Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جام انگلستان-اسکاتلند مسابقاتی بود که برای تیم های لیگ فوتبال انگلیس و اسکاتلند در طول تابستان برای چندین سال در دهه ۱۹۷۰ ترتیب داده شد. این جام در سال ۱۹۷۵ به عنوان تجسم جدیدی از جام تکزاکو، با قالبی مشابه با مدل قبلی خود، اما تنها شامل باشگاه هایی از انگلستان و اسکاتلند، ایجاد شد. این رقابت تمام تلاش خود را برای حفظ وضعیت یک تورنمنت سطح بالا انجام داد. نیوکاسل یونایتد از مسابقات ۱۹۷۶–۷۷ به دلیل بازی ضعیف در بازی اول یک چهارم نهایی خود در برابر ایر یونایتد اخراج شد. با این حال، در طول سال ها، شرکت کنندگان انگلیسی به طور فزاینده ای از دسته های پایین تر جذب می شدند و در سال ۱۹۸۱، باشگاه های اسکاتلندی کنار رفتند زیرا مردم علاقه چندانی به مسابقات نشان نمی دادند. چسترفیلد به عنوان برنده نهایی، هنوز جام را در دست دارد و در اتاق جام های آنها نمایش داده می شود. این رقابت، تنها با باشگاه های انگلیسی، به عنوان جام گروهی لیگ فوتبال ادامه یافت. در فصل ۱۸۷-۸۸، تلاشی برای احیای رقابت به عنوان چالش انگلیسی-اسکاتلندی انجام شد و دارندگان جام حذفی انگلیس و اسکاتلند در مقابل یکدیگر قرار گرفتند، اما پس از حضور ضعیف در بازی رفت
بین کاونتری سیتی و سنت میرن، مسابقه به حالت تعلیق درآمد و بازی دوم هرگز انجام نشد. پیروزی ناتینگهام فارست در فینال ۱۹۷۶-۷۷ بر اورینت، اولین قهرمانی آنها تحت مدیریت برایان کلاف بود، که بعداً اظهار داشت که مسابقات را جدی می گرفت (در حالی که بسیاری از باشگاه های دیگر این کار را نکردند) و آن را سکوی پرشی برای موفقیت آینده فارست می دانست. آنها یک عنوان لیگ دسته اول و دو جام اروپا را در سه فصل بعدی کسب کردند. کلاف موضع مشابهی در مورد قهرمانی قبلی این رقابت ها یعنی جام تکزاکو اتخاذ کرده بود و آن را با دربی کانتی در سال ۱۹۷۲ به دست آورد، همان سالی که آنها را به اولین قهرمانی لیگ خود رساند. فرمت. قالب مسابقات در طول شش سال وجود خود ثابت ماند و در واقع فرمت آن مانند آخرین نسخه پیشرو آن، جام تکزاکو بود. شانزده باشگاه انگلیسی در چهار گروه چهار تیمی به رقابت پرداختند که برندگان هر گروه به مرحله یک چهارم نهایی راه یافتند. باشگاه ها با هر یک از تیم های دیگر گروه خود یک بار بازی کردند، با دو امتیاز برای یک برد، یک امتیاز برای تساوی، و یک امتیاز پاداش برای هر تیمی که سه یا بیشتر گل در یک مسابقه به ثمر رساند. هشت باشگاه لیگ اس
کاتلند یک دور حذفی رفت و برگشت انجام دادند که در مجموع برندگان هر بازی به مرحله یک چهارم نهایی راه یافتند. برای مرحله کلی یک چهارم نهایی، هر باشگاه در برابر یک باشگاه از کشور دیگر جفت شد و مسابقات سپس در قالب حذفی، با هر تساوی (از جمله فینال) در دو بازی انجام شد. در سال های اولیه، حدود نیمی از باشگاه های انگلیسی از لیگ دسته اول آن فصل (به استثنای باشگاه هایی که در اروپا بازی می کردند) انتخاب می شدند، اگرچه با کاهش مشارکت در سال های آخر مسابقات، تنها دو یا سه تیم سطح بالای انگلیسی بازی می کردند و بیشتر تیم ها از دسته سوم و چهارم بودند.
جام تکزاکو ۷۱–۱۹۷۰ اولین دوره جام تکزاکو بود که توسط تکزاکو حمایت مالی شد. تیم ولورهمپتون واندررز، در یک فینال رفت و برگشت، هارتس را در مجموع ۳-۲ شکست داد و برنده شد. مرحله اول. بازی ها به صورت رفت و برگشت در زمین هردو تیم مقابل هم برگزار شد. یک چهارم نهایی. بازی ها به صورت رفت و برگشت در زمین هردو تیم مقابل هم برگزار شد.
