Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اشت های خاطرات خود را نوشت که آن را «"زندگی من"» نامید. ازدواج تولستایا و لئو تولستوی یکی از ازدواج های مشهور ناگوار و ناشاد در تاریخ ادبیات محسوب می شود. فرزندان آنها در اختلافات زناشویی شان جانب این یا آن را می گرفتند. دخترشان، آلکساندرا، از پدرش حمایت کرد، در حالی که پسرشان لئو جونیور از مادرش طرفداری می کرد. تولستایا با رشد علاقه شوهرش به مسائل روحانی و بی توجهی او به زندگی خانوادگی شان دست و پنجه نرم می کرد. این زوج بر سر تمایل تولستوی برای بخشیدن تمام اموال خصوصی خود با یکدیگر دعوا کردند. در سال ۱۹۱۰، هنگامی که لئو تولستوی ۸۲ ساله بود، ناگهان از سوفیا جدا شد و با دخترشان آلکساندرا و پزشک خود، «دوشان ماکوویتسکی» از خانه رفتند. لئو از خشم پس از شنیدن این که سوفیا در حال جستجو در اتاق مطالعه اش برای پیدا کردن وصیت نامه اش بود، که نگران بود ممکن است لئو آن را تغییر دهد، خانه را ترک کرد. او ۱۰ روز بعد در روستای آستاپاوو درگذشت. سوفیا از او دور نگه داشته شد (چنانچه در فیلم "آخرین ایستگاه" به تصویر کشیده شده است). پس از مرگ شوهرش، تولستایا همچنان در یاسنایا پولیانا زندگی کرد و انقلاب روسیه را با آرامش نسبی سپر
ی کرد. او در ۴ نوامبر ۱۹۱۹ درگذشت. جنجال مربوط به "سونات کرویستر" لئو تولستوی. در سال ۱۸۸۹، لئو تولستوی کتاب خود با عنوان "سونات کرویستر" را منتشر کرد. این کتاب از پرهیز جنسی حمایت می کرد و روایتگر داستان مردی بود که همسرش را در یک بحران حسادت به قتل می رساند. علی رغم اینکه کتاب به سرعت توسط سانسور حکومتی از انتشار عمومی منع شد، در جامعه روسیه به اشتباه تصور می شد که این رمان توصیفی از ازدواج ناموفق لئو تولستوی و سوفیا تولستایا است که به شدت تولستایا را آزرده خاطر کرد. تولستایا در واکنش به "سونات کرویستر" دو رمان کوتاه نوشت که هر دو تا سال ۲۰۰۰ منتشر نشدند. این دو رمان عبارتند از "تقصیر کیست؟" که بین ۱۸۹۱ و ۱۸۹۴ نوشته شده و "ترانه بی کلام" که در سال ۱۸۹۸ نگاشته شد. در هر دو، شخصیت شوهر به عنوان مردی بی احساس نسبت به نیازهای همسرش به تصویر کشیده شده است. با وجود اعتراضات تولستایا به"سونات کرویستر" اما خودش به لغو ممنوعیت انتشار این رمان کمک کرد. او در سال ۱۸۹۱ با تزار الکساندر سوم ملاقات کرد و توانست رضایت او را جلب کند تا این رمان در مجموعه ای گسترده از آثار لئو تولستوی گنجانده شود. در فرهنگ عامه. سوفیا تولست
ایا توسط هلن میرن در فیلم سینمایی "آخرین ایستگاه" در سال ۲۰۰۹ به تصویر کشیده شد که بر اساس رمان بیوگرافی به همین نام به قلمِ جی پارینی نوشته شده در ۱۹۹۰ ساخته شد. لئو تولستوی نیز در این فیلم توسط کریستوفر پلامر به تصویر کشیده شده است. هر دو بازیگر برای نقش های خود نامزد دریافت جوایز اسکار در شاخه های مرتبط شدند. زندگی او همچنین در اوت ۲۰۱۰ در برنامه رادیو بی بی سی ۴ با عنوان "یک زندگی ساده" به صورت سریالی پخش شد. در سال ۲۰۲۲، تولستایا شخصیت اصلی فیلم "یک زوج" به کارگردانی فردریک وایزمن بود. بازیگر فرانسوی، ناتالی بوتفو در این فیلم در نقش تولستایا هنرنمایی کرده است که شامل مونولوگ هایی بر اساس دفترچه های خاطرات تولستایا است. آثار. بسیاری از آثار تولستایا مدتها پس از نگارش شان و پس از مرگ او منتشر شدند. این موضوع بدان سبب بود که تولستایا در نوشته های خود به نقد لئو تولستوی پرداخته بود و مقامات روسی نمی خواستند جایگاه این نویسنده مشهور خدشه دار شود. برخی از آثار ادبی او بیش از یک قرن پس از نوشته شدن منتشر شدند.
