Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
منتظرالظهور: به اتهام هواداری از سازمان مجاهدین خلق. حبیب الله آشوری: به اتهام هواداری از سازمان مجاهدین. رشید صدرالحفاظی: به اتهام عضویت در حلقه مشاوران بنی صدر. منوچهر مسعودی: به اتهام عضویت در حلقه مشاوران بنی صدر. سید محمدرضا سعادتی: به اتهام عضویت در سازمان مجاهدین خلق. یحیی رحیمی: به اتهام عضویت در سازمان چریک های فدایی خلق. کریم دستمالچی: به اتهام حمایت از بنی صدر. علی اصغر امیرانی: با اتهام وابستگی به دربار پهلوی. سعید سلطان پور: به اتهام هواداری از سازمان چریک های فدایی خلق روزشمار اعدام شدگان سال ۱۳۵۹. خلیل بخشی آذر: با اتهام عضویت در ارتش شاهنشاهی. ابوالحسن عمیدی نوری: با اتهام وابستگی به دربار پهلوی. سیمون فرزامی: با اتهام جاسوسی به نفع آمریکا. سید سعید مهدیون: به اتهام مشارکت در کودتای نوژه. هوشنگ حاتم: به اتهام عضویت در ارتش شاهنشاهی. محمدتقی شهرام: با اتهام عضویت در سازمان مجاهدین خلق. محمد هراتی: با اتهام عضویت در مجلس شورای ملی دوره پهلوی. بیژن ایران نژاد: با اتهام مشارکت در کودتای نوژه. یوسف پوررضایی: با اتهام مشارکت در کودتای نوژه. آیت محققی: با اتهام مشارکت در کودتای نوژه. فرخ زاد جهانگیر
ی: با اتهام مشارکت در کودتای نوژه. علی اصغر ده پناه: با اتهام عضویت در ارتش شاهنشاهی. فرج الله سیفی کمانگر: با اتهام عضویت در ساواک. اکبر گودرزی: با اتهام عضویت در گروه فرقان. اسفند فَرُّخ روی پارسای: با اتهام داشتن منصب در دوره پهلوی. روزشمار اعدام شدگان سال ۱۳۵۸. شیرمحمد درخشنده توماج: با اتهام عضویت در سازمان چریک های فدایی خلق. حبیب اله اشراقی: به اتهام داشتن منصب (شهردار اصفهان) در دوره پهلوی. جمشید اعلم: به اتهام داشتن منصب (نمایندگی در مجلس ملی و سنا) در دوره پهلوی. محسن خواجه نوری: به اتهام داشتن منصب (نمایندگی در مجلس ملی و سنا) در دوره پهلوی. مظفر نیازمند: به اتهام فرماندهی ژاندارمری در دوره پهلوی . محمد جعفر عزیزی: به اتهام عضویت در احزاب کردستان. منصور باقریان: به اتهام وابستگی به دربار پهلوی. فریدون (آرش) توانگری: به اتهام عضویت در ساواک. غلامحسین شمس تبریزی: به اتهام عضویت در ارتش شاهنشاهی. علی اکبر بهادری: به اتهام وابستگی به دربار پهلوی. حبیب الله اِلقانیان: به اتهام کارآفرینی در دوره پهلوی. رحیم علی خرم: به اتهام کارآفرینی در دوره پهلوی. ابوالحسن سعادتمند: به اتهام عضویت در ارتش شاهنشاهی. جوا
د سعید: به اتهام ریاست مجلس شورای ملی در دوره پهلوی. جهانگیر اسفندیاری: به اتهام عضویت در ارتش شاهنشاهی. عبدالله ریاضی: به اتهام ریاست مجلس شورای ملی در دوره پهلوی. هاشم برنجیان: به اتهام داشتن منصب در دوره پهلوی. حسن پاکروان: به اتهام عضویت در ارتش شاهنشاهی. علی حجت کاشانی:به اتهام عضویت در ارتش شاهنشاهی. عباسعلی خلعتبری: به اتهام داشتن منصب دولتی در دوره پهلوی. محمدعلی وحیدی: به اتهام عضویت در مجلس سنا در دوره پهلوی . علی نشاط: به اتهام عضویت در ارتش شاهنشاهی. غلامرضا نیک پی: به اتهام شهردار تهران بودن در دوره پهلوی. حسینعلی بیات: به اتهام عضویت در مجلس شورای ملی در دوره پهلوی. محمد تقی مجیدی: به اتهام عضویت در ارتش شاهنشاهی. ناصر مقدم: به اتهام عضویت در ارتش شاهنشاهی. امیرحسین ربیعی: به اتهام عضویت در ارتش شاهنشاهی. علی محمد خواجه نوری: به اتهام عضویت در ارتش شاهنشاهی. امیرعبّاس هویدا: به اتهام نخست وزیری دوره پهلوی. ایرج امینی افشار: به اتهام عضویت در ارتش شاهنشاهی. محمد جواد مولوی طالقانی: به اتهام عضویت در ارتش شاهنشاهی. روزشمار اعدام شدگان سال ۱۳۵۷. نادر جهانبانی: به اتهام عضویت در ارتش شاهنشاهی. غلامح
