Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رگه اولیه ، ساختاری است که در جنین اولیه در آمنیوت ها شکل می گیرد. در دوزیستان، این ساختار معادل بلاستوپور است. در مراحل اولیه رشد جنینی، دیسک جنینی بیضی شکل می شود و سپس گلابی شکل می شود که انتهای آن به سمت جلو و ناحیه باریک تر به سمت پشت است. رگه آغازین یک ساختار خط وسط طولی در ناحیه باریک تر پشتی (دمی) جنین در حال رشد به سوی پشتی آن تشکیل می دهد. در شکل گیری نخستین، رگه آغازین تا نصف طول جنین گسترش می یابد. در جنین انسان، این در مرحله ۶، حدود ۱۷ روز پدیدار می شود. تشکیل رگه آغازین در جوجه، به شدت توسط شبکه پیچیده ای از مسیرهای پیام رسانی تنظیم می شود. فعال سازی عوامل ترشحی مختلف (Vg1، Nodal , Wnt8C , FGF8 و Chordin) و فاکتورهای رونویسی (Brachyury و Goosecoid) در کنار محل تشکیل رگه برای این فرایند مورد نیاز است.
Siegestor () در مونیخ یک طاق یادبود سه قوسی است که با مجسمه باواریا با شیر کوادریگا تاج گذاری شده است. این بنا در اصل به شکوه ارتش باواریا وقف شده بود. این طاق پس از جنگ جهانی دوم، بازسازی شده و اکنون به عنوان یادآور صلح شناخته می شود. دروازه پیروزی ۲۱ متر ارتفاع، ۲۴ متر عرض و ۱۲ متر عمق دارد. بین دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان و خیابان اهم، جایی که لودویگ استراسه به پایان می رسد، قرار دارد. تاریخچه. این طاق به سفارش پادشاه لودویگ اول باواریا توسط فردریش فون گارتنر طراحی و توسط ادوارد مزگر در سال ۱۸۵۲ تکمیل شد. چهارگوش مرمری آن توسط یوهان مارتین فون واگنر، مشاور هنری لودویگ و استاد دانشگاه وورزبورگ مجسمه سازی شد. شیرها احتمالاً در کوادریگا به جای اسب ها استفاده می شده اند. در فرهنگ عام. در دومین سری فیلم های آلمانی زبان، "خانه ۲" ساخته ادگار رایتز، ایولین و انسگر در کنار بنای یادبود، که کتیبه احترام به صلح روی آن دیده می شود، ملاقات و گفتگو کردند. در نهمین فصل "مسابقه شگفت انگیز"، بعد از حذف آخرین تیم در مرحله سوم مسابقه در جلوی این بنای تاریخی به پایان رسید. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordin
ates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
گره آغازین (یا گره اولیه) یا سازمان دهندهٔ گاسترولاسیون در بیشتر جنین های آمنیوتی است. در پرندگان به عنوان گره هنسن و در دوزیستان به عنوان سازمان دهنده Spemann-Mangold شناخته می شود. این گره توسط مرکز Nieuwkoop در دوزیستان، یا توسط منطقه حاشیه پشتی در آمنیوت ها از جمله پرندگان ایجاد می شود.
بیا عشقم فیلمی هندی محصول سال ۱۹۶۸ و به کارگردانی یوسف نقوی است. در این فیلم بازیگرانی همچون فیروز خان، تانوجا، دون ورما و سولوچنا چاترجی ایفای نقش کرده اند.
صفحهٔ عصبی، ورقه عصبی، بشقاب عصبی یا تخته عصبی یک ساختار کلیدی رشدی است که به عنوان پایه ای برای سیستم عصبی عمل می کند. جمجمه تا گره آغازین از رگه آغازین جنینی، بافت اکتودرم ضخیم می شود و صاف می شود تا به ورقهٔ عصبی تبدیل شود. ناحیه جلویی گره آغازین را می توان به طور کلی بشقاب عصبی نامید. سلول ها در این فرایند با ادامه طولانی شدن و باریک شدن ظاهری ستونی به خود می گیرند. انتهای بشقاب عصبی که به عنوان چین های عصبی شناخته می شوند، انتهای تخته را به سمت بالا و با هم فشار می دهند و به درون لوله عصبی تا می شوند، ساختاری که برای رشد مغز و نخاع حیاتی است. این فرایند به طور کلی نورولاسیون آغازین نامیده می شود. پروتئین های سیگنال دهنده نیز در رشد تختهٔ عصبی مهم هستند و به تمایز بافتی که قرار است به تخته عصبی تبدیل شود کمک می کنند. نمونه هایی از این پروتئین ها عبارتند از پروتئین های ریخت ژنتیک استخوان و کادهرین ها. بیان این پروتئین ها برای تا شدن تخته عصبی و پیامد آن تشکیل لوله عصبی ضروری است.
