Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ای شدیداً نظامی شدهٔ روسیه بدل شد؛ عملیاتی که توسط ژنرال روسی والتری آسیکاینن هدایت می شد. بیشتر روس های قومی که پیش از ۱۹۱۸ در فنلاند زندگی می کردند، به کشورهای دیگر، عمدتاً آلمان و ایالات متحده مهاجرت کردند. داوطلبان فنلاندی لشکرکشی هایی به کارلیا ("جنگ های خویشاوندی") ترتیب دادند که سرانجام با امضای پیمان تارتو (روسی–فنلاندی) در سال ۱۹۲۰ میان فنلاند و جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی پایان یافت. با این حال، اتحاد جماهیر شوروی به پیمان پایبند نماند و کشتی های جنگی فنلاند را محاصره کرد. فنلاند در طول جنگ جهانی دوم دو جنگ با اتحاد جماهیر شوروی داشت: جنگ زمستان و جنگ مستمر. نیروهای فنلاندی در این جنگ ها ۸۹٬۱۰۸ نفر کشته یا مفقودالاثر داشتند، اما خسارات شدیدی به شوروی وارد کردند: ۱۲۶٬۸۷۵ تا ۱۶۷٬۹۷۶ نفر کشته یا مفقودالاثر در جنگ زمستان و ۲۵۰٬۰۰۰ تا ۳۰۵٬۰۰۰ نفر در جنگ مستمر. فنلاند ۱۱٪ از قلمرو خود—including شهر بزرگ ویبورگ—را به شوروی واگذار کرد، اما مانع الحاق کامل فنلاند به اتحاد جماهیر شوروی شد. از میان تمام کشورهای اروپای قاره ای که در جنگ جهانی دوم شرکت داشتند، تنها هلسینکی و مسکو پایتخت هایی بودند که ا
شغال نشدند. ۱۹۴۶–۱۹۹۱. در دوران جنگ سرد، فنلاند تلاش کرد میان بلوک های غرب و شرق موضع میانه ای اتخاذ کند تا اتحاد جماهیر شوروی را راضی نگه دارد و از وقوع جنگی دیگر جلوگیری کند و حتی در مواردی انتخابات جدید برگزار کرد زمانی که نتایج قبلی مورد اعتراض شوروی بود. بحران شب یخ یک بحران سیاسی در روابط شوروی–فنلاند در پاییز ۱۹۵۸ بود که با سفر رئیس جمهور ککونن به لنینگراد در ژانویه ۱۹۵۹ حل شد. بحران یادداشت نیز بحران سیاسی دیگری بین روابط شوروی–فنلاند در سال ۱۹۶۱ بود. بحران یادداشت (Nootti) با بحران ۱۹۶۱ برلین که در همان سال رخ داد مرتبط بود. در دورهٔ ۱۹۸۸–۱۹۹۱، زمانی که کشورهای بالتیک در پی استقلال از شوروی بودند، فنلاند در ابتدا «از حمایت علنی از جنبش استقلال بالتیک خودداری کرد، اما از طریق همکاری های عملی از آن حمایت نمود.» با این حال، پس از کودتای اوت ناموفق در روسیه، فنلاند کشورهای بالتیک را به رسمیت شناخت و روابط دیپلماتیک خود با آن ها را بازگرداند.
روابط روسیه–سوئد به قرن دهم بازمی گردد؛ زمانی که وایکینگ ها که به وارنگیان معروف بودند، در تأسیس مردم روس (واریاگ) شرکت کردند که بعدها به روسیه، اوکراین و بلاروس تبدیل شد. تاریخچه. به طور تاریخی، این دو کشور از دوران باستان با یکدیگر مرتبط بوده اند، زمانی که وایکینگ های سوئدی در رودخانه های بزرگ روسیه تجارت می کردند و در سکونتگاه های اسلاوی ساکن می شدند که بعدها به شهرهای بزرگی مانند ولیکی نووگورود و کی یف تبدیل شدند. این سکونتگاه ها پیوندهای متقابلی ایجاد کردند که جنبه های دودمانی نیز داشت؛ زیرا یک پادشاه وارنگی (روریک) سلسله ای را آغاز کرد که از قرن نهم تا شانزدهم به طور پیوسته حکمرانی می کرد، همان طور که در قصه سالیان گذشته ذکر شده است. حتی نام روسیه از وارنگیان گرفته شده است، زیرا نام قدیمی وایکینگ ها در شرق Rus بود. جنگ ها. در دوران قرون وسطی، چندین جنگ میان سوئدی ها و روس ها رخ داد و از قرن دوازدهم تاکنون یازده جنگ میان روسیه و سوئد درگرفته است. موضوع اصلی دوران ۱۶۰۰–۱۷۲۵، مبارزه بین سوئد و روسیه برای کنترل دریای بالتیک و سرزمین های اطراف آن بود. روسیه در نهایت پیروز شد و در نتیجه، سوئد موقعیت خود را به
