Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
«زنان برای شکایت از نابرابری قوانین خودنوشته، اشتباه می کنند» ایران. جریان های فعال زنان در دوره جنبش مشروطه شکل گرفت، که چند دهه پس از شکل گیری فمینیسم موج اول بود. در این دوره انجمن های سری و نیمه سری زیادی در ایران به وجود آمدند و انجمن های زنان نیز به طور مخفیانه شکل گرفتند که در جنبش مشروطه شرکت می کردند و بعدها، در سال های پس از تشکیل مجلس و جنگ جهانی دوم سازمان هایی تأسیس شدند که به حقوق زنان می پرداختند. تا سال ۱۲۵۰ هیچ مسلمانی به مدارس جدید وارد نمی شد، اما در این سال، یعنی زمان سلطنت ناصرالدین شاه قاجار که در سخنرانی خود از این مدارس حمایت کرد. پس از آن بود که تعدادی از دختران ده الی پانزده ساله وارد مدارس دخترانه جدید شدند. پایه دیگر بحث مسائل زنان را باید در اعزام دانشجو به خارج پیگیری کرد. این دانشجویان در کشورهای اروپایی متوجه فضای جدیدی می شدند که نظم دقیقی را ایجاد می کرد، اما در ایران وضعیت آشفته حکومت قاجار به جدایی بخش هایی از کشور در زمان فتحعلی شاه و ناصرالدین شاه منجر شده بود. آن ها در بازگشت به ایران، بنیان گذار جریان هایی مانند لژهای فراماسونری می شدند. در زمان ناصرالدین شاه؛ گروهی از
تحصیل کردگان غرب در زمان ناصرالدین شاه برای تأسیس چنین لژها و انجمن هایی درخواست مجوز کردند که با مخالفت روبه رو شدند و در نتیجه به فعالیت های زیرزمینی روی آوردند. برخی از زنان نیز عضو این انجمن ها بودند یا دست کم در آن ها رفت وآمد می کردند؛ برای مثال دو تن از دختران ناصرالدین شاه عضو انجمن اخوت، که گرایش های صوفیانه داشت، بودند. کسانی هم بودند که گرایش فراماسونری داشتند. این در حالی بود که این مسئله در آن زمان اصلاً معمول نبود. آن ها بی حجاب در جلسه های این انجمن ها حاضر می شدند. یکی از کسانی که اولین انجمن زنانه را راه اندازی کرد، «محترم اسکندری» بود. پدر اسکندری از مؤسسان اولین لژهای فراماسونری بود. محترم اسکندری در دوره جوانی به این انجمن ها رفت وآمد می کرد و در بحث هایی که دربارهٔ جوامع مدرن و مسائل زنان مطرح بود شرکت می نمود. همچنین جریان بابیت در طی تاریخ، خود را جریان روشنفکری معرفی می کرد و کسانی که بعداً جزو فعالان زنان بودند مانند «صدیقه دولت آبادی» ــ که وصیت کرده بوده هیچ نمازخوان و باحجابی حق ندارد بالای سر جنازه او بیاید ــ به بابیت گرایش داشته اند. همچنین جریان بابیت و بهائیت عامل مهمی در برر
سی تحولات مسائل زنان پس از مشروطیت محسوب می شود؛ زیرا با زیر سؤال بردن احکام شرعی، رابطه میان زن و مرد را به چالش کشید و پس از برقراری نظام مشروطیت بعضی از زنان پیرو بهائیت مانند «طائره خانم» (خانم دانشمند) در نشریات قلم می زدند و احکام شرعی را زیر سؤال می بردند. صدیقه دولت آبادی، که وصیت کرده بوده هیچ نمازخوان و باحجابی حق ندارد بالای سر جنازه او بیاید نیز به بابیت گرایش داشته است. عامل دیگر جریان روزنامه نگاری است که آن را هم روشن فکران از فرنگ برگشته پایه گذاری کردند. اولین نشریه ایرانی نشریهفارسی زبان عهد محمدشاه قاجار بود که "کاغذ اخبار" نام داشت و میرزا صالح شیرازی، که تحصیل کرده اروپا بود، در سال ۱۲۱۶ (۱۸۳۷ میلادی) آن را منتشر کرد؛ البته او پس از مدتی به دلیل فعالیت های سیاسی اش کشته شد. پس از آن امیرکبیر در سال ۱۲۲۸ به انتشار روزنامه "وقایع اتفاقیه" دست زد. اولین نشریه زنان به نام «دانش» در سال ۱۲۸۹ (۱۹۱۰ میلادی)، یعنی پس از برقراری نظام مشروطیت ــ تقریباً بیست سال پس از تولد اولین نشریه زنانه در اروپا (به سال ۱۸۹۰ میلادی در آلمان) ــ منتشر شد. مسئولیت این نشریه را همسر دکتر کحّال، که از فرنگ برگشته ب
ود، برعهده داشت. او ایده های خود را به وسیله این نشریه بیان می کرد؛ در واقع در این روزنامه ها قشر تحصیل کرده دیدگاه های خود را نشر می دادند. پیوند به بیرون. تاریخچه فمینیسم در "Heritage Calling"، هیستوریک اینگلند