هلدر روزاریو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل پرتغال است که در پست مدافع میانی بازی می کرد.
تجربه والدین، و همچنین تغییر سطح هورمون در دوران بارداری و پس از زایمان، سبب تغییرهایی در مغز والدین می شود. نشان دادن حساسیت مادر نسبت به نشانه های نوزاد، پردازش آن نشانه ها و انگیزه برای تعامل اجتماعی با نوزادش و توجه به نیازهای نوزاد در هر زمینه ای می تواند به عنوان رفتار مادرنه توصیف شود و توسط بسیاری از سیستم های مغز مادر تنظیم می شود. پژوهش ها نشان داده است که هورمون هایی مانند اکسی توسین، پرولاکتین، استرادیول و پروژسترون برای آغاز و حفظ رفتار مادری در موش ها و دیگر پستانداران ضروری هستند. رفتار مادرانه نیز در محرک های اساسی (میل جنسی، گرسنگی و تشنگی، ترس، قدرت/سلطه و غیره) طبقه بندی شده است. دگرگونی در استروژن، اکسی توسین و پرولاکتین در اوایل دوره پس از زایمان سبب تغییرهایی در ساختارهای مغز مادر می شود.
اون چهار نفر و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۰۴ و به کارگردانی چاندرا سیدهارتا است. در این فیلم بازیگرانی همچون راجندرا پراساد، آمانی و کوتا سرینیواسا راو ایفای نقش کرده اند.
لاورنتیو روزو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال رومانیایی-اسپانیایی است که به عنوان مهاجم یا وینگر بازی می کرد و اکنون مربی است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده است.
بعد از مدرسه چهارمین آلبوم چندآهنگه از خواننده و ترانه سرای آمریکایی ملانی مارتینز می باشد که در ۲۵ سپتامبر سال ۲۰۲۰ از سوی آتلانتیک رکوردز منتشر گردید و «قنادی» به عنوان تک آهنگ اصلی این ئی پی در همان روز نیز منتشر شد.
فلسفه فرانسه ()، که در این جا به معنای فلسفه در زبان فرانسوی تلقی می شود، بسیار متنوع بوده و قرن ها بر کل فلسفه غرب تأثیر گذاشته است، از مکتب شناسی قرون وسطایی پیر آبلار، تا پایه گذاری فلسفه مدرن توسط رنه دکارت، تا فلسفه علم، اگزیستانسیالیسم، پدیدارشناسی، ساختارگرایی و پست مدرنیسم در قرن بیستم. دوره قرون وسطی. پیر آبلار. پیر آبلار (۱۰۷۹–۲۱ آوریل ۱۱۴۲) فیلسوف، الهی دان و منطق دان بود. داستان رابطه و عشق او با هلوییز افسانه ای شده است. "دیکشنری بیوگرافی چمبرز" او را به عنوان «متفکرترین شخصیت و جسورترین متکلم قرن دوازدهم» توصیف می کند. اهمیت کلی آبلار در این است که او با قاطعیت تر از هرکسی قبل از خود، شیوهٔ مکتبی فلسفه ورزی را با هدف ارائه بیانی رسمی عقلانی به آموزه های کلیسایی تثبیت کرده است. هر چه قدر هم که تفسیرهای خاص او محکوم شده باشد، اما با همان روحی که طرح کلی فکری پس از آن در قرن سیزدهم با تأیید سران کلیسا تشریح شد، در نظر گرفته شد. او به تثبیت اقتدار فلسفی ارسطو کمک کرد که در نیم قرن پس از مرگ او استوار شد. در این زمان بود که "ارغنون" کامل شده و به تدریج سایر آثار متفکر یونانی برای اولین بار در مدارس م
وجود شد. قبل از زمان او اقتدار افلاطون اساس رئالیسم غالب بود. (در مورد به اصطلاح مفهوم گرایی و نگرش او به مسئله جهانی ها، به اسکولاستیک مراجعه کنید) قرن شانزدهم. میشل ایکوم دو مونتی (۱۵۳۳–۱۵۹۲) ممکن است کاتولیک بوده باشد، اما مواضعی ضد دگماتیک، او را به پدر روحیه ضد انطباق فرانسوی تبدیل کرد. کار او شامل آزمایش های کوچکی برای افکارش است که مملو از حکایات زندگی نامه ای و گاه به گاه است. قصد او از "مقالات" این بود که چیزی به یادگار بگذارد که خانواده او را به خاطر بسپارند. او اولین کسی بود که از