Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
روغن نهنگ روغنی است که از چربی بلابر نهنگ به دست می آید. روغن نهنگ قطبی گاهی به عنوان روغن تران شناخته می شد که از کلمه هلندی "تران" ("قطره اشک") می آید. روغن نهنگ اسپرم، نوعی روغن خاص که از حفره های سر نهنگ های عنبر به دست می آید، از نظر شیمیایی با روغن نهنگ معمولی متفاوت است: این روغن بیشتر از موم مایع تشکیل شده است. خواص و کاربردهای آن با روغن نهنگ معمولی متفاوت است و به قیمت بالاتری فروخته می شد. نهنگ های بی دندان منبع اصلی روغن نهنگ بودند. روغن آنها منحصراً از تری گلیسیرید تشکیل شده است، در حالی که روغن نهنگ های دندان دار دارای استرهای موم است. نهنگ قطبی و نهنگ های صاف به عنوان اهداف ایدئال برای صید نهنگ در نظر گرفته می شدند. آنها کند و رام هستند و وقتی کشته می شوند شناور می شوند. آنها مقدار زیادی روغن و صفحه شانه ای با کیفیت بالا تولید می کنند، و در نتیجه تقریباً تا انقراض شکار شدند. کاربردها. کاربرد روغن نهنگ از پایان سدهٔ نوزدهم به دلیل توسعه جایگزین های برتر و بعداً تصویب قوانین زیست محیطی، کاهش پیوسته داشت. در سال ۱۹۸۶، کمیسیون بین المللی شکار نهنگ یک تعلیق برای صید تجاری نهنگ اعلام کرد که امروزه اس
تفاده از روغن نهنگ را حذف کرده است. شکار نهنگ بومی، بخشی از اقتصاد معیشتی، هنوز مجاز است. به گروه هایی مانند اینوئیت های آمریکای شمالی حقوق ویژه ای برای شکار نهنگ اعطا می شود که بخشی جدایی ناپذیر از فرهنگ آن ها است و هنوز از روغن نهنگ به عنوان غذا و روغن چراغ در مراسم "قلیق" استفاده می کنند. روغن نهنگ به عنوان یک روشن کننده ارزان بها مورد استفاده قرار می گرفت، اگرچه در هنگام سوختن بوی قوی می داد و بسیار محبوب نبود. در پایان سدهٔ ۱۹ با نفت سفید ارزان تر، کارآمدتر و ماندگارتر جایگزین شد. مایع سوزاننده و کامفین جایگزین های غالب روغن نهنگ تا رسیدن نفت سفید بودند. در بریتانیا از روغن نهنگ در ماشین آلات ابزارسازی به عنوان روان کننده با کیفیت بالا استفاده می شد.
انرژی تجدیدپذیر در آلمان عمدتاً مبتنی بر باد و زیست توده، به علاوه انرژی خورشیدی و آبی است. آلمان در سال ۲۰۱۴، دارای بزرگ ترین ظرفیت نامی فتوولتائیک در جهان بود و در سال ۲۰۲۳، این مقدار به بیش از ۸۲ گیگاوات رسید. این کشور همچنین سومین کشور جهان با مجموع ظرفیت نامی نیروگاه بادی بالغ بر ۶۴ گیگاوات در سال ۲۰۲۱ (۵۹ گیگاوات در سال ۲۰۱۸) بود و با ظرفیت بیش از ۷ گیگاوات، دومین کشور از لحاظ نیروگاه بادی دریایی است. آلمان را «اولین اقتصاد بزرگ انرژی تجدیدپذیر در جهان» نامیده اند. سهم انرژی تجدیدپذیر در تولید برق از ۳٫۵ درصد در سال ۱۹۹۰ به ۵۲٫۴ درصد در سال ۲۰۲۳ افزایش یافت. همانند بسیاری از کشورها، سیر انتقال انرژی مصرفی به انرژی تجدیدپذیر در بخش های حمل و نقل و گرمایش و سرمایش بسیار کند بوده است. بر اساس آمار رسمی در سال ۲۰۱۰، حدود ۳۷۰٬۰۰۰ نفر در بخش انرژی تجدیدپذیر به ویژه در شرکت های کوچک و متوسط، مشغول به کار بودند. این رقم بیش از دو برابر نسبت به سال ۲۰۰۴ (۱۶۰٬۵۰۰) در این بخش است. حدود دو سوم این مشاغل به قانون منابع انرژی تجدیدپذیر نسبت داده می شود. دولت فدرال آلمان در تلاش برای افزایش تجاری سازی انرژی تجدیدپذیر،
