Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نند. سدها. سومین بخش از منابع رطوبتی استان را سدها تشکیل می دهند که از جمله مهم ترین آن ها می توان به سد امیرکبیر و سد طالقان اشاره کرد. این سدها با تأمین آب موردنیاز برای آبیاری بخش وسیعی از زمین های اطراف خود، نقش مهمی در رویش و پوشش گیاهی استان داشته و در نتیجه، بر اقلیم شناسی منطقه اثر می گذارند. توده های هوا. استان البرز در فصول سرد سال تحت تأثیر سیستم های جوی شمالی، شمال غربی، غربی و جنوب غربی قرار دارد که با نفوذ به فلات ایران، این منطقه را نیز تحت تأثیر خود می گیرند. به طور کلی، زمستان های استان سرد و خشک است. همجواری با کویر نیز باعث می شود که در تابستان، بادهای گرم و خشک شرقی و جنوب شرقی بر آن اثر بگذارند. در نتیجه، تابستان های این استان عمدتاً گرم، خشک و غبارآلود است. عوامل فرعی. عوامل دیگری نیز تحت عنوان عوامل فرعی در ساختار اقلیم این استان مؤثرند که از آن جمله می توان به پوشش گیاهی، کشاورزی و فعالیت های صنعتی استان البرز اشاره کرد. پوشش گیاهی. به دلیل آنکه وضعیت اقلیمی دشت ها و جلگه های اطراف، به ویژه جنوب البرز، نیمه صحرایی با بارندگی کم و فصل خشک طولانی است، پوشش گیاهی در این نواحی مناسب نبوده
و تنها در بهار یا سال های پرباران رشد و نمو کافی دارد. مراتع استان البرز نیز به علت چرای بی رویه دام، ظرفیت مفید خود را از دست داده و این امر باعث شده که فرسایش خاک و آسیب پذیری منطقه در برابر سیلاب ها افزایش یابد. پوشش جنگلی این استان در ارتفاعات بین ۲۰۰۰ تا ۳۵۰۰ متر قرار دارد و به صورت جنگل های نامنظم از بقایای جنگل های بُنَه و گونه هایی همچون زالزالک، زرشک، انجیر، شیرخشت، گوجه وحشی و غیره مشاهده می شود. عوامل فوق در مجموع تأثیر گسترده و قابل توجهی بر اقلیم استان دارند، اما تنها در مقیاس های کوچک و خرد اقلیمی تأثیرگذار هستند. کشاورزی. استان البرز به دلیل محدودیت های اقلیمی و رشد ناموزون و غول آسای فعالیت های صنعتی، تجاری و مالی، از کشاورزی گسترده و در حد انتظار برخوردار نیست. در نواحی کوهستانی استان البرز، مانند طالقان و شمال ساوجبلاغ که به واسطه شرایط جغرافیایی با محدودیت زمین های قابل بهره برداری و اقلیم سرد مواجه هستند، اما دارای منابع آبی کافی می باشند، فعالیت های باغداری و دامداری قابل توجه است. در نواحی کوه پایه ای ارتفاعات البرز جنوبی و دشت ها مانند اشتهارد و بخش های جنوبی و مرکزی ساوجبلاغ، زمین های
مستعد کشاورزی موجود است. با این حال، دو عامل آب و شوره زار به عنوان محدودکننده های عمده برای زراعت و دامداری در این نواحی عمل می کنند. آلودگی هوا. مازوت سوزی. نیروگاه شهید منتظرقائم فردیس کرج از مازوت استفاده می کند.
رافائل مونتی (میلان 1818-1881) مجسمه ساز، نویسنده و شاعر ایتالیایی بود. او در میلان یا ایزو به دنیا آمد، زیر نظر پدرش، مجسمه ساز مشهور گائتانو ماتئو مونتی ، در آکادمی امپراتوری تحصیل کرد. در سن 20 سالگی، او به وین دعوت شد و در آنجا حمایت گسترده ای دریافت کرد. او پس از دو سال به میلان بازگشت. زندگی هنری. در سال 1846، مونتی برای یک سال به انگلستان سفر کرد و بعداً در آنجا ساکن شد. مونتی آثارش را در آکادمی سلطنتی به نمایش گذاشت و به زودی با قطعه اش برای ششمین دوک دوون شایر ، «وستال محجبه»، چهره ای با حجاب توهم گرا، که تخصص او بود، به عنوان یک مجسمه ساز برجسته شناخته شد. مجسمه نیم تنه ای بر اساس این اثر و ریخته گری چینی پریان توسط کوپلند با عنوان «عروس» که اغلب با نام «عروس محجبه» شناخته می شود، منتشر شد. در سال 1861 توسط اتحادیه هنر کریستال پالاس. این مجسمه به یکی از محبوب ترین مجسمه های نیم تنه پرین تبدیل شد.
