Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یمر توسط سو هیلی، طراح رقص/فیلم، یکی از آثار نامزدشده برای کسب جایزه دیجیتال پرتره (در گالری پرتره ملی، کانبرا) و همچنین نامزد نهایی دریافت جایزه بلیک (کازولا پاورهاوس، سیدنی) در سال ۲۰۱۸ بود. در سپتامبر ۲۰۱۸، هیلی جایزه رقص استرالیا را برای «دستاوردی برجسته در فیلم یا رسانه نوین» دریافت کرد. در دسامبر ۲۰۱۸، کریمر مهمان برجسته برنامه مصاحبه محور "یک به علاوه یک" در شبکهٔ ای بی سی بود. در سال ۲۰۱۵، او به عنوان یکی از ۱۰۰ جایزه زن تأثیرگذار توسط روزنامهٔ "بررسی مالی استرالیا" و وستپک نامزد شد. زندگی شخصی و مرگ. کریمر هرگز ازدواج نکرد و فرزندی نداشت. اولین رابطه او با ریچارد وانت، روانکاو او، در سال ۱۹۳۶ بود. او همچنین زمانی که در هند بود با یک دیپلمات فرانسوی رابطه ای عاشقانه داشت. کریمر بعداً در حالی که در خارج از کشور زندگی می کرد، دو رابطه طولانی هم داشت، با باروخ شادمی (۱۹۲۰–۱۹۸۷) و «بیوه مرد ثروتمند جنوبی» ویلیام «بیل» دی. تاکویلر (متوفی حدود ۲۰۱۳). کرامر در ۱۵ نوامبر ۲۰۲۴، یک هفته پس از تولد ۱۱۰ سالگی خود، در نیو ساوت ولز درگذشت.
منطقه نمونه گردشگری سبلان یک منطقه گردشگری در شهرستان نیر در استان اردبیل واقع شده است. این منطقه در سال ۱۳۸۸ به عنوان منطقه نمونه گردشگری شهرستان در هیئت دولت تصویب شد و در حال حاضر برای ایجاد مجتمع های آبدرمانی و تاسیسات گردشگری و اقامتی به بخش خصوصی واگذار شده است منطقه گردشگری سبلان که دهکده توریستی سبلان نیز نامیده می شود در منطقه ای به وسعت 110 هکتار در 5 کلیومتری غرب شهر نیر در جوار رودخانه بالقلو واقع شده است. این منطقه در بردارنده چندین دهنه آبگرم معدنی همچون برجلو –قینرجه- داش آلتی – قمیش تی می باشد که در این میان آبگرم معدنی برجلو( بوشلی) با درجه حرارت 53 درجه سانتیگراد و آبگرم قینرجه بادرجه حرارت 73 درجه سانتیگراد از آوازه بیشتری برخوردار بوده و خواص درمانی همچون تسکین و درمان درد های رماتیسم و درد مفصلها و رفع خستگی دارند.
منطقه نمونه گردشگری دریاچه ولشت یک منطقه گردشگری در شهرستان چالوس در استان مازندران واقع شده است. جستارهای وابسته. منطقه نمونه گردشگری نمک آبرود
بوریس کاراپتی کاراپتیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک لرزه شناس، مهندس و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در ۲۹ آوریل ۱۹۲۴ در پیتیگورسک به دنیا آمد و از دانشگاه ملی پلی تکنیک ارمنستان (۱۹۴۸) فارغ التحصیل شد. وی از سال ۱۹۹۰ عضو مکاتبه ای فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. وی همچنین برنده جایزه دولتی ارمنستان شوروی (۱۹۷۴) شده است. وی در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۹ در سن ۹۵ سالگی در ایروان درگذشت.
دولوخانیان (زبان ارمنی: ), یکی از نام های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می باشد.
آدولف هایراپتی مانتاشیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک شیمی فیزیکدان اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در۱۶ مارس ۱۹۳۲ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه ملی پلی تکنیک ارمنستان (۱۹۵۶) فارغ التحصیل شد. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان (۱۹۹۰)، آکادمی علوم نیویورک(۱۹۹۵) و آکادمی بین المللی مهندسی (۱۹۹۶) بود. وی همچنین برنده جایزه دولتی ارمنستان شوروی (۱۹۷۶)، (۲۰۰۳) شده است. وی در ۹ آوریل ۲۰۲۱ در سن ۸۹ سالگی درگذشت.
سدا کارنی دولوخانیان (؛ ؛ زادهٔ ) شیمی فیزیکدان و استاد اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۴ ژوئن ۱۹۳۹ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پلی تکنیک ارمنستان (۱۹۶۱) فارغ التحصیل گشت. وی برنده جوایزی همچون جایزه دولتی ارمنستان شوروی (۱۹۸۰) و جایزه دانشمند سال ایالات متحده (۲۰۰۱) شد.
