Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ریشی به مرجعی برای گسترش قوس طاق چایتیا در معماری غار بودایی در چند قرن بعد گردید، دارای نتیجه منطقی است، با توجه با این نکته که غارهای مربوط به آیین جین یا هندوها، در اصل از این مدل معماری دنباله روی نمی کنند. این امر هم چنین بدین مفهوم است که تزئینات درگاه غار لوماس ریشی یک نوآفرینی بودایی بود که طی قرن های بعد در معماری بودایی سرمشق قرار گرفت. بعد از غارهای بارابار، قدمت قدیمی ترین رهبانگاه سنگ تراشیده بودایی به قرن اول قبل از میلاد در گهات غربی در غرب هند، همچون غارهای کوندیویت در گهات شرقی و غارهای گوندوپالی، بازمی گردد. غار سوداما غار سوداما در ضلع جنوبی تپه گرانیتی بارابار قرار دارد. این غار نزدیک غار لوماس ریشی و سمت چپ آن قرار دارد. این غار شامل دو اتاق است که یک اتاق مستطیلی شکل به ابعاد ۹٫۹۸x۵٫۹۴متر بوده و دیگری اتاق نیم کره ای به قطر ۶ متر است که از طریق یک راه گذر باریک مستطیلی از اتاق مستطیلی شکل در دسترس قرار می گیرد. ممکن است این غار اولین غار از این مجموعه باشد که حفر گردیده است. همانگونه که از کتیبه یافت شده در درگاه ورودی غار، به خط براهمی و با به کارگیری رویه نام او (پریادارسین، «کسی که ب
ا خود شادمانی می آورد») مشهود است، این غار توسط امپراتور آشوکا در سال ۲۵۷ قبل از میلاد (دوازدهمین شال حکمرانی او) اهداء گردیده است در حالی که به غار لوماس ریشی از سوی امپراتور هیچ کتیبه ای اختصاص داده نشده بود: سقف غار قوسی شکل است. غار از یک اتاقک مدور طاقدار و یک اتاق طاقدار مستطیلی به فرم مانداپا تشکیل شده است. دیواره های درونی غار نمایانگر شاهکار حرفه ای است: سطوح گرانیتی کاملاً صاف و صیقل کاری شده که بازتاب آئینه ای به وجود می آورند.از سوی دیگر، سطوح تخت و صاف، صدا را منعکس کرده، پدیده پژواک خیلی چشمگیر ایجاد می کند. این ویژگی در همه غارهای بارابار مشترک است و با تقویت ارتعاش و هارمونی، به نظر می رسد برای آواز و وردهای راهبان مطلوب است. تمام غارهای بارابار، کم و بیش از این نمود داخلی صیقل کاری شده برخوردار هستند، به جز غار لوماس ریشی که بر همان اصول طراحی گردیده بود ولی تکمیل فضای داخلی آن نیمه کاره باقی مانده است. غار کاران چاوپار کاران چاوپار که نیز با نام کارنا چاوپار هم معروف است در ضلع شمالی تپه گرانیتی بارابار قرار دارد. این غار تک اتاق مستطیلی شکل به ابعاد ۱۰٫۲x۴٫۲۷متر و با سطوح صیقل کاری شده است.
این غار دارای یک کتیبه از آشوکا مربوط به نوزدهمین سال حکمرانی او، حدود ۲۵۰ سال قبل از میلاد است که در سمت بیرون غار و سمت راست درگاه ورودی قرار دارد. در ابتدا با استناد به ترجمه سال ۱۹۲۵ یی. هولچ (E. Hultzsch) گمان بر این بود که کتیبه آشوکا در غار کارنا چاوپار اشاره ای به آجیویکا ندارد و بیشتر به خلوت گزینی ممارست بودایی در فصل باران مربوط باشد. اضافه بر این، نشان صلیب شکسته وارونه و فلش رو به بالا در انتهای نوشته های کتیبه ( ) بیشتر مربوط به کارکتر بودایی است. تمام این موارد نمایانگر این است که غار برای راهبان بودایی طراحی شده بود. هرچند، هری فالک در سالیان اخیر با برداشت جدیدی نشان داد که در واقع غار به آجیویکاها تخصیص داده شده بود. برگردان قدیمی متن کتیبه به انگلیسی برگردان تصحیح شده متن کتیبه به انگلیسی توسط هری فالک در سال ۲۰۰۷ که بعد از تمیز کردن سنگ و بازبینی آن انجام گرفت. به ویژه، فالک خط آخر متن کتیبه را به این نحو معادل سازی کرد، 𑀲𑀼𑀧𑀺𑀬𑁂𑀔𑀆𑀚𑀺𑀯𑀺𑀓𑁂𑀳𑀺𑀤𑀺𑀦𑀸 ("Su[p]i[y]ekha (Ajivikehi) dinā") که ترجمه آن به انگلیسی معادل "Supriyekṣā was given to the Ājivikas" است. در انتهای یک طرف غار، نیمکت سنگ تراشی شده
