Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اً یکی از روستاهای همجوار شهر بود)، در گذشته در این محله تپه ای با قلعه، وجود داشت که ارباب روستا کل تپه را برداشته و زمین را صاف و هموار کرده است. دیک در زبان ترکی یعنی عمودی و قالا نیز از مصدر قالاماق یعنی قلعه و امروزه مردم ارومیه این محله را «دییه لر» تلفظ می کنند. اخیراً نیز پارک «جویزلی باغ» نیز در محلهٔ دیک قالا افتتاح شده است. دوققوز پله. دوققوز پله به دلیل قرار داشتن یخچالی (یخچال دوققوز پله) با همین نام در میدان دوققوز پله فعلی است. به این یخچال در ارومیه بوزخانا گفته می شود. نامگذاری این یخچال ها، یا چشمه ها و محل نگهداری آب نیز بعضاً بر اساس تعداد پله های آن بود. دوققوز پله در نزدیکی محله قدیمی عسگرخان و در کنار نهر کوچکی به نام دره چایی قرار دارد که البته محله ایی نیز به همین نام در آن نقطه از شهر موجود است. دوققوز در ترکی به معنای ۹ است که عدد ۹ در ترکی جزو اعداد مقدس و معنی دار است که در بسیاری از آثار باستانی آذربایجان به عدد ۹ برمی خوریم. تا قبل از گسترش شهر به صورت فعلی، اهالی ارومیه از این یخچال به عنوان محل نگهداری یخ استفاده می کردند. عسگرآبادی. یکی از خیابان ها و محلات قدیمی ارومیه که هن
وز هم قدیمی های ارومیه آن را با نام قدیمی خطاب می کنند، خیابان «عسگرآبادی» می باشد که نام فعلی آن خیابان «بعثت» است. این خیابان نام خود را از «میرزا علی آقا عسگرآبادی» گرفته است. میرزا علی آقا عسگرآبادی که پدرش از واعظان بنام ارومیه بود در قریه عسگرآبادی در سال ۱۲۸۲ به دنیا آمده است. طرزی افشار. در مجاورت خیابان خیام جنوبی فعلی قرار دارد. «طرزی افشار»، از جمله مشاهیر فرهنگی آذربایجان و ارومیه در عهد شاه صفی و شاه عباس دوم صفوی می باشد که زادگاهش همین طرزیلوی افشار اورمیه یا به عبارتی دیگر قهوه قاباغی بوده و در دربار صفوی اقامت داشت. دیوان کامل طرزی افشار به همت محمد تمدن در سال ۱۳۰۹ شمسی چاپ و در سال ۱۳۳۸ بار دیگر تجدید چاپ گردید. آلتمیش تنف. محله آلتمیش تنف، نام خود را بر اساس مساحت و هکتار زمین های کشاورزی در گذشته گرفته است و خیابان های ورزش و سلطانی و اطراف آن را شامل می شود. سالن مشهور الغدیر (دورنالار یوواسی) در محله آلتمیش تنف احداث شده است. طرزیلو افشار. طرزیلو افشار، محله ای که سابقاً روستایی بیش نبوده که با بزرگ شدن شهر اورمیه به شهر چسبیده است. این محله از شمال با بلوار فرهنگیان، خیابان عطار و خیاب
ان احسان، از شرق با بلوار آهن دوست و بزرگراه دکتر باهنر، از جنوب با خیابان جامجم و از غرب با خیابان موسوی و خیابان صفا محدود شده است. طرزی افشار یکی از شعرای اورموی، در (روستای) طرزیلوی افشار (شهرک وحدت؟) متولد شد اشت. قهوه قاباغی. قهوه قاباغی که در شمال غربی ارومیه واقع شده در مجاورت نهر طرزیلو چای به نوعی ورودی محله طرزیلو محسوب می شود که در محل روستای تاریخی طرزیلو افشار به همین نام مشهور گردیده است. قه فه قاباغی همان محوطه میدانی شکل ورودی طرزیلو از طرف بلوار فرهنگیان است که در طول سالیان با قهوه خانه هایش، محلی برای امرار معاش دست فروشان و استراحت گاهی برای کارگران و صنعتکاران بود که در اوقات فراغت با نغمه و ساز آشیق های محلی خستگی را از تن بدر کرده و ساعاتی را به خوشی می گذرانیدند. اولین و مشهورترین این قهوه خانه چی ها شخصی به نام «رضا قهوه چی» از اهالی قدیم روستای طرزیلو افشار بود که از پنجاه سال پیش قهوه خانه اش در این مکان دایر و تا ده پانزده سال پیش پذیرای رهگذران بود. این قهوه خانه درست در مجاورت نهر طرزیلو و در سمت چپ ورودی میدان قرار داشت. نام قه فه قاباغی نیز برگرفته از همین قهوه خانه آقا رضا قه
