Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ر روشن تر شد و ایده نزدیکی به ایتالیا برای سیاست دولت اسپانیا جذاب تر شد، به ویژه از نظر سودی که این روابط به اسپانیا در خصوص مسئله طنجه می رساند. برای ایتالیا، برقراری دیکتاتوری پریمو د ریورا چشم اندازی برای نفوذ بیشتر بر کشوری فراهم کرد که اکنون به اصلاحات انجام شده در ایتالیای فاشیستی (۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳) علاقه مند بود. روابط در این دوره اغلب در قالب یک مثلث دیپلماتیک بین جمهوری سوم فرانسه، پادشاهی ایتالیا و استقرار مجدد (اسپانیا) شکل می گرفت. در حالی که تمایل به دوستی و نزدیکی وجود داشت، «معاهده سازش و داوری» که در اوت ۱۹۲۶ بین دو کشور امضا شد، از لحاظ عملی نسبت به انتظارات آغاز دیکتاتوری «Primorriverista» محدود بود. با این حال، پس از امضای این معاهده، یک دوره «ماه عسل دیپلماتیک» بین دو رژیم آغاز شد. دخالت ایتالیا در جنگ داخلی اسپانیا. پس از ۱۸ ژوئیه ۱۹۳۶ و آغاز جنگ داخلی اسپانیا، موسولینی استراتژی خود را تغییر داد و در کنار فراکسیون شورشی وارد عمل شد. لشکر نیروهای داوطلب (CTV)، یک نیروی اعزامی فاشیستی از ایتالیا، حدود ۷۸٬۰۰۰ سرباز ایتالیایی را به اسپانیا فرستاد تا به فرانکو کمک کنند و تعهد دادند اسپانیای فاشیس
تی و اروپای فاشیستی ایجاد کنند. در سال ۱۹۳۷، عملیات های مهمی که CTV در آن شرکت داشت شامل نبردهای مالاگا، برمه، سانتاندر و فاجعه گوادالاخارا بود. بین سال های ۱۹۳۸ و ۱۹۳۹، به گفته مورخ رودریگو خاوییر، «ایتالیایی ها برای موفقیت ارتش شورشی حیاتی بودند… در شکستن و تثبیت جبهه آراگون، در تصرف بارسلون و خیرونا و در پایان کمپین لوانت». ناوهای زیرسطحی ایتالیا علیه کشتی های جمهوری خواه و همچنین بندرها مدیترانه ای با همکاری ناوهای سطحی اقدام کردند. "نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا" نیز پشتیبانی لجستیکی مهمی برای شورشیان فراهم کرد، از جمله اسکورت محموله های تجاری حاوی تدارکات جنگی، و برای تسهیل محاصره دریایی جمهوری، به نیروی دریایی شورشی اجازه استفاده از لنگرگاه در سیسیل و ساردینیا داده شد. نیروهای ایتالیایی در جزایر بالئاری یک پایگاه هوایی از Aviazione Legionaria در مایورکا ایجاد کردند، از آنجا به آن ها اجازه داده شد با تأیید مقامات شورشی، مناطقی در لوانت شبه جزیره تحت کنترل جمهوری بمباران کنند (از جمله بمباران های بارسلون که به عنوان جنایت علیه بشریت بررسی شد). یک "اسکوادریستی" فاشیست، Arconovaldo Bonaccorsi، سرکوب شدیدی در
جزایر بالئاری رهبری کرد. جنگ جهانی دوم. در جریان جنگ جهانی دوم، ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۳، روابط اسپانیا و ایتالیا نزدیک بود. با اینکه ایتالیا در کنار آلمان جنگید، اسپانیا در حال بهبودی از یک جنگ داخلی بود و بی طرف ماند. در فوریه ۱۹۴۱، دیدار موسولینی و فرانکو در بوردیگه را انجام شد؛ در این دیدار "دوچه" از فرانکو خواست به نیروهای محور بپیوندد. سقوط موسولینی ضربه ای برای دولت فرانکو بود. در هفته های اول، مطبوعات اسپانیا با سانسور شدید، اخبار ایتالیا را به طور مختصر و بدون تحلیل منتشر می کردند. با این حال، پس از انتشار آتش بس کاسیبیله، روزنامه های اسپانیایی به طور گسترده بیانیه رسمی آلمان را نقل کردند که خیانت ایتالیا را محکوم می کرد. برخی افسران اسپانیایی مدال های نظامی ایتالیا را به سفارت ایتالیا در مادرید بازگرداندند. از اواسط سپتامبر ۱۹۴۳، دو دولت ایتالیایی، یکی به رهبری موسولینی و دیگری به رهبری پادشاه ویکتور امانوئل سوم، برای به رسمیت شناختن دیپلماتیک اسپانیا رقابت کردند؛ نمایندگان دیپلماتیک آلمان در مادرید از موسولینی حمایت کردند، در حالی که نمایندگان متفقین به شدت علیه آن توصیه کردند. پس از دوره ای از تردید، اسپانیا
