Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رصد افسران پلیس در قزاقستان زن هستند.&lt;ref name="DCAF, OSCE/ODIHR, UN Women"&gt;&lt;/ref&gt; در سال ۱۹۹۹ یک واحد اختصاصی خشونت خانگی در قزاقستان تأسیس شد، اما به دلیل آموزش و منابع محدود، این برنامه انتظار و تقاضای محلی را برآورده نکرد. اخیراً، دانشگاه ایالتی فلوریدا با وزارت کشور قزاقستان و اداره پلیس شهر آلماتی برای ارائه آموزش با کیفیت بالا در مورد خشونت خانگی همکاری می کند. این برنامه که توسط وزارت امور خارجه ایالات متحده حمایت مالی می شود، کارشناسان مستقر در ایالات متحده در زمینه واکنش به خشونت خانگی، محققان مسائل جنسیتی و کارشناسان سازمان های غیردولتی محلی در قزاقستان را گرد هم آورده است تا آموزش پلیس در مورد خشونت خانگی را بهبود بخشند. حدود ۸۰۰۰ تا ۸۵۰۰ زن در ارتش قزاقستان خدمت می کنند. از این تعداد ۷۵۰ زن افسر هستند. وزارت دفاع برای ارتقای زنان در ارتش از طریق برنامه های آموزشی و فرصت های پیشرفت شغلی تلاش کرده است. تنها ۲٫۱ درصد از پست های رهبری در وزارت دفاع در اختیار زنان است. وزارت دفاع همچنین میزبان "باتیر آرولار" است که مسابقه سراسری برای مردان و زنان خدماتی است که مهارت های رزمی، آمادگی و توان
ایی فیزیکی کلی آنها را به نمایش می گذارد. "باتیر آرولار" به بهترین زنان جوایزی اهدا می کند. کسب و کار. در قزاقستان ۲۸ درصد از شرکت های تولیدی دارای مالکیت زن هستند. ۱٫۴۴ میلیون زن در قزاقستان به تجارت مشغول هستند. اکنون ۴۴ درصد از مشاغل کوچک و متوسط کشور توسط زنان اداره می شود. اولین سازمان غیردولتی زنان قزاقستان انجمن زنان بازرگان قزاقستان اجلاس های منظمی را در تجارت و حقوق زنان برگزار می کند. چهارمین اجلاس زنان اوراسیا در نوامبر ۲۰۱۵ در آستانه برگزار شد در طول چهارمین اجلاس سران زنان اوراسیا، EBRD برنامه زنان در تجارت را راه اندازی کرد. بر اساس این برنامه، EBRD وام های چند میلیونی را به شرکت های کوچک و متوسط تحت رهبری زنان اختصاص می دهد و به آنها در دسترسی به مشاوره های مالی و تجاری کمک می کند. در سال ۲۰۱۶ قزاقستان اولین روز کارآفرینی زنان (WED) را در ۱۹ نوامبر برگزار کرد. روز کارآفرینی زنان طرح جهانی حمایت از کارآفرینی زنان است که در سال ۲۰۱۴ در مقر سازمان ملل در شهر نیویورک راه اندازی شد. بانک توسعه آسیایی برنامه ای را در قزاقستان اجرا می کند که از مشاغل کوچک و متوسط حمایت می کند. یک سوم وام های ارائه شده
توسط بانک به زنان اختصاص یافت و ۷۵۰ پروژه به ارزش ۱۵۵ میلیون دلار آمریکا تأمین مالی شد. از سال ۲۰۲۰، زنان ۵ درصد از مدیریت شرکت های دولتی قزاقستان را تشکیل می دهند. در ۲۲ اکتبر ۲۰۲۰، قاسم جومارت توقایف رئیس جمهور قزاقستان، دولت را موظف کرد که به تدریج این نسبت را از ۵ به ۳۰ درصد افزایش دهد.
