Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
s announced, with توبیاس لاوال, اشتفان لاینر and Thierno Ballo being cut. فرانسه. سرمربی: دیدیه دشان تیم ملی فوتبال فرانسه announced their 25-man squad on 16 May 2024. گروه E. بلژیک. سرمربی: دومنیکو تدسکو تیم ملی فوتبال بلژیک announced their 25-man squad on 28 May 2024. اسلواکی. سرمربی: فرانچسکو کالتسونا On 27 May 2024, 32 players were called up to تیم ملی فوتبال اسلواکی's preliminary squad. On 7 June 2024, the final 26-man squad was announced, with Dominik Takáč, میهال تومیچ, ماتوش کمت, یاکوب کاداک, دومینیک هالی and روبرت پولیوکا being left out. رومانی. سرمربی: ادوارد یوردانسکو تیم ملی فوتبال رومانی's preliminary list of 28 players was announced on 24 May 2024. The final list was announced on 7 June, excluding Răzvan Sava and Constantin Grameni. اوکراین. سرمربی: سرهی ربروف تیم ملی فوتبال اوکراین announced their 26-man squad on 16 May 2024. گروه F. ترکیه. سرمربی: وینچنزو مونتلا تیم ملی فوتبال ترکیه announced their 35-man preliminary squad on 24 May 2024. On 29 May, the squad was reduced to 33 players after بر
توغ ییلدیریم was called up to the تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال ترکیه and چالار سویونجو withdrew due to injury. On 1 June, انس اونال also withdrew due to injury. On 5 June, اوزان کاباک withdrew from the preliminary squad due to knee injury. On 7 June 2024, the final 26-man squad was announced, with عبدالقادر اومور, جنک اوزقاجار, برات اوزدمیر, Oğuz Aydın, جان اوزان and دوغان علمدار being excluded and Bertuğ Yıldırım being called up again. گرجستان. سرمربی: ویلی سانیول تیم ملی فوتبال گرجستان announced their 26-man squad on 22 May 2024. On 24 May, یابا کانکاوا declined his spot on the team and was later replaced by گابریل سیگوا. پرتغال. سرمربی: روبرتو مارتینس تیم ملی فوتبال پرتغال announced their 26-man squad on 21 May 2024. On 3 June 2024, اوتاویو مونتیرو withdrew due to injury and was replaced by ماتئوس نونز. جمهوری چک. سرمربی: ایوان هاشک تیم ملی فوتبال جمهوری چک announced their 26-man final squad on 28 May 2024. On 9 June 2024, میچل سادیلک was forced to withdraw from the squad after injuring his leg in a cycling a
ccident. On 12 June 2024, it was announced that he would be replaced by پتر سوچیک.
محمدحسین سپهوند (۱۳۳۶–۱۴۰۱) خوانندهٔ ایرانی بود. او در خرم آباد متولد شد و از سال ۱۳۵۲ فعالیت های خود را در حوزهٔ موسیقی لری شروع کرد.
هادی هاشمی نیا (زاده ۱۳۴۹) سیاستمدار ایرانی است. وی موفق شد در دوازدهمین انتخابات مجلس شورای اسلامی با کسب ۴۹ هزار و ۶۶۲ رأی، از حوزه انتخابیه خرم آباد و دوره از استان لرستان انتخاب گردد و به مجلس راه یابد.
اِدوین () یک نام پسرانه لاتین است که در زبان فارسی ریشه ای ندارد. ریشه نام ادوین Edwin عبری است. معنی ادوین دوست ارزشمند، سرشار از دوستی و اقبال خوب است. ادوین نام پادشاه نورثمبری، متولد در حدود ۵۸۵ میلادی بوده است. اِتِلریک پادشاه بِرنیسی او را از حکومت براند و وی به پادشاه مِرسی پناه برد و در آنجا با دختر شاه ازدواج کرد و ادوین بار دیگر به سلطنت رسید و بزودی پادشاه همهٔ انگلستان شد. به همین دلیل منابع انگلیسی، ریشه ادوین را انگلیسی می دانند. &lt;br&gt; ادوین در ثبت احوال ایران مورد پذیرش برای اخذ شناسنامه نیست ولی اسم آدوین به ثبت می رسد .
