Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اوزان غیر بومی را فراهم می آورد. کوتچا ریسلینگ بالدی: او یک استاد و رئیس دپارتمان مطالعات بومیان آمریکا در دانشگاه کالیفرنیا پلی هومبولت است. تحقیقات او بر روی فمینیسم های بومی، عدالت زیست محیطی و استعمارزدایی متمرکز است. او تأثیر زیادی در پیشرفت فرهنگ بومی از طریق تأسیس جمعیت زنان بومی داشته است. کتاب او در مورد فمینیسم های بومی و مراسم بلوغ، مراسم بلوغ قبیله هوپا را احیا کرده است.
ویلهلم براسه (۳ دسامبر ۱۹۱۷- ۲۳ اکتبر ۲۰۱۲) عکاس حرفه ای لهستانی و زندانی در اردوگاه آشویتس در طول جنگ جهانی دوم بود. براسه نژاد اتریشی-لهستانی داشت. او عکاسی را در استودیو عمه اش در کاتوویتسه آموخت. پس از تهاجم آلمان به لهستان در سال ۱۹۳۹ و اشغال شهر ژویتس، که محل زندگی براسه بود، او توسط افسران اس اس بازجویی شد. براسه از اعلام وفاداری به هیتلر سر باز زد و سوگند یاد نکرد؛ به همین دلیل به مدت سه ماه زندانی شد. براسه پس از آزادی، سعی کرد که به مجارستان بگریزد و عضو ارتش لهستان در فرانسه شود؛ با اینحال او در مرز لهستان-اتریش دستگیر، و به اردوگاه آشویتس منتقل شد.. براسه در بخشی از اردوگاه به کار گرفته شد که مسئول عکاسی از زندانیان و دیگر وقایع اردوگاه مانند بخش آزمایش های انسانی بود. طبق تخمین براسه، در طی سالهای ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۵، او حدود چهل تا پنجاه هزار عکس از زندانیان گرفت. سپس براسه به اردوگاه دیگری منتقل، و در مه ۱۹۴۵ توسط قوای امریکایی آزاد شد. بعضی از عکس های براسه در موزه یا بنا های یادبود هولوکاست نگهداری می شود؛ مانند ید وشم. با اینحال بیشتر عکاس های او از بین رفته هست. زندگینامه. ویلهم براسه در ۳ دسامبر
۱۹۱۷ متولد شد. اجداد او از نسل اتریشی های ساکن ژویتس، و مادرش لهستانی بود. پدر براسه از سربازان لهستان در طی جنگ شوروی و لهستان بود. پس از تهاجم آلمان به لهستان در سال ۱۹۳۹، حزب نازی، براسه را تحت فشار قرار داد تا به جناح آنها ملحق شود. با اینحال براسه از این کار سر باز زد و به همین دلیل مکررا توسط گشتاپو بازجویی می شد. براسه کوشید تا ازطریق مجارستان، به فرانسه متواری شود؛ با اینحال در مرز لهستان- مجارستان دستگیر، و به مدت چهار ماه زندانی شد؛ ولی باز هم از اعلام وفاداری به هیلتر سر باز زد. بنابراین در ۳۱ اوت ۱۹۴۰ به اردوگاه آشویتس منتقل شد که اخیرا دایر شده بود. براسه به دلیل «تسلط به زبان آلمانی» و «مهارت عکاسی»، توسط رودلف هوس، فرمانده اردوگاه، به کار در آنجا مقرر شد و مسئول ثبت اطلاعات زندانیان در «واحد احراز هویت و عکاسی»() بود. پس از یک سال و نیم، براسه با یوزف منگله دیدار کرد. منگله عکس های براسه را پسندید و او را مسئول عکسبرداری از زندانیان تحت آزمایش های انسانی کرد. پس از ورود قوای شوروی به لهستان، براسهبه همراه هزاران نفر از زندانیان آشویتس، به اردوگاه ایبنزی منتقل شد که زیرمجموعه اردوگاه کار اجباری
ماوتهاوزن بود. (آخرین منطقه ای که تحت کنترل رژٰیم نازی بود). براسه تا هنگام آزادی توسط قوای آمریکایی در آنجا زندانی بود. براسه پس از آزادی و بازگشت به خانه اش در ژویتس، دیگر نتوانست در حرفه عکاسی مشغول شود؛ چرا که مدام به یاد عکاسی در آشویتس و قربانیان آنجا می افتاد. او عکاسی را کنار گذاشت و کسب وکار سوسیس سازی خود را دایر کرد و در آن موفق شد. او در سن ۹۴ سالگی در ژویتس درگذشت.
