Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حمله ایتالیا به فرانسه () (۱۰ تا ۲۵ ژوئن ۱۹۴۰) که نبرد آلپ نیز نامیده می شود، اولین نبرد بزرگ ایتالیا در جنگ جهانی دوم و آخرین حمله بزرگ نبرد فرانسه بود. ورود ایتالیا به جنگ، دامنه آن را در آفریقا و دریای مدیترانه به طور قابل توجهی گسترش داد. هدف رهبر ایتالیا، بنیتو موسولینی، از بین بردن سلطه انگلیس و فرانسه در مدیترانه، احیای قلمرو تاریخی ایتالیا و گسترش نفوذ ایتالیا بر بالکان و آفریقا بود. فرانسه و بریتانیا در دهه ۱۹۳۰ تلاش کردند تا موسولینی را از اتحاد با آلمان منصرف کنند، اما موفقیت های سریع آلمان از ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۰، مداخله ایتالیا به نفع آلمان را تا مه ۱۹۴۰ اجتناب ناپذیر کرد. ایتالیا در شامگاه ۱۰ ژوئن به فرانسه و بریتانیا اعلام جنگ کرد که قرار بود درست بعد از نیمه شب به اجرا درآید. دو طرف در روز اول جنگ حملات هوایی خود را رد و بدل کردند، اما در جبهه آلپ اتفاقات چندانی رخ نداد، زیرا فرانسه و ایتالیا استراتژی های دفاعی داشتند. بین گشتی ها درگیری هایی رخ داد و دژهای فرانسوی لیگن آلپین با همتایان ایتالیایی خود در والو آلپینو تبادل آتش کردند. در ۱۷ ژوئن، فرانسه اعلام کرد که به دنبال آتش بس با آلمان خواهد بود. در
۲۱ ژوئن، با نزدیک شدن به امضای آتش بس فرانسه-آلمان، ایتالیایی ها یک حمله عمومی در امتداد جبهه آلپین آغاز کردند که حمله اصلی در بخش شمالی و پیشروی ثانویه در امتداد ساحل بود. حمله ایتالیا با وجود مقاومت شدید، چند کیلومتر در خاک فرانسه نفوذ کرد، اما قبل از دستیابی به اهداف اصلی خود متوقف شد. شهر ساحلی منتون، که مستقیماً در مرز ایتالیا واقع شده بود، مهم ترین فتح بود. عصر ۲۴ ژوئن، آتش بس در رم امضا شد. این آتش بس درست پس از نیمه شب ۲۵ ژوئن، همزمان با پیمان آتش بس ۲۲ ژوئن ۱۹۴۰ با آلمان (امضا شده در ۲۲ ژوئن)، به اجرا درآمد. به ایتالیا اجازه داده شد تا سرزمینی را که در نبرد کوتاه تصرف کرده بود، اشغال کند، یک منطقه غیرنظامی در سمت فرانسوی مرز ایجاد شد، کنترل اقتصادی ایتالیا به جنوب شرقی فرانسه تا رود رون گسترش یافت و ایتالیا در برخی از مستعمرات فرانسه حقوق و امتیازات خاصی به دست آورد. یک کمیسیون کنترل آتش بس، کمیسیون ایتالیایی آتش بس با فرانسه، در تورین تشکیل شد تا بر پایبندی فرانسه به تعهداتش نظارت کند. پیشینه. در اواخر دهه ۱۹۲۰، بنیتو موسولینی، نخست وزیر ایتالیا، با فوریت فزاینده ای دربارهٔ گسترش امپراتوری صحبت می
کرد و استدلال می کرد که ایتالیا به جایی برای «جمعیت مازاد» خود نیاز دارد و بنابراین به نفع سایر کشورها است که به این گسترش کمک کنند. آرمان فوری رژیم، «هژمونی سیاسی در منطقه مدیترانه-دانوب-بالکان» بود، موسولینی با شکوه تر، فتح «امپراتوری ای که از تنگه جبل الطارق تا تنگه هرمز امتداد دارد» را تصور می کرد. هژمونی بالکان و مدیترانه ناشی از تسلط روم باستان در همان مناطق بود. طرح هایی برای تحت الحمایه قرار دادن آلبانی و الحاق دالماتیا و همچنین کنترل اقتصادی و نظامی یوگسلاوی و یونان وجود داشت. رژیم همچنین به دنبال ایجاد روابط حامی-پیرو با اتریش، مجارستان، رومانی و بلغارستان بود که همگی در حاشیه بیرونی حوزه نفوذ اروپایی آن قرار داشتند. اگرچه این جزو اهداف اعلام شدهٔ علنی او نبود، اما موسولینی آرزو داشت برتری بریتانیا و فرانسه را در دریای مدیترانه که از نظر استراتژیک حیاتی تلقی می شد، به چالش بکشد، زیرا مدیترانه تنها مجرای ایتالیا به اقیانوس اطلس و هند بود. در سال ۱۹۳۵، ایتالیا جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی را آغاز کرد، «یک کارزار استعماری قرن نوزدهم که خارج از موعد مقرر انجام شد». این کارزار باعث صحبت های خوش بینانه ای در مو
