Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
&lt;/onlyinclude&gt; ---- ---- گروه D. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt; ---- ---- گروه E. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt; ---- ---- گروه F. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt; ---- ---- گروه G. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt; ---- ---- گروه H. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt; گروه I. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt; رتبه بندی تیم های دوم. منطقه غرب آسیا. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt; منطقه آسه آن. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt;
سامانتا جیمز یک خوانندهٔ آمریکایی اهل لس آنجلس می باشد که به خاطر سبک خود در ترکیب موسیقی دنس با تمپوهای پایین و بالا و صدای پر احساسش شناخته می شود. او آلبوم نخست خود را تحت عنوان "خیزش" در سال ۲۰۰۷ از سوی اوم رکوردز منتشر نمود. قطعه ای که نام آلبوم را یدک می کشد، سال قبل به عنوان تک آهنگ منتشر شد و به رتبهٔ اول جدول ترانه های باشگاه رقص داغ "بیلبورد" ایالات متحده دست پیدا کرد.
موسیقی خصوصی دهمین آلبوم استودیویی از گروهٔ موسیقی آلترناتیو متال آمریکایی دفتونز می باشد که در ۲۲ اوت سال ۲۰۲۵ از سوی رپریز و وارنر رکوردز منتشر گردید. تهیه و تولید این آلبوم بر عهدهٔ نیک راسکالینیکس بوده که پیش تر روی آلبوم های "چشمان الماسی" (۲۰۱۰) و "کوی نو یوکان" (۲۰۱۲) کار کرده بود.
ناخودآگاه دومین آلبوم استودیویی از خوانندهٔ آمریکایی سامانتا جیمز می باشد که تحت اوم رکوردز منتشر شده است. این آلبوم در ۲۲ ژوئن سال ۲۰۱۰ به همراهٔ نخستین تک آهنگش با نام «امواج تغییر» منتشر گردید؛ این ترانه توسط کاسکید تهیه و تولید شده است.
حادثه اینوکوما ، یک رسوایی اخلاقی در دربار ژاپن بود که در اوایل دوره ادو، در سال ۱۶۰۹ (سال ۱۴ کیچو) ] رخ داد و چندین مقام عالی رتبه دربار امپراتوری را درگیر کرد. این رسوایی نه تنها سوء رفتار اشراف را آشکار کرد، بلکه منجر به تقویت کنترل شوگون سالاری ادو بر دربار امپراتوری و کناره گیری امپراتور گو-یوزی (سلطنت ۱۵۸۶ – ۹ مه ۱۶۱۱ میلادی) شد. بررسی اجمالی. مغز متفکر پشت این حادثه، یک اشراف زاده جوان درباری به نام اینوکوما نوریتوشی بود. ظاهر زیبای او اغلب با هیکارو گنجی، شخصیت اصلی داستان گنجی مقایسه می شد. او دائماً به همسران دیگران و زنان درباری نزدیک می شد و روابط نامشروع برقرار می کرد. او به عنوان یکی از ملازمان نزدیک امپراتور، به صد و هفتمین امپراتور ژاپن امپراتور گو-یوزی خدمت می کرد، اما در هنر نیز تبحر داشت و کوتو (ساز) می نواخت و اشعاری را به مجامع شعر واکای امپراتور ارائه می داد همچنین به عنوان فرستاده در قلعه فوشیمی با نخستین شوگون، توکوگاوا ایه یاسو ملاقات کرد. در فوریه ۱۶۰۷، امپراتور گویوزی از افشای رابطه اینوکوما نوریتوشی با زنی از دربار امپراتوری خشمگین شد زیرا نگران برهم خوردن اخلاق عمومی در دربار امپر
اتوری بود. نوریتوشی پس از مجازات توسط دربار امپراتوری، از کیوتو به مکانی نامعلوم گریخت اما سرانجام دوباره به کیوتو بازگشت، او چند همدست جمع کرد و زندگی ای مملو از روابط جنسی نامشروع را آغاز کرد. طولی نکشید که یک گروه بزرگ عیاشی تشکیل شد، از جمله کاسان نو این تاداناگا، سرلشکر چپ گارد امپراتوری، که هیروهاشی نو تسوبونه، ندیمه درباری مورد علاقه امپراتور گویوزی، را اغوا کرده بود. جزئیات ملاقات مخفیانه بین ۱۱ نفر از این افراد (هفت اشراف زاده و چهار ندیمه) در "کازان مونوگاتاری" (花山物語) به تفصیل آمده است. در میان دیگر مردانی که در این حادثه دخیل بودند، مشهورترین شاعر و روشنفکر آن زمان، کاراسومارو میتسوهیرو (۳۲ ساله) نیز حضور داشت. کاراسوما مسن ترین فرد بود و بقیه اشراف زادگان بین ۲۳ تا ۲۸ سال سن داشتند و ندیمه ها احتمالاً جوان تر بودند. در سال ۱۶۰۹ (کیچو ۱۴) بود که خبر این گروه عیاشی به امپراتور گویوزی رسید. امپراتور خشمگین شد و مجازات اعدام را برای همهٔ آنها درخواست کرد. وقتی حقیقت آشکار شد، نوریتوشی به سرعت به کیوشو رفت و قصد فرار به کره (کشور) را داشت. گفته می شود که او در ولایت هیوگا (استان میازاکی امروزی) پنهان ش
