Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فدریکو آلدرواندی (۱۷ ژوئیه ۱۹۸۷ در فرارا – ۲۵ سپتامبر ۲۰۰۵ در فرارا) دانشجوی ایتالیایی بود که توسط چهار پلیس کشته شد. رویدادهای ۲۵ سپتامبر ۲۰۰۵. این حادثه در نزدیکی ویاله ایپودرومو در فرارا رخ داد. شب هنگام، آلدرواندی در حال پیاده روی بود که توسط دو پلیس، انزو پونتانی و لوکا پولاستری، متوقف شد. علت توقف گزارش هایی دربارهٔ ایجاد مزاحمت شبانه بود. پلیس با خودروی گشت Alfa 3 مسیر او را مسدود کرد. آلدرواندی آن شب مقداری مواد مخدر مصرف کرده بود. دو پلیس، مدعی حمله بدون دلیل شدند و درخواست کمک کردند. دو افسر دیگر، پائولو فورلانی و مونیکا سگاتو، با خودروی گشت Alfa 2 رسیدند. چهار پلیس با هم، آلدرواندی را دست بسته و به زمین فشار دادند. سپس حملهٔ خشنی صورت گرفت. فشردن سینه و ضربات متعدد باعث مرگ نوجوان شد. پس از پنج ساعت خانواده از مرگ او مطلع شدند. او بیش از پنجاه جراحت، کبودی و زخم در بخش های مختلف بدن داشت. مرگ او ناشی از شوک تشخیص داده نشد. پیشنهاد اولیهٔ رسمی این بود که مرگ آلدرواندی ناشی از مصرف مواد مخدر باشد. پس از سکوت و انحراف طولانی، در نوامبر ۲۰۰۸ عکسی از پروندهٔ دادگاه نشان داد که یک هماتوم قلبی در ناحیه دس
ته هیس عامل اصلی مرگ بوده است. همچنین، فشار روی سینه در حالت دست بسته باعث خفگی شد. آلدرواندی همچنین دچار شکستگی صورت و جمجمه بود. اولین محاکمه در ۶ ژوئیه ۲۰۰۹ با محکومیت چهار پلیس به پایان رسید؛ آن ها به «افراط» و عمل «بی احتیاط» با توجه به برتری عددی و ضربات باتوم محکوم شدند. حکم اولیه سه سال و شش ماه بود که به دلیل عفو جنجالی ۲۰۰۶ توسط پارلمان ایتالیا کاهش یافت. حکم محکومیت توسط دادگاه عالی ایتالیا در ۲۱ ژوئن ۲۰۱۲ تأیید شد. دادگاه عالی نوشت که شرایط هیجان عصبی نوجوان «نیازمند گفت وگو و مداخلهٔ کنترل شده بود» اما چهار پلیس «با بی توجهی به درخواست کمک آلدرواندی چندین ضربه وارد کردند».
لئاندرو وری (سن ویتو کتینو، ۱۰ نوامبر ۱۹۰۳ – لایوگلیا، ۱۳ دسامبر ۱۹۳۸) کارابینیه ایتالیایی بود. زندگی نامه. وری در سن ویتو کتینو، کیتی به دنیا آمد. او از آوریل تا سپتامبر ۱۹۲۳ در مدرسهٔ رم دورهٔ آموزشی دانشجویان کارابینیری را گذراند. پس از انتصاب به عنوان کارابینیه، به لشکر کیتی منصوب شد. در دسامبر ۱۹۲۶ به لشکر تره ویزو منتقل شد و سال بعد به لشکر پادووا رفت و در مه ۱۹۳۰ به لشکر رم انتقال یافت. در دسامبر ۱۹۳۱ به لشکر جنوا، شرکت نورو انتقال یافت. شش سال بعد به رتبهٔ "اپونتاتو" ارتقا یافت و به ایستگاه آلاسیو اعزام شد. وری در ۱۳ دسامبر ۱۹۳۸، هنگام خدمت در لایوگلیا، ساونا، طی درگیری شبانه با یک جنایتکار خطرناک به شدت زخمی شد و جان سپرد. به پاس این عملیات، پس از مرگ با مدال طلای شجاعت نظامی توسط فرمان ۱۸ اوت ۱۹۳۹ تجلیل شد.
