Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
است)، در پرستشگاهی که گفته می شود یک کاشا در نزدیکی آن زندگی می کند، دو بار مراسم خاکسپاری جنازه انجام می شود و گفته می شود که با قرار دادن سنگی درون تابوت در اولین مراسم خاکسپاری، این کار از دزدیده شدن جسد توسط کاشا جلوگیری می کند. همچنین، در یاواتاهاما، اهیمه، استان اهیمه، گفته می شود که باقی گذاشتن یک تیغ مو روی تابوت مانع از دزدیدن جسد توسط کاشا می شود. در سایگو، ناحیه هیگاشی اوسوکی، استان میازاکی (که اکنون میساتو نام دارد)، گفته می شود که قبل از مراسم تشییع جنازه، جملات «نمی گذارم باکو از این تغذیه کند» () یا «نمی گذارم کاشا از این تغذیه کند» () دو مرتبه خوانده می شود. در روستای کوماگایا، شهرستان آتِتسو، استان اوکایاما (نی ایمی کنونی)، گفته می شود که با نواختن "میوباچی" () (یک ساز سنتی ژاپنی) از کاشا اجتناب می شود.
تناقض گرایی یا دیالِتئیسم ، (در یونانی به معنای «حقیقت») دیدگاهی است که عنوان می کند گزاره هایی وجود دارند که هم درست و هم نادرست هستند. به طور دقیق تر این باور است که می توان گزاره صادقی داشت که نقیض آن نیز صادق باشد. چنین گزاره هایی «تناقض های حقیقی»، "دیالِتیا" یا نادوگانگی گرایی نامیده می شوند. تناقض گرایی یک سیستم منطق صوری نیست؛ بلکه قضیه ای درباره حقیقت است که بر ساخت یک منطق صوری تأثیر می گذارد، منطقی که اغلب مبتنی بر سیستم های از پیش موجود است. معرفی تناقض گرایی بسته به نظریه ای که در آن معرفی می شود، پیامدهای مختلفی دارد. یک اشتباه رایج ناشی از این امر، رد تناقض گرایی بر این اساس است که در سیستم های منطقی سنتی (مانند منطق کلاسیک و منطق شهودی) هر گزاره ای در صورت صحت یک تناقض به یک قضیه تبدیل می شود و این امر، چنین سیستم هایی را هنگامی که تناقض گرایی به عنوان یک اصل موضوعه گنجانده می شود، بی اهمیت جلوه می دهد . سیستم های منطقی دیگر، هنگام بروز تناقض ها به این شکل از هم نمی پاشند؛ چنین سیستم هایی که در برابر تناقض مقاوم هستند، به عنوان منطق های فراسازگار شناخته می شوند. تناقض گرایانی که نمی خواهند بپذ
یرند هر گزاره ای درست است، آزادند که این منطق ها را بر منطق های سنتی و جنجالی ترجیح دهند. گراهام پریست تناقض گرایی را دیدگاهی تعریف می کند که معتقد است تناقض های واقعی وجود دارند. جی سی بیل یکی دیگر از طرفداران این نظریه است؛ موضع او با موضع پریست در دفاع از انقباض گرایی سازنده (روش شناختی) در مورد گزاره صدق متفاوت است. این اصطلاح توسط گراهام پریست و ریچارد سیلوان ابداع شد.
چوجی ماتسوبارا تولد ۱۸۱۵ - مرگ ۲۰ اکتبر ۱۸۶۵- او در اواخر دوره ادو، عضو شینسنگومی، (رهبر دسته چهارم، مربی جوجیتسو) بود. نام او همچنین با نام های «تاداجی» یا «تاداشی» شناخته می شود. تخلص ادبی او ریوچوسای است. ماتسوبارا چوجی یک رزمی کار سکیگوچی-ریو جوجیتسو، کاپیتان دسته چهارم و مربی جوجیتسو است. قبل از پیوستن به هنرهای رزمی، او چنان استادی بود که حتی دوجوی خودش را باز کرده بود، بنابراین هیچ کس نمی توانست در مبارزه نزدیک یا گلاویزی با او برابری کند. او همچنین در شمشیرزنی مهارت داشت و به دلیل ظاهرش به او لقب «بنکی زمان حاضر» داده بودند. (بر طبق یک نظریه او در ۱ سپتامبر ۱۸۶۵ بر اثر بیماری در کیوتو درگذشت اما نظریه های مختلفی در مورد علت مرگ وجود دارد. او ۳۱ سال سن داشت) در مورد مرگ ماتسوبارا، کان شیموزاوا داستانی با عنوان «میبو شینجو» در "شینسنگومی مونوگاتاری" نوشت. طبق این داستان، اندکی پس از آنکه ماتسوبارا رئیس واحد چهارم و مربی جودو شد، مشخص شد که ماتسوبارا معشوقه ای (همسر رونینی که او به قتل رسانده بود) را در نزدیکی پادگان نگهداری می کرد و هنگامی که توشیزو هیجیکاتا او را به خاطر این حادثه سرزنش کرد، ماتسوبارا
به عنوان یک عضو ارشد احساس مسئولیت کرد و خودکشی کرد.
