Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پوماره چهارم (زاده: ۲۸ فوریه ۱۸۱۳، متوفی: ۱۷ سپتامبر ۱۸۷۷)، نام کامل به زبان محلی که به نام «آیماتا» ، به معنی «چشم خوار»، نیز شناخته می شود (اشاره به رسوم قدیمی بومیان در خوردن چشمان دشمن شکست خورده دارد)، او ملکه تاهیتی بین سالهای ۱۸۲۷ الی ۱۸۷۷ و چهارمین فرمانروای پادشاهی تاهیتی از دودمان پوماره بود. خانواده. پوماره ، دختر پوماره دوم از همسر دوم وی تری ایتو اوته رای-موئه-موئه و نوه پوماره یکم بنیانگذار پادشاهی تاهیتی بود. او پس از فوت برادرش پوماره سوم، زمانی که تنها ۱۴ سال داشت، به عنوان فرمانروای تاهیتی انتخاب شد. زندگی نامه. در سال ۱۸۴۳، فرانسوی ها تاهیتی را تحت الحمایه دولت متبوع خود اعلام نموده و فرمانداری را در پاپت منصوب نمودند. ملکه در برابر مداخله فرانسه مبارزه ای نابرابر و نافرجام داشت و به پادشاه فرانسه لوئی فیلیپ و ملکه ویکتوریا نامه نوشت و از دولت بریتانیا درخواست مداخله را نموده، که البته بی نتیجه بود و در اعتراض به تبعید خود خواسته خود به رایاتئا، تن داد.آنچه پس از آن رخ داد، جنگ خونین فرانسه و تاهیتی بود، که از سال ۱۸۴۳ تا ۱۸۴۷ ادامه یافت و تمامی پادشاهی های جزایر انجمن را درگیر خود نمود. تا
هیتیایی ها متحمل تلفات سنگینی شدند، اما آمار کشته شدگان فرانسوی ها نیز زیاد بود. اگرچه در این جنگ، بریتانیایی ها به دولت تاهیتی کمک نکردند، اما آنها به طور جدی فرانسه را محکوم کرده و تقریباً جنگ بین دو قدرت در اقیانوس آرام آغاز شد. این درگیری ها با شکست نیروهای تاهیتیایی در قلعه فائوتائوآ خاتمه یافت. اگرچه فرانسوی ها پیروز شدند، اما به دلیل فشار دیپلماتیک بریتانیای کبیر نتوانستند جزیره را به قلمروهای خود ضمیمه کنند، بنابراین تاهیتی و موئورئا به حکومت های تحت الحمایه فرانسه تبدیل شدند. یک بند برای حل و فصل جنگ این بود که متحدان ملکه پوماره در هواهین، رایاتئا و بورا بورا، کماکان اجازه داشتند، تا مستقل باقی بمانند. ملکه پوماره چهارم در نهایت تسلیم شده و از سال ۱۸۴۷ تا ۱۸۷۷ زیر نظر دولت فرانسه، فرمانروایی نمود.او تلاش کرد تا فرزندانش را در مناصب قدرت در تاهیتی و سایرجزایر بادپناه مستقر نماید. از میان فرزندان متعدد ملکه پوماره چهارم، سه تن از ایشان بر سریر سلطنت نشستند: پوماره پنجم پادشاه تاهیتی (دوران پادشاهی ۱۸۷۷ الی۱۸۸۰)، تریی مائه وا رئوا دوم ملکه بورا بورا (دوران فرمانروایی۱۸۶۰ الی ۱۸۷۳)، تاماتوا پنجم پادشاه
رایاتئا-تاهاآ (دوران حکومت ۱۸۵۷ الی ۱۸۷۱) پوماره چهارم در ۱۷ سپتامبر ۱۸۷۷ درگذشت. وی در مقبره سلطنتی، پاپااوآ، در آرو به خاک سپرده شده است. پسر وی پوماره پنجم که در سالهای ۱۸۷۷ تا ۱۸۸۰ پادشاهی نمود، جانشین وی شد. فرزندان. در دسامبر سال ۱۸۲۲، پوماره با پادشاه آینده بورا بورا و تاهاآ، تاپوآ دوم ازدواج نمود.در سال ۱۸۳۰، ناوچه اچ ام اس سرینگاپاتام از تاهیتی بازدیدی داشت، و ناخدای این کشتی بریتانیایی ویلیام والدگریو با کمی تعجب در دفتر خاطرات خود خاطرنشان کرد که پوماره در آن زمان شانزده ساله بود و ازدواج کرده بود، اما فرزندی نداشت.این ازدواج بدون فرزند ماند و با درخواست جدایی از طرف ملکه به دلیل عقیم بودن تاپوآ به پایان رسید.
