Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پشر، آن ها در سال ۱۹۵۶ محفل ستاره بامدادی را به عنوان یک آموزش از راه دور تأسیس کردند و مناسک جادویی خاص خود را به مشترکان آموزش دادند. او لوسیفر را به عنوان یک موجود الهی خیرخواه می پنداشت و باور داشت که ریشه های لوسیفریانیزم به بابل بازمی گردد. او پیروان خود را تشویق می کرد تا با موجودات فرشته واری که با اجرام آسمانی مرتبط بودند، ارتباط برقرار کنند تا در مسیر رشد معنوی شان یاری شوند. پس از پایان رابطه اش با هرون در سال ۱۹۶۴، به لندن بازگشت و به ترویج محفل ستاره بامدادی ادامه داد. او در منطقه سنت جایلز ساکن شد و رسانه ها از او با عنوان «جادوگر سنت جایلز» یاد می کردند. مونتالبان در سال ۱۹۸۲ بر اثر سرطان ریه درگذشت. از آنجا که او از انتشار دیدگاه های خود در قالب کتاب امتناع می ورزید، پس از مرگش تا حد زیادی به فراموشی سپرده شد، هرچند محفل ستاره بامدادی تحت رهبری جدید به فعالیت خود ادامه داد. در دهه های بعد، زندگی و آثار او در متون مختلف علوم خفیه و مطالعات تاریخی مرتبط با باطن گرایی ذکر شد. در سال ۲۰۱۲، زندگینامه کوتاهی از او به قلم جولیا فیلیپس توسط کتابفروشی آتلانتیس منتشر شد. زندگی نامه. سال های اولیه: ۱۹۱۰–
۱۹۳۸. مدلین سیلویا رویالز در ۸ ژانویه ۱۹۱۰ در بلکپول، لانکاشر زاده شد. اطلاعات کمی دربارهٔ زندگی اولیه او در دسترس است؛ دورانی که هم زمان با مشارکت بریتانیا در جنگ جهانی اول بود. با این حال، به نظر می رسد که او رابطه ای پرتنش با والدینش داشته است. پدرش، ویلی رویالز، یک نماینده بیمه بود و مادرش، ماریون نرودا شاو، دختر یک خیاط از اولدهام بود. ویلی و ماریون در ۲۸ ژوئن ۱۹۰۹ ازدواج کردند و مدلین هفت ماه بعد به دنیا آمد. در کودکی، مدلین به فلج اطفال مبتلا شد که منجر به لنگی دائمی و ضعف یک پایش شد. او در دوران بیماری خود که بستری بود، برای سرگرمی به مطالعه ادبیات پرداخت و از آثار ادوارد بولور لیتن، اچ. رایدر هگرد و ا. ت. آ. هوفمان لذت می برد. همچنین در جوانی کتاب مقدس را مطالعه کرد و به ویژه شیفته متون عهد عتیق شد، تا جایی که معتقد بود این متون شامل پیام های پنهانی هستند؛ مفهومی که بعدها هستهٔ اصلی باورهای لوسیفری او شد. اوایل دههٔ ۱۹۳۰، مدلین بلکپول را ترک کرد و به لندن رفت. دلایل این تصمیم او هرگز به طور قطعی مشخص نشد و خود او در سال های بعد روایت های مختلف و متناقضی از آن ارائه داد. در یکی از این روایت ها، او ادع
ا کرد که پدرش او را برای تحصیل نزد عارف و غیب دان مشهور، آلیستر کراولی، که در سال ۱۹۰۴ دین تلما را بنیان گذاشته بود، فرستاده است. با این حال، زندگی نامه نویس او، جولیا فیلیپس، با وجود تأیید ملاقات او با کراولی در لندن، این روایت را غیرمحتمل می داند. در روایت دیگری، مدلین ادعا کرده که برای کار در روزنامهٔ "دیلی اکسپرس" به لندن آمده است؛ ادعایی که هرگز تأیید نشد. جاستین گلس، یکی از خبرنگاران آن زمان این روزنامه، اظهار داشت که هرگز مونتالبان را در آنجا به خاطر نمی آورد. مونتالبان بارها داستان های خود را تغییر می داد. او بعدها به شاگردش مایکل هاوارد گفت که پس از ورود به لندن، "دیلی اکسپرس" او را برای مصاحبه با کراولی فرستاد. به گفتهٔ این روایت، هنگامی که برای اولین بار به محل اقامت کراولی در خیابان جرمن رفت، او در حال دست وپنجه نرم کردن با یک حملهٔ آسم بود. مدلین که تجربهٔ مقابله با این بیماری را داشت، به او کمک کرد و مورد قدردانی او قرار گرفت. آن ها سپس به هتل کافه رویال در خیابان ریجنت رفتند، جایی که پس از صرف ناهار، کراولی فاش کرد که قادر به پرداخت هزینه نیست و مونتالبان مجبور شد هزینهٔ آن را بپردازد. با وجود
عدم اطمینان از صحت این روایت ها، مونتالبان با کراولی ملاقات کرد و به دنیای غیب گرایی لندن پیوست. او که علاقهٔ زیادی به باطن گرایی غربی داشت، به طور گسترده ای در این زمینه مطالعه کرد و به جای جستجوی استاد، خود به یادگیری جادو پرداخت. او به ویژه به اختربینی علاقه مند بود و در سال ۱۹۳۳ نخستین مقاله اش را با عنوان «ستارگان در آسمان» برای مجلهٔ "London Life" نوشت. او تا سال ۱۹۵۳ به انتشار آثار خود در این مجله ادامه داد و در این مدت از نام های مستعار مختلفی استفاده کرد، از جمله مدلین آلوارز، دولورس دل کاسترو، مایکل رویالز، رجینا نورکلیف، آتنه دولوس، نینا د لونا، و مشهورترین آن ها، مدلین مونتالبان، که آن را بر اساس نام یک بازیگر مکزیکی که دوست داشت، ریکاردو مونتالبان، برگزید.
