Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در گاردن گروو، کالیفرنیا بود، و او با پدربزرگش رابرت لین در هانتینگتون بیچ، کالیفرنیا زندگی می کرد. او تحصیلات خود را در دبیرستان مارینا گذراند. در آگوست ۱۹۹۹، برایانت و دوستش روونا ایریفج در یک کنسرت هیپ هاپ در آمفی تئاتر Irvine Meadows شرکت کردند. یک شرکت با آنها تماس گرفت و به آنها پیشنهاد کار به عنوان رقصنده ذخیره داد. برایانت بعداً در موزیک ویدیوهای هنرمندانی از جمله Krayzie Bone و Snoop Dogg ظاهر شد. مادرش در تصویربرداری ها همراه او بود. در نوامبر ۱۹۹۹، ونسا با همسر آینده اش کوبی برایانت در صحنه موزیک ویدیوی آهنگ " G'd Up " آشنا شد. این رابطه پرمخاطب باعث ایجاد اختلالاتی در دبیرستان او شد و باعث شد برایانت سال آخر را در خانه تحت عنوان یک مطالعه مستقل به پایان برساند. او در سال ۲۰۰۰ با درجه ممتاز از دبیرستان فارغ التحصیل شد. حرفه و کار بشردوستانه. در سال ۲۰۰۷، برایانت و همسرش بنیاد VIVO را تأسیس کردند که بعدها به بنیاد کوبی و ونسا برایانت تغییر نام داد. این یک مؤسسه خیریه است که از افزایش دیدگاه جهانی در میان جوانان حمایت می کند. این بنیاد برای دانشجویان کالج اقلیتی و دیگر جوانان در سراسر جهان بورسیه تح
صیلی فراهم می کند. این خیریه با بنیاد Make-A-Wish همکاری کرده است. برایانت و همسرش از اهداکنندگان موزه ملی تاریخ و فرهنگ آفریقایی آمریکایی بودند. در سال ۲۰۲۰، پس از مرگ همسر و دومین دخترش، برایانت به افتخار دخترش، نام بنیاد ورزشی مامبا همسرش را به بنیاد ورزشی مامبا و مامباسیتا تغییر داد. این بنیاد ورزشی از کودکان فقیر ورزشکار حمایت می کند. در ماه مه ۲۰۲۱، برایانت خط تولید لباس Mambacita را به افتخار دخترش جیانا راه اندازی کرد. این خط با یک برند زنانه به نام Dannijo همکاری می کند و تمام عواید آن صرف بنیاد ورزشی Mambacita می شود. برایانت رئیس و مدیر اجرایی Granity Studios بود. برایانت با Baby2Baby برای حمایت از زنان و کودکان فقیر همکاری کرد. در جشن ۱۰ ساله Baby2Baby در نوامبر ۲۰۲۱، او یک جایزه بشردوستی دریافت کرد. در ۸ فوریه ۲۰۲۲، در طول "برانچ ورزشی قدرت: تجلیل از قدرتمندترین زنان در ورزش"، برایانت جایزه قهرمان خودت باش را برای رهبری بنیاد ورزشی مامباسیتا دریافت کرد. زندگی شخصی. شش ماه پس از ملاقات، لین و کوبی برایانت نامزد کردند. حلقه نامزدی او شامل یک الماس هفت قیراطی بود. آنها در ۱۸ آوریل ۲۰۰۱ ازدواج کردند.
مراسم عروسی آنها به طور خصوصی با حضور تقریباً دوازده نفر در کلیسای کاتولیک رومی سنت ادوارد در دانا پوینت، کالیفرنیا برگزار شد. پس از ازدواج، ونسا نام خانوادگی کوبی را گرفت و تبدیل به ونسا ماری برایانت شد. در ژانویه ۲۰۰۳، ونسا اولین فرزند خودش و کوبی، ناتالیا را به دنیا آورد. در جریان پرونده تجاوز جنسی در سال ۲۰۰۳ علیه همسرش، ونسا از کوبی دفاع کرد و گفت: «می دانم که شوهرم اشتباه کرده است». چند روز بعد، او یک حلقه الماس بنفش هشت قیراطی ۴ میلیون دلاری دریافت کرد که منجر به گمانه زنی شد که این یک هدیه برای حمایت او بود. به گفته دیوید کی ویگینز، استاد مطالعات ورزشی، شوهرش دو ماه قبل حلقه را سفارش داده بود. برایانت تأثیر زیادی بر شوهرش داشت. او کانون گمانه زنی روزنامه ها بود. در سال ۲۰۰۴، برایانت، بازیکن لیکرز، کارل مالون را متهم کرد که نسبت به او رفتار نامناسبی داشته است. مالون بعداً ضمن انکار پاس دادن به او عذرخواهی کرد. "Sports Illustrated" داستانی با عنوان Vanessa-gate دربارهٔ «شکار غیرقانونی همسر» توسط مالون منتشر کرد. ستون نویس دیگری برایانت را به عنوان یوکو اونو جدید توصیف کرد و او موضوع تقلید هجوی "زنده شن