ده بود. به دلیل تعداد زیاد افراد درگیر، اعدام همهٔ آنها باعث سردرگمی زیادی می شد. علاوه بر این، در آن زمان، مجازات اعدام مجازاتی برای اشراف نبود. در نتیجه، شوگون سالاری ادو، که اختیارات تحقیقاتی داشت، جلسه ای بین اولین شوگون، توکوگاوا ایه یاسو، و کیوتو شوشیدای (معاون فرماندار کیوتو) برگزار کرد. در نتیجه برخلاف میل امپراتور، فقط دو نفر از سردسته ها، نوریتوشی و دندانپزشک دربار امپراتوری، کانه یاسو یوریتسوگو، به اعدام محکوم شدند. بقیه افراد متخلف به ایوو جیما، قلمرو ماتسومائه در ازو واقع در شمال ژاپن، یا جزیره نیجیما در ایزو تبعید شدند. این واقعه به عنوان «حادثه اینوکوما» شناخته شد. اعدام سردسته. در ژوئیه ۱۶۰۹، حادثه اینوکوما، یا روابط نامشروع بین پنج بانوی درباری و هفت اشراف زاده درباری، از جمله کاراسومارو میتسوهیرو آشکار شد. در طول تحقیقات، مشخص شد که نوریتوشی این عیاشی ها را تسهیل می کرده است. امپراتور گویوزی خشمگین، وظیفه رسیدگی به این موضوع را به شوگون سالاری سپرد. در ۴ اوت همان سال، شوگون سالاری دستور دستگیری نوریتوشی را در سراسر کشور صادر کرد و دستور اکید داد که پس از دستگیری، او را به شوشیدای کیوتو تحویل
دهند. نوریتوشی از ترس پیگرد قانونی شوشیدای، به توصیه اودا یوریناگا، عضو کابوکی مونو (باندی مانند مافیا)، به استان های غربی گریخت. برخی می گویند که او حتی اقدام به تبعید به کره (کشور) کرد. با این حال، اواخر همان ماه، در حالی که در ولایت هیوگا پنهان شده بود، دستگیر شد. در ۱۶ سپتامبر، او را در قفسی به کیوتو آوردند و سپس در ۱۷ اکتبر در معبدی توسط گردن زدن اعدام شد. هنگام مرگ ۲۷ ساله بود. پیامد. ایه یاسو کسی بود که بیشترین سود را از این سلسله وقایع برد. اگر به غیر از دو سردسته، اینوکوما نوریتوشی و دندانپزشک دربار کانه یاسو یوریتسوگو، که به اعدام محکوم شده بودند، سایر طرف های درگیر نیز طبق دستور امپراتور گویوزی اعدام می شدند، این امر تأثیر منفی بر دربار امپراتوری می گذاشت. ایه یاسو که وظیفه رسیدگی به این وضعیت به او سپرده شده بود، با اعمال مجازات شدید تبعید و به دنبال آن اجرای اعدام دو نفر، از هرج و مرج جلوگیری کرد. در جریان این سلسله وقایع، ایه یاسو در نهایت اراده امپراتور گویوزی را تغییر داد و پس از آن ابتکار عمل را در روابط با دربار امپراتوری به دست گرفت، که برای ایه یاسو یک نتیجه جانبی غیرمنتظره بود. کاراسومار
و میتسوهیرو، دوست صمیمی ایه یاسو، به زندگی در انزوا محکوم شد، اما یک سال و نیم بعد دوباره به خدمت بازگشت. هر چهار زنی که به جزیره نیجیما در شبه جزیره ایزو تبعید شده بودند، ۱۴ سال بعد همگی عفو شدند. امپراتور گویوزی، که اصرار داشت همه اعضا در این پرونده به اعدام محکوم شوند، اما مجبور شد مجازات سبک شوگون سالاری را بپذیرد، دچار افسردگی شد و دو سال پس از این حادثه، تاج و تخت را به امپراتور گو-میزونو واگذار کرد. دو سال بعد، شوگون سالاری «کوگِشو هاتو» (قوانین مربوط به اشراف دربار) را برای تشدید اخلاق عمومی در دربار امپراتوری وضع کرد و سپس در سال ۱۶۱۵ (کیچو ۲۰)، «کینچو نامی کوگه شوهُوهاتو» (قوانین دربار امپراتوری و اشراف) را منتشر کرد که نظارت دربار امپراتوری را بیش از پیش تقویت می کرد.
