Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بود. نور و خیال پردازی بصری. بلینی در دو طرف محراب نگاره، صحنه هایی از طبیعت را اضافه کرده. این اثر نخستین محراب نگاره ای است که در آن از نور طبیعی در فضایی معماری بهره گرفته شده. تابش نور خورشید، درخشش رنگ های زنده اثر را دوچندان کرده و سایه هایی که پشت شخصیت ها افتاده اند، به ایجاد حجم و سه بعدی شدن آن کمک می کنند. با این حال، افزودن چشم اندازهای بیرونی در دو طرف محراب نگاره، تا حدی از تداوم خیال پردازانه فضای داخلی کلیسا می کاهد. چیدمان شخصیت ها نیز به عمق بصری اثر افزوده است. نحوه قرارگیری قدیسان به گونه ای است که گویی راهرویی به سمت مرکز تصویر ایجاد شده؛ جایی که مریم مقدس، مسیح نوزاد را در آغوش دارد. بلینی همچنین برای برجسته سازی بخش هایی از اثر از خطوط فلزی و لعاب کاری استفاده کرده است. خطوط پیرامون اشیاء و شخصیت ها در نور و سایه محو شده اند؛ اما هر چهره و عنصر همچنان وضوح و استحکام خود را حفظ کرده است. این محراب نگاره از نظر ترکیب چشم اندازهای داخلی و خارجی، با نقاشی سه لتی کلیسای سانتا ماریا گلوریوزا شباهت دارد. سرقت و بازیابی. زمانی که ناپلئون شهر ونیز را در سال ۱۷۸۷ غارت کرد، محراب نگاره زکریای مقدس
را از قاب آن جدا کردند و به فرانسه بردند؛ اما این اثر بعدها به کلیسای زکریای مقدس بازگردانده شد.
استیج ۶ فیلمز یک شرکت تولید و توزیع فیلم های سینمایی و ویدئویی آمریکایی که از سال ۲۰۰۷ شروع به فعالیت کرد. این کمپانی که در سال ۲۰۰۷ تأسیس شد، نام خود را از محل دفتر اصلی خود، ساختمان استیج ۶ در استودیوهای سونی پیکچرز در کالور سیتی، کالیفرنیا (که در اصل یک استیج صدای واقعی بود که برای فیلم هایی مانند جادوگر شهر اُز استفاده می شد) گرفته است. شرکت استیج ۶ گاهی اوقات حقوق بین المللی فیلم ها را نیز به دست می آورد، چه در سراسر جهان به جز ایالات متحده و/یا کانادا، و چه در سرزمین های اصلی مانند بریتانیا و استرالیا. در زیر لیستی از فیلم هایی (که در وب سایت رسمی Stage 6 Films نیز دیده می شوند) که توسط استیج ۶ به صورت بین المللی توزیع شده اند، آورده شده است. فیلم هایی که استیج ۶ در انتشار داخلی خود نیز نقش دارد، از این لیست حذف شده اند. علامت ستاره (*) نشان دهنده فیلمی است که به طور مشترک با استودیوی خواهرش، گروه سینمایی سونی پیکچرز توزیع شده است.
فرانکنشتاین در مقابل باراگون ()، یک فیلم کایجو محصول سال ۱۹۶۵ به کارگردانی ایشیرو هوندا و با جلوه های ویژه ایجی تسوبورایا است. در این فیلم نیک آدامز، کومی میزونو و تادائو تاکاشیما به ایفای نقش می پردازند و کوجی فوروهاتا در نقش فرانکنشتاین و هاروئو ناکاجیما در نقش باراگون به ایفای نقش می پردازند. این فیلم که محصول مشترک بین المللی ژاپن و ایالات متحده است، اولین همکاری بین توهو و هنری جی. ساپرستین بود. در این فیلم، دانشمندان در مورد ریشه های یک پسر هیولای مرموز به نام فرانکنشتاین و مقاومت او در برابر تشعشعات که باعث می شود او به اندازه هیولایی رشد کند، تحقیق می کنند، در حالی که باراگون هیولای دیگری حومه شهر را ویران می کند.
بی معنایی ()، یک فیلم درام تاریخ جایگزین بریتانیایی محصول سال ۱۹۸۵ به کارگردانی نیکلاس روگ و با بازی گری بیوزی، مایکل امیل، ترزا راسل، تونی کرتیس و ویل سمپسون است. این فیلم که توسط تری جانسون از نمایشنامه ای به همین نام در سال ۱۹۸۲ اقتباس شده است، چهار شخصیت مشهور را دنبال می کند که در یک شب در سال ۱۹۵۴ در هتلی در شهر نیویورک گرد هم می آیند: جو دی ماجیو، آلبرت انیشتین، مرلین مونرو و جوزف مک کارتی - که به ترتیب با نام های بازیکن توپ، پروفسور، بازیگر زن و سناتور شناخته می شوند.
