Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و در بازگشت به شمال در ۱۵۵۷، در فلورانس یک حامی یافت که او را به دربار معرفی کرد. اثر او برای رقابت "نپتون" فلورانس در ۱۵۶۰ موفق نبود، اما احتمالاً باعث شد مقامات بولونیا او را برای اجرای آب نمای نپتون، بولونیا دعوت کنند. این اثر که در ۱۵۶۶ تکمیل شد، بزرگ ترین سفارش او تا آن زمان بود. او به طور کوتاه در ۱۵۶۵ از بولونیا فراخوانده شد تا تزئینات موقت برای عروسی مدیچی بسازد. او یک مدل کامل به اندازه واقعی از "فلورانس پیروز بر پیزا" به جنس جسو (گچ) ساخت که در عروسی نمایش داده شد. نسخه مرمری بعداً ساخته شد، احتمالاً توسط یک دستیار. این اثر علاقه او به «مسئله ترکیب دو شخصیت در یک گروه عملی» را نشان می دهد، موضوعی که در بسیاری از آثار بعدی او ادامه یافت. با پیشرفت حرفه، او مدیری توانمند برای کارگاه بزرگ خود و کارآمد در اداره سفارش ها شد و به او امکان تولید آثار زیاد، عمدتاً برنزی، را داد. او همیشه از "مدلی" استفاده می کرد که کارگاه او اغلب آن ها را در اندازه های مختلف تکرار می کرد. مجسمه های پیچیده و متوازن او به اوج می رسد در اثر مرمری "ربودن زن سابین" (۱۵۷۹–۱۵۸۵، عنوانی که پس از تکمیل اثر به پیشنهاد دوستی برگزیده
شد)، که طوری طراحی شده است که از هر زاویه دید رضایت بخش باشد، همانند "مرکوری" قبلی او که روی یک پا تعادل داشت (چهار نسخه موجود است). بسیاری از مجسمه های بزرگ او در ابتدا برای باغ ها ساخته شده بودند و اغلب به عنوان نقطه مرکزی یک فواره قرار می گرفتند. مجسمه عظیم "ابولانپ کولوسوس" (دهه ۱۵۸۰) در باغ های Villa di Pratolino قرار دارد، یک باغ کلاسیک مانیریستی پر از مجسمه، غارها و ماشین های اتوماتیک، از جمله دستگاه هایی که بازدیدکنندگان را با آب خیس می کردند. بخشی از آن در صخره حجاری شده و به دلیل اندازه بزرگش قابل انتقال به موزه نیست، بنابراین در محل باقی مانده است. آثار دیگر هنرمندان، مانند هیولاهای بومارزو، عمدتاً صخره های طبیعی به شکل خیالی حجاری شده و باغ های ویلا د استه در تیولی، نمونه های دیگری از مجسمه سازی مانیریستی در باغ ها هستند که نسبت به بقیه Villa di Pratolino بهتر حفظ شده اند. ایتالیایی ها در خارج. تا پایان این دوره، صنعت چاپ بازتولیدی تصاویر آثار ایتالیایی را در سراسر اروپا منتشر می کرد؛ آثار باستانی و نقاشی ها محبوب ترین موضوعات بودند، اما بسیاری از مجسمه های رنسانس نیز کپی می شدند. پیش از حدود ۱۵۳۰
، آشنایی خارجی ها با هنر رنسانس ایتالیا عمدتاً از طریق حرکت فیزیکی هنرمندان ایتالیایی یا آثار آن ها به خارج، یا بازدیدکنندگان خارجی از ایتالیا بود. بسیاری از هنرمندان خارجی، به ویژه هلندی ها، بازدیدهای طولانی از ایتالیا داشتند، معمولاً در اوایل حرفه خود، و آموخته هایشان را به کشورهای خود منتقل کردند. برای مثال، معلم جامبولانگا Jacques du Broeucq حدود پنج سال در ایتالیا گذراند و پس از بازگشت به آنتورپ سبک ایتالیایی اتخاذ کرد. پس از ۱۵۵۰، تمرکز بخشی از اروپا تحت سلطه هابسبورگ ها موجب «یک بین المللی شگفت انگیز در سبک تزئینی» شد، به طوری که هنرمندان، یا طراحی ها، چاپ ها و پلاکت هایشان، در سراسر اروپا منتشر می شد و ایتالیا معمولاً منبع اصلی بود. دوره های کاری ایتالیایی ها در خارج اغلب تأثیر قاطعی بر مجسمه سازی آینده کشور میزبان داشت و نمونه هایی برای هنرمندان محلی فراهم می کرد؛ این امر به ویژه در فرانسه صادق بود. اگرچه جنگ های ایتالیا که از ۱۴۹۴ آغاز شد فاجعه ای برای ایتالیا بود، اما منجر به «سلطه فرهنگی ایتالیایی بر اروپا … که از نظر هنری جبران سلطه سیاسی و نظامی ایتالیا شد» گردید. تا پایان این دوره، گردشگری، با
