Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ا) در درهٔ رود براهماپوترا کوچ کردند. این روند با تشویق دولت استعماری برای افزایش تولید کشاورزی انجام شد و در تحقق این هدف نیز موفق بودند. بین سال های ۱۹۰۵ تا ۱۹۲۱، جمعیت مهاجران از بنگال شرقی چهار برابر شد. این مهاجرت حتی پس از دوران استعمار نیز ادامه یافت و به جنبش آسام در سال ۱۹۷۹ انجامید. شورای قانون گذاری آسام (۱۹۱۲–۱۹۲۰): واحد اداری دوباره به حالت استان تحت کمیسر ارشد (شامل آسام و سلهت) بازگشت و شورایی قانون گذاری به آن افزوده شد. این شورا ۲۵ عضو داشت که کمیسر ارشد و ۱۳ عضو انتصابی، اکثریت آن را تشکیل می دادند. سایر اعضا توسط نهادهای عمومی محلی مانند شهرداری ها، هیئت های محلی، مالکان زمین، باغ داران چای و مسلمانان انتخاب می شدند. با گسترش جنبش عدم همکاری، انجمن آسام به آهستگی به کنگره ایالتی آسام بدل شد و در سال های ۱۹۲۰–۲۱ دارای ۵ کرسی در کمیتهٔ کنگره سراسری هند شد. حکومت دوقلو (۱۹۲۱–۱۹۳۷): طبق قانون دولت هند ۱۹۱۹، شمار اعضای شورای قانون گذاری آسام به ۵۳ تن افزایش یافت که ۳۳ تن از آنان توسط حوزه های خاص انتخاب می شدند. اختیارات شورا نیز افزایش یافت، اما در عمل، گروه رسمی شامل اروپایی ها و اعضای انتصابی
، نفوذ بیشتری داشتند. مجلس قانون گذاری آسام (۱۹۳۷–۱۹۴۷): طبق قانون دولت هند ۱۹۳۵، شورا به مجلسی با ۱۰۸ عضو گسترش یافت و اختیارات بیشتری به آن داده شد. این دوره شاهد ظهور ناگهانی گوپینات بوردولوی و محمد سعادالله و کشمکش آن ها بر سر قدرت و نفوذ بود. آسام پس از دوران استعمار (۱۹۴۷–تاکنون). در سال ۱۹۷۹، آسام به صحنهٔ جنبش آسام (یا جنبش ضد مهاجرت) تبدیل شد؛ جنبشی مردمی علیه مهاجرت غیرقانونی. این جنبش به رهبری اتحادیهٔ دانشجویان سراسر آسام و شورای مبارزه مردم آسام، برنامه ای اعتراضی تنظیم کرد تا دولت را به شناسایی و اخراج مهاجران غیرقانونی و جلوگیری از ورود مهاجران جدید وادارد. بیشتر برنامه های اعتراضی به صورت غیرخشونت آمیز برگزار شد، اما رویدادهایی خشونت بار نیز رخ داد، مانند کشتار نلی که در آن بیش از ۳٬۰۰۰ تن (و طبق برخی منابع غیررسمی، ۱۰٬۰۰۰ نفر) از مسلمانان بنگالی زبان در ناحیهٔ ناؤگان قتل عام شدند. این جنبش در سال ۱۹۸۵ با امضای توافق نامهٔ آسام میان رهبران جنبش و دولت هند پایان یافت. رهبران جنبش، حزب سیاسی پارلمان خلق آسام را تأسیس کردند که در انتخابات ایالتی ۱۹۸۵ به قدرت رسید. در سال ۲۰۱۲ شورش هایی خشونت بار
میان بومیان به رهبری شاخهٔ افراطی جبهه دموکراتیک ملی بودو و مسلمانان اقلیت در منطقهٔ خودمختار بودولند رخ داد. این رویدادها که ریشه در مهاجرت از بنگلادش داشتند، بیش از ۸۵ کشته و آوارگی حدود ۴۰۰٬۰۰۰ نفر بر جای گذاشت. در مجموع، آسام دارای ۳۵ ناحیه است. از نظر جمعیت، ناحیهٔ ناؤگان پرجمعیت ترین و دیما هاساو کم جمعیت ترین است. از نظر وسعت، کاربی آنگلونگ بزرگ ترین ناحیه و کامروپ شهری کوچک ترین ناحیهٔ ایالت است.
الهه فیلمی هندی محصول سال ۱۹۷۰ و به کارگردانی وی. مادهوسودانا رائو است. در این فیلم بازیگرانی همچون نوتان، سانجیو کومار، رحمان، محمود علی، آریونا ایرانی، فریده جلال، لالیتا پاوار، منموهان کریشنا و ساریکا ایفای نقش کرده اند.
