Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اش با گرانده و اینکه چطور رونمایی از "لوس" وی را از لحاظ شخصیتی تغییر داده پرده برداری نمود. از دید اختصاصی تر ریمیکس با گرانده باعث شد تا وی پی ببرد که افراد «واقعاْ فقط درمورد جایگاهٔ [خودشان] آگاه هستند»، و این احساسی بود که وی فکر می کرد گرانده با آن آشناتر است.
در شبکه های ارتباطی دیجیتال ، پردازش بسته به طیف گسترده ای از الگوریتم ها گفته می شود که بر روی یک بسته داده ها یا اطلاعات در حال حرکت در عناصر مختلف شبکه یک شبکه ارتباطی اعمال می شود. متناظر با افزایش و بهبود عملکرد رابط های شبکه، نیاز مربوط به پردازش سریعتر بسته ها به وجود می آید. دو دسته گسترده و وسیع از الگوریتم های پردازش بسته وجود دارند که با دو زیرقسمت شبکه استاندارد شده، صفحه کنترل و صفحه داده، همسو می شوند. این الگوریتم ها برای یکی از موارد زیر اعمال می شوند: یا در هر دستگاه فعال شبکه (به عنوان مثال روتر ، سوئیچ ، عناصر شبکه یا ترمینال مانند رایانه یا تلفن هوشمند)، این زیرسیستم پردازش بسته است که پیمایش شبکه چند لایه یا پشته پروتکل ( به انگلیسی: ) را از لایه های پایین تر فیزیکی و شبکه، تا راه رسیدن به لایه برنامه مدیریت میکند. تاریخچه. تاریخچه پردازش بسته، همان تاریخچه اینترنت و راه گزینی بسته (به انگلیسی: packet switching) است. نقاط عطف تاریخی پردازش بسته شامل: منابع تاریخی و نمودار زمانی مربوطه را می توان در قسمت منابع خارجی زیر یافت. مدل های ارتباطی. برای موفقیت و کارآمدی شبکه ها، داشتن یک استاندا
رد یکپارچه و کلی که معماری سیستم های شبکه ای را برای آن تعریف می کند، ضروری است. نیاز اساسی برای چنین استانداردی، ارائه چارچوبی است که تولیدکنندگان سخت افزار و نرم افزار در سراسر جهان را قادر می سازد تا فناوری های شبکه ای را توسعه دهند که با هم کار میکنند و از ظرفیت های سرمایه گذاری فزاینده خود برای پیشبرد وضعیت شبکه سازی رو به جلو استفاده کنند. در دهه 1970، دو سازمان، سازمان بین المللی استانداردسازی (ISO) و (CCITT که اکنون اتحادیه بین المللی مخابرات (ITU-T) ) نامیده می شود، هر کدام پروژه هایی را با هدف توسعه استانداردهای بین المللی شبکه آغاز کردند. در سال 1983، این تلاش ها ادغام شدند و در سال 1984 استانداردی به عنوان مدل اتصال متقابل سامانه های باز توسط ISO و به عنوان استاندارد X.200 توسط ITU-T منتشر شد. مدل OSI یک مدل 7 لایه است که نحوه کار و عملکرد یک سیستم عامل شبکه را توصیف می کند. یک مدل لایه ای مزایای زیادی دارد از جمله توانایی تغییر یک لایه بدون تأثیر گذاشتن بر لایه های دیگر و به عنوان مدلی برای درک نحوه عملکرد یک سیستم عامل شبکه. تا زمانی که ارتباط بین لایه ها حفظ شود، فروشندگان می توانند پیاده سازی
یک لایه مستقل را بدون تأثیرگذاری بر سایر لایه ها بهبود ببخشند. هم راستا با توسعه مدل OSI، یک شبکه تحقیقاتی توسط آژانس پروژه های تحقیقاتی پیشرفته دفاعی ایالات متحده ( دارپا ) در حال پیاده سازی بود. پروتکل شبکه تقابلی که برای پشتیبانی از شبکه ایجاد شد، به نام ARPAnet ، برنامه کنترل انتقال یا TCP نامیده شد.همزمان با پیشرفت تحقیقات و توسعه پروژه، اندازه شبکه بزرگ تر شد، مشخص گردید که طراحی شبکه تقابلی مورد استفاده ناکارآمد بوده و دقیقاً از رویکرد لایه ای مدل OSI پیروی نمی کند. این امر باعث تقسیم TCP اولیه و به وجود آمدن معماری TCP/IP شد - اکنون TCP مخفف پروتکل کنترل انتقال و IP مخفف پروتکل اینترنت میباشد. ظهور پردازش بسته. بسته های شبکه در نتیجه نیاز در اوایل دهه 1960 برای مطمئن تر کردن شبکه های ارتباطی به وجود آمدند. می توان آن را به عنوان پیاده سازی مدل لایه ای با استفاده از ساختار بسته مشاهده نمود. شبکه های تجاری اولیه متشکل از مدارهای آنالوگ اختصاصی بودند، که از آن ها برای ارتباطات صوتی استفاده می شد. مفهوم راه گزینی بسته (به انگلیسی: packet switching ) برای ایجاد یک شبکه ارتباطی معرفی شد که با وجود خرابی تجه
