Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ت غلتشی SR روی AR به طور کامل به حرکت زاویه ای اهرم تبدیل نمی شود، زیرا بخشی از حرکت به AR منتقل می شود. این حرکت دیفرانسیل متعادل کننده، حرکت اهرم را ممکن می سازد، زیرا حرکات زاویه ای مساوی RZ1 و SR اکنون با شرایط حرکتی منحصر به فرد متقابل برای اهرم مخالفت نمی کنند. وزنه یک گشتاور دائمی (کوچک) ایجاد می کند که یک تکانه محرک به اندازه کافی بزرگ برای چرخ دنگ یا آونگ فراهم می کند. این گشتاور در جهت عقربه های ساعت بر روی چرخ بالابر عمل می کند، به طوری که یک گشتاور در خلاف جهت عقربه های ساعت به طور مداوم بر روی چرخ محرک و در نتیجه بر روی چرخ دنگ اعمال می شود. هر بار که چرخ دنگ آزاد می شود، به میزان مشخص شده توسط سازوکار دنگ حرکت می کند و اهرم با انتقال انرژی به چرخ دنگ یا آونگ با چرخ های SR و RZ1 که در حال چرخش هستند، به تدریج به سمت پایین می رود. در موقعیت انتهایی پایین، بادامک سوئیچ، بال سوئیچ را آزاد می کند. LW در خلاف جهت عقربه های ساعت حرکت می کند و از آنجایی که SR به طور متناوب توسط AR (یا HR) مسدود می شود، اهرم را در یک حرکت سریع بالا می برد. SR در خلاف جهت عقربه های ساعت روی AR می چرخد، در حالی که فقط گشتا
ور تعیین شده توسط G از طریق SR روی AR عمل می کند؛ بنابراین چرخ دنگ در این فرایند نیز به طور یکنواخت به حرکت در می آید و تکانه محرک برای آونگ ثابت می ماند. حرکت سریع اهرم یا LW توسط بادگیر میرا می شود. پس از اینکه RZ2 نیم دور چرخید، بال سوئیچ دیگر به بادامک سوئیچ برخورد می کند و کوک را خاتمه می دهد. چرخ دنده دوباره متوقف می شود. از آنجایی که فاصله افقی تا شفت ۱ (بازوی اهرم) با حرکت اهرم تغییر می کند، گشتاور منتقل شده به چرخ دنگ ثابت نیست. مانند هریسون، می توان با عبور طنابی که وزنه از آن آویزان است، از روی یک بادامک متصل به اهرم، این مشکل را برطرف کرد.
غارهای مارابار غارهای تخیلی هستند که در رمان "گذری به هند" اثر ادوارد مورگان فورستر که در سال ۱۹۲۴ منتشر شد و فیلمی به همین نام حضور دارند. این غارها بر اساس موجودیت غارهای بارابار راستین، به ویژه غار لوماس ریشی که در منطقه جهان آباد، ایالت بیهار، هند واقع شده، که فورستر در سفر به هند از آن بازدید کرد. غارها به عنوان یک بن مایه و مکان پیرنگ با اهمیت در داستان به کار گرفته می شوند. ویژگی های کلیدی غارها دیوارهای صاف شیشه ای و انعکاس صدای پرطنین خاصی است که هر صدای ایجاد شده در غارها را، تقویت می کند. انعکاس صدا، صدای «او-بوم» (ou-boum) را ایجاد می کند. فورستر غارها را برای ایجاد نقطه عطفی در رمان انتخاب کرد، نه تنها به خاطر شخصیت آدلا، بلکه همچنین برای شخصیت خانم مور، سیریل فیلدینگ و دکتر عزیز: غارها نقطه عطفی در رمان و زندگی آنها هستند. غارها به این دلیل مهم هستند که نشان دهنده بی صداقتی در زندگی چهار شخصیت اصلی است. هیچ یک از آنها به آنچه می خواهند دست پیدا نمی کنند و در بحبوحه افزایش آشفتگی، در تلاش برای یافتن تعادل در زندگی هستند. غارهای راستین بارابار. غارهای راستین بارابار در طول سال های ۱۸۵ تا ۳۲۲ قبل ا
ز میلاد توسط فرقه آجیویکا مورد استفاده قرار می گرفت و در نهایت به یک جاذبه گردشگری تبدیل شد. فورستر که در مورد این غارها خبرهایی شنیده بود، در سفری به هند در سال ۱۹۱۳ تصمیم گرفت از آنجا دیدن کند و تحت تأثیر آنها قرار گرفت. بعد از انتشار کتاب و نسخه فیلم، آگاهی بیشتری نسبت به موجودیت راستین غارهای بارابار در دسترس قرار گرفت. این آثار، منجر به افزایش جزئی گردشگری به این ناحیه شد. کتاب فورستر به هند سفر کرد که در طی این سفر، نوشتن رمان خود را از آن الهام گرفت. او در آنجا با دوست خود، سید راس مسعود ملاقات کرد. مسعود به فورستر در مورد غارهای بارابار مطالبی را عنوان کرد و گفت: «شما رمانی در مورد آن خواهی نوشت.» فورستر در بانکی پور با مسعود ملاقات کرد. فورستر همجنس گرا بود و عاشق مسعود بود، مسعود فردی دگرجنس گرا بود و بنابراین قادر نبود به عشق فورستر پاسخ دهد. فورستر همچنین متوجه شد که مسعود قرار است ازدواج کند. در آخرین روز حضور فورستر در بانکی پور، او از غارهای بارابار بازدید کرد. فورستر در دفتر خاطرات خود نوشت که آن روز «طولانی و غم انگیز» بود. گمان بر این است که رد ابراز عشق فورستر از طرف مسعود، او را به نوشتن ک
