Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ادی و کرال. در سال ۱۹۴۸، این دسته بندی ها کمی به موسیقی کر/ارکستر، دستگاهی/ مجلسی و آواز تغییر یافت. هیئت داوران اغلب در قضاوت قطعاتی که روی کاغذ وارد شده بودند، مشکل داشتند. که احتمالاً مربوط به داوری مشکل ساز بود، هیئت داوران اغلب تصمیم می گرفتند فقط چند جایزه اهدا کنند. در دو نوبت، هیچ جایزه ای (در رده موسیقی ۱۹۲۴ و در رده موسیقی دستگاهی ۱۹۳۶) اهدا نشد. سال ۱۹۳۶ تنها موقعیتی بود که آثار موسیقایی برنده واقعاً در برابر تماشاگران پخش شدند. یوزف سوک تنها نوازنده مشهوری است که در مسابقات شرکت کرده است و در سال ۱۹۳۲ نشان نقره را از آن خود کرد. نقاشی. مانند سایر اشکال هنری، یک دسته نقاشی تا سال ۱۹۲۸ در برنامه بود، زمانی که به سه زیر شاخه تقسیم شد: طراحی، هنرهای گرافیک، و نقاشی. سپس دسته بندی ها در هر یک از بازی های المپیک بعدی تغییر کردند. در سال ۱۹۳۲، این سه دسته عبارت بودند از: نقاشی، چاپ دستی، و آبرنگ / طراحی. چهار سال بعد، مقوله چاپ ناپدید شد و جای خود را به هنرهای گرافیکی و گرافیک تجاری داد. در مسابقه نهایی هنر المپیک، سه دسته هنرهای کاربردی و صنایع دستی، حکاکی / قلمزنی و رنگ روغن / آب بودند. مجسمه سازی. رشت
ه مجسمه سازی تا سال ۱۹۲۸، زمانی که دو مسابقه جداگانه تعیین شد، تنها یک دسته داشت. یکی برای مجسمه و یکی برای نقش برجسته و نشان. در سال ۱۹۳۶، این موضوع بیشتر تقسیم شد و نقش برجسته ها و مدال ها را به دسته های خاص خود تفکیک کرد. رقبای قابل توجه. در حالی که تعدادی از مدال آوران هنر المپیک حداقل به شهرت ملی دست یافته اند، تعداد کمی از آنها را می توان هنرمندان شناخته شده در سطح جهانی در نظر گرفت. در واقع، در بازی های ۱۹۲۴ اعضای هیئت داوران شناخته شده تری نسبت به هنرمندان حضور داشتند و هنرمندانی مانند سلما لاگرلوف و ایگور استراوینسکی در مورد آثار وارد شده داوری می کردند. با قضاوت بر اساس مدال های کسب شده، نقاش لوکزامبورگ ژان ژاکوبی موفق ترین هنرمند المپیک است که مدال طلا را برای نقاشی "Étude de Sport" در سال ۱۹۲۴ و برای طراحی "راگبی" در سال ۱۹۲۸ به دست آورد. هنرمند سوئیسی ، الکس دیگلمان، سه مدال، یک مدال طلا در سال ۱۹۳۶ (برای پوستر خود "Arosa I Placard")، و یک نقره و یک برنز در کلاس هنرهای کاربردی و صنایع دستی ۱۹۴۸، هر دو با پوسترهای تجاری، به دست آورد. یوزف پترسن، نویسنده دانمارکی، در سال های ۱۹۴۸، ۱۹۳۲ و ۱۹۲۴ مدال
نقره را در سه نوبت به دست آورد. تنها دو نفر در مسابقات ورزشی و هنری مدال های المپیک را کسب کرده اند. والتر دبلیو. وینانس، آمریکایی که در انگلستان زندگی می کرد، در مسابقات آهوهای دونده (دبل شوت) در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۰۸ به عنوان تیرانداز به مدال طلا رسید. در سال ۱۹۱۲، او مدال دیگری در تیراندازی - این بار نقره - در مسابقات تیمی آهوهای دونده به دست آورد. تا آن زمان، او قبلاً برای مجسمه اش "«تروتر آمریکایی»" مدال طلا گرفته بود. دیگر قهرمان المپیک با موفقیت در هر دو زمینه آلفرد هانوش از مجارستان است. او به عنوان یک شناگر در المپیک ۱۸۹۶ آتن دو مدال طلا کسب کرد. بیست و هشت سال بعد، به دلیل طراحی ورزشگاهش که با همکاری دژو لوبر طراحی شده بود، مدال نقره معماری دریافت کرد. دو رئیس کمیته بین المللی المپیک نیز از جمله شرکت کنندگان در مسابقات هنری المپیک بوده اند. در سال ۱۹۱۲، پیر دو کوبرتن، با نام مستعار "ژرژ هورود و مارتین اشباخ" وارد "ورزش "Ode to Sport"" شد که برنده مدال طلا شد. آوری بروندیج که به عنوان یک ورزشکار در بازی های ۱۹۱۲ شرکت کرد، در المپیک ۱۹۳۶ و ۱۹۳۲ وارد آثار ادبی شد و در سال ۱۹۳۲ جایزه افتخاری را
کسب کرد. او از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۵۲ به عنوان رئیس IOC خدمت می کرد. جان کاپلی بریتانیایی، برنده مدال نقره در رقابت های حکاکی و قلمزنی در سال ۱۹۴۸، ۷۳ سال سن داشت و او را به مسن ترین مدال آور المپیک در تاریخ تبدیل کرد. مسن ترین مدال آور المپیک خارج از مسابقات هنری، تیرانداز سوئدی اوسکار شواهن است که آخرین مدال خود را در سن ۷۲ سالگی به دست آورد.