هدایت علاقه به هنر ایتالیا، از نظر اقتصادی برای فلورانس، ونیز و رم به ویژه اهمیت پیدا کرده بود. اشیاء قابل حمل مانند مدال ها و برنزهای کوچک به سایر نقاط اروپا می رسید و الهام بخش تقلیدهای محلی بودند. در پایان دوره، برنزهای کوچک جامبولانگا و کارگاهش (و تقلیدکنندگان او) یک صنعت کوچک عمدتاً برای صادرات بودند. خود جامبولانگا، به عنوان مجسمه ساز پیشرو اواخر قرن ۱۶، دعوت های زیادی برای کار در دربارهای خارجی دریافت کرد که دوک های بزرگ مدیچی اجازه نمی دادند او آن ها را بپذیرد. هنرمندان برجسته گاهی در پذیرش دعوت های خارجی، به ویژه از هابسبورگ ها، محتاط بودند، زیرا معمولاً نیاز به اجازه حاکم برای بازگشت داشتند. مدت های طولانی فعالیت خارج از ایتالیا توسط تورریگیانو و لاریانا پیش تر ذکر شد. همانند دیگر مهاجران، آن ها در خارج عمدتاً برای دربارهایی با سلیقه پیشرفته کار می کردند. هنرمندان دربار تودورها عمدتاً از هلند بودند، اگرچه برخی مانند نخستین مدالیست انگلیسی، استیون ون هرویک، در ایتالیا فعالیت کرده بودند. تعداد اندکی از مجسمه سازان ایتالیایی شامل تورریگیانو و احتمالاً متخصص تراتکوتا گویدو مازونی بودند، که مطمئناً پس از
سال ۱۴۹۵ چند سالی را در فرانسه گذراندند. پس از اصلاحات انگلستان بازدیدکنندگان تقریباً همگی نقاش پرتره بودند، اما در دوران سلطنت ماری یکم، ملکه انگلستان، مدالیست و جواهرساز هابسبورگ یاکوپو دا ترزو به انگلستان آمد. مکتب فونتن بلو گروهی از نقاشان ایتالیایی بود که توسط فرانسوای یکم به فرانسه دعوت شدند تا کاخ فونتن بلو عظیم جدید را تزئین کنند و در دهه ۱۵۳۰ یک نوع کلونی هنرمندان در جنگل تشکیل دادند. تعداد زیادی از نقش برجسته های مانریستی ظریف آن ها در گچ بری، اغلب زن های لاغر و برهنه، به گفته کنت کلارک «به طرز افراطی غیرکلاسیک» بودند و تأثیر زیادی بر سبک مانریست شمالی فرانسه داشتند؛ برخی از این آثار در چاپ فلزیهایی که گروه تولید می کرد، به نمایش گذاشته شدند. بن ونوتو چلینی بین سال های ۱۵۴۰–۱۵۴۵ در فرانسه حضور داشت، جایی که ظرف نمک طلای خود را ساخت (نگاه کنید به بالا) و یک نقش برجسته برنزی بزرگ "نمف فونتن بلو" (۱۵۴۲، اکنون در لوور) خلق کرد، در سبکی که به «سبک فرانسوی» معروف شد. او احتمالاً تحت تأثیر گچ بری های فونتن بلو قرار گرفت. دومنیکو فانچلی (۱۴۶۹–۱۵۱۹) چندین تندیس قبر برای خاندان سلطنتی اسپانیا و خانواده مهم م
ندوزا ساخت، اما در کارارا فعالیت می کرد و به طور کوتاه به اسپانیا سفر می کرد «برای نصب آثارش و امضای قراردادهای جدید». به طور مشابه، لئونه لئونی پس از انتصاب به اداره ضرب سکه امپراتوری برای هابسبورگ ها در میلان ماند، اما پسرش پمپئو به اسپانیا رفت، جایی که آثار بزرگ تر پدرش را تکمیل و نصب کرد و آثار خود را نیز تولید نمود. آندره آ سانسووینو بیشتر دوران ۱۴۹۱ تا ۱۵۰۱ را در پرتغال برای پادشاه مانوئل یکم، پادشاه پرتغال گذراند. یاکوپو کارالیو، که احتمالاً به عنوان جواهرساز آموزش دیده بود، یکی از حکاکان مهم آغاز مانریسم رومی بود، بر اساس طرح های روسو فیورنتینو و دیگران. یکی از بسیاری هنرمندانی که پس از غارت رم در ۱۵۲۷ فرار کردند، و پس از چند سال در ونیز، تا سال ۱۵۳۹ در دربار لهستان بود، جایی که بقیه دوران حرفه ای خود را به عنوان جواهرساز دربار گذراند و شامل حکاکی سنگ های حکاکی شده پرتره و مدال های خانواده سلطنتی بود. جووانی ماریا موسکا نیز در لهستان ساکن شد. مجسمه ساز نسبتاً کم اهمیت فلورانسی به نام گرگوریو دی لورنزو در اواخر قرن ۱۵ به مجارستان سفر کرد تا برای دربار کار کند. پادشاه ماتیاش یکم (۱۴۶۴–۱۴۹۰) دو نقش برجست
ه از وروکیو به عنوان هدیه دیپلماتیک از لورنتسو دی مدیچی دریافت کرده بود. جووانی دالماتا نیز در سال ۱۴۸۱ برای پادشاه ماتیاش کار کرد.