به شب" بود. او توسط حامیان به دلیل به چالش کشیدن فرهنگ انجمن ملی بسکتبال در مورد تساهل در قبال سگ خوار شناخته شد. به دلیل حاملگی خارج از رحم، برایانت در بهار سال ۲۰۰۵ دچار سقط جنین شد. دختر دوم او، جیانا ماریا اونوره (همچنین به عنوان «جیگی» نامیده می شود)، در می ۲۰۰۶ متولد شد. در سال ۲۰۰۹، برایانت توسط کارمند خانه اش، ماریا خیمنز، مورد شکایت قرار گرفت که مدعی شده بود در حالی که در خانه شان در نیوپورت کوست کار می کرد، برایانت او را مورد آزار و اذیت کلامی قرار داده و تحقیر کرده است. برایانت این اتهامات را رد کرد و از خیمنز به دلیل نقض توافقنامه محرمانه شکایت کرد. در ۱۶ دسامبر ۲۰۱۱، ونسا با استناد به اختلافات آشتی ناپذیر درخواست طلاق از کوبی داد. این باعث گمانه زنی در مورد پیامدهای مالی برای کوبی شد و برخی تخمین می زنند که ونسا ۷۵ میلیون دلار دریافت می کند. سیزده ماه بعد، برایانت ها طلاق را لغو کردند. در آوریل ۲۰۱۶، دیوید وارتون و ناتان فنو از "لس آنجلس تایمز"، برایانت را فردی متناقض و "گاهی اوقات دو قطبی " توصیف کردند. در اوایل دسامبر ۲۰۱۶، برایانت دختر سومی به دنیا آورد، بیانکا بلا، و در ژانویه ۲۰۱۹ خانواده بر
ایانت اعلام کردند که منتظر دختر چهارم هستند. چهارمین و آخرین فرزند آنها به نام کاپری کوبی در ژوئن ۲۰۱۹ به دنیا آمد. در ۲۶ ژانویه ۲۰۲۰، همسر برایانت و دخترشان جیجی در سقوط هلیکوپتر کالاباساس جان باختند. او از لس آنجلس به دلیل تجاوز به حریم خصوصی و سهل انگاری به دلیل عکس گرفتن از قربانیان تصادف و به اشتراک گذاری نادرست آنها شکایت کرده است. دادگاه برای ۲۲ فوریه ۲۰۲۲ تعیین شد.
آنتوان دولری (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل فرانسه است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به ""، "لومیر و شرکا"، "آن سوی زندگی"، "مردی و سگش"، "بینوایان، و "ویکتور" اشاره کرد.
فاب موروان (؛ زادهٔ ) خواننده، رقصنده، ترانه پرداز و بازیگر سینما اهل فرانسه است.
سحر پاپی (۳ اردیبهشت ماه سال ۱۳۶۸) بازیکن فوتسال اهل ایران و عضو تیم ملی فوتسال زنان ایران است. وی به همراه تیم ملی فوتسال زنان ایران به قهرمانی مسابقات فوتسال آسیا رسیده است.
کوین اَزَییس (؛ زادهٔ ۱۹۹۲) بازیگر اهل فرانسه است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "جوانان" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جوایز سزار و جایزه لومیر شده است.
مانوئل بلان (؛ زادهٔ ) بازیگر سینما و بازیگر تلویزیون اهل فرانسه است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "پییر بومارشه"، "من بوسه نیستم، و "دو" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جوایز سزار شده است.
پیر تورناد (; – ) بازیگر اهل فرانسه بود. او بین سال های ۱۹۵۶ تا ۱۹۹۸ در بیش از ۱۲۰ فیلم و برنامه تلویزیونی ظاهر شد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "ژاندارم در نیویورک"، "خالکوبی"، شب ژنرال ها، "مغز، و "یک ماجراجو در تاهیتی" اشاره کرد. درگذشت. تورناد در ۷ مارس ۲۰۱۲ پس از چند روز در کما در بیمارستانی در رامبوئییه درگذشت. او هفته قبل به طور تصادفی در راه پله های اقامتگاهش در ایولین سقوط کرده بود و از آن زمان در کما بود.
