Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اری مقایسه می کنند؛ آنها می گویند که پس از زمان کافی تمرین، روش ها به صورت عادت در می آیند و با بهبود اوضاع، تمرینات آگاهانه به تدریج حذف می شوند. بوتیکو از معیاری به نام "وقفه کنترل" (; CP؛ "سی پی") استفاده می کند. این معیار، مدت زمانی که فرد می تواند بین دو تنفس، نفس خود را حبس کند را نشان می دهد. به گفته اساتید بوتیکو، افراد مبتلا به آسم که به طور منظم تنفس به شیوه بوتیکو را تمرین می کنند، متوجه افزایش نمره "سی پی" و کاهش ضربان نبض خواهند شد که با کاهش علائم آسم مطابقت دارد. طبق ادعای یکی از اساتید، نمره "سی پی" با میزان و کیفیت خواب ارتباط دارد. یک «شخص عادی» دارای «امتیاز عادی» (امتیاز ۴۰ ثانیه) نیاز به ۵ الی ۶ ساعت خواب دارد؛ او در عرض چند دقیقه به خواب می رود، در طول خواب تغییر حالت نمی دهد، رؤیاهایش را به خاطر نمی سپارد و سرحال بیدار می شود. شخصی هم که امتیاز ۱۵ ثانیه دارد، نیاز به ۸ تا ۱۰ ساعت خواب دارد. به خواب رفتن چنین شخصی ۵ الی ۲۰ دقیقه طول می کشد. در طول شب، ممکن است بیدار شده یا مضطرب شود، تغییر حالت دهد، رؤیا ببیند یا …. بر خلاف مدت زمانی که می خوابد، صبح پس از بیداری احساس خستگی می کند. افرا
د دارای وضعیت بحرانی تر (بازه نمره ۵ تا ۸ ثانیه) به مدت ۱۲ تا ۱۴ ساعت، با کیفیت نامطلوب، خوابیده و مواردی مثل کابوس، رؤیا، تغییر حالت و بیداری های مکرر را تجربه می کنند. بدین صورت، فردی که امتیاز ۱ دقیقه (۶۰ ثانیه) را کسب می کند، «تنها به ۴ ساعت خواب نیاز دارد» و برای فردی هم که در بازه امتیاز ۲ تا ۳ دقیقه قرار می گیرد، «۲ ساعت خواب کافی است». آرَمش. تمرینات بوتیکو بر آرَمش برای مقابله با حملات آسم تأکید می کند. اولین احساسی که پس از حمله آسم می آید، ناراحت کننده است و می تواند منجر به یک دوره کوتاه تنفس سریع شود. روش بوتیکو ادعا می کند که با کنترل این مرحله اولیه تنفس بیش از حد، مبتلایان به آسم می توانند از ایجاد یک «چرخه مشکل دار تنفس بیش از حد» و تبدیل آن به یک حمله آسم جلوگیری کنند.
تنفس دیافراگمی () نوعی تنفس است که از طریق درگیر کردن ماهیچه دیافراگم صورت می گیرد.
محمد رمضان بازیگر خواننده و رقصنده مصری متولد ۱۹۸۸ است. زندگی نامه. محمد رمضان در شهر قفط از توابع استان قنابه دنیا آمد. زندگی حرفه. محمد رمضان بازیگر خواننده رپر رقصنده و تهیه کننده است که پیش از این به شاهکار باورنکردنی سه بار پیاپی برنده جایزه بزرگترین استعداد کشور شده است این بازیگر کار خود را با ایفای نقش های کوچک در سریال هایی مانند سیندرلا آغاز کرد اما او در فیلم یسری نصرالله به نام شهرزاده به پیشرفتی دست یافت. تهیه کنندگی محمد و احمد السبکی، تهیه کنندگان مصری محمد رمضان نیز از عمر شریف ستاره مشهور سینما تمجید کردبه قول معروف این هنرمند با جیمز خواننده رپ فرانسوی در آهنگ یا حبیبی همکاری کرد کانال یوتیوب او یکی از پربیننده ترین کانال های خاورمیانه است به طور کلی، محمد رمضان در طول حرفه همه کاره خود در بیش از ۱۵ فیلم بازی کرده است. جوایز. جایزه بهترین ستاره تلویزیونی را برادرش محمود رمضان در همه پرسی اسکار خاورمیانه دریافت کرد.
