Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه از منابع آب. منابع آب برای اهداف مختلفی از جمله تولید برق آبی، آبیاری و تأمین آب شهری مورد استفاده قرار می گیرند. تقریباً ۲٪ از منابع آب شیرین نیوزیلند برای مصارف مصرفی اختصاص داده شده است. عرضه به مصرف کنندگان. تأمین آب برای مصرف کنندگان توسط مقامات محلی، از جمله شوراهای شهر در مناطق شهری و شوراهای بخش در مناطق روستایی، انجام می شود. چارچوب قانونی شامل قانون سلامت مصوب ۱۹۵۶، اصلاح شده در ۲۰۰۷، قانون دولت محلی مصوب ۲۰۰۲ و قانون مدیریت منابع مصوب ۱۹۹۱ است. مدیریت منابع آب. قانونگذاری. قانون مدیریت منابع مصوب ۱۹۹۱ نحوه استفاده از آب (و سایر منابع طبیعی) را تعیین می کند. برای برداشت، سدسازی، تخلیه و انحراف آب، رضایت منابع لازم است. یک بیانیه سیاست ملی برای مدیریت آب شیرین وجود دارد. تغییرات هیدرولوژیکی و منابع آب. در دوران مدرن، کمیت، کیفیت و زمان دسترسی به آب در نیوزیلند در حال تغییر بوده است. علل اصلی، برداشت بی رویه، توقیف آب، تغییر کاربری و پوشش زمین و رواناب های کشاورزی و صنعتی بوده اند. آلودگی. آلودگی آب در نیوزیلند به نگرانی فزاینده ای برای طرفداران محیط زیست و نهادهای نظارتی تبدیل شده است. افزایش دامدا
ری با افزایش آلودگی آب مرتبط است، و رسوب گذاری ناشی از پاکسازی زمین، دریاچه ها، رودخانه ها، غارها و خلیج ها را تحت تأثیر قرار داده است. بیش از ۸۰۰ سایت پایش کیفیت آب در سراسر نیوزیلند وجود دارد که مرتباً نمونه برداری می شوند. سازمان ها. سازمان های مختلفی در نیوزیلند در زمینه آب و استفاده از آن فعالیت دارند. شوراهای منطقه ای مسئولیت قانونی در قبال آب دارند.
مناطق وایکاتو و کینگ کانتری در نیوزیلند بر روی بستری از سنگ های گری وک ساخته شده اند که بسیاری از تپه ها را تشکیل می دهند. بخش عمده ای از زمین های غرب رودخانه وایکاتو و در سرزمین پادشاه در جنوب، پوشیده از سنگ آهک و ماسه سنگ بوده و صخره ها و چشم اندازی کارستی را تشکیل داده اند. مخروط های آتشفشانی بر چشم انداز نزدیک بندر تسلط دارند. در شرق، زمین با رسوبات ایگنیمبریت از منطقه آتشفشانی تائوپو پوشیده شده است. مقادیر زیادی پومیس از منطقه آتشفشانی تائوپو در حوضه وایکاتو و دشت های هوراکی رسوب کرده اند. سنگ های زیرزمین. همانند بیشتر مناطق نیوزیلند، سنگ های زیرزمین منطقه وایکاتو و کینگ کانتری از گری وک (ماسه سنگ سخت، سیلت سنگ و گل سنگ) تشکیل شده اند.&lt;mapframe width="230" height="350" latitude="-38.35" longitude="175" zoom="8" marker="false" align="right" text="گسل های غیرفعال تیهیروا، وایپا و آریا در وایکاتو/کینگ کانتری (رنگ مشکی ثابت شده، خاکستری حدس زده می شود) که همچنین خط یک ناهنجاری مغناطیسی اتصالی هستند (برای فعال کردن نشانگر ماوس روی نقشه کلیک کنید)"&gt; "type": "FeatureCollection", "features": [{ "type": "Fe
ature", "properties": { "stroke-width": 4, "stroke-opacity": 0.5, "stroke": "#000000", "title": "Tihiroa fault (inferred)" "geometry": { "type": "LineString", "coordinates": [ [175.1101840, -38.1882779], [175.1128823, -38.1839793], [175.1181838, -38.1751478], [175.1251133, -38.1615465], [175.1320226, -38.1498228], [175.1394783, -38.1285568], [175.1501340, -38.1216687], [175.1536745, -38.1062747], [175.1568453, -38.0902031], [175.1580899, -38.0791993], [175.1619317, -38.0572498], [175.1629712, -38.0211439], [175.1619601, -38.0037592], [175.1603517, -37.9856056], [175.1594934, -37.9594293], [175.1590785, -37.9445054], [175.1558196, -37.9064946], [175.1529266, -37.8860790], [175.1495309, -37.8634245], [175.1479860, -37.8422818], [175.1467209, -37.8224928], [175.1478462, -37.7914630], [175.1487903, -37.7695850],[175.1488832,-37.7502936],[175.1488916,-37.7251912],[175.1503013,-37.7026512],[175.1537751,-37.6774724] "type": "Feature", "properties": { "stroke-width": 4, "stroke-opacity": 0.5, "stroke": "#000000", "ti