تاب ترغیب کرده است: اگرچه این مطلب در جایی گفته نشده است، شاید میس کوستد عشق خود را به عزیز در غارها اعتراف کرده است. آن روز آخر و بازدید از غارها تأثیر زیادی بر فورستر گذاشت. فورستر بعد از نوشتن کتاب، در صفحه ابتدایی کتاب، آن را به مسعود تقدیم کرد. این کتاب، آخرین رمان او خواهد بود. فیلم در نسخه فیلم سینمایی اقتباس شده از کتاب، از غارهای راستین بارابار استفاده نشده است. در عوض، سکانس ها در ساواندورگا، جنوب غربی بنگلور فیلمبرداری شدند. دیوید لین، کارگردان فیلم، از قرار معلوم اعتقاد داشت که غارهای راستین فاقد عظمتی هستند که او برای صحنه نیاز داشت. تئاتر از این کتاب اولین بار در سال ۱۹۶۰، توسط نمایشنامه نویس هندی-آمریکایی سانتا راما رائو در نمایشنامه ای به همین نام اقتباس شد. در نمایش، غارها در پرده دوم ارائه شده اند. این نمایشنامه الهام بخش ساخت فیلم بود. مارتین شرمان نمایشنامه نویس آمریکایی، همچنین از این رمان برای صحنه نمایش، اقتباس کرده است. او در طی یک مصاحبه، بر اهمیت غارها تأکید می کند. موضوعیت در رمان. شخصیت های اصلی داستان، خانم مور، آدلا کوستد و دکتر عزیز هستند که به همراه تعداد زیادی افراد برای بازدی
د از غارهای مارابار به سفر می روند. بعد از بازدید از اولین غار، آدلا، دکتر عزیز و یک راهنمای محلی از گروه جدا شده و برای بازدید از چند غار ادامه مسیر می دهند. آدلا در تفکراتش، عشق خود به رونی، قاضی مدنی بریتانیایی در چاندراپور رو زیر سؤال می برد. با تصور اینکه دکتر عزیز که فردی مسلمان است و به چند همسری اعتقاد دارد از او در مورد ماهیت عشق سؤال می کند. دکتر عزیز که همسرش فوت کرده و دو پسر و یک دختر از او دارد، از طرح این سؤال جا می خورد برای کشیدن سیگار به طور موقت او را ترک می کند. آدلا از او خوشش می آید هر چند این احساس دو طرفه نیست. آنها به طور همزمان درک می کنند که داشتن رابطه غیرممکن است. هنگامی که آدلا به تنهایی وارد یکی از غارها می شود، به خاطر ابتلا به تنگناهراسی، که هم چنین برخی منتقدان احتمال داده اند به خاطر تمایل جنسی او به عزیز بوده است، و در پی احساس گناه او که هیچ علاقه ای به رونی ندارد، تمام این موارد توامان باعث اوهام در او می شود. او به تندی از غار خارج شده و از مسیری با شیب تند رو به پایین، شروع به فرار می کند که در طول مسیر گیاهانی با تیغ های زیاد، بدن او را سوراخ سوراخ می کنند. آدلا در انت
های مسیر شیب دار فردی را یافته که به او کمک می کند تا به چاندراپور بازگردد، که در آنجا او اتهام آزار و اذیت جنسی از طرف دکتر عزیز به خود را در غار مطرح می کند. به دنبال این اتهام، دکتر عزیز بازداشت شده و مدتی بعد جهت محاکمه، دادگاه تشکیل می شود که این امر در محور اصلی سیر تکاملی رمان از تعصب و کشمکش فرهنگی است که رخداد مربوط به دوره راج بریتانیا است. در هنگام برگزاری دادگاه، آدلا بر اوهامی که در غار به او دست داده است غلبه کرده و در دادگاه عنوان می کند که اشتباه کرده است. دکتر عزیز از هر گونه اتهامی تبرئه شده و آزاد می شود ولی به خاطر این رخداد عصبانی است. ماجرای غار موجب اختلاف و شکاف بین شخصیت های داستان گردیده و این باور به دکتر عزیز دست می دهد که توسط آدلا و فیلدینگ فریب خورده است. دکتر عزیز تمایل دارد که آدلا جریمه این اتهام بی اساس را به او بپردازد ولی فیلدینگ او را متقاعد می کند که دختر بیچاره را که به خاطر ترس و پریشان احوالی به اشتباه افتاده بود، بیشتر از این آسیب روحی نبیند و از دریافت این جریمه صرفنظر کند. بعد از بخشش جریمه آدلا توسط دکتر عزیز، میان مسلمانان و دکتر عزیز این شک دست می دهد که شاید بی