گوکچه فیرات چولهااوغلو (زاده ۸ مارس ۱۹۷۴) رئیس حزب ملی و روزنامه نگار است. او رئیس ستون نویس "چپ ترکیه" است. وی در تاریخ ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۴ به اتهام " توهین به رئیس جمهور " دستگیر و روانه زندان شد اما پس از ۱۸ روز حبس آزاد شد. در ۳۱ اوت ۲۰۱۶ او دوباره بازداشت و متهم به کمک به یک سازمان تروریستی شد. آثار. او ۲۲ کتاب نوشته است:
گابریل شارم (متولد ۷ نوامبر ۱۸۵۰ در اوریاک - درگذشته ۱۹ آوریل در پاریس - فرانسه ) روزنامه نگار و کاوشگر فرانسوی بود. زندگی نامه. گابریل از طریق برادرش فرانسیس، در سال ۱۸۷۲ به روزنامه ژورنال دِدِبا و لوسوآر پیوست و در زمینه سیاست خارجی تخصص یافت. او سپس برای انجام مأموریت هایی به کشورهای مدیترانه ای و خاور نزدیک اعزام شد. در سال های ۱۸۷۸ و ۱۸۷۹، به دلیل بیماری، دو زمستان را در قاهره سپری کرد و در این مدت، بخش وسیعی از مصر را بازدید کرد. در ۲۱ مارس ۱۸۸۰، برای کاوش در سوریه و فلسطین، از اسکندریه به مقصد یافا حرکت کرد. پس از گذر از رمله، وارد کوه های یهودیه شد و به اورشلیم رسید، اما از اینکه زیبایی هایی را که دیگران در شاتوبریان و لامارتین توصیف کرده بودند نیافت، ناامید شد. سپس از سامره گذر کرد و به ناصره وارد شد. از آنجا به حیفا، کوه کرمل و سنت ژان دآکر رفت. پس از بازدید از ویرانه های صور و صیدا، به بیروت رسید. او همچنین در سفر سالانه کنسول فرانسه به بکرکی، برای دیدار با پاتریارک مارونی ها، همراهی کرد. گزارش های دیگر او را به طرابلس و تونس، پس از استقرار حکومت تحت الحمایه فرانسه (۱۸۸۱) و همچنین مراکش در یک مأمور
یت رسمی کشاند. امّا در بازگشت، در سال ۱۸۸۶ و در ۳۵ سالگی، بر اثر بیماری سل درگذشت. او که تحت تأثیر دریاسالار اول، نظریه پرداز مکتب ژون اِکول (École Jeune)، قرار گرفته بود، دو کتاب با عناوین «ناوشکن های مستقل و آینده نیروی دریایی» (۱۸۸۵) و «اصلاح نیروی دریایی» (۱۸۸۶) منتشر کرد. همچنین مقالات بسیاری در مطبوعات منتشر کرد که در آن ها کشتی های جنگی بزرگ را به دلیل هزینه بالا و آسیب پذیری، محکوم می کرد و در مقابل، ناوشکن ها را به عنوان گزینه ای ارزان و نامرئی، که به «گرد و غبار دریایی» مشهور بودند، ستایش می کرد. یکی از ناوشکن های مجهز به توپ، به نام گابریل شارم نامگذاری شد.
دورهٔ آلبوم (گاهی، دورهٔ آلبوم-راک) دوره ای در موسیقی عامه پسند طی نیمهٔ دوم سدهٔ بیستم بود که در آن آلبوم—مجموعه ای از ترانه های منتشرشده در رسانه های فیزیکی—شکل غالب بیان و مصرف موسیقی ضبط شده بود. دورهٔ آلبوم که معمولاً از میانهٔ دهه ۱۹۶۰ تا میانهٔ دهه ۲۰۰۰ به شکل بادوام تعریف می شود، عمدتاً به وسیلهٔ سه فرمت ضبط موسیقی متوالی هدایت می شود: آلبوم پرآهنگ (LP) با سرعت پخش ۳۳⅓ دور بر دقیقه، نوار کاست و لوح فشرده (CD). موسیقی دانان راک اهل ایالات متحده و بریتانیا اغلب در خط مقدم این دوره بودند. اصطلاح «دورهٔ آلبوم» همچنین برای اشاره به دوره ای بازاریابی و زیبایی شناسی پیرامون انتشار آلبوم از سوی یک هنرمند موسیقی به کار می رود. آلبوم های پرآهنگ (ال پی) در آغاز سدهٔ بیستم به وجود آمدند و در ابتدا برای موسیقی کلاسیک و مصرف کنندگان بزرگسال ثروتمندتر به بازار عرضه شدند. با این حال، تک آهنگ ها همچنان بر صنعت موسیقی تسلط داشتند. در نهایت، با موفقیت نوازندگان راک اند رول در دهه ۱۹۵۰، فرمت ال پی بیشتر برای موسیقی متن، جاز و برخی از آثار پاپ مورد استفاده قرار گرفت. تا میانهٔ دههٔ ۱۹۶۰ که بیتلز شروع به انتشار ال پی های ب