فمینیسم در ایالات متحده به مجموعه ای از جنبش ها و ایدئولوژی ها اطلاق می شود که هدف آنها تعریف، ایجاد و دفاع از وضعیت برابر حقوق سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی برای زنان در ایالات متحده است. فمینیسم یا ایدئولوژی حمایت از حقوق زنان تأثیر گسترده ای بر سیاست در آمریکا داشته است. فمینیسم در ایالات متحده اغلب از نظر زمانی به فمینیسم موج اول، موج دوم، موج سوم و موج چهارم تقسیم می شود. از سال ۲۰۲۳، ایالات متحده در رتبه ۱۷ برابری جنسیتی در جهان قرار دارد. تاریخ. موج اول. اولین موج فمینیسم در ایالات متحده با کنوانسیون سنکا فالز، اولین کنوانسیون حقوق زنان، که در کلیسای وسلیان در سنکا فالز، نیویورک، در ۱۹ و ۲۰ ژوئیه ۱۸۴۸ برگزار شد، آغاز شد کنوانسیون سنکا فالز از تجربیات الیزابت کدی استانتون و لوکرتیا موت در کنوانسیون جهانی ضد برده داری در لندن در سال ۱۸۴۰ الهام گرفته شده است. برگزار کنندگان کنفرانس از حضور موت و سایر نمایندگان زن از آمریکا به دلیل جنسیت خودداری کرند. استانتون و مات، از تشکیل کنوانسیونی برای رسیدگی به وضعیت و درمان زنان صحبت کردند. تخمین زده می شود که سیصد نفر از جمله لوکرتیا موت و فردریک داگلاس سرشناس
در این کنگره شرکت کردند. در پایان، ۶۸ زن و ۳۲ مرد اعلامیه را امضا کردند که توسط الیزابت کدی استانتون و توماس ام کلینتاک نوشته شده بود. اعلامیه به سبک و قالب اعلامیه استقلال نوشته شده است. به عنوان مثال، اعلامیه احساسات بیان کرد: «ما این حقایق را بدیهی می دانیم، که همه مردان و زنان برابر آفریده شده اند و توسط خالق آنها دارای حقوق مسلم خاصی هستند.» در ادامه بیانیه آمده است: «تاریخ بشر، تاریخ صدمات و مالکیت مکرر مرد نسبت به زن است». این بیانیه در ادامه به شکایت های زنان در رابطه با قوانین منع مالکیت زنان متأهل بر دستمزد، پول و دارایی اشاره کرد. زنان موظف بودند این موارد را به شوهران خود بسپارند. عدم دسترسی زنان به آموزش و مشاغل حرفه ای و وضعیت پایینی که در اکثر کلیساها به زنان اعطا می شد نیز مورد توجه قرار گرفت. علاوه بر این، اعلامیه اعلام کرد که زنان باید حق رای داشته باشند. برخی از شرکت کنندگان در کنوانسیون سنکا فالز، "کنوانسیون حقوق زنان روچستر" را دو هفته بعد در ۲ اوت در روچستر، نیویورک سازماندهی کردند. پس از آن سایر کنوانسیون های ایالتی و محلی در اوهایو، پنسیلوانیا و نیویورک برگزار شدند. اولین کنوانسیون ملی
حقوق زنان در ووستر، ماساچوست برگزار شد. کنوانسیون های حقوق زنان از سال ۱۸۵۰ تا آغاز جنگ داخلی به طور منظم برگزار شدند. جنبش حق رای زنان آمریکایی با کنوانسیون سنکا فالز در سال ۱۸۴۸ آغاز شد. بسیاری از فعالان از نظر سیاسی در جریان جنبش مخالفت با بردگی از این جنبش آگاهی یافتند. جنبش پس از جنگ داخلی سازماندهی مجدد شد و مبارزان باتجربه ای را به دست آورد که بسیاری از آنها برای ممنوعیت در اتحادیه زنان مسیحی میانه روکار کرده بودند. در پایان قرن نوزدهم، تنها چند ایالت غربی به زنان حق رای کامل اعطا کرده بودند، اگرچه زنان پیروزی های حقوقی مهمی را در زمینه هایی مانند مالکیت و حضانت کودکان به دست آورده بودند. در سال ۱۸۶۶، الیزابت کدی استانتون و سوزان بی. آنتونی انجمن حقوق برابر آمریکا را تشکیل دادند که سازمانی با هدف حق رای برای همه بود. در سال ۱۸۶۸ اصلاحیه چهاردهم تصویب شد، این اولین اصلاحیه ای بود که جمعیت رای دهنده را به عنوان «مرد» مشخص می کرد. در سال ۱۸۶۹ جنبش حقوق زنان در نتیجه اختلاف نظر در مورد اصلاحیه چهاردهم و تصویب اصلاحیه پانزدهم به دو جناح تقسیم شد و این دو جناح تا سال ۱۸۹۰ دوباره متحد نشدند الیزابت کدی استان
