Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
برکت آور حال. یکی دیگر از ابعاد مهم این بازسازی، تبدیل کلیسا به بنایی دودمانی برای خاندان دلا رووره بود. سانتا ماریا دل پوپولو، نخستین کلیسایی بود که زائران ورودی از شمال رم با آن مواجه می شدند، و در نتیجه، جایگاهی نمادین در ذهن و تجربهٔ مذهبی آنان داشت. این موقعیت ممتاز، با خرید نمازخانه ها و ساخت مقبره های باشکوه توسط خویشاوندان پاپ و اعضای دربار او تقویت شد—اقدامی که کلیسا را به صحنه ای برای نمایش قدرت، پیوند خانوادگی، و شکوه سیاسی بدل ساخت. به گفتهٔ لیزا پاسالیا بومن، سانتا ماریا دل پوپولو به مکانی تبدیل شد که در آن سلطهٔ جهانی کلیسا به طور بصری با خاندان دلا رووره پیوند می خورد؛ نمادی توتم وار که این خاندان را با رم هم ذات می ساخت و به آنان اجازه می داد تا عظمت و شکوه شهر را به نام خود مصادره کنند. در این معنا، کلیسا نه تنها عبادتگاهی مقدس، بلکه ابزاری برای تثبیت هویت سیاسی، خانوادگی، و تاریخی خاندان پاپی بود—جایی که سنگ ها، نقوش، و فضاها، همگی در خدمت روایت قدرت و قداست قرار گرفته بودند. محراب بلند جدید برای شمایل حضرت مریم به سفارش کاردینال ژولیوس دوم، برادرزاده پاپ یا کاردینال رودریگو بورجیا در سال ۱۴
۷۳ ساخته شد. یکی دیگر از اقوام، کاردینال دومنیکو دلا رووره، دو نمازخانه در سمت راست خریداری کرد. او اولی را به یک نمازخانه تشییع جنازه تبدیل کرد و دیگری را در سال ۱۴۸۸ به کاردینال خورخه دا کوستا فروخت. خانواده پاپ بعدی، سیبوها، نمازخانه دوم در سمت راست را در دهه ۱۴۹۰ و همچنین نمازخانه سوم در سمت چپ را تجهیز کردند، در حالی که نمازخانه سوم در سمت راست به یکی دیگر از کاردینال های برادرزاده پاپ سیکستوس، جیرولامو باسو دلا رووره، رسید. در اولین کلیسای کوچک سمت چپ، یکی از معتمدین پاپ، اسقف جیووانی مونته میرابیله، در سال ۱۴۷۹ به خاک سپرده شد. یکی دیگر از معتمدین، کاردینال جیووانی باتیستا ملینی، پس از مرگش در سال ۱۴۷۸ در سومین کلیسای کوچک سمت چپ به خاک سپرده شد. دو هنرمندی که بیشترین ارتباط را با این دوره از کلیسا داشتند، آندره آ برگنو، مجسمه ساز، و پینتوریکیو، نقاش، بودند. این کلیسا در دوران بورجیا نیز اهمیت خود را حفظ کرد. هنگامی که پسر پاپ، دوک گاندیا، در ژوئن ۱۴۹۷ به قتل رسید، جسد او به طور رسمی در این کلیسا به خاک سپرده شد. سایر اعضای خانواده و اطرافیان آنها نیز در این کلیسا دفن شدند، از جمله وانوزا دی کاتانی، مع
شوقه سابق الکساندر ششم در سال ۱۵۱۸، و لودوویکو پودوکاتارو، منشی و پزشک پاپ، در سال ۱۵۰۴. امتداد جولیان. با انتخاب کاردینال دیگری از دلا رووره، ژولیوس دوم در سال ۱۵۰۳، کلیسای سانتا ماریا دل پوپولو دوباره به کلیسای مورد علاقه پاپ حاکم تبدیل شد. ژولیوس به شدت به شمایل مدونا دل پوپولو علاقه داشت، اما در عین حال به شدت به افزایش شکوه سلسله خود نیز متعهد بود. به همین دلایل، او کار عمویش را ادامه داد و بین سال های ۱۵۰۵ تا ۱۵۱۰ یک جایگاه کر جدید و بزرگ در پشت محراب اصلی ساخت. این پروژه به معمار مورد علاقه اش، دوناتو برامانته، سپرده شد. جایگاه کر به سبک رنسانس والا ساخته شد و با نقاشی های دیواری پینتوریکیو روی طاق بادبان و پنجره های شیشه ای رنگی گیوم دو مارسیا تزئین شد. همچنین از آن به عنوان آرامگاهی استفاده می شد که آندره آ سانسووینو دو مقبره یادبود برای کاردینال گیرولامو باسو دلا رووره (†۱۵۰۷)، پسرعموی محبوب پاپ، و کاردینال آسکانیو اسفورزا (†۱۵۰۵)، رقیب سابق او، در آن ساخت. سفارش مهم دیگری هم به رافائل داده شد. او تابلوی «مریم مقدس در حجاب»، تصویری از خانواده مقدس (حدود ۱۵۰۸) و پرتره پاپ ژولیوس دوم (حدود ۱۵۱۱) را بر
