Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۹۶۵ مورد تقدیر قرار گرفته است. در سال ۱۹۶۵، آهوجا و هم تیمی هایش از جمله تی.کی. ویجایا در پایگاه هوایی آدامپور هستند. ویجایا که به نام «تبی» نیز شناخته می شود، همیشه باعث ایجاد مشکلات برای مقامات بالاتر می شود، اما یک خلبان ماهر و میهن پرست است. او رابطه نزدیکی با آهوجا دارد و او را به عنوان مربی خود می بیند، در حالی که آهوجا برادر مرحومش مونو را در ویجایا می بیند. دیوید لارنس، مقام ارشد آهوجا، به او اطلاع می دهد که ایالات متحده با ارائه ۱۲ هواپیمای جنگنده Star Striker به پاکستان، قدرت آن را تقویت کرده است. پس از دریافت اطلاعات محرمانه دربارهٔ یک حمله احتمالی از سوی پاکستان، دیوید به آهوجا دستور می دهد که به همراه یک افسر دیگر به صورت خطرپذیر به شناسایی برود و از مرز عبور کند. در حین شناسایی، آهوجا و تبی چندین سلاح و توپخانه در مرز پاکستان کشف می کنند. با وجود اینکه توسط افسران پاکستانی دیده می شوند، تبی عکس هایی از سلاح ها می گیرد. پس از تحلیل عکس ها، آهوجا پیشنهاد می کند که هند باید قبل از اینکه پاکستان برنامه اش را اجرا کند، حمله کند. لارنس این ایده را رد می کند زیرا دولت با حمله پیش دستانه هند به دلیل حقو
ق بشر موافقت نمی کند. به زودی، پاکستان در شب به پایگاه هوایی هند حمله می کند، در حالی که می داند هند هیچ هواپیمایی برای جنگ در شب ندارد. آنها پایگاه هوایی، هواپیماهای مستقر و سربازان هندی را نابود می کنند. در پاسخ، دولت هند تصمیم به یک ضدحمله برای نابودی پایگاه های هوایی مهم پاکستان و هواپیماهای Star Striker آن می گیرد. در حین برنامه ریزی، آهوجا از سخنرانی نخست وزیر پاکستان متوجه می شود که هواپیماهای Star Striker در بخش مرکزی کشور، در پایگاه هوایی سرگودها مستقر هستند. این مأموریت “Sky Force” نام گذاری می شود. این مأموریت برای هند دشوار است، زیرا هواپیماهای موجود ظرفیت سوخت لازم برای بازگشت به آدامپور پس از حمله به سرگودها را ندارند. آهوجا چهار تیم را برای این مأموریت تشکیل می دهد، اما به دستور لارنس، تبی را به عنوان ذخیره نگه می دارد و او را بخشی از چهار تیم اصلی نمی کند. مأموریت با موفقیت انجام می شود و همه افسران به پایگاه های خود بازمی گردند. هنگام بازگشت، آهوja متوجه می شود که تبی چند دقیقه پس از زمان تعیین شده اش پرواز کرده و ناپدید شده است. دولت هند به جستجوی تبی توجهی نمی کند و او را به خاطر عدم پیروی
از دستورات، شورشی می نامد. در این میان، همسر تبی، گیتا، از آهوجا می خواهد که او را پیدا کند زیرا او قبلاً به او وعده داده بود که از تبی مانند برادر کوچکش مراقبت خواهد کرد. با وجود تلاش های او، از دولت هیچ کمکی دریافت نمی کند که تلاش کند ناپدید شدن او را توجیه کند. در حال حاضر در سال ۱۹۷۱، پس از سال ها، آهوجا به خاطر عدم توانایی در حفظ وعده اش به گیتا و از دست دادن یک برادر دیگر در جنگ، دچار احساس گناه می شود. در حالی که همه سربازان شرکت کننده در مأموریت مدال ویر چاکرا دریافت می کنند، مقامات تبی را با وجود مشارکت هایش در مأموریت نادیده می گیرند. آهوجا با دل شکستگی مدال ویر چاکرای خود را برمی دارد و بر روی پرتره تبی قرار می دهد. پس از بازجویی از احمد، او به یافتن تبی نزدیک تر می شود، اما از دولت هیچ حمایتی برای تسهیل در تحقیقات دریافت نمی کند. بیست سال بعد، گروه فرمانده بازنشسته آهوجا، بسته ای از احمد دریافت می کند که شامل کتابی دربارهٔ جنگ هند و پاکستان در سال ۱۹۶۵ است. با شواهد بیشتر، او موفق به بازگشایی پرونده می شود و حتی بخشی از تیم تحقیقاتی می گردد. آنها به سراسر جهان سفر می کنند تا با افراد مختلف تحقیق ک
