Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تئاتر سدهٔ بیستم، دورانی از دگرگونی های شگرف در فرهنگ تئاتری را به تصویر می کشد که عمدتاً در اروپا و آمریکای شمالی روی داد. در این دوره، چالش های گسترده ای علیه اصول دیرپای بازنمایی تئاتری پدید آمد و به شکل گیری گونه های نوینی از هنر نمایش انجامید؛ از جمله مدرنیسم، اکسپرسیونیسم، امپرسیونیسم، تئاتر سیاسی و دیگر اشکال تئاتر تجربی. در کنار این تحولات، شیوه های تثبیت شده ای همچون ناتورالیسم و رئالیسم نیز به مسیر تکاملی خود ادامه دادند. در طول این سده، اعتبار هنری تئاتر ــ که در سراسر قرن نوزدهم به تمسخر گرفته می شد ــ بار دیگر ارتقا یافت. با این حال، رشد رسانه های دیگر، به ویژه سینما، موجب شد جایگاه این هنر در گسترهٔ فرهنگ عمومی کمرنگ تر شود. در پرتو این دگرگونی، هنرمندان عرصهٔ تئاتر ناگزیر شدند تا راه های تازه ای برای تعامل با جامعه بیابند. پاسخ های گوناگونی که به این چالش داده شد، تحولاتی را رقم زد که تاریخ مدرن این هنر را شکل می دهد. پیشرفت های نظری در حوزه هایی مانند نظریه جنسیت و فلسفه پست مدرن، موضوعات تازه ای برای کاوش در عرصه تئاتر شناسایی و خلق کرد. این اجراها که گاه صراحتاً فراتئاتری بودند، با هدف مواجه
ه مستقیم با دریافت ها و پیش فرض های تماشاگران طراحی می شدند تا پرسش هایی اساسی درباره جامعه معاصر برانگیزند.این نمایش های چالش برانگیز و اثرگذار، از ویژگی های برجستهٔ تئاتر در دو دههٔ پایانی سدهٔ بیستم به شمار می رفتند. اگرچه تحولات تئاتر در آغاز این قرن عمدتاً در اروپا و آمریکای شمالی رخ داد، اما در پنجاه سال پس از آن، شاهد اقبال گسترده به فرم های غیرغربی نمایش بودیم. تحت تأثیر فروپاشی امپراتوری ها و تداوم توسعهٔ نظریهٔ پسااستعماری، بسیاری از هنرمندان جدید با بهره گیری از عناصر فرهنگ ها و جوامع بومی خود، به خلق تئاتری چندصدایی و متنوع دست زدند. رئالیسم. رئالیسم بر این تلاش متمرکز است که موضوعات را به شکلی صادقانه و بدون هیچ گونه تصنع به تصویر بکشد، و این کار را با پرهیز از قراردادهای هنری مصنوعی یا عناصر نامعقول، عجیب و ماوراءالطبیعه انجام می دهد. برای بسیاری از هنرمندان تئاتر در طول این قرن، رئالیسم وسیله ای بود تا توجهات را به مشکلات اجتماعی و روانی زندگی روزمره معطوف کند. تحت تأثیر اندیشه های زیگموند فروید، چارلز داروین و دیگران، بسیاری از هنرمندان به رویکردی روان شناختی در تئاتر روی آوردند که بر ابعاد در
ونی شخصیت های روی صحنه تأکید می کرد. این تحول هم در سبک های بازیگری، هم در نمایشنامه نویسی و هم در طراحی صحنه تجلی یافت. رئالیسم که با آثار نمایشنامه نویسان روسی مانند ایوان تورگنیف، آلکساندر آستروفسکی و لئو تولستوی آغاز شد و با امیل زولا در فرانسه و هنریک ایبسن در نروژ در اواخر قرن نوزدهم ادامه یافت، به جریان مسلط در فرهنگ تئاتری قرن بیستم در بریتانیا و آمریکای شمالی تبدیل شد. روسیه. در روسیه، جنبش به سوی رئالیسم زودتر از هر جای دیگر جهان آغاز شد. کنستانتین استانیسلاوسکی و ولادیمیر نِمیروویچ-دانچنکو، با الهام از پیشگامان پیشین، در سال ۱۸۹۸ تئاتر هنری مسکو را بنیان نهادند و کوشیدند تئاتر روسیه را که در سیطرهٔ ملودرام بود، به عرصه ای بدل کنند که هنر والا را در دسترس عموم قرار دهد. شاید مهم ترین دیدار تئاتری قرن بیستم هنگامی رقم خورد که این دو به مدت ۱۸ ساعت حماسی - از ساعت ۲ بعدازظهر تا ۸ صبح روز بعد - گرد هم آمدند و بنیان یکی از تأثیرگذارترین گروه های تئاتری سده را بنا نهادند. آن ها با ترکیب هنرجویان کلاس های نِمیروویچ در مدرسه فیلارمونیک و گروه آماتور «انجمن هنر و ادبیات» استانیسلاوسکی، همراه با بازیگران حرف
