Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
باغبانی چریکی عمل باغبانی - پرورش غذا، گیاهان یا گل ها - در زمینی است که باغبانان حق قانونی کشت آن را ندارند، مانند مکان های متروکه، مناطقی که از آنها مراقبت نمی شود یا املاک خصوصی. این شامل طیف متنوعی از افراد و انگیزه ها می شود، از باغبانانی که از مرزهای قانونی خود فراتر می روند تا باغبانانی با هدف سیاسی که به دنبال ایجاد تغییر با استفاده از باغبانی چریکی به عنوان نوعی اعتراض یا اقدام مستقیم هستند. این رویه پیامدهایی برای حقوق زمین و اصلاحات ارضی دارد؛ هدف آن ترویج بازنگری در مالکیت زمین به منظور تعیین کاربری جدید یا بازپس گیری زمینی است که تصور می شود مورد بی توجهی یا سوءاستفاده قرار گرفته است. تاریخچه. دو نفر از اولین باغبانان چریکی مشهور، باغبانان انگلیسی قرن هفدهم و جانی اپلسید آمریکایی قرن هجدهم بودند. اولین استفاده ثبت شده از اصطلاح "باغبانی چریکی" توسط لیز کریستی و گروه چریکی سبز او در سال ۱۹۷۳ در منطقه باوری هوستون نیویورک بود. آنها یک زمین خصوصی متروکه را به باغ تبدیل کردند. این مکان هنوز توسط داوطلبان مراقبت می شود، اما اکنون تحت حفاظت اداره پارک های شهر قرار دارد. باغبانی چریکی در بسیاری از نقاط
جهان انجام می شود - بیش از سی کشور در این زمینه مستندسازی شده اند و شواهد آن را می توان به صورت آنلاین در گروه های متعدد شبکه های اجتماعی باغبانی چریکی و در صفحات انجمن GuerrillaGardening.org یافت. اصطلاح "گیج کننده" توسط باغبان استرالیایی، باب کرامبی، به عنوان مترادف باغبانی چریکی استفاده شده است. مثال ها. روز جهانی باغبانی چریکی آفتابگردان. از سال ۲۰۰۷، اول ماه مه به عنوان روز جهانی چریک های آفتابگردان جشن گرفته می شود که در آن چریک های باغبان در محله های خود گل آفتابگردان می کارند. استرالیا. باغبانی چریکی در ملبورن، جایی که بیشتر حومه های شمالی دارای باغ های سبزیجات اجتماعی هستند، برجسته است؛ زمین های مجاور خطوط راه آهن، از جمله نوارهای طبیعت، دستخوش بازسازی پوشش گیاهی بومی شده اند. چند اختلاف جزئی بین باغبانان چریکی در ملبورن وجود دارد که بیشتر آنها در یکی از دو گروه قرار می گیرند: آنهایی که بیشتر نگران کاشت بومی هستند و آنهایی که بیشتر نگران کشت غذای جمعی هستند. با این حال، افرادی با نظرات متفاوت هنوز هم بدون اختلاف با هم کار می کنند. «رشد رو به جلو» کوریلپا، جمعی از مردم در بریزبن است که فضاهای بلااستفا
ده را برای باغبانی چریکی احیا می کنند. در ملبورن، یک گروه «باغبانی چریکی نارم» وجود دارد که در سال ۲۰۲۳ تأسیس شده و یک باغ اجتماعی بزرگ در کوبورگ به نام «ریشه های مشترک» ایجاد کرده است. هدف آنها کمک به گسترش ایده بومی سازی غذا و «بازپس گیری منابع مشترک» در بسیاری از جوامع دیگر است. باغبانی چریکی نارم تا حد زیادی از کتاب «رشد رو به جلو» کوریلپا الهام گرفته شده است. گروه های اجتماعی کوچکی در سراسر استرالیا به نام «پرمابلیتز» وجود دارند که مرتباً برای طراحی و ساخت باغ های سبزیجات حومه شهر به صورت رایگان گرد هم می آیند، در تلاش برای آموزش ساکنان در مورد چگونگی پرورش غذای خود و آماده سازی بهتر آنها در صورت/زمانی که قیمت مواد غذایی خیلی گران می شود. برنامه "«باغبانان چریکی»" از شبکه ۱۰ استرالیا، تیمی از باغبان ها را به تصویر کشید که بدون اطلاع شهروندان، در مناطقی از املاک متعلق به شورا، تصرفاتی انجام می دهند. کانادا. آربوتوس گرینوی، ونکوور، بریتیش کلمبیا. در سال ۱۹۰۲، کریدور آربوتوس یک خط آهن بود که توسط راه آهن کانادا پسیفیک (CPR) توسعه داده شد و بندر ونکوور را به دهکده ماهیگیری استیوستون در بازوی جنوبی رودخانه فر