نند و در نهایت با احمد در پاکستان ملاقات می کنند، که داستان واقعی را برای آنها تعریف می کند. او به یاد می آورد که بهترین نبرد زندگی اش را با یک سرباز هندی ناشناس داشته است که از فناوری ایالات متحده فرار کرده و دو بار از موشک ها نجات یافته است. او فاش می کند که آن خلبان ناشناس تبی بوده که او از زمان پرتاب نخستین موشک او را مرده فرض کرده بود. با این حال، با مهارت ها و شجاعتش، هواپیمای احمد را با فدا کردن خود هدف قرار داده و در سرزمین پاکستان جان خود را از دست داده است. پس از ارائه شواهد شجاعت او، تبی به خاطر خدماتش به عنوان تنها سرباز هندی که به طور پست مؤسساتی مدال ماها ویر چاکرا دریافت کرده است، شناخته می شود. دیدگاه ها. گانش آاگلاوه از Firstpost به فیلم امتیاز ۴ از ۵ ستاره داد و اظهار داشت: نیروی آسمان شما را به وجد می آورد، گلویتان را می فشارد و شاید حتی چند قطره اشک به چشمان تان بیاورد. از صحنه های اکشن گرفته تا لحظات عاطفی، هر فریم با مخاطب ارتباط برقرار می کند. این فیلم داستانی از شجاعت، فداکاری و میهن پرستی را به زندگی می آورد. ساریکا شارما از Moneycontrol نیز به فیلم امتیاز ۴ از ۵ ستاره داد و نوشت: آکش
ی کومار و بازیگر تازه وارد ویر پاهاریا در این فیلم میهن پرستانه که به موقع قبل از روز جمهوری منتشر شده، با موفقیت از عهده کار برآمده اند. این فیلم در این آخر هفته حتماً باید دیده شود. داوال روی از The Times of India به فیلم امتیاز ۳٫۵ از ۵ ستاره داد و نوشت: نیروی آسمان به خاطر تصویر متعادل خود از میهن پرستی برجسته است و از احساسات یا خصومت های بیش از حد پرهیز می کند. این فیلم ادای احترامی مناسب است و آن را برای کسانی که به درام های جنگی که اقدام را با داستان گویی عاطفی ترکیب می کنند، ضروری می سازد. با وجود برخی نواقص در روایت، این یک پرواز سینمایی است که ارزش سوار شدن دارد. انوک کمار از The Hindu فیلم را نقد کرد و بر این نکته تأکید کرد: روایت منحرف شده مانع از آن می شود که این بازگویی تخیلی از دستاورد یک قهرمان جنگی به افق برسد. ریساب سوری از Hindustan Times نیز فیلم را نقد کرد و نوشت: عمل سنجیده آکشای کومار تعادل بین آسیب پذیری و سختی را برقرار می کند و این فیلم جنگی عاطفی را ارتقا می بخشد. به طور کلی، نیروی آسمان یک فیلم خوب ساخته شده است که شما را وادار به تفکر در مورد اینکه چه چیزی سربازان ما را این گونه
بی نظیر می سازد، می کند. ناندینی رام نات از Scroll.in فیلم را نقد کرد و تأکید کرد: متأسفانه، آنچه باید حذف می شد، مانند سوخت در طول یک وضعیت اضطراری، همان چیزی است که بخش عمده ای از داستان را تشکیل می دهد. با پرواز به سمت های مختلف به طور همزمان، نیروی آسمان به خود آسیب می زند. این فیلم از وینیتا کمار از India Today امتیاز ۳ از ۵ ستاره دریافت کرد. کمار رویکرد متعادل فیلم نسبت به جینگوئیسم را ستود و به جای آن بر داستان یک قهرمان جنگی ناشناخته تمرکز کرد. سایبال چاترجی از NDTV به فیلم امتیاز ۲٫۵ از ۵ ستاره داد و نوشت: «این فیلم به اندازه ای که معمولاً چنین فیلم های اکشنی طولانی هستند، خسته کننده نیست. بازنمود شدید رویدادهای واقعی فقط به صورت مقطعی کار می کند. این فیلم در انبوهی از صحنه های نبرد هوایی تولید شده به وسیله کامپیوتر گم می شود.» او همچنین ذکر کرد که هرچند نیروی آسمان ناپایدار است، بازیگری آن مناسب است. شوبرا گوبتا از The Indian Express به فیلم امتیاز ۲٫۵ از ۵ ستاره داد و اظهار داشت: «نیروی آسمان، که بر روی همان عناصر مانند جنگنده سوار شده است، اما این یکی داستانی به طرز نازکی پوشیده از یک واقعه واقعی
در طول مناقشه هند و پاکستان در سال ۱۹۶۵ است.» او حداقل استفاده از جینگوئیسم، موسیقی پس زمینه و debut پاهاریا را ستود.
