Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دوره قبل را در خود جای داد. این بازسازی تقریباً همزمان با ساخت صومعه فندقستان است. این تلاش های بزرگ ساختمانی لزوماً به حمایت شدید و با انگیزه متکی بود. حمایت از بودیسم در این منطقه در طول قرن های ۷ و ۸ میلادی، نتیجه گسترش قدرت سلسله تانگ در آسیای مرکزی در آن زمان بود، درست زمانی که اعراب به خراسان و سیستان فشار می آوردند، تا زمان نبرد سرنوشت ساز تلاس در سال ۷۵۱ میلادی. حکومت های آسیای مرکزی، که اغلب بودایی بودند یا جامعه بودایی مهمی داشتند، عموماً تحت کنترل رسمی سلسله تانگ بودند و انتظار حمایت تانگ را داشتند. در همان زمان در هند، «احیای برهمایی» راهبان بودایی را از کشور بیرون می کرد. راهبان چینی احتمالاً مستقیماً مسئول برخی از مکان های مقدس بودایی آسیای مرکزی بودند، مانند معبد سوی (نزدیک توکماک در قرقیزستان امروزی). تولیدات هنری این مکان، گذار ناگهانی از مرحله هلنیستی قبلی، که چندین قرن به طول انجامید، به مرحله ای با استفاده از «مدل های هندی چینی شده» را نشان می دهد. این احتمالاً به دلیل تحولات سیاسی آن دوره در افغانستان است. در این دوره نیز، امپراتوری تانگ چین نفوذ و ترویج بودیسم را به پادشاهی آسیای مرکزی،
از جمله افغانستان، با هجوم راهبان چینی گسترش داد، در حالی که برعکس مهاجرت راهبان هندی از هند به آسیای مرکزی، دقیقاً به دنبال این حمایت بود. این رویدادها باعث پیدایش سبک های ترکیبی فندقستان و این مرحله هنری تپه سردار شد. این سبک بخشی از یک زبان هنری جهان وطنی است که در آن زمان از چین به آسیای مرکزی گسترش یافت، با شباهت هایی که به عنوان مثال در تولیدات تانگ تیان لونگشان در چین مرکزی دیده می شود. = مرحله پس از گوپتا (۶۸۰–۷۲۰ میلادی). این صومعه در قرن های ۷ و ۸ میلادی بازسازی و گسترش یافت. تندیس های دوره بین ۶۸۰ تا ۷۲۰ میلادی با سبک ها و شمایل نگاری هندی قرن هفتم میلادی مشخص می شوند، با چهره های باریک و ظریف، و جزئیاتی مانند موهای مجعد یا جواهرات که تکامل یافته از هنر گوپتا هستند. برنامه شمایل نگاری در آن زمان بسیار هندی است، به عنوان مثال بودایی که روی یک نیلوفر آبی نشسته است، با همراهان بودیساتوا، که خودشان روی نیلوفرهای آبی کوچکتر ایستاده اند که توسط ناگاها پشتیبانی می شوند. این به وضوح یک تکامل نزدیک از سبک پس از گوپتا در دکن غربی است، اگرچه برخی از تأثیرات سبک چینی، «یک لمس چینی»، قابل تشخیص است. مرحله چینی
(۷۲۰–۷۵۰ میلادی). آخرین مرحله اصلی ساخت و ساز و تزئینات در ۷۲۰–۷۵۰ میلادی رخ داد. این دوره ساخت و ساز احتمالاً با حمایت آلخیس، حاکم معاصر منطقه زابل که احتمالاً از قومیت مشابه با ترک شاهیان کابل و عضوی از زونبیلها بود، یا جانشینان او مشخص شده است. این دوره شاهد تکامل چشمگیری در انواع چهره های مجسمه ها است، به طوری که ویژگی های هندی-چینی دوره قبل به طور قابل توجهی به سمت سبک های سلسله تانگ حرکت می کنند و به وضوح از نمونه های اولیه تانگ پیروی می کنند. چنین پدیده ای در سایت آدزینا تپه نیز دیده می شود. تصور می شود که بودیسم در چین در زمان حکومت امپراتریس وو ژائو (۶۲۴–۷۰۵ میلادی) به طور خاص قوی بوده است، و همراه با چندین مأموریت زائران چینی به افغانستان و هند، راهبان چینی از حدود ۷۰۰ میلادی در غزنی ساکن شدند. این فعالیت منعکس کننده توسعه فعال صومعه ها در سین کیانگ در طول قرن های ۷ و ۸ است و بر وحدت سرزمینی گسترده پادشاهی های بودایی در غرب آسیای مرکزی در آن زمان، بر اساس تبادلات شدید و نفوذ غرب بودیسم چینی و سبک های هنری تأکید می کند. تأثیر سبک های هنری چینی پس از ۷۵۱ میلادی، زمانی که تانگ چین از آسیای مرکزی عقب نش
ینی کرد، از بین می رود. آخرین مرحله (۷۵۰–۸۰۰ میلادی) از نمونه اولیه هندی بیشتر پیروی می کند، احتمالاً به دلیل از دست دادن نفوذ چین در آسیای مرکزی و رشد قدرت برهمایی و هندو در کابل از این دوره. این صومعه دوباره ویران شد، احتمالاً دوباره در سال ۷۹۵ میلادی توسط ارتش های مسلمان مهاجم، همان طور که نویسنده مسلمان کتاب البلدان تخریب شاه بهار ("معبد پادشاه") را در آن زمان ثبت کرده است: او نقل می کند که اعراب به شاه بهار حمله کردند، "که در آن بت هایی بودند که مردم آنها را می پرستیدند. آنها را نابود و سوزاندند". مرحله نهایی تخریب ممکن است با فتح نهایی افغانستان توسط یعقوب لیث در ۸۶۹–۷۰ میلادی رخ داده باشد، اما رها شدن ساده این مکان در طول قرن های ۸ و ۹ محتمل تر به نظر می رسد.
