Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پیمان رم در ۲۷ ژانویه ۱۹۲۴ منعقد شد، زمانی که پادشاهی ایتالیا و پادشاهی صرب ها، کروات ها و اسلوونی ها توافق کردند که فیومه به عنوان استان فیومه به ایتالیا ملحق شود و شهر سوساک بخشی از پادشاهی صرب ها، کروات ها و اسلوونی ها باشد. فیومه و سوساک اداره مشترک تأسیسات بندری را بر عهده خواهند داشت. هر دو شهر اکنون در شهر رییکا، کرواسی قرار دارند. پیشینه. پس از آنکه فیومه تحت سلطه ی نایب السلطنه ایتالیایی کارناروی گابریل دانونتزیو قرار گرفت، پیمان راپالو (۱۹۲۰) دولت آزاد مستقل فیومه را ایجاد کرد که بلافاصله توسط سایر کشورها، از جمله ایالات متحده، فرانسه و بریتانیا، به رسمیت شناخته شد. این دولت تنها یک سال به صورت بالفعل (دوفاکتو) و چهار سال به صورت قانونی (دوژور) دوام آورد و اداره مشترک بندر هرگز ایجاد نشد. در ۲۴ آوریل ۱۹۲۱، نخستین انتخابات عمومی پارلمان آن برگزار شد و ریکاردو زانلا، رهبر جنبش خودمختار فیوم، به عنوان رئیس جمهور انتخاب شد. در ۳ مارس ۱۹۲۲، جنبشی به رهبری فرانچسکو جونتا، نماینده فاشیست، زانلا را مجبور به استعفا کرد. در ۱۷ سپتامبر ۱۹۲۳، گائتانو جاردینو، یک ژنرال ایتالیایی، از سوی نخست وزیر ایتالیا، بنیتو
موسولینی، با وظیفه بازگرداندن نظم عمومی اعزام شد. در همین حال، مذاکرات بین ایتالیا و پادشاهی صرب ها، کروات ها و اسلوونی ها برای انحلال ایالت آزاد فیوم آغاز شد. همه طرف ها این توافق نامه را در ۲۲ فوریه ۱۹۲۴ در رم تصویب کردند و از همان روز لازم الاجرا شد. این توافق نامه در ۷ آوریل ۱۹۲۴ در مجموعه معاهدات جامعه ملل ثبت شد. شرایط. معاهده رم بخش هایی از معاهده راپالو را لغو کرد. پادشاهی صرب ها، کروات ها و اسلوونی ها حاکمیت خود را بر دلتای رودخانه ریجینا، از جمله بندر دریایی سوساک (پورتو باروس) و شمال شهرستان فیومه اعمال کردند. شهر فیومه، برخی از زمین های اطراف و یک کریدور ساحلی برای اتصال آن به سرزمین اصلی ایتالیا به ایتالیا داده شد. پیامدها. توافق بر سر تعریف دقیق مرزها موضوع یک کمیسیون مشترک بود که نتیجه آن پیمان نتونو در ۲۰ ژوئیه ۱۹۲۵ بود. پس از آشوب های جنگ جهانی دوم، یوگسلاوی تیتو، فیومه را ضمیمه خاک خود کرد و به مفاد پیمان رم پایان داد. امروزه، قلمرو سابق آن تقریباً با شهرستان پریمورجه-گورسکی کوتار در کرواسی مطابقت دارد.
آهو سونگور متولد ۵ فوریه ۱۹۸۱ میلادی، بازیگر تلویزیون، سینما و تئاتر ترکیه. او در تولیداتی مانند اسمش را فریحا گذاشتم، «فیلسوف لبنیاتی» و اون زندگی منه بازی کرده است. او با بازیگر سوات سونگور ازدواج کرده و یک پسر به نام اِگه دارد. زندگی. آهو سونگور در ۵ فوریه ۱۹۸۱ در استانبول به دنیا آمد. در سال ۲۰۰۲، او در "Aşk Meydan Savaşı" ظاهر شد. در همان سال با هنرپیشه ترک Suat Sungur ازدواج کرد. سونگور همچنین نقش اصلی سریال «Adını Feriha Koydum: Emir'in Yolu» را در سال ۲۰۱۲ دریافت کرد. او که با نام سونگور نیز شناخته می شود، در سال ۲۰۱۲ در سریال اسمش را فریحا گذاشتم: راه امیر ظاهر شد. او از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۷ در سریال اون زندگی منه ظاهر شد. فیلم شناسی. فیلم سریال
یوسف اکگون ، (متولد ۱۱ سپتامبر ۱۹۸۴ استانبول)، بازیگر مرد اهل ترکیه است. زندگی و حرفه. او تحصیلات راهنمایی و دبیرستان خود را در دبیرستان بیلگه کاگان به پایان رساند. او نقش لیساندر را در نمایش «رؤیای یک شب نیمه تابستان» اثر شکسپیر بازی کرد. او قبل از اتمام تمرینات از تئاتر اخراج شد.[نیازمند منبع] با این حال، پس از شرکت در چند تمرین، عاشق بازیگری شد. در سال ۲۰۰۳، او بورسیه تحصیلی دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه یدی تپه را دریافت کرد. در سال ۲۰۰۴، او به عنوان دستیار فرهان شنسوی در تئاتر اورتایونکولار مشغول به کار شد. او به توصیه انگین سزار در اولین فیلم خود، «بالانس و مانورا»، بازی کرد. در سال ۲۰۰۷، او در سریال تلویزیونی «هپسی ۱» نقش کورکوت را بازی کرد. در سال ۲۰۱۱، او در سریال «آدینی فریها کویدوم» نقش کورای اونات را بازی کرد. در سال ۲۰۱۲، او در سریال های تلویزیونی اسمش را فریحا گذاشتم و «امیر یولو» ظاهر شد.
