Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مبینا حیدری (زاده ۸ مهر ۱۳۸۰ در کرج) کاراته کای ایرانی است. او مدال نقره ۶۸ کیلوگرم بانوان در بازی های همبستگی کشورهای اسلامی ۲۰۲۱ که در قونیه ترکیه برگزار شد را کسب نمود. وی همچنین موفق شد مدال برنز ۵۹ کیلوگرم دختران در بازی های المپیک تابستانی جوانان که در بوئنوس آیرس، آرژانتین برگزار شدو مدال نقره ۶۸ کیلوگرم دختران در مسابقات قهرمانی کاراته آسیا که به سال ۲۰۲۱ در آلماتی قزاقستان برگزار شد را کسب نماید.
مامره یا ممره () به یک مکان مذهبی باستانی اشاره دارد که در ابتدا بر روی یک درخت مقدس متمرکز شده بود که «از زمان های بسیار قدیم» در الخلیل در کنعان رشد می کرد. [۷] از داستان کتاب مقدس ابراهیم و سه بازدیدکننده شناخته شده است [پیدایش ۱۸:۱-۸]. درختی که زیر آن چادر زده بود به بلوط یا تربینت ممره معروف است. محققان امروزی سه مکان را در نزدیکی الخلیل شناسایی کرده اند که در دوره های مختلف تاریخی، متوالی به نام ممره شناخته می شوند: خربت نیمره (مکانی کمی کاوش شده در دوره ایرانی و هلنیستی)، رامات الخلیل (معروف ترین مکان) و خربت اس- سیبته. آخرین مورد حاوی یک درخت بلوط کهنسال بود که طبق سنت نسبتاً جدید به نام بلوط مامره شناخته می شد که در سال ۲۰۱۹ فرو ریخت و در محوطه یک صومعه ارتدکس روسی قرار دارد.
الدون راموس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کیپ ورد است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی ماریتیمو، باشگاه فوتبال اسپورتینگ، باشگاه فوتبال ریو آوه، باشگاه ورزشی ماریتیمو بی، و باشگاه فوتبال کوردوبا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کیپ ورد بازی کرده است.
بابانکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کیپ ورد است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی اشتوریل پرایا، باشگاه ورزشی اولیاننسه، باشگاه ورزشی پرایا، و باشگاه فوتبال اروکا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کیپ ورد بازی کرده است.
استوپیرا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کیپ ورد است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال فیرنسی، باشگاه فوتبال مول فهروار، باشگاه فوتبال دپورتیوو لا کرونیا، باشگاه ورزشی پرایا، و باشگاه فوتبال سانتا کلارا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کیپ ورد بازی کرده است.
فرگوس مک روک یکی از شخصیت های محوری داستان چرخه اولستر در اساطیر ایرلندی می باشد. نام او به معنای مرد و مردانگی است و در اساطیر ایرلند, او پهلوانی بزرگ بوده است. فرگوس در ابتدا در دربار کونچوبار مک نسا, شاه منطقه اولستر ایرلند, خدمت می کرد اما پس از ماجرای دیردره و خیانت کونچوبار دربار اولستر را ترک کرد و به نزد ملکه مدب و پادشاه ایلیل, فرمانروایان ایالت کوناکت ایرلند و دشمنان قدیمی کونچوبار رفت. اگرچه که مدب متأهل بود, رابطه عاشقانه با فرگوس داشت و در نهایت فرگوس به دستور ایلیل به قتل رسید. فرگوس به اشتهای جنسی بسیار مشهور بود و گفته می شود که هفت زن لازم بود تا او را ارضا کند. همچنین فرگوس به عنوان یک پهلوان, قدرت جسمانی زیادی داشت. او در یک وعده هفت گوزن, هفت گاو, هفت خوک و هفت خمره شراب را می خورد و شمشیری به قامت رنگین کمان داشت.
بوبیستا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کیپ ورد بازی کرده است.
در اقتصاد ترابری، روش ترابری یا روش حمل ونقل (به انگلیسی:Mode of transport) اصطلاحی است که برای تمایز بین راه های مختلف ترابری افراد یا کالاها استفاده می شود. روش های مختلف ترابری عبارتند از ترابری هوایی، آبی و زمینی که شامل ترابری ریلی، جاده ای و ترابری خارج از جاده می شود. حالت های دیگری از ترابری همانند ترابری خطوط لوله، ترابری کابلی، ترابری فضایی، ترابری با نیروی انسانی و ترابری با نیروی حیوانات نیز گاهی به عنوان روش خاص خود در نظر گرفته می شوند، اما هرگز در دسته های قبلی قرار نمی گیرند. به طور کلی ترابری برای جابجایی افراد، حیوانات و سایر کالاها از مکانی به مکان دیگر استفاده می شود. از سوی دیگر، وسایل ترابری به امکانات ترابری گفته می شود که برای حمل افراد یا محموله بر اساس حالت انتخابی (حیوان، وسیله نقلیه، ماشین، هواپیما، کشتی، کامیون، قطار و غیره) استفاده می شود. هر روش ترابری دارای یک راه حل بنیادی فنآورانه متفاوتی است و برخی از روش های ترابری نیاز به یک محیط جداگانه و ویژه دارند. هر حالت ترابری دارای زیرساخت، وسیله نقلیه، عاملان ترابری و عملیات تجاری خاص خود است.
