Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
غار نپتون ( ) یک غار استالاکتیت در نزدیکی شهر آلگرو در جزیره ساردینیا، ایتالیا است. این غار توسط ماهیگیران محلی در قرن ۱۸ کشف شد و از آن زمان به یک جاذبه گردشگری محبوب تبدیل شده است. این غار نام خود را از خدای رومی دریا، نپتون، گرفته است. نمای کلی. ورودی غار تنها حدود بالاتر از سطح دریا در پای صخره های "کاپو کاچا (Capo Caccia" و غار، بنابراین فقط زمانی می توان از آنها بازدید کرد که آب های زیرین آرام باشند. پلکانی که در سال ۱۹۵۴ در صخره ایجاد شده است، "اسکالا دل کابیرول" (پله های بز) با ۶۵۴ پله، از پارکینگ بالای صخره به ورودی منتهی می شود. این غار همچنین از طریق یک سفر کوتاه با قایق از بندر آلگرو قابل دسترسی است. این سفرها در تابستان هر ساعت برنامه ریزی می شوند، اما در بهار و پاییز کمتر اتفاق می افتند. دو غار دیگر در همان نزدیکی قرار دارند، «غار سبز» که برای گردشگران باز نیست، و "گروتا دی ریکامی (Grotta di Ricami") که فقط از دریا قابل دسترسی است. در زیر آب، غارهای دریایی بزرگ زیادی وجود دارد که بهشتی برای طرفداران غواصی اسکوبا هستند. بزرگ ترین و مشهورترین آنها غار نرئو (Nereo) است که هر ساله هزاران غواص از آن
بازدید می کنند. طول کل سیستم غار حدود تخمین زده می شود. اما فقط تقریباً برای عموم قابل دسترسی است. در داخل، گذرگاه هایی از سازندهای استالاکتیت و استالاگمیت روشن و یک وجود دارد. دریاچه آب شور طویل، که در سطح دریا قرار دارد. این غار زمانی زیستگاه فک راهب مدیترانه ای بود که در این منطقه منقرض شده است. گردشگری. گردشگرانی که از غار نپتون بازدید می کنند، با تورهای راهنما و به صورت تک ردیفی از مسیری روشن عبور می کنند و راهنماها اطلاعاتی در مورد غار به زبان های ایتالیایی و انگلیسی ارائه می دهند. این بازدید یک ساعت طول می کشد. این غار به طور گسترده بازدید می شود و در اوج فصل گردشگری در ماه اوت، می تواند حدود ۲۰۰ نفر را در یک زمان در خود جای دهد. در فرهنگ عامه. غار نپتون محل فیلمبرداری فیلم علمی تخیلی «"جزیره ماهیگیران"» (۱۹۷۹) بود. باربارا باخ و کلودیو کاسینلی در این فیلم بازی کردند و سرجیو مارتینو آن را کارگردانی کرد. به مدت تقریباً دو ماه در تابستان ۱۹۷۸، این غار به یک صحنه عظیم تبدیل شد.
«دانشگاه سیه نا» (، اختصار: UNISI)، واقع در سیه نا، توسکانی، این امتیاز را دارد که اولین دانشگاه دولتی ایتالیا و همچنین یکی از قدیمی ترین آنها باشد، که در ابتدا با نام «Studium Senese» در سال ۱۲۴۰ تأسیس شد. تا سال ۲۰۲۲، این دانشگاه میزبان تقریباً ۱۶۰۰۰ دانشجو است - تقریباً یک سوم از کل جمعیت سیه نا که حدود ۵۳۰۰۰ نفر است. این دانشگاه به خاطر دانشکده های حقوق، پزشکی، اقتصاد و مدیریت خود مشهور است. تاریخچه. "استودیوم" اولیه. مدرسه علوم انسانی و فلسفه. در ۲۶ دسامبر ۱۲۴۰، ایلده براندینو کاچاکونتی، پودسنا وقت سیه نا، فرمانی را امضا کرد که بر شهروندان سیه نا که به دانشجویان "Studium Senese" محلی اتاق اجاره می دادند، مالیات وضع می کرد. پول حاصل از این مالیات صرف پرداخت حقوق «معلمان» (maestri) این studium جدید می شد. این استودیوم زمانی که در سال ۱۲۵۲، پاپ اینوسنت چهارم هم معلمان و هم دانش آموزان خود را کاملاً از مالیات و کار اجباری که توسط شهر سیه نا بر شخص یا اموالشان وضع می شد، مصون اعلام کرد. علاوه بر این، کمون معلمان حقوق و لاتین را از خدمت سربازی معاف کرد و معلمان لاتین نیز از وظایف خود به عنوان نگهبان شب معاف شد