عنوان قدرت بزرگ از دست داد. در سال ۱۶۱۰، ارتش سوئد به فرماندهی یعقوب د لا گاردیه وارد مسکو شد. از ۱۶۲۳ تا ۱۷۰۹، سیاست سوئد، به ویژه تحت گوستاو دوم آدولف (۱۶۱۱–۳۲) و کارل دوازدهم (۱۶۹۷–۱۷۱۸)، از مخالفت اوکراینی ها با سلطهٔ مسکو حمایت نظامی و تشویقی می کرد. گوستاووس آدولف در جنگ اینگری با روسیه جنگید که در ۱۶۱۷ با معاهده استولبوو پایان یافت و روسیه را از دسترسی به دریای بالتیک محروم کرد. شدیدترین شکست سوئد در میدان نبرد در سال ۱۷۰۹ و در نبرد پولتاوا رخ داد، زمانی که سوئد تلاش داشت از قیام Mazepa در اوکراین حمایت کند. در این جنگ ها، نیروهای روسیه معمولاً تعداد بیشتری داشتند، اما سوئدی ها به دلیل سازماندهی توانمند نظامی خود، در نبردهایی مانند ناروا (۱۷۰۰) و Svensksund (۱۷۹۰) مقاومت کردند. جنگ بزرگ شمال. در سال ۱۷۰۰، اتحاد سه گانه ای متشکل از دانمارک-نروژ، انتخابگرنشین زاکسن–مشترک المنافع لهستان–لیتوانی و روسیه، حمله ای سه گانه به محافظت شده های سوئدی در هولشتاین-گوتورپ سوئدی و استان های لیوونی و اینگریا ترتیب دادند تا از موقعیت سوئد که تحت فرماندهی پادشاهی جوان و کم تجربه بود، بهره برداری کنند. این جنگ، که از سا
ل ۱۷۰۰ تا ۱۷۲۱ ادامه داشت، جنگ بزرگ شمالی نام گرفت. پادشاه کارل دوازدهم فرماندهی نیروی زمینی سوئد را علیه این اتحاد بر عهده داشت و با وجود غالباً تعداد کمتر، پیروزی های متعددی کسب کرد. یک پیروزی بزرگ سوئد بر ارتشی روسی که سه برابر اندازهٔ ارتش سوئد بود در سال ۱۷۰۰ در نبرد ناروا (۱۷۰۰)، پتر کبیر را مجبور به درخواست صلح کرد که کارل آن را رد نمود. در سال ۱۷۰۶، نیروهای سوئدی به فرماندهی ژنرال Carl Gustav Rehnskiöld ارتش مشترک انتخابگرنشین زاکسن و روسیه را در نبرد فروشتات شکست دادند. از این پس، روسیه تنها قدرت خصمانه ضدسوئدی باقی ماند. تهاجم بعدی کارل دوازدهم به روسیه (۱۷۰۸–۱۷۰۹) با موفقیت های اولیه همراه بود و پیروزی پشت پیروزی آمد، به ویژه در نبرد هولووچین در ژوئیهٔ ۱۷۰۸، زمانی که ارتش سوئد ارتشی روسی دو برابر خود را شکست داد. با این حال، این کارزار برای سوئد به فاجعه انجامید، وقتی که ارتش آن در نبرد پولتاوا در با نیروهای روسیه ای بیش از دو برابر خود مواجه شد و تلفات سنگینی داد (کارل پیش از نبرد زخمی شده بود و قادر به فرماندهی نبود). سه روز بعد، سوئدی ها تسلیم در پرونولوچنا شدند. کارل سال های بعد را در تبعید در
امپراتوری عثمانی گذراند و در ۱۷۱۴ به قلمرو سوئد بازگشت. او به نروژ حمله کرد و تلاش داشت پادشاه دانمارک را از جنگ بیرون کند تا تمام نیروهای خود را به سمت روس ها متمرکز سازد. دو کارزار با ناکامی و شکست نهایی همراه بود و با مرگ کارل در محاصره فردریکستن در ۱۷۱۸ پایان یافت. تا این زمان، بیشتر امپراتوری سوئد تحت اشغال نظامی خارجی بود، هرچند خود سوئد آزاد باقی مانده بود. این وضعیت سرزمینی بعداً در پیمان نیستاد ۱۷۲۱ رسمی شد، هرچند با تعدیل همراه