رد ایجاد یک ارتش بومی اتیوپی «برای کمک به فتح» سودان انگلیسی-مصری شد. این جنگ همچنین نشان دهندهٔ تغییر به سمت سیاست خارجی تهاجمی تر ایتالیا بود و همچنین «آسیب پذیری های» بریتانیا و فرانسه را آشکار کرد. این به نوبه خود فرصتی را ایجاد کرد که موسولینی برای شروع تحقق اهداف امپراتوری خود به آن نیاز داشت. در سال ۱۹۳۶، جنگ داخلی اسپانیا آغاز شد. از همان ابتدا، ایتالیا نقش مهمی در این درگیری ایفا کرد. سهم نظامی آنها چنان گسترده بود که نقش تعیین کننده ای در پیروزی نیروهای ملی گرا به رهبری فرانسیسکو فرانکو ایفا کرد. موسولینی به دلیل القای وابستگی آینده اسپانیا به امپراتوری ایتالیا و به عنوان راهی برای قرار دادن کشور در موقعیت جنگی و ایجاد «فرهنگ جنگجو» درگیر «یک جنگ خارجی تمام عیار» شده بود. پیامدهای جنگ در اتیوپی، آشتی روابط آلمان و ایتالیا پس از سال ها رابطه پرتنش قبلی را به دنبال داشت که منجر به امضای پیمان منافع متقابل در اکتبر ۱۹۳۶ شد. موسولینی از این پیمان به عنوان ایجاد محور برلین-رم یاد کرد که اروپا حول آن می چرخید. این پیمان نتیجه افزایش وابستگی به زغال سنگ آلمان پس از تحریم های جامعه ملل، سیاست های مشابه بین
دو کشور بر سر درگیری در اسپانیا و همدردی آلمان با ایتالیا پس از واکنش شدید اروپا به جنگ اتیوپی بود. پیامدهای این پیمان، افزایش روابط بین ایتالیا و آلمان و قرار گرفتن موسولینی تحت تأثیر آدولف هیتلر بود که «او هرگز از آن رهایی نیافت». در اکتبر ۱۹۳۸، پس از توافق مونیخ، ایتالیا از فرانسه امتیازاتی را درخواست کرد. این امتیازات شامل یک بندر آزاد در جیبوتی، کنترل راه آهن آدیس آبابا-جیبوتی، مشارکت ایتالیا در مدیریت شرکت کانال سوئز، نوعی مالکیت مشترک فرانسوی-ایتالیایی بر تونس فرانسه و حفظ فرهنگ ایتالیایی در جزیره کرس بدون جذب مردم توسط فرانسوی ها بود. فرانسوی ها این خواسته ها را رد کردند و معتقد بودند که قصد واقعی ایتالیا تصاحب ارضی نیس، کرس، تونس و جیبوتی است. در ۳۰ نوامبر ۱۹۳۸، وزیر امور خارجه گالئاتزو چیانو در مجلس نمایندگان در مورد «آرزوهای طبیعی مردم ایتالیا» سخنرانی کرد و با فریادهای «نیس! کرس! ساووی! تونس! جیبوتی! مالت!» مواجه شد. بعداً در همان روز، موسولینی در شورای عالی فاشیست «در مورد آنچه که او اهداف فوری «پویایی فاشیستی» می نامید» سخنرانی کرد. این اهداف عبارت بودند از آلبانی؛ تونس؛ کرس، بخش جدایی ناپذیر فر
انسه؛ تیچینو، کانتون سوئیس؛ و تمام «قلمرو فرانسه در شرق رودخانه وار»، از جمله نیس، اما نه ساووی. از سال ۱۹۳۹، موسولینی اغلب این استدلال خود را مطرح می کرد که ایتالیا برای تضمین حاکمیت ملی خود به دسترسی بی چون و چرا به اقیانوس های جهان و خطوط کشتیرانی نیاز دارد. در ۴ فوریه ۱۹۳۹، موسولینی در یک جلسه غیرعلنی در شورای عالی سخنرانی کرد. او سخنرانی طولانی در مورد امور بین الملل و اهداف سیاست خارجی خود ایراد کرد، «که با خلق و خوی بدنام هیتلر که توسط سرهنگ هوسباخ تدوین شده بود، قابل مقایسه است». او با این ادعا شروع کرد که آزادی یک کشور متناسب با قدرت نیروی دریایی آن است. پس از آن «ناله آشنایی مبنی بر اینکه ایتالیا زندانی در مدیترانه است». او کرس، تونس، مالت و قبرس را «میله های این زندان» نامید و جبل الطارق و سوئز را نگهبانان زندان توصیف کرد. برای شکستن کنترل بریتانیا، پایگاه های آن در قبرس، جبل الطارق، مالت و مصر (که کانال سوئز را کنترل می کردند) باید خنثی می شدند. در ۳۱ مارس، موسولینی اظهار داشت که «ایتالیا تا زمانی که کورسیکا، بیزرت و مالت را به عنوان میله های زندان مدیترانه ای خود و جبل الطارق و سوئز را به عنوان د
