Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نیکولو موریکونی (؛ زادهٔ ) که بیشتر با نام هنری اولتیمو (به ایتالیایی به معنای آخرین) خواننده و ترانه سرا اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. نیکولو موریکونی در رم متولد شد و از هشت سالگی شروع به یادگیری پیانو و از چهارده سالگی شروع به نوشتن آهنگ کرد. از آن زمان شروع به اجرا در کلوپ های سراسر رم به همراه دیگر هنرمندان مستقل مانند توماسو پارادیزو و موتا کرد. او همچنین سعی کرد وارد برنامه های اصلی استعدادیابی ایتالیایی آمیچی و ایکس فاکتور شود، اما شکست خورد. در سال ۲۰۱۶، در مسابقه موسیقی هیپ هاپ «One Shot Game» که توسط شرکت ضبط موسیقی «Honiro Label» برگزار می شد، برنده شد. این شرکت کمی بعد شروع به تولید آثار این خواننده کرد. در ۱۰ مارس ۲۰۱۷، او اولین تک آهنگ خود با نام «Chiave» را منتشر کرد. تک آهنگ های بعدی «Ovunque tu sia» و «Sabbia» بودند. در ۲۶ مه ۲۰۱۷، او کنسرت فابریزیو مورو را در رم افتتاح کرد. در ۶ اکتبر ۲۰۱۷، او اولین آلبوم خود با نام «"Pianeti»" را به همراه تک آهنگی با همین عنوان منتشر کرد. این آلبوم در رتبه ۴۷ قرار گرفت، اما دو سال بعد به رتبه ۵ رسید. در
سال ۲۰۱۹، این آلبوم گواهی پلاتینیوم ۲× را دریافت کرد، به این معنی که بیش از ۱۰۰۰۰۰ نسخه فروخته است. بعداً تک آهنگ «Stasera» را منتشر کرد. در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۷، در طول "جشنواره سارا سانرمو"، او به عنوان یکی از شرکت کنندگان جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۱۸ در بخش «پیشنهاد جدید» با آهنگ «Il ballo delle incertezze» تأیید شد. او در این مسابقه برنده شد و جایزه «Premio Lunezia» را دریافت کرد. در ۹ فوریه ۲۰۱۸، همان روزی که برنده شد، دومین آلبوم خود با نام «Peter Pan» را منتشر کرد. این آلبوم در جدول موسیقی ایتالیا به رتبه ۴ رسید و پس از یک سال به رتبه ۱ رسید. در سال ۲۰۲۱، با فروش بیش از ۲۵۰۰۰۰ نسخه، گواهی ۵× پلاتین دریافت کرد. در ۴ مه ۲۰۱۸، او توری را آغاز کرد که تمام بلیت های آن فروخته شد و بعداً ضمیمه «Esageriamo» را به آن اضافه کرد که شامل چهار کنسرت در سالن های سرپوشیده بود. از آلبوم پیتر پن، او بعداً تک آهنگ های «Poesia senza veli»، «Cascare nei tuoi occhi» و «Ti dedico il silenzio» را منتشر کرد. در ۱۳ دسامبر ۲۰۱۹، او تک آهنگ «Tutto questo sei tu» را منتشر کرد که در رتبه اول قرار گرفت. این آهنگ در فینال مسابقه ایکس فاکتور
اجرا شد. در ژانویه ۲۰۱۹ فدراسیون موسیقی اعلام کرد که آلبوم "«Colpa delle favole»" بیشترین فروش را در سال ۲۰۱۹ در ایتالیا داشته است. در ۴ دسامبر ۲۰۲۲، رسماً اعلام شد که اولتیمو در جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۲۳ شرکت خواهد کرد. بعداً آلبا به عنوان ورودی او برای جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۲۳ اعلام شد. او بعداً به جمع پنج نفر نهایی جشنواره راه یافت و در جدول نهایی در جایگاه چهارم قرار گرفت.
لطف های میانه زمستان یازدهمین آلبوم استودیویی انفرادی از خواننده-ترانه پرداز توری ایموس می باشد که در ۱۰ نوامبر سال ۲۰۰۹ (۱۶ نوامبر سال ۲۰۰۹ در بریتانیا) از سوی منتشر گردید. این نخستین آلبوم فصلی ایموس به شمار می رود و همچنین به سبب بازگشت او به سبکی کلاسیک تر، ساده تر و باروک، که در آن از انواع سینت سایزرها، سازهای زهی، هارپسیکورد و بار دیگر پیانوی شاخص بوزندورفر اموس در مرکز اجرا قرار دارد، شایان توجه است. این آلبوم، همانند آثار پیشین اموس، در دو قالب عرضه شد: نسخهٔ تک سی دی و نسخهٔ دیلاکس که سه قطعهٔ افزوده، کتابچه ای بیست صفحه ای از تصاویر، و دی وی دی ای که گفت وگویی با ایموس را در بر داشت. نسخهٔ استاندارد در ایالات متحده و کانادا منتشر نشد. "لطف های میانه زمستان" در بیلبورد ۲۰۰ ضعیف ترین عملکرد را برای ایموس رقم زد و تنها تا مقام ۶۶ صعود کرد. ترانهٔ جدیدی از ایموس با نام «شبی ساکت با تو» به عنوان تک آهنگ تبلیغاتی این آلبوم منتشر شد.