ن آدلا و فیلدینگ رابطه ای وجود داشته است. معمای غار حادثه ای که درون غار اتفاق افتاد به عنوان یک معما باقی ماند و کسی نفهمید در واقع چه اتفاقی در غار افتاد. دکتر عزیز و فیلدینگ مشکوک بودند که فرد راهنما، آدلا را اذیت کرده است ولی این تنها یک گمان بود که به طور قطع به اثبات نرسید. غارها در محوریت مرکزی بن مایه و ساختار رمان قرار داشته و به پیرنگ آن مفهوم می بخشد. غارها مرموز باقی می مانند و پژواک صدای غار باعث اذیت خانم مور و آدلا می شود. سردرگمی و پریشانی ایجاد شده در غار، آرامش زندگی شخصی و روابط بین افراد را از بین می برد. مدت کوتاهی بعد از ماجرای غار و اتهام آدلا به دکتر عزیز و قبل از تشکیل دادگاه جهت محاکمه او، خانم مور رهسپار انگلستان می شود و در پی بروز ناخوشی، در کشتی می میرد. دکتر عزیز جهت ایجاد آرامش در میان جامعه و مردم، در پی طرد نفوذ و تأثیر غرب است. برداشت ها در مورد نمادگرایی و مفهوم غارها، برخی تعابیر توسط جامعه دانشگاهی و فرهنگی ارائه گردیده است. به عنوان مثال، وینود کوردوزا، تعبیر هندو را برای غارها ارائه می دهد و به این نکته اشاره می کند که شخصیت ها می توانستند طریقت چیت (Cit) را تجربه کنند.
هرچند نظر مورات سالار این است که برخلاف تفسیر غار به عنوان مکان تاریکی در ادبیات غرب، غارها نمایانگر بیداری هستند. سونو رُز جوزف (Sunu Rose Joseph)، یک تحلیل هستی گرایی از غارها ارائه می دهد. یک منتقد رویکرد روان شناسی تحلیلی را ارائه می دهد و عنوان می کند که غارها نمایانگر نماد روانشناختی اصلی پیرنگ داستان است. اثرگذاری. یک اثر هنری آب و گرانیت، در واشینگتن دی سی، کاری از معمار آمریکایی، الین زیمرمن تحت عنوان مارابار نامگذاری شده که از موقعیت نام موجود در کتاب الهام گرفته شده است. این اثر هنری یکی از معروف ترین کارهای او است. لیندا دی هنرمند، یک اثر هنری خلق کرده است که نام آن را به یاد واژه درون رمان که صدای ایجاد شده در غار است، «او-بوم» (Ou-boum) گذاشته است. یک کلاس تاریخ هنر در دانشگاه نالاندا در پی الهام گرفتن از غارهای مارابار در رمان، یک سفر به غارهای بارابار انجام داد. نمایشگاهی در گالری گاس فیشر در نیوزیلند با الهام گرفتن از بیان غارها در رمان به فعالیت پرداخت. نمایشگاه با عنوان غارهای مارابار برگزار شد.
سیمِ باز یک فناوری انتقال اولیه در مخابرات بود که برای اولین بار در تلگراف استفاده شد. این شامل یک جفت سیم برق بود که روی یک خط تیر بین جوامع، شهرها و شهرها قرار داشتند. سیم خط انتقال با عایق گرهای شیشه ای به بازوهای تقاطع هر تیر متصل شده. در ابتدا از آهن یا فولاد ساخته می شد، اما پیشرفت در بازپخت مس، استفاده از این فلز را در دهه ۱۸۹۰ برای کاهش قابل ملاحظه مقاومت الکتریکی ممکن کرد. سیم مسی به قطری تا ۱/۶ اینچ (۱۶۵ میل) کشیده شد. عایق گرهای شیشه ای روی بازوهای تقاطع تیر در حدود ۱۲ اینچ (۳۰ سانتی متر) از هم فاصله داشتند. معمولاً تا پنج جفت سیم روی هر بازو نصب می شد و می توان چند بازو تقاطع را روی هر تیر نصب کرد. محدودیت عملی در فاصله ارتباط تلفنی از طریق انتقال سیم باز زمانی حاصل شد که شبکه راه دور سیستم بل از شهر نیویورک تا دنور در سال ۱۹۱۱ گسترش یافت. با وجود سیم با سنجه سنگین، و استفاده از سیم پیچ های بارگذاری برای کاهش تلفات انتقال، تا زمانی که اولین تقویت کننده های آدیون اضافه شدند، صحبت کردن از طریق خط به سختی امکان پذیر بود.