سین دانشی: به اتهام وابستگی به دربار پهلوی. پرویز نیک خواه: به اتهام وابستگی به دربار پهلوی. ولی الله زندکریمی: به اتهام ریاست امور زندان ها در دوران پهلوی. جعفر قلی صدری: به اتهام ریاست شهربانی در دوره پهلوی. سالار جاف: به اتهام وابستگی به دربار پهلوی. عبدالله خواجه نوری: به اتهام عضویت در ارتش شاهنشاهی. علی اکبر یزدجردی: به اتهام عضویت در ارتش شاهنشاهی. فخرالدین مدرس: به اتهام عضویت در ارتش شاهنشاهی. پرویز امینی افشار: به اتهام عضویت در ارتش شاهنشاهی. منوچهر ملک: به اتهام عضویت در ارتش شاهنشاهی حسین همدانیان: به اتهام عضویت در ارتش شاهنشاهی. نعمت الله معتمدی: به اتهام عضویت در ارتش شاهنشاهی. منوچهر یزدان بخش: به اتهام عضویت در ارتش شاهنشاهی. منوچهر خسروداد: به اتهام عضویت در ارتش شاهنشاهی. نعمت الله نصیری: به اتهام ریاست ساواک در دوره پهلوی. مهدی رحیمی: به اتهام عضویت در ارتش شاهنشاهی. سید رضا ناجی: به اتهام عضویت در ارتش شاهنشاهی.
کلیسای سن جاکومو دال اوریو (یا سن جاکومو آپوستولو - سنت جیمز رسول) کلیسایی است که در محله سانتا کروچه در ونیز، شمال ایتالیا واقع شده است. ریشه نام این کلیسا مشخص نیست. احتمالات شامل نامگذاری آن از روی یک بوته برگ بو که زمانی در همان نزدیکی قرار داشته، نسخه ای از دال ریو («از رودخانه») ("dal Rio") یا زمانی که در منطقه ای از باتلاق خشک شده (luprio) قرار داشته، می شود. این کلیسا در قرن نهم تأسیس و در سال ۱۲۲۵ بازسازی شد. برج ناقوس آن مربوط به این دوره است. از آن زمان تاکنون چندین بازسازی (از جمله یک بازسازی اساسی در سال ۱۵۳۲) و سقف تیرکی آن مربوط به قرن چهاردهم است. دو ستون از جنگ صلیبی چهارم، پس از غارت قسطنطنیه، بازگردانده شدند. کلیسای سن جاکومو دال اوریو، کلیسایی متعلق به حوزه انتخابیه سان پولو-سانتا کروچه-دورسودورو است. کلیساهای دیگر این حوزه، کلیساهای سن استای و سان زان دگولا هستند. سن جاکومو دال اوریو، کلیسای نقاش جامباتیستا پیتونی بود که در سال ۱۷۶۷ در آنجا به خاک سپرده شد. فضای داخلی. بخش موجود در پشت نما. تا سال ۱۴۰۰ میلادی، یک ارگ در کلیسا وجود داشت که برای اولین بار در سال ۱۵۳۲ بازسازی شد. ارگ فعلی اث
ر گائتانو کالیدو (Gaetano Callido) است که در سال ۱۷۷۶ تکمیل شد. قسمت راست شبستان کلیسا. روی دیوار، تابلوی مصلوب شدن مسیح و مریم مجدلیه (از پایان قرن هفدهم) قرار دارد. این اثر قبلاً در کلیسای کوچک سمت راست قرار داشت و در سال ۱۹۶۹ در اینجا قرار داده شد. بالای اتاق اعتراف، یک نقاشی رنگ روغن روی بوم با عنوان «معجزه مریم مقدس» اثر گائتانو زومپینی، از قرن هفدهم، قرار دارد. بالای بوم، یک پنجره رومانسک با یک حلقه ساده، که در طول مرمت سال ۱۹۰۳ پیدا شده و بقایای ساختمان قدیمی قرن سیزدهم است. روی دیوار: نقاشی که شام ​​آخر (از قرن شانزدهم)، اثر یک نقاش ونیزی ناشناس را