تئاترهای آف-آف-برادوی () نسبت به تئاتر برادوی و آف برادوی در شهر نیویورک، تئاترهای کوچک تری هستند و معمولاً کمتر از ۱۰۰ صندلی دارند. جنبش آف-آف-برادوی در سال ۱۹۵۸ به عنوان بخشی از واکنش به تجاری سازی صحنه تئاتر حرفه ای و به عنوان جنبشی تئاتر تجربی یا آوانگارد در درام و تئاتر آغاز شد. با گذشت زمان، برخی از تولیدات آف-آف-برادوی از روحیه تجربی اولیه این جنبش فاصله گرفتند. تاریخچه. جنبش آف-آف-برادوی در سال ۱۹۵۸ به عنوان «رد کامل تئاتر تجاری» آغاز شد. مایکل اسمیت اعتبار نامگذاری این اصطلاح را به جری تالمر در سال ۱۹۶۰ می دهد.[۴] از اولین مکان هایی که به زودی «تئاتر آف-آف-برادوی» نامیده شدند، کافی شاپ های گرینیچ ویلج بودند، به ویژه Caffe Cino در خیابان کورنلیا ۳۱، که توسط جو چینو غیرعادی اداره می شد، که در اوایل به بازیگران و نمایشنامه نویسان علاقه پیدا کرد و موافقت کرد که به آنها اجازه دهد نمایش های خود را بدون اینکه زحمت خواندن نمایشنامه ها را به خود بدهد یا حتی دربارهٔ محتوا اطلاعات زیادی کسب کند، در آنجا اجرا کنند. این زیبایی شناسی DIY همچنین منجر به اعمال خلاقانه تغییر کاربری اشیا توسط نمایشنامه نویسان و کارگرد
انانی شد که مجموعه هایی را از مواد جمع آوری شده از خیابان های محلی سرهم بندی می کردند. همچنین الن استوارت در کلوپ تئاتر تجربی لا ماما و Al Carmines در تئاتر شاعران جودسون، واقع در کلیسای مموریال جودسون، در ظهور آف-آف-برادوی نقش مهمی داشتند. از دیگر تئاترهای قابل توجه که بسیاری از نمایش ها را ارائه کردند می توان به Theatre Genesis, گروه تئاتر نیویورک، The Old Reliable, The Dove Company، کارگاه نمایشنامه نویسان و کارگاه هنر بازیکنان اشاره کرد. در بدو پیدایش، آف-آف-برادوی به خاطر ماهیت تجربی اش شناخته می شد. اما به مرور زمان، آثار آف-آف-برادوی این روحیه را تا حدی از دست دادند و به تقلید از آف-برادوی پرداختند که خود به تدریج شبیه برادوی شده بود، البته با این تفاوت که آف-برادوی اغلب آثاری را تولید می کرد که برای تئاتر تجاری مناسب نبودند. یک تولید آف-آف-برادوی که در آن اعضای انجمن بازیگران حرفه ای (Actors' Equity Association) حضور دارند، ممکن است یک «ویترین برابری» باشد که به بازیگران این امکان را می دهد تا توسط کارفرمایان بالقوه آینده دیده شوند. انجمن برابری، قوانین مربوط به کار در چنین تولیداتی را حفظ می کند، از
جمله محدودیت هایی در مورد قیمت بلیط، مدت اجرا و زمان تمرین. مشارکت بازیگران حرفه ای در تولیدات ویترین امری رایج است و بخش عمده ای از کار صحنه برای اکثر بازیگران نیویورکی را تشکیل می دهد. جنبشی در جریان است تا کد ویترین برابری را که بسیاری در جامعه تئاتر آن را بیش از حد محدودکننده و مضر برای خلق تئاتر نیویورک می دانند، اصلاح کند. در سال ۱۹۶۴، تولیدات آف-آف-برادوی واجد شرایط دریافت جوایز اوبی شدند و در سال ۱۹۷۴، جوایز دراما دسک شروع به ارزیابی چنین تولیداتی با همان معیارهایی کرد که برای تولیدات برادوی و آف برادوی استفاده می کرد. از سال ۲۰۰۵، جوایز تئاتر نوآورانه نیویورک (NYIT) سالانه به افراد و سازمان هایی که به برتری هنری در تئاتر آف-آف-برادوی دست یافته اند، اعطا می شود. اصطلاح «تئاتر مستقل» یا «تئاتر ایندی» به عنوان جایگزینی برای «آف آف برادوی» توسط نمایشنامه نویس کرک بروملی در سخنرانی در مراسم جوایز تئاتر نوآورانه نیویورک در سال ۲۰۰۵ پیشنهاد شد.