شورش فوجیوارا نو هیروتسوگو ، یک شورش ناموفق در دوره نارا به رهبری فوجیوارا نو هیروتسوگو (藤原広嗣) در مجمع الجزایر ژاپن، در سال ۷۴۰ بود. هیروتسوگو، ناراضی از قدرت های سیاسی، ارتشی را در دازایفو، کیوشو تشکیل داد اما توسط نیروهای دولتی شکست خورد. منبع تاریخی. شورش فوجیوارا نو هیروتسوگو به طور پراکنده مستند شده است و بیشتر آنچه در مورد آن شناخته شده است، از جمله تاریخ های دقیق، از یک منبع تاریخی به نام شوکو نیهونگی نشات می گیرد. این کتاب که در سال ۷۹۷ تکمیل شد، یکی از شش تاریخ ملی است که توسط امپراتوری سفارش داده شده است و از سال ۶۹۷ تا ۷۹۱ را پوشش می دهد. این سند ارزشمندی برای مورخان است، اگرچه همه تاریخ های موجود در آن را نباید دقیق در نظر گرفت.
فوجیوارا نو تانتسوگو (؛ 737 – ) یک نجیب ژاپنی در اواخر دوره نارا بود. او نوه سانگی (ژاپن) فوجیوارا نو اوماکای، بنیانگذار فوجیوارا شیکیکه بود. او به رتبه دربار ریتسوری shō san-mi (正三位) و مقام چوناگون رسید. او پس از مرگ رتبه شو ایچی (正一位) و مقام دایجو دایجین را دریافت کرد. ترور. در سال ۷۸۵، بلافاصله پس از حرکت پایتخت، تانتسوگو در حین نظارت بر ساخت و ساز با یک تیر شلیک شد و روز بعد درگذشت. امپراتور کانمو در آن زمان غایب بود و از ولایت یاماتو بازدید می کرد. اوتومو نو تاکیوشی (大伴竹良) ابتدا برای این ترور دستگیر شد و پس از تحقیقات، ده نفر دیگر از جمله اوتومو نو تسوگوهیتو (大伴継人) و سائکی نو تاکاناری (佐伯高成) اعدام شدند. اوتومو نو یاکاموچی، که یک ماه قبل از این حادثه درگذشت، به عنوان سرکرده آن شناسایی شد و از فهرست مقام های گذشته حذف شد. چند نفر دیگر نیز درگیر و تبعید شدند.
موزه مردم شناسی سرعین با هدف شناسایی فرهنگ و پوشش و شغل منطقه در اسفند ماه ۱۴۰۲ افتتاح و در معرض عموم قرار گرفت. تنوع فرهنگی و بالاخص موقعیت جغرافیایی در دامنه کوه سبلان و آب گرم های متعدد طبیعی منشعب از کوه سبلان و همچنین هنل های متعدد و پیست اسکی آلوارس در تنوع فرهنگی منطقه تأثیر داشته است که این موزه روایتگر همین تنوع فرهنگی می باشد.
گونزالو گارسیا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در پست مهاجم برایباشگاه فوتبال رئال مادرید بازی می کند. دوران باشگاهی. گارسیا قبل از پیوستن به آکادمی جوانان رئال مادرید در سال ۲۰۱۴، محصول جوانان اس ئی کی، سانتا باربارا، و جاراما ریس است. او قبل از بازگشت به باشگاه فوتبال رئال مادرید، یک سال سابقه حضور در آکادمی مایورکا را در فصل ۱۹–۲۰۱۸ داشت که خانواده اش به آنجا نقل مکان کردند. در ژانویه ۲۰۲۲، او به باشگاه فوتبال رئال مادرید کاستیا پیوست و اولین حضور خود را با آنها در مارس ۲۰۲۲ انجام داد. او یک گلزن پرکار در لیگ فوتبال جوانان در فصل ۲۰۲۲–۲۳ بود، جایی که او بهترین گلزن بود و سه گانه داخلی زیر ۱۹ سال را به دست آورد، که باعث شد او به تیم باشگاه فوتبال رئال مادرید کاستیا به صورت دائمی منتقل شود. در ۲۹ اوت ۲۰۲۳، گارسیا پس از مصدومیت وینیسیوس جونیور، اولین دعوت خود را به تیم بزرگسالان دریافت کرد. او برای اولین بار در لیست بازیکنان رئال مادرید برای بازی لا لیگا مقابل باشگاه فوتبال ختافه در ۲ سپتامبر ۲۰۲۳ نام گرفت. دوران ملی. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۸ سال اسپانیا و زیر ۱۹ سال اسپانیا بازی کرد
ه است. سبک بازی. گارسیا یک مهاجم همه کاره است که می تواند در خط جلو، به عنوان وینگر در هر دو طرف، مهاجم مرکزی یا به عنوان مهاجم دوم بازی کند. او در بازی باز یک تهدید دائمی و در هنگام انتقال کشنده است. او یک بازیکن فیزیکی است که می تواند از بدنش برای ایجاد فضا و محافظت از توپ استفاده کند. او یک گلزن پرکار است که در ۲۵ درصد از گل های رده زیر ۱۹ سال، هنگام کسب سه گانه داخلی نقش داشت.