آلفرد فابیان هس (؛ – ) پزشک یهودی تبار اهل ایالات متحده آمریکا بود که به دلیل کارهایش در مورد نقش تغذیه در بیماری اسکوربوت و راشیتیسم و همچنین توصیف آزمون هس شناخته می شود. او در سال ۱۸۹۷ از دانشگاه هاروارد فارغ التحصیل شد و دکترای پزشکی خود را در سال ۱۹۰۱ از کالج پزشکان و جراحان دانشگاه کلمبیا دریافت کرد. وی دوران کارورزی خود را در بیمارستان ماونت ساینای گذراند و یک سال هم برای تحصیلات تکمیلی به پراگ، وین و برلین رفت و در سال ۱۹۰۵ به زادگاهش نیویورک بازگشت. او مدتی به عنوان متخصص اطفال در دانشگاه راکفلر کار کرد و سپس علاوه بر طبابت در مطب خصوصی خود در ماونت ساینای بث اسرائیل هم بیماران خود را ویزیت می کرد. او در سال ۱۹۱۴ گفت که سرخجه احتمالاً ناشی از نوعی ویروس است. وی همچنین ثابت کرد که عامل ایجادکننده اسکوربوت در مرکبات و گوجه فرنگی وجود دارد، همچنین نشان داد که برخی از شیر خشک ضد اسکوربوت بوده و پاستوریزه کردن این اثر را در شیر تازه کاهش می دهد. او متوجه شد که با روغن کبد ماهی یا قرار گرفتن در معرض اشعه فرابنفش می توان از راشیتیسم پیشگیری کرد و می توان از غذاهای خاصی برای درمان راشیتیسم پس از قرار گرفتن د
ر معرض اشعه فرابنفش استفاده نمود. او همچنین متوجه شد که کلسترول یا یک ترکیب نزدیک به آن نیز به همین ترتیب عمل می کند و طی یک همکاری تنگاتنگ با آدولف وینداوس مقاله ای با او در سال ۱۹۲۷ منتشر کرد تحتِ عنوان «"ایجاد فعالیت قابل توجه در ارگوسترول به دنبال تابش اشعه فرابنفش"» که نشان می داد در موش های صحرایی می توان از بروز راشیتیسم با تجویز «ارگوسترول اشعه دیده» جلوگیری کرد. آدولف وینداوس بابت این کار علمی در سال ۱۹۲۸ جایزه نوبل شیمی را دریافت کرد. وینداس به نقش هس در این پژوهش صحه گذاشت و پول جایزه نوبل را با او تقسیم کرد. هس یکی از اعضای «انجمن اطفال آمریکا» و «انجمن پزشکان آمریکایی» بود و از دانشگاه میشیگان مدرک افتخاری دکترای علوم را دریافت کرد. در سال ۱۹۲۷ جایزه جان اسکات توسط مؤسسه فرانکلین و جایزه جان ماتر اسمیت در سال ۱۹۳۱ به او اعطا شد. در همان سال او به عضویت انجمن فیلسوفان آمریکا درآمد. او علیرغم هشدارهای پزشک خود در مورد فشار خون بالا، به کار ادامه داد. آلفرد هس پس از سخنرانی در مراسم فارغ التحصیلی در ۵ دسامبر ۱۹۳۳ در ماشین خود از حال رفت و درگذشت.
جزیره پینتا () که با نام جزیره آبینگدون (Abingdon Island) نیز شناخته می شود، یکی از جزایر کوچک آتشفشانی در مجمع الجزایر گالاپاگوس است که در اقیانوس آرام و در غرب کشور اکوادور قرار دارد. این جزیره به دلیل لاک پشت غول پیکر پینتا که منقرض شده است، شهرت دارد. آخرین لاک پشت شناخته شده از این گونه، معروف به «جورج تنها»، در سال ۲۰۱۲ درگذشت. جزیره پینتا به دلیل فعالیت های آتشفشانی شکل گرفته است و دارای چشم اندازهای ناهموار با جریان های گدازه خشک شده و پوشش گیاهی کم است. این جزیره زیستگاه برخی از گونه های منحصر به فرد دیگر مانند ایگوانای دریایی، شیر دریایی گالاپاگوس و پرندگان دریایی مختلف است. در گذشته، این جزیره به شدت تحت تأثیر فعالیت های انسانی، از جمله معرفی گونه های غیربومی مانند بز قرار گرفت که به طور قابل توجهی به محیط زیست آسیب رساندند. با این حال، تلاش های حفاظتی برای بازگرداندن جزیره به حالت طبیعی آن در حال انجام است و جمعیت بز با موفقیت ریشه کن شده است. امروزه، جزیره پینتا یک منطقه حفاظت شده است و دسترسی به آن محدود به محققان و دانشمندانی است که تنوع زیستی منحصر به فرد آن را مطالعه می کنند.