وه چی بود که صدای ساز آشیق ها و بوی کباب کوبیده و دل جگرش از جمله خاطرات نوستالژیک قفهوه قاباغی است. بعد رضا قهوه چی، قهوه خانه های فرزنده و احمد نیز از دیگر قهوه خانه هایی دایر در کنار نهر طرزیلو چای و در مجاورت «باغچاباشی» بودند، هر چند که شهرت و آوازه رضا قهوه چی را نداشتند. باغچاباشی. باغچاباشی دقیقاً در محل خیابان کشاورز بالاخص پارک وسیعی که امروز با نام فرهنگ نامگذاری شده است قرار داشت. همین پارک محل باغ سیبی بزرگ بود که چهل سال قبل با گسترش شهر و خیابان کشی برای تنها شهرک اورمیه یعنی شهرک فرهنگیان، درختانش قطع و قسمتی از آن تبدیل به فضای سبز و خیابان و مابقی به واحدهای مسکونی تبدیل گشت. هم اکنون نیز ساکنان قدیمی در مجاورت پارک فرهنگ و راننده های تاکسی، خیابان کشاورز تا سه راه جنوبی شهرک فرهنگیان را با عنوان و نام اصیلی اش یعنی «باغچاباشی» می شناسند. ارشلو. محله ارشلو (به ترکی آذربایجانی: اَرَشلی) که امروز در نزدیکی اتوبان والفجر و خیابان میثم قرار دارد نام خود را از از نام طوایف ترک افشار ارشلو گرفته است. این محله قبلاً روستا بوده و با گسترش شهر، به یکی از محلات ارومیه تبدیل شده است. موتورباشی. موتوربا
شی که امروزه در ابتدای خیابان ابوذر و نزدیکی پل توپراق قلعه قرار دارد نام خود را بوساطه وجود موتور آبی که بر روی چاه عمیقی واع در این مکان قرار داشته به دست آورده است. این محله نیز قبلاً جزئی از روستای بزرگ توپراق قلعه (به ترکی: توپراق قالا) بشمار می آمد. محله موتورباشی در شمال شهر قرار دارد. برخلاف اکثر شهرها، شمال شهر ارومیه جزو مناطق کم برخوردار می باشد و مناطق ثروتمند در جنوب شهر قرار دارند. سویوق بولاق. سویوق بولاق که امروزه به صورت میدان می باشد قبلاً جزو دروازه های شهر بوده و اکنون در وسط شهر قرار دارد و بخشی از مرکز شهر ارومیه است. این میدان در نزدیکی محله های باغمئشه و دیک قالا قرار داردد. آغاقبیری. محله آغاقبیری نام خود را از حسین عرب باغی اروموی گرفته است که مزارش در این محله قرار دارد. در این محله یکی از قبرستان های قدیمی ارومیه نیز قرار داشت که به مرور و با احداث اماکن عام المنفعه تخریب گردیده است. عرب باغی، در قرن سیزدهم و چهاردهم اهل ارومیه بود. وی علوم ابتدایی را در ارومیه گذراند و سپس به مشهد عزیمت کرده و پس از هشت سال به نجف رفت. سپس به زادگاه خود مراجعت کرد. چاناقلی تپه. محله چاناقلی تپه که
بیشتر با نام جدید شیخ تپه مشهور است در نزدیکی شهرچای ارومیه و محله های جدید آزادگان و بهداری و همچنین پارک جنگلی قرار دارد. در این منطقه تپه قدیمی ای با همین نام وجود دارد که در اثر بی توجهی ساختمان سازی شده است. اوچ گونبز. محله اوچ گونبز یا به تلفط محلی سویوممت که در خیابان استاد برزگر (جانبازان) و راهنمایی و در نزدیکی محله بازارباش قرار دارد نام خود را از برجی به همین نام که در این منطقه از شهر وجود دارد گرفته است. اوچ گونبز در زمینی ساخته شده که اطرافش را قبور زیادی اشغال کرده و احتمالاً زمین مزبور صحن آن بوده است که عده ای را پس از مرگ به لحاظ قدسیت محل در آنجا دفن کرده اند. در این صورت، قبوری که در صحن مزبور وجود دارند، مربوط به طبقه ممتاز روحانی ها، سرداران و تجار و اشراف است. دمیرچی خانا. دمیرچی خانا که امروزه به صورت بازر و محله درآمده است نام خود را از آهنگرانی که گرفته از که در بخشی از این منطقه مشغول به کار هستند. با تغییر سبک زندگی و ورود کالاهای چینی این شغل سنتی نیز با تهدیدی جدی مواجه است. نجارخانا. نجارخانا، نام کوچه-بازاریست که در جنب دمیرچی خانا قرار دارد و شغل کسبه آن فروش و تولید کالاهای
چوبی کشاورزی و … است. دوشابچی خانا. در گذشته در این محله (دوشابچی خانا)در کارگاه های بزرگ و کوچکی دوشاب محلی آذربایجان (شیره انگور) تولید می شد و یکی از سوغاتی های مهم ارومیه بشمار می رفت. امروزه از این کارگاه ها و فقط یک مورد باقیمانده است و اکثراً به مغازه تبدیل شده و کالاهای مصرفی و ترکیه ای بفروش می رشد. این بازار یکی از مکان های تاریخی ارومیه می باشد که همان طور که گفته شده است قدمت آن به دوران صفویان بر می گردد. بازار قدیمی ۵ و نیم متر عرض و ۸۱ متر طول دارد. گؤل اوستو. گؤل اوستو که ما بین نووگئچر و قبرستان قاراصاندیق قرار دارد به دلیل وجود برکه ای در گذشته که جهت تأمین آب بخشی از شهر وجود داشت گرفته است.
