Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کیم دونگ وان (؛ زادهٔ ۲۱ نوامبر ۱۹۷۹) خواننده و بازیگر اهل کره جنوبی است که به عنوان عضو گروه پسرانهٔ شینهوا شناخته می شود. او از سال ۲۰۰۲ حرفهٔ بازیگری خود را آغاز کرد و در مجموعه های تلویزیونی همچون "فرزندان بهشت" ایفای نقش کرده است.
یو دونگ گون (؛ زادهٔ ۱۸ ژوئن ۱۹۵۶) بازیگر اهل کره جنوبی است که در درام های کره ای مختلفی حضور پیدا کرده است. او همچنین در سال ۱۹۹۷، استاد در دانشگاه ده کیونگ بوده است. از سال ۲۰۰۵، یو دونگ گون یکی از فعالان جنبش سان فول، یک سازمان غیرانتفاعی ضد قلدری رایانه ای است.
کیم وون هی (؛ زادهٔ ۹ ژوئن ۱۹۷۲) مجری تلویزیونی و بازیگر اهل کره جنوبی است. او حرفهٔ خود را به عنوان بازیگر آغاز کرد و در درام های کره ای همچون "ملکه" (۱۹۹۹)، "دخترِ دزد" (۲۰۰۰) و "عشق به معجزه نیاز دارد" (۲۰۰۵) ایفای نقش کرد. کیم وون هی در سال های اخیر بیشتر به عنوان مجری تاک شوها و ورایتی شوها فعال است و از جمله کارهای او می توان به مجری گری برنامه "Come to Play" برای هشت سال در کنار یو جه سوک اشاره کرد.
اطلاعات. فرصت های زیادی برای استفاده از پلیمرهای زیست تخریب پذیر مصنوعی در حوزه پزشکی به ویژه در زمینه های مهندسی بافت و تحویل کنترل شده دارو وجود دارد. زیست تخریب پذیری در پزشکی به دلایل زیادی مهم است. تخریب ایمپلنت پلیمری به این معنی است که ممکن است نیازی به مداخله جراحی برای برداشتن ایمپلنت در پایان عمر عملکردی آن نباشد و نیاز به جراحی دوم را از بین ببرد. در مهندسی بافت، پلیمرهای زیست تخریب پذیر را می توان به گونه ای طراحی کرد که بافت ها را تقریب کند و ساختار پلیمری را فراهم کند که بتواند تنش های مکانیکی را تحمل کند، سطح مناسبی را برای اتصال و رشد سلول فراهم کند و با سرعتی تخریب شود که امکان انتقال بار به بافت جدید را فراهم کند. در توسعه کاربردهای پلیمرهای زیست تخریب پذیر، ویژگی برخی از پلیمرها از جمله سنتز و زیست تخریب پذیری در ادامه بررسی می شود. شرح چگونگی کنترل خواص توسط کنترل های مصنوعی مناسب مانند ترکیب کوپلیمر(پلیمری که بیشتر از یک نوع مونومر در آن وجود دارد)، الزامات ویژه برای پردازش و جابجایی، و برخی از دستگاه های تجاری مبتنی بر این مواد مورد بحث قرار می گیرد. شیمی پلیمر و انتخاب مواد. هنگام بررسی
انتخاب پلیمر برای کاربردهای زیست پزشکی، معیارهای مهمی که باید در نظر گرفته شوند عبارتند از: عملکرد مکانیکی یک پلیمر زیست تخریب پذیر به عوامل مختلفی از جمله انتخاب مونومر، انتخاب آغازگر، شرایط فرآیند و وجود مواد افزودنی بستگی دارد. این عوامل بر تبلور پلیمرها، دمای انتقالی مذاب و شیشه و وزن مولکولی تأثیر می گذارند. هر یک از این عوامل باید در مورد چگونگی تأثیر آنها بر تجزیه زیستی پلیمر ارزیابی شود. تجزیه زیستی را می توان با سنتز پلیمرهایی با پیوندهای