Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وص موج سواری و موسیقی موج سواری می شود. موج سواران اسکیت برد را توسعه دادند تا بتوانند روی زمین «موج سواری» کنند و همچنین ورزش های تخته ای دیگری را ابداع کردند. تاریخچه. روایت غالب از تاریخچه موج سواری ("heʻe nalu"؛ به معنای لغوی، سر خوردن روی موج) ریشه های آن را در جنوب اقیانوس آرام می داند، جایی که این عمل در طول قرن ها به صورت آیینی درآمد. اجماع انسان شناسان و مورخان این است که موج سواری در سراسر پلی نزی و جاهای دیگر در اقیانوس آرام در دوران پیشامدرن انجام می شده و موج سواری حداقل برای ۱۵۰۰ سال در هاوایی از نظر فرهنگی اهمیت داشته است. فرهنگ موج سواری در هاوایی اکنون بسیار متفاوت با سال ۱۷۷۸ است، زمانی که کاپیتان جیمز کوک به قلمرو این جزیره پا گذاشت. خانواده سلطنتی هاوایی صدها سال بر قلمرو اقیانوس حکومت می کردند، اگرچه این جزایر تا زمانی که کامهامها اول پادشاهی جزایر هاوایی را در سال ۱۸۱۰ تأسیس کرد، متحد نشدند. جامعه سنتی هاوایی توسط سیستمی از ممنوعیت ها به نام "kapu" (تابو) سازماندهی می شد که تمام جنبه های زندگی جزیره نشینان - سیاسی، اجتماعی و مذهبی - را تعیین می کرد. این قوانین همه چیز را از اینکه چه غذاه
ایی بخورند تا نحوه ساخت تخته موج سواری را دیکته می کرد. در نتیجه، جامعه به دو طبقه اجتماعی، طبقه سلطنتی و طبقه عوام تقسیم می شد. بهترین نقاط موج سواری برای خانواده سلطنتی رزرو شده بود، در حالی که مردم عادی به مکان هایی با موج های کوچکتر و شکل گیری ضعیف تر منتقل می شدند. کد kapu طول مناسب تخته هایی را که باید استفاده شود، با توجه به وضعیت سوارکار، تعیین می کرد. مردم عادی تخته هایی به طول ۱۲ تا ۱۴ فوت سوار می شدند، در حالی که خانواده سلطنتی تخته هایی به طول ۱۶ تا ۲۴ فوت سوار می شدند. اگرچه تاریخ نگاری سفیدپوستان (haole) بر زوال فرهنگ موج سواری در هاوایی تأکید کرده است که با ورود مبلغان آمریکایی در سال ۱۸۲۰ آغاز شد، که برهنگی، قمار و تمایلات جنسی معمولی مرتبط با موج سواری را ناپسند می دانستند، محققان بومی هاوایی در حال ارزیابی مجدد تاریخ خود هستند و ادعا می کنند که برخلاف روایت غالب، بومیان هاوایی در قلمرو poʻina nalu (منطقه موج سواری) عاملیت داشته اند و در برابر تجاوز استعمار مقاومت کرده اند. در اوایل دهه ۱۹۰۰، الکساندر هیوم فورد و جک لندن به طور فعال تلاش کردند تا بومیان هاوایی را در حوزه فرهنگی خودشان به حاشی
ه برانند و از موج سواری به عنوان وسیله ای برای جذب گردشگران بهره برداری کنند. اگرچه جرج فریث و دیگر هاوایی ها به فورد و لندن موج سواری را آموزش داده بودند، اما آن ها به تأسیس باشگاه Outrigger Canoe (تأسیس شده در سال ۱۹۱۱) ادامه دادند و آن را "سازمانی برای haole" اعلام کردند. در پاسخ، فریث و دوک کاهاناموکو باشگاه چند نژادی هوی نالو (باشگاه موج ها) را در وایکیکی راه اندازی کردند تا کنترل وضعیت خود را در منطقه موج سواری اعمال کنند و اقیانوس را به عنوان یک قلمرو هاوایی حفظ کنند و از آن در برابر استعمار غرب که سرزمین آن ها را گرفته بود دفاع کنند. گسترش جهانی موج سواری از هاوایی نیز در اوایل قرن بیستم آغاز شد، زمانی که فریث و کاهاناموکو در ایالات متحده، استرالیا و نیوزلند نمایش هایی را ارائه کردند. فریث و کاهاناموکو سفیران اصلی موج سواری بودند. فریث در سال ۱۹۰۷ به جنوب کالیفرنیا نقل مکان کرد و در آنجا این ورزش را در بسیاری از سواحل، از جمله ونیز و ردوندو بیچ، به نمایش گذاشت. از آغاز دهه ۱۹۶۰، موج سواری توسط موج سواران فداکار، عمدتاً از کالیفرنیا و استرالیا، در جستجوی موج های جدید در مکان های دور، بیشتر گسترش یافت.
