Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ایسو-این ; – )، ماسوکو 補子（ますこ） یا ای 永（えい）، همسر غیراصلی توکوگاوا هاروتوشی و مادر توکوگاوا ناری آکی ارباب قلمرو میتو اهل ژاپن بود. زندگی نامه. او در کیوتو به عنوان دختر ماچی سوکه هو (پسر سوم گون دایناگون کاراسوما میتسوتانه)، راهب سابق معبد شونان-این، متولد شد و توسط عمویش، گون دایناگون تویاما میتسوتانه، به فرزندی پذیرفته شد. در سال ۱۷۹۵، در سن ۱۴ سالگی (طبق محاسبه سنی ژاپنی)، او همسر غیراصلی توکوگاوا هاروتوشی (که بعدها ارباب قلمرو میتو شد و در آن زمان وارث بود) شد. هاروکی سال قبل همسرش کاتاهیمه و دو دخترش را به ترتیب از دست داده بود و از آنجایی که پس از آن همسری نداشت، تصور می شود که او یکی از همسر غیراصلی های انتخاب شده بوده است. در سال ۱۷۹۶، او رین هیمه (کیوکو)، در سال ۱۷۹۷، هوهیمه و در سال ۱۸۰۰، یک پسر و دو دختر از کیزابورو (توکوگاوا ناری آکی) به دنیا آورد. در سال ۱۸۱۶، پس از مرگ هاروکی، او راهبه شد و نام ایسو-این را برای خود برگزید. هشتمین ارباب قلمرو، پسر بزرگ توکوگاوا هاروتوشی، توکوگاوا نارینوبو ، جانشین او شد، امانارینوبو فرزندی نداشت و پس از مشکلی در جانشینی، ناری آکی به عنوان پسرخوانده اش، نهمین اربا
ب شد. مادر ارباب، ناری آکی، همسر ناری آکی، مینه جوین، بود که او نیز دختر شوگون ایناری بود و فردی بود که ناری آکی نمی توانست به او بی اعتنا باشد. در فوریه ۱۸۳۳ (تنپو ۴)، ایسو-این به میتو، قلمرو خود، رفت. مطابق با سیاست آموزشی ناری آکی، فرزندان ناری آکی، به جز پسر بزرگش، یوشیاتسو، از ادو به میتو فرستاده شدند و در قلعه میتو زندگی و تحصیل کردند. در «پرتره های یوشیکو و ریوکو شوکوشی»، که فرزندان ناری آکی را به تصویر می کشد، پیرزنی با سر تراشیده و تاج سیاه به تصویر کشیده شده است که گمان می رودایسو-این باشد. «سککوموکای بونکی» شامل داستانی دربارهٔ توکوگاوا یوشینوبو است، زمانی که او در میتو تحصیل می کرد. در آن زمان، ایسو-این در مکانی به نام میدوری-نو-ما در قلعه میتو زندگی می کرد و از آنجایی که او مادربزرگ بیولوژیکی فرزندان ناری آکی بود، رسم بر این بود که همه شاهزاده های ساکن قلعه میتو در روزهای اول، پانزدهم و بیست و هشتم هر ماه در میدوری-نو-ما جمع شوند و به یکدیگر سلام کنند. ایسو-این از تمام شیطنت هایی که یوشینوبو انجام می داد، خبردار شد، بنابراین روزی او را رو در رو به شدت سرزنش کرد. با این حال، یوشینوبو به جای عذرخوا
هی، برخاست و او را «کاهن» خطاب کرد و محکم به سرایسو-این کوبید. به دلیل این بی ادبی فاحش، یوشینوبو مورد سرزنش و تنبیه شدیدتری قرار گرفت و ناری آکی با شنیدن داستان، دستور داد که یوشینوبو را در اتاقی حبس و در خانه اش حبس کنند. با این حال، از آنجا که «راهبه فردی فوق العاده شجاع بود»، به این معنی که آیسوین شخصیت بسیار شجاعی داشت، آیسوین علاقه بیشتری به طبیعت سرزنده یوشینوبو پیدا کرد و از آن پس هر زمان که اتفاقی می افتاد، شخصاً به او آموزش می داد و او را نصیحت می کرد.
