Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
انه زندگی می کردند. تجزیه و تحلیل سرشماری سال ۱۸۸۱ نشان داد که چهار نام خانوادگی رایج در این محله (۶۷ نفر از ۱۷۵ نفر جمعیت) دیویس، ایوانز، توماس و ویلیامز بودند. اماکن مذهبی. این بخش به بخش ماتری و کلیسای وقف شده به سنت کاترین (که گاهی کاترین نیز ثبت می شود) ضمیمه شد، که یکی از تنها سه کلیسای قرون وسطایی در ولز است که به این قدیس وقف شده است. وقتی در سال ۱۹۲۰ هیئت سلطنتی از کلیسا بازدید کرد، مشخص شد که در سال ۱۸۷۷ ساخته شده و هیچ نشانه ای از ساختار قرون وسطایی آن، به جز یک حوض هشت ضلعی که احتمالاً مربوط به قرن چهاردهم است، وجود ندارد. با این حال، توصیف اسقف نشین اشاره می کند که پایه ها مربوط به قرون وسطی هستند. این بخش شامل دهکده ی لانگلوفان می شود، که در آن یک کلیسای کوچک باپتیست وجود دارد. کلیسای اصلی در سال ۱۷۰۶ ساخته شد، در سال های ۱۷۴۹ و ۱۷۹۱ مرمت و در سال ۱۸۶۲ بازسازی شد. در این کلیسا حوضچه غسل تعمید وجود ندارد و غسل تعمید در مکانی که به طور ویژه در غرب کلدو در پونت لانگلوفان، در جنوب دهکده ساخته شده است، انجام می شود.[ "" ] لانگلوفان نام یک ملودی سرود ولزی است (آهنگساز ناشناس). بایگانی هر دو کلیسا توسط
انجمن تاریخ خانواده دیفِد نگهداری می شود. ترگوین. گرانستن شامل املاک ترگوینت می شود که اسناد و مدارک او توسط اداره ثبت پمبروکشر نگهداری می شود. در قرن چهاردهم، سر ویلیام هورتون از ترگوینت با وارث قلعه کندلستون ازدواج کرد. Tregwynt Hoard ، متعلق به جنگ داخلی، در عمارت Tregwynt در سال 1996 پیدا شد. عمارت اربابی فعلی که در فهرست میراث جهانی درجه دو* قرار دارد و الحاقات آن مربوط به قرن هجدهم است. آسیاب ترگوینت ( "ملین ترگوینت" ) به قرن هفدهم میلادی برمی گردد، زمانی که به دامداری های اطراف خدمت می کرد. این شرکت هنوز در حال فعالیت است و حدود 30 نفر را استخدام می کند، و در سال 2012 صدمین سالگرد خود را به عنوان یک کسب و کار خانوادگی جشن گرفت و اکنون برای بازار جهانی پارچه می بافد. این آسیاب در دسامبر ۲۰۱۲ در قسمتی از برنامه "«ساخت ولز»" شبکه بی بی سی ۲ به نمایش درآمد. لانگلوفان. دهکده Llangloffan در جنوب Granston است. در نزدیکی سرچشمه رودخانه غربی کلدائو ، مرداب لانگلوفان با شامل یک منطقه حفاظت شده ملی و یک منطقه مورد توجه علمی ویژه (SSSI) است. نام لنگلوفان (Llangloffan) به مجموعه ای از پنیرهای مزرعه ای ولزی داده شد
ه است؛ این برند در سال ۲۰۰۶ توسط شرکت پنیر کارمارتن شایر (Carmarthenshire Cheese Company) خریداری شد.
