Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
غار تیتو بوستیو یک پناهگاه صخره ای ماقبل تاریخ است که در نزدیکی شهر کوچک ریبادسلا، در منطقه خودمختار آستوریاس در اسپانیا واقع شده است. این غار پیش از ۱۰۰۰۰ سال قبل از میلاد توسط انسان تباران (کرومانیون ها) قابل سکونت شده بود. به دلیل ریزش صخره، ورودی اولیه غار هزاران سال پیش مهر و موم شد که امکان نگهداری اشیا، ابزار و نقاشی های دیواری کشف شده در سال ۱۹۶۸ را فراهم کرد. بر اساس این اکتشاف، اشیاء یافت شده در غار به دوره فرهنگ مگدالن در دوران پارینه سنگی فوقانی می رسند و حتی پیش از آن غار مسکونی بوده. غار تیتو بوستیو به عنوان بخشی از غار آلتامیرا و هنر غار پارینه سنگی شمال اسپانیا در فهرست میراث جهانی قرار گرفته است و دارای ۱۲ نقاشی پیش از تاریخ است که آن را به یکی از کامل ترین نمونه های هنر پیش از تاریخ در شمال اسپانیا بدل می کند. قدیمی ترین این نقاشی ها پیکره های انسان را نشان می دهد و حدود ۳۳۰۰۰ سال قدمت دارد، و توسط تاریخ گذاری رادیوکربن تعیین شده است. برخی از دانشمندان بر این باورند که می تواند توسط نئاندرتال ها ساخته شده باشد، اگرچه این نظریه اثبات نشده است. برخی از نقاشی ها نشان دهنده حیوانات هستند: اسب، گ
وزن، مرال و حتی حیوان دریایی (احتمالا یک نهنگ) و اعتقاد بر این است که آنها نوعی هدف آیینی برای بهبود شکار خود داشتند. همچنین شکلی وجود دارد که نشان دهنده اندام تناسلی زنانه است و اعتقاد بر این است که قصد اشاره به باروری را داشته است. قدیمی ترین نقاشی در غار نمایانگر یک پیکره انسان نما است، بخشی مرد و بخشی زن. به غیر از نقاشی ها، برخی از اشیاء مربوط به دوره مگدالن کاملاً حفظ شده. مهم ترین آن ها چند زوبین ساخته شده از استخوان و یک سر بز حکاکی شده است.
سانتا کریستینا دِ لنا () یک کلیسای کاتولیک رومی آستوریایی پیش از رومانسک در شهرداری لنا، حدود ۲۵ کیلومتری جنوب اویدو، اسپانیا است که در جاده ای رومی قدیمی که به سرزمین های فلات با آستوریاس می پیوندد، واقع شده است.
خنت کاوس یکم (؛ – ) که همچنین با نام خنت کاوس نیز شناخته می شود ()، زنی سلطنتی بود که در دوران مصر باستان، در هر دو دودمان دودمان چهارم مصر و دودمان پنجم مصر زندگی می کرد. او ممکن است دختر شاه منکورع، همسر شاه شپ سسکاف و شاه اوسرکاف (بنیان گذار دودمان پنجم)، و مادر شاه ساحورع بوده باشد. برخی پیشنهاد کرده اند که او نایب السلطنه یکی از پسرانش بوده است. شاید، او به عنوان یک فرمانروا در جایگاه شاه مصر علیا و سفلی بوده باشد، چنان که برخی از جنبه های تدفین او این امر را نشان می دهند. مصطبه او در جیزه – مقبره LG100 – بسیار نزدیک به مجموعه هرم منکورع قرار دارد. این ارتباط نزدیک ممکن است نشانگر رابطه خانوادگی باشد. اگرچه این رابطه مشخص نیست، اما نزدیکی مجموعه هرمی خنت کاوس به مجموعه شاه منکورع این فرضیه را مطرح کرده که او ممکن است دختر او بوده باشد. زندگی. مجموعه تدفینی خنت کاوس جایگاه سلطنتی او را تأیید می کند. برخی از عناوین او مبهم و قابل تفسیر هستند. به نظر می رسد که او نایب السلطنه بوده و ممکن است عنوان شاه را نیز اتخاذ کرده باشد. بر روی یک ورودی گرانیتی که به مقبره او منتهی می شود، خنت کاوس یکم دارای القابی است
