Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دینا بولینگ مارکوم (۵ اوت ۱۹۴۶ – ۱۶ اوت ۲۰۲۲) یک کتابدار و رهبر غیرانتفاعی آمریکایی بود که از ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۳ به عنوان رئیس شورای منابع کتابخانه و اطلاعات خدمت کرد. او همچنین از ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۱ به عنوان کتابدار همکار برای خدمات کتابخانه در کتابخانه کنگره فعالیت داشت و از ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۶ مدیر اجرایی منابع کتابخانه ای و اطلاعاتی بود. تحصیلات و جوایز. مارکوم در سالم، ایندیانا، متولد شد. او مدرک کارشناسی هنر در رشته انگلیسی را در سال ۱۹۶۷ از دانشگاه ایلینوی شیکاگو دریافت کرد و سپس در سال ۱۹۶۹ مدرک کارشناسی ارشد در رشته انگلیسی را از دانشگاه ایلی نوی جنوبی گرفت. او همچنین زبان انگلیسی تدریس کرد و در سال ۱۹۷۱ مدرک کارشناسی ارشد در علوم کتابداری و اطلاع رسانی از دانشگاه کنتاکی دریافت کرد. مارکوم در سال ۱۹۹۱ از دانشگاه مریلند، کالج پارک با مدرک دکتری فلسفه در مطالعات آمریکایی فارغ التحصیل شد. او در سال ۲۰۱۰ دکتری در رشته ادبیات انسانی از دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی دریافت کرد. در سال ۲۰۱۱، انجمن کتابخانه آمریکا به او نشان ملویل دویی را به عنوان بالاترین افتخار انجمن اعطا کرد. در سال ۲۰۱۶، مارکوم جایزه مایلز کانراد را به خا
طر رهبری اش در کتابخانه های دیجیتال از فدراسیون ملی خدمات اطلاعات پیشرفته دریافت کرد که در سال ۲۰۱۹ با سازمان استانداردهای اطلاعات ملی ادغام شد. حرفه کتابخانه و غیرانتفاعی. مارکوم کار خود را با تدریس زبان انگلیسی در دانشگاه کنتاکی آغاز کرد، جایی که پس از آن به کتابداری روی آورد و به مدت سه سال در یک برنامه بنیاد فورد در دانشگاه وندربیلت کار کرد. سپس از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۱ در برنامه آموزش مدیریت انجمن کتابخانه های پژوهشی فعالیت کرد. از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۹، او در شورای منابع کتابخانه ها مشغول به کار بود. او از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۲ به عنوان دکترای دانشکده کتابداری و علم اطلاعات دانشگاه کاتولیک آمریکا خدمت کرد. همچنین از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۵ به عنوان مدیر خدمات عمومی و مدیریت مجموعه ها در کتابخانه کنگره فعالیت داشت. در سال ۱۹۹۵، او به عنوان رئیس شورای منابع کتابخانه ها منصوب شد و بر ادغام این مرکز با کمیسیون حفظ و دسترسی نظارت کرد تا شورای منابع کتابخانه و اطلاعات ایجاد شود. او تا اوت ۲۰۰۳ به عنوان رئیس CLIR خدمت کرد. از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۱، او به کتابخانه کنگره بازگشت و به عنوان کتابدار همکار برای خدمات کتابخانه فعالیت کرد و بر
پنجاه و سه بخش و دفتر با شانزده هزار کارمند نظارت داشت و کتابخانه را به سوی آینده ای دیجیتال هدایت کرد. زمینه های تخصصی او شامل فهرست نویسی و نگهداری بود. در اول ژانویه ۲۰۱۲، بلافاصله پس از بازنشستگی از کتابخانه کنگره، مارکوم به عنوان اولین مدیر اجرایی Ithaka S+R، که بخشی از Ithaka Harbors بود، پیوست. او از بنیاد بیل و ملیندا گیتس، بنیاد لومی نا و بنیاد ملون کمک های مالی دریافت کرد. او در سال ۲۰۱۶ بازنشسته شد و جای او را کاتارین باند هیل، رئیس سابق کالج واسار گرفت، اما تا زمان درگذشتش در اوت ۲۰۲۲ به عنوان مشاور ارشد برای تحول آموزشی و کتابخانه ها و ارتباطات علمی در Ithaka S+R به کار خود ادامه داد. در سال ۲۰۱۳، او به کمیسیون دوستی ژاپن و ایالات متحده منصوب شد که تسهیل کننده تبادل های فرهنگی و آموزشی بین ایالات متحده و ژاپن است. همچنین او در کمیته های راهبری برای ائتلاف اطلاعات شبکه ای (۲۰۰۸–۲۰۱۲) و ائتلاف انتشارات علمی و منابع آکادمیک (۲۰۰۸–۲۰۱۱) خدمت کرد.