آبراهام آلکساندری آبراهامیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) مهندس متخصص در زمینه فناوری رادیو و الکترونیک، فرد نظامی، استاد اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۹ مارس ۱۹۱۲ در قارص به دنیا آمد و در سال ۱۹۳۶ از فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون (۱۹۸۳) و جایزه دولتی ارمنستان شوروی (۱۹۷۸) شده است. وی در ۱۱ نوامبر ۱۹۸۸ در سن ۷۶ سالگی در ایروان درگذشت.
ورونیکا میناسی ساموئلیان (؛ ؛ زادهٔ - درگذشته تاریخ نامعلوم) داروسازاهل ارمنستان-استرالیا بود. زندگی نامه. وی در ۲۶ ژانویه ۱۹۲۴ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان (۱۹۴۷) فارغ التحصیل گشت. وی برنده جوایزی همچون جایزه دولتی ارمنستان شوروی (۱۹۷۸) شد.
ناتالیا پاره موزووا (؛ Natalia Paremuzova زاده - درگذشته ۱۹۹۱) یک معمار اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۹۰۷ در تفلیس به دنیا آمد . وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه دولتی ارمنستان شوروی شده است. وی در ۱۹۹۱ در سن ۸۴ سالگی در تفلیس درگذشت.
آفتاب سوخته (ژاپنی: 太陽の傷, Taiyo no kizu) () فیلمی ژاپنی در سبک درام، مهیج، اکشن و جنایی به کارگردانی تاکاشی میکه محصول سال ۲۰۰۶ است. این فیلم در ژاپن در تاریخ ۳ مه ۲۰۰۶ منتشر شد.
سوزانا مَکسول (؛ – ) با نام خانوادگی دوشیزگی استوکز یک شهروند سیاهپوست برجسته در شهر ریچموند هیل کانادا و زنی ابرصدساله در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم بود. اوایل زندگی. مَکسول در سال ۱۸۰۵ در پنسیلوانیا از پدر و مادری سیاه پوست و آزاد (غیر برده) به دنیا آمد، اما در سن کودکی یتیم شد. او خدمتکار قراردادی خانواده ای سفیدپوست شد که از قرار معلوم زمینه اندکی تحصیل را برایش فراهم کردند چرا که قادر به خواندن و نوشتن شد. طبق یک مقاله در نشریهٔ "گلوب" در سال ۱۹۰۱، او تحت قیمومیت آقای هارپر بود که مالک چندین جریب زمین بود. در اینجا بود که او خواندن، خیاطی و بافتنی را یادگرفت و دستورالعمل هایی برای انجام کارهای خانه به او داده می شد. زندگی در پنسیلوانیا، مقاومت در برابر بردگان. او در هجده سالگی استقلال خود را به دست آورد. منابع ذکر می کنند که خانواده با او نسبتاً خوب رفتار کردند و او را به مدرسه فرستادند. دو سال بعد، او با هنری مَکسول ازدواج کرد و این زوج خانه ای در شهرستان لنکستر احتمالاً در کریستیانا، ساختند. این زوج پنج فرزند با هم داشتند. در پنسیلوانیا، برده داری تقریباً از بین رفت و ایالت در حال تبدیل شدن به پناهگا
هی برای بردگان فراری از جنوب بود. با این حال، با توجه به تصویب «قانون برده فراری» در سال ۱۸۵۰، بسیاری از شکارچیان برده بودند که خواستار اقتدار برای بازپس گیری بردگان فراری خود بودند. برخی از برده داران، سیاه پوستان آزاد و سفیدپوستان تیره پوست را نیز ربوده بودند. در حوالی سپتامبر، روستای سوزانا مورد تهاجم شکارچیان برده قرار گرفت. خانوادهٔ مکسول و دیگران در روستا در برابر آنها مقاومت کردند. با این حادثه، ادوارد گورساچ و گروهش تلاش کردند برده های فراری اش، نوآ بیلی، نلسون فورد، جورج هاموند و جاشوا هاموند را دوباره دستگیر کنند. این منجر به مرگ گورساچ شد، زیرا سایر اعضای مقاومت کریستینا علیه او جنگیدند. در نهایت، خانواده پس از شورش های کریستیانا در ۱۱ سپتامبر ۱۸۵۱ مجبور به فرار از پنسیلوانیا شدند. هجوم شکارچیان بردهٔ جایزه بگیر، که توسط قانون برده فراری در سال ۱۸۵۰ تقویت شده بود، ماندن ساکنان سیاه پوست را ناامن کرد. با توجه به عواقب بعدی، ساکنان سیاه پوست از طریق راه آهن زیرزمینی فرار کردند و در نیویورک سکنا گزیدند. ذکر این نکته ضروری است که نام سوزانا در مستندات این مقاومت ذکر نشده است. با این حال، حضور او در دهک
