Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یک زبان گفتاری در بین مردم عادی بود و در زمینه های رسمی استفاده نمی شد. هنگامی که مالت در قرون وسطی بخشی از پادشاهی سیسیل بود، معتبرترین زبان ها یا لهجه ها لاتین و سیسیلی بودند. پس از تأسیس حکومت هوسپیتالرها در سال ۱۵۳۰، ایتالیایی (که در آن زمان با نام "ولگاره توسکانو" شناخته می شد) به زبان اصلی مورد استفاده شوالیه های هوسپیتالر تبدیل شد و طبقه متوسط مالت متعاقباً ایتالیایی را به جای سیسیلی به عنوان زبان ترجیحی خود برگزید، در حالی که لاتین همچنان در زمینه های رسمی و در آموزش استفاده می شد. پس از آنکه فرانسه در سال ۱۷۹۸، مهمان نوازان را اخراج و مالت را اشغال کرد، تلاشی برای معرفی زبان فرانسوی به جامعه مالت صورت گرفت و این زبان به یک زبان رسمی تبدیل شد، اما این تلاش پس از تسلیم مالت توسط فرانسه به بریتانیا در سال ۱۸۰۰ متوقف شد. در آن زمان، این جزایر توسط بسیاری به عنوان بخشی از ایتالیا در نظر گرفته می شدند، به طوری که الکساندر بال، کمیسر مدنی بریتانیا، والتا، پایتخت مالت را به عنوان «آرام ترین شهر ایتالیا» معرفی کرد. در طول قرن نوزدهم، مقامات استعماری بریتانیا زبان انگلیسی را در این جزایر معرفی کردند که منجر به
اختلاف نظر بین طرفداران زبان انگلیسی و طرفداران زبان ایتالیایی شد. این اختلاف به عنوان مسئله زبان شناخته شد. تلاش های اولیه برای انگلیسی سازی (۱۸۱۳–۱۸۸۰). مالت در سال ۱۸۱۳ "عملاً" مستعمره بریتانیا شد و سر توماس میتلند به عنوان اولین فرماندار آن منصوب شد. این تغییر سیاسی "به صورت قانونی" در پیمان پاریس در سال ۱۸۱۴ تأیید شد. تلاش ها برای معرفی زبان انگلیسی در جزایر تقریباً در همین زمان آغاز شد و در سال ۱۸۱۳، وزیر جنگ و مستعمرات، لرد هنری باتورست، به میتلند دستور داد که زبان ایتالیایی باید با زبان انگلیسی جایگزین شود و زبان انگلیسی باید در بین ساکنان جزایر ترویج شود. این تلاش برای انگلیسی سازی با مخالفت بسیاری از مردم مالت روبرو شد که به فرهنگ ایتالیایی و مذهب کاتولیک رومی پایبند بودند، که در مقایسه با حاکمان انگلیسی زبان و پروتستان خود، ویژگی های متمایزی بودند. میتلند و جانشینانش از دستورالعمل های باتورست پیروی نکردند تا از درگیری با کلیسای کاتولیک جلوگیری کنند. انگلیسی سازی همچنین توسط دیگر اعضای جامعه مالتی، جدا از کلیسا، مانند بازرگانانی که پیوندهای تجاری قوی با سیسیل و سرزمین اصلی ایتالیا داشتند، مورد مخال
فت قرار گرفت. تا دهه ۱۸۳۰ پیشرفت کمی داشت و در آن زمان ایتالیایی هنوز زبان آموزش در معدود مدارس موجود در جزایر بود. پس از شکست تلاش ها برای انگلیسی سازی دادگاه ها، شاه ویلیام چهارم در سال ۱۸۳۳ وضعیت ایتالیایی را به عنوان زبان رسمی در اسناد حقوقی تأیید کرد، اگرچه فرماندار هنری بووری اظهار داشت که قانون انگلیسی باید «حداقل در روح» در سال ۱۸۳۷ معرفی شود. یک کمیسیون سلطنتی در سال ۱۸۳۸ دریافت که «زبان ایتالیایی برای یک مالتی بسیار مفیدتر از هر زبان دیگری است، به جز زبان مادری او.» با وجود این، فرایند نامحسوس تری از انگلیسی سازی در طول قرن نوزدهم رخ داد. آشنایی با زبان انگلیسی فرصت های شغلی بیشتری را برای مالتی ها فراهم کرد و این امر با افزایش تجارت بین بریتانیا و مالت، اهمیت بیشتری یافت. مقامات استعماری به ترویج زبان انگلیسی ادامه دادند اما آن را به زور به مردم تحمیل نکردند. در اواخر دهه ۱۸۵۰، آشنایی با هر دو زبان انگلیسی و ایتالیایی از الزامات ضروری برای پیوستن به خدمات ملکی شد.