کوندوتیرو () رهبران و فرماندهان نظامی ایتالیایی بوده که در قرون وسطی و دوران نوین آغازین فعال بودند. این اصطلاح در ابتدا به طور خاص به فرماندهان گروه های مزدور اشاره داشت که از کلمه ایتالیایی "کوندوتا" (عنوانی که تحت آن به یک شهر، دولت یا ارباب خدمت می کردند) گرفته شده بود. بنابراین کلمه "کوندوتیرو" به معنای «پیمانکار» بود. با این حال، با گذشت زمان، در کاربرد ایتالیایی، "کوندوتیرو" به معنای هر «فرمانده ارتش» یا «رهبر نظامی» شد. پیشینه. در قرن های سیزدهم و چهاردهم، دولتمردان ایتالیایی ونیز، فلورانس و جنوا از تجارت با شام بسیار ثروتمند شده بودند، اما ارتش های بسیار کوچکی داشتند. در صورت حمله قدرت های خارجی و همسایگان حسود، اشراف حاکم، مزدوران خارجی را برای جنگیدن برای آنها استخدام می کردند. شرایط و ضوابط خدمت سربازی در یک قرارداد نظامی قید شده بود. (قراردادی بین دولتمردان و سربازان (افسر و سرباز وظیفه))، بنابراین، رهبر قراردادی که فرمانده مزدورات بود «کوندوتیرو» لقب گرفت. از قرن یازدهم تا سیزدهم، سربازان اروپایی به رهبری افسران حرفه ای در جنگ های صلیبی (۱۰۹۵-۱۲۹۱) علیه مسلمانان جنگیدند. این افسران صلیبی، تجربه
جنگی گسترده ای را در سرزمین مقدس ارائه دادند. در پایان جنگ های صلیبی، ابتدا مسنادا (دسته های سربازان سرگردان) در ایتالیا ظاهر شدند. با توجه به توانایی های آنان، مقداری مسناداها کمتر از راهزنان و مردان مزدور بودند. جدای از این، ایتالیایی هم نبودند، بلکه عمدتاً فلاندری بودند. دومی سربازان اسپانیایی بودند که در اکتبر ۱۲۸۲ در جنگ شامگاه سیسیل در ایتالیا، از پادشاه پدروی سوم آراگون پیروی کرده بودند و پس از جنگ، در آنجا ماندند و به دنبال استخدام نظامی بودند. تا سال ۱۳۳۳، مزدوران دیگری برای جنگیدن با یان بوهم با عنوان (Compagnia della Colomba؛ گروهان کبوتر) به ایتالیا رسیدند. گروهان کبوتر در جنگ پروجا علیه آرتزو نیز حضور داشتند. اولین مزدوران سازمان یافته در ایتالیا، گروه های ونتورا به فرماندهی دوک ورنر فون اورسلینگن و کنت کنراد فون لاندائو بودند. گروهان دوک ورنر با سایر گروه های مزدور متفاوت بود زیرا قانون عدالت نظامی آن، نظم و انضباط و تقسیم مساوی درآمد قرارداد را الزامی می کرد. این گروهان از نظر تعداد افزایش یافت تا اینکه به گروهانی بزرگ با حدود ۳۰۰۰ باربوت تبدیل شد. (هر باربوت شامل یک شوالیه و یک گروهبان بود). ا
ولین گروه مزدور که یک ایتالیایی رئیس آن بود، «گروهان سنت جورج» بود که در سال ۱۳۳۹ تشکیل شد و توسط لودریسیو ویسکونتی رهبری می شد. این گروهان در آوریل ۱۳۳۹ توسط لوکیو ویسکونتی اهل میلان (یکی دیگر از "کوندوتیروها" و عموی لودریسیو) شکست خورده و نابود شد. بعدها در سال ۱۳۷۷، دومین گروهان به نام «گروهان سنت جورج» به رهبری آلبریکو دا باربیانو ، که او نیز یک ایتالیایی بود، تشکیل شد. او بعدها علوم نظامی را به "کوندوتیروهایی" مانند براچیو دا مونتونه و جاکوموزو آنتدولو اسفورزا که او نیز در این گروه خدمت می کرد آموخت. وقتی دسته های "کوندوتیروها" از انحصار قدرت نظامی خود در ایتالیا آگاه شدند، به خاطر دمدمی مزاجی خود، بدنام شدند و خیلی زود شرایط را به کارفرمایان ظاهری خود دیکته کردند. در عوض، بسیاری از کوندوتیریوها، مانند براچیو دا مونتونه و موزیو اسفورزا به سیاستمداران قدرتمندی تبدیل شدند. از آنجایی که اکثر آنها مردان تحصیل کرده ای بودند که با کتابچه های راهنمای علوم نظامی روم (مانند "Epitoma rei militarii" اثر وجتیوس) آشنا بودند، شروع به نگاه به جنگ از منظر علوم نظامی کردند، نه به عنوان یک موضوع شجاعت یا شهامت فیزیکی که ی
