Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کاملیا جوردانا آلیوآن (زاده ۱۵ سپتامبر ۱۹۹۲) خواننده پاپ فرانسوی است. او پس از شرکت در برنامه تلویزیونی "نوول استار" (نسخه فرانسوی "پاپ آیدل") در سال ۲۰۰۹ که در آن مقام سوم را کسب کرد به شهرت رسید. از سال ۲۰۱۳ او در تعدادی از فیلم های فرانسوی در نقش های اصلی ظاهر شده است. زندگی و حرفه. جوردانا در ۱۵ سپتامبر ۱۹۹۲ در تولون، از والدینی فرانسوی با اصالت الجزایری متولد شد. پدرش هاشمی از تبار بربر و مادرش زلیخا از اعراب وهران بود. او در لا لند-له-مورس به همراه خواهر بزرگتر و برادر کوچکترش بزرگ شد. در شانزده سالگی تصمیم گرفت برای فصل هفتم برنامه "نوول استار" در مارسی تست بازیگری بدهد و با اجرایش از آهنگ «چه دنیای شگفتی» اثر لویی آرمسترانگ، هیئت داوران را متقاعد کرد. او در جایگاه سوم قرار گرفت. پس از حذف شدنش، قراردادی با سونی میوزیک امضا کرد و اولین آلبوم خود را با نام خودش در ۲۹ مارس ۲۰۱۰ منتشر کرد. این آلبوم در هفته اول انتشار خود ۱۰٬۱۶۹ نسخه فروخت و توانست در رتبه نهم جدول آلبوم های SNEP فرانسه قرار گیرد. اگرچه اولین تک آهنگ جوردانا با نام «Non Non Non (اکوتر باربارا)» فقط به صورت دانلودی در فرانسه منتشر شد، اما
در جدول دیجیتال فرانسه به رتبه ۳ رسید. همچنین در بلژیک رتبه ۳ و در سوئیس رتبه ۴۸ را کسب کرد. او در جشنواره فیلم کن ۲۰۲۱ عضو هیئت داوران بخش «هفته نقد» بود. جنجال ها. جوردانا در ژوئن ۲۰۲۴ طوماری خطاب به امانوئل مکرون رئیس جمهور فرانسه امضا کرد که در آن از فرانسه خواسته شده بود تا رسماً کشور فلسطین را به رسمیت بشناسد. او برای معرفی آلبوم دوگانه جدیدش، "آسان x شکننده"، به نوول اوبزرواتور گفت که «مردان سفیدپوست» در ناخودآگاه جمعی مسئول تمام شرارت های زمین هستند. اتحادیه بین المللی علیه نژادپرستی و یهودستیزی این اعلامیه را محکوم کرد.
ابوعبدالله جعفر بن احمد الاسود بن الهیثم همچنین مشهور به ابن الهَیثَم (۸۸۶ – پس از ۹۴۵م) داعی اسماعیلی و عالم مسلمان از شمال آفریقا بود. وی در قیروان، پایتخت امارت اغلبی و در خانواده ای زیدی به دنیا آمد، اما پس از مدتی به شیعهٔ امامی گروید و سپس به مذهب اسماعیلی پیوست و به عنوان داعی فعالیت کرد. او آشنایی نزدیکی با داعی ابوعبدالله شیعی و برادرش ابوالعباس محمد داشت و گفت وگوها و مباحثات فراوانی با آن ها انجام داد. ابن هیثم خاطرات خود را با عنوان کتاب «المناظرات» در حدود سال ۹۴۵م/ ۳۳۴ق نگاشته است، که در آن بسیاری از مجادلات و بحث هایش با رهبران دعوت اسماعیلی در شمال آفریقا را، به ویژه در سال های آغازین حکومت فاطمیان در آفریقا (۹۰۹–۹۱۰م)، گرد آورده است.