وَلا غالِبَ إلّا الله (به معنی «و هیچ پیروزی جز از آنِ خدا نیست») عبارتی عربی است که به عنوان شعار امارت نصری غرناطه (گرانادا)، آخرین دولت مسلمان اندلس که بر بخش هایی از شبه جزیره ایبری حکومت می کرد، به کار می رفت. منشأ. در قرآن. عبارتی مشابه «ولا غالب إلا الله» در چندین سوره از قرآن یافت می شود، از جمله آل عمران و سوره یوسف. نظریهٔ منشاء از موحدون. در کتاب "روض القرطاس" اثر ابن ابی زرع اشاره ای به این عبارت وجود دارد، جایی که او پیروزی موحدون به رهبری یعقوب المنصور در نبرد آلارک بر نیروهای مسیحی اسپانیایی به رهبری آلفونسو هشتم کاستیا را توصیف کرده است. ابن ابی زرع نوشت: «وقتی آلفونسو هشتم – خدا لعنتش کند – تصمیم گرفت با کل ارتش خود به مسلمانان حمله کند… او صدای طبل ها و شیپورها را شنید. سرش را بلند کرد و دید که عَلَم های موحدون در حال نزدیک شدن هستند؛ در جلوی آنها علم سفید پیروزی بود که بر روی آن نوشته شده بود: "لا إله إلا الله، محمد رسول الله، لا غالب إلا الله" (هیچ خدایی جز الله نیست، محمد پیامبر الله است، و هیچ پیروزی جز از آنِ خدا نیست)». نظریه های دیگر. یک نظریهٔ دیگر بیان می کند که در محاصرهٔ سویل (124
7-8 م)، کاستیلی ها از کمک یک حاکم نامشخص نصری گرانادا بهره مند شدند. پس از تصرف سویل توسط کاستیلی ها، جمعیتی در گرانادا او را با فریاد «پیروز آمد!» استقبال کردند. این حاکم که از کمک به کاستیلی ها پشیمان بود، در پاسخ گفت: «هیچ پیروزی جز از آنِ خدا نیست». یک نظریهٔ سوم بیان می کند که به دلیل درگیری های مداوم میان مسلمانان در شبه جزیرهٔ ایبریا، مردم مسلمان می دانستند که پایان نزدیک است، بنابراین شروع به نوشتن این عبارت روی دیوارها و درها کردند تا نشانه ای برای نسل های آینده باقی بماند و یادآوری کند که روزی اسلام بر سرزمین هایشان حکومت می کرده است. کاربرد. این عبارت معمولاً در ساختمان های جنوب شبه جزیرهٔ ایبریا که به اواخر دورهٔ حکومت اسلامی بازمی گردند، دیده می شود، از جمله در کاخ الحمراء.
«ممه های دیسکو» ترانه ای از خواننده-ترانه پرداز سوئدی تو لو می باشد که در ۷ سپتامبر سال ۲۰۱۷ به عنوان تک آهنگ اصلی از سومین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "لب های آبی" منتشر گردید و نخستین اثر وی پس از فیلم کوتاه "فایر فید" به شمار می آید. این قطعه یک هفته قبل از انتشار رسمی اش در اسپاتیفایمنتشر شد، اما خیلی زود حذف شد.
«با بدن صحبت کردن» ترانه ای از خواننده-ترانه پرداز سوئدی تو لو می باشد که در ۱۳ ژانویهٔ سال ۲۰۱۵ از سوی ریپابلیک رکوردز به رادیوی ترانه های هیت روز معرفی شد. این قطعه به عنوان دومین تک آهنگ از نخستین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "ملکهٔ ابرها" منتشر گردید. این تک آهنگ به جمع بیست ترانهٔ برتر در کانادا، فنلاند، سوئد، بریتانیا و ایالات متحده رسید.
یک مجموعه بازی ویدئویی در سبک استراتژی هم زمان و معمایی می باشد که توسط شیگرو میاموتو خلق گردیده و توسط نینتندو منتشر شده است. این بازی ها حول هدایت گروهی از موجودات گیاه مانند به نام پیکمین می چرخند تا آیتم ها را جمع آوری کنند، موانع را از بین ببرند، از مخاطرات اجتناب کنند و با زیاگانی که برای شخصیت بازیکن و پیکمین ها خطرناک هستند، مبارزه نمایند.
