Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اخت های امنیت ملی و نظامی اسرائیل است و توسط دولت تأمین مالی می شود. فناوری های پیشرفته این مؤسسه در سیستم های پیچیده نظامی، از جمله هوش مصنوعی برای تجزیه و تحلیل داده ها و هدایت جنگی، فناوری های پهپاد و سیستم های خودران، ابزارهای پیشرفته ردیابی و پارازیت الکترونیکی و سیستم های ناوبری جایگزین جی پی اس استفاده می شوند. رسانه های اسرائیلی و غربی مرتباً فعالیت های این مؤسسه را در علوم پایه و کاربردی - مانند فیزیک، شیمی، زیست شناسی و ریاضیات - برجسته می کنند. علاوه بر این، مؤسسه وایزمن از طریق همکاری با شرکت های البیت سیستمز، ارتباطات مستندی با صنعت دفاعی اسرائیل دارد و در تحقیقات مربوط به هوش مصنوعی، فناوری پهپاد و تحقیقات هسته ای مشارکت دارد. واکنش. یوئل گازانسکی، متخصص امور ایران در مؤسسه مطالعات امنیت ملی اسرائیل، اظهار داشت که مؤسسه وایزمن همواره به عنوان «نماد پیشرفت علمی و فناوری اسرائیل» در نظر گرفته شده است و ایران از طریق این حمله این پیام را منتقل کرد که «اگر به دانشمندان ما آسیبی برسانید، ما با هدف قرار دادن پرسنل علمی شما تلافی خواهیم کرد.»
ایزولا بلا (در معنای تحت اللفظی «جزیره زیبا») یکی از جزایر بورومین دریاچه ماجیوره در شمال ایتالیا است. این جزیره در خلیج بورومین و در ۴۰۰ متری شهر ساحلی استرزا واقع شده است. ایزولا بلا ۳۲۰ متر طول و ۴۰۰ متر عرض دارد و بین کاخ، باغ ایتالیایی آن و یک دهکده ماهیگیری کوچک تقسیم شده است. تاریخچه. تا سال ۱۶۳۲، این جزیره - که فقط با نام l’isola inferiore یا isola di sotto شناخته می شد - یک صخره سنگی بود که روی آن یک دهکده ماهیگیری کوچک بنا شده بود: اما در آن سال، کارلو سوم از خاندان بانفوذ بورومئو، ساخت کاخی برای همسرش، ایزابلا دادا (که نام جزیره از او گرفته شده است) را آغاز کرد. او این کار را به آنجلو کریولی از میلان سپرد، که قرار بود مسئول برنامه ریزی باغ ها نیز باشد. این کارها حدود اواسط قرن بیستم متوقف شد، زمانی که طاعون در دوک نشین میلان به طرز وحشتناکی شایع شد. ساخت و ساز زمانی از سر گرفته شد که جزیره به پسران کارلو، کاردینال گیبرتو سوم (۱۶۱۵-۱۶۷۲) و ویتالیانو ششم (۱۶۲۰-۱۶۹۰) رسید؛ به ویژه ویتالیانو ششم، که با حمایت مالی برادر بزرگترش، تکمیل کارها را به معمار و مهندس میلانی، کارلو فونتانا، سپرد و ویلا را به مک
انی برای مهمانی های مجلل و رویدادهای نمایشی برای اشراف اروپا تبدیل کرد. با این حال، تکمیل باغ ها به برادرزاده اش کارلو چهارم (۱۶۵۷-۱۷۳۴) واگذار، و سرانجام در سال ۱۶۷۱ افتتاح شد. این جزیره در دوره گیبرتو پنجم بورومئو (۱۷۵۱-۱۸۳۷) به بالاترین سطح شکوفایی اجتماعی خود دست یافت، زمانی که مهمانانی از جمله ناپلئون بناپارت و همسر آن زمانش ژوزفین دو بوآرنه، ادوارد گیبون، تاریخ نگار شهیر و کارولین برانزویک، پرنسس ولز، در آن اقامت داشتند. اینگونه گفته شده است که کارولین که بسیار عاشق این مکان شده بود، تمام تلاش خود را کرد تا خانواده بورومئو را متقاعد کند که جزایر ایزولا مادره یا کاستلی دی کانرو را به او بفروشند. درخواستی که برخلاف پیگیری های بسیار از سوی آنان رد شد و او در سواحل دریاچه کومو در چرنوبیو در ویلا دِسته (ویلای تابستان) مستقر شد. مشهورترین رخداد تاریخی مرتبط با این مکان، کنفرانسی شامل نمایندگان عالی رتبه ایتالیا، فرانسه و بریتانیا بود که در آوریل ۱۹۳۵ در کاخ ایزولا بلا برگزار شد و منجر به توافقی شد که به جبهه استرسا معروف است. این واپسین تلاش در اروپا برای بازتثبیت پیمان لوکارنو و مهم ترین تلاش برای متوقف کردن
هیتلر پیش از جنگ جهانی دوم بود"." امروزه. در حال حاضر جزیره ایزولا بلا، یک جاذبه گردشگری محبوب است که سرویس کشتی رانی منظمی از استرزا، لاونو، پالانزا و اینترا دارد. این جزیره میزبان جشنواره موسیقی سالانه استرزا نیز هست.
