Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جار، محدوده دقیق می شود. حیاتی است. برای محدوده ها و سرعت هایی که Bofors در آن کار می کردند، هیچ یک از این پاسخ ها به اندازه کافی خوب نبود. راه حل، اتوماسیون بود، به شکل یک کامپیوتر مکانیکی، Kerrison Predictor. اپراتورها آن را به سمت هدف نگه می داشتند و پیش بینی کننده سپس نقطه هدف مناسب را به طور خودکار محاسبه کرد و آن را به عنوان یک اشاره گر نصب شده روی تفنگ نمایش داد. اپراتورهای اسلحه به سادگی نشانگر را دنبال کردند و پوسته ها را پر کردند. کریسون نسبتاً ساده بود، اما راه را به نسل های آینده نشان داد که ابتدا رادار را برای برد و بعداً برای ردیابی در خود جای دادند. سیستم های پیش بینی مشابهی توسط آلمان در طول جنگ معرفی شد، همچنین با پیشروی جنگ، برد راداری اضافه شد. مجموعه ای از سامانه های ضدهوایی با کالیبر کوچک تر در اختیار نیروهای ترکیبی ورماخت آلمان بود، و از جمله آن ها "Flakvierling" quadruple-20 منشأ ۱۹۴۰ بود. سیستم تسلیحات ضدهوایی مبتنی بر توپ خودکار میلی متری یکی از رایج ترین سلاح هایی بود که هم در خشکی و هم در دریا مشاهده می شد. تسلیحات دفاع هوایی مشابه متفقین با کالیبر کوچکتر نیروهای آمریکایی نیز کاملاً
توانا بودند، اگرچه توجه کمی به آنها می شود. نیازهای آن ها را می توان با تسلیحات با کالیبر کوچکتر فراتر از استفاده از مسلسل معمولی تک سوار کالیبر M2 .۵۰ در بالای برجک یک تانک برآورده کرد، زیرا چهار اسلحه زمینی «لوله سنگین» (M2HB) در کنار هم در آمریکایی نصب شده بودند. سلاح M45 Quadmount شرکت Maxson (به عنوان پاسخی مستقیم به "Flakvierling")، که اغلب در پشت یک نیمه مسیر نصب می شدند تا Half Track, M16 GMC, Anti-Aircraft را تشکیل دهند. اگرچه قدرت کمتری نسبت به آلمان ۲۰ دارد سیستم های میلی متری، چهار یا پنج باتری رزمی معمولی یک گردان AAA ارتش اغلب کیلومترها از یکدیگر فاصله داشتند و به سرعت به واحدهای رزمی بزرگ تر زمینی متصل می شدند و جدا می شدند تا از هواپیماهای دشمن دفاع کنند. از گردان های AAA نیز برای کمک به سرکوب اهداف زمینی استفاده شد. اسلحه بزرگتر 90 میلی متری M3 آنها، مانند هشتاد و هشت، نشان می دهد که یک اسلحه ضد تانک عالی نیز می سازد، و در اواخر جنگ در این نقش به طور گسترده مورد استفاده قرار گرفت. همچنین در شروع جنگ، اسلحه ۱۲۰ میلی متری M1 "استراتوسفر" در دسترس آمریکایی ها بود که قوی ترین اسلحه AA با قابل تو
جه بود. قابلیت ارتفاع، با این حال هیچ 120 M1 هرگز به هواپیمای دشمن شلیک نشد. ۹۰ میلی متر و ۱۲۰ اسلحه های میلی متری تا دهه ۱۹۵۰ همچنان مورد استفاده قرار گرفتند. نیروی دریایی ایالات متحده نیز تا حدودی به این مشکل فکر کرده بود، زمانی که نیروی دریایی ایالات متحده در سال ۱۹۳۹ شروع به تسلیح مجدد در بسیاری از کشتی ها کرد، مسلسل کوتاه برد اولیه مسلسل کالیبر M2 0.50 بود. در حالی که در جنگنده های ۳۰۰ تا ۴۰۰ یارد مؤثر است، این برد نقطه خالی در برد ضدهوایی نیروی دریایی است. تولید اورلیکن ۲۰ میلی متری سوئیس برای محافظت از بریتانیایی ها شروع شده بود و این در ازای مسلسل های M2 اتخاذ شد. در بازه زمانی دسامبر ۱۹۴۱ تا ژانویه ۱۹۴۲، تولید نه تنها تمام نیازهای بریتانیا را پوشش داد، بلکه اجازه داد ۸۱۲ واحد در واقع به نیروی دریایی ایالات متحده تحویل داده شود. تا پایان سال ۱۹۴۲، ۲۰ میلی متری ۴۲ درصد از کل هواپیماهای نابود شده توسط کشتی AA نیروی دریایی ایالات متحده را تشکیل می داد. با این حال، هیئت پادشاهی اشاره کرده بود که تعادل به سمت اسلحه های بزرگتر مورد استفاده ناوگان تغییر می کند. نیروی دریایی ایالات متحده قصد داشت از پوم-پوم ب
