Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
می شد. اکتشاف اروپایی قاره آمریکا جریان پیوسته مهاجرت داوطلبانه از اروپا را تحریک کرد. اسپانیا و پرتغال. حدود دویست هزار اسپانیایی قبل از سال ۱۶۰۰ در استان های خود در آمریکا ساکن شدند، که در مقایسه با ۳ تا ۴ میلیون آمریکایی که در استعمار اسپانیایی ها در قاره آمریکا در قلمرو اسپانیا زندگی می کردند، یک سکونت کوچک است. در طول دهه ۱۵۰۰، اسپانیا و پرتغال جریان ثابتی از دولت و مقامات کلیسا، افراد طبقات کارگر و خانواده هایشان را به طور متوسط تقریباً سه هزار نفر در سال فرستادند. از جمعیتی در حدود هشت میلیون نفر. در مجموع حدود ۴۳۷٬۰۰۰ نفر در دوره ۱۵۰ ساله از سال ۱۵۰۰ تا ۱۶۵۰ اسپانیا را ترک کردند و عمدتاً به اسپانیایی جدید رفتند.پرو در آمریکای جنوبی و جزایر کارائیب. تخمین زده شده است که بیش از ۱٬۸۶۰٬۰۰۰ نفر اسپانیایی در دوره بین ۱۴۹۲ و ۱۸۲۴ به آمریکای جنوبی مهاجرت کرده اند، یک میلیون اسپانیایی در قرن هجدهم، و میلیون ها نفر دیگر پس از استقلال به مهاجرت خود ادامه داده اند. بین ۱۵۰۰ و ۱۷۰۰، صد هزار پرتغالی از اقیانوس اطلس عبور کردند تا در برزیل مستقر شوند. با این حال، با کشف معادن طلای بسیار پربازده در منطقه میناس گرایس،
مهاجرت پرتغالی ها به برزیل تا پنج برابر افزایش یافت. از سال ۱۵۰۰، زمانی که پرتغالی ها به برزیل رسیدند، تا استقلال آن در سال ۱۸۲۲، از ۵۰۰٬۰۰۰ تا ۷۰۰٬۰۰۰ پرتغالی در برزیل ساکن شدند که ۶۰۰٬۰۰۰ نفر از آنها تنها در قرن ۱۸ وارد شدند. بیش از نیم میلیون مهاجر پرتغالی وارد برزیل شدند. در قرن هجدهم، به لطف هجوم طلا، مرکز استان میناس گرایس، شهر ویلا ریکا (امروزه، طلای سیاه) برای مدتی به یکی از پرجمعیت ترین شهرها تبدیل شد. دنیای جدید این هجوم گسترده مهاجرت و نفوذ پرتغالی ها شهری را ایجاد کرد که تا به امروز یکی از بهترین نمونه های معماری اروپایی قرن هجدهم در قاره آمریکا باقی مانده است. با این حال، توسعه اقتصاد معدن در قرن ۱۸ دستمزدها و فرصت های شغلی را در مستعمره پرتغال افزایش داد و مهاجرت افزایش یافت: تنها در قرن ۱۸، حدود ۶۰۰٬۰۰۰ پرتغالی در برزیل ساکن شدند. مهاجرت عمومی اروپا. تقریباً یک و نیم میلیون اروپایی بین سال های ۱۵۰۰ تا ۱۸۰۰ در دنیای جدید ساکن شدند (جدول را ببینید). این جدول شامل مهاجران اروپایی به امپراتوری اسپانیا از ۱۶۵۰ تا ۱۸۰۰ و مهاجرت پرتغالی ها به برزیل از ۱۷۶۰ تا ۱۸۰۰ نمی شود. با وجود مهاجرت در قرن های ۱
۹ و ۲۰، اندازه نسبی این مهاجرت های مدرن اولیه قابل توجه بود. بین نیم تا دو سوم از مهاجران اروپایی به سیزده مستعمره بین دهه ۱۶۳۰ و انقلاب آمریکا تحت قرارداد قرار گرفتند. این عمل به اندازه ای رایج بود که قانون بدنه هابیاس ۱۶۷۹ تا حدی از زندان های خارج از کشور جلوگیری می کرد. همچنین مقرراتی را برای کسانی که قراردادهای حمل و نقل موجود دارند و کسانی که «دعا می کنند حمل شوند» به جای ماندن در زندان در صورت محکومیت، پیش بینی کرده است. در هر صورت، در حالی که نیمی از مهاجران اروپایی به سیزده مستعمره خدمتکاران قراردادی بودند، در هر زمان تعداد آنها از کارگران بیشتر بود. افراد دارای قرارداد از نظر عددی، بیشتر در منطقه ویرجینیا شمال تا نیوجرسی مهم بودند. سایر مستعمرات تعداد بسیار کمتری از آنها را مشاهده کردند. تعداد کل مهاجران اروپایی به تمام ۱۳ مستعمره قبل از ۱۷۷۵ بین ۵۰۰ تا ۵۵۰ هزار نفر بود. از این تعداد، ۵۵ هزار نفر زندانیان غیرعمد بودند تاملینز تخمین می زند که از حدود ۴۵۰٬۰۰۰ مهاجر اروپایی که داوطلبانه به این کشور آمده اند، ۴۸ درصد آن ها دارای قرارداد هستند. حدود ۷۵ درصد افراد زیر ۲۵ سال بودند. سن بلوغ قانونی برای مردا
