Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ایلوسیو (لاتین: illusio) در جامعه شناسی پی یر بوردیو، جامعه شناس فرانسوی، به شرکت در بازی و تبعیت از بازی و قواعد آن اشاره دارد. ایلوسیو به معنی شرکت در بازی و باور بنیادین به بازی و ارزش و اهمیت سهم شرکت کنندگان در آن است. ایلوسیو مانع زیر سؤال رفتن بنیان های باور و تهدید وجود میدان است. ایلوسیو به مثابه پایبندی بلاواسطه به ضرورت میدان است.
صرخه، شعار سیاسی حوثی ها، یک سازمان سیاسی و نظامی احیاگر شیعه زیدی در یمن است که بر روی یک پرچم عمودی با متن عربی نوشته شده است: «الله اکبر، مرگ بر آمریکا، مرگ بر اسرائیل، لعنت بر یهودیان و پیروزی از آن اسلام است». این شعار اغلب بر روی زمینه سفید چاپ می شود، با عبارات اسلامی به رنگ سبز و عبارات مربوط به دشمنان این گروه با فونت قرمز شبیه سیم خاردار. طراحی و نمادگرایی. شعار حوثی ها که «"صرخه»" نامیده می شود، با الگوبرداری از شعاری از ایران انقلابی، این است: «الله اکبر، مرگ بر آمریکا، مرگ بر اسرائیل، نفرین بر یهودیان، پیروزی از آن اسلام است.» شعار «صرخه» در اصل به جنبش حوثی ها ربطی نداشت و منشأ دقیق آن مورد اختلاف است. این شعار اولین بار در ژانویه ۲۰۰۲ در مدرسه امام هادی در رازح، صعده سر داده شد، اگرچه ادعا می شود که رهبر وقت جنبش، حسین حوثی، پس از دیدن فیلم کشته شدن محمد الدره، جوان فلسطینی، در جریان انتفاضه دوم در سال ۲۰۰۰، از آن استفاده کرده است: ۱۱۶ بنرهایی که علامت «صرخه» را دارند، روی زمینه سفید چاپ شده اند و متن نوشته شده با رنگ قرمز و سبز است؛ اظهارات طرفدار اسلام به رنگ سبز است در حالی که اظهارات مربوط
به دشمنان آنها، آمریکا، اسرائیل و یهودیان، با فونت قرمز شبیه سیم خاردار ظاهر می شود. احساسات ضد آمریکایی این شعار، نتیجه خشم حوثی ها نسبت به جنگ آمریکا علیه تروریسم بود، زیرا آنها مشارکت رئیس جمهور وقت، علی عبدالله صالح، در این جنگ را به عنوان تأیید ضمنی «اشغال و استعمار خاورمیانه» توسط آمریکا می دانستند: ۱۰۳ حسین الحوثی در خطبه ای در ژانویه ۲۰۰۲ خاطرنشان کرد که یهودیان را در این شعار گنجانده است زیرا «آنها کسانی هستند که این جهان را به حرکت درمی آورند» و در خطبه ای دیگر گفت که مسلمانان «از شر یهودیان رهایی نخواهند یافت مگر با ریشه کن کردن آنها و با از بین بردن موجودیت آنها [اسرائیل]». تاریخچه. این شعار سرانجام به نشانه ای از اعتراض عمومی علیه دیکتاتوری علی عبدالله صالح، رئیس جمهور یمن، تبدیل شد. این شعار اولین بار در ژانویه ۲۰۰۳ در جریان سفر صالح به صعده به طور گسترده مورد استفاده قرار گرفت. در آن زمان، رئیس جمهور قصد داشت در نماز جمعه سخنرانی کند، اما توسط مردم محلی که این شعار را در اعتراض به سیاست های او سر می دادند، نادیده گرفته شد. دولت یمن با سرکوب واکنش نشان داد و ۶۰۰ نفر به دلیل استفاده از این شعار د
ستگیر شدند. این امر تنها اوضاع را بدتر کرد و این شعار در شمال یمن گسترش یافت. جنبش حوثی ها رسماً این شعار را پس از حمله ۲۰۰۳ به عراق که به شدت محکوم شد، پذیرفت. این امر باعث شد که این جنبش در مسیر برخورد با دولت قرار گیرد، زیرا دولت علیرغم مخالفت عمومی، سیاست های رسمی طرفدار آمریکا را حفظ کرد. این شعار غیرقانونی اعلام شد. حوثی ها با این استدلال که قانون اساسی یمن از آزادی بیان حمایت می کند، از کنار گذاشتن آن خودداری کردند. تا سال ۲۰۰۴، سرکوب ها علیه این شعار و همچنین جنبش حوثی ها شدت گرفت. بسیاری از حوثی ها به دلیل استفاده از آن زندانی و حتی شکنجه شدند. درگیری بین حوثی ها و دولت در نهایت منجر به وقوع شورش حوثی ها شد. هواداران حوثی اظهار می کنند که خشم آنها از ایالات متحده و اسرائیل متوجه دولت های مربوطه است. علی البخیتی، سخنگو و چهره رسمی رسانه ای حوثی ها، تفسیر تحت اللفظی این شعار را با بیان این جمله در مصاحبه ای رد کرد: «ما واقعاً مرگ بر کسی نمی خواهیم. این شعار صرفاً علیه دخالت آن دولت ها [یعنی اسرائیل و آمریکا] است.» در ایستگاه های تلویزیونی و رادیویی عربی وابسته به حوثی ها، آنها از مفاهیم مذهبی مرتبط با
