Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بونیفاس OSB (زاده وینفرث؛ ۶۷۵ – ۵ ژوئن ۷۵۴) یک راهب انگلیسی بندیکتین و چهره پیشرو در مأموریت آنگلوساکسون در بخش های آلمانی فرانسیا در طول قرن هشتم بود. او پایه های مهم کلیسا را در آلمان سازماندهی کرد و توسط پاپ گریگوری سوم اسقف ماینز شد. او در سال ۷۵۴ در فریزیا به همراه ۵۲ نفر دیگر به شهادت رسید و بقایای او به فولدا بازگردانده شد و در گور سنگیای که همچنان محل زیارت مسیحیان است آرام می گیرند. زندگی و مرگ بونیفاس و همچنین کار او به طور گسترده ای شناخته شد، زیرا مواد زیادی در دسترس بود - تعدادی ، به خصوص تقریباً معاصر، اسناد حقوقی، احتمالاً برخی خطبه ها، و بالاتر از همه مکاتبات او. او به عنوان یک قدیس در کلیسای مسیحی مورد احترام قرار می گیرد و قدیس حامی آلمانیا، معروف به «رسول آلمانی ها» شد. نورمن کانتور به سه نقشی که بونیفاس ایفا کرد، اشاره می کند که او را به «یکی از آفرینندگان واقعاً برجسته اروپای اول تبدیل کرد، به عنوان رسول آلمانیا، اصلاح کننده کلیسای فرانک، و مشوق اصلی اتحاد بین پاپ و خانواده کارولینژیان.» از طریق تلاش های خود برای سازماندهی مجدد و تنظیم کلیسای فرانک ها، او به شکل گیری کلیسای لاتین در اروپا
کمک کرد، و بسیاری از اسقف های پیشنهادی او امروز باقی مانده اند. پس از شهادت، به سرعت در فولدا و سایر مناطق آلمان و انگلستان به عنوان قدیس مورد استقبال قرار گرفت. امروزه نیز کاتولیک ها در آلمان و سراسر دیاسپورای آلمانی او را به شدت مورد احترام قرار می دهند. بونیفاس به عنوان یک مبلغ مذهبی تجلیل می شود. او را متحد کننده اروپا می دانند و کاتولیک های رومی آلمان او را یک شخصیت ملی می دانند. در سال ۲۰۱۹ شورای شهرستان دوون، با حمایت اسقف انگلیکن اکستر، اسقف کاتولیک رومی پلیموث، و رهبران محلی دوون کلیساهای ارتدکس، متدیست و جماعت، سنت بونیفاس را رسماً به عنوان قدیس حامی دوون به رسمیت شناخت.
باشگاه فوتبال کوکسی () یک باشگاه فوتبال حرفه ای آلبانیایی است که در شهر کوکس مستقر است. این باشگاه بازی های خانگی خود را در ورزشگاه کوکس برگزار می کند و در حال حاضر در لیگ دسته اول فوتبال آلبانی، دومین سطح لیگ فوتبال آلبانی رقابت می کند. این باشگاه برای بیشتر تاریخ خود از سال ۱۹۳۰ در لیگ های پایین تر بازی می کرد، تا اینکه در سال ۲۰۱۲ به سوپر لیگ فوتبال آلبانی ارتقا یافت، جایی که یک بار قهرمان شده و شش بار نایب قهرمان شده است. تاریخچه. سال های اولیه. این باشگاه در ۴ مارس ۱۹۳۰ در کوکس تحت نام "Shoqëria Sportive Kosova" تأسیس شد، زمانی که فوتبال در آلبانی در حال محبوب شدن بود. باشگاه در ابتدا متشکل از جوانان از ناحیه هاس، لومه و گوره بود که علاوه بر فوتبال، در ورزش هایی مثل دو و میدانی و کشتی نیز شرکت می کردند. اولین بازی این باشگاه در ۲۰ آوریل ۱۹۳۰ برگزار شد که با تساوی ۰–۰ مقابل اینترناتی کرومه به پایان رسید. در ۱۳ ژوئیه، این باشگاه برای اولین بار در برابر دیبره در پشکوپی شکست خورد که با نتیجه ۴–۱ به سود حریف به پایان رسید. در اوت ۱۹۳۱، این باشگاه در یک تورنمنت محلی شرکت کرد که در آن به مصاف کالابکو، شکلزنی و