وجود دارد که ممکن است برای نشستن یا خوابیدن باشد. در راهرو ورودی یک کتیبه مربوط به دوره گوپتا وجود دارد که به واژه «Daridra Kantara» (غار تهیدستان) اشاره کرده است.یک خرپشته که با تندیس هایی از بودا زینت آرایی شده در نزدیکی درگاه ورودی قرار دارد، این خرپشته مولفه دیگری است که نمایانگر تعلق این غار به بودایی ها می باشد. غار ویسواکارما غار ویسواکارما که به نام ویسوا میترا هم معروف است از طریق «راه پله آشوکا» که بر روی صخره کنده کاری شده، در دسترس است. این غار شامل یک اتاق مستطیلی شکل است که از یک سمت در حد وسیعی به سمت بیرون روباز بوده و به نوعی ایوان دراز تلقی می شود، و یک اتاق نیم کره تکمیل نشده است: ابعاد اتاق مستطیلی شکل ۴٫۲۷x۲٫۵۴متر و قطر اتاق مدور ۲٫۸ متر است. اتاق مستطیلی شکل از طریق راه گذر باریک ذوزنقه ای شکل به اتاق مدور مرتبط می شود. آشوکا این غار را در دوازدهمین سال حکمرانی خود، حدود سال ۲۶۱ قبل از میلاد به فرقه آجیویکا تخصیص داد: غار ویسواکارما، بادر نظر گرفتن این واقعیت که ساخت آن تکمیل نشده بود، با این وجود توسط آشوکا به فرقه آجیویکا تخصیص داده شد. این امر، این نظریه را که غار لوماس ریشی به خاطر
عدم تکمیل، هیچ کتیبه ای توسط آشوکا به آن اختصاص داده نشده است، تا حدودی با چالش مواجه می سازد. این نظریه مبنی بر اینکه غار لوماس ریشی همراه با نقوش برجسته اش، در واقع بعد از آشوکا و در سال ۱۸۵ قبل از میلاد ساخته شده است، توجیه پذیر می باشد. هر چند این ابهام را مرتفع نمی کند که به چه دلیل به خاطر عدم وجود مشکل مشخصی، ساخت غار ویسواکارما که دچار وقفه شده بود در سال ۲۶۰ قبل از میلاد تخصیص داده شد، نظر به اینکه ۷ سال بعد، آشوکا غار کاران چاوپار را که ساخت آن به پایان رسیده بود به فاصله زمانی کمی از آنجا وقف کرد. ویسواکارما تنها غار از این مجموعه است که هیچ گونه کتیبه «تاریخی»، بعد از دوره آشوکا در خود ندارد. غارهای ناگارجونی. غارهای تپه ناگارجونی چند دهه بعد از غارهای بارابار ساخته شدند و توسط داشاراتا مائوریا، نوه و جانشین آشوکا، هر کدام به فرقه آجیویکا تخصیص داده شدند. این غارها به فاصله ۱٫۶ کیلومتر در سمت شرق غارهای بارابار قرار دادند. سه عدد از غارها در ذیل آمده اند: غار گوپیکا این غار که به نام گوپی یا گوپی-کا-کوبها یا به طور ساده تر به نام ناگارجونی هم نام برده می شود، در میان تمام غارهای مجموعه بارابار، از
همه بزرگتر است. () این غار شامل تک اتاق مستطیلی شکل به ابعاد ۱۳٫۹۵x۵٫۸۴متر است. دو سمت انتهایی اتاق برخلاف بقیه غارها، دایره ای شکل است. غار در کرانه جنوبی تپه قرار دارد و طبق کتیبه ای که بالای درگاه حک شده است به فرمان پادشاه داشاراتا، نوه امپراتور آشوکا کنده کاری شده است: این غار همچنین در کریدور ورودی دارای کتیبه ای متعلق به قرن ۵–۶ میلادی است که «کتیبه غار گوپیکا» نام دارد. غارهای وادیتیکا و واپیاکا این دو غار در سمت شمال تپه و اندکی در ارتفاع بالاتر قرار دارند. () هر چند غارهای کوچکی هستند ولی بسیار زیبا بوده و تمام و کمال تراشیده شده اند. این غار همچنین دارای یک کتیبه هندو به فاصله زمانی دورتری به نام کتیبه غار واداتیکا است. فناوری. غارها در صخره ای بسیار سخت از جنس گرانیت کنده کاری شده و بعد با انجام صیقل کاری عالی روی سطوح داخلی دیوارها، که بازتاب آئینه ای بسیار خوب و پژواک ایجاد می کنند، تکمیل شدند. صیقل کاری درمقیاس زیاد، یادآور صیقل کاری روی سطوح کوچکتر تندیس مائوریا است که به طور ویژه روی ستونها و سرستونهای ستونهای آشوکا قابل مشاهده است. جان مارشال یک بار در مورد تندیس مائوریایی نظر داد که «دقت و
