Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
را از دست می دهند. عوارض روانی به جامانده ناشی از بریدن آلت زنانه به زمینهٔ فرهنگی جامعه برمی گردد. زنانی که ختنه شده اند ممکن است وقتی در محیطی خارج از تفکرات جامعه سنتی خود قرار می گیرند و با این دیدگاه مواجه می شوند که ختنه کردن یک هنجار نیست، تحت فشارِ عاطفی-روانی قرار گیرند. خشونت و سوءاستفاده. خشونت علیه زنان، یک رخداد جهانی گسترده با پیامدهای جدی سلامت عمومی است که منتج از سوگیری های اجتماعی و جنسیتی است.&lt;ref name="World Health Organization: Violence and injuries to/against women"&gt;&lt;/ref&gt; بسیاری از جوامع در کشورهای در حال توسعه بر اساس چارچوبی پدرسالارانه بنا شده اند که در آن، زنان اغلب به عنوان نوعی مایملک و از نظر اجتماعی، پست تر از مردان در نظر گرفته می شوند. این جایگاه نابرابر در سلسله مراتب اجتماعی باعث شده است که زنان چه در کودکی و چه در بزرگسالی مورد آزار جسمی، عاطفی و جنسی مردان قرار گیرند. این سوءاستفاده ها معمولاً دربرگیرندهٔ نوعی خشونت است. گرچه کودکان هر دو جنس از بدرفتاری جسمی، سوءاستفاده جنسی، و سایر اشکال استثمار و خشونت رنج می برند، اما مطالعات نشان داده است که دختران جوان بس
یار بیشتر از پسران در معرض سوءاستفاده جنسی هستند. در یک مطالعه در سال ۲۰۰۴ در مورد کودک آزاری، ۲۵٫۳ درصد از کل دخترانی که مورد بررسی قرار گرفتند نوعی سوء استفاده جنسی را تجربه کردند، که سه برابر بیشتر از پسران (۸٫۷٪) است. چنین خشونت هایی علیه زنان، به ویژه سوءاستفاده جنسی، به طور فزاینده ای در مناطقی که دچار جنگ یا درگیری های مسلحانه هستند، وجود دارد. در حال حاضر، زنان و دختران بار عمده ناآرامی های اجتماعی را در سراسر جهان متحمل می شوند و حدود ۶۵ درصد از میلیون ها نفری را تشکیل می دهند که آواره شده و آسیب دیده اند. برخی از این مکان ها که با چنین مشکلاتی روبه رو هستند عبارتند از رواندا، کوزوو و جمهوری دموکراتیک کنگو. این امر، هم ناشی از بی ثباتی و ناامنی عمومی در این مناطق و هم در نتیجهٔ تاکتیک های جنگ برای ارعاب دشمنان است. دختران و زنان که اغلب در شرایط اضطراری و پناهندگی قرار می گیرند، به شدت در معرض سوءاستفاده و استثمار توسط رزمندگان نظامی، نیروهای امنیتی و اعضای جوامع رقیب هستند. خشونت جنسی و سوءاستفاده از زنان جوان و بزرگسال عواقب کوتاه مدت و درازمدت دارد و به طور قابل توجهی به مشکلات بهداشتی بیشمار در ب
زرگسالی منجر می شود. این عواقب شامل آسیب های جسمی ناتوان کننده، مسائل مربوط به بهداشت باروری، سوءمصرف مواد و آسیب های روانی است. نمونه هایی از دسته بندی های فوق عبارتند از افسردگی و اختلال اضطراب پس از سانحه، سوءمصرف و وابستگی به الکل (مخدر) و مواد مخدر، بیماری های مقاربتی، مراجعه کمتر برای برخی انواع غربالگری های سلامت (مانند سرطان دهانه رحم) و اقدام به خودکشی. زنان آزاردیده اغلب در مقایسه با همسالان آزارندیدهٔ خود، دارای میزان بیشتری از حاملگی های ناخواسته و پُرعارضه، سقط جنین، مشکلات سلامت جنین و نوزاد، عفونت های مقاربتی (از جمله اچ آی وی) و اختلالات روانی (مانند افسردگی، اختلالات اضطرابی، اختلالات خواب و اختلالات خوردن) هستند. در زمانِ صلح، بیشتر خشونت علیه زنان توسط مردانی که آنها را می شناسند، یا شرکای مذکر زندگی انجام می شود. یک پژوهش یازده کشوری که توسط سازمان جهانی بهداشت بین سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۳ انجام شد، نشان داد که بسته به کشور، بین ۱۵ تا ۷۱ درصد از زنان در طول زندگی خود، خشونت جسمی یا جنسی توسط شوهر یا شریکِ زندگی را تجربه کرده اند که ۴ تا ۵۴ درصد این موارد، در یک سال گذشته بوده است. خشونت های اع