فاضلاب ثقلی، مجرایی است که از انرژی حاصل از اختلاف ارتفاع برای حذف آب ناخواسته استفاده می کند. اصطلاح "فاضلاب" به معنای حذف فاضلاب یا رواناب سطحی است، نه آب مورد استفاده؛ و اصطلاح "گرانش" حرکت آب ناشی از نیروی برق یا فاضلاب های خلأ را شامل نمی شود. بیشتر فاضلاب ها از نوع ثقلی هستند زیرا نیروی جاذبه، حرکت آب را بدون هزینه انرژی و در هر جایی که شیب مطلوب باشد، تضمین می کند. فاضلاب های ثقلی ممکن است به چاهک هایی تخلیه شوند که در آنجا پمپاژ برای هدایت فاضلاب به مکانی دور یا بالا بردن فاضلاب به ارتفاع بالاتر برای ورود به فاضلاب ثقلی دیگر مورد نیاز است و اغلب برای بالا بردن فاضلاب به تصفیه خانه های فاضلاب به ایستگاه های بالابر نیاز است. فاضلاب های ثقلی می توانند فاضلاب بهداشتی، فاضلاب ترکیبی، فاضلاب طوفان یا فاضلاب پساب باشند. هیدرولیک فاضلاب ثقلی. سیستم های فاضلاب ثقلی معمولاً شبیه الگوی رواناب منطقه ای هستند که در آن فاضلاب های تنه بزرگ در هر دره، جریان را از فاضلاب های جانبی کوچک تر که به سمت دامنه تپه ها امتداد یافته اند، دریافت می کنند. سیستم های فاضلاب در زمین های نسبتاً مسطح نیاز به برنامه ریزی و ساخت دقیق د
ارند تا تلفات انرژی در سقوط آزاد، پیچ های تند یا تقاطع های آشفته به حداقل برسد. هر مسیر فاضلاب باید به طور معمول حداقل سرعت لازم را برای معلق نگه داشتن جامدات و جلوگیری از انسداد ناشی از رسوب جامدات در نواحی با سرعت پایین تجربه کند. با این حال، فاضلابروها در مناطق تپه ای ممکن است برای جلوگیری از آسیب فاضلابروها در اثر سرعت بالای سیال و اثرات فرسایش ناشی از مواد جامد دانه دار در جریان آشفته، به ویژگی های اتلاف انرژی نیاز داشته باشند. فاضلاب های سرپوشیده برای جلوگیری از یخ زدگی، زیر خط یخبندان دفن می شوند و به اندازه کافی عمیق هستند تا جریان ثقلی از منابع فاضلاب پیش بینی شده را دریافت کنند. فاضلاب های ثقلی طویل ممکن است برای حفظ شیب قابل قبول در نزدیکی خروجی فاضلاب، به عمق حفاری یا تونل سازی قابل توجهی نیاز داشته باشند. جایگزین های پمپاژ برای گرانش. وجود پمپ های قابل اعتماد، امکان بالا بردن آب های انباشته شده به داخل فاضلاب های ثقلی از چاهک های جمع آوری در حفاری هایی مانند معادن یا پی ساختمان ها را فراهم می کند، اما هزینه پمپاژ رواناب سطحی، استفاده از ایستگاه های بالابر در زهکش های طوفان یا فاضلاب های ترکیبی را
منتفی می کند. هزینه سرمایه ای بهره برداری و نگهداری ایستگاه های بالابر و منابع برق اضطراری معمولاً هزینه اولیه قابل توجه حفاری یا تونل سازی برای ساخت فاضلاب ثقلی را توجیه می کند. تصفیه فاضلاب در مکان های متمرکز بیشترین کارایی را دارد؛ و اغلب برای بالا بردن فاضلاب از ارتفاعات پایین تر به تصفیه خانه فاضلاب، پمپاژ لازم است. سازه هایی به نام تنظیم کننده ها، هنگامی که اوج جریان در فاضلاب های ترکیبی از ظرفیت پمپاژ فراتر رود، اجازه سرریز شدن به فاضلاب های خروجی ثقلی را می دهند. در صورت نیاز به تصفیه، فاضلاب های بهداشتی برای پمپاژ مقرون به صرفه فاضلاب ترجیح داده می شوند. در جاهایی که شیب مناسب است، فاضلاب های ثقلی ترجیح داده می شوند، اما ایستگاه های بالابر اغلب فاضلاب را به تصفیه خانه های فاضلاب منتقل می کنند. فاضلاب های وکیوم دارای فشار منفی دائمی هستند؛ به دلیل پیشرفت های فناوری، از نظر هزینه های بهره برداری و نگهداری با فاضلاب های ثقلی قابل مقایسه تر شده اند و نصب آنها ارزان تر است. تاریخچه. اولین فاضلاب ها، جوی هایی بودند که برای تخلیه آب های راکد از مکان های گل آلود، جایی که زمین خشک برای فعالیت های انسانی ترجی
ح داده می شد، استفاده می شدند. فاضلاب های اولیه عملکردی مشابه زهکشی های طوفان مدرن داشتند (که گاهی اوقات فاضلاب های طوفان نامیده می شوند) فاضلاب های ترکیبی از عمل استفاده از جریان در جوی های زهکشی اولیه برای حذف سایر زباله ها از جمله مدفوع حیوانات تکامل یافته اند. با افزایش غلظت زباله در جوامع با تراکم جمعیت بالا، فاضلاب ها زننده شدند. برای پوشاندن مایعات تهاجمی، آبگذرهایی نصب شد. جوامع مرفه از سنگ تراشی و آجرچینی برای پوشاندن فاضلاب های اولیه استفاده می کردند. لوله های سفالی برای فاضلاب های کم حجم استفاده می شدند. بخشی از فاضلاب که به درون یک آبنمای طبیعی تخلیه می شود، ریزشگاه نامیده می شود. مصالح بهبود یافته فاضلاب. انقلاب صنعتی تراکم جمعیت را در مناطق تولیدی افزایش داد و لوله هایی تولید کرد که برای سیستم های تخلیه فاضلاب از ساختمان ها به فاضلاب مفید بودند. فاضلاب های ثقلی از لوله های چدنی، لوله های سفالی شیشه ای، لوله های بتنی پیش ساخته، لوله های آزبست سیمانی و لوله های پلاستیکی ساخته شده اند. در حالی که برخی از فاضلاب های آجری قدیمی هنوز در حال استفاده هستند، فاضلاب های جدید با قطر بیش از معمولاً از بتن م
سلح استفاده می کنند. لوله فلزی موجدار می تواند برای زهکشی های طوفان یا فاضلاب هایی با خطر خوردگی کم مشابه استفاده شود. مقاطع غیر دایره ای ممکن است برای فاضلاب های با قطر بزرگ مزایایی داشته باشند.