یوارها داشته باشد، واقعاً یک ملت مستقل نخواهد بود.» سیاست خارجی فاشیستی این را بدیهی می دانست که روزی دموکراسی ها - بریتانیا و فرانسه - باید سرنگون شوند. از طریق فتح مسلحانه، آفریقای شمالی ایتالیا و آفریقای شرقی ایتالیا - که توسط سودان انگلیسی-مصری از هم جدا شده بودند - به هم متصل می شدند و زندان مدیترانه نابود می شد. سپس، ایتالیا می توانست «یا از طریق سودان و حبشه به اقیانوس هند یا از طریق آفریقای شمالی فرانسه به اقیانوس اطلس» لشکرکشی کند. از اوایل سپتامبر ۱۹۳۸، ارتش ایتالیا نقشه هایی برای حمله به آلبانی کشیده بود. در ۷ آوریل ۱۹۳۹، نیروهای ایتالیایی در این کشور پیاده شدند و ظرف سه روز اکثر کشور را اشغال کردند. آلبانی سرزمینی بود که ایتالیا می توانست برای «'فضای زندگی' برای کاهش جمعیت بیش از حد خود' و همچنین جای پایی که برای شروع سایر درگیری های توسعه طلبانه در بالکان نیاز داشت، به دست آورد. در ۲۲ مه ۱۹۳۹، ایتالیا و آلمان پیمان فولاد را امضا کردند که هر دو کشور را در یک اتحاد نظامی متحد می کرد. این پیمان اوج روابط آلمان و ایتالیا از سال ۱۹۳۶ بود و ماهیت دفاعی نداشت. بلکه، این پیمان برای «جنگ مشترک علیه فرانسه
و بریتانیا» طراحی شده بود، اگرچه سلسله مراتب ایتالیایی این درک را داشتند که چنین جنگی تا چند سال دیگر رخ نخواهد داد. با این حال، علیرغم تصور ایتالیایی ها، این پیمان هیچ اشاره ای به چنین دوره صلحی نداشت و آلمانی ها برنامه های خود را برای حمله به لهستان ادامه دادند. در سپتامبر ۱۹۳۹، بریتانیا محاصره ای گزینشی بر ایتالیا اعمال کرد. زغال سنگ آلمان که از روتردام ارسال می شد، قاچاق اعلام شد. آلمانی ها قول دادند که حمل و نقل را با قطار و از طریق آلپ ادامه دهند و بریتانیا پیشنهاد داد که در ازای تسلیحات ایتالیا، تمام نیازهای ایتالیا را تأمین کند. ایتالیایی ها نمی توانستند بدون از بین رفتن اتحادشان با آلمان، با شرایط اخیر موافقت کنند. با این حال، در ۲ فوریه ۱۹۴۰، موسولینی پیش نویس قراردادی با نیروی هوایی سلطنتی برای تأمین ۴۰۰ هواپیمای کاپرونی را تصویب کرد؛ با این حال، او این قرارداد را در ۸ فوریه لغو کرد. فرانسیس راد، افسر اطلاعاتی بریتانیا، معتقد بود که موسولینی در هفته ۲ تا ۸ فوریه تحت فشار آلمان متقاعد به تغییر سیاست شده است، دیدگاهی که پرسی لورن، سفیر بریتانیا در رم، نیز با آن موافق بود. در ۱ مارس، بریتانیایی ها اع
لام کردند که تمام صادرات زغال سنگ از روتردام به ایتالیا را مسدود خواهند کرد. زغال سنگ ایتالیا یکی از موضوعات مورد بحث در محافل دیپلماتیک در بهار ۱۹۴۰ بود. در ماه آوریل، بریتانیا شروع به تقویت ناوگان مدیترانه ای خود برای اجرای محاصره کرد. علیرغم تردیدهای فرانسه، بریتانیا امتیازات به ایتالیا را رد کرد تا «احساس ضعف ایجاد نکند». آلمان از بهار ۱۹۴۰ ماهانه حدود یک میلیون تن زغال سنگ به ایتالیا عرضه می کرد، مقداری که حتی از درخواست موسولینی در اوت ۱۹۳۹ مبنی بر دریافت شش میلیون تن زغال سنگ برای دوازده ماه اول جنگ توسط ایتالیا نیز فراتر رفت. نبرد فرانسه. در ۱ سپتامبر ۱۹۳۹، آلمان به لهستان حمله کرد. پس از یک ماه جنگ، لهستان شکست خورد. دوره ای از انفعال، به نام جنگ ساختگی، بین متفقین و آلمان آغاز شد. در ۱۰ مه ۱۹۴۰، این انفعال با آغاز نبرد فال گلب (پرونده زرد) توسط آلمان علیه فرانسه و کشورهای بی طرف بلژیک، هلند و لوکزامبورگ پایان یافت. در ۱۳ مه، آلمانی ها در نبرد سدان جنگیدند و از رودخانه میوز عبور کردند. آلمانی ها به سرعت ارتش های متفقین شمالی را محاصره کردند. در ۲۷ مه، نیروهای انگلیسی-فرانسوی که در شمال به دام افتاده
