Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لشکر ۸۵ پیاده نظام) را برای بهره برداری از موفقیت سپاه سیزدهم به کار گرفت. پیاده نظام با حمله در ۱۷ سپتامبر، با پشتیبانی توپخانه آمریکایی و بریتانیایی، حدود به سمت مونته پراتونه جنگید. در شرق گذرگاه ایل جیوگو و موقعیتی کلیدی در خط گوتیک. در همین حال، سپاه دوم ایالات متحده حمله خود را به مونته آلتوزو از سر گرفت و بر ضلع شرقی گذرگاه ایل جیوگو مسلط شد. مواضع آلتوزو پس از پنج روز نبرد، صبح روز ۱۷ سپتامبر سقوط کرد. تصرف آلتوزو و پراتونه و همچنین مونته وروکا بین آنها باعث شد که خطوط دفاعی قدرتمند گذرگاه فوتا از پهلو مورد حمله قرار گیرند و لملسن مجبور به عقب نشینی شد و این گذرگاه پس از تنها نبرد سبک در ۲۲ سپتامبر به تصرف درآمد. در سمت چپ، سپاه چهارم راه خود را به خط اصلی گوتیک باز کرده بود: به ویژه هنگ پیاده نظام ۳۷۰ که نیروهای محور را در بخش خود به سمت شمال فراتر از بزرگراه ۱۲ به سمت گالیکانو سوق داد؛ و هنگ ششم RCT برزیلی که ماساروسا، کامایوره و دیگر شهرهای کوچک را در مسیر خود به سمت شمال تصرف کرد. تا پایان ماه، واحد برزیلی "مونته پرانو" را فتح کرده و منطقه دره سرچیو را بدون متحمل شدن تلفات عمده کنترل کرد. در ماه
اکتبر، فورناسی را با کارخانه مهماتش و بارگا نیز تصرف کرد؛ در حالی که هنگ ۳۷۰ از واحدهای دیگر (۳۶۵ و ۳۷۱) نیروی کمکی دریافت کرد تا بخش چپ ارتش پنجم را در دریای لیگوریا تضمین کند. در جناح راست ارتش پنجم ایالات متحده، در امتداد جناح راست سپاه سیزدهم بریتانیا، "لشکر هشتم پیاده نظام هند" در حال نبرد در زمین های صعب العبور موفق شد ارتفاعات "فمینا مورتا" را تصرف کند. هم زمان، "لشکر ششم زرهی بریتانیا" نیز در همان روز، یعنی ۱۸ سپتامبر، "گذرگاه سن گودنزو" را در مسیر ۶۷ به سوی "فورلی" به کنترل خود درآورد. این پیشروی ها در مناطق کوهستانی و بدون مسیر مشخص، نشان دهندهٔ توان عملیاتی بالای نیروهای متفقین در عبور از موانع طبیعی و فشار بر خطوط دفاعی آلمان بود. تصرف این نقاط کلیدی، نه تنها دسترسی به دشت های شمالی را تسهیل کرد، بلکه به متفقین امکان داد تا از جناحین به مواضع آلمان در خط گوتیک نزدیک شوند و فشار تاکتیکی را افزایش دهند. در این مرحله، با پیشرفت کند در جبهه آدریاتیک، کلارک تصمیم گرفت که بولونیا در امتداد مسیر ۹ برای به دام انداختن ارتش دهم آلمان، بیش از حد به سمت غرب متمایل خواهد بود؛ بنابراین، او تصمیم گرفت سپاه دوم
اصلی را به سمت شرق و به سمت ایمولا سوق دهد، در حالی که سپاه سیزدهم به پیشروی در سمت راست به سمت فائنتسا ادامه دهد. اگرچه آنها از خط گوتیک عبور کرده بودند، ارتش پنجم - درست مانند ارتش هشتم قبل از آنها - زمین های آن سوی خط و مدافعان آن را حتی دشوارتر یافت. بین ۲۱ سپتامبر و ۳ اکتبر، لشکر ۸۸ ایالات متحده با ۲۱۰۵ کشته و زخمی - تقریباً برابر با کل بقیه سپاه دوم در طول شکستن واقعی خط گوتیک - راه خود را به سمت توقف باز کرد. نبرد به سمت ایمولا، نیروهای آلمانی را از خط دفاعی بولونیا خارج کرده بود و کلارک تصمیم گرفت حمله اصلی خود را به سمت محور بولونیا تغییر دهد. سپاه دوم ایالات متحده به طور پیوسته از طریق گذرگاه راتیکوسا پیشروی کرد و تا ۲ اکتبر، حدود به مونگیدورو رسیده بود. از بولونیا. با این حال، همان طور که در ساحل دریای آدریاتیک اتفاق افتاده بود، هوا خراب شده بود و باران و ابرهای کم ارتفاع مانع از پشتیبانی هوایی می شدند، در حالی که جاده های منتهی به انبارهای تدارکاتی که هر لحظه دورتر می شدند، در نزدیکی فلورانس، باتلاقی شده بودند. در پنجم اکتبر، سپاه دوم ایالات متحده حمله خود را در جبهه ای به طول ۲۳ کیلومتر در امتداد