ریتانیا استفاده کند، با این حال، این سلاح به استفاده از کوردیت نیاز داشت که BuOrd آن را برای خدمات ایالات متحده قابل اعتراض دانست. تحقیقات بیشتر نشان داد که پودرهای ایالات متحده در Pom-Pom کار نمی کنند. اداره مهمات به خوبی از تفنگ ۴۰ میلی متری بوفورس آگاه بود. شرکت York Safe and Lock در حال مذاکره با Bofors برای دستیابی به حقوق نسخه هوا خنک این سلاح بود. در همان زمان، هنری هاوارد، مهندس و تاجر از آن آگاه شد و با RAMD WR Furlong رئیس اداره مهمات تماس گرفت. او دستور داد تا سیستم تسلیحاتی Bofors مورد بررسی قرار گیرد. York Safe و Lock به عنوان عامل قرارداد استفاده می شود. این سیستم باید هم برای سیستم اندازه گیری انگلیسی و هم برای تولید انبوه دوباره طراحی می شد، زیرا اسناد اصلی توصیه می کردند که براده دهی و سوراخ کاری با دست را شکل دهند. در اوایل سال ۱۹۲۸ نیروی دریایی ایالات متحده نیاز به جایگزینی مسلسل کالیبر ۵۰ را با چیزی سنگین تر دید. ۱٫۱ اینچ/75 (28 mm) Mark ۱ طراحی شد. قرار گرفتن در پایه های چهارگانه با سرعت آتش ۵۰۰ دور در دقیقه، مطابق با الزامات است. با این حال، اسلحه از مشکلات دندان درآوردن رنج می برد و مست
عد گیر کردن بود. در حالی که می توانست این مشکل را حل کند، وزن سیستم برابر با چهارپایه Bofors 40 میلی متری بود در حالی که فاقد برد و قدرتی بود که Bofors ارائه می کرد. این اسلحه تا پایان جنگ به کشتی های کوچک تر و کمتر حیاتی منتقل شد. تفنگ دریایی ۵ اینچی/کالیبر ۳۸ مجموعه AA نیروی دریایی ایالات متحده را دور زد. یک پایه دو منظوره، در هر دو نقش سطحی و AA با موفقیت زیادی استفاده شد. جفت شدن با کارگردان Mark 37 و فیوز مجاورتی که می تواند به طور معمول پهپادها را تا برد ۱۳۰۰۰ یارد از آسمان به بیرون پرتاب کند. یک اسلحه نیمه اتوماتیک دوگانه ۳ اینچ/50 MK ۲۲ تولید شد اما قبل از پایان جنگ مورد استفاده قرار نگرفت و بنابراین خارج از محدوده این مقاله است. با این حال علائم اولیه ۳ اینچ/۵۰ در اسکورت های ناوشکن و کشتی های تجاری به کار گرفته شد. اسلحه های کالیبر ۳ اینچ/۵۰ (مارک های ۱۰، ۱۷، ۱۸ و ۲۰) برای اولین بار در سال ۱۹۱۵ به عنوان یک بازسازی برای وارد خدمت شدند. و متعاقباً بر روی بسیاری از انواع کشتی ها سوار شدند زیرا نیاز به حفاظت ضدهوایی تشخیص داده شد. در طول جنگ جهانی دوم، آنها سلاح اصلی اسلحه برای اسکورت ناوشکن، ناوچه های گ
شتی، تعقیب کننده های زیردریایی، مین روب ها، برخی از زیردریایی های ناوگان و سایر کشتی های کمکی بودند و به عنوان یک باتری دو منظوره ثانویه در برخی از انواع دیگر کشتی ها از جمله استفاده می شدند. چند کشتی جنگی قدیمی آنها همچنین اسلحه های اصلی با زاویه پایین ۴ اینچ / 50 (Mark ۹) را در کلاس و Clemson جایگزین کردند. ناوشکن ها برای محافظت بهتر ضدهوایی. این تفنگ همچنین در تبدیل ناوشکن های تخصصی استفاده شد. تبدیل مناقصه هواپیمای دریایی "AVD" دو اسلحه دریافت کرد. ترابری پرسرعت "APD"، لایه های مین " DM " و تبدیل مین روب "DMS" سه تفنگ دریافت کردند و آنهایی که طبقه بندی ناوشکن را حفظ کردند، شش اسلحه دریافت کردند. آلمانی ها ساختمان های بتن آرمه عظیمی را "ساختند که برخی از آنها به ارتفاع بیش از شش طبقه، که به نام برج های فلک Hochbunker" " High "Bunkers" " یا "Flakturme شناخته می شدند و توپخانه های ضدهوایی را روی آنها قرار دادند. آن هایی که در شهرهایی که توسط نیروهای زمینی متفقین مورد حمله قرار می گرفتند به قلعه تبدیل شدند. چندین ساختمان در برلین از آخرین ساختمان هایی بودند که در نبرد برلین در سال ۱۹۴۵ به دست شوروی افتاد. بری