ای نمایش در کلیسا کشید. اشاراتی از دهه ۱۵۴۰ و بعد از آن وجود دارد که نشان می دهد این دو تصویر نذری بسیار معتبر، گهگاه برای روزهای جشن به ستون ها آویزان می شدند، اما در غیر این صورت احتمالاً در خزانه کلیسا نگهداری می شدند. متأسفانه در سال ۱۵۹۱ هر دو نقاشی توسط پائولو امیلیو اسفوندراتی از کلیسا خارج و بعداً فروخته شدند. ژولیوس دوم به بانکدار ثروتمند سیه نا، آگوستینو چیگی، که در خانواده دلا روور به فرزندی پذیرفته شده بود، اجازه داد تا در سال ۱۵۰۷ آرامگاهی بسازد که جایگزین کلیسای کوچک کناری دوم در سمت چپ شود. این کلیسا به مریم مقدس لورتو اختصاص داده شده بود که فرقه او به شدت توسط پاپ های دلا روور ترویج می شد. کلیسای کوچک چیگی توسط رافائل طراحی شد و تا حدودی در سال ۱۵۱۶ تکمیل شد اما برای مدت بسیار طولانی ناتمام ماند. این پروژه بلندپروازانه، ارتباطی قوی بین کلیسا و چیگی ها ایجاد کرد که تا قرن بعدی نیز ادامه یافت. در دوران حکومت پاپ ژولیوس دوم، کلیسای سانتا ماریا دل پوپولو بار دیگر به صحنهٔ برگزاری آیین های مهم پاپی بدل شد—نقشی که پیش تر در دورهٔ سیکستوس چهارم تثبیت شده بود و اکنون با شکوهی تازه احیا می شد. در ۲۶ او
ت ۱۵۰۶، پاپ نخستین کارزار سیاسی و نظامی خود را از همین مکان آغاز کرد، و پس از پیروزی در جنگ های شمال ایتالیا، شب ۲۷ مارس ۱۵۰۷ را در صومعهٔ وابسته به کلیسا سپری نمود. فردای آن روز، در مراسمی باشکوه که با شاخه های نخل و زیتون تزئین شده بود، ژولیوس دوم در روز یکشنبه نخل، آیین عشای ربانی را در کلیسا برگزار کرد. در ۵ اکتبر ۱۵۱۱، کلیسا بار دیگر به مرکز اعلام تصمیمات سیاسی بدل شد: پیمان مقدس علیه فرانسه، که با حضور قدرت های اروپایی شکل گرفته بود، به طور رسمی در همین مکان اعلام گردید. اندکی بعد، در ۲۵ نوامبر ۱۵۱۲، اتحاد پاپ با ماکسیمیلیان یکم، امپراتور مقدس روم نیز در همین کلیسا و در حضور ۵۲ فرستادهٔ دیپلماتیک و ۱۵ کاردینال اعلام شد—رویدادی که جایگاه کلیسا را نه تنها در عرصهٔ مذهبی، بلکه در قلب دیپلماسی اروپای رنسانس تثبیت کرد. اما سانتا ماریا دل پوپولو تنها محل تصمیمات سیاسی نبود؛ پاپ ژولیوس دوم برای امور شخصی نیز به آن رجوع می کرد. در اوایل سپتامبر ۱۵۰۸، او به زیارت تصویر مریم مقدس در این کلیسا رفت و برای بهبود سلامتی خواهرزادهٔ محبوبش، گالئوتو فرانچوتی دلا رووره، دعا کرد. این لحظهٔ خصوصی، در کنار مراسم های رسمی، ن
شان دهندهٔ پیوند عمیق میان قدرت، ایمان، و احساس در زندگی پاپی بود. دیدار لوتر. سفر لوتر به رم به عنوان یک راهب جوان آگوستینی، بخش معروفی از دوران زندگی او قبل از اصلاحات مذهبی است. اگرچه اقامت او در این شهر به افسانه تبدیل شد، اما شرایط و جزئیات این سفر به دلیل کمبود منابع معتبر، به طرز شگفت آوری مبهم است. حتی تاریخ سنتی (۱۵۱۰/۱۱) اخیراً مورد تردید قرار گرفته است، زمانی که هانس اشنایدر اظهار داشت که این سفر یک سال بعد در ۱۵۱۱/۱۲ اتفاق افتاده است. آنچه مسلم است این سفر به اختلاف بین صومعه های ناظر و صومعه نشین فرقه آگوستینی در امپراتوری مقدس روم و پیشنهاد اتحاد آنها مربوط می شد. طبق تاریخ گذاری سنتی، لوتر بین ۲۵ دسامبر ۱۵۱۰ و ژانویه ۱۵۱۱ به رم رسید. زندگینامه نویس او، هاینریش بوهمر، فرض را بر این گذاشت که این راهب جوان و معتقد در صومعه سانتا ماریا دل پوپولو اقامت داشته است. این فرض توسط زندگینامه نویسان جدیدتر مورد بحث قرار گرفت که استدلال می کردند رابطه پرتنش بین جماعت لومباردی و اداره فرقه آگوستینی، صومعه سانتا ماریا دل پوپولو را به اقامتگاهی نامناسب برای لوتر تبدیل کرده بود، چرا که لوتر سعی داشت نظر مساعد ر