ه ای دیگر، شرکتی حرفه ای با روحیه ای جمع گرا پدید آوردند که فعالانه از خودنمایی فردی جلوگیری می کرد. حاصل کار، تئاتری واقع گرا با شهرتی جهانی بود که بلیط های آن قیمتی مردمی داشت و با زیبایی شناسی یکپارچه اش، تکنیک های «گروه ماینینگن» و نوآوری های «تئاتر آزاد» آندره آنتوان (که استانیسلاوسکی در سفرهای پاریس دیده بود) را درهم می آمیخت. در ۲۹ دسامبر ۱۸۹۸، تئاتر هنری مسکو نمایش مرغ دریایی اثر آنتون چخوف را روی صحنه برد، با بازی کنستانتین استانیسلاوسکی در نقش تریگورین و وسولد مه یرهولد در نقش ترپلف. این رویداد که «یکی از بزرگترین وقایع تاریخ تئاتر روسیه و از مهم ترین تحولات درام جهانی» به شمار می آید، با استقبال بی نظیری مواجه شد. نِمیروویچ-دانچنکو توصیف کرد که چگونه پس از سکوتی طولانی، کف زدن تماشاگران همچون سیل از سدها گسست و اجرا با تحسین یکپارچهٔ مطبوعات روبه رو شد. تحلیلگران بعدی، موفقیت این تولید را مرهون سه عامل دانسته اند: ۱. وفاداری به بازنمایی ظریف زندگی روزمره ۲. اجرای جمعی و صمیمانهٔ بازیگران ۳. هم نوایی فضای یأس و تردید نمایش با وضعیت روانی روشنفکران روس در آن دوره.[۶] در سال های نخست فعالیت این گروه،
اجراهای دیگری از آثار ایبسن، شکسپیر و نیز نمایش های چخوف از جمله «دایی وانیا»، «باغ آلبالو» و «سه خواهر» با استقبال چشمگیری روبه رو شدند.
انجمن همتِ خواتین یکی از نخستین تشکل های زنان در ایران بود که در دورهٔ قاجار و هم زمان با جنبش مشروطه تأسیس شد. این انجمن با هدف ارتقاء آگاهی، آموزش، و مشارکت اجتماعی زنان، نقشی مهم در تاریخ جنبش زنان ایران ایفا کرد. پیشینه. با آغاز سلطنت احمدشاه قاجار و گشایش فضای سیاسی کشور، گروهی از فعالان حقوق زنان، مدیران و معلمان مدارس دخترانه تهران تصمیم گرفتند تشکلی برای پیشبرد اهداف و خواسته های زنان ایجاد کنند. به همین منظور، به همت خانم نورالدجی، مفتش کل مدارس دخترانه، در روز جمعه ۱۵ جمادی الثانی ۱۳۳۳ هجری قمری (برابر با ۱۲۹۴ هجری شمسی)، جلسه مؤسسان "انجمن همتِ خواتین" با حضور مدیران مدارس و فعالان حقوق زنان برگزار شد. موسسان. از جمله اعضای مؤثر این انجمن می توان به مریم عمید (مزین السلطنه)، مدیر روزنامهٔ شکوفه، اشاره کرد. این انجمن محلی برای گردهمایی مدیران و معلمان مدارس دخترانه بود و به ترویج استفاده از کالاهای داخلی و تشویق فراگیری هنرهای دستی توسط زنان می پرداخت. نورالدجی با پرسش بنیادین : "تکیف ما طایفه نسوان چیست؟ ما چه می توانیم بکنیم و چه وظیفه ای بر عهده ماست؟" علت وجودی این انجمن را مطرح کرد و در پاسخ به
این پرسش گفته است که: "ما [زنان] از دو راه می توانیم به وطن خود خدمت نمائیم: یکی از راه تربیت و علم و هنر است و دیگری از راه اقتصادی است". اهداف. اهداف اصلی انجمن همتِ خواتین عبارت بودند از: فعالیت ها. انجمن همتِ خواتین فعالیت های متعددی در راستای اهداف خود انجام داد: در راستای این اهداف و فعالیت ها در تحریم اجناس خارجی و منع واردات محصولات وارداتی، همان زمان تحریم منسوجات خارجی در دستور کار این انجمن قرار گرفت و قرار شد تمامی مدارس دخترانه (اعم از دانش آموزان و معلمان) از پارچه های ایرانی استفاده کنند و در صورت مشاهده تخلف و خرید منسوجات خارجی، فرد خاطی اخراج شود. به این ترتیب ظرف یک ماه نزدیک به پنج هزار نفر به این تحریم پیوستند.