رابطه گرایی در فلسفه، هر موضع نظری است که به ماهیت رابطه ای اشیا اهمیت می دهد. از نظر رابطه گرایی، چیزها فقط به عنوان موجودیت های رابطه ای وجود دارند و عمل می کنند. رابطه گرایی و نظریه فلسفی. رابطه گرایی در گسترده ترین معنا به هر نظام فکری اطلاق می شود که به ماهیت رابطه ای واقعیت اهمیت می دهد. در معنای محدودتر و فلسفی تر آن، همانطور که توسط فیلسوف هندی جوزف کایپاییل و دیگران مطرح شده است، رابطه گرایی به نظریه واقعیتی اشاره دارد که وجود، ماهیت و معنای چیزها را بر اساس رابطه یا پیوستگی آن ها تفسیر می کند. در دیدگاه رابطه گرایانه، چیزها نه موجودیت های مستقل و نه رویدادهای مبهم، بلکه جزئیات رابطه ای هستند. جزئیات ذاتاً رابطه ای هستند، زیرا از نظر هستی شناختی در شکل گیری و کنش خود پذیرای سایر جزئیات هستند. جزئیات رابطه ای در دیدگاه رابطه گرایانه، اجزای نهایی واقعیت هستند. رابطه گرایی و نظریه فضا و زمان. در مباحث مربوط به فضازمان، نام رابطه گرایی (یا نسبت گرایی) به مفهوم رابطه گرایانه گوتفریت لایبنیتس از فضا و زمان در مقابل دیدگاه های جوهرگرایانه نیوتن اشاره دارد. بر اساس ذات گرایی نیوتن، فضا و زمان موجودیت های مست
قلی هستند که مستقل از اشیاء وجود دارند. از سوی دیگر، رابطه گرایی لایبنیتس، فضا و زمان را به عنوان سیستم هایی از روابط توصیف می کند که بین اشیاء وجود دارند. به طور کلی در فیزیک و فلسفه یک نظریه رابطه ای چارچوبی برای درک واقعیت یا یک سیستم فیزیکی است به گونه ای که موقعیت ها و سایر ویژگی های اشیاء فقط نسبت به سایر اشیاء معنادار باشند. در نظریه فضازمان رابطه ای، فضا وجود ندارد مگر اینکه اشیاء در آن باشند؛ و زمان نیز بدون رویدادها وجود ندارد. دیدگاه رابطه ای بیان می کند که فضا در اشیاء محصور شده است و یک شیء در درون خود، روابطی را با اشیاء دیگر نشان می دهد. فضا را می توان از طریق روابط بین اشیایی که در آن قرار دارد و با در نظر گرفتن تغییرات آن ها در طول زمان تعریف کرد. این یک جایگزین برای یک نظریه مطلق است که در آن فضا مستقل از هر جسمی که می تواند در آن غوطه ور شود، وجود دارد. دیدگاه رابطه ای در فیزیک توسط لایبنیتس و ارنست ماخ مطرح شد. توسط ایزاک نیوتن در توصیف موفقش از فیزیک کلاسیک رد شد. اگرچه آلبرت انیشتین تحت تأثیر اصل ماخ قرار گرفت، اما آن را به طور کامل در نظریه نسبیت عام خود لحاظ نکرد. تلاش های متعددی برای
تدوین یک نظریه کامل ماخ انجام شده است، اما اکثر فیزیک دانان معتقدند که هیچ کدام تاکنون موفق نشده اند. برای مثال به نظریه برانس دیکی مراجعه کنید. مکانیک کوانتومی رابطه ای و رویکرد رابطه ای به فیزیک کوانتومی، در قیاس با نسبیت خاص فضا و زمان انیشتین، به طور مستقل توسعه یافته اند. فیزیک دانان رابطه گرا مانند جان سی. بایز و کارلو روولی نظریه ریسمان، نظریه پیشرو در وحدت گرانش و مکانیک کوانتومی را به دلیل حفظ فضای مطلق مورد انتقاد قرار داده اند. برخی، نظریه در حال توسعه گرانش، یعنی گرانش کوانتومی حلقه ای را به دلیل «بی زمینه بودن» آن ترجیح می دهند. رابطه گرایی و نظریه رنگ. آن طور که جاناتان کوهن و دیگران از آن دفاع می کنند، رابطه گرایی در تئوری رنگ به معنای این دیدگاه است که رنگ های یک شیء تا حدی بر اساس روابط با ادراک کننده شکل می گیرند. از سوی دیگر یک دیدگاه ضدرابطه گرایی در مورد رنگ اصرار دارد که رنگ ها وابسته به شیء هستند. رابطه گرایی و نظریه جامعه شناسی. در جامعه شناسی رابطه ای، رابطه گرایی اغلب در تضاد با ذات گرایی قرار می گیرد. درحالی که ذات گرایی تمایل دارد افراد را موجوداتی خودکفا و قادر به تعامل اجتماعی بب
یند، رابطه گرایی بر اعمال اجتماعی انسان و زمینه های تعاملی و روابط متقابل فرد تأکید می کند. گئورگ زیمل از نظر روش شناسی یک رابطه گرا بود، زیرا بیشتر به تعاملات بین افراد علاقه مند بود تا ویژگی های جوهری فرد.
