Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۲۰۱۲–۱۳، سرمایه گذار خصوصی اعلام ورشکستگی کرد. این باشگاه زمانی نجات یافت که همکاری میان هواداران و سرمایه گذاران محلی دیگر توانست منابع مالی لازم را برای حضور در سطح بسیار مقرون به صرفه تر آماتور لیگ پنجم لیگ چهارم لهستان در زمان فصل فصل ۲۰۱۳–۱۴ لیگ چهارم لهستان فراهم کند و در برابر دیگر تیم های منطقه ای گروه لوچ رقابت کند. این باشگاه بازسازی شده در سال ۲۰۱۹ به بالاترین سطح لیگ بازگشت. در ۲۸ مه ۲۰۲۳، ŁKS پس از تساوی ۱–۱ مقابل آرکا گدینیا به لیگ اکستراکلاسای لهستان صعود کرد؛ این نتیجه همچنین قهرمانی ŁKS در لیگ دسته اول لهستان را تأیید کرد. با این حال، آن ها تنها پس از یک فصل حضور مجدد در بالاترین سطح، به دسته دوم سقوط کردند.
زکری مایکل کرگر (؛ زادهٔ ) کمدین، فیلم نامه نویس، بازیگر و کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "کالج"، "بربر" و "سلاح ها" اشاره کرد. زندگی نامه. کرگر در آرلینگتون، ویرجینیا متولد شد. او قبل از نقل مکان به بروکلین، نیویورک برای تحصیل در مدرسه هنرهای تجسمی، در گروه های مختلف کمدی و موسیقی محلی اجرا داشت. وی در سال ۲۰۱۳ در آستین، تگزاس در صحنه فیلمبرداری فیلم "«عشق و سکس هوایی»" در حالی که نقش یک زوج را بازی می کرد، با سارا پکستون آشنا شد. این زوج در سال ۲۰۱۸ نامزد شدند و سال بعد در اکتبر ۲۰۱۹ ازدواج کردند. حرفه. کرگر یکی از اعضای بنیانگذار گروه کمدی «سفیدترین بچه ها می دانند» است که در سال ۲۰۰۰ به همراه ترور مور و سم براون تشکیل شد. او هنگام فیلمبرداری یک فیلم مستقل، با دارن ترومتر آشنا شد که بعداً به گروه پیوست. «سفیدترین بچه ها می دانند» به صورت محلی و آنلاین موفقیت کسب کرد و منجر به دعوت به جشنواره هنرهای کمدی HBO ایالات متحده در سال ۲۰۰۶ شد. این گروه جایزه بهترین گروه طراحی را از آن
خود کرد و توجه چندین شبکه را به خود جلب کرد. پس از نمایش موفق آنها، فیوز سفارش ساخت یک سریال از این گروه را داد. "«سفیدترین بچه ها می دانند»" فصل اول خود را از این شبکه پخش کرد و سپس به شبکه آی اف سی منتقل شد. این سریال به مدت پنج فصل ادامه داشت و در سال ۲۰۱۱ به پایان رسید. او در کنار مور، در فیلم های "«خانم مارچ»" و "«جنگ داخلی علیه مواد مخدر»" بازی کرد و کارگردانی مشترک آنها را بر عهده داشت. فیلم دوم به صورت محدود در سینماها اکران شد. دومین فیلم بلند این گروه، "«مریخ"»، در ۶ ژوئن ۲۰۲۴ در جشنواره فیلم ترایبکا به نمایش درآمد. کرگر در سال ۲۰۰۸ اولین حضور سینمایی خود را در فیلم "کالج" به کارگردانی دب هاگان تجربه کرد. او در سال ۲۰۱۱ به جمع بازیگران سریال کمدی "«دوستان با مزایا"» پیوست. از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸، او در نقش اوون اوکانر در سریال کمدی "«خرابکار»" بازی کرد. کرگر فیلم ترسناک "بربر" محصول ۲۰۲۲ را با بازی جورجینا کمبل، بیل اسکارشگورد و جاستین لانگ نوشته و کارگردانی کرده است. او فیلم ترسناک "سلاح ها" را که به زودی اکران خواهد شد، نوشته و کارگردانی کرده است. در ژانویه ۲۰۲۵ اعلام شد که کرگر فیلمی بر اساس مجموعه
بازی های "رزیدنت اویل" خواهد نوشت و کارگردانی خواهد کرد. فیلم شناسی. سینمایی تلویزیونی
زعفران کوهی () گونه ای از گیاهان گل دار خانوادهٔ گل حسرتیان است. با وجود شباهت ظاهری گل آن به زعفران خوراکی (Crocus sativus)، این گیاه با زعفران واقعی از نظر گیاه شناسی تفاوت دارد و به تیره ای کاملاً متفاوت تعلق دارد. زعفران کوهی گیاهی پیازی و چندساله است که عمدتاً در چمنزارها و دامنه های کوهستانی اروپا، به ویژه در رشته کوه های آلپ، پیرنه، کارپات و قفقاز یافت می شود. گل آن در بهار یا گاه اوایل تابستان ظاهر می شود و رنگ آن معمولاً ارغوانی یا صورتی با مرکز زردرنگ است. برگ ها در آغاز گل دهی اغلب هنوز ظاهر نشده اند یا در مرحلهٔ رشدند، و پس از گل دهی رشد می کنند. برخلاف زعفران خوراکی، زعفران کوهی سمی است و حاوی ماده ای به نام کلشیسین است که مصرف آن در دوز بالا می تواند خطرناک و حتی کشنده باشد. کلشیسین در پزشکی به عنوان دارویی برای درمان نقرس، تب مدیترانه ای فامیلی و برخی بیماری های التهابی به کار می رود، ولی مصرف ناآگاهانهٔ خود گیاه ممکن است موجب مسمومیت شدید شود. این گیاه به دلیل گل های زیبا و زودرس خود، گاهی به عنوان گیاه زینتی در باغ های صخره ای یا طبیعی کاشته می شود، ولی باید از دسترسی کودکان یا حیوانات خانگی
به آن جلوگیری شود. همچنین در برخی مناطق به عنوان شاخصی از مراتع کوهستانی طبیعی شناخته می شود.