زبان ایتالیایی به همراه زبان مجاری، زبان اقلیت های رسمی در اسلوونی است. حدود ۳۷۰۰ شهروند اسلوونیایی، ایتالیایی را به عنوان زبان مادری خود صحبت می کنند که عمدتاً ایتالیایی های ایستریایی هستند. تعداد آنها پس از مهاجرت ایستریایی-دالماسیایی (۱۹۴۳–۱۹۶۰) به شدت کاهش یافته است. زبان ایتالیایی چه از نظر تاریخی و چه از نظر فعلی، حضور پررنگی در اسلوونی دارد. تخمین زده می شود ۱۵٪ از اسلوونیایی ها ایتالیایی را به عنوان زبان دوم صحبت می کنند که یکی از بالاترین درصدها در اتحادیه اروپا است. تاریخچه. بین اواخر قرون وسطی و سال ۱۷۹۷، بخشی از قلمرو ایستریای اسلوونی (تقریباً کاملاً مطابق با شهرداری های فعلی کوپر، ایزولا و پیران) تحت حکومت ونیزی ها بود. در آن دوره، جمعیت منطقه ساحلی که به گویش های مختلف رومی (چه با منشأ رئاتورومنس و چه با منشأ ایستریا) صحبت می کردند ، زبان ونیزی را پذیرفتند. کوپر /کاپودیستریا در طول رنسانس ایتالیا مرکز مهم هنر و فرهنگ بود. در طول حکومت اتریش، که تا سال ۱۹۱۸ ادامه داشت، ایتالیایی به همراه آلمانی زبان رسمی این مناطق بود. تنها در اواخر قرن نوزدهم، اسلوونی به زبان رسمی تبدیل شد، اما فقط در مناطق روست
ایی که اکثریت قومی اسلوونی در آن وجود داشت. در دوران حکومت اتریش، بسیاری از ایتالیایی های ایستریا با همدردی به جنبش ریزورجیمنتو که برای اتحاد ایتالیا می جنگید، می نگریستند. با این حال، پس از سومین جنگ استقلال ایتالیا (۱۸۶۶)، زمانی که مناطق ونتو و فریولی توسط اتریشی ها به پادشاهی تازه تأسیس ایتالیا واگذار شد، ایستریا به همراه سایر مناطق ایتالیایی زبان در شرق دریای آدریاتیک، بخشی از امپراتوری اتریش-مجارستان باقی ماند. این امر باعث ظهور تدریجی الحاق گرایی ایتالیایی در میان بسیاری از ایتالیایی های ایستریا شد که خواستار اتحاد ایستریا با ایتالیا بودند. ایتالیایی های ایستریا از ریزورجیمنتو ایتالیا حمایت کردند: در نتیجه، اتریشی ها ایتالیایی ها را دشمن می دانستند و از جوامع اسلاو ایستریا حمایت می کردند، که ناسیونالیسم نوپای اسلوونی ها و کروات ها را تقویت می کرد. در جلسه شورای وزیران در ۱۲ نوامبر ۱۸۶۶، امپراتور فرانتس یوزف اول اتریش، طرح گسترده ای را با هدف آلمانی سازی یا اسلاوسازی مناطقی از امپراتوری که ایتالیایی ها در آن حضور داشتند. برخی ادعاها وجود دارد که ایتالیایی های ایستریا قرن ها بیش از ۵۰٪ از کل جمعیت ایستریا
را تشکیل می دادند، در حالی که در سال ۱۹۰۰ حدود یک سوم جمعیت را تشکیل می دادند. طبق آخرین سرشماری اتریش در سال ۱۹۱۰، از حدود ۷۵۰۰۰ نفر ساکن ایستریای اسلوونی، حدود ۳۰۰۰۰ نفر یا ۴۰٪ به زبان ایتالیایی به عنوان زبان مادری خود صحبت می کردند، در حالی که ۶۰٪ به زبان اسلوونی صحبت می کردند. با در نظر گرفتن تنها سه شهرداری کوپر، ایزولا و پیران (در مرز فعلی آنها)، این ارقام ۲۷۷۲۸ نفر (۸۰٫۸۱٪) ایتالیایی زبان در مقابل ۶۵۸۴ نفر (۱۹٫۱۸٪) اسلوونی زبان (۱۶۶۹ زبان دیگر، ۴٫۹۸٪) است. شکاف زبانی بزرگی بین جمعیت شهری و مناطق روستایی وجود داشت: شهرها تقریباً منحصراً ایتالیایی زبان بودند، در حالی که مناطق روستایی اکثریت بزرگی از اسلوونی داشتند. در محدوده فعلی شهرداری کوپر، ۸۷٪ از جمعیت شهری ایتالیایی زبان بودند، در حالی که در مناطق عمدتاً روستایی اطراف آن، ایتالیایی زبانان ۲۲٫۳٪ از جمعیت را تشکیل می دادند. در ایزولا، ایتالیایی زبانان در شهر ۹۷٪ و در مناطق اطراف تنها ۱۲٫۸٪ بودند. تنها در شهرداری پیران، ایتالیایی زبانان هم در مناطق شهری و هم در مناطق روستایی اکثریت داشتند، به ترتیب با ۹۵٫۹٪ و ۶۴٪. پس از جنگ جهانی اول، کل منطقه ساحلی ا