پلیس فدرال استرالیا () آژانس اصلی اجرای قانون فدرال دولت استرالیا است که مسئول تحقیق در مورد جرایم و حفاظت از امنیت ملی مشترک المنافع استرالیا می باشد. پلیس فدرال استرالیا یک آژانس مستقل از وزارت امور داخلی است و در قبال وزیر امور داخلی و پارلمان استرالیا پاسخگو است. از اکتبر ۲۰۱۹، کمیسر پلیس فدرال استرالیا، ریس کرشاو است. کریسی برت به عنوان کمیسر در اکتبر ۲۰۲۵ منصوب شده است. پلیس فدرال استرالیا بر پیشگیری، تحقیق و مختل کردن جرایم فراملی، جدی، پیچیده و سازمان یافته، از جمله تروریسم و افراط گرایی خشونت آمیز، جرایم سایبری، استثمار کودکان، قاچاق مواد مخدر و قاچاق انسان تمرکز دارد. پلیس فدرال استرالیا همچنین مسئول ارائه خدمات پلیسی جامعه در قلمرو پایتختی استرالیا از طریق پلیس و سایر سرزمین های وابسته، ارائه امنیت حفاظتی در فرودگاه های بزرگ و حفاظت نزدیک از مقامات است. پلیس فدرال استرالیا همچنین در عملیات حفظ صلح سازمان ملل متحد در سراسر جهان مشارکت دارد. این سازمان عضوی از جامعه اطلاعاتی ملی است و از نزدیک با سازمان اطلاعات امنیتی استرالیا، نیروی مرزی استرالیا و کمیسیون اطلاعات جنایی استرالیا همکاری می کند.
رین ورلد یک بازی ویدئویی بقا-پرشی می باشد که توسط استودیو مستقل ویدئوکالت توسعه یافته و توسط ادالت سویم گیمز و آکوپارا گیمز منتشر شده است. این بازی در مارس سال ۲۰۱۷ برای پلی استیشن ۴ و مایکروسافت ویندوز و در دسامبر سال ۲۰۱۸ برای نینتندو سوئیچ منتشر گردید. بازیکن در این بازی کنترل یک «اسلاگ کت»—موجود چابک و گربه مانندی—را برعهده می گیرد که وظیفهٔ بقا در یک دنیای متروک و خصمانه را دارد. اسلاگ کت از میان بقایای یک تمدن صنعتی باستانی عبور می کند تا خانواده اش را پیدا نماید. این موجود از آشغال ها و ضایعات به عنوان سلاح استفاده می کند تا از شکارچیان مهلک فرار کند، غذا جمع آوری کند و قبل از رسیدن باران سیل آسا به اتاق های ایمن خواب زمستانی برسد. سایر حالت های بازی شامل چندنفره نیز می شود.
نمک، که به آن نمک طعام نیز می گویند و فرمول شیمیایی آن NaCl (سدیم کلرید) است، یک ترکیب یونی متشکل از یون های سدیم و کلرید می باشد. حیات تمام موجودات زنده برای بقا به خواص شیمیایی آن وابسته است. این ماده برای هزاران سال توسط انسان ها، از نگهداری مواد غذایی گرفته تا طعم دهی به آن ها، مورد استفاده قرار گرفته است. قابلیت نمک در نگهداری مواد غذایی، یکی از عوامل بنیادین در شکل گیری تمدن بوده است. نمک مشکل فصلی بودن دسترسی به غذا را حل کرد و امکان حمل و نقل آن را در مسافت های طولانی فراهم ساخت. با این حال، به دست آوردن نمک اغلب دشوار بود، به همین دلیل کالایی تجاری و بسیار ارزشمند به شمار می رفت و در بسیاری از جوامع، از جمله روم، نوعی پول محسوب می شد. به گفتهٔ پلینیوس، دستمزد سربازان رومی با نمک پرداخت می شد و براساس گفته ای، واژهٔ انگلیسی «salary» (به معنی حقوق) نیز از همین جا ریشه گرفته است؛ هرچند این ادعا مورد اختلاف مورخان است. از عصر برنز، جاده های نمک بسیاری، مانند ویا سالاریا در ایتالیا، ساخته شده بودند. در طول تاریخ، دسترسی به نمک برای شکل گیری تمدن نقشی حیاتی داشته است. در بریتانیا، پسوند «wich-» در نام یک م