هیدرولیتیکی ناپایدار در پایه ساختار انجام داد. این معمولاً با استفاده از گروه های عاملی شیمیایی مانند استرها، انیدریدها، ارتواسترها و آمیدها به دست می آید. اکثر پلیمرهای زیست تخریب پذیر با پلیمریزاسیون باز کردن حلقه،سنتز می شوند. فرآیند. پلیمرهای زیست تخریب پذیر را می توان با روش های معمولی مانند قالب گیری فشرده یا تزریقی، ذوب کرد. باید به الزام حذف رطوبت از مواد توجه ویژه ای شود. قبل از فرآوری باید دقت شود که پلیمرها خشک شوند تا از رطوبت جلوگیری شود. از آنجایی که اکثر پلیمرهای زیست تخریب پذیر توسط پلیمریزاسیون حلقه باز، سنتز شده اند، یک تعادل ترمودینامیکی بین واکن
ش پلیمریزاسیون رو به جلو و واکنش معکوس وجود دارد که منجر به تشکیل مونومر می شود. برای جلوگیری از دمای بیش از حد بالای پردازش که ممکن است منجر به تشکیل مونومر در طول فرآیند قالب گیری و اکستروژن شود، باید مراقب بود. باید به تمام موارد بالا دقت شود. زیست تخریب پذیری. پس از قرار دادن، یک دستگاه زیست تخریب پذیر باید خواص مکانیکی خود را حفظ کند تا زمانی که دیگر مورد نیاز نباشد و سپس توسط بدن جذب شود و هیچ اثری باقی نماند. پایه پلیمر از نظر هیدرولیتیکی ناپایدار است. یعنی پلیمر در یک محیط مبتنی بر آب ناپایدار است. این مکانیسم غالب برای تخریب پلیمرها است. این در دو مرحله رخ می دهد: مهندسان زیست پزشکی می توانند پلیمری را طوری تنظیم کنند که به آرامی تجزیه شود و استرس را با سرعت مناسب به بافت های اطراف در حین التیام با متعادل کردن پایداری شیمیایی پایه پلیمری، هندسه دستگاه و وجود کاتالیزورها، افزودنی ها یا نرم کننده ها منتقل کند. کاربردها. پلیمرهای زیست تخریب پذیر به صورت تجاری هم در مهندسی بافت و هم در زمینه دارورسانی زیست پزشکی استفاده می شوند. چند کاربرد خاص آنها شامل: یک وسیله پزشکی است که برای نگه داشتن بافت های بدن
در کنار هم و نزدیک کردن لبه های زخم پس از جراحت یا جراحی استفاده می شود. مواد بخیه اغلب به نخ های قابل جذب در مقابل نخ غیرقابل جذب تجزیه می شود که بیشتر به الیاف مصنوعی در مقابل الیاف طبیعی تقسیم می شود. یکی دیگر از تمایزهای مهم در بین مواد بخیه این است که تک رشته هستند یا پلی فیلامنت. بخیه های قابل جذب یا از طریق پروتئولیز یا هیدرولیز تجزیه می شوند و نباید در بافت های بدن که به استحکام کششی بیشتر از دو ماه نیاز دارند استفاده شوند. معمولاً به صورت داخلی در طی جراحی یا برای جلوگیری از اقدامات بیشتر برای افرادی که احتمال بازگشت بخیه در آنها کم است استفاده می شود. قابل جذب طبیعی: شامل کتگوت ساده، کتگوت کرومیک و کتگوت سریع است که همگی از کلاژن استخراج شده از روده گاو تولید می شوند. همه آنها پلی فیلامنت هایی هستند که زمان های تخریب متفاوتی از 3 تا 28 روز دارند. این ماده اغلب برای بافت بدن با نیروی مکانیکی یا برشی کم و زمان بهبودی سریع استفاده می شود.