ایده های انجمن در تهران و شهرهای بزرگی مثل اصفهان با استقبال خوبی روبه رو شد. جلسات آن ها معمولاً با سخنرانی هایی درباره اهمیت استقلال اقتصادی و بی نیازی از کشورهای دیگر همراه بود. نقش مریم عمید (مزین السلطنه). مریم عمید، معروف به مزین السلطنه، از اعضای برجستهٔ انجمن همتِ خواتین بود. او نخستین زن روزنامه نگار ایرانی بود که نشریهٔ "شکوفه" را منتشر کرد و در تأسیس مدارس دخترانه نقش دا
شت. وی با استفاده از نشریهٔ خود، به معرفی و گسترش فعالیت های انجمن پرداخت و زنان را به تحصیل و مشارکت اجتماعی تشویق کرد. مریم عمید در نشست هایی که گزارش آن ها گاهی در نشریاتی مانند "شکوفه" منتشر می شد، پیشنهاد می کرد که برای تقویت صنایع داخلی و رسیدن به استقلال اقتصادی و سیاسی، باید استفاده از پارچه های خارجی را کنار گذاشت. او تأکید داشت که اگر مسئولان کشور خودشان از منسوجات وطنی استفاده کنند، این کار به ترویج مصرف کالاهای ایرانی در میان مردم کمک خواهد کرد. واکنش جامعه. فعالیت های انجمن همتِ خواتین با استقبال و همچنین مقاومت هایی از سوی جامعه مواجه شد. برخی از نیروهای سنتی با حضور اجتماعی زنان مخالفت می کردند و آن را تهدیدی برای ساختارهای سنتی می دانستند. با این حال، انجمن توانست با پافشاری بر اهداف خود، به فعالیت هایش ادامه دهد و تأثیر قابل توجهی بر جامعهٔ زنان بگذارد.
ژِنان بائو (چینی: 鲍哲南؛ پین یین: Bào Zhé-nán; یک مهندس شیمی چینی تبار آمریکایی است. او استاد کرسی کی. کی لی در رشته مهندسی شیمی در دانشگاه استنفورد است و همچنین به صورت افتخاری در گروه های شیمی و علوم و مهندسی مواد فعالیت دارد. او از سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۲ ریاست دپارتمان مهندسی شیمی را بر عهده داشت. بائو یکی از ویراستاران مجله «چمیکال ساینس» متعلق به انجمن سلطنتی شیمی، «پلیمر ریویو» و «سینتسیک مدال» بود. او برای کارهایش در زمینه ترانزیستورهای اثر میدان آلی (organic field-effect transistors) و نیمه رساناهای آلی شناخته شده است، که در کاربردهایی مانند الکترونیک انعطاف پذیر و پوست الکترونیکی استفاده می شوند. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه ویلارد گیبس شده است. زندگی اولیه و تحصیلات. بائو در سال ۱۹۷۰ در نانجینگ، چین متولد شد. پدر او استاد شیمی فیزیک در دانشگاه نانجینگ بود. بائو در سال ۱۹۸۷ تحصیل در رشته شیمی را در مقطع کارشناسی در دانشگاه نانجینگ آغاز کرد. در طول حضورش در این دانشگاه، در آزمایشگاه جی شیو (Gi Xue) بر روی پلیمرهای متقاطع شده با طلا کار می کرد. در سال ۱۹۹۰، بائو همراه با خانواده اش به ایالات متحده مهاجر
ت کرد و به دلیل نزدیکی به اقوام، در دانشگاه ایلینوی در شیکاگو ثبت نام کرد. چند ماه بعد، به طور مستقیم و بدون داشتن مدرک کارشناسی، در برنامه دکترای شیمی در دانشگاه شیکاگو پذیرفته شد؛ این به دلیل دو جایزه ای بود که در دوره کارشناسی در دانشگاه نانجینگ دریافت کرده بود. در دانشگاه شیکاگو، به عنوان یکی از اولین دانشجویان تحصیلات تکمیلی لوپینگ یو (Luping Yu)، از واکنش های کوپل شدن متقاطع کاتالیزشده با پالادیوم برای سنتز پلیمرهای رسانا و کریستال مایع استفاده کرد. بائو در سال ۱۹۹۳ مدرک کارشناسی ارشد