Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
روپایی - آمستردام، بارسلونا، هامبورگ، لندن، لوکزامبورگ، مادرید، پورتو، استکهلم و اشتوتگارت - کرد. این پروژه توسط کنسرسیومی از اپراتورهای حمل و نقل، توسعه دهندگان زیرساخت های هیدروژن و پیل سوختی، دانشگاه ها و مقامات شهری پشتیبانی شد. در پایان پروژه در سال ۲۰۰۶، محققان این پروژه را موفقیت آمیز ارزیابی کردند. پروژه بعدی از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ با استفاده از اتوبوس های پیل سوختی هیدروژنی موجود و همچنین اتوبوس های جدید اجرا شد. اکتوس. اکتوس مخفف "سیستم حمل و نقل شهری اکولوژیکی" است. شرکت انرژی نو ایسلند مسئول این پروژه بود که هدف آن نشان دادن فناوری پیشرفته هیدروژن با راه اندازی بخشی از سیستم حمل و نقل عمومی با اتوبوس های پیل سوختی در شهر ریکیاویک، پایتخت ایسلند، بود. هیدروژن از منابع انرژی زمین گرمایی و برق آبی خانگی با استفاده از الکترولیز تولید شد. این پروژه از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۵ اجرا شد. مرحله. استپ برای انرژی حمل و نقل پایدار برای پرت. این ابتکار وزارت برنامه ریزی و زیرساخت های دولت استرالیای غربی، اگرچه توسط اپراتور قراردادی پث ترانزیت اداره می شد، اما مسئولیت آن بر عهده ترنسپرت بود. سه اتوبوس سلول سوختی هیدروژنی
مرسدس بنز که در پرت فعالیت می کردند، «اکوباس» نامیده می شدند. پروژه استپ از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۵ اجرا شد و اولین اتوبوس ها در سپتامبر ۲۰۰۴ به بهره برداری رسیدند. این اتوبوس ها در سال ۲۰۰۷ از رده خارج شدند، و متعاقباً یک اتوبوس (البته بدون سلول های سوخت هیدروژنی) حفظ شد. طرح آزمایشی پرت، بودجه ای معادل ۲٫۵ میلیون دلار استرالیا از وزارت محیط زیست و میراث و دفتر گلخانه های استرالیا دریافت کرد. این طرح توسط برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد و سازمان توسعه صنعتی سازمان ملل متحد تأیید شد. شرکت بی پی هیدروژن را به عنوان یک محصول جانبی در پالایشگاه نفت کوینانا ( تولید کرد. جنوب پرت). سپس هیدروژن از طریق جاده و با تانکرهای مخصوص حمل و نقل جاده ای به یک ایستگاه اتوبوس در حومه شمالی پرت منتقل شد. اتوبوس های پرت در این آزمایش، نسبت به سایر شهرهای مورد آزمایش، به قابلیت اطمینان بیشتر و مصرف سوخت کمتری دست یافتند. تا ژوئن ۲۰۰۵، اتوبوس های پرت بیش از طی کرده بودند. و تقریباً ۳۰۰۰ ساعت عملیاتی را به پایان رساند و تقریباً ۶۰۰۰۰ مسافر از این سرویس استفاده کردند. چین. در سال ۲۰۰۵، پکن با استفاده از کمک های مالی برنامه توسعه سازمان م
لل متحد، سه اتوبوس پیل سوختی هیدروژنی از این کنسرسیوم خریداری کرد. این اتوبوس ها به عنوان اولین اتوبوس های پیل سوختی در چین، در ژوئن ۲۰۰۶ وارد خدمت شدند. دانشمندان و محققان امیدوار بودند نشان دهند که چگونه می توان به حمل و نقل بدون انتشار گازهای گلخانه ای در چین دست یافت. در آن زمان، سوخت های فسیلی مانند زغال سنگ و نفت ۹۰ درصد از کل مصرف انرژی چین را تشکیل می دادند. با این حال، اتوبوس ها پس از یک سال از رده خارج شدند، زیرا آلودگی هوا باعث کاهش راندمان و عمر عملیاتی سلول های سوختی شده بود. وسایل نقلیه و شرکا. در تمام پروژه ها از اتوبوس های مرسدس-بنز سیتارو از شرکت دایملر کرایسلر استفاده شد. آنها از پیل های سوختی هیدروژنی استفاده می کردند که اکنون بخشی از شرکت بالارد است، تولید می شدند و به عنوان اتحادی و شرکت فورد موتور توسعه داده شده بودند. در بسیاری از شهرها، سوخت هیدروژن توسط شرکت بی پی تأمین می شد. در آن زمان، آنها ادعا می کردند که با ۳۳ اتوبوس پیل سوختی که به طور منظم در حال سرویس دهی هستند، بزرگ ترین ناوگان اتوبوس های پیل سوختی در جهان را دارند. تخمین زده می شد که هر اتوبوس ۱٫۲ میلیون دلار آمریکا هزینه د
اشته باشد و برد آن بود. و حدود ۷۰ مسافر را حمل کرد.
