Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
«باز شو سسمی» () وردی جادویی در داستان «علی بابا و چهل دزد» از کتاب "هزار و یک شب" نسخهٔ آنتوان گالان است. با گفتن این ورد، دهانهٔ غاری که چهل دزد در آن گنجی پنهان کرده اند، باز می شود. ریشه شناسی. این عبارت برای اولین بار در ترجمه فرانسوی "هزار و یک شب" آنتوان گالان (۱۷۰۴–۱۷۱۷) به صورت "Sésame, ouvre-toi" (به معنی"سسمی، خودت را باز کن") ظاهر می شود. در داستان، علی بابا صدای یکی از ۴۰ دزد را می شنود که می گوید سسمی، باز شو. برادرش هم که بعداً نمی تواند این عبارت را به خاطر بیاورد، آن را با نام غلاتی غیر از کنجد (سسمی) اشتباه می گیرد و در غار جادویی گیر می افتد. دانه های کنجد در یک غلاف بذر رشد می کنند که وقتی به بلوغ می رسد، شکافته می شود، و عبارت «سسمی، باز شو» برای پدیدار کردن گنج ها، احتمالاً از همین جا نشات می گیرد. در اعمال جادویی بابلی ها از روغن کنجد استفاده می شد. اما مشخص نیست که کلمه سسمی در واقع به گیاه یا دانه کنجد اشاره دارد. سسمی ممکن است تکراری از "«šem"» (به عبری یعنی خدا)، یا برگرفته از واژه کابالیستی «"šem-šāmayīm»"، «نام بهشت» در تلمود باشد. طبقه بندی. سسمی، باز شو توسط استیت تامپسون به عنو
ان عنصر موتیف D1552.2 طبقه بندی شده و در توضیحات آن آمده که: «کوه را به شکلی جادویی باز می کند».
ماریا انگلبرشت استوکنبک (به انگلیسی: Maria Engelbrecht Stokkenbech) (زادهٔ ۱۷۵۹ – درگذشته پس از سال ۱۸۰۶) خیاط، نویسنده و از نخستین فمینیست های دانمارکی بود که توانست به عنوان یک زن متأهل، از طریق تغییر هویت خود به مرد، امرار معاش کند. او در اوایل دههٔ ۱۷۸۰، حدود چهار سال در سراسر اروپا تا مالاگا سفر کرد و به عنوان خیاط کار کرد. این درحالی بود که تنها پس از بازگشت به کپنهاگ در سال ۱۷۸۴، جنسیت واقعی او آشکار شد. بااین حال، او موفق شد پادشاه را متقاعد کند که به او اجازه دهد حرفهٔ خود را به عنوان یک زن ادامه دهد و مجوز خیاطی و آموزش شاگرد دریافت کند. او این تجربیات را در زندگی نامهٔ کوتاه خود با عنوان «زن مسافری که در لباس مردانه دوردست ها را پیمود، اِ.م. استوکنبک، به عنوان شاگرد خیاط، گاتفرید یاکوب آیشتد، رویدادهای شگفت انگیز در سفرهایش از راه زمین و دریا، در دانمارک، هلند، آلمان، بوهم، لهستان و اسپانیا، تا آخرین ورودش به کپنهاگ، جایی که جنسیتش فاش شد. منتشرشده به قلم خودش.» گزارش کرده است. زندگی. ماریا انگلبرشت در سال ۱۷۵۹ در هامبورگ به دنیا آمد و کوچک ترین فرزند از میان ۱۰ فرزند بود. پس از درگذشت پدرش در حالی
که تنها یک ساله بود، مادرش او را در جزیرهٔ "ارو" بزرگ کرد. در ۱۲سالگی، در یک میخانه در کیل پیشخدمت شد و سپس به کپنهاگ رفت و در خانهٔ یک دریانورد به عنوان خدمتکار کار کرد. پس از یک دوره بیماری، به خانهٔ زنی نقل مکان کرد که به او دوخت لباس های زنانه را آموخت. روزی، مردی که در یک کارخانهٔ آبجوسازی کار می کرد، او را در حال تعمیر لباس دید و او را متقاعد کرد که با او ازدواج کند. این ازدواج موفقیت آمیز نبود، زیرا همسرش تمام درآمدش را صرف نوشیدن می کرد. او شوهرش را ترک کرد و به کیل رفت، اما به عنوان یک زن متأهل نمی توانست شغلی پیدا کند. او دریافت که یافتن کار به عنوان یک مرد آسان تر است، بنابراین از یک خیاط خواست تا یک دست لباس مردانه برایش بدوزد و به او گفت که این لباس برای برادرش است. در لباس مردانه، او خود را گاتفرید یاکوب آیشتد نامید و به عنوان شاگرد خیاط مشغول به کار شد. در ابتدا، دیگر کارگران به او می خندیدند، زیرا تنها دوخت لباس زنانه را بلد بود، اما او با پشتکار دوخت شلوار و کت مردانه را به خوبی آموخت. او همراه با همکاران مرد خود به میخانه ها می رفت، سیگار می کشید، مشروب می نوشید، ورق بازی می کرد و با استفاد
