Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آنها در ساماتیا (استانبول) زندگی و به زبان ارمنی صحبت می کردند. گروه دیگر به آنکارا و از آنجا به لهستان نقل مکان کردند. در سال ۱۷۷۸، گروه بزرگی از ارمنیان کریمه قلمرو امپراتوری عثمانی را ترک کردند و در روسیه، در شهر روستوف-نا-دونو ساکن شدند. با این حال، بیست سال پس از الحاق کریمه به روسیه، به دعوت دولت روسیه، بسیاری از شهرک نشینان به آنجا بازگشتند و گروه های جدیدی نیز از ترکیه به کریمه نقل مکان کردند. یکی از مراکز مهم سکونت ارمنی ها کامیانتس-پودیلسکیی بود (در قرن شانزدهم ۳۰۰ خانواده ارمنی در آنجا زندگی می کردند) که در آن ارمنی ها قاضی خاص خود را داشتند. سکونتگاه های ارمنی ها در کی یف، لوتسک، هالیچ، سنیاتین و در ایوانو-فرانکیفسک بود. در اوایل قرن شانزدهم، مدارس ارمنی در لویو، کامنتس و دیگر شهرها وجود داشت که زبان ارمنی را نیز تدریس می کردند. پروفسور آمریکایی «پل رابرت مگوچی» (تاریخ، علوم سیاسی، و کرسی مطالعات اوکراین در دانشگاه تورنتو) خاطرنشان می کند که اولین چاپخانه ارمنی در اوکراین در سال ۱۶۱۶ در لویو تأسیس شد، جایی که کتابخانه های غنی ارمنی و معماری ارمنی در آن زمان وجود داشت. چاپخانه های ارمنی نیز در گال
یسیا و پودولیا کار می کردند و در سال ۱۶۱۸ «هوهانس کارماتنیاتسی» «کتاب دعا» را منتشر کرد – تنها کتاب چاپ شده در جهان به زبان ارمنی-کیپچاک، که نسخه مکتوب زبان گفتاری بود. لازم است ذکر شود که هوهانس کارماتنیاتسی در سال ۱۶۱۶ اولین چاپخانه تمام ارمنی را در اوکراین و چهارمین چاپخانه را در جهان تأسیس کرد که تا سال ۱۶۱۹ فعالیت داشت. از سال ۱۸۶۲، ۳۲۴ پیرو کلیسای حواری ارمنی در کی یف وجود داشت. جامعه ارمنی اوکراین در آغاز قرن بیستم کتابخانه های خاص خود را داشتند و نام بعضی از خیابان ها و کوچه ها به ارمنی بود. در کی یف، بیشتر ارمنی ها در منطقه «پودیل» زندگی می کنند. در نیمه اول قرن بیستم در گالیسیا ۵٫۵ هزار کاتولیک ارمنی وجود داشت که معمولاً لهستانی زبان بودند. آنها ۹ کلیسای محلی، ۱۶ کلیسای کوچک، یک صومعه خواهران به نام «صومعه بندیکتین» در لویو داشتند. اسقف نشین ارمنی کاتولیک لویو مستقیماً تابع پاپ بود و تا پایان جنگ جهانی دوم که توسط مقامات شوروی ویران شد وجود داشت. در سال ۱۹۴۴، ارمنی ها کریمه به همراه یونانی ها، بلغارها و تاتارهای کریمه از شبه جزیره اخراج شدند، اما در دهه ۱۹۶۰ به آنها اجازه بازگشت داده شد. پس از سال ۱
۹۹۱، کلیسای کاتولیک ارمنی در اوکراین احیا شد. در ۲۸ نوامبر ۱۹۹۱، اسقف نشین کلیسای حواری ارمنی به طور رسمی در اوکراین به ثبت رسید، که جوامع آن اکنون در لویو، کی یف، اودسا، خارکف، دونتسک، دنیپرو و همچنین در برخی از شهرهای کریمه فعالیت می کنند. ارمنی ها در ۱۹ استان اوکراین پراکنده هستند، بر اساس آمار سال ۲۰۰۱ میلادی بیشترین تمرکز ارمنی ها در اوکراین در دونتسک می باشند (۱۵۷۰۰ نفر، ۰٫۳۳٪ از جمعیت، ۲٫۵ برابر از سال ۱۹۸۹ افزایش یافته است)، دومین منطقه بزرگ – در خارکف – ۱۱۱۰۰ نفر (از سال ۱۹۸۹ تا ۲ برابر افزایش یافته است). سومین منطقه بزرگ در استان دنیپروپتروفسک ۱۰۶۰۰ نفر، ۰۳٪ از جمعیت. ترکیب جمعیتی ارمنی ها بر اساس آمار سال ۲۰۰۱ میلادی در سایر شهرها: ۶۶۰۰ نفر در لوهانسک، ۷۴۰۰ نفر در اودسا، ۴۵۰۰ نفر در خرسون، ۴۹۰۰ نفر در کی یف، ۶۴۰۰ نفر در استان زاپوریژیا، ۴۳۰۰ نفر در استان میکولائیف، ۲۶۰۰ نفر در پولتاوا و ۸۷۰۰ نفر در کریمه (افزایش ۳٫۶ برابر نسبت به سال ۱۹۸۹) ۰٫۲۳٪ از جمعیت کریمه و ۰٫۳٪ از جمعیت سواستوپول (شهر بندری واقع در کرانه دریای سیاه و جنوب غربی شبه جزیره کریمه) را تشکیل می دهند. بر اساس اطلاعات سرشماری، حدود ن