تانیایی ها سازه هایی مانند قلعه های ماونسل در دریای شمال، رودخانه تیمز و سایر مناطق جزر و مدی ساختند که اسلحه ها را بر اساس آن ها بنا کردند. پس از جنگ بیشتر آنها به پوسیدگی رها شدند. برخی از آنها خارج از آب های سرزمینی بودند و در دهه ۱۹۶۰ زندگی دوم را به عنوان سکوی ایستگاه های رادیویی دزدان دریایی داشتند، در حالی که دیگری به پایگاه یک کشور کوچک تبدیل شد، شاهزاده سی لند . برخی از کشورها تحقیقات موشکی را قبل از جنگ جهانی دوم آغاز کردند، از جمله برای استفاده ضدهوایی. تحقیقات بیشتر در طول جنگ آغاز شد. اولین گام، سامانه های موشکی هدایت نشده مانند RP و ۳ اینچی بریتانیایی بود که به تعداد زیاد از "باتری های Z" شلیک می شد و همچنین بر روی کشتی های جنگی نصب می شد. گمان می رود شلیک یکی از این وسایل در طی یک حمله هوایی باعث فاجعه بتنال گرین در سال ۱۹۴۳ شده باشد. در مواجهه با تهدید حملات کامیکازه ژاپنی، بریتانیا و ایالات متحده راکت های زمین به هوا مانند British Stooge یا Lark آمریکایی را به عنوان اقدامات متقابل توسعه دادند، اما هیچ یک از آنها در پایان جنگ آماده نبودند. تحقیقات موشکی آلمانی ها پیشرفته ترین تحقیقات جنگ بود ز
یرا آلمانی ها تلاش قابل توجهی در تحقیق و توسعه سیستم های موشکی برای همه اهداف انجام دادند. در میان آنها چندین سیستم هدایت شده و غیر هدایت شونده وجود داشت. سیستم های هدایت نشده شامل Fliegerfaust (به معنای واقعی کلمه "مشت هواپیما") به عنوان اولین MANPADS بود. سیستم های هدایت شونده چندین موشک پیچیده رادیویی، سیمی یا راداری هدایت شونده مانند موشک Wasserfall ("آبشار") بودند. به دلیل شرایط جنگی سخت برای آلمان، همه این سیستم ها فقط در تعداد کمی تولید می شدند و بیشتر آنها فقط توسط واحدهای آموزشی یا آزمایشی استفاده می شدند. یکی دیگر از جنبه های دفاع ضدهوایی استفاده از بالون های رگبار برای عمل به عنوان مانع فیزیکی در ابتدا برای بمباران هواپیماها بر فراز شهرها و سپس برای هواپیماهای حمله زمینی بر فراز ناوگان تهاجم نرماندی بود. بالون، یک بادکنک ساده که به زمین بسته شده بود، به دو صورت کار می کرد. اولاً، آن و کابل فولادی برای هر هواپیمایی که قصد پرواز در میان آنها را داشت، خطری بود. ثانیاً برای دوری از بالن ها، بمب افکن ها باید در ارتفاع بالاتری پرواز می کردند که برای تفنگ ها مطلوب تر بود. بالون های رگبار از نظر کاربرد محد
ود بودند و کمترین موفقیت را در سرنگون کردن هواپیما داشتند، زیرا عمدتاً دفاع غیر متحرک و غیرعامل بودند. پیشرفته ترین فن آوری های متحدان توسط دفاع ضدهوایی در برابر موشک های کروز V-1 آلمان به نمایش گذاشته شد (V مخفف "V ergeltungswaffe"، "سلاح تلافی جویانه"). گردان های ۴۱۹ و ۶۰۱ ضدهوایی ارتش ایالات متحده ابتدا برای دفاع از لندن به سواحل فولکستون-دوور اختصاص یافتند و سپس به بلژیک منتقل شدند تا بخشی از پروژه "Antwerp X" باشند که توسط شده بود. در Keerbergen. با آزادسازی آنتورپ، این شهر بندری بلافاصله به بالاترین هدف تبدیل شد و بیشترین تعداد موشک V-1 و V-2 را در بین شهرهای دیگر دریافت کرد. کوچک ترین واحد تاکتیکی عملیات یک باتری اسلحه متشکل از چهار ۹۰ بود تفنگ های میلی متری شلیک گلوله های مجهز به فیوز مجاورتی رادیویی. اهداف ورودی توسط رادار SCR-584 که در آزمایشگاه راد MIT توسعه یافته بود به دست آمد و به طور خودکار ردیابی شد. خروجی رادار اسلحه گذار به M9 Gun Director داده شد، یک کامپیوتر آنالوگ الکترونیکی که در آزمایشگاه های بل برای محاسبه اصلاحات سرب و ارتفاع برای اسلحه ها توسعه یافته است. با کمک این سه فناوری، نزدیک