مصطفی عمادزاده (۲۳ اردیبهشت ۱۳۲۸ – ۲۸ خرداد ۱۴۰۳) استاد اقتصاد در دانشگاه اصفهان و یکی از بنیان گذاران دانشگاه شیخ بهایی بود. او مؤلف، مترجم و گردآورندهٔ ۱۱ کتاب و بیش از ۱۰۰ مقالهٔ علمی و پژوهشی است که در سال ۱۳۸۵ به عنوان «استاد نمونهٔ کشوری» در ایران انتخاب شد. زندگینامه. مصطفی عمادزاده در ۲۳ اردیبهشت ۱۳۲۸ برابر با ۱۳ می ۱۹۴۹ میلادی در تهران به دنیا آمد. پدر وی حسین عمادزاده (۱۲۸۴–۱۳۶۹) مورخ، مدرس و نویسنده آثار تاریخی و مذهبی بود. پدربزرگ اش احمد عمادالواعظین و پدر پدر بزرگ اش حسین عمادالواعظین کربکندیملقّب به «عمادالواعظین» هر دو از روحانیون به نام زمان خود بودند. مادرش، توران نیلفروشان، زنی فرهیخته بود که نقش مهمی در موفقیت های همسرش ایفا کرد و همواره یار و پشتیبان او در مسیر علمی و فرهنگی اش بود. او پس از پایان دورهٔ دبستان به دبیرستان جعفری اسلامی وارد شد. دورهٔ کارشناسی اقتصاد بازرگانی را در مدرسه عالی بازرگانی تهران (وابسته به دانشگاه علامه طباطبائی) در سال ۱۳۵۱ به عنوان دانشجوی نمونه به پایان رساند. سپس برای ادامهٔ تحصیل به فرانسه رفت و دوره کارشناسی ارشد اقتصاد توسعه را در سال ۱۳۵۳ و دکترای دولتی
اقتصاد را در زمینه سیاست های پولی و مالی در دانشگاه کلرمونت در سال ۱۳۵۷ به پایان رساند. در سال ۱۳۵۷ چند ماه قبل از پیروزی انقلاب به دانشگاه اصفهان آمد و در دانشکده تازه تأسیس علوم اداری و اقتصاد مشغول به کار شد و مدت ۳۲ سال در این دانشگاه مشغول به تدریس و تحقیق بود تا سرانجام در سال ۱۳۸۹ با رتبه استادی از این دانشگاه بازنشسته شد. او در طول دوران فعالیت خود در این دانشکده، مسئولیت های اجرایی متعددی را نیز بر عهده داشت که از جمله آن ها می توان به مدیریت گروه اقتصاد، معاونت آموزشی و معاونت پژوهشی اشاره کرد. مصطفی عمادزاده همراه با دکتر سید محمود خاتون آبادی، دکتر ناصر قاسم آقایی، مهندس محمود روغنی، دکتر علی دانایی، دکتر مهدی جمشیدیان، دکتر سید محمد حسن فیض، دکتر علی اکبر محمدی، دکتر محمد حسن تحریریان و دکتر جعفر زعفرانی از اعضای هیئت علمی دانشگاه اصفهان در سال ۱۳۷۵ دانشگاه شیخ بهایی را بنیان گذاری کرد. آثار و تألیفات. در آغاز فعالیت حرفه ای، مصطفی عمادزاده به دعوت گروه علوم تربیتی دانشگاه اصفهان، تدریس درس «اقتصاد آموزش و پرورش» را بر عهده گرفت. با توجه به عدم وجود منابع آموزشی مناسب در این زمینه، وی تصمیم گرفت
مطالب گردآوری شده برای تدریس را به صورت یک کتاب تنظیم کند. نتیجهٔ این تلاش، کتاب "اقتصاد آموزش و پرورش" بود که نخستین بار در سال ۱۳۶۹ منتشر شد. این کتاب بعدها با تکمیل مطالب، چندین بار تجدید چاپ شد و به دلیل پوشش دادن خلأ موجود در فضای کتاب های درسی اقتصاد آموزش، با استقبال گستردهٔ استادان و دانشجویان مواجه گردید. تاکنون این کتاب ۳۵ بار چاپ شده و از پرفروش ترین منابع درسی در حوزهٔ خود به شمار می رود. در سال های بعد، مصطفی عمادزاده تدریس درس «اقتصاد سلامت» را در گروه بهداشت دانشکدهٔ علوم پزشکی دانشگاه اصفهان آغاز کرد. با توجه به ماهیت میان رشته ای این درس، وی با تلفیق مباحث اقتصادی و مفاهیم سلامت، محتوای آموزشی جامعی فراهم آورد. این درس به مدت ۱۰ سال در گروه بهداشت تدریس شد و نتیجهٔ آن، تألیف کتاب "سلامتی و رشد اقتصادی" بود که در سال ۱۳۹۲ منتشر شد. بیشتر پژوهش ها و تالیفات وی در زمینه اقتصاد آموزش عالی و اقتصاد سلامت است.
توکوگاوا نارینوبو ، هشتمین ارباب قلمرو میتو در ولایت هیتاچی از خاندان میتو توکوگاوا بود. او پسر ارشد هفتمین ارباب، توکوگاوا هاروتوشی، از همسر غیر اصلی اش ایو 五百 بود. همسرش، مینه هیمه (峰姫（みねひめ، هفتمین دختر یازدهمین شوگون، توکوگاوا ایه ناری، مینه هیمه (خواهر ناتنی دوازدهمین شوگون، توکوگاوا ایه یوشی، و خواهر تنی پدر چهاردهمین شوگون، توکوگاوا ایه موچی، توکوگاوا ناریوکی) بود.
