Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یا آغاز شد و به مستعمرات فرانسه و انگلستان نیز سرایت کرد. بنابراین، برای دفاع در برابر حملات قدرتمندتر اروپایی، از جمله تهدید آتش توپخانه، فرماندار فیلیپ دو ریگو وودروی دستور داد تا قلعه در سال ۱۷۰۹ از سنگ بازسازی شود. مهندس مسئول طراحی و ساخت قلعه جدید، ژوزوئه بوآبرتلو دو بوکور بود. او همچنین بر بهسازی های عمده ای که بین سال های ۱۷۱۸ تا ۱۷۲۰ در قلعه انجام شد، نظارت داشت؛ اصلاحاتی که به اعتقاد او، قدرت دفاعی قلعه را به میزان قابل توجهی افزایش می داد. برای سال های متمادی، قلعه شامبلی مهم ترین پایگاه زنجیره دفاعی استحکامات در امتداد رودخانه ریشلیو بود که آسان ترین مسیر نفوذ به نیو فرانس محسوب می شد. با این حال، پس از ساخت قلعه سن فردریک (۱۷۳۱) و قلعه سن ژان (۱۷۴۸) در جنوب، قلعه شامبلی بخش عمده ای از کارکرد دفاعی خود را از دست داد و به انباری و محل تجمع سربازان تبدیل شد، هرچند هرگز به طور کامل رها نشد. با آغاز جنگ هفت ساله، قلعه شامبلی یک بار دیگر مستحکم و بازسازی شد، اگرچه نتوانست مانع پیشروی بریتانیایی ها به سمت مونترال و کبک سیتی شود. ساختار سنگی مستحکمی که امروزه همچنان پابرجاست، در آگوست ۱۷۶۰ طی عملیات نظام
ی مونترال در جریان جنگ فرانسویان و سرخپوستان، به دست بریتانیایی ها افتاد. در ۲۰ اکتبر ۱۷۷۵، در جریان تهاجم آمریکایی ها به کانادا (۱۷۷۵-۱۷۷۶)، نیروهای آمریکایی قلعه را تصرف کردند و تا بهار ۱۷۷۶ آن را در اختیار داشتند. سپس هنگام عقب نشینی به سمت جنوب و قلعه تایکوندروگا، قلعه را تخلیه و به آتش کشیدند. متعاقباً، اسرای جنگی از ارتش قاره ای، از جمله سرهنگ ویلیام استیسی، تا پایان جنگ انقلاب آمریکا در قلعه شامبلی نگهداری شدند. در طول اشغال قلعه، اولین هنگ کانادایی توسط جیمز لیوینگستون برای حمایت از تلاش های استعماری در جنگ انقلاب آمریکا در جریان تهاجم به کبک تشکیل شد. لیوینگستون از سپتامبر ۱۷۷۵ شروع به جذب نیرو از شامبلی کبک کرد، اما تشکیل رسمی هنگ توسط ریچارد مونتگومری در ۲۰ نوامبر ۱۷۷۵ صورت گرفت و در ۸ ژانویه ۱۷۷۶ مورد تأیید دومین کنگره قاره ای قرار گرفت. این هنگ که هرگز به اندازه مجاز خود یعنی ۱۰۰۰ نفر نرسید، عمدتاً در صحنه نبرد کانادا و نیویورک فعالیت داشت و در ۱ ژانویه ۱۷۸۱ منحل شد. پس از حملات فنیان در دهه ۱۸۶۰، که طی آن قلعه مجدداً مورد استفاده قرار گرفت، اجازه داده شد تا به تدریج ویران شود. در سال ۱۸۸۱، یکی ا
ز شهروندان شامبلی به نام ژوزف-اکتاو دیون، شخصاً اقدام به تعمیر و بازسازی این مکان کرد. در قرن بیستم، دولت کانادا ارزش فرهنگی و تاریخی قلعه شامبلی را به رسمیت شناخت و نگهداری از آن را بر عهده گرفت. بین سال های ۱۹۶۵ تا ۱۹۸۵ کاوش های باستان شناسی گسترده ای در این محل انجام شد و امروزه نسخه ای کاملاً بازسازی شده از آخرین مرحله قلعه شامبلی (۱۷۱۸-۱۷۲۰) توسط سازمان پارک های کانادا نگهداری می شود و به عنوان مکان تاریخی ملی قلعه شامبلی کانادا برای بازدید عموم باز است.
لوییز آنتونی () فیلسوف آمریکایی است که استاد فلسفه در دانشگاه ماساچوست آمهرست است. او در معرفت شناسی و نظریه فمینیستی تخصص دارد.