پروژه جهانی آب و هوا و انرژی (GCEP) در دانشگاه استنفورد، «به دنبال راه حل های جدیدی برای یکی از چالش های بزرگ این قرن است: تأمین انرژی برای برآوردن نیازهای متغیر جمعیت رو به رشد جهان به گونه ای که از محیط زیست محافظت شود.» GCEP که از دسامبر ۲۰۰۲ آغاز شد، یک پروژه تحقیقاتی ۱۰ ساله با بودجه ۲۲۵ میلیون دلار است که با هدف توسعه فناوری های جدید انرژی آغاز شده است. این فناوری های جدید انرژی شامل حوزه های مورد علاقه ای مانند انرژی های تجدیدپذیر، جذب و ذخیره سازی CO2، ذخیره سازی هیدروژن و الکتروکاتالیز می شوند. این طرح از حمایت چهار شرکت بزرگ - اکسان موبیل، جنرال الکتریک، شلومبرژه و تویوتا برخوردار است. تحت عنوان «چالش بزرگ»، این گزارش به نیاز مرتبط با گرمایش جهانی برای کاهش انتشار گازهای گلخانه ای از طریق توسعه انرژی در آینده اشاره می کند. اهداف هدفمند. ۴. نتایج تحقیقات را با مخاطبان گسترده ای، از جمله جامعه علمی و مهندسی، رسانه ها، کسب وکارها، دولت ها و کاربران نهایی بالقوه، به اشتراک بگذارید. مرور کلی تحقیقات. بیش از ۲۰۰ نفر از اعضای هیئت علمی دانشگاه استنفورد در این برنامه مشارکت دارند. پروژه جهانی آب و هوا و انر
ژی استنفورد با مشارکت دانشجویان، تکنسین ها و سایر افرادی که به طور فعال در انجام وظایف خود مشارکت دارند، بر مسائل سنتی مانند انرژی های تجدیدپذیر، انرژی فسیلی و هسته ای، ذخیره سازی انرژی، نوسازی شبکه برق و تأثیرات زیست محیطی آن تمرکز دارد. چندین پروژه تحقیقاتی جداگانه در حال انجام است، اما همه آنها هدف مشترکی دارند و آن توسعه فناوری های جدید برای حمایت از کاهش گازهای گلخانه ای و انتشار کربن است. پروژه های اعطا شده توسط استنفورد. سرمایش تابشی شبانه: بهره برداری از تاریکی کیهان. دستگاهی ساخته شد که برای استفاده در شب، برق تولید می کرد تا گرما را به فضای بیرونی تابش دهد. این پروژه توسط یکی از پروژه های برتر استنفورد جایزه گرفت، زیرا تفاوت های دمایی زیاد بین زمین و فضا را آشکار و نمایان می کرد. این امر باعث می شد که نور در شب بدون هیچ گونه ورودی الکتریکی یا فناوری باتری آزاد شود. تنظیم الکتروشیمیایی ساختارهای الکترونیکی برای ایجاد الکتروکاتالیست های بسیار فعال. این پروژه برای مقابله با کاتالیزورهای فلزی با هزینه کمتر و جداسازی آب به اکسیژن و سوخت های هیدروژنی پاک ایجاد شده است. این مطالعه تحقیقاتی با استفاده از لی
تیوم برای غنی سازی تولید هیدروژن انجام شد. این کار با چندین ماده کاتالیزوری و فیزیک کاربردی انجام شد تا به هدف مشترک تنظیم ساختارهای الکترونیکی به الکتروکاتالیست های فعال برسیم. نتایج دهمین سالگرد پروژه. پس از گذشت ۱۰ سال، پروژه انرژی اقلیمی جهانی استنفورد به حمایت از ۸۰ برنامه تحقیقاتی در داخل تحقیقات داخلی استنفورد کمک کرده و آن را به ۳۸ برنامه دیگر در سراسر جهان گسترش داده است. یکی از نمونه های موفقیت این برنامه، مطالعه ای در سال ۲۰۰۷ در مورد فتوسنتز مصنوعی توسط ناتان لوئیس، هری گری و هری آتواتر، دانشمندان دانشگاه کلتک، است که مرکز مشترک فتوسنتز مصنوعی را توسعه دادند. این یک پیشرفت به سوی فناوری سوخت خورشیدی مصنوعی بود. جان هنسی، رئیس دانشگاه استنفورد، گفت: «ما نشستیم و متوجه شدیم که انرژی قرار است به یک موضوع تحقیقاتی واقعاً بزرگ برای دانشگاه تبدیل شود… GCEP آغاز این فرایند بود، استنفورد جایی است که ایده پذیرفتن یک چالش بزرگ نه تنها قابل قبول است، بلکه انتظار می رود.» اعطای ۹٫۳ میلیون دلار برای تحقیقات نوآورانه در حوزه انرژی. به GCEP یک پروژه تحقیقاتی ۹٫۳ میلیون دلاری در زمینه فناوری های مبتنی بر انرژی اع