مرجانی کوهی () گونه ای از گیاهان گل دار از تیرهٔ میخکیان است که گونهٔ بومی مناطق کوهستانی جنوب غربی اروپا، از پیرنه تا پرتغال به شمار می رود. نام لاتین گونه یعنی "montana" به معنای «کوهی» یا «آمده از کوه» است. توصیف. "مرجانی کوهی" یک گیاه چندساله و همیشه سبز است که به ارتفاعی حدود می رسد و دارای برگ هایی نیزه ای شکل یا تخم مرغی شکل به رنگ سبز تا سبز مایل به خاکستری است که طول آن ها بین است. این گیاه از اواسط تا اواخر بهار، خوشه هایی متراکم از گل های سفید تا سفید مایل به شیری تولید می کند که قطر هر گل حدود است و در گل آذین هایی با ۲ تا ۱۰ گل قرار دارند. "مرجانی کوهی" خاک هایی با زه کشی خوب و بافت شنی تا لوم شنی را ترجیح می دهد و در دامنهٔ اسیدیتهٔ متوسط (با پی اچ ۵٫۵ تا ۷٫۵) بهتر رشد می کند. این گیاه همچنین خاک مرطوب را ترجیح می دهد زیرا سامانهٔ ریشه ای کم عمق آن را نسبت به خشکی آسیب پذیر می سازد. این گیاه موفق به دریافت جایزهٔ شایستگی باغبانی از انجمن سلطنتی باغبانی شده است.
آلاله یخچال ()، گونه ای از تیرهٔ آلالگان است. این گیاه، علفی چندساله و به طور معمول با ارتفاع ۵ تا ۱۰ (گاهی تا ۲۰) سانتی متر است. اغلب دارای تنها یک گل نسبتاً بزرگ (به قطر ۱٫۸ تا ۳٫۸ سانتی متر) با پنج گلبرگ است که در آغاز سفید و سپس صورتی یا متمایل به قرمز می شود. سطح زیرین پنج کاسبرگ این گیاه، پرپشت و قهوه ای رنگ است. برگ ها ضخیم، براق و دارای بریدگی های عمیق اند و به سه برچه تقسیم می شوند. براساس نمونه های گرینلندی، عدد کروموزومی این گونه برابر با 2n = ۱۶ گزارش شده است. پراکنش و زیستگاه. "آلاله یخچال" گیاهی قطبی-آلپی است که در ارتفاعات بلند جنوب اروپا (از جمله آلپ، پیرنه، کوه های کارپات و سیرا نوادا (اسپانیا)) یافت می شود و همچنین در شبه جزیره اسکاندیناوی، ایسلند، جزایر فارو، یان ماین، سوالبارد، شرق گرینلند و فنلاند پراکندگی دارد. این گیاه در فنلاند گونه ای در معرض خطر محسوب می شود و تحت حفاظت قرار دارد. از آن به عنوان یکی از مرتفع ترین گیاهان گل دهنده در آلپ یاد می شود که در ارتفاعاتی بالاتر از ۴٬۰۰۰ متر نیز شکوفا می گردد. زیستگاه این گونه عمدتاً شامل دامنه های سنگلاخی، حاشیهٔ برف چاله ها و کناره های جریان
های آب حاصل از ذوب برف است. زیرگونه ها. چندین زیرگونه از این گیاه شناسایی شده اند. یکی از زیرگونه ها به نام Ranunculus glacialis" subsp. "chamissonis، در دو سوی تنگه برینگ در سیبری (روسیه) و آلاسکا یافت می شود.
