Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خرگوش کوهساری اتیوپی یا خرگوش استارک یک گونه پستاندار متوسط از تیرهٔ خرگوشان (Leporidae) است. خز پشتی آن به صورت گریزلی، سفید نخودی و خالدار و رگه های سیاه است، در حالی که پوست شکم آن سفید خالص و کرکی است. این گونه بومی در ارتفاعات اتیوپی است که در مناطق آفریقای کوهستانی استان های شوآ، بیل و آرسی اتیوپی قرار دارد. گیاه خوار است و بیشتر از علف های مرتعی تغذیه می کند. IUCN آن را به عنوان گونهٔ کمترین نگرانی ارزیابی می کند. خرگوش کوهساری اتیوپی بومی ارتفاعات مرکزی اتیوپی است، در مناطق آفریقای کوهستانی اتیوپی وجود دارد. در فلات مرکزی استان شوا و در کوه های بیل و استان ارسی به جز دره بزرگ ریفت که این دو استان را تقسیم می کند، یافت می شود. پراکنش کامل خرگوش کوهستانی اتیوپی، طبق گفته آنگرمن، بین ۶ درجه و ۵۰ دقیقه شمالی و ۹ درجه و ۳۵ دقیقه عرض شمالی و ۳۸ درجه شرقی و کمی شرق ۴۰ درجه شرقی است.
سوپرسکسی مارکت () که با نام سه باوقار () هم شناخته می شود، یک فیلم کمدی سکسی سبک ایتالیایی به کارگردانی ماریو لاندی است که در سال ۱۹۷۹ منتشر شد.
مبحث ردپای فناوری () یا نشانه های فناورانه (technomarker) به بررسی نشانه هایی می پردازد که می توانند وجود فناوری های پیشرفته، چه در گذشته و چه در حال، را در جهان هستی نشان دهند. این نشانه ها شامل اثرات قابل اندازه گیری فناوری هایی هستند که می توانند نشانه ای از حیات هوشمند باشند، مانند سیگنال های رادیویی، نور مصنوعی، یا آثار مهندسی کیهانی مانند کره دایسون. ردپاهای فناوری مشابه رد پای زیستی هستند که حضور حیات را نشان می دهند. انواع مختلف این نشانه ها، مانند نشت های رادیویی، استفاده از انرژی ستارگان یا تغییرات مداری سیارات می تواند نمایانگر وجود زیست فرازمینی باشد. برخی نویسندگان ترجیح می دهند ارسال های رادیویی را از تعریف ردپاهای فناوری خارج کنند، اما چنین استفاده محدود چندان رایج نیست. جیل تارتر پیشنهاد کرده است که جستجو برای هوش فرازمینی (SETI) به «جستجوی ردپاهای فناوری» تغییر نام داده شود. انواع مختلفی از رد پاهای فناوری، مانند نشت پرتو از تأسیسات مهندسی نجومی مانند کره دایسون، نور یک جهان شهر فرازمینی، یا موتور ستاره ای که می تواند مدار ستارگان را در اطراف مرکز کهکشانی تغییر دهد، ممکن است با تلسکوپ های ویژ
ه قابل شناسایی باشند. برخی نمونه های رد پاهای فناوری در کتاب "The Eerie Silence" نوشته پل دیویس در سال ۲۰۱۰ شرح داده شده اند، اگرچه اصطلاحات "technosignature" و "technomarker" در کتاب ظاهر نمی شوند. در فوریه ۲۰۲۳، ستاره شناسان پس از بررسی ۸۲۰ ستاره، ۸ مورد احتمالی از ردپاهای فناوری را برای مطالعات بعدی شناسایی کردند. پروژه های مهندسی کیهانی. یک کره دایسون که توسط موجودات زنده نزدیک یک خورشیدسان ساخته شده باشد، باعث افزایش مقدار پرتوهای فروسرخ در طیف انتشار سامانهٔ ستاره ای می شود. از این رو، فریمن دایسون در مقاله خود در سال ۱۹۶۰ عنوان «جستجوی منابع ستاره ای مصنوعی پرتوهای فروسرخ» را برگزید. SETI این فرضیات را در جستجوی خود پذیرفته و به دنبال طیف های «سنگین فروسرخ» از خورشیدسان ها می گردد. از سال ۲۰۰۵، آزمایشگاه فرمی بررسی هایی را برای چنین طیف هایی انجام داده و داده های ایراس را تحلیل کرده است. شناسایی یکی از منابع متعدد فروسرخ به عنوان یک کره دایسون نیازمند تکنیک های پیشرفته تری برای تفکیک بین کره دایسون و منابع طبیعی است. آزمایشگاه فرمی ۱۷ کاندیدای «مبهم» شناسایی کرده که از میان آنها چهار مورد به عنوان «جال
