Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ئد به تورنیو، که مسیر اصلی مهاجرت به فنلاند است، وارد می شوند. تعداد کل پناهجویان در این سال بیش از ۲٫۶ برابر کل تعداد کل سال قبل گزارش شد. در طول اکتبر ۲۰۱۵، ۷۰۵۸ پناهجوی جدید وارد فنلاند شدند. در اواسط اکتبر، تعداد پناهجویانی که در طول سال ۲۰۱۵ وارد فنلاند شدند به ۲۷۰۰۰ نفر رسید که در مقایسه با وسعت این کشور، چهارمین کشور بزرگ در اروپا است. در اواخر نوامبر، این تعداد از ۳۰٫۰۰۰ نفر گذشت که تقریباً ده برابر افزایش نسبت به سال قبل را نشان می دهد. بیش از ۶۰٪ از پناهجویانی که در طول سال ۲۰۱۵ وارد شدند، اهل عراق بودند. در اواخر اکتبر، سرویس مهاجرت فنلاند (Migri) دستورالعمل های خود را در مورد مناطقی در عراق که مقامات فنلاندی آن ها را امن تشخیص دادند، تغییر داد و پناهجویان عراقی را بررسی دقیق تری کرد. پتری اورپو، وزیر کشور، تخمین زد که از هر سه پناهجوی اخیر، دو نفر به امید استاندارد بالاتر زندگی به فنلاند می آیند. در ماه نوامبر، دبیر دائمی وزارت کشور اظهار داشت که تقریباً ۶۰ تا ۶۵ درصد از درخواست های اخیر پناهندگی رد خواهد شد. در سال ۲۰۱۷، صدها پناهجوی مسلمان از عراق و افغانستان پس از رد اولین درخواست پناهندگی شان
توسط اداره مهاجرت فنلاند (Migri)، مسیحی شدند تا بتوانند دوباره تحت عنوان آزار و اذیت مذهبی درخواست پناهندگی دهند. گروه های پناهنده دیگر شامل افرادی از اریتره، لبنان، جمهوری دموکراتیک کنگو، نیجریه، کامرون، گرجستان و پاکستان بودند. عضویت در اتحادیه اروپا و دهه ۱۹۹۰. اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ فروپاشید. از آن زمان مهاجرت به فنلاند به میزان زیادی افزایش یافته است. با پیوستن فنلاند به منطقه شنگن، مهاجرت به این کشور هم آسان تر شده است. از زمانی که فنلاند به فنلاندی های اینگریایی اجازه داد تا به عنوان مهاجر به فنلاند بازگردند، حدود ۳۵٫۰۰۰ اینگریایی به فنلاند نقل مکان کرده اند. فنلاند در سال ۱۹۹۵ به اتحادیه اروپا پیوست و باعث آزادی جابجایی شد. به همین علت کارگران ساختمانی توانستند از فرانسه، استونی و لهستان به فنلاند بروند. تغییر در جمعیت مهاجر کشورهای عضو اتحادیه اروپا در سال های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۷ بین سال های ۲۰۰۳ تا ۲۰۲۱ به این شرح بوده است: در طول سال ۲۰۲۱، در مجموع ۲۳۶۸ استونیایی، ۶۵۵ رومانیایی، ۶۰۴ لتونیایی و ۴۵۳ لهستانی به فنلاند مهاجرت کردند. در مجموع ۴۹۵۴ نفر از کشورهای عضو اتحادیه اروپا شرقی مهاجرت کردند. این
تعداد ۶۱٪ از کل مهاجران ورودی اتحادیه اروپا و ۱۸٪ از کل مهاجران به فنلاند است. سالانه حدود ۳۰٬۰۰۰ نفر به فنلاند مهاجرت می کنند که بیشتر آنها از عراق، سوریه و روسیه می آیند. اکنون بیشتر مهاجران حاضر در فنلاند از اروپا هستند. پس از آن آسیا با ۱۰۸٬۰۰۰ نفر و آفریقا با ۵۰٬۰۰۰ نفر پرجمعیت ترین مناطقی هستند که ساکنانش به فنلاند مهاجرت کرده اند. سال های اخیر. رایج ترین دلایل مهاجرت به فنلاند، دلایل خانوادگی (۳۲٪)، کار (۳۰٪) و تحصیل (۲۱٪) است. در سال ۲۰۱۷، صدها پناهجوی مسلمان از عراق و افغانستان پس از رد اولین درخواست پناهندگی شان توسط اداره مهاجرت فنلاند (Migri)، مسیحی شدند تا بتوانند به دلیل آزار و اذیت مذهبی دوباره درخواست پناهندگی دهند. در سپتامبر ۲۰۲۲، دولت فنلاند اعلام کرد که به روس هایی که از بسیج عمومی روسیه فرار می کنند، پناهندگی نمی دهد. ۲۰۲۳. در نوامبر ۲۰۲۳، پتری اورپو، نخست وزیر فنلاند، در بحبوحه افزایش ناگهانی تعداد پناهجویانی که قصد ورود به فنلاند از مرز روسیه را داشتند، از بستن تمام گذرگاه های مرزی با روسیه به جز شمالی ترین آنها خبر داد. فنلاند پس از وخیم تر شدن روابط بین دو کشور، روسیه را به استفاده عم