حسن عراقی زاده پزشک و سرتیپ دوم سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است، که هم اکنون به عنوان معاون بهداشت و درمان ستاد کل نیروهای مسلح فعالیت می کند. وی فعالیت نظامی را در خلال جنگ ایران و عراق در سپاه پاسداران آغاز کرد و در طول جنگ، معاونت بهداری قرارگاه خاتم الانبیا را برعهده داشت. عراقی زاده از ۱۳۸۳ تا ۱۳۸۴ مسئول بسیج جامعه پزشکی بود، از ۱۳۸۴ تا ۱۳۸۹ به عنوان معاون بهداشت و درمان بنیاد شهید و امور ایثارگران فعالیت می کرد، در فاصله سال های ۱۳۸۹ تا ۱۳۹۴ معاونت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی سپاه پاسداران را برعهده داشت و از خردادماه ۱۳۹۴ معاون بهداشت و درمان ستاد کل نیروهای مسلح است.
«کپر کانادایی» عملیات نجات مخفیانه ای بود که به صورت مشترک توسط دولت کانادا و سیا برای شش دیپلمات آمریکایی انجام شد که در جریان تسخیر سفارت ایالات متحده در تهران، ایران، در ۱۳ آبان ۱۳۵۸ (۴ نوامبر ۱۹۷۹)، پس از انقلاب ۱۳۵۷، از دستگیری فرار کرده بودند. دانشجویان اسلام گرا اکثر پرسنل سفارت آمریکا را گروگان گرفتند و خواستار بازگرداندن شاه که در آن زمان مورد حمایت آمریکا بود برای محاکمه شدند. پس از پناه گرفتن دیپلمات ها توسط مأموران بریتانیا و پرسنل دیپلماتیک کانادا، دولت های کانادا و ایالات متحده بر روی راهبردی کار کردند تا از طریق دزدی و استفاده از پاسپورت های کانادایی فرار کنند. این «کپر» شامل یک افسر سیا (تونی مندز و همکارش اد جانسون) بود که به شش دیپلمات در تهران پیوستند تا یک گروه فیلم برداری جعلی تشکیل دهند. این گروه از شش کانادایی، یک ایرلندی و یک آمریکایی لاتین تشکیل شده بود که در حال تکمیل جستجو برای محل مناسب برای فیلم برداری صحنه ای برای فیلم علمی-تخیلی "آرگو بودند ،" که درواقع تولید آن رها شده بود. صبح روز یکشنبه ۲۷ ژانویه ۱۹۸۰، تمام این گروه هشت نفره از کنترل گذرنامه در فرودگاه مهرآباد تهران گذشتند و
سوار هواپیمای سوئیس ایر به مقصد زوریخ شدند و از ایران گریختند. مقاله ای در مورد این رویدادها در "وایرد" در سال ۲۰۰۷ منتشر شد. این مقاله در کنار خاطراتی که مندز نوشته بود توسط کریس تریو به عنوان اساس فیلم "آرگو" در سال ۲۰۱۲ استفاده شد. در ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۳، به عنوان بخشی از پایان فصل پادکست "فایل های لنگلی"، سیا هویت «جولیو» را به عنوان اد جانسون، زبان شناس و متخصص در استخراج فاش کرد. پیش زمینه. با وقوع انقلاب اسلامی، محمدرضا پهلوی، شاه ایران که مورد حمایت آمریکا بود، از کشور گریخت. در میان این آشفتگی، گروهی از اسلام گرایان جوان، موسوم به دانشجویان مسلمان پیرو خط امام، در ۱۳ آبان ۱۳۵۸ به سفارت آمریکا در تهران یورش بردند و ده ها دیپلمات را دستگیر و گروگان گرفتند. آنها خواستار بازگشت شاه به ایران برای محاکمه شدند. دولت موقت اندکی پس از آن با استعفای نخست وزیر مهدی بازرگان و کابینه اش سقوط کرد. اگرچه دولت جدید ایران اعلام کرد که گروگان گیران دانشجویانی بودند که به طور مستقل عمل می کردند، اما به کسانی پیوست که خواهان بازگشت شاه بودند.[ "" ] بیشتر گروگان ها تا اوایل سال ۱۹۸۱ نگهداری می شدند. پناهگاهی برای دیپلمات ها.