ده ای که مورد تهاجم قرار گرفت و مقاومت کرد، و فرار او از پنسیلوانیا، تاییدکننده روایت ها از موقعیتی است که بسیاری به دلیل ترس از به دام افتادن و محبوس شدن از آن فرار کردند. در کانادا. در سال ۱۸۵۵ خانواده مکسول در ایالت نیویورک زندگی می کردند (جایی که دخترش شارلوت ماتیلدا (تیلی) در آن متولد شد) و در سال ۱۸۵۸ آنها از طریق راه آهن زیرزمینی به کانادای علیا مهاجرت کردند و مدتی را در تورنتو گذراندند. با این حال، پس از چند سال سکونت در تورنتو مشخص شد که یافتن کار دشوار بود. در سال ۱۸۷۱ آنها به ریچموند هیل در شمال تورنتو نقل مکان کردند و یکی از معدود، اگر نگوییم تنها خانواده های سیاه پوست در شهر بودند. هنری به عنوان سوخت رسان لوکوموتیو مشغول به کار شد و سوزانا، همراه با دو دخترش، یک تجارت خشک شویی را در خانه خود اداره می کرد. روایتی از مکسول می گوید که ۷ مایل (۱۱ کیلومتر) برای کار در مارکهام، جایی که دستمزدها بالاتر بود، پیاده روی می کرد و یک بار هنگام بازگشتش در طوفان شدید برف از حال رفت و به روز زمین افتاد. سگی او را بر روی زمین پیدا کرد و با هشدار به اطرافیان جانش را نجات دادند. شوهرش بلافاصله پس از نقل مکان به ری
چموند هیل درگذشت. در ریچموند هیل در آن زمان، خانواده ماکسول تنها افراد تبار آفریقایی بودند. مکسول در کلیسای پرسبیتریان محلی فعال بود. بر اساس یک سرشماری متعلق به سال ۱۸۷۱، از او به عنوان یک متدیست وسلین یاد شده، اما منابع دیگر او را یک پروتستان معرفی می کنند. کلیسای پروتستان در خیابان یانگ روبروی خانه او بود و او در امور کلیسا فعال بود. طول عمر و مرگ. مطابق گزارش روزنامه "گلوب" چاپ ۱۲ فوریه ۱۹۲۳، او مسن ترین شهروند کانادایی اعلام شد که در سن ۱۱۷ سالگی درگذشت است. او پس از درگذشت شوهر و هر پنج فرزندش زنده بود. در زمان مرگش در سال ۱۹۲۳ گزارش شد که او پیرترین شهروند کانادا بود. تشییع جنازه او توسط ریچارد آموس بال، خادم کلیسای اسقفی متدیست بریتانیا و پسر بردگان فراری که آنها هم از راه آهن زیرزمینی برای رسیدن به کانادا استفاده کرده بودند، انجام شد.
اَبی کرافورد میلتون (؛ – ) کنشگر و فعال حق رأی و زن ابرصدساله اهل ایالات متحده آمریکا بود. او آخرین رئیس انجمن حق رأی برابر در ایالت تنسی بود. او در سراسر ایالت تنسی سفر و سخنرانی کرد و اتحادیه های حق رای را در جوامع کوچک سازماندهی نمود. در سال ۱۹۲۰، او، همراه با آن دالاس دادلی و کاترین تالتی کنی، کارزاری را در ایالت تنسی برای تصویب متمم نوزدهم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا راه اندازی و رهبری کرد. در ۱۸ اوت همان سال، تنسی سی و ششمین ایالت آمریکا و همچنین ایالت تعیین کننده در تصویب این متمم قانون اساسی شد و بدین ترتیب به زنان در سراسر کشور، حق رای داده شد. پس از تصویب متمم نوزدهم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا میلتون نخستین رئیس اتحادیه زنان رای دهندهٔ ایالت تنسی شد. او همچنین جهت ایجاد پارک ملی کوهستان های گریت اسموکی تلاش فراوان نمود و در کنوانسیون های ملی دموکرات ها به عنوان نماینده عموم جامعه شرکت کرد. در سال ۱۹۲۴ او به نفع ویلیام جی. مک آدو برای نامزدی حزب دموکرات سخنرانی کرد. در اواخر دهه ۱۹۳۰ او به عنوان یک دموکراتِ نیو دیل برای مجلس سنای ایالت تنسی نامزد شد، اما شکست خورد. در ۲۶ اوت ۲۰۱۶، در حاشیه گ