کلاوس فون اشتوش () (زاده ۱۵ سپتامبر ۱۹۷۱ در کلن ) یک الهی دان کاتولیک رومی آلمانی و استاد الهیات سیستماتیک در دانشگاه بن و یکی از برندگان کتاب سال جمهوری اسلامی است. زندگی. پس از اتمام تحصیلات آغازین، فون اشتوش از سال 1991 تا 1997 در دانشگاه بن و دانشگاه فرایبورگ در سوئیس به تحصیل الهیات کاتولیک پرداخت. در سال 2001 دکترای خود را در رشته کلام مسیحیت زیر نظر کارل هاینز منکه دریافت کرد. در سال 2005 او تحصیلات خود را در الهیات بنیادی زیر نظر یورگن وربیک در دانشگاه مونستر به پایان رساند. از ترم زمستان 2008/2009 تا ترم تابستانی 2021، فون اشتوش استاد الهیات سیستماتیک و تعلیمات آن در دانشگاه پادربورن بود. از سال 2007 تا 2008، استوش عضو Junge Kolleg آکادمی علوم، علوم انسانی و هنر نوردراین-وستفالن بود. استوش در تأسیس مرکز الهیات تطبیقی و مطالعات فرهنگی در دانشگاه پادربورن نقش داشت. از ترم زمستانی 2021/2022، کلاوس فون اشتوش کرسی الهیات سیستماتیک را در دانشگاه بن بر عهده داشته است. فون اشتوش فرصت های مطالعاتی ای را در "مرکز مطالعات ادیان جهان" در مدرسه الهی هاروارد در ایالات متحده آمریکا و "دانشگاه ادیان و مذاهب" در قم د
ر ایران گذرانده است. فون اشتوش متاهل و دارای شش فرزند است. کتاب ها. از فون اشتوش آثار پرشماری به آلمانی و انگلیسی چاپ شده است. ترجمه به فارسی. کتاب پیامبر دیگر؛ مسیح در قرآن اثر فون اشتوش و مهند خورشیده توسط احمدعلی حیدری و مونا درگاهی به فارسی برگردانده شده و سال 1402 از سوی انتشارات علمی به چاپ رسیده است. جوایز. 2018: "جایزه جهانی کتاب سال جمهوری اسلامی ایران" (بخش مطالعات اسلامی) برای کتاب "چالش اسلام:" "رویکردهای" "تقرب بخش مسیحی"
دین دیم (به انگلیسی: Dindim) یک پنگوئن ماژلان بود که هر سال ۸۰۰۰ کیلومتر را از آرژانتین تا برزیل طی می کرد تا پیرمردی که او را نجات داده بود، ببیند. ژوائو پریرا د سوزا، پیرمرد ماهیگیری بود که در آب های برزیل دین دیم را که به آلودگی نفتی دچار شده بود، پیدا کرد. او پنگوئن را به خانه اش برد و از او پرستاری کرد تا سلامتش را بدست آورد. از آن روز به بعد، دین دیم هر سال برای دیدن دوستش بازمی گشت. دین دیم به مدت ۸ سال این مسیر را برای دیدن دوستش طی کرد. زندگی. در سال ۲۰۱۱، ژوائو پریرا د سوزا، ماهیگیر ۷۱ ساله، کنار صخره های ساحل جزیره ای در حومه ریو دو ژانیرو، برزیل، بدن نیمه جان پنگوئنی را پیدا کرد که به نفت آلوده شده بود. امیدی به زنده ماندن او نبود اما د سوزا تمام تلاشش را کرد تا او را نجات دهد. او نام این حیوان را دین دیم گذاشت و از او مراقبت کرد. حدود یک هفته طول کشید تا بتواند غذا بخورد و پیرمرد در این مدت با قطره چکان به او دارو و آب می رساند. پس از بهبودی، به دین دیم کمک کرد تا به سرزمینش برود و در کمال تعجب پس از چند هفته او را ملاقات کرد، او دوباره به ساحل بازگشته بود. دین دیم آنقدر به ژوائو وابسته شده بود ک
ه به محض دیدن او دمش را به سرعت حرکت داده و از سر شوق فریاد می کشید. دین دیم مدتی بعد به سرزمینش بازگشت اما دوباره آخر زمستان و نزدیک بهار به سواحل ریو دو ژانیرو، جایی که خانهٔ د سوزا قرار داشت، برگشت. دین دیم ۸ سال تمام این مسیر را از آرژانتین تا برزیل طی می کرد و به مدت ۸ ماه کنار دوستش و ناجی اش ژوائو می ماند. بعد از سال هشتم، او دیگر برنگشت و دلیل آن هنوز معلوم نیست. در رسانه. کتاب "پیرمرد و پنگوئنش" (به انگلیسی: An Old Man and His Penguin) نوشتهٔ آلین کی کریستین در سال ۲۰۲۰ داستان دین دیم و ژوائو را برای کودکان روایت می کند. فیلم "دوست پنگوئن من" محصول ۲۰۲۴ بر اساس داستان واقعی دین دیم ساخته شده است.