کمپ شواب () یک پایگاه نظامی سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا است که در شمال شرقی استان اوکیناوا، ژاپن واقع شده است و در حال حاضر محل استقرار هنگ ۴ تفنگداران دریایی و سایر عناصر ۲۸۰۰۰ سرباز آمریکایی مستقر در این جزیره است. این اردوگاه در سال ۱۹۵۹ به افتخار آلبرت شواب، دریافت کننده مدال افتخار که در نبرد اوکیناوا کشته شد، افتتاح گردید. اردوگاه شواب عمدتاً در شهر ناگو (۹۹٪) واقع شده است و بخش کوچکی از پایگاه در روستای گینوزا (۱٪) قرار دارد. در این کمپ، واحد آموزش تیراندازی با گلوله های جنگی و هماهنگی با سایر واحدها انجام می شود.
ارتش دوم ایالات متحده آمریکا () ارتش میدانی و واحد گزارش دهی مستقیم به ستاد نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است، که در فورت بلویر، ویرجینیا مستقر بود. ارتش دوم به عنوان تنها نقطه تماس برای ماموریت ها و وظایف ارتش مربوط به گزارش دهی، ارزیابی، برنامه ریزی، هماهنگی، ادغام، همگام سازی، هدایت و اجرای عملیات شبکه ارتش خدمت می کرد. این مأموریت پس از سازماندهی مجدد در سال ۲۰۱۷، زمانی که ارتش دوم غیرفعال شد، پایان یافت. ارتش دوم نیروهای اعزامی آمریکا، در اکتبر ۱۹۱۸ در طول جنگ جهانی اول تأسیس شد و در آوریل ۱۹۱۹ منحل گردید. یک ارتش دوم جدید از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۶۶ و ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۵ به عنوان یک ارتش آموزشی در ایالات متحده قاره ای فعالیت می کرد. در اول اکتبر ۲۰۱۰، فرماندهی سایبری ارتش ایالات متحده به عنوان فرماندهی بخش خدماتی ارتش که از فرماندهی سایبری ایالات متحده پشتیبانی می کرد، به فرماندهی سپهبد رت هرناندز تشکیل شد. در ۶ مارس ۲۰۱۴، ستاد ارتش، ارتش دوم را به عنوان واحد گزارش دهی مستقیم ارتش با فرمانده ستاد فرماندهی سایبری ایالات متحده فعال کرد. ارتش دوم در نهایت در آوریل ۲۰۱۷ غیرفعال شد.
