Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
درجه دوم، کاویلیا) مطرح شد، حمایت کرد. این ابتکار مستقل از ابتکار داخلی حزب فاشیست به رهبری دینو گراندی بود که با ارائه دستور روز به شورای عالی فاشیسم و به رأی گذاشته شدن در شب بین ۲۴ و ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، تحقق یافت. هر دو ابتکار به مداخله قاطع حاکمیت متکی بودند. در ۲۵ ژوئیه، هنگامی که شورای عالی فاشیسم دستور روز گراندی را که فرماندهی عالی نیروهای مسلح را به دست پادشاه می داد، تصویب کرد، ویتوریو امانوئل سوم بن بست را شکست و اقدام به جایگزینی موسولینی با مارشال بادولیو کرد. ابتکاری که منجر به دستگیری نخست وزیر سابق در بعدازظهر ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ شد، ابتکار خود کاستلانو بود. او و ژنرال کاربونی نقشه ای برای ورود آمبولانس به ویلا ساوویا، با رضایت وزیر دربار سلطنتی، پیترو داکوارونه، و دستور به پنجاه افسر کارابینیری برای دستگیری موسولینی، طراحی کردند. آمبروسیو از قبل مطلع شده بود اما با آن مخالفت نکرد. آتش بس با نیروهای متفقین. در ۷ آگوست ۱۹۴۳، در رم، شورای سلطنتی، نهادی که علاوه بر پادشاه، مارشال بادولیو و دیگر چهره های نظامی بانفوذ مانند رئیس ستاد آمبروسیو، رئیس ستاد ارتش روآتا و فرمانده اطلاعات جیاکومو کاربونی را نیز شامل
می شد، با اکثریت دو سوم آرا تصمیم به خروج از جنگ را تصویب کرد. آمبروسیو، جوزپه کاستلانو را به عنوان نماینده ایتالیا برای مذاکرات صلح با متفقین پیشنهاد کرد، اگرچه کاستلانو حتی یک کلمه انگلیسی هم صحبت نمی کرد. ژنرال توانست در طول مذاکرات از فرانکو مونتاناری، کنسول وقت در لیسبون، به عنوان مترجم و دستیار استفاده کند. دستورالعمل هایی که رئیس ستاد در ۱۲ اوت ۱۹۴۳ به دست راستش داد، توضیح وضعیت نظامی، گوش دادن به نیات متفقین و مهم تر از همه، «گفتن اینکه ما نمی توانیم بدون کمک آنها از آلمان جدا شویم» بود. با این حال، ژنرال ایتالیایی نتوانست مأموریت را با سرعتی که این وضعیت دراماتیک ایجاب می کرد، انجام دهد. در واقع، کاستلانو مجاز بود فقط با قطار به سرزمین بی طرف برسد و سه روز طول کشید تا به مادرید برسد و با سفیر بریتانیا، سر ساموئل هور، مشورت کند. سپس سه روز دیگر طول کشید تا به لیسبون برسد، جایی که تنها در ۱۹ آگوست با نمایندگان فرماندهی متفقین مشورت کرد. او در ۲۳ آگوست با قطار حرکت کرد و سرانجام در ۲۷ آگوست به رم رسید. این مأموریت پانزده روز طول کشید. در همین حال، برای حمایت از فرستاده ایتالیا، ژنرال روسی و ژنرال زانوس
ی با هواپیما به لیسبون اعزام شدند و به محض عزیمت کاستلانو به رم، خود را به نمایندگان متفقین معرفی کردند. این تصمیم همچنین باعث ایجاد سردرگمی در میان متفقین شد. به ویژه، ژنرال زانوسی، وابسته نظامی سابق در برلین، مورد علاقه متفقین نبود، که آنها نیز از اعزام چنین هیئت های نزدیک و ناهماهنگی گیج شده بودند. در ۲۷ آگوست، در رم، کاستلانو بندهای تحمیل شده توسط انگلیسی-آمریکایی ها را برای بادولیو و وزیر امور خارجه رافائله گواریلیا توضیح داد: آنها تسلیم بی قید و شرط را درخواست کرده بودند که از طریق امضای یک توافق دوازده ماده ای (به اصطلاح "آتش بس کوتاه") اجرا شود. تا ۳۰ آگوست، دولت ایتالیا باید از طریق یک دستگاه رادیویی که کاستلانو به آن مجهز شده بود، اعلام می کرد که آیا می پذیرد یا خیر. اگر پاسخ مثبت بود، طرفین دوباره در مکانی در سیسیل که بعداً مشخص می شود، ملاقات می کردند. پس از پذیرش تسلیم بی قید و شرط و توقف خصومت ها، طرفین توافق نامه مفصل تری (به اصطلاح "آتش بس طولانی") را امضا می کردند. تنها دو روز بعد (۲۹ آگوست) از شرایط آتش بس مطلع شدند. اولین پاسخ ایتالیا در ۳۰ آگوست مشخص شد، زمانی که خود بادولیو به ژنرال کاستل