جنبه معنوی. موج سواری برای مردم هاوایی باستان بسیار مقدس بود. آن ها مطالعهٔ امواج را "ka nalu" می نامیدند و خاطرهٔ موج سواران بزرگ را در سرودها و آهنگ هایی (meles) که از قرن پانزدهم به جا مانده است، حفظ می کردند. بسیاری از رؤسا سرود مخصوص موج سواری خودشان را داشتند که مهارتشان را در این ورزش ستایش می کرد؛ این سرودها را فقط یک خوانندهٔ حرفه ای می توانست بخواند که هر رئیس یکی از آن ها را در خدمت خود داشت. با اینکه برخی مورخان می گویند موج سواری فقط مخصوص "aliʻi" یا حاکمان موروثی هاوایی بوده، اما در واقع هاوایی های همهٔ طبقات و جنسیت ها، چه جوان و چه پیر، این هنر را تمرین می کردند. پس از مرگ پادشاه کامهامها اول در سال ۱۸۱۹، پسرش لی هولی هو (کامهامها دوم)، به درخواست همسر محبوب کامهامها، "Kaʻahumanu"، که خود را نایب السلطنه اعلام کرده بود، سیستم "kapu" (تابو) را که زندگی جزیره نشینان را کنترل می کرد، لغو کرد. در نتیجهٔ این اقدام، معابد و مجسمه های خدایان تخریب شدند؛ اگرچه بسیاری از بت ها در زمان شکستن تابوها پنهان شده بودند، اما بعداً اغلب به تحریک مبلغان آمریکایی کلیسای پروتستان، پیدا و سوزانده شدند. ککوآئوکلانی
، پسرعموی لی هولی هو، که توسط عمویش کامهامها اول مسئولیت دفاع از خدایان، معابد و پرستش آن ها را بر عهده داشت، با این تغییر مخالفت کرد و رهبری کاهنان، درباریان و رئوسای محلی مخالف لغو تابوها را بر عهده گرفت. او در میدان نبرد Kuamo'o در جزیرهٔ هاوایی با لی هولی هو روبرو شد، اما نیروهای پادشاه به رهبری کالانی موکو، آخرین مدافعان دین باستانی را شکست دادند. اعتقاد به قدرت خدایان زمانی تضعیف شد که کسانی که با آن ها مخالفت می کردند، هیچ مجازات الهی دریافت نکردند. از زمان های قدیم در میان بومیان هاوایی، کاهن (kahuna) پیش از بریدن درخت برای ساخت تختهٔ موج سواری، هدایایی از ماهی در کنار درخت می گذاشت، دعا می خواند و دیگر مراسم مذهبی را انجام می داد. آن ها معتقد بودند که درختانی که تخته های موج سواری خود (papa heʻe nalu) را از آن ها می ساختند، روح (ʻuhane) دارند و از تنهٔ درختان اقاقیای koa برای ساخت آن ها استفاده می کردند. تخته های شنا روی شکم (bodyboards) یا pae poʻo آن ها و همچنین تخته های موج سواری kikoʻo و alaia از درخت koa ساخته می شدند. اما olo، طولانی ترین و سنگین ترین تخته های موج سواری، از چوب سبک تر و شناورتر
درخت ویلیویلی ساخته می شدند و فقط مخصوص اشراف بودند. Heiaus مکان های عبادت هاوایی ها بودند که در آن ها قربانی می کردند. این مکان ها شامل معابد و همچنین اشیاء طبیعی یا ویژگی های چشم انداز بودند. هر فعالیت در فرهنگ هاوایی با یک آیین مذهبی مرتبط با یک خدا یا خود فعالیت، مانند موج سواری، مرتبط بود. وقتی اقیانوس آرام بود و موجی برای موج سواری وجود نداشت، کاهن (kahuna) سطح دریا را با رشته های بلند گیاه نیلوفر پیچ (pohuehue) می بست و همراه با موج سواران سرود می خواند: خود این سرود به نام pohuehue، برگرفته از نام نیلوفر پیچ، نامیده می شد. در خلیج Kahaluʻu در ساحل Kona، یک heiau موج سواری نسبتاً خوب حفظ شده به نام Kuʻemanu Heiau وجود دارد، یک سازهٔ بزرگ ساخته شده از سنگ گدازهٔ سیاه. در اینجا، هاوایی های باستانی محلی برای موج سواری خوب دعا می کردند. بسیاری از موج سواران امروزه عشق خود به این ورزش را با اعتقادات مذهبی یا معنوی خود ترکیب می کنند؛ مثلاً در هانتینگتون بیچ، کالیفرنیا، یک کلیسای محلی مسیحی غیر فرقه ای گاهی اوقات صبح زود یکشنبه برای برگزاری مراسم مذهبی در ساحل جمع می شوند. پس از دعای پایانی، کشیش و حضار برای
