Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
. همچنین احتمالاً هامبرت با ارمنگارد بورگوندی، همسر دوم رودولف سوم، نسبت داشته است. هامبرت در ابتدا زمین هایی در اطراف بلی و در شهرستان سرمورنس در اختیار داشت، قبل از اینکه زمین هایی در آئوستا و وله به دست آورد. امپراتوری. پس از مرگ رودولف سوم (۱۰۳۲)، هامبرت اول به امپراتور کنراد دوم سوگند وفاداری یاد کرد. او از کنراد دوم در لشکرکشی هایش علیه اودو دوم، کنت بلوا، و آریبرت، اسقف اعظم میلان، حمایت کرد. در عوض، کنراد دوم، هامبرت را به عنوان کنت ساووی منصوب کرد و به او مورین، شابله و شاید تارنتایز اعطا کرد. این کمک های امپراتوری به یک حامی وفادار، گذرگاه های کلیدی از طریق آلپ را تضمین کرد و تجارت بین ایتالیا و اروپای غربی را کنترل کرد، که برای قرن ها هسته اصلی قدرت ساووی بود. ازدواج و فرزندان. هامبرت با آنسیلی (آکسیلیا یا آنسیلیا) ازدواج کرد. او ممکن است آنسیلا از آئوسته، دختر آنسلمه از آئوسته، نقاش برجسته، یا آنسیلا از لنزبورگ، دختر رئیس تشریفات بورگوندی، بوده باشد. از طرف دیگر، آنسیلا ممکن است دختر آنسلم و آلدیود بوده باشد و بنابراین عضوی از یک سلسله شمالی ایتالیا به نام آنسلمیدها بوده باشد. هومبرت با همسرش حداق
ل چهار پسر داشت: آمادئوس اول (درگذشته ۱۰۵۶)، کنت ساووی، جانشین برخی از نویسندگان معتقدند که او پسران دیگری نیز داشته است. مرگ. مقبره هومبرت اول در کلیسای جامع سنت ژان دو مورین اغلب گفته می شود که هومبرت حدود سال های ۱۰۴۷/۸ در هرمیلون، شهری در منطقه مورین در ساووآی امروزی، فرانسه، درگذشته است. در قرن بیست و یکم، گفته می شود که او تا سال ۱۰۴۲ درگذشته است. ریشه ها و افسانه ها. یکی از قدیمی ترین وقایع نگاری ها در مورد خاندان ساووی، نوشتهٔ جیووانی دورویل، ملقب به کاباره، است. او به سفارش آمادئوس هشتم، که مانند دیگر حاکمان آن زمان، در تلاش برای ردیابی اجداد برجسته خود بود، بین سال های ۱۴۰۰ تا ۱۴۲۰ روی وقایع نگاری خانه ساووی (که تاریخ این سلسله را از ۹۵۴ تا ۱۳۹۷ پوشش می دهد) کار کرد. ما مهیج ترین و رمانتیک ترین فرضیه در مورد ریشه های اومبرتو اول بیانکامانو را مدیون او هستیم. اومبرتو بیانکامانو پسر برولد ساکسونی (شخصیتی که کاباره خلق کرده بود)، نوه اتو دوم ساکسونی بود و بدین ترتیب جد بزرگ بزرگ بیانکامانو، امپراتور اتو اول، شد. طبق این وقایع نامه، برولد مجبور به ترک دربار ساکسون شد زیرا پس از دستگیری ملکه به همراه معش
وقش، هر دو را به قتل رساند تا انتقام آبروی از دست رفته عمویش، امپراتور، را بگیرد. این شخصیت، در تخیل عامه، تجسم شوالیه ای سرگردان، بی گناه و نترس، درستکار خطاها، حامی فروتنان و دشمن غاصبان بود. طبق سنت، او در خط مقدم جنگ های اسپانیا علیه مورها و بعداً نایب السلطنه تاج و تخت بورگوندی بود؛ بنابراین، پسرش اومبرتو اول و جانشینانش وظیفه ایجاد سلطه ای را داشتند که به تدریج به طور قابل توجهی گسترش یابد. نام. لقب بیانکامانو (دست سفید) از اسناد نزدیک به دوره زندگی او نیامده است، اما برای اولین بار در آگهی ترحیم صومعه هاوتکومب در سال ۱۳۴۲ ذکر شده است. حتی امروزه، بحث هایی در مورد منشأ آن بیانکامانو (یا بیانکامانو دله بیانچه مانی) وجود دارد، که به نظر می رسد با فضایل جنگجوی این مرد، بنیانگذار سلسله ای هزار ساله، که باید نشان داده باشد، چندان مطابقت ندارد. فرضیه ای وجود دارد که این نام تا حدودی پوچ از تحریف «قلعه های سفید» گرفته شده است، که به دیوار دفاعی تشکیل شده توسط کوه های پوشیده از برف اشاره دارد. به گفته مورخ فرانسوی، آندره پالوئل-گیار، این ویژگی را می توان به خاطر سیاست خوب اول، یعنی سیاست مالی پاکدستانه اش، نیز