جهاد علیه اسرائیل و ایالات متحده استفاده می کنند. علیرغم بار مذهبی شعارشان، حوثی ها خود را به عنوان یک گروه ملی گرای یمنی معرفی می کنند که با ظلم و ستم خارجی ها به همه یمنی ها، از جمله مسلمانان سنی، مخالف است. اگرچه این شعار برجسته ترین نماد جنبش حوثی ها است که اغلب روی پلاکاردها و پرچم ها نمایش داده می شود، اما حوثی ها پرچم معمولی یمن را نیز به عنوان نماد تجمع به نمایش می گذارند. در آوریل ۲۰۱۶، در جریان مذاکرات صلح با میانجیگری سازمان ملل در کویت، نمایندگان حوثی ها از ایالات متحده به خاطر شعار «مرگ بر آمریکا» «عذرخواهی صمیمانه ای» کردند و ادعا کردند که این شعار برای «مصرف داخلی به عنوان وسیله ای برای جذب حمایت در خیابان ها و ایجاد یک آرمان مشترک بین هوادارانشان برای حفظ اتحادشان» استفاده شده است. در طول بحران دریای سرخ، هواداران حوثی هر جمعه در طول تظاهرات ضد نسل کشی غزه و حملات ضد غربی به یمن، پرچم فلسطین را در کنار شعار و پرچم یمن تکان می دادند. شعار جدید حوثی ها پس از تغییر نام این گروه به عنوان یک سازمان تروریستی ظاهر شد: «آمریکا مادر تروریسم است» که بر روی زمینه ای قرمز قرار داشت.
رون یانس (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل هلند است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال رودا جی سی کرکراد، باشگاه ورزشی فین دام، باشگاه فوتبال سانفرچه هیروشیما، باشگاه فوتبال پک زووله، و باشگاه فوتبال خرونینگن اشاره کرد.
روبین فلدمان (؛ زادهٔ ) مربی فوتبال اهل هلند است. وی سرمربی تیم هایی همچون باشگاه فوتبال کویینز پارک و باشگاه ورزشی هیرنفین بوده است.
باس سیبوم (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل هلند است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال توئنته، باشگاه فوتبال رودا جی سی کرکراد، باشگاه فوتبال امن، باشگاه فوتبال هراکس آلملو، باشگاه فوتبال ان ئی سی نیمیخن، باشگاه ورزشی بووران، و باشگاه فوتبال آلمانیا آخن اشاره کرد.
کارل هوفکنس (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل بلژیک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال وسترلو، باشگاه فوتبال استوک سیتی، باشگاه فوتبال وست برومویچ آلبیون، باشگاه فوتبال کلوب بروژ، باشگاه ورزشی بیرشات، باشگاه فوتبال منچستر ۶۲، باشگاه فوتبال اوستنده، و باشگاه فوتبال لیرسه اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال بلژیک، زیر ۱۹ سال بلژیک، زیر ۲۱ سال بلژیک، و بلژیک بازی کرده است.
دیک اسخرودر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل هلند است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسپارتا روتردام، باشگاه فوتبال استوک سیتی، باشگاه فوتبال گو اهد ایگلز، باشگاه فوتبال خرونینگن، باشگاه ورزشی پی اس وی آیندهوون، و باشگاه فوتبال والویک اشاره کرد.
هنری فن در فخت (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل هلند است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اودینزه، باشگاه فوتبال پک زووله، و باشگاه فوتبال ویلم دوم اشاره کرد.
