Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۲۱، تیم آلمان دوم شد. این تیم متشکل از برونکهورست، لوانا رودفلد، کاترینا مولر و گرایناخر بود که همگی از ارتقای سطح بالای ورزشی بوندس ور بهره مند شده بودند که همچنین برونکهورست را قادر به دریافت مدرک کارشناسی ارشد در مدیریت بین المللی کرده بود. پیش از این هرگز منتخب بانوان فدراسیون بسکتبال آلمان تا این حد موفق نبوده بود. نکتهٔ قابل توجه این بود که این رویداد با حضور تعداد زیادی از بازیکنان یورولیگ و اتحادیه ملی بسکتبال زنان دارای رقابت های با کیفیتی بود. در فینال، منتخب آلمان ۱۲–۱۶ نتیجه را به اسپانیا واگذار کرد. این تیم توسط استفانی گریگولیت، آما دگبئون، ترزا سیمون و جنیفر کرودر، بازیکنان سابق و فعلی تیم ملی بیشتر تقویت شد. در نوامبر ۲۰۲۱، گرایناخر و برونکهورست به تیم ملی بسکتبال «عادی» آلمان بازگشتند تا در مسابقات مقدماتی یورو بسکت زنان ۲۰۲۳ شرکت کنند.
الیسا مفیوس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل آلمان است که در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است. مفیوس توانست در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ در پاریس همراه با تیم ملی بسکتبال ۳ نفرهٔ زنان آلمان به مدال طلا دست یابد.
ماریه رایشرت (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل آلمان است که در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است. رایشرت توانست در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ در پاریس همراه با تیم ملی بسکتبال ۳ نفرهٔ زنان آلمان به مدال طلا دست یابد.
باشگاه فوتبال آرناس گتسو () یک باشگاه فوتبال مستقر در گتسو، سرزمین باسک، اسپانیا است که در حال حاضر در سگوندا فدراسیون، چهارمین سطح لیگ فوتبال در این کشور به فعالیت می پردازد. تاریخچه. ریشه های فوتبال محلی. منطقه بیلبائوی بزرگ به دلیل معادن و صنایع سنگ آهن خود ارتباط عمیقی با بریتانیا داشت. دون مانوئل، کشیش محلی در محله لاس آرناس، در طول درس های کتکیزم به کودکان محلی توپ هدیه می داد. برخی از این پسران به انگلستان رفتند و با بازی محلی فوتبال آشنا شدند. پس از بازگشت به گتسو، فوتبال را به محله های نزدیک گسترش دادند. تا سال ۱۹۰۱، مسابقات هفتگی در زمین های لامیاکو توسط جوانان لاس آرناس برگزار می شد. در سال ۱۹۰۳، همان گروه «کاپ آتلتیک»، بزرگ ترین مسابقه محلی در سطح نوجوانان، را برد و همچنین مسابقه ای در برابر باشگاه دوچرخه سواری سن سباستین، که بعدها به باشگاه فوتبال رئال سوسیداد تبدیل شد، برگزار کرد. آن ها در نهایت با تشویق فدراسیون فوتبال اسپانیا در سال ۱۹۰۹ یک تیم محلی تأسیس کردند و نام "باشگاه فوتبال آرناس" گذاشتند. سه سال بعد این تیم به "باشگاه آرناس" تغییر نام داد. در سال ۱۹۱۴، زمین خانگی خود را به باشگاه ورزش
ی محلی "رئال کلوب جولاستیا" در محله نگوری منتقل کردند. موفقیت های اولیه. در سال ۱۹۱۲ آن ها به رقابت در "جام شمال" همراه با باشگاه فوتبال رئال سوسیداد، باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو، باشگاه فوتبال راسینگ سانتاندر، باشگاه فوتبال اسپورتینگ خیخون و باشگاه فوتبال سلتاویگو پرداختند و در سال ۱۹۱۷ قهرمان شدند. در طول فصل ۱۹۱۶–۱۷، تمام تیم ها به جز آرناس، اتلتیک بیلبائو و باشگاه فوتبال رئال یونیون تعلیق شدند. کمیته ورزشی این مسابقه تصمیم گرفت تنها مسابقات باقی مانده را بین این سه تیم برگزار کند. ژولاستوکیتا، یکی از تیم های تعلیق شده، در آن سال منحل شد. آرناس یک مسابقه را باخت و دیگری را در برابر یونیون برد و همچنین اتلتیک بیلبائو را دو بار شکست داد تا عنوان قهرمان را به دست آورد. سپس آن ها باشگاه فوتبال اسپورتینگ خیخون را در نیمه نهایی شکست دادند. این موفقیت آن ها را برای کوپا دل ری آن سال واجد شرایط کرد، جایی که به فینال در بارسلونا رسیدند و با نتیجه ۱–۲ در برابر باشگاه فوتبال رئال مادرید پس از وقت اضافه شکست خوردند. در سال ۱۹۱۷ یک مسابقه حذفی در کاپ اسپانیا بین آرناس و اتلتیک بیلبائو به دلیل هجوم هواداران اتلتیک که ب
