Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ست که از سنگ های بزرگ آتشفشانی ساخته شده اند، که اکثر آن ها از ساختمان های امپراتوری روم بازیابی شده اند. نمای بیرونی. نمای کنونی کلیسای جامع به سال ۱۷۱۱ بازمی گردد، زمانی که جیان باتیستا واکارینی پس از زلزلهٔ ۱۶۹۳، نمای جدیدی به سبک باروک سیسیلی طراحی کرد. این نما دارای سه طبقه با ستون های شیوه کورینتی از گرانیت است که احتمالاً از تئاتر رومی شهر گرفته شده اند. تمام طبقات با مجسمه های مرمری تزئین شده اند: سنت آگاتا بالای درگاه، سنت اوپلیوس در سمت راست و سنت بیریلوس در سمت چپ. در اصلی از چوب ساخته شده و دارای ۳۲ پلاک حجاری شده است که رویدادهای زندگی و شهادت سنت آگاتا، نشان های پاپی و نمادهای مسیحیت را به تصویر می کشد. قدمت گنبد به سال ۱۸۰۲ برمی گردد. برج ناقوس در ابتدا در سال ۱۳۸۷ با ارتفاع حدود ۷۰ متر ساخته شد. در سال ۱۶۶۲ یک ساعت به آن اضافه شد و ارتفاع سازه به ۹۰ متر رسید. پس از تخریب در سال ۱۶۹۳، با اضافه شدن یک ساعت ۷٫۵ متری، بازسازی شد. ناقوس تی، سومین ناقوس بزرگ ایتالیا پس از ناقوس های کلیسای جامع سنت پیتر و کلیسای جامع میلان است. دسترسی به این کلیسا از طریق یک نمای مرمرین که به یک در آهن کارشده منتهی م
ی شود، امکان پذیر است. این در با ۱۰ مجسمه برنزی از قدیسان تزئین شده است. این کلیسا با نرده ای از سنگ سفید که شامل پنج مجسمه بزرگ از قدیسان از جنس مرمر کارارا است، از میدان کلیسای جامع جدا می شود. داخلی. کلیسای جامع دارای پلان صلیبی لاتین است و دارای یک شبستان و دو راهرو می باشد. در راهروی جنوبی، محل غسل تعمید و در محراب اول، نقاشی از سنت فِبرونیا از نیسیبیس اثر بورمانس قرار دارد که رو به روی مقبره آهنگساز وینچنزو بلینی، بر روی ستونی قرار دارد. همچنین بر روی ستونی بین این راهرو و شبستان، بنای یادبود باروک اسقف پیترو گالتی قرار دارد. همچنین کلیسای کوچک سنت آگاتا قابل توجه است. این محراب به ساختار اصلی قرن دوازدهم بازمی گردد و دارای پنجره های دوشاخهٔ قرون وسطایی و کوروی اواخر قرن شانزدهم اثر هنرمند ناپلی، اسکپیونه دی گویدو است. در انتهای ترنسپت شمالی، کلیسای کوچک صلیب مقدس اثر دومنیکو مازولا (۱۵۷۷) قرار دارد. این کلیسای کوچک شامل قبرهای اعضای شاخه آراگون سیسیل است، از جمله پادشاهان فردریکو سوم و لویی، جان راندازو و کونستانس. راهروی شمالی چندین نقاشی از قدیسان قرن هفدهم، از جمله نقاشی اثر گولیلمو بورمانس، را در خ
ود جای داده است.
