Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ط تماس از بلوک های کوچک فلزات گرانبها مانند پالادیوم ساخته شده اند که به صورت نقطه ای به فنرسیمی ها جوش داده می شوند. اکثر رله های فنر سیمی تولید شده در دهه ۱۹۶۰ دارای دوازده کنتاکت ثابت بودند. برای هر کنتاکت ثابت می توان یک کنتاکت بطورطبیعی باز (وصل)، یک کنتاکت بطورطبیعی بسته (قطع) یا هر دو را فراهم کرد. یک کنتاکت متحرک شامل دو سیم است که از پایه رله بیرون زده اند و کمی به سمت داخل خم شده اند تا به آرمیچر فشار وارد کنند. کنتاکت های متحرک توسط یک الگوی کاغذ فنلی به نام «کارت» از کنتاکت های ثابت دور نگه داشته می شوند. با تغییر عمق برش ها در این فرم، می توان کنتاکت ها را زودتر یا دیرتر از سایرین وصل یا قطع کرد. این را می توان برای انتقال کنترل الکتریکی یا قدرت از یک منبع به منبع دیگر با استفاده از یک کنتاکت «وصل» قبل از اینکه کنتاکت «قطع» مربوطه کار کند، استفاده کرد. برای تلفن خانه کنترل برنامه ذخیره شده در اوایل دهه ۱۹۷۰، بسیاری از رله ها با هسته های فولادی ساخته شدند که پس از توقف جریان در سیم پیچ، مغناطیسی باقی ماندند. این ویژگی لَچ سازی مغناطیسی، متفاوت از استفاده از اسلاگ برای به تأخیر انداختن عملکرد رله،
در آرایه های رله های مغناطیسی که مسیرهای اتصال را در مدل های اولیه سیستم های سوئیچینگ الکترونیکی سوئیچ می کردند، استفاده می شد. یک رله سیمی مینیاتوری نیز تولید شد که تقریباً در سال ۱۹۷۴ به عنوان بخشی از بازطراحی 1A کلید 1ESS شروع شد. استفاده در منطق. رله های فنر سیمی می توانند برای ایجاد مدارهای ترکیبی معمولی که بعداً در طراحی سیلیکونی مورد استفاده قرار گرفتند، به هم متصل شوند. استفاده به عنوان حافظه. مدارهای حافظه به شکل لَچ نیز می توانند با داشتن یک کنتاکت رله مدار سیم پیچ خود را در هنگام کار ببندند (خود را در حالت روشن نگه دارند). سپس رله حالتی را که به آن راه اندازی شده است بسته و ذخیره می کند. با این قابلیت، در دهه ۱۹۳۰ از رله ها برای ایجاد کامپیوترهای مخصوص کلیدهای تلفن استفاده شد. با شروع در دهه ۱۹۵۰، این طرح ها به رله های فنر سیمی تبدیل شدند و آنها را سریع تر و قابل اطمینان تر کرد. استفاده در سامانه های حامل. رله های فنر سیمی نیز در واحدهای کانال سیگنال دهی سامانه های حامل گنجانده شدند.
پدرو پائولو آلوز ویرا دوس ریس (به پرتغالی: "Pedro" "Paulo" "Alves" "Vieira" "dos" "Reis"؛ زادهٔ ۱۰ فوریهٔ ۱۹۹۴)، معروف به پدرو پائولو، یک بازیکن فوتبال اهل برزیل است که در پست مهاجم برای باشگاه چانتابوری در لیگ ۲ تایلند بازی می کند.
کنترل فریک (انگلیسی: Control Freak) یک فیلم وحشت جسمی آمریکایی محصول سال ۲۰۲۵ به نویسندگی و کارگردانی شال نگو است. در این فیلم کلی مری ترن، کالی جانسون، مایلز رابینز، کیو چین، زک گلد و اسکات تاکه دا ایفای نقش می کنند. این فیلم در ۱۳ مارس ۲۰۲۵ در هولو منتشر شد. داستان. داستان فیلم دربارهٔ یک سخنران انگیزشی موفق به نام وال (Val) است که زندگی اش پس از ابتلا به عفونتی مرموز که از سرزمین مادری اش نشأت می گیرد، دچار تغییرات وحشتناکی می شود. او به شدت تلاش می کند تا جلوی کنترل موجود انگلی را که ذهن و بدنش را تحت تأثیر قرار داده را بگیرد.