سه سالانه میلان ، ""، یک نمایشگاه هنر و طراحی است که هر سه سال یکبار در موزهٔ تری یناله دی میلانو در میلان، ایتالیا برگزار می شود. تاریخچه. این نمایشگاه در ابتدا در سال ۱۹۲۳ میلادی به عنوان یک رویداد دوسالانه معماری و طراحی صنعتی تأسیس شد. پنج دورهٔ اول در مونتزا برگزار شد. در سال ۱۹۳۳ میلادی نمایشگاه به میلان منتقل شد و قالب آن به صورت سه ساله تغییر یافت. مکان تعیین شده، پالاتزو دل آرته (کاخ هنر) جدید بود که توسط معمار جووانی موتزیو طراحی شده بود، که شامل توره برانکا (برج برانکا) اثر جو پونتی است. این سه سالانه توسط دفتر نمایشگاه های بین المللی (بی آی ای) در سال ۱۹۳۳ میلادی به رسمیت شناخته شد. با هدایت امور توسط پونتی و هنرمند ماریو سیرونی، پنجمین تریناله (سه سالانه) حوزهٔ خود را به هنرهای تجسمی گسترش داد، با نقاشی های دیواری که توسط هنرمندانی مانند: جورجو د کیریکو، ماسیمو کامپیگلی و کارلو کارا ساخته شده بودند. دیگر هنرمندانی که در طول سال ها آثار خود را در سه سالانه به نمایش گذاشتند عبارتند از: لوچیو فونتانا، انریکو بای، آرتورو مارتینی، جو پومودورو، آلبرتو بوری، ماریو مرتز، جولیو پائولینی و میکل آنجلو پیستل
تو. سه سالانه، سه بار در سال های ۱۹۴۰، ۱۹۷۳ و ۱۹۹۶ میلادی متوقف شد.
قره شوکت یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در شهرستان شالقار واقع شده است.
آیکه یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در شهرستان آیتکه بی واقع شده است. آیکه ۱٬۰۵۸ نفر جمعیت دارد.
قره سو (به قزاقی: Қарасу، قاراسۋ) یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در شهرستان قره سو واقع شده است. قره سو ۳٬۴۷۶ نفر جمعیت دارد.
آق اسبه یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در شهرستان آرال واقع شده است.
پلودینو یک روستا در قزاقستان است که در استان قزاقستان شمالی واقع شده است. پلودینو ۱٬۴۹۲ نفر جمعیت دارد.
اینترناتسیونالنویه یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در شهرستان مملوت واقع شده است. اینترناتسیونالنویه ۹۶ نفر جمعیت دارد.
موسسه پزشکی فرانسه برای مادران و کودکان (به لاتین: The French Medical Institute for Mothers and Children) بیمارستانی در کابل، افغانستان است که در سال ۲۰۰۶ از طریق مشارکت بین دولت فرانسه و دولت جمهوری اسلامی افغانستان تأسیس شد. این موسسه ادعا می کند که راه حل های سلامت الکترونیک از جمله مشاوره از راه دور را بکار گرفته است. FMIC طیف گسترده ای از خدمات از جمله مراقبت های بیماران بستری، مشاوره بالینی، خدمات تشخیصی، سلامت الکترونیک، خدمات داروخانه ای و جراحی های پیشرفته مغز و اعصاب، مراقبت از قلب بزرگسالان با آزمایشگاه کاتتریزاسیون، جراحی قلب، ارتوپدی، گوش و حلق و بینی، چشم پزشکی، زنان و زایمان، فیزیوتراپی، بینایی و مراقبت های دندانی را ارائه می دهد. در سال ۲۰۰۶، FMIC اولین عمل جراحی قلب باز اطفال را در افغانستان برای یک دختر ۱۳ ساله انجام داد. در سال ۲۰۱۲، ساختن یک بال جدید روی ساختمان FMIC برای ۵۲ تخت برای مراقبت های زنان و زایمان و یک واحد مراقبت های ویژه نوزادان ۱۴ تختخوابی آغاز شد. FMIC ادعا می کند که دارای گواهینامه ISO 9001:2008 است و اولین مرکز پزشکی است که این اعتبار را در سال ۲۰۰۹ طبق وب سایت رسمی خود در
یافت کرده است.
دربیسک یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در شهرستان ساری آغاج واقع شده است. دربیسک ۱۱٬۲۳۴p نفر جمعیت دارد.
تایپاق یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در شهرستان اکزایک واقع شده است. تایپاق ۴٬۶۹۲ نفر جمعیت دارد.
روکْکَه () یک روستا واقع در شهرداری نورمیاروی در منطقه اوسیما در فنلاند، در نزدیکی مرز شهرداری ویهتی است. این چهارمین روستای بزرگ یک شهرداری پس از کلاوککالا، رایاماکی و روستای کلیسای نورْمیارْوی است. جمعیت این روستا حدود ۱۶۰۰ نفر است دریاچه ساکْسی، که بزرگترین دریاچه آب چشمه فنلاند است، در شمال روستا واقع شده است که ساحلی محبوب در روکْکَه است. در ساحل شمالی دریاچه ساکسی، مقبره شخصی دختر خاندان کوتایا مانور قرار دارد که به «مقبره عشق» ("Rakkaudenhauta") معروف است. حمل و نقل. آسایشگاه. در بخش شمالی روکْکَه، یک آسایشگاه به سبک معماری هنر نو برای بیماران مبتلا به سل به نام آسایشگاه نومْملا توسط معمار فنلاندی مانْنوس شارفْبِک در سال ۱۹۰۳ طراحی شده بود. این مؤسسه حدود ۳۰ سال بعد برای تبدیل وضعیت به یک بیمارستان روانی نوسازی شد و سرانجام این مرکز نیز در سال ۱۹۸۹ به کلی تعطیل گردید و تا به امروز رها و متروکه باقی مانده است. شایعات محلی می گوید که پدیده های ماوراء الطبیعه در این بیمارستان متروکه مشاهده شده است. به گفته آنها، پنجره های ساختمان نورهای مرموزی را نشان می دهد و در لبه پشت بام زنی وجود دارد که با پریدن به پ
ایین خودکشی می کند. بر اساس شایعه دیگری، روح دختری که در جوانی آنجا درگذشت، بیمارستان را تسخیر کرده است.