خوردگی سولفیدی بیوژنیک یک فرایند باکتریایی است که در آن گاز هیدروژن سولفید تشکیل می شود و سپس به سولفوریک اسید تبدیل می شود که به بتن و فولاد در محیط های فاضلابی حمله می کند. گاز سولفید هیدروژن در حضور رطوبت به صورت بیوشیمیایی اکسید شده و اسید سولفوریک تشکیل می دهد. اثر اسید سولفوریک بر سطوح بتنی و فولادی که در معرض محیط های فاضلابی شدید قرار دارند، می تواند ویرانگر باشد. تنها در ایالات متحده آمریکا، خوردگی باعث از دست رفتن دارایی های فاضلاب می شود که تخمین زده می شود سالانه ۱۴ میلیارد دلار باشد. انتظار می رود این هزینه با ادامهٔ خرابی زیرساخت های فرسوده افزایش یابد. محیط زیست. خوردگی ممکن است در جایی رخ دهد که فاضلاب کهنه، گاز سولفید هیدروژن را در اتمسفر حاوی گاز اکسیژن و رطوبت نسبی بالا تولید کند. باید یک زیستگاه آبی بی هوازی زیرین حاوی سولفات ها و یک زیستگاه آبی هوازی رویی وجود داشته باشد که توسط یک فاز گازی حاوی اکسیژن و سولفید هیدروژن با غلظت های بیش از ۲ بخش در یکای سنجش از هم جدا شده باشند. تبدیل سولفات به سولفید هیدروژن. فاضلاب خانگی تازه که وارد سیستم جمع آوری فاضلاب می شود حاوی پروتئین هایی از جمله
ترکیبات گوگرد آلی است که قابل اکسید شدن به سولفات ها هستند ( و ممکن است حاوی سولفات های معدنی باشد. اکسیژن محلول با شروع تجزیه مواد آلی در فاضلاب توسط باکتری ها، کاهش می یابد. در غیاب اکسیژن محلول و نیترات، سولفات ها به عنوان منبع جایگزین اکسیژن برای کاتابولیسم زباله های آلی توسط باکتری های کاهنده سولفات که در درجه اول از گونه های بی هوازی اجباری شناسایی می شوند، به سولفید هیدروژن (H2S) احیا می شوند. تولید سولفید هیدروژن به پارامترهای مختلف فیزیکوشیمیایی، توپوگرافی و هیدرولیکی بستگی دارد مانند: تبدیل سولفید هیدروژن به اسید سولفوریک. مقداری گاز هیدروژن سولفید به فضای بالای فاضلاب نفوذ می کند. رطوبت تبخیر شده از فاضلاب گرم ممکن است روی دیواره های غیر غوطه ور فاضلاب متراکم شود و احتمالاً به صورت قطرات نیمه شکل از تاج افقی فاضلاب آویزان شود. از آنجایی که بخشی از گاز سولفید هیدروژن و گاز اکسیژن موجود در هوای بالای فاضلاب در این قطرات ساکن حل می شوند، آنها به زیستگاهی برای باکتری های اکسیدکننده گوگرد، از جنس "اسیدیتیوباسیلوس"، تبدیل می شوند. کلنی های این باکتری های هوازی، گاز سولفید هیدروژن را به اسید سولفوریک متاب
ولیزه می کنند () خوردگی. اسید سولفوریک تولید شده توسط میکروارگانیسم ها با سطح مواد سازه ای واکنش می دهد. برای سیمان پرتلند معمولی، این ماده با هیدروکسید کلسیم موجود در بتن واکنش داده و سولفات کلسیم تشکیل می دهد. این تغییر همزمان ماهیت پلیمری هیدروکسید کلسیم را از بین می برد و یک مولکول بزرگتر را در ماتریس جایگزین می کند که باعث فشار و خرد شدن بتن مجاور و ذرات سنگدانه می شود. تاج ضعیف شده ممکن است تحت بارهای سنگین سربار فرو بریزد. حتی در یک شبکه فاضلاب با طراحی خوب، یک قاعده سرانگشتی در صنعت نشان می دهد که ۵٪ از کل طول ممکن است دچار خوردگی بیوژنیک شود. در این مناطق خاص، خوردگی سولفید بیوژنیک می تواند فلز یا بتن را چندین میلی متر در سال تخریب کند (به جدول مراجعه کنید). برای سیمان های کلسیم آلومینات، فرایندها کاملاً متفاوت هستند زیرا بر اساس ترکیب شیمیایی دیگری هستند. حداقل سه مکانیسم مختلف در مقاومت بهتر در برابر خوردگی بیوژنیک نقش دارند: ملاتی که از سیمان آلومینات کلسیم همراه با سنگدانه های آلومینات کلسیم ساخته شده باشد، یعنی یک ماده ۱۰۰٪ آلومینات کلسیم، دوام بسیار بیشتری خواهد داشت، زیرا سنگدانه ها می توانند
رشد میکروارگانیسم ها را نیز محدود کرده و تولید اسید را در خود منبع مهار کنند. پیشگیری. چندین گزینه برای مقابله با مشکلات خوردگی سولفید بیوژنیک وجود دارد: اختلال در تشکیل H2S، تخلیه H2S یا استفاده از مواد مقاوم در برابر خوردگی بیوژنیک. برای مثال، فاضلاب با سرعت بیشتری از میان فاضلاب های با شیب تندتر عبور می کند و زمان موجود برای تولید سولفید هیدروژن را کاهش می دهد. به همین ترتیب، حذف لجن و رسوبات از کف لوله ها، میزان نواحی بی هوازی مسئول رشد باکتری های کاهنده سولفات را کاهش می دهد. تهویه مناسب فاضلاب می تواند غلظت گاز سولفید هیدروژن در جو را کاهش دهد و ممکن است تاج های فاضلاب روباز را خشک کند، اما این امر ممکن است باعث ایجاد بو برای همسایگان اطراف شفت های تهویه شود. سه روش کارآمد دیگر نیز می توانند مورد استفاده قرار گیرند که شامل عملکرد مداوم تجهیزات مکانیکی است: افزودن مداوم واکنش دهنده شیمیایی مانند نیترات کلسیم به آب فاضلاب برای مختل کردن تشکیل H2S، تهویه فعال از طریق واحدهای تصفیه بو برای حذف H2S، یا تزریق هوای فشرده در خطوط لوله تحت فشار برای جلوگیری از ایجاد شرایط بی هوازی. در مناطق فاضلاب که خوردگی سولف
ید بیوژنیک پیش بینی می شود، می توان مواد مقاوم در برابر اسید مانند سیمان های آلومینات کلسیم، لوله های سفالی منجمد را جایگزین فاضلاب های بتنی یا فولادی معمولی کرد. سازه های موجودی که در معرض خوردگی بیوژنیک زیادی قرار دارند، مانند منهول های فاضلاب و چاه های مرطوب ایستگاه های پمپاژ، می توانند بازسازی شوند. بازسازی را می توان با موادی مانند پوشش اپوکسی سازه ای انجام داد، این اپوکسی به گونه ای طراحی شده است که هم در برابر اسید مقاوم باشد و هم سازه بتنی آسیب دیده را تقویت کند.