منطقه تئاتر منهتن () نیویورک یک منطقه و محله در میدتاون منهتن است. بیشتر تئاترهای برادوی در این منطقه واقع شده اند و علاوه بر آنها، تئاترهای دیگر، سینماها، رستوران ها، هتل ها و سایر مکان های تفریحی نیز در این منطقه قرار دارند. این منطقه از جنوب به خیابان چهلم غربی، از شمال به خیابان پنجاه و چهارم غربی، از شرق به خیابان ششم و از غرب به خیابان هشتم محدود می شود و میدان تایمز را نیز در بر می گیرد. به بخشی از خیابان برادوی که از این منطقه می گذرد، «راه بزرگ سفید» گفته می شود. این منطقه همچنین دارای استودیوهای ضبط، دفاتر شرکت های ضبط موسیقی، آژانس های تئاتری، استودیوهای تلویزیونی، رستوران ها، سینماها، میدان دافی، کوی شوبرت، ساختمان بریل و مادام توسو نیویورک است. مرزبندی. شهرداری نیویورک این زیرناحیه را برای اهداف منطقه بندی، از خیابان چهلم تا پنجاه و هفتم و از خیابان ششم تا هشتم، با یک منطقه اضافی در غرب خیابان هشتم از خیابان چهل و دوم تا چهل و پنجم تعریف می کند. اتحادیه میدان تایمز، یک سازمان منطقه بهبود کسب و کار که به بهبود منطقه تئاتر اختصاص دارد، این منطقه را به عنوان یک منطقه با شکل نامنظم در داخل یک قاب مست
طیلی که از خیابان چهلم، خیابان ششم، خیابان پنجاه و سوم و خیابان نهم تشکیل شده، تعریف می کند. تا سال ۲۰۲۴، تئاتر ویویان بومونت (بخشی از مرکز هنرهای نمایشی لینکلن) تنها تئاتر کلاس برادوی است که در منطقه تئاتر واقع نشده است. دیگر مناطق تئاتری نزدیک. منطقه ای که به راسته ی تئاتر معروف است، منطقه ای در خیابان چهل و دوم از خیابان نهم تا خیابان یازدهم است که شامل بسیاری از تئاترهای آف برادوی و آف-آف-برادوی می شود. تاریخچه. ریشه ها و تاریخ اولیه. در سال ۱۸۳۶، شهردار کورنلیوس لاورنس خیابان ۴۲ را برای تشویق گسترش شمالی شهر باز کرد و گفت: «به سمت بالای شهر بروید و از هوای پاک و تمیز لذت ببرید.» منطقه تئاتر پس از انتقال خانه اپرای متروپولیتن به خیابان ۳۹ غربی و خیابان برادوی در سال ۱۸۸۳، شروع به جذب تئاترها و رستوران ها کرد اوسکار هامرستین ۱ تئاتر ویکتوریا خود را در خیابان ۴۲ در سال ۱۸۹۹ افتتاح کرد. دسترسی به منطقه تئاتر با شروع خطوط واگن برقی برقی در سال ۱۸۹۹ و به دنبال آن گشایش اولین خط متروی نیویورک سیتی در سال ۱۹۰۴ بهبود یافت. «راه بزرگ سفید» نام مستعار بخشی از برادوی در میدتاون منهتن است که منطقه تئاتر را در بر می گ
یرد. در سال ۱۸۸۰، برادوی بین میدان اتحاد و میدان مدیسون توسط چارلز براش با لامپ قوسی روشن شد و آن را به یکی از اولین خیابان های روشن شده با برق در ایالات متحده تبدیل کرد. در دهه ۱۸۹۰، خیابان بیست و سوم تا خیابان سی و چهارم آنقدر با تابلوهای تبلیغاتی برقی روشن شده بود که مردم شروع به نامیدن آن «راه بزرگ سفید» کردند. همان طور که منطقه تئاتر درست قبل از تغییر قرن به سمت بالای شهر تغییر مکان داد، این نام مستعار باقی ماند و مترادف شد. در طول سال ها، نیویورکی ها از این منطقه با نام های «ریالتو»، «مین استم» و «برادوی» یاد می کردند. در حدود قرن بیستم، این منطقه به سادگی «خیابان» نامیده می شد. در دهه ۱۹۷۰، خیابان چهل و دوم، منطقه ای بدنام و مخروبه بود؛ سینماهای برهنه گرای درجه ایکس، نمایش های پیپ شو و اصطلاحاً گرایند هاوس شروع به فعالیت در آنجا کردند. برخی از نیویورکی ها این منطقه را مکانی نسبتاً خطرناک برای رفتن می دانستند. با این حال، در دهه ۱۹۹۰ کل منطقه توسط شهر به طور قابل توجهی احیا شد. بیشتر کسب وکارهای تئاتر بزرگسالان تعطیل شدند و مجموعه ای از تئاترهای جدید، سینماهای مالتی پلکس، رستوران ها و جاذبه های گردشگری
