Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ت. در سال ۱۸۳۲، او پیناکوتکا رجیا و دلا گالریا رئاله را در کاخ ماداما (که اکنون موزه هنر باستانی شهر تورین است) و کتابخانه کاخ رئاله تأسیس کرد، چندین بنای تاریخی و کاخ ساخت، آکادمی هنر را در سال ۱۸۳۳ به عنوان آکادمیا آلبرتینا بازسازی کرد و «بنیاد سلطنتی مطالعه تاریخ سرزمین پدری» را تأسیس کرد که الگویی برای همه بنیادهای مشابه برای مطالعات تاریخی بود که در همان سال در قرن نوزدهم تأسیس شدند. چارلز آلبرت این اقدامات را با سیاست اقتصادی آزادسازی تجارت همراه کرد. در سال ۱۸۳۴، مالیات بر غلات کاهش یافت و سال بعد، صادرات ابریشم خام قانونی شد. متعاقباً عوارض واردات مواد اولیه (زغال سنگ، فلزات، منسوجات) کاهش یافت و از خرید ماشین آلات صنعتی از خارج از کشور حمایت شد. با وجود اینکه به برخی از منابع جزئی درآمد دولت دست اندازی شده بود، تراز مالی پادشاهی از سال ۱۸۳۵ مثبت بود و امکان جاه طلبی برای بهبود کشاورزی، جاده ها، راه آهن و بنادر وجود داشت. چارلز آلبرت همچنین ارتش را اصلاح کرد، قوانین را اصلاح کرد، دادگاه تجدیدنظر را تأسیس کرد و در سال ۱۸۳۸ فئودالیسم را در ساردینیا از بین برد. او امکان افتتاح مؤسسات اعتباری را فراهم کرد
، سازمان های دولتی و دولتی را اصلاح کرد و کنترل سلسله مراتب مذهبی را تا حدودی کاهش داد. دربار سلطنتی پر از روحانیون بود - حداقل پنجاه نفر از آنها - و دربار برای چنین پادشاهی کوچکی مجلل بود. تعداد زیادی آشپز، پیشخدمت، پیشخدمت، نجار، ملازم، غرفه دار، پادو، مجری مراسم و غیره وجود داشت. حمایت از مرتجعین اسپانیایی و پرتغالی. پس از مرگ پادشاه فردیناند هفتم اسپانیا، ملت به دو جناح تقسیم شد: مرتجعین ضد لیبرال که از آرمان های مشروع دون کارلوس حمایت می کردند و مشروطه خواهانی که از سلطنت ماریا کریستینا به نمایندگی از ایزابلای دوم دفاع می کردند. اتحاد مقدس روسیه، اتریش و پروس از دون کارلوس حمایت کرد؛ بریتانیای کبیر، فرانسه و پرتغال از مشروطه خواهان حمایت کردند. چارلز آلبرت از گروه اول حمایت می کند، اما در جنگ کارلیست ها در سال های ۱۸۳۳–۱۸۴۰، مشروطه خواهان پیروز شدند. به طور مشابه، در جنگ های لیبرال پرتغال (۱۸۲۸–۱۸۳۴) که پس از مرگ ژان ششم رخ داد، چارلز آلبرت از مطلق گرایان تحت رهبری دوم میگل، که مدتی را در پیمونت گذراند، حمایت کرد. در این مورد نیز، لیبرال ها، به رهبری دوم پدرو، برادر دوم میگل، از حمایت بریتانیای کبیر و فر
انسه لویی فیلیپ برخوردار بودند و در نهایت موفق شدند. مخالفت با «ایتالیای جوان». در زمان به سلطنت رسیدن چارلز آلبرت در سال ۱۸۳۱، شورش هایی در رم، شورش کاربوناری سیرو منوتی در مودنا و قیامی در بولونیا و پارما رخ داد که منجر به فرار فرانسیس چهارم و ماری لوئیز شد. اتریش توانست نظم را برقرار کند و چارلز آلبرت تصمیم گرفت که اتحادش با هابسبورگ ها ضروری است. پادشاهی ساردینیا نیز در این سال ها با توطئه های انقلابیون و حتی با یک اقدام به تهاجم مواجه بود. در آوریل ۱۸۳۳، در جنوا، دو افسر رده پایین به دلیل درگیری دستگیر شدند و مشخص شد که آنها متعلق به ایتالیای جوان جوزپه مازینی هستند. آنها نام های مختلفی ارائه دادند و تحقیقات به پادگان های دیگر گسترش یافت. چارلز آلبرت، که انجمن مازینی را «وحشتناک ترین و خونین ترین» می دانست، دستور داد تحقیقات تا رسیدن به نتیجه نهایی ادامه یابد و طبق قانون اما با نهایت شدت عمل شود. در نهایت، دوازده نفر با جوخه آتش اعدام شدند و دو نفر در زندان خودکشی کردند. بیست و یک نفر به اعدام محکوم شدند اما به دلیل فرار یا مانند مازینی، تمام مدت در خارج از کشور بودند، اعدام نشدند. چارلز آلبرت هیچ عفوی ا