tle": "Waipa N Fault (inferred)" "geometry": { "type": "LineString", "coordinates": [ [175.1059696, -38.3004194], [175.1068414, -38.2932539], [175.1061252, -38.2843529], [175.1059012, -38.2714249], [175.1073509, -38.2654433], [175.1069551, -38.2603374], [175.1061276, -38.2524305], [175.1034851, -38.2413913], [175.1020966, -38.2342416], [175.1017853, -38.2248274], [175.1026631, -38.2096719], [175.1052005, -38.1987794], [175.1101787, -38.1882853] "type": "Feature", "properties": { "stroke-width": 4, "stroke-opacity": 0.5, "stroke": "#000000", "title": "Aira S Fault (inferred)" "geometry": { "type": "LineString", "coordinates": [ [174.9434322, -38.7032971], [174.9422400, -38.7050484], [174.9351461, -38.7157740], [174.9077862, -38.7616030], [174.8966811, -38.7909292], [174.8732165, -38.8341513], [174.8600387, -38.8911646] "type": "Feature", "properties": { "stroke-width": 4, "stroke-opacity": 1.0, "stroke": "#000000", "title": "Aria Fault" "geometry": { "type": "LineString", "coordinates": [ [174.9550996, -38.676
4020], [174.9434319, -38.70329605] "type": "Feature", "properties": { "stroke-width": 4, "stroke-opacity": 0.5, "stroke": "#000000", "title": "Aira N Fault (inferred)" "geometry": { "type": "LineString", "coordinates": [ [175.0602102, -38.4412943], [175.0544851, -38.4564165], [175.0477987, -38.4730353], [175.0340658, -38.5105538], [175.0187021, -38.5407223], [175.0038835, -38.5615039], [174.9959871, -38.5782135], [174.9894639, -38.6039382], [174.9817392, -38.6268161], [174.9610394, -38.6628968], [174.9551049, -38.6763978] "type": "Feature", "properties": { "stroke-width": 4, "stroke-opacity": 0.5, "stroke": "#000000", "title": "Waipa S Fault (inferred)" "geometry": { "type": "LineString", "coordinates": [ [175.0809006, -38.3805074], [175.0725949, -38.4112988], [175.0602152, -38.4412885] "type": "Feature", "properties": { "stroke-width": 4, "stroke-opacity": 1.0, "stroke": "#000000", "title": "Waipa Fault" "geometry": { "type": "LineString", "coordinates": [ [175.1059654, -38.3004377], [175.0974253, -38.325524
0], [175.0895718, -38.3464282], [175.0869969, -38.3555152], [175.0871685, -38.3614932], [175.0845936, -38.3739308], [175.0809032, -38.3805032] ] ] &lt;/mapframe&gt; گسل وایپا از شمال به جنوب از منطقه وایکاتو-کینگ، از تاوپیری، در امتداد رودخانه وایپا، و از جنوب تا نزدیکی اوهورا عبور می کند. این نشان دهنده یک خط تقسیم عمده بین زمین های مختلف است. گسل در زیر منطقه وایکاتو-کینگ کانتری در سمت غربی قرار دارد و در غرب گسل وایپا، از جنوب وایکاتو هدز تا آواکینو رخنمون دارد. زمین موریهیکو به عنوان یک گوه برافزایشی از رسوبات قوس جلویی آتشفشانی در نظر گرفته می شود. این کوه در دوره تریاس پسین تا ژوراسیک پسین (۲۲۰ تا ۱۴۵ میلیون سال پیش) تشکیل شده است. فرض بر این است که خطی از سنگ های زمینی کوه دان-مایتای در امتداد گسل وایپا از شمال به جنوب عبور می کند و از مرکز منطقه وایکاتو-کینگ کانتری می گذرد و زمین موریهیکو و زمین ترکیبی وایپاپا را از هم جدا می کند و یک ناهنجاری مغناطیسی محل اتصال قابل تشخیص ایجاد می کند، اما فقط در یک مکان، در وایرره، رخنمون دارد. برخی از سنگ های موریهیکو در شرق ناهنجاری مغناطیسی محل اتصال رخ می دهند و