ک انحراف بزرگ و مهم از شوالیه گری و مدل سنتی قرون وسطایی سربازی بود. در نتیجه، "کوندوتیروها" با مانور دادن بر حریف و مبارزه با توانایی او در جنگیدن، به جای ریسک کردن در برابر بخت نامعلوم (شکست، اسارت یا مرگ) در نبردهای میدانی، می جنگیدند. "کوندوتیروهای" قرون وسطایی اولیه، هنر جنگ (استراتژی و تاکتیک نظامی) را بیش از هر یک از اسلاف نظامی تاریخی خود، به طور غیرمستقیم، نه مستقیم، به علم نظامی توسعه دادند، بنابراین تنها با اکراه خود و سربازان داوطلب، خود را به خطر می انداختند، در صورت امکان از نبرد اجتناب می کردند، همچنین از کار سخت و لشکرکشی های زمستانی اجتناب می کردند، زیرا همه اینها تعداد کل سربازان آموزش دیده موجود را کاهش می داد و برای منافع سیاسی و اقتصادی آنها مضر بود. نیکولو ماکیاولی حتی گفته است که "کوندوتیروها" در نبردهای باشکوه، اغلب بی هدف و تقریباً بدون خونریزی با یکدیگر می جنگیدند. با این حال، بعدها در رنسانس، خط نبرد "کوندوتیروها" همچنان از شوالیه های زرهی بزرگ و سلاح ها و تاکتیک های قرون وسطایی استفاده می کرد، پس از آنکه اکثر قدرت های اروپایی شروع به استفاده از ارتش های دائمی حرفه ای از نیزه داران
و تفنگداران کرده بودند. این امر به زوال و نابودی نهایی آنها کمک کرد. در سال ۱۳۴۷، کولا دی رینزو (دیکتاتور مؤثر شهر) دستور اعدام ورنر فون اورسلینگن را در رم صادر کرد و کنراد فون لاندائو فرماندهی گروهان بزرگ را به عهده گرفت. در پایان ۱۳۶۰، پیمان برتینی بین انگلستان و فرانسه، جان هاوک وود ارتشی، از مزدوران انگلیسی به نام گروهان سفید را به ایتالیا هدایت کرد که نقش برجسته ای در جنگ های آشفته سی سال بعدی ایفا کرد. در اواخر قرن، ایتالیایی ها شروع به سازماندهی ارتش هایی با همین مشخصات کردند. این امر به حکومت گروهان صرفاً مزدور پایان داد و حکومت ارتش مزدور نیمه ملی را آغاز کرد که تا زمان جایگزینی آن با سیستم ارتش دائمی ملی در اروپا پابرجا ماند. در سال ۱۳۶۳، کنت فون لاندائو توسط سربازان مجارستانی خود خیانت دید و در نبرد با تاکتیک های پیشرفته تر گروهان سفید به فرماندهی فرماندهان آلبرت استرز و جان هاوک وود شکست خورد. از قرن پانزدهم به بعد، بیشتر "کوندوتیروها" اشراف بی زمین ایتالیایی بودند که حرفه اسلحه داری را به عنوان شغل انتخاب کرده بودند؛ مشهورترین این کاپیتان های مزدور، جیووانی داله پسر کاترینا سفورزا اهل فورلی معروف
به "آخرین کوندوتیرو" بود. پسرش کوزیمو د مدیچی یکم، دوک بزرگ توسکانی بود؛ علاوه بر اشراف، "شاهزادگان" نیز با توجه به درآمد قابل توجه املاکشان، به عنوان کوندوتیرو می جنگیدند، به ویژه سیگیسموندو پاندولفو مالاتستا، ریمینی و فدریکو دا مونته فلترو. در سال ۱۴۹۴، ارتش سلطنتی شارل هشتم به شبه جزیره ایتالیا حمله کرد و جنگ های ایتالیا را آغاز کرد. مشهورترین "سربازان" "کوندوتیرو" در این درگیری ها جنگیدند. از اواسط قرن شانزدهم، اهمیت کندوتیروها کاهش یافت. با این حال، آنها همچنان تا قرن های شانزدهم و هفدهم وجود داشتند. رویه سیاسی استخدام مزدوران خارجی نیز پایان نیافت. به عنوان مثال، گارد سوئیسی واتیکان بقایای مدرن یک ارتش مزدور تاریخی مؤثر هستند.
سوپرفانتوزی ()، یک فیلم ایتالیایی محصول سال ۱۹۸۶ است. این پنجمین فیلم از مجموعه داستان های کارمند بدشانس اوگو فانتوزی است که نقش او را خالقش، پائولو ویلاجیو، بازی می کند. این فیلم «تکامل» فانتوزی را در تاریخ، از خلقت جهان تا آینده ای دور و به سبک علمی تخیلی، به تصویر می کشد.
