Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بارزه نظامی منظم در جلیل آغاز کرد. یودفت، یک دژ کلیدی، پس از یک محاصره طولانی ۴۷ روزه سقوط کرد و هزاران نفر کشته یا اسیر شدند. یوسفوس که فرمانده جلیل بود، پس از سقوط شهر تسلیم شد و بعداً با ادعای خواب های پیشگویانه در مورد ظهور وِسپاسیان به حمایت رومی ها دست یافت و به مورخی تحت حمایت دودمان فلاویان تبدیل شد. بعداً تاریشه (مجدله) نیز مقاومت شدیدی کرد قبل از اینکه در واقعه ای از کشتار جمعی سقوط کند. در پاییز ۶۷ میلادی، گملا، یک شهر مستحکم در جولان، به هدف بعدی رومی ها تبدیل شد و پس از یک محاصره طولانی، سقوط کرد و جمعیت آن تقریباً نابود شد . در حالی که رومی ها شمال را آرام کردند، اورشلیم درگیر جنگ داخلی شد زیرا پناهندگان و شورشیان از جلیل به شهر وارد شدند. جناح رادیکال زیلوت ها (افراطیون) که با جان گیشالا متحد شده بود، دولت میانه رو را سرنگون کرده و آنانوس بن آنانوس را کشتند. این گروه های شورشی با تغییرات انقلابی جدیدی مانند انتخاب کوهن اعظم به طور تصادفی به جای انتخاب از خانواده های سنتی اشرافی مواجه شدند. هنگامی که وِسپاسیان از طریق فراریان از شورش های اورشلیم آگاه شد، تصمیم گرفت به شهر حمله نکند و به این نتیج
ه رسید که درگیری داخلی باعث تضعیف یهودیان خواهد شد . پس از یک وقفه در عملیات های نظامی به دلیل جنگ داخلی و بی ثباتی سیاسی در رم، وسپاسیان به رم بازگشت و در سال ۶۹ میلادی به عنوان امپراتور اعلام شد. پس از ترک وسپاسیان، پسر او، تیتوس، در اوایل سال ۷۰ میلادی به محاصره مرکز مقاومت شورشیان در اورشلیم پرداخت. با وخیم تر شدن شرایط در داخل اورشلیم—با قحطی گسترده، بیماری و خشونت های جناحی—رومی ها از جنگ روانی استفاده کردند، از جمله به دار آویختن جمعی از فراریان و رژه هایی که قدرت نظامی آنها را به نمایش می گذاشت. در حالی که دو دیوار اول اورشلیم در عرض سه هفته شکسته شد، ایستادگی سرسختانه مانع از آن شد که ارتش رومی دیوار سوم و ضخیم ترین دیوار را بشکند. اما در نهایت آنها از دفاع های یهودی عبور کردند و به سمت کوه معبد پیش رفتند و معبد را تخریب کردند. سپس رومی ها به طور سیستماتیک بقیه شهر را نابود کردند و تنها دیوار غربی و چند برج را دست نخورده نگه داشتند. یافته های باستان شناسی این روایت ها از تخریب گسترده را تأیید می کنند. تیتوس به رم بازگشت، جایی که او و پدرش در تابستان سال ۷۱ جشن پیروزی را برگزار کردند و در آن منورا معب
د و دیگر غنائم از معبد در شهر به نمایش گذاشته شدند. پیروزی همچنین شامل صدها اسیر بود، از جمله سیمون بار گیورا که در پایان مراسم اعدام شد. با تخریب اورشلیم، رومی ها عملیاتی را آغاز کردند که هدف آن از بین بردن آخرین نقاط مقاومت بود: دژهای بیابانی شورشیان در هیرودیوم، مکاور و مسعده. تحت فرماندهی سکستوس لوکیلیوس باسوس، رومی ها به سرعت هیرودیوم را تصرف کردند، تسلیم مکاور را تأمین کردند، و سپس نیروهای شورشی را در جنگل جاردس نابود کردند. پس از مرگ باسوس، جانشین او لوسیوس فلاویوس سیلوا محاصره مسعده را در سال ۷۳ یا ۷۴ میلادی رهبری کرد. این تلاش عظیم مهندسی بر روی یک فلات صخره ای منفرد ایزوله و مستحکم در نزدیکی دریای مرده شامل دیواری کامل به دور دژ و یک سراشیب محاصره عظیم بود که هنوز هم امروز ایستاده است. به گفته یوسفوس، زمانی که رومی ها بالاخره دیوارهای دژ را شکافتند، دریافتند که مدافعان سیکاری، تحت رهبری العازار بن یائر، خودکشی دسته جمعی را به اسارت ترجیح داده اند—۹۶۰ نفر از مردان، زنان و کودکان با دست خود جان باختند و تنها هفت نفر زنده ماندند. شورش دیاسپورا (جنگ کیتوس). در سال ۱۱۵ میلادی، یک موج از قیام های یهودی گس