آنجلو واسالو (; – ) سیاستمدار ایتالیایی بود که به عنوان شهردار پولیکا خدمت می کرد. او در سال ۲۰۱۰ به قتل رسید. زندگی نامه. فعالیت سیاسی. آنجلو واسالو شهردار پولیکا در سه دوره بود (۱۹۹۵–۱۹۹۹، ۱۹۹۹–۲۰۰۴ و ۲۰۰۵–۲۰۱۰). در سال ۲۰۱۰ برای دوره چهارم نامزد شد و به عنوان تنها نامزد، در ۳۰ مارس با ۱۰۰٪ آرای معتبر و مشارکت ۷۶٫۵۵٪ از واجدان شرایط (۱۲۸۶ رای از ۱۶۸۰ واجد شرایط، با ۳۹۴ رای نامعتبر شامل سفید) انتخاب شد. مشارکت کنندگان ۷۲٫۴٪ از واجدان شرایط بودند. او از اعضای PD بود و پیشتر نیز به عنوان عضو شورای استانی سالرنو از حزب La Margherita فعالیت می کرد. علاوه بر سمت شهرداری، او رئیس جامعه پارک، مرجع مشورتی و پیشنهاددهنده پارک ملی چیِلنتو، واله دی دِیانو و آلبورنی نیز بود. او به عنوان «شهردار ماهیگیر» شناخته می شد و در سیاست به دلیل گرایش قوی به محیط زیست متمایز بود. واسالو که شهرداری اش محل مطالعات رژیم های غذایی مدیترانه ای بود (دانشمندان مطالعه "Seven Countries Study" مانند انسل کیز، جریمایا استاملر، فلامینیو فیدانزا و مارتتی کاروونن تابستان ها در Pioppi اقامت داشتند)، در ۲۰۰۷ پیشنهاد ثبت رژیم غذایی مدیترانه ای در
میراث فرهنگی ناملموس بشر را مطرح کرد. پس از سه سال مذاکره، این نامزدی در ۱۶ نوامبر ۲۰۱۰ توسط یونسکو تأیید شد. هیئت ایتالیایی در کنیا این تقدیرنامه را به واسالو اختصاص داد و باعث شور و احساس همدردی نمایندگان بین المللی شد. قتل. شب ۵ سپتامبر ۲۰۱۰، حوالی ساعت ۲۲:۱۵ در اکیارولی، هنگام بازگشت به خانه با خودرو آئودی A4 Avant، واسالو توسط ۹ گلوله هدف قرار گرفت که ۷ گلوله به هدف خورد. منشأ این حمله ناشناخته بود، اما دادستان لوئیجی روکّو احتمال داد که این اقدام توسط کامورا برای مجازات یک نماینده نهادهای دولتی که در برابر فعالیت های غیرقانونی مقاومت کرده بود، انجام شده باشد. ارتباط احتمالی به اقدامات محیط زیستی واسالو بود که مانع کنترل بندر تفریحی توسط کامورا و تجارت غیرقانونی مواد مخدر می شد. مرگ. در ۵ سپتامبر ۲۰۱۰، واسالو در شهر زادگاهش اکیارولی در ساعت حدود ۲۲:۱۵ توسط فرد یا افرادی ناشناس با **نه گلوله** به قتل رسید. وی از خود یک همسر و دو فرزند به جای گذاشت. میراث. فیلم "شهردار ماهی گیر" ("Il sindaco pescatore"، ۲۰۱۶) به طور آزاد بر اساس داستان زندگی واسالو ساخته شده است.
میشلِ رِچ (متولد ۱۲ دسامبر ۱۹۸۳) که بیشتر با نام هنری زِروکالکار معروف است، یک کارتونیست ایتالیایی است. نام مستعار او «Zero Limescale» است، از یک آهنگ تبلیغاتی تلویزیونی ایتالیایی درباره محصولی برای از بین بردن رسوب الهام گرفته شده و زمانی انتخاب شد که می خواست به سرعت برای شرکت در یک بحث اینترنتی یک لقب داشته باشد. تا سال ۲۰۱۹، کتاب های او بیش از یک میلیون نسخه فروش رفته اند. آثار او همچنین به رسانه های دیگر نیز منتقل شده اند، از جمله فیلم زنده سال ۲۰۱۸ با عنوان «پیشگویی آرمادیلو» که بر اساس رمان گرافیکی با همین نام در سال ۲۰۱۱ ساخته شده است، و سریال های انیمیشنی نتفلیکس «اشک ها بر روی خط نقطه چین» (۲۰۲۱) و «این دنیا نمی تواند مرا نابود کند» (۲۰۲۳) که در هر دو سریال خودش نیز نقش آفرینی کرده است. زندگینامه. اوایل زندگی. میشل رِچ در شهر کورتونا، ایتالیا به دنیا آمد. پدرش اهل رم و مادرش اهل فرانسه است. او در فرانسه بزرگ شد و سپس به رم نقل مکان کرد، جایی که در منطقه ربیبیا-پونته مامولو تحصیل کرد و از دبیرستان فرانسوی شاتوبریان فارغ التحصیل شد. این مسیر رشد و تحصیل، ترکیبی جذاب از فرهنگ های مختلف را در زندگی او ش