ن ۲۴ سال بود. افراد بالای ۲۴ سال معمولاً با قراردادهایی به مدت ۳ سال می آمدند. گری نش در مورد بچه هایی که آمدند گزارش می دهد که «بسیاری از خدمتکاران در واقع برادرزاده، خواهرزاده، پسر عمو و فرزندان دوستان مهاجر انگلیسی بودند که یک بار در آمریکا در ازای کار خود هزینه گذرگاه را پرداخت کردند. ارقام مربوط به مهاجرت در امپراتوری اسپانیا در ۱۶۵۰_۱۸۰۰ و در برزیل در ۱۷۰۰_۱۸۰۰ در جدول آورده نشده است. در آمریکای شمالی، مهاجرت تحت سلطه انگلیس، آلمانی، ایرلند و سایر اروپایی های شمالی بود. مهاجرت به فرانسه جدید سرچشمه کانادا مدرن، با مهاجرت اولیه مهم استعمارگران از شمال فرانسه بود. مهاجرت در قرن ۱۹ و ۲۰. در قرن ۱۹ و ۲۰، مهاجرت گسترده اروپا به آمریکا، آفریقای جنوبی، استرالیا و نیوزلند در نتیجه یک گذار جمعیتی چشمگیر وجود داشت. در قرن ۱۹ اروپا، جنگ های بعدی و تغییرات سیاسی در این قاره از پایان جنگ های ناپلئونی در سال ۱۸۱۵ تا پایان جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۸، میلیون ها اروپایی مهاجرت کردند. از این تعداد، ۷۱ درصد به آمریکای شمالی، ۲۱ درصد به مرکزی و آمریکای جنوبی و ۷ درصد به استرالیا رفتند. حدود ۱۱ میلیون از این افراد به آمریکای
لاتین رفتند که ۳۸ درصد آنها ایتالیایی، ۲۸ درصد اسپانیایی و ۱۱ درصد پرتغالی بودند. در برزیل، نسبت مهاجران در جمعیت ملی بسیار کمتر بود. مهاجران معمولاً در بخش های مرکزی و جنوبی کشور متمرکز بودند. نسبت خارجی ها در برزیل در سال ۱۹۲چ به اوج خود رسید و تنها ۷ درصد یا ۲ میلیون نفر بودند که اکثراً ایتالیایی، پرتغالی، آلمانی و اسپانیایی بودند. با این حال، هجوم ۴ میلیون مهاجر اروپایی بین سال های ۱۸۷۰ و ۱۹۲۰ به طور قابل توجهی ترکیب نژادی کشور را تغییر داد. از سال ۱۹۰۱ تا ۱۹۲۰، مهاجرت تنها ۷ درصد از رشد جمعیت برزیل را به عهده داشت، اما در سال های مهاجرت بالا، از ۱۸۹۱ تا ۱۹۰۰، این سهم به ۳۰ درصد (بیشتر از ۲۶ درصد آرژانتین در دهه ۱۸۸۰) رسید. کشورهای قاره آمریکا که موج عمده ای از مهاجران اروپایی را از دهه ۱۸۲۰ تا اوایل دهه ۱۹۳۰ دریافت کردند عبارتند از: ایالات متحده (۳۲٫۵ میلیون)، آرژانتین (۶٫۵ میلیون)، کانادا (۵ میلیون)، برزیل (۴٫۵ میلیون)، ونزوئلا (۲٫۲ میلیون)، کوبا (۱٫۳ میلیون)، شیلی (۷۲۸٬۰۰۰)، اروگوئه (۷۱۳٬۰۰۰). سایر کشورهایی که جریان مهاجرت کمتری دریافت کردند (که کمتر از ۱۰ درصد از کل مهاجرت اروپا به آمریکای لاتین را ت
شکیل می دهند) عبارتند از: میراث. توزیع. پس از عصر اکتشاف، جوامع قومی مختلف اروپایی شروع به مهاجرت به خارج از اروپا کردند با تمرکز خاصی در استرالیا، نیوزیلند، ایالات متحده، کانادا، آرژانتین، اروگوئه، کلمبیا، ونزوئلا، کوبا، کاستاریکا، برزیل، شیلی، و پورتوریکو جایی که آنها جمعیت اکثریت اروپایی را تشکیل دادند. با این حال، توجه به این نکته مهم است که این آمارها بر شناسایی یک گروه قومی اروپایی در سرشماری ها تکیه می کنند و به این ترتیب ذهنی هستند (به ویژه در مورد ریشه های مختلط). ملل و مناطق خارج از اروپا با جمعیت قابل توجه: کانادا. در سرشماری ۱۸۷۱ کانادا، ۹۸٫۵٪ منشأ اروپایی را انتخاب کردند که کمی کاهش یافت و به ۹۶٫۳٪ اعلام شده در سال ۱۹۷۱ رسید. در سرشماری ۲۰۱۶ کانادا، ۱۹٬۶۸۰٬۰۰۰ نفر خود را با کانادایی های اروپایی شناسایی کردند، که بزرگ ترین آنها منشأ جزایر بریتانیا دارد (۱۱٬۲۰۰٬۰۰۰). به طور جداگانه، آنها کانادایی های انگلیسی (۶٬۳۲۰٬۰۰۰)، کانادایی های اسکاتلندی (۴٬۷۹۹٬۰۰۰)، کانادایی های فرانسوی (۴٬۶۸۰٬۰۰۰)، (۴٫۶۲۰٫۰۰) ایرلندی هستند. کانادایی های آلمانی (۳٫۳۲۰٫۰۰۰)، و کانادایی های ایتالیایی (۱٫۵۸۰٫۰۰۰) ایالات متحده.
