Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ت لوازم آرایشی رونق جدیدی بخشید. هزینه لوازم آرایشی به شدت در حال افزایش است. رژ لب، سایه چشم و ریمل از محبوبیت خاصی برخوردار هستند. پیشگامان در زمینه تولید لوازم آرایشی، باریتون برلینی، لودویگ لیشنر، که اولین آرایش صحنه بدون سرب را در سال ۱۸۷۳ ایجاد کرد، و مکس فاکتور، که همچنین چهره ستارگانی مانند گلوریا سوانسون، گرتا گاربو و جوآن کرافورد را خلق کرد. او همچنین به اختراع واژه «آرایش» نسبت داده شده است. الیزابت آردن و هلنا روبینشتاین نیز قابل ذکر هستند. آرایش چربی که توسط لودویگ لیچنر اختراع شده است به عنوان مخلوطی از رنگ و چربی توصیف می شود. لودویگ لیچنر آخرین بار در سال ۱۹۸۲ در عنوان آمریکایی جیمز باند توسط جان گاردنر ذکر شد. نویسنده در این کتاب یک متخصص گریم و مبدل در نیویورک را توصیف می کند که در قرن نوزدهم با خواننده مشهور واگنر، لودویگ لیچنر، رابطه مشکوکی داشت. قرن در زمان، مخترع گریس گریس تئاتر. اشکال آرایش. پنهان کردن آرایش. "آرایش پنهان"، که به آن استتار نیز می گویند، عمدتاً برای پوشاندن عیوب پوست استفاده می شود. این می تواند صرفاً آرایشی یا پزشکی باشد. لوازم آرایشی. "آرایش آرایشی" (معمولاً به عنوان ل
وازم آرایشی تزئینی یا میکاپ نامیده می شود) یک زینت تزئینی بدن است و عموماً برای افزایش درخشندگی یک فرد طراحی شده است. محصولات آرایشی معمولی آرایش صورت، سایه چشم، رژ لب و لاک ناخن هستند. از آرایش برای تأکید بر جذابیت شخصی و پنهان کردن هرگونه لک و ایراد مانند چین و چروک یا تغییر رنگ پوست (مثلاً B. Couperose). این آرایش عمدتاً توسط زنان استفاده می شد، اما به طور فزاینده ای توسط مردان نیز استفاده می شد. آرایش تزئینی بیشتر به روند مد مربوطه و نوع ظاهر گره خورده است. پزشکی. "آرایش طبی" بیشتر برای پنهان کردن تغییرات پوستی ناخوشایند مانند جای زخم سوختگی، سوختگی های شیمیایی، لکه های پوره، خال های بزرگ، خالکوبی های پشیمان شده یا موارد مشابه استفاده می شود. هزینه ها معمولاً توسط بیمه درمانی پوشش داده می شود. در این بین، به عنوان بخشی از درمان های پیشرونده لیزر و پیوند پوست، درمان با آن برای حل دائمی مشکلات به جای پوشاندن همیشه، غالب شده است. استتار فقط برای اسکارهای سرسخت و عمیق استفاده می شود، گاهی اوقات حتی می توان از پروتزهای سیلیکونی پیچیده استفاده کرد. فیلم و سینما. در روزهای ابتدایی فیلم در دوران فیلم صامت، "گریم
سینمایی" همچنان بسیار در سنت گریم تئاتر بود و به شیوه ای بسیار سبک استفاده می شد. بعدها، گریم فیلم با گرایش های مد مربوطه اقتباس شد و حتی توانست برخی را از طریق رسانه فیلم (باربارلا، پالپ فیکشن) آغاز کند. مدل های معروفی مانند مرلین مونرو یا گرتا گاربو به نمادهای فیلم تبدیل شدند و بالعکس. فیلم هایی مانند آخرالزمان اکنون حتی توانستند ژانرهای مختلف «آرایش» را با هم ترکیب کنند. فرانسیس فورد کاپولا نه تنها به سرهنگ دیوانه کورتز (مارلون براندو) با آرایش جنگی سبز و سیاه استتارش چیزی نظامی می دهد، بلکه چیزی شیطانی نیز می دهد، زیرا گریم بر اساس گریم دوران فیلم صامت است. تئاتر. در تئاتر اروپا، "گریم صحنه" به عنوان تقویت کننده بیان هنری تلقی می شد و می شود، خواه این نفی کامل ویژگی های چهره شخصی بازیگر باشد، مانند پانتومیم، دلقک و طنز. در تئاتر اروپا اجرای صحنه ای وجود داشته و دارد که از درک اجتماعی نقش ها یا کهن الگوها پیروی می کند، مانند افراد ساده لوح یا قدیمی که باید بر اساس آن گریم شوند. گریم تئاتر و گریم کارناوال باید شرایط خاصی را داشته باشد. آرایش تئاتر برای جبران نورهای روشن صورت را تیره می کند و معمولاً ضدآب اس