جاده ۶۵ به سمت بولونیا از سر گرفت. در جناح راست آن ها سپاه سیزدهم بریتانیا که شامل لشکر پیاده نظام ۷۸ بریتانیا بود و پس از بازسازی سه ماهه در مصر به ایتالیا بازگشته بود، از آن ها حمایت می کرد. پیشرفت تدریجی در مقابل مقاومت فزاینده صورت گرفت، زیرا ارتش چهاردهم آلمان نیروهایی را از بخش آرام تر مقابل سپاه چهارم ایالات متحده به این منطقه منتقل کرد. تا نهم اکتبر، آن ها به سمت پرتگاه عظیم به ارتفاع ۴۶۰ متر پشت لیورگنانو حمله می کردند که به نظر غیرقابل عبور می رسید. با این حال، صبح دهم اکتبر هوا صاف شد و امکان استفاده از پشتیبانی توپخانه و هوایی فراهم گردید. با این وجود، تا پایان پانزدهم اکتبر طول کشید تا این پرتگاه به طور کامل تصرف شود. در جناح راست سپاه دوم ایالات متحده، سپاه سیزدهم بریتانیا نیز در زمینی به همان اندازه دشوار با مقاومت سرسختانه ای مواجه بود. زمان برای حمله متفقین رو به اتمام است. تا نیمه دوم اکتبر، برای الکساندر روزبه روز روشن تر می شد که با وجود مبارزه سرسختانه در دشت های آب گرفته رومانا و کوه های سر به فلک کشیده آپنین مرکزی، با پیشرفت پاییز و خستگی و تلفات جنگی که به طور فزاینده ای بر توان نیروه
ایش تأثیر می گذاشت، هیچ پیشرفتی قبل از بازگشت هوای زمستانی رخ نخواهد داد. در جبهه آدریاتیک، پیشروی ارتش هشتم بریتانیا در جناح چپ خود از طریق دامنه های آپنین به سمت فورلی در مسیر ۹ از سر گرفته شد. در ۵ اکتبر ، لشکر دهم پیاده نظام هند - که از سپاه دهم بریتانیا به سپاه پنجم بریتانیا تغییر مسیر داده بود - از بالای تپه ها از رودخانه فیومیچینو عبور کرده و خط دفاعی آلمان را در رودخانه تغییر داده و واحدهای ارتش دهم آلمان را در پایین دست رودخانه مجبور به عقب نشینی به سمت بولونیا کرده بود. به طور متناقضی، از یک نظر، این به کسلرینگ کمک کرد زیرا جبهه ای را که باید از آن دفاع می کرد کوتاه تر کرد و فاصله بین دو ارتش او را کاهش داد و انعطاف پذیری بیشتری برای جابجایی واحدها بین دو جبهه به او داد. در ادامه پیشروی خود در مسیر ۹، در ۲۱ اکتبر، سپاه پنجم بریتانیا از رودخانه ساویو که از طریق چزنا به سمت شمال شرقی تا آدریاتیک امتداد دارد، عبور کرد و تا ۲۵ اکتبر در حال نزدیک شدن به رودخانه رونکو بود، حدود فراتر از ساویو، که آلمانی ها پشت آن عقب نشینی کرده بودند. تا پایان ماه، پیشروی به فورلی، در نیمه راه بین ریمینی و بولونیا، رسیده
بود. قطع ارتباطات جانبی ارتش های آلمان همچنان یکی از اهداف اصلی بود. در واقع، کسلرینگ بعدها گفت که اگر در اواسط اکتبر جبهه جنوب بولونیا قابل حفظ نباشد، همه مواضع آلمان ها در شرق بولونیا «به طور خودکار از دست خواهند رفت.» بنابراین الکساندر و کلارک تصمیم گرفتند قبل از آنکه زمستان جبهه را فرا گیرد، آخرین فشار خود را برای تصرف بولونیا انجام دهند. در شانزدهم اکتبر، ارتش پنجم ایالات متحده خود را برای آخرین تلاش به منظور تصرف بولونیا آماده کرده بود. متفقین به دلیل کاهش جهانی تولید مهمات در انتظار شکست نهایی آلمان با کمبود مهمات توپخانه مواجه بودند. باتری های ارتش پنجم تا حدی سهمیه بندی شده بودند که مجموع گلوله های شلیک شده در آخرین هفته اکتبر کمتر از تعداد شلیک شده در یک دوره هشت ساعته در دوم اکتبر بود. با این حال، سپاه دوم ایالات متحده و سپاه سیزدهم بریتانیا به مدت یازده روز متوالی حملات خود را ادامه دادند. پیشرفت کمی در مرکز، در امتداد جاده اصلی به بولونیا، حاصل شد. در جناح راست، پیشرفت بهتری صورت گرفت و در بیستم اکتبر، لشکر ۸۸ ایالات متحده مونته گرانده را تصرف کرد که تنها شش و چهار دهم کیلومتر تا جاده ۹ فاصله داش
