Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بوکیتان ها در باتانگ لوپار تأثیر گذاشت که در مورد موضوع روند ازدواج داخلی اعمال شده توسط رهبران بوکیتان، به تدریج تمام افراد بوکیتان در باتانگ لوپار را ترغیب کرد تا روش زندگی ایبان ها را در پیش بگیرند، بدین ترتیب قومیت ها به صورت جامعه ایبان تغییر پیدا می کردند. برخی گروه های دیگر همچون اوکیت ها، سرو، میریک و بیلیون تحت تأثیر روابط تحمیل شده تری قرار گرفتند که در این مورد جمعیت آنها تا حد کامل، توسط ایبان ها جایگزین شدند. قرن هجده-نوزده رویدادها و گزارش های دوران استعمار از فعالیت دایاک در برونئو، اضافه بر بخش بزرگی از پژوهش و مطالعات مربوط به پیشینه مهاجرت قوم دایاک، به تفصیل و با دقت روابط اقتصادی و سیاسی آنها با دیگر جوامع را بازگو کرده است. به ویژه، سوء استفاده قوم ایبان یا دایاک دریا در ناحیه دریای چین جنوبی که به واسطه ددمنشی و فرهنگ خشونت آمیز جنگی علیه گروه های دارای سکونتگاه در میان دریا و منافع تجارت نوظهور غرب در قرن هجده و نوزده مستند گردیده است. در سال ۱۸۳۸، جیمز بروک جسور برای ملاقات با سلطان برونئی، در جهت تلاشی نا امیدانه به منظور سرکوب شورش علیه حکومت سلطان، وارد این منطقه شد. بروک برای فرونش
اندن شورش به سلطان کمک کرد و به همین خاطر در سال ۱۸۴۱ به مقام فرماندار ساراواک منصوب گردید و عنوان راجه به اعطا شد. بروک، عملیاتی را برای سرکوب راهزنی دریایی قوم دایاک انجام داد و هدف دومی را برای ترغیب آنها به منظور خاتمه دادن به رسم شکار سر در پیش گرفت. سرشناس ترین جنگجوی مخالف او در دایاک، رهبر نظامی رنتاپ بود. بروک سه مأموریت جنگی را علیه او رهبری کرد و در نهایت او را در نبرد سادوک هیل شکست داد. در طی این برخوردهای نظامی، بروک تعداد زیادی از جنگجویان دایاک را به کار گرفت و با طعنه گفت که «فقط دایاک قادر است دایاک را از بین ببرد». در سال ۱۸۵۱، هنگامی که به بروک اتهاماتی مبنی بر به کارگیری شدت عمل بیش از حد علیه دایاک ها تحت پوشش عملیات نظامی ضد راهزنی دریایی وارد شد، گرفتار کشمکش هایی شد که در نهایت در سال ۱۸۵۴، منجر به تشکیل کمیسیون رسیدگی به این موضوع در سنگاپور گردید. بعد از یکسری تحقیقات، کمیسیون اتهامات را رد کرد. بروک از افراد نظامی دایاک تحت امر خود در ماموریت های نظامی دیگر همچون علیه شورشیان چینی ساراواک به رهبری لیو شان بانگ (Liu Shan Bang) و مالایی های ساراواک به رهبری شریف مساهُر (Sharif Masaho
r) استفاده کرد. قرن بیستم در هنگام جنگ جهانی دوم، نیروهای نظامی ژاپنی برونئو را اشغال کردند و رفتار بسیار بدی با مردم داشتند به نحوی که کشتار مردم عادی دایاک و مالایی، به ویژه در مورد دایاک های بخش کاپیت، امری رایج بود. در قبال این برخورد بد ژاپنی ها، افراد دایاک به منظور کمک به نیروهای متفقین، یک نیروی ویژه تشکیل دادند. یازده تن از نیروی هوایی ایالات متحده و چند ده نفر از تکاوران استرالیایی، هزار نفر از دایاک های بخش کاپیت را برای انجام جنگ چریکی آموزش دادند. این گروه نظامی قبیله ای، تعداد ۱۵۰۰ سرباز ژاپنی را کشت یا اسیر کرد و اطلاعات بسیار با ارزشی در مورد میدان های نفتی تحت کنترل ژاپنی ها در اختیار متفقین قرار داد. در هنگام وضعیت اضطراری مالایا، نیروی نظامی بریتانیا از شکارچیان سر قوم ایبان علیه ارتش آزادیبخش ملی مالایا استفاده کرد. به طور معمول دو سرباز پیاده نظام گشت زن که با یکدیگر مرتبط هستند، به عنوان دستیارهای رهگیر و فراگیر در این محیط بسیار بیگانه، همچون چشم و گوش مقام ارشد این گروه، نقش آفرینی می کنند. در سال ۱۹۵۲، هنگامی که دیلی ورکر، روزنامه کمونیست بریتانیا تعدادی عکس منتشر کرد که در آنها سرباز