پل لیدینگو نام دو پل موجود و دو پل تاریخی در سراسر تنگه لیلا ورتان بین سرزمین اصلی نورا یورگوردن در روپستن، در بخش شرقی استکهلم، و جزیره لیدینگو است. تاریخچه. اولین پل شناور. در یک جلسه در سال ۱۸۰۲، ساکنان لیدینگو، که در آن زمان یک منطقه عمدتاً کشاورزی بود، تصمیم گرفتند برای ایجاد یک پل شناور که جزیره را به استکهلم متصل می کند، سرمایه گذاری کنند. ۵۰ سهم شرکت باید با مشارکت در پروژه با چوب، کار یا پول بازخرید می شد و پل در سال ۱۸۰۳ تکمیل شد. تقریباً طول، گسترده و این پل توسط عوارض تأمین مالی شده بود. این پل یکی از طولانی ترین پل های اروپا بود. به دلیل شکسته شدن یخ های رود در تابستان یک سوم آن در سال ۱۸۱۱ و بیشتر آن در سال ۱۸۵۸ تخریب شد و هر بار قیمت شیر را در استکهلم افزایش می داد چون در آن زمان بیشتر شیر در لیدینگو تولید می شد. پل پانتونی دوم. با ایجاد بندر ورتا هامنن، پل اصلی مانع از حمل و نقل در تنگه شد و به همین دلیل در سال ۱۸۸۳ توسط شهر استکهلم خریداری شد و در سال ۱۸۸۴ آن را با یک پل شناور جدید جایگزین کرد که پل جدی عریض بود و دارای دو بخش متحرک در هر انتها برای عبور کشتی ها داشت. این پل در نزدیکی پل فعلی
قرار داشت. سطح جاده نسبت به سطح آب تنها فاصله داشت بنابراین حتی بادهای متوسط نیز عبور از پل را به یک تجربه سخت تبدیل می کرد. استفاده از کنده ها به جای زنجیر به خاطر پایداری پل در هنگام جزر، شناوری آن را به طور مؤثر افزایش می دهد اما کامیون های سنگین شروع به استفاده از پل کردند که برای آن ساخته نشده بود و به دلیل شکسته شدن یخ در فصل تابستان یک سوم پل را در سال ۱۹۱۸ تخریب شد. پل لیدینگو قدیمی. در پایان جنگ جهانی اول، تعداد فزاینده ماشین های موتوری ساخت پل با پایداری بیشتر را ضروری کرد و تا سال ۱۹۲۵ یک پل خرپایی فولادی با عرض سرانجام پل شناور دوم را جایگزین کرد. دو ریل راه آهن نیز داشت. برای جلوگیری از کار فونداسیون در حداکثر عمق طاق خرپایی بلند استفاده شد آن را سرپا نگه داشت. پس از ساخت پل جدید، خودروها دیگر اجازه ورود به پل قدیمی را نداشتند. این یک مسیر ریلی دارد که اکنون به عنوان یک تراموا (یا خط راه آهن سبک) در نظر گرفته می شود. نیمه دیگر پل برای دوچرخه و عابران پیاده استفاده می شود. پل لیدینگو جدید. با این حال، جمعیت لیدینگو و همچنین ترافیک همچنان رو به افزایش بود و در دهه ۱۹۵۰ پل قدیمی کافی نبود. پل جدید
که در سال ۱۹۷۱ افتتاح شد. جستارهای وابسته. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