بودند، تخلیه دانکرک را آغاز کردند و تجهیزات سنگین خود را در این فرایند رها کردند. پس از تخلیه دانکرک، آلمانی ها با نبرد فال روت (پرونده قرمز) به سمت پاریس حمله خود را ادامه دادند. با بیش از ۶۰ لشکر، در مقایسه با ۴۰ لشکر باقی مانده فرانسوی در شمال، آلمانی ها توانستند تا ۶ ژوئن خط دفاعی فرانسه را در امتداد رودخانه سم بشکنند. دو روز بعد، پاریسی ها می توانستند صدای شلیک گلوله را از دور بشنوند. در ۹ ژوئن، آلمانی ها وارد روآن، در نرماندی علیا، شدند. روز بعد، دولت فرانسه پاریس را رها کرد و آن را شهری آزاد اعلام کرد و به بوردو گریخت. اعلان جنگ ایتالیا. در ۲۳ ژانویه ۱۹۴۰، موسولینی اظهار داشت که «حتی امروز می توانیم یک جنگ موازی را آغاز و ادامه دهیم»، با در نظر گرفتن جنگ با یوگسلاوی، زیرا در آن روز چیانو با کروات مخالف، آنته پاولیچ، ملاقات کرده بود. جنگ با یوگسلاوی تا پایان آوریل محتمل به نظر می رسید. در ۲۶ مه، موسولینی به مارشال پیترو بادولیو، رئیس ستاد عالی کل، و ایتالو بالبو اطلاع داد که قصد دارد به جنگ آلمان علیه بریتانیا و فرانسه بپیوندد تا بتواند «زمانی که قرار است جهان پس از پیروزی محور تقسیم شود» بر سر میز صلح
بنشیند. دو مارشال ناموفق تلاش کردند موسولینی را متقاعد کنند که این یک اقدام عاقلانه نیست، با این استدلال که ارتش ایتالیا آماده نیست، لشکرها به اندازه کافی قوی نیستند، سربازان فاقد تجهیزات هستند، امپراتوری به همان اندازه آماده نیست و ناوگان تجاری در سراسر جهان پراکنده است. در ۵ ژوئن، موسولینی به بادولیو گفت: «من فقط به چند هزار کشته نیاز دارم تا بتوانم به عنوان مردی که جنگیده است در کنفرانس صلح بنشینم.». طبق خاطرات پس از جنگ پل پایول، در سال ۱۹۴۰، کاپیتانی در اطلاعات نظامی فرانسه، دفتر دوکسیم، در ۶ ژوئن، هنگامی که با سرگرد ناواله، یک افسر اطلاعاتی ایتالیایی، در پل سن لویی برای مذاکره در مورد تبادل جاسوسان دستگیر شده ملاقات کرد، از قبل در مورد اعلام جنگ ایتالیا هشدار داده شد. وقتی پائیول پیشنهاد ناوال را رد کرد، سرگرد به او هشدار داد که آنها فقط چهار روز فرصت دارند تا قبل از اعلام جنگ، چاره ای بیندیشند، اگرچه قبل از ۱۹/۲۰ ژوئن اتفاق خاصی در نزدیکی منتون رخ نخواهد داد. تا اواسط سال ۱۹۴۰، آلمان در ترجیح قبلی خود برای ایتالیا به عنوان متحد جنگی تجدیدنظر کرده بود. فروپاشی قریب الوقوع فرانسه ممکن است تحت تأثیر هرگون
ه انحراف منابع نظامی آلمان برای حمایت از یک جبهه جدید آلپ قرار گرفته باشد. از منظر سیاسی و اقتصادی، ایتالیا به عنوان یک بی طرف دلسوز مفید بود و ورود آن به جنگ ممکن است هرگونه مذاکرات صلح با بریتانیا و فرانسه را پیچیده کند. در ۱۰ ژوئن، چیانو به سفیران خود در لندن و پاریس اطلاع داد که اعلامیه جنگ در ساعت ۱۶:۳۰ به وقت محلی به سفیران بریتانیا و فرانسه در رم تحویل داده خواهد شد. هنگامی که چیانو اعلامیه را ارائه داد، سفیر فرانسه، آندره فرانسوا-پونسه، نگران شد، در حالی که همتای بریتانیایی او، پرسی لورن، که آن را در ساعت ۱۶:۴۵ دریافت کرده بود، همان طور که چیانو در دفتر خاطرات خود ثبت کرده است، «چشمک نزد». اعلامیه جنگ در نیمه شب در ۱۰/۱۱ ژوئن لازم الاجرا شد. سایر سفارتخانه های ایتالیا کمی قبل از نیمه شب از این اعلامیه مطلع شدند. فرانسوا-پونسه در اظهار نظر در مورد اعلام جنگ، آن را «ضربه خنجر به مردی که قبلاً سقوط کرده است» نامید و این باعث شد که رئیس جمهور ایالات متحده، فرانکلین دلانو روزولت، جمله معروف خود را بیان کند که «دستی که خنجر را نگه داشته، آن را به پشت همسایه اش زده است». فرانسوا-پونسه و وابسته نظامی فرانسه د