ت. پس از اجرا، معمولاً با پاک کننده های چرب پاک می شود. گریم در ورزش رقص نیز از اهمیت ویژه ای برخوردار است، به طوری که در اینجا، مانند کشتی ، انتقال به گریم تئاتر روان است، زیرا مخاطب با نقاشی بدن نیز متحرک می شود. برخلاف تئاتر اروپایی، در تئاتر کابوکی ژاپن، لباس ها و گریم ها بر اساس قوانین تعیین شده و درک نمادین انتخاب می شوند. در رقص های کلاسیک هندی که مانند Bharatanatyam برای سرگرمی استفاده می شود، صورت به منظور تأکید بر حرکات چشم و حالات چهره که برای بیان زیبایی شناختی احساسات تعیین کننده هستند، ساخته می شود (سانسکریت "bhava"). هر دو با استفاده از فهرست چند صد ساله فرم ها آموخته می شوند. گریم کارکرد دیگری در تئاترهای آیینی مذهبی هند مانند کوتیاتام، کاتاکالی و یاکشاگانا دارد. در آنجا گریم مانند ماسکی است که آدم روزمره را می پوشاند و در یک فرایند پیچیده و زمان بر، تا حد زیادی به بازیگر کمک می کند تا با نقشش همذات پنداری کند. در آیین رقص تیام که در شمال ایالت کرالای هند اجرا می شود، فرایند آرایش تقریباً دو ساعته به اجراکننده این امکان را می دهد که توسط خدا تسخیر شود تا در طول اجرای خود تجسم یابد، به طوری که
فداییان او را به عنوان یک حالت موقت پرستش کنند. تجلی آن خدا آرایش فرهنگی. رنگ آمیزی و/یا علامت های رنگی پوست همیشه نشانه تعلق به یک گروه قومی، مذهبی، اجتماعی، بلکه موسیقی، فرهنگی یا امروزه خرده فرهنگی بوده است. اینگونه است که افرادی که به نو رمانتیک، گوتیک یا گوتیک پیوسته اند، خود را شناسایی می کنند به صحنه ویژوال کی یا پانک نیز نسبت داده می شود که با آرایش بسیار عالی مشخص می شود. در ژاپن به عنوان مثال به عنوان مثال، گیشاها برای تشخیص خود از زنان «عادی» از آرایش نیز استفاده می کردند. آرایش رزمی. در اروپا، سلت ها و وایکینگ ها، ترجیحاً در نبردهای جنگی، رنگ پوست و بدن آشکار می پوشیدند، هم برای ترساندن حریفان با چهره های رنگ آمیزی و هم با این باور که رنگ پوستی که قبلاً توسط شمن روستا برکت داده شده بود، آنها را آسیب ناپذیر می کند. این پدیده که در تعدادی از فیلم های هالیوود شناخته شده است، در آمریکای شمالی در میان سرخپوستان سیو و ایروکوئی، در آمریکای مرکزی و جنوبی در میان آزتک ها و مایاها یا در میان مردمان جنگ آسیایی مانند سکاها و هون ها توصیف شده است. آرایش استتار عمدتاً برای مصارف استتار استفاده می شود و بسته به
محل استفاده آن رنگ بندی می شود، بنابراین برای استفاده در مناطق کویری به رنگ زرد قهوه ای-ماسه ای، برای استفاده در جنگل ها و مراتع سبز-قهوه ای و سفید-خاکستری است. برای استفاده در مناطق یخی و برفی به خصوص در ایالات متحده آمریکا، برخی از ورزشکاران، به عنوان مثال در فوتبال آمریکایی یا هاکی روی یخ، نوارهای مشکی زیر چشم خود یا به صورت نواری پیوسته روی پل بینی خود رنگ می کنند. از یک طرف، این امر باعث کاهش اثر خیره کننده نور خورشید بر روی گونه های عرق شده می شود. از سوی دیگر، از آن به عنوان یک ظاهر طراحی برای «خطرناک تر به نظر رسیدن» نیز استفاده می شود. سیاه بازان نیز نوارهایی را روی خود نقاشی می کنند که با رنگ های روشن راه اندازی می کنند. مبارزان کشتی اغلب تمام بدن خود را با رنگ رنگ می کنند.