تیم های نظامی رفت. با تأسیس فدراسیون فوتبال آلبانی در سال ۱۹۳۲ ثبت شد. با این حال، آنها در هیچ یک از مسابقات ملی آن زمان شرکت نکردند. در سال ۱۹۴۹، پس از پایان جنگ جهانی دوم، فدراسیون فوتبال آلبانی مسابقات خود را از سر گرفت. در سال ۱۹۵۳، برای اولین بار در یک رقابت ملی شرکت کردند و در لیگ های منطقه ای حضور یافتند. پرپاریمی. در سال ۱۹۵۸، این باشگاه برای اولین بار به لیگ دسته اول فوتبال آلبانی ارتقا یافت و نام خود را به «باشگاه ورزشی پرپاریمی» تغییر داد. اولین جام بزرگ این باشگاه در سال ۱۹۶۷ به دست آمد، زمانی که آنها قهرمان کاتگوریا ای دوته شدند و دوباره به لیگ دسته اول فوتبال آلبانی ارتقا یافتند. آنها به مدت یک دهه در این لیگ باقی ماندند تا اینکه در سال ۱۹۷۷ قهرمان شدند، که بزرگ ترین دستاورد این باشگاه از زمان تأسیس در سال ۱۹۳۰ به حساب می آید. با وجود سقوط سریع، باشگاه در سال ۱۹۸۲ دوباره قهرمان لیگ سوم شد و به دسته دوم آلبانی بازگشت. دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ توسط بسیاری به عنوان دوران طلایی این باشگاه در نظر گرفته می شود. با سقوط کمونیسم در آلبانی، باشگاه با مشکلات مالی بزرگی روبرو شد زیرا برای سال ها به تأمین مالی د
ولتی برای اداره باشگاه متکی بود. پس از پایان رژیم کمونیستی آلبانی، شهرداری کوکس همراه با کارآفرینان محلی شروع به تأمین مالی تیم کردند، اما به دلیل کمبود بودجه، باشگاه به مدت تقریباً دو دهه پس از کمونیسم موفقیتی به دست نیاورد. کوکسی. در سال ۲۰۱۰، باشگاه تحت یک بازسازی کامل قرار گرفت و برای سومین بار نام خود را به «باشگاه فوتبال کوکسی» تغییر داد. نماینده کوکس در مجلس آلبانی و عضو حزب دموکرات آلبانی، فاتوس هوژا، به عنوان رئیس باشگاه انتخاب شد. باشگاه فوتبال کوکسی هدف رسیدن به سوپر لیگ فوتبال آلبانی را برای اولین بار در تاریخ خود داشت و برای فصل ۲۰۱۰–۲۰۱۱ به شدت سرمایه گذاری کرد تا از لیگ دوم ارتقا یابد. فاتوس هوژا و شهرداری کوکس شاهین بربری را به عنوان مربی باشگاه استخدام کردند و به او پشتیبانی مالی دادند تا بازیکنان زیادی را به خدمت بگیرد تا به ارتقا دست یابد. بربری نیز همین کار را انجام داد و باشگاه فوتبال کوکسی در پایان فصل ۲۰۱۰–۲۰۱۱ قهرمان کاتگوریا ای دوته شد. در فصل بعد، باشگاه دوباره به شدت سرمایه گذاری کرد، این بار برای دستیابی به هدف بازی در لیگ برتر، هدفی که در پایان فصل ۲۰۱۱–۲۰۱۲ محقق شد، زمانی که باشگ
اه فوتبال کوکسی دوم جدول شد و به طور خودکار به سوپر لیگ فوتبال آلبانی برای فصل ۲۰۱۳–۲۰۱۲ ارتقا یافت. سوپر لیگ فوتبال آلبانی. اولین بازی لیگ برتر باشگاه در برابر تازه ارتقا یافته لوفتتاری گیروکاستر در ورزشگاه زقیر یمری در ۲۶ اوت ۲۰۱۲ برگزار شد و با تساوی بدون گل در برابر بیش از ۲٬۵۰۰ تماشاگر به پایان رسید. آنها در ۱۰ بازی اول لیگ شکست نخوردند، از جمله یک برد خارج از خانه مقابل پرافتخارترین تیم آلبانی، باشگاه فوتبال تیرانا. این بی شکست ی در سوپر لیگ فوتبال آلبانی در ۱۷ نوامبر با شکست ۲–۰ مقابل فلامورتاری فلوره پایان یافت. آنها فصل را در رتبه دوم پشت اسکندربو به پایان رساندند که در آخرین روز فصل ۴–۳ شکست دادند. فصل کوکسی به عنوان یک موفقیت بزرگ در نظر گرفته شد با توجه به تاریخ متواضع این باشگاه، که مانع از آن نشد که در طول فصل پیروزی های به یادماندنی را به دست آورند، از جمله پیروزی ۶–۱ مقابل فلامورتاری فلوره و پیروزی ۵–۱ مقابل اشکمبینی پکین. آنها به عنوان بسته سورپرایز یوفا در نظر گرفته شدند، زیرا تنها تیمی بودند که فصل را بدون شکست در خانه به پایان رساندند و رتبه دوم آنها به آنها یک جای در دور مقدماتی اول لیگ ا
روپا را داد. آنها فصل را با رکورد ۱۵ برد، ۷ تساوی و ۴ شکست، با ۵۲ امتیاز و تفاضل گل مثبت ۲۴ به پایان رساندند.