کل داد و به آثار هنری اش رنگ و بویی خاص بخشید. اوایل کار (۲۰۰۳–۲۰۱۲). در سال ۲۰۰۳، زمانی که فقط ۲۰ سال داشت، رِچ به عنوان تصویرگر برای نشریاتی همچون لیبراتزیونه، کارتا، لا رپوبلیکا و چندین نشریه دیگر شروع به کار کرد. در همین دوره، یک وب کمیک به نام Safe Inside برای زودا کامیکس، بخش آنلاین دی سی کامیکس، نوشت و طراحی کرد. او در سال ۲۰۰۴ نیز یک کمیک درباره اجلاس جی ۸ جنوا که سه سال قبل برگزار شده بود، خلق کرد. زروکالکار اولین رُمان گرافیکی خود را در اکتبر ۲۰۱۱ با عنوان «پیشگویی آرمادیلو» منتشر کرد و در نوامبر همان سال وب سایت zerocalcare.it را راه اندازی کرد که در آن کمیک های خودزندگینامه ای را منتشر می کرد. در سپتامبر ۲۰۱۲، این وبلاگ جایزه ماکیانرا را به عنوان «بهترین طراح-کارتونیست» دریافت کرد و همچنین جایزه گرن گوئینیگی را در جشنواره لوکا کامیکس برای بهترین داستان کوتاه با اثر «پیشگویی آرمادیلو» به دست آورد. حرفه (۲۰۱۳–تاکنون). در اکتبر ۲۰۱۴، رِچ برای کمیک های «نگهبانان کهکشان» مارول یک جلد متنوع طراحی کرد که در لوکا کامیکس توسط بخش ایتالیایی پانینی کامیکس منتشر شد. در آوریل ۲۰۱۶، چهارمین رُمان تصویری او به ن
ام «» منتشر شد. این اثر که قبلاً در مجله اینترناسیوناله منتشر شده بود، به درگیری میان کردها و داعش می پردازد. «کوبانه کالینگ» جایزه میکلوزی را به عنوان بهترین کارتونیست در جشنواره ناپل کسب کرد. در مهر همان سال، فیلمی بر اساس «پیشگویی آرمادیلو» با همکاری فاندانگو و رای سینما وارد فاز تولید شد. و زروکالکار یکی از چهار فیلمنامه نویس این فیلم بود. در ۱۴ ژانویه ۲۰۱۸، مجله یک کمیک کوتاه از زروکالکار با عنوان "Questa non è una partita a bocce" منتشر کرد که به رشد جنبش های نئو-فاشیست در ایتالیا می پرداخت. در همان سال، زروکالکار به دنبال انتشار انگلیسی کتاب کوبانی کالینگ، برای شرکت در جشنواره سان دیگو کامیک-کان دعوت شد، اما به دلیل سفرهایش که الهام بخش این کتاب بود، ویزای آمریکا را در آخرین لحظات دریافت کرد. در ۳ سپتامبر ۲۰۱۸، فیلم «پیشگویی آرمادیلو» بر اساس کمیک هم نام زروکالکار منتشر شد. در نوامبر همان سال، موزه ماکسی در رم نمایشگاهی از آثار زروکالکار با عنوان «زروکالکار. حفر گودال ها، تغذیه تمساح ها» برگزار کرد که تا مارس ۲۰۱۹ ادامه داشت. در همان ماه، اقتباسی از نمایشنامه رُمان تصویری «کوبانه کالینگ: سلامی از شمال
سوریه» در تئاتر شهر به نمایش درآمد و در فصل تئاتر ۲۰۱۹/۲۰۲۰ نیز به اجرا درآمد. در سال ۲۰۲۰، زروکالکار به ویژه با پخش انیمیشن های کوتاه «قرنطینه ربیبیا» در برنامه Propaganda Live در دوران قرنطینه کووید-۱۹، مورد توجه قرار گرفت. او همچنین جلدهای ویژه ای برای مینی سری کمیک مارول «کارنِیج مطلق» که فقط در ایتالیا منتشر شد، طراحی کرد و مقدمه ای بر نسخه ایتالیایی کمیک ترنسجندر «ترانزیتو» نوشت که در مارس ۲۰۲۰ در ایتالیا منتشر شد. در ۲۱ دسامبر ۲۰۲۰، زروکالکار اعلام کرد که قصد ساخت یک سریال انیمیشنی برای نتفلیکس را دارد که عنوان آن «» است. ده ماه بعد، در ۸ اکتبر ۲۰۲۱، نتفلیکس تریلر معرفی این سریال را منتشر کرد و اعلام نمود که تاریخ پخش آن ۱۷ نوامبر ۲۰۲۱ خواهد بود. این سریال ده روز پیش از آن، در ۱۸ اکتبر، در جشنواره فیلم رم رونمایی شد. در ۱۶ نوامبر، ناشر Ablaze اعلام کرد که ترجمه انگلیسی سه رمان تصویری نخست زروکالکار یعنی «پیشگویی آرمادیلو» (۲۰۱۱)، «شاخک ها در گلوی من» (۲۰۱۲) و «اسمم را فراموش کن» (۲۰۱۴) منتشر خواهد شد. سریال «بریدن از روی نقطه چین» در همان ۱۷ نوامبر در نتفلیکس در دسترس قرار گرفت و نقدهای اولیه مثبت بود.
