کوستر را به مجموعه خود افزود.
مری بیل () (۱۶۳۳۱۶۹۹) نقاش پرتره اهل انگلیس بود. او یکی از اعضای گروه کوچک هنرمندان زن حرفه ای در لندن بود. بیل به عنوان تأمین کننده اصلی مالی خانواده اش از طریق آثار حرفه ای خود درآمد کسب کرد – حرفه ای که از سال ۱۶۷۰/۷۱ تا دهه ۱۶۹۰ ادامه داشت. بیل همچنین نویسنده بود و نثر او "مباحثه ای دربارهٔ دوستی" در سال ۱۶۶۶، دیدگاه علمی و منحصر به فردی از این موضوع ارائه می دهد. دست نویس او از سال ۱۶۶۳ تحت عنوان "مشاهده ها" دربارهٔ مواد و تکنیک های به کار رفته در «نقاشی هلوها» که چاپ نشده است، نخستین متن آموزشی شناخته شده به زبان انگلیسی است که توسط یک نقاش زن نوشته شده است. او ابتدا به عنوان یک «هنرمند با فضیلت» در «رنگ های روغنی» توسط سر ویلیام سندرسون در کتابش "گرافیک: یا استفاده از قلم و مداد؛ در هنر عالی نقاشی" در سال ۱۶۵۸ ستایش شد. پس از مرگ بیل، آثار او توسط نقاش دربار پیتر لیلی و نویسنده کتاب «مقاله ای دربارهٔ یک مدرسه انگلیسی» که به معرفی برجسته ترین هنرمندان هم دوره او پرداخته است، ستایش شد. زندگی. مری بیل در دیر بارو، سافولک در اواخر ماه مارس ۱۶۳۳ به دنیا آمد. او در ۲۶ مارس توسط پدرش جان کرادوک در کلیسای «تما
م قدیسان» در روستا غسل تعمید شد. مادر او دوروتی برانتون/برینتون بود. به علاوه پدرش که کشیش بود، یک نقاش آماتور نیز بود که ممکن است به مری در یادگیری نقاشی کمک کرده باشد. در حالی که در بارو بزرگ می شد، مری در نزدیکی بری سنت ادموندز زندگی می کرد. گروهی از نقاشان در بری سنت ادموندز فعالیت می کردند که شامل پیتر لیلی و متیو اسنلینگ بودند و ممکن است مری در دوران جوانی خود با آنها ملاقات کرده باشد. در ۲۳ اوت ۱۶۴۳، دوروتی کرادوک پسری به نام جان به دنیا آورد. دوروتی پس از تولد جان درگذشت و مری در سن ده سالگی مادر خود را از دست داد. در زمان جنگ های داخلی انگلستان، جان کرادوک، والتر کرادوک، یکی از اقوام دور خود را به عنوان سرپرست فرزندانش جان و مری منصوب کرد. مری کرادوک با چارلز بیل (۱۶۳۲–۱۷۰۵) از والتون، میلتون کینز در شمال باکینگهام شایر آشنا شد. مری و چارلز در ۸ مارس ۱۶۵۲ زمانی که او هجده سال داشت، ازدواج کردند. پدر مری، جان کرادوک، در آن زمان به شدت بیمار بود و چند روز پس از ازدواج مری درگذشت. این زوج به کاونت گاردن (لندن) و سپس به خیابان فلیت نقل مکان کردند. چارلز بیل در آن زمان یک کارمند خدمت مدنی بود که در سال ۱۶
۶۰ به عنوان معاون منشی دفتر پتنت ها جایگزین پدرش شد. با رشد موفقیت های مری به گونه ای که می توانست خانواده را تأمین کند، او به مدیر استودیوی او تبدیل شد. در برخی مواقع، چارلز در هیئت تخته سبز کار می کرد و رنگ دانه ها را مخلوط می کرد. در حدود ۱۶۶۰–۱۶۶۴ خانواده به آلبروک (اکنون آل برک)، آتربورن، همپشر نقل مکان کردند تا از طاعون فرار کنند. در طول ازدواجشان، مری و چارلز به عنوان شریک تجاری و برابر