فهمید. ریشه ها و افسانه ها. یکی از قدیمی ترین وقایع نگاری ها در مورد خاندان ساووی، نوشتهٔ جیووانی دورویل، ملقب به کاباره، است. او به سفارش آمادئوس هشتم، که مانند دیگر حاکمان آن زمان، در تلاش برای ردیابی اجداد برجسته خود بود، بین سال های ۱۴۰۰ تا ۱۴۲۰ روی وقایع نگاری خانه ساووی (که تاریخ این سلسله را از ۹۵۴ تا ۱۳۹۷ پوشش می دهد) کار کرد. ما مهیج ترین و رمانتیک ترین فرضیه در مورد ریشه های اومبرتو اول بیانکامانو را مدیون او هستیم. اومبرتو بیانکامانو پسر برولد ساکسونی (شخصیتی که کاباره خلق کرده بود)، نوه اتو دوم ساکسونی بود و بدین ترتیب جد بزرگ بزرگ بیانکامانو، امپراتور اتو اول، شد. طبق این وقایع نامه، برولد مجبور به ترک دربار ساکسون شد زیرا پس از دستگیری ملکه به همراه معشوقش، هر دو را به قتل رساند تا انتقام آبروی از دست رفته عمویش، امپراتور، را بگیرد. این شخصیت، در تخیل عامه، تجسم شوالیه ای سرگردان، بی گناه و نترس، درستکار خطاها، حامی فروتنان و دشمن غاصبان بود. طبق سنت، او در خط مقدم جنگ های اسپانیا علیه مورها و بعداً نایب السلطنه تاج و تخت بورگوندی بود؛ بنابراین، پسرش اومبرتو اول و جانشینانش وظیفه ایجاد سلطه ای ر
ا داشتند که به تدریج به طور قابل توجهی گسترش یابد.
ماریا داله دان (۱۲ ژوئیه ۱۷۷۸–۹ ژوئن ۱۸۴۲) پزشک ایتالیایی و مدیر دانشگاه بولونیا بود. او از زنان پیشگام تاریخ به شمار می رود، چراکه سومین زن در سراسر جهان بود که موفق شد مدرک دکترایپزشکی دریافت کند. افزون بر این، او دومین زنی محسوب می شد که به عضویت «انجمن بنِدِتّینی آکادمیکی پِنسیوناتی» درآمد؛ نهادی علمی و معتبر که جایگاه آن برای زنان آن دوران بسیار دشوار و دست نیافتنی به نظر می رسید. اوایل زندگی. ماریا در ۱۲ ژوئیه ۱۷۷۸ در لویانو (بولونیا)، روستایی با ۶۰۰ نفر جمعیت در کنار رشته کوه های آپنین بولونیا، متولد شد؛ خانواده او ریشه های بسیار فروتنی داشتند و اعتقاد بر این است که والدین او هر دو کشاورز بودند. او از سنین پایین از ناهنجاری شانه رنج می برد که مانع از انجام کارهای دشوار جسمی می شد؛ مراقبت از او به یکی از اقوام پدری اش، دون جاکومو داله دان، سپرده شد که نام خانوادگی او را در بزرگسالی برای خود برگزید. او توسط پزشک و گیاه شناس، لوئیجی روداتی، با مطالعه ادبیات ایتالیایی و لاتین آشنا شد. روداتی با تشخیص هوش او در زمینه علوم و علوم انسانی و سرعت او در یادگیری یونانی و لاتین، آموزش او را بر عهده گرفت و در او لو
را باسی آینده را دید. او به ویژگی های خارق العاده شاگردانش پی برد، همان طور که در نامه ای که در ماه مه ۱۷۸۹ به کشیش نیکولا فابری، دوست و محققش، ارسال شد، آمده است: "«من یک دختر یازده ساله بولونیایی دارم که به زبان لاتین صحبت می کند و می نویسد و خود را وقف مطالعات انسان گرایانه کرده است. می توان تمام امیدها را برای بهبودی لورا باسی به او بست.»" دختر جوان، که اشتیاق شدیدی برای یادگیری داشت، انتظارات معلمش را ناامید نکرد و در مطالعات زبان خود پیشرفت چشمگیری داشت. هنگامی که روداتی به عنوان استاد آسیب شناسی و پزشکی قانونی در دانشگاه بولونیا منصوب شد (۱۷۹۲)، شاگردش را با خود برد و او را به بهترین معلمان سپرد تا بتوانند او را در زمینه فلسفه و پزشکی جراحی آموزش دهند. سپس، او نزد ریاضیدان سباستیانو کانترزانی، دروس فلسفه و سپس فیزیکرا نزد جیووانی آلدینی، کالبدشناسی و آسیب شناسی را نزد گائتانو اوتینی و مهم تر از همه جراحی زنان و زایمان را نزد تارسیتزیو ریویرا دنبال کرد. هیجان حضور زن جوانی با استعدادی مانند لورا باسی در میان بزرگان بولونیا چنان قوی بود که ریویرا، دال دان جوان را به سمت تحصیل در رشته زنان و زایمان سوق دا