داده های سال ۲۰۲۰ سرشماری ایالات متحده نشان داد که انگلیسی آمریکایی ۴۶٫۵ میلیون (۱۹٫۸٪)، آمریکایی های آلمانی ۴۵ میلیون (۱۹٫۱٪)، آمریکایی های ایرلندی ۳۸٫۶ میلیون (۱۶٫۴٪) و آمریکایی های ایتالیایی ۱۶٫۸ میلیون نفر (۷٫۱٪) چهار گروه بزرگ اروپایی گزارش شده با ۶۲٫۴٪ از سفیدپوستان به تنهایی یا ترکیبی بودند که منعکس کننده استقرار اولیه است. در زمان اولین سرشماری ایالات متحده در سال ۱۷۹۰، ۸۰٫۷٪ از مردم آمریکا خود را سفید می دانستند، جایی که بالاتر از آن سطح باقی می ماند، حتی قبل از تصویب مهاجرت به ۹۰٪ می رسید. با این حال، از نظر عددی از ۳۱۷ میلیون (۱۷۹۰) به ۱۹۹٫۶ میلیون دقیقاً دویست سال بعد (۱۹۹۰) افزایش یافت. مکزیک. جمعیت توسط دولت در سال ۲۰۱۰ به عنوان ۴۷٪ از جمعیت (۵۶ میلیون) با استفاده از صفات فنوتیپی (رنگ پوست) به عنوان معیار برآورد شده است. استفاده از پالت های رنگ پوست به عنوان معیار اولیه برای تخمین گروه های قومی ساکن در یک کشور خاص منشأ آن در تحقیقات انجام شده توسط دانشگاه های پرینستون و وندربیلت است که نشان می دهد دقیق تر از خودشناسی به ویژه در آمریکای لاتین است. گفتمان های متفاوتی که در رابطه با هویت ملی وجود د
ارد، تلاش های قبلی برای تخمین گروه های قومی را غیرقابل اعتماد کرده است. اگر ملاک استفاده از موی بلوند باشد ۱۸ الی ۲۳ درصد است. کارائیب و آمریکای مرکزی. کوبایی ها (عمدتاً اسپانیایی) به بالاترین نسبت خود در اوایل تا اواسط قرن بیستم رسید. در سال ۱۹۴۳ سرشماری نشان داد که ۷۴٫۳٪ (۳٬۵۵۰٬۰۰۰ نفر) خود را سفیدپوست (بلانکو) معرفی کردند. در کاستاریکا ۸۳٫۷٪ از جمعیت سفید و مستیزو هستند. منابع دیگر نتایج متفاوتی را بین سفیدپوستان و مزیتوز تخمین می زنند. اکثراً تبار اسپانیایی و ایتالیایی هستند، با این حال آلمانی نیز وجود دارد، و جوامع فرانسوی در نیمه آخر قرن نوزدهم و نیمه اول قرن بیستم، پذیرای بیش از ۱۰۰٫۰۰۰ اروپایی، عمدتاً از اسپانیا و ایتالیا بود. تخمین زده می شود که حدود ۵۰٫۰۰۰ اسپانیایی و ایتالیایی، ۱۰٫۰۰۰ آلمانی و ۴۰٫۰۰۰ اروپایی از سایر ملیت ها، به ویژه از فرانسه، لهستان و انگلیس باشند. کاستاریکا بیشترین تأثیر مهاجرت اروپا را در آمریکای مرکزی داشت. وقتی کاستاریکا مستقل شد، جمعیت آن به سختی ۶۰٫۰۰۰ نفر بود. در السالوادور ۱۲٫۷٪ از جمعیت به عنوان «سفید پوست» شناسایی می شوند. ۸۶٫۳ درصد از جمعیت، مستیزو یا مردمی از اجداد مخل
وط اروپایی و آمریکایی بودند. اکثریت آنها از نوادگان اسپانیایی گالیسیا و آستوریاس هستند. در السالوادور، اسکان بین سال های ۱۸۸۰ تا ۱۹۲۰ به اوج خود رسید، زمانی که ۱۲۰٫۰۰۰ مهاجر اروپایی و عرب وارد کشور شدند، اروپایی ها عمدتاً ایتالیایی، اسپانیایی و آلمانی بودند. در گواتمالا، ۵٪ از جمعیت از تبار اروپایی هستند، عمدتاً اسپانیایی و آلمانی. بسیاری از خانواده های آلمانی، ایتالیایی و اسپانیایی وارد گواتمالا شدند، آلمانی ها به نوبه خود بزرگ ترین گروه بودند، مهاجرت شخصیت عظیمی داشت. آمریکای جنوبی. در آرژانتین، ۸۵ درصد از جمعیت یا ۳۹٬۰۰۰٬۰۰۰ نفر تخمین زده می شود که از آرژانتینی های اروپایی تبار باشند. در برزیل، طبق سرشماری سال ۲۰۲۲، ۸۸٫۸٪ (۱۸۰ میلیون) برزیلی ها تبار اروپایی کامل یا جزئی دارند. ۴۳٫۴۶٪ (۸۸ میلیون) فقط اروپایی تبار هستند و به عنوان سفید شناخته می شوند. ۴۵٫۳۴٪ (۹۲ میلیون) نوادگان اروپایی ها هستند که با آفریقایی ها یا بومیان مخلوط شده اند و خود را برزیلی های پاردو اعلام می کنند. اهالی جزایر فالکلند عمدتاً اروپایی تبار هستند، به ویژه انگلیس و می توانند میراث خود را به ۹ نسل یا ۲۰۰ سال قبل برسانند. جزایر فالکلند