اتاق هایِ پشتی یک افسانه شهری ترسناک و گونه ای کریپی پاستا است که پیچ وخمِ بی پایانی از اتاق هایِ خالی و محیط های دیگر را —که به طورِ تصادفی ایجاد شده اند— توصیف می کند. این اتاق ها با بوی فرشِ مرطوب، دیوارهایی با رنگ زرد و لامپ های فلورسنت و صدایِ وِزوِز آن ها مشخص می شود. بعدترها کاربرانِ اینترنت این مفهوم را با ایجادِ سطوحِ متفاوتی از این اتاق ها و موجوداتی که در آنها ساکن هستند، گسترش دادند و این گسترش، همچنان ادامه دارد. در اتاق های پشتی، زمان معنی ندارد؛ نه گذشته ای هست و نه آینده ای. اتاق های پشتی یک "دامِ ابدی" است که اگر کسی در آن گرفتار شود، رهایی نخواهد یافت یا به سختی رها خواهد شد. این مفهومِ خیالی از زمانِ ایجاد، به اشکال مختلف در رسانه و فرهنگِ اینترنتی، از جمله بازی های ویدیویی، ویکی های داستانی و ویدیوهای یوتیوب گسترش یافته است. ورود به اتاق هایِ پشتی. ورود به این واقعیتِ مجازی در «حالتِ نوکلیپِ واقعیتِ کنونی» رخ می دهد. وقتی که شخص در واقعیتِ زندگیِ روزمره —به عمد یا تصادفاً— نوکلیپ کند، «شیفتِ واقعیت» رخ می دهد و او به این جهان رانده می شود. noclip mode. نوکلیپ در موضوعاتِ بازی های رایانه ای
، گونه ای تقلب در بازی است و وقتی رخ می دهد که کاربر یا برنامه نویس با غیرفعال کردنِ برخی تنظیماتِ بازی می تواند به دیوارها، درها، موانع و زمین در محیطِ بازی نفوذ کند و از آنها رد شود. گاهی نیز این امر در اثرِ «گلیچ در ماتریکسِ بازی» رخ می دهد و بازیکن —بدونِ اینکه بخواهد— به ناگهان به زیرِ سطحِ محیطِ بازی سُر می خورد و دیگر نمی تواند به واقعیت و سطحِ اصلی برگردد. پیدایش. ایدهٔ اتاق های پشتی در ۱۲ می ۲۰۱۹ در وبسایت 4chan و در پیِ درخواستِ یک "کاربرِ ناشناس" برایِ یک عکس به وجود آمد و اولین عکس با مفهومِ اتاق های پشتی بارگذاری شد. پس از بارگزاریِ عکس، کاربرِ دیگری موضوع را چنین گسترش داد: «اگر مراقب نباشی و در مناطق اشتباه از واقعیت خارج شوی، سر از اتاق های پشتی درمی آوری. جایی که چیزی نیست جز بوی بدِ فرش کهنه با رنگ زرد دیوارها در پس زمینهٔ بی پایان و دیوانه کننده. سر و صدای لامپ های فلورسنت با حداکثر وِزوز، و تقریباً ششصد میلیون مایل مربع از اتاق های خالی که تصادفی ایجاد شده اند. خدا تو را حفظ کند اگر چیزی بشنوی، چون جهنم صدایت را شنیده است.» پس از آن، مفاهیمِ وابسته به آن نیز بتدریج از سویِ کاربرانِ ناشناسِ
دیگر، خلق گردید. طبقات. هزاران سطح از اتاق های پشتی در "ویکیِ اتاق های پشتی" از سویِ طرفداران، تعریف شده است که دارای عکس ها و سطوحِ ایمنیِ متفاوت اند اما قانونِ کلّی این است که سه سطحِ متمایز از اتاق ها وجود دارد. سطوح مشخص شده در این تعریف عبارتند از:
بنیادِ اس سی پی (مخفف: secure contain protect) یک سازمانِ مخفیِ خیالی است. این بنیاد، مسئولِ شناسایی و کنترلِ پدیده های گوناگونِ فراطبیعی و مرموز است. پدیده هایی که توسطِ دانشِ کنونیِ بشری غیرِ قابلِ توضیح اند و به "ناهنجاری" یا "SCP" معروف اند. این سازمانِ وجودِ ناهنجاری ها را از باقیِ انسان ها پنهان نگه می دارد. بر واقعی بودن یا نبودن این سازمان تأکیدی نیست. بعضی از افراد می گویند افرادی که به اعدام محکوم شده اند، در این سازمان اتاق های SCP ها را تمیز و بررسی می کنند.