آدریانا الیزابت هوفمان یاکوبی (; – ) گیاه شناس، محیط زیست گرا و نویسنده شیلیایی بود. او از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۱ به عنوان دبیر اجرایی کمیسیون ملی محیط زیست شیلی (CONAMA) خدمت کرد. هوفمان از مدافعان مدیریت پایدار و حفاظت از جنگل های شیلی بود و از سال ۱۹۹۲ به عنوان هماهنگ کننده سازمان «مدافعان جنگل شیلی» در برابر قطع غیرقانونی درختان ایستادگی می کرد. هوفمان نویسنده بیش از یک دوجین کتاب دربارهٔ فلور شیلی بود و ۱۰۶ نام گیاهی را توصیف کرد که عمدتاً شامل طبقه بندی مجدد گونه ها و تاکسون های مادون گونه ای کاکتوس ها می شد. زندگی نامه. آدریانا هوفمان در سال ۱۹۴۰ در سانتیاگو از والدینی به نام لولا (با نام خانوادگی اصلی جاکوبی) و فرانتس هوفمان به دنیا آمد. او در محله پروویدنسیا بزرگ شد و در مدرسه لیسه مانوئل د سالاس تحصیل کرد. پس از پذیرفته شدن در دانشگاه شیلی، ابتدا به تحصیل در رشته کشاورزی پرداخت. هنگامی که مادرش برای تحصیل تکنیک های روان پزشکی به آلمان سفر کرد، آدریانا نیز همراه او رفت و در آنجا رشته خود را به زیست شناسی تغییر داد و در زمینه گیاه شناسی و اکولوژی تخصص گرفت. پس از اتمام تحصیلات به شیلی بازگشت و با مهندس هرنا
ن کالدرون ازدواج کرد. آنها مدتی در خارج از کشور زندگی کردند تا اینکه در دهه ۱۹۷۰ به شیلی بازگشتند. هوفمان در طول دوران حرفه ای خود به سراسر شیلی سفر کرد و گیاهان را مستندسازی و گونه ها را توصیف نمود. تا آوریل ۲۰۰۸، او ۱۰۶ گونه جدید کاکتوس را شناسایی و طبقه بندی کرده بود. در سال ۱۹۹۲، هوفمان به عنوان هماهنگ کننده سازمان غیرانتفاعی «مدافعان جنگل شیلی»، بزرگ ترین گروه حفاظت از جنگل در شیلی، منصوب شد. او در سال ۱۹۹۴ گروه «انجمن مدافعان جنگل بومی» را تشکیل داد که اعضای مؤسس آن شامل خوانندگان و شاعران مشهور، اقتصاددان مانفرد مکس نیف و اسقف برناردینو پینیرا بودند. تا اواسط دهه ۱۹۹۰، هوفمان به عنوان یکی از فعالان برجسته محیط زیست شیلی شناخته می شد. هوفمان در هیئت مدیره بنیاد لاهوئن، یک سازمان حفاظت از جنگل که پناهگاه ال کانی را تأسیس کرد، خدمت کرد. او همچنین نقش پیشرویی در انجمن علمی شیلی، انجمن زیست شناسی شیلی، بنیاد زمین، اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت و انجمن رهبران زن شیلی داشت. تلاش های هوفمان با «مدافعان جنگل» شامل توسعه برنامه های آموزش محیط زیست برای معلمان نیز می شد. تصدی در دولت. هوفمان در مارس ۲۰۰۰ توسط
رئیس جمهور ریکاردو لاگوس به عنوان دبیر اجرایی کمیسیون ملی محیط زیست منصوب شد. در دوران تصدی او، این کمیسیون پیش درآمد وزارت محیط زیست شیلی بود. در دوران مسئولیت او، شبکه ملی مسیرهای پیاده روی «سندرو د شیلی» ایجاد شد، سیستم ارزیابی اثرات زیست محیطی (SEIA) بهبود یافت و برنامه هایی برای اجرای آموزش محیط زیست و بهبود کیفیت هوا در سانتیاگو انجام شد. در این دوره او با انتقادهایی از سوی بخش تجاری به دلیل مواضع محیط زیستی و از سوی گروه های محیط زیستی به دلیل نفوذ کم در دولت مواجه شد. پس از تأیید جنجالی استفاده از پت کک (نوعی سوخت فسیلی) برای ژنراتورهای گازی علی رغم مخالفت های او، هوفمان در اکتبر ۲۰۰۱ استعفا داد و اعلام کرد که دیگر احساس نمی کند از سوی لاگوس یا وزیران حمایت می شود. او به کار با «مدافعان جنگل» بازگشت و برای بازنشستگی نهایی خود آماده شد. درگذشت. آدریانا هوفمان در ۲۰ مارس ۲۰۲۲ درگذشت. مرگ او ضایعه ای بزرگ برای جامعه علمی و محیط زیستی شیلی محسوب می شد، چرا که او بیش از نیم قرن از زندگی خود را وقف مطالعه و حفاظت از تنوع زیستی منحصر به فرد شیلی کرده بود. میراث او شامل تألیفات ارزشمند علمی، کشف و توصیف گونه
های گیاهی متعدد و تلاش های خستگی ناپذیر برای حفاظت از جنگل های بومی شیلی است که الهام بخش نسل های بعدی فعالان محیط زیست در این کشور بوده است.
