Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تیم فک ها (انگلیسی: Seal Team) یک فیلم کمدی اکشن پویانمایی رایانه ای محصول سال ۲۰۲۱ سینمای آفریقای جنوبی به کارگردانی مشترک گریگ کامرون و کین کرودایس است که توسط استودیو انیمیشن Triggerfish تولید شده و گروه مدیریت سینما بر توزیع در سراسر جهان نظارت دارد. صداپیشگان این فیلم جی.کی. سیمونز، جسی آشر، متیو رایس، پاتریک واربرتون، کریستین شال، شارلتو کوپلی، جان کانی و دولف لاندگرن بر عهده دارند. داستان گروهی از فوک های کیپ خز نامتناسب را روایت می کند که برای مبارزه با گروهی از کوسه های بی رحم گرد هم می آیند. این فیلم در ۱۳ اکتبر ۲۰۲۱ در سینماهای هلند و پس از آن در ۲۷ اکتبر در بلژیک، جمهوری چک یک روز بعد و در کشورهای عربی غرب آسیا در ۴ نوامبر اکران شد. نتفلیکس حقوق این فیلم را برای اکران در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۱ در بسیاری از مناطق دیگر به دست آورد. بازخوردها. فیلم تیم فک ها در صدر فهرست ۱۰ نمایش برتر نتفلیکس در پنج قاره و ۲۷ کشور قرار گرفت.
یک ردّآرایه یا آریه ردی (جمع ichnotaxa) «یک آرایه بر اساس کار فسیل شده یک موجود زنده» است، یعنی معادل غیرانسانی یک چیز دست ساخته. ردّآرایه "Ichnotaxa" از یونانی ، "ichnos" به معنی رد یا مسیر و ، "تاکسیس" به معنی آرایه است.ردّآرایه Ichnotaxa نام هایی هستند که برای شناسایی و تمایز فسیل های ریخت شناختی متمایز، که بیشتر به عنوان فسیل های ردیابی شناخته می شوند، استفاده می شوند. به آنها رتبه بندی سرده و گونه توسط ردّآرایه شناس (ichnologists) اختصاص داده شده است، بسیار شبیه به جانداران در طبقه بندی لینه ای است. اینها به ترتیب به عنوان ردسرده (ichnogenera) و ردگونه (ichnospecies) شناخته می شوند. ردسرده و ردگونه معمولاً به صورت اختصاری "igen" و "isp."خوانده می شوند. نام های دوجمله ای ichnospecies و سردهٔ آنها باید به صورت کج نوشته شود.
ردشناسی پرندگان ، مطالعه آثار زندگی پرندگان در پرنده شناسی و دیرینه شناسی است. چنین آثار زندگی می تواند شامل ردپاها، لانه ها، مدفوع و مدفوع فسیل شده باشد. دانشمندان با مطالعه چنین شواهدی بینشی دربارهٔ رفتار و تنوع زیستی پرندگان به دست می آورند. سنگواره های ردّی Ichnofsils (یا ichnites) به ویژه برای روشن کردن فرگشت و تنوع پیشاتاریخ گونه ها مهم هستند. اینها معمولاً نمی توانند با یک سرده خاص مرتبط شوند، چه رسد به گونه ای از پرندگان، زیرا به ندرت با استخوان های فسیلی مرتبط هستند. اما می توان آنها را بر اساس ریخت شناسی (شکل) به ردآرایه ichnotaxa گروه بندی کرد. در عمل، جزئیات شکلی که رفتار پرندگان یا گرایش زیستی آنها را آشکار می کند، عموماً در طبقه بندی ردشناسی وزن بیشتری دارند.