انو دستور داد تا به سیسیل بازگردد تا تزهای موجود در یادداشتی را که توسط گواریگلیا تهیه شده بود، ارائه دهد. طبق این سند، ایتالیا نمی توانست قبل از پیاده شدن بیشتر متفقین که وضعیت نیرو را به ضرر آلمانی ها تغییر می داد، درخواست آتش بس کند. ژنرال همچنین یادداشتی توضیحی از رئیس دولت دریافت کرد که مشخص می کرد پیاده شدن نیروها باید توسط حداقل پانزده لشکر بین لا اسپزیا و چیویتاوکیا انجام شود. روز بعد، ساعت ۹ صبح، با هواپیما، پس از برقراری ارتباط از طریق دستگاه رادیویی که به آن مجهز شده بود، کاستلانو دوباره به ترمینی ایمرز رسید و از آنجا به محلی که برای امضای آتش بس «کوتاه» انتخاب شده بود، یعنی کاسیبیل، نزدیک سیراکوز، برده شد. ژنرال زانوسی نیز از طریق الجزایر از لیسبون به آنجا منتقل شده بود، اما در عوض شرایط آتش بس «بلند» به او داده شده بود. متفقین در مواجهه با استدلال نماینده ایتالیا، سرسختانه برخواسته های خود تأکید کردند. در نتیجه، کاستلانو و زانوسی همان شب، دوباره از طریق هوا، پس از آنکه مارشال بادولیو به رختخواب رفته بود، به رم بازگردانده شدند. جلسه تعیین کننده سران در اول سپتامبر با حضور نخست وزیر، وزیر امور خارج
ه رافائله گواریجلیا، رئیس ستاد ویتوریو آمبروسیو، ژنرال کاستلانو، ژنرال ماریو روآتا، ژنرال جیاکومو کاربونی و وزیر دربار سلطنتی پیترو داکارونه، به نمایندگی از پادشاه که به طور غیرقابل توضیحی غایب بود، برگزار شد. تنها کسی که از شرایط آتش بس طولانی مدت مطلع بود، ژنرال روآتا بود که توسط جیاکومو زانوسی مطلع شده بود، نه کاستلانو یا مارشال بادولیو. علیرغم اعتراضات ژنرال کاربونی، آتش بس «کوتاه مدت» رسماً پذیرفته شد. روز بعد، کاستلانو طبق درخواست متفقین، بدون هیئت رسمی برای امضای توافق نامه به سیسیل بازگردانده شد. این شرایط ایجاب می کرد که ژنرال پرواز بازگشت دیگری انجام دهد. امضا. سرانجام، در تاریخ ۳ سپتامبر ۱۹۴۳، ساعت ۵:۱۵ بعد از ظهر، جوزپه کاستلانو، زیر چادری که سایه اش درخت زیتونی در کاسیبیل بود، توسط هیئتی از پادشاه، پایان جنگ بین ایتالیا و قدرت های متفقین را امضا کرد. پس از امضای آتش بس «کوتاه»، متفقین ژنرال کاستلانو را در سیسیل بازداشت کردند؛ در واقع، در ۵ سپتامبر، آنها فقط دو همراه او، سرگرد مارکزی و خلبان واسالو را به رم بازگرداندند، بدون اینکه تاریخ دقیقی را که قرار بود آتش بس اعلام شود، اعلام کنند. ژنرال آیزن
هاور حتی ۲۴ ساعت قبل از اعلامیه که در ۸ سپتامبر ساعت ۶:۳۰ بعد از ظهر از رادیو الجزایر خوانده شد، این اطلاعات را به کاستلانو ابلاغ نکرد. با این حال، کاستلانو نامه ای به مارکزی و واسالو به ژنرال آمبروسیو داده بود که در آن به بادولیو گفته بود - که بعداً مشخص شد نادرست بوده است - که این تاریخ بین ۱۰ تا ۱۵ سپتامبر، احتمالاً دوازدهم (پنجاهمین سالگرد تولدش) خواهد بود. این نوع بی اعتمادی یکی از دلایل عدم آمادگی ایتالیا هنگام اعلام عمومی آتش بس بود. در ایتالیا، آتش بس در ساعت ۷:۴۵ بعد از ظهر ۸ سپتامبر توسط EIAR به اطلاع عموم رسید و توسط بادولیو خوانده شد. پس از آتش بس. پس از آتش بس، کاستلانو در کنار متفقین ماند و به عنوان «رئیس هیئت ایتالیایی» در فرماندهی مدیترانه ای متفقین در آفریقا به الجزیره اعزام شد تا اینکه اجازه بازگشت به ایتالیا را دریافت کرد. در ۱۷ اوت ۱۹۴۴، کمیسیون ویژه تحقیق در مورد عدم دفاع از رم، اظهارات او را شنید. در ۱ اکتبر ۱۹۴۴، او تا ژوئن ۱۹۴۶ به فرماندهی لشکر امنیت داخلی آئوستا، مستقر در سیسیل، منصوب شد. در سال ۱۹۴۷ بازنشسته شد و ریاست زنجیره ای از هتل ها و اسپاها را بر عهده داشت. پس از جنگ، وقایع سا
ل ۱۹۴۳ را در چندین کتاب روایت کرد. او در سال ۱۹۷۷ در پورتا ترمه، در کلان شهر بولونیا امروزی، در سن هشتاد و سه سالگی درگذشت.