قلعه ایسونیه قلعه ای در ایسونیه، در دره آئوستای سفلی، در شمال غربی ایتالیا است. این قلعه یکی از مشهورترین عمارت های این منطقه است و در کرانه راست دورا بالتئا در مرکز منطقه مسکونی ایسونیه واقع شده است. این قلعه به عنوان اقامتگاه اشرافی دوره رنسانس، ظاهری کاملاً متفاوت از قلعه ساده و بی تکلف ورسدارد که در ورس، در کرانه مقابل رودخانه واقع شده است. قلعه ایسونیه بیش از همه به دلیل چشمه ای به شکل درخت انار و پرتیکوی بسیار تزئین شدهٔ آن مورد توجه است، که نمونه ای نادر از نقاشی های قرون وسطایی آلپ به شمار می آید و شامل چرخه ای از صحنه های زندگی روزمره در اواخر قرون وسطی به صورت فِرسکو است. تاریخچه. قرون وسطی. اولین اشاره به قلعه ایسون در یک فرمان پاپی است که توسط پاپ اوژن سوم در سال ۱۱۵۱ صادر شده است، که به یک ساختمان مستحکم در ایسون، متعلق به اسقف آئوستا، اشاره دارد. برخی از دیوارهای کشف شده در زیرزمین های قلعه فعلی ممکن است شواهدی از یک ویلای رومی باشد که قدمت آن به قرن اول پیش از میلاد برمی گردد. تنش ها میان اسقف آئوستا و خانوادهٔ دِ وِرِچیو، فرمانروایان شهر نزدیک ورّس، در حوالی سال ۱۳۳۳ به اوج خود رسید، زمانی که
قلعهٔ ایسونیه، که مقر اسقف بود، تحت حمله قرار گرفت و بر اثر آتش سوزی آسیب دید. ایسونیه تا سال ۱۳۷۹ مقر اسقف باقی ماند، تا زمانی که اسقف آئوستا تحت حاکمیت ارباب آن زمان ورّس، ایبلت دِ چالانت، قرار گرفت. ایبلتو قلعهٔ اسقفی را به یک اقامتگاه باشکوه و شاهانه به سبک معماری گوتیک تبدیل کرد که شامل مجموعه ای از برج ها و ساختمان ها محصور در دیواری احاطه کننده بود. با مرگ ایبلت در سال ۱۴۰۹، قلعه و املاک ایسوگنه به پسر او، فرانسیس دِ چالانت منتقل شد. در سال ۱۴۲۴، فرانسیس عنوان کنت چالانت را از آمادئوس هشتم، دوک ساووی دریافت کرد. فرانچسکو در سال ۱۴۴۲ درگذشت و هیچ وارث مردی از خود برجای نگذاشت. مبارزهٔ طولانی برای جانشینی میان دختر فرانچسکو، کاترین دِ چالانت و پسرعمو او، جیمز دِ چالانت-ایماویلس در نهایت به سود جیمز به پایان رسید، که بدین ترتیب به دومین کنت چالانت و ارباب جدید ایسونیه تبدیل شد. رنسانس. از حدود ۱۴۸۰، تغییرات بیشتری در قلعه توسط پسر جیمز، لویجی دی چالانت انجام شد و پس از مرگ او در ۱۴۸۷، این تغییرات توسط پسرعمو او، جورج دِ چالانت-واری ادامه یافت، که همسر جیمز، مارگریت دِ لا شامبر، نگهداری از پسرانش فیلیبرت و
چارلز را به او سپرده بود. جورج بال های جدیدی برای اتصال ساختمان های موجود ساخت و بدین ترتیب مجموعهٔ قلعه به شکل نعل اسبی واحدی در اطراف یک حیاط مرکزی یکپارچه شد. تزئینات پرتیکو و چشمهٔ مشهور انار به همین دوره تعلق دارند. قلعه میزبان بسیاری از مهمانان برجسته بوده است، از جمله امپراتور آینده، زیگیسمونت، امپراتور مقدس روم، در بازگشتش به آلمان در ۱۴۱۴ و پادشاه شارل هشتمفرانسه در ۱۴۹۴. کار بر روی قلعه با مرگ جورج شالانت در سال ۱۵۰۹ به پایان رسید. فیلیبر شالانت ارباب جدید ایسونی شد و قلعه را به اقامتگاه خود، همسرش لوئیز داربرگ و پسرش رنه شالانت تبدیل کرد. در زمان سلطنت او، قلعه به اوج شکوه خود رسید و میزبان درباری غنی و مجلل بود. زوال و تولد دوباره. رناتو دی چالانت در زمان مرگش در سال ۱۵۶۵ هیچ وارث مذکری از خود به جا نگذاشت. دارایی های او به جووانی فدریکو مادروتزو، شوهر ایزابل، دختر رنه، رسید و منجر به اختلاف ارثی بین خانواده مادروتزو و پسرعموهای ایزابل از خانواده چالانت شد که بیش از یک قرن ادامه داشت. فرمانروایی ایسون و قلعه آن از خانواده مادروتزو به خانواده لنونکورت و سپس در سال ۱۶۹۳ به کریستینا مائوریتزیا دل کا