ید-۱۲۳ (I123) یک ایزوتوپ رادیواکتیو ید است که در تصویربرداری پزشکی هسته ای، از جمله توموگرافی کامپیوتری با انتشار تک فوتون (SPECT) یا آزمایش های SPECT/CT استفاده می شود. نیمه عمر این ایزوتوپ ۱۳٫۲۲۳۲ ساعت است؛ واپاشی ناشی از جذب الکترون به تلوریم-۱۲۳، تابش گاما با انرژی غالب ۱۵۹ کیلوالکترون ولت (این گامایی است که در درجه اول برای تصویربرداری استفاده می شود) ساطع می کند. در کاربردهای پزشکی، تابش توسط دوربین گاما شناسایی می شود. این ایزوتوپ معمولاً به صورت یدید -۱۲۳، فرم آنیونی، استفاده می شود. تولید. ید-۱۲۳ در یک سیکلوترون با تابش پروتون به زنون در یک کپسول تولید می شود. زنون-۱۲۴ یک پروتون جذب می کند و بلافاصله یک نوترون و یک پروتون از دست می دهد تا زنون-۱۲۳ تشکیل شود، یا دو نوترون از دست می دهد تا سزیم-۱۲۳ تشکیل شود که به زنون-۱۲۳ واپاشیده می شود. زنون-۱۲۳ تشکیل شده از هر دو روش، سپس به ید-۱۲۳ واپایش می کند و در دیواره داخلی کپسول تابش تحت یخ زدگی به دام می افتد، سپس در یک واکنش عدم تناسب هالوژن (مشابه جمع آوری ید-۱۲۵) پس از تشکیل آن از زنون توسط تابش نوترون، با هیدروکسید سدیم شسته می شود. ید-۱۲۳ معمولاً به صو
رت و یدید سدیم در ۰٫۱ محلول هیدروکسید سدیم M، با خلوص ایزوتوپی ۹۹٫۸٪ عرضه می شود. 123I برای کاربردهای پزشکی نیز در آزمایشگاه ملی اوک ریج با بمباران سیکلوترون پروتون با تلوریوم-۱۲۳ غنی شده با ایزوتوپ ۸۰٪ تولید شده است. واپاشی. مکانیسم دقیق واپاشی، جذب الکترون (EC) برای تشکیل یک حالت برانگیخته از نوکلید تقریباً پایدار تلوریم-۱۲۳ است (نیمه عمر آن آنقدر طولانی است که برای همه اهداف عملی پایدار در نظر گرفته می شود). این حالت برانگیخته 123 Te تولید شده، ایزومر هسته ای شبه پایدار 123m Te نبوده (واپاشی 123 I انرژی کافی برای تولید 123m Te را شامل نمی شود)، بلکه یک ایزومر هسته ای کم انرژی تر 123 Te است که بلافاصله در انرژی های ذکر شده به حالت پایه 123 Te واپاشی گاما صورت می دهد، یا در غیر این صورت (۱۳٪ از موارد) با تبدیل داخلی واپاشی می کند (127) keV)، و به دنبال آن به طور متوسط ۱۱ الکترون اوژه در انرژی های بسیار پایین (۵۰–۵۰۰) ساطع می شوند؛ کانال واپاشی اخیر همچنین 123 Te حالت پایه تولید می کند، به خصوص به دلیل کانال واپاشی تبدیل داخلی، 123 I یک گسیلنده گامای کاملاً خالص نیست، اگرچه گاهی اوقات از نظر بالینی فرض می شود
که چنین باشد. در یک مطالعه مشخص شده است که الکترون های اوژه از رادیوایزوتوپ آسیب سلولی کمی ایجاد می کنند، مگر اینکه رادیونوکلئید مستقیماً به صورت شیمیایی در DNA سلولی گنجانده شود، که در مورد رادیوداروهای فعلی که از I123 به عنوان نوکلید برچسب رادیواکتیو استفاده می کنند، صدق نمی کند. آسیب ناشی از تابش گاما با نفوذ بیشتر و ۱۲۷ keV تابش الکترون تبدیل داخلی از واپاشی اولیه 123 Te توسط نیمه عمر نسبتاً کوتاه ایزوتوپ تعدیل می شود. موارد احتیاط. حذف آلودگی ید رادیواکتیو می تواند دشوار باشد و استفاده از یک ضدعفونی کننده مخصوص حذف ید رادیواکتیو توصیه می شود. دو محصول رایج که برای استفاده در موسسات طراحی شده اند، بایند-آی تی و آی-بایند هستند. محصولات ضدعفونی رادیواکتیو عمومی اغلب برای ید غیرقابل استفاده هستند، زیرا این محصولات فقط ممکن است آن را پخش یا تبخیر کنند.