کان، گاهی به این معناست که آنجا زمانی منبع نمک بوده است، مانند نورث ویچ و درویت ویچ؛ هرچند شهرهای دیگر با پسوند «wich-» نام خود را از واژهٔ ساکسونی «wic» به معنای «سکونتگاه مستحکم» یا «مرکز تجاری» گرفته اند. وادی ناترون منطقه ای کلیدی در شمال مصر بود که امپراتوری مصر به آن وابستگی اقتصادی زیادی داشت، زیرا نوعی نمک را برای آن تأمین می کرد که با نام خودِ دره، یعنی ناترون، شناخته می شد. امروزه، نمک تقریباً در سراسر جهان در دسترس، نسبتاً ارزان، و اغلب یددار است. منابع استخراج نمک. نمک از دو منبع اصلی به دست می آید: آب دریا و کانیِ کلرید سدیم یعنی هالیت یا همان سنگ نمک. سنگ نمک در بسترهای وسیعی از سنگ های رسوبی تبخیری یافت می شود که از خشک شدن دریاچه های بسته، پلایاها (کویرهای نمکی) و دریاهای بسته به وجود آمده اند. ضخامت بسترهای نمک ممکن است به ۳۵۰ متر برسد و مناطق گسترده ای را در زیر زمین بپوشاند. در ایالات متحده آمریکا و کانادا، بسترهای زیرزمینی وسیعی از حوضه آپالاشیا در غرب نیویورکآغاز شده، از بخش هایی از انتاریو عبور کرده و تا زیر قسمت بزرگی از حوضه میشیگان امتداد می یابند. ذخایر دیگری نیز در تگزاس، اوهایو، کا
نزاس، نیومکزیکو، نوا اسکوشیا و ساسکاچوان وجود دارد. در بریتانیا، بسترهای زیرزمینی در چشر و اطراف درویویچ اسپا یافت می شوند. شهر زالتسبورگ در اتریش به دلیل معادنش «شهر نمک» نام گرفت. در قرون وسطی، سنگ نمک با کیفیت بالا در ترانسیلوانی، مارامورِش و جنوب لهستان (در ویلیچکا) استخراج می شد. شهر توزلا در بوسنی و هرزگوین از قرن دوازدهم به زبان مجاری «Só» (نمک) نام گرفت و بعدها توسط عثمانیان، که صادرات نمک آن را منبع درآمد مالیاتی مهمی برای منطقه می دانستند، «نمک گاه» یا «مکان نمک» نامیده شد. نمک از بسترهای زیرزمینی یا از طریق معدن کاری مستقیم، یا با روش استخراج انحلالی به دست می آید. در روش استخراج انحلالی، نمک به صورت آب نمک به سطح زمین می رسد و سپس با تبخیر آب، بلورهای نمک باقی می مانند. تاریخچه. دنیای باستان. تولید نمک در اوایل دوران نوسنگی، که قدمت آن به حدود ۶۰۰۰ سال پیش از میلاد می رسد، در یک کاوش در پویانا اسلاتینی-لونکا، رومانی، شناسایی شده است. سولنیتساتا، اولین شهر شناخته شده در اروپا، در اطراف یک مرکز تولید نمک ساخته شده بود. باستان شناسان معتقدند این شهر که در بلغارستان امروزی قرار دارد، با تأمین نمک برای
کشورهای حوزهٔ بالکان ثروت هنگفتی به دست آورده بود. نمک برای یونانیان باستان، تامیل ها، چینی ها، هیتی ها&lt; و دیگر مردمان باستان ارزش بالایی داشت. در ادبیات کهن یهودی، کتاب ایوب به نمک به عنوان یک چاشنی غذایی مهم اشاره می کند، و این در حالی است که کتاب سیراخ آن را در میان «عناصر ضروری برای زندگی بشر» قرار می دهد. در سال های اولیه جمهوری روم، با رشد شهر رم، جاده هایی برای تسهیل حمل و نقل نمک به پایتخت ساخته شد. یک نمونه از آن ویا سالاریا (در اصل یک مسیر سابینی) بود که از رم به دریای آدریاتیک می رسید. دریای آدریاتیک، به دلیل عمق کم و شوری بالاتر، حوضچه های خورشیدی پربازده تری نسبت به دریای تیرنی داشت که بسیار به رم نزدیک تر بود. کلمه «salary» (به معنی حقوق) از کلمهٔ لاتین برای نمک گرفته شده است. ادعای مدرن و رایج مبنی بر اینکه گاهی به لژیونرهای رومی با نمک حقوق پرداخت می شد بی اساس است؛ "سالاریوم" ممکن است کمک هزینه ای بوده باشد که به سربازان رومی برای خرید نمک پرداخت می شده است؛ اما حتی این موضوع نیز به خوبی اثبات نشده است. در اواخر امپراتوری روم و در سراسر قرون وسطی، نمک کالایی گران بها بود که در امتداد جاده