واژه "مقالات" استفاده کرد و نوشته هایش بر شکسپیر، روسو و نیچه بسیار تأثیرگذار بود. شکاکیت فلسفی پیرهونی او که در شعار شخصی او یعنی «چه می دانم؟» ("?Que sais-je")، به عنوان یکی از کاتالیزورهای آثار رنه دکارت عمل کرد. قرن هفدهم. فلسفه مدرن در فرانسه با فلسفه رنه دکارت (۱۵۹۶–۱۶۵۰) آغاز شد. "تأملات در فلسفه اولی"، موضوع اصلی تفکر فلسفی او را از هستی شناسی به معرفت شناسی تغییر داد و بر جزم گرایی ارسطویی که در فلسفه از اسکولاستیک به ارث رسیده بود، که شکل غالب تفکر در قرن های قبل بود، غلبه کرد، درحالی که به طور هم زمان برخی از ا
ساسی ترین مشکلات را برای نسل های آینده فیلسوف به وجود آورد. رنه دکارت. رنه دکارت نگران عدم قطعیت در علوم، و شک و تردید رادیکالی بود که با انتشار "سکستوس امپریکوس" در سراسر اروپا گسترش یافت. دکارت خواستار یافتن زمینی غیرقابل انکار بود که بتوان همه علوم را روی آن قرار داد و به تدریج بنا کرد؛ بنابراین او هر چیزی را که نامطمئن به نظر می رسید را رد کرد و تصمیم گرفت فقط دانش آپدیسیتی را به عنوان حقیقت بپذیرد. دکارت پس از استناد به امکان وجود یک فریبکار قادر مطلق برای رد دنیای بیرونی، از اطلاعاتی که از حواس، ریاضیات و منطق به او داده می شود، دریافت که حداقل یک چیز را می توان به طور قطعی شناخت؛ اگر شک داشته باشد، پس باید وجود داشته باشد؛ بنابراین می اندیشم پس هستم (Cogito Ergo Sum) اولین اصل دکارتی شد. دکارت سپس ادعا کرد که چون کوگیتو (Cogito) را از طریق درک واضح و متمایز آن کشف کرده، هر چیزی که بتواند به وضوح و مشخص درک کند باید درست باشد. سپس استدلال کرد که می تواند موجودی نامتناهی را تصور کند، اما موجودات متناهی نمی توانند ایده های نامتناهی تولید کنند و از این رو یک موجود نامتناهی باید این ایده را در ذهن او قرار د
اده باشد. او از این برهان، که برهان هستی شناختی شناخته می شود، استفاده می کند تا وجود خدای خیرخواه را به عنوان پایه ای غیرقابل تردید که همه علوم را ممکن می سازد، استدلال کند. بسیاری از مردم نیات دکارت را تحسین می کردند، اما از این راه حل ناراضی بودند. برخی او را به دایره گرایی متهم می کنند و معتقدند که استدلال هستی شناختی او از تعریف او از حقیقت به عنوان یک مقدمه استفاده می کند، درحالی که اثبات تعریف او از حقیقت از استدلال هستی شناختی او به عنوان مقدمه استفاده می کند. از این رو مشکلات خودتنهاانگاری، حقیقت و وجود جهان بیرونی بر اندیشه غربی قرن هفدهم غالب شد. مشکل دیگر، از دوگانگی جوهری دکارت ناشی می شود. از نظر دکارت، جوهر چیزی است که می تواند مستقل از هر چیز دیگری تصور شود و مستقل از هر چیز دیگری وجود داشته باشد. از آن جایی که دکارت در هنگام شک در هر چیز نامطمئن، ذهن را مستقل از هر چیز دیگری تصور می کرد، و از آن جا که اگر می خواست خدا بتواند جهانی را ایجاد کند که در آن فقط ذهن وجود داشته باشد، ذهن را جوهری متفاوت از جسم تعریف کرد. از نظر دکارت، ذهن جوهری توسعه نیافته و بدن جوهری توسعه یافته تعریف شده است. او