"مینه هیمه"' ، همسر هشتمین ارباب قلمرو میتو در ولایت هیتاچی بود. همسر او توکوگاوا نارینوبو، پسر ارشد هفتمین ارباب، توکوگاوا هاروتوشی، از همسر غیراصلی اش ایو 五百 بود. مینه هیمه، هفتمین دختر یازدهمین شوگون، توکوگاوا ایه ناری، و خواهر ناتنی دوازدهمین شوگون، توکوگاوا ایه یوشی، و خواهر تنی پدر چهاردهمین شوگون، توکوگاوا ایه موچی بود.
استپان یغیایی گینوسیان (؛ زاده - درگذشته فرد نظامی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۹ نوامبر ۱۹۰۰ در به دنیا آمد . وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان لنین، نشان پرچم سرخ، نشان سوورف، مدال دفاع از مسکو، مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، مدال بیستمین سال پیروزی در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، مدال تسخیر کونیگسبرگ، مدال بزرگداشت ۸۰۰مین سالگرد مسکو، ویرتوتی میلیتاری و نشان صلیب گرونوالد شد. وی در ۲۹ سپتامبر ۱۹۶۵ در سن سالگی در مسکو درگذشت و در آرامستان ارامنه مسکو به خاک سپرده شد.
پرچم نیشیکینومی یا پرچم امپراتوری نیشیکی یا پرچم کینکی، پرچم ارتش امپراتور (دربار امپراتوری) (ارتش امپراتوری) است. به طور خلاصه کینکی (پرچم طلایی) نامیده می شود و همچنین با نام های کیکوشو-هاتا (پرچم گل داوودی) یا هیتسوکی-نو-هاتا (پرچم خورشید و ماه) شناخته می شود. این پرچمی با تصویر طلایی خورشید و تصویر نقره ای ماه است که بر روی زمینه ای قرمز گلدوزی یا نقاشی شده است (هی-نو-گوهاتا و تسوکی-نو-گوهاتا یک جفت هستند). این پرچم کسانی است که «دشمنان دربار امپراتوری» را شکست دادند. گفته می شود اولین حضور کینکی در تاریخ ژاپن زمانی است که توسط امپراتور گو-توبا به زیردستان خود در طول جنگ جوکیو (۱۲۲۱ (جوکیو ۳)) داده شد. جنگ بوشین و پرچم امپراتوری نیشیکی. در ژانویه ۱۸۶۸ (کیو ۴)، در طول نبرد توبا-فوشیمی، پرچم نیشیکی در معبد توجی، مقر خاندان ساتسوما، برافراشته شد. این پرچم نیشیکی به سفارش ایواکورا تومومی در ۶ اکتبر، کیو ۳، توسط اوکوبو توشیمیچی از قلمرو ساتسوما و شیناگاوا یاجیرو از قلمرو چوشو در ویلای ناکامیکادو تسونیوکی در روستای ایواکورا، شهرستان آتاگو ساخته شد. بر اساس طرحی از تاماماتسو میسائو معتمد ایواکورا، اوکوبو یاماتو
نیشیکی و ساتن قرمز و سفید بافته شده در نیشیجین در کیوتو را از طریق معشوقه اش اویو تهیه کرد و نیمی از آن در محل اقامت خاندان ساتسوما در کیوتو ساخته شد. شیناگاوا مواد لازم برای نیمه دیگر را به چوشو آورد و آن را به پرچم نیشیکی تبدیل کرد. پس از آن، هنگامی که نبرد توبا-فوشیمی آغاز شد، دربار امپراتوری پرچم نیشیکی و یک شمشیر تشریفاتی را به شوگونِ لشکرکشی، شاهزاده نیناجینومییا یوشی آکی، اهدا کرد. حضور پرچم نیشیکی، نمادی از دولت جدید (ارتش امپراتوری)، روحیه را به شدت تقویت کرد، اما ضربه بزرگی نیز به شوگون سالاری سابق که یک ارتش شورشی محسوب می شد، وارد کرد. تاناکا میتسواکی، که در آن زمان به عنوان یک سامورایی توسا در نبرد شرکت کرده بود و بعدها به عنوان وزیر دربار امپراتوری و دبیر ارشد کابینه خدمت کرد، شاهد صحنه ای بود که در آن سربازان سابق شوگون سالاری در خط مقدم رنگشان پرید و عقب نشینی کردند و گفتند: «اگر به همین منوال ادامه دهیم، دشمن دربار امپراتوری خواهیم شد.» یکی از دلایلی که سامورایی ها در آن زمان از دشمنان دربار امپراتوری می ترسیدند، می تواند به این واقعیت تعبیر شود که، همانطور که در تبادل اشعار بین موراساکی شیکی