ه دنبال حمله به داور به دلیل قضاوت به ضرر تیم خود بودند، متوقف شد. در سال ۱۹۱۹ آرناس یک مسابقه منطقه ای دیگر، "جام ویسکایا"، را برد و بدین ترتیب دوباره برای کوپا دل ری واجد شرایط شد و در فینال با پیروزی پرگل با نتیجه ۵–۲ در تقابل با باشگاه فوتبال بارسلونا، (سه گل در وقت اضافه زد) قهرمان ملی شد. سال بعد، زمانی که تیم ملی اسپانیا در اولین حضور بین المللی خود در المپیک نایب قهرمان شد، سه بازیکن از این باشگاه، فرانسیسکو پاگازائورتوندوا، فلکس سسومگا و پدرو والانا، در ترکیب قرار داشتند. آرناس گتسو در دو مورد دیگر در فینال های کاپ اسپانیا حضور داشت و در سال ۱۹۲۵ (۰–۲) و دو سال بعد در برابر باشگاه فوتبال رئال یونیون (۰–۱) شکست خورد، دومی در تنها مسابقه تمام باسکی در تاریخ این رقابت که اتلتیک بیلبائو در آن حضور نداشت. هر عضو از تیم ملی اسپانیا در المپیک ۱۹۲۸ عضوی از یک باشگاه باسکی بود و آرناس چهار بازیکن از آن ها را تأمین کرد. افول. پس از بازی در هفت دوره از سطح اول فوتبال اسپانیا، لا لیگا، با سابقه قرار گرفتن در جایگاه سوم در فصل ۱۹۳۰–۱۹۲۹، و شش فصل بعدی در دسته دوم، این باشگاه بیشتر عمر خود را در سطح چهارم رقابت کر
ده و گهگاهی به لیگ های منطقه ای نیز سقوط کرده است. در پایان فصل ۲۰۱۵–۲۰۱۴، آرناس برای اولین بار در ۳۵ سال به دسته سوم صعود کرد. آن ها در پلی آف این مجوز را کسب نمودند.
کریستیان کوکوک (؛ زادهٔ ) سوارکار اهل آلمان است که در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است. او در مسابقات پرش انفرادی در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ شرکت کرد. وی در مسابقات پرش انفرادی در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ در پاریس با اسبش چکر ۴۷ قهرمان المپیک شد.
باشگاه فوتبال داینامیک هرب سبو یک باشگاه فوتبال در کشور فیلیپین، شهر سبو، استان سیبو است که در سال ۲۰۲۱ تاسیس شده است و در لیگ فوتبال فیلیپین بازی می کند. منابع. صفحه ویکی پدیای انگلیسی
مولی گودمن (زادهٔ فوریه ۱۹۹۳) یک قایقران استرالیایی است. او یک قهرمان ملی، یک المپیکی دوگانه و یک قهرمان جهان است که در سال ۲۰۱۷ عنوان جهانی خود را در یک مسابقه چهار بدون کاکس کسب کرده است. او در مسابقه هشت نفره استرالیا شرکت کرد و در جام چالشی رمینهم در مسابقات هنلی رویال رگاتا ۲۰۱۸ پیروز شد. او در المپیک ۲۰۲۰ توکیو، در بخش هشت نفره زنان برای تیم استرالیا رقابت کرد. قایقرانی باشگاهی و ملی. گودمن در آدلاید بزرگ شده و در باشگاه قایقرانی آدلاید (Adelaide Rowing Club) قایقرانی می کند. گودمن برای اولین بار در سال ۲۰۱۱ به عنوان نماینده استرالیای جنوبی در دسته جوانان زنان انتخاب شد و در مسابقات جام بی سنتمیال در مسابقات بین المللی قایقرانی استرالیا شرکت کرد. از سال های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶، او در تیم قایقرانی زنان بزرگسال استرالیای جنوبی به عنوان کشتی بان (stroked) در مسابقات جام ملکه شرکت کرد. در سال های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۱ نیز به عنوان کشتی بان در تیم زنان استرالیای جنوبی در مسابقات جام ملکه شرکت کرد. در سال ۲۰۲۳، او به عنوان نماینده استرالیای جنوبی در رقابت های تک نفره در مسابقات بین المللی قایقرانی شرکت کرد و مقام سوم را کسب ن