همراه با تمرکز ویژه بر نیروگاه بادی دریایی است. چالش اصلی، توسعه ظرفیت های مناسب شبکه برای انتقال برق تولید شده در دریای شمال به مصرف کنندگان بزرگ صنعتی در بخش های جنوبی کشور است. بخش گذار انرژی آلمان، "انرژی وِندِ" (Energiewende)، از سال ۲۰۱۱ تغییر قابل توجهی را در سیاست انرژی به کار گمارده است. این امر یک بازآرایی در سیاست از حوزه تأمین تا تقاضا را دربر گرفته است و تغییر جهت از تولید متمرکز به تولید چند بخشی (به عنوان نمونه، تولید گرما و برق به طور همزمان در واحدهای تولید بسیار کوچک) را در نظر دارد که باید جایگزین تولید مازاد و مصرف انرژی اجتناب پذیر با اقدامات صرفه جویی و افزایش بازدهی باشد. اهداف. از زمان تصویب دستورالعمل تولید برق از منابع انرژی تجدیدپذیر در سال ۱۹۹۷، آلمان و دیگر کشورهای اتحادیه اروپا در جهت دست یابی به هدف در نظر گرفته شده، مبتنی بر سهم ۱۲ درصد برق مصرفی از برق تجدیدپذیر تا سال ۲۰۱۰، به فعالیت پرداختند. آلمان در اوایل سال ۲۰۰۷، هنگامی که سهم انرژی تجدیدپذیر از برق مصرفی در این کشور به ۱۴ درصد رسید، از هدف در نظر گرفته شده عبور کرد. بعد از اتتخابات ۲۰۱۳، دولت جدید ائتلافی حزب اتحادیه و
حزب سوسیال دموکرات آلمان به سیاست گذار انرژی، همراه با تنها اندکی اصلاحات در اهداف توافقنامه ائتلاف، ادامه داد. مصرف انرژی اولیه. مصرف انرژی اولیه آلمان در سال ۲۰۱۵ که موید ۱۳٬۲۱۸ پتاژول یا ۳٬۶۷۲ تروات ساعت است به مجموع انرژی استفاده شده در کشور اشاره دارد. مصرف نهایی انرژی تجدیدپذیر بر اساس هر بخش و درصد سهم آنها به قرار ذیل است: در پایان سال ۲۰۱۵، منابع انرژی تجدیدپذیر همچون زیست توده، زیست گاز، زیست سوخت، آب و باد، ۱۲٫۴ درصد از مصرف انرژی اولیه کشور را در بر می گرفت که نسبت به سال ۲۰۰۴، که این رقم تنها ۴٫۵ درصد بود، مقداری بیش از دو برابر را نشان می دهد. هر چند اصطلاح "انرژی" و "الکتریسیته" اغلب به جای یکدیگر به کار گرفته می شوند ولی نباید آنها را با هم اشتباه گرفت زیرا الکتریسیته تنها یک فرم از انرژی است و انرژی مصرف شده توسط موتورهای احتراقی و دیگ بخار یا آبگرمکن ها را که به ترتیب توسط وسائل نقلیه در بخش حمل ونقل و برای گرمایش ساختمان ها مورد استفاده واقع می شود را در بر نمی گیرد. نمایه ای از پایانگاه انرژی تجدیدپذیر در آلمان در سال ۲۰۱۶ منتشر شد. انرژی بادی. در سال ۲۰۱۳، از انرژی بادی در مجموع ۵۳٫۴ ترا
وات ساعت برق تولید شد و بیش از ۳٫۲ گیگاوات ظرفیت جدید به شبکه اضافه گردید. در سال ۲۰۱۱، ظرفیت نامی انرژی بادی به ۲۹٬۰۷۵ مگاوات (MW) رسیده بود که حدود ۸ درصد از ظرفیت کل را دربرداشت. طبق اعلام انجمن وینداروپا (WindEurope) در یک سال که وزش باد حالت معمولی را دارد، ظرفیت نامی نیروگاه بادی آلمان در پایان سال ۲۰۱۰، ۹٫۳ درصد و در پایان ۲۰۱۱، ۱۰٫۶ درصد از برق مورد نیاز این کشور را تأمین خواهد کرد. بیش از ۲۱٬۶۰۷ عدد توربین باد در ناحیه آلمان فدرال قرار دارد و این کشور طرح هایی برای ایجاد تعداد بیشتری از آنها در نظر گرفته است. در سال ۲۰۱۱، دولت فدرال در حال کار رو طرح جدیدی به منظور افزایش قابلیت تجاری سازی انرژی تجدیدپذیر بود، که با تمرکز ویژه روی نیروگاه بادی دریایی همراه می باشد. چالش اصلی، توسعه مناسب ظرفیت شبکه جهت انتقال برق تولید شده از دریای شمال به مصرف کنندگان بزرگ صنعتی در جنوب آلمان است. زیست توده. قرار است تأمین کننده اصلی منبع زیست توده در آلمان، بخش کشاورزی باشد. علاوه بر این، ۴۰ درصد از تولید چوب آلمان به عنوان ماده خام زیست توده استفاده می شود. مرکز تحقیقات فدرال آلمان در بخش جنگل داری و تولیدات جنگل
