Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فولیکول ثانویه یا آنترال که برخی آن را با فولیکول بالغ (گرآف) یکسان می دانند، یک فولیکول تخمدانی است که در مرحله دوم فولیکولوژنز پدید می آید. تعاریف محققان هنگام تکامل یک فولیکول در مرحله بندی فولیکولوژنز متفاوت است، برخی بیان می کنند که فولیکول آنترال هنگام ورود به مرحله "ثانویه" پدید می آید و پس از آن به فولیکول بالغ یا گرآف تبدیل می شود و برخی دیگر نیز بر این عقیده هستند که هنگام ورود به مرحله "سوم" تشکیل این فولیکول صورت می گیرد. مشخصات. فولیکول آنترال با تشکیل یک حفره پر از مایع به نام آنتروم در مجاورت تخمک، پدید می آید. سلول های گرانولوزا و تکا به همراه افزایش حجم آنتروم به میتوز خود ادامه می دهند. بعد از این مرحله، فولیکول گرآف یا بالغ پدید می آید و در طول تخمک گذاری به حداکثر قطر خود (۲۰–۲۲ میلی متر) می رسد. فولیکول های آنترال می توانند به اندازه بسیار بزرگی دست یابند و تنها در صورت وجود مقادیر زیادی از هورمون محرک فولیکول (FSH) که در این مرحله از فولیکولوژنز به بالاترین مقدار خود می رسد، به وجود می آید. با فرمان گرادیان مورفوژنیک ترشح شده از تخمک، سلول های گرانولوزای فولیکول آنترال شروع به تمایز خود
به چهار زیرگروه متمایز می کنند: "کرونا رادیاتا" که زونا شفاف را احاطه کرده است، "غشایی" که در داخل لایه بازال قرار دارد، "پری آنترال" که در مجاورت آنتروم قرار دارد و "کومولوس افوروس" که سلول های غشایی و تاج رادیاتا گرانولوزا را به یکدیگر متصل می کند. هر نوع سلول در پاسخ به FSH رفتار متفاوتی دارد. تأثیر غدد درون ریز. سلول های تکا، گیرنده های دریافت کننده هورمون لوتئینیزه کننده (LH) را سنتز می کنند. LH سبب تولید آندروژن توسط سلول های تکا می شود، به ویژه آندروستندیون که توسط سلول های گرانولوزا برای تولید استروژن، عمدتاً استرادیول، به کار می رود. در نتیجه این فرایند، سطح استروژن شروع به افزایش می کند. شمارش فولیکول آنترال. "َشماره فولیکول های آنترال" (AFC) تعداد فولیکول هایی است که معمولاً در هر دو تخمدان با هم شروع به تشکیل می کنند و با سونوگرافی ترانس واژینال قابل تشخیص است. AFC پایین عامل اصلی در تشخیص ذخایر ضعیف تخمدان است که باروری ضعیف را به همراه دارد. این عارضه با تعداد کم تخمک های باقی مانده در تخمدان ها مشخص می شود و معمولاً با سطوح بالای هورمون محرک فولیکول (FSH) همراه است. چندین مطالعه نشان می دهد که
آزمایش AFC در پیش بینی نتیجه IVF دقیق تر از آزمایش FSH پایه برای زنان مسن تر (سن کمتر از ۴۴ سال) عمل می کند. با این حال، به نظر نمی رسد این آزمایش ها، اطلاعات پیش بینی کننده ای در مورد میزان موفقیت بارداری بدهند. تعداد فولیکول آنترال همچنین عامل اصلی موفقیت بارداری در روش تحریک بیش از حد تخمدان است. هنگام انجام سونوگرافی برای تعداد فولیکول های آنترال، سه دسته وجود دارد: پیشنهاد شده است که شمارش فولیکول های آنترال با قطر ۲–۵ یا ۴–۶ میلی متر اهمیت بیشتری داشته باشد. از سوی دیگر، احتمال می رود که تعداد فولیکول های آنترال کوچکتر (۲–۵ میلی متر) با تعداد کل فولیکول های آنترال (۲–۱۰ میلی متر) ارتباط زیادی داشته و بررسی همه فولیکول های آنترال قابل شناسایی ۲–۱۰ میلی متر برای مقیاس AFC اهمیت بالایی داشته باشند. اندازه گیری قطر عملی ترین روش برای ارزیابی AFC در عمل بالینی ارائه می شود. ردیابی فولیکولی خودکار سه بعدی (۳ بعدی) یک تکنیک در حال توسعه است که می تواند اختلاف های معمول بین اندازه واقعی فولیکول و آن چیزی که توسط آزمایشگر برآورد می شود را در تخمین AFC به طور قابل ملاحظه ای کاهش دهد.