لندپروازانهٔ هنری و پرفروش کرد، ترانه های راک و پاپ بیشتری از این موقعیت پیروی کردند و این صنعت به آلبوم ها موفقیتی عظیم رساند؛ در همین حال منتقدان رو به رشد راک اعتبارسنجی ارزش های فرهنگی آن ها را به عهده داشتند. در دهه ۱۹۷۰، ال پی به عنوان یک واحد هنری اساسی و یک آیتم بسیار محبوب در بین جوانان ظاهر شد. ال پی ها اغلب به عنوان آلبوم های مفهومی ساخته و به بازار عرضه می شدند، به ویژه به وسیلهٔ نوازندگان مترقی (پراگرسیو) هم در راک و هم در سول. در پایان دههٔ ۱۹۷۰، ال پی ها کاهش فروشی را تجربه کردند، در حالی که قالب تک آهنگ ها با ظهور موزیک ویدیوها در ام تی وی و با محبوبیت پانک راک و دیسکو دوباره مورد تأکید قرار گرفت. صنعت موسیقی به راه های مختلف با این روند مقابله کرد: به تدریج جای ال پی ها با سی دی ها، انتشار تک آهنگ های کمتری که موفق بودند (برای اجبار به فروش آلبوم های همراه آن ها)، و افزایش قیمت آلبوم های سی دی در دو دهه بعد. موفقیت ستارگان ارشد پاپ منجر به ایجاد یک مدل عرضه گسترده در بین ناشرهای موسیقی شد: بازاریابی یک آلبوم حول یک تک آهنگ جذاب، پخش موزیک ویدیوی جذاب، کالاهای جدید، پوشش رسانه ای، و یک تور کنس
رت حمایتی. زنان و نوازندگان سیاه پوست در میان آثار راک محور و عمدتاً مردان سفیدپوستِ دورهٔ آلبوم، با ژانر در حال رشد هیپ هاپ که در نوع خود استانداردهای مبتنی بر آلبوم را توسعه می داد، به کسب جایگاه ادامه دادند. در دهه ۱۹۹۰، صنعت موسیقی شاهد رونق موسیقی آلترناتیو راک و کانتری بود که منجر به اوج درآمد ۱۵ میلیارد دلاری در سال ۱۹۹۹ (بر اساس فروش سی دی) شد. با این حال، توسعه شبکه های اشتراک گذاری فایل مانند نپستر شروع به تضعیف ماندگاری این قالب کرد، زیرا مصرف کنندگان می توانستند به طور غیرقانونی ترانه های مورد علاقهٔ خود در سی دی ها را به صورت دیجیتالی از طریق اینترنت به اشتراک بگذارند. در آغاز سدهٔ بیست و یکم، خدمات دانلود و استریم موسیقی به عنوان ابزاری برتر در توزیع موسیقی ظهور کردند، فروش آلبوم ها با کاهش شدیدی روبه رو شد، و کارهای ضبط به طور کلی بر تک آهنگ ها متمرکز بود و عملاً به دورهٔ آلبوم پایان داد. پارادایم انتقادی نیز از موسیقی راک دور شد و به سمت آثار نوآورانه تر در موسیقی پاپ و موسیقی اربن (که در دههٔ ۲۰۰۰ بر فروش موسیقی مسلط بود) تغییر کرد. گروه های پاپ پرمخاطب به طور جدی به بازاریابی آلبوم های خود ا
دامه دادند و انتشارات غافلگیرکننده به عنوان یک استراتژی محبوب ظاهر شدند. در حالی که فروش موسیقی فیزیکی در سرتاسر جهان بیشتر از گذشته کاهش یافت، سی دی در برخی از کشورها مانند ژاپن محبوبیت خود را حفظ کرد، که تا حدی به دلیل بازاریابی و هواداران پیرامون اجراکنندگان پرفروش آیدل های ژاپنی بود. در کنار کی پاپ و موسیقی اسپانیایی زبان، موفقیت جی-پاپ بخشی از تغییر مسیر رو به رشد دور شدن از سلطهٔ جهانی آنگلوسفر بود. در پایان دههٔ ۲۰۱۰، آلبوم های مفهومی با روایت های شخصی مرتبط با فرهنگ و از نظر انتقادی موفق دوباره ظهور کردند. قالب وینیل هم طی یک احیای تجاری به رهبری هنرمندان جریان اصلی که همچنین بیشترین استریم را با حداقل بازاریابی داشتند، محبوب شد و با تأثیر کویید-۱۹ بر صنعت موسیقی این محبوبیت افزایش یافت.