د و او را ترغیب کرد که مطابق با رسم آن زمان، هم به رسمیت شناختن دانش و هم به این ترتیب که بتواند به عنوان یک پزشک، مخارج خود را تأمین کند، مدرک پزشکی و فلسفه بگیرد. مدارک علمی. در اول آگوست ۱۷۹۹، ماریا در کلیسای سنت دومنیکو بحث عمومی ای را که سه روز با موضوع "«روی پوست»" ادامه داشت، مطرح کرد. موفقیت او در این بحث او را بر آن داشت تا در تمام شاخه های پزشکی و جراحی عمیق تر شود، تا اینکه به اصرار اساتیدش و به ویژه ریویرا، درخواست کرد که برای اخذ مدرک دکترا، بحث دیگری را ادامه دهد. در ۱۹ دسامبر ۱۷۹۹، او در سالن تشریح آرکیگیناسیو با حضور جمعیت زیادی مورد معاینه قرار گرفت تا مدرک و عنوان دکترای پزشکی و فلسفه را دریافت کند. چهار ساعت قبل از بحث، دو تز به او ارائه شد تا استادانه تفسیر شود، این دو تز برگرفته از متنی از ارسطو و یک پند از بقراط بودند که او باید در یک بحث عمومی از آنها دفاع می کرد. ماریا نه با معلمانش، بلکه با کلوتیلد تامبرونی، زبان شناس و محقق یونانی و تنها استاد زبان و ادبیات یونانی در دانشگاه بولونیا، همراه بود و تمام کالج را با تسلطش بر موضوع، فصاحتش در لاتین و اعتماد به نفسش مسحور کرد. او در مورد مو
ضوعات مختلفی مانند جراحی، رژیم غذایی، داروسازی بحث می کرد، اما یکی از زمینه هایی که به آن علاقهٔ خاصی نشان می داد - و بعدها به شغل او تبدیل شد - مامایی و مراقبت از نوزاد بود. او موضوعاتی را ارائه داد که در آن زمان به خوبی درک نشده بودند، مانند گردش خون جفت و ناهنجاری های فلزی، و شروع به پایه گذاری مبانی نوزادشناسی مدرن کرد. این مدرک، در سن ۲۱ سالگی، با تحسین فراوان اعطا شد و معلمش ریویرا آن را ارائه داد که نشان دکترا را به او اهدا کرد: تاج گل برگ بو، حلقه دکترا و کتاب ها، نماد شکوه، عزت و خرد، و بدین ترتیب اولین زنی شد که در دانشگاه بولونیا در رشته پزشکی فارغ التحصیل شد و اجازه طبابت آزادانه را دریافت کرد. زندگی حرفه ای. متعاقباً، ماریا تصمیم گرفت مسیر معلمی دارای مجوز را آغاز کند. در کلیسای سن دومنیکو، در طول ۲۳ و ۲۴ مه ۱۸۰۰، ماریا سه تز با ماهیت تاریخی-پزشکی در مورد عملکرد اندام های مختلف و روش های درمانی مختلف ارائه داد و به مدت سه روز در مقابل پزشکان و فیلسوفانی که از نظر علمی قوی بودند، ایستاد. در تز اول، او ساختار و عملکرد اندام ها و دستگاه های مختلف را تجزیه و تحلیل می کند و نظریه های گذشته را با نظریه
های رایج در زمان خود مقایسه می کند. این تز همچنین شامل یک بررسی کتابشناختی در مورد باروری زنان، ناهنجاری های مادرزادی و گردش خون در رحم است. این مقاله شکاف بین پیشرفت های قابل توجهی که قبلاً در زمینه آناتومی حاصل شده بود و پیشرفت های کمتر قابل توجه به دست آمده در فیزیولوژی را منعکس می کرد. در مورد مباحث خاصی مانند لقاح، گردش جفت و ناهنجاری های جنینی، دال دان نظرات شخصی خود را که به اندیشه معلمش تارزیتیو ریویرا اشاره دارد، شرح داد. دومین رسالهٔ علمی او با عنوان «تزهایی از پزشکی عمومی» نگاشته شد. این رساله در واقع یک مرور سریع اما جامع بر شیوه های درمانی رایج آن دوران به شمار می رود. ماریا داله دان در این اثر، اهمیت چشمگیری برای رعایت قواعد بهداشت قائل است؛ اصولی که در آن زمان در مجموع «پزشکی تدبیری یا دیِتتیک» نامیده می شد. او معتقد بود که پایبندی به این اصول، کیفیت و سلامت زندگی انسان را ارتقا می دهد و در نتیجه، نیاز به جراحی یا استفاده از داروهای شیمیایی و دارودرمانی به حداقل می رسد. در بخش مربوط به جراحی، او اطلاعات ارزشمندی دربارهٔ شیوه های جراحی در اواخر قرن هجدهم ارائه می کند و همچنین به میزان موفقیت ای
