Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شند که در آن سیاهان نسبت به سفیدپوستان پست تر هستند. او معتقد است که سیاه پوستان در محیطی که شهروندان درجه دوم هستند به کار خود ادامه می دهند و هرگز به برابری شهروندان سفیدپوست نمی رسند؛ بنابراین کارمایکل از مفهوم ناسیونالیسم سیاه پوست برای ترویج برابری استفاده می کند که شروع به از بین بردن نژادپرستی سیستمی می کند. فرانتس فانون. هنگامی که در فرانسه بود، فرانتس فانون اولین کتاب خود را با عنوان "پوست سیاه، نقاب سفید" نوشت که تحلیلی از تأثیر استعمار بر روان آفریقایی بود. این کتاب روایتی کاملاً شخصی از تجربه سیاهپوست بودن فانون بود: به عنوان یک مرد، یک روشنفکر، و یکی از طرفداران تحصیلات فرانسوی. اگرچه فانون این کتاب را زمانی که هنوز در فرانسه بود نوشت، بیشتر آثار دیگر او در شمال آفریقا (به ویژه الجزایر) نوشته شد. در این زمان بود که او فیلم "دوزخیان روی زمین را" تولید کرد که فانون نقش طبقه، نژاد، فرهنگ ملی و خشونت را در مبارزه برای استعمار زدایی تجزیه و تحلیل می کرد. در این اثر، فانون دیدگاه های خود را در مورد نقش آزادی بخش خشونت برای مستعمره شدگان و نیز ضرورت کلی خشونت در مبارزه ضد استعماری بیان کرد. هر دو کتاب ف
انون را در نظر بسیاری از مردم جهان سوم به عنوان یکی از متفکران برجسته ضد استعماری قرن بیستم معرفی کردند. در سال ۱۹۵۹ او مقالات خود را در مورد الجزایر در کتابی به نام "استعمار میرا" گردآوری کرد. قرن ۲۱ ام. پاتریس کالورز، یکی از بنیانگذاران "بنیاد شبکه جهانی زندگی سیاهان اهمیت دارد"، خواستار غرامت های نژادی در قالب "بازپرداخت مالی، توزیع مجدد زمین، خودمختاری سیاسی، برنامه های آموزشی مرتبط فرهنگی، بازیابی زبان و حق بازگشت شده است. (یا بازگرداندن به وطن)" و به کار فرانتس فانون برای "درک زمینه جهانی فعلی برای افراد سیاه پوست در قاره آفریقا و در دیاسپوراهای متعدد اشاره کرد. ناسیونالیسم سیاه انقلابی. ناسیونالیسم سیاه انقلابی یک ایدئولوژی است که ناسیونالیسم فرهنگی را با سوسیالیسم علمی ترکیب می کند تا به خود مختاری سیاهان دست یابد. طرفداران این ایدئولوژی استدلال می کنند که ناسیونالیسم سیاه انقلابی جنبشی است که همه اشکال ستم، از جمله استثمار طبقاتی تحت سرمایه داری را رد می کند. سازمان های ملی گرای سیاه پوست انقلابی مانند حزب پلنگ سیاه و جنبش اقدام انقلابی نیز مجموعه ای از سیاست های ضد استعماری را با الهام از نوشته های
نظریه پردازان انقلابی برجسته از جمله فرانتز فانون، مائو تسه دونگ و کوامه نکرومه اتخاذ کردند. به قول احمد محمد (معروف به ماکس استنفورد) رئیس میدان ملی جنبش اقدام انقلابی:ما ملی گرایان سیاه پوستی انقلابی هستیم، نه بر اساس ایده های برتری ملی، بلکه برای عدالت و رهایی همه مردم تحت ستم جهان تلاش می کنیم… تا زمانی که سیاه پوستان تحت ستم هستند و مردم آفریقا، آسیا و آمریکای لاتین تحت ستم امپریالیسم یانکی و استعمار نو هستند، آزادی وجود ندارد. پس از چهارصد سال ظلم و ستم، متوجه می شویم که برده داری، نژادپرستی و امپریالیسم همه به هم مرتبط هستند و آزادی و عدالت برای همه نمی تواند به صورت مسالمت آمیز با امپریالیسم وجود داشته باشد.پروفسور و نویسنده هارولد کروز ناسیونالیسم سیاه انقلابی را پیشرفتی ضروری و منطقی از دیگر ایدئولوژی های چپ می دانست، زیرا او معتقد بود که چپ های غیرسیاه نمی توانند به درستی شرایط مادی خاص جامعه سیاهان و دیگر افراد استعمار شده را ارزیابی کنند:«ناسیونالیسم انقلابی منتظر نبود تا اندیشه مارکسیستی غربی به واقعیت های جهان «توسعه نشده» برسد… آزادی مستعمرات قبل از انقلاب سوسیالیستی در غرب، مارکسیسم ارتدوکس ن