یزر متصل می کرد. در سال ۱۹۰۵، شرکت برق (BCEC) این خط را اجاره و برق رسانی کرد تا خدمات ریلی مسافربری بین شهری بین ونکوور و ریچموند را راه اندازی کند. خدمات مسافربری BCEC در سال ۱۹۵۲ متوقف شد، اما عملیات باربری CPR تا سال ۲۰۰۱ به طور نامنظم ادامه یافت. با پایان عملیات راه آهن، CPR می خواست این کریدور ۱۷ هکتاری را برای اهداف مسکونی و تجاری بازسازی کند، اما شهرداری ونکوور که می خواست این منطقه را برای فضای سبز و (به طور بالقوه) یک خط حمل ونقل ریلی سبک در آینده خریداری کند، مانع این کار شد. در سال ۲۰۰۶، دیوان عالی کانادا اختیار منطقه بندی شهر را برای ممنوعیت توسعه CPR تأیید کرد، اما تکلیف نهایی این منطقه تا سال ۲۰۱۶ مشخص نشد، زمانی که شهر ونکوور زمین را از CPR به قیمت ۵۵ میلیون دلار خریداری کرد. در این فاصله، صاحبان خانه های مجاور خط آهن بلااستفاده و گروه های اجتماعی محلی، باغ ها و زمین های متعددی را در مسیر نهم ساخته و نگهداری کرده بودند. کیلومتر مسیر. خانه های مجاور این راهرو بزرگ هستند و از گران ترین املاک شهر محسوب می شوند و فضای سبز به منحصر به فرد بودن این املاک می افزاید. در سال ۲۰۱۴، همزمان با طولانی شدن
مذاکرات با شهرداری، CPR شروع به تعمیر خط آهن، پاکسازی باغ ها و آماده سازی برای حرکت قطارها روی خط کرد. این شهر حکمی برای جلوگیری از فعال سازی مجدد خط آهن ارائه داد، اما این درخواست در دیوان عالی بریتیش کلمبیا رد شد. در سال ۲۰۱۶، شهرداری تملک زمین را نهایی کرد. شرایط قرارداد خرید پیچیده شامل شرطی بود که بخشی از راهرو باید به استفاده از حمل و نقل ریلی سبک اختصاص یابد. این به طور کامل به درگیری بر سر این منطقه پایان نداده است. از زمان تملک کریدور آربوتوس، این شهر یک مسیر دوچرخه سواری و پیاده روی ساخته و طرح مسیر سبز آربوتوس را تدوین کرده است، اما صاحبان خانه های مجاور برای بازگشت به حالت قبلی تلاش می کنند. بسیاری مایلند این منطقه را به صورت وحشی و غیرقابل دسترس رها کنند که این امر باعث می شود این منطقه که اکنون عمومی است، به یک فضای سبز اختصاصی برای صاحبان خانه های ثروتمند مجاور تبدیل شود. طرح رسمی مسیر سبز آربوتوس، ۹ منطقه را تقسیم کرده است. این مسیر کیلومترها طول دارد و به ۸ منطقه با ویژگی های مختلف تقسیم می شود که شامل مسیرهای دوچرخه سواری و پیاده رو، فضاهای عمومی، باغ های اجتماعی، میدان ها و هنرهای عمومی خوا
هد بود. پارک چریکی، ولند، انتاریو. اگرچه بیشتر مناطقی که تحت باغبانی چریکی قرار می گیرند، مناطق بلااستفاده یا متروکه ای هستند که برای پارک یا فضای سبز در نظر گرفته نشده اند، اما این مورد یک استثنا است زیرا در ابتدا برای چنین هدفی طراحی شده بود. این منطقه کوچک در امتداد آبراه تفریحی ولند، که در ابتدا یک پارکت نگهداری شده در ولند بود، سال ها متروکه و مورد بی توجهی قرار گرفت. در سال ۲۰۱۳، تعداد انگشت شماری از ساکنان محلی، از جمله هنرمندان تجسمی و باغبانان چریکی، با احیای کامل باغچه های گلِ بیش از حد رشد کرده، افزودن نقاشی های فضای باز و نظارت بر نگهداری عمومی از فضای سبز، این فضا را احیا کردند. اگرچه این منطقه رسماً ملک شهرداری است، اما در ابتدا این سؤال برای داوطلبان مطرح شد که کدام سازمان محلی مسئول نگهداری از این پارکت است (آیا مسئولیت بر عهده شرکت کانال تفریحی ولند است یا اداره پارک های شهر ولند). داوطلبان با نمایندگان شهر ولند ملاقات کردند و یک توافق شفاهی غیررسمی حاصل شد که تضمین می کرد اگرچه شهر ولند مالک زمین پارکت است، داوطلبان می توانند به نگهداری و باغبانی در این منطقه ادامه دهند. در حال حاضر، این منط