لاتران () نام مشترک چندین ساختمان در رم است. این املاک زمانی متعلق به خانواده لاترانوس از امپراتوری روم بود. لاترانی ها اموال خود را توسط کنستانتین یکم از دست دادند که آنها را در سال ۳۱۱ به کلیسای کاتولیک داد.
زنان در موریتانی با مسائلی چون ختنه زنان، ازدواج کودکان، و چندهمسری درگیرند. جمعیت شناسی. تا ژوئیه ۲۰۱۶، جمعیت موریتانی ۳٬۶۷۷٬۲۹۳ نفر برآورد شده است. میانگین سنی زنان موریتانی ۲۱٫۴ سال است. امید به زندگی در بدو تولد ۶۵٫۴ سال است. تقریباً تمام جمعیت این کشور مسلمان هستند و جمعیت شهرنشین آن ۵۳٫۷ درصد است. تحصیلات. آموزش و پرورش در موریتانی به شدت تحت تأثیر سیستم آموزشی فرانسه بود. تحصیلات دختران هنوز کمتر از پسران ارزش گذاری می شود و نرخ باسوادی زنان (سن ۱۵ سال و بالاتر) کمتر از مردان است. در سال ۲۰۱۵، نرخ باسوادی زنان ۴۱٫۶ درصد و نرخ باسوادی مردان ۶۲٫۶ درصد بود. حقوق. کودک همسری. در سال ۲۰۱۷، نزدیک به ۳۷ درصد از دختران در موریتانی قبل از ۱۸ سالگی ازدواج کرده اند و ۱۴ درصد از دختران قبل از ۱۵ سالگی ازدواج می کنند. چند همسری. چند همسری در موریتانی قانونی است. مرد می تواند با چهار زن ازدواج کند، اما ابتدا باید رضایت همسر/زنان خود را جلب کند. چندهمسری در میان جمعیت موریتانی های آفریقایی-موریتانی و موریانی بربر رایج است و در میان جمعیت موری عرب کمتر دیده می شود. یک سازمان در سال ۲۰۰۷ گزارش داد که ۱۰٫۷٪ از زنان ۱۵ ت
ا ۴۹ ساله در خانواده ای چندهمسری هستند. ختنه. ختنه زنان در موریتانی رایج است. ۷۱ درصد از کل زنان ۱۵ تا ۴۹ ساله در سال ۲۰۰۱ تحت ختنه جنسی قرار گرفته بودند. یک مطالعه خوشه ای جمعیت شناختی در سال ۲۰۰۷ هیچ تغییری در میزان شیوع ختنه زنان در موریتانی پیدا نکرد. ختنه زنان نوع دوم شایع ترین است. حدود ۵۷ درصد از زنان موریتانی معتقدند که ختنه جنسی یک الزام مذهبی است.&lt;ref name="Female Genetic Mutilation/Cutting"&gt;Female Genital Mutilation/Cutting UNICEF, (ژوئیه ۲۰۱۳)&lt;/ref&gt; مردم موریتانی تقریباً همگی مسلمان هستند. میزان شیوع ختنه زنان بر حسب گروه های قومی متفاوت است که عبارت است از: موریتانی با منشورهای بین المللی مانند CEDAW و همچنین پروتکل ماپوتو آفریقا موافقت کرده است. فرمان شماره ۲۰۰۵–۰۱۵ در مورد حمایت از کودکان، ختنه زنان را محدود می کند. تغذیه اجباری. عمل لبلوح در موریتانی، صحرای غربی و جنوب مراکش بسیار رایج است. آمار موجود حاکی از آن است که دختران موریتانیایی که تحت فرایند لبلوح قرار می گیرند، چهار برابر بیشتر از یک مرد بالغ بدنساز که به طور متوسط روزانه ۴٬۰۰۰ کالری مصرف می کند، کالری دریافت می کنند. در
ماه هایی که فرایند لبلوح انجام می شود، کودک یا دختر جوانی که چاق می شود به طور متوسط روزانه ۱۴٬۰۰۰ تا ۱۶٬۰۰۰ کالری مصرف می کند، در حالی که رژیم غذایی توصیه شده برای یک دختر ۱۲ سالهٔ سالم تنها ۱٬۵۰۰ کالری است. زنان مسن تری که «چاق کننده ها» نامیده می شوند، دختران جوان را مجبور می کنند تا مقادیر زیادی غذا و مایعات مصرف کنند، در صورت نخوردن و ننوشیدن، آنها را کتک می زنند. یکی از راه های ایجاد درد این است که یک اندام را بین دو چوب فشار دهید. یک کودک شش ساله معمولاً ممکن است مجبور شود شیر شتر و هر روز دو کیلو ارزن کوبیده مخلوط