حجم های تنفسی و ظرفیت های تنفسی به مقدار حجم هوای شش ها در مراحل مختلف چرخه تنفس گفته می شود. حجم های تنفسی اصلی شامل حجم جاری، ظرفیت حیاتی، حجم ذخیره دمی و ذخیره بازدمی است که به طور مستقیم با وسیله ای به نام دم سنج (اسپیرومتر) قابل اندازه گیری است و همچنین معیار آزمون های عملکرد ریه هستند. حجم ها و ظرفیت های تنفسی به طور مفصل تری به این شرح می باشند:
وزارت دفاع جمهوری قرقیزستان که پیش تر با عنوان کمیته دولتی امور دفاعی شناخته می شد اصلی ترین نهاد اجرایی دفاعی می باشد که مطابق با قوانین مرتبط نیروهای نظامی، مسئول نیروهای مسلح قرقیزستان است و دارای اختیارات لازم برای آمادگی فرماندهی نظامی و کنترل دستگاه های ذی ربط در رده های خود است. وزیر دفاع کنونی جمهوری قرقیزستان سرلشکر بقدی بیگ بیگ بالوتوف می باشد. زمینه تاریخی. این وزارتخانه پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی در سالهای ۱۹۹۱-۱۹۹۲ از مقر سپاه هفدهم ارتش تشکیل شد. در ابتدا به دستور رئیس جمهور عسکر آقایف در ۱۳ ژانویه ۱۹۹۲ کمیته دفاع دولتی نامگذاری شد و در سال ۱۹۹۳ از کمیته دفاع دولتی به وزارت دفاع جمهوری قرقیزستان تغییر نام داد. در نوامبر ۲۰۱۵، وزارت دفاع به کمیته دولتی امور دفاعی تغییر نام داد. در سال ۲۰۱۸، شورای عالی قرقیزستان موضوع بازگرداندن وزارت دفاع را مطرح کرد و معاون آلمبت شیکماماتوف اشاره کرد که ژنرال های ستاد کل در خارج از کشور به رسمیت شناخته نمی شوند زیرا در کشورهای دیگر این نهاد فقط یک دفتر است که کار آژانس های مختلف را هماهنگ می کند. پس از تحلیف رئیس جمهور صدر جباروف در اوایل فوریه ۲۰۲۱، وزارت
دفاع مجدداً تأسیس شد. این امر پس از آن صورت گرفت که یک نظرسنجی در صفحه فیس بوک ستاد کل ارتش در مورد اینکه آیا شهروندان ضرورت ایجاد مجدد این وزارتخانه را ضروری می دانند و آیا اکثریت از این ایده حمایت می کنند، انجام شد. وظایف معین. این کمیته در حال حاضر مسئولیت سازماندهی نیروهای مسلح قرقیزستان را بر عهده دارد که از طریق اقدامات زیر انجام می شود: در فوریه ۲۰۱۴، اختیارات ستاد کل گسترش یافت تا به رئیس ستاد کل این اختیار داده شود تا کنترل کامل بر نیروهای مسلح داشته باشد. از سوی دیگر، وظایف وزارت دفاع تا حد زیادی کاهش یافت و حمایت همه جانبه از ارتش را به عنوان وظیفه خود باقی گذاشت. در اصلاحات نظامی سال ۲۰۱۵، این دو بخش کاملاً مستقل شدند و رئیس کمیته دولتی امور دفاعی عملاً زیر مجموعه رئیس ستاد کل ارتش قرار گرفت.
نسیم وهابی (Nasim Vahabi ) نویسنده و پژوهشگر اهل ایران است. دانش و کار. دانش آموخته ی زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه آزاد تهران، در موسسه ملی زبان و تمدن های شرقی فرانسه درس خوانده (استاد راهنما: کریستف بالایی)، و دارای دکترای ادبیات تطبیقی از دانشگاه نانتر پاریس است (استاد راهنما: ورونیک ژلی -Veronique Gely ). او با شورای کتاب کودک و مجله ی کلک همکاری داشته، در جهان کتاب مقالات متعددی به چاپ رسانده و با مجله ی فرانسوی ان ار اف (NRF از انتشارات گالیمار) در تهیه ی شماره ی مخصوص ادبیات ایران همکاری کرده است . عضو انجمن قلم فرانسه، زمینه ی کاری او حوزه ی کتاب و ادبیات است. کتاب ها. به زبان فارسی : به زبان فرانسه : "Les Ecrits des enfants de la guerre", EUE, 2011, ISBN 9786131566417 (نوشته های بچه های جنگ) "Amours persanes, Anthologie des nouvelles iraniennes contemporaines", Gallimard, 2021, ISBN 9782072914362 (عشق ایرانی ، گردآوری داستان های معاصر ایران با همکاری علیرضا غلامی. وی مقدمه ی این اثر را نگاشته و داستانی از او در این مجموعه منتشر شده است). J"e ne suis pas un roman", Tropismes Editions, 2022, ISBN 978
2493823021 - (من رمان نیستم)