یزات در سراسر شبکه، به کار خود ادامه دهد. در این تغییر پارادایم، شبکه ها به عنوان مجموعه ای از سیستم ها در نظر گرفته می شوند که داده ها را در بسته های کوچکی انتقال میدهند که مسیر خود را از مبدا به مقصد و با هر تعداد مسیر می یابند. توابع اولیه پردازش بسته از مسیریابی( شبکه ) بسته ها از طریق شبکه، تشخیص و تصحیح خطای انتقال و سایر عملکردهای مدیریت شبکه پشتیبانی می کردند. راه گزینی بسته با توابع پشتیبانی کننده پردازش بسته ، مزایای عملی متعددی نسبت به شبکه های سوئیچ مدار سنتی دارد: ساختار بسته. یک بسته شبکه جزء اساسی سازنده شبکه های راه گزینی بسته (به انگلیسی: packet-switched networks ) است. هنگامی که یک آیتم مانند یک فایل، پیغام ایمیل، صدا یا جریان ویدیویی از طریق شبکه انتقال می یابد، به قطعاتی به نام بسته تقسیم می شود که می تواند به طور موثرتر از یک بلوک بزرگ داده در شبکه جابجا شود. استانداردهای متعددی ساختار بسته ها را پوشش می دهد، اما معمولا بسته ها از سه عنصر تشکیل شده اند: در یک شبکه راه گزینی بسته (به انگلیسی: packet-switched network) ، کامپیوتر میزبان فرستنده آیتم اولیه را بسته بندی می کند و هر بسته از طری
ق شبکه به مقصد خود هدایت می شود. برخی از شبکه ها از بسته های با طول ثابت، معمولاً 1024 بیتی، استفاده می کنند، در حالی که برخی دیگر از بسته های با طول متغیر استفاده می کنند و طول بسته را در هدر لحاظ میکنند. بسته های منفرد ممکن است مسیرهای متفاوتی را به مقصد انتخاب کنند و خارج از نظم اولیه به مقصد برسند. رایانه مقصد صحت و درستی داده ها را در هر بسته تأیید میکند (با استفاده از اطلاعات موجود در تریلر بسته)، آیتم اولیه را با استفاده از اطلاعات شماره بسته در سربرگ، دوباره جمع می کند و آیتم را به برنامه یا کاربر دریافت کننده ارائه می دهد. این مثال بنیادی شامل سه عملکرد اساسی پردازش بسته، بسته بندی، مسیریابی و دوباره سرهم کردن ( assembly ) است. توابع پردازش بسته طیفی از ساده تا بسیار پیچیده را شامل میشوند. به عنوان مثال، تابع مسیریابی در واقع یک فرآیند چند مرحله ای است که شامل الگوریتم های بهینه سازی مختلف و جستجو های جدول است. یک تابع بنیادی مسیریابی در اینترنت چیزی شبیه به این است: 1. بررسی کنید که آیا مقصد، آدرسی است که متعلق به این رایانه است. اگر چنین است، بسته را پردازش کنید. اگر نه: توابع مسیریابی پیشرفته تر ش
امل متعادل سازی بار ترافیکی (به انگلیسی: load balancing ) شبکه و الگوریتم های سریع ترین مسیر هستند. این مثال ها طیف الگوریتم های ممکن برای پردازش بسته و اینکه چگونه می توانند تاخیرهای قابل توجهی را در انتقال یک آیتم ایجاد کنند، را نشان میدهند. طراحان تجهیزات شبکه، اغلب از ترکیبی از شتاب دهنده های سخت افزاری و نرم افزاری برای به حداقل رساندن تاخیر در شبکه استفاده می کنند. معماری تجهیزات شبکه. تجهیزات مبتنی بر پروتکل اینترنت ( IP ) را می توان به سه عنصر بنیادی تقسیم کرد: صفحه داده، صفحه کنترل و صفحه مدیریت. صفحه داده. زیرسیستمی از یک گره شبکه است که بسته ها را به وسیله یک رابط دریافت و ارسال می کند، آن ها را طبق یک پروتکل مناسب و اجرا شدنی پردازش می کند و در صورت لزوم آنها را تحویل داده، رها کرده، یا ارسال می کند. صفحه کنترل. صفحه کنترل اطلاعاتی را نگهداری و ذخیره می کند که می توان از آنها برای تغییر داده های استفاده شده توسط صفحه داده استفاده نمود. حفظ این اطلاعات نیازمند مدیریت پروتکل های پیام رسانی ( به انگلیسی: signaling protocols ) پیچیده است. پیاده سازی این پروتکل ها در صفحه داده منجر به عملکرد ضعیف ارسال
