Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ویزیون دولتی روسیه تصاویری از اهدای خرس های عروسکی توسط مقامات روسی به کودکان ربوده شدهٔ تازه وارد را پخش کرده است و مقامات روسی در دونتسک خبرنگاران را به رویدادهایی دعوت کرده اند که در آن هدایایی به این کودکان اهدا می شود. تاریخ. اولین گزارش ها از اخراج اجباری به روسیه در اواسط مارس ۲۰۲۲ و در زمان محاصره ماریوپل منتشر شد. روسیه از سال ۲۰۱۴ شروع به انتقال کودکان از سرزمین های اوکراین کرده بود. در ۲۲ مارس ۲۰۲۲، مقامات اوکراین و ایالات متحده ادعا کردند که بیش از ۲٫۳۰۰ کودک توسط نیروهای روسی از استان های دونتسک و لوهانسک «ربوده شده اند». در ۳۰ مه ۲۰۲۲، ولادیمیر پوتین فرمانی را امضا کرد که فرایند پذیرش یتیمان اوکراینی یا کسانی که مراقبت والدین ندارند، و اعطای شهروندی روسیه به آنها را ساده می کند. این قانون حتی با وجود اینکه قانون روسیه پذیرش کودکان خارجی را بدون رضایت کشورشان ممنوع می کند، امضا شد که اوکراین آن را نداده است. این فرمان همچنین بازگرداندن فرزندان را برای بستگان دشوارتر کرد. بر اساس گزارش ماه مه 2022 مرکز حقوق بشر رائول والنبرگ در مونترال و مؤسسه نیو لاینز در واشینگتن، «دلایل منطقی برای نتیجه گیری» و
جود دارد که روسیه دو ماده از کنوانسیون نسل کشی ۱۹۴۸ را نقض کرده است، از جمله انتقال کودکان اوکراینی به روسیه، که خود یک نوع اقدام نسل کشی است. تا ۱۱ آوریل، دو سوم از ۷٫۵ میلیون کودک اوکراین بر اساس سازمان ملل آواره شده بودند. کمیسر حقوق بشر اوکراین، لیودمیلا دنیسوا، و سفیر سازمان ملل سرگی کیسلیتسیا، در آن زمان اظهار داشتند که بیش از ۱۲۰٫۰۰۰ کودک به روسیه تبعید شده اند. تا ۲۶ مه، بیش از ۲۳۸٫۰۰۰ کودک اوکراینی به خاک روسیه ارسال شده بودند. واکنش ها. اوکراین. مقامات اوکراینی ادعا کرده اند که فرمان پوتین راهی برای «قانونی کردن کودکان ربوده شده از خاک اوکراین» است و این امر «نقض فاحش» کنوانسیون ۱۹۴۹ ژنو در رابطه با حمایت از افراد غیرنظامی در زمان جنگ و کنوانسیون ۱۹۸۹ سازمان ملل در مورد حقوق کودک می باشد. وزارت امور خارجه اوکراین همچنین معتقد است که این اقدامات ممکن است به عنوان انتقال اجباری کودکان از یک گروه انسانی به گروه دیگر باشد. در بیانیه ای آمده است: «جدی ترین جنایات بین المللی علیه کودکان که توسط مقامات و نظامیان بلندپایه روسیه در اوکراین انجام شده است، مورد بررسی قرار خواهد گرفت و عاملان آن تحت پیگرد قانون
ی قرار خواهند گرفت. روسیه نمی تواند از سخت ترین پاسخگویی در این زمینه اجتناب کند.» روسیه. در مارس ۲۰۲۲، ماریا لووا-بلوا، کمیسر حقوق کودکان روسیه، اظهار داشت که گروهی از کودکان اوکراینی که از ماریوپل به روسیه منتقل شده اند، ابتدا هویت خود را «اوکراینی» اعلام کرده اند، اما از آن زمان عشق آن ها به روسیه تبدیل شده است و گفت که او حتی یکی از آنها را به فرزندی پذیرفته است. سازمان ملل. مانوئل فونتین، مدیر برنامه های اضطراری یونیسف به سی بی اس نیوز گفت که یونیسف «در حال بررسی چگونگی پیگیری یا کمک در این زمینه است»، هرچند اظهار داشت که آنها در حال حاضر توانایی تحقیق ندارند. میچل باچله، کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد، در ۱۵ ژوئن ۲۰۲۲ اعلام کرد که آژانس او تحقیقاتی را در مورد ادعاهای اخراج اجباری کودکان از اوکراین به فدراسیون روسیه آغاز کرده است. در ۱۵ مارس ۲۰۲۳، کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد (OHCHR) گزارشی را منتشر کرد که این انتقال اجباری کودکان را «غیرقانونی و جنایت جنگی» اعلام کرد. این به طور کلی سه دسته از کودکان تبعیدشده را ارائه می دهد: آنهایی که به دلیل تهاجم روسیه با والدین خود ارتباط خود را
