Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یوزپلنگ فیلمی هندی محصول سال ۲۰۰۷ و به کارگردانی پوری جاگاناد است. در این فیلم بازیگرانی همچون رام چاران، پراکاش راج، اشیش ویدیارتی، نها شارما و سایاجی شینده ایفای نقش کرده اند.
موریس آسکالون یا موریس اشکلون ؛ (زاده میلادی – درگذشته میلادی) یک طراح و مجسمه ساز اسرائیلی بود. بر اساس برخی گزارش ها، او را پدر جنبش هنرهای تزئینی مدرن اسرائیل می دانستند. زندگی نامه. موریس آسکالون با نام موشه کلاین در شرق مجارستان (شهر فهردیارمات) به دنیا آمد. از همان دوران کودکی، او مصمم بود که به دنبال آرزوهای هنری خود برود، اما برای انجام این کار، مجبور شد ریشه های یهودی حسیدی خود را رها کند – زیرا برای بیان هنری در «اشتتل» مجارستان شرقی که او در آنجا بزرگ شده بود، مورد بی مهری قرار گرفت. زمانی که کلاین ۱۵ ساله بود خانواده و خانه دوران کودکی خود را ترک کرد تا در آکادمی سلطنتی هنرهای زیبا در بروکسل، هنر بخواند. او درک عمیقی از آداب و سنن مراسم یهودیان را به همراه داشت، که بعداً آن دانش را در تلاش های هنری خود به کار گرفت. در سال ۱۹۳۴ میلادی، موریس آسکالون پس از گذراندن آموزش رسمی هنری خود در بروکسل و بعداً میلان، به سرزمین اسرائیل (در آن زمان قیمومت بریتانیا بر فلسطین) مهاجرت کرد. او در آنجا با همسر آینده اش، زیپورا کارتوجینسکی، یهودی لهستانی الاصل، نوهٔ نقشه نگار و دانشمند برجسته ای با همین نام آشنا شد.
(زیپورا، که در سال ۱۹۸۲ میلادی درگذشت، در اواخر عمرش به تنهایی مجسمه ساز شد و نقش برجسته های باشکوهی خلق کرد که زندگی اشتتل در دوران کودکی او را به تصویر می کشید). حرفه. در سال ۱۹۳۹ میلادی، موریس آسکالون مجسمهٔ نقش برجسته مسی با چکش کاری ، سه پیکر به نام های «دانشور، کارگر و زحمتکش خاک» به ارتفاع ۱۴ فوت (۴٫۳ متر) را طراحی و خلق کرد که نمای غرفهٔ یهودیان فلسطین را در نمایشگاه جهانی نیویورک در سال ۱۹۳۹ میلادی تزئین می کرد. آسکالون مأمور شد تا این اثر را برای غرفهٔ مهم تاریخی ایجاد کند که جهان را با مفهوم دولت یهودی مدرن آشنا کرد. (این اثر اکنون بخشی از مجموعه مؤسسهٔ اسپرتوس برای یادگیری و رهبری یهودیان در شیکاگو است.) در اواخر دههٔ ۱۹۳۰ میلادی، آسکالون یک شرکت تولیدی هنرهای تزئینی اسرائیلی به نام پال-بل را تأسیس کرد که منوره های برنزی و برنجی و سایر هنرهای تزئینی یهودی و غیر مذهبی و اقلام کاربردی را تولید می کرد که در تعداد زیادی به سراسر جهان صادر می شد. طرح های شناخته شدهٔ موریس آسکالون، برخی از آرت دکو و دیگران سنتی تر، استفاده عمدی از پتینه سبز (زنگار مسی) القاء شده با مواد شیمیایی را در فلزکاری اسرائیل مع
رفی کرد، که اکنون نشانه ای از صنعت صنایع دستی اسرائیل است. در طول جنگ اسرائیل برای استقلال در سال ۱۹۴۸ میلادی، موریس برای ارتش اسرائیل مهمات طراحی کرد و بنا به درخواست دولت اسرائیل، کارخانهٔ خود را برای تولید مهمات برای تلاش های جنگی بازسازی کرد. در سال ۱۹۵۶ میلادی موریس به ایالات متحدهٔ آمریکا مهاجرت کرد. در اواخر دههٔ ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۰ میلادی، موریس در نیویورک و لس آنجلس اقامت داشت. او به عنوان یک نقره ساز چیره دست شهرت پیدا کرد و برای کنیسه ها تاج های باشکوه تورات و دیگر اشیاء هنر تشریفاتی یهودی را که برای اولین بار در جوانی با آن آشنا شد، خلق کرد. مدتی در دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه یهودیت (دانشگاه یهودیان آمریکایی کنونی) در لس آنجلس به تدریس مجسمه سازی پرداخت. در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ میلادی، کارگاه موریس، که اکنون به طور رسمی استودیو آسکالون نامیده می شود، به منطقهٔ فیلادلفیا منتقل شد. این یک استودیوی هنری چند وجهی است که به طراحی و ایجاد هنرهای خاص مکان برای عبادت و فضاهای عمومی اختصاص یافته است (و هنوز هم امروزه، تحت مدیریت پسر موریس، دیوید آسکالون) وجود دارد. در فوریهٔ ۲۰۰۳ میلادی، موریس آسکالون تولد ۹۰ سالگی
خود را به عنوان ساکن کورناواک، مکزیک جشن گرفت، جایی که او با پسر بزرگش، آدیر آسکالون (آدیر یک نقاش و مجسمه ساز سوررئالیست بود که با دیوارنگار برجستهٔ مکزیکی داوید آلفارو سی که ایروس همکاری می کرد) زندگی می کرد. در اوت ۲۰۰۳ میلادی، موریس آسکالون به عوارض ناشی از بیماری پارکینسون تسلیم شد، بیماری که او در بیشتر دههٔ آخر زندگی خود تحمل کرد. ماموریت های موریس آسکالون شامل تأسیسات دائمی در مکان های عبادت و فضاهای عمومی در سراسر ایالات متحدهٔ آمریکا، مکزیک و اسرائیل است. آثار او در مجموعه های مؤسساتی از جمله: موزهٔ یهودی (نیویورک)، موزهٔ تاریخ یهودیان آمریکا در فیلادلفیا، مؤسسهٔ اسپرتوس برای یادگیری و رهبری یهودیان در شیکاگو، موزهٔ ارتس اسرائیل در تل آویو و دانشگاه یهودیت در لس آنجلس به نمایش گذاشته شده اند.