ادعا کرد که ذخایری وجود دارد که شاید به گسترش بخش جنگلداری در تولید زیست توده کمک کند. کشاورزی منبع اصلی روغن دانه کلزا است که برای تولید زیست دیزل و ایجاد بسترهایی برای تولید زیست گاز استفاده می شود. زیست توده مورد استفاده برای تولید زیست گاز و زیست سوخت، بخشی از مهم ترین منابع انرژی تجدیدپذیر آلمان است. در سال ۲۰۱۰، سهم زیست توده از تولید برق تجدیدپذیر ۳۰ درصد و برای تمام انرژی تجدیدپذیر، ۷۰ درصد بود. انرژی خورشیدی فتوولتائیک. فناوری فتوولتائیک خورشیدی برق را از انرژی خورشید تولید می کند که می تواند در بخش شبکه برق یا خارج از آن مورد استفاده قرار گیرد. این فناوری در سال ۲۰۰۰ به تولید انبوه رسید و این امر هنگامی اتفاق افتاد که طرفداران محیط زیست و انجمن یوروسولار آلمان موفق به کسب حمایت دولت جهت تأمین برق ۱۰۰٬۰۰۰ دستور کار سقف (roofs program) از این روش شدند. در ماه ژوئیه ۲۰۱۲، در مجموع ظرفیت نامی فتوولتائیک خورشیدی به مقدار ۲۹٫۷ گیگاوات وجود داشت. فناوری فتوولتائیک خورشیدی در سال ۲۰۱۱، ۱۸ تراوات ساعت برق تأمین کرد که برابر با ۳ درصد از کل تقاضای برق بود. با سرعت گرفتن چیدمان انرژی خورشیدی، در نیمه ابتدایی س
ال ۲۰۱۲ حدود ۵٫۳ درصد از مجموع تقاضای برق توسط انرژی خورشیدی پوشش داده شد. در روز ۲۵ مه ۲۰۱۲، انرژی خورشیدی با ارسال ۲۲ گیگاوات به شبکه برق، رکورد جدیدی بر جا گذاشت. این جهش ناگهانی ۲۰ گیگاوات به خاطر افزایش ظرفیت و شرایط آب و هوایی عالی در سراسر کشور اتفاق افتاد و نیمی از تقاضای برق کشور در وسط روز را تأمین کرد. آلمان همچنین بزرگ ترین بازار در حال گسترش برای انرژی خورشیدی فتوولتائیک در سال ۲۰۱۲ بود، وفق اینکه ۷٫۶ گیگاوات از سامانه هایی بود که به تازگی متصل شده بود. برخی از تحلیلگران بازار انتظار دارند که تا سال ۲۰۵۰ سهم برق خورشیدی به ۲۵ درصد افزایش پیدا کند. قیمت سامانه های فتوولتائیک در طی ۵ سال از سال ۲۰۰۶، بیش از ۵۰ درصد کاهش داشته است. برق آبی. در پایان سال ۲۰۰۶، مجموع ظرفیت نامی برق آبی در آلمان، ۴٫۷ گیگاوات بود. انرژی آبی ۳٫۵ درصد از تقاضای برق را برآورده می کند. طبق آخرین برآوردها، در سال ۲۰۰۷ در آلمان، حدود ۹٬۴۰۰ نفر در بخش انرژی آبی به کار مشغول بودند که در مجموع ۱٫۲۳ میلیارد یورو گردش مالی را به دنبال داشت. انرژی زمین گرمایی. پیش بینی شده است که انرژی زمین گرمایی در آلمان رشد کند و این بیشتر به خا
طر قانونی است که تولید الکتریسیته زمین گرمایی را سودمند نموده و خرید تضمینی برق را ضمانت کرده است. اما بعد از اینکه قانون انرژی تجدیدپذیر مبنی بر طرح تعرفه ۰٫۱۵ یورو (۰٫۲۳ دلار آمریکا) در هر کیلووات ساعت (KWh) برای برق تولید شده از منابع زمین گرمایی در آن سال به اجرا گذاشته شد، رونق ساخت و ساز در این بخش خودنمایی کرد و نیروگاه های جدید شروع به ورود به مدار کرده اند. سیاست دولت. بخش انرژی تجدیدپذیر، هنگامی که حزب اتحاد ۹۰/سبزها بین سالهای ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۵ وارد دولت فدرال شد به منفعت رسید. بخش انرژی تجدیدپذیر در ابتدا توسط قانون منابع انرژی تجدیدپذیر مورد حمایت واقع شد که انرژی تجدیدپذیر را عمدتاً توسط خرید تضمینی برق تشویق کرد و همچنین این اواخر پاداش بازار که اپراتورهای شبکه باید برای ورود انرژی تجدیدپذیر در شبکه برق پرداخت نمایند، این پاداش ها در دولتی که در آن حزب سبز مشارکت نداشت کاهش پیدا کرد. افرادی که مبادرت به تولید انرژی تجدیدپذیر کنند می توانند برای یک دوره ۱۵ یا ۲۰ ساله آن را به قیمت های تعیین شده بفروشند. این امر موجی در تولید انرژی تجدیدپذیر ایجاد کرد. در سال ۲۰۱۲، شرکت زیمنس برآورد کرد که مجموع ارزش