ترده، که به نام "شورش دیاسپورا" شناخته می شود، تقریباً به طور هم زمان در چندین استان در مدیترانه شرقی به وقوع پیوست. در آن زمان، امپراتور تراژان در شرق تر، مشغول یک لشکرکشی نظامی علیه امپراتوری اشکانی در بین النهرین بود. قیام ها که پس از دهه ها تنش های قومی که گاهی به خشونت تبدیل می شدند، به نظر می رسد که تحت تأثیر وقایع در یهودا، از جمله تخریب معبد و ورود شورشیان پس از نخستین جنگ یهود-روم، که ایده های انقلابی را در میان جوامع یهودی محلی گسترش دادند، قرار گرفته اند. همچنین، انتظارات مسیحیانه برای رهایی الهی، مالیات تحقیرآمیز یهودی، و آنچه که به نظر می رسد تلاشی برای ایجاد یک حرکت جمعی از یهودیان از دیاسپورا به یهودا باشد، در لیبی، نیروهای یهودی حملاتی علیه جمعیت های یونانی و رومی تحت رهبری آندریاس (طبق گزارش کاسیوس دیو) یا لوکوا (طبق گزارش یوسبیوس) انجام دادند – که احتمالاً همان فردی است که با هر دو نام شناخته می شود. کاسیوس دیو خشونت شدید نیروهای یهودی را در منطقه سیرنایکا در لیبی توصیف می کند، اما این روایت ها احتمالاً اغراق آمیز هستند. در مصر، قیام گزارش شده که با درگیری هایی بین جوامع یهودی و همسایگان یون
انی شان آغاز شد، که زمانی که لوکوا و پیروانش از سیرناییکا رسیدند، به شدت گسترش یافت. آنها روستاها را غارت کرده و مقاومت محلی را شکستند، که این امر باعث شد یونانی ها، با حمایت دهقانان مصری و رومی ها، با کشتار یهودیان اسکندریه انتقام بگیرند. در هر دو استان، یهودیان مکان های عمومی مانند معبد نمسیس نزدیک اسکندریه و معابد در لیبی, تخریب کردند، در حالی که همچنین کنترل آبراه ها در مصر را به دست آوردند. در قبرس، شورشیان یهودی تحت رهبری آرتمیون جزیره و شهر سلامیس، را ویران کردند. اوسبیوس همچنین به خشونت رومی ها علیه یهودیان در بین النهرین اشاره می کند، اما تجزیه و تحلیل های مدرن از شواهد موجود نشان می دهند که این بخشی از شورش های محلی گسترده علیه سلطنت روم بوده است، با مشارکت یهودیان که احتمالاً تحت تأثیر وضعیت مساعدشان تحت کنترل اشکانیان قرار گرفته اند. قیام ها در مصر و لیبی توسط مارکیوس تربو سرکوب شدند، که از کمپین علیه پارتی ها بازگشته بود. در اواخر سال ۱۱۶ یا اوایل ۱۱۷, او با نیروهای زمینی و دریایی قابل توجهی، از جمله لشکرهای رومی، نیروهای کمکی و نیروهای محلی وارد مصر شد. تربو عملیات های نظامی گسترده و وحشیانه ای
انجام داد که گزارش شده که جمعیت یهودی را نابود کرد. در بین النهرین، یک ژنرال دیگر به نام لوسیوس کوییتوس در سرکوب شورش های محلی مشارکت داشت. پس از آن، او به عنوان فرماندار یهودا منصوب شد. این دوره تقریباً زمانی است که شورش های محلی که در منابع ربانی به نام جنگ کیتوس بعد از کوییتوس یاد می شود، در استان رخ داد. با این حال، شواهد در منابع باستانی آن قدر محدود است که جزئیات این وقایع همچنان مبهم باقی مانده است. قیام ها در دیاسپورا احتمالاً تا تابستان یا پاییز ۱۱۷ میلادی سرکوب شدند، هرچند ممکن است که ناآرامی ها در مصر تا زمستان ۱۱۷/۱۱۸ میلادی ادامه یافته باشد. پیامدهای این قیام برای جوامع یهودی ویران کننده بود. یک کمپین پاکسازی قومی منجر به نابودی تقریباً کامل یهودیان از سیرناییکا، قبرس و مصر شد. ترایان یک فهرست جدید برای ثبت اموال یهودیان مصادره شده به اجرا گذاشت. جامعه یهودی ثروتمند و تأثیرگذار اسکندریه عملاً نابود شد، و بازماندگان محدود به کسانی بودند که زودتر از قیام فرار کرده بودند. معبد بزرگ شهر، که در تلمود مورد ستایش قرار گرفته بود، تخریب شد, و احتمالاً دادگاه یهودی آن نیز منحل گردید. برخی از یهودیان ممکن ا