طا شد که قرار است طی شش پروژه تحقیقاتی جدید توسعه یابد. از جمله دانشگاه استنفورد، چهار دانشگاه دیگر در توسعه مثبت این پروژه انرژی مشارکت دارند. سالی بنسون، استاد مهندسی منابع انرژی در دانشگاه استنفورد، گفت: «این شش پروژه، تغییرات بالقوه ای هستند که می توانند به تغییر سیستم انرژی جهانی ما در آینده کمک کنند.» «
سیرسناریا پرسپولیتانا نوعی گلسنگ از خانوادهٔ مگاسپوراسه است که بر روی سطوح سنگی تاریخی تخت جمشید در ایران شناسایی شده است. کشف. کشف این گلسنگ در سال ۲۰۲۴ توسط تیمی بین المللی از پژوهشگران ایرانی، اسپانیایی، روسی و ایتالیایی صورت گرفت و در مجله لیکنولوژیست منتشر شد. مشخصات. این گلسنگ دارای ساختار پوسته ای با سطحی زیتونی تا قهوه ای زیتونی است که به صورت شکاف دار یا قطعه قطعه دیده می شود. در حاشیه ها، آرئول هایی زاویه دار تا کشیده دارد. تحلیل های فیلوژنتیکی نشان می دهد که این گونه با منصوری ("C. mansourii")، اخرایی ("C. ochracea")، خزنده ("C. reptans") خویشاوندی نزدیکی دارد. مطالعات میکروسکوپی نشان داده اند که سیرسناریا پرسپولیتانا به طور مستقیم به سطح سنگ ها چسبیده و می تواند باعث تغییرات بیوفیزیکی و بیوشیمیایی در سنگ ها شود. این ویژگی ها آن را به عاملی بالقوه در تخریب زیستی آثار سنگی باستانی تبدیل می کند. اگرچه حضور این گلسنگ در مناطق طبیعی اطراف تخت جمشید نیز مشاهده شده، اما بیشترین تراکم آن در بخش های تاریخی و تزئینی این محوطه است.
شرکت فول بلی پروجکت لیمیتد (Full Belly Project Ltd) یک سازمان غیرانتفاعی مستقر در ویلمینگتن (کارولینای شمالی) است که دستگاه های کم زحمت را برای بهبود زندگی مردم در جوامع در حال توسعه طراحی می کند. این شرکت توسط جاک برندیس تأسیس شد. دستگاه های اصلی آنها عبارتند از دستگاه جهانی پوست کن گردو (UNS) و پمپ آب راکر. اولین دستگاهی که آنها طراحی کردند، UNS، یک دستگاه پوست کن بادام زمینی بود، اما کشاورزان شروع به استفاده از آن برای سایر محصولات کردند. اکنون UNS برای قهوه، جاتروفا، چریش و شیا در ۳۵ کشور در آفریقا، آسیا و آمریکای لاتین استفاده می شود. از سال ۲۰۰۹، تحقیقات آنها بر طراحی پمپ آب متمرکز شده است. انحلال این سازمان در دسامبر ۲۰۲۰ اتفاق افتاد. دستگاه پوست کن گردوی یونیورسال. هدف اصلی آنها افزایش مقرون به صرفه بودن کشاورزی بادام زمینی به عنوان وسیله ای برای توسعه پایدار در آن کشورها، از طریق توسعه فناوری مناسب و مقرون به صرفه بود. تخمین زده می شود که نیم میلیارد نفر در سراسر جهان در بیش از ۱۰۰ کشور، عمدتاً در مناطق استوایی و به ویژه در آفریقا، به بادام زمینی به عنوان منبع اصلی پروتئین وابسته هستند. عامل محدودکنن
ده اصلی برای کشت بادام زمینی همواره فرایند زمان بر و پرزحمت پوست کندن دستی بادام زمینی بوده است، کاری که معمولاً به زنان و کودکان محول می شود. غلبه بر این مانع فنی، سال هاست که هدف تحقیقات کشاورزی بوده است. وقتی دکتر تی. ویلیامز، دانشمند ارشد تحقیقاتی در دانشگاه جورجیا و متخصص در تمام ۱۵۰۰۰ رقم بادام زمینی، برای اولین بار توسط جاک برندیس، مهندس پروژه، مورد توجه قرار گرفت، او اظهار داشت که یک دستگاه پوست کن بادام زمینی مقرون به صرفه «جام مقدس توسعه پایدار» محسوب می شود. طراحی نهایی این دستگاه در ژانویه ۲۰۰۵ تکمیل شد و به عنوان دستگاه جهانی پوست کن گردو شناخته می شود. این وسیله نسبتاً کوچک و دستی که از دو قطعه بتن و تعدادی قطعه فلزی ساخته شده است، قادر است با سرعت ۵۰ گلوله شلیک کند. یک کیلوگرم بادام زمینی در ساعت. به طور متوسط، یک زن یا کودک می تواند ۱٫۵ گلوله را با دست حمل کند. کیلوگرم بادام زمینی در یک ساعت. علاوه بر این، یک مجموعه از قالب های فایبرگلاس می تواند تعداد نامحدودی ماشین را تولید کند. مواد اولیه این دستگاه تنها شامل نصف کیسه بتن و چند قطعه فلزی است که هزینه هر دستگاه کمتر از ۵۰ دلار آمریکا می شود.