دی از پناهندگان به عنوان سلاح در جنگ ترکیبی خود متهم کرد. فرانتکس بعد از آن اعلام کرد که اتحادیه اروپا در تأمین امنیت مرز شرقی فنلاند به این کشور کمک خواهد کرد. جمعیت شناسی. فرزندخواندگی. بین سال های ۱۹۸۷ تا ۲۰۲۱، در مجموع ۵٫۷۰۸ نفر که در کشور دیگری متولد شده بودند، در فنلاند به فرزندی پذیرفته شدند. این تعداد ۴۲٪ از کل فرزندخواندگی ها در این دوره زمانی را تشکیل می داد. فرزندخواندگی ها بر اساس کشور محل تولد، ۱۹۸۷–۲۰۲۱: ۶۰۸ مورد هم از کشورهای دیگر به فرزندخواندگی گرفته شده اند. همچنین ۱۱۹ مورد از این فرزندخواندگی ها مربوط به کشور نامشخصی بوده است. توزیع. مهاجران در فنلاند عمدتاً در شهرها ساکن می شوند؛ ۸۵٪ از مهاجران این کشور در شهرها و اطراف آنها زندگی می کنند و تنها ۱۱٪ در روستاها زندگی می کنند که بیشتر آنها از کشورهای دیگر اروپایی هستند. مهاجران از خاورمیانه و آفریقا متمرکزترین گروه در شهرها هستند. اشتغال. رایج ترین شغل مهاجران در فنلاند در سال ۲۰۱۷، نظافتچی خانه ها با ۱۱٫۳۲۸ شغل بود. دومین شغل رایج در میان مهاجران، شغل رستوران با ۱۰٫۶۹۶ شغل و سومین شغل، استخدام کارگر با ۸۴۳۷ شغل بود. مهاجران تنها ۶٫۳٪ از جمع
یت این کشور را شکل می دهند اما ۲۶٫۹٪ از نظافتچی های خانه ها مهاجر هستند. طبق آخرین آمار حدود ۲۰٬۰۰۰ مهاجر در فنلاند به دنبال شغل هستند. حدود ۷۰٪ از مهاجران خالص در سن کار (۱۸ تا ۶۴ سال) هستند و بیشتر آنها جوانان بالغ هستند. نرخ بیکاری در میان متولدان فنلاند در سال ۲۰۲۰، ۱۲٫۴ درصد بود، اما این نرخ در میان مهاجران متولد خارج از فنلاند ۲۳٫۶ درصد بود. مهاجران از سایر کشورهای اتحادیه اروپا کمترین نرخ بیکاری (۱۶٫۹ درصد) و مهاجران آفریقایی بالاترین نرخ (۳۲٫۵ درصد) را داشتند. زبان های مهاجران. مهاجرت تعداد زبان های مورد استفاده در فنلاند را به میزان زیادی افزایش داده است. در سال ۱۹۹۰، ۶ زبان خارجی در فنلاند با بیش از ۱۰۰۰ گویشور وجود داشت. در سال ۲۰۲۱، این تعداد به ۴۶ زبان افزایش پیدا کرده است. زبان های رایج مهاجران عبارتند از روسی (۸۷٫۶۰۰)، استونیایی (۵۰٫۲۰۰)، عربی (۳۶٫۵۰۰)، انگلیسی (۲۵٫۶۰۰)، سومالیایی (۲۳٫۷۰۰)، فارسی (۱۶٫۴۰۰) و کردی (۱۶٫۰۰۰). در مجموع ۴۵۸٫۰۰۰ نفر به زبان های مهاجران صحبت می کنند که ۸٫۳٪ از جمعیت را تشکیل می دهد. در سال ۱۹۹۰، بیشترین تعداد گویشوران زبان های خارجی روس زبان ها (۳۹۰۰)، انگلیسی زبان ها
(۳۶۰۰)، آلمانی زبان ها (۲۴۰۰)، ویتنامی زبان ها (۱۶۰۰)، استونیایی زبان ها (۱۴۰۰) و عربی زبان ها (۱۱۰۰) بودند. تعداد کل گویشوران زبان های خارجی کمتر از ۲۵٫۰۰۰ نفر (۰٫۵٪) بود. شهروندی. بین سال های ۱۹۹۰ و ۲۰۲۱، در مجموع ۱۵۹٬۳۴۲ خارجی تابعیت فنلاند را کسب کرده اند. در سال ۲۰۱۸، ۹۷٪ از خارجی هایی که تابعیت فنلاند را دریافت کردند، تابعیت قبلی خود را هم حفظ کردند. فنلاند در سال ۲۰۲۰ چهارمین نرخ بالای تابعیت (به نسبت جمعیت ساکنان غیربومی) را در اتحادیه