Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اسکادران ۲۰۱ اسرائیل () گردان هوایی نیروی هوایی اسرائیل است، که با نام «وان» نیز شناخته می شود و یک اسکادران جنگنده اف-۱۶ مستقر در پایگاه هوایی رامون است. پیشینه شکل گیری این اسکادران به سال ۱۹۵۶ بازمی گردد و فرم کنونی آن در سال ۱۹۶۹ تأسیس شد. این اسکادران از سال ۱۹۶۹ تا ۲۰۰۴، هواپیماهای اف-۴ فانتوم را به کار می گرفت و از سال ۲۰۰۸، هواپیماهای اف-۱۶ آی را از پایگاه هوایی رامون به کار گرفته است. در طول بحران سوئز در سال ۱۹۵۶، اسکادران ۲۰۱ به عنوان یک اسکادران موقت اسرائیلی-فرانسوی تأسیس شد. این اسکادران شامل خلبانان جنگنده فرانسوی بود که قرار بود در مواقع اضطراری هواپیماهای میستر نیروی هوایی اسرائیل را به پرواز درآورند، زیرا نیروی هوایی اسرائیل خلبانان میستر آموزش دیده کافی نداشت. این اسکادران در پایگاه نیروی هوایی لود مستقر بود.
در بررسی تاریخ پزشکی ایران باستان، شواهد گوناگون از متون پزشکی، الواح، اوستا، و یافته های باستان شناسی، حاکی از آن است که مردم این سرزمین با طیف متنوعی از بیماری ها درگیر بوده اند. بیماری هایی همچون تب های عفونی، بیماری های انگلی، اختلالات گوارشی، بیماری های پوستی، و اختلالات روانی از جمله موارد شایع در متون کهن و گزارش های تاریخی به شمار می روند. همچنین، باورها و رویکردهای درمانی در ایران باستان ترکیبی از "پزشکی تجربی، گیاه درمانی، و باورهای دینی و جادویی" بود. ایرانیان باستان بیماری را ناشی از یورش افکار اهریمنی مانند ترس، اندوه، رشک و نفرت به ذهن انسان می دانستند. این دیدگاه نشان دهنده ارتباط عمیق باورهای مذهبی و دیدگاه روان شناسانه در رویکردهای درمانی آن دوران است. در اوستا، به شکل گسترده ای از بیماری هایی مانند تب (تفنو)، سردرد، پیسی (پئسه)، بیماری های مغزی و مارگزیدگی یاد شده که برخی قابل تطبیق با مفاهیم امروزی هستند، نظیر تب های عفونی، افسردگی، جذام. مهم ترین بیماری ها در ایران باستان. موقعیت حساس ایران باستان از نظر قرارگیری بین مناطقی مانند هند، روسیه و بین النهرین از عواملی است که همیشه این کشور را
در معرض خطرهای زیادی مانند انواع بیماری قرار داده است. مهم ترین بیماری های مربوط به دوران ایران باستان عبارتند از: طاعون ژوستینین. یکی از وحشتناک ترین بیماری های ثبت شده در تاریخ ایران بیماری طاعون ژوستینین است، این بیماری تا دو قرن در ایران بود و جان ایرانیان را به خطر می انداخت. آمار ایران نشان می دهد در سال های ۵۴۱ یا ۵۴۲ پس از میلاد مسیح آغاز شد تا ۲۰۰ سال ادامه پیدا کرد. این طاعون یکی از کشنده ترین طاعون های تاریخ بود که در حدود دو قرن بروز خود بیش از ۵۰ میلیون نفر (۲۶ درصد جمعیت جهان در زمان آغاز آن) را طعمهٔ مرگ کرد. طاعون سیاه. طاعون پس از یک دوره سکوت، دوباره شیوع پیدا کرد و این بار با نام طاعون سیاه یا مرگ سیاه معروف شد. در سال ۷۱۲ هجری شمسی، این بیماری در اروپا، آفریقا و آسیا شیوع پیدا کرد. این بیماری از استان هوبی چین پدیدار شد و توسط تاتارها به اروپا منتقل شد. تخمین زده می شود که یک سوم جمعیت ایران در آن زمان کشته شدند. جذام. در بین بیماریهای باستانی، یکی از قدیمی ترین و معروف ترین آنها، بیماری جذام است که عامه مردم ایران به آن خوره می گویند. جذام در طول تاریخ بیش از هر بیماری دیگری باعث ترس و تن
هایی انسان ها شده است. هزاران سال است که بشریت با بیماری جذام دست و پنجه نرم می کند. منشأ آن را می توان با پیدایش انسانهای اولیه همزمان دانست؛ چینی ها از ۵۰۰ سال قبل از میلاد مسیح این بیماری را می شناختند و به طور کل به دشواری می توان مبدأ بیماری جذام را مشخص کرد. در پایان قرون وسطی جذام در غرب از میان رفت. از ابتدای قرون وسطی تا پایان جنگ های صلیبی، وسعت قلمرو جذام خانه ها در سراسر اروپا چند برابر شده بود. بنا بر گفته متیو پاری، در کل قلمرو مسیحیت نوزده هزار جذامخانه وجود داشت. اولین نمونه های جذام، در مناطقی از جمله هند و مصر دیده شد و تا مدتها تصور می شد که این بیماری ارثی و عذابی از جانب خداوند است. یافته های باستان شناسی. مطالعات استخوان شناسی در استان سمنان – گورستان خرند و گنداب – نشان داده اند علایمی از شکستگی استخوان، خار پاشنه، فیوژن مهره ها، کم خونی و فقر آهن، بیماری های انگلی، و حتی جراحی شکافت جمجمه در دوران پیش از تاریخ ایران مشاهده شده است. در کاوش های سایت هایی همچون گوهرتپه بهشهر، استخوان شناسان نشانه های گسترده ای از پوکی استخوان، خصوصاً در استخوان های ترقوه و ران افراد، را شناسایی کرده اند.