هبران فرقه خود را جلب کند. به هر حال، لوتر که چهار هفته را در رم گذراند، مطمئناً از تنها صومعه آگوستینی شهر و کلیسای زیارتی معروف آن که مورد علاقه پاپ حاکم بود، بازدید کرد. کلیسا. پس از دوران دلا روور، این کلیسا نقش برجسته خود را به عنوان کلیسای پاپ از دست داد، اما همچنان یکی از مهم ترین کلیساهای زیارتی شهر باقی ماند. این موضوع در ۲۳ نوامبر ۱۵۶۱، زمانی که پاپ پیوس چهارم به مناسبت بازگشایی شورای ترنت، مراسم باشکوهی را از سنت پیتر تا کلیسای سانتا ماریا دل پوپولو برگزار کرد، آشکار شد. کارهای ساختمانی در کلیسای کوچک چیگی تا دهه ۱۵۵۰ با سرعت کمی ادامه داشت. آخرین الحاق مهم رنسانس، کلیسای کوچک تئودولی بین سال های ۱۵۵۵ تا ۱۵۷۵ با گچ بری های غنی و تزئینات نقاشی دیواری اثر جولیو ماتزونی بود. در همان دوره، کلیسای سانتا ماریا دل پوپولو به عنوان کلیسای جامع یک ناحیهٔ جدید نیز شناخته شد. پاپ پیوس چهارم در تاریخ ۱ ژانویه ۱۵۶۱، با صدور فرمان "Sacri apostolatus"، ناحیهٔ مذهبی جدیدی با عنوان «پاراچ سنت آندریا خارج از دروازهٔ فلامینیا» تأسیس کرد و آن را برای همیشه با صومعهٔ آگوستینی پیوند داد. مسئولیت ادارهٔ این ناحیه به راهبا
ن آگوستینی سپرده شد، و اندکی بعد، پاپ پیوس پنجم جایگاه رسمی این ناحیه را به کلیسای سانتا ماریا دل پوپولو منتقل کرد. این ناحیهٔ مذهبی تا امروز نیز پابرجاست و منطقه ای وسیع را در بر می گیرد: بخش جنوبی محلهٔ فلامینیو، تپهٔ پینچیان، و شمالی ترین قسمت های مرکز تاریخی رم در اطراف میدان پوپولو. در ادامهٔ روند ارتقاء جایگاه کلیسا، پاپ سیکستوس پنجم در تاریخ ۱۳ آوریل ۱۵۸۷، با صدور فرمان، کلیسا را به عنوان کلیسای عنوان دار معرفی کرد. نخستین کاردینال کشیش این کلیسا، تولومئو گالیو بود، شخصیتی برجسته در دربار پاپی. پاپ سیکستوس پنجم همچنین اهمیت آیینی کلیسا را افزایش داد. در فرمانی به تاریخ ۱۳ فوریه ۱۵۸۶، او کلیسا را به عنوان یکی از کلیساهای ایستگاهی معرفی کرد. این سنت که ریشه در دوران باستان داشت، با فرمان پاپ احیا شد، هرچند در دوران مدرن این نقش از کلیسا سلب گردیده است. در اقدامی دیگر، پاپ سیکستوس پنجم کلیسای سانتا ماریا دل پوپولو را در فهرست هفت کلیسای زیارتی رم قرار داد، جایگاهی که پیش تر به کلیسای سن سباستیانو فوئوری له مورا تعلق داشت اما به دلیل موقعیت دورافتاده اش، کمتر مورد توجه زائران بود. این تغییر، جایگاه کلیسا ر
ا به عنوان نقطهٔ آغازین و نمادین زیارت در رم تثبیت کرد. کاراواجو و بازسازی چیگی. در ۸ ژوئیه ۱۶۰۰، مونسینور تیبریو سراسی، خزانه دار کل پاپ کلمنت هشتم، حق حمایت از کلیسای قدیمی فوسکاری در جناح چپ را خریداری کرد و خیلی زود آن را تخریب کرد. کلیسای جدید سراسی بین سال های ۱۶۰۰ تا ۱۶۰۱ توسط کارلو مادرنو طراحی شد و با دو بوم بزرگ باروک اثر کاراواجو، یعنی «تبدیل سنت پاول» و «مصلوب شدن سنت پیتر» تزئین شد. این ها مهم ترین آثار هنری در باسیلیکا و نقاط اوج بی رقیب هنر غربی هستند. نقاشی سومی نیز قابل توجه است، «عروج مریم مقدس» اثر آنیباله کاراچی که بر روی محراب قرار گرفته است. در نیمه اول قرن هفدهم، هیچ بنای ساختمانی قابل توجه دیگری در این کلیسا وجود نداشت، اما بسیاری از بناهای یادبود به سبک باروک در نمازخانه های جانبی و راهروها ساخته شدند که مشهورترین آنها مقبره کاردینال جیووانی گارتزیا ملینی اثر الساندرو آلگاردی از سال ۱۶۳۷ تا ۱۶۳۸ است. دو دوره نقاشی دیواری قابل توجه توسط جیووانی دا سان جیووانی در نمازخانه ملینی اضافه شد که خانواده مالک آن را در دهه ۱۶۲۰ مرمت کردند و توسط پیتر ون لینت در نمازخانه اینوچنزو سیبو در دهه ۱۶۳
۰.