در طول جنگ جهانی دوم، تقریبا دویست هزار کودک لهستانی به همراه تعداد نامعلومی از کودکان دیگر قومیت ها از خانه های خود ربوده و به زور به آلمان نازی فرستاده شدند. کودکان برای کار اجباری، انجام آزمایش های انسانی، یا آلمانی سازی ربوده می شدند. کودک ربایی توسط آلمان نازی از برجسته ترین جنایت های این رژیم علیه کودکان هست. یکی از اهداف کودک ربایی، آلمانی کردن کودکانی بود که ویژگی های نژاد نوردیک یا آریایی را داشتند. بر طبق تصور مقامات رژیم نازی، این کودکان از نسل مهاجران آلمانی مقیم لهستان بودند. کودکانی که از نظر نژادی «با ارزش» (به آلمانی: "gutrassig)" تلقی می شدند، به اجبار همگون سازی و توسط خانواده های آلمانی یا پرورشگاه های اس اس به سرپرستی قبول می شدند. امروزه انجمن «کودکان ربوده شده: قربانیان فراموش شده» برای گرامی داشتن یاد این کودکان در آلمان فعال هست ("Geraubte Kinder – Vergessene Opfer e.V.") پیش زمینه. در یکی از سخنرانی های معروف آدولف هیلتر خطاب به فرماندهان نظامی در ۲۲ اوت ۱۹۳۹، او تایید کرد که تمامی مردان، زنان و کودکان قومیت لهستان یا لهستانی زبان، باید بدون ترحم یا دلسوزی کشته شوند.. هیتلر در ۷ نوامب
ر ۱۹۳۹، هاینریش هیملر را مسئول اداره سکنه مناطق اشغال شده کرد. طرح ربودن کودکان لهستانی به احتمال زیاد برای اولین بار در سند «Rassenpolitisches Amt der NSDAP» ارائه شد. در ۲۵ نوامبر ۱۹۳۹، سند چهل صفحه ای با عنوان «مسئله برخورد با سکنه اراضی سابق لهستان از منظر نژادی» برای هیملر فرستاده شد. در آخرین فصل این سند، به کودکان لهستانی که «از نظر نژادی بارزش بودند» پرداخته شد و طرحی برای ربودن آنها به منظور اهداف آلمان مطرح شد: در مه سال ۱۹۴۰، هیملر در اسناد مختلفی، دستورالعمل های ویژه ای برای ربودن کودکان لهستانی تعیین کرد. از اهداف اصلی هیملر میتوان به موارد زیر اشاره کرد: در ۲۰ ژوئن ۱۹۴۰، هیتلر دستور العمل های هیملر را تایید کرد. این دستورها برای گائولایترهای اروپای مرکزی و گرداندگان دولت عمومی صادر شد. هیملر تصور داشت که انجام پروژه هایی از این قبیل در فرانسه اشغالی موجب حل شدن «مشکل فرانسوی ها» خواهد شد. همچنین این ایده به نظر مارتین بورمان، ایده بکری بود. بااینحال هیتلر معتقد بود که «عادات مذهب گونه خرده بورژوازی» در فرانسوی ها، احیای نژاد آلمانی را در آنها غیرممکن می سازد. شرایط انتقال. کودکان به زور و اغلب پ
س از قتل والدینشان ربوده می شدند. این کودکان حق زندگی در کنار سایر خویشاوندان خود را نداشتند. شرایط انتقال کودکان به شدت خشن بود و آنها برای روز های متمادی آب و غذا دریافت نمی کردند. بسیاری از کودکان در تابستان در اثر خفگی و در زمستان در اثر سرما می مردند. کارگران لهستانی راه آهن، اغلب با به خطرانداختن جان خود می کوشیدند به این کودکان غذا یا لباس برسانند. گاهی این کار با پرداخت رشوه به نگهبانان آلمانی، طلا یا جواهرات، انجام می شد. در برخی موارد نگهبانان برخی از کودکان را به مردم لهستان می فروختند. در بیدگوشچ و گدنیا قیمت کودکان ۴۰ رایشس مارک و در برخی مناطق ۲۵ زلوتی بود. طبق گزارش ها، برخی از این کودکان پدر آلمانی و مادر خارجی داشتند. برخی از آنها نیز با عنوان «یتیمان آلمانی» از یتیم خانه ها ربوده می شدند چرا که رژیم نازی باور داشت که لهستانی عامدانه و سیستماتیک کودکان اصالتا آلمانی را لهستانی کرده بود. سپس کودکان ربوده شده به مراکز و موسسات خاصی فرستاده می شدند که «کمپ تحصیلی کودکان» نام داشت. اما در این مراکز در حقیقت ارزش نژادی کودکان سنجیده می شد و اگر ارزششان پایین ارزیابی می شد، به آشویتس یا تربلینکا فر
ستاده می شدند.