استفانو بلیزاری (؛ زادهٔ ) که با نام هنری الیو شناخته می شود، خواننده، کمدین، بازیگر و نوازنده اهل ایتالیا است. زندگی و حرفه. استفانو بلیزاری در تاریخ ۳۰ ژوئیه ۱۹۶۱ در میلان متولد شد. او گروه موسیقی «Elio e le Storie Tese» را در سال ۱۹۸۰ تأسیس کرد. وی خواننده اصلی است و گاهی نای کناردمشی، گیتار الکتریک و گیتار بیس می نوازد. الیو در سال ۲۰۰۲ از دانشگاه پلی تکنیک میلان با مدرک کارشناسی ارشد مهندسی الکترونیک فارغ التحصیل شد. او پیش از این به دلیل موفقیت در حرفه موسیقی، تحصیلات خود را قطع کرده بود. متن آهنگ های او طنزآمیز است و او فرانک زاپا را به عنوان یکی از منابع اصلی الهام خود ذکر کرده است. او به مدت پنج فصل داور برنامه استعدادیابی "ایکس فاکتور" و همچنین در سال ۲۰۲۲ داور برنامه "«ایتالیا استعداد دارد»" بوده است.
شاهزاده فردیناند فیلیپ، دوک اورلئان (; – ) پسر ارشد لوئی فیلیپ یکم پادشاه فرانسه و ماریا آمالیا دوسیسیل بود. او در تبعید در زادگاه مادرش، پادشاهی دو سیسیل، به دنیا آمد، در حالی که والدینش دوک و دوشس اورلئان بودند. فردیناند فیلیپ از بدو تولد وارث خاندان اورلئان بود. پس از جانشینی پدرش به عنوان پادشاه فرانسه در سال ۱۸۳۰، او دوفن فرانسه و دوک اورلئان شد. او در سال ۱۸۴۲ درگذشت و هرگز جانشین پدرش نشد و فروپاشی سلطنت ژوئیه فرانسه و تبعید خانواده اش به بریتانیا را ندید. اوایل زندگی. او که در سپتامبر ۱۸۱۰ در پالرمو، در زمان تبعید والدینش متولد شد، عنوان دوک شارتر را دریافت کرد (و در حلقه خانواده شارتر نامیده می شد). او با نام "فردیناند فیلیپ لوئی شارل هانری ژوزف" غسل تعمید داده شد و به افتخار پدربزرگ هایش، فردیناند یکم، پادشاه دو سیسیل و فیلیپ اگالیته، به "فردیناند فیلیپ" معروف شد. با وجود اینکه در تبعید متولد شده بود، مقام شاهزاده خون را داشت و به او لقب والاحضرت داده بودند. او به عنوان پسر ارشد، وارث عنوان دوک اورلئان، رئیس خاندان اورلئان (شاخه ای از بوربون های فرانسه که از نسل فیلیپ یکم (دوک اورلئان) تنها برادر لو
ئی چهاردهم بودند) بود. شاهزاده جوان اولین بار در سال ۱۸۱۴ در طول اولین دوره بازگشت سلطنت از فرانسه بازدید کرد و در سال ۱۸۱۷ به طور دائم در آنجا اقامت گزید. در سال ۱۸۱۹ پدرش او را به معلم خصوصی به نام آقای دو بویسمیلون در کالج هانری چهارم سپرد. لوئی فیلیپ آرزو داشت پسرش بر اساس برابری کامل با سایر دانش آموزان، آموزش های آزاد ببیند. فردیناند فیلیپ در تحصیلات خود بسیار موفق بود و دوره هایی را در مدرسه پلی تکنیک گذراند. پس از سفری به بریتانیای کبیر (بازدید از انگلستان و اسکاتلند) در سال ۱۸۱۹، او به لونویل رفت تا به هنگ اول سوارکاران بپیوندد، که در سال ۱۸۲۴ توسط شارل دهم به سرهنگی آن منصوب شد. در سپتامبر ۱۸۲۴، پادشاه شارل دهم به او نشان «والاحضرت سلطنتی» را اعطا کرد، نشانه ای که شش سال بعد توسط فردیناند فیلیپ در زمان به تخت نشستن پدرش حفظ شد. انقلاب ژوئیه. در سال ۱۸۳۰، در جریان انقلاب ژوئیه، دوک جوان شارتر در ژوانی در پادگان مشغول به خدمت بود. او هنگ خود را به نشان سه رنگ ملبس کرد و به سرعت آنها را برای کمک به قیام در پاریس رهبری کرد. او به طور موقت در مونتروژ متوقف شد و در ۳ اوت در راس هنگ خود وارد پاریس شد. هنگا
