Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رند». خواهرش نیز او را با وجود زندگی و ظاهر معمولی، «فوق العاده غیرتی، ناموس پرست و مؤمن واقعی» توصیف کرد. همسر الداغی در مصاحبه ای که خبرگزاری مهر منتشر کرده، می گوید که اقدام او به خاطر «هیچ جناح» و «هیچ سیاستی» نبود، بلکه آن را مصداق «امر به معروف و نهی از منکر» و برخاسته از «مردانگی، غیرت و جوانمردی» دانست. همسر وی همچنین با اشاره به ویدئوی منتشر شده از درگیری، در بخشی از مصاحبه خود ادعا کرد «فیلم آنقدر واضح است که هیچ حرف و حدیثی ندارد. حمید از دختری دفاع کرد که بی حجاب نبود و آن پسر هم مأمور نبود و خودش هم بسیجی نیست. او حق مظلوم را گرفته است. هیچ کس نمی تواند این اقدام را به هیچ موضوع دیگری بچسباند، نه داخل و نه خارج». کمی پس از آن، پرونده کشته شدن وی به صورت ویژه در دادگستری خراسان رضوی پیگیری شد. همچنین سرپرست بنیاد شهید و امور ایثارگران در سبزوار اعلام کرد «احراز رسمی شهادت حمیدرضا الداغی» توسط شورای تأمین استان مورد تأیید قرار گرفت. واکنش ها. وریا غفوری بازیکن فوتبال و کاپیتان سابق باشگاه فوتبال استقلال تهران، محمدباقر قالیباف رئیس مجلس شورای اسلامی، حسین سلامی فرمانده کل سپاه پاسداران انقلاب اسلام
ی، شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی، عطاءالله مهاجرانی سیاستمدار، انسیه خزعلی معاون امور زنان و خانواده رئیس جمهور، اسحاق جهانگیری معاون اول رئیس جمهور پیشین و مسیح علی نژاد روزنامه نگار به کشته شدن او واکنش نشان دادند. تحلیل و گزارش ها. به باور خبرگزاری میزان (وابسته به قوه قضائیه) حمیدرضا الداغی «شهید نهی از منکر» است حسین سلامی، فرمانده سپاه پاسداران هم با انتشار بیانیه ای عنوان کرد که تلاش های به گفته او، «شیطانی و فریبکارانه دشمن» در ترویج «منکر» و تخریب «معروف» به ثمر نخواهد نشست. محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس شورای اسلامی، نیز در صحن علنی مجلس از «نقش بر آب شدن نقشه دشمن» گفت و ادعا کرد: «شهید الداغی در زمانهٔ طعنه ها و تخریب ها، واجب امر به معروف و نهی از منکر را در چشم مردم ایران جلوه داد». خبرگزاری مهر نیز با ادعای این که «جوان غیور سبزواری در راه پاسداری از ناموس کشورش به شهادت رسید»، نوشت: قاتلین حمیدرضا الداغی با وجود آن که متواری شده بودند «در کمتر از ۱۰ ساعت دستگیر و به مراجع قضایی تحویل داده شدند». همچنین خبرگزاری فارس وابسته به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی مدعی شد «حمیدرضا الداغی چهاردهمین شهیدی است
که در استان خراسان رضوی در راه امر به معروف و نهی از منکر به شهادت می رسد». به باور تلویزیون فارسی بی بی سی، جمهوری اسلامی مرگ حمیدرضا الداغی را دستاویزی کرده تا بحث «امر به معروف و نهی از منکر» خود را پیش ببرد. «تلویزیون من وتو» در گزارش خود اعلام کرد «منتسبین به حکومت از همان ابتدا تلاش کردند تا از حمیدرضا یک چهره بسیجی و ولایت مدار بسازند که برای امر به معروف و نهی از منکر در این کار مداخله کرده و جانش را از دست داده است». همچنین این شبکه تلویزیونی با پخش تصاویری از الداغی در کنار همسرش که بدون حجاب دیده می شود، مدعی شد «او نه تنها بسیجی نبوده، بلکه فردی بود از جنس مردمی که در هفت ماه گذشته صف شان را به طور کل از حکومت جدا کردند». همچنین ادعا کرد «تلاش حکومت برای پروژه شهیدسازی او شکست خورد». «بخش فارسی صدای آمریکا» در گزارش خبری تصویری خود گفت: «گرچه بسیاری از هوادارن حکومت از این اتفاق ناگوار می خواستند سوءاستفاده کنند و روی موج احساسات جامعه سوار شده بودند و با استفاده از نام شهید و امر به معروف می خواستند حمیدرضا را بسیجی اعلام کنند ولی صحبت های مادر حمیدرضا در گفتگو با خبرگزاری صداوسیما به صراحت به ا