هلن «هِلا» سِرافیا هاسه (؛ ۲ فوریه ۱۹۱۸ – ) نویسنده، نمایشنامه نویس، و شاعر اهل هلند بود که از او با عنوان «بانوی بزرگ ادبیات هلند» یاد می شد و رمانش «"دریاچهٔ سیاه"» (۱۹۴۸) یکی از کتاب های اساسی و پرکاربرد برای نسل های متعدد دانش آموزان هلندی بود. اثر بزرگ او در سطح بین المللی تحسین شده "اربابان چای" است که به به زبان انگلیسی ترجمه شده است. در سال ۱۹۸۸ هاسه برای مصاحبه با ملکه هلند برای تولد ۵۰ سالگی او انتخاب شد و پس از آن آدریان ون دیس نویسنده مشهور هلندی هاسه را "شهبانوی نویسندگان" نامید. هاسه اولین موزه دیجیتال آنلاین هلندی را دارد که به زندگی و کار یک نویسنده اختصاص داده شده است. این موزه دیجیتال در سال ۲۰۰۸ در ۹۰ سالگی او افتتاح شد. سیارکی هم به افتخار او «هاسه» نام گذاری شده است. اوایل زندگی و تحصیلات. هلن سرافیا هاسه در ۲ فوریه ۱۹۱۸ در باتاویا (که امروزه جاکارتا نام دارد)، پایتخت هند شرقی هلند (اندونزی کنونی) متولد شد. او دختر ویلم هندریک هاسه (۱۸۸۹–۱۹۵۵)، کارمند دولت و نویسنده، و کاتارینا دیهم وینزن هولر (۱۸۹۳–۱۹۸۳)، نوازندهٔ پیانو کنسرت بود. او یک برادر به نام ویم داشت که در سال ۱۹۲۱ به دنیا آمد. خ
انواده هاسه چندان مذهبی نبودند. پیش از نخستین سالگرد تولد هلن، خانواده اش از باتاویا به بویتن زورخ (بوگور امروزی) نقل مکان کردند، زیرا آب وهوای معتدل تر این منطقه برای سلامت مادرش مفیدتر بود. در سال ۱۹۲۰، خانواده به روتردام هلند رفتند، و پدرش به طور موقت در شهرداری آن شهر مشغول به کار شد. در سال ۱۹۲۲، آنها دوباره به هند شرقی هلند بازگشتند و در سورابایا ساکن شدند. هاسه در این شهر به کودکستان و سپس به مدرسه ابتدایی کاتولیک رفت، زیرا این نزدیک ترین مدرسه به خانه شان بود. زمانی که مادرش بیمار شد و برای درمان به بیمارستان مسلولین داووس در سوئیس منتقل شد، هاسه ابتدا نزد پدربزرگ و مادربزرگ مادری اش در هیم استیده و سپس نزد پدربزرگ و مادربزرگ پدری اش در بارن فرستاده شد. او بعدها در یک مدرسه شبانه روزی در بارن نام نویسی کرد. در سال ۱۹۲۸، پس از بهبودی مادرش، خانواده دوباره به هند شرقی بازگشتند و در باندونگ ساکن شدند. در سال ۱۹۳۰، خانواده هاسه بار دیگر به بویتن زورخ نقل مکان کردند و یک سال بعد دوباره به باتاویا بازگشتند. او در اینجا وارد دبیرستان باتاویاس لیسئوم شد و به عضویت فعال در باشگاه ادبی السی درآمد. در سال ۱۹۳۵،
خانواده اش سفری به هلند داشتند، که در آنجا هاسه متوجه تفاوت های فرهنگی بین جامعه هلندی و هند شرقی شد. او در سال ۱۹۳۸ از دبیرستان فارغ التحصیل شد. پس از آن، هاسه به هلند رفت تا زبان هلندی بخواند، اما خیلی زود این رشته را رها کرد و در دانشگاه آمستردام به تحصیل زبان و ادبیات اسکاندیناوی پرداخت. در آمستردام، او به یک گروه تئاتر دانشجویی پیوست و با یان فان للی فلد، همسر آینده اش، آشنا شد. فان للی فلد در سال ۱۹۴۰ از او دعوت کرد که به عنوان ویراستار مجله طنز "پروپریا کورِس" (در زبان لاتین به معنای «مراقبت شخصی») فعالیت کند. جوایز. موفقیت های بزرگ او در عرصه نویسندگی و ادبیات و همچنین موفقیت تجاری آثارش تحسین منتقدان را برانگیخت و جوایز متعددی در طول سال ها فعالیت دریافت کرد. او هم برای نخستین رمان خود در سال ۱۹۴۸ و هم برای آخرین رمانش در سال ۲۰۰۳ جوایزی دریافت کرده است. از جمله معتبرترین جوایزی که برای مجموعه آثارش تا آن زمان به او اعطا شده می توان به جایزه کنستانتین هایخنس (۱۹۸۱) و جایزه پی.سی. هوفت (۱۹۸۴) اشاره کرد. او همچنین برنده جایزه آنی رومین و جایزه دیرک مارتنس شده است. علاوه بر این، دو بار "جایزه عمومی ان ا
س" را دریافت کرده است. هلن هاسه تنها نویسنده ای است که سه بار افتخار نوشتن هدیه سالانه هفته کتاب (Boekenweekgeschenk) را در سال های ۱۹۴۸، ۱۹۵۹ و ۱۹۹۴ داشته است.
