Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
صندلی پیانو که به آن نیمکت پیانو یا صندلی پیانو نیز گفته می شود (بسته به سبک) صندلی ای است که مخصوصاً برای استفاده در پیانو طراحی شده است که می تواند راحتی بیشتری در نواختن نسبت به یک صندلی معمولی فراهم کند. ارتفاع آن معمولاً قابل تنظیم است تا پیانیست با اندازه های مختلف را در خود جای دهد. غالباً با روکش یکپارچه پر از فوم یا یک بالشتک قابل جدا شدن ساخته می شود. در شکل نیمکتی خود، گاهی دارای یک محفظه مخفی برای نگهداری صفحات موسیقی و سایر لوازم است. انواع صندلی. یک نیمکت پیانو دارای یک صندلی مستطیل شکل با تکیه گاه پشتی و یک پایه ۴ پایه است، مسلماً این رایج ترین طراحی معاصر در دهه ۲۰۲۰ است، مکانیزم بالابر در زیر صندلی به شما امکان می دهد با استفاده از دستگیره های چرخشی در طرفین آن را بالا یا پایین ببرید، برخی از نیمکت های پیانو در عوض دارای یک سیستم هیدرولیک با یک اهرم تنظیم ارتفاع هستند که در زیر صندلی نصب شده است، شبیه به برخی از صندلی های اداری، صندلی پیانو بتهوون (به نام لودویگ ون بتهوون) یا به سادگی یک صندلی پیانو، یک صندلی قابل تنظیم ارتفاع (یعنی با پشتیبانی از پشت) است، چنین صندلی هایی اغلب دارای یک اهرم
رهاسازی در پشت هستند که به صندلی اجازه می دهد تا بلند یا پایین بیاید، هنگامی که اهرم آزاد می شود، صندلی را در جای خود قفل می کند. چنین صندلی هایی در کشورهای آسیایی و اروپایی بیشتر دیده می شود، اما گاهی در غرب دیده می شود چهارپایه پیچ دارای یک نشیمن گرد است که از طریق مکانیزم پیچی به پاها متصل می شود، به طوری که صندلی را می توان با چرخاندن آن بالا یا پایین آورد، اگرچه در قرن نوزدهم و نیمه اول قرن بیستم بسیار رایج بود، اما اکنون نسبتاً نادر هستند، زیرا مکانیسم پیچ مستعد تاب خوردن است بسیاری از چهارپایه های پیانو دارای یک صندلی هستند که با پارچه یا چرم مصنوعی پوشانده شده است که به نوبه خود با مواد فنری مانند فوم، پشم پنبه یا مواردی از این قبیل به آرامی پوشیده شده است. تودوزی می تواند راحتی بهتری برای نشستن در مقایسه با صندلی های چوبی سخت که تا دهه ۱۹۹۰ به عنوان صندلی پیانو رایج بود، فراهم کند برخی از نیمکت های پیانو بسیار پهن هستند (مشت پایه پیانوی دوتایی تا امکان نواختن آثار نوشته شده برای پیانو چهار دست را فراهم کنند، برخی از نیمکت های پیانو نیز این امکان را دارند که صندلی را به سمت جلو برای موقعیت ارگونومیک ت
ر کج کنند نیمکت های پیانو در رنگ ها و سبک های مختلفی تولید می شوند، در تنظیمات کنسرت، صندلی اغلب با رنگ ساز مطابقت دارد برخی از صندلی های پیانو دارای سطح کمی منحنی هستند به طوری که پیانیست در یک «گودال» می نشیند، این باعث ثبات در هنگام نواختن می شود، اما این اشکال را دارد که باسن پیانیست ها نمی توانند به راحتی از این طرف به طرف دیگر حرکت کنند یک صندلی پیانو خوب طوری ساخته و طراحی شده است که پهن و پایدار باشد و نباید در حین نواختن تکان بخورد یا سر بخورد همچنین در حین نواختن پیانیست نباید جیرجیر یا صداهای دیگری تولید کند و بدن او را حرکت دهد. ارتفاع بهینه و ارگونومی. برای جلوگیری از ساییدگی، پیانیست باید هنگام نواختن حالت بدنی مناسب داشته باشد، این ممکن است شامل داشتن پشت صاف، شانه های آرام، آرنج ها کمی بالاتر از کلیدهای پیانو، پاها روی زمین و در حالت ایده آل پدال ها در دسترس باشد مهم ترین عامل برای ارتفاع نیمکت پیانو این است که دست ها در ارتفاعی راحت برای نواختن قرار بگیرند. با این حال، اگر قرار باشد قطعه ای را بنوازید که در آن از پدال ها زیاد استفاده می شود، برخی از پیانیست ها ممکن است مجبور شوند بین ارتفاع م