شهر ارواح گمشده () فیلمی ژاپنی در سبک اکشن به کارگردانی تاکاشی میکه بر اساس رمانی از هاسه سیشو محصول سال ۲۰۰۰ است. داستان فیلم درباره ماریوی ژاپنی-برزیلی است که با دزدین یک هلیکوپتر مانع دیپورت شدن دوست دختر چینی خود کی می شود. در این فیلم یکی از متداول ترین درونمایه های کارهای میکه یعنی «بیگانگی و پذیرش» دیده می شود.
لین جانستون (متولد ۲۸ مه ۱۹۴۷) کارتونیست و نویسنده کانادایی است که بیشتر به خاطر نوار کارتونی روزنامه ای خود به نام "برای بهتر یا بدتر" شناخته می شود. او اولین زن و اولین کانادایی بود که جایزه روبن انجمن ملی کارتونیست ها را دریافت کرد. اوایل زندگی. لین ریدگوی در کالینگوود، انتاریو متولد شد و در ونکوور شمالی، بریتیش کلمبیا بزرگ شد. او دوست نزدیک دوران کودکی کمدین های پال کی. ویلیس و مایکل بونکور بود. لین در مدرسه هنر ونکوور (که اکنون به دانشگاه هنر و طراحی امیلی کار تغییر نام یافته است) تحصیل کرد و آرزو داشت تا به عنوان یک هنرمند زندگی حرفه ای خود را آغاز کند. پس از مدتی کوتاه فعالیت در حوزه انیمیشن، که بیشتر به عنوان رنگ آمیز غیررسمی سلول ها در برنامه "نمایش کارتونی ابوت و کاستلو" فعالیت داشت، در سال ۱۹۶۹ ازدواج کرد و به انتاریو بازگشت. در این دوره او پنج سال به عنوان طراح پزشکی در دانشگاه مک مستر کار کرد. آثار تصویرسازی او که شامل صحنه های روزمره بیمارستانی بود (مانند پدری که در اتاق انتظار سیگار می کشد)، در آرشیو پزشکی این دانشگاه نگهداری می شود. در دوران بارداری نخستین فرزندش، او شروع به طراحی کارتون های ت
ک تصویری برای سقف دفتر پزشک متخصص زنان خود، موری انکین، کرد. این کارتون ها بعدها در اولین کتاب او با عنوان "دیوید، ما بارداریم!"، که در سال ۱۹۷۳ با نام وقت خود، لین فرانکس، منتشر شد (و بعداً با نام لین جانستون بازنشر گردید)، به چاپ رسیدند و به یک کتاب پرفروش تبدیل شدند. پس از طلاق، لین به صورت آزاد به طراحی های تجاری و پزشکی روی آورد و استودیویی را در یک گلخانه بازسازی شده برای کار خود ایجاد کرد. دنباله کتاب "دیوید" با عنوان "سلام مامان! سلام بابا!" در سال ۱۹۷۵ منتشر شد. مدت کوتاهی پس از آن، لین با یک دانشجوی دندان پزشکی به نام راد جانستون آشنا شد و ازدواج کرد. برای بهتر یا بدتر. در سال ۱۹۷۸، خانواده جانستون به همراه دو فرزندشان به لین لیک، مانیتوبا نقل مکان کردند. در همان زمان، سندیکای مطبوعات جهانی از او خواست تا در تولید یک نوار کارتونی مشارکت کند. لین با ارسال بیست نسخه از نوار کارتونی ای به نام "جانستون ها"، که براساس خانواده خود طراحی کرده بود ("چون آن ها تنها افرادی بودند که می دانستم می توانم بارها و بارها به صورت مداوم به تصویر بکشم")، موافقت خود را اعلام کرد. در کمال شگفتی، سندیکا این نوارها را پذیر
فت و یک قرارداد بیست ساله به او پیشنهاد کرد. پس از گذراندن دوره ای شش ماهه برای آماده سازی، این نوار با عنوان "برای بهتر یا بدتر" برای اولین بار در روزنامه های بسیاری از داستان های این نوار کارتونی از تجربیات واقعی خانواده لین جانستون الهام گرفته شده اند. شخصیت های اصلی این داستان ها بر اساس اسامی میانی همسر و فرزندان او نام گذاری شده اند، به جز شخصیت مادر، زیرا لین جانستون نام میانی ندارد. به جای آن، او تصمیم گرفت قهرمان داستان، «الی»، را به افتخار یکی از دوستانش که در سن جوانی درگذشت، نام گذاری کند. دوست او و کمدین کانادایی، مایکل بونکور، الهام بخش داستان جنجالی مربوط به «افشاگری» لارنس شد. شخصیت دِیانا بر اساس عشق دوران دبیرستان آران، که سال ها پس از پایان رابطه شان در یک تصادف رانندگی فوت کرد، طراحی شده است. خواهرزاده جانستون، استفانی، دچار ناتوانی رشدی است و تجربه او در داستان های اخیر دربارهٔ ادغام دانش آموزان با ناتوانی رشدی در کلاس آپریل به اشتراک گذاشته شده است. حرفه تدریس الیزابت بر اساس تصمیم کیت، دختر جانستون، برای دنبال نکردن حرفه ای در آموزش طراحی شده است؛ اما این موضوع فرصتی به جانستون داد تا ت