عطا نکرد و سفیران فرانسه و بریتانیا در تورین در دادگاه به شدت مجازات و عدم وجود هرگونه رحم و شفقتی اعتراض کردند. پادشاه ساردینیا با اعطای نشان افتخار به کسانی که نقش اصلی را در سرکوب ایفا کرده بودند، از بازرسان قدردانی کرد. از آنجایی که شورش ها شکست خورده بودند، مازینی شروع به برنامه ریزی یک لشکرکشی نظامی کرد. در سال ۱۸۳۴، او تلاش کرد نیرویی را در سوئیس سازماندهی کند که به ساووی (که در آن زمان بخشی از ایالت ساوویارد بود) حمله کند و مردم همزمان علیه پادشاه قیام کنند. اما اطلاعات مربوط به این نقشه فاش شد و چارلز آلبرت یک کمین ترتیب داد. این حمله که در ۲ فوریه ۱۸۳۴ انجام شد، کاملاً شکست خورد. این امر تا حدودی به دلیل بی نظمی و تا حدی به دلیل تلاش های سوئیسی ها برای جلوگیری از لشکرکشی مازینی بود. تنها چند توطئه گر به یک سربازخانه در له اشل حمله کردند. دو نفر از آنها دستگیر و با جوخه آتش اعدام شدند. کارابینیر جیووانی باتیستا اسکاپاچینو (در این جریان) کشته شد و چارلز آلبرت به افتخار او اولین مدال طلا را در تاریخ ایتالیا برقرار کرد. در همین حال، جوزپه گاریبالدی، که در حال آماده شدن برای رهبری قیامی در شهر بود، گزارش
ی مبنی بر پایان کار دریافت کرد و فرار کرد. او به طور غیابی به اعدام محکوم شد. اصلاح قانون. در این شرایط، چارلز آلبرت به لزوم اعطای اصلاحات برای مدرن تر کردن پادشاهی و برآوردن نیازهای مردم پی برد. بلافاصله پس از به تخت نشستن، کمیسیونی را منصوب کرد که وظیفه ایجاد قوانین جدید مدنی، جزایی، تجاری و آیین دادرسی را بر عهده داشت. این روند اصلاحات مدت زمان بسیار زیادی طول کشید، اما سرانجام، در ۲۰ ژوئن ۱۸۳۷، قانون مدنی جدید، که تا حدودی از قانون ناپلئونی الهام گرفته شده بود، منتشر شد. پادشاه همچنین در تهیه پیش نویس قانون جزای جدید که در ۲۶ اکتبر ۱۸۳۹ منتشر شد، شرکت داشت. در طول این فرایند، چارلز آلبرت بر مفهوم عدالت اصلاحی اصرار داشت و مجازات اعدام را تا حد امکان محدود می کرد. با این وجود، او مجازات های بسیار شدیدی را برای کسانی که به مقدسات توهین کرده یا خودکشی می کردند (وصیت نامه های آنها هیچ قدرت قانونی نداشت) مقرر کرد. در سال ۱۸۴۲، سرانجام، قانون تجارت و قانون آیین دادرسی کیفری، با تضمین های نوآورانه حقوق متهم، منتشر شدند. آغاز بحران با اتریش. در سال ۱۸۴۰، بحران شرقی، که فرانسه لوئی فیلیپ را در تضاد با سایر قدرت ها
