Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ا «مسابقه») بوده اند. در دورهٔ رنسانس و باروک، ویا دل کورسو به مرکز توجه اشراف و خاندان های بزرگ رم بدل شد. بسیاری از کاخ های باشکوه، کلیساها و بناهای عمومی در امتداد این خیابان ساخته شدند، از جمله پالاتزو دلتسنه و سانتا ماریا این ویا لاتا. این بناها نقشی اساسی در تثبیت جایگاه کورسو به عنوان قلب سیاسی و فرهنگی رم داشتند. در سده نوزدهم و پس از اتحاد ایتالیا، این خیابان به یکی از مراکز اصلی گردهمایی های سیاسی و اجتماعی بدل شد. بسیاری از راهپیمایی ها و جشن های ملی از این مسیر عبور می کردند. در همین دوره فروشگاه ها و کافه های مدرن نیز در کورسو تأسیس شدند که تا امروز بخشی از هویت تجاری آن باقی مانده اند. در دوران معاصر، کورسو به عنوان یکی از محورهای اصلی گردشگری و خرید در رم شناخته می شود. پروژه های بازسازی شهری در سده بیستم و بیست و یکم بر حفظ اصالت تاریخی خیابان در عین مدرن سازی زیرساخت ها متمرکز بوده اند. این پروژه ها شامل سنگ فرش مجدد، ایجاد مسیرهای پیاده روی و محدودسازی ترافیک موتوری در بخش هایی از خیابان بوده است. معماری و ویژگی ها. ویا دل کورسو یک خیابان کاملاً مستقیم است که طول آن حدود ۱٫۵ کیلومتر است و یک
ی از معدود خیابان های رم به شمار می رود که از دورهٔ باستان تا امروز امتداد مستقیم خود را حفظ کرده است. عرض خیابان در بخش هایی متفاوت است، اما به طور میانگین ۱۰ تا ۱۲ متر است و در برخی قسمت ها باریک تر می شود. در امتداد این خیابان مجموعه ای از کاخ ها، کلیساها و میدان های تاریخی قرار گرفته اند که هر یک ارزش معماری و هنری ویژه ای دارند. از جمله مهم ترین آن ها می توان به موارد زیر اشاره کرد: خیابان کورسو همچنین به سه میدان بزرگ و مشهور متصل است: پیاتسا دل پوپولو در شمال، پیاتسا کولونا در میانه و پیاتسا ونیزیا در جنوب. این میدان ها نقاط عطفی در ساختار شهری رم به شمار می روند و کورسو آن ها را همچون نخ تسبیح به هم پیوند می دهد. از نظر معماری شهری، کورسو نقش «ستون فقرات» مرکز رم را ایفا می کند. با وجود ورود خودروها در سدهٔ بیستم، بخش هایی از خیابان به طور ویژه برای پیاده روی طراحی شده اند تا هویت تاریخی و تجربهٔ گردشگری آن حفظ شود. نمای ساختمان ها نیز در طول قرون با وجود تغییرات کوچک، شکل کلی خود را حفظ کرده اند و امروزه بخشی از سیمای ماندگار رم محسوب می شوند. نقش شهری و فرهنگی. ویا دل کورسو از دیرباز به عنوان قلب تپ
ندهٔ اجتماعی و اقتصادی رم شناخته می شود. این خیابان نه تنها محل عبور و مرور ساکنان شهر بوده، بلکه بستری برای نمایش قدرت سیاسی، فرهنگی و مذهبی نیز به شمار می رفته است. در طول سده ها، بسیاری از جشن ها، راهپیمایی های مذهبی و کارناوال های مشهور رم در این خیابان برگزار شده اند. کارناوال رم که از سده شانزدهم تا نوزدهم میلادی یکی از مهم ترین رویدادهای اجتماعی اروپا بود، با مسابقات اسب دوانی در کورسو شناخته می شد. این مسابقات تا سال ۱۸۸۳ ادامه یافتند و پس از آن به دلیل حوادث و فشارهای اجتماعی متوقف شدند. این خیابان همچنین محل سنتی گردهمایی های سیاسی و اجتماعی در دوران مدرن بوده است. پس از اتحاد ایتالیا در ۱۸۶۱، کورسو به صحنهٔ اصلی جشن های ملی، تظاهرات مردمی و رژه های نظامی بدل شد. به ویژه در سدهٔ بیستم، بسیاری از جنبش های سیاسی و اجتماعی از این خیابان به عنوان نماد اعتراض یا حمایت استفاده کرده اند. از نظر فرهنگی، کورسو یکی از مراکز اصلی خرید و گذران اوقات فراغت در رم است. فروشگاه های مدرن، بوتیک های بین المللی و کافه های تاریخی مانند «کافه روسی» و «کافه گرکو» در این خیابان قرار دارند. کافه گرکو، که در ۱۷۶۰ تأسیس شد،
