Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اشغال فرانسه توسط ایتالیا () یا فرانسه تحت اشغال ایتالیا منطقه ای در جنوب شرقی فرانسه و موناکو بود که بین سال های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۳، همزمان با اشغال فرانسه توسط آلمان، توسط پادشاهی ایتالیا اشغال شد. این اشغال دو مرحله داشت که در نوامبر ۱۹۴۲ توسط پرونده آنتون به دو مرحله تقسیم شد و در آن منطقه تحت اشغال ایتالیا به طور قابل توجهی گسترش یافت. اشغال اولیه خاک فرانسه توسط ایتالیا در ژوئن ۱۹۴۰ رخ داد؛ سپس در نوامبر ۱۹۴۲ گسترش یافت. حمله آلمان علیه فرانسه در ۱۰ مه آغاز شد و تا اواسط ماه مه نیروهای آلمانی در خاک فرانسه بودند. تا آغاز ژوئن، نیروهای بریتانیایی در حال تخلیه از منطقه تحت اشغال در شمال فرانسه بودند. در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، ایتالیا علیه فرانسه و بریتانیا اعلام جنگ کرد. ده روز بعد، ارتش ایتالیا به فرانسه حمله کرد. نیروهای ایتالیایی در سپتامبر ۱۹۴۳ پس از سقوط رژیم فاشیستی در ایتالیا از فرانسه عقب نشینی کردند و نیروهای ورماخت آلمان مناطق متروکه را تا زمان آزادسازی (عملیات دراگون، ۱۹۴۴) اشغال کردند. اشغال توسط ایتالیا. اشغال اولیه خاک فرانسه توسط ایتالیا در ژوئن ۱۹۴۰ رخ داد؛ سپس در نوامبر ۱۹۴۲ گسترش یافت. حمله آلمان علیه
کشورهای سفلی و فرانسه در ۱۰ مه آغاز شد و تا اواسط ماه مه نیروهای آلمانی در خاک فرانسه بودند. در آغاز ژوئن، نیروهای بریتانیایی در حال تخلیه از منطقه تحت کنترل در شمال فرانسه بودند. در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، ایتالیا علیه فرانسه و بریتانیا اعلام جنگ کرد. ده روز بعد، ارتش ایتالیا به فرانسه حمله کرد. در ۲۴ ژوئن ۱۹۴۰، پس از سقوط فرانسه، ایتالیا و فرانسه، دو روز پس از توقف خصومت ها بین فرانسه و آلمان، آتش بس فرانسوی-ایتالیایی را امضا کردند و بر سر منطقه اشغالی ایتالیا به توافق رسیدند. این منطقه اشغالی اولیه که رسماً به پادشاهی ایتالیا ضمیمه شد، ۸۳۲ کیلومتر مربع (۳۲۱ مایل مربع) مساحت داشت و ۲۸۵۰۰ نفر جمعیت داشت. بزرگ ترین شهری که در منطقه اولیه اشغال ایتالیا قرار داشت، منتون بود. شهر اصلی در داخل «منطقه غیرنظامی» به طول ۵۰ کیلومتر (۳۱ مایل) از مرز سابق با دیوار آلپ ایتالیا، نیس بود. در نوامبر ۱۹۴۲، همزمان با اشغال فرانسه توسط آلمان در کیس آنتون، ارتش سلطنتی ایتالیا منطقه اشغال خود را گسترش داد. نیروهای ایتالیایی کنترل تولون و تمام پرووانس را تا رودخانه رون، به همراه جزیره کورسیکا (که مورد ادعای الحاق گرایان ایتالیایی بود) به
دست گرفتند. قرار بود نیس و کورسیکا به ایتالیا ملحق شوند (همان طور که در سال ۱۹۴۰ با منتون اتفاق افتاد)، تا آرزوهای الحاق گرایان ایتالیایی (از جمله گروه های محلی مانند ایتالیایی های نیزاردو و ایتالیایی های کورسیکایی) برآورده شود. اما این امر به دلیل آتش بس ایتالیا در سپتامبر ۱۹۴۳ که آلمانی ها مناطق اشغالی ایتالیا را تصرف کردند، تکمیل نشد. منطقه جنوب شرقی فرانسه که در واقع توسط ایتالیایی ها اشغال شده بود، مورد بحث بوده است. مطالعه ای در مورد تاریخ پستی این منطقه، اطلاعات جدیدی را در مورد بخشی از فرانسه که توسط ایتالیایی ها و آلمانی ها کنترل می شد، ارائه داده است. این مطالعه با مطالعه نامه هایی که توسط قدرت اشغالگر سانسور شده بودند، نشان داد که ایتالیایی ها بخش شرقی را تا «خطی» که تولون - گپ - گرنوبل - شامبری - آنسی - ژنو را به هم متصل می کرد، اشغال کرده بودند. مکان های اشغال شده توسط ایتالیایی ها در غرب این منطقه، کم یا گذرا بودند. ویژگی ها. ارتش اشغالگر ایتالیا در جنوب فرانسه در نوامبر ۱۹۴۲ از چهار لشکر پیاده نظام با ۱۳۶۰۰۰ سرباز و ۶۰۰۰ افسر تشکیل شده بود، در حالی که در کورسیکا ۶۶۰۰۰ سرباز با ۳۰۰۰ افسر حضور دا
