Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
علی اصغر نهاوندیان سیاست مدار، دیپلمات ایرانی است. وی برادر محمد نهاوندیان است. سوابق کاری. علی اصغر نهاوندیان در فاصله سالهای ۱۳۷۱ تا ۱۳۷۳ سفیر ایران در جمهوری آذربایجان بود.
آلبرتو کوتا راموسینو (؛ زادهٔ ) که به طور حرفه ای با نام تنانای شناخته می شود، خواننده، ترانه سرا و تهیه کننده موسیقی اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. راموسینو در میلان متولد شد. حرفه موسیقی او در سال ۲۰۱۷ آغاز شد، او قراردادی با شرکت ضبط موسیقی یونیورسال امضا کرد و با این شرکت اولین آلبوم استودیویی خود با نام "«کشف و فراموش کردن» را" با نام مستعار «نه برای ما» منتشر کرد. پس از انتشار اولین آلبوم، این هنرمند با نام مستعار تنانای (که طبق گفته خودش، از یک کلمه عامیانه میلانی به معنای دردسرساز گرفته شده است) شروع به اجرا کرد و عمدتاً روی تولید موسیقی آهنگ ها به زبان ایتالیایی کار کرد. در سال ۲۰۱۹، او تک آهنگ های «Volersi male»، «Bear Grylls»، «Ichnusa» و «Calcutta» را منتشر کرد. در ژانویه ۲۰۲۰، او آهنگ «Giugno» را منتشر نمود، تک آهنگی که مقدمه ای بر انتشار اولین آلبوم کوتاه او با عنوان «"Piccoli boati»" بود که در ۲۱ فوریه منتشر شد. در مارس ۲۰۲۱، تک آهنگ «Baby Goddamn» را منتشر کرد، به دنبال آن تک آهنگ «Maleducazione» و قطعه «Le madri degli altri» که در آلبوم «"Di
sumano»" گنجانده شده است. در نوامبر ۲۰۲۱، تنانای یکی از ۱۲ گروهی بود که برای رقابت در سانرمو انتخاب شدند که یک مسابقه تلویزیونی بود با هدف انتخاب سه تازه وارد به عنوان شرکت کنندگان هفتاد و دومین جشنواره موسیقی سانرمو. تنانای در طول برنامه با اثر خود به نام «Esagerata» در جایگاه دوم قرار گرفت و به طور قانونی به جشنواره در «» راه یافت. بعداً آهنگ «Sesso occasionale» به عنوان آهنگ منتخب او برای جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۲۰۲۲ اعلام شد. پس از آن، تک آهنگ «Baby Goddamn» او که در مارس ۲۰۲۱ منتشر شد، در اسپاتیفای به سرعت پخش شد. در ۴ دسامبر ۲۰۲۲، بار دیگر رسماً اعلام شد که او در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت خواهد کرد. بعداً «تانگو» به عنوان اثر منتخب او برای جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۲۳ اعلام شد.
فلورستان دی فاستو (; – ) یک معمار، مهندس و سیاستمدار ایتالیایی بود که بیشتر به خاطر طراحی های ساختمانی اش در سرزمین های فرادریایی ایتالیا در اطراف مدیترانه شناخته می شود. او مهم ترین معمار استعماری عصر فاشیسم در ایتالیا محسوب می شود و به عنوان «معمار مدیترانه» توصیف شده است. او که شخصیت اصلی بلامنازع صحنه معماری، ابتدا در جزایر ایتالیایی دریای اژه و سپس در لیبی ایتالیا بود، از استعداد قابل توجهی همراه با مهارت های کامل برخوردار بود که به او اجازه می داد تا بر متنوع ترین سبک های معماری تسلط یابد و آنها را بی تفاوت و در هر زمینه جغرافیایی به کار گیرد و بین التقاط گرایی و خردگرایی در نوسان باشد. میراث او که مدت ها مورد غفلت قرار گرفته بود، از دهه ۱۹۹۰ برجسته شده است. زندگی اولیه و حرفه. فلورستانو دی فاوستو که در روکا کانترانو، شهری در نزدیکی رم متولد شد، در رم تحصیل کرد و ابتدا مدرک معماری را در آکادمی هنرهای زیبا و سپس (۱۹۲۲) را در مهندسی عمران دریافت کرد. اولین کار او، از سال ۱۹۱۶ تا ۱۹۲۳، بخش معماری مقبره پاپ پیوس دهم در کلیسای سنت پیتر در واتیکان بود، کاری درست اما سرد. پس از آن، طراحی کالواری و کلیسای کوچک
