Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
م آورد و آن ها را از آتش تورنوس نجات داد. همچنین به لطف وقایع جنگ اجتماعی (۹۱ پیش از میلاد - ۸۸ پیش از میلاد)، که شاهد تقابل روم و "شهرداری" ایتالیایی بود، شخصیت سیبله سپس شروع به نشان دادن ایده یک ایتالیای صلح آمیز و متحد تحت حکومت روم کرد، زیرا انئاس مردمان لاتین و همچنین فضای مقدس "پومریوم" را که اکنون به کل شبه جزیره گسترش یافته بود، آرام کرده بود. در طول جنگ اجتماعی، یک شخصیت تمثیلی از ایتالیا بر روی سکه ای ضرب شده توسط کورفینیوم، پایتخت سوچی که برای گسترش شهروندی روم به تمام ایتالیا شورش کرده بود، ظاهر شد، اگرچه هنوز تاج برج دار به آن داده نشده بود. در دوران امپراتوری روم، زنان خانواده امپراتوری در تصاویر رسمی، لباس سیبله، یعنی با تاجی برج دار، به تن می کردند. این تصویر با شخصیت پردازی تمثیلی شبه جزیره ادغام شد و به طور فزاینده ای به نماد ایتالیا تبدیل شد. نماد "ایتالیا توریتسا" توسط امپراتور تراژان معرفی شد، که آن را بر روی طاق خود که در بنونتو در سال های ۱۱۴–۱۱۷ ساخته شده بود، حجاری کرد. پس از آن، از سال ۱۳۰ میلادی به بعد، در زمان امپراتوران هادریان، آنتونینوس پیوس، مارکوس اورلیوس، کومودوس، سپتیموس سو
روس و کاراکالا، سکه های رومی نماد تمثیلی ایتالیا را به عنوان زنی لباس پوشیده و برج دار که گاهی اوقات یک شاخ (cornucopia) حمل می کند، بازتولید کردند. در زمان سلطنت آنتونینوس پیوس، یک سسترسیوس ضرب شد که ایتالیا را به عنوان زنی برج دار نشان می داد، که بر روی یک کره زمین نشسته و در یک دست شاخ (cornucopia) و در دست دیگر عصای فرمان را نگه داشته است. کرهٔ زمین و عصای سلطنتی، «ایتالیا» را به عنوان میهن رومیان در هیئت دارندهٔ حاکمیت بر جهان بازنمایی می کردند، در حالی که شاخ فراوانی نماد ثروت و وفور نعمت بود. تاج دیواری نیز نماد رومی یا شهروندی و جامعهٔ شهری به شمار می رفت. پس از سقوط امپراتوری روم، «ایتالیا توریتا» همچنان به عنوان تصویری کلاسیک برای شخصیت بخشی تمثیلی به ایتالیا مورد استفاده قرار گرفت. از قرون وسطی تا قرن هجدهم. در قرن های پس از سقوط امپراتوری روم غربی، شبه جزیره ایتالیا یکپارچگی سیاسی و اداری خود را از دست داد و به چندین دولت خودمختار تقسیم شد. در اوایل قرون وسطی، تجسم ایتالیا در قالب زنی بُرج دار تقریباً از حافظهٔ جمعی ناپدید شد و تنها گهگاه ظاهر می شد، اما فاقد ویژگی های متمایزی مانند دیوارها یا شاخ
فراوانی بود که در دوران روم آن را به وضوح مشخص می کردند. "ایتالیا توریت" در آغاز قرن چهاردهم، اندکی پس از کمون قرون وسطی، زمانی که اولین سینیوریا شروع به تولد کرد، دوباره کشف شد. از قرون وسطی، تصویر تمثیلی ایتالیا شروع به انتقال شکنجه و ناامیدی کرد: در واقع، این کشور دیگر قهرمان مطلق آن رویدادهای مهم سیاسی و نظامی نبود که تاریخ روم باستان را تا این حد مشخص کرده بودند. با این حال، این شخصیت پردازی ایتالیا با کل شبه جزیره مرتبط نیست، بلکه فقط با سرزمین هایی مرتبط است که به دوژور بخشی از پادشاهی ایتالیا بودند، که به چندین ایالت مستقل دفاکتو تقسیم شده بودند که مراحل سیاسی متشنج را تجربه می کردند که به گفته بسیاری، به یک صلح طلب نیاز داشتند. این بازنمایی حتی در دوران رنسانس و اومانیسم، و همچنین در طول سقوط ارتش های خارجی در جنگ های ایتالیا در قرن شانزدهم، همچنان نوستالژیک به افتخارات گذشته بود. در سال ۱۴۹۰، لودوویکو اسفورزا، دوک میلان، یک "ایتالیا تورریتا را" بر روی مدالیون قلعه در میدان دوکاله، ویگِوانو نقاشی کرد. "سزاریس آستروم" دوباره در سال ۱۵۷۴ بر روی جلد کتاب تاریخچهٔ پادشاهی ایتالیا، کتابی نوشته مورخ کارلو