کلیسای مریم مقدس (چارکتار) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر چارکتار، استان جمهوری آرتساخ می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
روابط اسرائیل و ایتالیا، روابط خارجی بین کشور اسرائیل و جمهوری ایتالیا است. ایتالیا اسرائیل را را در ۸ فوریه ۱۹۴۹، پس از منشور استقلال اسرائیل در ۱۴ مه ۱۹۴۸، به رسمیت شناخت. ایتالیا یک سفارت در تل آویو، دو کنسولگری در اورشلیم غربی و اورشلیم شرقی، و ۴ کنسولگری افتخاری در بئرشبع، ایلات، حیفا و ناصره دارد. سفیر ایتالیا در اسرائیل از سال ۲۰۲۱ سرجیو باربانتی است. اسرائیل یک سفارت در رم دارد و سفیر فعلی اسرائیل درور ایدار است. هر دو کشور عضو اتحادیه مدیترانه هستند. تاریخچه. یهودیان در ایتالیا. جمعیت یهودیان ایتالیا قبل از جنگ بالغ بر ۵۸۵۰۰ نفر بود (۴۶۵۰۰ نفر یهودی و ۱۲۰۰۰ نفر یهودی تغییر دین داده یا فرزندان غیر یهودی حاصل از ازدواج های مختلط). تخمین زده می شود که حدود ۱۰۰۰۰ یهودی ایتالیایی به اردوگاه های کار اجباری و مرگ نازی ها تبعید شدند که از این تعداد ۷۷۰۰ نفر در هولوکاست به قتل رسیدند. جامعه بازمانده توانست در طول دهه های بعد تمایز خود را حفظ کند و همچنان نقش مهمی در زمینه های سیاست، ادبیات، علم و صنعت داشته باشد. نویسندگانی مانند جورجیو باسانی، ناتالیا گینزبورگ و پریمو لوی از چهره های برجسته فرهنگ ایتالیا در
سال های پس از جنگ بودند. تا سال ۲۰۱۹، جمعیت تخمینی یهودیان اصلی در ایتالیا حدود ۴۵۰۰۰ نفر است. مهاجرت ایتالیایی ها به اسرائیل. اندازه جامعه یهودیان ایتالیا در طول دهه های پس از جنگ با کاهش اندک اما مداومی روبرو بوده است، بخشی از آن به دلیل مهاجرت به اسرائیل یا ایالات متحده و بخشی دیگر به دلیل نرخ پایین زاد و ولد، جذب و ازدواج بین قومی، به ویژه در جوامع کوچک شمال. ایتالیایی ها در اسرائیل عمدتاً به لطف مهاجرت در قرن بیستم افزایش یافته اند. مهاجرت به اسرائیل - صعود نمادین به اسرائیل - به صورت موجی بوده است. در طول دوره قیمومیت بریتانیا، محدودیت های قانونی و اقتصادی در مورد مهاجرت وجود داشت که با استقلال کشور اسرائیل و اعلام قانون بازگشت برطرف شد. بسیاری از ایتالکیم ها پس از قوانین نژادی ایتالیا که توسط ایتالیای فاشیستی از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۳ برای اعمال تبعیض نژادی در ایتالیا، علیه یهودیان ایتالیایی، بلافاصله پس از جنگ جهانی دوم و پس از جنگ شش روزه ۱۹۶۷ وضع شده بود، وارد شدند. در ده سال اول دهه ۲۰۰۰، مهاجرت موج جدیدی داشت. در سال ۲۰۱۲ حدود ۱۵۰۰۰ شهروند ایتالیایی در اسرائیل مستقر شدند. همکاری در مبارزه با تروریسم و ی
هودستیزی. روابط بین ایتالیا و اسرائیل همچنان قوی است، با تبادلات دیپلماتیک مکرر و حجم زیادی از تجارت. دولت اسرائیل با توجه زیادی مبارزه با تروریسم بین المللی را که توسط دولت ایتالیا دنبال می شود، دنبال کرده است (همچنین در عرصه اروپا: تصمیم ریوا دل گاردا برای قرار دادن حماس در فهرست اروپایی سازمان های تروریستی). در سال ۱۹۸۶، تروریست ها به یک هواپیمای مسافربری ایتالیایی حمله کردند، این واقعیت به عنوان هواپیماربایی آشیل لارو شناخته می شود. پس از آن، ایتالیا و اسرائیل "با به رسمیت شناختن همکاری مؤثر موجود بین کشورهای متبوع خود" ""، به شخص وزیر پلیس دولت اسرائیل و وزیر کشور جمهوری ایتالیا، توافقنامه اسرائیل و ایتالیا در مورد مبارزه با تروریسم را امضا کردند، "با آگاهی از [...] لزوم تحقق قاطعانه تر هماهنگی در جریان و تجزیه و تحلیل اطلاعات و سرکوب تروریسم بین المللی، تجارت غیرقانونی مواد مخدر و سایر اشکال جرایم جدی از جمله جرایم سازمان یافته." "" اسرائیل از این توافقنامه که اولین توافقنامه در نوع خود با یک قدرت بزرگ اروپایی بود، بسیار خوشحال بود. همچنین از آنچه ریاست ایتالیا در چارچوب سازمان ملل متحد در مورد مسائل خا