زنان در تمدن اتروسک جایگاه مهمی در زندگی روزمره داشتند. شواهد باستان شناختی گوناگون نشان می دهند که آنان می توانستند هم در کارهای سیاسی و اداری مشارکت کنند و هم در زندگی خانوادگی و اجتماعی، جایگاه درخوری داشته باشند. البته در درازای هزار سال تاریخ تمدن اتروسک، وضعیت زنان یکسان نبوده و تحولاتی داشته است. وانگهی دانشی که از آنان در دست داریم، تنها دربارهٔ طبقهٔ نسبتاً مرفه جامعهٔ اتروسک است. ولی به هر روی، اشیاء باستان شناختی — مانند دیوارنگاره ها و تابوت دان های پیداشده در گورستان ها — چنین می نمایند که زنان اتروسک، به ویژه نسبت به دیگر تمدن های مدیترانه ای در آن زمان، وضعیت بسیار خوبی داشتند. زنان در تمدن های یونان و روم باستان، جایگاه اجتماعی پایین تری از زنان در تمدن اتروسک داشتند. یونانی ها و رومی ها، که این تفاوت فرهنگی را می دیدند، زنان اتروسک را بی بندوبار می خواندند و بسیار می کوهیدند. در برگ پایانی تاریخ اتروسک، جمهوری روم با فتح تدریجی قلمروی اتروسک ها، فرهنگ آنان را در خود جذب کرد و در نتیجهٔ این رومی سازی، زنان اتروسک بخش بزرگی از امتیازهای خود را از دست دادند و جایگاهشان همانند زنان رومی شد. البته
زنان رومی نیز کمی از ویژگی های زنان اتروسک را جذب کردند و جایگاهشان اندکی بالاتر رفت. زنان اتروسک در جامعه. یادبودهایی که در گورستان ها یافت شده اند — مانند دیوارنگاره ها، تابوت دان ها، خاکستردان ها و کفن ها — گواه بر اهمیت زنان اتروسک در جامعه هستند. زنان اتروسک هم در سیاست و هم در امور اداری جایگاه بسیار مهمی داشتند و در زندگی خانوادگی و اجتماعی، نقش برتری بازی می کردند. آنان، آراسته به جواهرات خود، همراه شوهرانشان در مهمانی ها شرکت می کردند، ورزش می کردند و در بازی هایی حاضر می شدند که ورزشکاران برهنه در آنها شرکت می کردند. وانگهی آنان می توانستند مال و اموال به نام خود داشته باشند، خانه و دارایی هایشان را اداره کنند و به بازرگانی بپردازند. همچنین یادبودهایی مانند چرخ های دوکی، نشان می دهند که زنان اتروسک به کارهای دستی — مانند ریسندگی و بافندگی — نیز می پرداختند. منابع باستانی از نفوذ زنانی همچون تاناکوئیل و ولیا اسپورینا گزارش می دهند. تیتوس لیویوس از نقش تعیین کنندهٔ تاناکویل جاه طلب — همسر اتروسک تارکوینیوس بزرگ — سخن به میان آورده است. او بود که آیندهٔ پرشکوه شوهرش را پیش بینی کرد و خاندان سلطنتی روم
را پس از کشته شدن او پاس داشت. در آغاز سدهٔ یکم، کلودیوس نخستین بار پلوتیا اورگولانیا را — که یک اتروسک بود — به همسری برگزید. جایگاه. زنان اتروسک در فعالیت های اجتماعی حضور می یافتند. آنان «بی آنکه از نمایان شدن در انظار مردان شرم کنند» غالباً «از خانه بیرون می رفتند». زنان اتروسک در مراسم عمومی، رقص ها، کنسرت ها و بازی ها حاضر می شدند و چه بسا، آن گونه که در دیوارنگاره اورویتو یا پلاک مورلو تصویر شده اند، گاهی این مراسم را اداره می کردند. در مهمانی ها، زنان در کنار شوهران خود بر تریکلینیوم دراز می کشیدند. مردان در ادارهٔ میراث خانواده و آموزش فرزندان جایگاه اجتماعی برابری برای همسرانشان قائل بودند. مادران اتروسک، همانند پدران، نام خانوادگی خود را به فرزندانشان می دادند (به ویژه در طبقات بالای جامعه). در گورنوشته های اتروسک، اولویت با نام خانوادگی مادری است و زنان نیز با نام گنس و نام کوچکشان نامیده شده اند؛ این گواه بر آن است که آنان شخصیت هایی جدا و مستقل در جامعه به شمار می رفتند و اثبات می کند که آنان در جمع خانواده دارای فردیت هستند. در مقام مقایسه، زنان در روم باستان با دیسهٔ مؤنث "گنس" خود نامیده می
شدند؛ برای نمونه، همهٔ زنان "گنس" لیویا را لیوی می نامیدند. پوشش و آرایش. تصاویر و شمایل یافت شده از زنان اتروسک، پوشاک گرانبها و آرایش ظریف آنان را نشان می دهند. بیشترشان تونیکی به تَن داشتند که روی آن خیتون قرار می گرفت. کفش هایشان پنجهٔ نوک تیز و برجسته ای دارند و مدل هیتی ها را تداعی می کنند. گیسشان یا زیر توتولوس بود یا پشت گردن جمع می شد و فرهای مویشان بر شانه ها می افتادند یا بافته می شدند و دورتادور چهره را فرا می گرفتند. زنان اتروسک بر کوزه های تدفین و درب های تابوت ها آن گونه تصویر شده اند که در زندگی زمینی شان بوده اند؛ بدون روتوش، اغلب با چین و چروک های چهره و بدن های چاق به علت کهولت سن، که گواهی بر شخصیت قوی آنان است. وضعیت زنان در تمدن اتروسک در مقایسه با دنیای مدیترانهٔ آن زمان خاص است. این نوع بازنمود به راستی در دنیای باستان بی نظیر است، اشیای باستانی پیداشده در کفن ها در مرده شهرها و نیز دیوارنگاره ها، به ما تصویر نسبتاً دقیقی می دهند از زیورآلات گوناگونی که زنان اتروسک به کار می بردند؛ از جمله حلیه ها، آویزهایی که با زنجیرهای زرین بافته و به نقش های کوچک، برگ نخلی و گل مزین شده اند، گردن ب
