Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شر کرده که با استقبال هوادارانش مواجه شده است. افتخارات و تأثیرات. کوسارین در طول دوران حرفه ای خود نامزد دریافت جوایزی همچون "جوایز منتخب کودکان نیکلودئون" شده است. او در میان نوجوانان و جوانان طرفداران زیادی دارد و در فضای مجازی نیز حضور پررنگی دارد. زندگی شخصی. کیرا کوسارین علاوه بر حرفهٔ هنری، در زمینهٔ فعالیت های اجتماعی نیز مشارکت دارد. او به عنوان یک چهرهٔ تأثیرگذار در رسانه های اجتماعی، پیام های مثبت دربارهٔ سلامت روان، اعتمادبه نفس و خودباوری منتشر می کند. میراث و آینده حرفه ای. کوسارین همچنان در حال گسترش فعالیت های خود در بازیگری و موسیقی است. او یکی از چهره های نوظهور هالیوود محسوب می شود و انتظار می رود که در آینده پروژه های بزرگ تری را در سینما و تلویزیون تجربه کند.
لیان دو پوژی (; – ) رقص، روسپی درباری، رمان نویس اهل فرانسه بود. لیان دو پوژی (زادهٔ ۲ ژوئیه ۱۸۶۹ – درگذشتهٔ ۲۶ دسامبر ۱۹۵۰) یکی از برجسته ترین کورتیزان ها و نویسندگان فرانسوی در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم بود. او که ابتدا به عنوان یک بازیگر فعالیت داشت، به دلیل زیبایی خیره کننده، سبک زندگی مجلل و روابط عاشقانه با افراد برجسته، به یکی از مشهورترین زنان جامعهٔ پاریس تبدیل شد. لیان بعدها زندگی اش را وقف مذهب و امور خیریه کرد. زندگی اولیه. لیان با نام اصلی آن-ماری کاداک در نوآیون، فرانسه متولد شد. او در سنین جوانی ازدواج کرد، اما پس از یک ازدواج ناموفق، به پاریس رفت و وارد دنیای تئاتر و جامعهٔ اشرافی شد. به دلیل جذابیت و هوش اجتماعی اش، او به سرعت در میان کورتیزان های رده بالای پاریس جایگاه ویژه ای یافت. شهرت به عنوان کورتیزان. در اواخر قرن نوزدهم، لیان یکی از پرنفوذترین و ثروتمندترین زنان در میان کورتیزان های فرانسوی بود. او با شاهزادگان، اشراف و هنرمندان بسیاری رابطه داشت و در محافل اجتماعی پاریس مورد توجه بود. سبک زندگی او مملو از جواهرات، کاخ های باشکوه و سفرهای پرزرق وبرق بود. در این دوران، او روابط
مشهوری با ناتالی کلیفورد بارنی، نویسنده و شاعر آمریکایی، داشت که در نوشته های بارنی نیز منعکس شده است. فعالیت های ادبی. لیان دو پوژی علاوه بر زیبایی و شهرت، نویسنده ای برجسته نیز بود. او چندین کتاب خاطرات و رمان نوشت که در آن ها زندگی لوکس، تجربیات عاشقانه و دیدگاه هایش نسبت به جامعه را شرح می داد. نوشته های او نگاهی نادر به دنیای کورتیزان ها و اشراف قرن نوزدهم ارائه می دهد. تغییر مسیر و زندگی مذهبی. در اواخر عمر، لیان دچار تحولی روحی شد و به دین و معنویت روی آورد. او با الهام از مادر ترزا، زندگی خود را وقف کمک به بیماران و نیازمندان کرد. او به صومعه ای در سوئیس پیوست و تا پایان عمر به امور خیریه پرداخت. میراث. لیان دو پوژی همچنان به عنوان یکی از نمادهای زنانهٔ زیبایی، فریبندگی و تحول شناخته می شود. زندگی او از یک کورتیزان افسانه ای به یک راهبه و نیکوکار، نشان دهندهٔ تغییری عمیق و چشمگیر در مسیر زندگی اش است. داستان او در بسیاری از کتاب ها و نمایشنامه ها بازتاب یافته و همچنان مورد توجه پژوهشگران تاریخ و ادبیات قرار دارد.