با دو فنجان کره بخورند. اگرچه این عمل توهین آمیز است، اما مادران ادعا می کنند هیچ راه دیگری برای تضمین آینده خوبی برای فرزندانشان وجود ندارد. این رویه به قرن یازدهم بازمی گردد و گزارش شده است که پس از اشغال موریتانی توسط نظامیان در سال ۲۰۰۸، بازگشت قابل توجهی به موریتانی داشته است. "لبلوح" به خصوص در مناطق روستایی رایج است و ریشه در سنت طوارق دارد، برای افزایش شانس ازدواج در جامعه ای که حجم بالای بدن نشانه ثروت بود، استفاده می شود. برده داری. زنانی که از نسل بردگان هستند در موریتانی سختی قا
بل توجهی را تجربه می کنند. در سال ۱۹۰۵، پایان برده داری در موریتانی توسط دولت استعماری فرانسه اعلام شد، اما وسعت موریتانی عمدتاً موفقیت های بسیار کمی را به این قانون داد. در سال ۱۹۸۱، موریتانی آخرین کشور در جهان بود که با فرمان ریاست جمهوری برده داری را لغو کرد. با این حال، هیچ قانون کیفری برای اجرای این ممنوعیت تصویب نشد. در سال ۲۰۰۷، و تحت فشار بین المللی، دولت قانونی را تصویب کرد که بر اساس آن برده داران می توانند تحت پیگرد قانونی قرار گیرند.
زنان در لیبی () به نقش و جایگاه زنان در کشور لیبی می پردازد. تاریخچه. انقلاب ۱۹۶۹. نقش و جایگاه زنان پس از تغییر حاکمیت در لیبی به موضوع بحث ها و اقدامات قانونی زیادی تبدیل شده بود، همان طور که در بسیاری از کشورهای جهان عرب چنین شده است. برخی از ناظران پیشنهاد کردند که رژیم تلاش هایی برای رهایی زنان انجام داده است، زیرا زنان را به عنوان یک منبع اساسی کار در اقتصادی که به طور مزمن برای کارگران گرسنه است می نگرد. آنها همچنین فرض کردند که دولت علاقه مند به گسترش پایگاه سیاسی خود است، به این امید که با حمایت از حقوق زنان مورد لطف قرار گیرد. از زمان استقلال، رهبران لیبی متعهد به بهبود وضعیت زنان بوده اند. مرکزیت انقلاب ۱۹۶۹، توانمندسازی زنان و حذف جایگاه فرودست بود. در دهه ۱۹۷۰، آزادی زنان تا حد زیادی به سن آنان بستگی داشت. زنان شهری زیر سی و پنج سال، حجاب سنتی را کنار گذاشته و احتمالاً لباس های سبک غربی می پوشند. سنین بین سی و پنج تا چهل و پنج سال به طور فزاینده ای آماده بودند تا چنین تغییری را در نظر بگیرند، اما زنان بالای چهل و پنج سال به نظر می رسید که تمایلی به کنار گذاشتن حجاب و پوشش مرسوم خود ندارند. یک دهه
بعد، حجاب در میان زنان شهری غیر معمول بود. در این دوران، زنان نیز به طور فزاینده ای دیده می شدند که بدون شوهر یا همراهان مرد محرم در حال رانندگی، خرید یا مسافرت بودند. انقلاب ۱۷ فوریه. پس از انقلاب ۱۷ فوریه در لیبی، زنان در لیبی از حضور بسیار بیشتری در زندگی عمومی و حکومت برخوردار بودند. در اولین انتخابات آزاد پس از سرنگونی حکومت لیبی تحت حمایت ناتو که طی آن معمر قذافی کشته شد، سی و سه زن برای حضور در کنگره ملی لیبی انتخاب شدند. حق رای. از سال ۱۹۶۴، زنان لیبیایی حق رای و مشارکت در امور سیاسی داشتند. سیاست. از آن زمان، دولت زنان را به شرکت در انتخابات و نهادهای سیاسی ملی تشویق کرده است، اما در سال ۱۹۸۷ تنها یک زن به عنوان دستیار وزیر اطلاعات و فرهنگ تا کابینه ملی پیش رفت. از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۴ فاطمه عبدالحافظ مختار وزیر آموزش و پرورش بود. سلما احمد راشد، از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۴، به عنوان دستیار دبیر زنان و سپس دبیر دبیرخانه عمومی کنگره عمومی خلق برای امور زنان از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۵، و در نهایت در سال ۱۹۹۶ سفیر جامعه ملل عرب شد. از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۸، توریا رمضان ابوتبریکه، نورا هان رمضان ابوسفریان از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰، شلما