به تصویر می کشد. محراب اول. محراب مریم مقدس این چیدمان مربوط به سال ۱۸۳۲ است (به سنگ قبر سمت چپ مراجعه کنید) با عناصری از تزئینات رومانسک یک کلیسای تخریب شده ی ناشناس، اثر ناشناس مکتب گاسپاری (Gaspari). نقش برجسته ای از مریم مقدس تسبیح دار اثر نویسنده ای ناشناس، در مبدا وقف محراب قرار دارد. روی محراب، یک مجسمه چوبی نقاشی شده از مریم مقدس قرن پانزدهمی قرار دارد. محراب اول. روی دیوار: نقاشی از سنت سباستین بین سنت لورنس و سنت روچ (۱۵۰۰) اثر جووانی بونکونسیلیو
معروف به مارسکالکو (Marescalco). در ابتدا، این نقاشی، محراب کلیسای سن سباستینو ونیز، در محراب اول سمت راست را زینت می داد. محراب دوم. نمازخانه سنت لوران. تقدیم به این شهید مقدس از سال ۱۴۳۴ در این نمازخانه وجود داشته است. روی دیوار سمت راست: سنت لارنس در حال توزیع اموال خود به فقرا (۱۵۷۵)، اثر پالما جوان تر؛ روی دیوار سمت چپ: شهادت قدیس (۱۵۸۲) اثر همان نویسنده ۲۸۳ × ۴۹۰ سانتی متر مکعب. نقاشی محراب: سنت لارنس، بین سنت جولیان و سنت پروسپر (۱۵۸۱)، اثر پائولو ورونزه، اثر تقدیمی لورا بارباریگو، بیوه نجیب زاده جاکومو مالیپیرو که در سال ۱۵۷۲ درگذشت. صندوقخانه قدیمی کلیسا. اتاق کوچکی که تزئینات پنلی قرن شانزدهم دارد. روی سقف: عشای ربانی مورد ستایش چهار انجیل نویس (۱۵۷۵) که توسط جی. پالما جوان نقاشی شده است. روی دیوار جداکننده با شبستان کلیسا: گذرگاه دریای سرخ، بالای در: مسیح در مقبره قرار گرفته و روی پنل سمت راست بره عید پاک. روی دیوار سمت راست که توسط دو پنجره قاب گرفته شده است: سنت مارک، سنت سیلوستر، سنت جیمز، کشیش دا پونته در مقابل مریم مقدس، در پایین سمت راست یک نقاشی کوچک از مصلوب شدن در حضور مریم مقدس و سنت یوحن
ا. روی دیوار رو به روی الیاس و فرشته: مجموعه مانا، و: مار برنزی (۱۵۷۵) تامی آثار پالمای جوان است.
میشل رغدی نوری (۱۷ اکتبر ۱۹۷۳) روزنامه نگار و نویسندهٔ ایتالیایی است که بیشتر به خاطر نخستین خاطراتش، با عنوان "دختر بغداد" شناخته می شود؛ کتابی که دوران کودکی اش در بغداد، فرار از عراق و ورودش به ایتالیا را روایت می کند. او در خاطرات بعدی اش با عنوان "راه برگ های چای" از همان جایی که در نخستین اثرش آغاز کرده بود، ادامه می دهد و به موضوع ادغام خود در غرب می پردازد. زندگی و پیشه. میشل نوری در پراگ به دنیا آمد، از پدری مسلمان عراقی اهل بغداد و مادری کاتولیک و چک.شش ماه پس از تولد نوری، او همراه با والدینش در بغداد زندگی کردند تا اینکه به شانزده سالگی رسید. اندکی پس از آغاز جنگ خلیج فارس، پدر نوری از مادرش جدا شد و مادر تصمیم گرفت در سال ۱۹۸۸، پس از سقوط کمونیسم، به پراگ بازگردد و میشل و خواهرانش را با خود ببرد. میشل نوری سپس در سن هجده سالگی به ایتالیا مهاجرت کرد و اقامت گزید. آثار او به گفت وگوی بین فرهنگی میان اسلام و مسیحیت (دو دینی که او در آن ها پرورش یافته بود) همچنین فرهنگ های متفاوتی که با آن ها مواجه شده است، می پردازد. . نوری در حال حاضر با روزنامه های مختلف همکاری دارد و داستان زندگی خود را در دو خود
زندگی نامه روایت کرده است: «دختر بغداد» (۲۰۰۷) و «راه برگ های چای» (۲۰۱۰). او همچنین به خاطر «دلبازی» با عدی حسین، پسر بزرگ صدام حسین، رئیس جمهور پیشین عراق، شناخته شده است.