رامیداشت «روز برابری زنان» بناهایی یادبود از هنرمند نامدار آمریکایی آلن لوکوایر در پارک سنتنیال در نشویل پرده برداری شد که تصاویری از میلتون، کری چپمن کت، آن دالاس دادلی، جونو فرانکی پیرس، و سو شلتون وایت را نشان می داد. زندگی شخصی. اَبی کرافورد میلتون در میلجویل، جورجیا، زاده شد. پدرش ناشر روزنامه چارلز پیتر کرافورد و مادرش آنا ریپلی آورم نام داشتند. در سال ۱۹۰۴ میلادی، ابی با جورج فورت میلتون سینیور، سردبیر روزنامه "چاتانوگا نیوز" که طرفدار حق رأی زنان بود، ازدواج کرد. این دومین ازدواج جورج بود. در حالی که جورج مشغول امور ادارهٔ روزنامه بود، ابی جهت ادامه تحصیل به کالج رفت. او در دانشکدهٔ حقوق چاتانوگا تحصیل کرد و در آنجا مدرک حقوق خود را دریافت کرد اما هرگز از آن استفاده نکرد. جورج و ابی با هم سه دختر به دنیا آوردند. کورین، سارا آنا و فرانسیس. هنگامی که همسر اول جورج، کارولین مونگر مک کال در سال ۱۸۹۷ درگذشت، او پسری به نام جورج فورت میلتون جونیور به جا گذاشت که پسربچه ناتنی ابی (پس از ازدواجش با جورج) شد. با مرگ جورج اف. میلتون سینیور در سال ۱۹۲۴، ابی و آن پسربچه ناتنی اش مدیریت روزنامه "چاتانوگا نیوز" را
بر عهده گرفتند تا زمانی که در دهه ۱۹۳۰ تصمیم به فروش و واگذاری این نشریه گرفتند. بعدها، ابی کرافورد میلتون به کلیرواتر در ایالت فلوریدا نقل مکان کرد و در آنجا به نویسندگی روی آورد. او «گزارشی از اتحادیهٔ زنان رای دهندهٔ تنسی»، «کلید جادویی»، شعر برای کودکان؛ «همسر سزار و اشعار دیگر»؛ «کوه دیدبان»؛ «معرفت گل»؛ و «مادربزرگ می گوید» را به رشتهٔ تحریر درآورد. میلتون در ۲ مه ۱۹۹۱ در کلیرواتر فلوریدا در سن ۱۱۰ سالگی درگذشت. قبر او در این شهر و در گورستان سیلوان ابی مموریال پارک، مابین قبرهای فرانسیس واکر و کورین مور، دو تن از سه دخترش، قرار دارد.
تئاتر آکادمیک دولتی اپرا و باله مغولستان () همچنین با نام تالار آکادمیک ملی اپرا و باله شناخته می شود) در ۱۵ مه ۱۹۶۳ به عنوان تالار نمایشی موزیکال دولتی تأسیس شد. طبق قطعنامه شماره ۱۳۲/۱۸۲ مورخ ۱۰ مه ۱۹۶۳ توسط شورای وزیران جمهوری خلق مغولستان و کمیته مرکزی حزب خلق انقلابی مغول، این تالار به تالار اپرا و باله آکادمیک دولتی و تالار درام آکادمیک دولتی تقسیم شد. مراسم افتتاحیه تالار اپرا و باله آکادمیک دولتی در ۱۸ مه ۱۹۶۳ با اجرای اپرای «یوگنی آنگین (اپرا)» اثر چایکوفسکی برگزار شد.
تئاتر بزرگ رباط (; ) یک مرکز بزرگ هنرهای نمایشی در شهر رباط، پایتخت مراکش است. این بنا توسط زاها حدید و شرکت معماری زاها حدید آرشیتکتس طراحی شده است. این تالار یکی از آخرین پروژه های طراحی شده توسط زاها حدید پیش از درگذشت او در سال ۲۰۱۶ به شمار می آید. برنامه ریزی این پروژه در سال ۲۰۱۰ آغاز شد و ساخت وساز آن رسماً در تاریخ ۱۵ مهر ۱۳۹۳ (۷ اکتبر ۲۰۱۴) شروع شد. تکمیل پروژه ابتدا برای اواخر سال ۲۰۱۹ برنامه ریزی شده بود، اما در نهایت در سال ۲۰۲۱ به اتمام. این تالار در تاریخ ۸ آبان ۱۴۰۳ (۲۹ اکتبر ۲۰۲۴) افتتاح شد. ساخت این تالار بخشی از یک طرح ملی گسترده توسط شاه محمد ششم مراکش است که با هدف ترویج هنرها و توسعه فرهنگی صورت گرفته است. تالار بزرگ رباط برنامه ریزی شده است تا به یکی از نقاط مرکزی یک منطقه چندمنظوره جدید به وسعت ۱۱۰ هکتار در سواحل رود ابی رقراق تبدیل شود. این منطقه شامل مراکز خرید، مناطق مسکونی، آرشیو ملی، یک موزه باستان شناسی جدید و یک منطقه تجاری با آسمان خراش ها در سمت شهر سلا خواهد بود.
آرزوی کریسمس ریچی ریچ یا ریچی ریچ ۲" فیلمی محصول سال ۱۹۹۸ و به کارگردانی جان مورلوسکی است. در این فیلم بازیگرانی همچون دیوید گلگر، مارتین مول، لزلی ان وارن، یوجین لوی، کین کورتیز، میشل تراکتنبرگ، مارلا میپلز، ریچارد فنسی، ریچارد ریلی و کاتلین فریمن ایفای نقش کرده اند. این فیلم دنباله فیلم ریچی ریچ است.
فرانسیسکو دی کارو (; – ) موسیقی دان اهل آرژانتین بود.
ترانسیتو کوکومارولا (; – ) آهنگساز، و ترانه پرداز اهل آرژانتین بود.