میزبان شخصیت های برجسته ای چون یوهان ولفگانگ فون گوته، لرد بایرون و هانس کریستین آندرسن بوده است. امروزه کورسو نقشی دوگانه دارد: از یک سو محور اصلی گردشگری و خرید در مرکز رم است، و از سوی دیگر مکانی برای تجربهٔ تاریخ زندهٔ شهر. این خیابان همچنان پیوندی میان گذشتهٔ باستانی، شکوه رنسانس و زندگی پرجنب وجوش معاصر برقرار می کند. رویدادها و جشن ها. ویا دل کورسو از دیرباز صحنهٔ اصلی بسیاری از رویدادهای مذهبی، اجتماعی و فرهنگی رم بوده است. مهم ترین آن ها کارناوال رم بود که از سده شانزدهم تا نوزدهم میلادی در این خیابان برگزار می شد. در طول این کارناوال، مسابقات اسب دوانی از پیاتسا دل پوپولو تا پیاتسا ونیزیا برگزار می شدند و تماشاگران از پنجره های کاخ ها و بالکن های کلیساها این مسابقات را دنبال می کردند. در کنار مسابقات، نمایش های خیابانی، موسیقی، و اجرای نمایش های کمدی نیز بخشی از جشن های کورسو بودند. این رویدادها شهرتی اروپایی یافتند و گردشگران بسیاری را از نقاط مختلف قاره به رم جذب کردند. پس از لغو کارناوال در ۱۸۸۳، خیابان همچنان میزبان جشن های ملی و مذهبی باقی ماند. مراسم مذهبی بزرگ، از جمله راهپیمایی های هفتهٔ مقد
س و جشن های کلیسای سانتا ماریا دل پوپولو، از کورسو عبور می کردند. در دوران مدرن، کورسو به مکانی برای رویدادهای ورزشی و فرهنگی جدید بدل شد. برای نمونه، مسابقات دوچرخه سواری و دویدن شهری در مسیر این خیابان برگزار می شوند و بخش هایی از جشنواره های موسیقی و هنری رم نیز در میدان ها و کاخ های اطراف کورسو برگزار می گردند.
مت بیرد (; – ) مربی فوتبال اهل بریتانیا بود. او در بیشتر دوران فعالیت حرفه ای، مربی فوتبال زنان بود و هدایت تیم های میل وال، چلسی، لیورپول، بوستون بریکرز، وستهام یونایتد، بریستول سیتی و برنلی را بر عهده داشت. بیرد در ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۵، در ۴۷ سالگی، بر اثر خودکشی درگذشت.
کلیسای جدید ساگرستیا (Sagrestia Nuova) که با نام های کلیسای جدید و کلیسای کوچک مدیچی نیز شناخته می شود، آرامگاهی است که به عنوان گواهی بر عظمت و دیدگاه هنری خانواده مدیچی پابرجاست. این آرامگاه که در سال ۱۵۲۰ ساخته شد، توسط هنرمند و معمار ایتالیایی میکل آنژ طراحی شده است. این کلیسا که در مجاورت کلیسای سن لورنزو در فلورانس ایتالیا واقع شده است، بخش جدایی ناپذیری از مجموعه موزه ای است که به عنوان کلیساهای کوچک مدیچی شناخته می شود. میکل آنژ در طراحی این آرامگاه، تلفیقی بی نظیر از معماری، مجسمه سازی، و نمادپردازی را به نمایش گذاشت. فضای داخلی با ترکیب دقیق تناسبات هندسی، نورپردازی طبیعی، و مجسمه هایی چون «روز و شب» و «سپیده دم و غروب» بر روی مقبره های جولیانو و لورنزو مدیچی، به تجربه ای فلسفی و بصری بدل می شود. این مجسمه ها نه تنها زیبایی شناسی را نمایان می کنند، بلکه تأملی عمیق بر گذر زمان، مرگ، و جاودانگی هستند. تاریخچه. پیشینه. مرگ دو فرزند خانواده مدیچی، جولیانو دِ مدیچی، دوک نمور (در سال ۱۵۱۶) و لورنزو دِ مدیچی، دوک اوربینو (در سال ۱۵۱۹)، پاپ لئو دهم، برادر جولیانو و عموی لورنزو، را که می خواست مطمئن شود که آ
نها به خاک سپرده می شوند، عمیقاً آزرده خاطر کرد. این پیشنهاد همچنین توسط پسرعموی آنها ، کاردینال جولیو دِ مدیچی (بعدها پاپ کلمنت هفتم)، مطرح شد و میکل آنژ پروژه نمای کلیسای سن لورنزو را به او سپرد و این هنرمند را درگیر پروژه جدیدی برای کلیسای جامع کرد. این کلیسا به مدت یک قرن محل دفن خانواده مدیچی بود، اما در آن زمان هیچ فضایی برای ایجاد یک مجموعه یادبود جدید وجود نداشت: کلیسای کوچک تاریخی خانوادگی، «کلیسای قدیمی» که توسط فیلیپو برونلسکی و دوناتلو طراحی شده بود، ترکیبی از تعادل هوشیارانه و سنجیده بود که هیچ تزئین دیگری نمی توانست بدون به خطر انداختن کل مجموعه به آن اضافه شود. سردابه، که برخی از اعضای خانواده در آن دفن شده اند، خواسته های مشتریان برای شکوه و جلال را برآورده نمی کرد. حتی برای لورنزو د مدیچی و برادرش جولیانو د مدیچی نیز تدفین شایسته ای آماده نشده بود. نیاز به ایجاد یک محیط جدید به عنوان محل استراحت برای دو «دوک» (یا «کاپیتان») و دو «شکوهمند» وجود داشت. طراحی. انتخاب میکل آنژ برای ساخت "این کلیسا" یا نمازخانهٔ مدیچی، نقطهٔ عطفی در مسیر حرفه ای او بود. هرچند سند رسمی قرارداد مربوط به ساخت نمازخانه
ٔ مدیچی در دست نیست، اما شواهدی از جمله نامه ها و اسناد دیگر نشان می دهند که در همان ماه، کار بر روی نمازخانهٔ جدید آغاز شده بود. این پروژه نه تنها به میکل آنژ امکان داد تا استعدادهای معماری و مجسمه سازی خود را در قالبی مذهبی و خانوادگی به کار گیرد، بلکه به او آزادی بیشتری در طراحی و اجرا بخشید. برخلاف پروژهٔ نمای کلیسا که با موانع سیاسی و مالی روبه رو بود، ساخت نمازخانهٔ مدیچی به عنوان آرامگاهی برای اعضای برجستهٔ خاندان مدیچی، از حمایت کامل این خاندان برخوردار بود و به میکل آنژ اجازه داد تا یکی از شخصی ترین و تأثیرگذارترین آثار خود را خلق کند. در طول مرحله طراحی، میکل آنژ قبل از انتخاب نسخه اجرا شده، به راه حل های مختلفی فکر کرد. سؤال این بود که چگونه چهار مقبره را در رابطه با فضای موجود، با محراب و ورودی، بچینیم. ایده اول این بود که مقبره ها در گوشه ها و به دیوارها تکیه داده شوند (مارس ۱۵۲۰)، اما در ۲۳ اکتبر ۱۵۲۰، میکل آنژ طرحی را به کاردینال جولیو ارائه داد که در مرکز آن یک آئدیکولا قرار داشت که مقبره ها را در بر می گرفت. در ۲۱ دسامبر ۱۵۲۰، طرحی ارائه شد؛ بنابراین، هنرمند طرح مقبره ها در مرکز را رها کرد و
تصمیم گرفت آنها را در کنار دیوارها بچیند و انواع مختلفی را با تدفین های تکی یا دوتایی مطالعه کرد، تا اینکه به یک پروژه مشخص با مقبره های تکی برای دوک ها در دیوارهای جانبی و مقبره های دوتایی برای بزرگان روی دیوار روبروی محراب رسید. در نهایت فقط مقبره های دوک ها تکمیل شدند. در سال ۱۵۲۱، پاپ لئو درگذشت و کار متوقف شد. مرحله دوم. با انتخاب کلمنت هفتم در سال ۱۵۲۳، در دسامبر همان سال، هنرمند به آثارش در سن لورنزو بازگشت. تصور می شد که مقبره های پاپ لئو و در آن زمان، کلمنت هفتم در محراب کلیسا قرار داشته باشند، اما این ایده خیلی زود به نفع گروه کر سن لورنزو کنار گذاشته شد. با این حال، در نهایت، هر دو در سانتا ماریا سوپرا مینروا در رم به خاک سپرده شدند. در بهار ۱۵۲۴، میکل آنژ روی مدل های گلی برای مجسمه ها کار می کرد و در پاییز، سنگ های مرمر از کارارا رسیدند. بین سال های ۱۵۲۵ تا ۱۵۲۷ حداقل چهار مجسمه (از جمله "شب" و "سپیده دم") تکمیل شدند و چهار مجسمه دیگر از قبل با مدل ها تعریف شده بودند. در سال ۱۵۲۶، نخستین آرامگاه متعلق به لورنزو دِ مدیچی، دوک اوربینو، ساخته و دیوارکشی شد. در تاریخ ۱۷ ژوئن همان سال، میکل آنژ نامه ای