ه از یک شیپور مانند یک مرد ادرار می کرد. مدتی در لهستان و سپس در آلمان کار کرد. پیدا کردن کار همیشه آسان نبود و مجبور شد به کشورهای مختلف سفر کند. سرانجام، در یک کشتی که او را تا جنوب اسپانیا، مالاگا، برد، به عنوان خیاط مشغول به کار شد. در سال ۱۷۸۴، او به کپنهاگ بازگشت، جایی که به عنوان زن شناخته و بازداشت شد. پس از توضیح مشکلاتش با همسرش در دادگاه، آزاد شد، به این شرط که لباس زنانه بپوشد. سپس از کریستیان هفتم، پادشاه دانمارک، درخواست کرد که به او اجازه دهد کسب وکار خود را راه اندازی کند و توضیح داد که سال ها با موفقیت کار کرده و می تواند به خوبی یک مرد خیاطی کند. پادشاه با او همدردی کرد و به او اجازه داد تا از طریق خیاطی لباس مردانه درآمد کسب کند و یک شاگرد استخدام کند. کتاب او نخستین بار در سال ۱۷۸۴ به زبان آلمانی در کپنهاگ منتشر شد. نسخه ای دانمارکی در سال ۱۷۸۷ در هادرسلف منتشر شد و با اصلاحات جزئی، در سال ۱۸۰۶ دوباره منتشر گردید. نسخه ای تقریباً مشابه نیز در همان سال در کپنهاگ منتشر شد. تنها نسخه های ۱۸۰۶ شامل جزئیاتی دربارهٔ مجوزی است که از پادشاه دریافت کرده بود.
فاطمه شریف (عربی: فاطمة الشریف) (۲ آوریل ۱۹۱۱ – ۳ اکتبر ۲۰۰۹) (۱۲ فروردین ۱۲۹۰ تا ۱۱ مهر ۱۳۸۸) که پس از ازدواج با ملک ادریس سنوسی، فاطمه السنوسی شناخته شد و از ۱۹۵۱ تا ۱۹۶۹ (۱۳۳۰ تا ۱۳۴۸) ملکه لیبی بود. کودکی. فاطمه در ۱۹۱۱ (۱۲۹۰) در سیرنایکای ایتالیایی (مستعمره اولیه ایتالیا در شمال لیبی و کنار طرابلس) به دنیا آمد. او پنجمین دختر احمد شریف السنوسی، سومین رهبر طریقت سنوسی بود. پدرش در برابر نیروهای استعمارگر مقاومت می کرد. مادرش خدیجه، همسر دوم احمد شریف، دختر ژنرال احمد الریفی بود که در ۳ سپتامبر ۱۹۱۱ در کُفرا درگذشت. احمد الرفی یکی از بزرگان برجسته طریقت سنوسی و آخرین بازمانده از یاران سنوسی کبیر به شمار می رفت. فاطمه در ۱۹۲۹ (۱۳۰۸)، مجبور شد از دست مارشال رودولفو گرازیانی، از فرماندهان اصلی موسولینی در شمال آفریقا، سوار بر شتر به مصر فرار کند. فاطمه در ۱۹۳۱ (۱۳۰۹)، با پسر عموی خود ادریس از لیبی، امیر آن زمان سیرنایکا و جانشین پدرش در سیوه ازدواج کرد. تنها پسر آنها در ۱۹۵۳ (۱۳۳۲) یک روز پس از تولد درگذشت. دوران ملکه بودن. با به تخت نشستن ادریس به عنوان ملک لیبی در سال ۱۹۵۱ (۱۳۳۰)، فاطمه ملکه شد. در ۱۹۵۴ (۱۳
۳۳)، برادرزاده اش ابراهیم الشلحی، مشاور ادریس را به قتل رساند، زیرا شایعه شده بود که مشاور، پادشاه را متقاعد کرده تا از فاطمه جدا شود و با دختر خودش ازدواج کند. ادریس دستور اعدام برادرزاده فاطمه را صادر کرد. صلاح بوصیر، که بعدها وزیر خارجه لیبی شد، از الیزابت دوم خواست تا ادریس را از این اعدام منصرف کند، اما موفق نشد. وقتی پادشاه تصمیم گرفت به خاطر داشتن وارث ازدواج کند، فاطمه دو زن را برای ازدواج معرفی کرد، اما ادریس هیچ کدام را انتخاب نکرد و در سال ۱۹۵۵ با عالیه عبدالقادر الملوم، زنی مصری که نخست وزیرش معرفی کرده بود، ازدواج کرد. با این حال، چون ادریس فاطمه را طلاق نداده بود، او حاضر نشد کاخ سلطنتی در طبرق را ترک کند. چند ماه بعد، او و ادریس آشتی کردند. رابطه بین ملکه فاطمه و شاه ادریس را رابطه ای شاد و صمیمی توصیف کرده اند. آن ها سرپرستی چندین کودک از اقوام خود را برعهده گرفتند و همچنین سلیمه، دختری الجزایری که پدرش در جنگ استقلال الجزایر کشته شده بود، را به فرزندی پذیرفتند. فاطمه زنی شوخ طبع، باهوش و سیاستمدار توصیف شده که توانایی آرام کردن دیگران، به ویژه کودکان را داشت و همواره از ادریس حمایت می کرد. مل