رتّو دی بالسترینا رسید و سرانجام در سال ۱۶۹۶ به خانواده چالانت بازگردانده شد. در سال ۱۸۰۲، آخرین کنت چالانت، جولیو جاکینتو درگذشت و خانوادهٔ چالانت منقرض شد. قلعه که برای چند سال پیش تر خالی از سکنه شده بود، به تدریج به ویرانی گرایید و مبلمان آن منتقل شد. در سال ۱۸۷۲، مالک قلعه، بارون ماریوس دِ ووتلِره، مجبور شد آن را در مزایده به فروش برساند. قلعه توسط نقاش تورینی، ویتوریو آوندو خریداری شد، که آن را مرمت کرد و با بخشی از مبلمان اصلی که از بازار عتیقه بازخرید شده بود و همچنین نسخه هایی از مبلمان دورهٔ مربوطه، آن را تجهیز نمود. آوندو در سال ۱۹۰۷ قلعه را به دولت ایتالیا اهدا کرد و در سال ۱۹۴۸، مالکیت آن به منطقهٔ واله دائوستا منتقل شد. بازدید از قلعه با تور همراه با راهنما امکان پذیر است. فضای داخلی قلعه. از بیرون، قلعه شبیه یک اقامتگاه مستحکم با ظاهری نسبتاً ساده، بدون هیچ تزئین خاصی، با برجک های زاویه دار کمی بلندتر از بقیه ساختمان به نظر می رسد. این قلعه در مرکز منطقه مسکونی ایسونی واقع شده است. این قلعه با نقشه ای چهارضلعی ساخته شده است که سه ضلع آن توسط ساختمان اشغال شده و ضلع چهارم که به سمت جنوب است، شام
ل یک "باغ ایتالیایی" است که درون یک دیوار احاطه شده است. حیاط و رواق. حیاط داخلی که در سه ضلع ساختمان محصور شده است و باغ، یکی از جالب ترین فضاهای قلعه را تشکیل می دهند. در گذشته، برای رسیدن به این فضا، باید از طریق درگاه اصلی و زیر یک پرتیکو از حومهٔ شهر عبور می کردند. امروزه، به دلایل عملی، از ورودی فرعی در ضلع غربی استفاده می شود. این ورودی به یک زمین وسیع مشرف است. در نماهایی که به حیاط مشرف هستند، چیزی به نام «آینه برای فرزندان چالانت» یافت می شود، که مجموعه ای از بازوهای هرالدیک فِرسکو شده است و شاخه های مختلف خانوادهٔ چالانت و مهم ترین پیمان های ازدواجی خاندان را نشان می دهد. این «آینه» برای ثبت تاریخ خانواده و انتقال آن به نسل های آینده ایجاد شده بود. از سوی دیگر، دیوار اطراف باغ با تصاویر تک رنگ از افسانه ها و قهرمانان باستان تزئین شده بود که متأسفانه امروزه تقریباً به طور کامل از بین رفته اند. در مرکز حیاط، «فواره انار» معروف را می توان یافت. از کاسه سنگی هشت ضلعی فواره، درخت اناری ساخته شده از آهن فرفورژه بیرون می آید که از آن فواره هایی از آب پاشیده می شود. عجیب است که اگرچه میوه درخت به وضوح به ع
نوان میوه انار در نظر گرفته می شود، برگ ها، شاید به دلایل نمادین مورد نظر هنرمند، برگ های درخت دیگری - بلوط - هستند. ژرژ چالانت احتمالاً این فواره را به عنوان هدیه عروسی برای عروسی معشوقه اش، فیلیبرت چالانت، ساخته است، زمانی که فیلیبرت در سال ۱۵۰۲ با لوئیز داربرگ ازدواج کرد. به نظر می رسد که این درخت را باید به صورت نمادین به عنوان بیان تمایل به اتحاد باروری و وحدت خانواده که انار با میوه پر از دانه آن را نشان می دهد، با قدرت و قدمتی که بلوط نشان می دهد، تفسیر کرد. در میان شاخه های انار-بلوط، و تا حدودی دشوار برای تشخیص، اژدهاهای کوچکی قرار داده شده اند. ضلع شرقی حیاط توسط رواقی با طاق های گرد و طاق های ضربی اشغال شده است. ورودی اصلی قلعه به این رواق باز می شود و امروزه نیز از این رواق می توان به فضای داخلی ساختمان دسترسی داشت. تزئینات هندسی شیارهای طاق های ضربی، نمونه ای از معماری قرن پانزدهم است. طاق های ایوان با نقاشی های دیواری تزئین شده اند که تصاویر واقع گرایانه و طنزآمیزی از صحنه های زندگی روزمره و مشاغل آن دوره ارائه می دهند. این طاق ها گواهی مهم بر شمایل نگاری زندگی بین قرن های پانزدهم و شانزدهم هستن
د. طاق «قربانخانه» چند سرباز را به همراه چند روسپی نشان می دهد که پشت میزی نشسته و مشغول بازی ورق یا سه چرخه هستند. سلاح ها و زره های آنها (شامل زره های سرنیزه، کمان های پولادی و نیزه) بر روی طاقچه ای متصل به دیوار آویزان شده اند. در طاق «نانوایی»، نان تازه خمیر شده به داخل تنور رانده می شود؛ قصابی گوشت را روی سیخ می چرخاند در حالی که گربه ای سعی می کند آن را از او بدزدد. در طاق «خیاطی»، تکه های پارچه اندازه گیری و برش داده می شوند، در حالی که در قفسه های پشت مغازه عطاری، شیشه های متعددی از گیاهان دارویی و سایر داروها نشان داده شده است. «شام بازار» یک بازار میوه و تره بار شلوغ را با مشتریان و فروشندگان بی شماری که لباس های آن دوره را پوشیده اند، نشان می دهد. در نهایت، در «شام مغازه فروشندگان کالاهای کوچک»، برخی از انواع پنیر فونتینای معمولی نشان داده شده است؛ این پنیرها قدیمی ترین نمونه های این پنیر محسوب می شوند. این نقاشی های دیواری علاوه بر کارکرد زیبایی شناختی، احتمالاً کارکرد جشنی نیز دارند و احتمالاً برای نشان دادن فراوانی و آرامشی که به لطف رهبری ارباب قلعه در منطقه به دست آمده، در نظر گرفته شده اند. ک