صور کند این مسیر چگونه می توانست پیش برود. شخصیت های نوار کارتونی "برای بهتر یا بدتر" در «زمان واقعی» پیر شده اند. در ۳۱ اوت ۲۰۰۸، خود لین جانستون در نوار روز یکشنبه ظاهر شد، که قرار بود پایان این کارتون باشد، و اعلام کرد که داستان را تقریباً ۳۰ سال به عقب، به اوایل شروع آن، بازمی گرداند. نیمی از مطالب جدید و نیمی دیگر تکرار خواهند بود. مطالب «جدید» در واقع نسخه های بازنگری شده ای از نوارهای قدیمی بودند که با بازسازی آثار هنری و تغییر دیالوگ ها همراه شدند. این تغییرات گاهی تنها به منظور جایگزینی اصطلاحات مدرن یا نام محصولات جدید به جای نسخه های قدیمی انجام می شد. در مواردی نادر، یک نوار کامل یا یک پنل به طور کامل بازسازی می شد؛ برای مثال، تنبیه بدنی مایکل یا الیزابت به «زمان استراحت» تغییر یافت. با این حال، یکی از نوارهای تنبیه بدنی که همچنان باقی ماند، داستانی بود که در آن مایکل به دلیل ضربه زدن به کودک دیگری توسط جان تنبیه شد. این ماجرا به بحثی میان جان و الی منجر شد، جایی که الی با تنبیه بدنی به عنوان راه حل مناسب مخالف بود، هرچند با جان موافق بود که نگرش خشونت آمیز مایکل باید در همان ابتدا متوقف شود. نوار
های دیگری، مانند زمانی که الی عصبانی می شد و چیزی را به پشت سر جان پرتاب می کرد (مانند یک فنجان قهوه)، نیز سانسور شدند. از آنجا که این نوار یک نوار خانوادگی بود، مسائل مربوط به پرتاب اشیاء سخت به پشت سر کسی، موضوع خشونت خانگی را مطرح می کرد.
استاروسبحان گولوو () یک شهر در شهرستان بورزیانسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
نووسبحان گولوو () یک شهرک در شهرستان بورزیانسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
نابی یوو () یک شهرک در شهرستان بورزیانسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
میندی گولوو () یک شهرک در شهرستان بورزیانسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
اسلام بایوو () یک شهرک در شهرستان بورزیانسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
کیلدی گولوو () یک شهرک در شهرستان بورزیانسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
کیک بایوو () یک شهرک در شهرستان بورزیانسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
میراث جهانی در زیلاند نو شامل سه اثر ثبت شده در کشور قلمرو همسود نیوزیلند (زیلاند نو) است که توسط میراث جهانی ثبت شده است. سایت های سازمان میراث جهانی آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد، یونسکو، مکان هایی هستند که دارای اهمیت فرهنگی یا طبیعی هستند، همان طور که در پیمان نامه میراث جهانی، که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده، شرح داده شده است. زیلاند نو این پیمان نامه را در ۲۲ نوامبر ۱۹۸۴ پذیرفت و از آن هنگام، مکان های طبیعی و فرهنگی زلاند نو واجد شرایط برای گنجانده شدن در فهرست میراث جهانی هستند. زیلاند نو سه میراث ثبت شده و ۸ نامزد در فهرست آزمایشی ثبت جهانی دارد. دو سایت اول در سال ۱۹۹۰ و مورد سوم در سال ۱۹۹۸ ثبت شده است. پارک ملی تونگاریرو به دلیل اهمیت فرهنگی و طبیعی آن ذکر شده است در حالی که دو سایت دیگر طبیعی هستند. نیوزیلند یک بار در کمیته میراث جهانی میزبانی کرده است. میراث جهانی. یونسکو سایت ها را با ده معیار فهرست می کند. هر ورودی باید حداقل یکی از معیارها را داشته باشد. فهرست آزمایشی. افزون بر سایت های موجود در فهرست میراث جهانی، کشورهای عضو می توانند فهرستی از سایت های آزمایشی را که ممکن است برای نامزدی در
نظر بگیرند، در این فهرست قرار دهند. نامزدها در فهرست میراث جهانی تنها در صورتی پذیرفته می شوند که سایت پیش تر در فهرست آزمایشی قرار داشته باشد. زلاند نو ۸ نامزد در این فهرست دارد.