این اختلال با نخستین علامت شناسی ها شامل خوردگی سطح استخوان و کاهش ساختار میکرواتی استخوان همراه بوده است. مطالعات دیرین پاتولوژیک بر اسکلت های اواسط هزاره سوم و دوم پیش از میلاد در شهر سوخته (حدود ۳۲۰۰–۱۸۰۰ ق. م) نشان داده اند حدود ۳۷٫۵٪ از افراد بالغ دارای نشانه های کم خونی (CC) بوده اند و ۱۷٫۵٪ دارای علایم CO (کمبود آهن کلاسیک) بودند؛ بنابراین کم خونی عارضه رایجی در جمعیت آن دوره بوده است. در اجساد مردان نمکی چهرآباد – جسدهایی که در معدن نمکی به صورت طبیعی مومیایی شده اند – به دفعات آثار شکستگی، خوردگی و فشردگی استخوانی مشاهده شده است. بیشتر این جراحات ناشی از ریزش تونل بوده است. یکی از این اجساد همچنین دارای تخمک های کرم نواری در روده بود که نشان می دهد آن فرد گوشت خام یا نیم پز مصرف می کرده است – مشخص کننده اولین شواهد انگل روده ای در مومیایی های ایران. روش های بهداشتی و درمانی در ایران باستان. در ایران باستان، بهداشت عمومی و درمان فردی بر پایه آموزه های دینی، دانش تجربه شده و سیاست گذاری حاکمان توسعه یافت. شاهان و روحانیان نقش برجسته ای در ترویج بهداشت، آموزش پزشکی و تأسیس مراکز درمانی ایفا کردند. نگاه
ویژه به امر بهداشت و سلامت جامعه در ایران باستان از مهم ترین اولویت های پادشاهان و روحانیون بوده است. پادشاهان با ایجاد مراکز درمانی و توجه به امور پزشکان و روحانیون با تعلیم آموزه های بهداشتی از کتاب اوستا، به رعایت بهداشت تأکید می کردند. در ایران باستان، پیشگیری امری مهم تر از درمان تلقی می شد. دیدگاه فلسفی و مذهبی. در دوران باستان، پزشکی بر پایه آموزه های زرتشتی شکل گرفته بود. بیماری ناشی از نیروی اهریمنی و سلامتی نتیجه تعادل معنوی و جسمی تلقی می شد. درمان با سه روش انجام می شد: درمان با چاقو (جراحی)، دارو (گیاه درمانی) و دعا (واژه). بهداشت عمومی: آب، خاک و هوا. حکومت های باستانی توجه ویژه ای به تصفیه آب، دفع زباله، نظافت محیط زندگی و جلوگیری از آلودگی هوا داشتند. قواعد جمع آوری پسماند، جلوگیری از نفوذ حشرات و حفظ سلامت آب شرب نظام مند پیاده سازی می شد. تأسیس مراکز درمانی و آموزش پزشکی. شاهان هخامنشی و ساسانی خود مؤسس یا حامی مراکز درمانی بودند و پزشکی را بخشی از بودجه دولتی می دانستند. در دوره ساسانی، شهر جندی شاپور به عنوان یکی از نخستین مراکز آموزش و درمان پزشکی تأسیس شد. طبقه بندی پزشکان و پزشکی تخصصی