ست به یهودا و سوریه پناه برده باشند. تأثیرات فیزیکی نیز به شدت مشهود بود. شواهد باستان شناسی نشان می دهند که خسارات به کورنا آن قدر زیاد بود که هادریان مجبور شد در اوایل سلطنت خود شهر را بازسازی کند. جشن هایی برای بزرگداشت پیروزی بر یهودیان تا هشتاد سال بعد، حدود سال ۲۰۰ میلادی، در مصر ادامه داشت. در قبرس، یهودیان برای همیشه از حضور در جزیره ممنوع شدند؛ کاسیوس دیو اشاره کرد که حتی در دوران او، در قرن سوم، یهودیان اگر در جزیره یافت می شدند، حتی به دلیل شکست کشتی نیز محکوم به مرگ بودند. جوامع یهودی تنها به تدریج توانستند خود را بازسازی کنند: در مصر در قرن سوم, و در قبرس و سیرناییکا تا قرن چهارم. شورش بارکوخبا. در سال ۱۳۲ میلادی، شورش بارکوخبا—آخرین شورش بزرگ یهودی و آخرین تلاش سازمان دهی شده برای بازپس گیری استقلال ملی—در یهودا آغاز شد. این شورش عمدتاً در ناحیه یهودا به طور خاص متمرکز بود و تحت رهبری شمعون بار کوخبا، یک رهبر کاریزماتیک قرار داشت که حمایت هایش احتمالاً تحت تأثیر ویژگی ها و توانایی های شخصی او، از جمله کاریزما، قرار داشت. طبق گفته کاسیوس دیو ، شورش یک واکنش یهودی به تأسیس آلیا کاپیتولینا، یک مستع
مره رومی بت پرست، بر فراز خرابه های اورشلیم بود،—که گودمن آن را به عنوان "راه حل نهایی برای شورش یهودیان" توصیف کرد.[۷۷] این تصمیم یهودیان را به شدت خشمگین کرد و امید آنها را برای بازسازی اورشلیم و معبد به کلی از بین برد. تاریخ آگوستی پیشنهاد می کند که دلیل فوری آغاز شورش، ممنوعیت ختنه توسط رومی ها، که یک عمل مرکزی یهودی بود، بوده است. شورش بارکوخبا و تأسیس دولت بارکوخبا احتمالاً در تابستان ۱۳۲ میلادی آغاز شد. نیروهای شمعون بار کوخبا، منتظر ماندند تا هادریانترک کند و سپس قیام ها را آغاز کردند. یهودیان با یادگیری از شکست های نخستین جنگ یهود-روم، شورش را به دقت برنامه ریزی کردند. آنها بسیاری از اردوهای پنهانی را زیر روستاها و شهرهای سراسر یهودا ساختند تا برای جنگ های چریکی آماده شوند. با پیروزی های اولیه بر رومی ها، بارکوخبا کنترل یک دولت یهودی را به دست آورد و سکه هایی ضرب کرد که نمادها و شعارهایی را برای اعلام استقلال یهودی حمل می کردند، مشابه سکه هایی که در طول شورش ضرب شده بود. سکه های جدید حاوی نوشته هایی مانند "برای آزادی اسرائیل" و "برای آزادی اورشلیم" بودند. با این حال، نیروهای رومی تحت فرمان امپراتور ه
ادریان در نهایت شورش را سرکوب کردند و منجر به ویرانی های گسترده و کشتار جمعی شدند، که برخی مورخان آن را به عنوان نسل کشی توصیف می کنند. سقوط بتار و مرگ شمعون بار کوخبا، در سال ۱۳۵ پایان نهایی شورش را رقم زد. یهودا به شدت از نظر جمعیتی کاهش یافت، به طوری که بسیاری از یهودیان به بردگی فروخته شدند و به مناطق دوردست منتقل گردیدند. در حالی که مرگ هادریان در ۱۳۷ برخی از محدودیت ها و آزارها را کاهش داد، جمعیت یهودی در یهودا به شدت کاهش یافت. یهودیان باقی مانده عمدتاً در جلیل، جولان و شهرهای دشت ساحلی متمرکز شدند، با جوامع کوچک تر در حاشیه های یهودا و چندین منطقه دیگر. پیامدها. جنگ های یهودی-رومی به طور عمیقی مردم یهود را تغییر داد، به طوری که جمعیت زمانی برجسته در مدیترانه شرقی به یک اقلیت پراکنده و مورد آزار و اذیت تبدیل شد.[۱] این درگیری ها باعث تلفات گسترده و ویرانی در سراسر یهودا شد و منجر به جابجایی جمعیت گسترده و بردگی بسیاری از افراد شد. در حالی که جنگ اول یهودی-رومی اورشلیم را ویران کرد—مرکز زندگی سیاسی، ملی و دینی یهودیان را نابود کرد—شورش بار کوخبا پیامدهای فاجعه بارتری داشت، به طوری که عملاً یهودا، هسته س