مود. با باشگاه قایقرانی آدلاید، او در مسابقات قهرمانی ملی قایقرانی استرالیا در موقعیت های مختلفی شرکت کرده است. در مسابقات قهرمانی استرالیا در سال ۲۰۱۷، او در مسابقات قهرمانی ملی برای دونفره بدون کشتی (coxless pair)، چهار نفره بدون کشتی (coxless four) و هشت نفره زنان (women's eight) شرکت کرد. در سال ۲۰۱۸، او به همراه سارا هاو (Sarah Hawe) عنوان قهرمانی ملی دونفره بدون کشتی را کسب کرد. در همان سال، او به عنوان عضو تیم انتخابی ترکیبی استرالیا در مسابقات قهرمانی زنان هشت نفره انتخاب شد و این موفقیت را در سال ۲۰۲۱ نیز با تیم مرکز آموزش ملی تکرار کرد. در مسابقات قهرمانی استرالیا در سال ۲۰۲۳، او با یک تیم ترکیبی عنوان قهرمانی ملی چهار نفره را کسب کرد. نماینده بین المللی قایقرانی. اولین حضور ملی گودمن به سال ۲۰۱۱ برمی گردد، زمانی که او برای مسابقات جام جهانی قایقرانی جوانان ۲۰۱۱ در ایتون دورنی انتخاب شد و در قایق چهار نفره استرالیایی ها به رقابت پرداخت. آن قایق در مجموع دهم شد. در سال ۲۰۱۳، او در جام جهانی قایقرانی U23 در لینز شرکت کرد و در صندلی چهارم قایق هشت نفره زنان به مقام چهارم در فینال رسید. او در سال ۲۰۱۴ ب
ه تیم قایق هشت نفره زنان استرالیا رفت. آنها در جام جهانی قایقرانی III در لوسرن و سپس در جام جهانی قایقرانی ۲۰۱۴ در آمستردام شرکت کردند و در نهایت در جایگاه دهم قرار گرفتند. در سال ۲۰۱۵، او در یک قایق دو نفره بدون کاکس با جنوویو هورتون به رقابت پرداخت. آنها در دو جام جهانی قایقرانی در اروپا شرکت کردند و سپس در جام جهانی قایقرانی ۲۰۱۵ در آویگبلت با رتبه سیزدهم جهانی به کار خود پایان دادند. گودمن در سال ۲۰۱۶ عضو قایق هشت نفره زنان استرالیا بود که در ابتدا از کسب سهمیه برای المپیک ریو ۲۰۱۶ بازمانده بود، اما پس از رسوایی دوپینگ روسیه به طور ناگهانی به تیم دعوت شد. سازمان جهانی مبارزه با دوپینگ تخلفات در زمینه تست دوپینگ توسط دولت روسیه را کشف کرده بود و کمیته بین المللی المپیک به منظور حمایت از ورزشکاران سالم و تعیین قوانین ورود سختگیرانه برای ورزشکاران روس، بسیاری از قایقرانان روس و تقریباً تمام تیم های آنها را از المپیک کنار گذاشت. این تیم که دو ماه پیش پس از ناکامی در کسب سهمیه پراکنده شده بود، دوباره جمع شد و در آخرین لحظه به ریو سفر کرد و قایق را قرض گرفت. آنها در مرحله مقدماتی آخر شدند، در دور دوم باز هم آخر
شدند و حذف شدند. پس از المپیک، گودمن به رقابت در سطح بالا ادامه داد و در سال ۲۰۱۷ به عنوان نفر اول در قایق چهار نفره بدون کاکس استرالیا با لوسی استفان، کاترینا وری، و سارا هاو انتخاب شد. آنها در جام جهانی قایقرانی II و III شرکت کردند و به عنوان یک تیم چهار نفره در فصل بین المللی هیچ مسابقه ای را نباختند. در جام جهانی قایقرانی ۲۰۱۷ در ساراسوتا، فلوریدا، وضعیت به همان شکل باقی ماند. آنها در مرحله مقدماتی پیروز شدند و در فینال با شش میلی متر از ۵۰۰ متر ابتدایی و پنجم در ۱۰۰۰ متر قرار گرفتند. در ۵۰۰ متر سوم، آنها شروع به فشار آوردن به هلند کردند و به آنها، لهستان و روسیه پیوستند که همگی به دنبال سکو بودند. در آخرین دوندگی، استفان از گودمن خواست که تعداد ضربات را افزایش دهد و با ۴۳ ضربه در دقیقه، قایق استرالیایی به جلو رفت و مدال طلا و عنوان قهرمانی جهان را از آن خود کرد و جلوتر از لهستان و روسیه ایستاد. با جایگزینی کاترینا وری با رز ماری پپا، تیم قهرمان جهان چهار نفره در سال ۲۰۱۸ نیز همچنان به رقابت های بین المللی ادامه داد و با پیروزی در مدال طلای جام جهانی قایقرانی II در لینز، اتریش، کمپین بین المللی ۲۰۱۸ خود