در اواخر سپتامبر اعلام کرد که روابط رسمی خود را با پادشاهی ایتالیا ادامه خواهد داد. سفیر ایتالیا در مادرید، پاولوچی دی کالبولی، دولت مارشال پیترو بادولیو را انتخاب کرد، اگرچه برخی کنسول های ایتالیا در اسپانیا وفاداری خود را به موسولینی اعلام کردند. سفیر اسپانیا در ایتالیا فاشیست، Raimundo Fernández-Cuesta، رسماً در سمت نماینده اسپانیا در پادشاهی باقی ماند، هرچند به مادرید بازگشت؛ در عمل، پیش از دولت بادولیو، اسپانیا توسط مقامات کم رتبه نمایندگی می شد. با این حال، اسپانیا روابط غیررسمی با جمهوری سوسیال ایتالیا حفظ کرد. کنسول سابق ایتالیا در مالاگا، اوجنیو مورّاله، به نماینده غیررسمی موسولینی در مادرید تبدیل شد؛ و کنسول اسپانیا در میلان، فرناندو شانتل، نماینده غیررسمی فرانکو در RSI شد. در عمل، اسپانیا فاصله خود را از هر دو دولت موسوم به "پادشاهی جنوب" و RSI حفظ کرد. بادولیو برای تسریع مذاکرات با متفقین به خدمات مادرید نیاز داشت، اما رد شد. چهره های برجسته فاشیست که به دنبال گذرنامه اسپانیایی بودند تقریباً همیشه موفق به دریافت کمک نشدند. در ماه های پایانی جنگ، سفیران جدیدی توسط اسپانیا () و پادشاهی ایتالیا () م
نصوب شدند، هرچند سانگرونیز زودتر از مه ۱۹۴۵ نرسید. جنگ سرد. پس از جنگ جهانی دوم، دیکتاتوری فرانکو حمایت مالی از حزب پسافاشیست ایتالیا، Italian Social Movement (MSI)، از طریق طرحی که وزیر امور خارجه آلبرتو مارتین-آرتاجو راه اندازی کرده بود، فراهم کرد. از دهه ۱۹۶۰، فرانکو همچنین از Ordine Nuovo و National Vanguard حمایت کرد و در سال ۱۹۷۰ به یونیو والریو بورگزه، کودتاچی، پناه داد، و از آن پس اسپانیا به پناهگاهی برای برخی تروریست های افراطی راست ایتالیا تبدیل شد که نهایتاً نقش خود را در دوران اسپانیا در دوران انتقال به دموکراسی ایفا کردند. قرن ۲۱. امروزه، ایتالیا و اسپانیا عضو کامل اتحادیه اروپا (EU)، ناتو و اتحادیه مدیترانه (UfM) هستند. روابط دوجانبه بین دو کشور به دلیل پیوندهای تاریخی و عضویت در اتحادیه اروپا بسیار نزدیک است. دیدارهای دولتی و در سطح کسب وکار مکرر برگزار می شود. تمامی این موارد در تبادلات اقتصادی منعکس شده که از وزن بسیار بالایی برخوردار است. روابط دیپلماتیک تحت چارچوب اتحادیه اروپا با مسائل زیرسطحی بی اعتمادی متقابل بین دو کشور همراه بوده است، با وجود نزدیکی فرهنگی و چالش های مشترک. این روابط د
ر دوره نخست وزیری همزمان ماریانو راخوی و ماتئو رنتسی دچار دوره ای از «سرمای شدید» شد، زیرا آن ها از نظر شخصی با یکدیگر رابطه خوبی نداشتند. هر دو دولت برنامه هایی برای تقویت محور مادرید-رم در مذاکرات اتحادیه اروپا پیرامون بازسازی پس از COVID-19 در دوره دولت دوم نخست وزیر ایتالیا جوزپه کونته، با حضور پدرو سانچز به عنوان همتای اسپانیایی وی، ارائه دادند. با این حال، ورود ماریو دراگی به نخست وزیری ایتالیا، فاصله مواضع دو کشور را بیشتر کرد، برخلاف «هماهنگی نسبی» که پیش تر توسط کونته پرورش یافته بود. در نوامبر ۲۰۲۱، رئیس جمهور ایتالیا سرجو ماتارلا به اسپانیا سفر رسمی کرد و توسط شاه فلیپه ششم در کاخ سلطنتی مادرید استقبال شد. در ژانویه ۲۰۲۲، اسپانیا پیشنهاد امضای یک پیمان دوستی بین دو کشور را به ایتالیا ارائه کرد. وزیر امور خارجه اسپانیا آلبارِس به همتای ایتالیایی خود لوئیجی دی مایو «ازسرگیری» روابط بین پارلمان های اسپانیا و ایتالیا را پیشنهاد داد و چشم انداز ایجاد یک انجمن سرمایه گذاری بین شرکت های دو کشور مرتبط با پروژه های بهره مند از بودجه اتحادیه اروپا را مطرح کرد. در نوامبر همان سال، نخست وزیر ایتالیا، جورجا ملو
نی، اعلام کرد که همکاری در زمینه انرژی، «اقتصاد واقعی» و مهاجرت ادامه خواهد داشت و روابط دوجانبه در چارچوب مشترک اتحادیه اروپا و ناتو تقویت می شود. تبادل فرهنگی. در دوران عصر اکتشاف، کاوشگران و مسافران مشهور ایتالیایی بخشی از تاریخ مدرن اسپانیا بودند. از جمله آن ها می توان به آمریگو وسپوچی، کریستف کلمب و Francesco Guicciardini اشاره کرد. مهاحرت. یک نشریه یوروستت در سال ۲۰۱۶ تخمین زد که ۱۸۷٬۸۴۷ ایتالیایی در اسپانیا زندگی می کنند و ۱۹٬۰۹۴ اسپانیایی در ایتالیا ساکن هستند.