سرواستیواده ()یکی از مکاتب قدیمی بودیسم هینه یانه بود که در شمال هند شکل گرفت و معتقد بود که تمامی دارماها (پدیده های بنیادین) در سه زمان گذشته، حال و آینده وجود دارند. این مکتب به تفسیر و تحلیل دقیق دارماها پرداخت و مفهوم وابستگی متقابل را توضیح می داد. سرواستیواده در آثار فلسفی خود بر تداوم ذرات بنیادین تأکید داشت و برای روشن شدن نحوهٔ عملکرد ذهن و ماده به شکل گیری فلسفه های بعدی بودیسم کمک کرد. مفاهیم. سرواستیواده یکی از مکاتب اولیه بودیسم است. یکی از مفاهیم اساسی در متافیزیک بودایی، فرض وجود دارماها است، عوامل و رویدادهای کیهانی که تحت تأثیر اعمال گذشته فرد، لحظه ای با هم ترکیب می شوند تا جریان زندگی فرد را تشکیل دهند، که او آن را شخصیت و مسیر زندگی خود می داند. در مورد واقعیت هستی شناختی این دارماها، اختلافاتی بین مکاتب اولیه بودایی مختلف وجود داشت. در حالی که سرواستیوادی ها، مانند همه بودایی ها، هر چیز تجربی را ناپایدار می دانند، اما معتقدند که عوامل دارما واقعیت هایی هستند که برای همیشه وجود دارند. دارماها به گونه ای تصور می شوند که به طور لحظه ای عمل می کنند و پدیده های تجربی جهان را که توهمی است، تول
ید می کنند، اما در خارج از جهان تجربی وجود دارند. در مقابل، سوتراتیکاها (کسانی که سوتراها یا متون مقدس برای آنها معتبر است) معتقد بودند که عوامل دارما ابدی نیستند بلکه لحظه ای هستند و تنها دارماهایی که در حال حاضر وجود دارند، آنهایی هستند که در حال حاضر عمل می کنند. مکتب سرواستیواده به دلیل تفسیر " ماهاویباشا " ("توضیح بزرگ") که در حدود قرن دوم میلادی نوشته شده است، به عنوان وایبهاشیکا نیز شناخته می شود. این متن خود توسط متفکر مهم بودایی قرن چهارم یا پنجم، واسوباندو، در " ابهیدارماکوشا "، قبل از گرویدن او به سنت ماهایانا در بودیسم، تفسیر شد؛ بنابراین، عناصر مکتب سرواستیوادا بر تفکر ماهایانا تأثیر گذاشتند.
یان شفیدرسکی (؛ ۱۴ ژانویه ۱۹۱۶–۱۸ اکتبر ۱۹۸۸) بازیگر، کارگردان نمایش و آموزگار اهل لهستان است. وی در ابتدا، با اصرار و فشار پدرش، تحصیل در رشته حقوق را در سال ۱۹۳۵ در دانشگاه ورشو آغاز کرد. اما در سال ۱۹۳۸ به دانشکده بازیگری مؤسسه دولتی هنر تئاتر ورشو رفت و اندکی بعد در سال ۱۹۴۸ از رشتهٔ کارگردانی تئاتر مدرسه ملی فیلم ووچ فارغ التحصیل شد. وی پس از پایان جنگ جهانی دوم تا سالیان متمادی مدرس و استاد رشته بازیگری و کارگردانی بود و در آکادمی ملی هنرهای نمایشی الکساندر زلوروویچ در ورشو تدریس می کرد. او در سال ۱۹۵۰، یکی از بنیانگذاران و سپس عضو طولانی مدت هیئت مدیره و همچنین نایب رئیس سندیکای هنرمندان صحنه لهستان بود. از سال ۱۹۷۱، او عضو کمیته شهروندان برای بازسازی دژ پادشاهی در ورشو شد. وی بابت مشارکت های فرهنگی-هنری اش برنده نشان ها و جوایز فراوانی شد که از میان آن ها می توان به نشان افتخار تولد لهستان، صلیب شایستگی، نشان چهلمین سالگرد خلق لهستان، نشان سی مین سالگرد خلق لهستان، نشان دهمین سالگرد خلق لهستان، نشان شایستگی برای دفاع ملی و کنشگر شایسته فرهنگ اشاره کرد.