موج سواری صبحگاهی به دریا می روند. در جوامع مختلف موج سواری، مراسم «پدل اوت» یا مراسم یادبود موج سواران درگذشته، گاهی در سالگرد فوت آنها برگزار می شود، مانند مراسم یادبود ادی آیکاو که هر ساله در خلیج وایمیا، هاوایی برگزار می شود. شرکت کنندگان در مراسم یادبود با حلقه های گل دور گردن یا با گل های آزاد (گاهی بین دندان هایشان) به سمت مکان مناسب پارو می زنند. سپس شرکت کنندگان در یک دایره قرار می گیرند، دست هایشان را می گیرند و در سکوت دعا می کنند. گاهی اوقات آنها دست های گره کرده خود را به سمت آسمان بلند می کنند و سپس گل ها یا حلقه های گل خود را در مرکز دایره می اندازند. پس از آن، آنها به سمت ساحل پارو می زنند تا جلسه موج سواری خود را آغاز کنند. اغلب این مراسم در هنگام طلوع یا غروب خورشید برگزار می شود. در مکان هایی با اسکله، مانند هانتینگتون بیچ کالیفرنیا، این مراسم می تواند در نزدیکی انتهای اسکله برگزار شود تا هر غیر موج سواری، مانند بستگان مسن، بتوانند تماشا کنند و شرکت کنند. اغلب شرکت کنندگان روی اسکله دسته گل هایی را در مرکز دایره می اندازند. زنان موج سوار. در گذشته های دور، در پلی نزی، زنان هم پای مردان به
موج سواری می پرداختند. این موضوع به ویژه در هاوایی مشهود بود، جایی که موج سواری برای همه، از کودکان گرفته تا زنان و مردان، امری عادی بود. ملکه کاهومانو، قدرتمندترین همسر کامهامها، به موج سواری در مکانی علاقه داشت که امروزه کستلز نامیده می شود. این مکان در وایکیکی در ساحل جنوبی اوآهو قرار دارد و در گذشته تنها خانواده سلطنتی اجازه موج سواری در آنجا را داشتند. کاهومانو با جثه بزرگ و مهارت بالا، توانایی پارو زدن با تخته موج سواری سنتی (olo) و گرفتن موج های بزرگ را داشت. تا دهه ۱۸۳۰، زنان همچنان در موج سواری هاوایی فعال بودند، اما با ورود مبلغان آمریکایی و آموزش های آنان مبنی بر نامناسب بودن موج سواری برای زنان، این فعالیت برای زنان متوقف شد. موج سواری زنان تا اواخر دهه ۱۸۰۰ در اطراف جزایر هاوایی از سر گرفته نشد. پس از جنگ جهانی دوم، موج سواری دوباره محبوبیت یافت و تعداد شرکت کنندگان افزایش یافت. دوک کاهاناموکو و تام بلیک، از پیشگامان ورزش های آبی، زنان را به موج سواری تشویق می کردند. بلیک معتقد بود که موج سواری به زنان کمک می کند تا تناسب اندام خود را حفظ کنند. یک دهه بعد، با افزایش حضور زنان در فیلم های موج سوار
ی، محبوبیت موج سواری زنان دوباره اوج گرفت. فیلم Gidget و سریال های تلویزیونی آن نمونه هایی از این فیلم ها بودند. با این حال، پیام اصلی این آثار این بود که زنان باید تماشاگر موج سواری باشند نه شرکت کننده در آن. زنان به دلیل شرکت در موج سواری با واکنش های منفی روبرو می شدند و «مردانه» یا «پسر صفت» خطاب می شدند. به همین دلیل، تصمیم گرفتند تا خودشان این ورزش را مدیریت کنند و مسابقات موج سواری زنان را برگزار کنند. در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ مسابقاتی برای زنان برگزار می شد، اما این مسابقات در سطح آماتور بودند. در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ زنان وارد مسابقات حرفه ای موج سواری شدند و این باعث شد تا سبک موج سواری زنان تغییر کند و به جای تمرکز بر جذابیت ظاهری، بیشتر بر روی قدرت و سرعت خود به عنوان یک ورزشکار تمرکز کنند. امروزه، موج سواران حرفه ای زن هنوز هم برای اینکه به عنوان یک ورزشکار شناخته شوند، با مشکلاتی روبرو هستند و رسانه های موج سواری همچنان آن ها را مورد قضاوت و نگاه جنسیتی قرار می دهند. موج سواران زن حرفه ای همچنین می گویند که در مقایسه با مردان، دستمزد کمتری دریافت می کنند و در مسابقات جوایز نقدی برابر با مردان را در