در روان شناسی، مقابله دوری گزینی یک مکانیسم مقابله و نوعی اجتناب تجربی است. این مکانیسم با تلاش های آگاهانه یا ناخودآگاه فرد برای پرهیز از مواجهه با یک عامل استرس زا به منظور محافظت از خود در برابر مشکلاتی که عامل استرس زا ایجاد می کند، مشخص می شود. مقابله دوری گزینی می تواند منجر به سوءمصرف مواد، کناره گیری اجتماعی و دیگر شکل های گریزگرایی شود. سطوح بالای رفتارهای دوری گزینی ممکن است سبب تشخیص اختلال شخصیت دوری گزین شود، اگرچه هر کسی که چنین رفتارهایی را نشان می دهد، در تعریف ابتلا به این اختلال قرار نمی گیرد. مقابله دوری گزینی همچنین نشانه ای از اختلال استرس پساسانحه است و با علائم افسردگی و اضطراب مرتبط است. علاوه بر این، مقابله دوری گزینیی بخشی از نظریه تعارض رویکرد-دوری گزینی است که توسط روان شناس کرت لوین معرفی شده است. برخی تحقیقات و دیدگاه های اخلاقی نشان می دهند که مقابله دوری گزینی ممکن است الگوی گسترده تری را در رفتار انسان منعکس کند، که در آن افراد تسکین ناراحتی را بر جستجوی تجربیات مثبت در اولویت قرار می دهند. مطالعات نشان داده اند که افراد از تکنیک های بسیار بیشتری برای فرار از خلق و خوی بد نسبت
به ایجاد خلق و خوی خوب استفاده می کنند، که این امر شیوع انگیزه پرهیز از رنج را برجسته می کند.
در ۲۸ اوت ۲۰۲۵، نیروی هوایی اسرائیل، حملات هدفمندی را علیه چندین وزیر جنبش حوثی ها در بیت بوس، صنعا، یمن، انجام داد. احمد الرهوی، نخست وزیر این گروه، محمد العاطفی، وزیر دفاع و محمد عبدالکریم غماری، رئیس ستاد کل، که برای گوش دادن به سخنرانی تلویزیونی عبدالملک حوثی، رهبر حوثی ها، جمع شده بودند، از جمله اهداف این حمله بودند. مرگ الرهوی و چندین وزیر دیگر بعداً توسط این گروه تأیید شد. اسرائیل، این حمله را عملیات قطره شانس نامید. پیشینه. پس از حملات ۷ اکتبر حماس به اسرائیل در سال ۲۰۲۳ که منجر به جنگ غزه شد، حوثی های یمن شروع به پرتاب موشک و پهپاد به سمت اسرائیل و کشتیرانی بین المللی در دریای سرخ کردند، اقداماتی که به گفته آنها در همبستگی با فلسطینی ها است. در پاسخ، ائتلافی به رهبری آمریکا، کارزار بمباران هوایی علیه حوثی ها را آغاز کرد که پس از توافق آتش بس بین آمریکا و حوثی ها در مه ۲۰۲۵ پایان یافت. حمله مرگبار حوثی ها به تل آویو در ژوئیه ۲۰۲۴، باعث شد که اسرائیل، نخستین حملات هوایی خود را به یمن، آغاز کند. از آن زمان، اسرائیل، شروع به حملات گاه به گاه علیه حوثی ها کرد و شهرهایی مانند صنعا و حدیده را هدف قرار داد.