بازی های آفریقایی ۲۰۰۷ () یک رویداد چندورزشی است که از ۱۱ تا ۲۳ ژوئیه در الجزیره، الجزایر برگزار شده است. ورزش ها. ورزش های پارالمپیک: دو و میدانی، بسکتبال و گلبال
تئودور پائول باد (متولد ۲۱ اکتبر ۱۹۷۱) سیاستمدار و صاحب کسب وکار آمریکایی است که از سال ۲۰۲۳ به عنوان سناتور جونیور مجلس سنای ایالات متحده از حوزه کارولینای شمالی خدمت می کند. او که عضو حزب جمهوری خواه است، از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۳ به عنوان نماینده در مجلس نمایندگان حضور داشت. باد نامزد جمهوری خواهان در انتخابات ۲۰۲۲ سنای ایالات متحده در کارولینای شمالی برای جایگزینی سناتور جمهوریخواه بازنشسته ریچارد بر بود. او نامزد دموکرات ها، چری بیزلی را شکست داد و متعاقب آن در روز ۳ ژانویه ۲۰۲۳ بر این منصب قرار گرفت. دوران اولیه زندگی و حرفه. باد در سال ۱۹۷۱ در شهر وینستون-سیلم، ایالت کارولینای شمالی به دنیا آمد. هنگامی که جوان بود، خانواده اش به مزرعه ای به مساحت ۳۰۰ جریب فرنگی (۱۲۰ هکتار) در حوالی رود یدکین شهرستان دیوی مجاور شهر ادونس نقل مکان کردند و در آن مزرعه به پرورش احشام و مرغ مشغول شدند. پدرش ریچارد، صاحب شرکت امور خدماتی و ارائه امکانات بود. باد قبل از اینکه وارد دبیرستان دیوی کونتی شده و در سال ۱۹۹۰ فارغ التحصیل گردد، در مدرسه سومیت که مدرسه ای خصوصی در وینستون-سیلم بود، به تحصیل مشغول بود. او سپس وارد دانشگاه دو
لتی آپالاچیان (Appalachian State University) شد و در سال ۱۹۹۴ مدرک کارشناسی مدیریت کسب وکار خود را دریافت کرد. در سال ۱۹۹۸ مدرک کارشناسی ارشد الهیات خود را از دانشکده الهیات دالاس دریافت کرد و سپس در سال ۲۰۰۷ مدرک کارشناسی ارشد مدیریت کسب وکار را از دانشکده کسب وکار دانشگاه ویک فارست گرفت. باد مالک یک فروشگاه اسلحه در شهر رورل هل، ایالت کارولینای شمالی است. مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا. انتخابات ۲۰۱۶ به دنبال حکم دادگاه مبنی بر تقسیم بندی دوباره حوزه های انتخاباتی، منطقه سیزده قدیم در اصل با منطقه دوم ادغام شد. به دنبال این ادغام، منطقه ۱۳ جدیدی ایجاد شد که حومه شمالی شارلوت تا گرینزبورو را دربر گرفته است. باد یکی از ۱۷ نامزدی بود که از منطقه سیزده برای حضور در انتخابات ۲۰۱۶، در انتخابات مقدماتی جمهوری خواهان شرکت کرد. منزل او پیش از این جزو منطقه پنج قرار داشت که اکنون جزو منطقه سیزده قرار گرفته بود. با کمک باشگاه پیشرفت (Club for Growth) که مبلغی بیش از ۲۸۵٬۰۰۰ دلار به کمپین انتخاباتی او کمک کرد باد با کسب ۲۰ درصد آراء در انتخابات مقدماتی پیروز شد. او در انتخابات اصلی با کسب ۵۶٫۱ درصد آراء، بروس دیویس
کمیسیونر سابق شهرستان گیلفرد را مغلوب ساخت. او در روز ۳ ژانویه ۲۰۱۷، در مقام خود سوگند یاد کرد. ۲۰۱۸ باد در انتخابات ۲۰۱۸، با کسب ۵۱٫۵ درصد آراء برابر کتی منینگ که ۴۵٫۸ درصد آراء را به دست آورد، برنده شد و دوباره به این مقام دست یافت. منینگ در سال ۲۰۲۰، از حوزه ششم مجاور به نمایندگی دست یافت. ۲۰۲۰ در انتخابات ۲۰۲۰، باد با کسب ۶۸٫۲ درصد آراء و شکست دادن اسکات هافمن که تنها ۳۱٫۸ درصد آراء را به دست آورد، دوباره از این حوزه به نمایندگی انتخاب شد. مجلس سنا. انتخابات ۲۰۲۲ در روز ۲۳ آوریل ۲۰۲۱، باد به عمارت مار-ئه-لاگو رفت تا نامزدی خود برای حضور در انتخابات مجلس سنا را با رئیس جمهور سابق، دونالد ترامپ در میان بگذارد. در روز ۲۸ آوریل ۲۰۲۱، باد نامزدی خود را برای در اختیار گرفتن کرسی دسته ۳ سنا، برای جایگزینی سناتور بازنشسته ریچارد بر اعلام کرد. در همایش ایالتی جمهوری خواهان که روز ۵ ژوئن در گرینویل برگزار شد، باد حمایت سیاسی خود را از سوی دونالد ترامپ و عروس او لارا ترامپ، که از کاندید شدن برای تصاحب این کرسی مجلس سنا خودداری کرده بود، دریافت کرد. پت مک کروری، فرماندار سابق ایالت کارولینا اعلام کرد با وجود حمایت س