به رم فرستاد که در آن از پیشرفت کار و برنامه هایش برای ادامهٔ ساخت مجسمه ها سخن گفت. او نوشت:«تا جایی که می توانم سخت کار می کنم، و در پانزده روز دیگر کار کاپیتان دوم را آغاز خواهم کرد. سپس از امور مهم فقط چهار پیکره باقی می ماند. چهار پیکره روی کاسون ها، چهار پیکره روی زمین که رودها هستند، و دو کاپیتان و بانوی مقدس که در رأس به سوی آرامگاه می رود—این ها پیکره هایی هستند که دوست دارم با دست خود بسازم؛ و از میان آن ها، شش مورد آغاز شده اند، و شجاعت کافی دارم تا آن ها را به موقع کامل کنم و بخشی از دیگر پیکره هایی را که اهمیت کمتری دارند نیز انجام دهم.»از این نامه چنین برمی آید که افزون بر مجسمه های موجود، میکل آنژ طرح چهار پیکرهٔ نمادین از رودها را نیز در نظر داشته—احتمالاً اشاره ای به رودهای عالم اموات (مانند استوکس، لته، آخِرون) یا شاید رودهایی که تحت سلطهٔ خاندان مدیچی بودند. این پیکره ها قرار بود در پایین آرامگاه ها قرار گیرند و به عنوان نمادهای جریان زمان، مرگ، و قدرت عمل کنند. تنها اثر باقی مانده از این طرح، مدل مجسمهٔ «خدای رود» است و از سال ۲۰۱۸ به فلورانس منتقل شده است. این مدل، با پیکره ای خمیده و عض
لانی، بازتابی از قدرت طبیعت و اندیشهٔ فلسفی میکل آنژ دربارهٔ مرگ و جاودانگی است. قطع و از سرگیری کارها. با ضربه سنگینی که پاپ کلمنت در جریان غارت رم در سال ۱۵۲۷ متحمل شد، شهر فلورانس علیه حکومت مدیچی شورش کرد و دوک کوچک و محبوب، آلساندرو دِ مدیچی، را بیرون راند. میکل آنژ، با وجود اینکه از جوانی با مدیچی ها از طریق روابط کاری مرتبط بود، آشکارا از جناح جمهوری خواه حمایت کرد و به عنوان مسئول استحکامات، به طور فعال در اقدامات دفاعی علیه محاصره شهر در سال های ۱۵۲۹–۱۵۳۰ شرکت داشت. هنگامی که فلورانسی ها شکست خوردند، میکل آنژ از شهر گریخت، اما به عنوان یک شورشی اعلام شد و داوطلبانه خود را معرفی کرد تا از اقدامات تنبیهی جدی تر اجتناب کند. عفو کلمنت هفتم دیری نپایید، به شرطی که هنرمند بلافاصله کار خود را در سن لورنزو از سر بگیرد، جایی که علاوه بر خزانه کلیسا، پروژه یک کتابخانه عظیم لورنتیان پنج سال قبل به آن اضافه شده بود. واضح است که چگونه پاپ از آگاهی از این موضوع که قادر نیست تنها هنرمندی را که قادر به شکل دادن به رویاهای شکوه سلسله خود بود، علیرغم ناسپاسی و خیانتش به مدیچی، کنار بگذارد، متأثر شد. در آوریل ۱۵۳۱، کار
بر روی محراب کلیسا از سر گرفته شد و تا تابستان، دو مجسمه دیگر باید تکمیل و مجسمه سومی آغاز می شد. همچنین مشخص است که پرتره لورنزو دِ مدیچی، دوک اوربینو، بین سال های ۱۵۳۱ تا ۱۵۳۴ اجرا شد، در حالی که پرتره جولیانو دِ مدیچی، دوک نمور، در سال ۱۵۳۳ برای تکمیل به جیووانی آنجلو مونتورسولی داده شد. در همان دوره، هنرمند در حال آماده سازی دو مجسمه تمثیلی، "بهشت" و "زمین" بود که قرار بود توسط نیکولو تریبولو ساخته شده و در طاقچه های طرفین مقبره جولیانو قرار داده شوند؛ با این حال، این دو مجسمه خالی ماندند. ظاهراً قرار بود دو مجسمه دیگر برای مقبره لورنزو برنامه ریزی شود. کارهای فلورانس در این زمان کندتر پیش می رفت، زیرا در همان سال ها، میکل آنژ علاوه بر کتابخانه، بر روی مقبره ژولیوس دوم نیز کار می کرد و "تابلوی بردگان" را برای آن آماده می کرد. میکل آنژ که از فضای سیاسی شهر راضی نبود، از فرصت استفاده کرد و ماموریت های جدیدی را در رم پذیرفت و در سال ۱۵۳۴ فلورانس را ترک کرد و دیگر هرگز پایش را آنجا نگذاشت. در سال ۱۵۵۹، به ابتکار کوزیمو اول د مدیچی، کلیسای کوچک طبق پروژه جورجیو واساری چیده شد. اگرچه یک دیوار کامل با مقبره «با