ان بریتانیا و ایبان در کنار سرهای بریده شده ای عکس انداخته بودند که احتمال می رفت متعلق به اعضای ارتش آزادیبخش ملی مالایا باشد، اخبار مربوط به این جریان در معرض دید عموم قرار گرفت. زبان. زبان ایبان (به مالایی:"jaku Iban") شاخه ای از گروه قومی دایاک که قبلاً به نام دایاک دریا شناخته می شد، زبان محاوره ای مردم ایبان است. این زبان وابسته به زبان های مالایی است که یک شاخه مالایو-پلی نزیایی از خانواده زبان های آسترونزیایی است. گمان می رود که زادگاه زبان های مالایی در غرب بورنئو جایی که زبان های ایبانیک هنوز باقی مانده اند است. شاخه مالایی یک پراکندگی ثانویه احتمالاً از سوماترای مرکزی که ممکن است کمی با بورنئو همراه شده باشد را نشان می دهد. دین. برای صدها سال، اجداد مردم ایبان به رسم سنتی و نظام مذهبی پاگان خود عمل می کردند. هجوم استعمارگران مسیحی اروپایی (پس از ورود جیمز بروک) منجر به نفوذ مبلغان اروپایی و گرویدن مردم ایبان به مسیحیت شد. اگرچه بیشتر آنها اکنون مسیحی هستند، بسیاری از آنها هر دو آداب مراسم مسیحی و سنتی پاگان (به ویژه در هنگام ازدواج یا جشن) رعایت می کنند، اگرچه برخی از اعمال سنتی مانند «میرینگ» هنوز
توسط برخی کلیساها ممنوع اعلام شده است. بیشتر مردم ایبان پس از گرویدن به مسیحیت، نام سنتی خود را به یک «نام مسیحی» مبتنی بر عبری تغییر دادند و به دنبال آن نام ایبانی قرار گرفته است که از جمله این اسامی می توان از دیوید دونگائو، جوزف جلنگای، مری مایانگ و… نام برد. با این حال برخی هنوز نام های سنتی اجداد خود را حفظ کرده اند. بیشتر ایبان ها که مسیحی هستند، برخی از جشن های مسیحی مانند کریسمس، آدینه نیک، عید پاک را جشن می گیرند. بعضی از ایبان ها، مسیحیان متدینی هستند و به طور دقیق از ایمان مسیحی پیروی می کنند. از زمان گرویدن به مسیحیت، تعدادی از مردم ایبان، جشن های پاگان اجداد خود را به روش مسیحیان جشن می گیرند و بیشتر آنها هنوز هم جشن دایاک یا گاوای دایاک (به مالایی: Gawai Dayak) را برگزار می کنند که یک جشن عمومی در طبیعت است. در کنار اینان برخی به طور کلی، اعتقادات اجداد خود مانند «میرینگ» (Miring) یا جشن گاوای آنتو (Gawai Antu) را کنار گذاشتند و بسیاری فقط جشن های سنتی مسیحی را برگزار می کنند. طبق آمار رسمی، در برونئی، از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۹، ۱۵۰۳ نفر از مردم ایبان به اسلام گرویده اند. بسیاری از ایبان های برونئی ب
ا مالایی ها ازدواج می کنند و در نتیجه دین خود را به اسلام تغییر می دهند. با این وجود، بیشتر افراد قوم ایبان در برونئی، همچون جامعه ایبان در مالزی، مسیحیانی مذهبی هستند. ایبان های برونئی نیز به دلیل داشتن عقاید مشترک، اغلب با موروت ها یا چینیان مسیحی ازدواج می کنند. ایبان ها به کمک کردن به یکدیگر و گذران اوقات خوش در کنار هم اعتقاد دارند. برخی از ایبان های مسن نگران این هستند که از زمان گرویدن به مسیحیت و اتخاذ سبک زندگی مدرن تر، فرهنگ آنها بین اکثر نسل جوان کم رنگ شده است. با این وجود، بیشتر مردم ایبان از پیشرفت و توسعه مدرن استقبال می کنند. بسیاری از مردم محلی و تعدادی مبلغ مذهبی مشخص، به دنبال مستندسازی و حفظ و نگهداری اعمال سنتی مذهب دایاک بوده اند. به عنوان نمونه، کشیش ویلیام هاول بین سال های ۱۹۰۹ و ۱۹۱۰ در مقالات متعدد در مورد زبان، افسانه ها و فرهنگ ایبان در نشریه "ساراواک گازت" (به انگلیسی: Sarawak Gazette) مشارکت کرد. این مقالات چند سال بعد در سال ۱۹۶۳، در کتابی با عنوان، "دایاک های دریا و سایر نژادهای ساراواک" (به انگلیسی: The Sea Dayaks and Other Races of Sarawak) گردآوری شدند. فرهنگ و آداب و رسوم.