ند. در اوایل قرن چهاردهم، پنج معلم لاتین، منطق و حقوق و دو پزشک علوم طبیعی (پزشکی) وجود داشت. یکی از برجسته ترین مایستروهای دانشکده پزشکی پیترو ایسپانو (پاپ ژان بیست و یکم) بود. ایسپانو فیلسوف، پزشک شخصی امپراتور فریدریش دوم بود و در سال ۱۲۷۶ ژان بیست ویکم شد. در سال ۱۳۲۱، به دلیل خروج دسته جمعی دانشجویان از دانشگاه معتبر بولونیا، این دانشگاه توانست تعداد بیشتری دانشجو را جذب کند، زمانی که یکی از دانشجویان آن توسط قضات بولونیا به جرم ربودن یک زن جوان به اعدام محکوم شد. دانشجویان این دانشگاه، تا حدودی به تحریک گولیلمو تولومی، استاد حقوق خود، اعتراض بزرگی را علیه مقامات بولونیا آغاز کردند و سیه نا، با حمایت مالی کمون محلی، توانست دانشجویانی را که از «دانشگاه بولونیا» استعفا داده بودند، در خود جای دهد. دانشگاه در دوران تغییر وضعیت. استودیوم سیه نا سرانجام توسط کارل چهارم، اندکی پس از تاجگذاری او به عنوان امپراطور مقدس روم در سال ۱۳۵۵، به مقام ""استودیوم ژنرال" ارتقا یافت. این امر هم معلمان و هم دانشجویان را تحت حمایت اقتدار امپراتوری قرار می داد (که آنها را از مقامات محلی محافظت می کرد) و همچنین به این معنی بود
که مجوزهای ("licentiae docendi") اعطا شده توسط دانشگاه "ubique docendi"" بودند. این مجوزها به فرد دریافت کننده حق تدریس در سراسر مسیحیت را می داد. "کازا دلا ساپینزا" در اوایل قرن پانزدهم به عنوان مرکزی ساخته شد که کلاس های درس و مسکن را برای کسانی که در استودیوم ثبت نام کرده بودند، ترکیب می کرد. این بنا توسط اسقف فرانچسکو مورمیل در سال ۱۳۹۲ پیشنهاد شده بود، بیست سال بعد تکمیل شد و اولین ساکنان آن در سال ۱۴۱۶ در آن ساکن شدند. هزینه اتاق و غذا در سال ۱۴۱۶ پنجاه فلورین طلا برای یک ترم بود. در اواسط قرن چهاردهم، سیه نا به عنوان یک قدرت در توسکانی رو به زوال بود و با افزایش قدرت فلورانس که جمهوری سیه نا را در سال ۱۵۵۵ شکست داد، تحت الشعاع قرار گرفت. با این حال، مقامات شهر با موفقیت از دودمان مدیچی (دوک های موروثی فلورانس در آن زمان) خواستند که آکادمی را حفظ کنند. فرانچسکو و بعدها فردیناندو دو مدیچی، اصلاحاتی با قوانین و امتیازات جدید انجام دادند. سمت "رتوره" (رئیس) که توسط دانشجویان و قضات شهر انتخاب می شد، نیز برقرار شد. در سال ۱۷۳۷، خاندان مدیچی منقرض شد و حکومت توسکانی به خاندان فرانسوی لورن رسید. در این دوره،
اقتصاددان توسکانی سالوستیو باندینی، ظاهراً مصمم به «بهبود انگیزه فکری زادگاهش سیه نا»، از حامیان ثروتمند بورسیه تحصیلی برای دانشگاه درخواست کرد و همچنین کتابخانه بزرگی تأسیس کرد که در نهایت آن را به دانشگاه واگذار کرد. در سال ۱۸۰۸، هنگامی که نیروهای ناپلئونی توسکانی را اشغال کردند، «استودیوم سنسه» را از بین بردند و درهای دانشگاه تا پس از شکست ناپلئون و بازگشت فردیناند سوم به عنوان دوک بزرگ توسکانی، دوباره باز نشد. دانشگاه در وحدت ایتالیا. در طول وحدت ایتالیا، حرکت به سوی وحدت در جریان تبدیل ایتالیا به یک کشور واحد، دانشجویان سیه نا گروه هایی را سازماندهی کردند که آشکارا میهن پرست بودند. آنها علناً مخالفت خود را ابراز کردند و در جریان شورش های آوریل ۱۸۴۸ در توسکانی، سه استاد، یک دستیار و پنجاه و پنج دانشجو «گروه گاردیا یونیورسیتاریا» را برای شرکت در نبردهای کرتاتونه و مونتانارا تشکیل دادند. پرچم این گروه هنوز در ساختمان صدراعظم نگهداری می شود. تمام این شور و شوق برای جمهوری جدید نمی توانست مانع از نگرانی دوک بزرگ شود و در نهایت او دانشکده پزشکی را تعطیل کرد و فقط به رشته های حقوق و الهیات اجازه ادامه تحصیل داد