شکوه» وجود نداشت و خدایان رودخانه، مجسمه ها، گچ بری ها و نقاشی های دیواری مورد نیاز طبق قرارداد هنوز ساخته نشده بودند، اما ساخت کلیسای مقدس تکمیل شده تلقی می شد. معماری. فانوس. فانوس بالای گنبد از سنگ مرمر ساخته شده و یک «... چندوجهی غیرمعمول» دارد که بر نوک سقف مخروطی نصب شده است. فانوسی که گوی را بالا نگه داشته است، به برجسته کردن ارتفاع و اندازهٔ کلیسا که نسبتاً کوچک است، کمک می کند. ارتفاع فانوس کمی کمتر از هفت متر است و «... برابر با ارتفاع گنبدی است که بر آن قرار دارد». فانوس به صورت استعاری مضامین مرگ و رستاخیز را بیان می کند؛ جایی است که روح می تواند از آن فرار کند و از «... مرگ به زندگی پس از مرگ» برود. مجسمه ها. مقبره های کناری. در دیوارهای جانبی، دو آرامگاه باشکوه برای جولیانو دِ مدیچی، دوک نمور، و لورنزو دِ مدیچی، دوک اوربینو، جای گرفته اند—دو بنای یادبود که نه تنها تجلی قدرت سیاسی خاندان مدیچی هستند، بلکه اوج نبوغ هنری میکل آنژ را نیز به نمایش می گذارند. در ابتدا قرار بود برای هر آرامگاه تا پنج مجسمه ساخته شود، اما در نهایت این تعداد به سه اثر کاهش یافت. میکل آنژ برای این مقبره ها، چهار "تمثیل زم
ان" خلق کرد—مجسمه هایی که نماد پیروزی خاندان مدیچی بر گذر زمان هستند. این تمثیل ها در بالای آرامگاه ها، در پایین پای دوک ها قرار گرفته اند و بر خطی بیضی شکل استوارند؛ خطی که خود ابداعی از میکل آنژ است و پیش درآمدی بر منحنی های سبک باروک محسوب می شود، همان گونه که در طراحی پلکان کتابخانهٔ لورنتین نیز دیده می شود. برای آرامگاه جولیانو، دو تمثیل «روز» و «شب» انتخاب شدند؛ برای آرامگاه لورنزو، «سپیده دم» و «غروب» یا «شفق». این چهار پیکره، با حالت های بدنی پیچیده، چهره هایی پررمز و راز، و نمادپردازی عمیق، به تأملی فلسفی دربارهٔ زمان، مرگ، و جاودانگی بدل شده اند. افزون بر این ها، میکل آنژ قصد داشت چهار پیکرهٔ دیگر با عنوان "رودها" خلق کند. این مجسمه ها هرگز اجرا نشدند، اما مفهوم آن ها در طراحی کلی نمازخانه باقی مانده است: جایی که سنگ، زمان، و قدرت در هم تنیده اند و آرامگاه به صحنه ای برای نمایش فلسفهٔ وجود بدل می شود. تمام تمثیل ها با کشش و پیچش مشخص می شوند و در برخی قسمت ها «ناتمام» به نظر می رسند. به ویژه موقعیت نمادین "روز" که از پشت چرخیده و تنها حالت مرموز چشم ها را در چهره ای که به سختی طراحی شده است نشان می
دهد، یا بدن "شب" که کاملاً نمایانگر رها شدن در هنگام خواب است، زیبا هستند. در رنسانس، به ویژه در محیط هایی که تحت تأثیر نوافلاطونی فلورانسی مارسیلیو فیچینو قرار دارند، "شب" ویژگی های مادر اولیه خود را دوباره کشف می کند و با شخصیت لدا مرتبط می شود. موقعیت الهه، با سری خمیده، خویشاوندی "شب" را با خلق و خوی مالیخولیایی بیان می کند. جغد و شقایق نمادهای "مرگ" و "خواب"، پسران دوقلوی "شب" هستند. طبق آموزه های اورفیسم و فیثاغورثیسم، لدا و "شب" تجسم نظریه دوگانه مرگ هستند که طبق آن شادی و درد با هم همزمان می شوند. در مورد پرتره های دوک ها، میکل آنژ آنها را در دو طاقچه بالای مقبره هایشان، روبروی یکدیگر، در حالی که هر دو لباس رهبران رومی را پوشیده اند، مجسمه سازی کرد. این مجسمه ها، با توجه به کوچک ترین جزئیات، ایده آل سازی شده اند و ویژگی های واقعی را بازتولید نمی کنند، اما با این وجود دارای یک شخصیت روانشناختی قوی هستند (جولیانو که با غرور و باتوم فرماندهی نشسته است، متکبرتر و قاطع تر است، در حالی که لورنزو، در حالتی متفکرانه، مالیخولیایی تر و متفکرتر است). یک روایت رایج می گوید که کسی از عدم شباهت این پرتره به ویژگی ه