شتند. تا تابستان ۱۹۴۳ عملاً هیچ جنگ چریکی علیه ایتالیایی ها در فرانسه وجود نداشت. رژیم ویشی که جنوب فرانسه را کنترل می کرد، با ایتالیا دوستانه رفتار می کرد و به دنبال امتیازاتی از آن نوع بود که آلمان هرگز در منطقه اشغالی خود نمی داد. آواره. هزاران یهودی برای فرار از آزار و اذیت نازی ها در ویشی فرانسه به منطقه اشغالی ایتالیا نقل مکان کردند. تقریباً ۸۰٪ از ۳۰۰۰۰۰ یهودی فرانسوی باقی مانده پس از نوامبر ۱۹۴۲ به آنجا پناه بردند. کتاب «ویشی فرانسه، گارد قدیمی، نظم جدید» نوشته رابرت او. پاکستون شرح می دهد که چگونه منطقه ایتالیایی به عنوان پناهگاهی برای یهودیانی که در طول اشغال از آزار و اذیت در ویشی فرانسه فرار می کردند، عمل می کرد. آنجلو دوناتی، بانکدار یهودی ایتالیایی، نقش مهمی در متقاعد کردن مقامات نظامی و غیرنظامی ایتالیا برای محافظت از یهودیان در برابر آزار و اذیت فرانسوی ها داشت. در ژانویه ۱۹۴۳، ایتالیایی ها از همکاری با نازی ها در جمع آوری یهودیان ساکن در منطقه اشغالی فرانسه تحت کنترل آنها خودداری کردند و در ماه مارس مانع از اخراج یهودیان توسط نازی ها در منطقه خود شدند. یواخیم فون ریبنتروپ، وزیر امور خارجه آلم
ان، به موسولینی شکایت کرد که «محافل نظامی ایتالیا درک درستی از مسئله یهودیان ندارند.» با این حال، هنگامی که ایتالیایی ها با متفقین آتش بس امضا کردند، نیروهای آلمانی در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ به منطقه سابق ایتالیا حمله کردند و حملات وحشیانه ای را آغاز کردند. آلوئیس برونر، مسئول اس اس در امور یهودیان، در رأس واحدهایی قرار گرفت که برای جستجوی یهودیان تشکیل شده بودند. ظرف پنج ماه، ۵۰۰۰ یهودی دستگیر و اخراج شدند. بوردو. در اوت ۱۹۴۰، نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا یک پایگاه زیردریایی در بوردو، خارج از فرانسه اشغالی ایتالیا، تأسیس کرد. سی و دو زیردریایی ایتالیایی که از بوردو فعالیت می کردند، در نبرد اقیانوس اطلس شرکت کردند. این زیردریایی ها تا سپتامبر ۱۹۴۳، ۱۰۹ کشتی تجاری متفقین (۵۹۳٬۸۶۴ تن) و ۱۸ کشتی جنگی (۲۰٬۰۰۰ تن) را غرق کردند. یازده فروند از این زیردریایی ها از دست رفتند. ادعاهای ارضی ایتالیا. علاوه بر نیس/نیتزا و کورسیکا، ایتالیایی ها ادعاهای ارضی بیشتری را برای فرانسه شکست خورده پیش بینی کردند. در سال ۱۹۴۰، کمیسیون آتش بس ایتالیا دو طرح دقیق در مورد آینده سرزمین های اشغالی فرانسه تهیه کرد. طرح «الف» اشغال نظامی ایتالیا
را تا رودخانه رون ارائه می داد که در آن فرانسه تمامیت ارضی خود را به جز کورسیکا و نیتزا حفظ می کرد. طرح «ب» که توسط سناتور فرانچسکو سالاتا، مدیر بخشی از ISPI که به ادعاهای ارضی ایتالیا اختصاص داشت، پیشنهاد شده بود، شامل الحاق آلپ ماریتایمز (شامل شاهزاده نشین موناکو) و بخش هایی از آلپ-دو-اوت-پروانس، اوت آلپ و ساووا به ایتالیا می شد. این سرزمین به عنوان منطقه جدید ایتالیایی آلپی غربی با شهر بریانسون به عنوان مرکز استان اداره می شد. در داستان های عامه پسند. فیلم فرانسوی «لئون مورن، کشیش» محصول ۱۹۶۱ شامل صحنه هایی از اشغال یک شهر فرانسوی در آلپ توسط آلپینی و برسالیری است. همچنین به نبرد ایتالیایی ها با آلمانی ها در شهر پس از آتش بس ایتالیا با متفقین اشاره شده است. ژان پیر ملویل، کارگردان فیلم که عضوی از گروه مقاومت بود، رمان زندگینامه ای بئاتریکس بک را «دقیق ترین تصویری که از زندگی تحت اشغال خوانده ام» نامید.