به ۹۰ درصد موشک های V-1 در مسیر منطقه دفاعی اطراف بندر منهدم شد. پس از جنگ. تجزیه و تحلیل پس از جنگ نشان داد که حتی با وجود جدیدترین سیستم های ضدهوایی که توسط هر دو طرف استفاده می شود، اکثریت قریب به اتفاق بمب افکن ها در حدود ۹۰ درصد با موفقیت به اهداف خود می رسند. در حالی که این ارقام در طول جنگ نامطلوب بودند، ظهور بمب هسته ای به طور قابل توجهی مقبولیت رسیدن حتی یک بمب افکن به هدف را تغییر داد. تحولات در طول جنگ جهانی دوم برای مدت کوتاهی در دوره پس از جنگ نیز ادامه یافت. به ویژه ارتش ایالات متحده یک شبکه دفاع هوایی عظیم را در اطراف شهرهای بزرگتر خود بر اساس رادار ۹۰ راه اندازی کرد. میلی متر و ۱۲۰ اسلحه های میلی متری تلاش های ایالات متحده در دهه ۱۹۵۰ با ۷۵ ادامه یافت mm Skysweeper سیستم، یک سیستم تقریباً کاملاً خودکار شامل رادار، رایانه، برق و تفنگ بارگیری خودکار روی یک پلت فرم تک نیرو. Skysweeper همه اسلحه های کوچکتر را که در زمان استفاده در ارتش استفاده می شد جایگزین کرد، به ویژه ۴۰ میلی متر بوفورس. در سال ۱۹۵۵، ارتش ایالات متحده، Bofors 40 میلی متری را به دلیل کاهش توانایی آن در سرنگونی هواپیماهای جت منسوخ
تلقی کرد و به توسعه SAM با نایک آژاکس و RSD-58 روی آورد. در اروپا فرماندهی متفقین ناتو اروپا یک سیستم دفاع هوایی یکپارچه به نام محیط زمینی دفاع هوایی ناتو (NADGE) توسعه داد که بعداً به سیستم یکپارچه دفاع هوایی ناتو تبدیل شد. معرفی موشک هدایت شونده منجر به تغییر قابل توجهی در استراتژی ضدهوایی شد. اگرچه آلمان از معرفی سیستم های موشکی ضدهوایی ناامید بود، اما هیچ کدام در طول جنگ جهانی دوم عملیاتی نشدند. با این حال، پس از چندین سال توسعه پس از جنگ، این سیستم ها شروع به تبدیل شدن به سلاح های قابل دوام کردند. ایالات متحده ارتقاء دفاعی خود را با استفاده از موشک نایک آژاکس آغاز کرد و به زودی توپ های ضدهوایی بزرگتر ناپدید شدند. همین اتفاق در اتحاد جماهیر شوروی پس از معرفی سیستم های راهنمای SA-2 آنها رخ داد. همان طور که این روند ادامه یافت، موشک خود را برای نقش هایی که قبلاً توسط تفنگ ها انجام می شد استفاده می کرد. اولین سلاح های بزرگ بودند که با سیستم های موشکی به همان اندازه بزرگ با کارایی بسیار بالاتر جایگزین شدند. موشک های کوچک تر به زودی دنبال شدند و در نهایت به اندازه ای کوچک شدند که بر روی خودروهای زرهی و شاسی ت
انک ها نصب شوند. این سیستم ها در دهه ۱۹۶۰ شروع به جایگزینی یا حداقل جایگزینی سیستم های مشابه مبتنی بر تفنگ SPAAG کردند و تا دهه ۱۹۹۰ تقریباً همه این سیستم ها را در ارتش های مدرن جایگزین کردند. موشک های قابل حمل انسان، MANPADS که امروزه شناخته می شوند، در دهه ۱۹۶۰ معرفی شدند و حتی کوچک ترین اسلحه ها را در اکثر ارتش های پیشرفته جایگزین یا جایگزین کرده اند. در جنگ فالکلند در سال ۱۹۸۲، نیروهای مسلح آرژانتین جدیدترین تسلیحات اروپای غربی از جمله توپ دوقلوی ۳۵ میلی متری Oerlikon GDF-002 و SAM Roland را به کار