Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حمل خساراتی شدند. در نتیجه نیروهای اسرائیلی از بالگرد استفاده کردند و تمام منطقه را روشن کردند. چریک ها پس از کشته و زخمی کردن اعضای آن و منهدم کردن یک کامیون اسرائیلی توانستند از دومین ایست بازرسی که توسط نیروهای اسرائیلی در جاده بین المللی حیفا و تل آویو ایجاد شده بود عبور کنند. هنگام نزدیک شدن به تل آویو، نیروهای اسرائیلی به وسیله خودروها دو طرف جاده را مسدود کردند خیابان قرار دادند و سربازان اسرائیلی در هر دو طرف جاده در منطقه هرتزلیا در نزدیکی یک باشگاه روستایی به نام کانتری کلاب مستقر شدند و سعی داشتند از عبور اتوبوس جلوگیری کنند. ارتش روی چرخ ها آتش گشود و اتوبوس را متوقف کرد.
(۱۵ دسامبر ۱۹۴۰) یک کارآفرین ژاپنی است که شرکت های بازی ویدیویی کپ کام و ایرم را بنیان گذاری کرد. او همچنین از سال ۱۹۹۷ تاکنون رئیس انجمن حق تکثیر نرم افزارهای کامپیوتری بوده و از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۶ رئیس انجمن تأمین کنندگان سرگرمی های کامپیوتری بوده است. زندگی نامه. تسوجیموتو در کَشیهارا، استان نارا، به عنوان سومین پسر یک آهنگر به دنیا آمد. در سال ۱۹۵۶، پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان راهنمایی و به دلیل مرگ زودهنگام پدرش، شغلی در یکی از شرکت های محلی پیدا کرد و همزمان وارد سیستم تحصیل پاره وقت دبیرستان عالی استان نارا شد. پس از فارغ التحصیلی از آن مدرسه در مارس ۱۹۶۰، شغلی در شرکت عمده فروشی مواد غذایی عمویش پیدا کرد. در مارس ۱۹۶۳، به تجارت عمده فروشی شیرینی جات پرداخت و به طور مستقل شروع به کار کرد. اگرچه نام شرکت به «تسوجیموتو شوتن» تغییر یافت، اما نتواست آن را به خوبی مدیریت کند و یک بدهی چند میلیون ین بر جای گذاشت. در سال ۱۹۶۸، فروشگاه شیرینی فروشی تسوجیموتو شوتن دوباره در اوکاهاما افتتاح شد. وقتی کودکان در صف دستگاه تولید پشمک ایستاده بودند، این صف به دلیل خود محصول نبود، بلکه به خاطر روند تولید پشمک بود. د
و سال بعد، تسوجیموتو در سرتاسر کشور برای فروش این دستگاه پشمک سازی به تبلیغ می پرداخت و در مسیر بازگشت، به اصلاح دستگاه های پچینکو مأمور شد. او توانست ۱۰۰۰ دستگاه از هر مدل را بفروشد. پس از مدتی او به این نتیجه رسید که صنعت سرگرمی در آینده رشد خواهد کرد. در ژوئیه ۱۹۷۴، تسوجیموتو شرکت آی پی ام را بنیان گذاری کرد که بعدها به ایرم تبدیل شد و به عنوان رئیس آن منصوب گردید. او در تاریخ ۳۰ مه ۱۹۷۹ شرکت آی.آر. ام را تأسیس کرد و در سال ۱۹۸۱ نام آن را به سامبی تغییر داد. این شرکت بازی هایی همچون «آی پی ام اینوندرز» و «کپسول اینوندرز» را تحت مجوزی از تایتو در زمان انتشار بازی «اینوندرز» منتشر کرد. با این حال، تسوجیموتو در ایرم که به عنوان رئیس در آن فعالیت می کرد، به دلیل افت عملکرد و کاهش روند استقبال از بازی های اینوندرز از کار خود برکنار شد. در ۱۱ ژوئن ۱۹۸۳، او کپ کام را به عنوان شرکت فروش سامبی تأسیس کرد و به عنوان رئیس و مدیر نماینده آن منصوب شد. در همان سال، اولین بازی شرکت به نام "لیتل لیگ" منتشر شد. در سال ۱۹۸۹، شرکت سامبی که به طور همزمان توسعه یافته بود، با کپ کام که مسئول فروش آن بود ادغام شد و نام شرکت باقی
مانده، سامبی، به کپ کام تغییر یافت و تسوجیموتو همچنان به عنوان رئیس آن باقی ماند. در دهه ۱۹۹۰، تسوجیموتو چهارمین شرکت خود به نام «کنزو استیت» را به عنوان یک ویترین زیرمجموعهٔ شخصی تأسیس کرد. او ۱۵۰۰ هکتار زمین در ناپا، کالیفرنیا، ایالات متحده خریداری کرد که به دلیل مشکلات تجاری کپ کام، مدت ها بلااستفاده مانده بود. او این زمین را از کپ کام به مبلغ ۷ میلیارد ین خریداری کرد و آن را به طور خصوصی به نام خود کرد. نخستین محموله این ویترین در سال ۲۰۰۸ ارسال شد و شراب سفید «آساتسویو» از این ویترین در سال ۲۰۱۱ به عنوان یکی از «بهترین شراب ها» توسط یک مجله مخصوص ثروتمندان در ایالات متحده انتخاب شد. در سال ۲۰۰۱، تسوجیموتو به عنوان رئیس و مدیرعامل کپ کام منصوب شد. زندگی شخصی. پسر بزرگ تسوجیموتو، هاروهیرو، از سال ۲۰۰۷ به عنوان رئیس کپ کام خدمت می کند. پسر کوچکترش، ریوئزو، تولیدکننده سری بازی های "مانستر هانتر" است.