شیخ ابوالبقاء بابا الیاس خراسانی ، که به اختصار با نام بابا الیاس شناخته می شود، رهبر شورش بابایی علیه سلجوقیان روم بود. او پس از حمله مغول از امپراتوری خوارزمشاهیان به آناتولی مهاجرت کرد و در روستای الیاس که در آن زمان چات نام داشت، ساکن شد. شیخ ابوالبقاء بابا الیاس خراسانی به احتمال زیاد از امپراتوری خوارزمشاهیان که در جریان حمله مغول فروپاشید، به آناتولی مهاجرت کرد. هیچ چیز در مورد زندگی او قبل از آمدن به آناتولی مشخص نیست. طبق یکی از قدیمی ترین منابع درباره او، شرح حال مناقب القدسیه، نوشته نوه اش الوان چلبی در سال۱۳۳۲ میلادی، پس از ورود به آناتولی، در روستای چات، که اکنون با نام روستای الیاس شناخته می شود، در نزدیکی آماسیه ساکن شد. او یک خانه درویشی افتتاح کرد، شروع به گسترش فرقه وفاییه کرد و مریدان زیادی را دور خود جمع کرد. در حالی که منبع او را به عنوان خلیفه یک شیخ ترکمان به نام دده گارکین ذکر می کند، اما نام فرقه ای را که او به آن تعلق داشت، ذکر نمی کند. با این حال، به گفته عاشق پاشازاده که شیخی از همان سلسله بود، بابا الیاس به فرقه وفاییه تعلق داشت که توسط ابوالوفا بغدادی (متوفی ۱۱۰۷) تأسیس شده بود.
بنابراین، می توان گفت که دده گارکین نیز به همین فرقه وابسته بوده است. این قابل درک است که طریقت وفاییه از قرن سیزدهم به بعد در آناتولی، به ویژه در میان جوامع ترکمان، گسترش یافت و در کنار سایر طریقت های غیرسنی مانند یسویه، قلندریه و حیدریه تا قرن چهاردهم به حیات خود ادامه داد. در حالی که ادعا شده است که بابا الیاس یک طریقت مذهبی تحت نام بابایی تأسیس کرده است، می توان استدلال کرد که در واقعیت چنین نیست و این تصور غلط ناشی از فقدان تحلیل کامل شورش مذکور است. بابا الیاس یک طریقت مذهبی به نام خود تأسیس نکرد. او به عنوان شیخ طریقت وفاییه، که به آن تعلق داشت، درک صوفیانه ای متناسب با ترکمان های نیمه کوچ نشین در روستای چات ارائه داد که با وجود اینکه مدت زیادی از پذیرش اسلام نگذشته بود، هنوز برخی از باورهای قدیمی خود را حفظ کرده و بی سواد بودند. همچنین بسیار محتمل است که اندیشه های او تا حدودی تحت تأثیر اندیشه های اسماعیلی بوده باشد. بابا الیاس به عنوان مهدی معرفی می شد که ترکمان ها را که در شرایط اجتماعی و اقتصادی بسیار سختی زندگی می کردند و با مشکلات متعددی هم با مردم محلی و هم با نخبگان حاکم روبرو بودند، از ظلم و س
تم حکومت سلجوقی رهایی خواهد بخشید. ترکمان ها با تمام وجود از دستورالعمل ها و تبلیغات او استقبال کردند، حتی تا آنجا که او را بابا رسول الله نامیدند. در سال ۱۲۴۰، بابا الیاس فرماندهی واقعی قیامی را که علیه سلطان سلجوقی آناتولی، کیخسرو دوم، با هدف تصرف قدرت آماده کرده بود، به خلیفه خود، بابا اسحاق، سپرد. در حالی که بابایی ها در مراحل اولیه قیام موفق بودند و آناتولی جنوب شرقی و مرکزی را تصرف کردند، اولین شکست خود را در آماسیه متحمل شدند. بابا الیاس که در قلعه آماسیه پناه گرفته بود، توسط نیروهای مبارزالدین ارمغان شاه محاصره، دستگیر و اعدام شد. گروه دیگری به رهبری بابا اسحاق به آنجا رسیدند اما نتوانستند شیخ خود را نجات دهند و به سمت قونیه حرکت کردند. با این حال، پس از رسیدن به دشت مالیا در نزدیکی قرشهر، بابایی ها برای بار دوم توسط ارتش سلجوقی به شدت شکست خوردند و بابا اسحاق کشته شد. بنابراین، شورش سرکوب شد. جنبش مذهبی-صوفی که توسط بابا الیاس با این شورش آغاز شد، پس از مرگ او از طریق پسرش مخلص پاشا و سایر خلفا، به ویژه در آناتولی مرکزی و غربی گسترش یافت. این امر باعث ظهور جنبش ابدالان روم در زمان تأسیس امپراتوری عثم
انی و در نهایت فرقه بکتاشیه شد. از همه مهم تر، این امر راه را برای تشکیل گروه هایی که در اسناد و وقایع نگاری های عثمانی در قرن شانزدهم با نام قزلباش یا رافضی شناخته می شدند، هموار کرد. وقتی همه این موارد در نظر گرفته شود، مشخص می شود که بابا الیاس شخصیتی است که یکی از تأثیرگذارترین نقش ها را در تاریخ اجتماعی و مذهبی ترکیه ایفا کرده است.