محاصره بوستون () (۱۹ آوریل ۱۷۷۵–۱۷ مارس ۱۷۷۶) مرحله آغازین جنگ انقلاب آمریکا بود. در این محاصره، شبه نظامیان میهن پرست آمریکایی به رهبری فرمانده تازه منصوب شده ارتش قاره ای؛ جرج واشینگتن، مانع از حرکت زمینی ارتش بریتانیا، که در بوستون مستقر بود، شدند. هر دو طرف در طول محاصره با چالش هایی در منابع، تدارکات و پرسنل مواجه بودند. تدارکات و تقویت مجدد بریتانیا محدود به دسترسی به دریا بود که توسط کشتی های آمریکایی متوقف می شد. بریتانیایی ها در نهایت پس از یازده ماه بوستون را رها کردند و نیروها و تجهیزات خود را به شمال به نوا اسکوشیا منتقل کردند. محاصره در ۱۹ آوریل پس از اولین نبردهای جنگ انقلاب در لکسینگتون و کنکورد آغاز شد، زمانی که شبه نظامیان ماساچوست دسترسی زمینی به بوستون را مسدود کردند. کنگره قاره ای، که در فیلادلفیا تشکیل جلسه داد، ارتش قاره ای را از شبه نظامیان درگیر در جنگ تشکیل داد و جورج واشینگتن را به عنوان فرمانده کل قوا منصوب کرد. در ژوئن ۱۷۷۵، بریتانیایی ها بانکر هیل و بریدز هیل، دو موضع ارتش قاره ای مشرف به بوستون، را تصرف کردند. تلفات آنها سنگین و دستاوردهایشان برای شکستن محاصره ارتش قاره ای کافی ن
بود. پس از این، آمریکایی ها بوستون را محاصره کردند. در این مدت هیچ نبرد بزرگی رخ نداد و درگیری به حملات گاه به گاه، درگیری های جزئی و آتش تک تیراندازها محدود شد. تلاش های بریتانیا برای تأمین تدارکات سربازان خود به طور قابل توجهی توسط ارتش قاره ای کوچک تر اما چابک تر و نیروهای میهن پرست که در زمین و دریا فعالیت می کردند، با مانع مواجه شد. بریتانیایی ها از کمبود مداوم غذا، سوخت و تدارکات رنج می بردند. در نوامبر ۱۷۷۵، جورج واشینگتن هنری ناکس را به مأموریتی فرستاد تا توپخانه سنگینی را که اخیراً در فورت تیکوندروگا تصرف شده بود، بیاورد. در یک عملیات فنی پیچیده و طاقت فرسا، ناکس توپ ها را در ژانویه ۱۷۷۶ به بوستون آورد و این توپخانه ارتفاعات دورچستر را که مشرف به بندر بوستون بود، تقویت کرد. این تحول، تهدیدی برای قطع خط حیاتی تدارکات بریتانیا از دریا بود. ویلیام هاو، فرمانده بریتانیایی، موقعیت خود را غیرقابل دفاع دید و نیروهایش را در ۱۷ مارس از بوستون به هالیفاکس، نوا اسکوشیا عقب کشید.
این فهرستی ناقص از اشخاصی است که از سال ۳۷ پیش از میلاد تا ۶۶۸ میلادی در امپراتوری گوگوریو زندگی می کردند و همچنین افرادی که از نسل امپراتوری گوگوریو بودند. پادشاهان گوگوریو از عنوان "ته وانگ" («بزرگ ترین پادشاه») استفاده می کردند. حکمرانان. امپراتوری گوگوریو (۳۷ پیش از میلاد - ۶۶۸ میلادی) یکی از سه پادشاهی کره بود. حاکمان گوگوریو از عنوان "ته وانگ" (太王، "بزرگترین پادشاه") استفاده می کرده اند.