آلفردو روکو (ناپل، ۹ سپتامبر ۱۸۷۵ - رم، ۲۸ اوت ۱۹۳۵) سیاستمدار و حقوقدان ایتالیایی بود. او استاد حقوق تجارت در دانشگاه اوربینو (۱۸۹۹-۱۹۰۲) و در ماچراتا (۱۹۰۲-۱۹۰۵)، سپس استاد آیین دادرسی مدنی در پارما، حقوق تجارت در پادوا و بعداً استاد حقوق اقتصادی در دانشگاه لا ساپینزا رم بود که از سال 1932 تا 1935 رئیس آن بود. روکو، به عنوان یک سیاستمدار با گرایش اقتصادی، مفهوم اولیه نظریه اقتصادی و سیاسی شرکت گرایی را توسعه داد که بعدها بخشی از ایدئولوژی حزب ملی فاشیست شد. حرفه. روکو فعالیت سیاسی خود را به عنوان یک ناسیونالیست در حزب رادیکال آغاز کرد، اما سرانجام به «ناسیونالیسم پرولتری» انجمن ناسیونالیست ایتالیا (ANI)، حزب سیاسی که تأثیر زیادی بر آن داشت، روی آورد. روکو منتقد قدرت مادی و اقتصادی ضعیف ایتالیا بود و آن را مسئول وابستگی ایتالیا به «پلوتوکرات های» اروپایی فرانسه، آلمان و بریتانیا می دانست. روکو همچنین قدرت های اروپایی را به خاطر تحمیل فرهنگ خارجی بر ایتالیا محکوم کرد و از آنها به خاطر حمایتشان از فردگرایی انتقاد کرد. در سال ۱۹۲۰، او مدیر روزنامه «ایده ملی» ("L'Idea nazionale")، ارگان رسمی انجمن ناسیونالیست، ش
د. او رابطه بسیار نزدیکی با برادران پرونه (Perrone)، مالکان شرکت آنسالدو، برقرار کرد که بودجه هنگفتی را در اختیار او قرار دادند. با این حال، او مجبور شد مالکیت روزنامه را در سال ۱۹۲۲، زمانی که شرکت ورشکست شد و تأمین مالی آن قطع شد، واگذار کند. او بعدها پس از ادغام حزب ملی فاشیست با انجمن ملی گرای ایتالیا، به این حزب پیوست. روکو در سخنرانی خود در سال ۱۹۲۵، ایدئولوژی فاشیسم را وسیله ای دانست که فرد را فدای خیر جامعه می کند و اعلام کرد: «برای لیبرالیسم، فرد هدف و جامعه وسیله است. برای فاشیسم، جامعه هدف، افراد وسیله هستند و تمام زندگی آن در استفاده از افراد به عنوان ابزار برای اهداف اجتماعی اش خلاصه می شود.» او در سال ۱۹۲۱ به عضویت مجلس نمایندگان انتخاب شد و در سال ۱۹۲۴ رئیس آن شد. از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۳۲ وزیر دادگستری بود و با امضای قانون جزا و قانون آیین دادرسی کیفری در سال ۱۹۳۰ (با کمک وکیل وینچنزو مانزینی) و تطبیق مکاتب کلاسیک و پوزیتیویستی با سیستم موسوم به «دو مسیره»، به ترویج تدوین قوانین کیفری پرداخت. از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۳۵، روکو نماینده ایتالیا در کمیته بین المللی همکاری فکری جامعه ملل بود. آلبرت انیشتین نامه ا
ی به وی در دوران وزارتش نوشت که در مجموعه «جهانی که من می بینم» (Mein Weltbild) آمده است و در آن استدلال کرد که دانشمندان ایتالیایی برای ادامه فعالیت های آموزشی و علمی خود نیازی به سوگند وفاداری به حزب فاشیست ندارند. در سال ۱۹۳۵، آکادمی سلطنتی ایتالیا جایزه موسولینی را به روکو اهدا کرد. او که در سال ۱۹۳۴ به عنوان سناتور پادشاهی منصوب شد، در سال ۱۹۳۵ در رم درگذشت. در میان شاگردان او، جوزپه فری، نویسنده ی کتاب راهنمای حقوق تجارت، نیز حضور داشت. در فیلم «ترور ماتئوتی» (۱۹۷۳) ساخته ی فلورستانو وانچینی، نقش روکو را آنتونیو لا راینا بازی می کند. پانویس. پیوند به بیرون.