شفیقه گاسپیرالی()(۱۴ اکتبر ۱۸۸۶ – ۳۱ اوت ۱۹۷۵) رهبر فمینیست تاتار کریمه که سردبیر و ناشر نخستین نشریه زنان در آنجا، عضو شورای ریاست کورولتای و دو دوره معاون در جمهوری خلق کریمه بود. او همچنین آموزگار مهدکودک بود. سال های آغازین زندگی. شفیقه گاسپیرالی در خانواده اسماعیل گاسپرینسکی (۱۸۵۱–۱۹۱۴)، اندیشمند، ناشر، آموزگار، سیاستمدار و از اصلاح گران تاتار کریمه، و یکی از رهبران بیداری فرهنگی و سیاسی ترکی در اوایل قرن بیستم، در باغچه سرای کریمه (استان تائوریدا روسیه) در ۱۴ اکتبر ۱۸۸۶، بود. مادرش زهره گاسپیرالی از خاندان آک چورا بود. شفیقه چهار برادر به نام های رفعت، دانیال، منصور، حیدر و سه خواهر به نام های بهیه، لیلا و نگار داشت. گاسپیرالی خواندن و نوشتن را از پدرش آموخت. سپس تحصیلات خود را در مدرسه پدرش، روش تازه «Usûl-ü Cedit» در کریمه ادامه داد. پدرش او را از میان خواهر و برادرانش انتخاب و تربیت کرد و به تحصیل او اهمیت ویژه ای داد. مادرش هنگامی که او ۱۷ سال سن داشت فوت کرد. او مسئولیت خانه را بر عهده گرفت. حرفه خبرنگاری. او با وجود مسوولیت خانه داری، مهم ترین دستیار پدرش در مدیریت نشریات روزنامه ("ترجمان - Tercim
an)"، نامه نگاری و واگردانی از زبان روسی و همچنین امور پستی و پخشی شد. در سال ۱۹۰۳، او نخستین مقاله خود را در "ترجمان" نوشت. او در این مدت با نصیب بیگ یوسف بیگلی از گنجه، جوان آذربایجانی آشنا شد که اغلب به دیدار پدرش می رفت. نامه نگاری های او در مورد مسائل سیاسی با یوسف بیگلی به صمیمیت تبدیل شد که در سال ۱۹۰۶ ازدواج کردند. اسماعیل گاسپیرالی مجله ("Alem-i Nisvan" - دنیای زنان) را در سال ۱۹۰۶ پس از اینکه پی برد ترجمان در زمینه بهبود وضعیت اجتماعی ضعیف زنان در روسیه، تحصیل و اشتغال زنان ناکافی است را پایه گذاری کرد. شفیقه به ریاست نشریه گمارده شد. مقالات منتشر شده به آگاهی رسانی، راهنمایی، تشویق و سازماندهی زنان ترک، ارائه دانستنی های دقیق در مورد زن و جنبش های زنان در جهان ترک و اسلام می پرداخت. او در سال ۱۹۰۸ یک دختر بنام زهره و یک سال بعد یک پسر بنام نیازی به دنیا آورد. در این دوره، او به همراه همسرش و برادر بزرگترش رفعت، همهٔ مسوولیت "ترجمان" را بر عهده گرفتند. در سال ۱۹۱۲ شفیقه و همسرش نصیب یوسف بیلی به گنجه آذربایجان رفتند و پس از بسته شدن مجله "عالم نسوان" در آنجا ساکن شدند. در پایان آن سال، چونکه برای رس
یدگی به روزنامه "ترجمان کسی را پیدا نکرد، به خانه بازگشت." پدرش اسماعیل گاسپیرالی در ۱۱ سپتامبر ۱۹۱۴ درگذشت. کنشگر حقوق زنان و سیاستمدار. زنان ترک ساکن و باشنده امپراتوری روسیه از زندگی اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و اقتصادی کنار گذاشته شدند، مورد بی توجهی قرار گرفتند و از تحصیل ناکام ماندند. شفیقه یکی از پیشگامانی بود که در این شرایط نامطلوب جنبش زنان را راه اندازی کرد. شفیقه گاسپیرالی در تمام زندگی خود از راه مدارس، سازمان ها و تشویق به همکاری سیاسی برای بیداری زنان ترک مبارزه کرد، که بسیاری از مردم به آن اهمیت نمی دادند. شفیقه با شناخته شدن در سردبیری نشریه "دنیای زنان، به یکی" از اولین معاونان نخستین کنگره کریمه، جمهوری خلق کریمه در سال ۱۹۱۷ به کار گرفته شد که عمر کوتاهی داشت. وی همچنین در کنگره همه مسلمانان روسیه در چارچوب هیئت کریمه که در مسکو تشکیل شده بود، شرکت کرد. هدف شفیقه گاسپیرالی برابری زنان ترک از نگاه قانونی، اجتماعی و فرهنگی در یک بینش مردسالار از اداره و گردانندگی جامعه در همه جهات بود. کریمه برای توسعه اجتماعی- فرهنگی و سیاسی زنان ترک دو برتری نسبت به سایر مناطق داشت: نخست اینکه زادگاه جنبش نوآور