لا زینگارلا یا "Gypsy Girl" یک مجسمه بلند دیانا، ترکیبی از بدن باستانی با اضافات به سفارش کاردینال اسکیپیون بورگزه و ساخته شده توسط نیکلاس کوردیه، بین سال های ۱۶۰۷ و ۱۶۱۲. اضافات، سر و انتهای بدن، برنزی و مرمر سفید و خاکستری بود. این در اتاق X در Galleria Borghese در رم، ایتالیا به نمایش گذاشته شده است. ویژگی ها. لا زینگار مجسمه ترکیبی از نیم تنه از جنس مرمر خاکستری باستانی و سنگ مرمر سفید و برنز طلاکاری شده است. بازسازی اخیر، که یک پتینه سیاه ضخیم را که به تناسب سلیقه قرن نوزدهم به مجسمه اضافه شده بود، حذف کرد، یک قفل طلایی را نشان داد. مونتاژ آن از عناصر باستانی و مدرن آن را به یک اثر عجیب و غریب و تقریباً شرقی تبدیل می کند. عقاب ها و اژدهاها لبه لباس مجسمه را تزئین می کنند. لباس مجلسی در قسمت شانه ها گره خورده است. چهره لبخند می زند. انگشت دست مجسمه نشان می دهد، انگار که بیننده را تصدیق می کند. مجسمه در گالری Borghese مشهورترین نسخه لا زینگارلا است. با این حال، نسخه دیگری از مجسمه نیکلاس کوردیه در موزه لوور وجود دارد. ویسکونتی مجسمه را با نام "Diana, detto volgarmente la زینگارلا توصیف کرد."
سیمی چاهال (زاده ) بازیگر هندی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم سروان اشاره کرد.
معشوق (زنده از پاریس) () چهارمین آلبوم زنده تیلور سوئیفت خواننده و ترانه سرای آمریکایی است که در ۱۴ فوریه ۲۰۲۳ از طریق ریپابلیک رکوردز منتشر شد. این آلبوم که یک نسخه ویژه روز ولنتاین است، یک صفحه گرامافون با نسخه محدود است که به طور انحصاری از طریق فروشگاه اینترنتی سوئیفت فروخته شد. این شامل دو آلبوم پرآهنگ قلبی شکل است که شامل ضبط زنده هشت آهنگ از هفتمین آلبوم استودیویی سوئیفت، معشوق (۲۰۱۹) است که در کنسرت یک روزه اش، شهر عاشق در تئاتر المپیا، پاریس، در ۹ سپتامبر ۲۰۱۹ اجرا کرد. این آلبوم زنده در جدول استرالیا، بریتانیا، و ایالات متحده و در صدر جدول آلبوم های واینل بیلبورد قرار گرفت.
بشارت یک نقاشی رنگ روغن بر روی بوم اثر نقاش هلندی اواخر قرون وسطی، هانس مملینگ است. این نقاشی مشهور تجسمی از بشارت، اعلان فرشته جبرائیل به مریم مقدس دربارهٔ باردار شدن و مادر عیسی شدن، که در انجیل لوقا (لوقا ۱:۲۶) ذکر شده است، را شرح می دهد. این اثر در دهه ۱۴۸۰ اجرا شد و بعد از سال ۱۹۲۸ از پنل بلوطی اصلی خود به بوم منتقل شد؛ اکنون این نقاشی در مجموعه رابرت لمن در موزه متروپولیتن هنر نیویورک نگهداری می شود. این پنل، مریم را در یک محیط خانه ای با دو فرشته همراه نشان می دهد. جبرئیل لباسهای کلیسایی پوشیده است، در حالی که یک کبوتر بالای سر مریم حلقه زده است که نمایانگر روح القدس است. این نقاشی بر مبنای بخش تبشیری نقاشی سانت کلمبا از روخیر فان در ویدن تاریخ حدود ۱۴۵۵ است. به گفته تاریخ نگار هنر، مریان اینزورت، این اثر یک «تصویر باورنکردنی و اصیل است که سرشار از مفاهیم برای «بیننده یا عبادت کننده» است.» نمادشناسی این نقاشی بر تمرکز بر پاکی مریم مقدس تمرکز دارد. غم او نشان دهنده مصلوب شدن عیسی است و این پنل نقش وی را به عنوان مادر، عروس و ملکه بهشت برجسته می کند. قاب اصلی این نقاشی تا قرن ۱۹ محافظت شده بود و با تاریخ
ی که به سال ۱۴۸۲ ارجاع داده می شد، برچسب گذاری شده بود؛ اما تاریخ نگاران هنری مدرن پیشنهاد داده اند که رقم آخر این تاریخ ممکن است ۹ باشد که به معنای سال ۱۴۸۹ خواهد بود. در سال ۱۷۴۷، تاریخ نگار هنری گوستاو فریدریش واگن این پنل را یکی از «بهترین و بی نظیرترین آثار مملینگ» دانست. در سال ۱۹۰۲، در نمایشگاه اصلی های اولیه فلمنکی در بروژ به نمایش گذاشته شد و سپس تمیزکاری و بازسازی شد. فیلیپ لمن، بانکدار، آن را از خانواده رادزیویل در سال ۱۹۲۰ خریداری کرد، احتمالاً از زمان قرن ۱۶ در مجموعه آنها بوده است؛ آنتونی رادزیویل آن را در قرن ۱۹ از یک ملک خانوادگی کشف کرده بود. در آن زمان، نقاشی با یک تیر سوراخ شده بود و نیاز به بازسازی داشت.