ین سناریوی حکومت پایان داد». «رادیو فردا» می نویسد: رسانه های نزدیک به جمهوری اسلامی او را «شهید امر به معروف» نامیدند و تلاش کردند با مصادره او، بر سیاست های جمهوری اسلامی در خصوص قانون حجاب اجباری تأکید کنند. «کیهان لندن» نیز نوشت: «شهیدسازی از حمیدرضا الداغی در شرایطی که جمهوری اسلامی هزاران نیروی بسیجی و لباس شخصی را در قالب آمر به معرف و با هدف سازماندهی نیروهای نیابتی علیه مردم در سطح جامعه به کار گرفته است، نشان می دهد که این سازماندهی به بهانه «مبارزه با بی حجابی» با مقاومت مدنی شهروندان روبرو شده و به عمیق تر شدن شکاف میان مردم و حکومت کمک می کند». «ایران وایر» در گزارش خود با سرخط «حمیدرضا الداغی؛ شکست پروژه شهیدسازی» مرگ وی را «شهید سازی» و «شهید دزدی» توسط نظام جمهوری اسلامی ایران توصیف کرد. مسیح علی نژاد نوشت: «به شهادت نزدیکانش او قبلاً در جریان انقلاب «زن زندگی آزادی» توسط همین بسیجی ها که امروز جسم بی جانش را مصادره کرده اند، با شوکر مورد حمله و ضرب و شتم قرار گرفته بود. خانواده این جوان به شدت زیر فشار هستند تا سناریوی امنیتی جمهوری اسلامی را تکرار کنند و بگویند فرزندشان بسیجی بوده است. نگذار
یم این داعشی ها نام و یاد شریف این جوان آزاده و شجاع را مصادره کنند.» نامگذاری ها. نام میدان «سه گوش» در محل کشته شدن حمیدرضا الداغی در سبزوار به «شهید حمیدرضا الداغی» تغییر داده شد. همچنین نام خیابان محل زندگی وی به خیابان «جوانمرد» تغییر یافت و کوچه محل زندگی الداغی «کوی غیرت» نامیده شد. شورای شهر تهران اعلام کرد یکی از معابر پایتخت را به نام «شهید حمیدرضا الداغی» نامگذاری خواهد کرد. یکی از خیابان های ریوند از توابع بخش باشتین در شهرستان داورزن نیز به نام «شهید حمیدرضا الداغی» نامگذاری شد. نشان ها. در ۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۲، نشان ملی فردوسی در بخش «حماسه سازی» به الداغی اهدا شد و برادر وی این جایزه را دریافت کرد. همچنین در حاشیه جشنواره شهید غیرت، «نشان عالی سربداران» به مادر الداغی اهدا شد. انتشار تصاویر خصوصی. بعد از رسانه ای شدن «کشته شدن حمیدرضا الداغی»، چند عکس از الداغی و همسر وی که حجاب اسلامی بر سر نداشت در اینترنت فاش شد. همسر وی در واکنش، به رسانه های ایران گفت تصاویر خصوصی خود در کنار شوهرش، توسط فردی «ضد حکومت» در خارج از کشور انتشار یافته. وی این عمل را «تجاوز به حریم خصوصی» عنوان کرد و مدعی شد تلفن
همراه او را هک کردند. او خطاب به منتشرکننده تصاویر گفت: «شما اگر مرد بودید قبل از انتشار از ما اجازه می گرفتید». مادر الداغی نیز با اعلام این که در حال پخش کردن «تصاویر خانوادگی» فرزندش هستند این اقدام را «گناه» دانست و افزود که این افراد باید جواب بدهند. اعدام قاتل. قوه قضائیه روز سوم آذر ۱۴۰۲، بدون انتشار نام، اعلام کرد «قاتل» حمیدرضا الداغی اعدام شده است. میزان در گزارشی آورده که براساس کیفرخواست صادر شده، اتهام متهم ردیف اول این پرونده «مباشرت در ارتکاب قتل عمدی و نیز ارتکاب جرح عمدی با چاقو، مشارکت در ایراد جرح عمدی با سلاح سرد، آدم ربایی، مزاحمت برای بانوان، اخلال در نظم و آسایش عمومی و تظاهر به تهدید در ملأ عام» بوده است. متهم ردیف دوم پرونده هم «به معاونت در قتل عمدی حمیدرضا الداغی، ارتکاب جرح عمدی با چاقو، مشارکت در ایراد جرح عمدی با چاقو، تظاهر و تهدید با چاقو در ملأ عام و اخلال در نظم و آسایش عمومی» متهم شده است. فیلم و بزرگداشت. مستند "جوانمرد" به کارگردانی محمد خوشدل فر در مورد کشته شدن او و ابعاد مختلف آن ساخته شد که در آن با قاتلین، افراد حاضر در صحنه و خانواده الداغی مصاحبه شده و به ریشه های ش
خصیتی مقتول و قاتلین می پردازد. از این مستند در تیر ۱۴۰۲ با حضور خانواده الداغی رونمایی شد. همچنین در آذر ۱۴۰۲ جشنواره ای هنری با نام شهید غیرت در دانشگاه حکیم سبزواری در بزرگداشت الداغی برگزار شد.
