Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پروتیما بدی (; – ) رقصندهٔ کلاسیک هندی و بنیان گذار مدرسهٔ رقص نریتیگرام بود. او به دلیل مهارت در سبک اودیسی (رقص) و تلاش هایش در احیای رقص سنتی هند شناخته می شود. اوایل زندگی و آموزش. پروتیما بدی در هند به دنیا آمد و در یک خانوادهٔ مرفه بزرگ شد. او در جوانی وارد دنیای مدلینگ شد اما به زودی علاقهٔ عمیقی به رقص سنتی هندی پیدا کرد. او تحت آموزش اساتید برجستهٔ رقص اودیسی قرار گرفت و به یکی از برجسته ترین هنرمندان این سبک تبدیل شد. دوران حرفه ای. پروتیما با اجراهای خیره کنندهٔ خود در سراسر هند و جهان، به یکی از چهره های مطرح رقص اودیسی تبدیل شد. او برای زنده نگه داشتن و ترویج رقص سنتی، مدرسهٔ رقص نریتیگرام را تأسیس کرد که یکی از معتبرترین مراکز آموزش رقص در هند محسوب می شود. تلاش های او نقش مهمی در احیای رقص های کلاسیک هند ایفا کرد. سال های پایانی و میراث. پروتیما بدی در سال ۱۹۹۸، در سفری به کِدارنات در اثر رانش زمین جان خود را از دست داد. اما تأثیرات او بر دنیای رقص هندی همچنان باقی است. مدرسهٔ رقص نریتیگرام که او بنیان گذاری کرد، همچنان یکی از مراکز برجستهٔ آموزش رقص در هند است و میراث هنری او را زنده نگه می دا
ژان دووال (؛ زادهٔ حدود ۱۸۲۰ – درگذشتهٔ حدود ۱۸۶۲) بازیگر، رقصنده و معشوقه شاعر مشهور شارل بودلر بود. او به عنوان یکی از تأثیرگذارترین زنان در زندگی و آثار بودلر شناخته می شود و الهام بخش بسیاری از اشعار مجموعهٔ معروف گل های شر بود. اوایل زندگی و پیشینه. ژان دووال در هائیتی متولد شد و در جوانی به فرانسه مهاجرت کرد. او در پاریس به عنوان بازیگر و رقصنده فعالیت داشت و در محافل هنری و ادبی آن زمان حضور پیدا کرد. او به سرعت توجه شارل بودلر، شاعر برجستهٔ سمبولیسم، را به خود جلب کرد و رابطه ای عاشقانه و پر فراز و نشیب میان آن ها شکل گرفت. رابطه با شارل بودلر. رابطهٔ ژان دووال و شارل بودلر یکی از جنجالی ترین و تأثیرگذارترین روابط عاشقانهٔ ادبیات فرانسه بود. او که زنی با اصالت کریول و چهره ای متفاوت از استانداردهای زیبایی آن دوره بود، الهام بخش اشعار فراوانی در گل های شر شد. بودلر او را به عنوان «ونوس سیاه» توصیف می کرد و اشعاری چون «موهای معطر» را تحت تأثیر زیبایی و شخصیت او سرود. سال های پایانی و میراث. ژان دووال در سال های پایانی زندگی با مشکلات مالی و سلامتی مواجه شد. تاریخ دقیق درگذشت او نامشخص است، اما گمان می ر
ود که او حدود سال ۱۸۶۲ از دنیا رفته باشد. با این حال، نام و تصویر او همچنان در ادبیات و تاریخ هنر زنده است و به عنوان یکی از زنان تأثیرگذار در شعر مدرن شناخته می شود.
نشان ملی سوریه بعثی در سال ۱۹۸۰، پس از انحلال فدراسیون جمهوری های عربی در سال ۱۹۷۷، که نشان ملی آن تا آن زمان توسط کشورهای عضو آن استفاده می شد، به تصویب رسید. این نشان شامل شاهین قریش است که سپری را که حامل پرچم ملی سوریه (به صورت عمودی) است، نگه می دارد و همچنین شامل طوماری با عبارت «جمهوری عربی سوریه» است.
