Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کیرپان تیغه ای است که سیک های خالصه، همان طور که در منشور اخلاقی سیک ها مقرر شده است، باید آن را به عنوان بخشی از لباس فرم مذهبی خود بر تن کنند. از دوران کهن، کیرپان یک شمشیر "تلوار" با اندازه کامل به طول حدود ۷۶ سانتی متر (۳۰ اینچ) بود. با این حال، سیاست ها و قوانین استعماری بریتانیا که در قرن ۱۹ معرفی شدند، طول تیغه را کاهش داد و در عصر امروزی، کیرپان معمولاً به عنوان خنجر یا چاقو بازنمود می شود. طبق منشور اخلاقی سیک ها، «طول شمشیری که باید بر تن شود تعیین نمی گردد». این بخشی از یک دستور دینی است که توسط گورو گوبیند سینگ در سال ۱۶۹۹ صادر شد، و دستور خالصه را پایه گذاری کرد و پنج مظهر ایمان را معرفی کرد که باید همیشه بر تن شوند. ریشه شناسی. واژه پنجابی kirpān، ਕਿਰਪਾਨ (کیرپان) ریشه شناسی عامیانه ای از دو ریشه: واژه "kirpa" (کیرپا)، به معنی "بخشش"، "مرحمت"، "شفقت" یا "مهربانی"؛ و واژه "aanaa" (آنا) به معنی "احترام"، "مرحمت" یا "وقار" است. این واژه مشتق شده یا مرتبط با واژه سانسکریت कृपाण (kṛpāṇa، "شمشیر، خنجر، چاقوی فداکاری") است، در نهایت مشتق از قطع ریشه لغت پروتو-هندواروپایی *kerp -، از *(s)ker، به معنی "بر
یدن" است. تاریخچه. آیین سیک در قرن پانزدهم، در منطقه پنجاب در دوره اولیه امروزی هند تأسیس شد. در زمان تأسیس، این ناحیه غنی فرهنگی تحت حکمرانی امپراتوری گورکانی قرار داشت. در زمان مؤسس مذهب سیک و نخستین گورو، گورو نانک، آیین سیک به عنوان یک پیشخوان (counter) در برابر آموزه های مرسوم هندو و مسلمان جلوه کرد. اکبر امپراتور مغول، سیاست تحمل مذهبی را مورد توجه قرار داده بود. رابطه او با گوروهای سیک دوستانه بود. بعد از اکبر، روابط سیک ها و جانشین او، جهانگیرشاه دوستانه نبود. بعد حاکمان مغول سنت شریعت جزیه، خراجی که از غیر مسلمانان بالغ اخذ می شود، را دوباره برقرار کردند. گورو ارجن، پنجمین گورو به خاطر خودداری از حذف منابع (علیه) آموزه های مسلمانان و هندوها در آدی گرانت، احضار و اعدام شد. این اتفاق یک نقطه عطف در تاریخ سیک تلقی می شود که منجر به اولین مورد نظامی سازی سیک ها تحت نظر گورو هرگوبیند، پسر گورو ارجن دیو گردید. گورو ارجن دیو برای پنج سیک که او را تا لاهور همراهی می کردند توضیح داد که گورو هرگوبیند باید برای حفاظت از مردم یک نیروی نظامی دفاعی تشکیل دهد. به دنبال اعدام نهمین گورو به نام گورو تیغ بهادر توسط او
رنگ زیب، که اعتقادات و عقاید سیک ها را قبول نداشت و تا حدی به خاطر تمایل او برای ایجاد قوانین اسلام در هند بود، روابط بین سیک ها و مغول ها وخیم تر شد. در پی اعدام رهبران و افزایش آزار و اذیت سیک ها، آنها به طور رسمی مدتی بعد تحت نظام خالصه، نظامی گری را برای حفاظت از خودشان اتخاذ کردند . اعدام ها همچنین باعث به رسمیت شناختن جنبه های مختلف مذهب سیک شد. گورو گوبیند سینگ، دهمین و آخرین گورو به طور رسمی کیرپان را به عنوان بند الزام آور برای تمام سیک های تعمید یافته قرار داد، آن را یک وظیفه برای سیک ها در نظر گرفت تا قادر باشند از مستمندان، افراد سرکوب شده و در جهت طرفداری از عدالت و آزادی بیان دفاع کنند . از لحاظ قانونی. در دوران امروزی بحث هایی در مورد اجازه دادن به سیک ها برای حمل کیرپان، که تحت اقلام ممنوعه سلاح های تیغه ای قرار می گیرد، در جریان بوده است ضمن اینکه برخی از کشورها مجوز بر تن کردن آن را به سیک ها داده اند. مسائل دیگری که اکیداً حمل آنها قانونی نیست، همچون اجازه حمل کیرپان در هواپیماهای تجاری یا جاهایی که موارد امنیتی در آن اعمال می شود، وجود دارد.