گرفتند. سیستم موشکی راپیر، سیستم اصلی GBAD بود که هم توسط توپخانه بریتانیا و هم هنگ RAF استفاده می شد، چند FIM-92 Stinger کاملاً جدید توسط نیروهای ویژه بریتانیا استفاده می شد. هر دو طرف از موشک Blowpipe نیز استفاده کردند. موشک های دریایی بریتانیایی مورد استفاده شامل Sea Dart و سامانه های قدیمی تر Sea Slug با برد بلندتر، Sea Cat و سامانه های جدید Sea Wolf برد کوتاه بودند. مسلسل ها در پایه های AA هم در خشکی و هم در شناور استفاده می شدند. در طول جنگ اوستیای جنوبی در سال ۲۰۰۸، نیروی هوایی با سیستم های قدرتمند SAM م
انند Buk-M1 در دهه ۱۹۸۰ مواجه شد. در فوریه ۲۰۱۸، یک جنگنده اف-۱۶ اسرائیلی پس از حمله به یک هدف ایرانی در سوریه در استان اشغالی جولان سرنگون شد. در سال ۲۰۰۶، اسرائیل یک هلیکوپتر را نیز بر فراز لبنان از دست داد که با موشک حزب الله سرنگون شد. سیستم های جنگی AA. اگرچه سلاح های گرم مورد استفاده توسط پیاده نظام، به ویژه مسلسل ها، می توانند برای درگیری با اهداف هوایی در ارتفاع پایین مورد استفاده قرار گیرند، اما در مواردی با موفقیت قابل توجهی، کارایی آنها به طور کلی محدود است و چشمک های پوزه موقعیت های پیاده نظام را نشان می دهد. سرعت و ارتفاع هواپیماهای جت مدرن فرصت های هدف را محدود می کند و سیستم های حیاتی ممکن است در هواپیماهایی که برای نقش حمله زمینی طراحی شده اند زره پوش شوند. انطباق های اتوکان استاندارد، که در اصل برای استفاده هوا به زمین در نظر گرفته شده بود، و سیستم های توپخانه سنگین تر معمولاً برای اکثر توپخانه های ضدهوایی استفاده می شد، که از قطعات استاندارد روی پایه های جدید شروع می شد و به تفنگ هایی با طراحی ویژه با عملکرد بسیار بالاتر قبل از جنگ جهانی دوم. گلوله های شلیک شده توسط این سلاح ها معمولاً با ان
واع مختلف فیوز (بارومتریک، تأخیر زمانی یا مجاورت) برای منفجر شدن در نزدیکی هدف هوابرد و رها شدن بارانی از قطعات فلزی سریع نصب می شوند. برای کار با برد کوتاه تر، به سلاح سبک تر با سرعت شلیک بالاتر نیاز است تا احتمال اصابت به یک هدف سریع هوابرد افزایش یابد. اسلحه بین ۲۰ میلی متر و ۴۰ در این نقش از کالیبر میلی متری استفاده شده است. سلاح های کوچکتر، معمولاً کالیبر ۵۰ یا حتی ۸ در کوچک ترین پایه ها از تفنگ های کالیبر میلی متری استفاده شده است. برخلاف اسلحه های سنگین تر، این سلاح های کوچک تر به دلیل هزینه کم و توانایی در تعقیب سریع هدف، کاربرد گسترده ای دارند. نمونه های کلاسیک توپ های خودکار و تفنگ های کالیبر بزرگ 40 هستندخودکار میلی متری طراحی شده توسط Bofors و 8.8 cm FlaK ۱۸, ۳۶ تفنگ طراحی شده توسط Krupp. تسلیحات توپخانه ای از این نوع در اکثر موارد با سیستم های موشکی مؤثر زمین به هوا که در دهه ۱۹۵۰ معرفی شدند جایگزین شده اند، اگرچه هنوز در بسیاری از کشورها نگهداری می شوند. توسعه موشک های زمین به هوا در آلمان نازی در اواخر جنگ جهانی دوم با موشک هایی مانند Wasserfall آغاز شد، اگرچه هیچ سیستم کاری قبل از پایان جنگ مس
