Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۱۹۴۰، بیشترِ کُردها خط عربی را با دو الفبای لاتین جایگزین کردند. گرچه تنها حکومت رسمی کُرد، یعنی حکومت اقلیم کردستان در شمال عراق، برای اسناد رسمی از خط عربی استفاده می کند، الفبای لاتین کردی همچنان در سراسر منطقه توسط بیشترِ گویشوران کُرد، به ویژه در ترکیه و سوریه، به طور گسترده به کار می رود. در دوران استعمارزدایی در اواخر سدهٔ بیستم، پان عربیسم و ملی گرایی عربی در قالب گرایش های ضدغربی، از جمله خصومت با خط لاتین، نمود یافت. این خط در برخی مناطق مانند لیبی پس از کودتای ۱۹۶۹ معمر قذافی، به نفع استفادهٔ انحصاری از خط عربی، ممنوع شد. اتحاد جماهیر شوروی. دست کم از سال ۱۷۰۰، روشنفکران روس در پیِ تمایلشان برای برقراری روابط نزدیک با غرب، به دنبال لاتین سازی زبان روسی بوده اند. بلشویک ها چهار هدف داشتند: گسست از تزاریسم، گسترش سوسیالیسم به سراسر جهان، منزوی کردن ساکنان مسلمان اتحاد شوروی از جهان و دین عربی-اسلامی و ریشه کن کردن بی سوادی از راه ساده سازی. آنها به این نتیجه رسیدند که الفبای لاتین ابزار مناسبی برای این کار است و پس از به دست گرفتن قدرت در انقلاب ۱۹۱۷ روسیه، برای تحقق این آرمان ها برنامه ریزی کردند.
گرچه در آغاز پیشرفت کُند بود، در سال ۱۹۲۶ جمهوری های تُرک زبان اتحاد جماهیر شوروی الفبای لاتین را پذیرفتند که این امر انگیزهٔ بزرگی به اصلاح طلبان در کشور همسایه، ترکیه، داد. هنگامی که مصطفی کمال آتاترک در سال ۱۹۲۸ الفبای لاتین جدید ترکی را پذیرفت، این اقدام به نوبهٔ خود رهبران شوروی را به ادامهٔ کار تشویق کرد. کمیسیون لاتین سازی الفبای روسی کار خود را در اواسط ژانویهٔ ۱۹۳۰ به پایان رساند. اما در ۲۵ ژانویهٔ ۱۹۳۰، دبیرکل، ژوزف استالین، دستور توقف لاتین سازی زبان روسی را صادر کرد. با این حال، لاتین سازی زبان های غیر اسلاوی در اتحاد جماهیر شوروی تا اواخر دههٔ ۱۹۳۰ ادامه یافت. بیشترِ مردمان تُرک زبانِ اتحاد جماهیر شوروی، از جمله تاتارها، باشقیرها، آذربایجانی ها یا آذری ها، قزاق ها (۱۹۲۹–۴۰)، قرقیزها و دیگران، در دههٔ ۱۹۳۰ از الفبای یکپارچهٔ تُرکیِ مبتنی بر لاتین استفاده می کردند؛ اما در دههٔ ۱۹۴۰، همگی با خط سیریلیک جایگزین شدند. کشورهای پساشوروی. فتح ماورای قفقاز توسط روسیه در سدهٔ نوزدهم، جامعهٔ زبان آذربایجانی را میان دو کشور تقسیم کرد که دیگری ایران بود. اتحاد جماهیر شوروی به توسعهٔ این زبان کمک کرد، اما با د
و تغییر خط پیاپی — از فارسی به لاتین و سپس به سیریلیک — آن را به طور قابل توجهی به عقب راند، در حالی که آذری های ایران همچنان به استفاده از خط فارسی، همان طور که همیشه استفاده می کردند، ادامه دادند. با وجود استفادهٔ گسترده از زبان آذربایجانی در جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی، این زبان تا سال ۱۹۵۶ به زبان رسمی آذربایجان تبدیل نشد. جمهوری آذربایجان پس از کسب استقلال از اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، تصمیم گرفت به خط لاتین بازگردد. دو جمهوری تُرک زبانِ تازه استقلال یافتهٔ دیگر، یعنی ازبکستان و ترکمنستان، و همچنین مولداویِ رومانیایی زبان در ۳۱ اوت ۱۹۸۹، رسماً الفبای لاتین را برای زبان های خود پذیرفتند. در سال ۱۹۹۵، ازبکستان دستور داد الفبای ازبکی از خط سیریلیک مبتنی بر روسی به الفبای لاتینِ اصلاح شده تغییر یابد و در سال ۱۹۹۷، زبان ازبکی به تنها زبان اداره های دولتی تبدیل شد. با این حال، اجرای این گذار توسط دولت بسیار کند بوده، با ناکامی های متعددی روبرو شده و تا سال ۲۰۱۷ هنوز تکمیل نشده بود. در سال ۲۰۲۱، این کشور اعلام کرد که قصد دارد تا سال ۲۰۲۳ این فرایند گذار را به پایان برساند. قزاقستان، قرقیزستان، تاجیکس