موسیقی موسیقی ایبان منطبق بر ساز کوبه ای است. ایبان دارای میراث موسیقی است که از گونه های مختلف گروه موسیقی آگونگ تشکیل شده است-گروه های ساز کوبه ای از گونگ های آویزان بزرگ (large hanging)، معلق، ارباب یا رئیس (bossed)/قبه دار (knobbed) تشکیل شده اند که بدون مشایعت ساز ملودیک، به عنوان طبل عمل می کنند. گروه کلیشه ای آگونگ ایبان شامل مجموعه ای از "انکرومونگ" (engkerumung) (گونگ های کوچک که کنار هم قرار گرفته اند و مانند یک زیلوفون نواخته می شوند)، "تاواک" (tawak) (معروف به "باس گونگ")، "بِبِندای" (bebendai) (که همانند طبل کوچک عمل می کند) و نیز "کتبونک" یا "بداپ" (bedup) (ساز کوبه ای/طبل یک طرفه) خواهد بود. یک نمونه از موسیقی سنتی ایبان، "تابوه" (taboh) است. انواع متفاوتی از "تابوه" (موسیقی) وجود دارد که به هدف و نوع رقص "انگاجات" (Ngajat) بستگی دارد که یک نمونه از آن "آلون لوندای" (alun lundai) (تمپو آرام) نام دارد. "گندانگ" می تواند در انواع مشخص، متناسب با نوع و هدف اجرای مراسم، نواخته شود. محبوب ترین آنها "گندانگ رایاه" (gendang rayah) (ضرب نوسانی) و "گندانگ پامپات" (gendang pampat) (ضرب جاروبی) نام دارد.
صنایع دستی محصولات بافته شده به نام "بتنون" (betenun) معروف هستند. چند نوع روانداز بافته شده توسط مردم ایبان، "پوا کومبو"، "پوا ایکات"، "کین کاراپ" و "کین سونکیت" هستند. مردم ایبان از طریق بافندگی، روانداز، لباس بی آستین ("باجو بورونگ")، "کین کبات"، "کین بتاتینگ" و "سلامپای" (selampai) درست می کنند. بافندگی نشانه تندخویی زنان ایبان است در حالی که "کایائو" (شکار سر) نشانه تندخویی مردان است. روانداز "پوا کومبو" با انگیزه آیینی یا سنتی بافته می شود که به نیت محصول بافته شده بستگی دارد. افرادی که آموزش های بافندگی را به پایان می رسانند با عنوان "تمبو کایو" (finish the wood) نامیده می شوند. از زمره بافته های با بن مایه آیینی که به خوبی شناخته شده هستند می توان به گاجا مرام (فیل آشفته)، تیانگ ساندونگ (تیرک آیینی)، ملیگای (زیارتگاه) و تیانگ رانیای (Tiang Ranyai) اشاره کرد. مالکیت زمین از دوران قدیم، کشاورزی ایبان بر اساس سیستم کشاورزی یکپارچه بومی موجود استوار بود. دایاک های ایبان به کشت برنج روی سطوح شیب دار تپه تمایل داشتند. اراضی کشاورزی به این مفهوم، بیشتر در مورد اصطلاحات شالیزار برنج روی سطوح شیب دار تپه، لادن
گ (باغ) و هوتان (جنگل) به کار گرفته می شد. وقتی ایبان به منطقه ساحلی رودخانه نقل مکان می کرد، آن منطقه را به سه منطقه اصلی یعنی منطقه کشاورزی، حوزه قلمرویی (pemakai menoa) و ذخیره جنگلی (pulau galau) تقسیم می کرد. منطقه کشاورزی با اتفاق نظر و بعد از تقسیم بندی، متناسب با هر خانوار بین آنها توزیع می گردید. رئیس و بزرگترهای قبیله مسئولیت دارند تا هر نوع اختلاف و دعاوی را به صورت مسالمت آمیز حل و فصل کنند. حوزه قلمرویی یک ناحیه مشترک است که خانوارهای هر لانگ هاوس مجاز بودند تا غذای خود را از آن قلمرو مشترک، بدون تخطی به قلمرو دیگر لانگ هاوس ها، برآورده کنند. ذخیره جنگلی برای استفاده عموم است و منبع مواد طبیعی برای ساخت لانگ هاوس (ramu)، قایق، امور بافندگی و بقیه موارد است. تمام منطقه کناری رودخانه می تواند تعداد زیادی از لانگ هاوس ها را در بر بگیرد و بنابراین کل منطقه به تمام آنها تعلق گرفته و آنها باید از آن در برابر تخطی و هجوم بیگانگان دفاع کنند. لانگ هاوس های اشتراکی و زندگی در منطقه کناری رودخانه، به آنها نام مالکان اشتراکی (sepemakai) می بخشد. هر راه گذر جنگل بکر که توسط هر خانواده هموار و به صورت ایمن، در