از دست دادند، کسانی که هنگام فرستادن والدینشان به اردوگاه فیلتراسیون روسیه از هم جدا شدند و کسانی که در مؤسسات بودند. در پایان این گزارش آمده است: تحریم ها. ماریا لووا-بلوا، کمیسر حقوق کودکان روسیه، توسط ایالات متحده، اتحادیه اروپا، بریتانیا، کانادا و استرالیا تحریم شده است. حکم بازداشت. در ۱۷ مارس ۲۰۲۳، دادگاه کیفری بین المللی حکم بازداشت پوتین و لووا-بلوا را به اتهام مسئولیت کیفری برای اخراج غیرقانونی و انتقال جمعیت (کودکان) از مناطق اشغالی اوکراین به روسیه صادر کرد. این تصمیم مشمول «» است و توسط روسیه به عنوان دائمی در نظر گرفته شده است. اتهامات بالقوه شامل حبس ابد است. این نخستین بار است که دادگاه حکم بازداشت رهبر یکی از اعضای دائم شورای امنیت سازمان ملل را صادر می کند. کریم خان، دادستان دیوان کیفری بین المللی، گفت: «ما باید اطمینان حاصل کنیم که مسئولان جنایات ادعایی پاسخگو باشند و کودکان به خانواده ها و جوامع خود بازگردانده شوند. ما نمی توانیم اجازه دهیم با کودکان طوری رفتار شود که انگار غنائم جنگی هستند.»
ترسکا تورس (۳ سپتامبر ۱۹۲۰۲۰ سپتامبر ۲۰۱۲) یک نویسنده فرانسوی بود که به خاطر کتاب "پادگان زنان -"پرفروش ترین کتاب با جلد شومیز- در سال ۱۹۵۰ شهرت داشت. در سال ۲۰۰۸، مورخان کتاب بازنشر شده را به عنوان اولین کتاب مجله زرد منتشر شده در آمریکا برای ادبیات لزبین معرفی کردند، اگرچه تورس با این تحلیل موافق نبود. زندگی. تورس با نام ترسکا شوارک، از والدین مجسمه ساز یهودی لهستانی مارک شوارک و همسرش گوینا پینکوس در پاریس به دنیا آمد. عموی پدری او ساموئل شوارتز یکی از مورخان برجسته یهودیان دور از وطن و یهودیت مخفی بود تورس در سال ۱۹۴۰ از کشور مادری خود از طریق لیسبون به انگلستان گریخت، زمانی که فرانسه پس از نبرد فرانسه به آلمان نازی تسلیم شد در حالی که پدرش - که در نیروهای مسلح لهستان در غرب خدمت می کرد - توسط بریتانیا از لا روشل بیرون رانده شدند. خانواده او توانستند فرار کنند زیرا ویزاهای امضا شده توسط معاون کنسول پرتغال مانوئل ویرا براگا در بایون، فرانسه، در ژوئن ۱۹۴۰ دریافت کردند این احتمال وجود دارد که تلاش ها و مداخله ساموئل شوارتز که در پرتغال زندگی می کرد به تامین ویزای ترانزیت کمک کرده باشد. ارتش آزادی بخش فرانسه.
در سن ۱۹ سالگی، تورس در سپاه ولونتایر فرانسوی ارتش آزادی بخش فرانسه شارل دوگل نام نویسی کرد و به عنوان منشی در مقر دوگل در لندن مشغول به کار شد. در اکتبر ۱۹۴۴، زمانی که او پنج ماهه باردار بود، اولین همسرش، ژرژ تورس ۲۰ ساله - پسرخوانده لئون بلوم، نخست وزیر یهودی-فرانسه قبل از جنگ - هنگام نبرد با لشکر دوم زرهی آزاد فرانسه در دوک نشین لورن جان باخت. در سال ۱۹۴۷ تورس با مایر لوین رمان نویس آمریکایی همراه شد و او مستند ("غیرقانونی") را