حمل و نقل خط لوله (PF) شبکه های کامپیوتری برای حمل و نقل بسته ها مفهوم اساسی خط لوله را اعمال می کنند که به طور گسترده و با موفقیت در محاسبات ، به ویژه در معماری تمام واحدهای پردازش مرکزی اصلی (CPU) و تولید استفاده شده است. به طور خاص در خطوط مونتاژ صنایع مختلف از خودروسازی گرفته تا بسیاری دیگر .خط لوله مستقل از نمونه خاص بهینه شناخته شده است.به طور خاص، خطوط لوله از دیدگاه های مختلف بهینه است: جنبه های مختلف این فناوری توسط چندین اداره ثبت اختراع پوشش داده شده است. توسط اداره ثبت اختراع و نشان تجاری ایالات متحده آمریکا و اداره ثبت اختراع اروپا . اصول عملیاتی مانند سایر پیاده سازی های خط لوله ، یک مرجع زمانی مشترک (CTR) برای انجام ارسال خط لوله مورد نیاز است. در زمینه شبکه های جهانی، CTR را می توان به طور موثر با استفاده از UTC (ساعت هماهنگ جهانی) که در سطح جهانی از طریق GPS (سامانه موقعیت یاب جهانی) یا گالیلئو (ناوبری ماهواره ای) ( در آینده ای نزدیک ) تحقق بخشید. برای مثال ، ثانیه UTC به فریم های زمانی ثابت تقسیم می شود ، که در چرخه های زمانی گروه بندی می شوند تا در هر ثانیه UTC یک عدد صحیح از پیش تعریف شده
از چرخه های زمانی وجود داشته باشد. به طور متناوب ، یا مکمل ، CTR را می توان از طریق شبکه با استفاده از پروتکل های همگام سازی مانند IEEE 1588 به دست آورد. بسته ها مطابق با زمان بندی های از پیش تعریف شده از گره به گره دیگر ارسال می شوند ، همانطور که در شکل زیر نشان داده شده است. یعنی هر گره بسته های یک جریان خاص را در بازه های زمانی از پیش تعریف شده ارسال می کند. چرخه های زمانی تکرار دوره ای برنامه های مختلف از پیش تعریف شده را تعریف می کنند. زمان بندی دوره ای در هر گره منجر به ارسال دوره ای بسته در سراسر شبکه می شود ، که به عنوان حمل و نقل خط لوله سفارشی است ، گام به گام با آن بسته ها به سمت مقصد حرکت می کنند. از طریق یک روش رزرو منبع، ظرفیت انتقال برای یک جریان در هر پیوندی که در طول بازه زمانی (یا بازه های زمانی) از پیش تعریف شده برای ارسال آن طی می کند، رزرو می شود، بنابراین یک لوله مجازی همزمان (SVP) راه اندازی می شود. ظرفیت در طول هر فریم زمانی می تواند تا حدی یا به طور کامل به یک یا چند جریان محفوظ باشد . در نتیجه ، چرخه زمانی مبنایی را برای تکرار دوره ای رزرو فراهم می کند که تضمین می کند منابع انتقال کا
فی در هر پیوند برای ارسال بسته های هر جریان موجود باشد. این از تأخیر به دلیل اختلاف منابع و از دست دادن و در نتیجه ازدحام جلوگیری می کند . گزینه های حمل و نقل همانطور که در شکل بالا نشان داده شده است، که سفر یک بسته از گره A به گره D را در امتداد سه راه ارسال خط لوله نشان می دهد. تاخیر ارسال ممکن است مقادیر متفاوتی برای گره های مختلف داشته باشد . به دلیل تاخیرهای انتشار متفاوت در پیوندهای مختلف (به عنوان مثال Tab ، Tbc و Tcd) و زمان های مختلف پردازش بسته و سوئیچینگ در گره های ناهمگن (مانند Tbb و Tcc). علاوه بر این ، دو نوع از عملیات اصلی حمل و نقل خط لوله امکان پذیر است. هنگامی که گره n ارسال فوری را مستقر می کند تأخیر ارسال برای همه بسته های دریافت شده توسط گره n در لینک ورودی i یکسان است و حداقل مقدار لازم برای تطبیق زمان انتشار ، پردازش و عوض کردن بسته است . هنگام پیاده سازی ارسال غیر فوری ، گره n ممکن است از تأخیرهای مختلف ارسال برای بسته های مختلف استفاده کند. دو پیاده سازی برای ارسال خط لوله پیشنهاد شده است. سوئیچینگ زمان محور (TDS) با نام مستعار سوئیچینگ لامبدا کسری (FλS) در زمینه ترانزیستور نوری و اول
ویت زمان محور (TDP) که می توان از آن برای ایجاد شبکه موازی ارسال خط لوله در اینترنت آینده استفاده کرد.