دبیپراساد چاتوپادیایا (؛ زاده ۱۹ نوامبر ۱۹۱۸ – درگذشته ۸ مه ۱۹۹۳) مورخ، فیلسوف، و نویسنده اهل راج بریتانیا بود. او در کاوش جریان ماتریالیستی در فلسفه هند باستان مشارکت داشت. او برای "لوکایاتا: مطالعه ای در ماتریالیسم هند باستان"، که شرح او از فلسفه چارواکا است، شناخته شده است. همچنین به دلیل کار در تاریخ علم و روش علمی در هند باستان، به ویژه کتاب "علم و جامعه در هند باستان در" سال ۱۹۷۷ در مورد پزشکان باستانی کاراکا و سوشروتا شناخته شده است. او پس از مرگ در سال ۱۹۹۸ نشان پادما بوشان، سومین نشان عالی غیرنظامی هند را دریافت کرد.
جفری کلارک دیویس (زاده ۲۶ اکتبر ۱۹۵۸) تاجر، سیاستمدار و نماینده سابق ایالات متحده در است که از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۲ خدمت کرده است. او یکی از اعضای حزب جمهوری خواه است. این ناحیه شامل ۲۴ شهرستان در بخش شمال شرقی ایالت است که از حاشیه منطقه لوئیزویل تا مرز ویرجینیای غربی امتداد دارد. با این حال، اکثر آرای آن در شهرستان های هم مرز با سینسیناتی داده می شود. در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۱، دیویس اعلام کرد که به دنبال انتخاب مجدد در سال ۲۰۱۲ نخواهد بود. او در ۳۱ ژوئیه ۲۰۱۲ استعفای خود را از کنگره اعلام کرد. دیویس در مونترال، کبک، کانادا از پدر و مادر آمریکایی به دنیا آمد. پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان، در ارتش ایالات متحده ثبت نام کرد و بعداً برای آکادمی نظامی ایالات متحده در وست پوینت قرار گرفت. در وست پوینت، دیویس امنیت ملی و امور بین الملل و همچنین زبان عربی را مطالعه کرد. او در ارتش ایالات متحده به عنوان افسر هوانوردی خدمت کرد و در نهایت فرمانده پرواز هلیکوپتر تهاجمی در لشکر ۸۲ هوابرد شد. دیویس همچنین عملیات هوایی ارتش ایالات متحده را برای اجرای صلح بین اسرائیل و مصر اداره می کرد. در طول دوران حرفه ای خود در ارتش ایالات متحده
، او به هر دو مدرک چترباز ارشد و تکاور دست یافت.
مرکز کشتار هادامار یک مرکز کشتار بود که در برنامه اتانازی اجباری نازی ها به نام عملیات تی۴ شرکت داشت. این مرکز در یک بیمارستان روانی واقع در شهر هادامار آلمان، نزدیک به لیمبورگ در هسن قرار داشت. از سال ۱۹۳۹، نازی ها از هادامار و پنج مکان دیگر به عنوان مراکز کشتار برای عملیات تی۴ استفاده کردند، که در آن ها عقیم سازی های جمعی و قتل عام اعضای «نامطلوب» جامعه آلمان، به ویژه کسانی که دارای ناتوانی های جسمی و ذهنی بودند، انجام می شد. در مجموع، تخمین زده می شود که ۲۰۰,۰۰۰ نفر در این مراکز به قتل رسیدند، از جمله هزاران کودک. این اقدامها با ایده های نازی ها درباره به نژادی همخوانی داشت. نزدیک به ۱۵,۰۰۰ شهروند آلمانی به این بیمارستان منتقل و در آنجا به قتل رسیدند، بیشتر آن ها در اتاق گاز و بقیه با تزریق مرگبار و گرسنگی. علاوه بر این، صدها کارگر اجباری از لهستان و دیگر کشورهای اشغال شده توسط نازی ها در آنجا به قتل رسیدند. اگرچه به طور رسمی در سال ۱۹۴۱ پایان یافت، این برنامه تا تسلیم آلمان در سال ۱۹۴۵ ادامه داشت. هادامار و بیمارستان آن پس از جنگ در منطقه اشغال آمریکا قرار گرفتند. بیمارستان همچنان به فعالیت خود ادامه می د