«لطیف تر، لطیف ترین» ترانه ای از گروهٔ موسیقی آلترناتیو راک آمریکایی هول می باشد که توسط خوانندهٔ اصلی گروه، کورتنی لاو و گیتارزن اصلی اریک ارلندسون نوشته شده است. این ترانه به عنوان هشتمین قطعهٔ آلبوم و چهارمین و آخرین تک آهنگ آلبوم دوم گروه تحت عنوان "از این جان سالم به در ببر"، در ژانویهٔ سال ۱۹۹۶ منتشر گردید. این تک آهنگ تنها در استرالیا و هلند عرضه شد، درست پس از آنکه گروه تور گستردهٔ خود در سال ۱۹۹۵ را به پایان رساند.
فانوس دریایی اوتگرونان یک رادار و فانوس دریایی است که در سال ۱۹۶۰ در کوارکن، ۲۱ کیلومتری غرب بیورکوبو ساخته شده است. ساختمان فانوس دریایی در جزیره سنگی اوتگرونان، در نیمه راه بین والاسارت و نورسکار واقع شده است. این فانوس دریایی از بتن مسلح ساخته شده است و در حال حاضر با انرژی باد و خورشید کار می کند. برج فانوس دریایی به شش طبقه با طبقات میانی تقسیم شده است و طبقات توسط نردبان های فولادی قابل دسترسی هستند. این برج همچنین دارای یک چراغ رادار است. فانوس دریایی یک وسیله ایمنی مهم برای کشتیرانی بین واسا و اومئو است. وقتی فانوس دریایی اوتگرونان در سال ۱۹۶۰ تکمیل شد و سومین کشتی فانوس دریایی، «اسنیپان» که حدود پنج مایل دریایی از جزیره فاصله داشت، از سرویس خارج شد. در ابتدا، برد نور فانوس دریایی ۱۵ مایل دریایی بود. امروزه، این برد ۱۲ مایل دریایی است. جزیره اوتگرونان. جزیره اوتگرونان از یخ نهشته و سنگ های بزرگ تشکیل شده است. علف و قاصدک در این جزیره رشد می کنند. گونه های متعددی از پرندگان را می توان در اوتگرونان یافت، از جمله مرغابی شمالگان معمولی، کاکاییان و پرستودریایی. در این جزیره یک کلبه ماهیگیری وجود دارد که قد
مت آن به قرن نوزدهم برمی گردد.
خوشحالم که ندیدمت (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی با بازی لی جونگ جه، لیم جی یون، کیم جی هون و سو جی هه است. این مجموعه در نیمهٔ دوم سال ۲۰۲۵، روزهای دوشنبه و سه شنبه ساعت ۲۰:۵۰ (کی اس تی) از شبکهٔ تی وی ان پخش خواهد شد. خلاصه داستان. ماجرا پیرامون ایم هیون جون (لی جونگ جه) می گردد؛ بازیگری کلیشه ای که آرزوی شروعی تازه در یک ملودرام را دارد. او با وی جونگ سوک (لیم جی یون)، روزنامه نگار باسابقه ای که ناگهان به بخش سرگرمی منتقل شده است، روبه رو می شود. تولید. در ۱۸ اوت ۲۰۲۵، استودیو اند نیو اعلام کرد که قراردادی برای تولید مشترک با آرتیست کامپنی به امضا رسانده است تا سه مجموعه از جمله "خوشحالم که ندیدمت" را به طور مشترک تولید کنند. کارگردانی این مجموعه بر عهدهٔ کیم گا رام است که پیش تر مجموعه های تلویزیونی "با وجود اینکه می دانم" (۲۰۲۱) و "پارتنر خوب" (۲۰۲۴) را کارگردانی کرده بود. فیلم نامه نیز توسط جونگ یو رانگ نوشته شده که نویسندهٔ مجموعه های "پنج تا بچه بسه" (۲۰۱۶) و "دکتر چا" (۲۰۲۳) بوده است. این مجموعه به وسیلهٔ استودیو دراگون برنامه ریزی و توسط استودیو اند نیو و آرتیست کامپنی تولید می شود. فیلم ب
رداری. در ۲۱ مارس ۲۰۲۵ اعلام شد که جلسهٔ فیلم نامه خوانی این مجموعه به پایان رسیده و فیلم برداری آغاز شده است.