ب اما همچنان قابل بحث» نام گذاری شده اند. جستجوهای دیگر نیز به شناسایی چندین کاندیدا منجر شده که همچنان تأیید نشده اند. در اکتبر ۲۰۱۲، ستاره شناس جفری مارسی، یکی از پیشگامان جستجوی سیاره فراخورشیدی، کمک هزینه ای برای تحقیق در داده های تلسکوپ "کپلر" دریافت کرد تا نشانه های احتمالی کره دایسون را شناسایی کند. مسیرهای مداری، نشانه های گذر، فعالیت ستاره ای و ترکیب منظومه های ستاره ای. شتاب دهنده های اشکادوف، که به طور فرضی قادر به تغییر مسیر مداری ستارگان برای جلوگیری از خطرات مختلف برای حیات، مانند ابرهای مولکولی سرد یا برخوردهای دنباله دار هستند، می توانند به شیوه ای مشابه با روش گذر برای شناسایی سیارات فراخورشیدی که توسط "تلسکوپ کپلر" جستجو می شوند، شناسایی شوند. با این حال، بر خلاف سیارات، این شتاب دهنده ها به طور ناگهانی روی سطح یک ستاره متوقف می شوند و از آن عبور نمی کنند، که منشأ فناوری آنها را آشکار می سازد. همچنین، شواهدی از استخراج معدن از سیارک های فراخورشیدی می تواند به وجود هوش فرازمینی (ETI) اشاره کند. افزون بر این، پیشنهاد شده است که اطلاعات می توانند در نشانه های گذر سایر سیارات پنهان شوند. تمدن ها
ی پیشرفته می توانند «حضور خود را پنهان کنند یا به طور عمدی با انتشار لیزر کنترل شده آن را پخش کنند». سایر ویژگی های پیشنهادی به عنوان نشانه های فناوری احتمالی (یا نقطه شروع برای تشخیص نشانه های واضح تر) شامل دوره های مداری خاص مانند تنظیم سیارات در الگوهای عدد اول است. فعالیت های تاج خورشیدی و فام سپهری در ستارگان ممکن است تغییر کند. تمدن های فرازمینی ممکن است از سیارات آزاد (سیاره سرگردان) برای حمل ونقل بین ستاره ای استفاده کنند که با نشانه های فناوری متعدد پیشنهاد شده است. شبکه های ارتباطی. یک مطالعه پیشنهاد می کند که اگر موجودات فرازمینی (ETs) وجود داشته باشند، ممکن است شبکه های ارتباطی ایجاد کرده و حتی کاوشگرهایی در منظومه شمسی مستقر کرده باشند که ارتباطات آن ها قابل شناسایی باشد. تحقیقات جان گرتز نشان می دهد که کاوشگرهای پروازی (پیشاهنگ) ممکن است به صورت متناوب منظومه های خورشیدی جدید را تحت نظر بگیرند و کاوشگرهای دائمی با یک پایگاه اصلی ارتباط برقرار کنند. این ارتباطات احتمالاً بر اساس محرک ها و شرایطی مانند شناسایی نشت های الکترومغناطیسی یا نشانه های زیستی انجام می شود. این تحقیقات همچنین رابردهایی برا
ی شناسایی کاوشگرهای فرازمینی در منظومه خورشیدی ما پیشنهاد می کند. این استراتژی ها شامل شناسایی پیام های نوری ارسالی است. گرتز همچنین پیشنهاد می دهد که به دلیل وجود شبکه های بین ستاره ای گره های ارتباطی، جستجو برای سیگنال های عمدی بین ستاره ای – همان طور که در SETI رایج است – ممکن است بی فایده باشد. معماری این شبکه ها ممکن است شامل گره هایی با فاصله های زیر یک سال نوری باشد که بین ستاره های همسایه قرار گرفته اند. این شبکه ها ممکن است شامل تپ اخترها به عنوان چراغ دریایی باشند یا گره هایی که پرتوهای آن ها با سازوکارهایی که قابلیت جستجو دارند، تعدیل شوند. علاوه بر این، یک مطالعه پیشنهاد می کند که جستجوهای پیشین قادر به شناسایی چراغ های الکترومغناطیسی مقرون به صرفه نبوده اند. تحلیل سیارات. گرما و نور مصنوعی. چندین ستاره شناس، از جمله آوی لوب از مرکز اخترفیزیک هاروارد-اسمیتسونین و ادوین ال. ترنر از دانشگاه پرینستون، پیشنهاد کرده اند که نور مصنوعی از سیارات فرازمینی، مانند نوری که از شهرها، صنایع و شبکه های حمل ونقل منتشر می شود، می تواند شناسایی شود و نشان دهنده وجود یک تمدن پیشرفته باشد. این روش ها بر این فرض استو