تاریخچه فمینیسم در کانادا به عنوان یک مبارزه تدریجی برای برقراری حقوق برابر شناخته می شود. تاریخ فمینیسم کانادایی، مشابه فمینیسم مدرن غربی در دیگر کشورها، توسط پژوهشگران به ۴ «موج» تقسیم شده است که هرکدام نمایانگر دوره ای از فعالیت های شدید و تغییرات اجتماعی هستند. استفاده از مفهوم «موج ها» مورد انتقاد قرار گرفته است، زیرا فعالیت های فمینیستی زنان بومی و کبکی را که برای ایجاد تغییر در جوامع خود و نیز تغییرات اجتماعی گسترده تر سازماندهی کرده اند، شامل نمی شود. امواج فمینیسم کانادایی. موج اول. موج اول فمینیسم در کانادا در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم رخ داد. این فعالیت های اولیه بر افزایش نقش زنان در زندگی عمومی متمرکز بود، با اهدافی مانند حق رأی زنان، افزایش حقوق مالکیت، دسترسی بیشتر به آموزش و به رسمیت شناختن زنان به عنوان «اشخاص» تحت قانون. این تجلی اولیه فمینیسم کانادایی عمدتاً مبتنی بر فمینیسم مادری بود: ایده ای که زنان را به عنوان مراقبان طبیعی و «مادران ملت» قلمداد می کرد و معتقد بود که باید به دلیل گرایش آن ها به تصمیمات مؤثر برای مراقبت خوب از جامعه، در زندگی عمومی مشارکت کنند. در این دیدگاه، زنا
ن به عنوان یک نیروی تمدن بخش در جامعه دیده می شدند که بخش مهمی از مشارکت زنان در کارهای تبلیغی و اتحادیه اعتدال مسیحی زنان (WCTU) بود. موج اول فمینیسم در کانادا در استان کبک تفاوت هایی داشت. اگرچه این موج پیش تر آغاز شده بود، زنان کبک تا آوریل ۱۹۴۰ برای دستیابی به حق رأی و شرکت در انتخابات منتظر ماندند. در زمان جنگ جهانی دوم، نقش زنان کانادایی در جنبه های اجتماعی، سیاسی و فرهنگی تغییرات چشمگیری یافت. آنان مسئولیت بسیاری از وظایف مردان غایب در میدان جنگ را بر عهده گرفتند. زنان در کارخانه ها کار کردند، مدیریت مزارع را بر عهده گرفتند و نقش مهم خود را در جامعه به وضوح نشان دادند. سازمان دهی و فعالیت های اولیه. مذهب نقش مهمی در مراحل اولیه جنبش زنان کانادا داشت. برخی از نخستین گروه های سازمان یافته زنان به دلایل مذهبی گرد هم آمدند. زمانی که کلیساها و انجمن های مذهبی درخواست زنان را برای کار به عنوان مبلغ رد کردند، آن ها انجمن های مبلغین خود را تأسیس کردند و برای ارسال مبلغین زن به خارج از کشور سرمایه جمع آوری کردند. برخی از این گروه ها توانستند مبلغین خود را به عنوان معلم یا پزشک آموزش دهند. اولین انجمن مبلغین توس
ط گروهی از زنان باپتیست در کانسو، نوا اسکوشیا در سال ۱۸۷۰ تأسیس شد، این اقدام تحت تأثیر هانا نوریس، معلمی که مایل بود مبلغ شود، صورت گرفت. پس از آن که درخواست او از سوی هیئت مأموریت های خارجی باپتیست رد شد، نوریس از زنان کلیسای خود کمک خواست. آن ها انجمن مبلغین خود را تأسیس کردند و به زودی انجمن های مبلغین زن در میان پرسبیتریان ها، متدیست ها و آنگلیکان ها در استان های غربی، کبک، انتاریو و مناطق دریایی شکل گرفت. این انجمن های جدید نه تنها زنان را قادر ساختند به عنوان مبلغین فعالیت کنند، بلکه فرصت مدیریت تأمین مالی، آموزش و اشتغال مبلغین زن در کشورهای خارجی را نیز فراهم کردند. سازمان دهی مذهبی زنان همچنین به عنوان وسیله ای برای پیشبرد تغییرات اجتماعی مورد استفاده قرار گرفت. برای مثال، اتحادیه اعتدال مسیحی زنان (WCTU) در سال ۱۸۷۴ توسط لتیشیا یومانس از پیکتون، انتاریو، تأسیس شد تا آگاهی از پیامدهای منفی مصرف الکل بر جامعه را افزایش دهد، و در نهایت، مصرف الکل را ممنوع کرده و ارزش های خانوادگی انجیل محور را ترویج کند.&lt;ref name="Newman/White2006"&gt;&lt;/ref&gt; تحت تأثیر همتای آمریکایی خود، WCTU به یکی از اولین