نیکولا جنتیله (تلفظ ایتالیایی: [niˈkɔːla dʒenˈtiːle]؛ ۱۲ ژوئن ۱۸۸۵ - ۶ نوامبر ۱۹۶۶) که با نام نیک جنتیله نیز شناخته می شد، یک مافیوزوی سیسیلی و چهره جنایت سازمان یافته در نیویورک سیتی در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ بود. او همچنین به خاطر انتشار خاطراتش شناخته می شود که با نقض قوانین مافیایی معروف به "اومرتا" ، جزئیات زیادی از دنیای زیرزمینی سیسیل و آمریکا را فاش می کرد. جنتیله در سیکولیانا ، روستایی کوچک در ساحل جنوبی سیسیل در استان آگریجنتو ، متولد شد. او در سال ۱۹۰۳ و در سن ۱۸ سالگی به نیویورک، ایالات متحده مهاجرت کرد. جنتیله در سال ۱۹۳۷، در حالی که با وثیقه ۱۵٫۰۰۰ دلاری پس از دستگیری به جرم قاچاق هروئین آزاد بود، از کشور گریخت و به سیسیل بازگشت تا رئیس مافیای سیسیل شود. در ایالات متحده، او را با نام «نیک» و در سیسیل با نام «زو کولا» (عمو کولا) می شناختند. ورود به ایالات متحده. جنتیله در سال ۱۹۰۳ به ایالات متحده مهاجرت کرد و خیلی زود با گروه "دست سیاه" در اوایل قرن بیستم ارتباط برقرار نمود. او به یکی از رهبران مافیای اولیه آمریکا تبدیل شد و بعدها به عنوان مشاور نزدیک گانگسترهای نیویورک از اوایل قرن بیستم تا جنگ کاس
تلاماریز و تشکیل پنج خانواده نیویورک تحت رهبری چارلز "لاکی" لوچیانو در سال ۱۹۳۱ فعالیت کرد. جنتیله به عنوان میانجی و حل کننده مشکلات (معروف به مساجرو یا جایگزین) در سراسر کشور سفر می کرد و پیام ها بین خانواده های جنایتکار را منتقل و اختلافات را حل می نمود. او عضو خانواده مافیای نیویورک تحت رهبری وینسنت منگانو و جو بیوندو شد که بعدها به خانواده گامبینو معروف شد. دوره ممنوعیت الکل. در دوران ممنوعیت الکل، جنتیله به طور مختصر به عنوان رهبر باندهای جنایی در کانزاس سیتی، کلیولند و پیتسبرگ در قاچاق مشروبات الکلی فعالیت داشت. در سال ۱۹۲۰، رقیب او در کلیولند، رئیس مافیا جوزف "بیگ جو" لوناردو، تلاشی برای ترور او انجام داد. بازگشت به سیسیل و نیویورک. جنتیله پس از این حادثه به سیسیل رفت، اما پیش از آن با متحدان نیویورکی خود ملاقات کرد. او علیه روسای مافیای نیویورک، سالواتوره "توتو" دآکویلا و امبرتو والنتی موضع گرفت و از جو "جو د باس" ماسریا در تلاش برای کنترل خانواده جنایی مورلو حمایت کرد. پس از چند ماه اقامت در سیسیل، جنتیله به ایالات متحده بازگشت. مائورو و والنتی در سال ۱۹۲۲ توسط نیروهای ماسریا کشته شدند که به درگیری ه
ا پایان داد و ماسریا را به یکی از روسای برتر مافیا در نیویورک تبدیل کرد. جنتیله فعالیت جنایی خود را در نیویورک ادامه داد و این بار با گروه چارلز "لاکی" لوچیانو متحد شد. فعالیت در قاچاق مواد مخدر. جنتیله در عملیات مواد مخدر لوچیانو مشارکت داشت. او در سال ۱۹۳۷ در نیواورلئان به اتهام مواد مخدر دستگیر شد، اما به محض آزادی با وثیقه ۱۵٬۰۰۰ دلاری از کشور گریخت و به سیسیل بازگشت. بازگشت به سیسیل. در سیسیل، او ابتدا در پالرمو ساکن شد و یک مغازه پارچه فروشی راه انداخت. در سال ۱۹۴۳ و به دنبال بمباران ها، به روستای همسرش در رافادالی نزدیک آگریجنتو نقل مکان کرد. جنتیله به موقعیت بالایی در مافیای سیسیل دست یافت. نفوذ او پس از اشغال سیسیل توسط متفقین در سال ۱۹۴۳ (عملیات هاسکی) افزایش یافت، چرا که به ارتش در ایجاد دولت غیرنظامی کمک کرد. جنتیله در جنبش جدایی طلبان سیسیلی و فعالیت های اطلاعاتی نیز مشارکت داشت. او ادعا کرد که مکس برود، عامل ویژه آمریکایی، از او خواسته تا از سلطنت در همه پرسی ۲ ژوئن ۱۹۴۶ حمایت کند. بعدها او به حامی مهمی برای سیاستمداران حزب دموکرات مسیحی تبدیل شد. همکاری با لوچیانو. وقتی لوچیانو در سال ۱۹۴۶ به ا