تانِ ایرانی زبان، و منطقهٔ جدایی طلب ترانس نیستریا، عمدتاً به دلیل روابط نزدیکشان با روسیه، خط سیریلیک را حفظ کردند. با این حال، قزاقستان قصد دارد فرایند گذار به الفبای لاتین را از سال ۲۰۲۳ آغاز کند. ترکمنستان. جمهوری شوروی سوسیالیستی ترکمنستان از سال ۱۹۲۸ تا ۱۹۴۰ از الفبای لاتین استفاده می کرد، تا زمانی که مقرر شد همهٔ زبان ها در اتحاد جماهیر شوروی به خط سیریلیک نوشته شوند. ترکمنستان پس از کسب استقلال در سال ۱۹۹۱، در میان چندین کشور پساشوروی بود که به دنبال بازگرداندن خط لاتین بودند. گرچه دیکتاتور تمامیت خواه، صفرمراد نیازوف، که از ۱۹۸۵ تا زمان مرگش در ۲۰۰۶ بر ترکمنستان حکومت می کرد، در ۱۲ آوریل ۱۹۹۳ فرمانی را برای رسمیت بخشیدن به الفبای لاتین جدید ترکمنی صادر کرد، اجرای عملیِ آن کند و ناقص بوده است. الفبای اصلی سال ۱۹۹۳ دارای ۳۰ حرف بود، اما چندین آوا را پوشش نمی داد و با زبان ترکمنی سازگار نبود، بنابراین در سال ۱۹۹۶ چندین اصلاحیه بر آن اعمال شد. نخستین کتاب به خط لاتین در سال ۱۹۹۵ چاپ شد، اما کتاب های راهنمای زبان و ادبیات ترکمنی تا سال ۱۹۹۹ در دسترس نبودند؛ در حالی که کتاب های راهنمای سیریلیک پیش از در دس
ترس قرار گرفتن نسخه های لاتین، ممنوع شده بودند. اگرچه تا سال ۲۰۱۱ نسل های جوان تر از طریق نظام آموزشی به خوبی با الفبای لاتین ترکمنی آشنا شده بودند، اما بزرگسالان، از جمله معلمان، هیچ برنامهٔ آموزشی رسمی دریافت نکردند و از آنها انتظار می رفت که آن را به تنهایی و بدون حمایت دولتی بیاموزند. سدهٔ ۲۱. قزاقستان. قزاقستان، برخلاف همسایگان تُرک زبان خود، پس از دستیابی به استقلال در سال ۱۹۹۱، بی درنگ به سوی لاتین سازی حرکت نکرد. این امر دلایل عمل گرایانه ای داشت: دولت از بیگانه ساختن اقلیت بزرگ روس زبان کشور (که زبان روسی را به خط سیریلیک می نوشتند) نگران بود و همچنین به دلیل بحران اقتصادی در آغاز دههٔ ۱۹۹۰، چنین گذاری در آن زمان از نظر مالی امکان پذیر نبود. سرانجام در سال ۲۰۱۷ بود که خط لاتین به عنوان خط رسمی زبان قزاقی در قزاقستان معرفی شد و جایگزین سیریلیک گردید. در سال ۲۰۰۶، رئیس جمهور نورسلطان نظربایف از وزارت آموزش و علوم خواست تا تجربیات ترکیه، آذربایجان، ترکمنستان و ازبکستان را که همگی در سدهٔ بیستم به خط لاتین روی آورده بودند، بررسی کند. این وزارتخانه در تابستان ۲۰۰۷ گزارش داد که یک طرح شش مرحله ای، که عمدتا
ً بر اساس مدل ازبکستان بود، باید در یک دورهٔ ۱۲ تا ۱۵ ساله با هزینه ای حدود ۳۰۰ میلیون دلار اجرا شود. مقامات، علاوه بر ادغام قزاقستان در اقتصاد جهانی، استدلال کرده اند که این کار به توسعهٔ هویتی ملی برای قزاقستان، جدا از روسیه، کمک می کند. در سال ۲۰۰۷، نظربایف گفت که در تغییر الفبای قزاقی از سیریلیک به لاتین نباید عجله کرد و خاطرنشان کرد: «مردم قزاقستان به مدت ۷۰ سال به خط سیریلیک خواندند و نوشتند. بیش از ۱۰۰ ملیت در کشور ما زندگی می کنند. از این رو ما به ثبات و آرامش نیاز داریم. ما نباید در مسئلهٔ تغییر الفبا عجله کنیم». در سال ۲۰۱۵، دولت قزاقستان اعلام کرد که تا سال ۲۰۲۵، خط لاتین جایگزین خط سیریلیک به عنوان نظام نوشتاری زبان قزاقی خواهد شد. در سال ۲۰۱۷، نظربایف گفت که «تا پایان سال ۲۰۱۷، پس از مشورت با دانشگاهیان و نمایندگان مردم، باید یک استاندارد واحد برای الفبا و خط جدید قزاقی تدوین شود.» قرار شد متخصصان آموزش برای تدریس الفبای جدید آموزش ببینند و کتاب های درسی از سال ۲۰۱۸ فراهم شود. سیاست لاتین سازی با هدف نوسازی قزاقستان و افزایش همکاری های بین المللی انجام می شود. در ۱۹ فوریه ۲۰۱۸، رئیس جمهور نظربایف
اصلاحیه ای بر فرمان شمارهٔ ۵۶۹ مورخ ۲۶ اکتبر ۲۰۱۷ «در خصوص تغییر الفبای قزاقی از سیریلیک به لاتین» را امضا کرد. الفبای اصلاح شده برای آواهای قزاقی «Ш» و «Ч» به ترتیب از «Sh» و «Ch» استفاده می کند و کاربرد آپاستروف را حذف کرده است. کانادا. در اکتبر ۲۰۱۹، سازمان ملی نمایندگی اینویت ها در کانادا (ITK) اعلام کرد که یک نظام نوشتاری یکپارچه برای زبان های اینویتی در این کشور معرفی خواهد کرد. این نظام نوشتاری مبتنی بر الفبای لاتین است و از خط مورد استفاده در زبان گرینلندی الگوبرداری شده است. اکلاهما (ایالات متحده). پس از سال ۲۰۰۶، یک نظام نوشتاری تازه برای زبان اوسیج (از زبان های بومیان آمریکا) ابداع شد که سلطهٔ خط لاتین برای نگارش این زبان را به چالش می کشد.
زانا رابرتز راسی، روزنامه نگار و کارآفرین بریتانیایی ساکن نیویورک، در زمینه های مد، زیبایی و سرگرمی فعالیت می کند. او یکی از بنیان گذاران برند آرایشی میلک میکاپ است. راسی هم اکنون سردبیر بخش مد مجله ماری کلر و شبکه ای! است. او همچنین به عنوان گزارشگر مد در شبکه خبری مد، همکار بخش مد برنامه تودی شو، و مشاور مد برای فروشگاه های زنجیره ای تارگت در آمریکا فعالیت دارد. وی همچنین به عنوان مشاور با برندهایی نظیر آدیداس و ویکتوریا سیکرت همکاری می کند. حرفه. زانا رابرتس راسی با چهره های برجسته حوزه سرگرمی مصاحبه می کند و یکی از اعضای تیم شبکه ای! است. او در برنامه زنده این شبکه، پوشش مراسم فرش قرمز رویدادهایی مانند مت گالا، اسکار، گلدن گلوب، جوایز برگزیده مردم شبکه ای! و جوایز امی را بر عهده دارد. راسی همچنین مجری برنامه پوشش خبری شبکه ای! در هفته مد نیویورک است که دو بار در سال برگزار می شود. او در نقش خود به عنوان یکی از همکاران برنامه تودی شو، بخش هایی مرتبط با اِستایل و گزارش خلاصه مراسم فرش قرمز را اجرا می کند. همچنین در سال ۲۰۱۸ برای پوشش خبری عروسی سلطنتی به سفر رفت. حضور راسی در برابر دوربین، او را به یک مربی،
داور، کارشناس مد و مجری شناخته شده در برنامه هایی مانند ستارگان پروژه رانوی و استادان گلامتبدیل کرده است. او همچنین در شبکه ای! برنامه ای به نام «فقط یک چیز» و مجموعه کوتاه «زیبایی در رفت وآمد» را اجرا می کند. راسی در سال ۲۰۱۶ به همراه همسرش مزدک راسی، دیانا روث و جورجی گرویل، شرکت لوازم آرایشی میلک میکاپ را تأسیس کرد. این برند بدون آزمایش روی حیوانات، عاری از پارابن و کاملاً گیاهی است. میلک میکاپ که به عنوان یک برند زیبایی تمیز و جذاب شناخته می شود، جوایز متعددی از جمله جایزه بهترین زیبایی آلور و جایزه تغییردهندگان بازی زیبایی تین ووگ را دریافت کرده است. زندگی شخصی. زانا رابرتس راسی به همراه همسرش مزدک راسی در شهر نیویورک زندگی می کند. آن ها دارای دو دختر دوقلو به نام های رومی و جونو هستند.