جولیا آویتا مامائا (; Around 182-192 AD – 235 AD) زنی اشراف زاده از سوری ها و از دودمان سورانی بود. او مادر امپراتور روم، الکساندر سوروس بود و در طول سلطنتش یکی از مشاوران اصلی او باقی ماند. او در سال ۲۳۵ توسط سربازان شورشی در کنار پسرش کشته شد.
طاعون قبرس () یک بیماری دنیاگیری بود که امپراتوری روم را از حدود سال ۲۴۹ تا ۲۶۲ میلادی تحت تأثیر قرار داد. گمان می رود طاعون باعث کمبود گسترده نیروی انسانی برای تولید مواد غذایی و ارتش روم شده و امپراتوری را در طول بحران قرن سوم به شدت تضعیف کرد.
فئودراتی یا فدرالتی () مردمان و شهرهایی بودند که به موجب معاهده ای ، معروف به فئودوس، با روم منعقد شده بودند. در دوران جمهوری روم، این اصطلاح به معنای جامعه بود، اما در دوران امپراتوری روم، برای توصیف کشورهای خارجی، پادشاهی مشتری یا قبایل بربر استفاده می شد که امپراتوری در ازای معاونت دریافت نظامی از آنها سود می برد. این اصطلاح همچنین، به ویژه در دوران امپراتوری، برای گروه هایی از مزدوران «بربره» با اندازه های مختلف که معمولاً مجاز به اسکان در داخل امپراتوری بودند، استفاده می شد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;timestamp&gt;2023-05-05T06:08:52Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;AKhaleghizadeh&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;AKhaleghizadeh صفحهٔ اثر فریب گر را به اثر فریبگر منتقل کرد: &lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;37079954&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt;
فریبگر (برگرفته از هلندی "de" "kooi"، به معنای واقعی کلمه «قفس» یا احتمالاً "end kooi"، «قفس اردک») معمولاً یک شخص، وسیله یا رویدادی است که شبیه چیزی است که یک فرد یا یک گروه ممکن است باشد. اما این تنها برای به دام انداختن دادن آنها است. فریبگر برای سده ها به ویژه در شکار و همچنین در زمان جنگ و ارتکاب یا حل وفصل جنایت مورد استفاده قرار گرفته اند. فریبگر در جنگ یک وسیله کم هزینه است که برای نمایش یک وسیله واقعی از تجهیزات نظامی در نظر گرفته شده است.
مرغابی فریبگر وسیله ای برای گرفتن مرغابی وحشی یا دیگر گونه های پرندگان آبزی است. فریبگرها نسبت به شکار مرغابی با تفنگ ساچمه زنی مزیت داشتند زیرا گوشت مرغابی دارای گلوله سرب نبود. در نتیجه، می توان قیمت بالاتری برای آن در نظر گرفت. از فریبگرها هنوز برای شکار مرغابی استفاده می شود، اما اکنون از آنها برای پژوهش های پرنده شناسی نیز استفاده می شود که در آن پرندگان پس از گرفتن رها می شوند.
مگس مصنوعی یا دام مگس نوعی دام ماهیگیری است که معمولاً در ورزش ماهیگیری با مگس استفاده می شود (اگرچه ممکن است در شکل های دیگر ماهیگیری نیز استفاده شود). به طور کلی، مگس های مصنوعی تقلیدی از حشرات آبزی هستند که غذای طبیعی گونه های ماهی هدف هستند که مگس گیران تلاش می کنند آنها را صید کنند. مگس های مصنوعی با بستن مگس ساخته می شوند که در آن خزها، پرها، نخ ها یا هر یک از مواد بسیار دیگر بر روی قلاب ماهی بسته می شوند. مگس های مصنوعی ممکن است برای نمایش انواع طعمه های بالقوه ماهیان آب شیرین و آب شور ساخته شوند، از جمله حشرات آبزی و خشکی زی، سخت پوستان، کرم ها، تخم ریزی، طعمه ماهی های کوچک، خزندگان، دوزیستان، پستانداران و حتی پرندگان. گفته می شود که الگوهای مگس مصنوعی مؤثر به دلیل توانایی آنها در قرار دادن ماهی در مخزن ماهیگیر مگس ها را می کشند. هزاران الگوی مگس مصنوعی وجود دارد که بسیاری از آنها با نام های توصیفی و اغلب عجیب و غریب هستند.
