Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ششانکه (Śaśāṅka)، که در برخی منابع با عنوان «ششانکادِوا» نیز شناخته می شود، نخستین پادشاه مستقل و قدرتمند بنگال باستان بود که در سده ۷ (میلادی) فرمانروایی می کرد. منابع تاریخی، دوران حکومت او را در بازهٔ حدود ۵۹۰ تا ۶۲۵ یا ۶۳۶ میلادی دانسته اند. او بنیان گذار پادشاهی گاوده بود؛ پادشاهی ای که پس از فروپاشی امپراتوری گوپتا پدید آمد و مرکز آن کارناسوبارنا (در نزدیکی مرشدآباد امروزی در بنگال غربی) قرار داشت. دربارهٔ زندگی اولیهٔ ششانکه اطلاعات اندکی در دست است، اما به نظر می رسد که ابتدا به عنوان یک حاکم تابع (ماهاسامانتا) تحت حکومت گوپتاها فعالیت می کرد. پس از زوال نهایی گوپتاها، با کنار زدن قدرت های مرکزی، کنترل منطقهٔ گاودا را به دست گرفت و استقلال بنگال را بنیان نهاد. او برای سلطنت خود عنوان «ماهاراجادهیرجه» (فرمانروای بزرگ پادشاهان) برگزید و سکه هایی با نگارهٔ شیوا و لاک شی ضرب کرد که نشان دهندهٔ گرایش او به هندوئیسم شاویسم بود. نام ششانکه در متون تاریخی مانند «هارشاساریتا» اثر بانابهاتا (مورخ دربار هارشاوَرْدَهان) و در سفرنامهٔ راهب چینی هوئن تسانگ آمده است. طبق برخی منابع، او با اتحاد با پادشاه مالوا، گراه
اروارمان را به قتل رساند و سپس راجیاواردهانا، برادر هارشاوَرْدَهان را با نیرنگ به قتل رساند. این رخداد به دشمنی آشکار میان او و هارشا انجامید. پس از مرگ ششانکه، پسرش ماناوا برای مدتی کوتاه (حدود هشت ماه) بر تخت نشست. اما پادشاهی گاودا به زودی میان هارشاوَرْدَهان و بیسکارواکمان (پادشاه کامارواپا) تقسیم شد. هرچند کامارواپا مدتی نیز توانست کارناسوبارنا را تصرف کند. در دوران ششانکه، قلمرو گاودا به سرعت گسترش یافت. منابع تاریخی نشان می دهند که سلطنت او از نواحی مختلف بنگال تا جنوب غربی آن و حتی بخش هایی از اُدیشا را شامل می شد و به عنوان یکی از مهم ترین قدرت های منطقه ای شبه قاره هند در آن دوره شناخته می شود. اگرچه برخی گزارش ها مانند نوشته های بانابهاتا و هوئن تسانگ، ششانکه را به عنوان دشمن آیین بودایی و ویرانگر صومعه های بودایی معرفی می کنند، اما پژوهشگران امروزی این دیدگاه را با احتیاط می پذیرند و هشدار می دهند که چنین روایت هایی ممکن است جانب دارانه باشند. شواهد تاریخی مستند و گسترده ای در تأیید این سرکوب وجود ندارد یا بسیار محدود است. ششانکه به عنوان پایه گذار تقویم بنگالی ("Bangabda") نیز شناخته می شود، تقوی
می که بعدها به نمادی از هویت فرهنگی بنگال بدل شد. میراث سیاسی او شامل یکپارچه سازی نواحی مختلف شرقی هند و بنیان گذاری یک پادشاهی مستقل کهن در بنگال است. با این حال، پس از مرگش، منطقه به دوره ای از آشفتگی موسوم به «ماتسیانیاما» (حکومت قوی ترها بر ضعیف ترها) دچار شد و قدرت سیاسی آن فروپاشید.
مخاک خاچاطوری یسائیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۰ مارس ۱۹۲۷ در ارمنستان به دنیا آمد .
رازمیک آوتیسی ینگویان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۵ ژانویهٔ ۱۹۳۵ در ارمنستان به دنیا آمد .
ساشا آراراتی یغیازاریان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱ اکتبر ۱۹۵۲ در ارمنستان به دنیا آمد .
هراچیک داویتی یغیازاریان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۵ فوریهٔ ۱۹۴۴ در ارمنستان به دنیا آمد .
آرتاوازد آندرانیکی زاکاریان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۵ نوامبر ۱۹۴۵ در ارمنستان به دنیا آمد .
رازمیک گئورگی زاخاریان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۲۷ آوریل ۱۹۳۶ ‏در ارمنستان به دنیا آمد .