تیم باشگاه فوتبال هوفنهایم ۲ تیم ذخیره باشگاه فوتبال آلمانی هوفنهایم است که در هوفنهایم ، بادن-وورتمبرگ مستقر است. این تیم برای اولین بار در فصل 2025-2026 به دسته سوم لیگ 3 صعود کرد. پس از هفت فصل حضور در اوبرلیگا که به تدریج فصل به فصل پیشرفت می کرد، این تیم پس از کسب عنوان قهرمانی در سال ۲۰۱۰، به لیگ منطقه ای جنوب (Regionalliga Süd) صعود کرد. با انحلال لیگ منطقه ای جنوب در سال ۲۰۱۲، هوفنهایم ۲ به بخشی از لیگ منطقه ای جنوب غرب (Regionalliga Südwest) جدید تبدیل شد.
تیم های فوتبال ذخیره آلمان در تمام سطوح فوتبال لیگ در سیستم لیگ فوتبال آلمان به جز دو دسته برتر، بوندس لیگا و بوندس لیگای ۲، رقابت می کنند. بالاترین لیگی که این تیم ها در حال حاضر می توانند وارد آن شوند، لیگ ۳ است که در سطح سوم سیستم لیگ قرار دارد. تا سال ۲۰۰۵، تیم های ذخیره طرف های حرفه ای، عنوان آماتور را پشت نام باشگاه داشتند تا بین تیم حرفه ای و ذخیره یک باشگاه تمایز قائل شوند، در حالی که سایر تیم های ذخیره ، عدد رومی II را به عنوان تمایز پشت نام باشگاه داشتند. از سال ۲۰۰۵، همه تیم های ذخیره، صرف نظر از وضعیت تیم اصلی، عدد رومی را دارند. هر تیم ذخیره اضافی، عدد رومی زیر را پشت نام باشگاه دارد. از سال ۱۹۷۴ تا ۲۰۰۸، تیم های ذخیره اجازه داشتند در جام حذفی فوتبال آلمان ، برترین رقابت جام حذفی آلمان، رقابت کنند. مسلماً بزرگترین موفقیت هر تیم ذخیره، دستاورد هرتابرلین II بوده است که در فصل ۱۹۹۲-۱۹۹۳ به فینال جام حذفی آلمان رسید. از دیگر دستاوردهای تیم های ذخیره، یازده عنوان قهرمانی در مسابقات قهرمانی فوتبال آماتور آلمان که اکنون منحل شده است، بوده است.
لیگا الیت ، که در ابتدا "سوپرلیگا کاتالانا" نام داشت، ششمین سطح از سیستم لیگ فوتبال اسپانیا و بالاترین سطح لیگ در بخش خودمختار کاتالونیا است. این لیگ در سال 2022 تشکیل شد تا جایگزین پریمرا کاتالانا به عنوان سطح اول کاتالونیا شود و از فصل 2023-24 آغاز شود. لیگ الیت به این دلیل به وجود آمد که فدراسیون فوتبال اسپانیا (FCF) ایجاد یک لیگ انتقالی بین بخش های منطقه ای و ملی فوتبال اسپانیا را با هدف کمک به تیم های کاتالان برای تثبیت جایگاه خود در فوتبال حرفه ای ضروری دانست.
هرتابرلین ۲ (Hertha BSC II) تیم ذخیره هرتابرلین است که در برلین ، آلمان مستقر است. از نظر تاریخی، در طول زمانی که تیم بزرگسالان در فوتبال حرفه ای بازی می کرد، این تیم با نام هرتابرلین آماتور بازی می کرد. از سال ۲۰۰۵، این تیم با نام هرتابرلین II شناخته میشود. این تیم در حال حاضر در لیگ منطقه ای نوردوست در سطح چهار بازی می کند. بزرگترین دستاورد این تیم رسیدن به فینال جام حذفی آلمان در سال ۱۹۹۳ است . هرتابرلین II تنها تیم ذخیره ای که به این مهم دست یافته است.