حملات ۲۸ اوت پس از موج شدید حملات هوایی اسرائیل در صنعا در اوایل همان هفته در ۲۴ اوت انجام شد که منجر به کشته شدن ۱۰ نفر و زخمی شدن ۱۰۲ نفر دیگر شد. از جمله اهداف مورد حمله، یک ترمینال نفتی، یک نیروگاه برق و یک پایگاه نظامی در نزدیکی کاخ ریاست جمهوری بود. این حملات پس از آن انجام شد که حوثی ها برای نخستین بار یک بمب خوشه ای به سمت اسرائیل شلیک کردند. به گفته کانال ۱۲ تلویزیون اسرائیل، اسرائیل آماده بود تا در حملات ۲۴ اوت، رهبری حوثی ها را هدف قرار دهد، اما از این کار منصرف شد. پیش از این در ۲۸ اوت، حوثی ها دو پهپاد را به سمت اسرائیل پرتاب کردند که رهگیری شدند. حملات هوایی. به گزارش خبرگزاری المیادین، وابسته به حزب الله لبنان، در ۲۸ اوت، حداقل ده حمله هوایی اسرائیل به مناطقی در صنعا انجام شد، در حالی که حملات بیشتری در استان های عمران و حجه رخ داد. خبرگزاری سعودی الحدث گزارش داد که هم نیروی هوایی اسرائیل و هم نیروی دریایی اسرائیل در این حملات شرکت داشتند. الشرق الاوسط گزارش داد که سه مکان هدف قرار گرفته اند: خانه ای در نزدیکی یک تصفیه خانه آب، مکانی در جبل عطان و مکانی در نزدیکی کاخ ریاست جمهوری تحت کنترل حوثی
ها که برای برگزاری جلسات استفاده می شد؛ و یکی از ساختمان ها به طور کامل تخریب شده است. رهبران قبایل به آسوشیتد پرس گفتند که حمله ای که منجر به کشته شدن نخست وزیر حوثی شد، جلسه ای را در ویلایی در بیت بوس، جنوب صنعا، هدف قرار داد. به گفته حوثی ها، این جلسه بین وزرای دولت «برای ارزیابی فعالیت و عملکرد [دولت] در طول سال گذشته» برگزار شد. الجزیره از خساراتی در کوه عطان، تپه ای در جنوب غربی صنعا، خبر داد. اندکی پس از حمله، نیروهای دفاعی اسرائیل تأیید کردند که به یک پایگاه نظامی حوثی ها در صنعا حمله هوایی انجام داده اند. به گزارش رسانه های اسرائیلی، نیروی هوایی اسرائیل خانه های امنی را که ده نفر از مقامات ارشد حوثی برای تماشای سخنرانی تلویزیونی عبدالملک حوثی، رهبر حوثی ها، در آن جمع شده بودند، هدف قرار داد و بیش از ده موشک را در کمتر از پنج دقیقه شلیک کرد. خبرگزاری کان اسرائیل گزارش داد که حمله به کاخ ریاست جمهوری منجر به کشته شدن چندین رهبر سیاسی حوثی شده است. نیروی دفاعی اسرائیل روز بعد تأیید کرد که وزیر دفاع و رئیس ستاد مشترک حوثی ها را هدف قرار داده است. "تایمز اسرائیل" گزارش داد که اسرائیل حدود ساعت ۱ بامداد ا
طلاعاتی دریافت کرده است. بعد از ظهر اعلام شد که ۱۰ نفر از رهبران حوثی در نزدیکی صنعا جمع شده اند تا به سخنرانی حوثی گوش دهند. سپس اطلاعات اسرائیل اطلاعات لحظه ای در مورد این تجمع ارائه داد و با وجود تمرکز بالای پدافند هوایی، حمله هوایی را ممکن ساخت. این عملیات توسط وزیر دفاع اسرائیل، یسرائیل کاتس و رئیس ستاد ارتش اسرائیل، ایال زمیر، رصد می شد، در حالی که بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر، از طریق «تلفن قرمز» در جریان امور قرار گرفت. تلفات. طبق برآوردهای اسرائیل، محمد العاطفی، وزیر دفاع حوثی ها و محمد عبدالکریم غماری، رئیس ستاد کل، احتمالاً در حملات نزدیک کاخ ریاست جمهوری کشته شده اند، که دومی قبلاً در جنگ ایران و اسرائیل در ژوئن ۲۰۲۵ هدف قرار گرفته بود. علاوه بر این، طبق گزارش خبرگزاری کان و رسانه های یمنی، احمد الرهوی، نخست وزیر حوثی ها، به همراه چندین نفر از همکارانش در حمله ای به آپارتمانی در محله بیت بوس صنعا کشته شدند. به گفته منابع دولتی یمن که رویترز به آنها استناد کرده است، اسعد الشرقابی، رئیس وزارت دفاع تحت کنترل حوثی ها نیز کشته شده است. وای نت گزارش داد که اسرائیل اطمینان فزاینده ای دارد که «تمام نخبگان