روکمینی دوی آروندیل (; – ) سیاستمدار، و رقصنده اهل هند بود. روکمینی دوی آروندیل (زادهٔ ۲۹ فوریه ۱۹۰۴ – درگذشتهٔ ۲۴ فوریه ۱۹۸۶) یک رقصنده، اصلاح گر فرهنگی، فعال حقوق حیوانات و سیاستمدار هندی بود که به احیای رقص بهاراتاناتیام در قالبی مدرن و مقبول در جامعهٔ معاصر هند کمک کرد. او همچنین اولین زنی بود که به عنوان عضو مجلس علیای هند (راجیا سبها) منصوب شد و در زمینه های آموزش، هنر و حقوق حیوانات فعالیت های گسترده ای داشت. زندگی اولیه و آموزش. روکمینی دوی در یک خانوادهٔ برجستهٔ تامیل برهمنی در مدرس (چنای کنونی)، هند متولد شد. پدرش یک دانشمند و فیلسوف بود که او را با جنبش تئوسوفی آشنا کرد. در جوانی با جورج آروندیل، یکی از رهبران جنبش تئوسوفی، ازدواج کرد که این تصمیم در آن زمان جنجالی بود، زیرا او یک انگلیسی بود. این ازدواج تأثیر عمیقی بر زندگی و فعالیت های او داشت. احیای بهاراتاناتیام. در دوره ای که بهاراتاناتیام به عنوان یک هنر وابسته به معابد و محدود به طبقات خاص تلقی می شد، روکمینی دوی آن را به عنوان یک شکل هنری کلاسیک احیا کرد. او این رقص را از اجراهای معبدی به صحنه های مدرن آورد و به آن ساختاری زیباشناسانه و نما
یشی بخشید. او همچنین طراحی لباس و موسیقی مرتبط با بهاراتاناتیام را اصلاح کرد تا آن را برای مخاطبان گسترده تری قابل قبول کند. فعالیت های اجتماعی و فرهنگی. روکمینی دوی علاوه بر نقش کلیدی اش در هنر، در زمینه های آموزش، حمایت از حقوق حیوانات و اصلاحات اجتماعی نیز فعالیت داشت. او بنیاد کالاکشِترا را در سال ۱۹۳۶ تأسیس کرد که به یکی از معتبرترین مراکز آموزش هنرهای سنتی هند تبدیل شد. او همچنین برای ممنوعیت شکار حیوانات و ایجاد قوانین حمایت از حیوانات تلاش کرد. نقش در سیاست. روکمینی دوی اولین زنی بود که به عضویت راجیا سبها، مجلس علیای هند، منصوب شد. در طول فعالیت سیاسی اش، او بر حمایت از هنرهای سنتی، اصلاحات آموزشی و حقوق حیوانات تمرکز داشت و در تدوین قوانین حمایت از حیوانات نقش مهمی ایفا کرد. میراث. روکمینی دوی آروندیل همچنان به عنوان یکی از برجسته ترین چهره های فرهنگی هند شناخته می شود. او با احیای بهاراتاناتیام و ترویج هنرهای سنتی، نقش بزرگی در حفظ فرهنگ هند ایفا کرد. دولت هند او را با جوایزی همچون پادما بوشان و پادما ویبوشان، از بالاترین افتخارات ملی، تقدیر کرد. تأثیر او بر هنر و فرهنگ هند همچنان الهام بخش نسل های
جدید هنرمندان و اصلاح گران اجتماعی است.
مسجد جامع ختن () یک مسجد در شهر ختن و در منطقه سین کیانگ کشور چین است که در سده ۱۹ میلادی ساخته شده است.
لا بل اوترو (; – ) رقص، بازیگر، روسپی درباری اهل اسپانیا بود. لا بل اوترو (زادهٔ ۴ نوامبر ۱۸۶۸ – درگذشتهٔ ۱۰ آوریل ۱۹۶۵) یک رقصنده، بازیگر و کورتیزان اسپانیایی بود که در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم به شهرت رسید. او یکی از مشهورترین زنان در جامعهٔ اشرافی اروپا بود و به دلیل زیبایی، استعداد و روابط عاشقانه اش با شاهان، نجیب زادگان و شخصیت های برجسته، به افسانه ای در دنیای هنر و فرهنگ تبدیل شد. زندگی اولیه. لا بل اوترو با نام اصلی آگوستینا اوتر وگاس در یک خانوادهٔ فقیر در گالیسیا، اسپانیا متولد شد. در دوران نوجوانی، به دلیل استعداد طبیعی در رقص، به دنیای سرگرمی وارد شد و به سرعت توجه محافل فرهنگی را به خود جلب کرد. او ابتدا در اسپانیا و پرتغال اجرا می کرد، اما بعداً به فرانسه رفت، جایی که به یکی از ستاره های بزرگ کاباره های پاریس تبدیل شد. شهرت و موفقیت در هنر. اوترو با رقص های پرشور و اجراهای خیره کننده اش در سالن های مشهوری مانند مولن روژ و فولی برژر، به نماد زیبایی و فریبندگی بدل شد. سبک اجرایی او، ترکیبی از رقص سنتی اسپانیایی و حرکات نمایشی مدرن بود که او را از دیگر رقصندگان متمایز می کرد. او همچنین د