چشم قلبی (به انگلیسی: Heart Eyes) یک فیلم اسلشر آمریکایی در سبک کمدی رمانتیک محصول سال ۲۰۲۵ به کارگردانی جاش روبن و نویسندگی فیلیپ مورفی، کریستوفر لندون و مایکل کندی است. اولیویا هولت، میسون گودینگ، میکلا واتکینس، دوون ساوا و جوردانا بروستر در این فیلم به ایفای نقش پرداخته اند. این فیلم در ۷ فوریه ۲۰۲۵ توسط گروه سینمایی سونی پیکچرز در ایالات متحده و توسط ریپابلیک پیکچرز در سطح بین المللی در ایالات متحده منتشر شد. و عموماً نقدهای مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد و در سراسر جهان ۳۳ میلیون دلار فروخت. خلاصه داستان. همکارانی که تا دیروقت در روز ولنتاین کار می کنند توسط قاتل بدنامی بنام چشم قلبی آنها را با یک زوج اشتباه می گیرد. ساخت. فیلمبرداری در ژوئن ۲۰۲۴ در نیوزیلند آغاز شد.
میکائیل آوتیسیان (به ارمنی Միքայել Ավետիսյան؛ زادهٔ ۱۹۶۶) آهنگساز و رهبر موسیقی ارمنستانی است. او از ۱۹۹۸ تا ۱۹۹۹ مدیر هنری و رهبر اصلی ارکستر فیلارمونیک ارمنستان بود. زندگی نامه. میکائیل آویتیسیان، که متولد ایروان است، نه تنها موسیقیدانی ماهر بلکه رهبری برجسته در عرصه موسیقی ارمنی و بین المللی محسوب می شود. تحصیلات اولیه او در مدرسه موسیقی چایکوفسکی ایروان بود، جایی که دیپلم خود را در رشته آهنگسازی و تئوری موسیقی دریافت کرد. پس از فارغ التحصیلی در سال ۱۹۸۴، او تحصیلات خود را در کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان ادامه داد و در سال ۱۹۸۹ مدرک کارشناسی ارشد خود را از گروه رهبری اپرا و سمفونی تحت نظر پروفسور هاکوب وسکانیان به دست آورد. در طول دوران تحصیل، آویتیسیان تجربهٔ گسترده ای در رهبری ارکستر به دست آورد. او تحت تعلیم استادانی چون اوهان دوریان و پروفسور ایلیا موسین در کنسرواتوار سنت پترزبورگ به مهارت های خود افزود. علاوه بر این، در سال ۱۹۹۶، او در کلاس های استادی کیریل کوندراشین در هلند شرکت کرد و تحت راهنمایی سر ادوارد داونز و پیتر ایوتوس قرار گرفت. آویتیسیان از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۷ در کنسرواتوار دولتی کومیتاس ای
روان به تدریس پرداخت و در این مدت نقش های مهمی در ارکسترهای مختلف ایفا کرد، از جمله رهبری ارکستر رادیو و تلویزیون ملی ارمنستان و ارکستر تئاتر ملی آکادمیک اپرا و باله. او از ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۷ رهبر ارکستر سمفونیک ایروان و از ۱۹۹۷ تا ۱۹۹۸ مدیر هنری و رهبر ارکستر فیلارمونیک ارمنستان بود. آویتیسیان با اجرای موفق در ایالات متحده، فرانسه، هلند، یونان، اسپانیا، روسیه و ترکیه، شهرت بین المللی خود را به دست آورد. او با ارکستر سمفونیک مسکو نیز همکاری داشته است و ضبط های وی در سال ۱۹۹۶ توسط آرسی دی منتشر شد. در حال حاضر، او مدیر موسیقی گروه کر انجمن ارمنی لس آنجلس در گلندیل و رهبر ارکستر سمفونیک نیو ولی در شرمن اوکس، کالیفرنیا است. همچنین او در مدرسه بین المللی موسیقی در گلندیل نیز تدریس می کند و مدیر هنری و رهبر اصلی فیلارمونیک گلندیل از زمان تأسیس آن است. آویتیسیان با تعهد به آموزش و پرورش نسل جدیدی از موسیقیدانان، به عنوان یک معلم و مربی الهام بخش شناخته می شود. او با استفاده از تجربیات گسترده خود در عرصه بین المللی، به دانشجویان خود نه تنها تکنیک های موسیقی بلکه اهمیت فرهنگ و تاریخ موسیقی ارمنی را نیز آموزش می دهد. او با