لیز تره او (; – ) مدل فرانسوی بود که از سال ۱۸۶۶ تا ۱۸۷۲، در دوران اولیه فعالیت سالنی پیر اگوست رنوآر، مدل او بود. او در بیش از بیست نقاشی ظاهر شد که از جمله آثار شاخص آن می توان به "لیز با یک چتر" (۱۸۶۷) و "در تابستان" (۱۸۶۸) اشاره کرد. در این دوره، تقریباً تمام آثار رنوآر که شامل چهره های زنانه بودند، با مدلینگ تره او خلق شدند. تره او در سال ۱۸۸۳ با ژرژ بری یر دو لیل ازدواج کرد و چهار فرزند بزرگ کرد که به آن ها دو نقاشی از رنوآر، یعنی "لیز در حال دوختن" (۱۸۶۷–۶۸) و "لیز با شال سفید" (۱۸۷۲) را به ارث گذاشت. هر دو اثر در حال حاضر در موزه هنر دالاس نگهداری می شوند. اوایل زندگی. لیز تره او در ۱۴ مارس ۱۸۴۸ در اکویوی، سن-ا-اواز، فرانسه، در خانواده ای به نام لوئی تره او و آملی الیزابت بودین به دنیا آمد. پدرش تا اواسط دهه ۱۸۵۰ متصدی پست شهر بود و سپس خانواده را به پاریس منتقل کرد، جایی که در یک مغازه در منطقه ۱۷ پاریس به فروش لیموناد، تنباکو و شراب پرداخت. لیز چهارمین فرزند از شش خواهر و برادر خود بود که شامل سه برادر و دو خواهر دیگر می شد. یک سند از آن دوره، حرفه تره او را خیاطی ثبت کرده است. ، خواهر بزرگ ترش، معش
وقه هنرمند ژول لو کور بود که بعدها او را احتمالاً در ژوئن ۱۸۶۵، در خانه اش در مارلوت به پیر اگوست رنوآر معرفی کرد. دوره مدلینگ. ترهو زمانی که حدود هجده سال داشت، مدل پیر اگوست رنوآر شد؛ در آن زمان، رنوآر بیست و پنج ساله بود. از جمله نخستین نقاشی هایی که ترهو در آن ها به تصویر کشیده شد، می توان به "لیز با کلاه حصیری" (۱۸۶۶) و "لیز در حال دوختن" (۱۸۶۷–۶۸) اشاره کرد. تصور می شود که رنوآر یک اثر برهنه مدرن از ترهو را به عنوان "دیانا" (۱۸۶۷) نقاشی کرده باشد، اما این اثر در سالن ۱۸۶۷ پذیرفته نشد. رنوآر در سال بعد، با اثر "لیز" (۱۸۶۷) که در سالن ۱۸۶۸ به نمایش درآمد، موفقیت انتقادی به دست آورد. این نقاشی امپرسیونیستی، پرتره ای تمام قد از ترهو را نشان می دهد که در یک پارک جنگلی قدم می زند و نور خورشید از میان درختان به او می تابد. منتقد هنری زکری آستراک، ترهو را در "لیز" به عنوان «دختر دوست داشتنی پاریسی در جنگل» و دختری از طبقه کارگر توصیف کرد. امیل زولا نیز این اثر را تحسین کرد و ترهو را با کامیل دونسیو، مدل و همسر بعدی کلود مونه مقایسه کرد. منتقد هنری فرانسوی تئودور دوره بعداً اشاره کرد که "لیز" رنوآر به دلیل شباهت
ش به تکنیک گوستاو کوربه، در سالن واکنش های مخالف خاصی برنینگیخت. با این حال، تصمیم رنوآر برای سایه دار کردن چهره ترهو و تأکید بر انعکاس نور خورشید روی لباس سفیدش در "لیز"، باعث شد که برخی منتقدان ظاهر او را به دلیل این تضاد نامعمول به تمسخر بگیرند. در سالن ۱۸۶۹، ترهو در اثری به نام "در تابستان" (۱۸۶۸) به تصویر کشیده شد؛ در این نقاشی، او پیراهنی آزاد به تن دارد که از روی شانه هایش افتاده است. جان کالینز اشاره می کند که «چهره تیره، سنگین و بی احساس» ترهو در چنین پرتره هایی موفق بود، اما در نقاشی های رسمی تر و دارای لباس های مجلل، مانند "زوج نامزد" (۱۸۶۸)، که او را در کنار هنرمند آلفرد سیسلی نشان می دهد، چندان موفق نبود. در تابستان ۱۸۶۹، او همراه با رنوآر به خانه والدینش در ویل-داورای رفت و به بوژیوال سفر کرد، جایی که رنوآر در کنار مونه صحنه هایی از آب را نقاشی کرد. اثر "قایق" (۱۸۷۰) احتمالاً تصویری از لیز در همین تعطیلات تابستانی است. در مجموع، ترهو در بیش از بیست اثر از رنوآر در دوران اولیه سالن، از حدود ۱۸۶۶ تا ۱۸۷۲، ظاهر شد. به گفته تاریخ نگار هنر، جان هاوس، «لیز مدل تقریباً تمام فیگورهای زنانه رنوآر در این