های نمک به قلب سرزمین های قبایل ژرمن حمل می شد. کاروان هایی متشکل از چهل هزار شتر، چهارصد مایل از صحرای بزرگ آفریقا را طی می کردند و نمک را به بازارهای داخلی در ساحل می بردند و گاهی نمک را با برده معامله می کردند: تیمبوکتو یک بازار مشهور نمک و برده بود. نمک در تاریخ چین هم محرک توسعه فناوری و هم منبع درآمدی پایدار برای دولت امپراتوری بود. در اتیوپی، از دوران امپراتوری حبشه (و احتمالاً قبل از آن) تا قرن بیستم، بلوک های نمکی به نام "آموله" از شوره زارهای فرورفتگی آفار، به ویژه در اطراف دریاچه آفررا، تراشیده می شد. سپس این بلوک ها با شتر به سمت غرب به آتسبی و فیچو در ارتفاعات اتیوپی حمل می شد و از آنجا بازرگانان آنها را در سراسر اتیوپی، تا جنوب پادشاهی کافا توزیع می کردند. این بلوک های نمک در نقش نوعی پول عمل می کردند. شهرها و جنگ ها. نمک نقش برجسته ای در تعیین قدرت و مکان شهرهای بزرگ جهان داشته است. لیورپول از یک بندر کوچک در انگلستان به بندر اصلی صادرات نمک استخراج شده از معادن بزرگ نمک چشر تبدیل شد و بدین ترتیب در قرن نوزدهم به انتره توپ بخش بزرگی از نمک جهان مبدل گشت. نمک به ثروت شهرها و حتی کل کشورها کمک م
ی کرد. یکی از بهترین نمونه ها لهستان و معادن نمک آن در ویلیچکا و بوخنیا است. در دوران رونق، معادل تحت کنترل شرکت «کراکوف سالتماینز» تا از درآمد خزانه را تأمین می کردند. استخراج نمک از قرن سیزدهم آغاز شد و تا سال ۱۹۶۴ ادامه یافت. در سال ۱۹۹۶ بهره برداری به طور کامل متوقف شد. شهرها، ایالت ها و دوک نشین های واقع در مسیر جاده های نمک، عوارض و مالیات های سنگینی برای عبور نمک از قلمرو خود وضع می کردند. این عمل حتی باعث شکل گیری شهرهایی مانند مونیخ در سال ۱۱۵۸ شد؛ زمانی که دوک وقت بایرن، هاینریش شیر، تصمیم گرفت که اسقف های فرایزینگ دیگر نیازی به درآمد نمک خود ندارند. گابل در سال ۱۲۸۶ وضع شد. از همان ابتدا، اجرای "گابل" در فرانسه بسته به منطقه تفاوت های چشمگیری داشت. استان های تحت "گراند گابل" موظف بودند نمک را با قیمت رسمی بخرند و سالانه مقدار مشخصی نیز خریداری کنند، در حالی که در مناطق دیگر هیچ مالیاتی پرداخت نمی شد. در نتیجه، در قرن هجدهم، قیمت نمک در پاریس ۲۰ برابر قیمت آن در بریتانی بود که قاچاق شدن نمک بین مناطق را باعث شده بود. این مالیات به دلیل تفاوت های منطقه ای در اجرا و همچنین عدم تناسب بین ارزش محصول، که
در بسیاری از نقاط تقریباً رایگان به دست می آمد، و مبلغ درخواستی، بسیار مورد نفرت بود. بی عدالتی "گابلی" یکی از دلایل انقلاب فرانسه بود. منطقاً، یکی از اولین اقدامات اقتصادی لغو گابل بود. در سال ۱۸۰۶، ناپلئون انحصار را بازگرداند، اما آن را به طور یکنواخت در سراسر فرانسه اعمال کرد. علاوه بر این، دسته بندی های مالیاتی بر اساس کاربرد نمک ایجاد شد، به طوری که نمک مورد استفاده برای غذا نرخ بالاتری نسبت به نمک مورد استفاده برای دام یا صنعت داشت. مالیات ویژه بر نمک سرانجام در سال ۱۹۴۵ در فرانسه به طور کامل لغو شد. در تاریخ آمریکا، نمک عامل تاثیرگذاری در نتایج جنگ ها بوده است. در جنگ انقلاب آمریکا، وفادارماندگان محموله های نمک میهن پرستان را توقیف می کردند تا در توانایی آنها برای نگهداری مواد غذایی اختلال ایجاد کنند. پیش از آنکه لوئیس و کلارک به سوی قلمرو لوئیزیانا حرکت کنند، پرزیدنت جفرسون در سخنرانی خود در کنگره به کوهی از نمک به طول ۱۸۰ مایل و عرض ۴۵ مایل اشاره کرد که گمان می رفت در نزدیکی رودخانه میزوری قرار دارد و به عنوان دلیلی برای این سفر اکتشافی، ارزشی غیرقابل تصور می داشت. در جریان جنبش استقلال هند، مهاتما