سیگونیو، ظاهر شد. اولین کسی که تصویری از "ایتالیا توریتا را" که بیشتر شبیه به تصویر دوران باستان بود، از سر گرفت، چزاره ریپا در قرن هفدهم بود که در کتاب «آیکونولوژیا» آن را مانند «سِستِرتیوس» آنتونینوس پیوس توصیف می کند و همچنین آنها را با ستاره ای که بالای سر او می درخشد ترکیب می کند: دلیل این ارتباط در این واقعیت نهفته است که در یونان باستان، ستاره زهره، شبه جزیره ایتالیا که در غرب یونان واقع شده بود، به ایتالیا می پیوست. ستاره زهره در واقع بلافاصله پس از غروب آفتاب، در غرب در افق قابل مشاهده است. چزاره ریپا به طور قطعی ویژگی های "ایتالیا توریتاس" را مشخص کرد، ویژگی هایی که به ما رسیده است: از اتحاد ایتالیا تا جمهوری ایتالیا. "ایتالیا توریتا" در قرن نوزدهم حال و هوای باشکوه خود را بازیافت و به یکی از نمادهای اتحاد ایتالیا تبدیل شد که در طی آن اغلب به عنوان زندانی، یعنی در معرض قدرت های خارجی که در آن زمان بر کشور تسلط داشتند، یا به عنوان ستایشگر فراخوان به جنگ با هدف تشویق مردم ایتالیا به مشارکت فعال در فرایند اتحاد کشور، نمایش داده می شد. شمایل نگاری شخصیت پردازی تمثیلی ایتالیا، در طول دوره اتحاد ایتالیا،
در تصاویر تبلیغاتی برای اهداف سیاسی نیز مورد استفاده قرار می گرفت. از این دوره است که بیشتر مجسمه های مرمری که نمایانگر "ایتالیای توریتاست" ساخته شده اند؛ ساخت بناهای یادبود برای تجسم تمثیلی این کشور حتی پس از سه جنگ استقلال نیز ادامه یافت. وقتی وحدت ایتالیا تکمیل شد، شمایل نگاری "ایتالیا توریتسا" مغلوب اسطوره تاریخ روم باستان شد؛ در واقع، در گروه مجسمه های موجود در محراب دلا پاتریا در رم، شخصیت پردازی تمثیلی ایتالیا که توسط یک تاج دیواری با برج ها احاطه شده است، غایب است. این گرایش به تنزل دادن "ایتالیا توریتسا" به نقشی فرعی، که از سال ۱۸۷۰ با تصرف رم آغاز شد، در دوران فاشیسم نیز تأیید شد، که فراخوان تاریخ روم را به یکی از سنگ بناهای رژیم تبدیل کرد. در این دهه ها، نمایش تمثیلی ایتالیا به ویژه در معماری رسمی، با قرار دادن مجسمه ها در داخل مهم ترین ساختمان ها، گسترده نبود، بلکه به بناهای مرمری ساخته شده در شهرهای مختلف ایتالیا، به انتشار تمبر و تبلیغات، به ویژه موارد مربوط به بی طرفی اولیه و مشارکت بعدی ایتالیا در جنگ جهانی اول، محدود می شد. شمایل نگاریِ شخصیت پردازیِ تمثیلیِ ایتالیا در دومین دوره پس از جنگ ا
ز سر گرفته شد: در سال ۱۹۴۶، هواداران جمهوری، تمثالِ "«ایتالیا تورریتا»" را به عنوان نماد واحد خود برای استفاده در مبارزات انتخاباتی و روی کارت همه پرسیِ روی شکل نهادی دولت انتخاب کردند، برخلاف نشان ملی ساووی که نمایانگر سلطنت بود. پس از همه پرسی نهادی ایتالیا در سال ۱۹۴۶، که "ایتالیا توریت را" به عنوان شخصیت اصلی خود دید، شمایل نگاری بازنمایی تمثیلی کشور به صورت پراکنده ظاهر شد؛ بر روی تمبرها (از جمله سری به نام "سیراکوزانا")، سکه ها، تمبر و کارتون ها ظاهر شد. شاخ فراوانی. پیش از مفهوم سازی "ایتالیا توریتا"، ایتالیای رومی اغلب به عنوان زنی که یک شاخ نعمت در دست دارد، نماد ثروت و فراوانی، شخصیت پردازی می شد. چنین نمادگرایی ادامه یافت و چندین سکه، "ایتالیا توریتا را" در حالی که بر روی یک گوی نشسته و عصای سلطنتی و یک شاخ را در دست دارد، به تصویر کشیده اند.
فرنتس چانادی (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل مجارستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال فرنتس واروش اشاره کرد.