سیسیل دوفلو ( (متولد ۱ آوریل ۱۹۷۵) فعال فرانسوی در حوزهٔ سازمان های غیردولتی ( NGO ) فرانسوی و سیاستمدار سابق است. او سابقه وزارت در دولت و رهبر یک حزب سیاسی بوده است. او از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ در کابینهٔ ژان-مارک ارو، وزیر برابری سرزمینی و مسکن ( ) در کابینه ارو از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴. تا ژوئن ۲۰۱۲، تا ژوئن ۲۰۱۲، دبیرکل حزب اکولوژی اروپا - سبزها بود، سمتی که از نوامبر ۲۰۰۶ در اختیار داشت؛ او به همراه ژان-لوک بنامیاس ، تنها رهبر سبزها بود که دو دوره متوالی در این سمت خدمت کرد. در ماه مه ۲۰۱۲، او استعفای خود را از این سمت اعلام کرد. در ۵ آوریل ۲۰۱۸، او اعلام کرد که از سیاست کناره گیری می کند تا از ۱۵ ژوئن رهبری آکسفام فرانسه را بر عهده بگیرد. زندگی شخصی. دوفلو در ویلنو-سن-ژرژ ، وال-دو-مارن ، زاده شد. او فرزند بزرگ یک فعال اتحادیهٔ راه آهن و یک معلم فیزیک و شیمی بود که خود نیز عضو اتحادیه ) عضو اتحادیه بود. دوران کودکی و نوجوانی اش را در منطقهٔ مونترو-فو-یون گذراند و اوایل دههٔ ۱۹۹۰ به زادگاهش، ویلنوو-سن-ژرژ، بازگشت. دوفلو از نظر حرفه ای برنامه ریز شهری است، از مدرسهٔ عالی بازرگانی اِسِک ("ESSEC Business School") فار
غ التحصیل شده و دارای مدرک کارشناسی ارشد جغرافیا است.. نخستین فعالیت های اجتماعی او در «جنبش جوانان کارگر مسیحی» ("Jeunesse ouvrière chrétienne") و «انجمن حمایت از پرندگان» ("Ligue pour la protection des oiseaux") بود. حرفه سیاسی. او پس از پیوستن به حزب سبزها در سال ۲۰۰۱، همان سال در انتخابات شهرداری ویلنو-سن-ژرژ شرکت کرد. دوفلو در ژوئن ۲۰۰۴ به عنوان عضو شورای شهر در جایگاه مخالف در این شهر برگزیده شد. در سال ۲۰۰۳، او به هیئت انتخاباتی حزب سبزها پیوست و مسئولیت سازمان دهی خرید دفتر مرکزی ملی حزب را بر عهده گرفت. دوفلو در ژانویهٔ ۲۰۰۵ به عنوان سخنگوی حزب منصوب شد. همان سال، در «روز جهانی آب» به همراه سه عضو دیگر هیئت انتخاباتی، برای اعتراض به آلودگی رودخانه ها در فرانسه و یادآوری وعدهٔ ژاک شیراک ـ زمانی که شهردار پاریس بود ـ برای شنا در رود سن، در این رودخانه در پاریس شنا کرد. در ۱۶ نوامبر ۲۰۰۶، او به عنوان دبیر ملی «شورای ملی بین منطقه ای» برگزیده شد و جانشین یان وِرلینگ گردید. دوفلو در سن ۳۱ سالگی جوان ترین دبیر ملی تاریخ حزب سبزها شد. در پایان سال ۲۰۰۶، او در انتخابات مقدماتی حزب برای تعیین نامزد ریاست جمهو
ری در انتخابات ۲۰۰۷ شرکت کرد. با کسب ۲۳٫۲۹٪ آرا، پس از دومینیک وانه و ایو کوشه در جایگاه سوم قرار گرفت و به دور دوم راه نیافت. در انتخابات پارلمانی ۲۰۰۷، او نامزد حزب سبزها در حوزهٔ سوم وال-دو-مارن بود و ۳٫۵۵٪ آرا را به دست آورد. در مارس ۲۰۰۸ و در جریان انتخابات شهرداری در ویلنو-سن-ژرژ، او در فهرست مشترک حزب سوسیالیست، جنبش جمهوری خواهان و شهروندان (MRC)، حزب رادیکال چپ (PRG) و سبزها، پس از لوران دوتی سوسیالیست، در جایگاه دوم قرار گرفت. این فهرست ۲۴٫۳۶٪ آرا را کسب کرد. در ۶ دسامبر ۲۰۰۸، با ارائهٔ یک قطعنامه که حاصل ادغام چهار مورد از شش برگهٔ رأی فعالان در سه هفتهٔ پیش بود، او با کسب ۷۰٫۹۹٪ آرا دوباره به سمت دبیر ملی حزب سبزها برگزیده شد. او به همراه ژان-لوک بنا میا تنها دبیرانی بودند که برای دومین دورهٔ متوالی به این سمت انتخاب شدند، در حالی که دومینیک پلانک پیش تر سه دورهٔ یک ساله این مسئولیت را بر عهده داشت. در نخستین دورهٔ مسئولیت خود، او برای ایجاد اروپا اکولوژی به منظور شرکت در انتخابات پارلمان اروپا ۲۰۰۹ فعالیت کرد. او نامزد این انتخابات نشد و ترجیح داد بر انجام وظایف خود به عنوان دبیر ملی حزب تمرکز کن