هارولد و مداد رنگی بنفش (به انگلیسی: Harold and the Purple Crayon) یک کتاب مصور کودکانه محصول سال ۱۹۵۵ به نویسندگی و تصویرگری کراکت جانسون است. این کتاب که توسط انتشارات هارپرکالینز منتشر شده، محبوب ترین کتاب جانسون است و به مجموعه ای از کتاب های مرتبط دیگر و همچنین اقتباس های بسیاری منجر شده است. داستان به صورت سوم شخص نوشته شده و پسر بچه ای را در یک ماجراجویی تخیلی در طول شب دنبال می کند. اقتباس ها. فیلم. در فوریه ۲۰۱۰، کلمبیا پیکچرز اعلام کرد که در حال تولید یک فیلم لایو اکشن اقتباسی از "هارولد و مداد رنگی بنفش" به تهیه کنندگی ویل اسمیت و جیمز لاسیتر و نیز نویسندگی جاش کلاوسنر است، اما تولید آن هیچ وقت به نتیجه نرسید. در دسامبر ۲۰۱۶ اعلام شد که دالاس کلیتون نیز از نویسندگان این فیلم خواهد بود. در ۱۳ بهمن ۱۳۹۹ (۱ فوریه ۲۰۲۱)، اعلام شد که زکری لی وای در این فیلم بازی خواهد کرد، و بعدها مشخص شد که هارولد در این فیلم به عنوان یک مرد بالغ به تصویر کشیده شده و همچنین دیوید گویون و مایکل هندلمن جایگزین کلاوسنر و کلیتون شدند و جان دیویس تهیه کننده اثر خواهد بود. زویی دشانل به گروه بازیگران اضافه شد و اعلام شد که ک
ارلوز سالدانیا برای کارگردانی فیلم حضور دارد. این فیلم در ابتدا قرار بود در ۷ بهمن ۱۴۰۱ (۲۷ ژانویه ۲۰۲۳) اکران شود، اما تاریخ اکران به ۹ تیر ۱۴۰۲ (۳۰ ژوئن ۲۰۲۳)، و بعداً در ۱۱ مرداد ۱۴۰۳ (۲ اوت ۲۰۲۴) به تعویق افتاد.
نمانیا اوبوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن واترپلو اهل صربستان است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
نمانیا ویتسو (؛ زادهٔ ) بازیکن واترپلو اهل صربستان است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
پتار یاکشیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن واترپلو اهل صربستان است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
ولادیمیر میشوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن واترپلو اهل صربستان است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
رادومیر دراشوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن واترپلو اهل صربستان است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
رادوسلاو فیلیپوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن واترپلو اهل صربستان است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
پالوکه کورتی (; – ) رهبر (موسیقی)، و آهنگساز اهل آلبانی بود. او یک نوازندهٔ آماتور بود که سرود «وحدت آلبانی» (Bashkimi Shqipnis) را در سال ۱۸۸۱ آهنگ سازی کرد.
مارکو ژوولا (؛ زادهٔ ) بازیکن واترپلو اهل کرواسی است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
یرکو مارینیچ کراگیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن واترپلو اهل کرواسی است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
تونی پوپادیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن واترپلو اهل کرواسی است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
کونستانتین خارکوف (؛ زادهٔ ) بازیکن واترپلو روس تبار اهل کرواسی است.
ترش یکی از کوکتل سنتی نوشیدنی های ترکیبی است که به عنوان یکی از قدیمی ترین دسته های کوکتل های اصلی شناخته می شود. این نوع نوشیدنی در سال ۱۸۶۲ توسط جری توماس در کتابش با عنوان چطوری نوشیدنی را ترکیب کنیم توصیف شده است. کوکتل های سور شامل یک نوشیدنی پایه مانند مشروب، آبلیمو یا آب مرکبات، و یک شیرین کننده (مانند شربت ساده یا شربت ارگئت) هستند. در برخی از انواع سور، سفیده تخم مرغ نیز به ترکیب اضافه می شود. این سبک نوشیدنی ها برای علاقه مندان به طعم های متنوع بسیار جذاب هستند.
