Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ای بغدادی که هرگز بیش از پنجاه خانواده نبودند، در ژاپن در دورترین نقاط مسیر تریاک تأسیس شدند. یهودیان بغدادی از عراق، سوریه و مصر که در ابتدا برای اداره امتیازات دیوید ساسون جذب شده بودند، جایگاه های کوچکی در ناگاساکی، یوکوهاما و کوبه ایجاد کردند. تنها کنیسه بغدادی در ژاپن، که گروه های کوچک نماز را متحد می کرد، Ohel Shelomoh بود که توسط یهودیان اهل حلب در سال ۱۹۱۲ افتتاح شد. بازرگانان بغدادی که در ابتدا در ناگاساکی و یوکوهاما مستقر شده بودند، پس از زلزله ۱۹۲۳ به کوبه نقل مکان کردند که به کانون آن ها تبدیل شد. با تثبیت حوزه های قضایی امپراتوری، یهودیان بغدادی خود را در موقعیتی برزخی در آسیای استعماری یافتند. آنها نه هندی و نه غربی، نه آسیایی و نه اروپایی محسوب می شدند و با منافع غربی و هندی شریک بودند. از نظر قانونی، آنها در بلاتکلیفی زندگی می کردند، تابعیت آنها اغلب نامشخص بود، و آنچه را که یک نظم سیاسی اوایل مدرن بود به ارث برده بودند. قبل از جنگ جهانی اول، یهودیان بغدادی عمدتاً به صورت فرضی تابع امپراتوری عثمانی بودند. از سال ۱۸۷۰، رهبران جامعه شروع به لابی گری تهاجمی با مقامات استعماری بریتانیا کردند تا به
عنوان اروپایی ثبت شوند. این درخواست هرگز به آنها اعطا نشد. همچنین، به استثنای چند مورد، پذیرش در باشگاه های مخصوص اروپایی که مرکز زندگی در جوامع استعماری اروپایی در سراسر آسیا بودند، برای آن ها وجود نداشت. یهودیان بغدادی از دسترسی به فهرست های انتخاباتی اروپا در هند محروم شدند. آن ها در عین بیگانه بودن و در عین حال خودی بودن، به هویت یهودی خود به شدت پایبند بودند. فراتر از هند، یهودیان بغدادی به دنبال وضعیت حقوقی فرانسوی یا تحت الحمایه بریتانیا در چین بودند. به استثنای چند فرد ثروتمند، این امر معمولاً توسط مقامات دولتی بریتانیا رد می شد. اضطراب در مورد وضعیت حقوقی آنها در آستانه جنگ جهانی دوم افزایش یافت. در نتیجه، یهودیان بغدادی مصمم بودند در طول دوره استعمار خود را به عنوان یک جامعه وفادار به مقامات بریتانیا ثابت کنند. بازرگانان یهودی بغدادی به عنوان مأموران محرمانه کمپانی هند شرقی بریتانیا فعالیت می کردند، در طول حادثه سال ۱۷۵۶ که به سیاه چاله کلکته معروف شد، به سربازان بریتانیایی کمک ارائه کردند، و مانند بسیاری از بازرگانان خارجی و مردم هند و مهاراجه ها، کمک های مالی قابل توجهی به ارتش بریتانیا در طول شو
رش های ۱۸۵۷ در هند در سال ۱۸۵۷ کردند. خدا نگهدار پادشاه باد به افتخار امپراتوری دوردست در مدارسی که توسط دیوید ساسون تأسیس شده بود، خوانده می شد، کسی که خودش هرگز انگلیسی صحبت نمی کرد. فرهنگ بغدادی. یهودیان بغدادی، در حالی که در قاره ها پراکنده بودند، شبکه ای از خویشاوندی و اعتماد را در سراسر مراکز تجاری اقیانوس هند اداره می کردند. آنها از طریق پیوندهای مذهبی، زبانی و خانوادگی به شدت متحد بودند. ازدواج، به ویژه، جوامع بغدادی را به هم پیوند می داد. عروس ها و گاهی اوقات دامادها از یک جامعه به جامعه دیگر فرستاده می شدند. کسب وکار اغلب با پیوندهای خانوادگی همپوشانی داشت و اتحادهای قوی ایجاد می کرد. کنیسه ها، مدارس و صندوق های ویژه، شبکه های حمایتی را ایجاد می کردند که توسط بازرگانان ثروتمند حمایت می شدند. این شبکه خویشاوندی به این معنی بود که جوامع زبان یهودی-عربی، که معمولاً توسط مهاجران یهودی از همان خانواده ها و طوایف خاورمیانه تأسیس می شدند، در میانمار، سنگاپور، مالزی و چین به وجود آمدند، به شدت در جامعه بغدادی تنیده شده بودند. زندگی شبکه خویشاوندی بغدادی در مسیر تریاک را می توان به بهترین شکل در مورد سِر منا
