Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نوشت شده اند. تاریخچه. پس از ویرانی اقتصادی و انسانی جنگ جهانی دوم، جامعه مدنی اروپا مصمم شد تا اتحادیه ای پایدار برای تضمین صلح جهانی از طریق ادغام اقتصادی، اجتماعی و سیاسی ایجاد کند. برای «نجات نسل های آینده از بلای جنگ، که دو بار... غم و اندوه ناگفته ای را برای بشریت به ارمغان آورد»، منشور ملل متحد در سال ۱۹۴۵ تصویب شد و کنفرانس برتون وودز سیستم جدیدی از بانک جهانی، مالی و تجارت یکپارچه ایجاد کرد. همچنین، شورای اروپا که توسط معاهده لندن ۱۹۴۹ تشکیل شد، در سال ۱۹۵۰ یک کنوانسیون اروپایی حقوق بشر را تصویب کرد که توسط یک دادگاه فراملی جدید دادگاه در استراسبورگ نظارت می شد. پیش از این در سال ۱۹۴۶، وینستون چرچیل که در انتخابات عمومی بریتانیا در سال ۱۹۴۵ به عنوان نخست وزیر شکست خورده بود، خواستار تشکیل "فدراسیون اروپا" شده بود، اگرچه این به معنای قطع روابط بریتانیا با اتحادیه کشورهای مشترک المنافع نبود. در سال ۱۹۵۰، وزیر امور خارجه فرانسه روبر شومان پیشنهاد داد که با شروع ادغام تولید زغال سنگ و فولاد فرانسه و آلمان، باید "سازمانی با مشارکت سایر کشورهای اروپایی" ایجاد شود، جایی که "همبستگی در تولید" جنگ را "نه تنها
غیرقابل تصور، بلکه از نظر مادی غیرممکن" می کند. معاهده پاریس ۱۹۵۱ اولین سازمان زغال سنگ و فولاد اروپا (ECSC) را ایجاد کرد که توسط فرانسه، آلمان غربی، بلژیک، هلند، لوکزامبورگ و ایتالیا، با ژان مونه به عنوان رئیس آن امضا شد. نظریه آن به سادگی این بود که اگر مالکیت و تولید اقتصاد هر کشور با هم مخلوط شود، جنگ به طرز غیرممکنی پرهزینه خواهد بود. این اتحادیه یک مجلس (که اکنون پارلمان اروپا نامیده می شود) برای نمایندگی مردم، یک شورای وزیران برای کشورهای عضو، یک کمیسیون به عنوان قوه مجریه، و یک دیوان دادگستری برای تفسیر قانون تأسیس کرد. در شرق، اتحاد جماهیر شوروی دولت های دیکتاتوری را مستقر کرده بود که آلمان شرقی و بقیه اروپای شرقی را کنترل می کردند. اگرچه ژوزف استالین در سال ۱۹۵۳ درگذشت و دبیر کل نیکیتا خروشچف او را در سال ۱۹۵۶ محکوم کرد، تانک های شوروی انقلاب دموکراتیک مجارستان ۱۹۵۶ را در هم کوبیدند و هر تلاش دیگر مردم آن برای دستیابی به دموکراسی و حقوق بشر را سرکوب کردند. در غرب، تصمیم از طریق توافقنامه رم ۱۹۵۷ برای راه اندازی اولین اتحادیه اقتصادی اروپا گرفته شد. این جامعه مجمع و دادگاه را با سازمان زغال سنگ و فو
لاد به اشتراک گذاشت، اما نهادهای موازی برای شورا و کمیسیون ایجاد کرد. بر اساس گزارش اسپاک سال ۱۹۵۶، این جامعه به دنبال از بین بردن تمام موانع تجارت در یک بازار واحد برای کالاها، خدمات، نیروی کار و سرمایه، و جلوگیری از تحریف رقابت و تنظیم حوزه های مورد علاقه مشترک مانند کشاورزی، انرژی و حمل و نقل بود. یک معاهده جداگانه برای سازمان اروپایی انرژی اتمی برای مدیریت تولید هسته ای امضا شد. در سال ۱۹۶۱، بریتانیا، دانمارک، ایرلند و نروژ درخواست عضویت دادند که در سال ۱۹۶۳ توسط شارل دوگل فرانسه وتو شد. اسپانیا نیز درخواست داد و رد شد زیرا هنوز توسط دیکتاتور فرانکو رهبری می شد. در همان سال، دیوان دادگستری اعلام کرد که جامعه، "نظم حقوقی جدیدی از حقوق بین الملل" را تشکیل می دهد. پیمان ادغام سرانجام ECSC و سازمان اروپایی انرژی اتمی را در EEC قرار داد. اندکی پس از آن، دوگل کمیسیون را تحریم کرد، چرا که معتقد بود این کمیسیون بیش از حد بر فراملی گرایی فشار می آورد. سازش لوکزامبورگ در سال ۱۹۶۶ توافق کرد که فرانسه (یا سایر کشورها) می توانند به جای تصمیم گیری با "اکثریت واجد شرایط"، مسائل مربوط به "منافع ملی بسیار مهم"، به ویژه مر
