Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بان همیشه احترام محبت آمیز خود را به اساتید حفظ کرده اند، کسانی که هنوز با نام شناخته می شوند. مقبره ها عموماً به خوبی نگهداری می شوند و در مکان های محافظت شده قرار دارند. اگرچه این گورستان بزرگ ترین گورستان پاگودا است، اما همه پاگوداهای یادبود در آن قرار ندارند. معابد دیگر در اطراف نیز پاگوداهایی دارند. پاگوداها تنها نوع معماری یادبود نیستند. سنگ یادبودهایی در مکان های مختلف یافت می شوند. شخصیت های تاریخی مشهور گاهی با مجسمه ها یا نقاشی های دیواری بزرگداشت می شوند. پنجره زمانی جنگل پاگودا. پاگوداها به روش های مختلفی تاریخ گذاری می شوند. هر یادبود حاوی یک کتیبه است که نام و تاریخ آن را بر روی سنگ یا بر روی تابلوی حکاکی شده نشان می دهد. هر کتیبه باقی مانده در حقیقت یک سند تاریخی است. با این حال، تابلوها همیشه بر روی یادبود باقی نمانده اند. آن ها ممکن است از یادبود جدا شده یا شکسته شوند تا به اتاق درون آن دسترسی پیدا کنند، که احتمالاً عملی از سرقت بوده است، چون باعث تخریب پاگودا می شود. تخریب سیاسی آسیب بیشتری به ساختار وارد می کرد. کتیبه های باقی مانده آثار هنری هستند. خوشنویسی در سبک دوره مربوطه است و به این
ترتیب، روش دیگری برای شناسایی دوره زمانی ارائه می دهد. یک پاگودا می تواند به طور باستان شناسی بر اساس اندازه، شکل، مواد آجرها و محتوای سیمان تاریخ گذاری شود؛ معماری آن نیز بر اساس ویژگی های تزئینی آن قابل تشخیص است. اولین پاگودا در گورستان مربوط به استاد فارو است که تاریخ آن به ۶۸۹ میلادی بازمی گردد. با توجه به اینکه او دوران طولانی ای را در معبد گذرانده است، باید فرض کرد که کار خود را بسیار زودتر آغاز کرده است. تاریخ آن در دودمان تانگ قرار دارد. تمام سلسله های بعدی تا دودمان چینگ نمایندگی دارند و بازه زمانی از ۶۱۸ تا ۱۹۱۱ میلادی را پوشش می دهند. با این حال، پاگوداها همچنان تا امروز ساخته می شوند. برخی از راهبان خارجی در کتیبه ها ثبت شده اند: یک راهب ژاپنی که تاریخ آن به ۱۳۳۹ میلادی برمی گردد و یک راهب هندی که تاریخ آن به ۱۵۶۴ میلادی مربوط است. معماری پاگوداها. مطالعات توزیع پاگوداها نشان می دهند که اکثریت آن ها در دوران دودمان مینگ (۱۳۶۸–۱۶۴۴) و دودمان چینگ (۱۶۴۴–۱۹۱۱) ساخته شده اند. با این حال، اعداد دقیق بستگی به مساحت پذیرفته شده به عنوان اندازه گورستان دارد. هیچ مرز دائمی و ثابتی برای این منطقه وجود نداش
ته است؛ بلکه راهبان تصمیم می گرفتند که استاد را در زمینی زیبا که بر روی جویباری به سمت غرب قرار داشت دفن کنند. به همین دلیل، منطقه ای با بیشترین تمرکز وجود دارد که با دایره هایی از تمرکز کمتر احاطه شده است، هرچند برخی تلاش کرده اند که الگوهایی مانند طرف چینی را ببینند. با این حال، مکان های جغرافیایی معمولاً به مرزهای مشخصی نیاز دارند که بر روی صحنه تحمیل شده است. مرزهای رسمی توسط کمیته مدیریت پارک های جغرافیایی تعیین شده و در یک تابلو اطلاعاتی در محل منتشر شده اند. بر اساس این تابلو، جنگل پاگودا در ۲۰ نوامبر ۱۹۹۶ تحت کنترل دولتی قرار گرفت. این گورستان شامل است که ۲۴۸ نشانگر، بیشتر پاگوداها را دربردارد. گورستان آن ۳۰۰ متر از غرب معبد فاصله دارد. برای دوره های زمانی، این گورستان سلسله های تانگ، وودای، سونگ، جین، یوان، مینگ، چینگ و مدرن را شامل می شود. منابع دیگر ارقام دیگری را ارائه می دهند. هرچند هر مرزی که در نظر گرفته شود، برخی از پاگوداها در آن نخواهند بود. پاگوداها از سنگ یا آجر ساخته شده اند، عضویت در پارک ها. جنگل پاگودا در شائولین در پای کوه سونگ قرار دارد و یکی از بزرگ ترین جنگل های پاگودا در چین است.
