Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
موجودات تمرکز دارد. افزون بر این، او در توسعه سیاست ها و راهبردهای مدیریتی پیش از صنعتی سازی برای منابع اعماق دریا فعال است. ون دوور ده ها کمک هزینه پژوهشی دریافت کرده است که بسیاری از آن ها از سوی بنیاد ملی علوم ایالات متحده، اداره ملی اقیانوسی و جوی ایالات متحده و سازمان ملی هوانوردی و فضایی ایالات متحده تأمین شده اند. علاوه بر پژوهش، او یک کتاب علمی-عامه پسند دربارهٔ اعماق دریا و تجربیاتش به عنوان خلبان آلوین تألیف کرده است ("سفرهای اعماق اقیانوس"؛ آدیسون-وسلی، ۱۹۹۷، که با عنوان "باغ اختاپوس" نیز شناخته می شود). او همچنین نویسنده نخستین کتاب درسی دربارهٔ دهانه های گرمابی است ("بوم شناسی دهانه های گرمابی اعماق دریا"؛ انتشارات دانشگاه پرینستون، ۲۰۰۰)، و سرپرستی نمایشگاه سیار "فراتر از لبه دریا"، مجموعه ای از آثار هنری اعماق دریا با آبرنگ های کارن جاکوبسن را برعهده داشته است. او همچنین در توسعه "هنر و علم: تجسم ژرفای اقیانوس"، یک نمایشگاه چندرسانه ای، مشارکت دارد. ون دوور بیش از ۹۰ مقاله علمی منتشر کرده است و علاوه بر آن، در تهیه گزارش های سیاست گذاری، مدخل های دانشنامه ای و چکیده های تفصیلی نیز نقش داشته اس
الدورادو یک جامعه غیرمشمول و محدوده سرشماری شده (CDP) در شهرستان بلر، پنسیلوانیا، ایالات متحده است. این منطقه برای اولین بار پیش از سرشماری ۲۰۲۰ به عنوان یک محدوده سرشماری شده فهرست شد. جغرافیا. این محدوده سرشماری شده در غرب شهرستان بلر، در امتداد مرز جنوبی ناحیه لوگان قرار دارد. این منطقه از جنوب با ناحیه آلگنی و از شرق با محله الدورادو در شهر آلتونا هم مرز است. الدورادو در سمت جنوبی دره برگون ران، در دامنه آلگنی فرانت قرار دارد که ارتفاع آن تا در فاصله ای کمی بیش از در غرب افزایش می یابد. منحنی نعل اسبی در خط پیتسبورگ متعلق به راه آهن نورفک ساترن در فاصله به سمت شمال غربی، در امتداد دره برگون ران قرار دارد. آموزش. منطقه مدرسه ای ناحیه مدرسه ای آلتونا مسئول ارائه خدمات آموزشی در این منطقه است. دبیرستان دبیرستان آلتونا دبیرستان جامع این منطقه است.
گالشو مانوک (؛ زادهٔ - درگذشته ) فدایی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. تاریخ تولد وی نامعلوم است وی در ۱۹۲۷ میلادی درگذشت
جوی اوفما، همچنین شناخته شده با نام جوی کانسل (زادهٔ ۱۹۴۲)، یک پرستار و مرگ شناس بازنشستهٔ آمریکایی است. او به دلیل فعالیت هایش در زمینهٔ کار با افراد مبتلا به بیماری های لاعلاج در ایالت پنسیلوانیا شناخته می شود و نخستین پرستار-مرگ شناس در این کشور بود. اوفما پس از پخش گزارشی دربارهٔ او در برنامهٔ "۶۰ دقیقه" مورد توجه ملی قرار گرفت. اوفما به عنوان متخصص بالینی در مطالعات مرگ شناسی در مرکز پزشکی آپر چساپیک و بیمارستان هارفورد مموریال فعالیت می کرد. لیندا لاوین در یک فیلم تلویزیونی سال ۱۹۸۱ با عنوان "مسئلهٔ مرگ و زندگی" نقش اوفما را ایفا کرد. زندگی و تحصیلات. مادر او، سسیلیا کانسل (۱۹۱۶–۱۹۸۴) از الدورادو، پنسیلوانیا بود، و پدرش، ارنست ویکتور کانسل (۱۹۱۷–۱۹۶۵)، یک ماشین کار در راه آهن پنسیلوانیا در آلتونا بود. اوفما پس از ترک دبیرستان، در سال ۱۹۶۱ در دورهٔ آموزش پرستاری بیمارستان آلتونا مردود شد. پس از مدتی کار به عنوان کمک یار روان پزشکی در بیمارستان ایالتی وارن، به هریسبورگ بازگشت و آموزش پرستاری خود را در دانشگاه اجتماعی هریسبورگ تکمیل کرد. اوفما مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه کلمبیا پسیفیک د