تصویر نگار فیلمی هندی محصول سال ۱۹۶۴ و به کارگردانی کیدار شارما است. در این فیلم بازیگرانی همچون آشوک کومار، پرادیپ کومار، مینا کوماری، محمود علی، آچالا ساچدف و شوبنا سامارت ایفای نقش کرده اند.
سمیر حسنی (عربی: سمیر حصنی) برآوردکننده صنعت مجله ساکن ایالات متحده می باشد. وی در طرابلس، لبنان زاده شد و بعدها به ایالات متحده مهاجرت کرد. حسنی در سال ۱۹۸۰ مدرک کارشناسی ارشد روزنامه نگاری را از دانشگاه شمال تگزاس کسب کرد و دکترای خود را دریافت نمود. در روزنامه نگاری از دانشگاه میسوری در سال ۱۹۸۳. کار کنید. سمیرحسنی را متخصص شاخص در نشر مجله هایی می نامند. سمیرحسنی مدیر مرکز ابداع مجله در دانشگاه می سی سی پی می باشد. حسنی جزوی از نویسندگان متن "مدیریت رسانه های خبری امروز: مخاطب نخست"(۲۰۱۵) می باشد، که پیشنهاد می کند تصمیم های مدیریت سازمان های خبری همیشه باید با در نظر گرفتن تأثیر بر مخاطب ها آغاز شود. نویسندگان حسنی ، دوبورا هالپرن ونگر و هنک پرایس «استراتژی ۴ سی اس» را معرفی می کنند تا توضیح دهند که چگونه مشتریان، کنترل، انتخاب و تغییر، همه عوامل حیاتی در مدیریت سازمان های رسانه ای موفق هستند.
از اواخر سال ۲۰۰۲، و پس از تهاجم سال ۲۰۰۳ به عراق، تظاهرات گسترده ای علیه جنگ عراق در بسیاری از شهرهای جهان برگزار شد که اغلب به طور همزمان در سرتاسر جهان برگزار می شد. پس از بزرگترین سلسله تظاهرات، در ۱۵ فوریه۲۰۰۳، نویسنده "نیویورک تایمز"، پاتریک تایلر، ادعا کرد که آنها نشان دادند که دو ابرقدرت روی کره زمین وجود دارد: ایالات متحده و افکار عمومی سراسر جهان. این تظاهرات علیه جنگ عمدتاً توسط سازمان های ضد جنگ سازماندهی می شد که بسیاری از آنها در مخالفت با تهاجم به افغانستان تشکیل شده بودند. در برخی از کشورهای عربی تظاهرات توسط دولت سازماندهی شد. اروپا شاهد بزرگترین بسیج معترضان از جمله تظاهرات سه میلیون نفری در رم بود که در کتاب رکوردهای گینس به عنوان بزرگترین تظاهرات ضد جنگ تاکنون ثبت شده است. به گفته آکادمیک فرانسوی دومینیک رینیه، بین ۳ ژانویه تا ۱۲ آوریل۲۰۰۳، ۳۶ میلیون نفر در سراسر جهان در تقریباً ۳۰۰۰ تظاهرات علیه جنگ عراق شرکت کردند. در ایالات متحده، حتی اگر از تظاهرکنندگان طرفدار جنگ نقل شده است که به اعتراضات ضد جنگ به عنوان یک «اقلیت صدادار» اشاره می کنند، نظرسنجی گالوپ که در ۱۴ سپتامبر۲۰۰۷ به روز شد، ب
یان می کند: "از تابستان ۲۰۰۵، مخالفان جنگ بیشتر از حامیانش بوده است. اکثریت آمریکایی ها معتقدند که جنگ یک اشتباه بوده است.» از تظاهرات قبل و در طول جنگ عراق، این یکی از بزرگترین اعتراضات صلح جهانی بود که در اوایل قرن بیست و یکم، از زمان اعتراضات قرن بیستم به جنگ ویتنام، رخ داد. با وجود اینکه ایالات متحده قبلاً نیروهای خود را تا دسامبر۲۰۱۱ از عراق خارج کرده بود، تظاهرات ضد جنگ دیگری به رهبری کهنه سربازان جنگ عراق، در ماه مه۲۰۱۲ در شیکاگو درجریان نشست سران ناتو در منطقه حیات در رابطه با جنگ در افغانستان برگزار شد. دامنه و تأثیر در ایالات متحده. نظرسنجی گالوپ در مارس ۲۰۰۳ که در چند روز اول جنگ انجام شد، نشان داد که ۵ درصد از مردم در مقابل جنگ اعتراض کرده اند یا مخالفت عمومی کرده اند، در حالی که ۲۱ درصد در یک راهپیمایی شرکت کردند یا برای حمایت از جنگ نمایش عمومی دادند. یک نظرسنجی خبری ای بی سی نشان داد که ۲درصد در تظاهرات ضد جنگ و ۱ درصد در تظاهرات طرفدار جنگ شرکت کرده اند. تظاهرات ۲۰درصد بیشتر مخالف جنگ و ۷درصد بیشتر از آن حمایت کردند.یک نظرسنجی فاکس نیوز نشان داد که در حالی که ۶۳ درصد نظر نامطلوب نسبت به معترضا