که فاطمه الگوی زنان لیبی بود. در سال ۱۹۵۴، روزنامه نگار نل اسلیس با او در کاخ خصوصی اش در بنغازی مصاحبه کرد. او فاطمه را زنی شیک پوش و باوقار توصیف کرد که لباس های مدرن کریستین دیور می پوشید. با این حال، چون انگلیسی کمی می فهمید، سلمه دجانی، ندیمه اش، صحبت های او را ترجمه می کرد. در جوانی، فاطمه برخلاف بیشتر زنان لیبی، زندگی منزوی نداشت و می توانست با مردان معاشرت کند و حتی با لباس ورزشی کوتاه تنیس بازی کند، اما بعد از ملکه شدن، مجبور شد مانند ۹۹ درصد زنان لیبی در انزوا زندگی کند. در سفرهای خارجی، سبک زندگی او تغییر می کرد و مانند زنان غربی لباس می پوشید و از تماشای نمایش های مد در پاریس یا بازدید از سالن های نمایش مانند فولی برژر لذت می برد. فاطمه باور داشت که زنان لیبی در آینده به آزادی بیشتری دست خواهند یافت. او گفت: "دختران لیبی به شدت مشتاق یادگیری و کسب آزادی هستند، اما این روند، آهسته و تدریجی خواهد بود." پس از کودتا و پایان سلطنت. هنگام کودتای معمر قذافی در ۱۹۶۹ (۱۳۴۸)، فاطمه همراه همسرش برای درمان در ترکیه بود. با کمک دولت ترکیه، از شهر بورسا به کانمنا یورا در یونان رفتند. در ۱۳ سپتامبر (۲۲ شهریور)،
او به دوست خانوادگی شان اریک آرمور والی دو کندول نوشت: "وقتی کودتا شد، من و همسرم تنها بودیم و هیچ پولی نداشتیم. تا زمانی که دولت ترکیه به کمک ما آمد، هزینه هتل را پرداخت کرد و سفر ما به یونان را ترتیب داد." در ۲۶ اکتبر (۴ آبان) دوباره به او نوشت: "اینجا هوا سرد است و به زودی رمضان آغاز می شود، اما در هیچ کشور اروپایی نمی توانیم روزه بگیریم. این خواست خداست و شاید به نفع همه باشد. جمعه آینده به اسکندریه سفر می کنیم و همان روز به قاهره می رسیم." فاطمه از ۳ نوامبر ۱۹۶۹ (۱۲ آبان/عقرب ۱۳۴۸) تا زمان مرگش در قاهره زندگی کرد. در نوامبر ۱۹۷۱ (عقرب ۱۳۵۰)، دادگاه مردمی لیبی او را به صورت غیابی به پنج سال زندان و مصادره اموالش محکوم کرد. خانه اش در طرابلس در سال ۲۰۰۷ (۱۳۸۶) به او بازگردانده شد. همسر فاطمه، احمد شریف در ۱۹۸۳ (۱۳۶۲) درگذشت. فاطمه شریف در ۳ اکتبر ۲۰۰۹ (۱۱ مهر/میزان ۱۳۸۸) در قاهره در ۹۸ سالگی درگذشت. پیکرش به عربستان سعودی منتقل شد تا در قبرستان بقیع در مدینه، کنار همسر و پدرش دفن شود. اما عربستان به خانواده اش اجازه دفن او در بقیع را نداد. سرانجام، در ۷ اکتبر، پس از نماز جنازه در مسجدالنبی، پیکرش در قبرستا
ن حمزه، نزدیک کوه احد در مدینه به خاک سپرده شد.
آندره کیمی آنتونلی ( ; زاده ۲۵ اوت ۲۰۰۶) یک راننده مسابقه ای ایتالیایی است که در مسابقات فرمول یک برای تیم مرسدس رانندگی می کند. آنتونلی متولد و بزرگ شده در بولونیا، پسر مارکو آنتونلی راننده اتومبیل های ورزشی است. آنتونلی پس از یک دوره نسبتاً خوب در کارتینگ - که با پیروزی های متوالی در مسابقات قهرمانی اروپا کارتینگ مستقیم در سال های ۲۰۲۰ و ۲۰۲۱ به اوج می رسید - از مسابقات فرمولا فارغ التحصیل شد. او اولین عنوان خود را در مسابقات قهرمانی F4 ایتالیا در سال ۲۰۲۲ با تیم پریما به واسطه شرایط مالی خوب برای حضور به دست آورد، قبل از قهرمانی در فرمول 4 ADAC در سال ۲۰۲۲ و فرمول منطقه ای اروپا در سال ۲۰۲۳ با تیم پریما که آنها نیز با شرایط مالی خوب پدر او به دست آمده بود و همچنین فرمول منطقه ای خاورمیانه در سال ۲۰۲۳ با بمبئی فالکونز. او علاوه بر برنده شدن در مسابقات سطح پایین جی تی۳ ایتالیا، مدال طلا در مسابقات اتومبیلرانی FIA 2022 به نمایندگی از ایتالیا به دست آورد. آنتونلی در سال ۲۰۲۴ به واسطه شرایط مالی خوب به مسابقات مسابقات قهرمانی فرمول ۲ رفت و در چندین مسابقه پیروز شد و در اولین فصل خود با خودرو برتر در رده نه چندا
ن خوب ششم قرار گرفت.