آناستازیا هاپمن (؛ زادهٔ ) نوازنده پیانو اهل اتریش است. فهرست اجرایی او شامل آثار تک نوازی از فریدریک شوپن، فرانتس لیست، جوزف هایدن، کلود دبوسی، لودویگ فان بتهوون و آثار اکسترال سرگئی پروکفیف و رادیون شچدرین می شود.
بات یک الهه گاو در اسطوره شناسی مصر باستان است که در شکل چهره انسان با گوش ها و شاخ های گاو یا به عنوان یک زن نمایش داده می شد. شواهدی از پرستش بات در قدیمی ترین مدارک مربوط به آیین های مذهبی مصر باستان وجود دارد. تا زمان پادشاهی میانه، پس از اتحاد مصر سفلی و مصر علیا، هویت و ویژگی های بات در الهه حاثور گنجانده شده بود، الهه ای مشابه که در ناحیه ای دیگر پرستش می شد. تصویر بات بر روی عود مقدس مصریان باستان، که در آیین های مذهبی استفاده می شد باقی ماند. پرستش. پرستش بات به زمان های بسیار قدیم در مصر باستان بازمی گردد و ممکن است ریشه های آن در فرهنگ های پرورش دام دوره پارینه سنگی متاخر باشد. بات الهه اصلی شهرک هو در ناحیه هفتم مصر علیا بر ساحل رود نیل بود که همچنین به نام دیوسپولیس پاروا نیز شناخته می شود. نام. لقب بات ممکن است ترکیبی ازکلمه «با» و پسوند مؤنث «ت» باشد. «با» به طور کلی معادل شخصیت یا تجلی یک فرد است و اغلب به عنوان «روح» ترجمه می شود. تصاویر در فرهنگ مصر باستان. اگرچه بات به ندرت به طور واضح در نقاشیها یا مجسمه سازیها به تصویر کشیده می شد، اما برخی آثار مهم (مانند بخش های بالایی لوحه نارمر) شامل
تصاویری از الهه به شکل گاویان هستند. در نمونه های دیگر، بات در هیبت یک موجود آسمانی گاویان احاطه شده توسط ستارگان، یا به شکل یک زن به تصویر کشیده شده است. به طور معمول تر، بات بر روی حرزها به تصویر کشیده می شد، با چهره انسانی اما ویژگی های گاویان، از جمله گوش های گاو و شاخ های خمیده به داخل از نوع دام هایی که ابتدا توسط مصریان پرورش داده می شدند. بات ارتباط نزدیکی با سیستروم پیدا کرد و مرکز فرقه آن به «کاخ سیستروم» شناخته می شد. سیستروم یک ساز موسیقی به شکل عَنخ، یک علات نوشتاری در خط هیروگلیف مصری، است که به معنی زندگی یا به عنوان سمبل زندگی است، که یکی از پرکاربردترین سازهای مقدس در معابد مصر باستان بود. برخی از این سازها تصاویری از بات را بر خود داشتند، با سر و گردن او به عنوان دسته و پایه و با جیرجیرک هایی که بین شاخ های او قرار داشتند. این تصاویر در هر دو طرف ساز تکرار می شد، به طوری که دو چهره داشتند، همان طور که در متون اهرام اینگونه اشاره شده است: «من ستایش هستم؛ من عظمت هستم؛ من بات با دو چهره اش هستم؛ من کسی هستم که نجات یافته است و خود را از هر چیز شرور نجات داده ام.» رابطه با حاثور. تصاویر بات به
عنوان یک گاو الهی شباهت زیادی به تصاویرحاثور، الهه ای همزمان در ناحیه ای دیگر، داشت. در تصاویر دوبعدی، هر دو الهه معمولاً به صورت روبرو و در مقابل بیننده به تصویر کشیده می شوند و نه به صورت نیم رخ که شیوه معمول مصری ها در آن زمان بود. تفاوت برجسته مابین این دو الهه این است که شاخ های بات به سمت داخل خم می شوند، در حالی که شاخ های حاثور کمی متمایل به بیرون خم شده اند. احتمالاً این تفاوت به دلیل نژادهای مختلف گاوهایی است که در زمان های مختلف پرورش داده می شدند. مرکز فرقه ای که این حیوان را می پرستیدند در ناحیه ششم مصر علیا، در مجاورت ناحیه هفتم بود، جایی که بات الهه گاو بود، که این ممکن است نشان دهد که در مصر پیش از تاریخ، حاثور و بت ممکن است الهه ای یکسان بوده اند. بعد و تا زمان پادشاهی میانه مصر، فرقه برستنده حاثور، همانگونه که در ادغامهای مشابه در دستگاه خدایان مصر باستان دیده شده، دوباره به پرستش بات متمایل شده اند.