ارند که انرژی تابشی تولید شده توسط تمدن ها نسبتاً متمرکز بوده و بنابراین به راحتی قابل شناسایی است. نور و گرمای شناسایی شده از سیارات باید از منابع طبیعی متمایز شود تا بتوان به طور قطعی وجود حیات هوشمند روی یک سیاره را اثبات کرد. برای مثال، آزمایش "Black Marble" ناسا در سال ۲۰۱۲ نشان داد که منابع ثابت نور و گرمای قابل توجه روی زمین، مانند آتش سوزی های دائمی در استرالیای غربی خشک، از مناطق غیرمسکونی نشأت می گیرند و منشأ طبیعی دارند. ابزار LUVOIR A ممکن است بتواند نورهای شهری ۱۲ برابر روشن تر از زمین را روی پروکسیما قنطورس بی در ۳۰۰ ساعت شناسایی کند. تحلیل جو سیارات. تحلیل جو سیارات، که پیش تر در مورد اجسام مختلف منظومه شمسی و به صورت ابتدایی روی چند مشتری داغ انجام شده، ممکن است وجود مواد شیمیایی تولید شده توسط تمدن های فناوری را آشکار کند. به عنوان مثال، انتشار گازهای ناشی از فناوری های انسانی روی زمین، از جمله نیتروژن دی اکسید و کلروفلوئوروکربن ها، از فضا قابل شناسایی است. آلودگی هوای مصنوعی ممکن است از طریق «SETI جوی» بر روی سیارات فراخورشیدی و زمین شناسایی شود – از جمله سطوح آلودگی NO2 و با فناوری تلسکوپی
نزدیک به سطح امروزی. چنین نشانه های فناوری ممکن است شامل شناسایی همزمان سطوح چندین ماده شیمیایی خاص در جو سیارات باشند، نه فقط سطح یک ماده خاص. با این حال، احتمال تشخیص اشتباه همچنان وجود دارد؛ برای مثال، جو تیتان دارای نشانه هایی از مواد شیمیایی پیچیده است که شبیه به آلاینده های صنعتی روی زمین هستند، اما منشأ آن ها به تمدن مربوط نمی شود. برخی از دانشمندان SETI پیشنهاد داده اند که جستجو برای جوهای مصنوعی که از طریق مهندسی سیارات برای ایجاد محیط های قابل سکونت جهت استعمار توسط موجودات فرازمینی (ETI) ایجاد شده اند، انجام شود. مصنوعات فرازمینی، تأثیرات و فضاپیما. فضاپیما. ستاره پیما ممکن است از صدها تا هزاران سال نوری فاصله از طریق اشکال مختلف تابش، مانند فوتون های منتشر شده توسط یک راکت پادماده یا تابش سیکلوترون از تعامل بادبان مغناطیسی با محیط میان ستاره ای قابل شناسایی باشد. چنین سیگنالی به راحتی از سیگنال های طبیعی قابل تشخیص است و در صورت شناسایی می تواند وجود حیات فرازمینی را به طور قطعی اثبات کند. علاوه بر این، کاوشگرهای کوچک تر کاوشگر بریسول که در منظومه شمسی خودمان قرار دارند نیز ممکن است از طریق جستجوه
ای نوری یا رادیویی قابل شناسایی باشند. فضاپیماهای خودتکثیرکننده یا شبکه های ارتباطی آن ها ممکن است در منظومه شمسی (سامانهٔ خورشیدی) ما یا در سامانه های ستاره ای نزدیک قابل شناسایی باشند، در صورتی که در این مناطق قرار داشته باشند. این فناوری ها یا آثار آن ها ممکن است در مدار زمین، روی ماه یا روی خود زمین حضور داشته باشند. ماهواره ها. فناوری ساده تر و نزدیک تر به سطح فناوری فعلی انسان، کمربند کلارک (Clarke Exobelt) است که توسط اخترفیزیکدان هکتور سوکاس-ناوارو از مؤسسه اخترفیزیک جزایر قناری پیشنهاد شده است. این کمربند فرضی می تواند شامل تمام ماهواره های مصنوعی باشد که در مدارهای مدار زمین ایستا یا مدار زمین همگام اطراف یک سیاره فراخورشیدی قرار دارند. بر اساس شبیه سازی های اولیه، به نظر می رسید که یک کمربند ماهواره ای بسیار متراکم، که تنها به تمدنی با فناوری کمی پیشرفته تر از ما نیاز دارد، با فناوری فعلی از طریق تغییرات در منحنی نور مشاهده شده از روش های یافتن سیاره های فراخورشیدی قابل شناسایی باشد. اما تحلیل های بعدی این نتیجه را زیر سؤال برده و پیشنهاد می کنند که کمربندهای کلارک قابل شناسایی با مأموریت های فعلی