یست (اگرچه ممکن است مائوئیسم یا کاسترویسم نامیده شود). تا زمانی که مارکسیست های آمریکایی نتوانند با پیامدهای ناسیونالیسم انقلابی چه در خارج و چه در داخل مقابله کنند، به ایفای نقش انقلابیون به صورت نیابتی ادامه خواهند داد. در آفریقا. برخی از کشورهای آفریقایی نژاد را در قوانین ملیت و شهروندی خود رمزگذاری می کنند. لیبریا و سیرالئون حق شهروندی را به طور انحصاری به سیاه پوستان می دهند. تقریباً در سال ۱۹۹۲، مالاوی برای داشتن شهروندی حق تولد، نیاز به تولد یک شهروند مالاویایی «از نژاد آفریقایی» داشت. به طور مشابه، مالی فقط به کودکان دارای والدین «آفریقایی الاصل» که در این کشور متولد شده بودند، ملیت حق تولد نسبت می داد. غنا حق بازگشت را برای افراد آفریقایی تبار فراهم می کند. غنا اولین کشور آفریقایی است که این سیاست را از طریق قانون مهاجرت۵۷۳ در سال۲۰۰۰ در پاسخ به لابی های مهاجران آفریقایی-آمریکایی اعمال کرد. برخی از شرکت های خصوصی سفرهای آفریقایی و ردیابی اجداد ژنتیکی با دولت های غنا و سیرالئون برای ترویج گردشگری آفریقایی و مهاجرت به آنجا همکاری کرده اند. رابرت موگابه، رئیس جمهور و نخست وزیر سابق زیمبابوه، تصرف خشونت
آمیز زمین های کشاورزی متعلق به سفیدپوستان را تشویق کرد و اظهار داشت: «مرد سفیدپوست بومی آفریقا نیست. آفریقا برای آفریقایی ها است، زیمبابوه برای زیمبابوه است." انتقاد. مارتین لوتر کینگ جونیور در نامه ای از زندان بیرمنگام، ملی گرایی سیاه پوستان را با «نفرت و ناامیدی» توصیف کرد و نوشت که حمایت از ناسیونالیسم سیاه پوستان «ناگزیر به یک کابوس نژادی ترسناک منجر می شود». نورم آر. آلن جونیور، مدیر سابق آمریکایی های آفریقایی تبار برای انسان گرایی، ناسیونالیسم سیاه پوست را «آمیخته ای عجیب از تفکر عمیق و مزخرفات آشکار» می نامد.از یک طرف، ملی گرایان سیاه ارتجاعی (RBNs) از عشق به خود، احترام به خود، پذیرش خود، کمک به خود، غرور، اتحاد و غیره حمایت می کنند - بسیار شبیه راست گرایان که «ارزش های سنتی خانواده» را ترویج می کنند. اما - همچنین مانند راست گرایان مقدس تر - ملی گرایان سیاه ارتجاعی ها تعصب، عدم مدارا، نفرت، تبعیض جنسی، همجنس گرا هراسی، یهودی ستیزی، شبه علم، غیرمنطقی، رویزیونیسم تاریخی جزمی، خشونت و غیره را ترویج می کنند.توند آدلکه، استاد تاریخ نیجریه ای تبار و مدیر برنامه مطالعات آفریقایی آمریکایی در دانشگاه مونتانا،
در کتاب خود "آمریکایی های غیر آفریقایی: ملی گرایان سیاه پوست قرن نوزدهم و مأموریت تمدن سازی" استدلال می کند که ناسیونالیسم آفریقایی-آمریکایی قرن نوزدهم نژادپرست را تجسم می دهد. و ارزش های پدرانه فرهنگ اروپایی-آمریکایی و اینکه برنامه های ناسیونالیستی سیاه پوستان برای منافع فوری آفریقایی ها طراحی نشده اند، بلکه برای افزایش ثروت خودشان طراحی شده اند. فمینیست های سیاهپوست در ایالات متحده، مانند باربارا اسمیت، تونی کید بامبارا، و فرانسیس بیل نیز انتقادهای مستمری را از برخی رشته های ملی گرایی سیاه پوستان، به ویژه برنامه های سیاسی مورد حمایت ناسیونالیست های فرهنگی، مطرح کرده اند. ملی گرایان فرهنگی سیاه پوست زنان سیاه پوست را تنها در نقش غیرقانونی سنتی شخصیت ایده آل شده همسر-مادر تصور می کردند. پاتریشیا هیل کالینز از تصور محدود زنان سیاه پوست در پروژه های ملی گرایانه فرهنگی انتقاد می کند و می نویسد که زنان سیاه پوست «جایگاه خاصی در تلاش های ملی گرای فرهنگی سیاه پوستان برای بازسازی فرهنگ اصیل سیاه پوستان، بازسازی هویت سیاه پوستان، تقویت همبستگی نژادی، و ایجاد اخلاق خدمت به سیاه پوستان به خود اختصاص دادند. جامعه سیاه پ
وستان." نمونه اصلی زنان سیاه پوست به عنوان تنها همسر و مادر دگرجنس گرا را می توان در فلسفه و رویه ای به نام کاوایدا که توسط سازمان ایالات متحده اعمال می شود، یافت. مولانا کارنگا در سال ۱۹۶۵ فلسفه سیاسی کوایده را پایه گذاری کرد. دکترین آن نقش های متمایز را بین مردان و زنان سیاه پوست تجویز می کرد. به طور خاص، نقش زن سیاه پوست به عنوان «زن آفریقایی» «الهام بخشیدن به مردش، آموزش فرزندانش و مشارکت در توسعه اجتماعی» بود. اشلی فارمر، تاریخ نگار تاریخ زنان سیاه پوست و سیاست های رادیکال، تاریخ جامع تری از مقاومت زنان سیاه پوست در برابر تبعیض جنسی و مردسالاری در سازمان های ملی گرای سیاه پوست را ثبت می کند و بسیاری از انجمن های عصر قدرت سیاه پوستان را به حمایت از برابری جنسیتی سوق می دهد.