وجره پانی ()(به معنی «دارنده آذرخش» یا گُرز-بان) یکی از مهم ترین بوداسف ها (بیداری یافتگان) در آیین بودایی، به ویژه در سنت مهایانه و وجره یانه است. او نماد قدرت بودا و محافظ اوست. وجره پانی اغلب با ظاهری خشمگین و قدرتمند به تصویر کشیده می شود. او معمولاً با پوست آبی تیره، موهای برافراشته و چهره ای خشمگین نشان داده می شود. او یک وجره (نوعی گرز یا آذرخش) در دست راست خود دارد که نماد قدرت شکست ناپذیر او در برابر جهل و نیروهای شیطانی است. در سنت مهایانه، وجره پانی یکی از سه بوداسف (بودیساتوای) محافظ بودا است که هر کدام نماد یکی از فضایل بودا هستند: منجوشری نماد خرد، اولوکیتشوره نماد شفقت و وجره پانی نماد قدرت. در سنت وجره یانه، وجره پانی به عنوان تجسم قدرت همه بوداها و به عنوان خدایی خشمگین برای غلبه بر موانع در مسیر روشنایی پرستش می شود. او همچنین با راز و دانش پنهان مرتبط است و به عنوان «خدای اسرار» شناخته می شود. تصاویر و مجسمه های وجره پانی در بسیاری از معابد بودایی در سراسر آسیا، از جمله هند، تبت، چین و ژاپن یافت می شود. او اغلب در ورودی معابد یا در کنار بودا قرار می گیرد تا از مکان مقدس و پیروان بودا محافظت
کند. در تبت، او برای مبارزه با شیاطین و محافظت از آموزه های عرفانی بودیسم، اشکال خشمگینی به خود می گیرد و در ژاپن، از دروازه های معابد محافظت می کند. مشخصات. وجره پانی به عنوان محافظ ناگه ها (موجودات نیمه انسان و نیمه مار) شناخته می شود و گاهی اوقات برای فریب دادن دشمن سنتی آنها، گارودا که شبیه شاهین است، به شکل پرنده درمی آید. به دلیل ارتباط او با ناگه های کنترل کننده باران و ایندرا، خدای باران هندو، در زمان خشکسالی از او درخواست کمک می شود. مانند ایندرا، او نیز صاعقه را در دست دارد و به رنگ آبی تیره یا سفید تصویر می شود. مجسمه های او اغلب در کنار بودای آمیتایوس (یا منجوشری، بوداسف خرد) و پَدمه پانی، بودداسف مهربانی که نیلوفر آبی را در دست دارد، یافت می شوند. وجره پانی، که به خانواده وجرهٔ بودای اکشوبهیه تعلق دارد، در بودیسم وجره یانه به عنوان «ارباب اسرار» شناخته می شود. این لقب به معنای اسرار بیرونی نیست، بلکه بیشتر به درون نگری و شناخت طبیعت واقعی واقعیت از طریق روش های تنترایی اشاره دارد. قدرت وجره پانی نماد نیروی درونی است که با اراده و توانایی خود، موانع حکمت و شفقت را از بین می بریم. وجره پانی الهام
بخش ما برای تمرین روزانه مراقبه و کمک به دیگران است، و با قدرت درونی به مسیر معنوی هدایت می کند. وجره پانی در متون پالی، مهایانه و وجره یانه به عنوان محافظ آموزه های بودا ظاهر می شود. در متون اولیه، او به شکل یک یَکشَه (موجودات نیمه الهی) به عنوان نگهبان بودا شاکیه مونی نقش دارد و گاه به عنوان تجلی شاکرا نیز دیده می شود. در مهایانه، او از سه بوداسف بزرگ محسوب می شود و با قدرت و حمایت خود، آموزه های تنترایی را از بودا دریافت و حفظ می کند. در تنتره به «ارباب اسرار» معروف است و نماینده قدرت روشن ضمیرانه تمام بوداهاست.
اکشوبهیه () (به معنی تکان ناخوردنی) در آیین بودا، یکی از پنج بودای خرد است که نماد آگاهی به عنوان یکی از جنبه های واقعیت محسوب می شود. او در قلمرو الماس در شرق قرار دارد و فرمانروای سرزمین پاک شرقی، ابهیرتی (سرزمین شادی) است. همسر او لوچَنا است و معمولاً با دو فیل همراه است. رنگ او آبی تیره است و نشانه های او شامل یک زنگ، سه ردا، عصا، جواهر، نیلوفر آبی، چرخ دعا و شمشیر می شود. اکشوبهیه در متون کهن مهایانه به عنوان بودایی توصیف شده که با عهد خود برای کنترل خشم و نفرت به روشن بینی رسیده است. او به دلیل صبر و اراده اش در غلبه بر خشم، «تزلزل ناپذیر» نامیده می شود. در باور بوداگرایان، اکشوبهیه به ما کمک می کند تا خرد را در خود پرورش دهیم و ماهیت واقعی را درک کنیم. او نماد تبدیل نفرت و خشم به خرد است. در تصاویر، اکشوبهیه معمولاً با دست راست خود زمین را لمس می کند و در دست چپش یک آذرخش را به صورت عمودی نگه داشته است. با اینکه اکشوبهیه در متون سوترا شخصیت چندان برجسته ای نیست، اما در تنتره از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است و نقش محوری در بودیسم واجره یانه در تمام سطوح دارد.