رشته کوه های تائوپیری و هاکاریماتا را تشکیل می دهند، اما فرض بر این است که این سنگ ها به موقعیت فعلی خود جابجا شده اند. گریوکِ در زیر منطقه در ضلع شرقی، جنوب رشته کوه و شرق گسل قرار دارد. این کوه در اواخر ژوراسیک تا اوایل کرتاسه (۱۶۰ تا ۱۲۰ میلیون سال پیش) تشکیل شده است. زغال سنگ و سنگ آهک گروه. سنگ های گروه روی سنگ های پی سنگ قرار دارند و در نورث لند، اوکلند، وایکاتو و کینگ کانتری وجود دارند، اگرچه اغلب فرسایش یافته یا پوشیده شده اند. سنگ های حاوی زغال سنگ در اواخر ائوسن (۳۷–۳۴ میلیون سال پیش) از باتلاق ها تشکیل شده اند. زمین فرورفت و دریا پیشروی کرد و ماسه سنگ آهکی، گل سنگ و سنگ آهک در زمان الیگوسن (۳۴–۲۴ میلیون سال پیش) رسوب کردند. ذخایر زغال سنگ در نزدیکی هانتلی و ماراماروا، جایی که استخراج می شوند، رخنمون دارند. رسوبات میوسن. در اوایل دوران میوسن (۲۴ میلیون سال پیش)، همگرایی صفحات باعث فشردگی منطقه ای شد. زمین فرسایش یافت و در سراسر دوره میوسن (۲۴–۵ میلیون سال پیش) در حوضه های به سرعت در حال فرونشست، رسوب کرد. این ماسه سنگ ها و گل سنگ های نرم در جنوب غربی ته کویتی باقی مانده اند. رسوبات ایگنیمبریت و پوم
یس. در طول ۲ میلیون سال گذشته، جریان های آذرآواری از منطقه آتشفشانی تائوپو، سنگ های ایگنیمبریت را در شرق ته کویتی رسوب داده اند. برخی از بزرگ ترین رسوبات از فوران واکامارو، در شمال تائوپو، حدود ۳۳۰٬۰۰۰ سال پیش، ناشی شده اند. رسوبات ایگنیمبریت ناشی از فوران اوروانویی در ۲۶۵۰۰ سال پیش و فوران تائوپو در ۱۸۰۰ سال پیش نیز از رسوبات اصلی هستند. آنها در بسیاری از مناطق صخره های چشمگیری را تشکیل می دهند. دشت های هوراکی و خلیج هوراکی نمایانگر یک دره کافتی هستند. فرض بر این است که این دره کافتی حدود ۲ میلیون سال پیش، به دلیل چرخش عقربه های ساعت جزیره شمالی شرقی، که زمین بین اوکلند و کیپ شرقی را امتداد داده است، توسعه یافته است. این چرخش همچنین ممکن است با کافت زایی که حوضه همیلتون را در جنوب غربی آنها ایجاد کرده است، مرتبط بوده باشد. رودخانه وایکاتو قبلاً از دریاچه کاراپیرو، از میان شکاف هینوئرا و دشت های هوراکی جریان داشت و در ساحل شرقی در خلیج هوراکی به پایان می رسید. رسوبات ناشی از فوران ۲۶٫۵ هزار مایلی اوروانویی دریاچه تائوپو باعث تغییر جهت رودخانه و حرکت آن به سمت غرب شد. در واقع، رودخانه وایکاتو مسیر خود را به طو
ر منظم تغییر می دهد، زیرا فوران هایی در منطقه آتشفشانی تائوپو رخ می دهد و کانال رودخانه مسدود می شود. بسیاری از دریاچه ها و مرداب های حوزه رودخانه وایکاتو نشان دهنده مسیرهای قدیمی هستند. پوکه معدنی از منطقه آتشفشانی تائوپو در سراسر حوضه های وایپا و وایکاتو و دشت های هوراکی رسوب کرده و خاک ها و باتلاق های بسیار خوبی را تشکیل داده است. گروه تارانگا. گروه تائورانگا رسوبات ۵ میلیون سال اخیر را توصیف می کند که عمدتاً از سنگ های آتشفشانی پومیس، در ابتدا رسوبات پلیوسن (زیرگروه والتون) از کوروماندل و بعداً رسوبات هولوسن از تائوپو (زیرگروه پیاکو) هستند. آنها در زیر زمین های پست همیلتون قرار دارند و تا حوضه وایپا امتداد می یابند، اما در جاهای دیگر عمدتاً رسوبات آبرفتی در دره ها هستند. علاوه بر شن و ماسه پوکه معدنی، آنها شامل سیلت، گل و لای و پیت نیز می شوند. تپه های شنی ساحلی. تپه های شنی قابل توجهی با محتوای آهن بالا در اطراف بندرگاه های کاویا و آئوتیا تشکیل شده اند. دیوید کییر در کتاب «زمین شناسی منابع ماسه آهن نیوزیلند» (اداره تحقیقات علمی و صنعتی نیوزیلند، ۱۹۷۹) می گوید: «ذخایر ماسه آهن از جنوب کایپارا و موریوای، د
ر شمال اوکلند، تا بیش از ۳۰۰ مایل به سمت جنوب تا رودخانه وانگائهو، در جنوب وانگانویی، امتداد دارند». آهن محلول در کنسانتره ها در بیشتر مناطق بیش از ۵۰٪ است. در حال حاضر در تاهاروا و وایکاتو نورث هد استخراج می شود. نقشه ها. نقشه های زمین شناسی نیوزیلند اکنون به صورت رایگان و آنلاین از طریق مؤسسه علوم زمین شناسی و هسته ای نیوزیلند (GNS Science)، یک مؤسسه تحقیقاتی دولتی نیوزیلند، قابل دسترسی هستند.