لینوس (linus) یک مجله کمیک ایتالیایی است که از سال ۱۹۶۵ در ایتالیا منتشر می شود. این مجله نخستین مجله ی ایتالیایی ای است که به طور اختصاصی به کمیک ها اختصاص دارد. از سال ۱۹۹۳ به مداوما بدست چاپخانه ی بالدینی و کاستلدی (Baldini &amp; Castoldi) منتشر می شود. ناشران پیشین میلانو لیبری () (۱۹۶۵-۱۹۷۲) و ریزُلی (Rizzoli) (۱۹۷۲-۱۹۹۳) هستند. تاریخچه و ویژگی ها. نخستین شماره ی "لینوس" در آوریل ۱۹۶۵ منتشر شد و نوشته ی شرکت (Milano Libri) بود، یک شرکت تابعه ریزولی پس از سال ۱۹۷۲. و از سال ۱۹۹۳ به بعد طور مداوم توسط بالدینی و کاستولدی در شماره های ماهانه چاپ می شد. موسس آن جیووانی گاندینی () بود. نام مجله همیشه با حروف کوچک نوشته می شد. این مجله خواهری داشت به نام مجله ی "آلتر" که آن هم از مجله های کمیک بود. هر دو مجله یک موضع فرهنگی چپ گرا داشتند و سرمقاله های آنها برای حزب کمونیست ایتالیا حمایت جمع می کردند. نخستین گرداننده ی "لینوس،" جیووانی گاندینی بود. این مجله کمیک استریپ های خارجی ای مانند "بادام زمینی ها" ،لیل ابنر "،" بریستو ، "دیک تریسی" و غیره را چاپ می کرد. همچنین "لینوس" جایی بود که کمیک های ایتالیایی برای ا
ولین بار جایی برای خود پیدا کردند: نمونه هایی از آن شامل "نوترون/والنتینا" اثر گویدو کرپاکس و "گریگیز" اثر انزو لوناری است. این اولین مجله کمیک ایتالیایی بود که داستان هایی را که توسط بزرگسالان خوانده می شد ارایه می داد. از آغاز فعالیت مجله، بخش کمیک با بخش گسترده ای در رابطه با جامعه، سیاست، رسانه های جمعی، ادبیات و سایر مضامین فرهنگی همراه بود. برای نمونه، در اولین شماره، مصاحبه ای از اومبرتو اکو با رمان نویس الیو ویتورینی منتشر شد. کمیک استریپ هایی از نویسندگان مشهور ایتالیایی مانند آلتان ، آلفردو چیاپوری ، سرجیو استاینو ، الکاپا ، آنگسه ، واورو ، برونو دآلفنسو () و آثار خارجی هایی مانند ژول فایفر مرتباً منتشر می شدند. پس از گاندینی در سال ۱۹۷۲، روشنفکر، روزنامه نگار و نویسنده، اُرسته دل بونو () راه را ادامه داد. مجموعه کتاب های کمیک ماجراجویی مانند "دیک تریسی" یا "جف هاوک" در ابتدا به صورت جداگانه در شماره های ویژه منتشر می شدند. این مجموعه ها بعداً به یک مجموعه ماهانه به "نام آلترلینوس" (که بعدها "آلتر آلتر" و به اختصار "آلتر" ، ۱۹۷۴ نام گرفت) منتقل شدند، جایی که کمیک های با تم بزرگسالانه تر، از جمله آثا
ر نویسندگان نوآور فرانسوی مانند موبیوس ، انکی بلال یا فیلیپ درویله و هنرمندان ایتالیایی مانند سرجیو توپی ، آندره آ پازینزا و لورنزو ماتوتی ، جایگاه خود را پیدا کردند. مضامین ماجراجویی ناب در مجله ماهانه فرعی "کورتو مالتی"، که در سال ۱۹۸۳ تأسیس شد و نام خود را از شخصیت معروف هوگو پرات گرفته بود، منتشر می شد. انزو بالدونی ، روزنامه نگار و نویسنده ایتالیایی که در سال ۲۰۰۴ در عراق کشته شد، به عنوان مترجم برای "لینوس"، به ویژه برای کمیک استریپ "دونزبری"، کار می کرد. گری ترودو کمی پس از قتل بالدونی، در وب سایت خود درباره او نوشت. همچنین چندین شماره از یک نسخه ی انگلیسی از آن در سال ۱۹۷۰ با ویرایش فرانک دیکنز و رالف استیدمن منتشر شد.