ن اعمال اشاره دارد. به عنوان نمونه، او توضیح می دهد که جراحی روی اندام های داخلی بدن عملاً غیرممکن بود، چراکه هنوز بیهوشی و اصول ضدعفونی (آسپسی) کشف و به کار گرفته نشده بودند. این رساله همچنین بخشی را به درمان دارویی اختصاص داده است. در اینجا، ماریا داله دونه تأکید می کند که شرط نخست برای یک درمان صحیح و کارآمد، تشخیص درست و دقیق بیماری است. دو نکتهٔ برجسته در این اثر نیز توجه برانگیز است: علم بیماری شناسی (نوزولوژی) که در آن زمان بیشتر بر پایهٔ مجموعهٔ علائم بالینی بنا شده بود تا بر علت شناسی بیماری ها. معرفی داروهای رایج آن دوران مانند پوست درخت گنه گنه، جیوه، آهن و تریاک، که کاربرد گسترده ای در درمان های پزشکی داشتند. رساله سوم که بر زنان و زایمان و بیماری های نوزادان تمرکز داشت، احتمالاً به دلیل بمباران کاخ آرکیگیناسیو در ژانویه ۱۹۴۴ از بین رفته است. با این حال، بدون شک این رساله ویرایش شده است و این موضوع با یادداشتی که در سال ۱۹۴۱ نوشته شده است، تأیید می شود. از این یادداشت متوجه می شویم که دال دان، پس از پرداختن به تعدادی از مباحث زنان و زایمان، در فصل آخر در مورد مراقبت از نوزاد صحبت می کند و توصیه ها
ی عملی ارائه می دهد که با ایده های آن زمان متفاوت است، مانند ممنوعیت استفاده از قنداق. به طور کلی، تمرکز این سه رساله بر سلامت زنان در دوران بارداری، گردش خون در رحم و بدیهی است که زنان و زایمان بود. در ۲۹ مه، در آرکیگیناسیو، او برای دریافت یک تکلیف مطالعه پزشکی در دانشگاه، با رساله سوم خود که اکنون از بین رفته است، در مورد موضوعاتی که به طور خاص به زنان و زایمان مربوط می شود، مواجه شد. به پاس شایستگی هایش، در ۳۱ مه ۱۸۰۰ ماریا در آکادمی بندتینیِ مؤسسه علوم ثبت نام کرد و بدین ترتیب مدرکی را که در سال ۱۷۴۵ به لورا باسی اعطا شده بود، دریافت کرد دانشکده مامایی. در آن سال ها، در زمان اشغال فرانسه، علاقه بیشتری به مراقبت از زنان باردار و آموزش ماماها در حال ظهور بود و سطح آمادگی ماماها از سال ۱۷۵۷، سالی که مؤسسه علوم بولونیز اولین مدرسه مامایی ایتالیا به مدیریت جیووانی آنتونیو گالی تأسیس شد، به طور قابل توجهی بهبود یافته بود. در سال ۱۸۰۱، ریویرا خود گزارشی را به بازرس مطالعات ارسال کرد که در آن پیشنهاد ایجاد مکانی شبیه بیمارستان را داد که در آن بتوان از «زنان باردار فقیر در شرف زایمان» مراقبت کرد. دولت ناپلئون تصمی
م گرفت یک مدرسه مامایی برای ماماها، بر اساس مدلی که در بیمارستان سنت کاترین در میلان فعالیت می کرد، افتتاح کند. متأسفانه، راه اندازی این مدرسه به دلیل وظیفه دشوار یافتن مکان مناسب و بودجه لازم برای مدیریت آن با مشکلات قابل توجهی روبرو شد. در نتیجه، دولت در مارس ۱۸۰۵ به این پزشک هیئت علمی داد تا دوره ها را در خانه خود برگزار کند. همه چیز حداقل تا سال ۱۸۲۹ بدون تغییر باقی ماند، سالی که کشیش کلیسای سنت ماریا مادالنا، با استناد به خوانندگان دانشگاه بولونیا، نوشت که دکتر ماریا دال دان "«به مادرانی که مجوز ویژه دولتی داشتند، به صورت خصوصی در خانه درس های پزشکی زایمان می داد»". وقایع نگاری های آن زمان، او را معلمی سخت گیر و سخت گیر توصیف می کنند، اما در عین حال مادری که نسبت به دانش آموزانش مهربان بود، اما با دقت ارزیابی می شدند، زیرا پزشک هنگام ابراز قضاوت خود بسیار محتاط بود. ماریا استفاده گسترده از سپردن جان دو نفر به دست زنان خشن و بی تجربه که فقط مشتاق پول بودند را ترسناک می دانست و بنابراین در طول درس هایش از توجه، زمان، مراقبت و مطالعه دریغ نمی کرد. اگرچه او لاتین و یونانی می دانست، اما اغلب از عبارات آشنای م