که می توان آن ها را به عنوان مادر دو شاه مصر علیا و سفلی، یا مادر شاه مصر علیا و سفلی و خود شاه مصر علیا و سفلی، یا آن گونه که یک پژوهشگر پیشنهاد کرده، شاه مصر علیا و سفلی و مادر دو شاه مصر علیا و سفلی خواند. علاوه بر این، تصویر او بر روی این ورودی نیز تمامی نشان های سلطنتی، از جمله ریش مصنوعی شاهان را به نمایش می گذارد. این تصویر و عنوان داده شده به او، برخی از مصرشناسان را به این نتیجه رسانده که او در اواخر دودمان چهارم به عنوان شاه حکومت کرده است. اینکه او دختر منکورع بوده است، به طور گسترده ای مورد گمانه زنی قرار گرفته و شواهد زیادی از این ایده پشتیبانی می کنند. ممکن است خنت کاوس با شاه اوسرکاف ازدواج کرده و مادر ساحورع و نفریرکارع کاکای بوده باشد. مصرشناس میروسلاو ورنر اظهار داشته که احتمال بیشتری وجود دارد که ساحورع پسر اوسرکاف و همسرش نفرحوتپس بوده باشد. او همچنین پیشنهاد کرده که خنت کاوس مادر و نایب السلطنه پسرش ثامفتیس و مادر نفریرکارع کاکای بوده است. فهرست شاهان مانتو، منکورع و ثامفتیس را به عنوان فرمانروایان دودمان چهارم ثبت کرده است، که خنت کاوس را به پایان این دودمان پیوند می دهد. پیشنهادهایی درب
ارهٔ ازدواج او با اوسرکاف و مادر بودن او برای ساحورع نیز او را به دودمان پنجم مرتبط می سازد. نظریه ها دربارهٔ خنتکاوس یکم. «مسئله خنتکاوس» سابقه ای طولانی دارد. در دهه ۱۹۳۰، سلیم حسن پیشنهاد کرد که خنتکاوس دختر منکورع بوده و ابتدا با شپسسکاف و سپس با اوسرکاف ازدواج کرده است. ونتیکیف نخستین کسی بود که پیشنهاد کرد عنوان "mwt nswt bity nswt bity" را باید به صورت «مادر دو پادشاه مصر علیا و سفلی» خواند. هرمان یونکر معتقد بود که وجود شهر هرمی که بخشی از مجموعه معبد تدفینی اوست، نشان می دهد که خنتکاوس شخصی بسیار مهم بوده و عنوان او باید به صورت «پادشاه مصر علیا و سفلی و مادر پادشاه مصر علیا و سفلی» خوانده شود، که دلالت بر این دارد که او به عنوان یک فرمانروا سلطنت کرده است. او همچنین پیشنهاد کرد که خنتکاوس دختر منکورع و خواهر شپسسکاف بوده است. لودویگ برشارت پیشنهاد کرد که شپسسکاف فردی عامی بوده که با دختر پادشاه، یعنی خنتکاوس، ازدواج کرده است. او همچنین معتقد بود که ساحورع و نفریرکارع کاکای پسران شپسسکاف و خنتکاوس بوده اند. برشارت این نظریه را مطرح کرد که اوسرکاف فردی خارج از خاندان سلطنتی بوده که توانسته تاج و تخت ر
ا به دست آورد، زیرا ساحورع و نفریرکارع هنگام مرگ شپسسکاف بسیار جوان بوده اند. برنارد گردزلوف پیشنهاد کرد که شپسسکاف و خنتکاوس هر دو فرزندان منکورع بوده اند و اوسرکاف شاهزاده ای از شاخه ای فرعی از خاندان سلطنتی بوده که پس از ازدواج با بیوه سلطنتی و مادر وارثان تاج و تخت، یعنی خنتکاوس، به سلطنت رسیده است. هارتویگ آلتن مولر پیشنهاد کرد که خنتکاوس همان بانویی است که در پاپیروس وستکار با نام "رِدِجِت" ذکر شده است. او معتقد بود که خنتکاوس مادر اوسرکاف، ساحورع و نفریرکارع کاکای بوده است. آریل کوزلوف نظریه داد که شپسسکاف فرزند منکورع از یک همسر فرعی بوده که پس از مرگ پسر پادشاه، خوعن رع، بر تخت نشسته است. او همچنین نظریه داد که شپسسکاف با دختر منکورع، خنتکاوس، ازدواج کرده و پیشنهاد کرد که پس از مرگ زودهنگام شپسسکاف، خنتکاوس با کاهن اعظم رع ازدواج کرده تا تاج و تخت را برای دو پسرش تضمین کند. ویوین کالندر اظهار داشت که از آنجا که نام خنتکاوس در کارتوش (هیروگلیف) ظاهر نشده، او هرگز بر مصر حکومت نکرده است. در عوض، کالندر ترجیح داد که عنوان "mwt nswt bity nswt bity" را به صورت «مادر دو پادشاه مصر علیا و سفلی» بخواند. او م
