Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لمان ملی، به مقاماتی رسیدند. در حال حاضر، هوآ هاو به هدف اصلی خود یعنی استقلال دینی دست یافته بود. اقتدار بودایی ارتدوکس دیگر بر اساس مذهبی علیه هوآ هاو تبعیض قائل نشد. قدرت نظامی "هوآ هاو" در امتداد خطوط مذهبی سازمان دهی شده بود و توانایی تضمین سطح بالایی از امنیت محلی در استان هایی که تحت کنترل آن ها بود، قدرت مندترین اهرم نفوذ را برای این گروه فراهم کرد. "هوآ هاو یک" نیروی مذهبی به تمام معنا بود که وظیفه حفاظت از فدائیان خود را بر عهده داشت. پس از بازسازی ساختار نیروهای مسلح ویتنام جنوبی، هوآ هاو، یک گروه شبه نظامی محلی تشکیل دادند و از مناطق مرکزی محافظت کردند و از دسترسی ویت کنگ به ثروت های کشاورزی خود ممانعت کردند. ارتش ویتنام به سه رده تقسیم شد: ارتش جمهوری ویتنام که یک نیروی نظامی منظم بود، و دو طبقه از نیروهای زمینی نیز زیر نظر ارتش جمهوری ویتنام وجود داشت: «نیروی مردمی» و «نیروی منطقه ی». افرادی که در نیروی مردمی بودند فقط اجازه داشتند در مناطقی که در آن سکونت داشتند، منصوب شوند، درحالی که نیروهای منطقه ای فقط اجازه داشتند در مناطق داخل استانی که در آن ساکن بودند، استخدام شوند. این یک فرصت فوق العاد
ه برای هوآ هاو بود تا یک نیروی قوی و متحد برای دفاع از سرزمین خود و مبارزه مؤثر با ویت کاگ ایجاد کنند. پیش تر، مردم محلی که نیروهای مسلح هوآ هاو را تشکیل می دادند از طریق مالیات های محلی تأمین مالی می شدند، اما اکنون، هوآ هاو توسط دولت سایگون پول تأمین می شد تا از خود دفاع کند. سقوط سایگون. توانایی این گروه در عملیات ضدچریکی با سطح بالای امنیتی در استان هایی که در آن فعالیت می کرد محرز بود. یکی از استان های جیانگ، بالاترین رتبه امنیتی را در میان استان های ویتنام جنوبی داشت. علی رغم این که لانگ زوین، مرکز استان و تنها ۳۰ مایل از مرز کامبوج فاصله دارد، توسط مناطقی با رتبه بندی امنیتی نزدیک به انتهای فهرست ملی احاطه شده بود. دژ هوآ هاو در رتبه دوم امنیتی دلتای مکونگ بود. امنیت منطقه مشاوران آمریکایی را بر آن داشت تا مقامات بلندپایه بازدیدکننده را به استان آن گیانگ دعوت کنند، جایی که وضعیتش نمایان گر پیشرفت چشم گیر جنگ بود. علی رغم جنگ چریکی وحشیانه ای که بقیه دلتای مکونگ را دربر گرفته بود، آن جیانگ تا پایان درگیری پناهگاه صلح باقی ماند. هیچ لشکری از ارتش جمهوری ویتنام هرگز برای انجام عملیات جنگی تمام وقت در استا
ن منصوب نشد و تلاش های آن محدود به جلوگیری از مسیرهای نفوذ کمونیست ها و محافظت از اردوگاه های استان های هم جوار بود. علاوه بر این، در سراسر دلتای مکونگ، نیروهای زمینی "آن گیانگ" کم ترین میزان فرار را داشتند. در اواسط دهه ۱۹۷۰، رئیس جمهور "نگوین وان تیو"، که در سال ۱۹۶۷ قدرت را در دست گرفت، با مخالفان داخلی مواجه شد. او پس از چند اعتراض خیابانی، شروع به سرکوب مخالفان، از جمله شبه نظامیان "هوآ هاو" کرد. به دنبال آن، شش جناح بزرگ هوآ هاو اعلامیه ای را در روستای "هوآ هاو" امضا کردند و خواستار پایان دادن به همه فعالیت هایی شدند که برای وحدت مضر بودند، و مخالفتی را با سایگون تشکیل دادند. آن ها به صدها هزار نفر از فراریان ارتش جمهوری ویتنام پناه داده و از آن ها محافظت کردند و آن ها را در ارتش خود سازمان دهی کردند و تسلیحات آمریکایی به دست آمده از فرماندهان فاسد ارتش جمهوری ویتنام را در اختیار آن ها قرار دادند. "هوآ هاو"، با ایجاد یک «نیروی گارد غیرنظامی»، تبدیل به یک دشمن سرسخت برای "تیه ئو" شد، که در ۳۰ ژانویه ۱۹۷۵ انحلال شبه نظامیان "هوآ هاو" را اعلام کرده بود. آنها "له ترونگ توان"، مدیر مؤسسه مرکزی "هوآ هاو"، و "