تون و سوزان بی. آنتونی انجمن ملی حق رای زنان (NWSA) مستقر در نیویورک را تشکیل دادند. لوسی استون، هنری بلک ول و جولیا وارد هاو، محافظه کارانه تر انجمن حق رأی زنان آمریکایی (AWSA) را سازماندهی کردند که مرکز آن در بوستون بود. در سال ۱۸۷۰، متمم پانزدهم، مردان سیاه پوست را از حق رای برخوردار کرد. انجمن ملی حق رای زنان از کار برای تصویب آن امتناع کرد. این انجمن استدلال کرد که به نفع اصلاحیه شانزدهم که حق رای همگانی را فراهم می کند، «لغو» شود. فردریک داگلاس با استنتون و آنتونی بر سر این موضع گیری از انجمن جدا شد. در سال ۱۸۶۹ وایومینگ اولین قلمرو یا ایالت در آمریکا بود که به زنان حق رأی داد. در سال ۱۸۷۰ لوئیزا آن سوین اولین زن در ایالات متحده بود که در انتخابات سراسری رای داد. او رای خود را در ۶ سپتامبر ۱۸۷۰ در لارامی، وایومینگ به صندوق انداخت. از سال ۱۸۷۰ تا ۱۸۷۵ چندین زن، از جمله ویرجینیا لوئیزا مینور، ویکتوریا وودهول، و میرا برادول، تلاش کردند از اصلاحیه چهاردهم در دادگاه ها برای کسب رای یا حق وکالت استفاده کنند که همه ناموفق بودند. مارگارت هیگینز سانگر، یکی از اولین فعالان آمریکایی کنترل بارداری بود. او همچنین یک
مربی جنسی، نویسنده و پرستار بود. او اصطلاح «کنترل تولد» را رایج کرد، اولین کلینیک کنترل تولد را در ایالات متحده در سال ۱۹۱۶ افتتاح کرد و سازمان هایی را تأسیس کرد که به فدراسیون فرزندپروری تنظیم شده آمریکا تبدیل شدند. فمینیسم پس از جنگ. جنگ جهانی دوم منجر به افزایش تعداد زنان در نیروی کار شد و زنان را به سمت مشاغل نان آور در حوزه های سنتی مردانه سوق داد. از سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۵، تعداد زنان در نیروی کار از ۲۸ درصد به ۳۷ درصد رسید. کمبود مرد در خانه باعث شد که بسیاری از زنان مشاغل صنعتی را انتخاب کنند. تا سال ۱۹۴۳، ۱/۳ کارگران کارخانه بوئینگ سیاتل زن بودند. به گفته مورخ جین مارسلوس، زنان تغییری را تجربه کردند که پیش از این هرگز دیده نشده بود، زیرا آنها به عنوان افراد شایسته و باهوش مورد تحسین قرار می گرفتند. این در آثاری مانند «ما می توانیم آن را انجام دهیم» اثر Rosie the Riveter نشان داده شده است. موج دوم. موج دوم فمینیسم در ایالات متحده از اوایل دهه ۱۹۶۰ آغاز شد. در طول بیشتر دهه ۶۰ و پایان یافتن در ۱۹۷۰، موج دوم فمینیسم از شعار "the personal is political" پیروی می کرد. در سال ۱۹۶۳، بتی فریدان، تحت تأثیر "«جنس دو
م»"، کتاب پرفروش "«رازوری زنانه»" را نوشت که در آن به صراحت به تصویر رسانه ای رایج از زنان اعتراض کرد و گفت که قرار دادن زنان در خانه، امکانات آنها را محدود می کند و استعداد و پتانسیل آنان را به هدر می دهد. این کتاب به طور گسترده ای با شروع موج دوم فمینیسم در ایالات متحده شناخته می شود. موج سوم. موج سوم فمینیسم در ایالات متحده از اوایل دهه ۱۹۹۰ شروع شد. در سال ۱۹۹۱، آنیتا هیل، کلارنس توماس، مردی که برای دادگاه عالی ایالات متحده نامزد شده بود را به آزار جنسی متهم کرد. توماس این اتهامات را رد کرد و پس از بحث های گسترده، سنای ایالات متحده با ۵۲ رای موافق در برابر ۴۸ به نفع توماس رای داد. در سال ۱۹۹۲، در پاسخ به پرونده آزار جنسی آنیتا هیل ، ربکا واکر، فمینیست آمریکایی، مقاله ای را در مجله میس منتشر کرد و اصطلاح «موج سوم» را ابداع کرد. موج چهارم. موج چهارم فمینیسم از حدود سال ۲۰۱۲ آغاز شد و با استفاده از رسانه های اجتماعی مرتبط است. به گفته پرودنس چمبرلین، محقق فمینیست، تمرکز موج چهارم عدالت برای زنان و مخالفت با آزار و اذیت جنسی و خشونت علیه زنان است.