ن داشتند، تنها ۲۳درصد نظر مثبت داشتند. بر اساس تحقیقات پیو، ۴۰ درصد در مارس ۲۰۰۳ گفتند که از مخالفان جنگ «بیش از حد» شنیده اند در مقابل ۱۷ درصد که گفته اند «خیلی کم». برخی ناظران خاطرنشان کرده اند که اعتراضات علیه جنگ عراق در مقایسه با اعتراضات علیه جنگ ویتنام نسبتاً کوچک و نادر بوده است. یکی از عواملی که اغلب برای این امر ذکر می شود، عدم سربازی اجباری است. قبل از حمله به عراق. گفته می شود که این اعتراضات بزرگترین اعتراضات صلح جهانی قبل از شروع واقعی جنگ است. جنبش صلح با جنبش ناشی ازجنگ ویتنام مقایسه می شود. سپتامبر ۲۰۰۲. در ۱۲ سپتامبر۲۰۰۲، رئیس جمهور ایالات متحده جورج دبلیو بوش در مجمع عمومی سازمان ملل متحد سخنرانی کرد. در خارج از ساختمان سازمان ملل، بیش از ۱۰۰۰ نفر در تظاهراتی که توسط «رای دهندگان مارس» و «بدون خون برای نفت» سازماندهی شده بود شرکت کردند. در ۲۴ سپتامبر، تونی بلر سندی را منتشر کرد که در آن پرونده بریتانیا برای جنگ در عراق توضیح داده شد. سه روز بعد، یک تظاهرات ضد جنگ در لندن حداقل ۱۵۰۰۰۰ نفر را به خود جلب کرد. در ۲۹ سپتامبر، تقریباً ۵۰۰۰ معترض ضد جنگ در واشینگتن دی سی یک روز پس از تظاهرات ضد ص
ندوق بین المللی پول گرد هم آمدند. اکتبر ۲۰۰۲. در ۲اکتبر، روزی که پرزیدنت بوش قطعنامه مشترک کنگره مبنی بر مجوز جنگ را امضا کرد، تظاهراتی در مقیاس کوچک در شیکاگو برگزار شد که با حضور حدود ۱۰۰۰ نفر که به سخنرانی های جسی جکسون و جسی جکسون گوش دادند. باراک اوباما، سناتور ایالت ایلینوی آن زمان. بیانیه اوباما: «من با همه جنگ ها مخالف نیستم. من با جنگ های احمقانه مخالفم.» در آن زمان به سختی مورد توجه قرار گرفت، اما در جریان انتخابات مقدماتی ریاست جمهوری دموکرات ها در سال ۲۰۰۸ زمانی که اردوگاه اوباما از آن برای نشان دادن شجاعت و قضاوت خوب خود در مورد جنگ استفاده کرد، به شهرت. در ۷اکتبر، بوش یک سخنرانی مهم در توجیه حمله به عراق در مرکز موزه سینسیناتی در ترمینال اتحادیه ایراد کرد. در خارج، حدود ۳۰۰۰ نفر برای اعتراض به جنگ پیش رو تجمع کردند. بعداً، چند صد معترض که خروجی های مرکز موزه را مسدود کرده بودند توسط پلیس سوار شده متفرق شدند و شش نفر دستگیر شدند. در ۲۶ اکتبر، اعتراضات در شهرهای مختلف جهان برگزار شد. بیش از ۱۰۰۰۰۰ نفر در تظاهرات در واشینگتن شرکت کردند. ۵۰۰۰۰ نفر در تظاهراتی در سانفرانسیسکو شرکت کردند. هر دو اعتراض
توسط ائتلاف ائتلاف پاسخ فراخوانی شد. در ۳۱ اکتبر، حدود ۱۵۰ تظاهرات در سراسر بریتانیا، از جمله دوچرخه سواری، اشغال، و تظاهرات گسترده در برایتون، منچستر، گلاسکو و لندن در سراسر بریتانیا برگزار شد. تظاهرات در آمریکا نیز برگزار شد. نوامبر ۲۰۰۲. در ۹ نوامبر، تظاهراتی علیه جنگ در پایان اولین مجمع اجتماعی اروپا در فلورانس ایتالیا برگزار شد. به گفته برگزارکنندگان، ۱۰۰۰۰۰۰ نفر در این مراسم حضور داشتند. مقامات محلی تعداد شرکت کنندگان را ۵۰۰۰۰۰ نفر اعلام کردند. روز شنبه، ۱۶ نوامبر، در کانادا تظاهرات ضد جنگ با حدود ۲۰۰۰ نفر در پارک کوئینز در تورنتو برگزار شد. در ۱۷ نوامبر، یک ائتلاف بزرگ ضد جنگ، راهپیمایی صلح را در ونکوور از پارک شعله صلح به عنوان بخشی از روز اقدام متقابل کانادا برگزار کرد. در ونکوور، حدود ۳۰۰۰نفر زیر باران جمع شدند. آنها گفتند که واشینگتن باید هرگونه شکایت از دولت های خارجی را به سازمان ملل ببرد. بسیاری کاخ سفید را متهم کردند که صدام حسین را هدف قرار داده است تا بتواند ذخایر ارزشمند نفت را تحت کنترل درآورد. حدود ۱۰۰۰نفر در میان بارانی از گلوله های یخ در مونترال راهپیمایی کردند و حدود ۵۰۰نفر در تاری برف