بو و همسر فوجیوارا نو میچیناگا، معروف در داستان گنجی، دیده می شود، در آن زمان هنوز تا حدودی به اثربخشی پنبه ابریشمی (ساخته شده از ابریشم) که روی گل های داوودی قرار داده می شد، برای اعطای جوانی ابدی اعتقاد داشتند. پس از مرمت میجی، پرچم نیشیکی و پرچم های نظامی مورد استفاده در جنگ بوشین در یوشوکان (معبد یاسوکونی) وزارت ارتش و دفتر کتابخانه وزارت دربار امپراتوری نگهداری می شدند. در سال ۱۸۸۸ (۲۱ میجی)، به درخواست دولت ژاپن، اوکیتا کاسی، هنرمندی از قلمرو چوشو، ۳۴ تصویر از ۱۷ نوع خلق کرد و آنها را در چهار جلد با عنوان «تصاویر واقعی پرچم های کینکی و پرچم های نظامی مورد استفاده در جنگ بوشین» گردآوری کرد. جزئیات چگونگی ساخت پرچم کینکی از نامه ای که توسط شیناگاوا یاجیرو به یاماموتو ماتاکازو، منشی ایواکورا تومومی، نوشته شده بود، مشخص شد، اما نامه اصلی در میان موادی که به موزه کیوتو گاکو و رکیسائیکان استان کیوتو سپرده شده بود، کشف شد و توسط یک مورخ کیوتویی ساکن شهر کیوتو در دسامبر ۲۰۲۳ تأیید شد. گمان می رود این نامه به سال ۱۸۸۹ (میجی ۲۲) مربوط باشد، که در آن یاماموتو، که در حال تدوین زندگینامه ایواکورا بود، در مورد جزئیات
چگونگی ساخت پرچم کینکی سؤال کرد و شیناگاوا به صورت کتبی پاسخ داد. این نامه همچنین شامل پارچه قرمزی است که گفته می شود برای پرچم کینکی استفاده شده است.
باگرات ایساهاکی آروشانیان (؛ زاده - درگذشته فرد نظامی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۷ فوریهٔ ۱۹۰۳ در وریشن به دنیا آمد . وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان لنین، نشان پرچم سرخ، نشان جنگ میهنی (درجه یک)، مدال به مناسبت یکصدمین سالگرد تولد ولادیمیر ایلیچ لنین، مدال دفاع از قفقاز، مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، مدال بیستمین سال پیروزی در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، مدال سی امین سال پیروزی در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، مدال چهلمین سال پیروزی در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱) تسخیر کونیگسبرگ، نشان کوتوزوف و مدال بزرگداشت ۸۰۰مین سالگرد مسکو شد. وی در ۱۹ اکتبر ۱۹۹۴ در سن ۹۱ سالگی در مسکو درگذشت.
نادژدا ترویان (؛ زاده - درگذشته پارتیزان، دانشمند، پزشک، تدریس اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۴ اکتبر ۱۹۲۱ در به دنیا آمد و از فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان جنگ میهنی درجه یک، نشان دوستی خلق، نشان پیش کسوت کار، مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱), نشان پرچم سرخ کار، مدال بزرگداشت ۸۵۰مین سالگرد مسکو، نشان ستاره سرخ، قهرمانان اتحاد شوروی، نشان لنین شد. وی در ۷ سپتامبر ۲۰۱۱ در سن ۸۹ سالگی در مسکو درگذشت و در گورستان ترویکوروفسکوی به خاک سپرده شد.
هزاره های پنجشیر گروهی از قوم هزاره هستند که در ولایت پنجشیر افغانستان و بیشتر در ولسوالی دره (درهٔ هزاره) سکونت دارند. جغرافیا و جمعیت. بزرگ ترین تمرکز هزاره های پنجشیر در ولسوالی دره است که پیش تر به نام درهٔ هزاره شناخته می شد. جمعیت این ولسوالی حدود ۱۵٬۴۰۷ نفر است و اکثریت آن را هزاره های سنی تشکیل می دهند. مذهب. هزاره های ولایت پنجشیر سنی مذهب هستند و از لحاظ مذهبی با اکثریت جمعیت این ولایت همخوانی دارند. طوایف. طوایف هزاره های پنجشیر شامل جهر علی، دولت علی، بابه علی، مهر علی، دوست علی، سنگی خان، گلاب خیل، میرهزار، قوچقار، آتم و پراچغانی می شوند و بیشتر با هزاره های کرم علی، شیخ علی، نیک پی، سرخ و پارسا و هزاره های لغمان و خنجان مرتبط هستند و زیرمجموعه قبیله بزرگ دای کلان می شوند. هویت فرهنگی. هزاره های پنجشیر به زبان فارسی با گویش محلی سخن می گویند و دارای ویژگی های ظاهری، فرهنگی و قومی مشابه با سایر هزاره ها هستند. برخی از آن ها در مقاطع مختلف تاریخی، برای پرهیز از تبعیض مذهبی و قومی، خود را به عنوان تاجیک معرفی می کردند. با این حال، در دهه های اخیر، تلاش های از سوی آنان برای بازشناسی و بازیابی هویت قو
می شان صورت گرفته است تا جایگاه و هویت هزاره بودن خود را تقویت و تثبیت کنند. چالش های هویتی. به رغم سنی بودن، این گروه گاهی به دلیل چهره و ویژگی های قومی هزارگی، مورد تبعیض قرار گرفته اند. به همین دلیل، در دهه های اخیر برخی از آن ها اقدام به ایجاد نهادهای هویتی از جمله شورای هزاره های اهل سنت کرده اند تا هویت فرهنگی و قومی خود را بازشناسی و تقویت کنند.