تران هاو بای"، فرمانده شاخه نظامی "بائو آن" را دستگیر کردند. این افراد به دادگاه نظامی کان تو فرستاده شدند و در آن جا به شش سال کار سخت محکوم شدند. نیروهای دولتی تا فوریه ۶۰۰ هوآهاوئیست را دستگیر کردند و درگیری در دلتای مکونگ رخ داد. سربازان ارتش جمهوری ویتنام پس از محاصره ده هزار "هوآ هاو"یی، هفت شبه نظامی هوآ هاو را کشتند و شانزده تن دیگر را زخمی کردند، از جمله شبه نظامیانی از شاخه نظامی ای که اکنون ممنوع شده بود. "لونگ ترونگ تونگ"، رهبر هوآ هاو و اعضای شورای عالی جنبش در میان محاصره شدگان بودند. با وجود همه این ها، "آن جیانگ"، استان اصلی مذهب، تا آخرین ماه های جنگ به یک پایگاه دولتی تبدیل شد. قبل از سقوط سایگون در سال ۱۹۷۵، حداقل دو گردان نیروی منطقه ای "هوآ هاو" به استان همسایه کین گیانگ فرستاده شدند و صدها هزار هوآ هاویی در واحدهای ارتش جمهوری ویتنام در سراسر کشور خدمت کردند. هزاران سرباز آموزش دیده دیگر در استان های آن جیانگ و چاو دوک مستقر شدند. بسیاری از این سربازان به نیروهای چریکی در حومه مقر هوآ هاو پیوستند که در اثر جنگ آسیب ندیده بود. پس از جنگ، گزارش هایی مبنی بر شورش نظامی بزرگ ضدکمونیستی در دل
تای مکونگ منتشر شد، اگرچه به دلیل ماهیت پنهان کارانه کشور در آن زمان اطلاعات زیادی در دست نیست. در نوامبر ۱۹۷۷، یک فرمان دولتی تصریح کرد که فعالیت های مذهبی باید با سوسیالیسم سازگار باشد. اعمال انفرادی "هوآ هاو" مجاز بود، اما اشاره صریح به "سو" مجاز نبود و آثار مکتوب او غیرقانونی بودند. مقامات کمونیست ویتنامی عملیات نظامی برای شکست نیروهای باقی مانده را در ژانویه ۱۹۷۸ گزارش کردند. رسانه های آمریکایی تصور می کردند که آن ها شورشیان "هوآ هاو" هستند که تعدادشان به هزاران نفر می رسید. هوآ هاو در سال 1978 ادعا کرد که سه میلیون طرف دار دارد. دولت جدید این دین را ممنوع کرد، اما به پیروانش اجازه داد تا در خانه عبادت کنند. بسیاری از هوآ هاوئیست ها به کامبوج گریختند، یا به ایالات متحده مهاجرت کردند تا از آزار بیش تر جلوگیری کنند. در همین حال، رهبران مذهبی هوآ هاو راه های مختلفی برای هم کاری با مقامات محلی پیدا کردند. برخی از رهبران دیدگاه سیاسی تری داشتند و مورد آزار و اذیت قرار گرفتند. برخی از رهبران از بحث سیاسی خودداری کردند و در برخی زمینه ها تنها ماندند. برخی در مورد سوءاستفاده های دولت، که باعث تنش می شد و آن ها ر
ا شورشیان تلقی می شدند، انتقاد کردند. امروز و آزار و اذیت. دولت ویتنام در سال ۱۹۹۹ مذهب "هوآ هاو" را به رسمیت شناخت. در ژوئیه، نیم میلیون هوآ هاوئیست در "آن جیانگ" گرد هم آمدند. گردهمایی های مذهبی مشابهی در سال های بعد برگزار شد. علی رغم این ها، دولت کنترل های سختی را بر گروه های مخالف هوآ هاو که از شاخه های مورد تحریم دولت پیروی نمی کردند، اعمال می کند. گروه های حقوقی گفته اند که مقامات در "آن جیانگ" به طور منظم فداییان را مورد آزار و اذیت قرار می دهند، خواندن عمومی نوشته های بنیان گذار هوآ هاو را ممنوع می کنند، و نمازگزاران را از بازدید از بت کده های هوآ هو در آن جیانگ و استان های مجاور منع می کنند. بیان جمعی مراسم خاص هوآ هاو، سنت های زیارتی، و آزادی مطبوعات توسط مقامات مذموم است. حزب کمونیست ویتنام ادامه سلطه سیاسی خود را با دستگیری مجدد فعالان هوآ هاو نشان داد. دو هوآهاوئیست در سال ۲۰۰۵ در اعتراض به آزار و اذیت مذهبی خودسوزی کردند، و در می ۲۰۰۷ نه نفر دیگر در پی موجی از دستگیری ها زندانی شدند. طبق گزارش دیده بان حقوق بشر در سال ۲۰۲۰، گروه های مذهبی ناشناخته، از جمله گروه های هوآ هو، تحت نظارت، آزار و اذی