گوئیدو بوفارینی گوئیدی (پیزا، ۱۷ اوت ۱۸۹۵ - میلان، ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۵) افسر ارتش و سیاستمدار ایتالیایی بود که به عنوان شهردار شهر پیزا خدمت کرد، جایی که او همچنین به عنوان پودستا و عضو شورای فدرال، عضو پارلمان، عضو شورای عالی فاشیسم، معاون وزیر کشور برای دهه ۱۹۳۳-۱۹۴۳ و بعداً به عنوان وزیر کشور در دولت جمهوری اجتماعی ایتالیا خدمت کرد. او در پایان جنگ جهانی دوم به دلیل جنایات جنگی به اعدام محکوم و در سال ۱۹۴۵ با جوخه آتش اعدام شد. زندگی اولیه و تحصیلات. بوفارینی گوئیدی در سال ۱۸۹۵ در پیزا متولد شد. وقتی ایتالیا وارد جنگ جهانی اول شد، او داوطلبانه در یک هنگ توپخانه خدمت کرد. او در سال ۱۹۱۷ به درجه کاپیتان ارتقا یافت و تا سال ۱۹۲۳ در ارتش ایتالیا به طور فعال خدمت کرد - در این میان، مدرک لیسانس خود را در رشته حقوق از دانشگاه پیزا در مارس ۱۹۲۰ دریافت کرد. وزارت کشور او به جمهوری سوسیال ایتالیا پیوست و وارد دولت جدید موسولینی شد و به عنوان وزیر کشور خدمت کرد. در این امر، او همچنین از دوستی خود با اوژن دولمن بهره برد، که همچنین رضایت همتای آلمانی خود، هاینریش هیملر، را برای او جلب کرده بود. در واقع، هنگامی که روبرتو فاری
ناچی خود را به عنوان وزیر کشور پیشنهاد داد، موسولینی پاسخ داد که «باید قول این نقش را به وکیل پیزایی بدهد». بوفارینی همچنین به کارل ولف، که فرمانده اس اس و پلیس در شمال ایتالیا بود، نزدیک شد. رابطه او با ولف به چندین سال پیش برمی گشت، زمانی که این دو نفر مشغول مدیریت موضوع گزینه های موجود در تیرول جنوبی برای دولت های متبوع خود بودند. همانطور که جورجو پینی گزارش می دهد، خود بوفارینی هیچ توهمی در مورد چگونگی پایان جنگ نداشت، اما شاید به دلیل تمایل به ماندن در مرکز بازی سیاسی، این سمت را پذیرفته بود. او همچنین این ایده را در سر می پروراند که بتواند بین آلمانی ها، که با آنها روابط بسیار خوبی داشت، و دولت جمهوری اجتماعی ایتالیا میانجیگری کند. با این حال، در درون دولت، او دائماً بین جریان های افراطی فاریناچی و پاوولینی و میانه روهایی مانند تارچی و بیگینی میانجیگری می کرد. در اقدامات دولتی خود، او اغلب مردد بود، به باند کُخ حمایت خود را اعطا می کرد و در عین حال اعضای گارد مسلح بدنام پالازو براسکی در رم توسط پلیس جمهوری خواه دستگیر می شدند. وقتی فعالیت های کخ در میلان آشکار شد و اعتراضاتی به پا شد، در 7 اکتبر دستور د
ستگیری همه اعضای گروه را داد. در 16 سپتامبر 1943، به همراه پاولینی، با هدف تکمیل اعضای مفقود دولت جدید به رم بازگشت. در 19 اکتبر، او دستور لغو همه عناوین سلطنتی را صادر کرد، که از روزنامه رسمی شروع می شد. جنگ جهانی دوم. پس از ترک ارتش، با درجه سرهنگ دوم، در محافل فاشیستی فعال شد و به حزب ملی فاشیست (PNF) پیوست. بوفارینی گوئیدی که در آوریل ۱۹۲۳ شهردار پیزا بود، از سال ۱۹۲۴ ریاست سلسله مراتب حزب محلی را بر عهده داشت (بدنامی او به دلیل حرفه اش به عنوان وکیل افزایش یافت). او به مقام کنسول افتخاری MVSN پیراهن سیاه ها - شبه نظامیان داوطلب پس از راهپیمایی به سوی رم - ارتقا یافت. در ماه مه ۱۹۳۳، او به عنوان معاون وزیر کشور منصوب شد و با گالئاتزو چیانو - مخالف بوروکراسی حزبی، ایجاد چندین سرویس مخفی و تلاش برای کاهش اثرات یهودستیزی قوانین تصویب شده توسط رژیم - اتحاد برقرار کرد. با این وجود، (و برخلاف چیانو)، در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، بوفارینی گوئیدی در جریان تلاش دینو گراندی برای خلع بنیتو موسولینی و وادار کردن ایتالیا به امضای صلح با متفقین به نفع او رأی داد. به عنوان پاداش، پس از مداخله آلمان نازی و نجات موسولینی در ماه سپتا