مال شده توسط شریک زندگی ممکن است مرگبار هم باشند. مطالعات استرالیا، کانادا، اسرائیل، آفریقای جنوبی و ایالات متحده آمریکا نشان می دهد که بین ۴۰ تا ۷۰ درصد از قتل های زنان توسط شریک زندگی انجام شده است. سایر اشکال خشونت علیه زنان شامل سوءاستفاده و آزار و اذیت جنسی توسط مقامات رسمی (مانند آموزگاران، افسران پلیس یا کارفرمایان)، قاچاق دختران و زنان برای کار اجباری یا رابطه جنسی، و شیوه های سنتی مانند ازدواج اجباری کودکان و خشونت های مرتبط با جهیزیه است. در شدیدترین حالت، خشونت علیه زنان ممکن است منجر به کودک کشی و مرگ خشونت بار دختران شود. علیرغم جدیت این مشکل، بسیاری از زنان تجربه سوءاستفاده خود را گزارش نکرده و به دنبال کمک نمی روند. در نتیجه، خشونت علیه زنان یک مشکل پنهان است که هزینه های انسانی و مراقبت های بهداشتی هنگفتی در پی دارد. مردان در سراسر جهان ۷۹ درصد از کل قربانیان قتل را تشکیل می دهند. (مراجعه کنید به: ) فقر. فقر عامل دیگری است که سبب وجود مستمر نابرابری های جنسیتی در سلامت می شود. فقر اغلب به طور مستقیم با «سلامت اندک» مرتبط است. فقر همچنین به طور غیرمستقیم بر عواملی مانند کمبود آموزش، امکانات و ح
مل ونقل تأثیر می گذارد که بالقوه قادرند بر سلامت اثر منفی بگذارند. علاوه بر محدودیت های اقتصادی، محدودیت های فرهنگی نیز بر توانایی یا احتمال ورود افراد به یک محیط ارائه دهندهٔ خدمات پزشکی تأثیر می گذارد. در حالی که نابرابری های جنسیتی همچنان در سلامت رایج است، میزان و شدت بروز آن در جوامع فقیر به عواملی مانند وضعیت اجتماعی-اقتصادیِ محل زندگی آنها، تفاوت های فرهنگی و حتی سن بستگی دارد. کودکانی که در فقر زندگی می کنند به طور کلی دسترسی محدودی به امکانات اولیه بهداشتی دارند، و این نابرابری های جنسیتی با افزایش سن کودکان آشکارتر می شود. پژوهش های انجام شده بر روی کودکان زیر پنج سال نشان می دهد که در کشورهای با درآمد کم تا متوسط، تنها ۵۰ درصد از کودکانی که در فقر زندگی می کنند به مراقبت های بهداشتی اولیه دسترسی داشتند. همچنین تفاوت معناداری بین پسران و دختران در دسترسی به خدمات مراقبت های بهداشتی، مانند واکسیناسیون و درمان بیماری های شایع مانند مالاریا در هر دو وجود نداشت. تحقیقاتی که بر دامنه سنی وسیع تری از نوزادی تا نوجوانی متمرکز شده بود، نتایج متفاوتی را نشان داد. مشخص شد که در کشورهای در حال توسعه، دختران دس
ترسی محدودتری به مراقبت داشتند، و حتی در صورت دسترسی، احتمالاً مراقبت های کمتری نسبت به پسران دریافت می کردند. همچنین معلوم شد که دختران در کشورهای در حال توسعه بیشتر در معرض آزار عاطفی و جسمی از سوی خانواده و جامعه قرار دارند. نابرابری های جنسیتی در سلامت برای کسانی که در فقر زندگی می کنند تا بزرگسالی ادامه دارد. در تحقیقاتی که نقاط ضعف سلامت زنان (زایمان، بارداری، آسیب پذیری بیشتر در ابتلا به اچ آی وی و غیره) را در پژوهش منظور نکرده بود، مشخص شد که تفاوت جنسیتی در تشخیص و درمان بیماری های مزمن وجود ندارد. در واقع، بیماری ها در زنان بیشتر تشخیص داده می شدند، که دلیل احتمالی اش آن است که زنان به دلیل نیازهای باروری خود یا به دلیل بردن فرزندان خود برای معاینه، دسترسی بیشتری به مراقبت های بهداشتی داشتند. در مقابل، تحقیقاتی که نقاط ضعف سلامت زنان را منظور کرده بود نشان داد که مسئلهٔ سلامت مادران شکاف جنسیتی میان سلامت مردان و زنان را بیشتر می کند. گفته می شود که زنان فقیر در کشورهای توسعه نیافته بیشتر در معرض خطر ناتوانی و مرگ هستند. فقدان امکانات و تغذیه نامناسب دلیل غالب مرگ هاست و در بروز زایمان زودرس و مرگ و