فرانتس فون پائولا گرویتیوزن (19 مارس 1774 - 21 ژوئن 1852) پزشک و اخترشناس اهل بایرن بود. او پیش از آنکه در سال 1826 استاد اخترشناسی در دانشگاه مونیخ شود، به تدریس دانشجویان پزشکی می پرداخت. در دوران تحصیل و آموزش پزشکی، او به ویژه به خاطر پژوهش هایش در زمینه دستگاه ادراری و سنگ شکنی شناخته شد. او روش هایی ایمن تر برای خارج کردن سنگ های مثانه از راه مجرا پیشنهاد داد و ابزارهایی ساخت که الگو برای دستگاه های بعدی شدند. مانند بسیاری از پیشینیان و هم عصران او گرویتیوزن باور داشت که ماهِ زمین قابل سکونت است. او بارها سطح ماه را رصد کرد و برای باورش دلایلی ارائه داد. از جمله در سال 1824 اعلام کرد که شهری را در نواحی ناهموار شمال دهانه «شروتر» کشف کرده و آنرا «وال ورک» نامیده است. این ناحیه شامل رشته کوه هایی تقریباً خطی است که شکلی شبیه استخوان ماهی دارند و در تلسکوپ شکستی کوچک او، همچون بناهایی با خیابان جلوه می کردند. او مشاهداتش را منتشر کرد اما با شک و تردیدِ شدید اخترشناسان دیگر روبرو شد و ادعاهایش با ابزارهای نیرومندتر به آسانی رد گردید. با این حال، گرویتیوزن نخستین کسی بود که پیشنهاد کرد دهانه های ماه در اثر
برخورد سیارک ها پدید آمده اند. او همچنین به دلیل کشف روشنایی های درخشان در لبه های هلال سیاره زهره مشهور است. او این پدیده را چنین توضیح می داد که جنگل های سیاره زهره به علت نزدیکی این سیاره به خورشید بسیار سریع تر از جنگل های برزیل رشد می کنند و در نتیجه، ساکنان زهره جشن های آتش برگزار می کنند و در آن مقادیر عظیمی از گیاهان را می سوزانند. گرویتیوزن کمی پیش از مرگش در خانه ای واقع در شماره 24 خیابان برینر در مونیخ زندگی می کرد. دهانه ای روی ماه به نام «گرویتیوزن» به افتخار او نام گذاری شده است. نام او و نظریاتش همچنین در یکی از «کارهای اخلاقی کوچک» جاکومو لئوپاردی با عنوان «گفتگوی زمین و ماه» یاد شده است. از او در کتاب «از زمین تا ماه» اثر ژول ورن نیز نام برده شده است.
پائولو ونزیانو، همچنین ونزیانو پائولو یا پائولو دا ونزیا (فعال تا سال ۱۳۳۳، درگذشته پس از ۱۳۵۸) نقاش قرن چهاردهم اهل ونیز، «بنیانگذار مکتب ونیزی» نقاشی بود که احتمالاً بین حدود سال های ۱۳۲۱ تا ۱۳۶۲ فعالیت می کرد. او «مهم ترین نقاش ونیزی قرن چهاردهم» نامیده شده است. آثار امضا شده و تاریخ دار فراوان او، که برخی از آنها با همکاری پسرانش خلق شده اند، بین سال های ۱۳۳۳ تا ۱۳۵۸ را در بر می گیرند. او به عنوان نقاش رسمی جمهوری ونیز شناخته می شد. او رهبری توسعه ی چندلتی با قاب بندی استادانه یا «محراب مرکب» را در ونیز بر عهده داشت. این ابداع که در طول قرن سیزدهم در سراسر ایتالیا محبوب شد، تا حدودی در پاسخ به تغییرات آیینی (که تنها در قرن بیستم معکوس شد) که کشیش را در حال برگزاری مراسم عشای ربانی در همان سمت محراب قرار می داد. بنابراین بیشتر اوقات پشتش به آنها بود. این امر باعث ایجاد محراب هایی در پشت و بالای محراب، به عنوان یک کانون عبادی بصری شد. سبک او «هنوز بیزانسی» است، یعنی ایتالیایی-بیزانسی، اما به طور فزاینده ای تحت تأثیر هنر گوتیک در حال توسعه در شمال آلپ و عناصر شخصی قرار دارد. با این حال، تأثیر جوتو «تقریباً ب
ه طور کامل وجود ندارد». زندگینامه. او در خانواده ای هنرمند متولد شد. او یک کارگاه بزرگ را اداره می کرد که در آن به همراه پسرانش مارکو، لوکا و جیووانی کار می کرد. او نقاش رسمی آندره آ داندولو بود، که برای او، پائولو و پسرانش لوکا و جیووانی، پالا فریاله ("Pala Feriale") یا «محراب روزهای هفته» کلیسای جامع سنت مارک ونیز (که فقط در روزهای یکشنبه و اعیاد باز می شد و بخاطر فلزکاری و میناکاریش مشهور بود) را نقاشی کردند. متأسفانه بیشتر صحنه های فراوان این کاورهای نقاشی شده، که احتمالاً معتبرترین سفارش او بودند، اکنون از بین رفته اند. پائولو در گذشته با هنرمندی که مسئول آثار منسوب به استاد تاجگذاری واشنگتن بود، یکی دانسته می شد. دیگر در مورد این شناسایی، بین مورخان هنر اتفاق نظر وجود ندارد. سبک. سبک پائولو وامدار تأثیرات بیزانسی بود، اما همچنین نشانه دانش او از نقاشی معاصر در ریمینی است. آثار پیشرفته تر او تأثیر هنر گوتیک را نشان می دهد. او از طریق هنرش بنیانگذار مکتب ونیزی و در طول قرن چهاردهم تاثیرگذار به بود، ویژه بر لورنزو ونزیانو، که ظاهراً نه از بستگان، که احتمالاً شاگرد او بوده است.