دوره بود». اطلاعات کمی دربارهٔ ماهیت دقیق رابطه ترهو با رنوآر در دوران مدلینگ او در دست است؛ گفته می شود که او در ۱۴ دسامبر ۱۸۶۸ پسری به نام پیر به دنیا آورد، اما مشخص نیست که چه بر سر او آمد و احتمالاً در نوزادی درگذشت. در ۲۱ ژوئیه ۱۸۷۰، ترهو دختری به نام ژان (درگذشتهٔ ۱۹۳۴) به دنیا آورد که برای پرورش به یک دایه سپرده شد. رنوآر تا پایان عمرش، و پس از مرگ او با کمک آمبروز وولار، به طور مخفیانه از ژان حمایت مالی کرد، اما هرگز در دوران زندگی اش، به طور علنی یا قانونی، او را به عنوان دختر خود نپذیرفت. به دلایل نامعلومی، ترهو پس از سال ۱۸۷۲ دیگر برای رنوآر مدل نشد؛ گفته شده است که او هرگز دوباره با رنوآر صحبت نکرد یا او را ندید. با وجود اینکه ترهو نقش مهمی در دوران اولیه حرفه ای رنوآر داشت، او هرگز نامی از وی در مصاحبه ها، خاطرات یا زندگینامه های منتشرشده اش نبرد.
مکان نابغه Genius Loci یک انیمیشن کوتاه فرانسوی محصول سال ۲۰۲۰ و به کارگردانی آدرین مریگو است. داستان. رنه، یک جوان تنها، یک شب یگانگی افسانه ای را در زیر هرج و مرج شهری می بیند. افتخارات و جوایز. در سال ۲۰۲۱، نامزد جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه شد.
شقایق سیروس (به انگلیسی: Shaghayegh Cyrous) یک هنرمند و نمایشگاه دار آمریکایی است که در لس آنجلس زندگی می کند. او به خاطر تحقیقات تعاملی مبتنی بر زمان، پروژه های مشارکتی و نصب های ویدیویی شناخته شده است. اوایل زندگی. شقایق سیروس در تهران به دنیا آمد. او مدرک کارشناسی خود را در رشته مطالعات هنرهای تجسمی از دانشگاه علم و فرهنگ در تهران دریافت کرد. او تا زمان جنبش سبز ایران در ایران زندگی کرد، در سال ۲۰۱۱ تنش های سیاسی او را وادار کرد به ایالات متحده نقل مکان کند. او در سان فرانسیسکو مستقر شد و در سال ۲۰۱۷ با مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا در رشته عمل اجتماعی از کالج هنر کالیفرنیا (CCA) فارغ التحصیل شد. بلافاصله پس از فارغ التحصیلی، سیروس به عنوان یک پژوهشگر در Escuela de Arte Útil، پروژه ای که توسط تانییا بروگرا آغاز شده بود، مشغول به کار شد. حرفه. شقایق سیروس به همراه هنرمند ایرانی کیوان شوری، در سال ۲۰۱۵ نقاشی دیواری به نام «به یاد» را در کوچه کلاریون نصب کردند. این نقاشی دیواری سه نویسنده زن معروف ایرانی - سیمین دانشور، سیمین بهبهانی و فروغ فرخزاد - را به تصویر می کشد. سیروس و شوری پیشتر نیز کار دیگری را در