وارطان آرتاشس زورناچیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۲۳ ژوئیهٔ ۱۹۵۸ ‏در ارمنستان به دنیا آمد .
روبیک آرسنی تادئوسیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۸ سپتامبر ۱۹۴۱ ‏در ارمنستان به دنیا آمد .
تادئوس آندرانیکی تادئوسیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱ مارس ۱۹۴۹ در ارمنستان به دنیا آمد .
ساموئل آغوانی تئوسیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۲۳ فوریهٔ ۱۹۵۲ ‏در ارمنستان به دنیا آمد .
گور سارگسی توماسیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۵ فوریهٔ ۱۹۵۶ در ارمنستان به دنیا آمد .
مائیس یغیشی تونیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۵ مهٔ ۱۹۴۹ در ارمنستان به دنیا آمد .
روبن هوهانسی توروسیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۷ اوت ۱۹۵۰ ‏در ارمنستان به دنیا آمد .
لیگ قهرمانان خلیج بیست و دوم بیست و دومین دوره مسابقات باشگاهی خلیج برای باشگاه های کشورهای شورای همکاری خلیج فارس بود و اولین دوره با نام جدید بود. الاتفاق برای سومین بار قهرمان مسابقات شد. نتایج. گروه A. "(در منامه، بحرین)" گروه B. "(در صلاله، عمان)" گروه C. "(در ریاض، عربستان سعودی)"
لیگ قهرمانان خلیج بیست و سوم بیست و سومین دوره مسابقات باشگاهی خلیج برای باشگاه های کشورهای شورای همکاری خلیج فارس بود. الجزیره برای اولین بار قهرمان مسابقات شد.
واهان گریگوری شیرخانیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فرد نظامی، اقتصاددان، جغرافی دان، سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۵ ژوئیهٔ ۱۹۴۷ در به دنیا آمد . وی در ۴ ژوئن ۲۰۲۵ در سن ۷۷ سالگی درگذشت.
یغیا هاکوبی شامشیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۵ مهٔ ۱۹۵۰ در ارمنستان به دنیا آمد .
لیگ قهرمانان خلیج بیست و چهارم بیست و چهارمین دوره مسابقات باشگاهی خلیج برای باشگاه های کشورهای شورای همکاری خلیج فارس بود. شرکت گنندگان. باشگاه های انصراف داده نیمه نهایی. بازی برگشت. ۱ مسابقات باشگاه های کویتی به دلیل تعلیق عضویت فدراسیون فوتبال کویت توسط فیفا لغو شد. بنابراین، بازی برگشت بین تیم های کویتی لغو شد و بازی نیمه نهایی دیگر که شامل تیم های باشگاهی عربستان سعودی بود، به عنوان بازی فینال برگزار شد.
قتل عام ۱۹۲۹ الخلیل () قتل شصت و هفت یا شصت و نه یهودی در ۲۴ اوت ۱۹۲۹ در الخلیل، فلسطین تحت قیمومیت، بود. این رویداد همچنین ده ها زخمی یا معلول جدی بر جای گذاشت. خانه های یهودیان غارت و کنیسه ها غارت شدند. این قتل عام توسط اعرابی انجام شد که با شایعاتی مبنی بر اینکه یهودیان قصد دارند کنترل کوه معبد در اورشلیم را به دست بگیرند، به خشونت تحریک شده بودند. برخی از ۴۳۵ یهودی الخلیل که زنده ماندند، توسط خانواده های عرب محلی پنهان شدند، اگرچه میزان این پدیده مورد بحث است. اندکی پس از آن، تمام یهودیان الخلیل توسط مقامات بریتانیایی تخلیه شدند. بسیاری در سال ۱۹۳۱ بازگشتند، اما تقریباً همه آنها با شروع شورش اعراب در فلسطین در سال های ۱۹۳۶-۱۹۳۹ تخلیه شدند. این قتل عام بخشی از شورش های فلسطین در سال ۱۹۲۹ بود که در آن در مجموع ۱۳۳ یهودی و ۱۱۰ عرب کشته شدند که بیشتر آنها توسط نیروهای امنیتی بریتانیا کشته شدند و به حضور چند صد ساله یهودیان در الخلیل پایان داد. این قتل عام، همراه با قتل یهودیان در صفد، جوامع یهودی در فلسطین و سراسر جهان را شوکه کرد. این قتل عام منجر به سازماندهی مجدد و توسعه سازمان شبه نظامی یهودی، هگانا، شد
که بعداً به هسته اصلی نیروهای دفاعی اسرائیل تبدیل شد.