بسته ها می گردد. یک راه متداول برای مدیریت این پروتکل ها این است که به صفحه داده اجازه شناسایی بسته های سیگنال ورودی داده شود و بتواند آنها را به صورت محلی به صفحه کنترل ارسال کند. پروتکل های پیام رسانی ( به انگلیسی: signaling protocols ) صفحه کنترل می توانند اطلاعات صفحه داده را به روزرسانی کنند و بسته های سیگنال خروجی را به صفحه داده تزریق کنند. این معماری کار می کند زیرا ترافیک سیگنالینگ بخش بسیار کوچکی از ترافیک جهانی را شامل میشود. صفحه مدیریت. صفحه مدیریت یک رابط مدیریتی برای سیستم کلی ارائه می کند. این متشکل از فرآیندهایی است که از اقدامات مدیریت عملیاتی، مدیریت، پیکربندی یا تدارک پشتیبانی می کنند مانند: راه حل های پیچیده تر مبتنی بر XML ( زبان نشانه گذاری توسعه یافته ) نیز می توانن شامل شوند. مثال ها. لیست برنامه های کاربردی پردازش بسته معمولاً به دو دسته تقسیم می شود. در ادامه چند مثال برای نشان دادن تنوع کاربرد های امروزه ، انتخاب شده است. معماری های پردازش بسته. راه گزینی بسته همچنین برخی مصالحه های مربوط به معماری را معرفی می کند. اجرای توابع پردازش بسته در انتقال اطلاعات، باعث به وجود آمدن تاخیر
هایی می شود که ممکن است برای برنامه در حال اجرا مضر باشند. به عنوان مثال، در برنامه های صوتی و تصویری، تبدیل لازم از آنالوگ به دیجیتال و برعکس در مقصد، همراه با تاخیرهای ایجاد شده توسط شبکه می توانند باعث ایجاد شکاف های محسوسی شوند که برای کاربران اختلال ایجاد می کنند. تأخیر (به انگلیسی: latency ) ، یک اندازه گیری تاخیر زمانی است که توسط یک سیستم پیچیده تجربه می شود. رویکرد های مختلف معماری برای پردازش بسته با هدف رسیدگی به عملکرد و الزامات کارکردی یک شبکه خاص و همچنین رسیدگی به مشکل تاخیر توسعه داده شده اند. معماری تک رشته ای (سیستم عامل استاندارد). یک پشته شبکه استاندارد (به انگلیسی: standard networking stack ) از خدمات ارائه شده توسط سیستم عامل (OS) در حال اجرا بر روی یک پردازنده واحد ( تک رشته ای ) استفاده می کند. با وجود اینکه معماری های تک رشته ای از نظر پیاده سازی ساده ترین نوع هستند، اما آنها مشمول هزینه های سربار مرتبط با عملکرد توابع سیستم عامل مانند preemption ها، مدیریت رشته، تایمرها و قفل کردن میشوند. این هزینه های سربار پردازش سیستم عامل بر روی هر بسته ای که از سیستم عبور می کند تحمیل می شوند که
منجر به جریمه در توان کلی می شود. معماری چند رشته ای (سیستم عامل چند پردازشی). عملکرد پشته شبکه سیستم عامل می تواند با تطبیق نرم افزار پردازش پشته پروتکل برای پشتیبانی از چندین پردازنده ( چند رشته ای )، یا از طریق استفاده از پلتفرم های متقارن چند پردازشی (SMP) یا معماری پردازنده چند هسته ای ، بهبود یابد. افزایش و بهبود عملکرد برای اعداد کوچکی از پردازنده ها مشهود میباشند، اما نمی تواند در تعداد بیشتری از پردازنده ها (یا هسته ها) به صورت خطی مقیاس شود و برای مثال پردازنده ای با هشت هسته ممکن است پردازش بسته ها را به طور قابل توجهی سریعتر از یک پردازنده با دو هسته انجام ندهد. معماری مسیر سریع (بای پس سیستم عامل). در پیاده سازی ، صفحه داده به دو لایه تقسیم می شود. لایه پایینی که اغلب مسیر سریع نامیده می شود، اکثر بسته های ورودی را در خارج از محیط سیستم عامل پردازش می کند و بدون اینکه هیچ یک از هزینه های سربار سیستم عامل را متحمل شود که عملکرد کلی را کاهش می دادند، پردازش می کند. فقط بسته هایی که نیاز به پردازش پیچیده ای دارند به پشته شبکه سیستم عامل (لایه بالایی صفحه داده) ارسال می شوند که عملکردهای لازن برای م