آریایی گرایی یا آریاگرایی، یک ایدئولوژی برتری نژادی است که نژاد آریاییِ فرضی را به عنوان یک گروهِ انسانی متمایز و برتر می داند و آن را مستحق حکمرانی بر بقیه بشریت می داند. آریایی گرایی که نخست توسط نظریه پردازانِ نژادپرستی مانند آرتور دو گوبینو و هیوستون استوارت چمبرلین ترویج شد، در آلمان نازی به اوج نفوذ خود رسید. در دهه های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰، رژیمِ آلمان این مرامی (ایدئولوژی) را با قدرت کامل به کار گرفت و با تهاجمش به لهستان در سال ۱۹۳۹ در تعقیب "لبنسراوم" (فضای زندگی برای مردم آریایی) بود که جرقهٔ جنگ جهانی دوم را زد. سیاست های نژادی که توسط نازی ها در دهه ۱۹۳۰ اجرا شدند، در طول تسخیر اروپا و شوروی به جد دنبال شدند و به نسل کُشیِ شش میلیون یهودی و یازده میلیون قربانی دیگر در آنچه که اکنون به عنوان هولوکاست شناخته می شود، به اوج خود رسیدند. مَرامیِ نازیسم بر این تصور است که نژاد آریاییِ باستان یک نژاد برتر است که بالاترین مقام را در سلسله مراتب نژادی دارد و اینکه مردمان ژرمن، خالص ترین مردمانِ موجود از این نژاد آریایی هستند. تصور نازی ها از نژاد آریایی برخاسته از طرفدارانِ پیشینِ یک تصور برتری طلبانه از نژاد است
که توسط شخصیت های نظریه پردازِ نژادی ای مانند آرتور دو گوبینو و هیوستون استوارت چمبرلین توصیف شده است. زمینه. در اواخر سدهٔ نوزدهم میلادی، شماری از نویسندگان متأخر، مانند انسان شناس فرانسوی، وِشِر دِه لاپوژ (Vacher de Lapouge) در کتاب خود به نامِ "L'Aryen"، استدلال کردند که این شاخهٔ برتر را می توان از نظر زیست شناختی با استفاده از شاخص سفالیک (معیار شکل سر) و موارد دیگر شناسایی کرد. او استدلال می کرد که اروپایی هایِ درازسَرِ دولیکوسفالیکِ بور، که مشخصاً در اروپای شمالی یافت می شوند، رهبران طبیعی ای هستند که مقدر شده بودند بر مردمانِ «کوتاه سر» حکومت کنند. نظریه های همسانی توسط آرتور دو گوبینو و هیوستون استوارت چمبرلین هم ترویج شد. گاهی شاخه های علوم نوین نیز بازیچهٔ دست اندیشمندان برای توجیهِ باورهای مطلوب و نادرستِ ایشان می شوند. زبان شناسی نیز از این قاعده مستثناء نبوده است. اروپاییان از قرون وسطی با پرسشِ «زبان اولیهٔ انسان، زبانِ آدم و حوا و آدمیانِ باغ عدن چه بود؟» («قدیمی ترین زبان چه بود؟»، «برترین زبان کدام است؟» و مانندشان) مشغلهٔ ذهنی داشتند. برخی از روحانیان مسیحی مانند آگوستین قدیس آن زبان را عبر
ی می دانستند و برخی مانند گریگوری نیسا با این ایده قویاً مخالفت کرده و دید منفی ای نسبت به زبان عبری داشتند که ناشی از تصورِ منفی شان از خودِ یهودیان بود. در دورهٔ رنسانس بحث بر سر زبان عدن شدت گرفت و در پایان این عصر گوتفریت لایبنیتس با مقایسهٔ ریشهٔ واژگان، باعثِ پیدایشِ رشتهٔ زبان شناسی تطبیقی در علوم انسانی شد. با رسیدن شدگان ۱۶ تا ۱۸اُم و پیدایشِ جنبش های ملی گرایانه، هر کدام از ملل اروپایی تمایل داشتند زبان خودشان را کهن ترین زبان معرفی کنند. با ظهورِ نظریهٔ زبان های هندواروپایی، زبان شناسان به دو گروه تقسیم شدند. گروهی همچنان با دید مذهبی به دنبال زبان باغ عدن و دومی با رویکردِ تازه به دنبال کهن ترین زبانِ بشر. دلیل این افتراق به بحث های پیرامون زبان عبری بازمی گشت. به مرور زمان این ایده که «زبان هر فرد آیینهٔ ذهن آن فرد است» و «تحولات زبان، روحیات گویشورانش را بازمی تاباند» توسطِ لایبنیتس و یوهان گوتفرید فون هردر مطرح و فراگیر شد. همین دیدگاه سبب شد تا زبان به عنوان منبع کشف صفاتِ متمایزِ اقوام و ملل از یکدیگر شناخته شود و حتی جایگاهی برابر با هویت پیدا کند. هردر هرچند معتقد بود که در آینده، تمایزهای