ل این مجموعه به دلیل وجود یک گرافیتی در «شیب نگهبانی» که «مگیستر کالینوس» را به عنوان خالق اثر معرفی می کند، به هنرمندی معروف به «مستر کالینوس» نسبت داده شده است. همین هنرمند به عنوان خالق برخی از نقاشی های کلیسای کوچک طبقه اول قلعه نیز شناخته می شود. طبقه همکف. قلعه دارای در مجموع حدود پنجاه اتاق است، اگرچه تنها حدود ده اتاق از طریق بازدید با راهنمای تور قابل مشاهده هستند. درگاهی در پرتیکو به سالن ناهارخوری راه دارد، که دارای سقف طاقی و مبلمان قرن نوزدهم است که ویتوریو آوندو بر اساس مدل های رنسانس ساخته بود. سالن ناهارخوری از طریق یک دریچهٔ خدماتی به آشپزخانه متصل شده است. آشپزخانه به دو بخش با یک گریت چوبی تقسیم شده و دو فضای مجزا ایجاد می کند که احتمالاً در اصل برای تهیهٔ انواع مختلف غذاها طراحی شده بود. بخش بزرگ تر، مجاور سالن ناهارخوری، دارای شومینهٔ بزرگ و یک تنور است، در حالی که بخش کوچک تر شامل شومینه ای با ابعاد کوچکتر و یک سینک می باشد. در سمت شمالی قلعه، در کنار راه پله ای که به طبقهٔ دوم منتهی می شود، چیزی به نام «تالار عدالت» یا «تالارهای پایین» قرار دارد که فضای اصلی پذیرایی قلعه محسوب می شود. ا
ین تالار بزرگ با پلان مستطیلی، دارای دیوارهایی است که کاملاً با فِرسک یک لاجیا خیالی پوشانده شده اند و ستون هایی از مرمر، آلاباستر و کریستال شفاف در آن دیده می شود. در این فِرسک ها صحنه های شکار، زندگی دربار و مناظر شمالی به تصویر کشیده شده است. چرخهٔ تزئینات با داوری پاریس به اوج می رسد، که در آن سفیر و سفارش دهندهٔ اثر، جورج دِ چالانت، به عنوان پاریس تصویر شده است. فِرسک های این تالار، که احتمالاً قبل از مرگ جورج دِ چالانت در ۱۵۰۹ تکمیل شده اند، به استاد وییلرین نسبت داده شده اند، هنرمندی که گفته می شود از مدرسهٔ فرانکو-فلمنی بوده است؛ این امر از حضور خانه هایی با سقف های تیز و آسیاب های بادی که در شمال اروپا رایج بوده اند در مناظر قابل استنباط است. استاد وییلرین همچنین خالق یک اثر «اکس وووتو» برای کلیسای جامع سنت اورسوس در آئوستا است. سقف تالار چوبی و با تیرهای افقی نمایان است. دراز دیوارهای طولانی تالار، صندوق های چوبی حجاری شده قرار دارند که بازآفرینی های قرن نوزدهمی از نمونه های اصلی اواخر گوتیک هستند و در موزه هنرهای قدیم شهر تورین نگهداری می شوند. دیوار عقب تالار با یک شومینهٔ بزرگ سنگی شکافته شده که
با یک گریفین و یک شیر تزئین شده است و سلاح های خاندان چالانت را در دست دارند. سایر اتاق های طبقهٔ همکف قلعه که برای بازدید عموم در دسترس نیستند، شامل داروخانهٔ قلعه، اتاق های خدماتی برای استفادهٔ آشپزخانه (از جمله یک انبار کوچک کالا)، زندان، اتاق مخصوص زائران، اتاق های شاهین بان، نگهبانان و همچنین سایر اتاق های خدماتی می باشند. طبقه اول. طبقه اول قلعه شامل اتاق های اربابان عمارت است. ویتوریو آووندو نیز هنگامی که قلعه را در قرن نوزدهم برای استفاده شخصی خود خریداری کرد، آنها را تغییر داد. رسیدن به این طبقه از طریق یک راه پله مارپیچ سنگی مجاور «تالار دادگستری» امکان پذیر است. همین راه پله مارپیچ، دسترسی به اتاق های طبقه همکف و همچنین مستقیماً به حیاط را نیز فراهم می کند. این راه پله از مجموعه ای از پله های سنگی ذوزنقه ای شکل تشکیل شده است. قسمت پهن تر پله در دیوار فرورفته و قسمت باریک تر با یک عنصر استوانه ای تزئین شده است. این عناصر استوانه ای که به صورت عمودی در یک سری پله روی هم قرار گرفته اند، یک ستون مرکزی را تشکیل می دهند که به راه پله استحکام ایستایی قابل توجهی می دهد. سقف رمپ با نمایان گذاشتن سطح پایینی