ندها، گوشواره های ساخته شده از فلزات گرانبها و سنجاق ها. وانگهی زنان اتروسک، لوازم آرایشی گوناگون و ظریفی داشتند؛ مانند بطری های عاجی یا رُخامی یا شیشه ای، ظرف های پماد یا روغن عطرآگین، ابزار مانیکور، آینه های حکاکی شده با صحنه های اسطوره ای که سطح انعکاسیشان اندکی برآمده و پشتشان با نقوشی حکاکی شده اند، جعبه های برنزی که صحنه هایی رویشان حک شده اند. از نگاه تمدن های دیگر. رویکرد با زنان در جامعهٔ اتروسک با جامعه های یونانی و رومی بسیار متفاوت بود. در مهمانی های اتروسک، زنان در کنار مردان حضور می یافتند؛ ولی نزد یونانی های آن زمان، دموکراسی فقط برای مردان بود؛ بنابراین نویسندگان یونانی و سپس رومی به زنان اتروسک انگ بی بندوباری زدند، این بی اعتباری به طور کلی آداب و رسوم هر دو جنس را در بر می گرفت. برای یونانی ها که زنانشان در پستوی خانه ها روزگار می گذراندند، سنت مهمانی مختلط اتروسک ها بسیار زشت و ناپسند می نمود. به راستی دختران و زنان یونانی در چارچوب خانه می ماندند و به ندرت در اجتماع ظاهر می شدند. یونانی ها در همسایگی اتروسک ها در یونان بزرگ (جنوب ایتالیا) می زیستند، بنابراین با این تفاوت سنت هایشان آشنا ب
ودند. تئوپومپوس، مورخ یونانی سدهٔ چهارم پیش ازمیلاد، که نویسنده ای رومی به نام کرنلیوس نپوس او را بدگو خوانده بود، تعریفی تحقیرآمیز ارائه کرد که در ذهن ها ماندگار شد: «زنان آزادانه از همه مردان کام می گیرند. در خیابان ها آنان بی شرمانه کنار مردان راه می روند و درازکشان کنارشان شام می خورند. آنان بسیار از بدن و چهرهٔ خود مراقبت می کنند، با موم مذاب موهای بدنشان را می زدایند و در برهنگی یکه تاز هستند». به گفتهٔ تئوپومپوس «هیچ شرمی وجود ندارد در انظار عموم رابطهٔ جنسی برقرار کنند […] در همنشینی با دوستان، این همان کاری است که انجام می دهند: اولاً وقتی مشروب را تمام کردند و برای خواب آماده شدند و در حالی که مشعل ها هنوز روشن است، خادمان گاهی اطفال می آورند، گاهی پسرهای خوش تیپ و گاهی هم همسرانشان […] زنان اتروسک نمی دانند پدر بچه هایی که به دنیا می آورند، چه کسی است.» زنان رومی نسبت به زنان یونانی اندکی آزادی بیشتری داشتند. با این همه، رومی ها جایگاه زنان اتروسک را بی بندوبار می دانستند؛ آنان رفتار زنان اتروسک را رکیک و غیراخلاقی می خواندند و با زنان رامشگر و روسپی مهمانی های یونانی یا رومی ها مقایسه می کردند. تی
توس لیویوس «مادر پاکدامن رومی» را با «زنان اتروسک که در مهمانی ها روی تخت هایشان دراز می کشند» مقایسه کرده است. سرگذشت. وضعیت زنان اتروسک بستگی داشت به طبقهٔ اجتماعی، مکان و زمانی که می زیستند. نمی توان همهٔ تاریخ تمدن اتروسک را از نظر اجتماعی، سیاسی و اقتصادی یکپارچه و یکدست دانست. با این همه، می توان اطلاعات و سرنخ هایی را که در جریان تحقیقات باستان شناختی پیدا شده اند بر رسید و، اگر امکانش بود، با متون باستانی مقایسه کرد و بنابراین ویژگی های اصلی آنان را به طور کلی آشکار کرد. دوره ویلانووایی. گمان می رود که در درازای نخستین عصر آهن (سده های نهم تا هشتم پیش ازمیلاد)، برابری زن و مرد قانون بوده باشد. یکپارچگی آرامگاه ها که در کفن های آن دوره نمودار شده، نشان می دهد هیچ تفاوت طبقاتی یا شخصیتی یا خانوادگی وجود نداشته است. تنها وجود "" مشخصی مانند سلاح برای مردان و چرخ دوک، ترازوی فنری، آینه و ظرف برای زنان، تفکیک آشکار حوزهٔ کاری هر جنس را نشان می دهند؛ کشاورزی و جنگجویی از آنِ مردان، سامان دهی به خانه از آنِ زنان. گویا فرعی شدن نقش زن در زندگی اجتماعی اول بار در نخستین عصر آهن قانون گذاری شد. دوره خاورگرایی.
