Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مؤسسه هنرهای کاربردی مد و لباس که به اختصار پلیمودا نامیده می شود، یک مدرسه خصوصی مد در فلورانس، پایتخت توسکانی، ایتالیا است. این مدرسه در ابتدا توسط شرلی گودمن، معاون اجرایی سابق رئیس بازنشسته مؤسسه فناوری مد (FIT) در نیویورک و مدیر اجرایی بنیاد آموزشی صنایع مد، و دان امیلیو پوچی، مارکی بارسنتو و بنیانگذار برند معروف فلورانسی، امیلیو پوچی، تأسیس شد. کادر مدیریتی امروز شامل فروچیو فراگامو به عنوان رئیس، ماسیمیلیانو جورنتی به عنوان مدیر و لیندا لوپا به عنوان مشاور استراتژی و چشم انداز است. تاریخچه. این مدرسه در سال ۱۹۸۶ به عنوان یک پروژهٔ مشترک میان شهرهای فلورانس و پراتو و مؤسسه فناوری مد از دانشگاه ایالتی نیویورک تأسیس شد و در حال حاضر دارای ۱۷ پردیس در سراسر ایتالیا است. این مدرسه عضو بنیاد بین المللی مؤسسات فناوری مد می باشد. با این حال، در فهرست مؤسسات مجاز برای اعطای مدارک در رشته های موسیقی، رقص و هنر که توسط وزارت آموزش، دانشگاه و پژوهش ایتالیا منتشر شده است، قرار ندارد. در سال ۱۹۸۶، دانشگاه پلیمودا با نام پلی تکنیک بین المللی مد در توافقی بین دو مرکز بین المللی مد و دو پیشگام این صنعت تأسیس شد. شرلی گ
ودمن، معاون اجرایی سابق رئیس بازنشسته مؤسسه فناوری مد (FIT) در نیویورک و مدیر اجرایی بنیاد آموزشی صنایع مد، و دان امیلیو پوچی، مارکی بارسنتو و بنیانگذار برند معروف فلورانسی، امیلیو پوچی، گرد هم آمدند تا مرکزی برای تعالی آموزش مد ایجاد کنند تا به همان اندازه که به صنعت جهانی خدمت می کند، به شهر نیز خدمت کند. اولین کلاس ها در همان سال در ویلا استروزی در مرکز فلورانس برگزار شد و از آن زمان تاکنون، این مؤسسه از نظر قدرت و نفوذ، رشد چشمگیری داشته است. دومین پردیس اختصاصی بافتنی و خلق پارچه در سال ۱۹۹۲ در پراتو افتتاح شد و بعداً در سال ۲۰۰۰، سومین شعبه تخصصی طراحی در خیابان بالدوینتی افتتاح شد. آزمایشگاه طراحی پلی مودا با گرد هم آوردن این دو هدف در یک فضای واحد، در سال ۲۰۱۵ در مکان فعلی خود در اسکاندیچی مستقر شد. در سال ۲۰۰۶، پلی مودا از رئیس جدید خود، فروچیو فراگامو، که ، مدیر سابق و مشاور فعلی استراتژی و چشم انداز، به او پیوسته بود، استقبال کرد. این آغاز دوران جدیدی برای مؤسسه بود و آنها در سال ۲۰۱۱ با هم، پردیس را که امروزه نیز در آنجا قرار دارد، افتتاح کردند. ماسیمیلیانو جیورنتی، مدیر خلاق سابق سالواتوره فراگام
و و رئیس دپارتمان طراحی مد پلیمودا، در سال ۲۰۲۱ به عنوان مدیر جدید منصوب شد. او فارغ التحصیل طراحی مد پلیمودا است و به بین المللی بودن مدرسه، ارتباط با شهر فلورانس و توسعه روابط با مهم ترین شرکت های این بخش اعتقاد دارد. این دانشگاه دوره های تمام وقت در مقاطع کارشناسی و کارشناسی ارشد و همچنین انواع دوره های کوتاه مدت ارائه می دهد. در سال ۲۰۱۸ حدود ۲۳۰۰ دانشجو از ۷۵ ملیت در سه پردیس آن مشغول به تحصیل بودند. بخش ها. پلی مودا برنامه های کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا را در زمینه های طراحی، مدیریت و فناوری ارائه می دهد. برنامه های کارشناسی ما قلب تپنده پیشنهادات آموزشی پلی مودا هستند و برای جوانانی که دبیرستان را به پایان رسانده اند و می خواهند آموزش های تخصصی و دقیقی در زمینه های مختلف مد کسب کنند، ایده آل می باشند. برنامه های کارشناسی در زمینه های طراحی مد، تجارت مد، کارگردانی هنری و مدیریت بازاریابی مد. پلی مودا با تکیه بر دانش کسب شده در هر سال، دوره های کارآموزی ۳ ماهه را نیز در پایان این دوره ها ارائه می دهد تا مهارت های دانشجویان را در یک محیط حرفه ای بیشتر توسعه داده و آنها را به دنیای کار معرفی کند.