ریزه کاری شگفت آور که مشخصه تمام آثار مائوریایی است با اینکه هرگز جسارت نمی کنیم عنوان کنیم که حتی از عالی ترین کیفیت بناهای آتنی پیشی گرفته است.» کتیبه های آشوکا (حدود ۲۵۰ سال قبل از میلاد). کتیبه های آشوکا در غارهای بارابار در طی دوازدهمین و نوزدهمین سال حکمرانی آشوکا (به ترتیب در حدود ۲۵۸ سال قبل از میلاد و ۲۵۱ سال قبل از میلاد) در جهت وقف در تعدادی از غارها برای فرقه آجیویکاها، فرقه ای از زاهدان که در دوره بودیسم و جینیسم جلوه گر شدند، حکاکی گردیدند. مدتی بعد واژه «Ajivikas» در کتیبه توسط اسکنه، شاید توسط رقیبان مذهبی، مخدوش شده اند در دوره ای که خط براهمی هنوز قابل فهم بود (ممکن است قبل از قرن ۵ میلادی بوده باشد). با این حال کتیبه های اصلی با عمق زیاد حکاکی شده و به آسانی قابل رمزگشایی هستند. کتیبه های آشوکا در غارهای بارابار، بخشی از «احکام صخره ای جزئی» آشوکا بوده که درون سه غار به نام سوداما، ویسواکارما و کارنا چوپار به چشم می خورند. در حالی که در غار لوماس ریشی هیچ کتیبه ای از آشوکا موجود نیست که شاید به خاطر این بوده باشد که این غار به علت مخاطرات ساختاری لغزش صخره هیچگاه تکمیل نگردید. آشوکا و ساخت
غارها افزون بر اینکه کتیبه های درون غارها مشخص می سازد که آنها در طی دوازدهمین سال حکمرانی آشوکا (۲۵۰ سال قبل از میلاد) ساخته شده اند، نظر عموم بر این است که ساخت غارها به دوره حکمرانی او بازمی گردد. با توجه به این واقعیت که غار ویسواکارما در دوازدهمین سال حکمرانی او وقف نگردید، فرضیه ساخت تدریجی غارها در دوره آشوکا را ثابت می کند. به طور مشابه با در نظر گرفتن این واقعیت که غارهای تپه ناگارجونی توسط آشوکا وقف نگردیده است بلکه توسط جانشین او داشاراتا اختصاص داده شد، حاکی از این است که این غارها بعد از حکمرانی آشوکا ساخته شده اند. کتیبه های داشاراتا مائوریا (حدود ۲۳۰ سال قبل از میلاد). داشاراتا مائوریا، نوه و جانشین سلطنت آشوکا، کتیبه وقفی را درون سه غار دیگر درج کرد و گروه غارهای ناگارجونی (غارهای گوپیکا، واداتی و واپیا) را در تپه های بارابار شکل داد. نظر کلی بر این است که قدمت ساخت این غارها به دوران حکمرانی او بازمی گردد. در پی دست گرفتن سلطنت توسط داشاراتا، سه غار به فرقه آجیویکا پیشکش گردید و تأیید می کند که این سه غار در حدود ۲۳۰ سال قبل از میلاد در حال استفاده توسط فرقه آجیویکا بودند و بودیسم، تنها مذهب