ر رم، ژنرال هنری پاریسو، اعلام کردند که فرانسه درگیر «جنگ شتاب زده» نخواهد شد، به این معنی که با توجه به منابع نظامی رو به کاهش فرانسه، هیچ تهاجمی علیه ایتالیا در نظر گرفته نمی شود. در اواخر همان روز، موسولینی در کاخ ونیز در رم برای جمعیتی سخنرانی کرد. او اعلام کرد که کشور را برای اصلاح مرزهای دریایی به جنگ کشانده است. دلیل دقیق موسولینی برای ورود به جنگ بسیار مورد بحث بوده است، اگرچه اجماع مورخان این است که این اقدام فرصت طلبانه و امپریالیستی بوده است. پاسخ فرانسه. در ۲۶ مه، ژنرال رنه اولری به فرماندار شهر منتون، بزرگ ترین شهر در مرز فرانسه و ایتالیا، اطلاع داده بود که شهر به دستور او شبانه تخلیه خواهد شد. او این دستور را در ۳ ژوئن صادر کرد و دو شب بعد، شهر با نام رمز «اجرای ماندرین» تخلیه شد. در شامگاه ۱۰/۱۱ ژوئن، پس از اعلام جنگ، به فرانسوی ها دستور داده شد که از کازرن های خود به مواضع دفاعی خود بروند. مهندسان فرانسوی با استفاده از پنجاه و سه تن مواد منفجره، خطوط حمل و نقل و ارتباطی در مرز با ایتالیا را نابود کردند. در ادامه جنگ کوتاه با ایتالیا، فرانسوی ها هیچ اقدام تهاجمی انجام ندادند. در اوایل ۱۴ مه، وز
ارت کشور فرانسه دستور داده بود که شهروندان ایتالیایی که به ضد فرانسوی بودن شناخته شده یا مظنون هستند، در صورت جنگ دستگیر شوند. بلافاصله پس از اعلام جنگ، مقامات فرانسوی پوسترهایی را در تمام شهرهای نزدیک مرز ایتالیا نصب کردند که به همه شهروندان ایتالیایی دستور می داد تا ۱۵ ژوئن خود را به پلیس محلی معرفی کنند. از کسانی که خود را معرفی می کردند خواسته شد تا اعلامیه وفاداری را امضا کنند که مستلزم خدمت سربازی احتمالی در آینده بود. پاسخ چشمگیر بود: اکثر ایتالیایی ها خود را معرفی کردند و تقریباً همه با میل خود این اعلامیه را امضا کردند. در نیس، بیش از ۵۰۰۰ ایتالیایی ظرف سه روز خود را معرفی کردند
کارناوال در ایتالیا نقش بسیار مهمی در فرهنگ عامه این کشور دارد و به طور سنتی با ماسک های محلی مرتبط است. این جشن در بسیاری از شهرها برگزار می شود که برخی از آن ها در سراسر جهان به خاطر جشن های ویژه ای که برای این مناسبت برگزار می کنند، شهرت دارند. کارناوال به نوعی جشن خداحافظی است برای خوردن، نوشیدن و خوش گذرانی پیش از محدودیت ها و جدیت روزه بزرگ. حدود یک ماه قبل از چهارشنبه خاکستر، ایتالیایی ها در طول چندین آخر هفته با رژه ها، ماسک ها و کنفتی ها جشن می گیرند. معروف ترین کارناوال های ایتالیا در ونیز، ویارجو، ایوریا، چنتو، آپولیا و آچیراله برگزار می شوند. این کارناوال ها شامل ماسکارادها و رژه ها هستند. کارناوال ونیز اولین بار در سال ۱۲۹۶ ثبت شد، با اعلامیه ای از سوی سنای ونیز که یک روز قبل از شروع ایام روزه، یک جشنواره عمومی را اعلام کرد. امروزه حدود ۳ میلیون نفر برای شرکت در این کارناوال معروف به ونیز سفر می کنند. کارناوال ویارجو دومین کارناوال محبوب در ایتالیا است. اولین رژه کارناوال ویارجو در سال ۱۸۷۳ برگزار شد. هر ساله، کارناوال ویارجو بیش از ۵۰۰۰۰۰ تماشاگر را به خود جذب می کند. کارناوال ایوریا به خاطر «نب