رئیس جمهورهای مرده یک فیلم جنایی و درام آمریکایی محصول سال ۱۹۹۵ به نویسندگی، تهیه کنندگی و کارگردانی برادران هیوز است. این فیلم زندگی آنتونی کورتیس (با بازی لارنس تیت) را روایت می کند که بر سال های نوجوانی او به عنوان فارغ التحصیل دبیرستان و تجربیات او در طول جنگ ویتنام به عنوان یک تفنگدار دریایی تمرکز دارد. وقتی کورتیس به زادگاهش در برانکس بازمی گردد، متوجه می شود که در تلاش برای تأمین هزینه های زندگی خود و خانواده اش است و در نهایت به زندگی جنایتکارانه روی می آورد. این فیلم تا حدودی بر اساس تجربیات زندگی واقعی هیوود تی کرکلند است که داستان واقعی او در کتاب (خون ها: تاریخ شفاهی جنگ ویتنام) نوشته کهنه سربازان سیاه اثر والاس تری شرح داده شده است. شخصیت های خاصی از این فیلم بر اساس آشنایان واقعی کرکلند هستند که پس از ارتکاب دزدی در فیس پینت مدتی را در زندان گذراندند. این فیلم همچنین بر اساس چندین حادثه مربوط به ارتش آزادی بخش سیاهان، به ویژه سرقت کامیون زرهی برینک می باشد. داستان. «آنتونی کورتیس» (تیت)، جوان هجده ساله باهوشی است که تصمیم می گیرد به جای ورود به کالج، «خوآنیتا» (جکسن) و دوستان هم محله ای اش را تر
ک گوید و در نیروی دریائی ثبت نام کند. پس از تجربه هائی دهشت بار در ویتنام، در سال ۱۹۷۲ به خانه و کاشانه بازمی گردد و در می یابد کسی او را به چشم یک قهرمان نمی نگرد. او و «خوآنیتا» که در آپارتمان محقری در جنوب برانکس زندگی می کنند، در تأمین معاش با مشکل مواجه اند. «آنتونی» حس می کند چاره ای ندارند جز اینکه در نقشه ای برای دزدیدن «رئیس جمهورهای مرده» ـ اصطلاحی عامیانه برای اسکناس هائی که تصویر ئریس جمهورهای سابق آمریکا بر آن ها نقش بسته ـ شرکت کند و گمان می کند این کار ضامن زندگی بهتری برای او، «خوآنیتا» و دیگر نزدیکانش خواهد بود. او از دانش نظامی اش برای طرح نقشه سرقت از اتومبیل زره پوش حامل پول استفاده می کند ولی نقشه نافرجام می ماند… تولید. فیلمبرداری اصلی در ۳۱ اکتبر ۱۹۹۴ آغاز شد. این تولید تا پایان سال و تا اوایل فوریه در مکان های مختلف، از جمله بروکلین و مونت ورنون، نیویورک فیلم برداری شد. تم فیلم. این فیلم مبارزه سربازان رنگین پوست بازگشته از جنگ را به تصویر می کشد که مورد بی توجهی دولت آمریکا قرار گرفته اند و بدرفتاری با کهنه سربازان ویتنام. بسیاری از کهنه سربازان سیاه پوست و لاتین تبار جنگ ویتنام از مز
ایا، غرامت و به رسمیت شناختن تلاش هایشان در خدمت به کشورشان محروم شدند. پاسخ انتقادی. این فیلم نقدهای متفاوتی از منتقدان دریافت کرد. گردآورنده نقد فیلم راتن تومیتوز گزارش می دهد که ۴۹٪ از منتقدان بر اساس ۳۵ نقد با میانگین امتیاز ۵٫۸ از ۱۰ به فیلم امتیاز مثبت دادند.