ت و ارعاب دائمی قرار دارند و پیروان آن ها در معرض انتقاد، ترک اجباری دین، دستگیری، بازجویی، شکنجه و حبس قرار می گیرند. بر اساس منابعی دیگر، اعضای گروه های ثبت نشده هوآ هاو در موارد متعدد مورد آزار و اذیت قرار گرفتند، از جمله زندانی کردن شش هوآهاوئیست که متهم به سازماندهی اعتراضات ضددولتی بودند. منابع هوآ هاو بیان می کنند که از اواسط سال ۲۰۱۹، حبس خانگی برای ۶۷ پیرو هوآ هاو اعمال شده است. افرادی که در برابر تلاش های پلیس برای جلوگیری از حضور مدعوین در جلسات هوآ هاو مقاومت می کنند، عامل اکثر دستگیری ها بوده اند. پلیس چنین سرپیچی ای را «برانگیختن اغتشاش» می دانست. در اکتبر ۲۰۱۹، شش عضو یک گروه ثبت نشده "هوآ هاو" درحالی که در حال حرکت به سوی تظاهرات علیه تخریب برنامه ریزی شده معبد هوآ هاو بودند، توسط پلیس یونیفورم پوش در استان آن جیانگ مورد حمله قرار گرفتند. کلیسای بودایی هوآ هاو که توسط دولت به رسمیت شناخته شده بود از تخریب معبد حمایت کرده بود، اما مدافعان آن استدلال کردند که هنوز برای آن ها قابل استفاده و مقدس است. بر اساس گزارش سالانه ۲۰۱۹ کمیسیون ایالات متحده در مورد آزادی مذهبی بین المللی، مقامات محلی در است
ان موانع و ایست های بازرسی پلیس ایجاد کردند تا پیروان فرقه را از جشن گرفتن اعیاد مذهبی مهم، مانند تولد بنیان گذار خود جلوگیری کنند. در ۲۷ نوامبر ۲۰۱۹، به گفته "آن جیانگ"، یک روزنامه مستقر در ویتنام، یک بودایی هوآ هاو به دلیل اظهارات انتقادی در رسانه های اجتماعی در مورد دولت به هشت سال زندان محکوم شد. شاخه ها. هوآ هاو به سه شاخه تقسیم می شود که به آن ها «فرقه» می گویند: «خالص»، «بی طرف»، و «به رسمیت شناخته شده توسط دولت». همه فرقه ها از شیوه های یکسانی پیروی می کنند. تعداد کمی از هوآهاوئیست ها تصمیم می گیرند که عضو یک فرقه تازه تأسیس نباشند. بر اساس منابع هوآ هاو، فرقه های "خالص" و "دولتی" کم تر از ۴۰۰ طرف دار دارند، درحالی که بقیه اعضای فرقه "بی طرف" هستند. پیروان فرقه "خالص" کاملاً به آموزه های "سو" متعهد هستند. یکی از آرمان های اصلی آن ها مخالفت با «دیکتاتوری» است و قصد دارند برای بازپس گیری «منافع شرعی» خود مبارزه کنند، درحالی که طرف داران فرقه "بی طرف" با فرقه "خالص" هم سو هستند، اما نمی خواهند با مقامات مشکلی داشته باشند. اعضای حزب کمونیست ویتنام رهبری فرقه "به رسمیت شناخته شده توسط دولت" را بر عهده دارن
د. به گفته "ویتنامی ها" به انگلیسی: "The Vietnamese")، که توسط فعالان و خبرنگاران ویتنامی تشکیل شده است، فرقه "خالص" یک سازمان مذهبی ناشناخته است و اعضای آن اجازه ندارند مراسم عبادی خود را به صورت علنی برگزار کنند، زیرا فقط کمیته اجرایی مرکزی سازمان اختیار برگزاری چنین رویدادهایی را دارد. باورها. اندیشه. آموزه معنوی "هوآ هاو" اساساً بودایی است. به عنوان نمونه ای از پروتستانتیسم بودایی نام گذاری شده است. در هوآ هاو ملغمه ای از بودیسم، نیاپرستی، آیین های حیوانی، و عناصر آموزه های کنفوسیوس، دگرگون شد و با آداب و رسوم دهقانان دلتای مکونگ تطبیق یافت. همچنین تحت تأثیر جنبه های هزار ساله بودیسم خمر قرار گرفت. بین سال های ۱۹۴۰ و ۱۹۴۶، "سو" مجموعه ای از کتابچه ها را نوشت که عناصر اعتقادی «بودیسم ماقبل فرقه ای» و کاربرد آن در فرهنگ دهقانی در آن زمان را تشریح می کرد. متون مکتوب اصلی او برای اولین بار در سال ۱۹۴۸ پس از مرگش به صورت کتاب گردآوری شد. "سو" تأکید کرده بود که قصد او بازگشت به آموزه های اصلی اندیشه "بو سون کای هنگ" است. او به خاطر بازگشت به گذشته مورد انتقاد قرار گرفت، اگرچه بیش تر انتقادها از سوی روشن فکران غ