ی و نوسازی بود که توسط اسماعیل گاسپیرالی آغاز شد. دوم در سنجش با قفقاز و ترکستان، زنان کریمه کمتر از چندهمسری و حجاب و پوشش رنج می بردند. با این حال، هنگامی که انقلاب ۱۹۱۷ آغاز شد، به دلیل عدم وجود یک رهبر زن متحدکننده، به جز(" "Taze Hayat Cemiyet-" انجمن زندگی نوین")مستقر در یالتا هیچ سازمان زنان دیگری وجود نداشت. تلاش اسماعیل گاسپیرالی دربرابر مردم تنگ نظر که مخالف مشارکت همه جانبه و برابری زنان در زندگی اجتماعی و سیاسی بودند، هرچند به کندی نتیجه داد، اما برای رسیدن به موفقیت راستین با حمایت جامعه، او نیاز به یک رهبر زن و حتی رهبرانی داشت که بتواند بر توده ها در راه «سازمان زنان» تأثیر بگذارد. زنان روشنفکر و آموزگاران در سازمان مرکزی کمیته های زنان فعالیت می کردند و شفیقه گاسپیرالی در رأس آن ها قرار داشت. او تلاش می کرد با برقراری ارتباطات، زنان را به افزایش فعالیت هایشان تشویق کند. علاوه بر او، به ویژه الهامیه طقتار، عایشه اسحاق و خدیجه آوجی از افرادی بودند که در این مسیر فعالیت می کردند. شفیقه گاسپیرالی شخصاً شعبات این کمیته ها را در باغچه سرای و آق مسجد(سیمفروپل)رهبری می کرد. یکی دیگر از وظایف او، عضویت
در شورای شهر باغچه سرای بود، انتخاب شد. اما در این دوره، به دلیل مشغله کاری زیاد، این نامزدی را نپذیرفت. مهاجرت از کریمه به جمهوری آذربایجان. در سال ۱۹۱۹، شفیقه گاسپیرالی با تهدید مرگ از کریمه به همراه دو فرزند خردسالش به آذربایجان گریخت. پس از دو سال، جمهوری دموکراتیک آذربایجان توسط ارتش سرخ اشغال شد. همسر او، نصیب بیگ یوسف بیگلی، نخست وزیر آذربایجان (۱۴ آوریل ۱۹۱۹ – ۱ آوریل ۱۹۲۰)، در ۳۱ می۱۹۲۰ به ضرب گلوله کشته شد. ممدوح شوکت (اسندال)، نماینده مجلس ملی کبیر ترکیه در باکو، برای دومین بار به شفیقه گاسپیرالی که مجبور به فرار از مرگ شده بود، کمک کرد. مهاجرت به ترکیه. با مدارک شناسایی و گذرنامه جعلی عثمانی که برای او تهیه شده بود، شفیقه گاسپیرالی برای آخرین بار همراه با دو فرزندش با قطاری که ممدوح شوکت فراهم کرده بود و اسیران جنگی ترک و مهمات کمکی را به ترکیه جابجا می کرد، مهاجرت کرد. او ۵۴ سال در ترکیه زندگی کرد؛ کشوری که در ۳۵ سالگی به آن مهاجرت کرده بود، و در این مدت آرشیو خود را با اسنادی که همراه داشت، گسترش داد. برای تأمین معاش در ترکیه، شفیقه گاسپیرالی ابتدا چند قطعه از جواهرات موروثی مادرش را فروخت. سپس،
برای مدت کوتاهی در یک بیمارستان به کار گرفته شد. پس از ترک آنجا، مدتی به خیاطی پرداخت و همچنین در دوره های ماشین نویسی شرکت کرد. در ادامه، به عنوان مدیر در مؤسسه (Daru’l-eytam -یتیم خانه)سازمان حمایت از کودکان فعالیت کرد. پس از بسته شدن یتیم خانه، او دوباره بیکار شد و حتی به دلیل تنگ دستی، مجبور شد ساعت مچی خود را بفروشد. سرانجام، موفق شد شغلی موقت با حقوق ماهانه ۴۰ لیر پیدا کند. سه خواهر و برادر گاسپیرالی نیز در استانبول بودند. برادرش جودت منصور، که دانشجوی دارالفنون (دانشگاه استانبول) بود، برای اینکه سربار خواهرش نباشد، در خوابگاه دانشجویی اقامت داشت. برادر دیگرش، حیدرعلی، که در مدرسه پزشکی تحصیل می کرد، تا زمان فارغ التحصیلی نزد شفیقه زندگی کرد. خواهر کوچکش نگار با سلیمان، که مباشر (پیشکار) بود، ازدواج کرده بود. برادر بزرگ ترش، رفعت، در دسامبر ۱۹۲۵ در کریمه درگذشت. شفیقه گاسپیرالی برای کمک به دختر و دامادش درمانده و ناتوان بود. شفیقه گاسپیرالی کنش های اجتماعی و فرهنگی خود را در ترکیه ادامه داد. پس از کار به عنوان مدیر یتیم خانه و ایفای نقش فعال در انجمن آورگان تاتارهای کریمه، در سال ۱۹۳۰ «اتحادیه زنان تات
ار کریمه» (Kırım Tatar Kadınlar Birliği) را پایه گذاری کرد و ریاست آن را بر عهده گرفت. او همچنین سال ها در هلال سرخ ترکیه (Kızılay) خدمت کرد. او همچنین برای نشریه کریمه و نشریه امل مقاله می نوشت. گاسپیرالی با زندگی خود، هدف داشت که حرکت زنان ترک در روسیه را به صورت کتاب منتشر کند. شفیقه گاسپیرالی در ۳۱ اگوست ۱۹۷۵ در استانبول درگذشت. او پس از مراسم مذهبی که در مسجد شیشلی برگزار شد، در قبرستان زنجیرلی کویو به خاک سپرده شد.