هزاره های کابلستان به جمعیت مردمان هزاره که در منطقه تاریخی کابلستان (محدوده ای شامل ولایت کابل، پروان، میدان وردک، لوگَر، بخشی از غزنی و اطراف آن) سکونت داشته یا دارند. این منطقه، از نظر تاریخی، بخشی از قلمرو هزارستان محسوب می شود که پیش از سرکوب های ("دوره عبدالرحمن خان") هزاره ها در آن اکثریت جمعیت را داشتند. مقدمه. هزاره ها یکی از اقوام اصلی ساکن در منطقه ی وسیع هزارستان در مرکز افغانستان هستند. با این حال، قلمرو تاریخی حضور آنان تنها به مناطق مرکزی محدود نبوده و مناطقی از کابل، پروان، میدان وردک، لوگر و سایر مناطق که در گذشته به عنوان کابلستان شناخته می شد نیز شامل می شده است. هزاره های کابلستان از جمله جمعیت هایی هستند که در طول تاریخ مورد تغییرات گسترده جمعیتی، سرکوب، کوچ اجباری و پاکسازی قومی قرار گرفته اند. سابقه تاریخی. کابلستان منطقه ای تاریخی است که از دوران باستان تا دوره اسلامی بخش مهمی از شرق ایران فرهنگی و افغانستان کنونی را در بر می گرفت. این منطقه در قرون وسطی شامل شهر کابل و اطراف آن، تا میدان، پروان، لوگَر و بخشی از غزنی می شد. بر اساس شواهد تاریخی و مردم شناسی، جمعیت زیادی از هزاره ها در
این منطقه ساکن بوده اند. سرکوب. کوچ اجباری در دوره عبدالرحمن خان. بین سال های ۱۸۸۸ تا ۱۸۹۳، هزاره ها به خاطر شورش های گسترده علیه حکومت استبدادی عبدالرحمن خان، سرکوب شدیدی را تجربه کردند. بخش زیادی از جمعیت هزاره کابلستان کشته، تبعید یا برده شدند. و زمین های حاصلخیز آنان بین قبایل پشتون توزیع شد. مطابق گزارش غبار، در مناطق وردک، بهسود و لوگر، پاکسازی قومی سیستماتیکی صورت گرفت و ده ها هزار نفر از خانه های خود رانده شدند. مهاجرت دوباره. مهاجرت معکوس و شکل گیری جامعه نوین هزاره در کابل. در قرن بیستم، به ویژه پس از دهه ۱۳۵۰، بسیاری از هزاره ها به دلیل فشارهای اقتصادی، نبود زمین، و جنگ های داخلی از هزارستان دوباره به کابل مهاجرت کردند. مناطق غرب کابل، به ویژه دشت برچی، به کانونی بزرگ برای زندگی هزار ه ها تبدیل شد. امروزه، میلیون ها تن از هزاره ها در مناطق غرب کابل، به ویژه ولسوالی های ناحیه ۱۳ و ۱۸، ساکن اند و در عرصه های آموزشی، فرهنگی، و سیاسی نقش برجسته دارند. با وجود پیشرفت، هزاره های کابلستان هنوز هم با چالش های امنیتی، تبعیض قومی، حملات هدفمند و حذف از ساختارهای قدرت مواجه اند. حملات بر مساجد، مراکز آموزشی،
و مدارس هزاره ها در غرب کابل (از جمله انفجار در مکتب سیدالشهدا در ۲۰۲۱) گواه این وضعیت است.
داستان اچ ()، یک فیلم درام ژاپنی محصول سال ۲۰۰۱ به کارگردانی نوبوهیرو سووا است. این فیلم در بخش نوعی نگاه جشنواره فیلم کن ۲۰۰۱ به نمایش درآمد. این فیلم یک مستند-داستانی زندگینامه ای دربارهٔ تلاشی برای بازسازی فیلم «هیروشیما عشق من» ساخته آلن رنه در سال ۱۹۵۹ است.