معاون نخست وزیر سوریه رسماً معاون رئیس شورای وزیران جمهوری عربی سوریه، معاون نخست وزیر سوریه از ۱۹۴۸ تا ۲۰۲۵ بود که معاون رئیس دولت سوریه و عضو شورای وزیران بود. معاون نخست وزیر دومین عضو عالی رتبه شورای وزیران یود. در نظام نیمه ریاستی دولت، نخست وزیر به عنوان «نخستین در میان برابران» در کابینه رفتار می شد. از سمت معاون نخست وزیر برای ایجاد ثبات و قدرت سیاسی در داخل یک دولت یا در مواقع اضطراری ملی که یک زنجیره فرماندهی مناسب لازم است استفاده می شود.
مت هِلم () یک شخصیت خیالی است که توسط نویسنده آمریکایی دونالد همیلتون (۲۰۰۶–۱۹۱۶) خلق شده است. هلم یک مأمور ضدجاسوسی دولت ایالات متحده است، مردی که وظیفه اصلی اش کشتن یا خنثی کردن مأموران دشمن است—نه یک جاسوس یا مأمور مخفی به معنای رایج این اصطلاح که در اکثر تریلرهای جاسوسی به کار می رود. هِلم در ۲۷ رمان ماجراجویی/تعلیقی نوشتهٔ همیلتون ظاهر شد که اولین بار در سال ۱۹۶۰ منتشر شدند. این شخصیت بعدها در تولیدات فیلم، تلویزیون و رسانه های دیگر اقتباس شد.
تِـتی شری (؛) مادرسالاری خاندان سلطنتی مصر باستان در اواخر حکومت دودمان هفدهم مصر و اوایل حکمرانی دودمان هجدهم مصر بود. خانواده. والدین غیر سلطنتی. تِـتی شری دختر «تجنیی» و «نفرو» بود. نام های والدین تتی شری به نظر می رسد که غیر سلطنتی بوده و از باندهای مومیایی که در گور TT320 یافت شده اند، شناخته شده اند. ازدواج. گمان می رود که او با سناختن رع تائو یکم ازدواج کرده باشد و با وجود خون غیر سلطنتی خود، به مقام همسر بزرگ سلطنتی رسید. تِـتی شری مادر سِقِنِن رَع تائو دوم شهبانوی آهوتپ یکم و احتمالاً کاموسه بود. به طور یقین، او مادر سات جحوتی است، همان طور که در تابوت ری شی این فرد گواهی شده است. در ابیدوس، نوه اش، پادشاه احموس یکم، سنگ یادبود ملکه تِـتی شری را به منظور اعلام ساخت هرم و «خانه ای» برای تِـتی شری نصب کرد. مطابق یافته های جیمز هنری بریستد، احموس به ملکه اشاره می کند و او را «مادر مادر من، و مادر پدر من، همسر بزرگ پادشاه و مادر پادشاه، تِـتی شری» می خواند. این امر نشان می دهد که والدین او خواهر و برادر یا نیمه خواهر و نیمه برادر بوده اند. احموس یکم از آهوتپ یکم متولد شد. مدفن و یادبودها. تِـتی شری احتما
لاً در طیبه (تبس) دفن شده و ممکن است در نهایت در مخزن سلطنتی در گور شمارهٔ TT320 دوباره دفن شده باشد. هنوز هیچ مقبره ای درطیبه به طور قطعی به ملکه تِـتی شری نسبت داده نشده است، اما یک مومیایی که ممکن است متعلق به او باشد، به نام «زن ناشناخته ب»، در کنار دیگر اعضای خانواده سلطنتی که دوباره دفن شدند، در مخزن سلطنتی قرار دارد. فرعون احموس یکم نماد یادبود یا گور نمادین را در ابیدوس به احترام او و در میان مجموعه عظیم مقبره ای که خود در این مکان داشت، ایجاد کرده بود،. این سازه از جنس خشت خام در سال ۱۹۰۲ توسط انجمن کاوش های مصر کشف شد و در آن یک سنگ یادبود عظیم پیدا شد که شامل ذکر نذورات احموس یکم و همسر-خواهرش احمس نفرتاری به هرم و محوطه (یا معبدی) برای تِـتی شری بود. کاشف این اثر، سی.تی. کارلی، معتقد بود که اشاره به «هرم» تِـتی شری در متن به ساختمان حاوی سنگ یادبود مربوط نمی شود، بلکه به هرم بزرگتر مرتبط با معبد تشییع عظیم در پای بست آن اشاره دارد که در سال ۱۹۰۰ توسط ای.سی. مِیس کشف شده بود. با این حال، بر اساس کشفیات اخیر، این دیدگاه دیگر قابل اعتنا نیست. پای بستهای ساختمانی، که در سال ۱۹۰۳ توسط سی.تی. کارلی به ع