این سؤال اساسی را مطرح کرد که چگونه ممکن است ذهن و بدن با یکدیگر تعامل داشته باشند. نیکلا مالبرانش. یک راه حل برای مشکل ذهن و جسم توسط نیکلا مالبرانش (۱۶۳۸–۱۷۱۵) ارائه شد. مالبرانش معتقد بود که مواد ایجاد شده از نوع متفاوت نمی توانند با یکدیگر تعامل داشته باشند. در واقع، او معتقد بود که موادی از یک نوع نیز، نمی توانند برهم کنش داشته باشند، زیرا هیچ علت ضروری قابل درک نیست. سپس او پیشنهاد می کند که این خداست (جوهری غیر مخلوق)، که آن را به وجود می آورد که هر بار که یک «علت» را درک کرد، یک «معلول» را نیز درک کرد. از این رو این دکترین مقارنه گرایی نامیده می شود. مالبرانش در زمان خود مشهور و مورد تجلیل بود، اما بعدتر به چهره ای مبهم در تاریخ فلسفه غرب تبدیل شده است. فلسفه او مشکل علیت اسپینوزا و هیوم را تحت تأثیر گاه گرایی قرار داد. این امکان وجود دارد که مالبرانش بر جورج براکلی نیز تأثیر گذاشته باشد. قرن هجدهم. فلسفه فرانسه در قرن هجدهم عمیقاً سیاسی بود. به شدت با اصول عصر روشن گری آغشته بود و بسیاری از فیلسوفان منتقد کلیسا و دولت و مروج عقلانیت و پیشرفت شدند. این فیلسوفان بعدتر تأثیر عمیقی بر سیاست و ایدئولوژی ف
رانسه و آمریکا گذاشتند. شارل دو سکندات، بارون دو مونتسکیو (۱۶۸۹–۱۷۵۵) مفسر اجتماعی و فیلسوف سیاسی بود. نظریه های او عمیقاً بر بنیان گذاران آمریکا تأثیر گذاشت. اعتقاد او به تفکیک قوای ایالتی به قوه مقننه، مجریه و قضاییه، اساس تفکیک قوا را بر اساس قانون اساسی ایالات متحده تشکیل داد. در کتاب "روح قوانین"، مونتسکیو این دیدگاه را بیان کرد که انسان و جوامع تحت تأثیر آب و هوا هستند. او معتقد بود که آب و هوای گرمتر باعث ایجاد افراد گرم مزاج و آب و هوای سردتر مردم را سردمزاج می کند، درحالی که آب و هوای معتدل فرانسه برای سیستم های سیاسی ایده آل است. این نظریه احتمالاً تحت تأثیر احساسات مشابه بیان شده در "ژرمنیا"، نوشته قوم نگاری تاسیتوس، نویسنده ای که توسط مونتسکیو مورد مطالعه قرار گرفت، بوده است. ولتر (۱۷۷۸–۱۶۹۴) با انتقاداتش از عقاید کلیسا و نهادهای فرانسوی، دفاع از آزادی های مدنی و حمایت از اصلاحات اجتماعی، روشن گری را تجسم بخشید. آزادی های مدنی که او برای آن مبارزه کرد، حق محاکمه آزاد و آزادی مذهب بود. او بیشتر به خاطر کلمات قصار و طنز لایب نیتس معروف به "کاندید" به یاد می آید، که داستان جوانی معتقد به خوش بینی لای
ب نیتس است و پس از یک سری سختی ها سرخورده می شود. ژان ژاک روسو (۱۷۱۲–۱۷۷۸) خود را از علم گرایی مترقی عصر روشن گری با بیانات خود در "گفتار در هنرها و علوم" مبنی بر این که هنر و علم مفسده اخلاق انسانی هستند، متمایز کرد. همچنین او با نظریه خود مبنی بر این که انسان ذاتاً خوب است، اما توسط جامعه فاسد شده است، مناقشه ای ایجاد کرد، که این تضاد مستقیم با آموزه مسیحی گناه اولیه است. برخی از نظریه های او همچنان بحث برانگیز هستند، مانند ایده او به نام اراده همگانی، که هم به فاشیسم متهم شده، و هم به خاطر آرمان های سوسیالیستیاش مورد ستایش قرار گرفته است. اندیشه روسو به شدت بر انقلاب فرانسه تأثیر گذاشت، نقد او از مالکیت خصوصی پیشروی ایدئولوژی مارکسیسم تلقی شده است، و تصویر او تنها تصویری بود که خانه امانوئل کانت را زیبا کرد. او بسیار مورد تمجید انقلابیون فرانسوی قرار گرفت، به طوری که در سال ۱۷۹۴ بقایای او به پانتئون پاریس منتقل شد. دنی دیدرو (۱۷۱۳–۱۷۸۴) یکی از همکاران کلیدی در ایجاد آنسیکلوپدی بود. "آنسیکلوپدی" مجموعه ای منظم از تمام اطلاعات هنرها و علوم، جنجال بزرگی را برانگیخت. دیدرو بارها توسط پلیس مورد آزار و اذیت قرار