با یکدیگر کار می کردند که در آن زمان امری نادر بود. در ۱۸ اکتبر ۱۶۵۴، نخستین پسر چارلز و مری، بارثولومیو، دفن شد. اطلاعات بیشتری دربارهٔ پسر نخست آنها در دست نیست. دومین پسرشان در ۱۴ فوریه ۱۶۵۵/۶ غسل تعمید شد و همچنین بارثولومیو نام گذاری شد. سومین پسرشان چارلز در ۱۶۶۰ به دنیا آمد. مری بیل در اوایل اکتبر ۱۶۹۹ در سن شصت و شش سالگی درگذشت. اطلاعات کمی از مرگ او وجود دارد، جز اینکه در خانه ای در پال مال، لندن درگذشت و در زیر میز مراسم مقدس کلیسای سنت جیمز، پیکدیلی به خاک سپرده شد. قبر او در طول جنگ جهانی دوم توسط بمب های دشمن ویران شد، اما یک یادبود برای او در کلیسا وجود دارد. حرفه و تحصیلات. رایج ترین روش یادگیری نقاشی در
آن زمان، کپی کردن آثار بزرگ و شاهکارهایی بود که در دسترس بودند. مری بیل ترجیح می داد با رنگ روغن و آبرنگ نقاشی کند. هرگاه که طراحی می کرد، از مداد شمعی استفاده می کرد. پیتر للی، که جانشین آنتونی ون دایک به عنوان نقاش دربار بود، توجه زیادی به پیشرفت های مری بیل به عنوان یک هنرمند داشت، به ویژه که او با تقلید از برخی آثار او به تمرین نقاشی می پرداخت. مری بیل کار خود را با نقاشی هدایایی برای افرادی که می شناخت آغاز کرد و در ازای آن ها هدایا یا خدمات کوچکی دریافت می کرد. چارلز بیل به دقت تمام کارهای هنری مری را ثبت می کرد. او یادداشت هایی در مورد نحوه نقاشی او، معاملات تجاری که انجام می شد، افرادی که به دیدن او می آمدند و ستایشی که دریافت می کرد، می نوشت. چارلز در طول سال ها سی دفترچه از مشاهدات خود نوشت و مری را «دل عزیزم» می نامید. او در دهه های ۱۶۵۰ و ۱۶۶۰ به یک نقاش پرتره نیمه حرفه ای تبدیل شد و از خانه اش کار می کرد، ابتدا در کاونت گاردن و سپس در خیابان فلیت در لندن. در زمانی که در کاونت گاردن زندگی می کرد، مری بیل همسایه نزدیک به هنرمند جوآن کارلایل بود. آموزش. مری بیل هیچ گونه آموزش رسمی از یک آکادمی دریا
فت نکرده بود، هیچ ارتباطی با انجمن هنرمندان نداشت و هیچ گونه حمایت سلطنتی یا درباری نداشت. او از پدرش آموزش انسانی دریافت کرد، در دوران کودکی در سافوک، پدرش با هنرمندان بریتانیایی معاصری چون سر ناتانیل بیکن، رابرت واکر و سر پیتر للی دوست بود که باعث شد هر دو، یعنی رابرت واکر و پیتر للی، «مربی های احتمالی طراحی برای مری جوان» باشند. زمان دقیق آشنایی مری با للی بحث برانگیز است و یکی از نظریه ها این است که آن ها پیش از ازدواج مری با چارلز یکدیگر را ملاقات کرده اند، زمانی که مری در سافوک زندگی می کرد. نظریه دیگر این است که آن ها در حدود سال های ۱۶۵۵ یا ۱۶۵۶ که مری و چارلز به کاونت گاردن در لندن نقل مکان کردند و همسایه للی شدند، یکدیگر را ملاقات کردند. در اسناد دقیقی که چارلز بیل از تمرینات همسرش نگه می داشت، ذکر شده که للی گاهی به خانه بیل ها می آمد تا کارهای مری را مشاهده کرده و آن ها را تحسین کند. دوستی آن ها باعث شد که للی برخی از آثار استادان قدیمی خود را به بیل و خانواده اش قرض بدهد تا از آن ها کپی کنند. بیل ها پرتره هایی از للی سفارش دادند، از جمله پرتره هایی از خودشان و دوستانشان. هم دوره نزدیک او جورج ورت