شهر آرامش شامگاهی، سرزمین شکوفه های گیلاس ()، یک مانگای تک جلدی است که توسط فومیو کونو نوشته و تصویرسازی شده است. دو داستان مرتبط ابتدا در ژاپن توسط فوتاباشا در مجله "اکشن هفتگی مانگا" در سال های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴ منتشر شد، سپس در سال ۲۰۰۴ در یک جلد واحد به نام تانکوبون جمع آوری شد. داستان دربارهٔ خانواده ای از بازماندگان از بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی است. نویسنده شخصیت ها را بر اساس افرادی که در هیروشیما یا ناگاساکی بودند، ساخته است. «شهر آرامش شامگاهی، سرزمین شکوفه های گیلاس» به صورت یک فیلم لایو اکشن به کارگردانی کیوشی ساسابه در سال ۲۰۰۷ با نام انگلیسی "شهر یوناگی، سرزمین ساکورا" اقتباس شد. همچنین به عنوان یک درام رادیویی در سال ۲۰۰۶، به عنوان رمان های کی کونی و یوهی ماکیتا (Kei Kunii and Yohei Makita) در سال ۲۰۰۷، به عنوان یک نمایشنامه صحنه ای در سال ۲۰۱۷ و به عنوان یک ویژه برنامه تلویزیونی در سال ۲۰۱۸ اقتباس شده است. این مانگا به خاطر طرح هنری ساده اما زیبایش و پیام ضد جنگ آرام اما انسانی خود، مورد تحسین بین المللی قرار گرفته است. این فیلم جایزه بزرگ مانگا را در سال ۲۰۰۴ از جشنواره هنرهای رسانه ای ژاپن و
جایزه فرهنگی تزوکا اوسامو را در سال ۲۰۰۵ دریافت کرد. کومیکو آسو برای ایفای نقش می نامی هیرانو، یکی از دو قهرمان داستان، در این فیلم اقتباسی برنده چندین جایزه بازیگری شد. داستان. نانامی ایشیکاوا (تاکاکو توکیوا) به عنوان ویراستار در یک شرکت انتشاراتی کار می کند. او برای یافتن پدرش آساهی که خانه را ترک کرده، به هیروشیما سفر می کند. در طول سفرش به هیروشیما، او از داستان غم انگیز خواهر بزرگتر آساهی، مینامی هیرانو (رینا کاوایی) مطلع می شود. وقتی مینامی هیرانو ۱۳ ساله بود، در اثر انفجار بمب اتمی در معرض تشعشعات قرار گرفت.
اسپرد (به انگلیسی: "Spread") در بازارهای مالی به اختلاف میان قیمت خرید ("Bid") و قیمت فروش ("Ask") یک دارایی گفته می شود. اسپرد یکی از منابع اصلی درآمد بروکرها است و میزان آن بسته به نوع حساب معاملاتی (مانند حساب ECN یا مارکت میکر)، شرایط بازار و میزان نقدینگی متفاوت است.
مارجین (به انگلیسی: "Margin") در بازارهای مالی به مقدار پولی گفته می شود که معامله گر باید برای باز کردن یا نگه داشتن یک معامله به عنوان سپرده در حساب معاملاتی خود داشته باشد. مارجین در واقع نوعی وثیقه است که بروکر برای پوشش ریسک معاملات از معامله گر دریافت می کند. میزان مارجین موردنیاز بسته به اندازه معامله، اهرم و شرایط بروکر متفاوت است. ارتباط با کال مارجین. اگر زیان معامله گر از سطح مشخصی بیشتر شود و موجودی حساب از مارجین نگهداری کمتر شود، بروکر کال مارجین صادر می کند. در این حالت معامله گر باید یا حساب خود را شارژ کند یا معاملات بسته می شوند.
خوشی کاپور (زاده ) بازیگر هندی است. بانی کاپور و سری دوی پدر و مادر او هستند. جانوی کاپور و آرجون کاپور خواهر و برادر او هستند. آنیل کاپور عموی اوست. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم آرچی ها اشاره کرد.
لات (به انگلیسی: "Lot") در بازار فارکس به واحد اندازه گیری حجم معاملات گفته می شود. هر لات نشان دهندهٔ مقدار مشخصی از دارایی پایه (مثلاً دلار، یورو یا انس طلا) است که معامله گر در یک معامله خرید یا فروش می کند. اهمیت لات. اندازه لات تعیین کننده میزان ریسک و سود و زیان بالقوه در هر معامله است. معامله گران معمولاً با توجه به مدیریت سرمایه و سطح ریسک پذیری، اندازه لات خود را انتخاب می کنند. ارتباط با پیپ. هر تغییر یک پیپ در جفت ارزها با توجه به اندازه لات، مقدار سود یا زیان متفاوتی ایجاد می کند. برای مثال، در یک لات استاندارد هر پیپ معادل ۱۰ دلار است، در حالی که در میکرو لات هر پیپ معادل ۰٫۱۰ دلار خواهد بود.
بلوا یا هیاهو فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۵ و به کارگردانی ریشاب ست است. در این فیلم بازیگرانی همچون یامی گوتام، پراتیک گاندی، اعجاز خان، پراتیک بابار و مشتاق خان ایفای نقش کرده اند.