فونیکس (املای خود: "phoenıx") یک ایستگاه تلویزیونی عمومی است که به عنوان یک مرکز مشترک توسط آ.ار. د و زد-دی-اف اداره می شود. سمت آ.ار. د توسط وست دویچر روندفونک نشان داده می شود. برنامه شبکه طاقچه که به عنوان یک شبکه رویدادی، سیاسی و مستند آغاز به کار کرد، شامل برنامه های انتقال رویداد، برنامه های خبری، مستند، گزارش و برنامه های گفتگو می باشد. مدیران برنامه مایکل کولستر از زد-دی-اف و اوا لیندو از آ-آر-دی/دبلیو-دی-آر هستند. این ایستگاه در استودیوی سابق پایتخت دبلیو-دی-آر و زد-دی-اف در بن مستقر است. برنامه. گزارش فعلی. برنامه "فونیکس" که از دوشنبه تا جمعه در ساعت های ۹:۰۰، ۱۰:۰۰، ۱۲:۰۰ و ۱۴:۰۰ پخش می شود، در قالب گزارش، گفتگو و مخابره به رویدادهای روز اختصاص دارد. کنفرانس های مطبوعاتی و غیره آ. در مورد رویدادهای مهم جاری و انتقال جلسات بوندستاگ یا کنفرانس های حزبی، نسخه های اضافی برنامه در برنامه گنجانده می شود یا نسخه ها در طول روز تمدید می شوند. در برنامه "فونیکس پلاس" (دوشنبه تا جمعه) در ساعت های ۹:۳۰، ۱۰:۴۵، ۱۲:۴۵ و ۱۴:۴۵، موضوعات سیاسی یا اجتماعی از آلمان و خارج از کشور با استفاده از گزارش ها، مستندات و کا
رشناسان با جزئیات بیشتر بررسی می شود. بحث ها. فونیکس برنامه های خبری خود را تولید نمی کند، اما نسخه اصلی روزانه Tagesschau و همچنین مجله هوت ژورنال را در روزهای دوشنبه تا پنج شنبه در اختیار می گیرد و هر دو برنامه را با مترجمان زبان اشاره پخش می کند. رویدادهای جاری به تفصیل در برنامه "phoenix der tag"، دوشنبه تا جمعه، ۱۱:۰۰ شب تا ۱۲:۰۰ صبح، در گزارش ها و مصاحبه های گسترده ارائه شده است. بحث ها. دوشنبه ها ساعت ۱۰:۱۵ شب بحث دور "unter den linden" (مدیریت میکالا کولستر و اوا لیندناو) و از سه شنبه تا پنجشنبه ساعت ۲۲:۱۵ توسط برنامه "phoenix Runde" (مدیریت الکساندر کاهلر و آنکه پلاتنر) پخش می شود. در مورد موضوعات سیاسی روز جمعه ها ساعت ۱۸:۰۰ برنامه گفتگوی "فونیکس به صورت حضوری" (با مایکل کرونز، اینگا کون و آلفرد شییر) پخش می شود که در آن مجریان با یک شخصیت برجسته صحبت می کنند. روز یکشنبه ساعت ۱۲:۰۰ "باشگاه مطبوعات" به عهده اولی خواهد بود یا در صورت لغو باشگاه مطبوعات، "پینت بین المللی صبح" پخش خواهد شد. علاوه بر این، برنامه های بحث و گفتگوی مختلفی یکشنبه ها ساعت ۱۳ پخش می شود. علاوه بر این، برنامه های گفت و گوی سیاس
ی فعلی آ-آر-دی و زد-دی-اف (آن ویل، میبریت ایلنر) از روز قبل در روزهای دوشنبه و جمعه ساعت ۴ بعد از ظهر تکرار می شود. مستندها. در فونیکس، اکثر مستندها توسط ایستگاه های آ.ار. د یا ایستگاه های زد-دی-اف تصاحب می شوند. علاوه بر این، مجموعه مستند "من خارج از کشور" وجود دارد که در آن خبرنگاران آ-آر-دی یا زد-دی-اف برای فونیکس گزارش می دهند و همچنین اولین پخش مستندهای انگلیسی به زبان آلمانی که عمدتاً توسط کانال دیسکاوری گرفته شده است. مستندهای مختلفی معمولاً در برنامه روزانه روزهای دوشنبه ساعت ۱۷:۰۰ و ۱۸:۰۰ سه شنبه تا پنجشنبه ساعت ۱۶ پخش می شود. این برنامه ها ممکن است در زمان های مختلف به دلیل پخش رویداد فعلی لغو یا پخش شوند. مستندهای مختلفی شنبه از ساعت ۱۱:۳۰ تا ۱۷:۰۰ و از ساعت ۲۰:۱۵ تا ۲۳:۱۵ معمولاً با یک موضوع پخش می شود. این شامل یک عصر شنبه در ساعت ۲۱:۴۵ یا یک فیلم مستند به عنوان بخشی از موضوعات اصلی است. شنبه عصر، تکرار شماره فعلی Zزد-دی-افF-History ساعت ۲۳:۱۵ ثابت است. بعدازظهر یکشنبه از ساعت ۱۴ در مجموعه "تاریخ فونیکس"، برخی از وقایع تاریخی با استفاده از مستندها با جزئیات بیشتری بررسی می شود. علاوه بر تکرارها،