سازمان های مبارز برای حق رأی تبدیل شد و همچنین به عنوان فضایی برای آموزش رهبران حق رأی آینده عمل کرد. حلقه خیاطی بانوان یهودی (تأسیس ۱۸۶۰) نیز از طریق سازمان دهی مذهبی محور به ترویج تغییرات اجتماعی کمک کرد. این انجمن در سال ۱۹۰۶ توسط آیدا سیگل در تورنتو ایجاد شد تا به دختران جامعه خود مهارت های خیاطی را بیاموزد و همچنین پاسخی به تلاش های تبلیغی انجیلیون های پروتستان برای تغییر مذهب جوانان یهودی ارائه دهد. این انجمن بعدها مدرسه خیاطی تلاش یهودی را تأسیس کرد، جایی که به دختران خیاطی، دین یهود و تاریخ یهودیت آموزش داده می شد. نمونه های دیگر شامل انجمن جوانان مسیحی زنان (YWCA) است که خدماتی مانند مراکز پذیرش، پناهگاه ها و برنامه های آموزشی برای زنان مجرد طبقه کارگر ارائه داده و همچنان نیز ارائه می دهد. همچنین جامعه دوستانه دختران (بر مبنای مذهب آنگلیکانی)، اتحادیه زنان کاتولیک کانادا و راهبه های خاکستری مونترال که مراکز مراقبت از کودکان برای زنان شاغل ارائه می دادند. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، زنان در کانادا شروع به ورود به حرفه های مختلف از جمله آموزش، روزنامه نگاری، مددکاری اجتماعی و بهداشت عمومی کر
دند. گریس آنی لاکهارت نخستین زنی بود که در امپراتوری بریتانیا موفق به دریافت مدرک کارشناسی شد، که گواهی واضحی بر عدالت درخواست های زنان برای حقوق کامل در زمینه تحصیلات عالی بود. پیشرفت ها شامل تأسیس کالج پزشکی زنان در تورنتو (و همچنین در کینگستون، انتاریو) در سال ۱۸۸۳ بود، که به طور جزئی به پشتکار امیلی استو، نخستین پزشک زن که در کانادا فعالیت می کرد، نسبت داده شد. دختر استو، آگوستا استو-گالن، نخستین زنی بود که از یک دانشکده پزشکی در کانادا فارغ التحصیل شد.
بئاتریس مینتز (; – ) زیست شناس آمریکایی و از پیشگامان علم جنین شناسی بود که نقش مهمی در پیشرفت های علمی در زمینه مهندسی ژنتیک، تمایز سلولی و سرطان (به ویژه ملانوما) ایفا کرد. او از اولین دانشمندانی بود که موفق به تولید کیمارا و پستانداران ترانس ژنیک شد. زندگی نامه و تحصیلات. مینتز در ۲۴ ژانویه ۱۹۲۱ در نیویورک از والدینی یهودی به نام های ساموئل و جانی اشتاین مینتز که اهل میکولینتسی در گالیسیای اتریش (اوکراین کنونی) بودند، متولد شد. او در سال ۱۹۴۱ با درجه ممتاز از کالج هانتر فارغ التحصیل شد و سپس به مدت یک سال در دانشگاه نیویورک به تحصیلات تکمیلی پرداخت. به دلیل سهمیه بندی ضدیهودی در دانشگاه های شرق آمریکا، برای ادامه تحصیل به دانشگاه آیووا رفت و در سال ۱۹۴۴ مدرک کارشناسی ارشد و در سال ۱۹۴۶ مدرک دکترای خود را تحت راهنمایی امیل ویچی در زمینه دوزیستان دریافت کرد. فعالیت های علمی و دستاوردها. پس از فارغ التحصیلی، مینتز به عنوان استاد علوم زیستی در دانشگاه شیکاگو (۱۹۴۶–۱۹۶۰) مشغول به کار شد. در سال ۱۹۵۱ با دریافت بورسیه فولبرایت، در دانشگاه های پاریس و استراسبورگ به تحقیق پرداخت. در سال ۱۹۶۰ به مؤسسه تحقیقات سرطان
بیمارستان لانکناو (که بعدها به مرکز سرطان فاکس چیز تبدیل شد) پیوست و تا پایان عمر حرفه ای خود در آنجا ماند. در اواسط دهه ۱۹۵۰، مینتز تمرکز تحقیقاتی خود را از دوزیستان به پستانداران تغییر داد و به پیشگام ترانس ژنز پستانداران تبدیل شد. مینتز و آندری تارکوفسکی به طور مستقل در دهه ۱۹۶۰ اولین موش های کایمریک را با ترکیب دو جنین در مرحله هشت سلولی تولید کردند. موش های حاصل به طور طبیعی رشد کردند و بافت های آنها ترکیبی از سلول های دو جنین اهداکننده بود. مینتز با توسعه این روش، جنین های کایمریک