. پس از جنگ دوم استقلال ایتالیا در سال ۱۸۵۹ و پیامدهای آن، توسکانی و به همراه آن سیه نا توسط پادشاهی ساردنی کنترل می شدند که قرار بود به پادشاهی ایتالیا تبدیل شود، که اکنون جمهوری ایتالیا نام دارد. آکادمی سیه نا سرانجام به لطف ابتکارات شرکت های خصوصی شهر و مجموعه ای از مصوبات قانونی که باعث افزایش اعتبار دانشکده داروسازی و پزشکی زایمان (و در نتیجه خود دانشکده پزشکی) شد، از ناآرامی ها بهبود یافت، در حالی که بیمارستان قدیمی سانتا ماریا دلا اسکالا به بیمارستان عمومی دانشگاه تبدیل شد. مدتی بعد در سال ۱۸۸۰، دانشکده حقوق «Circolo Giuridico» یا دایره حقوقی را تأسیس کرد، جایی که مسائل مربوط به مطالعات حقوقی از طریق سمینارها و سخنرانی ها به طور عمیق بررسی می شد. دانشگاه در ایتالیای مدرن. در سال ۱۸۹۲، وزیر آموزش عمومی، فردیناندو مارتینی، پیشنهادی را با هدف سرکوب فعالیت های آکادمی سیه نا ارائه داد. سیه نا این را به عنوان اعلام جنگ تلقی کرد و بلافاصله با اعتصاب عمومی اصناف، مداخله همه نهادهای شهر و قیام واقعی مردم حمایت شد - همه اینها وزیر را وادار به لغو پروژه کرد. پس از رهایی از این خطر، شهر دوباره به سرمایه گذاری مناب
ع خود در دانشگاه و ایجاد مدارک و دانشکده های جدید روی آورد. بانک مونته دی پاسکی دی سیه نا هزینه ساخت دانشکده زیست شناسی را تأمین کرد. قرن بیستم شاهد رشد دانشگاه سیه نا بود، به طوری که جمعیت دانشجویی از چهارصد نفر بین دو جنگ به بیش از ۱۵۰۰۰ نفر در چند سال گذشته افزایش یافت. سازمان. از سال ۲۰۱۲، پس از اصلاحات عمومی دانشگاه های ایتالیا ("قانون گلمینی")، این دانشگاه از چهارده گروه آموزشی تشکیل شده است که در چهار حوزه گروه بندی شده اند: هر گروه آموزشی دوره های کارشناسی و کارشناسی ارشد ارائه می دهد. از سال ۲۰۱۴، گروه آموزشی اقتصاد و آمار و گروه آموزشی تجارت و حقوق، دوره های کارشناسی و کارشناسی ارشد خود را در دانشکده اقتصاد و مدیریت (SEM) ادغام کردند. پیش از این، این دانشگاه از نه دانشکده تشکیل شده بود: پردیس سیه نا در خود شهر واقع شده است. ۱۵۶۰۰ دانشجو در میان ۵۳۰۰۰ نفر از اهالی سیه نا زندگی می کنند. این دانشگاه به تنوع فرهنگی خود افتخار می کند. اخیراً، دانشگاه ساختمان های تاریخی را به شهر بازگردانده است که به آپارتمان تبدیل می شوند یا توسط کنتراداس استفاده می شوند. این دانشگاه مسئول نجات بسیاری از ساختمان های در م
عرض خطر و تبدیل آنها به مؤسسات آموزشی است. به عنوان مثال، دانشکده های مهندسی و ادبیات فضایی برای دپارتمان های خود در اتاق های بزرگ بیمارستان روانپزشکی سن نیکولو پیدا کرده اند. نمونه دیگر، تبدیل صومعه سابق سانتا کیارا به اولین اقامتگاه دانشگاهی در ایتالیا است که برای کسانی که برای دریافت مدرک کارشناسی ارشد اروپایی تلاش می کنند، رزرو شده است. کلیسای سن ویجیلیو به عنوان کلیسای کوچک دانشگاه عمل می کند. ساختمان های جدید دانشگاه نیز در مرکز شهر ساخته شده اند، مانند ساختمانی که دانشکده علوم سیاسی و حقوق را در خود جای داده است. ده خوابگاه دانشگاه در مرکز تاریخی (فونتبراندا، متیولی، پوریونه، اسپراندی، سن مارکو)، در حومه (آکوکالدا) و در نزدیکی مناطق توسعه یافته دانشگاه (سن مینیاتو) واقع شده اند. دوره های تحصیلی. برای سال تحصیلی ۲۰۲۲-۲۰۲۳، دوره های تحصیلی زیر ارائه شده است (روش تدریس در پرانتز ذکر شده است)