سلوونی به ایتالیا ضمیمه شد. در دوران فاشیسم، سیاست ایتالیایی سازی دنبال شد و استفاده عمومی از زبان اسلوونی در سراسر منطقه ممنوع شد. پس از جنگ جهانی دوم، این مناطق به یوگسلاوی سوسیالیستی ضمیمه شدند و اکثریت قریب به اتفاق جمعیت ایتالیایی زبان این شهر ساحلی یا توسط رژیم کمونیستی اخراج شدند یا تصمیم به فرار به ایتالیا گرفتند، که به مهاجرت ایستریایی-دالماسیایی معروف شد. تنها حدود یک دهم از جمعیت ایتالیایی زبان باقی ماندند. با این حال، به دلیل توافق های بین المللی و دوجانبه ای که پس از تغییر در مدیریت منطقه آزاد تریسته صورت گرفت، به آنها حقوق زبانی اعطا شد و کل قلمرو سکونتگاه سنتی آنها دو زبانه شد. توزیع جغرافیایی و جمعیت. زبان ایتالیایی به همراه زبان اسلوونیایی در چهار شهرداری در بخش اسلوونیایی ایستریا به نام های پیران ( رسمی است)، کپر ( ایزولا () و آنکاران ( سرشماری رسمی که در سال ۲۰۰۲ انجام شد، تعداد ۲۲۵۸ ایتالیایی تبار را در کشور گزارش کرد (۰٫۱۱٪ از کل جمعیت). با این حال، ۳۷۶۲ نفر (۰٫۲٪ از کل جمعیت و اندکی کاهش نسبت به سرشماری سال ۱۹۹۱) خود را به عنوان گویشوران زبان مادری این زبان معرفی کردند که از این تعداد، ۱
۸۳۲ نفر خود را ایتالیایی تبار، ۱۱۹۵ نفر خود را اسلوونی تبار، ۳۴ نفر خود را کروات و ۳۷ نفر خود را متعلق به قومیتی دانستند که در فهرست ذکر نشده بود. از مجموع ۳۷۶۲ نفر که زبان مادری آنها ایتالیایی است، ۲۸۵۳ نفر در یکی از سه شهرداری که این زبان در آنها به عنوان زبان دوم رسمی است، زندگی می کنند: ۱۱۷۴ نفر در پیران، ۱۰۵۹ نفر در کوپر و ۶۲۰ نفر در ایزولا. حدود ۱۵٪ از کل اسلوونیایی ها ایتالیایی را به عنوان زبان دوم صحبت می کنند که بالاترین درصد در اتحادیه اروپا پس از مالت است. تخمین زده می شود که ۵٪ از اسلوونیایی ها در زندگی روزمره خود از زبان ایتالیایی استفاده می کنند که بالاترین درصد در اتحادیه اروپا به جز ایتالیا است. اکثریت قریب به اتفاق آنها در منطقه ساحلی اسلوونی زندگی می کنند، جایی که تماس های اقتصادی و شخصی روزانه با همسایه ایتالیا رایج است. آموزش و پرورش و زبان ایتالیایی. در کنار مدارس اسلوونیایی زبان، مهدکودک ها، مدارس ابتدایی، مدارس راهنمایی و دبیرستان هایی نیز با زبان ایتالیایی به عنوان زبان آموزشی در کوپر /کاپودیستریا، ایزولا /ایزولا و پیران /پیرانو وجود دارند. با این حال، در دانشگاه دولتی پریمورسکا، که آن
هم در منطقه دوزبانه تأسیس شده است، اسلوونیایی تنها زبان آموزشی است (اگرچه نام رسمی دانشگاه شامل نسخه ایتالیایی نیز می شود).
زبان پیجین ایتالیایی در اریتره (یا ایتالیایی اریتره ای، همان طور که اغلب نامیده می شود) که با نام ایتالیایی پیجین اسمارا یا ایتالیایی ساده شده اتیوپی (SIE) نیز شناخته می شود یک زبان پیجین بود که در اریتره ایتالیایی زمانی که اریتره مستعمره ایتالیا بود (و تا دهه ۱۹۷۰ در منطقه اسمارا) استفاده می شد. تاریخچه. این پیجین (که گاهی «ایتالیایی پیجین ساده شده اریتره» نیز نامیده می شود) در اواخر قرن نوزدهم شروع به ایجاد کرد و در دهه ۱۹۳۰ به طور کامل توسعه یافت. این زبان شباهت هایی با زبان فرانسوی مدیترانه ای داشت. در سال ۱۹۴۰ تقریباً تمام جمعیت محلی اسمره (پایتخت اریتره) هنگام برقراری ارتباط با استعمارگران ایتالیایی، "به زبان ایتالیایی پیجین اریتره ای" صحبت می کردند. تا اواخر دهه ۱۹۷۰ این زبان پیجین هنوز توسط برخی از بومیان اریتره مورد استفاده قرار می گرفت، اما در حال حاضر منسوخ شده تلقی می شود (حتی اگر هنوز چند اریتره ای قدیمی در اسمره آن را می فهمند). هبت-ماریام، اریتره ای ایتالیایی، در مورد او نوشت: «"در مرحله اولیه تماسشان به نظر می رسد که ایتالیایی ها در این مرحله دستور زبان زبانی را که با زیردستان خود استفاده می ک
ردند، ساده کردند، اما واژگان و اشکال دستوری را از زبان های امهری و تیگرینیایی قرض نگرفتند، زیرا در «ایتالیایی ساده شده» امروزی دیده نمی شود" .» هبت نوشت که این زبان نه تنها بین اریتره ای های بومی و ایتالیایی ها، بلکه بین قبایل مختلف در اتیوپی و اریتره نیز استفاده می شد.