عمول گویش بولونیایی استفاده می کرد زیرا نمی خواست تحسین شود، بلکه می خواست درک شود. دانشجویان، که معمولاً اهل شهرهای همسایه و همچنین اهل راونا یا ریمینی بودند، زنان متأهل یا بیوه بودند، زیرا کار آنها برای زنان مجرد نامناسب تلقی می شد، چرا که این زنان در موقعیت هایی قرار می گرفتند که طبق اخلاق آن زمان، عفت عمومی را جریحه دار می کرد مانند حلال زادگی، درخواست تأیید بکارت یا اقدام به سقط جنین. قوانین دانشکده. برای چندین سال، مدرسه مقررات خاص خود را نداشت و دانشجوی مشتاق فقط باید گواهی حسن رفتار سیاسی و اخلاقی صادر شده توسط مرجع محل سکونت و همچنین مدرکی دال بر طبابت نزد یک جراح را ارائه می داد. بزرگ ترین مشکل برای دانشجویان دختر، پذیرش بود، زیرا ماریا در فرایند انتخاب بسیار سخت گیر بود و درخواست و فداکاری را الزامی می کرد. به طور کلی، این دوره یک سال طول می کشید و زنانی از منطقه بولونیا و در برخی موارد، از استان های دیگر در آن شرکت می کردند: شش ماه اول منحصراً نظری بود و تنها پس از آن، با کمک یک مامای عمومی متخصص، می توانست طبابت را آغاز کند. در پایان دوره و تنها پس از قبولی در آزمون، به دانشجو حق اشتغال به این حر
فه داده می شد. پس از بازگشت پاپ، کشیش محل باید اعلام می کرد که دانشجو زنی با اخلاق نیکو است و همچنین می تواند در موارد فوری غسل تعمید انجام دهد. علاوه بر این، انجام آزادانه حرفه مامایی باید توسط مجمع اسقفی مجاز و به صورت دوره ای تحت کنترل کشیشان محل انجام می شد. اعطای دیپلم مشروط به حضور اجباری در دوره ها بود، اما اغلب این تعهد رعایت نمی شد، به خصوص توسط ماماهای روستایی که در سفر مشکل داشتند و توانایی مالی کافی برای تأمین هزینه ها را نداشتند. در کل، این دوره سهم اساسی در بهبود مراقبت از زنان در حال زایمان داشت و به لطف ماریا دال دان به طور فزاینده ای محبوب شد. اگر اتفاق می افتاد که هر یک از دانشجویان شایسته او با مشکل مواجه می شدند، ماریا تمام هزینه های او را پرداخت می کرد تا بتوانند به تحصیل خود ادامه دهند، همان طور که برای او اتفاق افتاد. او با همه سختگیر بود و اگر کسی لیاقتش را نداشت، او را ارتقا نمی داد تا با کمک یک مامای خوب از مرگ و میر قابل اجتناب در دوران نوزادی جلوگیری کند. طبق خاطرات برخی از شاگردانش، او وقتی مجبور بود ماماهایی را آموزش دهد که در روستاها و مناطق دورافتاده کار کنند، با آگاهی از کمبود
حمایت بیمارستان، بسیار سختگیر و سختگیر بود. به جز چند وقفه کوتاه به دلیل تغییرات سیاسی، ماریا دال دان به مدت سی و هفت سال، از آغاز دوره ها در سال ۱۸۰۵ تا ۱۸۴۲، مسئول مدرسه و تدریس بود. مرگ و میراث. ماریا داله دان تا زمان مرگش، در ۹ ژانویه ۱۸۴۲ در خانه اش در خیابان ساراگوزا شماره ۱۴۷، به تدریس ادامه داد تا اینکه ناگهان دچار سنکوپ شد. در ۱۳ ژانویه، او در گورستان یادبود کلیسای سرتوزا بولونیا به خاک سپرده شد. کتیبه او بر روی سنگ قبر کلیسای سرتوزا بولونیا چنین است: "زنی با دانش فراوان - برجسته در هر نوع فضیلت - دکتر فلسفه و پزشکی". همان طور که لورا باسی برای او یک مرجع بود، ماریا داله دان نیز به مرور زمان به نمونه ای از یک پزشک و معلم تبدیل شد. "آرامگاه ماریا، دختر کارلو داله دان، زنی با دانش فراوان، برجسته در هر نوع فضیلت، دکتر فلسفه و پزشکی، به عنوان نشان افتخار، در میان اعضای آکادمی بندیکتین ثبت شد. او پرهیزگار، مهربان، متنبه شده و با دانشمندان آشنا بود. او برای خانواده اش بسیار عزیز بود، برای همه بسیار عزیز." در سال ۱۹۶۴، ادمیا پیرامی در انجمن پزشکی-جراحی بولونیا از او یاد کرد: "«ما، زنان پزشک امروزی، در حرفه
