Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تا بتواند به زبان عربی تسلط یابد. پدرش شاعر بود و وقتی او بزرگ شد شیفتهٔ شعر او شد، بنابراین علم عروض را به او آموخت و قبل از رسیدن به سن پانزده سالگی شروع به سرودن اشعاری در وصف و مدح کرد. پدرش بعضی از شعرها را برای او می خواند و او آنها را شرح می داد. دیری نپایید که او در هنر نظم و سرودن شعر تسلط پیدا کرد. در سال ۱۸۶۶ که حدود سی ساله بود با فرانسیس شمعون ازدواج کرد. او معلم ریاضیات و فیزیک در بیروت و عاشق ادبیات عرب بود، از این رو او را تشویق کرد که شعر را دنبال کند. شوهرش نوشته های او را تحسین می کرد، او از دانشگاه آمریکایی بیروت فارغ التحصیل شده بود که دانش او به ورده کمک کرد به نوشتن شعر و نثر ادامه دهد. یک سال پس از ازدواج، در ۱۸۶۷ او اشعار خود را در مجموعه ای گردآوری کرد که تحت عنوان «باغ گل سرخ» منتشر کرد و آن را به ورده الترک تقدیم کرد که بیست سال بعد تجدید چاپ شد و سپس در سال ۱۹۱۴ به چاپ سوم رسید. آن مجموعه را با مطالعات نثری گسترده در مورد زنان برجسته عرب و غربی دنبال کرد. پس از انتشار این مجموعه، ورده الیازجی به شهرت رسید و نویسندگان و شاعران به ویژه عایشه تیمور نویسندهٔ مصری با او مکاتبه کردند.
عایشه در مقدمهٔ مجموعه اش به نام «زیور طراز» از او تمجید کرد سپس نسخه ای از آن به او داده شد. یازجی برای تشکر از او نامه نوشت و سپس تبادل نامه بین دو نویسنده آغاز شد. شباهت های زیادی بین این دو، در زندگی نامه و آثارشان وجود دارد. هر دوی آنها برای اغراضی که در آن زمان رایج بود، شعر سرودند، مانند: مانند: رثاء، مدیح، تاریخ و مجامله. آنها در انتخاب چنین موضوعاتی از مردان تقلید می کردند و از این رو در شعر آنها تعبیری از زن به عنوان زن بیان نمی شد، اگرچه این سبک خالی از لمس ظریف زنانه نیست. الیازجی به عنوان معلم در مدارس بیروت مشغول به کار شد و پس از عزیمت نهایی به مصر (۱۸۹۹) در مدارس فرقه ای اسکندریه مانند: مدارس راحیل عطا همسر بطرس البستانی، عبدالله الوتوات دروزی و سُعدَی کرکور یهودی کار کرد. او در طول کارش زبان فرانسه را آموخت. مکاتبات ادبی با نویسندگان مصری و سوری مانند ورده الترک، عایشه تیموریه، عیسی اسکندر المعلوف و دیگران داشت. او نامه های زیادی بین خود و نویسندگان زن و مرد زمان خود رد و بدل شد که عیسی اسکندر المعلوف در کتاب «الغرر التاریخیة فی الأسرة الیازجیة» به برخی از آنها اشاره کرده و مقالاتی دارد که بر
ادرش ابراهیم در مجلات زمان خود به ویژه مجلهٔ «الضیاء» منتشر کرده است. می زیاده کتابی در مورد ورده الیازجی نوشت که شامل خلاصه ای از زندگی او و بررسی دوران و آثار او بود که در سال ۱۹۶۵ برای قدردانی از او توسط انتشارات البلاغ در قاهره منتشر شد. زیاده دربارهٔ او در آن کتاب گفته که «او و عایشه تیمور اولین پرتو در تاریکی موقعیت زنان در شرق بودند.»زیاده در آن کتاب به عمر طولانی یازجی که به هشتاد و شش سال رسید، به مصیبت ها و اندوه هایش اشاره کرده است که که باعث شد رثاء در شعر او بخش زیادی از آن را به خود اختصاص دهد. او برادرش نصار را که در زحله لبنان درگذشت، از دست داد. همچنین از مرگ برادرش ابراهیم غمگین شد، هنگامی که پدرش ناصیف یازجی در سال ۱۸۷۱ درگذشت، غم و اندوه عمیق خود را در شعری بلند بیان کرد. در سال ۱۸۸۹ برادرش خلیل را از دست داد و در شعری غم و اندوه خود را برای او ابراز کرد و از فقدان «گرانقدرترین همراهش» گلایه کرد. ورده پس از نقل مکان به مصر از مرگ پسرش امین در سال ۱۸۹۲ غمگین شد، پسری که در اوج جوانی عاشقی بود که به آن افتخار می کرد و به حضور او در کنار خود امیدوار بود. برای او به شدت گریه کرد و با شعری واقع