آلیلاسیون نامتقارن کِک یک واکنش شیمیایی است که شامل افزودن یک گروه آلیل هسته دوست به یک آلدهید است. کاتالیزور یک کمپلکس کایرال و حاوی تیتانیوم است که به عنوان یک اسید لوئیس ایفای نقش می کند. کایرالیته کاتالیزور نوعی افزایش انتخابی فضاگزین را القا می کند که این سبب تولید یک محصول الکل با شیمی فضایی کاملاً مشخص و قابل پیش بینی می شود. این واکنش به نام گری کک نام گذاری شده است.
ماوگوژاتا ویکتوریا توماشفسکا (؛ زادهٔ ۲۸ ژانویه ۱۹۸۹) روزنامه نگار و مجری تلویزیون اهل لهستان است. وی دختر بازیکن فوتبال لهستانی یان توماشفسکی و ورزشکار حرفه ای تنیس روی میز «کاتاژینا کالینسکا-توماشفسکا» است. وی در دوران نوجوانی ورزشکار تنیس روی میز و همچنین مدل بود. سپس به دانشگاه رفت و در رشتهٔ روان شناسی تحصیل کرد. اولین حضور حرفه ای او در تلویزیون در سال ۲۰۱۲ و به عنوان مجری برنامهٔ ورزشی بود. سپس از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ گزارشگر هواشناسی پُلست شد. او مجری «مسابقه آواز یوروویژن نوجوانان ۲۰۲۰» و همچنین پنجاه و هفتمین و پنجاه و هشتمین جشنواره ملی آواز لهستانی در اوپوله بود.
واکنش رید یک واکنش شیمیایی است که از نور برای اکسید کردن هیدروکربنها به آلکیل سولفونیل کلریدها استفاده می کند. در این واکنش از پلی اتیلن اصلاح شده برای تولید پلی اتیلن کلروسولفوناته (CSPE) استفاده می شود که به دلیل چقرمگی آن مورد توجه است.
دین در مالزی، مالزی کشور چند مذهبی است که دین رسمی آن اسلام است. بر اساس سرشماری جمعیت و مسکن سال ۲۰۲۰، ۶۳٫۵ درصد پیرو اسلام، ۱۸٫۷ درصد پیرو بودیسم، ۹٫۱ درصد پیرو مسیحیت، ۶٫۱ درصد هندوئیسم و ۲٫۷ درصد بقیه، پیرو ادیان دیگر یا فاقد اطلاعات هستند. مابقی با اعتقادات دیگر، از جمله زنده انگاری، دین عامیانه، آیین سیک، بهائیت و سبک های اعتقادی دیگر در نظر گرفته می شوند. ایالت های ساراواک، پنانگ و قلمروی فدرال کوالا لامپور دارای اکثریت غیر مسلمان هستند. تعداد افرادی که در مالزی خود را خداناباور معرفی می کنند، بسیار کم هستند، دولت به همراه برخی از اعضاء کابینه که اظهار می کنند «حق انتخاب دین، رها کردن دین نیست»، از سوی سازمان های حقوق بشر به خاطر سیاست حکمرانی تبعیض علیه بی خدایان مورد نکوهش قرار گرفته است.
سواری شیرین فیلمی محصول سال ۱۹۶۸ و به کارگردانی هاروی هارت است. در این فیلم بازیگرانی همچون آنتونی فرنسیوسا، مایکل ساررازین، جکلین بیسیت، باب دنور، مایکل وایلدینگ، میشل کری، لارا لیندسی، نرما کرین، پرسی رودریگز، وارن استیونز، پت بترام، مایکل فورست، لوید گوگ، چارلز دیرکوپ و آرتور فرانتس ایفای نقش کرده اند.
نخستین بار فیلمی محصول سال ۱۹۶۹ و به کارگردانی جیمز نیلسون است. در این فیلم بازیگرانی همچون جکلین بیسیت، وس استرن، ریک کلمن، وینک رابرتس، جرارد پارکس و شارون آکر ایفای نقش کرده اند.
ملفیستو والز فیلمی محصول سال ۱۹۷۱ و به کارگردانی پل وندکوس است. در این فیلم بازیگرانی همچون آلن آلدا، جکلین بیسیت، باربارا پارکینز، برادفورد دیلمن، ویلیام ویندام و کورد یورگنس ایفای نقش کرده اند.