گرفت و حتی دستگیر شد. حزب کلیسایی از "آنسیکلوپدی"، که تهدیدی برای اشراف بود، بی زار بود، زیرا تؤکید می کرد که دولت باید مراقب آزادی مذهبی، آزادی اندیشه و ارزش علم و صنعت مردم باشد نه خودش. در پایان، کتابفروشی ها به دلیل ترس از مجازات شروع به حذف تمام مقالاتی کردند که بحث برانگیز بود. قرن نوزدهم. آگوست کنت. آگوست کنت (۱۷۹۸–۱۸۵۷) فیلسوفی بود که در مون پلیه متولد شد. او بنیان گذار رشته جامعه شناسی و دکترین پوزیتیویسم بود و شاید بتوان او را اولین فیلسوف علم به معنای امروزی این واژه دانست. کنت به شدت تحت تأثیر سوسیالیست اتوپیایی، هانری سن سیمون، فلسفه پوزیتیویستی را در تلاشی برای اصلاح ناخوشی اجتماعی انقلاب فرانسه توسعه داد و خواستار پارادایم اجتماعی جدید مبتنی بر علوم شد. کنت گزارشی از تکامل اجتماعی-فرهنگی ارائه کرد و پیشنهاد کرد که جامعه در جستجوی حقیقت طبق یک قانون کلی سه مرحله ای، سه مرحله را طی می کند. مراحل کنت (۱) مرحله ربانی یا کلامی یا الهی، (۲) مرحله متافیزیکی یا مجرد و (۳) مرحله اثبات گرایی (پوزیتیویستی) یا علمی بود. کنت تلاش کرد «دین بشریت» منسجمی را معرفی کند، و اگرچه تا حد زیادی ناموفق بود، اما در ت
وسعه سازمان های مختلف انسان گرای سکولار در قرن نوزدهم تأثیرگذار بود. او همچنین اصطلاح «نوع دوستی» (altruism) را ایجاد و تعریف کرد. کنت تأثیر قابل توجهی در تفکر قرن نوزدهم داشت و بر آثار متفکرانی مانند کارل مارکس و جان استوارت میل تأثیر گذاشت. فردینان دو سوسور. فردینان دو سوسور (۱۸۵۷–۱۹۱۳) زبان شناس سوئیسی بود که سال ها در پاریس تدریس کرد. او با حرکت از مطالعه تاریخ تک تک کلمات و مقایسه زبان ها به مطالعه ساختارهای اساسی زبان، به تمایز زبان شناسی از فیلولوژی توجه داشت. آثار کوچک او، که بیشتر آن ها پس از مرگ منتشر شد، به پایه های زبان شناسی، نشانه شناسی و ساختارگرایی تبدیل شد، مکتب فلسفی مربوط به ساختارهای زیربنایی که جامعه، زبان و ذهن انسان را شکل م دهند، محدود می کنند و بر آن تأثیر می گذارند. سوسور زبان را به دو بخش تقسیم کرد: "زبان"، که سیستم نشانه ها و قواعد متعلق به یک جامعه است، و "قول"، اعمال تک تک گفتاری در جامعه معین. سوسور این را به شطرنج و یک بازی شطرنج تشبیه کرد، زیرا قبل از این که هر کسی بتواند بازی کند، باید قوانین و ساختار بازی را بداند. برای سوسور، واحد اساسی هر زبان کلمه یا نشانه است. او کلمه را
مانند زبان به دو بخش جدایی ناپذیر تقسیم می کند: دال که تصویر صوتی است و مدلول که مفهوم مرتبط با دال است. سوسور بر خودسری این تداعی تأکید کرد و معتقد بود که هر دال می تواند به هر مدلولی اشاره کند. این که یک نشانه چگونه معنای خود را به دست می آورد به واسطه چیزی است که در زبان نیست، نه آنچه هست. به عنوان مثال، کلمه «سگ» به معنای سگ است، زیرا به معنای گربه، پرنده یا ذرت نیست. به وضوح می توان دید که زبان برای سوسور بسیار دوگانه است. در واقع، او معتقد بود که انسان اساساً در دوگانگی می اندیشد. برای سوسور، روشی که می توان زبان را مطالعه کرد نیز دوگانه است. می توان آن را به صورت هم زمان، یعنی به عنوان یک سیستم کامل در یک لحظه یخ زده از زمان مطالعه کرد، یا می توان آن را به صورت دیاکرونیک مطالعه کرد، که بررسی تحول تاریخی آن است. می توان گفت که ساختارگرایان بر جنبه های هم زمان فرهنگ تمرکز کردند، درحالی که پساساختارگرایان، در واکنشی به ویژگی های دوگانه و جبرگرا، به تلاش برای استناد به یک منطقه خاکستری، بر جنبه های دیاکرونیک فرهنگ تمرکز کردند. آنری برگسون. درحالی که فردینان دو سوسور در زمان خود متفکری مبهم بود، می توان گف