ریبوزوم میتوکندریایی یا میتوریبوزوم یک مجموعه پروتئینی است که در میتوکندری فعال است و به عنوان یک پروتئین ریبوزومی برای ترجمه آران ای های پیام رسان میتوکندریایی کدگذاری شده در دی ان ای میتوکندریایی عمل می کند. میتوریبوزوم به غشای داخلی میتوکندری متصل است. میتوریبوزوم ها، مانند ریبوزوم های سیتوپلاسمی، از دو زیرواحد بزرگ (mtLSU) و کوچک (mt-SSU) تشکیل شده اند. میتوریبوزوم ها از چندین پروتئین خاص و آران ای های ریبوزومی کمتری تشکیل شده اند. در حالی که آران ای های ریبوزومی میتوکندری در ژنوم میتوکندری کدگذاری می شوند، پروتئین هایی که میتوریبوزوم ها را می سازند در هسته کدگذاری شده و توسط ریبوزوم های سیتوپلاسمی پیش از جایگیری در میتوکندری آماده می شوند. عملکرد. میتوکندری حاوی حدود ۱۰۰۰ پروتئین در مخمر و ۱۵۰۰ پروتئین در انسان است. با این حال، تنها ۸ و ۱۳ پروتئین در دی ان ای میتوکندریایی به ترتیب در مخمر و انسان کدگذاری می شوند. بیشتر پروتئین های میتوکندری از طریق ریبوزوم های سیتوپلاسمی سنتز می شوند. پروتئین هایی که اجزای کلیدی در زنجیره انتقال الکترون هستند در میتوکندری ترجمه می شوند. ساختار. میتوریبوزوم های پستانداران
دارای زیرواحدهای کوچک ۲۸اس و ۳۹اس بزرگ هستند که با هم یک میتوریبوزوم ۵۵اس را تشکیل می دهند. میتوریبوزوم های گیاهی دارای زیرواحدهای کوچک ۳۳اس و ۵۰اس بزرگ هستند که با هم یک میتوریبوزوم ۷۸اس را تشکیل می دهند. میتوریبوزوم های جانوری فقط دو آران ای ریبوزومی دارند، ۱۲اس (SSU) و ۱۶اس (LSU) که هر دو در مقایسه با همولوگ های بزرگ ترشان بسیار به حداقل اندازه رسیده اند. بیشتر یوکاریوت ها از آران ای میتوریبوزومی ۵اس استفاده می کنند، جانوران، قارچ ها، حبابچه داران و Euglenozoansها استثنا هستند. مقایسه با ریبوزوم های دیگر. مانند خود میتوکندری، ریبوزوم های میتوکندری نیز از ریبوزوم های باکتریایی منشأ می گیرند. با این حال، با تکامل میتوکندری ها، واگرایی قابل توجهی بین این دو وجود دارد که منجر به تفاوت در پیکربندی و عملکرد می شود. در پیکربندی، میتوریبوزوم شامل پروتئین های اضافی در هر دو زیرواحد بزرگ و کوچک است. از نظر عملکرد، میتوریبوزوم ها از نظر پروتئین هایی که ترجمه می کنند بسیار محدودتر هستند و پروتئین های کمی تولید می کنند که بیشتر در غشای میتوکندری استفاده می شوند. جدول زیر برخی از ویژگی های ریبوزوم های مختلف را نشان می
دهد: بیماری ها. از آن جایی که میتوریبوزوم مسئول ساخت پروتئین های لازم برای زنجیره انتقال الکترون است، عملکرد نادرست در میتوریبوزوم می تواند منجر به بیماری متابولیک شود. در انسان، بیماری به ویژه در اندام های متکی به انرژی مانند قلب، مغز و ماهیچه ها ظاهر می شود. بیماری یا از جهش در آران ای ریبوزومی میتوکندری یا در ژن های کدکنندهٔ پروتئین های میتوریبوزومی منشأ می گیرد. در مورد جهش پروتئین میتوریبوزومی، وراثت بیماری به دنبال توارث مندلی است زیرا این پروتئین ها در هسته کدگذاری می شوند. از سوی دیگر، به دلیل این که آران ای ریبوزومی میتوکندری در میتوکندری رمزگذاری می شود، جهش در آران ای ریبوزومی از طریق مادر به ارث می رسد. نمونه هایی از بیماری های ناشی از این جهش ها در انسان شامل سندرم لی، ناشنوایی، اختلالات عصبی و کاردیومیوپاتی های مختلف است. در گیاهان، جهش در پروتئین های میتوریبوزومی می تواند منجر به کاهش اندازه و رشد برگ ها شود.