سفید در تپه پارلمان حاضر شدند. تظاهرات در چندین شهر دیگر از جمله هالیفاکس، وینیپگ و ادمونتون برگزار شد. ژانویه ۲۰۰۳. در ۱۶ ژانویه۲۰۰۳، تظاهراتی در سراسر جهان در مخالفت با جنگ با عراق برگزار شد، از جمله در ترکیه، مصر، پاکستان، ژاپن، بلژیک، هلند، آرژانتین، و ایالات متحده، که در آن آمریکایی ها در تظاهراتی در واشینگتن دی سی شرکت کردند. پلیس پارک ایالات متحده، که بر فعالیت ها در مرکز خرید ملی نظارت می کند، پس از تهدید سازمان دهندگان راهپیمایی میلیون نفری، ارائه تخمین هایی را دربارهٔ حجم جمعیت متوقف کرد، اما گفت که سازمان دهندگان تظاهرات فقط برای ۳۰۰۰۰تظاهرکننده مجوز داشتند. در ۱۸ ژانویه، تظاهرات ضد جنگ، با تمرکز ویژه اما نه منحصراً بر جنگ مورد انتظار با عراق، در روستاها، شهرها و شهرهای سراسر جهان از جمله توکیو، مسکو، پاریس، لندن، دوبلین، مونترال، اتاوا، تورنتو برگزار شد. کلن، بن، گوتنبرگ، فلورانس، اسلو، روتردام، استانبول و قاهره. در نیوزیلند، هزاران نفر در دوندین و کرایست چرچ تظاهرات کردند، در حالی که در اوکلند معترضان در ۲۸ ژانویه در پایگاه دریایی دوونپورت تجمع کردند و با استقرار ناو به خلیج مخالفت کردند. نه به
نام ما و ائتلاف پاسخ به طور مشترک اعتراضاتی را در واشینگتن دی سی و سانفرانسیسکو سازماندهی کردند. اعتراضات دیگری در سرتاسر ایالات متحده از جمله مکان های مختلف کوچکتر مانند لینکلن، نبراسکا برگزار شد. بیش از ۵۰۰۰۰نفر در سانفرانسیسکو تظاهرات کردند. روز با یک تجمع در اسکله در ساعت ۱۱صبح آغاز شد و پس از آن راهپیمایی از خیابان مارکت به سمت مرکز مدنی انجام شد. در سیاتل، یک تظاهرات غافلگیرکننده در یک شنبه آفتابی بیش از ۴۵۰۰۰ نفر (گزارش های سازمان دهنده و ناظران) از مرکز سیاتل (پس از چندین سخنرانی) به سمت ایستگاه کینگ استریت راهپیمایی کردند-رسانه های محلی همگی با تعداد بی معنی جمعیت از ۲۰۰تا ۱۵۰۰نفر مردم هنوز نقطه شروع را در مرکز سیاتل تخلیه می کردند، در حالی که جلوی راهپیمایی در ایستگاه خیابان کینگ، نقطه پایانی راهپیمایی انباشته شده بود. بیش از ۵ مایل از مردم ثابت -همان طور که توسط یک عکس هوایی با حسن نیت ارائه شده نشان داده شد، دامنه واقعی راهپیمایی را نشان داد. اکثر رسانه ها با گرفتن عکس در جلوی رژه، در زمینی صاف، که معمولاً تنها چند صد نفر را نشان می دادند، اعداد را کم اهمیت جلوه دادند. بنا به دلایلی هیچ سخنران منت
ظر جمعیتی ۵۰۰۰۰نفری نبود - به سادگی پایان یافت… خریداران و پیاده روهای معمولی به جمعیت ملحق شدند - بزرگترین راهپیمایی از هر نوع در تاریخ سیاتل در آن زمان (که با راهپیمایی زنان در سیاتل در سال۲۰۱۷). در واشینگتن، «حداقل ده ها هزار»، مردم در سراسر شهر تظاهرات کردند و با تجمعی در مرکز خرید به پایان رسید. از جمله سخنرانان، کشیش بود. جسی جکسون که به جمعیت گفت ": "ما اینجا هستیم زیرا همزیستی را بر نابودی انتخاب می کنیم."" این تظاهرات همزمان با ۱۵ژانویه، تولد مارتین لوتر کینگ جونیور برنامه ریزی بود. فوریه ۲۰۰۳. در ۱۵ فوریه، میلیون ها نفر در حدود ۸۰۰ شهر در سراسر جهان تظاهرات کردند. در "کتاب رکوردهای گینس" در سال ۲۰۰۴ به عنوان بزرگترین اعتراض در تاریخ بشر فهرست شده است، اعتراضاتی در میان سایرین در بریتانیا، ایتالیا، اسپانیا، آلمان، سوئیس، جمهوری ایرلند، ایالات متحده، کانادا، استرالیا، آفریقای جنوبی، سوریه، هند، روسیه، کره جنوبی، ژاپن و حتی ایستگاه مک مردو در قطب جنوب. شاید بزرگترین تظاهرات این روز در لندن رخ داد، با تجمع بیش از یک میلیون معترض در هاید پارک. سخنرانان شامل کشیش جسی جکسون، کن لیوینگستون شهردار لندن و چار