دیریت، پیامرسانی (به انگلیسی: signaling ) و کنترل را انجام می دهد. هنگامی که الگوریتم های پیچیده ای مانند مسیریابی ( شبکه ) یا امنیت مورد نیاز هستند، پشته شبکه سیستم عامل بسته را به اجزای نرم افزار اختصاصی در صفحه کنترل ارسال می کند. یک پردازنده چند هسته ای می تواند عملکرد بهبود یافته مضاعفی را برای پیاده سازی مسیر سریع ارائه دهد. به منظور به حداکثر رساندن توان کلی سیستم،می توان چندین هسته را به اجرای مسیر سریع اختصاص داد، در حالی که تنها یک هسته برای اجرای سیستم عامل، پشته شبکه سیستم عامل و صفحه کنترل برنامه ها مورد نیاز خواهد بود. تنها محدودیت در پیکربندی پلتفرم این میباشد که از آنجایی که هسته های اجرا کننده مسیر سریع، خارج از سیستم عامل اجرا می شوند، پس باید منحصراً به مسیر سریع اختصاص داده شوند و با نرم افزارهای دیگر به اشتراک گذاشته نشوند. با تغییر الگوهای ترافیک، سیستم را نیز می توان به صورت پویا دوباره پیکربندی نمود. همچنین، تقسیم صفحه داده به دو لایه نیز باعث افزایش پیچیدگی میشود زیرا هر دو لایه باید اطلاعات یکسانی داشته باشند تا از سازگاری و تداوم سیستم اطمینان حاصل شود. فناوری های پردازش بسته. به من
ظور ایجاد بسترهای تخصصی پردازش بسته، فناوری های مختلفی توسعه یافته و به کار گرفته شده اند . این فناوری ها، که طیفی از سخت افزار ها و نرم افزار ها را در بر می گیرند، همگی با هدف به حداکثر رساندن سرعت و توان کلی و در عین حال به حداقل رساندن تأخیر، طراحی شده اند. پردازنده های شبکه. یک واحد پردازشگر شبکه (NPU) از بسیاری جهات شبیه به پردازنده های هدف عمومی (به انگلیسی: general purpose processors ) میباشد که اکثر رایانه ها را تغذیه می کنند، اما با معماری داخلی و عملکردهای متناسب با عملیات های شبکه محور. واحد های پردازشگر شبکه معمولاً دارای توابع خاص شبکه مانند جستجوی آدرس، تطبیق الگو و مدیریت صف هستند که در ریزبرنامه سازی (به انگلیسی: microcode ) خود تعبیه شده است. عملیات های پردازش بسته سطح بالاتر مانند امنیت یا تشخیص نفوذ اغلب در معماری های NPU تعبیه شده اند . نمونه های پردازنده شبکه عبارتند از: پردازنده های چند هسته ای. یک پردازنده چند هسته ای یک بسته نیم رسانا منفرد است که دارای 2 یا چند هسته میباشد که هر یک نشان دهنده یک واحد پردازش جداگانه است که قادر به اجرای کد به صورت موازی هستند. CPUهای عمومی همانند Intel
Xeon ، اکنون تا 8 هسته را پشتیبانی می کنند . برخی از پردازنده های چند هسته ای قابلیت ها و ظرفیت های پردازش بسته اختصاصی را برای ارائه یک سیستم روی تراشه کامل ( SoC )، تلفیق می کنند. آنها معمولاً رابط های اترنت، موتورهای رمزنگاری ، موتورهای تطبیق الگو ، صف های سخت افزاری برای کیفیت خدمات( QoS ) و گاهی اوقات عملکردهای پیچیده تر را با استفاده از ریز هسته ها ادغام می کنند. همه این ویژگی های سخت افزاری می توانند پردازش بسته های نرم افزاری را بارگیری کنند. نمونه های اخیر این بسته های تخصصی چند هسته ای، همانند Cavium OCTEON II، می توانند از ۲ تا ۳۲ هسته پشتیبانی کنند. شتاب دهنده های سخت افزاری. برای اقدامات واضح، قابل تعریف و تکراری ، راه حل ایجاد یک شتاب دهنده اختصاصی که مستقیما در یک سخت افزار نیم رسانا ساخته شده است، در مقایسه با نرم افزاری که روی یک پردازنده با هدف عمومی اجرا می شود، سرعت عملیات را افزایش می دهد. در پیاده سازی های اولیه از FPGA (آرایه دروازه میدانی برنامه پذیر) یا ASICs (مدار مجتمع ویژه برنامه) استفاده می شد، اما هم اکنون عملکردهای خاصی مانند رمزگذاری و فشرده سازی هم در GPP و هم در NPU به عنوان