قه برخی از جوانان محلی هنرمند، موسیقیدان و خلاق را به خود جذب می کند. همچنین این مکان محل برگزاری تعدادی از رویدادهای کوچک، سازمان نیافته یا بداهه، مانند نمایشگاه های هنری، بوده است. جستارهای وابسته. عمومی:
ارگانوپونیکوس یا ارگانیکوپونیک نوعی سیستم کشاورزی شهری است که در آن از باغ های ارگانیک استفاده می شود. این رشته از کوبا سرچشمه گرفته و هنوز هم عمدتاً در آنجا متمرکز است. این سیستم اغلب از دیوارهای بتنی کم ارتفاع پر از مواد آلی و خاک تشکیل شده است و خطوط آبیاری قطره ای روی سطح محیط کشت قرار گرفته اند. "کشاورزی ارگانیک" نوعی کشاورزی محلی است که به نیروی کار زیادی نیاز دارد. کشاورزان "ارگانیک" از طیف گسترده ای از تکنیک های کشاورزی-اکولوژیکی از جمله مدیریت تلفیقی آفات، کشت چند محصولی و تناوب زراعی استفاده می کنند. بیشتر مواد آلی نیز از طریق کمپوست در داخل باغ ها تولید می شوند. این امر امکان تولید با حداقل نهاده های نفتی را فراهم می کند. "ارگانوپونیکوس" ابتدا به عنوان یک واکنش اجتماعی به فقدان امنیت غذایی در دوره ویژه پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی ظهور کرد. این سازمان از نظر مالکیت، دسترسی و مدیریت به صورت عمومی فعالیت می کند، اما به شدت توسط دولت کوبا یارانه و پشتیبانی می شود. پیشینه. در طول جنگ سرد، اقتصاد کوبا به شدت به حمایت اتحاد جماهیر شوروی متکی بود. در ازای شکر، کوبا نفت، فرآورده های نفتی، مواد شیمیایی
کشاورزی (مانند کود و آفت کش) و سایر محصولات کشاورزی یارانه ای دریافت می کرد. علاوه بر این، تقریباً ۵۰٪ از مواد غذایی کوبا وارداتی بود. تولید مواد غذایی کوبا حول محور تعاونی های کشاورزی صنعتی در مقیاس بزرگ به سبک شوروی سازماندهی شده بود. قبل از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، کوبا سالانه بیش از ۱ میلیون تن کود شیمیایی و تا ۳۵۰۰۰ تن علف کش و آفت کش مصرف می کرد. با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، کوبا شریک تجاری اصلی خود و یارانه های تجاری مطلوبی را که از آن دریافت می کرد، و همچنین دسترسی به نفت، کودهای شیمیایی، آفت کش ها و غیره را از دست داد. از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۳، اقتصاد کوبا ۳۵ درصد کوچک شد؛ تجارت خارجی ۷۵ درصد کاهش یافت. بدون کمک شوروی، تولید کشاورزی داخلی به نصف کاهش یافت. در این دوره که در کوبا به عنوان دوره ویژه شناخته می شود، کمبود مواد غذایی به شدت افزایش یافت. میانگین سرانه مصرف کالری از ۲۹۰۰ کالری در روز در سال ۱۹۸۹ به ۱۸۰۰ کالری در سال ۱۹۹۵ کاهش یافت. مصرف پروتئین ۴۰ درصد کاهش یافت. برای مقابله با این مشکل، کوبا شروع به جستجوی راه هایی برای افزایش تولید مواد غذایی خود کرد. این کار از طریق ایجاد مزارع کوچک خصوص