چلبک یا نان سیستانی یکی از نان های سنتی سیستان می باشد و می توان آنرا برای صبحانه یا عصرانه استفاده کرد. چلبک قدری طعم بی نظیر و خوش مزه ای دارد که زبان زد خاص و عام است. مواد تشکیل دهنده. مواد تشکیل دهنده این نان خوشمزه شامل نمک، شکر، روغن و آرد، آب ولرم، ماست، نمک و خمیر مایه می باشد. طرز تهیه. آب و خمیر مایع را مخلوط کرده و ده دقیقه زمان می دهیم سپس نمک را افزوده اب را کم کم اضافه می کنیم تا خمیر به دست آید خمیر را در ظرف گذاشته و در جای گرم قرار می دهیم و صبر می کنیم تا خمیر عمل آید چانه های کوچکی از خمیر برداشته و در کف دست باز می کنیم قرص های کوچک نان را در روغن سرخ کرده و پس از بیرون آوردن از ماهیتابه روی آن شکر می ریزیم و میل می کنیم.
شارلوت، لیدی مورچیسون (؛ ۱۸ آوریل ۱۷۸۸ – ۹ فوریهٔ ۱۸۶۹) زمین شناس بریتانیایی بود که در همپشر انگلستان زاده شد. او با رودریک مورچیسون، زمین شناس سدهٔ نوزدهم، ازدواج کرد. چندین بار در طول زندگی او، این زوج در سراسر قاره اروپا سفر کردند و از مکان هایی مانند فرانسه، آلپ و ایتالیا دیدن کردند. او همچنین طرح های هنری متعددی از ویژگی های زمین شناسی، مانند صخره ها و فسیل ها، در انگلستان طی سفرهای خود در سراسر کشور (از جمله سواحل یورک شر در سال ۱۸۲۶) ایجاد کرد. شارلوت مجموعه قابل توجهی از فسیل ها را طی سفرهایش و همچنین با مطالعه و نقاشی به عنوان یک کار مادام العمر ساخت. او با استفاده از آنچه که از سوی نقاش پل سندبی آموخته بود، طرح های زمین شناسی از ویژگی های مهم را ایجاد کرد. او در بسیاری از طرح های خود، اغلب بر ویژگی های زمین شناسی با جزئیات تمرکز نمی کرد، اما در عوض تصویری احساسی تر از مناظر طبیعی پدیدآورد. او همچنین از طریق کار خود به شوهرش کمک کرد تا بسیاری از نشریاتش را گسترش دهد. بسیاری از تصاویر او، مانند «دره گوسائو»، در آثاری که همسرش منتشر کرد گنجانده شد. شارلوت همچنین اغلب به عنوان منبع تأثیر قابل توجه در کا
ر همسرش شناخته می شود. او در یکی از سفرهایی که با همسرش داشت به مالاریا مبتلا شد و تا پایان عمر دچار عوارض این بیماری بود تا اینکه در ۸۰ سالگی در بلگریو اسکوئر لندن درگذشت. جنازهٔ او در گورستان برومپتون لندن دفن شد. در رسانه. مورچیسون توسط بازیگر ایرلندی سرشه رونان در فیلم درام رمانتیک "آمونیت" (۲۰۲۰) به تصویر کشیده شده است. این فیلم او را در رابطه عاشقانهٔ حدس و گمانی با ماری انینگ به تصویر می کشد. یادمان. در روز جهانی زن در سال ۲۰۲۳، دانشگاه ادینبرو به پاس مشارکت مورچیسون در علوم زمین، نام یک سالن سخنرانی در پردیس کینگز بیلدنز را به نام شارلوت تغییر داد.
