Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ردند، بنابراین ساق دوش های هاینریش پدر عروس و برادر عروس بودند. در نهایت، والدین هاینریش هیملر مارگاریته را پذیرفتند، اما خانواده از مارگاریته فاصله گرفتند و این موضوع در تمام طول رابطه این زوج به همین شکل باقی ماند. این زوج با هم تنها یک فرزند دختر به نام گوترون داشتند که در ۸ اوت ۱۹۲۹ به دنیا آمد. آنها همچنین گرهارت فون آئه، پسر یک افسر اس اس که قبل از جنگ مرده بود را به فرزندخواندگی پذیرفتند. مارگارت سهم خود از کلینیک را فروخت و از عواید آن برای خرید یک قطعه زمین در والترودرینگ در نزدیکی مونیخ استفاده کرد و در آنجا خانه ای پیش ساخته بنا کردند. هیملر دائماً به سبب کارهای حزبی از منزل دور بود، بنابراین همسرش مسئولیت زندگی خانوادگی روزمره آنها را بر عهده گرفت، از جمله پرورش دام - که عمدتاً ناموفق بود. پس از به دست گرفتن قدرت توسط نازی ها در ژانویه ۱۹۳۳، خانواده ابتدا به مولشتراسه در مونیخ و در سال ۱۹۳۴ به گموند ام تگرنزی نقل مکان کردند، و همان جا خانه ای خریدند. هیملر بعداً یک خانه بزرگ در دالم در حومه برلین داهلم به صورت رایگان و به عنوان اقامتگاه رسمی به دست آورد. این زوج در این هنگام به ندرت یکدیگر را می د
یدند زیرا هیملر به شدت درگیر کارش بود. گبهارت، برادر بزرگ تر هاینریش هیملر، مارگاریته را به عنوان «زنی باحال، سرسخت زودرنج و حساس که به هیچ وجه ملایمت و گرمی ندارد و زمان زیادی را صرف شکوه و ناله می کرد» توصیف می کند که علی رغم این ویژگی ها، یک «زن خانه دار نمونه» بود، کسی که فداکارانه هاینریش را دوست داشت و به همسرش وفادار ماند. مارگاریته هیملر در اوایل سال ۱۹۲۸ به حزب نازی پیوست (عضو شماره ۹۷۲۵۲). به دلیل مسئولیت های خطیر و پرشمار هیملر، رابطه با مارگاریته اندک اندک به تنش گرائید. این زوج تنها برای مناسب های اجتماعی کنار هم بودند. آنها مکرر به خانه راینهارت هایدریش دعوت می شدند. مارگاریته وظیفه خود می دید که بعدازظهرهای چهارشنبه همسران رهبران ارشد اس اس را برای قهوه و چای به منزل دعوت کند. علیرغم تمام تلاش هایش و این واقعیت که او همسر رایشس فورر-اس اس بود، اما در محافل اس اس محبوبیتی نداشت. رهبر سابق جوانان هیتلر، بالدور فون شیراخ، در خاطرات خود نوشت که هاینریش هیملر «زن ذلیل» بود؛ اساساً نفوذش در خانه صفر بود و مجبور بود تسلیم اراده مارگاریته شود. در جریان راه پیمایی نورنبرگ در سال ۱۹۳۸، مارگاریته هیملر با
اکثر همسران رهبران عالی رتبه اس اس درگیری داشت که به عنوان یک گروه از گرفتن هر گونه راهنمایی و دستور از او خودداری کردند. به گفته روبرت گروارت مورخ و نویسنده زندگی نامه هایدریش، لینا هایدریش از مارگارت هیملر «نفرت شدید» داشت، که احتمالاً حسی متقابل بود. پس از جنگ، لینا هایدریش اظهارات تحقیرآمیزی به خبرنگار اشپیگل کرد. مارگاریته هیملر به عنوان «زنی مو بلوند، باریک اندیش، خشک و بدون شوخ طبعی» که از آگورافوبیا رنج می برد، توصیف شد. هیتویش پوتهاست منشی جوان هیملر که از سال ۱۹۳۶ برای ائ کار می کرد، از سال ۱۹۳۸ معشوقه هیملر شد. او کار خود را در سال ۱۹۴۱ ترک کرد. هیملر از او دو فرزند داشت: یک پسر، هلگه (متولد ۱۹۴۲) و یک دختر، نانت-دوروتیا (متولد ۱۹۴۴). مارگارت که در آن زمان با دخترش در شهر گموند ام تگرنزی در بایرن زندگی می کرد، در سال ۱۹۴۱ از این رابطه مطلع شد. مارگارت و هیملر قبلاً از لحاظ روحی-معنوی از هم جدا شده بودند و او تصمیم گرفت به خاطر دخترش این رابطه عشقی پنهان همسرش را تحمل کند. جنگ جهانی دوم. هنگامی که جنگ جهانی دوم آغاز شد، مارگاریته هیملر به راه اندازی یک بیمارستان نظامی وابسته به صلیب سرخ آلمان کمک ک