هد. این بیمارستان دارای یک یادبود برای قتل های اتانازی و همچنین یک نمایشگاه درباره برنامه نازی ها است. پیش زمینه. از اواخر قرن نوزدهم، پزشکان و دانشمندان نظریه هایی درباره خلوص نژادی بر اساس به نژادی توسعه داده بودند، مفهومی که در آن زمان محبوب بود و از چندین رشته از جمله تاریخ اجتماعی، زیست شناسی، انسان شناسی و ژنتیک توسعه یافته بود. از پایان جنگ جهانی اول چندین جنبش در آلمان وجود داشت که نگران «انحطاط» خلوص نژادی آلمان بودند که با تأسیس مؤسسه کایزر ویلهلم برای انسان شناسی، وراثت انسانی، و اصلاح نژاد در سال ۱۹۲۷ به اوج خود رسید. اگرچه از اوایل دهه ۱۹۲۰ درخواست هایی برای قانون گذاری در مورد عقیم سازی و اتانازی وجود داشت، این درخواست ها رد شدند زیرا اعتقاد بر این بود که به نژادی مثبت نمایانگر ساختارهای سیاسی وایمار و نیازهای اجتماعی کشور است. این رویکرد در سال ۱۹۳۳ پس از به قدرت رسیدن نازی ها در آلمان پایان یافت، که برنامه به نژادی بر اساس نظریه های نژادی شبه علمی خود اجرا کردند. در ژوئیه ۱۹۳۳، نازی ها «قانون پیشگیری از نسل های بیمار ارثی» را تصویب کردند که عقیم سازی اجباری برای افرادی با شرایط پزشکی که به طور
ارثی تلقی می شدند، مانند اسکیزوفرنی و «حماقت» را تجویز می کرد. تخمین زده می شود که ۳۶۰,۰۰۰ نفر تحت این قانون بین سال های ۱۹۳۳ و ۱۹۳۹ عقیم سازی شدند. مرحله اول عملیات تی۴. از اواخر سال ۱۹۳۹، هیتلر شخصاً دستوری را بر روی کاغذ شخصی خود صادر کرد که به فیلیپ بوهلر و کارل برانت اجازه می داد برنامه «اتانازی» را برای دادن «مرگ رحمت» به «بیماران لاعلاج» آغاز کنند. این برنامه که توسط ویکتور براک توسعه یافت، با عقیم سازی های گسترده کودکان که «نامناسب» برای تولید مثل تلقی می شدند، آغاز شد. پس از آن، کارکنان بیمارستان کودکان را که نامناسب تشخیص داده شده بودند، از بین بردند و برنامه بعداً به بزرگسالان گسترش یافت. تا ژانویه ۱۹۴۰، نازی ها اولین تأسیسات کشتار خود را راه اندازی کرده بودند. کلینیک هادامار، که یک مرکز روان پزشکی را در خود جای داده بود، آخرین شش تأسیساتی بود که برای اجرای برنامه راه اندازی شد و قتل ها در ژانویه ۱۹۴۱ آغاز شد. در طول مرحله اول عملیات (ژانویه تا اوت ۱۹۴۱)، ۱۰،۰۷۲ مرد، زن و کودک با مونوکسید کربن در یک اتاق گاز به عنوان بخشی از برنامه «اتانازی» نازی ها به قتل رسیدند. گاز از سیلندرهای استانداردی که تو
سط شرکت شیمیایی ایی گه فاربن تأمین می شد، به دست می آمد. در تابستان ۱۹۴۱، دود غلیظی از کوره بیمارستان بر فراز هادامار می پیچید، در حالی که کارکنان با آبجو و شراب جشن سوزاندن ۱۰،۰۰۰ مین بیمار خود را برگزار کردند. تا ۱۰۰ قربانی هر روز با اتوبوس های پستی می رسیدند. به آن ها گفته می شد که برای «معاینه پزشکی» لباس های خود را درآورند. هر یک از آن ها در مقابل یک پزشک قرار می گرفت و به عنوان یکی از ۶۰ بیماری کشنده ثبت می شد، زیرا «بیماران لاعلاج» باید «مرگ رحمت» دریافت می کردند. پزشک هر فرد را با چسب های رنگی مختلف برای یکی از سه دسته شناسایی می کرد: قتل؛ قتل و برداشتن مغز برای تحقیق؛ قتل و استخراج دندان های طلا. خانواده های قربانیان «نامه های تسلی» با دلایل جعلی مرگ دریافت می کردند. خانواده ها همچنین می توانستند درخواست یک گلدان خاکستر کنند، اما خاکسترها متعلق به عضو خانواده آن ها نبود. اعتراضات. علیرغم اقدامهای احتیاطی بیمارستان برای پنهان کردن عملیات تی۴، جمعیت محلی کاملاً از وقایع بیمارستان آگاه بودند. افرادی که در بیمارستان هادامار به قتل رسیدند، با قطار و اتوبوس آورده شدند و ظاهراً پشت حصارهای بلند سایت ناپدید