یهودیان آلمان نازی نخستین جامعه ای بودند که تحت سیاست نژادی نازی ها رنج بردند. سیاست نازی ها علیه یهودیان آلمان به صورت تدریجی بود و برخی ادعا می کنند که این جنبه بخشی از یک برنامه هدفمند بود. در مقابل، برخی دیگر ادعا می کنند که این تدریجی بودن بازتاب توسعه های نظام حکومتی ناسیونال-سوسیالیست است. با به قدرت رسیدن نازی ها در ژانویه ۱۹۳۳، وضعیت یهودیان در آلمان به شدت بدتر شد. از زمان روی کار آمدن نازی ها تا آغاز جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹، اکثر یهودیانی که در آلمان نازی زندگی می کردند، فرار کردند و به ایالات متحده، آمریکای جنوبی، اسرائیل و بریتانیا رفتند و آنجا پناه گرفتند. در اواخر دهه ۳۰، جریان خواستار خروج افزایش یافت و مسئله پناهندگان یهودی از آلمان نازی تشدید شد. کشورهای مختلف جهان موافقت کردند بسیاری از این پناهندگان را بپذیرند، اما معمولاً سهمیه مهاجرت را فراتر از سهمیه های تعیین شده افزایش ندادند. بریتانیا موافقت کرد تا به کودکان یهودی از آلمان تا سن ۱۷ سالگی اجازه مهاجرت به قلمرو خود را در قالب عملیات «کیندرترانسپورت» (انتقال کودکان) بدهد. در دوره بین روی کار آمدن نازی ها تا آغاز جنگ جهانی دوم، حدود ۴۰
۰٬۰۰۰ پناهنده یهودی از قلمرو آلمان نازی (از جمله اتریش پس از آنشلوس) در کشورهای مختلف جهان پذیرفته شدند. اکثر یهودیانی که به موقع از قلمرو آلمان نازی خارج نشدند، حدود ۲۲۵٬۰۰۰ نفر، در طول سال های جنگ در چارچوب راه حل نهایی نابود شدند. انزوای اجتماعی ۱۹۳۳–۱۹۳۴. در دهه ۲۰ صد بیستم حدود ۵۰۰٬۰۰۰ یهودی در آلمان زندگی می کردند. آنها از برابری حقوقی و اجتماعی بهره مند بودند و به طور کلی در جامعه آلمانی در طبقه متوسط و بالاتر ادغام شده بودند و حتی نقش های کلیدی در جمهوری وایمار ایفا می کردند. آنها دارای سازمان های سیاسی و دینی متعددی بودند، مانند «اتحادیه مرکزی شهروندان آلمانی یهودی مذهب» و «اتحادیه اسرائیل». با این حال، آنها با چند مشکل روبرو بودند مانند مشکل با سازماندهی جوامع خود، مشکلاتی با حزب نازی، ادغام یهودیان شرق اروپا در جامعه یهودی آلمان، چگونگی ادغام صهیونیسم با وطن پرستی آلمانی و موارد دیگر. ادعای آلمانی مبنی بر اینکه یهودیان بر جهان حکمرانی می کنند، به آلمان کمک کرد تا بدون دریافت انتقاد قاطع و شدید از کشورهای جهان، علیه یهودیان اقدام کند. یهودیان در ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی، در تلاش های خود برا
ی تأثیرگذاری بر دولت های خود جهت کمک به یهودیان آلمان، ظاهراً این ادعا را تأیید می کرد. در سال های ۱۹۳۴–۱۹۳۳، هیتلر هنوز قصد واقعی خود را فاش نکرده بود، زیرا از واکنش منفی افکار عمومی اروپا نسبت به حکومتش می ترسید. پنهان کردن اهدافش از دنیا و اکثر مردم آلمان، اجرای آنها را بدون مزاحمت ممکن ساخت. روز تحریم (۱۹۳۳). در اول آوریل ۱۹۳۳، روز تحریم برگزار شد که در طی آن گروه هایی از زورگویان، افراد اس آ (که به "پیراهن های قهوه ای" شهرت داشتند)، به کسب و کار یهودیان یورش بردند، به تجهیزات و کالاها آسیب زدند، در محله های یهودی ناآرامی ایجاد کردند و به یهودیان حمله کردند. یولیوس اشترایخر، تحت نظارت یوزف گوبلس، وزیر تبلیغات، در راس این تحریم قرار داشت. گشتی های افراد اس آ در ورودی های فروشگاه های یهودی مستقر شده و از ورود مردم آلمانی جلوگیری می کردند. مواد تبلیغاتی ضدیهودی پخش شد که به ادامه تحریم اقتصادی علیه یهودیان دستور می داد. روز تحریم، اولین گام معنادار علیه یهودیان در آلمان نازی بود. این تحریم چندین هدف از نظر سیاست داخلی آلمان داشت. یکی از اهداف، زدن مُهر نازی بر کل جامعه آلمانی بود، به گونه ای که ایدئولوژی به