ر چندین نمایش و اپراهای موزیکال ظاهر شد و مورد تحسین قرار گرفت. زندگی شخصی و روابط عاشقانه. اوترو به دلیل روابط عاشقانه اش با افراد برجسته از جمله پادشاه ادوارد هفتم بریتانیا، تزار نیکولای دوم روسیه، شاه لئوپولد دوم بلژیک و دیگر شخصیت های مهم، شهرت فراوانی داشت. این روابط نه تنها شهرت او را افزایش داد، بلکه ثروت هنگفتی نیز برایش به ارمغان آورد. او به دلیل جواهرات گران بها، لباس های فاخر و سبک زندگی تجملی اش، یکی از افسانه ای ترین چهره های زمان خود شد. دوران افول و سال های پایانی. با گذشت زمان و تغییر سلیقه های عمومی، محبوبیت لا بل اوترو کاهش یافت. او بخش زیادی از ثروت خود را در شرط بندی و قمار از دست داد و سرانجام در فقر درگذشت. او سال های پایانی عمرش را به صورت منزوی در نیس، فرانسه گذراند. میراث. اگرچه او زندگی خود را در فقر به پایان رساند، اما همچنان یکی از بزرگ ترین نمادهای زیبایی و فریبندگی در تاریخ هنر و فرهنگ باقی مانده است. داستان زندگی او الهام بخش کتاب ها، فیلم ها و نمایش های متعدد بوده و نام او همچنان به عنوان یکی از مشهورترین کورتیزان های تاریخ در یادها باقی مانده است.
ماتیلدا کشسینسکا (; – ) رقصندهٔ برجستهٔ بالهٔ روسی بود که در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم در بالهٔ مارینسکی به شهرت رسید. او یکی از بزرگ ترین پریما بالرین های زمان خود بود و تأثیر عمیقی بر بالهٔ امپراتوری روسیه گذاشت. زندگی او به دلیل استعداد هنری و همچنین روابط نزدیک با خاندان سلطنتی روسیه، مورد توجه تاریخ نگاران و علاقه مندان به هنر قرار گرفته است. زندگی اولیه و آموزش. ماتیلدا کشسینسکا در یک خانوادهٔ لهستانی الاصل در سنت پترزبورگ، روسیه متولد شد. پدر او، که خود یک رقصندهٔ باله بود، او را از کودکی با این هنر آشنا کرد. او در آکادمی بالهٔ امپراتوری تحصیل کرد و به سرعت استعداد فوق العادهٔ خود را در تکنیک های کلاسیک و ظرافت حرکات به نمایش گذاشت. دوران حرفه ای و شهرت. کشسینسکا در سال ۱۸۹۰ به بالهٔ مارینسکی پیوست و به سرعت به عنوان یکی از بهترین رقصندگان روسیه شناخته شد. او در نقش های برجسته ای همچون «دریاچهٔ قو»، «فندق شکن» و «خواب زیبای جنگل» هنرنمایی کرد. سبک او، که ترکیبی از قدرت تکنیکی، بیان احساسی و ظرافت بود، موجب شد که به عنوان پریما بالرینا آسولوتا شناخته شود. روابط با خاندان سلطنتی. یکی از جنجالی ت
رین جنبه های زندگی کشسینسکا، رابطهٔ نزدیک او با نیکلای دوم، آخرین تزار روسیه بود. گفته می شود که او معشوقهٔ نیکلای پیش از ازدواج او با الکساندرا فیودورونا بوده است. پس از ازدواج نیکلای، کشسینسکا روابطی با دوک های بزرگ روسی از جمله دوک بزرگ سرگئی میخائیلوویچ برقرار کرد، که این موضوع به شهرت و نفوذ او در دربار افزود. انقلاب روسیه و تبعید. با وقوع انقلاب روسیه در ۱۹۱۷، کشسینسکا مجبور به ترک روسیه شد. او ابتدا به فرانسه مهاجرت کرد و در آنجا به آموزش باله پرداخت. او مدرسهٔ رقص خود را در پاریس تأسیس کرد و شاگردان برجسته ای را تربیت کرد که بعدها به بزرگان بالهٔ قرن بیستم تبدیل شدند. سال های پایانی و میراث. ماتیلدا کشسینسکا در فرانسه باقی ماند و تا پایان عمر به تدریس باله ادامه داد. او در سن ۹۹ سالگی درگذشت، اما تأثیر او بر بالهٔ کلاسیک همچنان باقی مانده است. زندگی او الهام بخش کتاب ها، نمایش ها و فیلم های مختلفی شده و او را به عنوان یکی از افسانه های رقص باله در تاریخ ماندگار کرده است.
پوتائو () یک شهرک در حومه شهر تورفان در استان سین کیانگ کشور چین است.