گوستاف الکساندر (؛ – ) جراح و متخصص پزشکی گوش و حلق و بینی اهل اتریش بود. او از سال ۱۹۱۷ تا زمان مرگش مدیر بخش گوش و حلق و بینی «پلی کلینیک عمومی وین» بود. وی پدر لیو الکساندر بود. او توسط یک بیمار سابقش به نام «یوهان سوکوپ» که اهل چکسلواکی بود، در خیابان مسیر بین خانه اش و پلی کلینیک که از ۲۲ سال قبل قصد ترور او را داشت، کشته شد.
در ۳۰ اکتبر ۲۰۲۲ یک پل معلق در شهر موروی واقع در ایالت گجرات هند فرو ریخت. این پل دویست و سی متری که در دوران استعمار بریتانیا بر روی رودخانه ماچو در ایالت گجرات ساخته شده بود چند روز پیش و پس از ۶ ماه تعمیرات برای عبور و مرور بازگشایی شده بود. نارندرا مودی، نخست وزیر هند که اهل ایالت گجرات است خواستار بسیج اضطراری گروه های امدادرسان شده است. نخست وزیر هند هنگام وقوع حادثه در ایالت گجرات به سر می برد. وی با خانواده قربانیان حادثه ابراز همدردی کرده است. ۱۴۱ نفر در این حادثه کشته شدند. رسانه های محلی به نقل از شماری از مسئولان گزارش داده اند که ممکن است حدود ۵۰۰ نفر هنگام ریزش پل بر روی آن در حال نیایش مذهبی بوده باشند.
در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۲ در شهر موگادیشو، پایتخت سومالی، در اثر انفجار ۲ خودرو حامل بمب در نزدیکی وزارت آموزش و پرورش، دست کم ۱۰۰ نفر کشته و بیش از ۳۰۰ نفر مجروح شدند. رئیس جمهور سومالی حسن شیخ محمود گروه جهادی سنی الشباب را به انجام این حملات متهم کرد. این بمب گذاری، مرگبارترین حمله در سومالی از زمان بمب گذاری های موگادیشو در سال ۲۰۱۷ است. در ۱ نوامبر، الشباب مسئولیت این حمله را بر عهده گرفت و گفت که وزارت آموزش و پرورش "پایگاه دشمن" است که از کشورهای غیر مسلمان حمایت می شود. این سازمان به این دلیل حمله کرد که آنها معتقد بودند که کودکان سومالیایی "از یک برنامه آموزشی تحت رهبری مسیحیان آموزش می بینند. واکنش ها. دولت قطر این حمله را محکوم کرد و گفت که قطر تروریسم را رد می کند و تسلیت خود را ابراز داشت. وزارت امور خارجه عربستان سعودی این حمله را به شدت محکوم کرد و با خانواده قربانیان، مردم سومالی و دولت ابراز همدردی کرد. وزیر امور خارجه بریتانیا، جیمز کلورلی، این حمله را به «شدیدترین عبارات ممکن» محکوم کرد و بر حمایت دولت از دولت سومالی علیه تروریست ها تأکید کرد. ایالات متحده دو بمب گذاری ناجوانمردانه در موگادیشو را مح
کوم کرد و گفت: در حالی که الشباب در میدان نبرد شکست می خورد، به حمله به شهروندان بی گناه سومالی ادامه می دهد.