در ۱۳ مه ۱۹۸۱، در میدان سن پیترو در شهر واتیکان، پاپ ژان پل دوم هنگام ورود به میدان مورد اصابت دو گلوله تروریست محمدعلی آغجا قرار گرفت و زخمی شد. دو گلوله به پاپ برخورد کرد و دچار خونریزی شدید شد. آغجا بلافاصله دستگیر شد و بعداً توسط دادگاه ایتالیایی به حبس ابد محکوم شد. پاپ آغجا را به خاطر سوءقصد عفو کرد. وی به درخواست پاپ توسط رئیس جمهور ایتالیا کارلو آدزلیو چیامپی مورد عفو قرار گرفت و در ژوئن ۲۰۰۰ به ترکیه دیپورت شد. تلاش برای ترور. در سال ۱۹۷۹، "نیویورک تایمز" گزارش داد که آغجا، که او را «قاتل خود اعتراف کرده روزنامه نگار استانبول» می خواند (عبدی ایپکچی، سردبیر روزنامه ملیت ترکیه)، پاپ را «رهبر نقاب دار جنگ های صلیبی» توصیف کرده و تهدید کرده است که در صورت عدم لغو سفر برنامه ریزی شده خود به ترکیه، به او تیراندازی خواهد کرد. این روزنامه همچنین در ۲۸ نوامبر ۱۹۷۹ گفت که این قتل در انتقام تصرف مسجدالحرام در مکه، که در ۲۰ نوامبر آغاز شده بود، و او ایالات متحده یا اسرائیل را مقصر دانست است. از اوت ۱۹۸۰، «آغا» با نام مستعار «ویلپری»، در منطقه مدیترانه رفت وآمد می کرد و پاسپورت ها و هویت های خود را تغییر می داد ت
ا شاید مبدأ خودش در صوفیه بلغارستان را مخفی کند. در ۱۰ می ۱۹۸۱، او با قطار از میلان به رم رفت. او بعداً در شهادتش گفت که در رم با سه همدست خود ملاقات کرده که یکی اهل ترکیه و دو نفر دیگر بلغاری بودند. این عملیات تحت فرماندهی «زیلو واسیلِف»، وابسته نظامی بلغارستان در ایتالیا، برنامه ریزی شده بود. او گفت مأموریتش را از «بکیر چلِنک»، یک مافیای ترکیه ای که در بلغارستان بود، گرفته است. طبق گفته آغا، هدف این بود که او و تیرانداز پشتیبان، «اورال چلیک»، پاپ را در میدان سن پیترو هدف قرار دهند و در میان آشوبی که با یک انفجار کوچک ایجاد می شود، به سفارت بلغارستان فرار کنند. در تاریخ ۱۳ می، آغا در میدان سنت پیترو نشسته بود، کارت پستال می نوشت و منتظر رسیدن پاپ بود. وقتی پاپ از میان جمعیت طرفداران خود عبور کرد، آغا با یک سلاح نیمه خودکار ۹ میلی متری، چهار تیر شلیک کرد که دو گلوله به پاپ برخورد کرد و باعث مجروحیت شدید پاپ شد. او در حین فرار اسلحه را زیر یک کامیون انداخت، اما توسط رئیس امنیت واتیکان، یک راهبه و تعدادی از تماشاگران دستگیر شد. از چهار تیر شلیک شده، دو گلوله به پاپ برخورد کرد: یکی به ناحیه ای از بدنش که به اندا
م های حیاتی آسیبی نرساند و دیگری به انگشت اشاره دست چپش.دو نفر از تماشاگران نیز مجروح شدند: یکی زنی از بوفالو که گلوله ای به قفسه سینه اش اصابت کرد و دیگری زنی از ماساچوست که به بازویش آسیب مختصری وارد شد. پاپ فوراً به بیمارستان منتقل شد و مقامات شروع به جمع آوری شواهد کردند. چلیک، که قرار بود همراه آغا تیراندازی کند، در اثر وحشت فرار کرد و شلیکی انجام نداد. دوران محکومیت. آغا در ژوئیه ۱۹۸۱ به دلیل تلاش برای ترور پاپ به حبس ابد محکوم شد. در ژوئن ۲۰۰۰، به درخواست پاپ، توسط رئیس جمهور ایتالیا «کارلو آدزلیو چیامپی» عفو شد و به ترکیه دیپورت شد. در ترکیه، به