المپیا پارک برلین (به انگلیسی: Olympiapark Berlin ) یک مجموعه ورزشی و تفریحی واقع در برلین ، آلمان است. این مجموعه به عنوان پارک المپیک در المپیک تابستانی ۱۹۳۶ مورد استفاده قرار گرفت. تاریخچه. یک پیست اسب دوانی در هوپگارتن، درست در شرق شهر، اولین مسابقات خود را در اوایل سال 1868 برگزار کرد. "Union-Klub" یکی از سازمان های اصلی پشت توسعه اولیه آن مکان بود. به دلیل از دست دادن تماشاگران، Union-Klub شروع به جستجوی مکانی جدید در غرب برلین کرد، زمانی که آنها در مکانی در روهلبن مستقر شدند، جایی که باشگاه از سال 1884 تا 1893 زمینی را اجاره می کرد و یک پیست اسب دوانی را مدیریت می کرد در سال 1906 ، ویکتور فون پودبیلسکی توانست ترتیب دهد که "Union-Klub" مکان دیگری را در گرونوالد پیدا کند. در فوریه 1907، این سازمان یک اجاره 30 ساله برای زمینی در شمال دوبریتزر هیرستراسه امضا کرد. این زمین به پیست اسب دوانی گونوالد تبدیل شد. این منطقه در گرونوالد در سال ۱۹۰۴ توسط امپراتور ویلهلم دوم به عنوان «پارک مردم» به مردم برلین وعده داده شده بود. به همین دلیل، وقتی مجبور شدند موافقت کنند که زمینشان میزبان «مراسم ورزشی عمومی» نیز باشد
طرح های ساخت یک مجموعه ورزشی المپیک در منطقه پیست اسب دوانی را می توان به سال ۱۹۰۶، قبل از مشارکت ورزشی آلمان در بازی های میان دوره ای ۱۹۰۶، نسبت داد. در طول المپیک تابستانی ۱۹۱۲ ، شهر برلین توسط کمیته بین المللی المپیک (IOC) برای میزبانی المپیک تابستانی ۱۹۱۶ در چهاردهمین کنفرانس IOC که در ۲۷ مه ۱۹۱۲ در استکهلم برگزار شد، تعیین شد. برلین پیش از این برای المپیک تابستانی ۱۹۰۸ پیشنهاد ناموفقی داده بود و در ۲۷ مه ۱۹۰۹ میزبان دهمین کنفرانس IOC (که در آن میزبان المپیک تابستانی ۱۹۱۲ رأی گیری شده بود) بود. برلین در پیشنهاد میزبانی المپیک تابستانی ۱۹۱۶، پیشنهادهای اسکندریه مصر ، آمستردام هلند ، بروکسل بلژیک ، بوداپست مجارستان و کلیولند ایالات متحده را شکست داد. قرار بود ورزشگاه این مسابقات در شارلوتنبورگ ، در جنگل گرونوالد ، در غرب برلین واقع شود. دولت آلمان تصمیم گرفت که در جنگل گرونوالد که در نزدیکی آن قرار دارد، ساختمان سازی نکند و ساختمان های موجود را نیز بازسازی نکند. به دلیل این تمایل، آنها اتو مارس، همان معماری که در ابتدا "رنوِرین" (مسیر مسابقه گرونوالد) را ساخته بود، استخدام کردند. ارزیابی کمیته سازماندهی از
محل برگزاری مسابقات، آنها را به این نتیجه رساند که منطقه داخل مسیر مسابقه گرونوالد فضای کافی برای ساخت یک محل مناسب را دارد. دسترسی به این استادیوم از طریق یک تونل از زیر مسیر مسابقه فراهم می شد. این تونل 65 فوت عرض داشت و دسترسی به انتهای جنوبی استادیوم را فراهم می کرد. این تونل یکی از معدود بخش های باقی مانده از مسیر مسابقه سابق است. استادیوم در داخل مسیر مسابقه به داخل زمین فرو رفته بود تا منظره مسابقات مختل نشود. کار بر روی ورزشگاه، ورزشگاه دویچه ( ) در اوت ۱۹۱۲ آغاز شد. هنگام افتتاح، بیش از ۱۸۵۰۰ تماشاگر را در خود جای داد و ظرفیت صندلی آن ۱۱۵۰۰ نفر بود. مارس تصمیم گرفت ورزشگاه را در زمین دفن کند ("Erdstadion"، به زبان آلمانی). در ۸ ژوئن ۱۹۱۳، ورزشگاه با رها کردن ۱۰۰۰۰ کبوتر افتتاح شد. ۶۰۰۰۰ نفر در آن حضور داشتند. این ورزشگاه دارای یک مسیر دویدن ۶۵۰ فوتی بود که توسط یک مسیر دوچرخه سواری ۷۲۰ یاردی احاطه شده بود. یک استخر شنا ۱۰۸ یاردی در لبه بیرونی مسیر دوچرخه سواری قرار داشت. این ورزشگاه همچنین با نام های "Grunewaldstadion" و "Berlin Stadium" نیز شناخته می شد. این ورزشگاه در ۱۵ مه ۱۹۱۳، پس از یک برنامه سا