در جریان دورهٔ خاورگرایی (از سدهٔ هشتم تا آغاز سدهٔ ششم پیش ازمیلاد)، ثروت را افراد اندک شماری در انحصار داشتند بود، که تفاوت های اجتماعی را نشان می دهد، و چنین می نماید که در انتقال وراثت هیچ تمایز جنسیتی وجود نداشت. زنان و مردان ثروت یکسانی در کفن هایشان دارند، همان طور که یافته های گورستان رگولینی گالاسی در چروتری و گورهای ۲ و ۱۱ مرده شهر باندیتلا نشان می دهند. دوره کهن. دورهٔ کهن (۶۰۰ تا ۴۷۵ پیش ازمیلاد)، چنانچه تابوت دان همسران (۵۳۰ پیش از میلاد، موزه ویلا جولیا) نشان داده شده، جایگاه زن را در روابط زناشویی برجسته می شود. دیوارنگاره های گورستان های تارکوینیا (سده های ۴ تا ۵ پیش از میلاد) حضور زنان در فضاهای اجتماعی (مهمانی و ورزش) را تأیید می کند که در میان رومی ها و یونانی ها تنها ویژهٔ مردان بودند. ولی گمان نمی رود که این حضور زنان اتروسک و نمود آن، تهمت های تئوپومپوس را تأیید کند. همانا دیوارنگاره ها زوج های تک همسری را نشان می دهند که پیوند زناشویی محکمی میانشان وجود دارد. تابوت دان های زوج های نیمه درازکشیده در وولچی (سدهٔ چهارم پیش ازمیلاد) به نظرْ این واقعیت را تأیید می کنند. با این همه، در بازنمو
دهای هنری بر گلدان های آتنی، زنان به گونه ای تصویر شده اند که، همانند مردان، کاملاً برهنه می رقصند و دیوارنگاره هایی در برخی گورستان ها، مانند گورستان گاوها، صحنه های شهوانی جسورانه ای را به تصویر می کشند که زنی خود را خود را در اختیار چند شریک جنسی می گذارد یا زنی که در بازی های جنسی پیچیده شکرت می کند. در سدهٔ ششم پیش ازمیلاد، یکی از زنان نجیب زاده ی شهر تارکوئینیا به نام تاناکوئیل «مانند همهٔ اتروسک ها» در هنر آوگوری (نوعی فال گیری رومی) مهارت داشت. او از شوهرش، لوکیوس تارکوئینیوس پریسکوس، خواست اتروریا را ترک کنند و در شهر تازه تأسیس روم مستقر شوند. در بین راه، او یک اتفاق شگفت انگیز را تعبیر کرده به شوهرش اطمینان می دهد که بر روم حکومت خواهد کرد؛ این تعبیر پس از مرگ آنکوس مارکیوس، پادشاه وقت روم، به وقوع پیوست و شوهرش پادشاه روم شد و از ۶۱۶ تا ۵۷۸ ق.م. حکومت کرد. به هنگام کشته شدن تارکوئینیوس، تاناکوئیل دامادش سرویوس تولیوس را پادشاه معرفی کرد. تاریخ نگاری به نام آلن هوس از این داستان ها برداشت می کند که "دستورالعمل های اتروسک"، هنر تفسیر نشانه های الهی، در میان اتروسک ها ویژهٔ خانواده های اشرافی بود و ز
نان نیز می توانستند به آنها عمل کنند. دوره کلاسیک. در دورهٔ کلاسیک، نشانه هایی از مقام بالا و توجه به زنان اتروسک آشکار می شود. تابوت دان های کیوزی، خاکستردان های ولترا و دیوارنگاره های گورستان ها، جایگاه والای زنان در طبقه بندی اجتماعی را تأیید می کنند. در مورد نام شناسی (با نام خاص)، وضعیت تأهل زن در کتیبه ها با نام کوچک او مشخص شده (که در فرمول لاتین وجود ندارد) و سپس نام خانوادگی او، که حتی پس از ازدواج نام تولد او باقی می ماند، می آید. در فرمول نام شناختی، مادرنامی چسبیده به پدرنامی از سدهٔ چهارم پیش ازمیلاد رواج می یابد، که توجه به خانواده منشأ همسران طبقه اشراف اتروسک را ثابت می کند. دوره هلنی. رومی سازی از پیرامون ۳۴۰ پیش ازمیلاد تا دورهٔ آگوستوس آغاز شد، با فرهنگ سازی ای که باعث شد قدرت سیاسی اتروسک ها ناپدید و ویژگی های فرهنگی آنان در فرهنگ رومی جذب شود. زنان اتروسک بسیاری از امتیازات خود را از دست دادند و جایگاهشان همانند زنان رومی شد. البته گویا زنان رومی نیز برخی ویژگی های فرهنگی زنان اتروسک را جذب کرده و نفوذ بیشتری یافتند، مانند لیویا — همسر آگوستوس — که چندین بار نایب السلطنه شد و مشاور شوهرش
و توان مندترین زن در آغاز امپراتوری روم بود. چندین زن از خاندان امپراتوری — مانند آگریپینای کوچک — نیز دارای نفوذ سیاسی بودند.