چای چینی به طور کلی به شش دستهٔ اصلی تقسیم می شود: چای سفید، سبز، زرد، اولونگ، سیاه و تخمیر شده. برخی منابع، دو گروه دیگر یعنی چای های معطر و فشرده را نیز به این دسته بندی می افزایند. تمامی این انواع چای از گونه های مختلف گیاه "کاملیا سیننسیس" به دست می آیند. بیشتر چای های چینی در داخل چین کشت و مصرف می شوند، با این حال در رستوران ها و فروشگاه های چینی در سراسر جهان نیز به راحتی یافت می شوند. در چین، چای سبز رایج ترین نوع چای مصرفی است و پس از آن، چای سیاه در رتبهٔ دوم قرار دارد. درون این دسته بندی های اصلی، تنوع گسترده ای از انواع نوشیدنی ها وجود دارد. بخشی از این گوناگونی، ناشی از تفاوت در گونه های گیاه "کاملیا سیننسیس" است؛ با این حال، مهم ترین عامل در ایجاد این تنوع، تفاوت در روش های فرآوری چای پس از برداشت برگ هاست. چای های سفید و سبز بلافاصله پس از چیدن، در معرض حرارت قرار می گیرند، فرآیندی که در زبان چینی "شا چینگ" () نامیده می شود، تا از اکسید شدن آن ها جلوگیری شود. سایر تفاوت ها نیز از گوناگونی مراحل فرآوری چای ناشی می شوند. چای خانه ها. چای خانه های چینی به مکان های عمومی ای گفته می شود که مردم در آ
ن گرد هم می آیند تا چای بنوشند و اوقات فراغت خود را سپری کنند. چای خانه در چین قدمتی طولانی دارد. نخستین شکل گیری آن به دوران کای یوان از دودمان تانگ (۷۱۳–۷۱۴ میلادی) بازمی گردد و در دوران دودمان سونگ به تدریج به یک پدیده رایج بدل شد. از دوران دودمان مینگ و چینگ به بعد، فرهنگ چای خانه ای به بخشی جدایی ناپذیر از فرهنگ ناحیه ای چین تبدیل شد. نوشیدن چای صبحگاهی رسمی رایج در بسیاری از استان های چین است و فارغ از موقعیت اجتماعی یا هویت افراد، انجام می شود. مردم معمولاً دو یا سه نفره به چای خانه می روند تا در حین نوشیدن چای، استراحت کنند، سرگرم شوند یا از اخبار و اطلاعات روز آگاه شوند. در چای خانه ها می توان سالخوردگانی را دید که از شادی ها و غم های گذشته سخن می گویند، یا جوانانی که دربارهٔ آرزوها و آیندهٔ خود گفت وگو می کنند. در دههٔ ۱۹۷۰، چای خانه های چینی به هنگ کنگ گسترش یافتند. از جمله چای خانه های شاخص در آن دوران می توان به «ین ین»، «تسوی هیونگ یوئن»، «پاک چیوک»، «یین بون لاو» و «وون تین» اشاره کرد. بازرگانان از چای خانه ها به عنوان مکانی برای تبادل اطلاعات و انجام امور تجاری استفاده می کردند. برای نمونه، مم
کن بود یک تاجر یشم، معامله ای را در چای خانه به سرانجام برساند. باغ چای، نوعی چای خانه است که درون آن یا در فضای پیرامونی اش یک باغ چینی یا باغ سنتی خانگی به سبک چینی طراحی شده است؛ جایی که مردم می توانند در فضایی دل انگیز از نوشیدن چای لذت ببرند. چای خانه های چینی از معدود نهادهای اجتماعی سنتی هستند که جاذبهٔ فرهنگی و اجتماعی شان فراتر از کارکرد اصلی آن ها، یعنی فروش چای است. از دیدگاه تاریخی، چای خانه رابطه ای تنگاتنگ با شیوهٔ زندگی مردم چین داشته و بخشی جدایی ناپذیر از ساختار اجتماعی آنان به شمار می رود. تجارت. در قرن هجدهم، زمانی که چای به تدریج در انگلستان رایج شد، بیشتر مردم بریتانیا تمایل داشتند چای هایی را خریداری کنند که در منطقهٔ دلتای رود یانگ تسه و استان فوجیان کشت می شدند. از اواسط دههٔ ۱۹۹۰، روند رشد صادرات چای چین با کاهش مواجه شده است. در مقایسه با دههٔ ۱۹۸۰، حجم صادرات از ۲۳۲ تن به ۱۷۰ تن کاهش یافته که معادل کاهشی حدود ۲۶٫۷ درصد است. دلیل اصلی این کاهش، گسترش استانداردهای ایمنی چای و محدودیت های حداکثر باقی ماندهٔ آفت کش ها در بازارهای بین المللی بوده که تأثیر منفی بر صادرات چین گذاشته است.