خوان استبان لازو هرناندز (زاده ۲۶ فوریه ۱۹۴۴) سیاستمدار کوبایی است که از سال ۲۰۱۹ به عنوان هجدهمین رئیس شورای دولتی و از سال ۱۹۸۱ عضو مجلس ملی قدرت خلق خدمت کرده است. پیش از این ریاست شورا، او از سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۱۳ معاون رئیس جمهور بود. اوایل زندگی. خوان استبان لازو هرناندز در ۲۶ فوریه ۱۹۴۴ در جوولانوس، کوبا متولد شد. او در یک محیط روستایی بزرگ شد و تا کلاس پنجم به مدرسه رفت زیرا خانواده اش قادر به تأمین هزینه تحصیل او نبودند. او برای تأمین معاش خود که از نظر جسمی ضعیف بود، به عنوان کشاورز کار می کرد و در سن ۱۴ سالگی در یک آسیاب برنج کار می کرد که فیدل کاسترو انقلاب کوبا را به پیروزی رساند. حرفه سیاسی. لازو پس از تأسیس انجمن جوانان شورشی به آن پیوست و آن را در منطقه خود رهبری کرد. او در سال ۱۹۶۱ به شبه نظامیان انقلابی ملی و در سال ۱۹۶۳ به حزب کمونیست کوبا (PCC) پیوست. او به عنوان بخشی از کمپین سوادآموزی کوبا، معلم سوادآموزی بود. در سال ۱۹۶۴، لازو عضو کمیته شهری حزب کمونیست کوبا در جوولانوس شد. او تا سال ۱۹۶۶، زمانی که برای شرکت در مدرسه عالی حزبی نیکو لوپز انتخاب شد، به عنوان سازمان دهنده فعالیت داشت. او این بر
نامه را در سال ۱۹۶۷ به پایان رساند و به عنوان دبیر اول حزب کمونیست کوبا در سن پدرو د مایابون منصوب شد. او در سال ۱۹۶۹ به سازمان دهنده دفتر منطقه ای حزب در کولون، کوبا، و بعداً به دبیر اول حزب کمونیست کوبا در استان کولون ارتقا یافت. لازو در سال ۱۹۷۱ به دفتر استانی در استان ماتانزاس منتقل شد و در سال ۱۹۷۹ به عضویت دفتر استانی حزب درآمد. او در سال ۱۹۸۰ دبیر دوم کمیته استانی حزب و سپس در سال ۱۹۸۱ دبیر اول شد. او از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۴ دبیر اول حزب در استان سانتیاگو د کوبا بود و سپس به عنوان دبیر اول حزب در هاوانا منصوب شد. لازو در سال ۱۹۸۰ به کمیته مرکزی حزب کمونیست کوبا پیوست. لازو هنگام تشکیل حزب کمونیست کوبا در سال ۲۰۰۶ به عنوان دبیر این حزب انتخاب شد. در پنجمین کنگره حزب کمونیست کوبا، او چهارمین عضو عالی رتبه، تنها پس از کاسترو، رائول کاسترو و خوزه رامون ماچادو ونتورا بود. در انتخابات سال ۱۹۸۱، لازو به مجلس ملی قدرت خلق راه یافت و تا به امروز آن را حفظ کرده است. او در سال ۲۰۱۳ به عنوان رئیس مجلس انتخاب شد. در شورای دولت، او از سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۱۳ معاون رئیس جمهور و از سال ۲۰۱۹ رئیس جمهور بود.
دیپلماسی گروگان گیری ایران به استفاده از بازداشت خودسرانه اتباع خارجی و شهروندان دوتابعیتی توسط جمهوری اسلامی ایران به عنوان ابزاری از هنر دولت داری اشاره دارد. این رویه برای اعمال فشار بر دولت های دیگر، کسب امتیازات، یا تأثیرگذاری بر مذاکرات - به ویژه در رابطه با تحریم ها، دارایی های مسدودشده و دیپلماسی هسته ای - به کار گرفته می شود. اگرچه دیپلماسی گروگان گیری منحصر به ایران نیست، تحلیلگران این کشور را به عنوان یکی از اصلی ترین اعمال کنندگان آن شناسایی می کنند که طی چهار دهه گذشته آن را در سیاست خارجی خود نهادینه کرده است. ریشه های تاریخی. ریشه های دیپلماسی گروگان گیری ایران در بحران گروگان گیری ۱۹۷۹-۱۹۸۱ نهفته است، زمانی که ۵۲ دیپلمات و شهروند آمریکایی به مدت ۴۴۴ روز در سفارت ایالات متحده در تهران نگهداری شدند. این بحران با عهدنامه الجزایر پایان یافت که بر اساس آن ایران گروگان ها را در ازای آزادسازی میلیاردها دلار از دارایی های مسدودشده ایران و ایجاد دادگاه داوری دوجانبه ادعاها آزاد کرد. این رویداد سابقه ای ایجاد کرد: گروگان ها می توانستند به عنوان ابزار چانه زنی سیاسی و مالی مورد استفاده قرار گیرند. تبدیل