شیمی و در سال ۱۹۹۵ مدرک دکترای شیمی خود را از دانشگاه شیکاگو دریافت کرد. او تا به امروز مدرک کارشناسی ندارد. حرفه. پس از اتمام دکترا، به بائو پیشنهاد شد تا به عنوان پژوهشگر فوق دکترا به دانشگاه کالیفرنیا، برکلی بپیوندد، اما او تصمیم گرفت به بخش تحقیقات مواد در آزمایشگاه بل (Bell Labs) وابسته به شرکت لوسنت تکنولوژی ملحق شود. در آنجا، او اولین ترانزیستور کاملاً پلاستیکی یا ترانزیستور اثر میدان آلی را توسعه داد که امکان استفاده در کاغذ الکترونیکی را فراهم می کرد. در همین دوران، یان هندریک شون مجموعه ای از مقالات را منتشر کرد
که ادعای پیشرفت های چشمگیر در حوزه نیمه رساناها داشت، که دو مقاله از آن ها با همکاری بائو بود. این مقالات در نهایت به دلیل تقلب پس گرفته شدند، اما بائو از هرگونه اتهام سوءرفتار علمی تبرئه شد. او در سال ۲۰۰۱ به عنوان عضو برجسته فنی در آزمایشگاه بل انتخاب شد. او مؤسس «ابتکار الکترونیک پوشیدنی استنفورد» (Stanford Wearable Electronics Initiative یا eWEAR) است و در حال حاضر مدیر علمی این برنامه به شمار می رود. در سال ۲۰۰۴، به حوزه دانشگاهی بازگشت و به هیئت علمی دانشگاه استنفورد پیوست؛ جایی که تمرکز او بر مطالعه نیمه رساناهای آلی و نانولوله های کربنی با استفاده از روش های جدید ساخت است. کارهای اخیر آزمایشگاه او شامل توسعه پوست الکترونیکی و سلول های خورشیدی تمام کربنی است. بائو یکی از بنیان گذاران و عضو هیئت مدیره شرکت های استارتاپ سی۳ نانو و پیرامس هلث است؛ هر دو شرکت توسط سرمایه گذاران در سیلیکون ولی پشتیبانی می شوند. او همچنین شریک مشاور در شرکت سرمایه گذاری فشن ونتور کاپیتال است. پژوهش. بائو و تیم تحقیقاتی اش در دانشگاه استنفورد در حال حاضر چندین پروژه پژوهشی در دست اجرا دارند (تا سال ۲۰۲۲). با استفاده از یک «رو
ش چاپ تازه توسعه یافته»، بائو و گروهش مدارهای یکپارچه با ظاهری شبیه پوست تولید کرده اند. این مواد جدید می توانند در حسگرهای پوستی، شبکه های در مقیاس بدن، و ابزارهای زیست الکترونیکی کاشتنی استفاده شوند.
ماهر الشرع (زادهٔ ۱۹۷۳ در دمشق) سیاستمدار و پزشک سوری است که درحال حاضر به عنوان دبیرکل ریاست جمهوری سوریه از آوریل ۲۰۲۵ خدمت می کند. او قبلاً به عنوان وزیر بهداشت در دولت سرپرست سوریه از دسامبر ۲۰۲۴ تا مارس ۲۰۲۵ خدمت می کرد. تحصیلات. الشرع دارای مدرک پی اچ دی در علوم پزشکی و دیپلم مدیریت بهداشتی است. سیاست. الشرع مشاور وزیر بهداشت در دولت نجات سوریه بود. وی در ۱۶ دسامبر ۲۰۲۴ به عنوان وزیر بهداشت در دولت سرپرست سوریه منصوب شد. به گزارش شبکه خبری شام، با توجه به اینکه الشرع برادر احمد الشرع، رهبر دفاکتوی سوریه (و رئیس جمهور بعدی) است، این انتصاب نژادپرستانه تلقی شد. در ۵ آوریل ۲۰۲۵، او به عنوان دبیرکل رئیس جمهور منصوب شد. زندگی شخصی. الشرع برادر احمد الشرع، رهبر سابق هیئت تحریر شام و رئیس جمهور سوریه پس از سقوط رژیم اسد است.