نیواروکس () یک شرکت سوئیسی است که در زمینه تولید آلیاژهای فلزی با خصوصیات خاص برای فنرهای رقاصک ساعت تخصص دارد. این شرکت در سال ۱۹۳۳ تأسیس شد و از آن زمان به عنوان یکی از پیشگامان در این صنعت شناخته می شود. آلیاژهای نیواروکس به دلیل ضریب دمایی پایین و مقاومت در برابر خوردگی و مغناطیس، در ساعت های مکانیکی با دقت بالا استفاده می شوند. این آلیاژها به ساعت سازان اجازه می دهند تا ساعت هایی با دقت و پایداری بالا در شرایط مختلف دمایی تولید کنند. نیواروکس بخشی از گروه سواچ است، یکی از بزرگ ترین تولیدکنندگان ساعت در جهان.
دَرزِ پیچی () یا اتصال پیچی یک روش اتصال قابل جدا شدن است که در آن دو یا چند قطعه با استفاده از پیچ، مهره و واشر به یکدیگر متصل می شوند. این نوع اتصال در صنایع مختلف از جمله ساخت و ساز، خودروسازی، هوافضا و ماشین آلات به طور گسترده استفاده می شود. درزهای پیچی به دلیل سادگی، استحکام، قابلیت اطمینان و سهولت مونتاژ و جداسازی قطعات محبوبیت زیادی دارند. آنها می توانند بارهای کششی، فشاری و برشی را تحمل کنند و در برابر لرزش و ضربه مقاوم باشند. اتصال پیچی یکی از رایج ترین عناصر در ساخت وساز و طراحی ماشین است. این اتصال شامل یک اتصال دهنده نری رزوه دار (به عنوان مثال، یک پیچ) است که قطعات دیگر را می گیرد و به هم متصل می کند، و با یک رزوه پیچ ماده ای منطبق محکم می شود. دو نوع اصلی از طراحی اتصالات پیچی وجود دارد: اتصالات کششی و اتصالات برشی. برای ایجاد یک درز پیچی، ابتدا سوراخ هایی در قطعات ایجاد می شود که قطر آنها کمی بزرگتر از قطر پیچ است. سپس پیچ از سوراخ ها عبور داده می شود و مهره در انتهای دیگر پیچ بسته می شود. واشرها معمولاً در زیر سر پیچ و مهره قرار می گیرند تا سطح تماس را افزایش داده و از آسیب دیدن قطعات جلوگیری
کنند. درزهای پیچی می توانند انواع مختلفی داشته باشند، از جمله درزهای پیچی معمولی، درزهای پیچی با پیش تنیدگی، درزهای پیچی اصطکاکی و درزهای پیچی با واشر فنری. هر نوع درز پیچی برای کاربردهای خاصی مناسب است و انتخاب نوع مناسب به عوامل مختلفی مانند بار اعمال شده، جنس قطعات و شرایط محیطی بستگی دارد. انتخاب اجزا در یک اتصال رزوه ای یک فرایند پیچیده است. بسیاری از عوامل مانند دما، خوردگی، لرزش، خستگی و پیش بار اولیه با دقت در نظر گرفته می شوند. انواع. طراحی مناسب اتصال و پیش بار پیچ، ویژگی های مفیدی را ارائه می دهد: در هر دو مورد طراحی اتصال کششی و برشی، سطحی از پیش بار کششی در پیچ و در نتیجه پیش بار فشرده سازی در اجزای محکم شده برای یکپارچگی اتصال ضروری است. هدف پیش بار را می توان با روش های مختلفی به دست آورد: اعمال گشتاور اندازه گیری شده به پیچ، اندازه گیری میزان کشش پیچ، گرم کردن برای انبساط پیچ و سپس چرخاندن مهره به پایین، گشتاور پیچ تا نقطه تسلیم، آزمایش اولتراسونیک، یا با اعمال تعداد معینی درجه چرخش نسبی اجزای رزوه شده. هر روش دارای طیف وسیعی از عدم قطعیت ها است که برخی از آنها بسیار قابل توجه هستند.