چابون عبدالجبار و امل نوری عبدالله الصفار از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۸ به عنوان دبیر دبیرخانه عمومی کنگره عمومی امور زنان خدمت کردند. از ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ زنانی که به عنوان دبیر دبیرخانه عمومی کنگره عمومی خلق برای امور اجتماعی فعالیت می کنند، شلما شابون عبدالجبار و عبدالعلیم الشلووی هستند، در حالی که از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ فوزیه بشیر الشلبابی به عنوان دبیر اطلاعات، فرهنگ حضور داشته است. هدی فتحی بن عامر در سال ۲۰۰۹ به عنوان دبیر امور کمیته های مردمی خدمت کرد و همچنین به عنوان رئیس پارلمان انتقالی عرب حضور داشت. سلما شعبان عبدالجبار به عنوان منشی امور زنان در سال ۲۰۰۹ فعالیت خود را آغاز کرد در مارس ۲۰۲۱، نجلا المنگوش به عنوان وزیر امور خارجه منصوب شد. تشکل ها. زنان توانستند انجمن های خود را تشکیل دهند. اولین تشکل زنان در سال ۱۹۵۵ در بنغازی بود. در سال ۱۹۷۰، چندین سازمان فمینیستی در اتحادیه عمومی زنان ادغام شدند که در سال ۱۹۷۷ به فدراسیون زنان جماهیریا تبدیل شد. یکی از رئیس های اولیه اتحادیه عمومی زنان، نویسنده و مجری برنامه، خدیجه جهامی بود. بر اساس بند ۵ اعلامیه قانون اساسی ۱۱ دسامبر ۱۹۶۹، زنان قبلاً طبق قانون با مردان موقعی
ت برابری داشتند. پس از آن، جنبش زنان در زمینه هایی مانند آموزش بزرگسالان و بهداشت فعال بوده است. کار و رفاه. زنان همچنین در زمینه اشتغال در خارج از خانه به دستاوردهای بزرگی دست یافته بودند، که نتیجه دسترسی بهتر به آموزش و پذیرش افزایش شغل زنان است. دولت نیروی محرک اصلی این پدیده نبود. به عنوان مثال، برنامه توسعه ۱۹۷۶–۱۹۸۰ خواستار استخدام تعداد بیشتری از زنان در حوزه هایی بود که برای کار زنان مناسب است، اما شناسایی افراد در مورد اینکه چه شغلی برای زنان مناسب است همچنان توسط سنت محدود شده بود. بر اساس سرشماری سال ۱۹۷۳، نرخ مشارکت برای زنان، درصد کل زنانی که در فعالیت اقتصادی فعالیت می کنند حدود ۳ درصد در مقایسه با ۳۷ درصد برای مردان بود که به طور قابل توجهی کمتر از سایر کشورهای غربی و در اکثر کشورهای عربی خاورمیانه بود. تحصیلات. در زمان پادشاه ادریس و در طول دهه آخر حکومت او، تعداد زنانی که در آموزش ابتدایی ثبت نام کرده بودند تنها بین ۱۱ تا ۱۹ درصد بود. بر اساس ماده ۱۴ اعلامیه قانون اساسی لیبی در سال ۱۹۶۹، آموزش به عنوان یک حق شناخته شد و تا سال ۱۹۹۰ این رقم به ۴۸ درصد رسید. ثبت نام در آموزش عالی در سال ۱۹۶۶ به
۸ درصد رسید، اما در سال ۱۹۹۶ این رقم به ۴۳ درصد رسید که برابر با مردان بود. تا سال ۲۰۰۱، ۱۶ درصد از زنان دارای مدرک دانشگاهی یا بالاتر، و ۴۸ درصد دارای گواهینامه دبیرستان بودند که در آن منعی برای انتخاب رشته تحصیلی وجود نداشت.