زبان ایتالیایی زبان رسمی اقلیت ها در کرواسی است و بسیاری از مدارس و اطلاعیه های عمومی به هر دو زبان منتشر می شوند. نزدیکی و ارتباطات فرهنگی کرواسی با ایتالیا منجر به حضور نسبتاً زیاد ایتالیایی ها در کرواسی شده است. ایتالیایی ها در قانون اساسی کرواسی در دو بخش به عنوان اقلیت ایالتی شناخته شدند: ایتالیایی های ایستریایی و ایتالیایی های دالماسیایی. تعداد آنها پس از مهاجرت ایستریایی-دالماسیایی (۱۹۴۳–۱۹۶۰) به شدت کاهش یافت. اگرچه امروزه تنها ۰٫۴۳٪ از کل جمعیت از نظر شهروندی ایتالیایی هستند، اما تعداد بیشتری از آنها از نظر قومی ایتالیایی هستند و درصد زیادی از کروات ها علاوه بر کرواتی، به ایتالیایی نیز صحبت می کنند. طبق منشور اروپایی زبان های منطقه ای یا اقلیت، از سال ۲۰۰۹، زبان ایتالیایی رسماً در بیست شهر و شهرداری و ده شهرک دیگر در کرواسی استفاده می شود. این زبان رسماً به عنوان زبان اقلیت در شهرستان ایستریا شناخته می شود، جایی که ۶٫۸۳٪ از جمعیت در مجموع و نزدیک به ۵۰٪ از جمعیت در برخی از زیربخش ها به آن صحبت می کنند. تخمین زده می شود که ۱۴٪ از کروات ها ایتالیایی را به عنوان زبان دوم صحبت می کنند که یکی از بالاترین
درصدها در اتحادیه اروپا است. جمعیت ایتالیایی زبان. سرشماری سال ۲۰۱۱ در کرواسی، ۱۷۸۰۷ نفر ایتالیایی تبار را در این کشور گزارش کرد (حدود ۰٫۴۲٪ از کل جمعیت). اتنولوگ در سال ۱۹۹۸، ۷۰۰۰۰ نفر را گزارش کرد که زبان اول آنها ایتالیایی یا ونیزی است (با اشاره به داده های اوگن مارینوف در سال ۱۹۹۸). این جمعیت شامل ۳۰۰۰۰ ایتالیایی تبار و ۴۰۰۰۰ کروات تبار و افرادی بود که به صورت منطقه ای ("به عنوان ایستریا ") اعلام شده بودند. ایتالیایی زبانان بومی عمدتاً در امتداد ساحل غربی ایستریا متمرکز هستند و بسیاری از کروات ها تا حدودی با این زبان آشنایی دارند (عمدتاً در صنایع خدماتی و گردشگری). در متون ایستریا، کلمه «ایتالیایی» به راحتی می تواند به گویشوران بومی زبان ونیزی که قبل از آغاز جمهوری ونیز در منطقه حضور داشتند و زبان ایستریا، قدیمی ترین زبان گفتاری در ایستریا که قدمت آن به رومی ها برمی گردد و اکنون در جنوب غربی ایستریا در رووینو، واله، دیگنیانو، گالسانو، فاسانا، والباندون، سیسانو و اطراف پولا صحبت می شود، اشاره داشته باشد. این اصطلاح گاهی ممکن است به نوادگان افراد مستعمره در دوره بنیتو موسولینی اشاره داشته باشد (در آن دوره م
هاجرت در ایستریا، زادار/زارا و جزایر شمالی آدریاتیک که پس از جنگ جهانی اول به ایتالیا داده شد، ترویج یافت، ۴۴۰۰۰ نفر طبق گفته ژرژاویچ،). همچنین می تواند به اسلاوهای ایستریا اشاره داشته باشد که با نقل مکان از مناطق روستایی به شهری یا از مزارع به بورژوازی، فرهنگ ایتالیایی را پذیرفتند.