'آبامله (همچنین به عنوان ، یا در ساردینیایی شناخته می شود) محصولی عسل از فرهنگ روستایی منطقه ساردینیا ایتالیا است. نام صحیح ساردینیایی نیز به ندرت ایتالیایی سازی به "" ('عسل ساپا')' تبدیل می شود. طبق روش های سنتی تهیه، شانه های عسل خرد می شوند و گلوله های موم حاوی ۲۰ تا ۳۰ درصد عسل در ظروف عمومی جمع آوری می شوند. در روزهای بلافاصله پس از ته نشین شدن تمام عصاره عسل، شان های باقی مانده حاوی عسل و گرده در آب داغ (حدود ۵۰ درجه سانتیگراد) غوطه ور می شوند، به طوری که آب تمام عسل موجود در شان ها را حل می کند. در این مرحله، هرگونه توده موم و گرده باقی مانده با استفاده از یک میکسر مناسب یا با دست شکسته می شود. سپس موم باقی مانده بیشتر فشار داده می شود تا هرگونه مایع باقی مانده خارج شود و سپس در ظروف مناسب نگهداری می شود. مایع باقی مانده از مرحله قبل، به عنوان مثال با یک پارچه کتانی، حداقل دو بار فیلتر می شود و سپس در یک دیگ بخار با ظرفیت بالا (که گاهی از جنس مس است) قرار می گیرد و در آنجا جوشانده و از طریق جوشانده غلیظ می شود. در طول این فرآیند تغلیظ، پوست های ریز خرد شده لیمو یا پرتقال اضافه می شوند و هرگونه ناخالصی
روی سطح مایع حذف می شود. محتویات دیگ به تدریج شربتی می شود و باید دائماً در حال حرکت باشد تا از چسبیدن محصول به کف و ایجاد طعم دودی جلوگیری شود. مایع همچنین کاراملی می شود و مانند ملاس تیره می شود اما بسیار پیچیده تر، با طعمی برشته که رگه هایی از قهوه و کارامل دارد. هنگامی که مایع غلظتی شبیه به عسل پیدا کرد، حرارت دادن قطع می شود و دیگ در مکانی خلوت قرار می گیرد و قبل از تخلیه "آبامله" اجازه خنک شدن داده می شود. "آبامله" حاصل طعم عسل غلیظی دارد و می توان آن را با پنیر، مثلاً پنیر ریکوتا نمکی یا دودی، با میوه تازه یا حتی با پاستا یا سبزیجات میل کرد.
اعتراضات ۱۴۰۴ سبزوار اعتراضاتی گسترده در شهر سبزوار سومین شهر بزرگ استان خراسان رضوی بود که به دلیل قطعی گسترده آب و برق در ۲۹ تیر آغاز شد و در روزهای بعد به شهرهای دیگر در سرتاسر خراسان و ایران کشیده شد. به دنبال بحران آب ۱۴۰۴ ایران آب و برق شهروندان ایرانی توسط حکومت حاکم بر ایران در تمامی روزها در ساعات مختلف قطع میشد. این قطعی های گسترده واکنش اعتراضی مردم را در فضای مجازی در برانگیز و جو اعتراضی در ایران به بیشترین حد خود رسید. در ۲۹ تیرماه معترضان در شهر سبزوار استان خراسان رضوی در خیابان باهنر در اعتراض به قطعی برق و آب به خیابان ها آمده و با ایجاد راهنبدان اعتراض خودرا اعلام کردند. این اعتراضات در روزهای بعد در شهر سبزوار به طور جدی گسترده تر شد و به شهرهای اطراف مشهد، نیشابور و همچنین استان گیلان، صالحیه، چهاردانگه و دیگر شهرهای ایران کشیده شد. روزشمار. 29 تیر : اعتراضات در شهر سبزوار استان خراسان رضوی در ساعت ۲۱ توسط جوانان شهر در خیابان باهنر واقع در جنوب شرقی شهر پس از قطع آب آغاز شد. معترضان و جوانان با ایجاد راهبندان و آتش زدن لاستیک و سردادن شعارهایی علیه خامنه ای و جمهوری اسلامی اعتراض خودرا ا
علام کردند. بلافاصله پس از آغاز اعتراضات، نیروهای امنیتی به محل تجمعات اعزام شده و اقدام به سرکوب اعتراضات مسالمت آمیز کردند، نیروهای امنیتی به سمت معترضان یورش بردند و به سمت آنان گاز اشک آور شلیک کردند و دو زن جوان را بازداشت کردند. پس از یورش نیروهای امنیتی به سمت معترضان، اعتراضات تشدید شد و بین معترضان و ماموران امنیتی درگیری هایی رخ داد. در ساعت ۲۳ اعتراضات در خیابان باهنر به اتمام رسید اما جو امنیتی در سبزوار حاکم بود، اینترنت در سبزوار دچار اختلال شد و در شهر حکومت نظامی غیررسمی پدید آمد، همچنین مردم سبزوار در ساعات شب از اعتراضات با سردادن شعارهای شبانه حمایت کردند. ۳۰ تیر : اعتراض ها در دومین روز، پس از تاریک شدن هوا در شهر سبزوار با شعار آب،برق،زندگی حق مسلم ماست آغاز شد. معترضین که براساس گزارش ها جمعیت آنها به بیش از ۵ هزارتن میرسید با تجمع در مقابل فرمانداری سبزوار واقع در بلوار فرمانداری سبزوار اعتراض کرده و شعارهایی برعلیه خامنه ای و مشکلات جامعه سردادند معترضین تصویر بیلبورد فرماندهان کشته شده سپاه پاسداران در جنگ ۱۲ روزه را به آتش کشیدند و به سمت ساختمان فرمانداری سبزوار سنگ و کوکتل مولوتوف