لیگ بسکتبال زنان ارمنستان ۲۵–۲۰۲۴ بالاترین سطح رقابت های بسکتبال زنان در ارمنستان است. این فصل در دسامبر ۲۰۲۴ آغاز شد و در مارس ۲۰۲۵ با برگزاری مرحلهٔ نهایی پایان یافت. فاکس های ایروان مدافع عنوان قهرمانی بودند. در نهایت، تیم فاکس های ایروان با پیروزی مقابل هاتیس برای سومین بار قهرمان شد. فرمت رقابت. هر تیم دو بار با دیگر تیم ها دیدار می کند. چهار تیم برتر به مرحلهٔ حذفی صعود می کنند که در آن هر دور به صورت تک بازی برگزار می شود. فصل عادی. &lt;onlyinclude&gt; &lt;/onlyinclude&gt;
رجینا زرنی رابرتز (زاده ) خواننده، ترانه سرا آمریکایی است.
ظهیرالدین ابراهیموف یک فعال تالشی، مدافع حقوق بشر و مخالف دولت است. زندگینامه. پس از پایان دبیرستان، از دانشکده تربیت معلم لنکران و سپس از دانشکده تاریخ دانشگاه دولتی آذربایجان فارغ التحصیل شد. او به عنوان معلم تاریخ در روستای شاگلاسر مشغول به کار شد. پس از "پرسترویکا"ی گورباچف، به فعالیت های اجتماعی و سیاسی روی آورد. در سال 1997، به روسیه، به یکاترینبورگ نقل مکان کرد و در سال 2002 تابعیت روسیه را دریافت کرد. و در سال 2012، او یکی از بنیانگذاران "مرکز فرهنگی تالش" شد. بعدها، او بارها در کنفرانس های بین المللی تالشی که در ارمنستان برگزار می شد، شرکت کرد. در سال 2007، ابراهیموف رسماً تابعیت آذربایجانی خود را لغو کرد. توسط سرویس های ویژه آذربایجان ربوده شد. ظهیرالدین ابراهیموف، رئیس کمیته حمایت از حقوق اقلیت های قومی و حامی خودمختاری مردم تالش، در 26 مارس 2025، پس از ترک آپارتمان خود در یکاترینبورگ ناپدید شد. به زودی، رسانه های آذربایجانی گزارش دادند که سرویس های ویژه این کشور عملیات ویژه ای انجام داده اند و ابراهیموف در زندان باکو تحت بازجویی است. سرویس امنیت دولتی آذربایجان طیف وسیعی از اتهامات را علیه ابراهیم
وف مطرح کرد، از خیانت گرفته تا تحریک نفرت قومی و جدایی طلبی و تضعیف تمامیت ارضی کشور. به گفته زاخارووا، ابراهیموف تابعیت آذربایجانی خود را حفظ کرد، اما به دلیل اقدامات غیرقانونی که مرتکب شده بود، از تابعیت روسی خود محروم شد.[22][23][24] مقامات آذربایجان بارها درخواست هایی را برای تحویل ابراهیموف به روسیه ارسال کرده اند، اما این درخواست ها رد شده است. با این حال، پس از سقوط هواپیمای خطوط هوایی آذربایجان در 25 دسامبر 2024 در نزدیکی آکتائو، مقامات روسی با نشان دادن حسن نیت، این مخالف را به علی اف تحویل دادند.
تلاش پیروزمندانه (؛ ) مجموعهٔ تلویزیونی محصول کره جنوبی با بازی یون که سانگ، ایم سه می و کیم یو هان است. این مجموعه از ۲۵ ژوئیه ۲۰۲۵، روزهای جمعه و شنبه ساعت ۲۱:۵۰ (کی اس تی) از اس بی اس پخش شد. این مجموعه همچنین برای استریم در نتفلیکس در مناطق منتخب قابل دسترسی است. خلاصه داستان. داستان این مجموعه دربارهٔ تیم راگبی دبیرستان هانیانگ است؛ تیمی که برای پیروزی در جشنواره ملی ورزش ها تلاش می کند اما همواره در انتهای جدول قرار می گیرد. اوضاع تیم زمانی تغییر می کند که جو گا رام به عنوان مربی جدید منصوب می شود. تولید. نویسندگی این مجموعه را ایم جین آ۶ بر عهده دارد و کارگردانی آن توسط جانگ یونگ سوک انجام شده است؛ کسی که پیش تر در ساخت فصل دوم مجموعه "راننده تاکسی" (۲۰۲۲) نیز مشارکت داشته است. تولید این مجموعه توسط استودیو اس، زیرمجموعه تولید محتوای شبکهٔ اس بی اس صورت گرفته است.