را آغاز کرد. در دومین رقابت خود در فصل بین المللی ۲۰۱۸ در قایق هشت نفره انتخابی استرالیا و به عنوان تیم آموزش ملی جورجینا هوپ رینهارت، بعد از حامی قایق رانی استرالیا، جینا رینهارت، گودمن قایق را به پیروزی در چالش رمنهام کاپ ۲۰۱۸ در رقابت های رگیات هِنلی هدایت کرد. هفته بعد در قایق چهار نفره بدون کاکس، گودمن دوباره مدال طلای دیگری را در جام جهانی قایقرانی III در لوسرن به دست آورد. در زمان جام جهانی قایقرانی ۲۰۱۸ پپا به دلیل مصدومیت از تیم چهار نفره خارج شده و کات وری به تیم برگشته بود. با قرار گرفتن در همان موقعیت های ۲۰۱۷، قایق چهار نفره استرالیایی در مرحله مقدماتی پیروز شد، در نیمه نهایی توسط قایق جدید ترکیب شده ایالات متحده آمریکا شگفت زده شد و در فینال به مقام دوم رسید و مدال نقره جهانی را به دست آورد. در سال ۲۰۱۹، گودمن دوباره به تیم قایق رانان استرالیایی برای فصل بین المللی انتخاب شد. در تلاشی برای کسب سهمیه برای قایق هشت نفره زنان برای المپیک ۲۰۲۰، انتخاب کنندگان تغییراتی بین قایق چهار نفره بدون کاکس و هشت نفره ایجاد کردند. گودمن به عنوان نفر اول قایق هشت نفره زنان استرالیا انتخاب شد و آنها را به پیروزی
در مدال طلای جام جهانی قایقرانی II در پوزنان و مدال نقره در جام جهانی قایقرانی III در روتردام هدایت کرد. سپس گودمن برای رقابت در قایق هشت نفره زنان استرالیا در جام جهانی قایقرانی ۲۰۱۹ در لینز، اتریش انتخاب شد. قایق هشت نفره به دنبال کسب مقام پنج برتر در مسابقات جهانی ۲۰۱۹ برای کسب سهمیه المپیک توکیو بود. آنها در مرحله مقدماتی دوم شدند، از دور دوم عبور کردند و در فینال از ابتدای مسابقه و در تمامی سه ۵۰۰ متر پیش افتادند تا اینکه توسط نیوزلند با ۲٫۷ ثانیه عقب افتادند. قایق هشت نفره استرالیا مدال نقره را به دست آورد و برای توکیو ۲۰۲۰ سهمیه گرفت. در المپیک توکیو ۲۰۲۰، قایق هشت نفره زنان استرالیا در مرحله مقدماتی سوم شد، در دور دوم چهارم و در فینال المپیک A پنجم شد.
دبلیوآر ۱۰۲ () یک ستاره ولف-رایه در صورت فلکی قوس است؛ ستاره ای بسیار نادر در در توالی اکسیژن WO است. این یک ستارهٔ درخشان و بسیار داغ، بسیار تکامل یافته و نزدیک به انفجار به عنوان یک ابرنواختر است. کشف. "دبلیوآر ۱۰۲" برای نخستین بار به عنوان همتای نوری احتمالی یک منبع پرتو ایکس عجیب GX 3+1 ذکر شد. با این حال، مشخص شد که این یک جسم جداگانه است و در سال ۱۹۷۱ به عنوان یک ستاره درخشان با خطوط انتشار غیر معمول OVI در طیف آن برجسته شد.
میلومننگوسل (به انگلیسی: Myelomeningocele) یک نوع ناهنجاری مادرزادی است که در اثر نقص در تکامل لوله عصبی جنین ایجاد می شود. این عارضه یکی از شدیدترین اشکال اسپینا بیفیدا (به انگلیسی: Spina Bifida) محسوب می شود که باعث بروز مشکلات جدی در سیستم عصبی، حرکتی و ادراری فرد می شود. تاریخچه. ناهنجاری های مرتبط با نخاع از دوران باستان شناخته شده اند، اما درک علمی از میلومننگوسل تا قرن بیستم شکل نگرفت. با پیشرفت در تصویربرداری پزشکی و جراحی عصبی در قرن بیستم، تشخیص و درمان این بیماری بهبود یافت. امروزه با مصرف مکمل های فولیک اسید در دوران بارداری می توان خطر بروز این نقص را به طور قابل توجهی کاهش داد. زمان بروز بیماری. میلومننگوسل در دوران جنینی و زمانی که لوله عصبی جنین به طور کامل بسته نمی شود، رخ می دهد. این نقص به طور عمده در قسمت پایین کمر رخ می دهد و باعث می شود که بخش هایی از نخاع و اعصاب اطراف آن از طریق یک شکاف در ستون فقرات بیرون زده و در یک کیسه قابل مشاهده در پشت نوزاد قرار بگیرند. این وضعیت معمولاً با نقص های دیگری مانند هیدروسفالی (تجمع مایع در مغز) و مشکلات ارتوپدی همراه است. علائم و عوارض. میلومننگوسل م