فمینیسم در بریتانیا به دنبال ایجاد برابری سیاسی، اجتماعی و اقتصادی برای زنان است. تاریخچه فمینیسم در بریتانیا به همان آغاز خود فمینیسم برمی گردد، زیرا بسیاری از اولین نویسندگان و فعالان فمینیست مانند مری ولستون کرافت، باربارا بودیچون و لیدیا بکربریتانیایی بودند. تاریخچه. رابرت اوون، در حالی که خواستار «سازماندهی مجدد اجتماعی» بود، پایه های اصلاح طلبی جدید را ایجاد می کرد. یکی از آن جنبش هایی که از چنین روحیه جدیدی بهره برد، جنبش فمینیستی بود. کلیشه بانوی مهربان ویکتوریایی غیرقابل قبول و حتی غیرقابل تحمل شد. اولین جنبش سازمان یافته برای حق رای زنان بریتانیا، حلقه لانگهام در دهه ۱۸۵۰ بود که توسط باربارا بودیچون ("با نام خانوادگی" لی اسمیت) و بسی رینر پارکز رهبری می شد. آنها همچنین برای بهبود حقوق زنان در قانون، اشتغال، تحصیل و ازدواج مبارزه کردند. زنان و بیوه های صاحب دارایی اجازه داشتند در برخی از انتخابات محلی رای دهند، اما در سال ۱۸۳۵ این حق پایان یافت. جنبش چارتیست از ۱۸۳۸ تا ۱۸۵۷ یک تقاضای گسترده برای حق رای بود، اما نتیجه آن فقط به مردان بالای ۲۱ سال حق رای داد. در سال ۱۸۵۱، انجمن سیاسی زنان شفیلد تأسیس ش
د و طوماری ناموفق را برای در خواست حق رای زنان به مجلس اعیان ارائه کرد. این احتمالاً الهام بخش هریت تیلور میل، فمینیست بریتانیایی برای نوشتن کتاب "«حق رأی برای زنان»" (۱۸۵۱) شد. در ۷ ژوئن ۱۸۶۶ طوماری با امضای ۱۴۹۹ زن که خواستار حق رای زنان بودند به پارلمان ارائه شد، اما آن نیز موفق نشد. کار. زنان طبقه متوسط وقتی پیشنهاد ورود به مشاغل مناسبی مانند پرستاری، معلمی، حقوق و پزشکی را مطرح کردند، با چالش های بزرگی روبرو شدند و هر چه خواسته های آنها بیشتر باشد، چالش بزرگ تر می شود. پزشکان از پذیرش زنان در حرفه پزشکی جلوگیری کردند. فرصت های کمی برای زنان وکیل وجود داشت. فرصت های تجاری متعلق به خانواده های اندکی بود تا زمانی که مناصب اداری در قرن بیستم افتتاح شد. فلورانس نایتینگل ضرورت پرستاری و جنگ حرفه ای را نشان داد و یک سیستم آموزشی راه اندازی کرد که زنان را در آن زمینه در نیمه دوم قرن نوزدهم آموزش می داد. در اواخر دهه ۱۸۶۰ تعدادی از مدارس، زنان را برای مشاغلی به عنوان فرماندار یا معلم آماده می کردند. سرشماری در سال ۱۸۵۱ گزارش داد که ۷۰۰۰۰ زن در انگلستان و ولز معلم بودند، در مقایسه با ۱۷۰۰۰۰ نفر که سه چهارم کل معلم
ان را در سال ۱۹۰۱ تشکیل می دادند. اتحادیه ملی معلمان زن (NUWT) در اوایل قرن بیستم در داخل اتحادیه ملی معلمان (NUT) که توسط مردان کنترل می شود، ایجاد شد. این اتحادیه خواستار دستمزد برابر با معلمان مرد شد و در نهایت از اتحادیه مردان مستقل شد. آکسفورد و کمبریج نقش زنان را به حداقل رساندند و به کالج های کوچک کاملاً زنانه اجازه فعالیت دادند. با این حال، دانشگاه های جدید و دیگر شهرهای بزرگ به روی زنان باز بودند. پزشکی بزرگ ترین چالش برای زنان بود. یکی از مسیرهای ورود به رشته پزشکی، رفتن به ایالات متحده بود. در آنجا مدارس مناسبی برای زنان در اوایل سال ۱۸۵۰ وجود داشت. بریتانیا یکی از آخرین کشورهایی بود که پزشکان زن را آموزش داد. به همین دلیل ۸۰ تا ۹۰ درصد از زنان بریتانیایی برای دریافت مدرک پزشکی به آمریکا مهاجرت می کردند. دانشگاه ادینبورگ در سال ۱۸۶۹ چند زن را پذیرفت. اولین مدرسه جداگانه برای پزشکان زن در لندن در سال ۱۸۷۴ برای تعداد انگشت شماری از دانش آموزان افتتاح شد و آموزش مختلط تا جنگ جهانی به طول انجامید. حضانت فرزند. قبل از سال ۱۸۳۹، پس از طلاق، زنان ثروتمند حضانت فرزندان خود را از دست دادند و حضانت فرزندان د