اروپا داشت ۱۶٪ از تابعیت های اعطا شده در فنلاند در سال ۲۰۲۱ به شهروندان دیگر کشورهای اتحادیه اروپا اعطا شده است. اثرات مهاجرت. هزینه ها. مطالعه ای در ارتباط با اقتصاد کلان، ورود مهاجران و پناهندگان به فنلاند برای اقتصاد این کشور ظرف پنج سال پس از ورود این افراد مفید است. در مورد پناهجویان، رسیدن اثر مثبت بر اقتصاد مدت زمان بیشتری (از سه تا هفت سال) طول می کشد. در فنلاند، پناهجویان با محدودیت های زیادی در کار مواجه هستند که احتمال مشارکت آنها در اقتصاد را کاهش می دهد. بیشتر هزینه های مهاجرت برای جامعه فنلاند شامل مزایای رفاهی می شود. از آنجا که خانواده های مهاجر به طور م
توسط فرزندان بیشتری نسبت به همتایان فنلاندی خود دارند، مزایای رفاه بیشتری دریافت می کنند. کمک هزینه درآمد، مزایای مسکن و مزایای بیکاری مهاجران در سال ۲۰۰۹ نزدیک به ۳۰۰ میلیون یورو هزینه داشته است و مزایای اجتماعی و بهداشتی مهاجران سالانه ۲۰۰ میلیون یورو هزینه دارد. حدود ۱۱۰ تا ۱۱۲ میلیون یورو به سهمیه پناهندگان اختصاص می یابد. طبق گزارش وزارت کشور (فنلاند) در سال ۲۰۰۹، پناهجویان در فنلاند در طول روند پناهندگی خود، یکی از بیشترین میزان دریافت مزایا در اروپا را داشته اند. جرم و جنایت. اولین سوابق جرم مهاجران به سال های ۱۹۱۹ تا ۱۹۳۲ برمی گردد. در این بازه ممنوعیت الکل در فنلاند آغاز شد. بیشتر الکل از استونی یا سایر کشورهای اروپایی مانند لهستان و آلمان قاچاق می شد. قاچاقچیان معمولاً فنلاندی، آلمانی، سوئدی یا استونیایی بودند. در اواخر دهه ۱۹۹۰، استونی به کشور ترانزیت مواد مخدری تبدیل شد که به فنلاند آورده می شد. هم فنلاندی ها و هم استونیایی ها این تجارت را با هم مدیریت کرده اند. در ۱۰ سال گذشته جرایم مهاجران ۵۶ درصد افزایش یافته است. طبق برخی گزارش ها تا ۹۰ درصد سرقت ها در فنلاند توسط مهاجران انجام می شود. در سال
۲۰۱۶، غیرفنلاندی هایی از اروپای مرکزی مشغول فروش مواد مخدر غیرقانونی مانند ریووتریل در میدان راه آهن هلسینکی، ایتاکسکوس و کالیو شدند. علاوه بر این، کشف و ضبط کوکائین در سال های اخیر تا حدودی افزایش یافته است. در سال ۲۰۱۱، از کل مهاجرانی که در فنلاند زندانی بودند، ۲۷٪ استونیایی، ۱۳٪ رومانیایی، ۱۰٪ روس و ۶٪ لیتوانیایی بودند. همچنین اگرچه کمتر از ۵ درصد از جمعیت فنلاند را شهروندان خارجی تشکیل می دهند، اما ۲۵ درصد از جرایم جنسی گزارش شده مربوط به آنهاست. در سال ۲۰۱۸، ۱۳۹۳ مورد تجاوز به پلیس گزارش شد. طبق آمار رسمی سال ۲۰۰۵، ۲۷ درصد از کل تجاوزها در فنلاند توسط خارجی ها انجام شده است. در آن زمان خارجی ها تنها ۲٫۲ درصد از جمعیت فنلاند را تشکیل می دادند. بسیاری از این افراد افغان، عراقی و کرد هستند. مهاجران غیرقانونی. حدود ۳٫۰۰۰ تا ۱۰٫۰۰۰ مهاجر غیرقانونی در فنلاند (در ۴۲ شهر از ۳۰۹ شهر فنلاند) زندگی می کنند. بیشترین تعداد مهاجران در هلسینکی زندگی می کنند. تبعیض. طبق مطالعه ای که توسط آژانس حقوق اساسی اتحادیه اروپا در سال ۲۰۱۷ انجام شد، ۶۰٪ از مهاجران آفریقایی ساکن در کشورهای جنوب صحرای آفریقا در فنلاند در پنج سال گذ