قلمرو الماس ()یا وجره دهاتو (Vajradhātu) یک مفهوم مهم در بودیسم وجره یانه است که به عنوان فضایی متافیزیکی توصیف می شود. این قلمرو نماد ذهن روشن و آگاهی بودا و پنج بودای خرد است که جنبه های مختلف واقعیت را مجسم می کنند. در مرکز این قلمرو، بودای وَیروچَنَه (Vairocana) قرار دارد که نماد خرد مطلق است. چهار بودای دیگر، آکشوبهیه، راتناسامبهاوا، آمیتابها و آموگهاسیدهی، در چهار جهت اصلی اطراف وَیروچَنَه قرار گرفته اند. قلمرو الماس اغلب به صورت ماندالا به تصویر کشیده می شود. ماندالا نمودار نمادینی است که ساختار کیهان و ماهیت ذهن روشن را نشان می دهد. ماندالای قلمرو الماس معمولاً به رنگ سفید است و بوداها و بوداسف ها در آن با جواهرات و زیورآلات تزئین شده اند. این قلمرو نشان دهنده پتانسیل ذاتی برای رسیدن به روشن بینی در همه موجودات است. با تمرین و مدیتیشن بر روی ماندالای قلمرو الماس، فرد می تواند به درک عمیق تری از ماهیت واقعیت و خرد دست یابد. قلمرو الماس همچنین به عنوان نمادی از تبدیل رنج به روشن بینی در نظر گرفته می شود.
قلمرو زِهدان (قلمروی رَحِم) یا گَربَه کوشَه دهاتو (Garbhakoshadhātu) یک مفهوم عمیق در بودیسم وجره یانه است که به عنوان یک فضای متافیزیکی نماد جنبه های مختلف آگاهی و پتانسیل بودا برای تجلی در جهان مادی است. این قلمرو بر اساس سوترای مَهاوایروچَنه (Mahavairocana Tantra) شکل گرفته و نام آن از فصل دوم این سوترا گرفته شده است که در آن بودای مَهاوایروچَنه آموزه های رازآلود ماندالا را از «زهدان شفقت» خود به شاگردش وَجرَه ساتوا (Vajrasattva) فاش می کند. قلمرو زهدان اغلب به صورت ماندالا به تصویر کشیده می شود و نشان دهنده آگاهی بودا و بودیساتواها و همچنین تعامل آنها با یکدیگر است. ماندالای قلمرو زهدان معمولاً به رنگ طلایی است و بوداها و بوداسف ها در آن با گل ها و زیورآلات تزئین شده اند. این ماندالا همچنین به عنوان نمادی از زهدان کیهانی و منشأ همه چیزها در نظر گرفته می شود. قلمرو زهدان نشان دهنده شفقت و عشق بودا و توانایی او برای هدایت موجودات به سمت روشن بینی است. با تمرین و درون پویی (مراقبه) بر روی ماندالای قلمرو زهدان، فرد می تواند به درک عمیق تری از ماهیت شفقت و عشق و همچنین ارتباط خود با بودا و بودیساتواها دست یابد
. در مراسم مناسک گذار در بودیسم شینگون و تِندای، از ماندالای قلمرو زهدان و قلمرو الماس استفاده می شود. در این مراسم، چشمان افراد تازه وارد بسته می شود و از آنها خواسته می شود که گلی را بر روی ماندالا بیندازند. محلی که گل بر روی آن می افتد، به تعیین اینکه شاگرد باید خود را وقف کدام شخصیت بودایی کند، کمک می کند.
زبیگنیف لِـشِنی ( ؛ زادهٔ ۸ فوریه ۱۹۴۷) بازیگر اهل لهستان است. وی پدر بازیگر لهستانی میخاوْ لِشِنی است و بابت خدمات فرهنگی-هنری اش برندهٔ صلیب برنزی شایستگی لهستان شده است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "قماری بالاتر از زندگی"، "چگونه جنگ جهانی دوم را آغاز کردم"، "زخم"، "داگنی"، "جهان به روایت خانواده کیپسکی"، "در خوشی و سختی"، "موج جرم و جنایت"، "عشق اول"، "ورای تخت جراحی"، "تازه کار"، "پدر متیو"، "قانون حقیقی"، "کمیسر آلکس"، "کلبه جنگلی" و "طایفه" اشاره نمود. وی صداپیشه شخصیت دکتر اختاپوس در دوبلهٔ لهستانی "" بود.