رزمین یهود، از جمعیت یهودی خود خالی شد. تأثیر بر جمعیت یهودی پیامدها برای یهودیان یهودا فاجعه آمیز بود، که با ویرانی های گسترده و کشتار جمعی همراه بود، که برخی از مورخان آن را به عنوان یک نسل کشی در نظر می گیرند. طبق گزارش های باستانی باقی مانده، صدها هزار یهودی جان باختند، در حالی که تعداد بی شماری دیگر به بردگی گرفته یا تبعید شدند. منطقه یهودا (در مقایسه با کل استان) به شدت از نظر جمعیتی کاهش یافت، با جوامع یهودی باقی مانده که عمدتاً در جلیل متمرکز شدند. یهودیان از اورشلیم و منطقه وسیع اطراف آن اخراج شدند، که تقریباً تمام ناحیه سنتی یهودا را شامل می شد. شکست یک نقطه عطف در تاریخ یهودی بود، که منجر به تغییر در انتظارات مسیحیانه و توسعه یک رویکرد محتاطانه و محافظه کارانه در مقاومت سیاسی به رهبری ربانی ها شد. جنگ و پیامدهای آن ظهورمسیحیت اولیه به عنوان یک دین متمایز از یهودیت را تسریع کرد. اقدامات تلافی جویانه رومی ها شامل محدودیت های شدید دینی، مانند ممنوعیت ختنه و رعایت شبات بود. هادریان فرآیند تبدیل اورشلیم به آلیا کاپیتولینا را تکمیل کرد، و یهودیان را از ورود به آنجا منع کرده و جمعیت های بیگانه را در آنجا
اسکان داد. در محل معبد قدیمی در کوه معبد دو مجسمه نصب کرد، یکی از ژوپیتر و دیگری از خود. برای قرن ها، یهودیان از سکونت در اورشلیم محدود شدند، به جز یک روز در هر سال، در تیشا ب'آو، روز عزاداری سالانه برای تخریب معبد. کوه معبد تقریباً تا فتح اسلامی سرزمین مقدس رها شده ماند، زمانی که قبه الصخره بر روی خرابه های معبد ساخته شد. پس از شورش ها، هزاران برده یهودی به شبه جزیره ایتالیا آورده شدند. خود شهر رم شاهد ورود چشمگیر برده های یهودی بود. تخریب اورشلیم همچنین یهودیان را به شبه جزیره عربستان آورد، که منجر به تأسیس مستعمراتی در یمن جنوبی و حجاز، به ویژه در یثرب (که بعدها مدینه نامیده شد)، شد، جایی که آنها به عنوان نمایندگان برجسته توحید شناخته شدند. در همان دوره، یهودیان همچنین شروع به سکونت در هیسپانیا (اسپانیا و پرتغال امروزی) و گالیا (فرانسه امروزی) کردند. پس از شورش بارکوخبا، بازار برده ها پر از اسیران یهودی شد که به بردگی فروخته شده و در سراسر امپراتوری پراکنده شدند، که دیاسپورای یهودی را به طور قابل توجهی گسترش داد. کرونیکون پاشاله از قرن هفتم، که از منابع پیشین استفاده کرده است، می گوید که هادریان اسیران یهو
دی را "به قیمت یک وعده غذایی روزانه برای یک اسب" فروخت. نویسنده مسیحی قرن چهارم-پنجم، جروم، گزارش می دهد که پس از جنگ، "افراد بی شماری از سنین مختلف و هر دو جنس در بازار تریبینتوس (در حبرون) به فروش رسیدند". کسانی که فروخته نشدند به غزه برای حراج منتقل شدند، در حالی که بسیاری دیگر به مصر و دیگر مناطق منتقل شدند. جروم همچنین به اسیران یهودی اشاره می کند که توسط هادریان در باسپروس کیمری اسکان داده شدند. سرکوب شورش و شرایط سخت ناشی از آن منجر به ورود گسترده پناهندگان شد، که بسیاری از آنها به سمت شرق حرکت کرده و به برادران خود در سرزمین های امپراتوری اشکانی پیوستند و به رشد آن به عنوان یک مرکز بزرگ یهودی تحت حکومت ساسانیان در قرون بعدی کمک کردند. تغییر نام یهودا به سوریه فلسطین یک مجازات دیگر و ماندگارتر از سوی رومی ها پس از شورش اعمال شد. طبق نظر غالب محققان، در تلاشی برای پاک کردن یاد یهودا و اسرائیل باستان، استان یهودا—که نام آن ارتباط قومی واضحی با یهودیان داشت و از لاتین Iudaei گرفته شده بود""—رسمی به سوریه فلسطین تغییر نام یافت. این اقدام با هدف قطع ارتباط تاریخی این منطقه با مردم یهود بود. نام قبلی، یهودا،