شته تبعیض را تجربه کرده اند. این رقم به طور قابل توجهی بالاتر از میانگین ۳۹٪ در اتحادیه اروپا بود. زنان و مهاجران نسل اول بیشترین تبعیض را تجربه کردند. بیشترین تبعیض مرتبط با خدمات عمومی و خصوصی است. همچنین آنها در طول تحصیل، جستجوی شغل و محل کار هم تبعیض را تجربه کرده اند. بیشتر تبعیض ها گزارش نمی شوند، اگرچه ساکنان فنلاند بیشترین موارد را گزارش کرده اند. تقریباً یک سوم از پاسخ دهندگان تبعیض در مورد خود را گزارش کرده اند. ۲۴٫۱٪ از زنان فنلاندی با پیشینه خارجی و ۳۲٫۴٪ از مردان با پیشنه خارجی در سال ۲۰۱۸ مورد آزار جسمی یا روانی قرار گرفته اند. زنان آسیایی (به استثنای غرب آسیا) کمترین میزان آزار (۱۹٫۷٪) را تجربه کرده اند. در مقابل مردان آفریقای سیاه بیشترین میزان آزار (۴۹٪) را تجربه کرده اند. آزار و اذیتی که افراد با پیشینه خارجی تجربه می کنند، بسته به منطقه متفاوت است. خارجی های اوستروبوتنیا کمترین سهم از افراد مورد آزار و اذیت قرار گرفته را داشتند (۱۵٫۲٪) اما افراد ساکن در پایجات-هام بیشترین سهم (۳۲٫۱٪) را داشتند. این منطقه که اکثریت قریب به اتفاق خارجی ها را در خود جای داده است، دومین سهم بالا (۳۰٫۳٪) را داش
ت. افکار عمومی. طبق یک نظرسنجی در سال ۱۹۹۳، فنلاندی ها بیشترین میزان پذیرش مهاجران نروژی، اینگریایی، بریتانیایی، آمریکایی و سوئدی را داشتند و کمترین میزان پذیرش را نسبت به مهاجران روسی، یوگسلاوی، ترکیه ای، آفریقایی، ویتنامی و شیلیایی داشتند. در نظرسنجی آنلاین دیگری در سال ۲۰۱۵ که اولیس رادیو انجام داد، فنلاندی ها بیشترین پذیرش را نسبت به مهاجران آلمانی، سوئدی، استونیایی، بریتانیایی و آمریکایی داشتند. در همان نظرسنجی ، ایران، عراق و رومانی کمترین میزان پذیرش را برای مهاجران خارجی داشتند. طبق نظرسنجی دیگری در سال ۲۰۱۶، بسیاری از فنلاندی ها همزمان هم نگران مهاجران بیکار و هم نگران مهاجرانی بودند که مشاغل محلی را اشغال می کنند. مقایسه با سایر کشورهای اتحادیه اروپا ۲۰۲۳. طبق آمار یوروستات، در سال ۲۰۲۳، ۵۹٫۹ میلیون نفر از ساکنان اتحادیه اروپا در خارج از کشور محل اقامت خود متولد شده بودند. این تعداد معادل ۱۳٫۳۵٪ از کل جمعیت اتحادیه اروپا است. از این تعداد، ۳۱٫۴ میلیون نفر (۹٫۴۴٪) در خارج از اتحادیه اروپا و ۱۷٫۵ میلیون نفر (۳٫۹۱٪) در یکی دیگر از کشورهای عضو اتحادیه اروپا متولد شده اند.
خاندان جوینی یک خانواده پارسی بود که اصالتاً اهل منطقه جوین در خراسان بودند. معروف ترین اعضای این خانواده شمس الدین جوینی (درگذشته ۱۲۸۴ میلادی) و برادر بزرگ ترش عطاملک جوینی (درگذشته ۱۲۸۳ میلادی) بودند. این خانواده به حمایت از دانشمندان و شاعران، مانند سعدی شیرازی، همام تبریزی و خواجه نصیرالدین طوسی شهرت داشتند. این خانواده خود را از نسل فضل بن ربیع (درگذشته ۸۲۳/۴ میلادی) می دانستند که در زمان خلیفه عباسی هارون الرشید (حکومت ۷۸۶–۸۰۹ میلادی) در مناصب عالی خدمت کرده بود. این خانواده در دوران شکوفایی خود تحت سلسله های مختلفی خدمت می کردند، از جمله زیاریان، سلجوقیان، خوارزمشاهیان و ایلخانان.
روحی مشتهی (درگذشتهٔ ۲۰۲۴) یک شبه نظامی فلسطینی و از اعضای بنیان گذار حماس بود. او رئیس دولت حماس در نوار غزه بود. در اکتبر ۲۰۲۴ اعلام شد که او سه ماه قبل در حمله هوایی اسرائیل کشته شده است. در ژانویه ۲۰۲۵، حماس مرگ او را در یک حمله هوایی توسط اسرائیل تأیید کرد. زندگی نامه. در سال ۲۰۱۲، مشتهی به عنوان عضو دفتر سیاسی حماس انتخاب شد. در سال ۲۰۱۵، نام او به همراه محمد ضیف و یحیی سنوار به فهرست تروریست های جهانی ویژه وزارت امور خارجه آمریکا اضافه شد.