یمی از ارمنی ها در اوکراین، به زبان مادری خود صحبت می کنند، بیش از ۴۳٪ – به زبان روسی و ۵٫۸٪ اوکراینی. «آراگاتس» روزنامه انجمن ارمنی ها در کیف منتشر می شود و همچنین از سال ۲۰۱۱، «مجله هنری ارمنی-اوکراینی» به نام «نور-دار» «قرن جدید» در کیف منتشر می شود. مرکز اسقف نشین ارمنی های، اوکراین در لویو واقع شده است. بر اساس داده های سال ۲۰۰۷، کلیسای حواری ارمنی در مناطق جمهوری خودمختار کریمه (۷ جامعه)، دونتسک (۲ جامعه) و اودسا (همچنین ۲ جامعه) گسترده ترین بوده است. میراث فرهنگی. میراث فرهنگی ارمنیان در اوکراین
در ۷ نوامبر ۲۰۲۴، پس از مسابقه فوتبال بین باشگاه فوتبال آژاکس و مکابی تل آویو، در جریان لیگ اروپا در شهر آمستردام، هواداران فوتبال اسرائیلی و هواداران مکابی توسط جمعیت مورد حمله قرار گرفتند که به عنوان خشونت گسترده و هماهنگ و برنامه ریزی مقدماتی توصیف شده است و حوادث متعددی در سراسر شهر روی داد. مقامات اسرائیلی و هلندی این حمله را یهودستیزانه توصیف کردند. پلیس هلند اعلام کرد که مرتکبان «به طور فعال به دنبال هواداران اسرائیلی بودند تا به آنها حمله و تعرض کنند». پنج نفر بستری شدند، در حالی که ۲۰ تا ۳۰ نفر دیگر دچار جراحات جزئی شدند. سه پرواز نجات برای بازگشت ایمن اسرائیلی ها سازماندهی شد. فراخوان هایی برای حملات از طریق گروه های رسانه های اجتماعی شب قبل به اشتراک گذاشته شد. هواداران مکابی تل آویو پیش از این فیلم برداری شده بودند که پرچم فلسطین را می سوزاندند، شعارهای ضد عربی می دادند و لحظه سکوت برای قربانیان سیل های اسپانیا در سال ۲۰۲۴ را رعایت نمی کردند. برخی رسانه ها این حادثه را به عنوان یک پوگروم بزرگ مقیاس که یهودیان را هدف قرار داده بود توصیف کردند، به دلیل ماهیت هماهنگ حمله و انتخاب جمعیت های یهودی و اس
رائیلی به عنوان اهداف. پس زمینه. جنگ اسرائیل و حماس در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ پس از حمله حماس به اسرائیل در همان روز آغاز شد که منجر به کشته شدن ۱٬۱۳۹ نفر و گروگان گیری ۲۵۱ نفر دیگر به نوار غزه شد. به دنبال حمله حماس اسرائیل در همان روز بمباران نوار غزه را آغاز کرد و تا نوامبر ۲۰۲۴، بیش از ۴۰٬۰۰۰ فلسطینی را کشته بود. در طول جنگ، افزایش قابل توجهی در حوادث یهودی ستیزی در سراسر جهان، از جمله در هلند، مشاهده شده است. چند ماه قبل از حملات، آژانس حقوق بنیادین اتحادیه اروپا گزارش داد که حملات یهودی ستیزانه در سراسر اروپا افزایش یافته است که بخشی از آن به جنگ جاری نسبت داده می شود. مسائل امنیتی در میزبانی بازی ها برای تیم های اسرائیلی مهمان چالش برانگیز بوده است و فدراسیون فوتبال بلژیک از برگزاری یک بازی لیگ ملی مردان در سپتامبر ۲۰۲۴ خودداری کرد و بازی مقابل اسرائیل بدون حضور تماشاگران در استادیومی در مجارستان برگزار شد. رویدادها. پیش درآمد. مسابقه بین آژاکس و مکابی تل آویو یک مسابقه مرحله گروهی لیگ اروپا بود که در ورزشگاه یوهان کرایف برگزار شد. پیش از بازی، شهردار آمستردام، فمکه هالسما، تظاهرات طرفدار فلسطین را در نزدیکی ورز