د. در سال ۲۰۱۰، او به همراه مونیکا فراسونی، رِناته کوناست و مارینا سیلوا در فهرست «برترین اندیشمندان جهانی» مجلهٔ "فارین پالیسی" قرار گرفت ؛ این انتخاب به دلیل نقش آن ها در وارد کردن گفتمان سبز به جریان اصلی سیاست انجام شد. در اوت ۲۰۱۴، او از دولت فرانسه و به ویژه از رئیس جمهور فرانسوا اولاند ، انتقاد کرد و گفت: «…با این که می خواست رئیس جمهوری چپ گرا باشد، هرگز پایگاه اجتماعی یا هواداران خود را پیدا نکرد. این مسئله موضوعی مربوط به خلق وخو نیست، بلکه نتیجهٔ مجموعه ای از تصمیم های گاه غیرمنتظره و بعضاً ناسازگار با یکدیگر است.» او عضو هیئت مشورتی جنبش دموکراسی در اروپا ۲۰۲۵ است. به عنوان وزیر. سمت در دولت ارو در دوران ریاست جمهوری اولاند ـ که در مهٔ ۲۰۱۲ آغاز به کار کرد ـ به او پیشنهاد شد. یکی از مأموریت های اصلی اش تدوین و تصویب قانونی دربارهٔ مسکن اجتماعی بود. نخستین تلاش او که در ۱۱ سپتامبر همان سال اعلام شد، در اکتبر با شکست روبه رو شد و این موضوع برای نخست وزیر مایهٔ دردسر شد. سرانجام «قانون دوفلو» ("Loi Duflot") در ۱۸ ژانویهٔ ۲۰۱۳ جایگزین شد. «قانون آلور» ("Accès au logement et urbanisme rénové" – دسترسی
به مسکن و نوسازی شهرسازی) با هدف محدود کردن روابط مالک و مستأجر در برابر ارائهٔ مشوق های مالی به تصویب رسید. این قانون در ۲۰ فوریهٔ ۲۰۱۴ به طور رسمی به تصویب نهایی رسید. پس از سیاست. در ژوئن ۲۰۱۷، او به عنوان نامزد حزب سبزها در انتخابات پارلمانی شرکت کرد، اما در دور نخست حذف شد. از ژوئن ۲۰۱۸، او به عنوان مدیر اجرایی سازمان غیردولتی «آکسفام» که عضوی از کنفدراسیون بین المللی اکسفام است، فعالیت می کند او عضو هیئت مدیره دانشگاه پاریس ۱ پانتئون سوربن برای سال های ۲۰۲۰-۲۰۲۴ است. در ۲۲ آوریل ۲۰۲۲، او با حکمی به پیشنهاد مدافع حقوق به عضویت کمیته ملی مشورتی اخلاق در علوم زیستی و سلامت منصوب شد.
شریف شرف بن راجح (عربی: شرف بن راجح؛ ۱۸۸۱–۱۹۵۵) از ۱ آوریل ۱۹۴۱ تا ۱ ژوئن ۱۹۴۱ نایب السلطنه پادشاهی عراق و همچنین سناتور اردنی و امیر طائف تا زمان مرگش بود. او که از خویشاوندان دور نایب السلطنه قبلی، شاهزاده عبدالاله، بود، تحت نظر رشید عالی گیلانی منصوب شد تا کنترل میدان طلایی بر عراق را مشروعیت بخشد. زندگینامه. شرف بن راجح در سال ۱۸۸۱ در طائف به عنوان وارث امارت، در عربستان عثمانی آن زمان، متولد شد. او در فتح عسیر علیه مقامات عثمانی در جریان شورش اعراب شرکت داشت. تقریباً در همان زمان، او به عنوان امیر طائف، جانشین پدرش شد. او با حمله به ایستگاه های قطار، به مشارکت خود در این درگیری ادامه داد. او پس از تسلیم عثمانی ها، رهبری فتح مدینه را بر عهده داشت. او بعداً در سال ۱۹۲۵ به عراق نقل مکان کرد و پسرش عبدالحمید شرف را به عنوان جانشین خود داشت. در عراق، او به عنوان نایب السلطنه دوم منصوب شد. در سال ۱۹۵۰، به امان نقل مکان کرد و از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۵ در سنای اردن خدمت کرد. او در سال ۱۹۵۵ درگذشت. به عنوان نایب السلطنه. شاهزاده عبدالاله برای جلوگیری از اینکه قدرت قانونی او برای حمایت از میدان طلایی اعمال شود، در سال ۱
۹۴۱ از کاخ سلطنتی گریخت. پس از این، رشید عالی گیلانی به دنبال آوردن یک نایب السلطنه جدید بود. بنابراین، او از خویشاوند سلطنتی دور شرف بن راجح خواست تا به دولت مشروعیت ببخشد. سپس عبدالاله به صورت غیابی به جرم «تلاش برای تضعیف ارتش، آسیب رساندن به وحدت ملی و نقض قانون اساسی» متهم شد. این دولت جدید توسط آلمانی ها به رسمیت شناخته شد، اما بریتانیایی ها آن را به رسمیت نشناختند.
