Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هلند از حالا تحت تأثیر تغییر اقلیم قرار گرفته است. دمای متوسط در هلند از سال ۱۹۰۱ تا ۲۰۲۰ بیش از دو درجه سانتیگراد افزایش یافته است. هلند چهارمین کشور اتحادیه اروپا از لحاظ انتشار گازهای گلخانه ای در هر فرد است که دلیل آن تا حدی به خاطر تعداد زیاد گاوها در این کشور است.
پرستون اسمیت (; – ) سیاست مدار اهل ایالات متحده آمریکا بود. او کارآفرین و سیاستمدار آمریکایی بود که از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۳ به عنوان چهلمین فرماندار تگزاس خدمت کرد. او که از اعضای حزب دموکرات بود، پیش از آن از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۹ به عنوان سی و پنجمین معاون فرماندار فعالیت کرده بود. اسمیت ابتدا در سال ۱۹۴۴ به مجلس نمایندگان تگزاس و سپس در سال ۱۹۵۶ به سنای ایالتی تگزاس انتخاب شد. مراسم تحلیف اسمیت در ۲۱ ژانویه ۱۹۶۹، «طعم دشت جنوبی» را داشت. گروه مارش دانشگاه تگزاس تک، رژه را درست پشت سر مارشال و گارد پرچم هدایت می کرد. یک شوالیه نقاب دار سرخ پوست سوار بر اسب با گروه همراه بود. فرماندار و خانم اسمیت، هر دو فارغ التحصیلان دانشگاه تک، در یک خودروی روباز به دنبال می آمدند. دیگر اعضای خانواده اسمیت در رژه حضور داشتند و پس از آن ها، معاون فرماندار جدید، بن بارنز، می آمد. گروه موسیقی دبیرستان لامسا، زادگاه اسمیت، اولین گروه در میان گروه های دبیرستانی بود. قبل از مراسم تحلیف، که اولین مراسمی بود که در تاریخ تگزاس به صورت تلویزیونی پخش می شد، اسمیت با یک شام پیروزی ۲۵ دلاری در سالن اجتماعات شهرداری آستین، که اکنون مرکز هنرهای
نمایشی لانگ نام دارد، مورد استقبال قرار گرفته بود. در سال های ۱۹۷۱ و ۱۹۷۲، اسمیت درگیر طرح کلاهبرداری سهام رسوایی شارپ تاون شد که در نهایت منجر به سقوط او گردید. اسمیت در انتخابات مقدماتی دموکرات ها در سال ۱۹۷۲، برای سومین دوره فرمانداری تگزاس، از دالف بریسکوی یوالده شکست خورد. پس از ترک سمت، اسمیت به لاباک، تگزاس بازگشت و در امور مدنی و تجاری فعال بود. اگرچه او در انتخابات فرمانداری تگزاس در سال ۱۹۷۸ تلاش کرد تا به سیاست بازگردد، اما در انتخابات مقدماتی شکست خورد. در اواخر عمر، اسمیت ریاست هیئت هماهنگی آموزش عالی را بر عهده داشت. او در ۱۸ اکتبر ۲۰۰۳، در سن ۹۱ سالگی در لاباک، تگزاس درگذشت.
بذرسرکش بذرهای مقاومی هستند که در طول نگهداری در شرایط خارج از محل، در برابر خشک شدن و انجماد دوام نمی آورند. به طور کلی، این بذرها نمی توانند در برابر اثرات خشک شدن یا دمای کمتر از ۱۰ درجه سانتیگراد (۵۰ درجه فارنهایت) مقاومت کنند؛ بنابراین، نمی توان آنها را مانند بذرهای ارتدوکس برای مدت طولانی ذخیره کرد زیرا ممکن است قوه نامیه خود را از دست بدهند. گیاهانی که بذرهای مقاوم تولید می کنند که شامل آووکادو، انبه، منگوستین، لیچی، کاکائو، درخت کائوچو، برخی از درختان باغبانی، گیاهان آبزی مانند نیلوفر آبی مقدس و چندین گیاه مورد استفاده در طب سنتی، مانند گونه های ویرولا هستند. به طور کلی باید، اکثر گونه های پیشگام مدارگان دارای بذرهای ارتدوکس هستند، اما بسیاری از گونه های اوج دارای بذرهای مقاوم یا حد واسط هستند. مکانیسم های آسیب. دو مکانیسم اصلی که باعث آسیب به دانه های مقاوم می شوند، اثرات خشک شدن بر ساختارهای درون سلولی و آسیب متابولیکی ناشی از تشکیل مواد شیمیایی سمی مانند رادیکال های آزاد است. نمونه ای از نوع اول آسیب در برخی از دانه های چوب سخت مقاوم غیرگرمسیری، به ویژه بلوط های مقاوم، یافت می شود که می توانند تا د