خودنگاره به عنوان تمثیل نقاشی, که با نام Autoritratto in veste di Pittura یا به سادگی La Pittura نیز شناخته می شود، توسط هنرمند باروک ایتالیایی آرتمیزیا جنتیلسکی کشیده شد. این نقاشی رنگ روغن روی بوم اندازه دارد و احتمالاً در مدت اقامت جنتیلسکی در انگلستان میان سال های ۱۶۳۸ و ۱۶۳۹ ساخته شده است. این اثر در مجموعهٔ چارلز یکم قرار داشت و در زمان بازگشت سلطنت (۱۶۶۰) دوباره به کلکسیون سلطنتی بازگردانده شد و همچنان در آنجا باقی مانده است. در سال ۲۰۱۵ در «نگارخانه کامبرلند» در کاخ همپتون کورت به نمایش درآمد. این صحنه جنتیلسکی را در حال نقاشی از خودش نشان می دهد که خود به عنوان «تمثیل نقاشی» طبق توصیف چزاره ریپا بازنمایی شده است. این اثر اکنون در کلکسیون سلطنتی بریتانیا نگهداری می شود. این نقاشی مضامین فمینیستی نادری را نشان می دهد از زمانی که زنان به ندرت شغلی داشتند چه برسد به اینکه به خوبی شناخته شوند. تصویرسازی جنتیلسکی از خود به عنوان مظهر هنرها بیانی جسورانه برای آن دوره بود، هرچند این نقاشی امروزه تحت الشعاع بسیاری دیگر از صحنه های دراماتیک و خام جنتیلسکی قرار گرفته که بازتابی از سال های دشوار جوانی هنرمند است
. اینکه این اثر خودنگاره است و همچنین یک تمثیل، نخستین بار توسط مایکل لیوی در قرن بیستم پیشنهاد شد و به طور جهانی پذیرفته نشده است، زیرا برخی مورخان هنر ویژگی های چهره در اینجا را بیش از حد متفاوت از دیگر پرتره های هنرمند می بینند. بستر تاریخی. جنتیلسکی در سال ۱۵۹۳ در رم، درست در آغاز نقاشی باروک، به دنیا آمد. پدر او، اوراتسیو جنتیلسکی، هنرمندی مشهور بود و آرتمیزیا چندین سال در کارگاه او آموزش دید تا خود به خلق آثار پرداخت. در دهه ۱۶۱۰، آرتمیزیا توسط یکی از اعضای مسن تر کارگاه، آگوستینو تاسی، مورد تجاوز قرار گرفت؛ رویدادی که بر بقیه عمر او سایه افکند و در هنر او بازتاب یافت، که اغلب موضوعاتی با مضامین «قدرت زنان» مانند "قتل هولوفرنس توسط جودیت" و "سالومه با سر یحیی تعمیددهنده" را نشان می دهد. تمرکز هنرمند بر کار خود، دور از نگاه بیننده، درام دوران باروک و تغییر نقش هنرمند از صنعتگر به نوآور یگانه را برجسته می کند. مفاهیم انتزاعی مانند «نقاشی» به طور سنتی توسط پیکره های زنانهٔ تمثیلی بازنمایی می شدند و بنابراین این نقاشی اثری نبود که هیچ نقاش مردی بتواند به همان شکل، هم به عنوان خودنگاره و هم تمثیل، ارائه کند.
"خودنگاره" همچنین تحت تأثیر آثار چزاره ریپا بود، به ویژه کتاب "Iconologia"، که در آن او پیشنهاد می کند چگونه فضایل و مفاهیم انتزاعی باید با ویژگی ها و ظاهر انسانی به تصویر کشیده شوند. ریپا گفته است «نقاشی» باید این گونه نمایش داده شود: «زنی زیبا، با موی سیاه پرپشت، ژولیده و به شکل های مختلف تابیده، با ابروهای قوسی که اندیشه تخیلی را نشان دهد، دهان پوشیده با پارچه ای بسته شده پشت گوش ها، با زنجیری طلایی بر گردن که از آن نقابی آویزان است، و در جلوی آن کلمه «تقلید» نوشته شده است. در یک دست قلم مو و در دست دیگر پالت دارد، با لباسی پوشیده از پرده های محو.» به جز پارچهٔ بسته شده بر دهان، جنتیلسکی این نسخه را نسبتاً دقیق دنبال می کند. توصیف. ترکیب بندی نقاشی بازتاب دیگر آثار زمان خود است، با استفاده از خطوط مورب برای نمایش پیکرهٔ زن و تأکید بر حرکت او هم به سوی بوم و هم به سوی بیننده. استفاده از کوتاه نمایی و دیگر تکنیک های سه بعدی نه تنها استعداد جنتیلسکی را به عنوان یک هنرمند نشان می دهد، بلکه بینندگان را نیز در سطوح فیزیکی و عاطفی به درون نقاشی می کشاند. نور آشکارا از سمت چپ می آید، اما منبع آن قابل مشاهده نیست
