Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه سرخ، نماد داس و چکش و بنای یادبود قانون اساسی شوروی است. روی طومار قرمز نوشته شده است: شورای مسکو متشکل از نمایندگان کارگران، دهقانان و ارتش سرخ (Müssāk совет рабочих крестьянских и красноармейских депутатов). طبق توضیحات رسمی، تصویر آن نشان دهنده اتحاد شهر و روستا است. نشان جدید نتوانست محبوبیت پیدا کند و به ندرت مورد استفاده قرار گرفت. شهر مسکو در سال ۱۹۳۱ از فرمانداری جدا شد. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، نماد نشان مسکو در سال ۱۹۹۳ با اندکی تغییرات جزئی به نسخه ای که بین سال های ۱۸۸۳ تا ۱۹۱۸ استفاده می شد، بازگشت. از آنجایی که کلیسای ارتدکس روسیه اجازه مجسمه سازی از قدیسان را نمی دهد، هیچ مجسمه ای از سنت جورج و اژدها قبل از انقلاب در مسکو ساخته نشد. پس از بازسازی این نشان در ۲۳ نوامبر ۱۹۹۳، مجموعه ای از مجسمه ها با این موضوع در پوکلونایا گورا، بلوار تسوِتنوی، میدان مانژ و دیگر مکان های مسکو رونمایی شدند. اکثر این مجسمه ها توسط زوراب تسرتلی ساخته شده اند، که نسخه های دیگری از این موضوع را نیز در شهرهایی مانند شهر نیویورک نصب کرده است.
باشگاه فوتبال زنان بروسیا دورتموند (به آلمانی: Borussia Dortmund (Frauenfußball)) یک تیم فوتبال زنان آلمانی است که در دورتموند، ایالت نوردراین-وستفالن قرار دارد. این باشگاه دو بار متوالی به دسته بالاتر صعود کرد، در سه فصل اول خود شکست ناپذیر بود، در نهایت به لیگ منطقه ای رسید و چهار بار متوالی قهرمان کرایسپوکال شد. تاریخچه. دپارتمان فوتبال زنان بروسیا دورتموند در سپتامبر ۲۰۲۰ اعلام شد. تیم اصلی در فصل ۲۲–۲۰۲۱ کرایس لیگا (لیگ هفتم) تحت مربیگری توماس سولفسکی، با بازیکنان حرفه ای سابق مانند کریستین تیم و آنیک کران به عنوان مشاور، فعالیت خود را آغاز کرد. در ۸ اوت ۲۰۲۱، ورزشگاه روته ارده میزبان اولین مسابقه تیم زنان بود که در آن آنها با نتیجهٔ ۳–۱ مقابل تی اس وی ۱۸۶۰ مونیخ پیروز شدند. در فصل ۲۴–۲۰۲۳، آنها به لیگ دسته چهارم وستفالن صعود کردند. در ۲۷ آوریل ۲۰۲۵، رکورد حضور ۱۰،۰۰۰ تماشاگر در ورزشگاه روت ارده در پیروزی ۲–۱ مقابل شالکه، به ثبت رسید. یک ماه بعد، در ۱۱ مه، آنها پس از پیروزی قاطع ۷–۰ مقابل فورتونا فرویدنبرگ، با کسب مقام اول، به لیگ منطقه ای (دسته سوم) صعود کردند. در ۱ ژوئن ۲۰۲۵، بروسیا دورتموند در فینال و
ستفالن پوکال، در مقابل ۱۰،۰۰۰ تماشاگر در ورزشگاه روته ارده، شالکه را با نتیجهٔ ۲–۰ شکست داد. این پیروزی، بروسیا دورتموند را برای اولین بار به پلی آف جام حذفی آلمان ۲۶–۲۰۲۵ راه داد.
هنرمند مردمی فدراسیون روسیه () عنوانی افتخاری است که حداقل پنج سال پس از دریافت عنوان افتخاری «هنرمند شایستهٔ روسیه» یا «فعال برجستهٔ هنر روسیه» به هنرمند برجسته ای اعطا می شود که آثار خارق العاده ای در زمینه های نقاشی، مجسمه سازی، هنرهای گرافیکی، هنرهای یادمانی، تزئینی، صنایع دستی، موسیقی، نمایش، سینما یا تلویزیون خلق کرده باشد؛ سهم برجسته ای در هنر و فرهنگ داخلی داشته باشد؛ و از سوی عموم مردم مورد شناسایی گسترده قرار گرفته باشد. این عنوان در ادامهٔ سنت شوروی اعطا می شود: سطح مشابهی از شناسایی پیش تر با عنوان «هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه» (، "Narodnyj artist RSFSR") در اتحاد جماهیر شوروی ارائه می شد.