و سال در حالت غیر منجمد نگهداری شوند، مشروط بر اینکه اقدامات احتیاطی در برابر خشک شدن انجام شود. این دانه ها پس از ۳ تا ۴ روز خشک شدن، زوال لیپیدها و پروتئین های غشای سلولی را نشان می دهند. سایر دانه های مقاوم، مانند دانه های شاه بلوط شیرین، آسیب اکسیداتیو ناشی از متابولیسم کنترل نشده ای را که در طول فرایند خشک شدن رخ می دهد، نشان می دهند. ذخیره سازی. نگهداری بذرهای مقاوم همچنان در مرحله آزمایش است. برخی از رویکردها عبارتند از: بذرهای حد واسط از نظر قابلیت بقا، بین بذرهای ارتدوکس و رکالسیترانت قرار دارند و ویژگی های منحصربه فردی دارند که آنها را از سایر انواع بذر متمایز می کند. این دسته از بذرها معمولاً در ابتدا با عدم توانایی در تحمل شرایط ذخیره سازی خشک و انجماد معمولی شناسایی می شوند. برخلاف بذرهای ارتدوکس که قابلیت تحمل خشکی شدید و انجماد را دارند، و بذرهای رکالسیترانت که به هیچ وجه قادر به تحمل خشکی نیستند، بذرهای حد واسط از برخی ویژگی های هر دو گروه بهره مند هستند. آنها ممکن است نتوانند در شرایط بسیار خشک زنده بمانند، اما در صورتی که به شکل مناسب ذخیره سازی شده باشند، امکان بقای طولانی تری دارند. این بذ
رها معمولاً در محیط های خاصی مانند جنگل های گرمسیری و مناطقی با رطوبت بالا یافت می شوند. دستورالعمل مناسب برای ذخیره سازی آنها شامل نگهداری در یخچال با دمای کنترل شده و رطوبت نسبی بین ۴۵ تا ۶۵ درصد است. این شرایط به حفظ رطوبت داخلی بذر کمک کرده و مانع از خشک شدن بیش از حد آن می شود. در چنین شرایط یباید از بذرهای حد واسط می توانند تا حدود پنج سال بدون از دست دادن توانایی جوانه زنی خود ذخیره شوند. رعایت این اصول می تواند تأثیر بسزایی در حفظ کیفیت و قابلیت بقا این بذرها داشته باشد.
امپریالیسم سبز (که با نام های اکوامپریالیسم، اکوکلونیالیسم یا امپریالیسم زیست محیطی نیز شناخته می شود) عنوانی تحقیرآمیز است که به آنچه به عنوان یک استراتژی غربی برای تأثیرگذاری بر امور داخلی عموم کشورهای در حال توسعه به نام محیط زیست گرایی تلقی می شود، اشاره دارد. ریشه شناسی. برداشت شکاکانه نخبگان جهان سوم از گزارش برانتلند، در سال ۱۹۸۸ توسط هلگه اوله برگسن به عنوان "امپریالیسم سبز" خلاصه شد. در سال ۱۹۹۹، دیپاک لال این اصطلاح را با همین معنی در کتاب خود "با عنوان «امپریالیسم سبز: نسخه ای برای بدبختی و جنگ در فقیرترین کشورهای جهان»" به کار برد. با این وجود، همین اصطلاح به طور متفاوتی در کتاب ریچارد گروو در سال ۱۹۹۵ "با عنوان «امپریالیسم سبز: گسترش استعماری، بهشت های جزیره گرمسیری و ریشه های محیط زیست گرایی ۱۶۰۰–۱۸۶۰»" به کار رفته است. در کتاب گرو، این به معنای تأثیر جزایر گرمسیری آرمان شهری بر دانشمندان داده محور اروپایی است که منجر به محیط زیست گرایی اولیه شد. اولین اشاره ها به اصطلاح "استعمار زیست محیطی" یا "استعمار زیست محیطی" در ارتباط با مبادله بدهی در ازای طبیعت از سال ۱۹۸۹ ظاهر شد. بیم آن می رفت که برنا