. در منابع اوستایی، پزشکان به پنج تخصص تقسیم می شدند: اشوپزشک (پزشکی معنوی و بهداشتی)، دادپزشک (پزشک قانونی)، کاردپزشک (جراح)، اوروپزشک (گیاه درمانگر)، مانتره پزشک (درمان با دعا). داروشناسی و گیاه درمانی. استفاده گسترده از گیاهان دارویی (مانند کندر، شیرین بیان)، روغن های طبیعی و اسانس ها رایج بود و به عنوان بخشی از درمان های پیشگیرانه و درمانی مورد استفاده قرار می گرفت. نقش طب سنتی ایران در دوران معاصر. امروزه طب سنتی که برگرفته از دستاوردهای ایران باستان است، در ایران از طریق دانشکده های طب ایرانی، سلامتکده ها و سیاست های رسمی مانند سند توسعه طب سنتی به رسمیت شناخته شده است. این طب در سطح بین المللی نیز به تدریج جایگاهی یافته است. مراکز درمانی و پزشکی در ایران باستان. در ایران باستان، به ویژه در دورهٔ ساسانیان، ساختارهایی منسجم برای آموزش، پژوهش و درمان وجود داشت که از مهم ترین آن ها می توان به آکادمی گندی شاپور اشاره کرد. این مراکز نه تنها در حوزهٔ پزشکی، بلکه در زمینه های فلسفه، نجوم، داروسازی و ترجمه آثار علمی نیز فعال بودند و نقش مهمی در انتقال دانش به دنیای اسلامی و سپس اروپا ایفا کردند. بیمارستان و دان
شگاه گندی شاپور. دانشگاه گندی شاپور یکی از نخستین مراکز دانشگاهی و درمانی جهان باستان بود که در سدهٔ سوم میلادی، به دستور شاپور یکم ساسانی در شهر گندی شاپور (واقع در خوزستان امروزی) بنیان گذاری شد. این مرکز شامل دانشگاه، بیمارستان، داروخانه، کتابخانه و رصدخانه بود و ترکیبی از دانش پزشکی یونانی، هندی و ایرانی را گرد هم می آورد. پزشکان، استادان و مترجمان برجسته ای از فرهنگ های گوناگون در این نهاد فعالیت داشتند و آموزش پزشکی در آن مبتنی بر حضور در بیمارستان و تجربهٔ عملی بوده است. روش آموزش در این مؤسسه پیشرو بود: دانشجویان پزشکی در بیمارستان زیر نظر هیئت علمی آموزش می دیدند و برای دریافت مجوز طبابت باید در آزمون هایی شرکت می کردند. دیگر مراکز علمی و درمانی. علاوه بر گندی شاپور، در سایر شهرهای ایران همچون ری، همدان و نیشابور نیز مراکز درمانی کوچک تری وجود داشت که تحت نظارت موبدان و پزشکان زرتشتی اداره می شد. در این مراکز، طب سنتی ایرانی همراه با آموزه های اوستایی در زمینهٔ سلامت، پاکی بدن و پیشگیری از بیماری ها آموزش داده می شد.
پسر زیبا یک فیلم درام آمریکایی محصول سال ۲۰۱۰ با بازی مایکل شین و ماریا بلو است. این فیلم برای اولین بار در سپتامبر ۲۰۱۰ در جشنواره بین المللی فیلم سن سباستین به نمایش درآمد و در ۳ ژوئن ۲۰۱۱ به صورت محدود در سینماهای آمریکای شمالی اکران شد. خلاصه داستان. زوجی که در آستانه جدایی هستند، با شنیدن خبر تیراندازی گسترده پسر ۱۸ ساله شان در دانشگاه و سپس خودکشی او، دچار بحران می شوند. تولید. فیلمساز، شان کو، ابتدا تصور می کرد که این فیلم دربارهٔ یک زوج متأهل با رابطه ای پرتنش است، اما تصمیم گرفت عنصر تیراندازی در مدرسه را به آن اضافه کند و بر والدین مجرم تمرکز کند، زیرا این سناریوی خاص قبلاً روی پرده سینما به تصویر کشیده نشده بود.