لوکیش کاناگاراج (زادهٔ ) کارگردان، فیلم نامه نویس و تهیه کننده فیلم هندی که در سینمای تامیل فعالیت می کند. او حرفهٔ خود را در سال ۲۰۱۶ با یک فیلم کوتاه آنتولوژی به نام "آویال" آغاز کرد، و چندی بعد اولین فیلم بلند خود "کلان شهر" (۲۰۱۷) را کارگردانی کرد. او در ۸ ژانویه ۲۰۱۲ با آیشواریا ازدواج کرد. آن ها اکنون دو دختر دارند.
ریموندو دی سانگرو، شاهزاده سانسورو (۳۰ ژانویه ۱۷۱۰–۲۲ مارس ۱۷۷۱) یک نجیب زاده، مخترع، سرباز، نویسنده، دانشمند، کیمیاگر و فراماسون ایتالیایی بود که بیشتر به خاطر بازسازی کاپلا سانسه ورو در ناپل به یاد آورده می شود. اوایل زندگی. هفتمین شاهزادهٔ سن سورو در شهر تورّماجیوره در خانواده ای نجیب به دنیا آمد. پدرش آنتونیو، دوک تورّماجیوره، و مادرش سسیلیا گئِتانی از آراگون بود. مادرش کوتاه پس از تولد او درگذشت. او سال های اولیهٔ زندگی خود را در ناپل گذراند و در سال ۱۷۲۰ برای تحصیل به کالج یسوعی رم در شهر رم فرستاده شد. او زیر نظر فیلیپو بونانی، جانشین آتناسیوس کیرچر، تحصیل کرد و شیفتهٔ موزهٔ کیرچری و سنت علمی یسوعیان شد. در سال ۱۷۲۶ عنوان شاهزادهٔ سانسِورو را از پدربزرگش به ارث برد. شغل. در سال ۱۷۳۰، در سن ۲۰ سالگی، به ناپل بازگشت، جایی که با برخی از مهم ترین روشنفکران پادشاهی، از جمله سلستینو گالیانی و آنتونیو جنووسی، بیشترین ملاقات را داشت. در سال ۱۷۴۲، او توسط پادشاه چارلز سوم به عنوان لرد چمبرلین منصوب شد و سال بعد به عضویت آکادمی معتبر آدلّا کروسکا درآمد. در سال ۱۷۴۴، او در طول نبرد ولتری، در جنگ بین هابسبورگ ها و
بوربون ها، خود را در رأس یک هنگ متمایز کرد. در حالی که فرماندهی ارتش را بر عهده داشت، توپی از مواد سبک وزن ساخت که برد بیشتری نسبت به توپ های استاندارد آن زمان داشت و رساله ای نظامی در مورد به کارگیری پیاده نظام نوشت که به خاطر آن توسط فردریک دوم پروس مورد ستایش قرار گرفت. با این حال، علایق واقعی او مطالعات کیمیاگری، مکانیک و علوم به طور کلی بود. از جمله اختراعات او می توان به موارد زیر اشاره کرد: انتشارات. شاهزاده به چندین زبان اروپایی، و همچنین عربی و عبری صحبت می کرد. پس از بازگشت به ناپل، او یک چاپخانه در زیرزمین خانه اش راه اندازی کرد که در آن هم آثار خود و هم آثار دیگران را چاپ می کرد، که برخی از آنها را خودش ترجمه می کرد. از آنجایی که برخی از این آثار توسط مقامات کلیسایی سانسور می شدند، او همچنین به صورت ناشناس می نوشت. برخی از انتشارات او به وضوح تحت تأثیر فراماسونری بود و او با ماسون های دیگر مانند اسکاتلندی اندرو مایکل رمزی که "کتاب سفرهای کوروش" او را ترجمه و منتشر کرد، و شاعر انگلیسی الکساندر پوپ که "کتاب تجاوز به طوق" او را ترجمه و منتشر کرد، ارتباط برقرار می کرد (اگرچه به دلیل محکومیت های یسوعی
ان، او مجبور شد این فعالیت ها را انکار کند). او تا زمانی که توسط کلیسا تکفیر شد، رئیس لژ ماسونی ناپلی بود و این باعث دشمنی با کاردینال ناپلی جوزپه اسپینلی شد. این تکفیر بعداً توسط پاپ بندیکت چهاردهم، احتمالاً به دلیل نفوذ خانواده دی سانگرو، لغو شد. در ناپل، او با فورتوناتو-بارتولومئو د فلیس ، کنت دوم دی پانزوتی، که توسط سلستینو گالیانی به عنوان رئیس فیزیک تجربی و ریاضیات در دانشگاه ناپل منصوب شده بود، دوستی برقرار کرد و بعداً در سال ۱۷۶۲ انتشارات معروف ایوردون را تأسیس کرد. شاهزاده و کنت با هم آثار فیزیکدان جان آربوتنات را از لاتین ترجمه کردند. شایعات. افسانه های زیادی پیرامون فعالیت های کیمیاگری او رواج یافت: اینکه او می توانست از هیچ، خون خلق کند، می توانست مایع شدن خون سن جنارو را تکرار کند، اینکه او مردم را می کشت تا بتواند از استخوان ها و پوست آنها برای آزمایش ها استفاده کند. گفته می شود کلیسای کوچک سن سورو بر روی معبد قدیمی ایزیس ساخته شده است و گفته می شود دی سانگرو یک رزکراسی بوده است. برای توجیه این موضوع، مردم محلی به مجسمه عظیم خدای نیل اشاره می کردند که درست در گوشه خانه او قرار داشت. برای افزودن