اینگا روگینینه (؛ زادهٔ ) فعال اتحادیه کارگری و سیاست مدار اهل لیتوانی است از ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۵ به عنوان نوزدهمین نخست وزیر لیتوانی مشغول به کار است. او که عضو حزب سوسیال دموکرات لیتوانی است، از سال ۲۰۲۴ نماینده مجلس سنا نیز بوده و پیش از انتصاب به عنوان نخست وزیر، به عنوان وزیر تأمین اجتماعی و کار خدمت کرده است.
دانشگاه اونوکوز مائیس (), (OMU) یک ایالت بزرگ دانشگاه است که در سال ۱۹۷۵ در سامسون (ترکیه)، ترکیه تأسیس شد. این دانشگاه نام «۱۹ می» را دارد که نشان دهنده جنگ استقلال ترکیه زمانی است که مصطفی کمال آتاترک، بنیانگذار جمهوری ترکیه، به منظور راه اندازی جنگ استقلال ترکیه به سامسون آمد. OMU شامل ۱۶ دانشکده، ۱ کنسرواتوار (کنسرواتوار دولتی OMU سامسون)، ۳ مدرسه (مدرسه هوانوردی غیرنظامی، دانشکده زبان های خارجی، دانشکده بهداشت سامسون)، ۱۱ مدرسه حرفه ای و ۵ مؤسسه (علوم آموزشی، هنرهای زیبا، علوم بهداشتی، علوم و فناوری، و علوم اجتماعی) است. پردیس اصلی ۲۱۷۵ هکتاری آن در شهرداری آتاکوم در سامسون متمرکز است. بر اساس داده های رتبه بندی دانشگاه ها و مؤسسه های آموزش عالی (URAP), OMU با دانشکده پزشکی رتبه چهاردهم را در بین دانشگاه های ترکیه دارد.
گردوغبار عصبی گونه ای از دستگاه های در ابعاد نانومتری است که به عنوان حسگر عصبی با انتقال بی سیم انرژی کار می کند؛ این فناوری نوعی رابط مغز و رایانه به شمار می آید. این حسگرها می توانند برای مطالعه، پایش یا کنترل عصب ها و ماهیچه ها و نیز برای نظارت از راه دور بر فعالیت عصبی به کار روند. در عمل، یک روش درمانی پزشکی می تواند هزاران واحد گردوغبار عصبی را به مغز انسان وارد کند. اصطلاح «گردوغبار عصبی» از مفهوم گردوغبار هوشمند گرفته شده است، زیرا حسگرهایی که به عنوان گردوغبار عصبی استفاده می شوند، ممکن است در همان چارچوب نیز تعریف شوند. پیش زمینه. طرح «گردوغبار عصبی» نخستین بار در یک ارائه در سال ۲۰۱۱ توسط یان رابای از مرکز پژوهشی بی سیم دانشگاه کالیفرنیا، برکلی پیشنهاد شد و سپس توسط دانشجویان تحصیلات تکمیلی در آزمایشگاه او به نمایش درآمد. هرچند تاریخچهٔ رابط های مغز و رایانه با اختراع الکتروانسفالوگرام توسط هانس برگر در سال ۱۹۲۴ آغاز شد، اصطلاح رابط مغز و رایانه تا دههٔ ۱۹۷۰ در متون علمی به کار نرفت. پژوهش شاخص این حوزه در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس و در پی دریافت کمک هزینهٔ پژوهشی از بنیاد ملی علوم انجام گرفت. گ
رچه گردوغبار عصبی در دستهٔ رابط های مغز و رایانه قرار می گیرد، می تواند در حوزهٔ پروتزهای عصبی نیز به کار رود. این دو اصطلاح گاهی به جای هم استفاده می شوند، اما تفاوت اصلی آن ها در این است که رابط مغز و رایانه معمولاً فعالیت عصبی را مستقیماً به یک رایانه متصل می کند، در حالی که پروتزهای عصبی فعالیت در دستگاه عصبی مرکزی را به ابزاری مرتبط می سازند که برای جایگزینی کارکرد یک اندام از دست رفته یا آسیب دیده طراحی شده است. کارکرد. اجزا. اجزای اصلی سامانهٔ گردوغبار عصبی شامل گره های حسگر (گردوغبار عصبی) است که هدف آن ها داشتن ابعاد در مقیاس ۱۰ تا ۱۰۰ میکرومتر مکعب است. همچنین یک واحد پرسشگر زیرجمجمه ای در زیر سخت شامه قرار می گیرد که هم توان لازم را فراهم می کند و هم پیوند ارتباطی با گردوغبار عصبی را برقرار می سازد. حسگرهای گردوغبار عصبی می توانند از سازوکارهای گوناگونی برای دریافت توان و برقراری ارتباط استفاده کنند، از جمله امواج رادیویی سنتی و نیز امواج فراصوت. نمونهٔ مبتنی بر فراصوت شامل یک جفت الکترود ثبت کننده، یک ترانزیستور ویژه، و یک حسگر پیزوالکتریک است. بلور پیزوالکتریک توانایی ثبت فعالیت مغز از فضای خارج