او همان حرفه خودمان را می شناسیم. برای ما، این پزشک زن اوایل قرن نوزدهم، به عنوان پیشگام زندگی حرفه ای امروز ما ظاهر می شود. در او، یک بار دیگر می بینیم که چگونه فروتنی ریشه هایش مانع از صعود کسانی که استعدادهای خود را با نظم و حسن نیت به کار می گیرند، نمی شود. در نهایت، در او، ما فداکاری کامل به پزشکی را تحسین می کنیم.»" تقدیرنامه ها. به ماریا داله دان تقدیم شد:
اوتو، کنت ساووی (؛ ۱۰۲۳–۱۰۶۰) از حدود سال ۱۰۵۱ تا زمان مرگش، کنت ساووی بود. او از طریق ازدواج با آدلاید، وارث اولریک مانفرد دوم، از حدود سال ۱۰۴۶ تا زمان مرگش، اداره حکومت سوسا را نیز بر عهده داشت. زندگی نامه. اطلاعات بسیار کمی در مورد او وجود دارد و حتی تاریخ تولد (۱۰۱۰ یا ۱۰۲۰) و مرگ (۱۰۵۶ یا ۱۰۶۰) او نامشخص است. اودونه به همراه پدرش امبرتو، برادرانش، همسرش آدلاید و فرزندانش در برخی اسناد ذکر شده است: شماره بیست و هفتم از کنت اومبرتو اول (بیانکامانو) و شاه آردوینو: تحقیقات و اسناد، به تاریخ ۱۰۴۰، که در آن پدرش، اومبرتو، با تأیید چهار پسرش، اودونه، آمدئو، آمونئودئو، آیمونئودئوس، آیمونئوئد، آیمونئودئوس، آیمونئودئوس و بوروئد، به کلیساهای سنت اورسو و سن جووانی در آئوستا کمک مالی کرد. شماره سی و پنج از کنت اومبرتو اول (بیانکامانو) و شاه آردوینو: تحقیقات و اسناد، به تاریخ ۱۰۵۱، که در آن اودونه (اودو مارچیو) برای روح پدرش کمک مالی کرد. شماره هفتم از مقالات مربوط به سلطنت اولکس که تا سال ۱۳۰۰ به تاریخ ۱۰۵۷ گردآوری و مرتب شده است، که در آن اودونه به همراه همسرش آدلاید و پسرانش پیترو، آمدئو و دخترانش را ساخته اند. کل
یسای اولکس. پس از مرگ پدرش، هامبرت، بین سال های ۱۰۴۷ تا ۱۰۴۸، برادرش آمِدئو، بزرگ ترین برادر، در تمام عناوین او جانشین او شد. پس از مرگ برادرش، آمِدئو، که پس از ۱۲ دسامبر ۱۰۵۱ رخ داد، که طبق گفته مورخ ساموئل گیشنون در کتاب «تاریخ خانوادگی خانه سلطنتی ساووا» در کلیسای جامع سنت ژان دو موریَن به خاک سپرده شد. از آنجایی که پسر ارشدش، هامبرت، پیش از او فوت کرده بود و پسر دومش، آیمونه، روحانی بود (شاید او نیز پیش از پدرش فوت کرده باشد)، عناوین او به اودو رسید. سند شماره شماره ۳ از کتاب «خرده راه صومعه سن سولپیس در بوگی» تأیید می کند که در ماه ژانویه در حضور اودو (اودونم، مرچیونم) به صومعه کمک مالی شده است. اُدونه، که قلمرو ساووی را به ارث برده بود، از طریق ازدواج با آدلاید، مارکیونس تورین و شوش، عنوانی که از پدرش، اولدریکو مانفردی دوم، به ارث برده بود، آنها را گسترش داد. این ازدواج با آدلاید برای خانواده ساووی بسیار مهم بود. تا آن زمان، آنها عمدتاً بر گسترش فراتر از آلپ تمرکز داشتند، اما اکنون گسترش خود را در ایتالیا آغاز کردند. اودونه، مارچ وسیع تورین را به دارایی های به ارث رسیده از برادرش اضافه کرد که علاوه بر ش