افتتاح شدند. در سال ۱۹۷۴، نمای بیرونی تئاتر لایسییم اولین تئاتر برادوی بود که از کمیسیون حفظ اماکن دیدنی نیویورک (LPC) عنوان بنای تاریخی دریافت کرد. پس از آن در سال ۱۹۷۹ نمای بیرونی و داخلی تئاتر نیو آمستردام نیز این عنوان را دریافت کردند. حفظ و نگهداری. کارزار «نجات تئاترهای» جو پاپ. در اوایل سال ۱۹۸۲، جوزف پاپ، تهیه کننده و کارگردان تئاتر برادوی که پابلیک تییتر را تأسیس کرده بود، کارزاری به نام «نجات تئاترها» را در منهتن رهبری کرد. هدف اولیه اصلی تلاش «نجات تئاترها» که توسط گروه غیرانتفاعی پاپ حمایت مالی می شد و مورد حمایت انجمن بازیگران حرفه ایActors Equity بود، نجات چندین ساختمان تئاتر در محله منطقه تئاتر از تخریب قریب الوقوع آنها توسط منافع توسعه منهتن بود. پاپ منابع مالی، دکمه های تبلیغاتی، پوسترها و آگهی های روزنامه را برای این تلاش فراهم کرد؛ یک تبلیغ کننده و بازیگرانی را برای تبلیغ این هدف استخدام کرد؛ و مکان های مختلف صحنه و خیابان را برای رویدادهای عمومی در حمایت از کارزار برای نجات تئاترهای تاریخی فراهم کرد. به درخواست پاپ، در ژوئیه ۱۹۸۲، نماینده ایالات متحده دونالد جی. میچل از نیویورک و ۱۳ حامی م
الی مشترک لایحه ای را با عنوان «لایحه ای برای تعیین منطقه تئاتر برادوی/تایمز اسکوئر در شهر نیویورک به عنوان یک مکان تاریخی ملی» (H.R. 6885) ارائه کردند. این قانون پیشنهادی که تصویب نشد، حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا را ملزم می کرد که از نظر مالی و غیره به حفظ منطقه و خانه های تئاتر تاریخی آن به عنوان یک مکان تاریخی ملی رسمی کمک کند. کارزار «نجات تئاترها» سپس تلاش های خود را معطوف به حمایت از ایجاد منطقه تئاتر به عنوان یک بافت تاریخی شهر نیویورک تحت نظارت LPC کرد. در دسامبر ۱۹۸۳، «نجات تئاترها» «منطقه تئاتر برادوی، طرح توسعه و مدیریت حفاظت» را تهیه کرد و درخواست کرد که به هر تئاتر در این منطقه عنوان بنای تاریخی داده شود. شهردار اد کاچ در نهایت با ایجاد شورای مشورتی تئاتر، که پاپ را به عنوان یکی از اعضا در بر می گرفت، و در نهایت منجر به پهنه بندی رسمی منطقه به عنوان «زیر ناحیه تئاتر» شد، پاسخ داد. هر قطعه تئاتر می تواند با حداکثر مساحت طبقه معینی توسعه یابد، اما بسیاری از تئاترها از مساحت طبقه بسیار کمتری نسبت به حداکثر استفاده می کردند. طرح منطقه بندی اجازه می داد که حقوق توسعهAir rights بلااستفاده در سایت ت
ئاترها به توسعه دهندگان ساختمان های مجاور که به بیش از حداکثر مساحت طبقه نیاز داشتند، فروخته شود. وضعیت بنای تاریخی برای تئاترهای فردی. پس از تخریب تئاترهای تئاتر فالتون و موراسکو، LPC در سال ۱۹۸۲ محافظت از نزدیک به ۵۰ «تئاتر قانونی» را به عنوان بناهای تاریخی فردی شهر در نظر گرفت. وضعیت بنای تاریخی یک شهر مانع از تغییر تئاترها بدون اجازه LPC می شود و در نتیجه از آنها در برابر توسعه محافظت می کند. بناهای تاریخی مورد بررسی شامل نماها و فضای داخلی بود که به طور جداگانه تعیین شده بودند. هیئت انجمن منهتن ۵، که اکثریت قریب به اتفاق تئاترها تحت صلاحیت آن قرار داشتند، از بسیاری از پیشنهادات حفاظت از بناهای تاریخی حمایت کرد. یک هیئت مشاوره تحت نظر شهردار کاچ به LPC اجازه داد تا تئاترها را نه تنها بر اساس اهمیت تاریخی آنها بلکه بر اساس شایستگی های معماری آنها در نظر بگیرد. در پاسخ به اعتراض برخی از اپراتورهای بزرگ تئاتر، ده ها طراح صحنه و نورپردازی پیشنهاد دادند که برای ایجاد دستورالعمل هایی برای بناهای تاریخی بالقوه روی LPC کار کنند. اولین تئاترهایی که تحت طرح ۱۹۸۲ به عنوان بنای تاریخی تعیین شدند، تئاتر نیل سایمون، تئ