خاطر قتل یک روزنامه نگار چپ گرا به نام «عبدلی ایپکچی» در سال ۱۹۷۹ و همچنین دو سرقت از بانک در دهه ۱۹۷۰ زندانی شد. با وجود درخواست آزادی زودهنگام در نوامبر ۲۰۰۴، دادگاه ترکیه اعلام کرد که وی تا سال ۲۰۱۰ واجد شرایط آزادی نیست. با این حال، او در ۱۲ ژانویه ۲۰۰۶ با آزادی مشروط آزاد شد، آغا در تاریخ ۲۰ ژانویه ۲۰۰۶ مجدداً به زندان بازگردانده شد، زیرا دیوان عالی ترکیه حکم کرد که مدت حبس او در ایتالیا نمی تواند از مجازات او در ترکیه کسر شود. او در نهایت، پس از گذراندن
نزدیک به ۲۹ سال در زندان، در ۱۸ ژانویه ۲۰۱۰ آزاد شد. رابطه با پاپ ژان پل دوم. پس از تیراندازی، پاپ ژان پل دوم از مردم خواست که «برای برادرم آغجا دعا کنند… کسی که من او را از صمیم قلب بخشیده ام.» در سال ۱۹۸۳، او و آغجا در زندان ربّیبیا در رم، جایی که آغجا در آن زندانی بود، به صورت خصوصی ملاقات و گفتگو کردند. گفته می شود که آغجا در پایان دیدارشان حلقهٔ در دست پاپ را بوسیده است؛ برخی به اشتباه فکر می کردند که پاپ به اعترافات آغجا گوش می دهد. پاپ در طول سال ها با خانوادهٔ آغجا نیز در ارتباط بود و در سال ۱۹۸۷ با مادر او و یک دهه بعد با برادرش، مؤذن آغجا، دیدار کرد. اگرچه آغجا گفته بود که «برای من پاپ تجسم همه آن چیزی بود که سرمایه داری است» و قصد قتل او را داشت، اما آغجا با پونتیف (واژه لاتین پاپ) رابطه ای دوستانه برقرار کرد. در اوایل فوریه ۲۰۰۵، در زمان بیماری پاپ، آغجا نامه ای برای پاپ فرستاد و برای او آرزوی بهبودی کرد. انگیزه برای سوءقصد. چندین نظریه متفاوت در مورد چرایی تلاش آغجا برای ترور پاپ وجود دارد. یکی از این نظریه ها، که ابتدا در رسانه های آمریکایی مطرح شد و از اوایل دهه ۱۹۸۰ توسط افرادی مانند مایکل لدی
ن و کلیر استرلینگ به شدت حمایت شد، این بود که این تلاش برای ترور از مسکو سرچشمه گرفته و سازمان اطلاعات شوروی (کاگ ب) به سرویس های مخفی بلغارستان و آلمان شرقی دستور اجرای این مأموریت را داده است.گفته می شود که سرویس مخفی بلغارستان طبق دستور سازمان کاگ ب مأموریت داشته است پاپ را به دلیل حمایت او از اتحادیه همبستگی سولیدارنوشچ ترور کند، زیرا این جنبش به عنوان یکی از تهدیدات مهم برای هژمونی شوروی در اروپای شرقی تلقی می شد. با این حال، نوآم چامسکی و ادوارد اس. هرمن در کتاب تولید رضایت (منتشر شده در ۱۹۸۸) این ادعا را به عنوان گسترش «اطلاعات نادرست به شکل خبر» توصیف کرده اند و می گویند هیچ مدرکی برای تأیید آن وجود ندارد. در همین راستا، ولفگانگ آخنر از روزنامه ایندیپندنت آن را به عنوان «یکی از موفق ترین موارد—و بدون شک یکی از پرمخاطب ترین ها—اطلاعات نادرست» توصیف کرده است. جاسوسان در واتیکان. در سال ۲۰۰۹، روزنامه نگار و افسر سابق اطلاعات نظامی ارتش آمریکا، جان او. کولر، کتاب "جاسوسان در واتیکان: جنگ سرد اتحاد جماهیر شوروی علیه کلیسای کاتولیک" را منتشر کرد. کولر، با استفاده از آرشیوهای پلیس مخفی آلمان شرقی و لهستان، ب
ا ارائه جزئیات بیشتری دربارهٔ این موضوع ادعا می کند که این اقدام ترور توسط کاگ ب حمایت شده است.
