Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ایجاد کرد. همچنین در ۱۸۹۴، او با موفقیت از مقامات کلیسا خواست که معلمان مهدکودک و صنایع دستی که مهارت های فنی تدریس می کردند و در حفظ هنرهای مردمی کمک می کردند، اما به عنوان معلم شناخته نمی شدند، باید برای دریافت مستمری بازنشستگی واجد شرایط شوند. در ۱۸۹۶، زای کتاب "نظریه و عمل تربیت کودک نوپا" را منتشر کرد، که اهمیت مهدکودک را در توسعهٔ اجتماعی کودکان بیان می کرد. او از معلمان خواست تا اجازه دهند کودکان از طریق فعالیت های تحت نظارت و مشاهده یاد بگیرند و اشاره کرد که بازی با یکدیگر باعث تحریک رشد آن ها به عنوان اعضای جامعه شان می شود. این کتاب با عنوان "نظریه و عمل مهدکودک" در ۱۹۱۶ تجدید چاپ شد و تا زمان جنگ جهانی دوم به طور گسترده ای در آلمان برای آموزش معلمان استفاده می شد. در ۱۸۹۸، زای کتاب دوم خود را با عنوان "کتابچهٔ راهنما برای آموزش زنان سرپرست پناهگاه های تابستانی" منتشر کرد که مشاوره های عملی برای معلمان برای سازماندهی فعالیت های تابستانی برای کودکان جهت ادامهٔ اجتماعی شدن آن ها ارائه می داد. چاپ دوم این کتاب در ۱۹۱۸ منتشر شد. پس از درخواست های متعدد از مقامات، در ۱۹۰۱ زای سرانجام در تلاش خود برای با
ز کردن حرفهٔ تدریس برای زنان موفق شد. موفقیت دیگر زمانی رخ داد که اولین مدرسهٔ نرمال ترنسیلوانی برای زنان در ۱۹۰۳ در سیگیشوآرا (سگسوار) افتتاح شد. زای که تابستان ها را برای ادامهٔ تحصیلات خود در انگلستان، فرانسه و آلمان استفاده کرده بود، با فمینیست های بین المللی ارتباط برقرار کرد، افرادی مانند مینا کائور و یانته شورین. او شروع به مبارزه برای تغییرات در قوانین کار کودک، خواستار سرکوب نیش و کنایه ها در سطح ملی در نشریات و سخنرانی ها علیه زنان شد و از حقوق زنان، از جمله حق رأی زنان حمایت کرد. کارهای بعدی (۱۹۱۸–۱۹۲۸). پس از جنگ جهانی اول و جنگ مجارستان و رومانی، پادشاهی رومانی حاکمیت بر ترانسیلوانیا را به دست آورد. در سال ۱۹۱۸، زنان حق رأی در انتخابات کلیسایی به دست آوردند و در سال ۱۹۲۰، زای اتحادیه زنان آزاد ساکسون [یعنی آلمانی زبان] را تأسیس کرد. هدف این سازمان فراگیر این بود تا گروه های زنان آلمانی تبار را برای اقدام های اجتماعی-سیاسی در داخل دولت رومانی متحد کند. از طریق این گروه، او به فشار برای آموزش زنان ادامه داد، خواستار آموزش فنی متوسطه برای دختران شد و دوره های پرورش و مراقبت از کودکان را در مدارس دخت
رانه معرفی کرد. او رهبری این سازمان فراگیر را تا سال ۱۹۲۵ بر عهده داشت، زمانی که لوته بیندر جانشین او شد. در سال ۱۹۲۰ به عنوان عضو پارلمان انتخاب شد، زای همچنین به عنوان عضو کمیتهٔ منطقه ای شورای مردم بورتسه لاند خدمت کرد. در سال ۱۹۲۲ به طور رسمی به عنوان مدیر دانشکدهٔ آموزش معلمان مهدکودک کلیسای انجیل آوگسبورگ منصوب شد و این سمت را تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۲۷ حفظ کرد. در مدت ۴۳ سال خدمت خود، موفق به فارغ التحصیل کردن بیش از ۸۳۰ دانش آموز شد. در سال ۱۹۲۴، زای تغییراتی را برای تطبیق سیاست های فرهنگی جدید مورد نیاز دولت رومانی اجرا کرد، و سال بعد به عنوان رئیس اتحادیهٔ زنان