پرتاب کردند. نیروهای امنیتی هم در واکنش به اعتراض مردم به سمت آنها گاز اشک آور شلیک کرده و چندین تن از معترضین را بازداشت کرد، براساس گزارش های شاهدان عینی در مواقعی نیروهای امنیتی به سمت مردم تیراندازی کرده و آنهارا پراکنده کرده. پس از آن معترضین در دانشگاه حکیم سبزواری تحصن کرده و خواستار آزادی معترضان بازداشت شده و برگشتن سریع شبکه آب و برق رسانی کردند. همچنین براساس گزارش های رسمی اعتراض ها در ۳۰ تیرماه به شهرهای مشهد، تهران و چهاردانگه رسید. معترضین در مشهد با تجمع در میدان فلسطین از اعتراضات سبزوار حمایت کردند. همچنین در تهران معترضین با تجمع در ۶ ایستگاه مترو و سردادن شعارهای مختلف اعتراض خودرا اعلام کردند. ۳۱ تیر : تجمعات در سومین روز از پارک شهر سبزوار آغاز شد و به سراسر سبزوار کشیده شد. پارک شهر، خیابان فرمانداری، خیابان بیهق و شهرک توحیدشهر صحنه اعتراضات مردمی علیه جمهوری اسلامی بود. اینترنت از ساعات شب به بعد در سبزوار قطع شد. معترضان همچنین درشهرهای نیشابور، تهران، صالحیه، چهاردانگه و خمام به خیابان ها آمدند. ۱ مرداد : اعتراضات در ۱ مرداد از پارک شهر با شعار رضاشاه، روحت شاد آغاز شد. معترضان یک خ
ودروی پلیس را در پارک شهر به آتش کشیدند و با نیروهای امنیتی درگیر شدند. همچنین معترضان در بزرگراه ابریشم سبزوار اقدام به ایجاد راهبندان کردند.
ژاندویا (، ) یا 'gianduia ترکیبی همگن از شکلات با ۳۰٪ خمیر فندق است که در تورین در دوران سلطنت ناپلئون (۱۷۹۶-۱۸۱۴) اختراع شد. می توان آن را به شکل تخته یا به عنوان پرکننده شکلات مصرف کرد. "ژاندویا" شکلاتی است که با کره فندق کشیده شده است. مشابه شکلات استاندارد، این شکلات هم در نسخه های ساده و هم شیری تهیه می شود. همچنین ممکن است حاوی مغزهای دیگری مانند بادام باشد. به عنوان یک شکلات تخته ای، «ژاندویا» شبیه شکلات معمولی است، با این تفاوت که به دلیل وجود روغن فندق که برخلاف کره کاکائو در دمای اتاق مایع است، نرم تر است. با این حال، مانند شکلات معمولی، «ژاندویا» معمولاً تمپر شده است. تاریخچه. محاصره قاره ای که توسط ناپلئون در سال ۱۸۰۶ وضع شد، مانع از ورود کالاهای بریتانیایی به بندرهای اروپایی تحت کنترل فرانسه شد و فشار زیادی بر ذخایر کاکائو وارد کرد. مشخص نیست که شکلات های تخته ای «ژاندویا» برای اولین بار چه زمانی ساخته شدند. با این حال، کوهلر عموماً به خاطر افزودن فندق (کامل) به شکلات های تخته ای در سال ۱۸۳۰ شناخته می شود. همچنین مشخص است که در سال ۱۸۵۲، تولیدکننده شکلات مستقر در تورین کافارل «جیاندویوتو» را اختر
اع کرد که یک «ژاندویا»ی کوچک به شکل شمش است. نام آن از ژاندویا، یک شخصیت کارناوال و عروسک خیمه شب بازی گرفته شده است که نمایانگر نمونه اولیه پیدمونتی ها، بومیان منطقه ایتالیا است که شیرینی سازی با فندق در آن رایج است. یک کتاب درسی نوشته لو کوردون بلو می نویسد که این نامگذاری تلاشی برای جذب کودکان بوده است. تولید. "ژاندویا" ترکیبی ساده از شکلات، پودر قند و آجیل های آسیاب شده، عموماً فندق، است. برای شروع، آجیل ها برای ایجاد طعم و کاهش رطوبت، برشته می شوند، زیرا آب می تواند بر ویسکوزیته تأثیر بگذارد. در "ژاندویا" که