پیتر جفری تیلور (انگلیسی: Peter Geoffrey Taylor)، (۱۹۲۶ - ۲۰۱۱) یک گیاه شناس بریتانیایی بود که در طول زندگی حرفه ای خود در گیاه شناسی در باغ گیاه شناسی سلطنتی کیو کار می کرد. تیلور در سال ۱۹۲۶ به دنیا آمد و در سال ۱۹۸۴ به کارکنان هرباریوم در کیو پیوست. او اولین گونه جدید خود را با نام "علف انبانی پنج انگشت" در سال ۱۹۵۴ منتشر کرد. در سال 1973، تیلور به سرپرستی بخش ارکیده هرباریوم منصوب شد و به گفته کیو، "تحت هدایت او، آرایه بندی ارکیده احیا شد و ارتباطات باغبانی آن تقویت شد." یکی از کانون های اصلی گیاه شناسی تیلور، سرده علف انبانی بود. او گونه های زیادی را در این جنس تألیف کرد و جامع ترین تک نگاشت را در مورد این سرده در سال ۱۹۸۶ ارائه کرد و در سال ۱۹۸۹ با عنوان "سرده های علف انبانی: تک نگاشت آرایه بندی" () اصلاح شد. گیاه مثانه های "علف انبانی پنج انگشت" () "و علف انبانی مودار" () به افتخار او نام گذاری شده اند و همچنین "آکاسیا تیلور" (Acacia taylorii)، "چیتوپوا تیلور" (Chaetopoa taylorii)، "گیاه تابدار تیلور" (Genlisea taylorii)، "ایندیگوفرا تیلور" (Indigofera taylorii)، "پلاتیستل تیلور" (Platystele taylorii)،
"اسپرماکوک تیلور" (Spermacoce taylorii)، "کارینا تیلوریانا" (Karina tayloriana) و "فیلانتوس تیلوریانوس" (Phyllanthus taylorianus). سرده گیاه تابدار تیلوریا (و با گسترش گیاه تابدار بخش تیلوریا) نیز به نام او نام گذاری شده اند.
ویلهلم سولپیز کورز (انگلیسی: Wilhelm Sulpiz Kurz)، (۵ مه ۱۸۳۴–۱۵ ژانویه ۱۸۷۸) گیاه شناس آلمانی و مدیر باغ در بوگور، جاوه غربی و کلکته بود. او در هند، اندونزی، برمه، مالزی و سنگاپور کار کرد. زندگی. او در آگسبورگ نزدیک مونیخ به دنیا آمد و شاگرد کارل فردریش فیلیپ فون مارتیوس بود. او در دانشگاه مونیخ در رشته گیاه شناسی، کانی شناسی و شیمی تحصیل کرد. بدبختی های خانوادگی در سال ۱۸۵۴ باعث شد که او تحصیل را رها کند و به هلند نقل مکان کند و در آنجا به عنوان داروساز کار می کرد. او سپس به خدمات پزشکی ارتش استعمار هلند پیوست و در سپتامبر ۱۸۶۵ به جاوه رفت. او در مارس ۱۸۵۷ به بانکا نقل مکان کرد و در سال ۱۸۵۹ به اکسپدیشنی به بوری، سولاوسی (Celebes) پیوست. در سپتامبر همان سال، او به باغ گیاه شناسی در بویتنزورگ (Buitenzoorg) پیوست و در آنجا به یک کتابخانه بزرگ دسترسی داشت و با گیاه شناسان کار می کرد. در سال ۱۸۶۴ توسط توماس اندرسون، که از مستعمرات هلند بازدید می کرد تا کشت گنه گنه را بررسی کند، مشتاق شد تا با او به عنوان متصدی هرباریوم به کلکته بازگردد، پستی که او تا زمان مرگش به نفع گیاه شناسی هند بود. در سال ۱۸۶۶ کورز برای مط
العه گیاگان جزایر آندامان فرستاده شد. هنگامی که در آندامان جنوبی بود، توسط محکومان مورد حمله قرار گرفت و در جنگل بسته شد که منجر به ترک پروژه و بازگشت او به کلکته شد. در سال ۱۸۶۷ از او خواسته شد تا متون گیاه شناسی را برای افسران جنگل در برمه بریتانیا بنویسد که او را به سفر و جمع آوری در منطقه سوق داد. در نوامبر ۱۸۷۷ او کلکته را به مقصد پنانگ ترک کرد، اما پس از رسیدن در دسامبر بیمار شد و در ۱۵ ژانویه ۱۸۷۸ درگذشت. کارها. اثر اصلی کورز، فلور جنگلی برمه بریتانیا، کلکته، ۱۸۷۷، ۲ جلد است. او همچنین مقالاتی در مجله انجمن آسیایی بنگال و مجله گیاه شناسی () نوشت.