دربارهٔ بریخا که پس از هولوکاست از لهستان گریختند و سعی کردند به فلسطین برسند، فیلمبرداری می کرد. دفتر خاطرات او در مورد تجربیات او در این سفر از شهرهای ویران شده لهستان از طریق اردوگاه پناهندگان در اروپای غربی به اسرائیل و زندانی شدن او در آنجا توسط نیروهای انگلیسی تاکنون تنها به زبان آلمانی با عنوان ("بی ترس") منتشر شده است. حضور در ایالات متحده. تورس در سال ۱۹۴۸ با مایر لوین در پاریس ازدواج کرد. او از او خواست که دفتر خاطراتی را که در زمان خدمت در نیروهای فرانسوی آزاد نوشته بود منتشر کند. تورس در سال ۱۹۵۰ کتاب "پادگان زنان" در ایالات متحده را منتشر کرد. این کتاب که روایتی تخیلی
از تجربیات دوران جنگ او بود، «به سرعت تبدیل به اولین کتاب پرفروش جلد شومیز شد، و بیش از دو میلیون نسخه در پنج سال اول انتشار یافت. در مجموع چهار میلیون نسخه از این کتاب در ایالات متحده فروخته شد و به ۱۳ زبان مختلف ترجمه شد. در سال ۱۹۵۲، کمیته منتخب مجلس نمایندگان در مورد مواد مستهجن رایج، از "پادگان زنان" به عنوان نمونه ای استفاده کرد که چگونه کتاب های جلد کاغذی انحطاط اخلاقی را ترویج می کنند. هنگامی که فمینیست پرس مستقر در نیویورک این کتاب را در سال ۲۰۰۳ منتشر کرد، این کتاب به عنوان الهام بخش ژانر کاملاً جدیدی از ادبیات لزبین و فمینیستی در ایالات متحده تحسین شد. تورس با نوشتن اولین کتابی که صریحانه به روابط لزبین ها در آمریکا می پردازد، اعتبار داشت. با این حال، او احساس می کرد که موضوع کتاب بی گناه است و ناشرانش از او سوء استفاده کرده اند. تورس در زمان حیاتش اجازه نداد که "پادگان زنان" در فرانسه منتشر شود، زیرا احساس می کرد که خوانندگان ممکن است به این فکر کنند که نیروهای فرانسوی آزاد در لندن بیهوده عمل کرده اند. نسخه اصلاح شده سرانجام در سال ۲۰۰۲ منتشر شد. در عوض دفتر خاطرات دوران جنگ او با عنوان ("یک زن فر
انسوی آزاد") نیز منتشر شد. در سال ۱۹۶۳ تورس همراه لوین به اتیوپی رفت و در آنجا فلاشا اولین مستند دربارهٔ زندگی یهودیان بتا اسرائیل در آمبوور را فیلمبرداری کرد، تورس ۱۴ کتاب دیگر نوشت که لوین اغلب آنها را به انگلیسی ترجمه می کرد. دفترهای خاطرات او که هنوز منتشر نشده است توسط دانشگاه بوستون به عنوان بخشی از مقالات لوین نگهداری می شود. تورس در ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۲ در پاریس درگذشت. او یکی از آخرین اعضای بازمانده، سپاه زنان ارتش نیروهای آزاد فرانسه بود. میراث. در سال ۲۰۱۹ یک باغ عمومی در پاریس به یاد او نامگذاری شد. این پارک یادبود درمنطقه ۸ پاریس در خیابان لور دیبولد بین شانزلیزه و پارک مونسو واقع شده است. ایوان کلر، محقق ادبی، تورس را به عنوان یکی از گروه کوچکی از نویسندگان معرفی می کند که آثارشان زیرژانر داستان های عمومی «طرفدار لزبین» را تشکیل می دهند.
مارگه و مادرش () فیلمی در ژانر درام به کارگردانی محسن مخملباف محصول سال ۱۳۹۸ است. این فیلم برای اولین بار در افتتاحیه بخش نمادهای جشنواره بین المللی فیلم بوسان به نمایش درآمد. فیلم «مارگه و مادرش» یک منتقد اجتماعی درباره چالش اقتصادی مادر جوان ایتالیایی در مواجهه با بیکاری است. مارگه و مادرش برنده جایزه طلایی رمی جشنواره بین المللی فیلم ورلد-فست هیوستون شدند.