تمام طبقات اجتماعی نفوذ کرده و به عنوان «ایجاد نظم جدید» دیده شود. این کار با استفاده از یک مخرج مشترک - نفرت از یهودیان - انجام گرفت. روز تحریم همچنین به عنوان ابزاری برای جلب طبقه بورژوازی به ایدئولوژی نازی عمل کرد، و این از طریق آسیب زدن به همان بخش در جامعه یهودی صورت می گرفت. بسیاری از یهودیان در آلمان از تجارت معاش می کردند، و تحریم اقتصادی قصد داشت کل جامعه یهودی را ورشکسته کند. واکنش جهان آزاد فوری بود. کشورهای بسیاری از جمله هلند، فرانسه، بلژیک، بریتانیا و ایالات متحده اعلام کردند که تحریم اقتصادی علیه آلمان را اعمال می کنند. نازی های مضطرب، تحریم اقتصادی را در همان روز متوقف کردند. اخراج یهودیان از مشاغل و سوزاندن کتاب ها. در آوریل ۱۹۳۳، قانونی برای بازسازی خدمات دولتی حرفه ای تصویب شد که از کارمندان غیرآری خواست تا از مشاغل خود در دفاتر دولتی کناره گیری کنند. ۲۰۰۰ یهودی از مشاغل خود در دفاتر دولتی، مؤسسات آموزشی، دادگاه ها، سیستم های روزنامه و مراکز سرگرمی اخراج شدند. همچنین کار پزشکان یهودی در بیمارستان ها متوقف شد. هدف نازی ها یهودیان را از اموال و دارایی هایشان محروم کرده و تفکیک آنها از جمعیت آ
لمانی بود. در ۱۰ مه ۱۹۳۳، آتش سوزی علنی کتاب ها در سراسر آلمان برگزار شد، که در آن بالای ۲۵٬۰۰۰ آثار نویسندگان یهودی و آثاری که رژیم نازی را محکوم می کردند، به آتش کشیده شدند. همچنین استفاده از آثار فرهنگی یهودی مانند موسیقی (فلیکس مندلسون)، نمایش نامهها، فیزیک (آلبرت اینشتین)، روان شناسی (زیگموند فروید) ممنوع شد. در سپتامبر ۱۹۳۳، حکومت یک اداره فرهنگی جدید تأسیس کرد که حوزه های فرهنگی را هماهنگ می کرد. یهودیان از پیوستن به آن محروم بودند و از هرگونه فعالیت فرهنگی منع شدند. یهودیان در انتخاب مشاغل آزاد محدود شده بودند و تعداد آنها در مؤسسات آموزش عالی به یک درصد محدود گردید. انزوای قانونی ۱۹۳۹–۱۹۳۵. قوانین نورنبرگ (۱۹۳۵). قوانین نورنبرگ دو قانون اساسی هستند که در ۱۵ سپتامبر ۱۹۳۵ در نورنبرگ، در جلسه رایشستاگ به تصویب رسیدند که اصل این قوانین سلب شهروندی رایش کامل از یهودیان ساکن آلمان، و مقررات قانونی که هدف اعلام شده آن ها حفظ خلوص نژاد آریایی بود. این قوانین به عنوان پایه ای «قانونی» برای تعقیب یهودیان، از دست دادن موقعیت های عمومی و اقتصادی آنها، توقیف اموالشان، و همچنین تعقیب یهودیان و نیمه یهودیان بر اساس
نژادپرستی عمل کردند. در قوانین نورنبرگ، شهروندی یهودیان در آلمان لغو شد. همچنین، آنها از نمایش دادن و برافراشتن پرچم رایش ممنوع شدند. به یهودیان اجازه نداده شد که خدمتکارانی زیر ۴۵ سال (آغاز سن پیری) استخدام کنند. علاوه بر این، ازدواج های مختلط به طور کامل ممنوع اعلام شد. با گذشت زمان، قوانین تبعیض آمیز بیشتری علیه یهودیان اضافه شد و زندگی آنها در آلمان را غیرممکن ساخت. برای مثال، یهودیان از نشستن بر روی نیمکت های عمومی در پارک ها منع شدند، از بازدید از موزه ها، کافه ها، تئاترها، سینماها، استخرهای شنا و غیره ممنوع شدند. مجوز رانندگی آنها لغو گردید، خرید تنها به یک ساعت محدود شد. نگهداری از کت های خز ممنوع و هر کسی که این قانون را نقض کند، ممکن بود با مجازات مرگ روبرو شود. آریایی سازی. پس از قوانین نورنبرگ، قوانین بیشتری در چارچوب فرایند آریایی سازی اقتصاد آلمان منتشر شد: مصادره کسب وکارها؛ سلب مجوزهای کار از وکلای دادگستری و دور کردن یهودیان از محل های کار، به عنوان بخشی از فرایند جداسازی آنها از زندگی اقتصادی کشور؛ هر یهودی ملزم به اعلام دارایی هایی بیش از ۵,۰۰۰ مارک بود. در سال ۱۹۳۸، تشدید نگرش های نازی ها