بود. پایان جنگ نه تنها به پایان امپراتوری سوئد انجامید، بلکه سلطنت قدرتمند و ماشین جنگی آن را نیز خاتمه داد. در طول جنگ بزرگ شمالی، مقامات روسیه تعداد قابل توجهی اسیر سوئدی را به سیبری فرستادند، جایی که شاید به ۲۵٪ جمعیت توبولسک (پایتخت استان سیبری از ۱۷۰۸) رسید و برخی به طور دائم در آنجا سکونت کردند. سنت پترزبورگ، که در ۱۷۰۳ در همان محل شهر سوئدی نیِن در استان اینگرمنلند تأسیس شد، تا حد زیادی توسط اسیران سوئدی تحت نظارت روسیه ساخته شد. استونی، که از ۱۵۵۸ تا ۱۷۱۰ تحت سلطهٔ سوئد بود، در ۱۷۲۱ به قلمرو روسیه تبدیل شد. در ۱۷۸۰–۱۷۸۱، امپراتریس کاترین کبیر حدود ۱٬۲۰۰ سوئدی های استو
نیایی از جزیره هیوما را به نووروسیه (امروزه اوکراین) منتقل یا تشویق کرد، جایی که آن ها روستای خود (گامالسونسکبی در منطقهٔ امروزین استان خرسون) را تأسیس کردند. جنگ روسیه–سوئد ۱۷۸۸–۱۷۹۰. پادشاه گوستاو سوم به دلایل سیاسی داخلی، جنگ روسیه–سوئد ۱۷۸۸–۱۷۹۰ را آغاز کرد. جنگ های ناپلئونی. در میانهٔ جنگ های ناپلئونی، ۱۸۰۳–۱۸۱۵، تزار الکساندر یکم، امپراتور روسیه جنگ فنلاند را آغاز کرد. این منطقه شامل سوئد و فنلاند امروزی بود. سوئد بر استحکامات جدید در سوئابورگ نزدیک هلسینکی متکی بود که آن را «جبل الطارق شمال» می خواندند. هرچند برای حملات سنگین و محاصره های طولانی آماده بود، اما در ۱۸۰۸ ظرف چند هفته به روس ها تسلیم شد، به دلیل فشار ژنرال روس Jan Pieter van Suchtelen و پاسخ ضعیف معاون دریاسالار سوئدی Carl Olof Cronstedt. پس از پایان جنگ در ۱۸۰۹، تاریخ فنلاند به روسیه واگذار شد. حملهٔ ناپلئون بناپارت به پومرانیا سوئدی در ژانویه ۱۸۱۲ منجر به نزدیکی سوئد و روسیه شد که شامل به رسمیت شناختن حکومت سوئد بر نروژ توسط روسیه بود. پس از آن دیگر جنگی بین دو کشور رخ نداد و سوئد نقش خود را به عنوان قدرت منطقه ای عمده از دست داد. قرن بی
ستم. دیپلمات سوئدی رائول والنبری بین ژوئیه و دسامبر ۱۹۴۴ گذرنامه های حفاظتی صادر کرد و یهودیان را پناه داد و ده ها هزار زندگی یهودی را در مجارستان نجات داد. در ۱۹۴۴ او در مجارستان دستگیر و در مسکو زندانی شد و گفته می شود در همان جا درگذشت. این وقایع در دوران اتحاد جماهیر شوروی رخ داد، اما موضوع بعدها حتی بین روسیه و سوئد نیز مورد بحث قرار گرفت. در ۲۷ اکتبر ۱۹۸۱، زیردریایی شوروی زیردریایی اس-۳۶۳، از نوعی که ناتو زیردریایی کلاس ویسکی می نامید، در آب های سرزمینی سوئد نزدیک کلسکرونا به گل نشست. زیردریایی در صبح روز بعد توسط ماهیگیران محلی روی صخره های جزایر بلیکینگ دیده شد و این حادثه به «ویسکی روی صخره» مشهور شد. در این جریان، نیروهای دریایی سوئد در حاشیهٔ آب های خود مستقر شدند. بعدها مشخص شد که نخست وزیر سوئد توربیورن فلدین به نیروی دریایی سوئد دستور شلیک در صورت ورود واحدهای نیروی دریایی شوروی به آب های سرزمینی سوئد را داده بود. تحقیقات دفاعی سوئد همچنین تأیید کرد که ممکن است سلاح های هسته ای روی زیردریایی باشد. طی سال ها، موارد متعددی از حوادث زیردریایی رخ داده است که اتحاد جماهیر شوروی تلاش کرده اطلاعات نظام
ی از سوئد جمع آوری کند، از جمله مشاهدهٔ زیردریایی های شوروی در طول ساحل سوئد و پرونده های جاسوسی.