منطقه نورث لند نیوزیلند بر روی یک زیرزمین ساخته شده است که عمدتاً از سنگ های گری وک تشکیل شده است و در ضلع شرقی شبه جزیره نمایان هستند. ذغال سنگ ائوسن در محل در کامو، در نزدیکی وانگاری، و محصولات سنگ آهک الیگوسن ظاهر می شود. اعتقاد بر این است که در اوایل میوسن، یک منطقه فرورانش در شمال شرقی نورثلند وجود داشته که باعث شده آلوکتون نورثلند بر روی بخش عمده ای از شبه جزیره رانده شود و کمربندهای آتشفشانی در دو طرف شبه جزیره توسعه یابند. فعالیت های آتشفشانی بازالتی درون صفحه ای از اواخر میوسن در اطراف کایکوهه، خلیج جزایر و وانگاری رخ داده است. تپه های شنی که از آتشفشان های جنوبی تر سرچشمه می گیرند، بخش زیادی از ساحل غربی را اشغال کرده اند و شبه جزیره آپوری، جزایر قبلاً جدا از هم را به سرزمین اصلی متصل می کند تا یک تومبولوی بزرگ را تشکیل دهد. سنگ های زیرزمین. همانند بیشتر مناطق نیوزیلند، سنگ های زیرزمین منطقه نورث لند عمدتاً از گری وک (ماسه سنگ سخت)، آرژیلیت و چرت، همراه با سنگ های آتشفشانی مانند گدازه بالشی بازالتی تشکیل شده اند. سنگ های زیرزمین به تعدادی از تران ها تقسیم می شوند که گمان می رود توسط فرآیندهای فروران
ش یا امتداد لغزش، تا اواسط کرتاسه (۱۰۰ میلیون سال پیش) با هم ترکیب شده اند. صخره های زمینی موریهیکو در زیر منطقه در ضلع غربی قرار دارند، اما بیرون نزده اند. زمین شناسی موریهیکو در اواخر تریاس تا اواخر ژوراسیک (۲۲۰ تا ۱۴۵ میلیون سال پیش) تشکیل شده است. خطی از سنگ های زمینی کوه دان-مایتای با امتداد شمال-شمال-جنوب-جنوب شرقی از مرکز منطقه عبور می کند و زمین موریهیکو را از زمین های شرقی تر جدا می کند و یک ناهنجاری مغناطیسی اتصالی قابل تشخیص ایجاد می کند، اما رخنمون ندارد. صخره های زمینی کاپلس بیرون می آیند را تشکیل می دهند. زمین شناسی کاپلس در دوره پرمین تا تریاس (۳۰۰ تا ۲۰۰ میلیون سال پیش) تشکیل شده است. سنگ های هونوا (بخشی از زمین مرکب) در بیشتر مناطق شمالی شمالی شرقی، در جنوب وانگاروا ظاهر می شوند. سنگ ها عموماً دانه ریز و بسیار دگرشکل هستند. زمین شناسی هونوا در دوره های تریاس تا ژوراسیک (۲۵۰ تا ۱۴۵ میلیون سال پیش) تشکیل شده است. صخره های کوهستانی کوه کمل در نزدیکی کوه کمل و شبه جزیره کاریکاری بیرون زده اند. آنها در اوایل کرتاسه (۱۳۱–۱۰۴ میلیون سال پیش) تشکیل شده اند. زغال سنگ و سنگ آهک گروه. سنگ های گروه Te Ku
iti روی سنگ های پی سنگ قرار دارند و در نورث لند، اوکلند، وایکاتو و کینگ کانتری وجود دارند، اگرچه اغلب فرسایش یافته یا پوشیده شده اند. سنگ های حاوی زغال سنگ در اواخر ائوسن (۳۷ تا ۳۴ میلیون سال پیش) از باتلاق ها تشکیل شده اند. زمین فرو نشست کرد، دریا پیشروی کرد و ماسه سنگ آهکی، گل سنگ و سنگ آهک در دوران الیگوسن (۳۴ تا ۲۴ میلیون سال پیش) رسوب کردند. زغال سنگ ائوسن در شرق، بین کریکری و وایپو، رخنمون دارد. زغال سنگ در اطراف کامو، استخراج شده است. سنگ آهک در اطراف