جداشدگی عاطفی به معنای انفصال یا گسستگی از احساسات دیگران است. با اینکه جداشدگی عاطفی می تواند فرد را از اضطراب، آسیب و استرس محافظت کند، همچنین می تواند در سلامت اجتماعی، عاطفی و روانی او اختلال ایجاد نماید. این حالت می تواند شامل ناتوانی یا بی میلی نسبت به درگیر شدن در زندگی عاطفی دیگران باشد.
اتحاد کشورهای جزیره ای کوچک یا ای اواس آی اس () یا (AOSIS) یک سازمان بین دولتی متشکل از کشورهای کم ارتفاع ساحلی و جزیره ای کوچک است. AOSIS در سال ۱۹۹۰ و قبل از دومین کنفرانس جهانی آب و هوا تأسیس شد. هدف اصلی این اتحاد، تحکیم صدای کشورهای جزیره ای کوچک در حال توسعه (SIDS) برای رسیدگی به گرمایش جهانی است. این کشورهای جزیره ای به ویژه در برابر تغییرات آب و هوایی و اثرات مرتبط با آن بر اقیانوس ها از جمله افزایش سطح آب دریاها، فرسایش سواحل و نفوذ آب شور آسیب پذیر هستند. این اعضا از جمله کشورهایی هستند که کمترین مسئولیت را در برابر تغییرات آب و هوایی دارند و کمتر از ۱٪ در انتشار گازهای گلخانه ای در جهان نقش داشته اند.این کشورها از سیاست ها و مکانیزم های بین المللی برای رسیدگی به نابرابری تأثیرات آب وهوایی حمایت می کنند. سازمان. "ای اواس آی اس" بیشتر به عنوان صدای کشورهای در حال توسعهٔ جزیره ای کوچک در چارچوب سیستم سازمان ملل متحد عمل می کند. این گروه در حال حاضر ۳۹ عضو و ۵ ایالت ناظر دارد. ۳۷ کشور از آن ها عضو سازمان ملل هستند.
'ملت چیست؟' (فرانسوی: Qu'est-ce qu'une nation؟) سخنرانی توسط ارنست رنان در سال 1882 در دانشگاه سوربن است که به دلیل اهمیت آن مکرراً در آثار تاریخی و علوم سیاسی مربوط به ملی گرایی و هویت ملی نقل میشود. او نقش نژاد و زبان و دین را در تعریف ملیت رد می کند و ملت را یک موجود معنوی تعریف می کند که از دو عنصر تشکیل شده است: اول خاطره مشترک و دوم میل پیوسته آدمیان به هم زیستی. او رنجهای مشترک را بهمان اندازه مهم میداند که موفقیتهای مشترک مهم هستند. از نظر او هرچند ملت گذشته ای دارد اما در اکنون و واقعیت ملموس وجود دارد. یک میل به ادامه هم زیستی است و مثل یک همه پرسی هر روزه است. ملیت در زمان رنان. رنان میگوید یک سردرگمی مکرر بین ایده ملی و گروه بندی های نژادی یا زبانی وجود دارد، این می تواند 'بزرگترین اشتباهات' را ایجاد کند. بگفته خود یک معاینه کالبد شکافی، به شیوه ای بی طرفانه انجام میدهد. او ادعا می کند که کشورهای موجود در زمان نگارش مقاله در سال 1882، مانند فرانسه، آلمان، بریتانیا و روسیه، برای صدها سال به حیات خود ادامه خواهند داد و هر ملتی که بخواهد بر آنها تسلط یابد، به سرعت به کشور خود رانده خواهد شد چون تغییر
مرزها توسط ائتلافی از کشورها و یا ایجاد امپراتوریهای جدید غیرممکن شده است. رنان معتقد است که ملت ها از نیازهای مشترک مردمی که متشکل از گروه های اجتماعی مختلف هستند که به دنبال «هویت جمعی» هستند، توسعه یافته اند. او قرن هجدهم را به خاطر دستاوردهای مربوط به بشریت و احیای هویت ناب انسان، هویتی که عاری از تصورات نادرست و اختلافات اجتماعی است، می ستاید. رنان این نظریه را که نژاد اساس اتحاد مردم است بی اعتبار می کند. توجه به این نکته ضروری است که فرانسه در طول انقلاب فرانسه و حکومت ناپلئون از نظر قومی کاملاً متنوع بود، اما با این وجود توانست زمینه را برای ناسیونالیسم فراهم کند. رنان همچنین تاکید می کند که نه زبان و نه دین مبنایی برای همبستگی نیستند، زیرا زبان «مردم را به اتحاد دعوت می کند، اما آنها را مجبور به انجام کاری نمی کند» و «دین به یک امر فردی تبدیل شده است». برای مثال، ایالات متحده و بریتانیا هر دو انگلیسی صحبت می کنند، اما یک ملت واحد و متحد را تشکیل نمی دهند و کشورها دیگر بر اساس مفهوم ادیانی که علیه یکدیگر عمل می کنند عمل نمی کنند و مردم را مجبور نمی کنند یک دین ملی را انتخاب کنند. رنان معتقد بود که عن