همما (از فنلاندی "Hämeenmaa"، Tavastia) نوعی کشتی جنگی بود که برای ناوگان مجمع الجزایر سوئد و ناوگان بالتیک روسیه در اواخر قرن ۱۸ و اوایل قرن ۱۹ ( ۱۷۰۰-۱۸۰۰ میلادی) ساخته شد. همما در ابتدا برای استفاده علیه نیروی دریایی امپراتوری روسیه در دریای مجمع الجزایر و در در طول سواحل سویالاند و فنلاند ساخته شد.این توسط معمار دریایی پرکار و مبتکر سوئدی فردریک هنریک اف چپمن (۱۷۲۱-۱۸۰۸ میلادی) با همکاری آگوستین ارنسوارد (۱۷۱۰-۱۷۷۲ میلادی)، افسر توپخانه و بعداً فرمانده ناوگان مجمع الجزایر سوئد طراحی شد. همما یک کشتی تخصصی برای استفاده در آب های کم عمق و گذرگاه های تنگ اطراف هزاران جزیره و جزایر را که از پایتخت سوئد استکهلم تا خلیج فنلاند امتداد دارند را احاطه کرده است. همما جایگزین گالی هایی شد که تا اواسط قرن ۱۸ هسته مرکزی ناوگان مجمع الجزایر سوئد را تشکیل می دادند. در مقایسه با گالی ها، همما از بادکش عمیق تری برخوردار بود و زیر پاروها کندتر بود،اما محل اقامت بهتری را برای خدمه ارائه می داد، مکان بیشتری را حمل می کرد، قابلیت دریا بیشتر داشت و تقریباً ده برابر بیشتر اسلحه های سنگین داشت. این کشتی را می توان با بادبان یا پ
ارو به حرکت شواد، اما همچنان کوچک تر و قابل مانورتر از اکثر کشتی های جنگی بود که آن را برای عملیات در آب های محدود مناسب می کرد. بین سال های ۱۷۶۴-۱۸۰۹ (میلادی)، سوئد ۶ تا همما ساخت. همما به بزرگترین و سنگین ترین کشتی در ناوگان مجمع الجزایر تبدیل شد و در جنگ روسیه و سوئد در سال های ۱۷۸۸-۱۷۹۰ خدمت کرد. "اودن (گفته می شود به جور - oden از کالمه سوئدی"، اولین همما، نسبتا کوچک بود و بسیار شبیه به توروما ، یک نوع متفاوت از "ناوچه مجمع الجزایر" بود. روسیه پس از تسلیم شدن سوئومن لینا در سال ۱۸۰۸ (میلادی)، ۶ هممه را بر اساس طرح سوئدی بین سال های ۱۸۰۸ و ۱۸۲۳ ساخت شدند. نوع های بعدی، هم سوئدی و هم روسی، بسیار بزرگ تر و بسیار مسلح تر از "اودن" بودند. پس زمینه. تزار روسیه پتر کبیر در سال ۱۷۰۳ (میلادی) یک پایتخت جدید و پایگاه نیرو دریایی قدرتمند در سنت پترزبورگ ایجاد کرد. قدرت دریایی روسیه در دریا ی بالتیک برای به چالش منافع سوئد، قدرت دیگر پیشرو در بالتیک، رشد کرد.امپراتوری سوئد در آن زمان در شامل قلمرویی در شمال آلمان، تمام فنلاند مدرن و بیشتر کشورهای بالتیک بود، که یک قلمرو وابسته به مسیرهای تجاری دریای بالتیک بود و به
آن متصل می شد.در طول جنگ بزرگ شمال (۱۷۰۰-۱۷۲۱ میلادی)، سوئد تمام قلمروهای خود را در کشورهای بالتیک از دست داد و متحمل حملات روسیه در فنلاند و در امتداد زنجیره جزایر و مجمع الجزایر که از خلیج فنلاند تا استکهلم امتداد دارد. سوئدی ها شروع به استقرار شناورهای دریایی از کشتی های کم عمق کردند، که با نسخه های کوچک تر از گالی های سنتی مدیترانه آغاز شد. بیشتر این شناورهای جدید بیشتر شبیه به گالوها بودند و با پرام تفنگ تکمیل می شواند. جنگ فاجعه بار ۱۷۴۱-۱۷۴۳ (میلادی) با روسیه و دخالت جزئی علیه پروس (" جنگ پومرانیا ") در طول جنگ هفت ساله (۱۷۵۷-۱۷۶۲) نیاز به گسترش و توسعه بیشتر شناورهای