آنجا خلق کرده بودند که نویسندگان و هنرمندان زندانی در ایران را به تصویر می کشید و سیروس پروژه «فرش گمشده» خود را در خیابان کلاریون نصب کرد. سیروس همچنین نمایشگاه «ایران از درون» را در سال ۲۰۱۵ در لندن سازماندهی کرد که به هنر شهری ایرانی اختصاص داشت.او تهیه کننده اجرایی فیلم مستند «طغیانی از رنگ ها» بود که دربارهٔ هنر خیابانی و گرافیتی در ایران ساخته شده است. او نمایشگاه ویدیویی «یازده و نیم ساعت» را در سال ۲۰۱۷ در اوکلند سازماندهی کرد که آثار هنرمند ایرانی شیرین عابدینی راد و هنرمند آمریکایی دیون لی را به نمایش گذاشت. سیروس این دو را با هدف «محو کردن مرزها بین دو فرهنگ… و ایجاد احساسی از یکسان بودن ایران و اوکلند» ترکیب کرد. او این عنوان را انتخاب کرد زیرا یازده و نیم ساعت، تفاوت زمانی بین سان فرانسیسکو و تهران وجود دارد. کار خود او به نام «پنجره ای به تهران» با یک دیپتیک ویدیویی که طلوع آفتاب سان فرانسیسکو را با غروب آفتاب تهران هماهنگ می کند، بر اساس همین ایده شکل گرفت.در سال ۲۰۱۹، سیروس ویدیو نصب «خورشید روز بعد طلوع خواهد کرد» را ایجاد کرد که شامل نام های زندانیان سیاسی محبوس در ایران از آغاز جنبش سبز ایر
ان در سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۹ بود. در اوت ۲۰۲۱، سیروس پروژه زامین را تأسیس کرد که هدف آن ارتباط و نمایندگی هنرمندان و مربیان از جامعه منا (اصطلاح) (جنوب غرب آسیا و شمال آفریقا) در منطقه خلیج سان فرانسیسکو است. این پروژه شامل ابتکاراتی مانند پنل های بحث، مصاحبه با هنرمندان و آرشیو پروژه زامین است.
آرورا "لولا" گرین بالدوین (۱۸۶۰ – ۲۲ ژوئن ۱۹۵۷) یک زن آمریکایی بود که به یکی از اولین زنان پلیس در ایالات متحده تبدیل شد. در سال ۱۹۰۸، او توسط شهر پورتلند به عنوان سرپرست معاونت زنان در اداره پلیس برای حمایت از دختران (که بعداً به بخش حمایت از زنان تغییر نام داد) منصوب شد و درجه کارآگاهی دریافت کرد. بالدوین در راچستر، نیویورک بزرگ شد و در مدارس دولتی اطراف تدریس کرد. سپس به لینکلن، نبراسکا نقل مکان کرد، جایی که تدریس می کرد و سپس ازدواج نمود. او، همسرش و دو پسرشان در چندین شهر ایالات متحده زندگی کردند و بالدوین به طور داوطلبانه در حوزه کمک های اجتماعی به مادران مجرد و زنان جوانی که در شرایط دشوار بودند، فعالیت داشت. در سال ۱۹۰۴، زمانی که بالدوین ۴۴ ساله بود، خانواده اش به پورتلند نقل مکان کردند، جایی که همسرش به فعالیت خود در زمینه کالای خشک ادامه داد. گروه های زنان مانند انجمن کمک به مسافران که نگران بودند نمایشگاه صدمین سالگرد لوییس و کلارک که در سال ۱۹۰۵ در پورتلند برگزار می شد، زنان مجرد شاغل در نمایشگاه را در معرض خطر قرار دهد، بالدوین را استخدام کردند تا نظارت بر پروژه ای برای حمایت از دختران و زنان را
بر عهده بگیرد. موفقیت او در این نمایشگاه منجر به ادامه فعالیتش در این زمینه و در نهایت استخدام او به عنوان افسر پلیس در سال ۱۹۰۸ شد. در دوران فعالیتش در پلیس، بالدوین بر پیشگیری از جرم تأکید داشت و اصلاح را بر مجازات ترجیح می داد. او از قوانین حمایت از زنان دفاع می کرد، به حوزه های قضایی دیگر دربارهٔ مسائل اجرایی قانون مرتبط با زنان مشاوره می داد و با ارائه الگو نشان داد که زنان می توانند افسران پلیس مؤثری باشند. پس از بازنشستگی از پلیس در سال ۱۹۲۲، او برای انجمن بهداشت اجتماعی اورگن سخنرانی می کرد و در هیئت مدیره مدرسه هیلکرست اورگن، هیئت عفو اورگن، و کمیته ملی زندان ها و کار زندان عضویت داشت. بالدوین که گاهی به او «مادر شهرداری» نیز گفته می شد، در ۲۲ ژوئن ۱۹۵۷ در پورتلند در ۹۷ سالگی درگذشت. اوایل زندگی. آرورا «لولا» گرین در سال ۱۸۶۰ در المایرا، نیویورک به دنیا آمد و بیشتر دوران کودکی خود را در راچستر گذراند، جایی که خانواده اش در سال های اولیه زندگی اش به آنجا نقل مکان کردند. والدینش که از تبار پروتستان های ایرلندی بودند، او را در مدرسه دخترانه مدرسه اسقفی کریست چرچ در این شهر ثبت نام کردند و پس از آن، او د