صر منحصربه فرد تجربه ی ملت سازی اروپایی ترکیبی از نژادها، خاستگاه ها و مذاهب است که در آن مردم فاتح اغلب آیین و آداب را می پذیرفتند و با زنان افرادی که تسخیر می کردند، ازدواج می کردند. به عنوان مثال، «در پایان یک یا دو نسل، مهاجمان نورمن از بقیه مردم قابل تشخیص نبودند». با این وجود، آنها تأثیر عمیقی داشتند و اشراف عاداتی را که قبلاً در انگلستان وجود نداشت، به همراه آوردند. اهمیت فراموشی. سپس رنان یکی از مشهورترین ایده های این مقاله را بیان می کند: «فراموشی و حتی می توانم بگویم خطای تاریخی، در ایجاد یک ملت ضروری است.»[2] پژوهش تاریخی با آشکار ساختن حقایق ناخواسته، حتی می تواند ملت را به خطر بیندازد. همه ملت ها بر روی اعمال خشونت آمیز گذشته بنا شده اند که سپس فراموش می شوند. «وحدت همیشه با وحشیگری به دست می آید: پیوستن شمال فرانسه به جنوب نتیجه نزدیک به یک قرن نابودی و وحشت بود».[3] او معتقد است که مردم در خاطرات خود از رنج مشترک نیز با هم متحد می شوند زیرا کاهش غم و اندوه مستلزم 'تلاش مشترک' است که به عنوان پایه ای برای اتحاد عمل می کند. اعضای یک جامعه وقتی می توانند در شرایط نامطلوب زنده بمانند، احساس می کنند
که کار بزرگی را انجام داده اند. او نمونه هایی از کشورهایی مانند ترکیه و بوهمیا می آورد که در آن ها قشربندی سختی وجود دارد، یا جوامع مختلف در مقابل یکدیگر بازی می کنند، و در آن ها همگن سازی گروه های مختلف امکان پذیر نبود و منجر به شکست ملیت می شود. این منجر به یکی از متداول ترین عبارات نقل شده در مقاله می شود: با این حال، جوهر یک ملت این است که همه افراد در بسیاری از چیزها مشترک هستند و همچنین بسیاری از چیزها را فراموش کرده اند. هیچ شهروند فرانسوی نمی داند که آیا بورگوندی است، آلان، تایفل یا ویزیگوت است، با این حال هر شهروند فرانسوی باید قتل عام سنت بارتولمه یا قتل عام در جنوب در قرن سیزدهم را فراموش کرده باشد. رد مبانی غلط ملیت. او با نژاد شروع می کند، که برای ملت هایی مانند فرانسه شکست می خورد، زیرا 'سلت، ایبری، آلمانی... نجیب ترین کشورها، انگلیس، فرانسه و ایتالیا، آنهایی هستند که خون در آنها بیشتر در هم آمیخته است. او سپس زبان را به عنوان پایه ای برای وحدت ملی مورد حمله قرار می دهد، زیرا «ما را دعوت می کند اما ما را مجبور نمی کند [sic] متحد شویم». بسیاری از کشورها، مانند سوئیس، میزبان سخنوران هر تعداد زبان
هستند، در حالی که بسیاری از کشورهایی که زبان مشترک دارند، با این وجود متمایز هستند. همچنین ملیت مدرن مبتنی بر مذهب نیست، که به گفته رنان، در حال حاضر بر اساس باورهای فردی انجام می شود. 'شما می توانید فرانسوی، انگلیسی، آلمانی، در عین حال کاتولیک، پروتستان، یهودی، و یا هیچ دینی نباشید.' جغرافیا و منافع متقابل به طور مشابه نمی توانند ملت را تعریف کنند، زیرا ملت ها اغلب با محدودیت های اجتماعی یا جغرافیایی عظیم از هم جدا شده اند: «کوه ها نمی دانند چگونه کشورها را بسازند». رنان با این نتیجه که این اشتراکات در تعریف ملت ناکافی است، به بیان ملیت در قالب خود می پردازد. یک 'اصل معنوی'. رنان نتیجه می گیرد که: ملت یک روح است، یک اصل معنوی. دو چیز که به تعبیر درست یکی هستند، این روح، این اصل معنوی را تشکیل می دهند. یکی گذشته، دیگری زمان حال. یکی داشتن مشترک میراث غنی از خاطرات است. دیگری رضایت فعلی، تمایل به زندگی مشترک، تمایل به ادامه سرمایه گذاری در میراثی است که به طور مشترک دریافت کرده ایم. مسیوها، انسان بداهه نمی گوید. ملت نیز مانند فرد، حاصل گذشته ای طولانی از تلاش ها، فداکاری ها و فداکاری هاست. در میان همه فرقه ها