هیومنیتی (به لاتین: "Humanitas"، به انگلیسی: "Humanity") مفهومی فلسفی و اخلاقی در رم باستان بود که بعدها در رنسانس اروپا احیا شد. این واژه به معنای «انسانیت» یا «سرشت انسانی» است و بر ارزش های اخلاقی، آموزش و انسان گرایی تأکید دارد. در سنت رومی، هیومنیتی هم به ویژگی های اخلاقی (مانند شفقت و نیکوکاری) و هم به آموزش های فرهنگی و فلسفی اطلاق می شد. در دورهٔ رنسانس ایتالیا، اندیشمندانی چون چیچرو و پترارک این مفهوم را احیا کرده و آن را بنیان نظری اومانیسم رنسانس قرار دادند. ارتباط با ایران. برخی پژوهشگران میان «هیومنیتی» در فلسفه رومی–ایتالیایی و انسان گرایی اسلامی در آثار اندیشمندانی چون فارابی و ابن سینا شباهت هایی یافته اند. در این مقایسه، هر دو سنت بر کرامت انسان، اخلاق و آموزش به عنوان ابزار تعالی روحی تأکید دارند.
پراتیک گاندی (زاده ) بازیگر هندی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم های عشق بیش از حد، قطار مادگان، آتش و بلوا اشاره کرد.
بورس ونیز (به ایتالیایی: "Borsa di Venezia") یکی از نخستین نهادهای مالی و بازاری در اروپا بود که در ونیز، در سده های میانه و اوایل دوران رنسانس فعالیت می کرد. ونیز به دلیل موقعیت جغرافیایی و تجاری خود به عنوان یک مرکز بازرگانی دریایی، نقش مهمی در شکل گیری بازارهای سرمایه و بانکداری ایفا کرد. بورس ونیز محل گردهمایی تاجران، صرافان و سرمایه گذاران بود و در آن جا معاملات مربوط به اسناد تجاری، ارز خارجی و اوراق قرضه دولتی انجام می شد. این نهاد به عنوان الگویی برای شکل گیری دیگر بازارهای مالی اروپا از جمله بورس آمستردام در سدهٔ هفدهم میلادی شناخته می شود. ارتباط با ایران. در دوران صفویه و هم زمان با رونق جاده ابریشم، روابط اقتصادی ایران و ونیز پررنگ بود. گزارش های تاریخی نشان می دهد که بازرگانان ایرانی از طریق ونیز به بازارهای مالی اروپا دسترسی داشتند و مفاهیمی مشابه بورس ونیز به طور غیررسمی در کاروانسراها و بازارهای ایران شکل گرفت.
قونیه گرایی اصطلاحی پژوهشی و هنری است که برای توصیف گرایش های معماری و هنر متأثر از شهر قونیه در سده های میانه به کار می رود. قونیه در دوران سلجوقیان روم (سدهٔ دوازدهم تا چهاردهم میلادی) یکی از مراکز مهم تبادلات فرهنگی میان ایران، آناتولی و ایتالیا بود. این اصطلاح بیشتر در مطالعات تطبیقی برای اشاره به ویژگی های معماری و تزئینی خاص قونیه به کار می رود که شباهت هایی با هنر ایرانی و همچنین تأثیراتی بر هنر مدیترانه ای از جمله ایتالیا داشته است. ارتباط با ایران و ایتالیا. قونیه در مسیر جاده ابریشم قرار داشت و از این رو، مرکز ارتباط بازرگانان و هنرمندان ایرانی با مدیترانه بود. برخی پژوهش ها نشان داده اند که از طریق قونیه، عناصر تزئینی ایرانی مانند مینیاتور و فرش به ایتالیا منتقل شدند. همچنین تأثیر هنر ایتالیایی بر موسیقی و شعر قونیه ای (مانند آثار مولانا) نیز دیده می شود.
پاودر یک علمی تخیلی درام آمریکایی محصول سال ۱۹۹۵ می باشد که توسط ویکتور سالوا نوشته و کارگردانی شده و شان پاتریک فلانری در نقش اصلی به ایفای نقش پرداخته است.پرداخته است. دیگر بازیگران مکمل عبارت اند از جف گلدبلوم، مری استینبرجن، لانس هنریکسن، بردفورد تیتوم. این فیلم دربارهٔ جوانی با هوشی خارق العاده به اسم جرمی «پودر» رید است؛ که توانایی تله پاتی و قدرت های فراطبیعی همچون کنترل صاعقه و میدان های مغناطیسی را دارد. داستان فیلم به بررسی مرزهای توانایی های ذهن و جسم انسان می پردازد، در حالی که همزمان بی رحمی جامعه را به تصویر می کشد و امیدی به ارتقای درک و فهم بشری ارائه می دهد. محل های فیلم برداری در حومهٔ هیوستون، سن آنتونیو و آستین، تگزاس انجام گرفته است. این فیلم از نظر مالی موفق بود، اما نقدهای متفاوتی از سوی منتقدان دریافت کرد. همچنین انتشار آن با جنجال هایی همراه شد، زیرا کارگردان فیلم، ویکتور سالوا، پیش تر به اتهام سوءاستفاده جنسی از کودکان محکوم شده بود.