نوان «معبد» یا «مصطبه» توصیف شده بود، در سال ۲۰۰۴ از طریق کاوش های مجدد مؤسسه شرق شناسی دانشگاه شیکاگو تحت هدایت اس.هاروی نشان داده شد که اساساً پایین ترین بخش های یک اهرام آجری است، آخرین هرم ساخته شده برای یک ملکه در مصر. بخش هایی از پوشش سنگ آهک هرم خوابیده نیز کشف شد که به طور قطعی نشان می دهد این ساختار از نظر شکل هندسی، هرم بوده است. بررسی مغناطیسی همچنین یک محوطه آجری به اندازه تقریبی ۷۰ در ۹۰ متر را نشان داد که پدیداری بود که پیش تر توسط باستان شناسان کشف نشده بود؛ بنابراین، این پدیدار اکنون می توانند به عنوان مشخصه ذکر شده در سنگ یادبود احموس شناسایی شوند: یک هرم و یک محوطه، که در میان مجموعه مقبره ای خود احموس ساخته شده اند. شواهد. پیکرک (جعلی؟). یک پیکرک که مدت ها در مجموعه های موزه بریتانیا نگهداری می شد و بر روی آن نوشته ای به نام تِـتی شری حک شده بود، توسط دبلیو. ئی. دیویس به عنوان پیکرکی تقلبی شناسایی شد، زیرا نوشته آن به شدت از نوشته های یک تِـتی شری مشابه ملکه که اکنون گم شده است، تقلید شده بود. با این حال، برخی از محققان این انتساب را زیر سؤال برده اند و سوالاتی در مورد اصالت احتمالی مجسمه خ
ود، نه لزوما نوشته اش، مطرح کرده اند.
دونالد بنتسون همیلتون (؛ ۲۴ مارس ۱۹۱۶ – ۲۰ نوامبر) نویسنده آمریکایی رمان، داستان کوتاه و آثار غیرداستانی دربارهٔ طبیعت بود. رمان های او که عمدتاً کتاب های شومیز است بیشتر در ژانر جاسوسی، همچنین جنایی و وسترن، مانند "سرزمین بزرگ"، قرار دارند. او بیشتر به خاطر مجموعه بلندمدت مت هلم (۱۹۶۰–۱۹۹۳) شناخته می شود که ماجراهای یک مأمور مخفی ضدجاسوسی/آدمکش را روایت می کند که برای یک آژانس دولتی مخفی آمریکا کار می کند. منتقد برجسته، آنتونی باوچر، نوشته است: «دونالد همیلتون واقع گراییِ سخت اصیلِ دشیل همت را به رمانِ جاسوسی آورده است؛ داستان های او به همان اندازه گیرا است و احتمالاً به حقیقتِ جنجالیِ جاسوسی نزدیک تر از هر داستانِ دیگری که امروزه روایت می شود.»
کوچولوی بندانگشتی، انگشت کوشولو، شستم جان، شستک یا پوسته کوچولو () که در زبان انگلیسی به شکل های مختلفی چون Hop-o'-My-Thumb، Hop-on-My-Thumb، Little Thumbling، Little Thumb یا Little Poucet نیز شناخته می شود، یکی از هشت افسانه معروف شارل پرو است که برای نخستین بار در سال ۱۶۹۷ در مجموعهٔ "Histoires ou contes du temps passé" منتشر شد. این افسانه در رده بندی آرنه-تامپسون تحت شماره های ۳۲۷A و ۳۲۷B جای می گیرد. خلاصه داستان. پسر کوچکی به نام پوسته کوچولو کوچک ترین فرزند از هفت پسر یک خانواده فقیر هیزم شکن است. گرچه جثه ای بسیار کوچک دارد، اما از هوش و ذکاوتی بالا برخوردار است. در حالی که پدر و مادر تصمیم می گیرند فرزندان شان را به دلیل فقر در جنگل رها کنند، پوسته کوچولو مخفیانه به نقشه شان گوش می دهد و با برداشتن سنگ ریزه های سفید مسیر بازگشت به خانه را برای خود و برادرانش نشانه گذاری می کند. در دفعه دوم، به جای سنگ، از خرده نان استفاده می کند، اما پرندگان خرده نان ها را می خورند و آن ها در جنگل گم می شوند. شب هنگام به خانه ای می رسند که متعلق به غولی آدم خوار است. برای نجات از گرگ ها ترجیح می دهند در خانه غول بما