و به طور غیرعادی شدید است. جلوی بدن جنتیلسکی کاملاً روشن است، اما پشت او در سایه قرار دارد. در امتداد پیشانی و گونه ها و پایین گردن و شانهٔ چپ خطی واضح روشنایی را از تاریکی جدا می کند؛ تکنیک سایه روشن که اغلب در دوران باروک برای افزودن حس درام استفاده می شد. عنصر بافتی، که در نقاشی های باروک بسیار مهم است، در دسته های موی ژولیده، چین های آستین با رنگ ریخته شده و ترک خورده نزدیک مچ، و دستان کثیف دیده می شود که واقع گرایی اثر را افزایش می دهد. در نهایت، رنگ در پرتره چشمگیر است، بخشی به دلیل نورپردازی و بخشی به دلیل تفاوت طبیعی تُن ها. در حالی که لباس تیره و پس زمینه تقریباً در هم ادغام می شوند، پوست روشن صورت و بازوی راست بلافاصله برجسته می شود. زنجیر طلایی نزدیک گردن می درخشد، در حالی که زنجیر نزدیک سینه (که به آویز نقاب ختم می شود) به تدریج به قهوه ای بی رمق تبدیل می شود. نازکی نقاشی در پس زمینه این تصور را ایجاد می کند که اثر ناتمام است، با این حال یک پاکسازی در سال ۱۹۷۲ لایه های بعدی رنگ را برداشت و آن را به وضعیت اولیه بازگرداند. حروف اختصاری هنرمند در زیر پالت قرار گرفته است. تفسیر. چون تصویر ریپا از «نقا
شی» شکل یک زن بود، جنتیلسکی توانست از این توصیف به نفع خود استفاده کند تا خودش را در بهترین حالت به عنوان یک هنرمند نقاشی کند. در حالی که زن بودن در دوران باروک تا حد زیادی منفی بود از نظر حقوق و سبک زندگی، جنتیلسکی این گوهر را در "Iconologia" یافت تا شهرت خود را افزایش دهد. علاوه بر این، هرچند بسیاری از پیکره های ایدئال سازی شدهٔ زنان در این دوره افکار شهوانی یا کنایی برمی انگیختند، جنتیلسکی توانست «نقاشی» را به گونه ای دستکاری کند که برای زنان توانمندساز (نه تحقیرآمیز) باشد. بازنمایی جنتیلسکی از خود به عنوان تمثیل نقاشی باعث شده برخی منتقدان او را تا حدی خودپسند بدانند. افزون بر این، همان طور که تاریخ نگار هنر مری گَرارد بیان می کند، تنها یک هنرمند زن می توانست خودش را به این شکل ارائه دهد، زیرا تشخیص محدود به پیکره های زنانه بود. منشأ. این نقاشی در سفر آرتمیزیا به انگلستان خلق شد و سپس توسط شاه چارلز یکم خریداری گردید. در طی پراکندگی مجموعهٔ سلطنتی، این اثر به دست جان جکسون، وکیلی در خدمت طلبکاران پارلمانی، افتاد، طبق یادداشتی از اکتبر 1651. این نقاشی توسط سرهنگ سلطنت طلب ویلیام هاولی برای شاه چارلز دوم دو
باره به دست آمد، در جریان کارزار پس از بازگردانی سلطنت که با فرمان سلطنتی در اوت ۱۶۶۰ تأیید شد.
باشگاه فوتبال فولام یک تیم فوتبال حرفه ای انگلیسی است که در فولام، در منطقه همرسمیت و فولام لندن مستقر است. این باشگاه در سال ۱۸۷۹ در غرب کنزینگتون با مدرسه یکشنبه فوتبال کلیسای سنت اندرو تأسیس شد و در سال ۱۸۸۸ به باشگاه فوتبال فولام کوتاه شد. آنها ابتدا در زمین فولام بازی می کردند و سپس در سال ۱۸۹۶ به ورزشگاه کریون کاتج نقل مکان کردند. این باشگاه اولین بازی حرفه ای خود را در دسامبر ۱۸۹۸ انجام داد و اولین حضور خود در جام حذفی فوتبال انگلستان را در فصل ۱۹۰۲-۱۹۰۳ تجربه کرد. این باشگاه بین سال های ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۷ در لیگ فوتبال جنوبی رقابت می کرد و پس از آن لیگ دسته دوم فوتبال پذیرفته شد. این تیم که بخش عمده ای از تاریخ خود را خارج از لیگ برتر گذرانده بود، در سال ۲۰۰۱ به لیگ برتر صعود کرد. آنها بیش از ده فصل را در لیگ برتر گذراندند و در سال ۲۰۱۰ به فینال لیگ اروپا رسیدند. در سال ۲۰۱۴ آنها به چمپیونشیپ سقوط کردند. آنها از آن زمان یک فصل دیگر را در لیگ برتر در فصل ۲۰۱۸-۲۰۱۹ گذرانده اند، اما بلافاصله به چمپیونشیپ بازگشته اند. از زمان اولین بازی رسمی باشگاه، ۹۶۶ بازیکن در یک بازی رسمی حضور داشته اند که ۱۸۶ نفر از آنها ح