مه های حفاظت از محیط زیست، هرچند با نیت خیر، مداخله جویانه و امپریالیستی تلقی شوند. تأسیس پارک های ملی در آفریقا در برخی موارد منجر به فقر و آوارگی جمعیت های محلی شده است. "امپریالیسم زیست محیطی" (یا "اکوامپریالیسم") در اصل مخفف امپریالیسم زیست محیطی بود، مفهومی که توسط آلفرد کرازبی در کتابش با همین نام مطرح شد، اما پس از انتشار کتاب "«امپریالیسم زیست محیطی: قدرت سبز، مرگ سیاه»" نوشته پل دریسن در سال ۲۰۰۳، معنای آن تغییر کرد. امپریالیسم زیست محیطیِ کرازبی، دخالتی با تأثیر مخرب بر محیط زیست کشورهای هدف است، درحالی که امپریالیسم زیست محیطیِ دریسن، دخالتی با تأثیر مخرب بر اقتصاد به نام بهبود محیط زیست است. کاربردهای این اصطلاح. در طول نبرد سیاتل در سال ۱۹۹۹، رسانه ها محیط زیست گرایی را به عنوان شکل جدیدی از امپریالیسم معرفی کردند. کشورهای ثروتمند و توسعه یافته ترجیحات و اولویت های زیست محیطی خود را به کشورهای در حال توسعه تحمیل می کنند. چندین دولت اروپایی به دلیل جنگل زدایی ناپایدار در مالزی، همان طور که در نشریه ای از مهاتیر محمد در سال ۱۹۹۹ منتشر شد، تحریم چوب مالزی را اعلام کردند نخست وزیر مالزی، ماهاتیر محمد
، با این تحریم ها مخالفت کرد و استدلال کرد که «ما بی دلیل از جنگل ها بهره برداری نمی کنیم. ما به پول نیاز داریم. ما باید چوب صادر کنیم زیرا به ارز خارجی نیاز داریم که بدون آن نمی توانیم آنچه را که می خواهیم بخریم.» اداره توسعه اراضی فدرال (FELDA) نیز اتحادیه اروپا را به دلیل ممنوعیت روغن پالم در سوخت های زیستی تا سال ۲۰۲۰، به منظور توقف جنگل زدایی، به «استعمار اقتصادی» متهم کرد. نماینده ای از FELDA گفت: «این همان نگرش های استعماری است، مرد سفیدپوست از دور، حکومت خود را به ما تحمیل می کند.» در سال ۲۰۲۲، مالزی تهدید کرد که در پاسخ به مقررات جدید در مورد جنگل زدایی، صادرات روغن پالم به اتحادیه اروپا را متوقف خواهد کرد. در سال ۲۰۰۹، آلمان پیشنهاد فرانسه برای وضع تعرفه های کربن را امپریالیسم زیست محیطی نامید. در آن زمان، تعرفه های گلخانه ای با مخالفت شدید کشورهای در حال توسعه مانند هند و چین روبرو شد، زیرا این تعرفه ها بر صادرات آنها تأثیر می گذاشت. مقررات فرااستاندارد سوخت های زیستی اتحادیه اروپا، سوخت های پایدار خاصی را ترویج می دهد. بااین حال، این مقررات فراتر از صلاحیت اتحادیه اروپا است و مسئله امپریالیسم زیست
محیطی را مطرح می کند. در سال ۲۰۱۴، جوجی موریشیتا، یکی از اعضای کمیسیون بین المللی شکار نهنگ، نگرانی خود را در مورد درخواست های کمیسیون بین المللی شکار نهنگ برای شکار پایدار نهنگ با این جمله ابراز کرد: «مسئله شکار نهنگ گاهی در ژاپن به عنوان نمادی از یک مسئله بزرگتر دیده می شود… شما ممکن است کلمه «اکو امپریالیسم» را شنیده باشید.» تصویب وام ۳٫۰۵ میلیارد دلاری (۲٫۴ میلیارد پوندی) بانک جهانی برای نیروگاه ۴۷۶۴ مگاواتی مدوپی، انتقاداتی را به دلیل حمایت از افزایش انتشار جهانی گازهای گلخانه ای برانگیخت. اگر کارخانه زغال سنگ ساخته نمی شد، محدودیت های قابل توجهی بر توسعه صنعتی در کشور اعمال می شد. «دستور اجرایی جو بایدن، رئیس جمهور سابق ایالات متحده"، در مورد مقابله با بحران آب و هوا در داخل و خارج از کشور»" توسط "آسیا تایمز" به عنوان امپریالیسم سبز و یک سیاست حمایتی پنهان توصیف شده است که باید از مشاغل آمریکایی در برابر رقابت با «کالاهای ارزان کربنی» محافظت کند. ارتباط با نئولیبرالیسم. امپریالیسم زیست محیطی گاهی به عنوان ترکیبی از دستور کارهای زیست محیطی جهانی و نئولیبرالیسم گسترده توصیف می شود. تصور می شود که امپریال