ربی بود که ارتباط ارزش های سنتی را با نگرانی های معاصر زیر سؤال بردند، و بیش تر اعمال فرقه ای را به عنوان خرافات رد کردند و اصرار داشتند که دین جایی در سیاست ندارد. بازنگری این دکترین به عنوان پاسخی به انتقادهای خاص، به جای این که نتیجه بازنگری مستدل خودش باشد، به او تحمیل شد. در نتیجه، این تجدیدنظر به اندازه حمله های انتقادی بی نظم بود؛ بنابراین، تفکر "هوآ هاو" یک بازنگری سنجیده از مجموعه ای از ایده های قدیمی نیست. جنبه های مذهبی و سکولار فلسفه "هوآ هاو" به طور جدایی ناپذیری به هم مرتبط هستند. ارزش های معنوی دارای انشعاب سکولار هستند و راه حل های مذهبی اغلب برای آنچه که دغدغه های اجتماعی و سیاسی تلقی می شوند، پیشنهاد می شوند. "سو"، که پیروانش از او به عنوان «استاد با فضیلت» یا «استاد اعظم» یاد می کنند، با مفاسد اجتماعی ویتنام، کودک همسری، همسریابی، قمار و االکلیسم و تریاک را ممنوع کرد. او پول را به عنوان منبع شرارت، هم برای کسانی که فاقد آن هستند و هم برای کسانی که دارایی بیش از حد دارند، به تصویر می کشد، و بر صرفه جویی و کار سخت برای فقرا تأکید می کند؛ درحالی که بر ارزش اجتماعی انفاق برای ثروتمندان تأکید می
کند. "سو" مخالف سود و رقابت بود و به مفهوم بداخلاقی ربا اعتقاد داشت. زندگی شهری، به گفتهٔ "سو"، محل رقابت بی امان و مصرف خودنمایی بود. احساسات ضدشهری او نه تنها از اعتقاداتش به شر ذاتی شهرهای بزرگ سرچشمه می گیرد، بلکه از این که این شهرها راه فراری برای افرادی فراهم می کنند که به دنبال اجتناب از استرس های زندگی جمعی هستند، سرچشمه می گیرد. اکثر مشکلات مدرن به تمدن غرب مربوط می شد، که خود را در سبک زندگی شهری نشان داد. گفته می شد که تصور مردم از اجتماع به دلیل زندگی شهری مختل شده است. ساکنان شهر متهم به بی صداقتی، پیچیدگی بیش از حد، و وسواس به ارزش ها و ظواهر مادی بودند. "سو" شهرنشینی و صنعتی شدن را نتیجه تسخیر استعماری و در نتیجه چیزی می دانست که می توان با پایان حکومت استعماری معکوس کرد. علی رغم این که از رفتار برابر و لغو امتیازات ویژه حمایت می کرد، او از مخالفان سرسخت مارکسیسم و تضاد طبقاتی بود. در واقع، "هوآ هاو" مالیات های زیادی برای نوکیشان وضع می کرد تا خدمات رفاهی و حمایت نظامی را پوشش دهد. مشابه سنت نیلوفر سفید چین، معادشناسی "هوآ هاو" از سه دوره بزرگ (تام نگویین) استفاده می کند: استقرار، اوج، و نابود
ی دارما. هرچه بشریت به پایان «عصر پایه» (hạ ngươn) نزدیک تر شود، با فجایع بیش تری مواجه خواهد شد و در نهایت به «پایان جهان» (tận thế) می انجامد. سپس یک «عصر عالی» نوین (thượng ngươn) ظهور خواهد کرد که با بازآفرینی اخلاقی مطلق و ایمان صادقانه متمایز می شود. اگر مؤمنان از اخلاق اعلام شده پیروی کنند، می توانند انتظار داشته باشند که در یک مجلس بزرگ شرکت کنند که در آن بر اساس شایستگی های خود مورد قضاوت قرار خواهند گرفت. مایتریا ریاست این مجلس که نام آن «مجلس گل اژدها» است را بر عهده خواهد داشت، و در آن او به اوج روشن گری خود خواهد رسید و دوره جدیدی از جوان سازی را آغاز خواهد کرد. "سو" به دنبال وحدت و اصلاح ماهایانه بود که بزرگ داشت نیاکان را گرامی می دارد و برای زندگی دهقانی مناسب است. او سعی کرد انتقادی از عناصر معادشناختی "بو سون کای هنگ" ایجاد کند که قبلاً هرگز انجام نشده بود. از سوی دیگر، میل "سو" برای شکستن چرخه نبوی و مسیحایی هرگز به طور کامل تعریف یا برآورده نشد. مرگ مرموز او حتی امید به بازگشت دوباره را بیدار کرد و راه را برای ادعاهای تناسخ در اشکال مختلف هموار کرد. تمرین ها. برخلاف بودیسم ارتدکس، "هوآ هاو