یتالیا فرستاده شد، دوباره با جنتیله در سازماندهی مسیرهای قاچاق مواد مخدر به آمریکا همکاری کرد. جنتیله ارتباطات خوبی با قاچاقچیان معروف مواد مخدر در سیسیل داشت. او در سال ۱۹۴۹ با جو بیوندو، گانگستر نیویورکی که بر ترافیک هروئین خانواده گامبینو نظارت می کرد، ملاقات نمود. فعالیت های اطلاعاتی. در دهه ۱۹۶۰، جنتیله اطلاعاتی را از طریق روزنامه نگار لئونید کولوسوف به کاگ ب داد. او از وجود "پلانو سولو"، طرحی برای کودتای ضدکمونیستی در ایتالیا در سال ۱۹۶۴ با مشارکت سازمان اطلاعات ایتالیا، نیروهای کارابینیری و سیا، پرده برداشت. خاطرات. در سال ۱۹۶۳، جنتیله با کمک فلیچه چیلانتی، روزنامه نگار ایتالیایی، خاطرات خود با عنوان "زندگی یک کاپومافیا" را نوشت. این کتاب سازمان داخلی مافیا را توصیف می کرد و جنتیله در آن صراحتاً درباره ارتباطات خود با سیاستمداران صحبت کرده بود. خاطرات جنتیله توسط اف بی آی برای تأیید اطلاعات جو والاچی، گانگستر سابق که به خبرچین دولت تبدیل شده بود، استفاده شد. والاچی صحت اطلاعات کتاب را تأیید کرد. پایان زندگی. همقطاران مافیایی جنتیله از صداقت او خوششان نیامد و او را به مرگ محکوم کردند، اما طبق گفته آنتون
یو کالدرونه، خانواده مافیای کاتانیا از اجرای حکم خودداری کردند. جنتیله در پایان عمرش به موجودی رقت انگیز تبدیل شده بود که فقط از طریق کمک همسایه ها زنده می ماند. جنتیله در ۶ نوامبر ۱۹۶۶ در سن ۸۱ سالگی درگذشت.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42047749&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-06-05T23:40:09Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Roozitaa&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;ابرابزار&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42048012&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; موئه یو کن ، رمانی ژاپنی از نویسنده ریوتارو شیبا است. این فیلم زندگی توشیزو هیجیکاتا، یکی از اعضای شینسنگومی، فعال در ژاپن را در طول باکوماتسو (پایان شوگون سالاری توکوگاوا) نمایش می دهد. رمان. مورخ ژاپنی ناریتا ریوئیچی ، که از نزدیک رابطه بین آثار شیبا و ایدئولوژی پس از جنگ را مشاهده کرده است، در مورد شینسنگومی در "موئه یو کن" چنین می گوید: در حالی که شینسنگومی به طور سنتی به عنوان یک گروه قاتل که به شدت ایدئولوژیک و خصمانه با جناح ضد خارجی بودند، به تصویر کشیده شده است، در رمان "موئه یو کن" آنها به عنوان یک گروه "ستیزه جو" ایجاد شده توسط توشیزو هیجیکاتا به تصویر کشیده شده اند، که نظریه های سازمانی داشتند و فاصله خود را از "امور ملی" حفظ می
کردند. هیجیکاتا هیچ علاقه ای به "استدلال های پوچ" نداشت و گفته می شود که معتقد بود تبدیل شینسنگومی به "قوی ترین سازمان جهان" "تنها راه بیان ایده هایش به جهان" است. اصول عمل شینسنگومی به عنوان درون سازمان توصیف شده است و هیچ معنای سیاسی یا اجتماعی به هر یک از اعمال شینسنگومی نسبت داده نشده است. تا اواسط داستان، شیبا به طور کامل هیجیکاتا و شینسنگومی را از گرداب تاریخ دور می کند. درگیری های داخلی مربوط به نحوه برخورد با امور سیاسی نیست، بلکه صرفاً اختلافات جناحی بین مدارس است و به عنوان مشکلات درون سازمانی به تصویر کشیده می شود. در اواخر داستان، احیای میجی