ت و سه روز بعد لشکر ۷۸ بریتانیا مونته اسپادورو را فتح کرد. با این حال، چهار مایل باقی مانده مسیر در زمینی دشوار قرار داشت و توسط سه تا از بهترین لشکرهای آلمان در ایتالیا — لشکر پانزرگرنادیه ۲۹، لشکر پانزرگرنادیه ۹۰ و لشکر چترباز اول — تقویت شده بود که کسلرینگ توانسته بود آن ها را از رومانا عقب نشینی دهد به لطف کوتاه شدن جبهه اش. تا اواخر اکتبر، هنگ ششم برزیل نیروهای محور را از استان لوکا به بارگا پیش رانده بود، جایی که پیشروی آن متوقف شد. عملیات های بعدی. در اوایل نوامبر، تقویت کامل لشکر اول برزیل و تقویت لشکر ۹۲ ایالات متحده، حتی جبران خسارات ارتش پنجم ایالات متحده را که به فرانسه منتقل شده بود، نکرده بود. وضعیت در ارتش هشتم بریتانیا حتی بدتر بود: کادرهای جایگزین به شمال اروپا منتقل می شدند و به سپاه اول کانادا دستور داده شد تا برای اعزام به هلند در فوریه سال بعد آماده شود. همچنین، در حالی که آنها در کوهستان ها نگه داشته می شدند، ارتش ها همچنان از برتری زرهی نسبت به پیاده نظام برخوردار بودند. در طول ماه های نوامبر و دسامبر، ارتش پنجم بر بیرون راندن آلمانی ها از مواضع توپخانه ای مستحکمشان که در جلوگیری از پیش
روی متفقین به سمت بولونیا و دره پو نقش کلیدی داشتند، تمرکز کرد. ارتش پنجم ایالات متحده با استفاده از نیروهای کوچک و متوسط برزیلی و آمریکایی، این نقاط را یکی پس از دیگری مورد حمله قرار داد، اما هیچ نتیجه مثبتی نداشت. تا پایان سال، استحکامات دفاعی تشکیل شده توسط آلمانی ها در اطراف مونته کاستلو ، ( "لیزانو در" ) بلودره ، دلا توراچیا، کاستلنووو (دی ورگاتو)، توره دی نرون، لا سرا، سوپراساسو و کاستل دی آیانو بسیار مقاوم نشان داده بود. در همین حال، ارتش هشتم بریتانیا - که در مسیر ۹ در فورلی مستقر بود - به پیشروی فرعی خود در ساحل آدریاتیک ادامه داد و در ۵ نوامبر راونا را تصرف کرد. در اوایل نوامبر، پیشروی در مسیر ۹ از سر گرفته شد و در ۹ نوامبر از رودخانه مونتونه، درست آن سوی فورلی، عبور شد. با این حال، پیشروی با رودخانه کوزینا، حدود ، همچنان بسیار دشوار بود. در امتداد مسیر ۹، تنها در ۲۳ نوامبر از آن عبور شد. تا ۱۷ دسامبر، رودخانه لامون مورد حمله قرار گرفت و فائنزا پاکسازی شد. ارتش دهم آلمان خود را در کرانه های مرتفع رودخانه سنیو (با ارتفاع حداقل مستقر کرد. بالای دشت اطراف) که از خط پیشروی ارتش هشتم درست آن سوی فائنتسا
تا دریای آدریاتیک در شمال راونا امتداد داشت. با بارش برف و استقرار کامل زمستان، هرگونه تلاشی برای عبور از سنیو منتفی شد و لشکرکشی ارتش هشتم در سال ۱۹۴۴ به پایان رسید. در اواخر دسامبر، در آخرین اوج نبردهای سال، آلمانی ها از یک نیروی عمدتاً ایتالیایی متشکل از واحدهای لشکر ایتالیایی مونتروسا برای حمله به جناح چپ ارتش پنجم ایالات متحده در دره سرچیو در مقابل لوکا استفاده کردند تا واحدهای متفقین را که در غیر این صورت ممکن بود به جبهه مرکزی منتقل شوند، در آنجا زمین گیر کنند. دو تیپ از لشکر هشتم پیاده نظام هند به سرعت از طریق آپنین ها منتقل شدند تا لشکر ۹۲ پیاده نظام ایالات متحده را تقویت کنند. زمانی که نیروهای کمکی رسیدند، نیروهای محور برای تصرف بارگا پیشروی کرده بودند، اما اقدام قاطع سرلشکر دادلی راسل از لشکر هشتم هند، پیشروی بیشتر را متوقف کرد و وضعیت تثبیت شد و بارگا تا سال نو بازپس گرفته شد. در اواسط دسامبر، الکساندر فرمانده عالی جبهه مدیترانه شد. کلارک جای او را به عنوان فرمانده ارتش های متفقین در ایتالیا (که به گروه ارتش پانزدهم تغییر نام داده شد) گرفت و فرماندهی ارتش پنجم ایالات متحده به لوسیان کی. تراسکات دا
ده شد. در اواسط فوریه، با بهبود هوای زمستانی، ارتش پنجم حملات خود را به مواضع توپخانه آلمان از سر گرفت ( "عملیات Encore" ). این بار سپاه چهارم از دو لشکر پیاده نظام کامل برای انجام این مأموریت استفاده کرد: لشکر برزیلی، که وظیفه تصرف مونته کاستلو، سوپراساسو و کاستلنوو دی ورگاتو را بر عهده داشت؛ و لشکر دهم کوهستانی تازه از راه رسیده ایالات متحده ، که وظیفه تصرف بلودره، دلا توراچیا و کاستل دی آیانو را بر عهده داشت. عملیات Encore در 18 فوریه آغاز شد و در 5 مارس به پایان رسید و مقدمه ای برای حمله نهایی در ایتالیا بود.