غذای طبیعی و غذای کاملاً طبیعی اصطلاح هایی در برچسب گذاری و بازاریابی مواد غذایی با چندین تعریف هستند که اغلب به غذاهایی اشاره می کنند که توسط فرآوری تولید نمی شوند. در برخی از کشورها مانند انگلستان، اصطلاح «طبیعی» تعریف و تنظیم شده است. در کشورهای دیگر، مانند ایالات متحده، اصطلاح "طبیعی" برای برچسب های مواد غذایی اعمال نمی شود، اگرچه مقررات وزارت کشاورزی ایالات متحده دربارهٔ برچسب گذاری ارگانیک وجود دارد. این اصطلاح برای توصیف غذاهایی است که دارای ترکیب های ذاتی یک غذای فرآوری نشده هستند.
فرهنگ جامع زندگی نامه نوعی دایرةالمعارف است که به اطلاعات بیوگرافی محدود می شود. بسیاری تلاش می کنند تا شخصیت های اصلی یک کشور را پوشش دهند ( با محدودیت هایی مانند افراد زنده، یا فقط افراد فوت شده ). برخی دیگر از این نظر تخصصی هستند که نام های مهمی را در یک زمینه موضوعی مانند معماری یا مهندسی پوشش می دهند. تاریخ در تمدن اسلامی. طریف خالدی مدعی شد که ژانر فرهنگ های زندگی نامه ای « محصول منحصر به فرد فرهنگ مسلمانان عرب » است. اولین نمونه موجود از فرهنگ زندگینامه مربوط به قرن نهم، عراق است و در قرن شانزدهم میلادی به شکلی محکم و قابل احترام از نگارش تاریخی تبدیل شد. قدیمی ترین زندگی نامه در ابتدا بر زندگی پیامبر اسلام و صحابه ایشان متمرکز بوده است، که یکی از اولین نمونه ها، "کتاب طبقات عمده" اثر ابن سعد البغدادی بود و سپس شروع به مستندسازی زندگی بسیاری دیگر از آثار تاریخی کرد. شخصیت هایی (از حاکمان تا علما) که در قرون وسطی جهان اسلام زندگی می کردند. بزرگ ترین فرهنگ زندگینامه شناخته شده ای که تاکنون تولید شده است، "تاریخ دمشق" نام دارد که توسط مورخ مسلمان ابن عساکر تألیف شده است.
دنیل الیور (انگلیسی: Daniel Oliver)، همکار انجمن سلطنتی (۶ فوریه ۱۸۳۰، نیوکاسل از تاین – ۲۱ دسامبر ۱۹۱۶) گیاه شناس انگلیسی بود. او کتابدار هرباریوم، باغ گیاه شناسی سلطنتی، کیو از ۱۸۶۰ تا ۱۸۹۰ و نگهبان آنجا از ۱۸۶۴ تا ۱۸۹۰ و استاد گیاه شناسی در دانشگاه کالج لندن از ۱۸۶۱ تا ۱۸۸۸ بود. در سال ۱۸۶۴، زمانی که در دانشگاه یوسی ال بود، درس هایی در زیست شناسی ابتدایی را بر اساس مطالبی که در دست نویس جان استیونز هنسلو به جا مانده بود و توسط دختر هنسلو، آن هنسلو بارنارد از چلتنهام به تصویر کشیده شده بود، منتشر کرد. با چاپ دوم در سال ۱۸۶۹ و چاپ سوم در سال ۱۸۷۸، این کتاب حداقل تا سال ۱۸۹۱ تجدید چاپ شد. الیور این کتاب را برای استفاده در مدارس و برای جوانان دور از کلاس و آزمایشگاه مناسب می دانست. او به عضویت انجمن لینه ای های لندن انتخاب شد، مدال طلای خود را در سال ۱۸۹۳ دریافت نمود و مدال سلطنتی توسط انجمن سلطنتی در سال ۱۸۸۴ اعطا شد. او در سال ۱۸۶۱ ازدواج کرد و پدر دو دختر و یک پسر به نام فرانسیس وال الیور () بود. در سال ۱۸۹۵، گیاه شناس "فیلیپ تیقم" () سرده "الیورلا" () از گیاهان گل دار از شرق آفریقا، متعلق به خانواده موخوره
ایان را منتشر کرد و به افتخار دانیل الیور نامگذاری نمود. او در ۲۱ دسامبر ۱۹۱۶ بر اثر نارسایی قلبی در خانه اش در کیو گرین درگذشت.
دریای مدیترانه دریایی در جنوب اروپا، غرب آسیا و شمال آفریقا است. مدیترانه یا مدیترانه ای می تواند به موارد زیر نیز اشاره داشته باشد:
میا نیکولای (زاده ) خواننده، ترانه سرا و بازیگر هلندی است. او به همراه دیون کوپر نماینده هلند در یوروویژن ۲۰۲۳ بود.