یاسی ترامپ از باد، در رقابت انتخاباتی باقی خواهد ماند. سومین کاندیدا که مارک واکر، نماینده ایالات متحده بود اعلام کرد که او نیز در رقابت انتخاباتی باقی خواهد ماند، او مدعی بود که طی نظرخواهی از افرادی که در همایش حضور داشته اند، فرد برنده این انتخابات خواهد بود. باد در انتخابات مقدماتی جمهوری خواهان که در روز ۱۷ مه ۲۰۲۲ برگزار شد با کسب ۵۸ درصد آراء برنده شد، طی این انتخابات مک کروری ۲۵ درصد آراء و واکر ۹ درصد آراء را به دست آوردند. در انتخابات اصلی، باد کاندیدای دموکرات ها به نام چری بیزلی را شکست داد. باد در این رقابت صاحب ۵۰٫۵ درصد آراء شد و بیزلی با اختلاف ۳٫۲ درصد، صاحب ۴۷٫۳ درصد آراء گردید. زندگی شخصی. باد در سال ۱۹۹۱ با همسرش امی کیت آدامز، طی مأموریتی که به اتحاد جماهیر شوروی انجام داد، آشنا شد. آنها در سال ۱۹۹۴ ازدواج کردند و صاحب سه فرزند شدند. خانواده باد در شهرستان دیوی در مزرعه ای که باد در آن بزرگ شد، زندگی می کنند. آنها فرزندان خود را در خانه آموزش می دهند و باد به عنوان دستیار سرپرست پیشاهنگ در گروه پیشاهنگ پسرش فعالیت می کند.
بازی های آفریقایی ۲۰۱۱ () یک رویداد چندورزشی است که از ۳ تا ۱۸ سپتامبر ۲۰۱۱ در ماپوتو، موزامبیک برگزار شده است. کشورهای شرکت کننده. در زیر فهرست از کشورهایی است که در بازی های آفریقایی در سال ۲۰۱۱ شرکت کردند: جدول مدال ها. در زیر جدول نهایی مدال ها پس از پایان بازی های آفریقایی ۲۰۱۱ قرار دارد.
بازی های آفریقایی ۲۰۱۵ () یک رویداد چندورزشی است که از ۴ تا ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۵ در برازاویل، جمهوری کنگو برگزار شده است. کشورهای شرکت کننده. جمهوری دموکراتیک عربی صحرا برای اولین بار در این بازی ها شرکت می کرد. با این حال، از آنجایی که این کشور هنوز در فدراسیون های بین المللی ورزش هایی که قصد حضور در آنها را داشت، عضویت نداشت، کمیته سازماندهی کنگو تشخیص داد که ورزشکاران آن نمی توانند شرکت کنند. مراکش با خروج از بازی ها به این تصمیم اعتراض کرد. ورزش ها. ۲۲ ورزش به همراه دو ورزش غیررسمی و دو ورزش اضافی معلولین (دو و میدانی و وزنه برداری) برای بازی های آفریقایی ۲۰۱۵ اعلام شده است: جدول مدال. کشور میزبان (کنگو) منبع:
برایتان گربه تجویز می کنیم (به انگلیسی: &lt;bdi&gt;We’ll Prescribe You A Cat&lt;/bdi&gt;) رمانی از سیو ایشیدا نویسندهٔ ژاپنی است. این کتاب که به سرعت به یکی از کتاب های پرفروش در ژاپن تبدیل شد، دربارهٔ یک کلینیک روان درمانی است که به جای دارو، از گربه برای درمان استفاده می کند. "برایتان یک گربه دیگر تجویز می کنیم" (به انگلیسی: We’ll Prescribe You Another Cat) در دنبالهٔ همین کتاب در سال ۲۰۲۵ منتشر خواهد شد. از روی این رمان، یک مانگا نیز توسط انتشارات کودانشا اقتباس شد که نخستین جلد آن در تاریخ ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۴ منتشر شد. ای. مدیسون شیمودا ترجمهٔ انگلیسی این کتاب را برعهده داشت. این نسخه از کتاب در ایالات متحدهٔ آمریکا توسط برکلی بوکس منتشر شد. خلاصه داستان. کتاب مجموعه ای از پنج داستان می باشد. ماجرا حول محور شخصیت اصلی یعنی روان پزشکی به نام دکتر میتارای می چرخد که پس از تجربه ای سخت و بیماری قلبی، کلینیک خود را در توکیو تعطیل کرده و به خانه پدری اش در یک شهر کوچک ساحلی نقل مکان می کند. او که از استرس و شلوغی زندگی شهری خسته شده، تصمیم می گیرد تا در این شهر آرام کلینیک کوچکی راه اندازی کند. دکتر میتارای به توص
یهٔ یکی از دوستانش، گربه ای به نام کیناکو را به سرپرستی می گیرد. گربه ای آرام و دوست داشتنی که به سرعت به یکی از اعضای جدانشدنی زندگی او تبدیل می شود. دکتر میتارای به تدریج متوجه می شود که حضور کیناکو تأثیرات مثبتی بر او و حتی بیمارانش دارد. آرامش و انرژی ای که گربه به او می بخشد، باعث می شود تا میتارای به این نتیجه برسد که گربه ها می توانند روی بهبود سلامت روان مؤثر واقع شوند.