حزب جمهوری خواه ایتالیا (به , PRI) یک حزب سیاسی در ایتالیا است که در سال ۱۸۹۵ تأسیس شد و آن را به قدیمی ترین حزب سیاسی فعال در این کشور تبدیل می کند. PRI با رادیکالیسم کلاسیک قرن نوزدهم، و همچنین مازینیانیسم، شناخته می شود و تجسم مدرن آن با لیبرالیسم، لیبرالیسم اجتماعی، و میانه گرایی مرتبط است. این حزب ریشه های قدیمی و تاریخ طولانی دارد که با یک موضع چپ آغاز شد، وارث چپ افراطی تاریخی و مدعی تبار از اندیشه سیاسی جوزپه مازینی و جوزپه گاریبالدی بود. با ظهور حزب کمونیست ایتالیا و حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) در سمت چپ آن، با سیاست های چپ میانه مرتبط شد. حزب جمهوری خواه اولیه همچنین به خاطر مواضع ضد روحانیت، ضد سلطنت طلبی، جمهوری خواهی و بعداً ضد فاشیستی خود شناخته می شد. در حالی که این ویژگی ها حفظ شدند، در نیمه دوم قرن بیستم، حزب به سمت مرکز طیف سیاسی چپ-راست حرکت کرد و به طور فزاینده ای از نظر لیبرالیسم اقتصادی شد. پس از سال ۱۹۴۹، حزب جمهوری خواه ایتالیا (PRI) عضو ائتلاف طرفدار ناتو شد که توسط حزب دموکراسی مسیحی (DC)، حزب سوسیال دموکرات دموکراتیک ایتالیا و حزب لیبرال ایتالیا (PLI) تشکیل شده بود. این عضویت به PRI
امکان داد تا در بیشتر دولت های دههٔ ۱۹۵۰ مشارکت داشته باشد؛ دوره ای که بعدها به نام «مرکزگرایی» شناخته شد. در سال ۱۹۶۳، این حزب به تشکیل نخستین دولت چپ-مرکزی ایتالیا کمک کرد که با مشارکت DC و PSI ایجاد شد و به آن «مرکز-چپ ارگانیک» گفته می شود. با اینکه PRI از نظر حمایت رأی دهندگان کوچک بود، اما به لطف رهبرانی همچون اوجنیو کیه سا، جیووانی کونتی، چیپریانوفاچینتی، راندولفو پاچیاردی، اورونزو رئاله، اوگو لا مالفا، برونو ویزنتینی، اودو بیازینی و جیووانی اسپادولینی تأثیرگذار بود. اسپادولینی در سال های ۱۹۸۱–۱۹۸۲ نخست وزیر ایتالیا شد و نخستین فرد غیر دموکرات مسیحی پس از ۱۹۴۵ بود. از سال ۱۹۷۶ تا ۲۰۱۰، PRI عضو حزب لیبرال دموکرات و اصلاح طلب اروپایی (ELDR) بود و همراه با PLI معمولاً در انتخابات پارلمان اروپا با یکدیگر شرکت می کردند. پس از پیوستن به پیمان سِگنی (Segni Pact) در سال ۱۹۹۴، PRI بخشی از ائتلاف مرکز-چپ در سال های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۶ و سپس بخشی از ائتلاف مرکز-راست در سال های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۳ بود؛ رهبر آن، جورجو لا مالفا، در سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۶ وزیر امور اروپایی بود. پس از آن، PRI به صورت مستقل فعالیت کرد تا اینکه در سال
۲۰۲۲ به ائتلاف مرکزگرای اکشن – ایتالیا ویوا پیوست. تاریخچه. پیشینه و پایه. ریشه های حزب انقلابی نهادی (PRI) به زمان اتحاد ایتالیا و به طور خاص به جناح دموکرات-جمهوری خواه به نمایندگی چهره هایی مانند جوزپه ماتزینی، کارلو کاتانئو و کارلو پیساکانه برمی گردد. آنها مخالف به اصطلاح "«پیه مونت سازی" ایتالیا» بودند، به معنای فتح بقیه ایتالیا از طریق جنگ توسط پادشاهی ساردینیا (پیه مونت). پس از آنکه جمهوری خواهان تحت فرمان پادشاهان ساووی متحد شدند و از خطوط سیاسی میانه روهایی مانند کامیلو بنسو دی کاوور پیروی کردند، از زندگی سیاسی کشور جدید کنار ماندند و اعلام کردند که از انتخابات خودداری می کنند. آنها چندین جنبش دموکراتیک مانند پیمان برادری انجمن های کارگری را که توسط ماتزینی در سال ۱۸۷۱ تأسیس شد، ایجاد کردند. با این حال، مرگ ماتزینی در سال بعد و انترناسیونالیسم، جمهوری خواهان را در موقعیت دشواری قرار داد. در آستانه انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۸۸۰، جمهوری خواهان تصمیم گرفتند از سیاست عدم شرکت در انتخابات دست بردارند. در آن زمان، صفوف آنها شامل اعضای طبقه متوسط مانند جیووانی بوویو، آرکانجلو گیسلری و ناپلئون کولاجانی