دریاچه چایووپو () یک دریاچه در منطقه دابانچنگ شهر اورومچی در استان سین کیانگ کشور چین است.
جودی واتلی (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه سرا، تهیه کننده موسیقی و رقصندهٔ آمریکایی است که به عنوان یکی از تأثیرگذارترین چهره ها در سبک های آراندبی، پاپ و موسیقی رقص شناخته می شود. او در دههٔ ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ با ترکیب مد، موسیقی و رقص به شهرت رسید و به عنوان یکی از پیشگامان موسیقی پاپ و رقص مورد تحسین قرار گرفت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه گرمی بهترین هنرمند جدید شده است. زندگی اولیه و آغاز فعالیت. جودی واتلی در شیکاگو، ایلینوی متولد شد و از کودکی به موسیقی علاقه داشت. او در نوجوانی به برنامهٔ تلویزیونی Soul Train پیوست و به عنوان یک رقصندهٔ بااستعداد توجه ها را به خود جلب کرد. این تجربه راه را برای ورود او به دنیای موسیقی باز کرد. شهرت با گروه Shalamar. واتلی در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ به عنوان یکی از اعضای اصلی گروه Shalamar به شهرت رسید. این گروه با آهنگ هایی مانند «A Night to Remember» و «Second Time Around» در سبک دیسکو و آراندبی موفقیت زیادی کسب کرد. اما واتلی در سال ۱۹۸۳ گروه را ترک کرد تا فعالیت انفرادی خود را آغاز کند. موفقیت در دوران انفرادی. در سال ۱۹۸۷، جودی واتلی اولین آلبوم انفرادی خود را با عنوان «Jody W
atley» منتشر کرد که با موفقیت بزرگی همراه شد. این آلبوم شامل تک آهنگ های موفقی مانند «Looking for a New Love"", "Don't You Want Me» و «Some Kind of Lover» بود و باعث شد که او برندهٔ جایزهٔ گرمی برای بهترین هنرمند جدید در سال ۱۹۸۸ شود. ادامهٔ فعالیت و تأثیرگذاری. واتلی در دههٔ ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ همچنان به انتشار آلبوم های موفق ادامه داد و با سبک های متنوعی مانند هاوس، جَز و موسیقی الکترونیک نیز آزمایش کرد. او به عنوان یکی از مدل های تأثیرگذار در موسیقی پاپ شناخته می شود و در صنعت مد و موسیقی تأثیر عمیقی داشته است. میراث و افتخارات. جودی واتلی یکی از پیشگامان موسیقی رقص و پاپ محسوب می شود و بر بسیاری از هنرمندان بعد از خود تأثیر گذاشته است. او جوایز متعددی دریافت کرده و همچنان به عنوان یک آیکون موسیقی و مد در دنیای سرگرمی شناخته می شود.
اگنس دو میل (; – ) رقصنده، طراح رقص و نویسندهٔ آمریکایی بود که تأثیر بسزایی در تئاتر موزیکال برادوی و بالهٔ مدرن داشت. او با طراحی حرکات نوآورانه و داستان محور، نقش مهمی در تکامل نمایش های موزیکال ایفا کرد و به عنوان یکی از برجسته ترین طراحان رقص قرن بیستم شناخته می شود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان ملی هنر و جایزه مرکز کندی شده است. زندگی اولیه و تحصیلات. اگنس دو میل در نیویورک در یک خانوادهٔ هنری متولد شد. پدرش، ویلیام سی. دو میل، یک نمایشنامه نویس و کارگردان موفق، و عمویش، سسیل بی. دو میل، یکی از پیشگامان سینمای هالیوود بود. او در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی تحصیل کرد و علاقه اش به رقص و تئاتر را دنبال نمود. آغاز فعالیت حرفه ای. دو میل ابتدا به عنوان رقصندهٔ باله در اروپا آموزش دید و تحت تأثیر بالهٔ روسیه و آثار میشل فوکین و جرج بالانشین قرار گرفت. او پس از بازگشت به آمریکا، در دههٔ ۱۹۳۰ به طراحی رقص برای نمایش های تئاتری و باله پرداخت. موفقیت در برادوی. نقطهٔ عطف حرفهٔ دو میل در سال ۱۹۴۳ با طراحی رقص برای موزیکال مشهور «اوکلاهما!» به کارگردانی ریچارد راجرز و اسکار همرستاین دوم رقم خورد. این نمایش که حر
کات رقص را به عنوان بخشی از داستان به کار گرفت، یک موفقیت عظیم بود و دو میل را به عنوان یکی از مهم ترین طراحان رقص برادوی مطرح کرد. پس از آن، او طراحی رقص برای نمایش هایی مانند «کاروسل»، «بریگادون» و «۱۰۲ خیابان جنوبی» را بر عهده گرفت. آثار برجسته در باله. دو میل علاوه بر فعالیت در تئاتر، در دنیای بالهٔ مدرن نیز تأثیرگذار بود. او در سال ۱۹۴۲، بالهٔ مشهور «رودئو» را برای بالهٔ روس آمریکا طراحی کرد که با موسیقی آرون کوپلند همراه بود و به یکی از شاهکارهای بالهٔ آمریکایی تبدیل شد. جوایز و افتخارات. در طول حرفهٔ خود، اگنس دو میل جوایز متعددی از جمله جایزهٔ تونی و مدال ملی هنر را دریافت کرد. او همچنین چندین کتاب دربارهٔ تاریخ رقص و تجربیات شخصی اش نوشت که به منابع مهمی در این حوزه تبدیل شدند. میراث و تأثیرگذاری. اگنس دو میل با نوآوری هایش در رقص موزیکال و باله، مسیر جدیدی برای نمایش های صحنه ای ایجاد کرد. او رقص را از یک عنصر تزئینی به بخش جدایی ناپذیر داستان سرایی تبدیل کرد و تأثیرش بر طراحان رقص بعدی، از جمله جروم رابینز و باب فاسی، همچنان محسوس است. او تا پایان عمر به نوشتن، آموزش و ترویج هنر رقص ادامه داد و در
سال ۱۹۹۳ درگذشت.