سعید آرمات (زادهٔ ۱۳۵۲ در بندرعباس) شاعر معاصر ایرانی است. او دارای مدرک کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی بوده و در حوزهٔ آموزش ادبیات، برگزاری جلسات نقد شعر و مشارکت در محافل ادبی فعالیت دارد. و همچنین به عنوان یکی از شاعران جریان شعر فارسی دهه هفتاد شناخته می شود. بزرگداشت. در دومین شب شعر و ترانهٔ زمستانی هرمزگان در سال ۱۳۸۷، از سعید آرمات به عنوان یکی از شاعران فعال و اثرگذار استان هرمزگان تقدیر شد. این مراسم با حضور شاعران و علاقه مندان ادبیات برگزار گردید و به پاس فعالیت های شعری او از وی تجلیل به عمل آمد. زندگی. سعید آرمات در سال ۱۳۵۲ خورشیدی در بندرعباس متولد شد. او کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی دارد و به عنوان دبیر ادبیات و منتقد ادبی فعالیت کرده است. آثار. تا کنون چهار مجموعه شعر از او منتشر شده است: فعالیت ها. - آثار آرمات در نشست هایی همچون هشتاد و چهارمین نشست کانون ادبیات ایران بررسی و نقد شده اند. در این نشست، سید احمد نادمی عنوان کرد: «حرکت آگاهانه آرمات به سوی شعر آزاد، ما را در انتظار اتفاقات جدیدی در رسیدن او به زبانی تازه و باطراوت تر می گذارد.» - در گفت وگویی با ایسنا، آرمات تأکید کر
د که «شعر دههٔ ۸۰ برخلاف شعر دههٔ ۷۰ که از ابتدا شفاف بود، خیلی شفاف نیست و درباره آن به راحتی نمی شود صحبت کرد» و افزود که مسیرهای عرضه شعر تغییر کرده و کمتر شاعری آثار خود را چاپ می کند. - در یک نشست ادبی (ایرنا)، آرمات درباره بهره برداری از زبان های مختلف در شعر گفت: «در جریان شعر دهه هفتاد… سعی کردم به اشکال مختلف زبانی، چه زبان بومی خودم، لحن گفتار محاوره ای… توجه کرده و آن ها را در شعرهایم به کار برم.» دیدگاه ها. سعید آرمات معتقد است که توجه به موضوعاتی چون میراث فرهنگی و ملی، اگرچه در شعر کمتر رایج است، باید به صورت اثرپذیر و درونی شده در آثار شاعران حضور داشته باشد.
مَزدَیَسنا (دین زرتشتی) در سی چوان به حضور تاریخی زرتشتیان در استان سی چوانِ امروزی اشاره دارد که در جنوب غربی چین است. «کیچیرو کاندا»، پروفسور ژاپنی نخستین پژوهشگری بود که متوجه حضور زرتشتیان در سی چوانِ اواخر باستان تا اوایل قرون وسطی شد. منطقه ای که در گذشته به وَجهِ تسمیهٔ پادشاهی باستانی شو، با نام «شو» یا «ییژو» شناخته می شد. او پس از آشنایی با سرودهای جشنواره ای مغانی که در موسیقی فولکلور یوئه فو (Yuefu) در منطقهٔ کویژو (Kuizhou) وجود داشت و همچنین پس خواندن مدخلی با عنوان «شاهزاده خانم [شو]» از دایره المعارف قرن شانزدهمِ «تحقیقات گسترده از تالار کوه» (Extended Investigations of the Mountain Hall) در سال ۱۹۲۸ ادعا کرد که آیین زرتشت در دوران سلسلهٔ تانگ (۶۱۸-۹۰۷) در منطقه رواج داشته است. پنجاه سال بعد، پژوهشگرِ هنگ کنگی، جائو تسونگ-ای (Jao Tsung-I)، در مقاله خود با عنوان «بررسی سرودهای جشنواره مغان»، وجود آتشکده های زرتشتی در سی چوان در دوران سلسله سونگ (۹۶۰-۱۲۷۹) را تأیید کرد.دانشمندان معاصر مانند لی گووتائو و هو هوی و به صورت جامع تر، یائو چونگکسین، در مورد پیوندهای بین خدایان زرتشتی و مذهبِ بومی ارلا
نگ شن (Erlang Shen)، پژوهش کردند. زمینه: ایرانیان در شو. شو و راه های تجاری باستان. گزارش کالاهایی از شو توسط ژانگ چیان (۱۷۵–۱۴۴ پ م)، سفیر چینی به آسیای مرکزی، تأیید شده است. ژانگ چیان در «توصیف دایوان» از کتاب شیجی از سیما چیان، از داشیا دیدن کرده و از اینکه دو کالایِ شویی در پادشاهی یونانی باختری دیده است، ابراز تعجب می کند. ژانگ چیان نتیجه می گیرد از آنجایی که راه های شمالی در کنترل شیونگ نوها و کیانگ ها هستند، باید یک راه تجاری از شو به هند وجود داشته باشد. لی روییژه (Li Ruizhe) می گوید راه های تجاری مخفی (Private) بین شو و بلخ پیش از سفرِ ژانگ چیان هم وجود داشته اند هرچند شواهدی از ورود تاجران بلخی به شو وجود ندارد. نمی توان تجارت کالاهای بلخی به هند را انکار کرد و احتمالا این مسیر تجاری بعدها تجارت سغدیان را تسهیل کرد. سغدیان. مهاجران سغدی در دورهٔ دودمان شو (۲۶۳–۲۲۱) به ییژو (Yizhou) رسیدند و این مهاجران در دورهٔ دودمان لیانگ (۵۵۷–۵۰۲) به اوج خود رسید. احتمالا این موضوع باعثِ پیدایش کُلُنی های سغدیان در نزدیکی چنگدو در سده ی ششم میلادی شد. موطن اصلی سغدیانِ ییژو احتمالا به جز سغد، جاهای دیگری از مناطق