آنتوان برنار-ژان مارفان (؛ – ) پزشک متخصص نوزادان و کودکان اهل فرانسه بود. وی تحصیلات خود را در تولوز و پاریس انجام داد و در سال ۱۸۸۶ فارغ التحصیل شد. پس از پایان خدمت نظامی، به عنوان استاد بهداشت نوزادان در یک کلینیک پزشکی کودکان در دانشگاه پاریس مشغول به کار شد و در همان هنگام به عضویت فرهنگستان ملی پزشکی درآمد. او در سال ۱۸۹۶ نوعی ناهنجاری ژنتیکی بافت همبند را شرح داد که بعدها نشانگان مارفان نام گرفت. این نام را نخستین بار پزشک هلندی «هنریکوس یاکوبوس ماری ویفه» ساکن اوترخت در سال ۱۹۳۱ به کار برد. البته امروزه تصور بر آن است که بیمار مارفان (دختر پنج ساله ای به نام گابریل) به اختلالِ مشابهِ دیگری به نام «آراکنوداکتیلی انقباضی مادرزادی» مبتلا بوده است و نه به سندرم مارفان. آنتوان مارفان پژوهش هایی هم بر روی سل، دیفتری و تغذیه کودکان انجام داد و با همکاری ژاک-ژوزف گرانشه و ژول کومبی «"رساله ای در مورد بیماری های دوران کودکی"» را تألیف کرد.
باشگاه فوتبال فلامورتاری () یک باشگاه فوتبال حرفه ای آلبانیایی است که در شهر ولورا مستقر است. این باشگاه در لیگ دسته اول فوتبال آلبانی بازی می کند که دومین سطح لیگ فوتبال در این کشور است. این باشگاه در سال ۱۹۲۳ تأسیس شد و یکی از قدیمی ترین باشگاه های آلبانی است و همچنین یکی از موفق ترین باشگاه ها است، زیرا یک بار قهرمان سوپر لیگ فوتبال آلبانی در سال ۱۹۹۱ شده، چهار بار قهرمان جام حذفی فوتبال آلبانی و دو بار قهرمان سوپرجام فوتبال آلبانی شده است. فلامورتاری همچنین به دلیل حضور در رقابت های اروپایی در دهه ۱۹۸۰ شناخته شده است، جایی که به طور معروف به مرحله یک شانزدهم نهایی جام یوفا ۱۹۸۷–۸۸ راه یافت و در ولورا تیم بزرگ بارسلونا را شکست داد اما در مجموع دو بازی حذف شد. تاریخچه. سال های اولیه. کی اس فلامورتاری ولورا در ۲۳ مارس ۱۹۲۳ با نام "Shoqeria Sportive Vlorë" تأسیس شد، با میلتو کورچاری به عنوان اولین رئیس باشگاه، در حالی که مالو اسماعیلی نقش دبیر و فاسلی زوگا نقش مالی را داشتند. باشگاه برای سازماندهی و محبوب کردن ورزش، با تمرکز بر فوتبال تأسیس شد. نیازهای مالی آن از طریق کمک های اعضا یا فعالیت های مختلف در شهر و
لورا تأمین می شد. شوکریا اسپورتیو اولین بازی فوتبال خود را مقابل شوکریا اسپورتیو جروم دی رادا، تیم محلی متشکل از دانشجویان ولورا، انجام داد که با نتیجه ۲-۲ به پایان رسید. در دهه ۱۹۲۰ باشگاه چندین بازی دوستانه با تیم های دیگر آلبانیایی و خارجی انجام داد. بازی های جالب توجه مقابل کرنوگوراک ستینیه و تیم فوتبال موسسه دریایی لیوورنو بود که هر دو با نتایج ۱-۰ و ۳-۲ به نفع ناوگان قرمز و سیاه به پایان رسید. شوکریا اسپورتیو ولورا یکی از بنیان گذاران فدراسیون فوتبال آلبانی بود و در اولین قهرمانی شرکت کرد. اولین بازی رسمی آن ها مقابل کی اف اسکندربو کورچه در ولورا بود که با نتیجه ۲-۰ به پیروزی رسید. کاپیتان تیم در این بازی رسمی جانی کوستا بود. در اولین قهرمانی، شوکریا اسپورتیو در انتهای جدول قرار گرفت با دو پیروزی (مقابل اسکندربو کورچه در خانه ۲-۰ و مقابل اورانی البسان در خارج ۲-۱)، دو تساوی (مقابل اسکندربو کورچه در خارج ۰-۰ و مقابل باشکیمی شکودران در خانه ۱-۱) و شش شکست. جنگ جهانی دوم. در قهرمانی ۱۹۳۱ شوکریا اسپورتیو در گروه A مقابل تیرانا و باشکیمی شکودران قرار گرفت که یک پیروزی در خانه مقابل باشکیمی شکودران و سه شکست