شرلی بلینگر () یک شخصیت خیالی در سریال تلویزیونی از محصول شبکه اچ بی او است. این شخصیت توسط کاترین اربه به تصویر کشیده شده است. شخصیت شرلی بلینگر از روی یک مادر قاتل به نام سوزان اسمیت که دو فرزند خودش را در سال ۱۹۹۴ در دریاچه غرق کرد و در مقابل دوربین تلویزیون ملی خود را بی اطلاع جلوه می داد و حتی عاجزانه درخواست کمک برای پیدا کرد فرزندانش می کرد الگوبرداری شده است. مشخصات شخصیت. شرلی بلینگر اولین و تنها زنی است که در اسوالد زندانی شده است. او به دلیل قتل دخترش به مجازات مرگ محکوم شده است. او ماشین خود را در حالی که دخترش در صندلی عقب آن نشسته بود به داخل دریاچه پرتاب کرد، سپس در حین غرق شدن ماشین خودش به بیرون شنا کرد و دخترش را رها کرد تا غرق شود. او قسم می خورد که این یک تصادف بوده است، اما با این وجود «باید اتفاق می افتاد». در حالی که او بیشتر سرش به کار خودش است و رفتاری خجالتی و جذاب دارد، نشانه هایی از بی ثباتی روانی را نشان می دهد. مدت کوتاهی پس از ورود، او در ازای رفتار مناسب خود را به زندانیان و نگهبانان عرضه و حتی گاهی تن فروشی می کند. او معتقد است که دارد اراده خداوند را انجام می دهد، و گفته است
که او یک مسیحی معتقد است. بلینگر همراه با جیمز رابسون تنها زندانیان معمولی هستند که در شهر زمرد (مکانی برای بازپروری زندانیان) زندگی نمی کنند. بلینگر دایان ویتلزی را می بیند که از جلوی سلولش عبور می کند. بلینگر از ویتلزی می خواهد که دوست او باشد، و ویتلزی از بلینگر می پرسد که چگونه می تواند پس از کاری که انجام داده (کشتن راس) با خودش زندگی کند. بلینگر پاسخ می دهد که او کاری را که باید انجام می داده را انجام دادهاست و می تواند آسوده بخوابد سپس به نشانه همدردی دستش را روی دست ویتلری می گذارد. او یک سری نامه های پورنوگرافی را با یک «تحسین مخفی» از داخل سلول خود رد و بدل می کند. بعداً وقتی متوجه می شود که شخص نامه نگار زندانی سیاهپوستی به نام سایمون ادبیسی است، بلینگر او را با توهین نژادی رد می کند زیرا او سیاه پوست است. بلینگر متوجه می شود که از یک شریک ناشناس باردار شده است. بلینگر به روان شناس زندان می گوید که چرا دخترش را کشته است: او «گوی های آتش» را در اطراف دخترش می دید. بلینگر اصرار دارد که باید بمیرد اما روان شناس به فرماندار جیمز دولین توصیه می کند که بلینگر اعدام نشود و سپس دولین حکم اعدام بلینگر را بد
ون امکان آزادی مشروط به حبس ابد تبدیل می کند. بلینگر خشمگینانه به روان شناس می گوید که به او خیانت کرده و خواستار سقط جنین می شود، در غیر این صورت او خودش «این هیولای درونش» را خواهد کشت. روان شناس به بلینگر می گوید او به مؤسسه کانلی ویژه مجرمان مجنون فرستاده می شود و ۲۴ ساعته تحت مراقبت خواهد بود، بلینگر فریاد می زند که شیطان او را حامله کرده و او «مادر باکره» است. بلینگر پس از سقط جنین در شرایط مرموز دوباره به اوز بازگردانده شده و حکم اعدامش مجدداً فعال می شود. او درخواست اعدام از طریق چوبه دار می کند اما با این حال، هنگامی که او را به سمت چوبه دار می برند، غریزه بقا در او ظاهر می شود و او به شدت در برابر نگهبانانش مقاومت می کند و التماس می کند که به دار آویخته نشود. او در نهایت طبق برنامه اعدام می شود.