«خبرِ فوری» (انگلیسی: Breaking News) آهنگی است که توسط مایکل جکسون هنرمند آمریکایی ضبط شده است. گفته می شود که این آهنگ توسط جکسون، ادی کاسیو و جیمز پورت نوشته و توسط تدی رایلی، کاسیو و جکسون تهیه شده است و در آلبوم پس از مرگ او، "مایکل" گنجانده شده است. پس زمینه. گفته می شود «خبرِ فوری» توسط جکسون، ادی کاسیو و جیمز پورت نوشته شده و تدی رایلی، کاسیو و جکسون تهیه کنندگان آن هستند. این آهنگ توسط سونی میوزیک انترتیمنت برای پیش از اعلام آلبوم "مایکل" منتشر شد.
"زنان در لتونی" () به همه زنانی گفته می شود که در جامعه کشور لتونی زندگی می کنند. موقعیت اجتماعی و حقوقی زنان در جامعه لتونی تحت تأثیر تاریخ، موقعیت ژئوپلیتیکی و فرهنگ آن قرار گرفته است. لتونی، اگرچه کشور کوچکی با جمعیت کمتر از ۲ میلیون نفر است، اما یک کشور چند قومیتی است، و بنابراین تجربیات زنان لتونی ممکن است بین گروه های مختلف متفاوت باشد. تاریخچه. وضعیت زنان در لتونی در طول تاریخ دستخوش تغییرات بسیاری شده است، به ویژه به این دلیل که سرزمین های آن کانون مکرر درگیری و تسخیر بین حداقل چهار قدرت بزرگ بود که عبارتند از: در قرن بیستم، لتونی بخشی از اتحاد جماهیر شوروی بود، سپس در دهه ۱۹۹۰ دچار یک دوره آشفتگی اجتماعی و اقتصادی شد و پس از آن در سال ۲۰۰۴ به اتحادیه اروپا پیوست. قبل از قرن نوزدهم، زنان از فرآیندهای سیاسی کنار گذاشته شده بودند، از حقوق مالکیت برخوردار نبودند و از آنها انتظار می رفت که امور خانه را اداره کنند. پس از اعلام استقلال لتونی در سال ۱۹۱۸، به زنان لتونی حق رای داده شد دهه های گذشته این کشور شاهد تغییر تدریجی موقعیت و نقش زنان بوده است. لتونی استقلال خود را از اتحاد جماهیر شوروی بازیافت و به س
ازمان های بین دولتی مانند اتحادیه اروپا پیوست که برابری هر دو جنس را ترویج می کنند. لتونی اولین کشوری در میان کشورهای بلوک شرق سابق بود که دارای یک رئیس دولت زن، یعنی وایرا ویجه فرایبرگا بود. لتونی همچنین یک نخست وزیر زن به نام لایمدوتا استراویوما داشت. شاخص برابری جنسیتی اروپا نشان می دهد که لتونی همچنان پایین تر از میانگین اتحادیه اروپا در زمینه مسائل برابری جنسیتی قرار دارد و از میان ۲۸ کشور عضو در رتبه هجدهم قرار دارد. اگرچه زنان بیش از نیمی از جمعیت کنونی لتونی را تشکیل می دهند، ولی همچنان در سیاست کمتر حضور دارند، دستمزد کمتری را در مقایسه با همتایان مرد خود تجربه می کنند و از آنان انتظار می رود که نقش جنسیتی سنتی را ایفا کنند. بر این اساس، پیشرفت اخیر، تلاش زنان برای یافتن تعادل بین کار و زندگی بوده است. مفهوم برابری جنسیتی در لتونی نسبتاً جدید است. در دهه گذشته، همزمان با جنبش های فمینیسم در سراسر جهان، لتونی شاهد ظهور تدریجی جنبش زنان خود بوده است. قبل از استقلال. تحقیقات قوم نگاری و مطالعات قوانین رایج منطقه، از جمله لاتگالیان و کورونیان، به این نتیجه می رسد که از قرن هفتم تا سیزدهم، زنان در لتونی ه