یافت نمی کنند. این نابرابری در مورد حمایت مالی شرکت های بزرگ از برندهای موج سواری نیز وجود دارد. این شرکت ها ترجیح می دهند با موج سواران زن جذاب تر قرارداد ببندند تا آنهایی که با استعدادتر هستند. در حال حاضر برخی از گروه های موج سواری در تلاش هستند تا زنان رنگین پوست را بیشتر در فرهنگ موج سواری وارد کنند. یکی از این گروه ها "Textured Waves" است که به زنان رنگین پوست اختصاص دارد. هدف آن ها این است که موج سواری را برای همه در دسترس تر کنند و افرادی را که با تصویر کلیشه ای یک موج سوار مطابقت ندارند، بپذیرند. دختران ساحلی. دختر ساحلیBeach bunnies اصطلاحی است که در آمریکای شمالی برای زنانی استفاده می شود که وقت آزاد خود را در ساحل می گذرانند. در فرهنگ موج سواری، ممکن است به یک موج سوار زن نیز اشاره داشته باشد. دختران ساحلی به خاطر زمانی که صرف برنزه کردن می کنند، شناخته می شوند و معمولاً با بیکینی نشان داده می شوند. نمونه هایی از این دختران را می توان در فیلم ها و سریال هایی مانند "Beach Party" و "Gidget" دید. معادل مرد آن "ولگرد ساحلی" beach bum است. تنوع اقوام. در سال های اخیر، تنوع در موج سواری به عنوان یک مسئل
ه جدید برای جامعه موج سواری مطرح شده است. با توجه به اینکه دنیای موج سواری حرفه ای توسط موج سواران برزیلی مانند ایتالو فریرا و گابریل مدینا رهبری می شود و حضور ورزشکارانی مانند مایکل فبری (اولین موج سوار سیاه پوست آفریقایی در تور قهرمانی)، به نظر می رسد که موج سواری حرفه ای در حال حرکت به سمت فراگیر بودن است. با این حال، این موضوع لزوماً برای موج سواران عادی در مکان هایی مانند ایالات متحده صادق نیست. سازمان هایی مانند پروژه موج سواری شهری در سانفرانسیسکو به معرفی ورزش موج سواری به جوانان محروم با پیشینه سیاه پوست و لاتین تبار اختصاص دارند. جف ویلیامز، رئیس مشترک انجمن موج سواران سیاه پوست لس آنجلس (سازمانی مشابه CSP)، نیاز به این برنامه ها را با بیان این که «هر زمان که در مورد تنوع در موج سواری صحبت می کنید، همه چیز به دسترسی خلاصه می شود» خلاصه کرد، به این معنی که موانع مالی و فرهنگی ورود به آب همان چیزی است که برخی از افراد از جوامع اقلیت را از شرکت در این ورزش بازمی دارد. در همین حال، دنیای موج سواری شاهد فرهنگ موج سواری در مکان هایی است که اکثر موج سواران پیش از آن از آن بی اطلاع بوده اند. یک نمونه از این
موضوع، پروژه کتاب جدید Selema Masekela, AfroSurf، است که شیوع موج سواری و فرهنگ موج سواری در آفریقا را شرح می دهد. موج سواری آفریقای جنوبی مدت هاست که بخش مهمی از فرهنگ جهانی موج سواری بوده است، اما موج سواری در بقیه آفریقا عمدتاً تاکنون به عنوان یک جاذبه گردشگری به جای یک فرهنگ محلی دیده می شد. به گفته ماسکلا، «این مکان ها موج سواری را به عنوان فرهنگ خود پذیرفته اند و سپس فرهنگ خود را در آن تزریق می کنند.» فرهنگ موج بزرگ. بعضی از موج سواران عاشق موج سواری روی موج های بسیار بزرگ هستند که به آن «شکار کرگدن» هم می گویند. در دهه ۱۹۹۰ موج سواران