تقر نشده بود و نشان دهنده تلاش های جدیدی برای افزایش کارایی سیستم های ضدهوایی بود. با تهدید فزاینده بمب افکن ها مواجه شد. SAMهای زمینی را می توان از تأسیسات ثابت یا پرتابگرهای متحرک، اعم از چرخدار یا ردیابی، مستقر کرد. وسایل نقلیه ردیابی معمولاً خودروهای زرهی هستند که به طور خاص برای حمل SAM طراحی شده اند. SAMهای بزرگتر ممکن است در پرتابگرهای ثابت مستقر شوند، اما می توانند به دلخواه بکسل یا دوباره مستقر شوند. SAMهایی که توسط افراد راه اندازی می شوند در ایالات متحده به عنوان سیستم های دفاعی قابل حمل A ir D ( MANPADS) شناخته می شوند. منپدهای اتحاد جماهیر شوروی سابق به سرتاسر جهان صادر شده اند و می توانند توسط بسیاری از نیروهای مسلح مورد استفاده قرار گیرند. اهداف برای SAMهای غیر ManPAD معمولاً توسط رادار جستجوی هوایی به دست می آیند، سپس قبل از/در حالی که یک SAM «قفل شده» است و سپس شلیک می شود، ردیابی می شوند. اهداف بالقوه، اگر هواپیماهای نظامی باشند، قبل از درگیری به عنوان دوست یا دشمن شناسایی می شوند. پیشرفت ها در جدیدترین و نسبتاً ارزان ترین موشک های کوتاه برد، جایگزین توپ های خودکار در این نقش شده اند. هواپیم
ای رهگیر (یا به سادگی رهگیر) نوعی هواپیمای جنگنده است که به طور خاص برای رهگیری و انهدام هواپیماهای دشمن، به ویژه بمب افکن ها، معمولاً با تکیه بر قابلیت های سرعت و ارتفاع بالا طراحی شده است. تعدادی از جت های رهگیر مانند F-102 Delta Dagger، F-106 Delta Dart و MiG-25 در دوره ای ساخته شدند که پس از پایان جنگ جهانی دوم شروع شد و در اواخر دهه ۱۹۶۰ به پایان رسید. به دلیل تغییر نقش بمباران استراتژیک به ICBMها اهمیت دارد. همیشه این نوع هواپیماهای جنگنده با سرعت های بالاتر و بردهای عملیاتی کوتاه تر و همچنین کاهش بسیار محموله مهمات از دیگر طراحی های هواپیماهای جنگنده متمایز می شود. سیستم های رادار از امواج الکترومغناطیسی برای شناسایی برد، ارتفاع، جهت یا سرعت هواپیما و تشکل های آب وهوا برای ارائه هشدار و جهت تاکتیکی و عملیاتی، عمدتاً در طول عملیات های دفاعی، استفاده می کنند. آنها در نقش های عملکردی خود جستجوی هدف، شناسایی تهدید، راهنمایی، شناسایی، ناوبری، ابزار دقیق و گزارش آب و هوا را برای عملیات های رزمی پشتیبانی می کنند. دفاع ضد پهپاد. "سیستم دفاعی ضد پهپاد" (AUDS) سیستمی برای دفاع در برابر هواپیماهای بدون سرنشین نظا
می است. طرح های مختلفی با استفاده از لیزر، تفنگ های توری و توری هوا به هوا، پارازیت سیگنال، و جک کردن با استفاده از هک در حین پرواز توسعه یافته اند. سامانه های دفاعی ضد پهپاد علیه پهپادهای داعش در جریان نبرد موصل (۲۰۱۶–۲۰۱۷) مستقر شده اند. روش های جایگزین برای مقابله با پهپادها شامل استفاده از تفنگ ساچمه ای در فاصله نزدیک و برای پهپادهای کوچکتر، آموزش عقاب ها برای ربودن آنها از هوا است. مهم است که به خاطر داشته باشید که این فقط بر روی پهپادهای نسبتاً کوچک و مهمات پرسه زن (که «پهپادهای انتحاری» نیز نامیده می شود) کار می کند. UCAVهای بزرگتر مانند MQ-1 Predator را می توان مانند هواپیماهای سرنشین دار با اندازه ها و مشخصات پروازی مشابه سرنگون کرد (و اغلب نیز سرنگون می شود). تحولات آینده. اسلحه ها به طور فزاینده ای به سمت نقش های تخصصی سوق داده می شوند، مانند دروازه بان هلندی CIWS که از GAU-8 Avenger 30 استفاده می کند. تفنگ گاتلینگ هفت لول میلی متری برای آخرین خندق دفاع ضد موشکی و ضدهوایی. حتی این سلاح سابق خط مقدم در حال حاضر با سیستم های موشکی جدید جایگزین شده است، مانند موشک RIM-116 Rolling Airframe Missile که ک