می که مجلس نمایندگان به پدرش تاج و تخت فرانسه را پیشنهاد داد، شاهزاده فردیناند فیلیپ عنوان دوک اورلئان، شاهزاده اورلئان را دریافت کرد و همچنین شاهزاده سلطنتی، وارث تاج و تخت، شد. فردیناند فیلیپ که کمی تندخو بود، پس از ورود به شورای شهر (به دستور پدرش)، از اتلاف وقت به دلیل دروغگویی وزرا انتقاد کرد و اغلب با اصولگرایان درگیر می شد، کسانی که می خواست احساسات جوانان انقلابی را به آنها منتقل کند. وقتی کازیمیر پریه در مارس ۱۸۳۱ به عنوان رئیس شورا معرفی شد، این سمت را تنها به شرطی پذیرفت که فردیناند فیلیپ از شورا کنار گذاشته شود. در نوامبر ۱۸۳۱، دوک جوان اورلئان و مارشال ژان دو دیو سولت برای سرکوب شورش های کانوت اعزام شدند. او بدون خشونت از این وظیفه دشوار سربلند بیرون آمد و توانست به سرعت مخالفان سلطنت ژوئیه را آرام کند و حتی محبوبیت خاصی نیز به دست آورد. در طول شیوع وبا در سال ۱۸۳۲، او در همراهی با کازیمیر پریه (که به این بیماری مبتلا شد و درگذشت) از پذیرفتن خطرات واقعی در عیادت از بیماران بسیار بدحال در هتل دیو دو پاریس دریغ نکرد. در نظر مردم و مطبوعات، او شاهزاده ای سخاوتمند دیده می شد که صمیمانه به گرفتاری های
فقرا رسیدگی می کرد و به نوعی نماد مخالفت خاندان سلطنتی سیاستمدار اودیلون بارو تبدیل شد، که او را تنها شاهزاده ای می دانست که قادر به آشتی دادن آرمان های دموکراتیک فرانسه مدرن با میراث گذشته سلطنتی آن است. در ۲ مارس ۱۸۳۲، درآمد سالانه ۱ میلیون فرانک تحت فهرست مدنی جدید پدرش به او اعطا شد. دوران نظامی. در سال ۱۸۳۱، فردیناند فیلیپ و برادر کوچکترش شاهزاده لوئی، دوک نمور، تحت فرماندهی مارشال اتین موریس ژرار، اولین لشکرکشی خود را آغاز کردند. هنگامی که شاهزاده ها در سال ۱۸۳۱ وارد بلژیک شدند، مشتاقانه از دشت یماپ، جایی که پدرشان در سال ۱۷۹۲ در آن جنگیده بود، بازدید کردند. سال بعد، فردیناند فیلیپ با فرماندهی تیپ پیشتاز ارتش شمال به بلژیک بازگشت. در ۲۰ نوامبر ۱۸۳۲، او در مقابل دژ آنتورپ بود و در شب ۲۹/۳۰ نوامبر فرماندهی سنگرها را بر عهده داشت. در جریان حمله به کشتی سن لوران لونت، او در میان رگباری از گلوله ها، خود را به بالای دیوار دفاعی رساند تا رهبری عملیات را بر عهده بگیرد و شجاعت سربازانش را برانگیزد. در سال ۱۸۳۵، هنگامی که مارشال برتران کلوزل به عنوان فرماندار کل به الجزایر اعزام شد، شاهزاده جوان سلطنتی از پدرش ا
جازه خواست تا او را همراهی کند تا بتواند با امیر عبدالقادر بجنگد. او با ارتش کلوزل در نبرد حبره، که در آن زخمی شد، و در تصرف معسکر در دسامبر ۱۸۳۵ شرکت کرد. سپس در تصرف تلمسان در ژانویه ۱۸۳۶ شرکت کرد. هنگامی که به پاریس بازگشت، با هاله ای از شکوه نظامی بود و در پاییز ۱۸۳۹ به الجزایر بازگشت تا در کنار مارشال سیلوین شارل واله، کنترل مناطق داخلی کشور (از قسنطینه تا الجزیره) را برای فرانسه به دست گیرد. او در ۱۶ اکتبر، سه روز پس از دومین سالگرد تصرف شهر، قسنطینه را ترک کرد و در ۲ نوامبر از طریق ستیف و گذرگاه دروازه های آهنین به الجزیره رسید. عبدالقادر این را نقض پیمان تفنه دانست و جهاد را علیه فرانسوی ها آغاز کرد. این امر منجر به تشدید تنش و در نهایت اشغال کامل الجزایر توسط فرانسه شد. فردیناند فیلیپ در مارس ۱۸۴۰ برای سومین بار عازم الجزایر شد و برادر کوچکترش، دوک اوماله، را با خود برد و اولین تجربه نظامی او را آموزش داد. او که در نبردهای افرون، اودگر و بوآ د اولیویه حضور داشت، مسئول هدایت مهاجمان در تصرف تنیه د موزایا شد. پس از این لشکرکشی، او برای همیشه به فرانسه فراخوانده شد. این دوران درخشان نظامی، محبوبیت و اعت