با تفاضل گل منفی ۴-۹ به دست آورد. قرار گرفتن در انتهای جدول باعث شد تا این تیم به کاتگوریا ای دوته سقوط کند. شوکریا اسپورتیو در فصل بعد در گروه C کاتگوریا ای دوته مقابل لکا ای مادی پرمت، نارتا و شکیپونیا گیروکاستر قرار گرفت. این قهرمانی با موفقیت به پایان رسید، زیرا تیم قهرمان گروه C شد و به فینال پلی آف مقابل قهرمان گروه B، اسپورت کلوب کاواجه صعود کرد. این بازی تک حذفی ۳-۱ به سود اسپورت کلوب کاواجه به پایان رسید، که به این معنی بود که شوکریا اسپورتیو برای یک سال دیگر در لیگ دوم باقی بماند. در قهرمانی بعدی، نیمت ابازی دلوینه و وتتیما هیماره وارد رقابت شدند، در حالی که اسپورت کلوب نارتا کنار کشید. فصل دیگر نیز برتری تیم قرمز و سیاه را نسبت به حریفان لیگ دوم نشان داد، زیرا این تیم دوباره در صدر گروه C قرار گرفت و ارتقا یافت. در فینال دو بازی مقابل اسپورت کلوب البسان که برنده لیگ دوم را مشخص می کرد، شوکریا اسپورتیو ۴-۳ در مجموع دو بازی شکست خورد و در نهایت به عنوان نایب قهرمان فصل بسنده کرد. قهرمانی ۱۹۳۴ با مشکلات بزرگی برای تیم آغاز شد و به بدترین شکل ممکن به پایان رسید، به طوری که "کوکزینته" یک تساوی و بقیه با
زی ها را باختند و با تفاضل گل منفی ۳۲ به پایان رسیدند. یک انقلاب کامل لازم بود و این در سال ۱۹۳۵ اتفاق افتاد، زمانی که کریستاک استراتی به عنوان رئیس باشگاه انتخاب شد. او سریعاً کادر فنی را سازماندهی کرد و با تیم های آماتور محلی در ولوره ارتباط برقرار کرد تا بازیکنان جوان و با استعداد را تأمین کند. تیم روش بازی خود را تغییر داد و بیشتر بر تکنیک و سرعت تمرکز کرد و با کمک یک فعال اولیه تیم، بسیم کوری، سبک بازی خاص خود را ایجاد کرد. برای تکمیل انقلاب در تیم، هیئت مدیره تصمیم گرفت نام تیم را از "شوکریا اسپورتیو ولوره" به "شوکاتا اسپورتیو اسماعیل کمالی" تغییر دهد. فصل بعد مثبت تر از قبل بود و ش.اس. اسماعیل کمالی هفتم از هشت تیم شد، اما این بار با سه پیروزی، سه تساوی و هشت شکست و تفاضل گل منفی ۲۱ (گل زده ۱۴ - گل خورده ۳۵). با وجود نتایج خوب در طول فصل، که مهم ترین آن ها پیروزی ۰-۲ در خارج مقابل باشکیمی البسانس بود، باز هم نتوانست از شکست رکوردی ۱۱-۰ مقابل رقیب تیرانا اجتناب کند. قهرمانی ۱۹۳۷ تقریباً مشابه فصل قبل بود و تیم در رده نهم از ده تیم قرار گرفت، فقط با برتری در تفاضل گل نسبت به تومری برات در انتها. در ۷ آور
یل ۱۹۳۹، آلبانی توسط ایتالیا اشغال شد و به یک حمایت ایتالیایی تبدیل شد. با این حال، متجاوزان مراقب بودند که فوتبال همچنان ادامه یابد و بنابراین قهرمانی ۱۹۳۹ در ۱ ژوئیه ۱۹۳۹ آغاز شد. هشت تیم در گروه های چهارتایی تقسیم شدند و در یک سیستم حذفی با بازی های رفت و برگشت برای صعود به نیمه نهایی رقابت کردند. "ش.اس. اسماعیل کمالی" برای بازی مقابل تئوتا قرعه خورد. بازی اول در کاواجه در ۲ ژوئیه با تساوی ۱-۱ به پایان رسید. بازی دوم در زمین "شالواره" در تیرانا در ۶ اوت ۱۹۳۹ با نتیجه ۳-۲ به سود تئوتا به پایان رسید. این بازی یکی از اولین بازی های فوتبال بود که از رادیو تیرانا توسط روزنامه نگار آلبانیایی آنتون مازرکو پخش شد. پس از پایان بازی، "ش.اس. اسماعیل کمالی" علیه نتیجه اعتراض کرد و ادعا کرد که دقایق پایانی بازی در تاریکی کامل انجام شده و نتیجه تحت تأثیر کمبود روشنایی قرار گرفته است. کمیسیون فنی تصمیم گرفت که بازی باید دوباره برگزار شود. در ۱۰ سپتامبر ۱۹۳۹، دوباره در زمین "شالواره"، دو تیم سعی کردند یکدیگر را حذف کنند اما تئوتا برتر بود و با نتیجه سه بر یک پیروز شد. این به معنی حذف ش.اس. اسماعیل کمالی از این مسابقات بود