دسترس قرار گیرد به طور خودکار به آن خانوار تعلق گرفته و به عنوان ارثیه (pesaka) به نسل های بعدی آنها تعلق می گیرد مگر اینکه به دیگر نواحی مهاجرت کنند و از مالکیت زمین خود چشم پوشی کنند، در این موارد به صورت نمادین یک کالای ساده در قبال زمین، به آنها داده می شود. کشاورزی و اقتصاد مراحل اصلی کشت برنج، توسط نقال های لمامبانگ ایبان برای خواندن وردهای آیینی دنبال می شود. نقال ها همچنین مراحل انجام شکار سر را با مراحل انجام کشت برنج تشبیه می کنند. سایر محصولات که کشت می شوند از جمله "انسابی" (نوعی اسفناج)، خیار ("رامپو آمات" و "رامپو بتو")، بادمجان ("برینجال")، ذرت، "لینکائو"، ارزن و پنبه (تایاک) هستند. در مورد پول نقد، محصولات جنگلی را یافته و برای فروش در بازار و شهر عرضه می کردند. مدتی بعد فلفل، کاکائو و کائوچو کاشتند. امروزه، به منظور دست یابی به درآمد بهتر، تعداد زیادی از ایبانی ها در شهر به کار مشغول هستند. تجارت، یک فعالیت و مشغولیت طبیعی برای مردم ایبان نیست. در روزگار قدیم، آنها شلتوک برنج را با ظروف شیشه ای یا سفالی و ماهی شور دریا مبادله می کردند ولی مدتها پیش، شلتوک برنج ارزش اقتصادی خود را از دست داد.
در مناطقی که به طور مکرر کشت محصول انجام می شود، به خاطر اینکه منبع طبیعی کود از خود جنگل است و منبع آبیاری کشاورزی از باران است، محصول زیادی نمی توان برداشت کرد و چرخه موسم آب و هوا اهمیت دارد و لازم است به طرز صحیح دنبال شود. تجارت اقلام خرده ریز، محصولات کشاورزی یا جنگلی توسط چینی هایی که بین شهر و مکان داد و ستد مردم ایبان تردد می کنند، انجام می پذیرد. راهزنی دریایی همان طور که از نام دایاک های دریا مشخص است، گروهی از قبایل هستند که با دریا ارتباط دارند و اساس پیکارهای آنها بر محور قایق و کانو است. یکی از تاکتیک های مورد علاقه آنها در هنگام نبرد، این است که تعدادی از قایق های بزرگ خود را مخفی می کنند و برای اغوای دشمن، تعدادی کانوی کوچک و ضعیف دارای خدمه را، برای حمله به سمت دشمن روانه می کنند. کانوها سپس عقب نشینی کرده و دشمن مبادرت به تعقیب آنها می کند و خیلی زود از مکانی که قایق های بزرگتر دایاک پنهان شده اند عبور کرده و از پشت توسط آنها مورد حمله قرار می گیرند، در حالی که کانوهای کوچکتر که نقش طعمه را اجرا کرده اند، از عقب نشینی دست برداشته و بازمی گردند و وارد نبرد می شوند. برای اجرای این گونه حمله،
مکان هایی انتخاب می شوند که رود دارای قوس و خمیدگی است، شاخه های آویزان درختان و شاخ و برگ های متراکم در ساحل، موقعیت بسیار خوبی را برای مخفی کردن قایق ها، در دسترس قرار می دهد. تعداد زیادی از دایاک های دریا، دزد دریایی بودند. در قرن نوزده، تعداد زیادی دزد دریایی وجود داشت و به صورت پنهانی توسط حکمرانان محلی که سهمی از اموال غارت شده را دریافت می کردند، و نیز توسط مالایی هایی که به خوبی از هدایت قایق برمی آمدند، به ادامه کار ترغیب می شدند. ناوگان قایق های مالایی، مشتمل بر تعداد زیادی از قایق های جنگی طویل یا "پراهو" (prahu) بود که طول هر کدام حدود ۹۰ فوت (۲۷ متر)، یا بیش از این مقدار بود و تیر و کمانی را حمل می کردند که تیرهایی از جنس برنج را پرتاب می کرد، دزدان دریایی به شمشیر، نیزه و تفنگ فتیله ای مسلح بودند. در هر قایق، ۶۰ تا ۸۰ نفر پارو می زدند. این قایق ها در خلیج کوچک محافظت شده، کمین کرده و منتظر طعمه می شدند و به کشتی های تجاری که بین چین و سنگاپور تردد می کردند، هجوم می بردند. دزدان دریایی مالایی و متحدان دایاک آنها، با هر کشتی تجاری که مواجه می شدند آن را ویران و نابود می کردند، با هر گونه مقاومتی