عمولاً با علائمی چون ضعف یا فلج پاها، بی اختیاری ادرار و مدفوع، مشکلات یادگیری و اختلالات تغذیه ای همراه است. شدت علائم به محل و اندازه نقص بستگی دارد. در برخی موارد، عوارض جدی تری مانند عفونت های مغزی و مشکلات تنفسی نیز ممکن است رخ دهد. تشخیص. تشخیص میلومننگوسل معمولاً در دوران بارداری از طریق سونوگرافی صورت می گیرد. در صورت تشخیص زودهنگام، والدین و پزشکان می توانند برای مدیریت بهتر عارضه تصمیم گیری کنند. آزمایش های دیگر مانند ام آرآی و سی تی اسکن نیز می توانند برای ارزیابی دقیق تر وضعیت نخاع و مغز انجام شوند. درمان. درمان میلومننگوسل معمولاً شامل جراحی برای بستن شکاف و جلوگیری از عفونت و آسیب بیشتر به نخاع است. این جراحی اغلب در روزهای اولیه زندگی نوزاد انجام می شود. علاوه بر جراحی، کودکان مبتلا به میلومننگوسل به مراقبت های تخصصی از جمله فیزیوتراپی، گفتاردرمانی و درمان های ارتوپدی نیاز دارند. پیش بینی و پیشگیری. پیش آگهی برای کودکان مبتلا به میلومننگوسل به شدت عارضه و میزان مراقبت های پزشکی بستگی دارد. با وجود اینکه برخی از این کودکان قادر به زندگی نسبتاً طبیعی خواهند بود، در مقابل بسیاری از آن ها با چالش ه
ای قابل توجهی در زندگی روزمره مواجه خواهند شد. پیشگیری از میلومننگوسل با مصرف کافی فولیک اسید قبل و در دوران بارداری ممکن است. مطالعات نشان داده اند که مصرف مکمل های فولیک اسید می تواند خطر ابتلا به ناهنجاری های لوله عصبی را به طور قابل توجهی کاهش دهد.
میلیسا هیومانا پاردس (زاده ۱۰ اکتبر ۱۹۹۲) بازیکن والیبال ساحلی اهل کانادا است که با برندی ویلکرسون شریک است. این زوج به نمایندگی از کانادا در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ موفق به کسب مدال نقره شدند. میلیسا هیومانا پاردس قبلاً با سارا پاوان رقابت کرده بود و مدال طلا را در مسابقات جهانی والیبال ساحلی ۲۰۱۹ و دو عنوان بازی های مشترک المنافع کسب کرد و در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ شرکت کرد. اوایل زندگی. هیومانا پاردس که در تورنتو، انتاریو به دنیا آمد، دختر کوچکتر دو پناهنده سیاسی شیلیایی رقصنده باله میریام پاردس و والیبالیست هرنان هومانیا است که بخشی از تیم ملی بود و بعداً مربی کانادایی ها جان چایلد و مارک هیزه را در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۹۶ به مدال برنز رساند. هیومانا پاردس بازی والیبال ساحلی را در سن ۱۲ سالگی شروع کرد و چهار سال بعد، نماینده کانادا در سطح بین المللی بود. او همچنین والیبال رقابتی داخل سالن برای تیم والیبال استورم بازی کرد. او سپس در دانشگاه یورک در رشته ارتباطات تحصیل کرد در حالی که والیبال کشورهای مستقل مشترک المنافع را برای یورک لاینز به مدت چهار فصل از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۴ بازی می کرد. حر
فه ای. سال های اولیه. در سال ۲۰۲۲، او یک مدال نقره در مسابقات جهانی والیبال ساحلی زیر ۲۱ سال با ویکتوریا آلتومار به دست آورد. سال ها بعد، هنگامی که هرنان با مربی والیبال، گارث پیشکه صحبت می کرد، متوجه شد که دخترش تیلور می خواهد به والیبال ساحلی بپیوندد و پیشنهاد کرد که دو دختر به عنوان یک تیم همکاری کنند. هر دو توسط جان چایلد آموزش دیده بودند. این زوج جدید باعث شد هیومانا پاردس مدال برنز مسابقات جهانی زیر ۲۳ سال را به دست آورد و از سوی فدراسیون بین المللی والیبال به عنوان برترین تازه کار زن در سال ۲۰۱۵ معرفی شود. هیومانا پاردس در چندین رویداد گرند اسلم و جام جهانی شرکت کرد و به مرحله یک شانزدهم نهایی مسابقات جهانی والیبال ساحلی ۲۰۱۵ نیمه نهایی در بازی های پان امریکن ۲۰۱۵ رسید. از ۲۳ تا ۲۸ اوت ۲۰۱۶، او با پیشکی در لانگ بیچ، کالیفرنیا، گرند اسلم رقابت کرد. آنها با بازی در Pool-A به ماریا آنتونلی و لیلی از برزیل (۲۱–۱۱، ۲۳–۲۱) و اپریل راز و کری والش جنینگز از ایالات متحده (۲۱–۱۶، ۲۱–۱۷) در ست های مستقیم شکست خوردند. در بازی مقابل کارول و آنا پاتریشیا از برزیل، آنها در ست های متوالی پیروز شدند (۲۱–۱۹، ۲۶–۲۴) و در