هاوارد وینانت (؛ زادهٔ ۱۹۴۶) جامعه شناس پژوهش گر، و نظریه پردازِ نژاد اهل ایالات متحده آمریکا است. او استاد ممتاز رشتهٔ جامعه شناسی در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا است. وینانت بیش از همه به خاطر توسعهٔ نظریهٔ شکل گیری نژادی همراه با مایکل اُمی شناخته می شود. پژوهش ها و آموزش های او پیرامون موضوعات نژاد و نژادپرستی، جامعه شناسی تاریخی تطبیقی، جامعه شناسی سیاسی، نظریهٔ اجتماعی و حقوق بشر متمرکز است.
گنبدهای رنسانس ایتالیایی در طول دوره رنسانس قرن های پانزدهم و شانزدهم در ایتالیا طراحی شدند. این سبک که از فلورانس شروع شد، به رم و ونیز گسترش یافت و ترکیبی از طاق های گنبدی، استوانه ای و بشکه ای را به فرم های سازه ای استاندارد تبدیل کرد. معماران برجسته در دوران رنسانس ایتالیا عبارت بودند از فیلیپو برونلسکی، سازنده گنبد کلیسای جامع سانتا ماریا دل فیوره، آندره آ پالادیو و میکل آنژ، طراح گنبد کلیسای سنت پیترو. قرن پانزدهم. کلیسای جامع فلورانس. پس از سال ها بررسی و بحث، در سال ۱۴۲۰ فیلیپو برونلسکی و لورنزو گیبرتی به عنوان رهبران مشترک پروژهٔ ساخت گنبد کلیسای جامع فلورانس منصوب شدند. در میان گزینه های مختلفی که برای اجرای این سازهٔ عظیم مطرح بود، طرح نوآورانهٔ برونلسکی مبنی بر استفاده از داربست های معلق برای کارگران، بر دیگر پیشنهادها غلبه کرد. گزینه هایی چون ساخت ستون سنگی موقت در مرکز تقاطع یا پر کردن فضای داخلی با خاک، کنار گذاشته شدند، چرا که نه از نظر عملی و نه از نظر زیبایی شناسی قابل قبول نبودند. گنبد آجری هشت ضلعی، که به صورت طاقی گنبدی شکل طراحی شده بود، بین سال های ۱۴۲۰ تا ۱۴۳۶ ساخته شد. در این میان، گی
برتی در سال ۱۴۳۳ از پروژه کناره گیری کرد و برونلسکی به تنهایی ادامهٔ کار را بر عهده گرفت. طراحی چراغ دان سقفی که بر فراز گنبد قرار دارد نیز از آثار برونلسکی بود، اما ساخت آن تا سال ۱۴۴۶، یعنی پس از درگذشت او، آغاز نشد و در نهایت در سال ۱۴۶۷ به پایان رسید. برونلسکی همچنین طرحی برای ساخت یک گالری دوطبقه و کرنیس خارجی در بالای طبل گنبد ارائه داده بود. بخشی از این گالری در سال ۱۵۰۸ در ضلع جنوب شرقی آغاز شد، اما پس از آن که میکل آنژ جلوهٔ بصری آن را مورد انتقاد قرار داد، ادامهٔ کار متوقف شد. این جزئیات، نه تنها نشان دهندهٔ پیچیدگی فنی و هنری پروژه هستند، بلکه بازتابی از تعامل میان نسل های مختلف هنرمندان رنسانس در شکل گیری یکی از نمادهای معماری جهان به شمار می روند. گنبد ۴۲ متر عرض دارد و از دو پوسته ساخته شده است. یک راه پله بین آنها پیچ می خورد. هشت رگه خارجی از سنگ سفید، لبه های هشت ضلع را در کنار سقف کاشی قرمز مشخص می کنند و از پایه گنبد تا پایه گنبد امتداد دارند. هر یک از هشت ضلع گنبد همچنین یک جفت رگه سنگی میانی را پنهان می کند که به وسیله مجموعه ای از حلقه های بنایی به رگه های اصلی متصل شده اند. یک حلقه کششی
چوبی موقت هنوز در نزدیکی پایین گنبد وجود دارد. سه زنجیره افقی از بلوک های ماسه سنگ که به هم متصل شده و با بست های آهنی با روکش سرب تقویت شده اند، کل محیط گنبد را امتداد می دهند: یکی در پایه (جایی که پایه های شعاعی از این زنجیره به سمت بیرون بیرون زده اند)، یکی در یک سوم مسیر گنبد و یکی در دو سوم مسیر گنبد. تنها چهار ترک بزرگ در گنبد داخلی مشاهده شده است، در مقایسه با حدود چهارده ترک در هر کدام از گنبدهای پانتئون و کلیسای سنت پیتر. اگرچه طراحی گنبد با گنبد پانتئون بسیار متفاوت است و مشخص نیست که چه تأثیراتی بر آن داشته است، اما شباهت هایی با گنبدهای آجری قدیمی تر و کوچک تر در ایران دارد. استفاده از طرح جناغی در آجر، امکان تکمیل بخش های افقی کوتاه لایه های گنبد را به عنوان واحدهای خودایستا فراهم کرده است. این گنبد با ارتفاع بیش از ۳۲ متر، همچنان بزرگ ترین گنبد بنایی ساخته شده تاکنون است. خود گنبد به سبک رنسانس نیست، اگرچه فانوس به آن نزدیک تر است. ساختار و سبک. ترکیب گنبد، طبل، طاقچه ها و طاق های بشکه ای به عنوان اشکال ساختاری مشخص کلیساهای بزرگ رنسانس پس از دوره ای از نوآوری در اواخر قرن پانزدهم توسعه یافت. گ