و آتی بسیار نادر خواهند بود. تأثیر یا فعالیت فرازمینی روی زمین. پیشنهاد شده است که زمانی که موجودات فرازمینی به یک «خانه جدید» می رسند، به احتمال زیاد نشانه های فناوری ایجاد می کنند (زیرا با استفاده از فناوری به آنجا رسیده اند) و بخشی از آن ها ممکن است در نهایت به ایجاد زیست سپهر جدید منجر شود. دی ان ای میکروارگانیسم ها ممکن است برای پیام های خودتکثیر استفاده شده باشد. همچنین ببینید: ذخیره داده دیجیتال در دی ان ای روی سیاره های فراخورشیدی. نصب و راه اندازی های با بازتاب کم یا زیاد مانند صفحات خورشیدی ممکن است قابل شناسایی باشد، اگرچه تمایز سازه های کلان مصنوعی از محیط های طبیعی با بازتاب بالا یا پایین (مانند یخ های روشن قطبی) ممکن است غیرعملی باشد. پروژه های علمی برای جستجوی نشانه های فناوری. یکی از اولین تلاش ها برای جستجوی کره دایسون توسط ویچسلاو اسلیش از مؤسسه تحقیقات فضایی روسیه در مسکو در سال ۱۹۸۵ با استفاده از داده های ایراس انجام شد. جستجوی دیگری برای نشانه های فناوری در حدود سال ۲۰۰۱ شامل تحلیل داده های رصدخانه پرتوی گامای کامپتون برای یافتن نشانه های پادماده بود. این جستجو، به جز یک «طیف جالب که احتم
الاً به SETI مربوط نبود»، نتیجه ای نداشت. در سال ۲۰۰۵، آزمایشگاه فرمی یک بررسی مداوم برای چنین طیف هایی را از طریق تحلیل داده های IRAS آغاز کرد. شناسایی یکی از منابع متعدد فروسرخ به عنوان یک کره دایسون نیاز به تکنیک های بهبودیافته ای برای تمایز آن از منابع طبیعی دارد. آزمایشگاه فرمی ۱۷ مورد «مبهم» را شناسایی کرد که چهار مورد آن ها «جالب اما همچنان سوال برانگیز» توصیف شده اند. جستجوهای دیگر نیز چندین مورد مشابه را شناسایی کرده اند، اما این موارد همچنان تأیید نشده اند. در مقاله ای در سال ۲۰۰۵، لوک آرنولد روشی را برای شناسایی سازه های مصنوعی به اندازه سیارات از طریق الگوهای خاص در منحنی نور گذر آن ها پیشنهاد کرد. وی نشان داد که چنین نشانه های فناوری با پروژه هایی مانند "Corot" یا "Kepler"، که برای شناسایی سیارات فراخورشیدی طراحی شده اند، قابل شناسایی است. این اصل برای مأموریت های آینده شناسایی سیارات فراخورشیدی همچنان قابل استفاده است. در سال ۲۰۱۲، گروهی از ستاره شناسان به رهبری جیسون رایت، جستجویی دو ساله برای کره های دایسون را با کمک کمک هزینه هایی از بنیاد جان تمپلتون آغاز کردند. در سال ۲۰۱۳، جف مارسی بودجه ا
ی برای استفاده از داده های کپلر در جستجوی کره های دایسون و ارتباطات بین ستاره ای با استفاده از لیزر دریافت کرد، و Lucianne Walkowicz بودجه ای برای شناسایی نشانه های مصنوعی در عکسبرداری ستاره ها دریافت کرد. از سال ۲۰۱۶، ستاره شناس ژان-لوک مارگو از دانشگاه کالیفرنیا (لس آنجلس) جستجوی نشانه های فناوری را با استفاده از تلسکوپ های رادیویی بزرگ آغاز کرده است. ستارگان ناپدیدشونده. در سال ۲۰۱۶، پیشنهاد شد که ستارگان ناپدیدشونده می توانند نشانه ای از فناوری باشند. یک پروژه پایلوت برای جستجوی ستارگان ناپدیدشونده انجام شد که یک شیء نامزد را یافت. در سال ۲۰۱۹، پروژه «منابع ناپدیدشونده و ظاهرشونده در طول یک قرن از مشاهدات» (VASCO) جستجوهای عمومی تری برای ستارگان ناپدیدشونده و ظاهرشونده و سایر اخترشناسی پدیده های گذرا را آغاز کرد. آن ها ۱۰۰ پدیده گذرای سرخ از «منشأ به احتمال زیاد طبیعی» را شناسایی کردند و ۱۵٪ از داده های تصویری را تحلیل نمودند. در سال ۲۰۲۰، همکاری VASCO یک پروژه دانشوری شهروندی را برای تحلیل تصاویر هزاران شیء نامزد آغاز کرد. این پروژه در همکاری نزدیک با مدارس و انجمن های آماتوری، عمدتاً در کشورهای آفریقایی