شروع به استفاده از جت اسکی کردند تا خودشان را به موج های بزرگ برسانند و سوار آن ها شوند (به موج سواری یدک کش مراجعه کنید). بعضی از این موج ها آنقدر سریع هستند (بیش از ۶۰ کیلومتر در ساعت) که بدون جت اسکی نمی شود به آن ها رسید. جت اسکی همچنین به موج سواران کمک می کند تا اگر از روی تخته موج سواری به داخل آب افتادند، بتوانند خودشان را نجات دهند. این کار بسیار هیجان انگیز است و گروه های تلویزیونی هم خیلی دوست دارند از آن فیلم بگیرند، اما چون این موج های بزرگ معمولاً خیلی از س
احل دور هستند، کمتر کسی می تواند از نزدیک آن ها را ببیند. موج سواران از هر طبقه و گروهی هستند، اما علاقه زیاد آن ها به موج سواری باعث شده که بعضی ها آن ها را «ولگرد ساحلی»beach bum یا «ولگرد موج سواری»surf bum صدا کنند. موج سواران معمولاً خیلی به موج سواری علاقه دارند و برای بهتر شدن در آن تلاش می کنند. این باعث شده که بعضی ها فکر کنند موج سواری برای آن ها فقط یک ورزش نیست، بلکه یک سبک زندگی است. جزر و مد دریا تأثیر زیادی در کیفیت امواج و خطرات موج سواری در نقاط مختلف دارد. میزان جزر و مد در مناطق مختلف جهان متفاوت است و حتی در یک منطقه هم ممکن است این تأثیر در نقاط مختلف فرق کند؛ مثلاً در بالی، پاناما و ایرلند، اختلاف بین جزر و مد به ۲ تا ۳ متر می رسد، در حالی که در هاوایی این اختلاف کمتر از یک متر است. هر مکان موج سواری ویژگی های خاص خودش را دارد، چون شکل بستر دریا در هر منطقه متفاوت است. در سواحل شنی، تپه های زیر آب می توانند هفته به هفته تغییر کنند، برای همین پیدا کردن موج های خوب به کمی صبر و حوصله نیاز دارد. جمله «کاش دیروز اینجا بودی» به یک اصطلاح رایج بین موج سواران تبدیل شده و به شرایط نامناسب موج سو
اری اشاره دارد. البته امروزه با پیشرفت تکنولوژی، پیش بینی وضعیت موج ها خیلی راحت تر شده و موج سواران می توانند اندازه و جهت موج ها را در سراسر دنیا ببینند. علاقه به موج سواری در جاهای بکر و عالی، باعث رونق گردشگری موج سواری شده است. کمپ های موج سواری و اجاره قایق های تفریحی به موج سواران این امکان را می دهد که در مناطق دورافتاده و گرمسیری، جایی که بادهای ساحلی شرایط ایده آل را فراهم می کنند، موج سواری کنند. پیدا کردن موج های عالی کار راحتی نیست و به شرایط آب و هوایی مختلفی بستگی دارد. به همین دلیل، موج سواران معمولاً آنقدر به این ورزش علاقه دارند که آن را به سبک زندگی خود تبدیل می کنند. هر موج سواری هدفی متفاوت از موج سواری دارد، اما در طول تاریخ این ورزش، بسیاری آن را فراتر از یک ورزش می بینند. موج سواری برای آن ها فرصتی است برای رها شدن از روزمرگی ها، لذت بردن از هیجان و یکی شدن با طبیعت. بعضی از موج سواران پا را فراتر گذاشته و به دنبال یک سبک زندگی متفاوت و آرامش درونی هستند. آن ها به «موج سواران روح و روان» معروفند و موج سواری را راهی برای هماهنگی با زندگی و اقیانوس می دانند. اما این دیدگاه با فرهنگ موج س