منطقه مرکزی ، یکی از دوازده زیرمنطقهٔ اصلی واسا است که در مرکز این شهر واقع شده است. بر پایه آمار سال ۲۰۱۷، این منطقه ۱۴٬۶۰۳ نفر جمعیت داشته است. محله ها. این منطقه شامل ده محلهٔ آماری و شهری است. منطقه مرکزی شامل محله های شماره گذاری شدهٔ واسا از شمارهٔ ۱ تا ۱۱ می شود، به جز محلهٔ پنجم، محلهٔ سوم به صورت جزئی، و محلهٔ چهارم تنها در بخشی که به خیابان های راتاکاتو ، هوویویکئودنپوئیستیکو و کائوپاپوئیستیکو محدود می شود. محله های آماری به صورت زیر شماره گذاری شده اند: مناطق آماری از نظر مرزی تقریباً با محله های شهری منطقه مرکزی مطابقت دارند. منطقهٔ ورتسیله که در شمال شرقی خیابان راتاکاتو قرار دارد، به محله سوم تعلق دارد، اما در تقسیم بندی آماری به بخش جنوبی وورین کاوپونکی در زیرمنطقه وورین کاپونکی محدود می شود.
زبان برنامه نویسی زبرا (به انگلیسی: Zebra Programming Language) یا به اختصار ZPL یک زبان توصیف صفحه است که توسط شرکت زبراتکنلوجیز (Zebra Technologies) توسعه یافته و عمدتاً در کاربردهای برچسب زنی مورد استفاده قرار می گیرد. نسخهٔ اولیهٔ این زبان بعدها با نسخهٔ ZPL II جایگزین شد، اما ZPL II به طور کامل با نسخهٔ قدیمی تر سازگار نیست. برخی از چاپگرهای غیر از برند زبرا نیز از ZPL II پشتیبانی می کنند. در ادامه، مفسر Zebra BASIC (ZBI) در نرم افزار چاپگرها ادغام شد که از دید تولیدکننده، پیشرفتی نسبت به ZPL II محسوب می شود و بر پایهٔ زبان ANSI BASIC طراحی شده است. هدف اصلی آن، جلوگیری از نیاز به بازنویسی کد هنگام تغییر چاپگر است، به ویژه اگر نرم افزار چاپگر قبلی توسط چاپگر برچسب زن یک رقیب نوشته شده باشد. یکی از کاربردهای احتمالی ZBI این است که در صورت دریافت فرمت برچسبی خارجی، آن را به صورت آنی به ZPL II تبدیل کرده و سپس چاپ کند. دستورها. دستورها این زبان همگی با نماد برجسته کرت ('codice_1') یا تیلدا ('codice_2') آغاز می شوند. در ZPL II بیش از ۱۷۰ دستور تعریف شده است. هر قالب چاپ باید با دستور codice_3 شروع و با دستور
codice_4 پایان یابد. برای مثال، اندازه قلم با دستور codice_5 که در آن codice_6 و codice_7 اعداد صحیحی هستند که به ترتیب مشخص کنندهٔ اندازهٔ قلم و خصوصیات فاصله دهی بین حروف اند؛ مقدار codice_8 کوچک ترین اندازه و codice_9 بزرگ ترین اندازه را تعیین می کند. مثال کامل زیر یک سند ZPL برای برچسب محصول است:&lt;syntaxhighlight&gt; ^XA ^CF0,30 ^FO300,30^FDHU Label^FS ^CF0,25 ^FO20,100^FDHU ID: 112345678000001107^FS ^BY2.2,3,70 ^FO20,130^BCN,N^FD112345678000001107^FS ^FO20,230^FD60-Volt Cordless Electric Hedge Trimmer^FS ^FO20,260^FD13^FS ^FO650,200^BQN,2,5^FDQA,^FS ^XZ &lt;/syntaxhighlight&gt;
گِربو منطقه ای مسکونی در واسا است که عمدتاً از خانه های ویلایی تشکیل شده است. این منطقه یکی از بزرگ ترین زیرمنطقه های واسا به شمار می رود و با جمعیت ۱۰٬۹۶۱ نفر، دومین زیرمنطقهٔ پرجمعیت واسا است. تاریخچه. گربو تا دههٔ ۱۹۸۰ یک روستای کوچک روستایی بود که در سال ۱۹۷۳ طی الحاقی اداری از موستاساری به واسا ملحق شد. ساخت وساز در محله موسوم به «گربوی جدید» در اواخر دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ موجب گسترش سکونت در ناحیهٔ جنگلی آن زمان در غرب منطقهٔ «فورستا استراندن» (اولین ساحل) شد. همچنین در منطقهٔ «استوربِرگِت» ، ساخت وساز مسکونی شکل گرفت که به تبع آن فعالیت های پرشور اسکی در آن منطقه کاهش یافت. پناهگاه اسکی باشگاه ورزشی «IK Hellas» در منطقهٔ ایسوکالیو چند سال بعد تخریب شد. قدیمی ترین بخش گربو، منطقهٔ لیل بو یا «روستای کوچک» است. در این منطقه مدرسهٔ قدیمی، خانهٔ اجتماعات کنونی، ساختمان قدیمی انجمن جوانان، و ساختمان پیشین آتش نشانی داوطلبانه قرار دارند. کهن ترین ساختمان های گربو به اوایل قرن نوزدهم و حتی اواخر قرن هجدهم بازمی گردند و عمدتاً در اطراف همین روستای کوچک قرار گرفته اند. تا اوایل دههٔ ۱۹۹۰، گربو دارای فروشگاه و ادار