منحصر به فرد مائوریا در آن دوره نبود. این سه غار، همچنین با صیقل کاری بسیار پیشرفته درون دیوارهای گرانیتی غارها توصیف می شوند که دوباره بر این نکته تأکید دارد که تکنیک صیقل کاری مائوریایی بعد از سلطنت آشوکا از بین نرفته بود. کتیبه های هندو متعلق به قرن پنجم _ ششم میلادی. تعدادی کتیبه هندو از پادشاه آنانتاوارمان متعلق به قرن پنجم _ ششم میلادی، در گروه غارهای ناگارجونی، همان غارهایی که کتیبه های وقفی داشاراتا قرار دارند، وجود دارد که کتیبه غار گوپیکا، کتیبه غار واداتیکا و همچنین کتیبه ای از آنانتاوارمان در بالای ورودی غار لوماس ریشی هستند. همچنین تعدادی کتیبه دارای متن کوتاه از دوره امپراتوری گوپتا وجود دارد که به طور کلی در دالان های ورودی حک شده و تقریباً در تمام غارها پخش هستند. فقط غار ویواسکارما بعد از کتیبه وقفی آشوکا هیچ کتیبه ای در خود ندارد. غارهای وابسته. غار دیگری با ساختار و کیفیت صیقل کاری مشابه غارهای بارابار وجود دارد که هیچگونه کتیبه ای در آن موجود نیست. این غار که قدمتش به دوره امپراطوری مائوریا بازمی گردد غار سیتاماری نام داشته که در فاصله ۲۰ کیلومتری از راجگیر و ۱۰ کیلومتری جنوب غربی هیسوا (
Hisua) قرار دارد. این غار کوچکتر از غارهای بارابار بوده و ابعاد آن ۴٫۹۱x۳٫۴۳ متر است و ارتفاع سقف آن ۲٫۰۱ متر می باشد. مقطع درگاه آن ذوزنقه ای شکل است. در نهایت، غارهای سان بهاندار آیین جین در راجگیر که به طور کلی قدمت آنها به قرن دوم _ چهارم میلادی میلادی بازمی گردد، با این حال از ساختار جامعی بهره برده اند که یادآور غارهای بارابار و برخی نواحی کوچک صیقل کاری نامنظم است، این امر منجر شده که مؤلفان این نکته را مطرح نمایند که در واقع، قدمت این غارها ممکن است هم دوره با غارهای بارابار یا حتی قدیمی تر از قدمت آنها باشد و به آسانی یک سابقه و سیر تکاملی را برای غارهای بارابار به وجود آورد. تندیس هندو. بیرون غارهای بالای تپه، به فاصله ۶۰۰ متری از آنها ()، معبد واناوار شیو ماندیر (Vanavar Shiv Mandir) و نمونه های زیادی از تندیس های کوچک هندو قرار دارند.
جان کالینز یک نوشیدنی طولانی(به دلیل بلند بودن لیوان نوشیدنی) از جین خشک لندن ، آب لیمو ، شکر و آب گازدار است که در سال ۱۸۶۸ ساخته شد، اما ممکن است قدیمی تر باشد. اعتقاد بر این است که منشأ نام آن از یک پیشخدمت به این نام که در خانه قدیمی لیمر در خیابان کاندویت در مایفر کار می کرد، که یک هتل و قهوه خانه محبوب لندن در حدود ۱۷۹۰-۱۸۱۷ بود گرفته شده است. جان کالینز یک کوکتل طولانی است (به دلیل بلند بودن لیوان نوشیدنی) این نوشیدنی با یخ هم زده شده و روی آن نوشابه ریخته می شود. از جین خشک لندن ، آب لیمو ، شکر و آب گازدار تهیه شده است. دستور العملی برای ساخت این کوکتل در "کتاب راهنمای مباشر و بارکیپر" در سال ۱۸۶۹ آمده است.
اسطوره سده بیستم ( ) کتابی است در سال ۱۹۳۰ توسط آلفرد روزنبرگ ،نویسنده و نظریه پرداز ناسیونال سوسیالیست نوشته شد. که یکی از باورشناس های اصلی حزب نازی و سردبیر روزنامه ناسیونال سوسیالیست(نازی) فولکیشِر بئوباختِر بود.
آدیون یک لامپ خلاء آشکارساز یا تقویت کننده الکترونیکی بود که توسط مهندس برق آمریکایی لی دفارست به صورت یک دیود در سال ۱۹۰۶ اختراع شد. بهبودیافته، به عنوان اولین ترایود در سال ۱۹۰۸ ثبت اختراع شد، شامل یک لوله شیشه ای تخلیه شده حاوی سه الکترود: یک رشته گرم شده (کاتد، ساخته شده از تانتالیوم)، یک شبکه و یک صفحه (آند). در تاریخ فناوری اهمیت دارد زیرا اولین وسیله الکترونیکی پرکاربردی بود که می توانست تقویت کند. یک سیگنال توان کم در شبکه لامپ می تواند توان بسیار بیشتری را در مدار صفحه کنترل کند. آدیون ها گاز باقی مانده بیشتری نسبت به لامپ های خلاء بعدی داشتند. گاز باقیمانده محدوده دینامیکی را محدود می کند و مشخصه های غیرخطی و عملکرد نامنظم را به آدیون می دهد. در ابتدا به عنوان آشکارساز گیرنده رادیویی با افزودن یک الکترود شبکه به لامپ فلمینگ توسعه یافت، تا زمانی که توانایی تقویت سازی آن در حدود سال ۱۹۱۲ توسط چندین محقق شناسایی شد، که از آن برای ساخت اولین گیرنده های رادیویی و نوسان سازهای الکترونیکی استفاده کردند، کاربرد چندانی نداشت. کاربردهای عملی فراوانی برای تقویت انگیزه توسعه سریع آن شد و آدیون اصلی ظرف چند سال