خوزه د آکوستا ، اس جی (۱۵۳۹ یا ۱۵۴۰ در مدینه دل کامپو، اسپانیا - ۱۵ فوریه ۱۶۰۰ در سالامانکا، اسپانیا) یک مبلغ مذهبی یسوعی اسپانیایی قرن شانزدهم و طبیعت گرا در آمریکای لاتین بود. استنباطات او در مورد اثرات سوء عبور از آند در ۱۵۷۰ مربوط به نازک بودن جو برای نیازهای انسان بود. امروزه به انواع بیماری ارتفاع به عنوان "بیماری آکوستا" گفته می شود. زندگی. خوزه د آکوستا در مدینا دل کامپو در اسپانیا به دنیا آمد، جایی که والدینش در این شهر دشت، حدود بیست و چهار مایلی وایادولید، در کاستیل قدیم، در ساحل چپ رودخانه باتلاقی زاپاردیل، و مشرف به شهر قدیمی زندگی می کردند. قلعه لا موتا. او دارای پیشینهٔ متقابل بود. پدر و مادر او پنج پسر به نام های جرونیمو، کریستووال، خوزه، دیگو و برناردو داشتند. برادران آکوستا همشهریان سرباز قدیمی برنال دیاز بودند که داستان فتح مکزیک را تعریف می کرد، اما آنها سال ها از او کوچکتر بودند. در سال ۱۵۵۳، در سیزده سالگی، آکوستا در انجمن عیسی در مدینه دل کامپو مبتدی شد. چهار برادر آکوستا به این دستور پیوستند. خوزه قبل از ترک اسپانیا، مدرس الهیات در اوکانیا بود، و در آوریل ۱۵۶۹، قرار بود به لیما، پرو، ج
ایی که یسوعیان در سال آینده تأسیس شده بودند، فرستاده شود. به گفته یکی از محققان، آکوستا «مردی سنگین با خلق و خوی نامطمئن و مالیخولیایی» بود. پاناما. در سن ۳۲ سالگی، آکوستا با چندین یسوعی دیگر در سال ۱۵۷۰ اسپانیا را ترک کرد و در کارتاخنا، کلمبیا و سرانجام در نابره د دیوس فرود آمد و سپس در ۱۸ لیگ - حدود لیگ سفر کرد) - جنگل گرمسیری. او تحت تأثیر مناظر، مناظر بدیع در هر نوبت قرار می گرفت، و در کاپیرا به شوخی های هوشمندانه لشکر میمون ها علاقه داشت. او از پاناما به پرو رفت تا کار تبلیغی را دنبال کند. او انتظار داشت در عبور از خط استوا گرمای شدید غیرقابل تحملی را تجربه کند، اما در ماه مارس آنقدر خنک بود که به ارسطو و فلسفه او خندید.
فِلتان (؛ ) یک کمون در دپارتمان کروز واقع در ناحیه نوول-آکیتن در مرکز فرانسه است. در این ناحیه که مملو از دریاچه ها و رودخانه است، جنگل داری و کشاورزی رواج دارد.
ژاک-ژوزف گرانشه (؛ ؛ – ) استاد دانشگاه و پزشک متخصص کودکان اهل فرانسه بود. وی پزشکی را در پاریس خواند و مدتی در چند بیمارستان از جمله بیمارستان پیتیه-سالپتریر دستیار پزشک بود. گرانشه بافت شناسی را از لویی آنتوان رانویه فرا گرفت و بعد به آسیب شناسی روی آورد. او در سال ۱۹۰۰ به عنوان نایب رئیس هیئت مدیره انستیتو پاستور انتخاب شد. گرانشه به سبب پژوهش هایش در زمینهٔ سل شهرت دارد. وی در ایجاد تدابیر پیشگیرانه در جلوگیری از سل در دوران کودکی پیشگام بود و از طرفداران قرنطینه و ضدعفونی در مبارزه با این بیماری بود. گرانشه در سال ۱۸۹۷ با همکاری ژول کومبی و آنتوان مارفان «"رساله ای در مورد بیماری های دوران کودکی"» را تألیف کرد. در سال ۱۸۸۵، گرانشه و آلفرد ولپیان در متقاعد کردن لوئی پاستور (۱۸۲۲–۱۸۹۵) برای انجام نخستین واکسیناسیون موفق علیه هاری بر روی ژوزف میستر، پسر ۹ ساله ای که سگی هار به وی حمله کرده بود، نقش مهمی داشتند. در سال ۱۸۸۷ به درخواست پاستور، گرانشه از واکسیناسیون هاری در جلسه ای در فرهنگستان ملی پزشکی دفاع کرد و به نرخ بقای موفق آن اشاره کرد.