امپراتور آئی تانگ (۲۷ اکتبر ۸۹۲–۲۶ مارس ۹۰۸) همچنین معروف به امپراتور ژوان شوان (唐昭宣帝)، متولد با نام لی زو، که بعداً به نام لی چو (به چینی:李柷؛ پین یین: Li Chù) تغییر یافت، از دودمان تانگ چین شناخته شد، آخرین امپراتور چین بود که بر تانگ فرمان می راند. او به عنوان یک حاکم دست نشانده ژو ون از ۹۰۴ تا ۹۰۷ سلطنت کرد. امپراتور آئی پسر امپراتور ژائوزنگ بود. در نهایت امپراتور آئی توسط ژو ون به قتل رسید. امپراتور آئی در سن ۱۱ سالگی پس از ترور پدرش، امپراتور ژائوزنگ، به دستور فرمانده جنگ سالار ژو کوان ژونگ در سال ۹۰۴، بر تخت نشست و در حالی که امپراتور آئی سلطنت می کرد، دربار تانگ، سپس در لوئویانگ، تحت کنترل مقاماتی بود که ژو مسئول آن بود. در سال ۹۰۵، تحت تحریک همکارانش لیو کان و لی ژن، زو از امپراتور آئی فرمانی صادر کرد که ۳۰ تن از اشراف ارشد را در ایستگاه بایما (白馬驛، در آنیانگ امروزی، هنان)، در نزدیکی رودخانه زرد، احضار کند. پس از آن به اشراف دستور داده شد که خودکشی کنند و اجساد آنها را به رودخانه زرد انداختند. او نتوانست کاری کند که ژو ون را از قتل برادران و مادرش در همان سال بازدارد. کمتر از دو سال بعد در سال ۹۰۷، ژو
ون آخرین حرکت خود را علیه خود امپراتور آئی انجام داد و امپراتور جوان را مجبور کرد که در مقابل او تسلیم شود. و در همان سال سلسله لیانگ را تأسیس کرد. در سلسله جدید لیانگ ژو، امپراتور سابق تانگ لقب شاهزاده جین را داشت، اما در سال ۹۰۸، ژو ون شاهزاده را در سن ۱۵ سالگی مسموم کرد. پیش زمینه. لی زو در سال ۸۹۲ در کاخ اصلی در چانگان پایتخت امپراتوری تانگ به دنیا آمد. پدرش امپراتور ژائوزنگ قبل از بدنیا آمدن او امپراتور بود و آئی نهمین پسر امپراتور ژائوزنگ بود. مادر او که قبلاً یک پسر بزرگتر از خود به دنیا آورده بود، لی یو، شاهزاده د، که بزرگ ترین پسر امپراتور ژائوزنگ بود. در سال ۸۹۷، لی زو به همراه برادرانش لی می (李秘) و لی چی (李祺) عناوین شاهزادگان دریافت کردند. عنوان لی زو شاهزاده هوی بود. در اوایل سال بعد لی یو به عنوان ولیعهد منصوب شد و مادر آنها نیز به عنوان امپراتوریس تانگ برگزیده شد. تا سال ۹۰۳ ژو کوان ژونگ، فرماندار نظامی (جیدوشی) ناحیه ژوان وو (宣武، مقر آن در کایفنگ مدرن، هنان امروزی) بود که قبلاً به عنوان یکی از قدرتمندترین جنگ سالاران قلمرو تانگ خدمت می کرد. دربار امپراتور ژائوزنگ در چانگان را به طور کامل تحت ک
نترل درآورد. در آن سال، امپراتور ژائوزنگ آماده شد تا به ژو ون عنوان معاون ژنرال یسیمو تمام اختیارات را بدهد و یکی از پسرانش نیز به عنوان ژنرال یسیمو خدمت کند، ولی او در ابتدا می خواست این عنوان را به لی یو بدهد، زیرا لی یو بزرگ ترین پسرش بود. با این حال، ژو ون شاهزاده ای جوان تر به عنوان ژنرال یسیمو را مناسب تر می دید تا تمرکز قدرت را از جانب خود تغییر ندهد، بنابراین کوی، به دستور ژو ون، لی زو را توصیه کرد. امپراتور ژائوزنگ موافقت کرد و لی زو به عنوان ژنرال یسیمو انتخاب شد. در سال ۹۰۴، ژو ون امپراتور ژائوزنگ را مجبور کرد تا پایتخت را از چانگان به لوئویانگ منتقل کند، که حتی بیشتر تحت کنترل ژو ون قرار داشت. بعداً در همان سال، از ترس اینکه امپراتور بالغ ژائوزنگ سعی کند علیه او قیام کند در حالی که او در مبارزات علیه دیگر جنگ سالاران دور بود، امپراتور ژائوزنگ را ترور کرد. او با دور زدن لی یو و دیگر شاهزادگان مسن تر، فرمانی به نام امپراتور ژائوزنگ صادر کرد که ولیعهدی لی زوئو را اعلام کرد و نام او را به لی چو تغییر داد. اندکی بعد، لی چو (به عنوان امپراتور آئی) تاج و تخت را به دست گرفت. ملکه او، که از ترور جان سالم ب