کاملاً اشغال نشده بود و اولین بار در سال ۱۷۶۵ توسط بریتانیا مدعی شد. مهاجران عمدتاً از انگلستان، به ویژه اسکاتلند و ولز پس از دهه ۱۸۳۰ وارد شدند. جمعیت کل جزایر آن زمان از ۲۸۷ نفر در سال ۱۸۵۱ به ۳۲۰۰ نفر در آخرین سرشماری سال ۲۰۱۶ افزایش یافت. خاستگاه ساکنان جزایر فالکلند از نظر تاریخی گائوچو حضور داشتند. در کشور پرو در سرشماری ۲۰۱۷، ۵٫۹٪ یا (۱٫۳ میلیون) ۱٫۳۰۰٫۰۰۰ نفر ۱۲ سال و بالاتر، اجداد خود را به عنوان پرویی های اروپایی تبارس یا سفیدپوست معرفی کردند. این اولین باری بود که از سرشماری سال ۱۹۴۰ سؤالی در مورد نژاد یا اجداد پرسیده شد. ۶۱۹٬۰۰۰ نفر (۵٫۵٪) مرد و ۷۴۷٫۰۰۰ (۶٫۳٪) زن بودند. منطقه ای با بیشترین نسبت پرویی ها با منشأ اروپایی یا سفیدپوست خودشناس در منطقه لا لیبرتاد (۱۰٫۵٪)، منطقه Tumbes و منطقه لامبایک (۹٫۰٪) بود. بیشتر آنها نوادگان مهاجران اولیه اسپانیایی با تعداد قابل توجهی از ایتالیایی و آلمانی هستند. استرالیا و نیوزلند. با استفاده از داده های سرشماری سال ۲۰۱۶، تخمین زده شد که حدود ۵۸٪ از جمعیت استرالیا انگلو-سلتیک استرالیایی هستند که ۱۸٪ از دیگر منشأ اروپایی هستند که در مجموع ۷۶٪ برای اجداد اروپایی ب
ه عنوان یک کل است. از سرشماری استرالیا در سال ۲۰۱۶، اکثر استرالیایی های استرالیایی های اروپایی تبار از استرالیایی های انگلیسی (۳۶٫۱٪)، استرالیایی های ایرلندی هستند (۱۱٫۰٪)، استرالیایی های اسکاتلندی (۹٫۳٪)، ایتالیایی ها (۴٫۶٪)، آلمانی ها (۴٫۵٪)، یونانی ها (۱٫۸)٪ و مردم هلند (۱٫۶٪). اجداد بخش بزرگی (۳۳۵٪) انتخاب کردند که به عنوان «استرالیایی» معرفی شوند، با این حال اداره سرشماری اعلام کرده است که بیشتر این افراد متعلق به استعمار قدیمی آنگلوسلتیک هستند. اروپایی ها از نظر تاریخی (به ویژه انگلو-سلتیک) و در حال حاضر هنوز هم بزرگ ترین گروه قومی در نیوزیلند هستند. نسبت آنها از کل جمعیت نیوزلند در حال کاهش است. سرشماری نیوزیلند در سال ۲۰۱۸ بیش از ۳ میلیون نفر یا ۷۱٫۷۶ درصد از جمعیت را اروپایی ها تشکیل می دادند که ۶۴٫۱ درصد تنها گزینه نیوزیلند اروپایی را انتخاب کردند. سواحل آفریقا (ماکارونیزی). جزایر قناری نوادگان اسپانیایی ها هستند که در جزایر قناری ساکن شدند. مردم قناری شامل موج های طولانی مدت و جدید مهاجران اسپانیایی، از جمله آندلوسی ها، گالیسی ها، کاستیلی ها، کاتالان ها، باسک ها و آستوریانهای اسپانیا؛ و پرتغالی، ای
تالیایی ها، هلندی یا فلاندری ها و فرانسوی هستند. تا سال ۲۰۱۹، ۷۲٫۱ درصد یا ۱٬۵۵۰٬۰۰۰ نفر بومی جزایر قناری بودند و ۸٫۲ درصد دیگر در سرزمین اصلی اسپانیا متولد شدند. بسیاری از اصالتاً اروپایی از جمله دودمان جزیره نشین (جزیره) نیز به جزایر نقل مکان کرده اند، مانند جزایر ونزوئلا و کوبا. در حال حاضر ۴۹٬۰۰۰ نفر از ایتالیا، ۲۵٬۰۰۰ نفر از آلمان، بریتانیا (۲۵٬۰۰۰) و سایرین از رومانی، فرانسه و پرتغال هستند. آسیا. در آسیا، جمعیت های مشتق شده از اروپا (به ویژه روس ها)، در آسیای شمالی و برخی از بخش های شمالی قزاقستان غالب