گایا گوتزی (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه سرا و رقصنده اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او به خاطر برنده شدن در نوزدهمین دوره مسابقه استعدادیابی آمیچی در سال ۲۰۲۰، و به خاطر نایب قهرمانی در دهمین فصل نسخه ایتالیایی "ایکس فاکتور" در سال ۲۰۱۶ مشهور شد. زندگی و حرفه. گایا در گواستالا از مادری برزیلی و پدری ایتالیایی متولد شده و در حال حاضر در ویادانا زندگی می کند. او در آهنگ هایش ایتالیایی و پرتغالی برزیلی را با هم ترکیب می کند. در سال ۲۰۱۶، به عنوان یکی از شرکت کنندگان در دهمین دوره از مسابقات تلویزیونی "ایکس فاکتور" شرکت کرد و به تیم فدز پیوست و در جایگاه دوم قرار گرفت. او آلبوم کوتاه خود با نام « "طلوع های نو»" را منتشر کرد و به دلیل فروش بیش از ۲۵۰۰۰ نسخه، توسط فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا گواهی طلایی دریافت کرد. در طول سال ۲۰۱۷، کنسرت های تور اورونرو جورجیا را افتتاح کرده و تک آهنگ «عکس ها» را منتشر کرد. در سال ۲۰۱۹، در نوزدهمین دوره از برنامه استعدادیابی آمیچی شرکت کرد. این خواننده در طول این برنامه چندین آهنگ نوشت و آهنگسازی کرد که در آلبوم «"Genesi»" که در ۲۰ مارس ۲۰۲۰ توسط
سونی موزیک منتشر شد، گنجانده شده است. این آلبوم در رتبه ۱۵ جدول فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا قرار گرفت و پس از پیروزی خواننده برنامه استعدادیابی، به رتبه پنجم رسید. او در سال ۲۰۲۱ در جشنواره موسیقی سانرمو با آهنگ «Cuore amaro» شرکت کرد، که در فینال بزرگ در جایگاه نوزدهم قرار گرفت و اخیراً در ایتالیا گواهی طلایی دریافت کرد. در ۱۴ مه ۲۰۲۱، همکاری او با شان پال به زبان پرتغالی منتشر شد که بعداً توسط فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا گواهی دیسک طلایی دریافت کرد. در ۱ اکتبر ۲۰۲۱، آهنگ «Nuvole di zanzare» را منتشر کرد، تک آهنگی که پیش درآمد دومین آلبوم استودیویی "او با نام" "«Alma»" است که در ۲۹ اکتبر منتشر شد. این آلبوم که با حضور فرانچسکا میچلن منتشر شد، در رتبه ۱۸ جدول آلبوم های ایتالیایی قرار گرفت. گایا در نوامبر ۲۰۲۱، از جمله هنرمندانی بود که در جشنواره سرمایه کرونا در مکزیکوسیتی حضور داشت و در کنار تیم ایمپالا، دیسکلوژر و ده کوکس اجرا کرد. او در سال 2023، دو تک آهنگ «Estasi» و «Tokio» منتشر کرد که در جدول آهنگ های ایرپلی ایتالیا به رتبه اول رسیدند. در تابستان ۲۰۲۴، با تونی افه در آهنگ «Sesso e samba» همکاری کرد ک
ه در جدول تک آهنگ های ایتالیا به رتبه اول رسید. در دسامبر ۲۰۲۴، به عنوان یکی از شرکت کنندگان در جشنواره موسیقی سانرمو اعلام شد. او با آهنگ «Chiamo io chiami tu» در رتبه ۲۶ قرار گرفت.
یک بازی نقش آفرینی رومیزی (که گاه به اختصار بازی نقش آفرینی کاغذ و قلم نیز نامیده می شود) گونه ای از بازی نقش آفرینی است که در آن شرکت کنندگان کنش های شخصیت های خود را از راه گفتار و گاه حرکات توصیف می کنند. بازیکنان بر پایهٔ شخصیت پردازی، اعمال شخصیت های خود را تعیین می کنند، و موفقیت یا شکست این اعمال بر اساس یک سامانهٔ رسمی از قواعد و دستورالعمل ها مشخص می شود که معمولاً شامل تصادفی سازی (مانند استفاده از تاس) است. در چهارچوب قوانین، بازیکنان آزادی برای بداهه پردازی دارند و انتخاب های آنان مسیر و نتیجهٔ بازی را شکل می دهد. نه قلم و کاغذ و نه حتی یک میز، هیچ کدام به طور مطلق برای آن که یک بازی در شمار بازی های نقش آفرینی رومیزی قرار گیرد ضروری نیستند؛ بلکه اصطلاح های «کاغذ و قلم» و «رومیزی» بیشتر برای تمایز این گونه از بازی های ویدئویی نقش آفرینی یا بازی نقش آفرینی زنده به کار می روند. از زمان همه گیری کووید-۱۹، بازی های رومیزی نقش آفرینی به صورت آنلاین و از راه ویدئوکنفرانس بسیار رایج شده اند. برخی نمونه های شناخته شده از بازی های نقش آفرینی رومیزی عبارت اند از: "سیاه چال ها و اژدهایان"، "ندای کتهولهو" و "
پت فایندر".