کوریولینک () یکی از ارائه دهندگان خدمات مخابرات بی سیم در کره شمالی است. این شرکت یک اپراتور تلفن همراه است که توسط شرکت چو تکنولوژی اداره می شود؛ سرمایه گذاری مشترک میان شرکت اوراسکام تلکام مدیا اند تکنولوژی هولدینگ (OTMT) که مالک ۷۵٪ سهام است و شرکت پست و مخابرات کره (KPTC). کوریولینک فعالیت خود را در سال ۲۰۰۸ آغاز کرد و نخستین اپراتور تلفن همراه با فناوری نسل سوم (3G) در کره شمالی به شمار می آید. این اپراتور در شهر پیونگ یانگ و پنج شهر دیگر، همچنین در امتداد هشت بزرگراه و مسیر راه آهن خدمات ارائه می دهد. شماره تلفن های شبکهٔ کوریولینک با پیش شماره +۸۵۰ (۰)۱۹۱۲ آغاز می شوند. اگرچه این شبکه مبتنی بر فناوری 3G است، اما کاربران داخلی به اینترنت جهانی دسترسی ندارند و تنها امکان استفاده از شبکه اینترانت داخلی برای آنان فراهم است. با این حال، از آوریل ۲۰۱۴، امکان دسترسی محدود به اینترنت برای کاربران خارجی با سرعت یا حجم مصرفی محدود و با هزینه ای نسبتاً بالا فراهم شده است. استفاده توسط خارجی ها. در ۲۶ فوریه ۲۰۱۳، کوریولینک دسترسی به اینترنت را برای شهروندان خارجی فعال کرد. هزینهٔ راه اندازی این سرویس ۷۵ یورو (تقری
باً ۱۰۰ دلار آمریکا) بود و برای فعال نگه داشتن سیم کارت، ماهانه ۱۰ یورو (حدود ۱۳٫۱۰ دلار آمریکا) دریافت می شد. تعرفهٔ اینترنت نیز به صورت زیر اعلام شد: ۴۰۰ یورو (تقریباً ۵۳۲ دلار) برای ۱۰ گیگابایت، ۲۵۰ یورو (حدود ۳۳۳ دلار) برای ۵ گیگابایت و ۱۵۰ یورو (تقریباً ۲۰۰ دلار آمریکا) برای ۲ گیگابایت داده. حدود یک ماه بعد، در ۲۹ مارس همان سال، این سرویس متوقف شد. یکی از مقام های کوریولینک اعلام کرد که اینترنت نسل سوم (3G) همچنان برای برخی از ساکنان بلندمدت، مانند کارکنان سفارتخانه ها، در دسترس خواهد بود. کنترل دولتی. بر پایهٔ گزارش شرکت اوراسکام، دولت کره شمالی از دست کم سال ۲۰۰۹ تمامی فعالیت های شبکه کوریولینک را زیر نظر داشته است. در این شبکه، تنها تماس های داخلی درون کره شمالی مجاز است. با این حال، برخی کاربران از تلفن های قاچاق شده در نواحی مرزی چین برای برقراری تماس های بین المللی استفاده کرده اند. در فوریه ۲۰۱۲، دولت کره شمالی انکار کرد که در دورهٔ سوگواری مرگ کیم جونگ ایل، کاربران را از دسترسی به اینترنت منع کرده باشد. در سپتامبر ۲۰۱۴، کوریولینک رخنه ای را اصلاح کرد که به کاربران داخلی اجازه می داد به تماس های ب
ین المللی و اینترنتی که مخصوص گردشگران طراحی شده بود، دسترسی پیدا کنند. در سال ۲۰۱۶، اوراسکام اعلام کرد که به دلیل تحریم های بین المللی علیه کره شمالی، در انتقال سودهای خود به خارج با مشکل مواجه شده و در جستجوی راه حلی برای این مسئله است. همچنین گزارش هایی منتشر شد مبنی بر اینکه احتمال دارد ادغام با اپراتور دولتی بیول در دستور کار قرار گیرد؛ با این حال، «نهاد حاصل از این ادغام تحت کنترل اوراسکام نخواهد بود و این بدان معناست که شرکت مصری عملاً کنترل کوریولینک را واگذار کرده است».