نظامی و دولتی حوثی ها» را کشته است، در حالی که کانال ۱۳ گفت که اسرائیل معتقد است حمله اش موفقیت آمیز بوده است. به گفته "جروزالم پست"، «احتمال فزاینده ای» وجود دارد که وزیر دفاع و رئیس ستاد کشته شده باشند. با این حال، اینکه آیا غماری در هر یک از مکان های مورد هدف حضور داشته یا اینکه آیا رهبران ارشد کشته شده اند، هنوز تأیید نشده است. گزارش بعدی کانال ۱۲ حاکی از آن است که ارتش اسرائیل ارزیابی کرده است که کل کابینه حوثی ها، از جمله نخست وزیر و ۱۲ مقام دیگر را کشته است، اگرچه یافته های آن قطعی نیست. در ۳۰ اوت، حوثی ها بیانیه ای منتشر کردند که در آن مرگ رهاوی و همچنین تعداد نامشخصی از وزرا را تأیید کرد، در حالی که گفتند دیگران به طور جدی یا متوسط مجروح شده اند. بعداً تأیید شد که ۱۲ نفر، بیش از نیمی از ۲۲ عضو کابینه، کشته شده اند، یعنی نخست وزیر، نه وزیر دیگر و دو عضو کابینه. طبق رادیو ارتش اسرائیل، در میان کشته شدگان، مدیر دفتر سیاسی، رئیس دفتر نخست وزیر، دبیر کابینه، وزیر دادگستری، وزیر اقتصاد و تجارت، جمال عامر (که وزیر امور خارجه، وزیر کشاورزی و وزیر روابط عمومی بود) نیز حضور داشتند. ارتش اسرائیل کشته شدن الرهوی
به همراه دیگر مقامات ارشد نظامی و سیاسی را تأیید کرد. مراسم تشییع جنازه رهاوی و دیگر قربانیان این حمله در اول سپتامبر در مسجد صالح در صنعا برگزار شد. واکنش ها. پس از این حملات، یسرائیل کاتس، وزیر دفاع اسرائیل، با اشاره به طاعون های مصر در کتاب مقدس، گفت: «همان طور که به حوثی ها در یمن هشدار دادیم: پس از طاعون تاریکی، طاعون نخست زاده ها می آید.» او افزود: «هر کسی که علیه اسرائیل دست بلند کند، دستش قطع خواهد شد.» یک منبع دفاعی حوثی ها در ابتدا هدف قرار گرفتن رهبران ارشد را تکذیب کرد و در عوض ادعا کرد که این حملات غیرنظامیان یمنی را به دلیل «مواضع آنها در حمایت از غزه» هدف قرار داده است. حوثی ها بعداً این حملات را «جنایتکارانه و خائنانه» توصیف کردند و مهدی مشاط، رهبر شورای عالی سیاسی، قول انتقام گرفتن از این قتل ها را داد و به شرکت های بین المللی هشدار داد که اسرائیل را ترک کنند. عبدالملک حوثی، رهبر حوثی ها، قول داد که حملات موشکی و پهپادی این گروه به اسرائیل را ادامه داده و تشدید کند. سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، این حمله را جنایت جنگی خواند که با هدف سرکوب حمایت یمن از فلسطینیان انجام شده است و افزود که این ح
مله «خشم بیشتری را شعله ور کرده و جغرافیای مقاومت را گسترش خواهد داد.» مسعود پزشکیان، رئیس جمهور ایران، خواستار واکنش بین المللی به اسرائیل شد، در حالی که غلامحسین محسنی اژه ای، رئیس قوه قضائیه، گفت که این حملات «ناکامی اسرائیل در شکست نظامی یمن» را نشان می دهد.
جاکومو ماتئوتی (; – ) سیاستمدار سوسیالیست اهل پادشاهی ایتالیا و دبیر حزب سوسیالیست متحد (PSU) بود. او سه بار در سال های ۱۹۱۹، ۱۹۲۱ و ۱۹۲۴ به عنوان نماینده مجلس نمایندگان انتخاب شد. در ۳۰ مه ۱۹۲۴ او آشکارا در پارلمان ایتالیا سخنرانی کرد و فاشیست ها را به تقلب در انتخابات عمومی ۱۹۲۴ متهم کرد و خشونتی را که آنها برای کسب رأی به کار برده بودند، محکوم کرد. یازده روز بعد، او توسط پلیس مخفی بنیتو موسولینی ربوده و کشته شد. زندگینامه. ماتئوتی در سال ۱۸۸۵ در خانواده ای ثروتمند در فراتا پولزینه استان روویگو در ونتو به دنیا آمد. او در رشته حقوق از دانشگاه بولونیا فارغ التحصیل شد. او که یک ملحد و از همان ابتدا از فعالان جنبش سوسیالیستی و حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) بود، با ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول مخالف بود و به همین دلیل در طول این درگیری در سیسیل زندانی شد. در سال ۱۹۱۲ او با ولیا تیتا آشنا شد و آنها در سال ۱۹۱۶ طی مراسمی رسمی ازدواج کردند. آنها صاحب سه فرزند شدند: جیانکارلو (۱۹۱۸-۲۰۰۶)، ماتئو (۱۹۲۱-۲۰۰۰) و ایزابلا (۱۹۲۲-۱۹۹۴). پس از ترور ماتئوتی در سال ۱۹۲۴، همسرش ولیا تا سپتامبر ۱۹۳۳ در حصر خانگی بود، و سال بعد در