، انجام می شود. پروژه VASCO به عنوان «شاید عمومی ترین جستجوی آثار مصنوعی تاکنون» شناخته شده است. در سال ۲۰۲۱، محقق اصلی پروژه VASCO، بئاتریز ویارروئل، برای این پروژه جایزه لورئال-یونسکو برای زنان در علم را در سوئد دریافت کرد. در ژوئن ۲۰۲۱، این همکاری کشف ۹ منبع نوری را که ظاهراً به طور همزمان ظاهر و ناپدید می شدند و از تصاویر آرشیوی ثبت شده در سال ۱۹۵۰ گرفته شده بودند، منتشر کرد. تیم ویارروئل همچنین سه ستاره با قدر ۱۶ را یافتند که روی صفحات تصویربرداری شده در یک ساعت در ۱۹ ژوئیه ۱۹۵۲ ناپدید شده بودند. در سال ۲۰۲۱، ستاره شناسان پیشنهاد کردند که یک سلسله «بررسی های تأییدی برای سیگنال های ردپاهای فناوری باند باریک» انجام شود. این پیشنهاد پس از نتیجه گیری بود که نشانه تکنولوژی BLC1 ممکن است نتیجه ای از نوعی تداخل الکترومغناطیسی محلی باشد. پیشنهاد شده است که رصدخانه هایی روی ماه می توانند موفقیت بیشتری داشته باشند. در سال ۲۰۲۲، دانشمندان مرور جامعی از توانایی های مأموریت های جاری، اخیر، گذشته، برنامه ریزی شده و پیشنهادی برای شناسایی ردپاهای فناوری بیگانگان ارائه دادند. پیامدهای کشف. Steven J. Dick بیان می کند که ب
ه طور کلی اصول مشخصی برای برخورد با کشف موفقیت آمیز SETI وجود ندارد. کشف ردپاهای فناوری می تواند پیامدهای اخلاقی داشته باشد، مانند ارائه اطلاعات مرتبط با اخلاقیات کیهانی و اصول اخلاقی مرتبط با اصول اخلاق ماشین (مثلاً ارزش های اخلاقی اعمال شده توسط ماشین ها)، یا شامل اطلاعاتی دربارهٔ فناوری و جامعه یا تاریخ ها و سرنوشت های بیگانه ها باشد. نوع، گستردگی و شکل فناوری نشانه های کشف شده می تواند پیامدهای متنوعی داشته باشد که بسته به زمان و زمینه متغیر است.
خرگوش برمه ای گونه ای از پستانداران تیرهٔ خرگوشان (Leporidae) است که در کامبوج، لائوس، میانمار، تایلند و ویتنام یافت می شود.
خرگوش یارکند یک گونه پستاندار از تیرهٔ خرگوشان (Leporidae) است. دارای خز پشتی نرم، صاف و قهوه ای شنی است که دارای نوارهای سیاه مایل به خاکستری و شکمی کاملاً سفید است. خرگوش یارکند که بومی چین است، محدود به حوضه تاریم در جنوب سین کیانگ، چین است. عمدتاً شبگرد است و روی علف و محصولات علوفه می جوید. ماده سالانه دو یا سه دسته توله تولید می کند که هر کدام از دو تا پنج بچه تشکیل می شود. در فهرست سرخ اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت از گونه های در حال انقراض و در فهرست سرخ مهره داران چین به عنوان نزدیک به تهدید رتبه بندی شده است. با این حال، متخصصان ژنتیک چینی اعلام کرده اند که این گونه به دلیل زیستگاه محدود و گسسته شدن آن، و شکار بی رویه و شکار غیرقانونی «در خطر انقراض» است.
خرگوش حبشی یک گونه پستاندار از تیرهٔ خرگوشان (Leporidae) است. تقریباً به طور کامل به کشورهای شاخ آفریقا محدود می شود، اگرچه تا حدی در شرق سودان گسترش می یابد و ممکن است در شمال کنیا نیز یافت می شود.
خرگوشک آتشفشانی یا خرگوشک آذرین ، همچنین به عنوان تپورینگو یا زکاتوشه شناخته می شود، خرگوشک کوچکی است که در دامنه آتشفشان های مکزیک زندگی می کند. این خرگوشک دومین خرگوشک کوچک جهان است که پس از خرگوشک کوتوله در رتبه دوم قرار دارد. گوش های گرد کوچک، پاهای کوتاه، پیشانی بزرگ و خز کوتاه و کلفت دارد. وزن آن تقریباً ۳۹۰–۶۰۰ گرم (۰٫۸۶–۱٫۳) است پوند) و طول عمر ۷ تا ۹ سال دارد. خرگوش آتشفشانی در گروه های ۲ تا ۵ پستاندار در لانه ها (لانه های زیرزمینی) و باند فرودگاه ها در میان علف ها زندگی می کند. طول لانه ها می تواند تا ۵ متر و عمق ۴۰ سانتی متر است. معمولاً ۲ تا ۳ بچه در هر دسته توله وجود دارد که در لانه ها متولد می شوند. با این حال، در نیمه اسارت، آنها لانه ایجاد نمی کنند و بچه ها در لانه های ساخته شده در چنبره های علفی زاده می شوند.