شکریه آخوندزاده و یا شکریه جواد ( ۱۹۰۲، باتومی - ۱۹۳۳، چینارلی، شهرستان شمکر) همسر شاعر آذربایجانی، احمد جواد و قربانی سرکوب های استالینیستی در آذربایجان. در سال ۱۹۳۷ همراه با همسرش، احمد جواد زندانی شد. بعدها محکوم به ۸ سال تبعید شد. او دوران محکومیت خود را در اردوگاه همسران خائنین به وطن آکمولا در قزاقستان کنونی گذراند. او در سال ۱۹۴۵ آزاد شد و در سال ۱۹۵۵ پس از اینکه بی گناه شناخته شد، تبرئه شد. چندین نمایشنامه، کتاب و ترانه مربوط به زندگی او نوشته شده و اجراهایی در تئاترهای مختلف به روی صحنه رفته است. درباره او. شکریه سلیمان قیزی بیجانیدزه، در سال ۱۹۰۲ در خانواده اشرافی مسلمان گرجی در شهر باتومی گرجستان کنونی به دنیا آمد. او مقطع دبیرستان را در باتومی به اتمام رساند. به زبان های گرجی، آجاری، ترکی و روسی مسلط بود. احمد جواد مدتی در باتومی زندگی کرد زیرا دبیر صندوق امداد ارتش ترکیه بود. او در همین زمان با شکریه آشنا شد. با وجود تلاش احمد جواد برای ازدواج با شکریه، پدر شکریه با ازدواج مخالفت کرد به همین دلیل احمد جواد و شکریه به شهر گنجه در آذربایجان کنونی فرار کرده و تشکیل خانواده دادند. پس از حمله ارتش سرخ
به آذربایجان در سال ۱۹۲۰، احمد جواد به عنوان معلم به شهرستان قوسار فرستاده شد. شکریه جواد همراه با خانواده اش به روستای خولوق شهرستان قوسار نقل مکان کرد. آن ها تا سال ۱۹۲۲ در آنجا زندگی کردند. بعدها به باکو، پایتخت جمهمری سوسیالیستی آذربایجان رفتند. در شب ۳ ژوئن سال ۱۹۳۷ احمد و همسرش، شکریه به اتهام تلاش برای گسترش ناسیونالیسم الهام گرفته از حزب مساوات در میان شاعران جوان آذربایجانی دستگیر شدند. چند روز بعد شکریه آزاد شد. در اکتبر سال ۱۹۳۷ مجددا او را دستگیر کردند. بعد از دستگیری احمد جواد، به شکریه جواد پیشنهاد طلاق از همسرش و بازگشت به نام خانوادگی خود داده شد. گفتند اگر پیشنهاد طلاق را قبول کند کاری با او نخواهند داشت وگرنه تبعید خواهد شد. با این حال شکریه از طلاق خودداری کرد. بعد از مدتی در زندان در ۹ دسامبر به ۸ سال حبس محکوم شد. او را به عنوان «عضو خانواده ی دشمن ملت» به اردوگاه کار اجباری فرستادند. در ۲ فوریه سال ۱۹۳۸ برای گذراندن دوران محکومیت به کمپ «همسران خائنین به وطن» در آکمولای قزاقستان کنونی رسید. در ۱۴ اکتبر ۱۹۴۵ بعد اتمام دوران محکومیت از زندان آزاد شد. چون به او اجازه اقامت در باکو را نداند
، به شهر شمکر رفت. وی بعد از بازگشت از تبعید، چندین سال بر این باور بود که همسرش زنده است و برای ملاقات با تو در زندان، چندین بار به مقامات مختلف ایلاتی و رئیس شورای وزیران اتحاد جماهیر شوروی مراجعه کرد. در سال ۱۹۵۵، او بعد از ۱۸ سال خبر کشته شدن همسرش در سال ۱۹۳۷ را دریافت کرد. او در دسامبر سال ۱۹۵۵ تبرئه شد. او در اکتبر سال ۱۹۹۳ در روستای چینارلی شهر شمکر درگذشت. یادبود. در سال ۱۹۱۷ احمد جواد، شعر «برای شکریه ام» را برای همسرش سرود. بعدها امین ثابت اوغلو برای این شعر آهنگ ساخت که این آهنگ توسط خوانندگان زیادی با نام « طالعم شکریه» اجرا شد. در سال ۲۰۱۸، معرفی کتاب «داستان جواد و شکریه» نوشته سئوینج عدالت قیزی برگزار شده است. در موزه «قربانیان سرکوب سیاسی» که در سال ۲۰۱۹ در باکو افتتاح شد، نسخه ای از سند مربوط به دستگیری شکریه آخوندزاده در گوشه ای که به زنان قربانی اختصاص دارد، نگهداری میشود. در سال ۲۰۲۱ الویه طاهر درباره شکریه و زندگی وی در تبعید رمانی تاریخی به اسم «طالعم شکریه» نوشته است. در ۱۷ دسامبر سال ۲۰۲۲، در تئاتر دولتی تماشاگران جوان جمهوری آذربایجان، درباره حوادثی که برای همسران زندانیان سیاسی که د
ر دوران سرکوب استالینیستی در آذربایجان زندانی شده اند رخ داده است، تئاتر «همسران خائنین به وطن» بر روی صحنه رفته است. این تئاتر همچنین زندگی تراژیک شکریه جواد را به نمایش گذاشته است. در ۳۰ ژوئن سال ۲۰۲۳، در تئاتر درام ملی آکادمی دولت آذربایجان، نمایش «شکریه» بر روی صحنه رفته است. این نمایش بر اساس نمایشنامه «شکریه» جاوید زیناللی ساخته شده و درباره زندگی در تبعید شکریه آخوندزاده در قزاقستان است. مدیر تولید این نمایش بهرام عثمان اف است. خانواده . پدرش سلیمان بیگ بیجانیدزه، از نسل اشرافیان آجار بود. اصالتا اهل روستای زندیدی بود. در اینجا صاحب قبرستان خانوادگی، املاک و بنادر بودند. شکریه و احمد جواد صاحب ۵ فرزند به اسم های نیازی، آیدین، توقای، ییلماز و آلماز بودند. در سال ۱۹۳۶ دخترشان آلماز در سن ۱۶ سالگی به دلیل ابتلا به بیماری سارکوم فوت کرد. پس از قتل احمد جواد و تبعید شکریه آخوندزاده، ییلماز ۲ ساله به پرورشگاه توگای ۱۴ ساله به یتیم خانه ای که برای کودکان با تربیت دشوار در نظر گرفته شده و آیدین ۱۶ ساله نیز به زندان کشلا فرستاده شدند