غربی مانند چالمادانا (Chalmadana)، چارکلیک (Charklik)، پادشاهی ختن، لولان و قره خواجه نیز بوده است. مسیر آنان احتمالا از مناطق غربی بوده است تا توقون (Tuyuhun)، سُنگ ژو (Songzhou) و در جنوب تا چنگدو. تعدادِ ناقابلی سغدیِ ژانگیوان زاده نیز بودند که به ییژو آمده بودند. احتمالا همه چو و عمویش/دایی اش هه تو را بتوان معروف ترین سغدی های ییژو در سدگان ششم و هفتم میلادی به حساب آورد. خاندان «هه» در پی کانتی ساکن بودند و با کسب و کار، به مال و منالی رسیده بودند تا جایی که به «بزرگ ترین خانواده ی تجاری مناطق غربی» ملقب شده بودند. هه چو مسئول تولید ابریشم «به سبک غربی» در شو بود. او با تخصصش در ابریشم بافی با نخی از جنس طلا که گفته می شد فناوری اش از بیزانس آمده، پول خوبی به جیب زده بود. او بعدها مسئول البسه جات در سلسله شو (۶۱۸–۵۸۱) شد. کلنی های سغدیان چنگدو، در دوران سلسله تانگ (۹۰۷–۶۱۸) نیز وجود داشته اند. آرامگاه های سغدیِ این دوران، شاهدی بر این مدعا هستند. اِتیِن دلاوازیه (Étienne de la Vaissière) معتقد است که نام سغدی چنگدو، «باغشور» (Baghshūr)، به معنای «برکه ی آب شور» بوده است. هرچند از این جای نام شواهدی در
مرو دارد اما نه چندان دورتر از چنگدو، در حوزه ی آبریز یانگ تسه نیز مقادیر زیادی آب شور وجود دارد. در قبرنوشته ی آن شی مکشوف در لوئویانگ نوشته شده است که یک سغدی به نام آن شی، به عنوان فرمانده گاردِ لی یین (۶۶۷–۶۲۱)، چهارمین شاهزاده ی شو از سلسله تانگ خدمت می کرده است که نشان می دهد احتمالا این منسب به صورت سنتی در میان سغدیان موروثی شده بوده است. شخصی به نام «هوآ جینگ دینگ» (سده هشتم میلادی) به عنوان یک افسر نظامی در ییژو با لقبِ «فرمانده چرب دست» (General of Standard، عنوانی نظامی در آن زمان و مکان)، از سغدیانِ معروف وقت بوده است. شهرت و اصالت سغدی او در شعری که دو فو دربابش سروده است مشهود است: سغدیان عادت داشتند نام موطن خویش را به عنوان فامیلی چینی خود برگزینند. فامیلیِ «هوآ» (Hua، Hwai) از «Hwa-zim» آمده است که نام «خوارزم» است. مذهب غالب سغدیان ییژو، مزدیسنا و بودیسم بود. شی دااُخیان و شی مینگدا از کنگ و شی شِنهوای از تاشکند از سغدیانی بودند که در ییژو، راهب بودایی شدند. حضور پررنگ مزدیسنا در این ناحیه توسط موسیقی های فولکور مُغی (که مضامین مزدیسن دارند) و آرامگاه های زرتشتی در دوژیانگیان مربوط به دوران
شو (۹۶۵–۹۰۷) تأیید می شود. همچنین دوژیانگیان، همسایه ی پی کانتیِ مذکور، محل زندگی خاندان معروفِ سغدی هِه بوده است. با این وجود ممکن است مزدیسنا، خیلی زودتر از دهه ۹۰۰ میلادی به منطقه آمده بوده باشد. براساس قبرنوشته ی یک سغدی زرشتی به نام آن جیا (۵۷۹–۵۱۸)، پدر او به نام آن توجیان، به حاکم مایشان در ییژوی غربی خدمت می کرده است. پارسیان (در اشاره به ایرانیانِ نواحی مرکزی ترِ فلات ایران). حضور پارسیان در ییژویِ سال های ۴۲۰ تا ۵۸۹، در دروان خاندان های شمالی و جنوبی، امر معمولی بود. تأثیرات ایشان در دوران های تانگ (۹۰۷–۶۱۸)، شوی متقدم (۹۲۵–۹۰۷) و شوی متأخر (۹۶۵–۹۳۴) به اوج خود رسید. از ایشان، نام دو پارتی در اسناد آمده است: «آن فیهان» (An Feihan) و پسرش «آن فوگو» (An Fuguo)، وَ هر دو به عنوان حاکمانِ «ِوِیژو» (در شهرستان لیِ کنونی) در سده هفتم میلادی شناخته شده اند. طبق اسناد، فردی به نام «سو یین» (Su Yin) از منطقه ی جیا (Jia prefecture) در نزدیکی سی چوان، ترانه هایی مُغی در سبک رقصِ بایو (Bayu dance) نوشته است. جائو تسونگ-ای احتمال می دهد که نام «سو یین» (سو یِم، در چینی میانی)، ریخت دیگری از واژه ی فارسی میانه ی