پیک (به انگلیسی: Peak) یک بازی ویدیویی کوهنوردی مشارکتی (کو-آپ) است که توسط آگرو کرب و لندفال برای ویندوز توسعه و منتشر شده است. "پیک" به طور کلی نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد. گیم پلی. این بازی تا چهار بازیکن همزمان را پشتیبانی می کند و هدف آن بالا رفتن از کوه پس از سقوط هواپیما در جزیره ای ناشناخته است. نقشه بازی هر ۲۴ ساعت یکبار تغییر می کند و تکرار نمی شود. بازیکنان همچنین باید یک نوار استقامت stamina) bar) را حفظ کنند که با بالا رفتن بازیکن از کوه، این نوار خالی می شود. بازیکنان می توانند هم تیمی های خود را ازطریق روش های مختلفی، ازجمله استفاده از آیتم های موجود در اردوگاه ها که به عنوان محل استراحت بین سطوح عمل می کنند، احیا کنند. بازیکنان می توانند تا سه مورد را حمل کنند و می توانند از کوله پشتی برای حمل تا چهار مورد دیگر استفاده کنند. پس از اتمام درجه سختی پیش فرض، به بازیکنان یک کمربند تزئینی درون بازی اعطا می شود و درجه سختی های سخت تر را باز می کند. یک دشمن در بازی وجود دارد که «Scoutmaster» نام دارد. این دشمن یا زمانی ظاهر می شود که بازیکنی خیلی از گروه دور شود، یا با استفاده از آیتم «Scoutma
ster Bugle»، احضار شود. جدا از بالا رفتن از کوه، موانعی که بازیکنان می توانند با آنها مواجه شوند شامل کنه ها نیز می شود که تا زمانی که هم تیمی حشره را از بین نبرد، به بازیکن آسیب سمی وارد می کنند. آنها را می توان مانند سایر اقلام مرتبط با غذا در بازی مصرف کرد. این بازی شامل آیتم های مختلفی است که به بالا رفتن از کوه کمک می کنند، از جمله قرقره های طناب، توپ های طنابی و میخ ها. قرقره های طناب را می توان از موقعیت های مرتفع مستقر کرد و به این ترتیب طناب را پایین آورد تا به سایر بازیکنان در بالا رفتن کمک کند. توپ های طنابی را می توان به دیوار یا سقف شلیک کرد و طنابی را مستقر کرد که به پایین می افتد و می توان از آن بالا رفت. میخ ها را می توان روی هر سطح سنگی که بازیکن بتواند از آن بالا برود قرار داد و به عنوان محل استراحت برای بازیکنان عمل کرد. بازیکنان می توانند با آنها تعامل داشته باشند تا خود را نگه دارند و استقامت خود را بازیابند. توسعه. "بازی پیک" در ابتدا به عنوان بخشی از یک رویداد گیم جم (Game Jam) که در فوریه ۲۰۲۵ برگزار شد، توسعه داده شد. این بازی به نسخه کامل گسترش یافت و رسماً در ۱۶ ژوئن ۲۰۲۵ منتشر شد.
این بازی به سرعت در پلتفرم پخش زنده توییچ محبوبیت پیدا کرد و سطح موفقیت آن با بازی هایی مانند لیتال کامپنی و "فازموفوبیا" مقایسه شده است. بازخورد. طبق وب سایت متاکریتیک، "بازی پیک" نقدهای «به طور کلی مطلوبی» دریافت کرده است. اوپن کریتیک نیز اعلام کرد که ۱۰۰٪ منتقدان این بازی را توصیه می کنند. "پی سی گیمر" به این بازی امتیاز ۸۶/۱۰۰ داد و نوشت: «"پیک" یک بازی فوق العاده است» و «هر چیزی که از یک بازی مشارکتی می خواهم را دارد.» جک کولمن، نویسندهٔ د"گیمر"، این بازی را «بهترین بازی دوستانه ای که تابه حال بازی کرده ام» توصیف کرد. مجله "وایس" نیز این بازی را «بهترین در نوع خود» توصیف کرد. فروش. در ۲۴ ساعت اول انتشار، این بازی بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نسخه فروخت. همچنین فروش در هفته اول از یک میلیون نسخه فراتر رفت و از عنوان قبلی آگرو کرب، "انادر کرب ترژر" پیشی گرفت. نه روز پس از انتشار، کل فروش به دو میلیون نسخه رسید، و در ماه اول از ۵ میلیون نسخه فراتر رفت. حساب کاربری شبکه اجتماعی آگرو کرب در مورد موفقیت بازی پستی منتشر کرد، با لحنی کنایه آمیز و ناامیدانه از اینکه چطور این بازی فروش بهتری نسبت به Another Crab’s Treasure داشت