ی بزرگ اروپایی قرار داد، چارلز آلبرت را بر آن داشت تا به برنامه ای برای گسترش ارضی در دره پو فکر کند. در همان سال، یک بحران تجاری بین تورین و وین درگرفت، در مورد یک معاهده قدیمی که در آن پادشاهی ساردینیا متعهد شده بود نمک به سوئیس صادر نکند. پس از نقض این معاهده، اتریش عوارض گمرکی شراب پیدمونتی که وارد لومباردی-ونتو می شد را ۱۰۰٪ افزایش داد. پاسخ چارلز آلبرت تهدید به ساخت راه آهن از جنوا به دریاچه ماجیوره بود تا تجارت آلمان را که از بندر تریسته اتریش برای بنادر لیگوریا پشتیبانی می کرد، به دست گیرد. اینها هنوز فقط اختلافات جزئی بودند و روابط دیپلماتیک بین دو کشور به طور کلی خوب بود و به عروسی باشکوه پسر بزرگ چارلز آلبرت، ویکتور امانوئل، و آدلاید اتریش، دختر رانیه جوزف هابسبورگ-لورن، که نایب السلطنه اتریش در لومباردی-ونتو و برادرزن چارلز آلبرت بود، منجر شد، زیرا او در سال ۱۸۲۰ با خواهرش الیزابت ازدواج کرده بود؛ بنابراین ویکتور امانوئل و آدلاید پسرعموهای درجه یک بودند. حاکم لیبرال (۱۸۴۵–۱۸۴۹). در سال ۱۸۴۵، جنبش های انقلابی در ریمینی و در ایالات پاپی فوران کرد. چارلز آلبرت به ماسیمو دازلیو، که برای گزارش وقایع رف
ته بود، گفت: «در روز درگیری با اتریش، او با پسرانش، با ارتشش، با تمام دارایی اش، برای مبارزه برای استقلال ایتالیا خواهد جنگید.» در ۸ ژوئن ۱۸۴۶، به دستور صدراعظم مترنیخ، سفیر اتریش در تورین، کارل فردیناند فون بول، از چارلز آلبرت خواست تا موضع خود را در مورد اینکه آیا با اتریش است یا با انقلابیون، روشن کند. پادشاه ساردینیا مردد بود. در همین حال، در ۱۶ ژوئن، پاپ پیوس نهم به عنوان پاپ انتخاب شده بود. اولین دستور کار او اعطای عفو عمومی به محکومان به جرایم سیاسی بود. سپس پاپ جدید به دلیل اشغال فرارا، در مقر مقدس، بدون رضایت اتریش، به او اعتراض کرد. چارلز آلبرت، که در پیوس نهم راهی برای آشتی دادن وفاداری خود با ایده های لیبرال قدیمی اش می دید، به او نامه نوشت و حمایت خود را اعلام کرد. به همین ترتیب، در سپتامبر ۱۸۴۷، چزاره ترابوکو، منشی چارلز آلبرت، مجاز شد در ۲ سپتامبر نامه ای بنویسد که در آن پادشاه ابراز امیدواری کرد که خداوند به او قدرت انجام جنگ استقلال را بدهد که در آن فرماندهی ارتش و آرمان گوئلف را به دست گیرد. این اعلامیه ها چارلز آلبرت را بسیار محبوب تر کرد. با این حال، او به دلیل اختلاف دربار و دولت، به سرکو
ب تظاهرات ضد اتریشی ادامه داد. دِ لا تور، وزیر امور خارجه سولارو دلا مارگاریتا، و اسقف اعظم لوئیجی فرانسونی سیاست ضد اتریشی را فوق العاده خطرناک می دانستند، اما وزیر جنگ امانوئل پس دی ویلامارینا، چزاره آلفیری دی سوستگنو، چزاره بالبو، ماسیمو و روبرتو دازگلیو، و کنت کاوور جوان از آن حمایت می کردند. در همین حال، خواسته های مردم مبرم شد و همیشه پذیرفته نمی شد. به عنوان مثال، در این دوره، چارلز آلبرت هیئت نمایندگی جنوایی را که خواستار اخراج یسوعیان از پادشاهی بودند، نپذیرفت، کسانی که او قبلاً آنها را از نوشته های سیاسی منع کرده بود. با این حال، او در ۲۹ نوامبر ۱۸۴۷ به اصطلاح «ادغام کامل دولت ساووی» را اجرا کرد که اصلاحات انجام شده در سرزمین اصلی را به جزیره ساردینیا گسترش می داد. در آغاز سال ۱۸۴۸، خبر رسید که پس از آغاز بهار ملت ها، فردیناند دوم قانون اساسی را در پادشاهی دو سیسیل اعطا کرده است. در تورین، تحسین هایی برای پادشاه ناپل و پاپ وجود داشت، در حالی که چارلز آلبرت به سوگندی که به چارلز فلیکس خورده بود، مبنی بر احترام مذهبی به تمام قوانین اساسی سلطنت و حفظ حکومت مطلقه، پایبند ماند.