اً تأثیرگذار بر او عزاداری کرد. از نگاه سلما الحفار الکزبری، «شکی نیست که فجایعی که بر ورده آمد جرقهٔ شعر او را زد، زیرا این تنها راه بیان درد او بود. ورده علاوه بر این مرثیه ها، نمونه هایی از شعرهای سنتی و حتی غزلیات خود را در مجموعهٔ خود "باغ گل سرخ" به ما ارائه کرده است.» ورده یازجی با رنسانس زنان در اروپا و ایالات متحده آمریکا در زمان خود آشنا بود، بنابراین او مجموعه شعر خود را با یک مطالعهٔ نثری در این باره همراه کرد.او به افراط و تفریط برخی از زنان عرب در تقلید از زنان غربی در پوشش و تکلم به زبان آنها توجه کرد که از زبان خود و سنت های عربی غافل شده اند. او این سنت سطحی را شرم آور توصیف کرد و باور داشت که زنان عرب باید به زبان خود پایبند باشند و بیش از هر چیز بر آن مسلط باشند و به اصل عرب خود افتخار کنند. وی همچنین خواستار به دست آوردن هستهٔ اصلی پیشرفت در غرب از طریق یادگیری شد و نه از طریق لایه برداری. دو پیشگام هم عصر خود، زینب فواز و عایشه التیموریه را تحسین کرد و گفت آنها به واسطه دانش خود و سهم ستودنی خود در آن با تحقیقات، مطالعات و اشعاری که منتشر کردند، به جایگاه برجسته ای در رنسانس عرب دست یافتن
د. ورده یازجی وقتی دربارهٔ ظهور رنسانس عرب در اندلس صحبت کرد، توضیح جامعی از نقش شاعران، فقیهان و حقوقدانان زن که به لطف آگاهی، هوش و حمایت مردان از آنها در آن سهیم بودند، داد. او این ضمیمه را با تحلیلی عینی از دلایل عقب ماندگی زنان به طور کلی در عصر خود به پایان رساند و آن را ناشی از ناتوانی آنها در رسیدن به رتبه های علمی برای پیشرفت و اشتغال آنها به دروغ ها و افسانه ها دانست. سپس از تقلید برخی از آنها از زنان غربی در پی تماس هایی که با غرب صورت گرفت انتقاد کرد. آن را فقط یک سنت ظاهری می دانست و فراموش نکرد که مردان را در قبال کوتاهی هایی که نسبت به زنان دارند، چه زن، چه دختر و چه خواهر، باید پاسخگو باشد، «زیرا اگر واقعاً می خواستند جامعهٔ خود را پیش ببرند، با آموزش و تشویق آنها به کار در زمینه هایی که توانایی دارند، مراقبت های لازم را انجام می دادند.» ورده الیازجی در ۲۸ ژانویه ۱۹۲۴ در اسکندریه درگذشت. زندگی شخصی. ورده الیازجی در سال ۱۸۶۶ با فرانسیس شمعون ازدواج کرد. او معلم ریاضیات و فیزیک در بیروت و عاشق ادبیات عرب بود. پس از مرگ همسرش در در ۱۸۹۹ به اسکندریه رفت و آنجا در کنار فرزندانش زندگی کردند. او با ش
عرهای ظریف و برازنده، متانت و اخلاق بلندش متمایز بود. او را دختر عالِم، خواهر عالِم، همسر عالِم و مادر طبیب عالِم می نامیدند. از جمله فرزندانش، امین، سلیم و لبیبه بودند.
حادثه خلیج تونکین () یک رویارویی بین المللی بود که نقش تعیین کننده ای در دخالت گسترده ایالات متحده در جنگ ویتنام ایفا کرد. در تاریخ ۲ آگوست ۱۹۶۴، نیروهای ایالات متحده عملیاتی مخفیانه نزدیک آب های سرزمینی ویتنام شمالی انجام دادند که منجر به واکنش نیروهای ویتنام شمالی شد. به دنبال این رویداد، دولت ایالات متحده به اشتباه ادعا کرد که در تاریخ ۴ آگوست نیز حادثه ای مشابه بین کشتی های دو کشور در خلیج تونکین رخ داده است. این ادعاها ابتدا ویتنام شمالی را مسئول قلمداد کردند، اما تحقیقات بعدی نشان داد که حمله دوم هرگز اتفاق نیفتاده است. آژانس امنیت ملی ایالات متحده به طور عمدی اطلاعات را به شکلی تحریف کرد تا وقوع حمله ای خیالی را واقعی جلوه دهد. در تاریخ ۲ آگوست، هنگامی که ناوشکن یواس اس "مدوکس" در حال انجام گشت شنود الکترونیک به عنوان بخشی از عملیات DESOTO بود، سه قایق اژدرافکن نیروی دریایی ویتنام شمالی از اسکادران ۱۳۵ به آن نزدیک شدند. "مدوکس" اقدام به شلیک اخطار کرد و قایق های ویتنام شمالی با شلیک اژدر و گلوله های مسلسل پاسخ دادند. در این درگیری، یک هواپیمای ایالات متحده، که از ناو هواپیمابر یواس اس "تیکوندروگا" به پ