کاپلو دل پره ته () که گاهی tricorno نامیده می شود، یک "سالومی" معمولی در پارما و پیاچنتسا است. این غذا به عنوان "محصول کشاورزی سنتی ایتالیا" (PAT) شناخته می شود. ریشه شناسی. نام "کاپلو دل پره ته" () نه تنها از این واقعیت ناشی می شود که این نام برش گوشت شانه مورد استفاده است، بلکه از شکل مثلثی خاص آن با یک برآمدگی در قسمت مرکزی نیز ناشی می شود که به طور مبهم کلاه های سه گوش مورد استفاده کشیشان در گذشته را به یاد می آورد. تاریخچه. "کاپلو دل پره ته" محصولی با منشأ باستانی است. تهیه آن در سنت قصابی قرن شانزدهم رواج داشت، زمانی که در امیلیا-رومانیا برای مصرف در تعطیلات عید پاک یا در کارناوال آماده می شد. آماده سازی. گوشتی که برای تهیه «کاپلو دل پره ته» استفاده می شود، گوشت شانه خوک است. ابتدا استخوان های آن جدا می شود، سپس ماهیچه های شانه از پوست جدا می شوند که با دقت به عنوان پوشش خارجی عمل می کند. گوشتی که به این ترتیب به دست می آید، نمک زده و با دانه های فلفل و گیاهان معطر طعم دار شده و در پوست قرار داده می شود. در نهایت، کاپلو دل پره ته را درون دو تخته چوبی که در امتداد محور طولی «کاپلو دل پره ته» بسیار محکم ب
سته شده اند، قرار می دهیم. معمولاً قبل از پخت و خوردن، حداقل دو هفته تا حداکثر دو ماه (بسته به آب و هوا) خشک و رسیده می شود. استفاده. «کاپلو دل پره ته» فقط پس از پخت که از طریق جوشاندن آرام حداقل چهار ساعت انجام می شود، مصرف می شود. پس از پخت، کاپلو دل پره ته به برش هایی با ضخامت متوسط ​​بریده شده و به صورت گرم همراه با پوره سیب زمینی یا عدس سرو می شود. قبل از پخت، بهتر است آن را حدود ده ساعت در آب سرد بدون نمک بگذارید تا پوست آن نرم شود.
طاقنمای سه چشمه () بخشی از معماری کلیساهای بزرگ سده های میانه، به ویژه در سبک گوتیک است. این بخش یک راهرو یا رواق باریک است که بالای رواق اصلی و زیر ردیف پنجرهٔ فوقانی قرار می گیرد. نمای آن معمولاً از چندین قوس یا طاقنما تشکیل شده که به صورت ردیفی پشت سر هم چیده شده اند، به همین دلیل به آن «سه چشمه» می گویند، چون هر بخش به شکل سه طاق یا سه دهانهٔ کوچک دیده می شود. طاقنمای سه چشمه معمولاً باریک و کم عمق است و برای رفت وآمد عادی استفاده نمی شد، بلکه بیشتر کارکرد سازه ای و تزیینی داشت. این قسمت کمک می کرد فشار وزن سقف و طاق ها بهتر میان دیوارها تقسیم شود و در عین حال جلوه ای زیبا و پر جزئیات به فضای درونی کلیسا بدهد. در برخی کلیساها، طاقنمای سه چشمه کاملاً بسته و تنها به صورت نقش نما بود، اما در برخی دیگر می شد در آن راه رفت. در سبک گوتیک پیشرفته، این بخش با تندیس ها، ستونک ها و نقش های پیچیدهٔ سنگی آراسته می شد و نورگیری و سبکی فضا را بیشتر می کرد. بنابر این، طاقنمای سه چشمه مثل یک ردیف بالکن یا راهروی باریک است که در میانهٔ دیوارهای بلند کلیسا ساخته می شود؛ بیشتر برای زیبایی و استحکام بناست و نمایی از سه دهانه
ٔ طاقی در هر بخش دارد.
هزاره گرایی () یا چیلیاسما (معادل یونانی آن) باوری است که برخی فرقه های مذهبی به آن اعتقاد دارند. بر اساس این باور، یک عصر مسیحایی (به اصطلاح "هزاره مسیحی") پیش از داوری نهایی و وضعیت دائمی «ابدیت» در آینده، بر روی زمین برقرار خواهد شد. مسیحیت و یهودیت هر دو جنبش های مسیحایی را ایجاد کرده اند که آموزه های هزاره گرایانه را برجسته می کنند – مانند این تصور که پادشاهی زمینی خدا در دسترس است. این جنبش های هزاره گرایانه اغلب به ناآرامی های اجتماعی قابل توجهی منجر می شدند. شباهت هایی با هزاره گرایی در آیین زرتشت نیز وجود دارد، که دوره های هزار ساله متوالی را شناسایی می کند که هر یک با فاجعه ای از بدعت و نابودی پایان می یابد، تا نابودی نهایی شر و نابودی نهایی روح شر توسط یک پادشاه پیروزمند صلح در پایان عصر هزاره نهایی. محققان همچنین جنبش های اجتماعی و سیاسی مختلف دیگری، چه مذهبی و چه سکولار، را به استعاره های هزاره گرایی مرتبط دانسته اند. مسیحیت. بیشتر تفکرات هزاره گرایی مسیحی مبتنی بر کتاب مکاشفه، به ویژه مکاشفه ۲۰ است، که رؤیای فرشته ای را توصیف می کند که با زنجیری بزرگ و کلیدی به سوی چاهی بی انتها از آسمان فرود می