اتحاد آزاد اروپا ( EFA ) یک حزب سیاسی در اروپا است که از احزاب سیاسی مختلفی با نگرش های منطقه گرایی ، جدایی طلبی و مدافع منافع اقلیت های اروپا تشکیل شده است. احزاب عضو از استقلال و حاکمیت کامل سیاسی یا نوعی واگذاری یا خودمختاری برای سرزمین یا منطقه خود دفاع می کنند. این حزب به طور کلی عضویت خود را به احزاب چپ میانه و چپ محدود کرده است. بنابراین، تنها بخشی از احزاب منطقه گرای اروپایی عضو اتحاد آزاد اروپا هستند. از سال ۱۹۹۹،حزب اتحاد آزاد (EFA) و حزب سبز اروپا (EGP) با یکدیگر در گروه سبزها-اتحاد آزاد اروپا (سبزها/EFA) در پارلمان اروپا ادغام شدند، اگرچه برخی از اعضای این حزب هر از گاهی به گروه های دیگر پیوسته اند، برای مثال ائتلاف فلامان جدید که در گروه محافظه کاران و اصلاح طلبان اروپایی حضور دارد. اتحاد آزاد اروپا در شورای اروپا توسط بارت دی وور از ائتلاف فلامان جدید که از سال ۲۰۲۵ به عنوان نخست وزیر بلژیک خدمت می کند، نمایندگی می شد. دو منطقه اتحادیه اروپا توسط سیاستمداران حزب اتحاد آزاد رهبری می شوند: فلاندر با ماتیاس دیپندال از ائتلاف فلامان جدید ، کرس با ژیل سیمئونی از بیایید کُرس را بسازیم و همین طور خارج
از اتحادیه اروپا، در اسکاتلند با جان سوینی از حزب ملی اسکاتلند رهبری می شود.
میراث جهانی در ایرلند شامل دو اثر ثبت شده در کشور جمهوری ایرلند (ایرلند جنوبی) است که توسط میراث جهانی ثبت شده است. سایت های سازمان میراث جهانی آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد، یونسکو، مکان هایی هستند که دارای اهمیت فرهنگی یا طبیعی هستند، همان طور که در پیمان نامه میراث جهانی، که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده، شرح داده شده است. ایرلند این پیمان نامه را در دوشنبه، ۱۶ سپتامبر ۱۹۹۱ پذیرفت و از آن هنگام، مکان های طبیعی و فرهنگی ایرلند واجد شرایط برای گنجانده شدن در فهرست میراث جهانی هستند. نخستین اثر ایرلند در سال ۱۹۹۳ آرامگاه های دره بوین بود که شامل سه بنای سنگی پیشاتاریخی است که در کنارهٔ رود بوین قرار گرفته اند. اثر دیگر اسکیلیگ میچل نام دارد که یک صومعه دورافتادهٔ مسیحیان اولیه در ایرلند است و حدود ششصد سال، در منطقه ای پرت دِیرِ عُزلتِ راهبان ایرلندی بود. میراث جهانی. یونسکو سایت ها را با ده معیار فهرست می کند. هر ورودی باید حداقل یکی از معیارها را داشته باشد. فهرست آزمایشی. افزون بر سایت های موجود در فهرست میراث جهانی، کشورهای عضو می توانند فهرستی از سایت های آزمایشی را که ممکن است برای نامزدی در نظر بگیرند،
در این فهرست قرار دهند. نامزدها در فهرست میراث جهانی تنها در صورتی پذیرفته می شوند که سایت پیش تر در فهرست آزمایشی قرار داشته باشد. ایرلند ۳ نامزد در این فهرست دارد.
پیرو اسکاروفی (؛ زاده ۱۹۵۵) نویسنده ایتالیایی-آمریکایی است که وبسایتی دارد که در آن نقدهای او در مورد موسیقی، فیلم و هنر منتشر می شود. زندگی. اسکاروفی در سال ۱۹۵۵ در تریورو، کومونه ای از استان بیه لا در ایتالیا زاده شد. او از دانشگاه تورین با مدرکی در ریاضیات فارغ التحصیل شد.
بَرَو نَه بَونیه (به ایرلند: ؛ ، به معنای تحت اللفظی "عمارت یا قصر بوین")، که به مقبره های دره بوین نیز نامیده می شود، یک مجموعه بنای تاریخی و چشم انداز آیینی باستانی در شهرستان میث، ایرلند است که در خم رودخانه بوین واقع شده است. این محل یکی از مهم ترین مناظر دوران نوسنگی جهان است که شامل حداقل نود بنای تاریخی از جمله مقبره های معبری، تپه های تدفین، سنگ های ایستاده و محوطه است. این سایت در قرن ۳۲ قبل از میلاد، در قالب چند بنای مجزا به نام های نیوگرنج ()، کنوئث () و دوث () ساخته شده. این مجموعه، در مجموع با هم، بزرگ ترین مجموعه هنر مگالیتیک در اروپا است. فرهنگ باستان شناختی مرتبط با آن "فرهنگ بوین" نامیده می شود. "Brú na Bóinne" همچنین یک سایت باستان اخترشناسی مهم است. بسیاری از مقبره های معبری آن با انقلاب زمستانی و اعتدالین همسو هستند. این منطقه در اواخر عصر برنز و عصر آهن همچنان محل فعالیت های آیینی و تشریفاتی بود. در اساطیر ایرلندی گفته می شود که مقبره ها دریچه هایی به جهان دیگر و خانه های خدایان، به ویژه داگدا و پسرش انگوس هستند. مطالعه آنها توسط عتیقه شناسان در قرن هجدهم آغاز شد و کاوش های باستان شناسی د
ر قرن بیستم آغاز شد، زمانی که برخی از مقبره های معبری هم تحت مرمت قرار گرفتند. از سال ۱۹۹۳، این سایت به عنوان یک میراث جهانی توسط یونسکو به عنوان «برو نه بوینه - گروه باستان شناسی پیچ بوین» ثبت جهانی شده است.