در مقیاس صنعتی ساخته می شود، این آجیل ها تقریباً همیشه بادام و فندق هستند. در آجیل هایی که برای شکلات سفید "gianduja" در نظر گرفته شده اند، برشته شدن کوتاه است. در حالی که هنوز داغ هستند، مغزها در melanger یا غذاساز تصفیه می شوند تا قطعاتی به اندازه کاکائو شوند، برخی از قطعات کوچک را برای جلوگیری از نرم شدن بیش از حد «ژاندویا» نهایی باقی می گذارند. غذاساز محصولی با نرمی کمتر تولید می کند، اما در تولیدات خانگی و برخی از صنایع دستی، در دسترس ترین گزینه است. در طول تصفیه، روغن از سلول های مغز آزاد می شو
د؛ افزودن مقداری پودر قند و گرمای باقیمانده مغز، خروجی را افزایش می دهد. سپس این خمیر مغز به همراه بقیه پودر قند به شکلات ذوب شده اضافه می شود. از همه شکلات ها - شیری، سفید و تلخ - برای تهیه «ژاندویا» استفاده می شود. نسبت شکلات به مغز، میزان سفتی «ژاندویا» را تعیین می کند؛ استفاده از شکلات بیشتر، «ژاندویا» نرم تری ایجاد می کند. در «ژاندویا» که به عنوان پرکننده شیرینی در نظر گرفته می شود، نسبت شکلات، شکر و مغز حدود ۱:۱:۱ است. بسته به شکلات مورد استفاده، سایر مواد تشکیل دهنده ممکن است شامل لسیتین، چربی های شیر و چربی های گیاهی باشد. صنعت. صنعتگران می توانند "ژاندویا" را در مقیاس کوچک تولید کنند و کنترل طعم، سفتی و رنگ آن را در دست داشته باشند. این محصول را می توان در حدود 30 دقیقه تهیه کرد. نگهداری. ژاندویا در معرض هوا به سرعت خشک می شود، بنابراین تولیدکنندگان اغلب آن را با شکلات می پوشانند. استانداردهای قانونی. مقررات بین المللی و ملی تعیین می کنند که چه چیزی می تواند به عنوان "ژاندویا" به بازار عرضه شود. استانداردهای بین المللی در Codex Alimentarius آمده است که بسیار به ندرت مورد بازنگری قرار می گیرد: تا سال
۲۰۱۷، این استاندارد از سال ۲۰۰۳ تغییری نکرده بود. طبق استانداردها، «ژاندویا» باید از شکلاتی تهیه شود که حداقل ۳۲٪ کاکائوی خشک داشته باشد، که حداقل ۸٪ آن کره کاکائو نباشد، و فندق «ریز آسیاب شده». این فندق باید بین ۲۰ تا ۴۰٪ از «ژاندویا» را تشکیل دهد. کدکس همچنین اجازه می دهد مواد دیگری نیز اضافه شوند: تا ۵٪ شیر جامد، و هرگونه مغز - کامل یا تکه ای - تا زمانی که کمتر از ۶۰٪ وزن کل را تشکیل دهند. یک هویت جداگانه برای شکلات شیری «ژاندویا» نیز تعریف شده است که «ژاندویا» پایه را اصلاح می کند تا شکلات حاوی بیش از ۱۰٪ شیر جامد و فندق «ریز آسیاب شده» بین ۱۵ تا ۴۰٪ باشد. تنظیم کننده هایی که کدکس را تصویب می کنند، همچنین اختیار دارند حداقلی را برای کره کاکائو و چربی شیر تعیین کنند. با توجه به الزامات کدکس، کشورهای شرکت کننده می توانند آنها را به طور کامل یا به صورت اصلاح شده بپذیرند. کشورهای شرکت کننده شامل همه اعضای سازمان تجارت جهانی می شوند که پس از عضویت، موظفند استانداردهای داخلی خود را بر اساس توافق نامه های بین المللی مانند کدکس تنظیم کنند. در اتحادیه اروپا، ترکیب ژاندویاها توسط دستورالعمل کاکائو و شکلات اروپا که
در سال ۲۰۰۰ تصویب شد، تنظیم می شود. استانداردها مشابه استانداردهای Codex هستند. غذاهای مرتبط. "ژاندویا" شبیه پرالین شکلاتی است، با این تفاوت که در پرالین شکلاتی، آجیل بیشتر بو داده و شکر کاراملی می شود. همچنین نوقای آلمانی بدون تخم مرغ به "ژاندویا" نزدیک است. شکلات گستردنی نیز از "ژاندویا" الهام گرفته شده اند. با این حال، آنها تمایل دارند از مواد دیگری، معمولاً پودر کاکائو و روغن های گیاهی به جای شکلات مبتنی بر کره کاکائو استفاده کنند. نوتلا در ابتدا "Pasta Gianduja" ("رب ژاندویا") نامیده می شد.