دانشگاه دوبوک (UD) یک دانشگاه پروتستان خصوصی در دوبوک، آیووا است. حدود ۲۲۰۰ دانشجو در این دانشگاه تحصیل می کنند. این دانشگاه از زمان تأسیس آن در سال ۱۸۵۲ سابقه طولانی در دوبوک داشته است. تاریخچه. کشیش آدریان ون ویلیت کالج و حوزه علمیه الاهیات آلمان را که سلف اولیه دانشگاه دوبوک بود در سال ۱۸۵۲ تأسیس کرد. ون ویلیت که کشیش کلیسای پروتستان آلمان (که اکنون به عنوان اولین کلیسای پروتستان دوبوک شناخته می شود) بود، او معتقد بود که تعداد زیادی از مهاجران — به ویژه کشاورزان و معدنچیان آلمانی — به وزیران انجیل برای جوامعی که ایجاد می کردند نیاز دارند. او با آموزش دو مرد جوان و برگزاری کلاس ها در خانه اش شروع کرد. اگرچه ون ویلیت هلندی بود، اما تا سال ۱۸۹۶ تمام کلاس ها به زبان آلمانی برگزار می شد. در ابتدا این مدرسه تلاش مستقل ون ویلیت بود. در سال ۱۸۶۴، پروتستان دوبوک کنترل این مؤسسه را به دست گرفت و به مدرسه الهیات آلمانی شمال غرب معروف شد. در سال ۱۸۷۰ کلیسای پرسبیتریان ایالات متحده کنترل مدرسه را به دست گرفت. در سال ۱۸۷۱، پس از مرگ ون ولیت، جاکوب کنزت به عنوان رهبری مدرسه انتخاب شد. در سال ۱۸۷۲ مدرسه به ساختمان آجری در
ضلع شمالی خیابان هفدهم منتقل شد و تا ۳۵ سال آینده در آنجا باقی ماند. در سال ۱۹۰۱ کورنلیوس مارتین استفنس به هیئت مدیره اضافه شد. او ثابت کرد که یک سرمایه گذار برجسته است. او همچنین به مدرسه کمک کرد تا برنامه درسی خود را گسترش دهد. یک کالج و آکادمی هنرهای لیبرال به مدرسه اضافه شد و اولین مدارک کالج در سال ۱۹۰۶ اعطا شد. این ایده استفنز بود که مدرسه را به محله های بزرگتر منتقل کند و به این منظور املاکی در حاشیه غربی شهر در سال ۱۹۰۵ خریداری شد. استفنس از سال ۱۹۰۸ تا ۱۹۲۴ رئیس مدرسه بود. مدرسه در سال ۱۹۰۷ به مکان فعلی خود در خیابان دانشگاه نقل مکان کرد. اولین ساختمان های ساخته شده در این مکان جدید عبارتند از: ساختمان اداری (۱۹۰۷ که بعداً به تالار استفنس تغییر نام داد)، تالار جدایی (۱۹۱۱)، کتابفروشی دانشگاه (۱۹۱۲)، سالن بدنسازی مک کورمیک (۱۹۱۵)، پیترز کامانز (۱۹۱۶)، و سالن ون ویلت. (۱۹۲۶). همه به جز استفنس هال هنوز پابرجا هستند. تالار استفنس در سال ۱۹۸۰ تخریب شد و به جای آن تالار بلیدز ساخته شد، اما برخی از طاق های آن حفظ شده و امروزه قابل مشاهده هستند. در سال ۱۹۱۱، کالج به صورت مختلط تبدیل شد و نام خود را به کالج
و مدرسه علمیه آلمانی الهیات دوبوک (مدرسه الهیات پروتستان آلمان) تغییر داد. در سال ۱۹۱۶، به دلیل احساسات ضد آلمانی ناشی از جنگ جهانی اول کلمه «آلمانی» را از نام مدرسه حذف و تبدیل به کالج دوبوک شد. با این حال، این موضوع باعث اختلاف نظر شد، زیرا این نام یک کالج موجود نیز بود (مدرسه کاتولیک که اکنون به نام کالج لوراس شناخته می شود) پس از یک سری مجادلات تا سال ۱۹۲۰، هیچ یک از مدارس در نهایت نام خود را حفظ نکردند: مدرسه کاتولیک موجود نام ماتیاس لوراس، اولین اسقف اعظم دوبوک را به خود اختصاص داد، در حالی که مدرسه پرسبیتری در ۱۷ ژوئن به دانشگاه دوبوک تبدیل شد
سد نهب در استان قزوین و به فاصله ۳۶ کیلومتری جنوب شهرستان تاکستان قرار دارد و در روستای نهب در حوزه شهرستان تاکستان واقع است. سد نهب بر روی رودخانه خررود ساخته شده است و به عنوان یکی از سدهای کشور با بالاترین طول تاج سد، شناخته می شود. سد نهب در جهت نگهداشت آب هایی که به شکل سطحی هدر می رفت و ذخیره سازی آن برای بخش کشاورزی در مناطق پایین دست شهرستان های بوئین زهرا و تاکستان استفاده خواهد شد. این سد با ظرفیت ذخیره سازی ۱۲۰ میلیون متر مکعب آب در شهرستان تاکستان قرار دارد و یکی از پروژه های مهم آبی استان قزوین است که به لحاظ شرایط منحصر به فردی که در ساخت دارد به عنوان یکی از سدهای کشور با بالاترین طول تاج سد، شناخته می شود و اگر فضای حضور سرمایه گذاران بخش خصوصی برای ایجاد اماکن گردشگری پیرامون سد نهب انجام شود، می تواند این منطقه را از نظر اقتصادی متحول کند و ظرفیتی برای گذراندن اوقات فراغت و تفریح مردم را فراهم سازد. این سد با هدف کنترل سیلاب های رودخانه خر رود، تغذیه مصنوعی و تأمین سالانه آب برای مصارف ۳۶ هزار و ۸۰۰ هکتار از اراضی کشاورزی پایین دست تکمیل شده و نقش مهمی در توسعه پایدار استان و بهبود وضعیت اشت
غال منطقه دارد. با بهره برداری از سد نهب و تنظیم آب مورد نیاز کشاورزی و رعایت الگوی کشت، برداشت حدود ۹۰ میلیون مترمکعب از منابع آب زیرزمینی کاهش خواهد یافت.