نسبت به یهودیان رخ داد. در حالی که پیش از این، یهودیان ناخواسته بودند، اما اجازه داشتند زندگی درونی خود را در اجتماع ادامه دهند، از سال ۱۹۳۸ محروم سازی اقتصادی آنان، تشویق به مهاجرت و اخراج آنها از آلمان آغاز شد. تا پایان ۱۹۳۸، آلمانی ها بر تمامی دارایی های یهودیان مسلط شدند، که با استفاده از اسناد فروش ظاهراً قانونی از آنها ربوده شده بود، حتی اگر مبلغ ذکر شده در آنها ناچیز بود. در ابتدای سال ۱۹۳۸، هر یهودی در آلمان موظف بود گذرنامه خود را تحویل دهد، در حالی که گذرنامه های جدید تنها برای یهودیانی صادر می شد که قصد مهاجرت داشتند؛ در ماه ژوئیه، وزارت کشور دستوری صادر کرد که بر اساس آن تمام یهودیان باید تا پایان سال به پلیس مراجعه کنند تا کارت شناسایی دریافت کنند، که باید به طور دائم همراه داشته باشند؛ در ۱۷ اوت، دستوری صادر شد که از ۱ ژانویه ۱۹۳۹، یهودیانی که نام های شخصی آنها در لیست پیوست (که شامل نام های تورات و خیالی بود) ذکر نشده بود، ملزم بودند نام های «سارا» یا «اسرائیل» را پیش از نام خود اضافه کنند. در مارس ۱۹۳۸، اتریش به آلمان ضمیمه شد (آنشلوس). در پی این انضمام، حدود ۲۰۰ هزار یهودی به رایش اضافه شدند
که آنها نیز تحت قوانین نورنبرگ قرار گرفتند. وزارت آلمانی امور یهودیان، که تحت رهبری آدولف ایشمن بود، مسئول اجرای قوانین علیه یهودیان و اخراج آنها از اتریش بود. یهودیان از دارایی هایشان محروم شده و مجبور به مهاجرت به خارج از خاک آلمان یا حتی به خارج از مناطق تحت کنترل آلمان شدند، بر اساس تصمیم نازی ها. پول حاصل از مصادره دارایی ها برای تأمین هزینه های اخراج یهودیان به کار رفت و مازاد آن به خزانه داری آلمان منتقل شد. شب بلورین. در اکتبر ۱۹۳۸، آلمان به زور حدود ۱۶,۰۰۰ یهودی لهستانی ساکن آلمان را به خاک لهستان اخراج کرد. یهودیان به مرز منتقل شدند، اما دولت لهستان از پذیرش آنها خودداری کرد و یهودیان در زمستان، بدون غذا، آب و پناهگاه در منطقه بی دفاع بین دو کشور ماندند. یهودیان لهستان تلاش کردند تا به اخراج شدگان کمک کنند، اما اکثر آنها در شرایط دشوار جان باختند. در میان یهودیانی که به مرز هدایت شدند، اعضای خانواده هرشل گرینشپان، یک دانشجوی یهودی ۱۷ ساله بود که به صورت مخفیانه در پاریس زندگی می کرد. در ۷ نوامبر، به عنوان اعتراض به احراج هزاران یهودی، گرینشپان به زندگی ارنست فوم رات، مشاور سفارت آلمان در فرانسه، پا