کارین جیمز () منتقد فیلم، روزنامه نگار، مدرس دانشگاه و نویسنده آمریکایی است. زندگی. جیمز در پراویدنس بزرگ شد و دکترای خود در ادبیات انگلیسی را از دانشگاه براون گرفت. او به عنوان روزنامه نگار مستقل در "نیویورک تایمز"، "نیوزدی"، "تی وی گاید" و "وگ" آغاز به کار کرد. او در نهایت جایگاه سه هفته ای در "نقد کتاب نیویورک تایمز" دریافت کرد و بعداً به کارمند دائمی تبدیل شد. جیمز به عنوان گزارشگر فرهنگی به سمت این روزنامه روزانه رفت. او در سال ۱۹۹۵، به عنوان منتقد تلویزیون آغاز به کار کرد و در سال ۱۹۹۷، از سوی "تایمز" به عنوان نخستین منتقد ارشد تلویزیون این مجله معرفی شد. یک سال بعد، او اولین رمان خود را به "نام گلوری" منتشر کرد که با نقدهای خوبی روبرو شد. در سال ۲۰۰۶، او دومین رمان خود را منتشر کرد: "آنچه کارولین می دانست: رمان". او تا سال ۲۰۱۰، "تایمز" را ترک کرد و به نقد فیلم بازگشت. او سپس در مجله "ماری کلر" آغاز به کار کرد و در عین حال کار مستقل نیز انجام می داد. سال بعد، جیمز برای "ایندی وایر" در بخش "James on Screens" می نوشت. او برای "وال استریت ژورنال" و "هالیوود ریپورتر" می نویسد و استادیار مطالعات فیلم در دان
شگاه کلمبیا است.
کمیته مشترک آب اسرائیل و فلسطین یک مرجع مشترک اسرائیل و فلسطین است که در سال ۱۹۹۵ در جریان پیمان اسلو ۲ ایجاد شد. هدف این کمیته مدیریت زیرساخت های مرتبط با آب و فاضلاب در کرانه باختری، به ویژه تصمیم گیری در مورد نگهداری زیرساخت های موجود و تصویب پروژه های جدید است. اگرچه در ابتدا قرار بود این ارگان موقت برای یک دوره پنج ساله موقت باشد، اما این کمیته کماکان از سال ۲۰۱۵ پابرجا است. شکل گیری. کمیته مشترک آب اسرائیل و فلسطین (JWC) در سپتامبر ۱۹۹۵ به عنوان بخشی از پیمان اسلو ۲ تأسیس شد. در اصل، قرار بود این کمیته برای یک دوره پنج ساله موقت باشد. نقش این کمیته نظارت بر منابع آب در کرانه باختری، به استثنای آب رودخانه اردن است. از سال ۲۰۱۴، فعالیت این کمیته هنوز در حال اجرا است. کارکرد. این کمیته تعداد مساوی نمایندگان از هر دو طرف دارد. بر اساس پیمان اسلو ۲، تمام تصمیمات کمیته باید با اجماع صورت گیرد، به این معنی که هر طرف حق وتو دارد. براساس پژوهش های دانشگاه کلمبیا عدم تقارن قدرت بین طرفین عملاً به اسرائیل در تصمیمات مربوط به اجرای توافقات دست بالا را می دهد. در حالی که کمیته جنبه های فنی پروژه های جدید را بررسی می
کند، ابعاد سیاسی آن منوط به تصمیمات دولت های اسرائیل و فلسطین است. در سال ۲۰۰۹، سازمان عفو بین الملل از کمیته به دلیل «نهادینه کردن سیستم تبعیض آمیز ذاتی کنترل اسرائیل بر منابع فلسطینی -که از زمان اشغال فلسطین توسط اسرائیل از سه دهه قبل وجود داشته است-» انتقاد کرد. فلسطینی ها باید برای هر پروژه ای که شامل برداشت آب از آبخوان کوهستانی و سایر پروژه های مرتبط با آب در منطقه C (۶۰ درصد کرانه باختری) باشد، تأییدیه کمیته را دریافت کنند. این تصمیم همچنین بر نواحی A و B که به صورت محصور در منطقه C وجود دارند نیز تأثیر می گذارد. مقامات اسرائیلی نه تنها مقدار آبی را که فلسطینی ها مجاز به برداشت از سفره کوهستانی هستند تعیین می کنند، بلکه حتی مقدار کمی از آب باران را که روستاییان فلسطینی جمع آوری می کنند را نیز کنترل می کنند. در مقابل، تشکیلات خودگردان هیچ قدرت یا ابزاری برای نظارت بر مقدار آبی که اسرائیل از آبخوان کوهستانی در کرانه باختری یا داخل اسرائیل استخراج می کند، ندارد. بانک جهانی خاطرنشان کرد: «این کمیته نقش خود را در ارائه یک چارچوب حاکمیت مشارکتی مؤثر برای مدیریت مشترک منابع و سرمایه گذاری انجام نداده است… ای