رد پرتقال ها» که با میوه بین مردم پیاده و سربازان ستمگر سوار بر گاری ها انجام می شد، مشهور است، تا جنگ های قرون وسطی را به یاد بیاورد، تمثیلی از مبارزه برای آزادی. این بزرگ ترین جنگ غذا در ایتالیا و کشورهای اطراف است. در مورد ریشه ها، یک روایت رایج می گوید که این نبرد یادبود مقاومت شهر در برابر حاکم ستمگر شهر است که یا عضوی از خانواده رانیری است یا ترکیبی از "" قرن دوازدهم. و مارکی ویلیام هفتم مونتفرات در قرن سیزدهم. کارناوال آمبروزی در بیشتر بخش های اسقف نشینی کاتولیک رومی میلان، جایی که آیین آمبروزی برگزار می شود، گسترده است و در این منطقه، کارناوال در اولین یکشنبه ایام روزه داری به پایان می رسد؛ آخرین روز کارناوال، شنبه است، ۴ روز پس از سه شنبه ای که در آن پایان می یابد و آیین رومی برگزار می شود. در ساردینیا، کارناوال (به زبان ساردینیایی "Carrasecare" یا "Carrasegare") با کارناوال سرزمین اصلی ایتالیا بسیار متفاوت است. اکثر جشن های ساردینی نه تنها شامل جشن ها و رژه ها، بلکه شامل آیین های باروری خام مانند خونریزی برای بارور کردن زمین، مرگ و رستاخیز شخصیت های کارناوال و نمایش خشونت و شکنجه نیز می شود. شخصیت ه
ای معمول کارناوال ساردینی، جانورگونه و/یا دوجنسیتی هستند، مانند "ماموتونه ها و ایسوهادوره ها" از مامویادا، "بوئه ها و مردوله ها" از اوتانا و بسیاری دیگر. این کارناوال با اجراهای خیابانی جشن گرفته می شود که معمولاً با نوحه های ساردینیایی همراه هستند. به معنای تحت اللفظی «گریه نوزاد وقتی مادر دیگر نمی خواهد به او شیر بدهد» (از کلمه "تیتا" به معنای سینه). از دیگر نمونه های خاص و مهم کارناوال در ساردینیا می توان به کارناوال سارتیگلیا در اورستانو و کارناوال تمپیو پاوسانیا اشاره کرد. تاریخچه. ریشه های این رویداد در ایتالیا را می توان به یونان و روم باستان بازگرداند، زمانی که آن ها باکوس و زحل را می پرستیدند. برخی معتقدند که منشأ آن به مراسم کهن زمستان به بهار بازمی گردد. با وجود منشأ بت پرستانه، این رویداد به قدری گسترده جشن گرفته می شد و سنت آن به قدری قوی بود که به سرعت تغییر یافت تا با آیین های کاتولیک هم خوانی پیدا کند. کارناوال در ایتالیا به طور سنتی در ماردی گرا برگزار می شود، اما آخر هفته قبل از آن نیز فعالیت هایی برگزار می شود. اگرچه ریشه های کارناوال را می توان به جشن های یونان و روم باستان بازگرداند، اما
این رویداد با جهان کاتولیک مرتبط است. در واقع، کارناوال در روز تعطیل برگزار می شود، در آخرین روز قبل از روزه بزرگ که جشن گرفتن مجاز است؛ بنابراین، تاریخ ثابتی ندارد و بسته به روز عید پاک تعیین می شود. در نقاط مختلف، این جشن ها به مهمانی و رژه ای برای اهداف گوناگون تبدیل شدند. چه طبقات بالاتر با ارابه های زیبا و تزئین شده ثروت خود را به نمایش می گذاشتند و چه طبقات پایین تر در خیابان ها نیروها را دنبال می کردند، کارناوال در سراسر ایتالیا شکل گرفت و رشد کرد. بسیاری از کارناوال ها در قرن هجدهم ممنوع شدند، اما در قرن بیستم دوباره برقرار گردیدند. ونیز. کارناوال ونیز یک جشن سالانه است که در ونیز ایتالیا برگزار می شود و در سراسر جهان به خاطر لباس ها و ماسک های پرزرق وبرق خود مشهور است. کارناوال درسه شنبه اعتراف به پایان می رسد که روز قبل از شروع چله روزه در چهارشنبه خاکستر است. ریشه های این کارناوال به قرون وسطی بازمی گردد و چندین قرن برگزار می شد تا اینکه در سال ۱۷۹۷ لغو شد. این سنت در سال ۱۹۷۹ دوباره احیا گردید.