" از تشریفات پیچیده معابد اجتناب می کند، هیچ نظم رهبانی را حفظ نمی کند، و تمرینات خانگی را آموزش می دهد.. "سو اعتقاد داشت" که هر فدایی می تواند ارتباط مستقیمی با گوتاما بودا داشته باشد و ایمان درونی مهم تر از مناسک بیرونی است. ایمان نیازی به مجسمه یا ابزار گران قیمت ندارد، زیرا ایمان آن است که وقتی یک مؤمن که زندگی «درست» داشته است می میرد، فقط به یک تشییع جنازه ساده نیاز دارد تا عبور او را به زندگی پس از مرگ تسریع کند. چنین احکامی در کاهش هزینه دین برای دهقانان بسیار مهم بود. به دلیل سادگی ظاهری. معابد "هوآ هاو" اغلب یک سازه گچ بری ساده با سقف کاه گلی است. تزئینات مذهبی نیز به همین ترتیب ساده هستند. مهم ترین محراب "هوآ هاو" در بیرون از محل سکونت ساخته شده است که در مقابل آن سجده های آیینی انجام می شود (محراب بهشت، به انگلیسی: Heaven's altar)، و مکان مشخص سنت "هوآ هو" است. این محراب یک لوح چوبی به ابعاد ۴۰ در است که توسط یک ستون بالایی به طول است که بر روی آن هدایا گذاشته می شوند. این نشان دهنده محرومیت و فناپذیری و فروتنی پیروان است. پیروان با پاها و گاهی با زانوی خود محکم بر زمین زده و در ارتباط مستقیم با ب
هشت دعا می کنند. آموزش متخصصان مذهبی غیرروحانی در دهه ۱۹۵۰، زمانی که اولین آثار توضیحی "هوآ هاو" منتشر شد، آغاز شد. در دهه ۱۹۶۰ مراکز مطالعاتی شروع به تکثیر آموزه ها کردند و نخبگان برای آموزش به مردم آموزش دیده بودند. به رسمیت شناختن دولت به این گروه اجازه داد تا فعالیت های اجتماعی و خیریه اش را گسترش دهد، و آثاری از نوشته های "سو" را بازنشر و ترجمه کند، و پرتره هایی از او را چاپ کند که بعدتر به عبادت تبدیل شد. همچنین کتابخانه هایی بسازد، و مراکز آموزشی تأسیس کند. این امکان فراهم آمد که "داک گیان دونگ" ساخته شود؛ که عمارت های کنار جاده ای بودند که به دهقانانی که در مزارع کار می کردند اجازه می داد به خوانش های عمومی از متون مقدس گوش دهند. برای نشان دادن درک جهان، نماز در مقابل یک میز خالی که با پارچه قرمز پوشیده شده است خوانده می شود. آب به عنوان نشانه پاکیزگی، گل های محلی به نشانه پاکی و مقدار کمی بخور برای دفع ارواح شیطانی تنها نذری فیزیکی هستند. مناسک منظم "هوآ هاو" به چهار نماز در روز محدود می شود: دعای اول به بودا، دعای دوم به «حکومت پادشاه روشن فکر» که متأثر از تفکر مسیحایی غربی است، دعای سوم به والدین و
بستگان زنده و فوت شده، ودعای چهارم تقدیم به کسانی است که نمازگزار می خواهد «اراده اصلاح و انفاق و رهایی از زنجیرهای جهل» داشته باشند. طبق فلسفه "هوآ هاو،" پیروان باید سه پیوند اساسی را حفظ کنند: «رابطه بین حاکم و رعیت»، «رابطه بین پدر و پسر»، و «رابطه بین زن و شوهر». پنج فضیلت «خیرخواهی»، «درستی»، «شایستگی»، «خرد» و «امانت داری» باید رعایت شود. آن ها باید بیش از هر چیز در هماهنگی با یکدیگر زندگی کنند. به گفته "تان وو-دای"، زمانی که دولت این مذهب را به رسمیت شناخت، هوآهاوئیست ها شروع به ارائه امکانات رفاهی به جامعه، مانند غذای رایگان، سرپناه، لباس، گیاهان دارویی، و زیرساخت های حمل و نقل روستایی کردند. برای "هوآ هاو"، ایجاد دهکده های جدید اقدامی شایسته بود. در اوایل دهه ۱۹۷۰، هوآهاوئیست ها به طور فعال روستاهای جدیدی را از تالاب های نی ایجاد می کردند. با وجود این، مردم ویتنامی خارج از دلتای مکونگ اطلاعات کمی در مورد زندگی مذهبی "هوآ هاو" دارند. در اوایل شکل گیری این دین، لفاظی آخرالزمانی "سو" بازتاب شدیدی داشت. چندین مورد از قربانی انسانی توسط متخصصان "هوآ هاو" مستند شده است. این قتل های آیینی به دلایل مذهبی تو