و (۱۶۸۴–۱۷۵۶) گزارش داده که پرتره های للی از مری و خانواده اش در سال ۱۶۶۱ در خانه آن ها در هند کورت به نمایش گذاشته شده بود. نوشتارها. در سال ۱۶۶۳، مری بیل کتابی به نام "Observations" نوشت که دستورالعملی برای نقاشی زردآلو با استفاده از رنگ روغن بود. این اثر یکی از نخستین نوشته ها در زمینه آموزش نقاشی روغن در انگلستان توسط یک هنرمند از هر دو جنسیت به شمار می آید. این اثر هرگز به طور مستقل چاپ نشد، اما محققان معتقدند که نسخه های دستی آن توزیع شده است. این اثر در دفتری که نوشته های چارلز بیل در آن جمع آوری شده بود پیدا شد، ولی به طور کامل توسط مری نوشته شده بود، که هِلن دراپر آن را «نمونه ای منحصربه فرد از همکاری زن و شوهر در تاریخ ادبیات فنی نقاشی» می داند. مری بیل همچنین یک دست نوشته به نام "Discourse on Friendship" در سال ۱۶۶۶ و چهار شعر در سال ۱۶۶۷ نوشت. تجارت نقاشی. پدر مری، که یک هنرمند آماتور بود، هزینه های آموزش عمومی او را تأمین کرد که احتمالاً شامل دوره های نقاشی و طراحی نیز بوده است. ممکن است این طور تصور شود که افرادی که به خانه یک زن وارد می شوند برای معاملات تجاری، تصویری ناپاک از او به نمایش می گذ
ارند. زمانی که مری در دهه ۱۶۷۰ شروع به نقاشی برای پول کرد، با دقت انتخاب می کرد که چه کسانی را نقاشی کند و از ستایش دوستان خود برای ساختن شهرتی خوب به عنوان یک نقاش استفاده می کرد. برخی از این افراد شامل هنریتا ماریا و جان تیلتسون، کشیشی از کلیسای سنت جیمز، دوست نزدیک مری بیل بودند که در نهایت به اسقف اعظم کانتربری تبدیل شد. ممکن است ارتباط مری با پدرش، جان، که کشیش بود یا ارتباط نزدیک او با تیلتسون، کشیش های کلیسای سنت جیمز را به عنوان مشتریان ثابت حفظ کرده باشد. ارتباط مری با تیلتسون و همچنین ازدواج پیوریتنی او با چارلز به نفع او در ساختن شهرت خوبش بود. مری بیل معمولاً پنج پوند برای نقاشی یک چهره و ده پوند برای نیم تنه نقاشی های روغنی دریافت می کرد. او سالانه حدود دویست پوند درآمد داشت و ده درصد از درآمدش را به خیریه می داد. این درآمد برای تأمین زندگی خانواده اش کافی بود و او این کار را انجام می داد. واسل و جفری معتقدند که واقعاً شگفت انگیز است که مری بیل مسئول تأمین معاش خانواده بوده است. از سال ۱۶۸۱ به بعد، سفارش ها مری شروع به کاهش یافتن کرد. در سال ۱۶۸۱، مری بیل دو دانش آموز به نام های کیتی تریوش و آقای