، فرقه اجدادی مشروع ترین است: اجداد ما ما را آن چیزی که هستیم ساخته اند. گذشته قهرمانانه با مردان بزرگ و شکوه (منظورم شکوه واقعی است) سرمایه اجتماعی است که ایده ملی بر آن استوار است. اینها شرایط ضروری مردمی بودن است: داشتن افتخارات مشترک در گذشته و اراده برای ادامه آنها در حال. با هم چیزهای بزرگی ساخته اند و آرزو دارند دوباره آنها را بسازند. انسان به نسبت فداکاری هایی که انجام داده و گرفتاری هایی که کشیده است، عشق می ورزد. آدم عاشق خانه ای است که ساخته و از آن می گذرد. شعار اسپارتی ها، «ما همانی هستیم که تو بودی. ما همانی خواهیم بود که تو هستی»، در سادگی، سرود مختصر هر سرزمین پدری است. بنابراین، وحدت ملی بر حافظه مشترک افتخارات گذشته و جاه طلبی مشترک برای دستاوردهای آینده استوار است. اهمیت میل به ادامه همزیستی. به گفته رنان، عنصر بسیار مهم تمایل به ادامه است: وجود یک ملت یک همه پرسی روزانه است، همانطور که تداوم وجود یک فرد تأیید همیشگی زندگی است. رنان به این نتیجه می رسد که «یک ملت هرگز نفع واقعی در الحاق یا حفظ منطقه ای دیگر بر خلاف میل مردمش ندارد». مناطقی مانند ایالت ها یا استان هایی که مایل به جدایی هستند
، باید اجازه این کار را از کل ملت داشته باشند. رنان می گوید که ملیت یک مفهوم ابدی نیست، بلکه در طول زمان تغییر می کند. «یک کنفدراسیون اروپایی احتمالاً جایگزین کشورهای امروزی خواهد شد». با این حال، در زمان کنونی، وجود کشورهای جداگانه در خدمت تضمین آزادی است، به نحوی که اگر کل جهان تحت یک قانون و یک ارباب خدمت کند، از بین می رود. 'هر کدام یک نت به کنسرت بزرگ بشریت می آورد...' رنان سوئیس را نمونه بارز ملتی می داند که با اراده آزاد تأسیس شده است: سوئیس، بسیار خوب ساخته شده است، از آنجایی که با رضایت بخش های مختلف او ساخته شده است، تعداد سه یا چهار زبان دارد. چیزی برتر از زبان مشترک است، یعنی اراده مشترک. استدلال رنان در اصطلاح آلمانی Willensnation ('ملت با اراده') خلاصه شد، که برای توصیف وضعیت سوئیس به عنوان یک ایالت فدرال با انتخاب، و نه در امتداد مرزهای قومی استفاده می شود. جستارهای وابسته. ارنست رنان ملت نوما-دنی فوستل دو کولانژ
پالایشگاه و کارخانه گوگردسازی بی بی یان مربوط به دوران های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان مسجدسلیمان، محله ی بی بی یان واقع شده و این اثر در تاریخ ۱ خرداد ۱۳۹۶ با شمارهٔ ثبت ۳۱۷۲۴ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
رؤیا با صدای بلند () نخستین آلبوم استودیویی گروه پاپ راک آمریکایی وان ریپابلیک است. این آلبوم در ۲۰ نوامبر ۲۰۰۷ توسط اینترسکوپ رکوردز منتشر شد. این آلبوم بین سال های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷ ضبط شد و تهیه کنندگی آن بر عهدهٔ گرگ والز بود و تهیه کنندگی دو ترانه را به همراه خواننده اصلی گروه، رایان تدر انجام داد.
«نیوا پلی» () ترانه ای از رپر آمریکایی مگان دی استالین با همکاری رپر کره ای آراِم از بی تی اس است. این ترانه در ۶ سپتامبر ۲۰۲۴ توسط هات گرل پروداکشنز و گروه موسیقی وارنر منتشر شد. «نیوا پلی» موسیقی متن رسمی "دبلیودبلیوئی اسمک داون" در یواس ای نتورک است.