زبانی و هویتی در اروپا رنگ خواهند باخت و جملگیِ مردمان قاره، خود را فقط تابع قوانین اروپایی معرفی خواهند کرد اما همچنان نگاه تحقیرآمیزی به عبری داشت. نازی ها از آراءِ او در یهودی ستیزیِ خود بهره می جستند. در دههٔ پایانی سدهٔ هجدهم و اوایل سدهٔ نوزدهم که نظریهٔ زبان های هندواروپایی با اطلاع اروپاییان از زبان سانسکریت قوام یافته بود، سانسکریت به عنوان کهن ترین زبان تبدیل به رقیب عبری شد. (اروپایی ها از طریق شناختنِ زبان سانسکریت بود که با لفظِ «آریایی» آشنا شدند) از آنجایی که سانسکریت و دیگر زبان های هندوایرانی، جَدِّ زبان های هندواروپایی محسوب می شدند و گویشورانِ این زبان ها در متون باستانی خود را با واژهٔ «آریایی» (و معادل هایش) معرفی کرده بودند، استفاده از این واژه برای اشاره به گویشورانِ بقیهٔ زبان های هندواروپایی (به عنوان نوادگان زبان های مادرِ هندوایرانی) نیز مرسوم شد. ویلیام جونز که پدر این نظریه محسوب می شود، زبان های فارسی، یونانی، گوتیک و سلتیک را هم هم خانواده های زبان سانسکریت معرفی کرد. اغلب شاخه های علوم انسانی مانند مردم شناسی و اسطوره شناسی نیز تحت تأثیرِ این نظریه قرار گرفتند و همگی اندیشمندان
این حوزه همسو شده بودند که برای دستیابی به تصویرِ دقیقی از جامعهٔ پیشاتاریخ باید به تحلیلِ تطبیقیِ ریشه های زبان های هندواروپایی پرداخت. تعدد زبان های هندواروپایی، بازتابی از توانایی مهاجرت مردمانش تعبیر می شد. آن ها را به عنوان فاتحان بزرگی که دیاسپورایی از هند تا دورترین نقاط غربی اروپا داشته اند، بررسی می کردند و در مقابل، از سامی ها به عنوان مردمانی ساکنِ یک جغرافیای ثابت، با اندک زبان ها و فرهنگی محدود یاد می شد. به باور محققان این عصر، سامی ها نه در مکان که بلکه در زمان هم ثابت مانده و ایستایی شان سبب شده بود هیچ نقشی در پیشرفت های تاریخیِ جهان قرنِ نوزدهم نداشته باشند. در سدهٔ نوزدهم کسانی مانند ارنست رنان، زبان های سامی را سرچشمه های تمدن بشری معرفی کردند. ارنست رنان از علم لغت شناسی (Philology) به عنوان داور نهایی علوم انسانی یاد می کرد. او با همین نگاه به سراغ واکاوی «روح زبان» رفت. برای مثال باور داشت که آریایی و سامی هر کدام فراتر از اینکه یک خانوادهٔ زبانی باشند، بنابر بر مشیت الهی، هر یک نقش خود را ایفاء کرده اند. او زبان های هندواروپایی را خانوادهٔ عظیمی می دانست که منعکس کنندهٔ شخصیت متمایز م
ردمانش از جمله یونانی ها، ایرانی ها، هندی ها و آلمانی ها است. درعین حال، زبان سامی را متشکل از چند گویش (dialect) تعریف می کرد که تفاوت چندانی با هم نداشتند. در چنین برداشتی، زبان های آریایی (هندواروپایی) به تسلط و درک بشر از طبیعت منجر شده بودند. به باور رنان حتی درک مفهوم زمان، ابداعِ علم و اسطوره و هنر نیز از مسیر زبان های آریایی می گذشت. او معتقد بود زبان های سامی، نظیر عبری و عربی، تنها راز وَحدانیت را مکشوف کرده اند و عبری را زبانی خام می دانست که هیچ گامی برای توسعهٔ گنجینهٔ زبانی خود برنداشته است. با توجه به اقبالِ اندیشمندان اروپایی به ایدهٔ «یکی بودنِ یک «زبان» با «ذهن و روحیات و اخلاقیاتِ گویشورانش» و توانایی کشفِ یکی از این ها از طریقِ دیگری» که پیشتر هم ذکر شد، به زودی اقوام دارای زبان آریایی یا هندواروپایی در فرهنگِ علمِ زبان شناسیِ آن سال ها به عنوان نژاد معرفی شدند. هر چند لازم است ذکر شود که این رویداد بیشتر مربوط به کشورهای غیرآلمانی بود. پنداشت های این گونه پژوهندگانْ از بهشت باستانی آریایی و فضایل شاخصی که آریایی ها را تا امروز از دیگران متمایز می سازد، به ایجاد نوعی اسطورهٔ آریایی انجامید