اتر امباسادور و تماشاخانه آگوست ویلسن در اوت ۱۹۸۵ بودند. سپس طرح بنای تاریخی به طور موقت به تعویق افتاد تا برخی از دستورالعمل های مربوط به آن تصویب شوند؛ این دستورالعمل ها که در دسامبر ۱۹۸۵ اجرا شد، به اپراتورها اجازه می داد تا بدون نیاز به مشورت با LPC، تئاترها را برای تولیدات تغییر دهند. متصدیان این سه تئاتر به وضعیت بنای تاریخی اعتراض کردند. تعیین تئاترها به عنوان بنای تاریخی در سال ۱۹۸۷ به طور قابل توجهی افزایش یافت، که با تئاتر پالاس در اواسط سال ۱۹۸۷ شروع شد.[36] LPC، تئاتر ال هیرشفلد، تئاتر بلاسکو، تئاتر بوث و تئاتر بروکز اتکینسن، و همچنین تئاتر برودهرست، تئاتر اثل بریمور و تئاتر ساموئل جی. فریدمن را در اوایل نوامبر ۱۹۸۷ به عنوان بنای تاریخی تعیین کرد. پس از آن تئاتر کورت، تئاتر ریچارد راجرز، تئاتر جان گلدن، تئاتر هیز، تئاتر هادسون، تئاتر ایمپریال و مارک هلینگر در همان ماه، و همچنین سفارت، که هرگز یک مکان برادوی نبود، به عنوان بنای تاریخی تعیین شدند. در دسامبر ۱۹۸۷، LPC، تئاتر یوجین اونیل، تئاتر استیون سوندهایم، تئاتر لانگیکر، تماشاخانه لونت-فونتن، تئاتر مجستیک (نیویورک)، تئاتر میوزیک باکس و تئاتر جرال
د شونفلد را به عنوان بناهای تاریخی، و همچنین فضای داخلی لایسیوم را تعیین کرد. این اقدامات تعداد تئاترهای فعلی یا سابق برادوی را که دارای وضعیت بنای تاریخی هستند به ۲۶ مورد رساند. پنج بنای تاریخی دیگر در اوایل سال ۱۹۸۸ تعیین شدند: تئاتر اد سالیوان، تئاتر برنارد بی. جیکوبز، تئاتر شوبرت، تئاتر سنت جیمز و تئاتر وینتر گاردن. در مارس ۱۹۸۸، هیئت تخمین شهر نیویورک ۲۸ مورد از تعیین های بنای تاریخی را که در سال های ۱۹۸۷ و ۱۹۸۸ تصویب شده بود، تأیید کرد. از این تعداد، فضای داخلی و خارجی ۱۹ تئاتر تحت حفاظت قرار گرفت، در حالی که تنها فضای داخلی هفت تئاتر (از جمله لایسیوم که نمای بیرونی آن قبلاً محافظت شده بود) و نمای بیرونی دو تئاتر تأیید شد. با وجود تلاش های کخ برای جلب نظر مالکان تئاتر، چندین مالک تئاتر استدلال کردند که تعیین آن ها به عنوان بنای تاریخی تأثیر منفی بر آنها گذاشته است. سازمان شوبرت، سازمان نیدرلاندر و تئاترهای جوجمسین در ژوئن ۱۹۸۸ به طور جمعی از LPC شکایت کردند تا تعیین ۲۲ تئاتر به عنوان بنای تاریخی را با این استدلال که این تعیین ها به شدت میزان تغییرات مجاز در تئاترها را محدود می کند، لغو کنند. دیوان عالی
نیویورک سال بعد تعیین LPC این تئاترها را تأیید کرد. این اختلاف به دیوان عالی ایالات متحده آمریکا کشیده شد و در سال ۱۹۹۲ این تعیین ها را تأیید کرد. منطقه بندی زیرناحیه تئاتر. در ژانویه ۲۰۰۱، شعبه استیناف نیویورک، شعبه اول در پرونده فیشر علیه جولیانی، تا حدی گسترش مقررات منطقه بندی زیر ناحیه تئاتر در سال ۱۹۹۸ را تأیید کرد، که سایت های دریافتی را در امتداد خیابان هشتم اضافه کرد، جایی که حقوق توسعه از تئاترهای برادوی که به عنوان بنای تاریخی تعیین شده بودند، می توانست فروخته شود. سازمان های اجتماعی و مدنی با گسترش این منطقه مخالفت کردند، زیرا به محله مسکونی مجاور Hell's Kitchen/Clinton آسیب می رساند. اعتراض دادگاه که در سال ۱۹۹۹ ثبت شد، زیر ناحیه تئاتر از پیش موجود یا قانون اصلی منطقه بندی حقوق توسعه را به چالش نکشید. بر اساس مقررات پهنه بندی سال ۱۹۹۸، شهر نیویورک، شورای زیر ناحیه تئاتر (TSC)، یک شرکت غیرانتفاعی را نیز ایجاد کرد. TSC صندوق زیر ناحیه تئاتر را اداره می کند و کمک های مالی را تخصیص می دهد. قطعنامه منطقه بندی شهر نیویورک برای مناطق با اهداف خاص، که در ۳۰ آوریل ۲۰۱۲ اصلاح شد، شامل مقررات ویژه ای برای زی
ر ناحیه تئاتر، از جمله انتقال حقوق توسعه، مشوق هایی برای بازسازی تئاترهای موجود، ایجاد شورای تئاتر برای ترویج تئاترها، و منطقه بندی و تابلو برای تئاترها می شود، و فهرستی از تئاترهایی که واجد شرایط مقررات ویژه در این منطقه هستند را در بر می گیرد.