هستند. تقریباً ۵ تا ۷ میلیون مهاجر مسلمان از بالکان (از بلغارستان ۱٫۱۵۰–۱٫۵۰۰ میلیون؛ یونان ۱٫۲ میلیون؛ رومانی، ۴۰۰٬۰۰۰؛ یوگسلاوی سابق، (۸۰۰٬۰۰۰)، روسیه (۵۰۰٬۰۰۰)، قفقاز (۹۰۰٬۰۰۰۰) نفر باقی مانده اند. رفتن به سوریه، اردن و قبرس) و سوریه (۵۰۰٬۰۰۰ نفر عمدتاً در نتیجه جنگ داخلی سوریه) وارد عثمانی آناتولی و ترکیه مدرن از ۱۷۸۳ تا ۲۰۱۶ شدند که از این تعداد ۴ میلیون نفر در سال ۱۹۲۴، ۱٫۳ میلیون بعد از ۱۹۳۴ تا ۱۹۴۵ و بیش از ۱٫۲ میلیون قبل از شروع جنگ داخلی سوریه. امروزه، بین یک سوم تا یک چهارم جمعیت تقریباً ۸۰ میل
یونی ترکیه نسب و اجدادی از این محاجرها دارند. در فیلیپین، یک مطالعه ژنتیکی توسط نشنال جئوگرافیک نشان می دهد که حدود ۵ درصد از اصل و نسب فیلیپینی ها از جنوب اروپا (عمدتا (اسپانیایی ها) می آیند که در دوران اسپانیا به این کشور آمده بودند.
لوئیز والر (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل انگلستان است که در پست مدافع بازی می کرد. وی در تیم ملی فوتبال زنان انگلستان بازی کرده است. او یکی از اعضای تیم انگلیس برای فینال جام جهانی فوتبال زنان ۱۹۹۵ بود.
دژ آنشی ()، همچنین به عنوان شهر آنشی شناخته می شد، یک دژ مستحکم گوگوریو در استان لیائونینگ امروزی چین بود. این شهر در اوایل قرن چهارم پس از تسخیر گوگوریو بر این منطقه بنا شد و نام خود را از یک استان خاندان هان به همین نام دریافت کرد. ویرانه های شهر با مکانی در یینگ چنگزی (، در جنوب شرقی هایچنگ شناسایی شده اند. آنشی دژ بزرگ گوگوریو و صحنه محاصره و نبرد بزرگ بین گوگوریو و تانگ چین در سال ۶۴۵ پس از میلاد بود. نبرد آنشی. گوگوریو منطقه ای را تحت کنترل داشت که بخش شمالی شبه جزیره کره، بیشتر استان لیائویانگ و جیلین در چین امروزی و بخشی از منطقه امروزی پریمورسکی در روسیه را پوشش می داد. آنها از جنوب با شیلا و از غرب با چین همسایه بودند. در سال ۶۴۳ پس از میلاد، گوگوریو به شیلا حمله کرد و سپس از امپراتور چین درخواست کمک کرد. در پاسخ امپراتور تایزونگ ارتشی را برای حمله به گوگوریو در سال ۶۴۵ فرستاد. این تهاجم در ابتدا با تصرف شهرهای لیائودونگ و بایکون گوگوریو توسط تانگ موفقیت آمیز بود. پس از این پیروزی، بحث بر سر راهپیمایی مستقیم به پیونگ یانگ پایتخت گوگوریو، یا رویارویی با ارتش گوگوریو در منطقه لیادونگ مطرح شد. پس از نب
رد چوبیل سان، گوگوریو به دژ خود آنشی عقب نشینی کرد و ارتش تانگ به تعقیب آن پرداخت. امپراتور تای زونگ سپس آماده شد تا آنشی را تحت محاصره قرار دهد، اما در مورد آن ملاحظاتی داشت. وقتی موضوع را با لی شیجی در میان گذاشت، اظهار داشت: نام فرماندار دژ آنسی در تاریخ گم شده است، اما به طور سنتی در حساب های رایج کره ای به عنوان یانگ مان چون ارائه می شود، حتی اگر برخی منابع تاریخی کره ای نشان داده اند که این نام گم شده است. لی شیجی با این استدلال مخالف بود که چون گونان در جنوب آنشی قرار داشت و تامین غذای اصلی تانگ از لیائودونگ می آمد، اگر او ابتدا به گونان حمله کرد، مدافعان آنشی سعی می کردند خطوط تدارکات او را قطع کنند. امپراتور تای زونگ موافقت کرد و لی شیجی شروع به محاصره آنسی کرد. هنگامی که امپراتور تای زونگ و لی شیجی به آنشی رسیدند، گفته شد که مدافعان آنشی با دیدن پرچم امپراتور تانگ شروع به فریاد توهین از دیوارها کردند. امپراتور تای زونگ مورد توهین قرار گرفت و لی شیجی پس از سقوط، اجازه کشتار ساکنان مرد شهر را دریافت کرد - که منجر به مبارزه شدیدتر مدافعان آنشی شد. لی شیجی مدتی نتوانست شهر را تصرف کند. گو یونسو و گو هیه