«مکتب جوان» به گروهی از آهنگسازان ایتالیایی (عمدتاً اپرایی) اشاره دارد که جانشین وردی شدند و در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم شکوفا شدند. این گروه همگی با کنسرواتوار میلان ارتباط نزدیکی داشتند و شامل جاکومو پوچینی، پیترو ماسکانی، روجرو لئونکاوالو، امبرتو جوردانو، فرانچسکو چیلئا، پیترو فلوریدیا، آلفردو کاتالانی و آلبرتو فرانکتی، و همچنین آهنگسازان غیر اپرایی مانند لورنزو پروسی، که تقریباً منحصراً موسیقی مذهبی نوشت. این اصطلاح که از روزنامه نگاری سرچشمه گرفت و به سرعت رواج یافت، با هدف تأکید بر گسست از سنت اپرای قرن نوزدهم طراحی شده بود. اکثر اپرانویسان «مکتب جوان» همچنین اعضای جنبش وریسمو بودند. اگرچه آنها اپراهای جریان اصلی تری نیز نوشتند، بسیاری از آثارشان بر «خامی زندگی» و تأثیر فقر بر جامعه متمرکز بود، و با بلاغت احساسی تحت تأثیر ریشارد واگنر و ژول ماسنه مشخص می شد. تاریخ نگاری موسیقی مدرن، این دسته را در درجه اول با هدف جدا کردن این گروه هنرمندان از برچسب آهنگسازان وریسمو به کار می گیرد، با توجه به اینکه تنها تعداد کمی از آثار آنها در این دسته زیبایی شناسی قرار می گیرد.
آمیچی دی ماریا د فیلیپی (؛ به معنای دوستان ماریا د فیلیپی) که به اختصار آمیچی نامیده می شود و تا سال ۲۰۰۳ با نام سارانو فاموسی شناخته می شد، یک برنامه استعدادیابی ایتالیایی است. این برنامه که توسط ماریا د فیلیپی ساخته شده، در سال ۲۰۰۱ آغاز شد و از آن زمان تاکنون سالانه پخش می شود. این برنامه توسط شرکت فاسکینو پی جی تی اس آر ال متعلق به د فیلیپی تهیه و از کانال ۵ پخش می شود. از سیزدهمین دوره، پخش روزانه و انتخاب بازیگران از شبکه تلویزیونی «رئال تایم» و پلتفرم پخش آنلاین «ویتی تی وی» توسط فاسکینو انجام شده است. آمیچی یک مدرسه آکادمی است که شامل یک کلاس حدود ۲۰ نفره از متقاضیان جوان (۱۶ تا ۳۰ ساله) می شود که آرزوی تبدیل شدن به خوانندگان، ترانه سرایان و رقصندگان حرفه ای (باله، مدرن، معاصر، لاتین و هیپ هاپ) را دارند.
اصفهان زیبا روزنامه ای محلی متعلق به شهرداری اصفهان است که از سال ۱۳۸۵ منتشر می شود. این روزنامه در سال ۱۴۰۲ با امتیاز ۹۲٫۲ به عنوان برترین روزنامه استان اصفهان و برترین روزنامه استانی در ایران برگزیده شد. تاریخچه. این روزنامه به علت چاپ عکس بانوان دوچرخه سوار در شمارهٔ ۱۹ تیر ۱۳۹۹ مورد انتقاد امام جمعهٔ وقت استان اصفهان، سید یوسف طباطبایی نژاد قرار گرفت.
سال خبرچین ششمین آلبوم استودیویی از گروهٔ موسیقی هیپ هاپ تجربی دث گریپس می باشد که در ۲۲ ژوئن سال ۲۰۱۸ از سوی ثیرد ورلدز و هاروست رکوردز منتشر گردید.