Pool-A در رده سوم قرار گرفتند. مشارکت با پاوان (۲۰۱۶–۲۰۲۲). پس از تشکیل تیم او با سارا پاوان، این دو به تیم کانادایی برای بازی های مشترک المنافع ۲۰۱۸، اولین دوره مسابقات قهرمانی که دارای یک تورنمنت والیبال ساحلی است، معرفی شدند. هیومانا پاردس/پاوان پس از شکست تالیکوا کلنسی/سولار به مدال طلا رسیدند و عنوان قهرمانی را برای خود کردند. هیومانا پاردس و پاوان با شکست تیم آمریکایی آپریل راز و آلیکس کلاینمن در ست های مستقیم ۲–۰ (۲۳–۲۱، ۲۳–۲۱) موفق به کسب مدال طلا در مسابقات جهانی والیبال ساحلی ۲۰۱۹ شدند و اولین مدال کانادا در طول تاریخ این مسابقات شد. رویداد این پیروزی به طور خودکار دو کانادایی را برای بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ در توکیو واجد شرایط کرد. آنها موفقیت بیشتری در تور لیگ ملت های والیبال زنان در آن تابستان با بردهای اضافی در مسابقات آزاد در ادمونتون در اواخر ژوئیه، و در وین ماژور در اوایل اوت به دست آوردند. این برنده های تور لیگ ملت های والیبال زنان با موفقیت در تور انجمن والیبال حرفه ای، با پیروزی در مسابقات قهرمانی فرعی بر راس و کلاینمن در هر دو مسابقات اوپن ساحلی منهتن در اواسط اوت و اوپن هاوایی در
اواخر سپتامبر همراه شد.
سارو خان سهندلو اشرافی قدرتمند و بلندپایه از ایل ترکمان سهندلو بود که از سال ١۶٨٢ تا ١۶٩١ به عنوان رئیس محافظ سلطنتی ( "قورچی باشی" ) خدمت می کرد. در سال ١۶٩٠، او ۴٠ نفر از اعضای طایفه زنگنه را به قتل رساند، که باعث شد شاهقلی خان زنگنه، به شاه سلیمان اعتراض کند و اظهار داشت که ساروخان نام پدر مرحومش شیخ علی خان را تحقیر کرده است اما شاه سلیمان، سارو خان را به خاطر رابطه خوبی که داشتند بخشید. با این حال، این رابطه به زودی پایان یافت، در سال ١۶٩١ سارو خان به دلیل داشتن رابطه عاشقانه با مریم بیگم عمه شاه و همچنین افشا شدن اینکه رابطه ی آنان به برکنار شدن شاه از تخت سلطنت منتهی می شده است به فرمان شاه سلیمان گردن زده شد و سر بریده سارو خان را به حضور شاه بردند. به محض این که چشم شاه به سر بریده ی او افتاد فریاد کشید و گفتː بسیار خوب خیانت کار. من در خوابم. من در سستی و رخوتم، چنان که تو به دشمنان من نوشتی.
کاترینا وری (زادهٔ ۱۰ اکتبر ۱۹۹۳) قایقران المپیکی و قهرمان دو دوره جهانی است. در مسابقات قهرمانی قایقرانی جهان ۲۰۱۷، او به همراه لوسی استفان، سارا هاو و مولی گودمن در بخش قایق چهار نفره بدون پاروزن قهرمان جهان شد. او در سال ۲۰۱۹ نیز عنوان قهرمانی جهان در همین بخش را مجدداً به دست آورد. در سال ۲۰۱۸، وری در رویداد چالشی رمینهم در رجاتا هنجلی با تیم قایق هشت نفره زنان استرالیا قهرمان شد. او همچنین در المپیک توکیو ۲۰۲۰ در تیم قایق هشت نفره زنان استرالیا به رقابت پرداخت. باشگاه قایقرانی و حضور در عرصه ملی. کاترینا وری که در ویکتوریا بزرگ شده است، قایقرانی حرفه ای خود را از باشگاه قایقرانی مرکانتایل آغاز کرد. او بورسیه ای از مؤسسه ورزشی ویکتوریا دریافت کرد. وری در سال ۲۰۱۲ به نمایندگی از ویکتوریا در تیم هشت نفره نوجوانان زنان انتخاب شد و در مسابقات جام بی سنتنری در مسابقات بین المللی قایقرانی استرالیاییشان به رقابت پرداخت. او دوباره در سال ۲۰۱۳ در تیم هشت نفره نوجوانان ویکتوریا به رقابت پرداخت. در سال های ۲۰۱۵، ۲۰۱۷، ۲۰۱۸، ۲۰۱۹، ۲۰۲۱، ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳ او به تیم هشت نفره زنان بزرگسال ویکتوریا انتخاب شد و برای کسب جام ملک