برهمه ویهارا () (brahmavihārā) در بودیسم به معنای «اقامتگاه های برهما» یا «فضایل والا» است و به چهار حالت ذهنی و اخلاقی اشاره دارد که برای کسب روشن بینی و زندگی سعادتمندانه ضروری هستند. این چهار فضیلت عبارتند از: در بودیسم، تمرین برهماویهارا به عنوان راهی برای تزکیه ذهن و رشد معنوی در نظر گرفته می شود. با پرورش این چهار فضیلت، فرد می تواند به آرامش درونی، شادی و روشن بینی دست یابد و به یک انسان بهتر و مهربان تر تبدیل شود.
باردو یوگا () مجموعه ای از تمرینات و آموزه های بودیسم تبتی است که بر دوره «باردو» تمرکز دارد. باردو در بودیسم تبتی به معنای «حالت میانی» یا «حالت انتقال» است و به دوره بین مرگ و تولد مجدد اشاره دارد. همچنین به حالت های دیگر انتقال مانند خواب و درون پویی نیز باردو گفته می شود. باردو یوگا به افراد آموزش می دهد که چگونه با استفاده از تمرینات مختلف مانند تجسم، مراقبه و تلاوت وردهایی، آگاهی خود را در طول دوره باردو حفظ کنند و از چرخه تولد و مرگ رهایی یابند. این تمرینات به فرد کمک می کند تا با ترس ها و توهمات خود در طول باردو مقابله کند و به جای اینکه دوباره در چرخه زادمُرد (سَمساره) گرفتار شود، به روشن بینی دست یابد. یکی از مهم ترین متون باردو یوگا، «کتاب تبتی مردگان» است که راهنمایی جامع برای مراحل مختلف باردو ارائه می دهد. این کتاب شامل دستورالعمل ها و آموزه هایی برای مواجهه با تجربیات مختلف در طول باردو، مانند رویارویی با بوداها و بوداسف ها، و همچنین راهنمایی هایی برای انتخاب تولد مجدد مناسب است.
وِدَنا () یک اصطلاح پالی و سانسکریت است که در بودیسم به معنای «احساس» یا «حس» به کار می رود. ودنا به تجربه های حسی خوشایند، ناخوشایند و خنثی اشاره دارد که هنگامی که حواس ما با اشیاء خارجی در تماس قرار می گیرند، ایجاد می شوند. به عبارت دیگر، ودنا به کیفیت یا «لحن احساسی» یک تجربه حسی اشاره دارد. برای مثال، وقتی یک غذای خوشمزه می خوریم، احساس لذت و رضایت که تجربه می کنیم یک نوع ودنا است. یا وقتی به صدای موسیقی گوش می دهیم که دوست داریم، احساس آرامش و شادی که در ما ایجاد می شود نیز یک نوع ودنا است. به همین ترتیب، وقتی درد فیزیکی یا احساس ناراحتی را تجربه می کنیم، این نیز یک نوع ودنا است. در بودیسم، ودنا به عنوان یکی از پنج «کنده» (khandha) یا «عوامل تشکیل دهنده وجود» در نظر گرفته می شود. چهار کنده دیگر عبارتند از: «شکل» (rupa)، «ادراک» (sañña)، «ساختارهای ذهنی» (sankhara) و «آگاهی» (viññana). درک ودنا و ماهیت آن برای رهایی از رنج و رسیدن به رستگاری از چرخهٔ تناسخ ضروری است. در متن آموزه های بودایی، به ودنا به عنوان یکی از دوازده حلقه «وابستگی متقابل» (pratītyasamutpāda) نیز اشاره شده است. وابستگی متقابل به زنجیر
ه ای از علل و معلول ها اشاره دارد که منجر به تولد مجدد و رنج می شوند. در این زنجیره، ودنا به عنوان نتیجه «تماس» (phassa) بین حواس و اشیاء خارجی ایجاد می شود و خود نیز علت «عطش» (tanhā) و «وابستگی» (upādāna) است که منجر به رنج بیشتر می شوند. در باور بوداییان، با تمرین «ذهن آگاهی» (sati) و «بینش» (vipassana)، فرد می تواند ودنا را به طور عمیق درک کند و از وابستگی به آن رهایی یابد. این آزادی از وابستگی به ودنا، منجر به رهایی از رنج و رسیدن به نیروانا می شود.