پرواز پرنده ، حالت آغازین حرکتی با استفاده از بالهاست که بیشتر گونه های پرندگان آن را به کار می گیرند و به کمک آن در هوا برمی خیزند و پرواز می کنند. پرواز به پرندگان در تغذیه، تولیدمثل، دوری از شکارچیان و کوچ و مهاجرت، کمک می کند. پرواز پرنده یکی از پیچیده ترین شکل های جابجایی در قلمرو جانوران است. هر جنبه از این نوع حرکت، از جمله شناور شدن، برخاستن، شناور شدن و حفظ تعادل و کنترل پرواز، مسیریابی و فرود آمدن، دربر گیرندهٔ بسیاری از حرکت های پیچیده است. همان طور که گونه های مختلف پرندگان در طول میلیون ها سال از طریق تکامل و یادگیری برای خو گرفتن با محیط های خاص، طعمهٔ شکارچیان و دیگر نیازها سازگار شدند، آنها تخصص هایی را در استفاده از بال های خود ایجاد کردند و به شکل های مختلفی از مهارت در پرواز دست یافتند. نظریه های گوناگونی در بارهٔ چگونگی تکامل پرواز پرندگان وجود دارد، از جمله پرواز از طریق سقوط یا سُر خوردن (فرضیه از "درختان به پایین")، از دویدن یا جهش (فرضیه از "زمین به بالا")، از "دویدن شیب به کمک بال" یا رفتار "proavis" (تند بال زدن). سازوکار پایه ای برای پرواز پرندگان. بالا رفتن و کشیدن. اصول پرواز هواپ
یماهاشبیه به پرندگان است که در آن نیروهای آیرودینامیکی که پرواز را حفظ می کنند، بالا می روند و می کشند. نیروی بالابر با عمل جریان هوا روی بال که یک ایرفویل است تولید می شود. شکل ایرفویل به گونه ای است که هوا نیروی خالص رو به بالا را روی بال ایجاد می کند، در حالی که حرکت هوا به سمت پایین هدایت می شود. بالا بردن توری اضافی ممکن است از جریان هوا در اطراف بدن پرنده در برخی از گونه ها، به ویژه در طول پرواز متناوب در حالی که بال ها تاشده یا نیمه تاشده هستند، ایجاد شود. کشش آیرودینامیکی نیرویی مخالف جهت حرکت است و از این رو منبع اتلاف انرژی در پرواز است. نیروی پسا را می توان به دو بخش تقسیم کرد، "کشش ناشی از بالا رفتن"، که هزینه ذاتی بالابری تولیدشده از بال است (این انرژی در درجه اول به گرداب های نوک بال ختم می شود)، و "کشش انگلی"، از جمله کشش اصطکاک پوست از اصطکاک هوا و سطوح بدن و شکل کشیدن از ناحیه جلویی پرنده. روان شدن بدن و بال های پرنده این نیروها را کاهش می دهد. پرواز. پرندگان عمدتاً از سه نوع پرواز استفاده می کنند که با حرکت بال مشخص می شود. بال. اندامهای جلویی پرنده (بالها) کلید پرواز هستند. هر بال دارای یک
پره مرکزی برای برخورد با باد است که از سه استخوان اندام، استخوان بازو، زند زیرین و زند زبرین تشکیل شده است. دست، یا مأنوس، که اجداد آن از پنج انگشت تشکیل شده بود، به سه انگشت کاهش می یابد (رقم II, III و IV یا I, II, III بسته به طرحی که دنبال می شود)، که به عنوان لنگر برای انتخاب مقدماتی عمل می کند. یکی از دو گروه پرهای پروازی که مسئول شکل ایرفویل بال هستند. مجموعه دیگری از پرهای پرواز، در پشت مفصل مچ دست روی زند زیرین، شاهپرهای ثانویه نامیده می شوند. پرهای باقیمانده روی بال به عنوان پوشپر شناخته می شوند که سه مجموعه از آنها وجود دارد. بال گاهی دارای پنجه های باقی مانده است. در بیشتر گونه ها، این پنجه ها تا زمانی که پرنده بالغ می شود از بین می روند (مانند آنهایی که جوجه های هوتزین برای بالا رفتن فعال استفاده می کنند)، اما پنجه ها توسط پرنده مرغ دبی، فرادکش ها، شترمرغ ها، چندین باله پنجه و تعداد زیادی از آن ها تا بزرگسالی حفظ می شوند. برخی دیگر، به عنوان یک صفت محلی، در چند نمونه دیده می شود. آلباتروس ها مکانیسم های قفل کننده ای در مفاصل بال دارند که فشار روی ماهیچه ها را در طول پرواز اوج گیر کاهش می دهد. حتی د