یچ حق مالکیت یا حق رأی نداشتند. به ازای حقوق ارث، تنها پسران قادر به تصاحب مالکیت زمین بودند. این امر جایگاه اجتماعی و نقش زنان را در جامعه دیکته می کرد. فقط اموال منقول مانند مهریه به صورت پول، اثاثیه و لباس به دختران قابل وصیت بود. سرپرست زنان معمولاً پدر، برادر یا شوهر، به جای زن، مسئولیت ها و حقوق عمومی مربوط به این اموال را بر عهده می گرفت. در سه گورستان پیش از مسیحیت در سالاسپیلس، موارد باستان شناسی موقعیت اجتماعی برتر مردان را در جامعه نشان می دهد. در هر سه این گورستان، مردها بیشتر از زنان سوزانده شده بودند. سوزاندن جسد کاری خسته کننده و کار فشرده بود؛ بنابراین، پیشنهاد شده است که زنان با موقعیت اجتماعی بالا سوزانده می شدند، در حالی که سوزاندن مردان نسبتاً بالاتر را می توان توسط مردانی که در درگیری های مختلف و جنگ داخلی لیوونی شرکت می کنند توضیح داد. علاوه بر این، زنان اغلب در گورستان ها دفن نمی شدند، زیرا در جریان یورش های مکرر به اسارت گرفته می شدند. نبش قبرها نشان می دهد که زنان، تا قرن نوزدهم در لتونی، در مقایسه با مردان طول عمر بسیار کوتاه تری داشتند. این را می توان با مسائل ناشی از تولید مثل پی د
ر پی و تغذیه ناکافی توضیح داد که همتایان مرد آنها تجربه نکردند، زیرا موقعیت اجتماعی آنها به عنوان سرباز اولویت منابع غذایی و پزشکی را برای آنها به ارمغان می آورد. زایمان خطرات و عوارض بسیاری به همراه داشت، زیرا کمک های پزشکی محدود بوده و زنان مسن به عنوان ماما عمل می کردند و در صورت دسترسی حمام بهداشتی ترین مکان برای زایمان بود. پریشانی مداوم ناشی از بارداری، زایمان و شیردهی و در نهایت، همه این عوامل باعث کاهش سیستم ایمنی و ناتوانی در مبارزه با عفونت ها می شود. از قرن نوزدهم، بهبود در استانداردهای زندگی، آموزش و مراقبت های بهداشتی به طور قابل توجهی باعث افزایش امید به زندگی زنان شد. مدرسه ویژه دختران که به زبان روسی یا آلمانی تدریس می کردند در قرن نوزدهم تأسیس شد. اما دستیابی به تحصیلات از با پیشینه دهقانی هنوز دشوار بود. پوشاک و ظاهر. لباس سنتی و محلی مردم نقشی نمادین و مهمی در جامعه لتونی داشته و دارد، حفظ میراث فرهنگی ملی، باعث ایجاد حس هویت واحد در بین لتونی ها شده است. تنوع در لباس های محلی موقعیت اجتماعی را نشان می دهد و همچنین تنوع مناطق لتونی و سنت های آن را با تنوع در رنگ و طرح نشان می دهد. زنان پیرا
هن های کتان و دامن های بلند و همچنین "شرورهای" پشمی (شال) و کت هایی با طول های مختلف می پوشیدند. در طول دوره قرن هفتم تا سیزدهم، که به دوره لباس باستانی معروف است، جواهرات برنزی در بین زنان بسیار محبوب بود که از مسیرهای تجاری شمال و شرق اروپا و همچنین خاورمیانه به دست آمده است. بیشتر لباس هایی که زنان می پوشیدند از منابع محلی تهیه و تولید می شدند. لباس ها با استفاده از پارچه های کتانی و پشمی ساخته می شدند. در اواخر قرن نوزدهم، اولین داده های انسان شناختی نظام یافته در مورد چهل زن لتونی در سنین ۱۷ تا ۶۰ سال توسط اتو وبر (الهیات شناس) جمع آوری شد. او با انجام تحقیقات خود در منطقه "کورزمه" (کورلند)، بیان کرد که زنان لتونی دارای پوست روشن و موهای قهوه ای روشن یا روشن هستند که صاف یا کمی موج دار هستند، موهای قهوه ای تیره تقریباً نادر است. رنگ چشم زنان لتونی آبی، خاکستری یا ترکیبی از هر دو است و چشمان قهوه ای به ندرت دیده می شود. صورت بیضی شکل با بینی صاف و دهان با اندازه متوسط، با دندان های صاف است. قد زنان لتونیایی متوسط تا قد بلند، با اندامی متناسب است. طبق مشاهدات وبر، زنان لتونی معمولاً اضافه وزن ندارند. این م