لز کندی رهبر لیبرال دموکرات ها بودند. تظاهرات بزرگی که شاید حدود یک میلیون نفر نیز در آن شرکت کردند، در مادرید برگزار شد. مارس ۲۰۰۳. در ۱ مارس، پیت سیگر، باربارا دین، جوانان سونیک، کهنه سربازان ویتنام علیه جنگ هندوانه اسلیم (بیل هومنز) و جو بنگرت و دیگران در اعتراض به حمله دوم به عراق در ۱۹ مارس، در میخانه جو، یکی از شش مکان تفریحی در تئاتر عمومی نیویورک. در ۸ مارس، سه راهپیمایی جداگانه در تالار شهر منچستر، بریتانیا گرد هم آمدند. تخمین های رسمی تعداد شرکت کنندگان را ۱۰۰۰۰ نفر اعلام می کند (اگرچه این مورد توسط سازمان دهندگان مورد مناقشه قرار گرفت)، که آن را به بزرگترین تظاهرات سیاسی در شهر از زمان کشتار پیترلو در سال ۱۸۱۹ تبدیل می کند. در ۱۵ مارس، شهرهای اسپانیا و ایتالیا برخی از بزرگترین شرکت کنندگان را علیه موضع دولت های طرفدار جنگ نشان دادند، با بیش از ۴۰۰۰۰۰معترض در میلان، بیش از ۳۰۰۰۰۰ در بارسلونا که زنجیره انسانی مایل ها را تشکیل دادند و بیش از ۱۲۰۰۰۰ در مادرید. راهپیمایی ها همچنین در سویا، آرانخوئز، پالنسیا و جزایر قناری برگزار شد. گفته می شود که بسیاری از اعتراضات یک ماه پیش در همان شهرها کوچکتر بوده ا
ست. استثناء مونترال بود که مشارکت خود را به ۲۰۰۰۰۰ نفر رساند و دوبلین که ۱۳۰۰۰۰ شرکت کننده در آن شرکت کردند. حضور در مونترال ممکن است مربوط به همبستگی علیه احساسات ضد فرانسوی آمریکایی باشد که موضوع مشترک بسیاری از معترضان بود. ۱۵۰۰۰ نفر دیگر در شهر کبک تظاهرات کردند. ۵۵۰۰۰ نفر در پاریس و ۴۵۰۰ تا ۱۰۰۰۰ در مارسی تظاهرات کردند. ۱۰۰۰۰۰ نفر در برلین تظاهرات کردند، حدود ۲۰۰۰۰ نفر در آتن تظاهرات کردند، نزدیک به ۱۰۰۰۰ نفر در توکیو تظاهرات کردند، و ده ها هزار نفر در واشینگتن دی سی. سازمان دهندگان ادعا کردند که بین ۳۰۰۰۰ تا ۴۵۰۰۰ نفر شرکت کردند، در حالی که "اورگنین" و آسوشیتد پرس حدود ۲۰ تا ۲۵ نفر تخمین زدند. شرکت کردند، نزدیک به تعداد افرادی که در پورتلند در اعتراض ۱۸ ژانویه شرکت کردند. هزاران نفر دیگر در شهرهای سراسر جهان از جمله بانکوک، سئول، هنگ کنگ، امان، شیکاگو، کلکته، وملبورن، کرایست چرچ، داندین، پاریس، لندن، پورتسموث، لیدز ،یورک، اکستر، نیوکاسل آپون تاین، فرانکفورت، نورنبرگ، زوریخ، کپنبرگ راهپ ین در ۱۶ مارس، بیش از ۶۰۰۰ مراسم شمع افروزی برای صلح در بیش از صد کشور برگزار شد. در ۱۹ مارس، ده ها هزار دانش آموز در س
راسر بریتانیا دست از کار کشیدند. در بیرمنگام ۴۰۰۰ دانش آموز اعتصابی (تخمین بی بی سی) تظاهراتی برگزار کردند که در میدان ویکتوریا به پایان رسید. اگرچه برخی گزارش ها مبنی بر پرتاب سکه از سوی برخی از دانش آموزان وجود داشت، پلیس میدلندز غربی گفت که تظاهرات ها «به جای پرشور» بوده و هیچ بازداشتی صورت نگرفت. تظاهرات بعداً به پارک کانن هیل ادامه یافت. پسر لرد هانت، وزیر بهداشت که در جریان راهپیمایی کار خود را ترک کرد، در میان دانش آموزان حاضر بود. در یورکشایر غربی، حدود ۵۰۰دانش