دیون کوپر (زاده ) خواننده، ترانه سرا هلندی است. او به همراه میا نیکولای نماینده هلند در یوروویژن ۲۰۲۳ بود.
گیوم (حدود ۱۲۸۶ میلادی – ۷ ژوئن ۱۳۳۷ میلادی) کنت انو (با عنوان گیوم یکم)، آون، هلند (با عنوان ویلم سوم) و زیلاند (با عنوان ویلم دوم) از سال ۱۳۰۴ میلادی تا هنگام مرگش بود. حکومت. بر خلاف دروان حکمرانی پدرش ژان دوم که توأم با درگیری فرسایشی بین خاندان های آوِن و دامپیِر بود، حکومت گیوم یک دوران طولانی صلح و شکوفایی برای اراضی تحت سلطه او به همراه داشت. این مسئله لقب «گیوم خوب» را برای او توسط وقایع نگاران هم عصر به ارمغان آورد. با وجود به ارث بردن اراضی بسیار پراکنده شامل انو، هلند و زیلاند، گیوم به شکل مؤثری آن ها را مدیریت می کرد. علاوه بر این سیاست بی طرفی و ایجاد اتحاد با حاکمان همسایه چون خلره، برابانت و فلاندر، گیوم را به یکی از قدرتمندترین شاهزادگان کشورهای سفلی بدل نمود و جایگاهی فرا منطقه ای به او بخشید. ارتباطات به دست آمده از طریق پیوند ازدواج با خاندان های بزرگ غرب اروپا جایگاه گیوم را به شکل قابل ملاحظه ای ارتقا داد و او را وارد معادلات گسترده تری کرد. همسر او ژان دو والوآ خواهر فیلیپ ششم، پادشاه فرانسه بود. گیوم دختر خود مارگارت را به ازدواج لودویگ چهارم، امپراتور مقدس روم درآورد. او همچنین پدر زن
ادوارد سوم، پادشاه انگلستان بود. در طول زمان والنسین، اقامتگاه مورد علاقه گیوم به کرسی درباری تبدیل شد که محل رفت وآمد شخصیت هایی از سرتاسر اروپا بود. این شرایط، با پشتیبانی گیوم، محفلی برای رشد فرهنگ و ادبیات شد. روابط با انگلستان. گیوم با فرستادن ۷۰۰ فرد مسلح غالباً متشکل از نجیب زادگان انو، تأثیر تعیین کننده ای در پیروزی ایزابل فرانسه بر همسرش ادوارد دوم و بر تخت نشاندن ادوارد سوم در انگلستان در سال ۱۳۲۶ میلادی داشت. یک سال بعد شوالیه های گسیل شده از جانب گیوم همچنین نقش فعالی در درگیری بین انگلستان و اسکاتلند ایفا نمودند. ادوارد سوم سال ۱۳۲۸ میلادی با فیلیپا، دختر گیوم ازدواج کرد. در دوره منتهی به جنگ صدساله بین انگلستان و فرانسه، ادوارد سوم که مدعی تاج وتخت فرانسه بود، گیوم را ماه دسامبر سال ۱۳۳۶ میلادی به عنوان نماینده خود در کشورهای سفلی برگزید.
گسترش مسیحیت () مسیحیت به عنوان یک فرقه یهودی معبد دوم در قرن اول در یهودیه (استان روم) در امپراتوری روم آغاز شد، از آنجا که در سراسر امپراتوری روم و فراتر از آن گسترش یافت. ریشه ها. مسیحیت «به عنوان فرقه ای از یهودیت در فلسطین روم پدید آمد» در دنیای هلنیستی متقابل قرن اول پس از میلاد، که تحت سلطه قوانین روم و فرهنگ یونانی بود. این کار با خدمت عیسی آغاز شد که ظهور پادشاهی خدا را اعلام کرد. پس از مرگ او توسط مصلوب شدن، گفته می شود که برخی از پیروان او عیسی را دیده اند و اعلام کردند که او زنده است و دوباره زنده شده است. «رستاخیز عیسی به اولین ایمانداران نشان داد که روزهای تحقق معاد در راه است» و در برخی از فرقه های مسیحی انگیزه ای برای تعالی عیسی به مقام پسر الهی و پادشاهی خدا و از سرگیری فعالیت تبلیغی آنها داد. دلایل موفقیت مسیحیت اولیه. غیرت نابردبار. نخستین دلیل نگرش قوی توسعه طلبانه ای بود که مسیحیان به دلیل انزجار نسبت به چندخداپرستی نشان می دادند. ادوارد گیبون نویسنده کتاب "تاریخ زوال و سقوط امپراتوری روم" می نویسد: «غیرت غیرقابل انعطاف مسیحیان، درست است که برگرفته از دین یهود بود، اما از روح تنگ نظرانه و
