Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گیاه پارچ ماداگاسکاری ، یکی از دو گونه از سرده گیاه پارچ ها در ماداگاسکار می باشد. گونه دیگر گیاه پارچ ماسوالا است. تاریخ گیاه شناسی. گیاه پارچ ماداگاسکاری اولین گونه گیاه پارچ ها بود که به طور علمی توصیف شد. ایتین دو فلاکور () آن را در سال ۱۶۵۸ با نام "آمراماتیکو" ضبط کرد. او توصیفی از این گیاه را در اثر مهم خود "تاریخچه جزیره بزرگ ماداگاسکار" منتشر کرد. می خواند:این گیاهی است که حدود ۳ فوت ارتفاع دارد و در انتهای برگ هایش که ۷ اینچ طول دارند، یک گل توخالی یا میوه شبیه یک گلدان کوچک با کلاهک دارد که منظره ای شگفت انگیز است. قرمز و زرد وجود دارد که زرد بزرگ ترین آنهاست. ساکنان این کشور تمایلی به چیدن گل ها ندارند و می گویند که اگر کسی آنها را گذرا بچیند، آن روز باران نمی بارد. در مورد آن، من و همه فرانسوی های دیگر آنها را چیدیم، اما باران نبارید. بعد از باران، این گل ها پر از آب می شوند که هر کدام حاوی یک نیم لیوان خوب است. [ترجمه شده از فرانسوی در ""] بوم شناسی. گیاه پارچ ماداگاسکاری در امتداد ساحل شرقی ماداگاسکار واقع می شود. بیشتر در جنوب جزیره، در اطراف تلانارو، رایج است، اگرچه تا شمال شبه جزیره ماسوالا (
) یافت می شود. در کناره های باتلاق ها و در خاک های پوده ای یا شنی در ارتفاعات کم می روید.[۱] پارچ های گیاه پارچ ماداگاسکاری میزبان حداقل دو گونه عنکبوت گیاه پارچ زی هستند: "Synema obscuripes" و "Theridion decary"i. جوره های گونه. این گونه دو جوره دارد: گیاه پارچ ماداگاسکاری جوره "ماکروکارپا" اسکات الیوت (۱۸۹۱) گیاه پارچ ماداگاسکاری جوره "سیلندریکا" دوب. (۱۹۰۶)
ادوکسابان () (با نام تجاری Lixiana)، یک داروی ضدانعقاد و یک مهارکننده مستقیم فاکتور Xa است. ادوکسابان از راه دهان تجویز می شود. ترکیبآان با وارفارین عوارض جانبی دارویی کمتری دارد. این دارو در ژوئیه ۲۰۱۱ در ژاپن برای پیشگیری از ترومبوآمبولی وریدی به دنبال جراحی ارتوپدی اندام تحتانی تأیید شد. همچنین در ژانویه ۲۰۱۵ توسط سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) برای پیشگیری از سکته مغزی و آمبولی سیستمیک سیستم عصبی غیر مرکزی تأیید شد. در ژوئن ۲۰۱۵ برای استفاده در اتحادیه اروپا تأیید شد. ادوکسابان در فهرست داروهای ضروری سازمان بهداشت جهانی قرار دارد. کاربرد پزشکی. در ایالات متحده، ادوکسابان برای درمان ترومبوز ورید عمقی و آمبولی ریوی پس از پنج تا ده روز درمان اولیه با یک ضد انعقاد تزریقی تجویز ممی شود. همچنین برای کاهش خطر لخته شدن خون در افراد مبتلا به فیبریلاسیون دهلیزی بدون دریچه نشان داده شده است. در اتحادیه اروپا، ادوکسابان برای جلوگیری از لخته شدن خون در افراد مبتلا به فیبریلاسیون دهلیزی غیر دریچه ای که حداقل یک عامل خطر مانند سکته قبلی، فشار خون بالا (فشار خون بالا)، دیابت، نارسایی احتقانی قلب یا وجود دارند در سن ۷۵ س
ال یا بیش تر و همچنین برای درمان ترومبوز ورید عمقی و آمبولی ریه و جلوگیری از بروز دوباره هر یک از اینها به کار می رود. موارد منع مصرف. ادوکسابان اغلب در افراد منع مصرف دارد: ادوکسابان توسط مهارکننده های قوی P-glycoprotein (P-gp) زیر تقویت می شود: سیکلوسپورین، دروندارون یا اریترومایسین یا کتوکونازول. مصرف همزمان این داروها و ادوکسابان ممکن است به دوزهای ۳۰ میلی گرمی ادوکسابان (به جای ۶۰ میلی گرم) نیاز داشته باشد. اثربخشی ادوکسابان ممکن است در صورت استفاده از القاء کننده های قوی P-gp مانند فنی توئین، کاربامازپین، فنوباربیتال