هیستری چهارمین آلبوم استودیویی از گروهٔ موسیقی راک انگلیسی دف لپارد می باشد که در ۳ اوت سال ۱۹۸۷ از سوی مرکوری رکوردز منتشر گردید. این آلبوم دنبالهٔ آلبوم موفق گروه در سال ۱۹۸۳ "جنون آتش افروزی" می باشد. ساخت هیستری بیش از سه سال به طول انجامید و با تأخیرهای متعددی مواجه شد، از جمله پیامدهای حادثهٔ درامر گروه، ریک آلن، که در ۳۱ دسامبر سال ۱۹۸۴ باعث از دست دادن دست چپش شد. دف لپارد پس از انتشار این آلبوم کتابی با عنوان غریزهٔ حیوانی: داستان دف لپارد منتشر کرد که توسط دیوید فریک، سردبیر ارشد مجله "رولینگ استون" نوشته شده بود. این کتاب به فرآیند سه سالهٔ ضبط آلبوم "هیستری" و دوران سختی که گروه در اواسط دههٔ ۱۹۸۰ تجربه کرد، می پردازد. این آلبوم با مدت زمان ۶۲ دقیقه و ۳۲ ثانیه، تا کنون طولانی ترین آلبوم استودیویی گروه محسوب می شود.
برسائولا گوشت گاو است که پس از فرآیند خشک کردن غذا در هوا و نمک زنی تهیه می شود، اما باید دانست که می توان آن را از گوشت اسب، گوشت گوزن و حتی گوشت خوک نیز تولید کرد. این گوشت پس از نمک زنی و خشک شدن در هوای آزاد، برای مدت دو تا سه ماه نگهداری می شود تا به تدریج سخت شده و رنگ آن تیره و نزدیک به بنفش شود. برسائولا معمولاً از استیک بالاران داخلی گوشت گاو تهیه می شود و به همین دلیل گوشت حاصل کم چرب، نرم و لطیف است و دارای عطری شیرین و کمی کهنه یا خاکی است که به آن هویت منحصر به فردی می بخشد. این محصول در اصل از منطقه کوهستانی والتلینا سرچشمه می گیرد؛ دره ای سرسبز و تاریخی که در قلب رشته کوه های آلپ و در شمال ایتالیا، در ناحیهٔ لمباردی واقع شده است. والتلینا از گذشته های دور به دلیل شرایط آب وهوایی خاص، مراتع حاصل خیز و سنت های غذایی دیرینه اش شهرت داشته و همین بستر طبیعی و فرهنگی، زمینه ساز پیدایش و تکامل محصولی چون برسائولا شده است. برسائولا تنها یک خوراک معمولی نیست؛ بلکه نمادی از مهارت و تجربهٔ نسل های پی درپی مردمان این سرزمین است که با دقت و ظرافت، گوشت گاو را با روش های سنتی نمک سود و خشک می کردند تا غذایی
سالم، ماندگار و خوش طعم فراهم آورند. این فرآیند نه تنها طعمی متمایز و عطری دل انگیز به گوشت می بخشد، بلکه ارزش غذایی آن را نیز حفظ می کند و به همین دلیل در میان دوستداران غذاهای ایتالیایی جایگاه ویژه ای یافته است. امروزه برسائولا در آشپزی مدیترانه ای و به ویژه سفره های ایتالیایی به عنوان پیش غذا یا همراهی کنندهٔ غذاهای اصلی بسیار پرطرفدار است. معمولاً آن را به صورت ورقه های بسیار نازک برش می دهند و با ترکیباتی همچون سبزیجات تازه، برگ های معطر، برش های پنیر کهنه یا چند قطره روغن زیتون بکر سرو می کنند. این ترکیب ساده اما دلنشین، جلوه ای از تعادل و سادگی غذاهای ایتالیایی را نشان می دهد و به همین دلیل، برسائولا نه تنها در شمال ایتالیا، بلکه در سراسر جهان به عنوان یک غذای اصیل، سالم و خوش مزه شناخته می شود. این کلمه از مصغر کلمه لومبارد گرفته شده است. (« پخته شده »). خدمت رسانی. به عنوان پیش غذا ( آنتی پاستو )، برساولا معمولاً به نازکی کاغذ برش داده می شود و در دمای اتاق یا کمی سرد سرو می شود.