یاخته ای و تبدیل آن به سیگنال الکتریکی را دارد. انتقال داده و توان. با آن که شکل های گوناگونی از رابط های مغز و رایانه وجود دارد، گردوغبار عصبی به دلیل اندازهٔ بسیار کوچک و توانایی بی سیم خود جایگاه ویژه ای دارد. گرچه امواج الکترومغناطیسی مانند امواج رادیویی می توانند برای برهم کنش با گردوغبار عصبی یا دیگر حسگرهای بی سیم به کار روند، استفاده از فراصوت باعث کاهش تضعیف در بافت ها می شود. این موضوع به معنای امکان کاشت در عمق بیشتر (و در نتیجه ارتباط آسان تر با واحد ارتباطی زیرجمجمه ای) و نیز کاهش انرژی پراکنده شده در بافت های بدن به سبب پخش یا جذب است. انرژی اضافی در قالب گرما ظاهر می شود که در صورت افزایش بیش از حد می تواند به بافت اطراف آسیب برساند. از دید نظری، استفاده از فراصوت اجازه می دهد حسگرهایی با اندازه کمتر از ۱۰۰ میکرومتر ساخته شوند، هرچند چالش های عملی و مقیاس پذیری همچنان پابرجاست. ارتباط پس پراکنی. به دلیل اندازهٔ بسیار کوچک حسگرهای گردوغبار عصبی، ساخت یک فرستندهٔ کارآمد در درون خود حسگر تقریباً ناممکن است؛ بنابراین از ارتباط پس پراکنی که از فناوری شناسایی با امواج رادیویی (RFID) گرفته شده، استفاد
ه می شود. در RFID، برچسب های غیرفعال و بدون باتری قادرند انرژی امواج رادیویی را در نزدیکی دستگاه پرسشگر جذب و بازتاب کنند. این بازتاب می تواند تعدیل فرکانسی شود و اطلاعات را کُدگذاری کند. گردوغبار عصبی نیز از این روش بهره می برد، به این صورت که دستگاه زیرسخت شامه ای یک پالس (رادیویی یا فراصوتی) ارسال می کند و حسگرهای گردوغبار آن را بازتاب می دهند. در حالی که گردوغبار عصبی می تواند با یک تقویت کنندهٔ سنتی پتانسیل عمل را آشکار کند، در نمونهٔ مبتنی بر فراصوت، یک بلور پیزوالکتریک نیز می تواند سیگنال را از موقعیت خود در "فضای خارج یاخته ای" اندازه گیری کند. انرژی فراصوتی بازتاب شده به سوی پرسشگر به گونه ای تعدیل می شود که فعالیت ثبت شده را منتقل کند. در یکی از مدل های پیشنهادی گردوغبار عصبی، مدل ترانزیستوری روشی برای جداسازی میان پتانسیل میدانی محلی و «خیزش» های پتانسیل عمل فراهم می کند که امکان دسترسی به داده های متنوع و گسترده تری را از طریق ثبت ها به وجود می آورد. کاربردهای بالینی و سلامت. پروتزهای عصبی. برخی نمونه های پروتز عصبی شامل کاشت حلزون برای کمک به بازگرداندن شنوایی، ریزتراشه های شبکیهٔ سیلیکونی مصنوعی
که در درمان دژنراسیون شبکیه ناشی از التهاب رنگدانه ای شبکیه مؤثر بوده اند، و حتی پروتزهای حرکتی که می توانند امکان حرکت را در افراد مبتلا به چهاراندام فلجی یا اختلالاتی مانند اسکلروز جانبی آمیوتروفیک فراهم کنند، هستند. استفاده از گردوغبار عصبی همراه با پروتزهای حرکتی می تواند امکان کنترل دقیق تری بر حرکت فراهم آورد. تحریک الکتریکی. در حالی که روش های تحریک الکتریکی عصب ها و بافت مغزی از مدتی پیش به کار گرفته می شوند، اندازهٔ کوچک و ماهیت بی سیم گردوغبار عصبی موجب پیشرفت در کاربردهای بالینی این روش می شود. اهمیت این موضوع در آن است که روش های سنتی تحریک عصبی و برخی گونه های تحریک عصبی مانند تحریک نخاعی از الکترودهای کاشته شده ای استفاده می کنند که به سیم متصل هستند و این موضوع خطر عفونت و ایجاد بافت زخم را افزایش می دهد. در گردوغبار عصبی این خطرها وجود ندارد، اما چالش رساندن مقدار کافی جریان الکتریکی به گرهٔ حسگر همچنان مطرح است. وقفهٔ تنفسی در خواب. دستگاه های تحریک الکتریکی عصبی کارایی خود را در درمان وقفهٔ انسدادی تنفسی در خواب (OSA) نشان داده اند. پژوهشگرانی که از یک دستگاه تحریک الکتریکی کاشته شده در بیم