اسکلیگ میچل ( ) یا اسکلیگ بزرگ ( )، یک صخره دوقلوی در غرب شبه جزیره ایوراق در شهرستان کری، ایرلند است. این جزیره از روی فرشته میکائیل نامگذاری شده است و «اسکلیگ» از کلمه ایرلندی گرفته شده است که به معنی «خرده سنگ» بوده. جزیره دوقلوی آن، اسکلیگ کوچک () کوچکتر و غیرقابل دسترس تر است (فرود در آن مجاز نیست). دو جزیره ح. ۳۷۴ تا ۳۶۰ میلیون سال پیش در یک دوره تشکیل کوه، همراه با رشته کوه مک گیلیکودی ریکز تشکیل شدند و بعدها با بالا آمدن سطح آب از سرزمین اصلی جدا شدند. اسکلیگ میچل از حدود سنگ تشکیل شده است که بالاترین نقطه آن، معروف به تُف (اسپیت) دارای ارتفاع بالاتر از سطح دریا است. این جزیره با قله های دوقلوی و دره های بین المللی (معروف به زین مسیح) مشخص می شود که چشم انداز آن را شیب دار و صعب العبور می کند. این صومعه بیشتر به خاطر صومعه گالیک خود، که بین قرن های ۶ و ۸ میلادی تأسیس شده است، و انواع گونه های جانوری ساکن جزیره، که شامل گانت، پفین، کلونی از تیغه نوک ها و جمعیت تقریباً پنجاه فوک خاکستری است، شناخته شده است. این جزیره مورد توجه ویژه باستان شناسان است، زیرا سکونتگاه صومعه در وضعیت غیرعادی خود، به خوبی حفظ
شده. این صومعه در ارتفاع واقع شده و زین مسیح در و منطقه پرچم در بالاتر از سطح دریا هستند. با پله های سنگی باریک و شیب دار که از سه نقطه بالا می روند، می توان به صومعه نزدیک شد. آرامگاه در قله جنوبی دارای یک گذرگاه خطرناک است و تا حد زیادی به روی عموم بسته است. به دلیل عبور و مرور دشوار از سرزمین اصلی و طبیعت در معرض سقوط، جزیره فقط در ماه های تابستان قابل دسترسی است. یونسکو اسکلیگ میچل را در سال ۱۹۹۶ در فهرست میراث جهانی قرار داد.
دختر کولی یک اپرای رمانتیک انگلیسی زبان است که توسط مایکل ویلیام بالف با آهنگی از آلفرد بان ساخته شده است. خلاصه داستان بر اساس داستان میگل دو سروانتس، "La gitanilla" است. معروف ترین آریا (قطعه آوازی) این اثر، «خواب دیدم در تالارهای مرمری سکنی گزیدم» (I Dreamt I Dwelt in Marble Halls) است که در آن شخصیت اصلی، آرلین، خاطرات مبهم کودکی خود را توصیف می کند. این قطعه توسط هنرمندان بسیاری اجرا و ضبط شده است، که مشهورترین آنها دیم جوآن ساترلند، و همچنین خواننده سوپرانوی نروژی سیسل کیرکجبو و خواننده ایرلندی انیا هستند. تاریخچه اجرا. این اپرا برای اولین بار در لندن در تئاتر دری لین در ۲۷ نوامبر ۱۸۴۳ اجرا شد. این اجرا بیش از ۱۰۰ شب به روی صحنه رفت و در سراسر جهان احیاهای متعددی را تجربه کرد، از جمله: شهر نیویورک (۲۵ نوامبر ۱۸۴۴)، دوبلین (۱۸۴۴) و فیلادلفیا (1844). چندین نسخه به زبان های مختلف نیز در طول زندگی بالف به روی صحنه رفت. نسخه آلمانی، Die Zigeunerin، در سال ۱۸۴۶ در وین به نمایش درآمد، اقتباس و ترجمه ایتالیایی، با عنوان La zingara، در ابتدا در سال ۱۸۵۴ در تریسته اجرا شد، و در نهایت یک نسخه چهار پرده ای فرانسوی،
La Bohémienne، در سال ۱۸۶۲ در روئن به روی صحنه رفت، که توسط آهنگساز ژول ماسنه، که در آن زمان تنها ۲۰ سال داشت، رهبری شد. این اپرا «تا دهه ۱۹۳۰ در رپرتوار شرکت های تورینگ بریتانیایی باقی ماند و در سال ۱۹۳۲ در سدلرز ولز دوباره احیا شد.» پس از جنگ جهانی دوم، این اپرا در اجرایی توسط دنیس آروندل در کاونت گاردن در سال ۱۹۵۱ با رهبری بیچام و گروه بازیگران شامل روبرتا پیترز، آنتونی مارلو، جس والترز، ادیت کوتس، هاول گلین و موری دیکی، توسط انجمن اپرای بلفاست در جشنواره بین المللی اپرای سبک واتر فورد در سال ۱۹۷۸ در ایرلند، توسط اپرای کسل وارد، استرانگفورد، در ایرلند شمالی در سال ۲۰۰۶ و توسط اپرای ساوت، هاسلمر، در انگلستان در سال ۲۰۰۸ به روی صحنه رفت.