گوران تومیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل کرواسی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ردبول زالتسبورگ، باشگاه فوتبال شیبنیک، باشگاه فوتبال ویچنزا، باشگاه فوتبال لیرسه، باشگاه فوتبال آ. ا. ک آتن، باشگاه فوتبال هنان، و باشگاه فوتبال رجینا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال کرواسی بازی کرده است.
سنت جیووانی در پورتا لاتینا () یک کلیسای باسیلیکا در رم، ایتالیا، در نزدیکی پورتا لاتینا (در ویا لاتینا) دیوار اورلیان است. تاریخچه. طبق گفته ترتولیان، به نقل از سنت جروم، در سال ۹۲، سنت جان انجیلی در رم تحت امپراتور دومیتیان با غوطه ور شدن در خمره ای از روغن جوشان، از شهادت جان سالم به در برد و از آن بدون آسیبی بیرون آمد. او بعداً به جزیره پاتموس تبعید شد. به طور سنتی گفته می شود که این رویداد در دروازه لاتین (واقع در قسمت جنوبی دیوار روم) رخ داده است. گفته می شود کلیسای کوچک سن جیووانی در اولئو در همان مکان قرار دارد. این رویداد در کتاب شهدای رومی که در قرن هفتم آغاز شد، ذکر شده است، اگرچه این رویداد قبل از آن جشن گرفته می شد. جشنی در تقویم رومی نیز تا سال ۱۹۶۰ این رویداد را جشن می گرفت، زمانی که پاپ ژان بیست و سوم بیشتر جشن های ثانویه را برای یک قدیس حذف کرد. روز سیاه سنت جان ایوانگ. روز «آنته پورتام لاتینام» هنوز هم در کتاب دعای عمومی انگلیکان در ۶ مه مشخص شده است. این جشن همچنین توسط هیئت شخصی بانوی والسینگهام برگزار می شود. سنت ساخت کلیسای سنت جان در دروازه لاتین، ساخت آن را در دوران پاپی پاپ گلاسیوس او
ل (۴۹۲–۴۹۶) قرار می دهد. این با قدیمی ترین کاشی های سقف که دارای مهر مالیاتی برای پادشاه اوستروگوت و حاکم ایتالیا، تئودوریک کبیر (حکومت ۴۹۳–۵۲۶) هستند، مطابقت دارد. یکی از این کاشی های سقف باستانی اکنون در کلیسای جامع به عنوان تریبون استفاده می شود. در قرن هشتم، کلیسای جامع توسط پاپ آدریان اول مرمت شد و بعداً برج ناقوس و رواق به آن اضافه شد و در پایان قرن دوازدهم، کلیسای جامع توسط پاپ سلستین سوم دوباره تقدیس شد. در قرن های شانزدهم و هفدهم، سقفی به سبک باروک و دیگر ویژگی های باروک به فضای داخلی اضافه شد. در سال های ۱۹۴۰–۱۹۴۱، ویژگی های باروک حذف شدند و باسیلیکا به سادگی ابتدایی تری بازگردانده شد. این آخرین بازسازی توسط پدران روسمینیان انجام شد که در سال ۱۹۳۸، مراقبت از باسیلیکا و ساختمان مجاور به آنها سپرده شد، جایی که آنها کالج میسیونری آنتونیو روسمینی را افتتاح کردند که خانه مطالعات بین المللی آنها را در خود جای داده است. گفته می شود این کلیسا محل یکی از اولین عروسی های همجنس گرایان در اروپای غربی است. میشل دو مونتنی، فیلسوف و مقاله نویس برجسته فرانسوی قرن شانزدهم، در دفتر خاطرات خود خاطرنشان کرد: در بازگشت
از کلیسای سنت پیتر، با مردی ملاقات کردم که به من اطلاع داد که در همان روز [۱۸ مارس ۱۵۸۱] ایستگاه هفته مقدس در سن جیووانی پورتا لاتینا بود، کلیسایی که چند سال قبل از آن، برخی از پرتغالی ها وارد یک انجمن برادری عجیب شده بودند. آنها در مراسم عشای ربانی، با همان تشریفاتی که ما ازدواج هایمان را انجام می دهیم، مرد با مرد، ازدواج می کردند، همان مراسم انجیل ازدواج را می خواندند و سپس به رختخواب می رفتند و با هم زندگی می کردند. شوخ طبعان رومی می گفتند که چون در پیوند دیگر، یعنی پیوند زن و مرد، این شرایط ازدواج به تنهایی آن را مشروع می کند، برای این مردم تیزبین به نظر می رسید که اگر این عمل دیگر را با تشریفات و اسرار کلیسا مجاز بدانند، به همان اندازه مشروع خواهد شد. شرح. ورودی کلیسا در مقابل یک مربع کوچک با دهانه چاهی مربوط به قرن هشتم قرار دارد که تقریباً همان نمای کلیسا را که در مراسم تقدیس مجدد توسط پاپ سلستین سوم در قرن دوازدهم دیده می شد، بازسازی می کند. رواق (یا ایوان) کلیسا توسط چهار ستون کلاسیک (هر کدام با سنگ مرمر متفاوت) که پنج طاق را نگه می دارند، پشتیبانی می شود. درب اصلی با یک موزاییک ساده از پورفیری قرمز
و سبز قاب گرفته شده است. فضای داخلی باسیلیکا به سه شبستان تقسیم شده است که توسط دو ردیف ستون از هم جدا شده اند که طاق های نیم دایره ای بر روی آنها قرار دارند. دو ستون نزدیک به محراب از سنگ مرمر سفید با شیارهای عمیق هستند. ستون های دیگر از انواع مختلف سنگ مرمر و گرانیت هستند که با مجموعه ای متنوع از سرستون های ایونیک پوشانده شده اند. شبستان مرکزی با یک نیم شش ضلعی خاتمه می یابد. محراب. هر یک از سه ضلع محراب با یک پنجره بزرگ پر از عقیق عسلی رنگ باز می شود. در لبه پنجره مرکزی، یک صحنه مصلوب چوبی حکاکی شده شامل سنت جان انجیل نویس و مریم مقدس قرار دارد. در جلوی محراب، یک سنگفرش موزاییکی به سبک کازماتسک قرار دارد. الگوی هندسی پورفیری قرمز و سبز با سنگ مرمر سفید قاب گرفته شده است (و همچنین قطعاتی از سنگ مرمر سفید با حروف لاتین دوباره استفاده شده است) که تصور می شود قبل از قرن دوازدهم ساخته شده باشد. در پله جلویی محراب، تیتولوس باسیلیکا، با منشأ باستانی، که در طول بازسازی های سال ۱۹۴۰ کشف شد، قرار دارد: در سال های ۱۹۱۳–۱۹۱۵، نقاشی های دیواری که اخیراً کشف شده بودند، بالای محراب اصلی مرمت شدند. پس از این کار، جستجوی د
یگری در امتداد نمای شبستان مرکزی، وجود یک دایره کامل را نشان داد. از نقاشی های دیواری قرون وسطایی. مرمت این نقاشی های دیواری با مرمت کامل کلیسای جامع در سال های ۱۹۴۰–۱۹۴۱ به پایان رسید. شبستان مرکزی با حدود ۵۰ صحنه از عهد عتیق و عهد جدید، از خلقت جهان تا آخرالزمان باشکوه اورشلیم جدید، تزئین شده است. این نقاشی های دیواری توسط چندین هنرمند تحت نظارت یک استاد اجرا شده اند.