ن کمیته به دلیل عدم تقارن های اساسی نظیر قدرت، ظرفیت، اطلاعات و منافع به عنوان یک نهاد «مشترک» مدیریت منابع آب عمل نمی کند. از این رو از توسعه یک رویکرد توافقی برای حل تعارضات مدیریت آب جلوگیری می شود.» یکی از ناظران یک کمک کننده بزرگ بین المللی که در جلسات کمیته شرکت کرده است، معتقد است که این کمیته در عمل تقریباً به طور کامل در دست نمایندگان اسرائیل است. وی «تعامل بین دو طرف در این دیدارها را تمرین انقیاد و تحقیر» خواند. به گفته سازمان آب فلسطین، اسرائیل تعداد زیادی از درخواست های فلسطینی ها برای اجرای پروژه های آبی را رد می کند یا تنها پس از تاخیرهای طولانی با آنها موافقت کرده است. بسیاری از پروژه های پیشنهادی حتی توسط PWA به کمیته ارائه نمی شود، زیرا آنها مطمئن بودند که طرف اسرائیلی به هیچ وجه با تلاش های ناموفق قبلی موافقت نمی کند. در حالی که مقامات اسرائیلی فعالیت های فلسطینی ها را کنترل می کنند و آنها را مجبور می کنند تا به دستورات خود عمل کنند، تشکیلات خودگردان فلسطین هیچ قدرت یا ابزاری برای نظارت بر مقدار آبی که اسرائیلی ها استخراج می کنند (از جمله در شهرک های اسرائیلی در کرانه باختری) را ندارد. اسرا
ئیلی ها همچنین مقادیر آب باران جمع آوری شده توسط روستاییان فلسطینی را کنترل می کنند. به گفته PWA، ارتش اسرائیل اغلب تانکرهای کوچک آب فلسطینی و چاه های جمع آوری آب باران سطحی را تخریب می کند. گروه غیردولتی فلسطینی هیدرولوژی (PHG) از اسرائیل انتقاد کرده است که عملاً هر پروژه فلسطینی را وتو می کند، این در حالی است که اسراییل با اتکا به نیروی نظامی تمام پروژه های مدنظر را بدون تأیید کمیته اجرا می کند. به گفته این گروه غیردولتی کمیته در سال های اولیه توافق موقت توانست به درستی عمل کند، اما بلافاصله پس از اتمام دوره پنج ساله موقت و با شروع انتفاضه دوم، بسیار ناکارآمد شد. در یک مطالعه جامع در سال ۲۰۱۳ توسط محقق انگلیسی جان سلبی (Jan Selby)، عملکرد کمیته مشترک آب در دوره ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۸ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. این محقق انگلیسی تأکید کرد که در سال های مورد مطالعه، سازمان آب فلسطین تمامی درخواست های اسرائیل برای تأسیسات آبرسانی جدید برای شهرک های کرانه باختری را تأیید کرده بود. وی ادامه داد اسرائیل هر درخواست فلسطین برای چاه های جدید با استفاده از حوضه غربی آبخوان کوهستان را وتو کرده بود یا تأیید آن را به تأخیر اندا
خته بود. جان سلبی معتقد است «همکاری آبی اسرائیل و فلسطین - در قالب کمیته مشترک آب (JWC) - با تشدید بحران تأمین آب فلسطین همراه بوده است.» وی ادامه می دهد اسراییل از آب به عنوان ابزاری برای کنترل استفاده می کرد. تصویب پروژه ها توسط کمیته مشترک آب ضامن اجرای آن نیست. پس از اعطای مجوز، قبل از شروع هر کاری در منطقه C کرانه باختری، باید مجوزهای اضافی از ارتش اسرائیل دریافت شود. اخذ چنین مجوزهایی مستلزم یک فرایند بوروکراتیک طولانی است. بسیاری از درخواست ها رد می شوند، برخی دیگر در معرض تأخیر طولانی هستند. کارها، از جمله نصب یا تعمیر خطوط اصلی آب و لوله های تأمین، می توانند برای مدت های طولانی به دلایل «ملاحظات امنیتی» مسدود یا قطع شوند. سازمان عفو بین الملل اجرای پروژه حفر چاه در منطقه حزمه (شمال شرقی بیت المقدس) را بررسی کرد. با تصاحب بخش اعظم زمین های حزمه به نفع شهرک های اسرائیلی، این روستا دسترسی به چشمه ها و دیگر منابع آبی خود را از دست داد. تاییدیه دو چاه در سال ۲۰۰۰ درخواست شد و در آوریل ۲۰۰۱ توسط کمیته تأیید شد. پس از اخذ تاییدیه ها توسط کمیته فنی مشترک، این درخواست برای تأیید به وزارت دفاع اسرائیل ارسال شد