بوط به سیاست مشترک کشاورزی را وتو کنند. اما پس از رویدادهای مه ۱۹۶۸ در فرانسه و استعفای دوگل، راه برای پیوستن بریتانیا، ایرلند و دانمارک در سال ۱۹۷۳ باز شد. نروژ پیوستن به همه پرسی ۱۹۷۲ را رد کرده بود، در حالی که بریتانیا عضویت خود را در همه پرسی ۱۹۷۵ تأیید کرد. گذشته از خود اتحادیه اقتصادی اروپا، قاره اروپا گذار عمیقی به سوی دموکراسی را تجربه کرد. دیکتاتورهای یونان و پرتغال در سال ۱۹۷۴ سرنگون شدند و دیکتاتور اسپانیا در سال ۱۹۷۵ درگذشت و این امر امکان الحاق آنها را در سال های ۱۹۸۱ و ۱۹۸۶ فراهم کرد. در سال ۱۹۷۹، پارلمان اروپا اولین انتخابات مستقیم خود را برگزار کرد که نشان دهنده اجماع فزاینده ای بود مبنی بر اینکه جامعه اقتصادی اروپا باید کمتر اتحادیه ای از کشورهای عضو و بیشتر اتحادیه ای از مردم باشد. قانون واحد اروپایی ۱۹۸۶ تعداد موضوعات معاهده ای را که در آنها از رأی اکثریت مشروط (به جای اجماع) برای قانونگذاری استفاده می شد، به عنوان راهی برای تسریع ادغام تجاری، افزایش داد. توافق نامه شنگن سال ۱۹۸۵ (که در ابتدا توسط ایتالیا، بریتانیا، ایرلند، دانمارک یا یونان امضا نشده بود) امکان جابجایی افراد را بدون هیچ گون
ه کنترل مرزی فراهم می کرد. در همین حال، در سال ۱۹۸۷، میخائیل گورباچف اتحاد جماهیر شوروی سیاست های «شفافیت» و «بازسازی» ("گلاسنوست" و "[پرسترویکا") را اعلام کرد. این امر عمق فساد و اسراف را آشکار کرد. در آوریل ۱۹۸۹، جمهوری خلق لهستان سازمان همبستگی را قانونی کرد که ۹۹٪ از کرسی های پارلمان موجود را در انتخابات ژوئن به دست آورد. این انتخابات که در آن نامزدهای ضد کمونیست پیروزی چشمگیری کسب کردند، آغازگر مجموعه ای از انقلاب های مسالمت آمیز ضد کمونیستی در اروپای مرکزی و شرقی بود که در نهایت به سقوط کمونیسم منجر شد. در نوامبر ۱۹۸۹، معترضان در برلین شروع به تخریب دیوار برلین کردند که به نمادی از فروپاشی پرده آهنین تبدیل شد و بیشتر اروپای شرقی استقلال خود را اعلام کردند و تا سال ۱۹۹۱ به سمت برگزاری انتخابات دموکراتیک حرکت کردند. پیمان ماستریخت جامعه اقتصادی اروپا را به "اتحادیه اروپا" تغییر نام داد و اختیارات آن را گسترش داد تا شامل بخش اجتماعی شود، یک مکانیسم نرخ ارز اروپایی ایجاد کرد و هزینه های دولت را محدود کرد. بریتانیا در ابتدا از مقررات اجتماعی و سپس اتحادیه پولی پس از چهارشنبه سیاه در سپتامبر ۱۹۹۲ که در آن سفت
ه بازان علیه واحد پول بریتانیا شرط بندی می کردند، خارج شد. سوئد، فنلاند و اتریش در سال ۱۹۹۵ به آن پیوستند، اما نروژ پس از همه پرسی ۱۹۹۴ دوباره تصمیم گرفت که این کار را نکند و در عوض بخشی از منطقه تجارت آزاد اروپا (EFTA) و بنابراین منطقه اقتصادی اروپا (EEA) باقی ماند و از اکثر قوانین اتحادیه اروپا پیروی کرد اما بدون هیچ حق رأی. در معاهده آمستردام، با یک دولت جدید کارگر، بریتانیا به بخش اجتماعی پیوست. سپس اتحادیه اروپا که به تازگی اعتماد به نفس پیدا کرده بود، تلاش کرد تا گسترش یابد. اول، معاهده نیس وزن رأی را متناسب تر با جمعیت کرد. دوم، واحد پول یورو در سال ۲۰۰۲ به گردش درآمد. سوم، پیوستن مالت، قبرس، اسلوونی، لهستان، جمهوری چک، اسلواکی، مجارستان، لتونی، استونی و لیتوانی بود. چهارم، در سال ۲۰۰۵ عهدنامه تدوین قانون اساسی اتحادیه اروپا پیشنهاد شد. این «قانون اساسی» پیشنهادی تا حد زیادی نمادین بود، اما توسط همه پرسی ها در فرانسه و هلند رد شد. بیشتر مفاد فنی آن در پیمان لیسبون گنجانده شد، بدون نمادهای احساسی فدرالیسم یا کلمه «قانون اساسی». در همان سال، بلغارستان و رومانی نیز پیوستند. در طول بحران وام های مسکن پرریس