ناحیه حفاظت شده گواناکاسته یک شبکه از مناطق حفاظت شده و یک میراث جهانی در استان گواناکاسته، در شمال غربی کاستاریکا است. سایت میراث جهانی حاوی یک بخش بکر از جنگل خشک استوایی و زیستگاه مهمی برای چندین گونه آسیب پذیر است، از جمله تاپیر بیرد، مرغ مگس خوار حرا و مکائوی سبز بزرگ. بیش از ۷۰۰۰ گونه گیاهی و ۹۰۰ گونه مهره داران در این پارک شناسایی شده اند.
ناو شهید رئیسعلی دلواری نام یکی از ناوهای ایرانی است که توسط سپاه پاسداران و وزارت دفاع ایران تولید شده و هم اکنون در حال خدمت در خلیج فارس و تنگه هرمز می باشد. این ناو در ۹ اسفند ۱۴۰۳ به نیروی دریایی سپاه ملحق شد. این شناور موشک انداز سبک شیوه کاتاماران طراحی ساخته شده است و قادر به تحرک بالا در شرایط فورس دریایی بالاست ناو رئیسعلی دلواری چهارمین محصول از خانواده شناورهای سلیمانی است
من سالخورده () یک فیلم کمدی-درام بلوغ محصول سال ۲۰۲۴ به نویسندگی و کارگردانی مگان پارک است. میسی استلا (در اولین فیلمش)، پرسی هاینس وایت، مدی زیگلر، کریس بروکس و آبری پلازا در آن نقش آفرینی کرده اند. خلاصه داستان دربارهٔ الیوت، دختری ۱۸ ساله است که طی سفر با قارچ های جادویی، با نسخهٔ ۳۹ ساله خود (به ترتیب توسط استلا و پلازا به تصویر کشیده شده است) روبه رو می شود. "من سالخورده" در ۲۰ ژانویه ۲۰۲۴ در جشنواره فیلم ساندنس به نمایش درآمد. این فیلم در ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۴ توسط آمازون ام جی ام استودیوز در ایالات متحده اکران و توسط برادران وارنر پیکچرز به صورت بین المللی منتشر شد. این فیلم نقدهای مثبتی دریافت کرد و به عنوان یکی از ۱۰ فیلم مستقل برتر سال ۲۰۲۴ توسط هیئت ملی بازبینی انتخاب شد. بازخورد. گیشه. "من سالخورده" در داخل کشور ۵٫۴ میلیون دلار (ایالات متحده و کانادا) و ۰٫۳ میلیون دلار در سایر مناطق به دست آورد و فروش کلی در جهان ۵٫۷ میلیون دلار شد. علی رغم افتتاحیه بسیار محدودی آن که طی دو هفته اول نمایش در کمتر از ۴۰ سالن اکران شد، در سومین هفته خود در جایگاه ۱۰ گیشهٔ داخلی قرار گرفت و مدت کوتاهی به اکران گسترده ای در
۱٫۳۹۰ سالن گسترش یافت. واکنش نقادانه. کریستی لمیر از سایت راجرایبرت.کام با تمجید از بازی ها، کارگردانی و فیلم برداری، به فیلم ۳ و نیم ستاره از ۴ ستاره داد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;41286440&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-03-13T13:46:52Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;DarafshBot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt; با استفاده از &lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;41375287&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; یک پیش نویس اینترنت ، سندی است که توسط کارگروه مهندسی اینترنت' منتشر می شود و شامل مشخصات فنی مقدماتی، نتایج پژوهش های مرتبط با شبکه های رایانه ای یا دیگر اطلاعات فنی است. اغلب، پیش نویس های اینترنت به عنوان اسناد در حال تکمیل در نظر گرفته می شوند که در نهایت ممکن است به صورت یک درخواست توضیح' یا RFC منتشر شده و به طور بالقوه منجر به یک استاندارد اینترنت شوند. اصولاً ارجاع به پیش نویس های اینترنت برای کاربردهای رسمی سندیتی ندارد. ارجاع های I-D نشان می دهند که I-D هنوز "در حال کار" بر روی آن است. از یک پیش نویس اینترنت انتظار می رود الزامات پایه ای مختص به هر RFC را رعایت کند. یک پیش نویس اینترنت تنها شش ماه اعتبار د