گاندی اعتراض رژه نمک را برای تظاهرات علیه مالیات نمک بریتانیا سازماندهی کرد. تولید نمک در انگلستان. شواهدی از دیگ های نمک اوایل دوران نوسنگی، مربوط به ۳۷۶۶–۳۶۴۷ پیش از میلاد، در یورک شر کشف شده است. شواهد تولید در عصر برنز، حدود ۱۴۰۰ پیش از میلاد، در سامرست، تولید در عصر آهن در همپشر، و تولید سنگ نمک در دورهٔ روم در چشر شناسایی شده است. در انگلستان در قرون وسطی نمک هم از معادن و هم از دریا تولید می شد. روش تولید نمک با دیگ روباز در امتداد سواحل لینکلن شر و در مانداب شورهای بیترن مانور در سواحل رودخانه ایچن در همپشر استفاده می شد، جایی که تولید نمک یک صنعت قابل توجه بود. "Wich" و "wych" نام هایی هستند که، نه منحصراً، اما با چشمه های آب نمک یا چاه ها در انگلستان مرتبط اند. این پسوند که در اصل از کلمهٔ لاتین "vicus" به معنای «مکان» گرفته شده، تا قرن یازدهم در نام مکان ها، با مکان هایی مرتبط شد که در آن جا کارهای به خصوصی انجام می شد، از جمله تولید نمک. چندین مکان انگلیسی این پسوند را دارند و از نظر تاریخی با نمک مرتبط هستند، از جمله چهار 'ویچ' چشر یعنی میدل ویچ، نانت ویچ، نورث ویچ و لفت ویچ (روستای کوچکی در جنوب
نورث ویچ)، و درویت ویچ در ووسترشر. میدل ویچ، نانت ویچ، نورث ویچ و درویت ویچ به دلیل ذکر نامشان در کتاب روز رستاخیز در سال ۱۰۸۶ به عنوان انگلیسی «Domesday Wiches» شناخته می شوند که «نشان دهندهٔ اهمیت شهرهای تولیدکننده نمک در اقتصاد منطقه و در واقع کل کشور است». نمک برای اروپا بسیار مهم بود زیرا تجارت با آفریقا دشوار بود و آنها نیاز داشتند که خودشان آن را تولید کنند. تجارت نمک. انحصار تولید و تجارت نمک جنبه های اساسی درآمد دولت در چین امپراتوری بود و تا قرن بیستم اهمیت خود را حفظ کرد. در دوران مدرن، فروش غذای نمک سود سودآورتر از نمک خالص شد. بنابراین منابع غذایی برای نمک سود کردن با تولید نمک همراه شد. بریتانیایی ها کارگاه های نمک در باهاما و همچنین ماهیگیری آمریکای شمالی برای ماهی کاد را کنترل می کردند. در جستجوها برای نفت در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم از فناوری و روش های پیشگامان معدنچیان نمک استفاده شد، حتی تا جایی که آن ها در مکان هایی به دنبال نفت می گشتند که پیش از آن در آن ها گنبدهای نمکی وجود داشت. تولید نمک. در مقیاس صنعتی، نمک به یکی از دو روش اصلی تولید می شود: تبخیر آب نمک یا استخراج از معد
ن. تبخیر می تواند به صورت خورشیدی یا با استفاده از دستگاه های گرمایشی انجام شود. تبخیر خورشیدی آب دریا. در مناطقی که آب و هوا مساعد است—به ویژه جایی که نسبت تبخیر به بارندگی به اندازه کافی بالا باشد—تبخیر خورشیدی آب دریا روشی مؤثر برای تولید نمک است. این فرآیند از قدرت طبیعی خورشید برای تبخیر آب بهره می برد و آب نمک غلیظی را باقی می گذارد که در نهایت به شکل نمک متبلور می شود. این سیستم شامل مجموعه ای از حوضچه های تبخیر متصل به هم است. با حرکت آب دریا در این حوضچه ها، به دلیل از دست دادن آب از طریق تبخیر، غلظت آن به تدریج افزایش می یابد. زمانی که آب نمک به حوضچه نهایی می رسد، به نقطه اشباع رسیده و نمک شروع به تبلور و ته نشین شدن در کف حوضچه می کند. این روش به دلیل وابستگی به انرژی تجدیدپذیر، بسیار جذاب است و آن را به راهی سازگار با محیط زیست و مقرون به صرفه برای برداشت نمک تبدیل می کند. بسیاری از بزرگترین تأسیسات تولید نمک در جهان از تبخیر خورشیدی به عنوان روش اصلی استخراج نمک خود استفاده می کنند. یکی از برجسته ترین نمونه ها، کارگاه های نمک گوئررو نگرو است که در تالاب ساحلی اوخو دِ لیبره در مولِخه، باخا کالیفر