ریافت کرد. حرفه. علاقهٔ اوفما به کمک به بیماران در حال مرگ زمانی آغاز شد که در سال ۱۹۷۲ به عنوان پرستار اورولوژی کار می کرد. او پس از شنیدن سخنرانی الیزابت کوبلر-راس، بیمارستان را متقاعد کرد که اجازه دهد از بیماران لا علاج مراقبت کند. اوفما از کتاب کوبلر-راس با عنوان "دربارهٔ مرگ و مردن" به عنوان یک تأثیرگذار نام برده است. در کار خود، او چندین آرزوی آخر بیمارانش را برآورده کرد که این موضوع باعث شکایت برخی همکارانش شد که او استقلال بیش از حدی دارد. او پس از پخش یک گزارش ۱۴ دقیقه ای دربارهٔ او در برنامهٔ تلویزیونی "۶۰ دقیقه" در ژانویه ۱۹۷۷، مورد توجه ملی قرار گرفت. در نتیجه، پزشکان ارجاعات بیشتری به او دادند. این برنامه توجه لیندا لاوین را جلب کرد که با او تماس گرفت تا دربارهٔ ساخت فیلمی از زندگی اش صحبت کند. با این حال، شهرت بیشتر اوفما باعث ایجاد تنش هایی با مدیریت بیمارستان شد و در سال ۱۹۷۸ از سمت خود استعفا داد. فیلمی دربارهٔ اوفما با عنوان "مسئلهٔ مرگ و زندگی" در تاریخ ۱۳ ژانویه ۱۹۸۱ از شبکهٔ سی بی اس پخش شد. یکی از نخستین نوشته های اوفما، مقاله ای با عنوان چه بگوییم به اعضای خانواده پس از یک مرگ بود. او ه
مچنین مقالاتی را برای مجله آمریکایی مراقبت های آسایشگاهی نوشته است. او به عنوان مدرس مهمان و مشاور در چندین مدرسه و مرکز پزشکی فعالیت داشته است. در سال ۱۹۸۴، او کتاب "همراهان کوتاه مدت" را دربارهٔ تجربیات خود به عنوان یک پرستار مرگ شناس در بیمارستان هریسبورگ منتشر کرد. در سال ۱۹۹۱، او در ویدیویی با عنوان "مواجهه با مرگ و مردن" حضور داشت. در سال ۲۰۰۷، او "بینش هایی دربارهٔ مرگ و مردن" را منتشر کرد که مجموعه ای از مقالاتش از سال ۱۹۸۷ برای یک مجلهٔ پرستاری بود. او همچنین عضو انستیتوی جامعه، اخلاق و علوم زیستی، انجمن آموزش و مشاوره مرگ و کمیته اجرایی شبکه مراقبت های تسکینی پنسیلوانیا بوده است. اوفما یک مرکز خصوصی مشاوره مرگ در هریسبورگ تأسیس کرد که پس از یک سال فعالیت به دلیل مشکلات مالی تعطیل شد. او در مارس ۱۹۸۰ مرکز مشاوره هاسپیس شهرستان لنکستر را افتتاح کرد. او بیماران را مصاحبه می کرد و تیمی از کارکنان پزشکی و سایر متخصصان را برای نظارت بر داوطلبان و هدایت گروه های حمایتی خانواده های بیماران تشکیل داد. فعالیت های ملی اوفما باعث شد که زمان کمتری را در لنکستر سپری کند و در اکتبر ۱۹۸۲ از او خواسته شد که از سمت خ
ود کناره گیری کند. اوفما در ژوئن ۱۹۹۱ هاسپیس یورک هاوس را برای بیماران مبتلا به ایدز در مراحل پایانی بیماری خریداری کرد که شش ماه بعد آغاز به کار کرد. پس از پیشنهاد اوفما، این هاسپیس در ۲۲ نوامبر ۱۹۹۶ به دلیل مشکلات مالی تعطیل شد. اوفما پیش از بازنشستگی به عنوان متخصص بالینی مرگ شناسی در مرکز پزشکی آپر چساپیک در بیمارستان هارفورد وابسته به دانشگاه سیستم پزشکی مریلند کار می کرد. بسیاری از داوطلبان پزشکی اظهار داشته اند که اوفما بر انتخاب مسیر شغلی آن ها در این حوزه تأثیر گذاشته است. اوفما از بیماران خود دربارهٔ احساساتشان در مواجهه با بیماری سخت سؤال می کرد و آن ها را تشویق می کرد که کنترل باقی ماندهٔ زندگی خود را در دست بگیرند. او نخستین پرستار مرگ شناس در ایالات متحده بود. افتخارات. اوفما در سال ۱۹۸۰ جایزهٔ «پنسیلوانیایی برجسته» را دریافت کرد. در سال ۲۰۰۴ نیز از سوی بنیاد منطقه مدرسه آلتونا به عنوان برندهٔ جایزهٔ «فارغ التحصیل برجسته» معرفی شد.