. ارتش اسرائیل حفاری در مکان های مشخص شده را تأیید نکرد. در دسامبر ۲۰۰۴، مقامات اسرائیلی خواستار معرفی مکان های جایگزین دیگری شدند. در ادامه ارتش اسرائیل برنامه ریزی برای ساخت دیوار حائل را در اطراف بیت المقدس آغاز کرد. در سال ۲۰۰۸، اداره مدنی فلسطین برای حفاری چاه در مکان های جدید درخواست داد. این درخواست ها رد شدند زیرا در داخل دیوار برنامه ریزی شده قرار داشتند. ساکنان روستای فلسطینی به طور کامل به آب فروخته شده توسط شرکت ملی آب اسرائیل مکوروت وابسته هستند. احداث یک چاه جدید در منطقه رجیب توسط کمیته و همچنین ارتش اسرائیل مورد تأیید قرار گرفت و از سال ۲۰۰۳ در دست ساخت بود. پس از پیروزی حماس در انتخابات شهرداری، بودجه به طور موقت متوقف شد. هنگامی که در نهایت چاه در سال ۲۰۰۸ نزدیک به اتمام بود، ارتش اسرائیل دستور توقف کار را داد و آن را به فاصله ۲۵ متری به مکانی غیرممکن منتقل کرد. ساخت و ساز تصفیه خانه فاضلاب شهر سلفیت ابتدا در اوایل سال ۱۹۹۷ توسط کمیته و نیروهای دفاعی اسراییل تأیید شد. در سال ۱۹۹۸ اسراییل به دلیل اینکه ساخت این تصفیه خانه مانع از گسترش شهرک سازی ها در اطراف آریل (شهر) بود؛ مانع از ادامه کار ش
د. در سال ۲۰۰۱، اسرائیل بخشی از خسارت مالی ناشی از تعویق در ساخت تصفیه خانه را به عنوان غرامت به سازندگان آلمانی پرداخت کرد. در سال ۲۰۰۷، ارتش اسرائیل پیشنهاد کرد زباله های مناطق فلسطینی مذکور را به اسرائیل منتقل کند. اسراییل مدعی بود یک تصفیه خانه فلسطینی «خطرات زیست محیطی بیشتری ایجاد می کند و به چشم انداز آسیب می رساند»، بنابراین ارتش پیشنهاد داد که فاضلاب فلسطین را در اسرائیل نیز تصفیه کند. سازمان آب فلسطین این موضوع را رد کرد، زیرا باید هزینه های تصفیه و آب بازیافتی را بپردازد. در چنین شرایطی تخلیه فاضلاب تصفیه نشده آریل (شهر) در مناطق مجاور ادامه دارد.
انگلیسی فیلادلفیا یا انگلیسی دره دلاور گونه یا گویشی از انگلیسی آمریکایی بومی فیلادلفیا است که در منطقهٔ کلان شهری فیلادلفیا در سراسر دره دلاور، از جمله جنوب شرقی پنسیلوانیا، شهرستان های شمال دلاور (به ویژه نیوکاسل و کنت)، ساحل شرقی شمالی مریلند و تمام جنوب جرسی امتداد می یابد. به غیر از فیلادلفیا و احتمالاً بالتیمور، با این گویش در شهرهایی مانند ویلمینگتون، آتلانتیک سیتی، کامدن، واینلند و دوور سخن می گویند. فیلادلفیا انگلیسی یکی از گویش های زبان انگلیسی است که به خوبی مورد مطالعه قرار گرفته است. انگلیسی فیلادلفیا ویژگی های خاصی با انگلیسی نیویورکی و انگلیسی آمریکایی میدلند دارد، اگرچه خودش گویش متمایزی با این دو است. تاریخچه. انگلیسی فیلادلفیا تاریخچه پیچیده ای دارد. گویش وران گاهی ویژگی های مشترکی با گویش وران مناطق همسایه و همچنین ویژگی های منحصر به فردی با گویش وران محلی به اشتراک می گذارند.
نان وری یا کماج سیستانی یکی از انواع نان های سنتی سیستان و نوعی کماج است که توسط مردم سیستانی و در سیستان پخت می شود. وری کلمه ای در گویش سیستانی است که از طرز پخت آن به معنای (گذاشتن خمیر زیر خاک) گرفته شده است، در شیوه پخت آن ابتکار جالبی در طول تاریخ صورت گرفته است. شیوه پخت. دامداران سیستانی در کوچ ییلاقی شان به جنوب خراسان- جایی که سوختهای هیزمی و جنگلی بی نصیب اند - برای پخت کماج، شنهای کف رودخانه را با آتش بوته های بیابانی داغ می کنند. این سنگریزه ها حرارت را تا مدتی در خود نگه می دارند و هنگامی که وری یا کماج سیستانی در آن پهن و پوشیده می شود به همان خوبی گل آتش آمیخته با خاکستر داغ پخته می شود.