شتاب دهنده های سخت افزاری داخلی تعبیه شده اند . نمونه های پردازنده های چند هسته ای کنونی با شتاب دهنده های سخت افزاری مخصوص شبکه شامل Cavium CN63xx با شتاب دهنده برای امنیت، TCP/IP ، تطبیق الگو های QOS و HFA و خانواده پردازنده های Netlogic Microsystems XFS با موتورهای شتاب دهنده شبکه ای و امنیتی هستند. بازرسی عمیق بسته. توانایی تصمیم گیری بر اساس محتوای هر بسته، طیف وسیعی ای از برنامه های کاربردی جدید مانند (PCRF) و کیفیت خدمات را امکان پذیر می کند. سیستم های پردازش بسته، انواع ترافیک خاص را از طریق استفاده از فناوری های بازرسی بسته عمیق (DPI) تفکیک می کنند. فناوری های DPI از الگوریتم های تطبیق الگو برای بررسی بار داخلی داده ها برای شناسایی محتویات هر بسته ای که در یک دستگاه شبکه جریان دارد، استفاده می کنند . تطبیق الگوهای موفق برای هر اقدام مناسب بعدی به برنامه کنترل گزارش می شوند. نرم افزار پردازش بسته. نرم افزار سیستم عامل شامل پشته های شبکه استاندارد خاصی است که هم در محیط های تک هسته ای و چند هسته ای کار می کنند. برای اینکه بتوان معماری های bypass سیستم عامل (مسیر سریع) را پیاده سازی کرد، نیاز به استفاد
ه ااز نرم افزارهای تخصصی پردازش بسته ها مانند است. این نوع نرم افزار مجموعه ای از پروتکل های شبکه را ارائه می کند که قادرند در چندین تیغه، پردازنده یا هسته توزیع شوند و به طور مناسب مقیاس شوند.
هیئت چمبرلین ، یک بخش از دفتر خاندان امپراتوری ژاپن است. گراند چمبرلین یکی از کارمندان ارشد دربار امپراتوری و دستیار امپراتور ژاپن است. او همچنین مهر خصوصی و مهر دولتی را حفظ می کند و از زمان دوره میجی یک کارمند رسمی دولتی بوده است. امروزه، گراند چمبرلین، با کمک یک معاون بزرگ چمبرلین، ریاست هیئت چمبرلین را بر عهده دارد. منصب بزرگ چمبرلین یک مقام گواهی است ( "Ninshōkan")، یعنی انتصاب و برکناری او به صلاحدید امپراتور است. تاریخچه. طبق قانون تایهو در حدود قرن هشتم، فرض بر این بود که یک کاخ دار متعلق به وزارت مرکزی باشد. هنگامی که kurōdodokoro (蔵人所) در دوره هی آن ایجاد شد، نقش اتاق نشین به سرعت کاهش یافت و به موارد آداب محدود شد. در سال ۱۸۶۹، کاخ دار به وزارت خانه امپراتوری آورده شد. منصب گراند چمبرلین در سال ۱۸۷۱ در سیستم شایستگی قرار گرفت و سه نفر - توکودایجی سانه تسونه، ماساتاکا کاواسه و هیگاشیکوزه میچیتومی - منصوب شدند. طبق قوانین دفتر خاندان امپراتوری مجلس بزرگ بر اتاق کاران نظارت می کند که از نزدیک به شخص منصوب شده مراجعه می کنند، به آن شخص گزارش می دهند و دستورهای خود را اعلام می کنند. پس از جنگ جهانی دوم،
خانواده های مجلسی از طریق دفتر موقت خانوار امپراتوری (宮内府، kunaifu) در هیئت چمبرلین، در دفتر خاندان امپراتوری سازماندهی شدند. پس از تصویب قانون خدمات عمومی ملی (قانون شماره ۱۲۰ شووا ۲۲)، خدمه مجلس به خدمت ویژه خدمات عمومی تبدیل شد. اگرچه تمایزها بین مقام های درجه یک، مقام های درجه دو و غیره ادامه داشت، انتشار طبقاتی یک سند انتصاب دیگر پس از اصلاحات دولت مرکزی در سال ۲۰۰۱ انجام نمی شد.