بار او را افزایش داد. او همچنین خود را وقف بهبود شرایط زندگی و روحیه سربازان کرد. در سن اومر، او گروه «شاسورهای ونسن» را سازماندهی کرد که در سال ۱۸۳۶ به «اسورهای اورلئان» تبدیل شدند و گروه «شاسورهای پید دو ونسن» را دوباره تشکیل داد. او پایه های «تاریخ هنگ ها» را که به دستور وزیر جنگ مأمور شده بود، بنا نهاد و شروع به نوشتن تاریخچه خدمت دو هنگی کرد که خود فرماندهی آنها را بر عهده داشت. مذاکرات ازدواج. ازدواج فردیناند فیلیپ مدت ها یکی از مسائل سیاسی مهم سلطنت ژوئیه بود. اگر انقلاب ۱۸۳۰ نبود، او با عموزاده اش لوئیز دارتوا (۱۸۱۹–۱۸۶۴) خواهر هانری، کنت شامبورد، ازدواج می کرد. خانواده او وقتی شاخه خانواده فردیناند فیلیپ تاج و تخت را «غصب» کردند، برنامه های ازدواج را لغو کردند. از سال ۱۸۳۵، پس از سوءقصدی که توسط جوزپه فیشی و همدستان او به جان فردیناند فیلیپ افتاد، پدر او شیفتهٔ آیندهٔ زناشویی پسرش، که در آن زمان ۲۵ سال داشت، شده بود. بلانش-ژوزفین لو باسل دارژانتوی در کتاب «یادگاری ها» اشاره می کند که اگر شاهزاده سلطنتی پس از داشتن یک وارث مرد در جوانی بمیرد، سلطنت ژوئیه با تمام عدم قطعیت سیاسی خود با چشم انداز نیابت
سلطنت مواجه خواهد شد - بنابراین، از نظر او، عاقلانه ترین راه ازدواج دادن پسر سوم پادشاه، سپس چهارم و سپس پنجم، و تضمین فرزندان لوئی فیلیپ بود، در حالی که در تمام این مدت چندین مرد در اطراف تاج و تخت باقی می ماندند که در صورت مرگ ناگهانی او می توانستند جانشین او شوند. در این زمان، سلطنت ژوئیه به دنبال متحدان جدیدی در اروپای قاره ای بود تا مجبور نباشد صرفاً به بریتانیا وابسته باشد. تالیران، که تازه از سفارت خود در لندن کناره گیری کرده بود و به وزیر امور خارجه بریتانیا، لرد پالمرستون، نزدیک بود، به این سمت اشاره کرد. پادشاه در ابتدا تصور می کرد که از طریق وورتمبرگ با روسیه روابط حسنه برقرار کند. شاه ویلهلم اول، همسر کاترین پاولونا، دوشس بزرگ روسیه، دو دختر در سن ازدواج داشت، پرنسس ماری (متولد ۱۸۱۶) و سوفی (متولد ۱۸۱۸). خواهر ویلهلم اول، کاترینا، پیش از این با ژروم بناپارت ازدواج کرده بود که این ازدواج شومی بود، بنابراین ویلهلم این پیشنهاد را به عنوان تحقیرآمیز رد کرد. او بعداً در سال ۱۸۴۰ ازدواج تحقیرآمیزتر ماری با کنت آلفرد فون نیپرگ را پذیرفت. ملکه لوئیز در مورد ازدواج ماری به والدینش نوشت: «ما چیزهای عجیبی می
بینیم. اصلاً محتمل نبود که این دختر، که پادشاه وورتمبرگ از ترس پایان عمرش در آمریکا نمی خواست به شارتر بدهد، در نهایت با یک افسر کوچک بدبخت اتریشی بدون شهرت و از خانواده ای بسیار معمولی ازدواج کند.» لوئی فیلیپ سپس اتحاد با اتریش را از طریق ازدواج پسرش با آرشیدوشس ماریا ترزا (متولد ۱۸۱۶)، دختر آرشیدوک کارل، دوک تشن در نظر گرفت. ملکه ماری آملی بسیار از چنین ازدواجی استقبال می کرد، زیرا خودش دختر یک آرشیدوشس اتریشی (ماریا کارولینا از اتریش) بود و آرشیدوک کارل نیز با آن مخالف نبود. با این حال، کارل از دو طرف با مخالفان مصممی روبرو بود - شاهزاده مترنیخ، که نمی خواست اشتباه خود در ازدواج ماری لوئیز با ناپلئون را تکرار کند، و آرشیدوشس سوفی، شاهزاده خانم باواریایی و خواهرزن قیصر جدید فردیناند اول، که با شخصیت قوی خود بر دربار وین تسلط داشت و منتظر صعود پسرش فرانتس-یوزف به تخت امپراتوری بود. سفیر فرانسه در وین، کنت سنت-اولر، که مسئول آماده سازی زمینه برای یک مسابقه اتریشی شده بود، احساس می کرد که این امکان دشوار است، اگر نگوییم کاملاً غیرممکن. رئیس جدید شورای سلطنتی، آدولف تیر، رؤیای به سرانجام رساندن چنین مسابقه ای