اجاق موشکی یک اجاق گاز کارآمد و گرم سوز با استفاده از سوخت چوب با قطر کوچک است.سوخت در یک محفظه احتراق ساده حاوی یک دودکش عمودی عایق شده می سوزد، که احتراق تقریباً کامل را قبل از رسیدن شعله به سطح پخت تضمین می کند. طرح های اجاق های موشکی اغلب برای اجاق های قابل حمل برای پخت و پز استفاده می شوند، اما این طرح برای اجاق های بزرگ و ثابت در موسسات و برای ساخت بخاری های دسته جمعی موشکی برای گرم کردن نیز استفاده می شود. در آزمایش های میدانی در هند، اجاق های موشکی در مقایسه با اجاق های سنتی ۱۸ تا ۳۵ درصد سوخت کمتری مصرف کردند و در مقایسه با آتش ساده، سنتی، باز و سه سنگی، سوخت مصرفی ۳۹ تا ۴۷ درصد کاهش یافت. [نیازمند منبع] تاریخچه. ایده اجاق موشک از لامپ Argand بود که در سال ۱۷۸۰ به ثبت رسید. یک لامپ نفتی سنتی بود که یک دودکش شیشه ای را در بالای شعله برای افزایش جریان هوا تعبیه کرده بود. این طرح علاوه بر استفاده برای نور، برای پخت و پز و گرم کردن آب نیز به دلیل داشتن قوی ترین گرمای بدون دود مورد استفاده قرار گرفت. لری وینیارسکی، مدیر فنی Aprovecho، توسعه اجاق موشک را در سال ۱۹۸۰ بر اساس اجاق VITA، طراحی شده توسط Sam Ba
ldwin سام بالدوین، آغاز کرد و اصول سیستم های توسعه یافته توسط رومی ها در سیستم های گرمایش و پخت و پز هیپوکاست (زیر سوز) را دوباره کشف کرد. یک اجاق برای ساخت تورتیلا بر اساس اصول اجاق موشک طراحی شد و در سال ۲۰۰۵ برنده جایزه Ashden Award شد. Aprovecho در سال ۲۰۰۶ همان جایزه را برای اجاق های موشکی خود دریافت کرد. اجاق های موشکی Aprovecho در لسوتو، مالاوی، اوگاندا، موزامبیک، تانزانیا و زامبیا فروخته شدند. بهره برداری. بسیاری از کشورهای در حال توسعه از اجاق های سوخت چوبی سنتی بدون تهویه مناسب استفاده می کنند، که غلظت ذرات دود در داخل خانه را «معمولاً ۱۰ تا ۱۰۰ برابر سطوح درازمدت توصیه شده توسط سازمان بهداشت جهانی» تولید می کنند.قرار گرفتن در مدت طولانی دربرابر این ذرات موجب بیماری است. اجاق های موشکی در احتراق سوخت بهتر عمل می کنند، بنابراین سوخت کمتری مصرف می کنند و دود، مونوکسید کربن و دوده کمتری تولید می کنند. در روستایی در کنیا، مقایسه اجاق های سه سنگی سنتی و اجاق های گلی موشکی (RMS) نشان داد که استفاده از RMS منجر به کاهش ۳۳ درصدی تولید مونوکسید کربن در آشپزخانه و کاهش ۴۲ درصدی در تولید مونوکسید کربن «شخصی» م
ی شود. با دیتالاگرهایی که روی لباس قرار داده شده بودند اندازه گیری شد.
موراکایوو (به لاتین: Murakayevo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده است.
فان (به لاتین: Fan) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده است.
سیدموسی صالحی بارفروش سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و دوم بعنوان نماینده قائم شهر در مجلس شورای ملی حضور داشت.
شهرستان آرخانگلسکی (به لاتین: Arkhangelsky District) یک شهرستان در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده است.
رودینسکی (به لاتین: Rodinsky) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده است.
فرانک بورگی (; – ) بازیکن فوتبال اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ایالات متحده آمریکا بازی کرده است.
سیدمحمود امامی رضوی سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و دوم بعنوان نماینده خلخال در مجلس شورای ملی حضور داشت.
رابرت کرادک (; – ) بازیکن فوتبال ولزی تبار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ایالات متحده آمریکا بازی کرده است.
نیکولاس دی اویرو (; – ) بازیکن فوتبال ایتالیایی تبار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
جو گایجنز (; – ) بازیکن فوتبال اهل هائیتی-ایالات متحده آمریکا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال راسینگ فرانسه اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال هائیتی و ایالات متحده آمریکا بازی کرده است.
گینو گارداشانیچ (؛ – ) بازیکن فوتبال ایتالیایی تبار و کروات تبار اهل ایالات متحده آمریکا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال فیورنتینا، باشگاه فوتبال گراجانسکی زاگرب، باشگاه فوتبال رجینا، و باشگاه فوتبال رییکا اشاره کرد.