نند. غول آن ها را می پذیرد اما تصمیم دارد شبانه سرشان را ببرد. پوسته کوچولو با زیرکی، کلاه های خود و برادرانش را با تاج های دختران غول جابجا می کند و غول اشتباهی دخترانش را می کشد. پسرها فرار می کنند، اما غول که متوجه اشتباهش می شود، «چکمه های هفت فرسنگی» جادویی اش را می پوشد و به دنبالشان می دود. پوسته کوچولو که دوباره هوشمندانه عمل می کند، خودش را در غاری پنهان می سازد، سپس چکمه ها را از پای غول خسته که خوابیده است، درمی آورد. چکمه ها به صورت جادویی اندازهٔ پای او می شوند. او با استفاده از این چکمه ها به قصر شاه می رود، خبررسان سلطنتی می شود، و ثروتی به دست می آورد. در نهایت نزد خانواده اش بازمی گردد و آن ها با خوشبختی زندگی می کنند. تحلیل داستان. این داستان در نیمه نخست شباهت زیادی به «هانسل و گرتل» دارد، جایی که والدین ناتوان از تأمین غذا تصمیم به رها کردن فرزندان می گیرند. در نیمه دوم نیز تم غول و زیرکی کودک، با داستان هایی مانند «رولند عزیز» و افسانه های یونانی همچون «تزه و مینوتور» مشترک است. در سطح روانشناختی، این داستان تمایز کودک باهوش و ساکت (پوسته کوچولو) را از والدین نادان یا خشن نشان می دهد. کود
ک با شجاعت و هوش خود بر خطراتی مانند گرسنگی، گرگ، و غول فائق می آید. استفاده از نشانه گذاری مسیر (سنگ ریزه ها) و پوشیدن چکمه های جادویی، نشانه هایی از رشد، استقلال، و پیروزی عقل بر قدرت فیزیکی هستند. اقتباس ها. این افسانه بارها در قالب های گوناگون بازآفرینی شده است: تصویرگری. گوستاو دوره، تصویرگر فرانسوی قرن نوزدهم، ۱۱ تصویر برای نسخهٔ ۱۸۶۲ از "افسانه های پرو" تهیه کرد که تصاویری نمادین از سکانس هایی چون دزدیدن چکمه های غول یا نشانه گذاری مسیر را نشان می دهد. همچنین تصویرگران آلمانی مانند هاینریش لویتمن و الکساندر زیک نسخه های خاص خود را ارائه کرده اند.
ادوارد نوریس (؛ ۱۰ مارس ۱۹۱۱ – ۱۸ دسامبر ۲۰۰۲) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۳۳ تا ۱۹۶۳ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "گوریل"، "شهرک پسرها"، "مردی از آلامو"، "ملکه کریستینا"، "دختر شهر کوچک"، "ماریتای بدجنس"، "بانو نقشه هایی دارند، و "شکارچیان گرگ" اشاره کرد.
پریان یا الماس ها و وزغ ها یا وزغ ها و الماس ها (به فرانسوی: Les Fées) یک افسانه فرانسوی است که توسط شارل پرو نوشته شده است. این داستان در مجموعهٔ «قصه های مامان غازی» در سال ۱۶۹۷ منتشر شده و به شمارهٔ ۴۸۰ در فهرست آرنه-تامپسون، با عنوان «دختران مهربان و نامهربان»، طبقه بندی شده است. دیگر این نوع عبارتند از مادر هوله، سه مرد کوچک در جنگل. خلاصهٔ داستان. بیوه ای دو دختر داشت؛ دختر بزرگ تر که شبیه مادرش بود، بداخلاق و مغرور، و دختر کوچک تر که به پدر مرحومش شباهت داشت، مهربان و زیبا بود. مادر به دختر بزرگ تر علاقه مند بود و دختر کوچک تر را مورد آزار و اذیت قرار می داد. روزی دختر کوچک تر در حال کشیدن آب از چاه بود که زنی سالخورده از او درخواست آب کرد. دختر با مهربانی به او آب داد و زن که در واقع یک پری بود، به او نعمتی بخشید که با هر کلمه ای که می گوید، از دهانش جواهر یا گل بیرون بیاید. مادر با دیدن این نعمت، تصمیم گرفت دختر بزرگ ترش را نیز به چاه بفرستد. اما این بار پری به شکل شاهزاده ای ظاهر شد و از دختر بزرگ تر آب خواست. دختر با بی ادبی پاسخ داد و پری او را نفرین کرد که با هر کلمه ای که می گوید، از دهانش مار ی