پس از آن، سری انیمیشنی جدیدی با همان تیم تولید، تحت عنوان «» در ۹ ژوئن ۲۰۲۳ منتشر شد. در تاریخ ۴ اکتبر ۲۰۲۲، رِک رمان گرافیکی جدید خود با عنوان «No Sleep till Shengal» را به زبان ایتالیایی منتشر کرد. موضوع این اثر بر ظلم و آزار یزیدی ها در عراق تمرکز دارد. جوایز و نامزدی ها. جوایز نامزدی ها
لوئیجی راتزا (۱۲ دسامبر ۱۸۹۲– ۷ آگوست ۱۹۳۵) روزنامه نگار، فعال اتحادیه های صنفی و سیاستمدار فاشیست ایتالیایی و عضو حزب ملی فاشیست بود، که در دوران رژیم آنها، چندین سمت مهم را برعهده داشت.، و زمانی که به عنوان وزیر امور عمومی خدمت می کرد، در سانحه ای هوایی در قاهره درگذشت. سال های نخستین و تحصیلات. راتزا در ۱۲ دسامبر ۱۸۹۲ در مونته لئونه دی کالابریا متولد شد. والدین او لئون و کارملا دِ لوکا بودند و راتزا بزرگترین برادر از سه برادر (دومنیکو و جوزپه) بود. وی در سال ۱۹۱۲ با گرفتن مدرک دیپلم از دبیرستان فازغ التحصیل شد و بعداً مدرک حقوق خود را از دانشگاه های میلان دریافت کرد. دوران کار. رزا در سال ۱۹۱۲ به آپولیا نقل مکان کرد و به سازمان اتحادیه های کارگری دهقانان، ابتدا در لچه و سپس در کوراتو، مونوپولی و چرینیولا، پیوست. او چندین روزنامه تأسیس کرد و آنها را مدیریت نمود، مانند «ایل تریبونو سالننتینو» ("Il Tribuno Salentino")، «بازخیز» ("Il Risorgimento") و «لا راجونه» ("La Ragione"). در آوریل ۱۹۱۴، پس از یک اعتصاب عمومی خشونت آمیز، به میلان گریخت و در آنجا مخفیانه به کار خود برای اتحادیه سندیکای ایتالیا ادامه داد. ب
ین سال های ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۹ وی سردبیر روزنامه «مردم ایتالیا» ("Il Popolo d'Italia") بود. از سال ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۶ عضو کمیته مرکزی و سپس دبیر اقدام انقلابی فاشیست های ایتالیا بود. در ۲۳ مارس ۱۹۱۹، او به عنوان دبیر گروه فاشیست در ترنتینو منصوب شد. او در راهپیمایی رم در سال ۱۹۲۲ شرکت کرد. راتزا به سازمان اتحادیه های کارگری فاشیستی ادموندو روسونی پیوست و به سمت منشی آن منصوب شد. در سال ۱۹۲۳، او به عنوان منشی فدراسیون محلی اتحادیه های کارگری فاشیست در میلان منصوب شد و همزمان به عنوان معاون دبیرکل آن نیز منصوب گردید. در سال ۱۹۲۴، او به عنوان نماینده از توسکانی انتخاب شد. روسونی، راتزا را به عنوان دبیر اتحادیه ملی کشاورزی فاشیست منصوب کرد، سمتی که تا سال ۱۹۳۲ در اختیار داشت. سپس او به عضویت شورای عالی فاشیست درآمد. در سال ۱۹۳۰، رزا به عنوان اولین کمیسر کمیساریای تازه تأسیس مهاجرت و استعمار داخلی منصوب شد و تا سال ۱۹۳۳ در این سمت باقی ماند. سپس در ژانویه ۱۹۳۵ به عنوان وزیر امور عمومی کابینه موسولینی منصوب شد، اما به دلیل مرگش در اوت همان سال، دوره تصدی کوتاهی داشت. مرگ و تشییع جنازه. راتزا در ۷ آگوست ۱۹۳۵ توسط بنیتو موسولینی
برای مأموریتی به شرق آفریقا فرستاده شد. هواپیما که از گیدونیا به مقصد اسمره در اریتره پرواز کرده بود، یک شب در قاهره توقف کرد. صبح روز ۷ آگوست ۱۹۳۵، ده دقیقه پس از برخاستن، انفجاری باعث سقوط هواپیما شد و او به همراه چهار خدمه، منشی اش، وینچنزو میناسی و بارون ریموندو فرانکتی در این حادثه جان باختند. این حادثه بلافاصله توجه گسترده ای را به خود جلب کرد، از جمله در مطبوعات خارجی، و بلافاصله گمانه زنی هایی مبنی بر اینکه این یک اقدام تروریستی بوده است، که شاید توسط مأموران مخفی بریتانیا انجام شده باشد، وجود داشت، اما علل واقعی هرگز روشن نشد. در واقع، کمیسیون تحقیق اعزامی توسط دولت ایتالیا، احتمالاً به دلایل مصلحت سیاسی (به دلیل وقوع قریب الوقوع جنگ آفریقا، زمان آشفتگی برای فعالیت های دیپلماتیک بریتانیا و ایتالیا بود)، به سرعت اعلام کرد که تعیین علت حادثه غیرممکن است و این سوءظن را ایجاد کرد که این حادثه کاملاً تصادفی نبوده است. مراسم تشییع جنازه ای با حضور موسولینی در ۱۹ آگوست در رم برای هفت قربانی این حادثه برگزار شد.