اصطلاح «سده تحقیر» برای توصیف دوره ای در تاریخ چین به کار می رود که از جنگ نخست تریاک (۱۸۳۹–۱۸۴۲) شروع شد و در سال ۱۹۴۵ با تأسیس چین به عنوان یک قدرت بزرگ و عضو دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد یا تأسیس جمهوری خلق چین در سال ۱۹۴۹ پایان یافت. وجه بارز این دوره، مداخله و انقیاد سلسله چینگ و حکومت جمهوری چین توسط قدرت های غربی و روسیه و امپراتوری ژاپن است. حقارت آمیز خواندن این دوره همزمان با رشد فضای ملی گرایی چینی در سایهٔ مخالفت با خواسته های ۲۱گانه دولت ژاپن در سال ۱۹۱۵ آغاز شد و با مخالفت های عمومی علیه نوع رفتار چین در پیمان ورسای در سال ۱۹۱۹ قوت گرفت. جبههٔ ملی (کومینتانگ) و حزب کمونیست چین در دههٔ ۱۹۲۰ میلادی با مخالفت گسترده علیه پیمان های ناعادلانه و از دست رفتن سرزمین های چینی، به عمومی تر شدن این اصطلاح کمک کردند. در دهه های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ استفاده از این اصطلاح شیوع بیشتری یافت. هر چند بعدها مفاد آن معاهدات رسماً پایان یافتند اما شاخصه های این قرن همچنان محور ملی گرایی چینی است و این اصطلاح به طور گسترده در ادبیات سیاسی و فرهنگ عامه استفاده می شود.
فونیا نو واتامارو ; – ) سامورایی یک ژنرال و شوگون در دوره هی آن اهل ژاپن بود.
لوسی کاترین منگان (؛ زادهٔ ۱۹۷۴) روزنامه نگار و نویسنده بریتانیایی است. او ستون نویس، نویسنده و منتقد تلویزیونی "گاردین" و عقیده نویس روزنامهٔ "آی" است. بخش عمده ای از نوشته های او وابسته به فمینیسم است. زندگی. منگان در کاتفورد در جنوب شرقی لندن با پدر و مادری که اصالتاً اهل لانکاشر بودند بزرگ شد. پدرش در تئاتر کار می کرد و مادرش پزشک بود. او زبان انگلیسی را در ترینیتی هال، کمبریج مطالعه کرد و به عنوان سلیسیتر صلاحیت داشت، اما در یک کتابفروشی کار کرد تا اینکه در سال ۲۰۰۳ در مجله "گاردین" تجربهٔ کاری به دست آورد. منگان یک ستون معمولی، نقدهای تلویزیونی و نوشته های گاه به گاه دیگری در "گاردین" می نویسد. کتاب "خانواده من و بلایای دیگر" (۲۰۰۹) مجموعه ای از ستون های روزنامه اوست. او همچنین کتاب هایی دربارهٔ دوران کودکی و ازدواجش نوشته است. اولین رمان او، "آیا ما هنوز سرگرم هستیم؟"، در سال ۲۰۲۱ منتشر شد. کریستی مک لاکی، قدی درخشان به این رمان داد و کتاب را «یک اثر با نبوغ» توصیف کرد. منگان همچنین ستونی ثابت برای مجله "استایلیست" دارد و داور جایزه ای برای بوک تراست نیز بوده است. او در سال ۲۰۱۳ جایزه ستون نویس سال را
در جوایز انجمن ناشران حرفه ای دریافت کرد و در سال ۲۰۱۹ در جوایز مطبوعات بریتانیا در فهرست نهایی جایزه منتقد سال قرار گرفت. منگان و شوهرش یک پسر دارند.
امیر محمود (۲۱ فوریه ۱۹۲۳–۲۱ آوریل ۱۹۹۵) یک ژنرال نظامی اندونزیایی بود که شاهد عینی امضای سند سوپرسمار برای انتقال قدرت از رئیس جمهور سوکارنو به ژنرال سوهارتو بود. امیر محمود در ۲۱ فوریه ۱۹۲۳ در سیماهی، جاوه غربی به دنیا آمد. او دومین نفر از پنج خواهر و برادر بود و پدرش برای یک شرکت دولتی تحت دولت استعماری هلند کار می کرد.
فوجیوارا نو تادابومی ; – ) سامورایی یک ژنرال و شوگون در دوره هی آن اهل ژاپن بود. در سال ۹۳۹ به عنوان مشاور شورا منصوب شد و به اشراف دربار ارتقا یافت. در سال ۹۴۰ برای سرکوب تایرا نو ماساکادو که شورشی را در منطقه کانتو به راه انداخته بود، به عنوان «اوئه مون نو کو» و شوگون شرق (征東大将軍) منصوب شد و با وجود ۶۸ سال سن، مسئول تعقیب ماساکادو شد. با این حال، قبل از رسیدن تادابومی به منطقه کانتو، ماساکادو توسط تایرا نو ساداموری، فوجیوارا نو هیده ساتو و دیگران (شورش تایرا نو ماساکادو) شکست خورده بود. سال بعد، در سال چهارم تنگی (دوره) (۹۴۱)، او به عنوان شوگون غرب (征西大将軍) منصوب شد تا فوجیوارا نو سومیتومو را که در دریای داخلی ستو شورش کرده بود، سرکوب کند، اما به دلیل تلاش های اوکورا هارومی (大蔵春実) و دیگران، فرصت جنگیدن پیدا نکرد و شورش توسط آنها شکست خورد. وی پس از شورش به عنوان وزیر امور عمرانی نیز خدمت کرد. او در ۲۶ ژوئن ۹۴۷، اولین سال از دوران تنریاکو (۹۴۷)، در سن ۷۵ سالگی درگذشت.