یادگارهای عید فصح در کلیسای رومی سانتا کروچه در گروسالم انجام شد که در سال ۱۹۳۰ افتتاح شد اما تنها در سال ۱۹۵۲ به پایان رسید. از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۲، او مشاور فنی وزارت امور خارجه بود و تعداد زیادی از سفارتخانه ها، نمایندگی ها، کنسولگری ها، مؤسسات فرهنگی و مدارس ایتالیا را در اروپا، آفریقا و آمریکا ساخت، اصلاح یا بازسازی کرد. مهم ترین آثار او در این زمینه، سفارتخانه های ایتالیا در بلگراد و آنکارا و نمایندگی در قاهره است، جایی که او با ملکیوره بگ، یکی از مهم ترین معماران داخلی ایتالیایی قرن بیستم، همکاری کرد. در همان زمان، او به خاطر پیشنهاد چندین پروژه برای مرکز رم، مانند میدان کولونا و دل پارلمان، لونگوته وره مارزیو و مقر جدید بانک ملی لاورو در ویا ونتو، شناخته شد. اما همه آنها روی کاغذ باقی ماندند. بین سال های ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۸، دی فاوستو، که ارتباطات خوبی با بنیتو موسولینی داشت، نقشه شهر و ساختمان های اصلی پره داپیو نووا را طراحی کرد. دیکتاتور ایتالیایی پس از رانش زمینی که بقای شهر پره داپیو را تهدید می کرد، تصمیم به جابجایی آن گرفته بود. ایده پشت کار دی فاوستو در اینجا، ایجاد یک روستای روستایی ایده آل، از طریق «ط
راحی شهری از نوع مذهبی»، مطابق با زائران زیادی بود که هر روز از زادگاه «دوچه» بازدید می کردند، اما در هماهنگی با آرمان موسولینی از یک ایتالیای روستایی و اراده او برای نشان دادن ریشه های فروتنانه و ساده اش. خانه های مقرون به صرفه برای ساکنانی که در اثر رانش زمین آواره شده بودند، نوسازی کاخ وارانو، ساختمان اداره پست، بازار مواد غذایی، مدرسه ابتدایی و مهدکودک سانتا روزا، خانه پزشکان، گسترش گورستان سن کاسیانو و کلیسای همنام و مقبره خانواده موسولینی، مراحل کار او در پره داپیو را تشکیل می دهند. رودز و دودکانیز. در سال ۱۹۲۳، دی فاستو شروع به کار برای فرماندار جزایر ایتالیایی دریای اژه، ماریو لاگو، کرد. این دیپلمات لیبرال و دوراندیش، اولین فرماندار غیرنظامی جزایر پس از اشغال آنها در سال ۱۹۱۲ در طول جنگ ایتالیا و ترکیه بود که طرفدار همزیستی مسالمت آمیز بین گروه های قومی مختلف جزایر: یونانی ها، ترک ها، لادینوها و از سال ۱۹۱۲، ایتالیایی ها بود. اولین کار او در رودس، طرح شهر بود که در ۲۹ ژانویه ۱۹۲۶ به پایان رسید: او تصمیم گرفت تقریباً به طور کامل شهر محصور قرون وسطایی را حفظ کند، دیوارهای باستانی را جدا کرده و مناطق احت
رام را معرفی کند و از مسیرها و ترازهای طرح باستانی هیپوداموس میلتوسی برای محله های جدید استفاده مجدد کند. شهر جدید در خارج از دیوارها، در جنوب کرانه غربی بندر ماندراکی، ساخته شد و به عنوان یک شهر باغی، یک مدل شهری که در آن سال ها در ایتالیا بسیار مد بود، تصور می شد. جاده اصلی شهر جدید، در جنوب ماندراکی، به نام فورو ایتالیکو نامگذاری شد و در آنجا دی فاوستو ساختمان های اصلی را طراحی کرد و سبکی التقاطی را با ترکیبی از عناصر بیزانسی، عثمانی، رنسانس رومی، ونیزی، شوالیه های جوانمرد و محلی ترجیح داد. این سبک برای جمعیت چند قومی جزیره بسیار مناسب بود. مهم ترین آثار در میان بسیاری از آثاری که او در شهر رودس طراحی کرد عبارتند از: کاخ فرماندار (امروزه ساختمان فرمانداری) که در سال ۱۹۲۶ به سبک گوتیک ونیزی با نمای سنگی سفید و صورتی، شبیه کاخ دوک در ونیز ساخته شد؛ ساختمان اداره پست نئورنسانس ۱۹۲۷؛ کلیسای جامع کاتولیک سنت جان شوالیه ها (که اکنون کلیسای ارتدکس یونانی بشارت است)، در میان نزاع های بزرگ در سال های ۱۹۲۴–۱۹۲۵ بازسازی شد، که نقشه های آن با استفاده از حکاکی های کلیسای سنت جان کولاکیوم، واقع در داخل شهر محصور و تخریب