به حس ترس، خانه خانوادگی دی سانگرو در ناپل، کاخ سانسورو، صحنه قتل وحشیانه ای در پایان قرن شانزدهم بود، زمانی که آهنگساز کارلو جزوالدو همسر و معشوقه اش را "در حین ارتکاب جرم آشکار" دستگیر کرد و آنها را در رختخوابشان با قمه به قتل رساند. اواخر عمر. سال های آخر عمر او به تزئین کلیسای کوچک سنسوِرو با آثار مرمری از بزرگ ترین هنرمندان آن زمان، از جمله آنتونیو کورادینی، فرانچسکو کویرولو و جوزپه سنمارتینو (که بسیاری تصور می کردند حجاب مرمری دقیق "مسیحِ پوشیده" او توسط کیمیاگری دی سانگرو خلق شده است) و تهیه مدل های آناتومیک اختصاص یافت. دو مدل از این مدل ها که به عنوان ماشین های آناتومیک شناخته می شوند، هنوز در کلیسا به نمایش گذاشته شده اند و افسانه هایی در مورد نحوه ساخت آنها ایجاد کرده اند (حتی امروزه روش دقیق آن مشخص نیست). تا همین اواخر بسیاری از ناپلی ها معتقد بودند که این مدل ها مربوط به خدمتکار او و یک زن باردار هستند که ماده ای مصنوعی تحت فشار به رگ های او تزریق شده است، اما آخرین تحقیقات نشان داده است که این مدل ها مصنوعی هستند. او پیش از مرگش بایگانی علمی خود را نابود کرد. پس از مرگش، نوادگانش، که به دلیل مش
ارکت دی سانگرو در فراماسونری و کیمیاگری، توسط کلیسا تهدید به تکفیر می شدند، هر آنچه از نوشته ها، فرمول ها، تجهیزات آزمایشگاهی و نتایج آزمایش های او باقی مانده بود را از بین بردند. مرگ. ریموندو دی سانگرو در سال ۱۷۷۱ در ناپل درگذشت و مرگ او به دلیل استفاده مداوم از مواد شیمیایی خطرناک در آزمایش ها و اختراعاتش تسریع شد. در سال ۱۷۹۴، کارل پیتر تونبرگ، طبیعت شناس سوئدی، جنس گیاه "سانسوریا" را به نام او نامگذاری کرد.
بل سیستم (به انگلیسی: Bell System) نام شبکهٔ یکپارچهٔ ارائه دهندگان خدمات تلفن در ایالات متحده و کانادا بود که از سال ۱۸۷۷ تا ۱۹۸۴ تحت مالکیت و مدیریت مستقیم یا غیرمستقیم AT&amp;T فعالیت می کرد. این سیستم شامل American Telephone and Telegraph Company به عنوان شرکت مادر، وسترن الکتریک به عنوان واحد تولید تجهیزات، و چندین شرکت عامل منطقه ای بود. تاریخچه. آغاز و شکل گیری (۱۸۷۷–۱۸۹۹). بل سیستم ریشه در تأسیس American Bell Telephone Company توسط الکساندر گراهام بل و سرمایه گذارانش در بوستون دارد. این شرکت با هدف توسعه و تجاری سازی اختراع تلفن بنیان گذاری شد و در سال ۱۸۸۱ با خرید وسترن الکتریک ظرفیت تولید تجهیزات خود را گسترش داد. تثبیت و سلطه بازار (۱۹۰۰–۱۹۸۳). با تأسیس رسمی AT&amp;T در سال ۱۸۹۹، بل سیستم به شکلی متمرکز سازمان یافت. این شرکت با استفاده از سیاست «خدمات تلفنی همگانی» (Universal Service) گسترش خطوط و خدمات را تسریع کرد. ساختار بل سیستم به گونه ای بود که همهٔ بخش ها، از تولید تجهیزات تا خدمات مشتری، تحت کنترل یک نهاد قرار داشت. نوآوری ها و دستاوردها. بل سیستم با واحد پژوهشی خود، آزمایشگاه های بل (Bell
Laboratories)، نقش مهمی در توسعهٔ فناوری های زیر ایفا کرد: تجزیه در سال ۱۹۸۴. در پی شکایت وزارت دادگستری ایالات متحده آمریکا علیه AT&amp;T به اتهام انحصارطلبی، توافق نامهٔ ۱۹۸۲ منجر به تقسیم بل سیستم به AT&amp;T و هفت شرکت منطقه ای جدید (Baby Bells) شد. این تجزیه از ژانویهٔ ۱۹۸۴ عملیاتی شد و ساختار یکپارچهٔ آن پایان یافت. تأثیر و میراث. بل سیستم الگوی کلاسیک یک انحصار کنترل شده بود که با وجود انتقادات، نقش برجسته ای در گسترش سریع شبکهٔ تلفنی و نوآوری های ارتباطی ایفا کرد. بسیاری از پیشرفت های فناوری مخابراتی قرن بیستم، مستقیم یا غیرمستقیم از فعالیت های این سیستم سرچشمه گرفتند.