ت که آنری برگسون (۱۸۵۹–۱۹۴۱) نیز از افراد مشهور بود. فلسفه او هم برای دانشگاهیان و هم برای عموم مردم از آغاز پیدایش در سال ۱۸۸۹ تا مرگ برگسون در اوایل قرن بیستم جذابیت داشت. اگرچه تأثیر عمده ای بر ویلیام جیمز، آلفرد نورث وایتهد، ژان پل سارتر، امانوئل لویناس، موریس مرلوپونتی و مارسل پروست رمان نویس گذاشت، اما علاقه به آثار او پس از جنگ جهانی دوم به شدت کاهش یافت. در اواخر قرن بیستم، از طریق آثار برگسونی خودخوانده ژیل دلوز، علاقه به آثار آنری برگسون احیا شد. تمام آثار آنری برگسون به نظریه زمان واقعی او که توسط خودآگاهی تجربه می شود، مربوط می شود. او این ایده را هنگام تلاش برای بهبود فلسفه تکاملی هربرت اسپنسر به وجود آورد و آن را به چرخاندن و باز کردن نخ تشبیه کرد تا حس انسان از فناپذیری و به دست آوردن مداوم حافظه جدید را نشان دهد. طیفی از هزاران سایه با جریانی از احساس که از میان آن ها می گذرد، آن ها را جمع آوری و حفظ می کند تا نشان دهد که چگونه همه لحظات ناهمگن هستند. و یک تکه الاستیک تا یک نقطه منقبض شده که سپس کشیده می شود و خطی را ایجاد می کند که به تدریج بلندتر و طولانی تر می شود تا نشان دهنده تحرک خالص و
غیرقابل تقسیم باشد. این تصاویر ناکافی هستند و فقط می توانند ایده را به طور غیرمستقیم نشان دهند. اولی بیش از حد همگن است، دومی در کنار هم قرارگرفته و کامل است درحالی که زمان در حالت دائمی شدن است، و سومی ماهیت ناهمگون ایده را فراموش می کند. در واقع، برگسون معتقد است که این مورد برای هر تصویر دیگری از ایده ای که می توان تولید کرد یکسان است. برگسون این ایده را دیمومت می نامد و آن را کیفی، نه کمی، توسعه نیافته، نه گسترش یافته، یک کثرت و در عین حال یک وحدت، متحرک و پیوسته در درون خود تعریف می کند. باید هشدار داد که برگسون معتقد است که مدت زمان را نمی توان با مفاهیم نیز نشان داد. برگسون ایجاد مفاهیم را تحلیل می نامد و معتقد است که هرگز نمی تواند مطلق را نشان دهد. او آن را به ساختن مدلی از یک شهر از مجموعه عکس های گرفته شده از هر زاویه و شعری که ترجمه می شود و تفسیر روی تفسیر می سازد، تشبیه می کند: مدل شهر هرگز نمی تواند احساس بودن در خود شهر و شهر را تکرار کند. ترجمه و تفسیر هرگز نمی تواند ارزش ابعادی ساده قدم زدن در خود شهر را بدهد. در واقع، نمادها همیشه بخشی از یک شی را که نشان می دهند از طریق تعمیم تحریف می کنند
تا آن و هر قسمت دیگر اشیاء را که نشان می دهند دربر گیرند. مدت زمان را فقط می توان از طریق شهود درک کرد، هم دردی ای که به وسیله آن، شخص به یک شیء منتقل می شود تا آنچه را که در آن منحصربه فرد و غیرقابل توصیف است را درک کند. شهود یک روش فلسفی کامل است که شامل قرار دادن خود در مدت زمان، و گسترش آن به یک ناهمگونی پیوسته، متمایز کردن انتهای درون آن برای ایجاد یک دوگانگی است، قبل از این که آن ها را در واقع یکی نشان دهد. مصداق آن خود دیمومت است که نه کثرت است و نه وحدت. اما بسته به این که شخص آن را از کدام دیدگاه بازآفرینی کند، یا آن را به صورت وحدت یا کثرت بازسازی می کند. از این رو کثرت گرایی جوهر و مونیسم جوهر در واقع دو بازنمایی از یک پدیده هستند. هانری برگسون در سال ۱۹۲۷ جایزه نوبل ادبیات را «به دلیل قدردانی از ایده های غنی و حیات بخش و مهارت درخشانی که با آن ها ارائه کرده است» دریافت کرد. قرن بیستم. فلسفه فرانسه در قرن بیستم شاهد ظهور بسیاری از مکاتب فکری بود. فلسفه علم با پوانکاره، باشلار، کاوایه و ویلمین. پدیدارشناسی که در قالبی دکارتی و متأثر از اندیشه آلمانی، به ویژه پدیدارشناسی هوسرل و هایدگر ارائه شده است