یا خار مریم کاهش یابد. در صورت استفاده از این داروها با ادوکسابان، احتیاط توصیه می شود. با ضد پلاکت ها، NSAIDها، SSRIها و SNRIها تعامل دارد. پایین تر از وارفارین در فیبریلاسیون دهلیزی غیردریچه ای با کلیرانس کراتینین (CrCl) بیشتر از ۹۵ میلی لیتر در دقیقه. اثرات نامطلوب. ممکن است از هر ۱۰ نفر ۱ نفر را تحت تأثیر قرار دهد: ممکن است از هر ۱۰۰ نفر ۱ نفر را تحت تأثیر قرار دهد: ممکن است از هر ۱۰۰۰ نفر ۱ نفر را تحت تأثیر قرار دهد: خونریزی در عضلات، مفاصل، شکم، قلب یا درون جمجمه. مصرف بیش از حد. مصرف
بیش از حد ادوکسابان می تواند باعث خونریزی جدی شود. تا آوریل ۲۰۲۱ هیچ پادزهر تأیید شده ای برای مصرف بیش از حد ادوکسابان وجود ندارد. همودیالیز به میزان قابل توجهی در پاکسازی ادوکسابان کمک نمی کند. آندگزانت آلفا به عنوان یک پادزهر برای مصرف بیش از حد ادوکسابان مورد مطالعه قرار گرفته است، اما تنها از سال ۲۰۱۹ برای معکوس کردن اثرات ریواروکسابان و آپیکسابان توسط FDA و EMA تأیید شده است. مکانیسم عمل. ادوکسابان یک مهارکننده مستقیم، انتخابی، برگشت پذیر و رقابتی عامل انسانی Xa با مقدار ثابت مهاری (Ki) ۰٫۵۶۱ نانومولار است. در انعقاد، فاکتور مهار نشده Xa یک کمپلکس پروترومبیناز با فاکتور Va روی سطوح پلاکتی تشکیل می دهد. پروترومبینازها پروترومبین ها را به ترومبین تبدیل می کنند. ترومبین ها فیبرینوژن های محلول در خون را به فیبرین های نامحلول تبدیل می کنند که اجزای اصلی لخته های خون هستند. فارماکوکینتیک. در انسان، دوزهای خوراکی ۱۵۰–۱۵ میلی گرم ادوکسابان ۱–۲ ساعت پس از مصرف به بیشینه غلظت خود در خون می رسد. با دوزهای ۶۰ میلی گرمی از ایزوتوپ نشان دار ادوکسابان، ۹۷ درصد از کل تابش پس از تجویز خوراکی، ۶۲ درصد از مدفوع و ۳۵ درصد
از ادرار شناسایی شد. ۴۹٪ از کل تشعشعات مدفوع و ۲۴٪ از ادرار از ادوکسابان و بقیه از متابولیت های آن بود. متابولیسم بیشتر از طریق CES1، CYP3A4، CYP3A5 و هیدرولیز آنزیمی انجام می شود. CES1 کربن های آمید ثالثیه کربونیل ادوکسابان ها را به گروه های اسید کربوکسیلیک اکسید می کند. CYP3A4 و CYP3A5 ادوکسابان ها را از طریق هیدروکسیلاسیون یا دی متیلاسیون اکسید می کنند. در هیدرولیز، بخش ۲-آمینو-۵~کلروپیریدین ادوکسابان حذف می شود. گلوکورونیداسیون به میزان کمتری از طریق گلوکورونوزیل ترانسفرازها رخ می دهد.
نسل سوم نویسندگان پس از جنگ یک طبقه بندی در ادبیات ژاپنی مدرن برای گروه بندی نویسندگانی است که بین سال های ۱۹۵۳ و ۱۹۵۵ در صحنه ادبی پساجنگ ظاهر شدند. شوساکو اندو، یکی از اعضای نسل سوم یک بار گفت: "در آن روزها، اگرچه ما جایزه آکوتاگاوا را یکی پس از دیگری دریافت کرده بودیم، به سختی کسی انتظار داشت که نویسنده بزرگی شویم. چنان تصور می کردیم که گویی به زودی توسط دنیای ادبی فراموش خواهیم شد. دقیقاً، تقریباً همه مردم شروع به شناخت جایزه آکوتاگاوا نکردند تا اینکه ایشیهارا شینتارو جایزه را برد و رسانه های جمعی را دور زد و افکار عمومی را به عنوان اولین مانیفست یکی از نسل پس از جنگ تحریک کرد. با این حال، با وجود این، این نسل نقش مهمی در ادبیات ژاپن گذاشته است. آثار شوساکو اندو به طور خاص به بسیاری از زبان ها ترجمه شده اند و به طور گسترده در ایالات متحده آمریکا، فرانسه و آلمان خوانده می شوند. در همان زمان، نویسندگان زن مانند آیا کودا (幸田文)، میناکو اوبا و ساواکو آریوشی نیز اولین کار خود را انجام دادند. پس از این نسل، نویسندگان غالب و مختلفی مانند شینتارو ایشیهارا، موریو کیتا، و کنزابورو اوئه ظاهر شدند.