شاهدخت صبیحه فاضله خانم سلطان (۸ اوت ۱۹۴۱ – ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۴)، همچنین به نام فاضله ابراهیم، ​​شاهدخت مصری و عثمانی، دختر شاهزاده محمد علی ابراهیم مصر و شاهدخت زهرا خانزاده سلطان عثمانی بود. زندگی. شاهدخت صبیحه فاضله خانم سلطان مصر در ۸ آگوست ۱۹۴۱ در نویی-سور-سن، فرانسه متولد شد. او دختر شاهزاده محمد علی ابراهیم مصر و شاهدخت عثمانی زهرا خانزاده سلطان، دختر شاهزاده عمر فاروق (پسر خلیفه عبدالمجید دوم) و صبیحه سلطان (دختر سلطان محمد ششم) بود. او یک برادر کوچکتر به نام سلطان زاده احمد رفعت بیگ داشت. او در کالج هیتفیلد، آسکوت تحصیل کرد. در سپتامبر ۱۹۵۷، او برای ملاقات با ملک فیصل دوم به عراق رفت و با وساطت یکی از بستگانش، شاهزاده محمود نامق، با او نامزد شد. این نامزدی برای والدینش شوکه کننده بود، زیرا فاضله، علاوه بر اینکه دختر دو خاندان تبعیدی بود، تنها شانزده سال داشت و هنوز در مدرسه بود، اما آنها به هر حال موافقت کردند. با این حال، در ۱۴ ژوئیه ۱۹۵۸، دو هفته قبل از تاریخ عروسی، فیصل در یک کودتا ترور شد. در ۱۰ آوریل ۱۹۶۵، فاضله در پاریس با خیری اورگوپلو (متولد ۳۱ مه ۱۹۳۶)، پسر سعاد خیری اورگوپلو، ازدواج کرد. این زو
ج صاحب دو پسر شدند: علی سعاد اورگوپلو (متولد ۲۸ سپتامبر ۱۹۶۷) و محمد سلیم اورگوپلو (متولد ۳۱ اکتبر ۱۹۶۸). این زوج در ۲۴ سپتامبر ۱۹۸۰ از هم جدا شدند. فاضله در ۱۸ ژوئن ۱۹۸۳ با ژان آلفونس برنارد، همسر دوم خود، ازدواج کرد و با او در فرانسه زندگی می کرد. او در سال ۲۰۱۵ بیوه شد. فاضله در ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۴ در سن ۸۳ سالگی در استانبول درگذشت. او در کنار مادرش در گورستان آشیان آسری به خاک سپرده شد.
تیپ های پارتیزانی ایتالیا، تشکیلات مسلحی بودند که در جریان جنگ جهانی دوم در مقاومت ایتالیا شرکت داشتند. آنها به صورت داوطلبانه توسط سربازان نامنظم تشکیل می شدند و گاهی اوقات توسط اعضای سابق ارتش که در سرزمین های اشغالی ایتالیا خدمت می کردند، سازماندهی می شدند. این تشکل ها بین ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ (با اعلامیه بادولیو) و پایان جنگ در ۶ مه ۱۹۴۵ فعال بودند. تاریخچه. در جریان جنگ جهانی دوم، گروه هایی از پارتیزان ها پس از اعلامیهٔ بادولیو توسط اعضای پیشین ارتش سلطنتی ایتالیا در شمال و مرکز ایتالیا و در قلمروهای اشغال شده توسط پادشاهی، مانند مناطق بالکان، تشکیل شدند. سپس این سربازان پیشین با ضدفاشیست ها، تبعیدی ها و مهاجران همراه شدند. در پاییز سال ۱۹۴۳، رهبری حزب کمونیست ایتالیا پیشنهاد تشکیل ساختارهای سازمان یافته را مطرح کرد و از ایجاد گردان های گاریبالدی حمایت نمود. این گروه ها به عنوان تیپ های حمله ای طراحی شدند، زیرا باید بلافاصله فعال می بودند، در حالی که سازمان دهی کامل آن ها در حین فعالیت شکل می گرفت. قطعات. در طول جنگ، تشکیلات جدید به طور مداوم تا آوریل ۱۹۴۵ ایجاد می شدند و یکی از رویدادهای مهم، تشکیل فرماندهی ک