ک و بحران مالی ۲۰۰۸، بانک های اروپایی که در مشتقات سرمایه گذاری شده بودند، تحت فشار شدیدی قرار گرفتند. دولت های بریتانیا، فرانسه، آلمان و سایر کشورها مجبور شدند برخی از بانک ها را به بانک های دولتی جزئی یا کامل تبدیل کنند. در عوض، برخی از دولت ها بدهی های بانک های خود را تضمین کردند. در عوض، بحران مالی منطقه یورو زمانی توسعه یافت که سرمایه گذاری بین المللی عقب نشینی کرد و یونان، اسپانیا، پرتغال و ایرلند شاهد اعمال نرخ بهره بالای ناپایدار توسط بازارهای اوراق قرضه بین المللی بر بدهی های دولتی بودند. دولت های منطقه یورو و کارکنان بانک مرکزی اروپا معتقد بودند که نجات بانک هایشان با پذیرش بدهی یونان و اعمال اقدامات "ریاضت اقتصادی" و "تعدیل ساختاری" بر کشورهای بدهکار ضروری است. این امر انقباض بیشتر اقتصادها را تشدید کرد. در سال ۲۰۱۱، دو معاهده جدید، پیمان مالی اروپا و مکانیسم ثبات اروپا بین نوزده کشور منطقه یورو امضا شد. در سال ۲۰۱۳، کرواسی به اتحادیه پیوست. با این حال، پس از آنکه دولت حزب محافظه کار بریتانیا تصمیم به برگزاری رفراندوم در سال ۲۰۱۶ گرفت، بحران دیگری آغاز شد و فعالان «خروج» (یا «برگزیت») با ۷۲.۲ درصد
مشارکت، ۵۱.۸۹ درصد آرا را به دست آوردند. این همه پرسی با توجه به سیستم حاکمیت مجلسی بریتانیا، از نظر سیاسی بی نتیجه بود و پس از انتخابات ۲۰۱۷ هیچ توافقی حاصل نشد، تا اینکه ۲۰۱۹ اکثریت محافظه کار را با تعهد مانیفستی برای پیشبرد برگزیت به ارمغان آورد. بریتانیا در فوریه ۲۰۲۰ از عضویت اتحادیه اروپا خارج شد و این خروج پیامدهای اقتصادی، ارضی و اجتماعی نامشخصی داشت.
یعقوب العازر کهانا شاپیرا (؛ زادهٔ ۲۶ دسامبر ۱۹۵۰) رئیس یشیوای مرکز حراب در اورشلیم و عضو شورای خاخام های اعظم است. زندگی نامه. شاپیرا در اورشلیم به دنیا آمد. پدر او، خاخام آبراهام شاپیرا، رئیس پیشین یشیوای مرکز حراب، و مادرش پنینا پرل بودند. او در دبیرستان یشیوایی یشلت"ץ تحصیل کرد و سپس به تحصیل در یشیوای مرکز حراب پرداخت. وی از سوی پدر خود و همچنین خاخام شائول یسرائلی اجازهٔ تدریس دینی دریافت کرد. دوران خاخامی. در سال ۱۹۸۳، پدرش او را به عنوان مدرس در یشیوای مرکز حراب منصوب کرد، و تا سال ۱۹۹۳، وی به عنوان دست راست پدرش در خاخام باشی کل کشور خدمت می کرد. پس از درگذشت پدرش در سال ۲۰۰۷، خاخام یعقوب شاپیرا طبق وصیت پدرش به عنوان رئیس یشیوا منصوب شد. در سال ۲۰۰۸، در نخستین سال ریاست او بر یشیوا، مردی عرب از جبل مکبر در اورشلیم شرقی با اسلحه وارد یشیوا شد و به صورت بی هدف به سوی حاضران تیراندازی کرد، که طی آن هشت دانش آموز کشته و ۱۵ نفر دیگر زخمی شدند. در سال ۲۰۱۳، خاخام شاپیرا برای احراز سمت خاخام باشی اشکنازی اسرائیل رقابت کرد، اما رقابت را به خاخام داوید لائو واگذار کرد. در اکتبر ۲۰۱۴، او نامزدی خود را برای سم
ت خاخام باشی اورشلیم اعلام کرد، اما در روز انتخابات از رقابت کناره گیری نمود.