آریرانگ () یک خط تولید تلفن هوشمند اندرویدی در کره شمالی است که نام آن از ترانهٔ فولکلور کره ای «آریرانگ» گرفته شده است. تاریخچه. در سال ۲۰۱۳، کیم جونگ اون از کارخانه ای به نام «کارخانهٔ ۱۱ مه» بازدید کرد که تلفن هوشمند «آریرانگ» را تولید می کند. کیم جونگ اون از تولید این گوشی ابراز خوشحالی و حمایت کرد و معتقد بود که این گوشی می تواند به اقتصاد کشور کمک کرده و «احساس غرور ملی و احترام به خود» را در مردم تقویت کند. در اوت همان سال، نخستین نسخهٔ گوشی آریرانگ عرضه شد و ادعا شد که این محصول، نخستین گوشی هوشمند تولید داخل کره شمالی است؛ هرچند تحلیلگران معتقدند که «آریرانگ» به احتمال زیاد در چین ساخته می شود. قابلیت ها. یک وبلاگ ژاپنی گوشی آریرانگ ای اس۱۲۰۱ ساخت کره شمالی را با گوشی یونی اسکوپ یو۱۲۰۱ ساخت چین مقایسه کرد. این دو مدل از لحاظ مشخصات فنی شباهت های زیادی با یکدیگر داشتند. به گفتهٔ یک توسعه دهندهٔ نرم افزار دانمارکی در سال ۲۰۱۸، گوشی آریرانگ دارای قابلیت هایی همچون بلوتوث، اتصال 3G، درگاه microSD و پیام رسانی «رمزنگاری شده» است. کریستین بوده ینسن همچنین گزارش داده که این گوشی با چندین بازی از پیش نصب شده
عرضه می شود که شامل پنج نسخه از پرندگان خشمگین، سوپر ماریو و گیاهان دربرابر زامبی ها است. از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۳، هیچ مدل جدیدی از گوشی آریرانگ عرضه نشده است. محصولات. گوشی های آریرانگ به ترتیب زیر عرضه شده اند: آریرانگ ای اس۱۲۰۱، آریرانگ ۱۵۱، آریرانگ ۱۵۲، آریرانگ ۱۶۱، گلد آریرانگ (با طراحی داخلی طلایی)، آریرانگ اف پی۶۸ (مدل تاچی دوطرفه)، آریرانگ ۱۷۱ و آریرانگ 221. آریرانگ ۱۵۱. در سال ۲۰۱۶، «آریرانگ ۱۵۱» () همراه با نسخه ای اقتصادی تر با نام «آریرانگ ۱۵۲» () معرفی شد. مدل ۱۵۱ دارای طراحی کشویی بود و از حافظه داخلی ۳۲ گیگابایتی و دوربین ۱۳ مگاپیکسلی با وضوح ۴۱۹۲ در ۳۱۰۴ پیکسل بهره می برد. این گوشی همچنین دارای قابلیت «قفل برنامه» بود. گوشی های به روزرسانی شدهٔ آریرانگ در این دوره، اجازهٔ انتقال فایل از طریق بلوتوث از دستگاه های خارجی را نمی دادند. آریرانگ ۱۵۲. مدل اقتصادی تر گوشی «آریرانگ ۱۵۱» بود. آریرانگ ۱۶۱. در سال ۲۰۱۷، «آریرانگ ۱۶۱» () معرفی شد. این مدل دارای صفحه نمایش ۴٫۷ اینچی و کارت حافظه ۳۲ گیگابایتی بود. همچنین، نخستین گوشی آریرانگ بود که به حسگر اثر انگشت مجهز شد. آریرانگ ۱۷۱. «آریرانگ ۱۷۱» () در سال
۲۰۱۸ عرضه شد. این مدل از سیستم عامل اندروید نوقا بهره می برد و به تراشهٔ ۲٫۶ گیگاهرتزی MT6797 ساخت مدیاتک، صفحه نمایش ۵٫۵ اینچی، ۴ گیگابایت رم (RAM)، دوربین پشتی دوگانه با لنز ۱۳ مگاپیکسلی، دوربین جلویی ۸ مگاپیکسلی، حافظهٔ فقط خواندنی (ROM) ۳۲ گیگابایتی، حسگر اثر انگشت و قابلیت ضبط ویدئوی ۴کی مجهز بود. گوشی آریرانگ ۱۷۱ قابلیت اتصال به شبکهٔ وای فای می ره (Mirae) را نیز داشت. آریرانگ ۲۲۱. در اکتبر ۲۰۲۳، گوشی هوشمندی با نام «آریرانگ ۲۲۱» () در یکی از ویدئوهای تلویزیون مرکزی کره مشاهده شد. قیمت. گوشی های آریرانگ از طریق مراکز فروش محلی که توسط اپراتورهایی مانند کوریولینک اداره می شدند، عرضه می شدند. این گوشی ها هم به صورت مستقل و هم به همراه سیم کارت های 3G به فروش می رسیدند. به گزارش دیلی ان کی، در سال ۲۰۱۴، گوشی آریرانگ با قیمت ۴۰۰ دلار به فروش می رسید. بر اساس گزارش سی ان ان، در سال ۲۰۱۷ این گوشی ها در پیونگ یانگ با قیمت ۳۵۰ دلار عرضه می شدند. برای خرید یک گوشی آریرانگ حدود ۳٫۳ میلیون وون کره شمالی لازم بود.