با نسخه های بهبود یافته با خلاء بالاتر جایگزین شد. ثبت اختراع و اختلافات. دی فارست برای نسخه اولیه دیود دو الکترودی آدیون در ۱۳ نوامبر ۱۹۰۶ ()، و نسخه «تریود» (سه الکترود) در سال ۱۹۰۸ ثبت اختراع شد (). دفارست به ادعای خود ادامه داد که او آدیون را مستقل از تحقیقات قبلی جان آمبروز فلمینگ در مورد لامپ ترمیونیک (که فلمینگ برای آن حق اختراع بریتانیای کبیر ۲۴۸۵۰ و ثبت اختراع لامپ فلمینگ ثبت اختراع آمریکایی دریافت کرد) توسعه داد و دفارست درگیر بسیاری از اختلافات مربوط به حق اختراع مرتبط با رادیو شد. دفارست به این دلیل معروف بود که می گفت «نمی دانست چرا کار می کند، فقط انجام می دهد». در سال ۱۹۱۴، دانشجوی دانشگاه کلمبیا، ادوین هاوارد آرمسترانگ با پروفسور جان هارولد مورکرافت برای مستندسازی اصول الکتریکی آدیون کار کرد. آرمسترانگ در دسامبر ۱۹۱۴ توضیح خود را دربارهٔ آدیون در "دنیای الکتریکی" همراه با نمودارهای مدار و نمودارهای اسیلوسکوپ منتشر کرد. در مارس و آوریل ۱۹۱۵، آرمسترانگ به ترتیب با مؤسسه مهندسان رادیو در نیویورک و بوستون صحبت کرد و مقاله خود را با عنوان «برخی پیشرفت های اخیر در گیرنده آدیون» که در سپتامبر منتشر ش
د، ارائه کرد. ترکیبی از این دو مقاله در مجلات دیگری مانند "سالنامه آکادمی علوم نیویورک" تجدید چاپ شد. زمانی که آرمسترانگ و دفارست بعداً در اختلاف بر سر حق ثبت اختراع بازتولیدکننده با یکدیگر روبرو شدند، آرمسترانگ توانست به طور قطعی نشان دهد که دفارست هنوز هیچ ایده ای از نحوه کار آن نداشت. کاربردها و استفاده. دفارست تا اوایل دهه ۱۹۲۰ به تولید و عرضه آدیون ها به نیروی دریایی ایالات متحده برای تعمیر و نگهداری تجهیزات موجود ادامه داد، اما در جاهای دیگر آنها نیز تا آن زمان منسوخ شده بودند. این لامپ تریود بود که پخش همگانی رادیویی عملی را به واقعیت تبدیل کرد. قبل از معرفی آدیون، گیرنده های رادیویی از انواع آشکارسازها از جمله هم چسبیده، سنجاقی و آشکارسازهای کریستالی استفاده می کردند. آدیون پیشرفت قابل توجهی در این زمینه داشت، اما افزاره های اصلی نمی توانستند هیچ تقویت بعدی برای آنچه در فرایند آشکارسازی سیگنال تولید می شد، ارائه دهند. از لامپ های خلاء نیز می توان برای ساخت فرستنده های رادیویی برتر استفاده کرد. ترکیب فرستنده های بسیار کارآمدتر و گیرنده های بسیار حساس تر مخابرات رادیویی را در طول جنگ جهانی اول متحول کرد
. در اواخر دهه ۱۹۲۰، چنین «رادیوهای لامپی» شروع به تبدیل شدن به یکی از وسایل ثابت اکثر خانواده های جهان غرب کردند و تا مدت ها پس از معرفی رادیوهای ترانزیستوری در اواسط دهه ۱۹۵۰ به همین شکل باقی ماندند. در الکترونیک نوین، لامپ خلاء تا حد زیادی توسط افزاره های حالت جامد مانند ترانزیستور جایگزین شده است که در سال ۱۹۴۷ اختراع شد و در سال ۱۹۵۹ در مدارهای مجتمع پیاده سازی شد، اگرچه لامپ های خلاء تا به امروز در کاربردهایی مانند فرستنده های پرقدرت، تقویت کننده های گیتار و برخی از تجهیزات صوتی با کیفیت بالا باقی مانده اند.