برنامه شبانه عمدتاً شامل مستندهایی از مجموعه "Discovery - Discover the World" و همچنین زد-دی-اف-اکسپدیشن و زد-دی-اف-اکسپدیشن است. Terra X. همچنین مستندهای هماهنگ از تلویزیون انگلیسی و گزارش های سفر از زد-دی-اف و آرته وجود دارد. تاریخچه. ابتکار تأسیس کانال از طرف آ-آر-دی بود. همراه با زد-دی-اف، یک مفهوم برنامه توسعه یافت که علاوه بر ارسال های اولیه در نظر گرفته شده در جلسات پارلمان، سایر ارسال ها و بالاتر از همه، مستندات و برنامه های گفتگوی اضافی را نیز شامل می شد. ایده نام ایستگاه "فونیکس" از فریتز پلیتگن گرفته شد و هم به پرنده افسانه ای به همین نام و هم به فینیکس، برادر یا پدر اروپا اشاره دارد. پس از شروع پخش در ۷ آوریل، فونیکس بود مارس 1997 عمدتاً فقط در شبکه های کابلی Deutsche Telekom و از طریق سیستم ماهواره ای ASTRA 19.2 درجه شرقی برای دریافت. در چند ماه اول، یک ترانسپوندر در Astra 1D استفاده شد که به دلیل باند فرکانسی زیر ۱۰٫۹۵۰ که در آن زمان هنوز غیر معمول بود، توسط همه خانواده های ماهواره ای استفاده نمی شد. گیگاهرتز قابل دریافت بود. تنها زمانی که برنامه به Astra 1C در ابتدای سال ۱۹۹۷/۱۹۹۸ تغییر کرد، ام
کان افزایش دسترسی فنی به حدود ۱۷ میلیون خانوار وجود داشت. این ایستگاه ابتدا در کلن در دبلیو-دی-آر مستقر بود، تا اینکه در سال ۲۰۰۰ به استودیوی مدرن پایتخت سابق زد-دی-اف در بن نقل مکان کرد. در آگوست ۲۰۰۶، فونیکس میانگین سهم بازار ماهانه ۱٫۰٪ را به دست آورد، که بالاترین رتبه مخاطب در تاریخ ایستگاه تا آن زمان بود. فینیکس با حدود ۴٫۵ میلیون بیننده در روز، از کانال های اطلاعات خصوصی n-tv و N24 جلوتر بود. سهم بازار در سال ۲۰۰۶ به طور متوسط ۰٫۶ بود درصد به ۰٫۷ درصد به ۰٫۹ کاهش یافت درصد در سال ۲۰۰۸ افزایش می یابد. روند صعودی پذیرش ادامه دارد. در سال ۲۰۰۷، ۹۰ کارمند دائمی و به همین تعداد کارمند آزاد برای پخش کننده کار می کردند که بودجه سالانه آن حدود ۳۵ میلیون یورو از محل هزینه های پخش است. در ۲۶. نوامبر ۲۰۰۸ طرح فرستنده آبی قدیمی از سال ۲۰۰۰ و ۲۰۰۳ با طرح جدیدی جایگزین شد. برای این منظور، لوگو، استودیوی جدید در مرکز پخش در بن، پوشش ها و وب سایت بازطراحی شد. لوگوی جدید شامل نام ایستگاه و زمان فعلی با حروف سیاه روی پس زمینه خاکستری روشن است. در دسامبر ۲۰۱۰، فونیکس بالاترین میانگین ماهانه سهم بازار خود را با ۱٫۳ درصد در
یافت کرد. به گفته صدا و سیما، تقاضای اصلی گزارش در مورد موضوع هارتز چهارم در بوندستاگ و بوندسرات بود. در نوامبر، فینیکس حتی با گزارش های زنده در مورد داوری در اختلاف بر سر پروژه راه آهن اشتوتگارت ۲۱، که یک رکورد نیز بود، به رتبه بندی تا ۵٫۳ درصد دست یافت. در سال ۲۰۱۱، با سهم بازار ۱٫۱ درصد، این ایستگاه بهترین رقم سالانه خود را از ابتدای تأسیس خود به دست آورد. مشارکت در تحولات سیاسی در جهان عرب، فاجعه هسته ای در فوکوشیما و بحران مالی بیشترین محبوبیت را بین بینندگان داشت. از ۳۰ ام در ۱ آوریل ۲۰۱۲، یک شاخه HD از ایستگاه تلویزیونی نیز پخش خواهد شد. در ابتدا، پخش عمدتاً با ارتقاء سیگنال SD انجام می شد، تنها چند برنامه به صورت HD بومی پخش می شد. در ۱۹. انتقال HD بومی در اوت ۲۰۱۵ آغاز شد. از پانزدهم از نوامبر ۲۰۲۲، فونیکس فقط به صورت HD از طریق ماهواره پخش خواهد شد. از ۴ ژوئن ۲۰۱۸ فونیکس طراحی جدیدی دارد. آرم ایستگاه قبلی با زمان در گوشه سمت چپ بالای صفحه جدا شده است. لوگوی جدید ساده و با حروف سفید اکنون در گوشه پایین سمت چپ قرار گرفته است. اکنون زمان در گوشه سمت راست پایین صفحه نمایش داده می شود. رنگ های فرستنده جد