ژنومیک مصنوعی شاخه ای نوظهور از زیست شناسی مصنوعی است که از جنبه هایی از مهندسی ژنتیک موجودات زندهٔ پیش ساخته یا سنتز ژن مصنوعی برای ایجاد DNA جدید یا حتی ساخت کامل یک موجود زنده بهره می برد. نمای کلی. ژنومیک مصنوعی برخلاف اصلاح ژنتیکی است، به این معنا که از ژن های طبیعی موجود در اشکال حیات خود استفاده نمی کند. ممکن است از سری جفت بازهای طراحی شدهٔ سفارشی استفاده کند، اگرچه در مفهومی گسترده تر و در حال حاضر تحقق نیافته، ژنومیک مصنوعی می تواند از کدهای ژنتیکی استفاده کند که از دو جفت باز دی ان ای که در حال حاضر توسط حیات استفاده می شوند، تشکیل نشده اند. توسعهٔ ژنتیک مصنوعی با برخی توانمندی ها و فناوری های فنی نوین در حوزهٔ ژنتیک مرتبط است. توانایی ساخت زنجیره های بلند از جفت باز به صورت ارزان، دقیق و در مقیاس وسیع، این امکان را برای پژوهشگران فراهم کرده است تا آزمایش هایی را بر روی ژنوم هایی که در طبیعت وجود ندارند انجام دهند. این پیشرفت، همراه با تحولات در مدل های تاشدگی پروتئین و کاهش هزینه های محاسباتی، باعث شده است که حوزهٔ ژنتیک مصنوعی وارد مرحله ای پُر بار و پُر رونق از فعالیت های علمی و عملی شود. تاریخچ
ه. محققان برای اولین بار در سال ۲۰۱۰ توانستند یک ارگانیسم مصنوعی بسازند. این موفقیت توسط شرکت Synthetic Genomics, Inc. انجام شد که همچنان در تحقیق و تجاری سازی ژنوم های طراحی شده سفارشی تخصص دارد. این کار با سنتز ژنوم ۶۰۰ کیلوبایتی (شبیه به ژنوم "مایکوپلاسما ژنیتالیوم"، به جز درج چند واترمارک) از طریق روش مونتاژ گیبسون و نوترکیبی مرتبط با تبدیل انجام شد. فناوری دی ان ای نوترکیب. اندکی پس از کشف اندونوکلئازها و لیگازهای محدودکننده، حوزه ژنتیک شروع به استفاده از این ابزارهای مولکولی برای مونتاژ توالی های مصنوعی از قطعات کوچکتر DNA مصنوعی یا طبیعی کرد. مزیت استفاده از رویکرد نوترکیبی در مقایسه با سنتز مداوم DNA، ناشی از رابطه معکوسی است که بین طول دی ان ای مصنوعی و درصد خلوص آن طول مصنوعی وجود دارد. به عبارت دیگر، با سنتز توالی های طولانی تر، تعداد کلون های حاوی خطا به دلیل نرخ خطای ذاتی فناوری های فعلی افزایش می یابد. اگرچه فناوری دی ان ای نوترکیب بیشتر در ساخت پروتئین های فیوژن و پلاسمیدها مورد استفاده قرار می گیرد، اما چندین تکنیک با ظرفیت های بیشتر پدیدار شده اند که امکان ساخت کل ژنوم را فراهم می کنند. مونتا
ژ چرخه ای با استفاده از پلیمراز. مونتاژ چرخه ای با استفاده از پلیمراز (PCA) از مجموعه ای از الیگونوکلئوتیدها (یا الیگوها) به طول تقریبی ۴۰ تا ۶۰ نوکلئوتید استفاده می کند که در مجموع هر دو رشتهٔ DNA مورد نظر را تشکیل می دهند. این الیگوها به گونه ای طراحی می شوند که هر الیگو از یک رشته، دارای حدود ۲۰ نوکلئوتید مکمل در هر انتها است که با دو الیگو متفاوت در رشتهٔ مقابل همپوشانی دارند. این طراحی موجب ایجاد ناحیه های همپوشان میان الیگوها می شود. کل مجموعه طی چندین چرخهٔ زیر پردازش می شود: در طی این چرخه ها، رشته