دیم سام () به مجموعه ای گسترده از خوراکی های کوچک چینی گفته می شود که به طور سنتی در رستوران ها و معمولاً برای وعدهٔ چاشت سرو می شوند. امروزه بیشتر غذاهای دیم سام با آشپزی کانتونی مرتبط هستند، هرچند گونه هایی از دیم سام در دیگر سبک های آشپزی چینی نیز وجود دارد. در قرن دهم میلادی، زمانی که شهر کانتون (امروزی: گوانگ ژو) شاهد رشد سفرهای بازرگانی شد، بسیاری از مردم برای صرف خوراک های سبک به چای خانه ها روی می آوردند؛ خوراک هایی که همراه با چای و با عنوان «یام چا» (چاشت) شناخته می شدند. اصطلاح «یام چا» دربرگیرندهٔ دو مفهوم مرتبط است: مفهوم اول، «جت جونگ لوئنگ گین» ()، که معنای تحت اللفظی آن «یک فنجان، دو خوراک» است و به رسمی اشاره دارد که در آن به مهمانان چای خانه ها، همراه با چای، دو خوراک کوچک و ظریف—شیرین یا شور—ارائه می شد. مفهوم دوم، دیم سام، که ترجمهٔ لفظی آن «لمس قلب» است؛ اصطلاحی که به این خوراکی های کوچک و همراه چای اطلاق می شود. صاحبان چای خانه ها به تدریج انواع مختلفی از خوراکی ها را که دیم سام نام داشتند، به منوی خود افزودند. این سنتِ نوشیدن چای همراه با دیم سام، رفته رفته به شکل مدرن امروزی «یام چا» ت
کامل یافت. فرهنگ دیم سام کانتونی در نیمهٔ دوم قرن نوزدهم، در شهر گوانگ ژو، به سرعت توسعه پیدا کرد. دیم سام کانتونی در ابتدا بر پایهٔ خوراک های محلی این منطقه شکل گرفته بود، اما با گذر زمان و ادامهٔ گسترش این شیوه، سرآشپزها از سنت ها و تأثیرات دیگر مناطق چین نیز بهره گرفتند. دیم سام کانتونی دامنهٔ بسیار گسترده ای از طعم ها، بافت ها، سبک های پخت و مواد اولیه را در بر می گیرد و می توان آن را به دسته های گوناگونی تقسیم کرد: خوراکی های روزمره، غذاهای فصلی، ویژه های هفتگی، خوراک های مخصوص مهمانی، غذاهای مناسبتی، غذاهای اختصاصی رستوران، خوراکی های مناسب سفر، و نیز غذاهای صبحانه، ناهار و تنقلات شبانه. برآوردهایی وجود دارد که نشان می دهد در مجموع، دست کم دو هزار نوع دیم سام در سراسر چین وجود دارد، اما در خارج از چین، تنها حدود ۴۰ تا ۵۰ نوع از این خوراکی ها به طور رایج عرضه می شوند. تنها در استان گوانگ دونگ، بیش از هزار نوع غذای دیم سام منشأ گرفته که این رقم در هیچ منطقهٔ دیگری از چین قابل مقایسه نیست. در حقیقت، در بسیاری از کتاب های آشپزی مربوط به فرهنگ های غذایی مختلف چین، دیم سام های محلی معمولاً همراه با سایر تنقلا
ت سنتی همان منطقه فهرست می شوند. اما این موضوع در مورد دیم سام کانتونی صادق نیست، زیرا این سبک به مرور زمان به یک شاخهٔ مستقل از آشپزی تبدیل شده است. رستوران های دیم سام معمولاً مجموعه ای گسترده از خوراکی ها را ارائه می دهند که تعداد آن ها اغلب به چند ده نوع مختلف می رسد. چای در این تجربه به اندازهٔ خود خوراکی ها اهمیت دارد و بخش جدایی ناپذیر آن به شمار می رود. بسیاری از رستوران های کانتونی دیم سام را از ساعت ۵ صبح سرو می کنند، درحالی که رستوران های سنتی تر معمولاً سرو دیم سام را تا نیمه های بعدازظهر ادامه می دهند. در هنگ کنگ و استان گوانگ دونگ، برخی رستوران ها دیم سام را در تمام طول روز تا نیمه شب عرضه می کنند. رستوران های دیم سام دارای شیوهٔ سرو منحصربه فردی هستند؛ به طوری که پیش خدمت ها، خوراکی ها را با چرخ دستی های گرم شونده با بخار نزد مشتریان می برند و انتخاب را به آن ها پیشنهاد می دهند. امروزه سرو دیم سام در وعدهٔ شام نیز رایج شده و بسیاری از رستوران ها انواع دیم سام را به صورت تک فروشی برای سفارش بیرون بر نیز عرضه می کنند. افزون بر دیم سام سنتی، برخی سرآشپزها نیز خوراکی هایی نوآورانه با الهام از آشپزی
ترکیبی تهیه می کنند. همچنین، انواع خاصی از دیم سام نیز طراحی شده اند که ظاهر جذابی برای شبکه های اجتماعی داشته باشند؛ از جمله دامپلینگ ها و نان هایی که شبیه حیوانات ساخته شده اند.