نبدهای رنسانس، توسعه ای از گنبدهای رومانسک بودند و از مدل های روم باستان الهام گرفته شده بودند، و گنبدهای اسلام قرون وسطی نیز تأثیر بالقوه ای بر آنها داشتند. فلورانس اولین شهر ایتالیایی بود که سبک جدید را توسعه داد و پس از آن رم و سپس ونیز قرار گرفتند. از اواخر قرن پانزدهم، طاق های نیم دایره ای در میلان ترجیح داده شدند، اما گنبدهای گرد به دلیل مشکلات ساختاری در مقایسه با گنبدهای نوک تیز، موفقیت کمتری داشتند. فلورانس. نمونه های معماری گنبدی در فلورانس عمدتاً به دورهٔ آغازین رنسانس در قرن پانزدهم تعلق دارند، زمانی که این شهر به عنوان مرکز نوآوری های هنری و معماری در ایتالیا شناخته می شد. در مقابل، شهرهایی که تحت نفوذ فرهنگی و سیاسی فلورانس قرار داشتند—مانند جنوا، میلان، و تورین—نمونه های برجستهٔ خود را عمدتاً در قرن شانزدهم ارائه کردند، یعنی در دوره ای متأخرتر که تأثیرات فلورانسی به طور کامل در سراسر شمال ایتالیا گسترش یافته بود. فیلیپو برونلسکی، با طراحی گنبدهای کلیسای سن لورنتزو و نمازخانهٔ پاتسی، گنبد را به یکی از عناصر کلیدی معماری رنسانس بدل ساخت. طرح او برای گنبد نمازخانهٔ پاتسی در کلیسای سانتا کروچه فلور
انس (۱۴۳۰–۱۴۵۲)، تجلی شور و شوق رنسانس برای هندسه و به ویژه دایره به عنوان شکل برتر هندسی بود. در این بنا، دوازده رِب یا قوس باربر میان دوازده پنجرهٔ دایره ای به یک اُکولوس کوچک در مرکز گنبد می رسند. گنبد دایره ای بر پندنتیوهایی قرار گرفته که با مدالیون های سرامیکی فلورانسی تزئین شده اند—ترکیبی از نظم هندسی، زیبایی بصری، و مصالح محلی که تأثیر عمیقی بر نسل های بعدی معماران گذاشت. در شمال ایتالیا، گنبد کلیسای چرتوزا دی پاویا (۱۳۹۶–۱۴۷۳) با طراحی پره ای یا چرخ مانند، نمونه ای اولیه از این گرایش هندسی است. گنبد کلیسای سن سیستو در پیاچنزا (۱۴۹۹–۱۵۱۴) نیز دایره ای است و مانند نمازخانهٔ پاتسی، دارای پندنتیوهایی با مدالیون های دایره ای است. یکی دیگر از نمونه های برجسته، طرح جولیانو دا سانگالو در سال ۱۴۸۵ برای گنبد کلیسای سانتا ماریا دله کارچری در پراتو است که همانند گنبد پاتسی، ساختاری ریب دار دارد. در ادامهٔ این سنت، گنبد کلیسای مادونا دی کامپانیا در پیاچنزا (۱۵۲۲–۱۵۲۸) نیز با طراحی چرخ مانند یا ریب دار ساخته شد، و نشان دهندهٔ استمرار تأثیرات هندسی و زیبایی شناسی رنسانس در معماری مذهبی ایتالیاست. این مجموعه از بناها
، از فلورانس تا پاویا و پیاچنزا، گواهی بر نفوذ گستردهٔ اصول هندسی رنسانس و نقش محوری گنبد در بیان شکوه، نظم، و معنویت در معماری آن دوران است. رم. "«در باب معماری»" که توسط لئون باتیستا آلبرتی نوشته شده و حدود سال ۱۴۵۲ به پاپ نیکلاس پنجم تقدیم شده است، طاق های دارای صندوقچه را برای کلیساها، مانند پانتئون، توصیه می کند و اولین طرح گنبد در کلیسای سنت پیتر در رم معمولاً به او نسبت داده می شود، اگرچه معمار ثبت شده آن برناردو روسلینو است. در زمان پاپ نیکلاس پنجم، ساخت و ساز بین سال های ۱۴۵۱ تا ۱۴۵۵ با گسترش کلیسای قدیمی سنت پیتر آغاز شد تا یک طرح