شورش میوچونگ(۱۹ ژانویه ۱۱۳۵ - ۴ ژانویه ۱۱۳۶) شورشی بود که در زمان سلطنت پادشاه گوریو اینجونگ، زمانی که نقشه فتح سلسله جین و انتقال پایتخت به سوگونگ توسط راهب میوچونگ و دیگران به دلیل مانع تراشی اشراف گه سونگ شکست خورد ، در سوگونگ رخ داد، نام نظامی آن چونگیون چونگویگون اعلام گشت و انگیزه آن احیای امپراتوری گوگوریو از دل خاک بود. این شورش که یک ایدئولوژی ملی جدید به نام دِویگوک بود، توسط نیروی سرکوب به فرماندهی (نویسنده کتاب سامگوک ساگی) مورد حمله قرار گرفت و باعث تفرقه داخلی شد، اما به مدت یک سال به شدت ادامه یافت. پیش زمینه. سلطنت درآشوب اینجونگ. دربار گوریو تحت فرمانروایی پادشاه اینجونگ، پیش از ظهور میوچونگ در وضعیت بحرانی عمیقی قرار داشت. رویداد اصلی بی ثبات کننده، شورش سال ۱۱۲۶ یی جا گیوم، پدربزرگ مادری و پدرزن خود پادشاه بود. این تلاش برای کودتا، هرچند در نهایت ناموفق ماند، منجر به آتش سوزی فاجعه بار کاخ سلطنتی در پایتخت، گه گیونگ شد. این رویداد چیزی فراتر از یک تخریب معماری بود؛ این نمادی از فروپاشی اقتدار سلطنتی و فساد عمیق در طبقه حاکم اشرافی «مون بول» بود. پادشاه اینجونگ که به سختی از این مهلکه جان سا
لم به در برده بود، با تختی ضعیف و نیازی مبرم به یک مسیر سیاسی جدید برای بازپس گیری قدرت و احیای بخت و اقبال ملت روبرو شد. برتری جورچن ها بحران گوریو. از نظر خارجی، چشم انداز ژئوپلیتیکی شرق آسیا به شدت دگرگون شده بود. مردم جورچن، که زمانی قبیله ای خراج گزار دولت پیشین گوریو، یعنی گوگوریو، بودند، دودمان قدرتمند جین را تأسیس کرده، لیائوی خیتان را فتح کرده و دودمان سونگ چین را به جنوب رودخانه یانگ تسه رانده بودند. جین که اکنون هژمون بلامنازع منطقه بود، فشار عظیمی بر گوریو وارد کرد و خواستار آن شد که رسماً جایگاه دولت خراجگزار را بپذیرد و سیاست ساده "خدمت به بزرگ" را اتخاذ کند. این خواسته برای نخبگان گوریو که جورچن ها را به عنوان زیردستان به یاد داشتند، عمیقاً تحقیرآمیز بود. دربار به شدت بین کسانی که از تسلیم عمل گرایانه برای جلوگیری از جنگ حمایت می کردند و کسانی که خواهان مقاومت سرسختانه برای حفظ حاکمیت گوریو بودند، دچار اختلاف شد. انگیزه ها. میوچونگ در شورش خود دولت جدیدی به نام "دِویگوک" اعلام کرد."دِوی" یا "ده وی" شباهت زبانی به نام رسمی گوگوریو در اواخر عمرش مثل ته مو یونگ دارد. هدف از این نامگذاری، بازگرداند
ن شکوه امپراتوری گوگوریو بود، نه صرفاً شورش علیه دولت مرکزی. بسیاری از فرماندهان، مقامات و خانواده های اشرافی شمال کره که تبار خود را به گوگوریو می رساندند از شورش حمایت کردند. داستان دو پایتخت. گه گیونگ(کاسونگ). پایتخت وقت و خانه اشرافیت تثبیت شده مونبول بود که بسیاری از آنها نسب خود را به دودمان شیلا می رساندند. این جناح، به رهبری شخصیت هایی مانند کیم بوشیک، عموماً محافظه کار، چین گرا و طرفدار یک وضع موجود بوروکراتیک مبتنی بر کنفوسیوس گرایی بودند. آنها ثبات را در حفظ روابط خراجگزاری با قدرت مسلط قاره ای می دیدند. سوگیونگ(پیونگ یانگ). پایتخت غربی و قلب باستانی امپراتوری قدرتمند گوگوریو بود. این شهر نمادی از گذشته رزمی کره و توسعه طلبی شمالی آن بود. جناح سوگیونگ تجسم یک روحیه ملی گرایانه تر و مستقل تر بود و از احیای شکوه گوگوریو و بازپس گیری سرزمین های از دست رفته در منچوری حمایت می کرد. این شهر یک پایگاه استراتژیک حیاتی برای هرگونه سیاست شمالی محسوب می شد، سنتی که توسط بنیانگذار گوریو، وانگ گون، پایه گذاری شده بود. تشکیل دولت دِه وی. میوچونگ و متحدانش که جاه طلبی های سیاسی شان ناکام مانده بود، آخرین حرکت خود