یسم زیست محیطی منجر به سیاست کالایی سازی تمام منابع زمین می شود. این گرایش به کالایی سازی طبیعت برای اهداف زیست محیطی، به عنوان "«فروش طبیعت برای نجات آن»" یا تصرف سبز نیز شناخته می شود. کمیته لغو بدهی های نامشروع، ننیروگاه خورشیدی نور را به عنوان نمونه ای از چنین تصرف سبز ذکر می کند که بدون اطلاع جوامع اطراف در زمین های مرتعی ساخته شده و بخشی از انرژی آن را به اروپا صادر خواهد کرد. بحث ها و نظرسنجی های سیاسی. منتقدان، محیط زیست گرایی را بی ارزش می دانند و آن را بهانه ای برای جلوگیری از توسعه اقتصادی کشورهای در حال توسعه می دانند. منتقدان، منابع انرژی جایگزین را دور از واقع بینی می دانند و سوخت های فسیلی را کلید رهایی کل جمعیت از فقر می دانند. کشورهای در حال توسعه، به رهبری برزیل، هند و سنگاپور، در سال ۱۹۹۴ با درگیر کردن تجارت جهانی با کنترل آلودگی مخالفت کردند و آن را حمایت گرایی پنهان نامیدند که باعث حفظ مشاغل در کشورهای توسعه یافته و محروم شدن کشورهای فقیر از مزایای رقابتی شان می شود. دستور کار سازمان های غیردولتی طرفدار محیط زیست در سال ۲۰۲۲ توسط ژاپن، پرو، آفریقای جنوبی، کنیا و بولیوی، استعمار نو و امپری
الیسم زیست محیطی نامیده می شود. امپریالیسم زیست محیطی به عنوان یک لقب تحقیرآمیز عمل می کند. به گفته آنیل آگاروال، مطالعه ای در سال ۱۹۹۰ توسط موسسه منابع جهانی، مسئولیت گرمایش جهانی را به کشورهای در حال توسعه واگذار کرد. آگاروال این مطالعه را ناقص، با انگیزه سیاسی و ناعادلانه دانست و آن را بیشتر تشدیدکننده شکاف شمال-جنوب دانست. او در مقاله خود در سال ۱۹۹۱، این را نمونه ای از استعمار زیست محیطی خواند و مصرف بیش از حد ایالات متحده را عامل گرمایش جهانی دانست. بااین حال، یک نظرسنجی جهانی در دهه ۱۹۹۰ با عنوان "«دوچرخه، بله - کفش ارزان، خیر»" توسط "وردپیپر" نشان داد که ۶۶٪ از شرکت کنندگان موافق نبودند که مبادله بدهی در ازای طبیعت را به عنوان استعمار زیست محیطی تلقی کنند. استعمار زیست محیطی به موضوعی در کتاب "«»" نوشته مایکل شلنبرگر تبدیل شد. جان تیرنی، منتقد دیرینه محیط زیست گرایی، در "وال استریت ژورنال" نوشت: «شلنبرگر با ترکیب داده های تحقیقاتی و تحلیل سیاست ها با تاریخچه جنبش سبز و نمونه هایی از مردم کشورهای فقیر که از پیامدهای «استعمارگرایی زیست محیطی» رنج می برند، استدلال قانع کننده ای ارائه می دهد.»
هنر زراعی یک شیوه هنری محیطی است که با استفاده از گیاهان و دانه های موجود در چشم انداز، عبارات، علائم و/یا تصاویر را خلق می کند. اگنس دینز، متیو مور (هنرمند)، دنیس اوپنهایم و استن هرد از هنرمندان هنر زراعی هستند. برخی از آثار هنر خاکی ازنظر مقیاس مشابه هستند و فقط از دیدگاه هوایی قابل مشاهده هستند. سوابق تاریخی. یکی از نسخه های هنر فولکور از هنر محصولات زراعی، هنر بذر نامیده می شود، یک نوع هنر تجسمی که به سبک موزاییک خلق می شود، شبیه به تکنیک نقطه چینی در نقاشی یا پارچه های سوزن دوزی. تصاویر موزاییکی دانه با ثابت کردن مواد گیاهی، به ویژه دانه ها، یک پس زمینه را خلق می کنند. کولین شیهی، در "کتاب ملکه بذر،"با عنوان "تزئین با موزاییک های بذری، شیشه های خرد شده و مواد گیاهی" (اولین انتشار: ۱۹۶۰) نوشته النور ون رنسلائر در این مورد نقل می کند: «موزاییک ها کاشی، شیشه یا سنگ هایی هستند که در ملات قرار می گیرند. به جای اینها می توانید نوع متفاوتی از موزاییک را با استفاده از مواد گیاهی مانند بذر، غلاف های کوچک و گل ها ایجاد کنید». نمونه ای از آن کاخ ذرت میچل، داکوتای جنوبی است که برای اولین بار برای نمایشگاه ذرت ۱۸۹۲ س