پردیس سینمایی اکسین یک پردیس سینمایی در شهر آمل، ایران است. این سینما که در ۲۱ خرداد ۱۳۹۸ افتتاح شده است دارای ۳ سالن با ظرفیت ۳۲۱ نفر است.
مجید اکبری (زادهٔ ۴ آبان ۱۳۷۶ - شهرری) فوتبالیست . که سابقه بازی در تیم های آوالان کامیاران و نیرو زمینی تهران و صبای قم در لیگ برتر را در کارنامه خود دارد. مجید اکبری علاوه بر لیگ های ایران سابقه یک فصل حضور در لیگ جمهوری آذربایجان را نیز در تیم قره داغ لوکباتان را دارد. تحصیلات. وی دارای مدرک تحصیلی فوق لیسانس تربیت بدنی(مدیریت ورزش) و مدرک بین المللی ایجنتی از TÜV آلمان را داراست. که اکنون در حوزه مدیریت ورزش است و به عنوان ایجنت بسیاری از بازیکنان لیگ برتر ایران فعالیت دارد. مدیریت. مجید اکبری مالک و مدیر عامل تیم فوتبال و باشگاه پاشاچرم ری میباشد.
بدرود جولیا یک فیلم درام محصول ۲۰۲۳ سودان به کارگردانی محمد کردفانی است. این فیلم نخستین فیلم بلند کردفانی و نخستین فیلم از سودان است که در بخش نوعی نگاه از جشنواره فیلم کن ارائه شده است.
سویل قاضی اوا (; – ) اولین راننده زن ماشین آلات در دوره آذربایجان شوروی، قهرمان کار سوسیالیست و نماینده شورای عالی آذربایجان شوروی بود. شرح حال. سویل قاضی اوا در ۱ ژوئن سال ۱۹۴۰ در روستای آشاغی تالای شهرستان زاقاتالا به دنیا آمد. پس از آنکه در سال ۱۹۵۸ مدرسه را به پایان برساند، تمایل داشت در دانشگاه علوم پزشکی آذربایجان به تحصیلات خود ادمه دهد، اما بدین دانشگاه پذیرفته نشد. در همان سال وارد هنرستان شماره ۵ باکو شد. در دسامبر سال ۱۹۵۹ بود که سویل قاضی اوا با خواندن مقاله ای دربارهٔ «تورسونوی آخوندوا»، دختر راننده ماشین آلات اهل ازبکستان شوروی، بر آن شد این شغل را پیشه کند. در تابستان ۱۹۶۰، سویل و دوستانش به مزرعه پنبه شماره ۵ در شهرستان بیلقان اعزام شدند. طی آزمایش توان برداشت، سویل ۹۷ تن پنبه را با ماشین خود برداشت می کند. وی پس از فارغ التحصیلی از مدرسه مکانیزاسیون کشاورزی در بینه، داوطلبانه برای کار در شهرستان بیلقان می رود. یکی از اعضای هیئت آذربایجان در نشست سراسری پنبه کاران شوروی در ازبکستان در سال ۱۹۶۱ بود. زمانی که در ازبکستان به سر می برد، با تجربه کاری «تورسونوی آخونوا»، پنبه کار نامور آن روزگار شور
وی آشنا می شود. پس از بازگشت از تاشکند، گروه پنبه کارانی مانند گروه «تورسونوی آخونوا» در بیلقان ایجاد کرد و ریاست آن را بر عهده گرفت. سویل قاضی اوا که در سال ۱۹۶۲ وارد رشته مکانیزاسیون آکادمی دولتی کشاورزی آذربایجان شد، در کنار تحصیل غیرحضوری اش به شغل خود نیز ادامه می داد. او خیلی زود به یکی از مشهورترین پنبه کاران در آذربایجان شوروی تبدیل شد، به طوری که در سال ۱۹۶۲ باماشین آلات خود ۱۹۰ تن پنبه برداشت کرد. گروهی که سویل رهبرش بود، در پاس برداشتن ۳۰ سنتنر پنبه در هر هکتار در آن سال نشان پرچم سرخ کار را دریافت کرد. در سال ۱۹۶۳ سویل قاضی اوا به شورای عالی آذربایجان شوروی انتخاب شد. مرگ. چندین روایتی در مورد مرگ فجیع سویل قاضی اوا وجود دارد، اما در عین حال همه آنها حاکی از یک چیز است که این دختر هنگام کار در مزرعه در حادثه ناشی از کار درگذشت.