داقل ۱۰۰ بازی (شامل بازی هایی که به عنوان بازیکن تعویضی به زمین آمدند) انجام داده اند. تمام بازیکنانی که به این نقطه عطف رسیده اند در زیر فهرست شده اند. رکورد تعداد بازی ها در اختیار جانی هاینز است که ۶۵۸ بازی در تمام رقابت ها انجام داده و ۱۵۸ گل به ثمر رسانده است. او تمام دوران حرفه ای خود را در فولام سپری کرده است. ادی لوو تنها بازیکن دیگری است که بیش از ۵۰۰ بازی انجام داده است، اگرچه لس برت با ۴۹۱ بازی به این رکورد نزدیک شد. گوردون دیویس با ۱۷۹ گل در ۴۵۰ بازی، رکورددار گلزنی باشگاه است. پنج بازیکن دیگر بیش از ۱۰۰ گل برای فولام به ثمر رسانده اند. رایان سسنیون، تام کرنی، هریسون رید، آنتونی رابینسن و هری ویلسون اعضای فعلی تیم هستند که بیش از ۱۰۰ بازی برای فولام انجام داده اند. بازیکنان. این فهرست شامل ۱۸۷ بازیکن، از جمله پنج عضو فعلی تیم، تا ۲۲ دسامبر ۲۰۲۴ است که بیش از ۱۰۰ بازی برای فولام انجام داده اند. این فهرست بر اساس سال های بازی برای باشگاه و سپس بر اساس حروف الفبا بر اساس نام خانوادگی مرتب شده است. آمار بازی ها و گل های لیگ شامل بازی های لیگ فوتبال جنوبی، لیگ فوتبال و لیگ برتر است. کل بازی ها و گل ها
شامل بازی های لیگ فوتبال جنوبی انگلستان، لیگ فوتبال انگلیس (شامل پلی آف)، لیگ برتر فوتبال انگلستان، جام حذفی فوتبال انگلستان، جام اتحادیه باشگاه های انگلستان، جام لیگ فوتبال، جام اینترتوتو یوفا و جام یوفا / لیگ اروپا می شود. مسابقات زمان جنگ غیررسمی تلقی می شوند و از این فهرست حذف شده اند، همانطور که مسابقات فصل متروکه ۱۹۳۹-۱۹۴۰ نیز در این فهرست قرار دارند. آمار جام واتنی و جام انگلستان-اسکاتلند در جدول گنجانده نشده است. بازی ها و گل های بین المللی فقط برای تیم ملی بزرگسالان ارائه شده است. ارقام عمدتاً از کتاب «فولام: آمار کامل» نوشته دنیس ترنر (منتشر شده در سال ۲۰۰۷) گرفته شده است. آمار حضور در جام اینترتوتو و جام یوفا / لیگ اروپا برای فصل های ۲۰۰۳–۲۰۰۲ و ۲۰۱۰–۲۰۰۹ به همراه سایر آمارها از فصل ۲۰۰۸–۲۰۰۷ به بعد از Soccerbase گرفته شده است. پانویس. منابع. عمومی تخصصی
شب شکارچیان دوازدهمین آلبوم استودیویی انفرادی از خواننده-ترانه پرداز توری ایموس می باشد که در ۲۰ سپتامبر سال ۲۰۱۱ از سوی دویچه گرامافون در ایالات متحده منتشر گردید. این آلبوم یک اثر مفهومی است و ایموس خودش «چرخهٔ ترانه ای در قرن بیست ویکم، الهام گرفته از مضامین موسیقی کلاسیک در بازه ای بیش از ۴۰۰ سال» توصیف کرده است. او در این اثر به آهنگسازان کلاسیکی همچون آلکان، باخ، شوپن، دبوسی، گرانادوس، ساتی و شوبرت ادای احترام می کند و با الهام گرفتن از آثار اصلی آنان، قطعاتی تازه و مستقل خلق کرده است. ایموس از این آلبوم به عنوان کاوشی در باب «شکارچی و شکار، و چگونگی وجود هر دو در درون ما» یاد می کند؛ و این ایده از خلال داستان «زنی که خود را در واپسین شعله های رو به خاموشی یک رابطه می یابد» بیان می شود.