شگاه به دلیل نگرانی از احتمال خشونت ممنوع کرد. هالسما درخواست ارزیابی تهدید اضافی از هماهنگ کننده ملی مبارزه با تروریسم و امنیت (NCTV) کرد و به افزایش تنش ها به دلیل جنگ جاری اسرائیل و حماس و بزرگداشت قریب الوقوع شب کریستال اشاره کرد. با این حال، سازمان های غیردولتی که آن بزرگداشت را سازماندهی کرده بودند، آن را به دلیل نگرش شهرداری که به گفته آنها «مسئولیت ترور نژادپرستانه هولیگان ها و فرش قرمزی که برای آنها پهن کرده بود را نپذیرفت» لغو کردند. عوامل موساد به تیم پیوستند تا «حداکثر حفاظت» را فراهم کنند، و پلیس آمستردام حضور خود را در مرکز شهر شب قبل از مسابقه افزایش داد. موساد همچنین پیش از مسابقه از تهدید احتمالی علیه اسرائیلی ها و یهودیان در هلند هشدار داد و هشداری به نیروهای امنیتی ارسال کرد. مقامات محلی نگرانی هایی دربارهٔ احتمال درگیری در مناطق مختلف را ذکر کردند. موساد همچنین پیش از این رویداد از دزدیده شدن گذرنامه یک سرباز سابق اسرائیلی و انتشار جزئیات او در شبکه های اجتماعی هشدار داد. وزارت امور یهودیان خارج از اسرائیل پیش از وقوع ناآرامی ها، به مقامات هلند هشدار داد که علی رغم ممنوعیت مقامات، قرار است
تظاهرات خشونت آمیز طرفدار فلسطین علیه هواداران مکابی تل آویو برگزار شود. حمله به یهودیان بعد از بازی. با وجود هشدارهای مقامات اسرائیلی، نیروهای امنیتی هلند به درستی برای محافظت از هواداران اسرائیلی آماده نشدند و آنها را در معرض خشونت عناصر یهودی ستیز طرفدار فلسطین رها کردند. به گفته پلیس هلند، هواداران مکابی تل آویو پس از مسابقه در نقاط مختلف شهر مورد کمین و حمله قرار گرفتند. هالسما، شهردار آمستردام، گفت که این حملات شامل حملات ضربتی توسط «پسران موتورسوار» بود که هنگام مواجهه با پلیس از صحنه فرار می کردند. طبق گزارش "جروزالم پست"، این حملات شامل چندین مورد تهاجم بود و فیلم ها نشان می دهد که هواداران مورد ضرب و شتم قرار گرفته و با چاقو تعقیب شده اند. شاهدان عینی از تلاش برای چاقو زدن، پرتاب افراد به رودخانه و ضرب و شتم و تف انداختن مهاجمان به اسرائیلی ها خبر دادند. مهاجمان حمله خود به یهودیان را ضبط کرده و ویدئوها را در شبکه های اجتماعی پخش کردند. فیلم ها نشان می دهد مردی که ظاهراً در خیابان بیهوش شده بود، در حالی که دراز کشیده بود مکرراً مورد لگدمال قرار گرفت. فیلم های دیگر نشان می دهد گروهی از مردان که به ن
ظر ترسیده می رسیدند در مرکز شهر تعقیب می شدند و در حالی که توسط فردی خارج از کادر مورد ضرب و شتم قرار می گرفتند، صدای فریاد شنیده می شد؛ مردی که روی زمین بود مکرراً فریاد می زد: «من یهودی نیستم!». گزارش "معاریو" همچنین حاکی از حداقل یک مورد تلاش برای ربودن یک اسرائیلی بود و بسیاری از هواداران با محصور کردن خود در مغازه ها و ساختمان ها به دنبال پناهگاه بودند. پس از گزارش های متعدد که نشان می داد هواداران یهودی فوتبال راهی برای فرار به مکان امن نداشتند، پلیس هلند نقش رانندگان تاکسی آمستردام در این حمله یهودی ستیزانه بررسی کرد. طبق این گزارش ها، رانندگان از برنامه های تاکسی یاب برای ردیابی و شناسایی قربانیان استفاده می کردند. مقامات با شرکت های اوبر و بولت تماس گرفته اند تا از دسترسی رانندگان به این برنامه ها که می توانند شماره های تلفن اسرائیلی را شناسایی کنند، جلوگیری شود. در جریان این حملات ده اسرائیلی زخمی شدند و سه نفر به طور موقت مفقود شدند که وزارت امور خارجه اسرائیل بعداً گزارش داد همه افراد پیدا شده اند. پیامدها. پنج نفری که در بیمارستان بستری شده بودند در نهایت مرخص شدند، در حالی که حدود ۲۰ تا ۳۰ نفر د