صلیبی لاتین با گنبد و فانوسی به ارتفاع ۱۰۰ براچیا بر روی گذرگاهی به عرض ۴۴ براچیا (حدود ۲۴٫۵ متر) ایجاد شود. کمی بیشتر از پی ها و بخشی از دیوارهای جایگاه همسرایان تکمیل نشده بود که با مرگ نیکلاس پنجم کار متوقف شد. این نوآوری در پروژه های برامانته در سال های ۱۵۰۵–۱۵۰۶ برای یک کلیسای کاملاً جدید سنت پیتر به اوج خود رسید و در طول قرن شانزدهم، مجموعه گنبد و طاق ضربی رنسانس جایگزین استفاده از طاق های شیاردار گوتیک شد. ونیز. معماری رنسانس ونیزی، که شاید به دلیل استقلال سیاسی ونی
ز به تأخیر افتاده بود، با سنت معماری ونیزی موجود با نفوذ شرقی ترکیب شد. پیترو لومباردو کلیسای سانتا ماریا دی میراکولی (۱۴۸۱–۱۴۸۹) را با گنبدی بر فراز محراب کلیسا طراحی کرد. گنبد بنایی روی یک استوانه کم عمق و طاقچه ها توسط یک گنبد چوبی بیرونی بلندتر با یک فانوس پوشانده شده است. تأثیر بیزانس در ردیف سه گنبد بر فراز شبستان و گذرگاه کلیسای سن سالوادور، که بین سال های ۱۵۰۶ تا ۱۵۳۴ توسط جورجیو پیترو اسپاونتو و تولیو لومباردو ساخته شد، مشهود است. قرن شانزدهم. برامانته. تمپیه تو، بنایی کوچک با گنبدی متناسب و هندسی، در سال ۱۵۰۲ توسط دوناتو برامانته در صحن کلیسای سن پیترو این مونتوریو ساخته شد تا محل شهادت سنت پطرس را گرامی بدارد. این ساختمان، که از معبد وستا در رم باستان الهام گرفته شده، نمونه ای برجسته از بازگشت به اصول کلاسیک در معماری رنسانس است. تمپیه تو با پلان مدور، ستون های دورانی، و گنبدی متوازن، به عنوان الگویی آرمانی برای معماری مذهبی و یادمانی در قرون بعدی شناخته شد. تأثیر آن فراتر از مرزهای ایتالیا رفت و در بناهای متعددی بازتاب یافت: از "ردکلیف کمرا" در آکسفورد، که به عنوان کتابخانه ای نمادین ساخته شد، گنب
دهای باشکوهی چون کلیسای سن پیترو، "کلیسای جامع سنت پل" در لندن، پانتئون در پاریس و کاخ کنگره آمریکا. این بنا نه تنها نقطهٔ عطفی در معماری رنسانس بود، بلکه به عنوان نمادی از پیوند میان شهادت، هندسه، و شکوه الهی، در حافظهٔ فرهنگی غرب جای گرفت. برامانته با تمپیه تو، الگویی خلق کرد که قرن ها بعد همچنان الهام بخش معماران، هنرمندان، و اندیشمندان باقی ماند. طرح اولیه برامانته برای بازسازی کلیسای سنت پیتر، طرحی صلیبی شکل یونانی با یک گنبد نیمکره ای مرکزی بزرگ و چهار گنبد کوچکتر در اطراف آن به شکل پنج ضلعی بود. کار در سال ۱۵۰۶ آغاز شد و طی ۱۲۰ سال بعدی، توسط سازندگان مختلف ادامه یافت. پروژه برامانته برای کلیسای سنت پیتر، آغاز جایگزینی طاق شیاردار گوتیک با ترکیبی از گنبد و طاق بشکه ای است. الهامات پیشنهادی برای طرح برامانته از برخی طرح های لئوناردو داوینچی گرفته تا کلیسای پنج ضلعی بیزانسی و گنبد کلیسای سن لورنزو میلان متغیر بوده است. او چهار ستون مرکزی عظیم و طاق هایی که آنها را به هم متصل می کرد، تا سال ۱۵۱۲ تکمیل کرد، اما ترک خوردگی در طاق ها بین سال های ۱۵۱۴ تا ۱۵۳۴، احتمالاً به دلیل نشست، مشاهده شد. دو ستون شرقی بر
روی مارن و خاک رس جامد قرار دارند، در حالی که دو ستون دیگر بر روی بقایای سازه های رومی اولیه قرار دارند. اینکه ستون ها و طاق ها با پشت بندهای ناقص به حال خود رها شده اند در حالی که ساخت و ساز بیش از ۳۰ سال متوقف شده است، نیز عاملی بوده است. میکل آنژ. کلیسای مدیچی در فلورانس توسط میکل آنژ طراحی و بین سال های ۱۵۲۱ تا ۱۵۳۴ ساخته شد. میکل آنژ پروژه طراحی گنبد کلیسای سنت پیتر را در سال ۱۵۴۶ به ارث برد. پیش از آن، این گنبد تا سال ۱۵۱۴ در دست برامانته (به همراه جولیانو دا سانگالو و فرا جووانی جوکوندو) و تا سال ۱۵۲۰ در