ر درون یک گونه، ریخت شناسی بال ممکن است متفاوت باشد. برای مثال، مشخص شده است که قمری ها اروپایی بالغ بال های بلندتر اما گردتری نسبت به جوان ها دارند - این نشان می دهد که ریخت شناسی بال های نوجوان اولین مهاجرت آن ها را تسهیل می کند، در حالی که انتخاب برای مانورپذیری پرواز بعد از نخستی پرریزی جوان ها مهم تر است. پرندگان ماده ای که در طول تخمک گذاری در معرض شکارچیان قرار می گیرند، جوجه هایی تولید می کنند که بال هایشان سریع تر از جوجه های تولیدشده توسط ماده های بدون شکارچی رشد می کند. بال های آنها نیز بلندتر است. هر دو سازگاری ممکن است آنها را در پرهیز از شکارچیان پرندگان بهتر کند. شکل بال. شکل بال در تعیین قابلیت پرواز پرنده مهم است. شکل های مختلف با معاوضه متفاوتی بین مزایایی مانند سرعت، مصرف کم انرژی و قدرت مانور مطابقت دارند. دو پارامتر مهم نسبت اندازه بال و بارگیری بال هستند. نسبت بال نسبت بازه بالبه میانگین وتر آن (یا مربع طول بال تقسیم بر مساحت بال) است. نسبت بال سبب بال های باریک بلند می شود که برای پرواز استقامتی مفید هستند، زیرا باعث افزایش بالارفتن می شوند. بارگیری بال نسبت وزن به مساحت بال است. بیشتر
انواع بال پرندگان را می توان به چهار نوع دسته بندی کرد که برخی از آنها بین دو نوع از این چهار نوع قرار می گیرند. این نوع بال ها بال های بیضوی، بال های با سرعت بالا، بال های با نسبت سطح ببیشتر و بال های با قابلیت بالابری بالا هستند. بال های بیضی. از نظر فنی، بال های بیضی بال هایی هستند که بیضی شکل (یعنی بیضی یک چهارم) دارند که به صورت هماهنگ در نوک قرار می گیرند. مدل اولیه Supermarine Spitfire یک نمونه است. برخی از پرندگان دارای بال های بیضی مبهم هستند، از جمله بال آلباتروس با نسبت اندازه بالا. اگرچه این اصطلاح آسان است، اما ممکن است اشاره به مخروطی خمیده با شعاع نسبتاً کوچک در نوک ها دقیق تر باشد. بسیاری از پرندگان کوچک دارای نسبت اندازه کم با ویژگی بیضی (هنگامی که پخش می شوند)، امکان مانورهای فشرده را در فضاهای محدود مانند پوشش گیاهی انبوه فراهم می کند. به این ترتیب، آنها در شکارچیان جنگلی (مانند بازها "Accipiter")، و بسیاری از گنجش سانان، به ویژه آنهایی که کوچنده نیستند (گونه های مهاجر بال های بلندتری دارند) رایج هستند. آنها همچنین در گونه هایی که از برخاستن سریع برای فرار از شکارچیان استفاده می کنند مانند
قرقاول و کبک، رایج هستند. بال های پُرسرعت. بال های با سرعت بالا، بال های کوتاه و نوک تیز هستند که وقتی با بارگذاری سنگین بال و ضربان سریع بال ترکیب می شوند، سرعت بالای پرانرژی را ایجاد می کنند. این نوع پرواز توسط پرنده ای با سریع ترین سرعت بال، شاهین بحری و همچنین بیشتر مرغابی ها استفاده می شود. پرندگانی که مهاجرت های طولانی انجام می دهند معمولاً دارای این نوع بال هستند. همان شکل بال توسط ماهی گیرک برای هدف ها متفاوتی استفاده می شود. ماهی گیرک ها از بال های خود برای «پرواز» در زیر آب بهره می گیرند. شاهین بحری بالاترین سرعت ثبت شده شیرجه را دارد. سریع ترین پرواز مستقیم و نیرومند در دم سوزنی گلوسفید با است. بال های با نسبت اندازه بالا. بال های با نسبت اندازه بالا، که معمولاً بار بال کمی دارند و به مراتب طولانی تر از عرض آنها هستند، برای پرواز کندتر استفاده می شوند. این ممکن است به شکل تقریباً معلق در هوا (همان طور که توسط حشره ها، پرستودریایی ها، دلیجه ها و شبگردها استفاده می شود) یا در پروازهای اوج گیر و سرخوردن، به ویژه پروازهای دینامیکی که توسط پرندگان دریایی استفاده می شود، که از تغییر سرعت باد در ارتفاعات