یگر جراحات جزئی داشتند. ال عال، شرکت هواپیمایی ملی اسرائیل، هشت پرواز نجات رایگان از آمستردام به تل آویو انجام داد و ۲٬۰۰۰ اسرائیلی را منتقل کرد. این شرکت هواپیمایی بر اساس اصل یهودی «پیکوآخ نفش» (نجات جان) از خاخام های ارشد اسرائیل اجازه پرواز در روز شبات، روز تعطیلی هفتگی یهودیان را دریافت کرد. در مجموع ۷۱ نفر در ارتباط با این مسابقه فوتبال دستگیر شدند. قبل و در طول مسابقه، پلیس ۶۲ نفر از جمله سه نفر را به دلیل خشونت عمومی دستگیر کرد. در شب ۷ نوامبر پس از مسابقه دستگیری انجام نشد، اما پلیس اعلام کرد به دنبال مظنونان خواهد بود. تا ۱۱ نوامبر، نه مظنون دستگیر شده اند. در پی حوادث خشونت آمیز علیه اسرائیلی ها، مقامات آمستردام برگزاری هرگونه تظاهرات را به مدت سه روز ممنوع کردند. پیامدهای بازی های اضافی تیم های اسرائیلی. در آستانه مسابقه لیگ ملت های یوفا در ۱۴ نوامبر بین فرانسه و اسرائیل در ورزشگاه استاد دو فرانس نزدیک پاریس، مقامات فرانسوی بیش از ۴٬۰۰۰ نیروی پلیس را در سراسر شهر بسیج کردند و یگان رَید (RAID) اسکورت تیم اسرائیل را بر عهده داشت. با وجود این، برخی از مقامات اسرائیلی از هواداران خواستند برای حفظ امنی
ت خود در این مسابقه حضور نیابند. روز یکشنبه، ۱۰ نوامبر، ستاد امنیت ملی اسرائیل هشدار سفری برای گردشگران در اروپا صادر کرد مبنی بر اینکه سازمان های طرفدار فلسطین قصد دارند از تجمعات پیرامون مسابقات ورزشی و رویدادهای فرهنگی برای حمله به یهودیان استفاده کنند. واکنش ها به حملات. مقامات هلندی. این حملات توسط مقامات هلند محکوم و به عنوان اقدامات یهودی ستیزانه توصیف شد. برخی از نویسندگان اسرائیلی و هلندی نیز این حادثه را یک پوگروم (حمله سازمان یافته به یهودیان) توصیف کردند. چندین حزب در مجلس نمایندگان خواستار برگزاری مناظره فوری شدند. دیک اسخوف، نخست وزیر هلند، گفت از «حملات یهودی ستیزانه» علیه اسرائیلی ها «وحشت زده» شده و کشورش در حمایت از جامعه یهودی «شکست خورده» است. او گفت مهاجمان پیدا و محاکمه خواهند شدو برای نظارت بر واکنش به این ناآرامی ها، حضور خود در کنفرانس تغییر اقلیم سازمان ملل متحد ۲۰۲۴ در آذربایجان را لغو کرد. اسخوف همچنین مقایسه بین اقدامات هواداران اسرائیلی و «شکار یهودیان» که پس از آن رخ داد را مورد انتقاد قرار داد. او گفت اقدامات هواداران اسرائیلی نیز مورد بررسی قرار خواهد گرفت، اما افزود: «هیچ چیز
، مطلقاً هیچ چیز نمی تواند بهانه ای برای جستجو و شکار عمدی یهودیان باشد.» دیوید فان ویل، وزیر دادگستری گفت عاملان این حملات پاسخگو خواهند بود و افزود: «ما باید از خودمان شرمنده باشیم.» دیلان یشیلگوز، رهبر حزب VVD (حزب مردم برای آزادی و دموکراسی) تصاویر را «باورنکردنی و بیمارگونه» و حملات را «نفرت خالص از یهودیان» توصیف کرد. ویلم-آلکساندر، پادشاه هلند، «وحشت و شوک عمیق» خود را از این حملات ابراز کرد و افزود: «ما در جنگ جهانی دوم در حمایت از جامعه یهودی هلند شکست خوردیم، و دیشب بار دیگر شکست خوردیم.» فمکه هالسما، شهردار آمستردام، مهاجمان را «گروه های ضربت یهودی ستیز» توصیف کرد. او گفت این حادثه «لحظه ای بسیار تاریک برای شهر» بود و او را به یاد پوگروم ها (حملات سازمان یافته) علیه یهودیان در اروپا انداخت. مقامات اسرائیلی. بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، در تماس تلفنی با شوف، نخست وزیر هلند، بر جدی بودن این حملات تأکید کرد و خواستار افزایش تدابیر امنیتی برای اسرائیلی ها و یهودیان هلند شد. او همچنین این حملات را با شب بلورین (کریستال) (شب شیشه های شکسته) مقایسه کرد و یادآور شد که این حملات در هشتاد و ششمین سال
گرد آن واقعه رخ داده است. مرکز ید وشم (موزه یادبود هولوکاست) نیز با اشاره به این سالگرد، اعلام کرد که این رویدادها نشان دهنده «احیای نگران کننده یهودی ستیزی» است.