گیلبرتو کاوالینی (متولد ۲۶ سپتامبر ۱۹۵۲ در میلان) که به نام گیگی و لقب "ایل نگرو" شناخته می شود، تروریست سابق و عضو گروه NAR بود. او در فعالیت های جنایی متعدد از جمله قتل دادستان جایگزین ماریو آماتو و کشتار بولونیا نقش داشت و به نه حبس ابد محکوم شد. هم اکنون در زندان ترنی تحت شرایط آزادی مشروط موقت نگهداری می شود. زندگی نامه. گیلبرتو کاوالینی در میلان و در خانواده ای با عقاید فاشیستی به دنیا آمد. در جوانی یکی از بنیان گذاران گروه اولتراس "Boys SAN" بود، گروهی که طرفداران اولیه باشگاه فوتبال اینتر میلان بودند. سپس فعالیت اولترا را کنار گذاشت و به جناح راست سیاسی پیوست، ابتدا در جوان ایتالیا (۱۹۵۴) و سپس در جنبش اجتماعی ایتالیا فعالیت داشت. او در رشته تکنیک الکترونیک در "مؤسسه فلتارینلی" تحصیل کرد، اما مدرسه را ترک و به یک مدرسه خصوصی منتقل شد تا دیپلم خود را دریافت کند. فعالیت تروریستی. در میلان، کاوالینی مسئول درگیری ها و ضرب و شتم فعالان چپ بود. اولین پروندهٔ او در ۱۹۷۴ به دلیل شلیک به یک پمپ بنزین ثبت شد. سپس در قتل دانشجوی چپ گرا گائتانو آموروسو در ۲۷ آوریل ۱۹۷۶ شرکت داشت و به همراه هشت نفر دیگر به ۱۳ سال
و نیم حبس محکوم شد. او در طول انتقال به زندان برین دیزی در ۱۹۷۷ به طرز شگفت آوری فرار کرد. سپس به رم رفت و تحت نام مستعار "گیگی پاوان" زندگی کرد و با رهبران سازمان نوین و اعضای NAR تماس برقرار نمود. مبارزه مسلحانه برای NAR. او در سال ۱۹۷۹ با گروه NAR به رهبری والریو فیوروانتی ارتباط برقرار کرد. اولین اقدام قتل با این گروه در ۲۸ مه ۱۹۸۰ انجام شد و منجر به کشته شدن فرانکو ایوانجلیستا شد. در ۲۳ ژوئن ۱۹۸۰، کاوالینی دادستان جایگزین ماریو آمااتو را در رم به قتل رساند. وی در ادامه دست به سری اقدام های مسلحانه و سرقت های متعدد در میلان، ونتو و رم زد که منجر به کشته شدن چند مأمور پلیس و کارابینیری شد. دستگیری و حبس ابد. کاوالینی آخرین عضو NAR بود که دستگیر شد: ۱۲ سپتامبر ۱۹۸۳، در یک کافه در کورسو جنووا در میلان به دام افتاد. او به زندان منتقل شد و به جرایم متعدد از جمله قتل، سرقت، نگهداری غیرقانونی سلاح و دیگر اقدامات جنایی محکوم شد. هم اکنون در زندان ترنی تحت شرایط آزادی مشروط موقت نگهداری می شود، اگرچه در ۲۰۰۲ به دلیل نقض شرایط موقت، موقتاً لغو شد. کتاب ها. او در سال ۲۰۰۷ کتابی با عنوان "Vademecum del detenuto. Manu
ale per sopravvivere in un carcere italiano" منتشر کرد.
چارلز فلیکس ساردینیا (; – ) پادشاه ساردینیا و حاکم ایالت های ساووی از ۱۲ مارس ۱۸۲۱ تا زمان مرگش در ۱۸۳۱ بود. او آخرین عضو ذکور خاندان ساووی بود که با ویکتور آمادئوس اول آغاز شد و باعث شد که پس از مرگ فلیکس، نسل برادر کوچکتر ویکتور آمادئوس اول، توماس فرانسیس، تاج و تخت را به دست گیرد. زندگی اولیه. شارل فلیکس در تورین به عنوان یازدهمین فرزند و پنجمین پسر ویکتور آمادئوس سوم ساووی و ماریا آنتونیا فردیناندا از اسپانیا متولد شد. پدربزرگ و مادربزرگ پدری او چارلز امانوئل سوم ساووی و همسر آلمانی اش پلیکسنا از هسه-روتنبرگ بودند. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او فیلیپ پنجم، پادشاه اسپانیا و همسر ایتالیایی اش، الیزابت فارنیز، متولد فرانسه بودند. او برادر کوچکتر دو حاکم دیگر ساووی، چارلز امانوئل چهارم و ویکتور امانوئل اول بود. او دوران کودکی خود را با خواهرش ماریا کارولینا و برادر کوچکترش، جوزپه بندتو پلاسیدو، کنت موریانا، در قلعه مونکالیری گذراند. از دوران جوانی، کارلو فلیچه شخصیتی بسیار پیچیده داشت: از یک سو ثابت قدم و انعطاف ناپذیر، گوشه گیر، بی اعتماد و عجول، اگر نگوییم حساس و کینه جو؛ از سوی دیگر صادق، صمیمی و قادر به ابر