سه مایر مشاهده کرد. او در سال ۱۸۴۶ در بغداد به دنیا آمد و تحصیلات ابتدایی خود را در کلکته و تحصیلات متوسطه را در سنگاپور گذراند، سپس برای یادگیری حسابداری به کلکته بازگشت و سپس به یانگون، میانمار نقل مکان کرد تا یک تجارت کوچک راه اندازی کند. از آنجا به سنگاپور بازگشت و یک تجارت صادرات و واردات را بر اساس انحصار تریاک با هند تأسیس کرد. او در سال ۱۹۰۶ به دلیل خدماتی که به سنگاپور ارائه کرده بود، شوالیه شد، زیرا ساخت دو کنیسه و ساخت و ساز املاک و مستغلات در مقیاس بزرگ را حمایت مالی کرده بود. با این حال، در تمام دوران حرکت خود، او به طور جدی در یک شبکه بغدادی زبان یهودی-عربی زبان باقی ماند. در این جوامع بغدادی، اکثریت عراقی تبار بودند، اما خانواده هایی از سوریه، یمن، مصر، افغانستان، ایران و تعداد انگشت شماری سفاردی ها از ایتالیا و ترکیه به جامعه بغدادی پیوستند و در آن جذب شدند. برای اکثر آنها، این به سادگی یک گسترش شرقی به الگوهای نزدیک به هم پیوند خویشاوندی، تجارت و تبادل یهودیان فراملی بود که قرن ها وجود داشت، از خاورمیانه و دریای مدیترانه به آسیای استعماری منتقل شد. در جهان یهودیان خاورمیانه، یهودیان بغدادی ما
جراجو و کارآفرین به حساب می آمدند. کاملاً برخلاف اشکنازی هایی که به ایالات متحده آمریکا می رفتند، که معمولاً فقیر بودند و بزرگان مذهبی شان به خاطر این کار آن ها را تحقیر می کردند، یهودیان خاورمیانه ای که به هند رفتند شامل برخی از خانواده های برجسته یهودی بغداد بودند و به عنوان شخصیت های مورد تحسین، حامیان و پشتیبانان زندگی مذهبی در عراق به آنها نگاه می شد. هم خانواده ساسون که حداکثر در سال ۱۸۳۲ در بمبئی ساکن شدند و هم خانواده یهودا که در سال ۱۸۲۵ به کلکته رفتند، به عنوان خانواده های برجسته یهودی بغداد دیده می شدند. حزقیال یهودا که دو کنیسه در کلکته تأسیس کرد، از نوادگان سلیمان معتوک بود. با این حال، وقتی صحبت از زندگی اکثریت قریب به اتفاق جامعه به میان می آید، این ثروت های بزرگ یهودیان بغدادی گمراه کننده است. آنها که به دور از ثروت بودند، در حاشیه فقر زندگی می کردند، به عنوان دستفروش، غرفه دار، کارگر آسیاب، راننده ریکشا و مشاغل مشابه دیگر. یهودیان طبقه متوسط در ارتباط با تریاک شرط بندی می کردند و به عنوان دلال عمل می کردند. فاصله زیادی بین خانواده های برجسته یهودی بغدادی، مانند خانواده عزرا و خانواده ساسون، ک
ه در این دوره ثروتمندتر و بیشتر به سمت بریتانیا گرایش پیدا می کردند، و بقیه جامعه وجود داشت. از نظر سیاسی، یهودیان بغدادی شبیه یک الیگارشی بودند، به طوری که تمام قدرت و اختیار برای نمایندگی جامعه در مقابل مقامات استعماری به خانواده های برجسته واگذار شده بود، همان طور که به طور سنتی در خاورمیانه مرسوم بود. در ابتدا جوامع یهودی بغدادی که در هند توسعه یافتند پیوندهای فرهنگی و مذهبی نزدیکی با بغداد داشتند. زندگی روشنفکری در اواسط تا اواخر قرن نوزدهم به اندازه ای قوی بود که یک چاپخانه در هند را برای گویش یهودی-عربی بغداد حفظ کند. با محوریت کلکته، انتشارات کوچک یهودی بغدادی، رساله های ادبی، تاریخی، مذهبی و ضد تبلیغی را به زبان یهودی-عربی ترجمه می کردند، در حالی که متون مذهبی نیز به زبان عبری چاپ می شدند. روزنامه و مجلات بغدادی به زبان یهودی-عربی، با برخی بخش های زبان عبری، در هند نیز منتشر می شد. این مطبوعات چاپی بغدادی در سال ۱۸۵۵ آغاز شد: با حمایت دیوید ساسون، یک نشریه در بمبئی شروع به کار کرد که به نخبگان بازرگان جامعه پاسخ می داد. به این نشریه، چهار روزنامه و مجله زبان یهودی-عربی بغدادی دیگر در کلکته پیوستند. ر