مارجوری استفنسون (; – ) بیوشیمیست برجسته بریتانیایی بود. در سال ۱۹۴۵، او به همراه کاتلین لونسدیل به عنوان اولین زنانِ منتخب به عضویت انجمن سلطنتی لندن درآمد. کتاب او «متابولیسم باکتریایی» (۱۹۳۰) که به سه ویرایش رسید و برای نسل ها از میکروبیولوژیست ها به عنوان مرجع استاندارد استفاده می شد. مارجوری از بنیانگذاران انجمن میکروبیولوژی عمومی و دومین رئیس این انجمن بود و در سال ۱۹۵۳، این انجمن «سخنرانی یادبود مارجوری استیونسون» (اکنون جایزه سخنرانی مارجوری استیونسون) را به افتخار او تأسیس کرد که مهم ترین جایزه دوسالانه انجمن برای دستاوردهای برجسته در میکروبیولوژی است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده است. دوران کودکی و تحصیلات. استیونسون در روستای بورول در حاشیه فنس های کمبریج شایر، بین نیومارکت و کمبریج بزرگ شد. پدرش رابرت (۱۸۴۷–۱۹۲۹) کشاورز، نقشه بردار و صاحب کارخانه سیمان بود. مادرش سارا راجرز (۱۸۴۸–۱۹۲۵) نام داشت. رابرت استیونسون شخصیت برجسته ای در جامعه محلی بود و به عنوان قاضی صلح و سپس معاون فرماندار کمبریج شایر خدمت کرد. هر دو پدربزرگ او، رابرت متیو استیونسون (۱۸۱۵–۱۸۷۰) و ساموئل راجرز، م
ربی اسب دوانی در نیومارکت بودند. او که کوچک ترین فرزند خانواده با فاصله نه سال از دیگران بود، اولین بار توسط معلم سرخانه اش آنا جین بوت رایت به علم علاقه مند شد. سپس در مدرسه دخترانه برکهامستد در هرتفوردشایر تحصیل کرد. در سال ۱۹۰۳ به کالج نونهام کمبریج رفت و در رشته علوم طبیعی با گرایش شیمی، فیزیولوژی و جانورشناسی تحصیل کرد. در آن زمان زنان هنوز از آزمایشگاه های شیمی و جانورشناسی دانشگاه کمبریج محروم بودند. اوایل حرفه و خدمت در جنگ جهانی اول. استیونسون ابتدا قصد داشت پزشکی بخواند، اما به دلیل مشکلات مالی به تدریس علوم خانگی در کالج تربیت معلم گلاستر و سپس کالج کینگز لندن پرداخت. در لندن با میرا کورتیس، مورخ آینده و مدیر بعدی کالج نونهام همخانه بود. در سال ۱۹۱۳ با دعوت آر.اچ.ای. پلیمر به آزمایشگاه دانشگاه کالج لندن پیوست و روی متابولیسم چربی ها تحقیق کرد. مطالعات او روی آنزیم لاکتاز نشان داد که این آنزیم توسط گلوکز (اما نه گالاکتوز) مهار می شود. با شروع جنگ جهانی اول، به صلیب سرخ بریتانیا پیوست و ابتدا آشپزخانه های بیمارستانی در فرانسه و سپس فرمانده واحد امداد داوطلب در سالونیکا را مدیریت کرد. به پاس خدماتش نش
ان امپراتوری بریتانیا (MBE) و صلیب سرخ سلطنتی (ARRC) دریافت کرد. تحقیقات در کمبریج. پس از جنگ به کمبریج بازگشت و در گروه بیوشیمی زیر نظر فردریک گولند هاپکینز به تحقیق پرداخت. با تغییر زمینه تحقیقاتی از متابولیسم حیوانی به باکتری ها، به یکی از برجسته ترین شیمی دانان باکتری شناسی بریتانیا تبدیل شد. اگرچه ۱۵٪ پژوهشگران این گروه را زنان تشکیل می دادند، انتصاب دانشگاهی برای زنان بسیار نادر بود. استیونسون تا سال ۱۹۴۳ که به عنوان مدرس دانشگاه منصوب شد، با کمک بورسیه های تحقیقاتی فعالیت می کرد. در سال ۱۹۳۶ مدرک دکترای علوم (DSc) را دریافت کرد. پس از جنگ، بنیاد راکفلر و شورای تحقیقات پزشکی یک آزمایشگاه جدید در کمبریج (معروف به «کلبه حشرات»)، که او در سال ۱۹۴۷ به آنجا نقل مکان کرد، تامین مالی کردند. استفنسون همچنین در بهبود آموزش بیوشیمی میکروبی تأثیرگذار بود. او در همان سال به راه اندازی بخش دوم بیوشیمی (میکروبی) در کمبریج کمک کرد. الکساندر فلمینگ، یکی از بنیانگذاران انجمن میکروبیولوژی عمومی، سعی کرد او را وادار کند که نقش اولین رئیس انجمن را بر عهده بگیرد، اما او نپذیرفت. استفنسون در سال ۱۹۴۷ به عنوان دومین رئیس آن ا