گیاه پارچ ماسوالا ، یکی از دو گونه از سرده گیاه پارچ ها در ماداگاسکار می باشد. گیاه پارچ ماسوالا فقط در شرق ماداگاسکار شناخته شده است. در شبه جزیره ماسوالا () و منطقه کوه آمباتو رخ می دهد. از باتلاق های نخل پیچ و خزه پوده زار، برآمدگی های کوهستانی و پوشش گیاهی خشکی زی ثبت شده است. گیاه پارچ ماسوالا گونه ای دشتی است که از ارتفاع ۰ تا ۴۰۰ متری رشد می کند.
گیاه پارچ تقطیرکن ، یک گونه از سرده گیاه پارچ ها در سری لانکا می باشد. این دومین گونه گیاه پارچ بود که به صورت چاپی توصیف شد و اولین گونه ای بود که به طور نامگذاری رسمی تحت سیستم آرایه شناسی لینه ای قرار گرفت؛ بنابراین این گونه نماد از جنس است. تاریخچه گیاه شناسی. گیاه پارچ تقطیرکن دومین گونه گیاه پارچ بود که پس از گیاه پارچ ماداگاسکاری به صورت چاپی توصیف شد. در سال ۱۶۷۷، پزشک دانمارکی توماس بارتولین به طور مختصر از آن با نام "میراندا هربا" (Miranda herba)، که در لاتین به معنای «گیاه شگفت انگیز» است، یاد کرد.[۱۳] سه سال بعد، تاجر هلندی جیکوب برین ()، این گونه را با نام "باندورا زینگالنسیوم" (Bandura zingalensium)، پس از نام محلی گیاه نامید.[۱۲] باندورا متعاقباً به رایج ترین نام برای گیاهان پارچ مدارگان تبدیل شد، تا اینکه لینه در سال ۱۷۳۷ نپنتس را ابداع کرد. گیاه پارچ تقطیرکن دوباره در سال ۱۶۸۳، این بار توسط هرمان نیکلاس گریم (Herman Niklas Grim)، پزشک و طبیعت شناس سوئدی توصیف شد.[۱۴] گریم آن را یا "گیاه تقطیر معجزه آسا" (Planta mirabilis destillatoria) نامید و اولین کسی بود که به وضوح یک گیاه پارچ مدارگان را
نشان داد.[۱۵] سه سال بعد، در سال ۱۶۸۶، جان ری، طبیعت شناس انگلیسی به نقل از گریم گفت:[10]ریشه رطوبت را از زمین می گیرد و با کمک اشعه خورشید به درون خود گیاه بالا می رود و سپس از طریق ساقه و اعصاب برگ ها به ظرف طبیعی سرازیر می شود تا در آنجا ذخیره شود تا برای نیاز انسان مورد استفاده قرار گیرد. [ترجمه شده از لاتین در ]لینه از لقب ترکیبی گریم هنگام نام گذاری گیاه پارچ تقطیرکن در سال ۱۷۵۳ استفاده کرد. گیاه پارچ تقطیرکن دوباره در اثر "یوهانس برمن" (Johannes Burmann) به نام تیسوروس زیلانیکوس(Thesaurus Zeylanicus) در سال ۱۷۳۷ نشان داده شد. این نقاشی انتهای یک ساقه گلدار را با پارچ نشان می دهد. برمن به گیاه باندورا زیلانیکا (Bandura zeylanica) اشاره می کند.[۱۱] در تجارت باغبانی اواخر قرن نوزدهم، گیاه پارچ تقطیرکن اغلب با گیاه پارچ خاسیانا از هند اشتباه گرفته می شد. بوم شناسی. گیاه پارچ تقطیرکن بومی سریلانکا است و تنها گونه گیاه پارچ ها است که از جزیره ثبت شده است. در درختچه زار بازغرقابی، در امتداد خاکریزهای جاده ها و سایر مناطق پاک شده و در جنگل رشد می کند. گیاه پارچ تقطیرکن از سطح دریا تا ارتفاع ۷۰۰ متری دیده می شو
د.[۱] گیاه پارچ تقطیرکن به دلیل جدا بودن، هیبرید طبیعی شناخته شده ای ندارد. جوره های گونه. سه جوره از گیاه پارچ تقطیرکن شرح داده شده است، اگرچه آنها دیگر معتبر در نظر گرفته نمی شوند. "گیاه پارچ تقطیرکن" جوره "روبرا" (نیکولز) هورت. ویچ اگز لیندزی (۱۸۹۱) "گیاه پارچ تقطیرکن" جوره "اسپسیوزا" هورت. ون هوت اگز رافارین (۱۸۶۹) "گیاه پارچ تقطیرکن" جوره "وِرا" دی. مور (۱۸۷۲)
یحیی رحیمی سراب شهرکی (درگذشتهٔ ۱۷ مهر ۱۴۰۱) کارگر کاشی کار ۳۱ سالهٔ ایرانی بود که در اعتراضات ۱۴۰۱ ایران با اصابت گلوله به سر مورد هدف نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی ایران در سنندج کشته شد. کشته شدن. یحیی رحیمی در خیزش ۱۴۰۱ ایران و در جریان درگیری های ۱۴۰۱ سنندج در خیابان ششم بهمن سنندج بوق خودروی خود را به نشانه اعلام اعتراض صدا درمی آورد که با شلیک شدن گلوله به ناحیه سرش کشته شد. ویدیویی از صحنه کشته شدنش در شبکه های مجازی وایرال می شود.