اران مبتلا به OSA شدید استفاده کردند، پس از ۱۲ ماه درمان با این وسیله بهبودی قابل توجهی مشاهده کردند. همچنین تحریک عصب فرنیک در کاهش وقفهٔ مرکزی تنفسی در خواب مؤثر بوده است. صرع. درمان مبتنی بر تحریک الکتریکی در بیماران مبتلا به صرع از مدت ها پیش به عنوان یک روش شناخته شده به کار گرفته شده و ریشهٔ آن دست کم به دههٔ ۱۹۵۰ بازمی گردد. یکی از اهداف اصلی انجمن صرع آمریکا توسعهٔ مداوم تحریک الکتریکی خودکار مغز (که به نام تحریک مشروط یا حلقه بسته نیز شناخته می شود) است. این روش با توجه به الگوهای مغزی که نشان می دهند حملهٔ صرع در شُرُف وقوع است، تحریک الکتریکی بازدارنده ارائه می دهد و بدین ترتیب درمان بسیار بهتری نسبت به تحریک هایی فراهم می آورد که بر پایهٔ پیش بینی تقریبی زمان وقوع حمله انجام می شوند. هرچند تحریک عصب واگ اغلب هدفی برای درمان تشنج صرعی است، پژوهش هایی دربارهٔ کارایی تحریک در هیپوکامپ، تالاموس و هستهٔ ساب تالامیک نیز انجام شده است. همچنین تحریک قشری حلقه بسته به عنوان یک روش درمانی برای بیماری پارکینسون مورد بررسی قرار گرفته است. کنترل مثانه در افراد دچار آسیب نخاعی. دستگاه های تحریک الکتریکی به بیما
ران دچار آسیب نخاعی امکان داده اند که توانایی بهتری در ادرار و دفع پیدا کنند. این کار با استفاده از کاشت های پیوندشده با امواج رادیویی برای تحریک بخش ریشهٔ قدامی خاجی نخاع انجام می شود.
خانه تکلا (Tecla house) نمونه اولیه یک ساختمان مسکونی سازگار با محیط زیست است که با چاپ سه بعدی ساخته شده و از خاک رس ساخته شده است. اولین مدل توسط استودیوی معماری ایتالیایی معماران ماریو کوچینلا (MCA) طراحی و توسط متخصصان چاپ سه بعدی ایتالیایی WASP تا آوریل ۲۰۲۱ مهندسی و ساخته شد و به اولین خانه جهان تبدیل شد که کاملاً از مخلوطی ساخته شده از خاک و آب محلی، با چاپ سه بعدی ساخته شده است. نام آن تکواژ چندوجهی از «فناوری» و «خاک رس» و یکی از شهرهای نامرئی ایتالو کالوینو است که ساخت آن هرگز متوقف نمی شود. این پروژه بنا بر گزارش ها نخستین بار توسط ماسیمو مورتی، بنیان گذار شرکت WASP، مطرح شد و از طریق پژوهش های انجام شده در مرکز آموزشی School of Sustainability (SOS) که توسط ماریو کوچینلا بنیان گذاری شده بود، توسعه یافت. ماریو کوچینلا، بنیان گذار شرکت معماری MCA، نیز در شکل گیری این طرح نقش داشت. برای اجرای ساخت، از فناوری چاپ سه بعدی Crane WASP متعلق به شرکت WASP استفاده شد؛ فناوری ای که پیش تر در ساخت بنای مشابهی به نام GAIA نیز به کار رفته بود. GAIA نخستین ساختمان ساخته شده با خاک به روش چاپ سه بعدی بود که در سال