رواز درآمده بود، آسیب دید. سه قایق اژدرافکن ویتنام شمالی نیز آسیب دیدند؛ چهار نفر از سربازان ویتنام شمالی کشته و شش نفر دیگر مجروح شدند. در این میان، هیچ تلفاتی برای ایالات متحده ثبت نشد. ناوشکن "مدوکس" نیز «هیچ آسیب دیدگی خاصی به جز سوراخ یک گلوله از یک مسلسل ویتنام [شمالی]» نداشت. در تاریخ ۳ آگوست، ناوشکن یواس اس "تارنر جوی" به "مدوکس" پیوست و این دو ناوشکن مأموریت DESOTO را ادامه دادند. عصر روز ۴ آگوست، این کشتی ها به سمت بازتاب های راداری، که همراه با رهگیری ارتباطات بود، اقدام به شلیک کردند. نیروهای ایالات متحده ادعا کردند که این فعالیت ها نشان دهنده یک حمله قریب الوقوع است. فرمانده گروه عملیاتی "مدوکس"، ناخدا جان هریک، گزارش داد که کشتی ها هدف حمله قایق های ویتنام شمالی قرار گرفته اند، در حالی که هیچ قایق ویتنام شمالی در آن منطقه حضور نداشت. باوجوداینکه جان هریک به زودی در مورد برداشت اولیه نیروها از حمله ابراز تردید کرد، دولت لیندون بی. جانسون بر پایه تفسیر نادرست رهگیری ارتباطات توسط آژانس امنیت ملی، نتیجه گرفت که حمله واقعاً اتفاق افتاده است. از زمان وقوع حمله دوم ادعایی در سال ۱۹۶۴، شک و تردیدهایی د
ربارهٔ صحت آن مطرح شده بود، اما سال ها بعد به طور قطعی اثبات شد که این حادثه هرگز رخ نداده است. در مستند "مه جنگ" محصول سال ۲۰۰۳، رابرت مک نامارا، وزیر دفاع پیشین ایالات متحده، اذعان کرد که هیچ حمله ای در تاریخ ۴ آگوست رخ نداده است. در سال ۱۹۹۵، مک نامارا با ژنرال سابق وو نوین جیاپ از ارتش ویتنام شمالی ملاقات کرد و دربارهٔ اتفاقات ۴ اوت ۱۹۶۴ سؤال کرد. جیاپ پاسخ داد: «مطلقاً هیچ اتفاقی نیفتاد.» جیاپ تأیید کرد که حمله ساختگی بوده است. در سال ۲۰۰۵، یک مطالعه تاریخی داخلی از سوی آژانس امنیت ملی ایالات متحده از حالت محرمانه خارج شد. این مطالعه نتیجه گیری کرد که ناوشکن "مدوکس" در تاریخ ۲ آگوست با نیروی دریایی ویتنام شمالی درگیر شده بود، اما حادثه ۴ آگوست بر پایه اطلاعات دریایی اشتباه و سوءتفسیر ارتباطات ویتنام شمالی شکل گرفته بود. ادعای رسمی دولت ایالات متحده این بود که این حادثه عمدتاً مبتنی بر تفسیر نادرست رهگیری ارتباطات بوده است. نتیجه این حادثه، تصویب قطعنامه خلیج تونکین توسط کنگره ایالات متحده بود. این قطعنامه به رئیس جمهور وقت آمریکا، لیندون بی. جانسون، اجازه داد تا به هر کشور جنوب شرق آسیا که دولت آن در معر
ض خطر تهاجم کمونیستی بود، کمک کند. همچنین، این قطعنامه به عنوان توجیه قانونی جانسون برای اعزام نیروهای متعارف ایالات متحده به ویتنام جنوبی و آغاز جنگ آشکار علیه شمال ویتنام مورد استفاده قرار گرفت.
آشپزی اروپای شرقی شامل بسیاری از فرهنگ ها، قومیت ها، زبان ها و تاریخ های اروپای شرقی است. روش آشپزی این منطقه به شدت تحت تأثیر اقلیم منطقه قرار دارد و بسته به کشوری که دارد، متفاوت است. به عنوان مثال، اسلاوهای شرقی دشت اروپای شرقی (آشپزی اوکراینی آشپزی بلاروسی، آشپزی روسی) شباهت های زیادی با هم دارند. خصوصیات. آشپزی مهم اروپای شرقی با احیای سیاسی، اجتماعی و اقتصادی منطقه، پس از دوره های طولانی آشفتگی تاریخی، ارتباط تنگاتنگی دارند. "اینها آشپزی قابل توجهی هستند، که مواد اصلی آنها شامل تخم مرغ است که بیشتر در خمیرها و شیرینی ها استفاده می شود. انواع محصولات لبنی؛ غلات، از جمله چاودار، جو، گندم، گندم سیاه و ارزن، انواع سبزیجات؛ انواع ماهی (ماهی قزل آلا، پایک، کپور و شاه ماهی)، پرندگان و طیور (مرغ، اردک، غاز، کبک، بلدرچین، بوقلمون)؛ انواع گوشت قرمز مانند گوشت گوساله، گوشت گاو، گوشت خوک و گوسفند؛ و میوه های فراوان از جمله گلابی، آلو، گیلاس، تمشک، انار، خرما و انجیر مورد استفاده در این سبک آشپزی است. شاخص تغذیه آشپزی سنتی به طور کلی کلسترول بالا، سدیم بالا و چربی بالا است.