عکاسی فرابنفش () فرایند عکاسی برای ثبت تصاویر با استفاده از تابش طیف فرابنفش (UV) است. تصاویر گرفته شده با پرتو فرابنفش با اهداف علمی، پزشکی یا هنری تهیه می شوند. این تصاویر ممکن است خراب شدن آثار هنری یا ساختارهایی را که در زیر نور آشکار نمی شوند را نشان دهند. ممکن است از تصاویر پزشکی تشخیصی برای تشخیص برخی اختلالات پوستی یا به عنوان شواهد آسیب استفاده شود. برخی از حیوانات، به ویژه حشرات، از طول موج های فرابنفش برای دیدن استفاده می کنند؛ بنابراین عکاسی فرابنفش می تواند به بررسی علائم گیاهانی که حشرات را جذب می کنند کمک کند، در حالی که این علائم با چشم غیرمسلح برای انسان نامرئی است. عکاسی فرابنفش از مکان های باستانی ممکن است مصنوعات یا الگوهایی را نشان دهد که بدون استفاده از عکاسی فرابنفش قابل مشاهده نیستند. تصاویر فرابنفش رنگ ندارند زیرا پرتو فرابنفش برای چشم انسان نامرئی است. عکس هایی از رنگ هایی که تحت نور فرابنفش فلورسانس می کنند، نمونه هایی از عکاسی فلورسانس فرابنفش هستند. دید کلی. نور (طیف الکترومغناطیسی مرئی) ناحیه طیفی از حدود ۴۰۰ تا ۷۵۰ نانومتر را می پوشاند. این طیف تابش مورد استفاده در عکاسی معمولی
است. باند تابشی که از حدود ۱۰ نانومتر تا ۴۰۰ نانومتر امتداد دارد، به عنوان تابش فرابنفش (UV) شناخته می شود. طیف نگارهای UV این محدوده را به سه باند تقسیم می کنند: به چند دلیل، فقط فرابنفش نزدیک برای عکاسی UV مورد توجه است. هوای معمولی تا طول موج های زیر حدود ۲۰۰ نانومتر مات است و بیشتر شیشه های عدسی شفاف زیر حدود ۱۸۰ نانومتر مات هستند. عکاسان UV، پرتو فرابنفش نزدیک را به دسته های زیر تقسیم می کنند: دو راه برای استفاده از پرتو فرابنفش در عکاسی وجود دارد: عکاسی فرابنفش بازتابی و فلورسانس القایی فرابنفش. عکاسی فرابنفش بازتابی کاربردهای عملی در زمینه های پزشکی، پوست شناسی، گیاه شناسی، جرم شناسی و تئاتر پیدا کرده است. نور خورشید در دسترس ترین منبع رایگان پرتو فرابنفش برای استفاده در عکاسی فرابنفش بازتابی است، اما کیفیت و کمیت تابش به شرایط اتمسفر بستگی دارد. در این نوع عکاسی، یک روز روشن و خشک بسیار غنی از پرتو فرابنفش است و به یک روز ابری یا بارانی ترجیح داده می شود. منبع مناسب دیگر فلاش الکترونیکی است که می تواند به طور مؤثر در ترکیب با یک بازتابنده آلومینیومی استفاده شود. برخی از واحدهای فلاش دارای شیشه مخصوص ج
ذب UV بر روی لامپ فلاش هستند که باید پیش از نوردهی برداشته شود. شیشه مخصوص جذب UV همچنین به حذف بخشی از (۹۰٪) پوشش طلایی برخی از لامپ های فلاش کمک می کند که در غیر این صورت UV را از بین می برند. بیشتر منابع مدرن UV بر پایه قوس جیوه مهروموم شده در یک لوله شیشه ای هستند. پوشش داخلی این لوله با فسفر مناسب، آن را به یک منبع مؤثر UV موج بلند تبدیل می کند. در سال های اخیر، دیودهای نورگسیل فرابنفش (UV-LEDs) به صورت تجاری در دسترس قرار گرفته اند. گروه بندی چندین UV-LED می تواند منبع کافی و قوی برای عکاسی بازتابی فرابنفش فراهم کند، اگرچه باند موج انتشار دیودهای نورگسیل فرابنفش معمولاً تا حدودی باریک تر از نور خورشید یا فلاش الکترونیکی است. از لامپ های ویژه فرابنفش که به نام لامپ های فلورسانس "نور سیاه" شناخته می شوند نیز می توان برای عکاسی با امواج فرابنفش بلند استفاده کرد.