۲۰۱۸، یعنی حدود هفت سال پس از تأسیس شرکت WASP در سال ۲۰۱۲، تکمیل شد. فرایند چاپ پروژه جدید در سپتامبر ۲۰۱۹ آغاز گردید. این پروژه به عنوان راه حلی برای مقابله با مسائل فوری و بحرانی، از جمله بحران اقلیمی، طراحی شد و در آن تلاش شده است تا با بهره گیری هم زمان از مصالح و فنون سنتی و فناوری های نوین، پاسخی پایدار و نوآورانه ارائه شود. این رویکرد تلفیقی، نه تنها به حفظ میراث بومی و دانش های تاریخی کمک می کند، بلکه امکان سازگاری با شرایط زیست محیطی امروز را نیز فراهم می سازد. استفاده از خاک به عنوان ماده اصلی، ضمن کاهش مصرف منابع صنعتی، به ایجاد سازه هایی با ردپای کربن پایین منجر می شود و فناوری چاپ سه بعدی نیز با دقت بالا و سرعت قابل توجه، امکان ساخت بناهایی با فرم های پیچیده و بهینه را فراهم می آورد. فناوری و ساخت و ساز. برای ساخت این ساختمان از فناوری چاپ سه بعدی شرکت WASP "به نام Crane WASP" استفاده شد. این اولین چاپگر سه بعدی است که می تواند از خاک خام چاپ کند و مدولار و چندسطحی است. این چاپگر شامل نرم افزار و (در سال ۲۰۲۱) یک دستگاه ثابت با دو بازوی چاپگر هماهنگ است که می توانند به طور همزمان مساحتی معادل ۵۰
متر مربع را چاپ کنند. این ماده از خاک محلی مخلوط با آب، الیاف پوسته برنج و … تشکیل شده است. و یک پیونده. ماده پرکننده برای عایق حرارتی شامل پوسته برنج و کاه برنج از ضایعات کشت برنج است. ترکیب مخلوط و پرکننده دیوارها را می توان بسته به آب و هوای محلی بهینه کرد. مرحله اولیه ساخت و ساز، مرحله حفاری و اختلاط است که در آن یک حفار خاک محلی را حفر می کند که سپس تجزیه و تحلیل شده و با آب و مواد افزودنی مخلوط می شود. این خانه از دو واحد تشکیل شده که ارتفاع آن ها تا ۴٫۲ متر می رسد و مجموعاً حدود ۶۰ متر مکعب مساحت دارد. فرایند ساخت آن با استفاده از چاپ سه بعدی، در مدت زمان ۲۰۰ ساعت انجام می شود. برای این منظور، از ۷۰۰۰ کد ماشین G-code بهره گرفته شده و چاپ شامل ۳۵۰ لایه به ضخامت ۱۲ میلی متر است. بازوی های چاپگر در مجموع ۱۵۰ کیلومتر ماده را اکسترود می کنند و مصرف متوسط انرژی در طول فرایند کمتر از ۶ کیلووات است، که در نهایت به خروجی کل حدود ۱۲۰۰ کیلووات ساعت منجر می شود. این مشخصات نشان دهنده بهره وری بالا و دقت فنی قابل توجه در ساخت این سازه هستند. همانند دیگر محصولات چاپ سه بعدی، طراحی این خانه نیز قابلیت اصلاح و تطبیق
دارد و می توان آن را با توجه به نیازهای مختلف و شرایط محیطی گوناگون تغییر داد. این انعطاف پذیری به معماران و طراحان اجازه می دهد تا بناهایی با کاربری های متنوع، فرم های خاص، و پاسخ گویی به الزامات اقلیمی یا فرهنگی خاص را خلق کنند. همچنین، امکان به روزرسانی طراحی در آینده، بدون نیاز به تغییرات اساسی در فناوری ساخت، یکی از مزایای کلیدی این روش محسوب می شود. این ویژگی ها، چاپ سه بعدی را به ابزاری قدرتمند در مسیر توسعه معماری پایدار و پاسخ گو به چالش های جهانی بدل کرده اند. این ساختمان ها گنبدی شکل هستند، یک در شیشه ای بزرگ دارند و سقف آنها با پنجره هایی پوشیده شده است. تا سال ۲۰۲۱، تنها نمونه اولیه هیچ پنجره ای ندارد و دیوارهایش رنگ آمیزی شده است. این بنا با همکاری تعدادی از شرکت های ایتالیایی و ماسا لومباردا به عنوان شریک سازمانی ساخته شده است. کاربردها و مشکلات. استفاده از مواد طبیعی محلی باعث کاهش ضایعات و انتشار گازهای گلخانه ای می شود. بر اساس داده ها و پیش بینی های موجود، اهمیت روزافزون ساخت وسازهایی که هم مقرون به صرفه و هم پایدار باشند، به وضوح قابل مشاهده است. گزارش سازمان ملل متحد در سال ۲۰۲۰ نشان می د