رابرت آندرس، کورا آمبرن-لیجک، مارک لیجک، جوزف استافورد، کاتلین استافورد و لی شاتز شش دیپلمات آمریکایی بودند که توسط دیپلمات های کانادایی کن تیلور و جان شیرداون پناه گرفته شدند و در سال ۱۹۸۰ از تهران خارج شدند. آنها در کنسولگری، یک ساختمان جداگانه در محوطه سفارت کار می کردند که ایرانی ها از دیوار بالا رفتند. دو گروه از دیپلمات ها با دستور رفتن به سمت سفارت بریتانیا به خیابان های تهران گریختند: گروه آندرس (به استثنای شاتز)، به همراه دو آمریکایی که به دنبال خدمات کنسولی بودند (از جمله کیم کینگ، که بعداً یک کارمند سفارت محلی به او کمک کرد تا ویزای خروجش را دریافت کند و از ایران پرواز کند)؛ و گروه دوم، که شامل سرکنسول ریچارد مورفیلد می شد. گروه دوم مسیر غیرمستقیمی را پیش گرفتند و خیلی زود دستگیر شدند و به محوطه بازگردانده شدند. گروه آندرس به سفارت بریتانیا نزدیک شد، اما جمعیت عظیمی را دیدند که در مسیرشان درحال تظاهرات بودند. رابرت آندرس دیگران را به خانه ش دعوت کرد، زیرا او در همان نزدیکی زندگی می کرد.[ "" ] در طی یک اودیسه شش روزه، گروه آندرس، با کمک آشپز تایلندی سامچای «سام» سریویونتر، از خانه ای به خانه ای دیگ
ر می رفتند، از جمله یک شب که در مجتمع مسکونی بریتانیا سپری کردند. پس از سه روز، دولت بازرگان سقوط کرد و دیپلمات ها متوجه شدند که این مصیبت به سرعت تمام نخواهد شد. در جستجوی گزینه ها، آندرس با دوست قدیمی اش جان شیرداون، افسر مهاجرت کانادایی تماس گرفت و دعوت نامهٔ مشتاقانه ای برای کل گروه گرفت. در ۱۰ نوامبر، پنج نفر از گروه اصلی آندرس (آندرس، لیجک ها و استفورد ها) به اقامتگاه شیرداون رسیدند. علاوه بر دیدن جان و زنا شیرداون، کن تیلور سفیر کانادا از آنها استقبال کرد. استافوردها توسط تیلور به خانه ش برده شدند و در آنجا به همسرش پت پیوستند. سه نفر دیگر با شیرداون ها ماندند. آنها در مجموع ۷۹ روز توسط دو خانواده کانادایی پناه گرفته شدند. در ۲۷ نوامبر، تیلور از سفیر سوئد کاج سوندبرگ تماسی دریافت کرد و از او خواست لی شاتز آمریکایی را بپذیرد. شاتز ابتدا در سفارت سوئد روی زمین خوابیده بود و بعداً در آپارتمان کنسول سوئد سیسیلیا لیتاندر اقامت گزید. با این حال، سفیر سوئد احساس کرد که شاتز بهتر است خود را یک کانادایی جا بزند. تیلور موافقت کرد و شاتز را در اقامتگاه شیرداون قرار داد.[ "" ] کانادایی ها برای پناه دادن به آمریکای
ی ها ریسک های شخصی بزرگی کرده بودند و شش دیپلمات آمریکایی که در خطر بودند را در خانه های شخصی خود پناه دادند. دو مقام رسمی سفارتی که «دوست کشور» بودند نیز کمک کردند و یک اقامتگاه دیپلماتیک خالی از سکنه برای چندین هفته مورد استفاده قرار گرفت.[""] تیلور برای کمک با فلورا مک دونالد، وزیر امور خارجه کانادا و جو کلارک نخست وزیر کانادا تماس گرفت. آنها حمایت خود را از تلاش پناهگاه اعلام کردند. آنها تصمیم گرفتند با استفاده از پاسپورت های کانادایی، شش آمریکایی را با یک پرواز بین المللی از ایران خارج کنند. برای انجام این کار، دستوری در شورا صادر شد تا چندین نسخه رسمی از گذرنامه های کانادایی با هویت های جعلی مختلف برای دیپلمات های آمریکایی در پناهگاه کانادا صادر شود. گذرنامه هایی که صادر شد حاوی مجموعه ای از ویزاهای جعلی ایران بود که توسط سیا برای فرار از ایران تهیه شده بود. آماده سازی. سازمان سیا از تونی مندز، کارشناس تغییر قیافه و فرار خود، برای درست کردن داستان پوششی، اسناد، لباس های مناسب و مواد برای تغییر ظاهرشان استفاده کرد. مندز از نزدیک با کارکنان دولت کانادا در اتاوا کار می کرد که پاسپورت ها و سایر مواد کمکی را