مان ها و ادبیات جنبش های صهیونیسم و هاسکالا اروپایی به زبان یهودی-عربی در کلکته ترجمه شدند. در آغاز قرن بیستم، به نظر می رسد که زندگی روشنفکری یهودیان در کلکته رو به افول گذاشته است. در قرن بیستم، بغداد رو به زوال نهاد و بریتانیا برای یهودیان بغدادی اهمیت بیشتری پیدا کرد. بغدادی های ثروتمندتر لباس های اروپایی را پذیرفتند و به دنبال تحصیلات بریتانیایی برای فرزندان خود بودند، در حالی که بغدادی های فقیرتر، به ویژه زنان، همچنان لباس عربی می پوشیدند. افزایش تحصیلات بریتانیایی و کار در امپراتوری بریتانیا منجر به روی آوردن یهودیان بغدادی به زبان انگلیسی به عنوان زبان اول خود، هم برای تجارت بین المللی و هم برای اعتبار فرهنگی در هند شد. در قرن بیستم، یهودیان بغدادی می خواستند در جامعه استعماری اروپایی جذب شوند و از نظر فرهنگی و قومیتی اروپایی در نظر گرفته شوند. به جز مناسک مذهبی، یهودیان بغدادی شروع به پذیرش عناصر سبک زندگی اروپای غربی کردند. اما بغدادی ها در حاشیه جامعه استعماری اروپا باقی ماندند و در طول راج بریتانیا از بسیاری از باشگاه های اجتماعی که پذیرش را به اروپایی ها محدود می کردند، محروم شدند. چنین غرب گرایی
منجر به بسته شدن همه نشریات زبان یهودی-عربی در هند در آغاز قرن بیستم شد. در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۴۰، سه روزنامه اجتماعی زبان انگلیسی در کلکته جانشین آن ها شدند که با صهیونیسم همدردی می کردند. در حالی که بسیاری از ثروتمندترین خانواده های بغدادی در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ از صهیونیسم دور بودند، طبقه متوسط جامعه انجمن های صهیونیسم را در بمبئی و کلکته تأسیس کردند. از نظر مذهبی، یهودیان بغدادی ربی (خاخام) خود را تربیت نمی کردند، بلکه به دنبال راهنمایی و راه حل در مورد مسائل هلاخا از خاخام های بغداد بودند و سنت ها و آیین های تاریخ یهودیان در عراق را حفظ می کردند. موعظه ها تا جنگ جهانی اول به زبان یهودی-عربی انجام می شد، پس از آن استفاده از زبان انگلیسی غالب شد. پس از جنگ جهانی اول، یهودیان بغدادی شروع به ارجاع سوالات مذهبی خود به خاخام ارشد سفاردی ها در بریتانیا کردند. مراسم مربوط به ختنه، نامزدی و محافظت از نوزاد، آداب و رسوم یهودیان عراقی را حفظ می کرد. جشن های عروسی یهودیان بغدادی به تدریج در قرن بیستم سبک خاورمیانه ای کمتری پیدا کرد و بیشتر به سبک اروپایی برگزار شد. در طول این دوره، خانواده های برجسته یهودی بغ
دادی خود را به عنوان حامیان زندگی مذهبی یهودیان در خاورمیانه معرفی کردند. در سراسر سوریه و عراق، مدارس، کنیسه ها، یشیوا و بنیادهای خیریه توسط بازرگانان یهودی بغدادی بمبئی و کلکته حمایت می شدند. جوامع در حال مبارزه در سراسر خاورمیانه به دنبال حمایت حامیانی در آسیا بودند، مانند زمانی که مویز ساسون از کلکته توسط تاریخ یهودیان در لبنان فراخوانده شد تا از ساخت کنیسه مگن آبراهام در بیروت حمایت مالی کند. تقریباً همه این آثار پس از شروع درگیری اسرائیل و اعراب یا شهروندان عرب اسرائیل که منجر به فرار و اخراج این جوامع باستانی یهودی در سرزمین های عربی شد، تخریب شدند. امروزه تنها یشیوای پورات یوسف در اورشلیم که با کمک های مالی یهودیان بغدادی کلکته تأسیس شده است، باقی مانده است. زوال پسااستعماری. با فرار اکثر یهودیان بغدادی میانمار و همچنین خانواده های مختلف از سراسر آسیا از اشغال ژاپنی ها در جنگ جهانی دوم، جمعیت یهودیان کلکته، قلب شبکه بغدادی، با پناهندگان به بیش از ۵۰۰۰ نفر افزایش یافت. تعداد کمی از یهودیان از کشتار فرهود (عراق) در سال ۱۹۴۱ در بغداد به بمبئی گریختند. حتی برخی از خانواده های برجسته یهودی بغدادی که در بری