ا وزغ بیرون بیاید. در نهایت، دختر کوچک تر با شاهزاده ای ازدواج کرد و دختر بزرگ تر به دلیل رفتار نامناسبش توسط مادرش از خانه رانده شد و در جنگل تنها و بی کس درگذشت. تحلیل. این داستان نشان می دهد که مهربانی و ادب پاداش داده می شود، در حالی که بی ادبی و خودخواهی مجازات به همراه دارد. همچنین، نمادهایی مانند جواهرات و گل ها برای نشان دادن فضایل و مارها و وزغ ها برای نشان دادن رذایل به کار رفته اند. اقتباس ها. این داستان در آثار مختلفی بازنویسی و اقتباس شده است، از جمله در کتاب «کتاب آبی قصه های پریان» اثر اندرو لنگ و همچنین در نسخه های تصویری مختلفی که توسط هنرمندانی مانند گوستاو دوره و لورا ولنتاین تصویرگری شده اند. در فرهنگ عامه. داستان «الماس ها و وزغ ها» در فیلم ها و برنامه های تلویزیونی مختلفی مورد اشاره قرار گرفته است، از جمله در فیلم «جواهرات تراش نخورده» و انیمیشن هایی مانند «بیا بریم لونا!». تصاویر. در زیر تصاویری از نسخه های مختلف این داستان آورده شده است:
ریکه کاکل به سر یا ریکی با کاکل () که در زبان انگلیسی با نام هایی چون "Riquet with the Tuft" یا "Ricky of the Tuft" شناخته می شود، یکی از افسانه های ادبی فرانسوی است که نخستین بار توسط کاترین برنار در سال ۱۶۹۶ در مجموعهٔ "اینسِ کوردوبا" منتشر شد. نسخهٔ مشهورتر آن، اثر شارل پرو است که در سال ۱۶۹۷ در مجموعهٔ "داستان ها یا قصه هایی از گذشته" منتشر شد. نام داستان. در مورد منشأ نام «ریکی» چند نظریه وجود دارد: خلاصه داستان. در نسخهٔ شارل پرو، شاهزاده ای زشت به نام ریکی به دنیا می آید. در زمان تولد، پری ای ظاهر می شود و به او دو موهبت می بخشد: هوش فراوان و توانایی انتقال هوش به کسی که عاشقش باشد. از آنجا که در ناحیهٔ پشت سرش کاکلی از مو دارد، به او لقب «ریکی با کاکل» می دهند. چند سال بعد، ملکه ای در پادشاهی همسایه دوقلو به دنیا می آورد. دختر نخست بسیار زیبا اما احمق است؛ پری همان، به ملکه هشدار می دهد که این دختر اگرچه زیباست، اما از عقل بهره ای ندارد. دختر دوم زشت است، ولی آن قدر باهوش خواهد شد که زشتی اش به چشم نخواهد آمد. پری به دختر زیبا نیز موهبتی می دهد: او می تواند زیبایی اش را به کسی که دوستش دارد، منتقل کند
. با گذر زمان، دو خواهر رشد می کنند. خواهر دوم، علی رغم زشتی اش، باهوش و محبوب است. اما خواهر زیبا به دلیل نداشتن هوش، اندوهگین و منزوی است. روزی، او برای فرار از غمش به جنگل می رود و در آنجا با ریکی روبه رو می شود. ریکی که عاشق تصاویر مشهور این شاهزاده شده، به سرزمین او آمده است. آن دو گفتگو می کنند. شاهزاده خانم از این که هوش ندارد شکایت می کند و می گوید حاضرم زیبایی ام را بدهم اگر بتوانم خردمند باشم. ریکی به او پیشنهاد می دهد در صورتی که یک سال بعد با او ازدواج کند، اکنون به او هوش بدهد. شاهزاده خانم که به درستی نمی تواند عواقب را بفهمد، می پذیرد. پس از آن، شاهزاده خانم به زنی بسیار خردمند و جذاب تبدیل می شود و خواستگارهای زیادی پیدا می کند، اما چون همه شان را سطحی و کم هوش می یابد، نمی تواند تصمیم بگیرد. یک سال می گذرد. روزی او دوباره در همان جنگل، ریکی را می بیند. ریکی آمده تا عهد ازدواج را یادآوری کند. شاهزاده خانم ابتدا مخالفت می کند و می گوید عهدی که بدون عقل داده، نمی تواند الزام آور باشد. اما وقتی ریکی می پرسد آیا چیزی جز ظاهرش تو را آزار می دهد؟ او پاسخ می دهد: «نه». در این لحظه، ریکی یادآوری می کن