موتور دیزل هواپیما یا آئرو دیزل یک موتور هواپیمای دیزلی است. آنها در کشتی های هوایی مورد استفاده قرار گرفتند و در اواخر دهه ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ در هواپیماها آزمایش شدند، اما هرگز فراتر از این به طور گسترده مورد استفاده قرار نگرفتند. مزایای اصلی آنها مصرف سوخت کم، کاهش اشتعال پذیری و چگالی بالای سوخت آنها است که با ترکیبی از معایب ذاتی در مقایسه با موتورهای بنزینی یا توربوپراپ از بین رفته است. افزایش روزافزون هزینه های بنزین هوایی و تردیدها در مورد در دسترس بودن آن در آینده باعث تجدید حیات موتورهای دیزل هواپیما در اوایل دهه ۲۰۱۰ شد. استفاده از موتورهای دیزلی در هواپیما از منظر حفاظت از محیط زیست و همچنین حفاظت از سلامت انسان سودمند است، زیرا ماده ضد ضربه سرب تترا اتیل در بنزین هوایی از مدت ها قبل به عنوان بسیار سمی و همچنین آلاینده شناخته شده است. توسعه. هواپیماهای دیزلی اولیه. تعدادی از سازندگان در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ موتورهای دیزلی ساختند. شناخته شده ترین آنها شعاعی هوا خنک Packard و Junkers Jumo 205 بودند که نسبتاً موفق بودند، اما نشان دادند که برای استفاده رزمی در جنگ جهانی دوم مناسب نیستند. قایق پرنده گشتی دریایی
بلوم و ووس BV 138 با موتور پیشرفته تر Junkers Jumo 207 مجهز شد و با سه جومو ۲۰۷ دیزلی خود که حداکثر ۲۱۰۰ کیلومتر (۱۳۰۰ مایل بر شعاع) را ارائه می کرد موفق تر بود. نزدیک به ۳۰۰ نمونه از BV 138 ساخته شد. اولین موتور دیزلی موفقی که به طور خاص برای هواپیما ساخته شد، دیزل شعاعی Packard DR-980 در سال های ۱۹۲۸–۱۹۲۹ بود که در قالب شعاعی هوا خنک خنک شبیه به طرح های رایت و پرت و ویتنی طراحی شد و معاصر با تورنادو بردمور بود. مورد استفاده در کشتی هوایی R101. استفاده از دیزل برای سوخت کم خطر آتش سوزی مشخص شده بود. اولین پرواز موفقیت آمیز یک هواپیمای دیزلی در ۱۸ سپتامبر ۱۹۲۸ با یک هواپیمای استینسون مدل SM-1DX Detroiter به شماره ثبت X7654 انجام شد. در حدود سال ۱۹۳۶ موتورهای دیزلی سنگین تر اما کمتر تشنه نسبت به موتورهای بنزینی ترجیح داده می شدند، زمانی که زمان پرواز تنها ۶ تا ۷ ساعت بود. موتور پیستون مخالف دو زمانه Junkers Jumo 205 که در اوایل دهه ۱۹۳۰ وارد خدمت شد، بسیار بیشتر از آئرو دیزل های قبلی مورد استفاده قرار گرفت. در استفاده از آن در Blohm &amp; Voss Ha 139 و حتی بیشتر از آن در استفاده از کشتی هوایی موفقیت متوسطی دا
شت. در بریتانیا با مجوز Napier &amp; Son, Junkers Jumo 204 بزرگتر را به عنوان Napier Culverin ساخت، اما در تولید به این شکل استفاده نشد. یک موتور دیزلی دایملر-بنز نیز در زپلین ها از جمله LZ 129 هیندنبورگ بدبخت استفاده شد. این موتور در کاربردهای نظامی و متعاقب آن توسعه موتور هواپیمای آلمانی که بر روی موتورهای بنزینی و جت متمرکز شد نامناسب بود. بمب افکن استراتژیک چهار موتوره دوران جنگ جهانی دوم شوروی Petlyakov Pe-8 با موتورهای دیزل Charomskiy ACh-30 ساخته شد. اما درست پس از پایان جنگ، هم موتورهای دیزلی و هم موتورهای V12 خطی Mikulin با سوخت بنزینی برای بدنه هواپیماهای بازمانده Pe-8 با موتورهای بنزینی شعاعی طراحی شوتسوف به دلیل نگرانی های مربوط به کارایی جایگزین شدند. بمب افکن متوسط دوربرد یرمولایف یر-۲ نیز با موتورهای دیزلی چارمسکی ساخته شد. سازندگان دیگر نیز در این دوره موتورهای دیزلی را آزمایش کردند، مانند بلوخ فرانسوی (بعداً Dassault Aviation) که نمونه اولیه بمب افکن MB203 آن از دیزل های Clerget با طراحی شعاعی استفاده می کرد. استقرار هواپیماهای سلطنتی در سال ۱۹۳۲ نسخه آزمایشی احتراق تراکمی (دیزلی) رولز رویس ک
ندور را توسعه داد و آن را با یک هاوکر هورسلی برای اهداف آزمایشی به پرواز درآورد.