ای واقعی جولیانو انتقاد کرد. میکل آنژ، با آگاهی از اینکه اثرش به مرور زمان منتقل می شود، پاسخ داد که در ده قرن دیگر هیچ کس قادر به تشخیص آن نخواهد بود. جولیانو مظهر زندگی فعال، یکی از دو راهی است که به خدا منتهی می شود. عصای سلطنتی او به قدرت سلطنتی اشاره دارد که مشخصه کسانی است که تحت نشان مشتری متولد شده اند. سکه ها نمادی از سخاوت هستند و نشان می دهند که انسان فعال دوست دارد خود را در عمل «بکار گیرد». لورنزو، که با نام «اندیشمند» شناخته می شود، نمایانگر نگرش متفکرانه است. چهره سایه دار، "چهره سیاه" زحل، محافظ مالیخولیایی ها را به یاد می آورد. انگشت اشاره روی دهان، موتیف غمگین سکوت را ترسیم می کند. دست خمیده، نمادی نمادین از حال و هوای مالیخولیایی است. تابوت بسته ای که روی یک پایه قرار دارد، کنایه ای از خساست است که از ویژگی های بارز خلق و خوی غمگین است. این نقل قول از زندگی نامهٔ میکل آنژ، نوشتهٔ آسکانیو کندیوی در سال ۱۵۵۳، تصویری بی نظیر از نبوغ و نمادپردازی هنرمند در آرامگاه های مدیچی ارائه می دهد. کندیوی، که زندگی نامه اش عمدتاً بر اساس خاطرات خود میکل آنژ نوشته شده، مجسمه های چهارگانهٔ «روز»، «شب»، «سپی
ده دم» و «غروب» را چنین توصیف می کند:«مجسمه ها چهار عددند، در یک ساکرستیا قرار دارند… تابوت ها در برابر دیوارهای جانبی جای گرفته اند، و بر روی هر یک، دو پیکرهٔ بزرگ تر از اندازهٔ طبیعی، یک مرد و یک زن، دراز کشیده اند؛ این ها نماد روز و شب اند و در کنار هم، زمان را نشان می دهند که همه چیز را می بلعد… و برای نشان دادن زمان، او قصد داشت موشی بسازد، و تکه ای از سنگ مرمر را برای آن کنار گذاشته بود (که بعدها به دلیل شرایط، این طرح را اجرا نکرد)، زیرا این حیوان کوچک بی وقفه می جود و می خورد، همان گونه که زمان همه چیز را می بلعد.»این توصیف، نه تنها بیانگر دیدگاه فلسفی میکل آنژ دربارهٔ گذر زمان و فناپذیری است، بلکه نشان دهندهٔ ظرافت نمادپردازی اوست—از پیکره های عظیم و پررمز و راز گرفته تا ایدهٔ ساخت موش، موجودی کوچک اما پرمعنا، که قرار بود در سکوت و بی ادعا، مفهوم زمان را مجسم کند. هرچند این موش هرگز ساخته نشد، اما رد آن در روایت باقی مانده و به بخشی از افسانهٔ هنری میکل آنژ بدل شده است. این جزئیات، آرامگاه های مدیچی را از یک بنای یادبود صرف، به اثری فلسفی، هنری، و انسانی تبدیل کرده اند. شب. شب مجسمه ای از سنگ مرمر اس
ت (۱۵۵x۱۵۰ سانتی متر، حداکثر طول ۱۹۴ سانتی متر) سانتی متر (مورب) اثر میکل آنژ بوناروتی. قدمت این اثر به سال های ۱۵۲۶ تا ۱۵۳۱ برمی گردد و بخشی از تزئینات کلیسای جدید و بخشی از تمثیلی از چهار بخش یک روز است. این اثر در سمت چپ تابوت مقبره جولیانو دی لورنزو د مدیچی، دوک نمور، قرار دارد. میکل آنژ، همراه با "تابلوی سپیده دم"، برای ژست مجسمه خود از "آریادنه خفته" باستانی الهام گرفت. شارل بودلر، شاعر رمانتیک فرانسوی، در شعر خود به نام L'Idéal از "گل های رنج" به این مجسمه اشاره می کند: جورجو واساری در کتاب «زندگی میکل آنژ» از قصیده ای از جووانی استروتزی نقل می کند که احتمالاً در سال ۱۵۴۴ در ستایش "شب" میکل آنژ نوشته شده است: میکل آنژ در سال های ۱۵۴۵–۴۶ با یک قطعهٔ دیگر با عنوان «"پاسخ بوناروتو"» پاسخ داد. به گفتهٔ کنت گروس، این قطعه که از زبان مجسمه بیان می شود، ممکن است حاوی انتقاد تندی از حکومت کوزیمو اول مدیچی باشد: سپیده دم. سپیده دم مجسمه ای از میکل آنژ است که برای نمازخانه اجرا شده است. طول آن ۶ فوت و ۸ اینچ است. میکل آنژ به همراه "شب" خود، از "آریادنه خفته" باستانی برای ژست مجسمه خود الهام گرفته است. این به نوب