پایداری آریایی سفید(انگلیسی:White Aryan Resistance) که کوتاه شده آن (WAR) میباشد، سازمان برتری نژاد سفید و نئونازی در ایالات متحده آمریکا است که به دست تام متزگر اژدهای بزرگ پیشین کوکلاکس کلان پایه گذاری و همچنین رهبری می شد. این شرکت در ورشو، ایندیانا جای گرفته بود و همچنین به عنوان یک تجارت ثبت شد. در سال ۱۹۹۳، این گروه نفوذ خود را به کانادا گسترش داد. در سال 1988، رهبر آن سازمان را به عنوان یک سازمان "نژادپرست آشکار سفیدپوست" توصیف کرد.
هرلینده کولبل (زادهٔ ۳۱ اکتبر ۱۹۳۹) هنرمند عکاس، نویسنده و مستندساز آلمانی است. مشخصه کار جامع او بیش از همه با پروژه های طولانی مدت عکاسی است که اغلب با مصاحبه های عمیق تکمیل می شود. او به خصوص به خلق پرتره هایی از محیط ها و افراد علاقه مند است. هرلینده کولبل جوایز زیادی را برای کارهای عکاسی خود دریافت کرده است، به عنوان مثال جایزه دکتر اریش سالومون در سال ۲۰۰۱. از سال ۲۰۰۹، او به طور منظم به عنوان نویسنده و عکاس برای مجله دی تسایت، در ستون "چه چیزی مرا نجات داد" کار کرده است. زندگینامه. هرلینده کولبل در سال ۱۹۳۹ در لینداو در دریاچه کنستانس آلمان زاده شد و در آنجا بزرگ شد. او در مونیخ در رشته طراحی مد تحصیل کرد و در این زمینه کار کرد و در عین حال مادر چهار فرزند شد. در سال ۱۹۷۵، او عشق خود را به عکاسی کشف کرد و تمام ترفند های لازم را آموزش دید.
خارجی () یک فیلم اکشن فرانسوی به کارگردانی گزاویه ژان است که در سال ۲۰۲۳ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به نسیم لیِس، الیویه گورمه و ویتایا پانسینگام اشاره کرد. این فیلم در فرانسه (در زندان فِرِن پاریس) و همچنین در شهرهای فوکت، چانتابوری، بانکوک و روستای «بانگ چان» در تایلند فیلم برداری شد.
انجمن بین المللی بارمن ها ( IBA ) یک سازمان بین المللی است که به منظور نمایندگی از ماهرترین بارمن های جهان تأسیس شده است این موسسه در ۲۴ فوریه ۱۹۵۱ تأسیس شد در یک رویداد سالانه، مسابقه جهانی کوکتل شناسی (WCC) و مسابقات جهانی با طعم و مزه (WFC) توسط ارائه و سازماندهی می شود. این موسسه همچنین فهرستی از کوکتل های رسمی را ارائه می کند. هر سال این رویدادها در مقاصد مختلف جهان برگزار می شود. در سال ۲۰۰۶ از ۶ اکتبر (برای سی و دومین رویداد سالانه) تا ۷ اکتبر ۲۰۰۶ مسابقات در هتل ملیتون پورتو کاراس، هالکیدیکی، یونان برگزار شد.
خاوری ها یا هزاره ها قومی دری زبان و یکی از اقوام قدیمی خراسان هستند. که در ایران بومی فریمان، نصرآباد، تربت جام، چناران، کلات و سرخس هستند. خاوری ها در ایران عمدتاً در مشهد و کویته پاکستان و در افغانستان عمدتاً در مناطق هزارستان سکونت دارند. گزارش های تاریخی وجود دارد که نادر افشار (حکومت:۱۱۶۰–۱۱۴۸ق)، دسته هایی سربازان هزاره داشت. او قبایلی از هزاره ها را در بادغیس و هرات و اسفراین، شمال مشهد مستقر کرد تا در برابر حملات ترکمن ها، مقابله کنند. این افراد سپس در لشکر کریم خان زند و قاجاریه خدمت کردند زیرا اوضاع اجتماعی هزاره ها به دلیل سختی زندگی در سرزمین کوهستانی غرجستان به خودی خود در پرورش انسان های توانمند از نظر روانی و جسمی اثرگذار بود. محمدیوسف خان هزاره معروف به صولت السلطنه نماینده مردم مشهد در پنجمین دوره مجلس شورای ملی ایران (۱۳۰۲–۱۳۰۴ش) از هوادارن جنبش مشروطیت و از چهره های سرشناس هزاره های اهل سنت شناخته شده ایران معرفی شده است. در سال ۱۳۱۱ش در پی گزارش های که توسط وزارت جنگ علیه خان های هزاره تهیه و به مرکز ارسال شد، حکم دستگیری و تبعید او به اجرا درآمد. املاک او در خراسان توقیف و زمین های از خسر