سوزان اسمیت (؛ زادهٔ ) زن خانه دار اهل ایالات متحده آمریکا است که به اتهام قتل دو پسرش، مایکل سه ساله و الکساندر یک ساله در سال ۱۹۹۴ از طریق بستن بچه هایش به صندلی ماشین و انداختن ماشین که حامل دو فرزندش بود به دریاچه جان دی لانگ در کارولینای جنوبی به حبس ابد محکوم شده است. این پرونده به دلیل ادعای نادرست اسمیت مبنی بر اینکه یک مرد سیاهپوست پسرانش را در جریان سرقت خودرو ربوده است، توجه بین المللی را به خود جلب کرد. وکلای مدافع او، دیوید بروک و جودی کلارک، شاهدان متخصص را فراخواندند تا شهادت دهند که او مشکلات سلامت روانی داشته است که قوه قضاوت او را هنگام ارتکاب جنایات مختل کرده است. اسمیت در نهایت پس از محاکمه به حبس ابد با امکان آزادی مشروط محکوم شد. اسمیت برای اولین بار در ۲۰ نوامبر ۲۰۲۴ واجد شرایط آزادی مشروط بود اما درخواستش رد شد. او در مؤسسه بازپروری لث در نزدیکی گرین وود، کارولینای جنوبی زندانی است. پس زمینه خانوادگی. پدر اسمیت زمانی که او شش ساله بود از طریق خودکشی درگذشت، و خود اسمیت در سن ۱۳ سالگی اقدام به خودکشی کرد. مادرش سپس با بورلی سی راسل جونیور ازدواج کرد که بعدها مشخص شد که اسمیت را در نوجوا
نی مورد آزار جنسی قرار داده است. راسل یک تاجر محلی بود که بعدها در حزب جمهوری خواه کارولینای جنوبی و ائتلاف مسیحی شهرت یافت. اسمیت و راسل هر دو اظهار کرده اند که روابط جنسی بین آنها تا شش ماه قبل از قتل ادامه داشته است. اسمیت پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان در سال ۱۹۸۹، پس از پایان رابطه اش با مرد متأهلی که با او در ارتباط بود، برای دومین بار اقدام به خودکشی کرد. او با دیوید اسمیت ازدواج کرد و صاحب دو پسر شدند که بعداً آنها را به قتل رساند. محاکمه. در سال ۱۹۹۵، دیوید بروک و جودی کلارک به عنوان وکیل مشترک برای اسمیت خدمت کردند. در بیانیه آغازین خود، کلارک استدلال کرد که اسمیت در زمان قتل عمیقاً مضطرب بود و افسردگی شدیدی را تجربه می کرد. کلارک به هیئت منصفه گفت: «این یک مورد در مورد رفتار شرورانه نیست. این یک مورد در مورد ناامیدی و غم است.» نظریه دفاع در مورد این پرونده این بود که اسمیت برای کشتن خود و دو پسرش به لبه دریاچه رانندگی کرد، اما غریزه بقای او اراده کرد که از ماشین خارج شود. از سوی دیگر، دادستان معتقد بود که او پسرانش را به قتل رسانده تا زندگی جدیدی را با یک معشوق سابق آغاز کند. فقط دو ساعت و نیم طول
کشید تا هیئت منصفه او را به قتل محکوم کنند. در مرحله مجازات، تامی پوپ، دادستان اصلی پرونده اسمیت، با شور و شوق به نفع محکومیت اسمیت به اعدام استدلال کرد. هیئت منصفه در نهایت به اجرای مجازات اعدام رای منفی دادند. اسمیت در سال ۱۹۹۵ به دلیل قتل دو پسرش به دو بار حبس ابد محکوم شد. روان پزشک دفاعی اسمیت او را مبتلا به اختلال شخصیت وابسته و افسردگی اساسی تشخیص داد.
شانکار سی.بی.آی فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۹ و به کارگردانی پی.نانجانداپا است. در این فیلم بازیگرانی همچون شانکار ناگ، تارا و سومان رانگاناتان ایفای نقش کرده اند.
الکس بوون (؛ زادهٔ ) بازیکن واترپلو اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال برنز شده است.
لوکا کوپیدو (؛ زادهٔ ) بازیکن واترپلو اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۲ مدال برنز شده است.
هانیس دوبی (؛ ; زادهٔ ) بازیکن واترپلو اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال برنز شده است.
چیس داد (؛ زادهٔ ) بازیکن واترپلو اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده است.
رایدر داد (؛ زادهٔ ) بازیکن واترپلو اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
بن هالوک (؛ زادهٔ ) بازیکن واترپلو اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال برنز شده است.
درو هالند (؛ زادهٔ ) بازیکن واترپلو اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال برنز شده است.