سیلوی گی یم (؛ زادهٔ ) رقصندهٔ باله و رقص معاصر فرانسوی است که به عنوان یکی از برجسته ترین بالرین های قرن بیستم شناخته می شود. او به دلیل انعطاف پذیری استثنایی، تکنیک بی نقص و اجراهای پرقدرت، تحسین جهانیان را برانگیخته و با برترین شرکت های باله در سراسر جهان همکاری کرده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون پرمیوم ایمپریاله، لژیون دونور (شوالیه)، و لژیون دونور (افسر) شده است. زندگی اولیه و آموزش. سیلوی گی یم در پاریس متولد شد و از کودکی در ورزش ژیمناستیک فعالیت داشت. او در سن ۱۱ سالگی وارد مدرسهٔ بالهٔ اپرای پاریس شد و تحت آموزش کلود بس، یکی از استادان برجستهٔ باله، قرار گرفت. استعداد و پشتکار او باعث شد که در ۱۶ سالگی به بالهٔ اپرای پاریس بپیوندد. پیشرفت در حرفهٔ باله. گی یم در سال ۱۹۸۴، در ۱۹ سالگی، توسط رودلف نوریف که در آن زمان مدیر بالهٔ اپرای پاریس بود، به عنوان اتوال (بالاترین رتبه برای یک رقصنده در اپرای پاریس) منصوب شد. او به سرعت به عنوان یکی از برترین بالرین های نسل خود شناخته شد و نقش های اصلی در آثار کلاسیکی مانند «دریاچهٔ قو»، «ژیژل» و «رومئو و ژولیت» را اجرا کرد. همکاری با شرکت های بین المللی. در
سال ۱۹۸۹، گی یم بالهٔ اپرای پاریس را ترک کرد و به عنوان رقصندهٔ آزاد (Étoile freelance) فعالیت خود را ادامه داد. او با برخی از معتبرترین شرکت های بالهٔ جهان، از جمله بالهٔ سلطنتی لندن، بالهٔ آمریکایی آلامو و بالهٔ توکیو همکاری کرد و اجراهای برجسته ای را روی صحنه برد. تغییر به سمت رقص معاصر. در دههٔ ۲۰۰۰، گی یم به سمت رقص معاصر روی آورد و با طراحان رقصی مانند موریس بژار، ماتس اک و آکرام خان همکاری کرد. او در آثار نوآورانه ای مانند «بروکن فال» و «آزادی در حرکت» ظاهر شد که مرزهای بین بالهٔ کلاسیک و رقص مدرن را درنوردید. جوایز و افتخارات. سیلوی گی یم در طول دوران حرفه ای خود جوایز متعددی از جمله لژیون دونور فرانسه، نشان شوالیهٔ هنر و ادب و جایزهٔ بنوا دو لا دانس را دریافت کرده است. او در سال ۲۰۱۵ با یک تور بین المللی با عنوان «خداحافظی» از دنیای رقص خداحافظی کرد. میراث و تأثیرگذاری. گی یم به دلیل نوآوری هایش در تکنیک و اجرا، یکی از تأثیرگذارترین رقصندگان در تاریخ باله محسوب می شود. او توانست محدودیت های فیزیکی و تکنیکی را به چالش بکشد و نسل جدیدی از رقصندگان را تحت تأثیر قرار دهد. با وجود بازنشستگی، او همچنان در
حوزهٔ هنرهای نمایشی و پروژه های فرهنگی فعالیت دارد.