بوگاتی آتلانتیک (به انگلیسی: Bugatti Atlantic) نسخهٔ مدرن بوگاتی آتلانتیک تیپ ۵۷ است. به عنوان یک نمونه اولیه باقی ماند و در وولفسبورگ، مقر فولکس واگن ساخته شد. همچنین به آن بوگاتی "Pebble" نیز می گویند. موتور. در این خودرو از یک موتور v8 چهار لیتری استفاده شده است .
واترشیپ دَون (انگلیسی: Watership Down) یک مجموعه تلویزیونی انیمیشن فانتزی کودکان است که از رمانی به همین نام در سال ۱۹۷۲ توسط ریچارد آدامز اقتباس شده است. این دومین اقتباس از این رمان، پس از فیلم ۱۹۷۸ است. این مجموعه توسط ال تایم انترتیمنت انگلستان تولید شده است. این سریال با مشارکت صندوق تلویزیون کانادا، اعتبار مالیاتی تولید فیلم یا ویدیوی کانادا و اعتبار مالیاتی فیلم و تلویزیون انتاریو از دولت انتاریو تولید می شود. "واترشیپ دون" به مدت ۳۹ قسمت و سه فصل از سپتامبر ۱۹۹۹ تا دسامبر ۲۰۰۱ در وای تی وی در کانادا و سی ای تی وی در بریتانیا پخش شد، اگرچه سری سوم در بریتانیا پخش نشد. در این سریال، چندین بازیگر مشهور بریتانیایی از جمله استفن فرای، ریک مایال، فیل ژوپیتوس، جین هوراکس، داون فرنچ، جان هرت و ریچارد بریرز ایفای نقش می کنند. هرت و بریرز نیز در این فیلم بازی می کنند. استفان گیتلی تنظیم جدیدی از «چشمان روشن» آرت گارفانکل را اجرا کرد که در فیلم ۱۹۷۸ گنجانده شد، در حالی که مایک بت (نویسنده «چشمان روشن») و ارکستر فیلارمونیک سلطنتی موسیقی کاملاً جدیدی را ارائه کردند. در سال ۲۰۰۳، آهنگساز مایک بت برای کار خود در این
مجموعه نامزد جایزه جمینای برای بهترین موسیقی اصلی برای یک سریال دراماتیک شد.
ووجیمیش چووک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لهستان بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لهستان بازی کرده است.
محاصره جمهوری آرتساخ در سال های ۲۰۲۳–۲۰۲۲ در ۱۲ دسامبر ۲۰۲۲ آغاز شد و آذربایجانی ها تنها جاده باقی مانده در داخل و خارج از جمهوری جداشده آرتساخ را مسدود کردند. منطقه محاصره شده در چندراهه شوشی-دشالتی است که تحت مأموریت مأموران حافظ صلح فدراسیون روسیه است. آذربایجان ادعا می کند افرادی که راهرو را مسدود می کنند «فعالان محیط زیست» هستند، اگرچه سابقه چندانی از فعالیت های زیست محیطی ندارند و اعتراضات در آذربایجان معمولاً به سرعت توسط پلیس آذربایجان متفرق می شود. افراد دخیل در محاصره از آن زمان خواستار ایجاد کنترل آذربایجان بر گذرگاه لاچین شدند. چندین کشور برای محکوم کردن این محاصره عمل کرده اند و به این معناست که آذربایجان عمداً این بحران به عنوان بخشی از درگیری مداوم خود با ارمنستان بر سر قره باغ کوهستانی اعمال می کند. جمهوری آرتساخ ذخایر عادی غذا، سوخت و دارو خود را از دست داده است. در ۱۳ دسامبر، آذربایجان گاز ارمنستان به آرتساخ را قطع کرده بود. آژانس گازرسانی آذربایجان «آذریقاز» هرگونه دخالت در قطع گاز را تکذیب کرد. در ۱۶ دسامبر مقامات آرتساخ گزارش دادند که عرضه گاز دوباره برقرار شده است. زمینه. در ۳ دسامبر، ست
اد اطلاع رسانی آرتساخ گزارش داد که گروهی از آذربایجانی ها گذرگاه لاچین بین استپاناکرت و گوریس را در تقاطع اطراف شوشی - کارین تاک مسدود کردند. پس از ۴ ساعت بسته شدن جاده دوباره باز شد اما آذربایجان اعلام کرد متخصصان را به محل استقرار نیروهای حافظ صلح روسیه اعزام می کند. از آنجایی که گذرگاه لاچین تنها مسیر حمل و نقل در داخل و خارج از آرتساخ است، اغلب به عنوان یک «راه نجات» ضروری برای ساکنان آرتساخ توصیف شده است. در سال ۲۰۱۷، بزرگراه دوم بین آرتساخ و ارمنستان (بزرگراه واردنیس - مارتاکرت) ساخته شد، اما از زمانی که آذربایجان کنترل بخش بین دادیوانک و مارتاکرت را در جریان جنگ دوم قره باغ کوهستانی به دست گرفت، عملیاتی نشده است. از زمانی که فرودگاه استپاناکرت (آرتساخ) در سال ۱۹۹۰ بسته شد، ترانزیت هوایی منظم هم در داخل و خارج از آرتساخ وجود نداشته است. در ۱۰ دسامبر، وزارتخانه های اقتصاد و حفاظت از محیط زیست و منابع طبیعی آذربایجان بیانیه مشترکی صادر کردند که بر اساس آن آذربایجان مشاهدات زیست محیطی در قلمرو جمهوری آرتساخ را آغاز می کند. در همان روز گروهی از آذربایجانی ها قصد ورود به معدن کاشن را داشتند که مأموران امنیتی