مبر، گوئیدو بوفارینی گوئیدی به عنوان وزیر کشور جمهوری اجتماعی ایتالیا جدید (که توسط نازی ها در شمال ایتالیا تأسیس شده بود) منصوب شد. او که بسیار حریص به نظر می رسید، حتی توسط اکثر همکاران کابینه اش نیز مورد بی اعتمادی قرار گرفت. سپاه پلیس جمهوری خواه. بوفارینی برای انحلال جوخه های پلیس فدرال که پس از آتش بس 8 سپتامبر 1943 به طور مستقل تأسیس شده بودند، و انتقال مسئولیت اجرای نظم عمومی به نیروهای پلیس وابسته به وزارت کشور تلاش کرد. در همین راستا، در ماه اوت نیز بخشنامه ای خطاب به کمیسرهای پلیس صادر کرد که در آن «قصد نداشت فعالیت های پلیسی را که به طور منظم در فعالیت های پلیس جمهوری خواه گنجانده نشده بودند، مجاز کند.» افزون بر این، در 16 نوامبر، او فرمانی مبنی بر تقسیم وظایف پلیس و کارابینیری ارائه داد که قرار بود به ترتیب در گارد پلیس، که وظیفه محافظت از شهرها را بر عهده داشت، و ژاندارمری روستایی، که وظیفه مناطق روستایی را بر عهده داشت، ادغام شوند. اقدام وزیر بلافاصله با مخالفت و در نهایت با رقابت گارد ملی جمهوری خواه تازه تأسیس رناتو ریچی، که قصد نداشت از خودمختاری شبه نظامیان داوطلب برای امنیت ملی دست بکشد، خ
نثی شد. در نهایت، در 20 نوامبر، سپاه پلیس جمهوری خواه وابسته به وزارت کشور تأسیس شد، در حالی که GNR همچنان یک نهاد جداگانه باقی ماند که شامل پلیس سلطنتی و MVSN می شد. در ماه دسامبر، حمله GAP به مراسم تشییع جنازه نماینده فدرال میلان، آلدو رسگا، باعث تیراندازی پر هرج و مرج در خیابان شد و بوفارینی از این فرصت برای انتقاد شدید از تشکیلات خودمختار بی انضباط استفاده کرد، اما بر رفتار خوب لژیون موتی میلان تأکید کرد. فقدان نظم و انضباط در میان جوخه های فاشیستی، بوفارینی گوئیدی را وادار به درخواست سلاح بیشتر برای ستاد پلیس میلان کرد که فاقد آن بود. در ژوئن ۱۹۴۴، برای مقابله با سایر تشکیلات پلیس خودمختار، او به روسای استان ها، که رسماً همگی به وزارت کشور وابسته بودند، تأکید کرد که تمام اقدامات پلیس باید منحصراً توسط آنها هماهنگ شود و تنها آنها قدرت انجام دستگیری های پلیسی را با محدودیت هفت روز بدون گزارش رسمی دارند. بلافاصله پس از یک ماه از تشکیل تیپ های سیاه، که در واقع او دوست داشت آنها را حذف کند، بوفارینی به روسای استان ها تلگراف زد تا دستور محدود کردن فعالیت آنها را، به ویژه اگر در چارچوب پلیس انجام شود، صادر کند
و به سفیر رودولف ران در مورد دخالت مداوم پلیس آلمان در ایتالیا و تلاش های در حال انجام برای ملی زدایی در OZAK و OZAV اعتراض کرد. در اکتبر ۱۹۴۴، او از رئیس پلیس جدید، رنزو مونتاگنا، در انحلال برخی از نیروهای پلیس خودمختار، مانند باند کُخ، پس از آنکه در ابتدا از آن استفاده کرده بود، به عنوان بخشی از یک پروژه بزرگتر که شامل ادغام شبه نظامیان ویژه (مرزی، بندری، راه آهن، جاده ای و پستی) وابسته به جمهوری خلق در پلیس جمهوری خواه بود، حمایت کرد. با این حال، این امر با مخالفت نیروهایی که قرار بود تحت کنترل ستاد پلیس قرار گیرند، مواجه شد. سپس این پروژه توسط پائولو زربینو، جانشین بوفارینی گوئیدی در وزارتخانه، ادامه یافت، اما در نهایت با شکست مواجه شد.. تضاد ​​با پرزیوسی. نامزدی بوفارینی به عنوان وزیر کشور بلافاصله با مخالفت جیووانی پرزیوسی مواجه شد، که گزارش هایی را به آلمان فرستاد و او را به "دوستی با یهودیان و فراماسون ها" متهم کرد و خود به موسولینی پاسخ داد. در 30 نوامبر 1943، بوفارینی دستور شماره 5 پلیس را صادر کرد که طبق آن، تمام یهودیان، چه ایتالیایی و چه خارجی، در اردوگاه های کار اجباری مختلف ایالتی در انتظار تمر