ه در برد، ملکه مادر شد. سال های حکومت. در زمانی که امپراتور آئی تاج و تخت را به دست گرفت، یکی از صدراعظمان او لیو کان، همکار نزدیک ژو ون کوان ژونگ بود. لیو، که از یک خانواده اشرافی نبود، از اشراف سنتی رنجید و از ژو ون حمایت کرد که اشراف ارشد باید سلاخی شوند تا از مقاومت آنها در برابر ژو ون جلوگیری شود. ژو ون موافقت کرد و در سال ۹۰۵، بر اساس فرامینی که به نام امپراتور آئی صادر شد، حدود ۳۰ نفر از آنها در ناحیه بایما جمع شدند و دستور خودکشی به آنان داده شد. سپس اجساد آنها را به رودخانه زرد انداختند. قربانیان شامل صدراعظم سابق پی شو، دوگو سان، کوی یوان، لو یی، و وانگ پو و همچنین مقامات ارشد ژائو چونگ (趙崇) و وانگ زان (王贊) بودند. تقریباً در همان زمان، ۹ نفر از برادران امپراتور آئی، از جمله لی یو نیز به دستور ژو ون کشته شدند. در همین حال، لیو، و همچنین دیگر یاران نزدیک ژو ون در دربار لوئویانگ، جیانگ ژوان هویی (蔣玄暉) مدیر ارتباطات قصر و ژانگ تینگ فان (張廷範) فرمانده نگهبانان امپراتوری، در حال تدارک مراسمی بودند تا امپراتور آئی را تسلیم ژو ون کنند. با توجه به سوابق گذشته در مورد انتقال سلسله، آنها ابتدا از امپراتور آئی ف
رمانی صادر کردند تا ژو ون عنوان شاهزاده وی (魏王) را دریافت کند و ۹ موهبت را به او اعطا کنند. اما ژو ون، خواستار تاج و تخت حتی سریعتر از این بود ولی با این تشریفات سرعت انتقال امپراتوری کاهش پیدا می کرد که این برای ژو ون اصلاً مطلوب نبود. او سپس حکام دولتی جیانگ، لیو و ژانگ را به قتل رساند. وانگ و ژائو سپس ملکه دواگر هی را که با جیانگ همکاری می کرد به این امید که او و امپراتور جوان در امان بمانند، به دروغ متهم کردند که با جیانگ رابطه برقرار کرده است؛ بنابراین او نیز اعدام شد، و امپراتور آئی مجبور شد پس از مرگ او را بدنام کرده و به درجات معمولی تنزل دهد، اگرچه او همچنان اجازه داشت برای او عزاداری کند. در سال ۹۰۷، ژو به توصیه متحد خود، لو شووی، فرماندار نظامی ناحیه وی بو (魏博، که مقر آن در هندان مدرن، هبی است)، سرانجام تصمیم گرفت تاج و تخت را به دست گیرد. در اواخر سال، امپراتور جوان تاج و تخت را به او واگذار کرد، دودمان تانگ را پایان داد و دودمان لیانگ پسین جدیدی را به عنوان امپراتور (تایزو) تأسیس کرد. اگرچه چندین جنگ سالار منطقه، از جمله لی کیونگ، لی مائوژن، یانگ وو و وانگ جیان، از به رسمیت شناختن او امتناع کردند
و عملاً به حاکمان ایالت مستقل خود (به ترتیب: جین، وو و چی تبدیل شدند) تبدیل شدند. از میان آن ایالت های جدید، جین، چی و وو همچنان از نام دوره تیان یو امپراتور آئی استفاده می کردند و به طور ضمنی هنوز او را به عنوان امپراتور می شناختند. مرگ. امپراتور بازنشته آئی در آخرین سال زندگی خود از لوئویانگ به استان کائو (曹州، در هزه امروزی، شاندونگ) منتقل شد و عمارتش را با حصاری از خار در اطراف آن تحت حفاظت شدید قرار دادند. سپس در سال ۹۰۸ ژو ون لی چو را مسموم کرد و به لی چو نام پس از مرگ آی (哀، "سوگنده") داد. در سال ۹۲۸، در آن زمان، لی سیوان، پسرخوانده لی کیونگ، به عنوان امپراتور ایالت جانشین جین، تانگ پسین (به عنوان امپراتور مینگ زونگ)، که ادعا می کرد ادامه مشروع سلسله تانگ است و قبل از آن دودمان لیانگ پسین را ویران کرده بود، فرمانروایی می کرد، امپراتور مینگ زونگ به مقامات پیشنهاد کرد که امپراتور آئی تجلیل شود. امپراتور مینگ زونگ سپس دستور ساخت معبدی را در استان کائو برای امپراتور آئی داد. در سال ۹۲۹ مقامات امپراتور مینگ زونگ پیشنهاد دادند که به امپراتور آئی یک نام پس از مرگ امپراتور ژائو شوان مناسب تر (یعنی سنتی تر تانگ