برگزاری کنسرت ها و کارگاه های آموزشی در سراسر جهان، به ترویج موسیقی ارمنی و ایجاد پل های فرهنگی بین ملت ها کمک می کند. آویتیسیان با استفاده از تکنولوژی های نوین در آموزش موسیقی، به دانشجویان خود امکان می دهد تا با استفاده از ابزارهای دیجیتال، مهارت های خود را بهبود بخشند و به دنیای موسیقی مدرن وارد شوند. او با تأکید بر اهمیت همکاری و تعامل در موسیقی، به دانشجویان خود یاد می دهد که چگونه به عنوان بخشی از یک گروه موسیقی موفق عمل کنند و به اهداف مشترک دست یابند. علاوه بر این، او به عنوان یک رهبر ارکستر، توانسته است با اجرای آثار برجسته ای از آهنگسازان کلاسیک و معاصر، توجه و تحسین منتقدان موسیقی را به خود جلب کند. او با تفسیرهای منحصر به فرد خود از آثار موسیقی، توانسته است به عمق و زیبایی این آثار جان تازه ای ببخشد. آویتیسیان همچنین در پروژه های موسیقی بین المللی متعددی شرکت کرده است که هدف آن ها ترویج صلح و تفاهم بین المللی از طریق موسیقی بوده است. او با همکاری با موسیقیدانان از فرهنگ ها و ملیت های مختلف، به ایجاد یک زبان مشترک موسیقایی کمک کرده است که فراتر از مرزهای جغرافیایی و فرهنگی عمل می کند. این تلاش ها ن
ه تنها به غنای فرهنگی و هنری او افزوده اند، بلکه به او این امکان را داده اند که به عنوان یک سفیر فرهنگی، نقش مهمی در تقویت روابط بین المللی ایفا کند. آویتیسیان با تعهد به ارتقاء سطح موسیقی و هنر، همچنان به عنوان یکی از چهره های برجسته و تأثیرگذار در دنیای موسیقی شناخته می شود.
لیگابوئه () یک فیلم زندگی نامه ای درام ایتالیایی به کارگردانی سالواتوره نوچیتا است که در سال ۱۹۷۸ منتشر شد. این فیلم روایتی از زندگی نقاش ایتالیایی آنتونیو لیگابوئه است و فیلم نامه اش بر پایه کتابی از چزاره زاواتینی نوشته شده است. فلاویو بوچی بابت نقش آفرینی در این فیلم برندهٔ روبان نقره ای بهترین بازیگر مرد و نوچیتا برندهٔ روبان نقره ای بهترین کارگردان شد.
دفاع از جریان آزاد اطلاعات در ایران (Defending Free Flow of Information Organazation)، سازمانی غیرانتفاعی است که در حوزه دفاع از آزادی بیان و مستندسازی سرکوب مطبوعات در ایران فعالیت می کند. فعالیت ها و اهداف. دفاع از جریان آزاد اطلاعات، همزمان با اعتراضات «زن، زندگی آزادی» در سال ۲۰۲۲ و زمانی که جمهوری اسلامی موجی کم سابقه از سرکوب رسانه ها، بازداشت روزنامه نگاران و اختلال گسترده در اطلاع رسانی را آغاز کرد، تأسیس شد. این سازمان که با نام اختصاری دِفای (DeFFI) شناخته می شود، با مستندسازی سرکوب رسانه ها و روزنامه نگاران، برگزاری دوره های آموزشی، ارائه مشاوره امنیت دیجیتال و حمایت از فعالان رسانه ای و شهروندخبرنگاران، تلاش می کند به تقویت جریان آزاد اطلاعات در ایران کمک کند. این سازمان همزمان با همکاری با گزارش گر ویژه سازمان ملل در امور ایران و کمیته حقیقت یاب این نهاد، با ایجاد شبکه های حمایتی و اطلاع رسانی بین المللی، به دنبال جلب توجه و حمایت نهادهای بین المللی درباره وضعیت حقوق بشر در ایران است. دفای، توسط شماری از روزنامه نگاران، پژوهش گران حقوق بشر و حقوق دانان راه اندازی شده است. اخبار و گزارش های سازمان