عتقد بود که خنتکاوس دختر منکورع بوده و همسر شپسسکاف یا تمفتیس بوده است. اوسرکاف و نفریرکارع را به عنوان دو پسری که در عنوان خنتکاوس به آن ها اشاره شده، معرفی کرد. آرامگاه. خنتکاوس در جیزه به خاک سپرده شد. آرامگاه او با نام های LG 100 و G 8400 شناخته می شود و در میدان مرکزی که بخشی از مجموعه اهرام جیزه است، قرار دارد. مجموعه هرمی خنتکاوس شامل هرم او، یک گودال قایق، معبد دره و شهر هرمی او می شود. مجموعه هرمی خنتکاوس یکم. مجموعه هرمی خنتکاوس شامل هرم، یک نمازخانه، یک قایق خورشیدی، شهر هرمی، یک مخزن آب و انبارهای غله می شود. در قرن نوزدهم، این هرم به عنوان هرمی ناتمام توصیف شد و گمان می رفت که متعلق به پادشاه شپسسکاف باشد. کاوش های این هرم از سال ۱۹۳۲ توسط سلیم حسن آغاز شد. آرامگاه توسط لپسیوس با شماره LG 100 ثبت شد. نمازخانه این مجموعه شامل یک تالار اصلی و یک نمازخانه داخلی بود. گذرگاهی که در کف نمازخانه داخلی ایجاد شده، به اتاق تدفین منتهی می شود. کف نمازخانه با سنگ آهک طُره پوشانده شده بود. دیوارها دارای نقش برجسته هایی بودند که به شدت آسیب دیده اند. قطعاتی از این نقش ها هنگام کاوش توسط سلیم حسن در میان آوارها
یافت شد. گذرگاه منتهی به اتاق تدفین و خود اتاق با گرانیت سرخ پوشیده شده بودند. این گذرگاه ۵٫۶ متر طول داشت و به زیر ساختار اصلی هرم می رفت. اتاق تدفین بزرگ بود و بیشترین شباهت را به اتاق تدفین پادشاه شپسسکاف در سقاره داشت.
روکا دلس موروس یا غارهای ال کوگول یک پناهگاه سنگی است که شامل نقاشی هایی از هنر سنگی ماقبل تاریخ ایبری و هنر شماتیک ایبری است. این سایت در ال کوگُل، در منطقه خودگردان کاتالونیا، اسپانیا است. از سال 1998 این نقاشی ها به عنوان بخشی از هنر سنگ نگاری حوضه مدیترانه ایبری، یک سایت میراث جهانی یونسکو، محافظت می شود. کتیبه هایی به خط ایبری شمال شرقی و الفبای لاتین نشان می دهد که این مکان در زمان ایبری و روم به عنوان پناهگاه استفاده می شده است.
هانا آداموونا باریسیه ویچ (؛ – ) کشاورز و یک زن ابرصدساله اهل بلاروس و مسن ترین زن بلاروسی بود که نامش در کتاب رکوردهای جهانی گینس ثبت نشده بود. او تا زمان مرگش مسن ترین شهروند کشورش و به گفته رسانه ها مسن ترین فرد جهان بود. او ۱۱۸ سال و ۲۸۱ روز زندگی کرد. اوایل زندگی. هانا باریسیه ویچ در روستای بودا در نزدیکی چروین در یک خانواده دهقانی متشکل از آدام نوویتسکی و همسر دومش ژوزفا به دنیا آمد. هنگامی که او شانزده ماهه بود (بر اساس منابع دیگر: در چهار ماهگی) مادرش درگذشت. پدرش دوباره ازدواج کرد. هانا باریسیه ویچ توسط خواهر ناتنی و مادربزرگش بزرگ شد. هنگامی که هانا باریسیه ویچ کودک بود، خانواده او به استاری کوژگزین (در منطقه بیرازینو کنونی) نقل مکان کردند. پدرش، آدام نوویتسکی یک قطعه زمین از صاحب خانه خرید. به عنوان مبلغ بازپرداخت، خانواده نوویکی بر روی زمین فروشنده آن کار می کردند. هانا باریسیه ویچ به مدرسه نرفت و نمی توانست بنویسد یا بخواند: در طول جنگ جهانی اول برادر ناتنی بزرگتر هانا باریسیه ویچ (پسر آدام نوویتسکی از ازدواج اولش) در جبهه کشته شد. هانا در سال ۱۹۱۷، در سن ۲۹ سالگی، با ایپالیت باریسیه ویچ یکی از ا