طالعه توسط روایت های مختلفی از مسافرانی که از طریق لتونی می گذرند، از جمله در اثر «روسیه زیبا» در سال ۱۸۷۸ پشتیبانی شده است. دوران استقلال. پس از استقلال لتونی در سال ۱۹۱۸، زنان لتونی از نظر سیاسی با مردان برابر شدند و می توانستند در انتخابات مجلس قانون اساسی شرکت کنند. از سال ۱۹۱۷ به بعد، زنان نیز می توانستند به عنوان دانشجوی تمام وقت در دانشگاه ها پذیرفته شوند. مطالعاتی که بیشتر انتخاب می شد در علوم و پزشکی بود. این در تضاد با حقوق زنان لتونیایی تحت حاکمیت امپراتوری روسیه است. انگیزه اصلی زنان برای انتخاب شدن در مجلس، تصویب قانونی بود که بر اساس قانون مدنی و کار، حقوق مساوی اعطا می کرد. در اولین مجلس مشروطه، از ۱۵۰ نماینده منتخب، ۵ نفر زن بودند. با این حال، این تعداد در انتخابات ۱۹۲۲ اولین "سایما" کاهش یافت و تنها در سال ۱۹۳۱ بود که اولین نماینده زن، برتا پیپینا، به مجلس راه یافت"." برتا پیپینا در دوران حضورش در پارلمان از حقوق زنان حمایت می کرد. پس از شوروی. مانند سایر کشورهای کمونیستی سابق، دوره گذار تحت سلطه بی ثباتی اجتماعی-اقتصادی و سختی شدید بود. با احیای استقلال لتونی، زنان بار دیگر مطابق با نقش های
جنسیتی معمولی دیده شدند. زنان در روند بیداری ملی لتونی فعال بودند اما اکنون شاهد قهقرایی در جایگاه و حقوق زنان بودند. در طول جنبش استقلال، چندین زن برجسته مانند سارمیت جلرت، ساندرا کالنیته و روتا مارجاشا نقش های بارزی در حمایت از استقلال بر عهده گرفتند. زنان علیه استقلال از اتحاد جماهیر شوروی نیز به شهرت رسیدند، مانند تاتیانا ژدانوکا که یکی از رهبران جبهه بین المللی کارگران لتونی شد. با این حال، در دوران نهضت استقلال، مسائل زنان دغدغه اصلی نبود. به گفته ایرینا نوویکووا، زنان در عرصه سیاسی قدرت نداشتند، و بنابراین، سختی های بیشتری را نسبت به مردان تجربه کردند، برای تأمین حقوق کافی تلاش کردند و در زندگی عمومی و خصوصی سختی های زیادی را تجربه کردند. قاچاق زنان و فحشا در نتیجه افت استانداردهای زندگی به یک موضوع اصلی تبدیل شد. فقدان مقررات و قوانین منجر به گسترش صنعت سکس لتونی شد. قاچاق انسان در لتونی نیز معمولاً شامل زنانی است که به اروپای غربی قاچاق می شوند. خشونت. خشونت علیه زنان همچنان یک مشکل جدی در لتونی است، این کشور دارای نرخ بسیار بالایی از قتل زنان است.
زنان در قزاقستان () در جامعه تحت تأثیر عوامل مختلفی از جمله سنت ها و آداب و رسوم محلی، دهه ها حکومت شوروی، تغییرات سریع اجتماعی و اقتصادی و بی ثباتی پس از استقلال، و ارزش های نوظهور غربی هستند. تاریخچه. قزاقستان پس از بیش از ۷۰ سال عضویت در اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ استقلال خود را به دست آورد. پس از استقلال، اقتصاد قزاقستان که در یک دوره گذار قرار داشت، به ویژه در دهه ۱۹۹۰، کاهش شدید و بی ثباتی را تجربه کرد. تا سال ۱۹۹۵ تولید ناخالص داخلی واقعی به ۶۱٫۴ درصد از سطح سال ۱۹۹۰ خود کاهش یافت که منجر به فرار مغزها نیز شد. این وضعیت رکود اقتصادی، همراه با دیدگاه های سنت گرای در حال ظهور در مورد نقش زنان در جامعه، تأثیر منفی بر زنان گذاشته است. با این وجود، دهه ۱۹۹۰ برای زنان نیز نکات مثبتی مانند پیوستن به کنوانسیون رفع همه اشکال تبعیض علیه زنان در سال ۱۹۹۸ داشت. قزاقستان پس از استقلال خود، سیستم آموزشی کاملاً توسعه یافته را به ارث برد، اما در دوره گذار، اندکی پس از سقوط اتحاد جماهیر شوروی، بخش آموزش متحمل خسارات جدی شد، به طور مداوم با کمبود بودجه روبه رو شد و مدارس به ویژه در روستاها تعطیل شدند. با این حال، ام