ناسب دست خود سازش کنند و در عین حال بتوانند به پدال ها برسند. در صورتی که فرد خیلی پایین بنشیند، پیانیست ممکن است مجبور شود با بلند کردن آرنج و شانه ها جبران کند، که باعث ایجاد فشار می شود و می تواند منجر به ایجاد آسیب فشاری مکرر شود طبق یک منبع، بسیاری از چهارپایه های غیرقابل تنظیم ارتفاع برای بسیاری از پیانیست ها بسیار کم هستند یک روش برای آزمایش ارتفاع های مختلف ممکن است افزایش ارتفاع با قرار دادن کتاب ها روی صندلی یا سایر مواد ثابت باشد، در حالی که استفاده از بالش توسط برخی از معلمان پیانو منع می شود، زیرا باعث ایجاد سکوی ناپایدار برای نواختن می شود همچنین ممکن است از یک زیرپایی برای بهبود گردش خون در پاها استفاده شود، و همچنین اکستنشن کننده های پدال پیانو در بازار موجود است تا به بازیکنان کوتاه قدی اجازه دهد که از پدال ها زیاد استفاده کنند تا به پدال های موجود روی زمین متصل شوند. در صورتی که یک نفر خیلی بلند بنشیند، پیانیست می تواند در نهایت کمر خود را خم کند تا جبران کند. ابعاد معمولی یک صندلی پیانو می تواند به عنوان مثال به ترتیب ارتفاع صندلی ۴۸ سانتی متر و با عرض صندلی بین ۵۳ سانتی متر تا ۶۴ سانتی متر
باشد، در حالی که یک صندلی پیانو گرند معمولی می تواند کمی بزرگتر با ارتفاع صندلی بین ۴۶ تا ۶۱ سانتی متر باشد. و عرض صندلی حدود ۹۰ سانتی متر برخی از نکات برای داشتن ارگونومی خوب در حین بازی می تواند این باشد که با بالاتنه صاف بنشینید، مچ های شل داشته باشید، انگشتان خمیده داشته باشید، در حین بازی کل بدن را حرکت دهید و به سمت جلوی صندلی بنشینید.
آبنو هاروکاس () یک مرکز تجاری چند منظوره در آبه نو، اوساکا، اوساکا، ژاپن است. این ساختمان ۳۰۰ متر ارتفاع و ۶۲ طبقه دارد و بلندترین ساختمان در ژاپن از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۳ محسوب می شد تا اینکه برج آزابودای هیلز عنوان بلندترین ساختمان را تصاحب کرد. ساخت و ساز این ساختمان در ۷ مارس ۲۰۱۴ به پایان رسید. آبنو هاروکاس شامل راه آهن کینتتسو، کینتتسو دپارتمان استور، هتل بین المللی ماریوت، پردیس های دانشگاه و دفتر فروش شارپ کورپوریشن است. مساحت آن در حدود ۱۰۰۰۰۰ متر مربع (۱۱۰۰۰۰۰ فوت مربع) است که آن را به یکی از بزرگ ترین فروشگاه های بزرگ در ژاپن تبدیل می کند.
نوله، پیه مونته () یک کومونه در کلان شهر تورین در منطقه پیه مونته ایتالیا است که در ۲۵ کیلومتری (۱۶ مایلی) شمال غربی تورین واقع شده است.
آناکوندا یک فیلم ترسناک و دلهره آور آمریکایی آماده اکران به کارگردانی تام گورمیکان، نویسندگی گورمیکان و کوین اتن با بازی جک بلک و پل راد است. این فیلم بازسازی فیلم سال ۱۹۹۷ به کارگردانی لوئیس یوسا با بازی جنیفر لوپز و آیس کیوب است. آناکوندا قرار است در ۲۵ دسامبر ۲۰۲۵ در ایالات متحده اکران شود. داستان. گروهی از بازیگران سیرک، در راه رفتن به مکانی که فکر می کنند یک مکان اجرای جدید است، در یک جنگل بارانی سرسبز گیر می افتند و کاپیتانی که در راه است توسط یک آناکوندا خورده و نابود می شوند. آنها با یک شکارچی مرگبار که در حال شکار آناکوندا است، می آیند و متوجه می شود که ممکن است طعمه کافی برای گرفتن او داشته باشد. اما به عنوان بازیگر سیرک، چند ترفند زنده ماندن در آستین خود دارند و … ساخت. در ۲۴ ژانویه ۲۰۲۰، اعلام شد که کلمبیا پیکچرز در حال توسعه یک راه اندازی مجدد از فیلم کالت "آناکوندا" در سال ۱۹۹۷ است، که ایوان داگرتی برای نوشتن فیلمنامه آن ضمیمه شده است. در مارس ۲۰۲۳، تام گورمیکان به عنوان کارگردان این فیلم انتخاب شد. در آگوست ۲۰۲۴، جک بلک و پل راد برای نقش های اصلی انتخاب شدند، در ژانویه ۲۰۲۵، تندی نیوتن، استیو ز
ان، سلتون ملو و آیونی اسکای به بازیگران پیوستند و فیلمبرداری اصلی در استرالیا آغاز شد.