شده در سال ۱۸۵۶، بازسازی شد؛ هتل بزرگ رزها، که اکنون کازینو رودز نام دارد، با همکاری مایکل پلاتانیا ساخته شد، اما در اواخر دهه ۱۹۳۰ توسط فرماندار چزاره ماریا دِ وِکی از تمام تزئینات دکو خود «پاکسازی» شد؛ مهم تر از همه، «بازار جدید»، مرکز شهر جدید، یک سازه چندضلعی نامنظم که غرفه ماهی فروشان را احاطه کرده است، که دارای سبکی شرقی بی چون و چرا است. علاوه بر رودس، دی فاستو در کوس نیز فعال بود، جایی که مهم ترین آثار او عبارتند از کاخ گاورنو (۱۹۲۷–۱۹۲۹) و کلیسای کاتولیک آگنوس دئی (۱۹۲۷)، که با رودولفو پتراکو ساخته شده است، با نقشه مرکزی و یک برج ناقوس مخروطی در نما، که بهترین کار او در دودکانیز محسوب می شود؛ در کاستلوریزو، جایی که او ساختمان نماینده را بنا کرد؛ در کالیمنوس و لروس. از سال ۱۹۲۶، اختلاف نظرهای فزاینده با فرماندار او را وادار کرد تا به تدریج تعهدات خود را در دریای اژه رها کند. این نزاع در سال ۱۹۲۷ با یک دعوای حقوقی پایان یافت، جایی که دی فاستو نشان داد که در طول خدمت خود در دودکانیز، حداقل پنجاه ساختمان - خانه، ساختمان عمومی، کلیسا، سربازخانه، بازار، مدرسه - طراحی کرده است که سی و دو مورد از آنها در سا
ل ۱۹۲۷ ساخته شده یا در حال ساخت بوده اند. برای حفظ این سرعت بالای کار، این معمار در طول سفرهای مکرر قایق خود بین ایتالیا و رودز نیز کار می کرد. کار در ایتالیا و آلبانی. در همان زمان، دی فاستو، که پرکاری اش چشمگیر بود، به کار خود در ایتالیا، به ویژه در رم - جایی که صاحب یک استودیوی پررونق بود - و مناطق اطراف آن نیز ادامه می داد، جایی که در نیمه دوم دهه بیست، چندین مجتمع مسکونی طراحی کرد: از جمله آنها، مجتمع هایی برای کارمندان دولت، در خیابان سه مریم مقدس که با سبک باروکتو رومی خود مشخص می شد. در سال های ۱۹۲۶–۲۸، او ویلای تنور معروف، بنیامینو گیگلی، را در تپه مونته لاریس در نزدیکی لورتو طراحی کرد، یک عمارت مجلل و پر زرق و برق که جذابیت آن در نقشه آن با بدنه مرکزی و دو بال پایینی کج نهفته است، ایده ای که دی فاستو در آینده چندین بار از آن استفاده کرد. در ۲۱ فوریه ۱۹۳۰، او در دریای تیرنی شمالی دچار یک سانحه هوایی بد شد و پس از ۱۲ ساعت توسط کشتی تریپولی به همراه خدمه اش نجات یافت. در دهه سی، مهم ترین آثار او در ایتالیا عبارت بودند از: کارخانه لبنیات در پسکارا (۱۹۳۲)، جایی که دی فاستو التقاط گرایی خود را به نفع یک ع
ملکردگرایی خالص کنار گذاشت، خانه دهقانی در شهر جدید لیتوریا (لاتینای امروزی) و آسایشگاه نظامی در آنزیو (۱۹۳۰–۱۹۳۳). مجموعه اخیر، که در موقعیتی خوش منظره در جنگلی کاج در مقابل دریا و نزدیک ویرانه های ویلای نرو قرار دارد، نمونه خوبی از خردگرایی ایتالیایی است. در اینجا به ویژه غرفه سل کایرورژیک، با بدنه مرکزی حاوی اتاق عمل، که دیوار بیرونی نیم دایره ای آن یک نمای شیشه ای واحد است، قابل توجه است. از این بدنه، دو بال بلند زاویه دار جدا می شوند که میزبان بیماران هستند. خانه دهقانی در لاتینا، با یک برج مرکزی و بال های بلند، در دهه شصت تخریب شد. لبنیاتی در پسکارا، که در سال ۲۰۱۰ در میان جنجال ها و دعواهای حقوقی فراوان تخریب شد، ساختمانی سه طبقه با روکش کلینکر بود که نمای بدنه مرکزی آن دارای دیوار شیشه ای سه ضلعی بود. دو ساختمان آخر به سفارش وزارت کشاورزی ساخته شدند که چندین اثر دیگر نیز به معمار واگذار کرد، مانند سازماندهی نمایشگاه ملی گندم، احیا و چیدن میوه که در سال ۱۹۳۲ در ویلا بورگزه برگزار شد، و طراحی مقر اصلی اتحادیه کارگران کشاورزی فاشیست، در کورسو دیتالیا، رم، در سال های ۱۹۳۶–۱۹۳۷. در آن مورد، دی فاستو یک بنا