مکس اروینگ (؛ زادهٔ ) بازیکن واترپلو اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال برنز شده است.
الکس اوبرت (؛ زادهٔ ) بازیکن واترپلو اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده است.
مارکو واویک (؛ زادهٔ ) بازیکن واترپلو مونته نگرویی تبار اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال برنز شده است.
آدریان واینبرگ (؛ زادهٔ ) بازیکن واترپلو اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
نونا پرس (؛ زادهٔ ) بازیکن زن واترپلو اهل اسپانیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
ایزابل پیرالکووا (؛ زادهٔ ) بازیکن زن واترپلو اهل اسپانیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
مارتینا تره (؛ زادهٔ ) بازیکن زن واترپلو اهل اسپانیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
پائولا کاموس (؛ زادهٔ ) بازیکن زن واترپلو اهل اسپانیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
مهدی یوسفی کشتی گیر آزادکار ایرانی اهل چهارمحال و بختیاری است. از افتخارات وی می توان به کسب مدال طلا مسابقات قهرمانی کشتی آسیا ۲۰۲۵ اشاره کرد. فعالیت حرفه ای ورزشی. قهرمانی کشتی آسیا ۲۰۲۵. در وزن ۷۹ کیلوگرم مهدی یوسفی در دور اول با نتیجه ۱۲ بر ۲ کاکامیرات آشیروف از ترکمنستان را مغلوب کرد. وی در دور بعد با نتیجه ۱۱ بر ۴ مقابل دولت یرگیش دارنده مدال نقره زیر ۲۳ سال جهان از قزاقستان پیروز شد و به مرحله نیمه نهایی راه یافت. یوسفی در این مرحله با نتیجه ۸ بر ۵ از سد ماگومت اولویف تاجیکستان گذشت و به دیدار فینال راه یافت. وی در این دیدار با نتیجه ۱۰ بر صفر خیدیر سیف الدینوف از بحرین را مغلوب کرد و به مدال طلا دست یافت.
ابوالفضل رحمانی کشتی گیر آزادکار ایرانی اهل آمل است. از افتخارات وی می توان به کسب مدال طلا مسابقات قهرمانی کشتی آسیا ۲۰۲۵ و مدال برنز مسابقات قهرمانی جوانان جهان ۲۰۲۵ اشاره کرد. فعالیت حرفه ای ورزشی. قهرمانی کشتی آسیا ۲۰۲۵. در وزن ۸۶ کیلوگرم ابوالفضل رحمانی در دور نخست با نتیجه ۱۰ بر صفر مصطفی الازاوی از عراق را مغلوب کرد. وی در دور بعد با نتیجه ۱۰ بر صفر تاتسویا شیرای قهرمان زیر۲۳ سال جهان از ژاپن را شکست داد و به مرحله نیمه نهایی راه یافت. رحمانی در این مرحله با نتیجه ۱۱ بر صفر موکول داهیا از هند را از پیش رو برداشت و به دیدار فینال راه یافت. وی در این دیدار با نتیجه ۱۱ بر ۴ از سد بولات ساکایف قهرمان آسیا از قزاقستان گذشت و به مدال طلا دست یافت.
لاوینیا فیشر (; c. ۱۷۹۳ – ) قاتل زنجیره ای، و راهزن جاده ای اهل ایالات متحده آمریکا بود. طبق افسانه های شهری، او اولین قاتل زنجیره ای زن در ایالات متحده آمریکا بوده است. لوینیا با جان فیشر ازدواج کرده بود و هر دو به جرم دزدی در بزرگراه که در آن زمان یک جرم بزرگ بود - و نه قتل - به مرگ محکوم شدند. برخی مورخان شروع به زیر سؤال بردن صحت افسانه شهری کرده اند و برخی دیگر ادعا می کنند که لاوینیا فیشر هرگز کسی را نکشت. با این حال، او یکی از اعضای فعال یک باند بزرگ بزرگراه بود که در دو خانه، یک خانه در مایل پنجم و یک خانه در مایل ششم، در حومه شهری نزدیک چارلستون، کارولینای جنوبی فعالیت می کردند. مشخص نیست که خانه مایل ششم یک هتل بود یا خیر، اما به عنوان مخفیگاه تعداد زیادی از قانون شکنان فعالیت می کرد. مکان زندگی. فیشر و همسرش بیشتر عمر خود را در چارلستون، کارولینای جنوبی زندگی کردند. آنها با هم صاحب مسافرخانه ای به نام «خانه ویفار در مایل ششم بودند» که در اوایل قرن ۱۹ آن را مدیریت می کردند. این هتل در شش مایلی شمال چارلستون واقع شده بود، به همین دلیل این نام بر روی این هتل گذاشته شد. در مدت اقامت این زوج در آنجا، گز