شوگو ماکیشیما (به ژاپنی: 槙島 聖護، به هپبورن: Makishima Shōgo) یک شخصیت تخیلی است که به عنوان آنتاگونیست اصلی در سری انیمه سایکو-پس معرفی شد. ماکیشیما مسئول چندین جنایت است و شکارچیان و افسران اداره امنیت عمومی، در جستجوی او هستند. او از نابودی جامعه آینده نگر ایجاد شده توسط سیستم سیبیل حمایت می کند، که در آن با مردم بر اساس سطح استرسشان رفتار می شود نه ارادهٔ آزاد. در عوض ماکیشیما برای جوامع گذشته ارزش قائل است که در آن مردم بیشتر خود را ابراز می کردند. ماکیشیما در تلاش برای از بین بردن سیستم سیبیل، در برابر چندین کارآگاه، به ویژه شخصیت اصلی داستان، کارآگاه شینیا کوگامی، که به دلیل نفرت مشترک هر دو از جامعه تحت ستم کنونی، با او ارتباط برقرار می کند، می ایستد. ماکیشیما در اکثر اقتباس های چاپی سریال ظاهر می شود و در فیلم نیز حضور دارد. این شخصیت توسط خالق و نویسندهٔ ژنرال اوروبوچی خلق شد که قصد داشت با تأثیر گرفتن از هیث لجر (ایفاگر نقش جوکر) در فیلم "شوالیهٔ تاریکی"، شخصیتی خلق کند و او را از جامعه خود بیگانه جلوه دهد. نائویوشی شیوتانی، کارگردان این انیمه، این شخصیت را دوست داشتنی می دانست. صداگذاری شخصیت ماکیشی
ما توسط تاکاهیرو ساکورای در زبان ژاپنی، و توسط الکس ارگان در زبان انگلیسی انجام شده است. استقبال انتقادی از این شخصیت تا حد زیادی مثبت بوده است و از نقش او به عنوان یک شرور قدرتمند، به دلیل تأثیر اعمال او بر قهرمانان داستان یاد می شود. اجرای تاکاهیرو ساکورایی در نقش ماکیشیما، در نظرسنجی نویتاما، بسیار مورد استقبال طرفداران ژاپنی قرار گرفت.
شارلوت مکلنبورگ-شترلیتس (، سوفیا شارلوت؛ ۱۹ مه ۱۷۴۴ – ۱۷ نوامبر ۱۸۱۸) همسر پادشاه جرج سوم و ملکه بریتانیا و ایرلند بود. از زمان ازدواجشان در ۸ سپتامبر ۱۷۶۱ تا زمان مرگش در ۱۸۱۸ به عنوان ملکه در کنار او بود. با تصویب قانون اتحادیه در ۱۸۰۰، بریتانیای کبیر و ایرلند به پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند تبدیل شدند. شارلوت علاوه بر ملکه بریتانیا، تا زمانی که در ۱۲ اکتبر ۱۸۱۴ ملکه هانوفر شد، انتخابگرنشین هانوفر نیز بود. شارلوت دارای طولانی ترین دورهٔ ملکه همسر بریتانیا بود و به مدت ۵۰ سال و ۷۰ روز خدمت کرد.
سمانه خجسته (زاده ۲۸ شهریور ۱۳۶۸) ووشوکار و کوراش کار اهل ایران است. وی علاوه بر چندین قهرمانی در کشور، در سال ۱۳۸۹ به اردوی تیم ملی ووشو دعوت شد. از افتخارات وی می توان به کسب ۵ مدال طلا و ۱ مدال نقره در مسابقات جهانی کمپو در تونس ۲۰۲۲ و ترکیه ۲۰۲۴ اشاره کرد. سوابق ورزشی. سمانه خجسته علاوه بر چندین قهرمانی در کشور، در سال ۱۳۸۹ به اردوی تیم ملی بزرگسالان ووشو دعوت شد. وی قهرمان موی تای کشور و قهرمان سه دوره کشتی سومو کشور در سال های ۱۳۹۷، ۹۹ و ۱۴۰۱ بوده است. وی از سال ۱۳۸۸ تا ۱۳۹۵ به مدت ۷ سال عضو تیم ملی بزرگسالان ووشو بوده است. وی مربی و داور ملی و بین المللی کوراش و دارنده کارت مربی گری کشتی آلیش و کلاسیک ووشو است. افتخارات. خجسته دارنده ۵ مدال طلا و یک نقره جهان در رشته رزمی کمپو است؛ وی در سال ۲۰۲۲ در مسابقات جهانی تونس موفق به کسب ۲ مدال طلا و ۱ مدال نقره وزن ۸۵+ کیلوگرم شده است؛ همچنین او در سال ۲۰۲۴ در مسابقات جهانی آنتالیای ترکیه موفق به کسب ۳ مدال طلا وزن ۷۵+ کیلوگرم شده است. وی در سال ۲۰۲۴ در مسابقات جهانی جایزه بزرگ کشتی با کمربند کورش قرقیزستان صاحب گردن آویز طلا وزن ۷۵+ شد. او در سال ۲۰۲۱ در مسا
بقات گرند اسلم کوراش هندوستان موفق به کسب مدال برنز شد. وی دارنده مدال طلای وزن ۷۵- کیلوگرم در مسابقات فستیوال جهانی هنرهای رزمی گرجستان در سال ۲۰۱۰ است. وی در سال ۲۰۱۷ در مسابقات رزمی کاپ جهانی ترکیه صاحب گردن آویز طلا وزن ۷۵- کیلوگرم شد.