گیاه پارچ خاسیانا ، یک گونه از سرده گیاه پارچ ها و بومی هند بوده و بیشتر در تپه های خاسی می روید. تصور می شود که طعمه را با استفاده از شب تابی آبی جذب می کند. این گونه پراکنش بسیار محلی دارد و در طبیعت نادر است. اما با پیشرفت های جدید در فناوری کشاورزی و کشت بافت، اکنون در محوطه دانشگاه ناگالند، کشت می شود. این گیاه پارچ که بومی مگالایا است را می توان به طور گسترده به عنوان گیاهان تزئینی در خارج از بسیاری از خانه های ناگالند مشاهده کرد. جمعیت های جدا شده، از منطقه جاراین در تپه های جاینتیا ()، منطقه باقمارا در تپه های گارو ()، از مجاورت تپه های خاسی در منطقه مگالایا در بالای خارتونگ، منطقه دیما هاساپو در آسام و در برخی از مناطق ناگالند وجود دارند.با این وجود، گیاه پارچ خاسیانا تنوع ژنتیکی قابل توجهی را نشان می دهد. مردم خاسی به این گیاه "تیو راکوت" می گویند که به معنی دیو گل یا گیاه بلعنده است. جاینتیاها آن را کست فار (kset phare) می نامند که تقریباً به عنوان توری درب دار ترجمه می شود. گاروها این گیاه را ممانگ کاکسی (memang-koksi) می نامند که در لغت به معنای سبد شیطان است و قبیله بیات از آسام به گیاه جاگ پار
(Jug-Par) که به معنی گل کوزه یا (Loisul Kola) است که در لغت به معنای گیاه کوزه است می گویند.گیاه پارچ خاسیانا یک گونه حفاظت شده بوده و به عنوان در خطر انقراض طبقه بندی شده است و در فهرست کنوانسیون بین المللی تجارت گونه های جانوری و گیاهی وحشی در حال انقراض ضمیمه آی (I) به معنی تجارت بین المللی تجاری ممنوع است قرار می گیرد. تهدیدهای جمعیت های وحشی شامل تخریب زیستگاه، زهکشی معدن اسیدی مرتبط با استخراج زغال سنگ و جمع آوری برای مصارف دارویی و زینتی است. در سال ۲۰۱۰، مجموعه نادر گیاه پارچ با هدف حفاظت از ۴ گونه از گونه های در معرض خطر گیاه پارچ تأسیس شد: گیاه پارچ زرآوندی، گیاه پارچ سپرگرد، گیاه پارچ سخت برگ و گیاه پارچ خاسیانا. نام گیاه شناسی خاسیانا (khasiana) در برخی متون قدیمی خسیانا (khasyana) نوشته شده است. این املا در واقع پیش از آن است که به طور رسمی در تک نگاشت جوزف دالتون هوکر در پارچ گیاهان سال ۱۸۷۳ () منتشر شد، همان طور که در مقاله ای توسط مکسول تی. مسترز () در شماره ۲۰ آوریل ۱۸۷۲ "تاریخچه باغبانان و کشاورزی" () ظاهر شد. این مقاله خود بر اساس نسخه خطی تک نوشت هوکر است. در تجارت باغبانی اواخر قرن نوزدهم
، گیاه پارچ خاسیانا اغلب با گیاه پارچ تقطیرکن سریلانکا اشتباه گرفته می شد.