اصطلاح عامیانهٔ فِم بوی () به مردانی (معمولا سیسجندر) اشاره دارد که خود را با رفتارهای اصولاً زنانه بیان می کنند. شکل املایی تغییریافتهٔ femboi به افراد ال جی بی تی کیو از هر جنسیتی اشاره دارد که ظاهر مردگونهٔ لطیفی دارد. به عنوان زیبایی شناسی اینترنتی می تواند از طریق استفاده از جواهرات، پوشیدن لباس و آرایش زنانه، یا بیان ویژگی های رفتاری زنانه ابراز شود. "فم بوی" می تواند هم به عنوان اصطلاح جنسی و هم غیرجنسی به کار رود. این کار نشان دهنده گرایش جنسی یا نقش جنسیتی خاص نیست. این اصطلاح در دههٔ ۱۹۹۰ پدید آمد و از آن زمان، به وسیلهٔ انجمن های اینترنتی و رسانه های اجتماعی محبوبیت یافت. گسترش آن ابتدا از ۴چن آغاز شد و به سایت های دیگری مانند ردیت و تیک تاک سرایت کرد و هشتگ های ترندشده ای مانند «#femboyfriday» توجه رسانه ها را به خود جلب کرد. در مطالعات جنسیت، این اصطلاح به عنوان شناسه ای برای افراد تراجنسیتی به کار رفته است. در مطالعات پورن، این اصطلاح شناسه ای برای نقش فرد مطیع در آمیزش و یکی از عناصر نمایش دهندهٔ فانتزی جنسی در نظر گرفته شده است. مرد باید تستوسترون خالص باشه کاربرد. ریشه شناسی. بر اساس "دیکشنری
.کام"، اصطلاح "فم بوی" دست کم از دهه ۱۹۹۰ رواج یافته است. این واژه یک ترکیب زبانی است که از کلمات (کوته نوشت "فمینی" و "فم" به معنای زنانه) و "بوی" (به معنای پسر) تشکیل شده است. یکی از اولین کاربردهای این اصطلاح در نسخه ۱۹۸۱ "فرهنگ اختصارات" (Abbreviations Dictionary) به ویراستاری و عکاسی رالف دی سولا دیده می شود. گونه "femboi" از اصطلاح ال جی بی تی کیو "boi" استفاده می کند. تا سال ۲۰۰۰، اصطلاح «boi" برای اشاره به «مرد گی جوان و جذاب» به کار می رفت. همچنین، اصطلاح «boi» به صورت مستقل از معانی مرتبط با جنسیت، به عنوان املای جایگزین برای پسر استفاده شده است. تعاریف. "فم بوی" ("Femboy") به فردی مذکر یا نان-باینری اشاره دارد که از عناصر زیبایی شناختی و فرهنگی زنانه برای بیان جنبه ای زنانه تر از ظاهر سنتی مردانه استفاده می کند. "فرهنگ انگلیسی کالینز" فم بوی را «مردی که ظاهر و رفتارش به صورت متعارف زنانه تلقی می شود» تعریف می کند. بر اساس "دیکشنری.کام"، گونه "femboi" ممکن است به افراد «ملایم تر»، مانند مردان جوان ترنس یا زنان بوچ لزبین اشاره داشته باشد. این اصطلاح در ابتدا به عنوان عبارت تحقیرآمیز علیه مردان غیرمرد
انه به کار می رفت، اما از آن زمان بازپس گیری شده است، هرچند هنوز ممکن است به عنوان توهینی علیه زنان ترنس استفاده شود. فم بوی اصطلاحی برای بیان جنسیت است و گرایش جنسی یا هویت جنسیتی فرد را تعریف نمی کند. همراه با اصطلاحاتی مانند "سیسی"، "فم بوی" صرفاً معنای پورنوگرافیک ندارد و ممکن است به مردی اشاره کند که در فعالیت های غیرجنسی مانند مبدل پوشی یا فتیش مبدل پوشی شرکت دارد. برچسب "فم بوی" در پلتفرم هایی مانند تامبلر برای نشان دادن نقش جنسی همجنس گرا مشابه نقش زنانه در فرهنگ غربی استفاده می شود؛ این اصطلاح با واژگانی مانند و "پوسی بوی" مرتبط است و برای اشاره به «مردان خودشناس زنانه نما و آندروفیلیک که منحصراً به دنبال دخول از سوی مردان سلطه گر و مردانه هستند» به کار می رود. ریچارد ویتنیورگو می گوید این برچسب ها به افراد کمک می کند هویت جنسی و نقش های جنسی خود را به شکلی منسجم و قابل شناسایی برای دیگران تعریف کنند، و این هویت با تجربه های برخی همجنس گرایان در فرهنگ های غیرغربی اشتراکاتی دارد. فم بوی ها مورد فتیشیسم قرار گرفته اند و به عنوان یک شیء یا موضوع جذابیت جنسی خاص مورد توجه قرار می گیرند. برخی از گروه ها ی
ا جوامع فم بوی در انتخاب افرادی که اجازه مشارکت در این گروه ها را دارند، گزینشی و محدودکننده عمل می کنند و این کار به ایجاد درون گروهی و برون گروهی منجر شده است.
آلفرد ولپیان (؛ – ) متخصص مغز و اعصاب، روان پزشک و کالبدشناس اهل فرانسه بود. او کاشف آدرنالین در مغز غده فوق کلیوی بود و نخستین کسی بود که از اصطلاح «فیبریلاسیون» برای توصیف یک ریتم نامنظم آشفته قلب استفاده کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (افسر) شده است.