بنزین هوایی () یک سوخت هوایی است که در هواپیماهایی با موتورهای احتراق داخلی با جرقه استفاده می شود. Avgas از بنزین معمولی مورد استفاده در وسایل نقلیه موتوری متمایز می شود که در زمینه حمل و نقل هوایی به آن mogas (بنزین موتور) می گویند. بر خلاف بنزین موتور، که از دهه ۱۹۷۰ برای استفاده از مبدل های کاتالیزوری با محتوای پلاتین برای کاهش آلودگی فرموله شده است، رایج ترین سطح استفاده شده Avgas است که هنوز حاوی تترا اتیل سرب (TEL) هست، ماده ای سمی که برای جلوگیری از کوبش موتور (انفجار زودرس) استفاده می شود. آزمایش هایی در حال انجام است که در نهایت هدف آن کاهش یا حذف استفاده از TEL در بنزین حمل ونقل هوایی است. سوخت جت مبتنی بر نفت سفید برای مطابقت با نیازهای موتورهای توربین که نیازی به اکتان ندارند و در یک پوشش پروازی بسیار گسترده تر از موتورهای پیستونی کار می کنند، فرموله شده است. نفت سفید همچنین توسط اکثر موتورهای پیستونی دیزلی که برای استفاده در هوانوردی ساخته شده اند، مانند موتورهای SMA Engines, Austro Engine و Thielert استفاده می شود. خواص. ماده اصلی نفتی مورد استفاده در مخلوط کردن گاز، آلکیلات است که مخلوطی از ای
زواکتان های مختلف است. برخی از پالایشگاه ها نیز از ریفرمیت استفاده می کنند. تمام گریدهای اوگس که مطابق با CAN 2-3 [توضیحات بیشتر لازم است]، 25-M82 [توضیحات بیشتر لازم است] دارای چگالی ۶٫۰۱ پوند در هر گالن ایالات متحده (720 g/L) در دمای ۱۵ درجه سانتیگراد (۵۹ °F) هستند.(6 lb/U.S. gal معمولاً در آمریکا برای محاسبه وزن و تعادل استفاده می شود) چگالی به ۶٫۴۱ پوند در هر گالن ایالات متحده (768 g/L) در -۴۰ °C (-40 °F) افزایش می یابد و حدود ۰٫۱ درصد کاهش می یابد. در هر ۱ درجه سانتیگراد (۱٫۸ درجه فارنهایت) افزایش دما. Avgas دارای ضریب (یا عامل) انتشار ۱۸٫۳۵۵ پوند در هر گالن ایالات متحده (۲٫۱۹۹۴ کیلوگرم در لیتر) CO2 یا حدود ۳٫۰۷ واحد وزن CO2 تولید شده در واحد وزن سوخت مصرف شده است. Avgas با محدوده فشار بخار رید ۵٫۵ تا 7 psi نسبت به بنزین خودرو، با محدوده ۸ تا 14 psi فرار کمتر است. حداقل حد نوسانات کافی برای راه اندازی موتور را تضمین می کند. حدود بالا مربوط به فشار اتمسفر در سطح دریا، 14.7 psi، برای وسایل نقلیه موتوری و فشار محیط در ۲۲۰۰۰ فوت، 6.25 psi، برای هواپیما است. نوسانات پایین گاز، احتمال قفل شدن بخار در خطوط سوخت
را در ارتفاعات تا ۲۲۰۰۰ فوت کاهش می دهد. مخلوط های ویژه ای که امروزه مورد استفاده قرار می گیرند همان چیزی است که برای اولین بار در دهه ۱۹۴۰ توسعه یافتند و در موتورهای هوایی و نظامی با سطوح بالای سوپرشارژ استفاده می شدند. به ویژه موتور رولزرویس مرلین مورد استفاده در جنگنده های اسپیت فایر و هاریکان، جنگنده بمب افکن Mosquito و بمب افکن سنگین لنکستر (مرلین II و نسخه های بعدی به سوخت ۱۰۰ اکتان نیاز داشتند)، و همچنین موتور آلیسون V-1710 خنک شده با مایع، و موتورهای شعاعی هوا خنک از پرت اند ویتنی، رایت، و دیگر سازندگان در دو سوی اقیانوس اطلس. رتبه های اکتان بالا به طور سنتی با افزودن تترا اتیل سرب، یک ماده بسیار سمی که در اواخر قرن بیستم در اکثر کشورها به تدریج از خودروسازی حذف شد، به دست می آمد. اوگاز سرب دار در حال حاضر در چندین درجه با حداکثر غلظت سرب متفاوت موجود است. (آوگاز بدون سرب نیز موجود است) از آنجایی که تترااتیل سرب یک افزودنی سمی است، حداقل مقدار مورد نیاز برای رساندن سوخت به درجه اکتان مورد نیاز استفاده می شود. غلظت واقعی اغلب کمتر از حداکثر مجاز است. [نیاز به منبع] از نظر تاریخی، بسیاری از موتورهای هو
