Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لوچ برمه ای که بنامهای لوچ مرز برمه، لوچ آنجیلکو، کاتسوما کوبوتا و لوچ نقطه ای "نیز شناخته میشود", گونه ای از لوچ ها است که اخیراً توصیف شده است و به سرعت به یک ماهی گرمسیری محبوب برای آکواریوم های آب شیرین تبدیل شده است. در سال 2002، جمع کنندگان ماهی که در غرب تایلند کار می کردند، شروع به گسترش محدوده جستجوی خود در منطقه میانمار ( برمه ) از گذرگاه سه بتکده تایلند-میانمار کردند تا به دنبال ماهی های جدید برای تجارت آکواریوم باشند. این یکی از چندین گونه کشف شده است و نام رایج آن "لوچ مرز برمه" منشا گونه را توضیح می دهد. نام خاص کاتسوما کوبوتا اشاره به یک شرکت صادراتی آکواریوم در تایلند دارد که برای اولین بار این گونه صید شده خریده و به آکواریوم دوستان و تجارت آکواریوم معرفی کرد. در آکواریوم. این ماهی مانند بسیاری از گونه های دیگر لوچ، باید به صورت گروهی در آکواریوم نگهداری شود. پارامترهای مناسب آب برای این گونه دمای بین 25 تا 30 درجه سانتیگراد، پی اچ بین 6.5 تا 6.9 و درجه سختی بین 0 تا 8.0 می باشد. بهتر است برای ماهی های تازه خریداری شده مخفیگاه هایی فراهم شود. همچنین بهتر است فرایند پیشگیری و درمان انگل های دا
خلی که مشکلی بسیار رایج در ماهی های وحشی صید شده است را انجام داد. این لوچ یک ماهی همه چیز خوار است و از اکثر غذاها از جمله حلزون، میگوی کوچک، گرانول، کرم های خونی و کرم های سیاه، که برای ماهی های آب شیرین ریخته میشود تغذیه میکند.
منزینگن یک شهرداری در کانتون زوگ در سوئیس است. تاریخچه. منزینگن اولین بار در حدود ۱۲۱۷-۲۲ به عنوان "ماینسینگین" ذکر شد. انجمن سنت گرای سنت پیوس X، که از نظر حقوقی با واتیکان به دلیل «مشکلات اعتقادی» با آموزه های شورای دوم واتیکان نامنظم است، مقر آن در منزینگن است.
باشگاه فوتبال ترویزو ۱۹۹۳ () یک باشگاه فوتبال مستقر در ترویزو، ایتالیا است که در حال حاضر در سری سی، سومین سطح لیگ فوتبال در این کشور به فعالیت می پردازد. آن ها بازی های خانگی خود را در ورزشگاه اوموبونو تنی، مستقر در شهر انجام می دهند که به اندازه ۱۰۰۰۰ صندلی گنجایش پذیرش تماشاگر دارد. متن زیر به فارسی رسمی ترجمه شده است: تاریخچه. تأسیس و سال های اولیه. این باشگاه در سال ۱۹۰۹ به عنوان باشگاه فوتبال ترِویزو تأسیس شد و هرگز در بالاترین سطح فوتبال ایتالیا بازی نکرد و همیشه در دسته های پایین تر ملی، از سری بی تا سری دی، شرکت داشت. بهترین نتیجه آن ها مقام ششم در جدول سری بی در فصل ۱۹۵۰–۵۱ تحت هدایت سرمربی نرئو روکو بود. در سال ۱۹۹۳، این باشگاه به دلیل مشکلات مالی تعطیل شد. دهه ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰: از آماتور تا سری آ. در تابستان ۱۹۹۳، به عنوان یک باشگاه جدید در سری دی پذیرفته شد و نامش به باشگاه فوتبال ترویزو ۱۹۹۳ تغییر کرد. این باشگاه در دوره ای چشمگیر از سه صعود متوالی از ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۷ تحت سرمربیگری جوزپه پیلون قرار گرفت که ترِویزو را به سری بی رساند، در حالی که بیش از ۴۰ سال از آخرین حضورش در سری بی ایتالیا گذشته بود. تر