می شدند. از آنجا که کوره های سوزاندن اجساد اغلب با دو جسد به طور همزمان تغذیه می شدند، فرایند سوزاندن کمتر از حد مطلوب بود. این اغلب منجر به دود غلیظ و تند مذکور می شد که بر فراز شهر معلق بود. بر اساس نامه ای که اسقف آنتونیوس هیل فریش از اسقف نشین لیمبورگ در اوت ۱۹۴۱ به وزیر دادگستری رایش ارسال کرد، کودکان محلی یکدیگر را با کلمات «تو خیلی باهوش نیستی؛ تو به هادامار و به کوره ها خواهی رفت» مسخره می کردند. با آگاهی مردم از این فعالیت ها، به ویژه نقش «اتوبوس های خاکستری» ("Gekrat)" در جمع آوری قربانیان، مخالفت ها افزایش یافت. از ترس ناآرامی های عمومی، هیتلر رسماً در اوت ۱۹۴۱ اعلام کرد که فعالیت های «اتانازی» متوقف شده است. مرحله دوم عملیات تی۴. پس از تقریباً یک سال تعلیق، قتل «نامطلوب ها» در اوت ۱۹۴۲ از سر گرفته شد، در مرحله ای که به عنوان «اتانازی غیرمتمرکز» از عملیات تی۴ شناخته می شود، جایی که قتل های «"اتانازی» بدون هماهنگی متمرکز از برلین انجام می شد. پزشکان مقیم و کارکنان، به سرپرستی پرستار ایرمگارد هابر، اکثریت این قربانیان را مستقیماً به قتل رساندند، که در میان آنها بیماران آلمانی با ناتوانی ها، افراد مسن
دچار اختلالات ذهنی از مناطق بمباران شده، کودکان «نیمه یهودی» از مؤسسات رفاهی، کارگران اجباری با ناتوانی های روانی و جسمی و کودکانشان، سربازان آلمانی و سربازان وافن-اس اس که به لحاظ روانی غیرقابل درمان تشخیص داده شده بودند، بودند. از آنجا که اتاق گاز تخریب شده بود، پرسنل پزشکی و کارکنان در هادامار تقریباً همه این افراد را با دوزهای کشنده دارو یا غفلت عمدی و سوءتغذیه به قتل رساندند. اگرچه جنگ در آلمان در ۸ می ۱۹۴۵ به پایان رسید، مؤسسات نابودسازی نازی ها به قتل بیماران ناتوان با دارو یا محروم کردن آنها از غذا ادامه دادند. آخرین بیمار شناخته شده ای که در هادامار به قتل رسید، یک پسر چهار ساله با ناتوانی ذهنی بود که در ۲۹ می ۱۹۴۵ کشته شد. در طول مرحله دوم «غیرمتمرکز» از عملیات تی۴، تخمین زده می شود که ۴،۵۰۰ قربانی در هادامار به قتل رسیدند. در ۲۶ مارس ۱۹۴۵، لشکر دوم پیاده نظام ایالات متحده شهر هادامار را تصرف کرد و مقامهای آمریکایی شروع به تحقیق در مورد قتل هایی که در بیمارستان آن انجام شده بود، کردند. استفاده پس از جنگ از سایت. امروزه، این سایت میزبان یک بیمارستان روانپزشکی به نام "Vitos Klinik für Psychiatrie und
Psychotherapie Hadamar" به همراه موزه یادبود هادامار است که شامل یک یادبود برای قربانیان و یک نمایشگاه در مورد قتل عام هایی است که در این سایت رخ داده اند. هر دو کلینیک و موزه توسط ایالت هسن اداره می شوند.
نیکلاس اِوِریت (؛ زادهٔ۲۱ اکتبر ۱۹۴۳) فلسفه، نویسنده خداناباور انگلیسی است که در معرفت شناسی و فلسفه دین تخصص دارد.
پل درٍیپر (؛ زاده ۱۹۵۷) فیلسوف اهل ایالات متحده آمریکا بود، که به خاطر کارهایش در فلسفه دین شناخته شده است. کار او در مورد مسئله شر در خداناباوری بسیار تأثیرگذار بوده است. او در حال حاضر استاد دانشگاه پردو است. همچنین یکی از ویراستاران مباحث فلسفه دین برای دانشنامه فلسفه استنفورد است.
ربکا گلدشتاین (؛ زادهٔ ) فیلسوف، نویسنده، زندگی نامه نویس، رمان نویس و روشنفکر اهل ایالات متحده آمریکا است. او دارای مدرک پی اچ دی در فلسفه علم از دانشگاه پرینستون است. گلدشتاین ده کتاب داستانی و غیرداستانی نوشته است و در رده رمان نویسانی مانند ریچارد پاورز و الن لایتمن گروه بندی می شود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه ریچارد داوکینز، کمک هزینه گوگنهایم، و بورسیه مک آرتور شده است.
آجیتا کساکامبالی () فیلسوف اهل هند در قرن ششم پیش از میلاد بود. او را اولین مدافع ماتریالیسم هندی و پیشرو مکتب چارواکا می دانند. او احتمالاً معاصر بودا و مهاویرا بوده است. بارها اشاره شده است که آموزه های مکتب چارواکا از آموزه های آجیتا استخراج شده است.