باربارا لین کوبین (نام تولد: ترنر؛ ؛ زادهٔ ) سیاستمدار آمریکایی و عضو سابق حزب جمهوری خواه مجلس نمایندگان ایالات متحده است که به عنوان تنها نماینده ایالت وایومینگ در این مجلس خدمت کرده است. او نخستین زنی بود که از وایومینگ به کنگره راه یافت. باربارا در سال های ۱۹۹۳ و ۱۹۹۵ تحت عمل جراحی کیسه صفرا قرار گرفت و در ژوئیه ۲۰۰۵ یک حمله قلبی خفیف داشت که منجر به جراحی و قرار دادن استنت در شریانی با ۷۰ درصد انسداد شد. زندگی اولیه و تحصیلات. کوبین در سالیناس کالیفرنیا متولد شد، اما در کاسپر وایومینگ بزرگ شد و از دبیرستان محلی فارغ التحصیل شد. او موفق به دریافت مدرک کارشناسی علوم در رشته شیمی از دانشگاه کرایتون در اوماهای نبراسکا شد. حرفه پیش از سیاست. پس از تحصیل، کوبین به عنوان معلم جایگزین علوم و ریاضیات فعالیت کرد و سپس به صورت تمام وقت به عنوان مددکار اجتماعی برای سالمندان و بزرگسالان دارای معلولیت مشغول به کار شد. او بعدها در وزارت کار ایالت و اتحادیه کارگران آهن مشغول شد و به آموزش اقلیت ها و کهنه سربازان جنگ ویتنام برای تبدیل شدن به کارگران آهن پرداخت. در سال ۱۹۷۴، کوبین به عنوان شیمیدان به شرکت ماشین آلات وایوم
ینگ پیوست و از سال ۱۹۷۵ مدیریت دفتر همسرش، فریتز کوبین، که پزشک بود را بر عهده گرفت. زندگی شخصی. کوبین در سال ۱۹۷۵ با فریتز کوبین ازدواج کرد و صاحب دو فرزند شد. فریتز کوبین که پزشک بود، در سال ۲۰۱۰ پس از یک دهه مشکلات جدی سلامتی درگذشت. در دوره های انتخاباتی گذشته، کوبین به دلیل غیبت در رای گیری های مجلس مورد انتقاد قرار گرفت که آن را به مشکلات شدید سلامتی همسرش نسبت می داد. خود کوبین نیز با چالش های سلامتی مواجه بوده است؛ در سال های ۱۹۹۳ و ۱۹۹۵ تحت عمل جراحی کیسه صفرا قرار گرفت و در ژوئیه ۲۰۰۵ یک حمله قلبی خفیف داشت که منجر به جراحی و قرار دادن استنت در شریانی با ۷۰ درصد انسداد شد. کوبین پیرو کلیسای اسقفی است. آغاز فعالیت سیاسی. کوبین فعالیت سیاسی خود را در نوامبر ۱۹۸۶ با انتخاب به عنوان نماینده مجلس نمایندگان وایومینگ از شهرستان ناترونا آغاز کرد و به مدت شش سال در این سمت خدمت کرد. در جلسه ۱۹۹۲، او حامی اصلی قانونی بود که پیشنهاد حبس ابد بدون عفو را به رای عمومی گذاشت. در نوامبر ۱۹۹۲، کوبین به سنای وایومینگ راه یافت و به مدت دو سال نماینده بخشی از کاسپر بود تا اینکه به مجلس نمایندگان ایالات متحده انتخاب شد.
مجلس نمایندگان ایالات متحده. انتخابات ۱۹۹۴. در نوامبر ۱۹۹۴، کوبین برای جانشینی کریگ توماس، نماینده جمهوری خواه که برای سنای ایالات متحده نامزد شده بود، وارد رقابت شد. او در انتخابات مقدماتی هشت رقیب جمهوری خواه را شکست داد و سپس در انتخابات عمومی علیه باب شوستر، وکیل جکسون و شریک گری اسپنس، وکیل برجسته دادگستری، به پیروزی رسید. این اولین انتخابات فدرال در وایومینگ بود که یک زن به پیروزی می رسید. انتخابات های بعدی. در سال ۱۹۹۶، کوبین با ۵۵ درصد آرا مجدداً انتخاب شد. در سال ۲۰۰۴ با همین درصد پیروز شد، در حالی که جورج دبلیو بوش در همان ایالت ۶۹ درصد آرا را به دست آورده بود. در سال ۲۰۰۶، او با اختلاف بسیار کمی (۴۸ درصد در مقابل ۴۸ درصد گری ترونر، نامزد دموکرات) به پیروزی رسید.
گئورگ کاراپتی آبوویان (؛ زادهٔ - درگذشته ) موسیقی شناس، کارشناس علوم پرورشی و چهره تئاتری اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۹ اکتبر ۱۸۳۷ در روستای اودزون به دنیا آمد و از مدرسه نرسیسیان (۱۸۴۷) و کالج لازاریان (انستیتو زبان های شرقی لازاریان) (۱۸۵۴-۱۸۴۹) فارغ التحصیل گشت. وی در مدرسه نرسیسیان (۱۸۵۸) فعالیت می کرد. وی در ۱۸۶۶ در سن ۲۹ سالگی ناپدید شد و تاریخ درگذشت وی نامعلوم است.