مانفرد اشمیت (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اتریش است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آستریا وین و باشگاه فوتبال لاسک اشاره کرد.
لگام سرزنش () که با نام های دیگری چون لگام جادوگر، افسار سخن چینی، افسار زن بددهن، افسار غرغرو یا به اختصار قفل زبان () هم شناخته می شود؛ ابزاری برای تنبیه و نوعی تحقیر عمومی بود. این وسیله یک دهان بند با چارچوب آهنی بود که سر را هم محصور می کرد (برخی از افسارها، نقاب هایی داشتند که رنج را به تصویر می کشیدند). یک لگام دهان بند (یا دهان چپان)، تقریباً به اندازهٔ ۵٫۱ × ۲٫۵ سانتی متر در دهان فرو می کردند تا زبان را به سمت پائین بفشارد، و این صفحه همچون یک ابزار فشارنده، خار یا تیغک هایی داشت که روی زبان می نشست و موجب می شد فرد کاملاً از صحبت کردن باز بماند و همچنین باعث درد شدید، آسیب های جسمانی و ترساندن و ارعاب فرد و وادارکردنش به تسلیم و اطاعت می شد. لگام سرزنش اغلب به درخواست شوهران یا سایر اعضای خانواده بر روی سرِ زنان بسته می شد. این موضوع از صحبت کردن آنان جلوگیری می کرد و منجر به عوارض جانبی ناخوشایند و بسیاری از جمله ترشح بیش از حد بزاق و رخوت دهان می شد. گاهی برای تحقیر بیشتر فرد، زنگوله ای نیز برای جلب توجه اطرافیان و رهگذران به این وسیله نصب می شد. سپس پوشنده را با یک طناب دور شهر می گرداندند. واژه
Scold در این عبارت به دو معنای «سرزنش» و «زن سرکش» به کار رفته است. خاستگاه و هدف. انگلستان و اسکاتلند. قفل زبان نخستین بار در سال ۱۵۶۷ در اسکاتلند ثبت شد و در انگلستان و مستعمرات آن نیز استفاده شد. جلسه و نشست های بزرگان قوم یا دادگاه های بارون ها در اسکاتلند این ترفند را بیشتر برای مجازات متخلفان زن و زنانی که بی ادب و پررو، نق زن یا پرخاشگر و عربده جو بودند، اجرا می کردند. زدن دهان بند و قفل زبان (موسوم به «برنکینگ» در اسکاتلند و شمال انگلستان) به عنوان «مجازاتی آینه ای» برای بداخلاق ها یا سرزنش کنندگان - زنان طبقات پایین که گفتارشان «آشوبگرانه» یا «دردسرساز» تلقی می شد - و برای ممانعت از صحبت کردن آنها طراحی شد. از این وسیله همچنین به عنوان تنبیه بدنی برای سایر جرایم، به ویژه در مورد زنان محبوس در نوانخانه یا اروگاه های کار استفاده می شد. شخصی را که باید تنبیه می کردند برای تحقیر بیشتر در یک مکان عمومی قرار می دادند و گاهی کتک هم می زدند. اسناد قصبه لنارک نمونه ای رایج از یک مجازات استفاده شده را ثبت می کند: «اگر الیزابت بار دیگر دهان به بدگویی، سرزنش و عیب جویی باز کند … بر سر [او باید] تاج برنکینگ گذاشت
ه شده و [پس از آن] طرد و نفی بلد شود.» (۱۶۵۳ لنارک بی. سند شمارهٔ ۱۵۱). این تنبیه اگرچه اساساً در مورد زنان استفاده می شود، اما سوابق و اسناد به جا مانده از شهرهای بزرگ اسکاتلند نشان می دهد که دهان بند و قفل زبان در مواقعی برای مردان نیز استفاده می شد: «پاتریک پِـرَت مجازات خواهد شد… بسته شده به صلیب این قصبه، محبوس در قفل برنکینگ [سربند و دهان بند قفل شده]» (۱۵۹۱ آبردین بی سند شمارهٔ ۲–۷۱) / «او باید به مدت ۲۴ ساعت در این وسیله قرار گیرد» (۱۵۵۹ (حوالی ۱۶۵۰) داندی بی. قانون ۱۹). وقتی این وسیله روی سر «سخن چین» گذاشته می شد، وی را در شهر می گرداندند تا به همه نشان دهند که او مرتکب تخلفی شده یا بیش از حد غرغر کرده و نق زده است. هدف از این کار تحقیر فرد خاطی برای «توبه» از اقدامات تحریک آمیز و «شورشگرانه» خود بود. یک تیغه یا خار داخل دهان بند و روی زبان قرار داشت که مانع از هر گونه صحبت کردن می شد زیرا هر حرکت دهان و صحبت کردن می توانست باعث بریدگی شدید زبان یا سوراخ شدن آن شود. هنگام پوشیدن این وسیله، غذا خوردن یا صحبت کردن برای شخص غیرممکن بود. سایر انواع این وسیله تنبیهی شامل یک زبان بند قابل تنظیم با لبه تیز