وانگاری روییده است و منظره ای جالب در منطقه حفاظت شده وارو راکس در شمال هیکورنگی به چشم می خورد. نورث لند آلوکتون. در اوایل دوران میوسن (۲۴ تا ۲۱ میلیون سال پیش)، مجموعه ای از صفحات راندگی بر فراز نورث لند جای گرفتند که تا جنوب بندر کایپارا و مناطق آلبانی امتداد داشتند. این سنگ ها از شمال شرقی (شاید فراتر از منطقه شکستگی ونینگ ماینژ) آمده و به ترتیب معکوس، اما در جهت درست بالا، جایگذاری شده اند. سنگ های اولیه متعلق به کرتاسه تا الیگوسن (۹۰ تا ۲۵ میلیون سال پیش) هستند و شامل گلسنگ، سنگ آهک و گدازه بازالت می شوند. این سنگ ها در اطراف سیلوردیل، وارک ورث و ول
زفورد رخنمون دارند و تا آلبانی در جنوب می رسند. آلوکتون شامل سنگ های گروه جابجا شده است. اعتقاد بر این است که گدازه بازالت مجتمع تانگیهوا نمایانگر کف دریا است که به سرزمین شمالی ربوده شده و توده های بلندی مانند توده های رینگا، آهیپارا، واروارا، مانگاکاهیا و مائونگاتانیوا را تشکیل می دهند. توده های منفرد مارپیچ در دماغه شمالی و جنوب ماونگاتوروتو یافت می شوند. ماسه سنگ وایتماتا. آتشفشان های میوسن و آلوکتون نورث لند فرسایش یافته و ماسه سنگ وایتماتا را بین وانگاری و اوکلند، در ضلع شرقی نورث لند، تشکیل داده اند. بالا بردن. در اواسط میوسن، نورثلند از سطح دریا بالاتر آمد و اندکی به سمت غرب کج شد سنگ های پی سنگی را در سمت شرقی نمایان کرد و منجر به تمایل رودخانه ها به جریان در جهت غربی شد. مناطق زمین گرمایی. چشمه های آب گرم در چشمه های نگاوها وجود دارند که دمای آنها حدود ۴۰ تا ۵۰ درجه سانتیگراد است. درجه سانتیگراد همچنین چشمه های آب گرم در وایورا و پاراکای، در بخش جنوبی شبه جزیره نورثلند، در منطقه اوکلند، وجود دارد. همه برای استخرهای آب گرم استفاده می شوند. میدان زمین گرمایی نگاوها همچنین برای تولید برق استفاده می شود
. منابع زمین شناسی. مس در کائو، نقره، طلا و جیوه در پوهیپوهی و آنتیموان در راسل استخراج شده است. حوضه نورث لند، در غرب شبه جزیره نورث لند، به عنوان منطقه ای با پتانسیل نفت و گاز در نظر گرفته می شود. خاک رس هالویزیت در خلیج ماتاوری و ماهیماهی استخراج می شود. شن کوارتز با کیفیت بالا از نزدیکی بندر پارنگارنگا لایروبی می شود. مخاطرات زمین شناسی. خطر اصلی زمین شناسی در نورث لند، احتمال رانش زمین، به ویژه در گل سنگ ها و ماسه سنگ های آلوکتون نورث لند است. نورتلند کمترین میزان وقوع زلزله را در بین تمام مناطق نیوزیلند دارد. فعالیت آتشفشانی به جای خاموش شدن، خاموش است. با این حال، سونامی های ایجاد شده توسط زمین لرزه های اطراف اقیانوس آرام می توانند در سواحل شرقی رخ دهند. نقشه ها. نقشه های زمین شناسی نیوزیلند اکنون به صورت رایگان و آنلاین از طریق مؤسسه علوم زمین شناسی و هسته ای نیوزیلند، یک مؤسسه تحقیقاتی دولتی نیوزیلند، قابل دسترسی هستند. همچنین یک نقشه ۱:۲۵۰۰۰ از منطقه شهری وانگاری وجود دارد که در سال ۲۰۰۳ منتشر شده است.