فوضی چخماق—هاستانه () یکی از ایستگاه های خط ام۴ متروی استانبول است. این ایستگاه که در منطقه پندیک قرار دارد در سال ۲۰۲۲ تأسیس شده است.
جرارد فرناندز کاستیانو ملقب به پکه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال سویا بازی می کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۸ سال اسپانیا بازی کرده است.
یایالار—شیخ لی () یکی از ایستگاه های خط ام۴ متروی استانبول است. این ایستگاه که در منطقه پندیک قرار دارد در سال ۲۰۲۲ تأسیس شده است.
کورتکوی () یکی از ایستگاه های خط ام۴ متروی استانبول است. این ایستگاه که در منطقه پندیک قرار دارد در سال ۲۰۲۲ تأسیس شده است.
فرودگاه صبیحه گوکچن () یکی از ایستگاه های خط ام۴ متروی استانبول است. این ایستگاه که در فرودگاه بین المللی صبیحه گوکچن قرار دارد در سال ۲۰۲۲ تأسیس شده است.
ایستگاه خط ۵ قطار شهری مشهد که قرار است در ادامه ایستگاه وکیل آباد در خط یک یا ادامه دهنده خط ۱ باشد سال ۱۴۰۴ به بهره برداری خواهد رسید.
اِلِک بِنِدِک (، زاده ۳۰ سپتامبر ۱۸۵۹ در ، ترانسیلوانی – درگذشته ۱۷ اوت ۱۹۲۹ در ) روزنامه نگار و نویسنده مجاری بود که عمدتاً با عنوان راوی قصه شاه پریان سِکِی شناخته می شود. سرگذشت. بندک تحصیلات خود را در زمینه علوم مقدماتی در سِکِی اودوارهِی (اکنون رومانی، اودورهیو سکویس) و سپس در بوداپست به پایان رساند. در ۱۸۸۴، با ماریا فیشر در کلیسای میدان کالوین بوداپست ازدواج کرد. مدتی عضو حزب لیبرال و سپس حزب ملی بود؛ در سخنرانی های خود هم در مجلس نمایندگان به ادبیات جوانان، زبان و شعر عامیانه و نیز آموزش عمومی می پرداخت. در سال ۱۸۸۹، او در ویرایش "روزنامهٔ من"، اولین روزنامه ادبی و میهن پرستانه کودکان به همراهی چندین نویسنده شهیر دیگر شرکت کرد. در سال ۱۸۹۰ به عضویت لژ ماسونی به نام "دموکراتسیا" درآمد. ویرایش سری کتاب های جوانان به نام "کتابخانه کوچک"، بعدها با نام "کتابخانه کوچک اِلِک بِنِدِک" را به انجام رسانید و در ادامه قرن بیستم ویرایشگری روزنامه ها و مجلات زیاد دیگری را نیز عهده دار بود. کتاب قصه های "طلا" و "نقره" افسانه هایی برای جوانان، اقتباسی از داستان های "هزار و یک شب" و "برادران گریم" و اصلی ترین و بهترین
قصه های مجاری برای دهه ها با ده ها کتاب جدید بودند. او همچنین شعر، نمایشنامه، رمان، آثار تاریخی و ادبی فراوانی نوشت. در ۱۹۲۱، او به خانه خود در کیش باتسون که توسط پیمان صلح تریانون به رومانی ضمیمه شده بود، بازگشت. تا زمان مرگش را در آنجا به سردبیری مجله "دوست" برای بچه ها گذراند. بندک به عنوان داستان نویس، یکی از بنیان گذاران ادبیات کودکان مجارستان و در زمره مربیان برجسته مجارستان قرار می گیرد. سه کلمه آخر وصیت نامه او به عنوان یک نویسنده آن بود که: «مهم این است که کار کنید.»
آزمون هس () یا آزمون رامپل لیدز () یک آزمایش پزشکی است که برای ارزیابی شکنندگی مویرگ ها استفاده می شود و به آن تست تورنیکه نیز می گویند. برای انجام آزمون، بازوبند دستگاه فشارسنج خون بر روی ساعد بسته شده و فشار را مابین فشار خون سیستولی و دیاستولی به مدت ۱۰ دقیقه نگه می دارند. پس از برداشتن کاف، تعداد پتشی ها در دایره ای به قطر ۵ سانتی متر از ناحیه تحت فشار شمارش می شود. به طور معمول کمتر از ۱۵ پتشی دیده می شود. ۱۵ پتشی یا بیشتر نشان دهنده شکنندگی مویرگ ها است که به دلیل عملکرد ضعیف پلاکت ها، استعداد مزاجی به خونریزی یا ترومبوسیتوپنی رخ می دهد و بیشتر در مبتلایان به اسکوربوت و تب دنگی قابل مشاهده است. این آزمون به نام آلفرد فابیان هس نام گذاری شده است.