از طریق یک پیک دیپلماتیک کانادایی به سفارت کانادا ارسال می کردند. مندز به همراه اد جانسون برای کمک کردن به عملیات نجات به تهران پرواز کرد. جانسون و مندز قبلاً در شعبه دفتر خدمات فنی سازمان سیا (OTS) با هم کار کرده بودند. پاسپورت ها و هویت های جایگزین برای سناریوهای مختلف تهیه شده بود، اما در روی جلد انتخاب شده، شش نفر از کانادایی ها در حال کار روی یک خدمه هالیوودی بودند که مکان های فیلم را جستجو می کردند. پیشینه داستان مربوط به فیلمی به نام "آرگو" بود که بر اساس رمان علمی-تخیلی راجر زلازنی به نام "خداوندگار روشنایی" ساخته شده بود. پروژه اصلی "خداوندگار روشنایی" به تهیه کنندگی بری گلر و با بازی رزی گریر قبل از شروع فیلم برداری پس از اختلاس مالی رها شده بود. داستان مفهوم هنری جک کربیگونه ای داشت و فیلمنامه در سیاره ای با احساسی خاورمیانه ای بود که گروه می توانست از آن برای توجیه تمایل خود به جستجوی مکان ها در ایران استفاده کند. برای اینکه پوشش باورپذیر جلوه کند، مندز از جان چمبرز، چهره پرداز کهنه کار هالیوود کمک گرفت. آنها یک دفتر دایر به نام «استودیو سیکس پروداکشنز» (اشاره به شش دیپلمات) در استودیوی سانست گوو
ر در بلوار سانست تأسیس کردند. این دفتر از فضای اداری ای استفاده می کرد که مایکل داگلاس بازیگر اخیراً در هنگام ساخت فیلم "سندرم چین" (۱۹۷۹) از آن استفاده کرده بود. اگر کسی برای بررسی روند تولید فیلم تماس بگیرد، به تماس های تلفنی با دفتر «استودیوی سیکس» در لس آنجلس پاسخ داده می شود. تبلیغات نمایشی برای فیلم آینده «استودیو سیکس» در نشریات هالیوود قرار گرفت و یکی از این روزنامه ها در اختیار کورا لیجک قرار گرفت تا آن را به عنوان بخشی از مطالب پوششی اش مراقبت کند. این گروه همچنین کارت های کسب وکار جعلی تهیه کردند، یک مهمانی فیلم در یک کلوپ شبانه در لس آنجلس برگزار کردند، و تبلیغات اولیه فیلم را در مجلات صنعتی "ورایتی" و "هالیوود ریپورتر" منتشر کردند. رابرت سایدل، دوست چمبرز و همچنین یک چهره پرداز، خود را به عنوان تهیه کننده فیلم در رویدادهای مرتبط جا زد، در حالی که همسرش جوآن خود را به عنوان مسئول پذیرش در «استودیو سیکس» جا زد. چمبرز بعداً به خاطر کمکش در عملیات مدال شایستگی هوش سازمان سیا را دریافت کرد. اشتباهی در تاریخ گذاری ویزاها صورت گرفت، چرا که سال ایرانی از اعتدال بهار آغاز می شود. یکی از کارکنان سفارت کانا
دا هنگام بررسی مدارک متوجه این اشتباه شد. خوشبختانه، گذرنامه های اضافی درج شده بود، بنابراین مندز توانست مهرهای جدید ویزا را با تاریخ های تقویم ایرانی درج کند. با گذشت هفته ها از این آماده سازی، دیپلمات های آمریکایی به خواندن و بازی کردن، که عمدتاً ورق و اسکربل بود، رو آوردند. تیلور تلاش کرد تا پرسنل غیرضروری سفارت کانادا را بیرون کند. تیلور دیگران را برای انجام کارهای جعلی فرستاد، هم برای ایجاد الگوهای نامنظم و هم برای رسیدگی به رویه های فرودگاهی. به دلیل اینکه تماس های تلفنی مشکوک و سایر فعالیت ها نشان می داد که ممکن است پنهان کاری دیپلمات ها کشف شده باشد، تنش ها درحال افزایش بود. عملیات نجات. اوایل صبح یکشنبه ۲۷ ژانویه ۱۹۸۰، مندز، جانسون و شش دیپلمات آمریکایی که با گذرنامه های واقعی کانادایی و مدارک جعلی ورود به کشور سفر می کردند، به راحتی از امنیت فرودگاه بین المللی مهرآباد تهران عبور کردند.[""] پس از تأخیر کوتاهی به دلیل مشکلات مکانیکی مک دانل داگلاس دی سی-۸–۶۲، گروه سوار بر پرواز ۳۶۳ سوئیس ایر (ثبت شده به: HB-IDL) به مقصد زوریخ، سوئیس شدند. به طور تصادفی، این هواپیما به نام "آرگاو" نام گذاری شد که این ن