وچک تر، سریع تر است و امکان تصحیح مسیر (هدایت) در اواسط پرواز را برای اطمینان از ضربه زدن فراهم می کند. برای پر کردن شکاف بین اسلحه و موشک، روسیه به ویژه CIWS کاشتان را تولید می کند که از اسلحه و موشک برای دفاع نهایی با دو ۳۰ شش لول استفاده می کند. mm Gsh-6-30 Gatling و ۸ موشک زمین به هوا 9M311 قابلیت های دفاعی آن را فراهم می کند. برهم زدن این پیشرفت در سیستم های تمام موشکی، حرکت فعلی به سمت هواپیماهای رادارگریز است. موشک های دوربرد برای ارائه سرب قابل توجهی به شناسایی دوربرد وابسته هستند. طراحی های پنهان کاری محدوده های تشخیص برش را به قدری کاهش می دهند که هواپیما اغلب حتی دیده نمی شود، و زمانی که دیده می شود، اغلب برای رهگیری خیلی دیر است. سیستم های شناسایی و ردیابی هواپیماهای رادارگریز مشکل اصلی توسعه ضدهوایی است. با این حال، با رشد فناوری مخفی کاری، فناوری ضد پنهانکاری نیز رشد می کند. گفته می شود رادارهای فرستنده چندگانه مانند رادارهای بی استاتیک و رادارهای فرکانس پایین قابلیت شناسایی هواپیماهای رادارگریز را دارند. اشکال پیشرفته دوربین های ترموگرافی مانند آن هایی که دارای QWIP هستند، می توانند هواپیمای St
ealth را بدون توجه به سطح مقطع راداری (RCS) هواپیما ببینند. علاوه بر این، رادارهای جانبی، ماهواره های نوری پرقدرت و رادارهای اسکن آسمان، با دیافراگم بالا و حساسیت بالا مانند تلسکوپ های رادیویی، همگی می توانند موقعیت یک هواپیمای رادارگریز را تحت پارامترهای خاصی محدود کنند. جدیدترین SAMها دارای توانایی ادعایی برای شناسایی و درگیری با اهداف رادارگریز هستند، که قابل توجه ترین آنها اس-۴۰۰ روسی است که ادعا می شود می تواند هدف را با آرسی اس ۰٫۰۵ متر مربع از ۹۰ کیلومتر دورتر شناسایی کند. یکی دیگر از سیستم های تسلیحاتی بالقوه برای استفاده ضدهوایی، لیزر است. اگرچه برنامه ریزان هوایی از اواخر دهه ۱۹۶۰ لیزرها را در نبرد تصور می کردند، اما در حال حاضر فقط مدرن ترین سیستم های لیزری به آنچه می توان «مفید تجربی» در نظر گرفت، رسیده است. به ویژه لیزر انرژی بالا تاکتیکی می تواند در نقش ضدهوایی و ضد موشکی استفاده شود. سیستم ALKA یک اسلحه با انرژی هدایت شده (DEW) یک سلاح الکترومغناطیسی/لیزر دوگانه ترکی است که توسط Roketsan ساخته شده است که گفته می شود برای از بین بردن یکی از پهپادهای Wing Loong II GNC استفاده می شود. اگر درست باش
د، این اولین باری است که از یک لیزر رزمی سوار بر وسیله نقلیه برای نابودی خودروی جنگی دیگر در شرایط واقعی زمان جنگ استفاده شده است. آینده تسلیحات مبتنی بر پرتابه ممکن است در ریل تفنگ پیدا شود. در حال حاضر آزمایش هایی روی سیستم هایی در حال توسعه است که می توانند به اندازه یک موشک تاماهاوک (موشک) آسیب وارد کنند، اما با کسری از هزینه. در فوریه ۲۰۰۸ نیروی دریایی ایالات متحده یک تفنگ ریلی را آزمایش کرد. یک گلوله را در شلیک کرد در ساعت با استفاده از ۱۰ مگاژول انرژی. عملکرد مورد انتظار آن بیش از است سرعت پوزه در ساعت، به اندازه کافی دقیق برای ضربه زدن به یک هدف ۵ متری از در حالی که با سرعت ۱۰ تیر در دقیقه تیراندازی می کنید. انتظار می رود در سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵ آماده شود. این سیستم ها، در حالی که در حال حاضر برای اهداف ثابت طراحی شده اند، فقط به توانایی هدف گیری مجدد نیاز دارند تا نسل بعدی سیستم AA شوند. ساختارهای نیرو. بیشتر ارتش های غربی و کشورهای مشترک المنافع، پدافند هوایی را صرفاً با خدمات سنتی ارتش (یعنی ارتش، نیروی دریایی و نیروی هوایی)، به عنوان یک بازوی جداگانه یا به عنوان بخشی از توپخانه، ادغام می کنند. به عنوا