ساحلی با شناورهای تخصصی تر را نشان داد. گالی ها به عنوان انتقال نیرو برای عملیات های آبی خاکی مؤثر بودند، اما به ویژه در رابطه با خدمه های بزرگ آن ها به شدت زیر گلوله قرار داشتند. یک کشتی با یک خدمه ۲۵۰ نفره که بیشتر آنها پاروزن بودند، معمولاً فقط یک توپ ۲۴ پوندی و دو توپ را حمل می کرد که همه در کمان بودند. گالی ها همچنین فاقد عرشه و سرپناه کافی برای سربازان پاروزن بودند، که بسیاری از آنها در اثر هیپوترمی در معرض بیماری در طول جنگ ۱۷۴۱-۱۷
۴۴۳ (میلادی) تسلیم شدند. ناوگان مجمع الجزایر -. پس از پیروزی روسیه در برابر سوئد در سال ۱۷۴۳ (میلادی)، سوئدی ها کمیسیونی را برای شناسایی نقاط ضعیف در دفاع شرقی تأسیس کردند.در سال ۱۷۴۷ (میلادی)، کمیسیون به این نتیجه رسید که استحکامات در جنوب شرقی فنلاند نیاز به بهبود و گسترش دارد و سوئد نیاز به ایجاد یک نیروی دریایی قوی ساحلی دارد.آگوستین ارنسوارد (۱۷۱۰-۱۷۷۲)، افسر توپخانه، ادم اصلی پشت این تغییرات بود. این کمیته بسیاری از نتیجه گیری ها و تصمیمات خود را بر اساس ایده های او استوار کرد. در سال ۱۷۵۶ (میلادی)، سوئد ناوگان مجمع الجزایر را با نام رسمی "arméns flotta" ("ناوگان ارتش") تحت فرماندهی بخش ارتش، دانشکده جنگ ، با ارنسوارد(Ehrensvärd) به عنوان فرمانده عالی تاسیس کرد. برای ۲۰ سال، مبارزه برای قدرت بین هاتس و کاپس، گروه های سیاسی اصلی در آن زمان، و رقابت بین ارتش و نیروی دریایی، تغییراتی را در ناوگان مجمع الجزایر ایجاد کرد. از سال ۱۷۷۰، ناوگان مجمع الجزایر با اسکادران فنلاند ("Finska eskadern - فینسکا اسکادرن") مستقر در سوئومن لینا ادغام شد. در سال ۱۷۷۷، اسکادران سوئدی ("Svenska eskadern - سونسکا اسکادرن")، نا
وگان گالی مستقر در استکهلم را در خود جای گذشت. نیروهای مسلح سوئد منابع قابل توجهی را در شاخه جدید ارتش سرمایه گذاری کردند و آن را به یک سازمان حرفه ای و مستقل تبدیل کردند. ناوگان مجمع الجزایر اعضای نخبگان اجتماعی و فرهنگی را جذب کرد که از حمایت و حمایت پادشاه گوستاو سوم برخوردار بودند، کسی که خود را به عنوان یک پادشاه مطلق در کودتای ۱۷۷۲ (میلادی) تثبیت کرده بود. توسعه -. مفهوم ناوچه های قایقرانی کوچک با مجموعه ای از پاروهای مکمل (یا "sweeps") جدید نبود. نیروی دریایی بریتانیایی تودور در اواسط قرن ۱۶ از « گالیاس های » کوچک استفاده کرده بود. در دهه ۱۶۶۰ (میلادی)، جانشین آن، نیروی دریایی سلطنتی ، معادل درجه ششم را به پورت های پارو در یا زیر گاندک مجهز کرد. در طول قرن ۱۸، نیروی دریایی روسیه «شبک ها» را معرفی کرد، انواع بالتیک در زیبک های مدیترانه ای، برای وظایف ساحلی. زیبک ها دریانوردی خوبی داشتن، , و هم می توان پارو شوند اگر نیاز هست، اسلحه های بیشتری داشتند و انبارهای بزرگتری نسبت به کشتی ها داشتند. آنها همچنین هزینه کمتری برای نگهداری داشتند. طرح های روسی بر چپمن و فرماندهان نیروی دریایی سوئد تأثیر گذاشت. در نت