رد. در دسامبر ۱۹۳۹، او بر بیمارستان های صلیب سرخ در ناحیه نظامی سوم (برلین-براندنبورگ) نظارت می کرد. در این سمت، او مأموریت هایی را در سرزمین ها و کشورهای اشغال شده توسط ورماخت آلمان هدایت کرد. در مارس ۱۹۴۰، مارگارت سفر کاری ثبت شده ای به لهستان تحت اشغال آلمان داشت، بنابراین او قطعاً شاهد وقایع آنجا بوده است. هیملر در دست نوشته های خود که در حین خدمت نگاشته شده بود، نوشت: «سپس من در پوزنان، ووچ و ورشو بودم. این اراذل و اوباش یهودی لهستانی، اکثر آنها شبیه انسان نیستند و کثیفی آن غیرقابل توصیف است. تلاش برای ایجاد نظم در آنجا نیازمند کاری باورنکردنی است.» مارگاریته برای تلاش های خود در صلیب سرخ آلمان به درجه سرهنگی رسید. در فوریه ۱۹۴۵، وی در نامه ای به گبهارت هیملر، دربارهٔ هاینریش گفت: «چه شگفت انگیز است که او به کارهای بزرگ فراخوانده شده و با آنها برابری می کند. کل آلمان به او چشم دوخته است.» هاینریش هیملر به نخستین دخترش، گوترون بسیار نزدیک بود و او را پوپی («عروسک») صدا می کرد. او هر چند روز یک بار با گوترون تماس می گرفت و تا جایی که امکانش را می یاف به او سر می زد. هیدویش و مارگاریته هر دو به هیملر وفادار
ماندند. مارگاریته و هاینریش هیملر آخرین بار در آوریل ۱۹۴۵ یکدیگر را دیدند و با دخترشان گوترون در اقامتگاه خود در گِموند وقت گذراندند. پس از جنگ. مارگاریته و گوترون در سال ۱۹۴۵ با پیشروی قوای متفقین جنگ جهانی دوم به سوی گِموند، این مکان را ترک کردند. پس از تهاجم نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا به بولتسانو در مه ۱۹۴۵، مارگاریته و گوترون دستگیر شدند. آنها در اردوگاه های مختلف بازداشت در ایتالیا، فرانسه و آلمان نگهداری می شدند. مارگاریته در طول دوران بازداشتش مورد بازجویی قرار گرفت، اما مشخص شد که او از کارهای رسمی شوهرش مطلع نبوده و به او را زنی با «طرز فکر شهرستانی» توصیف کردند که ذهنیت اینچنینی اش در طول بازجویی هم ادامه داشت. در سپتامبر ۱۹۴۵، مارگاریته دوباره مورد بازجویی قرار گرفت، اما این بار در جریان دادگاه نورنبرگ بود. مارگاریته و گوترون سپس در بازداشتگاه فلاک-کازرنه لودویگسبورگ بازداشت شدند. از آنجایی که آنها جزء متهمان نبودند، در نوامبر ۱۹۴۶ از زندان آزاد شدند. آنها برای مدتی به بیمارستان روان پزشکی بتل بیله فلد پناه بردند. مارگاریته مارگارت در آنجا صریحاً توسط هیئت اجرایی این مرکز تأیید شد، اما مورد ت
شکیک و مناقشه هم بوده است. در ۴ ژوئن ۱۹۴۷، در نسخه اروپایی نیویورک تریبون، مقاله ای با عنوان «بیوه هاینریش هیملر مانند یک نجیب زاده زندگی می کند» منتشر شد. مارگاریته در سال ۱۹۴۸ در بیله فلد به عنوان مجرم خُرد (گروه ۳) طبقه بندی شد و بر این اساس قرار بود در برنامهٔ نازی زدایی قرار گیرد. در سال ۱۹۵۰، مارگارت یک وکیل برای به چالش کشیدن این طبقه بندی استخدام کرد، زیرا او ادعا کرد که عضویت اولیه او در حزب نازی چیزی بیش از «اسمی» نبوده و رتبه بالای او ناشی از خدمت اولیه سال های نخست و قدیم او در صلیب سرخ آلمان است که از سال ۱۹۱۴ در آن خدمت کرده بود. مارگاریته اظهار داشت با آنکه همسر رایشس فورر-اس اس بوده است، اما همواره از کانون توجهات دور مانده بود. با این وجود، کمیته نازی زدایی در دتمولت طبقه بندی او را مجدداً بررسی و ادعا کرد که او احتمالاً از اهداف حزب نازی حمایت و اقدامات شوهرش را تأیید می کند. وکیل او در طول فرایند تجدیدنظر بعدی اصرار داشت که مارگاریته نمی تواند مسئول اقدامات شوهرش شناخته شود و استدلال کرد که چنین تصمیمی بر اساس ایده همدستی خویشاوندی گرفته شده که به این معنی است که او به صرفِ داشتنِ روابط خان