و تبدیل شدن به یک دوک جدید چویزول را به عنوان سازنده یک تغییر چشمگیر در اتحادهای اروپا در سر می پروراند. فردیناند فیلیپ و برادر کوچکترش، شاهزاده لوئی، دوک نمور، در ۲ مه ۱۸۳۶ عازم یک سفر اروپایی شدند. فردیناند فیلیپ و ملکه ماری-آملی زمانی که شاهزاده جوان فرانسوی از تراشیدن ریش مغرورانه ای که در بین جوانان فرانسوی مد شده بود، خودداری کرد، شروع بدی داشتند. ملکه در پاسخ به ملکه لوییز شکایت کرد که «در آنجا بی ملاحظگی و احساسات راحتی وجود داشت که مرا رنج می داد. من معتقدم که لئوپولد می تواند به او بگوید که ریش بزی بر چهره یک شاهزاده سلطنتی مغایر با تمام آداب و رسوم آلمانی است. در اینجا، نه خوش قیافه است و نه خوش شانس، بلکه در آنجا می تواند کشنده باشد.» این دو شاهزاده فرانسوی در برلین و وین بسیار موفق بودند و از ۲۹ مه تا ۱۱ ژوئن در وین اقامت داشتند. با این حال، مارکی دو سمنویل اظهار داشت که «همه با آنها دست داده اند، اما هیچ کس به آنها نزدیک نبوده است». حتی اگر شاهزاده جوان سلطنتی قطعاً از آرشیدوک کارل و دخترش خوشش می آمد، شاهزاده مترنیخ و آرشیدوشس سوفی، مشکلات زیادی را ایجاد کردند و خبر آمدن تیر (بی صبرانه منتظر پا
یان دادن به این مسابقه) برای متقاعد کردن لویی فیلیپ به ارائه پیشنهاد ازدواج کافی بود. او رد شد، هرچند برای تحریک حساسیت فرانسوی ها، روایت رسمی این بود که این رد به دلیل «احساسات» آرشیدوشس ماری ترز بوده است. ملکه لوئیز در ۱۴ ژوئن ۱۸۳۶ به مادرش نوشت: «از اینکه می بینم تمام تلاشت را برای آرمان اتریش به کار گرفته ای، ناراحتم. من همیشه فکر می کردم که شارتر از طبقه بالا است که با او که به نظرش کوچک ترین شاهزاده خانم آلمان است ازدواج کند؛ و قسم می خورم که بهتر است او را با شاهزاده خانمی از لیپه یا والدک که خوب و زیبا و سالم بود، ازدواج کنم، نه با یک آرشیدوشس اتریشی که انواع و اقسام بدی ها را در جهیزیه اش برای ما به ارمغان می آورد. ناپلئون، در این شرایط، توانست فداکاری هایی برای اتحاد با اتریش انجام دهد؛ و همه ما دیدیم که چه سودی از آن برد. اما ما تازه به دوران رسیده نیستیم و نیازی نداریم که با اتحاد با خاندان لورن، خود را شریف کنیم.» دو شاهزاده جوان از طریق ایتالیا به فرانسه بازگشتند. در ترنتو، ماری لوئیز، دوشس پارما، همسر سابق ملکه فرانسه، از آنها استقبال کرد، که نتوانست از اشک ریختن به خاطر شباهت بین شاهزاده سلطنت
ی و پسرش، دوک فقید رایششتات، خودداری کند. در میلان، آنها نزد آرشیدوک راینر جوزف اتریش، نایب السلطنه لومباردی-ونیز، اقامت داشتند، جایی که خبر سوء قصد آلیباود به شاه لویی فیلیپ را در ۲۵ ژوئن شنیدند. پس از امتناع اتریشی ها از این ازدواج، تنها دو شاهزاده خانم کاتولیک بالقوه باقی ماندند (لوئی فیلیپ به یکی از نزدیکانش گفت: "من ترجیح می دهم او کاتولیک باشد. شما معتقدید که چیزی نیست، کارلیست ها معتقدند که همه چیز است؛ و من خودم معتقدم که نه اینجا و نه آنجاست")، و هر دو برای ازدواج بسیار جوان بودند (متولد ۱۸۲۱): پرنسس ژانواریا برزیل، دختر امپراتور پدرو اول برزیل، و اینفانتا ایزابلا اسپانیا، دختر اینفانتا فرانسیسکو د پائولا، برادر کوچکتر شاه فردیناند هفتم. اولی به دلیل دورافتادگی اش و دومی به دلیل سابقهٔ ناگوار خانوادگی اش (مادرش، پرنسس لوئیزا کارلوتا از دو سیسیل، خواهرزادهٔ ملکه ماری آملی، به طرز وحشتناکی چاق بود) و ظاهر فیزیکی اش (او مو قرمز و لاغر بود؛ ملکه لوئیز در ۲۱ نوامبر ۱۸۳۶ به ملکه ماری آملی نوشت: «من پرترهٔ او را برای شما می فرستم که لئوپولد آن را زشت یافته است. موهای او به ویژه از نظر فرزندانی که خواهد داشت