تعمیر و نگهداری تقریباً صفر است و طول عمر دستگاه بیست سال تخمین زده می شود. نسخه های دیگری از UNS طراحی شده اند: صابون برای امید. پروژه فول بلی و شرکایش در دایورسی، در راستای مأموریت خود برای تغییر جهان برای «میلیاردها نفر» از طریق تولید فناوری های خودپایدار، دستگاه پرس صابون را در سال ۲۰۱۳ معرفی کردند. این پروژه که با نام «صابون برای امید» شناخته می شود، بخشی از میلیون ها پوند صابونی را که سالانه توسط هتل ها و استراحتگاه های محلی دور ریخته می شود، دوباره استفاده می کند. دستگاه پرس صابون به جوامع اجازه می دهد تا محصولات صابون بازیافتی را تولید و توزیع کنند تا از بیماری ها جلوگیری کنند، سلامت بهتری را ارتقا دهند و برای جوامع فقیر در سراسر جهان درآمد ایجاد کنند. پروژه فول بلی (Full Belly Project) یک کارخانه کوچک «دستگاه صابون سازی در جعبه» را توسعه داد تا برای مونتاژ به خارج از کشور ارسال شود و فرصت کارآفرینی را برای کسانی که دسترسی کمتری به بهداشت و منابع مناسب دارند، فراهم کند. این دستگاه صابون سازی اکنون در ۱۸ کشور در سراسر جهان فعالیت می کند و برای بیش از ۴۱۰۰۰ نفر صابون تهیه می کند. فناوری توزیع. در حال ح
اضر، این سازمان با سازمان های توسعه ای همفکر همکاری می کند تا مناطقی را که بیشترین نیاز را به این فناوری پایدار دارند، هدف قرار دهد. از زمان تکمیل طراحی نهایی دستگاه پوست کن گردوی یونیورسال، پروژه فول بلی (Full Belly Project) دستگاه هایی را در باهاما، اوگاندا، لیبریا، ساحل عاج، غنا، گامبیا، زامبیا، فیلیپین، هائیتی، گویان، هند، جامائیکا، کنیا، مالی، نیجریه، سودان، جمهوری دموکراتیک کنگو، سنگال، گواتمالا، تاجیکستان، سیرالئون، زیمبابوه و مالاوی توزیع کرده است. با چند تنظیم دستی، این دستگاه همچنین قادر به پوست کندن لوبیا بالدار، دانه های چریش (از درختان چریش که با نام مارگوسا نیز شناخته می شود)، جاتروفا کارکس، قهوه خشک و مرطوب و شی باتر است. همه این دانه ها/مغزها پس از فرآوری شدن، سودآور هستند. بیشتر کشت این محصولات در کشورهای در حال توسعه رخ می دهد. ماشین هایی مانند دستگاه پوست کن گردوی یونیورسال به این محصولات ارزش افزوده می دهند و فوراً زندگی کسانی را که از این دستگاه های کم زحمت استفاده می کنند، بهبود می بخشند. تأثیر بر زنان. این فناوری به ویژه برای زنان توانمندساز است، زیرا آنها را از بار پوست کندن دستی جاترو
فا کارکس، شی باتر، قهوه و بادام زمینی رهایی می بخشد. زنان بخش عمده ای از نیروی کار کشاورزی را تشکیل می دهند و با صرفه جویی در زمان توسط این دستگاه، این فرصت را خواهند داشت که خود را وقف سایر وظایف کنند. جمع آوری هیزم، کاری طاقت فرسا که اغلب به کودکان واگذار می شود، می تواند با فرآوری سادهٔ پوست بادام زمینی بدون پوست و تبدیل آن به بریکت سوخت، تا حد زیادی کاهش یابد.