ر خانواده با پدر، به عنوان سرپرست خانواده بود. کارولین نورتون یکی از این زنان بود. تراژدی شخصی او که در آن از دسترسی به سه پسرش پس از طلاق محروم شد، او را به یک زندگی مبارزاتی شدید کشاند که با موفقیت به تصویب مصوبه حضانت اطفال ۱۸۳۹ منجر شد و پیش زمینه ای را برای ترتیبات حضانت کودکان معرفی کرد. این قانون برای اولین بار به زنان حقی برای حضانت فرزندانشان داد. این قانون همچنین یک فرض را برای حضانت مادر برای کودکان زیر هفت سال تعیین کرد و مسئولیت حمایت مالی از پدر را حفظ کرد. در سال ۱۸۷۳ به دلیل فشار بیشتر زنان، مجلس بریتانیا فرض حضانت مادر را تا رسیدن فرزند به شانزده سالگی تمدید کرد. این قانون به دلیل امپراتوری بریتانیا در مجموع مستعمرات بریتانیا گسترش یافت. طلاق. به طور سنتی، افراد فقیر از فروش زن در بازار، به عنوان جایگزینی برای طلاق استفاده می کردند. در بریتانیا قبل از سال ۱۸۵۷ زنان تحت کنترل اقتصادی و قانونی شوهران خود بودند و طلاق تقریباً غیرممکن بود. این امر مستلزم یک اقدام خصوصی بسیار پرهزینه پارلمان بود که شاید ۲۰۰ پوند هزینه داشت، از نوعی که فقط ثروتمندترین ها می توانستند بپردازند. طلاق به دلیل زنا، ترک
مسئولیت یا بدرفتاری بسیار شدید بود. اولین پیروزی کلیدی قانونگذاری با قانون علل ازدواج در سال ۱۸۵۷ به دست آمد که از مخالفت شدید کلیسای بسیار سنتی انگلستان گذشت. قانون جدید طلاق را به جای موضوعی مربوط به کلیسا، یک امر مدنی مربوط به دادگاه ها قرار داد و یک دادگاه مدنی جدید در لندن به همه پرونده ها رسیدگی می کرد. این روند هنوز بسیار گران بود و در حدود ۴۰ پوند هزینه داشت ولی برای طبقه متوسط امکان پذیر شد. اصلاحات اضافی در سال ۱۸۷۸ اعمال شد. کلیسای انگلستان از اصلاحات بیشتر جلوگیری می کرد تا اینکه پیشرفت نهایی با قانون علل ازدواج در سال ۱۹۷۳ حاصل شد.
فمینیسم در فرانسه تاریخ و اندیشه های جنبش های فمینیستی در کشور فرانسه است. فمینیسم در فرانسه را می توان به طور تقریبی به سه موج تقسیم کرد:موج اول فمینیسم شامل انقلاب فرانسه تا جمهوری سوم است که عمدتاً به حق رأی زنان و حقوق مدنی ایشان مربوط می شد. مشارکت های قابل توجهی برخاسته از جنبش های انقلابی در انقلاب ۱۸۴۸ فرانسه و کمون پاریس حاصل شد که در سال ۱۹۴۴ هنگامی که زنان حق رای به دست آوردند به اوج خود رسید. با آغاز قرن 21 میلادی، موج سوم فمینیسم از سال ۲۰۰۰ دستاوردهای موج دوم را ادامه داد و در عین حال عناصر فمینیسم پسااستعماری را اضافه کرد و به حقوق زنان در کنار دیگر گفتمان های جاری، به ویژه آنهایی که پیرامون نژادپرستی هستند، نزدیک شد. موج اول. انقلاب فرانسه. در نوامبر ۱۷۸۹، در همان آغاز انقلاب فرانسه، درخواستی از زنان به مجلس ملی ارائه شد، اما مورد بحث قرار نگرفت. اگرچه جنبش های مختلف فمینیستی در طول انقلاب ظهور کردند، اکثر سیاستمداران از نظریه های روسو که در "امیل" آمده است پیروی کردند، که زنان را به نقش مادر و همسر محدود می کرد. مارکی دو کندورسه، سیاست مدار، ریاضی دان، اقتصاددان، نویسنده، و فیلسوف فرانسوی است