ن مثال، در ارتش بریتانیا، پدافند هوایی بخشی از بازوی توپخانه است، در حالی که در ارتش پاکستان، در سال ۱۹۹۰ از توپخانه جدا شد تا یک بازوی جداگانه برای خود تشکیل دهد. این برخلاف برخی از کشورهای (عمدتاً کمونیستی یا کمونیستی سابق) است که در آن ها نه تنها مقرراتی برای دفاع هوایی در ارتش، نیروی دریایی و نیروی هوایی وجود دارد، بلکه شاخه های خاصی وجود دارد که فقط به دفاع هوایی قلمرو می پردازند، برای مثال، PVO شوروی Strany. اتحاد جماهیر شوروی همچنین دارای یک نیروی موشکی استراتژیک مجزا بود که مسئول موشک های بالستیک قاره پیما بود. نیروی دریایی. قایق ها و کشتی های کوچک تر معمولاً دارای مسلسل یا توپ های سریع هستند، که اغلب برای هواپیماهای کم پرواز می توانند مرگبار باشند، اگر به یک توپ رادار کنترل شده توسط رادار برای دفاع نقطه ای متصل شوند. برخی از شناورها مانند ناوشکن ها و رزمناوهای مجهز به Aegis به اندازه هر سیستم دفاع هوایی زمینی تهدیدی برای هواپیماها هستند. به طور کلی، هواپیماها باید با کشتی های نیروی دریایی با احترام رفتار کنند، اما عکس آن نیز به همان اندازه صادق است. از ناوگروه هواپیمابر به خوبی دفاع می شود، زیرا نه ت
نها معمولاً از کشتی های زیادی با تسلیحات دفاع هوایی سنگین تشکیل شده اند، بلکه می توانند جت های جنگنده را برای گشت زنی هوایی رزمی در بالای سر به پرواز درآورند تا تهدیدات هوایی ورودی را رهگیری کنند. کشورهایی مانند ژاپن از شناورهای مجهز به SAM خود برای ایجاد محیط دفاع هوایی بیرونی و پیکت راداری در دفاع از جزایر اصلی خود استفاده می کنند و ایالات متحده نیز از کشتی های مجهز به Aegis خود به عنوان بخشی از سیستم دفاع موشکی بالستیک Aegis در منطقه استفاده می کند. دفاع از قاره ایالات متحده برخی از زیردریایی های مدرن، مانند زیردریایی های نوع ۲۱۲ نیروی دریایی آلمان، مجهز به سیستم های موشکی زمین به هوا هستند، زیرا هلیکوپترها و هواپیماهای جنگی ضد زیردریایی تهدیدهای مهمی هستند. موشک ضدهوایی زیرسطحی پرتاب شده برای اولین بار توسط دریاسالار عقب نیروی دریایی ایالات متحده، چارلز بی. مومسن، در مقاله ای در سال ۱۹۵۳ مورد استفاده قرار گرفت. پدافند هوایی لایه ای. پدافند هوایی در تاکتیک های دریایی، به ویژه در یک گروه حامل، اغلب حول یک سیستم از لایه های متحدالمرکز با ناو هواپیمابر در مرکز ساخته می شود. لایه بیرونی معمولاً توسط هواپیمای ح
امل، به ویژه هواپیمای AEW&amp;C همراه با CAP ارائه می شود. اگر مهاجم بتواند به این لایه نفوذ کند، لایه های بعدی از موشک های زمین به هوای حمل شده توسط اسکورت حامل می آیند. موشک های دفاع منطقه ای مانند استاندارد RIM-67 با برد تا 100 nmi و موشک های دفاع نقطه ای مانند RIM-162 ESSM با برد تا 30 nmi. در نهایت، تقریباً هر کشتی جنگی مدرن مجهز به تفنگ های کالیبر کوچک، از جمله CIWS است که معمولاً یک تفنگ گاتلینگ کنترل شده با رادار با کالیبر ۲۰ تا ۳۰ میلی متری است که قادر به شلیک چندین هزار گلوله در دقیقه است. ارتش. ارتش ها معمولاً دارای دفاع هوایی در عمق هستند، از سیستم های دفاع هوایی قابل حمل انسان (MANPADS) مانند RBS 70، Stinger و Igla در سطوح نیروی کوچکتر تا سیستم های دفاع موشکی سطح ارتش مانند آنگارا و پاتریوت. اغلب، سامانه های موشکی دوربرد در ارتفاع بالا هواپیماها را مجبور می کنند در سطح پایین پرواز کنند، جایی که توپ های ضدهوایی می توانند آنها را پایین بیاورند. علاوه بر سیستم های کوچک و بزرگ، برای پدافند هوایی مؤثر باید سیستم های میانی وجود داشته باشد. اینها ممکن است در سطح هنگ مستقر شوند و متشکل از جوخه های سکوهای