معدن اجازه ورود به معدن را ندادند. محاصره. صبح روز ۱۲ دسامبر، گروهی از آذربایجانی ها که خود را دوستدار محیط زیست می نامند، تنها جاده ارتباطی ارمنستان به آرتساخ را مسدود کردند. به گفته این گروه، آنها به اقدامات حافظان صلح روسی که گفته می شود بهره برداری غیرقانونی از ذخایر معدنی در مناطق تحت کنترل خود را پنهان می کنند، اعتراض دارند. پس از مدتی افراد درگیر در محاصره در وسط راه چادر زدند. به گزارش رسانه های آذربایجان، گروه های غیردولتی محیط زیست در اعتراض به عدم دسترسی به معادن درومبون و کاشین، خواستار ملاقات با آندری ولکوف، فرمانده نیروهای حافظ صلح روسیه شدند. اینکه آیا این ها فعالان محیط زیست واقعی هستند یا نه، هنوز یک سؤال باز است. با قضاوت بر اساس ویدئوی صحنه، در میان افرادی که راهرو را مسدود کرده اند، کارمندان شرکت های دولتی و حتی به گزارش سرویس بی بی سی آذربایجان، کارگران شرکت های ترکیه حاضر هستند. از نظر ظاهری، این عمل بیشتر سیاسی به نظر می رسد تا محیط زیستی. به عنوان مثال، شرکت کنندگان پرچم بزرگ آذربایجان را حمل می کردند و بسیاری از آنها در پرچم ملی خود را پیچیده بودند. چندین زن در این تظاهرات کت هایی از
جنس خز می پوشند، که دلیل دیگری برای شک در ارتباط شرکت کنندگان با جنبش محیط زیستی ایجاد می کند. شعارهای ملی گرایانه جای شعارهای زیست محیطی را گرفته است و از تعدادی از تظاهرکنندگان عکس گرفته شده است که با دست خود در حال نمایش نماد سازمان راست افراطی ترکیه، گرگ های خاکستری هستند. در چهارمین روز محاصره، افراد درگیر به فهرست خواسته های خود «بازگرداندن کنترل توسط تمام ساختارهای دولتی آذربایجان از جمله وزارت امور داخلی، سرویس مرزی دولتی و کمیته گمرکات دولتی در امتداد گذرگاه لاچین» را اضافه کردند. دیده بان حقوق بشر گزارش داد که نیروهای حافظ صلح روسیه «همچنین مانعی بر سر راه برای جلوگیری از تشنج بیشتر اوضاع در صورت پیشروی مردم جمع شده به سوی مین ها در مناطق تحت کنترل قره باغ کوهستانی ایجاد کردند» در حالی که جمهوری آذربایجان مسئولیت داشتن در بستن جاده را رد می کند. در شامگاه ۱۳ آذرماه، آذربایجان نیروهای داخلی و نیروهای پلیس را به قسمت بسته جاده منتقل کرد. به گزارش رسانه های آذربایجان، افسران نظامی و پلیس نیروهای داخلی وزارت امور داخله آذربایجان برای «تأمین امنیت شرکت کنندگان در عملیات» به محل تظاهرات رسیدند بحران انسا
نی. وزارت بهداشت آرتساخ گزارش داد که در نتیجه مسدود شدن راه ارتباطی آرتساخ با ارمنستان توسط جمهوری آذربایجان، انتقال شهروندان آرتساخی که مشکلات بهداشتی جدی دارند به ایروان همچنان غیرممکن است. به گفته مدافع حقوق بشر آرتساخ، به دلیل بسته شدن جاده آرتساخ - ارمنستان در شب ۱۲ دسامبر ۱۱۰۰ نفر از جمله ۲۷۰ کودک در شرایط سرد زمستانی در جاده ها رها شدند. ستاد اطلاع رسانی آرتساخ گزارش می دهد که در نتیجه انسداد تنها راه ارتباطی آرتساخ به ارمنستان، جوامع متسشن، هینشن، یغتساهوغ و لیساگور استان شوشی عملاً محاصره شده اند. تحویل مواد غذایی، به ویژه نان و آرد، و همچنین سایر مایحتاج اولیه به این جوامع غیرممکن شده است. در ۱۳ دسامبر، آذربایجان گاز ارمنستان به آرتساخ را قطع کرده بود. آژانس گازرسانی آذربایجان «آذریقاز» هرگونه دخالت در قطع گاز را تکذیب کرد. در ۱۶ دسامبر مقامات آرتساخ گزارش دادند که عرضه گاز مجدداً برقرار شده است. در ۱۶ دسامبر، آذربایجان اعلام کرد که یک خط تلفن برای کمک به مردم ارمنی قره باغ ایجاد کرده است. در ۱۹ دسامبر، چندین خودروی کمیته بین المللی صلیب سرخ از طریق راهرو عبور کردند، صلیب سرخ گزارش داد که انتقال بیم