ثنای قابل توجهی بود که از حقوق برابر برای هر دو جنس دفاع می کرد. دیوید تامسن در کتاب «اروپا از دوران ناپلئون» می نویسد: « روز 5 اکتبر همان سال، حدود شش یا هفت هزار نفر از زنان پاریسی در زیر باران به سوی ورسای حرکت کردند تا فریاد درخواست نان سر دهند و پادشاه را به پاریس بیاورند.» انجمنی در سال ۱۷۹۰ توسط کلود دانسارت تأسیس شد که شامل افراد برجسته ای مانند اتا پالم دالدرز، ژاک ابر، لوئیز فلیسیته د کرالیو، پائولین لئون، تروژین د مریکورت، مادام رولان، ترزا کاباروس، و مرلین دو تیونویل بود. سال بعد، الیمپ دگوژ اعلامیه حقوق زن و شهروند زن را منتشر کرد که نامه ای خطاب به ملکه ماری آنتوانت بود که در آن خواستار اقداماتی به نفع حقوق زنان شده بود. دگوژ دو سال توسط انقلابیون تندرو فرانسه به جرم خیانت و حمایت از انقلاب و سلطنت محکوم شد و در سوم نوامبر ۱۷۹۳ زیر گیوتین گردن زده شد. در فوریه ۱۷۹۳، پائولین لئون و کلر لاکومب "انجمن انقلابیون جمهوری خواهان انقلابی" (جامعه جمهوری خواهان انقلابی - آخرین "e" در "جمهوری خواهان" که به صراحت زنان جمهوری خواه را نشان می دهد) منحصراً زن را ایجاد کردند که دارای دویست عضو بود. آنها در سقوط
ژیروندین ها شرکت داشتند. لاکومب از دادن اسلحه به زنان حمایت می کرد. با این حال، انجمن در سال بعد توسط دولت انقلابی غیرقانونی اعلام شد. جمهوری دوم. جنبش فمینیستی دوباره در جنبش های سوسیالیستی نسل رمانتیسم، به ویژه در میان سنت سیمونیان پاریسی گسترش یافت. زنان آزادانه سبک زندگی جدیدی را اتخاذ کردند که خشم افکار عمومی را برانگیخت. آنها مدعی برابری حقوق بودند و در فعالیت های ادبی فراوان شرکت داشتند. از سوی دیگر، تئوری سوسیالیستی آرمان شهری شارل فوریه، اقتصاددان و فیلسوف فرانسوی در مورد احساسات از «عشق آزاد» حمایت می کرد. الگوی معماری او از جامعه "فالانستری" به صراحت رهایی زنان را در نظر می گرفت. بازگشت بوربون ها به سلطنت فرانسه ممنوعیت طلاق را مجدداً در سال ۱۸۱۶ برقرار کرد. هنگامی که سلطنت ژوئیه حقوق سیاسی اکثریت جمعیت را محدود کرد، مبارزه فمینیستی دوباره به مبارزه جمهوری خواهان و سوسیالیست ها برای «جمهوری دموکراتیک و اجتماعی» پیوست که منجر به انقلاب ۱۸۴۸ و اعلام جمهوری دوم شد. انقلاب ۱۸۴۸ به مناسبت بیان عمومی جنبش فمینیستی تبدیل شد که خود را در انجمن های مختلف سازماندهی کرد. دوران زیبا. در طول دوران پر رونق فرهن
گی دوران بل اپوک، به ویژه در اواخر قرن نوزدهم، فمینیسم و دیدگاه زنانگی تغییرات اساسی را تجربه کردند که از طریق اعمال جسارت زنان و طرد انگ های قبلی مشهود بود. بارزترین ویژگی این دوره که با این اقدامات نشان داده شد، قدرت انتخابی است که زنان شروع به تسخیر آن کردند. چنین اعمالی شامل شرکت این زنان در روش های غیراستاندارد ازدواج می شد. انجام مشاغلی که نقش جنسیتی را به چالش می کشیدند، و عمیقاً بر ایدئولوژی های اجتماعی مربوط به زنانگی از طریق نوشته ها تأثیر گذاشتند. روزنامه های فمینیستی به سرعت گسترده تر شدند و در تغییر دیدگاه زنان و حقوق آنها نقشی ایفا کردند. از آنجایی که این دوران وعده های برابری را می داد، پس از انقلاب فرانسه، زنان هنوز نتوانسته بودند عنوان شهروندان برابر را به دست آورند، و انتشار نظراتی که برای ارتقای حقوق زنان انجام می شد، به یک کار دشوار و خطرناک تبدیل می شد. در میان این روزنامه ها، قابل توجه ترین روزنامه "La Fronde" اثر مارگریت دوراند است که به طور کامل توسط زنان اداره می شود. حق رای. در سال ۱۹۰۹، ژان الیزابت اشمال، نجیب زاده و فمینیست فرانسوی، اتحادیه فرانسه برای حق رأی زنان را برای دفاع از ح
ق رأی زنان در فرانسه تأسیس کرد. علیرغم برخی تغییرات فرهنگی پس از جنگ جهانی اول، که منجر به این شد که زنان جایگزین کارگران مردی شوند که به جبهه رفته بودند، آنها به عنوان "آنه فولس" شناخته می شدند و شور و نشاط آنها به گروه بسیار کوچکی از نخبگان زن محدود می شد. رمان "La Garçonne" اثر ویکتور مارگریت (۱۹۲۲)، که زنی رهایی یافته را به تصویر می کشد، رسوایی تلقی می شد و باعث شد که "لژیون دونور" خود را از دست بدهد.