کز در اردوگاه های ویژه آماده شده، که مهمترین آنها اردوگاه فوسولی بود، زندانی شدند. هدف بوفارینی، که هرگز علیه یهودیان خیلی پرخاشگر نبود، این بود که اجازه دهد یهودیان در خاک ایتالیا متمرکز شوند و از این طریق از تبعید آنها به آلمان جلوگیری شود. اما این تلاش با شکست مواجه شد و آلمانی ها، با یافتن تمام یهودیانی که از قبل در اردوگاه ها متمرکز شده بودند، رهبران ایالتی را دور زدند و به راحتی آنها را دستگیر و تبعید کردند. حملات پرزیوسی علیه بوفارینی متوقف نشد و در 8 ژانویه 1944، آنها تامبورینی، آپولونیو و لتو را نیز که همگی متهم به قاچاق پول بودند، در این امر دخیل دانستند. در بهار ۱۹۴۴، بوفارینی گویدی با لایحه ای که توسط پرزیوسی تهیه شده بود، مخالفت کرد و شاید در جلوگیری از آن نقش مهمی داشت. پرزیوسی که به تازگی به عنوان "بازرس کل نژاد" منصوب شده بود، قصد داشت با لایحه جدیدی در ۱۵ مه ۱۹۴۴، وضعیت یهودیت را به تعداد بیشتری از شهروندان ایتالیایی گسترش دهد. بوفارینی موفق شد قبل از ارائه رسمی متن نوشته شده توسط پرزیوسی به موسولینی، نسخه ای از آن را به دست آورد، بنابراین تمام شب را صرف مطالعه آن و تهیه گزارشی با عنوان "برخی
ملاحظات در مورد قانون نژادی" کرد که در آن تک تک نکات لایحه را رد کرد، و تناقضات آن را برجسته کرد. روز بعد، او پیشنهاد پرزیوسی را برای موسولینی ارسال کرد و گزارش خود را با یادداشتی ضمیمه کرد: «من با کمال میل برخی از مشاهدات خود را که دیشب با عجله در مورد قانون جدید نژادی تدوین شده بود، به شما ارائه می دهم. از شما، دوچه، خواهش می کنم که با توجه فراوان خود به آنها توجه کنید، زیرا به نظر فروتنانه من، برخی از کاستی های قانون را برجسته می کنند که حاکی از اصلاحات ضروری است». پس از مداخله بوفارینی گویدی، این قانون دوباره تصویب نشد. او علاوه بر مخالفت با پرزیوسی، در مواقعی که می توانست، نقش فعالی در کمک به مردم داشت و یک اداره گذرنامه در وزارتخانه تأسیس شد که به جعل گذرنامه اختصاص داشت و بنابراین اجازه تبعید برخی از افراد تحت تعقیب مانند گویدو دونگانی و جیووانی باللا را می داد. ابتکارات مشابه پرزیوسی با هدف غیرقانونی کردن فراماسونری و آزار فراماسون ها توسط بوفارینی گویدی خنثی شد. دستگیری. در اواخر عمر جمهوری، در فوریه ۱۹۴۵، موسولینی بوفارینی گوئیدی را از سمت خود برکنار کرد. پس از تلاش ناموفق برای فرار به سوئیس، او در
۲۶ آوریل توسط پارتیزان ها دستگیر شد. مانند هر فاشیست ایتالیایی دیگری که به دلیل شرکت در جنگ داخلی ایتالیا تحت پیگرد قانونی قرار گرفت، او تحت قانون ایتالیا محاکمه شد، زیرا قوانین جنگ در آن زمان هیچ ماده ای در مورد درگیری های مسلحانه غیربین المللی (NIAC) نداشت. او به جرم جنایات مرتکب شده در جنگ داخلی ایتالیا توسط دادگاه فوق العاده عدالت در میلان به اعدام محکوم شد. او در ۱۰ ژوئیه با جوخه آتش اعدام شد، زیرا (مانند فرانسوی همکار پیر لاوال) را محاکمه کرده بود و در اسارت از یک اقدام خودکشی جان سالم به در برده بود. در زندان، گوئیدی پیشنهاد داد که در ازای آزادی اش، نامه های رسواکننده ای که بین چرچیل و موسولینی در طول جنگ رد و بدل شده بود را برای متفقین فاش کند که این کار به سرانجامی نرسید. حضور در فیلم. در فیلم «قتل عام در رم» محصول 1973، گوئیدو گوئیدی توسط بازیگر ایتالیایی گوئیدارینو گوئیدی به تصویر کشیده شده است.