عضای سلساویت ازدواج کرد. او هفت فرزند به دنیا آورد که چهار نفر از آنها در اوایل کودکی فوت کردند و تنها نینا، والانسینا و یوجین به بلوغ رسیدند. در سال ۱۹۳۷ شوهرش که مقامات شوروی او را دشمن مردم می دانستند دستگیر و به سیبری تبعید شد. ایپالیت باریسیه ویچ در سال ۱۹۴۰ درگذشت. هانا باریسیه ویچ در مصاحبه ها به ندرت در مورد او صحبت کرد و فقط اشاره کرد که او را بخشیده است. او دوباره ازدواج نکرد. در طول دوره کشاورزی اشتراکی اجباری، هانا باریسیه ویچ در یک کلخوز در استاری کوژگزین مشغول به کار شد و تا زمان بازنشستگی خود در آنجا کار کرد. در طول جنگ آلمان و شوروی، خانواده هانا باریسیه ویچ به پارتیزان ها کمک کردند. استاری کوژگزین، جایی که او زندگی می کرد، توسط اشغالگران آلمانی در سال ۱۹۴۱ مورد تهاجم قرار گرفت، اما مدت کوتاهی پس از آن روستا توسط واحدهای پارتیزان بازپس گرفته شد. هانا در سال ۱۹۶۵ در سن ۷۷ سالگی بازنشسته شد. در سال ۱۹۸۳، در سن ۹۵ سالگی، به مینسک، به آپارتمان دخترش نینا نقل مکان کرد. او در ۲۳ فوریه ۲۰۰۷ درگذشت و سه فرزند، سیزده نوه، چهار نتیجه و چهار نبیره از خود به جای گذاشت. رکورد طول عمر. رسانه ها در سال ۲۰۰۴
به هانا باریسیه ویچ علاقه مند شدند. هنگامی که او می خواست گذرنامه خود را تعویض کند، توجه مقامات به سن درخواست کننده - ۱۱۵ - جلب شد و در ابتدا تصور کردند اشتباهی رخ داده است. قبل از انتشار کتاب رکوردهای جهانی گینس در سال ۲۰۰۷، کشور بلاروس نامزدی هانا باریسیه ویچ را به عنوان رکورددار طول عمر مطرح کرد، اما این شهروند بلاروس از فهرست کنار گذاشته شد. دلیل این امر تردید سردبیران متاب بود که به اسناد منتشر شده در اتحاد جماهیر شوروی سابق اعتماد نداشتند. در سال ۲۰۰۷، دارنده رکورد رسمی طول عمر یک فرد ۱۱۴ ساله ساکن ژاپن بود، در حالی که هانا باریسیه ویچ در آن زمان ۱۱۸ سال داشت. در سال ۲۰۰۷، نام هانا باریسیه ویچ به عنوان رکورددار طول عمر در کتاب "رکوردهای روسیه، کشورهای مستقل مشترک المنافع و کشورهای بالتیک" مشهور به «Diwo» ثبت شد. هانا باریسیه ویچ دلیل طول عمر خود را به شخصیت آرام و رویکرد فلسفی او به زندگی نسبت داد. او از مشکلات و سختی های زندگی شکایت نکرد و اطمینان داد که چیزهای خوبی هم در زندگی او وجود داشته است. اریسیه ویچ هرگز از رژیم غذایی خاصی پیروی نکرد. او غذای معمولی دهقانی را مصرف می کرد، همان طور که در مصاحبه
ها می گفت: پوست خوک، سیب زمینی، شیر، تخم مرغ، خامه، کره و سبزیجات باغش. او سیگار نمی کشید، به میزان متوسطی الکل مصرف می کرد و ادعا می کرد که هرگز در زندگی خود مست نشده است. هانا باریسیویچ تا پایان عمر خود قدرت ذهنی و حافظه خوب خود را حفظ کرد. هانا باریسیویچ در مصاحبه ها، اعتقادش را به کلیسای لاتین اعلام کرد و از اینکه به دلیل کهولت سن نتوانسته در کلیسا شرکت کند، ابراز تاسف کرد.
امیرعباس انوری (زادهٔ ۱ تیر ۱۳۶۵ در تهران) جوجیتسوکار اسبق تیم ملی ایران و مربی تیم ملی جوجیتسو برزیلی ایران می باشد. انوری سابقه مربی گری تیم ملی جودو کم بینایان و همین طور عضویت کمیسیون مربیان فدراسیون انجمن های ورزش های رزمی را دارد. سوابق ورزشی. تیم ملی جوجیتسو برزیلی. با هدایت امیرعباس انوری تیم ملی جوجیتسو برزیلی ایران در مسابقات گرند اسلم استانبول ترکیه ۲۰۲۴ با کسب ۹ مدال، شامل ۵ مدال طلا، ۳ نقره و ۱ برنز در بین ۶۰ تیم شرکت کننده با کسب مقام قهرمانی به کار خود پایان داد. تیم ملی گراپلینگ. در مسابقات قهرمانی آسیا در قرقیزستان، تیم ملی ایران بعد از ۶ سال برای اولین موفق به کسب مقام نائب قهرمانی در این مسابقات شد.