هد که بخش ساختمان و ساخت وساز مسئول حدود ۳۸ درصد از کل انتشار دی اکسید کربن مرتبط با مصرف انرژی در جهان است. این رقم چشمگیر، نقش حیاتی این بخش را در بحران اقلیمی برجسته می سازد و ضرورت تحول در شیوه های ساخت وساز را آشکار می کند. در کنار این مسئله، روند فزاینده گرمایش جهانی نیز به تشدید بحران های مهاجرتی دامن زده و انتظار می رود که در آینده، این بحران ها شدت بیشتری پیدا کنند. تغییرات اقلیمی، خشکسالی، سیل، و افزایش دمای زمین، بسیاری از مناطق را برای سکونت نامناسب کرده و میلیون ها نفر را ناگزیر به جابجایی و مهاجرت می سازد. در همین راستا، سازمان ملل متحد برآورد کرده است که تا سال ۲۰۳۰، حدود ۳ میلیارد نفر، یعنی نزدیک به ۴۰ درصد از جمعیت جهان، نیازمند دسترسی به مسکن قابل دسترس و مقرون به صرفه خواهند بود. این آمار نه تنها بیانگر ابعاد گسترده بحران مسکن است، بلکه بر ضرورت یافتن راه حل هایی نوآورانه و پایدار برای تأمین سرپناه تأکید دارد. در چنین شرایطی، استفاده از فناوری هایی مانند چاپ سه بعدی، مصالح بومی و تجدیدپذیر، و طراحی های انعطاف پذیر، می تواند نقش مهمی در پاسخ گویی به این نیاز ایفا کند. ساختمان هایی مانند نمون
ه اولیه Tecla می توانند بسیار ارزان، عایق بندی شده، پایدار و مقاوم در برابر آب و هوا، سازگار با آب و هوا، قابل تنظیم، به سرعت تولید شوند، به نیروی کار یدی بسیار کمی نیاز داشته باشند که به راحتی قابل یادگیری باشد، انتشار کربن از بتن را کاهش دهند، به انرژی کمتری نیاز داشته باشند، بی خانمانی را کاهش دهند، به ایجاد جوامع هدفمند مانند جوامع اکولوژیکی خودمختار کمک کنند، و امکان تأمین مسکن برای قربانیان بلایای طبیعی و همچنین - از طریق انتقال دانش و فناوری به مردم محلی - برای مهاجران بحران ۲۰۱۵ مهاجران اروپا در نزدیکی خانه هایشان، به جای کشورهای دوردست که بحث برانگیز است، را فراهم کنند. نمونه اولیه در حال انجام آزمایش های ساختاری و عملکرد حرارتی است. ماشین آلات مورد نیاز برای ساخت این نوع بناها به اندازه یک کانتینر حمل ونقل فضا اشغال می کنند و هنوز به مرحله تولید انبوه و قیمت گذاری مقرون به صرفه برای شهروندان عادی نرسیده اند. این محدودیت در دسترسی، مانعی جدی برای گسترش استفاده عمومی از فناوری چاپ سه بعدی در ساخت وساز محسوب می شود. از سوی دیگر، استفاده از ترکیب های خاکی در فرایند چاپ با چالش هایی همراه است؛ از جمله مح
دودیت در ارتفاع سازه ها، نیاز به فضای افقی گسترده، و تأخیرهای ناشی از ضرورت خشک شدن لایه ها در مراحل مختلف چاپ. همچنین، به دلیل نو بودن این فناوری، مشکلاتی در اتصال به سیستم های زیرساختی مانند لوله کشی و تأسیسات وجود دارد که نیازمند توسعه راه حل های فنی و استانداردسازی است. با وجود این محدودیت ها، این فناوری در حال حاضر برای حل بحران هایی مانند تراکم جمعیت در کشورهایی نظیر چین چندان کاربردی نیست، اما در مراحل اولیه می تواند زمینه ساز نوآوری های اجتماعی باشد. به ویژه در جوامع خودکفا و پروژه های امدادرسانی به مهاجران و آوارگان، به کارگیری این فناوری توسط شهروندان کشورهای آفریقایی و خاورمیانه ای می تواند تحولی مثبت ایجاد کند. این نوع ساخت وساز، با امکان تولید سریع، استفاده از مصالح بومی، و کاهش وابستگی به زنجیره های تأمین پیچیده، می تواند به ایجاد سکونت گاه های پایدار و قابل دسترس در مناطق بحران زده کمک کند. همچنین، ظرفیت این فناوری برای تطبیق با شرایط اقلیمی و فرهنگی متنوع، آن را به ابزاری بالقوه برای توانمندسازی جوامع محلی و کاهش فشار بر زیرساخت های شهری بدل می سازد. در نهایت، هرچند هنوز در مراحل آزمایشی و توس
عه قرار دارد، اما چشم انداز آن در حوزه عدالت اجتماعی، پایداری زیست محیطی، و نوآوری معماری قابل توجه است.