هل دایورز ۲ () یک بازی تیراندازی سوم شخص همکاری است که در سال ۲۰۲۴ توسط استودیوی آروهد گیمز توسعه یافته و توسط سونی اینتراکتیو انترتینمنت برای کنسول پلی استیشن ۵ و ویندوز منتشر شده است. این بازی دنباله مستقیم هل دایورز، یک بازی تیراندازی از نمای بالا که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد، می باشد. "هل دایورز ۲" در ۸ فوریه ۲۰۲۴ منتشر شد و نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد. این بازی در مدت سه ماه پس از انتشار، بیش از ۱۲ میلیون نسخه فروخت و به پرفروش ترین عنوان پلی استیشن در تمام دوران و همچنین موفق ترین عنوان سونی در پلتفرم ویندوز تبدیل شد. گیم پلی. "هل دایورز ۲" یک بازی تیراندازی است که عمدتاً از دید سوم شخص بازی می شود، اما بازیکنان می توانند هنگام استفاده از برخی سلاح ها به دید اول شخص هم تغییر دهند. مکانیک های مهم:. بازی ترکیبی از عناصر تیراندازی، بقا و همکاری تیمی است که تأکید زیادی بر هماهنگی تیمی و استفاده استراتژیک از منابع دارد. داستان. "هل دایورز ۲" یک قرن پس از پیروزی "سوپر ارث و دموکراسی" (که خود را یک دموکراسی مدیریت شده توصیف می کند) بر سایبورگ ها، حشرات و ایلومینیت ها در رویدادهای بازی اول روی می دهد. در این
زمان کشف می شود که خون ترمینیدها حاوی منبعی منحصر به فرد و بسیار ارزشمند به نام E-710 است (که اکنون موتورهای سوپر دسترویر را نیز تأمین می کند). مزارع پرورش در دنیاهای مستعمره انسان ها تأسیس می شوند، اما در نهایت محدودیت ها نقض شده و باعث آزاد شدن آنها و ایجاد هرج و مرج و ویرانی می شود. همزمان، تهدیدی جدید به شکل اتوماتون ها (ارتشی مکانیکی که قصد نابودی بشریت را دارد) ظهور می کند. بازی با یک ویدیوی استخدام برای هل دایورها آغاز می شود که نیروهای نخبه ای هستند که از مدار برای بازپس گیری سیارات مستعمره فرود می آیند. بازیکنان جدید یک دوره آموزشی کوتاه را در مریخ می گذرانند، به یک هل دایور کامل تبدیل می شوند و برای خدمه سوپر دسترویر خود به فضا اعزام می شوند تا در جنگ کهکشانی دوم که در جریان است، بجنگند. روایت محیطی در سراسر بازی رایج است و بازیکنان می توانند در طول بازی گزارش ها، یادداشت ها و پیام های تبلیغاتی مختلفی را پیدا کنند. نقد و بررسی. بر اساس وب سایت متاکریتیک که نقدها را جمع آوری می کند، "هل دایورز ۲" نقدهای "عموماً مثبت" از منتقدان دریافت کرد. در زمان انتشار، بازی با هجوم گسترده بازیکنان مواجه شد که منجر
به مشکلات گسترده در سرورها و ورود به بازی در دو هفته اول انتشار شد. تا هفته سوم انتشار، طبق گفته وسلی یین-پول از IGN، ظرفیت همزمان بازیکنان به "رقم چشمگیر ۷۰۰,۰۰۰ کاربر" افزایش یافت. آرون بین از پوش اسکوئر بازی را "یک تجربه پرهیاهو با برترین گیم پلی تیراندازی در نوع خود" و "تجربه ای واقعاً حماسی و اغلب سینمایی، همراه با یکی از بهترین گیم پلی های همکاری موجود" توصیف کرد. با این حال، او بازی را به خاطر مشکلات سرور و کرش هایی که بازیکنان پس از انتشار تجربه کردند، مورد انتقاد قرار داد. "هل دایورز ۲" به طور مثبتی با فیلم علمی-تخیلی "جنگاوران اخترناو" مقایسه شده است؛ هر دو اثر که متعلق به سونی هستند، کمدی های هجوآمیز با محوریت یک رژیم نظامی در حال نبرد با نژادی از حشرات غول پیکر هستند. محبوبیت "هل دایورز ۲" همچنین باعث افزایش مجدد علاقه به "جنگاوران اخترناو" شده است.