سلیمان کرپیچ (به انگلیسی: Sulejman Krpić؛ زادهٔ ۱ ژانویه ۱۹۹۱) بازیکن فوتبال حرفه ای بوسنیایی است که در پست مهاجم برای باشگاه ژلیزنیچار سارایوو در لیگ برتر بوسنی و هرزگوین بازی می کند. وی همچنین در تیم ملی بوسنی و هرزگوین بازی کرده است. عملکرد ملی. کرپیچ در سال های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۱ عضوی از تیم ملی زیر ۱۹ سال بوسنی و هرزگوین بود. او ۴ بازی برای تیم ملی انجام داد اما گلی به ثمر نرساند. در دسامبر ۲۰۲۱، کرپیچ برای اولین بار به تیم بزرگسالان دعوت شد، برای یک بازی دوستانه مقابل ایالات متحده، و در آن بازی در ۱۸ دسامبر اولین بازی خود را انجام داد. افتخارات. باشگاهی. اسلوبودا توزلا
مَیْس عبدالجبّار حَمْدان (۳۱ اکتبر ۱۹۸۲) بازیگر، خواننده و مجری تلویزیونی اردنی است.او فعالیت هنری خود را به عنوان مدل در موزیک ویدیوها آغاز کرد، در سال های ۲۰۰۳-۲۰۰۴ در برنامهٔ طنز «سی بی ام» از شبکه ام بی سی ۱ شرکت کرد، جایی که استعدادش در تقلید و خوانندگی آشکار شد. پس از آن، در سال ۲۰۰۵ در فیلم سعودی «چه خبر؟» بازی کرد که باعث شناخته تر شدنش نزد عموم شد و در سال های بعد، در چندین فیلم مصری نیز حضور یافت. او همچنین برنامه های متعددی از جمله «سوپ خواهران» را به همراه خواهرانش اجرا کرد و در برنامهٔ «چهره ات آشنا نیست» نیز شرکت داشت. زندگی و پیشه. مَیْس عبدالجبّار حَمْدان سلیم در ۳۱ اکتبر ۱۹۸۲ در ابوظبی، امارات متحده عربی متولد شد. او خواهر میانی می سلیم و دانا حمدان است که هردو هنرمندند، دخترعمویش عُریب حمدان نیز بازیگر است. به دلیل شرایط خاص، در حالی که هنوز کوچک بود، خانواده اش به مصر نقل مکان کردند و پنج سال نیز در لبنان زندگی کرد. پدرش اصالتاً فلسطینی و مادرش اردنی است و او خود را «فلسطینی با تابعیت اردنی»، توصیف کرده است. فارغ التحصیل دانشگاه قاهره – دانشکدهٔ بازرگانی، بخش زبان انگلیسی است و در ابتدای کا
ر خود در حوزهٔ تبلیغات و مد به عنوان مدل فعالیت می کرد. در آغاز مسیر هنری اش، میان انواع مختلف هنر و اجرا در چرخش بود و از خوانندگی، رقص و تقلید آغاز کرد و در نهایت به بازیگری رسید. مَیس حمدان فعالیت هنری خود را از طریق برنامه های تلویزیونی طنز آغاز کرد که مهم ترین آن ها برنامهٔ «سی بی اِم» (CBM) از شبکه ام بی سی ۱ بود و استعداد خود را در تقلید شخصیت ها نمایان کرد. در سال ۲۰۰۴، مسیر خود را در دنیای بازیگری تلویزیونی با دو سریال «نقشهٔ اُم راکان» و «گفت وگوهای زنانه» آغاز کرد. در سال ۲۰۰۵، در سریال رمضانی «قرقیعان ۳» شرکت کرد. در سال ۲۰۰۶، نخستین تجربهٔ سینمایی اش را با فیلم «نامهٔ طارق» همراه با ستارهٔ مصری احمد حلمی و بازیگر لبنانی نور، بازی کرد و نیز در فیلم سعودی «چه خبر؟» نقش آفرید. در ۲۰۰۷، فعالیت سینمایی خود را ادامه داد و در کنار تامر حسنی در فیلم «عمر و سلما» که محبوبیت زیادی در سراسر جهان عرب به دست آورد، بازی کرد و همچنین در برنامهٔ «ترفندهایشان علیه هم» شرکت داشت. در سال ۲۰۰۸، حضورش میان تلویزیون و سینما متنوع بود: در فیلم های «ای دنیا، واقعاً رؤیا می بینم» و «خیابان ۱۸»، به علاوهٔ برنامهٔ «طرطأ و
فنجل» و سریال «عرب لندن» بازی کرد. در سال ۲۰۰۹، در سریال مصری «مصراویه» – فصل دوم – در نقش «نورای»، همسر دوم شهردار، هنرنمایی کرد. در سال ۲۰۱۰، وارد عرصهٔ رادیو شد و در سریال «ذهن زنان» ایفای نقش کرد. در سال ۲۰۱۱، در فصل سوم سریال «دختران جوان» در نقش خدمتکار پرحرف و بامزه ظاهر شد و نیز در سریال «لجباز» بازی کرد. در سال ۲۰۱۲، در دو سریال تلویزیونی یعنی «یشمک» و «کیکا بر فراز قله»، به همراه سریال «شریک سوم» که در آن نقش «غالیه» را ایفا کرد، شرکت داشت؛ همچنین در برنامهٔ «سوپ خواهران»، سریال «آتش و گِل» و فیلم «بازی با بزرگ ترها» حضور یافت. در سال ۲۰۱۳، وارد حوزهٔ فوازیر شد و در فوازیر «مسلسلیکو» شرکت کرد و نیز در سریال رمضانی «بازی مرگ» نقش آفرینی کرد. در سال های ۲۰۱۴–۲۰۱۵، در سریال های «راه من»، «داستان عشق»، «عشق در چهل سالگی»، «عشق زنان»، «شطرنج» و «برادران» حضور داشت. در سال ۲۰۱۷، در فیلم «تور ماهیگیری و قلاب» شرکت کرد. در سال ۲۰۱۸، در سریال های «نوف» و «چیزی از گذشته» ایفای نقش کرد. در سال ۲۰۲۰، در سریال «همدمم باش» و سپس سریال «خارج از کنترل» حضور یافت. در سال ۲۰۲۴، در فیلم های «سیستم» و «سیاه رنگی» بازی