فمینیسم در روسیه در قرن هجدهم، تحت تأثیر روشنگری اروپای غربی و عمدتاً به طبقه اشراف محدود بود. در طول سده نوزدهم میلادی، ایده فمینیسم همچنان با سیاست های انقلابی و اصلاحات اجتماعی مرتبط بود. در قرن بیستم، فمینیست های روسی، با الهام از دکترین سوسیالیستی، تمرکز خود را از کارهای انسان دوستانه به سازمان دهی در میان دهقانان و کارگران کارخانه ها تغییر دادند. پس از انقلاب فوریه ۱۹۱۷، لابی فمینیستی حق رای و برابری عمومی برای زنان در جامعه به دست آورد. در طول این دوره، توجه به فمینیسم بسته به وضعیت جمعیتی و اقتصادی متفاوت بود. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، محافل فمینیستی در میان روشنفکران به وجود آمدند، اگرچه این اصطلاح همچنان در میان روس های معاصر دارای مفاهیم منفی است. در قرن ۲۱ ام برخی از فمینیست های روسی، مانند گروه پانک راک پوسی رایت، مجدداً خود را در تظاهرات سال ۲۰۱۲ علیه رئیس جمهور ولادیمیر پوتین با جنبش های ضد دولتی همسو کردند. تاریخ. سده ۱۸ میلادی. فمینیسم روسی در قرن هجدهم تحت تأثیر روشنگری اروپای غربی و نقش برجسته زنان به عنوان نمادی برای دموکراسی و آزادی در انقلاب فرانسه به وجود آمد. چهره ه
ای روشنفکر برجسته روسی قرن نوزدهم، مانند الکساندر پوشکین و آلکساندر هرتسن به طور مثبت در مورد افزایش قدرت و استقلال زنان در جامعه خود نوشتند و از نگرانی فزاینده برای برابری جنسیتی حمایت کردند. نیکلای چرنیشفسکی در رمان تاثیرگذارش "چه باید کرد؟"، ایده های فمینیستی جدید را در قهرمان رمان، ورا پاولونا، که رؤیای جامعه ای آرمان شهری با برابری کامل بین جنس ها را در سر می پروراند، مجسم کرد. در جامعه اشرافی روسیه، آزادی های بیشتر به زنان منجر به ظهور زنی قدرتمند و با روابط اجتماعی شد. از جمله چهره های نمادینی مانند کاترین کبیر، ماریا ناریشکینا و کنتس ماریا رازوموفسکایا می توان نام برد. زنان همچنین شروع به رقابت با مردان در حوزه ادبی کردند، که با افزایش محبوبیت نویسندگان، شاعران و خاطره نویسان زن روسی همراه بود. سده ۱۹ میلادی. کاهش محدودیت های تحصیلی و آزادی شخصی زنان که توسط پتر یکم در قرن هجدهم وضع شده بود طبقه جدیدی از زنان تحصیل کرده مانند پرنسس ناتالیا شرمتوا ایجاد کرد که "یادداشت های" ۱۷۶۷ اولین زندگی نامه یک زن در روسیه بود. در قرن نوزدهم، شرمتوا از خویشاوندان دمبریست ها بود. آنها گروهی از انقلابیون اشرافی بودند
که در سال ۱۸۲۵ به دلیل توطئه برای سرنگونی امپراتور نیکلاس محکوم و بسیاری از آنها به خدمت در اردوگاه های کار در سیبری فرستاده شدند. اگرچه همسران، خواهران و مادران مردان همان دیدگاه های سیاسی لیبرال دمکراتیک را با اقوام مردشان داشتند، اما به دلیل زن بودن متهم به خیانت نشدند. با این حال، ۱۱ تن از میان آنها، از جمله شرمتوا و پرنسس ماریا ولکونسکایا، همسران، برادران و پسران خود را در اردوگاه های کار همراهی کردند. اگرچه آنها در فرهنگ عامه به عنوان قهرمانان به تصویر کشیده می شدند، زنان اصرار داشتند که تنها وظیفه خود را در قبال خانواده خود انجام می دهند. زمانی آنها که در سیبری بودند، برخی از آنها نه تنها از بستگان خود، بلکه از سایر زندانیان نیز مراقبت می کردند. آنها همچنین مؤسسات مهمی مانند کتابخانه ها و کلینیک ها را راه اندازی کردند و همچنین سخنرانی ها و کنسرت ها را ترتیب دادند. در نوشته های تاریخی آن زمان، فداکاری متواضعانه زنان در مقابل دسیسه ها و لذت گرایی اشراف سالاران زن در قرن هجدهم قرار گرفت. اگرچه آنها به صراحت از یک برنامه فمینیستی حمایت نمی کردند، اما به عنوان نمونه توسط نسل های بعدی فمینیست های روسی مورد