را انجام دادند. در ژانویه ۱۱۳۵، آنها یک شورش تمام عیار را در سوگیونگ آغاز کردند. آنها کنترل شهر را به دست گرفتند، مقامات وفادار به گه گیونگ را زندانی کردند و تمام ارتباطات جنوب گذرگاه جابیریونگ را قطع کردند. آنها تأسیس یک دولت جدید به نام ده وی را اعلام کردند، نام عصر خود را چونگه که معنی آن گشایش آسمان بود گذاشتند و ارتش خود را چونگیون چونگ اوی-گون یعنی"ارتش وفادار و صالح فرستاده شده از آسمان" نامیدند. این صرفاً یک کودتا نبود؛ این اعلام یک دولت جدید، مستقل و امپراتوری بود که قصد داشت جایگزین گوریو شود. پاسخ کارزار کیم بو شیک. دربار گه گیونگ به سرعت واکنش نشان داد. پادشاه اینجونگ، کیم بو شیک را به عنوان فرمانده کل پیونگ سو وونسو لشکرکشی تنبیهی منصوب کرد. اولین حرکت کیم بو شیک سیاسی بود، نه نظامی. قبل از اینکه ارتشش حتی پایتخت را ترک کند، او دستور اعدام فوری هواداران کلیدی سوگیونگ را که در گه گیونگ باقی مانده بودند، صادر کرد، از جمله راهب بک سوهان مقام رسمی کیم آن و مشهورتر از همه، شاعر برجسته جونگ جی سانگ. این اقدام بی رحمانه هرگونه ستون پنجم بالقوه را از بین برد و پیام ترسناکی از عزم دولت ارسال کرد. ترور می
وچونگ. ارتش کیم بوشیک به سمت شمال پیشروی کرد و با جلب وفاداری قلعه های اطراف، سوگیونگ را منزوی ساخت. رهبری شورشیان که با شتاب نظامی و سیاسی قاطع دولت روبرو بود، دچار تفرقه شد. فرمانده شورشیان، جو گوانگ (조광)، که این هدف را ناامیدکننده می دید، تلاشی مذبوحانه برای کسب عفو کرد. تنها چند هفته پس از شروع شورش، او به همراه متحدانش، میوچونگ و حامی اصلی او یو چام (유참) را ترور کرد. سپس سر میوچونگ را به عنوان نشانه تسلیم به پایتخت فرستاد. با این حال، دولت گه گیونگ، با اصرار کیم بوشیک، این پیشنهاد را رد کرد و فرستاده جو گوانگ را به زندان انداخت. این امر جو گوانگ و شورشیان باقی مانده را بدون هیچ راهی برای بقا جز جنگیدن تا پای مرگ باقی گذاشت. این تصمیم کیم بو شیک برای رد تسلیم، یک نقطه عطف حیاتی بود. یک پاسخ ملایم تر ممکن بود درگیری را در عرض چند هفته پایان دهد. با رد هرگونه مذاکره، کیم بو شیک شورشیان را در گوشه ای قرار داد و درگیری را از یک کودتای با انگیزه سیاسی به یک جنگ نابودگرانه و یک ساله تبدیل کرد. این نشان می دهد که هدف کیم بو شیک فقط سرکوب شورش نبود، بلکه ریشه کن کردن کامل جناح سوگیونگ به عنوان یک نیروی سیاسی بود.
پیش از نبرد. کیم بوشیک و نخبگان گه گیونگ قهرمانان عقل گرایی کنفوسیوسی و یک نظم جهانی سلسله مراتبی با چین در مرکز آن بودند. در مقابل، میوچونگ با مهارت ترکیبی قدرتمند از بودیسم، تائوئیسم و اصول بومی ژئومانسی کره ای معروف به پونگ سو-جیری را به کار گرفت. او استدلال می کرد که بخت و اقبال سیاسی و نظامی دولت به طور ذاتی با انرژی زمینی خود سرزمین گره خورده است—ایده ای که نفوذ عظیمی بر تمام سطوح جامعه گوریو داشت. یک زنجیره علّی روشن وجود دارد، اولاً، شورش یی جا گیوم در سال ۱۱۲۶ اقتدار پادشاه را در هم شکست و او را در جستجوی یک پایگاه قدرت جدید در خارج از اشرافیت فاسد گه گیونگ رها کرد. ثانیاً، ظهور دودمان جین یک بحران وجودی و هویتی ایجاد کرد و گوریو را مجبور به انتخاب بین تسلیم تحقیرآمیز ساده و مقاومت پرخطر کرد. این دو عامل، رقابت دیرینه منطقه ای و ایدئولوژیک بین جناح های گه گیونگ (محافظه کار، کنفوسیوسی، میراث دار شیلا) و سوگیونگ (توسعه طلب، بودایی/ژئومانتیک، میراث دار گوگوریو) را شعله ور ساخت. میوچونگ به عنوان کاتالیزور کامل ظهور کرد. برنامه او—انتقال پایتخت به سوگیونگ، اعلام گوریو به عنوان یک امپراتوری، و فتح جین—یک
راه حل واحد و ظریف بود که به طور همزمان به هر سه مشکل پاسخ می داد. این برنامه به پادشاه یک پایگاه قدرت جدید، راهی برای بازگرداندن غرور ملی و روشی برای توانمندسازی جناح به حاشیه رانده شده سوگیونگ ارائه می داد. بنابراین، میوچونگ این جنبش را خلق نکرد؛ او به طوفان نارضایتی از پیش موجود، نام و جهت بخشید. جنبش سوگیونگ و مسیر جنگ. میوچونگ، راهب بودایی اهل سوگیونگ، توسط حامیانش در دربار، به ویژه شاعر برجسته جونگ جی سانگ (정지상)، به پادشاه اینجونگ معرفی شد. میوچونگ، که با نام جونگسیم(정심) نیز شناخته می شد، از تسلط خود بر ژئومانسی (پونگ سو) و پیشگویی برای جلب اعتماد پادشاه استفاده کرد. او استدلال کرد که تمام بدبختی های گوریو—از بی ثباتی سیاسی گرفته تا تهدیدات خارجی—ناشی از این واقعیت است که انرژی حیاتی (jideok) پایتخت گه گیونگ تحلیل رفته است. طرح بزرگ کارزار انتقال پایتخت. راه حل پیشنهادی میوچونگ رادیکال بود: انتقال پایتخت به سوگیونگ، به ویژه به مکانی که او آن را ده هواسه (대화세)، محلی با انرژی فرخنده عظیم، شناسایی کرده بود. او وعده های جسورانه ای به پادشاه اینجونگ داد: پادشاه که متقاعد شده بود، در سال ۱۱۲۸ دستور ساخت کاخ ب