فروشگاهٔ پول نخستین آلبوم استودیویی از گروهٔ موسیقی سه نفرهٔ هیپ هاپ تجربی دث گریپس می باشد. این آلبوم دنباله ای بر نخستین میکس تیپ آن ها تحت عنوان "سرباز سابق" است. این اثر به طور رسمی در ۲۴ آوریل سال ۲۰۱۲ منتشر گردید، اما پیش تر در ۱۴ آوریل به طور غیررسمی در یوتیوب لو رفته بود، سپس در ۲۰ آوریل گروه آن را روی نوار کاست در جشنواره کوچلا عرضه کرد و در ۲۱ آوریل به مناسبت روز فروشگاه های صفحه فروشی نسخهٔ وینیل آن نیز در دسترس قرار گرفت. انتشار "فروشگاهٔ پول" هم زمان با معرفی دومین آلبوم گروه با نام "دیپ وب بی محبت" اعلام شد که در همان سال بعدتر منتشر گردید.
اوژنیا بورتزیو (۲۰ ژوئن ۱۸۸۲ پویرینو - ۱۶ مه ۱۹۲۲) یک خواننده سوپرانوی دراماتیک اپرای ایتالیایی بود که به خاطر صدای پر جنب و جوش و سبک پرشور آوازش شناخته می شد. او به ویژه در رپرتوار وریسمو برجسته بود و نقش دلیا ترزاگی (Delia Terzaghi) را در نمایش «گوفردو ماملی» ("Goffredo Mameli") اثر روجرو لئونکاوالو خلق کرد و همچنین نقش «مینی» را در اولین اجرای ایتالیایی «دختری از باختر» اثر جاکومو پوچینی خواند، اما در آثار جوزپه وردی و دیگر رپرتوارهای قرن نوزدهم نیز مورد تحسین قرار گرفت. در حالی که بسیاری از منتقدان موسیقی، اجراهای او را تخیلی و هیجان انگیز می دانستند، برخی دیگر او را به دلیل ناهمواری صدایش و سایر کاستی های فنی مورد انتقاد قرار دادند. فعالیت حرفه ای. بورزیو در پویرینو، در پیمونته متولد شد. در آغاز، به عنوان نوازنده ویلن فعالیت می کرد، اما در نوجوانی تصمیم گرفت بر خوانندگی اپرا تمرکز کند. او اظهار داشت که در سال ۱۸۷۹ به دنیا آمده است تا در کنسرواتوار میلان نزد کارولینا فرنی که خود نزد جودیتا پاستا تحصیل کرده بود، آواز بخواند. او نخستین اجرای حرفه ای خود را در نقش سانتوزا، در نمایش «غیرت روستایی» اثر پیترو
ماسکانی، در تئاتر ویتوریو امانوئل، تورین در سال ۱۸۹۹ انجام داد. او به عنوان یک سوپرانوی غنایی-دراماتیک، در سراسر سرزمین مادری خود موفقیت فراوانی به دست آورد، اگرچه شیوه آوازخوانی پرشور و فراتر از حد انتظار او چندان مورد سلیقه مخاطبان محافظه کارتر بریتانیایی و آمریکایی نبود و او هرگز در کاونت گاردن یا اپرای متروپولیتن آواز نخواند و این امر دامنه شهرت بین المللی او را محدود کرد. با این حال، او در آمریکای جنوبی، مصر و روسیه - در تئاتر آکواریوم سن پترزبورگ - موفقیت های بزرگی کسب کرد. بورتزیو بازیگری جذاب بود و به ویژه با موسیقی مکتب وریسمو آهنگسازان، که نمونه های بارز آنها پیترو ماسکانی، آلفردو کاتالانی، لئونکاوالو، اومبرتو جوردانو و تا حدودی پوچینی بودند، پیوند خورد. او در دو دهه اول قرن بیستم، در اپرای برجسته لا اسکالا، میلان، یک ستاره با طرفداران پر و پا قرص بود. در آنجا، بورتزیو در رپرتوار گسترده ای، اغلب تحت رهبری آرتورو توسکانینی، ظاهر شد. نقش های او شامل «آرمیده» اثر کریستوف گلوک، «نورما» اثر وینچنتزو بلینی، «رستاخیز» اثر فرانکو آلفانو، «پسر جوریو» اثر آلبرتو فرانکتی، سافو اثر جووانی پاچینی، لا والی و لورل
ی، آیدا، لا ژوکوندا اثر کاتالانی و غیرت روستایی بود. علاوه بر این، بورزیو بین سال های ۱۹۰۵ تا ۱۹۱۶ تعدادی صفحه گرامافون ۷۸ دور در دقیقه را در میلان ضبط کرد. با این حال، در اواخر دوران حرفه ای اش، از یک اختلال عصبی و بیماری عمومی رنج می برد. او آخرین اجرای صحنه ای خود را در سال ۱۹۱۹، در نمایش ماریون دلورم اثر آمیلکاره پونکیلی، انجام داد. بورزیو سه سال بعد، در سن ۴۰ سالگی، بر اثر نارسایی کلیه در میلان درگذشت. او در آرامگاه خانوادگی در کیِری، پیمونت، به خاک سپرده شده است. بورزیو در مصاحبه ای با روزنامه اظهار داشت: «یک نقش وریسمو قطعاً اجرایی ملودراماتیک و سرخوشی مصنوعی ایجاد می کند و این مورد مصنوعی است زیرا همیشه رویکردی موسیقایی ندارد و وقتی جوان هستید، رویکرد صحیح را نمی دانید. این می تواند منجر به فشار بر سیستم عصبی شود. خستگی عصبی بیشتر از دشواری یا طولانی بودن نقش به صدا آسیب می رساند.» (خاطرات لویک، صفحه ۱۱۷) پیوندها به بیرون. زندگینامه فایل های صوتی