از احساسات و محبت. او ذهنی باهوش داشت، و گاهی حتی طعنه آمیز. او تصوری مقدس از سلطنت و حق سلطنت داشت. در طول سال های انقلاب فرانسه و لشکرکشی ایتالیا، شارل فلیکس به همراه برادرش ویکتور امانوئل، همسر دومش ماریا ترزا، مائوریتزیو جوزپه دوک مونفرات و جوزپه پلاسیدو، کنت موریانا، بخشی از یک «دربار موازی» را تشکیل دادند که در مقابل حلقه شارل امانوئل چهارم قرار داشت. در این دوره، شارل فلیکس شروع به نوشتن دفتر خاطرات شخصی کرد که منبع مهمی برای وقایع و درگیری های او با دربار ساووی است. لشکرکشی به ایتالیا (۱۷۹۲–۱۷۹۸). هنگامی که جنگ با فرانسه آغاز شد، چارلز فلیکس با وجود تحصیلات نظامی، خود را به عنوان یک سرباز متمایز نکرد. در سال ۱۷۹۲، پس از اشغال دوک نشین ساووی و شهرستان نیس توسط فرانسه، او سربازان را تا سالوتزو دنبال کرد و در سال ۱۷۹۳، پدرش، ویکتور آمادئوس سوم، را که عملیات فتح مجدد نیس و ساووی را به همراه اتریشی ها به فرماندهی ژنرال جی. دو وینس، در دره شوش، پینرولو، کونئو و تنده هدایت کرده بود، همراهی کرد. در هر صورت، چارلز فلیکس بسیار دور از خطوط مقدم باقی ماند. در بهار ۱۷۹۴، پس از ورود برادرش، دوک مونفرات، به آئوستا،
چارلز فلیکس و جوزپه پلاسیدو برای بازپس گیری برخی از مواضع نسبتاً مهم استراتژیک به مورگکس رفتند، اما به چیزی دست نیافتند. در ۲۸ آوریل ۱۷۹۶، ویکتور آمادئوس سوم مجبور به امضای آتش بس چراسکو با فرانسوی ها شد که به دنبال آن در ۱۵ مه پیمان پاریس امضا شد که کنترل فرانسه بر نیس، ساووی، ژنووا و برخی از قلعه ها را پذیرفت. چارلز فلیکس، که لقب دوک جنوا را داشت، به عنوان غرامت از دست دادن اسمی خود، عنوان مارکی شوش را دریافت کرد. ویکتور آمادئوس سوم در اکتبر همان سال درگذشت و چارلز امانوئل چهارم به عنوان شاهزاده پیمونت جانشین او شد. رابطه بین پادشاه جدید و چارلز فلیکس هرگز خوب نبود، اما اکنون رو به وخامت گذاشته بود، زیرا پادشاه تلاش می کرد برادرانش را در مورد امور کشور بی اطلاع نگه دارد. دو سال پس از سلطنتش، چارلز امانوئل چهارم مجبور شد تمام کنترل سلطنتی بر سرزمین اصلی را واگذار کند. چارلز فلیکس به همراه پادشاه و بقیه خانواده سلطنتی، عصر روز ۹ دسامبر ۱۷۹۸ تورین را به مقصد کالیاری ترک کرد و در ۳ مارس ۱۷۹۹ به آنجا رسیدند. نایب السلطنه ساردینیا (۱۷۹۹–۱۸۱۴). شارل امانوئل چهارم فرزندی نداشت و پس از مرگ همسرش، در ۴ ژوئن ۱۸۰۲ به ن
فع برادرش ویکتور امانوئل اول از سلطنت کناره گیری کرد. ویکتور امانوئل اول خود مالکیت املاک ساردینیا را به دست نگرفت و ترجیح داد آنها را به چارلز فلیکس به عنوان نایب السلطنه واگذار کند. حکومت چارلز فلیکس در ساردینیا نسبتاً سختگیرانه و استبدادی بود. از زمان جنبش های انقلابی ساردینیا در سال ۱۷۹۴، این جزیره دوره ای از بی نظمی را تجربه کرده بود که با فقر گسترده تشدید شده بود و منجر به افزایش جرم و جنایت شده بود. نایب السلطنه با خشونت قابل توجهی آن را سرکوب کرد و به برادرش پادشاه نوشت: «کشتار، کشتار، برای خیر نژاد بشر». چارلز فلیکس یک رژیم نظامی برقرار کرد، به طوری که رعایای ساردینیایی او را «کارلو فروچه» (شارل وحشی) می نامیدند. ابزار این رژیم، دادگاه ویژه هیئت نایب السلطنه برای بررسی روندهای سیاسی بود که بلافاصله علیه «کاپوپولو» (رهبر مردمی)، وینچنزو سولیس، اقدام کرد، که هیچ گناهی جز موفقیت بیشتر از نایب السلطنه در شکست دادن جنبش های انقلابی نداشت. هنگامی که سولیس به بیست سال زندان محکوم شد، نایب السلطنه آن را یک حکم سبک دانست. علاوه بر این، چارلز فلیکس در آزار و اذیت «جنایتکاران دولتی»، اتخاذ رویه های نظامی را مشر