آنا فرناندس گارسیا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل اسپانیا است. وی از سال ۲۰۰۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آنها نقش داشته است می توان به "فیزیک یا شیمی" و "دختران تلفنچی" اشاره کرد.
آنخلا کرمونته (؛ زادهٔ ۳ آوریل ۱۹۸۵ یا ۱۹۸۲) بازیگر آرژانتینی تبار اهل اسپانیا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آنها نقش داشته است می توان به "نابرده رنج، گنج میسر نمی شود"، "شراب کهنه"، "کارلوس، پادشاه امپراتور"، "مردان پاکو"، "افسانه هیسپانیا" و "دختران تلفنچی" اشاره کرد.
کولگیوم (، "جمع" کولگیا ) هر نهاد یا انجمنی در روم باستان بود که با مجوز دولت به عنوان یک نهاد حقوقی عمل می کرد. پس از تصویب لگس یولیای در دوران سلطنت ژولیوس سزار به عنوان کنسول روم و دیکتاتور (روم) جمهوری روم (۴۹–۴۴ پیش از میلاد)، و تأیید مجدد آنها در طول سلطنت سزار آگوستوس به عنوان ارشد سنا و امپراتور ارتش روم (۲۷ قبل از میلاد تا ۱۴ پس از میلاد)، کولگیا نیاز به تأیید سنای روم یا امپراتور روم به منظور مجاز شدن به عنوان نهادهای منشور (قانون) داشتند. کولگیوم مذهبی. «کولگیوم» مذهبی توسط کاهنانی تشکیل می شد، که مورد تأیید دولت روم بودند، و تعدادی از عملکردهای مذهبی را در روم ارائه می داد. اینها شامل نظارت بر آیین قربانیها، انجام عید، حفظ متون مقدس، ترتیب دادن جشن های رومی و حفظ فرقه امپراتوری روم بود. این نوع «کولگیا» در کنار کارکردهای مذهبی، کارکردهای تشییع جنازه و اجتماعی نیز داشتند. ارائه یک راه حل برای مشارکت و همچنین خدمات تدفین تضمینی برای اعضای خود. «چهار کولگیوم مذهبی بزرگ» از کاهنان رومی به ترتیب اهمیت وجود داشت: کولگیای مذهبی دیگری نیز وجود داشت، از جمله:
کمیته پانزده نفره امور مقدس () پانزده عضو یک نهاد دینی با وظایف کاهنی بودند. وظیفه این نهاد محافظت از کتاب های سیبیل بود، متون مقدسی که با درخواست مجلس سنای روم بدان مراجعه و در صورت لزوم تفسیر می شد. این نهاد همچنین بر پرستش هرگونه خدای غیربومی نوظهور در روم نظارت می کرد. این پانزده نفر همچنین مسئول رسیدگی و واکنش نشان دادن به توصیه های ملکوتی یا نشانه های بد یُمن الهی بودند. این وظایف در اصل توسط «دوویری» دو قاضی روحانی مرد از میان پاتریسی ها انجام می شد. تعداد این افراد طی «قانون لیچینیو-سکسیتان» در سال ۳۶۷ قبل از میلاد به ده نفر افزایش یافت، که لازم شد نیمی از کاهنان پلبی باشند. در دوران جمهوری میانه روم، اعضای این نهاد از طریق هموندپذیری (عضوگیری) انتخاب می شدند. لوکیوس کورنلیوس سولا تعداد کاهنان را به پانزده نفر افزایش داد. «"قانون لکس دومینیتا"» در ۱۰۴ قبل از میلاد توانایی مجمع کاهنان را برای دستچین کردن اعضای خود از آنها گرفت. بعدها نامزدهایی از خاندان ثروتمند انتخاب می شدند. حوالی قرن سوم قبل از میلاد، چندین مقام کشیشی، از جمله احتمالاً همین نهاد پانزده نفره، از طریق رأی چندین قوم و قبیلهٔ دارای حق ر
أی انتخاب می شدند.