به عنوان یک انقلاب (آنچه شیبا در ابتدا می خواست به تصویر بکشد) توصیف می شود، اما اگرچه به عنوان زمینه ای برای تضاد بین کوندو ایسامی و هیجیکاتا عمل می کند، اما او فراتر از آن نمی رود. این احتمالاً نتیجه ارزیابی قوی شیبا است که شینسنگومی در مدرن سازی ژاپن نقشی نداشته است. با وجود این برخورد بی طرفانه، او با شیوه زندگی هیجیکاتا که هیچ علاقه ای به سیاست ندارد و صرفاً بر اساس اصول خود زندگی می کند، همدردی می کند و کوندو و دیگران را که اقدامات سیاسی انجام می دهند،
حتی اگر نابالغ باشند، مورد انتقاد قرار می دهد. این شیوهٔ تصویرسازی به عنوان «ذهنیت زمان جنگ» تفسیر می شود و حس فاصلهٔ شیبا از سیاست، که فصل سیاسی پیمان امنیتی ۱۹۶۰ را تجربه کرده بود، با خلق هیجیکاتا مرتبط است. شخصیت های اصلی. توشیزو هیجیکاتا. شخصیت اصلی این اثر. معاون رئیس شینسنگومی. پسر یک کشاورز ثروتمند در روستای ایشیدا، ناحیه تاما، ولایت موساشی (هینو، توکیو بخشی از توکیوی امروزی)، او یک نام خانوادگی مخفی هیجیکاتاً دارد که از اجدادش به او رسیده است و نام واقعی او «یوشیتویو» است. او شبیه یک بازیگر به نظر می رسد، اما مهارت های شمشیرزنی او در مدرسه شمشیرزنی دوجوی تننن ریشین-ریو، شیئیکان، جایی که شوهر خواهرش ساتو هیکوگورو مسئول مدیریت آن است، شناخته شده است. او همچنین این مهارت را دارد که ضمن سفر به اطراف و فروش دارویی برای شکستگی و رگ به رگ شدن به نام پودر ایشیدا سنتی خانواده، از مدرسه های شمشیرزنی اطراف بازدید کند و تکنیک هایی را از مدارس دیگر بیاموزد. در پاسخ به استخدام رونین/روشی توسط شوگون سالاری، او به همراه اعضای شیئیکان به کیوتو رفت، اما به دلیل یک اتفاق عجیب، او در نهایت شینسنگومی، یک نیروی شبه پلیسی م
سلح تحت فرماندهی قلمرو آیزو که حافظ شهر کیوتو بود، را تشکیل داد. او استعداد خارق العاده ای در سازماندهی از خود نشان داد و شینسنگومی را به قوی ترین گروه مسلح در پایان دوره ادو تبدیل کرد و به عنوان «معاون فرمانده شیطانی»، متعصبان ضد خارجی را از ترس به لرزه درآورد. او که از تبار سامورایی معمولی نبود، آرمان روشنی از آنچه یک سامورایی باید باشد، داشت و از آنجایی که زادگاهش تاما یک تنریو و زادگاه جنگجویان باندو (منطقه کانتو) بود که به خاطر جسارتشان در جنگ گنپی شناخته می شدند، این را به عقیده شخصی خود تبدیل کرد که به راحتی جان خود را در مقابل آن آرمان فدا کند. او خود را صنعتگری بدون ایدئولوژی یا دغدغه ای برای کشور می دانست، اما شینسنگومی را به بزرگ ترین جنگجویان ژاپن تبدیل کرد و مرام آهنین خود را در شمشیر محبوبش، ایزومینوکامی کانه سادا ()، جای داد و معتقد بود که مانند شمشیری که صرفاً برای بریدن مردم ساخته شده و هیچ هدف دیگری در وجودش نیست، یک سامورایی باید با وقار و با صداقت، بدون استدلال های کوچک زندگی کند. به همین دلیل، او حتی کوچک ترین اختلال در نظم سپاه را تحمل نمی کرد و سربازان خود را به این قانون سخت پایبند می
کرد که هرگونه تخلف از نظم سپاه با مرگ فوری مجازات می شود و آنها را با ترس و وحشت هدایت می کرد. او همچنین استعداد طبیعی در استراتژی نظامی داشت و با این فلسفه که سربازان همیشه باید اول حمله کنند، فرماندهی ماهرانه ای را اعمال می کرد و در طول جنگ بوشین مشکلات زیادی برای ارتش امپراتوری ایجاد کرد. او همچنین همزمان با نبرد توبا-فوشیمی شروع به مطالعه علوم نظامی غربی کرد و سرعت درک او میسیونرهای نظامی فرانسه در ژاپن (۶۸–۱۸۶۷) را که از ارتش شوگون سالاری