جیه می شد و برخی معتقد بودند که ارواح تشنه خون انسان هستند. اگرچه قربانی کردن انسان قبل از "هوآ هاو" در ویتنام ناشناخته نبود، مورخ "هوئه-تام تای" استدلال می کند که پیش بینی های "سو" در افزایش دفعات چنین حوادثی در دهه ۱۹۴۰ نقش داشته است. از نظر تاریخی، از واعظان فرقه ای ویتنامی انتظار می رفت که اعمال جادویی و شفابخش انجام دهند، اما نویسندگان "هوآ هاو" معتقد بودند که جادو خرافات است، و از این رو با روحیه ذن ناسازگار است. یک مبلغ باید توانایی های ویژه خود را قبل از پذیرفته شدن موعظه نشان می داد، که استفاده از جادو را ضروری می کرد. "تای" معتقد است که این تأکید از بی سوادی جمعیت دلتای مکونگ ناشی می شود. او این را با دین های نجات گرای چینی مقایسه می کند، که بیش تر از کلمه نوشتاری استفاده می کردند، اما طرف دارانشان نیز در جوامع خود ساکن بودند. فقدان ادبیات مذهبی و تمرکز بر اثبات جادو، سبکی از رهبری را بر اساس جذابیت شخصی به جای مشروعیت موروثی به وجود آورد. طرف داران "هوآ هاو" پرچم خاص خود را دارند؛ مستطیل قهوه ای بدون شخصیت یا تصویر. نشان "هوآ هاو" دایره ای و قهوه ای است، با یک نیلوفر آبی سفیدرنگ در مرکز و حروف اول
PGHH (زبان ویتنامی: "") بر روی. آن ها همچنین تعطیلات خاص خود را دارند. هوآهاوئیست ها سه روز عید را در هر سال قمری ویتنامی جشن می گیرند: هجدهمین روز از ماه پنجم، سالگرد تأسیس بودیسم "هوآ هاسو،" روز بیست و پنجم ماه یازدهم، میلاد بنیان گذار، و روز ۲۵ از ماه ۲، تاریخ «ناپدید شدن» بنیان گذار. برای پیرو شدن، یک داوطلب باید خود را با کمک دو نفر از وفاداران تأییدشده و آشنا به احکام دینی و محدودیت های اخلاقی به کمیته مدیریت روستا معرفی کند. نوکیش پس از پذیرفته شدن در ملاءعام، به خانه برمی گردد تا به خانواده خود بگوید که در کنار سه جواهر بودیسم پناه گرفته اند و در برابر محراب اجداد دعا می کنند، و سپس نسخه ای از اثر "سو"، "" (به ویتنامی: Cách tu hiền và sự ăn ở của một người bổn đạo) به او داده می شود. اگر هیچ کمیته مدیریتی وجود نداشته باشد، پذیرش توسط دو طرف دار رهبری می شود تا زمانی که بتوانند به نزدیک ترین کمیته مراجعه کنند. هر کسی که می خواهد جامعه را ترک کند باید تصمیم خود را به دو دنبال کننده یا کمیته اطلاع دهد. هر کس مخالف آموزه های "سو" باشد از جامعه اخراج می شود و مسئولیت اعمال او به عهده خود اوست. هیئت های مدی
ریت روستاها از اواخر دهه ۱۹۴۰ تحت صلاحیت یک هیئت بین استانی و در نهایت یک هیئت مدیریت مرکزی قرار گرفتند که مسئولیت آموزش بودایی و اعمال شرایط پذیرش در دین را بر عهده داشت. با این حال، از آن جایی که توسط جناح های نظامی کنترل می شد، پاسکال بوردو، مورخ، استدلال می کند که فاقد نمایندگی واقعی است. جمعیت شناسی. طبق یک مطالعه در سال ۲۰۱۹ توسط مأمورحقیقت یاب وزارت کشور بریتانیا در ویتنام، "هوآ هاو" چهارمین دین بزرگ این کشور است. طبق گزارش ۲۰۱۹ بین المللی آزادی مذهبی وزارت امور خارجه ایالات متحده، بر اساس برآوردهای دولت ایالات متحده، کل جمعیت ویتنام ۹۷٫۹ میلیون نفر بود. آمار دولت ویتنام از ژانویه ۲۰۱۸ نشان داد که هوآهاوئیست ها حدود ۱٫۵٪ از جمعیت ویتنام را تشکیل می دهند. تخمین های رسمی تعداد هوآهاوئیست ها را ۱٫۳ میلیون نفر می دانند، اگرچه برآوردهای غیررسمی آن را بیش از ۲ میلیون نفر می دانند. منابعی دیگر پیروان هوآ هاو را ۵۰۰۰۰۰ تا ۱ میلیون، ۴ تا ۵ میلیون یا ۸ میلیون تخمین می زنند. در طول پیدایش "هوآ هاو"، جذابیت این دین در درجه اول به دهقانان فقیر دلتای مکونگ بود. این مذهب هنوز به طور انحصاری در این منطقه متمرکز است، ب