«بروید ای حریفان بکشید یار ما را» یکی از اشعار سرودهٔ مولوی در قالب غزل است که حاکی از هیجان شاعر برای دیدار شمس تبریزی است. اشاره غزل. سلطان ولد به فرمان پدر برای آوردن آن صنم گریزپا ساز سفر کرد تا در دمشق شمس الدین را دریافت و پیغام های پر سوز و گداز عاشق هجران دیده را به لطف تمام به گوش معشوق بی پروا رسانید. دریای مهر شمس جوشیدن گرفت و گوهرهای حقائق و معارف بر سلطان ولد افشاند و خواهش مولانا را پذیرفت و عازم قونیه گردید (سنه ۶۴۴).
ام حکیم بنت حارث بن هشام صحابه محمد پیامبر اسلام بود. زندگی. پدرش حارث بن هشام بن مغیره بن عبدالله بن عمر بن مخزوم بود. و مادرش فاطمه بنت ولید بن مغیره بن عبدالله بن عمر بن مخزوم بود. او همسر عکرمه بن ابی جهل بود که در جنگ یرموک در سال ۶۳۴ کشته شد. همسر دومش خالد بن سعید بود. که در نبرد مرج صفر کشته شد. همسر سومش عمر بن خطاب بود که از او صاحب دختری بنام فاطمه بنت عمر شد. جنگ احد. او در جنگ احد همسرش عکرمه و سایر قریشیان مکه، را که علیه مسلمانان جنگیدند همراهی کرد. او همراه با زنان دیگر، در حالی که گروه زنان، قریش، را به میدان جنگ هدایت می کردند. بر طبل می کوبید فتح مکه. در سال ۶۳۰ زمانی که مسلمانان مکه را فتح کردند، ام حکیم همراه با سایر قریش اسلام آورد. او شوهرش عکرمه را هم متقاعد کرد که اسلام را بپذیرد . نبرد مرج صفر. در جریان نبرد مرج صفر در سال ۶۳۴ پس از کشته شدن سعید بن خالد، ام حکیم به تنهایی هفت سرباز بیزانسی را با تیرک خیمه ای در نزدیکی پلی که امروزه به پل ام حکیم در نزدیکی دمشق معروف است، کشت.
لُپْپی (; سوئدی: ) یک شهرداری یک زبانه (فنلاندی زبان) در بخشی از منطقه تاواستیای اصلی است که در حدود ۵۰ کیلومتری (حدود ۳۰ مایل) جنوب شهر همن لینا در استان فنلاند جنوبی واقع شده است. لُپْپی در سال ۱۶۳۲ تأسیس شد. این شهرداری دارای ۷۷۹۰ نفر جمعیت و مساحت آن است که آن را آب فراگرفته است. تراکم جمعیت است. مهمترین شهرداری های همسایه هووینکه، کارکیلا و ریهی مکی هستند. مهم ترین راه ارتباطی اصلی برای رسیدن از لُپْپی به ریهی مکی جاده ملی ۵۴ است که بین تاملا و هولولا امتداد دارد و به بزرگراه ۳ (جاده ئی۱۲ اروپا) بین هلسینکی و تامپره متصل است. یکی دیگر از اتصالات جاده ای قابل توجه در مسیر هلسینکی، جاده منطقه ای ۱۳۲ است که از شهرداری نورمیاروی می گذرد. پیشینه. موضوع نشان شهرداری، جایی که نماد آهن در یک صفحه موجی فرورفته است، به برداشتن سنگ آهن لیمونیت از دریاچه منطقه در دوره اولیه اشاره دارد. طبق فولکلور محلی، در زمان های قدیم در لُپْپی یک شیطان غول پیکر زندگی می کرد. هنگامی که کلیسای سنت بریجت، در قرن هفدهم ساخته شد، شیطان سعی کرد در ساخت و ساز اختلال ایجاد کند چون با به صدا درآمدن ناقوس های کلیسا خشمگین می شد. شیطان سعی
کرد برج ناقوس کلیسا را خراب کند و سنگ بزرگی به سمت آن پرتاب کرد. اما سنگ عظیم در دریاچه لوپْپارْوی فرود آمد و فاجعه ای به همراه آورد: گاوها بیمار شدند و حیوانات مردند. روستائیان دست بکار شدند و سنگ را از آب خارج کرده و بر روی تپه قرار دادند و این کار موجب آسودگی و راحتی ساکنان از شر شیطان شد. لُپْپی به ویژه برای کشت سیب زمینی خود شناخته شده است، یک غذای ساده ترکیب شده از سیب زمینی شیرین شده و سس گوشت، غذای سنتی منطقه لوپی در دهه ۱۹۸۰ نامگذاری شد. جاذبه های گردشگری. کلیسای سینت بریجیت در لپپی واقع شده است. معمولاً آن را "سانتا پیریو" می نامند، پیریو به فنلاندی همنام برگیتا است. این کلیسا یکی از قدیمی ترین کلیساهای چوبی فنلاند است که حدود ۳۰۰ سال قدمت دارد. کلبه شکار مارشال مانرهیم به نام " کابین مارشال " (به زبان فنلاندی "Marskin Maja") در سال ۱۹۴۲ در طول جنگ پس آیند دار از کارلیا به لپپی منتقل شد. این کلبه در کنار دریاچه پونلیا قرار دارد و امروزه به عنوان یک رستوران و موزه فعالیت می کند. پایگاه هوایی رئوسکله در لپپی واقع شده است.