شب ۱۶ ژانویه اجرای تئاتری از نویسنده آمریکایی-متولد روسیه، آین رند است که از مرگ صنعتگر سوئدی، ایوار کروگر، الهام گرفته شده است. این نمایشنامه جریان محاکمه قتل در یک دادگاه را به تصویر می کشد و ویژگی غیرمعمول آن این است که تماشاگران برای ایفای نقش هیئت منصفه انتخاب می شوند. دادگاه پرونده کارن آندره، منشی سابق و معشوقه تاجر بیورن فالکنر را بررسی می کند که به قتل او متهم است. نمایشنامه به طور مستقیم رویدادهایی که منجر به مرگ فالکنر شده اند را نشان نمی دهد؛ در عوض، هیئت منصفه باید بر اساس شهادت های بازیگران تصمیم بگیرد که آیا آندره گناهکار است یا خیر. پایان نمایشنامه به رأی هیئت منصفه بستگی دارد. هدف راند این بود که تضاد بین فردگرایی و تبعیت از هنجارها (هنجارگرایی) را به صورت دراماتیک به تصویر بکشد، به طوری که رأی هیئت منصفه نشان دهد کدام دیدگاه را ترجیح می دهند. اولین اجرای این نمایشنامه در سال ۱۹۳۴ در لس آنجلس تحت عنوان "زنی در محاکمه" به صحنه رفت؛ این نمایشنامه نقدهای عمدتاً مثبتی دریافت کرد و موفقیت تجاری نسبتاً متوسطی به دست آورد. تهیه کننده ال وودز آن را در سال های ۱۹۳۵–۳۶ در برادوی به روی صحنه آورد و عنوا
ن آن را به «شب ۱۶ ژانویه» تغییر داد. این نمایش به دلیل استفاده نوآورانه از هیئت منصفه ای متشکل از تماشاگران، مورد توجه قرار گرفت و به موفقیتی بزرگ تبدیل شد که به مدت هفت ماه اجرا شد. دوریس نولان، در اولین اجرای خود در برادوی، برای بازی در نقش اصلی بازخوردهای مثبتی دریافت کرد. چندین نسخه منطقه ای نیز دنبال این نمایش به اجرا درآمد. اجرای آف برادوی آن نیز در سال ۱۹۷۳ با عنوان افسانه پنت هاوس، هم از نظر منتقدان و هم تجاری یک شکست بود. فیلمی مبتنی بر این نمایشنامه در سال ۱۹۴۱ به روی پرده آمد؛ این داستان همچنین در تلویزیون و رادیو اقتباس شده است. رند در خصوص تغییرات مورد نظر برای اجرای برادوی، اختلافات شدیدی با وودز داشت. این اختلافات زمانی به اوج خود رسید که در یک جلسه داوری رند فهمید که وودز بخشی از حق الزحمه های او را به یک ویراستار متن اختصاص داده است. رند تغییرات ایجادشده در نسخه برادوی و همچنین نسخه ای که برای اجراهای آماتور منتشر شده بود را دوست نداشت؛ بنابراین در سال ۱۹۶۸، متن را مجدداً ویرایش کرد تا به عنوان نسخه «قطعی» منتشر شود. تاریخچه. پیش زمینه و اولین اجرا. رند از دو منبع برای "شب ۱۶ ژانویه" الهام گر
فت. اولی، نمایشنامه ملودرام «محاکمه مری دوگان» (۱۹۲۷) بود که دربارهٔ یک شوگرل که به جرم قتل معشوق ثروتمندش تحت پیگرد قرار گرفته بود و به رند ایده نوشتن نمایشنامه ای با محوریت یک محاکمه را داد. او می خواست پایان نمایشنامه اش به جای داشتن پایانی ثابت، به نتیجه محاکمه وابسته باشد. قربانی داستان را بر اساس صنعتگر سوئدی، ایوار کروگر، که به خاطر انحصار تولید کبریت «شاه کبریت» نام داشت، شکل داد. وقتی امپراتوری تجاری کروگر از نظر مالی ناپایدار شد، وی در ۱۲ مارس ۱۹۳۲ پس از اتهام دخالت در معاملات مالی غیرقانونی، خودکشی کرد. این حادثه رند را بر آن داشت تا قربانی داستان را به عنوان یک تاجر بلندپرواز و شخصیتی مشکوک به تصویر بکشد که برای افراد گوناگوی انگیزه لازم برای قتل او را ایجاد کرده بود. رند نمایشنامه شب ۱۶ ژانویه را در سال ۱۹۳۳ نوشت. او ۲۸ ساله بود و پس از مهاجرت از اتحاد جماهیر شوروی، هفت سال از حضور وی در ایالات متحده می گذشت؛ زیرا که نظرات شدیداً ضدکمونیستی، در شوروی او را در معرض خطر قرار داده بود. رند هرگز نمایشنامه ننوشته بود، اما در هالیوود به عنوان فیلم نامه نویسی جوان برای سیسیل بی. دمیل کار کرده و بعدتر در