ورمیانه انجام داده است، قدردانی شده است. اسرائیل همچنین از خط مشی منسجم و قاطع در مقابله با ظهور یهودستیزی در هر شکل ممکن توسط دولت ایتالیا استقبال کرد. همکاری در حوزه نظامی و دفاعی. روابط نظامی و دفاعی بین ارتش ایتالیا و نیروهای دفاعی اسرائیل قوی است. این امر با چندین رزمایش و کنفرانس بین رده های بالای ارتش ها که در دهه های گذشته در زمینه دفاع، نیروی هوایی، استراتژی نظامی و امنیت سایبری برگزار شده است، نشان داده شده است. همچنین توافق نامه های دوجانبه ای برای خرید و تبادل سلاح ها و ابزارهای نظامی وجود دارد. نیروی هوایی اسرائیل و نیروی هوایی ایتالیا در سال ۲۰۱۰ یک رزمایش مشترک گسترده دو هفته ای را در ساردینیا به پایان رساندند. هدف از این رزمایش تقویت قابلیت های عملیاتی نیروی هوایی اسرائیل و آموزش هواپیماهای آن در فضاهای هوایی بزرگ و ناآشنا به همراه هواپیماهای خارجی بود. در ژوئیه ۲۰۱۲، دو دولت توافق نامه ای دوجانبه برای عرضه ۳۰ فروند هواپیمای آموزشی پیشرفته آلنیا اروماکی ام-۳۴۶ مستر و سیستم های کنترل پرواز مرتبط با آن به اسرائیل امضا کردند. ایتالیا یک اپت ست-۳۰۰۰، یک سیستم ماهواره ای نوری با وضوح بالا برای رصد
زمین و یک زیرسیستم ارتباطی استاندارد ناتو برای دو هواپیمای نیروی هوایی ایتالیا دریافت کرد. در تابستان ۲۰۱۴، ایالات متحده آمریکا، کانادا، هلند، آلمان، بریتانیا، لهستان، ایتالیا و یونان فرماندهان ارشد نیروی هوایی خود را به اسرائیل فرستادند تا در مورد فناوری های دفاع هوایی که در پس نرخ بالای رهگیری موشک توسط گنبد آهنین قرار دارد، اطلاعات کسب کنند. این کنفرانس در مورد بی ثباتی در خاورمیانه بود. در مه ۲۰۱۵، فرماندهان نیروی هوایی از سراسر جهان در اسرائیل گرد هم آمدند تا به جهانی شدن تهدیدات هوایی بپردازند. اولین کنفرانس بین المللی دفاع هوایی شامل نمایندگانی از اسرائیل، لهستان، آلمان، یونان، ایالات متحده، بریتانیا، کانادا، ایتالیا و هلند بود. در نوامبر ۲۰۱۷، رزمایش «پرچم آبی» برگزار شد. در طول رزمایش پرچم آبی، نیروهای هوایی ایالات متحده، لهستان، ایتالیا، یونان، هند، فرانسه و آلمان سناریوهای جنگی شدید را در محیط های واقع گرایانه با نیروی هوایی اسرائیل شبیه سازی کردند. در سال ۲۰۱۸، رویدادهای مختلفی برای جشن هفتادمین سالگرد استقلال ارتش اسرائیل برگزار شد. نیروی هوایی اسرائیل یک نمایش هوایی با مجموعه ای از هواپیماهای نی
روی هوایی اسرائیل، خطوط هوایی تجاری اسرائیل، واحد آتش نشانی و پلیس اسرائیل برگزار کرد. شرکای نظامی ارتش اسرائیل، از جمله شرکت هواپیمایی ایتالیا، با هواپیماهای جنگنده از یونان و ایتالیا و هواپیماهای باری از لهستان، کانادا، انگلستان و اتریش به نمایش هوایی نیروی هوایی اسرائیل پیوستند. در مه ۲۰۱۸، نیروی هوایی اسرائیل میزبان یک کنفرانس بین المللی بود که طی آن نمایندگانی از بیش از ۲۰ کشور مختلف برای بحث در مورد همکاری های بین المللی و ثبات منطقه ای گرد هم آمدند. نمایندگانی از ایالات متحده، ایتالیا، اتریش، برزیل، بلژیک، هند، هلند، یونان، قبرس، جمهوری چک، کرواسی، فرانسه، رومانی، فنلاند و سایر کشورها حضور داشتند. در ژوئن ۲۰۱۸، اداره سی فورآی و دفاع سایبری ارتش اسرائیل اولین کنفرانس بین المللی امنیت رایانه خود را برگزار کرد. حدود ۷۰ نماینده خارجی در این کنفرانس شرکت کردند، از جمله ۶ ژنرال و ۱۶ سرهنگ که با فناوری دفاع سایبری و نظامی سروکار دارند. این بخشی از ۱۳ هیئت نمایندگی از ۱۱ کشور (کره جنوبی، ایالات متحده، اتریش، بریتانیا، کانادا، هلند، ایتالیا، رواندا، ژاپن، مجارستان و لهستان) است که همگی در حوزه فناوری متحد هستند