اپرای پکن () شاخص ترین و فراگیرترین شکل اپرای چینی است که ترکیبی از موسیقی سازی، آواز، پانتومیم، هنرهای رزمی، رقص و حرکات آکروباتیک را دربر می گیرد. این هنر در پکن و در دوران میانهٔ دودمان چینگ (۱۶۴۴–۱۹۱۲) شکل گرفت و در میانهٔ قرن نوزدهم به طور کامل تکامل یافت و به رسمیت شناخته شد. اپرای پکن در دربار دودمان چینگ از محبوبیت بسیار زیادی برخوردار بود و امروزه یکی از گنجینه های فرهنگی چین به شمار می رود. گروه های اصلی اجراکنندهٔ این سبک هنری در شهرهای پکن، تیانجین و شانگهای مستقر هستند. این هنر در تایوان نیز حفظ شده و در آنجا با عنوان "گوژو" () شناخته می شود. افزون بر این، اپرای پکن به مناطقی مانند ایالات متحده و ژاپن نیز گسترش یافته است. اپرای پکن چهار نوع نقش اصلی دارد: "شِنگ" (نقش مردان نجیب و قهرمان)، "دان" (نقش زنان)، "جینگ" (نقش مردان خشن یا قدرتمند) و "چو" (نقش دلقک یا شخصیت های طنز). گروه های نمایشی معمولاً چند بازیگر از هر نوع نقش را در کنار بازیگران فرعی و مکمل در اختیار دارند. با لباس هایی پر زرق و برق و رنگارنگ، بازیگران تنها نقطهٔ تمرکز بر روی صحنه های ساده و کم تزئین اپرای پکن هستند. بازیگران با بهر
ه گیری از مهارت های سخنرانی، آواز، رقص و نبرد، حرکاتی نمادین و کنایه آمیز (و نه واقع گرایانه) اجرا می کنند. در این هنر، زیبایی حرکات مهم ترین معیار ارزیابی مهارت بازیگر است. همچنین بازیگران به مجموعه ای از قواعد و سبک های نمایشی پایبند هستند که به تماشاگر کمک می کند خط داستانی نمایش را بهتر دنبال کند. هر حرکت باید به گونه ای با موسیقی هماهنگ باشد تا لایه های معنایی آن به درستی منتقل شود. موسیقی اپرای پکن به دو سبک اصلی تقسیم می شود: "شی پی" () و "اِرهوانگ" (). ساختارهای موسیقایی آن شامل آریاها، ملودی های ثابت و الگوهای کوبه ای است. مخزن نمایشی اپرای پکن بیش از ۱۴۰۰ نمایشنامه را در بر می گیرد که عمدتاً بر پایهٔ تاریخ چین، افسانه های عامیانه و به طور فزاینده ای، زندگی معاصر شکل گرفته اند. اپرای سنتی پکن در دوران انقلاب فرهنگی چین (۱۹۶۶–۱۹۷۶) به عنوان نمایندهٔ «تفکرات فئودالی» و «بورژوایی» مورد انتقاد قرار گرفت و تا پایان آن دوره، عمدتاً با اپراهای انقلابی جایگزین شد. پس از پایان انقلاب فرهنگی، این دگرگونی ها تا حد زیادی بازگردانده شدند. در سال های اخیر، اپرای پکن در واکنش به کاهش شمار تماشاگران، تلاش هایی برای
اصلاح و نوسازی انجام داده است؛ از جمله بهبود کیفیت اجرا، افزودن عناصر جدید نمایشی، کوتاه کردن نمایش ها و اجرای نمایش نامه های نو و اصیل.