انتخاب شد. برای تولد ۸۰ سالگی او در سال ۱۹۲۸، اتحادیه یک جمع آوری کمک های مالی ملی برگزار کرد و بیش از ۲۵۰٬۰۰۰ لئوی رومانی جمع آوری کرد تا بنیاد ادل زای برای حفظ مهدکودک های ساکسون را تأسیس کند. مرگ و میراث. زای در ۲۹ دسامبر ۱۹۲۸ در کرونشتات در پی یک بیماری کوتاه مدت ناشی از حملهٔ قلبی درگذشت. او اولین زنی بود که جنازه اش در کلیسای سیاه تشییع می شد، قبل از اینکه طبق وصیت خود در گورستان شهری هرمانشتات دفن شود. او به خاطر تلاش هایش برای حرفه
ای کردن آموزش، تأسیس مهدکودک ها در ترانسیلوانیا بر اساس اصول فروبل، و تلاش هایش برای توانمندسازی زنان به یاد می آید. در سال ۱۹۲۹، دانشکدهٔ آموزش معلمان مهدکودک کلیسای انجیل آوگسبورگ به «مدرسهٔ آدل زای» تغییر نام داد، اما در سال ۱۹۴۹ توسط دولت رومانی منحل شد. اتحادیهٔ زنان آزاد ساکسون که توسط زای تأسیس شده بود، در سال ۱۹۳۰ به فدراسیون زنان آلمانی-ساکسون تغییر نام داد. در درابِندِرهوهه در آلمان، یک انجمن خیریه که نام او را بر خود دارد، در سال ۱۹۶۲ تأسیس شد. این انجمن در سال ۱۹۶۶ خانه ای به نام خانهٔ ترانسیلوانیا، خانه سالمندان و مرکز درمان را برای مراقبت از ترانسیلوانیایی های مسن تأسیس کرد و یک مجسمه و لوح یادبود به افتخار زای در لابی نصب کرد. این انجمن همچنین در سال ۱۹۹۲ یک مهدکودک و در سال ۱۹۹۵ یک مهدکودک دیگر تأسیس کرد که هر دو توسط شهر وی اداره می شد.
شراب اسپانیایی () شامل شراب های قرمز، سفید و گازدار است که در سراسر کشور اسپانیا تولید می شود. اسپانیا که در شبه جزیره ایبری قرار دارد، بیش از ۱٫۲ میلیون هکتار (۳٫۰ میلیون جریب فرنگی) تاکستان انگورهای شرابی دارد، که آن را به بزرگ ترین کشور دارندهٔ تاکستان های تولید شراب در جهان تبدیل می کند، اما سومین تولیدکننده بزرگ شراب در جهان، پس از ایتالیا و فرانسه اما بالاتر از ایالات متحده آمریکا است. این موضوع تا حدی به دلیل تراکم کم عددی تاک ها در هر متر مربع و فاصله وسیع درختان انگورهای کاشته شده از هم در درون خاک های خشک موجود در برخی از مناطق شراب ساز اسپانیا است. این کشور دومین صادرکنندهٔ بزرگ شراب و نهمین مصرف کنندهٔ بزرگ جهان است و اسپانیایی ها به طور متوسط ۲۱٫۶ لیتر به ازای هر نفر در سال شراب می نوشند. این کشور با بیش از ۴۰۰ گونه بومی کاشته شده در سراسر اسپانیا، انواع انگورهای محلی فراوانی دارد، اگرچه ۸۸ درصد شراب تولیدی این کشور تنها از ۲۰ گونه انگور است - از جمله انگورهای قرمز تمپورانیو، بوبال، گرناش و موناسترل. انگورهای زرد آلبارینیو، آیرن، وردخو، پالومینو و ماکابئو. و سه گونه انگور کاوا: پاریادا، شارل.لو و
ماکابئو. مناطق عمده شراب اسپانیایی شامل ریوخا و ریبرا دل دوئرو هستند که به دلیل تولید انگور قرمز تمپرانییو و شراب حاصل از آن معروف هستند. ناحیهٔ خومیا به دلیل تولید موناسترل شهرت دارد و خرز د لا فرونترا موطن شراب غنی شدهٔ شری است. ریاس بائیشاس در منطقه شمال غربی گالیسیا به دلیل شراب های سفیدش از انگورهای آلبارینیو و کاتالونیا شناخته می شود که دربرگیرندهٔ نواحی تولیدکنندهٔ شراب گازدار کاوا و نواحی تولیدکنندهٔ شراب غیرگازدار از آب انگور همچون پندس و همچنین منطقه پریورات است.