انرژی تجدیدپذیر تا سال ۲۰۳۰ به دست کم ۱٫۴ تریلیون یورو (۱٫۸ تریلیون دلار) خواهد رسید. برای دوره ۲۰۱۱–۲۰۱۴، دولت فدرال ۳٫۵ میلیارد یورو برای تحقیقات علمی در کشور اختصاص داد. علاوه بر این، در سال ۲۰۰۱ قانونی به تصویب رسید که باید تمام نیروگاه های هسته ای تا ۳۲ سال بعد تعطیل شوند. در سال ۲۰۱۰ با روی کار آمدن دولت جدید، این مهلت تا سال ۲۰۴۰ افزایش یافت. بعد از حادثه اتمی فوکوشیما در سال ۲۰۱۱، این قانون لغو و پایان انرژی هسته ای، سال ۲۰۲۲ تعیین شد. سیاست انرژی آلمان در چارچوب اتحادیه اروپا تدوین شده است و در ماه مارس ۲۰۰۷، شورای اروپایی در بروکسل یک طرح انرژی الزام آور را تصویب کرد که مستلزم کاهش ۲۰ درصد از انتشار دی اکسید کربن تا قبل از سال ۲۰۲۰ و اینکه مصرف انرژی تجدید پذیر باید ۲۰ درصد از مجموع مصرف اتحادیه اروپا را تا آن سال شامل شود (در قیاس با مقدار ۷ درصد در سال ۲۰۰۶). این طرح به طور غیر مستقیم نقش انرژی هسته ای، که به طور معمول به عنوان انرژی تجدیدپذیر در نظر گرفته نمی شود ولی دارای آلایندگی صفر است، پذیرفته است و به هر کشور عضو اجازه داده است تا برای استفاده یا عدم استفاده از برق هسته ای تصمیم بگیرد. همچن
ین مصالحه ای برای دستیابی به حداقل سهمیه ۱۰ درصدی مصرف زیست سوخت از کل مصرف بنزین و گازوئیل برای سال ۲۰۲۰ در بخش حمل و نقل حاصل شد. گذار انرژی. "انرژی وندِ" («گذار انرژی») یک تغییر قابل توجه در سیاست انرژی در نظر گرفته می شود، این اصطلاح یک باز جهت یابی سیاست از تقاضا به تأمین و تغییر جهت از تولید متمرکز به غیر متمرکز است (به عنوان مثال، تولید گرما و برق در واحدهای همزایش بسیار کوچک) که باید تدابیر صرفه جویی و افزایش کارایی انرژی جایگزین تولید بیش از ضرورت و مصرف انرژی اجتناب پذیر شود. در ماه سپتامبر ۲۰۱۰، شش ماه قبل از حادثه اتمی فوکوشیما ۱، سند سیاستی راهنما پیرامون "انرژی وند" توسط دولت آلمان منتشر شد. علاوه بر این، یک محرک تحقیق و توسعه مرتبط وجود خواهد داشت. در ماه سپتامبر ۲۰۱۰، حمایت قانونی به تصویب رسید. جنبه های با اهمیت در جدول ذیل ذکر گردیده است: این سیاست و رهنمون توسط دولت فدرال آلمان پذیرفته شد و منجر به توسعه بسیار بزرگ انرژی تجدیدپذیر، به ویژه در بخش انرژی بادی شد. سهم آلمان از انرژی تجدیدپذیر از حدود ۵ درصد در سال ۱۹۹۹ به ۲۲٫۹ درصد در سال ۲۰۱۲ افزایش یافت و به حول و حوش میانگین اویی سی دی (OEC
D)، ۱۸ درصد سهیم شدن انرژی تجدیدپذیر، نائل شد. برای تولیدکنندگان، به مدت ۲۰ سال خرید تضمینی برق به قیمت مقطوع تضمین گردیده است که درآمد ثابتی را ضمانت می کند. شرکت های تعاونی انرژی ایجاد شده است و تلاش هایی در جهت تمرکز زدایی کنترل و بهره مندی انجام گرفت. کمپانی های بزرگ انرژی سهم نامتناسب کمی از بازار انرژی تجدیدپذیر در اختیار دارند. نیروگاه های هسته ای تعطیل شدند و نه نیروگاه موجود زودتر از زمان برنامه ریزی شده در سال ۲۰۲۲، تعطیل خواهد شد. در ماه مه ۲۰۱۳، آژانس بین المللی انرژی از آلمان به خاطر متعهد بودن به توسعه جامع استراتژی گذار انرژی، اهداف بلند پروازانه انرژی تجدیدپذیر، برنامه ریزی برای افزایش بهره وری انرژی و حمایت از این رویکرد تمجید نمود. آمار. افزایش ظرفیت نامی و تولید برق انرژی تجدیدپذیر در سال های اخیر در جدول و نمودارهای ذیل نشان داده شده است:
حفاظت از نهنگ Whale conservation به حفاظت از نهنگ ها اشاره دارد. پیش از راه اندازی IWC در سال ۱۹۴۶، شکار غیرقانونی نهنگ تعدادی از جمعیت نهنگ ها را به میزان چشمگیری کاهش داده بود و چندین گونه نهنگ به شدت در معرض خطر انقراض قرار داشتند. اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) اشاره می کند که جمعیت نهنگ های خاکستری اقیانوس اطلس در پایان سدهٔ هجدهم منقرض شد. بررسی بقایای یافت شده در انگلستان و سوئد شواهدی از وجود جمعیت جداگانه نهنگ های خاکستری اقیانوس اطلس