وادگی مسئول است. در ۱۹ مارس ۱۹۵۱، او در نهایت به عنوان رفیق هم سفر (رده ۴) طبقه بندی شد. بر اساس این حکم، او با وجود اینکه از جنایات شوهرش دور نبوده، نباید بابت آنها پاسخگو بوده و مجازات شود. استدلال های دیگری نیز ارائه شد مبنی بر اینکه او و دخترش از ترقی و مقام همسرش سود برده اند. به همین دلیل، بار دیگر یک محکمه نازی زدایی که پیش تر توسط نخست وزیر باواریا هانس ایهارد آغاز شده بود، در منطقهٔ تحت اشغال بریتانیا در آلمان از سر گرفته شد. این روند روی مسئله حل نشده مالکیت خانه مارگاریته و هاینریش در گموند متمرکز بود. در ۱۵ ژانویه ۱۹۵۳، در جلسه نهایی علیه مارگاریته در مونیخ، او به عنوان یکی از ذی نفعان رژیم نازی طبقه بندی شد و بنابراین در رده دوم (فعالان، مبارزان، و سودجویان یا افراد مجرم - به آلمانی: Belastete) قرار گرفت و به ۳۰ روز کار ویژه/تنبیهی محکوم شد. او همچنین حقوق بازنشستگی و حق رای خود را از دست داد. گوترون در سال ۱۹۵۲ مؤسسهٔ بتل را ترک کرد. از پاییز ۱۹۵۵، مارگاریته با خواهرش لیدیا در هپن زندگی می کرد. پسر خوانده اش گرهارت نیز با آنها در آپارتمانش زندگی می کرد. سالهای پایانی عمر مارگاریته با دخترش در مو
نیخ سپری شد. شخصیت گوترون از تجربه ای تکوین یافت که مدعی بود ناشی از بدرفتاری هایی که با او مادرش شده بود، نشات می گرفت و از آن پس به یاد و خاطر پدرش پایبند ماند. ارزیابی. پتر لونگریش خاطرنشان می کند که مارگاریته هیملر احتمالاً از اسرار رسمی یا پروژه های برنامه ریزی شده همسرش در دوران نازی اطلاعی نداشت. او پس از جنگ گفت که هیچ اطلاعی از جنایات نازی ها نداشته، اما یک ناسیونال سوسیالیست متعهد باقی ماند و مطمئناً یهودی ستیز هم بود. یورگن ماتئوس او را یک نازی نمادین توصیف کرد که می خواستند یهودیان محو شوند، و نتیجه گیری کرد که علیرغم تمام تلاش مارگاریته برای جدا کردن خود از رژیم و جنایات آن، او از حکومت نازی سود می برد.
پریوات دوزنت (برای مردان) یا پریوات دوزنتین (برای زنان)، که به اختصار PD، P.D. یا Priv.-Doz نامیده می شود، یک عنوان دانشگاهی است که در برخی از دانشگاه های اروپایی، به ویژه در کشورهای آلمانی زبان، به کسی اعطا می شود که دارای مدارک رسمی خاصی است که نشان دهنده توانایی (facultas docendi) و مجوز تدریس (venia legendi) یک موضوع مشخص در بالاترین سطح است. برای دریافت عنوان Priv.-Doz. توسط یک دانشگاه، گیرنده باید معیارهای تعیین شده توسط دانشگاه را برآورده کند که معمولاً مستلزم برتری در تحقیق، تدریس و آموزش بیشتر است. در کاربرد فعلی، این عنوان نشان می دهد که دارنده، شایستگی خود را تکمیل کرده و بنابراین مجوز تدریس و امتحان مستقل از دانشجویان را بدون داشتن استادی کامل (کرسی) دریافت کرده است. از نظر سطح دستاورد علمی، عنوان پریوات دوزنت قابل مقایسه با استادیار (آمریکای شمالی)، مدرس ارشد (بریتانیا) یا maître de conférences détenteur de l'habilitation à diriger des recherches (HDR) (فرانسه) است. با این حال، برخلاف استادیاران در آمریکای شمالی، عناوین PD همیشه به موقعیت های دانشگاهی دائمی مرتبط نیستند و همیشه نقش محقق اصلی را ن
شان نمی دهند.