ل «سپاه داوطلبان آزادی» در ۹ ژوئن ۱۹۴۴ در میلان بود، جایی که ستاد اصلی سازمان های پارتیزانی مستقر بودند. CVL نمایندهٔ جنبش پارتیزانی در میان متفقین و دولت ایتالیا بود و هدف آن هماهنگی میان گردان ها و کمیته های ملی آزادسازی محلی بود. به گفته اعضای کمونیست، تشکیل تیپ به معنای یک مدل نظامی-مانند از سازماندهی با سلسله مراتبی متشکل از فرماندهی کل، لشکرها، تیپ ها، گردان ها، گروهان ها، جوخه ها و گروه ها بود. همچنین با توجه به تجربیات انقلاب اکتبر و تیپ های بین المللی در طول جنگ داخلی اسپانیا، مسئولیت «کمیسر سیاسی» نیز مطرح شد. این نوع سازماندهی تنها در تابستان ۱۹۴۴ محقق شد، زمانی که سایر احزاب نیز ساختار نظامی-سیاسی را با یا بدون «کمیسرهایی» که نماینده حزب مرجع بودند، پذیرفتند. تیپ های ارتش عمدتاً در خارج از کشور توسط سربازان و افسران سابقی تشکیل شدند که تسلیم تحقیر و زندانی شدن توسط نازی ها نشدند. پس از آتش بس کاسیبیل، متفقین به پادشاهی اجازه دادند تا نیروهای ارتش باقی مانده را که در ابتدا بدون هیچ نظمی رها شده بودند، اما اکثر سربازان تصمیم گرفتند به تیپ های مقاومت که از قبل فعال بودند، بپیوندند، سازماندهی مجدد کند
. طبق گزارش روزنامه "اوونیر"، تشکل های کاتولیک اغلب در تضاد با سایر تشکل های احزاب سیاسی مختلف بودند، اما در طول جنگ آزادسازی، همکاری بین هر دو طرف وجود داشت. کاتولیک هایی که به طور فعال در مقاومت شرکت داشتند، از حدود ۲۰۰۰۰۰ پارتیزان، ۶۵۰۰۰ تا ۸۰۰۰۰ نفر بودند. در طول مقاومت، تشکل های مختلف بر اساس موقعیت مناطق عملیاتی، با معیارها و اندازه های مختلف، ادغام و تقسیم شدند. به عنوان مثال، برخی از گروه های گاریبالدی ساختار هرمی داشتند: تشکیلات کوهستانی پارتیزان در آوریل ۱۹۴۵. در ایتالیا. فهرست زیر، فرماندهان لشکرها و تیپ های پارتیزانی است که در آوریل ۱۹۴۵ در کوه های مرکز-شمال ایتالیا فعالیت می کردند و توسط پارتیزانی و مورخ، روبرتو باتالیا، طبقه بندی شده اند. موارد زیر وجود داشت: سایر تشکل های حزبی. فرماندهی لشکرها و تیپ های پارتیزانی که در طول مقاومت فعالیت می کردند و توسط باتالیا طبقه بندی نشده بودند، به شرح زیر است. واحدهای پارتیزان در خارج از کشور. واحدهای پارتیزان در خارج اهمیت زیادی داشتند و توسط نظامیان سابق تیپ های ارتش سلطنتی ایتالیا که در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ خارج از مرزهای فعلی کشور قرار داشتند، تشکیل شدند. سرب
ازان داوطلبانه تصمیم گرفتند خود را دوباره سازماندهی کنند تا از زندانی شدن توسط نازی ها جلوگیری کرده و با گروه های محلی همکاری کنند. از میان این واحدها، می توان به موارد زیر اشاره کرد: یادداشت ها دربارهٔ سایر واحدها. تیپ های اوسوپو برای مدتی در سال ۱۹۴۴ توسط فرماندهی نظامی واحد یکپارچهٔ تیپ ها، همراه با تیپ های گاربالدی، هماهنگ می شدند، در حالی که خودگردانی سازمانی خود را حفظ می کردند. نمونه ای از این وضعیت در دوران حکومت پارتیزان جمهوری آزاد کارنیا بود.