بود که باعث می شد هر حرکت دهان منجر به پارگی زبان شود. در اسکاتلند، ممکن است این وسیله تنبیهی را به طور دائمی در معرض دید عموم قرار دهند، به عنوان مثال، آن را به صلیب شهر، باسکول عمومی شهر یا دیوار ساختمان شهرداری آویزان می کردند تا همه آن را ببیند. سپس، مراسم تحقیر، با نمایش عمومی فرد محکوم شده انجام می شد. نمایش این وسیله در ملاء عام برای یادآوری عواقب هر اقدام عجولانه یا تهمت به مردم بود. چه فرد خاطی طی مراسمی به محل اجرای حکم منتقل می شد و چه به سادگی به آن مکان برده شود، روند فرایند تحقیر و توبه مورد انتظار در هر دو حالت یکسان بود. زمان ماندن در این افسار معمولاً توسط جلسه و نشست های بزرگان قوم در اسکاتلند یا یک قاضی محلی مشخص می شد. گاهی زنان کوئیکر به دلیل تبلیغ آموزه های دینی خود در مکان های عمومی توسط مقامات غیرکوئیکر تنبیه می شدند. یوغ های آهنی گردن از نظر اثر شبیه به تخته بند بودند، اما فرد مورد تنبیه را از صحبت بازنمی داشت. به طور کلی این وسیله ها همگی در انگلستان و اسکاتلند در سده های ۱۶ و ۱۷ مورد استفاده بود. دنیای جدید. لگام سرزنش در دنیای جدید کاربرد چندانی نداشت اگرچه الاودا اکویانو گزارش کر
د که معمولاً برای کنترل بردگان ویرجینیا در اواسط قرن هجدهم استفاده می شد. اِشکراوا آناستاسیا (آناستازیا، بردهٔ مؤنث) یک قدیس مردمی برزیلی است که گفته می شود به دلیل پوشیدن یک پوزه بند آهنی تنبیهی درگذشت. نمونه های تاریخی. اسکاتلند. در سال ۱۵۶۷، «بسی تِـلفِـر» ظاهراً به «بیلی توماس هانتر» در ادینبورگ تهمت زد و گفت که از پیمانه یا سنگ محک نادرست استفاده می کند. بسی به «برنکینگ» (قفل زبان) محکوم شد و به مدت یک ساعت به صلیب بسته شد. انگلستان. در قرن هفدهم، دو لگام برای استفاده توسط قضات محلی بخش والسال خریداری شد، اما مشخص نیست که چه اتفاقی برای آنها افتاده است یا حتی از آنها استفاده شده است یا خیر. در واتون-آن-تیمز در ساری، یک نمونهٔ عیناً تقلید شده از لگام سرزنش مربوط به سال ۱۶۳۳ که در سال ۱۹۶۵ به سرقت رفته بود، در یک کابینت مخصوص در اتاق گردهمایی کلیسا قرار دارد، با این نوشته که «چستر به والتون یک افسار هدیه می دهد، برای مهار زبان زنانی که بسار بیهوده صحبت می کنند.» مطابق فرهنگ شفاهی آن منطقه چستر به دلیل شایعات یک زن، ثروتی هنگفت را از دست داد و ابزار مهار یا شکنجه را از روی عصبانیت و کینه ارائه کرد. طبق گفته
ٔ کلیسا این وسیله در سال ۱۷۲۳ از چستر به این محله آورده شد. "مدیوال لاندن" (۱۹۰۶) شش مورد را ابزار لگام سرزنش را که تا آن هنگام حفظ شده بود، نام برده است: «به عقیده من، شاخه هایی که تا به امروز حفظ شده اند… در ووستر، لودلاو، نیوکاسل-آندر-لایم، آکسفورد، شروزبری... لیچفیلد... و بسیاری مکان های دیگر». در اواخر سال ۱۸۵۶ چنین موردی در قصبهٔ «بولتون لِمورس» واقع در لانکاشر استفاده شد. در هنر و ادبیات داستانی. در رمان "لگام سرزنش" اثر مینت والترز این وسیله یکی از مولفه های مهم داستان است. در صحنه هایی از فیلم "بریمستون"، یکی از شخصیت های فیلم با بازی کاریس فن هاوتن یک لگام سرزنش بر سر دارد.