زین که تا به حال عناوین تانگ را پذیرفته بودند، پیشنهاد دادند: برخی از مقامات دیگر نیز پیشنهاد کردند: امپراتور تایزونگ تمایل داشت این پیشنهادات را بپذیرد، اما ژانگسون مخالفت کرد و گفت: امپراتور تایزونگ با ژانگسون موافقت کرد و به سمت اوگول حرکت نکرد. همانطور که محاصره ادامه داشت در یک مناسبت زمانی که امپراتور تای زونگ صدای مرغ ها و خوک ها را شنید که از شهر بیرون می آمدند، به لی شیجی نظر داد که احتمالاً مدافعان گوگوریو درحال تدارک حمله بودند و از قبل برای جشن گرفتن حیوانات را سلاخی می کردند. آنها را بنابراین لی شیجی برای یک حمله شبانه آماده شد که همان شب اتفاق افتاد. خود امپراتور تای زونگ سربازان را برای دفع حمله هدایت کرد و نیروهای گوگوریو دوباره به داخل شهر عقب نشینی کردند. در همین حال لی دائوزونگ در حال ساخت یک تپه خاکی در جنوب شرقی شهر بود تا از آن به عنوان مکانیزم حمله استفاده کند و در پاسخ، مدافعان آنشی به ارتفاع دیوار در جنوب شرقی اضافه کردند. این روند به مدت ۶۰ روز ادامه یافت و در نهایت تپه خاکی آنقدر بلند شد که از روی آن به راحتی می شد داخل شهر را دید. لی دائوزونگ از افسرش فو فوآی(傅伏愛) خواست که روی تپه
خاکی موضع بگیرد. ناگهان تپه دچار ریزش جزئی شد و روی دیوارهای شهر افتاد و دیوارها نیز فرو ریخت. در این لحظه فو، به دلایلی که در تاریخ توضیح داده نشده است، موقعیت خود را ترک کرد و نیروهای گوگوریو از فرصت استفاده کردند و به تپه خاک حمله کردند و در عوض از آن به عنوان بخشی از سنگرهای دفاعی استفاده کردند. امپراتور تای زونگ، با عصبانیت، فو را در ملاء عام اعدام کرد و دستور حمله شدید به تپه خاکی را صادر کرد، اما نتوانست آن را در عرض سه روز تصرف کند. لی دائوزونگ پاهای خود را برهنه کرد و التماس مجازات کرد، اما امپراتور تای زونگ او را عفو کرد. در همین حال زمستان نزدیک بود و علف ها خشک می شدند. همچنین ذخایر مواد غذایی رو به اتمام بود. در ۱۳ اکتبر ۶۴۵، امپراتور تای زونگ دستور عقب نشینی داد. او قبل از عقب نشینی در کنار آنشی مراسم تظاهراتی انجام داد. تصویرسازی مدرن. فیلم سینمایی "نبرد بزرگ" (۲۰۱۸) بر اساس نبرد دژ آنشی در سال ۶۴۵ پس از میلاد ساخته شده است.
حیات وحش گامبیا متشکل از گیاگان و زیاگان این کشور در غرب آفریقا است. در گامبیا بیش از ۵۷۰ گونه پرنده یافت می شوند اما پستانداران چندان متنوع نیستند. در واقع، شکار بیرویه و از دست رفتن زیستگاه منجر به انقراض بیشتر پستانداران بزرگ آنجا از جمله گاومیش آفریقایی، سگ وحشی آفریقایی و گراز سرخ رودخانه شده است. با این حال، بیش از ۱۰۰ گونه پستاندار در این کشور زیست می کنند. جغرافیا. سرزمین مسطح گامبیا که آب آن توسط رود گامبیا تخلیه می شود، شامل چندین نوع زیستگاه است. این زیستگاه ها شامل ساحل، مانگرو، بانتو فاروس، تالاب، زمین های کشاورزی، زیستگاه های گرم دشت و ساحل صحرا، جنگل نواری و زیستگاه های شهری است. زیاگان. پستانداران. بیشتر از ۱۰۰ گونه پستاندار در این کشور گزارش شده اند. پرندگان. بیشتر از ۵۰۰ گونه پرنده در گامبیا زیست می کنند.