عملیات آناکوندا () یا نبرد شاهی کوت، یک عملیات نظامی بود که در اوایل مارس ۲۰۰۲، در چارچوب جنگ در افغانستان انجام شد. در این عملیات، افسران شبه نظامی سازمان سیا، همراه با نیروهای متحد خود، به منظور نابودی نیروهای القاعده و طالبان وارد عمل شدند. محل اجرای این عملیات در دره شاهی کوت و کوه های ارما، واقع در جنوب شرقی زرمت بود. در بازه زمانی ۲ تا ۱۸ مارس ۲۰۰۲، حدود ۱۷۰۰ سرباز آمریکایی که از طریق هوا منتقل شده بودند، به همراه ۱۰۰۰ نیروی شبه نظامی افغان، که از حامیان دولت افغانستان محسوب می شدند، در برابر ۳۰۰ تا ۱۰۰۰ جنگجوی القاعده و طالبان برای تصرف دره شاهی کوت وارد نبرد شدند. نیروهای طالبان و القاعده با استفاده از موقعیت های مستحکم شده در غارها و ارتفاعات کوهستانی، و بهره گیری از خمپاره اندازها و سلاح های سنگین، به سمت نیروهای آمریکایی که در تلاش برای تأمین امنیت منطقه بودند، آتش گشودند. مولوی سیف الرحمان منصور، فرمانده افغان طالبان، بعداً رهبری نیروهای تقویتی طالبان را برای پیوستن به نبرد بر عهده گرفت. در ابتدا، نیروهای آمریکایی تعداد جنگجویان شورشی در دره شاهی کوت را بین ۲۰۰ تا ۲۵۰ نفر برآورد کردند. با این حال،
اطلاعات به دست آمده در مراحل بعدی نشان داد که تعداد واقعی این نیروها بین ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ جنگجو بوده است. پیش زمینه. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، گروهی از تروریست های اسلام گرای وابسته به القاعده، به رهبری اسامه بن لادن، به ایالات متحده حمله کردند. بر اساس گزارش های اطلاعاتی، بن لادن تحت حمایت طالبان در افغانستان پناه گرفته بود. در واکنش به این حملات، ایالات متحده در ۷ اکتبر ۲۰۰۱ عملیات آزادی پایدار را با هدف سرنگونی طالبان و نابودی القاعده آغاز کرد. این عملیات با هدف سرنگونی حکومت طالبان و از بین بردن زیرساخت های القاعده در افغانستان طراحی شد. برای تحقق این هدف، آمریکا با ائتلاف شمال، یک گروه شورشی افغان متشکل از تاجیک ها، ازبک ها و هزاره ها، همکاری کرد. این گروه به دلیل اختلافات قومی و ایدئولوژیک، با حکومت طالبان که عمدتاً توسط پشتون ها اداره می شد، مخالف بود. ایالات متحده با ترکیبی از حملات هوایی و نیروهای ویژه زمینی به ائتلاف شمال در مبارزه با طالبان کمک کرد. آن ها توانستند به سرعت پایگاه های طالبان را تصرف کنند و در ۱۳ نوامبر ۲۰۰۱ موفق به کنترل پایتخت، کابل، شدند. تقریباً در همان زمان، اطلاعات نشان می داد که اسامه بن
لادن و رهبران القاعده به یک اردوگاه آموزشی واقع در کوه های تورا بورا در نزدیکی جلال آباد، ولایت ننگرهار در شرق افغانستان پناه برده اند. برخلاف مناطق جنگی قبلی در شمال افغانستان، این منطقه عمدتاً محل سکونت پشتون ها بود. ایالات متحده از ائتلاف شمال می خواست که در حمله به القاعده در تورا بورا به آنها کمک کند، اما جنگ سالاران تاجیک و ازبک ائتلاف شمال از این کار امتناع کردند. آنها تمایلی به ورود به مناطق پشتون نشین در شرق یا جنوب نداشتند؛ بنابراین، ایالات متحده مجبور شد متحدان دیگری برای حمله پیدا کند. آن ها توانستند با پرداخت رشوه به شبه نظامیان پشتون در این مناطق، آن ها را به پیوستن به نیروهایشان ترغیب کنند و این گروه را «ائتلاف شرق» نامیدند. آنها با هم در ۳۰ نوامبر ۲۰۰۱ به اردوگاه آموزشی القاعده در تورا بورا حمله کردند. با این حال، این شبه نظامیان ائتلاف شرق ثابت کردند که بسیار کم اثرتر از ائتلاف شمال بوده اند. آنها همان سطح دشمنی با القاعده را نداشتند و هر شب برای افطار ماه رمضان میدان جنگ را ترک می کردند. به دلیل عدم همکاری مؤثر با شبه نظامیان ائتلاف شرق، اسامه بن لادن و رهبران القاعده از نبرد تورا بورا فرار