کتیبه های خصوصی فارسی میانه ساسانی و پساساسانی کتابی نوشته سیروس نصراله زاده است که در سال ۱۴۰۲ خورشیدی در ۳۷۲ صفحه در انتشارات آریارمنا و گروه پژوهشی باستان کاوی تیسافرن منتشر شده و شایسته تقدیر چهل و دومین جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی ایران شده است. معرفی. کتاب کتیبه های خصوصی فارسی میانه ساسانی و پساساسانی به کتیبه های خصوصی فارسی میانهٔ ساسانی و پساساسانی موجود از دورهٔ ساسانی به چند دسته تقسیم می شوند. کتیبه های سلطنتی یا دولتی که به الفبای پهلوی کتیبه ای یا منفصل نوشته شده اند، یکی از این دسته ها را تشکیل داده اند. این کتیبه ها یا مربوط به شاهان ساسانی است مثل اردشیر اول، شاپور اول، نرسی، شاپور دوم و سوم و یا بزرگان و مقامات دولتی و دینی مثل کتیبهٔ ابنون، کرتیر، مهرنرسی و دیگران. این کتیبه ها دیدگاه رسمی حکومت ساسانی را نشان می دهد، اما دستهٔ دیگر که مربوط به اواخر دورهٔ ساسانی تا سده های ۵ هجری است، کتیبه های موسوم به کتیبه های خصوصی است. این دسته از کتیبه ها، به الفبای پهلوی متصل نوشته شده اند و چون مربوط به جامعهٔ ایرانی در دورهٔ ساسانی و دورهٔ اسلامی است، اطلاعات بیشتری دربارهٔ این جامعه می دهد و به
سبب کمبود منابع از پایان دورهٔ ساسانی و آغاز اسلام در ایران، به ویژه تا سدهٔ ۵ هجری، می تواند اطلاعات تاریخی خوبی از جامعهٔ زردشتی در اختیار قرار دهد. در کتاب حاضر ۱۲۲ کتیبه بررسی و خوانده و همراه با تعلیقات آمده است. بخش یکم کتاب حاوی گورنوشته ها است. بخش مهمی از کتیبه های خصوصی گورنوشته های جامعهٔ زردشتی است که در ایران، چین و استانبول یافت شده است. این گورنوشته ها بر اساس نوع تدفین دین زردشتی است و تنوع کتیبه ای بسیاری دارد. قدیمی ترین این کتیبه ها از اواخر دورهٔ یزدگرد سوم آغاز می شود و متأخرترین آنها برج لاجیم در استان مازندران است. بخش دوم حاوی کتیبه های یادبودی است. این کتیبه ها گاه درمورد وقف چاه یا زمین است و گاه دیدار جامعهٔ زردشتی از جایی مثل هند و یا تعمیر قلعه ای در فارس. این نوع کتیبه ها در ایران، هند، دربند قفقاز در داغستان یافت شده اند. بخش سوم حاوی کتیبه های خصوصی مسیحیان ایرانی است. در دورهٔ ساسانی مسیحیت در ایران توسعهٔ بسیاری یافت و حتی حکومت ساسانی توانست نوعی مسیحیت ایرانی به نام «نستوری» را در ایران در تقابل با مسیحیت ارتودوکس بیزانس شکل دهد. از این ها کتیبه هایی به خط و زبان پهلوی ساس
انی باقی مانده است. یکی از آنها گورنوشته ای است که در استانبول امروزی قرار دارد و بخش دیگر کتیبه های یادبودی آنها است که در هند و هرات یافته شده است. جایزه. در آیین پایانی چهل و دومین جشنواره کتاب سال ایران که سه شنبه هفتم اسفندماه ۱۴۰۳ در تالار وحدت برگزار شد، کتاب کتیبه های خصوصی فارسی میانه ساسانی و پساساسانی که انتشارات آریارمنا و گروه پژوهشی باستان کاوی تیسافرن آن را منتشر کرده، به عنوان کتاب شایسته قدردانی انتخاب شد..