صندلی راحتی سنلوکا ؛ یک صندلی راحتی است که توسط طراحان ایتالیایی پیر جاکومو کاستیلیونی و آکیله کاستیلیونی طراحی شده و در گذر زمان توسط شرکت های مختلف تولید شده است. اولین بار در سال ۱۹۶۰ میلادی، تولید آن توسط شرکت مبلمان ایتالیایی شرکت گاوینا و همچنین بنیانگذار آن دینو گاوینا آغاز شد؛ که به همراه دو برادر کاستیلیونی می توانند خود را به عنوان «پدر» صندلی خود تعریف کنند. این یکی از مرتبط ترین محصولات طراحی صنعتی سدهٔ بیستم میلادی است، این بخشی از مجموعهٔ دائمی موزهٔ طراحی تری یناله است. در چهارمین دورهٔ نمایشگاه: "«کارخانهٔ رؤیاها» به" نمایش گذاشته شد؛ و همین طور در بسیاری از نمایشگاه ها و موزه های بین المللی با موضوعیت طراحی صنعتی و طراحی ایتالیایی مانند موزهٔ هنر مدرن در نیویورک به نمایش گذاشته شده است. زمینه. اگرچه بسیاری از شایستگی های یک محصول را عمدتاً به شرکت و افرادی که آن را در بازار راه اندازی کرده اند نسبت می دهند، اما صندلی راحتی سنلوکا اغلب به عنوان مولد طراحی مدرن و یکی از بزرگ ترین تجلیات طراحی ایتالیایی شناخته می شود (حتی توسط خود دینو گاوینا). سنلوکا اولین ثمرهٔ همکاری و دوستی عمیق میان دینو گا
وینا و پیر جاکومو کاستیلیونی است که توسط خود گاوینا چنین تعریف شده است: «یک مشارکت فوق العاده». طراحی آن در سال ۱۹۵۹ میلادی انجام شد و نیاز به توسعهٔ بسیار پیچیده ای داشت؛ بررسی دربارهٔ قالب گیری با چندین مدل پلاستیکی از مواد مختلفی چون خاک رس، سپس گچ و در نهایت چوب. در سال بعد شرکت تازه تأسیس گاوینا آن را به تولید رساند. در سال ۱۹۶۹ میلادی پس از فروختن شرکت ایتالیایی به آمریکایی ها به دلیل پایان فاجعه بار همکاری بین دینو گاوینا و یکی از شرکای آی آرآی (مؤسسهٔ بازسازی صنعتی)، توسط شرکت نول تولید شد. متعاقباً توسط برنینی از سال ۱۹۹۰ میلادی تولید شد و در حال حاضر، از سال ۲۰۰۴ میلادی، توسط پولترونا فراو تولید می شود. توضیحات محصول. پروژهٔ سنلوکا حول چند مفهومِ به خوبی تعریف شده می چرخد؛ ارگونومی اساس مفهوم (کانسپت) محصول است و به نظر می رسد بر هر ویژگی دیگر صندلی تأثیر گذاشته است. توجه سازندگان آن به ساخت صندلی راحتی مناسب برای تولید انبوه صنعتی نیز از اهمیت کمتری برخوردار نیست؛ در واقع، صندلی راحتی به گونه ای طراحی شده است که اجزای مختلف تشکیل دهندهٔ آن قالب گیری شوند. همچنین ظرافت و هماهنگی کلی فُرم های آن، نه
به قیمت از دست دادن راحتی، یکی از مفاهیم اصلی پروژهٔ سنکلر است که با وجود ساختاری بسیار سخت و کاهش ضخامت، بسیار راحت است. این سازه که در ابتدا از فلز ساخته شده بود، اما پس از کسب حقوق تولید توسط برنینی، از چوب نیز ساخته شد (با توجه به سنت دیرینهٔ شرکت بریانتسا در تولید مبلمان چوبی)؛ از چندین جزء مستقل (با درجات مختلف تودوزی) تشکیل شده است که توسط پیچ به یکدیگر متصل می شوند. سه نقطهٔ پشتیبانی: صندلی، تکیه گاه و پشتی سر که ساختار آن ها به این شکل است که به هر قسمت از بدن فرد اجازه می دهند تا کاملاً سازگار شوند. این منحصر به فرد بودن اجزاء باعث می شود که صندلی با وجود ساختاری بسیار سفت و محکم، در برابر چشم، هماهنگ و الاستیک باشد. تودوزی از فوم پلی اوره اتان (پلی اوره اتان منبسط شده) و پایه ها از چوب سرخ (رُزوود) تراشکاری شده است. روکش از چرم است و از سال ۲۰۰۴ میلادی، زمانی که پولترونا فراو حقوق تولید را به دست آورد، از چرم فراو (انحصاری) استفاده شده است.