جایزه طراحی دانمارکی یک جایزه سالانه بین المللی طراحی است که توسط سازمان اعضاء طراحی دانمارک و مرکز طراحی دانمارک در کپنهاگ، دانمارک اعطاء می شود. در سال ۱۹۶۵ میلادی، اولین جایزهٔ طراحی دانمارکی، جایزهٔ آی دی (ID) راه اندازی شد. به دنبال آن جایزهٔ آی جی (IG) در سال ۱۹۸۰ میلادی راه اندازی شد که در سال ۲۰۰۰ میلادی با ادغام آن ها در هم، نام جایزهٔ طراحی دانمارکی به خود گرفت. اکنون، جایزهٔ طراحی دانمارکی در نسخه ای جدید به عنوان یک جایزه مشترک از مرکز طراحی دانمارک و اتحاد متخصصان طراحی، طراحی دانمارک ارائه می شود. تاریخچه. ۱۹۶۵ میلادی – جایزهٔ طراحی صنعتی. قدردانی از بهترین ها در طراحی دانمارکی با جایزهٔ سالانه در سال ۱۹۶۵ میلادی آغاز شد. در آن زمان این جایزه، نام داشت. طراحی دانمارکی نه تنها در اسکاندیناوی بلکه در سراسر جهان به یک مفهوم مهم تبدیل شده بود. طراحی دانمارکی بازنمایی – و همچنان ادامه دهندهٔ بازنمایی – طراحی ساده، ناب و زیبایی شناختی با تمرکز واضح بر کاربر است. ۱۹۸۰ میلادی – جایزهٔ طراحی گرافیک صنعتی. در سال ۱۹۸۰ میلادی، جایزهٔ آی دی یک جایزهٔ خواهر به نام برای بهترین طراحی گرافیک صنعتی داشت. ۲۰۰۰ می
لادی – جایزهٔ طراحی دانمارکی. در سال ۲۰۰۰ میلادی، جایزهٔ آی دی و جایزهٔ آی جی با هم ادغام شدند و به جایزهٔ طراحی دانمارکی تبدیل شدند. با مکث کوتاهی در سال های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ میلادی، جایزهٔ طراحی دانمارکی در سال ۲۰۰۷ میلادی یک سالگرد طراحی دانمارکی را رقم زد: جوایز طراحی برای چهلمین بار اهداء شد. ۲۰۰۷ میلادی – جایزهٔ موضوعات طراحی. معرفی جدید در سال ۲۰۰۷ میلادی جایزهٔ موضوعات طراحی بود. این جایزه به یک شرکت کوچک یا متوسط تعلق می گیرد که تلاش جدی برای گنجاندن طراحی انجام داده و تأثیر مثبتی در نتیجه کسب کرده است. اولین دریافت کنندهٔ جایزه موضوعات طراحی شرکت نورپردازی لایت ییرز (سال های نوری) بود. برندگان جوایز. منبع:
بمب گذاری های سال ۲۰۰۴ دیماپور، بخشی از دو حمله متحد شده توسط تروریست های اسلام گرا در صبح روز شنبه، ۲ اکتبر ۲۰۰۴ در دیماپور بود که مسافرها ایستگاه راه آهن دیماپور و خریدارها را در بازار هنگ کنگ در ساعت های شلوغی صبح هدف قرار دادند. در این حمله ۳۰ نفر کشته و حدود ۱۰۰ نفر دیگر زخمی شدند. این حملات به شکل همزمان نزدیک ساعت ۹:۳۰ صبح روی داد - یکی در ایستگاه راه آهن دیماپور، به شکل چشمگیری به سکوی اطراف آن صدمه زد و آن دیگری در بازار هنگ کنگ رخ داد. تا به حال، این مرگبارترین حمله تروریستی در ناگالند بود. حملات. در ساعت ۹:۳۰ صبح ۲ اکتبر ۲۰۰۴، دو بمب تقریباً به شکل همزمان در ایستگاه راه آهن دیماپور و بازار هنگ کنگ منفجر شد. خبر داده شده که بمب در ایستگاه در اتاق مدیر ایستگاه کار گذاشته شده بود. حدت انفجار به اندازه ای بود که تمام سکوی ایستگاه منفجر شد. در صدد آن، کل قطارهای مسیر میانگواهاتی و دیبروگره که از دیماپور گذر می کردند، متوقف شدند. قربانیان. مقامات این گونه خبر دادند که ۱۵ نفر در ایستگاه راه آهن، ۱۰ نفر در بازار هنگ کنگ کشته شدند و ۵ نفر دیگر در بیمارستان مدنی دیماپور بر اثر زخمی شدن جان باختند. تحقیق و بر
رسی. عاملان. ۱۰ مظنون توسط تیم پژوهش ها ویژه (اس ی تی) که در حال بررسی این حمله ها بودند، دستگیر شدند. نام های آنان اینگونه بود عبدالکلام، بابل حسین، حیزول علی، حکم علی، قدوس علی، ناظم الدین، نورجمال، پناه علی، صاحب الدین و شجانعلی بودند. از این ۱۰ نفر، یکی از ناظم الدین در سال ۲۰۱۰ در بازداشتگاه پلیس خودکشی کرد و دیگری حکم علی، طبق خبرهایی که توسط اس ی تی ارائه شد، رهبر گروهی بود که بمب را در ایستگاه راه آهن کار گذاشته بود، در آوریل ۲۰۱۴ به شکل طبیعی درگذشت.