مور را به کار گرفت که در استودیوی او کار می کردند. در سال ۱۶۹۱، سارا هادلی از یورکشایر به عنوان دانش آموز دیگری به مری پیوست. سارا ویژگی ها و رفتارهای مشابهی با مری داشت. چهره های برجسته. کشیش برجسته انجلیکن، جان تیلتسون (۱۶۳۰–۱۶۹۴)، بارها به عنوان مدل برای نقاشی های مری بیل انتخاب شد. او پنج بار در سال های ۱۶۶۴، ۱۶۷۲، ۱۶۷۷، ۱۶۸۱ و ۱۶۸۷ توسط او نقاشی شد. تیلتسون با خانواده کرامول ارتباط داشت، زیرا در سال ۱۶۶۴ با خواهرزاده الیور کرامول، الیزابت، ازدواج کرد. الیزابت دوست نزدیک مری بود و یکی از افرادی بود که نوشتار «گفتار در دوستی» او را دریافت کرد. بیل ها در سال ۱۶۷۲ یک پرتره از تیلتسون را توسط سر پیتر للی برای خود سفارش دادند. سرهنگ سلطنت طلب گایلز استرانگویز (۱۶۱۵–۱۶۷۵) از طرفداران نقاشی های مری بیل بود و یکی از حامیان مهم او به شمار می آمد. استرانگویز در جنگ داخلی انگلیس برای چارلز یکم جنگید و همچنین در فرار مخفیانه چارلز دوم به تبعید در سال ۱۶۵۱ و بازگشت او در ۱۶۶۰ نقش داشت. مری به درخواست استرانگویز پرتره ای از او و همچنین از همسرش، پسرش و دخترش در دهه ۱۶۷۰ نقاشی کرد. نجیب زاده هنری کاوندیش (۱۶۳۰–۱۶۹۱) دی
گر شخصیت مهمی بود که برای مری بیل به عنوان مدل کار کرد. او در سال ۱۶۷۶ به دوک دوم نیو کسل تبدیل شد و او و دوشس اش فرانسیس (متولد پیربونت) مشتریان ثابت مری بودند و در سال ۱۶۷۷ پرتره های خود را از او سفارش دادند. دوک و دوشس از طریق پدر فرانسیس، ویلیام پیربونت (۱۶۰۷–۱۶۷۸) با آثار مری آشنا شدند که خود پرتره ای از ویلیام پیربونت نیز در حدود ۱۶۷۰ توسط مری کشیده شد. ویلیام پیربونت حامی اولیور کرامول در جنگ داخلی انگلستان بود و همچنان مخالف بازگشت دودمان استوارت باقی ماند. فرزندان بیل. چارلز و بارثولومیو بیل در دوران کودکی به کمک در استودیو می پرداختند و پرده ها را نقاشی می کردند و بیضی ها را تراش می دادند. این بیضی ها بخش حیاتی در پرتره های چهره مری بیل بودند. چارلز بیل جوان، که به نام پدرش نام گذاری شده بود، استعداد زیادی در نقاشی نشان داد و در ۵ مارس ۱۶۷۷ به تحصیل نقاشی مینیاتور پرداخت. او از سال ۱۶۷۹ تا ۱۶۸۸ به نقاشی مینیاتور مجسمه ها پرداخت، تا اینکه بینایی اش شروع به ضعیف شدن کرد. از آن پس، او به نقاشی پرتره های تمام نما پرداخت. بارثولومیو بیل، پسر دوم، ابتدا به نقاشی پرداخته بود اما بعدها به پزشکی روی آورد. در
سال ۱۶۸۰، او در کلیر هال، کمبریج تحصیل کرد و در سال ۱۶۸۲ مدرک MB خود را دریافت کرد. بارثولومیو سپس مطب پزشکی خود را در یک ملک کوچک در کاونتری که پدرش مالک آن بود راه اندازی کرد. سبک. سبکی که مری بیل در آن نقاشی می کرد، باروک بود. هنر باروک سبکی در مجسمه سازی، نقاشی، موسیقی و معماری بود که از اوایل قرن ۱۷ تا اواسط قرن ۱۸ در اروپا رواج داشت. هنر باروک با استفاده از نور و سایه، نمایش حرکت و استفاده از رنگ های غنی مشخص می شود، که همگی به منظور ایجاد احساس عظمت و شگفتی به کار می روند. به ویژه پرتره های باروک برای رنگ های غنی، کنتراست های نوری و توجه به جزئیات پارچه معروف هستند. نقاشی های مری بیل اغلب به عنوان "قدرتمند" و "مردانه" توصیف می