روزه نرخ باسوادی زنان در قزاقستان با ۹۹٫۸ درصد، مشابه مردان یکی از بالاترین ها در جهان است. مفهوم سیاست جمعیتی دولتی جمهوری قزاقستان در سال ۲۰۰۰ تصویب شد که مشکلات جمعیتی را با مسائل امنیت ملی در اولویت قرار داد. این شرایط اجازه داد تا به مسائل افزایش جمعیت و حقوق زنان مطابق با مدل سیاسی بلندمدت «استراتژی ۲۰۵۰ قزاقستان» رسیدگی شود. بهداشت و سلامت. نرخ مرگ و میر مادران در قزاقستان براساس تخمین های سال ۲۰۱۵ حدود ۱۲ مرگ از ۱۰۰۰۰۰ زایمان و تولد نوزاد است. نرخ باروری کل ۲٫۳۱ فرزند متولد برای هر زن در سال ۲۰۱۵ بوده است که کمی بالاتر از نرخ جایگزینی و مرگ و میر است. میزان پیشگیری از بارداری در سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۱ حدود ۵۱ درصد بوده است. ازدواج اجباری و عروس ربایی. ازدواج اجباری و عروس ربایی از مشکلاتی است که زنان و دختران در قزاقستان با آن مواجه هستند، اگرچه گستردگی دقیق آنها مشخص نیست. در قزاقستان، عروس ربایی ("alyp qashu") به ترتیب به ربودن بدون توافق یا توافقی تقسیم می شود. انگیزه برخی آدم ربایان این است که از پرداخت شیربها خودداری کنند. قاچاق جنسی. زنان و دختران خارجی در قزاقستان قربانی قاچاق جنسی شده اند. آنها در ف
احشه خانه ها، هتل ها، خانه ها و مکان های دیگر در سراسر کشور مورد تجاوز قرار می گیرند و از نظر جسمی و روانی آسیب می بینند. حقوق زنان. دولت برنامه استراتژی ۲۰۰۶–۲۰۱۶ خود برای برابری جنسیتی در قزاقستان را به سازمان ملل ارائه داد. در سال ۲۰۰۹ قزاقستان قانونی در مورد پیشگیری از خشونت خانگی را معرفی کرد. این قانون تدابیر جامعی را برای جلوگیری از هر گونه خشونت علیه زنان ارائه می کند. روز جهانی زن تعطیلی رسمی و دولتی در قزاقستان است. به گزارش بنیاد و مؤسسه تحقیقاتی فردریش ابرت، ۸۴٫۸ درصد از جوانان فکر می کنند زنان در قزاقستان از حقوق کافی برخوردار هستند. در گزارشی که در سال ۲۰۱۶ توسط سازمان غیرانتفاعی «"کودکان را محافظت کن"» ("Save the Children") انجام شد، قزاقستان در رده ۳۰ از ۱۴۴ کشور در برابری جنسیتی قرار گرفت. این رتبه بندی قزاقستان را بالاتر از کشورهایی مانند ایالات متحده و ژاپن قرار می دهد. قزاقستان در فهرست ۲۰۱۷ برابری جنسیتی مجمع جهانی اقتصاد از بین ۱۴۴ کشور در رتبه ۵۱ قرار گرفت. سیاست. زنان به طور فزاینده ای در مناصب بلندپایه سیاسی و دولتی قرار دارند. در دسامبر ۲۰۰۹ قزاقستان قانونی در مورد تضمین های دولتی حق
وق برابر و فرصت های برابر برای مردان و زنان را تصویب کرد که دسترسی برابر زنان و مردان به خدمات دولتی را تصریح می کند. ۲۸ زن از ۱۵۴ کرسی در پارلمان قزاقستان حضور دارند و زنان ۲۵٫۲ درصد از مجلس سفلی پارلمان را تشکیل می دهند. تا مارس ۲۰۱۷، سهم زنان در مجلس سفلی ۲۷ درصد بود که ۱۰ درصد بیشتر از ده سال قبل بوده است. دانیا اسپایوا () به عنوان اولین نامزد زن ریاست جمهوری قزاقستان در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۹ شرکت کرد. اسپایوا به عنوان نماینده مجلس ماژیلیس از حزب دموکراتیک آک ژول نامزد شد و یکی از هفت نامزد بود. زنان ۲۲ درصد از نمایندگان مجلس محلی و ۴۷ درصد از مقامات بخش قضایی را تشکیل می دهند. قبل از انتخابات مجلس ۲۰۲۱، زنان ۲۲ درصد از پارلمان قزاقستان را تشکیل می دادند. در پایان سال ۲۰۲۰، قزاقستان سهمیه ۳۰ درصدی را برای افزایش نمایندگی زنان و جوانان در میان نامزدهای پارلمان و نمایندگان در همه سطوح معرفی کرد. انتظار می رود این ابتکار نمایندگی زنان در دولت را افزایش دهد و حمایت از حقوق زنان را ارتقا دهد. نیروی نظامی. اجرای قانون و مشاغل نظامی برای زنان رشته های غیر سنتی محسوب می شود. تخمین زده می شود که بین ۶ تا ۱۲ د