ایال آیزنبرگ (؛ زادهٔ ۱۹۶۳) سرلشکر بازنشسته نیروهای دفاعی اسرائیل است، که در فاصله سال های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵ به عنوان فرمانده ستاد فرماندهی جبهه داخلی اسرائیل فعالیت می کرد. آیزنبرگ فعالیت نظامی را از سال ۱۹۸۱ در نیروی هوایی اسرائیل آغاز کرد، سپس به واحد شلداگ پیوست. وی از ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵ فرماندهی واحد شلداگ را برعهده داشت، از ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۶ فرمانده لشکر ۹۸ چترباز هائش بود و در فاصله سال های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱ به عنوان فرمانده لشکر ۱۴۳ غزه فعالیت می کرد. زندگی نامه. آیزنبرگ در سال ۱۹۶۳ در کفار بیالیک زاده شد. او خدمت سربازی خود را در نیروهای دفاعی اسرائیل در سال ۱۹۸۱ به عنوان دانشجوی دانشکده پرواز نیروی هوایی اسرائیل آغاز کرد. وی آموزش خلبانی خود را به پایان نرساند و به واحد کماندویی شالداگ نیروی هوایی منتقل شد و در آنجا فرمانده گروهان شد. سپس به عنوان فرمانده گروهان شناسایی تیپ سامسون فعالیت کرد و بعداً به عنوان فرمانده گردان شاکد از واحد شالداگ منصوب شد. او به عنوان فرمانده به واحد شلداگ بازگشت، پستی که از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۹ در اختیار داشت. آیزنبرگ به درجه سرهنگی ارتقا یافت و در طول عقب نشینی اسرائیل از منطقه امنیتی که در لب
نان در سال ۲۰۰۰ داشت، فرماندهی واحد رابط تیپ شرقی لبنان را بر عهده داشت. متعاقباً در فاصله سال های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳ او فرماندهی یک تیپ چترباز ذخیره را برعهده داشت، قبل از اینکه در سال های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵ به عنوان فرمانده به واحد شلداگ بازگردد. او در طول عملیات روزهای توبه، رهبری این واحد را برعهده داشت و طبق گزارش دیده بان حقوق بشر، او یکی از تصمیم گیرندگان کلیدی اسرائیل در نوار غزه در طول عملیات رنگین کمان در ماه مه ۲۰۰۴ بود. در نوامبر ۲۰۰۵ او فرماندهی لشکر ۹۸ چتربازان را بر عهده گرفت و آن را در طول جنگ ۲۰۰۶ لبنان رهبری کرد. اگرچه عملکرد لشکر او در جنگ توسط کمیسیون وینوگراد مورد انتقاد قرار گرفت، اما او تنها فرمانده از چهار لشکر شرکت کننده در جنگ بود که پس از جنگ به خدمت در ارتش ادامه داد و در سلسله مراتب فرماندهی، پیشرفت کرد. انتصاب او به عنوان فرمانده لشکر غزه به دلیل شکست مشهود لشکر تحت فرماندهی او در جنگ لبنان، به شدت مورد انتقاد قرار گرفت. آیزنبرگ در ۱۹ نوامبر ۲۰۰۸ جایگزین موشه تامیر به عنوان فرمانده لشکر غزه شد. واگذاری فرماندهی به وی، به دلیل افزایش تنش ها در اطراف غزه به تعویق افتاد. ایال آیزنبرگ در ۲ فوریه
۲۰۱۰ به دلیل صدور مجوز حمله توپخانه ای که به یک مجتمع سازمان ملل در تل الهوا اصابت کرد، توبیخ شد. در جریان حمله ۱۵ ژانویه ۲۰۰۹، این مجتمع با گلوله های فسفر سفید به آتش کشیده شد. نیروهای دفاعی اسرائیل نگفتند که آیزنبرگ با چه نوع تنبیهی روبرو است، اما او به «تجاوز از اختیارات خود به گونه ای که جان دیگران را به خطر انداخته است» در جریان گلوله باران تل الهوا در جریان عملیات سرب گداخته نیروهای دفاعی اسرائیل در ۱۵ ژانویه ۲۰۰۹ متهم شد. در ۱۵ ژوئن ۲۰۱۱، آیزنبرگ به عنوان فرمانده ستاد فرماندهی جبهه داخلی منصوب شد و تا سال ۲۰۱۵ در این جایگاه فعالیت کرد. وی در سال ۲۰۱۵ از ارتش اسرائیل بازنشسته شد.
گریگوری تیگرانی شاهوردیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۹ سپتامبر ۱۹۴۰ ‏در ارمنستان به دنیا آمد .