پله های بالایی ایجاد شده است، بنابراین ظاهری شبیه به یک روبان پیوسته ایجاد می کند که هنگام بالا رفتن از پله، فرد را به خود جذب می کند. یکی از اولین اتاق هایی که هنگام بالا رفتن از پله ها با آن مواجه می شوید، اتاقی است که به «اتاق مارگریت دو لا چمبر» معروف است. این اتاق ابتدا اتاق خصوصی مارگریت دو لا چمبر، همسر لوئیجی دو شالان، و سپس منسیا دو براگانسا، همسر رنه دو شالان، بوده است. این اتاق با سقفی چوبی با خرپاهای نمایان پوشیده شده است. در بالای دیوار و در فضاهای بین خرپاهای نمایان، کتیبه ای با تصویر بازوهای مارگریت دیده می شود. مبلمان اتاق شامل یک شومینه سنگی بزرگ و یک تخت سایبان دار است که یک کپی قرن نوزدهمی از یک نمونه اصلی است که در قلعه اوسل یافت می شود. در کنار اتاق خواب، می توان محراب خصوصی مارگریت دو لا شامبر را یافت، یک اتاق مربع کوچک که با طاق ضربی پوشانده شده است. این محراب کاملاً با نقاشی های دیواری پوشیده شده است و صحنه هایی از عروج مریم مقدس، شهادت سنت کاترین و سنت مارگارت را نشان می دهد. یکی از این نقاشی های دیواری، خود مارگریت را در حال دعا به همراه دو عروس و سه پسرش نشان می دهد. کل این چرخه در
سال ۱۹۳۶ دوباره رنگ آمیزی شد. در کنار اتاق مارگریت، که از طریق آن یا از طریق راه پله قابل دسترسی است، تالار مستطیل شکل بزرگی با سقف چوبی قرار دارد که در سیاهه اموال جمع آوری شده پس از مرگ رناتو دی چالان در سال ۱۵۶۵، «اتاق ساووی» نامیده می شود. در پشت این تالار، یک شومینه سنگی بزرگ وجود دارد که بر روی آن، نشان خاندان ساووی، که در ابتدا نام اتاق از آن گرفته شده بود، و نشان خاندان های متحد چالان و لا پالود، که به موجب عروسی آمادئوس چالان-واری و آن دو لا پالود، والدین جرج چالان، گرد هم آمده بودند، به تصویر کشیده شده است. مبلمان این اتاق، سازماندهی آن را در قرن نوزدهم توسط ویتوریو آووندو نشان می دهد، که مجموعه سلاح ها و زره های عتیقه خود را به نمایش گذاشت. به همین دلیل، این اتاق «تالار سلاح» نامیده شده است. تکمیل کننده مبلمان اتاق، مجموعه ای از قطعات مبلمان است که کپی های قرن نوزدهمی از نسخه های اصلی گوتیک متاخر هستند. طبقه دوم. با ادامهٔ بالا رفتن از پله های مارپیچ سنگی به طبقهٔ دوم می رسید. مطابق با اتاق های مارگریت دو لا چمبر، فضاهایی را می بینیم که مختص جورج دو چالانت هستند. یکی از اتاق های جورج، که به دلیل سق
ف گنبدی شکلش به «اتاق سنت موریس» نیز معروف است، صندوق های آن حاوی صلیب نشان شوالیه های سنت موریس هستند و به شیوه ای مطابق با مبلمان اتاق مارگریت در زیر آن مبله شده اند. این اتاق دارای یک تخت سایبان دار قرن شانزدهمی و یک قفسه و یک کمد است که در قرن نوزدهم به سفارش آوندو اما به سبک گوتیک متاخر ساخته شده اند. اتاق توسط یک شومینهٔ سنگی بزرگ که با بازوهای جورج دو چالانت که توسط یک گریفین و یک شیر نگه داشته شده است، تزئین شده است، گرم می شود. از اتاق جورج چالانت، می توان وارد محراب خصوصی او شد که دوباره در تطابق با محراب مارگریت قرار دارد. این نیز فضایی کوچک در یک پلان چهارگوش است که با طاق صلیبی پوشانده شده و کاملاً نقاشی شده است. نقاشی های دیواری، اثر همان هنرمند ناشناس شمالی که کلیسای مارگریت را تزئین کرده است، صحنه مصلوب شدن، پیتا و تدفین مسیح را نشان می دهند. جورج، سفارش دهنده این اثر، در حالی که در پای صلیب زانو زده است، به تصویر کشیده شده است. مانند بسیاری از نقاشی های دیگر در عمارت، نقاشی های دیواری محراب جورج در طول مرمت در سال ۱۹۳۶ دوباره رنگ آمیزی شدند. از راه پله اصلی، به تالاری موسوم به «تالار پادشاه ف