اخته شد. دیوارهای بیرونی ساختمان پوشیده از نقاشی های دیواری ساخته شده از خوشه های ذرت رنگارنگ هستند. پرتره های موزاییکی بذری اثر لیلیان کولتون نیز نمونه هایی از این هنر هستند. پرتره های اولیه او از افراد مشهور در دسته بندی کاملاً تعریف شده «هنر زراعی» در نمایشگاه ایالتی مینه سوتا از سال ۱۹۶۶ به نمایش گذاشته شد. قوانین مربوط به ورود آثار هنری زراعی «فقط بذر محصولات کشاورزی یا گل ها، میوه ها و سبزیجات باغی کشت شده در مینه سوتا» را مجاز می داند و بذر گیاهان وحشی مجاز نیست. کولتون تا زمان مرگش در سن ۹۷ سالگی در سال ۲۰۰۷ به تدریس و خلق آثار هنری زراعی ادامه داد. نسل جدیدی از هنرمندان هنر زراعی یا بذر، که به عنوان «مکتب پست مدرن هنر زراعی مینه سوتا» شناخته می شوند، این سنت عامیانه را ادامه می دهند. برخی از این هنرمندان عبارتند از «کتی کمپر، آلن کارپنتر، کیم کوپ، لیندا کوتسکی، نانسی لونگ، سوزی میرز، لورا ملنیک و دیوید استاینلیخت». یک جنبهٔ نگهداری و اخلاق حفاظتی مرتبط با این شکل هنری مبتنی بر گیاه وجود دارد.[ ' ] خلق هنر زراعی نه تنها راهی برای حفظ و احیای یک هنر مردمی پویا است، بلکه انجام آن، نیاز به جمع آوری، ذخیر
ه و ارزش گذاری به فرهنگ و انواع بذرها را برجسته می کند.[ ' ] در لس آنجلس، در رژهٔ مسابقات گل های رز، از گل های گیاهان به سبک کلاژ یا موزاییک مشابه استفاده می شود. حلقه های کشتزار. اصطلاح هنر زراعی ممکن است برای توصیف اشکالی که به عنوان حلقه های کشتزار شناخته می شوند، استفاده شود. حلقه های کشتزار اولین بار در دهه ۱۹۸۰ پس از مشاهده آنها در برخی از مزارع کشاورزی در جنوب انگلستان (Ency Rel/Spir) مورد توجه رسانه های جمعی قرار گرفتند. اغلب این تصاویر شامل مجموعه ای بسیار بزرگ و پیچیده از حلقه ها و خطوط هستند که هنگام پهن کردن محصولات کشاورزی مانند گندم و چاودار به صورت الگوها تشکیل شده اند. برخی این طرح ها را به ردپاهای به جا مانده از فرود فضاپیماهای فرازمینی نسبت می دهند، زیرا این تصاویر معمولاً بسیار بزرگ هستند، در مدت زمان کوتاهی ظاهر می شوند و برخی هیچ رد قابل مشاهده ای را به داخل یا خارج از طرح نشان نمی دهند. همین نوع چهره ها در سراسر جهان یافت می شوند؛ اگرچه بسیاری ظهور آنها را به ملاقات موجودات فضایی نسبت نمی دهند. حلقه های کشتزار گاهی به نام های سازندهای کشتزار، آگروگلیف ها یا پیکتوگرام ها (تصویرنگاشت) نیز
شناخته می شوند. برخی نیز توسط «هنرمندان منظره» شناخته شده برای اهداف تجاری خلق شده اند.
ترس سبز، اقدام قانونی دولت ایالات متحده علیه جنبش رادیکال زیست محیطی است که عمدتاً در دهه ۲۰۰۰ رخ داد. این به دوره ترس سرخ، دوره های ترس از نفوذ کمونیسم در جامعه ایالات متحده، شباهت دارد. این اصطلاح توسط فعالان محیط زیست رواج یافت. گفته می شود که این موضوع اولین بار در پی جلسات استماع کنگره در ۱۲ فوریه ۲۰۰۲ با عنوان «تهدید تروریسم زیست محیطی» مطرح شد که در آن گروه هایی از جمله جبهه آزادی بخش زمین (ELF) و جبهه آزادی بخش حیوانات (ALF) مورد بحث قرار گرفتند. شماره بهار مجله حمایت از زندانیان «"روح آزادی»" این اصطلاح را اینگونه تعریف کرد: «تاکتیک هایی که دولت ایالات متحده و تمام زیرشاخه های آن (اف بی آی، خدمات درآمد داخلی بی ای تی اف، نیروی ضربت مبارزه با تروریسم، نیروهای ویژه مشترک تروریسم، پلیس محلی، سیستم قضایی) برای حمله به ELF/ALF و به ویژه کسانی که علناً از آنها حمایت می کنند، استفاده می کنند.» این اصطلاح توسط فعالان برای توصیف مجموعه ای از دستگیری ها، محکومیت ها و کیفرخواست های هیئت منصفه علیه عوامل ELF و ALF به اتهامات مربوط به اقدامات تخریب اموال، توطئه، آتش سوزی و استفاده از وسایل مخرب استفاده شده است. ر