یان داد. در پاسخ به ترور مشاور سفارت آلمان، در ۹ نوامبر ۱۹۳۸، پوگروم انتقام جویانه ای توسط نیروهای پلیس سیاسی علیه یهودیان برلین برگزار شد و برای اولین بار، یهودیان آلمان با خشونت و خطر جانی مواجه شدند. در طول پوگروم، شورشیان به خانه های یهودیان حمله کردند، هزاران یهودی را کتک زدند، حداقل ۹۱ یهودی را کشتند، صدها کنیسه، مدرسه و فروشگاه را به آتش کشیدند، حدود ۷,۵۰۰ مغازه را تخریب کردند و ۳۰,۰۰۰ یهودی را در اردوگاه های کار اجباری بازداشت کردند. این پوگروم به «شب بلورین» معروف شد، به خاطر تکه های شیشه ای پراکنده از پنجره های ویترین فروشگاه های یهودیان. در نامه ای محرمانه در تاریخ ۱۹ نوامبر به دادستان کل هامبورگ، وزارت دادگستری تعیین کرد که تخریب کنیسه ها، گورستان های یهودی، فروشگاه ها و خانه های یهودیان، اگر به قصد غارت انجام نشده باشد، نباید موجب تعقیب قضایی عاملان آن شود. قتل یهودیان و وارد آوردن آسیب جسمی شدید تنها در صورتی مورد تعقیب قضایی قرار می گیرد که «از انگیزه های خودخواهانه» صورت گرفته باشد. هدف نازی ها تسریع در مهاجرت یهودیان از آلمان و مصادره دارایی های آنها بود. مهاجرت یهودیان از آلمان نازی. یهودیان
آلمان به سیاست های نازی به چندین روش پاسخ دادند. خیلی ها تصمیم گرفتند در برابر شرایط دشوار از کشور مهاجرت کنند، اما برخی باور داشتند که این طوفان گذرا خواهد بود، همانند گذشته در مواجهه با ضدیت های ضدیهودی، چرا که آنها دشوار می یافتند باور کنند که در کشوری فرهنگی مانند آلمان، وحشت به مدت طولانی ادامه یابد. از آنجا که سیاست نازی ها در قبال یهودیان ناسازگار و پلکانی بود، برخی از یهودیان دشواری داشتند آینده خود را درک کنند. برخی دیگر سازمان یافته و به پیشبرد امور پرداختند و در ۱۹۳۳ "نمایندگی ملی یهودیان آلمان" را تأسیس کردند. اکثر یهودیانی که از آلمان مهاجرت کردند در ایالات متحده، آمریکای جنوبی، بریتانیا، استرالیا و غرب اروپا پذیرفته شدند، و برخی به سرزمین اسرائیل در قالب موج پنجم علیا رفتند. اما تقاضا بیش از عرضه بود. مهاجران یهودی که سعی در مهاجرت به کشورهای دیگر داشتند با درهای بسته روبرو شدند. در اواخر دهه سی، سیاست نوین نازی ها آغاز شد که یهودیان را به مهاجرت داوطلبانه از آلمان و اتریش تشویق می کرد، با هدف «پاک سازی» رایش آلمان از یهودیان. ایشمن به عنوان مسئول اجرای این سیاست منصوب شد. به یهودیان اجازه داده
نشد تا دارایی های خود را به جز لباس هایی که بر تن داشتند، همراه ببرند. این سیاست بر یهودیان چکسلواکی که کمی پس از انضمام اتریش به آلمان، به آلمان ضمیمه شد، نیز اعمال شد. در میانه ۱۹۳۹، پس از «شب بلورین»، ۹۰۰ یهودی با کشتی «سنت لوئیس» از بندر هامبورگ آلمان به سمت کوبا حرکت کردند. مقامات کوبا اعلام کردند که ویزاهای ورودی که به یهودیان داده شده بود، لغو شده اند و کشتی به سمت ایالات متحده ادامه داد، اما آنها نیز از پذیرش پناهندگان امتناع ورزیدند. پس از یک ماه سفر در دریا، هلند، بلژیک، فرانسه و بریتانیا اعلام کردند که آماده پذیرش یهودیان هستند و کشتی به اروپا برگشت تا یهودیان در این کشورها پراکنده شوند. یهودیانی که در بریتانیا پذیرفته شدند، جان سالم به در بردند، اما متأسفانه برای یهودیانی که در هلند، بلژیک و فرانسه پذیرفته شدند، این کشورها سپس توسط نازی ها اشغال شدند و اکثر آنها در هولوکاست کشته شدند. در مجموع، از آغاز حکومت نازی ها تا آغاز جنگ جهانی دوم، ۲۸۲ هزار یهودی از آلمان مهاجرت کردند، که تقریباً نیمی از جمعیت یهودیان در آلمان بود، و به آنها ۱۱۷ هزار مهاجر یهودی از قلمروهای اتریش ضمیمه شده به آلمان افزوده