یغیشه پاهلاوونی (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فرد نظامی و فدایی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱ اوت ۱۸۸۴ در ایغدیر به دنیا آمد وی عضو فدراسیون انقلابی ارمنی بود. وی در ۳ فوریهٔ ۱۹۶۱ در سن ۷۶ سالگی در تهران درگذشت و در گورستان دولاب به خاک سپرده شد.
توروس واغیناکی تساروکیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فدایی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در ۱۸۷۰ در گورون به دنیا آمد وی عضو حزب سوسیال دموکرات هنچاکیان بود.. وی در ۱۸۹۳ در سن ۲۳ سالگی در آنکارا درگذشت .
سارگیس کوکونیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فدایی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در ۲۳ ژانویهٔ ۱۸۶۳ در روستای به دنیا آمد و از مدرسه نرسیسیان (۱۸۸۴)، دانشگاه دولتی سن پترزبورگ و :دانشگاه دولتی سنت پترزبورگ فارغ التحصیل شد. وی فدراسیون انقلابی ارمنی بود. وی در ۲۶ نوامبر ۱۹۱۳ در سن ۵۰ سالگی در زندان اریول در اریول درگذشت.
کاراپت گولاکسزیان (؛ زادهٔ - درگذشته تاریخ نامعلوم) یک فدایی اهل ارمنستان بود . زندگی نامه. در ۱۸۶۷ در وان به دنیا آمد تاریخ درگذشت وی نامعلوم است.
گایل واهان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فدایی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی با نام اصلی میناس تولپاشیان () در ۱۸۷۲ در به دنیا آمد وی در ۱۹۰۴ در سن ۳۲ سالگی درگذشت .
یپرم کاراپتی ملکومیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فدایی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در ۱۸۸۵ میلادی به دنیا آمد وی در ۱۹۵۷ در سن ۷۲ سالگی درگذشت . منابع.
موشق بیتلیستسی (؛ زادهٔ - درگذشته ) فدایی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی با نام اصلی موشق موشقیان () در ۱۸۶۹ در بدلیس به دنیا آمد و از دانشکده علوم الهی گئورگیان فارغ التحصیل شد. وی عضو فدراسیون انقلابی ارمنی بود. وی در ۱۸۹۹ در سن ۳۰ سالگی در درگذشت .
شاوارش باسه نتسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فدایی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در ۱۸۷۴ میلادی به دنیا آمد وی در ۱۳ نوامبر ۱۹۳۷ در سن ۶۳ سالگی درگذشت .
هاکوب (گیراگوس) ساریکیان (؛ زادهٔ - درگذشته تاریخ نامعلوم ) یک فرد نظامی، و فدایی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در ۱۸۷۲ در گاندزاکار به دنیا آمد تاریخ درگذشت وی نامعلوم است.
کاراپت تورسارگسیان (؛ زادهٔ ۱۸۷۱ - درگذشته ۱۹۳۷)، نویسنده و فدایی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۸۷۱ در Հաճըն به دنیا آمد . توروسارگسیان عضو حزب سوسیال دموکرات هنچاکیان بود. وی در ۱۹۳۷ در سن ۶۶ سالگی درگذشت .
مهران گشنسپ، جرج/جرجیوس گیورگیس (George Giwargis) یا کئورکس کیوارکیس (Georgus Givargis), (Georges d'Izala) یکی از پیروان دین نسطوری یا کلیسای مشرق بود. مسیحیان او را که از خاندانی اشرافی بود طرفدار خود کرده و او را به نام گیورگیس تعمید داده بودند (208-225 ,1904:Labourt). پدرش والی نصیبین و جدش حاکم انطاکیه جدید بود. در عنفوان جوانی به دربار راه یافت تا چندی خدمت کند و سپس به مقامات عالی کشوری نایل آید. هنگامی که طاعون در «ماحوزه» (Makhoze سلوکیه یا کتسپون (تیسفون) را بدین نام (ماخوزه) می نامیدند) افتاد، مهران گشنسب هم فرار کرد، چه با وجود شکی که داشت هنوز از دین نیاکان خود دست نکشیده بود. او به یکی از املاک خود رفت وسپس به دین عیسوی گروید و خود را به بیابان کشید تادر آنجا حقایق دین جدید را از رهبانان تعلیم بگیرد. اما گابریل سنجاری (گابریل درستبذ) که یعقوبی مذهب بود برای پامال کردن این نسطوری متعصب تدبیری نمود و او را متهم به انکار دین زردشتی کرد و چندان کوشید که شاه او را محکوم و مصلوب کرد. کارل هوفمان می نویسد: او از بزرگان دربار خسروپرویز بود و با خواهر خود پیوند زناشویی داشت که پس از قبول دین مسیحی، او را
طلاق گفت. احتماالاً گابریل سنجاری و یعقوبی ها به خوبی آگاه بودند که در صورت ادامه این رویه، بسیاری از اشراف و بزرگان ساسانی تحت تأثیر مهران گشنسپ به کیش نسطوری درمی آمدند و در نتیجه آنها قدرت خود در دربار را از دست می دادند و نسطوریان دوباره صاحب قدرت عمده در دربار خسروپرویز می شدند به همین دلیل گابریل، مطابق گزارش رویدادنامه مختصر پایان شاهنشاهی ساسانی و اوایل اسالم در برابر این اقدام نسطوری ها ساکت ننشست و به هر اقدامی دست زد تا مهران گشنسپ را متهم به ارتداد کند. پس بنابراین گابریل که زردشتی ها را به دیده دشمن دین مسیح می نگریست برای اینکه از شر رقیبان خود خالص شود و از قدرت نسطوریها جلوگیری کند، ارتداد از دین زردشت را دستآویزی برای جلوگیری از نفوذ دوباره نسطوری ها می کند. گیورگیس (Giwargis George) و خواهرش ماری در سال ۶۱۳ میلادی اعدام شدند. گیورگیس یک سال بعد از شورای ۶۱۲ که در دربار خسرو پرویز برگزار شد در شهر به اردشیر تصلیب شد.