کاسکین تک زی یا کاسکین سیاه تک زی گونه ای از پرندگان تیرهٔ سیاه پرگان (Icteridae) است. در آرژانتین، بولیوی، برزیل، کلمبیا، اکوادور، پاراگوئه، پرو ، اروگوئه و ونزوئلا یافت می شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل های جلگه ای نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری، باتلاق های نیمه گرمسیری یا گرمسیری و جنگل های پیشین به شدت دگرگون شده است. این پرنده نسبتاً معمولی با پراکنش بسیار گسترده است، بنابراین IUCN آن را به عنوان "گونه کمترین نگرانی " رتبه بندی کرده است.
کاسکین کلاه خودی ، که در گذشته به نام لانه آویز کلاه خودی نامیده می شد، گونه ای از پرندگان تیرهٔ سیاه پرگان (Icteridae) است. در بولیوی، برزیل، اکوادور و پرو یافت می شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل های جلگه ای نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری است.
کاسکین کوهستانی یک گونه از پرندگان از تیرهٔ سیاه پرگان (Icteridae) است. در بولیوی، کلمبیا، اکوادور، پرو و ونزوئلا یافت می شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل های کوهستانی نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری است.
کاسکین بال زرین گونه ای از پرندگان تیرهٔ سیاه پرگان (Icteridae) است. در آرژانتین، بولیوی، برزیل، پاراگوئه و اروگوئه یافت می شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل های جلگه ای نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری و جنگل های کوهستانی نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری است.
کاسکین نیمه گرمسیری یک گونه پرنده گنجشک سان از تیرهٔ سیاه پرگان (Icteridae) است که در بخش های پایینی آند شمالی زادآوری می کند. آواز کاسکین نیمه گرمسیری برای سیاه پرگان نارایج به نظر می رسد و بیشتر شبیه صدای توکای بزرگ هیجان زده ("Turdus fuscater") است.
کاسکین دم نواری ( "Cacicus latirostris" )، که در گذشته لانه آویز دم نواری بود، گونه ای از پرندگان تیره سیاه پرگان (Icteridae) است. با تراکم کم در آمازون غربی در برزیل ، اکوادور ، پرو و جنوب کلمبیا یافت می شود.
فردا بیا، لطفاً… () یک فیلم کمدی-درام موزیکال رمانتیک ساخت شوروی به کارگردانی یوگنی تاشکوف است که در سال ۱۹۶۳ منتشر شد. این فیلم توسط ۱۵٫۴ میلیون بیننده تماشا شده است. داستان این فیلم روایتگر سرنوشت فروسیا، دختری ساده و با استعداد است که از یک روستای کوچک سیبری برای تحصیل به مسکو آمده است و در دانشکده موسیقی به موفقیت دست میابد. داستان فیلم. زن جوانی به نام فروسیا بورلاکوا از یک روستای دورافتاده در سیبری به مسکو می آید تا وارد دانشکده دولتی موسیقی گنیسین شده و در نهایت به یک خواننده تبدیل شود. او پیش مجسمه سازی به نام نیکولای واسیلیویچ می ماند که در مدرسه ای در زاپوروژیه، جایی که آشنای مشترک آنها که یک مدیر مدرسه بود، مشغول تحصیل بود. او سپس به سیبری نقل مکان کرد. فروسیا که کاملاً با زندگی شهری بزرگ آشنا نیست، واسیلیویچ، دوست دخترش ناتاشا و زن خانه دار را با رفتار غیر شهری و خودانگیختگی خود سرگرم می کند. با گدشت زمان، صداقت و خلوص روحی فروسیا مجسمه ساز را به این ایده سوق می دهد که خود او مدت هاست در زنجیر دروغ ها، هیاهو و منافع تجاری گرفتار شده است و استعداد هنری خود را با چیزهای کوچک مبادله کرده و در این مسی