تانیا ساکن شده بودند، با شروع کشتار یهودیان اروپایی توسط هولوکاست، بازگشت به هند را انتخاب کردند. علی رغم اینکه هند این پناهگاه را ارائه می کرد، جنگ جهانی دوم آغاز پایان جهان قدیم بغدادی بود. اشغال میانمار، شانگهای، هنگ کنگ، سنگاپور و اندونزی توسط ژاپن باعث شد که بسیاری از اعضای جامعه بغدادی توسط ارتش ژاپن بازداشت شوند. با پایان جنگ، به طور معجزه آسایی برای بقیه جهان بغدادی آشکار شد که در خود ژاپن، رحمو ساسون، رهبر جامعه کوچک یهودیان بغدادی کوبه، ماهرانه با مقامات ژاپنی مذاکره کرده بود تا اطمینان حاصل شود که هیچ یهودی در طول جنگ جهانی دوم آسیب ندیده است. با وجود این، تنها کنیسه بغدادی ژاپن در کوبه در جریان یک حمله هوایی آمریکا سوخت. در قلب جهان بغدادی، در هند، پایان جنگ، فروپاشی نظم قدیمی را به دنبال داشت. در این مرحله، در آستانه قانون استقلال هند ۱۹۴۷، درگیری های قومی، خشونت سیاسی و ترس از جنگ داخلی در هند گسترده بود. انفجار خشونت آمیز کشتارها و پناهندگان پس از تقسیم هند، ترس بغدادی ها را برای آینده تشدید کرد. با آوارگی ناشی از جنگ، و بسیاری از آنها می ترسیدند که هند و میانمار کمونیسم شوند یا پس از خروج بریت
انیا با کسب و کارهایی که در دست هندی ها یا برمه ای ها نیست خصمانه رفتار کنند، جامعه بغدادی شروع به ترک آسیا کرد. در همین حال، در خاورمیانه، تأسیس دولت اسرائیل و آغاز درگیری اسرائیل و اعراب، آغاز مهاجرت دسته جمعی یهودیان از کشورهای عربی و اسلامی را رقم زد. در عراق، تحت فشار آزار و اذیت رسمی، تقریباً تمام جامعه باستانی تاریخ یهودیان در عراق تا سال ۱۹۵۰ به اسرائیل رفته بودند. ابتدا خانواده های برجسته و سپس بقیه جامعه به صورت دسته جمعی مهاجرت کردند. این شروع یک مهاجرت مداوم از بمبئی و کلکته بود. ثروتمندان از خانواده ساسون به بریتانیا رفتند، در حالی که فقیرترها به سمت کشور تازه تأسیس اسرائیل یا به دلیل کاهش محدودیت های مهاجرت در استرالیا جذب شدند. بمبئی و کلکته قلب جهان بغدادی، مراکز تجارت، فرهنگ و زندگی اجتماعی بودند. هنگامی که این ها رو به زوال رفتند، جوامع دورافتاده نیز به دنبال آن ها رفتند. پس از جنگ، سیستم امپراتوری و مرزهای باز که جهان فراملی بغدادی را ممکن ساخته بود، ناپدید شدند. در شانگهای، پیروزی کمونیست ها در جنگ داخلی چین در سال ۱۹۴۹، پیوندهای تجاری را که جامعه به آن وابسته بود، قطع کرد. کسانی که از اشغ
ال ژاپن گریخته بودند، تصمیم گرفتند که بازنگردند. تا سال ۱۹۵۰، این جامعه تقریباً از بین رفته بود. در همین حال، در هنگ کنگ، با وجود شرایط مساعد هنگ کنگ بریتانیا، مهاجرت باعث شد که تعداد یهودیان بغدادی تا دهه ۱۹۶۰ به کمتر از ۷۰ نفر کاهش یابد. در میانمار، استقلال در سال ۱۹۴۷ به طور مشابه موانع تجاری و یک رژیم ملی گرایانه را تحمیل کرد که در آن یهودیان بغدادی احساس می کردند جایگاه کمی دارند. در سنگاپور، با مسدود شدن تجارت با چین، هند و میانمار، جامعه یهودی تا دهه ۱۹۶۰ به ۱۸۰ نفر کاهش یافت. موج نهایی مهاجرت که جوامع بسیار کاهش یافته در هند و میانمار را به انقراض مجازی سوق داد، توسط موجی از ملی سازی و محدودیت های تجاری پسااستعماری در هند و برمه در دهه ۱۹۶۰ آغاز شد. انتخابات در بنگال غربی منجر به روی کار آمدن دولتی تحت سلطه حزب کمونیست هند در کلکته در سال ۱۹۶۷ شد. ملی شدن شرکت های قدیمی که در دوران حکومت استعماری تأسیس شده بودند و محدودیت های ارزی باعث خفگی زندگی اقتصادی و کوچک شدن جامعه بغدادی از ۵۰۰ نفر به کمتر از ۱۰۰ نفر در دهه ۱۹۷۰ شد. در همین حال، ملی سازی در برمه در دهه ۱۹۶۰ منجر به بسته شدن کنیسه ها و خروج آخری