مارگارت ماتیله فون وانگ (با نام ازدواج آندرونیکوف؛ ; در مسکو – در هوهنهایم) شیمیدان کشاورزی بالتیک-آلمانی و نخستین استاد زن تمام در دانشگاه های آلمان بود. او از خاندان اشرافی قدیمی بالتیک-آلمانی وانگ بود و دوران کودکی خود را در مسکو، اوفا و رول (تالین امروزی) سپری کرد. اوایل زندگی. پس از گذراندن امتحان صلاحیت تدریس با درجه ممتاز در سال ۱۸۹۴، چندین سال به تدریس خصوصی علوم پرداخت و همزمان به نقاشی و نوشتن داستان های کوتاه نیز مشغول بود. شرکت در دوره گیاه شناسی دانشگاه گرایفسوالد در سال ۱۹۰۳ نقطه عطفی در زندگی او محسوب می شد. از بهار ۱۹۰۴ در دانشگاه های لایپزیگ و توبینگن به تحصیل علوم طبیعی پرداخت و در سال ۱۹۰۹ موفق به اخذ مدرک دکترای شیمی با درجه عالی از دانشگاه توبینگن شد. موضوع رساله دکتری او «ایزومری استر اسید فورمیل-گلوتاکونیک و مشتقات برم آن» بود. در سال های پس از تحصیل، فون وانگ به پژوهش های علمی و سفر پرداخت. در سال ۱۹۰۹ به عنوان دستیار در ایستگاه آزمایش کشاورزی دورپات مشغول به کار شد و در سال ۱۹۱۰ با ویلیام رمزی در لندن در زمینه پرتوشناسی همکاری کرد. سال ۱۹۱۱ را به عنوان دستیار مؤسسه شیمی معدنی و فیزیک
در استراسبورگ گذراند و در سال ۱۹۱۲ چندماه در مؤسسه کوری پاریس زیر نظر ماری کوری به تحقیق پرداخت. در پایان سال ۱۹۱۲ به ریاست ایستگاه آزمایش کشاورزی انجمن کشاورزی در رول منصوب شد و مسئولیت نظارت بر بذر، خوراک دام و کودهای شیمیایی را بر عهده گرفت. پس از انقلاب اکتبر روسیه و تعطیلی مؤسسه، او دستگیر شد اما در سال ۱۹۱۸ موفق به فرار به آلمان شد. از تابستان ۱۹۱۸ فعالیت علمی خود را در ایستگاه تحقیقات کشاورزی هوهنهایم آغاز کرد و از سال ۱۹۲۰ به ریاست یکی از بخش های این مرکز منصوب شد. پژوهش های اولیه او بر رفتار فسفر در خاک متمرکز بود. در سال ۱۹۲۰ با ارائه رساله ای با عنوان «جذب اسید فسفریک و واکنش های خاک» در دانشگاه کشاورزی هوهنهایم موفق به اخذ مدرک هابیلیتیشن (بالاترین مدرک دانشگاهی در نظام آلمان) شد. در سال ۱۹۲۳ به عنوان استاد تمام در رشته تغذیه گیاهی منصوب گردید و با حمایت مالی دولت، مؤسسه مستقلی برای تحقیقات تغذیه گیاهی تأسیس کرد که مجهز به آزمایشگاه های پیشرفته و زمین های آزمایشی بود. او تا پایان عمر در سال ۱۹۳۲ ریاست این مؤسسه را بر عهده داشت. زندگی و دستاوردهای علمی مارگارت فون وانگ عمدتاً از طریق زندگینامه ای ک
ه پس از مرگش منتشر شد شناخته شده است. این کتاب با عنوان «مارگارت فون ورانگل: زندگی یک زن از ۱۸۷۶ تا ۱۹۳۲» بر اساس خاطرات، نامه ها و یادداشت های پرنس ولادیمیر آندرونیکوف گردآوری شده و نخستین بار در سال ۱۹۳۵ به چاپ رسید که پس از آن چندین ویرایش مختلف از آن منتشر شد. در آلمان فدرال، فمینیست ها نقش مهمی در معرفی مجدد این دانشمند برجسته داشتند. زندگی استثنایی او را به چهره ای محوری در مطالعات زنان و جنسیت تبدیل کرده است. از دهه ۱۹۷۰ به بعد، آثار متعددی به بررسی ابعاد مختلف زندگی و محیط اجتماعی او پرداخته اند. در پژوهش های جنسیتی مرتبط با تاریخ کشاورزی، او به عنوان یکی از پیشگامان برجسته این حوزه شناخته می شود. دستاوردهای او موجب شد تا دو نهاد حمایتی دولتی به نام او تأسیس شود. در سال ۱۹۹۲، دولت ایالتی نوردراین-وستفالن «بنیاد مارگارت فون ورانگل» را برای تقویت همکاری بین دانشگاه ها و بنگاه های کوچک و متوسط ایجاد کرد. پنج سال بعد در سال ۱۹۹۷، وزارت علوم ایالت بادن-وورتمبرگ «برنامه هابیلیتیشن مارگارت فون ورانگل» را ویژه حمایت از زنان دانشمند واجد شرایط راه اندازی نمود. این برنامه تاکنون به بسیاری از پژوهشگران زن برای ک
سب بالاترین مدرک دانشگاهی آلمان کمک کرده است.
رندی جرج (؛ زادهٔ ) ژنرال نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است، که از سپتامبر ۲۰۲۳ به عنوان چهل و یکمین رئیس ستاد نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا فعالیت می کند. جرج فعالیت نظامی را در سال ۱۹۸۱ در نیروی زمینی آمریکا آغاز کرد، از ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ فرمانده لشکر ۴ پیاده بود، از ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۱ فرماندهی سپاه اول را برعهده داشت و از ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۳ به عنوان سی و هشتمین جانشین رئیس ستاد نیروی زمینی آمریکا فعالیت می کرد. وی در جنگ خلیج فارس، جنگ عراق و جنگ افغانستان حضور داشته است.