ام کلثوم (تولد ۱۸۹۹ نوخانی، باکو - مرگ ۱۹۴۴ شماخی) شاعر آذربایجانی. او خواهر محمدعلی رسول زاده، از پایه گذاران حزب مساوات و دخترعموی بنیان گذار حزب مساوات و صدر شورای ملی جمهوری خلق آذربایجان، محمدامین رسول زاده است. زندگی. ام کلثوم، دختر عبدالعزیز صادق زاده، در سال ۱۸۹۹ در روستای نوخانی در خانواده ای مذهبی چشم به جهان گشود. وی از پدرش زبان عربی و فارسی را آموخت. از سال ۱۹۰۸ نوشتن شعر را آغاز کرد. شعرها و داستان هایش در مجلات «اقبال» ، «یئنی اقبال»، «آچیق گؤز»، «قورتولوش»، «دیریلیک»، «مکتب»، «قارداش کؤمکی»، «آذربایجان» چاپ شده است. داستا ن های او از سال ۱۹۱۴ در مطبوعات منتشر شد. در سال ۱۹۱۵ داستان وی با نام «سولغون چیچک» در مسابقه ی مجله «قورتولوش» برنده جایزه شد. در سال های ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۰، به مناسب تاسیس جمهوری خلق آذربایجان شعرهایی با نام «تورک اردوسو»، «ای تورک اوغلو»، «چکیل، دفع اول!»، «عسگر آناسینا»، «دردلی نغمه»، «یوردوموزون قهرمانلیغینا»، «یوللارینی بکلدیم» سرود. بعد از تهاجم ارتش سرخ به آذربایجان شعرهای «هجران»، «بایراغیم ائنرکن» را علیه اشغالگری نوشت. شعر «بایراغیم ائنرکن» به مناسبت پایین آوردن پرچم آذ
ربایجان از ساختمان مجلس سروده شده است. در سال های ۱۹۲۰-۱۹۳۰ این اشعار بین مهاجران سیاسی ترکیه و آذربایجان رواج یافته و محمدامین رسول زاده در سال های مهاجرت خود از آن ها یاد کرده است. بعد از اشغال، وی با خانواده اش به شهر خیزی کوچ کرد. در سال ۱۹۳۷، پس از دستگیری همسرش سید حسین به عنوان همسر «دشمن مردم» دستگیر و به زندان بایل منتقل شد. پس از دستگیری اموال او مصادره و آثارش توقیف شد. در زمانی که در زندان بایل بود، خاطراتی به نام «خاطرات قلعه» نوشت. بعد از چند ماه بازداشت در زندان بایل محکوم به ۸ سال زندان شده و به اردوگاه اصلاح تملاق در جمهوری خودمختار سوسیالیستی موردوویا فرستاده شد. در سال ۱۹۴۳ با مراجعه به کمیساریای خلق برای امور داخلی اتحاد جماهیر شورووی، طلب آزادی خود را کرد. او در آوریل سال ۱۹۴۴ از زندان آزاد شد. پس از چند روز اقامت در باکو، اجازه زندگی کردن در باکو به او داده نمیشود. به همین دلیل او به شهر شماخی می رود. بعد از چند ماه اقامت در شماخی در ماه سپتامبر سال ۱۹۴۴ در ۴۵ سالگی فوت میشود. وی در گورستان شاه خندان دفن شده است. خانواده. او خواهر محمدعلی رسول زاده، از پایه گذاران حزب مساوات و دخترعموی ب
نیان گذار حزب مساوات و صدر شورای ملی جمهوری خلق آذربایجان، محمدامین رسول زاده است. در سال ۱۹۱۶ در اولین اجرای نمایشنامه «مردگان» جلیل محمدقلی زاده در تئاتر تقی اف با همسرش، سید حسین آشنا شد. آن ها بعدا در سال ۱۹۲۰ ازدواج کردند. حاصل این ازدواج یک دختر و سه پسر بود. دخترش قومرال صادق زاده نویسنده و پسرهایش اوگتای و طغرل نقاش شدند. اوگتای صادق زاده عنوان افتخار نقاش خلق آذربایجان را دارد. پسر کوچک او چیغاتای در سن ۲۴ سالگی مبتلا به بیماری سل شده و فوت شد. یادبود وی. دخترش قومرال صادق زاده در رمان «آخرین خانه اش خزر شد» که به پدرش تقدیم کرده بود به طور مفصل درباره مادرش، ام کلثوم صحبت کرده است. در روز ۱۸ ماه دسامبر سال ۲۰۲۲، در گالری هنر باکو نمایشگاهی به نام «چمن آیری سی» به یاد ام کلثوم برگزار شده است. در ۱۷ دسامبر سال ۲۰۲۲، در تئاتر دولتی تماشاگران جوان جمهوری آذربایجان، درباره حوادثی که برای همسران زندانیان سیاسی که در دوران سرکوب استالینیستی در آذربایجان زندانی شده اند رخ داده است، تئاتر «همسران خائنین به وطن» بر روی صحنه رفته است. این تئاتر همچنین زندگی تراژیک ام کلثوم صادق زاده را به نمایش گذاشته است.