روابط فرانسه–روسیه، که به عنوان روابط فرانسوی-روسی یا روابط روسی-فرانسوی نیز شناخته می شوند، به روابط دو جانبه بین فرانسه و روسیه اشاره دارد. فرانسه دارای سفارت در مسکو است، در حالی که روسیه در پاریس سفارت دارد. روابط تاریخی پیچیده ای داشته و در سال های اخیر نیز تنش های بیشتری را تجربه کرده است. تاریخ. در قرن هجدهم، روسیه روشنفکران فرانسوی را جذب کرد که بیشتر آن ها دیدگاهی منفی نسبت به این سرزمین کم معروف داشتند. در طول عصر ناپلئون (۱۷۹۹–۱۸۱۵)، هر دو کشور قصد داشتند بر اروپای مرکزی و شرقی تسلط یابند. ناپلئون در سال ۱۸۱۲ یک تهاجم فرانسه به روسیه عظیم را آغاز کرد، اما شکست آن منجر به شکست وی و تسلط روسیه در اروپای شرقی شد. روسیه همچنین قصد داشت بر امپراتوری عثمانی تسلط پیدا کند، اما فرانسه و بریتانیا با پیروزی در جنگ کریمه (۱۸۵۴–۱۸۵۶) مانع این کار شدند. در دهه ۱۸۹۰، فرانسه از نظر دیپلماتیک منزوی شد و با روسیه اتحاد فرانسه و روسیه تشکیل داد. در جریان تفاهم سه گانه، آن ها به جنگ جهانی اول بین سال های ۱۹۱۴ و ۱۹۱۸ وارد شدند. پس از به قدرت رسیدن در انقلاب روسیه ۱۹۱۷، بلشویکها با قدرت های مرکزی پیمان برست-لیتوفسک را
در سال ۱۹۱۸ امضا کردند. در دهه ۱۹۳۰، فرانسه نتوانست علیه یک آلمان نازی رو به احیا، اتحاد تشکیل دهد. پس از سال ۱۹۴۵، اتحاد جماهیر شوروی و ایالات متحده آمریکا قدرت های ابر بودند، اما در یک جنگ سرد طولانی (۱۹۴۷–۱۹۸۹) با هم مقابله کردند. فرانسه از ایالات متحده در اتحاد ناتو علیه گسترش کمونیسم حمایت کرد. از سال ۱۹۸۹ روابط رسمی ولی نه گرم بوده و مسائل متعددی آن را تحت تأثیر قرار داده است، مانند جنگ در دونباس (که به حمله روسیه به اوکراین منجر شد) و دخالت فزاینده روسیه در غرب آفریقا. با توجه به اینکه دولت متمرکز روسیه، شکل گرفته در قرن های ۱۵ و ۱۶، تقریباً همیشه در وضعیت تقابل دیپلماتیک و نظامی با مشترک المنافع لهستان–لیتوانی بود، حکام کاتولیک فرانسه مدت ها از برقراری تماس دیپلماتیک مستقیم با مسکو اجتناب کردند. علاقه واقعی فرانسه به روسیه تنها پس از انتشار اثر اوگنو مزدور ژاک مارگره در سال ۱۶۰۷ با عنوان "The State of the Russian State and the Grand Duchy of Moscow" پدیدار شد که اطلاعات آن در "تاریخ زمانه خود" (۱۶۲۰) توسط تاریخ نگار مشهور Jacques Auguste de Thou (1553–1617) استفاده شد. در سال ۱۶۱۵، سفارت ایوان کوندیری
ف به دربار لوئی سیزدهم رسید که با شکست مواجه شد، اما پایه های روابط دیپلماتیک بین روسیه و فرانسه را بنا نهاد. در تابستان ۱۶۶۸، یک سفارت روسیه از اسپانیا به پاریس سفر کرد. ریاست آن را سرپرست Pyotr Potemkin بر عهده داشت که با لوئی چهاردهم و ژان-باتیست کولبرت دیدار کرد و در مورد ایجاد روابط تجاری سودمند متقابل بین دو کشور مذاکره شد. اولین نمایندگی دیپلماتیک روسیه در فرانسه در سال ۱۷۰۲ توسط فرمان پتر کبیر تأسیس شد، که به دلیل نزدیکی بین پادشاهی انگلستان و امپراتوری سوئد، به دنبال اتحاد با لوئی چهاردهم بود. سفر پتر اول به فرانسه در سال ۱۷۱۷ نقطه شروع برقراری روابط دیپلماتیک دائمی بین دو کشور بود، که تنها با انقلاب فرانسه مختل شد. با نگرانی از تسلط تاریخ آلمانی ها در روسیه، اوکراین و اتحاد جماهیر شوروی در دربار امپراتریس آنا، امپراتریس روسیه (۱۷۳۰–۱۷۴۰)، دیپلماسی فرانسه به طور فعال از کودتای کاخ ۱۷۴۱ و تاج گذاری الیزابت روسیه حمایت کرد، که از جوانی با فرانسه و شاه لوئی پانزدهم همدلی داشت و تلاش ناموفقی برای ازدواج با او کرده بود. نقش فعالی توسط مارکیز د لا شتاردی ایفا شد، که از ۱۷۳۹ تا ۱۷۴۴ به عنوان فرستاده دیپلمات
یک در دربار روسیه خدمت کرد. با این حال، پس از تلاش های صدر اعظم Alexey Bestuzhev-Ryumin، د لا شتاردی به بدنامی افتاد و در سال ۱۷۴۸، نفوذ حزب طرفدار فرانسه به طور قابل توجهی کاهش یافت.