بخش لباس سازی استودیو آر.کی. او فعالیت می کرد. در سپتامبر ۱۹۳۲، رند فیلم نامه ای با عنوان «سرباز سرخ» را به استودیو یونیورسال فروخت و از آر.کی. او استعفا داد تا اولین رمانش، ما زندگان را به پایان برساند. او نمایشنامه را با این امید نوشت که تا زمان اتمام رمانش بتواند درآمدی داشته باشد. تا سال ۱۹۳۴، مدیر برنامه او در تلاش بود تا نمایشنامه و رمان را بفروشد، اما هر دو به طور مکرر رد شدند. «سرباز سرخ» کنار گذاشته شد و قرارداد رند برای بازنویسی آن منقضی شد. شوهر رند، فرانک اوکانر بازیگر، تنها نقش هایی جزئی با دستمزدی اندک دریافت می کرد، که این موضوع زوج را با مشکلات مالی مواجه کرده بود. با تمام شدن آخرین پول های به دست آمده از «سرباز سرخ»، رند پیشنهادی برای نمایشنامه جدیدش از طرف ال وودز دریافت کرد؛ وودز پیش از این «محاکمه مری دوگان» را برای برادوی تولید کرده بود. قرارداد شامل شرطی بود که وودز مجاز به ایجاد تغییراتی در متن باشد. رند نگران بود که او با ایجاد تغییرات، چشم انداز اصلی او را برای تبدیل نمایشنامه به درامی مرسوم تر از بین ببرد؛ به همین دلیل، پیشنهاد وودز را رد کرد. بلافاصله پس از رد پیشنهاد وودز، رند پیش
نهادی از بازیگر ولزی، ای.ای. کلایو، برای به صحنه بردن نمایشنامه در لس آنجلس را پذیرفت. این نمایش برای اولین بار در هالیوود پلی هاوس با عنوان «زنی در محاکمه» به اجرا درآمد؛ که در آن کلایو تهیه کننده بود و باربارا بدفورد نقش آندره را بازی می کرد. اجرا در ۲۲ اکتبر ۱۹۳۴ آغاز شد و در اواخر نوامبر به پایان رسید. اجرای برادوی. با پایان دوره اجرای نمایش در لس آنجلس، وودز پیشنهاد خود را برای اجرای نمایش در برادوی تجدید کرد. اگرچه او تهیه کننده معروف بسیاری از نمایش های مشهور در طول بیش از سه دهه حرفه ای خود بود، اما بخش زیادی از ثروتش را در اوایل دهه ۱۹۳۰ از دست داده و در چند سال اخیر نمایش موفقی تولید نکرده بود. رد شدن توسط یک نویسنده نوپا او را شوکه کرد و علاقه اش را بیشتر کرد. وودز همچنان می خواست حق ایجاد تغییرات در متن نمایشنامه را داشته باشد، اما تغییراتی در قرارداد اعمال کرد تا رند تأثیر بیشتری داشته باشد. رند با اکراه با شرایط او موافقت کرد. رند در اوایل دسامبر ۱۹۳۴، برای شرکت در افتتاحیه ای در ژانویه ۱۹۳۵، وارد شهر نیویورک شد. تأمین مالی نمایشنامه شکست خورد و تولید را برای چند ماه به تأخیر انداخت تا اینکه وود
ز تأمین مالی جدیدی از مالک تئاتر، لی شوبرت، دریافت کرد. وقتی کار از سر گرفته شد، رابطه رند با وودز به سرعت خراب شد، زیرا او تغییراتی را مطالبه می کرد که بعدها رند آن را به عنوان «انبوهی زباله از ابزارهای ملودراماتیک فرسوده و نامربوط» به تمسخر گرفت. وودز موفقیت خود را در برادوی با ملودرام های سطحی مانند «نلی، مدل زیبا از ردای مجلسی» و کمدی های بی پروا مانند «نیمه باکره» به دست آورده بود. وودز به آنچه که «سخنرانی های پرادعای» رند می نامید، علاقه ای نداشت و ترجیح می داد که درگیری دراماتیک بر روی عناصر ملموسی مانند این که آیا متهم اسلحه دارد، متمرکز شود. تغییرات اعمال شده در اثر رند شامل خلق یک شخصیت جدید بود؛ یک گان مول که توسط معشوقه شوبرت (مالک تئاتر) بازی می شد. قرارداد بین وودز و رند به وودز اجازه می داد تا در صورت لزوم همکارانی را استخدام کند و به آن ها سهم محدودی از حق تالیف های نویسنده پرداخت کند. او ابتدا جان هیدن را برای کارگردانی استخدام کرد و یک درصد از حق تألیف ۱۰ درصدی رند را به او پرداخت نمود. اگرچه هیدن کارگردان موفقی در برادوی بود، رند او را دوست نداشت و بعدها او را «یک همراه بسیار ناپسند در براد