کاترین اوریچ (متولد ۱۹۶۵) رئیس دانشکده علوم طبیعی و کشاورزی در دانشگاه کالیفرنیا، ریورساید و بنیان گذار شرکت پلیمریکس است. او جوایز بسیاری برای پژوهش های خود دریافت کرده است، از جمله جایزه ویتنی باک از طرف انجمن شیمی آمریکا و جایزه "سیوکس" از طرف دانشگاه داکوتای شمالی. در سال ۲۰۱۴، او عضو فرهنگستان ملی مخترعان و انجمن شیمی آمریکا شد. پژوهش. پژوهش های او عمدتاً بر پلیمرهای زیست تخریب پذیر برای کاربردهای دندان پزشکی و پزشکی تمرکز دارد. این پلیمرها شامل استرها، آمیدها و انیدریدها هستند که همگی در معرض آبکافت قرار دارند و در نتیجه، در محیط آبی بدن تجزیه می شوند. قدیمی ترین نسخه آسپرین به بقراط در سده پنجم پیش از میلاد بازمی گردد، در حالی که جدیدترین نسخه، "پلی آسپرین"، از آزمایشگاه اوریچ در دانشگاه راتگرز آمده است. پلی آسپرین شامل انیدریدها و استرهایی است که در اثر آبکافت به ماده فعال آسپرین (اسید سالیسیلیک) تبدیل می شوند. پژوهش او در کتاب "آسپرین: داستان شگفت انگیز یک داروی معجزه گر" اثر دیارمود جفریس مورد توجه قرار گرفته است. اگرچه این پلیمر در ابتدا برای نخ های جراحی زیست تخریب پذیر طراحی شده بود، اما پلی آسپر
ین اکنون در آزمایش های بالینی به عنوان ماده ای برای نوع جدیدی از استنت زیست تخریب پذیر در حال بررسی است. این استنت، التهاب پس از آنژیوپلاستی را که به عنوان رستنوز شناخته می شود، کنترل کرده و پس از اتمام کار خود ناپدید می شود. اوریچ با پروفسور مایکل چیکنداس از گروه علوم غذایی دانشگاه راتگرز همکاری کرده است تا پلی آسپرین و دیگر پلیمرهای گیاهی را به عنوان روشی برای جلوگیری از تشکیل زیست لایه توسط میکروب هایی مانند "ای. کلی" و "سالمونلا" در مواد غذایی بررسی کند. در سال ۱۹۹۷، اوریچ اولین بار پلی آسپرین را به ثبت رساند. تمامی اختراعات اوریچ در ابتدا در سال ۲۰۰۰ به شرکت پلیمریکس واگذار شد تا داروهای پلیمری زیست تخریب پذیر توسعه یابند و اکنون از طریق دانشگاه راتگرز تحت مجوز هستند. این فناوری شامل تحویل کارآمدتر دارو به مناطق هدف مانند ایمپلنت های ارتوپدی، استنت های عروق کرونر و مفاصل آرتروزی است. اوریچ حداقل ۱۶ ثبت اختراع در ایالات متحده و ۱۶۰ درخواست ثبت اختراع در سراسر جهان دارد که همگی توسط دفتر ارتباطات شرکتی و انتقال فناوری دانشگاه راتگرز هماهنگ می شوند. دومین حوزه پژوهشی اوریچ در زمینه میسل های پلیمری است. مانن
د صابون، این پلیمرها دارای یک "سر" آب دوست و یک "دم" آب گریز هستند. این مولکول ها ذرات کروی تشکیل می دهند که در آن ها می توان یک مولکول داروی آب گریز را محصور کرد. گروه پژوهشی اوریچ دو دسته کلی از میسل های پلیمری در مقیاس نانو را بررسی می کند: ماکرومولکول های ستاره ای آمفی فیلیک ("ASMs") و ماکرومولکول های عقرب مانند آمفی فیلیک ("AScMs")؛ هر دو سیستم انتقال دارو را تسهیل می کنند. ماکرومولکول