خت و ساز تنها ۲۰۰ روزه، افتتاح شد. مراسم افتتاحیه ورزشگاه در ۸ ژوئن ۱۹۱۳ برگزار شد. اتو مارس در آوریل همان سال درگذشته بود، بنابراین نتوانست افتتاحیه ورزشگاه را ببیند. یکی از ویژگی های منحصر به فرد این مکان، درخت بلوط بزرگی بود که درست در بیرون لبه شرقی ورزشگاه قرار داشت. این تصمیم با الهام از درخت زیتون مقدسی که بازی های المپیک باستانی در المپیا را متبرک می کرد، گرفته شد. این درخت بلوط به نام وزیر کشور، «پودبیلسکی-ایچه» نامگذاری شد. این سازماندهی علیرغم شروع جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ ادامه یافت، زیرا انتظار نمی رفت که جنگ به اندازه کافی طولانی شود تا بازی ها را مختل کند. با این حال، در نهایت، بازی ها به دلیل جنگ لغو شدند. این ورزشگاه در ۲۶ ژوئیه ۱۹۱۴ تعطیل شد و تا سال ۱۹۱۵ به عنوان بیمارستان نظامی مورد استفاده قرار می گرفت. یک سال طول کشید تا دوباره مسابقات ورزشی در این ورزشگاه برگزار شود. 15 مه 1920 «کالج تربیت بدنی آلمان» ( ) (DHfL) توسط دانشگاه فریدریش-ویلهلم برلین تأسیس شد. این مؤسسه ورزشی همچنین به عنوان "مؤسسه تربیت بدنی آلمان" نیز شناخته می شد. دانشگاه دو و میدانی آلمان از ورزشگاه دو و میدانی دویچز اس
تادیون استفاده می کرد. از تابستان ۱۹۲۱، یک ساختمان دو طبقه دانشگاه در شمال استخر شنای ورزشگاه ساخته شد. در ۲۶ مه ۱۹۲۲، این ساختمان جدید که شامل یک سالن ورزشی، سالن شمشیربازی و یک سالن غذاخوری و مطالعه بود، افتتاح شد. در سال ۱۹۲۵ تئودور لوالد پیشنهاد داد که این مجموعه «اسپورت فوروم» نامگذاری شود. در ۱۶ سپتامبر ۱۹۲۵، هیئت مدیره کمیته تربیت بدنی آلمان (DRA) رسماً استفاده از نام «دویچه اسپورت فوروم» ( ) را آغاز کرد. رایش اسپورتفلد (۱۹۳۳–۱۹۴۹). وقتی نازی ها در سال ۱۹۳۳ در آلمان به قدرت رسیدند، تصمیم گرفتند از بازی های المپیک ۱۹۳۶ برای اهداف تبلیغاتی استفاده کنند. با توجه به این موضوع، هیتلر برنامه هایی برای ساخت یک مجموعه ورزشی بزرگ در گرونوالد به نام "ورزشگاه رایش" با یک ورزشگاه المپیک کاملاً جدید به عنوان محور اصلی آن تهیه کرد. معمار ورنر مارس به همراه برادرش والتر مارس مسئولیت این پروژه را بر عهده داشتند. این بازی ها در سال ۱۹۳۱، زمانی که دولت آلمان جمهوری دموکراتیک وایمار بود به برلین واگذار شد و طرح های اولیه برای ورزشگاه اسپورت فوروم در زمان این دولت تدوین شده بود. قرار بود ساخت و ساز برای گسترش پیشنهادی ورز
شگاه اسپورت فوروم در اکتبر ۱۹۳۳ آغاز شود، اما در مارس همان سال نازی ها در آلمان به قدرت رسیدند. کمیته تربیت بدنی آلمان منحل شد و سند ورزشگاه اسپورت فوروم به دولت نازی منتقل شد. تقریباً در این زمان، این مجموعه به "رایش اسپورت فلد" ( ) تغییر نام داد. وقتی ورزشگاه رایش اسپورتفلد تکمیل شد، مساحت آن ۱.۳۲ کیلومتر مربع (۳۲۵ هکتار) بود. این مجموعه را می توان به عنوان مجموعه ای توصیف کرد که در مقیاس واگنری طراحی شده بود. این مجموعه شامل (از شرق به غرب): المپیااستادیون، مایفیلد (میفیلد، با ظرفیت ۵۰۰۰۰ نفر) و آمفی تئاتر دیتریش اکارت (با ظرفیت ۲۵۰۰۰ نفر) بود، علاوه بر این، مکان ها، ساختمان ها و امکانات مختلفی برای ورزش های مختلف (مانند فوتبال ، شنا، سوارکاری و هاکی روی چمن ) در بخش شمالی وجود داشت. المپیک ۱۹۳۶ (۱–۱۶ اوت ۱۹۳۶). المپیک ۱۹۳۶ از ۱ تا ۱۶ اوت برگزار شد. مراسم افتتاحیه با پایان مراسم حمل مشعل المپیک و روشن کردن شعله المپیک در دیگ المپیک به اوج خود رسید. مشعل المپیک سنتی بود که در دو المپیک تابستانی قبلی که در آمستردام و لس آنجلس برگزار شد، ریشه داشت و حمل مشعل برای اولین بار در بازی های ۱۹۳۶ اتفاق افتاد. کارل د