«حزب جمهوری خواه فاشیست» (به ایتالیایی: Partito Fascista Repubblicano Partito) یک حزب سیاسی در ایتالیا به رهبری بنیتو موسولینی و تنها حزب نماینده جمهوری اجتماعی ایتالیا در طول اشغال ایتالیا توسط آلمان بود. حزب فاشیست ملی جانشین حزب ملی فاشیست بود، اما بیشتر تحت تأثیر فاشیسم رادیکال اولیه پیش از ۱۹۲۲ و گرایش ضد سلطنت قرار داشت، چرا که اعضای آن، پادشاه، ویکتور امانوئل سوم را پس از توافق با امضای تسلیم به متفقین خائن می دانستند. این حزب، توسط عناصر فاشیست افراطی رهبری می شد که مصمم بودند سرسختی حزب جدید را برای تثبیت دولت جمهوری سوسیال ایتالیا و مبارزه تا پایان در کنار آلمان نازی و علیه متفقین تشدید کنند. این حزب که مواضع رادیکال و خشونت آمیزی علیه یهودیان، مقاومت، به اصطلاح خائنین و فراماسونری اتخاذ می کرد در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ تأسیس، و پس از سقوط جمهوری سوسیال ایتالیا در سال ۱۹۴۵ منحل شد. تاریخچه. پس از حمله گران ساسو که توسط نازی ها طراحی شده بود و موسولینی را آزاد کرد، حزب ملی فاشیست (PNF) در ۱۳ سپتامبر ۱۹۴۳ به عنوان حزب جمهوری خواه فاشیست (PFR) و به عنوان حزب واحد از جمهوری اجتماعی ایتالیا شمالی و تحت الحمایه نا
زی ها، که به طور غیررسمی با نام جمهوری سالو شناخته می شد، احیا شد. دبیر آن الساندرو پاوولینی بود. به دلیل کنترل شدید آلمانی ها، قدرت حزب در چارچوب جمهوری سالو همیشه بسیار محدود بود. برای رفع این ضعف ذاتی، حزب سعی کرد حمایت معدود اقشار جمعیتی را که هنوز با فاشیسم همدردی می کردند، به دست آورد. این سازمان که به آن نهاد ملی کمک به فاشیست ها نیز گفته می شد، در اوایل اکتبر ۱۹۴۳ تشکیل شد. در ذهن رهبران حزب، این سازمان قرار بود ادامه ی کادرهای قدرتمند شبه نظامیان و داوطلبان حزب ملی فاشیست سابق باشد. حزب فاشیست ملی پس از اعدام موسولینی و ناپدید شدن ایالت سالو در آوریل ۱۹۴۵ دوام نیاورد. با این حال، الهام بخش ایجاد جنبش اجتماعی ایتالیا (MSI) و MSI به عنوان جانشین حزب جمهوری خواه فاشیست و حزب ملی فاشیست در نظر گرفته شده است. جنبش اجتماعی ایتالیا توسط رهبران سابق فاشیست و کهنه سربازان ارتش ملی جمهوری خواه جمهوری سالو تشکیل شد. حزب تلاش کرد تا دکترین فاشیست را مدرن و اصلاح کند و آن را به سمتی معتدل تر و پیچیده تری سوق دهد. جوزپه پیتزیرانی رهبری سازمان حزب ملی فاشیست در رم را تا آوریل ۱۹۴۴ برعهده داشت، زمانی به عنوان معاون
دبیر سازمان ملی حزب منصوب شد. ایدئولوژی. حزب فاشیست بریتانیا در پی پیوند مجدد حزب جدید با فاشیسم رادیکال پیش از ۱۹۲۲ بود. این اقدام بخش هایی از «گارد قدیمی» فاشیست را که پس از به قدرت رسیدن موسولینی در سال ۱۹۲۲ به حاشیه رانده شده بودند، جذب کرد. با این حال، حزب جدید از درون دچار تفرقه بود و گرایش های داخلی مختلفی برای جلب حمایت موسولینی رقابت می کردند و در حالی که حزب ملی فاشیست برخی از گفتمان های فاشیستی انقلابی اولیه را احیا کرد، به مواضع ضد روحانیت جنبش فاشیستی اولیه بازنگشت.