ترسناک است. اگر تمام خانواده اش مو قرمز باشند، این موضوع آنها را نیز تحت تأثیر قرار خواهد داد.» ازدواج. ازدواج فردیناند فیلیپ و هلن مکلنبورگ-شورین اثر اوژن لامی، ۱۸۳۷ همچنین برخی احتمالات در میان شاهزاده خانم های پروتستان آلمانی دیده می شد. تالیران از طریق خواهرزاده بزرگش، دوشس دینو، پرنسس لوئیز هسن-کاسل (متولد ۱۸۱۷ از پسر عموی انتخابگر هسن و همسرش، یک شاهزاده خانم دانمارکی) را پیشنهاد داد، در حالی که ملکه لوئیز پرنسس ماری ساکس-آلتنبرگ (متولد ۱۸۱۸ از دوک ساکس-آلتنبرگ و پرنسس آملیا وورتمبرگ، که در نهایت در سال ۱۸۴۳ با پادشاه جورج پنجم هانوفر ازدواج کرد) و پرنسس ویکتوریا ساکس-کوبورگ و گوتا (دختر برادر بزرگتر پادشاه لئوپولد اول بلژیکی ها؛ او در واقع کاتولیک بزرگ شده بود و در سال ۱۸۴۰ با برادر کوچکتر شاهزاده سلطنتی، دوک نمور، ازدواج کرد) را پیشنهاد داد. با این حال، انتخاب مذاکره کنندگان در نهایت به دوشس هلن لوئیز الیزابت از مکلنبورگ-شورین (معروف به هلن، ۱۸۱۴–۱۸۵۸)، دختر شاهزاده فردریک لویی، دوک بزرگ ارثی مکلنبورگ-شورین، و همسرش پرنسس کارولین لوئیز از ساکس-وایمار-آیزناخ، ختم شد. برای فردیناند فیلیپ، این یک اتحاد
مناسب بود اما جذابیت زیادی نداشت؛ مترنیخ به طعنه گفت که او «ریزنقش اما از خانواده ای خوب» بود. او خواهرزاده پادشاه فریدریش ویلهلم سوم پروس بود که همسرش لوئیز از مکلنبورگ-استرلیتز به دنیا آمد (این امر از مشکلاتی که برای ازدواج در برلین پیش آمد، که سفیر فرانسه در آنجا، کنت برسون، موفق به حل آن شد، جلوگیری نکرد). نیکلاس اول روسیه، به نوبه خود، از این ازدواج ابراز انزجار کرد و اعلام کرد که چنین ازدواج کوچکی ارزش جلوگیری از دردسر را ندارد. دوک بروگلی به عنوان سفیر فوق العاده به آلمان فرستاده شد تا درخواست رسمی ازدواج را ارائه دهد و شاهزاده خانم را به فرانسه بازگرداند. یک شاهزاده از خاندان مکلنبورگ، تهمتی ناشناس اما تند علیه خاندان اورلئان منتشر کرد. آن خاندان از ازدواج اجتناب کرد، به طوری که دوشس هلن تنها توسط بیوه پدرش، آگوستا از هسن-هومبورگ، به فرانسه همراهی شد. این ازدواج در ۳۰ مه ۱۸۳۷ در کاخ فونتنبلو جشن گرفته شد، زیرا هایاسنت-لویی دو کوئلن، اسقف اعظم پاریس، به بهانه اختلافات مذهبی مانع از برگزاری آن در نوتردام پاریس شده بود. مراسم رسمی در ۳۰ مه ۱۸۳۷ در گالری هنری دوم به ریاست بارون پاسکیه برگزار شد که پادشاه
در ۲۷ مه با انتصاب او به عنوان صدراعظم فرانسه، از او تقدیر کرد. مراسم کاتولیک به ریاست رومن-فردریک گالارد، اسقف مو، در کلیسای کوچک هنری چهارم برگزار شد، در حالی که مراسم لوتری توسط کشیش کوویه در سالن لویی فیلیپ برگزار شد. فردیناند فیلیپ به عنوان شاهد، چهار نایب رئیس مجلس اعیان: بارون سگیه، کنت پورتالیس، دوک بروگلی و کنت دو باستارد؛ رئیس و چهار نایب رئیس مجلس نمایندگان: دوپن، ژان-لویی کالمون، دلسر، ژاکمینو، کونن-گریدین؛ سه مارشال: دوک دالماتی، کنت دو لوبا و ژرار، و همچنین پرنس دو تالیران، دوک شوازول و کنت برسون، سفیر فرانسه در برلین، را در مراسم خود داشت. مراسم با استقبال خوبی روبرو شد، اما به جز بارون فون ورتر (پروس)، کنت لو هون (بلژیک) و کاردار مکلمبورگ، تعداد قابل توجهی از سفرای خارجی در آن حضور نداشتند. پذیرایی بسیار عالی بود؛ دوشس دو مایل اظهار داشت: پرنسس هلن دختر پادشاه نبود و بنابراین الگوی پذیرایی از مادام دوشس بورگوندی بود، و تمام آنچه در خانهٔ والاحضرت شهر اتفاق افتاد، گویی لویی چهاردهم در میان بزرگ ترین اربابان فرانسه حضور داشت. برخی معتقد بودند که لویی فیلیپ مرتکب یک اشتباه سیاسی شده است. من فکر ن