توسط خدمه آنها را به قتل رسانده و بقیه را برای بردگی می بردند. دایاک سر کشته شده ها را از تن جدا کرده و در معرض دود آتش قرار می دادند تا خشک شوند، سپس به عنوان یک دارایی با ارزش به خانه می بردند. تاریخچه نظامی نخستین رویارویی مستقیم دایاک ایبان با بروک و نیروی تحت امرش در سال ۱۸۴۳ اتفاق افتاد که در طی آن نیروهای بروک به منطقه باتانگ ساریباس (Batang Saribas) یا به عبارت دیگر به ترتیب پاده، پاکو و ریمباس حمله کردند. عاقبت این نبرد منجر به همایشی در ناگنا سبولوه (Nagna Sebuloh) در جهت امضای پیمان صلح ساریباس به منظور خاتمه راهزنی دریایی و عمل شکار سر بود ولی بومیان از امضای این پیمان خودداری کرده و موضوع پیمان را مورد بازبینی دوباره قرار دادند. در سال ۱۸۴۴، نیروهای تحت امر بروک به باتانگ لوپار، باتانگ آندوپ و باتانگ اسکرانگ حمله کردند تا دایاک ها و شریف های مالایی را که در این نواحی زندگی می کردند، مغلوب سازند. شریف های مالایی، علیرغم شهرت و قدرت کنترل پر آوازه آنها بر بومی های ساکن آنجا، به راحتی در پاتوسین در باتانگ لوپار مغلوب شدند بدون این که نبرد جدی به وقوع بپیوندد. با این وجود، در طی نبرد باتانگ آندوپ، یک
ی از نیروهای بروک، افسر نیروی دریایی بریتانیا به نام چارلز وید در نبرد اولو آنتوپ هنگامی که در تعقیب شریف های مالایی در بالای رودخانه بود، کشته شد. متعاقباً، نیروهای مالایی تحت امر بروک به سرپرستی داتو پاتینگی علی و آقای استوارد، توسط قوای اسکرانگ ایبان در نبرد کرانگان پریس در منطقه باتانگ اسکرانگ، به طور کامل شکست خوردند. در سال ۱۸۴۹ در نبرد بتینگ مارو، گروهی از قایق های دایاک در حال بازگشت از یک اقامت کوتاه مدت از طریق رود راجان بودند، متوجه یک کشتی جنگی بروک به نام "نمسیس" شدند. آنها بر آب تل بتینگ مارو پهلو گرفتند و به سمت روستاهای خود عقب نشینی کردند، وفق اینکه دو قایق دایاک به منظور انحراف توجه دشمن به سوی کشتی "نمسیس" رفته و با او درگیر شدند و بعد از تبادل چند تیراندازی، به سلامت عقب نشینی کردند. روز بعد، دایاک برای نیروی پیگرد بروک کمین کرده و قبل از بازگشت، دو نفر از خدمه ایبانی بروک را کشتند. لایانگ، داماد ریبائو «لنتاپ» به عنوان اولین فرد ایبان شناخته شده است که یک شخص سفیدپوست، به نام آقای آلن لی «تی متی روگی»، (که بیهوده کشته شد) را در سال ۱۸۵۳ در نبرد لینتانگ باتانگ، به قتل رسانده است که این امر
بر فراز قلعه اسکرانگ که توسط بروک در سال ۱۸۵۰ ساخته شده بود اتفاق افتاد. حکومت بروک سه حرکت متوالی تنبیهی را به منظور تسخیر قلعه نظامی که به عنوان کوه سادوک معروف بود، علیه لیبائو رنتاپ راه اندازی کرد. در مجموع، حکومت بروک ۵۲ اقدام تنبیهی را علیه ایبان انجام داد که یکی از آنها علیه کایان بود. رنجرهای ساراواک که بیشتر آنها از دایاک بودند، در شورش ضد کمونیست در دوره وضعیت اضطراری مالایا، بین سال های ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۰ شرکت کردند. رنجرهای ساراواک به منظور جنگیدن در جریان شورش برونئی در سال ۱۹۶۲، توسط بریتانیا اعزام شدند.
پریت () یک برند تولیدکننده چسب، چسب نواری، گیره برچسبی است که توسط هنکل طراحی و عرضه می شود. پریت اولین چسب غلتکی جهان را اختراع کرد که به عنوان پریت استیک نیز شناخته می شود، که یک چسب جامد در یک محفظه قابل چرخش است.