ید آبی و فیروزه ای هستند. اخبار فوری در یک سوم پایین قرمز نمایش داده می شود. اطلاعات اضافی در مورد برنامه با رنگ زرد نمایش داده می شود. در نتیجه تغییرات بیشتری در لوگو ایجاد شد، بنابراین در سال ۲۰۲۰ به گوشه سمت چپ بالا منتقل شد، در سال ۲۰۲۱ زیرنویس "VON ARD UND ZDF" مشابه آرم KiKA در زیر لوگو اضافه شد. به مناسبت بیست و پنجمین سالگرد تأسیس ایستگاه در سال ۲۰۲۲، مدیران برنامه فونیکس، Eva Lindenau (ARD) و Michaela Kolster (ZDF) اعلام کردند که فینیکس تا سال ۲۰۲۴ به ساختمان سابق Schürmann در بن، مقر امروزی دویچه وله نقل مکان خواهد کرد. در جریان این حرکت، پخش کننده قرار است به یک «سکوی سیاسی دیجیتال» تبدیل شود که سیاست را در تلویزیون، کتابخانه های رسانه ای آ-آر-دی و زد-دی-اف و شبکه های رسانه های اجتماعی ارائه می کند. خطوط فرستنده. خط انتقال به طور مساوی با یک نماینده از آ-آر-دی و یک نماینده از زد-دی-اف کار می کند. انتقاد. قبل از انتخابات فدرال در سال ۲۰۱۳، فینیکس می خواست برنامه گفتگوی "Forum Politik" را با نامزدهای آنگلا مرکل و پیر اشتاینبروک از دفتر نمایندگی دویچه بانک در پایتخت پخش کند. سازمان حمایت از مصرف کننده
Foodwatch از ادغام بخش خصوصی و پخش عمومی انتقاد کرد. سخنگوی Foodwatch, Thilo Bode، گفت که این "لابی ضد دموکراتیک" توسط این بانک است که حمایت مالی از تولید را نیز بر عهده داشت. فینیکس این انتقاد را رد کرد. با این وجود، مدیریت صدا و سیما واکنش نشان داد و اعلام کرد که برای «مقابله با ظاهر حمایت غیرقابل قبول از سوی اشخاص ثالث»، نمی خواهند لوگوی بانک را نشان دهند و نمی خواهند دویچه بانک هزینه این سرگرمی را پرداخت کند. این در ابتدا در نظر گرفته شده بود. سرویس دهندگان. برنامه فونیکس را می توان به روش های زیر دریافت کرد: در جریان خاموش شدن جزئی آنالوگ در ۱. ژوئیه ۲۰۱۵ در شبکه تلویزیونی کابلی Unitymedia , Phoenix فقط در یک پنجره زمانی از ۵ صبح تا ۵ بعد از ظهر دیده می شد زیرا ایستگاه مجبور بود یک اسلات برنامه را با 3sat به اشتراک گذاری زمانی به اشتراک بگذارد. از زمان تعطیلی تمام کانال های تلویزیونی آنالوگ در شبکه Unitymedia در ژوئن ۲۰۱۷، Phoenix دیگر به صورت آنالوگ در آنجا پخش نمی شود.
هوآ هاو (به ویتنامی: Hòa Hảo) یک جنبش مذهبی جدید ویتنامی است. "هوآ هاو" را می توان یک دین تلفیقی عامیانه ویتنامی، یا به عنوان فرقه ای از بودیسم نیز به شمار آورد. در سال ۱۹۳۹ توسط توسط هاین فو سو (۱۹۴۷-۱۹۲۰) تأسیس شد. و یکی از ادیان اصلی ویتنام با یک تا هشت میلیون نفر پیرو است (در زیر بخوانید)، که بیش تر در دلتای رود مکونگ ساکن هستند. فلسفه دینی هوآ هاو، که از منطقه مین تِی در دلتای مکونگ برخاسته است، اساساً بودایی است، و سنت قدیمی «"بو سان کای هُنگ»" را اصلاح می کند، و دارای عناصر شبه هزاره ای است. "هوآ هاو" ملغمه ای از بودیسم، نیاپرستی، جاندارانگاری، آموزه های کنفوسیوس و دین نیلوفر سفید است، که با آداب و رسوم دهقانان منطقه تغییرشکل داده و سازگار شده است. "هوآ هاو" که از حاشیه های دورافتاده جنوب ویتنام آمده است، با زندگی شهری مخالف است و سبک زندگی اجتماعی را ترجیح می دهد. برخلاف بودیسم ارتدکس، "هوآ هاو" از آداب و ساخت معابد مجلل اجتناب می کند، فرمان های رهبانی نمی دهد و تمرین های خانگی را آموزش می دهد. همچنین از این که «هر سالک می تواند ارتباط مستقیم با بودا داشته باشد، و ایمان درونی مهم تر از مناسک بیرونی اس