توکوشین-این ، ۲ نوامبر ۱۸۳۰ - مرگ ۳ ژانویه ۱۸۹۳- یک زن در اواخر دوره ادو تا دوره میجی. همسر توکوگاوا یوشیتوشی (خاندان هیتوتسوباشی)، هفتمین رئیس خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا، یکی از سه شاخه گوسانکیو بود. نام او شاهدخت تسونه کو (直子女王 つねこじょおう)، نام کودکی او تومنومیا بود. توکوگاوا تسونه کو، هیتوتسوباشی تسونه کو هم شناخته می شود. همسر او در سن ۲۵ سالگی بر اثر آبله درگذشت. در همان روز مرگ او پسر توکوگاوا ناریتاکه به نام توکوگاوا ماسامارو به پسرخواندگی او درآمد و وارث او شد که او نیز در سال ۱۸۴۷ در سن ۲ سالگی درگذشت. توکوگاوا یوشینوبو پس از مرگ ماسامارو به فرزندخواندگی کودک درگذشته ماسامارو درآمد و وارث خاندان هیتوتسوباشی شد. توکوشین این به طور رسمی مادربزرگ ناتنی توکوگاوا یوشینوبو، آخرین شوگون، بود. اولین عشق احتمالی یوشینوبو. یوشینوبو طبق تقویم ژاپنی ۱۱ سال داشت و اگرچه طبق شجره نامه خانوادگی، آنها مادربزرگ ناتنی و نوه بودند، اما بین او ۱۱ ساله و تسونه کو ۱۸ ساله فقط هفت سال اختلاف سنی وجود داشت. اگرچه آنها رسماً مادربزرگ و نوه بودند، اما برای یوشینوبو، توکوشین-این کسی بود که می توانست با او صمیمی شود. علاوه بر این
، توکوشین-این از یک خانواده امپراتوری در کیوتو بود (پدرش شاهزاده فوشیمی نو میاسادایوشی بود). گفته می شود که یوشینوبو از سنین پایین به این که مادر بیولوژیکی اش، شاهدخت یوشیکو، از یک خانواده امپراتوری بود، بسیار افتخار می کرد، بنابراین احتمال می رود که او احساس نزدیکی با توکوشین-این داشته است. توکوشین-این به عنوان یک بیوه، اجازه نداشت آزادانه بیرون برود، مگر سالی یک بار برای سر زدن به قبر، و روزهایش را با خواندن سوره سوترا در عمارت می گذراند. سپس یوشینوبو، که مانند برادر کوچکتر برای او بود، ظاهر شد و او به یوشینوبو مراسم چای و آواز نو را آموخت و گاهی با ندیمه ها ساز می نواختند. گفته می شود که توکوشین-این احتمالاً اولین عشق یوشینوبو بوده است. خودکشی هسمر اصلی یوشینوبو. در دسامبر ۱۸۵۵، یوشینوبو با دخترخوانده ایچیجو تاداکا، ایچیجو میکاکو که دو سال از او بزرگتر بود، ازدواج کرد. کمتر از یک سال بعد، در ژوئن ۱۸۵۶، شایعاتی مبنی بر اقدام به خودکشی ایچیجو میکاکو پخش شد. به گفته ماتسودایرا یوشیناگا، این به دلیل سوءظن در مورد رابطه صمیمی بین یوشینوبو و توکوشین-این (تسونه کو) بود. اینکه آیا این موضوع صحت داشته است یا خیر، م
شخص نیست، اما به نظر می رسید اطرافیان او فکر می کردند که رابطهٔ بین این دو غیرممکن نیست.
ورخنه یولداشوو () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
گریگوری میخائیلی بوژنیان (؛ زاده - درگذشته ) نویسنده، شاعر، فیلم نامه نویس، ترانه سرا و کارگردان فیلم اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۹ یا ۲۰ سپتامبر ۱۹۲۲ در خارکوف به دنیا آمد و از انستیتو ادبیات ماکسیم گورکی فارغ التحصیل گشت. وی عضو بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان پرچم سرخ، نشان جنگ میهنی درجه یک، نشان جنگ میهنی درجه دو، مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱), مدال بزرگداشت ۸۵۰مین سالگرد مسکو، نشان برجسته افتخار، نشان ستاره سرخ، نشان شایستگی نبرد، مدال دفاع از قفقاز، نشان پیش کسوت کار، نشان درجه ۳ لیاقت میهن پرستی جایزه دولتی فدراسیون روسیه شد. وی در ۱۹ یا ۲۰ سپتامبر ۲۰۰۵ در سن ۸۳ سالگی در مسکو درگذشت و در به خاک سپرده شد.