حَنان احمد عَوّاد (۱۹۵۱) شاعر، نویسنده و فعال فلسطینی است. در قدس به دنیا آمد. تحصیلات تکمیلی خود را در چندین دانشگاه عربی و بین المللی از جمله دانشگاه مک گیل ادامه داد و دو مدرک کارشناسی ارشد و دکترای خود را گرفت. پس از فارغ التحصیلی به وطن بازگشت و به عضویت مؤسس دانشگاه قدس و مدرس دانشگاه بیرزیت درآمد. به عنوان مدرس در دانشکدهٔ علوم ابودیس کار کرد. او رئیس و بنیان گذار اتحادیهٔ بین المللی زنان برای صلح و آزادی، شاخهٔ فلسطین از سال ۱۹۸۸ است. در طی سال های حرفهٔ خود، نقش مهمی در دفاع از مسئلهٔ فلسطین ایفا کرد و در محافل فرهنگی عرب به عنوان «سفیرهٔ انتفاضه» و «عاشق وطن» شهرت یافت. آثار بسیاری از شعر، نثر، خاطرات، ادبیات فلسطین و مطالعات انتقادی منتشر کرده است. زندگی و پیشه. حنان احمد عوّاد در سال ۱۹۵۱ در قدس، ادارهٔ اردنی کرانهٔ باختری، به دنیا آمد. در مدارس آنجا تحصیل کرد. پدرش یک مهندس برق و تاجر بود.در سال ۱۹۷۱ از دانشکدهٔ معلمان رام الله دیپلم آموزش و پرورش گرفت. سپس در سال های ۱۹۷۵ و ۱۹۷۷ لیسانس ادبیات عرب و کارشناسی ارشد علوم انسانی را از مؤسسه مطالعات آسیایی و آفریقایی در قدس دریافت کرد. او همچنین مدرک
فوق لیسانس خود را از دانشگاه الازهر در سال ۱۹۷۶ و مدرک کارشناسی ارشد را در رشتهٔ علوم انسانی از دانشگاه مک گیل کانادا گرفت. پس از فارغ التحصیلی به وطن بازگشت و به عضویت مؤسس دانشگاه قدس درآمد و مدرس دانشگاه بیرزیت شد. نوشتن را از سنین پایین در روزنامهٔ «القدس» و «الشعب» وابسته به سازمان آزادیبخش فلسطین، شروع کرد و وضعیت فلسطین را به سبک ادبی و بلاغی بیان می کرد. به کار انقلابی درآمد. عواد مدتی مدیر دفتر و مشاور فرهنگی یاسر عرفات بود. به نمایندگی از او به هنگام حصرش، سفرهای گسترده ای را انجام داد و با پیام ها و بیانیه ها به رؤسای جمهور و کنفرانس ها در کشورهای مختلف جهان، نمایندهٔ او شد. او مناصب بسیاری را در امور عمومی داشته و دارد، از جمله:عضو مجلس ملی فلسطین، رئیس روابط بین الملل اتحادیهٔ نویسندگان فلسطین، رئیس انجمن جهانی قلم شاخهٔ فلسطین، رئیس سازمان جهانی زنان برای صلح و آزادی شاخهٔ فلسطین، مشاور فرهنگی استانداری قدس و وزارت ارتباطات، بنیانگذار اتحادیه نویسندگان فلسطین در سرزمین های اشغالی و بنیانگذار بسیاری از شاخه های فلسطینی در نهادهای مهم بین المللی است. علاوه بر تدریس در دانشگاه قدس، دانشگاه بیرزیت و
دانشگاه مک گیل، او یکی از اعضای مؤسس روزنامهٔ «الشعب»، از اعضای مؤسس انجمن روزنامه نگاران فلسطین و عضو کنفرانس ملی عربی، از اعضای مؤسس دانشگاه قدس و رئیس گروه فرهنگی آن، عضو هیئت امنای شورای عرب در قدس و عضو مشاور مجلهٔ «المواکب» است. اشعار او به دلیل تأثیرات تجاوزگری اسرائیل، رنگ و بویی میهنی دارد و به هر دو نوع کلاسیک و آزاد می سراید. محمد ابوشاور دربارهٔ او گفته است: «ویژگی شعر او مبارزه و تجلیل از قهرمانان فلسطینی است. شعر او انقلابی است و به مسائل سرزمین اشغالی با سبکی جذاب و کلامی ظریف پرداخته است.» زندگی شخصی. او به خاطر ظاهرش معروف است که همواره کوفیهٔ فلسطینی می پوشد که نماد مبارزات فلسطینی و نشان دهندهٔ مواضع ملی اوست. آثار. از جمله مجموعه شعرهای وی: مطالعات:
یک ماه گرفتگی کامل اکنون در اشکال قمری مدار ماه در روز جمعه، ۱۴ مارس ۲۰۲۵ اتفاق افتاده است ، ماه گرفتگی زمانی رخ می دهد که ماه به سمت سایه زمین حرکت می کند و باعث تاریک شدن ماه می شود. ماه گرفتگی کامل زمانی اتفاق می افتد که سمت روشن ماه به طور کامل به زیر سایه زمین می رود. برخلاف خورشیدگرفتگی کامل که فقط از ناحیه نسبتاً کوچکی از جهان قابل مشاهده است، ماه گرفتگی را می توان از هر نقطه در سمت شب زمین مشاهده کرد. یک ماه گرفتگی کامل می تواند تا نزدیک به دو ساعت طول میکشد، ولی در حالی که یک خورشید گرفتگی کامل در هر مکان معین تنها چند دقیقه طول می کشد، زیرا آمبرا، پنامبرا و آنتومبرا ماه کوچکتر است. مشاهده. کسوف در آمریکای شمالی و آمریکای جنوبی کاملاً قابل مشاهده خواهد بود و در استرالیا و شمال شرق آسیا در حال افزایش است و در آفریقا و اروپا غروب می کند.