ی از پیش موجود را به طور اساسی تغییر داد و آن را به یک ساختمان معمولی با سبک معماری ساحلی تبدیل کرد. بین سال های ۱۹۳۷ و ۱۹۳۹، وی ساختمان ویلینو استاچیولی را در ویا آگری، رم، ساخت که نمونه ای کلاسیک از خردگرایی ایتالیایی است. خانواده استاچولی، خانواده ای از ابروتزی، صاحبان یک شرکت ساختمانی بودند که بسیاری از آثار معماری او را در ایتالیا و خارج از کشور اجرا کردند. در همان دوره، او در آلبانی (که در آن زمان عملاً تحت الحمایه ایتالیا بود) نیز فعال بود، جایی که جایگزین آرماندو برازینی شد. در آنجا او طرح جدید شهر تیرانا را با مرکز شهر و ساختمان های اداری عظیم در اطراف میدان اسکندربیگ، به سبک نئورنسانس با راه حل های زاویه دار مفصل و نماهای غول پیکر (۱۹۳۲) طراحی کرد. در همان سال ها، او همچنین ویلای سلطنتی دورس (۱۹۲۸–۱۹۳۰)، با یک برج مرکزی و دو بال و ویلای سلطنتی در اسکوتاری (۱۹۲۸) را طراحی کرد که هر دو اثر به سفارش شاه زوگ اول ساخته شده بودند. لیبی. در سال ۱۹۳۲، دی فاستو «مشاور معماری» شهر طرابلس، پایتخت لیبی ایتالیا شد و آخرین مرحله خلاقانه زندگی حرفه ای خود را آغاز کرد. در سال ۱۹۳۴، جایگزینی پیترو بادولیو با ایتالو
بالبو، راس درخشان و پرشور فرارا و مارسیالو دل آریا، به عنوان فرماندار کل لیبی، کار او را رونق بخشید. این دو مرد خیلی زود یکدیگر را به خوبی درک کردند (بالبو آنقدر به دی فاستو اعتماد داشت که در سال ۱۹۳۸ وظیفه طراحی نقشه شهر مرکز شهر زادگاهش را به او سپرد) و دی فاستو، که توسط بالبو به عنوان رئیس «کمیسیون حفاظت و زیبایی شهری»، با وظیفه اصلی طراحی نقشه شهر طرابلس، معرفی شده بود، شروع به تولید مجموعه ای از پروژه ها برای پایتخت لیبی کرد: در آنجا، معمار نقشه میدان کاستلو (منطقه اطراف قلعه سرخ) و میدان اطراف طاق مارکوس اورلیوس، در مدینه را ترسیم کرد. علاوه بر این، او ساختمان های عمومی، کلیساها، بازارها، هتل ها را در مجموع پانزده اثر در عرض چند سال بنا کرد. شاهکار او در طرابلس، مرکز چند منظوره الودان (هتل، استخرهای شنا، کازینو، تئاتر) است که با ردیفی طولانی از طاق ها به موازات تفرجگاه امروزی شریعت الفتح مشخص می شود. در ۱۵ مارس ۱۹۳۷، با یک مراسم شبانه مجلل در حضور موسولینی، طاق فیلانی در نزدیکی رأس لانوف افتتاح شد که مرز بین طرابلس و سیرنایکا را در امتداد جاده تازه ساخته شده ویا بالبیا (بزرگراه ساحلی لیبی امروزی) مشخص م
ی کرد. در تمام این آثار، معمار تجربه یونانی خود را از سر گرفت و عناصر عربی و نووچنتو را با مهارت فراوان در هم آمیخت. تا آغاز جنگ جهانی دوم، دی فاستو فعالیت خود را در سراسر لیبی گسترش داد و هتل هایی در شهرهای پیش از بیابانی شدن مانند جفرن و نالوت، اقامتگاه هایی برای افسران در طبرق، منینا و قلعه بنیتو، انواع مختلف ساختمان ها در بنغازی، مصراته و درنا و هشت روستا از سی و دو روستای کوچک، شهرهای بنیادی برای استعمارگران ایتالیایی ساخت. در تمام این آثار، دی فاستو بلوغ حرفه ای خود را نشان داد و بر طراحی انواع مختلف ساختمان ها و مقیاس های طراحی تسلط یافت. اوج کار آفریقایی او طراحی غرفه لیبی در «نمایشگاه سرزمین های فرادریایی ایتالیا» بود که در سال ۱۹۴۰ در ناپل برگزار شد. جایگاه او به عنوان «معمار دربار» بالبو با قرار دادن پرتره او در نزدیکی فرماندار در نقاشی های دیواری نقاشی شده توسط آشیل فونی فراری بر روی طاق های کلیسای سنت فرانسیس در طرابلس، که یکی دیگر از آثار اوست، تثبیت شد. در سال ۱۹۴۰، دی فاستو همچنین مسیر کوتاهی را از فعالیت اصلی خود جدا کرد و طراحی صحنه فیلم تاریخی دلقک پادشاه به کارگردانی ماریو بونارد را بر عهد