زرگ جدیدی به نام ده هواگونگ(대화궁) را در سوگیونگ صادر کرد. این پروژه با سرعتی چشمگیر تا بهار ۱۱۲۹ به پایان رسید. دیگر پیشنهادهای میوچونگ شامل اعلام اینجونگ به عنوان امپراتور (چینگجه گون وون،칭제건원)، اتخاذ نام عصر منحصر به فرد گوریو، و آغاز یک لشکرکشی شمالی برای مجازات جین (گومگوک جونگبول،금국정벌) بود. ضدحمله جناح گه گیونگ. هیئت حاکمه گه گیونگ، به رهبری مقام دانشمند و قدرتمند کیم بوشیک، به شدت با این انتقال که قدرت ریشه دار آنها را تهدید می کرد، مخالفت ورزید. آنها به میوچونگ به عنوان یک شارلاتان و به ایده هایش به عنوان خرافات خطرناک حمله کردند. وقایع به زودی علیه میوچونگ چرخید. پیشگویی های بزرگ او پس از ساخت ده هواگونگ محقق نشد. بدتر از آن، مجموعه ای از نشانه های شوم رخ داد، از جمله برخورد صاعقه به کاخ جدید و طوفان شدیدی که در حین یک سفر سلطنتی به سوگیونگ تلفات زیادی به بار آورد. اعتبار میوچونگ زمانی به طور مرگباری آسیب دید که در یک فریب آشکار گرفتار شد. او برای ایجاد یک نشانه "معجزه آسا"، کیک های برنجی بزرگی را که با روغن پر شده بودند، در رودخانه ته دونگ غرق کرد که باعث ایجاد یک درخشش رنگین کمانی بر روی آب شد. او اد
عا کرد که این بزاق یک اژدهای خیرخواه و نشانه ای از تأیید آسمانی است. این حقه فاش شد و ایمان پادشاه به او از بین رفت. پادشاه اینجونگ که با فشار فزاینده جناح کیم بوشیک روبرو بود، سرانجام برنامه انتقال پایتخت را لغو کرد. محاصره سوگیونگ. شورش که اکنون توسط جو گوانگِ به دام افتاده رهبری می شد، برای یک سال دیگر ادامه یافت. شورشیان از درون دیوارهای مستحکم سوگیونگ مقاومت شدید و بی فایده ای از خود نشان دادند. آنها حتی دیوارهای دفاعی جدیدی در امتداد رودخانه ساختند. ارتش دولتی کیم بو شیک، که در پنج لشکر سازماندهی شده بود، محاصره ای طولانی را آغاز کرد. نبردها شامل درگیری های پراکنده، حملات ناموفق و جنگ روانی بود. یک تاکتیک کلیدی دولت، ساخت یک تپه خاکی عظیم برای تسلط و حمله به دیوارهای شهر بود، پروژه ای که به بیش از ۲۰,۰۰۰ کارگر نیاز داشت. محاصره به درازا کشید و جمعیت داخل سوگیونگ شروع به رنج بردن از کمبود شدید مواد غذایی و قحطی کردند. سقوط ده ِوی. در فوریه ۱۱۳۶، پس از بیش از یک سال مقاومت، نیروهای دولتی حمله نهایی و قاطعی را آغاز کردند، که احتمالاً توسط فرماندهانی که از تاکتیک های محاصره محتاطانه کیم بو شیک بی صبر شده بو
دند، تحریک شد. این حمله شورشیان بی روحیه و گرسنه را غافلگیر کرد. ارتش دولتی به دفاعیات نفوذ کرد و خطوط شورشیان فروپاشید. رهبری شورشیان، از جمله جو گوانگ، با دیدن اینکه همه چیز از دست رفته است، با به آتش کشیدن خود دست به خودکشی دسته جمعی زدند. شورشیان باقی مانده تسلیم شدند و این قیام خونین به پایان رسید. جسد میوچونگ بعداً نبش قبر شد و پس از مرگ مثله گردید.فروپاشی سریع داخلی شورش، ضعف بنیادین آن را آشکار می کند. میوچونگ ایدئولوگ کاریزماتیک بود، اما رهبری عملی او به وضوح ضعیف بود. لحظه ای که فشار نظامی اعمال شد، رهبر نظامی عمل گراتر، جو گوانگ، کنترل را به دست گرفت. تصمیم جو گوانگ برای ترور میوچونگ یک حرکت سیاسی حساب شده بود، نه یک خیانت از روی اصول. او تلاش کرد تا چهره "مرتد" را با بقای بقیه جناح سوگیونگ معامله کند. این نشان می دهد که شورش یک ائتلاف مصلحتی بود، نه یک جنبش متحد با وفاداری تزلزل ناپذیر به میوچونگ. پیامد ها. تسویه حساب سیاسی. پیامد فوری شکست شورش، پیروزی سیاسی کامل اشرافیت مدنی مستقر در گه گیونگ (문반) بود. جایگاه سوگیونگ برای همیشه تنزل یافت و نقش آن به عنوان یک وزنه تعادل سیاسی و ایدئولوژیک در براب