اسکات روزنبرگ (زاده ۲۴ آوریل ۱۹۶۳) فیلم نامه نویس، تهیه کننده فیلم و بازیگر آمریکایی است. روزنبرگ در نیدهام، ماساچوست در یک خانواده یهودی به دنیا آمد. پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان در سال ۱۹۸۱، به دانشگاه بوستون رفت و در سال ۱۹۸۵ مدرک لیسانس خود را از آنجا دریافت کرد. او مدرک خود را از دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس به دست آورد. زمانی که در دانشگاه کالیفرنیا بود، در یک مسابقه فیلمنامه نویسی شرکت کرده بود که در آن به مقام سوم رسید و در نتیجه با اولین نماینده خود قرارداد امضا کرد. شکست بزرگ او زمانی اتفاق افتاد که جوئل سیلور، تهیه کننده فیلمنامه او، «عشق دراز می کشد» را خرید و اپیزودی را برای برنامه تلویزیونی قصه هایی از سردابه نوشت. از آثار فیلمنامه نویسی او می توان به فیلم های مهمی مانند هواپیمای محکومین و سرقت در ۶۰ ثانیه اشاره کرد.
اریش فرانتس اویگین براخت (؛ ۵ ژوئن ۱۸۸۲ – ۱۹۶۹) آسیب شناس، پزشک متخصص زنان اهل آلمان بود. وی پس از پایان تحصیلات در رشتهٔ پزشکی تا سال ها دستیار لودویگ آشوف در دانشگاه فرایبورگ بود. سپس به پزشکی زنان و پزشکی زایمان علاقمند شد و چند سالی به عنوان دستیار پزشکان متخصص در هایدلبرگ و کیل به طبابت در این حوزه پرداخت. او در سال ۱۹۲۲ دانشیار دانشگاه هومبولت برلین و چندی بعد رئیس کلینیک زنان بیمارستان مشهور شاریته شد و پس از جنگ جهانی دوم و در جریان اشغال برلین توسط نیروهای آمریکایی، پزشک ارشد زنان و زایمان بود. وی مشارکت های مهمی در زمینهٔ بررسی های آسیب شناختی میوکاردیت روماتیسمی انجام داد و با هرمان یولیوس گوستاف وشتر «اجسام براخت-وشتر» را توصیف کرد که آبسه های بسیار کوچک در ماهیچه قلب در جریان آندوکاردیت است. او همچنین بابت ابداع «مانور براخت» برای انجام آسان زایمان بریچ در سال ۱۹۳۵ میلادی شناخته می شود.
گرایندهاوس () یا اکشن هاوس (action house) اصطلاحی آمریکایی برای سینماهای درجه چندم است که فیلم های ترسناک، خشن و کم بودجه را برای بزرگسالان نمایش می دادند. این سینماها به دلیل «سیاست اکران پشت سرهم» (grind) نامگذاری شده اند؛ یک استراتژی برنامه ریزی فیلم که در اوایل دهه ۱۹۲۰ رواج داشت و در آن فیلم ها به طور مداوم با قیمت بلیط های تخفیف دار نمایش داده می شدند که در طول روز افزایش می یافتند. این روش نمایش با شیوه رایج آن زمان که نمایش های کمتری در روز و قیمت گذاری متفاوت برای بخش های مختلف صندلی در سینماهای بزرگ شهری بود، تفاوت داشت. تاریخچه. به دلیل نزدیکی این سینماها به اماکن تفریحی بحث برانگیز مانند برلسک (نمایش های رنگارنگ با رقص و کمدی که اغلب با برهنگی یا لباس های آشکار همراه است)، اصطلاح «گرایندهاوس» اغلب به اشتباه با تئاترهای برلسک مرتبط دانسته شده است. در فیلم «بانوی برلسک» (۱۹۴۳) یکی از شخصیت ها به یکی از این تئاترها در خیابان ۴۲ نیویورک به عنوان «گرایندهاوس» اشاره می کند، اما در واقع گرایندهاوس به سینمایی گفته می شود که سه ویژگی دارد: اولین استفاده از اصطلاح گرایندهاوس در مقاله ای در سال ۱۹۲۳ در مجله
Variety بود که ممکن است از اصطلاح عامیانه "grind" به معنای اقدامات فریادزن ها/جلب کننده هایی که در مقابل سینما یا تئاتر از مردم دعوت می کنند که به دیدن نمایش بیایند، گرفته شده باشد. نمایش های دوتایی، سه تایی و "تمام شب" با یک هزینه ورودی واحد اغلب مشتریان را تشویق می کرد که مدت زمان طولانی را در سینماها بگذرانند. فضای گرایندهاوس در آن زمان توسط مجله Sleazoid Express به خوبی به تصویر کشیده شده است. از آنجا که سینماهای درجه چندم با مخاطبان طبقه پایین جامعه مرتبط بودند، این سینماها به تدریج به عنوان مکان های بدنامی که فیلم های بی ارزش نمایش می دهند شناخته شدند؛ صرف نظر از تنوع فیلم هایی که واقعاً نمایش داده می شدند، حتی اگر فیلم های هالیوودی بودند که مدتی از اکران آنها گذشته بود. نمایش فیلم هایی که قبلاً اکران شده اند در سینماهای تخفیف دار و سینماهای محلی نیز رایج است؛ اما ویژگی بارز سینماهای درجه چندم، موقعیت مکانی آنها در مناطق شهری و برنامه ریزی برای نمایش فیلم هایی با ارزش پایین است، نه فیلم هایی که اکران مجدد می شوند. فشار تلویزیون. ظهور تلویزیون به شدت مخاطبان سینماهای تک پرده را کاهش داد؛ سینماهایی که بسی