سنت جان دی فلورنتینی () یک کلیسای کوچک و یک کلیسای رسمی در پونته ریونه رم، ایتالیا است. کلیسای جدید جامعه فلورانس در رم که به سنت جان باپتیست، محافظ فلورانس، تقدیم شده است، در قرن شانزدهم آغاز و در اوایل قرن هجدهم تکمیل شد و کلیسای ملی فلورانس در رم است. این کلیسا در طول قرن های شانزدهم و هفدهم با هنر فراوان تزئین شده بود و بیشتر سفارش ها به هنرمندان فلورانسی داده می شد. تاریخچه. پل آهنی در سن جیووانی دی فیورنتینی، حدود ۱۸۹۰. این پل در سال ۱۸۲۷ ساخته شد و در سال ۱۹۴۱ تخریب شد. عکس از جوزپه پریمولی. جانشین ژولیوس دوم، پاپ فلورانسی لئو دهم دِ مدیچی (۱۵۱۳–۱۵۲۱)، در سال ۱۵۱۸ مسابقه معماری برای ساخت کلیسای جدید در محل کلیسای قدیمی سن پانتالئو را آغاز کرد. طرح ها توسط تعدادی از معماران، از جمله بالداساره پروزی، یاکوپو سانسووینو، آنتونیو دا سانگالوی جوان و نقاش و معمار رافائل، ارائه شدند. ایده های اولیه غالب، چیدمان متمرکز کلیسا بود. سانسووینو در این مسابقه برنده شد، اما ساخت بنا متعاقباً توسط سانگالو و جاکومو دلا پورتا اجرا شد. در سال ۱۵۵۹، کوزیمو اول دِ مدیچی، دوک توسکانی، از میکل آنژ خواست تا طرح هایی برای کلیسا
آماده کند و او چیدمان متمرکز کلیسا را ارائه داد، اما این طرح پذیرفته نشد. ساخت اصلی کلیسا در سال های ۱۵۸۳–۱۶۰۲ تحت نظر معمار جاکومو دلا پورتا بر اساس طرح صلیب لاتین انجام شد. کارلو مادرنو از سال ۱۶۰۲ تا ۱۶۲۰ این مسئولیت را بر عهده گرفت و ساخت گنبد و بدنه اصلی کلیسا را هدایت کرد. با این حال، نمای بیرونی، که بر اساس طرحی از الساندرو گالیله ساخته شده بود، تا سال ۱۷۳۴ به پایان نرسید. در سال های ۱۶۲۳–۱۶۲۴، جیووانی لانفرانکو نقاشی هایی برای کلیسای کوچک ساکچتی کشید. در سال ۱۶۳۴، نقاش و معمار باروک، پیترو دا کورتونا، توسط اشراف زاده فلورانسی، اوراتزیو فالکونیری، برای طراحی محراب بلند فراخوانده شد. نقشه هایی برای محراب و محیط آن و یک مدل تهیه شد، اما پروژه اجرا نشد. ایده های کورتونا برای گروه کر شامل پنجره هایی بود که از دید حضار پنهان بودند و محراب را روشن می کردند، نمونه ای اولیه از استفاده باروک از منبع «نور پنهان»، مفهومی که برنینی بسیار از آن استفاده کرد. حدود بیست تا سی سال بعد، فالکونیری پروژه گروه کر را احیا کرد، اما سفارش را به معمار باروک، فرانچسکو بورومینی، داد که طرح را تغییر داد تا امکان دفن برادر اوراتزی
و، کاردینال للیو فالکونیری، فراهم شود. پس از مرگ بورومینی در سال ۱۶۶۷، این کار توسط کورتونا تکمیل و تا حدی اصلاح شد و پس از مرگ او در سال ۱۶۶۹، توسط سیرو فری، شاگرد و همکار کورتونا، انجام شد.