مایکل بونر (۱۹۵۲ – ۲۵ می ۲۰۱۹م)(۱۳۳۱ تا ۴ خرداد ۱۳۹۸خ) محقق آمریکایی_یهودی در مطالعات اسلامی بود. او دکترای خود را در مطالعات خاور نزدیک از دانشگاه پرینستون در سال ۱۹۸۷م/۱۳۶۶خ دریافت کرد. بونر در دانشگاه میشیگان (شهر ان اربر) استاد تاریخ اسلام قرون وسطی و نیز رئیس بخش مطالعات خاور نزدیک (۲۰۱۰ تا ۲۰۱۹م)(۱۳۸۹ تا ۱۳۹۸خ) بود. او علاوه بر تک نگاری هایش، ده ها مقاله و ترجمه علمی منتشر کرد. او کتاب «اThe Empire of the Mahdi: The Rise of the Fatimids: امپراتوری مهدی: ظهور فاطمیان» اثر هاینز هالم و «The Early Arabic Historical Tradition: A Source-Critical Study: سنت تاریخی عربی اولیه: مطالعه منبع شناختی» اثر آلبرشت نوث را به انگلیسی ترجمه کرد. برای ارج نهادن به میراث بونر، مجموعه ای با عنوان «Islam on the Margins – Studies in Memory of Michael Bonner»(: اسلام در حاشیه، مطالعاتی به یاد مایکل بونر» منتشر شد که شامل مشارکت های شاگردان و همکارانش است و نشان دهنده علایق علمی گوناگون اوست. محورهای پژوهشی. رابرت هاگ (Robert Haug) دانشیار تاریخ جهان اسلام، در دانشگاه سینسیناتی مقاله ای در کتاب شناختی بونر نوشته است: تحقیقات و
نوشته های مایکل بونر را می توان در سه حوزه اصلی خلاصه کرد: او با مطالعه و تحلیل منابع متنوعی از جمله تاریخ ها، رساله های فقهی، جغرافیا، زندگی نامه ها و سکه شناسی، توانست به تجربه گروه هایی بپردازد که در منابع سنتی کمتر دیده می شود، مانند مجاهدان مرززبان و فقیران شهری. بونر تلاش کرد فاصله میان دیدگاه های آرمانی دانشمندان دینی و فقهی درباره نحوه عملکرد جامعه اولیه مسلمانان و واقعیت های عملی را کاهش دهد. او این حوزه های مختلف را از طریق مفهوم «چرخه اقتصادی»(گردش و بازگشت اموال) به هم پیوند می داد، که شامل ایده هایی مانند بخشش و پاداش می شد. بونر هزینه های سربازان مرزدار، کمک های خیرخواهانه، و مهمان نوازی شیوخ قبیله ای را بخشی از یک اقتصاد مبتنی بر تقوا و سخاوت در اسلام می دانست.
ناصرالدین محمود شاه سوم معروف به محمود خان (۱۵۲۶ – ۱۵۵۴)، سلطان مظفریان گجرات هند بود که از سال ۱۵۳۷ تا ۱۵۵۴ بر سلطنت گجرات، پادشاهی اواخر قرون وسطی در هند، حکومت کرد. او مجبور بود مرتباً با اشراف خود که علاقه مند به استقلال بودند، به ویژه دریا خان و عمادالملک، بجنگد. او توسط یکی از خدمتکارانش کشته شد. پیشینه. بهادرشاه گجراتی پسری نداشت، از این رو پس از مرگ او عدم اطمینان در مورد جانشینی وجود داشت. محمد زمان میرزا، شاهزاده تیموری فراری، ادعای خود را بر این اساس مطرح کرد که مادر بهادر او را به عنوان پسر خود به فرزندی پذیرفته است. اشراف، برادرزاده بهادر، میران محمد شاه اول از خاندش را به عنوان جانشین او انتخاب کردند، اما او در راه گجرات درگذشت. در نهایت، اشراف، محمود خان، پسر برادر بهادر، لطیف خان، را به عنوان جانشین او انتخاب کردند و او در ۱۰ مه ۱۵۳۸، زمانی که تنها یازده سال داشت، با عنوان محمود شاه سوم بر تخت سلطنت نشست. حکومت. حکومت توسط دریا خان و عمادالملک به عنوان نایب السلطنه او اداره می شد. دریا خان تصمیم گرفت عمادالملک را سرنگون کند و قدرت برتر را به دست آورد. با این هدف، او از پادشاه که به بهانه شکار