خرگوش صحرای غربی گونه ای از خرگوش های تیرهٔ خرگوشان بومی مراکش، موریتانی، مالی و سنگال و همچنین احتمالاً نیجر و بورکینافاسو است.
خرگوش بوته زار یکی از دو گونه خرگوشهای موجود در جنوب نامیبیا، موزامبیک، آفریقای جنوبی، اسواتینی و لسوتو است. اگرچه این گونه به عنوان کمترین نگرانی ذکر شده است، اما جمعیت آن رو به کاهش بوده و انتظار می رود در ۱۰۰ سال آینده ۲۰ درصد کاهش یابد. زیستگاه. خرگوش های بوته زار معمولاً در ارتفاعات بالاتر در حدود ۱۲۲۰ متر تا ۱۸۳۰ متر یافت می شوند. آنها عمدتاً در بوته ها، علفزارهای مرتفع و جنگل های ساوانا یافت می شوند. با این حال، در شب آنها را می توان در علفزارهای بازدید. آنها هرگز در جنگل ها یا بیابان ها دیده نمی شوند. آنها همچنین برای سازگاری با زمین های توسعه یافته کشاورزی شناخته شده اند. آنها همچنین در دو زیست بوم مختلف، گرمسیری و نیمه گرمسیری یافت می شوند. این به آنها محدوده دمایی در حدود می دهد.
کللیا روندینلا (؛ زادهٔ ۶ آوریل ۱۹۶۳) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "زن ونیزی"، "سه ایتالیایی در ریو" و "ستاره ساز" اشاره نمود.
اینیشال دی مجموعه مانگا ژاپنی در سبک مسابقه خیابانی است که توسط شویچی شیگنو نوشته و تصویرسازی شده است که از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۱۳ در "هفته نامه یانگ مگزین" منتشر شد و چپترهای آن در ۴۸ جلد تانکوبون گردآوری شده است. داستان در دنیای مسابقات خیابانی غیرقانونی ژاپن جریان دارد که مسابقه ها در گردنه های کوهستانی و به ندرت در شهرها یا مناطق شهری انجام می شود و به طور خاص بر سبک مسابقه دریفت تأکید شده است. داستان در استان گونما، به طور خاص در چندین کوه در منطقه کانتو و شهرها و شهرهای اطراف آنها متمرکز است. همه مکان ها بر اساس مکان های واقعی در ژاپن است ولی برخی از مکان هایی که شخصیت ها در آن مسابقه می دهند تخیلی هستند. "اینیشال دی" توسط چندین استودیو در چندین سریال تلویزیونی انیمه و اووی ای اقتباس شده است. همچنین از این مجموعه یک فیلم لایو اکشن در سال ۲۰۰۵ به اکران درآمده است. تا آوریل ۲۰۲۱، این اثیر بیش از ۵۵ میلیون نسخه به فروش رسانده که آن را به یکی از پرفروش ترین مجموعه های مانگای تاریخ تبدیل کرده است. انیمه "اینیشیال دی" با نام رویای رانندگی از شبکه تهران و شبکه امید پخش شده است.
عادت بد () یک فیلم کمدی سکسی سبک ایتالیایی به کارگردانی ماریو لاندی است که در سال ۱۹۸۰ منتشر شد. این فیلم تلاشی برای تلفیق کمدی های سینمای صامت با ژانر اِروتیک است.
اوتاگی ، (، نوعی رقص و حرکات تشویقی است که توسط اوتاکو، طرفداران خوانندگان آیدل ژاپنی (و بنابراین به عنوان آکیبا-کی دیده می شود) انجام می شود، که شامل پریدن، کف زدن، تکان دادن دست و سردادن شعار است. اوتاگی در کنسرت ها یا در رویدادهایی مانند انیمه و مانگا همایش ها و جلسات گروه های طرفدار بت اجرا می شود و گمان می رود که از تیم های تشویق کننده سازمان یافته اوئندان که در رویدادهای ورزشی در ژاپن رایج است ایجاد شده باشد. اوتاگی به خصوص با طرفداران Hello! Project همراه است، ای کی بی ۴۸، و آیدل های ووکالوئید از جمله هاتسونه میکو و همچنین طرفداران انیمه و بازیگران صداپیشگی (صداپیشگی در ژاپن)، که اغلب آهنگ های موضوعی را برای سریال هایی که در آن ظاهر می شوند اجرا می کنند.
برایان کریگ (زاده ) بازیگر آمریکایی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم زنان بازنده هستند و مجموعه تلویزیونی دردسر خوب اشاره کرد.