سنت فرانچسکا رومانا () کلیسای کاتولیکی است که در کنار انجمن رومی در ریون کامپیتلی در رم، ایتالیا واقع شده است. تاریخچه. احتمالاً در قرن هشتم میلادی، در زمان پاپ پل اول، در ایوان معبد سابق ونوس و روما، یک سالن خطابه تأسیس شد. طبق روایات، سنت می گوید که در این مکان، سنت پیتر در این مکان دعا کرد تا سیمون مغ را به چالش بکشد. طبق این افسانه، سیمون مغ می خواست ثابت کند که قدرت های بت پرستانه اش از قدرت های حواریون بیشتر است و شروع به شناور شدن در مقابل پیتر کرد. حواری برای دعا به زانو درآمد و از خدا خواست که برتری خود را نشان دهد و سیمون افتاد و درگذشت. سنت می گوید که سنگ های بازالتی که زانوهای حواری در حین دعا در آنها قرار دارند، در دیوار ضلع جنوبی کلیسا تعبیه شده اند. کلیسایی در این مکان تا قرن دهم شناخته شده بود و سانتا ماریا نوا (یا "نوئووا"، "سنت مری جدید") نام داشت تا از کلیسای دیگر داخل انجمن رومی که به سنت مری، سانتا ماریا آنتیکوا ("سنت مری باستانی") اختصاص داده شده بود و تا آن زمان ویران شده بود، متمایز شود. آثار کلیسای باستانی در زمان پاپ لئو به این کلیسا منتقل شد. سانتا ماریا نوئووا در نیمه دوم قرن دهم گ
سترش یافت و سپس در قرن سیزدهم توسط پاپ هونوریوس سوم بازسازی شد و مناره و محراب به آن اضافه شد و همچنین با موزاییک مائستا، تصویری از مریم مقدس که به همراه قدیسان بر تخت نشسته است، تزئین شد. برج ناقوس و محراب اکنون در انتهای شرقی معبد رومی سابق، جایی که رواق و پله های ورودی قرار داشتند، واقع شده اند. در پشت (شرق) محراب و برج ناقوس، مجموعه ای از سازه ها وجود دارد که صومعه سابق را با دو حیاط کوچک تشکیل می دهند. در دو طرف شمال این سازه ها و در امتداد غرب از دو طرف به سمت کولوسئوم، ستون های بیرونی باقی مانده از معبد عظیم رومی باستان قرار دارند. از سال ۱۳۵۲ این کلیسا تحت مراقبت اولیتان ها بوده است. در قرن شانزدهم، کلیسا به فرانسیس روم (فرانچسکا بوتزی) که در سال ۱۶۰۸ به مقام قدیسی رسید و یادگارهای او در سردابه موجود است، دوباره اهدا شد. فضای داخلی کلیسا دستخوش بازسازی های زیادی شده است. ایوان و نمای تراورتن فعلی (۱۶۱۵) توسط کارلو لامباردی طراحی و ساخته شده است. توضیحات. کتیبه های یافت شده در سانتا فرانچسکا رومانا (س. ماریا نووا)، منبع ارزشمندی که تاریخ کلیسا را نشان می دهد، توسط وینچنزو فورچلا جمع آوری و منتشر شده اس
ت. فضای داخلی، یک شبستان واحد با نمازخانه های جانبی، توسط لومباردی در سال های قبل از قدیسی شدن فرانچسکا بوتزی، از سال ۱۵۹۵، بازسازی شد. در وسط شبستان، محراب مستطیلی شکل کلیسای قدیمی قرار دارد که با موزاییک های کازماتسک پوشیده شده است. در میان محراب ها، آثاری از پیترو تدسکی، پادره پوزی و سوبلیراس وجود دارد. محفظه کلیسا، مجسمه گرانبهای مادونا گلیکوفیلوسا ("بانوی مهربانی ما") را در خود جای داده است، شمایلی متعلق به اوایل قرن پنجم که از سانتا ماریا آنتیکوا آورده شده است. مجسمه مادونا و کودک قرن دوازدهمی روی آن نقاشی شده بود. این مجسمه در سال ۱۹۵۰ با دقت از قاب جدا شد. مقبره پاپ گرگوری یازدهم، که مقام پاپی را از آوینیون به رم بازگرداند، بر اساس طرحی از پر پائولو اولیویه (امضا و تاریخ ۱۵۸۴) بازسازی شده است، در ضلع جنوبی کلیسا قرار دارد. دِکونری در ۸ اوت ۱۶۶۱ تخریب شد. سنت ماریا نوا در ۱۷ مارس ۱۸۸۷ توسط پاپ لئو سیزدهم به عنوان تیتولوس یک کشیش کاردینال دوباره تأسیس شد. تیتولوس کلیسا همچنان سانکتا ماریا نوائه است. کشیش کاردینال فعلی تیتولوس سنت ماریا نووا، پیتر اردو است. یک کشیش کاردینال دیگر هیچ گونه صلاحیتی بر کلیسا