وخان قشقایی در شیراز و اهواز در اختیار او قرار گرفت و به همراه خانواده، تبعید شد. در سال ۱۳۲۰ش و پس از سقوط رضاشاه، خان های هزاره از جمله صولت السلطنه، به زادگاه خود برگشتند. اما منازعه بین وی و دولت بر سر بازگرداندن املاک ایشان ادامه یافت. گزارش شده است که تنش به تصرف مشهد و شهرهای اطراف از سوی صولت السلطنه و سران ایل هزاره انجامید و متعاقب آن دولت به خراسان لشکر کشی کرد. گفته شده که با وجود عقب نشینی صولت السلطنه و دریافت امان نامه از سوی دولت، ایشان در ۱۶ مهر ۱۳۲۲ش از سوی یکی از مأموران حکومتی به قتل رسید. شیعیان هزاره پناهنده از حملات عبدالرحمن، اغلب ابتدا در شهرهای مشهد، فریمان، تربت جام، باخزر، بجنورد، چناران، نیشابور و کلات مستقر شدند. در دهه های بعدی، گروه هایی از آنان به تهران و مازندران رفتند. در زمان قاجاریه، به این هزاره ها، بربری گفته می شد. آنان از رضاخان درخواست کردند که بنام خاوری خوانده شوند.همچنین پس از حملات نیروهای شوروی (دهه ۱۳۶۰ش) و طالبان (نیمه دوم دهه ۱۳۷۰ش) گروه های دیگری از هزاره ها در نیمه دوم دهه ۱۳۷۰ش به ایران مهاجرت کردند. جغرافیای بومی. سرزمین اصلی هزاره ها، هزاره جات یا هزارستا
ن در مرکز افغانستان به صورت کوهستانی و نیمه کوهستانی است. این منطقه، غور، غرجستان و زابلستان نیز نامیده شده است. هنری والتِر بلیو، افسر و مستشرق بریتانیایی که در نیمه دوم قرن ۱۹ میلادی در افغانستان خدمت می کرد، گستردگی هزاره جات را از مرزهای کابل و غزنی تا هرات و از نزدیکی های قندهار تا بلخ نوشته است. پس از قتل عام هزاره ها در دهه ۱۲۷۰ش، بسیاری از زمین های آنان توسط کوچی های پشتون تصرف شد. نام های گذشته. در منابع تاریخی از هزارستان به نام های مختلفی یاد شده است. بلیومی می نویسد که در کتاب مقدس کشوری به نام عرساث نام برده شده است که با موطن هزارهای امروزی مطابقت دارد. این سرزمین از کابل و غزنه تا هرات و قندهار وسعت داشته است.ستاگیدا یکی از نام های تاریخی هزارستان است که حدود ۲٬۵۰۰ سال پیش یاد می شده است. بطلمیوس هزارستان را با نام پاروپامیزوس یاد کرده است.قسمت های جنوبی هزارستان پیش از اسلام اراکوزیا نام برده می شد و پایتخت آن هزاله نام داشت. این سرزمین از حدود ارغنداب تا مالستان و جاغوری و تام دای پولاد وسعت داشت. زاول (زابل)، زاولستان (زابلستان) منطقهٔ وسیعی بود که از تخارستان تا جنوب غزنی و تمام هزارستان را
تحت پوشش داشت. این نام جامع ترین نام برای هزارستان بود و تا زمان تیمور گورکانی به این مناطق هزارستان گفته می شد. هیوان تسانگ در سفرنامهٔ خود اطراف و نواحی غزنی را به نام «تاوکپستوتو» یاد کرده است. غرب هزارستان پیش تر به زمین داور یا بلدداور یاد می شد. در دوران اسلامی از شمال غرب هزارستان از حدود دایزنگی تا ولایت بادغیس و تمامی ولایت غور به غرجستان که به معنی کوهستان در فارسی قدیم است یاد می شد. گاهی این نام را دربارهٔ سراسر هزارستان به کار می بردند. مشهورترین نام هزارستان در دوران اسلامی غور و غورستان بود که بعداً به سراسر هزارستان گفته شد اما اکنون محدود به ولایت غور کنونی شده است. غور در لهجهٔ هزارگی به معنی گودال، شکاف یا دره است. پیش از حملهٔ عبدالرحمان به آنجا، این سرزمین به نام هزارستان یاد می شد که کلنل چارلز ادوارد ییت، محمد حیات خان افغان و میر محمدعظیم بیگ از هزارستان یاد کرده اند. پیشینه. هزارستان پیش از اسلام منطقه بودایی بوده که امپراطوری های متفاوت نظیر یونانیان، ایرانیان، هندیان، کوشانی ها - یفتلی ها، غوریان، غزنویان، ایلخانان، تیموریان و گورکانیان در این منطقه حکمرانی کرده اند ویرانه های پایت