در ۱۰ مارس ۲۰۲۵، یک کشتی نفت کش و یک کشتی کانتینری در دریای شمال در سواحل ریدینگ شرقی یورک شر با هم برخورد کردند. گزارش شده است که هر دو کشتی پس از برخورد آتش گرفته و در آتش سوختند. پیش زمینه. دو کشتی درگیر نفتکش ام وی استینا ایمکیلیت ثبت شده در ایالات متحده و کشتی کانتینری ام وی سولونگ ثبت شده در پرتغال بودند. "استینا ایمکیلیت" متعلق به شرکت آماد، کرولی ماریتایم فلوریدا بود. این کشتی حامل محصولات شیمیایی، برای دولت ایالات متحده به عنوان بخشی از برنامه امنیتی تانکرهای دولتی ایالات متحده اجاره شده بود و گمان می رفت سوخت هواپیما را برای نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا حمل می کند. این کشتی دارای تناژ وزن مرده بود. اندازه کشتی "سولونگ" بود و و ظرفیتی معادل ۸۰۴–۲۰ فوت واحد معادل داشت. این کشتی در سال ۲۰۰۵ ساخته شد و متعلق به ارنست راس مستقر در هامبورگ است. "کشتی استینا ایمکیلیت" از آگیوی تئودوروی در یونان سفر کرده بود و در نزدیکی ویترنسی، خارج از کینگستون اپان هال لنگر انداخته بود. "کشتی سولونگ", یک کشتی تغذیه بود و از گرنجموث حرکت کرده بود و در مسیر روتردام بود. دریابان بازنشسته نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا کریس
پری پیشنهاد کرد که این انکوریج مکانی مشترکی برای کشتی هایی است که از ساحل شرقی عبور می کنند. حادثه. داده های ردیابی نشان می دهد که استینا ایمکیلیت در زمان وقوع برخورد در لنگر بوده است. خدمه از انفجارهای متعدد خبر دادند. دکتر عبدالخالق، رئیس مرکز دریانوردی دانشگاه جان مورز لیورپول. پیشنهاد کرده است که «مسیر کشتی "استینا ایمکیلیت" تقریباً ۰۶۵⁰ بود که در ساعت ۹:۴۸:۰۷ کشتی سولونگ به پهلوهای کشتی آن برخورد کرد». پس از برخوردمخزن سوخت پاره شده بود و باعث آتش سوزی شده بود. گارد ساحلی اچ ام در ساعت ۰۹:۴۸ به وقت گرینویچ از این حادثه مطلع شد. خدمه مؤسسه قایق نجات سلطنتی ملی از بریدلینگتون، مبلتورپ، اسگنس و کلیتورپس به این حادثه اعزام شدند. در زمان وقوع حادثه یک کشتی انتقال خدمه در منطقه بود و به این حادثه اعزام شد هلیکوپتر امدادی، قایق و یک هواپیمای آتش نشانی نیز به این منطقه فرستاده شدند. RNLI بعداً تأیید کرد که چندین خدمه کشتی را رها کرده اند.
پالوتْس () نام زیرگروهی از گروه قومیتی مجارها در مجارستان شمالی و جنوب اسلواکی است. مردم پالوتس، در حالی که آداب ویژهٔ خود را دارند، از جمله گویش مختلفی از زبان مجاری، در توافق عام گروهی از قومیت مجاری هستند. با وجود ریشه های مبهم، ظاهراً پالوتس ها ارتباطاتی با قبیله های خزر، پچنگ، کومان و به ویژه با آوارها دارند. آثار کالمان میکسات، در سال ۱۸۸۲ به این مردم برجستگی نویی بخشید. روستای پالوتس هولوکو به دلیل حفاظت از معماری سنتی پالوتس و بهره گیری از زمین، در سال ۱۹۸۷ به عنوان یک میراث جهانی یونسکو برگزیده شد.
محله قلعه () بخشی از بودا در بوداپست، پایتخت مجارستان است که در دیوارهای دفاعی مجموعهٔ قلعه بودا قرار دارد و مربوط به شهر سلطنتی قرون وسطایی بودا است. این محله در «تپهٔ قلعه» قرار دارد و کهن ترین بخش بوداپست به شمار می رود که از سال ۱۲۴۷ مداوم تحت سکونت بوده است. مرکز محله، خیابان های بین قلعه بودا و کلیسای ماتیاش است. دیدنی های قابل توجه. نخستین دژ در تپه قلعه در سدهٔ سیزدهم ساخته شد. به دنبال ویرانی در طول اشغال عثمانی، کلیه مجموعه ساختمان بازسازی شد. اکنون این مجموعه چندین موزهٔ سرشناس و دیگر بناها از جمله کتابخانه ملی سیچینی را شامل می شود.
ویلر وینستن دیکسن (زادهٔ ۱۲ مارسِ ۱۹۵۰) فیلم ساز و فیلم شناس آمریکایی است.