یامینی کریشنامورتی (; – ) رقصندهٔ کلاسیک هندی است که در سبک های بهاراتاناتیام و کوچپودی تخصص دارد. او به دلیل اجراهای پرشور، تکنیک بی نقص و تعهدش به هنر رقص سنتی هند، به عنوان یکی از برجسته ترین رقصندگان کلاسیک هند شناخته می شود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون پادما شری شده است. زندگی اولیه و آموزش. یامینی کریشنا مورتی در آندرا پرادش، هند متولد شد و از کودکی به رقص علاقه مند بود. او تحت آموزش اساتید برجسته ای مانند راجو کوماری و ویرا ردی قرار گرفت و در جوانی به یکی از درخشان ترین چهره های رقص کلاسیک هند تبدیل شد. پیشرفت حرفه ای. او در سال های نخست فعالیت خود، در سبک بهاراتاناتیام به شهرت رسید و سپس به کوچپودی نیز روی آورد. یامینی اولین رقصندهٔ رسمی دربار ریاست جمهوری هند شد و اجراهایش را در سطح ملی و بین المللی به نمایش گذاشت. اجراهای بین المللی. او در بسیاری از کشورها، از جمله ایالات متحده، بریتانیا، فرانسه و روسیه اجرا داشته و به عنوان سفیر فرهنگی هند شناخته شده است. اجراهای او نه تنها تکنیک رقص سنتی را به نمایش می گذارند، بلکه ابعاد احساسی و داستانی عمیقی نیز دارند. جوایز و افتخارات. کریشنا مورتی جوایز متعد
دی را برای خدماتش به هنر دریافت کرده است، از جمله: میراث و تأثیرگذاری. یامینی کریشنا مورتی با احیای سنت های کهن و تلفیق نوآوری با تکنیک های کلاسیک، تأثیر عمیقی بر رقص کلاسیک هند داشته است. او همچنان به تدریس و ترویج رقص مشغول است و به عنوان یک نماد فرهنگی در هند شناخته می شود.
فرانسسکا مان (; – ) رقصندهٔ لهستانی بود که به دلیل اقدام شجاعانه اش علیه نازی ها در اردوگاه آشویتس شناخته می شود. او پیش از جنگ جهانی دوم، یکی از مستعدترین بالرین های لهستان محسوب می شد و در ورشو اجراهای موفقی داشت. زندگی و حرفهٔ رقص. فرانسسکا مان در ورشو، لهستان متولد شد و از کودکی در مدرسهٔ رقص تحصیل کرد. او به دلیل استعداد و تکنیک قوی در باله و رقص مدرن، مورد توجه قرار گرفت و در کاباره ها و سالن های اجرای لهستان به عنوان یک رقصندهٔ برجسته شناخته شد. پیش از آغاز جنگ جهانی دوم، او در رقص کلاسیک و تئاتر موزیکال فعالیت داشت. جنگ جهانی دوم و بازداشت. با آغاز جنگ جهانی دوم و اشغال لهستان توسط آلمان نازی، یهودیان از جمله فرانسسکا مان با محدودیت های شدید مواجه شدند. در سال ۱۹۴۳، او به همراه صدها یهودی دیگر، به اردوگاه آشویتس منتقل شد. اقدام قهرمانانه در آشویتس. در ۲۳ اکتبر ۱۹۴۳، هنگامی که مان و گروهی از زنان یهودی به اجبار به سمت اتاق های گاز برده می شدند، او دست به اقدامی شجاعانه زد. او هنگام لباس درآوردن برای ورود به اتاق گاز، به یک افسر نازی حمله کرد، اسلحهٔ او را گرفت و یک افسر دیگر را زخمی کرد. این اقدام باعث
ایجاد آشوبی موقت در اردوگاه شد، اما در نهایت، او و دیگر زنان حاضر در محل توسط نازی ها کشته شدند. میراث و یادبود. فرانسسکا مان به عنوان نمادی از مقاومت در برابر ظلم در تاریخ ثبت شده است. داستان شجاعت او در بسیاری از کتاب ها و مستندهای مربوط به هولوکاست ذکر شده و او به عنوان یکی از قهرمانان زن در دوران جنگ جهانی دوم شناخته می شود. یاد او همچنان در میان تاریخ نگاران و فعالان حقوق بشر زنده است.