های ستاره ای آمفیفیلیک مانند میسل های تک مولکولی عمل می کنند که در آن چهار ذره پلیمری به طور کووالانسی به هم متصل اند. ماکرومولکول های عقرب مانند آمفیفیلیک از بخشی از ماکرومولکول های ستاره ای تشکیل شده و ابتدا باید برای تشکیل ساختارهای میسلی تجمع کنند. از آنجا که ماکرومولکول های عقرب مانند آمفیفیلیک ساده تر سنتز می شوند و خواص مشابهی دارند، این پلیمرها در حال بررسی های اثبات مفهوم برای تحویل ژنی siRNA و پلاسمید دی ان ای با همکاری پروفسور "چارلی راث" هستند. همچنین، مولکول های عقرب مانند آنیونی (با بار منفی) از جذب سلولی ""LDL" اکسیدشده، که به عنوان "کلسترول بد" شناخته می شود، جلوگیری می کنند. این نوع "LDL" معمولاً در ماکروف
اژها ادغام شده و منجر به تشکیل سلول های فومی و ایجاد پلاک آترواسکلروتیک می شود که باعث تنگی یا انسداد شریان ها می گردد. برخلاف بیشتر داروهای ضد آترواسکلروزی، این پلیمر آنیونی تنها ذرات "LDL" را هدف قرار می دهد و نه HDL". ارسال این ذرات پلیمری اکنون در حال بررسی با همکاری پروفسور "پراباس موگه" است. سومین حوزه پژوهشی گروه او، الگوهای نواری در ابعاد میکرونی از پروتئین ها (مانند آلبومین سرم، ایمونوگلوبولین جی، لامینین و سایر فاکتورهای رشد) بر روی زیرلایه های پلیمری زیست سازگار (مانند "پلی (متیل متاکریلات)" یا "PMMA") است. این پروتئین ها رشد سلول های عصبی را تحریک می کنند، اما همیشه به اندازه ای بزرگ نیستند که شکاف ایجادشده در اثر آسیب را پر کرده و عملکرد عصب را بازگردانند؛ بنابراین، اوریچ در همکاری با پروفسورهای "هلن بوتنر"، "مارتین گرومت" و "دیوید شرایبر" ابعاد بهینه برای تحریک رشد سلول های عصبی و مؤثرترین روش الگوگذاری برای ایجاد گرادیان های پروتئینی را بررسی می کند. اخیراً، گروه اوریچ در همکاری با پروفسور "سالی ماینرز" از دانشگاه پزشکی و دندان پزشکی نیوجرسی در حال توسعه مجاری هدایت عصبی از پلیمرهای زیست تخریب
پذیر است.
سنت پترزبورگ ودوموستی قدیمی ترین روزنامه روسیه است که به دستور پتر کبیر در ۱۶ دسامبر ۱۷۰۲ و ابتدا تنها با نام ودوموستی (به معنی «روزنامه») تأسیس شد. نخستین شمارهٔ آن در ۲ ژانویهٔ ۱۷۰۳ منتشر گردید. در ابتدا، روزنامهٔ پتر تنها با رسیدن اخبار مهم و به طور نامنظم منتشر می شد و تیراژ پایینی داشت؛ اما به مرور در طول سدهٔ هجدهم و نوزدهم پیشرفت کرد و از سال ۱۸۶۳، به پیشگام صحنهٔ سیاسی کشور تبدیل شد. پس از انقلاب کومونیستی نام این روزنامه دوبار تغییر کرد؛ تا اینکه در سال ۱۹۹۱ دوباره به نام اصلی خود بازگشت و تا امروز فعال است. تاریخچه. تأسیس. "سنت پترزبورگ ودوموستی"، به پیروی از روزنامه های دست نویس سده هفدهم یعنی ، حاوی اخبار کمی چون گزارش هایی از پیروزی های نظامی و روابط دیپلماتیک بود که یا توسط خود تزار نوشته شده بودند یا به انتخاب او از روزنامه های هلندی ترجمه شده بودند. در ابتدا، این روزنامه در چاپخانه مسکو منتشر می شد. در سال ۱۷۱۰، نقاشی هایی هم برای تزئینات روزنامه معرفی شدند. آنها معمولاً نمایانگر قلعه پیتر و پاول یا رود نوا بودند که نشان دهندهٔ اهمیت روزافزون سنت پترزبورگ در آن کشور بود. از سال ۱۷۱۱، بیشتر شما