که شالوده ای شد برای نظریه هایِ پریشانِ بعدی و به دیگران امکان داد که آن را گسترش دهند. موج غالب آریایی گرایی در اروپا زبان های هندواروپایی را به عنوان زبان هایی پویا در گذر زمان و زبان های سامی را به عنوان زبان هایی ایستا که در مرحلهٔ ابتدایی خود متوقف مانده اند، معرفی می کرد. از همین منظر، سامی زبانی با ایمانی سرسختانه دربارهٔ یکتاپرستی «بدون کوچک ترین تلاشی برای تفکر یا استدلال در مورد معانی و مفاهیم انتزاعی فلسفی» دسته بندی شد و همین نشان دهندهٔ ناتوانی اش در بلوغ زبانی قلمداد شد. اولندر می نویسد، چنین استدلالی بازتابِ این ایده بود که بین ساختارِ یک زبان و روحی که آن را ساخته، پیوندی ضروری وجود دارد؛ بنابراین، زبانِ سخت و سازش ناپذیرِ سامی، نشان دهندهٔ روح سرسخت و سازش ناپذیر یهودی ها و عرب ها تعبیر می شد. ماکس مولر ادعا می کرد که یک تفاوتِ زبان های آریایی (هندواروپایی) با عبری در این است که لغات آریایی از آزادی بیش تری برخوردار بوده اند و در نتیجه، قدرت بیش تری برای تخیل، خلق و ساخت اسطوره داشته اند. او همچنین از آغازندگانِ ارائهٔ تفاسیر نژادی از ریگ ودا بود. در میان نخستین ستایشگران موج آریایی گرایی، آ
دولف پیکتت، بلندپروازانه ترین تفسیر را ارائه می دهد. او آریایی ها را «نژاد برگزیده» و دارای «استعدادهای ذاتی» معرفی می کند که برای فتح جهان انتخاب شده اند. پیکته می خواست درست مانند باستان شناسان که از روی فسیل ها دست به تحلیل رفتار و عادت های غذایی حیوانات می زنند، با اندک واژه های نیاهندواروپاییِ باقیمانده نیز به تحلیل و بازسازی این زبانِ اولیه و مادر بپردازد. او در مسیر این کندوکاوها با بررسی متن های قدیمی هندی و ایرانی، مفهوم یکتاپرستی را هم به آریایی ها نسبت می دهد و امتیاز وحدانیت که رنان به سامی ها داده بود را هم از عبری پس می گیرد. به این ترتیب، نخستین یکتاپرستان، دیگر از سنت سامی نمی آمدند. پیکته توانست از زرتشت رقیبی برای موسی بتراشد، پیامبری که از ایران، به عقیدهٔ پیکته یک کشور آریایی، یکتاپرستی را ترویج کرده بود. استعمارِ هندوستان در نظر پیکته این بود که آریایی های اروپا پس از چهار تا پنج هزار سال جدایی، از راهی پرپیچ وخمی به سوی برادران هندی خود بازگشته اند و بر آنها مسلط شده اند تا عناصر تمدن برتر خود را ارزانیِ برادرانِ «عقب ماندهٔ» شرقی کنند. در سدهٔ نوزدهم میلادی، انسان شناسی زیستی توسط عده ا
ی بصورت نژادپرستی علمی ظاهر شد و آریایی را تحتِ عنوانِ نژادی از زیرشاخه های نژاد قفقازی (Caucasian or Europid race) تعریف گردید. این نژاد از نظرِ آنان شامل همه هندواروپایی زبانانی می شد که نیاکان آنان هندواروپایی های اولیه بودند و پس از سده های میانه در شمال هند، سریلانکا، مالدیو، پاکستان، گُجرات، مهاراشترا، بنگلادش، نپال، شرق و شمال شرقی هند، اروپا، آسیا، روسیه، بخش انگلیسی زبان آمریکا، کبِک، جنوب آمریکای لاتین، آفریقای جنوبی، استرالیا، نیوزیلند، ارمنستان، ایران، افغانستان و تاجیکستان