روابط روسیه–سوریه (؛ ) به روابط دو جانبه بین روسیه و سوریه اشاره دارد. روسیه دارای سفارت روسیه در دمشق و سوریه دارای سفارت سوریه در مسکو است. روسیه دارای روابط تاریخی قوی، پایدار و دوستانه با سوریه است، همان طور که با اکثر کشورهای جهان عرب تا زمان بهار عربی داشت. تنها پایگاه دریایی روسیه در مدیترانه برای نیروی دریایی دریای سیاه در بندر سوری طرطوس قرار دارد. آینده این رابطه پس از سقوط رژیم اسد نامعلوم است، اگرچه روسیه تاکنون اجازه داشته است پایگاه های خود را در سوریه حفظ کند. روابط دیپلماتیک بین اتحاد جماهیر شوروی و جمهوری نخست سوریه در ژوئیه ۱۹۴۴ برقرار شد و توافق نامه ای در فوریه ۱۹۴۶ امضا شد که حمایت شوروی از استقلال سوریه را پیش از روز استقلال (سوریه) در آوریل ۱۹۴۶ تضمین می کرد. در طول جنگ جهانی دوم، هر دو کشور در کنار متفقین جنگ جهانی دوم علیه نیروهای محور جنگیدند. در سال ۱۹۷۱، بر اساس توافق با رئیس جمهور حافظ اسد، اتحاد جماهیر شوروی پایگاه دریایی نظامی خود در طرطوس را افتتاح کرد، پایگاهی که جمهوری سابق شوروی تا امروز از آن استفاده می کند. در ۸ اکتبر ۱۹۸۰، سوریه و اتحاد جماهیر شوروی معاهده دوستی و همکاری
امضا کردند. این معاهده برای بیست سال معتبر است و به طور خودکار با تمدیدهای پنج ساله ادامه می یابد، مگر اینکه یکی از طرفین آن را فسخ کند. این توافق شامل مشاوره منظم در مسائل دوجانبه و چندجانبه، هماهنگی پاسخ ها در مواقع بحران و همکاری نظامی است. و تا به امروز معتبر باقی مانده است. در ژانویه ۱۹۹۲، دولت سوریه فدراسیون روسیه را به عنوان جانشین قانونی اتحاد جماهیر شوروی به رسمیت شناخت. روسیه در سال های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲ از حق وتوی خود در شورای امنیت سازمان ملل متحد علیه قطعنامه های پیشنهادی کشورهای غربی و عربی استفاده کرد تا از تحریم ها یا مداخله نظامی احتمالی علیه دولت سوریه جلوگیری کند و همچنین به تأمین مقادیر زیادی تسلیحات ادامه داد که دولت سوریه قبلاً خریداری کرده بود و برای مقابله با شورشیان مورد حمایت غرب استفاده شد. در ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۵، روسیه مداخله روسیه در جنگ داخلی سوریه را برای حمایت از دولت سوریه آغاز کرد که شامل حملات شدید هوایی و موشکی به چند گروه تروریستی از جمله داعش و جبهه النصره (وابسته رسمی القاعده در سوریه) بود. در فوریه ۲۰۲۲، وزیر امور خارجه سوریه فیصل مقداد اعلام کرد که سوریه از تصمیم متحد خود روسیه
برای به رسمیت شناختن دیپلماتیک دو منطقه جدایی طلب لوهانسک و دونتسک در شرق اوکراین حمایت می کند. در مارس ۲۰۲۲، سوریه تنها کشور خاورمیانه (و یکی از ۵ کشور جهان) بود که به قطعنامه ES-11/1 مجمع عمومی سازمان ملل متحد علیه حمله روسیه به اوکراین رأی منفی داد و خواستار خروج کامل نیروهای روسیه شد. در ۲۹ ژوئن ۲۰۲۲، سوریه اعلام کرد که استقلال و حاکمیت دو منطقه جدایی طلب لوهانسک و دونتسک در شرق اوکراین را به رسمیت می شناسد. در ۲۰ ژوئیه ۲۰۲۲، سوریه اعلام کرد که روابط دیپلماتیک خود با روابط اوکراین و سوریه را به صورت رسمی قطع می کند، در پاسخ به اقدام مشابه اوکراین. با سقوط رژیم اسد در ۸ دسامبر ۲۰۲۴، اسد به روسیه فرار کرد تا پناهجو شود، در حالی که نیروهای روسیه شروع به عقب نشینی از کشور کردند. تاریخ. پیش از ۱۹۴۴. در سال ۱۸۹۳، امپراتوری روسیه یک کنسول (دیپلمات) در دمشق تأسیس کرد، که آن زمان بخشی از سوریه عثمانی بود. پس از انقلاب اکتبر (۱۹۱۷) و تأسیس اتحاد جماهیر شوروی (۱۹۲۲)، حضور روسیه در سوریه پایان یافت و این وضعیت طی قیمومت فرانسه بر سوریه و لبنان (۱۹۲۳−۱۹۴۶) ادامه یافت. اگرچه اتحاد جماهیر شوروی نقش سیاسی مستقیمی در منطق