کرد و آهنگ خود با نام «زلزله ای در قلبم» را منتشر ساخت. زندگی شخصی. میس حمدان یک مسلمانِ پایبند است، رابطه اش با خدا را خط قرمزی می داند که نمی خواهد کسی در آن دخالت کند، اشاره کرده است که نماز شبانه «جادویی است که شکل زندگی اش را تغییر داده است.» حمدان مجرد است و در مصاحبه ای به تاریخ ۱۵ ژوئن ۲۰۲۱ گفت که در زندگی شخصی اش دوست دارد تجربهٔ ازدواج را از سر کنجکاوی و آزمون پشت سر بگذارند. در این باره گفته است: «من دنبال عشق هستم و هرگز بدون آن ازدواج نخواهم کرد، هرچقدر هم که بگویند عشق پس از ازدواج از بین می رود. نمی توانم با مردی زندگی کنم که در ابتدا به او عشق نداشته باشم، حتی اگر بعدها این احساس تغییر کند. مهم ترین چیز این است که عشق از ابتدا وجود داشته باشد. امیدوارم مجبور نشوم فقط برای بچه دار شدن ازدواج کنم یا زندگی ام را تنها ادامه دهم.» او همچنین به سراغ کسب وکار شخصی اش در فروش لباس رفته و یک شرکت و برند لباس به نام خود راه اندازی کرده تا منبع درآمد مستقلی از هنر داشته باشد.
باشگاه فوتبال اوراشی (به کرواتی: "Hrvatski nogometni klub Orašje") یک باشگاه فوتبال حرفه ای از شهر اوراشی است که در بوسنی و هرزگوین واقع شده است. این باشگاه در سال ۱۹۹۶ تأسیس شد، و یکی از جدیدترین باشگاه های حاضر در لیگ برتر بوسنی و هرزگوین است. تیم اوراشی بازی های خانگی خود را در ورزشگاه گرادسکی برگزار می کند که ظرفیت ۳٬۰۰۰ صندلی دارد. رنگ های تیم قرمز و سفید است. این باشگاه در حال حاضر در لیگ دسته اول بوسنی و هرزگوین بازی می کند. پس از قهرمانی در جام حذفی بوسنی و هرزگوین در سال ۲۰۰۶، آنها برای اولین بار در تاریخ خود به لیگ اروپا راه یافتند. آنها در دور اول مقدماتی پس از دو مسابقه در مقابل تیم اسلوونیایی دمژاله از دور مسابقات حذف شدند. قهرمانی جام حذفی ۲۰۰۶ تنها نتیجه بزرگ آنها تاکنون است. هواداران این باشگاه به عنوان "جنگجویان سرخ" شناخته می شوند.
ساموئل سرگئی شاهرامانیان (زادهٔ ۱ دسامبر ۱۹۷۸) سیاستمدار ارمنی است که از ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۳ تا ۲۱ مه ۲۰۲۵ به عنوان پنجمین و آخرین رئیس جمهور جمهوری آرتساخ خدمت کرد. او همچنین به عنوان رهبر دولت در تبعید جمهوری آرتساخ خدمت کرد. او همچنین از اوت تا سپتامبر ۲۰۲۳ وزیر مشاور بود. او همچنین به عنوان وزیر تربیت میهنی نظامی، جوانان، ورزش و گردشگری، دبیر شورای امنیت آرتساخ و سرلشکر ارتش دفاعی جمهوری آرتساخ خدمت کرده است. اوایل زندگی و حرفه. شاهرامانیان در اول دسامبر ۱۹۷۸ در استپاناکرت، در استان خودمختار قره باغ کوهستانی متولد شد. او در سال ۱۹۹۹ از دانشکده اقتصاد دانشگاه آرتساخ فارغ التحصیل شد. از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۹، در ارتش دفاعی جمهوری آرتساخ خدمت کرد و سپس به سرویس امنیت ملی آرتساخ منتقل شد و بین سال های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰، پس از انتصاب توسط رئیس جمهور باکو ساهاکیان، مدیر آن بود. حرفه سیاسی. مناصب وزارتی در آرتساخ. در ماه مه ۲۰۲۰، شاهرامانیان توسط رئیس جمهور آرائیک هاروتیونیان به عنوان وزیر تربیت میهنی نظامی، جوانان، ورزش و گردشگری به عنوان بخشی از دولت دوم منصوب شد. در ۲۹ آگوست ۲۰۲۳، هاروتیونیان اظهار داشت که در حال بررسی است