فانوم دونگ راک () جنوب غربی ترین بخش از استان سورین در شمال شرقی تایلند است. تاریخچه. این ناحیه در روز ۱ آوریل ۱۹۹۵، از منطقه کاپ چوئنگ جدا شد و به منطقه فرعی تبدیل شد . در روز ۱۵ مه ۲۰۰۷، همه ۸۱ منطقه فرعی به منطقه کامل ارتقا یافتند. در روز ۲۴ اوت همان سال این ارتقای نواحی به طور رسمی اعلام شد.
اسمیخان رحیم اف (18 سپتامبر 1925، باکو – 15 دسامبر 2004، باکو) مترجم، زبان شناس و یکی از بنیان گذاران سازمان ضد شوروی «ایلدریم» بود. او به همراه حاجی زینال اف و گول حسین حسین اوغلو، به دلیل تأسیس یک سازمان دانشجویی ملی گرا علیه اشغال شوروی و فعالیت هایشان، به مصادره تمام اموال، 5 سال محرومیت از حق رأی و 25 سال زندان محکوم شد. وی دوران محکومیت خود را در اردوگاه کار اجباری در سیبری سپری کرد. اسمیخان تحصیلات متوسطه و عالی خود را با نمرات ممتاز و زودتر از موعد به پایان رساند. او در زمینه آموزش زبان انگلیسی روش منحصر به فردی داشت و چندین کتاب و فرهنگ نامه در حوزه زبان شناسی تألیف کرده بود. در 28 اکتبر 2000، به دلیل خدماتش در زمینه آموزش در آذربایجان، نشان «شهرت» به او اعطا شد و از سال 2002، مستمری بگیر شخصی رئیس جمهور جمهوری آذربایجان شد. زندگی نامه. اسمیخان رحیم اف، فرزند محمد، در 18 سپتامبر 1925 در شهر باکو متولد شد . پدرش، علی بنده شاهوردی اف، تاجری بود که در سال 1937 توسط رژیم شوروی دستگیر و اعدام شد . اسمیخان در سال 1931 وارد مدرسه شد و یک سال زودتر از موعد و با نمرات عالی تحصیلات خود را به پایان رساند. او در
سال 1941 وارد مؤسسه زبان های خارجی شد و در سال 1943 با دیپلم ممتاز فارغ التحصیل شد. سپس در دانشکده زبان و ادبیات دانشگاه دولتی آذربایجان و هم زمان در مؤسسه پزشکی آذربایجان پذیرفته شد. او در سال 1946 تحصیلات خود را در رشته زبان و ادبیات با نمرات ممتاز به پایان رساند و به دلیل پذیرش در دوره دکتری، تحصیل پزشکی را متوقف کرد . در سال 1942، اسمیخان رحیم اف به همراه حاجی زینال اف و گل حسین حسین اوغلو یک سازمان دانشجویی ملی گرا و مخفی علیه اشغال شوروی در آذربایجان تأسیس کرد . بعدها، موسی عبدالله اف، کمال علی یف، آذر علی عسگروف، آیدین واحدوف و کامیل رضا یف نیز به این گروه پیوستند . این سازمان که متشکل از دانشجویان بود شامل هشت عضو بود و برنامه و سوگندنامه خاص خود را داشت. مراسم سوگند در اوایل سال 1944 در منزل آیدین واحدوف برگزار شد و متن سوگند توسط اسمیخان رحیم اف نوشته شد. اهداف اصلی اعضای این سازمان استقلال آذربایجان، حفظ و گسترش استفاده از زبان ترکی آذربایجانی، ارتقای مقام زبان آذربایجانی به زبان رسمی دولت و انتصاب افراد آذربایجانی به مقامات عالی دولتی بود. همچنین، خواستار بررسی مجدد پرونده نویسندگانی بودند که در