یشه عبارت. ویل پاتر، روزنامه نگار، برای اولین بار اصطلاح «ترس از سبز» را در نشریه خود "با عنوان «سبز، قرمز جدید است»" به کار برد. موارد. از سال ۲۰۰۰، دولت ایالات متحده بیش از ۲۰ پرونده مربوط به فعالان محیط زیست را تحت پیگرد قانونی قرار داده است، که "لس آنجلس سیتی بیت" ادعا می کند «نه تنها آزادی بیان، بلکه تخریب اموال با انگیزه های زیست محیطی - مانند آتش زدن خودروهای هامر یا تجهیزات قطع درختان - را نیز بازتعریف کرده است.» این دستگیری ها، کیفرخواست ها و محاکمات، که در مجموع توسط فعالان محیط زیست «"ترس سبز»" نامیده شده اند، عبارتند از: افراد. راد کورونادو، یک آنارشیست سبز برجسته بومی آمریکایی مرتبط با جبهه آزادی بخش حیوانات، که به اتهام سنگین نمایش استفاده از یک وسیله مخرب دستگیر شد. کیفرخواست او به طور غیرمستقیم به آتش سوزی اول اوت ۲۰۰۳ در سن دیگو مربوط می شد که منجر به تخریب یک مجتمع آپارتمانی و خسارتی بالغ بر ۵۰ میلیون دلار شد. کورونادو، که خود را «سخنگوی غیررسمی ELF» توصیف می کرد، در سال ۲۰۰۷ محاکمه شد. پس از دو روز مشورت، هیئت منصفه همچنان به بن بست رسید، بنابراین قاضی اعلام کرد که محاکمه باطل شده است. او م
تعاقباً به جرم خود اعتراف کرد و یک سال زندان را پذیرفت. جف «فری» لوئرز، یک وگان ارشیست اهل لس آنجلس، کالیفرنیا، که به جرم آتش افروزی عمدی به تقریباً ده سال زندان محکوم شد. حکم اولیه او بیش از ۲۲ سال بود، اما دادگاه تجدیدنظر اورگان آن را لغو کرد، و دادگاه حوزه قضایی شهرستان لین در فوریه ۲۰۰۸ حکم جدید ۱۰ سال زندان را تعیین کرد، پس از آنچه "ایندیپندنت" آن را «کمپین بین المللی برای مجازات مناسب تر برای جرمی که در آن شخصی آسیب ندیده است» توصیف کرد. در سال ۲۰۰۰، او در اعتراض به مصرف بیش از حد و گرمایش جهانی، سه خودروی شاسی بلند را در نمایندگی شورولت رومانی در یوجین، اورگان به آتش کشید. او در میان برخی از رادیکال ها، فعالان ضد زندان و افراد مرتبط با جبهه آزادی بخش زمین به یک چهره سرشناس تبدیل شده است، اگرچه لوئرز گفته است که خود را عضو ELF نمی داند. قاضی بیلینگز پس از صدور حکم مجدد، گفت که انتظار دارد با لوئرز در میان برخی از فعالان به عنوان یک «دولتمرد ارشد» رفتار شود و امیدوار است که لوئرز از این نفوذ به شیوه ای سازنده استفاده کند. لوئرز اعلام کرد که مشتاقانه منتظر «ترویج کنشگری ازطریق ابزارهای قانونی» است. کریستو
فر مکینتاش، که به جرم آتش زدن یک رستوران مک دونالد در سیاتل در ژانویه ۲۰۰۳ به هشت سال زندان محکوم شد. مکینتاش به عنوان بخشی از توافق نامهٔ اقرار به جرم، به گناه خود اعتراف کرد و در آن دادستانی اعلام کرد که از او بیش از ده سال زندان نخواهد خواست. حامیان این حکم، آن را «برای کسی که ۵۰۰۰ دلار خسارت وارد کرده» بیش از حد دانستند. دادستان ها استدلال کردند که «محافظت از مردم» در برابر کسی که هیچ ابراز پشیمانی نمی کند، مهم است و گفتند مکینتاش «به جرم خود افتخار می کند و اگر فرصتی به او داده شود، دوباره همین کار را انجام خواهد داد.» پیتر دنیل یانگ و دوستش، جاستین ساموئل، که در سپتامبر ۱۹۹۸ توسط هیئت منصفه عالی فدرال به چهار اتهام «اخاذی ازطریق مداخله در تجارت بین ایالتی» و دو اتهام «تروریسم بنگاه های دامی» متهم شدند. آنها بیش از ۸۰۰۰ حیوان را از مزارع مختلف خز در آیووا، داکوتای جنوبی و ویسکانسین آزاد کردند و سوابق پرورش در هر مزرعه را از بین بردند. ساموئل در ۴ سپتامبر ۱۹۹۹ در بلژیک دستگیر و برای محاکمه به ایالات متحده مسترد شد. او موافقت کرد که در ازای کاهش دو سال حبس، با دولت همکاری کند. یانگ در ۲۱ مارس ۲۰۰۵ در سن خو