پیام های حسن نیت آپولو ۱۱ مجموعه ای از پیام های رهبران ۷۳ کشور جهان هستند که بر روی دیسکی به اندازهٔ یک سکه ۵۰ سنتی از جنس سیلیکون حک شده اند و در سال ۱۹۶۹ توسط فضانوردان آپولو ۱۱ بر روی ماه باقی گذاشته شدند. این دیسک همچنین شامل نام های اعضای کنگره، چهار کمیتهٔ مربوط به ناسا در مجلس نمایندگان و سنا، و مدیران ارشد ناسا (شامل مدیران پیشین و معاونان) است. در بالای دیسک این جمله حک شده است: «پیام های حسن نیت از سراسر جهان که توسط فضانوردان آپولو ۱۱ به ماه آورده شدند». در لبهٔ آن نیز نوشته شده: «از سیاره زمین - ژوئیه ۱۹۶۹». مجموعهٔ نامه ها ابتدا به شرکت GCA Corp در ماساچوست داده شد که با استفاده از دوربین کاهش دهنده، فتوماسک نهایی حاوی متن پیام ها را تهیه کرد. سپس این ماسک به شرکت Sprague Electric در نورث آدامز، ماساچوست داده شد تا الگو بر روی دیسک سیلیکونی منتقل و حکاکی شود. ایدهٔ این پروژه توسط توماس او. پین، رئیس وقت ناسا، به وزارت امور خارجه پیشنهاد شد و از رهبران کشورها خواسته شد پیام های خود را ارسال کنند. متن پیام ها به صورت ریزنگاشت با مقیاس ۱/۲۰۰ تصویربرداری و بر روی دیسک حکاکی شدند. این دیسک در محفظه ای
آلومینیومی در دریای آرامش بر روی ماه قرار دارد. این دیسک در جیب شانهٔ لباس باز آلدرین به همراه دیگر یادبودها قرار داشت. در حالی که او در حال بالا رفتن از نردبان ماژول ماه نشین ایگل بود، نیل آرمسترانگ به او یادآوری کرد که بسته را بر روی سطح ماه رها کند. پس از آن، مرکز کنترل مأموریت در هوستون درخواست تأیید کرد که این بسته بر جای گذاشته شده است، و تأیید آن را دریافت نمود.
مسابقات فوتبال در بازی های آسیایی ۱۹۵۴ از تاریخ ۱ تا ۸ مه ۱۹۵۴ در شهر مانیل فیلیپین برگزار شده است. این مسابقات با حضور ۱۲ تیم از قاره آسیا با زمان ۸۰ دقیقه انجام شده است.
بکاه شی با نام اصلی ربکا شوکلی (زاده ) خواننده، ترانه سرا آمریکایی است.
بری شارپ (زاده ) خواننده، ترانه سرا و بازیگر آمریکایی است.
در الهیات ارتدوکس شرقی (پالامی)، بین جوهر (اوسیا) و انرژی های (انرگیا) خدا تمایز وجود دارد. این تمایز به بهترین وجه توسط گریگوری پالاماس (۱۲۹۶–۱۳۵۹) به عنوان بخشی از دفاع او از عمل رهبانی آتونی هسیخاسم در برابر اتهام بدعت مسالیانی (بوگومیلی) توسط عالم و الهیدان اومانیست لاتین بارلام کالابریایی، مطرح شد. از لحاظ تاریخی، اندیشه مسیحی غربی، از زمان انشقاق بزرگ، تمایل داشته است که تمایز جوهر-انرژی را در مورد خدا واقعی نپذیرد و این دیدگاه را به عنوان یک معرفی بدعت آمیز از یک تقسیم بندی غیرقابل قبول در تثلیث و حاکی از چندخدایی توصیف کند. انرژی های الهی (یونانی: ἐνέργεια – عمل، کنش) طبق الهیات ارتدوکس، فعالیت های خدا در جهان هستند. آنها «ناآفریده» هستند و از نظر ماهیت نمی توانند آفریده یا نابود شوند. ذات خداوند با انرژی های خداوند متفاوت است، و اگرچه انسان هرگز نمی تواند ذات خداوند را بشناسد، اما می تواند انرژی های او را مستقیماً تجربه کند. تجربه این انرژی اغلب به عنوان نور توصیف می شود، مانند نوری که یسوع در کوه تابور در جریان رویدادی که به تجلی خداوند معروف است، تجربه کرد. طبق سنت ارتدوکس، این نور را افراد به ویژه
فداکار، مانند قدیسین، می توانند در طول دعا (هسیخاسم) تجربه کنند. انرژی های الهی از دیدگاه پدران کلیسا. بر اساس گفته های گریگوری نیسایی و دیگر پدران کلیسا، انرژی طبیعی نیرویی است که هر جوهر را آشکار می سازد، و تنها نیستی از این نیرو محروم است؛ زیرا وجودی که در جوهر مشارکت دارد، قطعاً در نیرویی که به طور طبیعی آن جوهر را آشکار می کند، شرکت خواهد کرد. از نظر یوحنای دمشقی، مفهوم انرژی به معنای تحقق یا تجلی هر طبیعت است. او با به کارگیری این مفهوم در مسیح شناسی، از این موضع شروع می کند که هر طبیعت دارای اراده، عمل، و کار خاص خود است – بنابراین، در یسوع نیز باید دو طبیعت و دو عمل طبیعی مطابق با دو طبیعت، الهی و انسانی، شناخته شود. البته این دو عمل به دلیل اقنوم واحدشان، که در آن اعمال طبیعت انسانی با اعمال طبیعت الهی متحد شده اند، با یکدیگر متحد شده و مشترکاً عمل می کنند، و بنابراین به صورت عملی الهی-انسانی ظاهر می شوند. ماکسیموس اعتراف گر نیز تأیید می کند که الوهیت منبع انرژی هاست. به طور کلی، انرژی قدرت خداست که حرکت را در مخلوقات ایجاد می کند. به گفته ماکسیموس، انرژی های الهی چیزی جز لوگوس های الهی در عمل خاص خ
ود نیستند که در سطح تجربی قابل درک هستند. خدا به وسیله انرژی ها، خلقت را حرکت می دهد و خود در آنها حرکت می کند، در حالی که بی حرکت و تغییرناپذیر باقی می ماند. در هنگام الوهیت بخشی انسان، انرژی الهی جایگزین عمل انسانی می شود، و تنها همین انرژی عمل می کند، و انسان به «مانند ابزاری (ساز موسیقی)... که (خدا) هر طور که صلاح بداند آن را هدایت می کند» تبدیل می شود.[۳] گریگوری پالاماس تمایز قائل می شود بین: پالاماس تأکید می کند که تمامی انرژی های الهی ناآفریده هستند، اما بی ابتدا نیستند. انرژی های الهی ای وجود دارند که آغاز و پایان دارند. با این حال، جوهر الهی نباید با انرژی ها، حتی آنهایی که بی ابتدا هستند، یکی دانسته شود؛ اگرچه خداوند به طور کامل در هر انرژی آشکار می شود، اما جوهر او بی نهایت از همه آنها فراتر است. انرژی ها از الوهیت مشترک تثلیث مقدس سرچشمه می گیرند، و به همین دلیل واحد، تقسیم ناپذیر، ثابت و پایدار هستند. آنها اقنوم یافته هستند، یعنی همراه با اقانیم وجود دارند، و به طور واقعی، نه نمادین، مراقبه می شوند. انرژی ها اقنوم شخصی خود را ندارند و مستقل وجود ندارند. انرژی ای که الوهیت می بخشد، به هیچ وجه از
روحی که الوهیت می بخشد، جدا نمی شود. انرژی ها از طریق اقنوم ظاهر می شوند، اما خود اقنوم نیستند. دیدگاه ارتدوکس و کاتولیک. آموزه انرژی های ناآفریده الهی ویژگی اساسی ارتدوکس را تشکیل می دهد. این آموزه بر پایه ایمان به الوهیت بخشی انسان و تحول ماده استوار است. برخلاف الهیات کاتولیک رومی که به ذات باوری تمایل دارد، الهیات ارتدوکس فیض را به عنوان انرژی و عمل الهی درک می کند که از طریق آن انسان «شریک طبیعت الهی» می شود (دوم پطرس ۱:۴). پالامیسم چیزی جز گواه درگیری رادیکال دو الهیات نیست: ذات باوری مدرسی و شخص باوری پدران کلیسا، مفاهیمی که در بسیاری از زمینه های جزم شناسی، به ویژه در نجات شناسی و الهیات اسرار مقدس منعکس شده اند.
فینال جام جهانی فوتبال ۲۰۳۰، مسابقه نهایی جام جهانی فوتبال ۲۰۳۰، بیست و چهارمین دوره رقابت های برتر تیم های ملی فوتبال مردان است که توسط فیفا برگزار می شود. این مسابقه قرار است در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو در شهر مادرید پایتخت اسپانیا، در سال ۲۰۳۰ برگزار شود.
مسابقات فوتبال در بازی های آسیایی ۱۹۶۶ از تاریخ ۱۰ تا ۲۰ دسامبر ۱۹۶۶ در شهر بانکوک تایلند برگزار شده است.
دانشگاه دولتی یاروسلاو خردمند نووگورود ، که به طور غیررسمی با نام NovSU نیز شناخته می شود، در سال 1993 با ادغام دو موسسه آموزش عالی قدیمی ولیکی نووگورود، دانشگاه تربیت معلم و دانشگاه پلی تکنیک، تأسیس شد. بعدها، دانشکده کشاورزی نووگورود نیز به ساختار این دانشگاه اضافه شد. در حال حاضر، این دانشگاه شامل هفت دانشکده و چهار آموزشکده آموزش فنی و حرفه ای است. این غیرمعمول است که دانشگاه دولتی نووگورود نام شاهزاده یاروسلاو خردمند را در عنوان خود جای داده است. در آتانه ی اولین سالگرد تأسیس دانشگاه، مهر شخصی شاهزاده در طی کاوش های باستان شناسی کشف شد. آکادمیسین یانین این را یک تصادف قابل توجه دانست و پیشنهاد داد که نام این شاهزاده روسی به دانشگاه اعطا شود. آموزش و دانشکده ها. بیش از 10,000 دانشجو در دانشگاه دولتی نووگورود مشغول به تحصیل هستند. کادر علمی دانشگاه NovSU شامل 1080 نفر کارمند است. از این تعداد، 188 نفر دارای مدرک دکترا و 566 نفر دارای مدرک کاندیدا هستند. امروزه، در 20 دانشکده و 92 گروه آموزشی این دانشگاه، 4 برنامه مدرک تخصصی، 42 برنامه کارشناسی و 19 برنامه کارشناسی ارشد ارائه می شود.
لیویت هانت (؛ ۲۲ فوریه ۱۸۳۰ – february 16, ) وکیلی تحصیل کرده در دانشگاه هاروارد و از پیشگامان عکاسی بود و از اولین کسانی بود که از خاورمیانه عکاسی کرد. او و همراهش، ناتان فلینت بیکر، در یک گرند تور در سال های ۱۸۵۱-۱۸۵۲ به مصر، سرزمین مقدس، لبنان، ترکیه و یونان سفر کردند و یکی از اولین آثار عکاسی از جهان عرب و باستان را ثبت کردند، از جمله مجسمه ابوالهول بزرگ جیزه و هرم بزرگ جیزه، مناظری در امتداد رود نیل، ویرانه های پترا و پارتنون در یونان. زندگی نامه. او کوچکترین پسر ژنرال جاناتان هانت از ورمونت و برادر ریچارد موریس هانت معمار و ویلیام موریس هانت نقاش است. لیویت هانت در براتلبورو، ورمونت متولد شد. لیویت هانت در مدرسه لاتین بوستون تحصیل کرد و متعاقباً در یک مدرسه شبانه روزی سوئیسی ثبت نام کرد و سرانجام مدرک حقوق خود را از دانشگاه هایدلبرگ دریافت کرد. سپس در آکادمی نظامی سوئیس در تون ثبت نام کرد. هانت به زبان های فرانسوی، آلمانی، ایتالیایی، لاتین، یونانی و عبری مسلط بود و می توانست به هر دو زبان فارسی و سانسکریت بنویسد. همراه هانت در سفر خاورمیانه اش، یک مجسمه ساز ثروتمند اهل اوهایو و دوست خانواده هانت بود. نا
تان فلینت بیکر که یک دهه در اروپا سفر می کرد، قصد خود را برای سفر به خاورمیانه اعلام کرد. هانت تصمیم گرفت به او بپیوندد و در اواخر سپتامبر ۱۸۵۱ در فلورانس ایتالیا با او ملاقات کرد. هانت و بیکر چندین هفته را در رم به تمرین عکاسی گذراندند و سپس از ناپل به مالت و در نهایت از طریق رودخانه نیل به شبه جزیره سینا، به پترا (جایی که آنها جزو اولین کسانی بودند که از خرابه ها عکس گرفتند) سفر کردند، سپس به اورشلیم، به جایی که امروز لبنان است، سپس به قسطنطنیه و آتن رفتند و در ماه مه ۱۸۵۲ به پاریس بازگشتند. عکس های هانت و بیکر خیره کننده بود، به خصوص برای رسانه ای کاملاً جدید که بسیاری قبلاً هرگز ندیده بودند. آن ها از ابوالهول بزرگ و اهرام جیزه، مجموعه معابد کرنک، معبد رامسیوم در طیبه و مجموعه معابد فیله عکس گرفتند. آن ها برای عکاسی از صومعه سنت کاترین در کوه سینا، مقبره ها و معابد پترا، کلیسای مقبره مقدس در اورشلیم، ویرانه های بعلبک و در نهایت ساختمان های آکروپولیس در آتن، سفر دورتر و طولانی را پیمودند. ۶۰ عکس موجود از سفر آنها نشان می دهد که هانت و بیکر به این رسانه جدید علاقه مند و با تکنیک های آن آشنا بودند. این یک همک
اری واقعی بود: هر دو مرد نقاط قوت خود را به این فرآیند آوردند و تصاویری که باقی مانده ، نشان دهنده تیزبینی زیبایی شناختی و همچنین تمایل روزنامه نگارانه آنها برای نشان دادن محیطی است که در آن کار می کردند. یک تصویر از یک رقصنده زن غوازی بدون حجاب، که توسط خود هانت روی نگاتیو امضا شده است، احتمالاً قدیمی ترین پرتره عکاسی از یک زن خاورمیانه ای است. تصویر دیگری از نمای کمتر جذاب از پشت پارتنون، دو مرد را نشان می دهد که از ابراز برداشت خود از یک بنای تاریخی مورد احترام، هراسی ندارند. این سفر یک چالش لجستیکی بود. برادر بزرگتر لیویت هانت، معمار ریچارد موریس هانت، و دو دوست دیگرش در بخشی از سفر این دو مسافر را همراهی می کردند. این گروه یک داهاههه و یک خدمه ۱۳ نفره مصری را برای بردن آنها به پایین رودخانه نیل استخدام کردند. معمار هانت، که بعدها به خاطر کاخ های عصر طلایی ایالات متحده نیوپورت خود مشهور شد، در امتداد نیل نقاشی و طرح هایی کشید در حالی که برادر کوچکترش و بیکر عکس می گرفتند. (نتایج بعداً در نمایشگاهی در سال ۱۹۹۹ در واشنگتن دی سی به نمایش گذاشته شد.) پس از سفر طاقت فرسایشان، این دو عکاس که دیگر تازه کار نبودن
د به پاریس بازگشتند و از نگاتیوهای ۱۸ در ۲۴ سانتی متری خود که با استفاده از فرآیند کاغذ مومی ساخته شده بودند، چاپ هایی تهیه کردند. پس از ظهور نگاتیوها، هر کدام آلبوم شخصی از چاپ ها را نگه داشتند. هانت جوان، نگاتیوهای خود را به طبیعت شناس و کاوشگر آلمانی، الکساندر فون هومبولت، نشان داد که آنها را به اطلاع پادشاه پروس رساند و هانت رسماً ۱۱ چاپ را به کارل ریچارد لپسیوس، بنیانگذار آلمانی مطالعات مصرشناسی باستان، هدیه داد. بیکر آلبوم خود را به یک فروشنده نیویورکی سپرد تا علاقه خودش را به تجارت عکس های چاپ شده نشان دهد. پس از سفر خارق العاده شان، این دو مرد مسیرهای متفاوتی را در پیش گرفتند. بیکر برای لذت بردن از زندگی به عنوان یک هنرمند ثروتمند به سینسیناتی، اوهایو بازگشت، در حالی که هانت تحصیلات خود را در مؤسسه نظامی سوئیس به پایان رساند، سپس به آمریکا بازگشت و در آنجا مدرک حقوق دوم خود را از دانشگاه هاروارد گرفت. او تا زمان شروع جنگ داخلی آمریکا، در شهر نیویورک، خانه برادرش ریچارد موریس هانت، به وکالت پرداخت، زمانی که به عنوان ستوان در ستاد ژنرال هاینتزلمن ثبت نام کرد. سرانجام به دلیل شجاعت در نبرد مالورن هیل به
سرهنگ دومی ارتقا یافت. هانت متعاقباً به درجه سرهنگ کامل و معاون ژنرال آجودان در ارتش اتحادیه رسید.
مسابقات فوتبال در بازی های آسیایی ۱۹۶۲ از تاریخ ۲۵ اوت تا ۴ سپتامبر ۱۹۶۲ در شهر جاکارتا اندونزی برگزار شده است.
آلسنو هوس (؛ به معنای «خانهٔ آلسنو») ویرانهٔ یک کاخ در سایت باستان شناسی هوگوردن، واقع شده در جزیره آدلسو در دریاچه ملارن در مرکز شرق سوئد است. این ویرانه ها بخشی از بیرکا و هوگوردن است که یک میراث جهانی یونسکو به شمار می رود.
فوتبال در بازی های آسیایی ۲۰۰۶ در دوحه قطر از ۱۸ نوامبر تا ۱۵ دسامبر ۲۰۰۶ برگزار شد. محدودیت سنی برای تیم مردان زیر ۲۳ است، همان محدودیت سنی در مسابقات فوتبال در بازی های المپیک اعمال می شود اما هر تیم مجاز به استفاده از سه بازیکن بالای ۲۳ است.
فوتبال در بازی های آسیایی ۲۰۰۲ در بوسان کره جنوبی از ۲۷ سپتامبر تا ۱۳ اکتبر ۲۰۰۲ برگزار شد. محدودیت سنی برای تیم مردان زیر ۲۳ است، همان محدودیت سنی در مسابقات فوتبال در بازی های المپیک اعمال می شود اما هر تیم مجاز به استفاده از سه بازیکن بالای ۲۳ است.
سینما کیو سینمایی در شمال شهر خرم آباد در ایران است. این سینما در میدان کیو (میدان ۲۲ بهمن) و در نزدیکی دریاچهٔ کیو قرار دارد. سینما کیو خرم آباد با اعتباری بالغ بر یک میلیارد و دویست میلیون تومان با سرمایه گذاری بخش خصوصی افتتاح شد و دارای تجهیزات سمعی و بصری به روز و ظرفیت 380 صندلی است. این سینما با تبدیل سالن شهید آوینی خرم آباد به سالن سینمایی و با مشارکت بخش خصوصی افتتاح شد. پیش از این، تنها سینمای این منطقه با نام «سینما ایران» تغییر کاربری داده بود.
عصر برنز نوردیک (همچنین عصر برنز شمالی یا عصر برنز اسکاندیناوی) دوره ای از پیشاتاریخ اسکاندیناوی است که از سال ۲۰۰۰ یا ۱۷۵۰ تا ۵۰۰ پیش از میلاد ادامه داشت. فرهنگ عصر برنز نوردیک در دورهٔ زمانی سال ۲۰۰۰ تا ۱۷۵۰ پیش از میلاد به عنوان ادامه ای از دوران خنجرِ نوسنگی متأخر شکل گرفت که ریشه در فرهنگ تبر جنگی، فرهنگ گور تک و فرهنگ پیاله ناقوسی و همچنین تأثیراتی از اروپای مرکزی دارد. این تأثیر احتمالاً از مردمانی مشابه با فرهنگ اونتیتسه آمد، زیرا آن ها آداب و رسومی را با خود آوردند که از اونتیتسه یا از تفاسیر محلی فرهنگ اونتیتسه واقع در شمال غربی آلمان گرفته شده است. تأثیرات فلزکاری از اروپای مرکزی نیز به طور ویژه ای قابل توجه اند. گفته می شود عصر برنز در اسکاندیناوی در بازهٔ زمانی کوتاهی پس از ۲۰۰۰ پیش ازمیلاد با ابداع و به کارگیری ابزارهای برنزی آغاز شد و از سال ۱۷۵۰ پیش ازمیلاد اقتباسی قاعده دارتر از فلزکاری برنز انجام شد. عصر برنز نوردیک پیوندهای تجاری نزدیکی با یونان میسنی داشت و با هم شباهت های چشم گیری دارند. برخی شباهت ها میان عصر برنز نوردیک با فرهنگ های سینتاشتا/آندرونوو و مردمان ریگ ودا نیز تشخیص داده شده
اند. منطقهٔ عصر برنز نوردیک شامل بخشی از شمال آلمان می شد، برخی از پژوهشگران نیز مکان هایی در سرزمین های امروزی استونی، فنلاند و پومرانی را بخشی از کانون تمدن و فرهنگ آن می دانند. مردم عصر برنز نوردیک به طور فعال در صادرات کهربا مشارکت می کردند و در عوض فلز وارد می کردند. در نتیجه، آن ها فلزکاران ماهری شدند. با توجه به تعداد و تراکم رسوبات فلزی، عصر برنز نوردیک در طول حیات خود به ثروتمندترین فرهنگ اروپا تبدیل شد.
باغ لینه () یکی از کهن ترین باغ های گیاه شناسی متعلق به دانشگاه اوپسالا، سوئد است و امروزه یکی از دو باغ اقماری باغ گیاه شناسی دانشگاه اوپسالا محسوب می شود. باغ دیگر، هاماربی لینه، خانهٔ تابستانی سابق خانواده لینه است. این باغ بازسازی شده است و به عنوان یک باغ گیاه شناسی سده هجدهمی طبق مشخصات کارل لینه نگهداری می شود. لینه از سال ۱۷۳۰ در دانشگاه اوپسالا به تحصیل پرداخت، جایی که او بعداً در آن استاد گیاه شناسی و مدیر اصلی شد و برای رسمی سازی نام گذاری موجودات زنده شناخته شد و نام گذاری علمی امروزی را ایجاد کرد. او از سال ۱۷۴۱ مالک باغ بود و با توجه به ایده های خود چیدمان آن را تغییر داد. این باغ در ابتدا در سال ۱۶۵۵ توسط اولاوس رودبک، استاد پزشکی، برنامه ریزی و کاشته شد و حدود ۱٬۸۰۰ گونهٔ مختلف در اواخر سدهٔ هفدهم داشت اما در آتش سوزی شهر اوپسالا در ۱۷۰۲ آسیب دید. در سال ۱۶۹۳، رودبک خانهٔ چسبیده به باغ که امروزه به نام موزه لینه شناخته می شود را ساخت که از سال ۱۷۴۳ تا ۱۷۷۸ اقامتگاه لینه بود. از سال ۱۷۷۸ تا ۱۹۳۴ نیز اقامتگاه کارمندان دانشگاه اوپسالا بود که آخرینشان هوگو آلوین موسیقی دان بود. از سال ۱۹۳۷، آن ساخ
تمان موزه ای دربارهٔ زندگی شخصی و تخصصی لینه است و در آن مبلمان، وسایل خانه و پارچه بافته های متعلق به خانواده لینه نگهداری می شود.
هاماربی لینه () یک خانه موزه تاریخی و عمارت و یکی از سه باغ گیاه شناسی متعلق به دانشگاه اوپسالا در سوئد است. این خانه در ۱۰ کیلومتری جنوب شرق اوپسالا قرار دارد. عمارت هاماربی، خانه تابستانی سابق کارل لینه و خانواده اش بود. کارل لینه دانشمند و استاد دانشگاه اوپسالا بود. لینه به تدریج این ملک را به محل اقامت و مطالعهٔ خصوصی خود تبدیل کرد و تا زمان مرگش به طور دائم در آنجا اقامت گزید.