سال های 1937-1938 دستگیر و به عنوان دشمن مردم شناخته شده، به سیبری تبعید یا اعدام شده بودند. در 10 مه 1944، در مراسمی که توسط اتحادیه نویسندگان آذربایجان برگزار شد، صمد وورغون از عدم پیشرفت مناسب ادبیات انتقاد کرد و در سخنرانی خود به مسائل ملی، هویت ملی و آگاهی ملی پرداخت . اعضای سازمان از این سخنرانی تحت تأثیر قرار گرفته و در 11 مه نامه ای به صمد وورغون نوشتند و از او خواستند تا به عنوان راهنمای سازمان آن ها باشد . این نامه به دستور گل حسین حسین اوغلو و با دست خطی شبیه به حروف چاپی توسط اسمیخان رحیم اف نوشته شد تا هویت نویسنده فاش نشود. آن ها در این نامه از صمد وورغون پرسیدند که چرا اتحادیه نویسندگان تنها 60 عضو دارد، حقوق ملی آذربایجانی ها تأمین نمی شود و کتاب های علمی به زبان آذربایجانی ترجمه نمی شوند . سپس در نامه اعلام کردند که تا آخرین لحظه برای استقلال مردم آذربایجان مبارزه خواهند کرد و حمایت خود را از صمد وورغون اعلام کردند. آن ها همچنین درخواست کردند که اگر صمد وورغون با نظراتشان موافق است، شعری با عنوان «وطن اولدوزلاری - ستارگان وطن» بسراید . هیچ اطلاعاتی در دست نیست که آیا این نامه به دست صمد وورغو
ن رسیده است یا نه در سال 1946، به دلیل اختلافات بین اعضای سازمان، فعالیت آن متوقف شد. در سال 1945، پس از اینکه نامه به دست کمیساریای خلق در امور داخلی (NKVD) افتاد، آن ها با بررسی دستخط تمام دانشجویان دانشگاه های آذربایجان، نویسنده نامه را شناسایی کردند . در نهایت، در 26 سپتامبر 1948، اسمیخان رحیم اف سپس حاجی زینال اف دستگیر شد و پس از مدتی ۶ عضو دیگر گروه نیز دستگیر شدند . در 21-22 ژانویه 1949، دادگاه عالی جمهوری شوروی آذربایجان احکام را صادر کرد و اسمیخان رحیم اف به همراه حاجی زینال اف و گولحسین حسین اوغلو به 25 سال زندان و پنج عضو دیگر به 10 سال زندان محکوم شدند .اسمیخان رحیم اف که به اردوگاه کار اجباری در سیبری تبعید شده بود، در آنجا به عنوان دستیار پزشک (فِلدشر) فعالیت می کرد. پس از مرگ استالین، او در سال 1955 آزاد شد و در سال 1956 تبرئه گردید. پس از بازگشت به باکو، اسمیخان رحیم اف تحصیلات خود را در دوره دکتری از سر گرفت و در سال 1959 از رساله ای که به آثار جورج بایرون اختصاص داشت، دفاع کرد. او باقی عمر خود را به تدریس و علم وقف کرد. رحیم اف رئیس بخش و همچنین رئیس دانشکده در مؤسسه دولتی زبان های خارجی آذ
ربایجان بود. وی یک روش منحصر به فرد برای یادگیری سریع زبان انگلیسی ابداع کرد و چندین کتاب و فرهنگ نامه در حوزه زبان شناسی تألیف کرده است. در 28 اکتبر 2000، به دلیل خدماتش در حوزه آموزش در آذربایجان، نشان «شهرت» به او اعطا شد. از سال 2002، او مستمری بگیر شخصی رئیس جمهور جمهوری آذربایجان بود. اسمیخان رحیم اف در 15 دسامبر 2004 در باکو درگذشت. یادبود. اولین بار 42 سال پس از تأسیس سازمانی که توسط اسمیخان رحیم اف بنیان گذاری شده بود، ضیا بنیادوف درباره آن نوشت. او در شماره 17–18 مارس 1990 روزنامه «آذربایجان گنجلری» مقاله ای جامع با عنوان «ایلدریم» منتشر کرد که در آن به فعالیت های این سازمان پرداخت. در سال 1993، در کتابی که با عنوان «ترور سرخ» منتشر کرد، اطلاعات بیشتری درباره این سازمان ارائه داد و همچنین بازجویی ها، پروتکل ها و سایر اطلاعات مربوط به آن را نیز افزود . در سال 2002، فیلم مستندی با نام «ایلدریم» به کارگردانی آصف قلی اف ساخته شد و در سال 2003، فیلم مستند دیگری با نام «مسافران راه پر رعد و برق» به کارگردانی مسلّم حسن اف تولید شد. در سال 2017، در دانشگاه زبان آذربایجان، یک سالن به نام اسمیخان رحیم اف افتت
اح شد. منابع.