زنده ای ایجاد کرد که حاوی سلول هایی از تا پانزده موش آزمایشگاهی مختلف بودند. او تکنیکی ابداع کرد که شامل مخلوط کردن سلول های یک نژاد موش سیاه با بلاستوسیست های موش های سفید یا قهوه ای در شرایط آزمایشگاهی بود. این جنین های اولیه سپس به رحم مادران جایگزین منتقل می شدند و پس از تولد، سهم هر نوع سلول در بافت ها با مطالعه رنگ پوشش بدن ردیابی می شد. موفقیت روش ادغام سلولی او مرهون انتخاب حذف زونا پلوسیدا با استفاده از درمان پروناز به جای روش های فیزیکی بود. از سال ۱۹۶۷، مینتز با استفاده از این روش بیش از ۲۵٬۰۰۰ فرزند تولید کرد. مینت
ز همچنین نشان داد که سلول های تومور تراتوکارسینوما می توانند با ترکیب شدن با سلول های جنین طبیعی موش، به سلول های سالم تبدیل شوند. این نتیجه گیری حاصل هشت سال آزمایش با استفاده از برخی از اولین کشت های سلول های بنیادی پرتوان بود که تا آن زمان ساخته شده بود. جوایز و افتخارات. در سال ۱۹۹۶، مینتز به همراه رالف ال. برینستر به خاطر کار بر روی موش های ترانسژنیک، جایزه اولیه مارچ آو دایمز در زیست شناسی تکوینی را دریافت کرد. در سال ۲۰۰۲، کرسی جک شولتز در علوم پایه در مرکز سرطان فاکس چیز به او اعطا شد. مینتز عضو آکادمی ملی علوم ایالات متحده و آکادمی علوم پاپی بود. کارهای پیشگامانه بئاتریس مینتز زمینه را برای بسیاری از پیشرفت های بعدی در زیست شناسی تکوینی، مهندسی ژنتیک و تحقیقات سرطان هموار کرد. روش های ابداعی او در تولید حیوانات ترانسژنیک و کایمریک، ابزارهای ارزشمندی را برای مطالعه بیماری ها و توسعه درمان های جدید در اختیار جامعه علمی قرار داد. او تا آخرین روزهای عمر خود به تحقیق ادامه داد و در ۳ ژانویه ۲۰۲۲ در سن ۱۰۰ سالگی درگذشت.
جوآن ایلین استیتز (؛ زادهٔ ) استاد ممتاز بیوفیزیک مولکولی و بیوشیمی در دانشگاه ییل و پژوهشگر مؤسسه پزشکی هاوارد هیوز است. او به خاطر اکتشافاتش در زمینه RNA شناخته می شود، از جمله بینش های انقلابی دربارهٔ نحوه تعامل ریبوزوم ها با RNA پیام رسان از طریق جفت شدن بازهای مکمل و اینکه اینترون ها توسط پروتئین های ریبونوکلئیک هسته ای کوچک (snRNPs) در یوکاریوت ها پردازش می شوند. در سپتامبر ۲۰۱۸، استیتز جایزه لسکر-کوشلند را برای دستاورد ویژه در علوم پزشکی دریافت کرد. این جایزه که اغلب به عنوان «نوبل آمریکایی» شناخته می شود، تاکنون به ۸۷ برنده ای اعطا شده که بعدها موفق به دریافت جایزه نوبل شده اند. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان ملی علوم، جایزه آکادمی ملی علوم در زیست شناسی مولکولی، جایزه پرل مایستر گرینگارد، جایزه ولف در پزشکی، پروفسور استرلینگ، جایزه گاردینر، جایزه مرکز پزشکی آلبانی، و دکترای افتخاری از دانشگاه بریتیش کلمبیا شده است. دوران کودکی و تحصیلات. استیتز در مینیاپولیس، مینه سوتا متولد شد. او در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ در مینه سوتا بزرگ شد و در مدرسه دخترانه نورثروپ کالجییت تحصیل کرد. در سال ۱۹۶۳، او مدرک کارشن
اسی خود را در رشته شیمی از کالج آنتیوک در اوهایو دریافت کرد، جایی که برای اولین بار در آزمایشگاه الکس ریچ در مؤسسه فناوری ماساچوست به عنوان کارآموز کو-اپ، به زیست شناسی مولکولی علاقه مند شد. پس از اتمام دوره کارشناسی، استیتز به جای درخواست برای دوره تحصیلات تکمیلی، برای مدرسه پزشکی اقدام کرد، زیرا با وجود آشنایی با زنان پزشک، الگوی زنی در حوزه علمی نمی شناخت. او در مدرسه پزشکی هاروارد پذیرفته شد، اما پس از یک تابستان هیجان انگیز به عنوان پژوهشگر آزمایشگاهی در دانشگاه مینه سوتا زیر نظر جوزف گال، از