ه نداشت، اما در سال ۱۹۲۴ تأسیس حزب کمونیست سوریه و لبنان را ترویج کرد. ۱۹۴۴–۱۹۵۸. روابط دیپلماتیک بین اتحاد جماهیر شوروی و سوریه در ژوئیه ۱۹۴۴ برقرار شد. اتحاد جماهیر شوروی پس از جنگ جهانی دوم علاقه خود را به خاورمیانه نشان داد. دو کشور در ۱ فوریه ۱۹۴۶ یک توافقنامه محرمانه امضا کردند، که فرستاده شوروی در سوریه و لبنان Daniel Solod به نمایندگی از شوروی آن را امضا کرد. بر اساس این توافق، اتحاد جماهیر شوروی متعهد شد در شکل گیری نیروی زمینی سوریه کمک نظامی ارائه دهد و حمایت دیپلماتیک و سیاسی خود را در عرصه بین المللی تضمین کند. شوروی تعهد خود به این پیمان را با سخنرانی آندره ویشینسکی در شورای امنیت سازمان ملل در ۱۵ فوریه ۱۹۴۶، که خواستار خروج نیروهای بریتانیایی و فرانسوی از کشور شد، نشان داد. آخرین نیروهای فرانسوی در روز استقلال (سوریه) در ۱۷ آوریل ۱۹۴۶ خارج شدند. در طول جنگ سرد (۱۹۴۷–۱۹۹۱)، پیوند سیاسی قوی تری شکل گرفت و سوریه به عنوان متحد شوروی در مقابل قدرت های غربی تلقی شد. در سال ۱۹۴۹، پس از جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، سوریه شاهد چندین کودتای نظامی و ظهور حزب بعث بود. تا سال ۱۹۵۳ سه کودتای نظامی رخ داد و دو ب
ار منجر به حکومت های دیکتاتوری نظامی شد. یک پیمان عدم تجاوز در ۱۰ آوریل ۱۹۵۰ امضا شد که روابط شوروی–سوریه را مستحکم تر کرد. در دوره جنگ سرد، هر جنگ یا درگیری در خاورمیانه باعث شد سوریه روابط نزدیک تری با اتحاد جماهیر شوروی برقرار کند. پس از کودتای نظامی ۲۵ فوریه ۱۹۵۴، حزب بعث به صحنه سیاسی سوریه وارد شد. سازمان پیمان مرکزی، الهام گرفته از غرب (۱۹۵۵)، با تلاش ناموفق برای تشکیل سازمان پیمان مرکزی، روابط دیپلماتیک شوروی–سوریه را نزدیک تر کرد. اوایل ۱۹۵۶، سوریه قراردادی برای خرید تسلیحات با اتحاد جماهیر شوروی امضا کرد. پس از آن، تیم های مختلف سوری به کشورهای بلوک شرق از جمله چکسلواکی، لهستان و شوروی رفتند تا دوره های آموزشی سلاح، توپخانه و هواپیماهای میگ-۱۷ برای خلبانان و پرسنل زمینی بگذرانند. بسیاری از افسران و درجه داران سوری نیز از مارس ۱۹۵۶ دوره هایی تحت هدایت مربیان چکسلواکی در مصر گذراندند، از جمله آموزش استفاده از توپ های ۱۲۲ میلی متری، توپ های ضدتانک SU-100 و تانک های T-34. همزمان، تیم هایی از کشورهای بلوک شرق به سوریه آمدند تا به ارتش سوریه آموزش دهند. با این حال، سوری ها این توافق را نوعی پیمان علیه خود
تلقی می کردند. در واقع، از جمله پیامدهای پیمان بغداد نه تنها تقویت روابط سوریه با شوروی بود، بلکه باعث شد کشورهای خاورمیانه در بلوک های شرق و غرب به متحدان خود تبدیل شوند. واکنش اتحاد جماهیر شوروی به بحران سوئز (اواخر اکتبر ۱۹۵۶) – با تهدید به استفاده از «سلاح های مخرب» علیه بریتانیا و فرانسه – باعث افزایش اعتبار شوروی در خاورمیانه شد. رئیس جمهور سوریه، که آن زمان در شوروی حضور داشت، از دولت شوروی خواست تا مداخله کند و خلبانان خود را برای افزایش روحیه اعراب اعزام نماید. وزیر خارجه سوریه نیز در گفت وگو با وزیر خارجه شوروی حتی درخواست کرد که پس از بحران سوئز، اتحاد جماهیر شوروی دو اسکادران هواپیما به همراه خلبانان خود مستقر کند. کمک های شوروی به سوریه شتاب گرفت و شامل توافقنامه های نظامی و اقتصادی شد. بین سال های ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۸، سوریه حدود ۲۹۴ میلیون دلار از اتحاد جماهیر شوروی برای کمک های نظامی و اقتصادی دریافت کرد. همزمان، حزب بعث سوسیالیست عرب (سوریه) قدرت و نفوذ خود را افزایش داد که به کودتای ۱۹۶۳ سوریه و تأسیس نظام تک حزبی در سوریه انجامید. جناح های سیاست های چپ تندرو و نئوبعثیسم که حزب بعث سوریه را در دست
داشتند، به دنبال اتحاد نزدیک با اتحاد جماهیر شوروی بودند. پس از ششمین کنگره ملی در سال ۱۹۶۳، حزب رسماً دکترین اتحاد ایدئولوژیک با بلوک شرق را پذیرفت:«حزب بعث مسئله مبارزه با امپریالیسم را در چارچوب بین المللی و انسانی خود قرار داده و جهان دوم را نیرویی مثبت و فعال در مبارزه علیه امپریالیسم می دانست… میهنی که توسط امپریالیسم سرکوب و استثمار شده، نقاط شروع بنیادین اردوگاه سوسیالیستی را با منافع جهان عرب ما هماهنگ تر و با مردم عرب ما همدل تر می سازد.»