ام از کانتون آرگاو در شمال سوئیس گرفته شده بود. پس از فرود در زوریخ، شش دیپلمات توسط مأموران سیا به یک خانه امن کوهستانی برای شب برده شدند. در آنجا به آنها گفته شد که برای اهداف دیپلماتیک نمی توانند با مطبوعات صحبت کنند و تا زمانی که مسئله گروگان گیری حل نشود در مکانی مخفی در فلوریدا مخفی خواهند ماند. مندز و جانسون به مسیر خود به مقصد فرانکفورت، آلمان ادامه دادند، جایی که مندز گزارش پس از اقدامش را نوشت. روز بعد، این ماجرا در مونترال، در مقاله ای که توسط ژان پلتیه، خبرنگار واشنگتنی برای روزنامهٔ "لا پرسه" نوشته شده بود، لو رفت و به سرعت توسط مطبوعات بین المللی مورد توجه قرار گرفت. سیا این شش دیپلمات را از سوئیس به پایگاه هوایی رامشتاین در آلمان غربی برد تا از طریق اقیانوس اطلس به پایگاه نیروی هوایی دوور در دلاور منتقل شوند. هشت آمریکایی «کپر» یکشنبه ۶ دی ایران را ترک کردند. کانادایی ها در همان روز سفارت خود را بستند. سفیر تیلور و کارکنان باقی مانده به کانادا بازگشتند. شش دیپلمات آمریکایی در ۳۰ ژانویه ۱۹۸۰ وارد ایالات متحده شدند. شش دیپلمات آمریکایی نجات یافته: کانادایی هایی که در نجات شرکت داشتند، به نشان دست
ور کانادا دومین جایزه عالی غیرنظامی کانادا منصوب شدند. آنها شامل: زنا شیرداون، یک تابع بریتانیایی بود که در گویان متولد شده، بنابراین به طور معمول واجد شرایط دریافت این حکم نبود. فلورا مک دونالد مداخله کرد تا اطمینان حاصل کند که عضویت افتخاری به او داده می شود، او بعداً وقتی شهروند کانادا شد عضویتش به عضویت کامل تبدیل شد. سفیر تیلور متعاقباً توسط کنگره ایالات متحده آمریکا مدال طلای کنگره را به دلیل انتقادات کمک کننده اش به آمریکا دریافت کرد. پلتیه برخی از حقایق مربوط به دیپلمات های فراری را قبل از ۲۸ ژانویه ۱۹۸۰ کشف کرده بود، اما او این داستان را منتشر نکرد. او می دانست که ایمنی افراد درگیر قضیه باید حفظ شود، گرچه این حقایق ارزش خبری زیادی برای روزنامه و نویسنده داشت. چندین سازمان خبری دیگر نیز برخی از عناصر داستان را در اختیار داشتند. مقاله پلتیه در ۲۹ ژانویه به محض اینکه متوجه شد گروگان ها ایران را ترک کرده اند منتشر شد. اما افشای این عملیات باعث شد که آمریکا مجبور شود به برنامه های خود برای اسکان مخفیانه شش آمریکایی پایان دهد، در حالی که نمایش گروگان گیری ادامه داشت. داستان "آرگو" منفجر شد، اما نقش سیا توس
ط هر دو دولت آمریکا و کانادا در آن زمان مخفی نگه داشته شد. آنها می خواستند امنیت گروگان های باقی مانده را تضمین کنند. دخالت کامل سیا تا سال ۱۹۹۷، زمانی که اسناد از حالت طبقه بندی خارج شدند، فاش نشد. رئیس جمهور جیمی کارتر رسماً برای اهداف مذاکره اعلام کرده بود که همه دیپلمات های آمریکایی ناپدید شده گروگان گرفته شده اند، بنابراین اخبار مربوط به نجات شش نفر برای مردم کاملاً غافلگیرکننده بود. قدردانی آمریکا از اقدامات کانادایی ها به طور گسترده و توسط بسیاری از چهره های تلویزیونی آمریکایی و شهروندان عادی به نمایش گذاشته شد، که به ویژه از تیلور قدردانی می کردند. پرچم کانادا در بسیاری از نقاط در سراسر آمریکا به اهتزاز درآمد و تبلیغاتی در بیلبوردهای «ممنونم» منتشر شد. در فرهنگ عامه. در سال ۱۹۸۱ یک تله فیلم در مورد کپر کانادایی به نام "فرار از ایران: کپر کانادایی" به کارگردانی لامونت جانسون ساخته شد که در آن فیلم گوردون پینسنت نقش کنت دی تیلور را بازی می کرد. این فیلم در تورنتو و اطراف آن فیلمبرداری شد و محصول مشترک آمریکا و کانادا بود. یک کتاب مصور کودک در مورد این رخداد توسط برنده جایزه اریک هوفر در سال ۲۰۱۳ - لورا