دوک بورگونی (، عنوانی بود که توسط حاکمان دوک نشین بورگونی، از زمان تأسیس آن در سال ۸۴۳ تا الحاق آن به پادشاهی فرانسه در سال ۱۴۷۷، و بعدها توسط اعضای خاندان هابسبورگ، از جمله امپراتوران مقدس روم و پادشاهان اسپانیا، که ادعای مالکیت بورگونی را داشتند و بر هلند بورگونی حکومت می کردند، استفاده می شد. دوک نشین بورگونی بخش کوچکی از سرزمین های سنتی بورگونی ها در غرب رودخانه سون بود که در سال ۸۴۳ به پادشاهی فرانک های غربی، متعلق به شارل تاس، واگذار شد. در رژیم کهن، دوک بورگونی، عالی ترین مقام غیرروحانی پادشاهی فرانسه بود. با شروع از روبر دوم، پادشاه فرانسه ()، این عنوان در اختیار کاپتی ها، خانواده سلطنتی فرانسه، بود. در سال ۱۰۳۲، هانری یکم، پادشاه فرانسه، دوک نشین را به برادر کوچکترش، روبر، که خاندان بورگونی را تأسیس کرد، اعطا کرد. هنگامی که دودمان ارشد خاندان بورگونی در سال ۱۳۶۱ منقرض شد، این عنوان از طریق خویشاوندی خونی به ژان دوم، پادشاه فرانسه به ارث رسید. ژان در سال ۱۳۶۳ میلادی، دوک نشین را به پسر کوچکترش، فیلیپ جسور، واگذار کرد. دوک های والوا-بورگونی به تدریج بر مجموعه ای وسیع از سرزمین ها که به عنوان دولت بورگو
نی شناخته می شد، حکومت کردند و به رقبای خطرناکی برای خاندان سلطنتی ارشد فرانسوی، یعنی خاندان والوآ، تبدیل شدند. هنگامی که نسل مردان دوک های والوا-بورگونی در سال ۱۴۷۷ منقرض شد، دوک نشین بورگونی توسط لوئی یازدهم، پادشاه فرانسه مصادره شد. عنوان «دوک بورگونی» پس از ازدواج ماری بورگونی با ماکسیمیلیان یکم، آرشیدوک اتریش در سال ۱۴۷۷ به پادشاهان هابسبورگ منتقل شد. هابسبورگ ها از این ارتباط برای ادعای مالکیت بورگونی و حکومت بر میراث بورگونی خود تا دوران ناپلئون استفاده کردند. این عنوان متعاقباً برای چندین پسر کوچکتر خاندان بوربون احیا شد و از سال ۱۹۷۵، شاخه های آن از «دوک بورگونی» به عنوان یک عنوان افتخاری احیا شده استفاده کرده اند.
مقاله زیر آمار و رکوردهای باشگاه فوتبال فولام، مستقر در فولام، در غرب لندن را ارائه می دهد. تعداد بازی ها. بازیکنان بازنشسته. در میان بازیکنان فولام، پنج بازیکن فولام وجود دارند که بیش از ۴۵۰ بازی برای این باشگاه انجام داده اند و همگی از فوتبال خداحافظی کرده اند: بازیکنان فعلی. بازیکنانی که بیشترین حضور را در تمام رقابت ها داشته اند و تا تاریخ ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۵ هنوز در باشگاه هستند: گلزنان برتر. گلزنان برتر سابق. در میان بازیکنان سابق فولام، هشت بازیکن ۱۰۰ گل یا بیشتر برای این باشگاه به ثمر رسانده اند: گلزنان برتر فعلی. سه گلزن برتر فعلی باشگاه تا تاریخ ۱۳ سپتامبر: نقاط عطف. فولام هرگز جام بزرگی را فتح نکرده است؛ با این حال، دستاوردهای متعددی داشته. در لیست زیر، به تمام جام ها و لیگ ها با نام هایی که در آن زمان داشتند اشاره شده است که به دلایل تجاری و سایر دلایل، در طول زمان تغییر کرده اند. برای اطلاعات بیشتر، به مقالات مربوط به لیگ های مختلف مراجعه کنید.
ویتوریو موسولینی (۲۷ سپتامبر ۱۹۱۶ - ۱۲ ژوئن ۱۹۹۷)، یک منتقد فیلم و تهیه کننده ایتالیایی بود. او همچنین فرزند دوم دیکتاتور فاشیست بنیتو موسولینی بود. با این حال، او نخستن پسر رسمی موسولینی از همسر دومش راکله بود؛ چرا که برادر ناتنی بزرگترش، بنیتو آلبینو داسلر (پسر موسولینی از ایدا دالسر) هرگز رسماً توسط رژیم فاشیستی موسولینی به رسمیت شناخته نشد. زندگینامه. ویتوریو موسولینی در میلان، لمباردی، در پادشاهی ایتالیا متولد شد. او با اورسولا بوولی میلانی (۱۹۱۴-۲۰۰۹) که دو سال بزرگتر از خودش بود، ازدواج کرد. در ژانویه ۱۹۳۸، موسولینی و همسرش تولد نخستین فرزندشان، پسری به نام «گوئیدو»، متولد رم را اعلام کردند. موسولینی به عنوان ستوان در نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا خدمت کرد. او در جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی، جنگ داخلی اسپانیا و جنگ جهانی دوم شرکت کرد. در اتیوپی، او و برادر کوچکترش برونو، خلبان بمب افکن بودند. برخلاف برادرش (که بمباران توده های غیرنظامیان اتیوپی را «شکوفایی گل رز» و کشتار را «سرگرمی فوق العاده خوب» توصیف کرده بود)، ویتوریو خلبان جدی محسوب نمی شد. در سال ۱۹۳۷، ویتوریو مدت کوتاهی با هال روچ در شرکتی به نام R.A.M.