اوا ماریا آنجلیکا آیلون اوربینا (زادهٔ لیما، پرو) که بیشتر با نام هنری خود اوا آیلون () شناخته می شود، آهنگساز و خواننده زن اهل پرو است که یکی از برجسته ترین موسیقی دانان آفریقایی تبار پرو و یکی از ماندگارترین اسطوره های زنده این کشور شناخته می شود. او رکورد بیشترین نامزدی بدون برنده شدن جایزه گرمی لاتین برای بهترین آلبوم فولک را در اختیار دارد. در سال ۲۰۱۹، او جایزه یک عمر دستاورد گرمی لاتین را دریافت کرد. آیلون با لقب ملکه لاندو نیز شناخته می شود، وی تاکنون برنده جایزه گرمی لاتین برای موسیقی برتر بابت کمک های خود به فرهنگ پرو شده و علاوه بر آن ده بار نیز نامزد بهترین آلبوم فولک شده است. آیلون که یکی از نمادهای کریول و موزیکا کریولا به حساب می آید، به ژانرهای دیگر موسیقی نیز وارد شد و با تعدادی از هنرمندان برجسته مانند گیلبرت سانتا روزا، سولداد پاستوروتی، مارک آنتونی، دیه گو ال سیگالا، خوزه لوئیز رودریگز، آرماندو مانزانرو و رافائل همکاری داشته است. با تقریباً ۵۰ سال فعالیت بی وقفه در عرصه خوانندگی، آیلون یکی از بزرگ ترین نمادهای موسیقی سنتی پرو در نظر گرفته می شود. زندگی نامه. آیلون در یک خانواده سنتی لیمنیو
با مادربزرگ مادری خود بزرگ شد. او نام هنری «اوا» را از روی نام مادربزرگ مادری اش، ایوا، که در سن سه سالگی او را تشویق به موسیقی می کرد برگزیده است. اوا آیلون در کودکی و نوجوانی در مسابقات مدرسه و بعدها در تلویزیون و رادیو آواز خواند. در اوایل دهه ۱۹۷۰، ایوا در بسیاری از گروه های موزیکال کریولا که به طور محلی به نام «پناس کریولا» شناخته می شدند مانند Rinconcito Monsefuano, La peña de los Ugarte, Los Mundialistas o Callejón و Los Kipus ظاهر شد. آیلون از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۵ به عنوان خواننده اصلی این گروه سه گانه محبوب خواند اما در نهایت گروه را ترک کرد و به دنبال یک حرفه انفرادی رفت. حرفه موسیقی. در سال ۱۹۷۹، آیلون مجموعه ای از تورهای بین المللی را با حضور در اروپا، ایالات متحده آمریکا، کانادا و ژاپن آغاز کرد و از آن زمان به بعد موسیقی و قطعات فولک او به صورت سالانه در رویدادهای موسیقی بین المللی اجرا می شوند. در سال ۱۹۸۹، آیلون برای پیوستن به گروه فرزندان خورشید دعوت شد، یک ابرگروه متشکل از ستارگان موسیقی پرو که توسط تهیه کننده ریکاردو گیبلینی در تلاش برای ترویج موسیقی پرو از طریق اجرا و ضبط موسیقی ایجاد شده بود.
اولین آلبوم آیلون در ایالات متحده به نام لیندا پروانا توسط تایمز اسکوئر رکوردز در سال ۲۰۰۴ ضبط و منتشر شد. از آن زمان، حضور موسیقایی آیلون همچنان فراتر از مرزهای پرو ادامه دارد. وی در راستای تعهد خود به گسترش آگاهی دربارهٔ فرهنگ آفریقایی پرویی، در همان سال محل سکونت خود را از لیما، پرو به نیوجرسی تغییر داد. آلبوم لیندا پروانا در سراسر جهان مورد تحسین و شناسایی قرار گرفت و در آلمان جایزه منتخب منتقدان را برای بهترین ضبط فولک دریافت کرد. در سال ۲۰۰۷، آیلون به عنوان داور در بزرگ ترین جشنواره موسیقی آمریکای لاتین، جشنواره بین المللی آواز وینا دل مار شرکت کرد. در ماه آوریل، |آیلون یک دی وی دی ضبط شده از کنسرت زنده با عنوان تجاری «زنده از هالییود» منتشر کرد. وی تاکنون بیش از ۳۰ آلبوم موسیقی تولید کرده است و ده بار نامزد دریافت جایزه گرمی لاتین شده است. آخرین اثر او که «۴۸ سال بعد» نام دارد تلفیقی از بزرگ ترین موفقیت های دوران حرفه ای او است و سبک های موسیقی را که در چهار دهه گذشته اجرا کرده است مرور می کند. در ۸ نوامبر ۲۰۰۸، آیلون در تالار کارنگی در نیویورک به اجرا پرداخت.