و همچنین طبقه کارگر مانند والنتینو آرمیروتی بود. حزب PRI که پایگاه قدرت آن محدود به رومانیا، اومبریا، مارکه، منطقه ساحلی توسکانی و لاتزیو، یعنی همه قلمروهای سابق ایالت های پاپ به جز توسکانی بود، رسماً در سال ۱۸۹۵ تأسیس شد. تا پایان قرن، این حزب با حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) و حزب رادیکال ایتالیا در چندین دولت محلی از جمله میلان، فلورانس و رم متحد بود. اوایل قرن بیستم. با شروع جنگ جهانی اول، حزب PRI با هدف حمایت از فرانسه (که سرزمین مادری حقوق بشر محسوب می شد) و الحاق ترنتو و تریسته (که در آن زمان بخشی از اتریش-مجارستان بود) با مداخله گرایان همراه شد. پس از پایان درگیری، این حزب سعی کرد با سایر احزاب چپ گرا اتحاد تشکیل دهد، اما این تلاش شکست خورد زیرا PSI به شدت تحت تأثیر جناح «حداکثرگرا» (رادیکال) خود قرار داشت. در سال ۱۹۲۱، پیترو ننی PRI را ترک کرد تا یکی از رهبران PSI شود. در دهه ۱۹۲۰، ظهور حزب ملی فاشیست (PNF) باعث فروپاشی همه احزاب چپ گرای ایتالیا، از جمله PRI شد که در سال ۱۹۲۶ ممنوع اعلام شد. چندین جمهوری خواه دستگیر، زندانی یا تبعید شدند و حزب انقلابی انقلابی (PRI) با مبارزه ضد فاشیستی همکاری کرد. در س
ال ۱۹۲۷، این حزب به گروه تمرکز ضد فاشیستی پیوست. در اواخر دهه ۱۹۳۰، این حزب در جنگ داخلی اسپانیا نیز شرکت کرد. در سال ۱۹۴۰، اشغال فرانسه توسط آلمان، جایی که بسیاری از جمهوری خواهان به آن پناه برده بودند، حزب را در معرض خطر قرار داد. در طول مقاومت مسلحانه علیه اشغال ایتالیا توسط آلمان از سال ۱۹۴۳، اعضای PRI بخشی از کمیته های آزادی ملی استانی (CLN) بودند، اما در CLN ملی شرکت نکردند زیرا نمی خواستند با سلطنت طلبان ایتالیایی که برخی از آنها اعضای فعال کمیته بودند، همکاری کنند. پس از جنگ جهانی دوم. در سال ۱۹۴۶، حزب PRI در انتخابات مجلس مؤسسان ۴٫۴٪ از آرای عمومی را به دست آورد و پایگاه های سنتی خود را تثبیت کرد. با این حال، در مقایسه با حزب دموکراسی مسیحی (DC) و حزب کمونیست ایتالیا (PCI) بسیار ضعیف بود. پس از آن، در همان روز رأی گیری، سلطنت در ایتالیا لغو شد و PRI اعلام کرد که آماده است تا نقشی در دولت ایتالیا ایفا کند و وارد دومین دولت آلچیده د گاسپری شد. در اواخر سال ۱۹۴۶، اوگو لا مالفا و فروچیو پری، که قبلاً عضو حزب اقدام (PdA) بودند، به PRI نقل مکان کردند. لا مالفا در چندین دولت بعدی به عنوان وزیر منصوب شد. در
نوزدهمین کنگره حزب که در سال ۱۹۴۷ برگزار شد، دو جریان اصلی داخلی وجود داشت: یکی به نمایندگی راندولفو پاچیاردی، دبیر ملی، از اتحاد با حزب کمونیست ایتالیا حمایت می کرد؛ دیگری به رهبری جیووانی کونتی و سیپریانو فاچینتی، حزب کمونیست ایتالیا را عامل ناکارآمدی دولت می دانست. جریان دوم قرار بود پیروز شود. کارلو اسفورزا، یک جمهوری خواه، وزیر امور خارجه در کابینه دِ گاسپری سوم بود، هرچند فقط به عنوان یک فرد مستقل. اسفورزا پیمان صلح را امضا کرد و در ورود ایتالیا به طرح مارشال، ناتو و شورای اروپا نقش داشت. کنار گذاشتن احزاب چپ از دولت در سال ۱۹۴۷ باعث شد که حزب انقلابی ایتالیا (PRI) به کابینه دِ گاسپری چهارم بپیوندد. پاچیاردی از پذیرفتن سمت وزارت خودداری کرد. با نزدیک تر شدن حزب کمونیست ایتالیا به حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی، پاچیاردی بعداً نظر خود را تغییر داد و معاون نخست وزیر شد. انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۴۸، حزب PRI را به عنوان متحدی محکم برای حزب دموکرات مسیحی معرفی کرد، اما سهم حزب به ۲٫۵ درصد کاهش یافت. در سال های بعد، قوی ترین جناح حزب، جناح لا مالفا بود که تا سال ۱۹۶۲ از شرکت در دولت های تحت رهبری دموکر