سکنی گزیدند. در دهه ۱۸۵۰ میلادی، آرتور دو گوبینو (Gobineau de Arthur) در کتابی با نام «یادداشتی بر نابرابری نژادهای انسانی» استدلال کرد که «آریان» همان تمدن هندواروپایی پیشاتاریخی است که زبان شناسان از آن سخن رانده اند. بعدها گوبینو اعتقاد پیدا کرد که تنها سه نژاد اصلی شامل سفید، زرد و سیاه وجود داشته است و بقیه نژادها از ازدواج بین نژادی (به ویژه با افراد سفید) به وجود آمده اند. او حتی ادعا کرد که ازدواج بین نژادی سبب هرج و مرج در نژادها شده است. بر طبق نظر گوبینو، آریایی هایی شمال اروپا نژاد برتر بودند که به طور کامل از لحاظ
نژادی خالص باقی مانده اند. از نظر او مردمان جنوب اروپا (شامل اسپانیا و جنوب فرانسه)، شرق اروپا، شمال آفریقا، خاورمیانه، ایران، هند و آسیای مرکزی، کاملاً با نژادهای غیر آریایی آمیخته شده اند و دارای ارزشی به مراتب پایین تر هستند. به عبارت دیگر، میان آریاانگاران نیز ستیزهایی بر سر میزان خلوص نژادی رایج است و هر دسته از آنان بنا به مصالح و منافع خود، آن دیگری را دارای خون خالص نمی داند. در دهه ۱۸۸۰ میلادی، تعدادی از زبان شناسان و انسان شناسان استدلال کردند که خاستگاه اقوام آریایی در جایی از شمال اروپا بوده است. هدف از طرح این موضوع آن بود که به طور غیر مستقیم منشأ اولیه وداها (Vedas) و آیین هندو (Hinduism) را در اروپا معرفی کنند؛ ادعایی که آشکارا هم نشانه جهل و هم نشانه نژادپرستی بود. پس از آنکه یک زبانشناس به نام کارل پنکا (Penka Karl) این ایده که منشأ اولیه اقوام آریایی شبه جزیره اسکاندیناوی بوده است را مطرح کرد، منطقه خاصی در شمال اروپا به عنوان خاستگاه اولیه آریاییان در نظر گرفته شد. او همچنین معتقد بود که آریاییان باید با ویژگی های ظاهریِ مردمان شمال اروپا یعنی موهای بور و چشمان آبی شناخته شده و متمایز گردن
د. تعدادی از نویسندگان بعدی مانند انسان شناس فرانسوی «واشر دو لپوژ» Lapouge de Vacher) Georges) در کتابش تحت عنوان «آریایی» (Aryen’L) ادعا کرد که این شاخه برتر می تواند بوسیله ویژگی های زیست شناسی و با استفاده از شاخص جمجمه یا سنجش شکل سر (index Cephalic) یا شاخص های دیگر شناخته شود. او همچنین ادعا کرد اروپاییانی که «موی بور و جمجمه های کشیده» دارند و با چنین ویژگی هایی در شمال اروپا دیده می شوند، به طور طبیعی رهبرانی هستند که مقدر گردیده اند بر انسان های «جمجمه کوتاه/براکیوسِفالی» (Peoples Brachiocephalic) حکومت کنند. تقسیم بندی نژاد قفقازی به سه نژاد آریایی، سامی و حامی در اصل مبنایی زبانشناسی داشت و بر اساس انسان شناسی زیستی نبود. بر اساس انسان شناسی زیستی، نژاد قفقازی به سه نژاد نوردیک (ژرمن)، آلپی و مدیترانه ای تقسیم بندی می شد. بعدها نژاد آریایی که بر مبنای تقسیم بندی زبانشناسی بود، در بین برخی از باستان شناسان و زبان شناسان به نژاد نوردیک که مبنایی فیزیکی (ظاهری) داشت، بسیار نزدیک گردید و با آن یکسان تلقی شد و این یکسان پنداری باعثِ پیدایشِ فرضیاتی شد که منشأ آریایی ها (هندواروپایی ها) را آلمان می دانس