آید و شیطان را دستگیر کرده و او را به مدت هزار سال زندانی می کند: سپس کتاب مکاشفه، مجموعه ای از داوران را توصیف می کند که بر تخت ها نشسته اند، و همچنین رؤیای یوحنا از ارواح کسانی که به دلیل شهادتشان به نفع عیسی و رد نشان وحش، سر بریده شدند. این ارواح: کلیسای اولیه. پیشاهزاره گرایی. در طول قرون اولیه پس از مسیح، اشکال مختلف هزاره گرایی (هزاره گرایی) در کلیسا، چه در شرق و چه در غرب، یافت می شد. پیشاهزاره گرایی مورد اعتقاد کلیسای اولیه، «پیشاهزاره گرایی تاریخی» نامیده می شود، و در کلیسای اولیه توسط پاپیاس، ایرنائوش، ژوستین شهید، ترتولیان، پولی کارپ، شبه بارنابا، متدیوس، لاکتانتیوس، کومودیانوس، تئوفیلوس ملیتو، هیپولیتوس رومی، ویکتورینوس، نپوس، ژولیوس آفریکانوس, تاتیان، و مونتانوس. با این حال، دیدگاه های پیشاهزاره ای مونتانوس احتمالاً بر رد بعدی پیشاهزاره ای گرایی در کلیسا تأثیر گذاشت، زیرا مونتانیسم به عنوان یک بدعت تلقی می شد. ناهزاره گرایی. در قرن دوم، آلوگی ها (کسانی که تمام نوشته های یوحنا را رد می کردند) ناهزاره گرا بودند، همانطور که کایوس در ربع اول قرن سوم چنین بود. با تأثیر افلاطون گرایی، کلمنت اسکندرانی
و اوریگن پیشاهزاره گرایی را انکار کردند. به همین ترتیب، دیونیسیوس اسکندرانی (وفات ۲۶۴) استدلال کرد که مکاشفه توسط یوحنا نوشته نشده و نمی توان آن را به معنای واقعی کلمه تفسیر کرد؛ او ناهزاره گرا بود. ژوستین شهید (متوفی ۱۶۵ میلادی)، که در الهیات خود گرایش های هزاره گرایانه داشت، در کتاب «گفتگو با تریفوی یهودی»، فصل ۸۰، به دیدگاه های متفاوت اشاره می کند: «من و بسیاری دیگر بر این عقیده [پیشاهزاره ای گرایی] هستیم و [معتقدیم] که چنین چیزی اتفاق خواهد افتاد، همانطور که شما مطمئناً از آن آگاه هستید؛ اما از سوی دیگر، به شما اشاره کردم که بسیاری از کسانی که به ایمان خالص و پرهیزگار تعلق دارند و مسیحیان واقعی هستند، خلاف این فکر می کنند.» آگوستین در روزهای اولیه خود، پیشاهزاره گرایی را تأیید کرد، اما بعدها به ناهزاره گرایی تغییر یافت و باعث شد این دیدگاه به همراه پاپ گرگوری کبیر رواج یابد. دایره المعارف کاتولیک خاطرنشان می کند که طرفداران باورهای مختلف عرفانی در قرن دوم (که خود آنها را بدعت می دانستند) نیز هزاره گرایی را رد می کردند. اصلاحات و فراتر از آن. دیدگاه های مسیحیان در مورد ترتیب وقایع آینده پس از اصلاحات پروت
ستانی متنوع شد.(). به طور خاص، تأکید جدیدی بر بخش هایی از کتاب مکاشفه گذاشته شد که ظاهراً می گفتند با بازگشت مسیح برای داوری زندگان و مردگان، شیطان به مدت ۱۰۰۰ سال زندانی خواهد شد، اما سپس در جهان آزاد می شود تا نبرد نهایی را علیه خدا و مقدسینش آغاز کند. متکلمان کاتولیک و ارتدکس پیشین هیچ دیدگاه روشن یا اجماعی در مورد معنای واقعی این نداشتند (فقط مفهوم پایان جهان که به طور غیرمنتظره ای می آید، «مانند یک دزد در شب» و مفهوم «دجال» تقریباً به طور جهانی پذیرفته شده بود). نظریه های هزاره گرایی سعی می کنند توضیح دهند که این «هزار سال شیطان در زنجیر» چگونه خواهد بود. انواع مختلفی از هزاره گرایی در رابطه با فرجام شناسی مسیحی، به ویژه در پروتستانتیسم، وجود دارد، مانند پیشاهزاره گرایی، پساهزاره گرایی و ناهزاره گرایی. دو مورد اول به دیدگاه های مختلف در مورد رابطه بین «پادشاهی هزاره» و آمدن دوم مسیح اشاره دارند. پیشاهزاره گرایی، ظهور دوم مسیح را مقدم بر هزاره می داند و در نتیجه آمدن دوم را از داوری نهایی جدا می کند. در این دیدگاه، «سلطنت مسیح» به صورت فیزیکی بر روی زمین خواهد بود. پساهزاره گرایی، آمدن دوم مسیح را پس از ه