ر دبیرستان راچستر تحصیل کرد. پس از درگذشت پدرش در سال ۱۸۷۷، او مجبور شد مدرسه را ترک کند و به دنبال کار بگردد، اما به طور مستقل تحصیلات دبیرستانی خود را ادامه داد. او در آزمون صلاحیت تدریس ایالت نیویورک پذیرفته شد و تا سال ۱۸۸۰ در نزدیکی راچستر تدریس کرد، سپس به تنهایی به لینکلن، نبراسکا، که در آن زمان به دنبال معلمان بود، نقل مکان کرد. پس از قبولی در آزمون صلاحیت معلمان نبراسکا، او سه سال در دبیرستان مقدماتی لینکلن تدریس کرد. تا سال ۱۸۸۴، او با لگراند ام. بالدوین، تاجری در حوزه کالای خشک که اصالتاً اهل ورمانت بود، آشنا شد و ازدواج کرد. همان طور که در آن زمان از زنان معلم مجرد انتظار می رفت، پس از ازدواج از شغل خود در دبیرستان استعفا داد. در سال های باقی مانده اش در لینکلن، او در زمینه های دفتری کار پیدا کرد و به طور داوطلبانه در زمینه حمایت اجتماعی از دختران «منحرف» فعالیت داشت. او همچنین صاحب دو پسر به نام های میرون و پیر شد. پس از ترک لینکلن در سال ۱۸۹۳، خانواده بالدوین در طول ۱۰ سال بعد در شهرهای مختلفی از جمله بوستون، یانکرز، نورفک، ویرجینیا و پراویدنس، رود آیلند زندگی کردند، زیرا لگراند حرفه خود را در ح
وزه کالای خشک دنبال می کرد. او سرانجام به شرکت ای.پی. چارلتون پیوست که یک زنجیره بیش از ۵۰ فروشگاه در سراسر ایالات متحده داشت. در هر شهری که خانواده به آن نقل مکان می کردند، بالدوین به فعالیت های داوطلبانه خود ادامه می داد، از جمله عضویت در هیئت مدیره دو مرکز فلورانس کریتنتون. این مراکز بخشی از یک شبکه ملی خانه های نجات برای «دختران گمشده و بدسرپرست» بودند، که در آن زمان شامل زنان نجات یافته از فحشا و مادران مجرد می شدند. در سال ۱۹۰۴، شرکت چارلتون، لگراند را برای افتتاح نخستین فروشگاه خود در شمال غربی اقیانوس آرام به پورتلند فرستاد. بالدوین در دفتر این فروشگاه کار می کرد و به هیئت مدیره مرکز فلورانس کریتنتون پورتلند پیوست.
بتی کوربر () زیست شناس محاسباتی آمریکایی است که در زمینه زیست شناسی مولکولی و ژنتیک جمعیت ویروس اچ آی وی، که عامل بروز عفونت و در نهایت ایدز است، فعالیت می کند. او نقش مهمی در تلاش ها برای دستیابی به یک واکسن اچ آی وی مؤثر داشته است. کوربر پایگاه داده ای در آزمایشگاه ملی لس آلاموس ایجاد کرده که به او این امکان را داده تا واکسن های موزائیکی جدیدی برای اچ آی وی طراحی کند که یکی از آن ها در حال حاضر در آفریقا روی انسان آزمایش می شود. این پایگاه داده شامل هزاران توالی ژنوم اچ آی وی و داده های مرتبط است. کوربر دانشمندی در زمینه زیست شناسی ریاضی و نظری و بیوفیزیک در آزمایشگاه ملی لس آلاموس است. او جایزه ارنست اورلاندو لاورنس را دریافت کرده که بالاترین جایزه علمی وزارت انرژی ایالات متحده آمریکا محسوب می شود. او همچنین جوایز دیگری از جمله جایزه الیزابت گلیزر برای تحقیقات دربارهٔ ایدز کودکان و جایزه نوآوری ریچارد فاینمن را دریافت کرده است. اوایل زندگی و تحصیلات. بته کوربر در کالیفرنیای جنوبی بزرگ شد. او در سال ۱۹۸۱ مدرک کارشناسی خود را در رشته شیمی از دانشگاه ایالتی کالیفرنیا، لانگ بیچ دریافت کرد. پدرش استاد جامعه شنا