این مکان در سال ۱۹۹۶ به عنوان یک نقطه دیدنی ملی نامگذاری شد. هم معبد شائولین و هم جنگل پاگودا در سال ۲۰۱۰ به عنوان میراث جهانی به ثبت رسیدند و بخشی از «دنگ فنگ» شدند.
دیوار بزرگ هوشان (هانجا: ) یا دیوار بزرگ کوه ببر ()، بخشی از دیوار بزرگ مینگ است که در شهرستان خودمختار مانچو کواندیان در لیائونینگ، چین قرار دارد. این دیوار به طول تقریبی ۱٬۲۰۰ متر بر روی کوه هوشان(کوه ببر) ساخته شده است. دیوار از ۱۵ کیلومتری شمال شرقی شهر داندونگ آغاز شده و مستقیماً در کنار مرز چین–کره شمالی قرار دارد. سپس به طور شیب دار تا ارتفاع ۱۴۶٫۳ متر بالا می رود و پس از عبور از طرف دیگر کوه هوشان به یک پارکینگ می رسد. در بسیاری از نوشته ها و شعرهای دوره دودمان مینگ به «دیوار مرزی» () اشاره شده که به طور مستقیم به کناره های رودخانه یالو می رسید و بخشی از سیستم دفاعی مینگ در مرز شمالی بود. این دیوار برای دفاع در برابر راهزنان مردم جورجی ساخته شده بود که به طور مکرر از شمال به روستاهای دودمان مینگ و پادشاهی چوسان حمله می کردند. تاریخ ساخت آن توسط "Ming Shilu" به سال ۱۴۷۹ میلادی (سال پانزدهم دوره چنگ هوا) مستند شده است. آرشیوهای شهرستان آندونگ (داندونگ) مکان دیوار را شمال رودخانه آی () در منطقه هوشان قرار داده اند. یک سری از بررسی ها در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ تحت هدایت مورخ معماری لو ژه وِن و هم
کارانش، خرابه ها را در هوشان به عنوان نقطه انتهایی شرقی این بخش از دیوار بزرگ شناسایی کردند. یک بخش به طول در سال ۱۹۹۲ مرمت شد. خرابه های دژهای قدیمی در هوشان شناسایی شده اند که به دوران فرمانداری های ۴ گانه و امپراتوری گوگوریو بازمی گردند. برای دفاع در برابر قبایل بیابانی از شمال، بسیاری از این دژها و دیوارها در آن زمان ها ساخته شده اند. سایت های مشابهی در نقاط مختلف لیائونینگ و همچنین در استان های پیونگان شمالی و چاگانگ در کره شمالی کشف شده اند. در نزدیکی این مکان، سایت یک شهر تاریخی به نام پوسو (婆娑) یا باک جاک (泊汋, 박작) در جیولیان چنگ، در جنوب هushan قرار دارد. از سوی دیگر، محققان کره ای شمالی و جنوبی در مورد وجود تاریخی دیوار هوشان تردید دارند و به دلیل کمبود مدارک مستند، این موضوع را زیر سؤال برده اند. برخی از باستان شناسان و کارشناسان کره ای معتقدند که دیوارها و استحکامات احتمالاً ابتدا توسط دودمان مینگ و پادشاهی چوسان به طور مشترک ساخته شده اند تا در برابر راهزنان مردم جورجی از شمال دفاع کنند. چین با ادعای آن ها به عنوان بخشی از دیوار بزرگ مینگ، در حال تحریف تاریخ با اهداف سیاسی است.