ات مسیحی خودداری کرد. در سال ۱۹۶۳، این حزب به نفع اولین دولت چپ میانه در ایتالیا به رهبری آلدو مورو رأی داد. پاچیاردی، که به آن رأی مخالف داده بود، اخراج شد و جنبش جداگانه ای به نام اتحاد دموکراتیک برای جمهوری جدید (UDNR) تأسیس کرد که نتایج انتخاباتی آن ناامیدکننده بود و اعضای آن تا اواخر دهه ۱۹۶۰ عمدتاً به PRI بازگشته بودند (اگرچه پاچیاردی، که در این زمان به دلیل ارتباطش با کودتاچیان و نئوفاشیست ها مورد انتقاد زیادی قرار گرفته بود، تا پس از انحلال UDNR در سال ۱۹۸۰ بازنگشت). لا مالفا در سال ۱۹۶۵ به عنوان دبیر ملی انتخاب شد. اتحاد با DC در سال ۱۹۷۴ زمانی که جمهوری خواهان به دلیل اختلاف نظر در مورد سیاست های بودجه ای، حزب را ترک کردند، پایان یافت. دورهٔ ائتلاف پنج حزبی. در سال ۱۹۷۹، حزب لا مالفا از رئیس جمهور ساندرو پرتینی مأموریت تشکیل دولت جدید را دریافت کرد. این اولین بار از زمان تأسیس جمهوری ایتالیا بود که یک عضو غیر از حزب دموکرات تشکیل دولت می داد. این تلاش شکست خورد و دولت جدیدی به رهبری جولیو آندرئوتی تشکیل شد و لا مالفا به عنوان معاون نخست وزیر فعالیت می کرد، اما او ناگهان پنج روز بعد درگذشت. در ماه سپ
تامبر، حزب انقلابی انقلابی، جووانی اسپادولینی را به عنوان دبیر ملی و برونو ویسنتینی را به عنوان رئیس جمهور انتخاب کرد. دوازده سال بعد، ابتدا تحت رهبری اسپادولینی و سپس تحت رهبری پسر لا مالفا، جورجیو، حزب انقلابی انقلابی را به عنوان عضوی پایدار از به اصطلاح "پنج حزبی"، اتحادی بین حزب دموکراتیک، حزب سوسیالیست ایتالیا، حزب انقلابی انقلابی، حزب لیبرال ایتالیا (PLI) و حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا (PSDI) که از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۱ بر ایتالیا حکومت می کرد، دید. حزب انقلابی انقلابی در سال ۱۹۹۱ در مخالفت با لایحه مامی (که به نام اسکار مامی، یک جمهوری خواه نامگذاری شده بود) در مورد مخابرات، ائتلاف را ترک کرد. در ژوئن ۱۹۸۱، اسپادولینی نخست وزیر ایتالیا شد (اولین دموکرات غیرمسیحی که پس از سال ۱۹۴۵ به این سمت رسید) و یک دولت پنج حزبی، کابینه اسپادولینی اول، تشکیل داد. در زمان اسپادولینی، یک فرمان فوری مبنی بر غیرقانونی اعلام کردن تمام لژهای مخفی، مانند پروپاگاندا دو (که شامل اعضای متعدد دولت های قبلی و نیروهای نظامی بود)، تصویب شد. کابینه اسپادولینی دوم در نوامبر ۱۹۸۳ به دلیل نزاع بین بنیامینو آندریاتا (دی سی) و رینو فورمی
کا، به ترتیب وزرای خزانه داری و دارایی، سقوط کرد. در انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۸۳، حزب PRI به لطف محبوبیت اسپادولینی پس از دوران نخست وزیری اش، بهترین نتیجه خود را (۵٫۱٪) به دست آورد و پس از DC و PCI در چندین شهر ایتالیا، به ویژه تورین، به سومین حزب بزرگ تبدیل شد. اسپادولینی از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷ در زمان بتینو کراکسی (PSI) وزیر دفاع بود. پس از انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۸۷، اسپادولینی به عنوان رئیس سنا انتخاب شد (مقامی که تا سال ۱۹۹۴ در آن باقی ماند) و جورجیو لا مالفا به عنوان رهبر حزب جایگزین او شد. دیاسپورا و سازماندهی مجدد. رسوایی های "مانی پولیته" در اوایل دهه ۱۹۹۰، حزب را که کمتر از ۱٪ آرا را به دست آورده بود، نابود کرد و آن را برای بقا در سیستم انتخاباتی جدید مبتنی بر کثرت، وابسته به اتحاد با سایر احزاب کرد. در سال های ۱۹۹۲–۱۹۹۴، حزب PRI بیشتر رأی دهندگان و اعضای خود را از دست داد. این حزب به سه گروه تقسیم شد: گروهی به رهبری جورجیو لا مالفا به پیمان ایتالیا پیوست، گروه دوم به رهبری لوسیانا اسبارباتی به اتحاد دموکراتیک (AD) پیوست و گروه سوم حزب را ترک کرد و حزب چپ جمهوری خواه (SR) را تشکیل داد.
در انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۹۴، برخی از اعضای PRI از جمله اسبارباتی از فهرست AD به پارلمان ایتالیا راه یافتند، در حالی که کارلا مازوکا تنها عضو منتخب پیمان سگنی بود. در آن زمان، به نظر می رسید که کار حزب کاملاً تمام شده است. بسیاری از جمهوری خواهان، از جمله یاس گاورونسکی، گوگلیلمو کاستاگنتی، آلبرتو زورزولی، لوئیجی کازرو، دنیس وردینی، پیئرجورجیو ماسیدا و ماریو پسکانته، حزب جمهوری خواه ایتالیا (PRI) را ترک کردند تا به حزب فورزا ایتالیا بپیوندند. دیگر اعضا، عمدتاً وابسته به SR، از جمله جورجو بوگی، استفانو پاسیلی، جوزپه آیالا، آندره آ مانزلّا و آدولفو باتاگلیا، به حزب دموکرات های چپ (PDS) نزدیک شدند و نهایتاً در سال ۱۹۹۸ به دموکرات های چپ (DS) ادغام شدند. برخی دیگر، به ویژه انزو بیانکو و آنتونیو ماکانی کو، به اتحاد دموکراتیک (UD)، دموکرات ها (Dem) و در نهایت به حزب دموکراسی یعنی آزادی – گل داوودی (DL) پیوستند. حزب تحت رهبری لا مالفا همچنان به فعالیت ادامه داد؛ او در انتخابات پارلمان اروپا ۱۹۹۴ در ایتالیا به عنوان نمایندهٔ گروه ELDR انتخاب شد و تلاش زیادی برای بازسازماندهی حزب انجام داد و اعضایی مانند سبارب
اتی را که پس از انتخابات عمومی ۱۹۹۴ آن را ترک کرده بودند، دوباره به حزب بازگرداند. از پرودی تا برلوسکونی. از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱، حزب جمهوری خواه ایتالیا (PRI) بخشی از ائتلاف مرکز-چپ درخت زیتون به رهبری رومانو پرودی بود. در انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۹۶، حزب موفق شد دو نماینده مجلس (جورجو لا مالفا و لوچیانا سبارباتی) و دو سناتور (آنتونیو دووا و استلیو د کارولیس) را به لطف اتحاد با احزاب بزرگ تر انتخاب کند. دووا و د کارولیس اندکی پس از انتخابات به حزب دموکرات های چپ (DS) پیوستند، اما در طول دورهٔ مجلس، PRI سه نمایندهٔ دیگر را که با احزاب دیگر انتخاب شده بودند، جذب کرد: جیان آنتونیو ماتزوچین، جیووانی مارونگیو (هر دو عضو سابق DS) و لوئیجی نگری (عضو سابق لیگای شمال و فورزا ایتالیا). جمهوری خواهان از پنج سال حکومت مرکز-چپ بسیار ناامید شدند و به زودی به حامیان انتقادی دولت پرودی اول بدل شدند، به عنوان بخشی از شبدر، یک ائتلاف پارلمانی مرکزگرا با سوسیال دموکرات های ایتالیا (SDI) و اتحاد برای جمهوری (UpR). این ائتلاف شبدر مسئول سقوط دولت دآلما اول در دسامبر ۱۹۹۹ بود. در انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۲۰۰۱، حزب جمهوری
خواه ایتالیا (PRI) با خانه آزادی ها به رهبری سیلویو برلوسکونی ائتلاف تشکیل داد و موفق شد یک نماینده مجلس (جورجو لا مالفا) و یک سناتور (آنتونیو دل پِنینو) را انتخاب کند. این اتحاد باعث شد که دو گروه چپ گرا از حزب جدا شوند: جنبش جمهوری خواهان اروپایی (MRE) به رهبری لوچیانا سبارباتی و جمهوری خواهان دموکرات به رهبری جوزپه اوسوریو. حزب PRI در دولت های برلوسکونی مشارکت داشت و جورجو لا مالفا در دولت سوم برلوسکونی به عنوان وزیر امور اروپایی منصوب شد.