مادربزرگ فیلمی هندی محصول سال ۱۹۶۶ و به کارگردانی ال. وی پراساد است. در این فیلم بازیگرانی همچون آشوک کومار، بینا رای، دورگا کوته، محمود علی، رحمان، چاند اوسمانی، کاشینات غانکار، ممتاز، تانوجا و دیوید آبراهام ایفای نقش کرده اند.
مجتمع جانوری صنعتی (به انگلیسی: Animal–industrial complex) مفهومی است که توسط فعالان و محققان برای توصیف آنچه که آنها استثمار سیستماتیک و نهادینه شدهٔ جانوران می دانند، استفاده می شود. این اصطلاح از «مجتمع نظامی صنعتی» که توسط رئیس جمهور ایالات متحده، دوایت دی. آیزنهاور، در سال ۱۹۶۱ مطرح شد، اقتباس شده است. طرفداران این اصطلاح ادعا می کنند که فعالیت هایی که با این اصطلاح توصیف می شوند با اعمال فردی حیوان آزاری متفاوت هستند، زیرا آنها استثمار نهادینه شدهٔ حیوانات را تشکیل می دهند. استدلال می شود که مجتمع جانوری صنعتی شامل هر فعالیت اقتصادی مرتبط با حیوانات، همچون صنایع غذایی (مثلاً گوشت، لبنیات، مرغداری، زنبورداری)، آزمایش جانوران (مثلاً دانشگاهی، صنعتی، حیوانات در فضا)، پزشکی (مثلاً صفرا و سایر محصولات حیوانی)، پوشاک (مثلاً چرم، ابریشم، پشم، خز)، کار و حمل ونقل (مثلاً جانوران کار، جانوران نظامی، جانوران کنترل از راه دور)، گردشگری و سرگرمی (مثلاً سیرک، باغ وحش ها، ورزش های خونین، شکار تروفه، حیوانات نگهداری شده در اسارت)، پرورش انتخابی (مثلاً صنعت حیوانات خانگی، تلقیح مصنوعی) و غیره می شود. تعاریف. عبارت "مجتم
ع جانوری صنعتی" توسط باربارا نوسکه، انسان شناس فرهنگی و فیلسوف هلندی، در کتاب "«انسان ها و سایر جانوران»" که در سال ۱۹۸۹ منتشر شد، ابداع گردید. او گفت که حیوانات «به زائده های صرف کامپیوترها و ماشین ها تبدیل شده اند». این اصطلاح، شیوه ها، سازمان ها و به طورکلی صنعتی را که حیوانات را به غذا و سایر کالاها تبدیل می کند، به مجتمع نظامی صنعتی مرتبط می کند. ریچارد تواین بعدها این تعریف را اصلاح کرد و مجتمع جانوری صنعتی را «مجموعه ای تا حدودی مبهم و چندگانه از شبکه ها و روابط بین بخش شرکتی (کشاورزی)، دولت ها و علوم عمومی و خصوصی» تعریف کرد. او در ادامه گفت که «این مفهوم ابعاد اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و عاطفی، طیف گسترده ای از شیوه ها، فناوری ها، تصاویر، هویت ها و بازارها را در بر می گیرد». تواین همچنین همپوشانی بین مجتمع جانوری صنعتی و سایر مجتمع های صنعتی، مانند مجتمع صنعتی زندانی، مجتمع صنعتی سرگرمی و مجتمع صنعتی دارویی را مورد بحث قرار می دهد. دیوید نایبرت، جامعه شناس، مجتمع جانوری صنعتی را به عنوان «یک شبکهٔ عظیم شامل تولیدکنندگان غلات، دامداری ها، کشتارگاه ها و شرکت های بسته بندی، رستوران های فست فود و زنجیره ا
ی و دولت» تعریف می کند که به ادعای او «ریشه های عمیقی در تاریخ جهان دارد». به گفتهٔ تواین، مجتمع جانوری صنعتی اساساً به مارپیچ سه گانهٔ سیستم های تأثیرگذار و قدرتمندی اشاره دارد که سیستم های دانش در مورد تولید گوشت را کنترل می کنند، یعنی دولت، حوزهٔ شرکت ها و دانشگاه.