هٔ پست خود بود که بعدها تعطیل شدند. اکنون در این منطقه یک سوپرمارکت بزرگ اس مارکت فعال است. بندر کوچک قایق رانی گربو با ظرفیت ۲۱۵ قایق در گربوی جدید قرار دارد. این بندر با سابقه، در سال های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۴ توسعه یافت. در نزدیکی این بندر، ساختمان جوانان «ویلای گربو» قرار داشت که توسط شهرداری واسا اداره می شد، اما اکنون تعطیل شده است. خدمات. در منطقهٔ گربو دو مدرسه به زبان های فنلاندی و سوئدی فعالیت دارند: مدرسهٔ لنسیمتسن و مدرسهٔ گربو . مرکز درمانی منطقه نیز تا پایان سال ۲۰۲۲ فعال بود و سپس خدمات آن به ساختمان جدید H در کنار بیمارستان مرکزی منتقل شد. همچنین تالار اجتماعات کلیسای گربو، دفتر شرکت Vestis، فروشگاه، خودپرداز، و پمپ بنزین اتوماتیک ABC در منطقه قرار دارند. پیتزافروشی «Dallas Pizza Palazzo» نیز در گربو فعال است. از جاذبه های گربو می توان به تپهٔ «راپاتونتوری» معروف به «راپیس» یا به طور رسمی «یِرپون مَکی» اشاره کرد که در پاییز ۲۰۲۲ یک سکوی دیدبانی در بالای آن ساخته شد. از آن جا می توان پل رپلات ( ) را نیز مشاهده کرد. در این منطقه سه تپهٔ خاک ریز مصنوعی ساخته شده از مواد بازیافتی وجود دارد که همه آن ها تپه
ٔ سورتمه سواری و محل کباب پزی عمومی تحت نظارت شهرداری دارند. در یکی از قطعات موسیقی محبوب گروه یون پولته به نام «دختر، تو ستارهٔ دریایی هستی» ، ماجراهایی در بندر قایق رانی گربو روایت می شود.
پل رپلات ( ) یک پل کابلی است که جزیره رپلات را به سرزمین اصلی در کرسهلم، نزدیک واسا، فنلاند متصل می کند. این پل با طول ۱۰۴۵ متر (۳۴۲۸ فوت) طولانی ترین پل فنلاند است. دو دکل نگهدارنده هر دو ۸۲.۵ متر (۲۷۱ فوت) ارتفاع دارند. این پل در ۲۷ آگوست ۱۹۹۷ توسط رئیس جمهور فنلاند، مارتی آهتیساری، افتتاح شد.
نبرد بوستون () آغازگر جنگ انقلاب آمریکا بود که عمدتاً در خلیج استان ماساچوست رخ داد. این نبرد با نبردهای لکسینگتون و کنکورد در ۱۹ آوریل ۱۷۷۵ آغاز شد، که در آن شبه نظامیان استعماری محلی، تلاش دولت بریتانیا برای تصرف ذخایر نظامی و رهبران در کنکورد، ماساچوست را خنثی کردند. کل لشکرکشی بریتانیا در طول نبردی که به سمت چارلزتاون در برابر تعداد فزاینده ای از شبه نظامیان در جریان بود، تلفات قابل توجهی متحمل شد. پس از آن، نیروهای شبه نظامی تجمع یافته، شهر بوستون را محاصره کردند و محاصره بوستون را آغاز کردند. اقدام اصلی در طول محاصره، نبرد بانکر هیل در ۱۷ ژوئن ۱۷۷۵، یکی از خونین ترین درگیری های جنگ بود و منجر به پیروزی سنگین بریتانیا شد. همچنین درگیری های متعددی در نزدیکی بوستون و مناطق ساحلی بوستون رخ داد که منجر به از دست رفتن جان، تجهیزات نظامی یا هر دو شد. در ژوئیه ۱۷۷۵، جورج واشینگتن فرماندهی شبه نظامیان گرد هم آمده را به دست گرفت و آنها را به یک ارتش منسجم تر تبدیل کرد. در ۴ مارس ۱۷۷۶، ارتش استعماری، ارتفاعات دورچستر را با توپ هایی که قادر به رسیدن به بوستون و کشتی های بریتانیایی در بندر بودند، تقویت کرد. محاصره (
و لشکرکشی) در ۱۷ مارس ۱۷۷۶ با خروج دائمی نیروهای بریتانیایی از بوستون پایان یافت. تا به امروز، بوستون ۱۷ مارس را به عنوان روز تخلیه، جشن می گیرد.