اپیماهای پیستونی ۴ و ۶ سیلندر کم مصرف پس از جنگ جهانی دوم برای استفاده از سوخت های سرب طراحی شده بودند. سوخت جایگزین بدون سرب برای این موتورها در حال توسعه و تأیید است. برخی از هواپیماهای با موتور رفت و برگشتی همچنان به سوخت سرب نیاز دارند، اما برخی دیگر نیازی به سوخت ندارند و برخی نیز در صورت استفاده از افزودنی روغن خاص می توانند بنزین بدون سرب بسوزانند. Lycoming فهرستی از موتورها و سوخت های سازگار با آنها را ارائه می دهد. طبق نمودار اوت ۲۰۱۷ آنها، تعدادی از موتورهای آنها با سوخت بدون سرب سازگار هستند. با این حال، همه موتورهای آنها نیاز به استفاده از افزودنی روغن در هنگام استفاده از سوخت بدون سرب دارند: "هنگام استفاده از سوخت های بدون سرب مشخص شده در جدول ۱، افزودنی روغن Lycoming P/N LW-16702، یا یک محصول نهایی مشابه مانند Aeroshell 15W- 50، باید استفاده شود." Lycoming همچنین خاطرنشان می کند که درجه اکتان سوخت مورد استفاده نیز باید الزامات ذکر شده در مشخصات سوخت را برآورده کند، در غیر این صورت ممکن است به دلیل انفجار موتور آسیب ببیند. در همین حال، Teledyne Continental Motors نشان می دهد (در سند X30548R3 که ا
خیراً در سال ۲۰۰۸ بازبینی شده است) که در موتورهای آنها گاز سرب دار مورد نیاز است: «موتورهای هواپیمای فعلی دارای اجزای دنده سوپاپ هستند که برای سازگاری با سوخت های سربی ASTM D910 طراحی شده اند. در چنین سوخت هایی، سرب به عنوان روان کننده عمل می کند و نواحی تماس بین سوپاپ، راهنما و صندلی را می پوشاند. استفاده از سوخت خودروهای بدون سرب با موتورهای طراحی شده برای سوخت های سربی می تواند منجر به سایش بیش از حد صندلی دریچه اگزوز به دلیل کمبود سرب شود و عملکرد سیلندر بدتر شود. سطوح غیر قابل قبول در کمتر از ۱۰ ساعت.»
هری کیو (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ایالات متحده آمریکا بازی کرده است.
جو ماکا (; – ) بازیکن فوتبال بلژیکی تبار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ایالات متحده آمریکا بازی کرده است.
اد مک ایلونی (; – ) بازیکن فوتبال اسکاتلندی تبار اهل ایالات متحده آمریکا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ورکسام، باشگاه فوتبال واترفورد، و باشگاه فوتبال منچستر یونایتد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ایالات متحده آمریکا بازی کرده است.
فرانک مونیز (; – ) بازیکن فوتبال اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ایالات متحده آمریکا بازی کرده است.
جینو پاریانی (; – ) بازیکن فوتبال ایتالیایی تبار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ایالات متحده آمریکا بازی کرده است.
جان سوزا (; – ) بازیکن فوتبال پرتغالی تبار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ایالات متحده آمریکا بازی کرده است.
اد سوزا (; – ) بازیکن فوتبال پرتغالی تبار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ایالات متحده آمریکا بازی کرده است.