ارش هایی مبنی بر ناپدید شدن مهمانان به کلانتر محلی داده شد. به دلیل کمبود شواهد و محبوبیت این زوج نزد بسیاری از مردم محلی، این شکایات بی نتیجه ماندند. محاکمه و اعدام. نزدیک به یک سال کامل بین زمان دستگیری و اعدام آنها فاصله وجود دارد. در جریان محاکمه آنها، فیشرها ادعا کردند که بی گناه هستند، اما دستور داده شد تا زمان محاکمه آنها که در ماه مه برگزار می شد، در زندان نگهداری شوند، در حالی که همدستان آنها به قید وثیقه آزاد شدند. در محاکمه آنها، هیئت منصفه ادعای بیگناهی آنها را رد کرد و آنها را به دلیل سرقت در بزرگراه که یک جرم بزرگ است، مجرم شناخت. با این حال، قاضی اجازه فرجام خواهی داد و تا جلسه ژانویه دادگاه به آنها مهلت داده شد. در طول این مدت، فیشرها خود را با نقشه هایی برای فرار مشغول کردند، زیرا آنها با هم در زندان چارلستون، کارولینای جنوبی (زندان قدیمی شهر) در یک سلول ۶×۸ نگهداری می شدند و که محافظت چندانی از آن نمی شد. در ۱۳ سپتامبر آنها نقشه خود را عملی کردند و فرار خود را آغاز کردند. همه چیز طبق برنامه پیش نرفت، زیرا طنابی که از کتان زندان ساخته بودند پاره شد و لاوینیا در سلول گرفتار شد و فقط جان آزاد ش
د. او تمایلی به ادامه نقشه فرار به تنهایی نداشت و دوباره دستگیر شد. سپس این دو تحت تدابیر امنیتی شدیدتری نگهداری شدند. دادگاه قانون اساسی درخواست های آنها را رد کرد و در ۴ فوریه ۱۸۲۰ هر دو مجدداً محکوم به اعدام شدند. آنها بر بی گناهی خود اصرار ورزیده و برای کسانی که در روند قضایی به آنها ظلم کرده اند درخواست رحمت کردند. پس از اینکه کشیش نامه را خواند، فیشر شروع به دفاع از پرونده خود در برابر جمعیت حدوداً ۲۰۰۰ نفری کرد.
خیابان امامت با شماره معبر خیابان ۳۳۱ تهران یکی از خیابان های تهران است که جهت شمالی-جنوب دارد. این خیابان که در شرق تهران واقع شده است، از چهارراه آیت آغاز شده و به خیابان سی متری نیروی هوایی منتهی می شود.
مارگارت مک دانلد (; – ) افسر نظامی و پرستار اهل کانادا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب سرخ سلطنتی شده است. مک دانلد یک پرستار نظامی کانادایی بود که در جنگ دوم بوئر و جنگ جهانی اول خدمت می کرد. مک دانلد جایگاه ارشد خدمات پرستاری سپاه پزشکی ارتش کانادا را داشت و اولین زنی که به درجه سرگردی در امپراتوری بریتانیا ارتقا یافت و صلیب سرخ سلطنتی (۱۹۱۶) و مدال فلورانس نایتینگل (۱۹۱۸) را دریافت کرد. مک دانلد در سال ۱۸۷۳ در خانواده ای ثروتمند و کاتولیک در بیلی بروک، نوا اسکوشیا به دنیا آمد. پدرش صاحب فروشگاه بود و این موضوع فرصتی را برای مک دونالد فراهم کرد که از سنین پایین آموزش ببیند، چیزی که برای دختران آن زمان غیرمعمول بود. مک دانلد آموزش های خوبی به عنوان یک دختر در آن زمانه دریافت کرد، از جمله خواندن، نوشتن، حساب، جغرافیا و دستور زبان. مادر مک دانلد در دوران تربیت او اهمیت زیادی به آموزش داده و نقش زیادی در تحصیل مک دانلد و خواهر و برادرانش داشت. پس از فارغ التحصیلی، مک دانلد قبل از شروع اولین دوره پرستاری نظامی خود در کشتی نظامی یواس اس رلیف در طول جنگ اسپانیا و آمریکا در سال ۱۸۹۸، برای تمرین و کسب تجربه به پانا