به سیاست دولتی. پس از دهه ۱۹۸۰، گروگان گیری از تاکتیکی گاه به گاه به استراتژی سیستماتیک تبدیل شد: نمونه های مدرن. بازداشت اروپایی ها. پژوهشی انستیتو فرانسوی روابط بین الملل (Ifri) نشان می دهد که ایران از بازداشت اتباع اروپایی به عنوان اهرم دیپلماتیک، به ویژه علیه فرانسه، آلمان و بریتانیا استفاده کرده است. موارد قابل توجه شامل دانشگاهیان فرانسوی، کارکنان امدادی و فعالانی است که تحت اتهام جاسوسی زندانی شده اند. علیرغم تحریم های اتحادیه اروپا و محکومیت های عمومی، این تاکتیک با تأثیر بازدارندگی ناچیز ادامه یافته است. در سال ۲۰۲۵، روزنامه نگار ایتالیایی چچیلیا سالا و فعال آلمانی-ایرانی ناهید تقوی اندکی پیش از از سرگیری مذاکرات هسته ای ایران با اروپا آزاد شدند که پیوند میان بازداشت ها و زمان بندی دیپلماتیک را نشان می دهد. بازداشت شهروندان آمریکایی. ایران به طور مداوم اتباع آمریکایی را تحت اتهام جاسوسی بازداشت کرده است و گروه هایی مانند انستیتو واشنگتن تخمین می زنند که ایران از سال ۱۹۷۹ بیش از هر کشور دیگری گروگان آمریکایی گرفته است. نمونه برجسته اخیر در سال ۲۰۲۳ رخ داد، زمانی که دولت بایدن آزادی پنج شهروند آمریکایی
را در ازای دسترسی به ۶ میلیارد دلار از درآمدهای نفتی مسدودشده که برای اهداف بشردوستانه اختصاص یافته بود، مذاکره کرد. در اوایل سال ۲۰۲۵، در میان تشدید تنش ها و حملات نظامی آمریکا به تأسیسات ایرانی، تهران حداقل پنج آمریکایی دیگر از جمله روزنامه نگار رضا ولی زاده را بازداشت کرد که در زندان دست به اعتصاب غذا زد. روش ها و اهداف. دیپلماسی گروگان گیری ایران معمولاً شامل موارد زیر است: انتقاد و واکنش بین المللی. چالش های دیپلماتیک: کشورهای اروپایی و ایالات متحده در ایجاد سیاست بازدارنده یکپارچه با مشکل مواجه بوده اند. منتقدان استدلال می کنند که مبادله زندانیان انگیزه ای برای بازداشت های آینده فراهم می آورد و عملاً دیپلماسی گروگان گیری را به عنوان استراتژی چانه زنی تأیید می کند. پیشنهادات سیاستی: تحلیلگران شورای آتلانتیک و انستیتو واشنگتن خواستار بازدارندگی قوی تر هستند، از جمله تحریم های هماهنگ علیه افراد درگیر، هشدارهای سفر شدیدتر، و شفافیت بیشتر در مورد پرونده های بازداشت شدگان. جامعه مدنی: سازمان های غیردولتی مانند «آزادی صلح» و «کمک گروگان» از چارچوب های حقوقی بین المللی و سازوکارهای پاسخ گویی برای طبقه بندی گرو
گان گیری دولتی به عنوان جرمی بر اساس قوانین بین الملل دفاع می کنند.
افرایم «افی» دفرین (به عبری: אפרים (אפי) דֶפְרין؛ زادهٔ ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۷۲) افسر نیروهای دفاعی اسرائیل و سخنگوی فعلی ارتش اسرائیل از ۲۷ مارس ۲۰۲۵ است که جانشین دنیل هاگاری شده است. سمت قبلی او رئیس لشکر تِوِل بود. او همچنین به عنوان معاون فرمانده تشکیلات گاعش و فرمانده تیپ ۲۷ خدمت کرده است. اوایل زندگی و تحصیلات. افرایم دفرین در گیوات اولگا متولد شد. پدرش باروخ از رومانی و مادرش آلیزا از مراکش مهاجرت کرده بودند. در جوانی، او در یک مدرسه فنی و حرفه ای تحصیل کرد.[ "" ] شغل. پس از ثبت نام، به تیپ هفتم زرهی پیوست و دوره های آموزشی رزمی و فرماندهی تانک را گذراند. سپس دوره افسری را به پایان رساند و به عنوان فرمانده دسته تانک خدمت کرد. در سال ۱۹۹۷، فرمانده گروهان در گردان ۷۵، تیپ هفتم شد.[ "" ] در جنگ ۲۰۰۶ لبنان، او فرماندهی گردان نهم تیپ ۴۰۱ را در طول نبرد وادی سلوکی بر عهده داشت، جایی که به شدت زخمی شد. پس از چند هفته بهبودی، او به فرماندهی گردان خود بازگشت.[ "" ] بعدها، او فرماندهی گردان ۵۳۲ در تیپ ۴۶۰ را بر عهده گرفت و به عنوان افسر عملیات (جی۳) لشکر ۱۶۲ خدمت کرد. پس از اتمام دوره فرماندهان تیپ، به فرماندهی تیپ ۲۷
منصوب شد. پس از انحلال تیپ، در سال ۲۰۱۴ به عنوان معاون فرمانده تشکیلات گاعش منصوب شد و تا سال ۲۰۱۵ در این سمت خدمت کرد. در ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۶، او به عنوان وابسته نظامی ارتش اسرائیل در هند منصوب شد.[ "" ] دفرین به سرتیپ ارتقا یافت و رئیس بخش روابط خارجی در اداره برنامه ریزی شد و پس از بازسازی آن تحت عنوان اداره استراتژی و دایره سوم به عنوان بخش تِوِل به کار خود ادامه داد. او در اوت ۲۰۲۴ پس از ۳۳ سال خدمت از ارتش اسرائیل بازنشسته شد. او به عنوان معاون بازاریابی در شرکت سامانه های دفاعی پیشرفته رافائل خدمت کرد.[ "" ] در ۹ مارس ۲۰۲۵، ایال زمیر، رئیس ستاد کل ارتش اسرائیل، او را به عنوان سخنگوی ارتش اسرائیل منصوب کرد. در ۲۷ مارس ۲۰۲۵، او رسماً این سمت را آغاز کرد. در جریان حملات ۱۴۰۴ اسرائیل به ایران، به درخواست دفرین، هاگاری به عنوان مدیر موقت واحد سخنگو برای رهبری عملیات داخلی بازگشت، در حالی که دفرین به عنوان چهره عمومی این واحد باقی ماند. انتظار می رفت هاگاری تا پایان درگیری در این سمت باقی بماند.