ه در مسابقات بین المللی قایقرانی به رقابت پرداخت. تیم های شامل وری در هر سال به جز ۲۰۱۹ پیروز شدند. در رنگ های مرکانتایل، او در چندین دوره از مسابقات قایقرانی استرالیایی به رقابت پرداخت. او در مسابقات قایقرانی استرالیایی ۲۰۱۷ در دو و هشت نفره بدون ککس در مکان دوم قرار گرفت. همچنین در سال ۲۰۱۸ در مسابقات قایقرانی استرالیایی در دو بدون ککس به مقام چهارم رسید. در سال ۲۰۲۱، در تیم هشت نفره مرکز ملی تمرینات، او عنوان هشت نفره بزرگسالان را در مسابقات قایقرانی استرالیایی به دست آورد. همراه با لوسی استفان، او عناوین دو بدون ککس بزرگسالان ملی را در مسابقات قایقرانی استرالیایی ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳ به دست آورد. قهرمانی بین المللی. وری اولین بار در سال ۲۰۱۴ در مسابقات جهانی قایقرانی زیر ۲۳ سال در واره زه به نمایندگی از استرالیا انتخاب شد و به مقام چهارم رسید. سال بعد، در مسابقات جهانی زیر ۲۳ سال ۲۰۱۵ در پلوودیو، او در تیم دو بدون کاکس همراه با هم تیمی مرکانتایل خود، آدی دانکلی-اسمیت، به مدال برنز دست یافت. در سال ۲۰۱۷، وری به تیم ملی بزرگسالان استرالیا پیوست و در تیم چهار بدون کاکس با لوسی استفان، مردی گودمن و سارا هاو انتخاب شد.
آنها در مسابقات جهانی قایقرانی II و III به رقابت پرداختند و در فصل بین المللی هیچ مسابقه ای را نباختند. در مسابقات جهانی قایقرانی ۲۰۱۷ در ساراسوتا، فلوریدا نیز همین طور بود. آنها در دور مقدماتی پیروز شدند و در فینال شروع آرامی داشتند و در ۵۰۰ متری در مکان ششم و در ۱۰۰۰ متری در مکان پنجم قرار داشتند. در ۵۰۰ متری سوم، آنها شروع به پیشرفت کردند و با هلند، لهستان و روسیه که به دنبال سکو بودند، به رقابت پرداختند. در اسپرانت پایانی، استفان از گودمن خواست تا سرعت را افزایش دهد و با ۴۳ ضربه در دقیقه، تیم چهار استرالیا به پیش افتاد و مدال طلا و عنوان قهرمانی جهان را به دست آورد. وری در سال ۲۰۱۸ در تیم قایقرانی زنان استرالیا انتخاب شد، اما ابتدا در تیم هشت نفره قرار گرفت و جایگزین روزی پاپا در تیم چهار بدون کاکس شد. در دومین مسابقه رقابتی خود در فصل بین المللی ۲۰۱۸ در تیم انتخابی استرالیا و تحت نام مرکز ملی تمرینات جورجینا هوپ رینهارت، وری در مسابقات Henley Royal Regatta 2018 به پیروزی رسید. بدون وری، تیم چهار در دو مسابقه جهانی قایقرانی در اروپا مدال طلا کسب کرد اما تا زمان مسابقات جهانی قایقرانی ۲۰۱۸، پاپا به دلیل آ
سیب دیدگی از تیم چهار خارج شد و وری دوباره به صندلی دو بازگشت. در مسابقات فینال، تیم چهار استرالیا در دور مقدماتی پیروز شد، با یک ترکیب جدید از آمریکا در نیمه نهایی غافلگیر شد و در فینال در برابر آمریکا مقام دوم را به دست آورد و با مدال نقره جهانی پایان یافت.
اسب بارب یا بربر (بربری: "Ayis Amaziɣ"؛ ) یک نژاد اسب سواری در آفریقای شمالی با سرسختی و بردباری زیاد است. ارتباط نزدیکی با مردم بربر یا آمازیغ مغرب دارد. این نژاد بر تعدادی از نژادهای نوین، از جمله بسیاری از نژادها در شمال و غرب آفریقا تأثیر گذاشته است. زمانی که بارب ها به اروپا وارد می شدند، گاهی با عرب ها اشتباه گرفته می شدند، اگرچه ویژگی های فیزیکی متفاوتی دارند. اروپاییان دیدند که اندازه آنها شبیه به هم است و گردانندگان آنها مسلمانان بربر بودند که به زبان عربی صحبت می کردند. نمونه ای از این سردرگمی ها این است که گودولفین عربیان، یکی از پدران اصلی نژاد اصیل، یک اسب نر عربی بود، اما به دلیل اصالت تونسیاش، به عنوان «بارب گودولفین» یاد می شد.