از احمدآباد خارج شده بود، دستور گرفت و به عمادالملک دستور داد تا به املاک خود در جهالاواد بازنشسته شود. شش ماه بعد، دریا خان با همراهی سلطان، ارتشی را به جهالاواد هدایت کرد و عمادالملک را در نبردی در پاتدی، پنجاه و دو مایلی غرب احمدآباد، شکست داد و او را تا برهانپور تعقیب کرد و در آنجا متحد عمادالملک، حاکم خاندش را شکست داد و عمادالملک را مجبور به فرار به سلطنت مالوا کرد. پس از این موفقیت، دریا خان غرق در لذت شد و مدیریت پادشاهی را به عالم خان لودی واگذار کرد. پادشاه با پنهان کردن نارضایتی خود از نحوه رفتار با او، وانمود کرد که هیچ علاقه ای به امور مملکتی ندارد. عالم خان لودی با دیدن بی خیالی دریا خان، شروع به جاه طلبی کرد و با بازنشستگی در املاک خود در دهندوکا، از پادشاه دعوت کرد تا به او بپیوندد. پادشاه، محمود شاه، با این باور که او جدی است، از نظارت فرار کرد و به عالم خان پیوست. دریا خان با اطلاع از فرار پادشاه، یکی از نوادگان احمد شاه را با لقب مظفر شاه به تخت سلطنت نشاند و با ضرب سکه به نام او با سپاهی به سمت دهندوکا حرکت کرد. عالم خان و پادشاه در دهور در دهولکا با او ملاقات کردند و نبردی درگرفت که در آن
محمود و عالم خان شکست خوردند. پادشاه به رانپور و از آنجا به پالیاد گریخت، در حالی که عالم خان به سادرا گریخت. دریا خان دهندوکا را اشغال کرد. اما افرادش که از مخالفت با پادشاه ناراضی بودند، به سرعت او را ترک کردند، برخی به عالم خان و برخی به محمود شاه پیوستند. اندکی پس از آن، پادشاه به عالم خان پیوست و به سمت احمدآباد که دریا خان از آنها پیشی گرفته بود، لشکرکشی کرد. شهروندان دروازه ها را به روی دریا خان بستند، اما او از طریق دروازه برهانپور به زور وارد شد. دریا خان با شنیدن نزدیک شدن پادشاه به مبارک شاه در برهانپور گریخت و خانواده و گنجینه خود را در قلعه چمپنر گذاشت. پادشاه وارد احمدآباد شد و اندکی بعد چمپنر را تصرف کرد. عالم خان اکنون عمادالملک را که کمک هزینه بهاروچ و بندر سورت (گجرات) را دریافت کرده بود، فراخواند. اندکی بعد، محمود شاه به افراد درجه پایین، به ویژه به یک پرنده گیر به نام چارجی، که او را با لقب محفظ خان مفتخر کرد، ابراز لطف کرد. چارجی به محمود توصیه کرد که سلطان علاءالدین لودی و شجاعت خان، دو تن از اشراف اصلی را به قتل برساند. و پادشاه بدون مشورت با وزرای خود دستور اعدام این افراد را صادر کرد
. اشراف با محاصره محمود شاه در کاخش، خواستار تسلیم محفظ خان به آنها شدند، اما پادشاه از تسلیم او خودداری کرد. سپس اشراف خواستار ملاقات شدند و پادشاه این را پذیرفت، محفظ خان با وجود هشدار در مورد خطرش، در آنجا حضور داشت. عالم خان هنگام ورود به حضور شاه به پیروان خود علامت داد تا محفظ را بکشند و او علیرغم اعتراضات پادشاه کشته شد. سپس محمود اقدام به خودکشی کرد، اما مانع او شدند و او را تحت مراقبت قرار دادند و اشراف اصلی به نوبت او را تحت نظر گرفتند. به زودی بین عالم خان و مجاهد خان و برادرش نزاع درگرفت و دو تن از اشراف اخیر، فرار پادشاه را ترتیب دادند و خانه های عالم خان و پیروانش را غارت کردند. عالم خان به پتهپور در ماهی کانتا گریخت. سپس به دریا خان که او را از دکن فراخوانده بود پیوست و از عمادالملک سورت و آلپ خان دهولکا کمک مالی گرفت. عمادالملک به سلطان نامه نوشت و درخواست بخشش شورشیان را کرد. اما پیش از آنکه سلطان که با رحمت رفتار می کرد، بتواند آنها را عفو کند، عالم خان و دریا خان دوباره با اقدامات آشکار شورش مرتکب شدند. سلطان از نقشی که عمادالملک در قیام داشت ناراضی بود و او را به چمپنر احضار کرد، جایی که ب