باغ گیاه شناسی مادیرا (پرتغالی:Jardim Botânico da Madeira) یک باغ گیاه شناسی در شهر فونشال، منطقه خودمختار مادیرا است که در سال ۱۹۶۰ برای بازدید عمومی افتتاح شد. در سالهای قبل، این منطقه بخشی از املاک خانواده ویلیام رید، مؤسس هتل رید بود. مجموعه ها. باغ به شش ناحیه تقسیم شده است: درختستان در بخش شمالی، گیاهان گوشتی در مرکز به سمت شرق، گیاهان کشت و صنعت در مرکز، نخلیان در سمت جنوب باغ واقع شده اند. بخش های باقی مانده باغ را، گل های سایر گونه های گیاگان دربر گرفته است. باغ دارای یک باغ پرندگان و نیز یک موزه تاریخ طبیعی است که مشتمل بر سه اتاق می باشد. پارک پرندگان شامل حدود ۳۰۰ پرنده غیربومی و کم نظیر، از جمله مکائو زرد و آبی، طوطی کاکلی، طوطی و شهدطوطی تباران است.
کورلیس لامونت (ِ؛ – ) فیلسوف سوسیالیست و اومانیست آمریکایی و مدافع جناح چپ و آزادی مدنی اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۲۸ تا ۱۹۹۵ میلادی فعالیت می کرد. او به عنوان بخشی از فعالیت های سیاسی خود، از اوایل دهه ۱۹۴۰، رئیس شورای ملی دوستی آمریکا و شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه صلح گاندی شده است.
فئودور یاکوولویچ آلکسیف ( روسی : Фёдор Яковлевич Алексеев؛ حدود ۱۷۵۳–۱۷۵۵ – ۲۳ نوامبر ۱۸۲۴) نقاش روسی بود. وی را به دلیل تبحرش در خلق آثار در ابعاد بزرگ کانالتو روسی می نامیدند.
کازیمیرز لیشچینسکی (; – ) قاضی، فیلسوف، نویسنده، و پرسنل نظامی اهل مشترک المنافع لهستان–لیتوانی بود. او یک شلختا بود که در صفوف خانواده ساپیها در سال ۱۶۸۹ به دلیل خداناباوری متهم، محاکمه و اعدام شد. او به مدت هشت سال به عنوان یک یسوعی به تحصیل فلسفه پرداخت و سپس در پرونده های حقوقی علیه یسوعیان در مورد املاک قاضی شد. او رساله ای با عنوان "درباب عدم وجود خدا" نوشت و بعداً به اتهام الحاد اعدام شد. محاکمه او مورد انتقاد قرار گرفته است
تاد گیفورد می (زاده ۱۳ مه ۱۹۵۵) فیلسوف، استاد دانشگاه، و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا است. او یک فیلسوف سیاسی است که در مورد موضوعات آنارشیسم، پساساختارگرایی و آنارشیسم پساساختارگرا می نویسد. اخیراً کتاب هایی در زمینه اگزیستانسیالیسم و فلسفه اخلاق منتشر کرده است. او در حال حاضر استاد فلسفه در کالج وارن ویلسون است.
جان مک تاگارت الیس مک تاگارت (؛ ۳ سپتامبر ۱۸۶۶ – ) فیلسوف، متافیزیکدان ایدئالیست و استاد دانشگاه اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. مک تاگارت در بیشتر عمر خود همکار و مدرس فلسفه در کالج ترینیتی کمبریج بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون عضو آکادمی بریتانیا شده است. او یکی از نمایندگان فلسفه گئورگ ویلهلم فردریش هگل و از برجسته ترین ایدئالیست های بریتانیایی بود. مک تاگارت با مقاله «غیرواقعی بودن زمان» (۱۹۰۸) شناخته می شود، که در آن استدلال می کند که زمان غیرواقعی است. این اثر در قرن بیستم و تا قرن بیست و یکم مورد بحث قرار گرفته است.
عزیز، عزیز و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۰۳ و به کارگردانی مانی بهاراتی است. در این فیلم بازیگرانی همچون شمس الدین ابراهیم، میناکشی، مانوراما و رامیا کریشنان ایفای نقش کرده اند.
کرستی پیرس (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل انگلستان است که در پست هافبک و مدافع برای ردینگ بازی می کرد. در سال ۲۰۱۵، او کاپیتان باشگاه برای رفتن به سوپر لیگ زنان انگلستان و پس از بازنشستگی در پایان فصل ۱۹-۲۰۱۸ برای دو فصل بعد، مدیر کل تیم بود.
گریسی پیرس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است که در پست مدافع برای باشگاه تاتنهام هاتسپر در سوپر لیگ زنان انگلستان بازی می کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال زنان انگلستان بازی کرده است.