ن خاخام از این کشور در سال ۱۹۶۹ شد. علیرغم این کاهش شدید و پراکندگی جوامع یهودی بغدادی، تعداد انگشت شماری از یهودیان بغدادی نقش محوری در کشورهای تازه استقلال یافته آسیا ایفا کردند. اولین وزیر اول سنگاپور، دیوید مارشال، یک یهودی بغدادی بود. در هند، سپهبد جی.اف.آر جیکوب، یک یهودی بغدادی از کلکته، به عنوان سرلشکر و رئیس ستاد ارتش هند که ارتش پاکستان را در پاکستان شرقی در جنگ آزادی بخش بنگلادش در سال ۱۹۷۱ شکست داد، شهرت ملی پیدا کرد و بعداً به عنوان فرماندار ایالات هند گوا و ایالت پنجاب (هند) خدمت کرد. با این حال، جامعه بغدادی هرگز مهاجرت خود را یک تراژدی ندانست. خاطراتی که توسط نویسندگان یهودی بغدادی نوشته شده است، با مهربانی از میانمار، سنگاپور، شانگهای و هنگ کنگ و این واقعیت که در هند هرگز یهودستیزی را تجربه نکرده اند، یاد می کنند، که به عنوان یک دوره بی نظیر دیده می شد. شبکه مدارس یهودی بغدادی، چه انگلیسی، چه یهودی و چه در جهت آرمان گرایانه، آنها را برای زندگی در بریتانیا یا اسرائیل آماده کرده بود، نه در آسیای پسااستعماری. این خاطرات به جای تمرکز بر آنچه که یهودیان بغدادی را به ترک آسیا سوق داد، بر آنچه که آن
ها را به ترک آسیا کشاند، تمرکز می کنند، عمدتاً این احساس که فرصت هایی که اجدادشان را به آنجا کشانده بود، از بین رفته است و جوایز درخشان جدیدی در غرب وجود دارد. در اوایل قرن بیست و یکم، جوامع بغدادی هند و میانمار در آستانه ناپدید شدن کامل هستند. با این حال، جوامع کوچک بغدادی هنگ کنگ و سنگاپور دوام آورده اند و کنیسه های بغدادی هنوز در هر دو شهر فعالیت می کنند، اگرچه اکنون تعداد یهودیان به ویژه از ایالات متحده آمریکا، اسرائیل، فرانسه و بریتانیا که به تجارت در آسیای معاصر مشغول هستند، در هر دو شهر بسیار بیشتر است. امروزه کنیسه ها و انجمن هایی که از سنت های یهودی بغدادی حمایت می کنند، در بریتانیا، اسرائیل، استرالیا و ایالات متحده آمریکا وجود دارند. اما در جوامع تاریخی بغدادی در آسیا، تنها کنیسه هایی که در ابتدا توسط یهودیان بغدادی در هنگ کنگ و سنگاپور تأسیس شده بودند، به برگزاری مراسم منظم ادامه می دهند. خانواده هایی با تبار یهودی بغدادی به ویژه در بریتانیای کبیر، جایی که خانواده های برجسته پس از جنگ جهانی دوم به آنجا کشیده شدند، همچنان نقش مهمی در زندگی یهودیان ایفا می کنند. خانواده ساسون که در لندن مستقر شدند، ا
ز دوستی ادوارد هفتم برخوردار شدند، یک بارونت نشین ایجاد کردند و فیلیپ ساسون را به عنوان وزیر دیدند. در همین حال، دیگر خانواده های بغدادی مانند دیوید و سیمون روبن نقش مهمی در اقتصاد بریتانیا ایفا کرده اند، در حالی که برخی دیگر مانند گری جودا و تیم جودا در هنر و روزنامه نگاری به شهرت قابل توجهی دست یافته اند. غذا. غذاهای سنتی یهودیان بغدادی ترکیبی از غذاهای آشپزی عربی، آشپزی ترکیه، آشپزی ایرانی و هندی است. از غذاهای معروف بغدادی می توان به خورش کاری گوشت گاو، بریانی بغدادی و نان پاراتاهای یهودی بغدادی اشاره کرد. یک نوع بغدادی از مرغ تنوری نیز محبوب است (با استفاده از آب لیمو برای پخت مرغ به جای خامه ای که در دستور پخت معمول هندی استفاده می شود). دیگر جوامع یهودی بغدادی در جنوب شرقی آسیا، غذاهای اصلی یهودی عراقی خود را با تأثیرات غذاهای محلی ترکیب کردند.