ارد مگر این که با نسخه ای به روزتر جایگزین شود. پیش نویسی که منقضی شده باشد اما در هنگام بررسی رسمی توسط گروه راهبری مهندسی اینترنت' قرار داشته باشد، در صورتی که درخواست انتشار آن به عنوان RFC ارائه شده باشد، همچنان معتبر خواهد بود. پیش نویس های منقضی شده با نسخه ای موسوم به «سنگ قبر»' جایگزین می شوند و برای مرجع در دسترس باقی می مانند. الگوهای نام گذاری. پیش نویس های اینترنت که توسط گروه های کاری IETF تولید می شوند از الگوی نام گذاری زیر پیروی می کنند: codice_1. پیش نویس های اینترنت که توسط گروه های پژوهشی کارگروه تحقیقات اینترنت تهیه می شوند از الگوی نام گذاری زیر پیروی می کنند: codice_2. پیش نویس هایی که توسط افراد تولید می شوند از الگوی نام گذاری زیر پیروی می کنند: codice_3. هیئت معماری اینترنت ، ویرایشگر RFC، و سازمان های دیگر مرتبط با IETF نیز ممکن است پیش نویس های اینترنت تولید کنند. آن ها برای این کار از الگوی نام گذاری زیر پیروی می کنند: codice_4 codice_5 اولیه با codice_6 نشان داده می شود. نسخه دوم (یعنی اولین بازنگری) با codice_7 نشان داده می شود و برای همه بازنگری های بعدی افزایش می یابد.
نوا سینترا () شهری است در بخش مرکزی جزیره براوا، دماغه سبز در جنوب غربی کیپ ورد. این شهر به عنوان پایتخت براوا، دماغه سبز عمل می کند. این سکونتگاه نام خود را از سینترا، اقامتگاه تابستانی پادشاهان پرتغالی گرفته است. جمعیت آن حدود ۱٬۵۰۰ نفر است. ارتفاع آن حدود ۵۰۰ متر از سطح دریا است. از سال ۲۰۱۰، نووا سینترا به شهر تبدیل شده است. کشاورزی منبع اصلی درآمد در براوا است. گردشگری کمتر توسعه یافته است، اما چندین هتل کوچک و مهمان خانه وجود دارد. اتوبوس های «آلوگر» به دیگر روستاها از "پراسا اوژنیو تاوارس" شروع می شوند. مرکز تاریخی آن در فهرست پیشنهادی میراث جهانی یونسکو در سال ۲۰۱۶ قرار گرفته است. جغرافیا. مناطق نزدیک به آن شامل بندر اچادا فورنا در شمال شرقی، سانتا باربارا و ویناگر در شرق، جوانو دا نولی در جنوب و نوسا سنه ورا دو مونته در جنوب غربی است.
پارک طبیعی فوگو ()، در جزیره فوگو، دماغه سبز، یکی از ده «پارک های طبیعی» در کشور کیپ ورد است. مساحت این منطقه حفاظت شده است، که ۱۷٫۸٪ از مساحت کل جزیره را تشکیل می دهد. ۵۰٪ از پارک در محدوده شهرداری سانتا کاتارینا دو فوگو، ۲۸٪ در شهرداری موستریروس، دماغه سبز و ۲۲٪ در سائو فیلیپه (دماغه سبز) قرار دارد. این پارک طبیعی در داخل جزیره قرار دارد و شامل آتشفشان پیکو دو فوگو، دهانه آن و لبه دهانه (Bordeira) و جنگل مونته وله است. آتشفشان فعال است و آخرین فوران آن در ۲۰۱۴–۱۵ بود. زیست بوم. منطقه آتشفشانی فوگو یک منطقه مهم پرندگان است. گونه های کلیدی پرندگان شامل مرغ باران فی، کبوتردریایی بوید و بادخورک دماغه سبز هستند. اقیانوس اطراف جزیره فوگو نیز یک منطقه مهم پرندگان است که مساحتی معادل دارد. گیاهان بومی "Echium vulcanorum" (گونه در خطر انقراض) و "Erysimum caboverdeanum" (در بحران انقراض) تنها در لبه دهانه بیرونی آتشفشان فوگو یافت می شوند.