های بلندتر و پیوسته تری شکل می گیرند و در نهایت، ژنوم کامل ساخته می شود. از روش PCA برای ساخت اولین ژنوم مصنوعی در تاریخ استفاده شد؛ ژنوم ویروس Phi X 174. فرم کامپیوتری. در آوریل ۲۰۱۹، دانشمندان مؤسسه فناوری فدرال زوریخ از ایجاد اولین ژنوم باکتریایی جهان به نام "Caulobacter ethensis-2.0" خبر دادند که کاملاً توسط کامپیوتر ساخته شده است، اگرچه هنوز گونهٔ مرتبط و قابل دوامی از "C. ethensis-2.0" وجود ندارد. علاوه بر طراحی مصنوعی، این تیم از الگوریتم های کامپیوتری پیشرفته برای ترسیم کل ساختار ژنوم و بهینه سازی آ
ن برای پایداری و عملکرد استفاده کرد. اگرچه خود باکتری هنوز با موفقیت ایجاد نشده است، اما این دستاورد گامی بزرگ به سوی هدف تولید ارگانیسم های کاملاً مصنوعی است. توسعه C. ethensis-2.0 نمونه ای از پتانسیل ژنومیک مصنوعی برای ایجاد انقلابی در بیوتکنولوژی است و امکاناتی را برای میکروارگانیسم های سفارشی در زمینه هایی مانند پزشکی، انرژی و علوم محیطی ارائه می دهد.
اگر عاشق این سیاره هستید (انگلیسی: If You Love This Planet) یک فیلم کوتاه مستند کانادایی محصول سال ۱۹۸۲ به کارگردانی تره نش و تهیه کنندگی استودیو دی، واحد زنان هیئت ملی فیلم کانادا است. طرح. این فیلم، سخنرانی ضبط شدهٔ پزشک و فعال ضد هسته ای استرالیایی، دکتر هلن کالدیکوت، در مورد خطرات سلاح های هسته ای است که برای دانشجویان دانشگاه ایالتی نیویورک در پلاتسبورگ ایراد شده است. در حالی که کالدیکوت دربارهٔ خطرات جنگ هسته ای و پیامدهای آن از نظر تلفات صحبت می کند، تصاویر سیاه و سفید بمباران هیروشیما و ناگاساکی در فیلم پخش می شود. تولید. تره نش دانشجوی دانشگاه مک گیل بود که سخنرانی هلن کالدیکات را شنید. او تصمیم گرفت اولین فیلم خود را بر اساس این سخنرانی بسازد. این فیلم توسط استودیو دی با بودجهٔ ۷۰۱۱۷ دلار () ساخته شده است. هیئت مدیرهٔ ان اف بی اظهار داشت که این فیلم «داغ ترین فیلم از زمان فیلم "این یک داستان عاشقانه نیست" بوده است». وزارت امور خارجه با حضور رونالد ریگان در فیلم مخالفت کرد. بخش هایی از فیلم "به رسمیت شناختن جنگندهٔ صفر ژاپنی"، فیلمی از وزارت جنگ ایالات متحده در سال ۱۹۴۳ که ریگان در آن حضور داشت، در ا
ین فیلم استفاده شد. ان اف بی با گنجاندن تصاویر ریگان مخالفت کرد، اما پس از شش ماه بحث، اجازه داد که این تصاویر در فیلم باقی بمانند. انتشار. قرار بود این فیلم در همایش خلع سلاح سازمان ملل متحد نمایش داده شود. این فیلم برای اولین بار در بریتانیا توسط شرکت تعاونی فیلم سوسیالیستی لندن به نمایش درآمد. سی بی سی از پخش فیلم خودداری کرد، «به این دلیل که موضع تندی در مورد سلاح های هسته ای اتخاذ می کند و دیدگاهی متعادل و بی طرفانه از این موضوع ارائه نمی دهد»، و اینکه آنها نمی توانند با این فیلم مخالفت کنند زیرا تشکیل یک میزگرد بحث شامل حامیان جنگ هسته ای دشوار خواهد بود. این فیلم بعداً در "ژورنال،" مجلهٔ خبری سی بی سی، نمایش داده شد. بازخورد. در ۱۳ ژانویه ۱۹۸۳، به توزیع کنندگان آمریکایی فیلم های "اگر" "عاشق این سیاره هستید"، "باران اسیدی: مرثیه یا بهبودی" و "اسید از بهشت" دستور داده شد که با استناد به لایحهٔ ثبت نام عاملان خارجی، توسط وزارت دادگستری ایالات متحده به عنوان عاملان خارجی ثبت نام کنند. همچنین دستور داده شد که این فیلم ها به عنوان تبلیغات سیاسی برچسب گذاری شوند. بری کین، عضو مجلس سنای ایالت کالیفرنیا، علیه ا