خارپشت و روباه یا با عنوان کامل خارپشت و روباه؛ جستاری در دیدگاه تولستوی دربارهٔ تاریخ ، عنوان جستاری است از فیلسوف روسی-بریتانیایی آیزایا برلین. این جستار در سال ۱۹۵۴ در قالب یک کتاب در دسترس عموم قرار گرفت و با استقبال بسیار زیاد علاقه مندان روبرو شد. برلین درباب این جستار عنوان کرده بود «من این جستار را به عنوان یک بازی لذت بخش روشنفکرانه در نظر گرفته بودم اما آن جدی گرفته شد». این کتاب را نجف دریابندری به فارسی برگردانده است. همچنین ترجمه جدیدی توسط علی رضابخش از نشر نقش جهان تهران در مرداد ۱۴۰۴ روانه بازار شده است. در بخشی از این ترجمه جدید، با استناد به متن اصلی،ایرادات درشت ترجمانی ترجمه های پیشین آورده شده است. چکیده. عنوان این مقاله با اشاره به قطعه باقی مانده از شاعر یونان باستان آرخیلوخوس انتخاب شده است (آرخیلوخوس در سخنی حکیمانه می گوید که روباه خیلی چیزها می داند، اما خارپشت تنها یک چیز مهم می داند). برلین با بسط این ایدهٔ باستانی بر آن شد تا نویسندگان و اندیشمندان را بر دو دسته تقسیم بندی کند: دسته اول جوجه تیغی ها؛ کسانی که به جهان از یک چشم انداز مشخص و معین می نگریستند. افرادی چون افلاطون، لو
کرتیوس، بلز پاسکال، مارسل پروست و فرناند برودل در این تقسیم بندی قرار می گیرند. دسته دوم روباه ها؛ آنها افرادی هستند که جهان را منحصر به یک ایده نمی کنند و براساس ایده ها و تجربیات فراوانی جهان را معنا می کنند مانند ارسطو، دسیدریوس اراسموس و گوته. در باب لئون تولستوی نیز برلین ادعا می کند که در نگاه نخست تعریف تولستوی از درون یکی از این دو گروه گریزان است. او این فرض را دارد که استعداد تولستوی از گونه روباه است اما باورهای او خارپشت گونه می باشد.
صنایع گیربکس پولادین پارت یکی از شرکت های فعال در زمینه تولید گیربکس صنعتی در ایران است که در سال ۱۳۸۰ تأسیس شد. این شرکت در شهرک صنعتی پرند مستقر می باشد. تاریخچه. بر اساس گزارش خبرگزاری ایلنا، این شرکت در سال ۱۳۹۵ با انتقال خط تولید به شهرک صنعتی پرند، توسعه یافت. فعالیت ها. طبق گزارش روزنامه دنیای اقتصاد، این شرکت در زمینه تولید انواع گیربکس های صنعتی فعالیت دارد: رویدادها. این شرکت در نمایشگاه بین المللی صنعت و معدن سال ۱۴۰۱ حضور داشته است.
«بیگاری» () ترانه ای از خواننده و ترانه پرداز انگلیسی، پاریس پالوما است که در ۲۴ مارس ۲۰۲۳ منتشر شد. این ترانه تک آهنگ آغازین نخستین آلبوم استودیویی او با نام "کاکفنی" (۲۰۲۴) است. متن ترانه توسط پالوما نوشته شده است. «بیگاری» به عنوان یک سرود اعتراضی توصیف شده است که به نابرابری جنسیتی در ساختارهای اجتماعی می پردازد. آهنگسازی. «بیگاری» یک بالاد در سبک ایندی فولک و آلترناتیو فولک است. این ترانه با تنظیمی آکوستیک، شامل گیتار و گیتار بیس و همراهی گروهی از خوانندگان پس زمینه اجرا می شود. مضمون ترانه به رابطه ای ناسالم و آزاردهنده می پردازد که در آن، نیازهای عاطفی خواننده نادیده گرفته شده و تحت سلطهٔ انتظارات شوهرش برای انجام کارهای عاطفی و فیزیکی قرار می گیرد. این ترانه به تاریخچهٔ کار خانگیِ بدون دستمزد زنان، به ویژه خانه داری و فرزندپروری می پردازد و انتظارات پدرسالارانه از زنان در چارچوب ازدواج را به چالش می کشد. ترانه همچنین مفاهیمی چون ناتوانی عمدی برای طفره رفتن از مسئولیت و چرخهٔ سوءاستفاده را بررسی می کند.