. تبادل ابزارهای دفاعی و امنیتی بین دو کشور در طول این سال ها ادامه داشته است و در فوریه ۲۰۱۹، زمانی که وزارت دفاع اسرائیل توافق نامه ای برای خرید هفت بالگرد آموزشی نظامی پیشرفته از دولت ایتالیا امضا کرد، توافق نامه های بیشتری امضا شد. در ازای خرید اسرائیل، ایتالیایی ها متعهد شده اند که مواد دفاعی و امنیتی را از دولت اسرائیل «در محدوده ای مشابه» خریداری کنند. در ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۰، اورشلیم بالگردهای آموزشی پیشرفته خریداری کرد و در نتیجه، رم موشک های اسپایک و شبیه سازها را خریداری کرد. درگیری اعراب و اسرائیل. در ۱۰ اکتبر ۲۰۲۴، نیروهای اسرائیلی به ۳ موضع نیروهای یونیفل در جنوب لبنان، از جمله پایگاه اصلی یونیفل در ناقوره، آتش گشودند. اسرائیل به پایگاه ۱–۳۱ نیروهای UNP در منطقه مسئولیت نیروهای ایتالیایی حمله کرد. نخست وزیر ایتالیا، جورجیا ملونی، حمله به پایگاه های یونیفل را به شدت محکوم کرد. وزیر دفاع ایتالیا، گویدو کروزتو، برای گفتگو و اعتراض رسمی با وزیر دفاع اسرائیل، یوآف گالانت، تماس گرفت و خواستار تضمین امنیت پرسنل ایتالیایی و پایگاه های یونیفل شد. روابط اقتصادی. به دلیل نزدیکی جغرافیایی و فرهنگی، اسرائیل و ایت
الیا متحدان تجاری هستند. مبادلات تجاری و اقتصادی در درجه اول مربوط به صنایع پیشرفته و شیمیایی و همچنین محصولات غذایی است. در سال ۲۰۲۰، صادرات ایتالیا به اسرائیل ۲٬۴۵۵٫۵۸ میلیون یورو بود. در سال ۲۰۲۰، اسرائیل ۷۳۰٫۲۹ میلیون یورو به ایتالیا صادر کرد. تا ابتدای سال ۲۰۲۰، روند تبادلات بین دو کشور به طور پیوسته در حال افزایش بود، اما به دلیل همه گیری کووید ۱۹، این روند شروع به کاهش کرد. ایتالیا و اسرائیل دو تا از قدرتمندترین تاجران اسلحه در جهان هستند. بین سال های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸، اسرائیل یکی از مهم ترین خریداران کل صادرات سلاح ایتالیا بود. در واقع، ایتالیا سومین فروشنده بزرگ اسلحه اسرائیل است. به گفته آنتونیو تاجانی، وزیر امور خارجه، ایتالیا فروش اسلحه به اسرائیل را از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ ممنوع کرده است. اما گویدو کروزتو، وزیر دفاع، گفت که رم به صدور سفارشات امضا شده قبلی ادامه داده است. در سال ۱۹۵۵، اتاق بازرگانی اسرائیل و ایتالیا به عنوان یک سازمان غیرانتفاعی تأسیس شد. در سال ۱۹۹۳، این اتاق رسماً توسط دولت ایتالیا به رسمیت شناخته شد و روابط تجاری و دیپلماتیک بین دو کشور را ارتقا می دهد. دو کشور در ۱۳ ژوئن ۲۰۰۰ توافقنامه ا
ی برای همکاری در زمینه های تحقیق و توسعه در زمینه های صنعتی، علمی و فناوری امضا کردند. در چارچوب این توافقنامه، «نوزدهمین فراخوان برای پیشنهاد پروژه های مشترک تحقیق و توسعه صنعتی» منتشر شد. در ۲۲ سپتامبر ۲۰۲۰، دولت های ایتالیا و اسرائیل به همراه دولت های قبرس، مصر، یونان، اردن و فلسطین، مجمع گاز شرق مدیترانه را به عنوان یک سازمان منطقه ای بین دولتی تأسیس کردند. در ۱۰ مارس ۲۰۲۳، بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، طی مراسمی در کاخ چیگی در رم، سفری رسمی به ایتالیا داشت. او مورد استقبال جورجا ملونی، نخست وزیر موقت ایتالیا، قرار گرفت و با هلیکوپتر به فرودگاه بن گوریون در تل آویو پرواز کرد، زیرا معترضان ضد دولتی تمام جاده های اطراف آن را مسدود کرده بودند. نتانیاهو به دنبال همکاری اقتصادی بیشتر با اسرائیل بود و پیشنهاد صادرات گاز طبیعی بیشتر به ایتالیا را داد. ماتئو سالوینی، وزیر زیرساخت ایتالیا، بر همکاری اقتصادی بین دو کشور مدیترانه ای تأکید کرد و دولت ایتالیا از هرگونه انتقاد نسبت به اسرائیل خودداری کرد. گردشگری. روابط گردشگری بین ایتالیا و اسرائیل بسیار قوی است. هر ساله ۴۰۰۰۰۰ نفر از اسرائیل برای گردشگری و تجا
رت از ایتالیا بازدید می کنند. ایتالیا ششمین کشور از نظر بازدیدکنندگان بین المللی از اسرائیل (پس از ایالات متحده، روسیه، آلمان، فرانسه و بریتانیا) است که ۱۹۰۰۰۰ نفر در سال ۲۰۱۹ به اسرائیل وارد شده اند، که رشدی ۲۷ درصدی نسبت به سال ۲۰۱۸ و رشدی ۷۷ درصدی نسبت به سال ۲۰۱۷ (بالاترین افزایش در مقایسه با سایر کشورها) را نشان می دهد. اسرائیل به راحتی از شهرهای اصلی ایتالیا با پروازهای مستقیم قابل دسترسی است. با توجه به آمار سازمان جهانی گردشگری و انجمن بین المللی ترابری هوایی، پروازهای ایتالیا پنجمین کشور از شلوغ ترین پروازها (پس از ترکیه، آلمان، فرانسه و روسیه) هستند. تبادل فرهنگی. اسرائیلی ها مرتباً برای تحصیل، کار، گردشگری و تبادلات علمی و هنری به ایتالیا سفر می کنند. در ده سال گذشته ۱۰۵ کتاب از نویسندگان ایتالیایی از ایتالیایی به عبری ترجمه شده است. جامعه ای قوی از ایتالقیم ها که به اسرائیل مهاجرت کرده اند، پیوندهای فرهنگی را تقویت کرده و فرهنگ ایتالیایی را در این کشور ترویج داده اند.[ "" ] مؤسسه فرهنگی ایتالیا اخیراً مجموعه ای از فعالیت ها را در مرکز فرهنگی یهودیان لیبیایی تبار در اور یهودا آغاز و سازماندهی کرده
است، جایی که اخیراً یک دوره زبان ایتالیایی نیز در آن آغاز شده است. سفارت ایتالیا و مؤسسه فرهنگی ایتالیا اخیراً[ "" ] باعث ایجاد انجمن دوستان ایتالیا شد که متشکل از بیش از ۱۵۰۰۰ نفر است. در سال ۲۰۰۴، مذاکرات برای پروتکل جدید سه ساله (۲۰۰۴–۲۰۰۷) توافق دوجانبه در بخش فرهنگی از نوامبر ۱۹۷۱ لازم الاجرا شد. مؤسسه فرهنگی ایتالیا از سال ۱۹۶۰ در اسرائیل فعالیت می کند و دفتر اصلی آن در تل آویو و بخش جداگانه ای در حیفا دارد. زبان ایتالیایی در مراکز مختلف در سراسر کشور تدریس می شود. تعداد کل دانشجویانی که در مراکز تحت کنترل مستقیم مؤسسه فرهنگی ایتالیا در سال ۲۰۰۴ مشغول به تحصیل بودند، ۱۵۰۰ نفر بود که در ۱۵۰ دوره با ۳۰ معلم تدریس می شدند. اگر دوره های انجمن دانته آلیگیری را نیز در نظر بگیریم، این رقم به ۲۵۰۰ دانشجو می رسد. اخیراً، امکان معرفی آموزش زبان ایتالیایی در دبیرستان ها و مؤسسات دانشگاهی مختلف در اسرائیل با موفقیت مورد مذاکره قرار گرفته است. برای سال تحصیلی ۲۰۰۵–۲۰۰۶، مؤسسه فرهنگی ایتالیا در تل آویو سه دوره دانشگاهی فرهنگ و زبان ایتالیایی را در مرکز میان رشته ای هرتزلیا افتتاح کرد. زبان ایتالیایی در چهار دانشگاه ا
ز هفت دانشگاه اسرائیل تدریس می شود و دانشجویان اسرائیلی در دانشگاه های ایتالیا در رشته های پزشکی، حقوق، علوم، سیاست، معماری و هنر تحصیل می کنند. در ۲۵ اکتبر ۲۰۱۲، «بنیاد فرهنگ و هنر ایتالیا-اسرائیل» تأسیس شد تا ارزش ها و ایده های مشترک دو جامعه را ترویج دهد. دو کشور برای سال های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۳ برنامه همکاری دارند.