اسب لئوناردو (که با نام های اسب اسفورزا یا گران کاوالو ("اسب بزرگ") نیز شناخته می شود) پروژه ای برای یک مجسمه برنزی است که در سال ۱۴۸۲ توسط دوک میلان ، لودوفیکو اسفورزا، به لئوناردو داوینچی سفارش داده شد، اما هرگز تکمیل نشد. قرار بود این مجسمه بزرگ ترین مجسمه سوار بر اسب در جهان و یادبودی برای پدر دوک، فرانچسکو اسفورزا، باشد. لئوناردو کارهای مقدماتی گسترده ای برای آن انجام داد، اما تنها یک مدل سفالی بزرگ از آن ساخت که بعدها نابود شد. حدود پنج قرن پس از دوران لئوناردو داوینچی، طرح های باقی مانده از او به عنوان پایه و اساس ساخت مجسمه هایی مورد استفاده قرار گرفتند که هدفشان تحقق بخشیدن به پروژه ای بود که در زمان حیات او تنها در حد ایده باقی مانده بود. این طرح ها، که از میان یادداشت ها، نقاشی ها و نقشه های فنی او استخراج شده بودند، به هنرمندان و مهندسان معاصر امکان دادند تا با بهره گیری از فناوری های مدرن، مجسمه هایی خلق کنند که نه تنها بازتابی از نبوغ لئوناردو بودند، بلکه تجسمی از آرزوهای ناتمام او نیز محسوب می شدند. این تلاش ها، نوعی گفت وگوی تاریخی میان گذشته و حال را رقم زدند؛ جایی که میراث فکری یک نابغه رنسا
نس با ابزارهای قرن بیست ویکم جان گرفت و به شکل ملموس در فضای عمومی ظاهر شد. استفاده از این طرح ها در ساخت مجسمه ها، نه تنها ادای احترام به لئوناردو بود، بلکه نشان دهنده قدرت ماندگار ایده هایی است که فراتر از زمان و محدودیت های فنی عصر خود، همچنان الهام بخش باقی مانده اند. تاریخچه. در سال ۱۴۸۲، لودوویکو ایل مورو، دوک میلان، سفارش ساخت یک بنای یادبود سوارکاری از لئوناردو داوینچی را داد. قرار بود این بنا، بزرگ ترین مجسمه سوارکاری جهان و یادبودی برای پدر دوک، فرانچسکو اسفورتزا، باشد. لودوویکو هفتاد تن برنز برای ریخته گری این مجسمه که تقریباً طول داشت، جمع آوری کرد. ارتفاع دارد، که از بناهای یادبود اسب های قبلی ساخته دوناتلو و استاد سابق لئوناردو، وروکیو، کوچک تر به نظر می رسد. لئوناردو در ابتدا طرحی پویاتر از طرح های پیشینیان خود در نظر داشت، که در ابتدا شامل یک سرباز کشته شده برای حمایت از اسب در حال پرورش بود، اما در مقطعی به یک اسب سنتی تر برای راه رفتن رضایت داد. در جریان آماده سازی پروژه، لئوناردو داوینچی به مطالعه دقیق اسب ها پرداخت و رساله ای دربارهٔ کالبدشناسی اسب نگاشت. او همچنین رساله ای دیگر با عنوان «
دربارهٔ وزن» نوشت که در آن نقشه های مفصل و فنی برای ریخته گری مجسمه ارائه شده بود. این طرح ها شامل ساخت مجسمه در قطعات توخالی جداگانه و استفاده از مهاربندهای آهنی برای تقویت داخلی بودند. تا نوامبر ۱۴۹۳، مدل گلی اسب در اندازه واقعی (بدون سوارکار) در یکی از مراسم ازدواج خاندان اسفورزا به نمایش درآمد و شهرت قابل توجهی برای لئوناردو به همراه آورد. در یادداشتی به تاریخ ۲۰ دسامبر ۱۴۹۳، لئوناردو آمادگی خود را برای آغاز فرایند ریخته گری اعلام کرد، اما در نوامبر ۱۴۹۴، لودوویکو اسفورزا تصمیم گرفت برنز اختصاص یافته به مجسمه را به پدرزن خود، ارکوله دسته، بدهد تا برای ساخت توپ های جنگی جهت دفاع از شهر در برابر تهاجم شارل هشتم استفاده شود. این تصمیم، پروژه مجسمه سازی را متوقف کرد و یکی از جاه طلبانه ترین طرح های هنری رنسانس را ناتمام گذاشت. در همین دوره، میکل آنژ، رقیب هنری لئوناردو، در فلورانس با او روبه رو شد و با طعنه ای تحقیرآمیز، توانایی او در اجرای ریخته گری را زیر سؤال برد. این برخورد، بازتابی از رقابت شدید میان دو نابغه بزرگ عصر رنسانس بود؛ رقابتی که نه تنها در عرصه هنر، بلکه در سطح اعتبار اجتماعی و حمایت درباریان