نمی تواند بهشت ​​باشد فیلمی محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی ریچارد فریدمن است. در این فیلم بازیگرانی همچون برایان بروک، رالف ماکیو، داین لد، ریچل تیکوتین، میشل تراکتنبرگ، گری مارشال، مت مک کوی، کیلی کوئوکو، مارک آلیمو و رالف مانزا ایفای نقش کرده اند.
آلبینا رویز ریوس یک محیط زیست گرا، فعال اجتماعی و کارآفرین اجتماعی اهل پرو است که از ۱۰ دسامبر ۲۰۲۲ تا ۱۳ فوریه ۲۰۲۴ به عنوان وزیر محیط زیست پرو خدمت کرد. او بنیان گذار و رهبر سازمان غیرانتفاعی زیست محیطی سیوداد سالودابل، مستقر در لیما، پرو است و یکی از اعضای بنیاد اشواب برای کارآفرینی اجتماعی وابسته به مجمع جهانی اقتصاد می باشد. زندگی نامه. رویز تنها زن در کلاس خود در دانشگاه ملی مهندسی بود، جایی که در رشته مهندسی صنعتی تحصیل کرد. او بعدها مدرک کارشناسی ارشد در رشته محیط زیست و مدیریت زیست محیطی را از دانشگاه ریکاردو پالما و مدرک دکتری شیمی را از دانشگاه رامون لیول در بارسلونا دریافت کرد. او در دوران دانشجویی به مشکلات بهداشتی و زیست محیطی ناشی از عدم جمع آوری پسماند جامد شهری در پرو پرداخت. زمانی که رویز کار خود را در محله کونو نورته در لیما آغاز کرد، روزانه ۶۰۰ تن متریک زباله تولید می شد که تنها نیمی از آن توسط خدمات جمع آوری شهر جمع آوری می گردید. باقی مانده زباله ها در توده های غیربهداشتی انباشته می شدند یا در مسیرهای عمومی و زمین های بایر رها می گردیدند. این وضعیت در شهرهای دیگر پرو نیز به چشم می آمد، ج
ایی که اغلب زباله ها در رودخانه ها ریخته می شدند و منابع آب آشامیدنی را آلوده می کردند. پس از نگارش پایان نامه اش، رویز ایده ای برای ایجاد یک سیستم جدید مدیریت اجتماعی جمع آوری پسماند طراحی کرد که امیدوار بود به عنوان مدلی برای جوامع شهری و روستایی در سراسر پرو عمل کند. در سال ۲۰۰۱، او گروه سیوداد سالودابل را بنیان نهاد؛ یک بنگاه اجتماعی که هدف آن تبدیل جمع آوری زباله به یک کسب وکار سودآور بود. این گروه به آموزش صاحبان کسب وکارهای محلی برای جمع آوری و فرآوری زباله ها می پردازد و اشتغال را در جامعه ای با نرخ بیکاری مزمن فراهم می کند. رویز به این کسب وکارها در مراحل ابتدایی راه اندازی کمک کرد، با دریافت هزینه ماهانه ای معادل ۱٫۵۰ دلار آمریکا برای خدمات، و به استارت آپ های جدید در طرح های بازاریابی نیز یاری رساند. یکی از کمپین های بازاریابی شامل توزیع سبد هدیه به خانواده ها بود تا آنان را به استفاده از خدمات تشویق کند و پرداخت به موقع هزینه ها را تضمین نماید. تا سال ۲۰۱۴، این گروه بیش از ۳۰۰ متخصص از کشورهای پرو، برزیل، ونزوئلا، شیلی و اکوادور را آموزش داده بود. همچنین پروژه هایی را در ۲۰ شهر پرو نظارت کرده، بیش
از ۱۵۰ نفر را به کار گرفته و خدماتی را به بیش از ۳ میلیون نفر از ساکنان پرو ارائه داده بود. رویز پس از آن توسط دولت پرو برای تدوین یک برنامه ملی دعوت شد. وی پیشگام ایجاد اولین قانون در پرو (و همچنین آمریکای لاتین) بود که فعالیت های بازیافت کنندگان زباله را تنظیم می کرد. رویز و گروه سیوداد سالودابل یک برنامه آموزش از راه دور در زمینه مدیریت زباله با همکاری دانشگاه کاتولیک پرو در شش نسخه مختلف این برنامه توسعه دادند. آن ها بیش از ۱۵۰۰ جمع آوری کننده زباله را سازمان دهی کرده اند که به ایجاد اشتغال و بهبود شرایط بهداشتی و زندگی برای بیش از ۶ میلیون نفر در مناطق روستایی و شهری فقیرنشین بولیوی، برزیل، کلمبیا، مکزیک، پرو، ونزوئلا و هند منجر شده است. در ژانویه ۲۰۱۹، او به عنوان معاون وزیر مدیریت زیست محیطی در وزارت محیط زیست پرو منصوب شد. وی این سمت را تا اکتبر همان سال عهده دار بود.