ریبولیتا (به معنای ) نوعی سوپ نان، پانادا، فرنی یا آش توسکانی است که با نان و سبزیجات، اغلب از باقی مانده غذاها، تهیه می شود. انواع مختلفی از آن وجود دارد، اما مواد تشکیل دهنده معمول آن شامل نان باقی مانده، لوبیا کانلینی، کلم پیچ لاکیناتو، کلم و سبزیجات ارزان قیمت مانند هویج، لوبیا، چغندر برگی، کرفس، سیب زمینی و پیاز است. این سوپ معمولاً در یک ظرف سفالی پخته می شود. ریبولیتا مانند بسیاری از غذاهای آشپزی توسکانی، ریشه دهقانی دارد. در ابتدا این سوپ با گرم کردن مجدد (یا دوباره جوشاندن) مینسترونه یا سوپ سبزیجات باقی مانده از روز قبل و با استفاده از نان بیات تهیه می شد. برخی منابع قدمت آن را به قرون وسطی نسبت می دهند، زمانی که خدمتکاران نان های خیس خورده از مهمانی های لردهای فئودالی را جمع آوری کرده و برای شام خود آنها را می جوشاندند. تاریخچه. این یک غذای فقرای معمولی با ریشه دهقانی است که نام آن از این واقعیت گرفته شده است که دهقانان مقدار زیادی از آن را می پختند (به خصوص در روزهای جمعه، زیرا غذایی برای روزه داران است) و سپس آن را در روزهای بعد دوباره می جوشاندند (از این رو " "ریبولیتا" " نامیده می شود). این غذا
اولین بار در سال ۱۹۱۰، در "کتاب «هنر آشپزی در ایتالیا»" نوشته آلبرتو کوگنه، ثبت شده است.
کلیسای باختاغکی (؛ Անիի Խաչուտի եկեղեցի, ս․ Գրիգոր, ճարտարապետական հուշարձան) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر آنی، استان قارص ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
پانادا یا پانادو نوعی سوپ نان است که در برخی از سبک های آشپزی اروپای غربی و اروپای جنوبی یافت می شود و از نان بیات پخته شده در آب یا مایعات دیگر تا زمانی که به صورت خمیر درآید، تشکیل شده است. در آشپزی بریتانیایی، ممکن است با شکر، مویز زانته، جوز هندی و غیره طعم دار شود. نوعی از پانادا غذای مورد علاقه نویسنده ، پرسی بیش شلی گیاهخوار بود. این غذا، غذایی سبک و مناسب برای افراد بیمار یا زنانی که تازه زایمان کرده، در نظر گرفته می شد. در آشپزی فرانسوی، اغلب با کره، شیر، خامه یا زرده تخم مرغ غنی می شود. در شمال شرقی ایتالیا، این غذا به عنوان یک وعده غذایی ارزان در مناطق فقیرنشین حومه شهر سرو می شود. ممکن است با تخم مرغ، آب گوشت گاو و پنیر رنده شده غنی شود. به طور سنتی، اغلب به عنوان یک وعده غذایی برای افراد مسن یا بیمار تهیه می شد. در آشپزی اسپانیایی، با جوشاندن نان در آب یا شیر و اضافه کردن طعم دهنده تهیه می گردد.
ایتالیا هنوز فلسطین را به عنوان یک کشور مستقل به رسمیت نشناخته است، بخشی به دلیل تمایل به انتظار برای نتیجه مذاکرات متوقف شده فعلی، و بخشی به این دلیل که اکثر کشورهای اتحادیه اروپا نیز آن را به رسمیت نمی شناسند. با این وجود، ایتالیا قاطعانه از ایجاد کشور فلسطین مطابق با چاره دوکشوری حمایت می کند. همچنین به تأمین مالی آنروا که به پناهندگان فلسطینی کمک می کند، کمک می کند. هر دو کشور بخشی از اتحادیه مدیترانه هستند. تاریخچه. اولین ارتباط بین ایتالیا و سازمان آزادی بخش فلسطین در دهه ۱۹۶۰ آغاز شد. دولت ایتالیا یکی از اولین دولت های غربی بود که با سازمان آزادیبخش فلسطین روابط برقرار کرد. از آن زمان، ایتالیا حامی قوی مردم فلسطین و حق تعیین سرنوشت آنها بوده است. روابط بین ایتالیا و فلسطین بر اساس همکاری های اقتصادی، گردشگری، امنیتی و آموزشی است. به عنوان مثال، ایتالیا به منظور کمک به ایجاد زیرساخت ها و ایجاد شغل، به تشکیلات خودگردان فلسطین کمک های توسعه ای ارائه می دهد. علاوه بر این، ایتالیا یک مقصد گردشگری مهم برای فلسطینی ها است و دو کشور برای بهبود امنیت در منطقه با هم همکاری کرده اند. در نهایت، ایتالیا بورسیه هایی