ه گرفت. سال های پایانی. در طول سال های جنگ، دی فاستو موضع فاشیستی خود را رها کرد و به حزب کاتولیک نزدیک شد، تا اینکه در پایان جنگ به عنوان نماینده دموکراتیا کریستیانا هم در مجلس مؤسسان و هم در اولین دوره قانونگذاری انتخاب شد. در سال ۱۹۵۳، حزب خود را به مقصد حزب ملی سلطنت طلب ترک کرد. در طول این سال ها، او تحولات معماری جاری را محکوم کرد. او در سخنرانی در پارلمان دربارهٔ دوسالانه معماری ونیز، معماری جهان شهری و پیش پا افتاده ایتالیا پس از جنگ را «میل دیوانه وار به چیزهای جدید» تعریف کرد و گفت که انتزاع گرایی، اگزیستانسیالیسم و نسبی گرایی «تجلیاتی از ماده متعفن» هستند. قابل توجه ترین آثار او در آن سال ها، طرح بازسازی پس از جنگ سوبیاکو، مرمت کلیسای جامع سنت آندره آپوستولو در همان شهر، طراحی خانه عمومی سیسترسیان ها در تپه آونتین در رم و بازسازی محراب مونته ورژین بود که به سبک نئورومانسک ساخته شده است. این مجموعه که در سال ۱۹۶۶ به پایان رسید، بازگشت به سنت گرایی دوران اولیه او را نشان می دهد. دی فاستو در سال ۱۹۶۵ در رم درگذشت. او عضو آکادمی سن لوکا و آکادمی پاپی هنرهای زیبا و ادبیات ویرتوسی آل پانتئون بود. میراث.
فلورستانو دی فاستو مهم ترین معمار استعماری ایتالیایی رژیم فاشیستی بود. در دهه ۱۹۲۰، گروهی از معماران جوان، که بیشتر آنها خردگرا بودند، الهام بخش آثار خود را در معماری مدیترانه یافتند. آنها ساختمان های سنتی ("معماری بدون معمار") جنوب ایتالیا، جزایر یونان و سواحل شمال آفریقا را دوباره ارزیابی کردند، زیرا فکر می کردند که درست در آن مکان ها منابع عقلانیت معماری نهفته است. این مفهوم جدید، مدیترانه ای (مدیترانه ای)، در جنبش خردگرا متولد شد، اما بعدها گروه های دیگری مانند "نئوکلاسیک هاً نیز آن را به دست گرفتند. مدیترانه ای که در مرحله اول توسط خردگرایان با معماری هلنی، با خلوص خطوط و طراحی آن، مرتبط بود، بعدها توسط تبلیغات فاشیستی به عنوان توجیه ایدئولوژیک برای گسترش مدیترانه ای آن مورد استفاده قرار گرفت و با معماری رومی همراه شد. در این زمینه، دی فاستو، که خردگرا نبود، به این مفهوم دست یافت. او در تنها نوشته اش که در سال ۱۹۳۷ منتشر شد، می گوید: «معماری در مدیترانه متولد شد و در رم در بناهای جاودانه ای که از نبوغ زادگاهمان خلق شده اند، پیروز شد: بنابراین، باید مدیترانه ای و ایتالیایی باقی بماند.» استعداد و ارتباطات
سیاسی او به او اجازه داد تا این نظریه پردازی را به عمل درآورد. به لطف آثار فراوانش در آلبانی، لیبی، جزایر اژه ایتالیا و خود ایتالیا، معماری به عنوان «معمار مدیترانه» تعریف شده است. پایبندی او به مفهوم مدیترانه ای بودن همچنین در نیاز مداوم او به ارتباط با «روح مکان» مکان هایی که قرار بود در آنها فعالیت کند، منعکس می شود: او در همان نوشته ای که در بالا ذکر شد، نوشت: «هیچ سنگی بدون اینکه از قبل خودم را با روح مکان پر کنم، قرار نگرفت تا آن را از آن خود کنم.» کار او منجر به ایجاد تعادل مداوم بین معماری سنتی و مدرن، التقاط گرایی و خردگرایی شد. او «الگویی بی نظیر از یک معمار حرفه ای بود که به لطف آمادگی قابل توجه همراه با مهارت های کامل، قادر بود هر سبک ممکن را به طور کامل فرا گیرد و بدون هیچ تفاوتی و در هر زمینه جغرافیایی از آن استفاده کند: از سبک موریایی گرفته تا گوتیک ونیزی، از رنسانس گرفته تا نووچنتو، و حتی زبان خردگرایانه را به سبک مدرن دیگری تقلیل دهد.» به دلیل نوسان مداوم او بین سبک های سنتی و مدرن، او بی وقفه مورد حمله دو جبهه مخالف معماران استعماری، «نئوکلاسیک ها» و خردگرایان، قرار گرفت. آثار او که مدت ها پ
س از جنگ مورد غفلت قرار گرفته بود، از دهه ۱۹۹۰ دوباره کشف شده است و از آن زمان میراث او بیشتر و بیشتر مورد مطالعه قرار گرفته است، اگرچه هنوز فهرست کلی آثار او وجود ندارد.