مختلف (چینش باد) در بالای امواج اقیانوس بهره می برد. برای ارائه پرواز بالا رفتن با سرعت کم برای پرندگانی که برای ماهی ها شیرجه می روند نیز مهم است. بال های اوج گیری (Soaring) با شکاف های عمیق. این بال ها مورد پسند گونه های بزرگتر پرندگان خشکی مانند عقاب، کرکس، پلیکان و لک لک هستند. شکاف های انتهای بال ها، بین بال های اولیه، کشش القایی و گردابه های نوک بال را با «گرفتن» انرژی موجود در هوای جریان یافته از سطح بال پایین تر به بالا، کاهش می دهند، در حالی که اندازه کوتاه تر بال ها به برخاستن کمک می کند (بال های با نسبت اندازه بالا نیاز به برخاستن طولانی دارند تا بتوانند در هوا پرواز کنند). تشکیل پرواز هماهنگ. طیف گسترده ای از پرندگان با هم به صورت V شکل متقارن یا هماهنگ J شکل پرواز می کنند که به آن «پله ای» نیز گفته می شود، به ویژه در طول پرواز یا مهاجرت از راه دور. اغلب تصور می شود که پرندگان به منظور صرفه جویی در انرژی و بهبود کارایی آیرودینامیکی به این الگوی شکل گیری پرواز متوسل می شوند. پرندگانی که در نوک پیکان و جلوی دسته پرواز می کنند، موقعیت های خود را به صورت چرخه ای به موقعیت دیگر عوض می کنند تا خستگی پرو
از به طور مساوی در بین اعضای گله پخش کنند. نوک بال های پرنده پیشرو در یک پله یک جفت گرداب خطی در حال چرخش مخالف ایجاد می کند. گرداب هایی که به دنبال پرنده می آیند، قسمتی از زیر آن در پشت پرنده دارند و در عین حال دارای یک شستشوی بالایی در خارج هستند که به طور فرضی می تواند به پرواز پرنده دنباله رو کمک کند. در یک مطالعه در سال ۱۹۷۰، نویسندگان ادعا کردند که هر پرنده در یک ساختار V متشکل از ۲۵ عضو می تواند به کاهش کشش القایی دست یابد و در نتیجه برد خود را تا ۷۱ درصد افزایش دهد. همچنین پیشنهاد شده است که بال های پرندگان نیروی رانش القایی را در نوک خود ایجاد می کنند که امکان انحراف معکوس و شستشوی توری را در ربع آخر بال فراهم می کند. این به پرندگان اجازه می دهد تا بال های خود را روی هم بگذارند و از پرنده جلویی بالا رفتن نیوتنی به دست آورند. مطالعات اکراس سرتاس شمالی نشان می دهد که پرندگان هنگام پرواز در موقعیت های V از لحاظ فضایی فاز بال زدن را هماهنگ می کنند و انسجام مسیر نوک بال را نشان می دهند، بنابراین آنها می توانند با حداکثر استفاده از انرژی موجود در بالا رفتن در کل چرخه بال زدن را داشته باشند. در مقابل، پرندگ
انی که در یک جریان بلافاصله پشت جریانی دیگر پرواز می کنند، در الگوی پرواز خود انسجام نوک بال ندارند و بال زدن آنها در مقایسه با پرندگانی که در الگوهای V پرواز می کنند، خارج از فاز است، برای پرهیز از اثر مخرب پایین روی به دلیل پرواز پرنده پیشرو. سازگاری برای پرواز. مقدار زیاد انرژی مورد نیاز برای پرواز سبب تکامل یک سیستم ریوی یک طرفه شده است تا مقادیر زیادی از اکسیژن مورد نیاز برای تعداد بالای تنفس خود را فراهم کند. این سرعت متابولیک بالا، مقادیر زیادی رادیکال در سلول ها تولید می کند که می تواند به DNA آسیب برساند سبب تومور شود. با این حال، پرندگان از طول عمر کوتاه تر مورد انتظار رنج نمی برند، زیرا سلول های آنها سیستم آنتی اکسیدان کارآمدتری نسبت به دیگر جانوران پیدا کرده اند. سیر فرگشتی پرواز پرندگان. بیشتر دیرینه شناسان موافقند که پرندگان از دایناسورهای تروپود کوچک تکامل یافتهاند، اما خاستگاه پرواز پرندگان یکی از قدیمی ترین و داغ ترین بحث ها در دیرینه شناسی است. چهار فرضیه اصلی عبارتند از: از دست دادن پرواز در پرندگان نوین. پرندگان از پرواز برای به دست آوردن طعمه با بال بال، برای غذایابی، رفت و آمد به محل های
تغذیه و مهاجرت بین فصل ها مختلف استفاده می کنند. همچنین توسط برخی از گونه ها برای نمایش در طول فصل تولیدمثل و برای رسیدن به مکان های امن جدا شده برای لانه سازی استفاده می شود. پرواز در پرندگان بزرگتر از نظر انرژی پرهزینه تر است و بسیاری از بزرگ ترین گونه ها تا حد امکان با پرواز و سر خوردن (بدون تکان دادن بال) پرواز می کنند. بسیاری از سازگاری های فیزیولوژیک تکامل یافته اند که پرواز را کارآمدتر می کند. پرندگانی که در جزایر منزوی اقیانوسی که بدون شکارچیان زمینی مستقر می شوند، ممکن است در طول تکامل توانایی پرواز را از دست بدهند. یکی از این نمونه ها باکلان بی پرواز است که بومی جزایر گالاپاگوس است. این فرایند هم اهمیت پرواز در دوری از شکارچیان و هم تقاضای شدید آن برای انرژی را نشان می دهد.