جووانی بونکونسیلیو (متولد مونتکیو ماژوره در حدود ۱۴۶۵، درگذشته ۱۵۳۵ یا ۱۵۳۷؛ فعال ۱۴۹۷–۱۵۱۴) نقاش ایتالیایی دوره رنسانس بود که عمدتاً در ونیز و زادگاهش ویچنزا فعال بود. نام های دیگر او عبارت بودند: Giovanni Bonconsigli Il Marescalco و Marescalco Buonconsiglio Il Marescalco. تاثیرات. بونکونسیلیو احتمالاً در سال 1484 در ویچنزا نزد بارتولومئو مونتانیا شاگردی کرده بود. او به سبک جووانی بلینی نقاشی می کرد، اما پس از آن شاگرد آنتونلو دا مسینا شد. آثار. در ویچنزا، او یک پیتا (سوگواری مریم بر جنازه مسیح) برای کلیسای سن بارتولومئو (که اکنون در موزه مدنی ویچنزا است)، یک مریم مقدس و کودک به همراه قدیسان برای اوراتوریو د تورچینی نقاشی کرد. او تا اواخر سال ۱۵۳۰ در ونیز زندگی می کرد و برای کلیساهای این شهر، قطعات محراب متعددی نقاشی کرد که متأسفانه بسیاری از آنها از بین رفته اند. از جمله آثار او می توان به موارد زیر اشاره کرد: مریم مقدس و کودک (۱۵۱۱) برای کلیسای جامع مونتانیانا
روبرتو د پائولیس (زادهٔ ۱۹۸۰) کارگردان، فیلم نامه نویس و تهیه کننده ایتالیایی است. زندگی و حرفه. د پائولیس در رم به دنیا آمد و در مدرسه فیلم لندن به تحصیل در رشته فیلم سازی پرداخت و سپس آموزش بازیگری را زیر نظر مربی بئاتریچه براکّو ادامه داد. او از سال ۲۰۰۳ به عنوان عکاس هنرهای تجسمی و هنرمند ویدئویی فعال بود و سپس وارد صنعت فیلم شد و در نقش مکمل فیلم "حرکات" ("Movimenti"، ۲۰۰۴) ظاهر گردید. پس از کارگردانی دو فیلم کوتاه که هر دو در جشنواره فیلم ونیز به نمایش درآمدند، "جزر و مد" ("Bassa Marea"، ۲۰۰۹) و "آلیس" ("Alice"، ۲۰۱۰)، به همراه کارلا آلتری شرکت تولید فیلم «یانگ فیلمز» را تأسیس کرد. در سال ۲۰۱۷، د پائولیس نخستین فیلم بلند خود را با عنوان "قلب های پاک" ("Pure Hearts") کارگردانی کرد که در هفتادمین جشنواره فیلم کن در بخش پانزده روز کارگردانان به نمایش درآمد. این فیلم برای د پائولیس نامزدی جایزه دیوید دی دوناتلو برای بهترین کارگردان تازه کار و نامزدی نوار نقره ای برای بهترین کارگردان تازه کار را به ارمغان آورد. فیلم بعدی او، "پرنسس" ("Princess")، به عنوان فیلم افتتاحیه بخش افق ها در هفتاد و نهمین جشنواره بین
المللی فیلم ونیز اکران شد. برای این فیلم، د پائولیس نامزد جایزه دیوید دی دوناتلو برای بهترین تهیه کننده و همچنین نامزد نوار نقره ای برای بهترین داستان اورجینال شد. پیوند به بیرون.
پیو دامیلیا (؛ زادهٔ ۱۹۴۹) روزنامه نگار اهل ایتالیا است. زندگی و حرفه. پیو دامیلیا در نپول به دنیا آمد و در رشته حقوق در دانشگاه ساپینزا رم تحصیل کرد. او در دههٔ ۱۹۷۰ به ژاپن رفت و به تدریج به عنوان روزنامه نگاری شناخته شده در حوزهٔ شرق آسیا مطرح شد. او برای چندین نشریهٔ ایتالیایی و بین المللی فعالیت کرده و بیشتر به خاطر گزارش هایش از مسائل سیاسی، اجتماعی و اقتصادی ژاپن و شرق دور شناخته می شود. همکاری او با روزنامهٔ "ایل مانیفستو" شهرت فراوانی برایش به همراه داشت و مقالات و تحلیل هایش به طور منظم در این روزنامه منتشر می شدند. در طول حرفه اش، پیو دامیلیا رویدادهای مهمی همچون بحران های سیاسی در ژاپن، مسائل مربوط به کره شمالی و همچنین تحولات چین را پوشش داده است. او علاوه بر فعالیت روزنامه نگاری، در زمینهٔ مستندسازی نیز همکاری داشته و به عنوان تحلیلگر در برنامه های تلویزیونی بین المللی حضور یافته است. پیو دامیلیا به دلیل اقامت طولانی مدت در ژاپن، به عنوان یکی از آگاه ترین خبرنگاران ایتالیایی دربارهٔ فرهنگ و سیاست شرق آسیا شناخته می شود. او با تسلط بر زبان و فرهنگ محلی، ارتباط نزدیکی با جامعهٔ ژاپنی برقرار کرده و
این موضوع به غنای کارهایش افزوده است.