آنتونیو بارلوزی (؛ ۲۶ سپتامبر ۱۸۸۴ – ۱۴ دسامبر ۱۹۶۰) یک معمار ایتالیایی بود که با خلق کلیساهای زیارتی در باغ جتسیمانی، کوه تابور (که به عنوان کوه تجلی در نظر گرفته می شود)، کوه سعادت (محل خطبه بر فراز کوه) و مقبره لازاروس در بتانی، به عنوان «معمار سرزمین مقدس» شناخته شد. او همچنین چندین کلیسا و نمازخانه از جمله نمازخانه کاتولیک در کالواری، در کلیسای مقبره مقدس را بازسازی کرد و به آنها ظاهری جدید بخشید. بیشتر کارهای او به سفارش فرانسیسکن ها برای سرپرستی سرزمین مقدس انجام شد، که او به عنوان یک فرد عادی و نه به عنوان یک عضو رسمی به آنها وابسته بود. با شروع جنگ جهانی اول، او به ایتالیا بازگشت، اما در اکتبر ۱۹۱۷، به دنبال یک گروه اعزامی از بریتانیا، آنتونیو و جولیو به اورشلیم بازگشتند. کمی بعد، او مأمور ساخت یک کلیسای جامع در کوه تابور شد، که آغاز یک سری پروژه های ساختمانی و مرمت بود که او را تا سال ۱۹۵۸ در سرزمین مقدس نگه داشت، تا اینکه به دلیل حمله قلبی به ایتالیا بازگشت. زندگی نامه. بارلوزی در رم متولد شد، سیزدهمین فرزند کامیلو بارلوزی و ماریا آنا بوسیری-ویچی؛ پدربزرگ مادری او آندره آ بوسیری-ویچی معمار مسئول نگ
هداری از کلیسای سنت پیتر بود. بارلوزی از پنج سالگی طرح های قابل توجهی از کلیساها خلق می کرد. خانواده اش در نزدیکی واتیکان زندگی می کردند و از نظر تاریخی در آنجا کارگر بودند. بارلوزی در لیسئو اومبرتو اول دی روما تحصیل کرد، جایی که توسط جولیو سالوادوری آموزش دید. پس از ترک مدرسه در سال ۱۹۰۲، او به ورود به حوزه علمیه فکر کرد، اما به توصیه مشاور و اعتراف کننده اش پدر کورادو، که می خواست بارلوزی ابتدا تحصیلات خود را ادامه دهد، متقاعد شد که ورود خود به مقام کشیشی را به تعویق بیندازد. از سال ۱۹۰۲ تا ۱۹۰۷، او در دانشگاه ساپینزا رم تحصیل کرد و با موفقیت مدرک مهندسی خود را دریافت کرد. اولین پروژه ها. بارلوزی چندین سال را با برادرش، جولیو، در پروژه های ساختمانی در ایتالیا (۱۹۰۹–۱۹۱۲) و خاورمیانه (۱۹۱۳–۱۹۱۴) کار کرد. او مطمئن نبود که آیا وارد مقام کشیشی شود یا خیر و در حالی که به حرفه خود پی برده بود، در اورشلیم در یک بیمارستان ۱۰۰ تختخوابی برای انجمن مبلغان ایتالیایی کار کرد. در حالی که در اورشلیم بود، پدر رازولی، رئیس حضانت فرانسیسکن ها در سرزمین مقدس، از او خواست تا طرح هایی برای ساخت یک کلیسای جامع در کوه تابور ارائه
دهد. جنگ جهانی اول. با شروع جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴، او مجبور به بازگشت به ایتالیا شد. در آنجا، در سال ۱۹۱۵، به توصیه اعتراف کنندگانش، در یکشنبه پس از عید پاک به سمیناریو رومانو دی سنت جیووانی پیوست. با این حال، او هرگز در هیچ سخنرانی شرکت نکرد و تنها پس از چند هفته آنجا را ترک کرد. پس از ترک حوزه علمیه، به عنوان گروهبان به ارتش ایتالیا پیوست و خدمت سربازی خود را در دفتر استحکامات آغاز کرد و بر کاوش های باستان شناسی در قلعه سنت آنجلو مربوط به قرن دوم نظارت داشت. در سال ۱۹۱۸، او به گروه فلسطین پیوست و در ورود متفقین به اورشلیم شرکت کرد. بین جنگ های جهانی. در حالی که در فلسطین بود، با پدر فردیناندو دیوتالوی، کاستوس جدید یا رئیس حضانت سرزمین مقدس، که نقشه هایی را که بارلوزی قبلاً در اولین بازدیدش برای کوه تابور کشیده بود، در اختیار داشت، ملاقات کرد. او از بارلوزی خواست که همزمان کار بر روی این کلیسا و کلیسای دیگری در جتسمانی را آغاز کند. بارلوزی که نگران این مسئولیت جدید بود، برای دریافت مشاوره به ایتالیا بازگشت، اما در نهایت با تصمیم و عزم راسخ به اورشلیم بازگشت. تا سال ۱۹۲۴، او کلیسای همه ملت ها در جتسمانی