گذشت. چندین نفر که به او کمک کرده بودند، مانند کارلو روسلی نیز زندانی شدند. پسر ماتئوتی، جیانماتئو (که با نام ماتئو نیز شناخته می شود)، پس از جنگ جهانی دوم به عنوان نماینده پارلمان سوسیال دموکرات منصوب شد و در سال های ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۲ به عنوان وزیر گردشگری ایتالیا و از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۴ به عنوان وزیر تجارت خارجی خدمت کرد. ورود به سیاست. ماتئوتی سه بار در سال های ۱۹۱۹، ۱۹۲۱ و ۱۹۲۴ به عنوان نماینده مجلس نمایندگان انتخاب شد. ماتئوتی پیرو فیلیپو توراتی، پس از انشعاب از حزب سوسیالیست ایتالیا، رهبر حزب سوسیالیست متحد (PSU) در مجلس نمایندگان ایتالیا شد. ماتئوتی آشکارا علیه فاشیسم و بنیتو موسولینی صحبت می کرد و مدتی رهبر مخالفان حزب ملی فاشیست (NFP) بود. در سال ۱۹۲۱ او خشونت فاشیستی را در جزوه ای با عنوان « "تحقیق سوسیالیستی در مورد اعمال فاشیست ها در ایتالیا»" محکوم کرد. یک سال پیش از کشته شدنش، «هشداری آشکار علیه او در صفحات روزنامه ای که خود موسولینی تأسیس کرده بود، منتشر شده بود.» در سال ۱۹۲۴ کتاب او "با عنوان «فاشیست های افشا شده: یک سال سلطه فاشیستی"» منتشر شد و او دو سخنرانی پرشور و طولانی در مجلس نمایندگان ایراد ک
رد و فاشیسم را محکوم کرد و اعلام کرد که انتخابات گذشته که با ارعاب و خشونت شبه نظامیان همراه بود، «نامعتبر» است. ماتئوتی در سخنرانی خود در ۳۰ مه ۱۹۲۴ در پارلمان، به شدت به خشونت اعتراض کرد و گفت: «در ناپل در کنفرانسی که قرار بود رئیس اپوزیسیون مشروطه برگزار کند، به دلیل لشکر مسلحی که در شهر مداخله کرد، از شرکت او جلوگیری شد»، و آن را تقلب در انتخابات ۱۹۲۴ دانست (هرچند به لطف قانون آچربو، که یک سیستم انتخاباتی را برقرار کرد که اکثریت را برای فاشیست ها تضمین می کرد، حزب ملی فاشیست پیروز شد). طبق برخی نظریه ها، این سخنرانی تنها دلیل قتل او نبود. در واقع، طبق مقاله رنتسو د فلیچه "با عنوان «داستان فاشیسم»" ، ماتئوتی علناً اتحاد اتحادیه های کارگری سوسیالیستی و همتای فاشیستی خود را محکوم کرد. علاوه بر این، او ممکن است شواهدی از رشوه از شرکت نفت سینکلر به نفع موسولینی پیدا کرده باشد تا اجازه بهره برداری سینکلر از مخازن نفتی تحت کنترل ایتالیا را بگیرد و موسولینی او را به دلیل ارتباطش با حزب کارگر بریتانیا خطرناک می دانست. آدم ربایی و ترور. در ۱ ژوئن ۱۹۲۴ رئیس پلیس امیلیو د بونو دستور داد اتو تیرشدل، کاشف جوخه ترور، با
تلگرافی که برای وزیر کشور زده شده بود، از زندان آزاد شود: در واقع، وزیر موقت کشور، نخست وزیر بنیتو موسولینی بود. ماتئوتی در ۱۰ ژوئن ۱۹۲۴، در حالی که برای رفتن به محل کار به پارلمان می رفت، توسط پنج مرد به زور سوار یک لانچیا کاپا شد. آنها مامور مخفی موسولینی بوده و تحت فرمان او عمل می کردند. ماتئوتی در داخل ماشین، در حالی که برای فرار تقلا می کرد، چندین ضربه چاقو با یک سوهان نجاری به او وارد شد. جسد او پس از جستجوی گسترده در نزدیکی ریانو ۲۳ کیلومتری شمال رم در ۱۶ اوت ۱۹۲۴ پیدا شد.