چسب حرارتی () (به اختصار HMA)، که به عنوان چسب داغ نیز شناخته می شود، نوعی چسب گرمانرم است که معمولاً به عنوان میله های استوانه ای جامد با قطرهای مختلف طراحی شده است و برای استفاده همراه تفنگ چسب گرم فروخته می شود. این تفنگ از یک المنت حرارتی مداوم برای ذوب چسب پلاستیکی استفاده می کند که کاربر آن را با مکانیزم مکانیکی ماشه روی تفنگ یا با فشار مستقیم انگشت از طریق تفنگ فشار می دهد. چسب فشرده شده از نازل گرم شده در ابتدا به اندازه کافی داغ است تا پوست را بسوزاند و حتی ایجاد تاول کند. این چسب در زمان گرم شدن چسبناک است و در عرض چند ثانیه تا یک دقیقه جامد می شود. چسب های حرارتی را می توان با غوطه ور کردن یا اسپری کردن نیز اعمال کرد و در بین علاقه مندان و صنعتگران هم برای چسباندن و هم به عنوان جایگزین ارزان قیمت برای ریخته گری رزین محبوب هستند.
در ریاضیات و مهندسی الکترونیک کد باینری گلی (به انگلیسی: Binary Golay Code) نوعی از کد تصحیح خطای خطی است که در ارتباطات دیجیتال استفاده می شود. کد باینری گلی به همراه کد گلی سه تایی ارتباط عمیق و جالبی با نظریه گروه های پراکنده محدود در ریاضیات دارد . این نوع از کدها به افتخار مارسل. جی. ای. گلی نامگذاری شد که مقاله 1949 او در معرفی این نوع کدها توسط الوین برلیکمپ "بهترین صفحه منتشر شده واحد" در نظریه کدنویسی نامیده شده است. دو نوع کد باینری گلی مرتبط به هم وجود دارد. کد باینری گلی تعمیم یافته یا G24 (گاهی اوقات در نظریه گروه محدود "کد گلی" نامیده می شود) 12 بیت از داده رو به یک کلمه ی 24 بیتی رمز گذاری می کند به گونه ای که هر خطای 3 بیتی را می توان تصحیح کرد یا هر خطای 7 بیتی را می توان تشخیص داد. نوع دیگر کد، کد باینری باینری گلی کامل است، به مختصر : G23، طول کلمات کد آن 23 و محتوای آن از کد گلی تعمیم یافته، با پاک کردن یک موقعیت مختصات به دست می آید (متقابلا، کد باینری گلی تعمیم یافته از کد گلی کامل، با اضافه کردن بیت توازن به دست می آید). در نشانه گذاری استاندارد کدنویسی، کدها دارای مولفه های [8, 12, 24]
و [7, 12, 23] هستند که به ترتیب مربوط به طول کلمات کد ، بعد کد و حداقل فاصله ی همینگ بین دو کلمه ی کد هستند. تعریف ریاضی. در اصطلاح ریاضی کد باینری گلی افزوده (به انگلیسی: G24) از یک زیرفضای خطی 12 بعدی به نام W از فضای formula_1=V از کلمات 24 بیتی تشکیل می شود به گونه ای که هر دو عنصر متمایزی از W در حداقل 8 مختصات تفاوت دارند. W کدی خطی نامیده می شود زیرا یک فضای برداری است. در کل W شامل 4096=formula_2 عنصر می باشد.
چسب غلتکی () یا چسب ماتیکی چسب های جامد و سختی هستند که در لوله های چرخشی یا فشاری قرار دارند. کاربران می توانند با نگه داشتن تیوب بازشده چسب، بدون اینکه انگشتان خود را کثیف کنند چسب را به سطح مورد نظر آغشته کنند. کاربرد. بیشتر چسب های غلتکی برای چسباندن کاغذ و کاغذ چاپ به هم طراحی شده اند و به اندازه برخی از انواع پایه-مایع قوی نیستند. آنها را می توان برای صنایع دستی و طراحی، استفاده در دفتر کار و در مدرسه استفاده کرد. انواع مختلف چسب غلتکی وجود دارد: دائمی، قابل شستشو، بدون اسید، غیر سمی، بدون حلال، و رنگ شده (به عنوان مثال برای دیدن محل استفاده از چسب). اندازه ها. چسب های غلتکی در اندازه های مختلفی عرضه می شوند که رایج ترین آنها ۸ گرم، ۲۲ گرم، ۲۵ گرم، ۳۶ گرم و ۴۳ گرم است. مواد تشکیل دهنده. مواد شناخته شده استفاده شده چسب غلتکی، پلی وینیل الکل (PVA) یا پلی وینیل پیرولیدون (PVP) می باشد.