شوند. (اینکه یک زن را به دلیل آثارش "مردانه" خطاب کنند، معمول بود) رنگ ها به عنوان خالص، شیرین، طبیعی، شفاف و تازه توصیف می شوند، اگرچه برخی از منتقدان رنگ آمیزی او را "سنگین و خشک" می بینند. به دلیل کپی برداری از آثار ایتالیایی به عنوان تمرین، گفته می شود که مری بیل "حسی ایتالیایی و سبک" به دست آورده است. به گفته برخی، معدود افرادی می توانند با "رنگ، قدرت، قوت یا زندگی" او رقاب
ت کنند. پیتر لیلی از آثار مری بیل تحسین کرد و گفت که او "با بدنی شگفت انگیز از رنگ ها کار می کرد و بسیار پرکار بود." دیگران آثار او را "سنگین و خشک" نقد کردند. چهل سال پس از مرگ او، زمانی که برای تحقیق تاریخ هنر بریتانیا به آثار او پرداخته شد، ورتو از کار او تمجید کرد و گفت "خانم مری بیل بسیار خوب در رنگ روغن نقاشی می کرد" و . نمایش مدرن. برخی از آثار او در موزه خانه در لندن به نمایش گذاشته شده است، هرچند بزرگ ترین مجموعه عمومی آثار او در بری سنت ادموندز، در سافولک قرار دارد. بیل در سال ۱۹۷۵ موضوع یک نمایشگاه انفرادی در (آن زمان) "موزه گفری" (که اکنون به "موزه خانه" تغییر نام داده است) قرار گرفت که در سال بعد به گالری هنر تاونر در ایست بورن منتقل شد. اخیراً (تابستان ۲۰۲۴)، آثار او در نمایشگاه "میوه های دوستی" در گالری فیلیپ مود در پال مال به نمایش درآمد، خیابانی که او در آن زندگی کرده و در آنجا درگذشت.
ویدیتا وایدیا (؛ زادهٔ )، عصب شناس هندی و استاد مؤسسه تحقیقات بنیادی تاتا، بمبئی بوده و زمینه های اصلی تحقیقات او عصب شناسی و روان پزشکی مولکولی است. اوایل زندگی. والدین ویدیتا، دکتر راما ویدیا و دکتر آشوک ویدیا، دانشمندان بالینی هستند و عموی او، دکتر آخیل ویدیا (متخصص انگل شناسی مالاریا)، انگیزه های بزرگی برای او بودند تا به دنبال شغلی در زمینه پژوهش، با تمرکز بر علوم اعصاب، برود. پدر او یک داروشناس بالینی و مادرش یک متخصص غدد درون ریز بود. همچنین، ویدیتا در دوران نوجوانی با خواندن دربارهٔ زندگی و کار پریماتولوژیست های مشهور، داین فوسی و جین گودال، به علم علاقه مند شده بود. تحصیل. ویدیتا مدرک کارشناسی خود را از کالج سنت خاویر، بمبئی در علوم زیستی و بیوشیمی دریافت کرد. او مدرک دکترای خود را در رشته علوم اعصاب در دانشگاه ییل نزد پروفسور رونالد دومان، که استادش که به حرفه تحقیقاتی او شکل داد، دریافت کرد. کار فوق دکتری او در مؤسسه کارولینسکا در سوئد با پروفسور ارنست آرناس و در دانشگاه آکسفورد در بریتانیا با پروفسور دیوید گراهام اسمیت انجام شد. حرفه. او در سن ۲۹ سالگی، در مارس ۲۰۰۰، به عنوان پژوهشگر اصلی به دپارت