مقبره ژائو یا ژائولینگ مقبره اولین امپراتور دودمان چینگ، امپراتور هونگ تایجی، و ملکه شیائودوان ون است. این مقبره در پارک بیلینگ، در منطقه هوانگگو در شمال شهر شنیانگ، لیائونینگ، واقع شده است و یکی از جاذبه های محبوب گردشگری منطقه است. ساخت مجموعه مقبره هشت سال طول کشید (بین ۱۶۴۳ و ۱۶۵۱) و یک ردیف از مجسمه های حیوانات به سوی آن هدایت می شود. مقبره و پارک اطراف آن مساحتی بالغ بر ۳٬۳۰۰٬۰۰۰ متر مربع را پوشش می دهد که بزرگ ترین مقبره از سه مقبره سلطنتی شمال دیوار بزرگ چین است. منطقه اطراف مقبره در ابتدا برای استفاده سلطنتی اختصاص داده شده بود و ورود مردم عادی به آن ممنوع بود. این منطقه ممنوعه در سال ۱۹۲۸ برای عموم باز شد و اکنون تشکیل دهنده پارک بیلینگ شنیانگ است (). پارک بیلینگ دارای مساحتی بالغ بر ۳۳۰ هکتار (۸۲۰ هکتار) است و بسیاری از بناهای تاریخی، درختان کاج و دریاچه ها را در خود جای داده است. در سال ۱۹۲۷، دولت لیائونینگ (که بعدها به استان لیائونینگ تغییر نام یافت) پارک را تأسیس کرد که شامل مقبره ژائولینگ و منطقه اطراف آن می شود. غرب مقبره باغ های گل و شرق آن چندین دریاچه قرار دارد. در داخل پارک همچنین یک باغ ک
ودکان وجود دارد. توضیحات. این سایت بر روی یک محور شمالی-جنوبی که غرب محور شمالی قدیمی شهر شنیانگ قرار دارد، تراز شده است. این محور، راه روح (Sacred Way) حدود ۱٫۲ کیلومتر طول دارد و از دروازه پارک به ساختمان های مقبره می رود. این راه خود به سه مسیر تقسیم شده است. مسیر مرکزی برای خدایان یا حاملان هدایا بوده است. مسیر چپ (غربی) راه روح برای امپراتور حاکم و مسیر راست (شرقی) برای مقامات و کارکنان سلطنتی بوده است. در میانه راه سلطنتی، مجسمه ای از امپراتور هونگ تایجی با وضعیتی قوی و لباس نظامی قرار دارد. در هر دو طرف این راه، زمین های پارک وسیعی از جنگل و دریاچه ها قرار دارد. در انتهای شمالی راه سلطنتی، مسیر از روی پلی عبور می کند که دریاچه ای را می پوشاند و پس از آن مجموعه ای از دروازه ها قرار دارد که ورودی به منطقه داخلی مقبره را نشان می دهند. اولین دروازه از مرمر ساخته شده و دارای حکاکی های تزئینی است. برای جلوگیری از سقوط این دروازه، از پشتیبانی های فولادی سنگین در جلو و پشت آن استفاده شده است. دروازه دوم شما را از دیوارهایی که مقبره را احاطه کرده اند عبور می دهد. راه سلطنتی همچنان از زمین های جنگلی ادامه می یاب
د. یک جفت ستون سنگی آغاز ساختارهای داخلی مقبره را علامت گذاری می کند. در هر دو طرف مسیر، چهار جفت حیوان سنگی قرار دارد. این ها دو "xiezhi" (حیوانات اسطوره ای که می توانستند خوبی و بدی را تشخیص دهند و در اینجا نمایانگر عدالت امپراتور هستند)، دو "کیلین (آفریده افسانه ای)" (نمایانگر صلح و مهربانی)، دو اسب سفید و در نهایت دو شتر هستند. فراتر از این نگهبانان، راه با یک ساختمان کوچک که در آن یک سنگ یادبود بزرگ قرار دارد، مسدود شده است. این سنگ یادبود داستان هایی از اعمال امپراتور مرده را بیان می کند و بر روی یک مجسمه بزرگ از یک لاک پشت قرار دارد. بعد از آن، در هر دو طرف راه چهار ساختمان قرار دارد. این ها توسط امپراتور و کارکنانش برای آماده شدن و فراهم کردن هدایا قبل از مراسم تجلیل از امپراتور پیشین استفاده می شد.
چشم انداز دانشیا () به انواع مختلفی از مناظر اطلاق می شود که در جنوب شرقی، جنوب غربی و شمال غربی چین یافت می شوند و «شامل لایه ای قرمز رنگ هستند که با صخره های شیب دار شناخته می شوند». این نوع خاص از سنگ نگاری ژئومورفولوژی در چین مشاهده می شود. زمین چهرهای دانشیا از ماسه سنگ ها و جوش سنگ های قرمز رنگی تشکیل شده اند که عمدتاً متعلق به دوران کرتاسه هستند. این مناظر شباهت زیادی به کارست دارند که در مناطق زیرزمینی سنگ آهک ایجاد می شود، اما از آنجا که صخره های تشکیل دهندهٔ دانشیا ماسه سنگ ها و کنگلومراها هستند، این نوع زمین چهرها به عنوان «کارست کاذب» شناخته می شوند. این مناظر تحت تأثیر نیروهای درونی (شامل بالاآمدگی زمین ساختی) و نیروهای بیرونی (شامل هوازدگی و فرسایش) شکل گرفته اند. اولین مطالعات در مورد زمین چهرهای دانشیا در کوه دانشیا نزدیک شائوگوان چین انجام شد. در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، زمین شناسان چینی تلاش کردند تا اطلاعات بیشتری دربارهٔ این ساختارهای ژئومورفیک جالب به دست آورند. زمین چهرهای دانشیا از پوسته قاره ای برآمده ای تشکیل شده اند که دچار شکستگی و فرسایش شده اند و لایه هایی از سنگ های قرمز را نمایان کر