ادموندو روسونی (ترزیگالو، ۶ مه ۱۸۸۴ - رم، ۸ ژوئن ۱۹۶۵) یک رهبر سندیکالیست انقلابی و یک سیاستمدار فاشیست ایتالیایی بود که در دوران رژیم بنیتو موسولینی درگیر جنبش سندیکالیست فاشیستی شد. سال های نخستین. روسونی که در خانواده ای از طبقه کارگر در ترزیگالو، شهری کوچک در استان فرارا، متولد شده بود، در سال ۱۹۰۸ به دلیل فعالیت های انقلابی اش به عنوان یک سندیکالیست زندانی شد. پس از ترک ایتالیا در سال ۱۹۱۰ و ورود به ایالات متحده، روسونی به عنوان یکی از سازمان دهندگان «اتحادیه کارگران صنعتی جهان» (IWW) با بیل هیوود همکاری کرد و روزنامه سندیکالیستی انقلابی «پرولتاریا» ("Il Proletario") را ویرایش کرد که تا سال ۱۹۱۲ روزنامه ایتالیایی زبان IWW بود. در سال ۱۹۱۱، روسونی پس از آنکه در یک تظاهرات در نیویورک به پرچم ایتالیا تف انداخت، در ایالات متحده تا حدودی بدنام شد. او با مشاهده اینکه کارگران مهاجر ایتالیایی در ایالات متحده توسط سرمایه داران و دیگر کادرهای انقلابی چقدر مورد بدرفتاری قرار می گیرند، در آغاز جنگ جهانی اول با هدف «ادغام ملی گرایی با مبارزه طبقاتی» به ایتالیا بازگشت و داوطلبانه برای خدمت سربازی در جنگ شرکت کرد. حرفه
سیاسی. روسونی که مصمم به ادغام سوسیالیسم با ناسیونالیسم بود، در سال ۱۹۲۱ به جنبش فاشیستی ایتالیایی بنیتو موسولینی پیوست. پس از راهپیمایی به سوی رم، او به فعالیت های سیاسی خود ادامه داد و تا سال ۱۹۴۳ به نیروی سیاسی اصلی در دولت موسولینی تبدیل شد. روسونی به همراه آلفردو روکو و جوزپه بوتای، نقش مهمی در توسعه دولت فاشیستی ایتالیا ایفا کردند. برنامه او با عنوان «شرکت گرایی یکپارچه» ("corporativismo integrale") به عنوان «نسخه ای با ظاهر تغییر یافته از سندیکالیسم یکپارچه» ("sindacalismo integrale") تلقی می شد که قرار بود به تبدیل ایتالیا به یک دولت «سندیکایی فاشیستی» کمک کند. روسونی که به عنوان یکی از بنیانگذاران «سندیکالیسم فاشیستی» شناخته می شود، در ایالات متحده آموخته بود که هم به سرمایه داران و هم به جنبش های مختلف سوسیالیستی ارتدوکس که طرفدار انترناسیونالیسم بودند، بی اعتماد باشد و با یادآوری روی آوردن خود به ناسیونالیسم اجتماعی در اولین کنگره اتحادیه های فاشیستی در ژوئن ۱۹۲۲ می گوید: «ما شاهد استثمار و تحقیر کارگران خود نه تنها توسط سرمایه داران، بلکه توسط رفقای انقلابی سایر کشورها نیز بوده ایم. بنابراین، از
روی تجربه می دانیم که انترناسیونالیسم چیزی جز خیال و ریا نیست.» یکی از نخستین اقدامات سندیکالیستی روسونی در ایتالیا، کمک به تأسیس «اتحادیه کارگران ایتالیایی» (UIL) در ژوئن ۱۹۱۸ بود. او با حمایت برخی از اعضای فاشیست ایتالیایی موسولینی، اشغال کارخانه فولاد «فرانکی و گرگورینی» ("Franchi e Gregorini") در دالمینه را در مارس ۱۹۱۹ تحت پرچم سه رنگ ایتالیا، در مقابل پرچم قرمز، رهبری کرد. سندیکاهای فاشیستی در ایتالیا. روسونی که در مسائل کارگری و صنفی فردی آتشین افروز محسوب می شد، در ژانویه ۱۹۲۲ دبیرکل کنفدراسیون سندیکاهای ملی شد که مجموعه ای از ادغام ها و مذاکرات را پشت سر گذاشت و در نهایت تا دسامبر ۱۹۲۲ به کنفدراسیون عمومی شرکت های سندیکایی فاشیستی تغییر نام داد. او همچنین در مارس ۱۹۲۲ به راه اندازی یک نشریه اتحادیه کارگری فاشیستی با عنوان «شعله ور ایتالیا» ("Il lavoro d’Italia") کمک کرد که پس از سازماندهی مجدد جنبش سندیکای فاشیستی توسط روسونی در سال ۱۹۲۸، به «شعله ور فاشیستا» ("Il lavoro fascista") تغییر نام داد. با حمایت دولت، روسونی عضویت در سندیکای فاشیست را به میزان قابل توجهی گسترش داد، به طوری که تعداد اعضای آن