کاخ بعبدا (یا کاخ ریاست جمهوری، , ) که به قصر قنطاری نیز معروف است، محل اقامت رسمی رئیس جمهور کشور لبنان است. این کاخ در سال ۱۹۵۶ بر روی تپه ای در شهر کوهستانی بعبدا مشرف به بیروت، پایتخت لبنان، ساخته شد. اولین رئیس جمهوری که در آن ساکن شد، شارل حلو بود. نشست های وزیران. کاخ بعبدا توسط وزارت دفاع و پست های نظامی مختلف دیگر احاطه شده است. پس از اینکه محل معمول نشست های وزیران به دلایل امنیتی در اواسط سال ۲۰۰۵ تخلیه شد، میزبانی نشست های وزیران در این کاخ به صورت یک هفته در میان آغاز شد. اکنون، نشست های هیئت وزیران به ترتیب متناوب در کاخ بعبدا و سرای کبیر برگزار می شود. میشل عون در طول دو سال ریاست جمهوری خود، از ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۰، به عنوان نخست وزیر جایگزین لبنان، در کاخ بعبدا که توسط نیروهای ارتش وفادار به او محاصره شده بود، اقامت گزید.
جهان تخیلی که در آن داستان رمان های "ترانه یخ و آتش" نوشته جرج آر. آر. مارتین رخ می دهد، از چندین قاره تشکیل شده که جمعاً «جهان شناخته شده» نامیده می شوند. بیشتر داستان در قاره وستروس و در یک نهاد سیاسی بزرگ به نام هفت پادشاهی می گذرد. این پادشاهی ها در ۹ منطقه پراکنده شده اند: شمال، جزایر آهن، سرزمین های رودخانه، دره، سرزمین های غربی، سرزمین های طوفان، ریچ، سرزمین های تاج و دورن. یک دیوار بزرگ از یخ و جادوی قدیمی، هفت پادشاهی را از منطقه عمدتاً نقشه برداری نشده شمالی جدا می کند. قاره پهناور اسوس در شرق وستروس و در سراسر دریای باریک قرار دارد. نزدیک ترین ملت های خارجی به وستروس، شهرهای آزاد هستند، مجموعه ای از ۹ دولت شهر مستقل در امتداد لبه غربی اسوس. سرزمین هایی که در امتداد خط ساحلی جنوبی اسوس قرار دارند، سرزمین های دریای تابستان نامیده می شوند و شامل خلیج برده داران و ویرانه های والریا می شوند. والریا خانه سابق نیاکان خاندان تارگرین است. در جنوب اسوس، قاره های سوتوریوس و اولتوس دارند که در روایت تا حد زیادی ناشناخته هستند. این سیاره فصل های نامنظمی با مدت زمان غیرقابل پیش بینی را تجربه می کند که می تواند س
ال ها ادامه یابد. در آغاز "ترانه یخ و آتش"، وستروس از یک تابستان طولانی لذت برده است و بسیاری می ترسند که زمستان طولانی تر و سخت تری در پیش رو داشته باشند. جرج آر. آر. مارتین داستان "یخ و آتش" را در جهانی جایگزین از زمین تنظیم کرد، یک «جهان ثانویه»، مانند چیزی که جی. آر. آر. تالکین با سرزمین میانه خود پیشگام آن بود. مارتین همچنین پیشنهاد کرده است که جهان ممکن است بزرگتر از سیاره واقعی زمین باشد. داستان "یخ و آتش" در جهانی پساجادو می گذرد که در آن مردم دیگر به چیزهای فراطبیعی مانند دیگران (وایت واکرها) اعتقاد ندارند. اگرچه شخصیت ها جنبه های طبیعی جهان خود را درک می کنند، اما عناصر جادویی آن را نمی شناسند یا درک نمی کنند. با این حال، دین نقش مهمی در زندگی مردم دارد و شخصیت ها از دین های گوناگونی پیروی می کنند. نقشه ها. "بازی تاج وتخت"، نخستین قسمت از مجموعه "ترانه آتش و یخ"، دارای دو نقشه از وستروس است. هر کتاب جدید یک یا دو نقشه اضافه کرده است، به طوری که تا "رقصی با اژدهایان"، هفت نقشه از جهان تخیلی در کتاب ها موجود است. مارتین در سال ۲۰۰۳ گفت که نقشه های کامل جهان در دسترس نیست تا خوانندگان بهتر بتوانند با م