ر خلاقیت خود را از دست داده است. فروسیا سعی می کند وارد مؤسسه موسیقی شود، اما متوجه می شود که دیر رسیده است و امتحانات تمام شده است. پس از گذراندن چند روز در مؤسسه، فروسیا بارها و بارها با پروفسور معروف و مورد احترام سوکولوف روبرو می شود که در نهایت سوکولوف حاضر می شود به آواز او گوش دهد. در طول آزمون، پروفسور متوجه می شود که دختر سیبریایی کم سواد، استعداد خوانندگی برجسته، صدای فوق العاده قوی، و همچنین دارای هوش ذاتی و حس زیبایی شناسی است. بعد از این ملاقات سوکولوف تلاش می کند تا دولت را متقاعد کند که فروسیا باید به عنوان یک استثنا در مؤسسه پذیرفته شود. در تمام این مدت، واسیلیویچ بیهوده سعی می کند خود را در هنر بازیابد اما هرچه جلوتر می رود، بیشتر متقاعد می شود که تمام کارهای قبلی او فقط نسخه جعلی از هنر است و ایده های واقعی مرده اند. در یک شب در حین بی خوابی متوجه می شود دچار یک بحران عدم خلاقیت شده است، به همین خاطر با ناامیدی، تمام آثار کارگاه خود را از بین می برد و تنها یک اثر که در سال سوم دانشگاه ساخته شده و به گفته خودش واقعاً برای مردم ساخته شده است، نگه می دارد. صبح روز بعد فروسیا آپارتمان نیکولای وا
سیلیویچ را ترک می کند. با تلاش پروفسور سوکولوف، او بالاخره موفق می شود در کالج پذیرفته شده و جایی در خوابگاه پیدا کند. او در راه با دانش آموزی به نام کوستایا آشنا می شود که به زودی تبدیل به دوست پسر او می شود. با این حال، رابطه بین آنها خوب پیش نمی رود زیرا کوستایا شور و شوق فروسیا برای موسیقی را درک نمی کند و خود دختر نیز هنگام معاشرت با او سعی نمی کند علایق او را بفهمد، بلکه فقط به فکر درس خواندن خود است. شش ماه بعد در جریان یکی از درس ها صدای فروسیا می شکند و مجبور می شود برای مدتی تمرین را قطع کند. او در یک تراموا تصادفاً با نیکولای واسیلیویچ روبرو می شود و هر دو از دیدار یکدیگر بسیار خشنود می شوند. در حین گفتگو، فروسیا متوجه می شود که مجسمه ساز در این مدت تغییرات زیادی کرده است. او در مورد مسیر زندگی خود دوباره فکر کرده است و به نظر می رسد بالاخره مسیر خلاقانه خود را پیدا کرده است. پس از بهبودی، فروسیا به مؤسسه بازمی گردد و در همان روز کوستیا برای همیشه مسکو را ترک می کند. او با یادداشتی این موضوع را به فروسیا اطلاع داد و دختر حتی فرصتی برای خداحافظی و توضیح به او نیافت. خواننده آینده که اکنون تنها مانده
است، کاملاً خود را وقف مطالعه می کند زیرا برای او زمان موفقیت آسان سپری شده است و کار طولانی و پر زحمتی در پیش است. شباهت با زندگی واقعی. در سال ۱۹۵۷ ایکاترینا ساوینوا برای آموزش حرفه ای آواز وارد دانشکده دولتی موسیقی گنیسین شد. صدای کمیاب او (۳٫۵ اکتاو) آنقدر چشمگیر بود که پس از فارغ التحصیلی به او پیشنهاد شد در تئاتر بولشوی و نمایش های پاپ اجرا کند، اما او همه پیشنهادها را رد کرد چرا که خود را فقط به عنوان یک بازیگر سینما می دید و آواز را به عنوان «تفریح زمان تنهایی» در نظر می گرفت نه یک پیشه هنری جدی که بتواند آن را به طور حرفه ای ادامه دهد. جوایز. جشنواره فیلم سراسری شوروی:
بانکوک پست یک روزنامه انگلیسی-زبان است که در بانکوک، تایلند منتشر می شود. این روزنامه در فرمت های روزنامه قطع بزرگ و دیجیتال منتشر می شود. اولین شماره آن در روز ۱ اوت ۱۹۴۶ فروخته شد. این روزنامه در آن موقع دارای چهار صفحه بود و یک بات قیمت داشت، در آن زمان که یک بات به صورت یک اسکناس کاغذی بود، مقدار قابل توجهی می باشد. این قدیمی ترین روزنامه تایلند است که هنوز منتشر می شود. تیراژ روزانه "بانکوک پست" ۱۱۰٬۰۰۰ عدد است که ۸۰ درصد آن در بانکوک و مابقی در سراسر کشور توزیع می شود. این نشریه، روزنامه رکورد تایلند محسوب می شود. از ماه ژوئیه ۲۰۱۶ تا اواسط مه ۲۰۱۸، سردبیر "بانکوک پست" اومش پاندی بود. در روز ۱۴ مه ۲۰۱۸، پاندی پس از اینکه از کاهش پوشش خبری انتقادی علیه حزب نظامی حاکم امتناع کرد، «مجبور به کناره گیری» از سردبیری شد.