روث اریکان جیمز (زاده ۹ ژوئن ۱۹۹۴) معروف به ویکی جیمز طراح مد، خواننده انجیل و کارآفرین نیجریه ای است. در سال ۲۰۲۱، او برنده جوایز انتخاب بینندگان جادوی آفریقا برای بهترین طراح سال شد. در ماه مه ۲۰۲۳، او اولین تک آهنگ خود را با نام "Nothing Less" منتشر کرد. ویکی جیمز در ۹ ژوئن ۱۹۹۴ در نسیت آتای، ایالت اکوا ایبوم به دنیا آمد. او در خانواده آقای آگوستین جیمز و خانم استر جیمز به عنوان تنها دختر در بین دو برادر متولد شد. پدرش یک معمار بود، در حالی که مادرش صاحب یک خیاطی بود. او تقریباً پنج ساله بود که پدرش را از دست داد و مادرش تنها نان آور خانواده شد. در حالی که او هنوز نوزاد بود، خانواده اش به آجگونل، ایالت لاگوس نقل مکان کردند، جایی که او نیز بیشتر دوران کودکی خود را در کنار دو برادرش گذراند و همچنین تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در آنجا گذراند. در اکتبر ۲۰۲۳، ویکی جیمز نامزدی خود را با Femi Atere در رسانه های اجتماعی اعلام کرد. در فوریه ۲۰۲۴، آنها عروسی سنتی خود را در ایالت اکوا ایبوم و یک مراسم عروسی سفید با تم قدیمی در لاگوس، نیجریه برگزار کردند.
ایرنه «بیگانه» دوبویز نام هنری ایان هیل، یک مجری درگ آمریکایی است که بیشتر برای رقابت در فصل پانزدهم "مسابقه درگ RuPaul شناخته شده است. هیل در دانشگاه متدیست جنوبی تحصیل کرد و مدرک لیسانس هنرهای زیبا را در تئاتر گرفت." هیل اهل هیوستون است. او همجنس گرا است.
use both this parameter and |birth_date to display the person's date of birth, date of death, and age at death) --&gt; تامارا رالف (متولد ۲۹ نوامبر ۱۹۸۱) یک طراح مد استرالیایی است که مدیر خلاق سابق و یکی از بنیانگذاران رالف و روسو است. او بنیانگذار لیبل همنام خود، تامارا رالف است. رالف در ۲۹ نوامبر ۱۹۸۱ در ساترلند شایر به دنیا آمد و چهارمین نسل از خانواده اش است که در زمینه مد و طراحی مد فعالیت می کند. رالف پس از فارغ التحصیلی از مؤسسه طراحی وایت هاوس در ملبورن استرالیا، به امید ورود به صنعت مد به لندن نقل مکان کرد. رالف قبلاً با شریک تجاری خود مایکل روسو در ارتباط بود. از سال ۲۰۲۰، رالف با بانو چودری، تاجر بریتانیایی-هندی رابطه داشته است. آنها دارای یک فرزند هستند که در سال ۲۰۲۱ به دنیا آمد.
ملانی کلر سوفی گیدرویک ( , ; متولد ۵ ژوئن ۱۹۶۸) بازیگر، کمدین و مجری تلویزیون انگلیسی است. Giedroyc در ۵ ژوئن ۱۹۶۸ در اپسم، ساری متولد شد و در لدرهد بزرگ شد. پدرش، میکال یک طراح هواپیما، مهندس عمران و مورخ خانوادگی، لهستانی-لیتوانیایی تبار از خانواده اشرافی گیدرویچ، در سال ۱۹۴۷ به بریتانیا نقل مکان کرده بود. او در دسامبر ۲۰۱۷ درگذشت.
هوگر ۱۰ کانالی از تلویزیون دیجیتال زمینی اسپانیا است و از ۳۱ ژوئیه ۲۰۰۷ در ساعت ۸:۳۰ بعد از ظهر جایگزین انتشار Telehit شد. این کانال متعلق به laSexta است و توسط DTT از طریق مالتی پلکس ۶۹ (با آنتنا ۳، Neox و نوا) پخش می شود. این کانال در ۱۴ اوت ۲۰۰۹، هوگر ۱۰ با تلویزیون گل جایگزین شد.
چارلی کلمو (به انگلیسی: Charlie Clemmow؛ زادهٔ ۳۱ ژوئیهٔ ۱۹۸۶) یک هنرپیشه انگلیسی است. در سال ۲۰۰۹، کلموو شروع به به تصویر کشیدن نقش ایموگن هالینز در سریال "پزشکان" بی بی سی کرد. کلموو در نزدیکی استراتفورد آپون ایون بزرگ شد و در مدرسه برومزگروو، تئاتر ملی جوانان و مدرسه موسیقی و درام گیلدهال تحصیل کرد. کلمو دو سال را صرف نوشتن بیش از ۱۰۰ نامه به شرکت های تولید و فراخوان های بازیگری کرد.
ائتلاف دموکراتیک ملی (NDA) (ایزو: "Rāṣṭrīya Lokatāṁtrika Gaṭhabaṁdhana") یک اتحاد سیاسی محافظه کار راست گرا در هند است که توسط حزب راست گرای بهاراتیا جاناتا (BJP) رهبری می شود. این ائتلاف در ۱۵ مهٔ ۱۹۹۸ تأسیس شد و در حال حاضر کنترل دولت هند و همچنین دولت ۱۹ ایالت هند و یک قلمرو اتحادیه را بر عهده دارد.