آدام وینکلر (زاده ۲۵ ژوئیه ۱۹۶۷) استاد حقوق کانل در دانشکده حقوق دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس است. او نویسنده کتاب های ما شرکت ها: چگونه کسب وکارهای آمریکایی حقوق مدنی خود را به دست آوردند و جنگ با اسلحه: نبرد بر سر حق حمل سلاح در آمریکا است. آثار او مکرراً در آراء قضایی، از جمله در پرونده های دیوان عالی مربوط به اصلاحیه متمم اول و دوم، مورد استناد قرار گرفته است. کتاب وینکلر ما شرکت ها: چگونه کسب وکارهای آمریکایی حقوق مدنی خود را به دست آوردند فینالیست جایزه کتاب ملی ۲۰۱۸ برای ادبیات غیرداستانی، جایزه حلقه منتقدان ملی کتاب، جایزه نقره ای انجمن وکلای آمریکا، و جایزه کتاب کالیفرنیا شد. جایزه کتاب کتابان را دریافت کرد. وینکلر با هاوارد ویتزمن در دفاع از مایکل جکسون در برابر اتهامات تجاوز جنسی به نمایندگی از او به دادگاه رفت. او همچنین به عنوان منشی قانون برای قضاوت دیوید تامپسون از دادگاه تجدیدنظر ایالات متحده برای حوزه نهم از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۶ خدمت کرد. وینکلر از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۲ عضو دانشگاه جان ام. اولین در دانشکده حقوق دانشگاه کالیفرنیای جنوبی بود. سنین جوانی و تحصیل. وینکلر، متولد و بزرگ شده در لس آنجلس، کوچک
ترین پسر ایروین وینکلر تهیه کننده فیلم است. او در کودکی نقش های بازیگری کوچکی در فیلم هایی از جمله نیویورک، نیویورک (۱۹۷۷) به کارگردانی مارتین اسکورسیزی داشت. او دارای مدرک لیسانس علوم سیاسی در خدمات خارجی از دانشکده خدمات خارجی ادموند است. جوایز و افتخارات. وینکلر جوایز و افتخاراتی را برای کارهایش از جمله جایزه کتاب کاتبان به دست آورده است. کتاب او «ما شرکت ها» نیز او را به فینالیست جایزه ملی کتاب غیرداستانی ۲۰۱۸، جایزه حلقه منتقدان کتاب ملی، جایزه نقره ای انجمن وکلای آمریکا، جایزه کتاب کالیفرنیا تبدیل کرد. در سال ۲۰۱۸، دانشگاه نیویورک، جایزه تدریس حقوق را به او اعطا کرد، که به معلمان برای بورس تحصیلی و تعهد آنها به آموزش و پرورش دانشجویان حقوق داده می شود. وینکلر همچنین در حال حاضر در هیئت مدیره مرکز عدالت برنان خدمت می کند.
سد تنگوئیه سیرجان، یک سد سنگریزه ای با هسته رسی بر روی رودخانه فصلی تنگوئیه می باشد که در ۲۵ کیلومتری شمال شرقی سیرجان در استان کرمان قرار گرفته است. این سد یکی از منابع تأمین آب شرب سیرجان و مناطق اطراف می باشد. اهداف و مشخصات. این سد برای استفاده بهینه از امکانات منابع آب و خاک حوضه رودخانه تنگوئیه انجام شد و تأمین آب شرب و کشاورزی هدف از ایجاد این سد بوده است. برای این منظور عملیات ساخت تصفیه خانه ای به ظرفیت ۱۰۰۰ لیتر در ثانیه برای تصفیه آب سد و چاه های آب شرب، برای تأمین ۶۰٪ آب شرب شهر سیرجان ساخته شد که با لوله گذاری به طول ۲۵ کیلومتر، آب را به این شهر منتقل می کند. موقعیت جغرافیایی و تاریخچه. سد تنگوئیه سیرجان در ۲۵ کیلومتری شمال شرق شهر سیرجان و ۱۶۰ کیلومتری جنوب کرمان واقع شده است. مساحت حوزه آبریز درحدود ۹۹۷ کیلومتر مربع و ورودی متوسط سالانه۹/۳۲ میلیون متر مکعب و آبدهی متوسط سالیانه در محل سد برابر ۱/۱ مترمکعب در ثانیه می باشد. مطالعات اولیه سد در سال ۱۳۶۴ انجام شد. مطالعات مرحله اول در سال ۱۳۷۴ مورد تصویب دفتر طرحهای توسعه منابع آب وزارت نیرو قرار گرفت و مطالعات مرحله دوم هم زمان با احداث سیستم انح
راف در سال ۱۳۷۵ آغاز گردید.