عفا و خدمت در شبه نظامیان آرتساخ است. در ۳۱ آگوست، هاروتیونیان به همراه گورگن نرسیسیان، وزیر مشاور، استعفای خود را از سمت ریاست جمهوری آرتساخ اعلام کرد. پیش از استعفا، هاروتیونیان در حکم نهایی خود، شاهرامانیان را به عنوان وزیر مشاور جدید منصوب کرد و به او اختیارات گسترده ای داد. انتخابات ۲۰۲۳. در ۶ سپتامبر ۲۰۲۳، مشخص شد که سه جناح مخالف پارلمان (عدالت، فدراسیون انقلابی ارمنی و حزب دموکراتیک آرتساخ) شاهرامانیان را به عنوان کاندیدای ریاست جمهوری خود معرفی کردند. بعداً نامزدی شاهرامانیان توسط بزرگ ترین جناح پارلمان، مام میهن آزاد-یوسی ای، حمایت شد. در انتخابات ریاست جمهوری که در ۹ سپتامبر برگزار شد، شاهرامانیان، که تنها کاندیدا بود، با رأی ۲۲ به ۱ از ۲۳ نماینده حاضر انتخاب شد. تهاجم آذربایجان، مهاجرت و انحلال آرتساخ. نُه روز پس از سوگند خوردن شاهرامانیان، جمهوری آذربایجان حملهٔ نظامی علیه آرتساخ را آغاز کرد. روز بعد، دولت آرتساخ به توافق آتش بس رسید و با خلع سلاح موافقت کرد. در ۲۴ سپتامبر، تخلیه گسترده غیرنظامیان ارمنی تبار آغاز شد و دلیل آن ترس از آزار و اذیت و پاکسازی قومی در صورت باقی ماندن آنها بود. در ۲۸ سپ
تامبر، شاهرامانیان فرمانی را امضا کرد که بیان می کرد تمام نهادهای دولتی تا ۱ ژانویه ۲۰۲۴ منحل خواهند شد و به این ترتیب موجودیت جمهوری آرتساخ به پایان می رسد. تبعید. در ۴ اکتبر، گزارش شد که شاهرامانیان آرتساخ را به مقصد ارمنستان ترک کرده است. او در ۱۶ اکتبر در ایروان دیده شد. در ۲۲ دسامبر ۲۰۲۳، شاهرامانیان گفت که هیچ سند رسمی مبنی بر انحلال نهادهای دولتی وجود ندارد و دفتر او اعلام کرد که این «کاغذ خالی» است. در مارس ۲۰۲۴، شاهرامانیان دولت آرتساخ را در کنار نهادهایش، یک دولت در تبعید اعلام کرد. این اعلامیه توسط نخست وزیر ارمنستان، نیکول پاشینیان، رد شد و آن را «تهدید امنیتی» خواند. در ۲۱ مه ۲۰۲۵، دوره ریاست جمهوری او به پایان رسید. در نتیجه، آشوت دانیلیان، که به عنوان رئیس مجلس ملی در تبعید نیز انتخاب شده بود، اختیارات ریاست جمهوری را به دست گرفت. زندگی شخصی. شاهرامانیان متأهل و دارای سه فرزند است.
فرناندا موتا (زادهٔ ۲۹ می ۱۹۸۱) مدل، بازیگر و مجری تلویزیونی برزیلی است. او مجری برنامه رقابتی «مدل برتر بعدی برزیل» در برزیل است که نسخه ای از برنامه آمریکایی «مدل برتر بعدی آمریکا»، خلق شده توسط تایرا بنکس، محسوب می شود. زندگی نامه. موتا در شهر کامپوس دوس گویتاکس، در ایالت ریو دو ژانیرو، برزیل متولد و بزرگ شد. او کوچک ترین فرزند یک خانواده بزرگ و گسترده است و در سن ۱۶ سالگی توسط یک استعدادیاب در ساحل گوآراپاری، واقع در شمال ریودوژانیرو، کشف شد. حرفه مدلینگ. موتا روی جلد مجلات متعددی در سراسر جهان از جمله وگ، اِل، کازموپالیتن و گلامور ظاهر شده است. او در تبلیغات برندهایی مانند رولکس، پالمولیو، کوری، پانتین و موئت اند شاندون حضور داشته و برای برندهایی چون سیا ماریتیما، گوچی و شنل روی صحنه کت واک کرده است. او در چهار شماره از نسخه ویژه لباس شنا مجله اسپورتس ایلوستریتد حضور داشته که آخرین آن در سال ۲۰۰۷ بود. موتا در سال ۲۰۰۵، در فهرست «۲۵ مدل جذاب برتر» وب سایت «Models.com» رتبه ۱۹ را کسب کرد. او هم اکنون با آژانس شیک منیجمنت در سیدنی، استرالیا و آژانس الیت مدل در نیویورک قرارداد دارد و در حال حاضر ساکن نیویورک
است. مدل برتر بعدی برزیل. در سال ۲۰۰۷، موتا به عنوان مجری برنامه «مدل برتر بعدی برزیل» انتخاب شد. برای پذیرش این نقش، موتا که در نیویورک زندگی می کند، برنامه های خود را تا حد زیادی لغو کرد تا بتواند به مدت دو ماه متوالی در برزیل بماند. موتا همچنین در قسمت «مسابقه شگفت انگیز مدل ها» از فصل دوازدهم برنامه «مدل برتر بعدی آمریکا» به عنوان داور مهمان حضور داشت، زمانی که شش شرکت کننده نهایی به سائوپائولو، برزیل سفر کردند. او همچنین در همان فصل در قسمت پایانی با عنوان «نفر بعدی مدل برتر آمریکا کیست...»، در نمایش مد لباس شنا برند «رُزا چا» ظاهر شد.