ار نیازمند کمک فوری پزشکی را از طریق جاده لاچین به ارمنستان تسهیل کرده است. وزارت خارجه آذربایجان با صدور بیانیه ای اعلام کرد که نیازهای بشردوستانه تأمین خواهد شد. به گزارش دیده بان حقوق بشر که به برخی گزارش های رسانه ها اشاره می کند، به چند کامیون حافظ صلح روسیه که گفته می شود حاوی کالاهای بشردوستانه بودند، اجازه عبور داده شد، اگرچه مشخص نیست این کالاها برای چه کسی در نظر گرفته شده است. گغام استپانیان، بازرس حقوق بشر آرتساخ به دیده بان حقوق بشر گفت که این کالاها برای مردم قره باغ کوهستانی نیست. این جاده برای عموم مردم و حمل و نقل کالا بسته است. مقامات بهداشت و درمان آرتساخ گزارش دادند که در نتیجه محاصره گذرگاه لاچین توسط جمهوری آذربایجان، یک بیمار که نیاز به درمان نجات ازمرگ داشت جان خود را از دست داده است. واکنش ها. فراملی. اتحادیه اروپا - اتحادیه اروپا از آذربایجان می خواهد که آزادی رفت و آمد را تضمین کند و محدودیت های این آزادی رفت و آمد باعث ناراحتی قابل توجهی برای جمعیت محلی و ایجاد نگرانی های بشردوستانه می شود. گزارشگران مشترک شورای امنیت برای نظارت بر آذربایجان و ارمنستان نیز بیانیه مشترکی منتشر کردند
که در آن خواستار احیای فوری آزادی رفت و آمد در امتداد گذرگاه لاچین شدند. کمیسر حقوق بشر شورای اروپا با صدور بیانیه ای نسبت به وضعیت اطراف قره باغ کوهستانی ناشی از محاصره گذرگاه لاچین ابراز نگرانی کرد و از مسئولین حفظ نظم و امنیت عمومی گذرگاه خواست تا تمام اقدامات لازم را برای احیای این گذرگاه انجام دهند. حرکت در امتداد آن جاده به عنوان یک موضوع فوری و جلوگیری از وخامت اوضاع انسانی». دونیا میاتوویچ، کمیسر حقوق بشر شورای اروپا در ۲۲ دسامبر ۲۰۲۲ نوشت که «حرکت در امتداد گذرگاه لاچین باید با فوریت احیا شود تا از وخامت اوضاع انسانی در قره باغ کوهستانی جلوگیری شود». سازمان ملل – محاصره گذرگاه لاچین در شورای امنیت سازمان ملل مورد بحث قرار گرفت. همه اعضای شورای امنیت که سخنرانی کردند از باکو خواستند که حرکت آزاد و ایمن در طول گذرگاه لاچین را تضمین کند. با این حال پس از این نشست هیچ قطعنامه ای اتخاذ نشد. سازمان های غیردولتی. موسسه لمکین برای پیشگیری از نسل کشی - این سازمان دو «هشدار پرچم سرخ» در آذربایجان صادر کرد و محاصره را به عنوان «عملی جنایتکارانه که قصد ایجاد رعب و وحشت و شرایط غیرقابل تحمل زندگی برای مردم آرتسا
خ را دارد» توصیف کرد. این دو رویدادهای مجزا نیستند. در عوض، آنها در قالب یک الگوی نسل کشی بزرگتر علیه ارمنستان و ارامنه توسط رژیم آذربایجان انجام می شوند.» این گروه همچنین نوشت: «نیت نسل کشی باکو هرگز واضح تر از این نبوده است و اقدامات انجام شده تا به امروز به شدت این نتیجه را پیش بینی می کند.» همبستگی بین المللی مسیحی – رئیس نهاد، جان ایبنر، محاصره آذربایجان را محکوم کرد و گفت: «روند نسل کشی ارامنه از زمان قتل عام های عثمانی در اواخر قرن نوزدهم ادامه داشته است. اکنون دیکتاتوری آذربایجان با محاصره کردن قره باغ کوهستانی قصد خود را برای اجرای مرحله دیگری از نسل کشی مخابره می کنند. CSI همچنین بیانیه ای منتشر کرد: «همبستگی بین المللی مسیحی در همبستگی با مسیحیان ارمنی قره باغ کوهستانی می ایستد. ما از حق آنها برای اداره خود در سرزمین مادری خود حمایت می کنیم و از ایالات متحده، بریتانیا، و اتحادیه اروپا و فدراسیون روسیه می خواهیم که آذربایجان را مجبور به پایان دادن به محاصره قره باغ کوهستانی کنند.» جایزه آورورا برای بیداری بشریت – اعضای ابتکار بشردوستانه آورورا، دولت آذربایجان را به دلیل مسدود کردن تنها جاده ای که آر