گیاه پارچ شگرف ، یک گونه از سرده گیاه پارچ ها است. تا حد زیادی گسترده ترین در میان تمام گیاه پارچ ها بوده و دامنه آن شامل قاره آسیای جنوب شرقی و تمام جزایر اصلی مجمع الجزایر مالایی (منهای جزایر سوندای کوچک و شمال فیلیپین) است که از چین در شمال تا استرالیا در جنوب امتداد دارد. این گونه در سراسر محدوده خود تنوع زیادی از خود نشان می دهد. یکی از گونه های قابل توجه تر گیاه پارچ شگرف جوره "اکینوستوما"، بومی برونئی و ساراواک است و دارای کلاهک بسیار وسیعی است. وضعیت حفاظتی گیاه پارچ شگرف به عنوان کمترین نگرانی در فهرست سرخ آی یوسی ان ذکر شده است. در هنگ کنگ، این گونه تحت پوشش مقررات جنگل داری حفاظت شده است (). به گفته متیو جب () و مارتین چیک ()، پارچ های گیاه پارچ شگرف به عنوان آلت پوش () در گینه نو استفاده می شود. پراکندگی. گیاه پارچ شگرف تا حد زیادی گسترده ترین پراکنش را در بین گونه های گیاه پارچ دارد و از کشورها و مناطق زیر شناخته شده است: استرالیا (شبه جزیره کیپ یورک)، بورنئو، کامبوج، جزایر کارولین (پالائو و یاپ)، چین (استان گوانگدونگ، هاینان). هنگ کنگ و ماکائو)، جزایر د انترکاستوکس، جاوه، لائوس، مجمع الجزایر لوئ
یزیاد، جزایر مالوکو، میانمار، گینه نو، شبه جزیره مالزی، فیلیپین (دیناگات و میندانائو)، سولاوسی، سوماترا، تایلند و ویتنام. همچنین از بسیاری از جزایر کوچکتر، از جمله جزایر بابی، بانکا، جزایر بانیاک، جزایر باتو، بنگکالیس، انگگانو، کو لانتا، کو تاروتائو، لنکاوی، مندول، جزایر منتاوای (شمال پاگای، سیبروت، سیپورا و پاگای جنوبی) ثبت شده است. جزایر مرانتی (پادانگ، رنگسانگ، و تبینگ تینگی)، نیاس، پنانگ، پوکت، جزایر ریاو (جزایر لینگگا و مجمع الجزایر ریاو)، روپات، [۲۶] تاوی-تاوی، و احتمالاً ووونی. طبقه بندی. گیاه پارچ شگرف نزدیک به گیاه پارچ رووانیا، گیاه پارچ سرسخت و گیاه پارچ ریزبالغ، تنها سه گونه گیاه پارچ بومی استرالیا است. یان شلاور (Jan Schlauer)، آرایه شناس، در پایگاه داده گیاهان گوشت خوار خود، گیاه پارچ کونگ کاندان را مترادف گیاه پارچ شگرف می داند. جوره های گونه. در سراسر محدوده خود، گیاه پارچ شگرف تنوع زیادی از نظر ریخت شناسی و رنگ پارچ از خود نشان می دهد و دارای بیشترین مترادف در بین تمام گونه های گیاه پارچ است. اشکال و انواع گیاه پارچ شگرف شرح داده شده است. به استثنای گیاه پارچ شگرف جوره "اکینوستوما" و گیاه پار
چ شگرف جوره "گلوبوزا" این آرایه ها امروزه معتبر نیستند. "گیاه پارچ شگرف" شکل "آنامنسیس (۱۹۹۱)" "گیاه پارچ شگرف" جوره "آنامنسیس (۱۹۸۵)" "گیاه پارچ شگرف" جوره "بیفلورا (۱۹۹۲)" "گیاه پارچ شگرف" جوره "اکینوستوما (۱۹۹۲)" "گیاه پارچ شگرف" جوره "گلوبوزا (2010)" "گیاه پارچ شگرف" شکل "سیمنسیس (۱۹۹۱)" "گیاه پارچ شگرف" جوره "سیمنسیس (۱۹۸۵)" "گیاه پارچ شگرف" شکل "اسمایلسی (۲۰۰۰)" "گیاه پارچ شگرف" جوره "اسمایلسی (۲۰۰۰)" گیاه پارچ شگرف جوره اکینوستوما. گیاه پارچ شگرف جوره "اکینوستوما" توسط "ادواردو بکاری" () در سال ۱۸۶۵ کشف شد و توسط جوزف دالتون هوکر در سال ۱۸۷۳ به عنوان گونه گیاه پارچ اکینوستوما توصیف شد. در سال ۱۸۸۲، فردریک ویلیام باربیج () این گونه غیرعادی را در تاریخچه باغبانی () به شرح زیر توصیف کرد:گیاه پارچ اکینوستوما، کشف بکاری، چیز فوق العاده ای است که هنوز معرفی نشده است - در واقع، گمان می کنم که هیچ کس جز "بکاری" آن را نمی بیند! دهانه پارچ ها انسان را به یاد دندان های خمیده برخی از خزه های غول پیکر بخش هیپنوئید می اندازد.گیاه پارچ شگرف جوره "اکینوستوما" تنها شکلی از این گونه است که در برونئی وجود دارد. از بخش ها