ت» حمایت می کند. مناسک منظم "هوآ هاو" به چهار نماز در روز محدود می شود، و سالکان باید سه اصل راهنما و پنج قانون ثابت کنفسیوسی را حفظ کنند. نفوذ اربابان استعمارگر، شدت فزاینده جنگ از اواخر دهه ۱۹۳۰ تا اواسط دهه ۱۹۷۰، و درگیری های ایدئولوژیک، همگی سبب آغاز و گسترش "هوآ هاسو" بودند. این جنبش، همراه با ویت مین هو شی مین و جنبش مذهبی دیگری به نام کائوداییسم، از اولین گروه هایی بود که در درگیری نظامی با قدرت های استعماری، ابتدا با فرانسوی ها و سپس ژاپنی ها نقش داشت. "هوآ هاو" تحت اشغال ژاپن در جنگ جهانی دوم شکوفا شد و بیش تر طرف داران آن رعیت، دهقانان و کارگران کشاورز بودند. بعدتر به یک مذهب مبارز و ملی گرا تبدیل شد و به سرعت صاحب ارتشی خصوصی شد که به نفع رهبران خود عمل می کرد، و در عین حال دولت خودمختار خود را در منطقه ایجاد کرد. "هوآ هاو" پس از جنگ به عنوان یک نیروی خودمختار در سیاست ویتنام باقی ماند و با استعمارگران فرانسوی و جنبش ویت مین مخالفت کرد. در طول جنگ اول هندوچین، اختلاف با دیگر جناح های اصلی، "هوآ هاو" را به یک فرقه مذهبی-سیاسی-نظامی تبدیل کرد. "هاین فو سو" درحالی که از یک کنفرانس برای حل مشکلات با کم
ونیست ها بازمی گشت توسط ویت مین ربوده و اعدام شد. بسیاری از هوآ هاوئیست ها از او به عنوان یک شخصیت مسیحایی که در زمان بحران سر می رسد، ستایش کردند. مرگ "هاین فو سو" به جناح گرایی، منطقه گرایی و نفوذ سازمانی انجامید. هوآ هاو جنگی را علیه کمونیست ها رهبری کرد و به عنوان «بزرگ ترین عنصر ضد ویت مین در کشور» نام گذاری شد. "هوآ هاو"ئی ها، همراه با سایر سازمان های مذهبی-سیاسی، تا دهه ۱۹۵۰ بر صحنه سیاسی و اجتماعی جنوب ویتنام تسلط یافتند و مدعی سهمی در شکل گیری ویتنام جنوبی غیرکمونیستی بودند. پس از سال ۱۹۵۴، "هوآ هاو" مخالفت خود را با دولت تحت حمایت آمریکا و رئیس جمهور نگو دین دیم به صورت مسلحانه آغاز کرد. آن ها مناطق مختلف جنوبی و غربی ویتنام جنوبی را تا زمان مرگ دیم در سال ۱۹۶۳ تحت کنترل داشتند. بعدتر، در طول جنگ ویتنام، مبارزه هایی را علیه ویت کنگ برای دفاع از استان های تحت کنترل خود رهبری کردند و به یک نیروی سیاسی خودمختار در جنوب ویتنام، و تا سقوط سایگون در سال ۱۹۷۵ تبدیل شدند. بعدتر "هوآ هاو" توسط دولت جدید منحل شد، و طرف دارانش تحت ستم قرار گرفتند، اما پس از جنگ برای حقوق خود مبارزه کردند. در سال ۱۹۹۹ به طور رس
می توسط دولت به رسمیت شناخته شدند، اما دولت محدودیت های سختی را بر گروه های مخالفی که از شاخه های "هوآ هاو" و از دولت پیروی نمی کنند، اعمال می کند. پیروان "هوآ هاو" به دنبال حفظ هویت مذهبی و استقلال خود بودند. آن ها با دشمنان گذشته اتحادهای موقت برقرار کردند. "هوآ هاو" که در اصل فقط به خودمختاری مذهبی اهمیت می داد، علیه فرانسوی ها، ژاپنی ها، ویت مین، و دوباره فرانسوی ها، ویتنام جنوبی تازه استقلال یافته، ویت کنگ و ارتش ویتنام شمالی مبارزه کرد. آن ها در طول رژیم های پس از نگو دین دیم در سایگون از نفوذ سیاسی برخوردار بودند. تعریف. نام. "هوآ هاو" یک جنبش مذهبی نوپدید است، و نام آن برگرفته از روستای "هوآ هاو که محل تولد" مؤسس آن "هاین فو سو،" و به معنای «صلح و فراوانی» است این روستا در منطقه ای در استان آن گیانگ، ویتنام که نام فعلی آن تات نات دیسترکت است قرار دارد. نام آن همچنین با عنوان هوآویسم، که "هوآهاویسم" گفته می شودشناخته شده است. همین طور "بودیسم هوآ هائو" نیز نامیده شده است. روستای "هوآ هاو" توسط دولت کمونیستی معاصر به "فو مای" تغییرنام داده شد. در ابتدا، پیروان این جنبش "دائو زن" نامیده می شدند که به معن