ردم قرون وسطای واقعی آشنا شوند که در مورد مکان های دور بی اطلاع بودند. او همچنین با تئوری که می گفت «در نهایت شخصیت ها باید از هر مکانی که در نقشه نشان داده شده است بازدید کنند.» موافقت نکرد. با این حال، او اعتراف کرد که خوانندگان ممکن است بتوانند یک نقشه جهان را تا پایان این مجموعه گردآوری کنند. او عمداً در مورد اندازه جهان "یخ و آتش" باابهام سخن گفت و مقیاس را در نقشه ها حذف کرد تا از پیش بینی طول سفر بر اساس فواصل اندازه گیری شده جلوگیری کند. از یک نقشه کش جدید در "رقصی با اژدهایان" استفاده شده است به طوری که نقشه ها بسته به کتاب در دو نسخه توسط جیمز سینکلر و جفری ال. وارد موجود هستند. نقشه های قدیمی برای مطابقت با سبک نقشه های جدید دوباره طراحی شده اند. مجموعه ای از نقشه های تاشو در ۳۰ اکتبر ۲۰۱۲ با عنوان "سرزمین های یخ و آتش" منتشر شد (). جاناتان رابرتز، تصویرگر و نقشه بردار، نقشه ها را بر اساس پیش نویس های مارتین ترسیم کرده است. دوازده نقشه موجود در مجموعه عناوین «جهان شناخته شده»، «غرب»، «اسوس مرکزی»، «شرق»، «وستروس»، «آن سوی دیوار»، «شهرهای آزاد»، «خلیج برده داران»، «دریای دوتراکی»، «بارانداز پادشاهی»
، «براووس» و «سفرها». آخرین نقشه مسیرهایی را که شخصیت های رمان طی کرده اند را دنبال می کند. وستروس. داستان در درجه اول در قاره ای دراز به نام وستروس (Westeros) اتفاق می افتد که تقریباً به اندازه آمریکای جنوبی است. این قاره خانه هفت پادشاهی است که به عنوان «قلمرو» یا «پادشاهی غروب آفتاب» نیز شناخته می شود و در سمت جنوبی دیوار واقع شده است. دیوار یک دیوار یخی بزرگ ساخته دست بشر (که گفته می شود با جادو ترکیب شده است) به بلندای ۲۱۰ متر و به درازای ۴۸۰ کیلومتر از ساحلی به ساحل دیگر از شرق به غرب است. هفت پادشاهی توسط یک باریکه خاکی غنی از باتلاق به نام گردن (the Neck) به دو قسمت شمالی و جنوبی تقسیم می شوند. زمین شمال دیوار یک قطعه بزرگ از وستروس (تقریبا به اندازه کانادا) را تشکیل می دهد، اما تا حد زیادی نقشه برداری نشده و کاوش نشده باقی مانده است، به خصوص منطقه میدان یخچالی در شمال و غرب رشته کوه بزرگی به نام نیش های سرماریزه (Frostfangs)، که نشان دهنده دورترین محدوده جغرافیایی زیست گاه های انسانی است؛ بنابراین، گستره شمالی این قاره ناشناخته است، اگرچه تصور می شود که با یک کلاهک یخی قطبی در شمال دریای لرزان که به
عنوان زباله سفید (White Waste) شناخته می شود، پیوسته باشد. در آغاز رمان، بیشتر وستروس تحت فرمانروایی یک پادشاه متحد می شوند که مقر او «تخت آهنین» در شهر بارانداز پادشاهی (King's Landing) است. پادشاه بر منطقه ای به نام سرزمین های تاج (Crownlands) که در اطراف بارانداز پادشاهی است، حکومت می کند. هر یک از مناطق دیگر از نظر عملکردی توسط یک خاندان اشرافی بزرگ متفاوت کنترل می شود، که همگی قدرت قابل توجهی در سرزمین خود دارند، در حالی که به تخت آهنین وفادار هستند. مارتین در اینجا از تاریخ قرون وسطی اروپا الهام گرفت، به ویژه جنگ جنگ صد ساله، جنگ های صلیبی، جنگ های صلیبی کاتاری و جنگ رزها. نخستین ساکنان این قاره، فرزندان جنگل (Children of the Forest) بودند؛ یک گونه انسان طبیعت پرست عصر حجری که چهره خدایان خود را بر روی درختان ویرود حک می کردند. مدتی بعد، مهاجران انسان عصر برنز، معروف به نخستین انسان ها (First Men)، از اسوس از طریق یک پل خشکی در انتهای جنوب شرقی قاره مهاجرت کردند و به تدریج در کل قاره پراکنده شدند. تلاش های نخستین انسان ها برای نابودی جنگل ها و کشاورزی در زمین ها منجر به جنگی به طور هزار سال با فرزندان ج