گولدن گوس () یک شرکت کالای لوکس و مد ایتالیایی است که در زمینه تولید کفش و پوشاک تخصص دارد و دفتر مرکزی آن در میلان، ایتالیا واقع شده است. این برند که در سال ۲۰۰۰ در مارگرا، نزدیک ونیز تأسیس شد، بیشتر به خاطر کفش های کتانی دست ساز خود با ظاهری متمایز و قدیمی شناخته می شود. شناخته شده ترین مدل آن، سوپر-استار، که در سال ۲۰۰۷ معرفی شد، دارای یک لوگوی ستاره ای شکل با یک نقطه است که عمداً کوتاه یا پنهان شده است و منعکس کننده زیبایی شناسی ناقص شرکت است. تاریخچه. گلدن گوس در سال ۲۰۰۰ در منطقه صنعتی مارگرا، نزدیک ونیز تأسیس شد. این برند در ابتدا بر تولید کفش های کتانی مد روز که با جزئیات دست ساز و ظاهری عمداً پوشیده متمایز می شدند، تمرکز داشت. در سال ۲۰۰۷، گلدن گوس مدل کفش کتانی سوپر-استار خود را معرفی کرد که دارای لوگوی ستاره نمادین با یک نقطه است که عمداً از طول کاهش یافته یا تا حدی پنهان شده است و به نمادی از این برند تبدیل شده است. در سال ۲۰۲۱، گلدن گوس دفتر مرکزی شرکت خود را به میلان، ایتالیا منتقل کرد، در حالی که با افتتاح خانه مد مارگرا، فضایی فراگیر که به صنایع دستی و جامعه اختصاص داده شده است، حضور خلاقانه و
فرهنگی خود را در مکان اصلی مارگرا حفظ کرد. این شرکت در سال ۲۰۲۳ تقریباً ۵۰۰ میلیون یورو فروش سالانه گزارش کرد که کفش حدود ۹۰٪ از کل درآمد را تشکیل می داد. گلدن گوس قصد داشت در ژوئن ۲۰۲۴ عرضه اولیه سهام خود را انجام دهد، که متعاقباً به دلیل شرایط بازار به تعویق افتاد. اولین کفش کتانی. در سال ۲۰۰۷، پس از سفری به لس آنجلس، الساندرو گالو و فرانچسکا رینالدو اولین جفت کفش کتانی گلدن گوس را با نام سوپر-استارز تولید کردند. این کفش ها، ساییدگی و پارگی معمول کفش های اسکیت را بازتولید می کردند که از آن زمان به بعد، وجه تمایز تمام کفش های کتانی این برند بود. سوپر-استارز اولین مدل گلدن گوس بود که ستاره نوک تیز را در کنار رویه کفش داشت، که تا به امروز نمادی متمایز از این برند است. رشد برند. در سال ۲۰۰۸، اولین فروشگاه گلدن گوس در مارگرا، ایتالیا افتتاح شد. در سال ۲۰۱۳، اولین فروشگاه در خیابان کوسانی در میلان افتتاح شد. در سال ۲۰۱۵، بوتیک هایی در نیویورک و پاریس افتتاح شد. از ۵۷ فروشگاه در پایان سال ۲۰۱۸، این تعداد تا پایان سال بعد به بیش از ۹۰ فروشگاه رسید. در سال ۲۰۱۹، تجارت الکترونیک افتتاح شد و همزمان شبکه بین المللی فر
وشگاه های خرده فروشی تقویت شد. در سال ۲۰۲۰، ۱۲۳ فروشگاه فعال وجود داشت، در حالی که در سال ۲۰۲۴، ۱۹۱ فروشگاه در ۲۳ کشور، از جمله آسیا، اروپا، خاورمیانه و آمریکا، توزیع شده بودند. در سال ۲۰۲۱، دفتر مرکزی میلان افتتاح شد. در سال ۲۰۲۲، این شرکت اولین مرکز تولید خود، تیم مد ایتالیایی در کازارانو (لچه) را به دست آورد و در سال ۲۰۲۳ دومین مرکز تولید در سیریو (کازرتا) را تأسیس کرد. سبک. گلدن گوس متخصص در تولید کفش های کتانی دست ساز در ایتالیا است. این برند علاوه بر کفش، لباس، کیف و سایر لوازم جانبی را نیز تولید و توزیع می کند. ویژگی های متمایز این برند، ستاره نوک تیز و ظاهر «فرسوده» آن است. همچنین امکان سفارشی سازی محصولات را نیز ارائه می دهد: این تجربه که «هم آفرینی» نام دارد، در فروشگاه یا به صورت آنلاین با همکاری یک صنعتگر متخصص انجام می شود. مالکیت. پس از سه سال عضویت در گروه کارلایل، در سال ۲۰۲۰ به پرمیرا فروخته شد. در سال ۲۰۲۲، گلدن گوس تأمین کننده اصلی کفش های کتانی خود، تیم مد ایتالیایی را خریداری کرد. خرده فرهنگ. گلدن گوس یکی از عناصر اصلی مد نسل زد و نسل هزاره، به ویژه در ایالات متحده و اروپا است.