میا ساشا مک کنا بروس (; زادهٔ ۳ ژوئیه ۱۹۹۷) بازیگر اهل انگلستان است. او به خاطر ایفای نقش در "بازگشت تریسی بیکر" و "مکانی برای رها کردن" به شهرت رسید. او در فیلم های "آخرین قطار برای کریسمس" و "ترغیب" ایفای نقش کرده است. اوایل زندگی. مک کنا بروس در ۳ ژوئیه ۱۹۹۷ در لندن به دنیا آمد و در چیزلهرست، بروملی بزرگ شد. او در مرکز هنرهای نمایشی لیز بورویل در بکسلی کلاس های رقص را گذراند و داش آموز آکادمی بل کانتو لندن بود. او همچنین در آکادمی رقص سفایر در بکسلی هیث و مدرسه گرامر دخترانه میدستون تحصیل کرده است. زندگی شخصی. در فوریه ۲۰۲۲، مک کنا بروس با بازیگر تام لیچ نامزد کرد. در اوت ۲۰۲۳، اولین فرزند خود، که یک پسر بود را به آورد. این زوج در اوت ۲۰۲۴ ازدواج کردند.
نامه ای به خوک (به عبری: מכתב לחזיר) یک فیلم انیمیشن کوتاه اسرائیلی- فرانسوی محصول ۲۰۲۲ به نویسندگی و کارگردانی تال کانتور است. این فیلم پویانمایی ۱۷ دقیقه ای درباره آسیب های نسلی در جشنواره های بین المللی مختلف، از جمله جشنواره فیلم اورشلیم، جشنواره بین المللی انیمیشن اتاوا، جشنواره بین المللی فیلم انیمیشن انسی و جشنواره بین المللی فیلم کودکان شیکاگو، جوایز دریافت کرده است. این فیلم نامزد جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه شد. داستان. در «روز یادبود»، یک بازمانده از هولوکاست نامه ای را می خواند که به خوکی که جانش را نجات داده بود، به کلاس درس پر از نوجوانان می خواند. در حالی که به شهادت او گوش می دهد، یک دختر دانش آموز جوان در رویای پیچیده ای فرو می رود که در آن با سؤالاتی در مورد آسیب جمعی، حافظه و هویت روبرو می شود.