مان علوم زیستی مؤسسه تحقیقات بنیادی تاتا پیوست. وی از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵ به عنوان پژوهشگر ارشد خارجی بنیاد "ولکام تراست" و عضو وابسته آکادمی علوم هند فعالیت کرده است. ویدیتا روی مدارهای عصبی که احساسات را تنظیم می کنند و چگونگی تأثیرپذیری آنها از تجربیات زندگی و داروهای ضدافسردگی تحقیق و همچنین بررسی می کند که چگونه تغییرات در مدارهای مغزی، پایه اختلالات روانی مانند افسردگی را تشکیل می دهند و چگونه تجربیات اولیه زندگی به تغییرات پایدار در رفتار منجر می شوند. یکی از حوزه های تمرکز گروه تحقیقاتی او، نقش گیرنده سروتونین 2A است؛ هم به عنوان هدف داروهای سایکدلیک سروتونرژیک که تأثیرات قدرتمندی بر رفتارهای مرتبط با خلق وخو و هم در نحوه شکل دهی به پیامدهای بلندمدت تجربیات ناخوشایند اولیه زندگی دارند. او در سال ۲۰۱۲ جایزه ملی زیست دانشور (جایزه ملی علوم زیستی) را دریافت کرد و در سال ۲۰۱۵ جایزه معتبر شانتی سواروپ بهاتناگر در رشته علوم پزشکی به او اهدا شد. [۳] او همچنین عضو آکادمی ملی علوم هند، آکادمی علوم هند است. ویدیتا در سال ۲۰۲۱ بورسیه جی.سی. بوز از سوی هیئت علمی و تحقیقاتی دولت هند و در سال ۲۰۲۲ جایزه اینفوسیس در رش
ته علوم زیستی را دریافت کرد. تحقیقات ویدیتا همچنین بر نقش سروتونین در شکل دهی به مدارهای عصبی مرتبط با احساسات در دوره های بحرانی رشد پس از تولد و همچنین بر مکانیسم عمل درمان های ضدافسردگی سریع الاثر متمرکز شده است. کارهای آزمایشگاهی او روی موش های آزمایشگاهی انجام می شود. حوزه خاص علاقه مندی ویدیتا، درک این موضوع است که چگونه افراد در برابر روان رنجوری های مرتبط با استرس، آسیب پذیری یا مقاومت پیدا می کنند. کتاب ها و ویدیوها. ویدیتا در کتاب دختران لیلاوتی که مجموعه ای از مقالات زندگینامه ای دربارهٔ دانشمندان زن هندی بوده و همچنین در وبلاگ زندگی در علم، معرفی شده است. در سال ۲۰۱۵، او در یک سخنرانی تدکس در کالج سنت زاویر بمبئی شرکت کرد و دربارهٔ اینکه چگونه استرس می تواند ساختار عصبی ما را تغییر دهد صحبت کرد. علاوه بر این، او در برنامه چای و چرا (Chai and Why) مؤسسه تی ای اف ای نیز حضور داشته است.
ماری آنج موشوبکوا لیکولیا یک سیاستمدار جمهوری دموکراتیک کنگو است و به عنوان وزیر حقوق بشر جمهوری دموکراتیک کنگو فعالیت می کند.
آیدا ندیم متولد ۱۹۶۵ در بغداد، عراق، یک موسیقیدان عراقی مقیم دانمارک است. اوایل حرفه. آیدا از کودکی شروع به خواندن و شعر گفتن کرد. وی با علاقه زیادی که به موسیقی کلاسیک داشت، در سن دوازده سالگی تحصیلات خود را در مدرسه معتبر موسیقی و باله بغداد آغاز کرد. ساز اصلی او باسون بود. منبع اصلی الهام او، آهنگسازانی همچون کارل هاینز اشتوکهاوزن و آرتور اونگر بودند. وی در سال ۱۹۸۶ به استخدام ارکستر سمفونیک عراق درآمد. ندیم در سال ۱۹۹۱ به دانمارک نقل مکان کرد و در آنجا تحصیلات خود را در آکادمی سلطنتی موسیقی دانمارک ادامه داد. او در دانمارک خود را به عنوان یکی از معدود هنرمندان برجسته خارجی که توانست در صحنه پیشرفت کند، نشان داد. آیدا در بریتانیا، در گلاستونبری، و جشنواره مردمی کمبریج به همراه همکارانش برادران فرشته و آکی نواز قعالیت کرده است.