دست رافائل سانتسیو (با کمک جولیانو دا سانگالو و فرا جووانی جوکوندو) و آنتونیو دا سانگالوی جوان (به همراه بالداساره پروزی) بود که کار او با غارت رم در سال ۱۵۲۷ متوقف شد. طرح توسط جولیانو دا سانگالو از حالت نیم کره به ۹ متر بلندتر، قطعه ای و شیاردار تغییر داده شده بود و او پایه ها را تقویت کرده و ساخت طوق ها را به پایان رسانده بود. میکل آنژ، با نگاهی هنرمندانه و جسورانه، طراحی گنبد کلیسای سن پیترو در واتیکان را دگرگون کرد و آن را به یکی از نمادهای معماری رنسانس بدل ساخت. او گنبد را به صورت دوپوسته طراحی
کرد: ساختار داخلی عمدتاً آجری بود و برای مقابله با فشارهای جانبی، سه زنجیر آهنی درون آن تعبیه شد. بر خلاف گنبد بلند و مخروطی وار برونلسکی در فلورانس، میکل آنژ طرحی نیم کره ای و کم ارتفاع تر ارائه داد که به زیبایی و شکوه کلاسیک نزدیک تر بود. برای تقویت پایه های گنبد، او طاقچه ها و پلکان مارپیچ داخلی را حذف کرد تا ساختار یکپارچه تر و مقاوم تری به دست آید. در سال ۱۵۵۸، او ساخت پایهٔ طبل گنبد را به پایان رساند و از نوامبر همان سال تا دسامبر ۱۵۶۱، یک مدل چوبی دقیق از گنبد تهیه کرد. با این حال، به عنوان یک هنرمند و مجسمه ساز، نه مهندس، طرح او فاقد جزئیات اجرایی کامل بود. به همین دلیل، پس از مرگش در سال ۱۵۶۴، ساخت گنبد توسط جاکومو دلا پورتا و دومنیکو فونتانا ادامه یافت. طبل گنبد با شانزده پنجره و شانزده جفت ستون بیرون زده طراحی شد که نقش پشت بند را ایفا می کردند. این ستون ها با شانزده رِب گنبد و ستون های جفتی چراغ دان سقفی هم راستا بودند. میکل آنژ همچنین فرمانی از پاپ ژولیوس سوم دریافت کرد که هرگونه تغییر در طرح او را ممنوع می کرد و تهدید به تحریم مذهبی علیه متخلفان داشت—نشانه ای از جایگاه بی بدیل او در هنر و اعتما
د کامل کلیسا به نبوغش. گنبد سن پیترو، با تلفیق هنر، معماری، و ایمان، همچنان یکی از برجسته ترین نمادهای جهان مسیحیت باقی مانده است. بیضی ها. انتشار رساله سباستیانو سرلیو، یکی از محبوب ترین رساله های معماری که تاکنون منتشر شده است، عامل گسترش طرح بیضی در معماری اواخر رنسانس و باروک بود. کتاب اول (۱۵۴۵)، در مورد هندسه، شامل تکنیک هایی برای ایجاد بیضی بود و کتاب پنجم (۱۵۴۷)، در مورد معماری، شامل طرحی برای یک کلیسای بیضی شکل بود. اولین کلیسایی که در دوره رنسانس دارای گنبد بیضی شکل بود، کلیسای سنت آندریا در ویا فلامینیا بود که از سال ۱۵۵۰ تا ۱۵۵۴ توسط وینیولا ساخته شد. استفاده از گنبد بیضی شکل متعاقباً به سرعت در ایتالیا، اسپانیا، فرانسه و اروپای مرکزی گسترش یافت. چنین گنبدهایی امکان ترکیب دو نوع اساسی کلیسا، یعنی طرح طولی و مرکزی، را فراهم کردند و به مشخصه معماری باروک و ضد اصلاحات تبدیل شدند. کلیسای سنت آنا دی پالافرنیری (حدود ۱۵۶۸–۱۵۷۵)، که توسط ویگنولا طراحی و توسط پسرش جاچینتو باروزی تکمیل شد، اولین کلیسایی بود که گنبدی بیضی شکل بر روی یک نقشه بیضی شکل داشت. پالادیو. ویلا کاپرا، که با نام «لا روتاندا» نیز شناخ
ته می شود، توسط آندره آ پالادیو از سال ۱۵۶۵ تا ۱۵۶۹ در نزدیکی ویچنزا ساخته شد. نقشه مربعی بسیار متقارن آن بر روی یک اتاق دایره ای شکل پوشیده از گنبد متمرکز است و تأثیر زیادی بر معماران گرجی قرن ۱۸ انگلستان، معماران روسیه و معماران آمریکا، از جمله توماس جفرسون، گذاشت. دو کلیسای گنبدی پالادیو در ونیز، ایل ردنتوره (۱۵۷۷–۱۵۹۲) و سن جورجو ماجوره (۱۵۶۵–۱۶۱۰) هستند که کلیسای اول به مناسبت شکرگزاری پایان شیوع طاعون در شهر ساخته شد. کلیسای جامع سنت پیتر. پاپ سیکتوس پنجم در سال ۱۵۸۸ ، جاکومو دلا