صومعه باتالها (به پرتغالی: Mosteiro da Batalha) یک صومعه دومینیکنی در شهرستان باتالها، استان تاریخی بیرا لیتورال، در منطقه مرکزی پرتغال است. این صومعه به نام اصلی و رسمی صومعه سنت مریم پیروزی (به پرتغالی: Mosteiro de Santa Maria da Vitória) شناخته می شود و به یادبود نبرد آلجوبروتا در سال ۱۳۸۵ بنا شده است و به عنوان کلیسای دفن خاندان سلطنتی آویس در قرن پانزدهم استفاده می شد. این صومعه یکی از بهترین و اصیل ترین نمونه های معماری گوتیک فلاویانت متأخر در پرتغال است که با سبک مانوئلین آمیخته شده است. این صومعه یک اثر تاریخی و فرهنگی است و در سال ۱۹۸۳ به عنوان یکی از میراث های جهانی یونسکو ثبت شد. تاریخچه. صومعه باتالها به منظور تشکر از مریم مقدس برای پیروزی پرتغالی ها بر کاستیل ها در نبرد آلجوبروتا در سال ۱۳۸۵ و در پی عملی کردن وعده شاه ژان اول پرتغال ساخته شد. این نبرد به بحران ۱۳۸۳–۱۳۸۵ پایان داد. ساخت این صومعه بیش از یک قرن طول کشید و از سال ۱۳۸۶ آغاز و در حدود سال ۱۵۱۷ به پایان رسید و دوران حکومت هفت پادشاه را دربر گرفت. این کار نیاز به تلاش های گسترده ای داشت و از منابع انسانی و مادی فوق العاده ای استفاده شد.
تکنیک ها و سبک های هنری جدیدی که تاکنون در پرتغال ناشناخته بودند، به کار گرفته شدند. کار ساخت در سال ۱۳۸۶ توسط معمار پرتغالی آلفونسو دومینگوس آغاز شد که تا سال ۱۴۰۲ ادامه یافت. او طرح صومعه را تهیه کرد و بسیاری از ساختارهای کلیسا و صومعه نتیجه کار اوست. سبک او به طور اساسی گوتیک شعاعی بود؛ با این حال، تأثیراتی از دوره عمودی انگلیسی نیز در کارهای او دیده می شود. شباهت هایی با نمای کلیسای جامع یورک و ناو و ترانسپت کلیسای جامع کانتربری وجود دارد. او توسط هوگت از سال ۱۴۰۲ تا ۱۴۳۸ جانشین شد. این معمار که احتمالاً اصالت کاتالانی داشت، سبک گوتیک شعله ور را معرفی کرد. این سبک در نمای اصلی، گنبد خانه فصل مربع، کلیسای بنیانگذار، ساختار اساسی کلیساهای ناقص و ناوهای شمالی و شرقی صومعه اصلی مشاهده می شود. او ارتفاع ناو را به ۳۲٫۴۶ متر افزایش داد. با تغییر نسبت ها، او باعث شد که داخل کلیسا حتی باریک تر به نظر برسد. او همچنین ترانسپت را تکمیل کرد، اما پیش از اتمام کلیساهای ناقص درگذشت. در دوران حکومت آلفونسو پنجم پرتغال، معمار پرتغالی فرنائو دو اوورا ساخت و ساز را بین سال های ۱۴۴۸ و ۱۴۷۷ ادامه داد. او صومعه آلفونسو پنجم را
اضافه کرد. او توسط معمار ماتئوس فرناندس بزرگ در دوره ۱۴۸۰–۱۵۱۵ جانشین شد. این استاد سبک مانوئلین بر روی ورودی کاپلاس ایمپرفیتاس کار کرد. همراه با دیوگو بوئیتاک معروف، او تراس های قوس های صومعه رویال را طراحی کرد. کار بر روی صومعه تا دوران حکومت ژان سوم پرتغال ادامه یافت و تریبون زیبای رنسانس در سال ۱۵۳۲ توسط ژوان دو کاستیلو اضافه شد. ساخت و ساز زمانی متوقف شد که پادشاه تصمیم گرفت تمامی تلاش های خود را صرف ساخت صومعه ژرونیموس در لیسبون کند. زلزله ۱۷۵۵ خساراتی وارد کرد، اما آسیب بزرگ تری توسط نیروهای ناپلئونی مارشال ماسنا در سال های ۱۸۱۰ و ۱۸۱۱ وارد شد که این مجموعه را غارت و سوزاندند. زمانی که دومینیکن ها در سال ۱۸۳۴ از این مجموعه اخراج شدند، کلیسا و صومعه رها شده و به ویرانه تبدیل شدند. در سال ۱۸۴۰، شاه فردیناند دوم پرتغال برنامه بازسازی این صومعه ویران شده را آغاز کرد و این جواهر معماری گوتیک را نجات داد. این بازسازی تا اوایل قرن بیستم ادامه یافت. یکی از آخرین معماران، استاد سنگ تراش خوزه پاتروسینیو دو سوسا بود که مسئول بازسازی صومعه بود. این صومعه در سال ۱۹۰۷ به عنوان یک اثر ملی اعلام شد و در سال ۱۹۸۰ به م