کالج هوانوردی چینی-فرانسوی دانشگاه بیهانگ ، دانشگاه هوانوردی چینی-فرانسوی ( &lt;/link&gt; ) ، یک مؤسسه آموزشی تعاونی خارجی چینی است که به طور مشترک توسط دانشگاه بیهنگ و دانشگاه ملی هوانوردی مدنی در فرانسه در هانگژو سازماندهی شده است و دارای وضعیت شخصیت حقوقی نیست. این مدرسه در خیابان Shuanghongqiao شماره 166، شهر Pingyao، منطقه Yuhang، شهر Hangzhou ، استان ژجیانگ واقع شده است. تاریخ. در 9 ژانویه 2018، با حضور مشترک شی جین پینگ ، رئیس جمهور وقت چین و مکرون ، رئیس جمهور فرانسه ، زو هویبین، رئیس دانشگاه هوانوردی و فضانوردی پکن، و 奥利维耶·尚苏 رئیس دانشگاه ملی هوانوردی مدنی فرانسه ( انگلیسی : ) در این مراسم شرکت کردند. مجمع مردمی سالن "یادداشت همکاری بین دانشگاه بیهنگ و دانشگاه ملی هوانوردی کشوری فرانسه" را امضا کرد. بر اساس تفاهم نامه همکاری در راه اندازی مدارس، دو مدرسه در نظر دارند تا از مزیت های طرفین در اداره مدارس استفاده کامل کنند و با حمایت دولت استان ژجیانگ و شرکت های چینی و فرانسوی، برای ایجاد مدرسه عالی همکاری کنند. -دانشگاه هوانوردی سطح، بین المللی و جدید. این مدرسه به عنوان یک موسسه آموزشی همکاری خارجی چی
نی با شخصیت حقوقی مستقل است که متخصصان برجسته در زمینه هوانوردی را پرورش می دهد. در 16 آوریل 2019، مراسم امضای همکاری بین دانشگاه بی هانگ، دولت مردمی استان ژجیانگ و دولت مردمی شهرداری هانگژو در مرکز کنفرانس بی هانگ روکسین برگزار شد. در آن زمان، او به عنوان معاون دبیر کمیته حزب استانی ژجیانگ و فرماندار یوان جیاجون ، معاون فرماندار Xingfu، معاون دبیر کمیته حزب شهرداری هانگژو و شهردار شو لییی، دبیر کل دولت استانی چن شین ، کمیته حزب بیهنگ خدمت کرد. وزیر کائو شومین ، رئیس جمهور شو هویبین ، معاون اجرایی رئیس جمهور فانگ جیان چنگ ، و معاون رئیس جمهور ژانگ گوانگ و دیگران در مراسم امضای قرارداد حضور داشتند. مراسم امضای قرارداد توسط خو هویبین برگزار شد. در مراسم امضای قرارداد، چن گنفانگ ، مدیر وقت اداره آموزش استان ژجیانگ، چن گوومی ، معاون شهردار هانگژو، و فانگ جیان چنگ، معاون اجرایی دانشگاه بی هانگ، "توافق نامه چارچوب همکاری برای ایجاد مشترک هواپیمایی چین و فرانسه" را امضا کردند. دانشگاه" به نمایندگی از همه طرف ها. در 19 سپتامبر 2019، خو هویبین، رئیس وقت دانشگاه بیهانگ، و اولیویه چانسو، رئیس دانشگاه ملی هوانوردی غیرنظا
می فرانسه، "توافقنامه همکاری برای ساخت مشترک دانشگاه هوانوردی چین و فرانسه" را در مرکز کنفرانس بی هانگ روکسین امضا کردند. معاون رئیس جمهور هوانگ هایجون و معاون رئیس جمهور ژانگ گوانگ از دانشگاه بی هانگ، روسای دفتر تبادل و همکاری بین المللی، دفتر پذیرش و استخدام، دفتر همکاری داخلی و سایر بخش ها و همچنین خانم کرستی تان، مدیر برنامه های بین المللی دانشگاه ملی هواپیمایی کشوری فرانسه، در مراسم امضای قرارداد شرکت کرد. در 28 دسامبر 2019، پروژه دانشگاه هوانوردی چین-فرانسه سنگ بنا را در شهر Pingyao، منطقه Yuhang، Hangzhou گذاشت. ژو جیانگ یانگ ، عضو کمیته دائمی کمیته حزب استانی ژجیانگ و دبیر کمیته حزب شهرداری هانگژو، و ژو هویبین، رئیس دانشگاه بی هانگ، سخنرانی کردند. چنگ یوچونگ ، معاون وقت فرماندار استان ژجیانگ، کائو شومین، دبیر کمیته حزب دانشگاه بیهانگ، ژانگ ژونگجان ، معاون دبیر کمیته حزب شهرداری هانگژو، چن گنفانگ، دبیر کمیته حزب و مدیر اداره آموزش استانی ، و دیگران در این رویداد مهم شرکت کردند. این پروژه در مجموع 1500 هکتار مساحت دارد که شامل 1000 هکتار برای عملیات مدرسه و 500 هکتار برای پارک علم و فناوری دانشگاه (پارک