شد. سال های جنگ ۱۹۴۵-۱۹۳۹. با آغاز جنگ جهانی دوم، تقریباً ۲۲۵,۰۰۰ یهودی در آلمان باقی ماندند. آغاز جنگ به طور کامل درهای آلمان را برای مهاجرت یهودیان بست، مگر در موارد اخراج های اجباری و هدفمند توسط مقامات. تعداد کمی از پناهندگان یهودی که از آلمان فرار کرده یا اخراج شده بودند، در کشورها و مناطق اروپایی قرار گرفتند که به تدریج توسط آلمانی ها اشغال شد. برخی از آنها سفر فرار خود را به سمت شرق، جنوب یا غرب ادامه دادند هرچه که اشغال های آلمانی پیشروی می کردند، و برخی دیگر در مناطق اشغالی گرفتار شده و دوباره، با شدت بیشتری، قربانیان تعقیب نازی ها شدند. برخی یهودیان خودکشی را به اخراج ترجیح دادند. تقریباً ۱۰,۰۰۰ یهودی آلمانی در دوران رایش سوم خودکشی کردند - حدود ۲٪ از یهودیان آلمان. در سال های اخراج از برلین، ۱۹۴۱-۱۹۴۳، یک نفر از هر ۲۵ یهودی و همچنین یک نفر از هر ده نفری که اطلاعیه اخراج خود را دریافت کرده بودند، خودکشی کردند. اکثر این یهودیان خود را آلمانی های وفادار می دانستند. بسیاری از آنها باور داشتند که این واقعیت تصادفی که از والدین یهودی متولد شده بودند، آنها را - که در نظر خود آلمانی بودند - به یهودی تبدیل
نمی کند. آنها با اشعار گوته و شیلر را نقل کردن، به باخ و بتهوون گوش دادن، مدال هایی را که برای خدمت در ارتش آلمان دریافت کرده بودند، به تن داشتن خودکشی کردند. یک یهودی که در آن زمان خودکشی کرد نوشت: "ترجیح می دادم جانم را فدای وطنم کنم"، که از دیدگاه او وطن، آلمان بود. ملاحظاتی که در مورد اخراج و کشتار یهودیان آلمانی به کار می رفت با ملاحظاتی که در مورد بقیه یهودیان اروپایی متفاوت بود. توجه آلمانی ها در درجه اول به رسیدگی به میلیون ها یهودی در سرزمین های جدیدی که در شرق اروپا اشغال شد، معطوف شده بود. در مرحله اول، یهودیان لهستان در گتوها متمرکز شدند و در ادامه، واحدهای اینزاتسگروپن شروع به حذف کامل جوامع یهودی در سرزمین های که از اتحاد جماهیر شوروی اشغال شدند کردند. در شهرهای خود آلمان، گتوهایی برای متمرکز کردن یهودیان ایجاد نشد و واحدهای اینزاتسگروپن در شهرک ها و روستاهای آن فعالیت نداشتند، بلکه بلکه این تصور شکل گرفت که باقیمانده یهودیان آلمان باید به سرزمین های شرقی اخراج شوند، جایی که آنها به مانند یهودیان محلی رفتار خواهد شد. در اکتبر ۱۹۴۱، اخراج یهودیان آلمان و اتریش به گتوهای ووچ، مینسک، کونو و ریگا آغ
از شد. در اوایل ۱۹۴۲، تمرکز یهودیان آلمانی در خانه های یهودی شروع شد اما حکومت نازی از ایجاد گتوها در آلمان خودداری کرد. در کنفرانس وانزه که در ژانویه ۱۹۴۲ در برلین برگزار شد، تصمیمات مربوط به مکانیزم اجرایی «راه حل نهایی» اتخاذ شد. در صورت جلسه کنفرانس، تعداد یهودیان در «آلمان قدیم» ۱۳۱,۸۰۰ نفر و در اتریش ۴۳,۷۰۰ نفر ذکر شده است. برای آنها سرنوشتی مشابه با کل یهودیان اروپا، به تعداد ۱۱ میلیون نفر، برای آنها در نظر گرفته شد. در طول سال پس از این کنفرانس، یهودیان باقی مانده آلمان دستور اخراج دریافت کردند که در آنها خواسته شد در ایستگاه های قطار شهرهای مختلف آلمان حضور یابند، جایی که آنها سوار قطارها شده و به اردوگاه های مرگ فرستاده شدند. در ۱۹ مه ۱۹۴۳، آلمان به عنوان «یودنراین» (Judenrein – به معنای پاکسازی شده از یهودیان) اعلام شد. استثناهای اندکی که از نابودی جان سالم به در بردند شامل کسانی بودند که در «ازدواج های مختلط» با آریایی ها ازدواج کرده بودند، نیمه یهودی ها (کسانی که به عنوان Jüdischer Mischling شناخته می شدند)، بیماران و پزشکان بیمارستان یهودیان در برلین و تعداد کمی از یهودیان که با کمک درستکار در م
یان ملل در پناهگاه ها زنده ماندند.