استان پریزرن ( آلبانیایی : "Rajoni i Prizrenit" ، صربی : Призренски округ ، "Prizrenski okrug" ) یکی از هفت استان کوزوو است . مرکز آن در شهر پریزرن قرار دارد . طبق سرشماری سال ۲۰۱۱، جمعیت آن ۳۳۱,۶۷۰ نفر و مساحت آن ۲۰۲۴ کیلومتر مربع (حدود ۲۰٪ از کل مساحت کوزوو) است. آلبانیایی ها اکثریت این ناحیه (۸۵٪) را تشکیل می دهند. با این حال، ناحیه پریزرن محل بزرگترین جمعیت بوسنیایی و ترک در کوزوو است که حدود ۱۰٪ از کل جمعیت این ناحیه را تشکیل می دهند.
ماکو (همچنین به عنوان "ماکو دی فاو" و گاهی اوقات "ماکو" شناخته می شود) یک سوپ سیسیلی با بافتی غلیظ و همچنین یک ماده غذایی است که با باقلای خشک و خرد شده (باقلا) و رازیانه وحشی به عنوان مواد اولیه تهیه می شود. غذاهای مختلفی وجود دارد که "از ماکو" به عنوان یک ماده تشکیل دهنده استفاده می کنند، مانند "بروسکتا آل ماکو" و "ماکو دی سن جوزپه"، که دومی را می توان در روز سنت جوزف در سیسیل سرو کرد. تاریخچه. "ماکو" یک غذای دهقانی و غذای اصلی است که قدمت آن به تاریخ باستان برمی گردد. ممکن است مردم روم باستان این ماده غذایی را که از باقلای خرد شده تهیه می شود، اختراع یا معرفی کرده باشند. نام این غذا از فعل لاتین "maccare" گرفته شده است که به معنای «خُرد کردن» است. در حین پخت، لوبیاها کمی خرد می شوند. با وجود اینکه موجودیت ماکو در زمان معاصر در سیسیل عموماً نادر است. هنوز گاهی در رستوران ها و هاستریاهای آنجا سرو می شود مواد لازم و طرز تهیه. مواد اصلی شامل لوبیا باقالی، دانه ها و شاخه های رازیانه، روغن زیتون، نمک و فلفل هستند. مواد اضافی ممکن است شامل گوجه فرنگی، پیاز و پاستا باشد. گاهی اوقات این سوپ خنک شده تا جامد شود، سپس
به نواری بریده، در آرد غلتانده و در روغن زیتون سرخ می شود. برخی روش های تهیه ماکو ممکن است از لوبیا باقالی که پوره شده اند استفاده کنند. غذاهایی که در آنها از ماکو استفاده می شود. "بروسکتا آل ماچو" یک غذای ساده است که با بروسکتا و "ماچو" تهیه می شود و می تواند به عنوان پیش غذا یا ناهار سرو شود. "ماچو دی سن جوزپه" ( Maccu di San Giuseppe) یک غذای سنتی سیسیلی است که از مواد مختلف و "ماکو تشکیل شده است." این غذا ممکن است در روز سنت جوزف در سیسیل تهیه شود تا انبارها خالی شوند و جا برای محصولات جدید سبزیجات بهاری باز شود. در سیسیل، سنت جوزف توسط بسیاری به عنوان قدیس حامی خود در نظر گرفته می شود و در بسیاری از جوامع ایتالیایی-آمریکایی، از سنت جوزف ("سن جوزپه" به زبان ایتالیایی) به خاطر جلوگیری از قحطی در سیسیل در قرون وسطی تشکر می شود. طبق افسانه، در آن زمان خشکسالی شدیدی وجود داشت و مردم برای قدیس حامی خود دعا کردند تا برایشان باران بیاورد. آنها قول دادند که اگر او به دعاهای آنها پاسخ دهد، ضیافت بزرگی برای بزرگداشت او ترتیب خواهند داد. باران آمد و مردم سیسیل ضیافت بزرگی برای قدیس حامی خود ترتیب دادند. باقلا محصول
ی بود که جمعیت را از گرسنگی نجات داد و بخش سنتی از محراب ها و سنت های روز سنت جوزف است. دادن غذا به نیازمندان از رسوم روز سنت جوزف است. "ریگاتونچینی با ماکا باقلا" یک غذای سیسیلی است که با پاستا ریگاتونچینی (نسخه کوچکتر ریگاتونی) و خمیر باقلا فاوا تهیه می شود.