وزنه برداری ۸۱ کیلوگرم مردان () یکی از رویدادهای برگزار شده در المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود که ۱۰ اوت ۲۰۲۴ در نمایشگاه پورت دو ورسای پاریس برگزار شد. یکتا جمالی، وزنه بردار ایرانی نیز در این دسته حضور داشت. او بخشی از تیم پناهندگان المپیک بود و در پایان در جایگاه نهم ایستاد و از کسب مدال بازماند. رکوردها. در این دوره از بازی ها، رکوردهای زیر شکسته شد.
وزنه برداری ۸۱+ کیلوگرم زنان ()، یکی از وزن های رویداد وزنه برداری در المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود که ۱۱ اوت همین سال در پورت دو ورسای پاریس برگزار شد.
برمودی فنیل متان () یک ترکیب شیمیایی آلی با فرمول است.
بوستین () یک ماده مسکن و ضد تب است که دیگر به بازار عرضه نمی شود. از نظر شیمیایی، شبیه فناستین است که با آن در خطر سرطان زایی مشترک است. این ماده بوستین در سال ۱۹۸۶ میلادی به دلیل سمیت کلیوی از چرخه مصرف خارج شد.
علی قریب یا علی خویشاوند، مشهور به حاجب بزرگ، از شخصیت های برجسته و ارکان مهم دربار در دورهٔ سلطان محمود غزنوی بود. پس از مرگ سلطان محمود در سال ۴۲۱ ه . ق، او محمد، پسر کوچک محمود را در غزنین به تخت سلطنت نشاند. هنگامی که خبر رسید مسعود، برادر بزرگ تر محمد، از اصفهان و ری به سوی غزنین حرکت کرده تا حکومت را به دست گیرد، علی قریب بزرگان و رجال دربار را به حمایت از مسعود فراخواند و محمد را از قدرت خلع کرد و در قلعه ای به نام کوهتیز در نزدیکی غزنین زندانی نمود. سپس به هرات رفت تا به خدمت مسعود برسد، اما در همان جا او و برادرش منکیتراک حاجب را دستگیر کردند و به زندان انداختند. علی قریب در زندان درگذشت.
خاندان دوکاجینی یک خانواده نجیب زاده آلبانیایی است که بر ناحیه ای از آلبانی شمالی و کوزوو غربی معروف به منطقهٔ شاهزاده نشین در قرون چهاردهم و پانزدهم حکومت می کردند. آنها ممکن است از نوادگان خانواده پروگونی اولیه بوده باشند، که اولین دولت آلبانیایی ثبت شده در تاریخ، شاهزاده نشین آربانون را تأسیس کردند. شهر لژه مهم ترین دارایی آنها بود.
جی۲۰ (انگلیسی: G20) یک فیلم اکشن و دلهره آور آمریکایی محصول ۲۰۲۵ به کارگردانی پاتریسیا ریگن است. وایولا دیویس نقش رئیس جمهوری را بازی می کند که باید از مهارت های نظامی خود برای مقابله با تروریست هایی که محل برگزاری کنفرانس گروه ۲۰ را اشغال کرده اند، استفاده کند. این فیلم در ۱۰ آوریل ۲۰۲۵ به وسیلهٔ آمازون ام جی ام استودیوز از طریق پرایم ویدئو اکران شد. این فیلم نقدهای عمدتاً متفاوتی از منتقدان دریافت کرد. داستان. رئیس جمهور ایالات متحده تیلور ساتون باید از خانواده، رهبران همکار و جهان دفاع کند، زمانی که اجلاس سران گروه گروه ۲۰ در کیپ تاون، آفریقای جنوبی توسط تروریست ها تسخیر شد. ساخت. فیلمبرداری به طور رسمی در ژانویه ۲۰۲۴ در کیپ تاون آغاز شد، فیلمبرداری تا اوایل ماه مارس به پایان رسید.