اسکندیفیو و استفن مک ایچرن، با عنوان "فرار می کند" نوشته شد. فیلم "آرگو" براساس این رخداد ساخته شده که در تاریخ ۱۲ اکتبر ۲۰۱۲ در سینماهای آمریکای شمالی، اکران شد و موفقیت انتقادی و تجاری را درپیش داشت. در فیلم نقش جان شیرداون و همسرش زنا به خاطر هزینه و زمان حذف شد. این فیلم شامل عناصر حقیقت و تخیل است. به خصوص این فیلم عمدتاً روی نقشی سیا در این عملیات بازی کرد تمرکز دارد و نقش بسیار کانادایی ها و مشارکتشان در استراتژی و آماده سازی را کوچک کرده است. رئیس جمهور سابق جیمی کارتر در مصاحبه ای در سال ۲۰۱۳ علاوه بر یادآوری این نکته، فیلم را تحسین کرد. علاوه بر این، در این فیلم به اشتباه گفته شده است که شش دیپلمات آمریکایی توسط سفارت های بریتانیا و نیوزلند برگردانده شده اند. دیپلمات های آمریکایی قبل از اینکه مشخص شود که شبه نظامیان در جستجوی دیپلمات ها هستند و با سفارت انگلیس مقابله کرده اند، یک شب را در یک مجتمع دیپلماتیک بریتانیا گذراندند. همهٔ دیپلمات های درگیر در این قضیه توافق کردند که محل اقامت سفیر کانادا برای پناه دادن به آنها مناسب تر است. "آرگو" در هشتاد و پنجمین دوره جوایز اسکار در ۲۴ فوریه ۲۰۱۳ برنده سه
اسکار از جمله بهترین فیلم شد. رابرت رایت مورخ نیز در کتاب "«مرد ما در تهران»" (۱۳۸۹) به این رخدادها پرداخته است. یک فیلم مستند همراه به همین نام در سال ۲۰۱۳ منتشر شد. و مجموعه تلویزیونی مستند درام بریتانیایی محبوب "چتری بریدن در خارج از کشور" در سال ۲۰۱۴ این داستان را در ۹ قسمت به عنوان "آرگوی واقعی" در محوریت خود قرار داد. برای مطالعه بیشتر. رسانه ها
آبیاری سطحی () یکی از روش های آبیاری است که در آن آب به صورت مستقیم و از طریق سطح خاک به گیاهان می رسد. این روش یکی از قدیمی ترین و رایج ترین روش های آبیاری است که به دلیل سادگی و هزینه کم، در بسیاری از مناطق جهان مورد استفاده قرار می گیرد. در آبیاری سطحی، آب از طریق کانال ها، نهرها یا لوله ها به مزرعه منتقل می شود و سپس در سطح خاک پخش می شود. آب به تدریج در خاک نفوذ می کند و به ریشه گیاهان می رسد. آبیاری سطحی انواع مختلفی دارد که برخی از آنها عبارتند از: آبیاری سطحی مزایا و معایبی دارد. از مزایای آن می توان به سادگی اجرا، هزینه کم و عدم نیاز به تجهیزات پیچیده اشاره کرد. با این حال، این روش معایبی نیز دارد، از جمله: با وجود این معایب، آبیاری سطحی همچنان به عنوان یک روش آبیاری مهم در بسیاری از مناطق جهان، به ویژه در مناطقی که آب فراوان و ارزان است، مورد استفاده قرار می گیرد. با این حال، با توجه به افزایش نگرانی ها در مورد کمبود آب و نیاز به افزایش بهره وری آب، استفاده از روش های آبیاری کارآمدتر مانند آبیاری قطره ای و آبیاری بارانی در حال افزایش است. فرایند. آبیاری سطحی روشی است که در آن آب از طریق نیروی گرانش
روی سطح خاک اعمال و توزیع می شود. این روش تاکنون رایج ترین شکل آبیاری در سراسر جهان است و تقریباً بدون تغییر برای هزاران سال در بسیاری از مناطق انجام شده است. آبیاری سطحی اغلب به عنوان آبیاری غرقابی شناخته می شود، به این معنی که توزیع آب کنترل نشده و بنابراین ذاتاً ناکارآمد است. در واقعیت، برخی از شیوه های آبیاری که تحت این نام گروه بندی می شوند شامل درجه قابل توجهی از مدیریت هستند (برای مثال آبیاری موجی). فرایند آبیاری سطحی را می توان با استفاده از چهار مرحله توصیف کرد. همان طور که آب در انتهای بالایی مزرعه اعمال می شود، در طول مزرعه جریان می یابد یا پیش می رود. مرحله پیشروی به مدت زمانی اطلاق می شود که آب به انتهای بالایی زمین اعمال می شود و در طول زمین جریان می یابد یا پیشروی می کند. پس از اینکه آب به انتهای زمین رسید، یا جاری می شود یا شروع به جمع شدن می کند. مدت زمان بین پایان مرحله پیشروی و قطع جریان ورودی، مرحله خیس شدن، جمع شدن یا ذخیره سازی نامیده می شود. با قطع جریان ورودی، آب به رواناب و نفوذ ادامه می دهد تا زمانی که کل کشتزار تخلیه شود. مرحله تخلیه آن دوره کوتاه مدت پس از قطع است که در آن طول میدا