حمایت می کردند، تحت تأثیر قرار داد و مربی توپخانه ژول برونت گفت: «امپراتور فرانسه (ناپلئون سوم) یکی مانند او را می خواهد.» از سوی دیگر، او مخفیانه از سرودن هایکو با نام مستعار «تویوتاما» لذت می برد، اما در آن مهارت خاصی نداشت، زیرا از کلمات معمولی استفاده می کرد و با مکث شعر را بیان می کرد. پس از فروپاشی شوگون سالاری، او از تسلیم شدن امتناع ورزید و در طول جنگ بوشین به عنوان ژنرال در شمال ژاپن جنگید و با فرماندهی ماهرانه سربازان خود با نیروهای دولتی بازی کرد. پس از تأسیس جمهوری ازو، او به عنوان مسئول پیاده نظام منصوب شد و به عنوان تنها ژنرال دولت هاکوداته که هرگز در هیچ
نبردی شکست نخورده بود، برای خود نامی دست و پا کرد، اما در نبرد گوریوکاکو کشته شد. کوندو ایسامی. رئیس شینسنگومی. کوندو در یک خانواده کشاورز ثروتمند در روستای کامیشیوارا، ناحیه تاما متولد شد و از سنین پایین در دوجوی خانوادگی کوندو، رئیس مدرسه تننن ریشین-ریو، شمشیربازی آموخت و بعداً به دلیل مهارت هایش توسط صاحب دوجو (سالن آموزش شمشیرزنی)، کوندو شوسوکه ، به فرزندی پذیرفته شد. او با توشیزو آشنا شد که از طریق شوهر خواهر او به دوجو رفت و آمد می کرد و اگرچه شخصیت های کاملاً متفاوتی داشتند، اما با هم خوب کنار آمدند و بهترین دوستان شدند، حتی یک فنجان ساکی را با هم به اشتراک گذاشتند تا برادر شوند. کوندو در استراتژی سیاسی یا نظامی مهارت خاصی نداشت و تحصیلات خاصی نداشت، اما شخصیت ساده اش به او فضیلتی مرموز می داد که مردم را به خود جذب می کرد. توشیزو شخصیت کوندو را برای مقام ژنرالی مناسب می دانست و او را به عنوان یک «دولتمرد جنگجو» که خوش بین بود و به راحتی تحت تأثیر مسائل قرار نمی گرفت، ارج می نهاد و در حالی که پایه های سازمان شینسنگومی را بنا می کرد، همیشه از کوندو حمایت می کرد و خودش به عنوان معاون فرمانده باقی ماند و ن
قش مرد منفور را بر عهده گرفت. از سوی دیگر، او به عنوان یک کشاورز سابق که به شمشیرزن روستایی تبدیل شده بود، عادت بدی داشت که بیش از حد از افراد تحصیل کرده سپاسگزار باشد، وانمود کند که یک سیاستمدار درست و حسابی است و نظریه های پوچ را مطرح کند و توسط مقامات گمراه شود. پس از اینکه پس از دومین اردوکشی چوشو به عنوان یک هاتاموتوی عالی رتبه منصوب شد، از موفقیت خود سرمست شد و در طول نبرد کوشو، در مسیر میدان نبرد بازیگوشی کرد و فرصت جنگیدن را از دست داد و اشتباه احمقانه ای مرتکب شد و اجازه داد ارتش دولت قلعه را تصرف کند. پس از شکست فاجعه بار در کوشو، او افسرده شد و ترسید دانشی که پس از رفتن به کیوتو به دست آورده بود، نتیجهٔ معکوس بدهد و او را دشمن امپراتور بنامند، بنابراین با وجود هشدارهای توشیزو، تسلیم ارتش دولت شد و سرش از تنش جدا شد. اوکیتا سوجی. فرمانده اولین واحد شینسنگومی. پسر یک سامورایی مستقر در ادو در قلمرو شیراکاوا ، ولایت موتسو. او شخصیتی خوش بین دارد و همیشه لبخندی بزرگ بر لب دارد و مانند یک برادر کوچکتر مورد علاقهٔ سربازانش است. توشیزو، که به خاطر سکوت در مورد بسیاری از چیزها شناخته می شود، مجذوب شادی بی ح