کایلی گرین که پس از ازدواج با همسرش کرستی بارتون نام خانوادگی بارتون را انتخاب کرد، (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال زنان چارلتون اتلتیک در پست مهاجم بازی می کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان ولز بازی کرده است. اوایل زندگی. کایلی بارتون در کاردیف متولد شد و در منطقه لانِدایرن این شهر بزرگ شد. او یکی از چهار فرزند دیو و کتی سلوود است و سه برادر دارد. او در دوران نوجوانی فوتبال بازی می کرد اما در سن ۱۶ سالگی بازی منظم را کنار گذاشت و مشغول به انجام چندین شغل مختلف شد. کایلی بارتون در شعبه های فروشگاه های تسکو و موریسونز، همچنین در یک مرکز تماس کار کرده و در کالج، لوله کشی خوانده است. دوران باشگاهی. کایلی بارتون در سال ۲۰۱۲ تصمیم گرفت دوباره به فوتبال بزرگسالان بازگردد و به تیم کاردیف سیتی پیوست. او در سال ۲۰۱۶ به یئوویل تاون ملحق شد و در این مدت، مدتی را به صورت قرضی در تیم ایتالیایی کیئتی کالچو فمینیله سپری کرد و پنج بار برای این تیم در سری بی به میدان رفت. در سال ۲۰۱۸، بارتون پس از پایان قراردادش با یئوویل، به باشگاه برایتون اند هوو آلبیون در اف ای دبلیو اس ال ۱
پیوست. پیش از پیوستن به برایتون، بارتون به صورت تمام وقت کار می کرد و در کنار آن فوتبال بازی می کرد. فصل ۲۱–۲۰۲۰. در تاریخ ۱۸ اکتبر ۲۰۲۰، در جریان تساوی ۲–۲ در بازی خارج از خانه مقابل تیم اورتون، بارتون توسط داور بازی، لوسی الیور، دو کارت زرد دریافت کرد اما از زمین اخراج نشد. مربی تیم "تافی ها"، ویلی کرک به بی بی سی اسپورت گفت: «اشتباه داور واقعاً ناراحت کننده بود.» چارلتون اتلتیک. در ۱۹ ژوئیه ۲۰۲۳، اعلام شد که بارتون با قراردادی یک ساله به تیم چارلتون پیوسته است. دوران ملی. بارتون نخستین بار در سال ۲۰۱۲ برای تیم ملی فوتبال زنان ولز مقابل تیم نروژ به میدان رفت. بارتون در فهرست تیم ولز برای حضور در جام زنان قبرس ۲۰۱۶ قرار گرفت. او در این مسابقات، در تاریخ ۲ مارس ۲۰۱۶، در برابر تیم فنلاند گلزنی کرد و در دقیقه ۳۴ توپ را وارد دروازه کرد. بارتون در فهرست تیم ملی ولز برای جام زنان قبرس ۲۰۱۸ نیز به عنوان مهاجم قرار داشت. مربی تیم ولز، جین لادلو تصمیم گرفت بارتون را که پیش تر در پست مدافع بازی می کرد، در خط حمله مقابل تیم فنلاند قرار دهد؛ بارتون در همان مسابقه موفق به گلزنی شد. بارتون عضوی از تیم ملی ولز بود که به عن
وان نایب قهرمان جام پیناتار ۲۰۲۳ دست یافت. در ۱۹ اکتبر ۲۰۲۴، بارتون به اردوی تیم ولز برای مرحله پلی آف مقدماتی اروپا فراخوانده شد. زندگی شخصی. کایلی گرین در مصاحبه ای در سال ۲۰۲۲ اعلام کرد که قرار است با هم تیمی سابق خود در برایتون، کرستی بارتون ازدواج کند؛ مراسم ازدواج آن ها در سال بعد برگزار شد. در ۱۰ فوریه ۲۰۲۴ اعلام شد که گرین از این پس با نام کایلی بارتون شناخته خواهد شد.