ارتباط قومی واضحی با مردم یهود داشت، در حالی که نام جدید، سوریه فلسطین، فاقد هرگونه نشانه گذاری قومی صریح بود. اگرچه رومی ها اغلب نام استان ها را تغییر می دادند، این مورد به ویژه به خاطر این که تنها مورد ثبت شده است که نام یک استان به طور خاص در پاسخ به یک شورش تغییر یافت، قابل توجه است—اقدامی که بعد از شورش های استان هایی همچون بریتانیا یا ژرمنیا اتخاذ نشد. تاریخ نگار ست شوارت می نویسد که این نامگذاری با هدف "جشن گرفتن حذف یهودیت از استان" بوده است. دیوید جیکوبسون معتقد است که انتخاب هادریان برای سوریه فلسطین یک تصمیم اداری منطقی بود که محدوده سرزمینی استان را فراتر از یهودا در نظر می گرفت. او همچنین اشاره می کند که این نام پیشینه تاریخی داشت و به طور تاریخی به منطقه وسیع تری از اسرائیل بزرگ مرتبط بود. لویی فلدم می نویسد که هدف از این تغییر نام "حذف ویژگی یهودی سرزمین و اعمال نام نزدیک ترین قبیله به کل منطقه" بوده است و می افزاید که اصطلاح فلسطین قبلاً به طور عمده به منطقه ساحلی مرتبط با فلیسطی ها اشاره داشت و نویسندگان رومی اولیه معمولاً آن را از یهودا متمایز می کردند.[a] تاریخ نگار ورنر اکه احتمال تغییر ن
ام را به دلیل تغییرات جمعیتی پس از کاهش جمعیت یهودیان رد می کند—و به نمونه مشابهی در تاریخ پانونیا اشاره می کند که منجر به تغییر نام نشد—و به جای آن استدلال می کند که این تغییر نام به طور خاص به عنوان یک مجازات علیه یهودیان اعمال شده است. پس از تخریب اورشلیم، یهودیان تقریباً به مدت دو هزاره دیگر به عنوان یک موجودیت سیاسی شبیه به یک دولت-ملت وجود نداشتند. با این حال، آنها هویت ملی خود را از طریق حافظه جمعی، دین و متون مقدس حفظ کردند و به عنوان یک ملت باقی ماندند، نه تنها به عنوان یک گروه قومی، که در نهایت منجر به ظهور صهیونیسم و تأسیس اسرائیل مدرن شد. مراسم یهودی به مناسبت این رویدادها تخریب معبد دوم تأثیر عمیق و ماندگاری بر سنت یهودی گذاشت و آداب و رسوم هایی را شکل داد که یادبود آن را گرامی می دارند. این مراسم به طور رسمی در تیشا بآو (نهمین روز از ماه آو در تقویم یهودی) برگزار می شود، که یک روز بزرگ روزه داری یهودی است و همچنین تخریب معبد سلیمان و دیگر رویدادهای فاجعه بار در تاریخ یهود، از جمله اخراج یهودی ها از اسپانیا را یادآوری می کند. دیوار غربی، مهم ترین بقایای باقی مانده از معبد دوم، مدت هاست که نقطه مر
کزی برای نماز و عزاداری یهودیان بوده و هم زمان نماد تخریب سرزمین یهودی و امید به بازسازی آن است. این دیوار گاهی به "دیوار ندبه" (Wailing Wall) اشاره شده است به دلیل ناله هایی که در تاریخ در آنجا انجام می شده است. در نمازهای روزانه یهودیان، اورشلیم چندین بار در روز ذکر می شود، همچنین در برکات پس از غذا نیز ذکر می شود. در مراسم ازدواج یهودی، عروس داماد شیشه ای را زیر پا می شکند تا تخریب معبد را به یاد آورد. هم عروس دامادها و هم در انتهای مراسم ازدواج یهودی، یهودیان عبارت زیر را می خوانند: "اگر تو را فراموش کنم، ای اورشلیم، دست راست من فراموشی خود را فراموش کند. اگر تو را به یاد نیاورم، زبان من به سقف دهانم چسبیده باشد؛ اگر اورشلیم را از بالاترین لذت خود برتر ندانم." دیگر رسوم عزاداری شامل ترک بخشی از خانه بدون رنگ آمیزی یا خودداری از پوشیدن جواهرات کامل در مراسم شاد است. برای نسل ها و حتی امروزه، یهودیان در پایان مراسم پسح عبارت "سال آینده در اورشلیم" را قرائت می کنند. توسفتا در قرن دوم گزارش می دهد که ربی اشمائل روز تخریب معبد را با پیامدهای شورش بارکوخبا مقایسه کرده و آن را زمانی دانسته است که رومی ها "تورات