دوک نشین اوربینو () یک دوک نشین مستقل در مرکز ایتالیا در دوران دوره مدرن اولیه بود که معادل نیمه شمالی منطقه مدرن مارکه بود. این دوک نشین در سال ۱۶۳۱ مستقیماً به ایالات پاپی الحاق شد. این دوک نشین از شرق با دریای آدریاتیک، از غرب با جمهوری فلورانس و از جنوب با ایالات پاپی هم مرز بود. در سال ۱۵۲۳، پایتخت از اوربینو به پسارو منتقل شد. پس از حکومت کوتاه چزاره بورجیا در ۱۵۰۲–۱۵۰۸، دوک نشین به خانواده پاپی دلا رووره رسید، که تا سال ۱۶۲۵ آن را در اختیار داشتند، هنگامی که پاپ اوربان هشتم آن را به ایالات پاپی به عنوان ' (بعدها ') الحاق کرد. تاریخ. نامزدی پاپی شهرستان اوربینو، که در سال ۱۲۱۳ تأسیس شده بود، را به دوک نشینی تحت حکومت مونته فلترو تبدیل کرد. در واقع، پاپ اوژن چهارم در سال ۱۴۴۳، اودانتونیو دا مونته فلترو را به عنوان اولین دوک اوربینو منصوب کرد. با این حال، او کمتر از یک سال، از ۱۴۴۳ تا ۱۴۴۴، سلطنت کرد و سپس ترور شد. برادر ناتنی بزرگتر او، فدریکو، قدرت را در دست گرفت؛ یکی از بزرگ ترین شاهزادگان ایتالیا در آن زمان، که هم به عنوان فرمانده نظامی و هم به عنوان حامی هنرمندان مشهور بود. او بین کمپین های مهم نظامی
و فعالیت های برجسته سیاسی خود جابجا می شد و همچنین به ساخت کاخ دوک نشین رسیدگی می کرد و از هنرمندان معروف در دربارش، از جمله لئون باتیستا آلبرتی، پیرو دلا فرانچسکا، پائولو اوچلو، پدرو بروگته، لوکا دلا روبیا و جاستوس ون گنت به همراه گروه بزرگی از معماران و مجسمه سازان که کاخ او را زینت می دادند، حمایت می کرد. فدریکو که در سال ۱۴۷۴ به طور رسمی دوک شد، ساخت تعداد زیادی دژ طراحی شده توسط فرانسیس اثر جورجو مارتینی را ترویج داد و یکی از مهم ترین کتابخانه های رنسانس را گردآوری کرد. او در سال ۱۴۵۹ با باپتیست اسفورتزا ازدواج کرد و تا زمان مرگش در ۱۴۸۲، دوک نشین خود را با اقتدار اداره نمود. در دوران حکومت فدریکو، دولت به بیشترین گسترش سرزمینی و رونق اقتصادی چشمگیر رسید. اهمیت دوک نشین به حدی بود که اوربینو در آن زمان میزبان یا جذب هنرمندانی چونپیرو دلا فرانچسکا، ملوزو دا فورلی، لوکا سیگنورلی، پروجینو، جیووانی سانتی، پینتوریکیو و فرانچسکو دی جورجیو مارتینی و همچنین برامانته جوان بود. از حدود سال ۱۴۸۰، شهر گوبیو به اقامتگاه دوم خانواده دوک تبدیل شد. پس از دوره ای از نایب الملک نشینی توسط اتاویانو اوبالدینی دلا کاردا، گو
یدوبالدو دا مونته فلترو به قدرت رسید، مردی جوان و بیمار از کودکی که به همین دلیل نتوانست به پای کارنامه نظامی پدرش برسد، اگرچه در برخی نبردها به عنوان فرمانده شرکت کرد. او با الیزابت گونزاگا ازدواج کرد و از هنرمندانی مانند رافائل، برامانتینو و لوکا سیگنورلی حمایت نمود. یکی از آثار ادبی مشهور در دربار او و همسرش، کتاب کتاب درباری اثر بالداساره کاستیلیونه است. حکومت او با مبارزات علیه ایالات پاپی مختل شد، به ویژه در برابر فتح هایی که هرگز پایدار نبودند و توسط برادرزادگان پاپ ها، مانند چزاره بورجیا و لورنتسو د مدیچیتجربه شد. گیدوبالدو بدون فرزند درگذشت، اما پیش از آن فرزند اول خواهرش، را به فرزندی پذیرفته بود که به عنوان چهارمین دوک اوربینو شد. فرانچسکو ماریا توانست اوربینو را از پاپ لئو دهم بازپس گیرد و همچنین توانست دولت را با سنیگالیا و به ویژه پزارو گسترش دهد، شهری که در سال ۱۵۲۳ به پایتخت جدید دوک نشین تبدیل شد. شهر اوربینو در نتیجه از نظر اقتصادی و جمعیتی متضرر شد، اما دولت تا اوایل قرن هفدهم از رفاه نسبی برخوردار بود. با همسرش به ساخت اقامتگاه های جدید مجلل پرداخت و از هنرمندانی ماننددوسو دوسیحمایت کرد. د