ماریا مادالنا پتراچینی فرتی (; – ) یک کالبدشناس، پزشک و استاد آناتومی ایتالیایی بود. او در سال ۱۷۵۹ در فلورانس، توسکانی متولد شد و در سال ۱۷۹۱ در بانیاکاوالو، راونا درگذشت. زندگینامه و زندگی شخصی. پتراچینی در یک خانواده بازرگان در توسکانی متولد شد. او با فرانچسکو فرتی، پزشک و استاد آناتومی ایتالیایی ازدواج کرد. علاقه او به جراحی به دلیل همسرش بود که رئیس بیمارستان بانیاکاوالو بود. پس از آن، پتراچینی توسط همسرش در جراحی آموزش دید، که با انجام عمل بر روی اجساد به او آموزش می داد. تکنیک او به حدی دقیق شد که حتی مورد حسادت افراد بالاتر از خود قرار گرفت. او آنقدر خوب بود که در سپتامبر ۱۷۸۸، هیئت پزشکی فلورانس او را شایسته دانشگاه خود دانست، در زمانی که حرفه پزشکی به زنان واگذار نمی شد. در ۱۳ سپتامبر ۱۷۸۸ او به عنوان دانشجوی پزشکی در دانشگاه فلورانس ثبت نام کرد. در اینجا او در کلاس های لورنزو و آنجلو نانونی شرکت کرد، که پزشکی زایمان را نیز به او آموزش دادند. پتراچینی و همسرش سپس به فرارا نقل مکان کردند، جایی که او آموزش خود را در «آرسیپداله سانت آنا دی فرارا» ادامه داد، جایی که «در حضور استادان علوم انسانی، مقالات
عمومی از دانش عمیق آناتومیک با انجام عمل بر روی اجساد ارائه داد». او در دانشگاه فرارا فارغ التحصیل شد و به عضویت هیئت دانشگاه درآمد. او همچنین یک نمایش و سخنرانی در مورد آناتومی در برابر هیئت استادان پزشکی ارائه داد. حرفه در پزشکی. ماریا پتراچینی به عنوان استاد آناتومی در دانشگاه فرارا فعالیت می کرد. دخترش، زفیرا فرتی، نیز به عنوان استاد در همان رشته در دانشگاه فعالیت داشت. دانشگاه های سالرنو و بولونیا مراکز آموزش پزشکی در ایتالیا بودند و به عنوان مکان هایی شناخته می شدند که بیشتر زنان کالبدشناس و پزشک در آنجا فعال بودند. حرفه پتراچینی و دخترش نشان می دهد که فرارا نیز زنان را به عنوان دانشجو و معلم تشویق می کرد. به نظر می رسد دختر ماریا، زفیرا فرتی، استعداد مادرش را به ارث برده باشد، زیرا او جراحی را در دانشگاه بولونیا تحصیل کرد و در ماه مه ۱۸۰۰ نیز مدرک پزشکی دریافت کرد. او تحت حکومت ایتالیا منصبی دریافت کرد و برای مدتی در آنکونا به عنوان مدیرکل ماماها در تمام نقاط کشور زندگی کرد. آثار مهم و فلسفه. پس از تولد دخترش در سال ۱۷۸۹، پتراچینی کتاب هایی دربارهٔ مراقبت از نوزادان و زنان در زایمان منتشر کرد (۱۷۸۹). م
عروفترین اثر او «یادداشت هایی دربارهٔ تربیت فیزیکی کودکان» بود. این قرنی بود که با انقلاب های فرهنگی مشخص می شد، که در آن مفاهیم جدید علمی و آموزشی راه خود را باز می کردند، که فرتی سعی در گسترش آن ها داشت تا به کودکی حیثیت جدیدی ببخشد: «من از سایه پیش داوری دست می کشم و با تحقیر احساسات عامیانه، به نفع انسانیت بی گناه مسلح می شوم». با این حال او از مشکلات ناشی از زن بودنش آگاه بود، چنان که با تلخی در مقدمه اثر نوشت: «من، با این حال، از زن بودن دست نمی کشم، و بنابراین موضوعی هستم که ممکن است شایسته توجه کمی از سوی دیگران باشد». نوشته های او قطعاً تحت تأثیر خواندن «امیل» روسو و آثار نیکولا آندری د بوارگار، رئیس دانشکده پزشکی پاریس و بنیانگذار ارتوپدی مدرن قرار داشت. در کتاب، او علیه عمل رایج باندپیچی نوزادان اعتراض کرد، که ادعا می کرد می تواند منجر به آسیب ها و تغییر شکل ها شود، اعلام کرد که نوزادان باید بتوانند اندام خود را حرکت دهند. او از شیردهی حمایت کرد، عادتی که در آن زمان فقط توسط زنان طبقه پایین انجام می شد، در حالی که اشراف و بورژوازی ثروتمند یک دایه را در خانه نگه می داشتند یا نوزاد را به خانه او می ف
رستادند. ماریا توصیه کرد که: «سه ساعت پس از زایمان خوب است که زن نوزاد خود را به سینه خود بچسباند».