حزب لیبرال ایتالیا (, PLI) یک حزب سیاسی لیبرال در ایتالیا بود. حزب PLI که وارث جریان های لیبرال هر دو جناح راست تاریخی و چپ تاریخی بود، پس از جنگ جهانی دوم یک حزب کوچک بود، اما همچنین به ویژه پس از سال ۱۹۷۹، به عنوان یک حزب کوچک تر در دولت حضور داشت. این حزب در ابتدا نماینده جناح راست جنبش لیبرال ایتالیا بود، در حالی که حزب جمهوری خواه ایتالیا جناح چپ آن را تشکیل می داد. PLI در سال ۱۹۹۴ پس از رسوایی فساد "مانی پولیته" از هم پاشید و چندین حزب کوچک جایگزین آن شدند. تأثیرگذارترین رهبران این حزب جووانی جولیتی، بندتو کروچه و جووانی مالاگودی بودند. تاریخچه. ریشه ها. ریشه های لیبرالیسم در ایتالیا به جناح راست تاریخی برمی گردد، گروهی پارلمانی که پس از انقلاب ۱۸۴۸ توسط کامیلو بنسو دی کاوور در پارلمان پادشاهی ساردینیا تشکیل شد. این گروه نسبتاً محافظه کار بود و از دولت متمرکز، حق رأی محدود، مالیات تنازعی و تجارت آزاد حمایت می کرد. آنها پس از اتحاد ایتالیا در سال ۱۸۶۱ بر سیاست ایتالیا تسلط داشتند، اما هرگز حزبی تشکیل ندادند. لیبرال ها در واقع ائتلافی سست از رهبران محلی بودند که منابع قدرت آنها حق رأی سرشماری و سیستم رأی
گیری نخست نفری بود. جناح راست با همتای پیشروتر خود، یعنی «ترقی خواهی»، مواجه بود؛ جناحی که در جریان آنچه به «انقلاب پارلمانی» سال ۱۸۷۶ شهرت یافت، دولت مارکو مین گتی را سرنگون ساخت و آگوستینو دپرتیس را به مقام نخست وزیر ایتالیا رساند. با این حال، دپرتیس بلافاصله در پی جلب حمایت نمایندگان جناح راست برآمد و این نمایندگان نیز به راحتی مواضع خود را تغییر دادند؛ امری که در بستر فساد گسترده روی داد. این پدیده که در زبان ایتالیایی «ترانسفورمیسمو» (تقریباً معادل «تبدیل گرایی» در زبان انگلیسی – به گونه ای که در یک نشریه طنز، نخست وزیر به شکل یک آفتاب پرست ترسیم شد) نامیده می شود، عملاً تفاوت های سیاسی را در پارلمان از میان برد و تا آغاز جنگ جهانی اول، مجلسی را پدیدآورد که تحت سلطه یک بلوک لیبرال بی تمایز با اکثریتی قاطع قرار داشت. دو جناح پارلمانی لیبرال به نوبت در دولت حضور داشتند، یک جناح محافظه کار به رهبری سیدنی سونینو و یک جناح مترقی به رهبری جیووانی جولیتی، که به عنوان عضوی از چپ تاریخی آغاز به کار کرد و در سال های ۱۸۹۲–۱۸۹۳، ۱۹۰۳–۱۹۰۵، ۱۹۰۶–۱۹۰۹، ۱۹۱۱–۱۹۱۴ و ۱۹۲۰–۱۹۲۱ به عنوان نخست وزیر خدمت کرد. جولیتی، که جناح
ش به مراتب بزرگ ترین جناح بود، در سال ۱۹۱۳، با مشارکت سونینو، به دنبال متحد کردن نهاد لیبرال در یک حزب متحد، لیبرال ها، بود. لیبرال ها در اتحاد با رادیکال ها، دموکرات ها و در نهایت، سوسیالیست های اصلاح طلب حکومت کردند. مهمانی مختصر. در پایان جنگ جهانی اول، حق رأی عمومی و نمایندگی تناسبی معرفی شدند. این اصلاحات مشکلات بزرگی را برای لیبرال ها ایجاد کرد، چرا که آنها خود را قادر به جلوگیری از ظهور دو حزب توده ای، حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) و حزب مردم ایتالیا (PPI)، که حتی قبل از جنگ کنترل بسیاری از مقامات محلی را در شمال ایتالیا به دست گرفته بودند، نیافتند. کاتولیک ها که به دلیل آسیب های ناشی از تصرف رم و درگیری های بین واتیکان و دولت ایتالیا مدت ها غیرفعال بودند، از طریق حزب دموکرات مسیحی PPI، در مخالفت با PSI و تشکیلات لیبرال که تقریباً شصت سال بر کشور حکومت کرده بودند، شروع به مشارکت در سیاست کردند. بنابراین پارلمان اساساً به سه بلوک مختلف تقسیم شد و چندپارگی باعث بی ثباتی شد، به طوری که سوسیالیست ها و فاشیست های نوظهور که محرک خشونت سیاسی بودند، در دو جبهه مخالف قرار گرفتند. در این وضعیت آشفته، در سال ۱۹۲۲ ل