مارتین دیویدسون (؛ زادهٔ ۷ نوامبر ۱۹۳۹) کارگردان، تهیه کننده، فیلم نامه نویس، کارگردان تلویزیونی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی پس از تحصیل در آکادمی هنرهای دراماتیک آمریکا چهار سال (یا پنج سال با احتساب تورهای نمایشی) به عنوان بازیگر در اجراهای آف برادوی و تئاترهای منطقه ای فعالیت داشت. نخستین فیلم بلند او، "ارباب فلتبوش"، با بازی سیلوستر استالونه، هنری وینکلر و سوزان بلکلی بود که کارگردانی آن را برعهده داشت. او برای فیلم "رفته برای همیشه" موفق به دریافت جایزهٔ کیبل ای سی ئی شد. وی هم اکنون با سندی دیویدسون ، طراح مسکونی و رستوران، ازدواج کرده است.
خُردسَنگ () به ابزارهای سنگی کوچکی گفته می شود که معمولاً از سنگ آتش زنه یا چرت ساخته شده و طول آنها حدود یک سانتی متر و عرضشان نیم سانتی متر است. انسان ها از حدود ۶۰٬۰۰۰ سال پیش در اروپا، آفریقا، آسیا و استرالیا این ابزار را می ساختند. خُردسنگ ها در ساخت سر نیزه و نوک پیکان به کار می رفتند. خُردسنگ ها یا از تیغه ای کوچک (ریزتیغه) یا قطعه ای بزرگ تر و تیغه مانند از سنگ چخماق ساخته می شدند که با رتوش ناگهانی یا کوتاه انجام می گرفت و در نتیجه آن تکه زباله ای مشخص به نام ریزبراده به جا می ماند. خود خُردسنگ ها آن چنان با دقت شکل داده می شدند که بتوان آن ها را از زباله های کارگاهی یا شکستگی های تصادفی بازشناخت. دو گروه اصلی از خُردسنگ ها تعریف شده اند: صفحه ای و هندسی. وجود مجموعه ای از خُردسنگ ها می تواند برای تاریخ گذاری یک محوطهٔ باستان شناسی سودمند باشد. خُردسنگ های صفحه ای اندکی بزرگ تر هستند و به دورهٔ پایانی پارینه سنگی زبرین و آغاز فراپارینه سنگی تعلق دارند؛ در حالی که خُردسنگ های هندسی شاخصهٔ دورهٔ میان سنگی و دوران نوسنگی هستند. انواع هندسی آن می توانند مثلثی، ذوزنقه ای یا هلالی باشند. تولید خُردسنگ ها پ
س از پیدایش کشاورزی (۸۰۰۰ پ. م) رو به افول نهاد، اما در فرهنگ هایی با پیشینهٔ ژرف در شکارگری ادامه یافت. صرف نظر از گونه، خُردسنگ ها در ساخت سر سلاح های شکار، مانند نیزه و (در دوره های بعد) تیر و دیگر ابزارها به کار می رفتند و در سراسر آفریقا، آسیا و اروپا یافت می شوند. آن ها معمولاً با چوب، استخوان، رزین و الیاف ترکیب می شدند تا ابزار یا سلاحی مرکب ساخته شود و آثار چوب هایی که خُردسنگ ها به آن ها وصل شده بودند در سوئد، دانمارک و انگلستان یافته شده است. در یک سرنیزه یا نیزه ماهی گیری ممکن بود به طور میانگین ۶ تا ۱۸ خُردسنگ به کار برود، اما در تیرها فقط یک یا دو خُردسنگ استفاده می شد. این گذار از ابزارهای بزرگ تر مزیتی داشت: از آنجا که ساخت دستهٔ ابزار دشوارتر از نوک یا لبهٔ آن بود، جایگزینی خُردسنگ های کند یا شکسته با قطعات کوچک و قابل حمل بسیار آسان تر از ساخت دسته های جدید بود. گونه ها. خُردسنگ های صفحه ای و غیرهندسی. خُردسنگ های صفحه ای از دست کم دورهٔ گراوتیان یا احتمالاً آغاز پارینه سنگی زبرین شناخته شده اند و در دوره های میان سنگی و نوسنگی نیز ادامه یافته اند. وجود ابزارهایی مانند برّندهٔ نوای و ریزخارا