د که او هم در هنگام تولد، موهبتی دریافت کرده که می تواند مرد محبوبش را زیبا کند. شاهزاده به ویژگی های اخلاقی و ذهنی ریکی فکر می کند، و او در نظرش زیباتر از هر مردی می شود. در نهایت، آن ها ازدواج می کنند. راوی می پرسد آیا واقعاً پری باعث زیبایی ریکی شد یا این عشق بود که نگاه شاهزاده خانم را تغییر داد. تفاوت میان نسخه های پرو و برنار. هرچند در هر دو نسخه ساختار کلی یکی است (شاهزادهٔ زشت و باهوش و شاهزاده خانم زیبا و ساده لوح)، اما تفاوت هایی اساسی دارند: در نسخهٔ کاترین برنار، شاهزاده خانم نام «مامَا» دارد و خواهر دوم اصلاً وجود ندارد. ریکی هم هیچ پیش زمینه ای ندارد و فقط در دنیای زیرزمینی زندگی می کند. در پایان داستان برنار، بر خلاف نسخهٔ شاد پرو، پایان تلخ تری رقم می خورد. در طول یک سالی که ریکی غایب است، شاهزاده خانم عاشق مردی به نام «آرادا» می شود. اما از ترس از دست دادن هوشش، ازدواج با ریکی را می پذیرد. او سعی می کند با آوردن آرادا به دربار، معشوقش را پنهانی نزد خود نگاه دارد. اما ریکی متوجه می شود و برای انتقام، آرادا را به موجودی کوته قامت و زشت مثل خودش تبدیل می کند، به طوری که شاهزاده دیگر نمی تواند آن
دو را از هم تشخیص دهد. تحلیل داستان. داستان «ریکی با کاکل» یک افسانهٔ فولکلوریک نیست، بلکه یک افسانهٔ ادبی است که برای خواندن در محفل های ادبی و سالن های قرن هفدهم فرانسه نوشته شده است. تاکید داستان بر عقل (و نه فقط زیبایی) برای زنان جوان، بازتابی از ارزش های فرهنگی آن دوران فرانسه است، زمانی که افراد فرهیخته باید دارای "هُنِته" (honneteté) باشند؛ یعنی شرافت، درک، گفتار سنجیده و دانش ادبی کلاسیک. پیام اخلاقی در نسخهٔ پرو این است که «عشق ظاهر را دگرگون می کند»، اما نسخهٔ برنار پیام تلخی دارد: ازدواج در نهایت آزادی زن را می رباید و همهٔ عاشقان سرانجام به شوهر تبدیل می شوند.
فدراسیون امپراتوری () مجموعه ای از پیشنهادهایی است که در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم برای ایجاد یک اتحادیهٔ فدرال (فدراسیون) برای جایگزینی امپراتوری بریتانیا موجود بود و آن را به عنوان جایگزینی برای امپریالیسم استعماری معرفی می کرد. چنین پیشنهادی هرگز پذیرفته نشد، اما طرح های مختلفی در استرالیا، کانادا، نیوزیلند و دیگر مناطق استعماری رایج بود. این پروژه توسط اتحادیه گرایان مانند جوزف چمبرلین به عنوان جایگزینی برای پیشنهادهای ویلیام گلادستون برای حاکمیت محلی در ایرلند حمایت شد. پیشنهادهای زیادی ارائه شد، اما هیچ یک از آنها حمایت اکثریت را نداشت. لیگ فدراسیون امپراتوری، گروه اصلی مدافع، در سال ۱۸۹۳ به دو دسته تقسیم شد که یک گروه دفاع امپریالیستی و گروه دیگر تجارت امپراتوری را تشویق می کرد. پیشنهادهای مختلفی ارائه شد که بیشتر آنها خواستار تشکیل ایالت واحد با پارلمان امپراتوری مستقر در لندن بودند. چنین پیشنهادهایی نیز هرگز اجرا نشدند و استعمارزدایی در نهایت برای اکثریت قریب به اتفاق مستعمرات بریتانیا از اواسط قرن بیستم اتفاق افتاد. مجلس جدید قرار بود با همکاری با تجارت داخلی، روابط خارجی، دفاع و سایر مسائل
ی که کل فدراسیون را تحت تأثیر قرار می دهد، برخورد کند. پارلمان جدید نمایندگانی از هند خواهد داشت که مستقیماً بر هند حکومت می کنند، در حالی که قلمروهایی مانند استرالیا، کانادا، نیوزلند، نیوفاندلند و آفریقای جنوبی و همچنین مستعمره های سلطنتی مانند قبرس، جبل الطارق، مالت و سنگاپور دارای خودمختاری داخلی خواهند بود، هرچند هنوز در برابر این پارلمان جدید در لندن پاسخگو هستند، مشابه با اعطای اختیارات به والند شمالی در زمان والند. اواخر قرن بیستم در فدراسیون امپراتوری، ایرلند همچنین دارای حکومت خودگردان بود که انتظار می رفت تقاضا برای استقلال در ایرلند را کاهش دهد.
اِکاترینا «کاتو» سیمیونونا سوانیدزه (؛ ؛ – ) نخستین همسر ژوزف استالین و مادر نخستین پسر او یاکوف جوگاشویلی بود. کاتو سوانیدزه در راچا در غرب گرجستان به دنیا آمد و بعداً به همراه دو خواهر و برادرش به تفلیس نقل مکان کرد و به عنوان خیاط مشغول به کار شد. برادرش، الکساندر سوانیدزه از نزدیکان استالین بود، زمانی که هنوز او با نام تولدی اش یُسِب جوغاشویلی شناخته می شد، و الکساندر در سال ۱۹۰۵ او را به کاتو سوانیدزه معرفی کرد. آنها در سال ۱۹۰۶ ازدواج کردند و چند ماه بعد سوانیدزه فرزندشان یاکوف را به دنیا آورد. این خانواده برای جلوگیری از دستگیری به باکو نقل مکان کردند، ولی سوانیدزه در آنجا دچار بیماری شد و پس از بازگشت به تفلیس در سال ۱۹۰۷، به احتمال زیاد بر اثر حصبه یا سل درگذشت. مرگ او تأثیر عمیقی بر استالین گذاشت که به شدت به سوانیدزه علاقه داشت. او یاکوف را رها کرد تا توسط خانواده سوانیدزه بزرگ شود و دیگر به ندرت آنها را دید، و تمام وقت خود را صرف فعالیت های انقلابی اش کرد. خانواده. اِکاترینا سوانیدزه در باجی، یک روستای کوچک در منطقه راچا، واقع در گرجستان به دنیا آمد. این منطقه در آن زمان بخشی از استان کوتایس در ام
پراتوری روسیه بود. والدین او، سویمان، یک کارگر راه آهن و مالک زمین، و سفورا دِوالی بودند که هر دو از نسل اقلیت اشرافی فقرزدهٔ گرجی بودند. او دو خواهر به نام های الکساندرا (ساشیکو؛ حدود ۱۸۷۸–۱۹۳۶) و ماریا (ماریوکا؛ ۱۸۸۸–۱۹۴۲)، و یک برادر کوچکتر به نام الکساندر (آلیوشا؛ ۱۸۸۶–۱۹۴۱) داشت. زندگی اولیه در تفلیس. در حالی که والدینشان به کوتایسی نقل مکان کردند، چهار خواهر و برادر سوانیدزه به تفلیس رفتند و در خانه ای نزدیک میدان ایروان (که اکنون میدان آزادی نام دارد) و پشت ستاد ناحیه نظامی قفقاز جنوبی فرار داشت، مستقر شدند. آلیوشا عضو حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه (بلشویک ها) در گرجستان بود و دوست مورد اعتماد و رازدار یُسِب جوغاشویلی (که بعدها به نام ژوزف استالین شناخته شد) بود. سه خواهر در یک آتلیه برای یک خیاط فرانسوی، مادام هرویو، مشغول به کار شدند و لباس های فرم و لباس های زنانه برای افسران نظامی و همسرانشان می دوختند. ساشیکو با میخائیل مونسلیلدزه ازدواج کرد که یکی دیگر از بلشویک ها بود که جوغاشویلی را زمانی که آنها دانش آموزان مدرسه علوم دینی تفلیس بودند، می شناخت. در سال ۱۹۰۵، آلیوشا، یُسِب جوغاشویلی را دعوت ک
رد تا با او، سه خواهرش و دامادشان، میخائیل مونسلیلدزه زندگی کند. آتلیه خیاطی توسط مشتریان باکلاس خواهرانشان بازدید می شد، که با توجه به موقعیت کلیدی و خاصش، آن مکانی ایده آل برای پنهان شدن می کرد. میخائیل مونسلیلدزه بعدها نوشت: «محل اقامت ما مورد ظن پلیس نبود. در حالی که همکارانم کارهای غیرقانونی در یکی از اتاق ها انجام می دادند، همسرم در اتاق کناری لباس های همسران ژنرال ها را اندازه می گرفت.» احتمالاً جوغاشویلی برای اولین بار در این زمان با سوانیدزه آشنا شده باشد، هرچند ممکن است قبلاً با والدین او پنهان شده باشد. دیری نپائید که جوغاشویلی به کاتو سوانیدزه علاقه مند شد؛ او بعدها برای دخترش، سوتلانا استالین او را با عبارت «بسیار دلچسب و زیبا؛ او قلبم را ذوب کرد» توصیف کرد. طبق گفته ایریماشویلی، کاتو سوانیدزه خود «جوغاشویلی را همچون یک نیمه خدا می پرستید و در عین حال او را درک می کرد. او جذب [جوغاشویلی] شد و افسون ایده های او شده بود» و او را جذاب می یافت. اما او همچنین، همان طور که مونته فیوره اشاره می کند، زن تحصیلکرده ای بود که خود به طور فعال به بلشویک ها علاقه مند بود، برای سوسیال دموکرات ها جمع آوری کمک ها