میر نوزادان و همچنین در مرگ ومیر مادران نقش دارد. برآورد شده که روزانه حدود ۸۰۰ زن بر اثر مرگ ومیر مادران جان خود را از دست می دهند که بیشتر مواردشان قابل پیشگیری هستند. با این حال، ۹۹٪ موارد مرگ در مناطق فقیر رخ می دهد که منابع و امکانات لازم برای دسترسی سریع به مراکز درمانی و همچنین مراقبت های پزشکی پیشگیرانه را ندارند. تفاوت های جنسیتی سلامت در افرادی که در کشورهای ثروتمند ساکن هستند اما در فقر زندگی می کردند کمی متفاوت بوده است. طبق گزارش ها، زنان در چنین موقعیتی درآمد کمتری نسبت به مردان دارند و به دلیل شرایط مالی ضعیف به احتمال بیشتری از درمان پزشکی چشم پوشی می کنند. در ایالات متحده آمریکا، قانون حمایت از بیمار و مراقبت مقرون به صرفهٔ سلامت (PPACA) امکان دسترسی بیشتری برای افرادی فراهم می آورد که در فقر به سر می برند و به مراقبت های بهداشتی - به ویژه در مورد زنان - احتیاج دارند، با این حال گفته شده که این قانون به دلیل تفاوت در پوشش و خدمت رسانی به افراد، نابرابری جنسیتی را نیز تشدید می کند؛ مثلاً غربالگری های سرطان خاص جنسیتی، مانند سرطان پروستات برای مردان تحت پوشش این برنامه نیست، در حالی که غربالگری
های مشابه برای زنان پوشش داده می شود. همچنین، غربالگری هایی همچون مشاوره و سایر خدمات برای خشونت شریک جنسی برای زنان (و نه برای مردان) پوشش داده می شود. نتایج حاصل از تحقیقات در کشورهای اروپایی با نتایج آن در ایالات متحده آمریکا متفاوت بوده است. در حالی که در ایالات متحده آمریکا مردان فقیر از مراقبت های بهداشتی با کیفیت کمتری نسبت به زنان برخوردار بودند، در کشورهای اروپایی مردان دسترسی کمتری به مراقبت های بهداشتی داشتند. مطالعات نشان داد که افراد ۵۰ ساله و بالاتر که برای گذران زندگی خود با مشکل مواجه بودند (فقرِ انگاشتی/ذهنی) ۳۸٪ بیشتر از افراد کم درآمد یا افرادی که ثروت کلی شان کم بود، در معرض کاهش سلامتی بودند. با این حال، مردان دارای فقر ذهنی ۶۵٪ بیشتر از زنان در گروه سنی مشابه در یک دوره ۳ تا ۶ ساله جان خود را از دست دادند. نظام سلامت. تعریف سازمان جهانی بهداشت از نظام سلامت چنین است: «کلیه فعالیت هایی که هدف اصلی آنها ارتقاء، بازیابی یا حفظ سلامت است.» با این حال، عواملی بیرون از سیستم های مراقبت های بهداشتی-درمانی، می توانند تأثیر این سیستم ها را بر سلامت جمعیت های مختلف در یک جامعه را تحت تأثیر قرار د
هند؛ چرا که سیستم های مراقبت سلامت تحت تأثیر چارچوب های اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی هستند. در نتیجه، نظام سلامت نه تنها به عنوان «تولیدکننده سلامت و مراقبت های بهداشتی»، بلکه به عنوان «تأمین کننده مجموعه گسترده تری از هنجارها و ارزش های اجتماعی» تلقی می شوند که بسیاری از آنها علیه زنان سوگیری منفی دارند. در گزارش نهایی «شبکه اطلاعاتی برابری جنسیتی و زنان» به «کمیسیون تعیین کننده های اجتماعی سلامت» سازمان جهانی بهداشت در سال ۲۰۰۷، نظام سلامت بسیاری از کشورها نتوانسته بودند به اندازه کافی برابری جنسیتی را در سلامت برقرار سازند. یکی از دلایل این موضوع آن است که بسیاری از نظام