د و حصر خود می شود و بسیار پرحرف می شود و گاهی اسرارکوی را که حتی به کوندو نمی گفت، به او می گوید. او جوانی خوش خلق است که با همه با خوشرویی رفتار می کند، اما شمشیرزنی او نبوغ آمیز است و مهارت های او بسیار فراتر از توشیزو و کوندو است. کاشیتارو ایتو. افسر ستاد شینسنگومی. پسر یک رونین از چوشو قلمرو شیتزوکو، او در سنین جوانی هنرهای رزمی و آکادمیک را در میتو آموخت، سپس به ادو رفت، به سبک هوکوشین ایتوریو مسلط شد، یک دوجو در فوکاگاوا افتتاح کرد و تحت عنوان «استاد هنرهای رزمی و ادبیات» شهرت یافت. پس از حادثه هاماگوری گومون، او بسیاری از شاگردانش را برای پیوستن به شینسنگومی که از کمبود عضو رنج می برد، آورد. کوندو تحت تأثیر دانش آکادمیک توشیزو، یکی از بهترین ها در ادو، قرار گرفت و یک سمت جدید افسر ستاد ایجاد کرد که تنها پس از رئیس دفتر بود، اما او همچنان به توشیزو مشکوک بود زیرا او از تمرین کنندگان مکتب هوکوشین ایتوریو بود که وفاداران زیادی داشت. او در واقع یک مدافع ضد شوگون بود که در ایدئولوژی طرفدار امپراتوری میتوگاکو غسل تعمید داده شده بود و مخفیانه نقشه تصرف شینسنگومی را می کشید. او که توشیزو را مزاحم می دید، قاتل
انی را برای ترور او فرستاد، اما شکست خورد. کمی بعد، او جدایی خود را از شینسنگومی اعلام کرد و از گروه به همراه شاگردان سابق و ستایشگران تازه تشکیل شده اش جدا شد و گوریو-اجی را به بهانه محافظت از مقبره امپراتور کومی که اخیراً فوت کرده بود، تشکیل داد. کوندو که طرفدار اقدام برای تجزیه گروه بود، نیز خشمگین شد و توشیزو را به یک مهمانی مشروب خوری دعوت کرد، او را مست کرد و در تاریکی شب در راه خانه او را ترور کرد. جسد او در جاده رها شد و رفقایش که با خشم به صحنه شتافتند، توسط شینسنگومی هایی که در کمین بودند مورد حمله قرار گرفتند و گوریو-اجی ها نابود شدند (حادثه آبورانوکوجی). اوتوری کیسوکه. مقام شوگون سالاری. او که در اصل پسر یک پزشک روستا در ولایت هاریما شهرستان آکو بود، در تِکیجوکو در اوساکا، که به عنوان بهترین مدرسه مطالعات هلندی در کشور مشهور است، مطالعات هلندی خواند. او سرانجام به خاطر ترجمه بسیاری از کتاب های علوم نظامی مشهور شد و به دلیل توانایی هایش توسط شوگوناته استخدام شد و پس از تأسیس واحد به سبک غربی ارتش شوگوناته، دِنشو-تای، به عنوان فرمانده آن منصوب شد. با این حال، او از رفتار مطیعانه شوگونات پس از توبا-ف
وشیمی خوشش نیامد و درست قبل از تسلیم قلعه ادو با سربازانش فرار کرد و به بقایای ارتش سابق شوگونات، از جمله توشیزو، پیوست و به دلیل دانشش در علوم نظامی به سبک غربی، به عنوان رهبر انتخاب شد. پس از جنگ در مناطق مختلف منطقه توهوکو، به ناوگان سابق شوگونات به رهبری انوموتو تاکه آکی پیوست و پس از فتح هوکایدو، کمیسر ارتش جمهوری ازو به رهبری انوموتو شد. ساروواتاری سائه. او در طول زندگی اش در ژاپن، عاشق توشیزو شد. با این حال، پس از اینکه او برای خدمت به کانپاکو کوجو نائوتادا سابق که به خانواده اش نزدیک بود، به کیوتو رفت، به ایده وفاداری به امپراتور پی برد، با میهن پرستان دوست شد، قدرت خود را به دربار امپراتوری قرض داد و به عنوان یک قهرمان شناخته شد. وقتی توشیزو به کیوتو رفت و شینسنگومی را تأسیس کرد، از تغییر او شگفت زده شد و همراه با تغییر خودش در موقعیتی که می توانست میهن پرستان وفادار را سرکوب کند، احساساتی شبیه به دلشکستگی را تجربه کرد. اویوکی. درست قبل از نبرد توبا-فوشیمی، توشیزو نگران بود که اگر برای خداحافظی برود، عزم توشیزو سست شود، بنابراین به جای خداحافظی، نامه ای برایش فرستاد که در آن نوشته بود: «می خواهم بدون