آونگ شبکه ای () یک نوع آونگ ساعت است که برای جبران اثر تغییرات دما بر روی دقت ساعت طراحی شده است. این آونگ در قرن هجدهم توسط جان هریسون، ساعت ساز بریتانیایی، اختراع شد. ساختار. آونگ شبکه ای از چندین میله عمودی ساخته شده است که به صورت متناوب از فلزات با ضریب انبساط حرارتی متفاوت (معمولاً فولاد و برنج) تشکیل شده اند. این میله ها به گونه ای به یکدیگر متصل شده اند که انبساط و انقباض آنها در اثر تغییرات دما، یکدیگر را خنثی می کند و در نتیجه طول مؤثر آونگ ثابت می ماند. این امر باعث می شود که دوره تناوب آونگ و در نتیجه دقت ساعت، تحت تأثیر تغییرات دما قرار نگیرد. کاربرد. آونگ شبکه ای در طول انقلاب صنعتی به طور گسترده در ساعت های دقیق، به ویژه در ساعت های تنظیم کننده (رگولاتور) که به عنوان استانداردهای زمانی در کارخانه ها، آزمایشگاه ها، ساختمان های اداری، ایستگاه های راه آهن و ادارات پست استفاده می شدند، به کار گرفته شد. این آونگ ها به دلیل دقت بالا و قابلیت جبران دما، نقش مهمی در پیشرفت صنعت و فناوری ایفا کردند. اهمیت. آونگ شبکه ای یک اختراع مهم در تاریخ ساعت سازی است که به بهبود قابل توجه دقت ساعت های مکانیکی کمک ک
رد. این آونگ به عنوان نمادی از دقت و قابلیت اطمینان در زمان سنجی شناخته می شود. اگرچه امروزه ساعت های کوارتز و اتمی جایگزین ساعت های آونگی شده اند، اما آونگ شبکه ای همچنان به عنوان یک شاهکار مهندسی و یک یادگار تاریخی ارزشمند است. نحوه کار. آونگ شبکه ای به گونه ای ساخته شده است که میله های با انبساط حرارتی بالا (روی یا برنج) هنگام انبساط، آونگ را کوتاه تر می کنند، در حالی که میله های فولادی با انبساط کم آونگ را بلندتر می کنند. با استفاده از نسبت صحیح طول ها، انبساط بیشتر میله های روی یا برنج دقیقاً طول بیشتر میله های فولادی کم انبساط را جبران می کند و طول آونگ با تغییرات دما ثابت می ماند. ساده ترین شکل آونگ شبکه ای، که توسط جان اسمیتون در حدود سال ۱۷۵۰ به عنوان پیشرفتی برای آونگ هریسون معرفی شد، از پنج میله، ۳ میله فولادی و دو میله روی تشکیل شده است. یک میله فولادی مرکزی از وزنه تا نقطه ای درست زیر سیستم تعلیق بالا می رود. در آن نقطه، یک قطعه متقاطع (پل میانی) از میله مرکزی امتداد می یابد و به دو میله روی، یکی در هر طرف میله مرکزی متصل می شود که به سمت پایین می رسد و به پل پایینی درست بالای وزنه ثابت می شود. پ
ل پایینی میله مرکزی را آزاد می کند و به دو میله فولادی دیگر متصل می شود که به سمت پل بالایی متصل به سیستم تعلیق می روند. همان طور که میله های فولادی در اثر گرما منبسط می شوند، پل پایینی نسبت به سیستم تعلیق پایین می آید و وزنه نسبت به پل میانی پایین می آید. با این حال، پل میانی نسبت به پل پایینی بالا می رود زیرا انبساط بیشتر میله های روی، پل میانی و در نتیجه وزنه را به سمت بالا می برد تا با افت ترکیبی ناشی از انبساط فولاد مطابقت داشته باشد. به عبارت ساده، انبساط رو به بالای روی، انبساط رو به پایین ترکیبی فولاد (که طول کلی بیشتری دارد) را خنثی می کند. طول میله ها به گونه ای محاسبه می شود که طول مؤثر میله های روی ضربدر ضریب انبساط حرارتی روی برابر با طول مؤثر میله های فولادی ضربدر ضریب انبساط آهن باشد، در نتیجه طول آونگ ثابت می ماند. آونگ اصلی هریسون از میله های برنجی استفاده می کرد (در آن زمان روی خالص در دسترس نبود). این ها به میله های بیشتری نیاز داشتند زیرا برنج به اندازه روی منبسط نمی شود. به جای یک میله انبساط بالا در هر طرف، دو میله در هر طرف مورد نیاز است که در مجموع به ۹ میله، پنج فولاد و چهار برنج نیاز