های سلامت از این واقعیت غفلت می کنند که نیازهای بهداشتی مردان و زنان ممکن است بسیار متفاوت از هم باشند. در این گزارش، شواهدی ارائه شد که نظام سلامت قادر است نابرابری های جنسیتی در سلامت را از طریق عدم برابری جنسیتی از نظر نحوه نگرش به زنان - چه به عنوان مصرف کننده (کاربران) و چه به عنوان ارائه دهنده (مراقبان) خدمات و مراقبت های بهداشتی - تشدید کند. به عنوان مثال، سیستم های مراقبت های بهداشتی عموماً زنان را به عنوان یک شی تلقی کنند تا یک شخص،
که در آن خدمات اغلب به منظور دیگری ارائه می شود نه به خاطر تندرستی زنان. برای نمونه، خدمات بهداشت باروری، اغلب به عنوان پیشگیری از حاملگی ارائه می شود نه به عنوان راهی برای حفظ سلامت جسمانی زنان. علاوه بر این، با آنکه بیشتر نیروی کار در سیستم های مراقبت های بهداشتی زن هستند، اما بسیاری از شرایط کار همچنان برای این زنان تبعیض آمیز است. بسیاری از مطالعات نشان داده اند که معمولاً از زنان انتظار می رود که با الگوهای کاری مردانه مطابقت داشته باشند و این چنین تطابقی، نیازهای ویژه آنها را نادیده می گیرند، مانند مراقبت از کودک یا محافظت در برابر خشونت. این امر به میزان زیادی توانایی و کارایی مراقبان زن را در ارائه خدمات به بیماران، به ویژه به زنان، کاهش می دهد.&lt;ref name="Expanding the care continuum for HIV/AIDS: bringing carers into focus"&gt;&lt;/ref&gt; تبعیض و ستم ساختاری جنسیتی. نابرابری های جنسیتی ساختاری در تخصیص منابع و امکانات، مانند درآمد، آموزش، تغذیه، نماینده و سخنگوی سیاسی به شدت با کاهش سلامت و رفاه مرتبط هستند. در بسیاری از اوقات، چنین تبعیض های ساختاری جنسیتی علیه زنان در بسیاری از حوزه های دیگر نی
ز اثر غیرمستقیم بر سلامت زنان دارند. برای نمونه، از آنجایی که زنان در بسیاری از کشورهای در حال توسعه با احتمال کمتری در بازار کار رسمی حضور دارند، اغلب به امنیت شغلی و مزایای حمایت اجتماعی - از جمله به خدمات و مراقبت های بهداشتی - دسترسی ندارند. علاوه بر این، اگر هم جزء نیروی کار رسمی باشند، در بسیاری موارد با چالش های مربوط به جایگاه پایین تر خود مواجه می شوند، و مثلاً از تبعیض شغلی و آزار جنسی رنج می برند. پژوهش ها نشان داده است که این انتظار برای ایجاد تعادل بین ضرورت های کار در بیرون منزل و کار در خانه، اغلب منجر به خستگی ناشی از کار، عفونت ها، بیماری روانی و سایر مشکلات می شود، که همگی در نهایت منجر به افت سلامت زنان می گردد. سلامت زنان همچنین به دلیل اجبار به انجام برخی مسئولیت های سنتی مانند آشپزی و جمع آوری آب در معرض خطر بیشتری قرار می گیرد. محدود شدن به کار خانگی بدون دستمزد نه تنها فرصت های زنان را برای تحصیل و اشتغال رسمی کاهش می دهد (که هر دو به طور غیرمستقیم می توانند در درازمدت به سلامت بهتر کمک کنند)، بلکه وضعیت سلامت زنان را به طور بالقوه زنان در معرض خطر بیشتری قرار می دهد. به عنوان مثال، در
مناطق در حال توسعه که از سوخت جامد برای پخت و پز استفاده می شود، زنان به دلیل صرفِ زمان طولانی بر سر اجاق و آشپزی و تهیه غذا برای خانواده در معرض سطح بالاتری از آلودگی هوای داخل خانه قرار دارند. برآورد شده که تنفس هوای آلوده در اثر سوزاندن سوخت جامد مسئول ۶۴۱٬۰۰۰ مورد مرگ از ۱٫۳ میلیون مرگ زنان در سراسر جهان در هر سال به دلیل بیماری مزمن انسدادی ریه است. در برخی محیط ها، نابرابری ساختاری جنسیتی با اشکال خاصی از خشونت، به حاشیه راندن و ستم علیه زنان همراه است. این