ر پایتخت از بین رفت. مقامات دانشمند کنفوسیوسی، به رهبری کیم بو شیک، بدون هیچ جناح رقیبی برای مهار قدرتشان، کنترل خود را بر دولت گوریو تثبیت کردند و جهان بینی محافظه کارانه و چین محور خود را ریشه دار ساختند. افزایش تحقیر نظامیان. پیروزی مقامات مدنی بر جناح سوگیونگ، که دارای شخصیتی رزمی تر بود، به طور چشمگیری روند موجود سونگ مون چون مو (숭문천무، "ارج نهادن به ادبیات، تحقیر نظامی گری") را تشدید کرد. مقامات نظامی، که در سرکوب شورش نقش اساسی داشتند، با تحقیر فزاینده ای از سوی ادیبان پیروز روبرو شدند. این کینه و تحقیر فزاینده در میان طبقه نظامی برای دهه ها انباشته شد و شرایط انفجاری را ایجاد کرد که مستقیماً به کودتای نظامی ۱۱۷۰(무신정변) منجر شد؛ کودتایی که دولت مدنی را سرنگون کرد و یک قرن حکومت نظامی را آغاز نمود. این یک طنز عمیق تاریخی است. راه حل موفقیت آمیز برای بحران ۱۱۳۵ به علت مستقیم فروپاشی سیاسی بسیار بزرگتر قرن دوازدهم تبدیل شد. نبرد تاریخ نگاری. تفسیر تاریخی شورش میوچونگ یکی از بحث برانگیزترین موضوعات در تاریخ کره است. دیدگاه ارتدکس. روایت سنتی، که توسط پیروزمندانی مانند کیم بو شیک (نویسنده سامگوک ساگی) شکل گرف
ته است، میوچونگ را به عنوان یک "راهب شریر" (요승) و یک مرتد خطرناک به تصویر می کشد که شورش غیرمنطقی اش ثبات دولت را تهدید می کرد. شکست او به عنوان پیروزی عقل کنفوسیوسی بر خرافات خطرناک تلقی می شود. ارزیابی مجدد ملی گرایانه شین چه هو: در اوایل قرن بیستم، در دوره استعمار ژاپن، مورخ ملی گرا شین چه هو (신채호) این رویداد را به طور رادیکال بازتفسیر کرد. او آن را "بزرگترین رویداد در هزار سال تاریخ کره" (일천년래 제일대사건) نامید. از نظر شین، این شورش یک قیام ساده نبود، بلکه یک جنگ داخلی ایدئولوژیک بود: مبارزه "خود در برابر غیر خود". او آن را به عنوان نبردی بین این دو قطب قاب بندی کرد: در این دیدگاه، شکست شورش یک تراژدی ملی بود که منجر به از دست دادن شور و نشاط رزمی و روحیه مستقل کره شد و در نهایت آن را در برابر سلطه خارجی های بعدی آسیب پذیر ساخت. این تفسیر تأثیر عمیقی در کره مدرن داشته است. قرن ها بعد، این رویداد پیچیده به میدان نبردی برای هویت مدرن تبدیل شد. شین چه هو که به دنبال ساختن یک آگاهی ملی کره ای مدرن و مستقل در برابر استعمار ژاپن بود، به قهرمانان تاریخی نیاز داشت که تجسم مقاومت و غرور ملی باشند. او این قهرمان را در "
مرتد" میوچونگ یافت. با بازتعریف شورش به عنوان یک شکست شریف ناسیونالیسم کره ای در برابر اطاعت تحت تأثیر خارجی، شین چه هو روایت تاریخی را دگرگون کرد. بنابراین، بحث بر سر اینکه میوچونگ قهرمان بود یا تبهکار، فقط یک بحث تاریخی نیست؛ بلکه بحثی درباره روح خود کره است—اینکه آیا هویت آن باید با ثبات شبه جزیره ای و دیپلماسی قاره ای (ساده) تعریف شود یا با استقلال رزمی و توسعه طلبی شمالی. رؤیای میوچونگ. شورش میوچونگ به طرز وحشیانه ای سرکوب شد و دولت ده وی او پس از یک وجود کوتاه و خشونت بار از نقشه پاک گردید. در کوتاه مدت، کیم بو شیک و هیئت حاکمه گه گیونگ پیروز شدند. با این حال، شکست شورش زنجیره ای از وقایع را به حرکت درآورد که به فروپاشی دولت مدنی گوریو و یک قرن دیکتاتوری نظامی منجر شد. عمیق تر از آن، این درگیری یک تنش بنیادین و حل نشده در قلب هویت کره ای را آشکار ساخت—مبارزه ای بین رؤیای قاره ای و توسعه طلبانه گوگوریو و واقعیت شبه جزیره ای و دیپلماتیک گوریو. شبح میوچونگ، چه به عنوان یک راهب مرتد و چه به عنوان یک شهید ملی گرا نگریسته شود، همچنان تاریخ کره را تسخیر کرده و نماینده یک مسیر جایگزین و جسورانه برای ملت است، مس
یری که به خشونت بسته شد اما هرگز به طور کامل فراموش نشد.