ین دستور اقامهٔ دعوی کرد. قاضی منطقه ای ایالات متحده، رائول آنتونی رامیرز، در سال ۱۹۸۳ حکمی علیه وزارت دادگستری صادر کرد. دیوان عالی ایالات متحده در سال ۱۹۸۶ موافقت کرد که به این پرونده رسیدگی کند؛ در ۲۸ آوریل ۱۹۸۷، در "پروندهٔ میس علیه کین"، با پنج رأی موافق در برابر سه رأی مخالف به نفع وزارت دادگستری رأی داد. سناتور تد کندی، میزبان نمایش فیلم برای اعضای کمیته قضایی سنای ایالات متحده بود. جان رابرتز اظهار داشت که انتظار داشت یک فیلم در اتحاد جماهیر شوروی ممنوع شود، اما نه در ایالات متحده. دولت کانادا درخواست لغو این دستور را داد. افتخارات. "اگر" "عاشق این سیاره هستید" هفتمین فیلم ان اف بی بود که جایزهٔ اسکار را دریافت کرد. نش در سخنرانی دریافت جایزهٔ اسکار خود از ریگان به خاطر تبلیغات بیشتر تشکر کرد.
وزارت دفاع پاکستان () وزارتخانه ای از دولت فدرال پاکستان است که وظیفه دفاع از منافع ملی و تمامیت ارضی پاکستان را برعهده دارد. وزارت دفاع بر اجرای مأموریت ها و سیاست های دفاعی پاکستان نظارت دارد و بر تمام سازمان های دولتی که بطور مستقیم با امنیت ملی و نیروهای مسلح پاکستان مرتبط هستند، نظارت می کند. وجود و وظایف این وزارتخانه به طور قانونی در بخش دوازدهم، فصل دوم قانون اساسی پاکستان تعریف شده است که وزیر دفاع، مسئول آن است و بطور مستقیم به نخست وزیر پاکستان گزارش می دهد. مسئولیت های تهیه، تولید و ساخت تجهیزات دفاعی و نظامی در سال ۲۰۰۴ به وزارت تولید دفاعی پاکستان واگذار شد. وزارت دفاع پاکستان از نظر بودجه و همچنین کارکنان، یکی از بزرگ ترین وزارتخانه های فدرال دولت پاکستان است.
جنیفر بایکوال (به انگلیسی: Jennifer Baichwal) سازندهٔ فیلمِ مستند، نویسنده و تهیه کنندهٔ کانادایی است. زندگی. بایکوال در مونترال، کبک متولد شد و در ویکتوریا، بریتیش کلمبیا بزرگ شد. او دختر کریشنا بایکوال سینیور، جراح قلب و عروق، و الوینا بایکوال است. آنها چهار فرزند به نام های جنیفر، کریشنا جونیور، الیزابت و کریستین داشتند. او اصالتاً هندی و بریتانیایی است. او در سال ۱۹۸۵، با الهام از نوشته های پل بولز، که موضوع اولین مستند بلند او شد، به مراکش سفر کرد و در مزرعه ای زندگی کرد. بایکوال در دانشگاه مک گیل فلسفه و الهیات خواند، پایان نامهٔ کارشناسی ارشد خود را دربارهٔ راینهولد نیبور نوشت و مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشتهٔ هنر در سال ۱۹۹۴ دریافت کرد. بایکوال در سال ۱۹۹۵، به همراه خانواده اش به هند سفر کرد تا خاکستر پدر مرحومشان را که بر اثر مشکلات قلبی درگذشته بود، به باد بسپارند.