ِ «سورِن» (Sūrēn) باشد که یعنی عضوی از خاندان سورن. ترانه های مغی سو یین و نَسَبِ خانوادگی او با یکدیگر هم خوانی دارند. از پارسیان معروفِ دیگر می توان به «لی» در شهر زیژو اشاره کرد در دوران شوی متقدم برجسته بودند. «لی ژون» وَ برادرش «لی ژوان»، پزشک و داروسازِ ماهری بودند. لی خو، یک شاعر بود و همچنین کتابِ «دَواسازیِ خارِجیون» (Overseas Pharmacopoeia ) را نوشت. خواهرِ کوچک این دو مرد، «لی شون ژیان»، نقاش، شاعر و هم بسترِ وانگ زُنگْیان (واپسین شاه شوی متقدم) بود. لو شیانگ لین (Lo Hsiang-lin) و لی گوتاو (Li Guotao)، سابقه ی دینی این سه نفر را به ترتیب، مسیحی مشرقی یا زرتشتی دانسته اند. لی گوتاو معتقد بود که اشاره ی لی شون ژیان به سلاحِ وشپرکر در یکی از سروده هایش، دال بر عقاید مذهبی اوست. او همچنین بعدها استدلال کرد که امپراتوری وانگ زُنگْیان نیز متأثر از این سه نفر، به مزدیسنا گروید. در مقابل اما لو شیانگ لین از اینکه مسیحیت سریانی شرقی غالباً متکی به دانش پزشکی خود در آسیا گسترش یافته است، استنباط می کرد که لی ژون باید مسیحی بوده باشد. هر چند استدلالات هر دو مورخ با کمبود شواهد مواجه اند و هنوز چیزی با قطعیت ث
ابت نشده است.
استیدا (به زبان سیسیلی به معنای "ستاره") یک سازمان مافیایی و جامعه جنایی است که در بخش مرکزی-جنوبی سیسیل فعالیت می کند. اعضای این گروه با نام های استیداری یا استیدارولی شناخته می شوند. این سازمان بیشتر در مناطق روستایی سیسیل جنوبی فعال است و به عنوان رقیب کوزا نوسترا عمل می کند. خاستگاه و ویژگی ها: - این گروه در اصل به عنوان یک انشعاب جدایی طلب از کوزا نوسترا شکل گرفت - برخی از اعضا دارای خالکوبی ستاره روی بدن خود هستند تاریخچه. اطلاعات کمی درباره منشأ این سازمان وجود دارد، اما اعتقاد بر این است که مشابه مافیا و در همان محیط روستایی سیسیل شکل گرفته است. برخلاف مافیا، استیدا تا دهه ۱۹۸۰ عمدتاً یک گروه روستایی و کم نمایه بود تا اینکه رویکرد توسعه طلبانه تری در پیش گرفت و به شهرها نفوذ کرد. این امر موجب رقابت بین دو گروه سیسیلی شد. تفاوت اصلی استیدا با مافیا در این است که بر پایه نظام اخلاقی (افتخار) نیست، بلکه صرفاً بر فعالیت های جنایی و سودآوری متمرکز است. ظهور عمومی استیدا زمانی به چشم عموم آمد که فرانچسکو مارینو مانونیا، عضو ندامت گزار کوزا نوسترا، در سال ۱۹۸۹ درباره آن صحبت کرد. لئوناردو مسینا، عضو دیگر ماف
یا، نیز اطلاعاتی ارائه داد. بر اساس این شهادت ها، استیدا توسط اعضای سابق کوزا نوسترا در جریان «جنگ دوم مافیا» در اوایل دهه ۱۹۸۰ تشکیل شد. این افراد به دلیل نافرمانی یا در برخی موارد حتی ازدواج با بستگان مأموران پلیس اخراج شده بودند. بسیاری از اعضای اولیه استیدا، پیروان جوزپه دی کریستا، رئیس مافیا که ترور شده بود، محسوب می شدند. قلمرو و رهبری استیدا به ویژه در مناطق جنوبی سیسیل، از جمله آگریجنتو، کالتانیستا، گلا، ویتوریا، نیشمی و سایر شهرهای کوچک، نفوذ زیادی داشت. رهبران اولیه این سازمان جوزپه کروچه بنونوتو و سالواتوره کالاتفاتو بودند. کالوجرو لائوریا، رئیس دیگر استیدا، بعدها با بمب منفجر شد. در اوایل دهه ۱۹۹۰، جنگ خونینی بین استیدا و مافیا درگرفت که به کشته شدن بیش از ۳۰۰ نفر، از جمله قاضی روزاریو لیواتینو، انجامید. ساختار و آیین ها استیدا یک سازمان متمرکز نیست و بسیاری از باندهای آن (معروف به «خانواده ها») به صورت مستقل عمل می کنند. این گروه ها گاه با یکدیگر یا حتی با شاخه های محلی کوزانوسترا ائتلاف می کنند. آیین ها و قوانین آنها مشابه مافیاست، از جمله خالکوبی عضویت که به صورت یک ستاره پنج پر با سوزن و جوهر
آبی-سیاه روی دست راست (بین انگشت شست و اشاره) انجام می شود. این خالکوبی به «استیداری» معروف است.