اقلیم ایتالیا بسیار متنوع است. در بیشتر مناطق شمالی و مرکزی داخلی، شرایط آب و هوایی بین نیمه گرمسیری مرطوب، قاره ای و اقیانوسی مرطوب متغیر است. دره پو عمدتاً دارای آب وهوای نیمه گرمسیری مرطوب است که زمستان های سرد و تابستان های گرم دارد. در مقابل، مناطق ساحلی مانند لیگوریا، توسکانی و بیشتر نواحی جنوبی ایتالیا، بر اساس طبقه بندی اقلیمی کوپن، دارای آب وهوای مدیترانه ای هستند. بین شمال و جنوب ایتالیا می تواند اختلاف دمای قابل توجهی وجود داشته باشد، به ویژه در زمستان. در برخی روزهای زمستان، دمای میلان می تواند به حدود ۲- درجه سلسیوس (۲۸°F) برسد و حتی برف ببارد، در حالی که در همان زمان در رم حدود ۸ درجه سلسیوس (۴۶٫۴°F) و در پالرمو حدود ۲۰ درجه سلسیوس (۶۸°F) است. در تابستان، این اختلاف دما کمتر شدید است، اما گرمای جنوب می تواند رکوردشکن باشد. برای مثال، در ۱۱ اوت ۲۰۲۱، یک ایستگاه پایش کشاورزی در نزدیکی سیراکوز، دمای ۴۸٫۸ درجه سلسیوس (۱۱۹٫۸°F) را ثبت کرد که طبق گزارش سازمان جهانی هواشناسی، بالاترین دمای رسمی ثبت شده در اروپا محسوب می شود. ایتالیا با افزایش رویدادهای شدید آب وهوایی مانند موج های گرما، خشکسالی و سیلاب
های مکرر، به شدت تحت تأثیر تغییرات اقلیمی قرار گرفته است. برای مثال، شهر ونیز با مشکلات جدی ناشی از افزایش سطح آب دریا دست وپنجه نرم می کند. این کشور با چالش های متعددی در زمینه سازگاری با تغییرات اقلیمی مواجه است، از جمله: پیامدهای اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی ناشی از تغییرات اقلیمی و نیز افزایش مرگ ومیر به دلیل خطرات بهداشتی مرتبط با گرمایش جهانی. عمومیت. آب وهوای ایتالیا به شدت تحت تأثیر دریاهای مدیترانه قرار دارد که این کشور را از همه طرف، به جز شمال، احاطه کرده اند. این دریاها به عنوان مخازن گرما و رطوبت عمل کرده و نقش مهمی در تعدیل شرایط جوی ایفا می کنند. در منطقه معتدل جنوبی اروپا، دریاهای مدیترانه موجب شکل گیری اقلیم مدیترانه ای می شوند، اما به دلیل ویژگی های ژئومورفولوژیک ایتالیا، این الگو با تفاوت های محلی همراه است. این ویژگی ها معمولاً اثرات تعدیل کننده فشارهای جوی بالا را برجسته می سازند. علاوه بر اثر مستقیم دریای مدیترانه، آب وهوای ایتالیا تحت تأثیر جریان های غربی، به ویژه در فصل های میانی سال، و همچنین پویایی اقیانوس اطلس قرار دارد. این تأثیرات از طریق سیکلون هایی که از غرب به شرق حرکت می کنن
د اعمال می شود و حرکت آنها عمدتاً توسط گردش منطقه ای و موقعیت متقابل پرفشار آزور و آنتی سیکلون نیمه گرمسیری آفریقا در سطح سینوپتیکی هدایت می شود. در زمستان، هوای سرد تا حدودی تحت تأثیر رشته کوه های آلپ و آپنین قرار دارد که مانعی طبیعی ایجاد می کنند. به این شرایط، اثر تعدیل کننده مدیترانه افزوده می شود. این اثر از طریق انتقال محسوس گرما و رطوبت، موجب می شود آشفتگی هایی که از غرب می آیند، پس از تضعیف، دوباره در منطقه مدیترانه تقویت شوند و این روند می تواند منجر به تشکیل کم فشار مدیترانه ای یا چرخند شبه حاره ای مدیترانه شود. تغییرات اقلیمی. ایتالیا، مانند سایر نقاط جهان، در گذشته دوره های تغییرات اقلیمی جهانی را تجربه کرده است، از جمله یخبندان ها، دوره های بین یخبندان و حتی عصر یخبندان کوچک. در دوران معاصر، گرمایش جهانی تأثیرات قابل توجهی بر این کشور گذاشته است. به ویژه، از اواسط دهه ۱۹۸۰ به بعد، در مقایسه با دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، افزایش محسوس در میانگین دما ثبت شده است. ایتالیا به دلیل موقعیت جغرافیایی خاص خود در منطقه گذار بین شمال آفریقا و اروپا، به شدت در معرض خطر قرار دارد. یکی از نگرانی های جدی، بیابان زایی
در مناطق جنوبی است. از دهه ۲۰۱۰، با تسریع چرخه هیدرولوژیکی، افزایش پدیده های آبرفتی و گرمسیری شدن دریای مدیترانه، شواهدی که بسیاری از نگرانی های پیشین را تأیید می کند، آشکار شده است.