دیدن او به میدان نبرد بروم، همان طور که یک سامورایی این کار را می کند.» با این حال، او به دنبال توشیزو به اوساکا، جایی که مقر شوگون سالاری بود، رفت و آنها دو روز را به عنوان یک زوج موقت قبل از عزیمت توشیزو به ادو، با هم گذراندند. پس از تأسیس جمهوری ازو، او به لطف کوئیکه زنمون، تاجر ثروتمند اوساکا که با شینسنگومی روابط دوستانه ای داشت، به هوکایدو فرستاده شد و لحظات پایانی عمرش را با توشیزو گذراند که در حال حاضر با مرگ روبرو بود. بلافاصله پس از پیاده شدن ارتش امپراتوری، توشیزو خود را به خدمتکارش ایچیمورا تتسونوسوکه سپرد و از میدان نبرد گریخت. فیلم ۱۹۶۶. شوچیکو فیلمی با همین عنوان در سال ۱۹۶۶ منتشر کرد. فیلم ۲۰۲۱. این اولین اقتباس سینمایی از این رمان در ۵۴ سال گذشته از زمان نسخه ۱۹۶۶ است و قرار بود در ۲۲ مه ۲۰۲۰ اکران شود، اما به دلیل شیوع بیماری همه گیر کووید-۱۹ به تعویق افتاد. فیلم در سپتامبر ۲۰۲۱ به نمایش درآمد. در این فیلم جون ایچی اوکادا در نقش هیجیکاتا توشیزو بازی می کند. معرفی فیلم. این رمان تاریخی نوشته ریوتارو شیبا، که زندگی توشیزو هیجیکاتا، معاون فرمانده شینسنگومی را به تصویر می کشد و در گذشته به صورت
فیلم و سریال تلویزیونی ساخته شده است، با همکاری مجدد کارگردان ماساتو هارادا و با بازی جونیچی اوکادا، که در فیلم سکیگاهارا (فیلم) با هم همکاری داشتند، به یک فیلم جدید تبدیل شده است. در پایان دوره ادو، ورود کشتی های سیاه، درگیری بین جناح طرفدار شوگون سالاری که به دنبال بازگرداندن قدرت شوگون سالاری برای محافظت از ژاپن در برابر قدرت های خارجی بود، و جناح ضد شوگون سالاری که هدفشان ایجاد یک دولت جدید با محوریت امپراتور بود را تشدید کرد. توشیزو هیجیکاتا که در یک خانواده کشاورز در تاما، بوشو متولد شده بود، می خواست سامورایی شود، بنابراین به همراه رفقایش، ایسامی کوندو و سوجی اوکیتا، به کیوتو رفت. با حضور کامو سریزاوا به عنوان رئیس، و با حمایت شوگون سالاری توکوگاوا، آنها شینسنگومی را تشکیل دادند و هیجیکاتا، که به عنوان «معاون فرمانده اهریمنی» از او می ترسیدند، نقش فعالی در شهر کیوتو برای سرکوب جناح ضد شوگون سالاری ایفا کرد با این حال، زمانه به سمت سرنگونی شوگون سالاری متمایل است… علاوه بر جون ایچی اوکادا در نقش هیجیکاتا توشیزو، کو شیباساکی در نقش اویوکی، زنی که در تمام طول زندگی اش عاشق هیجیکاتا باقی می ماند، ریوهی سو
زوکی در نقش کوندو ایسامی، یوکی یامادا در نقش سوجی اوکیتا و هیده آکی ایتو در نقش سریزاوا کامو بازی خواهند کرد.
رفتارگرایی منطقی که با نام رفتارگرایی تحلیلی نیز شناخته می شود، در فلسفه ذهن، قضیه ای است که می گوید مفاهیم ذهنی را می توان بر اساس مفاهیم رفتاری توضیح داد رفتارگرایی منطقی اولین بار توسط حلقه وین، به ویژه رودولف کارناپ مطرح شد. از دیگر فیلسوفانی که با رفتارگرایی هم دل بودند می توان به کارل گوستاو همپل، لودویگ ویتگنشتاین و ویلارد کواین اشاره کرد. گیلبرت رایل فیلسوف دانشگاه آکسفورد، در کتابش با عنوان "مفهوم ذهن" (۱۹۴۹) شکل معتدل تری از رفتارگرایی تحلیلی را مطرح کرد. نمای کلی. به طور کلی رفتارگرایی تحلیلی دیدگاهی است که می گوید گزاره های مربوط به ذهن، یا به طور کلی تر، درباره حالات ذهنی، قابل تقلیل به گزاره های مربوط به رفتار هستند. برای مثال یک دوگانه انگار جمله «فینبار درد می کشد» را به یک حالت ذهنی خصوصی و غیرفیزیکی در ذهن فینبار ارجاع می دهد. اما یک رفتارگرا می گوید که «فینبار درد می کشد» صرفاً به رفتار فینبار یا تمایل او به رفتار به شیوه ای خاص اشاره دارد. بنابراین رفتارگرا ممکن است استدلال کند که اگر فینبار گریه می کرده و به همین دلیل حالت ذهنی درد به فینبار نسبت داده شده است، آنگاه «فینبار درد می کشد» به