آموز (تخمین بی بی سی) از مدرسه گرامر ایکلی خارج شدند که طبق گزارش ها یک سوم دانش آموزان است. در برادفورد تا ۲۰۰دانش آموز (تخمین بی بی سی) در میدان سده جمع شدند. تظاهرات همچنین در مرکز شهر در لیدز و هورسفورث برگزار شد. تظاهرات بزرگی در وست مینستر، جایی که دانش آموزان مدرسه لندن تجمع کردند، برگزار شد. در منچستر، ۳۰۰دانش آموزان دبیرستانی، دانشجویان آموزش تکمیلی و دانشجویان دانشگاه در ساعت ۱۲ظهر در میدان آلبرت گرد هم آمدند. آنها به سمت استودیوهای بی بی سی راهپیمایی کردند و حدود ساعت۱ بعد از ظهر در جاده نشستند و بیش از یک ساعت ترافیک را مسدود کردند
و تعداد آنها به حدود ۱۰۰۰تظاهرکننده رسید. آنها توسط فعالان ضد جنگ فیلمبرداری شدند و کلیپ های ویدئویی توزیع شد. دانشجویان سپس در اطراف مرکز شهر راهپیمایی کردند و حدود ساعت ۴ بعدازظهر به میدان آلبرت بازگشتند و برای ساعاتی در مقابل تالار شهر تظاهرات کردند. کل این رویداد توسط فعالان ضد جنگ با جمع آوری دو ساعت فیلم ضبط شده است. هجوم تا سقوط بغداد. ۲۰ مارس ۲۰۰۳. یک روز پس از آغاز حمله به عراق، تظاهراتی در شهرهای مختلف جهان برگزار شد. در برخی از شهرهای ایالات متحده، معترضان تلاش کردند تا شهرهای مربوطه خود را ببندند. در آلمان، دانش آموزان دست به تجمع گسترده زدند. در لندن تظاهرات گسترده ای در مقابل ساختمان پارلمان برگزار شد. ۲۱ مارس ۲۰۰۳. تظاهرات برای دومین روز متوالی در شهرهای مختلف ایالات متحده از جمله سیاتل، پورتلند، اورگان، شیکاگو، آتلانتا، جورجیا، سانفرانسیسکو، و لس آنجلس سازماندهی شد. در دو شهر گذشته، تظاهرکنندگان بخش هایی از شهر را به روی ترافیک بستند. ۲۲ تا ۲۳ مارس ۲۰۰۳. رسانه ها از ۱۵۰۰۰۰ معترض در بارسلون خبر می دهند (منابع دیگر می گویند ۱۰۰۰۰۰۰ نفر). بیش از ۱۰۰۰۰۰ (منابع دیگر: حداکثر ۵۰۰۰۰۰) معترض در لندن؛ ح
دود ۱۰۰۰۰۰ معترض در پاریس؛ حداقل ۱۵۰۰۰۰ معترض در بسیاری از شهرهای آلمان. بین ۳۵۰۰۰ تا ۹۰۰۰۰ در لیسبون؛ حدود ۴۰۰۰۰ نفر در برن، بزرگترین تظاهرات در سوئیس برای چندین دهه. ۱۰۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰ در یونان، دانمارک و فنلاند. بر اساس گزارش مجله اینترنتی آلمانی اشپیگل، ۲۵۰ هزار معترض در شهر نیویورک تظاهرات کردند. اعتراضاتی در واشینگتن دی سی برگزار شد. در شیکاگو، معترضان با بستن دریاچه شور درایو، ترافیک را مختل کردند. سی ان ان گزارش داد که راهپیمایی بیش از هزار نفر از معترضان در آتلانتا، جورجیا از کنار مقر آنها گذشت که از پوشش آن شبکه از جنگ ناراحت بود. کانادا نیز در آخر هفته تظاهرات ضد جنگ متعددی را تجربه کرد. انبوهی از تظاهرکنندگان ضد جنگ به خیابان های مونترال و تورنتو آمدند. کلگری سه روز تظاهرات (۲۰ مارس تا ۲۲ مارس) برگزار کرد که در راهپیمایی که ساختمان دولت و کنسولگری آمریکا را محاصره کرد، به اوج خود رسید. در شهر ناپل ایتالیا ۱۰۰۰۰ معترض ضد جنگ به سمت پایگاه ناتو در باگنولی راهپیمایی کردند. تظاهرات همچنین در ولینگتون، نیوزیلند برگزار شد. شهرهای بریزبن و هوبارت استرالیا (که متوقف شدند). جاکارتا، اندونزی، جایی که معترضان به