پروژه محاسبات باز (OCP) یک نهاد پیشرو در تسهیل اشتراک گذاری طراحی های پیشرفته محصولات و پیاده سازی بهترین رویه های صنعتی میان شرکت های فعال در این حوزه است این سازمان که در سال 2011 تأسیس شده است، به طور چشمگیری در بهبود طراحی و بهره برداری از مراکز داده مقیاس بزرگ در سطح جهانی تأثیرگذار بوده و به توسعه نوآوری های زیرساختی و راهبردهای کارآمد در زمینه محاسبات ابری و مراکز داده کمک شایانی کرده است. تا جولای 2024، بیش از 50 شرکت در سراسر جهان به عضویت OCP درآمده اند که شامل شرکت های برجسته ای چون ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، , , و . ساختار. بنیاد پروژه محاسبات باز (Open Compute Project Foundation) یک نهاد غیرانتفاعی تحت طبقه بندی است که در ایالت دلاور، ایالات متحده آمریکا به ثبت رسیده است. این بنیاد، دارای ساختار مدیریتی چندلایه است که شامل هیئت مدیره، هیئت مشورتی و کمیته راهبری جهت مدیریت بهینه عملیات و استراتژی های خود می باشد. از جولای سال 2020، هیئت مدیره بنیاد شامل هفت عضو است که از یک عضو مستقل و شش عضو سازمانی تشکیل شده است. مارک رونیگ ( ) مدیر و رئیس هیئت مدیره بنیاد است. عضو مستقل است. علاوه بر مارک رونیگ
که نماینده است، سایر سازمان های حاضر در هیئت مدیره Open Compute عبارتند از: (ربکا ویکلی)، (کوشاگرا واید)، (پارتا رانگاناتان) و (جیم هاوکینز). فهرست به روز اعضا را می توان در وب سایت opencompute.org مشاهده کرد. تاریخچه. پروژه محاسبات باز در فیس بوک به عنوان یک پروژه داخلی در سال 2009 به نام "پروژه آزادی" آغاز شد. تیم طراحی و مهندسی سخت افزار توسط امیر مایکل (مدیر، طراحی سخت افزار) هدایت می شد و جاناتان هایلیگر (معاون عملیات فنی) و فرانک فرانکوفسکی (مدیر، طراحی سخت افزار و زیرساخت) از این پروژه حمایت می کردند. این سه نفر بعدها طراحی های Project Freedom را متن باز کردند و پروژه Open Compute را بنیان گذاری کردند. این پروژه در یک رویداد مطبوعاتی در دفتر مرکزی فیس بوک در پالو آلتو در 7 آوریل 2011 معرفی شد. پروژه های OCP. بنیاد Open Compute Project تعدادی از پروژه های OCP را مدیریت می کند، از جمله: طراحی سرورها. دو سال پس از آغاز پروژه Open Compute، با تمرکز بر طراحی ماژولارتر سرورها، اعتراف شد که "طراحی جدید هنوز فاصله زیادی با مراکز داده واقعی دارد". با این حال، برخی جنبه های منتشر شده برای بهبود بهره وری انرژی در
مرکز داده Prineville فیس بوک مورد استفاده قرار گرفت، که این بهبود با شاخص PUE (اثرگذاری استفاده از توان) تعریف شده توسط The Green Grid اندازه گیری شد. تلاش ها برای پیشبرد طراحی نودهای محاسباتی سرور شامل طرحی برای پردازنده های و طرحی دیگر برای پردازنده های بود. در سال 2013، ، Calxeda طراحی ای با پردازنده های مبتنی بر ارائه کرد. از آن زمان، چندین نسل از طراحی های سرور OCP ارائه شده اند، از جمله: ماژول شتاب دهنده OCP. ماژول شتاب دهنده OCP (OAM) یک مشخصه طراحی برای معماری های سخت افزاری است که سیستم های هوش مصنوعی با نیاز به پهنای باند بالای ماژول به ماژول را پیاده سازی می کند. OAM در برخی از ماژول های شتاب دهنده Instinct شرکت AMD استفاده می شود. طراحی رک و پاور. طراحی های سیستم نصب مکانیکی با هدف بهبود هم گرایی میان رک های باز و منتشر شده اند. این رک ها دارای همان عرض خارجی (600 میلی متر) و عمق رک های استاندارد هستند، اما به گونه ای طراحی شده اند که قابلیت نصب شاسی های عریض تر با عرض 537 میلی متر (21 اینچ) را داشته باشند. این طراحی امکان جا دادن تجهیزات بیشتر در همان حجم فیزیکی را فراهم کرده و بهبود قابل توجهی