یجه، طرح های چپمن برای کشتی های جدید شرح داده ای بر روی آن اصول بود، اما با تطبیق هایی با جنگ مجمع الجزایر. ناوچه های مجمع الجزایر چپمن نسبت به کشتی هایی گالی ها که جایگزین کردند، حفاظت بهتری برای گروه شان فراهم کردند و تا ۳ برابر ظرفیت انبارها و آذوقه ها داشتند. آنها می توانستند در آب های باریک و کم عمق اطراف جزیره سنگی در هر شرایط آب و هوایی و در آب های آزاد در همه طوفان ها به جز بدترین طوفان ها فعالیت کنند. آن ها آب کشی عمیق تری نسبت به کشتی ها داشتند، اما به طور قابل توجهی کمتر از کشتی های جنگی بادبانی سنتی بودند. انواع کشتی های جدید همچنین قدرت آتش ناوگان مجمع الجزایر را افزایش دادند، قابلیت های دفاعی بهتری برای آن فراهم کردند و پشتیبانی آتش کارآمدتری را در عملیات های آبی خاکی ممکن کردند. طراحی و ساخت. از میان طرح های جدید، توروماها و همماها به دلیل شباهت هایشان به ناوچه های کوچک اقیانوس پیما با توصیف «ناوچه مجمع الجزایر» مناسب ترند. از میان طرح های جدید، توروماها و همماها به دلیل شباهت هایشان به ناوچه های کوچک اقیانوس پیما با توصیف «ناوچه مجمع الجزایر» مناسب ترند. اولین همما، "Oden"، در سال ۱۷۶۴ (میلادی
) تکمیل شد. انداذه ها - بدنه ای کم ارتفاع داشت، بدون پیشرو، فقط یک طبقه پایین و بدون سقف . ۳ دکل داشت که در ابتدا با بادبان های نازک مانند گالری ساخته شده بودند. نیروی دریایی بعداً دکل های ناوچه ای با بادبان مربعی معمولی را جایگزین دکل های lateen (لاتین) کرد. طرح اولیه برای ۱۴ جفت پارو با چهار پارو در نظر گرفته شد. پاروزنان پاروهای خود را از روی عرشه تفنگ از طریق سوله های پارویی که بین دهانه های تفنگ قرار داشت، نزدیک به خط آب عبور می دادند، که به پاروزنان اهرم بیشتری می داد. پاروها همچنین روی یک پایه مستطیلی قرار گرفتند که برای بهبود اهرم طراحی شده بود. با این حال، همماها هنگام پارو زدن عملکرد ضعیفی داشتند و در بادهای مخالف دشوار بودند. آنها کندتر از کشتی های بادبانی معمولی بودند، اما بهتر از کشتی ها حرکت می کردند. در طول جنگ روسیه در سال های ۱۷۸۸-۱۷۹۰ ، سوئد سه هممه با طراحی جدید ساخت. آنها به طور قابل توجهی بزرگتر بودند - ۴۴.۵ توسط 11 متر (۱۴۶ در ۳۶ فوت) و تعداد پاروها به ۲۰ جفت افزایش یافت. آنها همچنین برخی از سنگین ترین ضلع های وسیع را داشتند، حتی در مقایسه با ناوچه های بزرگتر نیروی دریایی دریاهای آزاد. ا
فسر توپخانه کارل فردریک اشلینگ برای افزایش تسلیحات اصلی به ۲۲ فروند ۳۶ پوندی و دو فروند ۱۲ پوندی با چپمن همکاری کرده بود که باعث افزایش تسلیحات ۳۰ پوندی شد. ۳۰ سانتی متر (۱ فوت). افزودن مهاربندهای مورب برای تقویت بدنه به هممام های بعدی این امکان را داد که اسلحه هایی قویتر از آنهایی که در بزرگترین ناوچه های قایقرانی نیروی دریایی دریاهای آزاد حمل می کردند حمل کنند. به دلیل قدرت آتش قابل توجه و اندازه نسبی آنها، جان گلته، مورخ دریایی، همماها را به عنوان "ناوچه های مجمع الجزایری فوق العاده" توصیف کرده است. طرح همما بسیار شبیه به طرح توروما بود. تفاوت اصلی این بود که پاروزنان توروما بر روی عرشه هواشناسی بالای تفنگ ها می نشستند، در حالی که پاروزنان هممه روی سکوی روستایی می نشستند. همماهای بعدی به طور قابل ملاحظه ای بزرگ تر، مسلح تر و ساختار محکم تری داشتند. گلیت آنها را به عنوان تغییراتی در یک نوع توصیف کرده است، به ویژه وقتی طرح های قبل از جنگ را در نظر می گیریم. خدمات. همماها در طول جنگ ۱۷۸۸-۱۷۹۰ (میلادی) در اسکادران فنلاند خدمت کرد. آنها از عملیات های آبی خاکی حمایت می کردند و حملاتی را به ناوگان مجمع الجزایر رو