خاویر مارتون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال رئال سوسیداد، باشگاه فوتبال رئال سوسیداد بی، باشگاه فوتبال میراندس و باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو اشاره کرد.
اعتصاب و اعتراضات ۱۴۰۳ پرستاران ایران شامل اعتراضات پرستاران در شهرها و استان های مختلف کشور منجمله تا کنون در شهرها و استان های فارس، همدان، کهگیلویه و بویر احمد، خوزستان، اصفهان، مازندران، فارس، البرز، یزد، بوشهر، کرمانشاه، آذربایجان شرقی، اراک، مشهد، بندرعباس، ایلام، یاسوج و ... انجام شده و از دو هفته پیش به صورت موج جدیدی از اعتصابات و تجمعات اعتراضی تشدید شده است. پرستاران در این اعتصابات و تجمع های اعتراضی خواستار رسیدگی به مطالبات خود شدند. معترضان در اعتراضات خود در برخی شهرها شعار دادند: «تورم دلاری، حقوق ما ریالی»، «با کرونا جنگیدیم، حمایتی ندیدیم»، «اضافه کار بیست تومن، خجالت خجالت»، «مسئول بی کفایت، استعفا استعفا». این اعتصابات اساساً در اعتراض به فشار کار، توهین و تهدید، پایین بودن پایه حقوق، اضافه کاری های ارزان و اجباری، معوقات دستمزدی و اجرای مناسب قانون تعرفه گذاری شغل پرستاری صورت گرفته است. برخی از آنها گفتند تا زمانی که به خواسته های شان رسیدگی نشود به اعتصاب ادامه خواهند داد. اعتراضات. ۲۰ فروردین. پرستاران چندین بیمارستان در شیراز، لامرد، کهگیلویه و بویراحمد، در اعتراض به عدم رسیدگی به در
خواست هایشان شامل پرداخت نشدن عادلانه تعرفه، کارانه و اضافه کار با دادان شعار «وعده وعید کافیه، سفره ما خالیه» تجمع های اعتراضی برپا کردند. ۱ اردیبهشت. در شیراز، قریب به ۲۰۰ پرستار در اعتراض به شیفت های زیاد اضافه کاری و مبلغ بسیار ناچیز حقوق با پر کردن فرم گفتند دیگر حاضر نیستند اضافه کار اجباری که «بیگاری صرف» است را بپذیرند. ۲۴ اردیبهشت. گروهی از پرستاران و کمک پرستاران در شهرستان فسا، در برابر ساختمان فرمانداری در اعتراض به عدم رسیدگی به درخواست هایشان، تجمع اعتراضی برپا کردند. معترضان که در شرایط کار سخت و اضافه کار اجباری، حقوقشان بسیار ناچیز است، خواستار بهبود مزایای مزدی پرداختی از جمله مزایای تعرفه گذاری شدند. ۲۱ خرداد. به گزارش شورای بازنشستگان ایران، جمعی از پرستاران در اعتراض به عدم رسیدگی به درخواست هایشان در برابر ساختمان استانداری فارس در شیراز تجمع اعتراضی برپا کردند. این تجمع در اعتراض به اضافه کار اجباری و ارزان، معوقات چندین ماهه و چگونگی اجرای قانون تعرفه گذاری برگزار شده است. ۳۰ تیر. به گزارش اتحادیه آزاد کارگران ایران، شماری از نیروهای معترض کادر درمان در برابر ساختمان استانداری ایلام تج
مع اعتراضی برپا نموده و خواهان مطالبات مزدی خود بودند. ۱۵ مرداد. جمعی از پرستاران در شیراز در اعتراض به عدم رسیدگی به وضعیت پایه حقوقی، اضافه کاری های اجباری و میزان پرداخت اضافه کاری تجمع اعتراضی برپا کردند. همچنین پرستاران در بندر عباس نیز در اعتراض به دستمزد ناچیز و مبلغ ناچیز اضافه کاری پرستاران و فشار کاری شدید بر دوش آنان اعتصاب کردند. ۱۷ مرداد. اعتصاب پرستاران در مراکز درمانی شیراز شامل پرستاران بیمارستان های دولتی شیراز از جمله بیمارستان نمازی، چمران، علی اصغر، انکولوژی امیر، فقیهی، زینبیه و امیرالمؤمنین به دلیل برآورده نشدن مطالباتشان ادامه یافته است. ۲۰ مرداد. اعتصاب پرستاران شیراز برای ششمین روز ادامه یافته است، به طوری که در بیمارستان های این شهر به جز بخش اورژانس پرستاری وجود نداشت. این در حالی است که بنابر گزارش شبکه های اجتماعی مانند «اعتراض مدنی بازار»، پرستاران بیمارستان های دولتی در چند شهر دیگر نیز دست به اعتصاب و تجمع اعتراضی زده اند. ۲۲ مرداد. جمعی از پرستاران بیمارستان های رهنمون و صدوقی در یزد، دست از فعالیت های روزانه کشیده و در محل کارشان تجمع اعتراضی برپا کردند. ۴ ۲ مرداد. اعتصاب های