در آموزش دو زبانه، آموزش دانش آموزان به دو (یا بیشتر) زبان انجام می شود. این نوع آموزش از یادگیری زبان دوم به عنوان یک درس متمایز است زیرا هر دو زبان برای آموزش در زمینه های محتوایی مختلف مانند ریاضی، علوم و تاریخ مورد استفاده قرار می گیرند. زمان صرف شده در هر زبان به مدل آموزش بستگی دارد. به عنوان مثال، برخی از مدل ها بر ارائه آموزش به هر دو زبان در کل دوره آموزشی دانش آموز متمرکزند، در حالی که برخی دیگر تدریجاً به آموزش تنها به یک زبان انتقال پیدا می کنند. هدف نهایی آموزش دوزبانه، داشتن تسلط و سواد به هر دو زبان از طریق راهبردهای مختلف مانند ترازبانگی و بازنویسی است. مدل های برنامه آموزش دو زبانه. چندین روش مختلف برای دسته بندی مدل های آموزش دوزبانه وجود دارد که یکی از رایج ترین رویکردها جداسازی برنامه ها بر اساس هدف نهایی آنهاست. استراتژی های آموزش دو زبانه. ترازبانگی. ترازبانگی زبان یا اختلاط زبان استراتژی ای است که بر استفاده از تمام زبان هایی که یک دانش آموز می داند برای حمایت از یادگیری او تأکید می کند. یکی از نمونه های آن این است که به دانش آموزان اجازه داده شود هنگام بحث در مورد محتوای تحصیلی مختلف،
خود را به یکی یا هر دو زبان ابراز کنند. تمرین ترازبانگی می تواند به دانش آموزان کمک کند تا راحت تر تکلم بین زبان ها را جابجا کنند. جداسازی زبان. جداسازی زبان در کلاس درس به اختصاص یک زبان خاص برای یک زمان، محتوا یا فعالیت خاص با هدف کمک به دانش آموزان برای تمرکز بر توسعه مهارت های خود در آن زبان اشاره دارد. برنامه های دوزبانه اغلب هر دو روش جداسازی زبان و ترازبانگی را برای تسهیل دانش آموزان در سوادآموزی به هر دو زبان ترکیب می کنند. اثرات آموزش دو زبانه. این بخش به طور خاص بر تأثیرات "آموزش" دوزبانه متمرکز است، مزایای آموزش دو زبانه. بارزترین مزیت آموزش دو زبانه، مهارت و سواد به دو (یا چند زبان) است. تسلط به چند زبان می تواند منجر به افزایش گزینه های شغلی و همچنین ایجاد فرصت های بیشتر برای ارتباطات بین فرهنگی شود. آموزش دوزبانه همچنین می تواند از زبان اقلیت ها از طریق ارتباط با ارزش زبان خانه یا میراثی آنها پشتیبانی کند و در نتیجه باعث افزایش عزت نفس شود. علاوه بر این، نشان داده شده است که مدل های آموزش دوزبانه مشارکت و حضور دانش آموزان و مشارکت والدین در فعالیت های مدرسه را بهبود می بخشد. آموزش دوزبانه از دان
ش آموزان برای باسواد شدن به هر دو زبان پشتیبانی می کند، که نشان داده شده است که نمرات خواندن را برای دانش آموزان به هر دو زبان افزایش می دهد. محققان بر این نظر بوده اند که این می تواند به این دلیل باشد که دانش آموزان در برنامه های دوزبانه آگاهی بیشتری نسبت به زبان ها و سیستم های نوشتاری خود دارند. در حالی که تحقیقات قابل توجهی در مورد «مغز دوزبانه» انجام شده است، تحقیقات به طور خاص در مورد اینکه چگونه آموزش دو زبانه بر ساختار و فعال سازی مغز تأثیر می گذارد، نسبتاً محدود است "." اگرچه بسیاری از تحقیقات در مورد دوزبانه ها نشان می دهد که مزایای دوزبانگی زمانی حداکثر می شود که کودکان در سنین پایین با چندین زبان مواجه شوند، همان طور که در بسیاری از برنامه های آموزشی دوزبانه این طور است. با این حال، برخی تحقیقات اولیه نشان داده است که کودکان پیش دبستانی در برنامه های آموزشی دوزبانه در پاسخ به زبان های شناخته شده و ناشناخته الگوهای فعال سازی مغزی مشابه بزرگسالانی دارند که چندین سال است دارند زبان دوم را یادمی گیرند. معایب آموزش دو زبانه. در بسیاری از کشورهای انگلیسی زبان، آزمون های استاندارد به زبان انگلیسی هستند، ب