حسابداری بهای تمام شده واقعی (TCA) یک رویکرد حسابداری است که تأثیرات پنهان فعالیت های اقتصادی بر محیط زیست، جامعه و تندرستی را اندازه گیری و ارزش گذاری می کند. TCA همچنین به عنوان حسابداری بهای تمام شده کامل (FCA) یا «حسابداری سرمایه چندگانه (MCA)» شناخته می شود. این رویکرد فراتر از تفکر صرفاً اقتصادی با هدف بهبود تصمیم گیری در سازمان های تجاری و در سیاست های عمومی حرکت می کند. این شامل حسابداری برای سرمایه طبیعی، سرمایه انسانی، سرمایه اجتماعی و سرمایه تولید شده است. رویکرد حسابداری بهای تمام شده واقعی را می توان در هر بخش از اقتصاد به کار برد. هدف آن آشکار کردن تأثیرات فعالیت های اقتصادی بر کل جامعه، علاوه بر هزینه های خصوصی که مستقیماً بر تولیدکنندگان و مصرف کنندگان وارد می شود، می باشد. این موارد می توانند تأثیرات زیست محیطی، بهداشتی یا اجتماعی باشند که در قیمت های بازار محصولات و خدمات منعکس نمی شوند، یعنی در حساب های سود و زیان عملیاتی لحاظ نمی شوند و بنابراین به عنوان پنهان در نظر گرفته می شوند. حسابداری بهای تمام شده واقعی به ویژه برای سیستم های کشاورزی-غذایی (محصولات کشاورزی غذایی و غیرغذایی) که در آن
ها هزینه های پنهان می تواند قابل توجه باشد، اهمیت دارد. در واقع، بخش عمده ای از توسعه TCA از لحاظ تاریخی در زمینه غذا بوده است. تاریخچه. اگرچه حسابداری بهای تمام شده واقعی اصطلاحی نسبتاً جدید است، اما مفهوم جدیدی نیست. این مفهوم ارتباط نزدیکی با مفهوم اثرات خارجی، هزینه ها یا مزایای غیرمستقیم برای شخص ثالث غیرمداخله که در نتیجه فعالیت طرف (یا طرف های) دیگر ایجاد می شود، دارد. ریشه مفهوم TCA را می توان به کار پیگو و مارشال در دهه ۱۹۲۰ نسبت داد. در طول دهه های گذشته، ارزش های پولی به عوامل خارجی اختصاص داده شده است، جایی که کسب وکارها جریمه می شوند، یا زمانی که شرکت های بیمه هزینه ها را در حوادث صنعتی محاسبه می کنند. TCA همچنین به عنوان بسطی از تحلیل هزینه-فایده (CBA) در نظر گرفته می شود. در دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، اصطلاحات دیگری برای انتقال مفاهیم مشابه با TCA مانند حسابداری بهای تمام شده کامل استفاده شد. آنچه رویکرد حسابداری بهای تمام شده واقعی را از رویکردهای پیشین متمایز می کند، تفکر سیستمی و تفکر کل نگر است - که اذعان دارند سیستم های اقتصادی از ذینفعان زیادی (مانند تولیدکنندگان، مصرف کنندگان، توزیع کنندگان و
سیاست گذاران) تشکیل شده اند و این سیستم ها به سرمایه های متعددی (سرمایه طبیعی، سرمایه اجتماعی، سرمایه انسانی و سرمایه تولید شده) متکی هستند - که بخش های جدایی ناپذیر این رویکرد هستند. TCA ماهیت پیچیده سیستم های اقتصادی را با تمام وابستگی های متقابل آن تصدیق می کند. کاربرد TCA معمولاً شامل دوازده یا تعداد بیشتری شاخص است که برای اندازه گیری و ارزش گذاری تأثیرات مثبت و منفی در حوزه های زیست محیطی، بهداشتی، اجتماعی و اقتصادی انتخاب شده اند. رویکرد حسابداری بهای تمام شده واقعی در صنایع غذایی و کشاورزی. پیشرفت های اخیر در رویکرد حسابداری بهای تمام شده واقعی مربوط به غذا و کشاورزی بوده است. طرح «اقتصاد اکوسیستم ها و تنوع زیستی» (TEEB) که در حال حاضر توسط برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد برگزار می شود، با هدف گنجاندن ارزش های تنوع زیستی و خدمت بوم سازگان در تصمیم گیری ها اجرا می شود. این برنامه دستورالعمل هایی را تدوین کرده و مطالعات متعددی در مورد چگونگی اجرای TCA و سپس استفاده از نتایج آن برای هدایت اصلاحات سیاستی انجام شده است. در سال ۲۰۱۸، TEEB برای غذا و کشاورزی تحت نظر الکساندر مولر راه اندازی شد. هدف، پرداختن