ی و هزاران باغ بازاری شهریِ کوچک انجام شد. با کمبود بسیاری از مواد شیمیایی و کودهای شیمیایی، بسیاری از مواد غذایی عملاً ارگانیک شدند. هزاران کشاورز جدید شهری که "پارسِلِرو" (به نام "پارسِلِرو" یا قطعات زمینشان) نامیده می شدند، پدیدار شدند. آنها تعاونی های کشاورزی و بازارهای کشاورزان را تشکیل و توسعه دادند. این کشاورزان شهری توسط وزارت کشاورزی کوبا حمایت می شدند، که متخصصان دانشگاهی را برای آموزش داوطلبان در استفاده از آفت کش های زیستی و حشرات مفید در اختیار آنها قرار می داد. گسترش سریع کشاورزی شهری در اوایل دهه ۱۹۹۰ شامل استعمار زمین های خالی توسط گروه های اجتماعی و تجاری بود. در هاوانا، "کارخانه های ارگانیک" در زمین های خالی، پارکینگ های قدیمی، سایت های ساختمانی متروکه و حتی فضاهای بین جاده ها ایجاد شدند. وضعیت فعلی. در سال ۲۰۰۹، بیش از ۳۵۰۰۰ هکتار (بیش از ۸۷۰۰۰ جریب) زمین فقط در هاوانا در کشاورزی شهری مورد استفاده قرار گرفته است. هاوانا غذای کافی برای هر ساکن تولید می کند تا روزانه میوه و سبزیجات دریافت کند. نیروی کار کشاورزی شهری در هاوانا از ۹۰۰۰ نفر در سال ۱۹۹۹ به ۲۳۰۰۰ نفر در سال ۲۰۰۱ و بیش از ۴۴۰۰۰ نفر
در سال ۲۰۰۶ افزایش یافته است. با این حال، کوبا هنوز برای کالاهای اساسی جیره بندی غذایی دارد. تقریباً ۶۹٪ از این کالاهای اساسی جیره بندی شده (گندم، روغن های گیاهی، برنج و غیره) وارداتی هستند. با این حال، در مجموع، تقریباً ۱۶٪ از مواد غذایی از خارج از کشور وارد می شود. ساختارهای "ارگونوپونیکوس" از باغی به باغ دیگر متفاوت است. برخی توسط کارمندان دولت اداره می شوند، برخی دیگر به صورت مشارکتی توسط خود باغبانان اداره می شوند. دولت زمین و آب را در اختیار کشاورزان محلی قرار می دهد و مواد کلیدی مانند کمپوست آلی، بذر، قطعات آبیاری و آفت کش های آلی به نام «کنترل های زیستی» را به شکل حشرات مفید و روغن های گیاهی می فروشد. این کنترل های بیولوژیکی آفات و بیماری ها در حدود ۲۰۰ مرکز دولتی در سراسر کشور تولید می شوند. تمام محصولات باغی مانند لوبیا، گوجه فرنگی، موز، کاهو، بامیه، بادمجان و تارو به صورت فشرده در هاوانا و تنها با استفاده از روش های ارگانیک کشت می شوند، که تنها روش های مجاز در مناطق شهری هاوانا هستند. در ۶۸ درصد ذرت کوبایی، ۹۶ درصد کاساوا، ۷۲ درصد قهوه و ۴۰ درصد موز کوبایی از هیچ ماده شیمیایی استفاده نمی شود. بین
سال های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۱، مواد شیمیایی در سیب زمینی ۶۰٪، در گوجه فرنگی ۸۹٪، در پیاز ۲۸٪ و در تنباکو ۴۳٪ کاهش یافت. تلاش های مربوط به کشت ارگانیک، توسط برخی از نویسندگان، عمدتاً در چارچوب وسیع تر سیاست های کشاورزی دولت، منفی ارزیابی شده است. در مقاله ای که در سال ۲۰۱۲ در "مجله اکونومیست" منتشر شد، آمده است. در همان مقاله ادعا شده بود که از سال ۲۰۱۲، برنامه هایی برای خصوصی سازی کشاورزی و برچیدن "کشاورزی ارگانیک"، به عنوان بخشی از برنامه های گسترده تر برای بهبود بهره وری، وجود داشته است. با این حال، تا سال ۲۰۱۸، کشاورزی ارگانیک همچنان یک جزء فعال از سیستم کشاورزی کوبا است. قابلیت اجرا فراتر از کوبا. در ونزوئلا، دولت سوسیالیستی در تلاش است تا کشاورزی شهری را به مردم معرفی کند. در کاراکاس، دولت برنامه آزمایشی «ارگانوپونیکو بولیوار ۱» را برای ورود "ارگانوپونیکو" به ونزوئلا آغاز کرده است. کشاورزی شهری در کاراکاس مورد استقبال قرار نگرفته است. برخلاف کوبا، که در آن "ارگانوپونیکوس" از پایین به بالا و به دلیل ضرورت ظهور کرد، "ارگانوپونیکوس" ونزوئلا یک ابتکار عمل از بالا به پایین و مبتنی بر موفقیت کوبا است. یکی دیگر از مشکلا
ت کشاورزی شهری در ونزوئلا، آلودگی در مناطق اصلی شهری است. در کارخانه ارگانوپونیکو بولیوار ۱، یک تکنسین هر ۱۵ روز یکبار میزان آلودگی را در باغ اندازه گیری می کند.