ها نشان می دهد که تولید خُردسنگ ها در فرهنگ گراوتیان آغاز شده بوده است. این سبک از سنگ تراشی در دورهٔ مگدالنی شکوفا شد و در سنت های گوناگون فراپارینه سنگی در سراسر حوزهٔ مدیترانه ادامه یافت. این خردسنگ ها اندکی بزرگ تر از انواع هندسی بعدی بودند و از پَرَک های سنگ چخماق که از هسته ای کوچک یا فرسوده به دست می آمدند ساخته می شدند. این خُردسنگ ها یا با ضربه یا با اعمال فشار متغیر (اگرچه فشار روش بهتری است، اما پیچیده بوده و روش رایجی نبوده) ساخته می شدند. تیغهٔ برش خورده. سه گونهٔ اصلی از خُردسنگ های صفحه ای وجود دارد. گونهٔ تیغهٔ بُرش خورده را می توان بر اساس محل برش (مثلاً مایل، قائم یا دوگانه) و شکل آن (کوژ یا کاو) به زیرگونه هایی تقسیم کرد. «راکلِت ها» به دلیل شکل ویژه شان متمایز هستند؛ این ها تیغه ها یا پَرَک هایی هستند که لبه هایشان با رتوش های تند تا نیم دایره ای یا حتی بی قواره تراش خورده اند. راکلِت ها شاخصهٔ فرهنگی مشخصی نیستند، چرا که از پارینه سنگی زبرین تا نوسنگی پدیدار می شوند. تیغه های لبه پشت دار. تیغه های لبه پشت دار آن دسته از تیغه هایی هستند که یکی از لبه های آن ها – معمولاً لبهٔ جانبی – با رتو
ش ناگهانی گرد یا پخ شده است. گونه های این تیغه ها نسبتاً کم شمارترند و می توان آن ها را به دو دستهٔ کلی تقسیم کرد: یکی آن هایی که کل لبه پشت دار شده، و دیگری آن هایی که فقط بخشی از آن چنین است یا حتی کاملاً راست است. این تیغه ها در روند شکل گیری تیغه ها نقشی بنیادین دارند و از آن ها شمار فراوانی از انواع دیگر مشتق شده اند. تیغه های کوچک «دوفور» تا سه سانتی متر طول دارند و با نیمرخی منحنی و رتوش نیمه ناگهانی، به دقت شکل داده شده اند. این ویژگی ها شاخص مرحله ای خاص در دورهٔ اوریگنیشن هستند. تیغه های لبه پشت دار سولوتری دارای رتوش های پررنگ و ناگهانی هستند، به گونه ای که دراز و باریک اند؛ اگرچه کمیاب اند، ولی مشخص کنندهٔ مراحل خاصی از دورهٔ سولوتری هستند. تیغه های «اوچتاتا» به جز در این نکته که لبهٔ پشت دارشان یکنواخت نیست، بلکه ناهموار است، به دیگر گونه ها شباهت دارند؛ این گونه از خُردسنگ ها مشخصهٔ دوره هایی از فراپارینه سنگی صحرانشینان است. تیغه های «ایبرو-موریسی» و «مونتبانی» با رتوش جانبی ناقص و نامنظم، شاخص تاردنوازی ایتالیا هستند. نوک های کوچک. این ابزارهای بسیار تیز از تیغه های کوچکی تشکیل شده اند که با ر
توش ناگهانی شکل گرفته اند. گونه های ناحیه ای بسیاری از این خُردسنگ ها وجود دارد که بیشترشان، به ویژه در نواحی غربی، بدون آگاهی از زمینهٔ باستان شناسی آن ها به سختی از یکدیگر بازشناخته می شوند. آنچه در ادامه آمده، گزیده ای محدود از آن ها است. نوک های برگ مانند (foliaceous) در اینجا ذکر نشده اند، چراکه با رتوش پوششی ساخته می شوند و گروهی جداگانه را تشکیل می دهند. گروه بعدی، مجموعه ای از نوک هایی از خاورمیانه را دربرمی گیرد که به عنوان نشانگرهای فرهنگی شناخته می شوند. نوک آدلاید. نوک «آدلاید» در استرالیا یافت می شود. ساختار آن مبتنی بر بریدگی های پیاپی بر تیغه است و شکلی نزدیک به ذوزنقه دارد. این نوک نمایانگر تنوع زمانی و فرهنگی خردسنگ های تیغه مانند است؛ همچنین تفاوت های فنّی و شباهت های گاه به گاه آن ها را با خُردسنگ های هندسی نشان می دهد. گاهی ممکن است خُردسنگ های تیغه مانند به صورت ذوزنقه ای، مثلثی یا هلالی نیز توصیف شوند. با این حال، این خُردسنگ ها با گونه های هندسی تفاوت دارند، زیرا در ساخت گونه های هندسی عمدتاً از روش فناوری ریزبُرین استفاده شده است. سلاح ها و ابزارها. همهٔ انواع گوناگون خُردسنگ های لایه