سی، مادرش فارغ التحصیل رشته پرستاری و خواهرش فارغ التحصیل روزنامه نگاری بودند. او بین سال های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۸ در مقطع تحصیلات تکمیلی مؤسسه فناوری کالیفرنیا (کلتک) تحصیل کرد و در آزمایشگاه لروی هود زیر نظر ایونا استروینوفسکی کار کرد. او در سال ۱۹۸۸ مدرک دکترای خود را در رشته شیمی دریافت کرد. تحقیقات او بر تنظیم بیان ژن در ژن های کمپلکس اصلی سازگاری بافتی نوع ۱، که پروتئین های سطح سلولی مرتبط با رد پیوند را تولید می کنند، تمرکز داشت و شامل مطالعه پروتئین هایی بود که توسط اینترفرون ناشی از عفونت های ویروسی فعال می شوند. پس از آن، او به عنوان پژوهشگر فوق دکترا نزد مایرون اسکس به مطالعه همه گیرشناسی مولکولی ویروس ایدز (اچ آی وی) و ویروس لنفوتروپیک سلول T انسانی نوع ۱، که عامل سرطان خون است، در مدرسه بهداشت عمومی هاروارد پرداخت و تا سال ۱۹۹۰ در آنجا مشغول بود. در این دوره، کوربر با استفاده از واکنش زنجیره ای پلیمراز (PCR) وجود ژنوم های کامل و ناقص ویروسی را در سلول های سرطانی نشان داد. مطالعات او دربارهٔ ژنوم های ویروسی ناقص و کامل تأثیرگذار بوده و مورد استناد گسترده قرار گرفته است. او در سال ۱۹۹۱ به عنوان عضو هیئت عل
می مهمان در مؤسسه سنتا فه شروع به کار کرد و این همکاری را تا سال ۲۰۱۱ ادامه داد. پژوهش. کوربر پژوهش های خود را در آزمایشگاه ملی لس آلاموس انجام می دهد، جایی که فعالیت خود را از سال ۱۹۹۰ آغاز کرد. رویکرد او شامل به کارگیری زیست شناسی محاسباتی در طراحی یک واکسن برای ویروس اچ آی وی/ایدز است. او برای نخستین بار زمانی به اچ آی وی علاقه مند شد که یکی از دوستان نزدیکش و نامزدش در مؤسسه فناوری کالیفرنیا به یکی از نخستین موارد ایدز در پاسادنا، کالیفرنیا مبتلا شد. او دراین باره گفته است: «ما زمانی که او بیمار بود، چیزهای زیادی دربارهٔ اچ آی وی آموختیم. اما هیچ درمانی برای او وجود نداشت و در سال ۱۹۹۱ درگذشت. وقتی برنامه دکترایم را تمام کردم، تصمیم گرفتم روی اچ آی وی کار کنم.» چند سال بعد، با نگاه به گذشته، او تأثیر این رویداد را چنین توصیف کرد: «من "از اچ آی وی متنفرم"... من چندین دوست را به خاطر آن از دست دادم. اچ آی وی به طرز وحشتناکی جان افراد را می گیرد. وقتی به آنچه این اپیدمی بر سر آفریقا آورده است فکر می کنم، انگیزه پیدا می کنم.» پایگاه داده اچ آی وی. کوربر سرپرستی پروژه پایگاه داده اچ آی وی و تحلیل آن را در لس آ
لاموس بر عهده دارد. او و تیمش یک پایگاه داده جهانی از اچ آی وی با بیش از ۸۴۰٬۰۰۰ توالی منتشرشده از ژنوم این ویروس ایجاد کرده اند. علاوه بر این، این پایگاه داده بر مناطق کوچک (موسوم به اپیتوپ) درون ویروس تمرکز دارد که توسط پادتن شناسایی می شوند و شواهد مربوط به قدرت هر اپیتوپ در ایجاد پاسخ ایمنی را ارزیابی می کند. همچنین اطلاعاتی دربارهٔ نمایه های ایمنی شناختی افراد مقاوم به اچ آی وی در آن موجود است. کوربر و بسیاری دیگر از پژوهشگران از این داده ها برای طراحی درمان ها و واکسن های احتمالی علیه اچ آی وی استفاده کرده اند. تلاش های او به طراحی واکسن هایی منجر شده است که هم اکنون در آزمایش های بالینی قرار دارند.