ه خود بر "دیانا از فونتنبلو" اثر بنونوتو چلینی تأثیر گذاشت. غروب. «غروب» یک مجسمه مرمری اثر میکل آنژ است که قدمت آن به ۱۵۲۴ تا ۱۵۳۴ میلادی می رسد. این مجسمه به همراه "«طلوع»" بر روی مقبره لورنزو دوم مدیچی قرار دارد. در میان معانی مختلف شمایل نگاری ارائه شده، این مجسمه به عنوان نمادی از مزاج بلغمی یا عناصر آب یا خاک دیده می شود. مطالعه میکل آنژ برای "غروب" به خاطر نمونه ای از سبک او در نقاشی های برجسته و ناتمام شناخته شده است. مقبره لورنزو باشکوه و جولیانو مدیچی. دیوار اصلی کلیسا ناتمام است. در مقابل آن، آرامگاهی با بقایای جسد لورنزو باشکوه (درگذشته در سال ۱۴۹۲) و برادرش جولیانو (که در جریان توطئه پاتزی در سال ۱۴۷۸ کشته شد) قرار دارد که سه مجسمه بر فراز آن قرار دارد. در مرکز، مجسمه میکل آنژ از "مریم مقدس و کودک" (معروف به "مریم مقدس مدیچی") قرار دارد که در سال ۱۵۲۱ تکمیل شد. مریم مقدس در کنار دو قدیس حامی خانواده مدیچی قرار دارد: در سمت راست، "سنت کاسماس"، که توسط مجسمه ساز فلورانسی، جیووانی آنجلو مونتورسولی، در سال ۱۵۳۷ ساخته شده است، و در سمت چپ، "سنت دامیان"، که توسط مجسمه ساز و معمار رافائلو دا مونتلوپو در
سال ۱۵۳۱ ساخته شده است، که از سنین پایین کار با میکل آنژ را در کلیسای ساگرستیا نووا آغاز کرد. کاسماس و دامیان، که پزشک ("مدیسی") بودند، جعبه های مرهم و داروهای تجویزی پزشک خود را در دست دارند. "کاسماس قدیس" همچنین به همراه مونتورسولی، یکی دیگر از دستیاران میکل آنژ، پس از مدلی از استاد، به مونتلوپو نسبت داده می شود. این سه مجسمه بعداً توسط جورجو واساری بر روی یک صندوق مرمری ساده قرار گرفتند که بقایای لورنزو باشکوه و برادرش جولیانو د مدیچی را در خود جای داده بود، که هرگز فرصتی برای ساخت مقبره یادبود بزرگتری برای آنها وجود نداشت. گرافیتی. بر روی دیوارهای اسکارسِلا مجموعه ای از چهره های گرافیتی شده و نقوش معماری وجود دارد که به دستیاران میکل آنژ اشاره دارد. یک دریچه در اتاق سمت چپ محراب به اتاق کوچک دیگری با طاق ضربی منتهی می شود که در آن هنرمند می توانست در خلوت خود خلوت کند. بر روی دیوارهای این اتاق تعداد زیادی نقاشی گرافیتی مربوط به خود میکل آنژ یافت شد. از نوامبر ۲۰۲۳ این اتاق برای بازدیدکنندگان باز شده است که به دلایل حفاظتی، تعداد بازدیدکنندگان به چهار نفر در هر زمان محدود شده است.
روبرتو فاریناچی (ایسرنیا، ۱۶ اکتبر ۱۸۹۲ - ویمرکاته، ۲۸ آوریل ۱۹۴۵) سیاستمدار برجسته فاشیست ایتالیایی و عضو مهم حزب ملی فاشیست قبل و در طول جنگ جهانی دوم و همچنین یکی از طرفداران سرسخت یهودستیزی آن بود. کریستوفر هیبرت، مورخ انگلیسی، او را «کورکورانه طرفدار آلمان» توصیف می کند. سالهای نخستین. فاریناچی که در ایسرنیا، مولیزه متولد شده بود، در فقر بزرگ شد و در سنین جوانی مدرسه را ترک کرد، به کرمونا نقل مکان کرد و در سال ۱۹۰۹ در راه آهن آنجا مشغول به کار شد. فاریناچی خود را کاتولیک می دانست. در همین دوران، او به یک سوسیالیست طرفدار الحاق و از مدافعان اصلی مشارکت ایتالیا در جنگ با شروع جنگ جهانی اول تبدیل شد. پس از جنگ، فاریناچی از حامیان سرسخت بنیتو موسولینی و جنبش فاشیستی او بود. او متعاقباً خود را به عنوان راس (رهبر محلی، عنوانی که از اشراف اتیوپیایی گرفته شده بود) فاشیست ها در کرمونا معرفی کرد و روزنامه «کرمونا نووا» (که بعدها «رژیم فاشیستا» نام گرفت) را منتشر کرد و در سال ۱۹۱۹ جوخه های رزمی پیراهن سیاه را سازماندهی کرد. جوخه های کرمونا از جمله وحشیانه ترین جوخه ها در ایتالیا بودند و فاریناچی به طور مؤثر از آنه