سیستم هاندن شوجو، قانونی الگوبرداری شده از سیستم زمین-برابر (均田法) چینی دودمان تانگ بود. به سیستم حقوقی مربوط به اعطای و تطبیق حق کشت زمین های کشاورزی ملی (هاندا) اشاره دارد که تحت سیستم ریتسوریو ژاپن اجرا می شد. این سیستم را سیستم هاندن شوجو یا سیستم هاندن می نامند. این یکی از سیستم های اصلی سیستم ریتسوریو است و از اواخر دوره آسوکا تا اوایل دوره هی آن اجرا شد. این بر اساس سیستم حکومت سلسله تانگ ایجاد شد. طبق قانون یورو، قانون صدور زمین، عمدتاً مزارع برنج، متعلق به دولت را برای همه مردان و زنان ژاپنی که به سن ۶ سالگی رسیده بودند، پیش بینی شده بود. این سهم به خانواده ای که شخص به آن منصوب شده بود منتقل شد و پس از فوت این شخص به دولت برگشت. اندازه سهم بسته به جنسیت و وضعیت متفاوت بود. افرادی که سهمی دریافت می کردند باید مالیات زمین به میزان ۳–۵٪ برداشت را به دولت می پرداختن. فروش زمین و صدور آن به عنوان وثیقه ممنوع بود ولی اجاره دادن مجاز بود. اجاره ۲۰ درصد برداشت بود.
نیروی دفاع ملی مالدیو (به اختصار MNDF) ; (به زبان ) ارتش ملی جمهوری مالدیو و مسئول دفاع از امنیت ملی و حاکمیت آن است. بر طبق قانون اساسی مالدیو مسئولیت اساسی آن دفاع و حفاظت از جمهوری، تمامیت سرزمینی آن، منطقه انحصاری اقتصادی (EEZ) آن و مردمان مالدیو است. شاخه های نیروی دفاع ملی مالدیو شامل گارد ساحلی مالدیو، سپاه تفنگداران دریایی و نیروهای ویژه می باشد.
سیستم زمین-برابر () یک سیستم مالکیت و توزیع زمین در چین بود که از سلسله وی شمالی تا اواسط دودمان تانگ استفاده می شد.
کوبوندن، به زمین های کشاورزی اطلاق می شود که به طور یکسان تحت سیستم ریتسوریو در اختیار مردم قرار می گرفت (سیستم زمین-برابر، لایحه هاندن شوجو). هدف سیستم این بود که مزارع برنج را به صورت یکسان در اختیار مردم قرار دهد، اما آنها را ملزم به پرداخت مالیات و خدمت در ارتش کند. در ژاپن در دوره آسوکا با ایجاد سیستم ریتسوریو (سیستم هاندن) معرفی شد. تصور می شود که این سیستم بر اساس سیستم زمین-برابر دودمان تانگ بوده است. نوعی واگذاری زمین دولتی در سیستم ریتسوریو در ژاپن باستان در طول اصلاحات تایکا بود. طبق «قانون صدور اراضی» از طرف دولت برای افراد توانمند به ازای اجاره یا در ازای مالیاتی معادل ۳ درصد برداشت صادر می شد. مردانی که از «مردم خوب» بودند و بالای ۶ سال داشتند حق دریافت ۲ تن (۲۲ ار) و زنان هم رده حق ۲/۳ سهم مردان را داشتند. نمایندگان «افراد پست»، به ویژه نواحی های ایالتی و ادارات، نیز ۲ تانک دریافت کردند، اما نوکی های شخصی فقط توانستند ۱/۳ از این سهم را ادعا کنند.
تنگی خوش خیم مری ، یا تنگی پپتیک ، باریک شدن یا سفت شدن مری است که سبب مشکلات بلع می شود. علائم و نشانه ها. علائم تنگی مری شامل سوزش سر دل، طعم تلخ یا اسیدی در دهان، خفگی، سرفه، تنگی نفس، آروغ زدن پی درپی یا سکسکه، درد یا مشکل در بلع، ریزش خون یا کاهش وزن است.
در آناتومی و پزشکی، اپی گاستر یا بالاشکم ناحیه مرکزی بالای شکم است. بین حاشیه دندنه ها و صفحه زیردنده ای قرار دارد. درد ممکن است به دلیل آسیب به ساختارهای ناشی از گوارش جلویی به بالاشکم اشاره کند. محتویات. اپی گاستر بر روی تعدادی از ساختارها در شکم قرار دارد. بخشی از کبد در سمت راست بالاشکم قرار دارد. همچنین روی دوازدهه، لبه طحال، بخشی از معده، و بخشی از پانکراس قرار دارد. صداهای معده ممکن است هنگام شنود (با استفاده از گوشی پزشکی) روی اپی گاستر شنیده شود. درد. درد در اپی گاستر می تواند به اندام های درونی آسیب دیده اشاره کند. این عمدتاً از بخش جلویی گوارش است که ساختارهایی از جمله معده، بخش هایی از دوازدهه و مجاری صفراوی دارد. درد ممکن است از پانکراس نیز ارجاع داده شود، مانند پانکراتیت حاد.