ده اند. این زمین چهرها در چندین استان در جنوب شرقی چین گسترده شده اند. منطقه تاینینگ کانتی در استان فوجیان، نمونه های بسیار خوبی از زمین چهرهای «جوان» دانشیا را شامل می شود که در آن دره های عمیق و باریکی شکل گرفته اند. با گذر زمان، این زمین چهرها گسترش یافته و برج ها و برآمدگی های ایزوله ای تشکیل شده اند. منطقه زمین چهرهای دانشیا به نام کوه دانشیا که یکی از معروف ترین نمونه ها از این زمین چهرها است، نام گذاری شده است. یکی از ویژگی های خاص منظره های دانشیا، توسعه غارهای متعددی با اندازه ها و اشکال مختلف است. این غارها اغلب کم عمق و ایزوله هستند، برخلاف زمین های کارستی واقعی که غارها معمولاً شبکه های عمیق و به هم پیوسته ای ایجاد می کنند. در سال ۲۰۱۰، چندین منظرهٔ دانشیا در جنوب چین تحت نام کلی «چین دانشیا» به عنوان میراث جهانی ثبت شدند. شش منطقهٔ ثبت شده از زمین چهرهای دانشیا عبارتند از: کوه لانگشان و کوه وانفو (هونان)، کوه دانشیا (گوانگ دونگ)، تاینینگ کانتی و کوه گوانژی (فوجیان)، کوه لونگهو و گویی فنگ (جیانگ ژی), فنگیان، ژجیانگ، کوه جیانگ لانگ (ژجیانگ), و کوه چی شویی (گوئیژو). مجموع مساحت اصلی این شش منطقه ۷۳٬
۹۴۵ هکتار است و مساحت حریم آن ها ۶۵٬۴۴۶ هکتار می باشد. اگرچه برخی از مناطق برجستهٔ دانشیا مانند پارک ملی زمین شناسی دانشیا ژانگ یه در این فهرست ثبت نشده اند، این زمین چهرها همچنان جاذبه های طبیعی بی نظیری در چین به شمار می روند. چین دانشیا یا زمین چهر دانشیا چین یکی از زیرمجموعه های زمین چهرهای دانشیا است که در اوت ۲۰۱۰ به فهرست میراث جهانی اضافه شد. این منطقه شامل چندین سایت زمین شناسی منحصر به فرد است که در چین واقع شده اند و در آن ویژگی های خاصی از سنگ های قرمز رنگ نمایان است. این زمین چهرها به دلیل شکل گیری و ویژگی های خاص خود، مورد توجه جهانی قرار گرفته اند.
لانگشان () یا کوه لانگ () یک کوه و منطقه دیدنی در شهرستان شین نینگ (هونان), هونان، چین است. این مکان در تابلوهای محلی به عنوان «ژئوپارک معروف جهانی یونسکو در چین» توصیف شده و در سال ۲۰۱۰ به عنوان بخشی از چشم انداز دانشیا به میراث جهانی اضافه شد به دلیل ویژگی های زمین شناسی منحصر به فرد و مناظر شگفت انگیز آن. ارتفاع قله آن است.
کوه دانسیا () یک منطقه دیدنی مشهور کوه در شهرستان رنهوا در شمال استان گوانگ دونگ است. این مکان در تابلوهای محلی به عنوان «ژئوپارک معروف جهانی یونسکو در چین» توصیف شده و در سال ۲۰۱۰ به عنوان بخشی از چشم انداز دانشیا به میراث جهانی اضافه شد به دلیل ویژگی های جغرافیایی منحصر به فرد و مناظر شگفت انگیز آن. توصیف. منطقه دانسیا از ماسه سنگ های قرمزرنگی تشکیل شده که طی زمان فرسایش یافته اند و به مجموعه ای از برآمدگی ها تبدیل شده اند که توسط صخره های شگفت انگیز و بسیاری از اشکال سنگی غیرمعمول شناخته شده به نام چشم انداز دانشیا احاطه شده است. در این کوه ها تعدادی معبد قرار دارند و پیاده روی های زیادی می توان انجام داد. همچنین یک رودخانه از میان کوه ها عبور می کند که می توان در آن سفرهای قایق سواری انجام داد. زمین شناسی. کوه دانسیا توسط سنگ های رسوبی چندلایه قرمز از ماسه سنگ و جوش سنگ شناسایی می شود، و این منطقه توسط رسوب گذاری آبرفتی در حوضه ای که ۱۴۰ تا ۶۵ میلیون سال پیش شکل گرفته بود، تشکیل شده است. آب و هوای منطقه دانسیا به واکنش های اکسیداسیون در سنگ ها کمک کرده و رنگ آن ها را به قرمز تبدیل کرده است. سپس این رسوبات
بالا آمده و توسط آب فشرده شده اند و در این فرایند به هم متصل شده اند. در نهایت، منطقه دانسیا شکل گرفته است. از شش میلیون سال پیش، حوضه منطقه دانسیا دچار چندین افزایش متناوب شده است که متوسط افزایش آن حدود در هر ۱۰٬۰۰۰ سال بوده است. با کمک شستشوی آب توسط رودخانه، کوه دانسیا به لایه های زیادی تقسیم شده و به شکل کنونی خود درآمده است.