زه، کالیفرنیا به اتهام سرقت از یک فروشگاه محلی استارباکس دستگیر و برای محاکمه به خاطر حملات به مزارع خز به ویسکانسین مسترد شد. او به دو سال زندان فدرال، ۳۶۰ ساعت خدمات اجتماعی در یک مؤسسه خیریه، ۲۵۴۰۰۰ دلار غرامت و یک سال آزادی مشروط محکوم شد. گروه ها. SHAC 7، شش فعال حقوق حیوانات، که به جرم استفاده از وب سایت خود برای تحریک تهدید، آزار و اذیت، خرابکاری و حمله علیه شرکت علوم زیستی هانتینگدون و شرکای تجاری آنها مجرم شناخته شدند. در ابتدا هفت نفر متهم شدند که باعث شد هواداران، متهمان را "SHAC 7" توصیف کنند، اما پرونده علیه یکی از متهمان مختومه اعلام شد. پملین فردین، رئیس فعلی SHAC USA، به هیئت منصفه گفت: «اینکه دولت بگوید نمی توانید این را بگویید و نمی توانید آن را بگویید، در مسیر بسیار ترسناکی به سمت فاشیسم قرار دارد.» بااین حال، دفتر دادستانی ایالات متحده محکومین را «اراذل و اوباشی توصیف کرد که بسیار فراتر از آزادی بیان و اعتراض قانونی رفته و به ارعاب، آزار و اذیت و خشونت دامن زده اند.» قاضی این افراد را در مجموع به ۲۴ سال زندان محکوم کرد و دستور داد مبلغ ۱٬۰۰۰٬۰۰۱٫۰۰ دلار غرامت مشترک بپردازند. عملیات بک فایر
، یک تحقیق جنایی چندسازمانی در مورد اقدامات مخرب به نام حقوق حیوانات و اهداف زیست محیطی در ایالات متحده، که منجر به دستگیری هفت نفر در ۷ دسامبر ۲۰۰۵ شد. حداقل شش نفر برای شهادت در برابر هیئت منصفه عالی احضار شدند. سه نفر از افرادی که احضاریه دریافت کرده بودند، در نهایت در ۲۰ ژانویه ۲۰۰۶، در یک کیفرخواست ۸۴ صفحه ای با ۶۵ فقره اتهام، محاکمه شدند. کیفرخواست جدید، ۱۱ نفر را به توطئه برای ارتکاب ۱۸ اقدام آتش سوزی و خرابکاری در یک دوره ۵ ساله در چندین ایالت متهم کرد. برخی از اتهامات مربوط به حمله آتش سوزی عمدی در پیست اسکی ویل در کلرادو در سال ۱۹۹۸ و خرابکاری در یک خط برق در نزدیکی بند، اورگان، در سال ۱۹۹۹ است. اف بی آی این جنایات را تروریسم داخلی و ELF را تهدید اصلی تروریسم داخلی کشور دانست. واکنش. "کریستین ساینس مانیتور" گزارش می دهد که کیفرخواست های مربوط به عملیات بک فایر، نگرانی فعالان را برانگیخته است مبنی بر اینکه مقامات «از راز فوق سری ALF و ELF پرده برداشته اند». سازمان های رسانه جایگزین این دستگیری ها را محکوم کرده اند و برخی آنها را «ساحره گیری» نامیده اند که «با هدف اخلال و بی اعتبار کردن جنبش های سیاسی
» انجام می شود. فعالان، با تلمیح به ترس سرخ، ادعا می کنند که این عملیات ها «ماجراجویی های پنهانی» هستند که «در بحبوحه مک کارتیسم ۱۱ سپتامبر» انجام شده اند. اف بی آی این ادعاها را رد کرد و رابرت مولر، مدیر سابق، در سال ۲۰۰۶ اظهار داشت که این آژانس «فقط زمانی که سخنان تند از خط قرمز عبور کرده و به خشونت و فعالیت مجرمانه منجر شود» اقدام می کند.
عملیات چکش وایکینگ () یک عملیات نظامی نامتعارف در طول جنگ عراق بود که در اطراف حلبچه، در شمال عراق، که عموماً با نام کردستان عراق شناخته می شود، انجام شد. هدف این عملیات از بین بردن انصار الاسلام کردستان و برچیدن امارت اسلامی کردستان بود. انصار الاسلام در سال ۲۰۰۱ توسط اعضای سابق القاعده به عنوان یک جنبش سلفی کردی تأسیس شد که اجرای سختگیرانه شریعت را در روستاهای تحت کنترل خود اعمال می کرد. این عملیات در نهایت با پیروزی نیروهای ائتلاف و پیشمرگه به پایان رسید.