هنگ ۵ آلپینی () یک هنگ جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا است که در استرزینگ در تیرول جنوبی مستقر است. این هنگ متعلق به یگان تخصصی پیاده نظام آلپینی ارتش ایتالیا است و به تیپ آلپین "جولیا" اختصاص داده شده است. در ۱ نوامبر ۱۸۸۲، ارتش سلطنتی ایتالیا هنگ ۵ آلپینی را تشکیل داد که منطقه جذب نیرو آن در دره های لومباردی شمالی بود که عمدتاً در آلپ های لپونتین، آلپ های برگاماسک و آلپ های لیوینو قرار دارند. منطقه جذب نیرو در هنگ ۵ آلپینی تا ساحل غربی دریاچه گاردا امتداد داشت و منطقه جذب نیرو در هنگ ۶ آلپینی از ساحل شرقی آغاز می شد. در طول جنگ جهانی اول، این هنگ به ۱۶ گردان گسترش یافت و به بزرگترین هنگی تبدیل شد که تاکنون توسط ارتش ایتالیا به کار گرفته شده است. در طول جنگ، گردان های این هنگ به طور جداگانه در مناطق آلپی جبهه ایتالیا جنگیدند. در سال ۱۹۳۵، این هنگ به لشکر ۲ آلپاین اختصاص یافت، که در طول جنگ جهانی دوم در حمله به فرانسه و جنگ یونان و ایتالیا حضور داشت. به خاطر خدمات در جبهه یونان، به هنگ ۵ آلپاین بالاترین نشان نظامی ایتالیا، یعنی مدال طلای شجاعت نظامی، اعطا شد. در تابستان ۱۹۴۲، لشکر ۲ آلپاین به جبهه شرقی در ات
حاد جماهیر شوروی منتقل شد، جایی که در زمستان ۱۹۴۲ در جریان عملیات شوروی "ساترن کوچک" نابود شد. بقایای این لشکر در بهار ۱۹۴۳ به ایتالیا بازگردانده شدند. به خاطر خدمات در جبهه یونان و سپس در جبهه شرقی، به هنگ ۵ آلپاین دو بار مدال طلای شجاعت نظامی دوم اهدا شد. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آتش بس کاسیبیل اعلام شد و دو روز بعد، در ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۳، نیروهای مهاجم آلمانی هنگ ۵ آلپینی را منحل کردند. در ۱ ژانویه ۱۹۵۳، هنگ ۵ آلپینی اصلاح و به تیپ آلپینی اوروبیکا واگذار شد. در سال ۱۹۷۵ این هنگ منحل شد و پرچم، یگان ها و تجهیزات آن به گردان آلپینی موربگنو واگذار گردید. در سال ۱۹۹۱، تیپ آلپینی اوروبیکا نیز منحل شد و گردان آلپینی موربگنو به تیپ آلپینی تریدنتینا واگذار شد. این هنگ در سال ۱۹۹۲ سازماندهی مجدد شد. در ۳۱ دسامبر ۲۰۰۲، تیپ آلپینی تریدنتینا منحل شد و روز بعد، هنگ ۵ آلپینی به تیپ آلپینی جولیا واگذار گردید. سالگرد تأسیس این هنگ مصادف با ۸ ژوئن ۱۹۱۶، اوج نبرد آسیاگو است که طی آن گردان آلپینی موربگنو این هنگ، به خاطر حفظ مونت فیور و مونت کاستلگومبرتو به همراه دیگر گردان های آلپینی، مدال نقره شجاعت نظامی را کسب کرد.
مزمور ۵ پنجمین مزمور از کتاب مزامیر است که در نسخهٔ انگلیسی «کینگ جیمز» با عبارت «به سخنان من گوش بده، ای خداوند، به اندیشه ام توجه کن» آغاز می شود. در لاتین، این مزمور با عنوان «Verba mea auribus percipe Domine» شناخته می شود. این مزمور به طور سنتی به داوود نسبت داده می شود و بیانگر دعای درستکار برای رهایی نه تنها از رنج، بلکه برای توانایی خدمت به خداوند بدون حواس پرتی است. نسخهٔ جدید «کینگ جیمز» عنوان «دعایی برای هدایت» را برای آن برگزیده است. این مزمور بخشی منظم از آیین های یهودیت، کاتولیک، لوترانی، انگلیکان و سایر پروتستان هاست. همچنین توسط آهنگسازانی چون هاینریش شوتس، فلیکس مندلسون و ادوارد الگار به موسیقی درآمده است.