اردوگاه کار اجباری تارفال () یا تارافال یک اردوگاه کار اجباری بود که در روستای چائو بوم، در شهرداری تارافال، در جزیره سانتیاگو، دماغه سبز در کیپ ورد قرار داشت. این اردوگاه در سال ۱۹۳۶ و در جریان فرایند بازسازی سیستم زندان های استادو نوو (پرتغال) تأسیس شد، با هدف بازداشت زندانیان سیاسی و اجتماعی. مکان آن به طور استراتژیک انتخاب شده بود، هم به دلیل دور بودن از مناطق شهری برای جلوگیری از افشای اطلاعات، و هم به دلیل داشتن آب و هوای ناسالم، با آب آشامیدنی کم و تعداد زیاد پشه ها در فصول بارانی که موجب شیوع بیماری ها می شد. هدف اصلی آن این بود که مخالفان سیاسی و اجتماعی آنتونیو سالازار، دیکتاتور پرتغالی، را از دنیای بیرون جدا کرده و آن ها را در شرایط انسانی زدایی از اسارت، بدرفتاری و ناسالمی روانی و جسمی نابود کند. ایدئولوژیکاً، تارافال دو هدف داشت. اول، از آن برای حذف و جداسازی زندانیان سیاسی که در زندان های اصلی پرتغال با اعتراضات و تحصن ها نظم را مختل کرده بودند، استفاده می شد. دوم، شرایط سخت اردوگاه برای ارسال پیامی واضح به مخالفان در پرتغال بود که رژیم استبدادی سالازار هیچ گونه مخالفت سیاسی را تحمل نخواهد کرد.
این اهداف در بندهای ابتدایی "قانون شماره ۲۶۵۳۹" ("Decreto-Lei n. º ۲۶ ۵۳۹") که برای ساخت زندان تارافال تصویب شد، به وضوح تعریف شده بود. این قانون بیان می کرد که اردوگاه تحت کنترل PVDE (پلیس مراقبت و دفاع از دولت) برای تبعید زندانیان سیاسی و اجتماعی است که در زندان های دیگر اختلال ایجاد کرده و به عنوان «عنصر مضر» برای دیگر زندانیان شناخته شده اند. مرحله اول این اردوگاه از ۱۹۳۶ تا ۱۹۵۴ برای مخالفان پرتغالی بود. در ۲۹ اکتبر ۱۹۳۶، اولین گروه ۱۵۷ نفره از زندانیان ضدفاشیسم از لیسبون به این اردوگاه منتقل شدند، که برخی از آن ها از شرکت کنندگان در شورش ملوانان ۱۹۳۶ بودند. در دو سال اول، زمانی که تنها پناهگاه زندانیان چادرهای بادی بود، آن ها مجبور شدند ۴۵ روز در دمای بسیار بالا برای ساخت دیوار اردوگاه و سایر زیرساخت ها کار کنند. زمانی که اولین بیماری ها آغاز شد، تنها پزشک حاضر هیچ دارویی برای درمان بیماران نداشت و فقط گواهی فوت صادر می کرد. از مجموع ۳۴۰ زندانی ضدفاشیستی پرتغالی که از این اردوگاه عبور کردند، ۳۴ نفر جان خود را از دست دادند. قربانیان برجسته شامل بنتو آنتونیو گونسالو، رهبر وقت حزب کمونیست پرتغال، و ماریو ک
استله هانو، رهبر کنفدراسیون عمومی کار پرتغال بودند. "فراینگ پن" (به انگلیسی: "frying pan") که به آن "اتاق حذف" یا "اتاق شکنجه" نیز گفته می شد، مکانی برای تنبیه زندانیان بود که در آن شکنجه می شدند، بدون غذا و نور در دماهایی بین ۵۰ تا ۶۰ درجه نگهداری می شدند. "فراینگ پن موجب مرگ ۳۰ زندانی و بیماری تعداد زیادی دیگر شد. طبق گزارش موزه فعلی، زندانیان مجموعاً ۲۸۲۴ روز را در "فراینگ پنگذراندند. در مرحله دوم، که در ۱۴ آوریل ۱۹۶۱ اردوگاه دوباره بازگشایی شد، این اردوگاه محل نگهداری مبارزان مبارزات آزادی بخش ملی از جنگ استعماری پرتغال در آنگولا، گینه بیسائو و کیپ ورد شد. ۱۰۶ نفر از آنگولا، ۱۰۰ نفر از گینه و ۲۰ نفر از کیپ ورد از این اردوگاه گذر کردند. به جای «فراینگ پن»، «هولاندینیا» باز شد که تقریباً همان هدف را داشت، با این تفاوت که «کمی بلندتر از قد یک انسان ایستاده، کمی طولانی تر از قد یک انسان دراز کشیده، کمی عریض تر از قد یک انسان نشسته، با یک پنجره کوچک مشبک» و «یک کوره واقعی» بود. یک زندانی سیاسی آنگولایی و دو زندانی سیاسی گینه ای در این اردوگاه جان خود را از دست دادند. پس از انقلاب میخک در سال ۱۹۷۴ و پایان دیکتا