چین و روسیه پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ روابط دیپلماتیک برقرار کردند و یکی از مهم ترین روابط خارجی جهان را شکل دادند. هر دو کشور در زمینه همکاری انرژی، روابط نظامی، ثبات جهانی و همسویی ژئوپلیتیکی در مقابله با غرب منافع مشترک دارند. دو کشور دارای مرز زمینی هستند که در سال ۱۹۹۱ تعیین شد و در سال ۲۰۰۱، معاهده دوستی و همکاری را امضا کردند که در ژوئن ۲۰۲۱ برای پنج سال دیگر تمدید شد. در آستانه بازدید دولتی ۲۰۱۳ شی جین پینگ به مسکو، رئیس جمهور روسیه ولادیمیر پوتین اظهار داشت که دو کشور در حال شکل دادن یک رابطه ویژه هستند. چین و روسیه روابط نزدیک نظامی، اقتصادی و سیاسی داشته و از یکدیگر در مسائل مختلف جهانی حمایت کرده اند. تحلیلگران بحث کرده اند که آیا این شراکت استراتژیک دو جانبه یک اتحاد محسوب می شود یا خیر. روسیه و چین رسماً اعلام کرده اند که روابطشان «نه متحد، اما بهتر از متحد» است، اگرچه ولادیمیر پوتین تأکید کرده که روابط آنها در عمل یک اتحاد است. روابط بعد از حمله روسیه به اوکراین همچنان عمیق تر شد و روسیه به طور فزاینده ای از چین وابسته شده است، پس از اینکه با تحریم های بین المللی گسترده مواجه
شد. صادرات زغال سنگ روسیه در اروپا به دلیل ترکیب انتقال انرژی و تحریم ها بر سر اوکراین تحت فشار قرار گرفت و باعث شد روسیه تجارت زغال سنگ خود را به چین و سایر کشورهای آسیایی به شدت افزایش دهد. تجارت سالانه بین چین و روسیه در سال ۲۰۲۳، ۲۴۰ میلیارد دلار بوده است. تاریخچه. روابط چین و روسیه به قرن شانزدهم بازمی گردد، زمانی که دودمان چینگ تلاش کرد تا مهاجران روسی را از منچوری بیرون کند، که این تنش با امضای پیمان نرچینسک خاتمه یافت. امپراتوری روسیه در قرن نوزدهم کنترل خود بر خاور دور روسیه را تثبیت کرد، پس از ضمیمه بخشی از منچوری چینی (۱۸۵۸–۱۸۶۰). در دوران جنگ سرد، روابط چین و شوروی به دلیل شکاف چین و شوروی در ۱۹۶۱ رقابتی شدند و برای کنترل جنبش کمونیستی جهانی به رقابت پرداختند. در اوایل دهه ۱۹۶۰ احتمال جنگی بزرگ میان دو کشور جدی بود و درگیری مرزی چین و شوروی رخ داد. این دشمنی پس از مرگ مائو تسه تونگ، رئیس حزب کمونیست چین در ۱۹۷۶، تا حدی کاهش یافت، اما روابط تا سقوط اتحاد جماهیر شوروی در ۱۹۹۱ ضعیف باقی ماند. در ۲۳ دسامبر ۱۹۹۲، رئیس جمهور روسیه بوریس یلتسین اولین سفر رسمی خود به چین را انجام داد و با جیانگ زمین، دبی
رکل حزب کمونیست چین و یانگ شانگکون، رئیس جمهور چین دیدار کرد. در دسامبر ۱۹۹۶، در پایان سفر لی پنگ، نخست وزیر چین به مسکو، روسیه و چین بیانیه مشترکی صادر کردند و متعهد شدند که یک «شراکت برابر و قابل اعتماد» بسازند. در دهه ۱۹۹۰، همکاری میان چین و روسیه با تمایل متقابل دو کشور برای متوازن کردن نفوذ ایالات متحده و ایجاد نظام بین المللی چندقطبی تسهیل شد. در ۲۰۰۱، روابط نزدیک دو کشور با «پیمان دوستی و همکاری همسایگی خوب» رسمی شد؛ این پیمان، پیمانی استراتژیک، اقتصادی و – به شکلی بحث برانگیز و احتمالاً ضمنی – نظامی برای بیست سال بود. یک ماه قبل از امضای این پیمان، دو کشور همراه با شرکای خرد قزاقستان، قرقیزستان، تاجیکستان و ازبکستان در سازمان همکاری شانگهای (SCO) عضو شدند. این سازمان که تا سال ۲۰۲۲ فعال است، انتظار می رود نفوذ رو به رشد برنامه نظامی ایالات متحده در آسیای مرکزی را مهار کند. جمهوری خلق چین خریدار و دارنده مجوز تجهیزات نظامی روسیه است که برخی از آن ها در نوسازی ارتش آزادی بخش خلق نقش داشته اند. چین همچنین بهره بردار اصلی از خط لوله نفت سیبری شرقی–اقیانوس آرام روسیه است. در طول جنگ روسیه و گرجستان، چین با