ه ویژه در نواحی استان "آن جیانگ"، "چو مویی" و "فو تان"، و شهرهای "چاو داک" و "لانگ زوین"، و همچنین اطراف استان های دونگ تاپ، وین لونگ و کین گیانگ. علاوه بر این، به دلیل مهاجرت پیروان و نه گسترش مذهب در میان جمعیت شهری، پیروان "هوآ هاو" را می توان در شهر "هو چی مین" نیز یافت. هوآهاوئیست های ثبت نشده اغلب در مناطق دورافتاده زندگی می کنند و دست رسی به آن ها دشوار است. در نتیجه، درک چگونگی تعامل جوامع با یکدیگر، یا این که آیا آن ها توسط یک شبکه ارتباطی به هم متصل هستند یا نه، دشوار است. طرف داران "هوآ هاو" در مرکز ویتنام بسیار کم هستند و تقریباً هیچ طرف داری در شمال ویتنام وجود ندارد. جوامع خارج از کشور در اواخر دهه ۱۹۷۰ عمدتاً در ایالات متحده، استرالیا، و کانادا شروع به شکل گیری کردند، و همچنین گروه های کوچ کتری در فرانسه، آلمان و بلژیک. تخمین زده می شود که چند ده هزار پیرو "هوآ هاو" در خارج از ویتنام زندگی می کنند. بزرگ ترین جامعه هوآهاوئیست های خارج از کشور در سانتا آنا، کالیفرنیا است.
لیگ برتر فوتبال زنان عربستان بالاترین سطح مسابقات لیگ فوتبال سراسری در عربستان سعودی است که در سال ۲۰۲۰ میلادی تاسیس شد و اکنون با شرکت ۸ تیم برگزار می شود. منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/Saudi_Women%27s_Premier_League
دوسان میجیک (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال و مربی و مدیر اهل صربستان است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۸ سال یوگسلاوی بازی کرده است.
گوران میلانکو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل کرواسی است که در پست هافبک بازی می کرد.
دوسکو میلینکوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل صربستان است. او در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرد.
نیکولا میلینکوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل صربستان است که در پست هافبک بازی می کرد.
علی سونال (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ترکیه است. وی از سال ۱۹۹۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
باشگاه فوتبال زنان النصر عربستان باشگاه فوتبال زنان عربستانی است که در سال ۲۰۲۲ میلادی تاسیس و در شهر ریاض فعالیت می کند. نام پیشین این باشگاه المملکه نام داشت. این تیم ۲ بار قهرمان لیگ برتر فوتبال زنان عربستان شده است. منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/Al_Nassr_FC_(women)
گوران میلوسویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل صربستان است که در پست مدافع میانی بازی می کرد.
آلوگلیپتین () یک داروی خوراکی ضد دیابت در کلاس مهارکننده های DPP-4 (گلیپتین) است. آلوگلیپتین خطر حمله قلبی و سکته را کاهش نمی دهد. مانند سایر اعضای کلاس گلیپتین، باعث افزایش وزن کم یا بدون افزایش وزن می شود، خطر نسبتاً کمی برای هیپوگلیسمی را نشان میدهد و فعالیت نسبتاً کمی برای کاهش گلوکز دارد. آلوگلیپتین و سایر گلیپتین ها معمولاً در ترکیب با متفورمین در افرادی که دیابت آنها به تنهایی با متفورمین به اندازه کافی قابل کنترل نیست استفاده میشود. مکانیسم عمل. آلوگلیپتین یک مهارکننده دی پپتیدیل پپتیداز-4 است که قند خون را مانند دیگری کاهش میدهد. عوارض جانبی. عوارض جانبی شامل هیپوگلیسمی خفیف بر اساس مطالعات بالینی است. آلوگلیپتین با افزایش وزن و افزایش خطر حوادث قلبی عروقی ارتباطی ندارد. همچنین ممکن است باعث درد مفاصل شود که می تواند شدید و ناتوان کننده باشد. در آوریل ۲۰۱۶ میلادی، سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) هشداری درباره افزایش خطر نارسایی قلبی اضافه کرد.