دوری گزینی تجربی به طور گسترده به عنوان تلاش برای دوری از افکار، احساسات، خاطرات، حس های فیزیکی و دیگر تجربیات درونی تعریف شده است - حتی زمانی که انجام این کار در درازمدت آسیب ایجاد می کند. تصور می شود که فرایند اجتناب تجربی از طریق تقویت منفی حفظ می شود - یعنی، تسکین کوتاه مدت ناراحتی از طریق دوری گزینی حاصل می شود و در نتیجه احتمال تداوم رفتار دوری گزینی افزایش می یابد. نکته مهم این است که مفهوم سازی کنونی دوری گزینی تجربی نشان می دهد که افکار، احساسات و حس های منفی مشکل ساز نیستند، بلکه شیوهٔ پاسخ فرد به آنهاست که می تواند باعث مشکلات شود. به طور خاص، تصور می شود که عدم تمایل همیشگی و مداوم به تجربه افکار و احساسات ناراحت کننده (و دوری گزینی و مهار مرتبط با این تجربیات) با طیف گسترده ای از مشکلات مرتبط است، برخلاف انتخاب عمدی ناراحتی که تنها سبب ناراحتی می شود. اختلال وسواس فکری عملی (EA) توسط نظریه های شناختی-رفتاری موج سوم اخیر مانند درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) رواج یافته است. با این حال، مفهوم کلی آن ریشه در بسیاری از نظریه های دیگر آسیب شناسی روانی و مداخله دارد.
ارموپولی ( یونانی : Ερμούπολη )، که با نام رسمی قدیمی تر ارموپولی یا هرموپولیس ( یونانی : Ἑρμούπολις &lt; Ἑρμοῦ πόλις "شهر هرمس ") نیز شناخته می شود، شهری و شهرداری سابق در جزیره سیروس ، در جزایر سیکلادس ، یونان است . از زمان اصلاحات دولت محلی در سال ۲۰۱۱، این شهر بخشی از شهرداری سیروس-ارموپولی است که مرکز و یک واحد شهری آن محسوب می شود. همچنین پایتخت منطقه اژه جنوبی است. این واحد شهری ۱۱.۱۸ کیلومتر مربع مساحت دارد.
پاسخ دوری گزینی ، پاسخی است که از وقوع یک محرک آزاردهنده جلوگیری می کند. این نوعی تقویت منفی است. پاسخ دوری گزینی رفتاری است که بر اساس این مفهوم بنا شده است که جانوران از انجام رفتارهایی که منجر به نتیجه ای آزاردهنده می شوند، دوری می کنند. این می تواند شامل یادگیری از طریق شرطی سازی فعال باشد، زمانی که به عنوان یک تکنیک آموزشی استفاده می شود. این واکنشی به احساسات یا بازخورد نامطلوب است که سبب دوری از رفتاری می شود که به دنبال آن این محرک ناخوشایند یا ترس آور رخ می دهد. چه محرک آزاردهنده عمداً توسط دیگری ایجاد شود و چه به طور طبیعی رخ دهد، یادگیری دوری گزینی از موقعیت هایی که در گذشته نتایج منفی داشته اند، یک امر انطباقی است. یک مثال ساده از این، بیزاری شرطی از غذا یا بیزاری ایجادشده نسبت به غذایی است که در گذشته سبب بیماری شده است. بیزاری از غذا همچنین می تواند با استفاده از شرطی سازی کلاسیک شرطی شود، به طوری که یک جانور یادمی گیرد از محرکی که در گذشته خنثی بوده و با یک نتیجه منفی مرتبط بوده است، اجتناب کند. این امر تقریباً به طور جهانی در جانوران نشان داده می شود زیرا دفاعی در برابر مسمومیت احتمالی است. طی
ف گسترده ای از گونه ها، حتی حلزون ها، توانایی یادگیری بیزاری از غذا را در خود ایجاد کرده اند.
سحر نجفی (زادهٔ ۶ اردیبهشت ۱۳۷۱ در تهران) بازیکن بسکتبال اهل ایران است. او سابقهٔ بازی در سوپر لیگ بسکتبال ایران و حضور در تیم ملی سه نفره و پنج نفرهٔ ایران را دارد. زندگی ورزشی. نجفی از سال ۱۳۸۰ فعالیت خود را در بسکتبال آغاز کرد و در رده های مینی بسکتبال، نونهالان و نوجوانان به عناوین کشوری و باشگاهی دست یافت. او با تیم کشاورز قزوین در سال ۱۳۹۲ مقام سوم سوپرلیگ کشور را به دست آورد و در سال های بعد همراه تیم های شرکت ملی گاز، دانشگاه آزاد، مهرام و اکسون در رقابت های سوپرلیگ حضور داشت. نجفی همچنین با تیم ملی بسکتبال ایران در مسابقات چهار جانبهٔ ترکیه (۱۳۹۴) و مسابقات سه نفرهٔ آسیا در قزاقستان (۱۳۹۵) شرکت کرده است. او در رقابت های بین المللی دانشجویی (PCU committee) در سال های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳ به ترتیب در صربستان و بلژیک به مقام قهرمانی رسید.