درس هایی برای کودکان مجموعه ای از چهار آغازگر خواندنی سازگار با سن است که توسط شاعر و مقاله نویس برجسته بریتانیایی قرن هجدهم، آنا لایتیتیا باربالد نوشته شده است. این کتاب ها که در سال های ۱۷۷۸ و ۱۷۷۹ منتشر شدند، انقلابی را در ادبیات کودکان در جهان انگلیسی-آمریکایی آغاز کردند. در این کتاب ها برای اولین بار، نیازهای یک کودک به عنوان خواننده، به طور جدی مورد توجه قرار گرفت. متون ساده تایپوگرافی به یادگیری کودک کمک می کند. برای اولین بار کتاب های باربالد در نمایش پداگوژی تجربی ادبیات کودکان انگلیسی-آمریکایی، از سبک مکالمه ای استفاده می کنند به این نحو که مادر و پسرش را در حال بحث دربارهٔ جهان طبیعی به تصویر می کشند. بر اساس نظریه های آموزشی جان لاک، کتاب های باربالد بر یادگیری از طریق حواس تأکید دارند. یکی از اصول اخلاقی درس های باربالد این است که افراد بخشی از یک جامعه هستند. چارلز، قهرمان متون، رابطه خود را با طبیعت، با حیوانات، با مردم و در نهایت با خدا بررسی می کند. انتشار و ساختار. "این کتاب ها،" مادری را به تصویر می کشد که به پسرش آموزش می دهد. احتمالاً بسیاری از وقایع الهام گرفته از تجربیات باربالد از آموز
ش به پسر خوانده اش، چارلز بوده است، زیرا وقایع با سن و رشد او مرتبط است. اگرچه هیچ نسخه ای از نسخه اول آثار باقی نمانده است، میتزی مایرز، محقق ادبیات کودکان، تاریخ های احتمالی انتشار را بر اساس نامه های باربالد و اولین بررسی های کتاب ها به شرح زیر بازسازی کرده است: باربالد خواستار چاپ کتاب هایش با حروف بزرگ با حاشیه های وسیع شد تا کودکان بتوانند به راحتی آن ها را بخوانند. این تغییرات تولیدی در عین آسان تر کردن فهم مطالب، کتاب ها را برای کودکان فقیر گران تر می کرد، بنابراین کتاب های باربالد به ایجاد زیبایی شناسی متمایز برای کتاب کودکان طبقه متوسط کمک کرد. نظریه آموزشی. "درس های" باربالد بر ارزش انواع زبان و سواد تأکید می کند. خوانندگان نه تنها نحوه خواندن را یادمی گیرند، بلکه توانایی درک استعاره ها و تشبیه ها را نیز به دست می آورند. در جلد چهارم به ویژه تفکر شاعرانه تقویت می شود. میراث. همان طور که مک کارتی بیان می کند، "درس هایی برای کودکان" و کتاب محبوب دیگر باربالد یعنی "سرودهای در نثر برای کودکان" در زمان خود بسیار تأثیرگذار بودند. ویلیام بلیک، تحت تأثیر "سرودها" قرار گرفت و الیزابت برت براونینگ شاعر هنوز
دوست داشت در ۳۹ سالگی "درس ها را" بخواند. هر دو کتاب در طول قرن نوزدهم در انگلستان و ایالات متحده تجدید چاپ شدند. همان طور که مک کارتی نیز بیان می کند، «تأثیر آنها بر افراد طبقه متوسط قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، که خواندن را از آنها آموخته اند، غیرقابل محاسبه است». آنها همچنین برای آموزش چندین نسل از دانش آموزان در بریتانیا و ایالات متحده مورد استفاده قرار گرفتند. متون بارباولد برای تداوم ایده آل مادری جمهوری خواهان در آمریکای قرن نوزدهم، به ویژه مفهوم مادر به عنوان مربی ملت مورد استفاده قرار گرفت. شارلوت مری یونگ، نویسنده و منتقد بریتانیایی کودکان در سال ۱۸۶۹ نوشت که این کتاب ها به «سه چهارم اعیان سه نسل گذشته» خواندن آموزش داده است.