پامیلا جین بیورکمن NAS, AAAS (زادهٔ ۱۹۵۶ در پورتلند، اورگان) یک بیوشیمیدان و زیست شناس مولکولی آمریکایی است. او استاد زیست شناسی و مهندسی زیستی در مؤسسه فناوری کالیفرنیا (کلتک) است. تحقیقات او بر روی مطالعه ساختارهای سه بعدی پروتئین های مرتبط با مجموعه سازگاری بافتی اصلی کلاس یک، یا پروتئین های پیچیدگی عمده بافتی، که از اجزای سیستم ایمنی هستند، و پروتئین های دخیل در واکنش های ایمنی به ویروس ها متمرکز است. هدف بیورکمن بهبود کاربردهای درمانی موجود است. بیورکمن بیشتر به عنوان پیشگام در زمینه زیست شناسی ساختاری شناخته می شود. زندگی اولیه و تحصیلات. بیورکمن در سال ۱۹۵۶ متولد شد و در منطقه پارکروز، یکی از محله های پورتلند، اورگان، بزرگ شد. او از دوران دبیرستان به علم علاقه مند شد و یک سال در دانشگاه ویلامت تحصیل کرد، سپس به دانشگاه اورگن منتقل شد و در آنجا مدرک لیسانس شیمی را دریافت کرد. در دوران دانشجویی، بیورکمن تحقیقات آزمایشگاهی را با لری چرچ در کالج رید و او. هایز گریفیت در دانشگاه اورگن انجام داد. در سال ۱۹۷۸، او دوره دکتری بیوشیمی خود را در دانشگاه هاروارد آغاز کرد و به آزمایشگاه "دون کریگ وایلی"، یک زیست شن
اس ساختاری آمریکایی که آزمایشگاهش از بلورنگاری پرتو ایکس استفاده می کرد، پیوست. بیورکمن در سال ۱۹۸۴ دکترای خود را از هاروارد دریافت کرد. او در آزمایشگاه وایلی به عنوان پژوهشگر پسادکترا باقی ماند و در نهایت اولین ساختار بلوری یک پروتئین MHC را حل کرد—آنتی ژن HLA-A2 انسان. این تحقیق در سال ۱۹۸۷ منتشر شد، ابتدا در وضوح ۳٫۵Å (ورودی PDB 1HLA) و سپس در وضوح ۲٫۶Å (ورودی PDB 3HLA). حرفه و تحقیقات. بیورکمن تحقیقات پسادکتری خود را در دانشگاه استنفورد در آزمایشگاه مارک دیویس ادامه داد و به مطالعه گیرنده لنفوسیت تی پرداخت که آنتی ژن های ارائه شده در شکاف اتصال پروتئین های MHC را شناسایی می کنند. آنها مدلی برای توضیح نحوه عملکرد این مکانیزم شناسایی توسعه دادند. در حین حضور در استنفورد، بیورکمن با نوروبیولوژیست کای زین ازدواج کرد که او نیز در حال حاضر استاد تمام در کلتک است. بیورکمن و زین دو فرزند دارند. در سال ۱۹۸۹، بیورکمن به هیئت علمی زیست شناسی در مؤسسه فناوری کالیفرنیا پیوست و به عنوان استاد کمکی آغاز به کار کرد. او در سال ۱۹۹۵ ارتقا یافت و به عنوان استاد مشارک به شغف دائمی رسید و در سال ۱۹۹۸ به استاد تمام ارتقا یافت.
او از سال ۱۹۸۹ تا ۲۰۱۵ پژوهشگر مؤسسه پزشکی هاوارد هیوز بود. بیورکمن در سال ۲۰۱۸ به عنوان استاد زیست شناسی و مهندسی زیستی دیوید بالتیمور و در سال ۲۰۲۱ به عنوان استاد مؤسسه مرکین منصوب شد. آزمایشگاه بیورکمن در کلتک بر روی تحقیق در مورد واکنش های ایمنی به پاتوژن های ویروسی تمرکز دارد، با هدف نهایی بهبود درمان ها و کمک به توسعه واکسن ها. تحقیقات او به ویژه بر روی HIV-1، آنفلوآنزا، هپاتیت سی و از زمان همه گیری کووید-۱۹ بر روی کروناویروس سندرم حاد تنفسی ۲ متمرکز است. در طول همه گیری، بیورکمن با میشل نوسنزوایگ، یکی از همکاران همیشگی اش، برای مطالعه ساختارهای پروتئین اسپایک کروناویروس همکاری کرد. این تحقیقات برای توسعه واکسن ها در مواجهه با ظهور انواع جدید کرونا ویروس اهمیت دارد. آزمایشگاه بیورکمن از تکنیک هایی مانند بلورنگاری پرتو ایکس، میکروسکوپ الکترونی، توموگرافی الکترونی، میکروسکوپی الکترونی انجمادی و میکروسکوپ فلورسانس برای مطالعه گلیکوپروتئین های پوشش پاتوژن ها و ساختارهای مولکولی درگیر در شناسایی سطح سلول های پاتوژن های ویروسی استفاده می کند. تحقیقات بیورکمن همچنین بر روی مهندسی آنتی بادی ها و توسعه نانوذرات
موزاییکی برای استفاده در واکسن های مؤثر و گسترده تمرکز دارد. تحقیقات بیورکمن در مجلاتی مانند نیچر و ساینس منتشر شده است.