آرالدو دی کرولالانتزا (۱۹ مه ۱۸۹۲ باری - ۱۸ ژانویه ۱۹۸۶ رم) روزنامه نگار و سیاستمدار ایتالیایی بود که در ایتالیای فاشیست سمت های مهمی داشت. او بین سال های ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۵ وزیر امور عمومی و مدت ها عضو سنای ایتالیا بود. زندگینامه. دی کرولالانتزا در ۱۹ مه ۱۸۹۲ در باری، از خانواده ای نجیب زاده و اصالتاً میلانی به دنیا آمد. پدرش ، نسب شناس مشهور و مدیر مؤسسه عالی علوم اقتصادی و بازرگانی باری، و مادرش، ماریا جوزپینا آمالیا نویا (Maria Giuseppina Amalia Noya) از بارون های بود. او با روزنامه ها از جمله Il Corriere delle Puglie، «روزنامه جنوب» (La Gazzetta del Mezzogiorno) و «مردم ایتالیا» ("Il Popolo d'Italia") همکاری داشت. او در جنگ جهانی اول جنگید و در سال ۱۹۱۹ انجمن ملی مبارزان باری را تأسیس کرد. دی کروالانزا در سنین پایین به حزب ملی فاشیست (PNF) پیوست. در ۲۳ مارس ۱۹۱۹، بنیتو موسولینی او را به عنوان دبیر سیاسی منطقه ای سازمان فاشیستی آپولیا و لوچانیا منصوب کرد. در سال ۱۹۲۲، او در راهپیمایی رم شرکت کرد و رهبری اسکادران آپولیایی را بر عهده داشت. وی در سال ۱۹۲۴ به عنوان نماینده حزب ملی فاشیست انتخاب شد. در سال ۱۹۲۶، به
عنوان اخستین فاشیست به سمت شهردار باری انتخاب شد. هنگامی که دی کروالانزا در قدرت بود، تلاش کرد تا باری را به عنوان مرکز جدیدی برای حکومت فاشیستی بازسازی کند و شهر را به دستور موسولینی به پلی بین شرق و غرب تبدیل کند. در ۹ ژوئیه ۱۹۲۸، دی کروالانزا به عنوان منشی وزارت امور عمومی منصوب شد و در دوره ۱۹۳۰-۱۹۳۵ به عنوان وزیر امور عمومی کابینه بنیتو موسولینی خدمت کرد. او به ویژه به خاطر تعهدش به امدادرسانی و بازسازی پس از زلزله کرکس ۱۹۳۰ (که در ۲۳ ژوئیه ۱۹۳۰ رخ داد) نقش خود را برجسته کرد. علاوه بر این سمت ها، دی کرولالانتزا به عنوان شهردار باری به نمایندگی از معاونش وینچنزو ولا (Vincenzo Vella) به خدمت خود ادامه داد. در سال ۱۹۳۵، دی کرولالانتزا به عنوان رئیس یک سازمان جوانان فاشیستی به نام اپرای ملی بالیلا منصوب شد و نام او به ویژه با احیای باتلاق های پونتین (Pontine Marshes) گره خورده است. در دوران وزارت او، شهرهای لیتوریا (Littoria) (لاتینای امروزی)، سابائودیا و پونتینیا ایجاد شدند. در دوران ریاست بعدی او بر این سازمان، شهرهای آپریلیا و پومزیا (Pomezia) نیز ایجاد شدند، اگرچه شهرهای آپریلیا و پومزیا به اقدامات سلف ا
و، کنت والنتینو اورسولینی چنچلی (Valentino Orsolini Cencelli)، نسبت داده می شوند. در سال ۱۹۴۳ به جمهوری اجتماعی ایتالیا پیوست. پس از سقوط فاشیسم، دی کرولالانتزا در ۱۳ ژوئن ۱۹۴۶، او به دلیل فعالیت هایش در دوران رژیم دستگیر شد، اما در ۱ ژوئیه آزاد، و سرانجام در سال ۱۹۵۰ تبرئه شد. وی فعالیت سیاسی خود را با جنبش اجتماعی ایتالیا از سر گرفت. بین سال های ۱۹۵۳ تا ۱۹۸۶، او از طرف جنبش اجتماعی ایتالیا، در سنای ایتالیا خدمت کرد. در سال ۱۹۸۲، به مناسبت نودمین سالگرد تولدش، رئیس سنا، امینتوره فانفانی، به او مدال طلا اهدا کرد. دی کرولالانتزا در ۱۸ ژانویه ۱۹۸۶ در رم درگذشت. میراث در طول سال ها، میدانی در لاتینا، میدانی در شهرداری پومزیا در سانتا پروکولا، خیابانی در شهرداری آپریلیا و یکی در شهرداری آلتامورا، و میدان ایستگاه در شهرداری مونوپولی نیز به نام او نامگذاری شده اند. دو مجسمه که مجسمه نیم تنه این سیاستمدار را به تصویر می کشند در باری قرار دارند: یکی در فضای باز در میدان اروی دل ماره، که در سال ۲۰۰۱ با حضور الکساندر ویزل، رئیس انجمن اسرائیل و ایتالیا، افتتاح شد، و دیگری که سال ها حضور در مجلس شورای شهر باری قرار داشت،
اکنون در گالری هنری استانی باری قرار گرفته است. پانویس.