بامبیر یک گروه راک ارمنی از شهر گیومری است. این گروه که بیش از چهار دهه فعالیت دارد و بیش از ۵۰ نوازنده در آن حضور داشته اند، وارد نسل دوم خود شده است؛ به این معنا که فرزندان اعضای اصلی اکنون به عنوان یک گروه چهار نفرهٔ جداگانه فعالیت می کنند که همچنان بخشی از گروه اصلی به شمار می رود. این گروه در دههٔ ۱۹۷۰ میلادی توسط جگ بارسقیان در گیومری در ارمنستان تأسیس شد و به عنوان یکی از بهترین گروه های راک در اتحاد جماهیر شوروی شناخته می شد. آنها قطعات اصلی، ترانه های سنتی ارمنی و تنظیم های مدرن از موسیقی کومیتاس و موسیقی قرون وسطی ارمنی اجرا می کردند. امروزه، جگ بارسقیان آلبوم های انفرادی و آلبوم های گروهی ضبط می کند و با اعضای اصلی بامبیر و نوازندگان بین المللی دیگر اجرا دارد. در سال ۱۹۸۲، بامبیر جایزهٔ موسیقی محلی را در جشنوارهٔ بین المللی در لیدا در کشور بلاروس کسب کرد. آنها بیستمین سالگرد خود را در مسکو در سال ۱۹۹۸ و در گیومری در اولین دوسالانهٔ خود جشن گرفتند و در سی امین سالگرد خود، آلبوم «ارمنی اسکاتلندی» را منتشر کردند؛ آلبومی که به صدوچهلمین سالگرد هوهانس تومانیان و دویست وپنجاهمین سالگرد رابرت برنز اختصاص
یافته بود. یک گروه راک چهار نفرهٔ جداگانه اما مرتبط با بامبیر (راک اند رول پیشرو) در سال ۱۹۹۴ در گیومری توسط ناره بارسقیان (فرزند جگ)، آرمان کوچاریان، آریک گریگوریان و واردان پارموزیان شکل گرفت. این گروه در ابتدا در ارمنستان فعالیت خود را آغاز کرد، اما شهرت خود را در روسیه، فرانسه، ایالات متحدهٔ آمریکا، ترکیه، گرجستان، لبنان، لهستان و فراتر از آن به دست آورد. آنها در سال ۲۰۱۲ در ایرلند مستقر شدند و در سال های ۲۰۱۶–۲۰۱۷ در ایالات متحدهٔ آمریکا تور برگزار کردند. این گروه موسیقی های خود را که توسط ناره و آریک نوشته شده است می نویسند و اجرا می کنند و به خاطر حضور پرانرژی در صحنه و صدای منحصربه فرد خود شناخته می شوند. تاریخچه. در دههٔ شصت میلادی، جگ سفرهایی به شهر گیومری آغاز کرد؛ شهری که به طور سنتی شهر هنرهای ارمنستان و یکی از مراکز فرهنگی اتحاد جماهیر شوروی محسوب می شد. در حالی که در آن زمان در ایروان افراد زیادی به موسیقی راک گوش نمی دادند، به نظر می رسید که یک صحنهٔ زیرزمینی در گیومری در حال شکوفایی بود. او در آنجا شروع به یافتن افرادی هم فکر و علاقه مند به موسیقی ای که دوست داشت کرد. جگ با رابرت کوچاریان (نه
رئیس جمهور سابق ارمنستان) در نقش نوازندهٔ بیس، سورن مارتیروسیان در نقش گیتاریست، و لِوون «واتس» نورویان در نقش درامر به تمرین و نوازندگی پرداخت و خود را «آنگین قارِر» (به معنای «سنگ های قیمتی» در زبان ارمنی) نامیدند و موسیقی هارد راک اجرا کردند. آن ها به سرعت سبک خود را به «بارد راک» فولکلور تغییر دادند و با تنظیم قطعاتی از کومیتاس وارداپت و سپس ساخت آثار اورجینال خود، نام گروه را به «بامبیر» تغییر دادند. اجراهای متعددی داشتند، آلبوم های زیادی منتشر کردند و در ارمنستان، روسیه، اروپا و ایالات متحده تور برگزار کردند. اعضای گروه اصلی برای کنسرت های ویژه دوباره گرد هم می آیند و جگ همچنان به ضبط و همکاری با هنرمندان محلی و بین المللی ادامه می دهد. او توسط وزارت فرهنگ ارمنستان به خاطر دستاوردهایش در زمینهٔ موسیقی معاصر ارمنی مورد تقدیر قرار گرفته است.
استودیوی آروهد گیمز () یک توسعه دهنده مستقل بازی های ویدئویی سوئدی است. در سال ۲۰۰۸ توسط گروهی از دانشجویان دانشگاه فنی لولئو که در شلفتئو تحصیل می کردند، تأسیس شد.این شرکت به تدریج در سال ۲۰۱۱-۲۰۱۲ به استکهلم نقل مکان کرد.از سال ۲۰۲۴، این استودیو حدود ۱۲۰ کارمند دارد.