کلیسای سانتا ماریا آسونتا یک کلیسای بازیلیکا در جزیره تورچلو، ونیز، در شمال ایتالیا است. این کلیسا نمونه ای قابل توجه از معماری اواخر پالئومسیحی، یکی از باستانی ترین بناهای مذهبی در ونتو و حاوی قدیمی ترین موزاییک ها در منطقه ونیز است. این کلیسا قبلاً کلیسای جامع اسقف نشین کاتولیک رومی تورچلو بوده است. تاریخچه. بر اساس یک کتیبه باستانی، این کلیسا توسط اسقف اعظم ایزاک راونا در سال ۶۳۹ میلادی، زمانی که تورچلو هنوز رقیب شهرک جوان مجاور در ونیز بود، تأسیس شد. اعتقاد بر این است که کلیسای اصلی دارای یک شبستان با یک راهرو در هر طرف و یک محراب واحد در دیوار شرقی کلیسای جامع بوده است. تشخیص اینکه کلیسای اصلی چگونه بوده دشوار است زیرا بخش بسیار کمی از آن از بازسازی های بعدی جان سالم به در برده است. بخش زیادی از نقشه کلیسای اصلی باقی مانده است زیرا شکل فعلی آن بسیار شبیه به نسخه اصلی است، اما تنها بخش های فیزیکی که باقی مانده اند، دیوار محراب مرکزی و بخشی از تعمیدگاه هستند که به عنوان بخشی از نمای کلیسای فعلی باقی مانده است. نخسین مورد از دو بازسازی بزرگ در سال ۸۶۴ میلادی به سرپرستی اسقف آدئوداتوس دوم انجام شد. در این با
زسازی، محراب های دو راهرویی که امروزه دیده می شوند، ساخته شدند. همچنین، سینترونونی (synthronon) که محراب مرکزی را پر می کند، ایجاد شد و سردابه در زیر آن قرار گرفت. پس از این بازسازی، کلیسای جامع بیشتر از کلیسای اصلی به کلیسای جامع فعلی شباهت داشت، اما تا پس از دومین و واپسین بازسازی بزرگ، کلیسای جامع شباهت زیادی به طراحی فعلی خود پیدا نکرد. آخرین بازسازی در سال ۱۰۰۸ میلادی و تحت نظر اسقف اتو اورسئولو، که پدرش پیترو اورسئولو دوم در آن زمان دوک ونیز بود، انجام شد. با این بازسازی، اورسئولو شبستان را ارتقا داد، پنجره هایی به دیوار غربی اضافه کرد و طاقی را ایجاد کرد که در امتداد شبستان در دو طرف امتداد دارد و آن را از راهروها جدا می کند و به پشتیبانی از فضای باز کمک می کند. معماری. نمای بیرونی کلیسا دارای یک ایوان (narthex) است که زمانی به تعمیدگاه قرن هفتمی متصل بوده و تنها آثاری از آن باقی مانده است. در کنار آن، محراب قرار دارد که به قدیس فوسکا تقدیم شده است. برج ناقوس مربوط به قرن یازدهم است. کاخ اسقف نیز در ابتدا به این بنا ضمیمه شده بود. این نما دارای ۱۲ نیم ستون است که در بالا با طاق هایی به هم متصل شده اند.
ایوان (قرن یازدهم) در قرن سیزدهم توسعه یافته است. در وسط، سردر مرمری (سال ۱۰۰۰) قرار دارد. برجسته ترین ویژگی های بیرونی، تزئینات نما و رواق جلویی است که در قرن چهاردهم توسعه یافته اند. فضای داخلی، با یک شبستان و دو راهرو، دارای سنگفرش مرمری، تخت اسقف های آلتینو و مقبره سنت هلیودوروس، اولین اسقف آلتینو است. نمای روبرو دارای موزاییکی از داوری جهانی است. همچنین یک موزاییک که تصویر مریم مقدس را به همراه کودکش (از نوع هودگتریا) در محراب میانی (قرن یازدهم) نشان می دهد، قابل توجه است. موزاییک ها. مهم ترین عنصر هنری کلیسای جامع، موزاییک ها هستند که قدیمی ترین موزاییک های باقی مانده در همسایگی ونیز محسوب می شوند. محراب اصلی دارای یک موزاییک قرن یازدهمی از مجسمه زیبای هودگتریا باکره ایستاده است که در پس زمینه ای طلایی عظیم، بالای فهرستی از قدیسان ایستاده، جدا شده است. به نظر می رسد این موزاییک ها در اصل مربوط به اواخر قرن یازدهم و توسط تیمی از موزاییک کاران بیزانسی باشند، اما پیکره اصلی یک قرن بعد پس از زلزله بازسازی شد، در حالی که قدیسان از دوره اول کار باقی مانده اند. دیوار غربی (بالای در) در این مرحله دوم ساخته شد:
از بالا شامل یک صلیب در شیروانی، سپس یک نمایش بزرگ از نزول به جهنم با یک پیکره بزرگ مسیح، بالای یک داوری نهایی است که چهار ردیف پایین تر را اشغال می کند. جمجمه سنت سیسیلیا نیز به عنوان یک یادگار در اینجا نگهداری می شود.