خت باستانی پادشاهی بابر هنوز هم در یکاولنگ، ولایت بامیان موجود است. باستان شناسان مدارکی از امپراتوری یونانِ باختر و بوداییان در این منطقه کشف کرده اند. مایکل ویتزل (Michael Witzel) باستان شناس آلمانی معتقد است که هزارستان همان ایران ویج در اوستا است. براساس یافته های اخیر وی بیوار مناطق جاغوری و ارزگان که از مناطق جنوب هزارستان می باشند بخشی از پادشاهی زابلستان و بعد از آن قلب امپراتوری کوشانیان بوده اند. زبان. زبان مردم خاوری هزارگی است، که به عنوان یکی از اصیل ترین گویش های فارسی محسوب می شود، که در هزارستان تکامل یافته است. این گویش به عنوان قدیمی ترین نمونه های زبان فارسی محسوب می شود و تأثیرات قوی محلی و فرهنگی دارد. زبان مردم هزارستان در طول تاریخ با استفاده از واژگان محلی و نکات تلفظی خود، به شکل منحصر به فرد خود تکامل یافته است. مذهب. اکثر هزاره ها شیعه هستند و اقلیتی از آنان در گروه پیروان اسماعیلیه یا اهل سنت (حنفیه) جای دارند. در زمان ظهور اسلام، قبایل هزاره پیرو آیین بودا و تحت حکومت کوشانی ها بود. تا سال ۱۲۰ق، فرماندهان اُموی در خراسان چندین بار به مناطق کوهستانی غور حمله کردند اما نتوانستند بر
آن مسلط شوند و به عمق آن نفوذ کنند. دربارهٔ زمان و چگونگی رواج تشیع بین هزاره ها سه نظریه وجود دارد. منهاج الدین جوزجانی (قرن ۷ق)، تاریخ نگار و نویسنده کتاب طبقات ناصری، نوشته که شَنسَب، اولین امیر غوریان در زمان ولایت جعدة بن هبیره، خواهرزاده امام علی بر خراسان، توسط وی نامه ای از امام دریافت کرده و بخاطر لحن نامه، ولایت ابن هبیره را پذیرفته و او و اطرافیانش دوستدار علی ابن ابیطالب شدند. همچنین در قرن دوم و سوم قمری، جوزجان و طالقان (شمال منطقه هزاره جات) محل قیام علویان: یحیی بن زید و محمد بن قاسم بود. تیمور خانف، نویسنده «تاریخ ملی هزاره ها» معتقد است هزاره ها در زمان غازان خان (۶۹۴–۷۰۳ق)، امیر شیعه ایلخانی، تشیع را انتخاب کردند او اعزام مبلیغین علوی را توسط غازان خان به هرات و غرجستان، از عوامل اصلی گسترش تشیع بین هزاره ها دانسته است. برخی از مستشرقین، ارتباط هزاره ها را با شاه عباس صفوی زمانی که در هرات اقامت داشته، دلیل مؤثر در شیعه شدن آنها در زمان این شاه دانسته اند. هزاره های اسماعیلی. گروه های بزرگ هزاره های پیرو اسماعیلیه در ولایات کابل، پروان، بغلان و بامیان حضور دارند و در ولایات میدان، سمنگان و
زابل به صورت دسته های کوچک زندگی می کنند. این هزاره ها نیز در حملات دهه ۱۲۷۰ش مورد خشونت و کشتار قرار گرفتند. هزاره های اهل سنت. هزاره های اهل سنت در ولایات بادغیس، پنج شیر، بامیان، غور، بغلان و کُندُز ساکن هستند. جشن نوروز. جشن نوروز در هزارستان. جشن نوروز به عنوان سنتی پسندیده و قدیمی در تاریخ و فرهنگ هزاره های افغانستان، جایگاه والایی دارد. محال است که با ابراز عصبانیت کسانی که از مبدأ تاریخی و ارزشمندی فرهنگی آن آگاهی ندارند، نوروز از مردم هزارستان فاصله بگیرد یا از حافظه زمان محو شود. واقعیت های زندگی انسانی و اجتماعی مردمان این سرزمین، توأم با استقبال همیشگی از فصل بهار به مثابه موسم کشت و کار و غرس نهال، نوروز را همواره گرامی می دارند. در میان هزاره های افغانستان که در مرکز کشور زندگی می کنند، نوروز جشن بزرگی محسوب می شود زیرا زندگی، شادی و کارآفرینی را برای کوهستان های سرد هزارستان به ارمغان می آورد. مردم همانند دیگر مناطق کشور از اواخر زمستان، با خانه تکانی و فراهم آوردن خوراک و پوشاک نوروزی، خود را برای استقبال از نوروز آماده می کنند. در روز عید همه لباس های تازه می پوشند و به دید و بازدید و زیارت آ