الا ن. مک لین، کنتس نورایکو (: دوگرتی؛ پس از فرزندخواندگی، والتون؛ پس از ازدواج اول، سیلی؛ پس از ازدواج دوم، نورایکو؛ پس از ازدواج سوم، مک لین؛ ۱۸۴۹–۱۹۱۳) نویسنده و متافیزیکدان کانادایی بود. او برای چندین مجله می نوشت و مرجع ادبی در امور روسیه بود. او به عنوان یکی از «زنان برجسته کلان شهر آمریکا» شناخته می شد و چندین سال به سفرهای بین المللی پرداخت. اوایل زندگی و تحصیلات. الا دوگرتی در ۹ نوامبر ۱۸۵۳/۱۸۵۸ در تورنتو، کانادا متولد شد. ویلیام والتون از سنت جان، نیوبرانزویک، که در سنین پایین یتیم شده بود، الا را به فرزندی پذیرفت. خانواده والتون برای الا ثبات و محیطی حمایتی فراهم کردند که به رشد او در دوره بحرانی زندگی اش کمک کرد. او در سنت جان، نیوبرانزویک تحصیل کرد. شغل. نورایکوف انتشار آثار ادبی خود را از دوران نوجوانی آغاز کرد. در ۲ ژانویه ۱۸۷۲، در سنت جان، نیوبرانزویک، او با کاپیتان الکساندر مایلز سیلی (۱۸۴۶–۱۸۸۲)، پسر الکساندر مک لافلین سیلی، سیاستمدار برجستهٔ قلمرو کانادا، ازدواج کرد. سه دختر آنها در سال های ۱۸۷۴، ۱۸۷۷ و ۱۸۸۱ به دنیا آمدند کمی پس از این ازدواج، این زوج به خارج از کشور رفتند و سال های زیادی ر
ا به سفر گذراندند و ۱۸ بار از اقیانوس اطلس عبور کردند. او از شهرهای مختلف هند و سایر نقاط شرق بازدید کرد، به غرب بازگشت و چند ماه را در سفر به آمریکای جنوبی گذراند. او به عنوان بیوه به آمریکای شمالی بازگشت و به شهر نیویورک نقل مکان کرد. در ۲۸ ژوئیه ۱۸۸۵، در منهتن، او با کنت آدولفوس نورایکوف (ورشو، امپراتوری روسیه، ۱۸۴۴–۱۸۹۲)، یک اشراف زاده روسی، ازدواج کرد. او متعاقباً مطالعه عمیقی در مورد روش های حکومتی رایج در سرزمین مادری شوهرش، جایی که کنت وکیل بود، انجام داد. به دلیل عقاید سیاسی اش، او سال ها در تبعید بود. نوریکوف مقالات زیادی در مورد شرایط سیاسی و اجتماعی امپراتوری روسیه برای "مجله ماهانه لیپینکات"، "مجله کازموپولیتن"، نیویورک "لجر"، "ایندیپندنت" ، انتشارات هارپر، "همراه جوانان" و سایر نشریات برجسته ایالات متحده نوشت. او با همکاری همسرش، چندین جلد از داستان های کوتاه لئو تولستوی را ترجمه کرد که توسط یک انتشاراتی در نیویورک منتشر شدند. او همچنین ترجمه هایی را که شوهرش از برخی از آثار تولستوی و دیگر نویسندگان روسی انجام داده بود، اصلاح کرد. در طول این ازدواج، او برخی از آثار خود را با نام "الا نورایکوف" و
برخی دیگر را بعداً با نام "کنتس نورایکوف" امضا کرد. او روی کتابی با موضوع «نیهیلیسم و پلیس مخفی» کار کرد. سومین ازدواج او، در ۱۰ اکتبر ۱۸۹۸، در منهتن، با جان امری مک لین (۱۸۶۵–۱۹۳۵) اهل نیویورک، که قبلاً اهل اورنجویل، انتاریو، کانادا بود، صورت گرفت. او عضو قدیمی باشگاه مالیات تک منهتن و رئیس و رئیس سابق هیئت مدیره باشگاه کانادایی آن شهر بود. که همگی در نیویورک منتشر می شدند، خدمت کرد. این زوج ممکن است از طریق "مجله متافیزیک" یا ناشر مجله با هم آشنا شده باشند، زیرا نورایکوف در آن زمان یک متافیزیکدان بود. پس از این ازدواج، او آثار خود را با عنوان «خانم الا ان. مک لین، کنتس نورایکوف» امضا می کرد. مرگ. مک لین در پی یک تصادف، در ۲۶ سپتامبر ۱۹۱۳ در خانه دخترش در الیزابت، نیوجرسی درگذشت.