) با نام معبد جینگ زونگ داده شود، اما آنها همچنین خاطرنشان کردند که از آنجایی که معبد امپراتور آئی در میان معبدهای امپراتوری نبود، نام اجدادی امپراتوری نیز چنین نیست؛ بنابراین، فقط نام جدید پس از مرگ پذیرفته شد و نام معبد چنین نبود تغییری نکرد. با این حال تاریخ های سنتی او را بیشتر به عنوان امپراتور آئی و همچنین در برخی مواقع به عنوان امپراتور ژائو شوان یاد می کنند.
لورا کانورا سانده (زاده 2 ژانویه 1957) خواننده و آهنگساز محبوب اروگوئه است. او یکی از مشهور ترین هنرمندان انفرادی خوان زن در اروگوئه به حساب میآید. زندگی. اوایل پیشه. کانورا در مونته ویدئو از پدری به نام خوزه کوکو کانورا (پسر یک مهاجر گالیسیایی) و مادری به نام کارمن پوچا ساند به دنیا آمد. در سال ۱۹۷۸، تحصیلات خود را در رشته تئاتر در مدرسه بازیگران روبرتو فونتانا و نلی گویتینو به پایان رساند. اندکی پس از فارغ التحصیلی، حضور او در کنسرواتوریو دل نوکلئو د استودیو موزیکال این فرصت را برایش فراهم کرد تا با چندین نوازنده آشنا شود. این آشنایی منجر به تشکیل گروه رامبو با همکاری آن نوازندگان شد. رامبو. آغازها. در اوایل سال ۱۹۷۹، ارتباط او با نوازندگان مائوریسیو اوبال، گونزالو موریرا، گوستاوو ریپا، میگل لوپز و کارلوس ویسنته آغاز شد که منجر به تأسیس گروه موسیقی رامبو (Rumbo) شد. آنها اولین اجرای خود را در تئاتر آسترال در ژوئن ۱۹۷۹ ارائه کردند. اولین ضبط کامل آنها، با عنوان «Para abrir la noche»، توسط لیبل Ayuí / Tacuabé در سال ۱۹۸۰ منتشر شد. در سال های بعد، آنها دو آلبوم دیگر را که دیسکوگرافی آنها را تشکیل می دادند، منت
شر کردند: «Sosteniendo la pared» در سال ۱۹۸۲ و «Otro tiempo» در سال ۱۹۸۳. این گروه علاوه بر انتشار آلبوم ها، اجراهای متعددی در اروگوئه و همچنین در بوئنوس آیرس، آرژانتین برگزار کرد. عیسی تریستزا. در طول سال ۱۹۸۴ و به موازات فعالیتش در رامبو، کانورا (یکی از اعضای گروه) کار بر روی یک آلبوم انفرادی را آغاز کرد. این پروژه با تولید هنری خایمه روس (Jaime Roos) و همراهی موسیقایی گروه رپیکه (Repique)، متشکل از آندرس رکانیو، آلبرتو مانیونه، گوستاوو اچنیکه و کارلوس "بوکا" فریرا، انجام شد. این اثر در سال ۱۹۸۵ با انتشار اولین آلبوم انفرادی کانورا به نام عیسی تریستزا تکمیل شد. جدایی. در طول هشت سال فعالیت گروه، رامبو توسط دیکتاتوری نظامی-مدنی اروگوئه مورد انتقاد و سانسور قرار گرفت. این محدودیت ها به شکل لغو کنسرت ها و حذف بخش هایی از تیتراژ اولین آثارشان به دلیل ممنوعیت های اعمال شده بر نویسندگانی مانند ماریو بندتی، آدلا گلیجر و دیانا ریچس نمود پیدا کرد. در سال ۱۹۸۷، گروه رامبو از هم پاشید و اعضای آن، از جمله مائوریسیو اوبال و کانورا، فعالیت های انفرادی خود را آغاز کردند. از اواسط ۱۹۸۷ تا ۱۹۸۸، کانورا بار دیگر فعالیت هنری