وزه تبدیل شد. صومعه باتالها در سال ۱۹۸۳ توسط یونسکو به فهرست میراث جهانی اضافه شد. معماری. نمای غربی، که به میدان بزرگی با تندیس اسب سوار ژنرال نونو آلوارز پریرا روبرو است، توسط پشت بندها و ستون های عظیم به سه بخش تقسیم شده است: کلیسای بنیان گذار (Capelo do Fundador)، دیوار جانبی یک راهرو و ورودی برجسته. در سمت راست این نما، کلیساهای ناتمام (Capelas Imperfeitas) قرار دارند که یک ساختار هشت ضلعی جداگانه است که به مجموعه اضافه شده است. در سمت شرقی، کنار گروه کر کلیسا، اتاق فصل (Sala do Capítulo) قرار دارد. صومعه شاه ژوائو اول در کنار کلیسا و این اتاق فصل قرار دارد. ساختار به صومعه شاه آلفونسو پنجم (Claustro de D. Afonso V) ادامه می یابد. در سمت شمالی مجموعه، مقبره سرباز گمنام از جنگ جهانی اول قرار دارد. ورودی مجموعه دارای آرک ولتی است که شامل تعداد زیادی از ۷۸ تندیس است که در شش ردیف تقسیم شده اند، از پادشاهان عهد عتیق، فرشتگان، پیامبران و قدیسان، هرکدام زیر یک بالداکین. روی هر طرف از اسپلایس ها (نسخه های کپی نامرغوب) تندیس های حواریون قرار دارند که یکی از آن ها روی شیطانی زنجیرشده ایستاده است. تیمپانوم (نقش بر
جسته) مسیح را در حال نشستن بر تخت و زیر یک بالداکین نشان می دهد که توسط چهار انجیل نویس احاطه شده است، هر کدام با ویژگی خاص خود.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;39852830&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2024-07-10T01:54:28Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Dexbot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;ربات: حذف پیوندهای میان ویکی که در ویکی داده موجود است&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;39855864&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; جید پنوک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است که برای باشگاه بیرمنگام سیتی در سوپر لیگ زنان انگلستان بازی می کند. او در پست وینگر، هافبک تهاجمی و گاهی اوقات به عنوان مهاجم بازی می کند. او بهترین گلزن و بالاترین پاس گل تاریخ قهرمانی شفیلد یونایتد است.
کای نیلسن (; – ) پروفسور آمریکایی فلسفه در دانشگاه کلگری بود. او در طبیعت گرایی، فرافلسفه، اخلاق، فلسفه تحلیلی، فلسفه اجتماعی و سیاسی تخصص داشت. نیلسن همچنین دربارهٔ فلسفه دین نوشت و از مدافعان خداناباوری معاصر بود. او همچنین به خاطر دفاع از فایده گرایی شهرت داشت و در پاسخ به انتقاد برنارد ویلیامز از آن نوشت.
اِما ناوارو (؛ زادهٔ ) تنیس باز اهل ایالات متحده آمریکا است. بالاترین جایگاه او در رده بندی انجمن تنیس زنان، رتبهٔ ۱۷ بوده که در ژوئن ۲۰۲۴ به دست آمده است.
بوریس سیدیس (; – ) آسیب شناس روانی، روان شناس، پزشک، روان پزشک و فیلسوف آموزش اوکراینی-آمریکایی بود. سیدیس مؤسسه روان پزشکی ایالت نیویورک و "مجله روان شناسی غیرطبیعی" را تأسیس کرد. او پدر کودک نابغه ویلیام جیمز سیدیس بود. بوریس سیدیس در نهایت با روان شناسی جریان اصلی و زیگموند فروید مخالفت کرد و در نتیجه طرد شده و درگذشت.
والتر سینوت-آرمسترانگ (؛ زادهٔ ) فیلسوف آمریکایی متخصص در اخلاق، معرفت شناسی، عصب شناسی، فلسفه حقوق و فلسفه روان شناسی است. او استاد اخلاق عملی چانسی استیلمن در گروه فلسفه و مؤسسه اخلاق کنان در دانشگاه دوک است.
کوئنتین پرسیفور اسمیت (; – ) نویسنده، فیلسوف، و استاد دانشگاه اهل ایالات متحده آمریکا بود. او در فلسفه فضا و زمان، فلسفه زبان، فلسفه فیزیک و فلسفه دین فعالیت می کرد.
مایکل تولی (؛ زادهٔ ۱۹۴۱) فیلسوف آمریکایی، که استاد ممتاز در دانشگاه کلرادو، بولدر است، و به لیل مشارکت در متافیزیک شناخته شده است.