وعیت بخشید و تمام اختیارات را به پلیس واگذار کرد، از جاسوسی گرفته تا سانسور نامه ها و تعیین جایزه برای مظنونین. با این حال، او در کار سازماندهی مجدد خود، انرژی قابل توجهی را برای کنترل استقلال قوه قضائیه و بوروکراسی محلی به کار گرفت و توانست برخی از سوءاستفاده های رژیم فئودالی را اصلاح کند. در واقع، هنگامی که استامنتی، پارلمان پادشاهی، به پرداخت مالیات ۴۰۰۰۰۰ لیره رأی داد، چارلز فلیکس فشار قابل توجهی را برای معافیت فقیرترین طبقات از مالیات اعمال کرد و اختلافات در حوزه قضایی فئودالی را به نفع واسال ها به جای اربابان فئودال قضاوت کرد. هنگامی که شورشی ضد فئودالی علیه دوک آسینارا، که از پیروی از مقررات نایب السلطنه امتناع ورزیده بود، رخ داد، چارلز فلیکس تصمیم گرفت هم دوک را که از اموالش محروم شده بود و هم انقلابیون را مجازات کند. با وجود اوضاع سیاسی و اجتماعی ناپایدار، چارلز فلیکس توانست پیشرفت هایی در کشاورزی و اقتصاد جزیره ایجاد کند. در دوران حکومت او، یک انجمن کشاورزی و دفتری برای اداره معادن سلطنتی و جنگل ها تأسیس شد. علاوه بر این، کشت زیتون تشویق شد و قراردادهای تجاری برای تشویق تولید محلی اعطا شد. در نهایت،
او پروژه ای را برای ساماندهی شبکه جاده ها آغاز کرد. ازدواج و بازگشت به تورین (۱۸۱۴–۱۸۲۱). در ۷ مارس ۱۸۰۷، در کاپلا پالاتینای کاخ نورمانی در پالرمو، چارلز فلیکس با وکالت ماریا کریستینا از ناپل و سیسیل (۱۷ ژانویه ۱۷۷۹–۱۱ مارس ۱۸۴۹)، دختر فردیناند چهارم پادشاه ناپل و سیسیل و ماریا کارولینا از اتریش، ازدواج کرد. این ازدواج که در ابتدا با مخالفت چارلز فلیکس مواجه شده بود، به دلایل سلسله ای ترتیب داده شده بود. نه چارلز امانوئل و نه ویکتور امانوئل فرزند پسر نداشتند (پسر دومی در ساردینیا بیمار شد و درگذشت)، در حالی که دوک مونتفرات و کنت موریان فوت کرده بودند، بنابراین چارلز فلیکس وارث احتمالی شده بود و بنابراین باید یک وارث پسر به دنیا می آورد. اگرچه ازدواج با ماریا کریستینا هماهنگ بود، اما او قادر به بچه دار شدن نبود و ویکتور امانوئل را مجبور کرد تا جانشینی چارلز آلبرت، شاهزاده کارینیانو، از یک نسل فرعی از خاندان ساووی را در نظر بگیرد. پس از سقوط ناپلئون و بازگشت ویکتور امانوئل به تورین در ۲۰ مه ۱۸۱۴، چارلز فلیکس برای مدت کوتاهی به او پیوست و سال بعد به همراه همسرش به ساردینیا بازگشت. او رسماً تا سال ۱۸۲۱ نقش نایب
السلطنه را حفظ کرد، اگرچه پس از مدت کوتاهی به دربار تورین بازگشت. انقلاب ۱۸۲۱. به دنبال شورش هایی در کادیز در سال ۱۸۲۰، پادشاه فردیناند هفتم اسپانیا مجبور شد قانون اساسی اسپانیا مصوب ۱۸۱۲ را احیا کند و امید به کسب امتیازات مشابه از حاکمان خود در بسیاری از کشورهای اروپایی پدید آمد. شورش هایی در ناپل و پالرمو آغاز شد. نشانه های اولیه بحران در ۱۱ ژانویه ۱۸۲۱ تأیید شد، زمانی که پلیس چهار دانشجو را در یک اجرای تئاتر در تورین متوقف کرد، زیرا آنها کلاه های قرمز با پاپیون های سیاه، نمادی از کاربونریا، بر سر داشتند. مردان جوان مقاومت کردند و دستگیر شدند که منجر به درگیری بزرگی شد. روز بعد، همه دانشجویان و بسیاری از معلمان آنها اعتراض کردند و خواستار آزادی جوانان شدند و وقتی این درخواست رد شد، خود را در دانشگاه محاصره کردند و دولت مجبور شد ارتش را فرا بخواند. اگرچه کسی کشته نشد، اما تعداد زخمی ها بسیار زیاد بود و اوضاع وخیم تر شد. ارتباطی بین معترضان و انجمن مخفی «فدراتی» برقرار شد که رهبران آن سانتوره دی روسی، جیاچینتو کولگنو، کارلو امانوئله آسیناری و گوگلیلمو موفا دی لیسیو گریبالدی (همه سربازان، مقامات یا پسران وزرا)