نیز جریان داشت. این مدل گِلی به عنوان هدف تیراندازی توسط سربازان فرانسوی هنگام حمله به میلان در سال ۱۴۹۹ در آغاز جنگ های ایتالیا ۱۴۹۹–۱۵۰۴ مورد استفاده قرار گرفت؛ پس از آن به دلیل چرخه های باران و یخبندان های بعدی تخریب شد. در سال ۱۵۱۱، لئوناردو یک بنای یادبود سوارکاری را به عنوان مقبره ای برای جیان جیاکومو تریوولزیو ساخت، که برای آن دوباره یک حالت ایستاده و حمایت از قربانی را طراحی کرد - اما این هرگز به دلیل کنفدراسیون نیروهای سوئیسی، اسپانیایی و ونیزی که فرانسوی ها را از میلان بیرون می راندند، مدل سازی نشد. تأثیر و نسخه های مدرن. در سال ۱۶۴۰، پیترو تاکا اولین بنای یادبود سوارکاری را با تصویر یک اسب (ایستاده) در حال پرورش و پادشاه فیلیپ چهارم اسپانیا ساخت، که گالیله در محاسبه راه حل های گرانشی - مشابه لئوناردو - برای مقابله با وزن اضافی آن کمک کرد. "سوارکار برنزی" اتین موریس فالکونه نیز شاهکار مشابهی را انجام می دهد، اگرچه هیچ کدام به مقیاس فیزیکی طراحی لئوناردو نمی رسند. حدود پنج قرن پس از ناکامی پروژه اصلی، طرح های باقی مانده از لئوناردو داوینچی به عنوان مبنایی برای ساخت مجسمه هایی مورد استفاده قرار گرفتند
که هدفشان تحقق بخشیدن به آرمان ناتمام او بود. این طرح ها، که شامل نقشه های فنی، طراحی های آناتومیک، و یادداشت های مهندسی بودند، توسط هنرمندان و مهندسان معاصر بازخوانی و بازسازی شدند تا مجسمه ای خلق شود که نه تنها بازتابی از نبوغ لئوناردو باشد، بلکه تجسمی از میراث فکری و هنری او نیز محسوب شود. استفاده از فناوری های مدرن در کنار وفاداری به جزئیات تاریخی، امکان ساخت مجسمه ای را فراهم آورد که آرزوی دیرینه داوینچی را به واقعیت بدل کند. این تلاش، پلی میان گذشته و حال ایجاد کرد و نشان داد که ایده های بزرگ، حتی اگر قرن ها به تعویق بیفتند، می توانند در نهایت به ثمر بنشینند. مجسمه نهایی، نمادی از پیوند میان هنر، علم، و اراده انسانی برای تحقق رؤیاهای بلندپروازانه است. اسب. چارلز سی. دنت ، هنرمند آماتور و از جوانی عاشق پرواز، تلاش کرد تا به صورت حرفه ای به یک خلبان پیشگام در خطوط هوایی یونایتد و همچنین یک مجموعه دار هنری متعهد تبدیل شود. در سال ۱۹۷۷، او در شماره سپتامبر مجله "نشنال جئوگرافیک،" مقاله ویژه آن را در مورد تاریخچه اسب و مجسمه لئوناردو خواند. دنت سپس پروژه ای را برای بازسازی مجسمه ناتمام در شهر زادگاهش، آلن ت
اون، پنسیلوانیا، آغاز کرد و سازمان غیرانتفاعی «اسب لئوناردو داوینچی» (LDVHI) را برای حمایت از این پروژه تأسیس کرد. تلاش های او برای توسعه سازمان جهت تأمین مالی این پروژه، کاری دشوار بود که بیش از ۱۵ سال طول کشید. هزینه پیش بینی شده برای ساخت مجسمه اسب توسط چارلز دنت نزدیک به ۲٫۵ میلیون دلار بود. او در آلنتاون، کارگاه و استودیویی گنبدی شکل بنا کرد که در آن شخصاً به طراحی و مدل سازی اولیه مجسمه پرداخت. در سال ۱۹۸۸، دنت هنرمند و مجسمه ساز گارت هریک را برای همکاری پاره وقت در پروژه به خدمت گرفت. پس از آن که دنت در ۲۵ دسامبر ۱۹۹۴ بر اثر بیماری ALS (بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک) درگذشت، مجموعه هنری خصوصی خود را به بنیاد LDVHI واگذار کرد. فروش این آثار بیش از یک میلیون دلار برای صندوق پروژه درآمد به همراه داشت. هیئت مدیره بنیاد LDVHI نیز به وعده ای که به دنت داده بود وفادار ماند و اقدامات لازم برای تحقق چشم انداز هنری او را آغاز کرد. این تلاش ها، ادامه راهی بود که دنت با الهام از طرح های لئوناردو داوینچی آغاز کرده بود؛ راهی که تلفیقی از اراده فردی، هنر کلاسیک، و تعهد نهادی را در خود داشت و به یکی از نمونه های برج