«برگرد به جایی که از آن آمده ای» عبارتی نژادپرستانه یا بیگانه ستیز است که در بسیاری از کشورها به کار می رود و عمدتاً برای هدف قرار دادن مهاجران واقعی یا کسانی که به اشتباه مهاجر فرض می شوند، استفاده می شود. در ایالات متحدهٔ معاصر، این عبارت اغلب به سوی آسیایی تبارها و اسپانیایی تبارها (هیسپانیک) و گاهی به سوی آفریقایی تبارهای جنوب صحرای آفریقا، عرب ها، یهودیان و آمریکایی های اسلاو هدایت می شود.حتی ناآگاهانه به سوی بومیان آمریکا نیز هدایت شده است.همچنین نوع دیگری از این عبارت که توسط گروه کو کلاکس کلن رایج شده، عبارت است از: «به کشورت برگرد». این عبارت در ابتدا در آمریکا توسط پروتستان های سفیدپوست انگلیسی تبار به کار می رفت و سایر مهاجران اروپایی، مانند ایرلندی ها، ایتالیایی ها، لهستانی ها و یهودیان آمریکایی را هدف قرار می داد. این عبارت در کشورهای دیگر نیز به کار رفته است. این عبارت در طول جنگ جهانی اول و دوم در رابطه با آلمانی تبارهای آمریکایی محبوب شد، کسانی که مورد سوءظن، تبعیض و خشونت قرار می گرفتند.این عبارت معمولاً با فرض اشتباه دربارهٔ منشأ فرد همراه است؛ به عنوان مثال، به آمریکایی های هیسپانیک و لاتین
ممکن است گفته شود «به مکزیک برگرد» حتی اگر مکزیکی نباشند. پیام این عبارت نشان می دهد که فرد «نباید آنجا باشد» یا «جا و مکان او آنجا نیست». گوینده فرض می شود که یک آمریکایی «واقعی» است، اما فرد مورد خطاب این گونه نیست. استفاده از چنین عباراتی توسط دولت فدرال آمریکا و سیستم قضایی آن به عنوان تبعیض در محیط کار شناخته می شود. کاربرد این عبارت به عنوان شواهد تبعیض در محیط کار در پرونده های ارائه شده به کمیسیون فرصت های برابر شغلی (ای ای اوسی) پذیرفته شده است، نهادی دولتی که «قوانین فدرال را برای جلوگیری از تبعیض علیه کارکنان به دلیل جنسیت، مذهب، ملیت یا سن اجرا می کند».اسناد ای ای اوسی به طور خاص استفاده از عبارت «به جایی که از آن آمده ای برگرد» را به عنوان نمونه ای از رفتار غیرقانونی در محیط کار توسط همکاران و مدیران، همراه با توهین ها، تمسخر یا القاب قومی، مانند مسخره کردن لهجهٔ فرد، ذکر کرده اند که «آزار و اذیت مبتنی بر ملیت» تلقی می شود. پیش زمینه. کمیسیون فرصت های برابر شغلی (ای ای اوسی) یک نهاد دولتی فدرال است که «قوانین فدرال را اجرا می کند تا اطمینان حاصل شود که کارکنان به دلیل جنسیت، مذهب، ملیت یا سن مور
د تبعیض قرار نگیرند».اسناد ای ای اوسی که «آزار و اذیت مبتنی بر ملیت» را تعریف می کنند، به طور خاص استفاده از عبارت «برگرد به جایی که از آن آمده ای» را به عنوان نمونه ای از رفتار «غیرقانونی» در محیط کار توسط همکاران و مدیران ذکر کرده اند، اگر استفاده از آن محیط کاری «ترسناک، خصمانه یا توهین آمیز» ایجاد کند، بر عملکرد کاری تأثیر منفی بگذارد یا فرصت های شغلی را کاهش دهد.رفتارهای «غیرقانونی» دیگر در محیط کار شامل استفاده از «توهین ها، تمسخر یا القاب قومی، مانند مسخره کردن لهجهٔ فرد» نیز می شود.طبق مقاله ای از سی ان ان در تاریخ ۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، کمیسیون فرصت های برابر شغلی ایالات متحده از عباراتی مانند «برگرد به جایی که از آن آمده ای» به عنوان شواهدی از تبعیض در محیط کار استفاده کرده است. نمونه ها. طبق مقاله ای در روزنامهٔ "هیوستون کرونیکل" به تاریخ ۳۱ اوت ۲۰۰۳، یک فروشندهٔ خودرو از تبار هندی های شرقی آمریکایی که مسلمان بود، در ماه مه ۲۰۰۱ در یک نمایندگی خودرو در تگزاس استخدام شد. پس از استخدام، همکارانش شروع به تمسخر او کردند و عباراتی مانند «برگرد به جایی که از آن آمده ای» را پس از حادثهٔ ۱۱ سپتامبر به کار بردند.ا