و کلیسای تجلی در کوه تابور را به پایان رسانده بود. بارلوزی، یک ملی گرای قوی، از سال ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۷ دبیر شاخه اورشلیم حزب فاشیست بود. جنگ جهانی دوم. در طول جنگ جهانی دوم، بارلوزی در ساردینیا مشغول انجام کارهای ساختمانی برای پدران فرانسیسکن و کاپوچین بود. او تا سال ۱۹۴۷ در ایتالیا ماند. در این مدت، او یک معبد بزرگ در مقبره مقدس و آنچه را که فکر می کرد آخرین کار او در سرزمین مقدس است، یعنی زیارتگاهی برای تجسم در ناصره، برنامه ریزی کرد. پس از جنگ. بارلوزی سرانجام سفارش پروژه ناصره را دریافت کرد و هنگامی که این تصمیم در سال ۱۹۵۸ لغو شد، «او دچار حمله قلبی شد که ناشنوایی مغزی و آمفیزم ریوی را به همراه داشت». مرگ. بارلوزی در ۱۴ دسامبر ۱۹۶۰ در اتاق کوچکی در هیئت نمایندگی سرزمین مقدس در رم درگذشت. مراسم تشییع جنازه او در کلیسای سنت آنتونیو در لاتران برگزار شد و کاردینال گوستاوو تستا، دادستان کل فرقه فرانسیسکن و نماینده سابق حواریون در فلسطین در آن حضور داشت. میراث. تصویری از او در نزدیکی کلیسایش در کوه تابور وجود دارد و همچنین در نقاشی دیواری روی دیوار کلیسایی که در عین کارم طراحی کرده بود، به تصویر کشیده شده است. بارلو
زی خود هرگز مدال هایش را به گردن نینداخته و از جوایزش صحبت نکرده و هر زمان که ممکن بود مانند یک راهب ساده رفتار می کرد. در مورد طرح های او، نویسنده معماری، اچ.وی. مورتون نوشت: «آنها به دلیل اصالت و تنوع طراحی شان قابل توجه هستند. بارلوزی در سال های آینده به عنوان یک نابغه شناخته خواهد شد.»
ماسیمیلیانو فوکساس (؛ زادهٔ ) یک معمار ایتالیایی است. او رئیس استودیو فوکساس با همکاری همسرش، دوریانا ماندرلی فوکساس، است و دفاتری در رم، پاریس و شنژن دارد. زندگی نامه. فوکساس در سال ۱۹۴۴ در رم متولد شد؛ پدرش یهودی لیتوانیایی بود در حالی که مادرش کاتولیک و دختر یک پدر فرانسوی و یک مادر اتریشی بود. در آغاز دهه ۱۹۶۰، او برای جورجیو د چیریکو در رم کار می کرد. پس از ترک ایتالیا، مدتی برای آرکیگرام در لندن، هنینگ لارسن و یورن اوتزون در کپنهاگ کار کرد. او مدرک معماری خود را در سال ۱۹۶۹ در رم از دانشگاه لا ساپینزا دریافت کرد، جایی که اولین دفتر خود را در سال ۱۹۶۷، گرانما، با همکاری همسر اولش آنا ماریا ساکونی افتتاح کرد. از سال ۱۹۸۵ او با همسر دومش، دوریانا ماندرلی، که در سال ۲۰۰۷ در رشته معماری در پاریس فارغ التحصیل شد، همکاری داشته است. دفاتر بعدی در پاریس (۱۹۸۹) و وین (۱۹۹۳)، فرانکفورت (۲۰۰۲) و شنژن چین (۲۰۰۸) افتتاح شدند. ترمینال ۳ جدید فرودگاه بین المللی شنژن بائوآن، که شرکت او آن را بین سال های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۳ (با پشتیبانی طراحی پارامتریک توسط شرکت مهندسی نیپرز هلبیگ) طراحی و ساخته است، نمونه ای برجسته از استفاده
از طراحی پارامتریک و فناوری های تولید در یک ساختمان بزرگ است. فوکساس از دوریانا فوکساس دو دختر داشت: الیزا و لاوینیا. از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۷ او عضو کمیسیون های شهری برلین و سالزبورگ بود. سال های زیادی توجه ویژه خود را به مطالعه مشکلات شهری و به ویژه حومه شهرها اختصاص داده است. از ژوئن ۱۹۹۷ او مشاور I.F.A. بود. هیئت مدیره (مؤسسه معماری فرانسه). از ژانویه ۲۰۰۰، او ستون معماری نشریه هفتگی L'Espresso را که توسط برونو زوی تأسیس شده است، می نویسد. در سال ۲۰۰۰، او (به طرز طعنه آمیزی با توجه به رویه اش در استخدام کارآموزان بدون حقوق برای دوره های تا دو سال) مدیر هفتمین نمایشگاه بین المللی معماری دوسالانه ونیز - «زیبایی شناسی کمتر، اخلاق بیشتر» بود. او استاد مدعو در چندین دانشگاه، از جمله مدرسه تخصصی معماری در پاریس و دانشگاه کلمبیا در نیویورک است. در ۶ دسامبر ۲۰۲۱، تابعیت لیتوانیایی فوکساس به او بازگردانده شد.