نیا، مکزیک واقع شده است. این کارخانه نمک به عنوان بزرگترین کارخانه در جهان از نظر اندازه و ظرفیت تولید شناخته می شود و سالانه میلیون ها تن نمک تولید می کند. این مکان به عنوان الگویی از تبخیر خورشیدی در مقیاس صنعتی عمل کرده و نقش مهمی در بازار جهانی نمک ایفا می کند. دیگر مناطق عمدهٔ تولیدکنندهٔ نمک که از روش های مشابهی استفاده می کنند شامل مناطق ساحلی استرالیا و سواحل مدیترانه ای فرانسه و اسپانیا می شود. این مکان ها دارای شرایط آب و هوایی لازم مانند آفتاب فراوان، بارندگی کم و الگوهای باد ثابت هستند که تبخیر کارآمد را تسهیل می کنند. نمک تولید شده در این مناطق برای طیف وسیعی از مصارف، از کاربردهای آشپزی و صنعتی گرفته تا یخ زدایی جاده ها در اقلیم های سردتر، استفاده می شود. این تکنیک باستانی و در عین حال مدرن تولید نمک همچنان یکی از ارکان اصلی صنعت جهانی نمک است و سادگی فرآیندهای طبیعی را با مقیاس و کارایی مورد نیاز بازارهای مدرن ترکیب می کند. تولید با دیگ های روباز از آب نمک. یکی از روش های سنتی تولید نمک در اقلیم های معتدل تر، استفاده از دیگ های روباز است. در تولید با دیگ روباز، آب نمک در دیگ های بزرگ، کم عمق و
روباز حرارت داده می شود. اولین نمونه های این روش به دوران ماقبل تاریخ بازمی گردد و دیگ ها از نوعی سرامیک به نام بریکتاژ یا سرب ساخته می شدند. نمونه های بعدی از آهن ساخته شدند. این تغییر همزمان با تغییر سوخت از چوب به زغال سنگ برای گرم کردن آب نمک بود. آب نمک به داخل دیگ ها پمپ می شد و با حرارت آتش زیر آن، غلیظ می شد. با تشکیل بلورهای نمک، آنها را با چنگک خارج کرده و آب نمک بیشتری اضافه می کردند. تولید با دیگ های سربسته تحت خلأ. کارگاه های نمک با دیگ روباز عملاً با یک سیستم دیگ سربسته جایگزین شده اند که در آن محلول آب نمک تحت خلأ نسبی تبخیر می شود. معادن نمک. در نیمهٔ دوم قرن نوزدهم، استخراج صنعتی و تکنیک های جدید حفاری، کشف ذخایر بیشتر و عمیق تر را ممکن ساخت و سهم نمک معدنی را در بازار افزایش داد. اگرچه استخراج نمک معدنی به طور کلی گران تر از استخراج آن از آب نمک از طریق تبخیر خورشیدی آب دریا بود، اما معرفی این منبع جدید به دلیل اینکه انحصار را شکست، منجر به کاهش قیمت نمک شد. استخراج نمک از آب نمک هنوز هم به شدت مرسوم است؛ به عنوان مثال، نمک تبخیری تولید شده توسط شرکت «بریتیش سالت» در میدل ویچ، ۵۷٪ از بازار ب
ریتانیا برای نمک مورد استفاده در پخت وپز را در اختیار دارد. چاه های نمک. نمک از ذخایر زیرزمینی با پمپاژ آب به داخل ذخایر برای حل کردن نمک استخراج می شود که منجر به تولید آب نمک غلیظ می شود. سپس این آب نمک به سطح زمین پمپ شده و در آنجا آب تبخیر می شود و بلورهای نمک خالص باقی می ماند. نمک از خاکستر. در تولید سنتی نمک در جزایر ویسایا فیلیپین، نمک از پوست نارگیل، چوب های آب آورد یا سایر مواد گیاهی که حداقل برای چندین ماه در آب دریا خیسانده شده اند، ساخته می شود. این مواد به خاکستر تبدیل شده و سپس آب دریا از میان خاکسترها روی یک فیلتر عبور داده می شود. آب نمک حاصل سپس در ظروف تبخیر می شود. گاهی اوقات شیر نارگیل قبل از تبخیر به آب نمک اضافه می شود. این روش به دلیل رقابت با نمک تجاری ارزان قیمت تولید صنعتی، در معرض خطر انقراض است. تنها دو سنت تا به امروز باقی مانده اند: آسِن تیبوک و تول تول (یا دوک دوک). سایر کاربردهای نمک. اولین شرح سیستماتیک انواع مختلف نمک، کاربردهای آن و روش های استخراج آن در حدود ۲۷۰۰ سال پیش از میلاد در چین منتشر شد. بقراط همکاران درمانگر خود را تشویق می کرد تا از آب نمک برای درمان بیماری های
مختلف با غوطه ور کردن بیمارانشان در آب دریا استفاده کنند. یونانیان باستان این کار را ادامه دادند و در سال ۱۷۵۳، نویسنده و پزشک انگلیسی ریچارد راسل کتاب "کاربردهای آب دریا" را منتشر کرد که در آن اعلام کرد نمک «یک دفاع رایج در برابر فساد بدن های ما» است و «به طور قابل توجهی به همه درمان ها کمک می کند».