فرانچسکو سفورزا یکم (; – ) یک کوندوتیرو ایتالیایی بود که سلسله سفورزا را در دوک نشین میلان تأسیس کرد و از سال ۱۴۵۰ تا زمان مرگش به عنوان چهارمین دوک آن حکومت کرد. او که به خاطر مهارت نظامی و تیزبینی سیاسی اش مشهور بود، از معدود کوندوتیروهایی بود که با موفقیت، جنگاوری در میدان نبرد را به حکومت پایدار سلسله ای تبدیل کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان بند جوراب شده است. او در دهه ۱۴۲۰، در جنگ لاکویلا شرکت کرد و در طول دهه ۱۴۳۰ هم، به ایالات پاپی و هم به دوک نشین میلان در درگیری هایشان علیه ونیز خدمت کرد. پس از صلح کرمونا (۱۴۴۱) ، که او به میانجیگری آن کمک کرد، سفورزا با بیانکا ماریا ویسکونتی دختر دوک فیلیپو ماریا ویسکونتی ازدواج کرد و بدین ترتیب حکمرانی خود را بر میلان تقویت کرد. پس از یک لشکرکشی نظامی کوتاه در جنوب ایتالیا با رنه آنژو به میلان بازگشت و پس از انقراض سلسله ویسکونتی، کنترل را به دست گرفت. سفورزا به عنوان دوک، ثبات اقتصادی میلان را احیا کرد، سیستم کانال های آبیاری را بهبود بخشید و بوروکراسی را بازسازی کرد. او نقش مهمی در برقراری پیمان لودی (۱۴۵۴) ایفا کرد که تعادل قدرت پایداری را بین ایالت های
ایتالیا ایجاد کرد و دوره ای از صلح نسبی را آغاز نمود. او در سال ۱۴۶۶ درگذشت و پسرش گالئاتزو ماریا سفورزا، جانشین او شد. اگرچه فرانچسکو با رسمیت گسترده ای حکومت می کرد، اما تا سال ۱۴۹۴ طول کشید تا پسر دیگرش لودوفیکو سفورزا، رسماً توسط امپراتور ماکسیمیلیان یکم به عنوان دوک میلان منصوب شود. زندگینامه. فرانچسکو سفورزا در سیگولی نزدیک سن مینیاتو به عنوان یکی از هفت پسر موزیو سفورزا و لوسیا دِ مارتینی متولد شد. او دوران کودکی خود را در تریکاریکو (در باسیلیکاتا امروزی) گذراند، در سال ۱۴۱۲ عنوان کوندوتیرو توسط شاه لادیسلاوس ناپل به او اعطا شد و در سال ۱۴۱۸ با پولیزنا رافو که یک زن اشرافی کالابری بود ازدواج کرد. از سال ۱۴۱۹، در کنار پدرش جنگید و خیلی زود به خاطر توانایی اش در خم کردن میله های فلزی با دست شهرت یافت. او بعدها خود را به عنوان یک تاکتیک دان متخصص و یک فرمانده میدانی بسیار ماهر ثابت کرد. پس از مرگ پدرش در طول جنگ لاکویلا، او در شکست نهایی براچیو دا مونتونه در آن لشکرکشی شرکت کرد. او متعاقباً برای ارتش ناپل و سپس برای پاپ مارتین پنجم و فیلیپو ماریا ویسکونتی جنگید. پس از چند موفقیت، با رسوایی روبرو شد و به
عنوان زندانی به قلعه مورتارا فرستاده شد. او پس از رهبری یک لشکرکشی علیه لوکا، جایگاه خود را دوباره به دست آورد. در سال ۱۴۳۱، پس از جنگ دوباره برای ایالات پاپی، ارتش میلان را علیه ونیز رهبری کرد؛ سال بعد، دختر دوک به نام بیانکا ماریا به ازدواج او درآمد. با وجود این اقدامات، فیلیپو ماریای محتاط، هرگز از بی اعتمادی به سفورزا دست نکشید. وفاداری رهبران مزدور، به دستمزد بستگی داشت. سفورزا در سال های ۱۴۳۳-۱۴۳۵، حمله میلانی ها به ایالات پاپی را رهبری کرد، اما هنگامی که آنکونا را در مارکه فتح کرد، تغییر جبهه داد و عنوان جانشین شهر را مستقیماً از پاپ اوژن چهارم دریافت کرد. در سال های ۱۴۳۶-۱۴۳۹، در فلورانس و ونیز به طور مختلف خدمت کرد. در سال ۱۴۴۰، املاک او در پادشاهی ناپل توسط شاه آلفونسوی پنجم اشغال شد و برای بهبود اوضاع، سفورزا با فیلیپو ویسکونتی آشتی کرد. او در ۲۵ اکتبر ۱۴۴۱ سرانجام توانست با بیانکا ماریا در کرمونا ازدواج کند. سال بعد، او با رنه آنژو، مدعی تاج و تخت ناپل، متحد شد و به جنوب ایتالیا لشکرکشی کرد. پس از چند شکست اولیه، او نیکولو پیچینینو، فرمانده ناپلی را که به متصرفات او در رومانیا و مارکه حمله کرده بو