پیکرشناسی غشایی یا توپولوژی غشایی یک پروتئین تراغشایی به مکان های N- و C-پایه های زنجیره پلی پپتیدی پوشاننده غشاء با توجه به طرف های درونی یا بیرونی غشای زیستی اشغال شده توسط پروتئین اشاره دارد. چندین پایگاه داده پیکرشناسی های آزمایشی تعیین شده پروتئین های غشایی را ارائه می دهند. آنها عبارتند از یونی یروت، تی اوپی دی بی (TOPDB), اوپی ام (OPM) و اِکس توپودی بی (ExTopoDB). همچنین پایگاه داده ای از دامنه ها وجود دارد که به صورت محافظه کارانه در سمت خاصی از غشاها قرار دارند، تاپ دام (TOPDOM). همچنین می توان پیکرشناسی پروتئین های غشایی بتا-بشکه را پیش بینی کرد.
هوجوفوجین یک زن در دوره سنگوکو و همسر اصلی تاکدا کاتسویوری، دختر سومین رهبر خاندان هوجوی اخیر، هوجو اوجی یاسو بود. وی خواهر هوجو اوجیماسا، از اهالی ولایت ساگامی بود. او پس از شکست خاندان تاکدا در نبرد تنموکوزان خودکشی کرد.
آلن مک نیش (زاده ۲۹ دسامبر ۱۹۶۹) یک راننده حرفه ای اتومبیلرانی، مفسر و روزنامه نگار سابق بریتانیایی اهل اسکاتلند است. آلن مک نیش سه بار برنده مسابقات لمانز ۲۴ ساعته شده است، آخرین بار در سال ۲۰۱۳ برنده این مسابقه ۲۴ ساعته شده است، او همچنین سه بار برنده سری مسابقات لمانز آمریکایی، که آخرین بار در سال ۲۰۰۷ برگزار شد، شده است. او در سال ۲۰۱۳ قهرمان مسابقات جهانی استقامتی در کنار تام کریستنسن شد. او همچنین یکی از مفسران و کارشناس پوشش بی بی سی فرمول یک در تلویزیون، رادیو و آنلاین این شبکه بوده است او همچنین مدیر تیم آئودی اسپورت شفلر نیز است. اوایل زندگی. مک نیش در دامفریس اسکاتلند به دنیا آمد و در مدرسه فوتبال بازی می کرد. او از طرفداران ناتینگهام فارست بود و همچنین از باشگاه محلی خود یعنی ملکه غرب حمایت می کرد. تا زمانی که مک نیش در کارتینگ شروع به کار کرد چیزی پیدا نکرد که در آن به این اندازه برتری داشته باشد. اوایل حرفه کاری. مک نیش مانند همکار خود، دامفریس و راننده گالووی، دیوید کولتارد، کار خود را در کارتینگ آغاز کرد. شروعی که به هر دوی آنها مک نیش و داریو فرانچیتی داده شد تا حد زیادی به دیوید لسلی مربوط م
ی شود. مک نیش و کولتارد هر دو با حضور در مسابقات اتومبیلرانی، جایزه بهترین راننده جوان سال مک لارن/آتوسپورت را دریافت کردند. در سال ۱۹۸۸ او قهرمانی فرمول واکسهال لوتوس را به دست آورد و در سال ۱۹۸۹ با عنوان نایب قهرمانی فرمول ۳ بریتانیا را به پایان رساند. در اواخر دهه ۱۹۸۰ آلن مک نیش با هم تیمی اش میکا هاکینن خانه مشترک داشت. او که به عنوان یک راننده با استعداد و آینده فرمول یک به این ورزش معرفی شد، مک نیش با تیم های مک لارن و بنتون تست های۸را انجام داد، در حالی که در فرمول ۳۰۰۰، که در آن زمان رده دوم و پایه فرمول یک شناخته شده موتوراسپرت در اروپا، در سال های ۱۹۹۰-۱۹۹۲ بود، شرکت می کرد. مک نیش در حالی که اولین فصل خود را در فرمول ۳۰۰۰ مسابقه می داد، در مسابقه ای در پارک دونینگتون دچار تصادف شد که در آن یکی از تماشاگران به شدت مجروح شد. او در آن فصل در مجموع در رده چهارم تمام کرد. تمرکز بر فرصت های فرمول یک باعث شد آلن مک نیش در مسابقات فرمول ۳۰۰۰ سال ۱۹۹۴ تنها در یک مسابقه شرکت کند یعنی مسابقه پائو در فصل ۱۹۹۴ او در این فصل تنها در یک مسابقه حضور داشت. فرمول یک. آلن مک نیش سرانجام در سال ۲۰۰۱، زمانی که تیم تاز