ریکی یک فیلم درام آمریکایی محصول سال ۲۰۲۵ به کارگردانی و تهیه کنندگی رشاد فرت (در اولین کارگردانی اش)، بر اساس فیلمنامه ای از فرت و لین کو آیونگ ساخته شده است. استفان جیمز، شریل لی رالف، تیتوس ولیور، مالیک جانسون، ایمانی لوئیس، سیمبی کالی و آندره وارد هاموند در این فیلم ایفای نقش می کنند. خلاصه داستان. پس از زندانی شدن در سال های نوجوانی، ریکی که اکنون بالغ شده است، چالش های زندگی پس از حبس را بررسی می کند. ساخت. در ژانویه ۲۰۲۳، اعلام شد که رشاد فرت نسخه بلندی از فیلم کوتاه خود به همین نام را کارگردانی خواهد کرد. فیلمنامه برای آزمایشگاه فیلمنامه نویسی مؤسسه ساندنس در سال ۲۰۲۳ انتخاب شد. انتشار. این فیلم اولین نمایش جهانی خود را در جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۲۵ در ۲۴ ژانویه ۲۰۲۵ داشت.
مردم زیبا و زشت فیلمی محصول سال ۲۰۰۸ و به کارگردانی تیت تیلور است. در این فیلم بازیگرانی همچون میسی پایل، ملیسا مک کارتی، لری سولیوان، فیل لویس، جاش هاپکینز، جک نوثورتی، اکتاویا اسپنسر، فیلیپ لیتل، ویلیام ساندرسون، الیسون جنی، لری سالیوان، بن فالکون و تیت تیلور ایفای نقش کرده اند. داستان فیلم با صدای لوسی (میسی پایل) شروع می شود که در مورد چاق بودن و داشتن دوستان لاغر در دانشگاه صحبت می کند. او با گریه و کنایه به دوستش بکی (ملیسا مک کارتی) تماس می گیرد و می گوید که در حال مرگ است. او از بکی می خواهد که تمام دوستان دانشگاهی زن را برای آخرین سفر به دیدن لوسی، که اکنون به اداره ی هتل هالند لیک لاج در کاندون، مونتانا کمک می کند، جمع کند. حلقه ی دوستان که توسط بکی سازماندهی شده است، در فرودگاهی در مونتانا گرد هم می آیند. بکی همسرش ریچارد را می آورد و او را برای اولین بار به تاجر کالا، جورج، ترور، تهیه کننده ی رپ نامزد جایزه گرمی، مهماندار هواپیما آستین و نماینده ی ایالتی ری که همسرش مری (اکتاویا اسپنسر) را نیز می آورد، معرفی می کند. وقتی گروه جمع می شوند، مردی به نام سم به گروه نزدیک می شود و به آنها می گوید که لو
سی او را فرستاده تا آنها را به هتلی که در آن اقامت دارد، برساند. پس از رسیدن به هتل، گروه توسط یک زن بلوند جذاب مورد استقبال قرار می گیرد. وقتی کسی لوسی را نمی شناسد، او را به دوستانش معرفی می کند و می گوید که خودش است، دیگر چاق نیست. کمی بعد، موقع ناهار، لوسی برای دوستانش توضیح می دهد که عمل جراحی بای پس معده انجام داده و هنوز چهار پوند با وزن ایده آلش فاصله دارد. صبح روز بعد، او گروه را زود بیدار می کند و به آنها اطلاع می دهد که قرار است به یک پیاده روی چهار روزه بروند که در آن او چهار پوند وزن آخر خود را کم خواهد کرد. بخش عمده فیلم بر روی این سفر پیاده روی متمرکز است. در طول سفر، جنبه های مختلف زندگی همه دوستان لوسی آشکار می شود. جورج خود را همجنسگرا معرفی می کند. ری و مری از هم ناراضی هستند و مری در نهایت حلقه ازدواج خود را درمی آورد و به ازدواجش با ری پایان می دهد. به همین ترتیب، بکی و ریچارد از ازدواج خود ناراضی هستند و مشخص می شود که بکی با یکی از همکارانش رابطه نامشروع دارد. در پایان پیاده روی، لوسی قبل از اینکه سم برای سوار کردن همه در اتوبوس بیاید، برایشان شام آماده می کند. همه از لوسی عصبانی هستند،
به خصوص بکی که پس از تماس لوسی با او، بقیه را متقاعد کرده بود که بیایند. لوسی به آنها می گوید که معتقد بود لاغر شدن او را به اندازه آنها خوشحال می کند، اما چیزی که او در این سفر متوجه شده این است که هیچ کدام از آنها خوشحال نیستند و این هرگز ربطی به وزن نداشته است. سم در حالی که گروه را به سمت کلبه برمی گرداند، دچار حمله قلبی می شود و اتوبوس از جاده خارج می شود. سم می میرد و ریچارد در حالی که منتظر کمک است، می میرد. ریچارد درست قبل از مرگش از بکی به خاطر رفتاری که با او داشته عذرخواهی می کند. بقیه زنده می مانند، پس از اینکه ری برای کمک می دود و به مری ثابت می کند که به دیگران بیشتر از خودش اهمیت می دهد. ری به واشنگتن برمی گردد و در انتخابات سنا پیروز می شود. در صحنه های پایانی فیلم، همه (به جز ری) در ساحل ناهار می خورند، زمانی باورنکردنی پس از تصادف اتوبوس. لوسی و بکی که باردار است، به آب می افتند تا بکی بتواند خاکستر ریچارد را به دریا بریزد. پس از آن، آنها یکدیگر را در آغوش می گیرند