Pictures («روچ و موسولینی») همکاری داشت، اما روچ پس از آنکه به شدت در هالیوود طرد شد، خود را از این معامله کنار کشید.در سال های بعد، ویتوریو در دوره کوتاهی در اواخر دهه ۱۹۳۰ و اوایل دهه ۱۹۴۰، زمانی که سردبیر مجله سینما بود، ارتباط و دوستی زیادی با کارگردانان، نویسندگان و منتقدان فیلم چپ گرا و یهودی برقرار کرد. آثار منتقدان آشکارا چپ گرا مانند میکل آنجلو آنتونیونی در این مجله منتشر می شد و ویتوریو حتی برای منتقد برجسته یهودی آلمانی، رودولف آرنهایم، در ویلا تورلونیا، اقامتگاهی پیدا کرد؛ ویتوریو به همراه یکی دیگر از دوستان یهودی خود، اورلاندو پیپرنو، در مسابقه اتومبیل رانی میل میگلیا شرکت کرد و دهم شد.. موسولینی با بسیاری از بهترین کارگردانان ایتالیا، مانند فدریکو فلینی، روبرتو روسلینی و میکل آنجلو آنتونیونی همکاری داشت. او که سردبیر مجله سینمایی سینما بود و با استودیوی فیلم ایتالیایی چینه چیتا همکاری داشت، پس از جنگ، موسولینی به آرژانتین مهاجرت کرد، اما بعداً به ایتالیا بازگشت. ویتوریو موسولینی در ۱۲ ژوئن ۱۹۹۷، در سن ۸۰ سالگی، پس از یک دوره طولانی بیماری، در کلینیکی در شهر رم درگذشت. فرزندان. موسولینی از همسر
اولش، اورسولا بوولی، دو فرزند داشت: گوئیدو و آدریا. گوئیدو نیز به نوبه خود فرزندان زیر را داشت: کایو جولیو چزاره موسولینی (بوئنوس آیرس، ۴ مارس ۱۹۶۸)، که در انتخابات اروپایی ۲۰۱۹ از حزب برادران ایتالیا نامزد شد. او با فرانچسکا بوسلی ازدواج کرد و آنها دو فرزند داشتند: کارلو آلبرتو (استان تارانتو، ۱۹۹۶) و کوستانزا. و مارتینا موسولینی (فورلی، ۲۶ ژوئیه ۱۹۶۹ - سینالونگا، ۲۲ ژانویه ۲۰۱۶)، کارآفرینی که مدت زیادی در ونزوئلا زندگی کرد، و نویسنده کتاب «فاشیسم: دولت اجتماعی یا دیکتاتوری؟» (کانتاگالی، ۲۰۱۵) بود. او با آندریا سمرارو ازدواج کرد و صاحب دو فرزند به نام های پیرفلاویو و آندریا ویتوریا سمرارو شد. نوشته ها. موسولینی نویسنده کتابی در سال ۱۹۷۳ درباره زنان زندگی پدرش با عنوان «موسولینی: زنان تراژیک در زندگی او» بود.
نادیشا اویانگودا (۱۵ مارس ۱۹۹۳) نویسنده سری لانکایی-ایتالیایی است که آثارش بر مهاجرت و هویت متمرکز است. او نویسندهٔ کتاب های «تنها فرد سیاه پوست در اتاق» و «بدن هایی که اهمیت دارند» است و همچنین میزبانی پادکست «دربارهٔ نژاد» را بر عهده دارد. او جوایز متعددی از جمله جایزهٔ آنیما برای ادبیات را دریافت کرده است. زندگی. نادیشا اویانگودا در سال ۱۹۹۳ در کلمبو، سری لانکا به دنیا آمد.اویانگودا به همراه خانواده اش به دلیل جنگ داخلی سری لانکا از کشور گریخت و در شش سالگی به ایتالیا رسید.تجربهٔ او و خانواده اش از سیاست های مهاجرتی ایتالیا باعث شد که اویانگودا به صراحت از حقوق مهاجران دفاع کند.همچنین، او بخشی از جنبش مهاجران نسل دوم به شمار می آید که از شبکه های اجتماعی برای وارد کردن تجربه های خود به گفتمان عمومی استفاده می کنند.نوشته های او بر موضوعاتی چون مهاجرت و هویت تمرکز دارند. داستان های او در رسانه هایی چون "الجزیره انگلیسی"، "اوپن دموکراسی" و "دیلی تلگراف" منتشر شده اند. اویانگودا همچنین ستون نویس مجلهٔ ایتالیایی "اینترناسیوناله" است. حرفه. اویانگودا نویسندهٔ کتاب «تنها فرد سیاه پوست در اتاق» است که در سال ۲۰۲۱