دفاع از جریان آزاد اطلاعات، به دو زبان فارسی و انگلیسی در وبسایت های این سازمان منتشر می شود. گزارش های این نهاد حقوق بشری دربارهٔ سرکوب مطبوعات در ایران، منبع بسیاری از سازمان ها، نهادها و رسانه های ایرانی و بین المللی است. وزارت خارجه آمریکا، روزنامه هارتص اسرائیل، اداره فدرال مهاجرت و پناهندگان آلمان، اندیشکده شورای سیاست گذاری ایالات متحده آمریکا، صدای آمریکا، ایران اینترنشنال، دویچه وله آلمان، بی بی سی، رادیو اروپای آزاد و ده ها رسانه و نهاد دیگر از جمله نهادها و رسانه هایی هستند که گزارش های دفای را مورد استناد قرار داده اند. سرکوب رسانه ها و روزنامه نگاران در ایران. وزارت خارجه ی آمریکا در گزارش سالانه ی وضعیت حقوق بشر در ایران در سال ۲۰۲۴ -که بخش هایی از آن با استناد به گزارش های تحقیقی سازمان دفاع از جریان آزاد اطلاعات منتشر شد- بر وضعیت نگران کننده ی سرکوب آزادی بیان و اختلال در اطلاع رسانی آزاد در ایران تاکید کرد. براساس این گزارش، جمهوری اسلامی با اعمال سانسور شدید، بازداشت خودسرانه روزنامه نگاران و تهدید و اعمال خشونت علیه آنها، فضای رسانه ای این کشور را به شدت محدود کرده است. همزمان قوانین سختگ
یرانه به ابزاری برای ساکت کردن صداهای منتقد تبدیل شده، سانسور محتوا، مسدودسازی وب سایت های خبری و فیلترینگ گسترده اینترنت، دسترسی شهروندان به اطلاعات آزاد را دشوار کرده و نهادهای متعدد دولتی و حاکمیتی فضای خفقان آوری را برای فعالان رسانه ای ایجاد کرده اند. روز ۲۲ اسفند ۱۴۰۳ (۱۲ مارس ۲۰۲۵)، «مای ساتو»، حقوق دان و گزارش گر ویژه حقوق بشر سازمان ملل در امور ایران، در گزارشی که برای ارائه به نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد تهیه و منتشر شد، با استناد به گزارش سازمان دفاع از جریان آزاد اطلاعات، وضعیت سرکوب آزادی بیان در ایران را نگران کننده توصیف کرد. در بند ۴۱ از صفحه ۹ از این گزارش که با عنوان «آزادی بیان، اجتماع و تجمع مسالمت آمیز» منتشر شد، گزارش گر ویژه حقوق بشر سازمان ملل در امور ایران، با استناد به گزارش دفای نوشت: «گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد نگرانی جدی خود را در مورد تداوم محدودیت های گسترده در حق آزادی عقیده و بیان و آزادی تجمع مسالمت آمیز در جمهوری اسلامی ایران ابراز می کند. بازجویی، دستگیری، بازداشت و محکومیت برگزارکنندگان کارگری، فعالان حقوق فرهنگی، مدافعان حقوق بشر و روزنامه نگاران نه تنها آزادی ب
ین این افراد را مستقیماً محدود می کند، بلکه تأثیر منفی بر اعمال آزادی بیان در کشور نیز می گذارد.» پیش تر دفاع از جریان آزاد اطلاعات با انتشار گزارشی با عنوان «بررسی شاخص های آزادی مطبوعات در ۱۰۰ روز نخست ریاست جمهوری مسعود پزشکیان» نوشته بود: «در ۱۰۰ روز نخست ریاست جمهوری مسعود پزشکیان نه تنها تغییری معنادار در شاخص های آزادی مطبوعات در ایران مشاهده نشد بلکه اختلال سازمان یافته در اطلاع رسانی آزاد ادامه پیدا کرد، الگوی های سرکوب آزادی بیان توسعه یافت و ۷۸ رسانه و روزنامه نگار برخوردهای قضایی و امنیتی جمهوری اسلامی را تجربه کردند.» دفاع از جریان آزاد اطلاعات (DeFFI)، در گزارش سالانه سال ۲۰۲۴ میلادی خود درباره سرکوب روزنامه نگاران و رسانه ها در ایران نیز که بر پایه ۳۴۴ پرونده مستندشده توسط پژوهش گران این سازمان منتشر شد، اعلام کرد: «در سال ۲۰۲۴ میلادی، دست کم ۲۵۶ روزنامه نگار و رسانه برخورد قضایی و امنیتی جمهوری اسلامی را تجربه کردند، احکام زندان صادرشده علیه ۱۱ روزنامه نگار اجرا شد، دست کم ۳۶ روزنامه نگار و فعال رسانه ای بازداشت شدند، مجموعا ۶۹ سال و ۱۰ ماه زندان، ۱۱۰ ضربه شلاق و بیش از ۲۰۰ میلیون تومان جزای ن