عکاسی پس از مرگ به عمل عکاسی از افراد تازه درگذشته گفته می شود. فرهنگ های مختلف از این روش استفاده کرده و می کنند، اما مطالعه شده ترین حوزه عکاسی پس از مرگ مربوط به اروپا و آمریکا است. دربارهٔ این که آیا عکس های اولیه به راستی از افراد مرده گرفته شده اند یا نه، اغلب اختلاف نظرهای قابل توجهی وجود دارد که گاهی تحت تأثیر ملاحظات تجاری نیز قرار می گیرند. این سبک ادامه دهنده سنت پرتره های عزاداری نقاشی شده قدیمی بود. امروزه عکاسی پس از مرگ عمدتاً در حرفه های پلیس و آسیب شناسی استفاده می شود. تاریخچه و محبوبیت. اختراع داگرئوتیپ در سال ۱۸۳۹ پرتره نگاری را متداول ساخت، زیرا بسیاری از کسانی که توانایی پرداخت هزینه یک پرتره نقاشی شده را نداشتند، می توانستند در یک جلسه عکاسی شرکت کنند و تصویری از خود داشته باشند. این روش همچنین به طبقه متوسط این امکان را داد که عزیزان درگذشته خود را به یاد بسپارند. پیش از این، پرتره های پس از مرگ به طبقه اشراف محدود بود که با این روش جدید همچنان به یادبود درگذشتگان خود ادامه دادند. عکاسی پس از مرگ در قرن نوزدهم رایج بود. از آن جا که عکاسی یک ابزار رسانه ای جدید بود، این احتمال وجود دارد
که بسیاری از پرتره های پس از مرگ داگرئوتیپ، به ویژه از نوزادان و کودکان خردسال، تنها تصاویری باشند که از آن ها ثبت شده اند. زمان طولانی نوردهی، عکاسی از افراد متوفی را آسان می کرد. مشکل زمان نوردهی طولانی همچنین منجر به روش عکاسی مادر پنهان شد، در این روش مادر در قاب پنهان می شد تا کودک خردسال را آرام کرده و او را بی حرکت نگه دارد. عکاسی پس از مرگ در دهه های نخست عکاسی رونق داشت، زیرا برخی ترجیح می دادند تصویری از فرد متوفی ثبت کنند. این امر به رشد بسیاری از کسب وکارهای عکاسی در قرن نوزدهم کمک کرد. با اختراع کارت ویزیت، که امکان چاپ چندین نسخه از یک نگاتیو را فراهم می کرد، نسخه هایی از تصاویر را می شد برای بستگان ارسال کرد. با نزدیک شدن به قرن بیستم، دوربین ها در دسترس تر شدند و تعداد بیشتری از مردم توانستند خودشان عکس بگیرند. از دهه ۱۹۷۰، هنرمندان نیز به عکاسی پس از مرگ روی آوردند و این شیوه همچنان ادامه دارد. امروزه، این عکاسی عمدتاً جنبه خصوصی دارد، به جز تصاویری از نوزادان مرده که در وب سایت «Now I Lay Me Down to Sleep» منتشر می شوند. تکامل سبک. یکی از ژست های رایج برای متوفی به نام «آخرین خواب» شناخته م
ی شود، که در آن چشمان فرد بسته است و گویی در خواب است. این عکس ها به عنوان آخرین حضور اجتماعی فرد در نظر گرفته می شدند. در دوران ویکتوریا، معمول بود که از کودکان خردسال یا نوزادان فوت شده در آغوش مادرشان عکس گرفته شود. بعدها متوفی را در تابوت قرار می دادند و با تعدادی از عزاداران تصویر ثبت می شد. این نوع عکس ها در اروپا محبوب بودند و در ایالات متحده کمتر رایج بودند. تصاویری که افراد مقدس را در تابوتشان نشان می دهند، هنوز هم در میان مسیحیان کاتولیک شرقی، ارتدوکس شرقی و ارتدوکس مشرقی مورد توجه و استفاده قرار می گیرد. تفاوت های فرهنگی. ایالات متحده. در آمریکا، عکاسی پس از مرگ تا اواخر قرن نوزدهم به تدریج به یک امر خصوصی تر تبدیل شد و بحث دربارهٔ آن از مجلات تخصصی و گفت وگوهای عمومی خارج شد. این تصاویر در کنار اعضای خانواده در اطراف تابوت متوفی ثبت می شد. این رسم تا دهه ۱۹۶۰ ادامه یافت. ایسلند. عکاسی پس از مرگ در کشورهای شمال اروپا در اوایل قرن بیستم محبوب بود اما تا حدود سال ۱۹۴۰ کاهش یافت و بیشتر به عکاسی آماتوری برای استفاده شخصی محدود شد. در قرن نوزدهم، نرخ مرگ ومیر نوزادان در این کشور بالاتر از کشورهای اروپا