محمد ناصر العاطفی (زادهٔ ۱۹۶۹)، افسر نظامی یمنی است که از ۲۸ نوامبر ۲۰۱۶، به عنوان وزیر دفاع دولت تحت رهبری حوثی ها در یمن خدمت می کند. اوایل زندگی و تحصیلات. محمد العاطفی در سال ۱۹۶۹ در شهر الاحنوم، که در آن زمان در یمن شمالی بود، متولد شد. او تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در استان حجه گذراند و تحصیلات عالی خود را در استان عمران ادامه داد. او در سال ۱۹۸۶ وارد دانشکده نظامی عدن شد و در سال ۱۹۸۸ با درجه ستوانی از ارتش یمن جنوبی، دانش آموخته شد.
وزارت دفاع یمن، یک وزارتخانه دولتی در یمن است که مسئولیت نیروهای مسلح یمن را بر عهده دارد. وزیر دفاع فعلی سپهبد محسن محمد الدائری است که در ۲۸ ژوئیه ۲۰۲۲ به این سمت منصوب شد. دفتر مرکزی این وزارتخانه در صنعا قرار دارد. اقتدار. طبق قانون اساسی یمن، رئیس جمهور یمن به عنوان فرمانده کل نیروهای مسلح یمن عمل می کند و مسئول انتصاب وزیر دفاع است. در ۱۹ دسامبر ۲۰۱۲، رئیس جمهور عبدربه منصور هادی، فرمان ریاست جمهوری مبنی بر بازسازی نیروهای مسلح به پنج شاخه اصلی صادر کرد: نیروی هوایی و پدافند هوایی، نیروی دریایی و پدافند ساحلی، نیروهای زمینی، گارد مرزی و نیروی ذخیره استراتژیک. این تصمیم همچنین شامل تقسیم حوزه نظامی در سراسر کشور به هفت منطقه نظامی بود.
ایبلو (به انگلیسی: IBLO) یک برند در حوزه طراحی و تولید مبلمان است که در تیر ۱۳۹۸ توسط حسین کاظمی بنیان گذاری شد. این برند به دلیل رویکرد مینیمال، استفاده از متریال باکیفیت و توجه به جزئیات در طراحی شناخته می شود. تاریخچه. ایده شکل گیری ایبلو بر پایه این دیدگاه بود که مبلمان تنها یک وسیله کارکردی نیست، بلکه بخشی از هویت بصری و تجربه روزمره افراد است. نخستین مجموعه محصولات این برند در سال ۱۳۹۸ عرضه شد و با استقبال مشتریان و طراحان داخلی مواجه گردید. محصولات. محصولات ایبلو شامل انواع مبل، میز ناهارخوری، میز عسلی، صندلی، تخت خواب، بین بگ، گلیم دستباف و اکسسوری های دکوراسیون داخلی است. طراحی های این برند اغلب مینیمال و با رنگ بندی های ملایم انجام می شود و استفاده از چوب طبیعی و پارچه های باکیفیت از ویژگی های ثابت آن است. نام گذاری محصولات الهام گرفته از طبیعت، هنر و فرم های ساده است. همکاری ها. در سال ۱۴۰۱، ایبلو همکاری خود را با پلتفرم دیجی کالا آغاز کرد و محصولاتش را از طریق این بستر به فروش رساند. این موضوع در رسانه های داخلی نیز بازتاب یافت و به توسعه حضور آنلاین برند کمک کرد.
رابرت پوگ هریسون، محقق ادبی، منتقد فرهنگی و روشنفکر عمومی آمریکایی است. او استاد بازنشسته زبان فرانسه و ایتالیایی و استاد بازنشسته ادبیات ایتالیایی، روزینا پیروتی، در دانشگاه استنفورد است. هریسون به خاطر مطالعاتش در مورد دانته، و شعر قرون وسطایی ایتالیایی و همچنین به خاطر تأملات فلسفی و فرهنگی گسترده ترش در مورد طبیعت، مرگ و میر و وضعیت انسان شناخته شده است. او همچنین خالق و مجری پادکست ادبی طولانی مدت "با عنوان «نظرات (دربارهٔ زندگی و ادبیات)»" است. او از سال ۲۰۰۷ عضو آکادمی هنر و علوم آمریکا بوده است. در اکتبر ۲۰۱۴، دولت فرانسه به او نشان "شوالیه" هنر و ادبیات اعطا کرد. زندگی نامه. هریسون در ازمیر ترکیه متولد شد و تا سن دوازده سالگی در آنجا زندگی کرد. پس از مرگ پدر آمریکایی اش، هریسون به همراه خانواده اش به رم، شهر مادری مادر ایتالیایی اش، نقل مکان کرد. او در مدرسه بین المللی رم، که در آنجا زیر نظر معلمانی با پیشینه های متنوع، از جمله شاعر ایرلندی، دزموند اوگریدی، تحصیل کرد، تحصیل کرد. هریسون اغلب این دوره، به ویژه تأثیر معلمان انگلیسی اش در اوایل دهه ۱۹۷۰، را در شکل گیری حساسیت های ادبی خود مؤثر دانسته است