لرزه سنج وود–اندرسون () که لرزه نگار وود–اندرسون نیز نامیده می شود، یک دستگاه لرزه سنج پیچشی است که در دهه ۱۹۲۰ میلادی توسط هری اسکار وود و جان آگوست اندرسون در ایالات متحده برای ثبت زمین لرزه های جنوب کالیفرنیا ساخته شد. این دستگاه حرکت افقی را به صورت تصویرنگاری ثبت می کند. لرزه سنج وود–اندرسون از یک آونگ ۰٫۸ گرمی با تناوب زمانی ۰٫۸ ثانیه استفاده می کند که بزرگنمایی آن ۲٬۸۰۰ برابر و ثابت میرایی آن ۰٫۸ است. چارلز فرانسیس ریشتر مقیاس بزرگی لرزه ای خود به نام مقیاس ریشتر را با استفاده از این لرزه سنج توسعه داد. دید کلی. در سال ۱۹۰۸، گرو کارل گیلبرت زمین شناس آمریکایی برای تهیه نقشه ای از گسل های بالقوه فعال در شمال کالیفرنیا ۱۰۰۰ دلار به هری وود پرداخت کرد. چند سال بعد اندرو لاوسون، استاد دانشگاه کالیفرنیا، برکلی وود را مأمور نظارت بر لرزه سنج های دانشگاه کرد که در آن توجه به زمین لرزه های محلی و همچنین رویدادهای دور که (به ویژه توسط دانشمندان اروپایی مانند بنو گوتنبرگ) برای مطالعه ویژگی های درونی زمین مورد استفاده قرار می گرفت، متمرکز بود. لرزه سنج هایی که تا آن زمان مورد استفاده قرار می گرفتند، برای تشخیص ام
واج لرزه ای طولانی مدت از زمین لرزه های دور ساخته و بهینه سازی شده بودند و رویدادهای محلی را به خوبی تشخیص نمی دادند. وود در سال ۱۹۱۲ برکلی را ترک کرد و چندین سال به تحقیق در مورد لرزه شناسی آتشفشان در هاوایی پرداخت و با آرتور لوئیس دی مدیر آزمایشگاه ژئوفیزیک مؤسسه کارنگی تماس گرفت. در آن زمان آرتور لوئیس دی پژوهش های آتشفشان شناسی را نیز در آنجا هدایت می کرد. او به عنوان مربی وود خدمت می کرد و وود با استفاده از توصیه های او به دفتر استانداردها در واشینگتن دی.سی. رفت و در آنجا با ارتباطاتی با جرج الری هیل مدیر رصدخانه مونت ویلسون بنیاد کارنگی برای علوم در پاسادنا، کالیفرنیا ایجاد کرد. در مارس ۱۹۲۱، مؤسسه کارنگی پیشنهاد وود را برای تأمین مالی یک برنامه طولانی مدت تحقیقات لرزه شناسی در کالیفرنیای جنوبی پذیرفت. وود به عنوان پژوهشگر مؤسسه، با مشارکت جان آگوست اندرسون که یک طراح ابزار و اخترفیزیکدان از رصدخانه مونت ویلسون بود، همکاری کرد. هدف آنها توسعه یک دستگاه لرزه سنج بود که بتواند امواج کوتاه مدت زمین لرزه های محلی را ثبت کند. ابزار آنها به توانایی اندازه گیری امواج لرزه ای با دوره های ۰٫۵ تا ۲٫۰ ثانیه نیاز د
اشت. این دوره به طور قابل توجهی کوتاه تر از چیزی بود که واحدهای موجود قادر به شناسایی آن بودند. در سپتامبر ۱۹۲۳، با تکمیل موفقیت آمیز چیزی که به عنوان لرزه سنج پیچشی وود–اندرسون شناخته شد، تمرکز بر ایجاد شبکه ای از ابزارها در سرتاسر منطقه بود که می توانست کانون های زمین لرزه را مشخص کرده و در نهایت امکان نقشه برداری از پهنه های گسلی مربوط را فراهم کند. وود پیشنهاد کرد که بنیاد کارنگی شبکه کوچکی از واحدها را در پنج مکان در سراسر منطقه (پاسادنا، مونت ویلسون، ریورساید، جزیره سانتا کاتالینا و فالبروک) ایجاد کند و بنیاد کارنگی نیز با این پیشنهاد موافقت کرد. مقیاس بزرگی ریشتر. پیش از توسعه مقیاس های بزرگی لرزه ای، تنها معیار اندازه گیری قدرت یا «اندازه» زمین لرزه، ارزیابی ذهنی از شدت لرزش مشاهده شده در نزدیکی رومرکز زمین لرزه بود که با استفاده از مقیاس های متنوع شدت لرزه ای مانند مقیاس روسی–فورل دسته بندی می شد. (در اینجا «اندازه» به معنای مقدار انرژی آزادشده استفاده می شود، نه اندازه منطقه تحت تأثیر لرزش، اگرچه زمین لرزه های با انرژی بالاتر بسته به زمین شناسی محلی منطقه وسیع تری را تحت تأثیر قرار می دهند). در سال