اری از آنها در دوران رونق سینما در دهه ۱۹۳۰ ساخته شده بودند. در کنار فرسایش شهری ناشی از مهاجرت سفیدپوستان به مناطق دیگر شهر در اواخر دهه ۱۹۶۰، تغییر اقتصاد باعث شد این سینماها مجبور به تعطیلی شوند یا چیزهایی ارائه دهند که تلویزیون قادر به نمایش آن نبود. در دهه ۱۹۷۰، بسیاری از این سینماها به مکان هایی برای نمایش فیلم های سودجویانه مانند فیلم های مستهجن و همچنین فیلم های سلاخی ترسناک و فیلم های رزمی دوبله شده از هنگ کنگ تبدیل شدند. فیلم هایی که در گرایندهاوس ها نمایش داده می شدند، معمولاً حاوی مقدار زیادی رابطه جنسی، خشونت یا موضوعات عجیب و غریب بودند. یکی از ژانرهای برجسته، فیلم های سبک «رافی» (Roughies) یا «جنسی استثماری» بود که ترکیبی از رابطه جنسی، خشونت و دگرآزار را ارائه می دادند. کیفیت این فیلم ها متفاوت بود، اما ارزش های تولید پایین و کیفیت چاپ ضعیف رایج بود. نظرات منتقدان دربارهٔ فیلم های گرایندهاوس متفاوت بود، اما بسیاری از آنها به فیلم های دارای هواداران دائمی تبدیل شدند و مورد تحسین قرار گرفتند. زوال. تا اواسط دهه ۱۹۸۰، ویدئوهای خانگی و کانال های فیلم کابلی، گرایندهاوس ها را تهدید به نابودی کردند.
در پایان این دهه، این سینماها از خیابان برادوی و بلوار هالیوود لس آنجلس، میدان تایمز نیویورک و خیابان مارکت سانفرانسیسکو ناپدید شدند. تا اواسط دهه ۱۹۹۰، این سینماهای خاص تقریباً از ایالات متحده ناپدید شده بودند. ادای احترام. فیلم «سیاره وحشت» ساخته رابرت رودریگز و فیلم «ضد مرگ» ساخته کوئنتین تارانتینو، که در سال ۲۰۰۷ با هم به عنوان «گرایندهاوس» منتشر شدند، به عنوان ادای احترامی به ژانر سینمایی گرایندهاوس ساخته شدند. یک فیلم با تریلر ساختگی در «گرایندهاوس»، «ماشته» (همچنین توسط رودریگز)، متعاقباً به یک فیلم بلند تبدیل شد، با دقت برای گنجاندن صحنه از «تریلر گرایندهاوس» (در اصل به عنوان تریلر فیلمی که وجود نداشت/هرگز وجود نخواهد داشت فیلمبرداری شد). نسخه کانادایی «Grindhouse» شامل یک تریلر ساختگی اضافی، «Hobo With a Shotgun» بود که متعاقباً به یک فیلم بلند تبدیل شد. فیلم های مشابهی مانند «Chillerama»، «دیوانه وار» و «Sign Gene» از آن زمان ظاهر شده اند. فیلم «درگیری در سلول ۹۹» ساخته اس کریگ زالر نمونه ای مدرن از این ژانر است، همراه با فیلم نوآر ۲۰۱۸ او «کشیده شده در بتن». «شکارچی انسان»، «»، «»، «مرطوب»، «شنک»،
«خشم» و «سایه های جهنمی» چند نمونه از بازی های ویدیویی هستند که به عنوان ادای احترام به فیلم های گرایندهاوس عمل می کنند. نویسنده، ژاک بویرو، کتاب «گرایندهاوس قابل حمل: هنر گمشده جعبه وی اچ اس» (Portable Grindhouse: The Lost Art of the VHS Box) را در سال ۲۰۰۹ در مورد تاریخچه این ژانر منتشر کرد. این حوزه همچنین موضوع مستند «American Grindhouse» در سال ۲۰۱۰ است. علاوه بر این، نویسندگان بیل لندیس و میشل کلیفورد «Sleazoid Express» را منتشر کردند که هم ادای احترامی به گرایندهاوس های مختلف در میدان تایمز است، و هم تاریخچه ژانرهای مختلفی که هر سینما به نمایش می گذاشت. مجموعه تلویزیونی «Blood Drive» از شبکه سای فای از گرایندهاوس الهام گرفته شده است و هر قسمت دارای یک تم متفاوت است. رمان «Our Lady of the Inferno» هم به عنوان ادای احترامی به فیلم های گرایندهاوس نوشته شده و هم چندین فصل دارد که در یک سالن سینمای گرایندهاوس اتفاق می افتد. سریال پویانمای «Seis Manos» دارای فرضیه ای مشابه فیلم های گرایندهاوس از یک داستان کونگ فو است که در دهه ۱۹۷۰ در مکزیک اتفاق می افتد و با یک فیلتر فیلم دانه ای مشابه و اشتباهات شبیه سازی
شده پروژکتور نشان داده می شود. فیلم اسلشر «ایکس (فیلم ۲۰۲۲)» (۲۰۲۲) اثر تی وست به گرایندهاوس ادای احترام می کند.