بین سال های ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۴ از ۲۵۰،۰۰۰ نفر به ۱.۸ میلیون نفر افزایش یافت و از هر سازمان کارگری دیگری پیشی گرفت. تا سال ۱۹۲۴، سندیکای فاشیست روسونی حتی از حزب ملی فاشیست که تنها ۶۵۰،۰۰۰ عضو داشت، اعضای بیشتری داشت. تعداد بالای اعضا، رهبران حزب فاشیست را که مصمم بودند به نحوی قدرت روسونی را مهار کنند، نگران کرد. روسونی در تلاش برای کنترل جهت انقلابی جنبش فاشیستی، تصریح کرد که سندیکالیسم فاشیستی باید در خط مقدم باشد و در روزنامه «ایل پوپولو دیتالیا» متعلق به موسولینی اعلام کرد که «فقط سندیکاهای فاشیستی می توانند انقلاب را تکمیل کنند.» روسونی و کادر سندیکاهای فاشیستی او، که به عنوان هواداران «فاشیسم چپ» شناخته می شدند، به دنبال «خودمختاری کارگران و آگاهی طبقاتی» بودند. چنین حمایتی، صنعتگران و جامعه تجاری را نگران کرد، به ویژه تفسیر روسونی از «قانون پویای تاریخ» مارکس که او را به حمایت از کنترل نهایی کارگران بر کارخانه ها سوق داد. او این موضع را اتخاذ کرد که «صنعتگران تنها تا زمانی حق اشغال مناصب خود را دارند که کارگران، که در سندیکاهای جدید سازماندهی شده اند، صلاحیت لازم برای فرماندهی را کسب کرده باشند.» در اوایل س
ال ۱۹۲۲، روسونی ادعا کرد که سرمایه داری «به جای تحریک و توسعه تولید، آن را سرکوب و لغو کرده است» و صنعتگران «بی تفاوت، منفعل و نادان» بوده اند. بسیاری از رهبران اتحادیه های کارگری فاشیست، از جمله روسونی، «زندگی خود را وقف مبارزه طبقاتی کرده بودند» و به طور فزاینده ای توسط صنعتگران و کنفیندوستریا (فدراسیون کارفرمایان ایتالیا و اتاق بازرگانی ملی) با نگرانی نگریسته می شدند.. تا آوریل ۱۹۲۳، درگیری بین صنعتگران و سندیکاهای فاشیستی روسونی چنان جنجالی شده بود که حلقه ای از صنعتگران از خود می پرسیدند که آیا «اکنون عاقلانه است که به کمونیست ها پول بدهیم تا با فاشیست ها بجنگند!» یک ماه بعد، پالمیرو تولیاتی، رهبر آینده کمونیست های ایتالیا، نامه ای به مسکو نوشت و به آنها اطلاع داد که «طبقات صنعتی نسبت به رژیم جدید نسبتاً محتاط هستند و از تحولات غیرقابل پیش بینی در مبارزه طبقاتی با سندیکاهای فاشیستی می ترسند.» با ادامه خصومت ها، روسونی تا سال ۱۹۲۶ از صنعتگران به عنوان «خون آشام» و «سودجو» یاد می کرد. برای روسونی، فاشیسم چیزی کمتر از «انقلاب بزرگ قرن بیستم نبود: انقلابی که در توسعه بعدی خود توسط روح جاودانه مردم ایتالیا تغ
ذیه خواهد شد...» روسونی و روبرتو فاریناچی برای نشان دادن همبستگی خود با کارگران، در ابتدا از اعتصابات کارگران متالورژی در برشا در مارس 1925 در تلاش برای افزایش دستمزد و به رسمیت شناختن اتحادیه حمایت کردند. سندیکالیست های فاشیست مصمم بودند که برای جلب حمایت بیشتر طبقه کارگر باید مبارزتر شوند، زیرا کارگران هنوز حق انتخاب نمایندگی اتحادیه را داشتند.[ اما چنین تاکتیک هایی اغلب شکست می خورد و سندیکالیست های فاشیست را مجبور می کرد تا برای پیشبرد انحصار نمایندگی کارگری، بیشتر و بیشتر به اقتدار دولتی وابسته شوند. چنین انحصاری سرانجام تحت قانون سندیکایی آلفردو روکو در ۳ آوریل ۱۹۲۶ نهادینه شد که «به طور قانونی انحصار سندیکاهای فاشیستی بر نمایندگی کارگران را مجاز می دانست.» سندیکاهای فاشیستی به نمایندگان انحصاری کارگران تبدیل شدند. با وجود درگیری با دیگر رهبران فاشیست، روسونی هشدار داد که «بدون اقدام فاشیسم، که هژمونی قرمزها و سفیدها را در هم شکسته است، جنبش اتحادیه ای ما وجود نخواهد داشت.» کنفدراسیون عمومی صنایع با ابراز نارضایتی از نقش خودمختار روسونی در کنترل سندیکاهای فاشیستی، در نوامبر ۱۹۲۸ تصمیم به انحلال کنفدراسی