یی از ساراواک نیز ضبط شده است، اما به نظر می رسد در صباح کاملاً غایب است. گیاه پارچ شگرف جوره "گلوبوزا". "گیاه پارچ شگرف" جوره "گلوبوزا" از یک جزیره ناشناخته دریای آندامان در خارج از پهانگ نگا و از سرزمین اصلی تایلند در نزدیکی شهر ترانگ، ثبت شده است."" این جوره در جلد ژانویه ۲۰۰۶ "مجله انجمن گیاهان حشره خوار" ()، با نام "گیاه پارچ گونه. از تایلند" ("Nepenthes" sp. from Thailand) درج شد. نام "گیاه پارچ گلوبوزا" در مقاله ای توسط (Shigeo Kurata) در شماره ژوئیه ۲۰۰۷ "مجله انجمن گیاهان حشره خوار" به چاپ رسید. در همین شماره مقاله ای از ماساهیرو تادا نیز منتشر شد که از این گیاه به عنوان «گیاه پارچ وایکینگ» یاد می کرد.[۱۲] این آرایه قبل از توصیف آن توسط مارچلو کاتالانو در سال ۲۰۱۰، با نام غیررسمی "گیاه پارچ گونه. پهانگ نگا" در کتاب "گیاه پارچ ها در دنیای قدیم" () نوشته استوارت مکفرسون () در سال ۲۰۰۹ منتشر شد. در تجارت باغبانی، این واریته عموماً با نام های "گیاه پارچ گلوبوزا" یا "گیاه پارچ کروی" و "گیاه پارچ وایکینگ" شناخته می شود، به خاطر شباهت پارچ ها به دماغه کشتی وایکینگ ها. توزیاگان پارچ. در پارچ های گیاه پارچ شگ
رف، توزیاگان زیادی یافت شده است. اینها شامل مگس گوشت (Sarcophaga papuensis) و هیره (Nepenthacarus warreni) است که هر دو در جمعیت استرالیایی این گیاه یافت شده اند. به طور مشابه، پشه های آئدس (Aedes dybasi) و (Aedes maehleri) به ترتیب در پارچ های گیاه پارچ شگرف در جزایر پالائو و یاپ زندگی می کنند. هر دو دارای تاریخچه زندگی غیرعادی و ویژگی های ریخت شناسی مرتبط با این عادت هستند. کرم های لوله ای "باوجاردیا شگرف" (Baujardia mirabilis) از گیاه پارچ شگرف در تایلند توصیف شده است. تصور نمی شود که تصادفی باشد، به نظر می رسد پارچ های این گونه زیستگاه طبیعی کرم های لوله ای هستند. ریزبوم سازگان در این پارچ ها تحت سلطه لارو پشه، مگس ریزه و باوجاردیا شگرف بودند. حدس زده می شود که این کرم های لوله ای ممکن است با یک یا چند گونه توزیاگان حشره ارتباطی داشته باشد. در جنوب چین، قورباغه های درختی در پارچ های گیاه پارچ شگرف مشاهده شده است. دوزیستان طعمه این گیاه نمی شوند، بلکه از حشراتی که توسط پارچ ها صید می شوند تغذیه می کنند. آنها تحت تأثیر شیره های گوارشی اسیدی قرار نمی گیرند (که ممکن است پی اچ کمتر از ۲ داشته باشند)، احتمالاً
به دلیل لایه بیرونی لیزاب پوست آنها. اولین رکورد از یک قارچ آبزی که در اندام پارچ یک گیاه گوشت خوار زندگی می کند، در نمونه ای از گیاه پارچ شگرف که در امتداد رودخانه () در استرالیا رشد می کند به دست آمد. جلینه قارچ هم به صورت آزادانه در مایع تله زندگی می کند و هم به بقایای حشرات کیتینی متصل است. پارچ های گیاه پارچ شگرف همچنین دارای جامعه پیچیده ای از باکتری ها هستند. به نظر می رسد که این جوامع باکتریایی متنوع تر از آنهایی هستند که در مایع گیاه پارچ قمقمه ای هم منطقه گیاه پارچ قلمی در شبه جزیره مالزی یافت می شوند. در گیاه پارچ شگرف ترکیب آنها نیز می تواند با توجه به نوع پارچ متفاوت باشد، چیزی که در دو گونه دیگر دیده نمی شود. دورگه های طبیعی. گیاه پارچ شگرف دارای بیشترین تعداد دورگه طبیعی شناخته شده در بین هر گونه در این جنس است. × گیاه پارچ باله دار × گیاه پارچ مریلیانا × گیاه پارچ شگرف = گیاه پارچ × تسانگ گیاه پارچ باله دار × گیاه پارچ شگرف = گیاه پارچ × میرابیلاتا گیاه پارچ قمقمه ای × گیاه پارچ شگرف = گیاه پارچ × کوچینگ گیاه پارچ قمقمه ای × گیاه پارچ رافلز × گیاه پارچ شگرف = گیاه پارچ × هوکریان × گیاه پارچ شگ