تا سال ۱۶۷۵ یافت. تاریخ گذاری رادیوکربن بقایای زیرفسیلی با شکار نهنگ علت احتمالی آن را تأیید کرده است. صید نهنگ و دیگر تهدیدها منجر به این شده است که حداقل پنج نهنگ از ۱۳ نهنگ بزرگ در فهرست در معرض خطر قرار گیرند. ممنوعیت گذشته که در حدود دهه ۱۹۶۰ اجرا شد، به برخی از این گونه های نهنگ کمک کرد تا بهبود یابند. بر اساس گزارش گروه تخصصی سیتاس IUCN (CSG)، «چندین جمعیت نهنگ صاف جنوبی، گوژپشت ها در بسیاری از مناطق، نهنگ های خاکستری در شرق اقیانوس آرام شمالی، و نهنگ های آبی در شرق اقیانوس آرام شمالی و اقیانوس اطلس شمالی مرکزی شروع به نشان دادن نشانه هایی از بهبودی است
.» جمعیت بسیاری از گونه های نهنگ دیگر نیز در حال افزایش است. با این حال، دیگر گونه های نهنگ (به ویژه نهنگ نیزه ای معمولی) هرگز در معرض خطر انقراض در نظر گرفته نشده اند.گوشت نهنگ دارای پروتئین بسیار بالا و چربی اشباع بسیار کم است. آلودگی محیط زیست. نهنگ ها تحت تأثیر آلودگی های محیطی (به عنوان مثال نفت، فاضلاب، زباله، مواد شیمیایی و پلاستیک) هستند. برخی از نهنگ ها نیز در معرض خطر گرسنگی هستند. گروه های حفاظتی. صنعت شکار نهنگ در ابتدا توسط دولت های کشورهای شکار نهنگ حمایت می شد، سپس به تدریج از سال ۱۹۴۶ با کنوانسیون بین المللی برای مقررات شکار نهنگ و در سال ۱۹۴۹ با ایجاد کمیسیون بین المللی شکار نهنگ (IWC) برای حفظ ذخایر نهنگ تنظیم شد. با فشار کشورهای عضو، IWC در سال ۱۹۸۲ تعلیق شکار تجاری نهنگ را تصویب کرد و تا سال 1994 IWC پناهگاه نهنگ های اقیانوس جنوبی را در قطب جنوب برای محافظت از نهنگ ها و مکان های تکثیر آنها ایجاد کرد.
اثرات چای بر سلامتی () در تحقیقات بالینی که در اوایل قرن ۲۰ و ۲۱ صورت پذیرفت، چای به دلیل کاراک (پتانسیل) آن در کاهش بیماری های انسانی به طور گسترده مورد مطالعه قرار گرفته، اما هیچ شواهد علمی خوبی برای حمایت از کاربردهای درمانی به استثنای — احتمالاً — افزایش هوشیاری که به واسطهٔ کافئین موجود در برگ های چای می تواند ایجاد شود وجود ندارد. تعداد اندکی از مطالعات نشان می دهد که هم چای سبز و همچنین چای سیاه ممکن است اثرات مفیدی بر برخی از عوامل ایجاد خطر بیماری قلبی-عروقی از جمله فشار خون و کلسترول داشته باشند. با همهٔ این احوال، این تحقیقات شامل محدودیت هایی است، از جمله اینکه نحوه ارزیابی شواهد (دانسته ها) و تفاوت در جمعیت های مورد مطالعه که می تواند بر نتیجه گیری قطعی در مورد اثرات سلامتی اثرگذار باشد مشخص نیست. در مناطقی که به آب آشامیدنی سالم دسترسی وجود ندارد، جوشاندن آب برای فراهم نمودن چای با از بین بردن ریزسازواره های بیماری زا و کمک به کاهش بیماری های آب زاد مؤثر است. بر اساس ترکیبات موارد. آلومینیم، آهن و سایر فلزات. نوشیدن چای سهم بالایی در افزایش آلومینیم را در رژیم غذایی انسان بر عهده دارد. این سطوح،
بی خطر هستند اما نگرانی هایی وجود دارد که رد پای آلومینیم ممکن است با بیماری آلزایمر مرتبط باشد. یک مطالعه در سال ۲۰۱۳ افزون بر این نشان داد که برخی از چای ها حاوی سرب (بیشتر چای های چینی) و آلومینیم (ترکیب هندی/سری لانکا و چین) هستند. هنوز شواهد کافی برای نتیجه گیری قطعی در مورد این موضوع وجود ندارد. اکثر مطالعات هیچ ارتباطی را میان مصرف چای و جذب آهن پیدا نکرده اند. با این حال، نوشیدن مقادیر زیاد از چای سیاه ممکن است مانع جذب آهن شود و در نتیجه، محتمل است که مسبب آسیب به افراد مبتلا به کم خونی گردد. نگرانی هایی نیز در مورد روش سنتی بیش جوشاندن چای برای تهیه عصاره گیری وجود دارد مبنی بر اینکه ممکن است میزان انتشار آلاینده های محیطی (به ویژه در فضاهای بسته) را افزایش دهد. قرار گرفتن در معرض فلوراید. تمام برگ های چای حاوی فلوراید هستند. با همهٔ این احوال، برگ های بالغ حاوی ۱۰ تا ۲۰ برابر سطوح فلوراید بیشتری نسبت به برگ های جوان همان گیاه هستند. محتوای فلوراید موجود در برگ چای، به روش چیدن برگ و همچنین میزان محتوای فلورید موجود در خاکی که گیاه در آن رشد کرده است بستگی دارد. انواع گیاه چای نسبت به سایر گیاهان،