این پذیرش صرف نظر کرد و به جای آن برای برنامه جدید هاروارد در بیوشیمی و زیست شناسی مولکولی اقدام نمود. او به عنوان اولین دانشجوی زن به آزمایشگاه جیمز واتسون، برنده جایزه نوبل پیوست و کار خود را روی RNA باکتریوفاژ آغاز کرد. حرفه علمی. استیتز پسادکترای خود را در آزمایشگاه زیست شناسی مولکولی شورای تحقیقات پزشکی (MRC) در دانشگاه کمبریج (انگلیس) زیر نظر فرانسیس کریک، سیدنی برنر و مارک برتشر گذراند. در سال ۱۹۶۹، او مقاله مهمی در نشریه نیچر منتشر کرد که توالی نوکلئوتیدی نقاط اتصال ریبوزوم به mRNA را نشان می داد. در سال ۱۹۷
۰ به هیئت علمی ییل پیوست و در سال ۱۹۷۵ کشف کرد که ریبوزوم ها از جفت شدن بازهای مکمل برای شناسایی محل شروع ترجمه روی mRNA استفاده می کنند. در سال ۱۹۸۰، استیتز به همراه مایکل لرنر با استفاده از آنتی بادیهای خودایمنی بیماران، snRNPها (اسنورپ ها) را جداسازی و نقش آنها را در پردازش اینترون ها شناسایی کرد. این کشف که در مقاله ای مهم منتشر شد، زمینه را برای شناسایی انواع RNAهای کوچک تنظیم کننده فرآیندهای زیستی هموار ساخت. سوزان برجت این دستاورد را «پیشرفتی به اندازه سال های نوری» توصیف کرد که منجر به کشف بسیاری از RNAهای کوچک مؤثر در مراحل مختلف سنتز RNA شد. تحقیقات استیتز ممکن است بینش جدیدی در مورد تشخیص و درمان اختلالات خودایمنی مانند لوپوس، که زمانی ایجاد می شود که بیماران آنتی بادی های ضد هسته ای علیه DNA, snRNPs یا ریبوزوم های خود بسازند، به دست دهد. استیتز در مقام های حرفه ای متعددی از جمله مدیر علمی صندوق یادبود کودکان جین کوفین برای تحقیقات پزشکی (۱۹۹۱–۲۰۰۲) و به عنوان عضو هیئت تحریریه نشریه "ژن ها و رشد" خدمت کرده است.
آنا آنتوانت وبر وان بوسه (; – ) گیاه شناس هلندی متخصص در زمینه جلبک های دریایی بود. علاقه او به گیاه شناسی و جانورشناسی از کودکی و با الهام از بازدیدهای مکرر از باغ وحش آمستردام شکل گرفت. در سال ۱۸۸۰ در دانشگاه آمستردام ثبت نام کرد، جایی که مجبور بود کارهای آزمایشگاهی خود را در اتاقی جدا از دانشجویان مرد انجام دهد. زندگی نامه. برجسته ترین کارهای علمی او حاصل مشارکت در سفر اکتشافی سیبوگا بود که به عنوان مهم ترین سفر اکتشافی جلبک شناسی دریایی در غرب اقیانوس آرام در قرن نوزدهم شناخته می شود. او در این سفر همراه با همسرش، ماکس وبر، به کشفیات متعددی دست یافت که شامل شناسایی سرده های کاملاً جدیدی از جلبک ها مانند پریفیکون، اگزوفیلوم و میکروفیلوم می شد. بسیاری از یافته های او از این سفر در کتاب تکنگاری کورالیناسه (۱۹۰۴) و اثر چهارجلدی "لیست جلبک های سیبوگا" (۱۹۲۸–۱۹۱۳) ثبت شده است. هر دو عمیقاً در زیست شناسی دریایی درگیر بودند. ماکس وبر یک جانورشناس مشهور بود، در حالی که آنا در زمینه جلبک (فیکولوژی) تخصص داشت. تخصص تکمیلی آنها به آنها اجازه داد تا مطالعات جامعی در مورد اکوسیستم های دریایی انجام دهند. آنا در سال ۱۸۸۳
با ماکس وبر ازدواج کرد، که فرصتی برای او فراهم کرد تا در سفرهای علمی شرکت کند، در زمانی که تعداد کمی از زنان می توانستند در چنین کارهای میدانی شرکت کنند. مکس استاد دانشگاه آمستردام و بعدها مدیر موزه جانورشناسی بود. این باعث شد آنا به شبکه ها و منابع علمی دسترسی پیدا کند، اگرچه او اغلب به طور مستقل برای ایجاد شهرت خود کار می کرد. علیرغم مشارکت و همکاری آنها با یکدیگر، آنا وبر ون بوسه مجبور شد هویت علمی خود را جدا از تحقیقات مکس نشان دهد. در حالی که مکس قبلاً یک چهره تثبیت شده بود، آنا با تحقیقات دقیق خود به رسمیت شناخته شد و در نهایت به یک فیکولوژیست معتبر تبدیل کرد. پیش از این سفر، وبر-وان بوسه در سفرهای اکتشافی به شمال نروژ و هند شرقی نیز به کشفیاتی دست یافته بود، از جمله شناسایی سرده فیتوفیزا و کشف نوعی همزیستی بین جلبک ها و اسفنج ها. در سال های بعد، او بیشتر تحقیقات خود را در آزمایشگاه کوچک خانگی اش به نام خانه ایربیک انجام می داد که محل مراجعه بسیاری از گیاه شناسان برای مشورت بود. علاوه بر فعالیت های علمی، او در مراکز مراقبت از کودکان در آمستردام نیز فعالیت داشت. وبر-وان بوسه جوایز متعددی برای کارهایش در