ای کاربردهایی با کارکرد مشخص ندارند. احتمال می رود که این ابزارها در نوک نیزه ها یا پرتابه های سبک به کار می رفته اند، و اندازهٔ کوچک آن ها نشان می دهد که به نوعی به دسته یا بدنه ای متصل می شده اند. تیغه چه های پشت دار به ویژه در محوطه ای در فرانسه به نام پنسوان که سکونت گاه اواخر دوران مگدالنی را در خود جای داده، به وفور یافت شده اند. در بقایای برخی اجاق ها در این محل، تیغه چه ها در دسته های سه تایی کشف شده اند که شاید نشان دهندهٔ نصب آن ها به صورت سه تایی روی دسته باشد. در همین محل، نوک نیزه ای شاخی پیدا شده که دارای شیارهایی برای جاگذاری تیغه چه های سنگ آتش زنه بوده و احتمالاً با ماده ای رزینی چسبانده می شده است. نشانه هایی از فرسایش شدید بر برخی از این یافته ها مشاهده شده است. متخصصان با انجام تحلیل میکروموردی بر ابزارها کوشیده اند کاربرد آن ها را شناسایی کنند، ولی گاهی دشوار بوده که ترک خوردگی های حاصل از ساخت ابزار را از شکستگی های ناشی از کاربرد متمایز سازند. خُردسنگ های یافت شده در هنگیست بری هد واقع در دورست، آثاری دارند که می تواند با اثر قلم اشتباه گرفته شود، ولی ممکن است ناشی از برخورد نوک به جسمی
سخت و شکستن آن باشد. خُردسنگ های یافت شده در مکان های دیگر نیز مشکلات تفسیری مشابهی را به همراه داشته اند. مدرکی استثنایی از کاربرد خُردسنگ ها در غار لاسکو در دوردونی فرانسه کشف شده است. در این محل، بیست تیغه چهٔ پشت دار همراه با بقایای ماده ای رزینی و اثری از دسته ای حلقه ای شکل (از شاخ حیوان) یافت شده که نشان می دهد این تیغه چه ها احتمالاً همانند دندان های آکج یا سلاحی مشابه در کنار هم نصب می شده اند. در همهٔ این مکان ها، خُردسنگ های یافت شده از نوع تیغه های پشت دار، نوک ها و قطعات تراشه ای خشن بوده اند. با وجود شمار فراوان خُردسنگ های هندسی در اروپای غربی، نمونه های اندکی وجود دارد که شواهد روشنی از کاربردشان داشته باشند، و همهٔ این نمونه ها متعلق به دوره های میان سنگی یا نوسنگی هستند. با این حال، میان پژوهشگران اجماع وجود دارد که این ابزارها برای افزایش قدرت نفوذ پرتابه های سبک همچون آکج ها، زوبین ها، اسه گی ها و تیرها به کار می رفته اند. کشفیات. استرالیا. رایج ترین گونه از خُردسنگ های یافت شده در استرالیا، ابزارهای پشت دار هستند. قدیمی ترین نمونه های این ابزارها به پایان پلیستوسن برمی گردند، ولی استفاده
از آن ها در جوامع بومیان جزیره استرالیا طی هولوسن میانی شدت یافته و سپس در حدود هزار سال پیش از تهاجم بریتانیا به قاره در ۱۷۸۸ از مدار کاربرد بیرون رفته اند. دلیل این افزایش چشمگیر در استفاده، موضوعی مورد بحث در باستان شناسی است. این ابزارها در سراسر قارهٔ استرالیا – به جز نواحی شمالی – یافت شده اند و به ویژه در جنوب شرق این قاره فراوان اند. در گذشته، ابزارهای پشت دار به دو گونهٔ نامتقارن «نقاط بوندی» و خُردسنگ های هندسی متقارن تقسیم می شدند، ولی به نظر می رسد هیچ الگوی جغرافیایی یا زمانی مشخصی در توزیع این اشکال وجود ندارد. کارگاه هایی برای ساخت ابزارهای پشت دار در نگونگارا کشف شده اند که تنوع چشمگیری در شکل ابزارهای تولیدشده داشته اند. این تنوع به نیاز به تعویض اجزای ابزارهای مرکب نسبت داده شده است. مطالعات کارکردی ابزارهای پشت دار در جنوب شرق استرالیا نشان داده اند که این ابزارها چندمنظوره و چندکاره بوده اند و کارکردهایی مشابه تراشه های بی رتوش یافته شده در همان محوطه ها داشته اند. یکی از شفاف ترین شواهد از کاربرد نظامی این ابزارها، کشف ۱۷ ابزار پشت دار در اسکلت یک مرد بالغ در منطقهٔ نارابین در حومهٔ سیدن