واری رقابتی که بر پایه مسابقات و تبلیغات است، در تضاد است. قانون نانوشته (محلی ها). موج های خوب برای موج سواری در همه جای ساحل پیدا نمی شوند. به همین دلیل، موج سواران محلی معمولاً از این نقاط خوب محافظت می کنند و به غریبه ها اجازه موج سواری نمی دهند. این موضوع به خصوص در جاهایی که موج سوار زیاد است، بیشتر دیده می شود. موج سواران محلی معتقدند که هرچه تعداد موج سواران کمتر باشد، سهم بیشتری از موج ها به آن ها می رسد. به همین دلیل، گاهی اوقات با تهدید یا خشونت از موج سواری دیگران جلوگیری می کنند. بعضی از موج سواران محلی برای دفاع از منطقه یا ساحل خودشان، گروه هایی تشکیل می دهند. این گروه ها که به «پانک های موج سواری» یا «نازی های موج سوار» معروفند، در کالیفرنیای جنوبی و جزیره هاوایی دیده می شوند و با تهدید و خشونت، مانع موج سواری غریبه ها در منطقه خود می شوند؛ مثلاً موج سواران محلی کالیفرنیای جنوبی با موج سوارانی که از دره سن فرناندو می آیند، مشکل دارند و به آن ها لقب های تحقیرآمیز می دهند. اصطلاح «نازی موج سواری» در دهه ۱۹۶۰ برای توصیف موج سواران خشن، متعصب و پرخاشگر استفاده می شد. این موج سواران معمولاً عضو گرو
ه ها یا باشگاه های موج سواری بودند. بعضی از آن ها حتی این لقب را پذیرفتند و از نمادهای نازی ها استفاده می کردند، اما این کار بیشتر برای ترساندن غریبه ها بود. فیلم «اربابان داگ تاون» که بر اساس یک داستان واقعی ساخته شده، خشونت موج سواران محلی سانتا مونیکا در اوایل دهه ۱۹۷۰ را نشان می دهد. این رفتارهای محلی گرایانه دلایل اقتصادی و اجتماعی هم دارد. تا همین اواخر، مردم به موج سواران به چشم آدم های تنبل و بی مسئولیت نگاه می کردند. بسیاری از موج سواران محلی از قشر پایین جامعه بودند و از اینکه افراد ثروتمند برای تفریح به ساحل آن ها می آمدند، ناراحت بودند. در استرالیا هم این تنش ها بین موج سواران محلی و دولت وجود داشته و هنوز هم ادامه دارد. فیلم مستند «برا بویز» در مورد یک گروه موج سواری در استرالیا است که به خشونت معروفند، هرچند خودشان این موضوع را قبول ندارند. گروه های موج سواری برای حفظ فرهنگ خودشان، از شهرها و سواحل خودشان محافظت می کنند و اگر کسی به قلمرو آن ها وارد شود، ممکن است با خشونت روبرو شود. یکی از قدیمی ترین و بزرگ ترین گروه های موج سواری به نام «لانگوس» در لانگ بیچ وجود دارد. بسیاری از این گروه ها ادعا
می کنند که زمین ها و موج های خاصی متعلق به آن هاست. فیلم «برا بویز» باعث شهرت بیشتر این گروه ها شد. «پسران خلیج لونادا» (در پالوس وردس استیتس کالیفرنیا در سال ۲۰۱۶ به دلیل رفتارهای خشونت آمیزشان با یک شکایت دسته جمعی مواجه شدند. = ولف پک. ولف پک (به معنی گلهٔ گرگ ها) گروهی از موج سواران اهل کوآئی، هاوایی است که به شدت به قوانین نانوشتهٔ موج سواری پایبند هستند. به گفتهٔ یکی از اعضای این گروه، کوآئی جایی است که به افراد احترام گذاشتن را یاد می دهند. همین ارزش احترام باعث شد تا ولف پک سعی کند بی نظمی های موج سواری در ساحل شمالی را کنترل کند. اندی آیرونز و بروس آیرونز، موج سواران حرفه ای، و کالا الکساندر، بازیگر و ستاره برنامه های تلویزیونی، از اعضای شناخته شدهٔ این گروه هستند. ولف پک در سال ۲۰۰۱ توسط کالا الکساندر، زمانی که برای پیدا کردن کار به ساحل شمالی نقل مکان کرده بود، تشکیل شد. او متوجه بی نظمی و بی احترامی در منطقهٔ موج سواری Pipeline شد و تصمیم گرفت تا برای حفظ ارزش ها و محافظت از موج سواران در برابر امواج خطرناک این منطقه، قوانینی را وضع کند. امواج Pipeline می توانند تا ارتفاع ۶ متر برسند و قدرت زیادی