کردند. پس از عملیات تورا بورا، این تصور وجود داشت که علت اصلی فرار اسامه بن لادن ناتوانی نیروهای آمریکایی در مسدود کردن مسیرهای فرار القاعده به سوی پاکستان بود. فرماندهان حاضر در صحنه درخواست کرده بودند که ۸۰۰ تکاور ارتش ایالات متحده برای مسدود کردن این مسیرهای فرار اعزام شوند، اما مقامات نظامی سنتکام، درخواست آنها را رد کردند. این عدم استقرار نیروهای مسدودکننده، تأثیر قابل توجهی بر برنامه ریزی عملیات آناکوندا داشت. در ژانویه ۲۰۰۲، گزارش های اطلاعاتی نشان دادند که گروهی از جنگجویان طالبان و القاعده در دره شاهی کوت، واقع در ولایت پکتیا، در حال تجدید قوا هستند. این منطقه که در حدود ۶۰ مایلی جنوب گردیز واقع شده بود، به دلیل موقعیت جغرافیایی خاص خود، شامل غارهای طبیعی و ارتفاعات صعب العبور، به پایگاهی مناسب برای این گروه ها تبدیل شده بود. منطقه شاهی کوت پایین نیز به مناطق قبیله ای پاکستان نزدیک بود، جایی که تصور می شد بسیاری از جنگجویان القاعده پس از عملیات تورا بورا به آنجا فرار کرده اند. مقامات نظامی آمریکا بر اساس این اطلاعات، برنامه ریزی برای عملیات آناکوندا را آغاز کردند تا این تهدید را از بین ببرند و بقایا
ی نیروهای القاعده و طالبان را منهدم کنند. دره شاهی کوت، به معنای «محل پادشاه» در زبان پشتو، حدود ۹ کیلومتر طول و در پهن ترین بخش خود ۵ کیلومتر عرض دارد. این دره از دو بخش اصلی، شاهی کوت پایین و شاهی کوت بالا، که تقریباً موازی با هم امتداد دارند، تشکیل شده است. در شاهی کوت پایین، کوه های چشم نوازی همچون تاکور غار در جنوب شرقی و تساپره غار در شمال شرقی وجود دارند که ورودی های دره را کنترل می کنند. این دره به خوبی قابل دفاع است زیرا پشته های بلند آن مملو از غارها، شکاف ها و نقاط محافظت شده طبیعی است که امکان استقرار جنگجویان چریکی برای حمله به کف دره و مسیرهای دسترسی را فراهم می کند. در طول جنگ شوروی در افغانستان، این منطقه نیز میدان جنگ بود، زیرا نیروهای شوروی با چریک های مجاهدین می جنگیدند. مجاهدین، که با ارتش سرخ در جنوب شرقی افغانستان در جنگ بودند، استحکامات دفاعی خود را به طور استراتژیک در ولایت پکتیا، عمدتاً در امتداد رشته کوه مرکزی، مستقر کردند. یک بزرگراه حیاتی بین گردیز و خوست، مسیر تدارکاتی اصلی برای نیروهای شوروی مستقر در خوست بود. با این حال، در سال ۱۹۸۱، جنگجویان افغان با موفقیت این جاده را مسدود، خ
وست را محاصره و نیروهای شوروی را مجبور کردند که برای تأمین مجدد به حمل و نقل هوایی تکیه کنند. محاصره به مدت هفت سال ادامه یافت و در نهایت، نیروهای شوروی مجبور به عقب نشینی از منطقه شدند. در زمان جنگ شوروی در افغانستان، مولوی نصرالله منصور، رهبر مجاهدین، مسئولیت دره را بر عهده داشت و از جهادگران خارجی برای استقرار در شاهی کوت پایین دعوت کرد. منصور دره را مستحکم ساخت، سنگرهایی حفر کرد و مواضع شلیک در خطوط الراس ایجاد کرد که بسیاری از آن ها در عملیات استفاده شدند. مولوی نصرالله منصور بعداً به طالبان پیوست و قبل از کشته شدن در نبرد با یک جنگ سالار رقیب، فرماندار ولایت پکتیا شد. سیف الرحمان منصور، پسر نصرالله منصور، با استفاده از ارتباطات خانوادگی خود در منطقه، تا سال ۲۰۰۲ به فرمانده ارشد طالبان در ولسوالی زرمت ولایت پکتیا تبدیل شد. جنگجویان مجاهدین دو بار با موفقیت ارتش شوروی را در این دره شکست داده بودند و ائتلاف طالبان و القاعده انتظار داشتند که رویدادها در اینجا به شیوه مشابهی پیش برود. سیگنال های رو به افزایش و اطلاعات انسانی، نشان دهنده حضور قوی جنگجویان طالبان، جنبش اسلامی ازبکستان و القاعده در دره شاهی کوت