۱۸۸۳ جان میلن حدس زد که لرزش زمین لرزه های بزرگ ممکن است امواجی قابل تشخیص در سراسر جهان ایجاد کند و در سال ۱۸۹۹ دانشمندی به نام فون ربور پاشویتز امواج لرزه ای را در آلمان رصد کرد که به زمین لرزه توکیو نسبت داده می شد. در دهه ۱۹۲۰ هری وود و جان اندرسون لرزه سنج وود–اندرسون را توسعه دادند که یکی از نخستین ابزارهای کاربردی برای ثبت امواج لرزه ای به شمار می رفت. هری وود سپس تحت نظارت مؤسسه فناوری کالیفرنیا و بنیاد کارنگی برای علوم شبکه ای از لرزه سنج ها را ساخت که در سراسر کالیفرنیای جنوبی کشیده شده بود. او همچنین چارلز ریشتر جوان و ناشناخته را برای اندازه گیری لرزه نگاری ها و مکان یابی زمین لرزه های تولیدکننده امواج لرزه ای استخدام کرد. در سال ۱۹۳۱ کیو واداتی نشان داد که چگونه چندین زمین لرزه قوی در ژاپن را با استفاده از دامنه لرزش مشاهده شده در فواصل مختلف از کانون زمین لرزه اندازه گیری کرده است. او سپس لگاریتم دامنه در برابر فاصله را ترسیم کرد و یک سری منحنی هایی پیدا کرد که همبستگی تقریبی با بزرگی های تخمینی زمین لرزه ها را نشان می داد. ریشتر برخی از مشکلات را با این روش حل کرد و سپس با استفاده از داده های ج
مع آوری شده توسط همکارش بنو گوتنبرگ، منحنی های مشابهی تهیه و تأیید کرد که می توان از آن ها برای مقایسه بزرگی نسبی زمین لرزه های مختلف استفاده کرد. به دست آوردن یک روش عملی برای تخصیص یک اندازه مطلق بزرگی، پیشرفت های بیشتری مورد نیاز بود. نخست، برای گستره وسیعی از مقادیر ممکن، ریشتر پیشنهاد گوتنبرگ در مورد مقیاس لگاریتمی را پذیرفت. در این مقیاس لگاریتمی، هر مرحله نشان دهنده افزایش ده برابری بزرگی زمین لرزه است، مشابه مقیاس قدر در اخترشناسی که برای بیان اندازه روشنایی ستاره به کار می رود. دوم اینکه ریشتر خواست بزرگی صفر در حدود آستانه ادراک انسان باشد. سوم، وی لرزه نگار وود–اندرسون را به عنوان ابزار استاندارد برای تولید لرزه نگاشت تعیین کرد. سپس بزرگی زمین لرزه به صورت «لگاریتم بزرگ ترین دامنه ردّ لرزه ای، بیان شده در یکای میکرومتر» تعریف شد که در فاصله ۱۰۰ کیلومتری (۶۲ مایل) اندازه گیری می شود. مقیاس ریشتر با تعریف لرزه بزرگی ۰ به عنوان لرزه ای که حداکثر دامنه ۱ میکرومتر (۰٫۰۰۱ میلی متر یا ۱ میکرون) بر روی لرزه نگاشت ثبت شده توسط لرزه سنج پیچشی وود–اندرسون (در فاصله ۱۰۰ کیلومتری) ایجاد می کند، کالیبره شد. در ن
هایت، ریشتر جدولی از اصلاحات فاصله را محاسبه کرد که در آن برای مسافت های کمتر از ۲۰۰ کیلومتر، میرایی به شدت تحت تأثیر ساختار و ویژگی های زمین شناسی منطقه بود. هنگامی که ریشتر مقیاس به دست آمده را در سال ۱۹۳۵ ارائه کرد، آن را (به پیشنهاد هری وود) صرفاً یک مقیاس «بزرگی» نامید. به نظر می رسد استفاده از اصطلاح «بزرگی ریشتر» از زمانی آغاز شد که پری بایرلی به رسانه ها گفت که این مقیاس متعلق به ریشتر است و «باید به آن اشاره کرد». در سال ۱۹۵۶، گوتنبرگ و ریشتر، در حالی که هنوز به «مقیاس بزرگی» اشاره می کردند، آن را «بزرگی محلی» با نماد نام گذاری کردند تا این مقیاس از دو مقیاس دیگری که ساخته بودند، یعنی مقیاس های بزرگی موج سطحی (MS) و بزرگی موج حجمی (MB) متمایز شود. بزرگی ریشتر یک زمین لرزه بر اساس لگاریتم دامنه امواج لرزه ای ثبت شده توسط لرزه نگارها تعیین می شود (تعدیل هایی برای جبران تغییر در فاصله بین لرزه نگارهای مختلف و رومرکز زمین لرزه لحاظ می شود). فرمول اصلی مقیاس بزرگی ریشتر به صورت زیر است: در این فرمول حداکثر جابه جایی لرزه نگار وود–اندرسون است و تابع تجربی فقط به فاصله رومرکزی ایستگاه لرزه نگاری formula_2 ب
ستگی دارد. در عمل، مقادیر خوانده شده از تمام ایستگاه ها، پس از تعدیل با اصلاحات مخصوص ایستگاه برای به دست آوردن مقدار ، میانگین گیری می شوند.