رف گیاه پارچ آندامانا × گیاه پارچ شگرف = (شامل گیاه پارچ آندامانا × گیاه پارچ شگرف جوره گلوبوزا) گیاه پارچ بنستونی × گیاه پارچ شگرف گیاه پارچ دندان دار × گیاه پارچ شگرف (شامل گیاه پارچ دندان دار × گیاه پارچ شگرف جوره اکینوستوما) گیاه پارچ دندان دار × گیاه پارچ رافلز × گیاه پارچ شگرف جوره اکینوستوما گیاه پارچ قلمی × گیاه پارچ شگرف [= گیاه پارچ × شریف هپسایی × گیاه پارچ غزالیانا × گیاه پارچ گرابیلیس × گیاه پارچ نگلکتا؟] گیاه پارچ برجسته × گیاه پارچ شگرف گیاه پارچ کامپوت × گیاه پارچ شگرف گیاه پارچ کونگ کاندان × گیاه پارچ شگرف گیاه پارچ مریلیانا × گیاه پارچ شگرف گیاه پارچ شگرف × گیاه پارچ نورثیانا گیاه پارچ شگرف × گیاه پارچ رافلز گیاه پارچ شگرف × گیاه پارچ رینوارت گیاه پارچ شگرف × گیاه پارچ رووانیا گیاه پارچ شگرف × گیاه پارچ اسمایلسی گیاه پارچ شگرف × گیاه پارچ کاردکی گیاه پارچ شگرف × گیاه پارچ سوماترا گیاه پارچ شگرف × گیاه پارچ سرسخت گیاه پارچ شگرف × گیاه پارچ ثورلی گیاه پارچ شگرف × گیاه پارچ توموریانا
پلی ساکارید کی یا کرستین یا به اختصار پی اِس کِی () پلی ساکارید متصل به پروتئین است که از قارچ دم بوقلمون گرفته شده است. پژوهش ها. پلی ساکارید کرستین، در بیماران سرطان روده بزرگ، سرطان معده، سرطان پستان، سرطان ریه مورد بررسی قرار گرفته است. سازمان غذا و داروی ایالت متحده پی اس کی را برای درمان سرطان یا سایر مصارف پزشکی تأیید نکرده است. این پلی ساکارید به عنوان یک پژوهش درمان انواع مختلفی از سرطان ها در کشور ژاپن بوده است، به همین دلیل داده های کافی، برای نشان دادن اثربخشی آن وجود ندارد. بیوشیمی. پلی ساکارید کی پروتئینی متشکل شده از یک زنجیرهٔ اصلی بتاگلوکان با زنجیره های جانبی است.
گیاه پارچ رووانیا ، یک گونه از سرده گیاه پارچ ها در شبه جزیره کیپ یورک استرالیا می باشد. نام گیاه پس از الیس روآن، طبیعت شناس و تصویرگر استرالیایی بر آن نهاده شد. این گونه نزدیک به گیاه پارچ شگرف است و زمانی به عنوان شکل افراطی این گونه در نظر گرفته می شد. طبقه بندی. بین سال های ۱۸۸۱ و ۱۹۰۵، "فردریک منسون بیلی" ()، ۱۱ گونه از گیاه پارچ را از شمال استرالیا توصیف کرد، که همه آن ها در سال ۱۹۲۸ توسط "بندیکوس هابرتوس" دانسر () مترادف با گیاه پارچ شگرف قرار گرفتند. تنها آرایه که دانسر آن را دارای خصوصیات ریخت شناسی غیرمعمول گیاه پارچ شگرف می دانست گیاه پارچ رووانیا بود. او نوشت:"از بین همه اینها، من نوع یا حداقل نمونه های معتبر را دیده ام، اما تقریباً همه آنها شکل های رشدی گیاه پارچ شگرف هستند. فقط گیاه پارچ رووانیا شخصیتی را نشان می دهد که هنوز در گیاه پارچ شگرف دیده نشده است، برای نمونه، کمپانولات-اینفوندیبولیفرم پارچ های بالایی. یک انحراف مشابه اغلب در چندین گونه متحد مشاهده می شود و مطمئناً برای تمایز خاص کافی نیست.با این حال، مشاهدات میدانی انجام شده بین سال های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۳ "نشان داد که گیاه پارچ رووانیا دارای
چندین ویژگی ریخت شناسی و زیست محیطی باثبات و قابل توجهی است که توسط گیاه پارچ شگرف نشان داده نشده اند، و آرایه متعاقباً به یک گونه در سال ۲۰۰۵ ارتقا یافت. این نظر عموماً مشترک نیست. آرایه شناس "جان شلور" (Jan Schlauer) همچنان گیاه پارچ رووانیا را مترادف گیاه پارچ شگرف در پایگاه داده گیاهان گوشت خوار خود می داند. املا. با توجه به قوانین جهانی نام گذاری برای جلبک ها، قارچ ها و گیاهان، املای صحیح نام این تاکسون گیاه پارچ رووانیا (Nepenthes rowaniae) است، زیرا این نام بر اساس نام شخصی رووان (Rowan) است. تنها یک راه صحیح برای تشکیل این لقب وجود دارد (در زبان جنسی: Rec 60C.1.b.) و املای صحیح حاصل اجباری است. هر گونه استفاده از املای رووانا (rowanae) باید به رووانیا (rowaniae) اصلاح شود (ماده 60.11). با این حال، ادبیات به جای آن از گیاه پارچ رووانا (Nepenthes rowanae) استفاده می کند. دورگه های طبیعی. گیاه پارچ شگرف × گیاه پارچ رووانیا گیاه پارچ رووانیا × گیاه پارچ سرسخت