نبرد ججاو|جَجاو () در ۲۰ ژوئن ۱۷۰۷ بین دو شاهزاده گورکانی هند، بهادرشاه یکم و محمد اعظم شاه، درگرفت. پس از مرگ اورنگ زیب در ۱۷۰۷ بدون تعیین جانشین مشخص، و وصیت به تقسیم امپراتوری گورکانیان بین پسرانش، اختلافات آنها به جنگ نظامی انجامید. پس از کشته شدن اعظم شاه و سه پسرش در نبرد ججاو، بهادر شاه اول در ۱۹ ژوئن ۱۷۰۷ به عنوان پادشاه گورکانی تاجگذاری کرد. محمد اعظم شاه از ۱۲ اوت ۱۶۸۱ تا زمان مرگ اورنگ زیب، ولیعهد بود. حتی قبل از مرگ اورنگ زیب، بهادر شاه اول برای تصاحب تاج و تخت امپراتوری گورکانی (مغول) آماده می شد. او با کمک مونی خان، نایب السلطنه لاهور، نیروهای محلی را جمع آوری کرد و جاده ها را بهبود بخشید. همچنین موفق شد راو بود سینگ و بیجای سینگ را متقاعد کند تا سربازانشان را برایش بفرستند. پس از ۴۹ سال سلطنت، اورنگ زیب در ۱۷۰۷ درگذشت. او وصیت کرد پسرانش امپراتوری را بین خود تقسیم کنند. در زمان مرگ اورنگ زیب، بهادر شاه اول در جمرود مستقر بود و اعظم شاه در احمدنگر. هر کس زودتر به آگرا، پایتخت گورکانیان، می رسید، تاج و تخت را تصاحب می کرد. بهادر شاه با رسیدن به لاهور، خود را امپراتور گورکانی اعلام کرد و سپس به سم
ت آگرا حرکت کرد. باقی خان قل، فرمانده قلعه آگرا، قلعه را به مونی خان تسلیم کرد. بهادرشاه نامه ای به اعظم شاه نوشت و از او خواست با قسمت جنوبی هند، که توسط اورنگ زیب به او وصیت شده بود، راضی باشد. اعظم شاه در پاسخ نوشت: «سهم من از کف تا سقف خانه است. سهم تو از سقف تا آسمان است.» درگیری. با درک اجتناب ناپذیری جنگ، بهادر شاه اول به سمت آگرا حرکت کرد و تصمیم گرفت نبردی در دهلپور (۳۴ مایل دورتر از شهر) انجام دهد. تحت فرماندهی او، شاهزاده عظیم الشأن با ۸۰ هزار سواره نظام و ۱۱ کرور روپیه که از بنگال، جایی که والی آن بود، جمع آوری کرده بود، اعزام شد. به او دستور داده شد قلعه های چامبال (یک مایل از دهلپور) را تصرف کند. به محض اینکه اعظم شاه شنید که بهادر شاه اول آماده می شود تا به سمت آگرا حرکت کند، قلعه گوالیار را به عهده وزیر، اسد خان، گذاشت. او از گذرگاه کامثرا از چامبال عبور کرد و به سمت دهلپور حرکت کرد. او پسرش، بیدار بخت را فرمانده پیشروی نیروهایش قرار داد. او با رهبری ۲۵۰۰۰ سواره نظام، همراه با برادرش، میرزا والا جهان، و سایر رؤسای راجپوت بود. وقتی به نزدیکی دهلپور رسیدند، اعظم شاه بیداربخت را فرمانده ۶۵۰۰۰ سوا
ره نظام و ۴۰۰۰۰ پیاده نظام دیگر قرار داد. ارتش به چهار شاخه تقسیم شد که تحت فرماندهی بیداربخت، خود اعظم شاه، و پسرانش علی تبر و والا جهان بودند. اگرچه ارتش توپ های بزرگ و خمپاره نداشت، اما دارای توپ شتری و توپ فیل بود. اعظم شاه معتقد بود که «نبرد توپخانه سرگرمی بچه هاست و تنها سلاح واقعی شمشیر است». در ۱۷ ژوئن، اعظم شاه و لشکرش به مانیا نزدیک دهلپور رسیدند. پس از رسیدن این خبر به بهادر شاه اول، او به ججاو رسید و در ۱۸ ژوئن در چهار مایلی شهر اردو زد. با مشورت با اخترشناسان، او تصمیم گرفت در ۲۰ ژوئن حمله کند. برای جمع آوری آب، در ۲۰ ژوئن، بیداربخت و مردانش به سمت ججاو حرکت کردند بدون اینکه بدانند بهادر شاه آنجا اردو زده است. او به دهکده ای رسید که در آن جوی آبی جاری یافت. برای اطلاع دادن به اعظم شاه، او پیام آور خود، ارادت خان را با پیام نزد او فرستاد. وقتی برگشت، به بیداربخت اطلاع داد که چادرهای پیشروی بهادر شاه را دیده است. خان عالم دکهینی و منور خان، که مسئول بال مرکزی نیروها بودند، برای حمله به چادرها اعزام شدند. ۵۰۰ فیل عظیم الشأن نتوانستند در برابر نیروهای مهاجم مقاومت کنند. مهاجمان چادرها را غارت کردند و