دارند، به طوری که حتی جان موج سواران حرفه ای را هم گرفته اند. برخورد موج سواران با یکدیگر در این امواج می تواند بسیار خطرناک باشد. به همین دلیل، ولف پک تصمیم گرفت تا در ساحل شمالی قوانین را با جدیت بیشتری اجرا کند. روش های خشن ولف پک در اجرای قوانین، توجه ها را به خود جلب کرده است؛ مثلاً در یک مورد، رهبر این گروه به گردشگری که در یک موج ۲ متری برای دوست الکساندر مزاحمت ایجاد کرده بود، حمله کرد. با وجود این، بعضی از مردم محلی از اقدامات ولف پک حمایت می کنند و معتقدند که این گروه به دنبال حفظ ارزش های فرهنگی است. الکساندر ولف پک را یک گروه خلافکار نمی داند، بلکه می گوید آن ها از همه اهالی هاوایی محافظت می کنند. آن ها سعی دارند تا سبک زندگی و فرهنگ هاوایی را حفظ کنند و به دیگران یادآوری کنند که بی احترامی به این فرهنگ چه عواقبی می تواند داشته باشد. = برا بویز. برا بویز (Bra Boys) یک گروه موج سواری معروف است که در ماروبرا، منطقه ای ساحلی در حومه شرقی سیدنی استرالیا شکل گرفت. این گروه در سال ۲۰۰۷ با پخش مستندی به نام «برا بویز: خون از آب غلیظ تر است» که دربارهٔ روابط و مشکلات اعضای گروه بود، به شهرت جهانی رسید. ن
ام «برا بویز» هم به معنی برادر در زبان عامیانه است و هم اشاره ای به محلهٔ ماروبرا، زادگاه این گروه دارد. اعضای گروه روی سینه شان عبارت «نگهبان برادرانم» و در پشتشان کد پستی ماروبرا را خالکوبی می کنند. بسیاری از اعضای برا بویز در خانواده های فقیر و درگیر اعتیاد بزرگ شده اند. برادران سانی، جای، کوبی و داکوتا ابرتون دوران کودکی سختی را پشت سر گذاشته اند. برای آن ها، برا بویز بیشتر از یک گروه، یک خانواده بود که در آن به موج سواری می پرداختند و همیشه هوای همدیگر را داشتند. این مستند که توسط خود اعضای گروه ساخته شده، روی تاریک و خشن زندگی موج سواری را نشان می دهد، در حالی که هالیوود قبلاً تصویری رؤیایی از آن ارائه می داد. اصطلاحات. موج سواری (به ویژه در کالیفرنیای جنوبی) دارای گویش اجتماعی خاص خود است که با ولی اسپیک (Valleyspeak) و آپ تاکینگ (Uptalking) استرالیا درآمیخته است. کلماتی مانند "grom" (موج سوار تازه کار)، "dude" (رفیق)، "tubular" (لوله ای)، "radical" (رادیکال) و "gnarly" (خفن) با هر دو مرتبط هستند. کالیفرنیای شمالی اصطلاحات موج سواری خود را نیز ایجاد کرد که شامل "groovy" (باحال)، "hella" (یک عالمه) و "t
ight" (درست درمون) می شود. یکی از اصطلاحات رایج بین موج سواران در سراسر دنیا "stoked" است که به معنی هیجان و اشتیاق برای موج سواری است. جان انگل، نویسنده، این حس را این گونه توصیف می کند: "این همان حسی است که موج سواران به آن stoke می گویند، در اوج آن، انگار زمان می ایستد و موج سوار در اوج لذت، از جسم خود جدا می شود." اصطلاح رایج دیگر "YEW!" است که موج سواران هنگام دیدن یک موج بزرگ یا گرفتن یک موج خوب، آن را فریاد می زنند. البته موج سواران اغلب به تنبلی و ولگردی هم معروفند و به آن ها لقب "ولگردهای ساحلی" (مردان) یا "خرگوش های ساحلی" (زنان) می دهند. علامت شاکا (shaka sign)، که به هامانا کالیلی از لایی، هاوایی نسبت داده می شود، یک سلام رایج در فرهنگ موج سواری است. مسائلی که بر موج سواران تأثیر می گذارد. آسیب های زیست محیطی و افزایش توسعه ممکن است همچنان به افزایش فشار بر این ورزش ادامه دهد. نشت نفت و رشد جلبک های سمی نیز می تواند مناطق موج سواری را تهدید کند. برخی از این استرس ها را می توان با ساخت صخره های مصنوعی برای موج سواری برطرف کرد. چندین مورد در سال های اخیر ساخته شده است (یکی در Cables در استرالیای غرب