ر سال ۱۵۳۸ پسر او به عنوان پنجمین دوک جانشین شد، که دو بار ازدواج کرد، با جولیا دا وارانو و ویتوریا فارنزه. بر خلاف پدرش، او زندگی در کاخ اوربینو را دوست داشت و ترتیب طبقه دوم کاخ را ترویج کرد. وزیران او شامل آنتونیو استاتی، کنت مونت بللو و پیترو بونارلی، کنت (بعداً مارکیز)، از خانواده نجیب بونارلی در آنکونا بودند. در سال ۱۵۶۳، استان کلیسایی اسقف نشینی اوربینو–اوربانیا تأسیس شد که از اسقف نشین های موجود در دوک نشین تشکیل شده بود؛ این امر در آن زمان موردی خاص بود، زیرا اوربینو نخستین اسقف نشینی و نخستین استان کلیسایی تأسیس شده در ایالات پاپی بود که از زمان تأسیس در قرن هشتم، فئود آن بود؛ تنها مورد دیگر، بدون احتساب شهرهای «خارجی» آوینیون، استان اسقف نشینی راونا بود که در زمان امپراتوری روم تأسیس شده بود. پس از مرگ گویدوبالدو دوم در سال ۱۵۷۴، ششمین و آخرین دوک، پسرش فرانچسکو ماریا دوم دلا رووره، جانشین او شد. او شخصیتی تاریک و عبوس به سبک اسپانیایی داشت و در روابط تقریباً «دوستانه» خود با تورکواتو تاسو و فدریکو باروچی جذاب بود. او که نگران مشکل وارث بود، سرانجام در سال ۱۶۰۶ با فدریکو اوبالدو ازدواج کرد. مرد جوا
ن با کلودیا د مدیچی ازدواج کرد و فرصت داشت تا قبل از اینکه در سال ۱۶۲۳ به طرز مرموزی درگذشت و دوک شود، صاحب دختری به نام ویتوریا شود. فرانچسکو ماریای دوم پیر، بدین ترتیب تسلیم سرنوشت شد و در سال های آخر عمرش، برای واگذاری ایالت خود به کوریای روم تلاش کرد و در اوایل سال ۱۶۲۵ قانونی را امضا کرد. پس از مرگ او، در سال ۱۶۳۱، پاپ اوربان هشتم فرمان واگذاری دوک نشین به ایالات پاپی را صادر کرد و هم حقوق فئودالی که مقر مقدس بر دوک نشین به آن می بالید و هم وصیت نامه آخرین دوک را تأیید کرد. با این حال، تمام دارایی های منقول خانواده، دارایی شخصی دختر فرانچسکو، ویتوریا، باقی ماند. ویتوریا پس از ازدواج با دوک بزرگ توسکانی، فردیناندو دوم مدیچی، مجموعه های خارق العاده ای از نقاشی ها، جواهرات و اشیاء مختلف را با خود به فلورانس آورد. بلافاصله پس از ادغام دوک نشین، سفارت اوربینو تأسیس شد که در قرن هجدهم، نام خود را به استان پاپی با همین نام داد. آمار. در سال ۱۶۱۰، یک تخمین معاصر که توسط الزویرها چاپ شده بود، درآمد سالانه دوک نشین را بیش از ۲۰۰۰۰۰ اسکودی و ثروت دوک در سنت لئو را ۲٬۰۰۰٬۰۰۰ اسکودی اعلام کرد. در سال ۱۶۲۴، مرکوریوس گ
الیکوس درآمد دوک نشین را ۳۰۰۰۰۰ اسکودی تخمین زد. در مورد جمعیت، زین جمعیت دوک نشین را در آغاز قرن هفدهم ۱۵۰٬۰۰۰ نفر و تعداد نیروهای نظامی را ۱۰٬۰۰۰ نفر تخمین زد که نیمی از آنها سرباز و نیمی دیگر شبه نظامی بودند. سه چهارم نیروی نظامی دوک نشین برای خدمت خارجی در دسترس بود. در سال ۱۵۹۱، نیروی نظامی دوک نشین بالغ بر ۱۳٬۳۱۳ مرد جنگجو بود که از این تعداد ۸۳۰۰ نفر تفنگ شمخال و ۳۷۸۳ نفر ماریون به تن داشتند. یک سرشماری معاصر، جمعیت این دوک نشین را در سال ۱۵۹۸، ۱۱۵۱۲۱ نفر اعلام کرده است. آخرین سرشماری سفارت قبل از انحلال دوک نشین، جمعیت را ۲۲۰۰۰۰ نفر در مساحت ۵۵۵۶ کیلومتر مربع (تقریباً ۴۰ نفر در هر کیلومتر مربع) اعلام کرد که اوربینو (منطقه شهری) ۱۲۰۰۰ نفر (۷۵۰۰ نفر در شهر اصلی و ۴۵۰۰ نفر در منطقه مجاور) داشت. در سال ۱۵۷۴، تقریباً هیچ یک از اشراف درآمد سالانه بیش از ۳۰۰۰ اسکودی نداشتند، اما بسیاری از زنان شهری سالانه ۳۰۰ تا ۴۰۰ اسکودی درآمد داشتند. معدود بازرگانان عمدتاً از خارج از دوک نشین بودند. چند سال پس از از دست دادن استقلال دوک نشین، دستگاه پاپ سالانه ۱۰۰۰۰۰ اسکودی از مالیات مستقیم و مالی برداشت می کرد. تعداد شبه
نظامیان در آن زمان ۸۰۰۰ پیاده نظام و ۵۰۰ سواره نظام، به علاوه پادگان سینیگالیا بود. فهرست حاکمان اوربینو. لردها تا سال ۱۲۱۳، پس از آن تا سال ۱۴۴۳، و پس از آن دوک ها.