می کنم. برعکس، او هوادارانش را بسیار خوشحال کرد. این شکوه و جلال، کسانی را که نامشان در آن بود، به جای اربابان بزرگی که به آنها حسادت می کردند، ناراضی نکرد. لویی فیلیپ مرد طبقه متوسط بود که توسط آنها انتخاب شده بود و آنها این را به خوبی می دانند، اما از درخششی که او در اطراف خود داشت، خوشحال بودند. اگر او به دنبال تجدید تاج و تخت پادشاهی که به او داده بود، نبود، عزت نفس آن جریحه دار می شد. هوادارانش وقتی یک پادشاه بزرگ را می دیدند، خود را اربابان بزرگ می دانستند. این ازدواج بسیار شاد بود و حاصل آن دو فرزند بود:
در ۲۵ خرداد ۱۴۰۴، ایران با موشک های بالستیک به مؤسسه علوم وایزمن واقع در رخووت، اسرائیل، حمله کرد و خسارات قابل توجهی به آن وارد کرد، به ویژه چندین تأسیسات درون این مجموعه را هدف قرار داد و تخریب کرد. این مؤسسه از نظر تاریخی عنصر محوری تحقیقات علمی و نظامی اسرائیل بود. گزارش ها نشان می دهد که این آزمایشگاه که قرار بود در سال ۲۰۲۵ فعالیت خود را آغاز کند، تقریباً نابود شده است. تقریباً ۴۵ آزمایشگاه تحقیقاتی در سراسر مؤسسه وایزمن متحمل خسارت شده اند که تخمین زده می شود ۴۰۰ تا ۵۰۰ محقق را تحت تأثیر قرار داده است. طبق گزارش های رسانه های اسرائیلی، این حمله «به هیچ وجه تصادفی» توصیف نشده است، که نشان می دهد ایران عمداً یک مرکز تحقیقاتی پیشرفته مرتبط با ارتش اسرائیل را هدف قرار داده است. اسرائیل به طور مداوم دانشمندان هسته ای ایران را برای ترور هدف قرار داده است تا برنامه هسته ای ایران را تضعیف کند. علاوه بر این، گزارش شده است که این مؤسسه پروژه های تحقیقاتی مشترکی با شرکت های دفاعی اسرائیل دارد. خسارت. ساختمان علوم سیاره ای مؤسسه وایزمن که شامل آزمایشگاه های ژئوشیمی و سایر برنامه های مرتبط با شیمی بود، به دلیل اموا
ج ضربه ای ایجاد شده توسط موشک ها، آسیب قابل توجهی دید. در مجموع، تقریباً ۹۰ درصد از سازه های مؤسسه وایزمن تا حدی آسیب دیدند - از برخورد مستقیم موشک گرفته تا عواقب جانبی مانند امواج ضربه ای، ترکش و آتش سوزی. این آسیب ها شامل شکستن پنجره ها، فرو ریختن کف آزمایشگاه ها، تخریب سیستم های الکتریکی و آسیب ناشی از آب در اثر تلاش های آتش نشانی بود. همان طور که آلون خِن، مدیر این مؤسسه، اظهار داشت، حملات موشکی ایران منجر به تخریب ۲۲ آزمایشگاه، ۱۱۲ ساختمان دانشگاه و دو ساختار اداری اصلی شده است. در نتیجه، حدود ۲۵٪ از فعالیت های این مؤسسه به حالت تعلیق درآمده و منجر به از دست رفتن داده های ضروری شده است. رئیس و محققان مؤسسه وایزمن، در جلسه کمیته مالی کنست، اعلام کردند که خسارت وارده به این مؤسسه بالغ بر دو میلیارد شِکِل (تقریباً ۶۰۰ میلیون دلار) است. فعالیت ها. مؤسسه وایزمن یکی از مهم ترین مراکز علمی در اسرائیل است. این مؤسسه در سال ۱۹۳۴ توسط حییم وایزمن به عنوان مؤسسه تحقیقاتی دانیل سیف تأسیس شد، اما در سال ۱۹۴۹ به نام بنیانگذار آن و بعدها اولین رئیس جمهور اسرائیل تغییر نام داد. گفته می شود تحقیقات این مؤسسه بخشی از زیرس