. پدیدارشناسی به طور پیوسته در سراسر قرن بیستم قابل توجه بود، درحالی که اگزیستانسیالیسم در سراسر غرب گسترش یافت و شهرت یافت، با ظهور ساختارگرایی، که صرفاً وسیله ای ضروری برای دسترسی به پساساختارگرایی تلقی شد، تا حدودی از بین رفت. تفکر پست مدرن در اواخر قرن ۲۰ تسلط یافت. فلسفه علم. فلسفه علم شاخه ای از فلسفه است که به مبانی، روش ها، و پیامدهای علم می پردازد. سؤالات اصلی این مطالعه مربوط به این است که چه چیزی به عنوان علم واجد شرایط است، پایایی نظریه های علمی، و هدف نهایی علم چیست. در فرانسه، فلسفه علم، که به عنوان معرفت شناسی تاریخی فرانسوی یا معرفت شناسی فرانسوی نیز شناخته می شود، یک مکتب فکری برجسته با هانری پوانکاره، امیل مایرسون، پی یر دوهم، لئون برونشویگ، گاستون باشلار، الکساندر کویره، ژان کاوایه، ژرژ کانگیلم، ژول ویلمین، میشل سر و ژان میشل برتلو بود. آنری پوانکاره (۱۸۵۴–۱۹۱۲) دیدگاه های فلسفی مخالف دیدگاه های برتراند راسل و گوتلوب فرگه داشت که معتقد بودند ریاضیات شاخه ای از منطق است. پوانکاره به شدت مخالف بود و مدعی بود که شهود زندگی ریاضیات است. او در کتاب "علم و فرضیه" خود دیدگاه جالبی ارائه می دهد. پی
یر دوهم (۱۸۶۱–۱۹۱۶) تز دوئم -کواین را معرفی کرد که شکل اولیه ای از کل نگری تأییدی بود. گاستون باشلار (۱۸۸۴–۱۹۶۲) مفاهیم "مانع معرفتی" و "گسست معرفتی" را معرفی کرد. ژان کاوایه (۱۹۰۳–۱۹۴۴) در فلسفه علم در روش بدیهی، فرمالیسم، نظریه مجموعه ها و منطق ریاضی تخصص داشت. ژول ویلمین (۱۹۲۰–۲۰۰۱) مفهوم فلسفه جبر را معرفی کرد و در فلسفه دانش تخصص داشت. پدیدارشناسی. پدیدارشناسی را می توان به عنوان روشی از فلسفه ورزی تعریف کرد که شامل تبیین های توصیفی از پدیده ها، آن گونه که به آگاهی داده می شود و نحوه اعطای آن به آگاهی است، که تلاش می کند از تبیین های تحمیلی اجتناب کند. در فرانسه، پدیدارشناسی یک دکارت گرایی رادیکال تلقی می شد که برای درک بهتر آگاهی متعالی، دوگانگی جوهری را رد می کرد. نقش عمده ای در اگزیستانسیالیسم و بسیاری از اندیشه های فلاسفه پست مدرن، مانند ژیل دلوز و ژاک دریدا داشت که در واقع کار خود را با مطالعه عمیق و انتقادی ادموند هوسرل آغاز کرد. امروزه پدیدارشناسی هنوز یک حوزه مهم تحقیقاتی در فرانسه است. امانوئل لویناس (۱۹۰۶–۱۹۹۵) یکی از اولین کسانی بود که پدیدارشناسی را با ترجمه "تأملات دکارتی" ادموند هوسرل به ف
رانسه معرفی کرد. لویناس اخلاق را در فلسفه مقدم دانست و زمانی اعلام کرد که این اخلاق مقدم بر متافیزیک است و باید آن را اولین فلسفه دانست. او فلسفه اخلاقی مبتنی بر مفاهیم دیگری و چهره به چهره را توسعه داد که اخلاق را وارد پدیدارشناسی کرد، چیزی که از زمان مرگ ماکس شلر فراموش شده بود. موریس مرلوپونتی (۱۹۰۸–۱۹۶۱) به مبانی ادراک توجه داشت. نظریه او دربارهٔ سوژه-بدن جایگزینی برای «می اندیشم پس هستم» رنه دکارت و دوگانه گرایی ذهن و بدن ارائه داد. بر خلاف تمایز روشن بین ذهن و جهان بیرونی، که در آن دومی جز بسط جهان اولی است، سوژه-بدن یک گزارش وجودی از سوژه پیش از انعکاس، ادراک سوژه و جهان است که به طور پیچیده ای در هم تنیده شده اند. پل ریکور (۱۹۱۳–۲۰۰۵) یکی از اولین کسانی بود که پدیدارشناسی را به فرانسه معرفی کرد. او بیشتر به خاطر ترکیب توصیف پدیدارشناختی با هرمنوتیک معروف بود. او جایزه کیوتو در هنر و فلسفه را به دلیل «انقلابی کردن روش های پدیدارشناسی هرمنوتیک، گسترش مطالعه تفسیر متنی به گونه ای که حوزه های گسترده و در عین حال عینی اسطوره شناسی، تفسیر کتاب مقدس، روان کاوی، نظریه استعاره، و نظریه روایت را در بر می گیرد،