جعفر برزگر (زادهٔ ۲۵ آوریل ۱۹۹۳ در اردبیل) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست هافبک بازی می کند. وی سابقهٔ بازی در تیم هایی از جمله پرسپولیس تهران، باشگاه فوتبال ماشین سازی تبریز و شمس آذر قزوین را دارا می باشد. وی همچنین در تیم های پایهٔ ملی ایران حضور داشته است، و اخیراً به عنوان کارشناس حقوقی قوه قضائیهٔ استان اردبیل فعالیت می کند. دوران باشگاهی. جعفر برزگر در فصل ۲۰۱۴–۲۰۱۵، ۵ بازی رسمی (بدون گل) برای پرسپولیس تهران انجام داد. در فصل ۲۰۲۰–۲۰۲۱، وی ۲۱ بازی برای باشگاه فوتبال ماشین سازی تبریز به ثبت رساند و در سال ۲۰۲۲ نیز با شمس آذر قزوین، ۱۹ بازی رسمی انجام داد و سابقه بازی در آرمان گهر را در کارنامه دارد. دوران ملی. برزگر برای تیم های ملی ایران در رده های پایه بازی کرده است: دوران مربی گری و شغلی. پس از دوران فوتبال، برزگر به عنوان کارشناس حقوقی در قوه قضائیه ایران در اردبیل مشغول به کار شد و نیز در زمینه مربی گری در تیم های پایه همکاری داشته است. افتخارات و افتخارات باشگاهی. جعفر برزگر طی دوران حرفه ای خود، دستاوردهای قابل توجهی را تجربه داشته است:
وزارت دفاع ملی یونان () سازمان کابینه غیرنظامی مسئول مدیریت نیروهای مسلح یونان است که رهبر آن طبق قانون اساسی (ماده ۴۵) رئیس جمهور است، اما اداره آن فقط توسط نخست وزیر و دولت یونان انجام می شود. این سازمان در خیابان مسوگیون، در اردوگاه پاپاگوس در آتن، بین پاپاگوس و هولارگوس واقع شده است. وزارت دفاع ملی یونان امروزه، طبق تصمیم نخست وزیر، از نظر سلسله مراتبی در رتبه بندی وزارتخانه ها در رتبه سوم قرار دارد. بالاترین مقام در تاریخ این وزارتخانه، دومین مقام، پس از وزارت ریاست دولت، در آخرین دولت آندریاس پاپاندرو (۱۹۹۳–۱۹۹۶) بود. از ۲۷ ژوئن ۲۰۲۳، وزیر دفاع ملی نیکوس دندیاس است.
یون سویونگ(هانجا: 淵秀英) دریاسالار و فرمانده ارتش امپراتوری گوگوریو است. او به عنوان یکی از معدود زنان نظامی تاریخ کره، نقش مهمی در مقابله با تهاجم امپراتوری تانگ ایفا کرد و به دلیل پیروزی های دریایی چشمگیر، در تاریخ نظامی کره مورد احترام قرار دارد. نام او گاهی به صورت یونگه سویونگ و یونگه سو جونگ نوشته می شود، با این حال، از آنجایی که نام خانوادگی یون گه سومون تنها یک حرف است، احتمالاً دومی یک نام ساختگی است. نام خواهر کوچکتر یونگه سومون در کتیبه ای که در اوگوسونگ و سایر مکان ها کشف شده است، ذکر شده است. بر اساس کتیبه، او یک فرمانده دریایی در جنگ اول گوگوریو-تانگ بود. زندگی. پیش از آغاز جنگ، یون سویونگ مسئول مقام چوریوگن جی (도사) در دژ سوکسونگ واقع در شبه جزیره لیائودونگ بود. برخلاف انتظار، حمایت یا نفوذ برادر بزرگترش یونگه سومون چندان به کمکش نیامد، اما به لطف توانایی برجسته در رهبری، بسیار مورد احترام و اعتماد بود. با توجه به موقعیت دژ سوکسونگ، که نقطه ای کلیدی برای جلوگیری از پیشروی نیروهای دشمن از جنوب شبه جزیره لیائودونگ بود، احتمال می رود وظایف اصلی او شامل پشتیبانی از دژ بی سا، بازپس گیری آن در صورت سقوط