شاهن باغداسارویچ باغداساروف (؛ زاده - درگذشته زمین شناس و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۵ نوامبر ۱۹۱۶ در فرغانه به دنیا آمد و از فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان پیش کسوت کار، مدال بزرگداشت ۸۵۰مین سالگرد مسکو، نشان شایستگی نبرد مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱) نشان جنگ میهنی (درجه یک) شد. وی در ۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۷ در سن ۱۰۰ سالگی در مسکو درگذشت.
نُرایر گریگوری گریگوریان (؛ زاده - درگذشته مهندس و فیزیکدان استاد اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در در باکو به دنیا آمد و از دانشگاه اقتصاد پلخانف روسیه و فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون مدال کار شجاعانه در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱), نشان جنگ میهنی (درجه یک), نشان برجسته افتخار، جایزه دولتی اتحاد شوروی و جایزه استالین شد. وی در ۲۵ ژانویهٔ ۱۹۹۴ در سن ۸۳ سالگی در مسکو درگذشت.
پروژه کوثر یک برنامه موشکی بالستیک میان برد یا قاره پیما از سوی جمهوری اسلامی ایران است. نمای کلی. ظاهراً این برنامه یک IRBM با برد ۴۰۰۰ تا ۵۰۰۰ کیلومتری است. کتاب "«نیروهای نظامی و قابلیت های جنگی ایران»" نوشته آنتونی اچ. کوردزمن و مارتین کلیبر، در توصیف پروژه های موشکی شهاب-۵ و شهاب-۶، که ظاهراً بر اساس موتور RD-۲۱۶ ساخته شده اند، به پروژه کوثر اشاره می کند. بر اساس این کتاب، «تلاش برای توسعه یک موشک بالستیک قاره پیما با موتور روسی RD-216 در برخی منابع «پروژه کوثر» نامگذاری شده است. گزارش های مربوط به پروژه های موشکی همچنان نامشخص است و رسانه ها و منابع رسمی اسرائیل بارها در مورد ماهیت و سرعت تلاش های ایران اغراق کرده اند.» در کتاب "«خیزش تهران»" نوشته ایلان برمن نیز به پروژه موشکی اشاره شده است. طبق این کتاب، «گروه های مخالف ادعا کرده اند که توسعه آشکار موشکی ایران، پوششی بر یک تلاش مخفیانه بسیار بزرگتر است - تلاشی که هم شامل موشک شهاب-۵ با برد ۴۰۰۰ کیلومتر و هم حتی یک موشک بالستیک قاره پیما (ICBM) به نام «کوثر» می شود. این ارزیابی درست به نظر می رسد؛ به گفته مقامات اطلاعاتی ایالات متحده، تخمین زده می شود
که ایران اکنون به پیشرفت کافی برای آزمایش اجزای موشک های بالستیک قاره پیما در سال ۲۰۰۵ دست یافته است.»
نور یا آرش ۳ یک راکت توپخانه ای ایرانی است در رده توپ های ۱۲۲ میلی متر جای گرفته و به عنوان یک راکت توپخانه ای تثبیت شده با باله شناخته می شود. گمان می رود که این توپ، گونه ایرانی توپ ۱۲۲ میلی متری چینی یا روسی باشد. ویژگی ها. موشک نور به عنوان بخشی از توپخانه سبک ایران طراحی شده است. این موشک باله دار تثبیت شده و بدنه ای از فولاد و کلاهک انفجاری قوی است. این موشک دماغه ای قرمز و نقره ای، کلاهکی سبز با پرچم ایران در کنار، بدنه ای نقره ای و باله هایی طلایی دارد. قطر این موشک ۱۲۲ میلی متر، طول ۲٫۰۵ متر، سرعت ۷۲۰ متر بر ثانیه، محدوده ۱۸ کیلومتر و ظرفیت بارگیری ۱۸ کیلوگرم این موشک توسط یک سیستم راکت انداز Hadid HM 20 حمل و پرتاب می شود که یک سیستم پرتابگر ۴۰ گلوله ای است که در پشت شاسی کامیون مرسدس بنز LAK 2624 6×۶ نصب شده است.