هرستان تورین، شهرستان های آلبا، آلبنگا، آستیا و ونتیمیلیا را نیز شامل می شد؛ بنابراین، اتحاد بین اودون و آدلاید به ویژه ثمربخش بود: گسترش قلمرو آنها، پس از اتحاد نیروها، واقعاً قابل توجه بود، زیرا آنها در مجموع بر سرزمین هایی به اندازه یک پادشاهی تسلط داشتند، اگرچه حوزه های کوچکتر مختلفی در میان آنها پراکنده بودند و در اینجا یک مارکیزات، اینجا یک دوک نشین و آنجا یک شهرستان متعلق به اربابان فئودال کوچک تر با هم تلاقی می کردند. اودون ساووی در جوانی درگذشت، احتمالاً در سال ۱۰۵۷، طبق گفته کنت های ساووی، او در ۱۹ ژانویه در تورین درگذشت (در عوض، طبق گفته مورخ پرویته-اورتون در کتاب خود با عنوان «تاریخ اولیه خاندان ساووی (۱۰۰۰–۱۲۳۳)، او در ۲۱ مه ۱۰۶۰ درگذشت) و تمام فرزندانش، تقریباً فرزندان، را به نایب السلطنه همسرش که کمی بیش از چهل سال داشت، سپرد. امروز جسد اودونه در کلیسای جامع سن جیووانی باتیستا در تورین آرمیده است. آدلاید تورین، علاوه بر همسرش، فرزندانش را نیز از دست نداد و عملاً قدرت را حفظ کرد، ابتدا نایب السلطنه پسرانش، پیترو و آمدئو، و سپس نایب السلطنه برادرزاده اش، اومبرتو، تا زمان مرگش در سال ۱۰۹۱، ۳۱ سال
پس از مرگ شوهرش. او ثروتمند و قدرتمند بود و همچنین استعداد زیادی برای حکومت کردن داشت. خانواده. او پسر کوچکتر هامبرت سفیددست و همسرش، آنسیلا از لنزبورگ بود. به دلیل خدمت هامبرت به امپراتوران آلمان، شهرستان های مورین، آئوستا و ساپودیا (ساووی) به این خانواده اعطا شد، که همه با هزینه اسقف ها یا اسقف های اعظم محلی بود. اتو پس از مرگ برادرش آمادئوس در حدود سال ۱۰۵۱، قلمرو خانواده را به ارث برد. در سال ۱۰۴۶، او با آدلاید، وارث حکومت سوسا و شهرستان تورین، ازدواج کرد. فرزندان وی: از طریق ازدواج با آدلاید، اتو متصرفات گسترده ای در شمال ایتالیا به دست آورد. پس از آن، خاندان ساووی تلاش های توسعه طلبانه خود را به جای شمال آلپ، مانند گذشته، به سمت ایتالیا متمرکز کرد. سرزمین های ساووی بخش زیادی از ساووی و پیمونت مدرن را اشغال کرد، اگرچه چندین ایالت کوچک دیگر نیز بین آنها یافت می شد. در دهه ۱۰۵۰، اتو اجازه ضرب سکه در ایگوبل را داد. اسقف اعظم وین، لژه، که حق انحصاری ضرب سکه در منطقه را داشت، به پاپ لئو نهم شکایت کرد، بنابراین اتو ضرب سکه بیشتر در ایگوبل را ممنوع کرد. همان طور که ساموئل گویچنون تأیید می کند، اودونه در سال ۱۰۴
۶ با آدلاید، سرباز تورین و شوش ازدواج کرده بود. این ازدواج توسط سالنامه نویس ساکسو نیز تأیید می شود، هنگامی که او از دخترش برتا صحبت می کند. آدلاید ازدواج سوم او بود. در اولین ازدواج خود، در سال ۱۰۳۷، با دوک سوابیا، هرمان چهارم ازدواج کرد، که از او فرزندی نیاورد، او که در سال ۱۰۳۸ بیوه شده بود، برای دومین بار در سال ۱۰۴۲ با مارکی مونفراتو، انریکو، ازدواج کرد. ازدواجی که با اهدای هدیه ای به سنت آنتونینو تأیید شد، همان طور که کنت اومبرتو اول (بیانکامانو) و شاه آردوینو گزارش داده اند: تحقیقات و اسناد. آدلاید، که همواره با پاپ ها و اهل ادب در ارتباط بود، در نقش مادر شوهر، حتی امپراتور هنری چهارم را ترساند و تهدید کرد که اگر همسرش برتا را که اندکی از روحیه مادرش را داشت، طرد کند، گذرگاه مونت سنیس را به روی او خواهد بست. در واقع، وقتی امپراتور مجبور شد به سمت رم لشکرکشی کند، مجبور شد از او درخواست عبور از سرزمین هایش را کند. آدلاید این را انکار نکرده بود: او به سادگی در ازای این لطف، درخواست یک استان آن سوی آلپ را کرده بود که دارایی هایش را غنی تر می کرد. حکومت. اتو از طریق ازدواج با آدلاید، متصرفات گسترده ای در شم
ال ایتالیا به دست آورد. پس از آن، خاندان ساووی تلاش های توسعه طلبانه خود را به جای شمال آلپ، مانند گذشته، به سمت ایتالیا متمرکز کرد. سرزمین های ساووی بخش زیادی از ساووی و پیمونت امروزی را اشغال کرد، اگرچه چندین ایالت کوچک دیگر نیز بین آنها وجود داشت. در دهه ۱۰۵۰، اتو اجازه ضرب سکه در ایگوبل را داد. اسقف اعظم وین، لژه، که حق انحصاری ضرب سکه در منطقه را داشت، به پاپ لئو نهم شکایت کرد، بنابراین اتو ضرب سکه بیشتر در ایگوبل را ممنوع کرد.