غیر اجتماعی که به جای دعوت، غیریهودیان را از پذیرش شریعت موسی منصرف کرده بود، پاک شده بود.» تنها دین یا مردمی که در آن زمان، همان طور که گیبون ذکر می کند، دارای هر نوع برنامه انحصاری و احساس برتری نسبت به دیگران بودند، یهودیان بودند که به عنوان یک نژاد معتقد بودند که قوم برگزیده خدا هستند. یهودیان تمایل واقعی نداشتند که این موقعیت انتخابی را با افراد زیادی به اشتراک بگذارند، زیرا این امر طبیعتاً ماهیت این انحصار را کاهش می دهد؛ بنابراین یهودیت انگیزه زیادی به یهودیان نمی نداد تا دیگران از نژادهای مختلف را به دین خود درآورند. آنها ترجیح دادند این مقام و تمجید از «برگزیدگان» را تا حد زیادی برای خود نگه دارند؛ بنابراین نتیجه این بود که آنها طبیعتاً بسیار منزوی شدند و با آداب و رسوم و مناسک متمایز و مناسک مذهبی خود، همان طور که گیبون توصیف می کند، خود را از دیگران جدا می کردند، در حالی که به چندخداپرستان و اعتقادات آنها به دیده تحقیر نگاه می کردند و به نوبه خود همان طور که گیبون پیشنهاد می کند افراد دیگر در هر صورت توسط قوانین متعدد، محدودیت ها و تشریفات پیچیده و همه بایدها و نبایدهای مختلفی که یهودیت بر آنها پا
فشاری می کند دفع می شدند و او پیشنهاد می کند که ممکن است یکی از آنها را بیشتر دفع کند، مراسم ختنه کردن، مثله کردن بدن، چیزی که برای یونانی ها ممکن است کاملاً بیگانه بود و مانند پلی بوده باشند که هرگز نمی توانستند از آن عبور کنند. بنابراین به بیان ساده، شکاف بزرگی بین چندخداپرستان و یهودیان وجود داشت، حتی اگر بسیاری از چندخداپرستان ممکن بود به آرمان یک خدای واحد و قدرتمند علاقه مند باشند؛ بنابراین وضعیتی عجیب پیش آمد که در آن یهودیان طبق عهد قدیم به عنوان نژاد منتخب تحسین می شدند، اما ناگهان همه مردم اکنون حق «نجات» پیدا کردند اما تحقیر یهودیان نسبت به چندخداپرستان اکنون توسط مسیحیان به ارث رسیده و به یک غیرت تبلیغی بسیار سازش ناپذیر هدایت می شد. گیبون می نویسد.. هر امتیازی که می توانست مسیحیان را از زمین به آسمان بالا ببرد، همچنان برای اعضای کلیسای مسیحی محفوظ بود. اما در عین حال این مقدس ترین وظیفه یک نوکیش شد که برکت بی شماری را که دریافت کرده بود در میان دوستان و خویشاوندان خود منتشر کند و به آنها هشدار دهد که «امتناع» به عنوان نافرمانی جنایتکارانه از اراده خدای خیرخواه که قادر مطلق تلقی می شود مجازات سختی
خواهد داشت. اشتیاق برای زندگی دوم و ابدی پس از مرگ. گیبون میل عمیق به زندگی پس از مرگ فیزیکی را عامل گسترش مسیحیت می داند. او آن را اینگونه توضیح می دهد: «در مسیحیت دکترین زندگی آینده، با هر شرایط اضافی که می توانست به آن حقیقت مهم وزن و کارایی بدهد، بهبود یافته یافت.» به عبارت دیگر وعده زندگی در بهشت؛ بنابراین این موضوع به آرزوی پایه انسان برای زندگی جاودانه کمک کرد. اشارات دائمی به زندگی ابدی در انجیل وجود دارد، اگرچه پیامدها و تناقضات یک زندگی بی پایان در بهشت سعادتمندانه هرگز واقعاً مورد بحث قرار نمی گیرند. اما این تمایل سطحی و مادی گرایانه در انسان عادی برای ادامه زندگی حتی پس از مرگ را مورد توجه قرار گرفته است. این پیام در زمان رومیان در میان بخش بزرگی از مردم طنین انداز شد. وعده سعادت ابدی به بشریت به شرط پذیرش ایمان و رعایت دستورهای انجیل پیشنهاد شد، این پیشنهاد بسیار سودمند توسط تعداد زیادی از افراد از هر دین و از هر درجه ای و از هر استانی در امپراتوری روم مورد پذیرش قرار گرفت. گیبون در ادامه اشاره می کند که از آنجایی که آمدن دوم عیسی در هر زمانی انتظار می رفت، احساس فوریت وجود داشت و او به متی فصل