جزایر برادر شمالی و جنوبی یک جفت جزیرهٔ کوچک هستند که در رودخانهٔ شرقی نیویورک، بین برانکس و جزیرهٔ ریکرز قرار دارند. جزیرهٔ برادر شمالی، زمانی محل بیمارستان ریورساید بود که برای قرنطینهٔ بیماران استفاده می شد؛ اما اکنون خالی از سکنه است. این جزایر مدت ها تحت مالکیت خصوصی بودند، اما در ۲۰۰۷ میلادی، توسط دولت فدرال و بودجهٔ شرکت (سازمانی غیرانتفاعی با مأموریت ایجاد پارک های عمومی و محافظت از زمین ها برای مردم) خریداری شد. هر دو جزیره به شهر نیویورک سپرده شدند، اما در حال حاضر به عنوان پناهگاهی برای پرندگان آبی تعیین شده اند. بر اساس گزارش ادارهٔ بوستان ها و تفریح شهر نیویورک، که بر جزایر نظارت دارند، جزیرهٔ برادر شمالی حدود ۲۰ جریب (۸ هکتار) زمین، و جزیرهٔ برادر جنوبی حدود ۶ جریب (۲/۴ هکتار) زمین دارد. دسترسی عمومی به جزیره ممنوع است، اما گاهی به محققان و روزنامه نگاران اجازهٔ ورود به جزیره داده می شود. یکی از کارکنان ادارهٔ بوستان ها، بازدیدکنندگان را مشایعت و محافظت می کند. تاریخچه. هر دو جزیره در ۱۶۱۴ میلادی، تحت مالکیت کمپانی هند غربی هلند قرار داشتند و در اصل نامیده می شدند که به انگلیسی، «برادران» ترجمه
شده است. یک منبع بیان می کند که این جزایر، توسط دریانورد و کاشف هلندی آدریائن بلاک نام گذاری شده اند. در اواخر دههٔ ۱۶۰۰، جزایر متعلق به بریتانیایی هایی بود که این منطقه را اشغال کرده بودند. در ۱۶۹۵ دولت، هر دو جزیره را به جیمز گراهام اعطا کرد. اما گراهام تلاشی برای توسعهٔ جزایر نکرد. جزایر برادران شمالی و جنوبی، در ابتدا بخشی از شهرستان کویینز بودند. در ۸ ژوئن ۱۸۸۱، جزیرهٔ برادر شمالی به محلی که در آن زمان بخشی از کلان شهر نیویورک بود و بعدها به برانکس تبدیل شد، منتقل شد. در ۱۶ آوریل ۱۹۶۴ جزیرهٔ برادر جنوبی به برانکس منتقل شد. جزیرهٔ برادر شمالی. اگر در ۱۸۶۹ در شمال جزایر یک فانوس دریایی ساخته شد، اما این مکان تا سال ۱۸۸۵ خالی از سکنه بود. در اواسط دههٔ ۱۸۸۰ بیمارستان ریورساید از جزیرهٔ بلک ول که اکنون به عنوان جزیرهٔ روزولت شناخته می شود، به آنجا منتقل شد. بیمارستان ریورساید در دههٔ ۱۸۵۰ به عنوان مرکزی برای درمان آبله و ایزوله کردن قربانیان آن بیماری تأسیس شد. مأموریت آن در نهایت به سایر بیماری هایی که نیاز به قرنطینه داشتند، مانند حصبه و سل گسترش یافت. در طول همه گیری فلج اطفال سال ۱۹۱۶، ریورساید بیماران ز
یادی را درمان کرد. مانند دروازه ساحلی، قدیمی ترین ساختمان در ۱۸۸۵ ساخته شد. و آخرین ساختمانی که تأسیس شد، اقامتگاه بیماران سل بود که در ۱۹۴۳ افتتاح شد. به دلیل سهولت دسترسی به واکسن سل و افزایش استفاده از آن پس از ۱۹۴۵، این اقامتگاه طی یک دهه منسوخ شد. این جزیره محل غرق شدن کشتی بخار "ژنرال اسلوکام" بود که در ۱۵ ژوئن ۱۹۰۴ در آتش سوخت. ۱۰۲۱ نفر یا بر اثر آتش سوزی در کشتی یا غرق شدن، قبل از اینکه کشتی در سواحل جزیره بنشیند، جان باختند. مری مالون، که به عنوان مری حصبه هم شناخته می شود، بیش از دو دهه در جزیره محبوس بود تا اینکه در نوامبر ۱۹۳۸ به علت سکته مغزی در آنجا درگذشت. او اولین شخصی است که در ایالات متحده به عنوان حامل بیماری شناخته شد و به خاطر نقشش در همه گیری حصبه در شهر نیویورک در ۱۹۰۶، به «مری حصبه» معروف شد. محققان تخمین می زنند که مالون حداقل یکصد و بیست و دو نفر از جمله پنج کشته را آلوده کرده است. بر اساس مقاله ای در مجلهٔ اسمیتسونیان، نیاز به بیمارستانی برای قرنطینه در یک مکان دورافتاده، در دههٔ ۱۹۳۰ کاهش یافته بود؛ زیرا پیشرفت های بهداشت عمومی، نیاز به قرنطینهٔ تعداد زیادی از افراد را کاهش داد. پس