رانسه» می رسیم که در کنار اتاق های جورج دو شالانت و بالای «تالار اسلحه» واقع شده است. به نظر می رسد نام آن از اتاقی گرفته شده است که احتمالاً چارلز هشتم فرانسه در طول سفرش از ایتالیا در سال ۱۴۹۴ در آن اقامت داشته است. در قرن شانزدهم، این تالار، اتاق عروسی رنه دو شالانت و همسرش منسیا بود. اتاق با سقفی طاق دار پوشیده شده و توسط شومینه ای که با گل های نیلوفر سلطنتی فرانسه تزئین شده، گرم می شود. اتاق با مبلمانی مبله شده است که بخشی از آن توسط آوندو خریداری شده است، مانند تخت خواب سایبان دار با بازوهای شاخه چالانت-آیماویل که از یک دهقان در اوسل به دست آمده و بخشی دیگر با بازسازی های قرن نوزدهمی. با عبور از اتاق پادشاه فرانسه و عبور از مجموعه ای از اتاق های دسترسی، به «تالار برج» می رسیم که در گوشه شمال غربی عمارت در باستانی ترین بخش قلعه واقع شده است. پنجره های مختلف اتاق، منظره ای از قلعه های آرناد و ورس و همچنین قلعه ویلا در چالند را فراهم می کرد. این فضا احتمالاً به عنوان برج سیگنال دهی مورد استفاده قرار می گرفت. در صورت خطر، اربابان عمارت می توانستند در قلعه ورس که دفاع از آن آسان تر بود، پناه بگیرند. برای رسی
دن به آخرین اتاقی که می توان در این طبقه از آن بازدید کرد، باید از یک ایوان سرپوشیده که با طاق ضربی پوشانده شده است، عبور کرد. این اتاق آخر در منتهی الیه جنوب غربی قلعه واقع شده است. در فهرست سال ۱۵۶۵، این اتاق «اتاق امپراتور» نامیده شده است، احتمالاً به افتخار اقامت امپراتور سیگیسموند لوکزامبورگ در سال ۱۴۱۴. این اتاق اکنون به افتخار کنتس ایزابل چلانت، دختر رنه چلانت و منسیا دو براگانسا، «اتاق کنتس کوچک» نامیده می شود. این اتاق با یک تخت قرن شانزدهمی با اصالت تیرولی، مبلمان بازسازی شده به سفارش آوندو در قرن نوزدهم و یک شومینه سنگی تزئین شده با نشان جورج چلانت، مبله شده است. در ضلع شرقی قلعه، که بازدید از آن مجاز نیست، ایوان سرپوشیده ای با طاق ضربی قرار دارد که در مکانی مطابق با نمازخانه، برخی اتاق ها و فضاهای دسترسی و پله هایی که به پشت بام قلعه منتهی می شوند، واقع شده است. طبق یک افسانه، روح بیانکا ماریا گاسپاردونه در شب های مهتابی بر روی پشت بام ظاهر می شد. گاسپاردونه همسر اول رنه از چالانت بود. گاسپاردونه تنها پس از چند ماه، به دلیل خستگی از غیبت های طولانی شوهرش، ازدواج خود با رنه را رها کرد. او متعاقباً
به دلیل فراهم کردن زمینه ترور معشوق سابقش آردیزینو والپرگا توسط دون پیترو دی کاردونا، معشوق فعلی آن زمانش، به اعدام محکوم شد. او در سال ۱۵۲۶ در میلان اعدام شد. گرافیتی ها. یکی از ویژگی های بارز قلعه ایسون، جدا از نقاشی های دیواری معروف و فواره انار، نقاشی های دیواری متعددی است که در طول قرن ها توسط بازدیدکنندگان و مهمانان قلعه، خدمتکاران و اربابان عمارت، بر روی آن نقش بسته است. این نقاشی های دیواری به دلیل اینکه قلعه هرگز دستخوش تغییرات عمده ای نشده است، حفظ شده اند و شواهد ارزشمندی در مورد زندگی روزمره در قلعه ارائه می دهند. این نقاشی های دیواری که معمولاً روی دیوارها حک شده اند، در سراسر قلعه وجود دارند، اما به طور خاص در ایوان حیاط، راهروها و در دهانه های درها و پنجره ها قابل مشاهده هستند. دیوارنوشته ها عمدتاً به زبان فرانسوی یا لاتین هستند و در میان آنها می توان بازتاب های بازدیدکنندگان را در مورد میزان غم یا شادی شان از ترک قلعه، تعداد زیادی در مورد زندگی یا پول، اعترافات عاشق بودن و کنایه های تمسخرآمیز یافت. نقاشی های دیواری ایوان، علاوه بر امضای نقاش، استاد کالین، در مورد یکی از حرفه های به تصویر کشیده
شده اظهار نظر می کنند، در حالی که در گالری که از «اتاق کنتس کوچک» شروع می شود، می توان نوشته ای برای مرگ کنت رنه دو شالان، یعنی «در یازدهم ژوئیه ۱۵۶۵، رنه، کنت شالان، درگذشت') و ابراز غم و اندوه به مناسبت سالگرد آن تاریخ را خواند. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
کلیسای جامع تثلیث مقدس (گرله) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای کاتولیک ارمنی واقع در شهر گرله، شهرستان کلوژ رومانی می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری باروک طراحی شده است.