آدیمورای یک هنر رزمی تامیلی است که ریشه در منطقه امروزی کانیاکوماری، جنوبی ترین نقطه تامیل نادو در هند دارد. این هنر به طور سنتی در ناحیه کانیاکوماری تامیل نادو و همچنین مناطق مجاور در جنوب شرقی کرالا تمرین می شد. تکنیک های ابتدایی بدون سلاح آن آدیتادا نامیده می شوند و کاربرد نقاط حیاتی به نام ورما آدی شناخته می شود، اگرچه این اصطلاحات گاهی به جای یکدیگر برای اشاره به خود این هنر رزمی استفاده می شوند. آدیمورای یک کلمه مرکب در زبان تامیل است که در آن "آدی" به معنی «ضربه زدن» و "مورای" به معنی روش یا شیوه است. در دوره مدرن، این هنر همراه با دیگر هنرهای رزمی تامیلی استفاده می شود. تاریخچه. آدیتادی نسخه غیرکشنده ای از آدیمورای است که در تامیل نادو توسعه یافت. این هنر بیشتر در دوران دودمان چِرا، دودمان چولا و دودمان پاندیا که به سه پادشاهی تامیل معروف هستند، تمرین می شد و از تکنیک های ابتدایی دست خالی استفاده می کرد. تمرین. آدیمورای به طور سنتی در فضای باز یا مناطق بدون سقف تمرین می شود. این هنر عمدتاً توسط کالارها و نادرهای جنوب تامیل نادو تمرین می شود. تکنیک ها شامل مشت زدن، لگدزدن و مسدود کردن پایه است. در فرهن
گ عامه. آدیمورای در فیلم "پتاس" (۲۰۲۰) با بازی دانوش و کارگردانی آر.اس. دورای سنتیل کومار به تصویر کشیده شد. "آدی ویران" (اودهیانیدی استالین)، شخصیت دوم فیلم "مامانان" (۲۰۲۳)، یک مربی آدیمورای است.
لونگهوشان () یا کوه لانگهو (, چینی گن: Lung-fu San) در یینگتان، جیانگژی، چین واقع شده است. این کوه به خاطر این که یکی از زادگاه های تائوئیسم است معروف است، به طوری که معابد تائویی بسیاری در دامنه کوه ساخته شده اند. این کوه به ویژه برای زنگی داؤ اهمیت دارد، زیرا معبد شان چینگ و اقامتگاه استاد تائوئیست (天师府) در اینجا واقع شده اند. همچنین به عنوان یکی از چهار کوه مقدس تائوئیسم شناخته می شود. دو معبد مهم تائویی در کوه لانگهو، معابد شهر ابدی () و ژنگ یی () هستند که هر دو توسط ژانگ داؤلینگ ()، بنیان گذار دودمان هان و مکتب تائوئیسم، تأسیس شده اند. معابد تائویی دیگری نیز در نزدیکی شان چینگ () وجود دارند، که یکی از آنها در ابتدای رمان مشهور سنتی چینی، "لب آب (کتاب)" () ذکر شده است. کوه لانگهو همچنین از اهمیت فرهنگی برخوردار است به عنوان یک سایت تاریخی دفن مردم گویو که مردگان را در تابوت های معلق بر روی صخره های کوه دفن می کردند. در اوت ۲۰۱۰، یونسکو کوه لانگهو را به عنوان بخشی از مجموعه شش سایت که چشم انداز دانشیا را تشکیل می دهند، به میراث جهانی افزود. کوه لانگهو از طریق شهر نزدیک یینگتان قابل دسترسی است.
جیانگ لانگ شان () یا کوه جیانگ لانگ () یک کوه در جیانگ شان، ژجیانگ، چین است. سه قله از شمال به جنوب، ترتیب قابل تشخیص «شکل رودخانه ای» آن را تشکیل می دهند که عبارتند از: لانگ فنگ، یا فنگ و لینگ فنگ. قله لانگ فنگ ارتفاعی برابر با دارد. این کوه نمای چشم انداز دانشیا را نشان می دهد و در اوت ۲۰۱۰ به عنوان بخشی از چشم انداز دانشیا در فهرست میراث جهانی در چین ثبت شد. در سپتامبر ۲۰۱۳، کوه جیانگ لانگ شاهد یک بدل کاری از سوی جب کورلیس بود که در آن او با استفاده از وینگسوت از بین دو قله پرواز کرد و پرش خود را از یک هلی کوپتر آغاز نمود.