سیه انجام دادند. در عین حال، به عنوان پشتیبانی جناحی دریایی برای ارتش سوئد در سرزمین اصلی فنلاند عمل کردند. همماها در نبردهای اول و دوم سونکسوند جنگیدان. در طول نبرد اول در سال ۱۷۸۹، یک همما مکمل توروماهای مشابه بود و در نبرد دوم در ژوئیه ۱۷۹۰، دو همما مرکز دفاعی را تشکیل دادند و بخش زیادی از قدرت آتش را فراهم کردند. سوئدی ها در حال ساختن ۳ همما ها اضافی در کارخانه های کشتی سازی درون قلعه سوئومن لینا بودند که در سال ۱۸۰۸ (میلادی) به روس ها تسلیم شد و هر ۳ در نیروی دریایی روسیه گنجانده شدند. یک کمی بعداً، نیروی دریایی روسیه نسخه های ۳۲ تفنگی خود را ساخت و کشتی نهایی در اواخر سال ۱۸۲۳ به آب انداخته شد جارل بیرگر در سال ۱۸۱۳ (میلادی) در یک حادثه غرق شد و "اریک سگرزال" برای تبدیل به یک باتری بخار چرخ دستی برای دفاع ساحلی برنامه ریزی شد، اگرچه این ایده در نهایت کنار گذاشته شد و کشتی در سال ۱۸۲۶ از بین رفت. مانند دیگر کشتی های تخصصی مجمع الجزایر، همما دارای نقاط قوت و ضعف خاصی بود. اگرچه قدرت شلیک آن نسبت به گالی ها فوق العاده بود، اما کیفیت قایقرانی آن تا حدودی متوسط بود و در حالی که زیر پاروها مانور بالایی داشت،
همچنان در هنگام پارو زدن حرکت آن دشوار بود. همما پتانسیل این را داشت که یک سلاح مؤثر در برابر گالی ها باشد، با قدرت شلیک رو به جلو آنها مطابقت داشته باشد و آنها را با تسلیحات گسترده خود به شدت شکسته دهد. در داخل یک سازند گالی دشمن، می توانست ویرانی قابل توجهی ایجاد کند، اما چنین مانوری هرگز در یک نبرد واقعی به دست نیامد، و این نقش تاکتیکی آزمایش نشده باقی ماند. کشتی ها. در مجموع ۱۲ همما ساخته شد که ۶ فروند آنها برای ناوگان مجمع الجزایر سوئد و ۶ فروند برای نیروی دریایی روسیه بود. همماهای سوئدی همه با مشخصات یک گانه ساخته شده بودند، به جز طرح اولیه "اودن" ، و "بیرگر جارل" و "اریک سگرزال" تسلیحات سنگین تری نسبت به بقیه داشتند. Tredrea (ترداراه) و Sozaev (سوزانو) "اودن را" به عنوان یک توروما که در سال ۱۷۸۴ (میلادی) بازسازی شد، فهرست می کنند، اگرچه اسکار نیکولا و لارس-اتو برگ چنین نیستند. کشتی های روسی بین سال های ۱۸۰۸-۱۸۲۳ ساخته شدند و توسط Tredea و Sozaev به عنوان "ناوچه های پارویی" کلاس "Bodryi (بودرای)" توصیف شده اند. تحت شکل فنلاندی "Hämeenmaa"، نام نوع کشتی بعداً به چندین کشتی نیروی دریایی فنلاند قرن بیستم م
نتقل شد.
جو کرست (؛ زادهٔ ) بازیگر و دانشگاهی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او در بسیاری فیلم ها و برنامه های تلویزیونی از جمله "خیابان جامپ شماره ۲۱"، "خیابان جامپ شماره ۲۲"، "پیرپسر"، "سرخدمتکار"، "سرسبز" و در نقش تد ویلر در سریال "چیزهای عجیب" بازی کرده است.
نادیه عبدالعزیز السقاف (؛ زادهٔ ۸ مارس ۱۹۷۷) یک وزیر و سیاستمدار سابق یمنی است. او از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۴ سردبیر روزنامه "یمن تایمز" بود و پس از آن اولین وزیر زن اطلاعات یمن شد. السقاف در سال ۲۰۱۵ پس از کودتای حوثی ها در یمن از کشور فرار کرد و در حال حاضر به عنوان یک پژوهشگر مستقل در حوزه های سیاست، رسانه، توسعه و مطالعات جنسیت در بریتانیا فعالیت می کند. در سال ۲۰۱۱، السقاف در یک سخنرانی تد با عنوان «یمن را از دریچهٔ چشمان من ببینید» شرکت کرد که بیش از ۳ میلیون بازدید داشت. اوایل زندگی و تحصیلات. السقاف در مارس ۱۹۷۷ از عزیزه و عبدالعزیز السقاف به دنیا آمد. پدر او استاد اقتصاد در دانشگاه صنعا، بنیان گذار سازمان عربی حقوق بشر و مؤسس روزنامه "یمن تایمز" در سال ۱۹۹۰ بود. او دو برادر و یک خواهر دارد. السقاف دارای کارشناسی مهندسی در علوم رایانه از مؤسسه فناوری بیرلا در هند، کارشناسی ارشد مدیریت سیستم های اطلاعات از دانشگاه استرلینگ در بریتانیا و دکترای علوم سیاسی از دانشگاه ردینگ است. او عضو دانشجویی عفو بین الملل بود. حرفه. السقاف به عنوان تحلیل گر سیستم ها در مرکز مشاوره و سیستم های کارشناسان عرب کار کرد. او در ژوئی
ه ۲۰۰۰ به عنوان مترجم و خبرنگار به "یمن تایمز" پیوست. این روزنامه اولین روزنامه مستقل انگلیسی زبان کشور است و در سال ۱۹۹۱ توسط پدرش تأسیس شد. پدرش در سال ۱۹۹۹ پس از تصادف با ماشین جان باخت، اگرچه السقاف و برادرش معتقدند که او به دلیل مخالفت با رژیم رئیس جمهور علی عبدالله صالح ترور شده است. او در سپتامبر ۲۰۰۰ به عنوان دستیار سردبیر منصوب شد. السقاف در سال ۲۰۰۳ در برنامه بشردوستانه آکسفام شرکت کرد. در مارس ۲۰۰۵، او سردبیر روزنامه "یمن تایمز" شد. در سال ۲۰۱۱، در جریان بهار عربی در یمن، السقاف و کارکنانش در تظاهراتی شرکت کردند که خواستار برکناری صالح بودند و نقش قابل توجهی در گزارش انقلاب یمن به جهانیان داشتند. السقاف عضو سندیکای روزنامه نگاران یمنی و سندیکای بین المللی روزنامه نگاران است. او مدافع حقوق زنان است، و با موفقیت خبرنگاران زن را برای ایجاد توازن جنسیتی در بین کارکنان روزنامه جذب کرد و مقالاتی در مورد ختنه زنان منتشر کرد. در سال ۲۰۱۲، او "رادیو یمن تایمز"، یک ایستگاه رادیویی اف ام را راه اندازی کرد که اولین پلتفرم عمومی آزاد برای ابراز عقیده در یمن بود و به عنوان جایگزینی برای رسانه انحصاری دولتی، روزا
نه ده ساعت برنامه پخش می کرد. در سال ۲۰۱۴، او رادیو لانا را، که اولین رادیوی اجتماعی در جنوب یمن بود، تأسیس کرد. السقاف در سال ۲۰۱۴ به عنوان وزیر اطلاعات تحت نخست وزیری خالد بحاح منصوب شد. در ۲۰ ژانویه ۲۰۱۵، هنگامی که نیروهای حوثی پایتخت را تصرف کردند و کنترل تمام رسانه ها را به دست گرفتند، السقاف در توییتر گزارش کودتا را منتشر کرد. او بعداً گفت: «من بیشتر شبیه یک خبرنگار بودم تا وزیر اطلاعات. در آن زمان نمی ترسیدم، اما بعداً که به پیامدهایش فکر کردم، ترسیدم. نام من همه جا بود. فقط در یک روز بیش از ۲۰٬۰۰۰ دنبال کننده جدید در توییتر داشتم.» در ماه مه ۲۰۱۵، السقاف به عنوان عضوی از دولت شناخته شده بین المللی یمن که برای بازگرداندن رئیس جمهور عبدربه منصور هادی به قدرت تلاش می کرد، در ریاض در تبعید زندگی می کرد. السقاف مدیر انجمن توسعه یمن در قرن ۲۱ است که یک سازمان غیردولتی مستقر در صنعا است. در سال ۲۰۲۰، او بنیان گذار جنبش آشتی ملی شد و در سال ۲۰۲۱، او سازمان "اتحاد یمن" را تأسیس کرد، سازمانی که برای دسترسی مقرون به صرفه و برابر به اینترنت در یمن فعالیت می کند. او به عنوان نایب رئیس کمیته ملی مسئول نظارت بر اجرا
ی نتایج کنفرانس گفتگوی ملی خدمت می کند. السقاف در زمینه های سیاست، رسانه و توسعه آثاری منتشر کرده است. او همچنین مجموعه ای از کتاب ها دربارهٔ تجربیات زنان یمنی به عنوان کاندیداهای انتخاباتی منتشر کرده که به زبان های عربی و انگلیسی در دسترس است. سخنرانی تد او تحت عنوان "یمن از دید من" یکی از معروف ترین ویدیوها دربارهٔ یمن است که به ۳۴ زبان ترجمه شده است. جوایز و افتخارات. السقاف اولین دریافت کننده جایزه جبران توینی در سال ۲۰۰۶ بود که توسط انجمن جهانی روزنامه ها و ناشران اخبار و روزنامه "النهار" در بیروت به او اهدا شد. او در همان سال به نمایندگی از یمن تایمز، جایزه پیشگامان رسانه آزاد را از انستیتوی بین المللی مطبوعات در وین دریافت کرد. در سال ۲۰۱۳، او جایزه اوسلو تجارت برای صلح را دریافت کرد، جایزه ای که توسط برندگان جایزه نوبل در اقتصاد و صلح به رهبرانی از بخش خصوصی که «تغییرات تحول آفرین و مثبت را از طریق شیوه های اخلاقی تجارت نشان داده اند» اعطا می شود. او توسط "بی بی سی" به عنوان یکی از «۱۰۰ زن که جهان را تغییر دادند» در سال ۲۰۱۳ شناخته شد. همچنین در سال ۲۰۱۵، مجمع جهانی اقتصاد او را به عنوان یکی از رهبران
جوان برجسته جهان معرفی کرد.
جک هریس (؛ ۲ ژوئیه ۱۹۰۵ – ۱۹۷۱) تدوین گر فیلم بریتانیایی زاده فارن بورو، همپشر در شهرستان همپشر انگلستان بود. در کنار دیوید لین، او یکی از تدوین گران برجسته بریتانیایی از دهه ۱۹۳۰ تا دهه ۱۹۵۰ بود.
پارام مجموعه ای از ابررایانه های هندی است که توسط مرکز توسعه محاسبات پیشرفته (C-DAC) در پونه طراحی و مونتاژ شده است. کلمهٔ «پارام» در زبان سانسکریت به معنای «عالی» است و در عین حال مخفف عبارت «ماشین پارالل» می باشد. تا نوامبر ۲۰۲۲، سریع ترین دستگاه این مجموعه، «پارام سیدهی-آی» نام داشت که در رتبهٔ ۶۳ جهانی قرار دارد و توانایی پردازشی آن معادل ۵٫۲۶۷ پتافلاپس است. تاریخچه. مرکز توسعه محاسبات پیشرفته در نوامبر ۱۹۸۷ تأسیس شد و در همان ابتدا نیز با نام مرکز توسعه فناوری های محاسبات پیشرفته (C-DACT) شناخته می شد. این اقدام در پاسخ به مشکلات خرید ابررایانه ها از منابع خارجی صورت گرفت. دولت هند تصمیم گرفت تا فناوری های محاسباتی بومی خود را توسعه دهد. پارام ۸۰۰۰. پارام ۸۰۰۰ نخستین دستگاه از این مجموعه بود که از صفر ساخته شد. یک نمونه اولیه در «نمایشگاه ابرمحاسبات زوریخ ۱۹۹۰» مورد ارزیابی قرار گرفت: از بین دستگاه هایی که در این نمایشگاه به نمایش درآمدند، پارام ۸۰۰۰ تنها پس از یکی از ابررایانه های ایالات متحده در رتبهٔ دوم قرار گرفت. پس از آن یک دستگاه ۶۴-نودی در اوت ۱۹۹۱ ساخته شد. هر گره از ترانسپیوترهای اینموس تی۸۰۰/ت
ی۸۰۵ استفاده می کرد. دستگاه ۲۵۶-نودی دارای عملکرد نظری ۱ گیگافلاپ بود، اما در عمل، عملکردی معادل ۱۰۰–۲۰۰ مگافلاپس داشت. پارام ۸۰۰۰ دارای معماری حافظه توزیع شده ام آی ام دی با یک شبکهٔ ارتباطی قابل تنظیم بود. پارام ۸۰۰۰ به عنوان یک ابررایانه ۲۸ برابر قدرتمندتر از رایانهٔ «کری ایکس-ام پی» شناخته شد که دولت ابتدا درخواست آن را داده بود، در حالی که قیمت آن همان ۱۰ میلیون دلار برآورد شده برای خرید دستگاه کری بود. صادرات. این رایانه موفق بود و به کشورهای آلمان، بریتانیا و روسیه صادر شد. علاوه بر تصاحب بازار داخلی، پارام ۸۰۰۰ با قیمت نسبتاً پایین ۳۵۰ هزار دلار توجه ۱۴ خریدار دیگر را جلب کرد. این رایانه همچنین در سال ۱۹۹۱ به مسکو صادر شد، این صادرات در چارچوب همکاری های روسیه با هند بود. پارام ۸۶۰۰. پارام ۸۶۰۰ نسخهٔ بهبود یافتهٔ پارام ۸۰۰۰ بود. در سال ۱۹۹۲، سی دک متوجه شد که دستگاه هایش از قدرت کافی برخوردار نیستند و قصد داشت پردازندهٔ جدیدی به نام اینتل آی۸۶۰ را استفاده کند. هر گره با یک پردازندهٔ آی۸۶۰ و چهار ترانسپیوتر اینموس تی۸۰۰ ساخته شد. همان محیط برنامه نویسی پاراس برای هر دو دستگاه پارام ۸۰۰۰ و ۸۶۰۰ استفاده