آگوستو د مارسانیش (زادهٔ ۱۳ آوریل ۱۸۹۳ – درگذشتهٔ ۱۰ فوریه ۱۹۷۳) سیاستمدار فاشیست ایتالیایی و دومین رهبر جنبش اجتماعی ایتالیا (ام اس آی) بود. سال های نخستین. آگوستو د مارسانیش در رم به دنیا آمد. او در سال ۱۹۱۶ به ارتش ایتالیا پیوست و در جنگ جهانی اول خدمت فعال داشت. پس از ترک ارتش وارد سیاست شد و در ۱۹۲۰ به حزب ملی فاشیست پیوست. او به طور حرفه ای روزنامه نگار بود و بیش از همه برای روزنامهٔ "لا استامپا" کار کرد. در دوره فاشیست ها. اگرچه هرگز به مقامات عالی نرسید، اما د مارسانیش سمت های گوناگونی در جنبش فاشیستی داشت. او از ۱۹۲۷ تا ۱۹۲۹ مدیر حزب محلی در لاتسیو و سابینه بود و برای مدت کوتاهی در سال ۱۹۲۹ عضو شورای عالی فاشیسم شد. در همان سال به مجلس نمایندگان ایتالیا راه یافت و تا ۱۹۴۳ در آن باقی ماند. او به عنوان بوروکراتی کارکشته شناخته می شد و در دفتر سندیکایی، دفتر حقوقی حزب، ریاست کنفدراسیون سندیکایی بازرگانی و معاونت شرکت صنایع ساختمانی فعالیت داشت. از ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۳ معاون وزارت ارتباطات بود و در بحران اتیوپی نماینده ایتالیا در جامعه ملل بود. او همچنین در نشریات فاشیستی مانند "کریتیکا فاشیستا" به سردبیری جوزپه
بوتای و ماهنامهٔ "ایل لاوورو فاشیستا" قلم می زد. به عنوان دایی آلبرتو موراویا، نویسنده مشهور، نقش مهمی در حمایت حکومت بنیتو موسولینی از او داشت. او در جمهوری اجتماعی ایتالیا نیز پست هایی داشت، از جمله معاون وزیر پست و تلگراف و ریاست بانکو دی روما و آلفا رومئو. او در جمهوری سالو جزو طیف میانه رو بود که با خشونت فزاینده و نفوذ گسترده نازیسم مخالفت می کرد. فعالیت های پس از جنگ. پس از جنگ جهانی دوم، د مارسانیش به جنبش اجتماعی ایتالیا پیوست و در این حزب نمایندهٔ طیف میانه رو شد. او در ۱۹۵۰ به رهبری حزب رسید و مسیر پارلمانی را در پیش گرفت و حتی برای ائتلاف با احزاب دیگر مانند مسیحیت دموکراتیک، حزب لیبرال ایتالیا و حزب ملی مشروطه خواه تلاش کرد. این خط مشی بارها با مخالفت وفاداران سرسخت فاشیسم مانند جورجو آلمیرانته روبه رو شد. او یکی از چهار رهبر جنبش اجتماعی اروپا (ای اس ام) نیز بود، همراه با پر انگدال، موریس بارداش و کارل-هاینتس پریستر. اگرچه در ام اس آی خواهان اعتدال بود، در ای اس ام با فعالان نئونازی همکاری می کرد. در ۱۹۵۴ جای خود را به آرتورو میکلینی داد، اما همچنان در رهبری حزب باقی ماند. او در ۱۹۵۳ دوباره به
مجلس نمایندگان و در ۱۹۶۸ به سنا راه یافت. در ۱۹۶۴ نامزد ناموفق ریاست جمهوری ایتالیا بود. در ۱۹۷۱ به ریاست ام اس آی منصوب شد.
در علم صوت شناسی، اتاقک یا کاواک تشدید به اتاقکی می گویند که انتقال انرژی از یک منبع صدا به هوا را به وسیله پدیده تشدید(رزونانس) تقویت می کند. اتاقک تشدید فضایی بسته است که با یک دریچه با بیرون در ارتباط است. این اتاقک ممکن است به کوچکی بدنه یک ساز مانند سه تار یا یوکللی باشد (جعبه صدا) و یا به بزرگی یک سالن کنسرت. هنگامی که یک موج صوتی (مانند موج حاصل از ارتعاش یک سیم) از طریق دریچه وارد این اتاقک می شود، با سطوح داخلی آن برخورد کرده و با تلفات انرژی کم در داخل آن بازتاب پیدا می کند. با ورود امواج تازه به داخل اتاقک، انرژی آن ها با موج ایستاده قبلی ترکیب شده و آن را تقویت می کند و به شدت صدای آن سیم مرتعش می انجامد. جنس اتاقک، به ویژه جنس دیواره های داخلی، شکل و موقعیت دهانه آن، و همچنین پرداخت (تخلخل) دیواره های داخلی از عوامل مؤثر در تولید و جنس صدای نهایی توسط اتاقک تشدید هستند.