زاره و همزمان با داوری نهایی می داند. در این دیدگاه، «سلطنت مسیح» (در طول هزاره) روحانی و از طریق کلیسا خواهد بود. ناهزاره گرایی، پادشاهی ۱۰۰۰ ساله را به صورت استعاری در مکاشفه ۲۰: ۱-۶ توصیف می کند که در آن «سلطنت مسیح» در کلیسا و از طریق آن جریان دارد. بنابراین، اگرچه این دیدگاه به سلطنت هزاره آینده اعتقادی ندارد، اما معتقد است که آسمان ها و زمین جدید پس از بازگشت مسیح ظاهر خواهند شد. قرن های ۱۹ و ۲۰. کلیسای کاتولیک. کلیسای کاتولیک، هزاره گرایی را به شدت محکوم می کند، همانطور که موارد زیر نشان می دهد: جنبش دانشجویان کتاب مقدس. جنبش دانشجویان کتاب مقدس، یک جنبش هزاره گرا است که بر اساس دیدگاه های بیان شده در «طرح الهی اعصار» در سال ۱۸۸۶، در جلد اول مجموعه «مطالعات در کتاب مقدس»، نوشته کشیش چارلز تیز راسل، شکل گرفته است. (این مجموعه از سال ۱۹۲۷ هنوز توسط انجمن دانشجویان کتاب مقدس داون منتشر می شود.) دانشجویان کتاب مقدس معتقدند که در طول هزاره، فرصتی جهانی برای هر فرد، چه در گذشته و چه در حال، که قبلاً دریافت کننده دعوت آسمانی نبوده است، وجود خواهد داشت تا به زندگی جاودانه بر روی زمین دست یابد. شاهدان یهوه. شاه
دان یهوه معتقدند که مسیح به مدت ۱۰۰۰ سال از آسمان به عنوان پادشاه بر زمین حکومت خواهد کرد و ۱۴۴٬۰۰۰ انسان عروج یافته او را یاری خواهند کرد. به گفته آنها، در طول این سلطنت ۱۰۰۰ ساله، زمین به بهشتی مانند باغ عدن تبدیل خواهد شد و انسان ها خود به کمال از دست رفته آدم و حوا باز خواهند گشت. کلیسای خدای قادر مطلق. کلیسای خدای متعال که با نام رعد و برق شرقی نیز شناخته می شود، در آموزه های خود از عصر پادشاهی هزارساله یاد می کند که پس از فجایعی که در کتاب مکاشفه در کتاب مقدس پیشگویی شده است، رخ خواهد داد. اصلاحات رسولی جدید. برخلاف بخش عمده ای از جنبش پنطیکاستی که به باور به پیشاهزاره گرایی، ظهور دجال و زوال جهان پیش از ظهور دوم گرایش دارد، تمرکز اصلاحات رسولی جدید بر یک فرجام شناسی «خوش بینانه» است. این جنبش معتقد است که اکثر پیشگویی های آخرالزمان مدت هاست که محقق شده اند و پیامبران و رسولان امروزی از اقتدار الهی برخوردارند؛ آخرالزمان دورانی خواهد بود که در آن مسیحیان مطیع، از طریق استفاده از جنگ معنوی و شکل دادن به تمام جنبه های جامعه برای همسو شدن با باورهای مسیحی خود (فرمان هفت کوه)، ظهور دوم را محقق خواهند کرد. یه
ودیت. تفکر هزاره گرایی ابتدا در ادبیات آخرالزمانی یهودی در دوره پرآشوب معبد دوم ظهور کرد، گرشوم شولم در کتاب خود، شبتای سوی، مسیح عرفانی، آموزه های هزاره گرایی یهودی قرون وسطی و اوایل دوران مدرن را شرح می دهد، که بر جنبش قرن هفدهم با محوریت مسیح خودخوانده (۱۶۴۸) شبتای سوی تمرکز دارد. (۱۶۲۶۱۶۷۶) اسلام. پیامبر اسلام بیان کرده است مردی از خاندان او خواهد آمد و جهان را از هرگونه بی عدالتی و ستم پاک خواهد کرد. او به عنوان مهدی شناخته خواهد شد. مسلمانان همچنین معتقدند که عیسی در کنار مهدی خواهد آمد و همراه با او علیه ظلم و بی عدالتی خواهد جنگید، جایی که مهدی برای مدتی قبل از روز قیامت حکومت خواهد کرد. مهدی در کتب اهل سنت، سنن ابی داوود ۴۲۸۵، سنن ابن ماجه ۴۰۸۳ و صحیح مسلم ۲۹۱۳ ذکر شده است. مسلمانان شیعه و سنی در مورد اینکه مهدی دقیقاً کیست، اختلاف نظر دارند. در حالی که هر دو موافقند که او در کنار عیسی خواهد آمد تا بشریت را از بی عدالتی و ظلم نجات دهد، سنی ها معتقدند که او هنوز متولد نشده است، در حالی که شیعیان معتقدند که او در حال حاضر زنده و در غیبت است. بهائیت. بهاءالله در کتاب ایقان اشاره کرده است که خداوند تقریب