ِویزو در سال ۲۰۰۱ به سری C1 سقوط کرد، اما در سال ۲۰۰۳ به سری بی بازگشت. در سال ۲۰۰۵، پیلون دوباره به ترِویزو بازگشت و تیم مقام پنجم را کسب کرد و به پلی آف صعود راه یافت اما به باشگاه فوتبال پروجا باخت. با این حال، در اوت ۲۰۰۵، پس از اینکه باشگاه فوتبال جنوا و باشگاه فوتبال تورینو به ترتیب به دلیل تقلب و مشکلات مالی از سری آ سقوط کردند، ترِویزو و باشگاه فوتبال آسکولی به طور داوطلبانه به سری آ صعود کردند. در فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۵، ترِویزو برای اولین بار و تا کنون تنها بار، در سری آ ایتالیا بازی کرد. این تیم تحت سرمربیگری اتزیو روسی قرار داشت و سپس آلبرتو کاوازین به عنوان سرمربی جایگزین او شد. تیم ابتدا مجبور بود که بازی های خانگی سری آ خود را به دلیل ناکافی بودن استادیوم خانگی آن ها که به دلیل مسائل امنیتی و ظرفیت توسط فدراسیون فوتبال ایتالیا نامناسب تلقی شده بود، در استادیو اوگانیو در شهر نزدیک ترویزو، پادووا برگزار کند. با این حال، یک معافیت قانونی ویژه توسط پارلمان ایتالیا برای اجازه به ترِویزو برای بازی در زمین خانگی خود تأیید شد. مدت زمان حضور ترِویزو در سری آ کوتاه بود. این تیم در طول فصل ۲۰۰۵–۰۶ در پایین ترین جا
یگاه قرار داشت و در نهایت به دلیل شکست ۳–۱ در برابر باشگاه فوتبال مسینا در تاریخ ۹ آوریل ۲۰۰۶ به سری بی سقوط کرد. در حالی که در ابتدا به نظر می رسید که ترِویزو با وجود قرار گرفتن در مقام بیستم از سقوط اجتناب خواهد کرد، اما مجازات های باشگاه فوتبال لاتزیو و باشگاه فوتبال فیورنتینا توسط دادگاه تجدید نظر ایتالیا کاهش یافت و آن تیم ها در سری آ باقی ماندند و در نهایت ترویزو در تاریخ ۲۵ ژوئیه ۲۰۰۶ به سری بی سقوط کرد. با بازگشت به سری بی، ترِویزو با مشکلات مالی مواجه شد و در فصل ۲۰۰۶–۰۷ زیان خالص ۴٫۱۷ میلیون یورو را ثبت کرد. این باشگاه بیش از ۷٫۵ میلیون یورو سرمایه گذاری مجدد کرده بود، اما نتیجه خالص هنوز هم ۱٫۳۲ میلیون یورو بود، با برخی سودهای فروش نظیر دینو فاوا (که با همان قیمت، ۹۰۰۰۰۰ یورو به ترِویزو بازگشت) و مسیما کوده (در یک معامله نقدی و بازیکن)، همچنین فروش محصولات جوانان مانند یاکپو فورتوناتو و ریکاردو بوکالون به قیمت ۹۰۰۰۰۰ یورو هرکدام در یک معامله نقدی و بازیکن (حقوق باقی مانده ۵۰٪ از الکس کورداز و دانیل ما بوومسون (مجموع ۱٫۰۵ میلیون یورو) این تراز منفی حاصل شده بود. ناهنجاری های مالی نیز باعث شد که فدرا
سیون فوتبال ایتالیا ترِویزو را ۴ امتیاز جریمه کند، اما ۳ امتیاز آن توسط CONI بازگشت داده شد. علاوه بر این، ستاره در حال ظهور لئوناردو بونوچی در ژانویه ۲۰۰۹ ترِویزو را ترک کرد و باشگاه از ابتدای فصل ۲۰۰۸–۰۹ فاقد بودجه برای تقویت تیم بود. تنها معامله ای که از فروش نقدی دریافت کرد، السیو سستو (۵۰٪ به قیمت ۴۰۰۰۰۰ یورو) بود. این باشگاه در تابستان ۲۰۰۹ ورشکسته شد، سپس در همان سال از سری بی سقوط کرد. بازسازی ۲۰۰۹. یک باشگاه جدید به نام ترویزو ۲۰۰۹ به عنوان باشگاه جانشین تأسیس شد و در تابستان ۲۰۰۹ به اچلنتسا ونتو که در آن زمان ششمین سطح فوتبال ایتالیا بود، پذیرفته شد. در فصل ۲۰۱۰–۱۱، ترِویزو از گروه سی سری دی به لیگا پرو دوم صعود کرد و به باشگاه فوتبال ترِویزو تغییر نام داد. در فصل بعدی به لیگا پرو اول صعود کرد. در فصل ۲۰۱۲–۱۳، این باشگاه به لیگا پرو دوم سقوط کرد و سپس دوباره منحل گردید. این باشگاه در تابستان ۲۰۱۳ به طور موفقیت آمیز به عنوان باشگاه ورزشی ترویزو دوباره تأسیس شد و از پروموزیونه شروع به کار کرد. این باشگاه پس از فصل ۲۰۱۳–۱۴ به اچلنتسا صعود کرد و پلی آف صعود را برنده شد. در سال ۲۰۲۱، این باشگاه نام خود ر
ا به باشگاه فوتبال ترویزو ۱۹۹۳ تغییر داد و به اچلنتسا صعود کرد. پس از اینکه در پلی آف به دلیل شکست در برابر مونتکیو مگیوره در ضربات پنالتی نتوانستند به سری دی صعود کنند، آن ها در گروه بی از اچلنتسا ونتو در فصل ۲۰۲۲–۲۳ اول شدند و پس از ۱۰ سال غیبت در یک لیگ ملی به سطح چهارم فوتبال ایتالیا بازگشتند. آن ها با کالوی نواله، پورتومانزو و گودگیسه در یک رقابت طولانی برای صعود مواجه بودند و پیروزی قطعی در روز پایانی در استادیو اوموبونو تننی در دربی مقابل جورجیونه به دست آمد که با نتیجه ۲–۰ به پایان رسید.
تقلیدگران یا میمیکوس (کره ای: 미미쿠스) مجموعه اینترنتی ساخت کره جنوبی در سال ۲۰۲۲ است که از ناور نو منتشر شده است. این سریال، داستانی درباره هویت نوجوانان را روایت می کنند. خلاصه داستان. داستان روی دانش آموزان دبیرستان هنرهای نمایشی کره و افرادی که در جی جی انترتینمنت هستند، متمرکز است. آن ها نگران مسیرهای شغلی، هویت خود و روابط بین فردی هستند و سعی می کنند مشکلات شان را حل کنند.
کامرون از بازی های المپیک سال ۱۹۶۴ مرتباً در بازی های المپیک تابستانی شرکت کرده است. تا کنون، کامرون در مجموع شش مدال کسب کرده است که شامل سه مدال طلا، یک مدال نقره و دو مدال برنز است. نخستین حضور کامرون در بازی های المپیک به سال ۱۹۶۴ برمی گردد و از آن زمان تا کنون این کشور در تمامی دوره های المپیک تابستانی حضور داشته است، به جز در بازی های المپیک ۱۹۷۶ که به دلیل پیوستن به تحریم آفریقاییان، به مسابقات ادامه نداد. کمیتهٔ المپیک کامرون در سال ۱۹۶۳ تأسیس شد و در همان سال توسط کمیتهٔ بین المللی المپیک به رسمیت شناخته شد. این کمیته تا به امروز مسئول سازماندهی و هماهنگی فعالیت های ورزشی کامرون در سطح بین المللی است. یکی از دستاوردهای مهم این کشور در المپیک، کسب مدال طلا در فوتبال در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۰ است. همچنین، دو مدال طلای دیگر در رشتهٔ دو و میدانی توسط فرانسوا امبانگو اتون در سال های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۸ به دست آمده است. در بازی های المپیک زمستانی، کامرون تنها یک بار در سال ۲۰۰۲ با نماینده ای به نام آیزاک منیولی شرکت کرده است و از آن زمان در این رقابت ها حضور نداشته است. کامرون همچنین در سال های آینده نیز مم
کن است به این رقابت ها برگردد، اما تا کنون هیچ مدالی در بازی های زمستانی کسب نکرده است. جدول مدال های کامرون در بازی های المپیک تابستانی به طور خاص شامل مدال های متنوعی در رشته های مختلف است. در مجموع، این کشور در رشته های دو و میدانی، فوتبال، بوکس و وزنه برداری موفق به کسب مدال شده است
کیپ ورد از سال ۱۹۹۶ به طور مداوم در بازی های المپیک تابستانی شرکت کرده است. هیچ یک از ورزشکاران کیپ ورد در بازی های المپیک زمستانی شرکت نکرده اند. تنها رشته ای که کیپ ورد از زمان آغاز حضورش در بازی های المپیک در سال ۱۹۹۶ به طور مداوم در آن رقابت کرده است، ماراتن مردان است. رتبهٔ این کشور از ۹۴ (۱۹۹۶) به ۶۷ (۲۰۰۰) بهبود یافته و سپس به ۷۸ (۲۰۰۴) کاهش یافته و در نهایت به بهترین رتبه، ۴۸ در سال ۲۰۰۸ رسیده است. سایر رشته های متداولی که برای رقابت انتخاب شده اند شامل دو و میدانی و ژیمناستیک است. کیپ ورد اولین مدال خود را در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بدست آورد، زمانی که دنیل وارلا ده پینا مدال برنز در بوکس سبک وزن مردان را کسب کرد. کمیتهٔ ملی المپیک کیپ ورد "Comité Olímpico Cabo-verdiano" نام دارد. این کمیته در سال ۱۹۸۹ تأسیس و در سال ۱۹۹۳ توسط کمیتهٔ بین المللی المپیک به رسمیت شناخته شد.
جمهوری آفریقای مرکزی از سال ۱۹۶۸ در بازی های المپیک تابستانی شرکت کرده است و به تمامی بازی های تابستانی از ۱۹۸۴ تا ۲۰۲۴ ورزشکار ارسال کرده است. این کشور هنوز موفق به کسب مدال المپیک نشده است. هیچ یک از ورزشکاران جمهوری آفریقای مرکزی در بازی های المپیک زمستانی شرکت نکرده اند.
هنرهای رزمی تلفیقی (به انگلیسی: "Hybrid martial arts") به هنرهای رزمی و سیستم های مبارزه ای گفته می شود که تکنیک ها و حرکاتش را از هنرهای رزمی دیگر گرفته باشد؛ به عبارتی دیگر از ترکیب و تلفیق هنرهای رزمی دیگر به وجود آمده باشد. از جمله هنرهای رزمی تلفیقی می توان به جیت کان دو، هنر رزمی ابداعی بروس لی اشاره کرد.
اتو پولو یا چوگان خودروها (به انگلیسی: &lt;bdi&gt;Automobile polo&lt;/bdi&gt;) یک ورزش موتوری بود که در آمریکا با قوانین و تجهیزاتی شبیه به ورزش چوگان اختراع شد؛ ولی با این تفاوت که به جای اسب، از خودرو استفاده می شد. این ورزش از سال ۱۹۱۱ تا اواخر دههٔ ۱۹۲۰ در نمایشگاه ها و مجموعه های ورزشی در سراسر آمریکا و چندین منطقه در اروپا محبوب بود؛ با این حال، خطرناک بود و خطر آسیب و مرگ را برای شرکت کنندگان و تماشاگران و آسیب به وسایل نقلیه را به همراه داشت. خاستگاه. گفته می شود مخترع رسمی اتو پولو، رالف پاپی هانکینسون، فروشندهٔ خودروی فورد از شرکت توپیکا است که در سال ۱۹۱۱ این ورزش را به عنوان یک ترفند تبلیغاتی برای فروش فوردهای مدل تی ابداع کرد. اولین بازی اتو پولو در یک زمین یونجه در ویچیتا در ۲۰ ژوئیه ۱۹۱۲ با استفاده از چهار ماشین و هشت بازیکن (به نام های «شیاطین سرخ» و «ارواح خاکستری») انجام شد که ۵۰۰۰ نفر تماشاگر داشت. با این حال، پیش از هانکینسون، اتو پولو در سال ۱۹۰۲ توسط جاشوا کرین از باشگاه چوگان ددهام در بوستون پیشنهاد شده بود. اولین نمایشگاه بزرگ اتو پولو در شرق آمریکا در ۲۲ نوامبر۱۹۱۲ در استادیوم لیگ در
واشینگتن برگزار شد. نمایشگاه دیگری روز بعد آن در هیل تاپ پارک نیویورک برپا شد. در دههٔ ۱۹۲۰، نیویورک و شیکاگو شهرهای اصلی برگزارکنندهٔ اتو پولو در آمریکا بودند که مسابقات اتو پولو، هر هفته در آنجا برگزار می شدند. در نیویورک، مسابقات در مدیسون اسکوئر گاردن و کنی آیلند برگزار می شد. در سطح بین المللی، اتو پولو مورد توجه قرار گرفت. در سال ۱۹۱۲، نشریهٔ بریتانیایی "دِ اتو" (به ) این ورزش جدید را «بسیار تأثیرگذار» و یک «بازی دیوانه وار» توصیف کرد که نویسندگان آن امیدوار بودند در بریتانیا محبوب نشود. هانکینسون در دههٔ ۱۹۱۰ در مانیل با رویدادی حمایت شده توسط تکزاکو و استخدام تیم هایی در انگلستان، به ترویج اتو پولو پرداخت. اتو پولو بیشتر توسط تیم های اتو پولو که در تابستان سال ۱۹۱۳ برای ترویج این ورزش به اروپا سفر کردند از ویچیتا به اروپا گسترش یافت. در سال ۱۹۱۳ در تورنتو، اتو پولو اولین ورزش موتوری بود که در نمایشگاه ملی کانادا به نمایش گذاشته می شد؛ اما این ورزش در کانادا محبوب نشد. قوانین و تجهیزات. برخلاف ورزش چوگان که به زمین های بزرگ و باز نیاز دارد و می تواند تا ۸ اسب را در یک زمان در خود جای دهد، اتو پولو می ت
واند در زمین های کوچک تر و پوشیده در طول زمستان نیز بازی شود؛ همین باعث شد که محبوبیت آن در شمال آمریکا به شدت افزایش پیدا کند. این بازی معمولاً در زمین یا محوطهٔ باز انجام می شد که حداقل ۳۰۰ فوت (۹۱ متر) طول و ۱۲۰ فوت (۳۷ متر) عرض داشت و دروازه هایی با عرض ۱۵ فوت (۴٫۶ متر) داشت که در انتهای هر زمین قرار می گرفت. بازی در دو نیمه انجام می شد و هر تیم برای خود دو ماشین و چهار مرد در زمین بازی داشت.
رمکو اونپول (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار جاده اهل بلژیک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تیم کوئیک استپ فلورز اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۹ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده است.
والنتین مدواس (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار جاده اهل فرانسه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تیم دوچرخه سواری اف دی جی و تیم دوچرخه سواری فورتونئو–اسکارو اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
کریستن فوکنر (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار پیست و جاده زن اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا شده است.
ان سی تی یو (; ) زیر مجموعهٔ گروه پسرانهٔ کره ای ان سی تی است. این گروه در ۹ آوریل ۲۰۱۶ با تک آهنگ های دیجیتال «حس هفتم» و «بدون تو» زیر نظر اس ام انترتینمنت فعالیتش را آغاز کرد. فهرست اعضای ان سی تی یو چرخشی است و با هر بار انتشار و کانسپت، تغییر می کند. اعضای اولیهٔ گروه ته یونگ، تن، دویونگ، جه هیون، و مارک بودند.
آنا هندرسون (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار جاده زن اهل بریتانیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
گریس براون (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار جاده زن اهل استرالیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده است.
متیو ریچاردسون (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار پیست اهل استرالیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۵ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
هیمیش ترنبول (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار پیست اهل بریتانیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
اد لو (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار پیست اهل بریتانیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
لی هافمن (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار پیست اهل استرالیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
روی اولیویرا (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار پیست اهل پرتغال است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تیم یوای ئی امارات اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۴ مدال نقره، ۵ مدال برنز شده است.
تیم ملی بسکتبال گرنادا نماینده گرنادا در مسابقات بین المللی است.
یوری لیتائو (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار پیست اهل پرتغال است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به کاخا رورال–سگوروس رخا اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۵ مدال طلا، ۶ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
فابیو فن دن بوسه (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل بلژیک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به اسپورت فلاندر–بالوزه اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۵ مدال برنز شده است.
دنیل بیگِم (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار پیست و جاده اهل بریتانیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۵ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
تیم ملی بسکتبال گویان نماینده گویان در مسابقات بین المللی است.
کانر لیهی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار پیست اهل استرالیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال برنز شده است.
اولیور بلدین (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار پیست اهل استرالیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
چارلی تنفیلد (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار پیست اهل بریتانیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۶ مدال نقره، ۵ مدال برنز شده است.
تیم ملی بسکتبال هائیتی نماینده هائیتی در مسابقات بین المللی است.
دولت نخست امیرعباس هویدا یکی از دولت های دوران پادشاهی مشروطه در دورهٔ پهلوی است که از بهمن ۱۳۴۳ تا مهر ۱۳۴۶ فعالیت کرد. رئیس این دولت، امیرعباس هویدا بود. پس از ترور حسنعلی منصور، شاه در تاریخ ۶ بهمن ۱۳۴۳ امیرعباس هویدا را به عنوان نخست وزیر منصوب کرد. هویدا هیئت دولت خود را ۷ بهمن به حضور شاه و ۱۱ بهمن به مجلس شورای ملی معرفی کرد. مجلس شورای ملی در ۱۱ بهمن با ۱۵۶ رأی به دولت وی رأی اعتماد داد. با شروع به کار مجلس بیست و دوم، مطابق سنت پارلمانی دولت هویدا روز ۲۴ مهر ۱۳۴۶ مستعفی شد.
تیم ملی بسکتبال جامائیکا نماینده جامائیکا در مسابقات بین المللی است.
در قرن های دوم و سوم هجری قمری، در جوامع اسلامی شخصیت هایی ظهور کردند که به سبب آمیختگی عقل و جنون در گفتار و کردارشان، بعدها «عقلاءالمجانین» یا «دیوانگان دانا» لقب گرفتند. دیوانگیِ عرفیِ عقلای مجانین سبب شده بود تا ایشان از آزادیِ منحصربه­ فردی برخوردار باشند؛ نوعی آزادیِ درونی و بیرونی که اجازه می داد از مفاهیم مسلط یا مقدّس روزگار خود عبور کنند و دیدگاهی تازه و انتقادی در مورد شیوه معمولِ ارتباط «انسان با خدا»، «انسان با جامعه» و «انسان با نهادِ قدرت» ارائه کنند. در قرن های بعد ، این دیوانگان دانا آن قدر اهمیت یافته بودند که مؤلفانی را برانگیخت تا در بابِ آنها، کتاب ها و رساله های مستقلی پدید آرند. ازجمله این مؤلفان می توان به ابوبشر دولابی (وفات: 310)، ابن ابی زهر (وفات: 325)، ابی محمد الحسن بن اسماعیل الضراب (وفات: 392)، ابوالحسن بن ابی بکر مقسم (وفات: قرن 4)، ابوالقاسم حسن نیشابوری (وفات: 406) و ابی الفرج عبدالرحمان الجوزی (وفات:597) اشاره کرد ). نامدارترین عقلای مجانین در جهان اسلام عبارتند از: بهلول، معشوق طوسی، لقمان سرخسی عقلای مجانین در مثنوی های عطار. حکایات دیوانگان در مثنوی های عطار برجستگی و بس
امدِ ویژه و بی نظیری دارد. در هیچ یک از آثار فارسی و عربی به اندازه آثار عطار این همه حکایت و تمثیل که شخصیت های آن از دیوانگان باشند، وجود ندارد. دیوانگان با نام هایی چون مجنون، بهلول، دیوانه، بیدل، شوریده، شوریدة ایام و شوریده حال، شخصیت اصلی بیش از صد و بیست حکایت و تمثیل مثنوی های عطار هستند . انواع عقلای مجانین. در میان افرادی که در طول تاریخ به­ عنوان «عقلاءالمجانین» نام­بردار شدند، تنوع و تکثر فراوانی دیده می شود. درواقع نباید پنداشت «عقلاءالمجانین» افرادی یکدست و یکسان بودند که اندیشه ای خاص را ترویج می کردند، بلکه تحت این عنوان افراد و اقشار متنوع اجتماعی را مشاهده خواهیم کرد که نقطه اشتراکشان برخورداری از نوعی هشیاری و بیداری روحی و صراحت و بی باکی در بیان ما فی الضمیر بود. در میان این بیدلان همچنان که بعضی از صوفیان برجسته را می توان یافت، دیوانگانی را نیز می توان دید که اقوال و اعمالشان رنگ و بوی صوفیانه ندارد و با آنکه کلام بعضی از آنان حاوی اشارات فلسفی و کلامی است، درعین­ حال بیشتر آنان را باید از طبقه عوام پنداشت که ویژگی مشخصشان احساس رنج و درد ناشی از مشکلات معیشت به ویژه فقر و بی سامانی است
. همچنین در میان حکایاتشان علاوه بر مردان، به زنانی نیز برمی خوریم که به جنونی حکمت­ آمیز شهره بودند. برای مثال، در کتابِ نیشابوری به ده تن از ایشان اشاره شده است (نیشابوری، 1366: 74). از نظر محدوده جغرافیایی نیز ما عقلای مجانین را در سرتاسر جهان اسلام می یابیم: از ماوراءالنهر و خراسان گرفته تا حجاز و عراق و یمن و شام. همچنان­که در این حکایات از دیوانگان دیگر ادیان مثل یوحنا، دیوانه مسیحی، نیز یاد می شود درمجموع می توان چهار گونه مختلف را در میان عقلای مجانین تشخیص داد: نخست دیوانگانی که در میدان جذبه و شور الهی، اختیار و آگاهی و خردِ ارتباطی و مصلحت­ اندیش را از کف داده اند؛ حالات این گروه بسیار شبیه به حالات اهل سکر و شطح ­گویان در میان صوفیه است. گروه دوم مجانینی اند که گرچه همچون گروه نخست بی سروسامان و واجدِ رابطه ای صمیمی و عاطفی با خداوند هستند، اما درعین ­حال با خداوند درگیرند و با وی سرِ ناسازگاری دارند و دائم بر کارِ وی انگشت می نهند؛ این دست از عقلای مجانین را میتوان «دگراندیش» و حکایاتشان را «واسوخت صوفیانه» نامید. گروه سوم، دیوانگانی که با جامعه و نهاد قدرت درگیرند: دیوانگانی هشیارسر و بیداردل که
بر ناروایی های اخلاقی و سیاسی، بی باکانه می تازند. این مجانین در شوریده سری و پریشانی همچون مجانین دیگرند، اما به ­نظر می رسد که بی سروسامانی آ نها بیشتر ناشی از ناچیز شمردن معیارهای عرفی و هنجارهای اجتماعی باشد، تا بر اثر یک جذبه الهی یا عارضه روحی؛ یعنی روح آزاده آنان - همچون روشنفکران یک جامعه- محدود بودن در چارچوب هنجارهای عرفی و عمومی را برنمی تابد و عملاً در حال نقد هنجارهایی است که در جوامع قطعی شمرده شدند. گروه چهارم از کسانی که به عقلای مجانین شهرت یافتند، کسانی اند که به آنها «متجانن» (دیوانه نما) می گفتند؛ یعنی کسانی که آگاهانه و هشیارانه، تظاهر به جنون می کردند تا از فشارهای اجتماعی در امان باشند و از امتیازات و آزادیِ دیوانگان در یک جامعه بسته بهره برند. به ­نظر می رسد از میان چهار گروه یادشده، جنون گروه نخستین -لااقل در لحظاتی- ناآگاهانه و ناشی از اضطرار باشد و جنون سه گروه دیگر همراه با نوعی هشیاری و آگاهی و اختیار. علت علاقه مندی و توجه متفکران و نویسندگان به حکایاتِ مجانین را باید در آزادی ویژه مجانین جستجو کرد. جنون برای دیوانگان امکان دو نوع آزادی را فراهم می کرد: 1- آزادی بیرونی: آزادی از
فشارها و محدودیت های اجتماعی و سیاسی؛ 2- آزادی درونی: آزادی از فشارها و محدودیت های شرعی و دینی. آزادی نخست ایشان را محبوب اندیشمندانی می کرد که می خواستند به وسیله ایشان، از محدودیت های اجتماعی و سیاسی عبور کنند و آزادی دوم ایشان را مقبول صوفیانی می کرد که در آرزوی ارتباط بی واسطه با خداوند، ورای هنجارها و ادب شرعی و دینی بودند. جنبه سیاسی عقلای مجانین. عقلای مجانین نیز همچون دلقک در اروپای قرون وسطی، با خارج کردن زبان از حال تعادل و استفاده از رمز، طنز و پارادوکس، مبارزه ای در ساحتِ زبان با طبقه حاکم ترتیب دادند و زبان را از حلقه علما و تحصیل کردگان آن دوران به میان مردم کشاندند. به­ویژه در انتقادهای سیاسی - اجتماعی مجانین، طنز و گاه هجو بسیار دیده می شود، زیرا «هجو و طنز به این اعتبار مبشر آزادسازی ضمیر انسان از صورت های و قالبی کلیشه ای زبان و تفکر است و آدمی را از اجبارهای خلاف فطرتش آزاد می کند. اجبارهایی که در اصل برای جهت بخشیدن به «مفهوم غالب جهان» به وجود آمده است» مع­هذا درین موارد نیز، مثل سایر موارد مشابه، مدعیان جذبه و جنون و کسانی که درواقع «تجنن» می کرده اند، به این بهانه فرصت اظهار بعضی اقوا
ل را که در حال عادی در جامعه سختگیر اهل سنت دم زدن از آنها مجاز محسوب نمی شد، به دست می آورده اند؛ چنان که بعضی از بنی ساسان - طبقه گدایان حرفه ای - هم گاه گاه با اظهار احوال شبیه این شوریدگان و به بهانه آنکه تحت تأثیر وساوس اهل جنون واقع شده اند و بدانچه می گویند و می کنند مأخوذ نتوانند بود، در جامعه اهل سنت اقوالی را که طبقات شیعه به علت محدودیت های عصر و محیط جرأت اظهار آن را نداشته اند، بر زبان می آورده اند و چنان که ثعالبی نقل می کند، بدین­وسیله از شیعه پول درمی آورده اند؛ درواقع سخن از زبان شیعه می گفته اند و با دریافت پول عقاید و دعاوی آنها را بدان وسیله نشر و تبلیغ می کرده اند. بعضی از این مجانین نیز به همین سبب از قدیم به تشیّع - که به هرحال یک جریان اجتماعی و مذهبی مخالف با جریان عادی احوال جامعه سنی بوده است - منسوب می شده اند؛ هرچند در باب بهلول و عُلیان، قراین نشان می دهد که آنها به احتمال قوی مذهب شیعه داشته اند»
تیم ملی بسکتبال مونتسرات نماینده مونتسرات در مسابقات بین المللی است.