موارد شامل تعرض خشونت آمیز توسط مردان، سوءاستفاده جنسی از کودکان، مقررات سختگیرانه رفتار و جابجایی زنان، ختنه زنان، و کار اجباری استثمارگرانه است. زنان و دختران همچنین در معرض اَشکال کمتر ثبت شده ای از سوء استفاده یا استثمار، مانند قاچاق انسان یا «قتل ناموسی» به دلیل تخلفات رفتاری و انحراف از نقش های اجتماعی خود هستند. این اعمال با طیف وسیعی از مشکلات سلامتی در زنان مانند صدمات جسمی، بارداری ناخواسته، سقط جنین، اختلالات روانی مانند افسردگی و اضطراب، سوءمصرف مواد و بیماری های آمیزشی مرتبط است که همگی به طور بالقوه می توانند منجر به مرگ زودرس شوند. تو
انایی زنان در استفاده از خدمات و مراقبت های بهداشتی به شدت تحت تأثیر سایر انواع نابرابری ساختاری جنسیتی است. اینها شامل محدودیت نابرابر در تحرک و رفتار و همچنین اختیار و تسلط نابرابر بر منابع مالی است. بسیاری از این نابرابری های جنسیتی اجتماعی می تواند بر نحوه نگرش و توجه به سلامت زنان تأثیر بگذارد، که به نوبه خود می تواند میزان دسترسی زنان به خدمات و مراقبت های بهداشتی و میزان تمایل خانواده ها و جامعه بزرگ تر را برای سرمایه گذاری در مسائل بهداشتی زنان تعیین کند. سایر محورهای تبعیض و ستم. به غیر از تبعیض جنسیتی، محورهای ستم و تبعیض دیگری نیز در جامعه وجود دارد تا گروه های خاصی از زنان را به حاشیه راند، به ویژه کسانی که در فقر زندگی می کنند یا در موقعیت اقلیتی هستند. نژاد و قومیت. نژاد یکی از محورهای مهم ظلم و تبعیض است که سبب می شود رنگین پوستان بیشتر از بقیه دچار خشونت ساختاری شوند. برای افراد رنگین پوست، نژاد علاوه بر جنسیت عاملی است که می تواند بر سلامت فرد اثر منفی بگذارد. مطالعات نشان داده است که در کشورهای پردرآمد و کم درآمد، میزان مرگ ومیر مادران ممکن است در قومیت های مورد تبعیض تا سه برابر بیشتر از زن
ان سفیدپوست باشد. در یک پژوهش در مورد نژاد و مرگ مادر در ایالات متحده آمریکا، نرخ مرگ ومیر مادران در آمریکایی های آفریقایی تبار نزدیک به چهار برابر بیشتر از زنان سفیدپوست بود. در آفریقای جنوبی هم، نرخ مرگ ومیر مادران در زنان سیاه پوست/آفریقایی و زنان رنگین پوست به ترتیب ۱۰ و ۵ برابر بیشتر از زنان سفیدپوست/اروپایی است. وضعیت اجتماعی و اقتصادی. اگرچه زنان در سراسر جهان از نظر چالش های اثرگذار بر سلامت، شباهت های زیادی دارند، اما تفاوت های متمایز فراوانی نیز وجود دارد که به وضعیت های متفاوت اجتماعی-اقتصادی آنها مربوط است. نوعِ شرایط زندگی زنان تا حد زیادی نه تنها با موقعیت اجتماعی-اقتصادی خودشان، بلکه با وضعیت ملی-کشوری آنها نیز مرتبط است. در هر رده سنی، زنان در کشورهای پردرآمد بیشتر عمر می کنند و کمتر از زنان ساکن در کشورهای کم درآمد از بیماری رنج می برند یا دچار مرگ زودرس می شوند. نرخ مرگ ومیر در کشورهای پردرآمد در میان کودکان و زنان جوان نیز بسیار پایین است، و بیشتر مرگ ومیرها پس از سن ۶۰ سالگی رخ می دهد. با این حال، در کشورهای کم درآمد، نرخ مرگ در سنین جوانی بسیار بالاتر است، به طوری که بیشتر مرگ ها در میان