پرستاران تا کنون در برخی شهرهای استان های اصفهان، مازندران، فارس، البرز، یزد، بوشهر، کرمانشاه، و آذربایجان شرقی جریان تداوم یافته است. معترضان کار سخت، توهین و تهدید، حقوق پایین، اجرا نشدن قوانین و اضافه کار اجباری را دلیل این اعتراضات اعلام کرده اند. آنها می گویند تا زمانی که وضعیت حقوق شان درست نشود و حکم شان تغییر نکند به کار بر نمی گردند.» ۲۷ مرداد. پرستاران و کادر درمان در حداقل سه شهر اراک، مشهد و یاسوج تجمع و تحصن اعتراضی برپا کردند. معترضان در مشهد شعار می دادند: «تورم دلاری، حقوق ما ریالی»، «با کرونا جنگیدیم، حمایتی ندیدیم»، «اضافه کار بیست تومن، خجالت خجالت» و «پرستار نباشه، بیمارستان تعطیله». ۲۸ مرداد. اعتصاب و اعتراض پرستاران در شهرهای مختلف از جمله در بیمارستان هاشمی نژاد مشهد، ادامه یافته است. خانه پرستار خراسان رضوی طی صدور بیانیه ای اعلام کرد که اعتراضات پرستاران در شهرهای مختلف نتیجه دیدگاه های تنگ نظرانه، سیاست های غلط، نگاه های تبعیض آمیز و مدیریت پزشک سالارانه است. همچنین امروز تجمع و راهپیمایی اعتراضی پرستاران در یاسوج ادامه یافته است. ۲۹ مرداد. اعتصاب پرستاران در شهرهای مختلف از جمله اص
فهان مشهد و شیراز ادامه دارد. پرستاران خوزستانی نیز در اهواز در برابر استانداری دست به اعتصاب زده و تجمع اعتراضی برپا کردند. ۳۱ مرداد. اعتراضات پرستاران به بیش از ۲۰ شهر ایران گسترش یافته است. این درحالی است که این اعتراضات با خشونت مأموران و سکوت مسئولان همراه است. ۳ شهریور. با وجود وعده های وزیر بهداشت و برخوردهای امنیتی اعتراض پرستاران کماکان ادامه دارد. شورای هماهنگی اعتراضات پرستاران طی صدور بیانیه ای اعلام کرد که طی هفته های اخیر پرستاران در ۳۵ شهر و بیش از ۶۰ بیمارستان اعتراض و اعتصاب کردند. این شورا در این بیانیه خواستار حمایت مردم از پرستاران معترض شده است. همچنین نوشته است که پرستاران با اعتصاب و اعتراضات کوبنده خود صدای اعتراضشان به وضعیت اسفبار شغلی و معیشتی خود را بلند کردند و از کرج، شیراز، اهواز، اصفهان، آبادان، جهرم، فسا، آباده، بندرعباس، رفسنجان، اراک، یزد، مشهد، بوشهر، داراب، تبریز، یاسوج، قزوین، نیشابور، اقلید، کنگان، اسلام آباد غرب، همدان، دهدشت، کرمانشاه، مریوان، رشت، تهران، سیرجان، تبریز، بیرجند، زنجان، لامرد، چابهار و شهرکرد در این اعترضات شرکت کردند. ۸ شهریور. درحالی که از اعتراض ها و
اعتصاب های سراسری پرستاران و کادرهای درمان در شهرهای مختلف ایران یک ماه می گذرد، اما همچنان موج اعتراض ها فروکش نکرده است. پرستاران معترض خواستار اجرای درخواست هایشان هستند، اما حاکمیت نه تنها توجهی به مطالبات پرستاران و کادر درمانی کشور نکرده است، بلکه افراد لباس شخصی حکومتی و نیروی انتظامی به بعضی از تجمع های پرستاران حمله کردند و تعدادی از پرستاران معترض را دستگیر کردند. ۱۰ شهریور. در اصفهان، پرستاران در اعتراض به شیفت های کاری طولانی، حقوق اندک و اضافه کاری های اجباری تجمع اعتراضی برپا کردند. ۱۱ شهریور. در ادامهٔ موج جدید اعتراضات پرستاران، پرستاران بهبهان در مقابل فرمانداری این شهر تجمع اعتراضی برپا کردند. معترضان در این تجمع شعارهایی از جمله: «پرستار داد بزن، حقت را فریاد بزن»، «پرستار می میرد، ذلت نمی پذیرد» و «با کرونا جنگیدیم، حمایتی ندیدیم» سر دادند. این در حالی است که مقامات حکومتی یک هفته قبل اذعان کردند که دولت ۷۵۰۰ میلیارد تومان به پرستاران بدهکار است. ۱۷ شهریور. اعتراضات پرستاران نسبت به شرایط سخت کاری و وضعیت بد معیشتی با تجمع در شهرهای کاشان، اصفهان و قم ادامه یافته است. معترضان در این اعتراض