تولید برنج در ویتنام در دلتاهای مکونگ و رود سرخ برای تأمین مواد غذایی در این کشور و اقتصاد ملی آن اهمیت دارد. ویتنام یکی از غنی ترین مناطق کشاورزی در جهان است و دومین صادرکننده بزرگ (پس از تایلند) و هفتمین مصرف کننده بزرگ برنج در جهان است. دلتای مکونگ مرکز ناحیه تولید برنج کشور است که در آن آب، قایق ها، خانه ها و بازارها در کنار هم قرار گرفته اند تا محصول پرباری از برنج تولید شود. مساحت ۳۳ میلیون هکتاری ویتنام، سه اکوسیستم دارد که کشت بر کشت برنج تحکم می کند. این مناطق شامل دلتای جنوبی (با پوشش غالب برنج دلتای مکونگ)، دلتای شمالی (منطقه موسمی گرمسیری با زمستان های سرد) و ارتفاعات شمال (با گونه های برنج دیمی) هستند. برجسته ترین سیستم آبیاری برنج، دلتای مکونگ است. برنج یکی از اجزای اصلی رژیم غذایی ملی است و به عنوان «هدیه ای از جانب خدا» در نظر گرفته می شود. رود مکونگ و شاخابه های آن برای تولید برنج در ویتنام بسیار مهم هستند. در مجموع ۱۲ استان دلتای مکونگ که به عنوان «کاسه برنج» ویتنام شناخته می شود، حدود ۱۷ میلیون نفر جمعیت دارند و ۸۰ درصد آنها به در امر کشت برنج به فعالیت مشغول هستند. این دلتا در سال ۲۰۰۸، حد
ود ۲۰ میلیون تن محصول کشاورزی تولید کرد که تقریباً نیمی از کل تولید در این کشور است. ناحیه ای که به کاسه برنج معروف است، امنیت غذایی را برای جمعیت خود تضمین کرده است که ۷۵ درصد کالری روزانه آنها از طریق برنج تأمین می شود، که همچنین رژیم غذایی اصلی نزدیک به ۵۰ درصد از جمعیت ۷٫۴ میلیارد نفری جهان را تشکیل می دهد. در این دلتا که کشت برنج در آن غالب است، اکنون ساختار کشاورزی شامل فعالیت های مربوط به آبزی پروری، پرورش حیوانات، محصولات کشاورزی تجاری و درختان میوه نیز انجام می گیرد. در شالیزارها، میگوی آب شیرین و آب شور به صورت آبزی پروری پرورش داده می شود. به عنوان یک ناحیه بندی زیست محیطی اضافی در دلتا، جنگل های حرا نیز گسترش پیداکرده اند. تولید. تولید برنج در دلتای مکونگ در سال های اخیر افزایش چشمگیری داشته است، اگرچه در برخی سال ها شرایط خشکسالی مانع این رشد شده است. این روند رو به رشد به کاشت گونه های جدید برنج زودرس، مدیریت بهتر و ساختارهای قانونی مناسب توسط دولت نسبت داده می شود. چهل و دو گونه برنج که توسط مؤسسه بین المللی تحقیقات برنج مورد بررسی قرار گرفت برای کاشت در دلتای مکونگ معرفی شدند و طبق منابع مؤسسه
بین المللی تحقیقات برنج، این گونه ها ۶۰ درصد از منطقه کشت برنج آبی در دلتا را پوشش می دهند. مساحت زیر کشت برنج که در سال ۱۹۶۱، ۴٫۷۴۴ میلیون هکتار بود، در سال ۲۰۰۷ به ۷٫۳۰۵ میلیون هکتار افزایش یافت. بر همین اساس، تولید برنج در ویتنام که در سال ۱۹۶۱، ۸٫۹۹۷ میلیون تن و در سال ۱۹۷۵، ۱۰٫۲۹ میلیون تن بود به تدریج طی دو دهه بعدی به ۳۵٫۵۶۷ میلیون تن در سال ۲۰۰۷ افزایش یافت - که این امر موید روند افزایشی تقریباً چهار برابری در یک دوره ۴۶ ساله، از سال ۱۹۶۱ تا ۲۰۰۷ است.
مهمات منفجر نشده (یا UXO که گاهی به اختصار UO نیز گفته می شود) و بمب های منفجرنشده (UXBs) به انواع سلاح های انفجاری اطلاق می شوند—از جمله بمب، خمپاره، نارنجک، مین زمینی، مین دریایی، بمب خوشه ای و دیگر مهمات—که هنگام شلیک یا پرتاب منفجر نشده اند و همچنان خطر انفجار دارند، حتی گاهی دهه ها پس از استفاده یا رها شدن. در مواقعی که چنین مهمات ناخواسته ای کشف می شوند، گاه با انفجارهای کنترل شده منهدم می گردند، اما در برخی موارد، انفجار ناگهانی حتی مواد منفجره بسیار قدیمی نیز ممکن است رخ دهد و گاه پیامدهای مرگبار به همراه دارد. برای مثال، مهمات عمل نکرده (UXO) از جنگ جهانی اول همچنان یک خطر محسوب می شود، و مهمات پر شده با گازهای سمی هنوز یک مشکل هستند. مهمات منفجر نشده (UXO) همیشه از درگیری ها سرچشمه نمی گیرند؛ مناطقی مانند آموزش و تربیت نظامی نیز می توانند تعداد قابل توجهی از این مهمات را در خود جای دهند، حتی پس از اینکه منطقه متروکه شده است. هفتاد و هشت کشور آلوده به مین های زمینی هستند که سالانه ۱۵۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰ نفر را کشته یا ناقص می کنند. تقریباً ۸۰٪ از تلفات غیرنظامیان هستند و کودکان بیشترین گروه سنی آسیب دیده را