ا همدستی سلطان، اردوگاه او غارت شد. سلطان از این حمله اظهار بی اطلاعی کرد و به درخواست عمادالملک به او اجازه داد تا به مکه برود. در سال ۱۵۴۵ هنگامی که او آماده رفتن به زیارت بود، عمادالملک کشته شد. جانشین او در سورت، خداوند خان رومی بود که سورت را تحت فرمان او داشت و علیرغم مخالفت ها و دسیسه های پرتغالی ها، پنج سال قبل از آن ساخت قلعه سورت را به پایان رسانده بود. در همین حال، عالم خان و دریا خان از گجرات رانده شدند و مجبور شدند به فرمانروای دهلی پناه ببرند. پادشاه اکنون افضل خان، وزیر مرحوم بهادر شاه را به عنوان وزیر خود منصوب کرد و اگرچه افضل خان در انزوا زندگی می کرد، اما در مورد اقدامات مهم با او مشورت می شد. دیگر اشراف بزرگ عبارت بودند از سید مبارک، فتح خان بلوچ و عبدالکریم خان که لقب اعتماد خان را دریافت کرد و چنان مورد اعتماد سلطان بود که به حرمسرا راه یافت. محمود اکنون با آصف خان در مورد مصلحت فتح مالوا مشورت کرد. آصف خان به او توصیه کرد که به جای آن، رؤسای راجپوت و مالکان را از "وانتا" یا زمین های موروثی خود محروم کند. تلاش برای پیروی از این توصیه، مردان اصلی ایدار، سیروهی، دونگارپور، بانسوارا، لوناوا
دا، راجپیپلا، دهود و کرانه های رودخانه ماهی را به مقاومت واداشت. پادشاه خطوط پاسگاه های خود را تقویت کرد و یکی را در سیروهی و دیگری را در ایدار، علاوه بر پست های جدید در جاهای دیگر، ایجاد کرد. در همان زمان، او شروع به آزار و اذیت هندوها کرد، به آنها اجازه داد که به کوچک ترین بهانه ای کشته شوند، راجپوت ها و کولی ها را داغ نهاد، آنها را مجبور به پوشیدن پارچه قرمز روی آستین راست کرد، آنها را از سوارکاری در احمدآباد منع کرد و جشن هولی و دیوالی را ممنوع کرد. در سال ۱۵۵۴، برهان، یکی از خدمتکاران پادشاه، به فکر کشتن او و سلطنت به جای او افتاد. او بر این اساس به ارباب خود داروی مست کننده ای داد و هنگامی که او در خواب بود، او را با ضربات چاقو به قلبش کشت. سپس اشراف اصلی را به نام پادشاه احضار کرد، آصف خان صدراعظم و دوازده نفر دیگر را کشت و تلاش کرد تا خود را به عنوان سلطان بپذیرند. هیچ کس به او کمک نکرد. حتی همدستانش او را رها کردند. عمادالملک رومی، الغ خان و دیگران برای مخالفت با او متحد شدند و هنگامی که به سمت آنها لشکرکشی می کرد، توسط شیروان خان کشته شد. آزار و اذیت های محمود چنان نفرت شدیدی را در بین هندوها برانگی
خته بود که برهان را نجات دهنده می دانستند. محمود پایتخت خود را از احمدآباد به ماهمداواد، هجده مایلی جنوب احمدآباد منتقل کرد و در آنجا قصری ساخت و یک پارک گوزن را محصور کرد. در هر گوشه از پارک، قصری ساخت که دیوارها و سقف های سنگی آن با نقش های زیبا و گرانبهای طلا و طرح های عربی تزئین شده بود. توجه شدید او به اخلاق عمومی باعث شد که زنان مسلمان را از زیارت قبور مقدسین منع کند، زیرا این عمل باعث بی نظمی می شد. او در سن بیست و هشت سالگی پس از هجده سال سلطنت درگذشت.
سوپرکوپا لیبرتادورس (به اسپانیایی: "Supercopa Libertadores")، که همچنین با نام های سوپرکوپا سودامریکانا، سوپرکوپا لیبرتادورس ژائو هاولانژ، سوپرکوپا ژائو هاولانژ یا به سادگی سوپرکوپا شناخته می شود، یک رقابت باشگاهی فوتبال بود که سالانه از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۷ بین تیم های با سابقه قهرمانی در جام لیبرتادورس برگزار می شد. این رقابت ها یکی از چندین مسابقات باشگاهی در آمریکای جنوبی بود که توسط کونمبول سازماندهی می شد. در سال ۱۹۹۷ این رقابت ها متوقف شد تا جای خود را به کوپا مرکوسور و کوپا مرکونورته که از سال ۱۹۹۸ آغاز شدند، بدهد. پیش از لغو شدن، این مسابقات به عنوان دومین رقابت باشگاهی معتبر آمریکای جنوبی از بین سه تورنمنت بزرگ، پایین تر از جام لیبرتادورس و بالاتر از کوپا کونمبول در نظر گرفته می شد. در آن زمان، برنده این مسابقات با برنده جام لیبرتادورس در رکوپا سودامریکانا بازی می کرد. اما از زمان لغو سوپرکوپا، این مسابقه بین برنده جام لیبرتادورس و برنده جام سودامریکانا برگزار می شود.