با سرعت بیشتری این عنصر را جذب می کنند. دقت در انتخاب محل رشد گیاه ممکن است خطر مسمومیت با فلوراید را کاهش دهد. یک مطالعه نشان داده است که برگ های سبز چای دارای غلظت متوسط فلوراید در حدود ۵۲ میلی گرم به ازای هر ۱ کیلوگرم می باشند و تقریباً ۸۹٪ از فلوراید، پس از دم کشیدن از برگ ها آزاد می شود. ممکن است که چای دست چین شده، حاوی فلوراید کمتری نسبت به برداشت چای به روش ماشینی (مکانیزه) باشد؛ این موضوع به این دلیل است که احتمالاً در شیوهٔ برداشت دست چین، اقبال کمتری وجود دارد که برگ های مسن تر برداشت شوند. یک مطالعه در بریتانیا مربوط به سال ۲۰۱۳ میلادی بر روی ۳۸ نوع مختلف چای نشان داد که ترکیبات چای های ارزان تر (اقتصادی) در سوپرمارکت های این کشور، دارای سطوح بسیار بالایی از فلوراید با حدود ۵۸۰ میلی گرم به ازای هر ۱ کیلوگرم هستند. این میزان برای چای های سبز نیز به مقدار متوسط حدود ۳۹۷ میلی گرم به ازای هر ۱ کیلوگرم بوده است و انواع چای خالص نیز، مقدار ۱۳۲ میلی گرم را به ثبت رسانده اند. محققان اظهار می دارند که چای های اقتصادی ممکن است از برگ های مسن تری (که حاوی فلوراید بیشتری هستند) استفاده کنند. این محققان همچنین
محاسبه کرده اند؛ فردی که ۱ لیتر چای اقتصادی در طول روز می نوشد، حدود ۶ میلی گرم فلوراید مصرف می کند که بالاتر از میانگین مصرف توصیه شده رژیم غذایی به مقدار ۳ تا ۴ میلی گرم فلوراید در روز می باشد و در عین حال، کم تر از حداکثر میزان قابل تحمل به میزان ۱۰ میلی گرم در روز است. چای های فشرده (چای آجری) که از مخلوط برگ، برگ های ریخته و ساقه های کهنه تهیه می شود دارای بیشترین میزان فلوراید هستند. اگزالات. چای حاوی اگزالات است که مصرف بیش از حد آن می تواند باعث ایجاد سنگ کلیه و همچنین اتصال با کلسیم آزاد در بدن گردد. فراهمی زیستی اگزالات چای، اندک است و یک اثر منفی احتمالی، مستلزم بیش مصرفی چای می باشد. مصرف بیش از حد چای سیاه به دلیل محتوای بالای اگزالات موجود در آن [نفروپاتی حاد اگزالات ] با نارسایی کلیه مرتبط است. تیانین و کافئین. چای حاوی تیانین و کافئین محرک در حدود ۳٪ از کل وزن خشک آن است که با توجه به نوع برند محصول و همچنین شیوهٔ دم کردن، می تواند بین ۳۰ تا ۹۰ میلی گرم در هر ۸ اونس مایع آمریکا (معادل تقریباً ۲۴۰ میلی لیتر) باشد. چای همچنین حاوی مقادیر اندکی تئوفیلین و تئوبرومین است. بر پایهٔ شرایط و وضعیت ها
. اثرات شناختی. نوشیدن چای حاوی کافئین ممکن است هوشیاری ذهنی را به دلیل اثرات کافئین بهبود بخشد. سرطان. در سال ۲۰۱۱ سازمان غذا و دارو (آمریکا) گزارش داد که شواهد اندکی برای حمایت از این ادعا وجود دارد که مصرف چای سبز ممکن است خطر ابتلا به سرطان سینه و سرطان پروستات را کاهش دهد. گزارشی مربوط به سال ۲۰۱۰ نیز توسط مؤسسه ملی سرطان ایالات متحده نشان داد که مطالعات همه گیرشناسی و چند کارآزمایی بالینی چای به منظور تأثیر آن بر پیشگیری از سرطان بی نتیجه بوده است. این مؤسسه در عین حال، پیشنهاد مصرف یا عدم مصرف چای به منظور کاهش خطر ابتلا به هر نوع سرطان را توصیه نمی کند. تناقض های موجود در یافته های مورد مطالعه در رابطه با چای و خطر سرطان محتمل است که به دلیل تنوع در تهیه چای، شیوه مصرف، فراهمی زیستی، ترکیبات موجود در انواع مختلف چای و همچنین میزان و مقداری باشد که می تواند توسط بدن افراد مختلف جذب گردد. اگر چه شواهد مثبتی مبنی بر کاهش خطر سرطان سینه، پروستات، تخمدان و آندومتر به واسطهٔ چای سبز وجود دارد، اما ضعیف و غیرقطعی است. فراتحلیل ها به همراه مطالعات مشاهده ای به این نتیجه رسیده اند که به نظر نمی رسد مصرف چای سی