آی.ال.وایز یک گروهٔ موسیقی دونفرهٔ راک تجربی آمریکایی اهل ساکرامنتو، کالیفرنیا این گروه در سال ۲۰۱۵ به عنوان یک پروژهٔ جانبی توسط دوتا از اعضای دث گریپس یعنی زک هیل (آواز، درامز، گیتار و کیبورد) و اندی مورین (گیتار و بیس) به وجود آمد. آن ها تاکنون دو آلبوم دیجیتالی را از طریق ثیرد ورلدز که متعلق به دث گریپس می باشد، منتشر نموده اند – همیشه در عشق حقیقی خوب بوده ام در سال ۲۰۱۵ و "پست فطرتی با حد و مرز" در سال ۲۰۱۶ – هر دو آلبوم بدون هیچ گونه تبلیغ یا اطلاع رسانی قبلی منتشر شدند. آی.ال.وایز هیچ گاه اجرای زندهٔ مستقلی نداشته و تنها در قالب بخشی از اجراهای دث گریپس روی صحنه رفته است. آن ها در حال حاضر با کستل فیس رکوردز قرارداد دارند و زیر نظر آن در سال ۲۰۱۷ سومین آلبوم استودیویی خود با نام "محافظ شخصی" منتشر نمودند.
کلیسای صلیب کوچک (کاراشن) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کارشن، استان سیونیک ارمنستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۶ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
سوپرانوی دراماتیک (Dramatic Soprano)، نوعی سوپرانوی اپرایی با صدایی قدرتمند، غنی و احساسی است که می تواند روی یک ارکستر کامل آواز بخواند یا آن را قطع کند. تارهای صوتی ضخیم تر در صداهای دراماتیک معمولاً (اما نه همیشه) به معنای چابکی کمتر نسبت به صداهای سبک تر اما صدایی پایدارتر و کامل تر است. معمولاً این صدا نسبت به سایر سوپرانوها، دامنه صوتی پایین تری دارد و طنین تیره تری دارد. آنها اغلب برای زنان قهرمان، اغلب رنج کشیده و تراژیک اپرا استفاده می شوند. سوپرانوی دراماتیک محدوده صوتی از تقریباً لا بم (لا۳) تا "دو بالا" (دو ۶) دارد. برخی از سوپرانوی دراماتیک، مشهور به سوپرانوی واگنری یا سوپرانوی دراماتیک بالا (در این مورد بالا به بلوغ صدا اشاره دارد، نه دامنه صوتی یا محدوده صوتی)، صدای فوق العاده بلندی دارند که می تواند خود را در یک ارکستر بزرگ (با بیش از ۸۰ یا حتی ۱۰۰ نوازنده) به نمایش بگذارد. این صداها قابل توجه، اغلب با تُن غلیظ تر، بسیار قدرتمند و در حالت ایده آل، حتی در سراسر محدوده صوتی متعادل هستند. سوپرانوهای واگنری معمولاً نقش قهرمانان زن اسطوره ای را بازی می کنند. سوپرانوهای واگنری موفق نادر هستند و اغلب
نقش های واگنری توسط سوپرانوهای دراماتیک ایتالیایی اجرا می شوند. نقش های دراماتیک. نقش های دراماتیک مناسب برای سوپرانوهای دراماتیک : سوپرانوی دراماتیک بالا. نقش های مناسب زیر برای سوپرانوهای دراماتیک بالا/واگنری: پانویس. منابع
انریکو سیالدینی (; – ) یک سرباز، سیاستمدار و دیپلمات ایتالیایی بود. زندگی نامه. او در کاستلوترو، در استان مودنا، پادشاهی ایتالیا متولد شد. او پسر یک مهندس عمران بود و در یک مدرسه ژزوئیت درس خواند و از آنجا اخراج شد. در سال ۱۸۳۱ در قیام مودنا شرکت کرد و پس از آن به پاریس گریخت و از آنجا برای جنگ با کارلیست ها به اسپانیا رفت. در سال ۱۸۴۸ به ایتالیا بازگشت و فرماندهی یک هنگ را در نبرد نووارا بر عهده گرفت. در سال ۱۸۵۹، تیپ آلپاین را سازماندهی کرد و در نبرد پالسترو در راس لشکر چهارم جنگید. در سال بعد به مارکه حمله کرد، در نبرد کاستلفیداردو پیروز شد، آنکونا را تصرف کرد و متعاقباً محاصره گائتا را هدایت کرد. نشان دوک گائتا. به خاطر این خدمات، پادشاه او را دوک گائتا لقب داد و پارلمان ایتالیا ۱۰۰۰۰ لیره به او مستمری داد. در سال ۱۸۶۱، مداخله او اختلاف کاوور-گاریبالدی را تشدید کرد، و تنها میانجیگری سلطنتی مانع از دوئل بین او و گاریبالدی شد. او که فرماندهی نیروهای اعزامی برای مقابله با لشکرکشی گاریبالدی در سال ۱۸۶۲ را بر عهده داشت، گاریبالدی را در نبرد جنجالی آسپرومونته شکست داد. بین سال های ۱۸۶۲ تا ۱۸۶۶، او سمت ستوان سلط