و در سال ۲۰۰۳ پس از اخراج از نمایندگی خودرو در سال ۲۰۰۲، شکایتی به ای ای اوسی ارائه داد. طبق گزارش سی ان ان، در تصمیم دادگاه برای حمایت از پروندهٔ ای ای اوسی به نفع این فروشنده و علیه نمایندگی خودرو که به ایجاد «محیط کاری خصمانه بر اساس... ملیت و مذهب» متهم شده بود، دادگاه تجدیدنظر ایالات متحده برای حوزهٔ پنجم چندین بار نمونهٔ استفادهٔ مکرر از عبارت «فقط برگرد به جایی که از آن آمده ای» را ذکر کرد.تا سال ۲۰۰۳، ظاهراً به عنوان بخشی از واکنش های پس از ۱۱ سپتامبر، بیش از ۹۴۳ شکایت تبعیض آمیز به ای ای اوسی ارائه شد که منجر به بیش از ۱۱۵ پروندهٔ قضایی گردید. در ۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، رئیس جمهور پیشین دونالد ترامپ از عبارت «برگرد به جایی که از آن آمده ای» برای اشاره به چهار زن رنگین پوست عضو کنگرهٔ آمریکا (دی اسکوآد) در یک توییت استفاده کرد و نوشت: «چرا نمی روند و به اصلاح مکان هایی که کاملاً خراب و آلوده به جرم هستند، کمک نمی کنند…»، با اینکه سه نفر از این چهار نماینده، آمریکایی های زادهٔ این کشور هستند. این توییت به دلیل سابقهٔ ترامپ در بیان اظهارات نژادپرستانه مورد جنجال قرار گرفت.به گفتهٔ تحلیلگر حقوقی سی ان ان، لورا ک
وتس، این اظهارنظر «اگرچه از نظر عمومی آشکارا نژادپرستانه است»، ممکن است غیرقانونی نباشد، زیرا دستورالعمل های ای ای او سی تنها در محیط های کاری اعمال می شوند و «کنگرهٔ ایالات متحده و اعضای آن برای رئیس جمهور کار نمی کنند».در واکنش به توییت ترامپ، روزنامهٔ "دی نیویورک تایمز" از خوانندگان خود خواست تا نظراتشان را ارسال کنند. آن ها گزارش هایی از تجربهٔ ۱۶٬۰۰۰ خواننده دریافت کردند که بیان کرده بودند به آن ها گفته شده «برگرد». کاربرد جهانی. اروپا. مقالات متعددی که به نژادپرستی در اروپا مربوط هستند، استفاده از این عبارت و گونه های مختلف آن را در بسیاری از کشورهای اروپایی ذکر کرده اند. به گفته میلینکو یرگوویچ، در یک جشنوارهٔ سینمایی در شهرستان ایستریا، وزیر فرهنگ کرواسی به او گفت: «برو گم شو از این جا، ای فضلهٔ بوسنیایی! برگرد به جایی که از آن آمده ای تا ما مجبور نشویم خودمان تو را برگردانیم!». در سال ۲۰۰۹، یک پرستار که در بیمارستانی در شهر سودرتلیه در سوئد کار می کرد، به مدیریت بیمارستان شکایت کرد که کارکنان چگونه با بیماران دارای پیشینهٔ مهاجرتی رفتار می کنند و مثال هایی از آزار و اذیت کلامی مانند «برگرد به عربستان
» را ذکر کرد. این پرستار شغل خود را از دست داد. در سال ۲۰۰۸، گرینلندی ها مجبور شدند از منطقهٔ گلروپپارکن فرار کنند، پس از آنکه سال ها مورد آزار و اذیت نژادپرستانه توسط ساکنان عرب و سومالیایی قرار گرفته بودند. گزارش شده است که شعارهایی مانند «Fuck home to Greenland, this is our Gellerup» معمول بوده و نوجوانان عرب حتی با آتش بازی به سوی آن ها تیراندازی می کردند. حوادث مربوط به آزار و اذیت کلامی مبتنی بر قومیت در ایتالیا شامل موردی در سال ۲۰۱۸ است که در آن یک مرد ۱۹ ساله از سنگال که درخواست پناهندگی سیاسی کرده بود و به عنوان پیشخدمت در پالرمو کار می کرد، مورد ضرب و شتم قرار گرفت. او توسط سه مرد سیسیلی مورد حمله قرار گرفت و به او گفته شد: «به کشور خودت برگرد، کاکاسیاه کثیف». اقدامات آن ها توسط مونسیگنور میکله پنیسی، اسقف مونرئاله، محکوم شد. او «شدیدترین محکومیت این عمل نژادپرستانه و بیگانه ستیزانه» را ابراز کرد و تأکید نمود که این رفتار بازتاب «نگرش مسیحیان و بسیاری از مردان نیک خواه در سیسیل» نیست. در ۲۸ ژانویهٔ ۲۰۲۰، آندره ونتورا، رهبر حزب سیاسی پرتغالی چِگا، با اظهارنظری در پارلمان جنجالی به پا کرد. او گفت که