قدی علیه روزنامه نگاران و فعالان رسانه ای صادر شد و نشر اکاذیب با ۲۰۵ بار، پرتکرارترین اتهام منتسب شده به روزنامه نگاران و رسانه ها بود.» بر پایه گزارش سازمان DeFFI، در شش ماهه نخست سال ۲۰۲۵، سرکوب اطلاع رسانی آزاد که از زمان انتخاب مسعود پزشکیان به ریاست جمهوری ابعادی جدید و پیچیده یافته بود، توسعه یافت، شاخص های آزادی بیان سطحی کم سابقه از سقوط را ثبت کرد، دست کم ۹۵ روزنامه نگار و رسانه برخورد قضایی و امنیتی را تجربه کردند، مجموعا ۲۲ سال و سه ماه زندان و بیش از ۵۰ میلیون تومان جزای نقدی علیه اهالی رسانه صادر شد و جمهوری اسلامی تهدیدات فرامرزی علیه خبرنگاران ایرانی را با تصاعدی نگران کننده افزایش داد. پرونده سازی علیه پژوهشگر ارشد سازمان DeFFI. در پی شکایت سازمان اطلاعات سپاه، قوه قضاییه جمهوری اسلامی ایران پرونده ای با اتهاماتی سنگین را علیه پرویز یاری، روزنامه نگار و پژوهشگر ارشد سازمان دفاع از جریان آزاد اطلاعات (DeFFI)، تشکیل داد. دویچه وله با انتشار این خبر اعلام کرد که دادگاه انقلاب زنجان پرویز یاری را به "تشکیل جمعیت غیرقانونی و تبانی علیه امنیت کشور" (ماده ۴۹۸)، "همکاری با دول متخاصم" (ماده ۵۰۸) و "ت
بلیغ علیه نظام" (ماده ۵۰۰ قانون مجازات اسلامی) متهم کرده است. به نوشته دویچه وله با استناد به این اتهامات سنگین، قاضی می تواند پرویز یاری را به بیش از ۲۰ سال زندان محکوم کند. سازمان دفاع از جریان آزاد اطلاعات در واکنش به پرونده سازی علیه پرویز یاری با انتشار بیانیه ای با اعلام حمایت از پژوهشگر ارشد خود نوشت: «سازمان دفاع از جریان آزاد اطلاعات (DeFFI)، با اعلام حمایت از پرویز یاری، پرونده گشوده شده علیه پژوهشگر ارشد این سازمان را یکی از مصادیق تلاش های سازمان یافته جمهوری اسلامی برای به سکوت واداشتن روزنامه نگاران و مختل کردن اطلاع رسانی آزاد می داند. دِفای از قوه قضاییه جمهوری اسلامی ایران می خواهد، اجازه دسترسی وکیل آقای یاری به محتویات و مصادیق پرونده را بدهد، مانع از اعمال نفوذ سازمان اطلاعات سپاه در دادرسی پرونده شود، پرونده را برای رسیدگی در اختیار دادگاه صالح (دادگاه مطبوعات) قرار دهد و دادگاه را به شکل علنی و با حضور هیات منصفه برگزار کند.»
آنتونیو لیگابوئه (؛ ۱۸ دسامبر ۱۸۹۹ – ۲۷ مه ۱۹۶۵) نقاش اهل ایتالیا بود. وی را یکی از مهم ترین نقاشان هنر نائیف و متاثر از آنری روسو می دانند. او در ۱۸ دسامبر ۱۸۹۹ در زوریخ، سوئیس به دنیا آمد. نام مادرش «الیزابتا کوستا» از اهالی چنچنیگه آگوردینو بود و ظاهراً پدرش «بونفیلیو لاکابوئه» نام داشت (هنوز هویت واقعی پدرش مشخص نیست) که بومی رجو نل امیلیا بود. مادرش الیزابتا و سه برادرش در سال ۱۹۱۳ بر اثر مسمومیت غذایی درگذشتند. آنتونیو در سال ۱۹۴۲، نام خانوادگی خود را از «لاکابوئه» به «لیگابوئه» تغییر داد، احتمالاً به دلیل نفرت نسبت به پدرش، که او را در قتل عمدی مادر و برادرشان مقصر می دانست. در سپتامبر ۱۹۰۰ او را به زن و شوهری سوئیسی به نام «یوهانس والنتین گوبل» و «الیزه هانسلمان» سپردند. او گهگاه در مزرعه ای کار می کرد و زندگی سرگردانی داشت. او پس از درگیری با مادر رضاعی خود، در یک کلینیک روان پزشکی بستری شد. در سال ۱۹۱۹، به دنبال شکایت الیزه هانسلمان، آنتونیو از سوئیس اخراج شد. او از Chiasso شهر کیاسو به گوالتیری در استان رجو امیلیا، روستای زادگاه پدر خوانده اش نقل مکان کرده بود، اما از آنجایی که یک کلمه هم ایتالیایی