بود. اعتقاد بر این بود که تقریباً ۲۰۰ تا ۲۵۰ جنگجو در حال گذراندن زمستان و احتمالاً آماده شدن برای حمله بهاری در دره هستند. اطلاعات سیگنالی همچنین احتمال حضور اهداف با ارزش بالا در دره را مطرح کرد که در میان آنها نه تنها سیف الرحمان، بلکه طاهر یولداشف، بنیان گذار مشترک سازمان تروریستی جنبش اسلامی ازبکستان، و جلال الدین حقانی، که شبکه قبیله ای اش منطقه را کنترل می کرد، نیز حضور داشتند. جلال الدین حقانی سابقه مبارزه با نیروهای شوروی را با حمایت سیا و سازمان اطلاعات پاکستان، ISI، داشت. او زمانی به عنوان یک رهبر بالقوه جایگزین در میان پشتون ها، به جز طالبان، دیده می شد. سیا خانواده حقانی را به فرار اسامه بن لادن از تورا بورا مرتبط دانست، اتهامی که خانواده به شدت آن را رد کرد. در نتیجه، خانواده حقانی هدف حملات هوایی آمریکا قرار گرفت و اکثر اعضای آن مجبور به فرار از مرز به پاکستان شدند. با این حال، علی رغم خروج آنها، جنگجویان القاعده که در سرزمین های قبیله ای خانواده حقانی پناه گرفته بودند، در دره شاهی کوت باقی ماندند. در اواخر ژانویه و اوایل فوریه ۲۰۰۲، مقامات نظامی ایالات متحده به بررسی راهکارهای مختلف برای مقاب
له با تجمع نیروهای القاعده و طالبان در دره شاهی کوت پرداختند. نیروهای آمریکایی تصمیم گرفتند که عملیات را به دو مرحله اصلی تقسیم کنند: حمله اولیه توسط نیروهای افغان تحت حمایت آمریکا و سپس ایجاد مواضع مسدودکننده برای جلوگیری از فرار جنگجویان دشمن. برای این منظور، سرلشکر فرانکلین هاگنبک، فرمانده نیروی مشترک ویژه کوهستان، مسئولیت برنامه ریزی این عملیات را برعهده گرفت. استراتژی کلی این عملیات بر اساس تجربیات حاصل از نبرد تورا بورا شکل گرفت. در نبرد تورا بورا، عدم حضور کافی نیروهای آمریکایی در نقاط کلیدی، منجر به فرار بسیاری از رهبران القاعده به پاکستان شد. درسی که از آن شکست گرفته شد، این بود که باید مسیرهای فرار دشمن به طور کامل مسدود شود. بر همین اساس، نیروهای آمریکایی تصمیم گرفتند علاوه بر حمله اصلی، از واحدهای ویژه برای کنترل نقاط کلیدی خروجی دره استفاده کنند. ایالات متحده به ضیا لودین، یک جنگ سالار پشتون، برای رهبری نیروهای قبیله ای افغان اعتماد کرد. مارک روزنگارد، افسر عملیات "نیروی ضربت خنجر"، توضیح داد چرا به شبه نظامیان افغان تکیه کردند، با اینکه در نبرد تورا بورا ناامید شده بودند. اولاً، گزارش ها حاکی از
آن بود که نیروهای القاعده در دره شاهی کوت در میان ۱۰۰۰ غیرنظامی افغان مستقر هستند. در چنین وضعیتی، حضور نیروهایی که بتوانند بین غیرنظامیان محلی و جنگجویان جهادی خارجی تمایز قائل شوند، بسیار مهم بود. نگرانی هایی درباره کشتار تصادفی غیرنظامیان و تکرار اشتباهات نیروهای شوروی وجود داشت، چون این امر باعث می شد افغان ها نیروهای خارجی را اشغالگر ببینند. دلیل دیگر، ایجاد حس مالکیت در میان افغان ها نسبت به پیروزی بود. روزنگارد می خواست مردم محلی احساس کنند که خودشان جنگجویان القاعده را از کشورشان بیرون رانده اند. وقتی از او پرسیده شد که آیا چنین مفهومی می تواند در سطح ملی در کشوری به این میزان از تنوع قومی پذیرفته شود، مارک روزنگارد جواب داد که به نظر می رسد ضیا لودین حداقل این ایده را درک کرده باشد. عنصر مهمی در این عملیات، گروهی به نام عملیات نیروی پیشرفته (AFO) بود که به نیروی ضربت ۱۱ (TF 11) گزارش می داد. نقش آنها انجام مأموریت های شناسایی پرخطر در اعماق قلمرو دشمن بود. AFO یک سازمان ثابت نبود بلکه یک مفهوم بود که توسط یک تیم ستادی عملیات ویژه هماهنگ می شد و می توانست بسته به نیازهای مأموریت، نیروی انسانی را از و