اه در برابر پیشرفت سرطان های دهان (در میان مردمان آسیایی و قفقازی)، پیشرفت سرطان مری یا پروستات (در میان مردمان آسیایی) یا ابتلا به سرطان ریه نقش حفاظتی داشته باشد. مصرف چای بسیار داغ می تواند خطر ابتلا به سرطان مری را افزایش دهد. کاهش وزن. اگر چه معمولاً اعتقاد بر این است که «چای سبز یک کمک کننده به منظور کاهش وزن است» اما شواهد خوبی وجود ندارد که نشان دهد (حتی بیش مصرفی طولانی مدت) در کاهش وزن افراد دارای اضافه وزن یا چاق، مؤثر بوده یا اینکه «بتواند به حفظ وزن بدنی سالم» کمک کند. استفاده از چای سبز به منظور تلاش برای کاهش وزن، می تواند شامل اندکی اثرات نامطلوب مانند حالت تهوع، یبوست و ناراحتی معده باشد.
کتاب «روزها (سرگذشت)» یک زندگینامه نوشت از دکتر محمدعلی اسلامی ندوشن است که یکی از مهم ترین آثار خاطره نویسی در ادبیات معاصر ایران است. این کتاب خاطرات نویسنده را تا انقلاب ایران در بر می گیرد و به نوعی خودزندگی نامه نویسنده به شمار می رود. دکتر اسلامی ندوشن در این اثر، داستان هایی از دوران تحصیل، تحولات اجتماعی و فرهنگی ایران و همچنین برخی از حوادث تاریخی و اجتماعی دوران خود را بازگو می کند. نثر این کتاب به عنوان یک نثر نمونه سالم و بی غلط به عنوان الگو در فرهنگ ها و کلاس های داستان نویسی و ویرایش معرفی می شود. توضیح کلی کتاب. نام کتاب برگرفته از بیت معروفی از مولاناست: «روزها گر رفت گو رو باک نیست / تو بمان ای آن که چون تو پاک نیست» او در مقدمه جلد دوم «آن» را «عصارهٔ بی نام نگفتنی» تعبیر می کند. خوشنویسی ماندگار و چشم نواز جلد نیز اثر استاد مشهور خوشنویسی معاصر غلامحسین امیرخانی است. کتاب «روزها» یک نگاه عمیق به زندگی فردی و اجتماعی نویسنده است و این ترکیب از خاطرات، تأملات شخصی و رویدادهای مهم تاریخ معاصر ایران، آن را به اثری پربار و تأثیرگذار تبدیل کرده است. از ویژگی های برجسته این کتاب می توان به نثر زی
با، ساده و پرمحتوای آن اشاره کرد که به خوانندگان این امکان را می دهد تا با شخصیت نویسنده و نگرش های او به مسائل مختلف زندگی آشنا شوند. خوانندگان این کتاب آن را دارای یکی از لطیف ترین و ظریف ترین نثرها در ادبیات معاصر می دانند که با نگاهی دقیق به جزئیات زندگی و اطراف خویش، به خصوص در جلد یک، توصیف گری فوق العاده ای از تاریخ و آداب و رسوم مردم روستای خود و شهر یزد (شارستان) داشته است. به همین خاطر این کتاب، علاوه بر ارزش ادبی، به عنوان یک سند تاریخی نیز حائز اهمیت است زیرا برخی از رویدادهای مهم تاریخ معاصر ایران و زندگی فرهنگی و اجتماعی آن دوران را از منظر شخصی و در قالب خاطرات نویسنده به تصویر می کشد. به طور کلی، «روزها» نه تنها یک روایت خودزندگینامه ای است، بلکه همچنین در قالب یک اثر ادبی، اجتماعی، فرهنگی و تاریخی بدون جانبداری به عمق اندیشه ها، تجربیات و دیده های نویسنده بدون پرداخته و جایگاه ویژه ای در ادبیات معاصر ایران پیدا کرده است. محتوای کتاب. کتاب «روزها» نوشته دکتر محمدعلی اسلامی ندوشن در چهار جلد منتشر شده و هر یک از این جلدها به بخشی از زندگی نویسنده و تجربیات او در دوره های مختلف زمانی می پردازد.