ا برای ارعاب مردم و وادار کردن آنها به تسلیم شدن در برابر حکومت فاشیست ها استفاده کرد. در سال ۱۹۲۲، فاریناچی خود را به عنوان شهردار کرمونا منصوب کرد. برجستگی. فاریناچی که به سرعت به یکی از قدرتمندترین اعضای حزب ملی فاشیست تبدیل شد و تعداد زیادی از هواداران را دور خود جمع کرد، به نمایندگی از رادیکال ترین جناح سندیکالیست حزب درآمد، جناحی که موسولینی را رهبری بیش از حد لیبرال می دانست (به همین ترتیب، موسولینی معتقد بود که فاریناچی بیش از حد خشن و غیرمسئول است). در میان فاشیست ها، فاریناچی به ویژه به عنوان فردی ضد روحانیت، بیگانه هراس و یهودستیز شناخته می شد. با این وجود، حرفه فاریناچی همچنان رو به پیشرفت بود و نقش قابل توجهی در تثبیت سلطه فاشیست ها بر ایتالیا در طول و پس از راهپیمایی ۱۹۲۲ به رم ایفا کرد. در سال ۱۹۲۵، فاریناچی دومین مرد قدرتمند کشور شد، زمانی که موسولینی او را به عنوان دبیر حزب منصوب کرد. موسولینی از او برای متمرکز کردن حزب و سپس پاکسازی آن از هزاران عضو رادیکال استفاده کرد. سپس، فاریناچی برکنار شد. او از کانون توجه ناپدید شد و بیشتر اواخر دهه ۱۹۲۰ و اوایل دهه ۱۹۳۰ را به وکالت گذراند. در مقاله ای
در مجله تایم در سال ۱۹۲۹، فاریناچی به دلیل مجبور کردن مخالفان فاشیسم به بلعیدن روغن کرچک که او آن را «شهد طلایی تهوع» می نامید، به «مرد روغن کرچک» فاشیسم لقب گرفت. اثرات بلعیدن روغن کرچک باعث می شد قربانیان از اسهال شدید و به دنبال آن کم آبی بدن رنج ببرند. مقاله تایم همچنین ادعا می کند که او به عنوان دبیر حزب، در سال ۱۹۲۶ اجازه آزادی قاتلان جاکومو ماتئوتی، معاون حزب سوسیالیست ایتالیا را داده است. در سال ۱۹۳۵، فاریناچی در جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی به عنوان عضوی از شبه نظامیان داوطلب برای امنیت ملی (MVSN)، نام رسمی جدید پیراهن سیاه ها، جنگید و در نهایت به درجه سپهبدی رسید. او در نزدیکی دسیه هنگام ماهیگیری با نارنجک دستی، دست راست خود را از دست داد، حادثه ای که به طعنه اتوره موتی به او لقب "مارتین پسکاتوره" (شاه ماهی) داد. در همان سال، فاریناچی به شورای عالی فاشیسم پیوست و به شهرت ملی بازگشت. در سال ۱۹۳۷، فاریناچی در جنگ داخلی اسپانیا شرکت کرد و در سال ۱۹۳۸ به عنوان وزیر دولت منصوب شد و اقدامات جداسازی نژادی یهودستیزانه اعلام شده توسط موسولینی را اجرا کرد. در جنگ جهانی دوم. وقتی جنگ جهانی دوم آغاز شد، فاریناچی ط
رف آلمان نازی را گرفت. او مرتباً با نازی ها ارتباط برقرار می کرد و یکی از مشاوران موسولینی در امور ایتالیا با آلمان شد. فاریناچی به نوبه خود، موسولینی را ترغیب کرد که ایتالیا را به عنوان عضوی از محور وارد جنگ کند. در سال ۱۹۴۱، فاریناچی بازرس شبه نظامیان در آلبانی اشغالی ایتالیا شد. در ژوئیه ۱۹۴۳، فاریناچی در جلسه شورای عالی فاشیسم شرکت کرد که منجر به سقوط موسولینی شد. در حالی که اکثریت شورا به برکناری موسولینی از دولت رأی دادند، فاریناچی علیه او جبهه نگرفت. پس از دستگیری موسولینی، فاریناچی برای فرار از دستگیری به آلمان گریخت. سلسله مراتب نازی در نظر داشت فاریناچی را به عنوان مسئول یک دولت ایتالیایی تحت حمایت آلمان در شمال ایتالیا (جمهوری سوسیال ایتالیا) منصوب کند، اما وقتی موسولینی در ماه سپتامبر توسط اتو اسکورتسنی از طریق یورش حمله گران ساسو نجات یافت، از او صرف نظر کرد و موسولینی را به قدرت رساند. پس از آن، فاریناچی بدون مشارکت فعال در زندگی سیاسی به کرمونا بازگشت. با این حال، او به نوشتن مقالات سیاسی ادامه داد. او همچنین مجله «جنگ صلیبی ایتالیا»(Crociata Italica)، ارگان اصلی گروه کوچکی از کشیش های فاشیست م