جواسن کاتر موریرا، نمایندهٔ سیاه پوست مجلس که در گینه ی بیسائو به دنیا آمده و خواستار بازگرداندن اشیاء موزه ای از مستعمرات سابق پرتغال بود، «باید به کشور مبدأش بازگردانده شود. این برای همه خیلی بهتر خواهد بود». آفریقا. این عبارت در جریان ناآرامی های بیگانه ستیزانهٔ ۲۰۱۵ آفریقای جنوبی به کار رفت، زمانی که مهاجران—از جمله آفریقایی های مقیم دیگر کشورهای آفریقایی—به دلیل نرخ بالای بیکاری در آفریقای جنوبی مورد سرزنش قرار گرفتند.روزنامهٔ "دی لس آنجلس تایمز" گزارش داد که نرخ بالای بیکاری در آفریقای جنوبی محرک حملات خشونت آمیز علیه مهاجران از هند، پاکستان، بنگلادش و کشورهای آفریقایی بوده است، که به دلیل «دزدیدن شغل ها و تضعیف کسب وکارهای کوچک متعلق به شهروندان آفریقای جنوبی» مورد سرزنش قرار می گیرند. در سال ۲۰۰۸ نیز موجی از قتل های بیگانه ستیزانه در آفریقای جنوبی رخ داد که در جریان آن ۶۲ نفر کشته شدند. آسیا. در مالزی، گاهی اعضای پارلمان به سیاستمداران با تبار چینی های مالزی می گفتند «بالیک چینا» (به چین برگرد)، به ویژه اگر آن ها عضو حزب حزب حرکت دموکرات مالزی باشند. در ایران «برگرد به افغانستان» به مهاجران افغان و ای
رانیان افغان تبار گفته شده است. الهام موسوی، فعال حقوق کودکان، به "رادیو زمانه" در ۹ خرداد ۱۳۹۴ گفت: «تصویر کریه و زشتی از افغانستانی ها توسط رسانه ها ساخته شده و منِ افغانستانی در مدرسه و دانشگاه و مهد کودک بارها و بارها با این مواجه شده ام که هی افغانی متجاوز! کشور ما را اشغال کرده ای! به کشور خودت برگرد وحشی!». همچنین رادیوزمانه از قول یک دانش آموز دبیرستانی افغان ساکن ایران بیان کرده است که در مدارس دولتی ایران، بارها به او و دوستانش گفته می شد: «اینجا چه کار می کنی؟ برو کشور خودت. برگرد افغانستان.» اقیانوسیه. در سال ۲۰۱۵، ران مارک از حزب نیوزلند فِرست به نمایندهٔ مجلس ملی، ملیسا لی، در پارلمان گفت «به کُره برگرد». در سپتامبر ۲۰۲۲، پاولین هانسون، سناتور حزب وان نیشن، در توییتی نوشت که سناتور حزب سبز، مهرین فاروقی، باید «برود گور خودش را در پاکستان پیدا کند». این اتفاق پس از آن رخ داد که فاروقی به خاطر یک توییت جنجالی و «هولناک» دربارهٔ الیزابت دوم پس از مرگ او مورد انتقاد قرار گرفته بود. درگیری اسرائیل و فلسطین. عبارت «یهودی ها/اسرائیلی ها به اروپا/لهستان برگردید» به طور گسترده ای در جریان اعتراض های ضد ا
سرائیلی در جنگ غزه استفاده شده است،و تا حد کمتری پیش از آن نیز در مکان های دیگر به کار رفته است. جو-آن مورت از "دی گاردین" به طنز و تضاد این عبارت اشاره کرده است، زیرا اکثریت جمعیت یهودی اسرائیل در اسرائیل به دنیا آمده اند. علاوه بر این، یهودیان مزراحی اسرائیل با پیشینهٔ مِنا از یهودیان اشکنازی اروپایی در اسرائیل بیشتر هستند. او و سث گرینلند از "لس آنجلس تایمز" همچنین به طنز دیگری اشاره کرده اند: بیشتر یهودیانی که واقعاً از اروپا به سرزمین اسرائیل آمدند، این کار را برای فرار از آزار و اذیت شدید در اروپا انجام دادند، جایی که آن ها به مدت طولانی به عنوان «دیگری غیر اروپایی» در نظر گرفته می شدند.روسی جاسپل گفته است که این اظهارات به منظور انکار ارتباط تاریخی یهودیان با اسرائیل بیان می شوند.