نقض حاکمیت گرجستان توسط روسیه مخالفت کرد. با استناد به اصول حاکمیت، تمامیت ارضی و نظم جهانی، چین از نفوذ خود در SCO برای جلوگیری از حمایت این سازمان از روسیه استفاده کرد. وقتی چین در ۲۰۱۳ تلاش کرد روابط نزدیک تری با روسیه بسازد، دولت روسیه ابتدا تردید داشت. با این حال، تحریم های بین المللی در طول جنگ روسیه و اوکراین ناشی از الحاق کریمه توسط فدراسیون روسیه به گرمی روابط روسیه با چین کمک کرد. اگرچه برخی بانک ها و شرکت های چینی به دلیل نگرانی از تحریم های ثانویه با روسیه همکاری کامل نکردند، روابط اقتصادی چین و روسیه پس از آن رشد کرد، زیرا خود چین نیز نگرانی از تحریم ها داشت. لیام کارسون، اقتصاددان اروپایی در Capital Economics در سال ۲۰۱۹ گفت: تا سال ۲۰۱۹، هر دو کشور نسبت به ایالات متحده نگرانی ها و نارضایتی های جدی داشتند. برای چین، مسائل اصلی شامل کنترل دریای چین جنوبی، سیاست های تجاری و سیاست فناوری بود. برای روسیه، موضوع اصلی تحریم های شدید اقتصادی بود که توسط ایالات متحده و اروپا برای تنبیه تصرف کریمه از اوکراین اعمال شد. با این حال، چین و روسیه در برخی سیاست ها با هم تفاوت دارند. چین الحاق کریمه توسط روسیه
را به رسمیت نمی شناسد، و روسیه از اختلافات سرزمینی در دریای جنوبی چین حمایت نمی کند. با این حال، روابط چین و روسیه در حال حاضر در بهترین وضعیت خود از اواخر دهه ۱۹۵۰ قرار دارد. اگرچه هیچ اتحاد رسمی وجود ندارد، دو کشور توافق غیررسمی برای هماهنگی اقدامات دیپلماتیک و اقتصادی دارند و به تقویت یک اتحاد علیه ایالات متحده می پردازند. یاروسلاو تروفیموف، خبرنگار ارشد امور خارجی "وال استریت ژورنال" در سال ۲۰۱۹ نوشت: در دوران همه گیری کووید-۱۹، برخی تنش ها در روابط چین و روسیه ایجاد شد. به عنوان مثال، در اکتبر ۲۰۲۰، با بهانه یافت شدن ویروس کرونا بر بسته بندی خارجی ماهی ها، چین واردات محصولات دریایی روسیه را به شدت کاهش داد که باعث کاهش قابل توجه قیمت محصولات دریایی روسیه شد. محدودیت های چین بر عبور و مرور محموله های روسیه در گذرگاه های مرزی نیز موجب تنش شد، از جمله اعتصاب رانندگان. در فوریه ۲۰۲۴، سخنگوی وزارت خارجه چین ماو نینگ از اظهار نظر دربارهٔ مرگ آلکسی ناوالنی، سیاستمدار و زندانی سیاسی روس، خودداری کرد و آن را «مسئله داخلی روسیه» خواند. تهاجم روسیه به اوکراین. شی و پوتین در ۴ فوریه ۲۰۲۲، هم زمان با تجمع گسترده نیر
وهای روسیه در مرز با اوکراین، ملاقات کردند و اعلام نمودند که دو کشور تقریباً در جهت گیری ضدآمریکایی متحد هستند و هر دو کشور نسبت به تعهدات خود «هیچ محدودیتی» نمی بینند. گزارش های اطلاعاتی غربی نشان داد که چین از روسیه خواسته بود تا تهاجم به اوکراین را تا پایان المپیک زمستانی ۲۰۲۲ در ۲۰ فوریه به تعویق بیندازد. پیش از تهاجم، رسانه های چینی بارها اظهارات روسیه مبنی بر عقب نشینی نیروهایش از مرز اوکراین را بازنشر می کردند. در ۲۲ فوریه، دو روز قبل از تهاجم روسیه به اوکراین، یک پست لو رفته در "The Beijing News" Horizon News در ویئبو دستورالعمل هایی برای پوشش خبری جنگ روسیه و اوکراین ارائه داد؛ این پست از سردبیران خواست تا نظرات منفی را کنترل کنند، تنها از برچسب های مورد استفاده رسانه های دولتی چین بهره ببرند و اعلام کرد: «چیزی که به نفع روسیه نباشد یا طرفدار غرب باشد منتشر نکنید. اجازه دهید قبل از انتشار، من متن شما را بررسی کنم». در ۲۵ فوریه ۲۰۲۲، یک روز پس از تهاجم روسیه، پوتین در تماس تلفنی با شی اعلام کرد که روسیه تمایل دارد مذاکرات سطح بالا با اوکراین را آغاز کند، طبق گفته وزارت امور خارجه چین. طبق گزارش آسوشیت