رقص محلی ایتالیایی قرن هاست که بخش جدایی ناپذیر فرهنگ ایتالیایی بوده است. رقص از دانته تا رنسانس، ظهور تارانتلا در جنوب ایتالیا و احیای موسیقی و رقص محلی در دوران مدرن، رشته ای پیوسته در زندگی ایتالیایی ها بوده است. تاریخچه. قرون وسطی. کارول یا کاروله (در ایتالیایی: کارولا) نوعی رقص دایره ای یا زنجیره ای همراه با آوازخوانی است که شکل غالب رقص در اروپا در قرون وسطی بوده و از حداقل قرن دوازدهم تا قرن چهاردهم رواج داشته است. این شکل رقص در ایتالیا نیز وجود داشته و گرچه دانته تنها چند اشاره گذرا به رقص دارد، جیووانی دل ویرجیلیو، هم عصر دانته (فعال بین سال های ۱۳۱۹–۱۳۲۷)، قدیمی ترین ذکر رقص های مردمی ایتالیایی را به ما ارائه می دهد. او گروهی از زنان را توصیف می کند که در جشنگاه سنت جان در بولونیا، از کلیسا خارج می شوند؛ آنها دایره ای تشکیل می دهند و رهبر گروه اولین بند شعر را می خواند، در پایان آن رقصندگان توقف کرده و دست ها را رها کرده و بخش تکراری شعر را می خوانند. سپس دایره دوباره شکل می گیرد و رهبر بند بعدی را اجرا می کند. بوکاچیو. با این حال، این جووانی بوکاچیو (۱۳۱۳–۱۳۷۵) است که کارکرد اجتماعی رقص را در دکام
رون (حدود ۱۳۵۰–۱۳۵۳) به تصویر می کشد. در شاهکار بوکاچیو، گروهی از مردان و زنان برای فرار از مرگ سیاه به ویلایی در حومه شهر سفر کرده اند و برای گذراندن وقت، مجموعه ای از داستان ها را تعریف می کنند. همچنین فعالیت های اجتماعی قبل و بعد از داستان ها وجود دارد که شامل آواز و رقص می شود. بعد از صبحانه در ابتدای روز اول: برای هر یک از ده روز، آواز و رقص بخشی از فعالیت های قصه گوها است - در پایان روز ششم: قطعات رقص در دکامرون نشان می دهد که سرود همیشه خوانده می شد اما می توانست با موسیقی سازی نیز همراه باشد، هم مردان و هم زنان می رقصیدند، اگرچه به نظر می رسد زنان بیشتر از مردان می رقصیدند و همه می دانستند چگونه برقصند. بوکاچیو علاوه بر "کارولا،" از دو اصطلاح دیگر، "دانزا" و "بالو"، برای توصیف رقص های اجرا شده نیز استفاده می کند. برخی از محققان فرض می کنند که همه این اصطلاحات مترادف هستند، زیرا هیچ توصیف متمایزی به اشکال رقص داده نشده است، اما برخی دیگر این اصطلاحات را به معنای رقص های جداگانه می دانند و نام های آنها را به رقص های رنسانسی "باسادانزا" و "بالو" نسبت می دهند. رقص در روستا. البته این توصیفات بوکاچیو همگی
مربوط به رقص های شهری است، اما دکامرون حداقل نگاهی اجمالی به رقص های دهقانی نیز می اندازد. در داستان دوم روز هشتم دربارهٔ کشیش و مونا بلکوره، دربارهٔ مونا بلکوره آمده است: دو اصطلاحی که بوکاچیو برای رقص به کار می برد، "ریدا" و "بالونچیو"، هر دو به رقص های دایره ای همراه با آواز اشاره دارند. نوع دیگری از رقص دایره ای همراه با آواز، ریگولتو است که در قرن های ۱۴ و ۱۵ در فلورانس و حومه اطراف آن شناخته می شد. ایستانپیتا و دیگران. در یک نسخهٔ خطی ایتالیایی قرن چهاردهم در کتابخانهٔ بریتانیا (Add. 29987)، صفحات ۵۵v–58r و ۵۹v–63v شامل ۱۵ قطعه موسیقی تک صدایی است که هشت قطعهٔ اول با عنوان «ایستانپیتا» مشخص شده اند. از میان هفت قطعهٔ بعدی، چهار قطعه با عنوان «سالترلو»، یک قطعه «تروتو»، یک قطعه «لامنتو دی تریستانو» و قطعهٔ آخر با عنوان «لا مانفردینا» مشخص شده اند. این ها تنها نمونه های شناخته شده از موسیقی رقص سازی در ایتالیا در قرون وسطی هستند و همگی شباهت هایی با قطعات رقص فرانسوی پیشین به نام «ایستانپی» دارند. در مورد اینکه آیا استامپی / استانپیتا در واقع یک رقص بوده یا صرفاً یک فرم موسیقایی، اختلاف نظر وجود دارد. کرت
زاکس در کتاب "«تاریخ جهانی رقص»" معتقد است که ریتم قوی موسیقی، نام آن که از اصطلاح «مهر زدن» گرفته شده است، و منابع ادبی به این نکته اشاره دارند که استامپی قطعاً یک رقص بوده است. از سوی دیگر، ولکوپ با بررسی شواهد نتیجه می گیرد که استامپی صرفاً نامی برای موسیقی سازی اولیه بوده است. تصویرسازی هایی از رقص. یکی از قدیمی ترین تصاویر شناخته شده از رقص محلی ایتالیایی، بخشی از مجموعه ای از نقاشی های دیواری در کاخ عمومی در سینا اثر آمبروجو لورنزتی (حدود ۱۲۸۵–۱۳۴۸) است. بخشی از اثر او "با عنوان «تمثیل حکومت خوب»" که حدود سال های ۱۳۳۸–۱۳۴۰ نقاشی شده است، گروهی متشکل از نه رقصنده را نشان می دهد که همگی زن هستند و زن دیگری آنها را همراهی می کند که با تنبور می خواند و می نوازد و در حال اجرای یک «پل» هستند که در آن رقصندگان زیر دستان دو رقصندهٔ اصلی قرار می گیرند. یکی دیگر از تصاویر قرن چهاردهم از نقاش فلورانسی، آندره آ بونایوتی (۱۳۴۳–۱۳۷۷) گرفته شده است. یکی از مجموعه نقاشی های او با عنوان "«کلیسای مبارز و پیروز»" که در سال ۱۳۶۵ در کلیسای سانتا ماریا نوولا در فلورانس کشیده شده است، زنانی را نشان می دهد که به همراه زنی با
دف در حال رقصیدن هستند. رنسانس. می توان در "کتاب «لیبر ساپورِکتی»" (یا "ایل ساپورِتو") اثر سیمون پرودنزانی، منتشر شده در سال ۱۴۱۵، که موسیقی و رقص را در یک دربار خیالی توصیف می کند، و از آثار دیگر، مشاهده کرد که در اوایل قرن پانزدهم، مسیر انتقال اشکال رقص از رقص های عامیانه مردمی شهرها و روستاها به دربار اشراف بود. اما نگرش جدیدی در دربار ظاهر می شود که رقص را به یک شکل هنری ارتقا می دهد. در دوره قرون وسطی، هیچ نویسنده ای گام ها یا فیگورهای رقص را توصیف نمی کند، زیرا فرض بر این بود که همه می دانند چگونه برقصند. در اوایل رنسانس، رقص های دایره ای و زنجیری ساده قرن های اولیه هنوز وجود دارند - اشاراتی به رقص دایره ای ("ریدا") و رقص در دایره ها تا اوایل قرن شانزدهم در «شب های پرجنب وجوش استراپارولا "»" وجود دارد. اما همچنین می بینیم که رقص های زوجی و عناصر تقلیدی اکنون ظاهر می شوند و رقص آرایی های رسمی برای اولین بار پدیدار می شوند. این هنر جدید رقص را می توان به ویژه در دربارهای اصلی میلان، پادوا، ونیز، فلورانس، بولونیا، پزارو، اوربینو و ناپل مشاهده کرد. کتابچه های راهنمای رقص. با ارتقای جایگاه رقص به سطحی نوین،