فمینیسم در فرهنگ () به طرق مختلف تأثیر گذاشته است و مشهور است که توسط آنجلا مک رابی، لورا مالوی و دیگران در رابطه با فرهنگ تئوریزه شده است. تیموتی لوری و جسیکا کین استدلال کرده اند که «با توجه به این که فرهنگ عامه عموماً توسط مردان و برای مردان ساخته شده است، یکی از مهم ترین نوآوری های فمینیسم بررسی جدی روش های دریافت فرهنگ عامه توسط زنان بوده است». این امر در اشکال مختلف، از جمله ادبیات، موسیقی، فیلم و سایر فرهنگ ها منعکس می شود. نویسندگی زنان. نویسندگی زنان اخیراً به عنوان مقوله ای جداگانه از فعالیت های علمی وجود داشته است. در غرب، موج دوم فمینیسم باعث ارزیابی مجدد کلی از مشارکت های تاریخی زنان شد، و زیرشاخه های مختلف دانشگاهی، مانند تاریخ زنان و نویسندگی زنان (از جمله به زبان انگلیسی) با این باور که زندگی و مشارکت زنان به عنوان حوزه های مورد علاقه علمی کمتر ارائه شده است، توسعه یافت. ویرجینیا بلین و همکارانش رشد علاقه به نگارش زنان را از سال ۱۹۷۰ با عنوان «قوی» توصیف کردند. بخش عمده ای از این دوره اولیه مطالعات ادبی فمینیستی به کشف مجدد و احیای متون نوشته شده توسط زنان واگذار شد. مطالعاتی مانند "مادران رما
ن: ۱۰۰ نویسنده زن خوب قبل از جین آستن" اثر دیل اسپندر (۱۹۸۶) و "ظهور رمان نویس زن" (۱۹۸۶) اثر جین اسپنسر، در تأکید آن ها بر این که زنان همیشه در حال نوشتن بوده اند، راهگشا بودند. متناسب با این رشد علاقه علمی، مطبوعات مختلف کار انتشار مجدد متون بلند را آغاز کردند. انتشارات ویراگو در سال ۱۹۷۵ شروع به انتشار فهرست بزرگی از رمان های قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم کرد و یکی از اولین مطبوعات تجاری بود که به پروژه احیاء پیوست. در دهه ۱۹۸۰، پاندورا پرس، مسئول انتشار مطالعه اسپندر، مجموعه ای همراه از رمان های قرن هجدهم را که توسط زنان نوشته شده بود، منتشر کرد. اخیراً انتشارات برادویو شروع به انتشار آثار قرن هجدهم و نوزدهم کرده است، که بسیاری از آن ها تاکنون چاپ نشده بودند، و دانشگاه کنتاکی مجموعه ای از رمان های اولیه زنان را بازنشر کرده است. به گفته یکی از ویراستاران «اکثر زنان ما در کتاب های مرجع «استاندارد» حضور ندارند. علمی تخیلی. در دهه ۱۹۶۰، ژانر علمی تخیلی هیجان گرایی خود را با نقدهای سیاسی و تکنولوژیک ترکیب کرد تا داستان علمی تخیلی فمینیستی تولید کند. با ظهور فمینیسم، زیر سؤال بردن نقش های زنان به بازی ای منصفانه
برای این «ژانر خرابکارانه و گسترش دهنده ذهن» تبدیل شد. دو متن اولیه عبارتند از: "دست چپ تاریکی" اثر اورسولا لو گویین (۱۹۶۹) و "مردِ زن" اثر جوانا راس (۱۹۷۰). آن ها با ایجاد آرمان شهرهایی که جنسیت را از بین می برند، ماهیت اجتماعی نقش های جنسیتی را برجسته می کنند. هر دو نویسنده همچنین در نقد فمینیستی از داستان های علمی تخیلی در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، در مقالات گردآوری شده در "زبان شب" (لو گویین، ۱۹۷۹) و "چگونه نوشتن زنان را سرکوب کنیم" (راس، ۱۹۸۳) پیشگام بودند. یکی دیگر از آثار مهم علمی-تخیلی فمینیستی، "خویشاوند" اثر اکتاویا باتلر است. فیلم های زنان. اصطلاح «سینمای زنان» معمولاً به کارهای کارگردانان زن اطلاق می شود. همچنین می تواند آثار زنان دیگر پشت دوربین مانند فیلم برداران و فیلم نامه نویسان را دربرگیرد. اگرچه مشارکت زنان تدوین گر، طراح صحنه و لباس و طراحان تولید معمولاً به اندازه کافی برای توجیه اصطلاح «سینمای زنانه» تعیین کننده تلقی نمی شود، اما تأثیر زیادی بر تأثیر بصری هر فیلمی دارد. در فیلمی از فرهنگ عامیانه از کاترین هپبورن؛ فیلم "زن سال" (۱۹۴۲)، که گرچه فیلمی زنانه نیست، اما اشاره اولیه ای به «جنبش فمی