سیاه مرغ زنگاری یک پرنده از سیاه پرگان در جهان جدید با اندازه متوسط است که نزدیک به سیاه پر است ("سیاهپر زنگاری" نام قدیمی این گونه است). پرنده ای است که مناطق جنگلی نمناک را ترجیح می دهد، در جنگل های شمالی و موسکگ در شمال کانادا زادآوری می کند و در زمستان به جنوب شرقی ایالات متحده مهاجرت می کند. سیاه مرغ زنگاری که در گذشته فراوان بود، به دلایلی که به خوبی درک نشده است، یکی از سریع ترین کاهش ها را در میان گونه های پرندگان فراوان در آمریکای شمالی در سال های اخیر تجربه کرده است.
سیاه مرغ کلاه بلوطی گونه ای از پرندگان تیرهٔ سیاهپرگان (Icteridae) است که در آرژانتین، بولیوی، برزیل، گویان فرانسه، پاراگوئه و اروگوئه یافت می شود که زیستگاه های طبیعی آن مرداب ها، مزارع برنج و مراتع است. اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت وضعیت حفاظت از آن را به عنوان " کمترین نگرانی " ارزیابی می کند.
سیاه مرغ کلاه زرد گونه ای از پرندگان تیرهٔ سیاه پرگان (Icteridae) است. در نواحی چمنزار و علفی نزدیک آب در شمال آمریکای جنوبی یافت می شود و به طور کلی نسبتاً رایج است. از نظر جنسی دوریختی است و جنسیت ها شبیه به جنس های مربوط به سیاه مرغ سرزرد بزرگ تر در آمریکای شمالی است، اگرچه پرنده کلاه زرد نر بدون رنگ سفید در بال ها است.
سیاه مرغ بروئر یک پرنده سیاه پر در جهان جدید با اندازه متوسط است. این نام به افتخار پرنده شناس توماس مایو بروئر گرفته شده است.
جوزایا جاسون هاوز (; – ) عکاس اهل بوستون، ماساچوست، ایالات متحده آمریکا بود. او و آلبرت ساوتورث استودیوی عکاسی «ساوتورث و هاوز» را تأسیس کردند که پرتره های متعددی با کیفیت استثنایی در دهه های ۱۸۴۰-۱۸۶۰ گرفتند. زندگی نامه. جی.جی. هاوز در سال ۱۸۰۸ در ویلند، ماساچوست متولد شد. او کار خود را به عنوان یک نقاش پرتره آغاز کرد. سپس در بوستون نزد فرانسیس فاول گوراد عکاسی کرد. در سال ۱۸۴۳ هاوز و ساوتورث با استودیوهایی در ترمونت رو، در میدان اسکالی بوستون، شراکت «ساوتورث و هاوز» را تشکیل دادند. این استودیو پرتره های داگرئوتیپ بسیاری از افراد سرشناس از جمله لموئل شاو، هنری وادزورث لانگ فلو، دنیل وبستر و دیگران را تولید کرد. اتاق های استودیو مشرف به «یک باغ میوه زیبا، متعلق به املاک گاردینر گرین بودند. از این پنجره ها، رو به میدان اسکالی، کلیسا و باغ های خیابان براتل را تماشا می کردیم.» در سال ۱۸۴۹ هاوز با نانسی نیلز ساوتورث (خواهر آلبرت) ازدواج کرد. آنها سه فرزند داشتند: آلیس، ماریون و ادوارد. پس از انحلال همکاری با ساوتورث در سال ۱۸۶۳، هاوز برای چندین دهه، تا دهه ۱۸۹۰، عکاسی را در ترمونت رو ادامه داد. در سال های آخر عمر
او به عنوان «قدیمی ترین عکاس شاغل در این کشور» شناخته می شد.
کاسکین نوک زرد گونه ای از کاسکین از تیرهٔ سیاه پرگان (Icteridae) و وابسته به سردهٔ تک نماد "Amblycercus" است. پرسشیی وجود دارد که آیا این یک گونهٔ کاسکین واقعی است یا خیر. در بلیز، بولیوی، کلمبیا، کاستاریکا، اکوادور، السالوادور، گواتمالا، هندوراس، مکزیک، نیکاراگوئه، پاناما، پرو و ونزوئلا یافت می شود.