یافت کرد، از جمله یکی از بالاترین نشان های افتخار هلند به نام شوالیه اورانژ-ناسائو و مدرک دکترای افتخاری از دانشگاه اوترخت. گونه پرنده دیکائوس آنا به افتخار او نامگذاری شده است. او در ۲۹ اکتبر ۱۹۴۲ در سن ۹۰ سالگی درگذشت. بخشی از کتاب نوشته کورالیناسه سیبوگا-اکسپدیشن از وبر-وان بوسه: «کشتی سیبوگا تلاش بی ثمری برای یافتن لنگرگاه مناسبی در شرق سالایر انجام داده بود. با فرا رسیدن شب، فرمانده تودمان تصمیم گرفت شب را در همان منطقه مرجانی که پیشتر نام برده بود لنگر بیندازد، جایی که مطمئن بود ۱۰–۸ متر عمق آب وجود دارد. اما چه قدر تعجب ما در صبح روز بعد وقتی به عرشه آمدیم و رنگ قرمز مشخصی را در کف دریا دیدیم که با نوارهای باریک سفیدی منظم قطع شده بود، زیاد بود. این منطقه مرجانی نبود که ما روی آن لنگر انداخته بودیم، بلکه توده عظیمی از لیتوتامنیا بود که رنگ قرمزی به کف دریا بخشیده بود.» (صفحه ۶، منتشر شده در ۱۹۰۴)
در موریس، سقط جنین تنها در موارد خطر برای زندگی، خطر برای سلامت جسمی یا روانی، خطر ناهنجاری مادرزادی، بارداری ناشی از تجاوز، یا بارداری افراد خردسال قانونی است. سقط جنین های قانونی باید توسط سه پزشک یا گزارش پلیس تأیید شوند و در صورتی که روی افراد خردسال انجام شود، باید توسط یک بزرگسال تأیید گردد. سقط جنین های غیرقانونی با جریمه یا زندان مجازات می شوند. در دوران استعمار، موریس ممنوعیت سقط جنین فرانسه را به ارث برد. ممنوعیت کامل سقط جنین در قانون کیفری سال ۱۸۳۸ تا قرن ۲۱ به قوت خود باقی بود. در دهه ۲۰۰۰، سقط جنین های غیرقانونی فراوان بودند، اما بحث های قانونی به علت مخالفت مذهبی با سقط جنین نادر بود. در سال ۲۰۱۲، یاتین وارما پیشنهادی برای اصلاح قانون و قانونی کردن سقط جنین در موارد خاص ارائه داد که با حمایت چندحزبی تصویب شد. سازمان های بین المللی و برخی رهبران مذهبی از این لایحه حمایت کردند، در حالی که برخی دیگر مخالف بودند. سازمان هایی مانند انجمن برنامه ریزی و بهبود خانواده موریس از سقط جنین قانونی حمایت کرده اند. سقط جنین موضوعی تابو در موریس است. نرخ سقط جنین حدود ۱۰٬۰۰۰ تا ۱۵٬۰۰۰ مورد در سال است که تعداد
کمی از آن ها به طور قانونی ثبت می شوند. سقط جنین در میان نوجوانان و زنان مجرد رایج است و اغلب به علت شکست در کنترل تولد انجام می شود. روش قانونی معمول برای سقط جنین، سقط جنین پزشکی با استفاده از سیتوتک است. سقط جنین غیرقانونی اغلب از داروها یا روش های خانگی استفاده می کند. این کشور نرخ مراقبت های پس از سقط جنین کمتری نسبت به دیگر کشورهای آفریقایی دارد. قانون گذاری. بخش ۲۳۵ از قانون کیفری موریس بیان می کند: قانون کیفری موریس اجازه سقط جنین را در شرایطی می دهد که بارداری زندگی یا سلامت جسمی یا روانی مادر را تهدید کند. این قانون سقط جنین را تا سن بارداری چهارده هفته در موارد بارداری ناشی از تجاوز یا رابطه جنسی با دختری زیر ۱۶ سال مجاز می داند. اصلاحیه ای بر بخش ۲۳۵ ادعاهای کاذب دربارهٔ این شرایط را جرم انگاری کرده و مجازات آن را تا ده سال زندان تعیین کرده است. سقط جنین ها باید توسط سه پزشک متخصص، از جمله یک متخصص زنان و زایمان، تأیید شوند یا در موارد تجاوز به گزارش پلیس متکی باشند. برای افراد زیر ۱۸ سال، تأیید توسط یک بزرگسال ضروری است. اعتراض مبتنی بر وجدان نیز مجاز است. وزارت بهداشت تا سال ، پنج بیمارستان منطق