را نیز برای دانشجویان فلسطینی جهت تحصیل در دانشگاه های ایتالیا ارائه داده است. در سال ۲۰۱۳، انریکو لتا، نخست وزیر ایتالیا، به عنوان بخشی از یک سفر گسترده تر به خاورمیانه، از سرزمین های فلسطینی بازدید کرد؛ تحلیلگران، سفر لتا را تلاشی برای ارتقای صلح در منطقه و تقویت روابط بین ایتالیا و فلسطینیان دانستند. با این حال، دیگران خاطرنشان کردند که چگونه کابینه لتا همچنان به تلاش های خود برای تحکیم روابط با اسرائیل ادامه داد، در حالی که رویکردی محتاطانه در بحث های مختلف مربوط به درگیری فلسطین و اسرائیل، مطابق با کابینه های قبلی، حفظ کرد. در ۲۷ فوریه ۲۰۱۵، طرحی غیرالزام آور که از به رسمیت شناختن دولت فلسطین به محض دموکراتیک شدن آن حمایت می کرد، توسط نخست وزیر ماتئو رنتسی و حزب دموکرات ارائه شد و توسط مجلس نمایندگان مجلس ایتالیا با ۳۰۰ رأی موافق و ۴۵ رأی مخالف تصویب شد. همزمان، مجلس نمایندگان طرح دیگری را که توسط حزب راست میانه جدید و سایر احزاب ارائه شده بود، با ۲۳۷ رأی موافق و ۸۴ رأی مخالف تصویب کرد؛ این طرح خواستار «بازگشت به موقع به مذاکرات مستقیم بین اسرائیلی ها و فلسطینی ها» به منظور اجرای پیمان اسلو شد و به رسمی
ت شناختن فلسطین به عنوان یک دولت را منوط به «توافق سیاسی بین فتح و حماس [...] از طریق به رسمیت شناختن دولت اسرائیل و ترک خشونت» کرد. طرح سومی که صراحتاً خواستار به رسمیت شناختن کامل و رسمی کشور فلسطین بود و توسط چپ های اکولوژی و آزادی و جنبش پنج ستاره ارائه شده بود، توسط همان مجلس با ۵۶ رأی موافق و ۳۱۷ رأی مخالف رد شد. تا سال ۲۰۲۲، ایتالیا در مجموع ۱۴ میلیون یورو به آنروا، یک آژانس سازمان ملل متحد که از پناهندگان فلسطینی حمایت می کند، اهدا کرده است که هفت میلیون یورو از آن در خدمات اصلی این برنامه سرمایه گذاری شده است. در ژوئن ۲۰۲۳، دولت ایتالیا با اهدای یک میلیون یوروی دیگر از آنروا حمایت کرد. با این حال، پس از حملات ۷ اکتبر، دولت ایتالیا بودجه خود را به آنروا به حالت تعلیق درآورد. این تصمیم تا ۲۷ ژانویه ۲۰۲۴، زمانی که وزیر امور خارجه آنتونیو تاجانی علناً آن را تأیید کرد، پس از آنکه چندین کشور دیگر اتحادیه اروپا و بین المللی نیز تصمیم گرفتند به دلیل مجموعه ای از اتهامات مطرح شده توسط اسرائیل علیه آژانس، از جمله اینکه تعدادی از کارکنان آن در نوار غزه در حملات ۷ اکتبر دست داشته اند، موقتاً بودجه خود را متوقف ک
نند. در ۲۵ مه ۲۰۲۴، پس از دیدار تاجانی و محمد مصطفی، نخست وزیر فلسطین در کاخ فارنسینا در رم، نخست وزیر اعلام کرد که ایتالیا در بیانیه ای مطبوعاتی حمایت مالی خود از آنروا را از سر خواهد گرفت، البته به این شرط که «حتی یک پنی هم خطر حمایت از تروریسم را نداشته باشد». به گفته تاجانی، دولت ایتالیا یک بسته کمکی ۳۵ میلیون یورویی برای جمعیت فلسطین تصویب کرد که پنج مورد از آن به آنروا اختصاص داده خواهد شد، و ۳۰ میلیون یوروی باقی مانده به طرح غذا برای غزه، با همکاری فائو، برنامه جهانی غذا و هلال احمر اختصاص داده خواهد شد. در ۲۷ اکتبر ۲۰۲۳، ایتالیا از رأی دادن به قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل متحد که خواستار آتش بس فوری در جنگ غزه بود، خودداری کرد پیش از آنکه در ۱۲ دسامبر همان سال، همین موضع را در مورد قطعنامه مشابهی اتخاذ کند. با این حال، در ۲۵ ژانویه ۲۰۲۴، حزب دموکرات و دبیر آن، الی شلاین، پیشنهادی غیرالزام آور ارائه دادند که از دولت می خواست «از هر ابتکار عملی که با هدف درخواست آتش بس فوری بشردوستانه» در جنگ انجام می شود، حمایت کند؛ پس از افزودن چندین اصلاحیه و دو تماس تلفنی بین شلاین و نخست وزیر جورجا ملونی، این قطعن