دارد. میزان دقیق جبران را می توان با داشتن بخشی از میله مرکزی که تا حدی برنجی و تا حدی فولادی است، تنظیم کرد. اینها با هم همپوشانی دارند (مانند یک ساندویچ) و توسط یک پین که از هر دو فلز عبور می کند به هم متصل می شوند. تعدادی سوراخ برای پین در هر دو قسمت ایجاد می شود و حرکت پین به بالا یا پایین میله، میزان برنجی و فولادی بودن میله ترکیبی را تغییر می دهد. در اواخر قرن نوزدهم، شرکت Dent یک نسخه لوله ای از گری دایرون روی را توسعه داد که در آن چهار میله بیرونی با دو لوله متحدالمرکز جایگزین شدند که توسط یک مهره لوله ای که می توانست به بالا و پایین پیچ شود برای تغییر درجه جبران به هم متصل می شدند. در دهه ۱۷۳۰، جان الیکوت، ساعت ساز، نسخه ای را طراحی کرد که تنها به ۳ میله، دو برنج و یک فولاد (به نقاشی مراجعه کنید) نیاز داشت، که در آن میله های برنجی با افزایش دما منبسط می شدند و به اهرم هایی فشار می آوردند که وزنه را بلند می کردند. آونگ الیکوت استفاده چندانی نداشت. معایب. دانشمندان در دهه ۱۸۰۰ دریافتند که آونگ شبکه ای دارای معایبی است که آن را برای ساعت های با بالاترین دقت نامناسب می کند. اصطکاک میله هایی که در سوراخ
های قاب می لغزند باعث می شد که میله ها به جای حرکت صاف، در یک سری پرش های کوچک با تغییرات دما تنظیم شوند. این باعث می شد که سرعت آونگ و در نتیجه ساعت با هر پرش به طور ناگهانی تغییر کند. بعدها مشخص شد که روی از نظر ابعادی خیلی پایدار نیست. در معرض خزش است؛ بنابراین، نوع دیگری از آونگ با جبران دما، آونگ جیوه ای که در سال ۱۷۲۱ توسط جورج گراهام اختراع شد، در ساعت های با بالاترین دقت استفاده شد. تا سال ۱۹۰۰، دقیق ترین ساعت های تنظیم کننده نجومی از میله های آونگ از مواد با انبساط حرارتی کم مانند اینوار و کوارتز ذوب شده استفاده می کردند.
در فرهنگ پلی نزی اعتقاد گسترده ای به ارواح وجود داشت که برخی از آنها امروزه نیز وجود دارند. پس از مرگ، روح یک شخص به طور معمول به دنیای آسمان یا عالم اموات سفر می کند، اما برخی از آنها می توانند روی زمین باقی بمانند. در بسیاری از افسانه های پلینزی، ارواح اغلب در امور زندگان دخالت داشتند. ارواح همچنین ممکن است باعث بیماری شوند یا حتی جسم مردم عادی را تسخیر نمایند که می بایست از طریق داروهای قوی بیرون رانده شوند. ارواح. در بازسازی زبان شناختی نیازبان-پلی نزیایی، کلمه "qaitu" به روح یک مرده اشاره دارد، در حالی که کلمه "tupuqa" معنای گسترده تری داشته که همه موجودات ماوراء طبیعی را شامل می شود. برخی از افسانه های باستانی مائوئی که در سراسر جزایر پلینزی رایج است، شامل ایده وجود روح دوگانه در بدن می شود. اولی روحی که هرگز انسان را رها نمی نماید، دومی «هاو» "hau" که افسون شده و با طلسم ها از بدن جدا می گردد.
نشانهٔ هیلدرث () یک تکنیک معاینه بالینی است که برای افتراق تومورهای گلوموس و همانژیوپریسیتوما از سایر توده هایی با ظاهر مشابه استفاده می شود و نخستین بار توسط «داگلاس اچ. هیلدرث» در سال ۱۹۷۰ توصیف شد. پس از ارزیابی توده از نظر درد یا میزان حساسیت، از بیمار خواسته می شود تا اندام آسیب دیده را بالا بیاورد و پس از بستن بازوبند دستگاه فشارسنج خون آن را به آرامی باد می کنند، در حالی که معاینه کننده اندام را ماساژ می دهد تا خون را از آن تخلیه کند. نشانهٔ هیلدرث در صورتی مثبت است که بیمار در حین باد شدن کاف متوجه تسکین درد یا حساسیت شود و هنگامی که باد بازوبند خالی می شود، دوباره درد ناگهانی در توده را تجربه کند. یک مطالعه نشان داد که این آزمون دارای حساسیت ۹۲٪، ویژگی ۹۱٪، ارزش اخباری مثبت ۹۲٪ و ارزش اخباری منفی ۹۱٪ در تشخیص تومورهای گلوموس است.