یم ، که خودش نازی نبود، به این ایده فکر کرده بود که مورد تأیید فراوان وزیر تبلیغات، جوزف گوبلز ، قرار گرفت، زیرا معتقد بود که این یک روش تماشایی برای تبلیغ المپیک است. بسیاری از لحظات خاطره انگیز المپیک ۱۹۳۶ در ورزشگاه رایش اسپورت فلد اتفاق افتاد، مانند چهار مدال دو و میدانی جسی اوونز ، دونده آفریقایی-آمریکایی. ورزشگاه المپیک میزبان مراسم افتتاحیه و اختتامیه، مسابقات دو و میدانی ، پرش با اسب ، چهار مسابقه فوتبال ، دو مسابقه هندبال و همچنین نمایش بیسبال بود. این ورزشگاه همچنین محل خط شروع و خط پایان ماراتن بود. ورزشگاه المپیک همچنین میزبان اجراهای متعددی در طول المپیک بود. یکی از این نمایش ها «نمایش جشنواره» بود که در تاریخ های ۱، ۳، ۷، ۱۸ و ۱۹ اوت اجرا شد. از دیگر اجراهایی که در طول بازی ها در ورزشگاه المپیک برگزار شد می توان به «موسیقی و رقص ملت ها» (۱۰ اوت) و «کنسرت نظامی» (۱۳ اوت) اشاره کرد. پس از المپیک. فینال مسابقات قهرمانی فوتبال آلمان در سال ۱۹۳۷ در ۲۰ ژوئن ۱۹۳۷ در ورزشگاه المپیک برگزار شد. تیم فوتبال شالکه ۰۴ ، تیم فوتبال نورنبرگ را با نتیجه ۲-۰ شکست داد. پس از آن، تمام فینال های قهرمانی آلمان تا سال
۱۹۴۴ در آنجا برگزار شد، همچنین شش فینال جام حذفی آلمان بین سال های ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۲ در آنجا برگزار شد. در 28 سپتامبر 1937، رایش اسپورتفلد مراسمی را به مناسبت بازدید بنیتو موسولینی از برلین برگزار کرد. در اول ماه مه ۱۹۳۹، هیتلر از جایگاه تماشاگران در ورزشگاه المپیک برای سخنرانی روز کارگر خود استفاده کرد، که در آن نظریه خود در مورد « فضای زندگی » را شرح داد. دقیقاً چهار ماه بعد (اول سپتامبر ۱۹۳۹) هیتلر با حمله به لهستان و آغاز جنگ جهانی دوم ، بر اساس این نظریه عمل کرد. پارک المپیک برلین (1949–اکنون). فینال مسابقات قهرمانی فوتبال آلمان غربی، پیش از معرفی بوندس لیگا ، شش بار بین سال های ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۲ در ورزشگاه المپیک برگزار شد. میدان المپیک یک آنتن غول پیکر داشت که در سال ۱۹۵۱ ساخته شده بود و سیگنال هایی را برای رادیوهای ترانزیستوری در برلین ارسال می کرد. در سال ۱۹۵۶، ناقوس المپیک از خاک بیرون آورده شد، اما فقط به این دلیل که بتوان از آن به عنوان یک هدف تمرینی برای مهمات ضد تانک استفاده کرد. برج ناقوس از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۲ طبق نقشه های اولیه ورنر مارس بازسازی شد. این بازسازی نتیجه تلاش های ورنر مارس و دیگران برای بازس
ازی برج ناقوس بود. این برج تقریباً یک متر از برج اصلی بلندتر است. در طول بازسازی برج ناقوس، "لانگمارک هاله" به دلیل تخریب برج، تخریب شد. برج ناقوس المپیک از آن زمان به یک مکان گردشگری محبوب تبدیل شده است و منظره ای پانوراما از برلین، برلین، اشپاندائو، دره هاول ، پوتسدام ، ناون و هنیگسدورف ارائه می دهد. ناقوس المپیک به عنوان یادبود در خارج از استادیوم المپیک قرار داده شده است. در عوض، برج ناقوس حاوی یک ماکت از ناقوس المپیک اصلی است. در ۲۴ اوت ۱۹۶۳، هرتابرلین اولین بازی رسمی خود را در ورزشگاه المپیک انجام داد و پس از پیوستن به بوندس لیگا ، به این ورزشگاه نقل مکان کرد. این مسابقه با نتیجه ۱-۱ مقابل تیم اف سی نورنبرگ به پایان رسید. در سال ۱۹۶۵، فدراسیون فوتبال آلمان، هرتابرلین را به جرم رشوه خواری مجرم شناخت و آنها را به لیگ منطقه ای برلین سقوط داد. هرتابرلین به طور غیرقانونی به چندین بازیکن فوتبال رشوه داده بود تا آنها را به تیم اضافه کند، زیرا آنها به دلیل ساخت دیوار برلین در سال ۱۹۶۱، علاقه ای به بازی در برلین نداشتند. هرتابرلین از ورزشگاه المپیک نقل مکان کرد و به خانه قدیمی خود در " پلامپه " بازگشت تا اینکه د