به مسائل و اختلافات نظری اصلی بود که زیربنای ارزیابی رابطه بین بخش کشاورزی-غذایی، تنوع زیستی و خدمات اکوسیستمی و تأثیرات آن بر سلامت انسان در مقیاس جهانی را تشکیل می دهند. به منظور بررسی پتانسیل حسابداری بهای تمام شده واقعی برای تبدیل سیستم های کشاورزی-غذایی به سمت پایداری، سازمان ها و مؤسسات تحقیقاتی مختلف دیگری نیز مطالعات و گزارش های TCA را آغاز کرده اند. نمونه هایی از این موارد عبارتند از شورای جهانی کسب و کار برای توسعه پایدار، اتحاد جهانی برای آینده غذا و صندوق غذای پایدار. علاوه بر این، صندوق جهانی طبیعت و ائتلاف سرمایه، با همکاری در چارچوبی برای ادغام TCA در حسابداری تجاری ایجاد کرده اند تا تأثیرات تجاری را شفاف سازند. تعاریف. تعریف حسابداری بهای تمام شده واقعی در حال تکامل است و تعاریف زیادی برای آن ارائه شده است. برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد. برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد آن را به عنوان «یک رویکرد جامع و سیستماتیک در حال تکامل برای اندازه گیری و ارزش گذاری هزینه ها و مزایای مثبت و منفی زیست محیطی، اجتماعی، بهداشتی و اقتصادی برای تسهیل تصمیم گیری های سیاست گذاران، کسب وکارها، کشاورزان، سرمایه
گذاران و مصرف کنندگان» تعریف می کند. ابتکار هزینه واقعی. ابتکار عمل هزینه واقعی تعریف مشابهی را پیشنهاد می کند اما به جای «رویکرد» از اصطلاح «روش شناسی» استفاده می کند. با این حال TCA را به عنوان رویکردی ارائه می دهد که تحت آن می توان از روش ها و ابزارهای تحلیلی مختلفی استفاده کرد. علاوه بر این، تعریف ارائه شده توسط طرح ابتکاری هزینه واقعی، استفاده از TCA را به عوامل خارجی محدود می کند، در حالی که FAO پیشنهاد می کند که عوامل خارجی تنها بخشی از هزینه های پنهان را تشکیل می دهند، در حالی که سایر هزینه های پنهان ممکن است ناشی از سایر شکست های بازار مانند اطلاعات ضعیف و نامتقارن باشند. برخی از اصطلاح «حسابداری بهای تمام شده کامل (FCA)» برای اشاره به همین ایده استفاده می کنند. این مورد IFOAM (شبکه اقدام کشاورزی ارگانیک بین المللی و پایدار) است که FCA را به روشی مشابه تعریف TCA از UNEP تعریف می کند. چارچوب ارزیابی. در برخی نشریات، مانند چارچوب ارزیابی، اصطلاح «حسابداری سرمایه چندگانه (MCA)» برای اشاره به TCA استفاده می شود. برای مثال، MCA به عنوان «رویکردی به تفکر سیستمی، که شامل سرمایه های طبیعی، انسانی، اجتماعی و
تولیدی می شود» تعریف می شود و «شما را قادر می سازد تا ارتباطات مرئی و نامرئی سیستم های کشاورزی-غذایی با انسان ها و محیط زیست را بیان و بررسی کنید». سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (فائو). در سال ۲۰۲۳، سازمان غذا و کشاورزی (FAO) TCA را به عنوان «یک رویکرد جامع و سیستمی برای اندازه گیری و ارزش گذاری هزینه ها و مزایای زیست محیطی، اجتماعی، بهداشتی و اقتصادی ایجاد شده توسط سیستم های کشاورزی-غذایی به منظور بهبود تصمیمات سیاست گذاران، مشاغل، کشاورزان، سرمایه گذاران و مصرف کنندگان» تعریف کرد. این تعریف بسیار شبیه به تعریفی است که توسط UNEP ارائه شده است. کلمات «جامع و سیستمی» به این معنی است که TCA سیستم های کامل را مطالعه می کند و انواع سرمایه ها و ذینفعان و ارتباط متقابل آنها را در نظر می گیرد. علاوه بر این، این تعریف از TCA هم «هزینه ها و هم مزایا» را در نظر می گیرد و باید تمام تأثیرات را چه زیست محیطی، اجتماعی، بهداشتی یا اقتصادی باشند، ارزش گذاری کند و آنها را قابل مشاهده سازد. پایتخت ها. فعالیت های اقتصادی به سرمایه های طبیعی، انسانی، اجتماعی و تولیدی وابسته هستند - و همچنین بر آنها تأثیر می گذارند - که پایه
و اساس رفاه انسان، موفقیت اقتصادی و پایداری محیط زیست را تشکیل می دهند. برای اندازه گیری اکثر سرمایه ها به استثنای سرمایه تولید شده و بخشی از سرمایه انسانی، کار کمی انجام شده است، بنابراین رویکرد TCA با هدف اندازه گیری هزینه های پنهان مرتبط با این سرمایه ها است.
راهزن و جوان یا دزد و مرد جوان فیلمی هندی محصول سال ۱۹۷۸ و به کارگردانی سونیل دات است. در این فیلم بازیگرانی همچون سونیل دات، وینود کانا، رینا روی، لینا چانداوارکار، بیندو و رانجیت ایفای نقش کرده اند.