تند و فرضیات قبلی مبنی بر اسکان هندواروپاییان نخستین در اسپت های روسیه را به چالش می کشیدند و باعث شدند که اصطلاح «هندوژرمنی» برای اشاره به زبان های هندواروپایی در کنار واژهٔ «آریایی» مرسوم شود. آریاگراییِ نازی ها. پس از جنگ جهانی اول، چنین تصوری ایجاد شده بود که علت شکست آلمان، خیانت از درون بوده است به این معنا که ازدواج بین نژادی عامل این شکست بوده و گواه آن نیز انحرافی است که بوسیله اتحادیه های کارگری سوسیالیست و دیگر گروه های به زعمِ آنان خرابکار نمایندگی شده است. آلفرد روزنبرگ (Alfred Rosenberg) با قطعیت ادعا کرد که یک تهدید «نژادی در همگنی تمدن آریایی شمال اروپا» یا «شمال آتلانتیس» در آلمان وجود داشته است. از دیدگاه روزنبرگ، آن تهدید نژادی، «نژاد یهودی سامی» بود. بنابر این در حالیکه مردم همگن و آریایی آلمان به عنوان یک «نژاد برتر»، قادر یا علاقه مند به آفرینش و حفظ فرهنگ محسوب می شدند، نژادهای دیگر صرفاً قادر به واژگونه کردن یا تخریب فرهنگ به حساب می آمدند. نظریه پردازِ نژادی نازی، هانس اف. کی، اروپاییان را به پنج زیرنژاد تقسیم می کند: نژاد مدیترانه ای، نژاد بالتیک شرقی، نژاد نوردیک، نژاد دیناری و نژاد
آلپایْن. گونتر، نوردیک ها را در بالاترین درجهٔ سلسله مراتب نژادی در میان این پنج زیرنژادِ اروپایی نهاد. گونتر در کتاب خود با نامِ "Rassenkunde des" deutschen Volkes" (علم نژادی مردم آلمان)» در سال ۱۹۲۲، آلمانیان را به عنوان ترکیبی از هر پنج زیرگروه اروپایی معرفی کرد و در این میان، حضور عنصر نوردیک در میان آلمانی ها قوی تر می دانست. گونتر باور داشت که مردم اسلاو از «نژاد شرقی»، نژادی که از آلمانی ها و نوردیک ها جدا است هستند و در مورد مخلوط کردن «خون آلمانی» با خون اسلاو هشدار داد. او هر زیرگروه نژادی را با توجه به ظاهر فیزیکیِ کلی و ویژگی های روان شناختی آن ها از جمله «روح نژادی» (ویژگی های عاطفی و اعتقادات مذهبی) آن ها تعریف کرد و اطلاعات دقیقی در مورد رنگ مو، چشم، پوست و ساختارِ صورت ایشان ارائه کرد. او عکس هایی از آلمانی هایی ارائه کرد که در مکان هایی مانند بادن، اشتوتگارت، سالزبورگ و شوابن به عنوان نوردیک شناخته می شدند. و همچنین عکس هایی از آلمانی هایی به ویژه در فورارلبرگ، باواریا و منطقه جنگل سیاه بادن که او به عنوان نوع آلپ و مدیترانه ای شناسایی شان کرده بود. آدولف هیتلر این کتاب را خواند و از آن در
سیاست های نژادی اش تأثیر پذیرفت. گونتر با پشتیبانیِ نازی ها در سال ۱۹۳۲به سِمَتی در بخش مردم شناسیِ دانشگاه ینا شد و هیتلر هم در سخنرانی افتتاحیه گونتر شرکت کرد. گونتر، آریایی ها را از یهودیان متمایز کرد و یهودیان را از نژادهای غیر اروپایی تشخیص داد. او یهودیان در از نژاد «نژاد آسیای نزدیک» یا «نژاد آرمنوئید» طبقه بندی کرد و گفت که چنین ریشه هایی باعث می شود یهودیان اساساً ناسازگار و متفاوت از نژاد اروپایی ها باشند. این ارتباط یهودیان با نوعِ آرمنوئید، توسط یهودیانِ صهیونیست هم که ادعا می کردند یهودیان گروهی در این نوع هستند، مورد استفاده قرار گرفته بود. او ادعا کرد که نژاد خاور نزدیک در هزاره های پنجم و چهارم پیش از میلاد از قفقاز نشأت گرفته و به آسیای صغیر و میان رودان و در پایان به سواحل غربیِ دریای مدیترانهٔ شرقی گسترش یافته است. او علاوه بر این که ارامنه و یهودیان را دارای ویژگی های خاورِ نزدیکی می دانست، آنها را به چندین قوم معاصر دیگر چونان یونانی ها، ترک ها، سوری ها و ایرانیان نسبت داد. او در اثر خود "«ویژگی های نژادی قوم یهود"»، روح نژادی نژاد خاور نزدیک را با تأکید بر «روح تجاری» ("هندلگیست") تعریف