جایزه بزرگ سائوپائولو ۲۰۲۴ (به طور رسمی با عنوان فرمول ۱ لنوو گراند پرمیو سائوپائولو ۲۰۲۴ شناخته می شود) یک مسابقه اتومبیل رانی فرمول یک بود که در ۳ نوامبر ۲۰۲۴ در پیست اینترلاگوس در سائوپائولو، برزیل برگزار شد. این جایزه بزرگ، بیست و یکمین دور از مسابقات فرمول یک فصل ۲۰۲۴ و پنجمین آخر هفته گرندپری فصل برای استفاده از فرمت اسپرینت بود.
در ۶ مه ۲۰۲۴، دانشجویان دانشگاه آمستردام (UvA) برای حمایت از فلسطینیان در غزه و درخواست اقدام از سوی مدیران، یک اشغال اعتراضی طرفدار فلسطین در محوطه دانشگاه روترسیلند ایجاد کردند. این اولین مورد از سلسله اعتراضات طرفدار فلسطین در محوطه دانشگاه ها در سراسر هلند بود. در ۷ مه، ۱۶۹ نفر هنگامی که پلیس از بولدوزر برای شکستن سنگرها پس از امتناع معترضان از خروج استفاده کرد، بازداشت شدند.
محمد زمان میرزا (۱۴۹۶–۱۵۳۹) شاهزاده ای از دودمان تیمور و سرداری در خدمت پادشاهان گورکانی بابر و نصیرالدین همایون بود. او در سال ۱۵۳۷ خود را حاکم گجرات اعلام کرد اما کنترل واقعی را به دست نیاورد. اوایل زندگی. محمد زمان میرزا پسر بدیع الزمان میرزا، حاکم تیموری هرات بود. مادرش دختر طهماسب بیگ و خواهرزاده اسد بیگ بود. او نوه سلطان حسین بایقرا و بگا سلطان بیگم بود. او با معصومه سلطان بیگم، دختر بابر از معصومه سلطان بیگم، دختر سلطان احمد میرزا ازدواج کرد. کارها. او در اوایل سعی کرد استقلال خود را اعمال کند اما به دستور امپراتور نصیرالدین همایون در بیانا زندانی شد، اما موفق به فرار شد و به سلطنت گجرات پناه برد و در آنجا "سلطان" بهادرشاه گجراتی از او استقبال کرد. در ۲۳ دسامبر ۱۵۳۴، "سلطان" بهادرشاه گجراتی در حالی که سوار بر کشتی گالئون سنت متیوس بود، معاهده باسین را امضا کرد. بر اساس مفاد این توافقنامه، امپراتوری پرتغال کنترل شهر وسائی و همچنین سرزمین ها، جزایر و دریاهای آن را به دست آورد. در سال ۱۵۳۵، گجرات توسط گورکانیان اشغال شد و بهادر شاه مجبور شد برای بازپس گیری کشور با پرتغال متحد شود و دامان و دیو و دیو (هند)
، بمبئی و وسائی را به پرتغال واگذار کند. در فوریه ۱۵۳۷، او توسط پرتغالی ها در حالی که در کشتی پرتغالی لنگر انداخته در سواحل گجرات به دیدار آنها رفته بود، کشته شد و جسدش به دریای عرب انداخته شد. "سلطان" بهادرشاه گجراتی پسر مشروع نداشت، از این رو پس از مرگ او عدم اطمینان در مورد جانشینی وجود داشت. محمد زمان میرزا، سردار مغول فراری، ادعای خود را بر این اساس مطرح کرد که مادر بهادر او را به عنوان پسر خود به فرزندی پذیرفته است. اشراف گجراتی با دیدن خطر این ادعا، برادرزاده "سلطان" بهادرشاه گجراتی، میران محمد شاه اول از خاندش را به عنوان جانشین او انتخاب کردند، اما او در راه گجرات درگذشت. در نهایت، اشراف، محمود خان، پسر برادر بهادر، لطیف خان، را به عنوان جانشین او انتخاب کردند و او در ۱۰ مه ۱۵۳۸ با عنوان محمود شاه سوم بر تخت سلطنت نشست. سپس محمد زمان میرزا با پرتغالی ها توافق کرد که منگرول و دامان و دیو و نواری از زمین را در امتداد کل ساحل، در ازای حمایت آنها واگذار کند، اما اشراف گجراتی محمد زمان میرزا را شکست دادند و او به دهلی گریخت.