ای «پیروان زن» است و به نام مستعار دوران کودکی «هاین فو سو» اشاره دارد. طبقه بندی. این گروه مذهبی به عنوان فرقه ای بودایی طبقه بندی شده است. ژنرال جوزف لاتون کالینز، که نماینده ویژه ایالات متحده در ویتنام بود، "هوآ هاو" را یک «فرقه شبه مذهبی» توصیف کرد و افزود که «از دهقانان با ظاهر بودیسم ولی قیم مآبانه حمایت می کرد». مطبوعات آمریکا در دهه ۱۹۵۰ "هوآ هاو" را «فرقه ای شبه مذهبی که از شکل انحرافی ای از بودیسم پیروی می کند» و به عنوان «فرقه ای جنجالی از بودایی های دگراندیش» که بنیان گذار آن «به آسایشگاه روانی فرستاده شده» یاد کردند. منابع دیگری از آن به عنوان دینی عامیانه، متمایز، و تلفیقی[1][1] یاد می کنند. ریشه ها. "هوآ هاو" توسط هاین فو سو (۱۹۱۹–۱۹۴۷)، که در یکی از اقوام ویتنام، در سال ۱۹۱۹، و در یک خانواده کاتولیک رومی زاده شد، تأسیس شد. این جنبش مذهبی در منطقه دورافتاده مین تِی، در دلتای رود مکونگ، که تحت حکومت استعماری فرانسه با عنوان "ترنسباسا" شناخته می شد، پدیدار شد. در اواسط قرن نوزدهم، دلتای مکونگ یک جامعه سرحدی خشن بود. قدرت سیاسی متزلزل، روابط اجتماعی ضعیف و جریانات مذهبی متنوعی وجود داشت. بودیسم، ت
ائوئیسم، کنفوسیوسیسم و فرقه های مختلف، همگی تأثیرات متفاوتی بر این جمعیت گذاشته بود. ویتنامی های بومی با ویتنامی های کامبوج و قوم هان چین تعامل داشتند، و مجبور شدند در سال ۱۸۶۷ حکومت استعماری فرانسه را بپذیرند. باورهای فلسفه هوآ هاو که ریشه در سنت های دینی ضداستعماری ویتنامی دارد، ادعا می کند که مبتنی بر افکار پت تای تِی (Phật Thầy Tây) (1807-1856)، معروف به "دائو بو سان کای هنگ (Đạo Bửu Sơn Kỳ Hương") است. تای آن، در دهه ۱۸۳۰، فروپاشی "ویتنام نگویِن" را به دست قدرت های غربی پیش گویی کرد. پیش گویی های او در سرتاسر مین تای پخش شدند، که منجر به دو شورش بزرگ در سال های ۱۸۷۵ و ۱۹۱۳ شد، و در آن دولت فرانسه تقریباً سرنگون شد (در زیر بخوانید). "هاین فو سو" در کودکی آموزش خاصی ندید و با راهبان، متفکران کنفوسیوسی یا روشن فکران غرب زده ارتباط نداشت. او از ۱۵ سالگی به یک بیماری ناشناخته مبتلا شد. این امر او را بر آن داشت تا در سال ۱۹۳۹ روستای زادگاهش هوآ هاو را ترک کند و به ۶۰ کیلومتری بی نیویی (Bảy Núi) برود. او در آن جا، در میان زاهدان و رهبران روحانی، دانش بودایی غیرمتعارف و آموزش معنوی تلفیقی را به دست آورد. "سو" ای
ن دین را در هجدهمین روز از پنجمین ماه، سال کای مائو (kỷ mão)، طبق تقویم قمری ویتنامی، یا ۴ ژوئیه ۱۹۳۹، طبق تقویم میلادی، پایه گذاری کرد. او خود را پیامبر اعلام کرد و شروع به موعظه آموزه ای مبتنی بر ایمان و سادگی کرد. او در سراسر ویتنام سفر کرد و درمان گیاهی و طب سوزنی انجام داد. در نیمه دوم سال ۱۹۳۹، اعلامیه های "سو" منتشر شد. آن ها چندین مجموعه کوچک از متون بودند که در سام گیانگ نوشته شده بودند و به طور رایگان بین عموم مردم توزیع می شد. در پایان سال، "سو" ده هزار پیرو جمع کرد، و تا سال ۱۹۴۰ به بیش از ۱۰۰۰۰۰ نفر رسید. بعدتر، از طریق موعظه این تعداد به دو میلیون نفر دیگر رسیده بود. پیروان او به راحتی قابل تشخیص بودند زیرا طلسم هایی (گردن بند) را می پوشیدند که کتیبه «"بو سان کای هن»" بر روی آن ها بود. "سو" در مورد اعتقاد دهقانان به جنبش مطمئن بود و درخواست های از آن ها به وفاداری موفقیت آمیز بود. دو دلیل عمده برای موفقیت او وجود داشت: پیش گویی هایی که دربارهٔ شروع جنگ جهانی دوم و تسخیر آسیای جنوب شرقی توسط ژاپن انجام داد، و کار او به عنوان یک شفادهنده عرفانی؛ بیمارانش ادعا می کردند که از بیماری های سخت، زمانی ک