کامبیز غفوری (متولد ۱۹۷۷ میلادی، ساری، ایران) نویسنده، روزنامه نگار مستقل، پژوهشگر، نویسنده و فعال حقوق بشر ایرانی فنلاندی است که در کشور فنلاند زندگی می کند. کامبیز غفوری سال ۲۰۰۶ میلادی ایران بدلیل تهدیدهای سازمانهای امنیت جمهوری اسلامی ایران، ایران را ترک کرد. او مدتی در پراگ، پایتخت جمهوری چک، با بخش فارسی رادیو اروپای آزاد که رادیو فردا نام دارد، همکاری کرد. آثار و فعالیت رسانه ای. گزارش ها و یادداشت های غفوری در وب سایت های مختلفی مانند ایران وایر انگلیسی و فارسی، رادیو فردا انگلیسی، ایران اینترنشنال به فارسی، عربی و انگلیسی، بی بی سی فارسی، رادیو زمانه و تعداد دیگری از رسانه های ایرانی منتشر شده است. او به خاطر تخصصش در روزنامه نگاری تحقیقی شهرت یافته و منبع اصلی برای چندین گزارش مهم بوده است. از جمله: - افشای جزئیات عملیات تروریستی اسدالله اسدی به نقل از منابع اروپایی. - گزارش مفصل همراه با شاهد علوی در مورد علیرضا عسگری، سردار سپاه که به آمریکا پناهنده شد. - شناسایی هویت محمد داوودزاده لولویی، از متهمان ترور در دانمارک. - نخستین گزارش درباره دو ایرانی متهم به تلاش برای عملیات تروریستی در سوئد. رادیو
رسمی سوئد دو سال بعد این گزارش را تأیید کرد. - شناسایی هویت پوششی یکی از متهمان ترور شاپور بختیار، از جمله فریدون بویراحمدی که با نام مستعار فرهاد مهدیار سال ها در ایران زندگی می کرد. فعالیت های حقوق بشری. کامبیز غفوری از اعضای سازمان حقوق بشر ایران، مستقر در نروژ است. او در چارچوب همکاری با این سازمان، در تهیه گزارش های سالانه درباره اعدام ها، ثبت موارد نقض حقوق بشر، و همکاری با شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد فعالیت دارد. او همچنین در کنفرانس های بین المللی به عنوان سخنران یا گرداننده شرکت کرده است.کامبیز غفوری روز ششم مارس ۲۰۲۵ در جلسه ای در پارلمان اروپا نتیجه ی سال ها تحقیقاتش در مورد دستگاه ترور جمهوری اسلامی را به نمایندگان پارلمان توضیح و به سوالات آنان پاسخ داد. شرکت تولیدات رسانه ای. پس از استعفا از رادیو فردا در سال ۲۰۲۰، غفوری فعالیت مستقل خود را ادامه داد و در سال ۲۰۲۲ شرکت KGM Media را در فنلاند تأسیس کرد.
کاسکین مکزیکی یا کاسکین بال زرد گونه ای از کاسکین ها از تیرهٔ سیاهپرگان (Icteridae) است. این تنها گونه در سواحل غربی مکزیک و شمالی ترین لبه گواتمالا یافت می شود. در سردهٔ خود تک نماد است. زیستگاه طبیعی آن جنگل های خشک نیمه گرمسیری یا استوایی و جنگل های پیشین به شدت دگرگونه شده است.
کوه های پیلیش منطقه ای کوهستانی در کوه های فرادانوب است. بلندترین قلهٔ آن، ارتفاع دارد و یک مقصد کوه نوردی محبوب در مجارستان است.
پاسئو دل پرادو ئی بوئن رتیرو، چشم انداز علم و هنر () که با نام چشم انداز نور هم شناخته می شود، یک چشم انداز فرهنگی است که در ۲۵ ژوئیه ۲۰۲۱ در اجلاس چهل و چهارم (XLIV) کمیته میراث فرهنگی یونسکو به عنوان میراث جهانی یونسکو اعلام شد که نخستین میراث جهانی در پایتخت اسپانیا و پنجمین در بخش خودمختار مادرید است. این چشم انداز فرهنگی در شهر مادرید واقع شده است و ۲۰۰ هکتار را در بر می گیرد که شامل ۱۰۹ مولفه فرهنگی در پاسئو دل پرادو، باغ های بوئن رتیرو، محله خِرونیموس و باغ گیاه شناسی سلطنتی مادرید است که مورد آخری به عنوان یک واحد معیار، یکی از این مولفه ها در این چشم انداز و مناطق اطراف است. فکرِ نامزدی این منطقه برای ثبت در فهرست میراث جهانی یونسکو، هرچند اختلاف نظرهایی دربارهٔ محدودهٔ مناطق مورد نظر وجود داشت، در سال ۲۰۱۴ در جلسه عمومی شورای شهر مادرید تحقق یافت و از حمایت همه نمایندگان احزاب سیاسی در این نهاد برخوردار شد. دولت محلی بخش خودمختار مادرید و وزارت آموزش، فرهنگ و ورزش - نماینده رسمی ایالت اسپانیا در یونسکو - به همراه گروه ها و انجمن هایی محله ای، اجتماعی، علمی، فرهنگی و غیره به این ابتکار ملحق شده اند.
به تدریج، بنیادها و نهادهای درون و بیرون از این حوزه و همچنین اشخاص حقیقی حمایت خود را نشان داده و با کمک های خود در جهت شناسایی و ثبت این نامزدی مشارکت کردند.