جیرولامو کاروزو (۱۸ سپتامبر ۱۸۴۲، آلکامو، استان تراپانی - ۲ ژانویه ۱۹۲۳، پیزا)، کشاورزی شناس، معلم دانشگاه و دانشمند ایتالیایی بود. او از چهره های مهم علمی در حوزهٔ کشاورزی و علوم مرتبط با آن به شمار می رفت و آثار و آموزش هایش تأثیر چشمگیری بر توسعهٔ دانش زراعت در ایتالیا برجای گذاشت. زندگی نامه. او در آلکامو متولد شد و در سال ۱۸۶۱ در رشته کشاورزی از دانشگاه ناپل فارغ التحصیل شد. پس از گذراندن چند سال در نیروی زمینی، ابتدا به عنوان داوطلب نظامی و سپس به عنوان کمیسر مهندسی نظامی، در سال ۱۸۶۴ به عنوان معلم کشاورزی در مدرسه کشاورزی ایالتی کورلئونه (پالرمو) منصوب شد و تا سال ۱۸۶۷ مدیر آن بود، سپس برای تدریس در دانشگاه صنعتی به مسینا نقل مکان کرد. در سال ۱۸۶۲، در حالی که تنها ۲۰ سال داشت، کاروسو شروع به پرداختن به تناوب زراعی کرد، که در آن دوره تقریباً ناشناخته بود و سال بعد، به احیای جنگل ها در شیب و ایجاد حوضه آبریز برای جمع آوری آب هایی که به عنوان برق برای آبیاری مزارع استفاده می شدند، پرداخت. در آن سال ها او خود را وقف تحقیقات در مورد کشاورزی در سیسیل (در مورد "بیماری گوموز درختان مرکبات"، کشت انگور و شراب سا
زی، و پرورش زیتون) کرد و با اثر خود "با عنوان «صنعت غلات در سیسیل و جمعیت آن در کشاورزی"» (پالرمو ۱۸۷۰) به موفقیت بزرگی دست یافت؛ در این کتاب، علاوه بر توصیف تکنیک ها و ماشین آلات کشاورزی، پیشنهادهای مفیدی نیز ارائه شده بود. کاروسو سیستم «کوین کوئریا» را برای تناوب زراعی (مانند مزارع اربابی سیسیل) توصیه کرد و ابزارهای کشاورزی موجود در بازار را نیز معرفی نمود. در سال ۱۸۷۱، پس از پیروزی در آزمون رقابتی برای کسب کرسی استادی، او به عنوان معلم زراعت (به دنبال پیترو کوپاری) و مدیر مؤسسه کشاورزی در دانشگاه پیزا، جایی که برای همیشه در آن ساکن شد، منصوب شد. در آن زمان، او مناصب مختلف و مهمی، به ویژه در دولت، داشت. به لطف راهنمای ماهر او، مدرسه عالی کشاورزی پیزا به یکی از مهم ترین مؤسسات در حوزه خود و قطب مرجعی برای کشاورزی ایتالیا تبدیل شد: دانشجویانی که از آن فارغ التحصیل می شدند، می توانستند دانش های کسب شده و آثار کاروزو را در ایتالیا و خارج از کشور به کار گیرند، ادامه دهند و گسترش دهند. در سال ۱۸۷۲، او کمیته کشاورزی پیزا را تأسیس کرد که تا سال ۱۹۱۹ ریاست آن را بر عهده داشت؛ کاروسو از کار در کمیته در ارتباط نزدیک ب
ا دانشگاه استفاده می کرد و ابتکارات و مباحثی را ترویج می داد تا مقامات ذیصلاح را به بهبود قوانین مربوط به حوزه کشاورزی ترغیب کند، یا دوره ها، نمایشگاه ها و جلسات به روزرسانی کشاورزی را برای تحریک کاربرد تکنیک های مدرن برگزار می کرد. در سال ۱۸۷۳ او گزارش مقدماتی مهمی در مورد "«نظام کشاورزی روستایی و مسئله اجتماعی»" ارائه داد؛ در سال ۱۸۷۵ مجله "«کشاورزی ایتالیایی»" را تأسیس کرد که تا سال ۱۹۲۲ آن را اداره می کرد و هدف آن افشای نوآوری در حوزه کشاورزی و تربیت متخصصان کشاورزی مدرن بود. در همان سال، او در چهارمین کنگره عمومی کشاورزان ایتالیایی در فرارا شرکت کرد و در آنجا گزارش «"مبانی کشاورزی»" را ارائه داد. اندیشه کاروسو به ویژه در مقدمه کتاب راهنمای معروفش "«زراعت»" که در سال ۱۸۹۸ منتشر شد و سال ها در دانشگاه های ایتالیا مورد استفاده قرار می گرفت، آشکار است. در این کتاب او تأکید می کند: "کشاورزی ایتالیا هنری است که می توانید آن را به صورت تجربی یا طبق قوانین ارائه شده توسط علم به کار ببرید؛ بنابراین یک کشاورزی تجربی و یک کشاورزی عقلانی وجود دارد". او در این کتاب به موضوعات مهمی از جمله آبیاری، توسعه زمین، مدیریت خ