ه طب غربی شکست خورده بود، توسط او به طور معجزه آسایی درمان شده اند. او خود را به عنوان گوتاما بودا معرفی کرد، پیروانش نیز او را چنین می دانستند. به گفته یوزف بوتینگر، سیاستمدار اتریشی، توده ها به خاست گاه بومی جنبش توجه زیادی داشتند. با افزایش تعداد گروه وفادارانش، "سو" به یک رهبر بسیار محبوب تبدیل شد. نفوذ او به سرعت فراتر از مسائل مذهبی گسترش یافت و او به شخصیتی قدرت مند در امور غیرروحانی نیز تبدیل شد. "هوآ هاو" از یک جنبش صرفاً مذهبی، تا یک ساختار قدرت مردمی چشم گیر با مرکزیت کان تو رشد کرد. نسخه های مذهبی "سو" به سرعت با احساسات ملی گرایانه و ضداستعماری ادغام شد و او به عنوان یک شخصیت کلیدی ملی گرا به شهرت رسید. این گروه به قدرت مندترین نیروی ملی گرای دلتای مکونگ تبدیل شد، با احساساتی شدید علیه حاکمان فرانسوی استعمارگر و زمین دارانی که بر کشاورزی کوچین چین تسلط داشتند. "هوآ هاو" نقش مهمی در شور ضداستعماری و ناسیونالیستی ایفا کرد که در سال های منتهی به جنگ جهانی دوم رشد کرد، و در نهایت به یک جنبش سیاسی داخلی در منطقه تبدیل شد. با وجود این، به گفته ادوین ای. مویز، هوآ هاو، ماهیتی میهنپرست و ضدملی داشت. او ا
ستدلال کرد که آنها کوچک تر از آن هستند که بتوانند اداره یک دولت ملی را به عهده بگیرند، یک دولت مرکزی قدرت مند باید حکومتی باشد که کنترل مناطق آن توسط مردم اداره شود، نه باورها. آن ها برای به دست آوردن خودمختاری دفاکتو، دولت ضعیف تری را ترجیح دادند. در همین حین، سازمان های ضدفرانسوی دیگری به وجود آمدند که شاخص ترین آن ها حزب کمونیست هندوچین، ویت مین بود که توسط هو شی مین رهبری می شد و به تنها سازمان ضداستعماری تبدیل شد که یک ساختار مردمی ایجاد کرد. رهبری هوآهاو برای حمایت از دهقانان با جنبش کمونیستی رقابت کرد. درگیری اولیه بر سر ایده های کمونیستی وینت مین نبود، بلکه بر سر این واقعیت بود که آن ها بومی منطقه نبودند. گسترش. جنگ جهانی دوم. پیشگویی های اولیه "سو" شروع به تحقق یافتن کرد: او فوران یک جنگ بزرگ در خاور دور و اخراج فرانسوی ها توسط آسیایی ها را پیش بینی می کرد. به نظر می رسید جنگ جهانی دوم و اشغال هندوچین توسط ژاپنی ها پیش بینی های او را تأیید می کرد. در سال ۱۹۴۰، او چنان نفوذی به دست آورد که فرمان دار ویشی، ژان دکوکس، از ترس شورش های ضدفرانسوی، "سو" را به این بهانه که یک دیوانه است، در باک لیئو زندانی ک
رد. زندانی شدن "سو" از سوی پیروانش به عنوان یک اقدام جنگی نابخشودنی علیه دین تلقی می شد. "سو" در زندان موفق شد روان پزشک خود، دکتر تام را که طرف دار سرسخت او شده بود، تحت تأثیر قرار دهد. هیئتی از روان پزشکان فرانسوی در می ۱۹۴۱ او را عاقل اعلام کردند، اما پس از آزادی تبعید شد. حامیان اصلی او به اردوگاه کار اجباری در نوی بارا فرستاده شدند. محدودیت های فرانسه کاریزمای ملی گرایانه او را تقویت کرد و باک لیئو به مکانی برای زیارت "هوآ هاو" تبدیل شد، و از سنگرهای جنبش دور بود. او از زائران برای گسترش شور مذهبی و احساسات ضد فرانسوی استفاده کرد. در سال ۱۹۴۲، فرانسوی ها دیگر نمی توانستند در برابر واکنش های مردمی فزاینده ناشی از بیانیه های شفاهی و دستورالعمل های سیاسی "سو" مقاومت کنند، بنابراین او را به لائوس تبعید کردند. ژاپنی ها جنبش "هوآ هاو" را به عنوان یک نیروی قدرتمند ضداستعماری شناسایی کردند. همان طور که آن ها هندوچین فرانسه را تصرف کردند، "سو" را به سایگون (هوشی مین امروزی) منتقل کردند و او را تحت حمایت کنپیتای قرار دادند. مقام های ژاپنی درخواست فرانسه برای استرداد او را رد کردند و گفتند که او به عنوان یک «جاسوس