ماوزر ام۹۸ یک تفنگ گلنگدنی با اصالت آلمانی است. تولید سیستم تغذیه گلوله کنترل شده ماوزر ۹۸ برای ارتش آلمان در پایان جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۵ متوقف شد و تفنگ های جدید ماوزر ام ۹۸ و ام ۹۸ مگنوم که برای بازار غیرنظامی در نظر گرفته شده بودند، در شهر ایسنی ایم آلگوی آلمان توسط "شرکت Mauser Jagdwaffen GmbH"، زیرمجموعه زیگ زاوئر، تولید شدند. ماوزر ام ۹۸ مدرن عملاً نسخه غیرنظامی کارابینر ۹۸کا است که یکی از آخرین پیشرفت ها در خط تولید طولانی تفنگ های نظامی ماوزر ۹۸ بود که قدمت آن به جنگ جهانی اول برمی گردد. مشابه کا۹۸، اگرچه از نظر ظاهری مدرن تر است، ام۹۸ در انواع تفنگ های شکاری مختلف ارائه می شود.
کمیته بین المللی نجات (به انگلیسی: International Rescue Committee؛ مخفف: IRC) یک سازمان غیردولتی جهانی در زمینه کمک های بشردوستانه، امدادرسانی و توسعه است. این انجمن که در سال ۱۹۳۳ به درخواست آلبرت انیشتین با نام انجمن بین المللی امداد تأسیس شد و در سال ۱۹۴۲ پس از ادغام با کمیته نجات اضطراری مشابه، نام خود را تغییر داد، کمک های اضطراری و بلندمدت را به پناهندگان و آوارگان جنگ، آزار و اذیت یا بلایای طبیعی ارائه می دهد. کمیته بین المللی نجات در حال حاضر در حدود ۴۰ کشور و ۲۶ شهر ایالات متحده فعالیت می کند و در آنجا پناهندگان را اسکان می دهد و به آنها کمک می کند تا خودکفا شوند. این امر عمدتاً بر سلامت، آموزش، رفاه اقتصادی، قدرت و ایمنی تمرکز دارد. کمیته بین المللی نجات متشکل از امدادگران، امدادگران بشردوستانه، کارشناسان توسعه بین المللی، ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی و مربیان، از زمان تأسیس خود در سال ۱۹۳۳ به میلیون ها نفر در سراسر جهان کمک کرده است. در سال ۲۰۱۶، ۲۶ میلیون نفر در حدود ۴۰ کشور و ۲۶ شهر ایالات متحده از برنامه های این کمیته بهره مند شدند. رئیس و مدیرعامل فعلی کمیته نجات بین المللی دیوید میلیبند (۲
۰۱۳ تاکنون) است که پیش از این به عنوان وزیر امور خارجه بریتانیا خدمت می کرد. تاریخچه. کمیته بین المللی نجات (IRC) به عنوان شعبه نیویورک انجمن بین المللی امداد (که بعداً با یک سازمان امدادی دیگر ترکیب شد) در سال ۱۹۳۱، به پیشنهاد آلبرت انیشتین تأسیس شد. از سال ۱۹۳۳، کمیته بین المللی نجات در ابتدا سازمانی بود که به کسانی که از آلمان نازی فرار می کردند کمک می کرد و با افزایش نیاز، مشتریان خود را گسترش داد. تأسیس. انجمن بین المللی امداد (IRA) در سال ۱۹۳۱ در آلمان توسط دو جناح چپ، حزب کمونیست مخالف (KPO) و حزب کارگران سوسیالیست (SAP) تأسیس شد. هدف آن کمک به قربانیان ظلم و ستم دولتی بود. پس از به قدرت رسیدن نازی ها در سال ۱۹۳۳، این سازمان دفتر مرکزی خود را به پاریس منتقل کرد. حزب کمونیست مخالفت متشکل از «اپوزیسیون راست» بود. – کمونیست هایی که به دلیل حمایت از نیکولای بوخارین در سال ۱۹۲۹ توسط استالین پاکسازی شده بودند. در میان کسانی که پاکسازی شدند، جی لاوستون، رئیس سابق حزب کمونیست آمریکا، نیز حضور داشت. لاوستون بود که در سال ۱۹۳۳ بخش آمریکایی انجمن بین المللی امداد را تشکیل داد. از جمله کسانی که به او پیوستند، آلبر