آدلهاید لوئیزه «آدل» اسپیتزدر ()(؛ ۹ فوریه ۱۸۳۲ – ۲۷ یا ۲۸ اکتبر ۱۸۹۵)، که با نام هنری آدل ویو نیز شناخته می شد، بازیگر، خواننده فولکلور و حقه اطمینان آلمانی بود. اسپیتزدر که در ابتدا بازیگری نویدبخش به شمار می رفت، پس از افول موفقیت های تئاتری اش، به عنوان بانکداری خصوصی در مونیخ قرن نوزدهم به شهرت رسید. او با راه اندازی آنچه که احتمالاً نخستین ترفند پانزی ثبت شده بود، سودهای کلان به سرمایه گذاران وعده می داد و از پول سرمایه گذاران جدید برای پرداخت به سرمایه گذاران پیشین استفاده می کرد. در اوج موفقیتش، منابع معاصر او را ثروتمندترین زن بایرن می دانستند. اسپیتزدر بانک خود را در سال ۱۸۶۹ تأسیس کرد و چند سال توانست در برابر تلاش های صورت گرفته برای بی اعتبار کردنش مقاومت کند تا آنکه در سال ۱۸۷۲ مقامات او را به دادگاه کشاندند. از آنجا که ترفند پانزی هنوز غیرقانونی محسوب نمی شد، او به جای کلاهبرداری، به حسابداری نادرست و سوءمدیریت پول مشتریان محکوم شد و به سه سال زندان افتاد. بانک او تعطیل شد و ۳۲٬۰۰۰ نفر در مجموع ۳۸ میلیون گولدن بایرنی (معادل نزدیک به ۴۰۰ میلیون یورو در سال ۲۰۱۷) را از دست دادند که موجی از خودکشی
ها را به دنبال داشت. تمام ثروت شخصی او، شامل آثار هنری و نقدینگی، مصادره شد. پس از آزادی از زندان در سال ۱۸۷۶، اسپیتزدر با اتکا به حامیان مالی خود زندگی کرد و تلاش ناموفقی برای بازگشت به بازیگری در التونا، هامبورگ و برلین داشت. او سپس به وین رفت، اما پلیس مانع از فعالیتش در آنجا شد. در نتیجه، در سال ۱۸۷۸ به مونیخ بازگشت و خاطراتش را منتشر کرد. در سال ۱۸۸۰، او به دلیل تلاش برای راه اندازی بانک جدید بدون دریافت مجوزهای لازم بازداشت شد اما در نهایت بدون هیچ اتهامی آزاد شد. اسپیتزدر به اجرای موسیقی فولکلور معاصر پرداخت و همچنان از کمک دوستان و خیرین گذران زندگی می کرد، اما هرگز به طور کامل از فعالیت های مجرمانه دست نکشید و همین امر باعث شد که بار دیگر تحت پیگرد قانونی قرار بگیرد و دوره هایی را در زندان بگذراند. او در ۲۷ یا ۲۸ اکتبر ۱۸۹۵ در مونیخ بر اثر ایست قلبی درگذشت. اسپیتزدر هرگز ازدواج نکرد، اما برخی منابع از روابط همجنس گرایانه او خبر داده اند. او ظاهراً تصویری از یک زن مسیحی دیندار را از خود به نمایش می گذاشت که به فقرا کمک می کند، و این چهره عمومی در موفقیت کسب وکارش نقش بسزایی داشت. اوایل زندگی. آدلهاید
لوئیزه اسپیتزدر در ۹ فوریه ۱۸۳۲ در برلین به دنیا آمد. والدینش یوزف اسپیتزدر و الیزابت «بتی» اسپیتزدر-ویو، هر دو از بازیگران و خوانندگان مشهور زمان خود بودند. او شش خواهر و برادر ناتنی از ازدواج نخست پدرش با هنریته شولر داشت. والدینش در برلین، زمانی که هر دو در تئاتر کونیکس اشتاتیشس مشغول به کار بودند، با یکدیگر آشنا شدند؛ یوزف به عنوان کارگردان و بتی به عنوان بازیگر. آن ها در سال ۱۸۳۱ ازدواج کردند. در همان سال، یوزف به عنوان بازیگر مهمان در تئاتر ملی مونیخ حضور یافت و با تحسین منتقدان روبه رو شد. پادشاه لودویگ یکم، پادشاه بایرن به او و همسرش پیشنهاد یک قرارداد دائمی در تئاتر ملی با حقوق سالانه ۶٬۰۰۰ گولدن را داد که باعث شد خانواده به مونیخ نقل مکان کند. با این حال، در ۱۳ دسامبر ۱۸۳۲، یوزف اسپیتزدر ناگهان درگذشت و لودویگ یکم برای حمایت از خانواده اش، شهریه تحصیل فرزندان او را تأمین کرد. بتی سپس با فرانتس ماورر ازدواج کرد و در سال ۱۸۴۰ به کارل تئاتر وین پیوست، جایی که اسپیتزدر تحصیلات خود را در یک مدرسه دخترانه عالی متعلق به اورسولین ها آغاز کرد. پس از یک سال، او به شبانه روزی صومعه منتقل شد. در سال ۱۸۴۴، او و