محمد میرموسوی شهروند ۳۶ ساله اهل روستای سیدمحله از توابع بخش رودبنه، شهرستان لاهیجان شنبه ۳۰ مرداد پس از بازداشت به علت شرکت در درگیری خیابانی، به پاسگاه روستای ناصرکیاده در لاهیجان منتقل شد. او به علت شدت خشونت مأموران این کلانتری و شکنجه و ضرب وشتم شدید کشته شد. الیاس حضرتی، رئیس شورای اطلاع رسانی دولت اعلام کرد با دستور مسعود پزشکیان به وزیر کشور، برای بررسی کشته شدن وی در بازداشت، یک کمیته تشکیل شده. در پی این دستور اسکندر مؤمنی، هیئت تحقیق را برای بررسی اعزام کرده است. مرکز اطلاع رسانی پلیس ایران از دستور ویژه احمدرضا رادان، فرمانده کل انتظامی برای بررسی «حادثه فوت متهم در لاهیجان» خبر داد. پس از دستگیری محمد توسط مأموران نیروی انتظامی، در پاسگاه او را با دست و پای بسته به شدت شکنجه کردند که حال او دچار وخامت شد و در نهایت پیکر بی جان او را به آگاهی لاهیجان انتقال دادند. با وجود نیاز به رسیدگی پزشکی بدون توجه به وضعیت او در همان جا کشته شد. دادستان عمومی و انقلاب لاهیجان از بازداشت ۵ پلیس در ارتباط با مرگ محمد میرموسوی خبر داد. مراسم خاکسپاری او ششم شهریور برگزار شد. هه نگاو اعلام کرد محمد میرموسوی برای
شکنجه به پاسگاه ناصرکیاده لنگرود منتقل شده و در آنجا پس از تحمل شکنجه، کشته شده است. هه نگاو نوشت: «سید محمد میرموسوی در برابر نیروهای انتظامی مقاومت کرده است». در این گزارش آمده است: «محمد میرموسوی راننده اسنپ یک خودروی پژو ۴۰۵ بوده و به گفته یکی از نزدیکان، نیروهای کلانتری در روز بازداشت، خودروی او را به آتش کشیدند». این در حالی است که ایرنا خبرگزاری وابسته به نظام بر اساس اطلاعیه فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران نوشته است که مقتول خود عامل درگیری بوده و به دلیل مقاومت در برابر دستگیری مورد ضرب و شتم قرار گرفته است و «به دلیل هیجان ناشی از اصطکاک صورت گرفته میان مرحوم میرموسوی و عوامل انتظامی و عدمِ کنترلِ خشم و احساسات از طرف برخی کارکنان و بی اعتنایی به وضعیت متهم این اتفاق رخ می دهد. رفتارِ رخ داده توسط برخی از عوامل انتظامی برخلاف مشی حرفه ای پلیس بوده و به هیچ وجه قابل قبول نیست، بدین جهت افرادِ فوق در اختیار مرجع قضایی قرار گرفتند». روزنامه شرق روز ۱۰ شهریور ۱۴۰۳ در گزارش کرد محمد میرموسوی، که فرزند نایب رئیس پیشین شورای شهر لنگرود بود، از ناحیه کمر هدف گلوله مأموران قرار گرفته بود. محل اصابت تیر
در کمر محمد در ویدئوی غسالخانه دیده شده است. اهالی منطقه که در بیرون پاسگاه محل بازداشت این شهروند، تجمع کرده بودند، صدای شلیک تیر را شنیدند. به دلیل درگیری و نزاعی که با «افراد بسیجی» درگرفته بود، سیدمحمد را به درختی بسته بودند و ماشینش (اتومبیل پدرش) را آتش زدند. بعد او را به پاسگاه بردند و آنجا هم او را به ستونی بسته و با کابل و آهن و میله و باتوم کتک زدند که وی بر اثر همین ضربات کشته می شود. روزنامه اعتماد گزارش داد مأموران پاسگاه پس از حضور در محل فقط محمد میرموسوی را با خود بردند. در این زمینه مجتبی روحانی راد امام جمعه بابل با انتقاد از پزشکیان برای دستور بررسی قتل محمد توسط فراجا از کشتار و شکنجه بازداشت شدگان در بازداشت دفاع کرد و جلوگیری از آن را شکست اقتدار فراجا خواند.
تیم ملی بسکتبال سنت کیتس و نویس نماینده سنت کیتس و نویس در مسابقات بین المللی است.