ه ای و چند بیمارستان خصوصی را برای ارائه خدمات سقط جنین مجاز کرده است. تعداد محکومیت ها برای سقط جنین غیرقانونی در سال ۲۰۲۱ صفر و در سال ۲۰۲۲ سه مورد بوده است. موریس یکی از امضاکنندگان پروتکل ماپوتو است، اما به بند ۱۴(۲) که حق سقط جنین در موارد تجاوز یا زنای محارم را توصیف می کند، پایبند نیست. قانون این کشور با این بند مطابقت ندارد زیرا حق سقط جنین را بدون ارائه گزارش پلیس فراهم نمی کند. تاریخچه. در جولای ۱۷۷۸، بالاترین دادگاه موریس ممنوعیت سقط جنین در فرانسه را تأیید کرد، که این تخلف را «در راستای قوانین دین و دولت» مستحق مجازات مرگ دانست. در این دوره، سقط جنین در میان زنان برده رایج بود، و اغلب بردگان مالاگاسی به انجام این عمل متهم می شدند. در سال ۱۸۳۸، قانون کیفری کشور ممنوعیت سقط جنین فرانسه را با اصلاحاتی اتخاذ کرد.
نیکول مارث لو دوارین (; ) زیست شناس تکوینی فرانسوی است که به خاطر مطالعات پیشگامانه اش روی کایمراهای جانوری شناخته می شود. تحقیقات او بینش های اساسی دربارهٔ سیستم های عصبی و ایمنی جانوران عالی ارائه داده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه لوئیزا گراس هوروویتس، لژیون دونور (صلیب بزرگ)، و جایزه پرل مایستر گرینگارد شده است. زندگی و تحصیلات. لو دوارن در لوریان فرانسه به دنیا آمد و تنها فرزند خانواده و مادرش معلم مدرسه و پدرش تاجر بود. در سال ۱۹۴۴ و برای فرار از نیروهای آلمانی، به مدرسه شبانه روزی در نانت رفت. او که ابتدا به ادبیات علاقه داشت، تحت تأثیر یک معلم علوم در سال آخر دبیرستان، به علوم طبیعی گرایش پیدا کرد. پس از دریافت مدرک لیسانس علوم طبیعی از سوربن در ۱۹۵۴، مدتی به تدریس علوم در دبیرستان و تربیت دو دخترش پرداخت. در ۱۹۵۸ تحصیلات خود را در مؤسسه جنین شناسی CNRS زیر نظر اتین ولف، جنین شناس برجسته، از سر گرفت و در ۱۹۶۴ دکترای خود را دریافت کرد. دستاوردهای علمی. لو دوارن در دانشگاه نانت با تبعیض جنسیتی مواجه شد و علیرغم مخالفت اولیه رئیس دانشکده با حضور همزمان او و همسرش در هیئت علمی، با وساطت ولف توا
نست به کار خود ادامه دهد، هرچند بدون بودجه تحقیقاتی یا فضای آزمایشگاهی مناسب. او تکنیک نوآورانه ای برای تولید جنین های کایمریک از ترکیب سلول های بلدرچین و مرغ ابداع کرد. با مشاهده تفاوت در اندازه هستک های سلول های این دو پرنده، او از روش رنگ آمیزی فوگلن برای ردیابی سرنوشت سلول های بلدرچین در جنین های در حال رشد استفاده کرد. این روش انقلابی امکان مطالعه مسیرهای تمایز سلولی را در موجودات زنده فراهم آورد. کشفیات مهم او شامل اثبات چندظرفیتی بودن سلول های پیش ساز در تاج عصبی، روشن سازی توسعه سیستم های خونی و ایمنی، پایه گذاری مطالعات الگوی قدامی-خلفی در دستگاه گوارش مهره داران و ارائه بینش های اساسی دربارهٔ مکانیسم های القای جنینی است. لو دوارن با ترکیب سلول های جنینی بلدرچین و مرغ و ردیابی آنها در مراحل مختلف رشد، نشان داد که چگونه سلول های تاج عصبی می توانند به انواع مختلفی از سلول ها از جمله نورون ها، سلول های غضروفی و سلول های رنگدانه ای تمایز یابند. کارهای او مسیر را برای درک بهتر تکامل سیستم عصبی و ایمنی در جانوران عالی هموار کرد و تأثیر عمیقی بر زیست شناسی تکوینی گذاشت. کارهای لو دوارن بر روی جنین های کایمر