۲۴ اشاره می کرد که در آن عیسی وعده می دهد قبل از اینکه حامیانش روی زمین از بین بروند، باز خواهد گشت. زندگی ابدی هر چه که باشد، مطمئناً برای توده های معمولی جذابیت داشت و همچنین تأثیری در تشویق نوکیشان به تلاش برای تبدیل سایر دوستان خانواده و همکاران داشت تا آنها را از شکنجه ابدی در جهنم نجات دهند. هر چند که در میان مسیحیان بدوی بسیاری وجود داشتند که خلق و خوی مناسب تری برای فروتنی و خیرخواهی حرفه شان داشتند. بسیاری بودند که برای خطری که در انتظار دوستان و هموطنان خود می دیدند دلسوزی صمیمانه داشتند و خیرخواهانه ترین غیرت را برای نجات آنها از نابودی قریب الوقوع به کار گرفتند. اعتقاد به معجزه. گیبون بیان می کند، قدرت های معجزه آسایی که به کلیسای بدوی نسبت داده می شود و بهره برداری تبلیغاتی مبلغان از معجزهای مختلف ادعایی انجام شده توسط عیسی و پس از مرگ او، حواریون مختلف، در جهت به دست آوردن نوکیشان بود. مسیحیت به شدت بر «معجزه» متکی است و بیشتر داستان های انجیل واقعاً تا حد زیادی وسیله ای برای نشان دادن استعدادهای عیسی در زمینه معجزه کردن هستند. تأکید بیشتر بر معجزات از هر سخنرانی طولانی در مورد دیدگاه های عیسی د
ر مورد ماهیت جهان، فلسفه او تأثیر بیشتری بر مردم داشت. این امر با دنیای عقلانی رواقیون یونانی یا مثلاً افلاطون یا ارسطو که برای متقاعد کردن نوکیشان احتمالی، به ماوراء طبیعی (یا معجزات فرضی) تکیه نمی کردند، بلکه برای درک جهان صرفاً بر حقیقت و حکمت تکیه می کردند، بسیار دور بود. کنجکاوترین یا زودباورترین افراد در میان چندخداپرستان اغلب متقاعد می شدند که وارد جامعه ای می شوند که ادعای واقعی قدرت های معجزه آسا را مطرح می کرد. مسیحیان بدوی احساس می کردند، یا تصور می کردند که از هر طرف بی وقفه توسط شیاطین مورد حمله قرار می گیرند، با رؤیاها تسلی می یابند، توسط نبوت آموزش داده می شوند، و به طور شگفت انگیزی با دعاهای کلیسا از خطر، بیماری، و از خود مرگ رهایی می یابند. زمینه اخلاقی بالاتر. این اخلاقیات بیشتر اخلاقیاتی بود که مسیحیت به آن توجه داشت - بر اساس ده فرمان - عمدتاً اخلاقیات اساسی مانند منع قتل یا دزدی یا سبک زندگی لذت پرستانه، عدم شهادت دروغ و غیره بود. هر چند ادیان چندخداپرستانه قدیمی تر اجرای این اعمال را متوقف کرده بودند، اما حفظ و انجام عملی این اصول به مسیحیان اولیه برتری قابل توجهی بخشید و آنها زمینه های
اخلاقی بالایی داشتند. این موضوع به جذب افراد بیشتر کمک کرد زیرا توده ها می دیدند که کاهنان چندخداپرست احتمالاً همان استانداردهای عالی اخلاقی را موعظه نمی کنند. انسجام جامعه مسیحی. اتحاد و انضباط مسیحیان که به تدریج دولتی مستقل و فزاینده را در قلب امپراتوری روم تشکیل داد. چیزی است که از دین یهود به ارث رسیده و باقی مانده بود. یهودیان حس برادری قوی داشتند و تقریباً به عنوان یک بدنه متفاوت از مردم در امپراتوری روم با آداب و رسوم خاص خود عمل می کردند. مسیحیان همان انحصار و برادری را حفظ کردند، هرچند به قیمت بیگانگی با فرهنگ چندخداپرستی و مردم روم، درست مانند یهودیان. در اصل مانند مسیحیان به عنوان یک گروه مجزا در یک گروه بزرگتر عمل می کردند و تلاش می کردند تا گروه بزرگ تر را با تغییر دین به اراده خود برگردانند. نکته دیگر این بود که کلیسای بدوی سلسله مراتب خاص خود را داشت که به طور خاص برای کمک به گسترش سازماندهی شده بود. کلیسا دارای اسقف ها - بعدها پاپ نیز - کشیش ها، شماسها و تعداد زیادی از مردم بود که زیر نظر آنها کار می کردند و مناطقی که به اسقف های مختلف تقسیم شده بودند. هر اسقف نشینی از نظر تغییر دین چندخداپرس