، مقابله با حمله مستقیم به پیونگ یانگ، و اجرای حملات از پشت به دشمن بوده باشد. یون سویونگ پس از انتصاب به عنوان چوریوگن جی دژ سوکسونگ، به سرعت نیروی دریایی را تقویت کرد. او بیش از ۷۰ کشتی جنگی ساخت و حدود ۵٬۰۰۰ نیروی نظامی تازه نفس را برای مقابله با جنگ آموزش داد. در سال ۶۴۵، امپراتور تای جونگ از سلسله تانگ به گوگوریو حمله کرد. بر اساس گزارش ها، حدود ۱۰۰٬۰۰۰ نیروی زمینی و ۷۰٬۰۰۰ نیروی دریایی در این حمله شرکت داشتند. ارتش تانگ با سرعتی فراتر از انتظار، خطوط دفاعی گوگوریو را درهم شکست و دژهای لیائودونگ و گه مو را تصرف کرد. در این میان، دژ استراتژیک بی سا نیز با حمله شبانهٔ نیروی دریایی به فرماندهی ژنرال جانگ لیانگ به راحتی سقوط کرد. اگرچه بسیاری از دژها سقوط کرده بودند، اما با شکست ارتش تانگ در تسخیر نقاط کلیدی مانند دژهای شین سونگ و گونان سونگ، ارتش آن ها به شدت فرسوده شد و امکان مقاومت همچنان وجود داشت. با این حال، سقوط سریع دژ بیسا موجب شد نیروی دریایی تانگ همچنان بدون آسیب باقی بماند. با نابودی دژ بیسا، حمایت دریایی از آن منطقه به کلی از بین رفت. اما زمانی که ژنرال جانگ لیانگ بخشی از نیروی دریایی را برای پش
تیبانی از حمله به گونان سونگ به شمال اعزام کرد، شکاف در آرایش نظامی تانگ ایجاد شد. یون سویونگ از این فرصت استفاده کرد و به پایگاه های دریایی تانگ در چانگ ریو و سونگ سان حمله برد. در این عملیات، بیش از ۱۰۰ کشتی دشمن را سوزاند و حدود ۲۰٬۰۰۰ تن از نیروهای تانگ را از بین برد. گفته می شود که فرماندهٔ معروف تانگ، گو هیوچونگ، که به طور اسرارآمیزی ناپدید شده بود، در همین نبرد کشته شده است. مدتی بعد، ارتش مرکزی گوگوریو در نبرد مستقیم با نیروهای اصلی امپراتور تانگ در کوه جوپیل شکست خورد، و در این میان ژنرال گو یونسو تسلیم شد. هرچند تانگ در این نبرد پیروز شد، اما نتوانست اوضاع را بعد از آن به درستی مدیریت کند و برای مدتی حدود یک ماه در سرگردانی به سر برد. یون سویونگ در ادامه، در مناطق داهوم-دو و گوانگ نوک-دو، بیش از ۵۰ کشتی جنگی تانگ را سوزاند و حدود ۸٬۰۰۰ سرباز را از میان برداشت. همچنین در نوبک و گاشی پو، بیش از ۸۰ کشتی دیگر را منهدم کرد و حدود ۵٬۰۰۰ سرباز دیگر را کشت. گفته می شود که تا این مرحله، یون سویونگ با تاکتیک های چابک و توانایی نظامی بالا، تقریباً هیچ تلفاتی متحمل نشده بود. پیروزی های پیاپی باعث شد که او به مق
ام فرمانده کل نیروی دریایی (수군 원수) ارتقاء پیدا کند و پایگاه دریایی را به اطراف گوانگ نوک-دو منتقل کند. در ۱۵ اوت، هنگامی که امپراتور تایزونگ مشغول حمله به دژ آنشی بود، یون سویونگ با نیروی دریایی تانگ در جزیره دئیجانگسان وارد نبردی بزرگ شد و پیروزی قاطعی کسب کرد. ارتش تانگ با بیش از ۱٬۰۰۰ کشتی جنگی و ۱۰۰٬۰۰۰ سرباز به میدان آمد، اما گفته می شود که حدود نیمی از آن ها را از دست داد. گرچه ممکن است این آمار اغراق آمیز باشد، اما با شمار مفقودشدگان نیروی دریایی تانگ و آمار پیروزی های ثبت شده یون سویونگ مطابقت دارد. افسران ارشد تانگ مانند یو یونگ هانگ، سانگ ها، جو ناندانگ، و وانگ دِدو و هزاران سرباز تحت فرمان آن ها در همین نبرد کشته شدند. با شکست حمله مستقیم به پیونگ یانگ و ناکامی ارتش تانگ در شمال، تنها نیروهای باقی مانده همان ارتش اصلی امپراتور بودند که در قلعه آنشی مستقر بودند. ارتش تانگ با ناامیدی، تپه ای مصنوعی در جنوب شرقی آنشی ساخت تا از آن بالا حمله کند. اما این تپه فرو ریخت و دیوار قلعه نیز آسیب دید. در لحظه ای سرنوشت ساز، ارتش گوگوریو زودتر از تانگ به آن تپه رسید و آن را تصرف کرد. همین موجب شد ارتش تانگ تمام