جانت کریستین دیتریش (زادهٔ ۲۸ ژوئیه ۱۹۲۶ – درگذشته در ۵ ژوئن ۲۰۰۸) خلبان آمریکایی و یکی از اعضای مأموریت مرکوری ۱۳ بود که در اوایل دهه ۱۹۶۰ آزمایش های ناسا را که فضانوردان مرکوری ۷ گذراندند، پشت سر گذاشت. اوایل زندگی. جانت دیتریش که در سال ۱۹۲۶ در سان فرانسیسکو متولد شد و با نام «جَن» نیز شناخته می شد، دختر ریچارد دیتریش، که در تجارت واردات فعالیت داشت، و همسرش، ماریون بود. دیتریش از سنین پایین به پرواز علاقه مند شد و در ۱۶ سالگی گواهینامه دانشجویی خلبانی دریافت کرد. جان و خواهر دوقلوی همسانش ماریون تنها دختران کلاس هوانوردی در دبیرستان بورلینگیم بودند. دیتریش در دوران کارشناسی در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، رئیس باشگاه پروازی دانشگاه بود و در فرودگاه بین المللی اوکلند آموزش دید و در سال ۱۹۴۶ گواهینامه خلبانی خصوصی خود را دریافت کرد. در سال ۱۹۴۷، جانت دیتریش و خواهرش ماریون در مسابقه ای هوایی که بین چیکو تا سن ماتئو برگزار می شد، شرکت کردند و مقام اول را کسب کردند و خلبانان مرد باتجربه را شکست دادند. پس از کسب مقام در مسابقات محلی دیگر، این خواهران خلبان در سال ۱۹۵۱ جام مقام دوم را در مسابقه بین قاره ای زنان، م
عروف به دربی پودر پاف (۱۹۴۷)، دریافت کردند. آن ها همچنین در مسابقه سال بعد شرکت کردند و با یک استینسون ویژر که یکی از شاگردان خلبانی دیتریش، دونالد پرل، در اختیارشان گذاشته بود، پرواز کردند. اندکی پس از فارغ التحصیلی از برکلی در سال ۱۹۴۹، دیتریش به عنوان خلبان ارشد سسنا منصوب شد. در این سمت، دیتریش هواپیماهای چندموتوره را از کارخانه در ویچیتا تحویل می داد، پروازهای آزمایشی انجام می داد، پروازهای چارتر انجام می داد و بر مدارس آموزش پرواز نظارت می کرد. در سال ۱۹۵۳، او خلبان ارشد «سانتا مونیکا فلایرز» که یک مدرسه پرواز در سانتا مونیکا، کالیفرنیا بود، شد. در اواخر دهه ۱۹۵۰، دیتریش به عنوان رئیس بخش پرواز شرکت ایر اوئیسیس در فرودگاه لانگ بیچ کار می کرد. بعدها، او به عنوان ممتحن خلبانی فدرال برای اداره هوانوردی فدرال فعالیت کرد و ارزیابی های خلبانی را انجام داده و گواهینامه ها را صادر می کرد. برنامه زنان در فضا. در سال ۱۹۶۰، دیتریش و خواهرش در میان گروهی منتخب از زنان خلبان بودند که به کلینیک لاولیس در آلبوکرکی دعوت شدند. در این کلینیک کارشناسان، فضانوردان احتمالی ناسا را ارزیابی می کردند. این زنان همان آزمایش های
پزشکی و معایناتی را گذراندند که آلن شپرد، جان گلن و سایر مردانی که در نهایت به فضا سفر کردند، پشت سر گذاشتند. این آزمایش های گسترده شامل همه چیز از بلعیدن یک شلنگ لاستیکی ۳ فوتی تا نوشیدن آب رادیواکتیو بود. دیتریش که تنها ۵ فوت و ۳ اینچ قد و ۱۰۰ پوند وزن داشت، همانند خواهرش و ۱۱ زن دیگر این مجموعه آزمایش ها را با موفقیت پشت سر گذاشت. در حالی که این زنان در انتظار مرحله بعدی برنامه خود در ژوئیه ۱۹۶۱ بودند، آزمایش ها بدون هیچ هشدار یا توضیحی متوقف شد. دو دهه دیگر طول کشید تا ایالات متحده اولین زن خود، یعنی سالی راید را که یک اخترفیزیکدان تبدیل شده به فضانورد بود، به فضا بفرستد. دوران حرفه ای بعدی. در سال ۱۹۶۰، دیتریش نخستین زن در ایالات متحده شد که گواهینامه خلبانی حمل ونقل هوایی، که بالاترین مجوز اداره هوانوردی فدرال است، دریافت کرد. پس از آن، او در مشاغل خلبانی تجاری مشغول شد که تا دهه ۱۹۷۰ ادامه یافت. دیتریش در ورلد ایرویز که یک شرکت مستقر در اوکلند بود و در دوران جنگ ویتنام به یک پیمانکار نظامی کلیدی تبدیل شد، کار می کرد. در این سمت، او پروازهای منظم بین منطقه جنگی و پایگاه ورلد در فرودگاه بین المللی اوکلند
را انجام می داد. بااین حال، مرگ خواهر دوقلویش در سال ۱۹۷۴ باعث شد که دیتریش به فعالیت خلبانی خود پایان دهد. در سال ۲۰۰۶، موزه بین المللی زنان در هوا و فضا نمایشگاهی را به افتخار مرکوری ۱۳ با عنوان «زنان مرکوری: حلقه فراموش شده به آینده» افتتاح کرد. در ماه مه ۲۰۰۷، زنان مرکوری ۱۳ از دانشگاه ویسکانسین-اوشکاش دکترای افتخاری علوم دریافت کردند. دیتریش در طول ۳۴ سال حرفه هوانوردی خود، بیش از ۱۲٬۰۰۰ ساعت پرواز را در کارنامه داشت. او و خواهرش هرگز ازدواج نکردند. دیتریش در ۵ ژوئن ۲۰۰۸ در سان فرانسیسکو بر اثر مرگ طبیعی و در سن ۸۱ سالگی درگذشت.