ره ها در پایتخت آینده (سنت پترزبورگ) چاپ می شدند. روزنامهٔ پتر تنها با رسیدن اخبار مهم و به طور نامنظم منتشر می شد؛ گاه تا هفتاد شماره در سال و گاه فقط یک شماره و تیراژ روزنامه از چند ده نسخه تا چهار هزار نسخه در نوسان بود. در امپراتوری روسیه. با مرگ پتر در سال ۱۷۲۵، این روزنامه ارزشمندترین مشارکت کنندهٔ خود را از دست داد. از آنجا که در روسیه هیچ روزنامه نگاری برای ادامهٔ این پروژه وجود نداشت، مالکیت آن به آکادمی علوم روسیه منتقل شد که در سال ۱۷۲۷ نام آن را به "سنت پترزبورگ ودوموستی" تغییر داد. در طول سدهٔ هجدهم، دانشگاهیان این روزنامه را دو بار در هفته منتشر و آن را با تفسیرهای علمی گسترده تکمیل می کردند؛ از جمله ویراستاران این بخش فیودور پولیکارپوف-اورلوف، گیرهارت فریدریش مولر، میخائیل لومونوسوف و ایپولیت بوگدانویچ بودند. از سال ۱۸۰۰، "سنت پترزبورگ ودوموستی" به صورت روزانه منتشر می شد. از سال ۱۸۶۳، با هدایت ویراستاری اِوگِنی کورْش، "سنت پترزبورگ ودوموستی" به پیشگام صحنهٔ سیاسی کشور تبدیل شد؛ زیرا از اصلاحات اروپایی حمایت می کرد و با موضع محافظه کارانهٔ روزنامهٔ نیمه رسمی "" مخالفت می نمود. کورش به دلیل دیدگ
اه های لیبرال اش بارها با سانسورچیان درگیر شد؛ تا اینکه در سال ۱۸۷۵ از تحریریه اخراج گشت و روزنامه توسط تصاحب شد. پس از آن، تیراژ و نفوذ روزنامه کاهش یافت و موضعی نزدیک به اکتبریست ها اتخاذ کرد. بعد از انقلاب اکتبر، این روزنامه در ۱۱ نوامبر ۱۹۱۷ توسط بلشویک ها تعطیل شد. دوره معاصر. در مارس ۱۹۱۸، دولت جدید بلشویکی این روزنامه را با نام جدید "پتروگرادسکایا پراودا" که همسو با ایدئولوژی کمونیستی بود، دوباره راه اندازی کرد. این روزنامه عمدتاً از روزنامه نگاران "پراودا" تشکیل می شد که پس از تعیین مسکو به عنوان پایتخت جدید، جابه جا نشده بودند. پس از تغییر نام «پتروگراد» به «لنینگراد» در سال ۱۹۲۴، این روزنامه به "لنینگرادسکایا پراودا" تغییر نام یافت. در ۱ سپتامبر ۱۹۹۱، "لنینگرادسکایا پراودا" با احیای نام اصلی اش یعنی "سنت پترزبورگ ودوموستی" منتشر شد. در ۲۸ دسامبر ۱۹۹۵، دفتر شهردار سن پترزبورگ این روزنامه را به عنوان یک شرکت سهامی خاص سازماندهی مجدد کرد. این روزنامه متعلق به «خانهٔ تحریریهٔ سنت پترزبورگ ودوموستی» است. ولادیمیر پوتین نخستین رئیس هیئت مشورتی روزنامه بود و این سمت را تا ژوئن ۱۹۹۷ بر عهده داشت. در سال ۲۰۰
۵، بانک روسیه که یکی از بنیان گذاران شرکت سهامی و صاحب ۲۰٪ از سهام روزنامه بود، مالکیت کامل "سنت پترزبورگ ودوموستی" را به دست آورد.