نتی را در ناپل بر عهده داشت، جایی که در دو سیسیل علیه راهزنان جنگید و در سال ۱۸۶۴ به مقام سناتور منصوب شد. با شروع جنگ سوم استقلال ایتالیا، او فرماندهی یک سپاه ارتش را از سر گرفت، اما اختلافات بین او و آلفونسو لا مارمورا به موضوع لشکرکشی لطمه زد و به شکست کاستوزا کمک کرد. پس از جنگ، او از فرماندهی ستاد کل که مایل بود مستقل از وزارت جنگ باشد، خودداری کرد. در سال ۱۸۶۷، او تلاش ناموفقی برای تشکیل کابینه ای به اندازه کافی قوی برای جلوگیری از حمله تهدیدآمیز گاریبالدی ها به ایالات پاپی انجام داد و دو سال بعد، به دلیل اختلاف نظر با جیووانی لانزا در مورد برآوردهای ارتش، در تلاشی مشابه شکست خورد. در ۳ اوت ۱۸۷۰، او از مداخله ایتالیا برای کمک به فرانسه حمایت کرد، شرایطی که نفوذ او را افزایش داد، زمانی که در ژوئیه ۱۸۷۶، او جایگزین کوستانتینو نیگرا به عنوان سفیر در جمهوری فرانسه شد. او این سمت را تا سال ۱۸۸۲ حفظ کرد، زمانی که به دلیل انتشار گزارشی توسط پاسکواله استانیسلائو مانچینی که در آن از رفتار متکبرانه ویلیام هنری وادینگتون شکایت کرده بود، استعفا داد. او در سال ۱۸۹۲ در لیورنو درگذشت. خانواده و جوانی. او فرزند جوزپه و
لوئیجیا سانتیان ولاسکو، با اصالت اسپانیایی، در پادشاهی ناپلئونی ایتالیا به دنیا آمد. خانواده در اوت ۱۸۱۱ به رجیو امیلیا نقل مکان کردند، جایی که پدرش به عنوان مهندس کار می کرد و انریکو در مدرسه یسوعیون تحصیل می کرد. پس از آن، پدرش او را با مطالعه ریاضیات و نقاشی آشنا کرد و انریکو جوان نیز علاقه زیادی به موسیقی و شعر نشان داد. او به پارما رفت و در دانشگاه ثبت نام کرد و در آنجا پزشکی خواند. در همین حال، با بازگشت سلطنت، رجیو امیلیا به دوک نشین مودنا و رجیو بازگشت و در سال ۱۸۳۱، چالدینی به عنوان داوطلب در صف شورشیانی ثبت نام کرد که در پی انقلاب ژوئیه که در فرانسه آغاز شده بود، منجر به قیام های ۱۸۳۰–۱۸۳۱ در ایتالیا شدند. پس از شکست شورش در رجیو امیلیا، چیالدینی تصمیم گرفت دوک نشین را ترک کند و با چند همراه به بولونیا رفت، جایی که او راه و روش کارلو زوکی را دنبال کرد. او دوباره در ریمینی با زوکی جنگید، از آنجا به آنکونا گریخت و مجبور شد به مسینا و سپس به مارسی برود. تبعید در فرانسه او را به پاریس برد، جایی که تحصیلات پزشکی خود را که در ایتالیا قطع کرده بود، ادامه داد. با این حال، رویدادهای دیگری در اروپا او را درگ
یر کرد. در واقع، در سال ۱۸۲۸، جنگ های لیبرال در پرتغال آغاز شد و لیبرال ها را در برابر مطلق گرایان میگلیسم بر سر مسائل مربوط به سلسله قرار داد. اولی توسط بریتانیای کبیر، فرانسه و بعداً اسپانیا حمایت می شد؛ دومی توسط ایالات پاپی و در ابتدا توسط اسپانیا. داوطلبان بی شماری از سراسر اروپا برای حمایت از لیبرال ها هجوم آوردند. در میان آنها، در فوریه ۱۸۳۳، چیالدینی نیز فرانسه را به مقصد پرتغال ترک کرد. چالدینی پس از ورود به پورتو در سال ۱۸۳۳، به عنوان یک نارنجک انداز داوطلب به هنگ دوم پیاده نظام ملکه پیوست. او در نبرد خود را متمایز کرد و ظرف سه ماه به درجه گروهبانی رسید. گروهان او نشان صلیب برج و شمشیر را دریافت کرد، اما رفقایش تصمیم گرفتند که این افتخار باید به او اعطا شود. واحد چالدینی نه تنها در پورتو، بلکه در لیسبون، سانتارم و در ۱۶ مه ۱۸۳۴ در نبرد آسیسرا که پیروزی قطعی لیبرال ها را به همراه داشت، خود را متمایز کرد. در پایان جنگ، هنگ چالدینی منحل شد و او به ستوان دومی ارتقا یافت. جنگ اول کارلیست ها. در همین حال، بحران سلسله ای دیگری در اسپانیای همسایه درگرفت که در جنگ اول کارلیست ها در سال ۱۸۳۳ به اوج خود رسید.