تساخ به ارمنستان را متصل می کند، و تشابهاتی بین بحران انسانی ایجاد شده توسط آن و محاصره برلین در سال ۱۹۴۸ توسط اتحاد جماهیر شوروی، محکوم کردند. انجمن پزشکی جهانی – دکتر فرانک اولریش مونتگومری، رئیس شورای انجمن پزشکی جهانی، از دولت آذربایجان خواست تا دسترسی ایمن از طریق گذرگاه لاچین، مسیری حیاتی برای تحویل مواد غذایی حیاتی و تجهیزات پزشکی، تضمین کند تا از بدتر شدن این بحران انسانی جلوگیری شود.
تادئوش دولنی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لهستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال گورنیک زابژه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لهستان بازی کرده است.
یانوش کوپتسویچ (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل لهستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سن-اتین، باشگاه فوتبال آدانااسپور، باشگاه فوتبال لخیا گدانسک، باشگاه فوتبال لخ پوزنان، و باشگاه فوتبال لاریسا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لهستان بازی کرده است.
مارک جوبا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لهستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سنت ترویدنس و باشگاه فوتبال ویدزف ووچ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لهستان بازی کرده است.
یان یاووخا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لهستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آگسبورگ و باشگاه فوتبال ویسوا کراکوف اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لهستان بازی کرده است.
پیوتر اسکروبوفسکی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لهستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هامارابی، باشگاه فوتبال لخ پوزنان، و باشگاه فوتبال ویسوا کراکوف اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لهستان بازی کرده است.
آندژی ایوان () (زادهٔ – درگذشتهٔ ۲۷ دسامبر ۲۰۲۲) بازیکن فوتبال اهل لهستان بود. از باشگاه هایی که در آنها بازی کرده بود می توان به باشگاه فوتبال آریس سالونیک، باشگاه فوتبال گورنیک زابژه، باشگاه فوتبال ویسوا کراکوف، و باشگاه فوتبال بوخوم اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لهستان حضور داشته است.
گروه تاکاماتسو () شرکت ساخت وساز و مهندسی عمران ژاپنی است، که در سال ۱۹۱۷ توسط تومیکیچی تاکاماتسو تأسیس شد. گروه تاکاماتسو مالک قدیمی ترین شرکت جهان؛ کونگو گومی می باشد. گروه تاکاماتسو یک شرکت خوشه ای از شرکت های ساختمانی و مهندسی عمران است که دفتر مرکزی آن در اوساکا، ژاپن واقع شده است. شرکت های تابعه آن در معماری ساختمان های بلند، تأسیسات بهداشتی و رفاهی، زیارتگاه ها و معابد و پروژه های مهندسی عمران عمومی مانند فرودگاه ها، بنادر، راه آهن، جاده ها و توسعه های مسکونی تخصص دارند.
الکل که گاهی از آن با نام شیمیایی اش اتانول یاد می شود یک مادهٔ سرکوب کننده است. در نوشیدنی های الکلی مانند آبجو، شراب و نوشیدنی های تقطیری، الکل ماده مؤثره است. الکل قدیمی ترین و فراوان ترین مخدر تفریحی است که اثراتی مانند مستی ایجاد می کند. علاوه بر آن الکل باعث ایجاد شادی، سرخوشی، کاهش اضطراب، اجتماعی تر شدن، آرامش، آسیب به قدرت شناخت، حافظه، کنترل حرکتی و کارکرد حواس و ضعف عمومی در کارکرد دستگاه عصبی مرکزی می شود. اتانول تنها یکی از انواع بسیار الکل است اما تنها گونه ای از الکل است که در نوشیدنی های الکلی یافت می شود یا اینکه بیشتر برای مصرف تفریحی کاربرد دارد. متانول و ایزوپروپیل الکل نسبت به اتانول بسیار سمی اند و می توانند کشنده باشند. منابع.