دختران، نوجوانان و زنان جوان تر اتفاق می افتد. داده های ۶۶ کشور در حال توسعه نشان می دهد که میزان مرگ کودکان در میان ۲۰٪ فقیر جامعه، تقریباً دو برابر نرخ مرگ در ۲۰٪ ثروتمند جامعه است. بارزترین تفاوت پیامدهای سلامت میان کشورهای ثروتمند و فقیر، در شاخص «مرگ مادر» است. در حال حاضر، بخش قابل توجهی از مرگ مادران در کشورهایی متمرکز شده است که از فقر یا انواع دیگری از بحران های بشردوستانه رنج می برند به نحوی که ۹۹٪ از بیش از نیم میلیون مرگ مادران در هر سال در این کشورها رخ می دهد. دلیل این وضعیت آن است که در این کشورها، ساختارهای سازمان نهادی و زیربنایی لازم برای محافظت از سلامت و رفاه زنان، یا وجود ندارند یا ضعیف هستند. وضعیت در درونِ هر کشور نیز بهتر از این نیست، جایی که سلامت دختران و زنان به شدت تحت تأثیر عوامل اجتماعی و اقتصادی است. کسانی که در فقر زندگی می کنند یا از موقعیت اجتماعی-اقتصادی پایین تری برخوردار هستند، از نظر پیامدهای سلامتی وضعیت بدی دارند. تقریباً در همه کشورها، دختران و زنانی که در خانواده های ثروتمندتر زندگی می کنند، نسبت به آنهایی که در خانواده های فقیرتر زندگی می کنند، میزان مرگ ومیر پایین ت
ری دارند و بیشتر از خدمات بهداشتی-درمانی استفاده می کنند. چنین نابرابری های بهداشتی که مرتبط با موقعیت اجتماعی-اقتصادی است، در تمامی کشورهای جهان، از جمله در کشورهای توسعه یافته دیده می شود. بی عدالتی های زیست محیطی. عدالت زیست محیطی در اصل، وجود بی عدالتی توزیعی است که هم توزیع قدرت تصمیم گیری و هم توزیع فشارها و چالش های زیست محیطی را شامل می شود. این چالش های زیست محیطی که شامل آلودگی آب، مواد شیمیایی سمی در محیط و مسائلی از این دست است، ممکن است به طور نامتناسبی بر سلامت زنان اثر بگذارد. در بسیاری از موارد، زنان از سیاست گذاری ها و تصمیم گیری ها کنار گذاشته می شوند. این بی عدالتی ها به این دلیل اتفاق می افتد که زنان عموماً تحت تأثیر درهم تنیدگی و هم پوشانی ظلم های گوناگون قرار می گیرند که منجر به کاهش درآمد و موقعیت اجتماعی ضعیف تر آنان می گردد. علت اصلی این بی عدالتی ها، حضور بنیادین نابرابری های جنسیتی است، به ویژه در جوامع به حاشیه رانده شده (زنان بومی، زنان متعلق به جوامع کم درآمد، زنانِ ساکنِ جهانِ جنوب و غیره) که با تغییرات آب و هوایی تشدید هم خواهد شد. این زنان اغلب برای امرار معاش خود به منابع طبی
عی متکی هستند و بنابراین یکی از اولین گروه هایی از مردم هستند که به شدت تحت تأثیر تغییرات آب و هوایی جهانی و بی عدالتی های زیست محیطی قرار می گیرند. علاوه بر این، زنان در سراسر جهان مسئول تأمین غذا، آب و مراقبت از خانواده خود هستند. این واقعیت ها، جرقهٔ جنبشی را برانگیخته است که معتقد است در حوزه فمینیسم، متون علمی، پژوهش ها و آموزش باید بیش از پیش جنسیت را در نظر داشته باشند. با این حال، زنان همچنان در حوزه رسانه با تبعیض و ظلم مواجه هستند. سی ان ان و سازمان میدیا مترز گزارش کرده اند که تنها ۱۵ درصد از مصاحبه شوندگانی که نظرشان در رسانه ها دربارهٔ تغییرات آب و هوایی پرسیده شد، زن بوده اند. در مقایسه، زنان ۹۰ درصد از گروه های عدالت محیطی در سراسر ایالات متحده را تشکیل می دهند. کریستینا فیگرز، دبیر اجرایی کنوانسیون سازمان ملل متحد در مورد تغییرات آب و هوا، نابرابری جنسیتی در بی عدالتی زیست محیطی را به رسمیت شناخته و متعهد شده است که «جنسیت» را، محور مذاکرات پاریس در مورد تغییرات آب و هوایی قرار دهد. «زنان به طور نامتناسبی تحت تأثیر تغییرات اقلیمی قرار دارند. کاملاً مشهود است که مشارکت زنان و مردان، هر دو، عامل