نیک تراکاکیس (؛ زادهٔ ) فیلسوف اهل استرالیا است. او دستیار مدیر مرکز فلسفه و پدیدارشناسی دین دانشگاه کاتولیک استرالیا است. او قبلاً در دانشگاه مانش و دانشگاه دیکین تدریس کرده است و طی سال های ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۷ پژوهشگر فوق دکترا در مرکز فلسفه دین در دانشگاه نوتردام بود. او بیشتر فلسفه تحلیلی، فلسفه سنت قاره ای، دین و الهیات کار می کند.
لوسیلیو وانینی (; 1585 – ) که در آثارش خود را جولیو چزاره وانینی نامیده بود، فیلسوف، پزشک و آزاداندیش ایتالیایی بود که یکی از اولین نمایندگان برجسته لیبرتین فکری بود. او یکی از اولین متفکران مدرنی بود که جهان را به عنوان موجودی که توسط قوانین طبیعی اداره می شود (تعین گرایی) می نگریست. او همچنین از طرفداران اولیه فرگشت بود و معتقد بود که انسان ها و دیگر میمون ها اجداد مشترکی دارند. او در تولوز اعدام شد.
آن یک دقیقه و فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۵ و به کارگردانی ماجور سوندراجان است. در این فیلم بازیگرانی همچون کمال حسن، اورواشی و پانداری بای ایفای نقش کرده اند.
شروین تئودور واین (؛ ۲۵ ژانویه ۱۹۲۸ – ۲۱ ژوئیه ۲۰۰۷ (۷۹ سال)) خاخام آمریکایی و یکی از بنیان گذاران یهودیت اومانیستی بود، جنبشی که بر فرهنگ و تاریخ یهود به عنوان منبع هویت یهودی به جای اعتقاد به هر خدایی تأکید می کند. او در ابتدا به عنوان خاخام اصلاح طلب فعالیت کرد، و بعدتر معبد بیرمنگام، اولین جماعت یهودیت اومانیستی را در سال ۱۹۶۳ تأسیس کرد.
شمشیربازی یکی از ورزش های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ است که از ۲۷ ژوئیه تا ۴ اوت برگزار شده است. این مسابقات در سه بخش اپه، فلوره و سابر انجام شده. تازه ها. رویدادهای زیر برای نخستین بار در المپیک رخ داد
یان وُلنسکی (؛ زادهٔ ) (با نام کامل یان هرتریش-ولنسکی) فیلسوف لهستانی متخصص در تاریخ مکتب منطق لوو-ورشو و در فلسفه تحلیلی است. او بیشتر دوران تحصیلی خود را در دانشگاه یاگیلونیا در کراکوف گذرانده است. زمینه های اصلی تحقیق او منطق، معرفت شناسی و تاریخ فلسفه در لهستان است.
تنیس روی میز یکی از ورزش های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ است که از ۲۷ ژوئیه تا ۱۰ اوت برگزار شده است. این مسابقات در سه بخش مردان، زنان و مختلط انجام شده.
گیورگی چانتوریا (، ;زاده ۱۹ اوت ۱۹۵۹ – درگذشته ۳ دسامبر ۱۹۹۴) سیاستمداری گرجستانی و رهبر حزب ملی دمکراتیک گرجستان بود که در زمستان سال ۱۹۹۴ میلادی در تفلیس، پایتخت گرجستان به قتل رسید. زندگی نامه. او با احیای حزب دموکراتیک ملی گرجستان (NDP) به عنوان یک سازمان اپوزیسیون غیررسمی (به دلیل ممنوعیت فعالیت احزاب ضد کمونیستی) ضد کمونیست در سال ۱۹۸۱ وارد سیاست این کشور شد. او چندین بار به دلیل ضدیت با کمونیسم توسط مقامات شوروی دستگیر شد. در اواخر دهه ۸۰ میلادی به همراه مراب کوستاوا و زویاد گامساخوردیا یکی از رهبران نهضت ملی بود. درگیری در اوستیای جنوبی مخالفان کمونیست ها را از هم جدا کرد - اما فقط تا مقدار کمی. اگرچه گامساخوردیا و چانتوریا در مورد چگونگی برخورد با خواسته های جدایی طلبانه اوستی ها به توافق نرسیدند، اما هر دو بیشتر مخالف کمونیست ها بودند و با ادامه دادن به عضویت به عنوان بخشی از اتحاد جماهیر شوروی عمیقاً مخالف بودند. در انتخابات ۱۹۹۰ میلادی، بلوک چتر بدون میز گرد گرجستان به رهبری گامساخوردیا و چانتوریا توانست با ۵۴ درصد، اکثریت آرا را به دست آورد. در آوریل ۱۹۹۱، گرجستان استقلال خود را از اتحاد جماهیر ش