نابراین فشاری برای به حداکثر رساندن زمان صرف شده برای یادگیری زبان انگلیسی وجود دارد. طرفداران این چارچوب بندی از غوطه ورسازی ساختارمند انگلیسی حمایت می کنند که در آن دانش آموزان بیشتر روز خود را به یادگیری زبان انگلیسی و به زبان انگلیسی با پشتیبان های تکیه گاهی بر اساس دانش فعلی انگلیسی خود سپری می کنند. آموزش دوزبانه مستلزم آن است که معلمان به هر دو زبان مسلط و باسواد باشند، در مقایسه با برنامه های انگلیسی به عنوان زبان دوم که فقط معلمان را ملزم به تسلط و سواد انگلیسی می کند. برنامه های دو زبانه برای احیای زبان. آموزش دو زبانه همچنین می تواند از تلاش های احیای زبان در کشورهای دارای زبان های در معرض خطر حمایت کند. این زبان های غیرفعال به شدت در فرهنگ، مکان و هویت جامعه بعدی در هم تنیده اند، بنابراین ایجاد برنامه های دوزبانه برای کمک به بیداری مجدد زبان های در معرض انقراض بسیار مفید است. به طور کلی، زبان های اولیه و ثانویه رسمی یک کشور برای برنامه های دوزبانه ترجیح داده می شوند، اما برنامه های دوزبانه در حال ظهوری برای رایج کردن مجدد یک زبان در معرض خطر در یک جامعه وجود دارد. این سیاست های آموزشی برای توسعه ه
ویت جوامع و نسل بعدی ضروری هستند. نمونه ای که مانع این امر شد، مدارس مسکونی کانادا است. کودکان به دلیل صحبت کردن به زبان مادری خود به شدت تنبیه شدند، که باعث آسیب نسلی در میان تعداد زیادی از افراد سرخپوست شده است که در سراسر کشور در این مدارس تحصیل می کردند. با این حال، درس های برجای مانده از رویدادهایی مانند این، به گسترش آگاهی در مورد احیای زبان کمک کرده است. برنامه های دو زبانه برای احیای زبان دشواری هایی دارند. هر زبان متفاوت است و کمبود منابع آموزشی و آموزشی برای معلمان به آن زبان خاص وجود دارد. علاوه بر این، تحقیقات کافی در مورد هدف برنامه های دوزبانه انجام نشده است: آیا تصدیق فرهنگی است یا دوزبانگی؟ اغلب بین سیاست های آموزشی دولت و اجرای واقعی سیاست های مذکور تضاد وجود دارد. همان طور که گفته شد، پیشرفت فوق العاده ای در کار برنامه های دوزبانه وجود داشته است، که یکی شان در نیوزلند است. جامعه مائوری در منطقه Te Kōhanga Reo یک برنامه دوران کودکی به زبان اولیه ایجاد کرد که شامل آداب و رسوم سنتی این فرهنگ است. این برنامه دارای گویشوران بومی است و همچنین اذغان می کند که گویشوران جدید و آینده می توانند به زبان
کمک کنند تا با دوران مدرن تر سازگار شود. به لطف برنامه های نوظهور احیای زبان، جماعات بیشتری می توانند از هنجار سازگاری رهایی یابند - این که به دلیل تنش های سیاسی، مانند استعمار که هنوز در بیشتر کشورها وجود دارد، از صحبت به زبان مادری خود احساس خطر می کنند. به کمک این برنامه های دوزبانه دیگر نباید مسئله ای دربارهٔ این که زبان و دانش چه کسی ارزشمندتر است، باقی بماند.