احدهای مختلف عملیات ویژه جذب کند. پیت بلبر برای رهبری تلاش های AFO در افغانستان انتخاب شد. تصمیم گرفته شد در این عملیات از پیاده نظام معمولی ایالات متحده استفاده شود. نیروهای مورد استفاده، متشکل از هنگ ۱۸۷ پیاده نظام ("راکسان ها") از لشکر ۱۰۱ هوابرد، به رهبری سرهنگ فرانک ویرچینسکی، و سربازان گردان یکم، هنگ ۸۷ پیاده نظام، لشکر ۱۰ کوهستان، به رهبری سرهنگ دوم پل لاکامرا، قرار بود توسط بالگردهای بوئینگ سی اچ-۴۷ شینوک و با پشتیبانی شش بالگرد بوئینگ ای اچ-۶۴ آپاچی وارد منطقه شده و در مواضع مسدودکننده مستقر شوند. بر اساس استراتژی تثبیت شده در افغانستان، قرار بود که پشتیبانی آتش توسط واحدهای واحدهای نیروی هوایی ایالات متحده ارائه شود و نه توسط توپخانه. پشتیبانی هوایی اضافی نیز توسط واحدهای نیروی دریایی ایالات متحده و جنگنده های میراژ ۲۰۰۰دی نیروی هوایی فرانسه تأمین شد. طرح نهایی دو نیروی اصلی را شامل می شد: نیروی ضربت چکش و نیروی ضربت سندان. نیروی ضربت چکش شامل شبه نظامیان افغان و تعداد کمی از نیروهای ویژه ایالات متحده بود که هدف اولیه شان حمله به دره شاهی کوت بود. برنامه این بود که آن ها از شمال وارد دره شوند، از طر
یق روستاهای سرخانخیل و مرزک که اطلاعات نشان می داد دشمن در آنجا متمرکز است، حمله کنند و دشمن را به سمت نیروی ضربت سندان که مواضع مسدود شده توسط راکسان بود، هدایت کنند. نیروی ضربت سندان نیز متشکل از نیروی ضربت راکسان و ۱–۸۷ بود و هدف آن ها ایجاد مواضع مسدودکننده برای جلوگیری از فرار نیروهای دشمن بود. پیش از عملیات. در مرحله برنامه ریزی عملیات، واحدهای عملیات نیروی پیشرفته (AFO) برای جمع آوری اطلاعات در مورد مواضع طالبان و القاعده در شاهی کوت، به انجام عملیات های شناسایی پرداختند. تلاش برای دسترسی به پایگاه های داده اطلاعاتی ایالات متحده اطلاعات مفیدی ارائه نکرد. حتی تصاویر ماهواره ای گسترده از منطقه شاهی کوت نیز اطلاعات زیادی را نشان نداد، زیرا نیروهای القاعده در آنجا به صورت سبک تجهیز شده و در استتار ماهر بودند و نمی توانستند مانند تیپ های تانک عراقی که به راحتی در جنگ خلیج فارس قابل شناسایی بودند، در تصاویر مشخص شوند. تحلیل گران اطلاعاتی دریافتند که برای جمع آوری اطلاعات دربارهٔ وضعیت در دره، باید عمدتاً بر روی جمع آوری اطلاعات انسانی (HUMINT) و سیگنال های رهگیری شده (SIGINT) تمرکز کنند. سرهنگ دوم پیت بلبر،
فرمانده نیروی دلتا، هرگونه تلاش برای نفوذ هلی برن AFOها به منطقه را به دلیل احتمال باخبر شدن تروریست ها در دره رد کرد. علاوه بر شناسایی مسیرهای ورودی و اطراف دره توسط نیروهای AFO با استفاده از خودروی همه جارو (ATV) اصلاح شده پولاریس (که اغلب در شرایط نامساعد آب و هوایی و زمین های دشوار انجام می شد)، دو تیم با اسم رمز ایندیا و جولیت، شامل ۳ و ۵ اپراتور به ترتیب، از نیروهای بسیار باتجربه دلتا از گروه شناسایی و نظارت اسکادران و اپراتورهای نخبه نیروی هوایی از اسکادران ۲۴ تاکتیک های ویژه، به ارتفاعات کوه ها و تنگه های شاهی کوت صعود کردند تا شناسایی محیطی انجام دهند. اطلاعات حیاتی آنها به AFO بازگردانده شد و پس از شروع عملیات بسیار ارزشمند بود. اطلاعات حیاتی جمع آوری شده به AFO بازگردانده شد و پس از شروع عملیات از اهمیت بالایی برخوردار بود. در تاریخ ۲۸ فوریه، سه تیم AFO به طور مخفیانه به دره نفوذ کردند. یکی از این تیم ها با اسم رمز "جولیت"، شامل ۵ اپراتور دلتا، یک کنترل کننده رزمی و یک متخصص اطلاعات سیگنالی از یگان پشتیباتی اطلاعاتی (ISA)، با استفاده از ATVها از سمت شمال به دره وارد شد و در شرایط نامساعد آب و هوایی