ویلیام بل (؛ ۱۸۳۰ – ) یک عکاس آمریکایی انگلیسی الاصل در نیمه دوم قرن نوزدهم بود. بسیاری از عکس های او مستندی از بیماری های زمان جنگ و جراحات جنگی بود که در کتاب پزشکی، تاریخ پزشکی و جراحی جنگ منتشر شد. او عکس هایی از مناظر غرب هم گرفت که به عنوان بخشی از بررسی ویلر در سال ۱۸۷۲ قرار گرفت. در سال های پایانی زندگی، او مقالاتی در مورد فرآیند صفحه خشک و تکنیک های دیگر برای مجلات مختلف عکاسی نوشت. اوایل زندگی. بل در سال ۱۸۳۰ در لیورپول انگلستان به دنیا آمد. او در کودکی با پدر و مادرش به ایالات متحده مهاجرت کرد. پس از کشته شدن والدینش در یک اپیدمی وبا، او در یک خانواده کوئیکر در ناحیه ابینگتون، شهرستان مونتگومری، پنسیلوانیا، خارج از فیلادلفیا بزرگ شد. دوران حرفه ای. در سال ۱۸۴۶، در آغاز جنگ آمریکا و مکزیک، بل به لوئیزیانا سفر کرد و به پیاده نظام ششم پیوست. پس از پایان جنگ در سال ۱۸۴۸، بل به فیلادلفیا بازگشت و به استودیوی داگرئوتیپ برادر زنش، جان کینان پیوست. در سال ۱۸۵۲، او استودیوی خود را در خیابان چستنات افتتاح کرد و تا پایان عمر خود این استودیوی عکاسی را در مرکز شهر فیلادلفیا اداره کرد یا به طور مشترک مدیریت کرد.
در سال ۱۸۶۲، پس از شروع جنگ داخلی، بل در هنگ اول، داوطلبان پنسیلوانیا، نام نویسی کرد و شاهد نبردهای آنتی تام و گتیسبورگ بود. پس از جنگ، بل به عنوان عکاس اصلی به موزه پزشکی ارتش، که اکنون موزه ملی بهداشت و پزشکی در واشینگتن، دی.سی.است، پیوست. او بیشتر سال ۱۸۶۵ را صرف گرفتن عکس هایی از سربازان مبتلا به بیماری ها، زخم ها و قطع عضوهای مختلف کرد که بسیاری از آنها در کتاب تاریخ پزشکی و جراحی جنگ شورش منتشر شد. او همچنین پرتره هایی از شخصیت های برجسته ای که از موزه بازدید می کردند و همچنین از میدان های جنگ داخلی عکاس گرفت. در سال ۱۸۶۷، او به فیلادلفیا بازگشت و در آنجا استودیوی جیمز مک کلیز را خریداری کرد. در سال ۱۸۷۲، بل به هیئت اعزامی پیمایش جورج ویلر به عنوان جایگزینی برای عکاس تیموتی اچ. اوسالیوان ملحق شد، که وظیفه آن بررسی سرزمین های آمریکا در غرب نصف النهار صدم بود. او توانست به عنوان عضوی از این هیئت اعزامی، بسیاری از مناظر بزرگ و استریوگرافی مناطق نسبتا ناشناخته حوضه رودخانه کلرادو در یوتا و آریزونا را به تصویر کشید. در حین سفر، او فرآیند صفحه خشک را آزمایش کرد و تخصص خود قرار داد. پس از سفر با هیئت اعزامی،
بل به استودیوی خود در فیلادلفیا بازگشت و آثار خود را در نمایشگاه صدمین سالگرد شهر در سال ۱۸۷۶ به نمایش گذاشت. پس از این نمایشگاه، او استودیوی خود در خیابان چستنات را به دامادش، ویلیام اچ راو فروخت. در سال ۱۸۸۲، بل توسط نیروی دریایی ایالات متحده به عنوان عکاس هیئت اعزامی گذر زهره استخدام شد. بل در حین سفر به پاتاگونیا، جایی که عبور سیاره مشاهده شد، یک سری عکس از باغ گیاه شناسی ریو دو ژانیرو در برزیل گرفت. بل بیشتر سال های آخر عمر خود را صرف کار در استودیو و نوشتن مقالات فنی برای مجلاتی مانند فوتوگرافیک میوزییک و فیلادلفیا فوتوگرافر کرد، اگرچه او در سال ۱۸۹۲ برای عکاسی از نقاشی های نمایشگاه جهانی کلمبیا به اروپا سفر کرد. آثار. بل تقریباً فعالیت حرفه ای شش دهه خود را در تمام مراحل اصلی عکاسی اولیه، از جمله داگرئوتایپ، فرآیندهای کلودیون، چاپ آلبومین، کارت های استریو و فیلم اولیه انجام داد. او یکی از پیشگامان فرآیندهای لغزشی صفحه خشک و فانوس بود و با استفاده از سیم منیزیم برای نورپردازی، عکاسی در شب را آزمایش کرد. او مقالات فنی در مورد موضوعاتی مانند امولسیون های ژلاتین، استفاده از اسید پیروکالول برای بازیابی طلا