بانوالد () یک کلمه آلمانی است که در بخش هایی از آلمان و اتریش برای اشاره به منطقه ای از جنگل های حفاظت شده استفاده می شود. معنای دقیق آن بسته به مکان و زمان تغییر کرده است. ریشه شناسی. کلمه بانوالد ترکیبی آلمانی از "Bann" (هم ریشه با "ban" انگلیسی) و "Wald" ("جنگل" یا "چوب") است. "واژه بان (Bann)" در زبان آلمانی معانی تاریخی زیادی دارد که یکی از آنها به منطقه ای اشاره دارد که توسط یک زمین دار در قرون وسطی کنترل و برای استفاده او کنار گذاشته شده بود (قابل مقایسه با جنگل هایی که در انگلستان آنگلوساکسون مشمول ممنوعیت سلطنتی بودند). "بنوالد" جنگلی بود که یک اشراف زاده حق استفاده از آن و موجودات درونش را داشت. در بیشتر مواقع، هدف از این کار جلوگیری از جمع آوری هیزم، برداشت درختان جوان برای تیرهای برق یا جمع آوری آجیل و انواع توت توسط مردم بود، کشاورزان خوک ها را موقتاً برای تغذیه از بلوط می آوردند. یک جنگل سلطنتی ممنوعه برای مدت بسیار طولانی در درایخ وجود داشت و منشور آن یکی از ابتدایی ترین منشورها بود. معادل تحت اللفظی (منسوخ) فرانسوی کلمه (همچنین: "بانبوا") هنوز هم نام محلی جنگل های محلی در مناطقی است که زمانی ب
خشی از امپراتوری مقدس روم سابق بودند. در دوران مدرن، اصطلاح "بانوالد"، به یک معنا، یک کلمه باستانی است که به عنوان یک اصطلاح خاص برای جنگل های تحت انواع مختلف حفاظت احیا شده است. محدوده. این اصطلاح عموماً با معنای نسبتاً وسیعی به کار می رود: بسته به قانون جنگل مربوطه، ممکن است بین اصطلاحات "جنگل ممنوعه" و "جنگل حفاظتی" همپوشانی یا تفاوت معنایی وجود داشته باشد. عملکرد. استفاده از جنگلداری هنوز مجاز است و در مورد جنگل های حفاظتی حتی مورد استقبال نیز قرار می گیرد (به جز در بادن-وورتمبرگ). با این حال، در مناطق اصلی ذخایر طبیعت ممنوع است. مناطق ممنوعه جنگلی (مناطق جنگلی موقتاً محدود شده) که مشمول ممنوعیت ها یا محدودیت های شکار هستند، یا شکارگاه های موقت یا مناطق حفاظت شده شکار (مناطقی که در طول فصل شکار یا فصل تولید مثل و پرورش حیوانات بسته هستند) به عنوان جنگل های ممنوعه طبقه بندی نمی شوند. تاریخچه. اصطلاح "بان" به قرون وسطی برمی گردد. در آن زمان، یک "بانوالد" به منطقه ای جنگلی اشاره می کرد که در آن ارباب مربوطه حق انحصاری استفاده از جنگل (امتیاز جنگل) را داشت. در ابتدا این فقط شامل شکار (امتیاز شکار) و ماهیگیری
می شد، اما بعداً به استفاده کامل از جنگل گسترش یافت. در دره های کوهستانی سوئیس، جنگل های ممنوعه وظیفه محافظت در برابر بهمن و همچنین تأمین چوب کافی برای حصارکشی در برابر سیلاب ها را داشتند. احکام مربوطه از قرن چهاردهم مربوط به حفاظت در برابر بهمن، ریزش سنگ و سیل است. مفهوم "بانوالد" نقش مهمی در رمان «"بند مارتین»" اثر لودویگ گانگهوفر ایفا می کند که در آن یک مدیر مستبد در برشتسگادن ادعای امتیازات بیش از حد می کند. کشورها. آلمان. بادن-وورتمبرگ. در بادن-وورتمبرگ، ذخایر کاملاً محافظت شدهٔ بانوالد وجود دارد که هرگونه استفاده از آنها طبق قانون اکیداً ممنوع است. در سایر ایالت های فدرال آلمان، چنین "ذخایر کل" با نام های مختلفی شناخته می شوند. به دلیل تنوع ساختاری درختان زنده و چوب خشک، جنگل های ممنوعه پناهگاه بسیاری از گونه های در معرض خطر حیوانات، گیاهان و قارچ ها هستند. حذف گیاهان یا بخشی از گیاهان مانند گل ها، برگ ها، دانه ها یا میوه ها از این مناطق ممنوع است، همان طور که تغییر جریان طبیعی آب نیز ممنوع است. اگر درختی خطر قریب الوقوعی برای جاده های اطراف ایجاد کند، می توان آن را قطع کرد، اما چوب و سایر قسمت های درخت