رمی لوران (؛ – ) بازیگر اهل فرانسه بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "هدیه"، "بیا مخ اون دخترهای انگلیسی را بزنیم" و "قفسی برای دیوانگان" اشاره کرد.
ایو ونسان (; – ) بازیگر اهل فرانسه بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "نوبت توست که بمیری"، "ازدواج ژاندارم"، "دسته ژاندارم ها"، "موریل یا هنگام بازگشت، و "جشن غیرمنتظره" اشاره کرد.
ادوار کولان (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل فرانسه است. وی از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "هلفون" اشاره کرد.
نانسی فورد کونس (; – ) یک عکاس آمریکایی از لاولند،ایالت اوهایو بود، نانسی عکاسی را با مستند کردن زندگی روستایی در جایی که در آن متولد شد و زندگی می کرد، شروع کرد. زندگی نامه. کونس که در سال ۱۸۶۸ در میلان، اوهایو به دنیا آمد، او دختر یک پزشک بود. هنگامی که او ۲۵ ساله بود، پدرش او را به یک استودیوی عکاسی فرستاد تا نحوه روتوش را بیاموزد و پس از آن او خودش شروع به عکاسی به سبک تصویری کرد. پدرش که تحت تأثیر کارهای او قرار گرفته بود، او را به استودیویی در مکانیکسبورگ، اوهایو فرستاد. در سال ۱۹۰۰، با عکاسی به نام جیمز کونز ازدواج کرد که به او در کارهای تاریکخانه کمک می کرد و اغلب از فرآیند چاپ کرومات صمغی استفاده می کرد. این زوج ابتدا به کاوینگتن، کنتاکی نقل مکان کردند، و در آنجا یک استودیو را با هم اداره کردند و سپس در سال ۱۹۰۵ در مزرعه «رودز این» در نزدیکی لاولند، اوهایو مستقر شدند. در آن سال، کونس با عکسی به نام «نخ زدن سوزن» پس از ادوارد جین استایکن در مسابقه ایستمن کداک از میان ۲۸۰۰۰ شرکت کننده دوم شد. بیشتر عکس هایی که او می گرفت از خانواده و دوستانش در مزرعه بود. آنها خود را برای کمپین های تبلیغاتی شرکت های ای
ستمن کداک و «باوش و لومپ» و دیگر شرکت های عکاسی و دوربین به اثبات رساندند. در سال ۱۹۲۶، این زوج یک سال را در ماریمونت، اوهایو برای گرفتن عکس از این شهر جدید گذراندند. علاقه نانسی کونس به عکاسی پس از مرگ همسرش در سال ۱۹۳۹به پایان رسید. او در مزرعه خانوادگی لاولند ماند و در سال ۱۹۶۲ درگذشت.