پس از مرگ فردیناند هفتم، اسپانیا به دو جناح تقسیم شد: در یک طرف، به اصطلاح کارلیست ها، حامیان دون کارلوس، که خود را پادشاه اعلام کرده بود، با حمایت سلطنت طلبان مشروعه طلب، کاتولیک های سنت گرا و مرتجعین ضد لیبرال؛ در طرف دیگر، ایزابلینوس ها، یعنی لیبرال ها، فراماسون ها، کاتولیک های مشروطه خواه و حاشیه های مترقی تر جامعه اسپانیا، که امیدوار بودند در ازای حمایت نایب السلطنه، ماریا کریستینا از بوربون، اصلاحات خاصی را از او بگیرند. دولت اسپانیا به رهبری ماریا کریستینا، که قادر به ادامه جنگ علیه کارلیست ها به تنهایی نبود، از پرتغال خواست تا واحدهای داوطلب منحل شده را اصلاح کند، که بدین ترتیب دوباره تشکیل شدند. چالدینی در واحد خود که «کاچیاتوری دی اوپورتو» نامیده می شد، با دیگر ایتالیایی هایی که در جنگ های استقلال ایتالیا در کنار او می جنگیدند، ملاقات و آشنا شد: دومنیکو کوچیاری، جیووانی دوراندو و نیکولا فابریزی. چالدینی تجربه نظامی جدید خود را در ۲۲ اکتبر ۱۸۳۵ با درجه ستوان آغاز کرد. «کاچیاتوری دی اوپورتو» در ژوئن ۱۸۳۶ در زرتا و در محاصره پیروزمندانه کانتاویخا که در ۲۴ آوریل ۱۸۳۷ پایان یافت، خود را متمایز کردند. به
خاطر شجاعتش در زرتا، چالدینی نشان صلیب سن فردیناندو و به خاطر رفتارش در کانتاویخا، مدال افتخار، را دریافت کرد. در ۲۹ ژانویه ۱۸۳۷، او در همین حال به خاطر شایستگی های جنگی به کاپیتانی ارتقا یافت. اما درگیری در اسپانیا قرار بود ادامه یابد. در سال ۱۸۳۸، در چیوا، نزدیک والنسیا، لیبرال ها در ۲ آوریل به نیروهای کارلیست حمله کردند و با وجود اینکه نیمی از تعداد دشمن را تشکیل می دادند، موفق به شکست آنها شدند. «شکارچیان اوپورتو» نیز به همراه ارتش مشروطه به فرماندهی ژنرال مارسلینو اورا لکومبری (۱۷۸۸–۱۸۵۱) در این نبرد شرکت کردند و به چیالدینی عنوان بنمریتو دی اسپانیا و همچنین رتبه فرمانده دوم اعطا شد. در ژوئن بعد، نیروهای لیبرال تصمیم گرفتند شهر مستحکم مورلا را که کارلیست ها در ژانویه اشغال کرده بودند، محاصره کنند. لیبرال ها شکافی ایجاد کردند، اما نفوذ به آن سوی دیوارها تعیین کننده نبود؛ بنابراین آنها تصمیم گرفتند به والنسیا عقب نشینی کنند و چیالدینی، که از اولین کسانی بود که از شکاف عبور کرد، وظیفه پوشش عقب نشینی با افرادش را بر عهده گرفت. رامون نارواز. سیالدینی یک سال دیگر به مبارزه علیه کارلیست ها ادامه داد، اما در مار