جولیا آنا گاردنر (۲۶ ژانویه ۱۸۸۲ – ۱۵ نوامبر ۱۹۶۰)، زمین شناس برجسته آمریکایی بود که ۳۲ سال در سازمان زمین شناسی ایالات متحده فعالیت کرد. او به دلیل مطالعاتش در زمینه چینه شناسی و پالئونتولوژی نرم تنان در سطح جهانی شناخته می شود. اوایل زندگی و تحصیلات. گاردنر در چیمبرلین، داکوتای جنوبی متولد شد و تنها فرزند چارلز هنری و جولیا (برکت) گاردنر بود. او در داکوتای جنوبی بزرگ شد اما تحصیلات دبیرستان خود را در آدمز شمالی، ماساچوست به پایان رساند. در سن چهار ماهگی، پدر جولیا درگذشت. جولیا و مادرش در سال ۱۸۹۵ به دیکسون (زادگاه مادر جولیا) نقل مکان کردند و سپس تا سال ۱۸۹۸ به نورث آدامز، ماساچوست رفتند. در اینجا، جولیا تحصیلات دبیرستانی خود را در آکادمی دروری تکمیل کرد. او هزینه تحصیل خود را با پولی که مادربزرگش برای او به جا گذاشته بود، پرداخت کرد. او در سال ۱۹۰۵ مدرک کارشناسی هنر و در سال ۱۹۰۷ مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته دیرینه شناسی و زمین شناسی از کالج برین ماور دریافت کرد. گاردنر اولین زنی بود که به عنوان دانشجوی رسمی در دپارتمان زمین شناسی دانشگاه جانز هاپکینز پذیرفته شد و در سال ۱۹۱۱ مدرک دکترای خود را در زم
ینه دیرینه شناسی دریافت کرد. او به عنوان دستیار در زمینه دیرینه شناسی در این دانشگاه به کار خود ادامه داد. بررسی زمین شناسی مریلند مطالعات او دربارهٔ نرم تنان دوره کرتاسه پایانی در مریلند را در سال ۱۹۱۶ منتشر کرد. زندگی حرفه ای. در طول جنگ جهانی اول، گاردنر به عنوان پرستار کمکی در فرانسه خدمت کرد و پس از جنگ با کمیته خدمات دوستان آمریکایی در مناطق آسیب دیده فرانسه همکاری کرد. او در سال ۱۹۲۰ به ایالات متحده بازگشت. سپس به سازمان زمین شناسی ایالات متحده پیوست و بیشتر دوران حرفه ای خود را صرف مطالعه بسترهای ترشیری در جلگه ساحلی کرد، شامل مناطقی از مریلند تا جنوب مکزیک. کار او در تگزاس در دهه ۱۹۲۰ شامل مشاوره با زمین شناسان شرکت های نفتی و شناسایی هفتاد گونه جدید از فسیل های تگزاس بود. او تحقیقات گسترده ای دربارهٔ جانوران ساحل خلیج ایالات متحده، از جمله در مکزیک در دهه های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ انجام داد. گاردنر به عنوان نماینده ایالات متحده در کنگره اتحادیه بین المللی علوم زمین شناسی در سال ۱۹۲۶ در مادرید، اسپانیا و در سال ۱۹۳۷ در مسکو شرکت کرد. در طول جنگ جهانی دوم، او به عنوان عضوی از واحد زمین شناسی نظامی، رهبری گروهی
به نام «باند سیاه چال» را بر عهده داشت. در این گروه، او به آماده سازی طرح هایی برای نیروهای مسلح، سازمان دهی متون، به اشتراک گذاری ایده ها و ایجاد نقشه ها کمک کرد. گاردنر فردی فوق العاده سخت کوش بود و به همین دلیل در میان کسانی که با او کار می کردند بسیار محترم بود. در طول جنگ، او در شناسایی سواحل ژاپن که بمب های بالونی آتش زا از آنجا پرتاب می شدند، نقش داشت. این کار را از طریق شناسایی قطعات صدف موجود در شن های بالاست این بالون ها انجام داد. پس از جنگ، او سفری به ژاپن داشت و دانشمندان ژاپنی را تشویق به ادامه تحقیقاتشان کرد. گاردنر نه تنها دانشمندان، بلکه هنرمندان را نیز تشویق می کرد، چرا که به هنر علاقه داشت. تنوع استعدادهای او باعث شد تا به یکی از اعضای بنیان گذار باشگاه هنر در واشینگتن تبدیل شود. گاردنر بیش از ۴۰ گزارش تألیف کرد که به عنوان استانداردهای مرجع در مورد بسترهای ترشیری در آمریکای شمالی و آمریکای جنوبی مورد استفاده قرار گرفتند. این گزارش ها شامل «گروه میدوِی تگزاس»، «نرم تنان سازندهای ترشیری شمال شرقی مکزیک»، و «جانوران نرم تن گروه آلوم بلاف فلوریدا»می شوند.