مکس فابیانی (; – ) یک معمار ایتالیایی بود که در روستای کوبدیلی در نزدیکی شانجل در فلات کارست، شهرستان گوریزیا و گرادیسکا، در اسلوونی امروزی متولد شد. او به همراه سیریل متد کوخ و ایوان وانکاش، سبک معماری جدایی وین (نوعی هنر نو) را در اسلوونی معرفی کردند. زندگی. فابیانی فرزند آنتونیو فابیانی، یک لاتیفوندیست فریولیایی از پائولارو با تبار برگاماسک، و شارلوت فون کوفلر، یک اشراف زاده تریستینی با اصالت تیرولی بود. او در یک محیط سه زبانه جهان وطنی بزرگ شد: علاوه بر ایتالیایی، زبان خانواده اش، و اسلوونیایی، زبان محیط اجتماعی اش، آلمانی را در سنین بسیار کم آموخت. او از خانواده ای ثروتمند بود که می توانستند از پس هزینه های آموزش خوب برای ۱۴ فرزند خود برآیند. او در کوبدیلی به مدرسه ابتدایی رفت و پس از هفت سال به مدرسه رئال شوله آلمانی و اسلوونیایی در لیوبلیانا رفت، جایی که پس از هفت سال بهترین دانش آموز کلاس بود. او بعداً به وین نقل مکان کرد و در آنجا در دوره های معماری دانشگاه فنی وین شرکت کرد. پس از اخذ مدرک خود در سال ۱۸۸۹، بورسیه تحصیلی به او این امکان را داد که به مدت سه سال (۱۸۹۲–۱۸۹۴) به آسیای صغیر و بیشتر اروپا س
فر کند. او متأهل و دارای دو فرزند بود؛ پسرش لورنزو فابیانی (۱۹۰۷–۱۹۷۳) یک متخصص کشاورزی و روزنامه نگار و یک ضد فاشیست شناخته شده بود. در سال ۱۹۱۷، فابیانی به عنوان استاد دانشگاه وین منصوب شد و در سال ۱۹۱۹ یکی از شاگردانش، ایوان وورنیک، به او پیشنهاد تدریس در دانشگاه تازه تأسیس لیوبلیانا را داد. با این حال، فابیانی این پیشنهاد را رد کرد، از سمت تدریس در وین استعفا داد و تصمیم گرفت در گوریزیا، که به پادشاهی ایتالیا ضمیمه شده بود، ساکن شود و بدین ترتیب شهروند ایتالیا شد. در ۱۵ مه ۱۹۲۱ - کمتر از یک سال پس از آتش زدن تالار ملی اسلوونی در تریسته توسط فاشیست های ایتالیایی، که او طراحی کرده بود - فابیانی به عضویت جنبش فاشیستی ایتالیا درآمد. دلیل پیوستن او به حزب و فعالیت سیاسی او در سال های بعد همچنان نامشخص و بحث برانگیز است. در همان زمان پسرش به دلیل فعالیت های ضد فاشیستی اش زندانی شد. در اواخر سال ۱۹۳۵، فابیانی (در سن ۷۰ سالگی) نامزدی شهردار روستای زادگاهش، اشتانجل، را پذیرفت. او در طول جنگ جهانی دوم شهردار باقی ماند و با استفاده از دانش زبان آلمانی و آشنایی های فرهنگی خود، سربازان آلمانی را متقاعد کرد که از تخریب