علیرضا عنایت زاده (زاده ۱۷ فروردین ۱۳۸۳) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست هافبک دفاعی برای باشگاه فوتبال پرسپولیس در لیگ برتر خلیج فارس بازی می کند. وی فوتبال را در آکادمی کیا آغاز کرده و سپس به آکادمی پرسپولیس پیوست و در ۴ اسفند ۱۴۰۳ در برابر تیم آلومینیوم اراک به عنوان بازیکن تعویضی برای تیم پرسپولیس به میدان رفت.
محوطه سایت های باستان شناسی سینای شمالی () شامل مجموعه ای از بناها و سایت های باستانی حدفاصل کانال سوئز و غزه در حاشیه دریای مدیترانه و کشور مصر است. این محوطه در سال ۱۹۹۴ از سمت کشور مصر به عنوان میراث جهانی در فهرست آزمایشی قرار گرفت.
واحه فیوم ()، فرورفتگی یا آبگیری در غرب رود نیل در ۶۲ مایلی جنوب قاهره در کشور مصر است. این واحه مساحتی میان ۱۲۷۰ کیلومتر مربع و ۱۷۰۰ کیلومتر مربع دارد. آب این واحه از طریق کانال جانبی رود نیل تامین می شود. این واحه در سال ۱۹۹۴ از سوی کشور مصر به عنوان میراث جهانی به فهرست آزمایشی این کشور افزوده شد. این نامزدی شامل هشت سایت است، از جمله کوم آوشیم (کارانیس)، دیمای (سوکنوپایو نسوس، تصویر شده)، قصر قارون (دیونیسیا)، بطن احریت (تئودفیلیا)، و بیاهما-فیوم.
سوکنوپایو نسوس ()، یک سکونتگاه باستانی در واحه فیوم مصر در چند کیلومتری شمال دریاچه قارون است. این سکونتگاه که اکنون با نام دیمیة السباع شناخته می شود، در حدود قرن ۳ پیش میلاد در دوره بطلمیوسی ایجاد شد و در قرن ۳ میلادی تخلیه و رها شد. با این حال براساس آثار باستان شناسی به دست آمده، این سکونتگاه به حیات تا قرن ۴ یا ۵ میلادی و پایان حضور امپراتوری بیزانس در مصر ادامه داده است.
قلعه الجندی ()، در جنوب شبه جزیره سینا در کشور مصر قرار گرفته است. این قلعه در دوره صلاح الدین ایوبی در سال ۱۱۸۳ بنا نهاده شد و شامل برج های دفاعی، مساجد، سازه های اقامتی، سازه های دفاعی متفاوت است. این قلعه در سال ۱۹۹۴ از سمت کشور مصر در فهرست میراث آزمایشی این شکور در یونسکو قرار گرفت.
ویولا کالیگاریس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید و باشگاه فوتبال زنان اتلتیکو مادرید اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال، زیر ۱۹ سال بزرگسالان و زنان سوئیس بازی کرده است. دوران باشگاهی. ویویلا کالیگاریس فعالیت حرفه ای خود در فوتبال را از سنین پایین آغاز کرد و نخستین گام هایش را در باشگاه زنان گیسویل، واقع در کانتون اوبوالدن، یکی از نواحی مرکزی کشور سوئیس، برداشت. او که از همان ابتدا استعداد بالایی در بازی فوتبال نشان می داد، در مارس سال ۲۰۰۹ به باشگاه فوتبال ساکسلن (Sachseln) پیوست. تنها چند ماه بعد، در سپتامبر همان سال، برای ارتقای سطح بازی و روبه رو شدن با چالش های جدی تر، به باشگاه SC کریِنس (Kriens) منتقل شد. پس از آن نیز مدتی در تیم SC اِمن یونایتد (Emmen United) بازی کرد که این دوران برای او فرصتی بود تا مهارت های فنی خود را تقویت کند و تجربهٔ ارزشمندی در رده های پایه به دست آورد. در سال ۲۰۱۲، وی نخستین گام حرفه ای خود را با بازگشت به باشگاه SC کریِنس برداشت و به طور رسمی وارد فوتبال حرفه ای شد. در ادا