د، با کمک سیگیسموندو پاندولفو مالاتستا (که با دخترش پولیزنا ازدواج کرده بود) و ونیزی ها شکست داد و توانست به میلان بازگردد. سفورزا بعدها خود را در حال جنگ با فرانچسکو پیچینینو (که در نبرد مونتولمو در سال ۱۴۴۴ او را شکست داد) و بعد از آن با مالاتستا که گفته می شود پولیزنا را به قتل رسانده بود، یافت. سفورزا با کمک ونیزی ها دوباره پیروز شد و در ازای آزاد شدن اسرای ونیزی ، عنوان "ژنرال" (فرمانده کل) ارتش های دوک نشین میلان را دریافت کرد. دوک نشینی میلان. پس از آنکه فیلیپو ماریا ویسکونتی دوک میلان، در سال ۱۴۴۷ بدون وارث درگذشت، نبردی برای احیای جمهوری آمبروزی آغاز شد. نام جمهوری آمبروزی از کشیش امبروس قدیس حامی میلان گرفته شده است. اگنس دل ماینو مادر همسرش، کوندوتیرو را که پاویا را در اختیار داشت، متقاعد کرد که میلان را به او واگزارد. او همچنین حق ریاست سایر شهرهای دوک نشین، از جمله لودی را دریافت کرد. در سال ۱۴۵۰، پس از سال ها قحطی، شورش هایی در خیابان های میلان رخ داد و سنای شهر تصمیم گرفت که دوک نشینی را به او واگذار کند. سفورزا در ۲۶ فوریه به عنوان دوک وارد شهر شد. این اولین باری بود که چنین عنوانی توسط یک نها
د غیرروحانی اعطا می شد. در حالی که سایر ایالت های ایتالیا به تدریج سفورزا را به عنوان دوک مشروع میلان به رسمیت می شناختند، او هرگز نتوانست از امپراتور مقدس روم مقام رسمی دریافت کند. این مقام تا سال ۱۴۹۴ به دوک های سفورزا نرسید، زمانی که امپراتور ماکسیمیلیان رسماً پسر فرانچسکو به نام لودوویکو را به عنوان دوک میلان منصوب کرد، این عنوان به آن ها اعطا شد. سفورزا از خیز و نقرس رنج می برد. در سال ۱۴۶۲، شایعاتی مبنی بر مرگ او پخش شد و شورشی در میلان به پا شد. با این حال او چهار سال دیگر زنده ماند و سرانجام در مارس ۱۴۶۶ درگذشت. پسرش، گالئاتزو ماریا سفورزا جانشین او به عنوان دوک شد.
اسکولا دی ونیز (به ایتالیایی: "Scuole di Venezia") به انجمن های مذهبی، اجتماعی و فرهنگی در ونیز سده های میانه و دوران رنسانس گفته می شود. این نهادها نقش مهمی در سازماندهی امور خیریه، حمایت از هنر و معماری و نیز تقویت هویت اجتماعی شهر داشتند. اسکولاها به دو گروه اصلی تقسیم می شدند: ارتباط با ایران. در دوران صفویان و از طریق روابط تجاری جاده ابریشم، ونیز یکی از دروازه های اصلی ورود کالاهای ایرانی مانند فرش ایرانی و ابریشم به اروپا بود. برخی اسناد نشان می دهد که اسکولاهای ونیزی در تأمین مالی و سازماندهی نمایشگاه های هنری، کالاهای شرقی از جمله هنر و صنایع دستی ایرانی را معرفی می کردند.
کاپیتولاسیون عثمانی–ایتالیا به مجموعه ای از قراردادهای تجاری و دیپلماتیک گفته می شود که در سده های شانزدهم و هفدهم میلادی میان امپراتوری عثمانی و دولت شهرهای ایتالیایی، به ویژه جمهوری ونیز و جنوا منعقد شد. این قراردادها به بازرگانان ایتالیایی امتیازهای ویژه ای مانند معافیت های مالیاتی، حق تجارت آزاد و حمایت کنسولی در قلمرو عثمانی اعطا می کرد. در مقابل، دولت های ایتالیایی نیز متعهد می شدند که روابط تجاری و سیاسی خود را با عثمانی گسترش دهند. ارتباط با ایران. این قراردادها غیرمستقیم بر روابط ایران و ایتالیا نیز اثر گذاشتند. در دوران صفویان، کالاهای ایرانی مانند ابریشم و فرش ایرانی از طریق شبکهٔ تجاری عثمانی و به واسطهٔ بازرگانان ایتالیایی به اروپا منتقل می شد. به همین دلیل، کاپیتولاسیون ها زمینه ساز حضور پررنگ تر ایران در بازارهای مدیترانه و آشنایی بیشتر اروپاییان با فرهنگ ایرانی شدند.