وی» نامید. همزمان با آغاز برگزاری آزمون های انتخاب بازیگر در فیلادلفیا، وودز تغییرات بیشتری در متن نمایش مطالبه کرد و از امتناع رند برای اعمال برخی از این تغییرات ناامید شد. او لوئیس ویتزن کورن، نویسنده موفق نمایش قبلی «فایو استار فاینال»، را به عنوان ویراستار متن استخدام کرد. رابطه رند با ویتزن کورن از روابط او با وودز یا هیدن بدتر بود؛ زیرا او و ویتزن کورن نه تنها بر سر تفاوت های سیاسی بلکه بر سر ایده های ویتزن کورن برای نمایش به مشاجره پرداختند. وودز بدون اطلاع رند، یک درصد دیگر از حق تالیف های او را به ویتزن کورن اختصاص داد. رند شکایتی علیه وودز به «انجمن داوری آمریکا» ارائه داد؛ او از دریافت هرگونه سهمی از حق الزحمه هایش توسط ویتزن کورن اعتراض داشت و به هیئت داوری گفت که ویتزن کورن تنها یک خط به نمایش اضافه کرده که پس از آزمون های انتخاب بازیگر حذف شده بود. با شنیدن این شهادت، یکی از داوران با حیرت پاسخ داد: «این تمام کاری بود که او انجام داد؟» در دو جلسه داوری، هیئت حکم داد که ویتزن کورن باید یک درصد توافق شده خود را دریافت کند. اما وودز نمی توانست این پرداخت را از حق تألیف رند کسر کند، زیرا پیش از آن ب
ه او اطلاع داده نشده بود. با وجود اختلافات بین رند و وودز، نمایش در تاریخ ۱۶ سپتامبر ۱۹۳۵ در تئاتر امباسادور متعلق به شوبرت افتتاح شد و به مدت هفت ماه با موفقیت اجرا گردید. این نمایش پس از ۲۸۳ اجرا در تاریخ ۴ آوریل ۱۹۳۶ به پایان رسید. اجراها و انتشارات بعدی. زمانی که موفقیت نمایش در برادوی قطعی شد، وودز اجرای آن را در شهرهای دیگر آغاز کرد، با سان فرانسیسکو شروع کرد. این نمایش در آنجا در تئاترگیری در تاریخ ۳۰ دسامبر ۱۹۳۵ افتتاح شد و به مدت پنج هفته با نیدا هریگان در نقش اصلی اجرا گردید. زمانی که اجرا به تئاتر ال کاپیتان در لس آنجلس منتقل شد، هریگان همراه نمایش باقی ماند؛ جایی که در تاریخ ۱ مارس ۱۹۳۶ افتتاحیه اولین اجرا بود. پس از بسته شدن اجرای برادوی، وودز تور جاده ای را آغاز کرد که شامل اجراهایی در بوستون و شیکاگو می شد. اجرای های بین المللی این نمایش شامل اجراهایی در لندن، مونترال و سیدنی بود. اجرای لندن در تاریخ ۲۹ سپتامبر ۱۹۳۶ افتتاح شد؛ در آنجا فیبی فاستر برای اولین بار در لندن نقش اصلی را بازی کرد. این اجرا پس از ۲۲ نمایش بسته شد. اجرای مونترال در تاریخ ۱۶ ژوئن ۱۹۴۱ آغاز گردید که در آن فی ری نقش آندره و
رابرت ویلکاکس نقش ریگان را ایفا کردند. در سیدنی، نمایش در تئاتر مینرووا در ۱۹ ژوئن ۱۹۴۴ افتتاح شد و تلما گریگ نقش آندره را بر عهده داشت. شب ۱۶ ژانویه اولین بار در سال ۱۹۳۶ در نسخه ای برای سازمان های تئاتر آماتور منتشر شد، با استفاده از نسخه ای که توسط استاد درام، ناتانیل ادوارد ریید، ویرایش شده بود و شامل تغییرات بیشتری به منظور حذف عناصری مانند ناسزا گفتن و سیگار کشیدن می شد. رند این نسخه را به دلیل تغییرات اعمال شده رد کرد. در سال ۱۹۶۰، شاگرد رند، ناتانیل براندن، درخواست اجرای عمومی نمایشنامه خوانی برای دانشجویان در مؤسسه ناتانیل براندن را داشت. رند نمی خواست او از نسخه آماتور استفاده کند؛ بنابراین متنی بازنگری شده تهیه کرد که بیشتر تغییرات وودز و ریید را حذف کرده بود. او «نسخه نهایی و قطعی» خود را در سال ۱۹۶۸ به همراه مقدمه ای دربارهٔ تاریخچه نمایش منتشر کرد. در سال ۱۹۷۲، رند تأیید کرد که نمایشنامه به صورت یک بازسازی خارج از برادوی به اجرا درآید؛ بازسازی ای که از نسخه ترجیحی او از متن بهره می برد و شامل تعداد زیادی تغییر کوچک اضافی در زبان نسبت به نسخه ۱۹۶۸ بود. این بازسازی همچنین از عنوان اصلی او، افسانه