ی مالی را سازماندهی می کرد و به مجروحان انقلابی کمک می کرد. ازدواج. با فرا رسیدن تابستان ۱۹۰۶، سوانیدزه و جوغاشویلی تصمیم به ازدواج گرفتند. در آن زمان، کاتا باردار شده بود و اگرچه مشخص نیست که آیا خودش از این موضوع آگاه بوده است یا نه، تاریخ نگار استیفن کاتکین پیشنهاد کرده که این موضوع انگیزه ای برای برگزاری عروسی بوده است. همچون مادر جوغاشویلی، ککه گلادزه سوانیدزه بسیار مذهبی بود و بر ازدواج مذهبی در یک کلیسا اصرار داشت که جوغاشویلیِ بی خدا آن را پذیرفت. در ابتدا مشکل پیدا کردن یک کشیش برای برگزاری مراسم وجود داشت، زیرا جوغاشویلی از اسناد جعلی با نام «گالیاشویلی» استفاده می کرد، یکی از نام های مستعاری که در آن زمان استفاده می کرد. مونسلیزه در نهایت کشیشی به نام کیتا تخینواللی پیدا کرد که همچنین همکلاسی جوغاشویلی در همان مدرسه علوم دینی تفلیس درس خوانده بود. با این حال، تکینواللی تنها به شرطی موافقت کرد که مراسم عروسی، شب دیرهنگام برگزار شود. عروسی در حدود ساعت ۲ صبح ۱۶ ژوئیه ۱۹۰۶ در کلیسایی در نزدیکی منزل سوانیدزه برگزار شد. بعد از مراسم، یک مهمانی شام کوچک با ده مهمان برگزار شد، و میخائیل تسخاکایا، یک مربی
بلشویک برای جوغاشویلی، به عنوان "تامادا" (سورچرخان یا سرمهماندار؛ فردی مهم در جشن های گرجی) خدمت می کرد. جوغاشویلی مادرش را به عروسی دعوت نکرد و حتی پیش از آن نیز چیزی به او نگفت. بعد از مراسم، یک افسر پلیس به خانه آمد، هرچند چون جوغاشویلی به او پول (رشوه) می داد، هیچ گونه دستگیری صورت نگرفت. با اینکه قانون ایجاب می کرد که ازدواج ها در شناسنامه داخلی ثبت شوند، سوانیدزه این کار را نکرد، ظاهراً برای حفاظت از جوغاشویلی که توسط پلیس مخفی تزار تحت نظر بود. او همچنین به کمک به بلشویک ها ادامه داد و در نوامبر ۱۹۰۶ میزبان یک فرد از مسکو بود. این فرد یک جاسوس دوجانبه بود و پس از رفتن او، سوانیدزه و پسرعمویش، اسپیریدن دوالی، در ۱۳ نوامبر دستگیر شدند. سوانیدزه زندانی شد در حالی که دوالی که به ساخت بمب ها متهم شده بود، به اعدام محکوم شد. پس از شش هفته زندان، سوانیدزه آزاد شد؛ او به دلیل شرایطش (چهارماهه باردار بود) و درخواست ساشیکو از مشتریاننش برای ادامه کار در آتلیه آزاد شد؛ حکم دوالی نیز تخفیف یافت و به مجازاتی خفیف تر محکوم شد. اگرچه از زندان آزاد شد، سوانیدزه اجازه بازگشت به خانه اش را نیافت، بلکه به مدت دو ماه در خ
انه رئیس پلیس نگهداری شد. جوغاشویلی به طور مرتب از او دیدن می کرد، زیرا افسران چهره او را نمی شناختند. در ۱۸ مارس ۱۹۰۷، سوانیدزه یک پسر به نام یاکوب به دنیا آورد و هم جوغاشویلی و هم مادرش در هنگام تولد حضور داشتند. جوغاشویلی پس از تولد یاکو، به کار خود ادامه داد، هرچند گاهی با او بازی می کرد و کودک را «پاتسان» (پسرک) می نامید. چند ماه پس از تولد یاکوب، جوغاشویلی در سرقت از بانک تفلیس ۱۹۰۷ که بسیار پر جنجال شد، مشارکت کرد و آن سه نفر به باکو فرار کردند تا از خطر دستگیری در امان باشند. آنها یک «خانه تاتاری با سقف کوتاه در شبه جزیره بایل» درست خارج از شهر و کنار دریا اجاره کردند. سوانیدزه سعی کرد کاری پیدا کند، اما با داشتن یک نوزاد کوچک، انجام این کار غیرممکن بود. بیماری و مرگ. جوغاشویلی اغلب از خانه دور بود و سوانیدزه را تنها در جایی که افراد زیادی را نمی شناخت، رها می کرد. استرس و نگرانی در مورد جوغاشویلی، همچنین انزوا و هوای گرم، به سلامتی کاتو آسیب زد و دیری نگذشت که بیمار شد. خانواده اش از او دعوت کردند که به راچا، که آب و هوای معتدل تری دارد، بازگردد تا استراحت کند و در کنار افرادی باشد که او را می شناختن