صنعتی) است که به طور مشترک توسط مدرسه و منطقه ساخته شده است. یک برنامه ریزی کلی، ساخت و ساز مرحله ای و اجرا». در 3 ژوئن 2020، دانشگاه بیهانگ و دانشگاه ملی هوانوردی غیرنظامی فرانسه "توافق نامه تکمیلی در مورد ساخت مشترک دانشگاه هوانوردی چین و فرانسه" را امضا کردند. در 26 آگوست 2020، پردیس انتقالی دانشگاه هوانوردی چین-فرانسه Xixi Bafangcheng با استقبال از اولین دسته از دانشجویان و معلمان فارغ التحصیل به طور رسمی افتتاح شد. در 30 دسامبر 2021، پروژه اصلی پردیس دانشگاه هوانوردی چین و فرانسه، شامل 3 گروه کالج، 2 گروه زندگی، 1 گروه مرکزی و 1 گروه ورزشی (به استثنای گروه نوآوری علم و فناوری شمال و جنوب) بود. تکمیل شده و در سپتامبر 2023 به بهره برداری می رسد. در 29 می 2023، پردیس هوانوردی چین-فرانسه دانشگاه بی هانگ رسماً رونمایی شد. محوطه دانشگاه. مساحت کل زمین پردیس پروژه دانشگاه هوانوردی چین-فرانسه تقریباً 100100 متر مربع است، با مساحت ساخت و ساز برنامه ریزی شده تقریباً 769500 متر مربع (تقریباً 620000 متر مربع برای ساختمان های روی زمین و تقریباً 150000 متر مربع برای کل بودجه سرمایه گذاری 9.38015 میلیارد یوان برآورد ش
ده است. برنامه ریزی و طراحی پروژه ویژگی های لیانگژو را به ارث می برد که «آب اطراف پلت فرم مرتفع» است و از الگوی شهر آبی جیانگ نان «یک قلب و هشت جزیره» استفاده می کند. محتوای اصلی پروژه شامل 3 گروه کالج، 2 گروه زندگی، 2 سکوی نوآوری فناورانه، 1 گروه مرکزی، 1 گروه ورزشی و همچنین پروژه های مهندسی شهرداری و رودخانه در مجموع 45 ساختمان با موتور مجازی است مرکز شبیه سازی، مرکز میکرو نانو ، مرکز آزمایشی تونل باد در مقیاس بزرگ، مرکز آزمایشی تونل آبی در مقیاس بزرگ و بسیاری دیگر از پلت فرم های نوآوری علم و فناوری هوانوردی.
پکن ۱ (همچنین به نام پکن شماره ۱ یا پکن شماره 1 نیز شناخته می شود) یک نمونه اولیه هواپیمای کوچک دو موتوره در دهه 1950 بود که در جمهوری خلق چین طراحی و ساخته شد. فقط یک نمونه ساخته شد که نوع آن وارد تولید نشد. طراحی و توسعه. در سال 1958، ژو انلای ، نخست وزیر چین، به مؤسسه هوانوردی پکن (بعدها به عنوان دانشگاه هوانوردی و فضانوردی پکن (BUAA) و اکنون دانشگاه بی هانگ شناخته شد) دستور طراحی یک هواپیمای مسافربری را دریافت کرد. طرح به دست آمده، پکن 1، یک هواپیمای تک بال پایین دو موتوره کوچک با ارابه فرود سه چرخه جمع شونده و تمام ساختار فلزی بود. انرژی آن دو بود Ivchenko AI-14 ملخ های چوبی دو پره را هدایت می کند، در حالی که بال های آن به نوارهای لبه ای و لبه های انتهایی مجهز شده بود تا عملیات خارج از فرودگاه های کوچک را تسهیل کند. یک خدمه دو نفره و 8 تا 10 مسافر در بدنه هواپیما حمل می شدند. پکن 1 اولین پرواز خود را در 24 سپتامبر 1958 انجام داد و در 1 اکتبر 1958 در نهمین سالگرد تاسیس جمهوری خلق چین به مقامات هواپیمایی کشوری چین تحویل داده شد. این اولین هواپیمای مسافربری بود که در جمهوری خلق طراحی و ساخته شد. اگرچه گزارش
های معاصر حاکی از آن است که این نوع به اداره هواپیمایی کشوری چین وارد شده است، هیچ تولیدی دنبال نشد و تنها نمونه اولیه آن ساخته شد. اکنون در موزه هوانوردی پکن نگهداری می شود.