قمار آخرالزمانی: کایجی مجموعه مانگا ژاپنی نوشته و تصویرگری نوبویوکی فوکوموتو است که از فوریه ۱۹۹۶ در "هفته نامه یانگ مگزین" در حال انتشار است. داستان در مورد یک قمارباز به نام کایجی ایتو و ماجراهای بدبیاری او در قمار است. مانگا کایجی شامل شش سری است که آخرین سری در سال ۲۰۱۷ شروع به انتشار کرده است. دو سری اول مانگا در دو مجموعه تلویزیونی انیمه در ۲۶ قسمت توسط استودیو مدهاوس اقتباس شدند و از شبکه نیپون تلویژن پخش شدند. همچنین یک فیلم لایو اکشن با اقتباس آزاد از این اثر به اکران درآمده است. تا اکتبر ۲۰۲۳، این اثر بیش از ۳۰ میلیون نسخه به فروش رسانده که آن را به یکی از پرفروش ترین مجموعه های مانگا تبدیل کرده است. در سال ۱۹۹۸، "کایجی" بیست و دومین جایزه مانگای کودانشا را برای دسته عمومی دریافت کرد. داستان. کایجی ایتو، سه سال پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان و نقل مکان به توکیو برای یافتن شغل، نمی تواند شغل ثابتی پیدا کند زیرا ژاپن در اولین رکود خود از زمان جنگ جهانی دوم فرورفته است. کایجی افسرده می شود و وقت خود را با قمار، مشروبات الکلی و سیگار می گذراند تا اینکه یک نزول خوار سراغ او می آید و خواستار پس دادن پولی
که کایجی برای دوستش به عنوان ضامن امضا کرده می کند. نزول خوار که متوجه می شود کایجی پولی ندارد دو راه در مقابل او قرار می دهد: ده سال را صرف بازپرداخت این بدهی کند یا سوار کشتی قمار برای تسویه بدهی شود. کایجی که چاره ای ندارد تصمیم می گیرد سوار کشتی بشود و ماجراجویی قماربازی او آغاز می شود.
تبادل دانشجو تله فیلمی محصول سال ۱۹۸۷ و به کارگردانی مولی میلر است. در این فیلم بازیگرانی همچون ویویکا دیویس، تاد فیلد، میتچل اندرسون، هدر گراهام، مورا تیرنی، گوین مک لاود، لیسا هارتمن بلک، او.جی. سیمپسون، لیندسی واگنر، لی گارلیگتون، نانسی لنهان، گلن شادیکس، راب استز و مون زاپا ایفای نقش کرده اند.
گواهی نامه رانندگی فیلمی محصول سال ۱۹۸۸ و به کارگردانی گرگ بی من است. در این فیلم بازیگرانی همچون کوری هایم، کوری فلدمن، کارول کین، ریچارد ماسور، هدر گراهام، پارلی بائر، نینا شیماشکو، جیمز اوری، گرانت هسلوف، مایکل انسین و هلن هنف ایفای نقش کرده اند.
یوسف هارملین (۱۹ آوریل ۱۹۲۲–۱۲ سپتامبر ۱۹۹۴) در سال های ۱۹۶۴–۱۹۷۴ و همچنین مجدداً در سال های ۱۹۶۸–۱۹۸۸ رئیس سازمان امنیت عمومی کشور اسرائیل (شین. بت) و نیز سفیر اسرائیل در ایران (تا قبل از انقلاب ۱۳۵۷)و آفریقای جنوبی بود. آغاز زندگی او. هارملین در (۱۹ آوریل ۱۹۲۲) در وین، در کشور اتریش به دنیا آمد و سپس، به عضویت جنبش جوانان "Maccabi Ha'Tsair" پیوست و بعداً به گروه "Haaach" وین ملحق شد. او در (۱۷ آوریل ۱۹۳۹)، تحت عنوان برنامه مهاجرت جوانان، شش ماه پس از جریان و واقعه "کریستال ناخت"، به کشور اسرائیل مهاجرت کرد. او یکی از شاگردان در دهکده جوانان "بن شمن" و یکی از اعضای هسته "گوردونیا اپیلیم" بود که کیبوتص "نوه یام" را تأسیس کردند. حرفه. هارملین بعد از مدتی به سازمان «هاگانا» در اسرائیل پیوست و دوره فرماندهی جوخه را در این سازمان گذراند. وی در سال ۱۹۴۲ به طور داوطلبانه به خدمت در ارتش بریتانیا درآمد و به مدت پنج سال در صفوف ارتش آن کشور خدمت کرد. وی پس از بازگشت به کشور اسرائیل، مجدداً توسط «حییم لاسکوف»، برای دفاع از کشورش استخدام شد و به آموزش نظامی پرداخت. در جنگ استقلال اسرائیل، در عملیات «نخشون» شرکت کرد و د