از محلول های زباله و توسعه صفحات ایزوکروماتیک نوشت. بل برای عکس های بررسی ویلر از دو دوربین ۱۱ اینچی (۲۸۰ میلی متر) × ۸ اینچی (۲۰۰ میلی متری) برای چاپ های بزرگ و یک دوربین ۸ اینچی (۲۰۰ میلی متری) × ۵ اینچی (۱۳۰ میلی متری) برای استریو کارت استفاده کرد. مکان های دیدنی که توسط بل عکاسی شده است عبارتند از: گرند کنیون، دره مرمر، رودخانه پاریا، کوه نبو، و سکونتگاه مورمون های اولیه مونا، یوتا. آثار بل در نمایشگاه جهانی وین و نمایشگاه صنعتی لوئیزویل در سال ۱۸۷۳ و در نمایشگاه صدمین سالگرد در سال ۱۸۷۶ به نمایش گذاشته شد. عکس های او اکنون در مجموعه های موزه هنر آمریکایی اسمیتسونیان، موزه ملی بهداشت و پزشکی، بخش چاپ و عکس های کتابخانه کنگره، و موزه جورج ایستمن گنجانده شده اند. درگذشت. او پس از یک بیماری طولانی در ۲۸ ژانویه ۱۹۱۰ در خانه خود در خیابان بوستون در فیلادلفیا درگذشت.
هنری چارلتون باستیان (؛ – ) پزشک متخصص اعصاب، فیزیولوژیست، گیاه شناس و استاد دانشگاه اهل انگلستان بود. وی دانش آموختهٔ دانشگاه لندن بود و دکترای پزشکی خود را در سال ۱۸۶۶ گرفت. او از سال ۱۸۶۷ استاد رشتهٔ آسیب شناسی و استاد پزشکی بالینی مدرسه پزشکی یوسی ال و از سال ۱۸۸۷ پزشک بیمارستان ملی عصب شناسی و جراحی مغز و اعصاب شد. او از طرفداران دکترین پیدایش حیات بود؛ اما از مخالفان نظریه میکروبی بیماری ها محسوب می شد و انتقادهای او از این نظریه، باعث به تأخیر افتادن قبول آن در در بریتانیا شد. او نظریه «دگرزایی» را ترویج کرد، فرآیندی که در آن موجودات زنده موجود، اشکال حیاتی کاملاً متفاوتی را به وجود می آورند. وی همکار انجمن سلطنتی بود.
لودویگ برونس (؛ – ) متخصص مغز و اعصاب اهل آلمان بود. وی پزشکی را در گوتینگن آموخت و مدرک دکترای خود را در سال ۱۸۸۲ به دست آورد و تا مدتی دستیار ادوارد هیتسیش بود. سپس در بیمارستان شاریته با کارل فریدریش اتو وستفال و هرمان اوپنهایم همکاری کرد. وی مدتی هم در پاریس زیر نظر ژان-مارتن شارکو تحصیل کرد و از سال ۱۹۰۳ استاد رشتهٔ عصب شناسی شد. وی کتابی هم در زمینه بیماری های مغز و اعصاب کودکان با همکاری آئوگوست کرامر و تئودور تسیهن نوشت.
نشانهٔ باستیان–برونس () از دست رفتن تونوس ماهیچه ای و رفلکس های تاندونی عمقی در اندام تحتانی (پاها) در مبتلایان به قطع کامل عرضی طناب نخاعی در سطحی از بالاتر از بزرگ شدگی نخاعی (lumbar enlargement) است. این نشانهٔ پزشکی نامش را از هنری چارلتون باستیان و لودویگ برونس می گیرد.
ویلیام هِنری بَـتِل (؛ – ) جراح و استاد دانشگاه اهل بریتانیا بود. نام گذاری های پزشکی. او در زمینهٔ ضربه های مغزی و التهاب عصب بینایی پژوهش هایی انجام داد و بابت چند اکتشاف پزشکی شهرت دارد:
کوچه ژاپنی ها یک فیلم درام ایرانی به کارگردانی امیرحسین ثقفی، نویسندگی امیرحسین تقفی و علی اصغری و تهیه کنندگی علی اکبر ثقفی تولید سال ۱۳۹۸ که در سال ۱۴۰۳ منتشر شد.
ژوزف اُنوره سیمون بو (؛ – ) پزشک اهل فرانسه بود که به دلیل پژوهش هایش در مورد فیزیولوژی قلب و ریه ها شهرت دارد. او دکترای پزشکی خود را در سال ۱۸۳۶ در پاریس دریافت کرد و از سال ۱۸۵۶ عضو «آکادمی ملی پزشکی فرانسه» بود. وی یکی از طرفداران و حامیان «فیزیولوژی آسیب شناختی» بود و رساله ای هم در مورد سوءهاضمه نوشت.