ایکاترینا ساوینوا (; – ) بازیگر و خواننده اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. او عموماً بابت معروف ترین نقش اصلی کارنامه اش در فیلم کمدی-درام فردا بیا، لطفاً... به کارگردانی همسرش یوگنی تاشکوف به یاد آورده می شود. ساوینوا در کنار دیگر بازیگران فیلم خانواده بزرگ موفق به دریافت جایزه بهترین بازیگر زن در هشتمین دوره جشنواره فیلم کن او در سال ۱۹۶۵ به عنوان هنرمند شایسته فدراسیون روسیه برگزیده شد. اوایل زندگی. ایکاترینا ساوینوا در روستای یلتسوفسکا (واقع در منطقه امروزی یلتسوفسکی، سرزمین آلتای) در یک خانواده دهقانی، به عنوان کوچک ترین فرزند از چهار فرزند خانواده اش متولد شد. اجداد او که اصالتاً اهل استان پنزا بودند، در جریان اصلاحات استولیپین در سیبری ساکن شدند. پدرش فئودور یاکولوویچ ساوینوف در کلخوز کار می کرد. ساوینووا استعداد خوانندگی خود را از مادرش ماریا سمیونونا ساوینووا به ارث برده است. او تحصیلات متوسطه را به پایان رساند و در اوت ۱۹۴۴ برای ورود به دوره های بازیگری عازم مسکو شد. او برای امتحانات خیلی دیر رسید، بنابراین در یک دانشگاه کشاورزی مشغول به تحصیل شد و بعد از یک نیم سال با استفاده از فرصت وارد دوره مؤسسه سین
مایی گراسیموف شد که توسط واسیلی وانین راه اندازی شده بود. او خیلی زود به دلیل فقدان مهارت های لازم برای بازیگری اخراج شد، اما این اتفاق مانع او نشد و در تابستان بعدی ساوینوا دوباره دانشجوی مؤسسه سینمایی گراسیموف شد، اما این بار زیر نظر بوریس بیبیکوف و همسرش اولگا پیژووا به تعلیم پرداخت. او در کنار همسر آینده اش یوگنی تاشکوف تحصیل کرد. آنها در سال ۱۹۵۰ فارغ التحصیل شدند و بعد از یک سال ازدواج کردند. در سال ۱۹۵۷ پسر آنها آندری تاشکوف (که او نیز بعدها یک بازیگر محبوب در روسیه شد) به دنیا آمد. پس از فراغت از مؤسسه سینمایی گراسیموف، ساوینوا برای آموزش حرفه ای آواز وارد دانشکده دولتی موسیقی گنیسین شد. صدای کمیاب او (۳٫۵ اکتاو) آنقدر چشمگیر بود که پس از فارغ التحصیلی به او پیشنهاد شد در تئاتر بولشوی و نمایش های پاپ اجرا کند، اما او همه پیشنهادها را رد کرد چرا که خود را فقط به عنوان یک بازیگر سینما می دید و آواز را به عنوان «تفریح زمان تنهایی» در نظر می گرفت نه یک پیشه هنری جدی که بتواند آن را به طور حرفه ای ادامه دهد. پیشه هنری. ساوینوا اولین نقش بزرگ خود را در سال ۱۹۴۹ در فیلم کمدی موزیکال قزاق های کوبان ایفا کرد ک
ه در آن قسمت های آواز را نیز خودش اجرا کرد. به گفته تاشکوف، کارگردان فیلم ایوان پیریف (که در آن زمان رئیس شرکت موس فیلم نیز بود) سعی کرد ساوینووا را اغوا کند. او به صورت پیریف سیلی زد و پس از این اتفاق پیریف از نفوذ خود برای خراب کردن حرفه بازیگری او استفاده کرد. او برای سالها او فقط در نقش های مکمل یا اپیزودیک ظاهر می شد اما با این وجود ساوینوا موفق شد جایزه بهترین بازیگر زن را در جشنواره فیلم کن ۱۹۵۵ به همراه دیگر بازیگران خانواده بزرگ دریافت کرد. از سال ۱۹۵۲ به بعد او در تئاتر ملی بازیگران فیلم شوروی نیز اجرا داشت. مرگ. در ۲۵ آوریل ۱۹۷۰ ساوینووا عازم مسکو شد، به ایستگاه قطار محلی رسید و خود را زیر قطار در حال عبور انداخت. همان طور که تاشکوف بعداً یادآوری کرد، درست مانند آنا کارنینا که مونولوگش را در طول امتحانات ورودی مؤسسه سینمایی گراسیموف خوانده بود. ساوینووا در گورستان Kleshchikhinskoye در نووسیبیرسک به خاک سپرده شد.
کتیبه سه زبانه گالی سنگ نوشته ای است که توسط دریانورد معروف چینی چنگ هه در قرن پانزدهم میلادی و در جریان یکی از سفرهای اکتشافی وی به زبان های فارسی، تامیلی و چینی نوشته شده است و در شهر گالی سریلانکا نصب شده است. این سنگ نوشته در سال ۱۹۱۱ کشف شد و اکنون در موزه ملی کلمبو نگهداری می شود. متن آن مربوط به هدایایی است که او و دیگران به قله آدام در سریلانکا داده اند. در کتیبه چینی نذورات به بودا، در کتیبه فارسی به الله و در کتیبه تامیلی به تنوارای نایانار تقدیم شده است. دریاسالار برکات خدایان هندو را برای جهانی صلح آمیز که بر پایه تجارت بنا شده بود، آوره است.
جمکان، روستایی در دهستان بنت بخش بنت شهرستان نیک شهر در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۹ نفر (۲۰ خانوار) بوده است.