خود را از سر گرفت و در کنار استبان کلیسیچ و مائوریسیو اوبال در دو سری اجرای زنده در مونته ویدئو حضور یافت که با استقبال گسترده ی مردم مواجه شد. لاس تریس. در اواخر سال ۱۹۸۸، کانورا اجرای نمایش «Las Tres» را در کنار استلا مگنونه و ماریانا اینگولد (که مدت کوتاهی بعد جای خود را به فلاویا ریپا داد) آغاز کرد. «Las Tres» نمایشی بود که در La Barranca اجرا شد و در آن هر نوازنده، رپرتوار شخصی خود را با همراهی دو عضو دیگر گروه و همچنین سه نوازنده اضافی به اجرا گذاشت. آلبوم این نمایش در سال بعد منتشر شد و به سطحی از فروش دست یافت که جایزه صفحه طلایی را برای آن به ارمغان آورد. حرفه انفرادی. پس از موفقیت این برنامه، کانورا تصمیم گرفت کار انفرادی خود را آغاز کند و آلبوم «Esa Tristeza» را دوباره منتشر کند. این آلبوم که پیش تر توسط Repique عرضه شده بود، به دلیل عدم تعیین تاریخ انتشار رسمی، هرگز به صورت زنده اجرا نشده بود. در سال های ۱۹۹۰ و ۱۹۹۱، این هنرمند اجراهای موفقیت آمیزی از این آلبوم را در چندین شهر اروگوئه، از جمله تئاتر Solís در مونته ویدئو، برگزار کرد. این آلبوم به سرعت در فهرست پرفروش ترین های کشور قرار گرفت و موفق
به دریافت جایزه طلایی و پلاتینیوم شد. این دستاورد باعث شد کانورا اولین هنرمند زن در اروگوئه باشد که به چنین افتخاراتی دست می یابد. "Puedes oírme" (میتونی صدایم را بشنوی). در اواخر سال ۱۹۹۱، او دومین آلبوم انفرادی خود با عنوان «Puedes Oírme» را با تهیه کنندگی خایمه روس منتشر کرد. این آلبوم ابتدا در قالب وینیل و کاست عرضه شد و کمی بعد به صورت سی دی نیز منتشر گردید که شامل اولین آلبوم انفرادی او هم بود. این سی دی نیز موفق به دریافت جایزه طلایی شد. در سال ۱۹۹۲، کانورا با موزیک ویدئوی آهنگ «Detrás del Miedo» به نمایندگی از اروگوئه در اکسپوی سویا حضور یافت. همچنین در اواسط همان سال، او در برنامه «¡Y Vero América va!» به کارگردانی ورونیکا کاسترو (خواننده و بازیگر مکزیکی) به عنوان نماینده اروگوئه شرکت کرد. Las cosas que aprendí en los discos (چیزهایی که در رکوردها یاد گرفتم). در مارس ۱۹۹۳، در جشنواره فیلم و موسیقی شهر مونته ویدئو، موزیک ویدئوی آهنگ «Todo lo que quiero» جایزه اول را دریافت کرد. یکی دیگر از کلیپ های موفق او، «Nada vale más» از آلبوم «Las cosas que aprendí en los discos» بود که در سال قبل منتشر شده بود.
موفقیت این موزیک ویدئوها باعث شد کانورا برای حضور در برنامه های بین المللی MTV دعوت شود در ژوئن ۱۹۹۳، او در یادبود آمریکای لاتین در سن پابلو اجرا کرد و در پایان همان سال، جایزه فابینی برای بهترین خواننده پاپ در تئاتر Solís به او اهدا شد. Locas pasiones (احساسات دیوانه کننده). کانورا به همراه هوگو فاتوروسو، نمایش «Locas Pasiones» را در تئاتر Solís اجرا کردند. این اجرا به صورت زنده ضبط شد و بعداً به صورت سی دی منتشر گردید. این آلبوم شامل مجموعهای از بولروها و تانگوها بود که اولین تجربه خواننده در سبک تانگو محسوب میشد. پس از این اجرا، کانورا دعوت جدیدی دریافت کرد تا این بار در جشنواره OTI که در شهر والنسیا برگزار میشد، به نمایندگی از اروگوئه شرکت کند. پیاف. در سال ۱۹۹۴ که اوج فعالیت هنری کانورا محسوب میشد، او مجموعهای از اجراها را همراه با ارکستر سمفونیک شهر مونته ویدئو به روی صحنه برد. در همین دوران، عمر وارلا (مدیر شرکت تئاتر ایتالیا فاوستا) به او پیشنهاد داد تا نقش اصلی نمایش موزیکال/تئاتری را که بر اساس کتاب پام جِمز (نویسنده انگلیسی) نوشته شده بود، بازی کند. این نمایش به زندگی ادیت پیاف (خواننده افسانهای ف