جاکلین زمان (; – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۷۴ تا ۲۰۲۳ میلادی فعالیت می کرد.
حسین علی الشحات علی حسن () بازیکن فوتبال مصری است که در الاهلی به عنوان وینگر بازی می کند و می تواند به عنوان هافبک تهاجمی نیز بازی کند. دوران باشگاهی. الشحات از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸ برای مصر المقاصه بازی کرد و سپس به العین پیوست، جایی که او قهرمان لیگ برتر امارات متحده عربی ۱۸–۲۰۱۷ شد و در جام باشگاه های جهان ۲۰۱۸ نایب قهرمان شد. او یک گل در یک چهارم نهایی در پیروزی ۳–۰ مقابل اسپرانس تونس به ثمر رساند. در ژانویه ۲۰۱۹، الشحات به الاهلی پیوست. در ۴ فوریه ۲۰۲۱، او گل پیروزی الاهلی را در پیروزی ۱–۰ مقابل الدحیل در جام باشگاه های جهان ۲۰۲۰ به ثمر رساند. دوران ملی. او در اوت ۲۰۱۸ به تیم ملی مصر دعوت شد تا در مرحله مقدماتی جام ملت های آفریقا ۲۰۱۹ به مصاف نیجر برود.
گور هوهانیسیان (؛ ) بازیکن فوتبال در پست هافبک اهل ارمنستان است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پیونیک، باشگاه فوتبال بانانتس، باشگاه فوتبال اولیس، اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال روسیه بازی کرده است.
رکس ساکرُروم یا پادشاه مناسک مقدس در دین در روم باستان، یک کاهن سنای روم بود و این مقام مختص پاتریسی ها بود. فستوس (مورخ) می گوید اگرچه در دوران تاریخی، پونتیفکس ماکسیموس رئیس فرقه امپراتوری روم بود. رکس ساکرُروم در رتبه بندی بالاترین راهبان رومی از بالاترین اعتبار برخوردار بود و پس از آن فلامن و پونتیفکس ماکسیموس قرار داشتند.
گورخر ویتا که معمولاً به نام گورخر نریت و در ایران به نام حلزون زبرا شناخته می شود، گونه ای از حلزون دریایی، نرم تنان شکم پایان دریایی از خانواده حلزون قایقی، نریت ها است. شرح. حداکثر اندازه آن ۱ اینچ است. زرد با نوارهای سیاه است. اپرکولوم دارد. توزیع. ترینیداد و توباگو و برزیل در آکواریوم. حلزون نریت گورخری اغلب در سرگرمی های آکواریوم فروخته می شود. این نمونه ها معمولاً به صورت وحشی صید می شوند، زیرا پرورش حلزون در اسارت دشوار است. این حلزون معمولاً به عنوان جلبک خوار فروخته می شود، زیرا دائماً شیشه، فضای سخت و زیرلایه آکواریوم را برای جلبک ها با دهان خروشان خراش می دهد. آنها می توانند در آب شیرین زنده بمانند، اگرچه به پی هاش بالایی نیاز دارند. پی هاش به اندازه کافی پایین به آرامی پوسته حلزون را از بین می برد. همچنین، اگر یک آکواریوم جلبک کافی نداشته باشد، ممکن است سخت باشد که آنها غذای پلت بخورند و ممکن است گرسنه بمانند. مانند اکثر حلزون های نریت، می تواند و اغلب به سادگی از شیشه آکواریوم بالا می خزد و آن را ترک می کند، بنابراین برای نگهداری آن ها به یک درپوش نیاز است.
لوچو فرناندِس (؛ زادهٔ ) که با نام های لوئیس فرناندِس و «پرلا» بازیگر و سلبریتی اهل اسپانیا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "افراد خودی"، "تجربه فراطبیعی سه بعدی"، "فیزیک یا شیمی" و "دختران تلفنچی" اشاره کرد.
پلیا یا در ایران خزه پلیا، یک سرده کوچک اما گسترده از جگرواشان در مناطق خنک و معتدل نیمکره شمالی است. به راسته (زیست شناسی) Pelliales طبقه بندی می شود و عضوی از خانواده (زیست شناسی) Pelliaceae در آن راسته است. Süsswassertang، گیاهی که در آکواریوم رشد می کند، زمانی به عنوان "Pellia endiviifolia" در نظر گرفته می شد، اما اکنون به عنوان گامتوفیت نامشخص از گونه های "Lomariopsis"، نوعی سرخس شناخته می شود. گونه ها. طبقه بندی بر اساس کار سودستروم و همکاران. 2016