را از میان ما ریشه کن می کردند." یک سنت تَناییتی منسوب به ربی اکیبا بن یوسف روز تیشا بآو را به عنوان تاریخ تخریب هر دو معبد به یاد می آورد؛ میشنا بعداً این مراسم را گسترش داده و رویدادهای شورش بارکوخبا را نیز در بر گرفت: "بتر تسخیر شد و شهر شیار زده شد"، که اشاره به سقوط آخرین دژ و تبدیل اورشلیم به آلیا کاپیتولینا توسط رومی ها دارد. یک عبارت دیگر در میشنا سه شورش یهودی را به عنوان هرکدام که منجر به اعمال مراسم عزاداری جدید در زمینه ازدواج ها می شود، ارائه می دهد: به علت "جنگ وسپاسیان"، "آنها تاج های عروس دامادها و طبل ها را ممنوع کردند"؛ پس از "جنگ کوییتوس" (اگرچه در نسخه دیگری تیتوس)، "آنها تاج های عروس ها را ممنوع کردند"، در حالی که "در جنگ آخر"، آنها "ممنوع کردند که عروس ها در داخل شهر سوار بر تخت شوند." تأثیر بر دین یهود تخریب معبد نقطه عطفی در تاریخ یهود بود که هم زمان به تغییر در عبادات دینی و ساختار اجتماعی یهودیان منجر شد. معبد در مرکز زندگی دینی و ملی یهودیان قرار داشت، و به عنوان مرکز عبادت قربانی که قرن ها بخش مهمی از[یهودیت بود، و به عنوان نماد اصلی حاکمیت یهودی. از دست دادن آن خلأیی ایجاد کرد که
نیازمند بازسازی زندگی یهودی بود. این دوره همچنین پایان بخشیدن به فرقه گرایی یهودی بود: صدوقیان که اقتدار و منزلت آنها به معبد وابسته بود، به عنوان یک گروه مستقل ناپدید شدند، همانطور که اسن ها که به تزکیه گری شناخته می شدند، ناپدید شدند. [ب] با این حال، فریسیان، که معمولاً مخالف شورش اول بودند، به عنوان نیروی مذهبی غالب ظهور کردند.[۱۸۸] تأکید آنها بر نماز، تفسیر متون مقدس و قانون دینی برای بقای یهودیت حیاتی بود. تحت جانشینان آنها، ربانی ها، یهودیت بازسازی شد و توانست بدون نهاد مرکزی خود رشد کند. این تحول بر روی عناصری متمرکز شد که می توانست در هر مکان عملی شود: نماز به عنوان جایگزینی برای قربانی، مطالعه تورات و انجام کارهای نیکو. کنیسه، که قبلاً به عنوان یک نهاد در دوران معبد دوم وجود داشت، برجسته تر شد و تبدیل به محل اصلی عبادت یهودیان و زندگی اجتماعی آنها شد. این تغییرات الگوهای عبادت دینی را ایجاد کرد که زندگی یهودی را برای هزاره ها پشتیبانی و شکل داد، حتی در حالی که یهودیان با تبعید و پراکندگی بیشتر از سرزمین اسرائیل روبرو بودند. طبق سنت ربانی، یک لحظه کلیدی در این تحول در دوران محاصره اورشلیم اتفاق افتاد،
زمانی که ربی یحیی بن زکای خود را در تابوتی از شهر قاچاق کرد. پس از دیدار با وسپاسیان و پیشگویی سلطنت او بر تخت امپراتوری، ربی یحیی بن زکای اجازه تأسیس یک حوزه علمیه در یبنه را کسب کرد. این نهاد تبدیل به یک مرکز پیشرو فعالیت های ربانی شد، جایی که تصریحات مهمی برای بازسازی زندگی یهودی و عبادت ها بدون معبد معرفی شد. پس از شورش بارکوخبا، مراکز عمده ای از آموزش یهودی در جلیل و بابِل ظهور کردند، جایی که دانشمندان متون بنیادی یهودیت ربانی را تدوین کردند: میشنا اوایل قرن سوم و بعداً اورشلیم تلمود و تلمود بابلی، که به منابع اصلی قانون یهودی و هدایت دینی تبدیل شدند.