برنامه بوران (، به معنی "طوفان برف"، "بوران") که همچنین به عنوان برنامه «مدارگرد فضایی وی کاکا» (به روسی: ВКК «Воздушно-Космический Корабль»، به معنی "کشتی هوایی-فضایی") شناخته می شود، یک پروژه فضاپیمای قابل استفاده مجدد اتحاد جماهیر شوروی و بعدها روسیه بود. این پروژه در سال ۱۹۷۴ در مؤسسه مرکزی آئرودینامیک در مسکو آغاز شد و به طور رسمی در سال ۱۹۹۳ متوقف شد. علاوه بر اینکه بوران نام کل پروژه فضاپیمای قابل استفاده مجدد شوروی/روسیه بود، این نام به اولین مدارگرد این پروژه، موسوم به «۱کا»، نیز اختصاص داده شد. این مدارگرد در سال ۱۹۸۸ یک پرواز فضایی بدون سرنشین انجام داد و تنها فضاپیمای قابل استفاده مجدد شوروی بود که به فضا پرتاب شد. مدارگردهای ردهٔ بوران از راکت انرژی، که مصرفی بود، به عنوان وسیله پرتاب استفاده می کردند. این پروژه به عنوان پاسخی از سوی اتحاد جماهیر شوروی به برنامه شاتل فضایی ایالات متحده آغاز شد و از جاسوسی گسترده کاگ ب از برنامه شاتل فضایی آمریکا که اطلاعات آن محرمانه نبود، بهره برد. این موضوع باعث شد طراحی شاتل های شوروی و آمریکا از نظر ظاهری و عملکردی شباهت های زیادی داشته باشند. گرچه مدارگردهای
بوران از نظر ظاهری شبیه شاتل فضایی ناسا بودند و می توانستند مانند یک هواپیمای فضایی وارد جو زمین شوند، طراحی داخلی و عملکرد آن ها متفاوت بود. به عنوان مثال، موتورهای اصلی بوران در زمان پرتاب روی راکت انرژی قرار داشتند و همراه فضاپیما به مدار برده نمی شدند. موتورهای کوچک تری که روی بدنه فضاپیما قرار داشتند، نیروی محرکه لازم برای حرکت در مدار و بازگشت به زمین را تأمین می کردند. این عملکرد شبیه به سامانه مانور مداری شاتل فضایی ناسا بود. برخلاف شاتل فضایی ناسا که اولین پرواز مداری خود را در آوریل ۱۹۸۱ انجام داد، بوران تنها یک پرواز فضایی داشت که در نوامبر ۱۹۸۸ انجام شد. این فضاپیما توانایی انجام مأموریت های بدون سرنشین و همچنین فرود خودکار را داشت. پروژه بوران بزرگ ترین و پرهزینه ترین پروژه در تاریخ کاوش های فضایی شوروی بود. پیش زمینه. برنامه فضاپیمای قابل استفاده مجدد شوروی ریشه در اواخر دهه ۱۹۵۰ و آغاز عصر فضا دارد. ایده پرواز فضایی قابل استفاده مجدد شوروی بسیار قدیمی است، گرچه این ایده نه مداوم و نه به صورت سازمان یافته دنبال شد. پیش از بوران، هیچ پروژه ای از این برنامه به وضعیت عملیاتی نرسید. اولین گام به سم
ت یک فضاپیمای قابل استفاده مجدد شوروی، بورا در سال ۱۹۵۴ بود که نمونه ای جت پر ارتفاع/موشک کروز بود. چندین پرواز آزمایشی انجام شد پیش از آن که به دستور کمیته مرکزی لغو شود. هدف بورا تحویل محموله هسته ای، احتمالاً به ایالات متحده، و سپس بازگشت به پایگاه بود. برنامه بورا توسط اتحاد جماهیر شوروی به نفع تصمیم برای توسعه موشک های بالستیک قاره پیما لغو شد. نسخه بعدی یک فضاپیمای قابل استفاده مجدد طراحی زیوزدا بود که به مرحله نمونه سازی رسید. دهه ها بعد، زیوزدا به عنوان یک ماژول خدماتی برای ایستگاه فضایی بین المللی استفاده شد. پس از زیوزدا، یک وقفه در پروژه های قابل استفاده مجدد تا بوران به وجود آمد.
اتحادیه لژه ()، که به طور عمومی به عنوان اتحادیه آلبانیایی () هم شناخته می شود، یک اتحاد نظامی و دیپلماتیک اشراف زادگان آلبانیایی بود که در ۲ مارس ۱۴۴۴ در شهر لژه ایجاد شد. اتحادیه لژه به عنوان اولین کشور مستقل و متحد آلبانی در دوران قرون وسطی محسوب می شود، اسکندربیگ به عنوان رهبر سران و نجیب زادگان منطقه ای آلبانی که علیه امپراتوری عثمانی متحد شده بودند منصوب گردید. اسکندربیگ به عنوان رئیس اتحادیه مردم آلبانی اعلام شد، در حالی که او همیشه خود را ارباب آلبانی صدا می کرد. در مجمع لژه، اعضای خاندان های کاستریوتی، آریانیتی، زاهاریا، موزاکا، اسپانی، توپیا، بالشا و چرنویچ که به صورت مادی یا از طریق ازدواج با خانواده کاستریوتی مرتبط بودند، حضور داشتند. این اعضا با اهدای مردان و منابع مالی به اتحادیه یاری رساندند، در حالی که کنترل امور داخلی منطقه های خود را همچنان حفظ کرده بودند. پس از تشکیل اتحادیه، خانواده های طرفدار ونیزی ها بالشا و چرنویچ از اتحادیه جدا شدند و رویدادهایی که به جنگ آلبانی-ونیزی (۱۴۴۷–۱۴۴۸) منجر شد، رخ دادند. پیمان صلح جنگ آلبانی-ونیزی که در ۴ اکتبر ۱۴۴۸ امضا شد، اولین سند دیپلماتیک است که در آن
اتحادیه به عنوان یک موجودیت مستقل معرفی می شود. بارلتی از این مجمع به عنوان شورای عمومی یا شورای کل یاد کرد؛ واژه «اتحادیه لژه» توسط تاریخ نگاران بعدی ابداع شد.
یونیزاسیون به روش الکترواسپری ثانویه ، یک تکنیک یونیزاسیون محیطی برای تجزیه و تحلیل غلظت کمی بخارات است که در آن یک نانو الکترواسپری عوامل شارژ کننده ای تولید می کند که مستقیماً در فاز گاز با مولکول های آنالیت برخورد می کند. در واکنش بعدی، بار منتقل می شود و بخارات یونیزه می شوند، بیشتر مولکول ها پروتونه (پروتون دهی) می شوند (در حالت مثبت) و پروتون زدایی می شوند (در حالت منفی). SESI در ترکیب با طیف سنجی جرمی یا طیف سنجی تحرک یونی کار می کند. تاریخچه. این واقعیت که غلظت کمی از گازها در تماس با یک ستون الکترواسپری به طور مؤثر یونیزه می شوند، اولین بار توسط Fenn و همکارانش مشاهده شد، زمانی که آنها متوجه شدند که غلظت های کوچک نرم کننده ها پیک های شدیدی را در طیف جرمی خود ایجاد می کنند. با این حال، تا سال ۲۰۰۰ که این مشکل به عنوان یک راه حل دوباره مطرح شد، زمانی که هیل و همکارانش از یک الکترواسپری برای یونیزه کردن مولکول ها در فاز گاز استفاده کردند و نام این روش را یونیزاسیون الکترواسپری ثانویه گذاشتند. در سال ۲۰۰۷، کارهای تقریباً همزمان Zenobi و Pablo Sinues برای اولین بار از SESI برای تجزیه و تحلیل تنفس استفاده
کردند، که نشانگر آغاز یک زمینه یا تحقیق پربار بود. با حساسیت در محدوده pptv پایین (۱۰–۱۲)، SESI در برنامه های کاربردی دیگر استفاده شده است، جایی که تشخیص بخارات با فرار کم اهمیت دارد. شناسایی گونه های فرار کم در فاز گاز مهم است زیرا مولکول های بزرگ تر اهمیت بیولوژیکی بالاتری دارند. گونه های کم فرار نادیده گرفته شده اند زیرا از نظر فنی تشخیص آنها دشوار است، زیرا در غلظت بسیار پایین هستند و تمایل به متراکم شدن در لوله های داخلی ابزار دارند.
سرپرست یک درجه در پلیس بریتانیا و در بیشتر کشورهای مشترک المنافع انگلیسی زبان است. این درجه همچنین در بیشتر سرزمین های فرادریایی بریتانیا، در مستعمرات سابق بریتانیا و همچنین در پرتغال و چندین مستعمرهٔ سابقش استفاده می شود. در برخی کشورها مانند ایتالیا، درجهٔ سرپرستی از درجه های دیگر پایین تر است. سرپرست در چندین کشور. هند. در هند، یک سرپرست پلیس (SP) ریاست نیروی پلیس یک ناحیهٔ پلیس را برعهده دارد، یا مسئول یک منطقهٔ روستایی در یک ناحیه است. درجهٔ زیر آن، سرپرست فرعی پلیس یا معاون سرپرست پلیس (Dy.SP) است، در حالی که درجهٔ بالاتر از آن، سرپرست ارشد پلیس (SSP) است. در ایالت کرالا، سرپرستان پلیس مسئول ناحیه، رئیس پلیس ناحیه نامیده می شوند. ژاپن. در ژاپن، از اصطلاح پلیس استان برای افسر فرماندهی یک ایستگاه پلیس کوچک تر استفاده می کنند. این معادل درجهٔ سرهنگ دوم در ارتش ژاپن است. سنگاپور. در سنگاپور، این درجه هم در نیروی پلیس سنگاپور (SPF) و هم در ادارهٔ مهاجرت و بازرسی (ICA) استفاده می شود، زیرا هردو از ساختار درجه بندی یکسانی استفاده می کنند. در نیروی پلیس، سه گونه سرپرست وجود دارد: دستیار سرپرست پلیس (ASP)، معاون
سرپرست پلیس (DSP) و سرپرست پلیس (SUPT). این سه تا از افسران ارشد پلیس در سنگاپور هستند. بریتانیا. درجهٔ سرپرست بالاتر از تا بازرس ارشد و پایین تر از سرپرست ارشد است. نشان درجه، تاجی است که روی سردوش ها گذاشته می شود، مانند یک سرگرد در ارتش بریتانیا. پلیس متروپولیتن. درجهٔ سرپرستی را پلیس متروپولیتن سال ۱۸۲۹ معرفی کرد. هر بخش را یک سرپرست فرماندهی می کرد. درجهٔ پایین تر از سرپرست در آغاز تا زمان معرفی بازرس ارشد در سال ۱۸۶۸، بازرس بود. در اصل، تنها کمیسر درجه ای بالاتر از سرپرست داشت (و آن ها افسران پلیس سوگندخورده نبودند). در سال ۱۸۳۹، کاپیتان ویلیام هی به درجهٔ تازهٔ سرپرست بازرسی منصوب شد و در سال ۱۸۵۶ با دستیار کمیسر جایگزین شد. در سال ۱۸۶۹، درجهٔ سرپرست ناحیه میان سرپرست و دستیار کمیسر معرفی شد و در سال ۱۸۸۶ به پاسبان ارشد تغییر نام داد. از سال ۱۸۶۸، هنگامی که آدولفوس ویلیامسون، نخستین رئیس شعبه، به این رتبه ارتقا یافت، درجهٔ سرپرست برای شعبهٔ کارآگاه (بعدها ادارهٔ بازجویی کیفری) هم ایجاد شد. در ۱۹۴۹، سرپرستان پلیس متروپولیتن به درجهٔ تازهٔ سرپرست ارشد، بازرسان ارشد به سرپرست، و بازرسان زیربخش و بازرسان
کارآگاه بخش به بازرس ارشد تغییر درجه دادند و این مقام ها نیز لغو شدند. در سپتامبر ۱۹۵۳ تغییر دیگری رخ داد، هنگامی که این درجه به سرپرست درجه یک (سرپرست کنونی، بازرس ارشد که بخش های فرعی را فرماندهی می کرد و بازرس-کارآگاه ارشد که بخش های ادارهٔ بازجویی کیفری را فرماندهی می کرد) و سرپرست درجه دو (سایر بازرس های ارشد کنونی) تقسیم شد با بازتعریف درجهٔ بازرس ارشد، که برای بازرس های درجه بالا ایجاد شده بود. سرپرستان درجه دو تاج را می پوشیدند (نشانی که بازرسان ارشد می پوشیدند) و سرپرستان درجه یک تاج روی ستاره (نشانی که سرپرستان می پوشیدند) می پوشیدند. این کار تا سال ۱۹۷۴ ادامه داشت، هنگامی که سرپرست دوباره به یک درجهٔ واحد تبدیل شد و تاج روی سردوش ها گذاشت. از ژانویهٔ ۱۹۵۴ در هر زیربخش یک سرپرست درجه یک و یک بازرس ارشد، یک سرسرپرست ارشد، یک سرپرست درجه دو و یک سرپرست-کارآگاه درجه یک در هر بخش و یک فرمانده، یک معاون فرمانده، یک سرپرست-کارآگاه ارشد و یک کارآگاه-سرپرست درجه دوم در هر ناحیه حضور داشتند. بعداً در سال ۱۹۵۴ یک بازرس ارشد کارآگاه به هر بخش اضافه شد. دستمزد. حقوق اولیهٔ یک سرپرست، ، مبلغ ۷۰٬۱۷۳ پوند استرلینگ
است که پس از پنج سال خدمت به ۸۲٬۸۸۱ پوند افزایش می یابد. این حقوق ممکن است تحت تأثیر کمک هزینهٔ منطقه ای و شایستگی قرار گیرد. ایالات متحده آمریکا. در ایالات متحده آمریکا، سرپرست عنوانی است که برای رئیس بخش های پلیس تعیین شده استفاده می شود. در برخی از ادارات پلیس، سرپرست عنوانی است که برای توصیف موقعیتی با مسئولیت هایی استفاده می شود که در سایر ادارات پلیس، به رئیسان دفتر یا بخش اعطا می شود، مثلاً اداره پلیس بوستون.
کلیسای فرانسیسکن مریم مقدس عیسی (صومعه مینیوری اوسروانتی) کلیسایی در والتا، در کشور مالت، است که به مریم مقدس، مادر عیسی، تقدیم شده است و تحت نظر فرقهٔ فرانسیسکن اداره می شود. مالتی ها آن را با نام "Ta' Ġieżu" (تاع جیزو، به معنی «از عیسی») می شناسند. تاریخچه. در سال ۱۵۷۱ به فرقهٔ فرانسیسکن قطعه زمینی در والتا وقف شد تا در آن کلیسا بسازند. کار ساخت و ساز کلیسا، به دنبال طراحی جیرولامو کاسار آغاز شد. نما در سال ۱۶۸۰ توسط مدریکو بلوندل تغییر داده شد. بسیاری از استادان بزرگ در تزئین کلیسا، که اکنون میزبان آثار هنری مختلف است، کمک زیادی کردند. این کلیسا محل تراژدی کارناوال سال ۱۸۲۳ است، زمانی که بسیاری از پسران در راهروی ساختمان در حالی که منتظر دریافت نان بودند، در ازدحام جمعیت له شدند. توضیحات. جاذبه اصلی این محل، بدون شک «صلیب شگفت انگیز معجزه آسا» (به زبان مالتی: Il-Kurċifiss Mirakuluż) است، که توسط یک راهب سیسیلی در حدود سال ۱۶۳۰ میلادی نصب گردید و از آن هنگام، بلافاصله توجه مردم را به خود جلب کرد. همراه با صلیب، نقاشی "بانوی غم ها" اثر استفانو اراردی در این محل قرار دارد. تابلوی عنوان اثر هنرمند سیسیلی آنتون
یو کاتالانو است. تاریخ آن به سال ۱۶۰۰ می رسد و دیدار بانوی ما، سنت الیصابات، را به تصویر می کشد. اولین قربانی اپیدمی طاعون ۱۴-۱۸۱۳ در مالت، یک دختر جوان، در داخل کلیسا به خاک سپرده شد؛ زیرا در آن زمان از شرایط مرگ او اطلاع نداشتند. این کلیسا میزبان قبر مقدس نازجو فالزون (۱۸۱۳–۱۸۶۵) نیز هست، یک روحانی اسقف نشین که بسیار مورد احترام مالتی ها قرار می گیرد و به ملوانان بریتانیایی مستقر در مالت تعالیم کاتولیک می آموخت. ساختمان کلیسا در فهرست فهرست ملی اموال فرهنگی جزایر مالت ثبت شده است.
کلیسای جامع متروپولیتن سنت پائول ( کاتدرال سنت پائول یا کلیسای جامع مدینا، یک کلیسای جامع کاتولیک در مدینا، کشور مالت است که به پولس رسول تقدیم شده است. این کلیسای جامع در قرن دوازدهم میلادی تأسیس شد و طبق روایات سنتی، در محلی قرار دارد که فرماندار رومی پوبلیوس در پی غرق شدن کشتی او در مالت، با سنت پولس ملاقات کرد. کلیسای جامع اصلی در زلزله ۱۶۹۳ سیسیل به شدت آسیب دید، بنابراین برچیده شد و به سبک باروک به طرحی از معمار مالتی لورنزو گافا بین سال های ۱۶۹۶ و ۱۷۰۵ بازسازی شد. کلیسای جامع به عنوان شاهکار گافا در نظر گرفته می شود. کلیسای جامع مقر اسقف نشین کاتولیک رومی در مالت است و از قرن نوزدهم این عملکرد را با کلیسای جامع سنت جان در والتا شریک بوده است. تاریخچه. طبق روایات سنتی، محل کلیسای جامع مدینا در ابتدا قصری متعلق به سنت پوبلیوس، فرماندار رومی مالت بود؛ که این فرد پس از غرق شدن کشتی پولس در مالت، به پیشواز او رفت. طبق اعمال رسولان، پولس پدر پوبلیوس و بسیاری از بیماران دیگر را در جزیره شفا داد. اگرچه بقایایی از یک گنبد رومی در دخمه فعلی وجود دارد، و این سنت یک افسانه رایج است، داستان این رویداد توسط باستان ش
ناسان یا مورخان تأیید نمی شود. به عنوان بخشی از مجموعه ای از اساطیر پولسی در مالت در نظر گرفته می شود. گفته می شود اولین کلیسای جامعی که در این مکان قرار داشت به مریم مقدس تقدیم شده بود، اما در دوره اعراب از بین رفت (کلیساهای مالت پس از حمله اغلبیان در سال ۸۷۰ غارت شدند). در زمان عرب، همان طور که در کاوش ها مشخص شد، از این مکان به عنوان مسجد استفاده می شده است. پس از تهاجم نورمن ها در سال ۱۰۹۱، مسیحیت به عنوان دین غالب در جزایر مالت دوباره احیاء شد. یک کلیسای جامع وقف شده به سنت پولس در قرن ۱۲ و ۱۳ میلادی ساخته شد. کلیسای جامع به سبک گوتیک و رومی ساخته شد و چندین بار بزرگ تر و اصلاح شد. در سال ۱۶۷۹، اسقف و کلیسا تصمیم گرفتند برای بسط گروه کر معماری را به سبک باروک متحول کنند و معمار لورنزو گافا برای طراحی و نظارت بر ساخت منصوب شد. کلیسای جامع چند سال بعد در زلزله سیسیل در سال ۱۶۹۳ به شدت آسیب دید و اگرچه بخش هایی از ساختمان آسیب ندیده بود، در ۱۱ آوریل ۱۶۹۳ تصمیم به برچیدن کلیسای جامع قدیمی و بازسازی آن به سبک باروک به طرحی از گافا گرفته شد. گروه کر و زیارتگاه که از زلزله جان سالم به در برده بودند، در کلیسای ج