در آمار بازنمونه گیری جک نایف یا اعتبارسنجی متقابل جک نایف ()، یک تکنیک اعتبارسنجی متقابل است و نوعی از نمونه گیری مجدد به شمار می آید. این روش به ویژه برای برآورد اریبی و واریانس مفید است. جک نایف پیش از سایر روش های رایج نمونه گیری مجدد مانند بوت استرپ وجود داشته است. با توجه به یک نمونه با اندازه formula_1، یک برآوردگر جک نایف می تواند با تجمیع برآوردهای پارامتر از هر زیرنمونه با اندازه formula_2 که با حذف یک مشاهده به دست می آید، ساخته شود. تکنیک جک نایف توسط موریس کنیوئل در سال های ۱۹۴۹ تا ۱۹۷۳ توسعه یافت و در سال ۱۹۵۶ بهبود یافت. جان توکی در سال ۱۹۵۸ بر این تکنیک افزود و نام «جک نایف» را پیشنهاد کرد زیرا، مانند یک چاقوی تاشو ، یک ابزار ساده و کاربردی است که می تواند برای حل مسائل مختلف به طور خلاقانه عمل کند، حتی اگر برخی مسائل به طور مؤثرتری با ابزارهای طراحی شده خاص حل شوند. جک نایف یک تقریب خطی از بوت استرپ است.
لووتوبی یک آتشفشان دوقلو است که در قسمت جنوب شرقی جزیره فلورس کشور اندونزی واقع شده است، دارای دو قله است، استراتوولکانوهای لووتوبی لاکی-لاکی (لووتوبی نر) و لووتوبی پرمپوان (لووتوبی زن) است، لووتوبی لاکی-لاکی فعال تر در حدود ۲٫۱ کیلومتر (۱٫۳ مسافت) شمال غربی لووتوبی پرمپوان بلندتر است. اشکال قدیمی تر نام آن عبارتند از لبتابی، لووتیوو و لوبی توبی. فوران ها. فورانی از ۲۳ دسامبر ۲۰۲۳ در لووتوبی لاکی لاکی ادامه دارد و تا ژانویه ۲۰۲۴ تا ۶۵۰۰ نفر جابجا شده است ویران کردن خانه ها و کشتن حداقل ده نفر، مرکز آتشفشان شناسی و کاهش خطرات زمین شناسی توصیه کرد که شعاع ۷ کیلومتری (۴٫۳ مسافت) در اطراف آتشفشان تخلیه شود، هفت روستا تحت تأثیر این فوران قرار گرفتند، فوران بزرگتر در ۷ نوامبر رخ داد، در ۸ نوامبر، آتشفشان چندین بار فوران کرد، یکی حامل یک توده خاکستر با ارتفاع ۱۰ کیلومتر (۶٫۲ مسافت) بود،در ۹ نوامبر، دوباره فوران کرد، و مقامات در تلاش بودند تا حدود ۱۶۰۰۰ نفر را از روستاهای مجاور تخلیه کنند، این فوران باعث اختلال در پرواز در بالی و لغو جشنواره جاز در لابوان باجو شد.
جنبش ۴بی ()، یک جنبش فمینیسم رادیکال است که در کره جنوبی شکل گرفت. این نام به چهار اصل تعریف کننده آن اشاره دارد که همگی با عبارت زبان کره ای شروع می شوند ، که تقریباً به معنای «نه» است. طرفداران آن با مردان قرار نمی گذارند، ازدواج نمی کنند، با مردان رابطه جنسی برقرار نمی کنند، یا بچه دار نمی شوند. این جنبش بین سال های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۹ در توییتر ظهور کرد و در وب سایت WOMAD. از آن زمان در سطح بین المللی، یعنی در ایالات متحده پس از انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا (۲۰۲۴) گسترش یافت. این جنبش در کره جنوبی به عنوان حاشیه تلقی می شود و از آن زمان گزارش شده است که در آنجا کاهش یافته است. در کره جنوبی، بخشی از اعضای آن، به طور آشکار مردستیز مرتبط هستند. و در وب سایت WOMAD، به عنوان تراجنسیت هراس و همجنس گراهراس نسبت به مردان همجنس گرا توصیف شده اند. اعتقاد. چهار اصل اصلی جنبش 4B عبارتند از: (بدون ازدواج). یک نظرسنجی در سال ۲۰۲۲ از کره جنوبی های مجرد ۱۹ تا ۳۴ ساله نشان داد که ۶۹٫۷٪ از زنان (در مقایسه با ۷۹٫۸٪ از مردان) تمایل به ازدواج در آینده دارند. خشونت زناشویی رایج ترین شکل خشونت خانوادگی در کره جنوبی است. در
خانواده های دگرجنس گرای کره جنوبی، زنان بخش نامتناسبی از کار بدون دستمزد را انجام می دهند. برخی از پیروان 4B اظهار می کنند که این جنبش به محافظت از آنها در برابر خطرات ازدواج، از جمله خشونت خانگی و توزیع نابرابر نیروی کار کمک می کند.