شرکت موتورسیکلت نورتون "(در گذشته با نام نورتون موتورسیکلت)" یک برند قدیمی موتورسازی واقع در سولیهال و بیرمنگام انگلستان است. برای چندین سال در حدود سال ۱۹۹۰ میلادی، حق استفاده از این برند در اختیار سرمایه گذاران مالی مستقر در آمریکای شمالی بود. در حال حاضر، این برند متعلق به غول موتورسیکلت سازی هند، شرکت تی وی اس موتور است. شرکت در سال ۱۸۹۸ به عنوان یک تولیدکننده «اتصالات و قطعات برای تجارت دوچرخ» تأسیس شد. تا سال ۱۹۰۲، این شرکت تولید موتورسیکلت با استفاده از موتورهای خریداری شده را آغاز کرد. در سال ۱۹۰۸، یک موتور ساخت نورتون به خط تولید اضافه شد. این آغازگر یک دوره طولانی تولید موتورسیکلت های تک سیلندر و در نهایت دو سیلندر نورتون و همچنین تاریخچه ای طولانی در مسابقات موتورسواری بود. در طول جنگ جهانی دوم، نورتون نزدیک به ۱۰۰٬۰۰۰ دستگاه از مدل های نظامی 16H و Big 4 با موتور های سایدوالو تولید کرد. شرکت Associated Motor Cycles در سال ۱۹۵۳ این شرکت را خریداری کرد. در سال ۱۹۶۶، این شرکت به عنوان نورتون-ویلیِرز، بخشی از Manganese Bronze Holdings، بازسازی شد و در سال ۱۹۷۳ با شرکت بی اس ای (BSA) ادغام شد و شرکت نور
تون ویلیِرز ترایمف را تشکیل داد. در اواخر سال ۲۰۰۸، استوارت گارنر، یک تاجر بریتانیایی، حقوق نورتون را از برخی شرکت های آمریکایی خریداری کرد و نورتون را در محل جدید خود در دونینگتون پارک بازراه اندازی کرد، جایی که قرار بود مدل نورتون کماندو ۹۶۱ سی سی و طیفی جدید از موتورسیکلت های نورتون توسعه یابد. این شرکت در ژانویه ۲۰۲۰ ورشکسته شد. در آوریل ۲۰۲۰، مدیران BDO با فروش برخی از دارایی های کسب وکار گارنر به شرکتی جدید که به تولیدکننده هندی تی وی اس موتور مرتبط بود، موافقت کردند.
آموزش در پورتوریکو تحت نظارت وزارت آموزش پورتوریکو و شورای آموزش پورتوریکو قرار دارد. وزارت بر همه آموزش دولتی ابتدایی و متوسطه نظارت می کند در حالی که شورا بر استانداردهای آموزشی نظارت می کند و مجوزهایی برای نهادهای آموزشی خواهان فعالیت یا تأسیس در پورتوریکو صادر می کند. آموزش در پورتوریکو بین سنین پنج و ۱۸ سالگی اجباری است. دانش آموزان ممکن است در مدارس دولتی یا خصوصی تحصیل کنند. آموزش ابتدایی و متوسطه. آموزش دولتی. زبان. برخلاف بیشتر مدارس در ایالات متحده، آموزش مدارس دولتی در پورتوریکو تماماً به زبان اسپانیولی انجام می شود. انگلیسی به عنوان یک زبان دوم و یک درس اجباری در تمام سطوح تدریس می شود. در سال های ابتدایی پس از اشغال این جزیره به دست آمریکا در سال ۱۸۹۸ خلاف آن رخ می داد: مدارس دولتی تماماً به انگلیسی تدریس می کردند و انگلیسی به عنوان یک درس ویژه مورد حمایت آمریکا از ۱۹۰۳ تا ۱۹۱۷ از کلاس اول تا چهارم تدریس می شد؛ تازه در سال ۱۹۳۴ بود که کلاس های پنجم تا هشتم شروع به تدریس به زبان اسپانیولی نیز کردند. با انتصاب بلنتن وینشیپ به فرمانداری پورتوریکو، انگلیسی تا سال ۱۹۴۱ به عنوان زبان آموزشی مجدداً انتخ
اب شد؛ که دوباره تنها در مدارس ابتدایی از انگلیسی استفاده می شد. لوییس مونیوس مارین، نخستین فرماندار منتخب مردم در سال ۱۹۴۸ ماریانو ویارونگا تورو را به عنوان کمیسیونر آموزش جزیره منصوب کرد و با انتصاب او بلافاصله زبان آموزش به اسپانیولی برگشت. تا دهه ۱۹۷۰، برنامه های دوزبانه در ۱۱۳ مدرسه در پورتوریکو شروع شدند. در سال 2012, Luis Fortuño فرماندار حامی ایالت شدن پورتوریکو با طرح این پیشنهاد که تمامی مدارس دولتی پورتوریکو به جای صورت رایج فعلی اسپانیولی به انگلیسی تدریس کنند، مجادله آفرید.