یی بود و این امر باعث شد که تصویر برداری پس از مرگ به یک موضوع عمومی تبدیل شود که از دریچه مذهبی نیز بررسی می شد. از اوایل دهه ۱۹۰۰، اطلاعات مربوط به مرگ افراد معمولاً در بخش آگهی های درگذشت روزنامه ها منتشر می شد، که نشان دهنده نقش اجتماعی مرگ بود. اما در سال ۱۹۴۰، عکس هایی از متوفی، تابوت، یا سنگ قبر او با مستندات مربوط به مراسم تشییع بسیار نادر بودند. تا سال ۱۹۶۰، تقریباً هیچ گونه مستند حرفه ای از عکاسی پس از مرگ در این جوامع باقی نماند. بریتانیا. از قرن پانزدهم، رسم بر این بود که افراد متوفی در نقاشی ها و طراحی ها به تصویر کشیده شوند. این سنت در اروپای غربی آغاز شد و به سرعت در سراسر اروپا گسترش یافت و در ابتدا مختص طبقات بالای جامعه بود. با ظهور عکاسی، عکاسی پس از مرگ برای افراد بیشتری در دسترس قرار گرفت. عکاسی پس از مرگ در دوران ویکتوریا در بریتانیا بسیار محبوب بود. بین سال های ۱۸۶۰ تا ۱۹۱۰، این تصاویر مشابه نمونه های آمریکایی بودند و متوفی یا در حالت خوابیده یا در کنار خانواده به تصویر کشیده می شد. فیلیپین. در فیلیپین، این سنت به نام "Recuerdos de patay" (به اسپانیایی: خاطرات مردگان) شناخته می شود. در
قرن نوزدهم و بیستم، اعضای خانواده پیش از دفن در کنار متوفی عکس می گرفتند. این رسم تا حد زیادی از بین رفته است.
کارلا دایان هایدن (زاده ۱۰ اوت ۱۹۵۲) یک کتابدار آمریکایی است که به عنوان چهاردهمین کتابدار کنگره خدمت می کند. هایدن هم اولین آمریکایی آفریقایی تبار و هم اولین زنی است که این پست را به دست آورده است. او در سال ۲۰۱۶ منصوب شد و از سال ۱۹۷۴ به عنوان نخستین کتابدار حرفه ای است که این مقام را به عهده گرفته است. هایدن کار خود را در کتابخانه عمومی شیکاگو آغاز کرد و مدرک دکترا گرفت. در علم کتابداری از دانشگاه شیکاگو. از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۱۶، مدیر عامل کتابخانه آزاد انوک پرت در بالتیمور، مریلند، و رئیس انجمن کتابخانه آمریکا (ALA) از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۴ بود. در طول دوران ریاست خود، او صدای اصلی ALA در مخالفت با مفاد قانون میهن پرستی ایالات متحده بود که به تازگی بر خدمات اطلاعات عمومی تأثیر می گذاشت. در سال ۲۰۲۰، او به عضویت انجمن فلسفی آمریکا انتخاب شد. اوایل زندگی. هایدن در تالاهاسی، فلوریدا به دنیا آمد. پدرش، بروس کنارد هایدن جونیور، در آن زمان مدیر بخش سازهای زهی در دانشگاه A&amp;M فلوریدا بود و مادرش کالین هایدن (با نام خانوادگی داولینگ)، یک مددکار اجتماعی بود. والدین او در حین تحصیل در دانشگاه میلیکن در دکیتر، ایلینوی، با
یکدیگر آشنا شدند. هایدن در شهر نیویورک بزرگ شد. وقتی ۱۰ ساله بود، والدینش از هم جدا شدند و او با مادرش به شیکاگو نقل مکان کرد. او یک برادر ناتنی کوچک تر از ازدواج دوم پدرش به نام بروس کنارد هایدن سوم داشت که در سال ۱۹۹۲ درگذشت. خانواده مادر هایدن اهل هلنا، آرکانزاس بودند. خانواده مادری پدرش که در نهایت در دوکوئین، ایلینوی ساکن شدند، سابقاً به بردگی درآمده بودند، که در کتاب «خوب است که سیاه پوست باشی» نوشته روی برکلی گودوین به آن اشاره شده است. هایدن بیان کرده است که علاقه اش به خواندن از کتاب «آوریل درخشان» اثر مارگریت دی آنجلی، که در سال ۱۹۴۶ دربارهٔ دختری جوان سیاه پوست در گروه براونی ها نوشته شده، الهام گرفته است. در حین تحصیل در دبیرستان ساوت شور شیکاگو، هایدن به کتاب های تاریخ بریتانیا و معمایی ساده علاقه مند شد. او به کالج مک موری در جکسون ویل، ایلینوی رفت و سپس به دانشگاه روزولت منتقل شد. او تا بعد از فارغ التحصیلی از دانشگاه روزولت با مدرک علوم سیاسی و تاریخ آفریقا در سال ۱۹۷۳ به فکر حرفه ای در کتابخانه ها نبود. هایدن در سال ۱۹۷۷ مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته علوم کتابداری دریافت کرد و در سال ۱۹۸