آینور هاتون سوروجو (* ۱۷. ژانویه ۱۹۸۲ در برلین غربی ; † ۷ فوریه ۲۰۰۵) یک ترک -کرد آلمانی بود که قربانی یک قتل ناموسی شد. او با سه گلوله به سر توسط یکی از برادرانش در یک ایستگاه اتوبوس در برلین-تمپلهوف کشته شد. مرگ او باعث خشم در سراسر آلمان شد و بحثی را در مورد ازدواج های اجباری و ارزش های خانواده های مسلمان ساکن آلمان برانگیخت. زندگی. پدرش کریم سوروجو (۱۹۴۰–۲۰۰۷) باغبان بود و اهل روستای اوزونراک در پاسینلر در استان ارزروم (ترکیه) بود. مادرش هانیم سوروجو از روستای مجاور ماریفت می آید. آنها در اوایل دهه ۱۹۷۰ به برلین (غرب) نقل مکان کردند. هشت فرزند از نه فرزند او در آلمان به دنیا آمدند، هاتون سوروجو با پنج برادر و سه خواهر در کروتسبرگ بزرگ شد. او پنجمین فرزند سوروجو و اولین دختر آنها بود. در سن ۱۶ سالگی به اجبار با پسر عمویش اسماعیل در استانبول ازدواج کرد که در سال ۱۹۹۹ توسط او باردار شد. پس از نزاع با او و خانواده مومنش، به تنهایی به برلین بازگشت و در آنجا با پسرش جان (ترکی: "روح"، "زندگی") به دنیا آمد. او به خود لقب "آینور" داد که به معنای "مهتاب" یا "کسی که به اندازه ماه می درخشد". در اکتبر ۱۹۹۹، سوروجو از
آپارتمان والدینش در کروزبرگ در نزدیکی کوت بسر تور نقل مکان کرد، روسری خود را برداشت و به خانه ای برای مادران زیر سن قانونی پناه برد. در آنجا او دیپلم دبیرستان خود را گرفت. در همان زمان او به دنبال حمایت روان درمانی بود. او بعداً به آپارتمان خود در برلین-تمپلهوف نقل مکان کرد و به عنوان یک برق کار شاگردی کرد. او دوره کارآموزی خود را با موفقیت به پایان رساند و در سال ۲۰۰۵ تنها چند روز با تکمیل امتحان کارآموزش فاصله داشت. بلافاصله پس از آن، او می خواست به جنوب آلمان نقل مکان کند و بعداً دیپلم حرفه ای خود را بگذراند. از آنجایی که او همچنان می خواست مورد قبول خانواده اش قرار گیرد، با پدر و مادر و خواهر و برادرش ارتباط برقرار کرد. ترور. سیر اتفاق ها. به گفته برادرش آیهان سوروجو، او عصر روز ۷ آوریل با او ملاقات کرد. فوریه ۲۰۰۵ در آپارتمان او. مشاجره شد، اما او همچنان او را در بیرون و در راه به ایستگاه اتوبوس در Tempelhofer Oberlandstrasse همراهی کرد. در آنجا از او پرسید: «از گناهانت پشیمان شدی؟» و سپس با سه گلوله به سر او را کشت. در ۱۴ ام فوریه ۲۰۰۵، پلیس سه تن از برادران او را به عنوان مظنون دستگیر کرد. بازرسان پس ا
ز اطلاع از اینکه سوروجو شوهر و خانواده خود را ترک کرده و تصمیم گرفته است زندگی مستقلی داشته باشد، مشکوک شدند که انگیزه جنایت یک به اصطلاح «قتل ناموسی» بوده است. سوروجو قبلاً چندین بار تهدید به مرگ علیه او را به پلیس گزارش داده بود، اما هیچ حمایتی دریافت نکرد. واکنش ها. در ملاء عام، این قتل بلافاصله با شش قتل دیگر در برلین از اکتبر ۲۰۰۴ همراه شد که در آن «قتل ناموسی» یک زن مشکوک به انگیزه آن بود. این پرونده از طریق بحث در یک دانش آموز کلاس هشتمی در دبیرستان توماس مور در برلین-نوکولن، که در آن سه دانش آموز قتل را تأیید کردند، توجه بیشتری را به خود جلب کرد ("این تقصیر خودش است. فاحشه مانند یک آلمانی راه می رفت»)، پس از آن، مدیر مدرسه، فولکر استفنس، نامه ای سرگشاده نوشت که در بیشتر کلاس ها خوانده می شد («این دانش آموزان با چشم پوشی از قتل، آرامش زندگی مدرسه را از بین می برند. ما سخنان نفرت انگیز علیه آزادی را تحمل نمی کنیم. "). او واکنش سراسری را در رسانه ها برانگیخت و بحثی را در مورد یک درس اجباری در مدارس برلین تجدید کرد. رئیس جمهور فدرال هورست کوهلر در نامه ای از ژوئیه ۲۰۰۵ از استفنس به خاطر تعهدش تشکر کرد و خ