جولی لایپلی، شخصیت تلویزیونی، سخنران و نویسنده آمریکایی است که به دلیل فعالیت هایش در زمینه توسعه رهبری جوانان شناخته می شود. حرفه و تحصلات. او در سال ۲۰۰۲ عنوان دختر شایسته ویرجینیای آمریکا را در مسابقه ای ایالتی که در اواخر سال ۲۰۰۱ برگزار شد، به دست آورد. لایپلی نماینده ویرجینیا در مراسم انتخاب دختر شایسته آمریکا در سال ۲۰۰۲ بود که به صورت زنده از شهر گری، ایندیانا، در مارس ۲۰۰۲ پخش شد. لایپلی در سال ۲۰۰۰ از برنامه افتخاری دانشگاه ایالتی اوهایو با مدرک کارشناسی در رشته مطالعات رهبری فارغ التحصیل شد. او پیش از شرکت در مسابقات دختر شایسته ویرجینیای آمریکا، در سیستم انتخاب دختر شایسته اوهایو مشارکت داشت و از بورسیه تحصیلی دریافتی برای پرداخت هزینه های تحصیل خود در دانشگاه استفاده کرد. او سپس به ویرجینیا نقل مکان کرد تا به عنوان مشاور در یک شرکت آموزشی که با پنتاگون همکاری داشت، فعالیت کند. در این شرکت، او به عنوان مشاور ارشد مدیریت در حوزه آموزش و توسعه رهبری مشغول به کار شد. لایپلی علاوه بر فعالیت به عنوان سخنران حرفه ای که به سراسر ایالات متحده سفر کرده است، به دلیل اجرای برنامه های مثبت و خانوادگی با شبکه
نیویورک سیتی مدیا در شهر نیویورک، نامزد دریافت جایزه امی نیویورک شده است.
کای برد (؛ زادهٔ ) مورخ، زندگی نامه نویس، و روزنامه نگار اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک هزینه گوگنهایم شده است.
حکمت سلمان هجری رهبر معنوی جامعه دروزی سوریه و یک چهره مذهبی و اجتماعی در استان سویدا است. زندگی اولیه. شیخ حکمت هجری در ۹ ژوئن ۱۹۶۵ در ونزوئلا، جایی که پدرش در آن زمان مشغول به کار بود، متولد شد. او بعدها برای تکمیل تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود به سوریه بازگشت. در سال ۱۹۸۵ او در دانشگاه دمشق برای تحصیل در رشته حقوق ثبت نام کرد و در سال ۱۹۹۰ فارغ التحصیل شد. رهبری معنوی دروزی ها. در سال ۲۰۱۲، هجری پس از مرگ برادرش احمد در یک تصادف رانندگی، جانشین وی به عنوان رهبر معنوی جامعه دروزی شد. این موقعیت از قرن نوزدهم در این خانواده موروثی بوده است. دوران رهبری او شاهد شکافی در رهبری مذهبی دروزی بود، با یک جناح تحت رهبری او در شهر قنوات و جناح دیگر تحت رهبری شیخ حمود هناوی و یوسف جربوع در منطقه عین الزمان. هجری به دلیل حمایتش از رژیم بشار اسد شناخته شده بود که منجر به کاهش محبوبیت او در جامعه دروزی شد. با شروع انقلاب سوریه، او تحت فشار قرار گرفت تا موضعی روشن علیه رژیم اتخاذ کند، به ویژه پس از کشتار معترضان توسط نیروهای امنیتی. در ۲۵ ژانویه ۲۰۲۱، او در یک تماس تلفنی در مورد یک شهروند بازداشت شده از سویدا، توسط تیپ علی