در زیر خلاصه ای از محتوای هر جلد آورده شده است: جلد اول. «روزها: کودکی و نوجوانی» در جلد اول این کتاب، دکتر اسلامی ندوشن به دوران کودکی و نوجوانی خود در روستای ندوشن (کبوده) و شهر یزد می پردازد. او در این بخش از کتاب، زندگی در خانواده ای فرهنگی و مذهبی را شرح می دهد و از تأثیراتی که محیط اجتماعی و خانوادگی اش بر روی شکل گیری شخصیت او داشت، صحبت می کند. این جلد شامل خاطرات و تجربیات روزهای ابتدایی زندگی نویسنده است که با نگاه دقیق و تحلیلی نویسنده به مسائل اجتماعی و سیاسی دوران خود همراه است. همچنین، تأملات نویسنده درباره آموزش و پرورش و تأثیرات فرهنگی و تاریخی بر زندگی اش در این بخش برجسته است. جلد دوم. در جلد دوم، نویسنده به دوران تحصیلات دانشگاهی خود و شروع آشنایی اش با دنیای ادبیات و تفکرات فلسفی می پردازد. این جلد، بخش مهمی از تحولات فکری و فرهنگی نویسنده را نمایان می سازد که در آن، اسلامی ندوشن به تأثیراتی که از استادان، نویسندگان و متفکران ایرانی و غربی گرفته، اشاره می کند. او از دوره تحصیل در دانشگاه های ایران و سپس در خارج از کشور، به ویژه در فرانسه، سخن می گوید و چگونگی شکل گیری دیدگاه های فکری اش را
بیان می کند. همچنین، بررسی وضعیت فرهنگی و اجتماعی ایران در این دوره تاریخی و مقایسه آن با دنیای غرب، از ویژگی های برجسته این جلد است. جلد سوم. «روزها: بازگشت به ایران و تأملات اجتماعی» در جلد سوم، نویسنده پس از بازگشت به ایران، به مشکلات و چالش های فرهنگی، اجتماعی و سیاسی کشور در دهه های میانه قرن بیستم پرداخته است. او به بررسی تحولات اجتماعی و دگرگونی های فرهنگی که در ایران در حال وقوع بود، می پردازد و در عین حال، انتقادات خود را به برخی از مسائل سیاسی و اجتماعی کشور مطرح می کند. همچنین، در این جلد، اسلامی ندوشن به شکل گیری جنبش های روشنفکری و تاثیر آنها بر روند تحول جامعه ایران می پردازد و در کنار آن، نگاه فلسفی و اجتماعی خود را به وضعیت فرهنگی و آکادمیک کشور بیان می کند. جلد چهارم. «روزها: زندگی شخصی و دیدگاه های فرهنگی» در این جلد، دکتر اسلامی ندوشن بیشتر به موضوعات فرهنگی و فکری که در طول زندگی خود با آن مواجه بوده است، می پردازد. او به تأملات شخصی اش در مورد فلسفه زندگی، ارتباط انسان با تاریخ و فرهنگ، و جستجو برای حقیقت و معنا اشاره می کند. این جلد به نوعی نتیجه گیری کلی از تجربیات زندگی اش و بررسی جای
گاه خود در تاریخ و فرهنگ ایران است. در کنار تحلیل های فکری، او به روابط خود با دیگر شخصیت های فرهنگی و ادبی ایران و همچنین تجربه های شخصی در زمینه نویسندگی و تدریس پرداخته و در نهایت، به نوعی جمع بندی از مسیر زندگی خود می رسد. خلاصه کتاب. کتاب «روزها» به طور کلی مجموعه ای از خاطرات، تأملات، و دیدگاه های فلسفی دکتر محمدعلی اسلامی ندوشن است که از دوران کودکی تا میانه زندگی اش را دربرمی گیرد. در این کتاب، علاوه بر روایت های شخصی، تحلیل هایی از تحولات فرهنگی و اجتماعی ایران و غرب در دوران معاصر نیز به چشم می خورد. هر یک از جلدها با توجه به دوره زمانی خاص خود، ابعاد مختلفی از زندگی نویسنده را به تصویر می کشد. بررسی تطبیقی. در پژوهشی با عنوان «بررسی تطبیقی کتاب روزها نوشته دکتر محمدعلی اسلامی ندوشن و کتاب ضد خاطرات اثر آندره مالرو»، به شباهت ها و تفاوت های این دو اثر در زمینه خاطره نویسی پرداخته شده است. این پژوهش نشان دهنده تأثیرپذیری این آثار از سبک های نوشتاری و محتوایی متفاوت است. نظرات خوانندگان. خوانندگان کتاب «روزها» در وب سایت های مختلف نظرات مثبتی درباره این اثر ارائه داده اند. این کتاب را اثری سرشار از نک