فستیوال فلوری () (که در قدیم فستیوال رقص فلوری نامیده می شد و اغلب به اختصار از آن به فلوری نام برده می شد) فستیوال سالیانه ای است که در آخر هفته ماه فوریه در ساراتوگا اسپرینگز، نیویورک برگزار می شود. این فستیوال یکی از بزرگ ترین رقص های کنترا در ایالت متحده آمریکا، و هم چنین انواع دیگر رقص محلی سنتی و موسیقی را در بر می گیرد، که هر سال بیش از ۵٬۰۰۰ شرکت کننده و ۴۰۰ اجرا کننده را جذب خود می کند. اولین بار در سال ۱۹۸۸ برگزار شد و اجرای آن را سازمان غیرانتفاعی دنس فلوری بر عهده دارد.
ایهازوآرا (به لاتین: Ihazoara) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در هائوته ماتسیاترا واقع شده است. ایهازوآرا ۷٬۳۷۶ نفر جمعیت دارد و ۱٬۱۱۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ایاوونومبی ووهیبولا (به لاتین: Iavonomby Vohibola) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در هائوته ماتسیاترا واقع شده است. ایاوونومبی ووهیبولا ۳۶٫۵۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱٬۵۲۶ نفر جمعیت دارد و ۱٬۱۰۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ایکالالائو (به لاتین: Ikalalao) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در هائوته ماتسیاترا واقع شده است. ایکالالائو ۱۰۵٫۱۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱۴٫۹۵۰ نفر جمعیت دارد و ۱٬۲۲۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ایکالاماوونی (به لاتین: Ikalamavony) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ایکالاماونی واقع شده است. ایکالاماوونی ۱٬۲۲۵ کیلومتر مربع مساحت و ۳۵٬۱۱۴ نفر جمعیت دارد و ۷۹۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ناحیه آمبوهیماهاسوآ (به لاتین: Ambohimahasoa District) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در هائوته ماتسیاترا واقع شده است. ناحیه آمبوهیماهاسوآ ۱٬۹۶۲ کیلومتر مربع مساحت و ۲۷۱٬۲۳۳ نفر جمعیت دارد.
ایساکا (به لاتین: Isaka) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در هائوته ماتسیاترا واقع شده است. ایساکا ۱۱٬۶۴۲ نفر جمعیت دارد و ۱٬۱۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ناحیه آمبالاوائو () یک بخش های ماداگاسکار در ماداگاسکار است که در هائوته ماتسیاترا واقع شده است.
ماناکارا-آتسیمو (به لاتین: Manakara-Atsimo) یک ناحیه در ماداگاسکار است که در واتوواوی-فیتووینانی واقع شده است. ماناکارا-آتسیمو ۲۵۴٬۳۴۴ نفر جمعیت دارد و ۱۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ناحیه مورونداوا (به لاتین: Morondava District) یک ناحیه در ماداگاسکار است که در منابه واقع شده است.
ناحیه بتافو (به لاتین: Betafo District) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در واکینانکاراترا واقع شده است. ناحیه بتافو ۴٬۶۰۷ کیلومتر مربع مساحت و ۳۳۱٬۶۹۶ نفر جمعیت دارد.
ناحیه آنتسیرابه دو (به لاتین: Antsirabe II District) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در واکینانکاراترا واقع شده است. ناحیه آنتسیرابه دو ۲٬۴۷۱٫۳۱ کیلومتر مربع مساحت و ۴۰۶٬۳۵۳ نفر جمعیت دارد.
ناحیه آنتسیرابه یک (به لاتین: Antsirabe I District) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در واکینانکاراترا واقع شده است. ناحیه آنتسیرابه یک ۱۸۰ کیلومتر مربع مساحت و ۲۶۵٬۰۱۸ نفر جمعیت دارد و ۱٬۵۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بتافو (به لاتین: Betafo) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ناحیه بتافو واقع شده است. بتافو ۳۴٬۳۳۶ نفر جمعیت دارد و ۱٬۴۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ناحیه فاراتسیهو (به لاتین: Faratsiho District) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در واکینانکاراترا واقع شده است. ناحیه فاراتسیهو ۲٬۰۱۵ کیلومتر مربع مساحت و ۲۲۲٬۹۲۲ نفر جمعیت دارد.
ناحیه ماندوتو (به لاتین: Mandoto) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در واکینانکاراترا واقع شده است. ناحیه ماندوتو ۴٬۵۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۲۲۷٬۸۰۰ نفر جمعیت دارد و ۸۱۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ناحیه آنتانیفوتسی (به لاتین: Antanifotsy District) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در واکینانکاراترا واقع شده است. ناحیه آنتانیفوتسی ۳٬۴۲۵ کیلومتر مربع مساحت و ۳۵۴٬۹۳۳ نفر جمعیت دارد.
رقص اجتماعی () رقص هایی هستند که ماهیت و عملکرد اجتماعی دارند. رقص های اجتماعی به جای اهداف نمایشی، در جهت حضور و مشارکت افراد در نظر گرفته می شود. افرادی که در این نوع رقص حضور می یابند تنها برای معاشرت و تفریح می رقصند، هر چند ممکن است کارکرد مراسمی، رقابتی و شهوانی داشته باشد.