تخم های پرورشی در فضای باز، تخم هایی هستند که از پرندگانی تولید می شوند که نگهداری آنها در فضای باز مجاز است. اصطلاح «آزادراه» بسته به کشور و قوانین مربوطه ممکن است به طور متفاوتی استفاده شود، تخم مرغ های مرغ هایی که فقط در فضای بسته نگهداری می شوند، ممکن است با برچسب های "بدون قفس"، "انباری" "، انباری" یا "مرغداری" نیز شناخته شوند که از سیاست های صدور گواهینامه شادی حیوانات پیروی می کنند و به عنوان «مرغ های شاد» یا «تخم مرغ های شاد» نیز شناخته می شوند. این با پرندگانی که در سیستم هایی با برچسب "قفس های باتری" یا "قفس های مبله" پرورش می یابند، متفاوت است. تعریف حقوقی. استانداردهای قانونی تعریف کننده محدوده آزاد می تواند بسته به کشور متفاوت یا اصلاً وجود نداشته باشد. سازمان های نظارتی مختلف، آژانس های دولتی و گروه های صنعتی، معیارهای متفاوتی را در مورد وضعیت «آزادزی» و «بدون قفس» رعایت می کنند. در ماساچوست، پیشنهادی برای ممنوعیت فروش گوشت یا تخم مرغ حیوانات قفسی، صرف نظر از محل پرورش آنها، مطرح شد. این تغییر بالقوه از تولید در قفس به تولید خارج از قفس، نگرانی هایی را در میان گروه های صنعت تخم مرغ ایجاد کرده اس
ت. آنها نگرانند که این امر منجر به افزایش قابل توجه قیمت تخم مرغ شود، خرید آن را برای بسیاری از مصرف کنندگان غیرممکن کند و به طور بالقوه به صنعت تخم مرغ آسیب برساند. ایالات متحده. وزارت کشاورزی ایالات متحده آمریکا (USDA) الزام می کند که تولیدکنندگان تخم مرغ بتوانند ثابت کنند که مرغ های تخم گذار «آزادزی» به فضای باز دسترسی دارند. با این حال، هیچ نظارتی از سوی دولت بر کیفیت محیط خارجی یا میزان زمانی که مرغ به آن دسترسی دارد، وجود ندارد. بسیاری از تولیدکنندگان، علاوه بر "برچسب «آزاد»" یا به جای آن، برچسب «بدون "قفس»" را برای تخم مرغ های خود به کار می برند. اخیراً، برچسب های تخم مرغ در ایالات متحده اصطلاح «انبارگرد» را نیز شامل می شوند تا منبع تخم مرغ هایی را که توسط مرغ هایی گذاشته می شوند که نمی توانند آزادانه در اطراف بگردند، اما به جای قفس های محدودتر، در انبار نگهداری می شوند، دقیق تر توصیف کنند. مناظره. تخم مرغ های بدون قفس، موضوع بحث های داغی در ایالات متحده بوده اند. در سال ۲۰۱۵، طرحی در ماساچوست پیشنهاد شد که فروش گوشت یا تخم مرغ «از حیوانات قفسی پرورش یافته در هر کجای کشور» را در داخل ایالت ممنوع می کرد
. این تغییر از پرورش در قفس به پرورش بدون قفس برای گروه های صنعت تخم مرغ نگران کننده است، زیرا آنها معتقدند که این امر باعث افزایش قیمت تخم مرغ تا حدی می شود که مصرف کنندگان توانایی خرید آنها را ندارند و در نتیجه باعث کاهش کلی صنعت تخم مرغ می شود. مدافعان رفاه حیوانات استدلال می کنند که هزینه ها به آن شدتی که گروه های صنعتی انتظار دارند تغییر نخواهد کرد و قیمت تخم مرغ تقریباً ثابت خواهد ماند زیرا محل نگهداری پرندگان تفاوت زیادی در هزینه ایجاد نمی کند. گروه های صنعت تخم مرغ در تلاشند تا «به قانون گذاران، رأی دهندگان و مصرف کنندگان در مورد مزایا و مقرون به صرفه بودن استفاده از قفس» آموزش دهند یا آن را به آن ها نشان دهند. کشاورزان و تولیدکنندگان محلی می گویند که این تغییر در صورتی رخ خواهد داد که مصرف کنندگان بخواهند؛ آنها با داشتن پرندگان در داخل یا خارج از قفس سازگار خواهند شد. نه تنها بحث هایی بین صنعت تخم مرغ و طرفداران رفاه حیوانات وجود دارد، بلکه مردم در مورد اینکه آیا این موضوع باید توسط دولت فدرال یا صنعت تخم مرغ رسیدگی شود، نیز بحث می کنند. رشد. محبوبیت تخم مرغ های بدون قفس در ایالات متحده در سال های اخ