باید در منطقه حفاظت شده باقی بمانند. جاده ها و وسایل نقلیه مجاز نیستند، جاده های موجود قبلی باید مسدود و حذف شوند، فقط مسیرهای پیاده روی می توانند در این منطقه حفظ شوند. مزاحمت برای حیات وحش از طریق عکاسی ممنوع است. در این مناطق استفاده از مواد شیمیایی مجاز نیست. مناطق تحت نظارت هستند و تحولات آنها رصد می شود. شکار با اجازه ویژه مجاز است. بایرن. در بایرن «وجود و اندازه جنگل، به ویژه در مناطق پرجمعیت و کم درخت، بسیار ضروری است و در نتیجه، اندازه و ساختار آن باید حفظ شود، زیرا از نظر آب و هوا، منابع آب یا تصفیه هوا از اهمیت فوق العاده ای برخوردار است» و ممکن است به عنوان جنگل ممنوعه طبقه بندی شود.» هسن. در ایالت هسن، جنگلی به نام "بانوالد" وجود دارد که به دلیل موقعیت، اندازه و اهمیت فوق العاده اش برای تعادل هیدرولوژیکی، آب و هوا و تصفیه هوا، باید حفظ شود و فقط در موارد استثنایی می توان آن را قطع کرد. اتریش. در اتریش، "بانوالد" نوع سختگیرانه تری از جنگل حفاظتی است. سوئیس. قانون جنگلداری سوئیس مصوب ۱۸۷۴ از اصطلاح شوتزوالد (جنگل حفاظتی) به جای "بانوالد" استفاده می کند.
یونسکو مجموعه سایت هایی را به عنوان میراث جهانی معرفی کرده است که دارای اهمیت ویژه ای از نظر میراث فرهنگی یا میراث طبیعی هستند، مطابق با کنوانسیون میراث جهانی یونسکو که در سال ۱۹۷۲ به تصویب رسید. این کنوانسیون تعیین کرده است که میراث فرهنگی شامل آثار تاریخی و فرهنگی مانند بناهای معماری، مجسمه های عظیم و کتیبه ها، مجموعه ساختمان ها و همچنین سایت های باستان شناسی می باشد. از سوی دیگر، میراث طبیعی شامل ساختارهای فیزیکی و زیستی، شکل های زمین شناسی و جغرافیایی (از جمله زیستگاه های گونه های گیاهی و جانوری در خطر انقراض) و سایت های طبیعی با ارزش های علمی، حفاظتی یا زیبایی شناختی است. جمهوری اندونزی این کنوانسیون را در ۶ ژوئن ۱۹۸۹ تصویب کرد و اماکن تاریخی خود را واجد شرایط برای قرار گرفتن در فهرست قرار داد. ، ده مکان میراث جهانی در اندونزی وجود دارد که شش مورد از آنها فرهنگی و چهار مورد طبیعی هستند. این به این معنی است که اندونزی بیشترین تعداد سایت ها را در فهرست میراث جهانی در جنوب شرق آسیا دارد. چهار مکان اول که در سال ۱۹۹۱ در این فهرست ثبت شدند، مجموعه معابد بوروبودور، مجموعه معابد پرامبانان، پارک ملی اوجونگ کولون
و پارک ملی کومودو بودند. جدیدترین مورد اضافه شده به این فهرست، محور کیهان شناسی یوگیاکارتا و بناهای تاریخی آن در سال ۲۰۲۳ بود. در سال ۲۰۱۱، میراث جنگل های بارانی استوایی سوماترا به دلیل تهدیدات ناشی از شکار غیرقانونی، قطع غیرقانونی درختان، تجاوز به اراضی کشاورزی و برنامه هایی برای ساخت جاده از میان این مکان، در فهرست میراث جهانی در معرض خطر ثبت شد. علاوه بر این، دولت اندونزی ۲۱ مکان را در فهرست اولیه نامزد کرده است، به این معنی که آنها قصد دارند در آینده آنها را برای نامزدی در فهرست میراث جهانی در نظر بگیرند. میراث جهانی. یونسکو مکان ها را تحت ده معیار فهرست می کند؛ هر اثر باید حداقل یکی از معیارها را داشته باشد. معیارهای i تا vi فرهنگی و معیارهای vii تا x طبیعی هستند. فهرست آزمایشی. علاوه بر سایت های ثبت شده در فهرست میراث جهانی، کشورهای عضو می توانند فهرستی از سایت های پیشنهادی را که ممکن است برای ثبت نامزد کنند، نگه دارند. نامزدی برای فهرست میراث جهانی تنها در صورتی پذیرفته می شود که سایت پیش تر در فهرست پیشنهادی قرار داشته باشد.