کلاس مسافرتی به کیفیت اقامت در حمل و نقل عمومی اشاره دارد. این اقامت می تواند یک صندلی یا یک کابین باشد. کلاس های سفر بالاتر به گونه ای طراحی شده اند که راحتی بیشتری را ارائه دهند و معمولاً هزینه بیشتری دارند. خطوط هوایی. به طور سنتی، یک هواپیما به سه کلاس تقسیم می شود: کلاس درجه یک، کلاس تجاری و کلاس اقتصادی، که گاهی به آن ها کابین ها نیز گفته می شود. در سال های اخیر، برخی از خطوط هوایی یک کلاس اقتصادی پریمیوم به عنوان یک کلاس میانی بین کلاس اقتصادی و کلاس تجاری اضافه کرده اند. هر کلاس به دسته های نامحسوس دیگری به نام کلاس های رزرو یا نرخ تقسیم می شود که اگرچه در یک کابین مشابه رزرو شده اند، اما از نظر شرایط و مزایای خارج از کابینی که سفر در آن کلاس انجام گرفته، تفاوت دارند. این تفاوت ها شامل امتیازهای مسافرت مکرر، محدودیت بار، سیاست تغییر یا بازپرداخت و غیره می شود. کشتی های اقیانوس پیما. قبل از اینکه کشتی های کروز بر تجارت کشتی های مسافری تسلط پیدا کنند، کشتی های اقیانوس پیما دارای کلاس های خدمات بودند که معمولاً به عنوان کلاس درجه یک، کلاس درجه دو و کلاس پایین (Steerage) دسته بندی می شدند. شرکت هایی مانند
کونارد لاین این سنت را ادامه می دهند و کابین های Queen's Grill, Princess Grill و Britannia را ارائه می دهند که هر کدام دارای لژها و رستوران های اختصاصی خود در کشتی هستند. قطارها. قطارها معمولاً دارای کلاس درجه یک (کلاس بالاتر) و کلاس درجه دو (که در بریتانیا به عنوان کلاس استاندارد شناخته می شود) هستند. برای قطارهایی که امکانات خواب دارند، ممکن است سطوح بیشتری از لوکس بودن وجود داشته باشد. چین. قطارهای سنتی معمولاً کلاس های زیر را بسته به مسیر ارائه می دهند: خواب نرم، خواب سخت، صندلی نرم و صندلی سخت. قطارهای سریع السیر راه آهن چین (CRH) کلاس های زیر را ارائه می دهند: خواب نرم (که فقط در چند مسیر شبانه موجود است)، صندلی تجاری، صندلی کلاس درجه یک و صندلی کلاس درجه دو. تایوان. قبل از سال ۱۹۴۹، بیشتر دفاتر راه آهن (زیر نظر وزارت حمل و نقل) دارای ساختار سه کلاسی بودند. مانند بسیاری از موارد معاصر، تعداد کمی از مردم قادر به پرداخت هزینه کلاس درجه یک یا حتی کلاس درجه دو بودند، بنابراین گاهی در برخی قطارها خدمات کلاس درجه یک یا دو در دسترس نبود. برخی خطوط حتی به ارائه یک «خدمات» کلاس درجه چهار با واگن های بار پرداختن
د. در سال ۱۹۴۹، اولین «قطار سریع السیر با صندلی های رزرو شده» (特快對號車) در اداره راه آهن تایوان معرفی شد و خدمات سه کلاسی را ارائه داد که به صورت محلی از دوران استعمار ژاپن به ارث رسیده بود. این ساختار برای تمام قطارها، چه عادی و چه سریع السیر، تا سال ۱۹۵۳ معمول بود. در سال ۱۹۵۳، «قطار سریع السیر برابری» معرفی شد که فقط واگن های کلاس درجه دو داشت. در نهایت، تمام قطارهای سریع السیر به جز تنهای قطار سریع السیر محدود، تنها خدمات کلاس درجه دو را ارائه دادند و تمام قطارهای دیگر و کندتر فقط خدمات کلاس درجه سه را داشتند. این موضوع باعث شد که کیفیت خدمات با سرعت قطار مرتبط شود. قطار سریع السیر دیزلی در سال ۱۹۵۶ با تنها یک کلاس معرفی شد. در سال ۱۹۶۰، با اصلاح قطارهای سریع السیر (قطار سریع السیر با صندلی های رزرو شده و قطار سریع السیر دیزلی به یک نرخ ادغام شدند)، تمام قطارهای مسافری به طور رسمی تنها یک کلاس را ارائه دادند؛ بنابراین، تمام قطارهای سریع السیر فقط واگن های کلاس درجه دو داشتند و سایر قطارها فقط کلاس دره سه را ارائه می دادند. با گذشت زمان، انواع بیشتری از واگن ها معرفی شدند، اما این موارد به عنوان انواع واگن ب
ه جای کلاس ها در نظر گرفته شدند. اروپا. در آغاز دوران راه آهن در اروپا، تقریباً هر اپراتور راه آهن سه کلاس برای خدمات مسافری ارائه می داد: «کلاس درجه یک» لوکس ترین و کم تقاضاترین کلاس بود که مجهز به صندلی های مجلل روکش دار بود، در حالی که «کلاس درجه دو» نیز صندلی روکش دار، اما در سطح پایین تری و با فضای نشیمن کمتر داشت. در مقابل، «کلاس درجه سه» تنها صندلی های چوبی ارائه می داد. در حالی که بیشتر قطارهای مسافری فقط یک یا دو واگن «کلاس درجه یک» و «کلاس درجه دو» داشتند، واگن های دیگر فقط «کلاس درجه سه» بودند. آمریکای شمالی. در ایالات متحده و کانادا، کلاس های قطار مشابه کلاس های هواپیما هستند، اگرچه احتمالاً خطوط هوایی از کلاس های قطارهای زمان خود که در حال شکل گیری بودند (مانند: درجه یک، بیزنس، و کلاس اقتصادی) الگو برداری کرده اند. قطارهای امترک آسلا اکسپرس دارای دو کلاس هستند: کلاس درجه یک و کلاس بیزنس. قطارهای امترک منطقه ای شمال شرق دارای کلاس بیزنس و کلاس اقتصادی هستند. Via Rail کانادا نیز همان کلاس ها را دارد که امترک ارائه می دهد. قطارهایی که دارای واگن های خواب هستند، سطوح اضافی دارند. قطارهای حومه ای در ا
یالات متحده و کانادا به ندرت چندین کلاس خدمات ارائه می دهند. تراموا. تراموا دبی، امارات دارای کلاس طلایی برای سفرهای درجه یک است.