پوسایدن ، (۲ام۳۲ پوسایدن ، در سامانه نام گذاری ناتو Kanyon)، که قبلاً با کد روسی وضعیت-6 ( شناخته می شد)، یک وسیله نقلیه زیردریایی بدون سرنشین هسته ای است که طبق گزارش ها توسط دفتر طراحی رابین تولید می شود و قادر به حمل کلاهک های معمولی و هسته ای است. پوسایدن یکی از شش است که توسط رئیس جمهور روسیه ولادیمیر پوتین در ۱ مارس ۲۰۱۸ اعلام شد. تاریخ. در ۱۰ نوامبر ۲۰۱۵، صفحه ای از یک سند که حاوی اطلاعاتی دربارهٔ یک "سیستم چندمنظوره اقیانوسی" مخفی به نام "وضعیت-۶" بود "به طور تصادفی" توسط شبکه تلویزیونی ان تی وی روسیه فاش شد. این درز در جریان سخنرانی ولادیمیر پوتین رئیس جمهور روسیه در محکومیت طرح های آمریکا در مورد فناوری موشکی "دفاعی" رخ داد. سیا مدعی شده است که افشای اطلاعات عمدی بوده است. به گفته پنتاگون، روسیه اولین پرتاب آزمایشی پوسایدن را در ۲۷ نوامبر ۲۰۱۶ با استفاده از زیردریایی زیردریایی کلاس ساروف انجام داد. طبق گزارش ها، این آزمایش در اقیانوس منجمد شمالی انجام شده است. در اوایل سال ۲۰۱۸، پنتاگون علناً توسعه «اژدر خودگردان جدید بین قاره ای، مسلح هسته ای، هسته ای و زیردریایی» روسیه را تأیید کرد. در مارس ۲۰۱۸،
پس از رای عمومی، این سیستم به طور رسمی «پوسایدن» نام گرفت. در ژانویه ۲۰۱۹، نیروی دریایی روسیه اعلام کرد که قصد دارد حداقل ۳۰ وسیله نقلیه زیردریایی بدون سرنشین پوسایدن را که بر روی چهار زیردریایی مستقر شده اند، تهیه کند که دو فروند از آنها در ناوگان شمالی روسیه و دو مورد در ناوگان اقیانوس آرام خدمت می کنند. در ۲ فوریه ۲۰۱۹، ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، پایان مرحله کلیدی آزمایش های پوسایدن را اعلام کرد. در ۲۰ فوریه ۲۰۱۹، وزارت دفاع روسیه ویدئویی را منتشر کرد که نشان می داد یک زیردریایی با هدف ویژه زیردریایی کلاس ساروف در حال پرتاب آزمایشی پوسایدن است. در ۱۶ ژانویه ۲۰۲۳، گزارش شد که اولین دسته از این سلاح ها ساخته شده است. حدس و گمان طراحی. بررسی اجمالی. پوسایدن به عنوان پاسخی به خروج ایالات متحده از معاهده ای بی ام و افزایش توانایی روسیه برای غلبه بر سیستم های دفاع موشکی ایالات متحده عمل می کند، مانند موشک های ضد بالستیک و غیره. کلاهک پوسایدن می تواند منطقه وسیعی را با تشعشع های آلوده کند، برای این منظور، پوسایدن به مجهز شده است. پوسایدن می تواند یک سلاح باشد. سلاح های گرما هسته ای معمولی (نه ) عمدتاً از ط