تسا بلانچارد (متولد ۲۶ ژوئیه ۱۹۹۵) کشتی گیر حرفه ای آمریکایی است. او با توتال نان استاپ اکشن رسلینگ (TNA) قرارداد امضا کرده است، در صورتی که او یک قهرمان جهانی سابق ایمپکت و یک قهرمان سابق ناک اوت ایمپکت است. او قبلاً برای CMLL اجرا داشت، در جایی که قبلاً یک بار قهرمان تگ تیم زنان جهان CMLL شده بود. علاوه بر این، بلانچارد قهرمان سابق زنان کرش، قهرمان AAA Reina de Reinas و قهرمان جهانی WOW نیز بوده است. بلانچارد یک کشتی گیر حرفه ای نسل سوم، دختر تولی بلانچارد، نوه جو بلانچارد، مروج کشتی، و دخترخوانده رقیب تولی بلانچارد، مگنوم تی ای است. اوایل زندگی و آموزش. بلانچارد در ۲۶ ژوئیه ۱۹۹۵ و در در شارلوت، کارولینای شمالی به دنیا آمد. او نوه کشتی گیر جو بلانچارد، دختر تولی بلانچارد و دخترخوانده مگنوم تی ای است در چهار سالگی، بلانچارد و خواهران و برادرانش پس از جدایی والدینش، به نزد مادر و ناپدری اش نقل مکان کردند. تولی بلانچارد حداقل ماهی یک بار پس از طلاق به ملاقات فرزندانش می رفت. او سه خواهر و برادر از پدرش و دو خواهر و یک برادر ناتنی از ناپدری خود دارد. بلانچارد با ثبت نام در تئاتر کودکان شارلوت، پیوستن به مسابقات
حفظ خوانی شکسپیر و بازی در تمام تولیدات آماتور دبیرستان محل تحصیل، خود را علاقه مند به موسیقی-تئاتر می داند. او در تیم دومیدانی نیز حضور داشت. او پس از دبیرستان خانه را ترک کرد و برای مدت کوتاهی در دانشگاه کارولینای شمالی در شارلوت تحصیل نمود، با درآمد حاصل از کار در یک کلوپ شبانه زندگی می کرد و برای مدت طولانی با اعضای خانواده نزدیک خود ارتباط برقرار نکرد. بلانچارد در حال بار گردانی بود و پیشخدمتی و مهمانی با دوستان دانشگاهی خود بود که علاقه او به کشتی برانگیخته شد. او در سال ۲۰۱۲ با پدرش برای معارفه چهار اسب سوار به تالار مشاهیر WWE در میامی رفت. تسا برنامه های کشتی خود را از خانواده اش ناشناخته نگه داشت، زیرا در آن زمان هنوز به آرامی با مادر و ناپدری اش آشتی می کرد. زمانی که بلانچارد در سال ۲۰۱۳ به سن ۱۸ سالگی رسید به مدرسه کشتی های اسپات در شارلوت رفت. او توسط استعداد کهنه کار NWA/WWE/WCW جورج ساوث آموزش دید و کشتی گیر آینده دبلیو دبلیو ای سدریک الکساندر نیز با وی همکلاس بود. بلانچارد با اصرار مایکل بوچیچیو مالک باشگاه حدود شش ماه پس از تمرینات خود، پدر و ناپدری اش را در جریان یادگیری آموزش کشتی خود قرار
داد. او در سال ۲۰۱۴ برای ورود به WWE تلاش کرد اما پیشنهاد رسمی هرگز تحقق نیافت. رسانه های دیگر. بازیگری. بلانچارد بدلکار فلورنس پیو بازیگر فیلم "مبارزه با خانواده ام" به تهیه کنندگی دواین جانسون بود که فیلمی دربارهٔ پیج کشتی گیر سابق دبلیو دبلیو ای بود. زندگی شخصی. در ۲۰ نوامبر ۲۰۱۹، بلانچارد نامزدی خود را با کشتی گیر دیگر به نام میگل اولیو، که بیشتر با نام رینگ داگا شناخته می شد، تأیید کرد. این زوج در اوت ۲۰۲۰ ازدواج کردند و در مکزیک اقامت داشتند. در ژانویه ۲۰۲۳، این زوج با انتشار بیانیه ای عمومی جدایی خود را اعلام نمودند. در ژانویه ۲۰۲۰، چندین کشتی گیر زن با اتهاماتی چون قلدری و نژادپرستی را علیه بلانچارد مطرح کردند، از جمله حادثه ای که در آن بلانچارد به صورت یک کشتی گیر پورتوریکویی آب دهان انداخت و او را یک کاکاسیاه خوانده بود. زن مورد نظر، بلک رز، بعداً اظهار داشت که این حادثه واقعاً اتفاق افتاده است. اما بلانچارد این اتهامات را رد کرد.