پنت هاوس استفاده کرد. این اجرا توسط فیلیپ و کی نولته اسمیت، زوج متأهلی که دوستان رند بودند، تهیه شد. کی اسمیت نیز تحت نام هنری کی گیلیان در این نمایش بازی کرد. این اجرا در تئاتر پشت بام مک آلپین در تاریخ ۲۲ فوریه ۱۹۷۳ افتتاح شد و پس از ۳۰ نمایش در تاریخ ۱۸ مارس به پایان رسید. "شب ۱۶ ژانویه" آخرین موفقیت تئاتری برای رند و البته وودز بود. نمایشنامه بعدی رند، ایده آل، فروشی نداشت و اقتباس تئاتری از ما زندگان در سال ۱۹۴۰ شکست خورد. رند با رمان ۱۹۴۳ خود، سرچشمه، موفقیتی پایدار و ثبات مالی به دست آورد. وودز چند نمایش دیگر نیز تولید کرد؛ اما هیچ یک موفقیت آمیز نبودند و زمانی که در سال ۱۹۵۱ درگذشت، ورشکسته بود و در یک هتل زندگی می کرد. خلاصه داستان. طرح داستان شب ۱۶ ژانویه بر محور محاکمه یک منشی به نام کارن آندره به جرم قتل کارفرمایش، بیورن فالکنر می چرخد که مدیر اجرایی بود. فالکنر با کلاهبرداری از شرکت خود و میلیون ها دلار در تجارت طلا سرمایه گذاری کرده بود و در پی یک سقوط مالی با ورشکستگی مواجه شده بود. وقایع نمایش به طور کامل در یک دادگاه رخ می دهند؛ فالکنر هرگز به صحنه نمی آید. در شب ۱۶ ژانویه، فالکنر و آندره در
پنت هاوس ساختمان فالکنر در نیویورک حضور داشتند، زمانی که به ظاهر فالکنر سقوط کرد و جان خود را از دست داد. در طول سه پرده، دادستان، آقای فلینت و وکیل مدافع آندره، آقای استیونز شاهدانی را احضار می کنند که شهادت های آن ها داستان های متضادی را شکل می دهد. در ابتدای پرده اول، قاضی از منشی دادگاه می خواهد اعضای هیئت منصفه را از میان تماشاگران فراخوانی کند. پس از اینکه هیئت منصفه به صندلی های خود نشستند، استدلال دادستان آغاز می شود. فلینت توضیح می دهد که آندره تنها منشی فالکنر نبوده، بلکه معشوق او نیز بوده است. او می گوید فالکنر، آندره را ترک کرد تا با نانسی لی ویتفیلد ازدواج کند و در نهایت او را اخراج کرده بود، امری که آندره را بر آن داشت تا او را به قتل برساند. سپس فلینت شاهدان متعددی را احضار می کند؛ از جمله بازپرس پزشکی که شهادت می دهد بدن فالکنر به قدری توسط سقوط آسیب دیده بود که مشخص کردن اینکه آیا ضربه باعث مرگ او شده یا او پیش از سقوط مرده بوده، غیرممکن است. نگهبان شب سالخورده و یک کارآگاه خصوصی، مشاهدات خود از آن شب را توصیف می کنند. یک بازرس پلیس نیز شهادت می دهد که یادداشتی مربوط به خودکشی پیدا کرده است.
سرایدار بسیار مذهبی فالکنر با نارضایتی رابطه جنسی بین آندره و فالکنر را شرح می دهد و می گوید پس از ازدواج فالکنر، آندره را با مرد دیگری دیده است. نانسی لی دربارهٔ آشنایی و ازدواج خود با فالکنر شهادت می دهد و خودشان را به عنوان یک زوج ایده آل به تصویر می کشد. پرده با صحبت ناگهانی و خارج از نوبت آندره به پایان می رسد که نانسی لی را به دروغ گفتن متهم می کند. پرده دوم به ادامه استدلال دادستان می پردازد. فلینت، جان گراهام ویتفیلد – پدرخوانده فالکنر و رئیس بانک ملی ویتفیلد – را احضار می کند. او دربارهٔ وام بزرگی که به فالکنر داده بود شهادت می دهد. در مقابل، وکیل مدافع استیونز، پیشنهاد می کند که این وام برای «خرید» ازدواج فالکنر با دختر ویتفیلد استفاده شده است. پس از این شهادت، استدلال دادستان پایان می یابد و نوبت به استدلال وکیل مدافع می رسد. یک کارشناس خط دربارهٔ امضای نوشته خودکشی شهادت می دهد. حسابدار فالکنر وقایعی را که بین اخراج آندره و شب مرگ فالکنر رخ داده و مسائل مالی مربوط به آن را توصیف می کند. سپس آندره به صحنه می آید و رابطه اش با فالکنر را به عنوان معشوق و شریکش در کلاهبرداری مالی شرح می دهد. او می گو