از جنگ جهانی دوم، این جزیره جانبازان جنگی را که دانشجوی کالج های محلی بودند را در خود جای داد. پس ار کاهش "کمبود مسکن" در سراسر کشور، این جزیره دوباره تا دههٔ ۱۹۵۰ متروک شد. پس از آن، مرکزی برای درمان نوجوانان معتاد به مواد مخدر، در جزیره افتتاح شد. این مرکز ادعا کرد که برایس اولین بار، امکانات درمانی، توانبخشی و آموزشی را به مجرمان جوان مواد مخدر ارائه می دهد. معتادان به هروئین را در این مرکز، تا زمانی که پاک شوند، در اتاقی حبس می کردند. بسیاری از آن ها مدعی بودند که برخلاف میل خود بازداشت شده اند. فساد کارکنان و هزینه ها باعث شد این مرکز در ۱۹۶۳ برای همیشه تعطیل شود. گفته می شود این مرکز، الهام بخش نمایشنامهٔ "آیا یک ببر کراوات می زند؟" بوده است که سال ۱۹۶۹ در برادوی اجرا شد و به شناخته شدن آل پاچینو کمک کرد. از اواسط دهه ۱۹۶۰، شهرداران نیویورک کاربردهای مختلفی را برای این جزیره در نظر گرفتند و به عنوان مثال، "جان لیندسی" شهردار وقت نیویورک، پیشنهاد فروش آن را داد و اد کاچ، دیگر شهردار نیویورک، فکر کرد می توان آن را به مسکنی برای بی خانمان ها تبدیل کرد. همچنین در نظر داشتند، زندان واقع شده در جزیرهٔ ریکرز
را، در این جزیره گسترش بدهند. اکنون این جزیره پناهگاهی برای حواصیل ها و دیگر پرندگان ساحلیِ در حال حرکت است. همچنین در حال حاضر متروکه و برای بازدید از آن برای عموم ممنوع است. بیشتر ۲۵ ساختمان اصلی هنوز پابرجا هستند و مراحل مختلف فرسودگی را طی می کنند. از این رو، مجوزهای بازدید فقط برای «اهداف علمی قانع کننده» صادر می شوند. برخی از ساختمان ها در معرض خطر ریزش قرار دارند. همچنین جنگل انبوهی، ساختمان های ویران شدهٔ بیمارستان را از نظر پنهان نگه داشته است. در اکتبر ۲۰۱۴، مارک لوین، عضو شورای شهر نیویورک و رئیس کمیته پارک های شورای شهر، هیئتی را برای بازدید از جزیره رهبری کرد. و پس از آن، تمایل خود را برای "باز کردن جزیره به صورت محدود" اعلام کرد. در اکتبر ۲۰۱۶، مجله "نیویورک" گزارش داد که این شورا به دانشکدهٔ طراحی دانشگاه پنسیلوانیا، طرحی در مورد چگونگی تبدیل جزیره به پارک، با دسترسی کنترل شده توسط عموم، سفارش داده است. در ۲۰۱۶، مدیر اجرایی "خانه تاریخی تراست" هشدار داد که به دلیل خرابی ساختمان ها و سوراخ های ایجاد شده در آن ها، خطرات زیادی وجود دارد. علاوه بر حل آن مشکلات، نیاز به وجود یک اسکله هم احساس می شد.
به طور کلی، به نظر می رسد که هزینهٔ بسیار زیادی می طلبد و به همین خاطر، تابحال هیچ گام واقعی و مؤثری تاکنون برداشته نشده است. در ۲۰۱۷، "جاش رابین"، گزارشگر کانال اجازه یافت از جزیرهٔ شمالی بازدید کند. او گزارشی ویدیویی منتشر کرد که شامل برخی از ساختمان های متروکه بود. همچنین در ۲۰۱۷، شبکه تلویزیونی ساینس یک قسمت از سریال را در این جزیره فیلمبرداری کرد. روزنامه نگار "دیو موشر"، خدمه را همراهی کرد و همچنین گزارش و عکس های ثابتی از ساختمان ها و محیط منتشر کرد. در این گزارش آمده است که جزیره هم «وهم آور» و هم «زیبا» است، اما افزود که بیشتر ساختمان ها ناامن هستند و پیچک سمی در همه جا مشکل ساز است. جزیرهٔ برادر جنوبی. در اواسط قرن ۱۹؛ "آلفرد وایت"، که مسئول بهداشت عمومی شهر بود، از جزیرهٔ برادر جنوبی به عنوان اولین زباله دان شهر استفاده کرد. به طوری که برای پاکسازی شهر (فقط منهتن و جزایر آن)، زباله، کود، احشام و لاشه را به آنجا می فرستادند. با اینحال، این جزیره تنها حدود نیم مایل از برانکس و املاک روستایی ثروتمندان شهر، مانند "ویلیام لیگت" و "جیکوب لوریلارد"، که هر دو از تاجران تنباکو بودند، فاصله داشت. همچنین به