سمت سفارت آمریکا تجمع کردند. در سرتاسر کره جنوبی از جمله پایتخت سئول، جایی که راهبان بودایی برای تسکین روحیه تلفات جنگ به ۲۰۰۰ معترض، طبل می نواختند. در سراسر هند از جمله ۱۵۰۰۰ در کلکته. بنگلادش که شاهد اعتصاب عمومی بود (تعطیلی بسیاری از مشاغل و مساجد). و ژاپن، از جمله تظاهرات در نزدیکی پایگاه های دریایی و هوایی ایالات متحده در جزیره جنوبی اوکیناوا. هزاران معترض، عمدتاً مسلمان، در سراسر قاره آفریقا تظاهرات کردند. صدها (تخمین بی بی سی) جوان در مومباسا در کنیا راهپیمایی کردند. موگادیشو پایتخت سومالی شاهد اعتراض دانشجویان، دانش آموزان قرآنی، زنان و روشنفکران بود. گزارش ها از درگیری های گسترده بین معترضان و پلیس در کشور خلیج فارس بحرین برای دومین روز حکایت دارد. در پخش زنده جوایز اسکار در سال ۲۰۰۳، چندین مجری و دریافت کننده نظرات مختلفی را علیه جنگ بیان کردند، از سوزان ساراندون که یک علامت صلح ساده به مایکل مور داد و جورج دبلیو بوش را به محض دریافت جایزه محکوم کرد. ۲۴ مارس ۲۰۰۳. گزارش های رسانه ای حاکی از آن است که حداقل ۲۰۰۰۰دانش آموز مدرسه ای در هامبورگ آلمان تظاهرات کردند. پس از راهپیمایی اعتراضی، درگیری بین
پلیس و معترضان در مقابل یک ساختمان آمریکایی درهامبورگ آغاز شد. معترضانی که توسط پلیس عقب رانده شده بودند شروع به پرتاب سنگ کردند که به نوبه خود با ماشین های آب پاش واکنش نشان دادند. از آن زمان بحث های جدی در مورد سوء استفاده پلیس در هامبورگ وجود داشته است و ممکن است پیامدهای سیاسی به دنبال داشته باشد. بعد از ظهر، ۵۰۰۰۰نفر در لایپزیک بدنبال دعاهای سنتی برای صلح در کلیسای نیکولای این شهر تظاهرات مسالمت آمیز کردند. دعا برای صلح و تظاهرات بزرگ متعاقب آن در آن کلیسا هر دوشنبه به سرنگونی دولت جمهوری دموکراتیک آلمان در آلمان شرقی در سال۱۹۸۹ کمک کرد. تظاهرات هفتگی با حمایت کلیساها، اتحادیه های کارگری و سایر سازمان های مدنی، در اعتراض به تهاجم قریب الوقوع عراق دوباره در ژانویه۲۰۰۳ آغاز شد. راهپیمایی های اعتراضی بعد از ظهر درشهرهای برلین و فرایبورگ آلمان نیز گزارش شده است. در رم، میلان، تورین و دیگر شهرهای ایتالیا، هزاران دانش آموز و معلم مدرسه برای تظاهرات علیه جنگ عراق از مدرسه دور ماندند. اتحادیه معلمان گزارش داد که ۶۰درصد تمام مدارس تعطیل است. این اعتصاب هفته ها پیش به عنوان نشانه ای علیه لایحه اصلاحات مدارس برنامه
ریزی شده بود، اما به اعتراضی ضد جنگ تبدیل شد. ۴۰۰معترض ضد جنگ سعی کردند برای صحبت با نخست وزیر وارد پارلمان استرالیا در کانبرا شوند که توسط پلیس متوقف شدند. در ایالت آندرا پرادش هند، معترضان مائوئیست به مغازه های فروش کوکاکولا و نوشابه های آمریکایی حمله کردند. در اندونزی نیز تظاهراتی درمقابل ساختمان های ایالات متحده و مغازه های فست فود برگزار شد. در مصر، ۱۲۰۰۰دانشجوی دو دانشگاه درقاهره و همچنین ۳۰۰۰نفر در بانکوک پایتخت تایلند تظاهرات کردند. در ریودوژانیرو برزیل ۱۵۰نفر بسمت کنسولگری ایالات متحده سنگ پرتاب کردند. ۲۵ مارس ۲۰۰۳. برخی از مردم در سوریه علیه آمریکا، بریتانیا و اسرائیل تظاهرات کردند. این اعتراض مورد تأیید دولت سوریه قرار گرفت. در کشور اسلامی بنگلادش ۶۰۰۰۰نفر تظاهرات کردند. رسانه ها همچنین از اعتراضات در مقابل ساختمان پارلمان کره جنوبی خبر می دهند که به طرح هایی برای وارد کردن نیروهای کره جنوبی به جنگ مرتبط است. ۲۷ مارس ۲۰۰۳. صدها معترض در یک نافرمانی مدنی در شهر نیویورک شرکت کردند. در یک «مرگ» که توسط ائتلافM27 (گروه ویژه ای از سازمان ها و افراد مختلف ضد جنگ) سازماندهی شده بود، ۲۱۵نفر پس از مسدود کر