جنبش ضد تجاوز یک جنبش در حوزهٔ جامعه شناسی سیاسی است و بخشی از جنبشی است که برای مقابله با خشونت علیه زنان فعالیت می کند. این جنبش در تلاش است نگرش های اجتماعی به خشونت علیه زنان، از جمله احساس حق داشتن رابطهٔ جنسی و سرزنش قربانی، و همچنین نگرش های زنان مانند سرزنش خود برای خشونت را تغییر دهد. این جنبش همچنین به دنبال اصلاح قوانین مربوط به تجاوز جنسی یا قوانین ادلهٔ اثبات است که به متجاوزان اجازهٔ فرار از مجازات را می دهند، مثلاً به این دلیل که قربانیان از گزارش حملات منصرف می شوند، یا به دلیل برخورداری متجاوز از مصونیت، یا به این علت که متجاوز (به عنوان متهم) از نظر قانونی قادر به بی اعتبار کردن ادعای قربانی است. این جنبش در برخی حوزه های قضایی موفق بوده است، اما بسیاری از نگرش های پیشین همچنان پابرجا هستند و با وجود تغییر قوانین و افزایش قابل توجه گزارش های حمله، خشونت علیه زنان همچنان در سطح بالایی ادامه دارد. این جنبش در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ و اوایل دههٔ ۱۹۷۰ شکل گرفت، زمانی که مفاهیم جدیدی از تجاوز از موج دوم فمینیسم و بازبینی زندگی روزمرهٔ زنان در تعامل با نهادهای اجتماعی پدید آمد. پیش از این بازنگری، تجاوز
به عنوان یک «جرم جنسی که توسط مردان بیمار روانی انجام می شود» در نظر گرفته می شد و عاملان آن به عنوان افرادی ناتوان در کنترل امیال جنسی خود فرض می شدند. فمینیست ها شروع به تأکید بر نقش پویایی های قدرت در تجاوز کردند و آن را جرمی که عمدتاً توسط مردان علیه زنان انجام می شود، معرفی کردند. این تعریف جدید از تجاوز، از منظر قربانی بازتعریف شد. تجاوز به عنوان ابزاری برای تحمیل نقش جنسیتی، یعنی نحوهٔ اجرای مردانگی یا زنانگی، و حفظ سلسله مراتب قدرت که مردان را بالاتر از زنان قرار می دهد، تلقی شد. تجاوز به عنوان شکلی از خشونت تعریف شد که برای تثبیت قدرت مردان و کنترل اجتماعی بر زنان و کودکان به کار می رود. این جنبش که با نام «جنبش ضد تجاوز» یا «جنبش پیشگیری از تجاوز» شناخته می شود، بر این باور است که خشونت جنسی و خشونت علیه زنان به طور کلی، ابزاری برای کنترل اجتماعی است که برای حفظ موقعیت فرودست زنان نسبت به مردان استفاده می شود و زنان باید اقداماتی انجام دهند که به قربانیان خشونت جنسی کمک کند تا به جای قربانی، «بازماندهٔ» خشونت باشند. این جنبش همچنان ادامه دارد و با افزایش آگاهی عمومی در ایالات متحده دربارهٔ مفهوم فره
نگ تجاوز، همزمان با محبوبیت فزایندهٔ فمینیسم، گسترش یافته است.
فمینیسم در پاکستان به مجموعه جنبش هایی اطلاق می شود که هدف آن ها تعریف، ایجاد و دفاع از حقوق زنان در پاکستان است. جنبش های فمنیستی پاکستان در پی پیگیری حقوق برابر سیاسی، اقتصادی و اجتماعی زنان و داشتن فرصت های برابر با مردان هستند. این جنبش ها از لحاظ تاریخی با وقایع سیاسی و تاریخی پاکستان برهم کنش داشته و در ارتباط با مسائل معاصر پاکستان از جمله استعمار، جنگ استقلال، ملی گرایی، اسلامی سازی، مبارزه با دیکتاتوری، دموکراسی خواهی و جنگ علیه ترور خود را تعریف کرده اند. رابطه بین جنبش زنان و دولت پاکستان از سازگاری متقابل به رویارویی و درگیری در طی دوره های مختلف تغییر کرده است. پیش زمینه. پاکستان در رتبه سوم بدترین کشورها - رده ۱۵۱ از ۱۵۳ کشور - در شاخص برابری جنسیتی مجمع جهانی اقتصاد (WEF) قرار دارد. سواد زنان پاکستان به حدی پایین است که بیش از پنج میلیون دختر در سن دبستان به مدرسه نمی روند. بر اساس گزارش یونیسف، ۱۸ درصد از دختران پاکستانی قبل از رسیدن به ۱۸ سالگی ازدواج کرده اند. برآورد دقیقی از میزان تغییر مذهب اجباری اقلیت های مذهبی جهت ازدواج اجباری با مسلمانان به دلیل کمبود گزارش ها و ماهیت پیچیده آن در جام