بازی های آفریقایی ۲۰۱۹ () یک رویداد چندورزشی است که از ۱۹ تا ۳۱ اوت ۲۰۱۹ در رباط، مراکش برگزار شده است. ورزش ها. ۲۶ ورزش در بازی های آفریقایی ۲۰۱۹ برگزار شده است.
توماس گوستافسون (؛ زادهٔ ) ترانه پرداز، و آهنگساز اهل سوئد است. وی از سال ۱۹۹۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
بازی های آفریقایی ۲۰۲۳ () یک رویداد چندورزشی است که از ۸ تا ۲۳ مارس ۲۰۲۴ در آکرا، غنا برگزار شده است. ورزش ها. ورزش های غیررسمی: جدول مدال ها. منبع:
آنگلا بسررا آسه ودو (متولد ۱۷ ژوئیه ۱۹۵۷) نویسنده ای اهل کلمبیا است. او جوایز متعددی از جمله جایزه رمان فرناندو لارا در سال ۲۰۱۹، جایزه پلنتا-کاسا د آمریکا (جایزه خانگی-جهانی ایبروآمریکن در داستان سرایی آمریکای لاتین) در سال ۲۰۰۹، جایزه آزورین (جایزه آزورین) در سال ۲۰۰۵ و چهار جایزه ادبی شیکاگوی لاتین را دریافت کرده است، به علاوه جایزه خانگی-جهانی ایبروآمریکن در داستان سرایی آمریکای لاتین. آثار او به ۲۳ زبان ترجمه شده و در بیش از ۵۰ کشور منتشر شده اند. او یکی از پرخواننده ترین نویسندگان اسپانیایی زبان است و پس از گابریل گارسیا مارکز، پرخواننده ترین نویسنده کلمبیایی محسوب می شود. همچنین او خالق سبک ادبی نووالیس شناخته می شود. زندگی نامه. آنگلا بسررا در شهر کالی، کلمبیا متولد شد و دختر مارکو تولیو بسررا و سیلیا آسه ودو است. او پنجمین فرزند از میان هفت فرزند خانواده - شامل ۵ دختر و ۲ پسر - بود. اولین کتابی که در شش سالگی خواند، پیتر و وندی اثر جیمز م. بری بود، که باعث شد علاقه اش به ادبیات شکل گیرد. ترکیبی از مشاهده، سکوت و تخیل بسررا را به سمت نویسندگی از سنین پایین سوق داد و او در همان دوران شروع به خلق داستان
هایی کرد که دنیای دیگری را به تصویر می کشیدند. در طول دوران نوجوانی اش، بسیاری از اشعارش را نوشت که بعدها بخشی از مجموعهٔ "روح باز" (Alma Abierta) او شدند. سن ۱۷ سالگی، آنگلا بسررا با هومبرتو تِلِز ازدواج کرد و حاصل این ازدواج، نخستین دخترشان به نام آنگلا بود که در سال ۱۹۸۰ در شهر کالی به دنیا آمد. پس از ازدواج، بسررا تحصیلاتش را در رشته اقتصاد آغاز کرد، اما این مسیر را رها کرد تا به تحصیل در رشته ارتباطات و طراحی تبلیغات بپردازد که در سال ۱۹۸۲ با افتخار فارغ التحصیل شد. در همان زمان، او به عنوان مدیر خلاقیت در یکی از آژانس های تبلیغاتی بین المللی مهم مشغول به کار بود. در سال ۱۹۸۷ و پس از جدایی، آنگلا بسررا به بوگوتا نقل مکان کرد، جایی که به حرفه موفق تبلیغاتی خود ادامه داد و جوایز متعددی برای کارهای خلاقانه اش دریافت کرد. در سال ۱۹۸۸، پس از آشنایی با تبلیغ کننده و نویسنده خواکین لورنت - که بعدها همسر او و پدر دختر دومش ماریا (متولد بارسلونا، ۱۹۹۳) شد - بسررا به بارسلونا سفر کرد. او به مدت سیزده سال معاونت خلاقیت یکی از مهم ترین آژانس های تبلیغاتی اسپانیا را برعهده داشت. در سال ۲۰۰۰، در اوج موفقیت حرفه ای خو