زهرا امامی (۱۲۵۸ خورشیدی برابر با ۱۸۷۹ میلادی – ۱۳۴۴ خورشیدی برابر با ۱۹۶۵ میلادی)، که مشهور به شمس السلطنه و پس از درگذشت مادرش ملقب به ضیاءالسلطنه شد، همسر دکتر محمد مصدق و از نوادگان ناصرالدین شاه قاجار بود. زندگی نامه. زهرا امامی فرزند شاهزاده ضیاءالسلطنه (دختر ناصرالدین شاه قاجار) و میرزا زین العابدین تهرانی ملقب به ظهیرالاسلام (امام جمعهٔ وقت تهران)، در ۱۲۵۸ خ. در تهران زاده شد. او که به شمس السلطنه شناخته می شد، پس از مرگ مادرش، لقب ضیاءالسلطنه را از شاه دریافت، و به ضیاءالسلطنه ثالث مشهور شد. زهرا امامی در سال ۱۲۸۰ خورشیدی (۱۹۰۱ میلادی) به عقد دکتر محمد مصدق درآمد. ازدواج دختر امام جمعهٔ پایتخت و نوهٔ پادشاه وقت با جشن و چراغانی در تهران برگزار شد. حاصل این ازدواج پنج فرزند (دو پسر و سه دختر) بود. فرزندان این دو شامل ضیاء اشرف، احمد، محمود، غلامحسین، منصوره، و خدیجه بودند. ضیاءالسلطنه در طول زندگی مشترک با مصدق، شاهد رویدادهای مهمی چون نهضت ملی شدن صنعت نفت و کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ بود و در دوران تبعید و حصر خانگی مصدق نیز در کنار او به حمایت از وی و رسیدگی به امور خانواده پرداخت. وی در سال ۱۳۴۴ خورشیدی
(یک سال پیش از درگذشت مصدق) در سن ۸۴ سالگی چشم از جهان فروبست. مصدق که از فقدان همسرش بسیار متأثر بود، از او به عنوان «"همسر عزیری که با همه چیز ساخت و بعد از مرگ مادرم تنها امید زندگی ام بود"» یاد می کرد.
بوفالو کالف رود وومن، یا زن شجاع، (حدود ۱۸۴۴ – ۱۸۷۹) یک زن از قبیله شمالی شاین بود که در نبرد رزباد (نامی که ایالات متحده به این نبرد داد) در ژوئن ۱۸۷۶، برادر زخمی اش، رئیس کامینز این سایتم، را نجات داد. اقدام او باعث شد جنگجویان شاین روحیه بگیرند و در نهایت این نبرد را پیروز شوند. او نه روز بعد در کنار همسرش در نبرد لیتل بیگ هورن جنگید. در سال ۲۰۰۵، راویان داستان های قبیله ای شمالی شاین پس از بیش از ۱۰۰ سال سکوت دربارهٔ این نبرد، اعلام کردند که بوفالو کالف رود وومن ضربه ای وارد کرد که سرهنگ جورج آرمسترانگ کاستر را از اسبش به زمین انداخت، پیش از آنکه او کشته شود. زندگی نامه. در طول نبرد رزباد، شاین ها و لاکوتاها که تحت رهبری کریزی هورس متحد شده بودند، در حال عقب نشینی بودند و رئیس زخمی شان، کامینز این سایتم، را در میدان نبرد رها کردند. ناگهان بوفالو کالف رود وومن با سرعت تمام به میدان نبرد تاخت و برادرش را برداشت و به مکانی امن رساند. این اقدام شجاعانهٔ او باعث شد شاین ها روحیه بگیرند و ژنرال جورج کراک و نیروهایش را شکست دهند. به افتخار بوفالو کالف رود وومن، شاین ها نبرد رزباد را «نبردی که در آن دختر برادرش ر