نمی دانست، سعی کرد تا به سوئیس برگردد. لیگابوئه با حمایت نوانخانه گدایان شهرداری زندگی می کرد. او نقاشی را در سال ۱۹۲۰ شروع کرد. در سال ۱۹۲۸ با مارینو ماتساکوراتی آشنا شد که از توانایی های هنری او را کشف کرد و به او نقاشی رنگ روغن را آموخت. در آن سال ها لیگابوئه خود را وقف نقاشی کرد و همچنان بی هدف در امتداد رودخانه پو سرگردان بود. وی در سال ۱۹۳۷ به دلیل خودزنی در بیمارستان روان پزشکی رجو نل امیلیا بستری شد. در سال ۱۹۴۱ «آندره آ موتسالی» به او کمک کرد تا از بیمارستان روان پزشکی خارج شود و او را به خانه اش در گواستالا در نزدیکی رجو نل امیلیا برد. در طول جنگ جهانی دوم لیگابوئه در ارتش ایتالیا به عنوان مترجم برای سربازان آلمانی خدمت کرد. در سال ۱۹۴۵، پس از ضرب و شتم یک سرباز آلمانی با شیشه، وی را در یک بیمارستان روان پزشکی بستری کردند که به مدت سه سال در آنجا ماند. لیگابوئه از سال ۱۹۴۸ با شدت و تمرکز بیشتری به نقاشی پرداخت و روزنامه نگاران، منتقدان و دلالان آثار هنری به او علاقه مند شدند. در سال ۱۹۵۷ «سِوِرو بوسکی»، روزنامه نگار روزنامه «"رِستو دِل کارلینو"» و عکاس آن «آلدو فراری» برای ملاقات با او به گوالتیری
رفتند. نتیجهٔ این ملاقات، شناخته شده ترین عکس موجود از لیگابو است. او در سال ۱۹۶۱ نخستین نمایشگاه انفرادی خود در «گالری بارکاچا» در رم برگزار شد. کمی بعد او در یک سانحه تصادف با موتورسیکلت دچار آسیب دیدگی شدید و یک سال بعد به طور کامل فلج شد. گواستالا در سال ۱۹۶۳ یک مراسم بزرگ مرور بر آثار و زندگی او برگزار کرد. از او که ضعیف و بیمار بود، خواسته شد که در کلیسای کاتولیک حاضر شود و اندکی پس از غسل تعمید و تأیید کشیش، لیگابوئه در ۲۷ مه ۱۹۶۵ در سن ۶۵ سالگی درگذشت. پس از مرگ لیگابوئه، در سال ۱۹۶۵ مروری دیگر بر زندگی و آثار او در چارچوب «نهمین چهارسالانه رم» برگزار شد.
آلبانیایی های کوزوو (به ، که بیشتر آلبانیایی های کوزوو یا کوزووها نیز نامیده می شوند، بزرگ ترین گروه قومی در کوزوو را پدیدآورده اند. آلبانیایی های کوزوو به زیرگروه آلبانیایی های شمالی (گگ) وابستگی دارند، و در شمال آلبانی، شمال رودخانه اشکومبین، کوزوو، جنوب صربستان و بخش های غربی مقدونیه شمالی زندگی می کنند. آنها به زبان آلبانیایی گگ سخن می گویند. فرهنگ و زبان. سنت ها و آداب و رسوم آلبانیایی ها از شهری به شهر دیگر در خود کوزوو نیز ناهمسان است. هر چند فرهنگ آلبانیایی های کوزوو بسیار نزدیک به آلبانیایی های کشور آلبانی است. زبان آلبانیایی دارای دو گویش شمالی و جنوبی است. گویش گفتاری آن ها گِگی (گویش شمالی) است، اما زبان مؤسسات دولتی، آموزش و پرورش، کتاب ها، رسانه ها و روزنامه ها گویش استاندارد آلبانیایی است که به گویش توسکی (گویش جنوبی) نزدیکتر است. هنر. کوزوافیلم صنعت فیلمسازی کوزو بود که فیلم هایی را به زبان آلبانیایی منتشر می کرد که توسط فیلمسازان آلبانیایی کوزوو ساخته شده بودند. تئاتر ملی کوزوو اصلی ترین تئاتری است که در آن نمایش ها به طور منظم بدست هنرمندان آلبانیایی و بین المللی نمایش داده می شود.
خدمتکار منزل () فیلمی کمدی-درام به کارگردانی جووانی گریمالدی است که در سال ۱۹۷۴ منتشر شد. این فیلم برپایهٔ نمایشنامه ای از ویتالیانو برانکاتی ساخته شد و با موفقیت عظیمی در گیشه مواجه شد؛ به نحوی که ۱٫۸ میلیارد لیره ایتالیا فروش داشت.
پائولو بارکا، معلم مدرسه و برهنه گرای آخر هفته () یک کمدی سکسی سبک ایتالیایی به کارگردانی فلاویو موگرینی است که در سال ۱۹۷۵ منتشر شد. این فیلم در ایتالیا موفقیت بزرگی به دست آورد و در اولین ماه اکران خود ۱٫۲ میلیون دلار در ۱۶ شهر برتر ایتالیا فروخت.