ید ازدواج فالکنر برای او مسئله ای ناراحت کننده نبوده، چرا که این ازدواج در واقع معامله ای برای تأمین اعتبار از بانک ویتفیلد محسوب می شد. هنگامی که او شروع به توضیح دلایل ادعای خودکشی فالکنر می کند، ورود «گَتس» ریگان – یک گانگستر بدنام – صحبت های آندره را قطع می کند و او به آندره اعلام می کند که فالکنر مرده است. علی رغم اینکه آندره در حال محاکمه به جرم قتل فالکنر است، از این خبر شوکه شده و غش می کند. پرده نهایی به ادامه شهادت آندره می پردازد؛ او اکنون به جای تندخویی، جدی و متین است. او می گوید که او، فالکنر و ریگان همدست شدند تا خودکشی فالکنر را صحنه سازی کنند و از پول دزدیده شده از ویتفیلد فرار کنند. ریگان که همچنین عاشق آندره بود، جسد دزدیده شده شریک جنایی اش «لفتی» اُتول، را فراهم کرد تا از ساختمان به بیرون پرتاب شود. در مقابل، فلینت ادعا می کند که آندره و ریگان از اطلاعات خود دربارهٔ فعالیت های جنایی گذشته برای اخاذی از فالکنر استفاده می کردند. سپس استیونز ریگان را احضار می کند؛ ریگان شهادت می دهد که قرار بود پس از تحویل جسد دزدیده شده به آندره، در هواپیما با فالکنر ملاقات کند؛ اما فالکنر نرسید و هواپیما ن
اپدید شد. به جای فالکنر، ریگان با ویتفیلد روبه رو شد و تفیلد چبهکاو ی داد که طبق گفته ریگان، برای خرید سکوت او بود. بعداً ریگان هواپیمای گمشده را پیدا کرد که به همراه جسدی که او حدس می زد جسد فالکنر است، سوخته بود. بازپرس فلینت نظریه ای جایگزین ارائه می دهد: ریگان جسد دزدیده شده را داخل هواپیما قرار داد تا تردیدهایی دربارهٔ گناه آندره ایجاد کند و چک ویتفیلد پول حفاظت برای باند ریگان بود. در نسخه های برادوی و آماتوری نمایش، شاهد بعدی، روبرتا ون رنسلر، رقصنده ای خارجی و همسر اُتول است که معتقد است ریگان همسرش را کشته است؛ اما این شخصیت در نسخه ترجیحی رند حضور ندارد. سپس استیونز دو شاهد دیگر را به خاطر مسائل مرتبط با شهادت ریگان فراخواند. در پایان، وکیل مدافع و دادستان استدلال های نهایی خود را ارائه می دهند. هیئت منصفه به صندلی های خود بازمی گردند تا رأی شان را اعلام کنند، در حالی که شخصیت ها نکات مهم شهادت های خود را زیر نورافکن تکرار می کنند. سپس، هیئت منصفه بازمی گردد تا حکم خود را اعلام کند. یکی از دو پایان کوتاه را به دنبال دارد: در نسخه آماتوری ریید، پس از هر دو حکم، قاضی هیئت منصفه را به خاطر قضاوت ضعیف ش
ان توبیخ می کند و اعلام می کند که دیگر نمی توانند در هیئت منصفه حضور داشته باشند. عنوان. اگرچه این نمایش بیشتر به عنوان شب ۱۶ ژانویه شناخته می شود، اما عنوان آن چندین بار تغییر کرده و چندین عنوان جایگزین در نظر گرفته شده اند. عنوان انتخابی رند، افسانه پنت هاوس بود. وقتی کلایو نمایش را بر عهده گرفت، فکر می کرد عنوان رند داستانی خیالی را تداعی می کند که می تواند تماشاگران احتمالی را دلسرد کند. در تمرین های هالیوود پلی هاوس، نمایش با عنوان «حکم» شناخته می شد، اما در همان جا با عنوان «زنی در محاکمه» به صحنه رفت. وقتی وودز نمایش را به برادوی برد، اصرار بر یک عنوان جدید داشت. او به رند پیشنهاد کرد بین «سدان سیاه» و «شب ۱۶ ژانویه» یکی را انتخاب کند؛ رند هیچ یک را دوست نداشت، اما دومی را انتخاب کرد. وودز بعداً دو تغییر نام دیگر را پیشنهاد داد اما آن ها را اجرایی نکرد. پیش از افتتاح، او در نظر داشت نمایش را به «شب جوان است» تغییر نام دهد. پس از افتتاح، او حتی فکر می کرد که هر روز نام نمایش را به تاریخ جاری تغییر دهد. وقتی رند نسخهٔ نمایشنامه خود را در سال ۱۹۶۸ منتشر کرد، نوشت که اگرچه عنوان برادوی را دوست ندارد، اما آ