پورتا و دومنیکو فونتانا را برای شروع ساخت گنبد کلیسای سنت پیتر بر اساس مدل میکل آنژ منصوب کرد. آنها اصلاحاتی در طرح او انجام دادند که تخمین زده می شود تنش های کششی در گنبد را تا ۴۰٪ کاهش داده است، از جمله نازک کردن دو پوسته نزدیک به بالا، کاهش ضخامت و برآمدگی بیرونی دنده ها، افزایش خط فنر به میزان ۴٫۸ متر و تغییر شکل گنبد. جاکومو دلا پورتا به دلایل ساختاری بر روی یک پروفیل بیضوی عمودی برای گنبد کلیسای سنت پیتر اصرار داشت و ساخت و ساز در ژوئن ۱۵۸۸ آغاز شد. گنبد تا پایه فانوس در ماه مه ۱۵۹۰، چند ماه قبل از مرگ پاپ سیکتوس پنجم، تک
میل شد. فانوس و پوشش سربی گنبد بعداً تکمیل شدند و گوی برنجی و صلیب در سال ۱۵۹۲ بالا برده شدند. فانوس ۱۷ متر ارتفاع دارد و گنبد از پایه تا بالای صلیب ۱۳۶٫۵۷ متر است. گنبد اوگیوال با ۱۶ دنده و قطر داخلی ۴۲٫۷ متر ساخته شده است. این گنبد از بالای استوانه و "شیروانی" (نوار تزئینی بالای استوانه) شروع می شود که حدود ۱۸ متر ارتفاع دارند. دو پوسته گنبد آجری هستند و هر کدام در پایه گنبد حدود ۱٫۱۹ متر ضخامت دارند. از آنجا که پوسته ها هنگام بالا آمدن از یکدیگر جدا می شوند، گنبد به طور کلی ۲٫۷ متر ضخامت دارد. شانزده دنده، دو پوسته را به هم متصل می کنند و از سنگ ساخته شده اند. شبستان توسعه یافته کارلو مادرنو، که بین سال های ۱۶۰۹ تا ۱۶۱۴ ساخته شد، شامل دهانه هایی بود که با گنبدهای بیضی شکل با فانوس پوشیده شده بودند. ترک های گنبد از اوایل سال ۱۶۰۳، زمانی که موزاییک های پوشاننده فضای داخلی گنبد تکمیل شدند، مشاهده شدند و ترک های اضافی پس از ۱۶۳۱ و ۱۷۴۲ ثبت شدند که نشان دهنده پیشرفت هستند. پنج حلقه اتصال دیگر در سال های ۱۷۴۳–۱۷۴۴ توسط لوئیجی وانویتلی به اطراف گنبد اضافه شد. زنجیرهای آهنی که در طراحی برای مهار نیروی رانش جانبی گ
نبد گنجانده شده بودند، از زمان ساخت آن ده بار تعویض شده اند. گزارش جیووانی پولنی در سال ۱۷۴۸ در مورد وضعیت گنبد، که در پاسخ به ترک خوردگی مشاهده شده نوشته شده بود، "قضیه ایمن را" با بیان اینکه «به صراحت می توان پایداری یک سازه را بدون ابهام اثبات کرد اگر بتوان نشان داد که خط رانش کاملاً در داخل بنایی قرار دارد» پیش بینی کرد. مشاهده او از ترک های پوسته بیرونی توسط دنده ها اخیراً توسط مدل های کامپیوتری به فانوس سنگین نسبت داده شده است.
ویا دل کورسو (به ) یکی از مهم ترین و شناخته شده ترین خیابان های شهر رم در ایتالیا است که به طول حدود ۱٫۵ کیلومتر، از پیاتسا دل پوپولو در شمال تا پیاتسا ونیزیا در جنوب امتداد دارد. این خیابان از دیرباز مرکز زندگی اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی شهر بوده و امروزه نیز یکی از مراکز اصلی خرید و گردشگری در رم به شمار می رود. تاریخچه. ریشه های خیابان ویا دل کورسو به دوران روم باستان بازمی گردد. در آن زمان این مسیر با نام «ویا لاتا» (Via Lata) شناخته می شد و بخشی از ویا فلامینیا بود که رم را به شمال ایتالیا متصل می کرد. این خیابان یکی از شاهراه های اصلی ورودی به شهر محسوب می شد و به ویژه در دوران امپراتوری روم برای حرکت ارتش ها و کاروان های تجاری اهمیت داشت. در سده پانزدهم میلادی و به ویژه در دوران پاپ پل دوم، خیابان بازسازی و گسترش یافت. پاپ پل دوم این مسیر را به عنوان شریان اصلی رم مدرن در نظر گرفت و آن را تا پیاتسا دل پوپولو امتداد داد. در همین زمان مسابقات اسب دوانی که بخشی از کارناوال رم بودند در این خیابان برگزار می شدند. این مسابقات، که تا سده نوزدهم ادامه یافتند، علت نام گذاری خیابان به «کورسو» (به معنای «دوندگی» ی