لرنزو زورزلو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "زیر آفتاب ریچونه"، " و "در دست دانته اشاره کرد. زندگی و حرفه. زورزلو در تاریخ ۲۱ مارس ۲۰۰۰ در رم از فدریکو زورزلو و گابریا چیپولو تهیه کننده فیلم متولد شد. او در یک "مدرسه زبان شناسی لیسئو" شرکت کرد و شش ماه از دوران دبیرستان خود را در انگلستان گذراند. زورزلو در هفت سالگی در یک تبلیغ تلویزیونی ودافون به همراه فرانچسکو توتی ظاهر شد و این آغاز ورود او به دنیای بازیگری بود. او در "مدرسه هنرهای همگانی" رم بازیگری خواند. وی در سال ۲۰۱۲ اولین فیلم خود را در فیلم "«یک خانواده بی نقص»" به کارگردانی پائولو ژنووزه بازی کرد.
بیجن تاریخ صفوی خوان تاریخ نگار گرجی-ایرانی در نیمهٔ دوم سدهٔ هفدهم میلادی بود که کتابی تحت عنوان "تاریخ رستم خان سپهسالار گرجی" به زبان فارسی نگاشت. این اثر زندگی سیاسی و نظامی رستم خان سپهسالار، یکی از غلامان گرجی شاه عباس است که در عهد شاه صفی به مقام سپهسالاری رسید و در سال های حیاتش نقش مهمی در جنگ های ایران و عثمانی ایفا کرد. زندگی. شرح حال دقیقی از بیجن در دسترس نیست؛ تنها از خلال نوشته های او می توان دریافت که احتمالاً ریشه ای گرجی داشته و با نگاهی جانبدارانه نسبت به حکومت و خاندان صفوی می نگریسته است. او در دورانی می زیست که پس از معاهدهٔ زهاب با عثمانی، دولت صفوی به صلحی نسبتاً پایدار دست یافته بود. در این زمان شاه سلیمان ـ که مادری گرجی داشت ـ بر تخت سلطنت نشسته بود و غلامان و خواجگان بیش از پیش در ساختار سیاسی و نظامی نفوذ داشتند، به گونه ای که بسیاری از تصمیمات کشوری و لشکری بدون نظر و دخالت آنان گرفته نمی شد. ارتقای رستم خان گرجی به مقام سپهسالاری، که پس از وزارت اعظم مهم ترین منصب به شمار می آمد، جایگاه غلامان گرجی را استوارتر کرده بود. نگارش تاریخ زندگی نیای بیجن، که هم نام او و سپهسالار در عه
د شاه عباس و شاه صفی بود، نیز نمی تواند از این شرایط بی تأثیر بوده باشد. بیجن خود را «تاریخ صفوی خوان» نامیده تا نشان دهد متخصص تاریخ صفوی است و نسبت مستقیمی با این دودمان برقرار می کند. بهرام نژاد معتقد است علاقهٔ او به ثبت زندگانی مشاهیر گرجی و تأکید بر اصالت گرجی خویش، انگیزهٔ اصلی نگارش این اثر بوده است. بیجن همچنین اظهار کرده برای تألیف کتاب از منابع متعدد ایرانی و گرجی و روایت نزدیکان رستم خان بهره برده است. از سرنوشت بیجن تقریباً هیچ اطلاعی در دست نیست. تاریخ رستم خان سپهسالار گرجی. از تنها کتابی که از بیجن باقی مانده و با توجه به عنوانی که برای خود برگزیده، برمی آید که او بیش از هر چیز یک کنشگر فرهنگی بوده و از همین طریق گذران زندگی می کرده است. او در چند جای کتاب خود را ناظم و راقم اخبار یا وقایع نگار معرفی کرده و عنوان «تاریخ صفوی خوان» را نیز ظاهراً برای نشان دادن مهارت و دانش تاریخی خویش برگزیده بود؛ عنوانی که شاید بیش از آنکه نشانهٔ صفوی دوستی صرف باشد، ابزاری برای متمایز کردن خویش از تاریخ نگارانی بود که پیش تر با نام «بیجن» شناخته می شدند؛ از جمله نویسندهٔ "جهانگشای خاقان" در سدهٔ دهم هجری، و م