اراده خود را از دست بدهد و شکست بخورد. در این جنگ، نیروی دریایی تانگ شمار زیادی از نیروهایش را از دست داد. فرمانده ارشد نیروی دریایی، جانگ لیانگ، و فرمانده دیگر، جانگ مون هانگ، پس از بازگشت به چین زندانی و سپس اعدام شدند. اطلاعات دقیق تری از سرنوشت یون سویونگ پس از این وقایع در دست نیست. گفته می شود که او نه تنها با برادر کوچکترش یون جونگتو، بلکه با برادر بزرگترش یونگه سومون نیز اختلافات جدی داشت. طبق روایات، در سال ۶۵۴ از قدرت کنار گذاشته شد و در سال ۶۵۶ خودکشی کرد. همچنین روایت هایی وجود دارد که او دختری نیز داشته، اما جزئیات بیشتری در این مورد ثبت نشده است. ستون های سنگی که وجود او را اثبات می کنند در گذرگاه چینگشی، بیساسونگ، سوکسونگ و قلعه اوگو در استان جیان آن در ساحل جنوبی شبه جزیره لیاودونگ حفاری شده اند، بنابراین می توان تأیید کرد که او وجود داشته است. موارد زیر در کتیبه های کشف شده در مکان های سوکسونگ سوجانگرو (梳壯樓) و بیسائسئونگ (先壯樓) که یون سو یونگ به عنوان یک کاهن تائوئیست خدمت می کرد، آمده است. (تفسیر توسط پروفسور سو گیل سو از دانشگاه سوگیونگ و پروفسور جئون یونگ می از دانشگاه ملی چونگبوک).
تئاتر هنری چخوف مسکو ()؛ یک تئاتر دراماتیک در مسکو است که در سال ۱۹۸۷، پس از تقسیم تئاتر هنری گورکی مسکو به دو نهاد مستقل، بنیان گذاری شد. از سال ۱۹۸۹، این تئاتر به افتخار یکی از نویسندگان اصلی اش، آنتون پاولوویچ چخوف ، نام گذاری شد. در سال ۲۰۰۴، این تئاتر عنوان تاریخی خود «تئاتر هنری مسکو» را بازیافت و عنوان «آکادمیک» را کنار گذاشت.. مدیر هنری این تئاتر، کنستانتین خابنسکی، دارندهٔ عنوان «هنرمند مردمی فدراسیون روسیه» است. (از ۲۸ اکتبر ۲۰۲۱)
استوارت گری (; متولد – فوت شده ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا بود که برای فلیتوود تاون در پست مدافع بازی می کرد. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به سلتیک، ای اف سی بورنموث، فلیتوود تاون، گایزلی، گرینوک مورتون، آکسفورد یونایتد و ردینگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اسکاتلند بازی کرده است. دوران باشگاهی. گری در سال ۱۹۸۹ به عنوان بازیکن نوجوان با قرارداد S-form به سلتیک پیوست و مانند بسیاری دیگر، در سن ۱۶سالگی در سال ۱۹۹۰ وارد کادر خدمات زمینی باشگاه شد. او در رده های جوانان و تیم ذخیره بازی کرد و سپس برای بازی در تیم Giffnock Park North AFC آزاد شد. او فصل ۱۹۹۱–۹۲ را نزدیک به دعوت به تیم اصلی به پایان رساند و قرارداد جدیدی به مدت دو سال منعقد کرد. فصل بعدی با اولین حضورش در برابر آبردین در فصل ۹۳–۱۹۹۲ همراه بود، اما مصدومیت کشاله ران در اکتبر باعث شد فصل ۹۳–۱۹۹۲ او به طور زودهنگام به پایان برسد. در فصل ۹۴–۱۹۹۳ او درخواست انتقال به صورت قرضی به جنوب مرز داد. او مدتی را به صورت قرضی در ای اف سی بورنموث در فوریه گذراند و سپس به تیم ذخیره بازگشت. در پایان فصل، با تیم بزرگسالان به
تورنمنت پایان فصل در کانادا رفت. با آغاز فصل ۹۵–۱۹۹۴، قراردادش به پایان رسید و مورد توجه ساندرلند و بلکبرن روورز قرار گرفت و قراردادهایی ماهانه امضا کرد. در نهایت در ۲۷ ژانویه ۱۹۹۵ قرارداد جدیدی امضا کرد با این نیت که اگر بازی بیشتری در تیم اصلی به او نرسد، باشگاه را ترک خواهد کرد. او دوره نسبتاً موفقی در بازی داشت و در آستانه ی ورود کامل به تیم اصلی بود. در فصل ۹۶–۱۹۹۵، در بخش پایانی فصل چند بازی را به صورت بازیکن اصلی آغاز کرد، اما آسیب دیدگی رباط مچ پا باعث ایجاد مشکل شد و زمان بازی او را کاهش داد. فصل ۹۷–۱۹۹۶ نیز با مصدومیت زانو همراه بود و باعث شد بیشتر فصل را در تیم ذخیره باشد. قراردادش دوباره به پایان رسید و آینده اش نامشخص بود. توافقی برای انتقال به لیل در دوران پیش فصل به نتیجه نرسید و او فصل ۹۸–۱۹۹۷ را با قراردادهای ماهانه آغاز کرد. در اکتبر به صورت قرضی به گرینوک مورتون تا ژانویه ۱۹۹۸ منتقل شد و سپس برای بازی در برابر همان تیم در دیدار جام حذفی اسکاتلند در ۲۴ ژانویه از قرض فراخوانده شد. او چند بازی دیگر برای تیم ذخیره انجام داد و در نهایت در ۲۶ مارس ۱۹۹۸ به تامی برنز در ریدینگ فروخته شد. گری به صور
ت قرضی به راشدن و دیاموندز منتقل شد و در ژانویه ۲۰۰۱ به صورت دائمی به آن ها پیوست و در پایان فصل ۰۵–۲۰۰۴ آزاد شد. او به آکسفورد یونایتد پیوست و ۱۰ بازی برای آن ها انجام داد. پس از آن با تیمی در لیگ های غیرحرفه ای به نام گایزلی مرتبط شد و در آنجا تیم ذخیره را همراه با وینس براکی مربی گری می کرد. بازیگری. در فیلم "یونایتد لعنتی" محصول ۲۰۰۹، گری نقش پدرش ادی را، ایفا کرد. مرگ. گری در تاریخ ۲۷ ژانویه ۲۰۲۴، در سن ۵۰ سالگی بر اثر کلانژیوکارسینوما، نوعی نادر از سرطان که مجاری صفراوی را تحت تأثیر قرار می دهد، درگذشت.
دایره خطای احتمالی (CEP), همچنین احتمال خطای دایره ای یا دایره احتمال برابر، یک معیار از دقت سیستم های تسلیحاتی در علم نظامی بالیستیک است. این معیار به عنوان شعاع یک دایره تعریف می شود که مرکز آن نقطه هدف است و انتظار می رود نقاط فرود ۵۰٪ از مهمات را در بر بگیرد؛ به عبارت دیگر، این شعاع خطای میانه است که یک فاصله اطمینان ۵۰٪ را نشان می دهد. به این معنا که اگر طراحی مهمات خاصی دارای CEP برابر با ۱۰۰متر باشد، هنگامی که ۱۰۰ مهمات به همان نقطه هدف گیری شوند، به طور متوسط ۵۰ عدد در داخل دایره ای با شعاع ۱۰۰متر در اطراف آن نقطه قرار خواهند گرفت. مفاهیم مرتبطی وجود دارد، مانند DRMS (ریشه میانگین مربعات فاصله)، که جذر میانگین مربعات خطاهای فاصله است و نوعی از انحراف معیار محسوب می شود. مفهوم دیگر R95 است، که شعاع دایره ای است که ۹۵٪ از مقادیر در آن قرار می گیرند و یک فاصله اطمینان ۹۵٪ را نشان می دهد. مفهوم CEP همچنین در اندازه گیری دقت موقعیتی که توسط یک سیستم ناوبری به دست می آید، مانند جی پی اس یا سیستم های قدیمی تر مانند لورن و لورن-سی نقش دارد. مفهوم. مفهوم اصلی CEP بر اساس یک توزیع نرمال دو متغیره دایره ای (CBN)
است که CEP به عنوان یک پارامتر از CBN در نظر گرفته می شود، همان طور که μ و σ پارامترهای توزیع نرمال هستند. مهمات با این رفتار توزیع تمایل دارند که در اطراف نقطه تأثیر میانگین تجمع یابند، به طوری که بیشتر آنها به طور معقولی نزدیک هستند و به تدریج تعداد کمتری از آنها در فاصله های بیشتر قرار دارند و تعداد بسیار کمی در فاصله های دورتر قرار می گیرند. به عبارت دیگر، اگر CEP برابر با "n" متر باشد، ۵۰٪ از شلیک ها در فاصله "n" متری از نقطه تأثیر میانگین قرار می گیرند، ۴۳٫۷٪ بین "n" و "2n" متر، و ۶٫۱٪ بین "2n" و "3n" متر، و نسبت شلیک هایی که بیشتر از سه برابر CEP از میانگین فاصله دارند تنها ۰٫۲٪ است. CEP زمانی که این رفتار توزیع برآورده نشود، معیار مناسبی برای اندازه گیری دقت نیست. مهمات ممکن است دارای انحراف معیار بزرگ تری از خطاهای برد نسبت به انحراف معیار خطاهای زاویه ای (انحراف) باشند، که منجر به یک منطقه اطمینان بیضوی می شود. نمونه های مهمات ممکن است دقیقاً بر روی هدف نباشند، به عبارت دیگر، بردار میانگین (۰٬۰) نخواهد بود. به این حالت بایاس می گویند. برای گنجاندن دقت در مفهوم CEP در این شرایط، می توان CEP را به عن