گیاه پارچ وایلاردی ، یک گونه از سرده گیاه پارچ ها در کالدونیای جدید و تاهیتی می باشد. پراکنش آن شرقی ترین گونه از گونه های گیاه پارچ ها است. زیستگاه طبیعی آن بوته ها یا جنگل ها تا ارتفاع ۹۰۰ متری است. پشه های (Tripteroides caledonicus) در پارچ های این گونه تولیدمثل می کنند. نام گیاه از ایگوئین وایلاردی (Eugène Vieillard)، گردآورنده گیاهان از کالدونیای جدید و تاهیتی بین سال های ۱۸۶۱ و ۱۸۶۷ گرفته شده است. جوره های گونه. "گیاه پارچ وایلاردی" جوره "دیپلانچی" (۱۹۰۶) "گیاه پارچ وایلاردی" جوره "هامیلیس" (۱۹۶۴) "گیاه پارچ وایلاردی" جوره "مینیما" (۱۹۵۳) "گیاه پارچ وایلاردی" جوره "مونتروزیری" (۱۹۰۸)
گیاه پارچ دینیانا ، یک گونه از سرده گیاه پارچ ها در فیلیپین می باشد. این گیاه در ارتفاع ۱۱۸۰ تا ۱۲۹۶ متری از سطح دریا رشد می کند. این گونه فقط در قله تامب پیک، یک کوه نسبتاً کوچک و فرامافیک در استان پالاوان و شهر پورتوپرنسس شناخته شده است. گیاه پارچ دینیانا دورگه طبیعی شناخته شده ای ندارد. هیچ فرم یا گونه ای شرح داده نشده است. آرایه شناس "جان شلور" (Jan Schlauer) در پایگاه داده گیاهان گوشت خوار خود، گیاه پارچ گانتونگ، گیاه پارچ لئوناردوی و گیاه پارچ ممتاز را به عنوان مترادف های گیاه پارچ دینیانا می داند. آدولف دانیل ادوارد المر () گیاهی را از کوه تامب پیک ثبت کرد که با توصیف گیاه پارچ دینیانا مطابقت دارد. او این کشف را در شماره ۲۰ آوریل ۱۹۱۲، "جزوات گیاه شناسی فیلیپین" (Leaflets of Philippine Botany)، در توصیف رسمی خود از گیاه پارچ گل قلمی ذکر کرد:اخیراً نویسنده [المر] یک گونه عقیم بزرگ را در کوه پولگار پالاوان (کوه تامب پیک) مشاهده کرده است. برخی از پارچ های آن یک فوت طول و شش اینچ ضخامت داشتند!
لشکر ۸۰ پیاده () لشکر پیاده نظام نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است، که در سال ۱۹۱۷ تأسیس شد. ستاد فرماندهی لشکر ۸۰ پیاده در شهر ریچموند، ویرجینیا قرار دارد. لشکر ۸۰ پیاده یکی از تشکیلات ذخیره نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است. این واحد ابتدا در اوت ۱۹۱۷ سازماندهی شد و در سپتامبر بعد در طول جنگ جهانی اول تحت عنوان لشکر ۸۰ فعال شد. در طول جنگ جهانی دوم، این لشکر در ۱ اوت ۱۹۴۲ به عنوان لشکر ۸۰ پیاده تغییر نام داد. این لشکر که با نام مستعار "لشکر بلو ریج" شناخته می شد، در ابتدا از سربازان وظیفه از ایالت های میانه اقیانوس اطلس مریلند، پنسیلوانیا، ویرجینیا و ویرجینیای غربی تشکیل شده بود. این لشکر از دسامبر ۱۹۴۶ تا مه ۱۹۵۲ به عنوان لشکر ۸۰ هوابرد تغییر نام داد. در مه ۱۹۵۲ و مارس ۱۹۵۹، این واحد به عنوان یک لشکر پیاده نظام ذخیره و سپس یک لشکر آموزشی ذخیره تغییر نام داد. در سال ۱۹۹۴، به این واحد عنوان لشکر ۸۰ (آموزش نهادی) اعطا شد. در ۱ اکتبر ۲۰۰۸، این واحد دستخوش تحول بزرگی شد و اکنون تحت عنوان فرماندهی ۸۰ آموزشی فعالیت می کند.
پادشاه چنگ از ژو (به چینی: 周成王) با نام شخصی جی سونگ (به چینی: 姬誦)؛ دومین پادشاه دودمان ژو در چین باستان بود. تاریخ سلطنت وی مورد اختلاف است، اما عموماً تصور می شود که او از ۱۰۴۲ تا ۱۰۲۱ پ. م یا ۱۰۴۲/۳۵ تا ۱۰۰۶ پ. م حکومت کرده است. پدر او پادشاه وو ژو و مادرش ملکه یی جیانگ (邑姜) بود. پادشاه چنگ در جوانی بر تخت نشست. عموی او، حاکم ژو، از ترس اینکه نیروهای شانگ برای حاکمیت ضعیف احتمالی یک حاکم جوان قیام کنند، برای چندین سال نایب السلطنه شد و بر امور دولت نظارت کرد. حاکم ژو پایتخت شرقی را در لوئویانگ تأسیس کرد و بعداً شورش عموهای چنگ کای شو، گوان شو و هوئو شو را شکست داد. پادشاه چنگ بعداً به همراه حاکم ژو، چندین قبیله بربر را شکست داد و مرزهای دودمان ژو را تثبیت کرد. خانواده. ملکه ها پسران