گویدو گوینیزلی (; – ) شاعر عاشقانه سرا، و نویسنده ایتالیایی بود و پدر دولچه استیل نوو محسوب می شود. او اولین کسی بود که به این سبک جدید شعر نوشت و بنابراین "ایپسو فکتو" بنیانگذار آن محسوب می شود. او در بولونیا ایتالیا متولد شد و بعداً از آنجا تبعید شد. گمان می رود که او در ورونا، ایتالیا درگذشته است. زندگی. هویت دقیق او نامشخص است، اما ممکن است گوئیدو دی گوینیزلو دی ماگنانو باشد که در سال ۱۲۷۴ به همراه لامبرتازی گیبلین ها از بولونیا تبعید شد و حدود دو سال بعد در مونسلیچه درگذشت. او با گیتون د آرتزو مکاتبه داشت، که او را با احترام «کارو پدر میو» خطاب می کرد و در عوض او را «فیگلیو دیلِتُزو» صدا می زدند. با فرض اینکه غزل مورد بحث واقعاً خطاب به اوست، بعدها توسط گوئیدو به «خطای لایدی» متهم شد که می خواست با استفاده از ایده ها و اصطلاحات فلسفه طبیعی از بانوی خود ستایش کند. بوناگیونتا اوربیکیانی همچنین او را متهم کرد که با واردات فلسفی خود، شعر عاشقانه را مبهم کرده است. اما اینها دقیقاً دلایلی بودند که دانته او را تحسین می کرد و با گذشت زمان، این تحسین بیشتر می شد. شعر. پنج کانزونی و پانزده سونت وجود دارد که قطعاً
از اوست، به علاوه قطعاتی از دو شعر دیگر. شعر گینیزلی را می توان به طور خلاصه به عنوان آشتی بین خداگرایی و عشق زمینی با درون نگری عمیق روانشناختی توصیف کرد. آثار اصلی او عبارتند از «در قلب مهربان عشق جاودانه است» (در قلب مهربان عشق ساکن است)، که پیتر درونک آن را «شاید تأثیرگذارترین ترانه عاشقانه قرن سیزدهم» می داند. «در قلب مهربان عشق جاودانه است» بر وحدت عشق والا و «نجابت» حقیقی تأکید دارد: این، و روشی که گویدو شور و عقل را برای خلق شعری فلسفی از عشق ترکیب کرد، عمیقاً دانته را تحت تأثیر قرار داد، که چندین بار از این قطعه شعر نقل قول و آن را تکرار می کند. مضامین اصلی دولچه استیل نوو را می توان در شعر گوئینیزلی یافت: زیبایی فرشته وار زنان معشوق، مقایسه اشراف با خورشید و استفاده فراوان از اصطلاحاتی مانند «cor gentil» و «Amore». ابیات جفری چاسر در «ترویلوس و کرسیدا» «لذت عشق، ای نیک اندیش، | در نجیبانه ترین لحظات، می توان به ترمیم عشق پرداخت» (III.4-5) به نظر می رسد پژواک روشنی از آغاز شعر باشد. غزل ها نیز مضامینی را به نمایش می گذارند که در کاوالکانتی و دانته دوباره ظاهر می شوند، مانند سلام نجات بخش بانو («سالوت
و»)، استفاده از تصاویر طبیعی برای ستایش او (یادآور غزل غزل های سلیمان)، و ایده عشق به عنوان اشتیاقی که همه چیز را پیش از خود حمل می کند، اگرچه شعری مانند «Vedut'ho la lucente stella diana» در واقع سبک های جدید و قدیمی را با هم ترکیب می کند. نقش در «کمدی الهی» دانته. "برزخ" یازدهم. گوییدو گوینیزلی دو بار در "برزخ یازدهم دانته آلیگیری ظاهر می شود. در ابتدا، او به طور خلاصه در "برزخ" یازدهم، زمانی که دانته با هنرمند بزرگ ایتالیایی، ادریسی دا گوبیو، در تراس غرور روبرو می شود، ذکر می شود. اودریسی ضمن بحث در مورد ماهیت زودگذر شهرت و شناخت، به گوئیدو گوینیزلی و جانشین او، گوئیدو کاوالکانتی (حدود ۱۲۵۰–۱۳۰۰) اشاره می کند: "برزخ" XXVI. در "برزخ" XXVI، دانته از طریق تراس شهوت سفر می کند، جایی که سرانجام گوئیدو گوینیزلی را ملاقات می کند. گوئیدو مانند سایر سایه های این تراس، در شعله های آتش فرو می رود تا از آرزوهای سوزان خود در حالی که زنده است توبه کند. وقتی گویدو هویت خود را فاش می کند، دانته از احترام و احترامی که برای شاعر قائل است، روایت می کند: در این قطعه، دانته به تأثیر گینیزلی بر شعر ایتالیایی و سبک Dolce Stil No
vo اشاره می کند.