دن تردد در خیابان پنجم در نزدیکی مرکز راکفلر در اعتراض به همکاری رسانه های آمریکایی و… دستگیر شدند. دولت. معترضان همچنین در اعتراضی هماهنگ با مضمون «بدون کار معمولی»، تردد در اماکن مختلف شهر را مسدود کردند. تظاهرات درسراسر بریتانیا نیز برگزار شد. حدود ۲۵۰دانشجو (تخمین پلیس) بسمت سفارت آمریکا درمرکز لندن راهپیمایی کردند. ۲۰۰نفر (تخمین پلیس ولز جنوبی) ترافیک مرکز شهر کاردیف را متوقف کردند که منجر به دستگیری حداقل شش نفر شد. یک تظاهرات ضد جنگ در زمان ناهار بر روی پل هامبر در هال برگزار شد که شامل برخی اصطکاک بین رانندگان و معترضان بود. در دری، ده ها معترض ضد جنگ به ساختمان شرکت فناوری های دفاعی ریتون هجوم بردند و تحصن کردند تا اینکه توسط پلیس حذف شدند. هزاران نفر به تظاهرات در منچستر پیوستند. ۲۸ مارس ۲۰۰۳. اعتراضات جهانی در هفته دوم جنگ متوقف نشد. حدود ۱۰۰۰۰ نفر در تهران تظاهرات کردند. معترضان در راهپیمایی که مورد حمایت دولت قرار گرفتند، شعارهای «مرگ بر صدام» و «مرگ بر آمریکا» سر دادند. ۵۰تا ۸۰هزار نفر پس از اقامه نماز جمعه در قاهره مصر تظاهرات کردند. در بوگوتا، کلمبیا، درگیری های خشونت آمیزی در مقابل کنسولگری آ
مریکا رخ داد. راهپیمایی ها و تظاهرات اعتراضی در الجزایر، الجزایر و بحرین، سرزمین های فلسطینی، کره جنوبی، اندونزی و پاکستان نیز برگزار شد. در استرالیا پلیس از راهپیمایی های اعتراضی جلوگیری کرد. در آلمان، اعتراضات دانش آموزان ادامه داشت. در دهلی نو و جاهای دیگر در هند، بیش از ۲۰۰۰۰نفر علیه جنگ تظاهرات کردند. بزرگترین تظاهرات عمدتاً مسلمانان را تشکیل می دادند، همچنین تظاهرات جداگانه ای نیز عمدتاً از کمونیست ها تشکیل شده بود. ۲۹ مارس ۲۰۰۳. در بوستون، ماساچوست، ۵۰۰۰۰ نفر در بزرگترین تظاهرات شهر از زمان پایان جنگ ویتنام شرکت کردند. هزاران نفر در خیابان بویلستون در امتداد خیابان بوستون کامن را مسدود کردند. تعداد انگشت شماری دستگیر شدند. در بریتانیا صدها معترض از کاولی به مرکز آکسفورد راهپیمایی کردند و هزاران نفر به خیابان های ادینبورگ آمدند (پلیس ۵۰۰۰ نفر تخمین زد، در حالی که سازمان دهندگان بیش از ۱۰۰۰۰ تخمین زدند). معترضان ادینبورگ در امتداد خیابان پرنسس به سمت یک تظاهرات گسترده در منطقه میدوز این شهر راهپیمایی کردند. ۳۰ مارس ۲۰۰۳. ۱۰۰۰۰۰نفر در جاکارتا پایتخت اندونزی راهپیمایی کردند. به گفته جاناتان هد، خبرنگار بی
بی سی، این بزرگترین تظاهرات ضد جنگی بود که تاکنون در پرجمعیت ترین کشور مسلمان جهان برگزار شده است. این روز همچنین شاهد اولین تظاهرات رسمی در چین بود که در آن ۲۰۰ نفر از دانشجویان خارجی که اکثراً از دانشجویان خارجی تشکیل شده بودند، اجازه داشتند در حالی که از مقابل سفارت ایالات متحده در پکن راهپیمایی می کردند، شعارهای ضد جنگ سر دهند، اما حدود ۱۰۰ دانشجوی چینی در این تظاهرات حضور داشتند. بنرها مصادره شده و از ورود به پارکی که مردم محلی اجازه تظاهرات در آن کسب کرده بودند، مسدود شد. در آمریکای لاتین تجمعاتی در سانتیاگو، مکزیکو سیتی، مونته ویدئو، بوئنوس آیرس و کاراکاس برگزار شد. در آلمان حداقل ۴۰۰۰۰نفر یک زنجیره انسانی بین شهرهای شمالی مونستر و اوسنابروک به فاصله ۳۵ مایلی از هم تشکیل دادند. همچنین حدود ۲۳۰۰۰نفر در راهپیمایی در برلین شرکت کردند که به تظاهراتی در پارک تیرگارتن ختم شد، تظاهرات در اشتوتگارت و فرانکفورت برگزار شد، جایی که ۲۵نفر در تلاش برای مسدود کردن ورودی پایگاه هوایی ایالات متحده دستگیر شدند. راهپیمایی هایی نیز در پاریس، مسکو، بوداپست، ورشو و دوبلین برگزار شد. ۷ آوریل ۲۰۰۳. در اوکلند، کالیفرنیا، پلیس