نقدر معروف است که دیگر نمی توان آن را تغییر داد. او با استفاده از عنوان «افسانه پنت هاوس» برای اجرای بازسازی شده ای در سال ۱۹۷۳ موافقت کرد. بازیگران و شخصیت های اجرای برادوی. شخصیت اصلی و نقش زن اصلی نمایش، متهم کارن آندره است. وودز چند بازیگر زن را برای این نقش در نظر داشت، اما با حمایت رند انتخاب غیرمعمولی انجام داد و بازیگری به نام دوریس نولان را برگزید. این اولین حضور نولان در برادوی بود؛ تجربه حرفه ای قبلی او در بازیگری، تلاشی ناموفق درنقش مکمل در یک صحنه فیلم بود. او در ۱۷ سالگی به عنوان یک زن شهرآشوب که ظاهراً مسن تر است، انتخاب شد. وودز مدیر نولان بود و از قرارداد او کمیسیونی دریافت می کرد. نولان تجربه کافی نداشت و در طول تمرینات عصبی بود؛ وقتی بازیگران زن دیگر برای دیدار می آمدند، می ترسید که آن ها برای جایگزینی او آمده اند. اگرچه رند بعدها گفت که او «بازیگر شگفت انگیزی» نیست، منتقدان عملکرد او را تحسین کردند. نولان در ماه مارس از گروه بازیگران جدا شد تا قرارداد فیلمی از استودیو یونیورسال را امضا کند. رند به طور فعال تلاش کرد تا والتر پیجن برای ایفای نقش «گَتس» ریگان انتخاب شود. وودز در ابتدا اعتراض
کرد، اما در نهایت نقش را به پیجن واگذار کرد. همانند نولان، منتقدان این انتخاب را تأیید کردند. پیجن پس از حدود یک ماه از اجرا خارج شد تا در نمایشنامه دیگری به نام «در زنان حکمت است» نقشی را بازی کند. علی رغم اعتراضات رند، او با ویلیام بیکول جایگزین شد؛ رند مورگان کانوی را توصیه کرد که همان نقش را در نمایش «زنی در محاکمه» ایفا کرده بود. تحلیل دراماتیک. عضو هیئت منصفه. انتخاب هیئت منصفه از میان تماشاگران اجرا، نوآوری نمایشی اصلی «شب ۱۶ ژانویه» بود. این امر نگرانی هایی را در میان بسیاری از تهیه کنندگانی که نمایش را بررسی و رد کرده بودند به وجود آورد. اگرچه وودز این ایده را پسندید، هیدن نگران بود که این کار توهم تئاتری را از بین ببرد؛ او می ترسید تماشاگران ممکن است از شرکت در آن امتناع کنند. انتخاب های موفق هیئت منصفه در پیش نمایش ها نشان داد که این مشکلی نخواهد بود. این انتقاد پس از موفقیت نمایش فروکش کرد؛ به طوری که «حقه هیئت منصفه» به شهرت نمایش افزود. هیئت منصفه نمایش گاهی اوقات شامل تماشاگران مشهور می شده است؛ انتخاب های برادوی به طور عمدی برای حضور سلبریتی هایی که معروف بودند و در جمع تماشاگران حضور داشتند،
ترتیب داده شده بود. هیئت منصفه افتتاحیه برادوی شامل وکیل ادوارد جی. رِیلی بود که از محاکمه آدم ربایی لینبرگ در همان سال شناخته شده بود و قهرمان بوکس جک دِمپسِی نیز حضور داشت. در یک اجرای ویژه برای نابینایان، هلن کلر در هیئت منصفه نشست. این برنامه استفاده از داوران مشهور در طول اجرای برادوی و در دیگر تولیدات نیز ادامه یافت. رسم استفاده از اعضای هیئت منصفهٔ مشهور در طول اجرای نمایش در برادوی و در اجراهای دیگر ادامه داشت. وودز تصمیم گرفت هیئت منصفه برای اجرای برادوی برخی از قوانین خدمات هیئت منصفه دادگاه های نیویورک را به کار گیرد. یکی از این قوانین پرداخت سه دلار در روز به برای مشارکت در هیئت منصفه بود، این بدان معنا بود که اعضای منتخب تماشاگران حداقل ۲۵ سنت پس از کسر قیمت بلیط سود می بردند. قانون دیگر این بود که تنها مردان می توانستند در هیئت منصفه حضور یابند، اگرچه وودز استثنائاتی قائل شد، به عنوان مثال در اجرایی که هلن کلر در آن حضور داشت. او بعدها این قانون را شل تر کرد تا به زنان اجازه دهد دو بار در هفته در نمایش های ماتینی هیئت منصفه باشند. البته برخلاف محاکمه های جنایی عادی، برای اعلام حکم تنها نیاز به ر