ما رفت. اوایل زندگی و تحصیلات. مارگارت مک دانلد در ۲۶ فوریه ۱۸۷۳ در بیلی بروک، شهرستان پیکتو، نوا اسکوشیا، به عنوان سومین فرزند مری الیزابت چیشولم و دونالد سنت دانیل مک دانلد به دنیا آمد. مک دانلد یک روز قبل از تولد ۲۴ سالگی مادرش به دنیا آمد. بین سالهای ۱۸۶۸ و ۱۸۷۹، مری الیزابت یازده فرزند به دنیا آورد که ۹ نفر از آنها تا بزرگسالی زنده ماندند. شش دختر و سه پسر. مک دانلد در یک خانواده نسبتاً ثروتمند کاتولیک به دنیا آمد. هر دو والدین او از اسکاتلندی تبار بودند و پدربزرگ و مادربزرگش در اواخر دهه ۱۷۰۰ از اسکاتلند به نوا اسکوشیا مهاجرت کردند. مادر مک دانلد یک خانه دار بود و پدرش صاحب یک فروشگاه عمومی در شهر بود. این فروشگاه تنها منبع محصولات کشاورزی منطقه و کالاهای وارداتی از مونترال، ایالات متحده و بریتانیای کبیر بود. این فروشگاه با توجه به استعداد دانلد در امور مالی، منبع درآمد عالی برای خانواده مک دانلد بود و ثروت زیادی برای خانواده به ارمغان آورد. این ثروت خانواده او فرصت های زیادی را برای مک دانلد فراهم کرد که برای زنان زمان او غیرمعمول بود. مک دونالد آموزش های خوبی برای یک دختر در آن دوره دریافت کرد، از جمل
ه خواندن، نوشتن، حساب، جغرافیا و دستور زبان. مادر مک دونالد در دوران تربیت او اهمیت زیادی به آموزش داد و نقش زیادی در یادگیری مک دانلد و خواهر و برادرانش داشت. این تربیت باعث شد که مک دونالد ارزش زیادی برای آموزش قائل باشد. او بعداً به پرستاری علاقه پیدا کرد. برای دنبال کردن این علاقه، مک دانلد سفر تحصیلی خود را در مدرسه آموزشی بیمارستان خیریه در نیویورک ادامه داد و در آنجا به عنوان پرستار آموزش دید. او در سال ۱۸۹۵ از مدرسه آموزشی بیمارستان خیریه فارغ التحصیل شد.
سی کمپانی یا شرکت سی فیلمی هندی محصول سال ۲۰۰۸ و به کارگردانی ساچین یاردی است. در این فیلم بازیگرانی همچون توشار کاپور، انوپم کهیر، راجپال یاداو، رایما سن، میتون چاکرابورتی و دیلیپ پراباوالکار ایفای نقش کرده اند.
نان و آزادی (به روسی: Хлеб и Воля، تلفظ شده: خلب ای وُلیا) نام گروهی از آنارشیست های (اقتدارگریزهای) کمونیست بود که تأثیر زیادی بر جنبش انقلابی در روسیه داشتند. پیشینه. پیش از شکل گیری گروه «نان و آزادی»، گروهی به نام «آنارشیست های روسی در تبعید» در سال ۱۹۰۰ در ژنو توسط مهاجران آنارشیست روس بنیان گذاری شد. هدف این گروه سرنگونی حکومت تزاری و انجام انقلاب اجتماعی بود. از رهبران این گروه می توان به مندِل دایِنوف، گئورگی و لیدیا گوگلیا اشاره کرد. در سال ۱۹۰۳، زوج گوگلیا گروهی از آنارشیست های کمونیست را با نام «نان و آزادی» در ژنو تشکیل دادند. این گروه، که با حمایت چهره هایی مانند پتر کروپوتکین، ام.آی. گولدسمیت و وارلام چرکزیشویلی همراه بود، موفق شد نخستین نشریه آنارشیستی روسی در خارج از کشور را با همین نام منتشر کند. در سال ۱۹۰۴ و در نخستین ماه های انقلاب ۱۹۰۵ روسیه، بیشتر گروه های آنارشیست از پیروان نظریه آنارشیسم کمونیستی «نان و آزادی» بودند. تاکتیک ها. در نخستین کنگره گروه در لندن (دسامبر ۱۹۰۴)، راهبرد و اهداف آن ها در انقلاب به طور شفاف اعلام شد: «انقلاب اجتماعی، یعنی نابودی کامل سرمایه داری و حکومت، و جایگزی