مادرش به مونیخ بازگشتند و در کنار خواهر و برادران ناتنی و دیگر بستگانشان زندگی کردند. اسپیتزدر در ۱۶ سالگی به مدرسه ای معروف به سرپرستی مادام تانش رفت. پس از ترک این مدرسه، او در زمینه زبان های خارجی، آهنگسازی و نواختن پیانو آموزش دید. حرفه بازیگری. اشپیتسدر برخلاف خواسته مادرش و به امید پیروی از راه والدینش، نزد بازیگران مونیخی کنستانتسه دان و شارلوت فون هاگن آموزش دید. او در سال ۱۸۵۶ یا ۱۸۵۷، در کوبورگ و در نقش های دبوره و ماری استوارت در صحنه هوف بونه به اجرا پرداخت و تحسین بسیاری را برانگیخت. او در خاطرات خود می نویسد که دوک کوبورگ و دوک وورتمبرگ استعدادش را ستوده اند. با این حال، به دلیل نبود جای خالی در کوبورگ، هوف بونه را ترک کرد و برای مدتی به مانهایم رفت. سپس به مونیخ بازگشت و در تئاتر ملی چند نقش مهمان ایفا کرد. علی رغم پیشنهاد قرارداد دائمی، به دلیل رقابت شدید و احتمال محدود شدن به نقش های فرعی، تصمیم گرفت در تئاتر برنو فعالیت کند. بر اساس زندگی نامه اش، موفقیت او در برنو باعث ایجاد تنش هایی با دیگر بازیگران شد و در نهایت، پس از شش ماه، به دلیل مشکلات جسمی از آنجا کناره گیری کرد. پس از بازگشت شش م
اهه به مونیخ برای بهبودی، علی رغم اصرار مادرش، در نورنبرگ مشغول به کار شد و یک سال در آنجا فعالیت کرد. در ادامه، در شهرهای فرانکفورت، برن, زوریخ، ماینتس و کارلسروهه به اجرا پرداخت. پس از بازگشت به مونیخ برای دیدار با مادرش، پیشنهادی برای بازی در پشت (بوداپست) با حقوق سالانه ۳٬۰۰۰ گولدن دریافت کرد اما به خواست مادرش آن را رد کرد. مادرش به او پیشنهاد داد که در صورت انصراف، ماهیانه ۵۰ گولدن دریافت کند. با این حال، اشپیتسدر آخرین قرارداد خود را در التونا، هامبورگ امضا کرد. در یکی از همین دوره های کاری، با بازیگری به نام امیلی اشتیر، با نام هنری برانیزکا، آشنا شد و به زودی با او وارد یک رابطه عاشقانه شد. با وجود سال ها فعالیت، او هرگز موفقیتی ماندگار در صحنه تئاتر به دست نیاورد. منبع معاصر دِر نویه پیتاوال ("Der Neue Pitaval") بیان کرده که اشپیتسدر استعداد لازم را داشت اما ظاهر او مانع موفقیتش شد. جولیان نبل، در زندگی نامه ای که از او نوشته، نقل می کند که او چهره ای «نه چندان زیبا، با زوایای تند و خطوط خشن، بینی ای بلند و پهن، دهانی بزرگ، چانه ای تیز، و چشمانی خاکستری و سخت خوان داشت، به واقع یک زن مردانه بود». رف
تار «مردانه» او، از جمله سیگار کشیدن و محاصره شدن توسط زنان زیبا، اغلب مورد توجه قرار می گرفت. ناتوان از کنترل سبک زندگی خود، اشپیتسدر با تکیه بر اعتبار قرض دهندگان زندگی می کرد و در هامبورگ و زوریخ بدهی های قابل توجهی به بار آورد. در سال ۱۸۶۸، به همراه دوست دخترش امیلی به مونیخ بازگشت و منتظر پیشنهادهای شغلی از سوی نمایندگان تئاتر ماند، اما هیچ پیشنهاد مطلوبی دریافت نکرد. ناامید و بی پول، تنها مقرری ۵۰ گولدنی مادرش را برای گذران زندگی داشت. اما این مبلغ برای تأمین زندگی او که شامل اقامت در هتل ها و مهمانسراها، همراه با دوست دخترش و شش سگشان بود، کافی نبود.
بله - مردم Yes-People (به ایسلندی: Já-fólkið) یک پویانمایی کوتاه ایسلندی محصول سال ۲۰۲۰ به نویسندگی و کارگردانی گیسلی دری هالدورسون و تهیه کنندگی آرنار گونارسون و گیسلی دری هالدورسون است. داستان. ترکیبی التقاطی از افرادی که یک روز صبح با نبردهای روزمره روبرو می شوند.
حالتِ بودگی () یا همسان بودگی (Similaris) یک حالت دستوری در زبان های فنلاندی و استونیایی است که معنای «... که بودم» یا «به عنوان یک ...» را می رساند. در زبان فنلاندی، این حالت با افزودن پسوند "-na/-nä" به ریشه واژه ساخته می شود، در حالی که در زبان استونیایی، این حالت با افزودن پسوند "-na" به شکل اضافه واژه تشکیل می شود: در زبان فنلاندی، علاوه بر این، حالت بودگی برای بیان زمان یا مکان نیز به کار می رود (نگاه کنید به حالت مکانی): "maanantai-na" → «در روز دوشنبه»، "kuudente-na" joulukuuta → «در ششم دسامبر»، "koto-na" → «در خانه». حالت درون بودگی (inessive) در فنلاندی (مانند "kodi-ssani") بیشتر معنای «درون چیزی» را می رساند.