ی است که به حدود ۴۰۰۰ سال پیش بازمی گردد. به نظر می رسد این فرد با نیزه یا گرزی مرکب جان سپرده باشد. فرانسه. در فرانسه، یکی از محوطه های غیرمعمول چشمگیر است: گورستان میان سنگی تِویِک، جزیره ای در بِرِتانی. در این محل، خُردسنگ های فراوانی از جنس چخماق کشف شده اند که تاریخ آن ها بین ۶۷۴۰ تا ۵۶۸۰ سال پیش از حال برآورد شده است – نشانه ای از دوره ای طولانی از سکونت. پایان این استقرار در آغاز دوران نوسنگی رقم خورده است. در یکی از اسکلت های یافت شده، یک خُردسنگ هندسی در یکی از مهره های ستون فقرات گیر کرده بوده است. همهٔ شواهد نشان می دهد که فرد بر اثر این پرتابه جان خود را از دست داده، گرچه مشخص نیست این رویداد عمدی بوده یا تصادفی. باور عمومی این است که خُردسنگ های هندسی عمدتاً در شکار و ماهی گیری استفاده می شده اند، ولی احتمال استفاده از آن ها به عنوان جنگ افزار نیز مطرح شده است. اسکاندیناوی. نمونه هایی از تیرهایی با خُردسنگ در اسکاندیناوی که به خوبی حفظ شده اند، در لوشولت، در بخش اوسبی در سوئد، و توئرموسه، در Vinderup در دانمارک کشف شده اند. این یافته ها، که به سبب شرایط خاص خلاش ها تقریباً به طور کامل سالم مانده
اند، شامل تیرهای چوبی با خُردسنگ هایی هستند که با مواد رزینی و ریسمان به نوک آن ها متصل شده اند. بر اساس اندازه گیری های رادیوکربن، تیرهای لوشولت مربوط به حدود ۸۰۰۰ پیش از میلاد هستند که با میانهٔ دورهٔ فرهنگ ماگلموسه هم زمان است. این دوره با گذار از بورئال آغازین به بورئال پایانی هم زمان بوده است. انگلستان. در انگلستان نمونه های بسیاری از ابزارهای ممکن متعلق به نهشته های میان سنگی کشف شده است. مشهورترین آن ها خُردسنگی از استار کار در یورک شر است که نشانه هایی از باقی ماندهٔ رزین بر آن دیده می شود، که احتمالاً برای اتصال آن به نوک پرتابه به کار می رفته. در حفاری های اخیر، نمونه های دیگری نیز یافته شده اند. باستان شناسان در محوطهٔ Risby Warren V در لینکلن شر ردیف هشت تایی از خُردسنگ های مثلثی کشف کرده اند که با فاصله ای منظم در امتداد لکه ای تیره قرار دارند – احتمالاً اثر باقیمانده ای از بدنهٔ چوبی تیر بوده است. همچنین در محوطهٔ Readycon Dene در یورک شر غربی، ۳۵ خُردسنگ در کنار هم یافت شده اند که به نظر می رسد به یک پرتابه مربوط بوده باشند. در Urra Moor در یورک شر شمالی نیز ۲۵ خُردسنگ با نظمی استثنایی و متقارن
کشف شده اند که احتمال ارتباط آن ها با یکدیگر را نشان می دهد. مطالعه بر آثار باستانی انگلستان و اروپا نشان داده است که پرتابه ها با تعداد بسیار متغیری از خُردسنگ ها ساخته می شدند: در توئرموسه تنها یکی وجود داشته، در لوشولت دو عدد (یکی برای نوک و دیگری به عنوان پرهٔ هدایت کننده)، در White Hassocks در یورک شر غربی، بیش از ۴۰ عدد با هم یافت شده اند؛ میانگین استفاده از ۶ تا ۱۸ قطعه در هر پرتابه گزارش شده است. هند. پژوهش های اولیه، صنعت خُردسنگی در هند را پدیده ای متعلق به هولوسن می دانستند، ولی پژوهشی تازه، داده های محکمی ارائه می دهد که نشان می دهد صنعت خُردسنگی در زیرقاره هند به حدود ۴۵ هزار سال پیش بازمی گردد. این پژوهش همچنین داده های ژنتیکی، دیرین محیطی و باستان شناسی را تلفیق کرده و بر این باور است که پیدایش خُردسنگ در این منطقه می تواند ناشی از افزایش جمعیت و انطباق با وخامت شرایط زیست محیطی بوده باشد. سری لانکا. در سال ۱۹۶۸ محل هایی از تدفین انسان در غار فاهین در سری لانکا کشف شد. حفاری بعدی در سال ۱۹۸۸ به کشف ابزارهای سنگی خُردسنگی، بقایای اجاق های پیشاتاریخی و مواد آلی مانند گیاهان و استخوان های انسانی