مگلنا اشتیلیانوا کونوا ()(زادهٔ ۲۲ ژوئن ۱۹۵۷) یک سیاست مدار بلغاری و عضو اتحادیه اروپا است. اوایل زندگی و تحصیلات. کونوا در صوفیه متولد شد و از خانواده ای کاتولیک از شهر راکوفسکی است. او در سال ۱۹۸۱ از دانشگاه صوفیه در رشته حقوق فارغ التحصیل شد و در سال ۱۹۸۴ دکترای حقوق دریافت کرد. وی به عنوان روزنامه نگار در برنامه حقوقی رادیوی ملی بلغارستان فعالیت داشت و همزمان استادیار دانشگاه صوفیه بود. او به عنوان مجری در کارزارهای مربوط به حقوق بشر، از جمله لغو مجازات اعدام که در آن زمان در کشور برقرار بود، مشارکت داشت. در سال ۱۹۹۰، وی به عنوان مشاور ارشد حقوقی در شورای وزیران بلغارستان مشغول به کار شد و این سمت را تا سال ۲۰۰۱ حفظ کرد. در همین مدت، کونوا در روابط خارجی و حقوق محیط زیست در دانشگاه جرج تاون و دانشگاه آکسفورد تخصص گرفت. فعالیت سیاسی. فعالیت در سیاست ملی. در ژوئن ۲۰۰۱، کونوا به عنوان عضو مؤسس حزب لیبرال حزب ملی جنبش سیمئون دوم (NDSV) به عنوان "نماینده" (عضو پارلمان بلغارستان) انتخاب شد. در اوت ۲۰۰۱، وی سمت خود را در پارلمان بلغارستان ترک کرد زیرا به عنوان معاون وزیر امور خارجه و مذاکره کننده ارشد جمهوری بلغ
ارستان با اتحادیه اروپا منصوب شد. او نماینده دولت بلغارستان در کنوانسیون آینده اروپا (کنوانسیون آینده اروپا) بود که معاهده قانون اساسی اتحادیه اروپا (قانون اساسی اروپا) را طراحی کرد. در مه ۲۰۰۲، کونوا به عنوان نخستین وزیر امور اروپایی بلغارستان در دولت تزار سیمئون زاکس-کبورگ و گوتا منصوب شد. او این سمت را حتی پس از انتخابات پارلمانی ۲۰۰۵، زمانی که NDSV به یک شریک کوچک در دولت ائتلافی تحت سلطه حزب سوسیالیست بلغارستان به رهبری سرگئی استانیشف تبدیل شد، حفظ کرد و تنها وزیری بود که از کابینه قبلی در سمت خود باقی ماند. کمیسر اروپایی برای حمایت از حقوق مصرف کننده. در ۲۶ اکتبر ۲۰۰۶، کونوا به عنوان نخستین نماینده بلغارستان در کمیسیون اروپا نامزد شد. رئیس کمیسیون اروپا، خوزه مانوئل دورائو باروسو، مسئولیت حمایت از حقوق مصرف کننده را به او واگذار کرد. پارلمان اروپا در ۱۲ دسامبر ۲۰۰۶ با ۵۸۳ رأی موافق، ۲۱ رأی مخالف و ۲۸ رأی ممتنع، کونوا را تأیید کرد. او از ۱ ژانویه ۲۰۰۷، زمانی که بلغارستان رسماً به اتحادیه اروپا پیوست، کار خود را به عنوان کمیسر اتحادیه اروپا آغاز کرد. در ژانویه ۲۰۰۷، مگلنا کونوا در دیوان دادگستری اروپا در
لوکزامبورگ سوگند یاد کرد. در دوران تصدی خود، کونوا به جمع آوری داده های آنلاین (داده های شخصی)، پروفایل سازی (علوم اطلاعات) و هدف گذاری رفتاری علاقه مند بود و به ویژه به دنبال اجرای مقررات موجود در اینترنت و تنظیم گری در مواردی بود که پاسخ مناسبی به نگرانی های مصرف کنندگان در مورد جمع آوری داده ها داده نشده است. بازگشت به سیاست ملی. در سال ۲۰۱۲، کونوا به عنوان نامزد مستقل در انتخابات ریاست جمهوری شرکت کرد و ۱۴٪ از آرا را به دست آورد. او در همان سال، حزب سیاسی جنبش بلغارستان برای شهروندان را تأسیس کرد که در سال ۲۰۱۴ به عنوان بخشی از ائتلاف بزرگ تر راست گرای میانه رو، بلوک اصلاحات، وارد پارلمان شد. کونوا به عنوان نماینده پارلمان انتخاب شد و سپس به عنوان معاون نخست وزیر، مسئول امور خارجه، آژانس پناهندگان و واحد حفاظت از داده ها منصوب شد. او همچنین بر کمیسیون مبارزه با قاچاق انسان و نهاد تازه تأسیس مبارزه با فساد نظارت داشت. اوایل سال ۲۰۱۶، کونوا در زمانی که نظام آموزشی بلغارستان در حال اصلاحات اساسی بود، وزارت آموزش و علوم را برعهده گرفت. شورای اروپا. در سال ۲۰۱۸، کونوا به عنوان رئیس هیئت نمایندگی اتحادیه اروپا
در شورای اروپا منصوب شد، جایی که در راستای ایجاد موضع مشترک اروپایی و هماهنگی بهینه میان اتحادیه اروپا و شورای اروپا همکاری کرد. در سال ۲۰۲۴، کونوا نامزد کشورش برای جانشینی دونیا میاتوویچ در سمت کمیسر حقوق بشر شورای اروپا بود؛ اما در رأی گیری مجمع پارلمانی شورای اروپا در برابر مایکل اوفلاهرتی شکست خورد. مواضع سیاسی. در اکتبر ۲۰۱۳، کونوا مخالفت خود را با ممنوعیت فروش زمین به خارجی ها که توسط پارلمان بلغارستان تصویب شده بود، اعلام کرد. این موضع، هم راستا با دیدگاه کمیسیون اروپا در این زمینه بود. در دسامبر ۲۰۱۳، او اظهار داشت که بیشتر از خشم، نسبت به پلامن اورشارسکی احساس دلسوزی دارد زیرا او تصمیم گیرنده واقعی در شورای وزیران نیست. زندگی شخصی. مگلنا کونوا با آندری پراموف که یک سرمایه دار و پسر دبیر حزب کمونیست بلغارستان است، ازدواج کرده و آن ها یک پسر به نام الکساندر دارند. علاوه بر زبان بلغاری، او به انگلیسی، فرانسوی و روسی مسلط است. کونوا به شنیدن موسیقی کلاسیک علاقه دارد.