ر سال ۱۹۶۸ دوباره به لیگ دسته اول پیوست. در سال ۱۹۷۱، هرتابرلین "پلامپه" را فروخت. تیم های دیگری نیز از ورزشگاه المپیک استفاده کرده اند، مانند تاسمانی ، تنیس بوروسیا و بلو-وایس ۹۰ که در بوندس لیگا بازی می کردند. ورزشگاه المپیک برای جام جهانی فوتبال ۱۹۷۴ به میزبانی آلمان غربی بازسازی شد. این بازسازی به ویژه شامل اضافه کردن یک سقف جزئی بر روی سکوهای اصلی ورزشگاه در جایگاه های شمالی و جنوبی بود که ۲۶۰۰۰ صندلی را پوشش می داد. این سقف توسط دوبرز و کراهه طراحی شده بود. این سقف، ساختاری مدرن از پلکسی گلاس و فولاد، ظاهری مدرن و سبک ایجاد می کرد که از نظر زیبایی شناسی با ساختار سنتی و سنگین ورزشگاه اصلی در تضاد بود. این بازسازی همچنین جایگاه های مطبوعاتی اضافه کرد، سرویس های بهداشتی را مدرن کرد و جایگاه خبرنگاران را با دیواری از پلکسی گلاس از جایگاه ها جدا کرد. اواخر دهه ۱۹۷۰ دوران موفقیت آمیزی برای هرتابرلین در ورزشگاه المپیک بود، آنها در سال ۱۹۷۹ به نیمه نهایی جام یوفا و در سال های ۱۹۷۷ و ۱۹۷۹ به فینال جام حذفی آلمان رسیدند. پس از یک دوره افت در دهه ۱۹۸۰، هرتابرلین در سال ۱۹۸۶ به لیگ آماتور-اوبرلیگا برلین سقوط کرد و
به ورزشگاه کوچک تر پست استادیون نقل مکان کرد. هرتابرلین پس از بهبودی، برای فصل ۱۹۸۸-۱۹۸۹ به بوندسلیگای ۲ پیوست و به ورزشگاه المپیک بازگشت. در سال ۱۹۷۲، المپیک تابستانی دوباره در آلمان برگزار شد و آلمان غربی میزبان بازی ها در مونیخ بود. تمرکز اصلی مکان های برگزاری این بازی ها نیز در پارک المپیک بود. از سال ۱۹۸۵، ورزشگاه المپیک میزبان تمام فینال های جام حذفی آلمان (DFB-Pokal) بوده است و از سال ۱۹۸۵ تا ۲۰۰۹ نیز میزبان فینال جام حذفی زنان بوده است. پس از فروپاشی دیوار برلین در نوامبر ۱۹۸۹، در ۲۷ ژانویه ۱۹۹۰ مسابقه ای بین هرتابرلین و اتحادیه باشگاه های برلین شرقی در ورزشگاه المپیک برگزار شد. ۵۰،۰۰۰ تماشاگر در این مسابقه حضور داشتند. در 8 سپتامبر 1994، پس از بیش از نیم قرن، ارتش بریتانیا به طور کامل به حضور نظامی خود در پارک المپیک پایان داد. بخش شمالی پارک که دیگر توسط ارتش بریتانیا اشغال نشده بود، برای عموم بازگشایی شد. نخست وزیر بریتانیا ، جان میجر، و شهردار برلین ، ابرهارد دیپگن ، در مراسمی به مناسبت این تاریخ، از یک پلاک یادبود در میدان آدلر در مقابل "خانه ورزش آلمان" رونمایی کردند. سرنوشت ورزشگاه المپیک در س
ال ۱۹۹۸ مورد بحث قرار گرفت. به دلیل ریشه های نازی آن، برخی طرفدار تخریب آن و جایگزینی آن با یک ورزشگاه جدید بودند، در حالی که برخی دیگر ترجیح می دادند مانند کولوسئوم ، به آرامی رو به زوال برود. تعدادی طرح وجود داشت که مستلزم تخریب ورزشگاه بود، اما در 26 مه 1998، سنای برلین به جای آن به بازسازی ورزشگاه رأی داد. در 1 دسامبر 1998، سنا به طرح "فون گرکان، مارگ و شرکا (gmp)" رأی مثبت داد. در 9 مه 2000، توافقی برای تأمین مالی ورزشگاه با والتر باو-ای جی حاصل شد. به عنوان بخشی از آماده سازی های آلمان برای جام جهانی فیفا 2006 ، استادیوم المپیک به طور کامل بازسازی شد. ساخت و ساز در استادیوم المپیک در سپتامبر 2000 آغاز شد. این بازسازی، سقف جدیدی از جنس غشای تفلون نیمه شفاف (به طور خاص از الیاف شیشه ای روکش شده با PTFE) را برای استادیوم المپیک فراهم کرد. جنس مواد استفاده شده، ظاهری حتی سبک تر از سقف نصب شده برای جام جهانی 1974 ایجاد می کند. سبکی و شفافیت سقف جدید، تضاد بصری با سنگینی سازه استادیوم ایجاد می کند. این سقف با ایجاد شکافی در دروازه ماراتن، از ردیف های صندلی ها تقلید می کند. برخلاف سقفی که برای جام جهانی 1974 ن