ادبیات داستانی وِسترن () ژانری از ادبیات است که رویدادهای آن در مرزهای قدیمی غربی آمریکا و معمولاً از اواخر قرن هجدهم تا اواخر قرن نوزدهم اتفاق می افتد. نویسندگان مشهور داستان های وسترن عبارتند از زین گری از اوایل قرن بیستم و لوئیس لامور از اواسط قرن بیستم. این ژانر در اوایل دهه ۱۹۶۰ به اوج خود رسید که عمدتاً به دلیل محبوبیت وسترن های تلویزیونی مانند "بونانزا" بود. تعداد خوانندگان این آثار در اواسط تا اواخر دهه ۱۹۷۰ شروع به کاهش نهاد و در دهه ۲۰۰۰ به پایین ترین سطح خود رسید. اکثر کتابفروشی ها، بجز چند ایالت در غرب آمریکا، فقط تعداد کمی از کتاب های داستانی وسترن را در خود جای داده اند.
کوبو آبه (به ژاپنی: Abe Kōbō , 安部 公房؛ زادهٔ ۷ مارس ۱۹۲۴ - درگذشتهٔ ۲۲ ژانویه ۱۹۹۳) نویسنده، نمایشنامه نویس، کارگردان تئاتر و عکاس ژاپنی بود. او با نام اصلی کیمیفوسا آبه (به ژاپنی:Abe Kimifusa , 安部 公房) در منطقه کیتا در توکیو متولد شد. کوبو درواقع تلفظ چینی نام اصلی اوست. او از نویسندگان برجسته ادبیات معاصر ژاپن است که از میانه دوره شووا تا اوایل دوره هیسه ای فعالیت می کرد و از پیشگامان جریان آوانگارد در ژاپن بود. او به همراه یوکیو میشیما به عنوان نسل دوم نویسندگان ژاپن پس از جنگ جهانی دوم شناخته می شود. آبه اغلب به دلیل حساسیت های مدرنیستی و کاوش های سوررئالش در مورد افراد در جامعه معاصر با فرانتس کافکا مقایسه شده است؛ از این رو او را «کافکای ژاپن» می نامند. مشهورترین اثر او «زن در ریگ روان» نام دارد و فیلم سینمایی از آن به کارگردانی هیروشی تیشیگاهارا وجود دارد که فیلم نامه آن را خود آبه نوشته است. کوبو آبه به عنوان «نزدیک ترین فرد به جایزه نوبل ادبیات» از سوی کمیته نوبل ارزیابی شده بود اما ناگهان به دلیل نارسایی قلبی در ۶۸ سالگی درگذشت. زندگی. دوران کودکی. کوبو آبه در ۷ مارس ۱۹۲۴ در کیتا، توکیو، ژاپن متولد شد
؛ خانواده آبه در آن زمان به دلیل تحقیقات یک ساله پزشکی پدرش در توکیو حضور داشتند. در سال ۱۹۲۵ آبه که ۸ ماهه بود، به همراه خانواده اش به منچوری نقل مکان کرد و در منطقه ژاپنی نشین موکدن (اکنون شنیانگ) بزرگ شد. والدینش در هوکایدو بزرگ شده بودند، در حالی که خودش کودکی اش را در منچوری گذراند. این سه گانگی اصل و نسب تأثیر زیادی بر آبه داشت که در مصاحبه ای در سال ۱۹۷۸ گفت: «من اساساً آدمی بدون زادگاه هستم. این شاید دلیل حس هراس از زادگاهی باشد که در اعماق وجودم جریان دارد. تمام چیزهایی که برای ثباتشان ارزشمند هستند، مرا می آزارند.» دوران دبیرستان. در دوران تحصیل، قوی ترین درس او ریاضیات بود و به جمع آوری حشرات نیز علاقه داشت. او یک خواننده پر اشتیاق بود و آثاری از فلاسفه مانند فریدریش نیچه، مارتین هایدگر و کارل یاسپرس و همچنین ادبیات فیودور داستایفسکی، ادگار آلن پو و فرانتس کافکا را مطالعه می کرد. آبه در آوریل ۱۹۴۰ به توکیو بازگشت و در دبیرستان قدیمی سیجو (اکنون دانشگاه سیجو) در رشته علوم ثبت نام کرد و تحت تأثیر معلم زبان آلمانی خود به نام روکورو آبه به خواندن نمایشنامه ها و ادبیات اگزیستانسیالیسم پرداخت. او در طول