ی اسمی خود یا روحانیون آن ندارد. او فقط محافظ کاردینال است. سنت فرانچسکا رومانا به دلیل افسانه ای مبنی بر اینکه فرشته ای هنگام سفر شبانه با چراغ راه او را روشن می کرد، حامی رانندگان خودرو لقب گرفته است. در روز جشن او (۹ مارس) ماشین ها تا کولوسئوم صف می کشند تا از این نعمت بهره مند شوند. نمای کلیسای کالج هولی کراس، در کلونلیف دوبلین، ایرلند، کپی سانتا فرانچسکا رومانا است. این کلیسا توسط معمار احیای گوتیک، جیمز جوزف مک کارتی، طراحی شده است و یکی از معدود استثنائات در فهرست آثار گوتیک اوست. کنفسیو. کنفسیو، محوطه ای محصور در زیر محراب است که بین سال های ۱۶۳۸ تا ۱۶۴۹ با طرحی از جیان لورنزو برنینی ساخته شده است. در مرکز آن، مجموعه ای از مجسمه های سنت فرانچسکا و فرشته قرار دارد. مجسمه برنینی در طول اشغال فرانسه در سال ۱۷۹۸ ربوده شد و اکنون گم شده است و در سال ۱۸۶۶ توسط مجسمه ساز جوسوئه ملی جایگزین شد. آثار هنری. کلیسای سانتا فرانچسکا رومانا (در بخش ظروف مقدس) شمایلی باستانی از مریم گلیکوفیلوسا (به معنای «مهربانی») را در خود جای داده است: قدمت این اثر به قرن پنجم میلادی برمی گردد، این اثر به دلیل فرسودگی کلیسای سانتا
ماریا آنتیکوا به اینجا منتقل شد. شمایل روی محراب بلند از مکتب توسکانی قرن دوازدهم است. قرن ها، این شمایل روی شمایل اصلی قرار گرفته بود و تنها در سال ۱۹۴۹، یک مرمت ظریف، تصویر سانتا ماریا آنتیکوا را دوباره نمایان کرد. موزاییک محراب که مریم و کودک را با قدیسان به تصویر می کشد، و موزاییک روی طاق پیروزی مربوط به قرن دهم میلادی هستند. در میان آثار دیگر، معجزه سنت بندیکت، نقاشی قرن هجدهمی اثر پیر سوبلیراس، نیز در خزانه کلیسا یافت شده است، و در طاق اولین نمازخانه در سمت راست، نقاشی دیواری - که متأسفانه ویران شده است - با تصویر پزشکان کلیسا که به ملوتزو دا فورلی معروف نسبت داده شده است. خزانه کلیسا همچنین تثلیث با برناردو تولومی مقدس و فرشتگان را که توسط جیاچینتو برندی بین سال های ۱۶۶۵ تا ۱۶۷۰ نقاشی شده است، در خود جای داده است. دفن ها. بقایای قدیس، پوشیده از نقره، در سردابه محافظت شده با شیشه قرار دارد. در جناح راست، مقبره پاپ گرگوری یازدهم قرار دارد که پاپ را از آوینیون به رم بازگرداند. این اثر اثر پیترو پائولو اولیویه از سال ۱۵۸۴ است. این بنای مرمرین شامل یک تابلوی مرکزی است که بازگشت پاپ از آوینیون به رم در ۱۷ ژ
انویه ۱۳۷۷ را به تصویر می کشد و دو ستون و دو مجسمه در دو طرف آن قرار دارند. نقاش جنتیله دا فابریانو در سال ۱۴۲۷ در این کلیسا به خاک سپرده شد، اما هیچ اثری از مقبره او باقی نمانده است. با این حال، در دهه ۱۹۵۰، پلاکی در کف شبستان قرار داده شد که یادبود دفن نقاش فابریانو در داخل کلیسا بود.
کوستانزا بونارلی (حدود ۱۶۱۴–۳ دسامبر ۱۶۶۲)، که با نام های کوستانزا بونوچلی یا کوستانزا پیکولومینی بونوچلی نیز شناخته می شود، یک زن اشراف زاده، تاجر و دلال آثار هنری ایتالیایی بود که از یک خانواده اشرافی سیه نا آمده بود. او معشوقه جیان لورنزو برنینی، مجسمه ساز و معمار، بود که در دهه ۱۶۳۰ مجسمه نیم تنه او را ساخت که اکنون در موزه بارجلو در فلورانس به نمایش گذاشته شده است. اوایل زندگی و ازدواج. کوستانزا حدود سال ۱۶۱۴ به دنیا آمد، دختر لئوناردو پیکولومینی، عضوی از شاخه ای فرعی از یک خانواده مهم سیه نا. اولین باری که او در اسناد ظاهر می شود، در سال ۱۶۲۵ در رم است، زمانی که ۱۱ سال داشت و در جایی که اکنون ویا دلا ویت نام دارد، به همراه پدر و نامادری اش تیبری زندگی می کرد. نام مادرش در سند یا در آخرین وصیت نامه کوستانزا که حدود سال ۲۳ امضا شده، ذکر نشده است. ژانویه ۱۶۶۲. در آن وصیت نامه، او تصریح کرد که همه نوادگان با نام خانوادگی پیکولومینی می توانند اموال او را به ارث ببرند. در روز عروج، ۱۵ اوت ۱۶۲۸، کوستانزا جهیزیه ای به مبلغ ۴۵ پوند دریافت کرد. اسکودی (معادل اجاره سالانه یک خانه متوسط) از انجمن برادری سن روکو، که
توسط جامباتیستا بورگزه، برادر پاپ پل پنجم، تأمین مالی می شد. در سال ۱۶۳۰، که به عنوان «دختر "ویتربو"» نامگذاری شده بود، به او جهیزیه دوم ۲۶ پوندی وعده داده شد. اسکودی و ۴۴ بایوکی از انجمن برادری گونفالونه. کوستانزا سپس در ۱۶ مارس با مجسمه ساز، مرمت گر و فروشنده آثار هنری، ماتئو بونارلی (یا بونوچلی) اهل لوکا ازدواج کرد. فوریه ۱۶۳۲ در رم، در کلیسای سن لورنزو در لوسینا. در ۲۸ در فوریه، قرارداد ازدواج بین کوستانزا، پدرش لئوناردو و همسرش ماتئو امضا شد. مهریه ۲۸۹ دلار تعیین شد. کوستانزا ۱۸ ساله و ماتئو ۲۸ ساله بود؛ آنها در دامنه تپه کوئیرینال، جایی که اکنون ویکولو اسکاندربرگ نام دارد، ساکن شدند. ارتباط با برنینی. ماتئو بونارلی در کارگاه برنینی استخدام شد. در سال ۱۶۳۶، او برای سه سنگ مرمر برای کلیسای جامع سنت پیتر دستمزد دریافت کرد؛ سال بعد، او به برنینی در ساخت مقبره کنتس ماتیلده در کلیسای جامع کمک کرد. کوستانزا تقریباً ۲۲ ساله بود که برنینی، یک مرد مجرد در اواخر سی سالگی، رابطه نامشروعی با او آغاز کرد. "ساخت مجسمه نیم تنه او از کوستانزا بونارلی" ممکن است در سال ۱۶۳۶ آغاز شده باشد؛ این اثر تا اکتبر ۱۶۳۷ به پایان ر