الگوبرداری قرار گرفتند، که نگرانی آنها برای برابری جنسیتی نیز با برنامه های سیاسی انقلابی گره خورده بود. در اواخر قرن نوزدهم، دیگر زنان اشرافی شروع به روی گردانی از زندگی اصلاح شده در جامعه کردند و بر اصلاحات فمینیستی تمرکز کردند. در میان آنها آنا پاولونا فیلسوفوا، زنی از خانواده اشرافی مسکو بود که با یک بوروکرات عالی رتبه ازدواج کرد و انرژی خود را وقف جوامع و پروژه های مختلف کرد تا به نفع فقرا و محرومان جامعه روسیه از جمله زنان باشد. او همراه با ماریا تروبنیکوا، نادژدا استاسوا و اوگنیا کنرادی با امپراتور لابی کرد تا دوره های آموزش عالی را برای زنان ایجاد و تأمین مالی کند. او همچنین یکی از اعضای مؤسس انجمن بشردوستانه متقابل زنان روسیه و مسئول کمک به سازماندهی کنگره همه زنان در سال ۱۹۰۸ بود. در پایان قرن، برخی از پرخواننده ترین شخصیت های ادبی روسیه روی نقوش فمینیستی در آثار خود تمرکز کردند. در سال های آخر عمر، لئو تولستوی علیه نهاد سنتی ازدواج بحث کرد و آن را با فحشا و برده داری اجباری مقایسه کرد، موضوعی که او در رمان خود "آنا کارنینا" نیز به آن پرداخت. آنتون چخوف در نمایشنامه ها و داستان های کوتاه خود، شخصیت
های مختلف زن شاغل را به تصویر می کشد، از بازیگران زن گرفته تا فرمانداران، که احترام اجتماعی و ثروت را به خاطر استقلال مالی و شخصی قربانی کردند. انقلاب و دوران شوروی. قبل از انقلاب. در پایان قرن ۱۹ ام و آغاز قرن بیستم، تمرکز فمینیسم روسی از اشرافیت به دهقانان و طبقه کارگر تغییر کرد. آن ها با ایدئولوژی سوسیالیستی شروع به سازماندهی اتحادیه های زنانه در میان کارگران زن کارخانه ها کردند که تمایل داشتند سوسیالیست های مرد نادیده گرفته شوند یا به حاشیه رانده شوند. بین سالهای ۱۹۰۷ و ۱۹۱۷، "برای حقوق برابر زنان" مهم ترین سازمان فمینیستی روسیه بود. این اتحادیه نیز مانند انجمن بشردوستانه متقابل زنان روسیه، بر آموزش و رفاه اجتماعی متمرکز بود، اما همچنین بر حقوق برابر برای زنان، از جمله حق رای، ارث برابر، و پایان دادن به محدودیت های گذرنامه تأکید کرد. انقلاب ۱۹۱۷ که تا حدی توسط تظاهرات زنان کارگر تسریع شد، باعث افزایش عضویت در این سازمان شد. در همان سال، به دلیل ادامه لابی های جامعه، روسیه به اولین قدرت بزرگ جهانی تبدیل شد که به زنان حق رأی داد. دوران شوروی. ولادیمیر لنین، که بلشویک ها را در انقلاب اکتبر به قدرت رساند، اهم
یت برابری زنان را در اتحاد جماهیر شوروی که آنها تأسیس کردند، تشخیص داد. او در سال ۱۹۱۹، دو سال پس از انقلاب، به دنبال تئوری های مارکسیستی که زیربنای کمونیسم شوروی بود. در عمل، زنان روسی در دوران کمونیسم شاهد دستاوردهای عظیمی در حقوق خود بودند. حق رای زنان در این دوران به آنان اعطا شد. سقط جنین در سال ۱۹۲۰ قانونی شد و اتحاد جماهیر شوروی اولین کشوری بود که این کار را انجام داد. با این حال، دوباره بین سال های ۱۹۳۶ و ۱۹۵۵ ممنوع شد. در سال ۱۹۲۲ تجاوز زناشویی در اتحاد جماهیر شوروی غیرقانونی اعلام شد. مرخصی زایمان از نظر قانونی مورد نیاز بود و شبکه ملی مراکز نگهداری از کودکان ایجاد شد و اولین قانون اساسی این کشور حقوق برابر زنان را به رسمیت شناخت.
فمینیسم در هند مجموعه ای از جنبش ها را شامل می شود که با هدف تعریف، ایجاد و دفاع از حقوق و فرصت های برابر سیاسی، اقتصادی و اجتماعی برای زنان در هند انجام می شود که پیگیری حقوق زنان در جامعه هند است. فمینیست ها در هند مانند همتایان فمینیست خود در سراسر جهان، به دنبال برابری جنسیتی چون حق کار با دستمزد برابر، حق دسترسی برابر به بهداشت و آموزش و پرورش، و حقوق سیاسی برابر هستند. فمینیست های هندی همچنین با مسائل فرهنگی خاص در جامعه مردسالار هند برای حقوق مالکیت و ارث مبارزه کرده اند. تاریخ فمینیسم در هند را می توان به سه مرحله تقسیم کرد: مرحله اول، که از اواسط قرن نوزدهم آغاز شد، زمانی که اصلاح طلبان با انجام اصلاحاتی در آموزش و آداب و رسوم که زنان را شامل می شد، به نفع حقوق زنان صحبت کردند. مرحله دوم، از ۱۹۱۵ تا استقلال هند بود، زمانی که گاندی جنبش های زنان را در "جنبش ترک هند" ادغام کرد و سازمان های مستقل زنان شروع به ظهور کردند. و در نهایت، مرحله سوم، پس از استقلال بود که بر رفتار عادلانه زنان پس از ازدواج در خانه و همچنین نیروی کار و حق برابری سیاسی آنها متمرکز شده است. علیرغم پیشرفت جنبش های فمینیستی هند، زنا