سپس آنها را آتش زدند. عظیم الشأن نتوانست مقاومت جدی کند، به بهادر شاه برای کمک نوشت. او با فرستادن مونی خان و جهاندار شاه پاسخ داد. در همین حال، ذوالفقار خان، که مسئول بال چپ ارتش اعظم شاه بود، به او توصیه کرد تا روز بعد را برای شروع یک نبرد تمام عیار صبر کند. با این حال، شاه توجهی نکرد. با دیدن ۵۰ هزار سواره نظام در حال نزدیک شدن، ارادت خان به اعظم شاه دربارهٔ پیشروی آنها اطلاع داد. در پاسخ، او گفت که «به سمت پسرش می آید». بیداربخت متوجه شد که بسیج کردن همه مردانش برای جنگ دشوار است زیرا آنها «برای غارت چادرها پراکنده شده بودند». نیروهای مهاجم شروع به بارش تیر و پرتاب موشک به سمت آنها کردند. خان عالم دخوینی با سیصد سرباز به ارتش بهادر شاه حمله کرد. او نیزه ای به سمت عظیم الشأن نشسته در کجاوه فیل پرتاب کرد. او را از دست داد و در عوض به خدمتکارش، جلال خان، اصابت کرد. دکهینی در حین تلاش برای پریدن روی کجاوه شاهزاده توسط تیری کشته شد. جلال خان سوار فیل جداگانه ای شد و پس از اینکه به منور خان آسیب رساند، سربازان منور خان فرار کردند. این بال شاهزاده والا جهان را در معرض خطر قرار داد. با دیدن این، امان الله خان، ک
ه مسئول بال جداگانه ای بود، برای کمک شتاب کرد. اما فیل او آتش گرفت و نیروهایش فرار کردند، فکر می کردند رهبرشان مرده است. این باعث شد والا جهان از نبرد عقب نشینی کند. پس از این رویارویی، رؤسای راجپوت بهادر شاه به ذوالفقار خان حمله کردند. اگرچه سپاه خان موفق به دفع آنها شد، اما در پای خود زخمی شد. با حمله تمام سپاهیان عظیم الشأن به خان، او از نبرد فرار کرد. خان توسط جای سینگ کچوا دنبال شد که از بال چپ بیداربخت فرار کرد. حتی پس از مرگ بیشتر فرماندهان و سربازانش و دو پسرش، بیداربخت و علی تبر، خود اعظم شاه سوار بر فیلش به دشمن حمله کرد. مورخ دربار، کامراج، در کتاب عبرت نامه، نوشت که او «چندین بار توسط تیرها زخمی شد، اما به زخم ها توجهی نکرد». در نهایت او توسط گلوله ای که به پیشانی اش اصابت کرد کشته شد. طبق منابع گورکانی، این عیسی خان مونج، یک زمیندار بود که متعلق به لاخی جنگل صوبه لاهور بود و در آن زمان با نیروهای شاهزاده معزالدین خدمت می کرد. منابع سیک می گویند که گورو گوبیند سینگ اعظم شاه را با تیر کشته است. به محض اینکه بهادرشاه از مرگ برادرش مطلع شد، مردانی برای بازیابی جسد فرستاد. آنها توسط والا جهان مورد حمل
ه قرار گرفتند، اما والا جهان غش کرد و مرد. حدود ساعت ۸ عصر، دستیار بهادر شاه، رستم دل خان، سوار بر فیل شاهزاده مرده شد، شاهزاده را سر برید، و به سمت بهادر شاه رفت. با این حال، به جای ستایش، او به خاطر عملش سرزنش شد. فیل او توسط دو فیل دیگر دنبال می شد؛ اولین فیل جسد علی تبر را حمل می کرد، دیگری زنان شاهزاده مرده را حمل می کرد که توسط بهادر شاه محافظت می شدند. پیامدها. کتاب عبرت نامه تخمین می زند که ۱۲۰۰۰ سواره نظام اعظم شاه در میدان جنگ کشته شدند. همچنین تخمین می زند که حداقل ۱۰۰۰۰ سرباز پیاده از هر دو طرف کشته شدند. اجساد خان زمان و خان عالم دکهینی برای دفن به گوالیار فرستاده شدند. اجساد رام سینگ هادا و راو دلپات بوندلا برای سوزاندن به نورآباد فرستاده شدند. اعظم شاه و سه پسر مرده اش در آرامگاه همایون در دهلی دفن شدند.
وانگ تائو (؛ زادهٔ ۵ مارس ۲۰۰۲) که همچنین با نام وانگ شینگ یه () نیز شناخته می شود، بازیگر اهل چین است. اوایل زندگی و حرفه. وانگ شینگ یه با نام تولد وانگ تائو در ۵ مارس ۲۰۰۲ در یویونگ، هونان، چین به دنیا آمده است. او از دپارتمان پرفورمنس در آکادمی مرکزی تئاتر فارغ التحصیل شده است. در طی تحصیل در کالج، او در چندین تئاتر ایفای نقش کرد و در سال دوم تحصیلش برای فیلم پروژهٔ رفاه عمومی مبارزه با مواد مخدر تست داد. او در این ادیشن پذیرفته شد و نخستین فیلم خود را به نام "Deep Water" بازی کرد. او در ۳۱ مه ۲۰۲۰ با شرکت هوان یو انترتینمنت قرارداد امضا کرد. در همان سال، او در مجموعه "تو منو کامل می کنی" ایفای نقش کرد.