امیر المصری () بازیگر مصری-انگلیسی است. او برای بازی در فیلم لیمبو (۲۰۲۰) برنده بفتای اسکاتلند شد و نامزد جایزه فیلم مستقل بریتانیا شد. او در سال ۲۰۲۰ به عنوان یک بریتانیایی موفق بفتا و یک ستاره اسکرین اینترنشنال در سال ۲۰۲۱ انتخاب شد. المصری در کمدی مصری "رمضان مبروک ابوالعلمین حموده" (۲۰۰۸) برای اولین بار در جشنواره اسکار سینمای مصر جایزه بهترین فیلم را دریافت کرد. المصری در اکتون لندن زندگی می کند. او مسلمان است.
من هستم… () یک مجموعه آنتولوژی درام با بازیگری زنانه از داستان های مستقل است که توسط دومینیک سویج برای کانال ۴ ساخته شده است. هر قسمت به دست سویج با همکاری بازیگر نقش اول ساخته و نوشته شده است. هر قسمت از "من هستم…" بر روی شخصیتی متمرکز است که عنوان قسمت از نام شخصیت گرفته شده است. هر داستان مستقل در حین مشارکت با بازیگر اصلی، با گفت وگوها و مضامین بداهه از جمله روابط، سلامت روان، و توانمندسازی به وجود آمده است.
امیرخان ( ; 15 اوت ۱۹۱۲–۱۳ فوریه 1974) یکی از بزرگ ترین و تأثیرگذارترین خواننده های هندی در موسیقی سنتی هندوستانی بود. او بنیانگذار ایندور قارانا بود. امیرخان در یک خانواده موسیقیدان در کالانور هند به دنیا آمد. پدرش، شهمیر خان، یک نوازنده سارنگی و نوازنده قارانا بهندی بازار، در دربار هولکارهای ایندور خدمت می کرد. پدربزرگش تغییر خان خواننده دربار بهادرشاه ظفر بود.
پیچ خورده فیلمی محصول سال ۲۰۰۰ و به کارگردانی اسکات الکساندر است. در این فیلم بازیگرانی همچون نرم مک دانلد، دیو شپل، الین استریچ، دنیل بنزالی، شرمان همسلی، دنی دویتو، سارا سیلورمن، مالکوم استوارت و لاکلین مونرو ایفای نقش کرده اند.
شاهزاده اوکی یوشی ; – زمان مرگ نامشخص) سامورایی یک ژنرال و شوگون در دوره نانبوکوچو اهل ژاپن بود.
شاهزاده یوکی یوشی ; – ) سامورایی یک ژنرال و شوگون در دوره نانبوکوچو اهل ژاپن بود.
پسر نوبل فیلمی محصول سال ۲۰۰۸ و به کارگردانی رندال میلر است. در این فیلم بازیگرانی همچون آلن ریکمن، برایان گرینبرگ، شان هاتوسی، مری استینبرجن، بیل پولمن، دنی دویتو، الیزا دوشکو و لیندی بوت ایفای نقش کرده اند.
ریچارد لاسون (؛ زادهٔ ۱۹۸۲/۱۹۸۳) نویسنده و منتقد آمریکایی است. او به عنوان نویسنده سرگرمی برای "گاکر" شناخته شد و در سال ۲۰۱۸ به عنوان منتقد اصلی "ونتی فر" برگزیده شد. اولین رمان لاوسون در موضوع ادبیات داستانی نوجوانان، به نام "همهٔ کاری می توانیم کنیم صبر است" (All We Can Do Is Wait)، در فوریهٔ ۲۰۱۸ منتشر شد. زندگی. لاسون در برایتون، بوستون بزرگ شد و در مدرسه لاتین بوستون و بوستون کالج تحصیل کرد. او سپس به شهر نیویورک نقل مکان کرد. لاسون مقاله ای دربارهٔ آدام ریپون نوشت که ویژگی متمایز این اسکیت باز همجنس گرای بازی های المپیک زمستانی ۲۰۱۸ در فضای مجازی فراگیر شد. ترجیحات. فیلم های مورد علاقه. هنگامی که از لاسون خواسته شد تا بهترین فیلم های دهه ۲۰۱۰ را رتبه بندی کند، گفت: بهترین های سال. لاسون از زمانی که منتقد فیلم "ونتی فر" شد، این فیلم ها را به عنوان بهترین های سال معرفی کرد.