ؤلف "تاریخ عالم آرای شاه اسماعیل صفوی" که اثرش را در ۱۰۸۶ق به پایان رسانده بود. با توجه به شغلی که برای خود قائل بود، احتمالاً بیجن با حرفهٔ قصه خوانی و نقالی که در عهد صفوی رایج بود نیز بی ارتباط نبود. در آن زمان نقّالی و شاهنامه خوانی بخشی از فرهنگ عمومی و وسیله ای برای تبلیغ تشیع و تقویت صفوی دوستی در میان مردم محسوب می شد. انتخاب عنوان تاریخ صفوی خوانی از سوی او را می توان در پرتو همین شرایط درک کرد، و پذیرش سفارش سپهسالار شاه سلیمان برای نگارش زندگی قهرمانانهٔ رستم خان گرجی نیز بیانگر اعتباری است که بیجن در این عرصهٔ فرهنگی داشته است. او در دوره ای می نوشت که پرداختن داستان گونه یا آمیزه ای از روایت تاریخی و نقالانه به شخصیت ها و رویدادهای تاریخی رواج داشت. هم زمان با او نیز آثاری همچون "عالم آرای شاه طهماسب" از مؤلفی ناشناس یا "تاریخ صفویان" از میرملایم بیگ به همان سبک تدوین شدند. از خلال نوشته های بیجن برمی آید که او فردی دیندار و پایبند به تشیع بود. ستایش خداوند و مدح پیامبر اسلام و امامان شیعه در اثر او فراوان است و این موضوع نشانگر پایبندی او به شریعت و مذهب است. گرچه آگاهی او در الهیات و عقاید دینی
چندان عمیق به نظر نمی رسد، اما در همان حد نیز کوشیده است در دفاع از تشیع، مخالفان جامعهٔ صفوی همچون مسیحیان و عثمانیان را با تعابیری چون کفّار، اوباش و بدگوهر بنمایاند. از سوی دیگر، زیست او در فضای فرهنگی و سیاسی صفوی موجب گرایشش به تصوف نیز شد. این تمایل در لحن و سبک نگارش او دیده می شود و نشان می دهد که شیعه مداری و صوفی گری اش با صفوی دوستی در هم آمیخته است. او گاه خود را خاکسار و درویش می نامد و عملکرد کارگزاران صفوی را با معیار «صوفی گری» و «ناصوفی گری» نقد می کند.
بوسه یک تابلو نقاشی اثر فرانچسکو هایتس است که در سال ۱۸۵۹ میلادی خلق شد. این نقاشی که احتمالاً شناخته شده ترین اثر او به شمار می رود، ویژگی های برجسته مکتب رمانتیسم ایتالیا را به تصویر می کشد و به نمادی از روح جنبش اتحاد ملی ایتالیا، موسوم به وحدت ایتالیا، تبدیل شده است. این نقاشی به سفارش آلفونسو ماریا ویسکونتی دی سالیچتو کشیده شد و پس از درگذشت او، به نگارخانه پیناکوتکا دی بررا اهدا گردید. زمینه تاریخی. پس از شکست فرانسه ناپلئون در قرن نوزدهم، کنگره وین در سال ۱۸۱۵ برگزار شد تا نقشه سیاسی اروپا از نو ترسیم کند. در این میان، نقش ایتالیا در مقایسه با سایر کشورهای اروپا بسیار حاشیه ای بود. قرار شد که این کشور به چند دولت کوچک تقسیم شود که هر یک از آنها یا مستقیماً تحت سلطه امپراتوری اتریش بودند یا به شدت از دودمان هابسبورگ تأثیر می پذیرفتند. این تجزیه سیاسی با احساسات ملی گرایان که خواهان وحدت ایتالیا بودند، تضاد داشت و زمینه ساز شکل گیری انجمن های مخفی با گرایش های دموکراتیک و رادیکال شد؛ از جمله کربونریا و ایتالیای جوان. هرچند این انجمن ها در دستیابی به اهداف خود ناکام ماندند؛ اما نقشی مهم در شکل گیری افکار