تحصیل، کتاب تحلیل کلی اثر تِیجی تاکاگی (ریاضی دان ژاپنی) را بسیار می خواند و به عنوان نابغه ریاضیات از زمان تأسیس سیجو شناخته می شد. در همان زمستان، به دلیل آموزش نظامی، سرمای شدیدی خورد و به عفونت ریه مبتلا شد. او مدتی از تحصیل بازماند و به خانه اش در موکدن برگشت تا درمان شود. پس از بهبودی، در آوریل ۱۹۴۲ به تحصیل بازگشت. در ۹ دسامبر همان سال، مقاله ای با عنوان «انتقاد مثبت ناشی از کاهش مشکلات» نوشت که درمجله دانش آموزی «شیرو» در فوریه سال بعد منتشر شد. این اولین اثر چاپ شده آبه بود. در مارس ۱۹۴۳ به دلیل شرایط جنگی (جنگ جهانی دوم)، فارغ التحصیلی او تسریع شد. در این زمان، او داستان کوتاهی به نام «عنوان نامشخص (از داستان های روح نما)» نوشت که به عنوان نخستین اثر داستانی او شناخته می شود اما آن را چاپ نکرد. دوران دانشگاه و تحصیل در رشته پزشکی. آبه در سال ۱۹۴۳ برای تحصیل در رشتهٔ پزشکی وارد دانشگاه سلطنتی توکیو (اکنون دانشگاه توکیو) شد. این انتخاب عمدتاً به دلیل احترامی بود که برای پدرِ پزشکش قائل بود اما دلیل دیگرش این بود که افرادی که در پزشکی تخصص داشتند از سربازی معاف می شدند. در سال ۱۹۴۴، با لغو معافیت تحصیل
ی دانشجویان علوم انسانی و اعزام آنها به جبهه، فکر اینکه «نوبت دانشجویان علوم تجربی است که به جنگ بروند» و شایعاتی مبنی بر نزدیک شدن به شکست ژاپن در جنگ، باعث نگرانی آبه دربارهٔ وضعیت خانواده اش شد؛ بنابراین در اواخر همان سال بدون اطلاع به دانشگاه به منچوری بازگشت، اما دوستانش حضورش را به جای او در کلاس ها ثبت کردند. در زمستان سال ۱۹۴۵ که مشغول کمک به پدرش در کلینیک بود، احضاریه ای برای خدمت نظامی دریافت کرد اما پیش از ورود به ارتش، پایان جنگ در ۱۵ اوت اعلام شد. در همان زمستان، تیفوس شیوع پیدا کرد و پدرش که مشغول درمان بیماران بود، مبتلا شد و جان خود را از دست داد. در سال ۱۹۴۶، به دلیل شکست ژاپن در جنگ، از خانه اش در موکدن آواره شد و با ساختن نوشیدنی (سایدر) هزینه زندگی را تأمین می کرد. در اواخر همان سال، با یک کشتی تخلیه به ژاپن بازگشت. پس از رساندن خانواده اش به خانه پدربزرگ و مادربزرگش در هوکایدو، به توکیو و دوباره دانشکده پزشکی برگشت. از آن زمان به بعد، آبه هرگز به چین بازنگشت و به عنوان نویسنده نیز هرگز از زندگی خود در منچوری چیزی ننوشته است. در سال ۱۹۴۸، آبه از دانشکده پزشکی دانشگاه توکیو فارغ التحصیل شد
اما این فارغ التحصیلی مشروط به این بود که او پزشک نشود و او نیز در آزمون ملی پزشکی شرکت نکرد. نویسندگی. آغاز نویسندگی – اواخر دهه ۱۹۴۰. در مارس ۱۹۴۷، آبه با ماچی یامادا هنرمند و طراح صحنه ژاپنی، که در آن زمان در مدرسه هنرهای زیبا (اکنون دانشگاه هنرهای زیبای زنان) مشغول به تحصیل در رشته نقاشی ژاپنی بود، ازدواج کرد. در همان سال، آبه مجموعه شعری به نام «اشعار بی نام» را که بر اساس تجربه هایش از بازگشت از منچوری نوشته شده بود، با استفاده از چاپ استنسیل و با هزینه شخصی خود منتشر کرد. این مجموعه شعر ۶۲ صفحه ای، تحت تأثیر راینر ماریا ریلکه و مارتین هایدگر، به شدت به دغدغه های ناشی از جوانی از دست رفته و مواجهه با واقعیت پرداخته بود.در سال ۱۹۴۸، آبه نخستین رمان بلند خود با عنوان «دیوار گِلی» را به روکورو آبه (معلم زبان آلمانی اش در دوران دبیرستان) ارائه داد. این اثر به صورت سه دفترچه نوشته شده و داستان یک جوان ژاپنی را روایت می کند که پس از امتناع از زادگاه خود، به دست راهزنان در منچوری گرفتار می شود. یاد و خاطره دوست نزدیکش که در منچوری درگذشته بود، به شکل عمیقی در این رمان منعکس می شود. آبه روکورو این اثر را به یو