هر تیم در جام باشگاه های جهان ۲۰۱۹ باید یک تیم ۲۳ نفره (که سه نفر از آنها باید دروازه بان باشند) را معرفی می کرد. فیفا در ۵ دسامبر ۲۰۱۹ فهرست بازیکنان را اعلام کرد. الهلال. در ۱۱ دسامبر ۲۰۱۹، نواف عابد جایگزین سلمان الفرج مصدوم شد. سرمربی: رزوان لوچسکو السد. سرمربی: ژاوی اسپرانس تونس. سرمربی: معین الشعبانی فلامینگو. سرمربی: ژرژه ژسوس هیانگن اسپورت. سرمربی: فلیکس تاگاوا لیورپول. لیورپول در ابتدا دیان لوورن و ری یان برستر را در تیم خود نام برد، اما پس از آن نامی از آنها در فهرستی که به قطر سفر کردند، قرار نگرفتند. آنها متعاقباً کی-جانا هوئور و سپ فان دن برگ را به تیم خود اضافه کردند، که هردو در کنار هاروی الیوت پس از یک چهارم نهایی جام اتحادیه در ۱۷ دسامبر به بیرون رفتند. سرمربی: یورگن کلوپ مونتری. در ۱۳ دسامبر ۲۰۱۹، ویلیام مجیا جایگزین وینسنت یانسن مصدوم شد. سرمربی: آنتونیو محمد
مشعل های نرون () یک نقاشی ۱۸۷۶ توسط هنرمند لهستانی هنریک شمیراتسکی است. شرح. این تصویر گروهی از شهدای مسیحیت اولیهشهید در مسیحیت را به تصویر می کشد که قرار است به عنوان عاملان ادعایی آتش سوزی بزرگ روم در دوران سلطنت امپراتور نرون، زنده زنده سوزانده شوند. در سال ۶۴ م. مردم از بسیاری از حوزه های اجتماعی مختلف، از جمله خود امپراتور، برای تماشای آتش سوزی که در مقابل خانه طلا (Domus Aurea) رخ می دهد، حضور دارند. این موتیف بر اساس توصیفات سوئتونیوس و تاسیتوس (تاریخ نگار) است. نکته قابل توجه این است که تابلوهایی که به پای محکومان نصب شده است، جنایات ادعایی آنها را فهرست کرده و الکسامنوس گرافیتو را نشان می دهد.
مسیحیت و یهودیت () مسیحیت به عنوان یک جنبش یهودیان مسیحی در یهودیت معبد دوم آغاز شد، اما این دو دین به تدریج در طول چند قرن اول پس از میلاد از هم جدا شدند. امروزه، اختلاف نظرها بین فرقه ها در هر دو دین متفاوت است، اما مهم ترین تمایز، پذیرش مسیحیان و عدم پذیرش مسیحیان از عیسی به عنوان مسیحا پیش بینی شده در کتاب مقدس عبری و سنت یهودی است.
سرشماری کوئیرینیوس() عموماً اعتقاد بر این است که اشاره به سرشماری یهودیه (استان روم) است که توسط کوئیرینیوس، فرماندار سوریه (استان روم)، پس از تحمیل حکومت مستقیم رومیان در سال ۶ پس از میلاد انجام شده است. انجیل لوقا از آن برای تاریخ گذاری ولادت عیسی استفاده می کند که انجیل متی آن را در زمان هرود بزرگ (که بین ۵ تا ۱پیش از میلاد مرد) در نظر گرفته است. به نظر می رسد لوقا سرشماری کوئیرینیوس را با مرگ هرود ادغام کرده است، و اکثر محققان منتقد به اشتباه و اشتباه لوقا اذعان دارند. هرود بزرگ ()، پادشاه و والی دولت وابسته از سوی امپراتوری روم بود که قلمرو او شامل یهودیه بود. پس از مرگ او، پادشاهی او به سه بخش تقسیم شد، که هر بخش توسط یکی از پسرانش اداره می شد. در سال ۶ پیش از میلادی، امپراتور آگوستوس، پسر هرود بزرگ به نام هرود آرکلائوس را که بر بزرگ ترین بخش حکومت می کرد، خلع کرد و قلمرو او را به یهودیه (استان روم) تبدیل کرد. کوئیرینیوس، لگاتوس (فرماندار) استان سوریه (استان روم) از سال ۶ پیش از میلادی، برای انجام یک سرشماری از استان جدید یهودیه برای اهداف مالیاتی مأمور شد. این یک مالیات بر دارایی بود و مستلزم این بود ک