سید عبدالحسین رئیس السادات (زادهٔ فروردین ۱۳۳۲ در ارسنجان، استان فارس – درگذشتهٔ ۱۸ اسفند ۱۴۰۳) پژوهشگر، مترجم و فعال فرهنگی ایرانی بود که عمده فعالیت هایش در حوزه آموزش، تبلیغ فرهنگ ایرانی و شیعی، ترجمه و پژوهش در زمینه معارف اسلامی متمرکز بود. ایشان دانش آموخته کارشناسی زبان انگلیسی و کارشناسی ارشد تاریخ از دانشگاه تهران بود. وی به مدت ۷ سال در کشور پاکستان به عنوان کاردار فرهنگی ایران فعالیت کرد و ضمن تبلیغ مبانی دینی و مکتب تشیع، در رفع شبهات ضد شیعی تلاش کرد و نقش مؤثری در تقویت پیوندهای فرهنگی بین ایران و پاکستان و ارتباط میان نخبگان علمی و مذهبی دو کشور ایفا نمود. او در این دوره بارها از سوی گروه های تکفیری مورد سوءقصد قرار گرفت، اما به فعالیت های فرهنگی خود ادامه داد. از جمله اقدامات مهم و برجستهٔ سید عبدالحسین رئیس السادات، تلاش مؤثر او برای بازگشایی و احیای مدارس ایرانی در کشورهای شبه قاره هند بود. مدارس ایرانی در این منطقه که پیشینه ای طولانی در ترویج زبان فارسی، فرهنگ ایرانی و آموزش معارف اسلامی داشتند، پس از انقلاب اسلامی ایران به دلایل مختلفی از جمله تحولات سیاسی و اجتماعی تعطیل شده بودند. ایشان
در دوران حضور خود به عنوان کاردار فرهنگی ایران در پاکستان، با رایزنی های مستمر با نهادهای آموزشی و مسئولان فرهنگی در این منطقه، توانست زمینه را برای بازگشایی و احیای مجدد مدارس ایرانی فراهم سازد و نقش ارزنده ای در گسترش و ترویج فرهنگ غنی ایرانی و زبان فارسی در این شبه قاره ایفا کند. وی همچنین چندین سال از سوی بعثه مقام معظم رهبری به مأموریت حج اعزام شد تا مذهب تشیع را برای زائران و مسلمانان دیگر کشورها معرفی کرده و به رفع شبهات دینی بپردازد. علاوه بر این به مدت ۱۴ سال به عنوان دبیر تاریخ، معارف و زبان انگلیسی در شهرستان شهرکرد و دیگر مناطق محروم استان چهارمحال و بختیاری فعالیت کرد و در این مدت نقش قابل توجهی در تربیت نسل های مختلف دانش آموزان و پژوهشگران داشت. در کنار سایر فعالیت های فرهنگی و آموزشی، ایشان به مدت ۲ سال به عنوان مدیرکل آموزش وپرورش این استان نیز خدمت کرد. وی در کنار تدریس، آثار متعددی را از زبان های انگلیسی و اردو به فارسی ترجمه کرد و چند اثر نیز تألیف نمود. آثار. برخی از مهم ترین آثار منتشرشده توسط سید عبدالحسین رئیس السادات عبارت اند از: ۱. شناسنامه فرهنگی پاکستان (تألیف): بررسی جامع تاریخ،
فرهنگ و ساختار اجتماعی پاکستان و روابط فرهنگی با ایران ۲. گزارشی از دربار ایران (۱۸۰۷-۱۸۱۱) (ترجمه): پژوهشی تاریخی درباره دربار ایران در قرن نوزدهم ۳. استغاثه و جایگاه شرعی آن (ترجمه): بررسی فقهی و عقیدتی استغاثه در مکتب تشیع ۴. عقیده شفاعت (ترجمه): تحلیل مفهوم شفاعت در آموزه های شیعی ۵. جامعیت و فراگیری در هدف بعثت انبیاء (ترجمه): پژوهش درباره اهداف بعثت پیامبران ۶. ذبح عظیم؛ از ذبح اسماعیل تا ذبح حسین (ع) (ترجمه): بررسی جایگاه والای امام حسین(ع) در میان پیروان اهل تسنن و دیگر ادیان ۷. غدیر و ولایت علی (ع) در کلام رسول خدا(ص) (ترجمه): تحلیل روایات مربوط به ولایت امام علی (ع) ۸. مناقب زهرای مرضیه (س) در کلام نبی اکرم(ص) (ترجمه): شرح فضائل حضرت زهرا (س) از دیدگاه پیامبر (ص) ۹. ظهور و فضایل امام مهدی(عج) در کلام رسول خدا (ص) (ترجمه): بررسی احادیث نبوی درباره امام زمان (عج) ۱۰. سخنان رسول اکرم(ص) در مناقب حسنین (ع) (ترجمه): بررسی روایات نبوی درباره فضایل امام حسن و امام حسین (ع) ۱۱. فتوا پیرامون تروریسم (ترجمه): بررسی فقهی درباره حکم تروریسم در اسلام ۱۲. سرباز مکتب (ترجمه): بررسی زندگی حاج قاسم سلیمانی ۱۳. شهره
ا و تجارت ایران در دوره قاجار (ترجمه): گزارش کنسول ابوت درباره اقتصاد و جامعه ایران ۱۴. خاطرات روزانه افغانستان (ترجمه): گزارشی مستند از شرایط زندگی مردم افغانستان ۱۵. زندگی نامه پروفسور دکتر محمد طاهر القادری (ترجمه): زندگی نامه ای از متفکر پاکستانی محمد طاهر القادری
عبارت "سیب طلایی اختلاف اریس" به افسانهای یونانی اشاره دارد که در آن اریس (الههٔ نزاع و اختلاف در اساطیر یونان) یک سیب طلایی را در میان جمعی از خدایان پرتاب کرد و روی آن نوشت: «به زیباترین تقدیم میشود». این سیب طلایی باعث اختلاف بین هرا، آتنا و آفرودیت (الهه های المپ) شد، زیرا هر یک خود را شایستهٔ دریافت آن میدانستند. این نزاع به «داوری پاریس» انجامید و در نهایت یکی از عوامل جنگ تروا شد. نکات کلیدی. اریس. الههٔ نزاع و هرج ومرج در اساطیر یونان. سیب طلایی. نماد رقابت، زیبایی، و فریب. اختلاف سه الهه. هرا (قدرت و سلطنت)، آتنا (خرد و جنگاوری)، آفرودیت (عشق و زیبایی). پیامدها. پاریس، شاهزادهٔ تروا، آفرودیت را برگزید و در ازای آن هلن (زیباترین زن جهان) را به دست آورد که این موضوع جرقهٔ جنگ تروا را زد. این داستان نمادین اغلب به عنوان استعاره ای برای علتهای به ظاهر کوچک ولی اثرگذار در بروز اختلافات بزرگ استفاده میشود.