کوربینیان برادمن (انگلیسی: Korbinian Brodmann) زادهٔ ۱۷ نوامبر ۱۸۶۸م، در هوهنفلس و مرگ به تاریخ ۲۲ اوت ۲۹۱۸م، در مونیخ، یک پزشک و پژوهشگر مغز و اعصاب آلمانی بود. وی به دنبال مشاهدات میکروسکپی از ساختار سلول های دستگاه مرکزی اعصاب، موفق به تشخیص و تعریف ۵۲ ناحیه مجزا در قشر مغز انسان شد که بر اساس نام خود وی، به «نواحی برادمن» معروف گشت. پیشینه. کوربینیان برادمن در جنوب غربی آلمان به دنیا آمد و در مونیخ، وورتسبورگ، برلین و فرایبورگ مقدمات تحصیل را پشت سر گذاشت و درسال ۱۸۹۵م، اولین مدرک کارشناسی خود در رشته پزشکی را به دست آورد. سپس به سوئیس سفر کرد و در دانشگاه لوزان مشغول ادامه تحصیل شد و پس از بازگشت به آلمان، مدتی در درمانگاه وابسته به دانشگاه مونیخ به کارآموزی پرداخت و پس از تنظیم پایان نامه خود در مورد ورم مزمن اپاندیم در سال ۱۸۹۸م، از دانشگاه لایپزیگ، موفق به دریافت مدرک دکترا در رشته پزشکی شد. همچنین وی از سال ۱۹۰۰ تا ۱۹۰۱م، ضمن کار در بیمارستان روانی دانشگاه ینا با لودویگ بینزوانگر از نزدیک آشنا شد و تحت تأثیر این آشنایی به ادامه مطالعات پایه در علوم اعصاب علاقمند گشت و در سال ۱۹۰۱م، در مؤسسه خصوصی اسک
ار فوگت و همسرش «سیسیل» و سپس از سال ۱۹۰۲م، در آزمایشگاه علوم اعصاب دانشگاه برلین، مشغول کار شد و در سال ۱۹۱۵م، به انجمن قیصر ویلهلم پیوست.کوربینیان برادمن در سال ۱۹۰۹م، اولین نتایج مطالعات خود روی قشر مغز انسان را منتشر کرد. این مطالعات شامل تهیه نقشه ای از سطح خارجی مغز و تقسیمات نواحی قشر مغز بود که بعدها به نواحی برادمن معروف شد. پس از تکمیل این مطالعات در برلین، برادمن به دانشگاه توبینگن پیوست و رسماً در سال ۱۹۱۳م، به درجه استادی رسید. همچنین وی از سال۱۹۱۰ تا ۱۹۱۶م، پزشک مسئول و رئیس بخش تشریح در بیمارستان روانپزشکی دانشگاه بود. سپس به قصد کار در بیمارستان شهرداری در سال ۱۹۱۶م، به هاله نقل مکان کرد. در سال ۱۹۱۸م، دعوت دانشگاه مونیخ برای سرپرستی گروه بافت شناسی در مرکز پژوهش روانپزشکی وابسته به آن دانشگاه را پذیرفت. کوربینیان برادمن در ۲۲ اوت سال ۱۹۱۸م، در حالی که هنوز به ۵۰ سالگی نرسیده بود در اثر عفونت عمومی و به دنبال ابتلا به ذات الریه در شهر مونیخ از دنیا رفت.
پایامکی یک منطقهٔ مسکونی در فنلاند است که در پیتایان مکی واقع شده است. پایامکی ۰٫۲۷ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۸۰۲ نفر جمعیت دارد.
پیهْلایامَکی یک منطقهٔ مسکونی در فنلاند است که در هلسینکی واقع شده است. پیهلایامکی ۱٫۶۵ کیلومتر مربع مساحت و ۷٬۴۴۳ نفر جمعیت دارد.
پالوهِیْنَه یک منطقهٔ مسکونی در فنلاند است که در هلسینکی واقع شده است. پالوهینه ۱٫۷۲ کیلومتر مربع مساحت و ۶٬۰۳۵ نفر جمعیت دارد.
توئومارینْکارْتانو یک منطقهٔ مسکونی در فنلاند است که در هلسینکی واقع شده است.
پوئیستولا یک منطقهٔ مسکونی در فنلاند است که در هلسینکی واقع شده است.
رویسین ویلیس (متولد ۶ اوت ۲۰۰۴) یک ورزشکار دو و میدانی اهل ایالات متحده آمریکا می باشد. ویلیس در مسابقات قهرمانی نوجوانان جهان ۲۰۲۲ ی ای ای اف در ۸۰۰متر و در دوی ۴ در ۴۰۰ متر امدادی مدال طلا گرفت. زندگی شخصی. مادر ویلیس ورزشکار ایرلندی بریدا دنهی-ویلیس می باشد که در مسابقات ۵٬۰۰۰ متر و ۱۰٬۰۰۰ متر در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۰ شرکت کرد. رویسین در دبیرستان استیونز پیونت ، ویسکانسین تحصیل کرد. بعد از فارغ التحصیلی از دبیرستان، ویلیس این تصمیم را گرفت که در دانشگاه استنفورد تحصیل نماید تا توسط سرمربی استنفورد، جی جی کلارک، در کراس کانتری و دو و میدانی، مربیگری نماید. حرفه. ویلیس با دویدن بهترین وقت شخصی ۱:۵۹٫۱۳ رکورد قهرمانی را شکست و قهرمان مسابقات جهانی نوجوانان ی ای ای اف در ۸۰۰ متر در سال ۲۰۲۲ شد. این نخستین باری بود که ویلیس زیر ۲ دقیقه در یک مسابقه ۸۰۰ متر می دوید. ویلیس بعداً در رله ۴ در ۴۰۰ متر در این رویداد با زمان تقسیم رسمی ۵۱٫۳۴ طلا گرفت.