رپلات (، ) جزیره ای در کوارکن ("گلوگاه") است، باریک ترین بخش خلیج بوتنی در بخش شمالی دریای بالتیک. این جزیره حدود ۲۱۰۰ نفر جمعیت دارد که تقریباً فقط سوئدی زبان هستند. مساحت آن حدود ۱۵۰ کیلومتر مربع (۵۸ مایل مربع) است و یکی از بزرگترین جزایر فنلاند محسوب می شود. رپلات تا سال ۱۹۷۳ یک شهرداری مستقل بود، تا اینکه در شهرداری کرسهلم، در نزدیکی واسا، ادغام شد. این منطقه از قبل از سلطه سوئد بر فنلاند مسکونی بوده است. اولین سکونتگاه ها را می توان حداقل به قرن یازدهم و احتمالاً قبل از آن نسبت داد. امروزه چهار جامعه اصلی در این جزیره وجود دارد: رپلات کیرکوبی، نورا والگراند، سودرا والگراند و سودروددن که اکثر آنها توسط مدارس ابتدایی خود اداره می شوند، اگرچه برخی از مدارس در سال های اخیر تعطیل شده اند. از سال ۱۹۹۷، رپلات از طریق پل رپلات به سرزمین اصلی متصل شده و جایگزین اتصال کشتی قبلی شده است که از سال ۱۹۵۲ برقرار بود. این پل تاکنون (۲۰۲۵) طولانی ترین پلی است که در فنلاند ساخته شده است، با طول ۱۰۴۵ متر (۳۴۲۸ فوت). رپلات بخشی از یک مجمع الجزایر بزرگتر است و بیشتر جزایر کوچک اطراف آن به طور سنتی به عنوان اردوگاه های ماهیگی
ری مورد استفاده قرار می گرفته اند. امروزه این ساختمان ها عموماً به عنوان کلبه های تابستانی مورد استفاده قرار می گیرند، زیرا فعالیت های دریایی نقش بزرگی در فرهنگ منطقه ایفا می کنند. ماهیگیری امروزه عمدتاً یک فعالیت تفریحی است، اما هنوز تعدادی ماهیگیر حرفه ای در رپلات فعال هستند. در شمال رپلات، جزیره بیورک قرار دارد که قبلاً متعلق به شهرداری بیورکوبی بود، که نام روستای اصلی آن نیز هست. بخش بزرگی از مجمع الجزایر ریپلوت به عنوان میراث جهانی یونسکو تعیین شده است.
نجم الدین ابوالفتح سلیم (یا سلیمان) بن محمد لُکّی مغربی، که بیشتر با نام ابن مَصال شناخته می شود (؟ – ۱۱۵۰م/ ۵۴۴ق) از فرماندهان نظامی و کارگزاران خلافت فاطمی بود. او در فاصلهٔ سال ۱۱۴۴/۴۵م برای مدتی کوتاه به عنوان وزیر بالفعل خلافت فاطمی فعالیت کرد. اما در زمستان سال ۱۱۴۹/۵۰م، به دست عادل بن سلار و هوادارانش برکنار و کشته شد. ابن مصال از تبار بربر بود. خلیفهٔ فاطمی الحافظ از سال ۵۳۹ق/ ۱۱۴۴م، اداره امور دولت فاطمی را به او سپرد، هرچند رسماً عنوان وزیر به او داده نشد. اما جانشین الحافظ، یعنی خلیفه الظافر، در سال ۵۴۴ق/ ۱۱۴۹م، ابن مصال را به عنوان وزیر خود منصوب کرد. بدین ترتیب، او عملاً آخرین وزیری بود که توسط یک خلیفهٔ فاطمی منصوب شد. ابن مصال توانست — هرچند به طور مؤقت — درگیری های فرقه ای در ارتش فاطمی را فرو بنشاند. اما در همان سال، نیروهای عادل بن سلار که سر به شورش برداشته و به قاهره حمله کرده بودند، او را تعقیب کرده و به قتل رساندند. وزارت ابن مصال تنها حدود پنجاه روز دوام یافت. زندگی. نَسبِ او (مغربی) و نام «مصال» نشان می دهد که وی ریشه ای بربری داشته است. او در شهر لُکّ واقع در منطقهٔ سیرنائیکا (برقه در