ر این عملیات، فرماندهی گروهان کمکی گردان ۵۸ در تیپ «گیوآتی» را بر عهده داشت. در (فوریه سال ۱۹۴۹)، هارملین توسط «ایسر هارعل»، به عضویت سازمان «شین. بت.» درآمد. وی پس از بازنشستگی، در بین سالهای (۱۹۷۸–۱۹۷۹)، سفیر اسرائیل در ایران بود. پس از ظهور انقلاب ایران و قبل از تعطیلی سفارت اسرائیل در تهران، هارملین فرصتی برای ارائه منشور خود بدولت ایران نداشت. در سالهای (۱۹۷۹–۱۹۸۱)، او به عنوان سفیر اسرائیل در آفریقای جنوبی نیز خدمت کرد. وی همچنین به عنوان ناظر بر سیستم امنیتی در دیوان محاسبات کشور خدمت کرد. با استعفای آبراهام شالوم از ریاست سازمان «شین. بت.»، به دنبال ماجرای خط اتوبوس ۳۰۰، هارملین مجدداً به ریاست سازمان فراخوانده شد. وی پس از بازنشستگی از سازمان «شین. بت»، در شهرداری شهر اورشلیم به عنوان مسئول پذیرایی از بازدیدکنندگان مشغول به کار شد.. وی به عنوان رئیس هیئت مدیره شرکت زیر ساخت نفت و انرژی هم فعالیت می کرد. خانواده و میراث. هارملین از همسر اولش دو دختر داشت. همسر دوم او، سارا (شریکا) گربر، خواهر بازیگری بنام یوسی گربر بود. او ساکن تل آویو و بیوه سرهنگ دوم «آشر دارومی» (پوپوسکی) بود که به همراه سرگرد اساف
سیمهونی، در یک سانحه هوایی کشته شدند. هارملین بعداً پسر شیریکا و آشر بنام آلون را به فرزندی پذیرفت که وی نیز بعداً نام خانوادگی خود را به هارملین تغییر داد. آلون هارملین، استاد زیست شناسی در مؤسسه علوم «وایزمن» است و تا سال ۲۰۲۳ به عنوان معاون این مؤسسه، در قسمت اداری و مالی آن فعالیت می کند. همسر آلون بنام میکال، دختر آبراهام ارنان است. به یادبود یوسف هارملین، صندوقی برای اعطای کمک هزینه های تحصیلی برای اعضای سازمان «شین. بت.» تأسیس شد.
گریگوری هاین () که به طور حرفه ای با نام آل دِی (، به صورت all day تلفظ می شود) شناخته می شود، ترانه پرداز و تهیه کننده موسیقی اهل ایالات متحده آمریکا است. او برای هنرمندان مختلفی از جمله جاستین بیبر، شان مندز، سلنا گومز، مارشملو، جان لجند، مشین گان کلی، خالید، جکسون وانگ و هنرمندان دیگر ترانه سرایی کرده است. در سال ۲۰۲۳، آل دِی در نوشتن متن ترانه «گل ها» از مایلی سایرس همکاری داشته است که به جایگاه شماره یک جدول بیلبورد هات ۱۰۰ رسید.
مورین آن مک دونالد (؛ زادهٔ ۱۳ مه ۱۹۸۱) که بیشتر با نام موزِلا (Mozella) شناخته می شود، ترانه پرداز و خواننده اهل ایالات متحده آمریکا است. او در نوشتن متن تک آهنگ سال ۲۰۱۳ «توپ مخرب» از مایلی سایرس همکاری داشته است که به صدر جدول بیلبورد هات ۱۰۰ رسید. او همچنین در سال ۲۰۱۵ در ترانه سرایی «اندازه یک تماس باهات فاصله دارم» از چارلی پوث و «بی نقص» از وان دایرکشن نیز همکاری داشته است.
پرسی آدامسون (؛ زادهٔ) بازیکن فوتبال اهل ایالات متحده آمریکا در اوایل قرن بیستم و کاپیتان باشگاه بروکلین فیلد بود که در سال ۱۹۱۴ جام نشنال چلنج را برد. آدامسون در اوایل سال ۱۹۱۰ برای باشگاه بروکلین فیلد بازی می کرد. در ۱۶ مه ۱۹۱۴، آدامسون اولین گل را در فینال جام نشنال چلنج ۱۹۱۴ به ثمر رساند. این مسابقات اولین بار بود که برگزار می شد. در سپتامبر ۱۹۱۶، در حالی که در خلیج شیپسهد، نیویورک زندگی می کرد، هنوز در فهرست باشگاه فیلد بروکلین قرار داشت. در سپتامبر ۱۹۱۴، او سرمربی تیم فوتبال دانشگاه کلمبیا شد.