دوست داشتن اوفلیا () یک فیلم کمدی ایتالیایی به کارگردانی فلاویو موگرینی است که در سال ۱۹۷۴ منتشر شد. رناتو پوتستو بابت نقش آفرینی در این فیلم برندهٔ روبان نقره ای بهترین بازیگر مرد شد.
یادبود آبشار برای قربانیان سرکوب شوروی () یا به اختصار «یادبود آبشار»، بنای یادبودی در ایروان، ارمنستان است که بنای خارق العاده به یاد قربانیان قتل ها، تبعیدها و سرکوب های دوران شوروی اختصاص دارد که این بنا در بالای آبشار ایروان، در کنار ابلیسکی که یادبود ۵۰ سال ارمنستان شوروی است، قرار دارد. بر اساس تحقیقات فعلی، یادبود کاسکاد توسط جیم توروسیان، معمار اصلی ایروان بین سال های ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۱ طراحی شد و در اواخر دهه ۱۹۸۰ ساخته شد که در نهایت در سال ۲۰۰۸ تکمیل شد. در داخل سازه بتنی بزرگ، یک تخته یادبود وجود دارد که دارای کتیبه «به همه جان هایت در آتش» است، از شعر «توده های دیوانه» که شاعر و نویسنده آن یقیشه چارنتس خودش قربانی سرکوب ها در سال ۱۹۳۷ شد. پدر جیم توروسیان، پتیک توروسیان، نیز در دهه ۱۹۳۰ دستگیر و اعدام شد. در دهه های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ هزاران ارمنی تبعید و اعدام شدند. در ۱۴ ژوئن ۲۰۲۲، تعداد انگشت شماری از فعالان در این یادبود آبشار جمع شدند تا در یک رویداد متحرک ادای احترام کنند. همان طور که آن رویداد مناسب بود، دسترسی محدودی داشت. کمتر از ۳۰ نفر در آن شرکت کردند و نشان می دهد که تاریخ سرکوب شوروی تا چه حد در
مشارکت عمومی به حاشیه رفته است. شرکت کنندگان اسامی برخی از قربانیان را با رویکرد یادبودی توسط سازمان مشهور حقوق بشر روسیه، جامعه یادبود، قرائت کردند. انجمن یادبود این «بازگشت نام ها» را در سال ۲۰۰۷ راه اندازی کرد که شامل خواندن اسامی افرادی بود که به ناحق تحت پیگرد قانونی اتحاد جماهیر شوروی قرار گرفتند. این رویکرد به عنوان یک آیین، فردیت افراد را در مواجهه با حذف تمامیت خواهانه مجدداً تأیید می کند. اخلاق بزرگداشت سیاسی می تواند به مفهوم سازی مجدد این رویکرد در بزرگداشت کمک کند. با تمرکز بر یادبود آبشار و روز یادبود ۱۴ ژوئن، ارامنه، به رهبری و حمایت فعالان یادبود، می توانند این مکان برجسته را زنده تر کنند. پیوند دادن بازدیدها به تجربه بخشی از زنجیره بزرگتر برانگیختن نام قربانیان، استراتژی دیگری است. از سال ۲۰۲۳، وضعیت رسمی یادبود آبشار همچنان نامشخص است و هیچ نهادی مسئولیت یا مالکیت آن را بر عهده نگرفته است. در حال حاضر گروهی از فعالان متولی اصلی این امر هستند. یادبود آبشار دارای یک مراسم یادبود کوچک است که در ۱۴ ژوئن، روز رسمی یادبود قربانیان سرکوب شوروی برگزار می شود. اگرچه سال ها به روی بازدیدکنندگان بسته ب
ود، اما اخیراً بازگشایی شده است (در ۲۱ ژوئیه ۲۰۲۴ تأیید شد) و ارزش بازدید را دارد. پیشنهادهایی برای ایجاد سیستم های دسترسی وجود دارد که بازدیدکنندگان را ملزم می کند تا نام قربانی ها را بخوانند تا در مراسم بزرگداشت شرکت کنند. تا آگوست ۲۰۲۳، یادبود آبشار فاقد توضیحات در گوگل مپ و سایر راهنمایان گردشگری بود. تحقیقات نشان می دهد که این بنا، علی رغم وسعت و موقعیت برجسته، برای ساکنان ایروان به سختی شناخته شده است. این بنای تاریخی در سال ۲۰۰۸ توسط رئیس جمهور وقت ارمنستان افتتاح شد، اما از آن زمان تاکنون بازدیدهای رسمی کمی داشته است. در پایان، ممکن است زمان آن فرا رسیده باشد که بر پایه های موجود بنا نهاده و مستقیم تر با گذشته ارتباط برقرار کنیم تا راهی به سوی آینده ای بادوام تر و فراگیرتر را ترسیم کنیم.