أی اکثریت بود و نه اتفاق نظر کامل. تم ها. رند «"شب ۱۶ ژانویه"» را به عنوان «نمایشی حاکم بر حس زندگی» توصیف می کند. او نمی خواست رویدادهای نمایشنامه به صورت سطحی و کلمه به کلمه برداشت شوند، بلکه باید به عنوان تجلی روش های متفاوت نگرش به زندگی تفسیر گردند. شخصیت آندره نمایانگر نگرشی بلندپروازانه، مطمئن و غیرمتعارف به زندگی است، در حالی که شاهدان دادستانی نماد همسان گرایی، حسادت نسبت به موفقیت و تمایل به تسلط بر دیگران محسوب می شوند. رند بر این باور بود که تصمیم هیئت منصفه در هر اجرا بازتاب دهنده نگرش منصفان نسبت به این دو دیدگاه متضاد زندگی است. وی از فردگرایی حمایت می کرد و آندره را «بی گناه» قلمداد می کرد. او اظهار داشت که می خواهد این نمایشنامه پیامی را به مخاطب منتقل کند: «زندگی شما، دستاوردهایتان، خوشبختی شما و شخصیت شما از اهمیت والایی برخوردارند. بدون توجه به شرایط، به بلندترین چشم انداز از خود دست یابید. دیدگاه والای عزت نفس، برجسته ترین ویژگی انسان است.» وی همچنین تصریح کرد که این اثر «یک رساله فلسفی دربارهٔ اخلاق» نیست و تنها به صورت ابتدایی این دیدگاه را منعکس می کند.[۷۰] لازم است ذکر شود که رند بعده
ا فلسفه ای صریح به نام «عینیت گرایی» را بسط داد؛ اما «"شب ۱۶ ژانویه"» قدمتی پیش از آثار فلسفی بعدی او دارد. برخی مفسران بعدی، این نمایشنامه را بازتاب علاقه اولیه رند به ایده های فیلسوف آلمانی فریدریش نیچه می دانند. استاد ادبیات، شوشانا میلگرام، عناصری از اخلاق نیچه را در توصیف شخصیت بیورن فالکنر مشاهده کرد که «هرگز به مسائل با دیدگاه درستی یا نادرستی نمی نگریست». همچنین، برخی دیگر تحسین رند از شخصیت های جنایی در این اثر را مورد توجه قرار دادند. تاریخ دان جنیفر برنز معتقد بود که رند، جنایت را به عنوان استعاره ای غیرقابل انکار از فردگرایی می دید؛ تأثیر «تغییر ارزش های نیچه ای» جنایتکاران را به قهرمانان مبدل می کرد. رند تأکید داشت که جنایت، ویژگی تعیین کننده شخصیت ها نیست؛ او بیان می کرد که یک جنایتکار می تواند به عنوان «نمادی بلیغ» از استقلال و شورش علیه همسان گرایی به کار رود، اما افزود: «هرگز فکر نکردم، و هنگام نگارش این نمایشنامه نیز چنین اندیشیده نبودم، که یک کلاهبردار شخصیتی قهرمانانه باشد یا یک بانکدار محترم دشمن محسوب شود.» رونالد مریل، زندگی نامه نویس رند، این توضیح را به عنوان پوششی برای ترویج ایده های
نیچه ای که بعدها توسط رند رد شد، نقد می کند. او این اثر را «درخواستی قدرتمند و بلیغ برای جهان بینی نیچه ای» دربارهٔ برتری «ابرانسان» خواند؛ دیدگاهی که در شخصیت فالکنر نمایان می شود و او آن را رد اقتدار اخلاقی خارجی و «اخلاق بردگی» مردم عادی می داند. از سوی دیگر، آن هلر بیان می کند که رند «پس از آن، از شیفتگی رمانتیک خود نسبت به جنایتکاران دست برداشت»، به طوری که جنایتکاری شخصیت ها برای او به شرمساری بدل شد. پذیرش و بازخوردها. از زمان اولین اکران، «"شب ۱۶ ژانویه"» بازخودهای متنوعی داشته است. اجرای اولیه در لس آنجلس با عنوان «"زنی در محاکمه"» نقدهای مثبتی دریافت کرد؛ رند از اینکه نقدها بر فضای ملودراماتیک نمایشنامه و شباهتش به «"محاکمه مری دوگان"» تمرکز داشته و به جنبه هایی مانند تضاد ایده های فردگرایی و همسان گرایی توجهی نشده، مأیوس شد. اگرچه رند بعداً این تولید را «به شدت از کمبود بودجه آسیب دیده» و «کفایت کننده، اما تا حدی بدون هیجان» توصیف کرد، اما در مدت زمان کوتاه اجرا، عملکرد قابل قبولی در باکس آفیس داشت. اجرای برادوی نقدهای عمدتاً مثبتی دریافت کرد که ملودراما و بازیگری نولان و پیجین را تحسین می کرد. مج