اً هر هزار سال «شهر خدا» را تجدید خواهد کرد، و به طور خاص اشاره کرد که مظهر ظهور جدید الهی ظرف ۱۰۰۰ سال (۱۸۵۲-۲۸۵۲ میلادی) پس از ظهور بهاءالله ظهور نخواهد کرد، اما اعتبار پیام بهاءالله می تواند تا ۵۰۰٬۰۰۰ سال ادامه یابد. خداشناسی. آلیس بیلی، عارف، تعلیم می داد که مسیح یا معلم جهان «زمانی پس از سال ۲۰۲۵ میلادی» باز خواهد گشت و این معادل عصر جدید مفهوم مسیحی ظهور مجدد مسیح خواهد بود. توجه داشته باشید که موجودی که او از آن به عنوان معلم جهان صحبت می کند، همان موجود معنوی است که برای سایر عارفان به عنوان مایتریا شناخته می شود. جنبش های اجتماعی. جنبش های اجتماعی هزاره گرا، که شکل خاصی از هزاره گرایی هستند، بر اساس مفهومی از چرخه هزار ساله بنا شده اند. گاهی اوقات این دو اصطلاح به عنوان مترادف استفاده می شوند، اما اصول گرایان این را کاملاً دقیق نمی دانند. جنبش های اجتماعی هزاره نیازی به داشتن پایه مذهبی ندارند، اما باید تصویری از آخرالزمان داشته باشند که می تواند آرمان شهری یا دیستوپیایی باشد. کسانی که با جنبش های اجتماعی هزاره مرتبط هستند، «مستعد [خشونت آمیز بودن]» هستند، با انواع خاصی از هزاره گرایی که با خشونت مر
تبط هستند. در هزاره گرایی مترقی، «دگرگونی نظم اجتماعی تدریجی است و انسان ها در تقویت این دگرگونی نقش دارند». هزاره گرایی فاجعه بار «نظم اجتماعی فعلی را به طور برگشت ناپذیری فاسد می داند و نابودی کامل این نظم را به عنوان مقدمه ای برای ساختن یک نظم جدید و الهی ضروری می داند». با این حال، ارتباط بین هزاره گرایی و خشونت ممکن است مشکل ساز باشد، زیرا جنبش های دینی جدید ممکن است با گذشت زمان از دیدگاه فاجعه بار فاصله بگیرند. نازیسم. بحث برانگیزترین تفسیر از سیستم سه عصری و به طور کلی هزاره گرایی، مربوط به «رایش سوم» آدولف هیتلر است که در دیدگاه او قرار بود هزار سال دیگر (رایش دریتس) دوام بیاورد، اما در نهایت تنها ۱۲ سال (۱۹۳۳-۱۹۴۵) دوام آورد. متفکر آلمانی، آرتور مولر ون دن بروک، عبارت «رایش سوم» را ابداع کرد و در سال ۱۹۲۳ کتابی با عنوان «رایش دریتس» منتشر کرد. او با نگاهی به تاریخ آلمان، دو دوره جداگانه را از هم متمایز کرد و آنها را با اعصار یواخیم اهل فیوره، متکلم ایتالیایی قرن دوازدهم، یکی دانست: در اوایل دوران رایش سوم، بسیاری از آلمانی ها هیتلر را مسیح آلمانی نیز می دانستند، به خصوص زمانی که او گردهمایی های نورن
برگ را رهبری می کرد، گردهمایی هایی که از آن پس سالانه (۱۹۳۳-۱۹۳۸) در تاریخی کمی قبل از اعتدال سپتامبر در نورنبرگ برگزار می شدند. هیتلر در سخنرانی خود در ۲۷ نوامبر ۱۹۳۷، در مورد برنامه های خود برای تخریب و بازسازی بخش های عمده ای از برلین اظهار نظر کرد: پس از تلاش ناموفق آدولف هیتلر برای اجرای سلطنت هزار ساله، واتیکان بیانیه ای رسمی صادر کرد مبنی بر اینکه ادعاهای هزاره گرایی را نمی توان با خیال راحت آموزش داد و متون مقدس مرتبط در مکاشفه (که آخرالزمان نیز نامیده می شود) باید به صورت معنوی درک شوند. برنارد لفروا، نویسنده کاتولیک، نوشت: آرمان شهرگرایی. مفاهیم اولیه مسیحی هزاره گرایی در طول قرن های آینده، پیامدهایی بسیار فراتر از دغدغه های صرفاً مذهبی داشت، چرا که نظریه پردازان مختلف آنها را با ایده های آرمان شهر ترکیب و تقویت کردند. در پی تفکر هزاره اولیه، فلسفه سه عصر توسعه یافت. راهب و متکلم ایتالیایی، یواخیم اهل فیوره (درگذشته ۱۲۰۲)، تمام تاریخ بشر را به عنوان توالی سه عصر می دید: