Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ومی سنگ صابون نامیده می شود، زیرا ویژگی های فیزیکی و کاربردهای صنعتی آن مشابه است، و به این دلیل که معمولاً به عنوان ماده کنده کاری نیز استفاده می شود. با این حال، این کانی معمولاً حس صابونی مانند سنگ صابون را ندارد. رنگ ها. رنگ های رایج سنگ صابون سفید، بنفش، صورتی، سبز، خاکستری، سیاه، قهوه ای و آبی هستند، اما در سایه های مختلفی وجود دارند و نمی توان آن ها را به یک رنگ خاص محدود کرد. انواع مرمری چند رنگ سنگ صابون هم وجود دارند که گاهی اوقات دارای اجزای سخت تری هستند و برای تراشکاری یا پردازش ماشینی مناسب نیستند. این نوع سنگ صابون ها اغلب خاصیت مغناطیسی دارند و می توانند بر روی سوزن قطب نما تأثیر بگذارند. نام. نام سنگ صابون به دلیل حس چربی که در لمس ایجاد می کند و درخشندگی چرب مانندش به آن داده شده است. در برخی مناطق سوئیس و ایتالیا، این سنگ با نام Lavezstein یا Lavetzstein شناخته می شود که به معنای «سنگ قابلمه» است، زیرا در گذشته از آن برای ساخت ظروف آشپزی استفاده می شده است. تعاریف اصطلاحات "steatite" (استئاتیت) و "soapstone" (سنگ صابون) با توجه به زمینه مطالعه متفاوت است. در زمین شناسی، استئاتیت سنگی است که
تا حد زیادی از تالک تشکیل شده است. صنعت معدن، استئاتیت را به عنوان یک سنگ تالک با خلوص بالا تعریف می کند که برای ساخت عایق ها مناسب است؛ درجات پایین تر این کانی را می توان به سادگی "سنگ تالک" نامید. استئاتیت می تواند هم به صورت توده ("استئاتیت بلوکی"، "استئاتیت گدازه ای"، "تالک درجه گدازه") و هم به صورت پودر استفاده شود. در حالی که زمین شناسان منطقاً از "استئاتیت" برای اشاره به هر دو شکل استفاده می کنند، در صنعت، "استئاتیت" بدون توضیحات اضافی معمولاً به معنای استئاتیتی است که قبلاً آسیاب شده یا قرار است در آینده به صورت پودر استفاده شود. اگر استئاتیت پودر شده به بلوک ها فشرده شود، به آنها "استئاتیت بلوکی مصنوعی"، "استئاتیت بلوکی مصنوعی" یا "تالک گدازه مصنوعی" می گویند. پیشینهٔ استفاده. در اروپا، سنگ صابون در مناطق مختلفی از جمله آلپ غربی و جنوبی استخراج می شده است. یکی از مراکز مهم استخراج این سنگ، دره وال لاویزیارا (Val Lavizzara) در شمال تیچینو (Ticino) بوده است. در این منطقه، نام خانوادگی لاویزیاری (Lavizzari) به ثبت رسیده است که احتمالاً به دلیل ارتباط با این سنگ و استفاده از آن در ساخت ظروف و وسایل آشپز
خانه به این نام معروف شده اند. در گذشته، از سنگ صابون برای ساخت دیگ های بزرگ پخت و پز و شستشو استفاده می شده است. به همین دلیل، در برخی مناطق به آن "سنگ قابلمه" یا "Lavezstein" می گفتند. در قرن سیزدهم، این اصطلاح به دیگ های فلزی ساخته شده از برنز و مس نیز گفته می شد. در قرون وسطی، تولید قابلمه و ظروف آشپزخانه از سنگ صابون به اوج خود رسید. علاوه بر این، از سنگ صابون برای ساخت سینک و وان های شستشو نیز استفاده می شد. به همین دلیل، در برخی مناطق، این سنگ به "سنگ شستشو" یا "Lavabo" نیز معروف بود. در گذشته، صنعتگران دوره گرد، اصطلاح "Lavetzstein" (سنگ قابلمه) را در مناطق مختلف آلپ جنوبی رواج دادند. این اصطلاح به مرور زمان به "سنگ صابون" تغییر یافت. سنگ صابون علاوه بر استفاده در ساخت ظروف آشپزخانه و وسایل شستشو، در مراسم مذهبی نیز کاربرد داشته است. به عنوان مثال، از آن برای ساخت فونت های غسل تعمید و آب مقدس استفاده می شده است. در گذشته، از پودر سنگ صابون که در هنگام تراشکاری و پردازش سنگ به دست می آمد، برای تولید پودر صابون استفاده می شد. این پودر به دلیل خاصیت چربی زدایی و تمیزکنندگی، در شستشوی لباس ها و از بین برد
ن لکه های چربی کاربرد داشت. به طور کلی، سنگ صابون به دلیل خواص منحصر به فرد خود، در طول تاریخ کاربردهای متنوعی داشته است و در زندگی روزمره و مذهبی مردم نقش مهمی ایفا کرده است.
یکپارچه سازی ویفرمقیاس یا مجتمع سازی ویفرمقیاس سامانه ای از ساخت شبکه های مدار مجتمعِ (که معمولاً «تراشه» نامیده می شود) بسیاربزرگ از یک ویفر کامل سیلیکونی برای تولید یک تک «اَبَرتراشه» است. انتظار می رفت با ترکیب اندازه بزرگ و بسته بندی کاهش یافته، دبلیواس آی منجر به کاهش چشمگیر هزینه ها برای برخی سامانه ها، به ویژه ابررایانه های موازی شود، اما اکنون برای یادگیری عمیق استفاده می شود. این نام از عبارت یکپارچه سازی کلان مقیاس، حالت هنری در زمان توسعه دبلیواس آی گرفته شده است. نمای کلی. در فرایند ساخت مدار مجتمع معمولی، یک بلور استوانه ای بزرگ (گویه) سیلیکونی تولید می شود و سپس به دیسک هایی به نام ویفر بریده می شود. سپس ویفرها برای آماده شدن برای فرایند ساخت، تمیز و صیقل داده می شوند. یک فرایند عکاسی برای الگوبرداری از سطحی استفاده می شود که در آن مواد باید در بالای ویفر لایه نشانی شود و جایی لایه نشانی نشود. مواد مورد نظر لایه نشانی شده و ماسک عکاسی برای لایه بَعدی برداشته می شود. از آن به بعد ویفر به طور مکرر به این روش پردازش می شود و لایه به لایه مدار روی سطح قرار می گیرد. چندین نسخه از این الگوها به صورت ش
بکه ای در سراسر سطح ویفر بر روی ویفر قرار می گیرند. پس از الگوبرداری از همه مکان های ممکن، سطح ویفر مانند یک ورق کاغذ نمودار به نظر می رسد، با خطوط شبکه ای که تک تک تراشه ها را مشخص می کنند. هر یک از این مکان های شبکه ای برای عیوب تولید توسط تجهیزات خودکار آزمایش می شوند. مکان هایی که معیوب هستند، ثبت و با یک نقطه رنگ علامت گذاری می شوند (این فرایند به عنوان «جوهرزنی دای» نامیده می شود و فنون های نوین تر ساخت ویفر دیگر نیازی به علامت گذاری فیزیکی برای شناسایی دای معیوب ندارند). سپس ویفر از هم جدا می شود برای برش تک تک تراشه ها اره می شود. این تراشه های معیوب دور ریخته می شوند یا بازیافت می شوند، در حالی که تراشه های کارا در بسته بندی قرار می گیرند و برای هر گونه آسیبی که ممکن است در طول فرایند بسته بندی رخ دهد دوباره آزمایش می شوند. اجتناب از ایرادات روی سطح ویفرها و مشکلات در طول فرایند لایه سازی/لایه نشانش غیرممکن است و باعث می شود برخی از تراشه ها معیوب شوند. درآمد حاصل از تراشه های کارا باقی مانده باید تمام هزینه های ویفر و پردازش آن، از جمله تراشه های معیوب دور ریخته شده را بپردازد؛ بنابراین، هر چه تعداد
تراشه های کارا بیشتر یا "بازده" بیشتر باشد، هزینه هر تراشه تکی کمتر می شود. به منظور به حداکثر رساندن بازده، می خواهند تراشه ها را تا حد امکان کوچک کنند، به طوری که بتوان تعداد تراشه های کارای بیشتری را در هر ویفر به دست آورد. کاهش هزینه. بخش قابل توجهی از هزینه ساخت (معمولا ۳۰٪ -۵۰٪) مربوط به آزمایش و بسته بندی تراشه های تکی است. هزینه بیشتر با اتصال تراشه ها به یک سامانه یکپارچه (معمولاً از طریق یک برد مدار چاپی) مرتبط است. یکپارچه سازی ویفرمقیاس به دنبال کاهش این هزینه و همچنین بهبود عملکرد با ساختن تراشه های بزرگتر در یک بسته است – در اصل، تراشه هایی به بزرگی یک ویفر کامل. البته این کار آسانی نیست، زیرا با توجه به ایرادات روی ویفرها، یک طرح بزرگ چاپ شده روی ویفر تقریباً همیشه کار نمی کند. توسعه روش هایی برای رسیدگی به نواحی معیوب ویفرها از طریق منطق، به جای اره کردن آنها از ویفر، یک هدف مداوم بوده است. به طور کلی، این رویکرد از یک الگوی شبکه ای از زیرمدارها و «بازسیمی ها» در اطراف نواحی آسیب دیده با استفاده از منطق مناسب استفاده می کند. اگر ویفر به دست آمده دارای زیرمدارهای کارای کافی باشد، می توان آن را
باوجود ایراد استفاده کرد. چالش ها. بیشترین تلفات در ساخت تراشه ناشی از نقص در لایه های ترانزیستور یا در لایه های فلزی با چگالی بالا است. روش دیگر - برساخت میان هابندسیلیکونی (Si-IF) - هیچ کدام روی ویفر نیست. Si-IF فقط لایه های فلزی با چگالی نسبتاً کم را روی ویفر قرار می دهد، تقریباً همان چگالی لایه های بالایی یک سامانه روی یک تراشه، و از ویفر فقط برای میان هابندها بین تراشک های کوچک بدون روکش با بسته بندی سخت استفاده می کند. پردازنده های مبتنی بر Si-IF و سوئیچ های شبکه مورد مطالعه قرار گرفته اند. تلاش ها برای تولید. بسیاری از شرکت ها در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ تلاش کردند تا سامانه های تولید دبلیواس آی را توسعه دهند، اما همه شکست خوردند. تگزاس اینسترومنتز و شرکت آی تی تی هر دو آن را راهی برای توسعه ریزپردازنده های پیچیده خط لوله شده و ورود مجدد به بازاری می دانستند که در آن جایگاه خود را از دست می دادند، اما هیچ کدام محصولی را عرضه نکردند. جین امدال همچنین تلاش کرد تا دبلیواس آی را به عنوان روشی برای ساخت یک ابررایانه توسعه دهد و تریلوژی سیستمز را در سال ۱۹۸۰ راه اندازی کرد و سرمایه گذاری هایی را ازگروه بول، اسپر
ی کورپوریشن و دیجیتال ایکویپ منت کورپوریشن که (همراه با دیگران) ارائه کردند، به دست آورد. حدود ۲۳۰ میلیون دلار بودجه برآورد شده است. این طراحی شامل یک تراشه مربعی ۲٫۵ اینچی با ۱۲۰۰ پایه در پایین بود. این تلاش با یک سری بلایای طبیعی از جمله سیل مواجه شد که ساخت کارخانه را به تأخیر انداخت و بعداً فضای داخلی اتاق تمیز را خراب کرد. مدال پس از اینکه تقریباً ۱/۳ سرمایه را از بین برد و چیزی برای نشان دادن آن نداشت، در نهایت اعلام کرد که این ایده تنها با بازدهی ۹۹٫۹۹٪ کار می کند، که تا ۱۰۰ سال اتفاق نمی افتد. او از سرمایه اولیه باقیمانده تریلوژی برای خرید الکسی، سازنده ابرکوچک رایانه ها، در سال ۱۹۸۵ استفاده کرد. تلاش های تریلوژی در نهایت پایان یافت و به الکسی تبدیل شد. در سال ۱۹۸۹ آنمارتیک یک حافظه پشتهٔ ویفری را بر اساس فناوری آیور کَت توسعه داد، اما این شرکت نتوانست از عرضه کافی ویفرهای سیلیکونی اطمینان حاصل کند و در سال ۱۹۹۲ ورشکسته شد. افزاره های ویفرمقیاس درحال تولید. پردازنده سریبراس سیستمز. در ۱۹ اوت ۲۰۱۹، شرکت آمریکایی سامانه های رایانهٔ سریبراس سیستمز پیشرفت توسعه دبلیواس آی خود را برای شتاب یادگیری عمیق ارا
ئه کرد. تراشه موتور ویفرمقیاس (دبلیواس آی-۱) سریبراس ۴۶۲۲۵ میلی مترمربع (۲۱۵ × ۲۱۵ میلی متر) است که تقریباً ۵۶× بزرگ تر از بزرگ ترین دای پردازشگر گرافیکی است. این توسط تی اس ام سی با استفاده از فرایند ۱۶ نانومتری آنها ساخته شده است. دبلیواس آی-۱ دارای ۱٫۲ تریلیون ترانزیستور، ۴۰۰۰۰۰ هسته هوش مصنوعی، ۱۸ گیگابایت اس رَم روی تراشه، ۱۰۰ بیت بر ثانیه پهنای باند بافت روی ویفر و ۱٫۲ بیت بر ثانیه پهنای باند بیرون ویفر ورودی/خروجی است. قیمت و نرخ کلاک فاش نشده است. در سال ۲۰۲۰، محصول این شرکت، سی اس-۱، در شبیه سازی دینامیک سیالات محاسباتی آزمایش شد. در مقایسه با ابررایانه ژول در ان ئی تی ال، سی اس-۱ ۲۰۰ برابر سریعتر بود، در حالی که انرژی بسیار کمتری مصرف می کرد. در آوریل ۲۰۲۱، سریبراس دبلیواس آی-۲ را با دوبرابر تعداد ترانزیستورها و ۱۰۰٪ بازدهی ادعایی اعلام کرد، که با طراحی سازی سامانه ای که در آن می توان هرگونه نقص تولیدی را دور زد، به دست آمد. سامانه سریبراس سی اس-۲، که دارای دبلیواس آی-۲ است، درحال تولید سریال است. در مارس ۲۰۲۴، سریبراس دبلیواس آی-۳ را با عملکرد دو برابر رکورددار قبلی، سریبراس دبلیواس آی-۲، با همان ت
وان مصرفی و با همان قیمت معرفی کرد. باهدف گذاری در یادگیری هوش مصنوعی است و بر اساس فرایند ۵ نانومتری تی اس ام سی ساخته شده است.
سردهٔ سَرگین خواران یا اسکارابئوس () شامل تعدادی از گونه های سوسک سرگین غلتان آفریقایی-اوراسیایی است، از جمله «سرگین غلتان مقدس (Scarabaeus sacer)، و همنام تبار Scarabaeini، خانواده Scarabaeidae (سرگین چرخانان)، بالاخانواده Scarabaeoidea (سرگین چرخان واران) و فروراسته Scarabaeiformia (سرگین چرخان ریختان) است. این سوسک ها منحصراً از کود حیوانی تغذیه می کنند، که این کار را با غلتاندن یک تکه کود تا فاصله ای از محل رسوب آن و دفن آن برای تغذیه در زیر زمین انجام می دهند. آنها همچنین با حفر یک محفظه زیرزمینی و پر کردن آن با توپ هایی که در آنها تخم گذاشته شده است، برای لاروهای خود غذا تهیه می کنند. لارو در حال رشد از توپ کود تغذیه می کند، شفیره می شود و در نهایت به صورت بالغ ظاهر می شود. «سرگین خوار» همچنین یک اصطلاح قدیمی برای یک شی به شکل سوسک اسکاراب در هنر است. اسکاراب نوعی طلسم محبوب در مصر باستان بود، و در هنر یونان باستان، سنگ های قیمتی حک شده اغلب به شکل اسکاراب روی بقیه سنگ پشت سطح صاف اصلی تراشیده می شدند که برای مهر و موم کردن اسناد استفاده می شد. موجودی که به عنوان سرگین خوار شناخته می شود در "سوسک طلایی"
اثر ادگار آلن پو ظاهر می شود، و شعری با عنوان "Scarabæus sisyphus" توسط ماتیلده بلیند سروده شده است.
ماتیلده بلیند (Mathilde Blind) (زاده ۲۱ مارس ۱۸۴۱ – درگذشته ۲۶ نوامبر ۱۸۹۶) شاعر، نویسنده داستان، زندگی نامه نویس، مقاله نویس و منتقد انگلیسی-آلمانی بود. او در اوایل دهه ۱۸۷۰ به عنوان یک زن پیشگام در جامعه ای از هنرمندان و نویسندگان عمدتاً مرد ظاهر شد. در اواخر دهه ۱۸۸۰ او در میان نویسندگان زن جدید مانند ورنون لی (وایولت پاژه)، امی لوی، مونا کایرد، اولیو اشراینر، روزاموند ماریوت واتسون و کاترین تاینان برجسته شد. او توسط الگرنون چارلز سوینبرن، ویلیام مایکل روستی، امی لوی، ادیت نسبیت، آرتور سیمونز و آرنولد بنت مورد ستایش قرار گرفت. زندگی. بلیند در مانهایم آلمان به دنیا آمد. پدرش یک بانکدار به نام جیکوب آبراهام کوهن و مادرش فریدریک اتلینگر بود. او یک برادر به نام فردیناند، دو برادر ناتنی (مایر جیکوب «مکس» کوهن، از ازدواج اول پدرش، و رودولف، از ازدواج فریدریک و کارل بلیند) و یک خواهر ناتنی به نام اتیلی، نیز از ازدواج فریدریک و کارل بلیند داشت. کوهن در سال ۱۸۴۸ درگذشت، همان سالی که مادرش با کارل بلیند، که در شورش بادن در سال ۱۸۴۸ شرکت داشت، ازدواج مجدد کرد. آنها در سال ۱۸۵۲ به لندن مهاجرت کردند و تقریباً در زمان ن
قل مکان بود که او نام ناپدری خود را برگزید.
فرهنگ گفتاوردهای آکسفورد () یک کتاب مرجع معتبر است که توسط انتشارات دانشگاه آکسفورد منتشر می شود. این کتاب مجموعه ای گسترده از گفتاورهای (نقل قول های) کوتاه را در بر می گیرد که در زبان و فرهنگ انگلیسی رایج هستند. این نقل قول ها از منابع مختلفی مانند رمان ها، نمایشنامه ها، شعرها، مقالات، سخنرانی ها، فیلم ها، برنامه های رادیویی و تلویزیونی، ترانه ها، تبلیغات و حتی عناوین کتاب ها استخراج شده اند. این فرهنگ لغت بر اساس شواهد گسترده ای از نقل قول هایی که در واقع به عنوان نقل قول مستقیم استفاده می شوند، گردآوری شده است. معیار اصلی برای گنجاندن یک نقل قول در این کتاب، محبوبیت و آشنایی آن در میان مردم است، اگرچه ممکن است هیچ خواننده ای با همه نقل قول های این فرهنگ لغت آشنا نباشد. نسخه هشتم این فرهنگ لغت، که در سال ۲۰۱۴ منتشر شد، شامل ۲۰٬۰۰۰ نقل قول در ۱۱۲۶ صفحه است و هم به صورت چاپی و هم به صورت آنلاین در دسترس است. این فرهنگ لغت با ارائه نقل قول های افراد مشهور و تأثیرگذار از گذشته تا به امروز، به عنوان یک منبع ارزشمند برای سخنرانان عمومی، نویسندگان و هر کسی که از یک جمله زیبا یا یک پاسخ هوشمندانه لذت می برد، شناخته
تانک بر () یک وسیله نقلیه سنگین است که برای حمل و نقل تانک ها و سایر خودروهای زرهی سنگین استفاده می شود. این وسیله نقلیه معمولاً دارای یک کِشنده بزرگ و قدرتمند است که می تواند وزن تانک را تحمل کند و آن را به مکان های مورد نظر منتقل کند. تانک برها در عملیات های نظامی و لجستیکی نقش مهمی دارند، زیرا امکان جابجایی سریع و ایمن تانک ها را فراهم می کنند. آنها همچنین می توانند برای حمل و نقل سایر تجهیزات سنگین نظامی مانند توپخانه، خودروهای زرهی سبک تر و تجهیزات پشتیبانی استفاده شوند. استفاده از تانک بر باعث کاهش استهلاک قطعات تانک، صرفه جویی در مصرف سوخت، کاهش آسیب به جاده ها و کاهش خستگی خدمه تانک می شود. همچنین، تانک برها می توانند تانک ها را با سرعت بیشتر و در مسافت های طولانی تری نسبت به خود تانک ها جابجا کنند. برخی از تانک برها قابلیت تبدیل شدن به خودروهای بازیابی تانک را نیز دارند و در شرایط جنگی، کشنده آنها برای محافظت زرهی می شود. تانک برها معمولاً دارای ویژگی های زیر هستند: تانک برها انواع مختلفی دارند، از جمله تانک برهای چرخ دار و تانک برهای زنجیری. تانک برهای چرخ دار برای حمل و نقل در جاده ها و مسیرهای همو
ار مناسب هستند، در حالی که تانک برهای زنجیری برای حرکت در زمین های ناهموار و شرایط سخت طراحی شده اند.
یَدَک کِش یا تریلر () وسیله ای است که می تواند به قلاب یدک کش یک وسیله نقلیه متصل شود. برای یدک کش های کوچک با وزن کمتر از ۷۵۰ کیلوگرم، از جمله ظرفیت بار، راننده خودرو نیازی به گواهینامه رانندگی جداگانه ندارد. برای هر نوع حمل و نقل، یک یدک کش ویژه در دسترس است، به عنوان مثال، یدک کش های تخت دارای یک سطح بارگیری صاف بدون لبه های برجسته هستند. در حمل و نقل بار، یدک کش ها به طور گسترده مورد استفاده قرار می گیرند و می توان بین سه نوع یدک کش تمایز قائل شد: یدک کش کامل، یدک کش مستقل (نیمه یدک کش) و یدک کش مرکزی یا کمرشکن. یدک کش های مفصلی:. این یدک کش ها دارای دو یا چند محور هستند که محور جلو از طریق یک صفحه گردان (از این رو به آن یدک کش صفحه گردان نیز می گویند) یا به طور غیرمعمول از طریق یک بازوی محور به صورت جداگانه هدایت می شود. این یدک کش ها نمونه ای از کامیون ها و تراکتورها هستند. اخیراً، یدک کش های این نوع برای خودروهای سواری برای حمل و نقل سبک و طولانی یا حجیم ارائه شده اند. وزن ناخالص مجاز تا ۲۰ تن برای دو محور و ۲۴ تن برای سه محور است - با مجوز ویژه (تریلر کم ارتفاع برای حمل و نقل سنگین) بالاتر از آن. با ف
رمان صفحه گردان، محور جلو بر روی یک صفحه گردان نصب می شود و به طور ثابت به تیر متصل می شود. تیر به صورت عمودی متحرک است و با فنرهای قوی به عنوان اقدامات ایمنی نگه داشته می شود. پس از جدا شدن نباید زمین را لمس کند. [۵] تریلرهای چند محوره بالای ۳۵۰۰ کیلوگرم GVW باید به ترمز بادی مجهز شوند. انواع ساختارها، مشابه کامیون، بسیار متنوع هستند. انواع معمولی بدنه عبارتند از جعبه باز (سکوی تخت)، جعبه باز با برزنت و تیر و جعبه بسته (بدنه جعبه ای). علاوه بر این، بسیاری از طرح های ویژه وجود دارد که با هدف مورد نظر سازگار هستند. اشکال خاص. غلتک جاده ای یک یدک کش وسیله نقلیه است که در سال ۱۹۳۱ توسط یوهان کوله مایر برای حمل واگن های راه آهن و بارهای سنگین در جاده توسعه یافت. این یدک کش چند محوره در انواع مختلف با ظرفیت بارهای مختلف وجود داشت. یدک کش دنباله دار تریلری است که برای کالاهای بسیار طولانی مانند کنده های درخت یا اجزای پیش ساخته استفاده می شود. تریلر دنباله دار در حالت بارگیری معمولاً با یک لوله مرکزی، یک سیم فولادی یا فقط توسط بار به وسیله نقلیه کشنده برای کشیدن متصل می شود. وسایل نقلیه سبک وزن با یک محور جک دار بر
روی یک محور یدک کش یدک می شوند. در حالت خالی مانند یک تریلر تک محوره و در حالت بارگیری مانند یک تریلر چند محوره رانندگی می شود. یدک کش های کمکی دارای موتور مخصوص به خود هستند، معمولاً برای وسایل نقلیه با نیروی محرکه ضعیف خود، مانند دوچرخه و موتورسیکلت های کوچک.
محاکمه راتکو ملادیچ یک محاکمه جنایات جنگی در دادگاه کیفری بین المللی برای یوگسلاوی سابق (ICTY) در لاهه ، هلند، در رابطه با جنایاتی بود که در طول جنگ بوسنی توسط راتکو ملادیچ در نقش ژنرال ارتش خلق یوگسلاوی و رئیس ستاد ارتش جمهوری صربسکا انجام شد. قاضی آلفونس اوری از هلند با دو قاضی کمکی، باکون جاستیس مولوتو از آفریقای جنوبی و کریستوف فلوگه از آلمان، ریاست این پرونده را بر عهده داشتند. روند رسیدگی در ۳ ژوئن ۲۰۱۱ با فهرستی از اتهامات علیه ملادیچ آغاز شد که شامل نقض قوانین یا آداب و رسوم جنگ ، نسل کشی ، و جنایات علیه بشریت به ویژه در ارتباط با کشتار سربرنیتسا و محاصره سارایوو بود. این حکم در ۲۲ نوامبر ۲۰۱۷ صادر شد. ملادیچ به ۱۰ مورد از ۱۱ اتهام متهم و به حبس ابد محکوم شد. ملادیچ قرار بود درخواست تجدیدنظر خود را در مارس ۲۰۲۰ ارائه کند، اما به دلیل همه گیری کرونا به تعویق افتاد. نخستین جلسات استیناف در ۲۵ و ۲۶ اوت ۲۰۲۰ برگزار شد و در ۸ ژوئن ۲۰۲۱، درخواست ملادیچ رد شد. دستگیری. راتکو ملادیچ در ۲۶ مه ۲۰۱۱ در لازاروو ، در نزدیکی زرنجانین در منطقه بانات در وویوودینا ، یک استان خودمختار در شمال صربستان، در خانه پسر عمویش
برانیسلاو ملادیچ حداقل دو ماه تحت نظر بود. این دستگیری توسط دوجین افسر پلیس ویژه صربستان انجام شد که یونیفورم و ماسک سیاه پوشیده بودند و هیچ نشان ورزشی نداشتند. ملادیچ پس از تسلیم دو تپانچه ای که به دست افسران پلیس دستگیر کرده بود، به عنوان بخشی از روند استرداد به بلگراد منتقل شد. پس از عدم قطعیت اولیه در مورد هویت فرد دستگیر شده، بوریس تادیچ ، رئیس جمهور وقت صربستان در یک نشست مطبوعاتی تایید کرد که ملادیچ است و اعلام کرد که روند استرداد وی به ICTY در حال انجام است. ملادیچ زمانی که مخفی شده بود از نام مستعار "میلوراد کومادیچ" استفاده می کرد. ملادیچ ریش یا لباس مبدل به تن نداشت. ظاهر او نشان می داد که او "به میزان قابل توجهی پیر شده است" و یکی از بازوهای او به دلیل سکته های متوالی فلج شده بود. ملادیچ پس از دستگیری، در دادگاه عالی بلگراد حاضر شد تا مشخص کند آیا او شایسته استرداد به لاهه است یا خیر. قاضی میلان دیلپاریک به دلیل وضعیت بد ملادیچ بازجویی را به حالت تعلیق درآورد. وکیل او میلوش شالیچ گفت که وضعیت نامناسب سلامتی او مانع از برقراری ارتباط صحیح او شده است. ظاهراً او نتوانست اطلاعات شخصی خود را تأیید کند
، اما در چندین نوبت سعی کرد با دادستان ها، به ویژه با برونو وکاریچ، معاون دادستان جنایات جنگی، صحبت کند. با این حال، دادگاه حکم داد که او شایسته استرداد در ۲۷ مه است. به گفته وزارت بهداشت صربستان، تیمی از پزشکان زندان پس از معاینات وضعیت سلامت وی را ثابت توصیف کردند. وزیر بهداشت وقت، زوران استانکوویچ ، دوست سابق، ملادیچ را نیز در زندان ملاقات کرد. واکنش ها. پس از دستگیری، مقامات صربستان تدابیر امنیتی را تشدید کردند و تجمعات عمومی را در سراسر کشور ممنوع کردند. حزب رادیکال صربستان ملادیچ را به عنوان یک "قهرمان" ستود و دستگیری او را "یکی از سخت ترین لحظات در تاریخ صربستان" توصیف کرد. گروه راست افراطی دستگیری وی را "خیانت" نامید. در نووی ساد ، صدها تظاهرکننده تلاش کردند به مقر حزب حاکم دموکرات نفوذ کنند اما توسط پلیس ضدشورش مسدود شدند و دو معترض زخمی شدند. در لازاروو ، ساکنان حمایت خود را از ملادیچ به رسانه ها اعلام کردند، پرچم های صربستان و روسیه را به اهتزاز درآوردند، بنر حمایتی را در ورودی نصب کردند، جاده را با تریلر مسدود کردند، شعار دادند، مردم را از عکس گرفتن از خانه ملادیچ منع کردند و به خبرنگاران گفتند که
آنجا را ترک کنند. . پلیس صربستان خانه را تحت مراقبت قرار داد و یک تظاهرکننده را دستگیر کرد. تظاهرکنندگان صرب حمایت خود را از ملادیچ در منطقه جمهوری صربسکا در بوسنی و هرزگوین در پاله ، مرکز اداری جمهوری صربستان در طول جنگ بوسنی و در پایتخت سابق بانیا لوکا نشان دادند. تقریباً ۱۵۰۰ نفر در حمایت از ملادیچ در نزدیکی زادگاهش در کالینوویک ، بوسنی و هرزگوین تظاهرات کردند. پانتلیا کرگز، رئیس انجمن کهنه سربازان جمهوری صربسکا (BORS)، این تجمع را رهبری کرد. حزب رادیکال صربستان تظاهراتی را در خارج از پارلمان صربستان برگزار کرد و بزرگترین تجمع حزب مخالف در حمایت از ملادیچ در بلگراد را رهبری کرد. در این تظاهرات چندین هزار معترض که تصاویر ملادیچ و رهبر حزب رادیکال صرب وویسلاو شسلی را در دست داشتند و آرم ها و شعارهای ملی گرای صرب را بر سر داشتند، شرکت کردند. یک بنر همچنین خواستار برکناری رئیس جمهور بوریس تادیچ شد. بیش از ۳۰۰۰ پلیس ضد شورش در اطراف ساختمان های دولتی و سفارتخانه های غربی مستقر شدند و پلیس ضد شورش نیز سعی کرد گروه های کوچکی از تظاهرکنندگان را از رسیدن به تجمع جلوگیری کند. این تظاهرات به شورش منجر شد که در مرکز
شهر بلگراد گسترش یافت. تظاهرکنندگان به سمت پلیس سنگ و بطری پرتاب کردند، چراغ های راهنمایی و رانندگی را شکستند، سطل های زباله را واژگون کردند. پلیس ضد شورش در چندین نقطه در مرکز بلگراد با تظاهرکنندگان درگیر شد. دارکو ملادیچ، پسر راتکو ملادیچ، اظهار داشت: "راتکو ملادیچ یک جنایتکار نیست، او دستور قتل را صادر نکرده است. او به شیوه ای محترمانه، منصفانه و حرفه ای از مردم خود دفاع کرد." سخنرانان حزب رادیکال صربستان " صربستان بزرگ " را ترویج کردند که شامل بخش هایی از بوسنی و منطقه کراینا کرواسی علاوه بر جمهوری فعلی صربستان می شود. به گفته وزارت کشورصربستان، ۱۱۱ نفر دستگیر شدند و ۳۲ پلیس و ۱۱ معترض زخمی شدند. محاکمه. اقدامات اولیه. محاکمه ملادیچ در ۳ ژوئن ۲۰۱۱ با یک جلسه استماع اولیه برای فهرست کردن اتهامات علیه او و درخواست از او برای دفاع آغاز شد. پس از اینکه قاضی اوریه اتهامات را خواند، ملادیچ در پاسخ آنها را "نفرت انگیز" و "ترسناک" خواند. اتهامات مطرح شده علیه ملادیچ عبارت بودند از: ملادیچ از ورود به دادخواهی خودداری کرد و محاکمه تا ۴ ژوئیه به تعویق افتاد، زمانی که او برای دومین بار حاضر شد و از او خواسته شد که اد
عای خود را مطرح کند. او به دلیل قطع مداوم صحبت های قاضی و تلاش برای برقراری ارتباط با مردم از دادگاه اخراج شد. ملادیچ از اینکه وکیل منصوب شده توسط ICTY به جای وکیل منتخب خود، وکیل نظامی میلوش سالجیچ، و حقوقدان روسی الکساندر مزایف، ابراز عصبانیت کرد. (دادگاه در حال بررسی صلاحیت آنها بود.) بعداً دادگاه از طرف او ادعای "بی گناهی" را وارد کرد. در ۱۷ اوت ۲۰۱۱، ملادیچ در بیمارستانی در هلند بستری شد، بنا بر گزارش ها برای عمل فتق . در ۱۰ نوامبر ۲۰۱۱، خدمات پزشکی زندان دریافت که ملادیچ در شرایطی برای پیگیری محاکمه نیست. تصمیم گرفته شد که او به دوره بهبودی طولانی تری نیاز دارد. جلسات اصلی. جلسات اصلی دادگاه در ۱۶ مه ۲۰۱۲ آغاز شد. دادستان ها ۲۰۰ ساعت فرصت داشتند تا با ارائه مدارک از بیش از ۴۰۰ شاهد، که قرار بود اولین آنها در ۲۹ مه شهادت دهد، پرونده خود را مطرح کنند. قرار بود بیشتر شواهد شهود در قالب اظهارات کتبی ارائه شود. ملادیچ از اظهار نظر در مورد هر یک از اتهامات علیه خود خودداری کرد. در ۱۷ مه، دادگاه به دلیل "اشتباهات" تعقیب قضایی توسط رئیس دادگاه برای مدت نامعلومی به تعویق افتاد. گزارش شد که دادستان تمام حقایق آنه
ا را برای دفاع فاش نکرد. دادستان اشتباهات را پذیرفت و وکیل ملادیچ درخواست تاخیر شش ماهه کرد. قاضی، آلفونس اوری، گفت که اشتباهات هنوز در حال تجزیه و تحلیل هستند و می خواهند محاکمه را در اسرع وقت ادامه دهند. در ۱۰ آوریل ۲۰۱۳، یکی از بازماندگان در مورد قتل عام تقریباً ۸۰۰۰ مرد و پسر در ژوئیه ۱۹۹۵ در سربرنیتسا در شرق بوسنی شهادت داد. ملادیچ پس از زمزمه در حین شهادت از دادگاه خارج شد. دادستان ها گفتند که انتظار می رود شهادت سربرنیتسا چند ماه طول بکشد. ملادیچ علیرغم احضاریه دیوان کیفری بین المللی که دادگاه را "شیطانی" خواند، از شهادت در محاکمه مافوق خود، رادوان کاراجیچ امتناع کرد و افزود که "من نمی خواهم شهادت بدهم و به دلایل سلامتی خود و به پرونده خودم پیش داوری خواهد کرد." حکم. احکام دادگاه در ۲۲ نوامبر ۲۰۱۷ صادر شد. وکلای ملادیچ با این استدلال که فشار خون ملادیچ برای ادامه دادن بیش از حد بالا است، تلاش کردند تا رسیدگی را به تأخیر بیندازند، اما این مورد توسط قضات رد شد. سپس شنیده می شد که ملادیچ فریادهای فحاشی سر می داد، دادگاه را دروغگو می خواند و با اشاره به ناتو، «شما در سرتاسر جهان جنگ ایجاد می کند.» به دنبال
آن ملادیچ از دادگاه اخراج شد. در غیاب ملادیچ احکام قرائت شد. ملادیچ در ۱۰ مورد از ۱۱ اتهام مجرم شناخته شد و از اتهام نسل کشی در سال ۱۹۹۲ (نخستین مورد در فهرست بالا) تبرئه شد. وی محکوم به حبس ابد شد . ملادیچ حق درخواست تجدید نظر در مورد حکم را دارد که توسط مکانیسم بین المللی باقیمانده برای دادگاه های جنایی (MITC) مورد رسیدگی قرار خواهد گرفت. رویه فعلی این است که زندانیان پس از گذراندن دو سوم حبس ابد (۴۵ سال) که توسط ICTY تحمیل شده است، واجد شرایط آزادی (اما حق ندارند) باشند، که برای ملادیچ به معنای سن ۹۹ سال است. جلسات استیناف. علیرغم مشکلات ناشی از دنیاگیری کرونا، نخستین جلسات استیناف در ۲۵ و ۲۶ اوت ۲۰۲۰ برگزار شد. در ۳ سپتامبر ۲۰۲۰، هیئت پنج قاضی به نمایندگی از اتاق استیناف MITC با ۴-۱ رأی به رد درخواست ملادیچ برای بستری شدن در بیمارستان در خارج از بازداشتگاه لاهه دادند. در ۸ ژوئن ۲۰۲۱، درخواست پایانی ملادیچ رد شد. به این معنی که ملادیچ بقیه عمر خود را در زندان سپری خواهد کرد.