ن هنوز غوطه ور است. مرحله پسروی، مدت زمانی را توصیف می کند که جبهه آب به سمت انتهای پایین دست کشتزار عقب نشینی می کند. عمق آب اعمال شده به هر نقطه در مزرعه تابعی از زمان فرصت، مدت زمانی است که آب در سطح خاک وجود دارد. انواع آبیاری سطحی. آبیاری کرتی. آبیاری کرتی در گذشته در مناطق کوچک با سطوح هموار که توسط خاکریزها احاطه شده بودند، استفاده می شده است. آب به سرعت به کل کرت اعمال می شود و اجازه داده می شود تا نفوذ کند. در کرت های سنتی، پس از آبیاری، اجازه تخلیه آب از مزرعه داده نمی شود. آبیاری کرتی در خاک هایی با میزان نفوذ نسبتاً کم مطلوب است. این همچنین یک روش آبیاری سطحی است. زمین ها معمولاً به گونه ای تنظیم می شوند که از خطوط طبیعی زمین پیروی کنند، اما معرفی تسطیح لیزری و درجه بندی زمین، ساخت کرت های مستطیلی بزرگ را ممکن ساخته است که برای کشت های وسیع مکانیزه مناسب تر هستند. کرت های تسطیح شده. کرت های تسطیح شده با قابلیت تخلیه مجدد (DBLB) یا کرت های کانتوری نوعی از آبیاری کرتی هستند که در آن زمین به تعدادی کرت های مستطیلی پلکانی تقسیم می شود که تراز شده اند یا شیب قابل توجهی ندارند. آب به اولین کرت (معمولاً
بالاترین ارتفاع) اعمال می شود و سپس به عمق مورد نظر از آب اعمال شده اجازه داده می شود تا از آن کرت تخلیه شود و به کرت بعدی که در ارتفاع پایین تری نسبت به کرت اول قرار دارد، جریان یابد. هر کرت به نوبه خود با ترکیبی از آب زهکشی از کرت قبلی و ادامه جریان ورودی از کانال تأمین آبیاری می شود. عملکرد موفقیت آمیز این سیستم ها به افت ارتفاع کافی بین کرت های متوالی بستگی دارد. این سیستم ها معمولاً در استرالیا استفاده می شوند که برنج و گندم به صورت چرخشی کشت می شوند. آبیاری جویچه ای. آبیاری جویچه ای با ایجاد کانال های کوچک موازی در طول زمین به موازات جهت شیب غالب آن انجام می شود. آب به انتهای بالایی هر جویچه اعمال می شود و تحت تأثیر گرانش به پایین زمین می رود. آب ممکن است با استفاده از لوله های دروازه ای، سیفون و کانال سر یا سیستم های بدون کناره تأمین شود. سرعت حرکت آب توسط عوامل زیادی مانند شیب، زبری سطح و شکل جویچه تعیین می شود، اما مهم تر از همه توسط نرخ جریان ورودی و میزان نفوذ خاک تعیین می شود. فاصله بین جویچه های مجاور توسط گونه های گیاهی تعیین می شود، فواصل رایج معمولاً از ۰٫۷۵ تا ۲ متر (۲٫۵ تا ۶٫۶ فوت) متغیر است
. محصول بر روی پشته بین جویچه ها کاشته می شود که ممکن است شامل یک ردیف گیاه یا چند ردیف در مورد یک سیستم از نوع بستر باشد. جویچه ها ممکن است از کمتر از ۱۰۰ تا ۲۰۰۰ متر (۰٫۰۶۲ تا ۱٫۲۴۳ مایل) طول داشته باشند که بستگی به نوع خاک، مکان و نوع محصول دارد. جویچه های کوتاه تر معمولاً با یکنواختی بیشتر کاربرد همراه هستند اما منجر به افزایش پتانسیل تلفات رواناب می شوند. آبیاری جویچه ای به ویژه برای محصولات ردیفی مانند پنبه، ذرت و نیشکر مناسب است. همچنین در صنایع باغبانی مختلف مانند مرکبات، میوه های هسته دار و گوجه فرنگی نیز انجام می شود. مدت زمان قابل توجهی طول می کشد تا آب به انتهای دیگر برسد، به این معنی که آب برای مدت طولانی تری در انتهای بالایی مزرعه در حال نفوذ بوده است. این منجر به یکنواختی ضعیف با کاربرد بالا در انتهای بالایی و کاربرد کمتر در انتهای پایینی می شود. در بیشتر موارد، عملکرد آبیاری جویچه ای را می توان با افزایش سرعتی که آب در امتداد مزرعه حرکت می کند (میزان پیشروی) بهبود بخشید. این را می توان از طریق افزایش سرعت جریان یا از طریق تمرین آبیاری موجی به دست آورد. افزایش سرعت پیشروی نه تنها یکنواختی را به