پیکادلی جیم فیلمی محصول سال ۲۰۰۴ و به کارگردانی جان مک کی است. در این فیلم بازیگرانی همچون سم راکول، فرانسیس اوکانر، تام ویلکینسون، برندا بلتین، هیو بونه ویل، الیسون جنی، آستین پندلتن، تام هالندر، جفری پالمر، پم فریس و سیا ایفای نقش کرده اند.
نادژدا پتروویچ (؛ ۱۱/۱۲ اکتبر ۱۸۷۳ – ۳ آوریل ۱۹۱۵) نقاش صربستانی و یکی از پیشگامان عکاسی جنگی زنان در منطقه بود. او که به عنوان برجسته ترین نقاش زن صربستان در آن دوره شناخته می شود، از مهم ترین نمایندگان اکسپرسیونیسم و فوویسم در این کشور بود. پتروویچ که در شهر چاچاک زاده شد، در جوانی به بلگراد نقل مکان کرد و در مدرسه عالی زنان تحصیل نمود. او در سال ۱۸۹۱ فارغ التحصیل شد و از سال ۱۸۹۳ در همان مدرسه تدریس کرد تا اینکه برای ادامه تحصیل به مونیخ رفت و در آنجا زیر نظر هنرمند اسلوونیایی آنتون آشبه آموزش دید. بین سال های ۱۹۰۱ تا ۱۹۱۲، آثارش را در شهرهای مختلف اروپا به نمایش گذاشت. در سال های پایانی عمر، پتروویچ زمان کمی برای نقاشی داشت و آثار اندکی خلق کرد. با آغاز جنگ های بالکان در سال ۱۹۱۲، او داوطلبانه به عنوان پرستار به خدمت درآمد و تا سال ۱۹۱۳ که به تیفوس و وبا مبتلا شد، از سربازان صربستانی پرستاری کرد. به پاس خدماتش، مدال شجاعت (۱۹۱۲) و نشان صلیب سرخ را دریافت نمود. با آغاز جنگ جهانی اول، مجدداً به عنوان پرستار در ارتش سلطنتی صربستان داوطلب شد و در نهایت در ۳ آوریل ۱۹۱۵ بر اثر تیفوس درگذشت. آثار او شامل نزدیک ب
ه سیصد نقاشی رنگ روغن، حدود صد طرح، مطالعه و اسکچ، و همچنین چند آبرنگ است. آثارش به جریان های سسیسیون، سمبولیسم، امپرسیونیسم و فوویسم تعلق دارند. زندگی نامه. نادژدا پتروویچ در ۱۱ یا ۱۲ اکتبر ۱۸۷۳ در چاچاک، شاهزاده نشین صربستان، در خانواده ای فرهنگی زاده شد. پدر و مادرش، دیمیتریه و میلووا پتروویچ، ده فرزند داشتند، که یکی از آن ها، راستکو پتروویچ، بعدها به عنوان نویسنده و دیپلمات شناخته شد. مادرش، میلووا، معلم مدرسه و از خویشاوندان سیاستمدار برجسته صرب، سوتوزار میلیتیچ، بود. پدرش که معلم هنر و ادبیات بود و به گردآوری آثار هنری علاقه داشت، بعدها به عنوان مأمور مالیات مشغول به کار شد و دربارهٔ نقاشی نوشت. او در اواخر دهه ۱۸۷۰ بیمار شد و خانواده را مجبور کرد به شهر کارانوواک (امروزه کرالیفو) نقل مکان کنند و در نهایت در سال ۱۸۸۴ به بلگراد بروند. خانه آن ها بعدها در جریان جنگ جهانی دوم توسط لوفت وافه نابود شد. پتروویچ که از کودکی استعداد هنری خود را نشان داده بود، تحت آموزش جورجه کرستیچ قرار گرفت و در مدرسه عالی زنان تحصیل کرد. او در سال ۱۸۹۱ از این مدرسه فارغ التحصیل شد. در سال ۱۸۹۳، او به عنوان معلم هنر در مدرسه م