و روبرتو دازگلیو در ۶ مارس با چارلز آلبرت ملاقات کردند. آنها آماده اقدام بودند، زیرا شاهزاده را به عنوان مرد جدیدی برای خاندان ساووی شناسایی کرده بودند که ممکن است مایل به جدایی از گذشته مطلق گرایانه باشد. هدف توطئه گران نه انحلال خاندان ساووی، بلکه وادار کردن آن به انجام اصلاحات سیاسی و اجتماعی و سپس آغاز جنگ علیه اتریش بود، که با توجه به احساسات عمیقاً ضد اتریشی ویکتور امانوئل اول، امکان پذیر به نظر می رسید. در این راستا، توطئه گران از غیبت چارلز فلیکس سوءاستفاده کردند، زیرا فکر می کردند که او می تواند ویکتور امانوئل را به مخالفت با برنامه هایشان وادار کند. آنها قصد داشتند ارتش را بسیج کنند، اقامتگاه سلطنتی در قلعه مونکالیری را محاصره کنند و او را مجبور به اعطای قانون اساسی و اعلام جنگ به اتریش کنند. نقش چارلز آلبرت میانجیگری بین توطئه گران و پادشاه بود، اما صبح روز بعد، او نظر خود را تغییر داد و سعی کرد از دست توطئه گران فرار کند، اگرچه آنها را تبرئه نکرد. آغاز شورش. توطئه گران مشکوک شدند و آماده لغو قیامی شدند که برای دهم برنامه ریزی کرده بودند. در همان روز، چارلز آلبرت، کاملاً پشیمان، به مونکالیری شتافت
تا همه چیز را به ویکتور امانوئل اعتراف کند و درخواست عفو کند. در همان شب، پادگان آلساندریا، به فرماندهی یکی از توطئه گران، گوگلیلمو آنسالدی، شورش کرد و شهر را اشغال کرد. اگرچه شاهزاده آنها را رها کرده بود، اما بقیه انقلابیون تصمیم گرفتند در این مرحله اقدام کنند. کناره گیری ویکتور امانوئل و نیابت سلطنت چارلز آلبرت. در روز یکشنبه ۱۱ مارس ۱۸۲۱، پادشاه ویکتور امانوئل اول با شورای سلطنتی که چارلز آلبرت عضو آن بود، ملاقات کرد. در نتیجهٔ تردید پادشاه، هیچ اقدامی صورت نگرفت. در ۱۲ مارس، ارگ تورین به دست شورشیان افتاد. ویکتور امانوئل، چارلز آلبرت و چزاره بالبو را به مذاکره با کاربوناری ها تشویق کرد، اما آنها از گوش دادن به پیام های آنها خودداری کردند؛ بنابراین، عصر همان روز، در مواجهه با گسترش قیام نظامی، پادشاه به نفع برادرش چارلز فلیکس کناره گیری کرد. از آنجایی که دومی در آن زمان در مودنا بود، چارلز آلبرت به عنوان نایب السلطنه منصوب شد. کناره گیری پادشاه که پس از برکناری وزرای دولت رخ داد، منجر به هرج و مرج شد، زیرا بحرانی در سلسله سلطنت ایجاد کرد که قدرت های خارجی نمی توانستند آن را نادیده بگیرند و همچنین باعث تفر
قه در ارتش و بوروکراسی شد و هرگونه امکانی برای حفظ نظم را از بین برد. نایب السلطنه با تعیین دولت جدید (وکیل، فردیناندو دل پوتزو (۱۷۶۸–۱۸۴۳) به عنوان وزیر کشور، ژنرال امانوئله پس دی ویلامارینا به عنوان وزیر جنگ و لودوویکو ساولی دی ایگلیانو به عنوان وزیر امور خارجه) سعی کرد کنترل اوضاع را به دست بگیرد و تلاش کرد با شورشیان مذاکره کند، اما به هیچ نتیجه ای نرسید. با توجه به عدم امکان تصمیم گیری بدون توافق پادشاه جدید، چارلز آلبرت شرح وقایع را برای چارلز فلیکس فرستاد و از او راهنمایی خواست، اما رسیدن نامه به مقصد زمان بسیار زیادی طول کشید. چارلز آلبرت، از ترس اینکه مورد خشم مردم قرار گیرد، در شامگاه ۱۳ مارس ۱۸۲۱، فرمانی مبنی بر اعطای قانون اساسی مطابق با قانون اساسی ۱۸۱۲ اسپانیا امضا کرد که تا زمان تأیید پادشاه به قانون تبدیل نمی شد. روز بعد، نایب السلطنه تصمیم به تشکیل شورای نظامی گرفت که وظیفه آن محافظت از پارلمان بود. دو روز پس از آن، او سوگند یاد کرد که قانون اساسی اسپانیا را رعایت کند، به نسخه ای از قانون اساسی اسپانیا که بنا به درخواست های ماریا ترز، همسر ویکتور امانوئل، کمی تغییر یافته بود. مداخله چارلز فلی