ذخیره آب زیرزمینی یک مکانیسم مدیریت آب است که برای افزایش قابلیت اطمینان تأمین آب طراحی شده است. آب های زیرزمینی را می توان با استفاده از فضای سفره آب زیرزمینی تخلیه شده برای ذخیره آب در طول سال های بارندگی فراوان ایجاد کرد. سپس می توان آن را پمپ کرد و در سال های بدون مازاد آب از آن استفاده کرد. مردم می توانند از طریق خرید و فروش این حقوق آب زیرزمینی، استفاده از آب های زیرزمینی را به نفع جامعه مدیریت کنند. ابتدا باید از آب های سطحی استفاده شود و سپس در صورت عدم وجود آب سطحی کافی برای تأمین تقاضا، از آب های زیرزمینی استفاده خواهد شد. آب های زیرزمینی خطر اتکا به آب های سطحی را کاهش داده و درآمد مورد انتظار را به حداکثر می رساند.سیستم های بازیابی و ذخیره سازی آبخوان از نوع ذخیره سازی تنظیمی وجود دارند که وقتی آب به آن تزریق می شود، حق برداشت آب را بعداً می دهند. ذخیره آب های زیرزمینی در مناطق نیمه خشک و خشک جنوب غربی ایالات متحده اجرا شده است، زیرا در این مناطق بیشترین نیاز به آب اضافی وجود دارد. هدف کلی، انتقال آب از مصارف کم ارزش به مصارف باارزش از طریق گرد هم آوردن خریداران و فروشندگان است. مفاهیم ذخیره آب ها
ی زیرزمینی. این بانک یک سفره آب زیرزمینی است که به عنوان مخزن ذخیره سازی زیرزمینی استفاده می شود و تغذیه مجدد آب باعث افزایش حجم آب ذخیره شده در سفره آب زیرزمینی و در نتیجه افزایش سطح آب می شود. در صورت برداشت، سطح آب کاهش خواهد یافت. مقدار آب همچنین به چند عامل دیگر از جمله پمپاژ آب های زیرزمینی توسط سایر کاربران، نشت و تغذیه طبیعی بستگی دارد.تغذیه مجدد آب از طریق کاربرد یا تزریق به زمین، حجم آب را افزایش می دهد و سپس مقداری از آب در آینده مورد استفاده قرار خواهد گرفت. می توان آن را به این صورت در نظر گرفت که ورودی های آب منهای خروجی ها برابر است با تغییر در ذخیره آب. جنبه دیگر، هیدرولوژی است که تفاوت بین پاسخ پویا و ایستا به تغذیه و برداشت آب را نشان می دهد. سطح آب در طول شارژ و بازیابی در چاه بالا یا پایین می رود. پس از توقف تغذیه و بازیابی، سطح آب به سطوح پس زمینه بازمی گردد و یکی از مسائل اصلی، تغییر در سطح آب ساکن پس از ناپدید شدن پاسخ دینامیکی ناشی از تغذیه یا بازیابی است. ممکن است برخی مشکلات فنی در پاسخ آبخوان به مدیریت تغذیه و بازیابی وجود داشته باشد. اگر آبخوان از نظر هیدرولیکی به بدنه آب سطحی متصل
باشد، در نتیجه تغذیه مدیریت شده، افزایش هایی در ارتفاع سطح ایستابی رخ می دهد. این می تواند نرخ تخلیه را افزایش یا میزان تغذیه القایی را کاهش دهد، و هر دوی این موارد باعث خروج آب از حوضه می شوند. تغذیه و بازیابی همچنین می تواند بر جریان جانبی و عمودی آب های زیرزمینی به درون آبخوان تأثیر بگذارد. همیشه بین حجم آب و تغییر در ذخیره، تطابق یک به یک وجود ندارد. روش ها. ذخیره آب های زیرزمینی به دو روش انجام می شود: از طریق تغذیه جایگزین و تغذیه مستقیم. تغذیه جایگزین، ذخیره آب با استفاده از آب های سطحی «به جای» پمپاژ آب های زیرزمینی است که در نتیجه مقدار مساوی از آن در حوضه آب های زیرزمینی ذخیره می شود. تغذیه جایگزین، آب سطحی تجدیدپذیری است که به جای استفاده از آب های زیرزمینی معمولی، برای آبیاری زمین های کشاورزی استفاده می شود. این به ذخیره بیشتر آب های زیرزمینی کمک می کند زیرا آب در سفره آب زیرزمینی باقی می ماند تا بعداً مورد استفاده قرار گیرد. تغذیه مستقیم، ذخیره آب با اجازه دادن به آن برای نفوذ مستقیم به مخزن در حوضه آب زیرزمینی است. با تغذیه مستقیم، منطقه ای را غرقاب می کند به طوری که آب از طریق زمین نفوذ می کند