انجامید. تاریخ گذاری رادیوکربنی نشان می دهد که این غار از حدود ۳۳٬۰۰۰ سال پیش، یعنی پلیستوسن پایانی و دوران میان سنگی، تا حدود ۴۷۵۰ سال پیش، یعنی نوسنگی در هولوسن میانی مسکونی بوده است. بقایای انسانی یافت شده در لایه های مختلف به دانشگاه کرنل فرستاده شده و توسط کنت ای. آر. کندی و دانشجوی کارشناسی ارشد جوانا زاهورسکی بررسی شده اند. سری لانکا کهن ترین نمونه های شناخته شده از خُردسنگ ها را ارائه داده است؛ خُردسنگ هایی که در اروپا تا آغاز هولوسن پدیدار نشده بودند. مطالعه ای در سال ۲۰۱۹ نشان داد که مجموعهٔ خُردسنگی غار فاهین لنا کهن ترین مجموعهٔ خُردسنگی در جنوب آسیا را نشان می دهد که قدمتی بین ۴۸٬۰۰۰ تا ۴۵٬۰۰۰ سال پیش دارد. تاریخ گذاری. خُردسنگ های لایه ای از رایج ترین یافته ها در دورهٔ پارینه سنگی پسین و میان سنگی هستند، تا جایی که بسیاری از مطالعات از آن ها به عنوان شاخص های زمانی برای تعیین مراحل مختلف فرهنگ های پیشاتاریخی بهره برده اند. در دوران میان سنگی و پارینه سنگی نهایی، حضور خُردسنگ های لایه ای یا هندسی به عنوان ابزار تعیین تاریخ نهشته های وابسته به سنت های فرهنگی مختلف به کار رفته اند. برای نمونه، در ک
وه های اطلس در شمال غرب آفریقا، پایان دورهٔ پارینه سنگی پسین با پایان سنت آتری در تولید خُردسنگ های لایه ای هم زمان است و حضور یا نبود این ابزارها در نهشته ها امکان تاریخ گذاری را فراهم می کند. در خاور نزدیک، خُردسنگ های لایه ای سنت کباری جای خود را به خُردسنگ های هندسی فرهنگ ناتوفی دادند، که حدود ۱۱٬۰۰۰ سال پیش رخ داد. این الگو در سراسر حوضهٔ مدیترانه و در بیشتر نقاط اروپا تکرار می شود. در انگلستان نیز روندی مشابه دیده می شود، که در آن غلبهٔ خُردسنگ های کشیده به جای دیگر گونه های متداول، امکان تقسیم میان سنگی به دو مرحله را فراهم کرده: مرحلهٔ میان سنگی کهن یا لایه ای، در حدود ۸۳۰۰–۶۷۰۰ پیش از میلاد، و مرحلهٔ میان سنگی متأخر یا هندسی. نهشته ها را می توان بر اساس مجموعهٔ ابزارهای یافت شده در آن ها تاریخ گذاری کرد. نویسندهٔ مزبور همچنین پیشنهاد داده که خُردسنگ های هندسی ممکن است جایگزین یک یا دو ردیف از دندان ها در نیزه های شاخ استخوانی متداول در دورهٔ پارینه سنگی پسین شده باشند (ص. ۸۴).
بازی های همبستگی اسلامی ۲۰۲۵ () ششمین دوره بازی های همبستگی اسلامی به میزبانی شهر ریاض، عربستان سعودی است که از ۷ تا ۲۱ نوامبر در ۱۹ ورزش برگزار خواهد شد. انتخاب میزبان. در آوریل ۲۰۲۱ اعلام شد که بازی های ۲۰۲۵ در کامرون برگزار خواهد شد. با این حال در ماه مه ۲۰۲۴، فدراسیون بازی های همبستگی اسلامی اعلام کرد که ریاض میزبان این دوره خواهد بود.
دوست دخترم یه مرده! (؛ ) یک مجموعهٔ تلویزیونی محصول کره جنوبی در ژانر کمدی رمانتیک به کارگردانی یو کوان مو و نویسندگی لی هه نا است و بر اساس وب تونی به همین نام از پلتفرم ناور وب تون اقتباس شده است. این مجموعه با همکاری استودیو ان و بلاسم استوری تهیه شده و بازیگران یون سان ها، آرین، یو جونگ هو و چو در آن ایفای نقش کردند. این مجموعه از ۲۳ ژوئیه ۲۰۲۵، روزهای چهارشنبه و پنجشنبه ساعت ۲۱:۵۰ (کی اس تی) از کی بی اس۲ پخش شد. این مجموعه برای استریم از طریق ویو و ویکی در مناطق منتخب قابل دسترسی است. تولید. توسعه. این مجموعه به طور رسمی توسط استودیو ان سفارش داده شد. یو کوان مو به عنوان کارگردان پروژه انتخاب شد و فیلم نامه توسط لی هه نا نوشته شد. بلاسم استوری نیز در تولید مشترک این مجموعه مشارکت داشت. انتخاب بازیگران. در سال ۲۰۲۴، یون سان ها، آرین، چو و یو جونگ هو برای بازی در این مجموعه انتخاب شدند و گزارش شد که آنان با نگاهی مثبت به پروژه پیوستند. فیلم برداری. جلسه فیلم نامه خوانی در ۲۸ اوت ۲۰۲۴ برگزار شد. فیلم برداری اصلی این مجموعه نیز از ۱۲ سپتامبر ۲۰۲۴ آغاز شد. انتشار. این مجموعه از ۲۳ ژوئیه ۲۰۲۵، روزهای چهارشنبه
و پنجشنبه ساعت ۲۱:۵۰ (کی اس تی) از کی بی اس۲ پخش شد.