ه ارزش اموال غیرمنقول همراه با هویت مالکان ثبت شود. تحت رهبری یهودای جلیلی. سرشماری شورش یهودیان افراطی (به نام زیلوت ها) به رهبری یهودای جلیلی را برانگیخت. (شهر جلیل خود قلمروی جداگانه تحت حکومت هیرودیس آنتیپاس بود) به نظر می رسد که یهودیان این سرشماری را قابل اعتراض دانسته است، زیرا در تضاد با دستور کتاب مقدس است. (قرائت سنتی یهودیان از ) و به این دلیل که منجر به مالیات پرداختی با سکه ها با تصویر بت ها می شد که اشاره به تصویری از امپراتور روم دارد. انجیل لوقا. برخلاف انجیل متی که تولد عیسی را در زمان هیرودیس می داند، انجیل لوقا () تولد مسیح را با سرشماری مرتبط می کند: خطای ظاهری لوقا باعث شده است که اکثر محققان کتاب مقدس تصدیق کنند که این انجیل نادرست است. به نظر می رسد لوقا سرشماری را برای انتقال یوسف و مریم از ناصره، «شهر خودشان» (لوقا ۲:۳۹)، به بیت لحم، جایی که قرار بود تولد رخ دهد، ادغام کرده است. محققان خاطرنشان می کنند که هیچ سرشماری واحدی از کل امپراتوری روم در زمان آگوستوس (حکومت ۲۷ (پیش از میلاد) – ۱۴ میلادی) وجود نداشت و رومیان به طور مستقیم از پادشاهی وابسته مالیات نمی گرفتند. علاوه بر این، هیچ س
رشماری رومی ایجاب نمی کرد که مردم از خانه های خود به خانه های اجداد خود سفر کنند. بنابر این سرشماری یهودیه بر یوسف و خانواده اش که در جلیل تحت فرمانروایی دیگری زندگی می کردند، تأثیری نمی گذاشت. شورش یهودای جلیلی نشان می دهد که مالیات مستقیم روم از یهودیه در آن زمان موضوعی جدید بود. دفاعیات دینی. دفاعیه نویس مسیحی جاستین شهید (حدود ۱۰۰ - حدود ۱۶۵) بدون مدرک ادعا می کند که تولد عیسی در این سرشماری ثبت شده است. برخی از علمای دین تلاش کرده اند خطای لوقا را جبران کنند. Géza Vermes بیان می کند که با فرض اینکه لوقا به سرشماری کوئیرینیوس اشاره می کند، این هدف «با واقعیت تاریخی در تعارض است». از سوی دیگر، این نظریه را مطرح می کند که سرشماری قبلی غیر مرتبط با مالیات انجام شده است. براون اشاره می کند که این امر مستلزم این است که کتاب مقدس به این معنا تفسیر شود که سرشماری «قبل از» تصدی کوئیرینیوس انجام شده است. جیمز ای. نولت استدلال می کند که سرشماری انجیل لوقا سرشماری سال ۶ میلادی نبود، بلکه سرشماری «پتر پاتریه» در ۲ قبل از میلاد بود و اظهار داشت که کوئیرینیوس دو دوره به عنوان فرماندار سوریه خدمت کرد و دو سرشماری در یهو
دیه انجام داد. رالف مارتین نواک می گوید که شغل کوئیرینیوس و نام ها و تاریخ فرمانداران به خوبی مستند شده است و زمانی پیش از ۶ سال بعد از میلاد وجود ندارد که او می توانست یک دوره قبلی به عنوان فرماندار سوریه خدمت کند.
اورشلیم در یهودیت () از قرن ۱۰ قبل از میلاد، اورشلیم مقدس ترین شهر، کانون و مرکز معنوی یهودیان بوده است. اورشلیم مدت هاست که در آگاهی مذهبی یهودیان گنجانده شده است و یهودیان همیشه مبارزه پادشاه داوود برای تصرف اورشلیم و تمایل او برای ساختن پرستش گاه اورشلیم را در آنجا در کتاب های سموئیل و کتاب مزامیر مطالعه کرده و شخصی سازی کرده اند.
مدل زبانی مسیرها یا اختصاراً پام ، یک مدل زبانی بزرگ مبتنی بر ترنسفورمرهایی با ۵۴۰ میلیارد پارامتر است که توسط هوش مصنوعی گوگل توسعه داده شده است. محققان همچنین نسخه های کوچک تری از مدل های ۸ و ۶۲ میلیاردی پام را آموزش دادند تا تأثیرات مقیاس مدل را آزمایش کنند.
آوریل رز پنگیلی ("pen-GILL-ee"؛ زادهٔ ۱۲ آوریل ۱۹۸۸)، همچنین به نام آوریل رز شناخته می شود، بازیگر و مدل استرالیایی است. خانه محل اقامت پنگیلی در سیدنی و استودیو مجموعه تلویزیونی همسایگان در ملبورن قرار دارد و او بین این دو شهر دررفت و آمد است. او رابطه عاشقانه ای با جک آزبورن، جیمز جنینگز و الکس لاسکا داشته است. آوریل رز پنگیلی دختر کرک پنگیلی عضو این اکسس و طراح کارن هاچینسون است. او در مدرسه Wenona (یک مدرسه دخترانه در ساحل شمالی سیدنی) تحصیل کرد و مدلینگ را در ۱۲ سالگی آغاز کرد او از نام هنری آوریل رز برای جدایی از پدرش استفاده کرده است. پنگیلی در سن ۱۶ سالگی با مدل های چادویک سیدنی و سپس پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان با ویلهلمینا مدلز نیویورک قرارداد امضا کرد و به همراه مگان گیل سفیر جوانان مجموعه تابستانی دیوید جونز در سال ۲۰۰۶ شد.