کس. در این مرحله، چارلز فلیکس که اکنون نامه چارلز آلبرت مبنی بر کناره گیری برادرش را دریافت کرده بود، تصمیم به اقدام گرفت. او به پیک گفت که او را «اعلیحضرت» خطاب نکند، سپس اظهار داشت که از آنجا که کناره گیری از طریق خشونت انجام شده است، نمی توان آن را معتبر دانست. در نهایت، او گفت: «به شاهزاده بگویید که اگر هنوز قطره ای از خون سلطنتی ما در رگ هایش هست، فوراً به نووارا برود و در آنجا منتظر دستورات من باشد.» در مورد قانون اساسی اسپانیا، او هرگونه اقدام حاکمیتی که پس از کناره گیری برادرش انجام شده باشد را باطل و بی اعتبار اعلام کرد و سپس اعلامیه زیر را صادر کرد: «ما به هیچ وجه به هیچ تغییری در شکل از پیش موجود حکومت با کناره گیری اسمی پادشاه، برادر عزیزمان، رضایت نمی دهیم، بلکه همه رعایای سلطنتی را که به خائنین کمک یا آنها را تشویق کرده اند یا به خود اجازه داده اند که قانون اساسی اعلام کنند، شورشی می دانیم.» چارلز آلبرت، که عمیقاً دلسرد شده بود، طبق دستور چارلز فلیکس عمل کرد، به نووارا رفت و اعلامیه ای صادر کرد که در آن از نیابت سلطنت کناره گیری کرد و از همه خواست که تسلیم چارلز فلیکس شوند. در ۲۹ام، نامه ای از چ
ارلز فلیکس دریافت کرد که به او دستور می داد به همراه خانواده اش به فلورانس عزیمت کند. با کنار رفتن چارلز آلبرت، چارلز فلیکس چندین نامه به فرانسیس اول اتریش فرستاد و از او خواست تا برای سرکوب شورش نیرو اعزام کند. در ۳ آوریل، او اعلامیه دومی صادر کرد که در آن به سربازان عفو داده شد، در حالی که مجازات های سختی برای مقامات شورشی اعمال می شد، که در نهایت مانع از هرگونه مصالحه شد. صدراعظم مترنیخ خود به فرانسیس چهارم مودنا گفت که این اعلامیه بی احتیاطی بوده و «با خصومت، شور و نفرت» نوشته شده است. شورشیان، با درک اینکه هیچ گزینه دیگری برایشان باقی نمانده است، به سمت نووارا راهپیمایی کردند، جایی که نیروهای وفادار به چارلز فلیکس تحت فرماندهی ویتوریو سالیِر دِ لا تور جمع شده بودند. این امر، ناگزیر مترنیخ را متقاعد به مداخله کرد. در ۸ آوریل نبردی (نوارآ-بورگو ورچلی) با نیروهای د لا تور و سپس با نیروهای ژنرال اتریشی فردیناند فون بوبنا رخ داد که در ۱۱ آوریل ورچلی و آلساندریا را اشغال کردند، در حالی که د لا تور که از چارلز فلیکس اختیارات کامل دریافت کرده بود، در ۱۰ آوریل تورین را اشغال کرد. در ۱۹ آوریل، علیرغم فشار امپراتور
ان روسیه و اتریش، مترنیخ، چارلز آلبرت، فرانسیس چهارم و خود چارلز فلیکس (که از ایده دریافت تاج «به لطف» شورشیان متنفر بود)، ویکتور امانوئل دوباره کناره گیری خود را تأیید کرد؛ بنابراین، در ۲۵ آوریل، چارلز فلیکس به تخت سلطنت نشست. سرکوب. پس از آنکه کنترل تورین دوباره برقرار شد، چارلز فلیکس که هنوز در مودنا بود، شخصاً با امپراتور اتریش وارد گفتگو شد تا از کنگره لایباخ که در آن زمان در حال برگزاری بود، به رسمیت شناخته شود که او می تواند کنترل کامل دارایی های خود را به عنوان یک پادشاه مطلق به دست گیرد و اتریش به هیچ وجه اجازه دخالت در قلمروهای او را نخواهد داشت. در کنگره بعدی ورونا، چارلز فلیکس از فشار برای تغییرات قانون اساسی ترسید و در دستورالعمل های خود به سفیران خود تکرار کرد که سرکوب «روح انقلابی» الهام گرفته از کنگره لایباخ منحصراً متعلق به اوست و او کاملاً به ضرورت این تعهد اعتقاد دارد. او که تصمیم به ماندن در مودنا گرفته بود، ایگناتسیو تائون دی روول را به عنوان سپهبد پادشاهی منصوب کرد و جی. پیکونو دلا واله و جی.سی. برینول را به ترتیب مسئول امور خارجه و امور مالی قرار داد. در نهایت، او سرکوب مخالفان را آغاز