رز مونتماسون (۱۲ ژانویهٔ ۱۸۲۳ – ۱۰ نوامبر ۱۹۰۴)، که همچنین با نام روزالیا مونتماسون شناخته می شود، یک میهن پرست ایتالیایی بود. مونتماسون که در سواوی به دنیا آمد، در یکپارچگی ایتالیا نقش داشت و به طور ویژه تنها زنی بود که به صورت آشکار در لشکرکشی هزار نفره جوزپه گاریبالدی شرکت کرد، هم به عنوان پرستار و هم به عنوان سرباز. زندگی نامه. مونتماسون در سال ۱۸۲۳ در اوت-ساووا، که در آن زمان بخشی از پادشاهی ساردینیا بود، متولد شد. او دختر یک کشاورز زمین دار بود و عضوی از یک خانواده بزرگ بود و تحصیلات ابتدایی را گذراند. او تا سن ۱۵ سالگی با خانواده اش در مزارع کار می کرد، تا اینکه مرگ مادرش او را به یافتن کار در خارج از کشور ترغیب کرد. اگرچه بخش زیادی از سابقه کاری اولیه او ناشناخته است، اما او در مارسی و بعداً در تورین زندگی می کرد. در مقطعی او با فرانچسکو کریسپی، یک فعال سیاسی تبعیدی که از شهری به شهر دیگر نقل مکان می کرد، آشنا شد و با او همراه شد. طبق برخی منابع، این زوج در سال ۱۸۴۹ در حالی که کریسپی در تورین زندانی بود، با هم آشنا شدند، در حالی که برخی دیگر خاطرنشان می کنند که این دو ممکن است قبلاً در مارسی با هم ملا
قات کرده باشند. رابطه اولیه این زوج به دلیل وابستگی کریسپی به معشوق سابقش و ازدواج قبلی اش تیره و تار شد، اما با این وجود مونتماسون هنگامی که کریسپی از تورین تبعید و به مالت نقل مکان کرد، به او پیوست. در مالت، کریسپی و مونتماسون هر دو به طور فزاینده ای درگیر جامعه سیاسی ناهمگون جزیره شدند که از تعدادی از افراد تبعید شده از سرزمین اصلی ایتالیا تشکیل شده بود. این زوج در سال ۱۸۵۴ ازدواج کردند (البته با کمی مقاومت از سوی کریسپی) و بعداً به لندن عزیمت کردند و در ساووا برای دیدار با خانواده مونتماسون توقف کردند. پس از ورود به لندن، این زوج به مدافعان سرسخت اتحاد ایتالیا تبدیل شدند و تا آنجا پیش رفتند که برای جمع آوری حمایت برای این هدف به اروپای قاره ای سفر کردند. در این مدت، مونتماسون پیام ها، تدارکات و سلاح ها را به کمیته های مختلف طرفدار اتحاد در داخل ایتالیا قاچاق می کرد. در سال ۱۸۶۰، مونتماسون به سیسیل سفر کرد تا مقدمات ورود روسولینو پیلو و جوزپه گاریبالدی را فراهم کند، کسانی که قصد داشتند قیامی علیه پادشاهی دو سیسیلی تحت حکومت بوربون ها آغاز کنند. مونتماسون در سراسر حومه شهر حرکت کرد و برای قیام قریب الوقوع ح
مایت جمع آوری کرد. سپس او به موقع برای لشکرکشی هزار نفری به جنوا بازگشت و بدین ترتیب تنها زنی شد که آشکارا به نیروهای لشکرکشی پیوست. در طول نبردهای بعدی، او اطلاعات ارزشمندی در جزیره سیسیل ارائه داد و به عنوان پرستار خدمت کرد و پس از نبرد کالاتافیمی لقب «آنجلو دی کالاتافیمی» را به دست آورد. پس از اتحاد موفقیت آمیز ایتالیا، مونتماسون به همراه همسرش که به سرعت به یک چهره سیاسی مهم در ملت جدید تبدیل شده بود، نقل مکان کرد. آنها در تورین و بعداً در فلورانس زندگی می کردند، جایی که این زوج در آسایش زندگی می کردند. با این حال، تا دهه ۱۸۷۰، ازدواج مونتماسون به طور فزاینده ای دچار تنش شد و در سال ۱۸۷۴ او از خانه خانوادگی خارج شد و یک سال بعد به رابطه خود با کریسپی پایان داد. بعداً به او مستمری پرداخت شد، اگرچه این ازدواج رسماً فسخ نشد تا زمانی که کریسپی (پس از ازدواج مجدد) در یک رسوایی سیاسی بزرگ به دو همسری متهم شد. مونتماسون پس از جدایی از کریسپی زندگی آرامی داشت، به گفته یکی از منابع، «در محاصره گربه ها و وقف گلدوزی». او در اوت ۱۹۰۴ دچار سکته مغزی شد و در رم درگذشت. بنا به درخواست خودش، با پیراهنی قرمز، لباس سنتی اع
ضای گروه اعزامی هزار نفر، به خاک سپرده شد. تصاویر فرهنگی. در سال ۲۰۱۱ در ریبرا، سیسیل، از مجسمه ای رونمایی شد که روزالیا مونتماسون و سیاستمدار ایتالیایی فرانچسکو کریسپی را به تصویر می کشد. این مجسمه توسط مجسمه ساز ایتالیایی، سالواتوره ریزوتی، طراحی شده است؛ این مجسمه نمایانگر دو چهره در اندازه واقعی و از جنس برنز است، به عنوان راهی برای تجلیل از فعالان سیاسی و اقدامات آنها برای پیوستن سیسیل به پادشاهی ایتالیا.