در جریان هوا و کاهش مقاومت حرارتی ایجاد می کند. اندازه های شاسی محاسباتی بر اساس مضارب OpenU یا OU تعریف شده است که معادل 48 میلی متر است و این مقدار کمی بلندتر از واحد رک معمولی 44 میلی متر می باشد. جدیدترین مشخصات مکانیکی پایه، به عنوان Open Rack V3، توسط شرکت در سال 2022 منتشر شد و مشارکت قابل توجهی از و ریتال در این امر صورت گرفت. هم زمان با انتشار این مشخصات پایه، متا همچنین مشخصات مربوط به و قفسه های پاور را با جزئیات بیشتری ارائه داد. مشخصات رابط نظارت بر قدرت (PMI)، که یک رابط ارتباطی برای تسهیل ارتباطات بالادستی بین و واحد پشتیبان باتری (BBU) است، نیز توسط متا در همان سال منتشر شد. به عنوان مشارکت کننده اصلی در توسعه مشخصات فنی BBU ایفای نقش کرد. از سال 2020 به بعد، با افزایش نیازهای پردازشی هوش مصنوعی در مراکز داده، تقاضا برای توان الکتریکی بالاتر افزایش یافت تا بتوان نیازهای انرژی پردازنده های جدیدتر و پیچیده تر را برآورده کرد. متا در حال حاضر در حال به روزرسانی مشخصات رکتیفایر، قفسه پاور، واحد پشتیبان باتری و رابط مدیریت انرژی Open Rack V3 است تا بتواند این معماری های جدید و پیشرفته هوش مصنوعی را
پشتیبانی کند. در ماه می 2024، در اجلاس منطقه ای Open Compute، متا و ریتال برنامه های خود را برای توسعه اکوسیستم High Power Rack (HPR) همراه با شرکای خود در حوزه رک، انرژی و کابل اعلام کردند. این به روزرسانی ها ظرفیت توان رک را به 92 کیلووات یا بیشتر افزایش می دهد تا نیازهای انرژی بالای نسل جدید پردازنده ها را تأمین کند. در همان جلسه، و پیشرفت خود را در توسعه استانداردهای جدید Open Compute برای طراحی قفسه های پاور و رکتفایر برای کاربردهای HPR معرفی کردند. ریتال همچنین به تشریح همکاری خود با متا در طراحی مهار جریان هوا، طراحی و طرح های با الزامات جدید HPR را تشریح کرد. ذخیره سازی داده ها. لوک های ذخیره سازی Open Vault به عنوان یکی از پیشرفته ترین راهکارهای ذخیره سازی، تراکم بالای دیسک ها را با 30 دیسک در یک شاسی Open Rack با اندازه 2U ارائه می دهند که به طور خاص برای تسهیل فرآیند تعویض طراحی شده است. دیسک های 3.5 اینچی در دو کشو سازمان دهی شده اند، به طوری که هر کشو شامل پنج دیسک در عرض و سه دیسک در عمق می باشد. اتصالات از طریق فناوری SCSI متصل به سریال برقرار می شود که کارایی بالایی در انتقال داده ها ارائه می
دهد. این معماری ذخیره سازی همچنین با نام "Knox" شناخته می شود و یک نسخه ویژه برای ذخیره سازی سرد نیز دارد که در آن دیسک های غیرفعال به منظور کاهش مصرف انرژی به حالت خاموش درمی آیند. در سال 2012، یک رویکرد طراحی دیگر توسط Hyve Solutions، یکی از بخش های شرکت ، معرفی شد که نقش مهمی در توسعه این فناوری ایفا کرد. در اجلاس OCP سال 2016، فیسبوک به همراه Wiwynn، که یکی از شرکت های منشعب از ODM کمپانی تایوانی Wistron است، راهکار "Lightning" را معرفی کردند؛ یک JBOF (مجموعه ای از فلش های NVMe) انعطاف پذیر که مبتنی بر طراحی موجود Open Vault (Knox) توسعه یافته و با هدف بهینه سازی بهره وری و انعطاف پذیری در ذخیره سازی داده ها طراحی شده است. دیتا سنترهای با بهره وری انرژی بهینه. OCP طرح هایی جامع برای بهینه سازی بهره وری انرژی در مراکز داده منتشر کرده است. این طرح ها شامل توزیع برق در ولتاژ 277 ولت AC هستند که باعث حذف یک مرحله ترانسفورماتور در طراحی سنتی مراکز داده می شود، و به این ترتیب بازده انرژی افزایش می یابد. علاوه بر این، منبع تغذیه با ولتاژ ثابت (12.5 ولت DC) که برای تطابق با ورودی 277 ولت AC طراحی شده است، به همرا