سامح سراج، یک شخصیت سیاسی ارشد فلسطینی و عضو دفتر سیاسی حماس بود. او همچنین بخشی از رهبری این گروه در غزه بود و بر عملیات امنیتی داخلی در نوار غزه نظارت داشت. سراج در اوت ۲۰۲۴ در بحبوحه جنگ غزه در حمله هوایی اسرائیل کشته شد. حرفه سیاسی. سراج در سال ۲۰۲۱ به عضویت دفتر سیاسی حماس انتخاب شد. او علاوه بر نقش ملی خود، در رهبری منطقه ای غزه نیز خدمت کرد و مسئولیت امنیت داخلی و امور مالی را بر عهده داشت. این سمت، او را تحت نظارت مستقیم یحیی سنوار، رهبر حماس در غزه، قرار می داد. مرگ. در ۱۵ اوت ۲۰۲۴، سراج در حمله هوایی ارتش اسرائیل که یک مجتمع تونل حماس را در منطقه صنعتی جنوب شهر غزه هدف قرار داده بود، کشته شد. در همین حمله، روحی مشتهی، یکی دیگر از مقامات ارشد حماس، نیز کشته شد. میراث. بنا به گزارش ها، سراج در مجموعه ای از «کارت های بازی حماس که توسط اسرائیل صادر شده و تحت تعقیب هستند» به عنوان «بی بی پیک» ظاهر شده است که نشان دهنده اهمیت او در رهبری این گروه است.
ناسیونالیسم باسک ( باسکی : "eusko abertzaletasuna" [eus̺ko abeɾts̻aletas̺una] ؛ اسپانیایی : "nacionalismo vasco" ؛ فرانسوی : "nationalisme basque" ) نوعی ناسیونالیسم است که ادعا می کند باسک ها ، یک گروه قومی بومی پیرنه غربی ، یک ملت هستند و وحدت سیاسی باسک ها را که امروزه بین اسپانیا و فرانسه پراکنده شده اند، ترویج می دهد. ناسیونالیسم باسک از زمان پیدایش خود در اواخر قرن نوزدهم، شامل جنبش هایی بوده است که از استقلال باسک حمایت می کنند . ناسیونالیسم باسک، که سه منطقه مختلف را در دو ایالت ( جامعه خودمختار باسک و ناوار در اسپانیا و سرزمین باسک فرانسه در فرانسه) در بر می گیرد، « ماهیت الحاق گرایانه » دارد زیرا از اتحاد سیاسی همه استان های باسک زبان حمایت می کند . تاریخچه. فوئروس و کارلیسم. نوشتار اصلی: پایان حکومت خودمختار باسک در اسپانیا ناسیونالیسم باسک ریشه در کارلیسم و ​​از دست رفتن رابطه رژیم باستانی بین استان های باسک اسپانیا و تاج اسپانیا ، به موجب قوانین ۱۸۳۹ و ۱۸۷۶، دارد . در این دوره، جنبش ارتجاعی و لیبرال پرو- "فوئروس" ، خواستار حفظ سیستم فوئروس و خودمختاری منطقه ای در برابر فشارهای تمرکزگرایانه از سوی
دولت های لیبرال یا محافظه کار در مادرید بودند. دولت اسپانیا پس از جنگ سوم کارلیست ها، "فوئروس را" سرکوب کرد . فئوروس ها سیستم تصمیم گیری و عدالت بومی بودند که از قانون حقوقی رایج در سرزمین های باسک و پیرنه سرچشمه می گرفتند. آنها برای اولین بار در پادشاهی ناوار ثبت شده اند و سیستم منشور آن را در سراسر سرزمین های غربی باسک در طول قرون وسطی میانه نیز تأیید می کنند . در پی فتح گیپوسکوا ، آلاوا و دورانگو توسط کاستیا (1200)، فئوروس ها تا حدی توسط پادشاهان کاستیا تصویب شدند و به عنوان بخشی از سیستم حقوقی باسک عمل می کردند که به امور مربوط به روابط سیاسی مناطق باسک با تاج و تخت می پرداخت. فئوروس ها به باسک ها موقعیتی جداگانه در اسپانیا با وضعیت مالیاتی و سیاسی خودشان تضمین می کردند. در حالی که مجموعه آن گسترده است، امتیازات موجود در آنها به گونه ای تعیین شده بود که باسک ها مشمول مالیات مستقیم ارتش کاستیا نبودند، اگرچه بسیاری از آنها داوطلب شدند. سابینو آرانا. نهادها و قوانین بومی باسک در سال ۱۸۷۶ پس از جنگ سوم کارلیست (که در بافت باسک، جنگ دوم نامیده می شود) لغو و با توافق نامه های اقتصادی باسک جایگزین شدند . روند ه