ی است) و اشتیاق گسترده ای در جامعه جهانی موج سواری برای پروژه های اضافی وجود دارد. با این حال، مخالفت های زیست محیطی و مقررات سختگیرانه مجوزهای ساحلی، چشم انداز ساخت چنین صخره هایی را در برخی کشورها، مانند ایالات متحده، کاهش می دهد. موج سواری و محیط زیست. موج سواری به عنوان یک ورزش به شدت به یک محیط سالم وابسته است. در نتیجه، گروه های ذینفع برای تأثیرگذاری بر استفاده از املاک ساحلی مرتبط با موج سواری شکوفا شده اند. بین موج سواران و سایر گروه های کاربری بر سر تخصیص منابع ساحلی اختلاف وجود دارد. دو موضوع مشترک در اکثر اختلافات، دفع فاضلاب و زباله های سمی در آب های نزدیک ساحل و تشکیل بندرگاه، موج شکن و اسکله است. فاضلاب و زباله های سمی تقریباً همیشه بر پستانداران تأثیر منفی می گذارد. پروژه های ساخت و ساز و مهندسی ساحلی می توانند اثرات خوب یا بدی بر موج های موج سواری داشته باشند. در حالی که برخی منابع به اثربخشی گروه های زیست محیطی موج سواری مشکوک هستند، پیروزی های قابل توجهی توسط موج سوارانی که از مسائل خود دفاع می کنند به دست آمده است. برخی از نمونه های این پیروزی ها عبارتند از: گردشگری موج سواری. صنعت موج سوار
ی یک صنعت میلیارد دلاری است که در دهه های اخیر به عنوان یک ورزش تفریحی در بسیاری از مناطق ساحلی جهان محبوبیت زیادی پیدا کرده است. معرفی مقاصد جدید موج سواری از طریق تلویزیون، فیلم ها، مجلات، اینترنت و سایر رسانه ها، در کنار دسترسی آسان تر به امکانات سفر، باعث رونق گردشگری موج سواری شده است. این موضوع تأثیرات زیادی بر جوامع محلی و محیط زیست در کشورهای در حال توسعه و همچنین مناطق توسعه یافته در سراسر جهان داشته است. اگرچه گردشگری همیشه دلیل اصلی رشد سریع در کشورهای در حال توسعه نیست، اما در این شرایط، گروه های فعال و سازمان های غیرانتفاعی مانند بنیاد موج سواران، SurfAid, IJourneyGreen، شبکه منابع موج سواری، سازمان جهانی گردشگری، NEF و یونسکو با همکاری مردم محلی و دولت ها تلاش می کنند تا اثرات منفی گردشگری بر محیط زیست را کاهش داده و اثرات مثبت آن را به طور عادلانه توزیع کنند. برخی از اثرات منفی گردشگری بر جوامع موج سواری عبارتند از: برخی از تأثیرات مثبت گردشگری مرتبط با جوامع موج سواری عبارتند از: =هنر موج سواری= گرافیک موج سواری. «گرافیک موج سواری» سبکی هنری است که با خرده فرهنگ موج سواری در پوسترها، بروشورها،
تی شرت ها و لوگوها همراه است. این سبک به شدت تحت تأثیر هنر اسکیت، کاستم کالچرKustom Kulture و فرهنگ تیکیtiki قرار گرفته است. هنرمندان محبوب در این سبک عبارتند از درو بروفی، دامیان فولتون، ریک گریفین، بیل اوگدن و جیم فیلیپس. موسیقی موج سواری. فرهنگ موج سواری در موسیقی موج سواری با زیرژانرهایی مانند موج راک و موج پاپ منعکس می شود. این شامل آثاری از هنرمندانی مانند Jan and Dean, The Beach Boys, The Surfaris ("Wipe Out!")، دیک دیل، The Chantays, شدووز، و The Ventures می شود. این موسیقی الهام بخش جنون رقص هایی مانند The Stomp, The Frug و The Watusi بود. در حالی که دستهٔ موسیقی موج سواری به محبوبیت موج سواری کمک کرد، اکثر موج سواران در آن زمان، مانند Miki Dora, R&amp;B و بلوز را ترجیح می دادند. موج جدیدتری از موسیقی موج سواری در ریف های آکوستیک هنرمندانی مانند جک جانسون و دونوون فرانکنرایتر، که هر دو موج سواران حرفه ای سابق هستند، آغاز شده است. هنرهای تجسمی موج سواری. بسیاری از مردم طبیعت آزاد و هیپی بسیاری از سبک های زندگی موج سواری را در نقاشی ها و نقاشی های دیواری خود مانند موزاییک موج سواری مدونا در انسینیتاس،