شاهدخت لورنتین هلند (زادهٔ ۲۵ مه ۱۹۶۶) همسر شاهزاده کنستانتین، برادر ویلم-الکساندر، پادشاه هلند است. اوایل زندگی. پترا لورنتین برینک هورست در ۲۵ مه ۱۹۶۶ در لایدن، هلند زاده شد. او دختر لارنس یان برینک هورست، وزیر پیشین امور اقتصادی هلند، و یانتین برینک هورست-هرینگا است. او یک برادر بزرگ تر به نام ماریوس دارد. او با نام میانی خود، لورنتین، که ترکیبی از نام های والدینش است، شناخته می شود. شاهدخت لورنتین تحصیلات ابتدایی خود را در خرونینگن آغاز کرد. خانواده اش سپس به لاهه نقل مکان کردند، جایی که او تحصیلات ابتدایی خود را به پایان رساند. او دوران متوسطه را در لاهه گذراند، چهار سال در کریستلیک خیمنازیوم سورخفلایت و یک سال در مدرسه ای دیگر تحصیل کرد. سپس در کیتا، توکیو در دبیرستان بین المللی فرانسوی توکیو تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۴ دیپلم بکلوریا را دریافت نمود. در آن زمان، پدرش در ژاپن به عنوان سفیر اتحادیه اروپا در ژاپن فعالیت می کرد (۱۹۸۲ تا ۱۹۸۷). شاهدخت لورنتین در دانشگاه خرونینگن در رشتهٔ تاریخ تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۶ دورهٔ آموزش مقدماتی دانشگاهی را به پایان رساند. سپس در کویین مری، دانشگاه لندن تحصیل کرد و در سال
۱۹۸۹ مدرک کارشناسی علوم سیاسی دریافت نمود. او در ادامه در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی به تحصیل پرداخت و در سال ۱۹۹۱ مدرک کارشناسی ارشد روزنامه نگاری را کسب کرد. علایق و فعالیت ها. در سال ۲۰۰۹، یونسکو او را به عنوان فرستاده ویژه خود در زمینهٔ «سوادآموزی برای توسعه» منصوب کرد و از «تعهد برجسته اش به ترویج آموزش و اختصاص عمیق به آرمان ها و اهداف سازمان» قدردانی نمود. در سال ۲۰۱۰، او به دلیل فعالیت هایش در مبارزه با بی سوادی، به همراه فردی دیگر برندهٔ جایزه بوشارت شد. او همچنین رئیس سازمان غیردولتی حفاظت از حیات وحش فاونا و فلورا اینترنشنال است. در سال ۲۰۲۴، اعلام کرد که از سمت ریاست "بنیاد بازیابی برای برابری" استعفا داده است. این تصمیم پس از بروز جنجال هایی در مورد هزینه های بنیاد و ادعاهایی مبنی بر رفتار تهاجمی او نسبت به کارمندان دولتی اتخاذ شد. ازدواج و فرزندان. نامزدی شاهزاده کنستانتین و لورنتین برینک هورست در ۱۶ دسامبر ۲۰۰۰ اعلام شد. مراسم ازدواج مدنی آن ها در ۱۷ مه ۲۰۰۱ در تالار قدیمی شورا در خیابان جاوا، لاهه، توسط ویم دیتمن، شهردار لاهه، انجام شد. دو روز بعد، در ۱۹ مه، مراسم مذهبی ازدواج آن ها در کلیسای ب