ون ملی سندیکاهای فاشیستی گرفت و ادعا کرد که سندیکاهای او در «آموزش توده ها» شکست خورده اند. کنفدراسیون او تجزیه و به شش سندیکای کوچکتر که توسط بخش های اقتصادی سازماندهی شده بودند، سازماندهی مجدد شد. مورخان دیگر اظهار داشته اند که رهبران حزب فاشیست در تلاش بودند تا پایگاه قدرت روسونی را تضعیف کنند، زیرا سندیکای فاشیستی او به دنبال «مقررات مشخص در مورد قراردادهای کار، حداقل حقوق، ساعات کار و شرایط استخدام» بود، مواضعی که کارفرمایان معمولاً تمایلی به پذیرش آنها نداشتند. سال های پایانی. با وجود اینکه مجبور به استعفا از رهبری کنفدراسیون عمومی شرکت های سندیکایی فاشیستی شد، روسونی در سمت های مختلفی به خدمت در دولت موسولینی ادامه داد؛ عضو شورای عالی فاشیست، ۱۹۳۰-۱۹۴۳، معاون وزیر امور خارجه، ۱۹۳۲-۱۹۳۵، و وزیر کشاورزی و جنگلداری ۱۹۳۵-۱۹۳۹. روسونی در سمت خود به عنوان وزیر کشاورزی و جنگلداری، دستور برنامه ریزی مجدد و بازسازی شهر زادگاهش ترزیگالو را در راستای خطوط خردگرایانه صادر کرد و قصد داشت آن را به یک «شهر جدید» در ایتالیا تبدیل کند. روسونی در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ با رأی دادن علیه رهبری موسولینی در شورای عالی فاشیسم (و در ن
تیجه همراهی با کودتای آغاز شده توسط دینو گراندی) خود را مشهور کرد. هنگامی که موسولینی در شمال ایتالیا قدرت را به دست گرفت و جمهوری سوسیال ایتالیا را ایجاد کرد، روسونی به صورت غیابی به اعدام محکوم شد. پس از فرار به کانادا، در سال ۱۹۴۷ به ایتالیا بازگشت، زمانی که حکمش به حبس ابد تخفیف یافته بود. سال ها در شهر تفریحی ویارجو زندگی کرد. وی سرانجام در ۸ ژوئن ۱۹۶۵ در رم درگذشت.
جانکشن یک برگزارکننده هکاتون است که دفتر مرکزی آن در شهر اسپو در فنلاند قرار دارد. جانکشن در سال ۲۰۱۵ آغاز به کار کرد و به یکی از بزرگ ترین برگزارکنندگان در اروپا تبدیل شد. در سال ۲۰۱۸، با برگزاری رویداد جانکشن در دانشگاه تسینگهوا در چین با همکاری دانشگاه های چین و کره جنوبی که دانشجویان با عملکرد بالا را برای شرکت در این رویداد در هلسینکی گرد هم می آورد، فعالیت خود را در سطح جهانی گسترش داد. در طول سال ها، جانکشن قالب های مختلفی از رویدادها را به عموم مردم معرفی کرد که بزرگ ترین آنها هکاتون سالانه جانکشن بود. این رویداد توسعه دهندگان، طراحان و کارآفرینان را از سراسر جهان جمع می کند و به آنها کمک می کند تا راه حل هایی برای چالش های دنیای واقعی از شرکت های محلی و چندملیتی ارائه دهند. تاریخچه. جانکشن ۲۰۱۵. جانکشن اولین بار در سال ۲۰۱۵ راه اندازی شد. این رویداد از ۶ تا ۸ نوامبر در کاتیلاهالی، هلسینکی برگزار شد و بیش از ۵۵۰ شرکت کننده در آن شرکت کردند و ۱۴۵ پروژه مختلف انجام دادند. شرکای قابل توجه شامل اوبر، فن ایر، سوپرسل، رئاکتور و دیگران بودند. برندهٔ جانکشن ۲۰۱۵، Slush Smackdown از مسیر Supercell Unlimited بو
د. این تیم بازی ای ساخت که در آن بازیکنان بوکسور خود را برنامه ریزی می کنند و سپس او به صورت بلادرنگ با کدهای سایر بازیکنان رقابت می کند. این تیم همچنین جایزهٔ اصلی کل مسابقات اسلاش Hacks -hackathon را به ارزش ۲۰۰۰۰ یورو را هم برنده شد. جانکشن ۲۰۱۶. هکاتون جانکشن ۲۰۱۶ در تاریخ ۲۵ تا ۲۷ نوامبر در وانها ساتاما، در کاتایانوککای هلسینکی برگزار شد. حدود ۱۳۰۰ شرکت کننده از بیش از ۷۷ ملیت در این هکاتون شرکت کردند. شرکای این رویداد شامل سوپرسل، زالاندو، آژانس فضایی اروپا، جنرال الکتریک، ستره، تیتواوری، یوپی ام و دیگران بودند. تیم ها ۴۸ ساعت فرصت داشتند تا ایده های خود را توسعه دهند و سپس آنها را برای سایر شرکت کنندگان و داوران به نمایش بگذارند. جایزه اصلی برای ایده برنده رویداد ۲۰۱۶، ۲۰۰۰۰ یورو بود و بسیاری از شرکت ها جوایز خود برای حل چالش ها را به روشی خاص یا با استفاده از فناوری از پیش تعیین شده ارائه دادند. تعدادی از APIهای مختلف و سایر فناوری های نوظهور از جمله اکیولوس ریفت، HTC Vives , Apple Watches، چاپگرهای سه بعدی، مایکروسافت هولولنز و Estimote Beacons و موارد دیگر در اختیار تیم ها قرار گرفت تا مفاهیم خود را