مهمی در تمام تصمیم گیری های لازم در مواجهه با چالش های اقلیمی و گام های عملی برای رفع آن است.» بررسی ها نشان داده اند که دخیل کردن و مشارکت فعال زنان در رهبری سیاست گذاری ها و تصمیم گیری ها، منجر به ارتقا تلاش های حفاظتی و کاهش تغییرات اقلیمی شده است. با تجزیه و تحلیل علل ریشه ای، مشخص می گردد که زنان تغییرات آب و هوایی را با شدت نامتناسبی تجربه می کنند، دقیقاً به این دلیل که حقوق اولیه انسانی آنها به اشکال و شدت های مختلف در سراسر جهان انکار می شود. نابرابری جنسیتی اجباری، تحرک فیزیکی و اقتصادی، ابراز عقیده و فرصت های زنان را در بسیاری از مکان ها کاهش می دهد و آنها را در برابر فشارهای محیطی فزاینده آسیب پذیرتر می کند. زنان باردار بومی و فرزندان متولدنشده آنها به سبب بی عدالتی زیست محیطی، در برابر تغییرات اقلیمی و اثرات منفی آن بر سلامت آسیب پذیرتر هستند. زنان بومی، زنان متعلق به جوامع کم درآمد، و زنانِ ساکنِ جهانِ جنوب بار سنگین تری از تأثیر تغییرات اقلیمی را به دلیل تأثیرهای تاریخی و مداوم استعمار، نژادپرستی و نابرابری متحمل می شوند و در بسیاری از موارد، دلیلش آن است که این زنان برای بقای خود بیشتر به مناب
ع طبیعی متکی هستند و/یا در مناطقی زندگی می کنند که زیرساخت های ضعیفی دارند. خشکسالی، سیل، و الگوهای اقلیمی غیرقابل پیش بینی و شدید چالش های «زندگی یا مرگ» را برای بسیاری از زنان ایجاد می کند که اغلب مسئول تأمین غذا، آب و انرژی برای خانواده هایشان هستند. سوگیری جنسیتی در کارآزمایی های بالینی. سوگیری جنسیتی در پژوهش ها و تشخیص های پزشکی شایع است. به لحاظ تاریخی، زنان از کارآزمایی های بالینی کنار گذاشته می شدند که بر اعتبار پژوهش ها و تشخیص اثر می گذارد. در تمامی کارآزمایی های بالینی، مردان سفیدپوست نمونه های رایج مورد آزمایش بوده اند و یافته ها سپس به سایر جمعیت ها تعمیم داده شده است. زنان به دلیل سطوح متغیر هورمونی که به طور قابل توجهی با مردان متفاوت است، نمونه های گران تر و پیچیده تر برای کارآزمایی بالینی محسوب می شدند. به طور خاص، زنان باردار به عنوان یک جمعیت در معرض خطر در نظر گرفته شدند و بنابراین از شرکت در هر گونه کارآزمایی بالینی منع شده اند. در سال ۱۹۹۳، سازمان غذا و داروی ایالات متحده آمریکا (FDA) «دستورالعمل هایی برای مطالعه و ارزیابی تفاوت های جنسیتی در ارزیابی بالینی داروها» را منتشر کرد و مصوبهٔ
۱۹۷۷ مبنی بر ممنوعیت شرکت همه زنان باردار را در از آزمایش های بالینی و پژوهشی بازنگری و بازنویسی کرد. بدینوسیله، این سازمان توصیه نمود که زنان در کارآزمایی های بالینی برای بررسی تفاوت های جنسیتی شرکت داده شوند، و تصریح کردند که جمعیتی که در کارآزمایی های بالینی قرار می گیرد باید نمایندهٔ جمعیتی باشد که قرار است دارو برایشان تجویز شود. این امر باعث شد شرکت کنندگان زن هم در کارآزمایی های بالینی مؤسسه ملی سلامت مد نظر قرار گیرند. مقررات سازمان غذا و داروی آمریکا در سال ۱۹۹۸ «معرفی داده های ایمنی و اثربخشی در برخی زیرگروه های خاص جمعیتی در گزارش های پژوهشی کاربرد داروی های جدید» مقرر می دارد که آزمایش های دارویی، باید ایمنی و اثربخشی آن را در هر دو جنس به منظور کسب تأییدیه اثبات کند و بعد، داروها تولید انبوه شوند. برخی داروها به دلیل اثرات نامطلوب بر روی زنان که در طول کارآزمایی های بالینی به درستی مورد مطالعه قرار نگرفته بودند، از بازار خارج شدند. چندین مطالعه جدیدتر گذشته نگر مشخص کردند که بسیاری از مطالعات انجام یافته با بودجه فدرال از سال ۲۰۰۹ درصد بیشتری از شرکت کنندگان زن را منظور کردند، اما یافته های به د