ادیموکشه ()یک اصطلاح سانسکریت است که در بودیسم به معنای «عزم راسخ» یا «تعهد قاطع» به کار می رود. این اصطلاح به تصمیم و اراده قوی برای رهایی از رنج و رسیدن به روشن بینی اشاره دارد. ادیموکشه در متون بودایی به عنوان اولین گام در مسیر هشتگانه نجیب ذکر شده است. مسیر هشتگانه نجیب مجموعه ای از هشت تمرین است که بودا برای رهایی از رنج و رسیدن به بیداری (روشن بینی، رستگاری از تناسخ) آموزش داده است. این هشت تمرین عبارتند از: درک درست، اندیشه درست، گفتار درست، کردار درست، معیشت درست، تلاش درست، ذهن آگاهی درست و تمرکز درست. ادیموکشه به عنوان پایه و اساس مسیر هشتگانه نجیب در نظر گرفته می شود، زیرا بدون عزم و اراده قوی برای رهایی از رنج، تمرین سایر مراحل مسیر بی فایده خواهد بود. آدیموکشه شامل تعهد به پیروی از آموزه های بودا و رهایی از تمامی افکار، گفتار و کردار منفی است. در متون بودایی، ادیموکشه به عنوان یک «نیروی محرکه» توصیف شده است که فرد را در مسیر معنوی به پیش می راند. این نیرو از درک عمیق رنج و تمایل قوی برای رهایی از آن سرچشمه می گیرد. با تقویت آدیموکشه، فرد می تواند بر موانع و چالش های مسیر معنوی غلبه کند و به هدف ن
هایی خود، یعنی روشن بینی دست یابد.
دودمان ساتَواهَنَه () یک سلسلهٔ باستانی قدرتمند در هند بودند که از اواخر قرن دوم پیش از میلاد تا اوایل قرن سوم میلادی بر بخش های وسیعی از جنوب و مرکز هند حکومت می کردند. قلمرو آنها عمدتاً شامل مناطق امروزی آندرا پرادش، تلانگانا و مهاراشترا می شد، اما در دوره های مختلف، حکومتشان به بخش هایی از گجرات، مادیا پرادش و کرناتکه نیز گسترش یافت. ساتواهنه ها نقش مهمی در تاریخ هند ایفا کردند. آنها حامی هنر، معماری و فرهنگ بودند و آثار باستانی بسیاری از دوران حکومت آنها به جای مانده است. از جمله مهم ترین این آثار می توان به استوپاهای بودایی در آمراواتی و نقش برجسته های غارهای آجانتا و الورا اشاره کرد. ساتواهنه ها به دلیل سیاست مذهبی آزادمنشانه شان نیز مشهور بودند. آنها از هر دو مذهب هندوئیسم و بودیسم حمایت می کردند و به پیروان هر دو مذهب اجازه می دادند که آزادانه به عبادت و فعالیت های مذهبی خود بپردازند. این سیاست مذهبی آزادمنشانه به رشد و شکوفایی هر دو مذهب در دوران حکومت ساتواهنه ها کمک کرد. زبان رسمی دربار ساتواهنه ها، پراکریت بود، اما از زبان سانسکریت نیز در نوشته ها و کتیبه های آنها استفاده می شد. ساتواهنه ها همچنین
در تجارت و با زرگانی با امپراتوری روم فعال بودند و سکه های رومی بسیاری در قلمرو آنها یافت شده است. پس از حدود ۴۵۰ سال حکومت، امپراتوری ساتواهنه در اوایل قرن سوم میلادی به دلیل عوامل مختلفی مانند شورش های داخلی و حمله قبایل خارجی رو به زوال گذاشت و به چندین پادشاهی کوچک تر تقسیم شد. با این حال، میراث فرهنگی و تاریخی ساتواهنه ها تا به امروز در هند باقی مانده است.
دواره پاله () در معماری هندو و بودایی به معنای «نگهبان دروازه» و «دربان» است و به مجسمه های ترسناک و نیرومندی اطلاق می شود که معمولاً در ورودی معابد، کاخ ها و اماکن مقدس قرار داده می شوند. این مجسمه ها به عنوان محافظان این اماکن عمل می کنند و وظیفه آنها دور کردن ارواح پلید، شیاطین و نیروهای منفی است. دواره پاله ها معمولاً به صورت جنگجویان مسلح با چهره های خشمگین و بدن های عضلانی به تصویر کشیده می شوند. آنها اغلب سلاح هایی مانند شمشیر، گرز و سپر در دست دارند و در حالت های تهاجمی و آماده برای مبارزه نشان داده می شوند. در برخی موارد، دواره پاله ها با حیوانات وحشی مانند شیر و مار همراه هستند که به قدرت و وحشت آنها می افزاید. در معابد بودایی، دواره پاله ها معمولاً در دو طرف ورودی اصلی معبد قرار می گیرند و به عنوان محافظان درمه (آموزه های بودا) عمل می کنند. آنها نماد غلبه بر موانع در مسیر معنوی و رسیدن به نیروانا هستند. در معابد هندو، دواره پاله ها معمولاً به عنوان تجسم خدایان و الهه های مختلف هندو مانند شیوا و ویشنو در نظر گرفته می شوند. مجسمه های دواره پاله نقش مهمی در هنر و معماری هندو و بودایی ایفا می کنند و نم
ادی از قدرت، محافظت و غلبه بر نیروهای شر هستند. آنها همچنین به عنوان یادآوری برای زائران و مؤمنان عمل می کنند که برای ورود به فضای مقدس معبد باید تمامی افکار و احساسات منفی خود را کنار بگذارند و با ذهنی پاک و متمرکز وارد شوند.