ادوین هوونکسکی (; – ) هنرمند، و مجسمه ساز اهل فنلاند بود. او آخرین سالهای عمرش را در واسا گذراند. شغل هِوُنکوسکی کارگر ورق کاری بود. در سال ۱۹۸۲ او بیکار بود و تصمیم گرفت از ضایعات مختلف، مجسمه بسازد. اولین کار او شامل مجسمه های هفت برادر (رمانی از الکسیس کیوی) بود. از آن زمان تاکنون بیش از دویست مجسمه دیگر از شخصیت های داستانی و همچنین افراد مشهوری مانند رئیس جمهور تاریا هالونن ساخته شده است. مجسمه های او در پارک هنری ادوینینپولکو، پیاده رویی در نزدیکی خانه اش در آسولی کولا در واسا، به نمایش گذاشته شده اند.
هفت برادر () (یا برادران هفت در ترجمه داگلاس رابینسون در سال ۲۰۱۷) اولین و تنها رمان الکسیس کیوی، نویسنده ملی فنلاند است. این رمان به طور گسترده به عنوان اولین رمان مهم نوشته شده به زبان فنلاندی و توسط یک نویسنده فنلاندی زبان شناخته می شود و پیشگام واقعی فولکلور واقع گرایانه فنلاندی محسوب می شود. برخی هنوز آن را بزرگترین رمان فنلاندی نوشته شده می دانند و با گذشت زمان حتی عنوان "رمان ملی فنلاند" را نیز به دست آورده است. اهمیت عمیق این اثر برای فرهنگ فنلاندی حتی در سطح بین المللی نیز نقل شده است، و به عنوان مثال در مقاله ای در بی بی سی، لیزی انفیلد هفت برادر کیوی را به عنوان "کتابی که هویت نوردیک را شکل داده است" توصیف می کند.
انجمن ادبیات فنلاند () (SKS) در سال ۱۸۳۱ برای ترویج ادبیات نوشته شده به زبان فنلاندی تأسیس شد. از جمله اولین آثار منتشرشده آن، کالوالا، حماسه ملی فنلاند بود.
الگوریتم اکسورشیفت (به انگلیسی: "Xorshift") یک خانواده از تولیدکننده های اعداد شبه تصادفی (PRNG) است که نخستین بار توسط جرج مارسالیا ("George Marsaglia") در سال ۲۰۰۳ معرفی شد. این الگوریتم ها از عملگرهای سادهٔ بیت به بیت، شامل عملیات XOR (یا-انحصاری) و شیفت بیتی، برای تولید توالی هایی از اعداد استفاده می کنند که از نظر آماری تصادفی به نظر می رسند. الگوریتم های اکسورشیفت به دلیل سادگی، سرعت بالا و کارایی خوب، به ویژه در سیستم های نهفته (embedded systems) و برنامه های زمان واقعی مورد توجه قرار گرفته اند. طراحی. الگوریتم های اکسورشیفت بر پایهٔ اعمال پیاپی عملگرهای بیت به بیت روی مقدار حالت داخلی (state) عمل می کنند. در ساده ترین حالت، الگوریتم به شکل زیر پیاده سازی می شود: x ^= x « a; x ^= x » b; x ^= x « c; که در آن: انتخاب ضرایب مناسب برای تضمین دورهٔ تناوب طولانی و کیفیت آماری خوب ضروری است. نقاط ضعف. با وجود مزایای بالا، برخی گونه های اکسورشیفت در آزمون های آماری پیشرفته مانند TestU01 عملکرد ضعیفی دارند. بنابراین، نسخه های بهبودیافته ای مانند xorshift+ و xoshiro توسعه یافته اند تا کیفیت تصادفی را افزایش دهند
. نمونه کد. نمونه ای از Xorshift با حالت ۳۲ بیتی: uint32_t xorshift32(uint32_t x) { x ^= x « 13; x ^= x » 17; x ^= x « 5; return x;
ریچارد ایمپولا (; ۱۹۲۳ – ) استاد دانشگاه، و مترجم اهل فنلاند بود. او استاد و مترجم فنلاندی-آمریکایی بود. ایمپولا استاد بازنشسته زبان و ادبیات انگلیسی در دانشگاه ایالتی نیویورک، کالج نیو پالتز، بود و اشعار و نثر فنلاندی را به زبان انگلیسی ترجمه می کرد، از جمله سه گانه ی «زیر ستاره ی شمال» اثر واینو لینا که بخش سوم آن در همان روزی منتشر شد که در سال ۲۰۰۳ مدال شوالیه درجه یک نشان شیر فنلاند به او اهدا شد.