ست آمدهٔ مختص به دو جنس را ارائه نکردند. در سال ۱۹۹۴، سازمان غذا و دارو «دفتر سلامت زنان» را تأسیس کرد، که پژوهش گران را تشویق می کند که جنسیت را به عنوان یک متغیر زیست شناختی به درستی در مطالعات تحقیقاتی در نظر بگیرند. سازمان غذا و دارو و مؤسسه ملی سلامت چندین کوشش رسمی مداوم انجام داده اند تا مطالعهٔ تفاوت های جنسیتی در آزمایش های بالینی بهبود یابد، از جمله «پروژه ابتکاری مسیر بحرانی»، که از نشانگرهای زیستی، فناوری های پیشرفته و طرح های آزمایشی جدید برای تجزیه و تحلیل بهتر زیرگروه ها استفاده می کند. ابتکاری دیگر، «نگاه کلی به کارآزمایی دارو»، شفافیت در تجزیه و تحلیل زیر گروه های جنسیتی را از طریق یک وب سایت متمرکز بر مصرف کننده امکان پذیر می سازد. با این حال، علیرغم چنین کاری، زنان کمتر از آزمایش های بالینی آگاه می شوند یا در آن شرکت می کنند. اگرچه در حال حاضر گنجاندن زنان در کارآزمایی های بالینی الزامی است، اما چنین الزامی برای استفاده از مدل های حیوانی مؤنث در پژوهش های غیرانسانی وجود ندارد. به طور معمول، مدل های مذکر در پژوهش های غیرانسانی استفاده می شود و نتایج به مؤنث ها تعمیم می یابد. این می تواند تشخ
یص را پیچیده کند. یک مقاله مروری در سال ۲۰۱۱ سوگیری جنسی را در پژوهش های زیست پزشکی مورد بررسی قرار داد و دریافت که در حالی که سوگیری جنسی در آزمایش های بالینی انسانی کاهش یافته است، به ویژه از زمان قانون احیای مؤسسه ملی سلامت ایالات متحده در سال ۱۹۹۳، سوگیری جنسی در مطالعات غیرانسانی افزایش یافته است. علاوه بر این، بیشتر پژوهش ها در تجزیه و تحلیل نتایج بر پایهٔ جنسیت ناکام بوده اند. نمونه دیگری از این وضعیت، اپیدمی تالیدومید است. در اواخر دهه ۱۹۵۰ تالیدومید برای درمان تهوع حاملگی در زنان باردار تجویز شد. استفاده از آن به طور غیرمنتظره ای منجر به نقایص شدید مادرزادی در بیش از ۱۰٬۰۰۰ نوزاد شد. با این حال، مطالعات مناسبی برای تعیین عوارض جانبی در زنان، به ویژه زنان باردار انجام نشده بود و مشخص شد که موش ها که مدل حیوانی مورد استفاده برای آزمایش تالیدومید بودند، نسبت به انسان ها حساسیت [و آسیب پذیری] کمتری به این دارو داشتند. سوگیری جنسیتی در تشخیص های پزشکی. بررسی متون علمی منتشره در ۷۷ مقاله پزشکی در سال ۲۰۱۸، سوگیری جنسیتی را زمینهٔ «درد» در مواجههٔ حرفه ای بیمار و پزشک نشان داد. یافته های آن ها نوعی تفاوت را
در انتظارات و نحوهٔ درمان مردان و زنان تأیید می کند، «که ریشه اش نه در تفاوت های بیولوژیکی، بلکه در نقش جنسیتی آنان نهفته بود.» برای نمونه، زنان مبتلا به درد به عنوان «هیستریک، احساساتی، شکوه گر، بی تمایل به بهبود، متمارض و خیال باف - گویی که همه این شکایت های درد فقط در ذهنش می گذرد - در نظر گرفته می شدند». پزشکان علت درد را در زنانی که از درد مزمن رنج می برند، به اشتباه دلایل روانی و نه جسمی می دانند و در جستجوی تأثیر داروهای ضد درد که به مردان و زنان داده می شود، مطالعات نشان می دهد که زنان مسکن مؤثر کمتری دریافت کرده اند، داروهای ضد درد افیونی کمتری گرفتند و بیشتر داروهای ضدافسردگی دریافت می کنند یا به متخصص روان پزشکی ارجاع می شوند. مدیریت و راهکار. در چهارمین کنفرانس جهانی زنان تأکید شده که مردان و زنان حق یکسانی برای برخورداری از بالاترین استانداردهای قابل دستیابی در سلامت جسمی و روان دارند. با این حال، زنان به دلیل عوامل اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و اقتصادی که مستقیماً بر سلامت آنها تأثیر می گذارد و شرایطی که دسترسی آنها به اطلاعات و مراقبت های مرتبط با سلامت را مختل می کند، در وضعیت نامساعدی هستند. سازم