مه، و در سال ۲۰۱۳، باشگاه معتبر و قدرتمند سوئیسی بی اس سی یانگ بویز با او قرارداد امضا کرد. حضور در این باشگاه نه تنها باعث افزایش شهرت وی در فوتبال زنان سوئیس شد، بلکه فرصتی بود تا با شرکت در رقابت های سطح بالاتر، توانایی های بیشتری از خود نشان دهد. در فصل ۱۸–۲۰۱۷، ویویلا کالیگاریس با هدف تجربه کردن فوتبال در سطح بین المللی، به باشگاه فوتبال زنان اتلتیکو مادرید در لیگا اف اسپانیا پیوست، که لیگ برتر فوتبال زنان این کشور است. انتقال به این تیم، یکی از مهم ترین نقاط عطف در دوران حرفه ای او به شمار می رود و به او امکان داد تا با بازیکنان سطح بالا و در فضای حرفه ای تری به رقابت بپردازد. در ۲۹ ژوئن ۲۰۲۳، باشگاه فوتبال زنان پاری سن ژرمن اعلام کرد که با ویویلا کالیگاریس قراردادی دو ساله تا ژوئن ۲۰۲۵ به امضا رسانده است. این انتقال او را به یکی از معدود بازیکنان سوئیسی تبدیل کرد که در بالاترین سطح فوتبال باشگاهی زنان فرانسه بازی می کنند. در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۴، کالیگاریس به صورت قرضی به باشگاه فوتبال زنان یوونتوس، یکی از باشگاه های مطرح ایتالیا، پیوست و تا پایان فصل برای این تیم بازی کرد. عملکرد درخشان او در این تیم باعث ش
د که در تاریخ ۷ ژوئیه ۲۰۲۴، یوونتوس اعلام کند که کالیگاریس را با قراردادی دائمی تا ژوئن ۲۰۲۶ به خدمت گرفته است. دوران ملی. ویویلا کالیگاریس در رده ملی نیز حضوری چشمگیر داشته است. او در رده زیر ۱۷ سال با تیم ملی سوئیس در رقابت های مقدماتی قهرمانی زیر ۱۷ سال زنان اروپا ۲۰۱۳ شرکت کرد. با وجود عملکرد فردی چشمگیر و به ثمر رساندن ۹ گل در ۶ مسابقه، تیم موفق به صعود به مرحله نهایی نشد. در رده زیر ۱۹ سال نیز در مراحل انتخابی قهرمانی زیر ۱۹ سال زنان اروپا ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ به میدان رفت، اما تیم ملی سوئیس در هیچ یک از این دوره ها موفق به راه یابی به مرحله نهایی نشد. با این حال، حضور او در ترکیب این تیم ها به رشد و پیشرفت وی در سطح ملی کمک شایانی کرد. در مارس ۲۰۱۶، او برای نخستین بار در تیم ملی بزرگسالان سوئیس بازی کرد و در دو مسابقه دوستانه برابر ایالات متحده به میدان رفت. این مسابقات نخستین تجربه رسمی او در سطح بین المللی بزرگسالان بود و آغاز راهی جدید در دوران ملی اش را رقم زد. در سوم ژوئیه ۲۰۱۷، کالیگاریس به لیست نهایی تیم ملی برای شرکت در یورو زنان ۲۰۱۷ دعوت شد. در این رقابت ها، او در دیدار برابر فرانسه به میدان رفت و در
دقیقه ۶۵ جانشین مارتینا موزر شد. در تاریخ ۲۴ نوامبر ۲۰۱۷، در جریان دیداری از مرحله مقدماتی جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۱۹، ویویلا کالیگاریس در مقابل بلاروس نخستین گل ملی خود را به ثمر رساند و نقش مهمی در پیروزی ۳–۰ تیم سوئیس ایفا کرد.
سارا ستینیا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال زنان لاتزیو در پست دروازه بان بازی می کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان صربستان بازی کرده است. دوران باشگاهی. در تاریخ ۱۲ فوریه ۲۰۱۴، سارا ستینیا نخستین قرارداد حرفه ای خود را با تیم باشگاه فوتبال زنان اسپارتاک سوبوتیتسا که یکی از موفق ترین باشگاه های فوتبال زنان صربستان است، امضا کرد. این انتقال پس از گذراندن هفت سال در تیم های پایه باشگاه فوتبال باشگاه فوتبال زنان «پروف. بولسنیکوف» انجام شد؛ جایی که او آموزش های اولیه دروازه بانی را از سنین کودکی آغاز کرد و استعداد خود را در این پُست به نمایش گذاشت. او سرانجام در تاریخ ۳۱ اوت ۲۰۱۵، نخستین بازی رسمی خود را در سوپرلیگ فوتبال زنان صربستان برای اسپارتاک انجام داد. در دوران حضورش در این تیم، ستینیا موفق شد تجربه های ارزشمندی در سطح نخست فوتبال زنان کشورش به دست آورد و گام های اولیه در مسیر حرفه ای را محکم بردارد. در اکتبر ۲۰۲۰، ستینیا نخستین تجربه بین المللی خود را با پیوستن به باشگاه فوتبال زنان آ.اس. نانسی لورن در لیگ ۲ فوتبال زنان فرانسه آغاز کرد. حضور در لیگ فرانسه نقط