کرد و آنها را به عنوان «تجار ماهر» توصیف کرد. این اصطلاح را نظریه پرداز نژادی، ساموئل ویسنبرگ هم برای توصیف ارامنه، یونانی ها و یهودیان معاصر به کار گرفته شده بود. گونتر روحِ و افرادِ نژاد خاور نزدیک را عمدتاً از تاجران دارایِ روحیه تجاری و باهوش دانست با این ادعا که این نژاد، دارای مهارت های دستکاری روانیِ قوی ای است که به آنها در تجارت کمک می کند. او ادعا کرد که نژاد خاور نزدیک نه برای تسخیر و بهره برداری از طبیعت که برای تسخیر و استثمار مردم پرورش یافته است. تصور هیتلر از «آریاییِ برتر» صراحتاً منهای اسلاوها بود. او اسلاوها را دارای تأثیرات خطرناک یهودی و آسیایی می دانست. به همین دلیل، نازی ها اسلاوها را "دون انسان" اعلام کردند. هرچند درصد اندکی از اسلاوهایی که نازی ها ایشان را از تبار مهاجران آلمانی می دانستند، استثنا محسوب می شدند. هیتلر، اسلاوها را به عنوان «توده ای از بردگانِ متولدشده که نیاز به ارباب را احساس می کنند» توصیف کرد. هیتلر اعلام کرد که چون اسلاوها مادون انسان هستند، کنوانسیون ژنو برای آن ها قابل اجرا نیست و سربازان آلمانی در جنگ جهانی دوم اجازه داشتند کنوانسیون های ژنو را در مورد اسلاوها ن
ادیده بگیرند. هیتلر اسلاوها را «خانواده خرگوش» نامید به این منظور که آنها ذاتاً بیکار و بی نظم هستند. جوزف گوبلز، وزیر تبلیغات آلمان نازی، در رسانه ها را از اسلاوها به عنوان جانورانی بدوی که از تندراهای سیبری بودند و مانند «موج تاریک کثیفی» بودند، گفت. تصور نازی ها از اسلاوها که غیرآریایی های پست تر هستند، بخشی از دستور کار ایجاد لبنسراوم («فضای زندگی») برای آلمانی ها و دیگر مردم ژرمنی در اروپای شرقی را تعیین کرد که در طول جنگ جهانی دوم تحت "طرح جامع برای شرق" برای میلیون ها آلمانی و دیگر آلمانی ها آغاز شد. شهرک نشینان به سرزمین های فتح شدهٔ اروپای شرقی منتقل می شدند و ساکنان اصلی اسلاو باید نابود، حذف یا به بردگی گرفته می شدند. دولت مستقل کرواسی، متحد آلمان نازی، این تصور رایج که کروات ها عمدتاً یک قوم اسلاو هستند را رد کرد و مدعی شد که کروات ها عمدتاً از نوادگان گوت های ژرمن اند. با این حال، رژیم نازی به رغم اتحاد، کروات ها را به عنوان یک «زیرانسان» طبقه بندی کرد. سیاست آلمان نازی در قبال اسلاوها در پاسخ به کمبود نیروی انسانی نظامی تغییر کرد و به موجبِ آن، اسلاوها را پذیرفت تا در نیروهای مسلح آلمان در سرزمی
ن های اشغالی خدمت کنند و در توجیهِ این عمل، این رویکرد را ابزاری عمل گرایانه معرفی کردند. زمان کوتاهی پس از به قدرت رسیدنِ نازی ها در سال ۱۹۳۳، آنها قانون احیای خدمات عمومی حرفه ای را تصویب کردند که بر اساس آن، همهٔ کارمندان دولت ملزم به ارائه مدرکی دال بر اصل و نسبِ آریاییِ خود بودند و «غیر آریایی» را به عنوان فردی با یک پدربزرگ و مادربزرگ یهودی تعریف کردند. در سال ۱۹۳۳، آلبرت گورتر، مقام وزارت کشور آلمان، یک تعریف رسمی از «نژاد آریایی» برای قانون تازه ارائه کرد که شامل همهٔ اروپایی های غیر یهودی می شد اما این تعریف برای نازی ها مقبول نبود. با این حال، آخیم گرکه پیش نویس قانون خدمات کشوریِ گورتر را اصلاح کرد و در آن آریایی ها را به عنوان افرادی «قبیله ای» مرتبط با «خون آلمانی» طبقه بندی کرد. قوانین نژادی نورنبرگ در سال ۱۹۳۵، افرادی را که دارای «خون آلمانی یا خویشاوند» بودند را به عنوان «نژاد مورد پذیرش» طبقه بندی کرد. هیتلر اغلب شک داشت که آیا چک ها آریایی هستند یا نه. او در سخنرانی میز خود گفت: «برای یک چک کافی است که سبیل بگذارد تا هرکسی متوجه شود که اصلش مغولی است.» این سؤال که آیا ایتالیایی ها هم به اندا