ت اینشتین بود. هدف آن کمک به آلمانی هایی بود که تحت حکومت آدولف هیتلر رنج می بردند. – به ویژه هواداران «اپوزیسیون راست». بعدها، به پناهندگان از ایتالیای موسولینی و اسپانیای فرانکو کمک شد. در سال ۱۹۴۰، تبعیدیان اروپایی و لیبرال های آمریکایی نزدیک به بانوی اول النور روزولت، کمیته نجات اضطراری (ERC) را برای کمک به پناهندگان اروپایی گرفتار در فرانسه ویشی تأسیس کردند. واریان فرای، عضو بنیان گذار کمیته نجات اضطراری، ظرف چند هفته پس از سقوط فرانسه به مارسی رسید و در آنجا تیم کوچکی را تشکیل داد که در کمک به بسیاری از افراد برای فرار از ویشی و نازی ها و رسیدن به امنیت در ایالات متحده و جاهای دیگر نقش مهمی داشت. بیش از ۲۰۰۰ نفر از رهبران سیاسی، فرهنگی، اتحادیه ای و دانشگاهی تنها در ۱۳ ماه نجات یافتند و این ماجرا با اخراج فرای توسط حکومت ویشی فرانسه پایان یافت. فرای همچنین از نزدیک با اطلاعات بریتانیا همکاری داشت و به ایجاد مسیرهای فرار برای نظامیان بریتانیایی کمک می کرد. فرای همچنین نقشه ای را که توزیع مین ها در مدیترانه را نشان می داد و از یک پناهنده دریافت کرده بود، به یک مأمور اطلاعاتی بریتانیا داد. در سال ۱۹۴۲، پس
از ورود ایالات متحده به جنگ جهانی دوم، ارتش جمهوری خواه ایرلند (IRA) و ارتش سرخ ایرلند (ERC) تحت عنوان کمیته بین المللی امداد و نجات (International Relief and Rescue Committee) که بعداً به کمیته بین المللی نجات (International Rescue Committee) خلاصه شد، به نیروهای خود پیوستند. این سازمان عمدتاً توسط صندوق جنگ ملی تأمین مالی می شد. در حالی که مورخ اریک توماس چستر می نویسد که تا دهه ۱۹۵۰، کمیته بین المللی نجات به یک عملیات جهانی تبدیل شده بود که به عنوان حلقه ای جدایی ناپذیر در شبکه مخفی سیا عمل می کرد، عمیقاً درگیر درگیری های ناپایدار بین دو ابرقدرت شد و در مجموعه ای از عملیات های مخفی حساس شرکت کرد، بسیاری از مورخان دیگر در این دوره لحنی کمتر جدلی در مورد کمیته بین المللی نجات اتخاذ کرده اند و استدلال می کنند که «رابطه»، در صورت وجود، تنها در مواردی که اهداف همسو بودند، از نوع همکاری مشارکتی بود - برخلاف همکاری توسط هر سرویس اطلاعاتی. گاهشمار. دهه ۱۹۴۰. در دهه ۱۹۴۰، کمیته بین المللی نجات در طول محاصره برلین غربی توسط شوروی به مردم غذا می داد. در سال ۱۹۴۵، در پایان جنگ جهانی دوم، کمیته بین المللی نجات برنامه ه
ای امدادرسانی اضطراری را آغاز کرد، بیمارستان ها و مراکز کودکان تأسیس کرد و تلاش هایی را برای اسکان مجدد پناهندگان در اروپا آغاز نمود. با فرو ریختن پرده آهنین در سال ۱۹۴۶، کمیته بین المللی نجات برنامه اسکان مجدد پناهندگان اروپای شرقی را آغاز کرد که تا پایان جنگ سرد ادامه یافت.در دوره بلافاصله پس از پایان جنگ جهانی دوم، کمیته بین المللی نجات یکی از چندین سازمانی بود که به پناهندگان اروپای شرقی کمک می کرد. این پناهندگان مورد بررسی قرار گرفتند تا مشخص شود که آیا اطلاعات ارزشمندی در مورد کشورهای بلوک شوروی دارند یا خیر. تعداد کمی از افراد برگزیده برای شرکت در عملیات مخفی که توسط جامعه اطلاعاتی انجام می شد، استخدام شدند. در سال ۱۹۴۹، کمیته بین المللی نجات گام مهمی در جهت ادغام بیشتر در شبکه مخفی برداشت. کمیته بین المللی نجات یادداشتی محرمانه منتشر کرد مبنی بر اینکه آماده است به دستور دولت ایالات متحده در عملیات مخفی حساس شرکت کند. فقط تعداد کمی از اعضای منتخب کمیته از این عملیات مطلع می شدند. از این نقطه به بعد، کمیته بین المللی نجات بر اساس دو جنبه عمل خواهد کرد. برنامه هایی برای کمک به پناهندگان وجود خواهد داشت ک