تعدادی از نمادهای مختلف برای نشان دادن اداره خودمختار شمال و شرق سوریه، که معمولاً با نام روژاوا شناخته می شود، استفاده شده اند. این اداره خودمختار در دسامبر ۲۰۱۸ یک نشان رسمی را تصویب کرد. این نشان شامل کلمات «اداره خودمختار» به زبان عربی است که توسط هفت ستاره قرمز به نمایندگی از مناطق شمال شرقی سوریه احاطه شده است، و همچنین یک شاخه زیتون و خوشه گندم، دو محصول کشت شده در منطقه. در اطراف همه نمادها، کلمات «اداره خودمختار شمال و شرق سوریه» به زبان های عربی، کرمانجی، سریانی و ترکی، زبان های رایج در منطقه، نوشته شده است. نیم دایره های آبی و زرد که کل نشان بر روی آنها قرار گرفته است، نشان دهنده رودخانه فرات و «چشمه دائمی» منطقه است. پرچمی با نشان اداره خودمختار در زمینه سفید نیز گاهی اوقات برای نشان دادن خود اداره استفاده می شود. یکی از رایج ترین پرچم ها، به ویژه در مناطق با اکثریت کرد، پرچم سه رنگ است که توسط جنبش جامعه دموکراتیک، یک سازمان برجسته کنفدرالیست دموکراتیک در منطقه، اتخاذ شده است. رنگ های سبز، زرد و قرمز به طور سنتی با مردم کرد مرتبط هستند، به عنوان مثال در پرچم مدرن کردستان. یک پرچم سه رنگ افقی با ر
نگ های آبی، زرد و قرمز توسط حزب اتحاد سریانی و شاخه نظامی آن در مناطقی با حضور قابل توجه سریانی-آشوری استفاده می شود. از ۱۲ دسامبر ۲۰۲۴ و سقوط رژیم اسد، اداره خودمختار از پرچم مدنی و دولتی سوریه استفاده کرده است.
شاهدخت زهرا خانزاده سلطان (به ترکی عثمانی: زهرة هان زاده سلطان) یک شاهدخت عثمانی، دختر شاهزاده عمر فاروق، پسر آخرین خلیفه، عبدالمجید دوم، و شهسوار خانم بود. مادرش صبیحه سلطان، دختر سلطان محمد ششم و نازک ادا قادین بود. اوایل زندگی. زهرا خانزاده سلطان در ۱۲ سپتامبر ۱۹۲۳ در کاخ دلمه باغچه، تقریباً یک سال پس از فروپاشی امپراتوری عثمانی به دنیا آمد. پدرش شاهزاده عمر فاروق و مادرش صبیحه سلطان بودند. او یک خواهر بزرگتر به نام فاطمه نسل شاه سلطان داشت که دو سال از او بزرگتر بود و یک خواهر کوچکتر به نام نجلا هبت الله سلطان که چهار سال از او کوچکتر بود. او از سمت پدر نوه عبدالمجید دوم و شهسوار قادین و از سمت مادر نوه سلطان محمد ششم و نازک ادا قادین بود. او زیباترین شاهدخت در نسل خود محسوب می شد. مرگ. زهرا خانزاده سلطان در ۱۹ مارس ۱۹۹۸ در سن هفتاد و چهار سالگی در پاریس، فرانسه درگذشت. جسد او به استانبول منتقل شد و در ۲۶ مارس ۱۹۹۸ در گورستان آشیان آسری به خاک سپرده شد. فرزندان. زهرا خانزاده سلطان با ازدواجش صاحب یک دختر و یک پسر شد: شاهدخت صبیحه فاضله ابراهیم خانم سلطان (۸ اوت ۱۹۴۱–۲۷ سپتامبر ۲۰۲۴). فیصل دوم، پادشاه عراق
، از او خواستگاری کرد، اما فیصل دوم دو هفته قبل از ازدواج در یک شورش درگذشت. بعداً، او ازدواج کرد و صاحب دو پسر شد. شاهزاده سلطان زاده احمد رفعت ابراهیم بیگ (۳۱ اوت ۱۹۴۲–۲ نوامبر ۲۰۱۱). متولد قاهره. در ۲۶ ژوئن ۱۹۶۹ با آمینه اوشاکلیگیل ازدواج کرد و فرزندی نداشت.
سه گانهٔ ایرانی مجموعه ای از سه اثر ارکسترال ساخته بهزاد رنجبران، موسیقی دان کلاسیک ایرانی، است. این سه اثر با الهام از داستان های "شاهنامه" فردوسی، ساخته شده اند. رنجبران از دوران کودکی و زمانی که در ایران زندگی می کرد، شیفتگی مادام العمری به "شاهنامه" پیدا کرد. رنجبران سه بخش از این حماسه ملی ایرانی را به عنوان پایه و اساس موسیقی خود قرار داده است: در سال ۲۰۰۸، ارکستر سمفونی تورنتو نسخه ای چندرسانه ای از سه گانه ایرانی را اجرا کرد که شامل موسیقی، نقالی، قصه گویی سنتی ایرانی و نمایش مینیاتورهای ایرانی برای قسمت های مرتبط بود. "سه گانه ایرانی" را ارکستر سمفونی لندن به رهبری جوآن فالتا ضبط کرد.