و به سفره های آب زیرزمینی می رسد. سپس وقتی تقاضای بیشتری وجود داشته باشد، با استفاده از چاه های بازیابی، آب پمپ می شود. مزایا و معایب. بازیابی این آب های زیرزمینی معایبی دارد. با برداشت آب های زیرزمینی از زیر سطح زمین، زمین روی آن نشست می کند. این نشست زمین که به عنوان فرونشست شناخته می شود، می تواند جاده ها و پی ساختمان ها را بشکند و باعث ترکیدن خطوط آب، فاضلاب و گاز شود. این روش هنوز به خوبی آزمایش نشده است، بنابراین می تواند تأثیرات منفی بر محیط زیست داشته باشد. آب یک منبع عمومی است و این می تواند آب را به یک صنعت خصوصی تبدیل کند. ذخیره آب های زیرزمینی را می توان با استفاده از مخازن سطحی مقایسه و بررسی کرد. ذخیره آب زیرزمینی مزایای زیادی نسبت به استفاده از مخازن سطحی دارد. هزینه ساخت و ذخیره سازی این پروژه ها به اندازه مخازن سطحی، اگر بیشتر نباشد، به اندازه آنها نیست. این سد نسبت به یک مخزن سطحی، تأثیر کمتری بر محیط زیست خواهد داشت. آبی که در پشت سد است دیگر در معرض تبخیر قرار نخواهد گرفت، اما سالانه چندین فوت آب در مخازن از بین می رود. استفاده از آن در زمان تغییرات اقلیمی قابل اعتمادتر است و می تواند به
تغییرات فصلی واکنش بهتری نشان دهد و آب را بهتر از مخازن سطحی مدیریت کند. همچنین برخی معایب برای ذخیره آب های زیرزمینی روی مخازن سطحی وجود دارد. هزینه های انرژی برای بازیابی آب وجود دارد و این هزینه ها معمولاً بیشتر از هزینه های مخازن هستند. همچنین ظرفیت پمپاژ وجود دارد و وقتی تقاضا در طول سال تغییر می کند، بهره وری می تواند محدود شود. تمام آب های زیرزمینی هنگام فروش استفاده نمی شوند. برخی از آب های زیرزمینی به دلیل فوایدشان مورد مطالعه قرار می گیرند. سیستم های ذخیره آب های زیرزمینی و سفره های آب زیرزمینی برای کنترل سیل در مواقع بارندگی زیاد در حال بررسی هستند. آب های زیرزمینی در بسیاری از مناطق در حال تجارت هستند. حتی در ایالات متحده نیز معاملاتی وجود دارد. شهر سن آنتونیو، تگزاس، بزرگ ترین شهر ایالات متحده است که صرفاً برای تأمین آب شهری خود به آب های زیرزمینی متکی است.
صومعه یرموغیا کاهانا (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، جمهوری آرتساخ می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۲ام میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای تاودویانتس (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر شاهومیانی، گرجستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سال ۱۸۴۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
پارک ملی سمبیلانگ یک پارک ملی است که ۲۰۵۱ کیلومتر ۲ در امتداد ساحل شرقی سوماترا، اندونزی. این پارک مانند پارک ملی بربک که در همسایگی آن قرار دارد، پوشیده از باتلاق و جنگل های پیت است و هر دو پارک، تالاب های رامسر با اهمیت بین المللی هستند. این پارک به داشتن متنوع ترین جامعه پرندگان ساحلی جهان مشهور است که ۲۱۳ گونه در آن ثبت شده و همچنین میزبان بزرگ ترین کلنی تولیدمثلی لک لک شیری جهان است. مسیر دسترسی از پالم بانگ به پارک ملی سمبیلانگ شامل یک ساعت رانندگی، یک ساعت و نیم قایق سواری و سپس یک ساعت سفر زمینی است. گیاهان و جانوران. حدود نیمی از مساحت پارک با جنگل مانگرو پوشیده شده و باقی مانده شامل جنگل باتلاقی پوده، جنگل های گرمسیری دشت پایین، باتلاق های گلی، جنگل باتلاقی آب شیرین و جنگل رودخانه ای است. این پارک زیستگاه ۵۳ گونه پستاندار از جمله ببر سوماترایی، فیل سوماترایی، تاپیر مالایی، گیبون چابک و سیامانگ در معرض خطر انقراض و همچنین پلنگ ابری سوندا، گربه مرمری، گربه سر صاف، خرس آفتاب و میمون دم خوکی جنوبی است. خزندگان شامل کروکودیل آب شور و قاریال کاذب هستند. رودخانه های این پارک محل زندگی بیش از ۱۴۰ گونه ماهی