عنوان اشرافی یک نوع عنوان متعلق به طبقهٔ اشراف است که برای توصیف جایگاه اعضای آن به کار می رود. ریشهٔ بسیاری از عنوان های اشرافی، مثلاً در اروپا، به قرون وسطی و عصر فئودالیسم بازمی گردد. عناوین اشرافی هر جامعه ممکن است با جوامع دیگر متفاوت باشد؛ اما بسیاری از آنها در شکل و ارزش با هم شباهت دارند. همچنین عناوین اشرافی ممکن است به عنوان پاداش توسط حاکم به افراد اعطا شوند؛ مانند عنوان میرزا در ایران. فهرست عناوین اشرافی. یک عنوان اشرافی در حقیقت نامی است که فردی از طبقهٔ اشراف را معرفی می کند؛ از این رو عنوان های اشرافی همان مقام های اشرافی هستند. فهرست کامل عناوین اشرافی در تاریخ به شرح زیر است:
الیزابت کاترین کوپمان-هفلیوس (؛ – ) با نام اصلی الژبیِتا هِـوِلیوش () اخترشناس اهل مشترک المنافع لهستان–لیتوانی بود. یکی از اولین اخترشناسان زن در نظر گرفته می شود. او که اصالتاً اهل دانزیگ لهستان بود در بهبود کار و مشاهدات انجام شده به همسرش یوهانس هفلیوس کمک کرد. زندگی اولیه. الیزابت کوپمان عضوی از یک خانواده بازرگان ثروتمند در شهر دانزیگ (امروزه گدانسک در لهستان) بود که در روزگار در استان پومرانیای مشترک المنافع لهستان–لیتوانی قرار داشت و عضو یک سازمان تجاری به نام اتحادیه هانزا بود. پدر الیزابت کوپمان، نیکولاس کوپمان نام داشت (۱۶۰۱–۱۶۷۲) که یک تاجر موفق بود و مادرش یوانا منینگس (یا منینکس؛ ۱۶۰۲–۱۶۷۹) بود. نیکولاس و یوانا در سال ۱۶۳۳ در آمستردام ازدواج کردند. آنها از آمستردام به هامبورگ نقل مکان کردند و سپس در سال ۱۶۳۶ به دانزیگ رفتند. در این شهر که عمدتاً به زبان آلمانی صحبت می کردند ولی در آن زمان بخشی از لهستان بود، دخترشان الیزابت به دنیا آمد. زندگی شخصی. الیزابتا از کودکی به اخترشناسی علاقه مند بود. زمانی که شانزده سال داشت، با یوهانس هفلیوس ستاره شناسی با شهرت بین المللی ازدواج کرد که یک مجموعه بزرگ
از سه خانه در دانزیگ داشت که شامل یک رصدخانه بزرگ (بیش از ۲۰۰ متر مربع) با چندین تلسکوپ بزرگ بود. هفلیوس به همسرش در کارهای رصدخانه کمک می کرد و همچنین به علاقه های خود در زمینه نجوم پرداخته بود. آنها پسری داشتند که بلافاصله بعد از تولد فوت کرد و سه دختر که زنده ماندند. بزرگ ترین دختر آنها کاترینا الیزابتا نام داشت (به نام مادرش) و در تاریخ ۱۴ فوریه ۱۶۶۶ در کلیسای سنت کاترین در دانزیگ غسل تعمید شد. تحصیلات. الیزابتا خودآموخته در زبان لاتین بود و از دانش زبانی اش برای تبادل علمی با همکاران دانشمند خود استفاده می کرد. تسلط او به زبان لاتین، زبانی که در آن زمان در مباحث علمی به طور گسترده ای استفاده می شد، ارتباط و همکاری مؤثری با همتایانش فراهم می کرد. سیاحت معنوی او به دنیای خودآموختهٔ زبان لاتین، تعهد عمیق او به جستجوی دانش علمی را نشان می دهد؛ این امر همچنین رویکرد پیش دستانه او را در درک اصول علمی و همچنین مشارکت فعالانه در مباحث علمی ثابت می کند به نحوی که به درک جمعی علم کمک می کرد. مهارت های زبانی الیزابتا به عنوان راهی برای تبادل ایده ها تبدیل شد و محیطی مشارکتی را فراهم کرد که او و همسرش، یوهانس هفلیوس