آداکیت () نوعی از سنگ است. آداکیت ها سنگ های آتشفشانی با ترکیبی بینابین تا فلسیک هستند که ویژگی های ژئوشیمیایی ماگمایی را دارند که در ابتدا تصور می شد از ذوب بخشی بازالت تغییر یافته که در زیر کمان های آتشفشانی فرورانش می کند، تشکیل شده اند. بیشتر ماگماهای مشتق شده در مناطق فرورانش از گوشته بالای صفحه فرورانش می آیند، زمانی که سیالات آبدار از کانی هایی که در بازالت دگرگون شده تجزیه می شوند آزاد می شوند، به داخل گوشته بالا می روند و ذوب بخشی را آغاز می کنند. با این حال، دفانت و دراموند تشخیص دادند که وقتی پوسته اقیانوسی جوان (کمتر از ۲۵ میلیون سال) فرورانش می کند، معمولاً آداکیت ها در کمان تولید می شوند. آنها فرض کردند که وقتی پوسته اقیانوسی جوان فرورانش می کند، «گرمتر» (نزدیکتر به پشته میانی اقیانوس که در آن تشکیل شده است) از پوسته ای است که معمولاً فرورانش می کند. پوسته گرمتر، ذوب شدن بازالت فرورانش شده دگرگون شده را به جای گوشته بالا امکان پذیر می کند. کار تجربی توسط چندین محقق، ویژگی های ژئوشیمیایی «ذوب های صفحه ای» و این ادعا را که ذوب ها می توانند از پوسته جوان و در نتیجه گرمتر در مناطق فرورانش تشکیل شوند
، تأیید کرده است. ویژگی های ژئوشیمیایی که دفانت و دراموند برای آداکیت ها ارائه کردند عبارتند از: بعدها دفانت و کپژینسکاس این موضوع را با جزئیات بیشتری بررسی کردند و اشاره کردند که آداکیت ها با بسیاری از ذخایر معدنی از جمله طلا و مس مرتبط هستند. دراموند و دفانت خاطرنشان کردند که تروندژمیت های نخست زیستی (که بیشتر پوسته باستانی قاره ها را تشکیل می دهند) دارای ویژگی های زمین شیمیایی مشابه آداکیت ها هستند. آنها پیشنهاد کردند که کل پوسته نخست زیستی ممکن است از ذوب بخشی پوسته اقیانوسی فرورانش شده در طول آرکئن (&gt; ۲٫۵ میلیارد سال پیش) مشتق شده باشد، زیرا در طول زمین اولیه دمای گوشته بسیار گرمتر بود و پوسته اقیانوسی بیشتری تولید و در جوانی فرورانش می کرد. این پیشنهاد بحث برانگیز بوده و هنوز در بین جامعه علمی مورد بحث است. تفسیر جایگزین این است که پوسته قاره ای از ذوب بخشی بازالت های پوسته پایینی مشتق شده است. همین ایده برای تولید آداکیت ها نیز فرض شده است. با این حال، این فرضیه همبستگی بین پوسته جوان فرورانش شده و فوران های آداکیتی و همچنین این واقعیت را که Yb و Y پایین تر در آداکیت ها نشان می دهد که نارسنگ در منبع
پایدار است، توضیح نمی دهد. نارسنگ فقط تحت فشارهای بالا در داخل زمین تشکیل می شود و در پوسته پایینی زیر برخی از کمان های جزیره ای که آداکیت ها را فوران می کنند، پایدار نخواهد بود. برای خلاصه جدیدتر به Martin et al. مراجعه کنید. آداکیت های کم منیزیم ممکن است نشان دهنده ذوب بخشی نسبتاً خالص یک بازالت فرورانش شده باشند، در حالی که آداکیت های پر منیزیم یا آندزیت های پر منیزیم ممکن است نشان دهنده آلودگی مذاب با پریدوتیت های گوِهٔ گوشته بالایی باشند. آداکیت ها همچنین از منطقه برخورد قاره-قاره در زیر تبت و قفقاز کوچک گزارش شده اند.