بود می بخشد، بلکه حجم کل آب مورد نیاز برای تکمیل آبیاری را نیز کاهش می دهد. آبیاری قطع ووصلی. این نوع آبیاری نسبتاً جدید است و تحقیق و توسعه در مورد تمرین و مدل سازی آن در اوایل دهه ۱۹۸۰ آغاز شد. آبیاری قطع و وصلی نوعی آبیاری جویچه ای است که در آن منبع آب در دوره های زمانی برنامه ریزی شده به صورت تکانه ای روشن و خاموش می شود (مثلاً ۱ ساعت روشن و ۱/۵ ساعت خاموش). چرخه های خیس شدن و خشک شدن، میزان نفوذ را کاهش می دهند و در نتیجه سرعت پیشروی سریع تر و یکنواختی بالاتری نسبت به جریان پیوسته ایجاد می کنند. کاهش نفوذ ناشی از تحکیم سطح، پر شدن ترک ها و منافذ ریز و تجزیه ذرات خاک در طول خیس شدن سریع و در نتیجه آب بندی سطح در هر مرحله خشک شدن است. در خاک هایی که آبیاری قطع و وصلی مؤثر است، گزارش شده است که امکان تکمیل آبیاری با مصرف کلی آب کمتر و در نتیجه بازدهی بالاتر را فراهم می کند و به طور بالقوه امکان آبیاری کمبود را فراهم می کند. اثربخشی آبیاری قطع و وصلی به نوع خاک بستگی دارد. به عنوان مثال، بسیاری از خاک های رسی رفتار آب بندی سریعی را در زیر جریان پیوسته تجربه می کنند و بنابراین آبیاری قطع و وصلی مزایای کمی دار
د. آبیاری نواری. آبیاری نواری، که به عنوان آبیاری حوضچه ای نیز شناخته می شود، می تواند به عنوان ترکیبی از آبیاری حوضچه ای مسطح و آبیاری جویچه ای در نظر گرفته شود. این زمین به تعدادی کرت یا نوار تقسیم می شود که هر کرت توسط خاکریزهای مرتفع (مرزها) از هم جدا می شود. کرت ها در مقایسه با آبیاری کرتی معمولاً طولانی تر و باریک تر هستند و برای تراز شدن با شیب زمین جهت گیری می شوند. ابعاد معمولی کرت ۱۰ تا ۷۰ متر (۱۰ تا ۸۰ یارد) عرض و ۱۰۰ تا ۷۰۰ متر (۱۱۰ تا ۷۷۰ یارد) طول دارد. آب به انتهای بالایی کرت اعمال می شود که معمولاً برای تسهیل شرایط جریان آزاد در انتهای پایین دست ساخته می شود. یکی از کاربردهای رایج این تکنیک شامل آبیاری مرتع برای تولید لبنیات است. آبیاری سیلابی. آبیاری سیلابی از سیلاب های فصلی رودخانه ها، نهرها، برکه ها و دریاچه ها برای پر کردن مخازن ذخیره آب استفاده می کند. این یک روش باستانی آبیاری در آب و هوای خشک و نیمه خشک در خاورمیانه، شمال آفریقا، غرب آسیا، شرق آفریقا و بخش هایی از آمریکای لاتین است. در آبیاری سیلابی، زمانی که رودخانه در حالت سیلابی است، آب از بسترهای معمولاً خشک رودخانه منحرف می شود. سپ
س آب سیل به مزارع هدایت می شود. این کار را می توان توسط ورودی های آزاد، توسط انحراف خارها یا توسط بسته هایی که در بستر رودخانه ساخته می شوند، انجام داد. آب سیل که معمولاً چند ساعت یا چند روز طول می کشد از طریق شبکه ای از کانال های سیلابی اولیه، ثانویه و گاهی سوم هدایت می شود. مناطق تحت پوشش ممکن است از هر چیزی بین چند هکتار تا بیش از ۲۵۰۰۰ هکتار (۶۲۰۰۰ هکتار) متغیر باشد. شبکه های آبیاری سیلابی به تلاش های عظیم مدیریتی برای کنترل و بهینه سازی جریان آب نیاز دارند. از آنجایی که آب با حرکت سریع قادر به جابجایی مقادیر بسیار زیادی رسوب است، ارتفاع کناره های رودخانه و ترکیب بستر آنها می تواند به سرعت تغییر کند. منحرف کردن جریان یک نیروی قدرتمند که قادر به جابجایی سنگ ها، خاک ها و سایر مواد مورد استفاده برای منحرف کردن مسیر آب است، می تواند دشوار باشد. مشکلات مرتبط با آبیاری سطحی. اگرچه آبیاری سطحی می تواند با مدیریت صحیح و تحت شرایط مناسب به طور مؤثر انجام شود، اما اغلب با تعدادی از مسائل همراه است که بهره وری و پایداری محیط زیست را تضعیف می کند: هدف از مدیریت مدرن آبیاری سطحی به حداقل رساندن خطر این اثرات نامطلوب ب
القوه است.
آن ها/آن ها فیلمی امریکایی محصول سال ۲۰۲۲ و به کارگردانی جان لوگان است. در این فیلم بازیگرانی همچون تئو ژرمن، کری پرستون، آنا کلامسکی، آستین کروت، کوئی تان، آنا لور، کوپر کخ، مونیک کیم، داروین دل فابرو، هیلی گریفیث، بون پلات، مارک اشورث، کوین بیکن و ساجان ایفای نقش کرده اند.