بدر-۳ (عربی: بدر ۳ (صاروخ))، عبری: בדר ۳) یک موشک زمین به زمین است. این موشک که در سال ۲۰۱۹ در ایران و تحت نظارت اداره فنی تولیدات نظامی نیروهای حشد الشعبی و نیروی قدس توسعه یافت، در درجه اول به عنوان بخشی از زرادخانه موشکی فلسطین تولید و صادر شد که کاربر اصلی آن جهت استفاده در گردان های القدس وابسته به جهاد اسلامی فلسطین (PIJ) بود. ویژگی ها. در مقایسه با سایر موشک های حماس، جهاد اسلامی فلسطین و گروه های فلسطینی در درگیری غزه و اسرائیل، موشک بدر-۳ با برد تأیید شده ۸ مایل (۱۳ مایل)، وزن بیشتری نسبت به اکثر موشک های دیگر دارد. گفته می شود که این موشک، با کلاهکی به وزن ۲۵۰ کیلوگرم طراحی شده است. بعدها سخنگوی تیپ القدس ادعا کرد که انواعی از موشک با کلاهک جنگی ۴۰۰ کیلوگرمی نیز ساخته شده است. توسعه اولیه این موشک عمدتاً در ایران بود، اما به گونه ای طراحی شده بود که بتوان آن را به صورت محلی تولید کرد. کاربرد. مراحل اولیه توسعه آن حدود سال های ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸ انجام شد، زیرا گزارش های اطلاعاتی نشان می داد که ایران در حال توسعه و تولید موشک های بالستیک برای متحدان خود با تمرکز بر توزیع آنها به شبه نظامیان عراقی و متحدانش
در سراسر خاورمیانه، از جمله شورشیان حوثی، حزب الله و جهاد اسلامی فلسطین است. جهاد اسلامی فلسطین این موشک را در سال ۲۰۱۹ رونمایی کرد و اولین آزمایش آن از غزه به سمت شهر اشکلون انجام شد. این موشک از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۳ به صورت پراکنده در حملات موشکی فلسطینیان به اسرائیل مورد استفاده قرار گرفت، که تا آن زمان در ۱۲ مه ۲۰۲۳، این موشک در جریان اولین عملیات فلاخن داوود رهگیری و منهدم شد. این موشک در طول جنگ غزه به طور گسترده توسط بخشی از جهاد اسلامی فلسطین مورد استفاده قرار گرفت. در ۱۷ نوامبر ۲۰۲۳، در جریان تهاجم اسرائیل به نوار غزه، تیپ بیسلاماخ و واحدهای یاهالوم از نیروهای دفاعی اسرائیل مجموعه ای از موشک ها را در شمال غزه به غنیمت گرفتند. سپس آنها برای تجزیه و تحلیل بیشتر به اسرائیل فرستاده شدند.
موشک حاسب یک راکت توپخانه ایایرانی ۱۰۷ میلیمتری است که برگرفته از راکت انداز چندگانه چینی نوع ۶۳ ساخته و طراحی شده است. این موشک بر روی یک سامانه راکر پرتاب چندگانه (MLRS) ساخت شرکت حاصب با ریل دو چرخ ۱۲ لوله ای مشابه ریل راکت انداز چندگانه Type 63 نصب شده است. برد این موشک ۹. کیلومتر است و کلاهکی به وزن ۸ کیلوگرم دارد. کاربرد. این موشک نزد گروه های زیر مورد استفاده قرار گرفته است:
آرمن هاکوبی گئورگیان (؛ زاده - درگذشته نوازنده ویولنسل، آموزگار موسیقی، موسیقیدان و کارشناس علوم پرورشی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۹ نوامبر ۱۹۰۴ در باکو به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی چایکوفسکی مسکو فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون مدال بزرگداشت ۸۰۰مین سالگرد مسکو، مدال کار شجاعانه در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱) و نشان برجسته افتخار شد. وی در ۷ مارس ۱۹۹۳ در سن ۸۸ سالگی در مسکو درگذشت و در آرامستان واگانکوفسکوی به خاک سپرده شد.
شاهزاده نشین آنهالت یکی از ایالات امپراتوری مقدس روم در حدود ایالت فدرال کنونی زاکسن-آنهالت در آلمان بود. این شاهزاده نشین در ۱۲۱۲ میلادی زیر فرمان خاندان آسکانی از دوک نشین ساکسونی جدا شد. نخست این ایالت به صورت کنت نشین اداره می شد و سپس به صورت شاهزاده نشین درآمد. در ۱۸۰۶ میلادی ناپلئون بناپارت دوک نشین های تازهٔ آنهالت-برنبورگ، آنهالت-دسائو و آنهالت-کوتن را به وجود آورد. منابع. Wikipedia contributors, "Principality of Anhalt," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Principality_of_Anhalt&amp;oldid=1262584932 (accessed June 15, 2025).
ایچیجو میچیکا (; – ) اهل شوگون سالاری توکوگاوا بود. پسر نایب السلطنه کانکا، یک نایب السلطنه ژاپنی یا کانپاکو) از ۱۷۴۶ تا ۱۷۴۷ و از ۱۷۵۵ تا ۱۷۵۷ و سشو از ۱۷۴۷ تا ۱۷۵۵ بود. او با دختر خوانده ایکدا تسوگوماسا، سومین رئیس قلمرو اوکایاما ازدواج کرد و دختری را به دنیا آورد که بعداً همسر توکوگاوا هاروموری، ششمین رئیس قلمرو میتو شد.