م ترازی با سایر مناطق اسپانیا، باسک ها را نگران کرد. طبق دیدگاه های سابینو آرانا ، شخصیت بیسکایایی (و باسک) در ایده یک ملت انحصاری اسپانیایی که توسط مقامات مرکزگرا در مادرید پرورش داده می شد، تضعیف می شد. آرانا از برادرش لوئیس، یکی از طراحان پرچم باسک "(ikurriña" ) (۱۸۹۵) و یکی از چهره های اصلی ملی گرا پس از مرگ سابینو (۱۹۰۳) الهام گرفته بود. آرانا احساس می کرد که نه تنها شخصیت باسک در معرض خطر است، بلکه نهادهای مذهبی سابق آن، مانند کلیسا یا انجمن عیسی ، که هنوز هم اغلب به زبان باسک با اعضای خود صحبت می کردند، برخلاف مدرسه یا اداره، نیز در معرض خطر هستند. سابینو، کاتولیسیسم را نوعی پناهگاه برای شخصیت باسک توصیف کرد. این موضوع به نقطه اختلاف با سایر شخصیت هایی تبدیل شد که دیدگاه های مشابهی داشتند و پیرامون مانیفست آرانا با عنوان "«بیزکایا برای استقلال » (۱۸۹۲) جمع شده بودند." رامون د لا سوتا ، صنعتگر و ملی گرای برجسته باسک، بعدها مواضع سابینو در مورد کاتولیسیسم را به عنوان ذاتی مسئله ملی رد کرد. در سال ۱۸۹۳، قیام مردمی گامازادا در ناوار علیه نقض چندین اصل از معاهدات پایان دهنده جنگ های کارلیست (۱۸۴۱، ۱۸۷۶) توس
ط دولت اسپانیا آغاز شد. آرانا با سفر به این منطقه و شرکت در آن، مشتاقانه از شورش ناوار حمایت کرد. اعتراض گسترده در ناوار، همبستگی در بیسکای را برانگیخت. در سال ۱۸۹۳، پس از یک جلسه حمایتی که در گرنیکا با حضور شخصیت های طرفدار "استقلال" برگزار شد ، گروهی به رهبری آرانا آشکارا اسپانیا را به خاطر وضعیت فعلی امور سرزنش کردند و پرچم اسپانیا را به آتش کشیدند. این شورش که "سانروکادا" نامیده می شود ، به عنوان آغاز ناسیونالیسم سیاسی باسک شناخته می شود. در سال ۱۸۹۵، حزب ملی گرای باسک در اطراف آرانا (PNV در مخفف اسپانیایی و EAJ در باسک) تأسیس شد. ملی گرایی او از تمرکز بر بیسکای به بقیه سرزمین های باسک تغییر یافت . برنامه آرانا به شرح زیر مشخص شده بود:باسک ها نماینده یک ملت با تاریخ و فرهنگ خاص خود هستند. این ملت از نژاد، زبان و یک نظام سیاسی خاص "(" فرواک ")" تشکیل شده است . آزادی اوزکادی [اصطلاحی که توسط سابینو آرانا برای اشاره به کشور باسک ساخته شده است] توسط فرانسه و عمدتاً توسط اسپانیا که با زور سرزمین های مختلف باسک، از جمله سرزمین های پادشاهی سابق ناوار ، به استثنای "لا ریوخا" و همچنین "لاپوردی" و "زوبروا را" به ان
قیاد خود درآوردند، از بین رفته است. در نتیجه عدم استقلال کشور، این کشور دچار نوعی ناامیدی سیاسی شده است که آخرین نمود آن در سرکوب قوانین سنتی باسک و نظام نهادی خاص خود، تسلیم اقتصادی در برابر فرانسه و اسپانیا و ناپدید شدن نشانه های هویت است. راه حل همه این مشکلات، بازگرداندن استقلال، با قطع پیوندهای سیاسی با فرانسه و اسپانیا و ایجاد یک دولت باسک با حاکمیت خاص خود است.در پایان قرن نوزدهم، آرانا آشکارا با کارلیست ها ، پیشینه اولیه اش، متفاوت بود. او دیدگاه های خود را با ایدئولوژی ای متمرکز بر خلوص نژاد باسک و برتری اخلاقی ادعایی آن بر سایر اسپانیایی ها (مشتق شده از سیستم "limpieza de sangre" اسپانیای عصر مدرن ) و مخالفت عمیق با مهاجرت گسترده سایر اسپانیایی ها به کشور باسک همراه کرد. مهاجرت پس از رونق تولید در انقلاب صنعتی مرتبط با صادرات سنگ معدن به انگلستان و خصوصی سازی زمین های اشتراکی و بهره برداری ها (معادن) با از دست رفتن "منابع طبیعی" آغاز شده بود . آرانا در سال ۱۹۰۳، چند ماه پس از انتشار بیانیه ای جنجالی که در آن از عقاید سابق خود در دوران زندان به دلیل حمایت از استقلال کوبا دست کشیده بود، درگذشت. تنها چ