انریکه آوالوس (؛ زادهٔ ۱۹۲۲ - درگذشته نامشخص) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دپورتیوو پریرا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده است.
مارسیال آوالوس (؛ زادهٔ ۵ دسامبر ۱۹۲۱ - درگذشته نامشخص) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده است.
ملانیو بائس (؛ زادهٔ حدود ژوئیه ۱۹۳۱ - درگذشته نامشخص) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ناسیونال پاراگوئه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده است.
یو هو جونگ (؛ زادهٔ ۲۴ ژانویه ۱۹۶۹) بازیگر اهل کره جنوبی است. او حرفهٔ بازیگری خود را در سال ۱۹۹۱ آغاز کرد و از آن زمان تاکنون در فیلم ها و مجموعه های تلویزیونی حضور پیدا کرده است. از نقش های او می توان به حضور در فیلم "سانی" (۲۰۱۱) اشاره کرد.
ریو سونگ بوم (؛ زادهٔ ۹ اوت ۱۹۸۰) بازیگر اهل کره جنوبی است. او در فیلم های برادر بزرگترش، کارگردان ریو سونگ-وان از جمله "آراهان" (۲۰۰۴)، "مشت گریان" (۲۰۰۵) و "ناعادلانه" (۲۰۱۰) حضور پیدا کرده است.
آنتونیو کابررا () بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لیبرتاد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده است.
لورنسو کالونگا (؛ ۲۸ اوت ۱۹۲۹ – ) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دپورتیوو پریرا، باشگاه ورزشی الیمپیا، باشگاه فوتبال ایندپندینته مدئین، و باشگاه فوتبال لئون اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده است.
کاسیانو سسپدس (؛ زادهٔ ۱۹۲۴ - درگذشته نامشخص) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی الیمپیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده است.
پابلو سنتوریون () بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اتلتیکو ناسیونال، باشگاه فوتبال سانتا فه، و باشگاه فوتبال میلوناریوس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده است.
کاستور کانترو (؛ زادهٔ - درگذشته نامشخص) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی الیمپیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده است.
پارک سانگ میون (؛ زادهٔ ۲۷ ژانویه ۱۹۶۸) بازیگر اهل کره جنوبی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در "همسر من یک گانگستر است" (۲۰۰۱) شناخته می شود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشت"ه است می توان به "ناخواهری سیندرلا"، "شماره ۳ و "هیلر" اشاره کرد. حرفه. پارک سانگ میون در سال ۱۹۸۷ از مؤسسه هنر سئول با مدرک تئاتر فارغ التحصیل شد او حرفهٔ بازیگری خود را در سال ۱۹۹۳ و با ایفای نقش در ورژن کره ای موزیکال "مردها و عروسک ها" آغاز کرد.
خوان کانیته (؛ زادهٔ - درگذشته نامشخص) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی واسکو دوگاما، باشگاه فوتبال اتلتیکو هوراکان، و باشگاه فوتبال بوتافوگو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده است.
نام هه سونگ () آهنگساز و کارگردان موسیقی اهل کره جنوبی است. او یکی از بهترین موسیقی دان های کره جنوبی به شمار می آید و بر آلات موسیقی مختلفی تسلط دارد. او برندهٔ جایزهٔ کارگردان موسیقی است و پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه یانسه که یکی از معتبرترین دانشگاه های کره جنوبی است، وارد دنیای صنعت سرگرمی شد.
کارگردان موسیقی (به انگلیسی: music(al) director) شخصی است که مسئول جنبه های موسیقایی یک پرفورمانس، اثر تولیدی یا سازمان است. این مفهوم شامل این موارد می شود: کارگردان هنری و معمولاً رئیس یک ارکستر یا ارکستر بادی، کارگردان موسیقی یک فیلم، کارگردان موسیقی ایستگاه رادیویی، شخص مسئول فعالیت های موسیقایی یا رئیس دپارتمان موسیقی در یک آموزشگاه، هماهنگ کننده گروه موسیقی در یک دانشگاه، کالج یا مؤسسه (اما معمولاً رئیس دپارتمان موسیقی آکادمیک نیست)، رهبری یک گروه موسیقی نظامی، رهبری نوازندگان ارگ و گروه کر یک کلیسا، یا مستر گروه کر کلیسا (عنوانی که به یک کارگردان موسیقی در یک کلیسای جامع به خصوص در انگلستان داده می شود).