Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
به این بخش را داشتند. همچنین این واژه به معنای «پناهگاه» نیز ردیابی شده که نشان دهنده جنبه های اجتماعی و محترمانه است. پیشینه. حرم سرای امپراتوری عثمانی بر پایه نمونه هایی از امپراتوری های اسلامی پیشین، همچون حرم سرای عباسیان و حرم سرای سلطنت ممالیک، شکل گرفت. این حرم سرا از سنت حرم سرای سلسله های اسلامی ترک تبار در آناتولی، به ویژه حرم سرای سلجوقیان، الهام گرفته که گفته می شود الگوی اصلی حرم سرای عثمانی بوده است. حرم سرای عثمانی به تدریج گسترش یافت تا اینکه با فتح قسطنطنیه در ۱۴۵۳، سلسله عثمانی که پیش تر سبک زندگی عشایری داشت، به طور کامل یکجانشین شد. از قرن پانزدهم، سلاطین عثمانی ازدواج با شاهزاده خانم های خاندان های خارجی را متوقف کرده و برای تولید وارثان از معشوقه های برده استفاده کردند. حرم سرای امپراتوری عثمانی پس از استقرار در قسطنطنیه به شکل نهایی خود درآمد. حرم سرا به عنوان یک نهاد اجتماعی و سیاسی. با افزایش سکونت سلطان در کاخ، اعضای خانواده او که پیش تر در پایتخت های ولایات پراکنده بودند، به پایتخت امپراتوری منتقل شدند. انتقال رسمی اعضای خاندان عثمانی به حرم سرای کاخ توپقاپی در سده شانزدهم، این نها
د را به یک ساختار اجتماعی و سیاسی منظم، سلسله مراتبی و نهادینه با پروتکل های سختگیرانه و آموزش های خاص تبدیل کرد. در پایان سده شانزدهم، به جز خود سلطان، هیچ یک از اعضای خاندان سلطنتی، چه زن و چه مرد، از پایتخت خارج نمی شدند. کودکان و مادران آن ها نیز ساکنان دائمی دنیای درونی کاخ بودند. حرم سرا نماد قدرت سلطان بود. مالکیت او بر زنان، که عمدتاً برده بودند، نشان دهنده ثروت، قدرت و توانایی جنسی او محسوب می شد. تأکید بر انزوای حرم سرا و زندگی خاندان سلطنتی به دور از چشم مردم نیز بازتابی از قدرت سلطان بود، زیرا تنها نزدیکان او اجازه تعامل خصوصی با وی را داشتند. تنها فردی که در حرم سرا از تشریفات و ملازمان متناسب با جایگاه خود برخوردار بود، والده سلطان بود. این نهاد با پذیرش اسلام در جامعه ترک ها و تحت تأثیر خلافت عربی وارد ساختار اجتماعی عثمانی شد. عثمانیان از این نظام پیروی کرده و برای اطمینان از اطاعت زنان، بسیاری از آن ها را خریداری کرده و در بردگی نگه می داشتند. با این حال، همه اعضای حرم سرا برده نبودند. همسران اصلی، به ویژه آن هایی که برای تحکیم اتحادهای شخصی و دودمانی به ازدواج سلطان درمی آمدند، زنان آزاد بود
ند، هرچند که این امر یک استثنا محسوب می شد. حرمسرای سلطنتی همچنین به عنوان نهادی موازی با خانهٔ مردان خدمتگزار سلطان عمل می کرد. زنان در این حرمسرا آموزشی دریافت می کردند که تقریباً معادل آموزش صفحات مذکر بود. در پایان دورهٔ آموزشی مربوط، مردان و زنان با یکدیگر ازدواج کرده و از کاخ «فارغ التحصیل» می شدند تا در مناصب اداری ایالت های امپراتوری مشغول به کار شوند. درون حرمسرا، سلسله مراتبی مشخص وجود داشت که بر پایهٔ روابط خانوادگی بین زنان بنا شده بود. این خانواده محدود به روابط خونی نبود، بلکه کل خاندان سلطنتی را شامل می شد که عمدتاً از بردگان تشکیل شده بود. بررسی تکامل حرمسرای سلطنتی از قرن شانزدهم به بعد نشان می دهد که با وجود تغییرات در ساختار سازمانی حرمسرا و تعداد و نقش های خدمتگزاران در کاخ، نوعی استمرار نهادی و سلسله مراتبی سخت گیرانه و تغییرناپذیر در حرمسرا وجود داشت. والده سلطان، مادر سلطان، بر حرمسرا سلطه داشت و گاه این قدرت به بخش هایی از جامعه نیز گسترش می یافت. او نگهبان قدرت امپراتوری بود و برای تحکیم سلطنت پسرش و استمرار دودمان تلاش می کرد. او در رأس سلسله مراتب زنان قرار داشت. پس از او، دختران سل
طان که آن ها نیز «سلطان» خوانده می شدند، جایگاه بالایی داشتند. این شاهدخت ها مورد احترام بودند و می توانستند در محبوبیت و شناخته شدن، با پدر خود رقابت کنند. ازدواج آن ها برای ایجاد اتحادهای سیاسی مفید بود و در سراسر امپراتوری شهرت و اعتباری مهم داشتند. در نتیجه، تنها بخش کوچکی از زنان حرمسرا واقعاً با سلطان رابطهٔ جنسی داشتند، زیرا بیشتر آن ها یا با اعضای نخبگان سیاسی عثمانی ازدواج می کردند یا همچنان در خدمت والده سلطان باقی می ماندند. در داخل حرمسرا، والده سلطان و هم بالینی محبوب سلطان عملاً قادر بودند برای خود و پسرانشان حمایت جناحی ایجاد کنند و پلی میان کاخ و جهان بیرون بسازند. سیاست های حرمسرا حول ایجاد میراث های مادرتبار و یافتن راه هایی برای جلب اتحاد و حمایت از دنیای گستردهٔ عثمانی در بیرون از دیوارهای حرمسرا می چرخید. اقامتگاه های حرمسرا. حرمسرای سلطنتی بخش بزرگی از آپارتمان های خصوصی سلطان در کاخ طوپقاپو را اشغال کرده بود که شامل بیش از ۴۰۰ اتاق بود. حرمسرا در اوایل دههٔ ۱۵۳۰ به طوپقاپو منتقل شد. پس از ۱۸۵۳، بخش حرمسرای مجللی نیز در کاخ جدید سلطنتی، یعنی کاخ دلمه باغچه، مورد استفاده قرار گرفت. ساختار
کاخ سلطنتی به گونه ای طراحی شده بود که «هم هویت اقامتگاه سلطان به عنوان مرکز امپراتوری را نشان دهد و هم دشواری دسترسی به سلطان را در این مرکز برجسته کند». کاخ طوپقاپو. طرح معماری کاخ طوپقاپو. موقعیت استراتژیک و طراحی معماری بخش های حرم سرای کاخ طوپقاپو نشان دهنده تغییری اساسی در نفوذ و قدرت جدید حرم سرا در داخل کاخ بود. در کاخ های پیشین، حرم سرا همیشه در بخش های پشتی و دور از دید بیشتر جمعیت کاخ قرار داشت. اما در طرح کاخ طوپقاپو، حرم سرا در بال راست، درست در پشت ساختمان شورای امپراتوری، واقع شده بود. برای نخستین بار در تاریخ، حرم سرای سلطنتی در مرکز زندگی سیاسی عثمانی قرار گرفت و قابل مشاهده شد. تمرکز یافتن محل سکونت حرم سرا در کاخ طوپقاپو بازتابی از تغییر در دینامیک قدرت میان مردان کاخ و زنان حرم سرا بود. کاخ طوپقاپو به مدت چهار قرن به عنوان اقامتگاه سلطنتی سلطان عثمانی عمل کرد. منابع فراوانی دربارهٔ این سازه وجود دارد که آن را به یکی از کامل ترین مستندات معماری در دنیای اسلامی تبدیل کرده است. ساختار معماری حرم سرا در طول زمان به دلیل نوسازی های متوالی توسط سلاطین تغییر کرد. در زمان مراد سوم (۱۵۷۴–۱۵۹۵)، هر
یک از ۴۰ همسر او دارای بخش های جداگانه ای در داخل حرم سرای طوپقاپو بودند. دختران برده جوان در یک خوابگاه بزرگ زندگی می کردند. روابط جنسی زنان با سلطان محل زندگی آن ها را تعیین می کرد. هنگامی که یک برده با سلطان رابطه برقرار می کرد، اتاق اختصاصی، خدمه، آشپزخانه دار، یک خواجه و حقوق دریافت می کرد. در صورت بارداری، این امتیازات افزایش می یافت. اگر فرزندی به دنیا می آورد، ممکن بود به آپارتمانی بزرگ تر منتقل شود. تنها سلطان مراد سوم در دوران سلطنت خود (۱۵۷۴ تا ۱۵۹۵) اندازه حرم سرای امپراتوری را سه برابر کرد. در اواسط قرن هجدهم، تالار امپراتوری که به عنوان «تالار اختصاصی» نیز شناخته می شد، با تزئینات اروپایی و کتیبه هایی از دوره نوسازی های عثمان سوم مزین شد. این تالار بزرگ و گنبددار، مشرف به باغ بود و محلی برای برگزاری مراسم رسمی و جشن ها محسوب می شد. در این دوره، بخش های مربوط به والده سلطان شامل مجموعه ای از اتاق خواب، تالار تخت، حمام، اتاق هایی برای خدمه او، نانوایی، انبار و آشپزخانه هایی بود که همگی در اطراف بزرگ ترین حیاط حرم سرا، معروف به حیاط والده سلطان، گروه بندی شده بودند. در طول دوره اقامت سلاطین در کاخ
طوپقاپو، حرم سرا ابتدا مکانی برای اقامت بردگان زن بود، سپس به بخشی تحت مدیریت همسر محبوب سلطان تبدیل شد و در نهایت به فضای وسیعی متمرکز بر خانواده سلطان، تحت نظارت والده سلطان، تغییر یافت. جایگاه افراد ساکن در حرم سرا در معماری آن منعکس می شد. بخش های مختلف حرم سرا به طور مداوم مطابق با نیازهای جدید و تغییرات مد روز بازسازی می شدند که در نهایت باعث شد فضای حرم سرا به مجموعه ای از واحدهای پیوسته و در عین حال متنوع تبدیل شود. کاخ دولما باغچه. در سال ۱۸۴۲، ساخت کاخ دولما باغچه آغاز شد. این کاخ با هدف سرگرمی و «استراحت» ساخته شد. در سال ۱۸۵۶، کاخ در دسترس سلاطین، خانواده هایشان و حرم سرا قرار گرفت. بخش های حرم سرای سلطنتی در قسمت پشتی کاخ دولما باغچه قرار داشت و عملکرد آن تا زمان فروپاشی امپراتوری عثمانی در سال ۱۹۲۲ مشابه حرم سرای کاخ طوپقاپو بود. مجموعه کاخ یلدیز. تاریخچه کاخ یلدیز به سال ۱۷۹۵ بازمی گردد، زمانی که سلیم سوم یک عمارت برای مادرش در آنجا ساخت و بدین ترتیب، روند مدیریت و سکونت والده سلطان در املاک مستقل خود آغاز شد. بعدها این مجموعه به عنوان اقامتگاه عبدالحمید دوم، سلطان عثمانی، در سال ۱۸۸۰ شهرت یاف
ت. این مجموعه کاخ از کاخ چراغان در کنار آب آغاز شده و تا دره ای بین بشیکتاش و اورتاکوی امتداد می یابد. پس از چندین سوءقصد به جان سلطان، عبدالحمید دوم خانواده نزدیک خود را به کاخ یلدیز منتقل کرد و در عمارتی دوطبقه معروف به عمارت شاله اقامت گزید. این مکان به عنوان حرم سرای جدید پس از کاخ دولما باغچه مورد استفاده قرار گرفت. از آنجا که این مجموعه جدید فضای کافی برای اسکان تمامی زنان حرم سرا را نداشت، تعداد افراد ساکن در آن کاهش یافت و برخی از همسران، خواهران مجرد و خدمه به مکان های دیگر منتقل شدند. در سال ۲۰۱۴، پروژه ای برای بازسازی و مرمت بخش های حرم سرای کاخ یلدیز و گشودن آن به روی گردشگران آغاز شد. در جریان این پروژه، پژوهشگران به مطالعه معماری حرم سرا، تزئینات، مبلمان و زندگی روزمره ساکنان آن پرداختند. بخش عمده ای از این تحقیقات هنوز منتشر نشده است.
حرم سرای قاجار () یا حرم سرای پادشاهان دودمان قاجار (۱۷۸۵–۱۹۲۵) شامل هزاران نفر بود. این حرم دارای سیستم اداری دقیقی بود که بر اساس رتبه زنان تنظیم شده بود. حرمسرای قاجار به عنوان یکی از نهادهای مهم اجتماعی و سیاسی در دوران سلطنت قاجاریه، نقش قابل توجهی در زندگی دربار و سیاست ایران ایفا می کرد. این حرمسرا شامل هزاران زن، کنیز و خدمه بود که در آن سلسله مراتب دقیقی بر اساس رتبه اجتماعی و خانوادگی وجود داشت. بالاترین مقام در حرمسرای قاجار مادر شاه، معروف به «مهد علیا»، بود که مسئولیت های زیادی از جمله نگهداری از جواهرات سلطنتی و اداره امور مالی حرمسرا را بر عهده داشت. در این حرمسرا، شاهان قاجار علاوه برداشتن همسران دائمی، تعدادی همسر موقت یا کنیز داشتند که در سیاست های داخلی نیز تأثیرگذار بودند. این زنان نقش های مختلفی از جمله مشاوره به شاه، حفظ قدرت خانواده های خود، و گاهی حتی دخالت در تصمیمات سیاسی داشتند. زنان حرمسرا همچنین فعالیت های فرهنگی و دینی انجام می دادند و با برگزاری مراسم مذهبی مانند عزاداری های محرم و تربیت فرزندان شاه، تأثیر زیادی در زندگی اجتماعی و مذهبی جامعه داشتند. سلسله مراتب و سازماندهی. ماد
ر شاه. مطابق رسوم حرم های مسلمان، بالاترین جایگاه در سلسله مراتب حرم به مادر پادشاه تعلق داشت که در ایران قاجاری عنوان "مهد علیا" (گهواره والا) را داشت. او وظایف و امتیازات متعددی داشت، از جمله حفاظت از اشیای گران بهای حرم، به ویژه جواهرات، که با کمک منشی های زن آن ها را مدیریت می کرد. همسران شاه. برخلاف امپراتوری عثمانی که در آن سلاطین معمولاً تنها با کنیزان ازدواج می کردند، شاهان قاجار علاوه بر کنیزان، با زنان مسلمان آزاد، به ویژه دختران رجال و شاهزادگان قاجاری نیز ازدواج می کردند. یکی دیگر از ویژگی های حرم قاجاری این بود که شاه دو نوع ازدواج را با زنان حرم انجام می داد: "ازدواج موقت" که معمولاً با کنیزان صورت می گرفت و "عقدی" که به معنای ارتقا و موقعیت دائمی برای زن بود. همسران و کنیزان فتحعلی شاه از حرم سرای خاندان های مغلوب زندیه و افشاریه، همچنین از اسیران جنگ های گرجستان و ارمنستان، بازارهای برده فروشی (نگاه کنید به تجارت بردگان چرکس) و هدایایی از استان های مختلف به شاه آورده می شدند. تجارت برده گان چرکسی در اوایل قرن بیستم تحت پوشش بازار ازدواج ادامه یافت. روزنامه نگار آمریکایی E. Alexander Powell در
سال ۱۹۱۲ تجارت برده به حرمسراهای مغرب عربی شمال آفریقا را توصیف کرد و گفت زمانی که یک مرد مسلمان ثروتمند قصد داشت حرمسرای خود را گسترش دهد: با این حال، تجارت برده گان چرکسی تنها به فروش برده های زن محدود نمی شد. در دوران دودمان قاجار در ایران، سربازان برده، ، همچنان برای نگهبانی سلطنتی استفاده می شدند و عمدتاً برده های سفید از قفقاز بودند. جنگ ایران و روسیه (۱۸۲۸–۱۸۲۶) باعث پایان واردات برده های سفید از مرزهای امپراتوری روسیه شد، زیرا این موضوع تجارت برده های چرکس و مردم گرجی را مختل کرد و منجر به پایان استفاده از سربازان برده در ایران شد، زمانی که ایرانیان آزاد به جای برده های آفریقایی موجود در نگهبانی سلطنتی استخدام شدند. کارکنان حرم. هر همسر دارای کنیزان سفید و سیاه (زن یا خواجه) بود که تعداد آن ها بسته به موقعیت همسر متفاوت بود. برخی از همسران دارای اقامتگاه ها و اصطبل های اختصاصی بودند. در حرم سرا مقامات زن متعددی فعالیت داشتند: برخی مسئول قهوه خانه سلطنتی داخل حرم بودند، گروهی از زنان محافظ تحت فرماندهی مسئولان زن از خواب شبانه شاه محافظت می کردند، و گروهی از "استادان" (مربیان) بر گروهی از رقاصان و نواز
ندگان زن نظارت داشتند که برای سرگرمی حرم فعالیت می کردند و همراه با خدمه خود در مجموعه ای جداگانه اسکان داده شده بودند. پسران برده زیر سن بلوغ (حرم سرا) به عنوان خدمه و همراهان بازی در حرم خدمت می کردند. در حالی که خواجه ها عمدتاً از میان بردگان آفریقایی بودند. زنان حرم مسئول کلیه امور داخلی حرم بودند، اما ارتباط حرم با سایر بخش های کاخ (بیرونی) تنها از طریق خواجه ها صورت می گرفت. علاوه بر این، دیدار بستگان، پزشکان و خیاطان از جمله معدود راه های ارتباط زنان با دنیای خارج بود، چرا که خروج آن ها از حرم تنها با اجازه ویژه امکان پذیر بود. حرم سرا به عنوان یک نهاد اجتماعی و سیاسی. زنان حرم سرا سرگرمی های روزانه ای همچون موسیقی، رقص، نمایش های نمایشی و بازی ها داشتند. آن ها در زمینه های هنر، خوشنویسی و شعر آموزش می دیدند و با نواختن موسیقی، رقصیدن، خواندن آواز، قرائت اشعار و نقل داستان ها خود و شاه را سرگرم می کردند. شاه این سرگرمی ها را به ویژه هنگام خواب شبانه دوست داشت. حرم سرا دارای تئاتر اختصاصی خود بود که در آن نمایش های تعزیه اجرا می شد و یکی از همسران شاه مسئول نگهداری از تمامی ملزومات آن بود. در اواخر دورا
ن قاجار، آموزگاران خارجی اجازه ورود به حرم را یافتند. درون حرم، زنان وظایف مذهبی ای همچون روضه خوانی (بزرگداشت شهادت امام حسین در کربلا) را انجام می دادند؛ در روز عاشورا بر منبر وعظ می کردند و مراسم سینه زنی را هدایت می کردند. حرم قاجاری همچنین دارای نفوذ سیاسی و دسیسه های معمول در حرم های سلطنتی بود. پیش از آنکه ناصرالدین شاه (حک: ۱۸۴۸–۱۸۹۶) نظم مشخصی برای جانشینی سلطنت برقرار کند، حرم سرا محل رقابت شدید میان مادران مدعیان تاج وتخت بود که می کوشیدند فرزندان خود را به ولیعهدی برسانند و درعین حال امتیازات مادی، مقام های بالاتر برای خانواده خود و تقدم برای فرزندانشان کسب کنند. مادر ناصرالدین شاه، ملک جهان خانم، نفوذ گسترده ای داشت که جانشینی فرزندش را تضمین کرد و به برکناری و سپس ترور امیرکبیر انجامید. همچنین، همسر محبوب ناصرالدین شاه، انیس الدوله، در برکناری میرزا حسین خان سپهسالار از مقام صدراعظمی در سال ۱۸۷۳ نقش داشت. ازاین رو، سیاستمداران ایرانی و دیپلمات های خارجی برای کسب نفوذ در دربار، به دنبال حمایت از درون حرم سلطنتی بودند. آخرین پادشاه قاجار که دارای حرم سرایی بزرگ و سازمان یافته به شیوه سنتی بود، ناص
رالدین شاه (حک: ۱۸۴۸–۱۸۹۶) بود. پس از او، حرم سلطنتی رو به کاهش گذاشت و محمدعلی شاه (حک: ۱۹۰۷–۱۹۰۹) تنها یک همسر داشت که ازدواج او با دختر عمویش، ملکه جهان، بود.
حرم سرای سلطنتی صفوی به حرم سرای پادشاهان دودمان صفوی در ایران اشاره دارد. حرم سرای شاهان صفوی نقشی مهم در تاریخ ایران صفوی (۱۵۰۱–۱۷۳۶) ایفا می کرد. این مکان محلی بود برای زنان دربار، جایی که اعضای مونارک در آن زندگی می کردند و تفکیک جنسیتی در آن رعایت می شد. حرم سرا محل زندگی مادر، همسران، کنیزان برده و زنان unmarried دربار بود. این موسسه ای بود با اهمیت که گاهی مکان نفوذ سیاسی نیز بود. سلسله مراتب و سازماندهی. حرم سرای صفوی شامل مادران، همسران، کنیزان برده و خویشاوندان زن بود و کارکنانی از کنیزان زن و خواجه ها که به عنوان نگهبانان و رابطان آنان با دنیای خارج عمل می کردند، داشت. برآورد شده است که در دربار شاه سلطان حسین (حکومت ۱۶۹۴–۱۷۲۲) حدود پنج هزار برده وجود داشت که شامل مردان و زنان، سیاه پوستان و سفیدپوستان بود، که از این تعداد صد نفر خواجه سیاه پوست بودند. همسران. پادشاهان دودمان صفوی ترجیح می دادند از طریق کنیزان برده فرزندآوری کنند، تا از جاه طلبی های احتمالی از سوی خویشاوندان و دیگر اقوام جلوگیری کرده و از میراث سلطنتی محافظت کنند. کنیزان برده (و بعدها مادران) شاهان عمدتاً شامل زنان چرکس، مردم گرجی
و مردم ارمنی بودند که به عنوان غنائم جنگی اسیر شده، از بازار برده ها خریداری شده (نگاه کنید به تجارت برده کریمه) یا به عنوان هدیه از سوی قدرت های محلی دریافت می شدند. کنیزان برده گاهی مجبور می شدند پس از ورود به حرم سرا به شیعه تبدیل شوند و به عنوان "حرم سرا" شناخته می شدند. برخلاف رسم رایج در دربارهای اسلامی که اجازه می دادند تنها زنان غیرمسلمان به عنوان کنیز حرم سرا وارد شوند، حرم سرای صفوی همچنین شامل کنیزان مسلمان بود، زیرا برخی از دختران آزاد مسلمان ایرانی به عنوان هدیه از سوی خانواده هایشان یا توسط دربار به حرم سرا برده می شدند تا به عنوان کنیز زندگی کنند. این زنان آموزش هایی در زمینه های مختلف می دیدند و سپس یا به همسران تبدیل می شدند یا به عنوان خدمتکاران همسران عمل می کردند. یکی از زنانی که در حرم سرای سلطنتی آموزش دیده بود، ترزا سامپسونیا معروف بود. زنان برده در حرم سرا ممکن بود نفوذ زیادی پیدا کنند، اما نمونه هایی از عکس آن نیز وجود دارد: شاه عباس دوم (حکومت ۱۶۴۲–۱۶۶۶) سه تن از کنیزان برده خود را زنده زنده سوزاند زیرا آن ها از نوشیدن با او امتناع کرده بودند، و همچنین یک همسر دیگر را به دلیل دروغ گف
تن دربارهٔ دوره قاعدگی اش کشت، و شاه صفی یکم (حکومت ۱۶۲۹–۱۶۴۲) همسر خود را به دلیل نافرمانی با چاقو کشت. شاهزادگان. در دوره ابتدایی صفوی، شاهزادگان جوان تحت مراقبت یک "للگی" (رئیس قزلباش بلندپایه که به عنوان نگهبان عمل می کرد) قرار می گرفتند و به تدریج مسئولیت های مهم حکومتی را بر عهده می گرفتند. اگرچه این سیستم خطر شورش های منطقه ای علیه شاه را به همراه داشت، اما به شاهزادگان آموزش و پرورش لازم را می داد تا برای جانشینی سلطنت آماده شوند. این سیاست توسط شاه عباس بزرگ (۱۵۷۱–۱۶۲۹) تغییر یافت که شاهزادگان را عمدتاً به حرم سرا تبعید کرد، جایی که تعاملات اجتماعی آن ها محدود به زنان حرم و خواجه ها بود. این امر آن ها را از آموزش های اداری و نظامی و همچنین تجربه تعامل با اشراف و نخبگان کشور محروم کرد، که این موضوع همراه با تربیت راحت و بی دغدغه شاهزادگان، آن ها را نه تنها برای انجام مسئولیت های سلطنتی آماده نمی کرد، بلکه اغلب آن ها را نسبت به انجام چنین مسئولیت هایی بی علاقه می ساخت. محصور شدن شاهزادگان سلطنتی در حرم سرا یکی از عوامل مهم در انحطاط دودمان صفوی بود. کارکنان. اداره حرم سرای سلطنتی یک شاخه مستقل از دربار
بود که عمدتاً توسط خواجه ها (گدایان) اداره می شد. این ها ابتدا خواجه های سیاه پوست بودند، اما از زمان شاه عباس اول، خواجه های سفیدپوست از گرجستان نیز به کار گرفته شدند. خواجه های برده وظایف مختلفی را در سطوح مختلف حرم سرا و همچنین در دربار عمومی انجام می دادند. خواجه ها در دربار عمومی دفاتری داشتند، مانند در خزانه سلطنتی و به عنوان معلمان و پدران خواندهٔ برده های غیرمقطوع شده که برای تبدیل شدن به سربازان برده (غلمان) انتخاب می شدند، همچنین در داخل حرم سرا، و به عنوان کانالی میان زنان جداشده در حرم سرا و دربار و دنیای بیرون عمل می کردند، که این نقش آن ها را در دربار پرقدرت می کرد. حرم سرا به عنوان یک نهاد اجتماعی و سیاسی. مادران شاهزادگان رقیب همراه با خواجه ها در توطئه های درباری شرکت می کردند تا کاندیدای خود را بر تخت سلطنت بنشانند. از اواسط قرن شانزدهم، رقابت ها میان زنان گرجی و چرکسی در حرم سرای سلطنتی به ظهور نبردهای دودمانی با ماهیت قومی انجامید که قبلاً در دربار ناشناخته بود. وقتی شاه عباس دوم در سال ۱۶۶۶ درگذشت، خواجه های دربار با تدابیری جانشینی شاه سلیمان یکم را ترتیب داده و عملاً کنترل دولت را به د
ست گرفتند. شاه سلیمان یک شورای خصوصی تشکیل داد که شامل مهم ترین خواجه ها بود و در حرم سرا فعالیت می کرد، بدین ترتیب بسیاری از وظایف نهادهای سنتی دولتی از کار افتاد. نفوذ خواجه ها بر امور نظامی و مدنی تنها با رقابت های داخلی آن ها و جنبش مذهبی که توسط محمدباقر مجلسی رهبری می شد، محدود می شد. حرم سرای سلطنتی تحت شاه سلطان حسین (۱۶۶۸–۱۷۲۶) به اندازه ای گسترش یافت که بخش زیادی از درآمدهای دولتی را مصرف می کرد. پس از سقوط دودمان صفوی، که به زودی پس از آن اتفاق افتاد، خواجه ها دیگر هرگز نتوانستند به عنوان یک طبقه سیاسی در ایران نفوذ سیاسی قابل توجهی به دست آورند.
زایمان در زامبیا () تحت تأثیر عوامل فرهنگی و اجتماعی خاصی قرار دارد. بیشتر زایمان ها در خانه انجام می شود و تنها درصد کمی از زایمان ها تحت نظارت مامای متخصص یا در مراکز بهداشتی انجام می شود. زنان در هنگام زایمان معمولاً از حضور افراد نزدیک مانند دختران، خواهران یا دوستان خود بهره می برند، اما حضور مردان یا همسر در فرایند زایمان معمولاً پذیرفته نمی شود. در این کشور، زنان به ویژه در زایمان های خانگی آزادی بیشتری در انتخاب وضعیت زایمان دارند، اما در بیمارستان ها محدودیت هایی وجود دارد. در بسیاری از موارد، در صورتی که مشکلی در حین زایمان پیش آید، زنان به مراکز درمانی منتقل می شوند، زیرا در خانه ها امکانات کافی برای مقابله با شرایط اضطراری وجود ندارد. استفاده از فناوری های پزشکی در مراکز درمانی محدود است و نظارت مداوم بر وضعیت جنین در بیشتر مراکز زایمان انجام نمی شود. پس از زایمان، جفت معمولاً دفن می شود تا از مادر و نوزاد در برابر جادوگری محافظت شود و اعتقاد بر این است که این کار به حفظ باروری زنان کمک می کند. در نهایت، بسیاری از زنان در زایمان های خانگی احساس راحتی بیشتری دارند، اما در صورت بروز مشکلات جدی، به د
لیل کمبود امکانات، به مراکز درمانی منتقل می شوند. نرخ مرگ و میر مادران در زامبیا ۲۲۴ مرگ در هر ۱۰۰٬۰۰۰ تولد است که ۲۳امین بالاترین نرخ در جهان می باشد. میانگین سن مادران هنگام تولد فرزند ۱۹٫۳ سال است و نرخ باروری ۵٫۷۲ فرزند به ازای هر زن می باشد که ۷امین بالاترین نرخ در جهان است. نرخ استفاده از وسایل پیشگیری از بارداری تنها ۴۰٫۸٪ است و نرخ تولد ۴امین بالاترین نرخ در جهان با ۴۲٫۱۳ تولد به ازای هر ۱٬۰۰۰ نفر جمعیت می باشد. بیماری های عفونی یکی از عوامل اصلی در وضعیت نامطلوب سلامت در این کشور هستند و خطر ابتلا به بیماری هایی مانند اسهال پروتوزوآ و باکتریایی، هپاتیت A، تب تیفوئید، مالاریا، تب دنگی، شیستوزومیاز و هاری بسیار بالا است. نرخ شیوع اچ آی وی/ایدز در بزرگسالان ۱۲٫۳۷٪ است که ۷امین بالاترین نرخ در جهان است. به دلیل نتایج ضعیف سلامت برای مادران و چالش ها در دسترسی به مراقبت های بهداشتی، تأثیر قابل توجهی بر فرهنگ تولد در زامبیا وجود دارد. تنوع زبانی و قومی نقشی در تنوع مراقبت ها در سراسر کشور ایفا می کند. تأسیس ایمنی برای مادر و نوزاد از طریق بهبود سلامت ملی، به ویژه در خصوص بیماری های عفونی و دسترسی به آب آشا
میدنی سالم، اولویت اصلی زامبیا است. رفتارها و باورهای بارداری. باورهای فرهنگی در دوران بارداری، ارزش ها و سنت ها می توانند تأثیر زیادی بر نگرش افراد نسبت به روش های زایمان، تعاریف مختلف از روش ها و تصمیماتی که در این زمینه اتخاذ می کنند، داشته باشند. برای ایجاد نگرش مثبت فرهنگی و دینی نسبت به زایمان طبیعی، باید آگاهی زنان از طریق روش های مختلف افزایش یابد و اشتباهات موجود اصلاح شوند. در دوران بارداری، احتیاط های اضافی به دلیل باور به وضعیت ضعیف جسمی و روحی زن و نوزاد گرفته می شود؛ این بدان معناست که آن ها بیشتر مستعد بیماری و نیروهای شیطانی هستند. اقدامات پیشگیرانه شامل تغییرات در تغذیه زنان است. برخی از غذاها برای جنین مضر محسوب می شوند و باید توسط مادر اجتناب شوند. به عنوان مثال، خوردن تخم مرغ در دوران بارداری موجب می شود که نوزاد بدون مو به دنیا بیاید. خوردن ماهی می تواند باعث نقص مادرزادی در نوزاد شود. مراقبت های پس از زایمان به طور گسترده در دسترس نیست یا استفاده نمی شود، اما تحقیقات نشان داده اند که دسترسی به مراقبت های پیش از زایمان در آمادگی برای تولد با مراقبت های بهتر پس از زایمان و استفاده از وسایل
پیشگیری از بارداری مرتبط است. استفاده از کنترل بارداری پس از زایمان و برنامه ریزی خانواده به نتایج بهتر سلامت مادر منجر می شود که شامل کاهش تعداد بارداری ها، کاهش انتقال بیماری های مقاربتی و کاهش کلی خطر مرگ و میر مادران است. دسترسی به آب آشامیدنی سالم یکی از نگرانی های عمده در زامبیا است. ۸۵٫۶٪ از جمعیت مناطق شهری و ۵۱٫۳٪ از جمعیت مناطق روستایی به منابع آب بهبود یافته دسترسی دارند، و ۱۴٫۴٪ از جمعیت شهری و ۴۸٫۷٪ از جمعیت روستایی به منابع آب غیر بهبود یافته دسترسی دارند. دسترسی به تأسیسات بهداشتی در ۴۴٫۴٪ از جمعیت شهری و ۶۴٫۳٪ در جمعیت روستایی بهبود نیافته است. به زنان اجازه داده نمی شود که پس از ماه هشتم بارداری رابطه جنسی داشته باشند، زیرا باور بر این است که این کار از بروز «لایه سفید» (ورنیکس) بر روی پوست نوزاد هنگام تولد جلوگیری می کند. علاوه بر این، روابط خارج از ازدواج اعتقاد دارند که به نوزاد آسیب می زند. غذاهای خاصی وجود دارند که زنان در دوران بارداری و زایمان مجاز به خوردن یا نخوردن آن ها هستند، زیرا ممکن است تأثیرات ماندگاری بر سلامت کودک داشته باشند. به عنوان مثال، زنان مجاز به خوردن تخم مرغ نیستند
. زایمان. زایمان معمولاً در خانه زن باردار انجام می شود و در صورت بروز مشکلات، به مرکز زایمان منتقل می شود. اما به دلیل محدودیت های جغرافیایی، گاهی حمل ونقل ممکن نیست و این موانع جغرافیایی به نتایج ضعیف سلامت مادران کمک می کند. زایمان باید یک امر خصوصی باشد که بین زن و چند نفر از افراد پشتیبان او صورت گیرد، و زن معمولاً خود را از کسانی که نقش پشتیبان ندارند، جدا می کند. همچنین مردان اجازه ندارند که در روند زایمان دخالت کنند. مادران در حال زایمان معمولاً به شیوه هایی رفتار می کنند که با انتظارات اجتماعی از نحوه رفتار یک مادر در حال زایمان همخوانی دارد. به عنوان مثال، باور بر این است که مادران نباید در طول فرایند زایمان فریاد بزنند زیرا این ممکن است به مشکلاتی برای نوزاد منجر شود. زنان توسط «امبوسا» (دستیاران زایمان) تشویق می شوند که هرگاه درد را احساس کردند، فشار بیاورند. امبوساها همچنین از پارچه هایی به نام «چیتنگه» برای کمک به زنان در تغییر وضعیت های مختلف استفاده می کنند تا درد آن ها کاهش یابد. سه تا چهار زن می توانند در طول فرایند زایمان و تولد حضور داشته باشند. این زنان معمولاً بستگان یا دوستان نزدیک مانن
د دختران، خواهران، خواهرزاده ها، همسایگان و همسران شریک زندگی هستند. اگر زنی به غیر از چند نفر از بستگان و دوستان نزدیک خود اعلام کند که در حال زایمان است، باور بر این است که او دچار جادو می شود و مشکلاتی در طول فرایند زایمان به وجود خواهد آمد. زنان در حال زایمان و مادرانی که در حال تولد هستند ترجیح می دهند کسی از نزدیکانشان به عنوان شخص پشتیبان کنارشان باشد، اما وقتی نام شخصی را که می خواهند در کنارشان باشد اعلام می کنند، معمولاً همسر یا فرد مرد به عنوان پشتیبان نام برده نمی شود. امبوساها (دستیاران زایمان) بر این باورند که مداخله کمتر در طول فرایند زایمان بهتر است. با این حال، گاهی از استراتژی های مختلفی برای تسریع فرایند زایمان استفاده می کنند. این استراتژی ها شامل فشار بر بخش بالای شکم، استفاده از یک چوب آشپزی برای اعمال فشار در دهان، و حرکت فیزیکی مادر است. رفلکس تهوع برای کمک به تسریع فرایند زایمان یا تحویل جفت به کار می رود. تولد. فقط ۵٫۴٪ از تولدها در زامبیا توسط یک متخصص زایمان سنتی آموزش دیده انجام می شود. بیشتر زنان در حال زایمان در دوره پیش از زایمان شخصی از شبکه اجتماعی خود را به عنوان پشتیبان دار