دریافت کرد. اگزیستانسیالیسم. اگزیستانسیالیسم یک مکتب فکری برجسته در نیمه اول قرن بیستم بود. اگزیستانسیالیسم به وضعیت انسان می پردازد و موضوعاتی مانند هدف، آزادی و تجربه دیگری را بررسی می کند. می توان ریشه های آن را به فیلسوفانی مانند سورن کی یرکگور، فردریش نیچه و مارتین هایدگر و همچنین فلسفه حیات برگرداند. با اندیشه ژان پل سارتر پدیدارشناس فرانسوی شکوفا شد. ژان پل سارتر (۱۹۰۵–۱۹۸۰) اگزیستانسیالیسم خود را این گونه تعریف می کند که همه نتایج را از یک خط ثابت از الحاد استخراج می کند. تز اصلی او این است که وجود بر ذات مقدم است. صنعت گر با یک شیء غیر مادی، مانند چاقو، جوهری مانند نان را برش می دهد و سپس شیئی تولید می کند که هدف آن تحقق ذات آن است. بدون خدا، هیچ صنعت گری وجود ندارد که جوهر انسان را به معنای غایت شناختی توسعه دهد؛ بنابراین انسان ابتدا آزاد به دنیا می آید، به دنیایی پرتاب می شود که مسئولیت اعمالش بر دوش اوست، سپس از طریق اعمالش جوهره نه تنها خود، بلکه جوهر آنچه را که معتقد است انسان باید باشد، تعریف می کند. انکار این مسئولیت از طریق بهانه، همان چیزی است که سارتر آن را بد باوری نامیده است. ژان پل سارتر
سخن گوی یک نسل بود، اما نفوذ او با ظهور ساختارگرایی کاهش یافت. آلبر کامو (۱۹۱۳–۱۹۶۰) لقب اگزیستانسیالیست را رد کرد و ترجیح داد او را پوچ گرا بنامند. در صفحات آغازین "افسانه سیزیف"، او آنچه را که به نظرش پرسش اساسی فلسفه است، بیان می کند: آیا خودکشی پاسخ صحیح به دنیای پوچ است؟ پاسخ کامو با تشبیه زندگی بی خدا به داستان سیزیف، جایی که او برای همیشه محکوم است که صخره ای را به بالای تپه ای ببرد و دوباره پایین بیاید، پاسخ کامو این است: «نه. این نیاز به شورش دارد. قلب یک مرد را پر کنید، باید سیزیف را خوشحال تصور کرد. سیمون دو بووار (۱۹۰۸–۱۹۸۶) یک فمینیست اگزیستانسیال بود. بووار بر این باور بود که از طریق زنان بسیاری در هاله ای از رمز و راز دروغین، مرد او را به «دیگری» تبدیل کرده است. علاوه بر این، او اعلام کرد که زنان با این هاله تبدیل به کلیشه شده اند و مرد از آن بهانه ای برای درک نکردن و تسلط بر آن ها استفاده می کند. «دیگری» همیشه طبقه پایین است. اما بووار معتقد است که تز سارتر (یعنی وجود مقدم بر ذات) به همان اندازه که در مورد مردان صدق می کند، در مورد زنان نیز صدق می کند و زنان از طریق انتخاب ها و اعمال خود می ت
وانند از این هاله فراتر رفته و طبقه فرودست بودن را رد کنند. فلسفه اخلاقی و سیاسی. سیمون وی (۱۹۰۹–۱۹۴۳) فیلسوف، عارف و فعال سیاسی فرانسوی بود که تأثیر زیادی بر فلسفه قرن بیستم از جمله تأثیرگذاری بر پاپ پل ششم داشت. ایده های برجسته او شامل تقلید (انصراف از موهبت اراده آزاد به عنوان شکلی از پذیرش هر چیزی است که مستقل از خواسته های خاص فرد است؛ تبدیل کردن «چیزی خلق شده به مخلوق»)، ریشه کن کردن، میهن پرستی از شفقت، لغو سیاست های سیاسی. احزاب، خصلت ناعادلانه مصیبت. ساختارگرایی. همان طور که قبلاً ذکر شد، ساختارگرایی فرانسوی اساساً به ساختارهای زیربنایی می پردازد که جامعه، زبان و ذهن انسان را شکل می دهند، محدود می کنند و بر آن تأثیر می گذارند. ریشه در اندیشه فردیناند دو سوسور که به زبان شناسی می پرداخت. به زودی ساختارگرایی در انسان شناسی، علوم اجتماعی و روان شناسی به کار گرفته شد. ساختارگرایی پس از جنگ جهانی دوم نقش عمده ای در اندیشه روشن فکری ایفا کرد، جایی که مفاهیم وجودی آزادی برای ایده انسان را که توسط ساختارهای موجود در اندیشه متفکرانی مانند کلود لوی-استروس و ژاک لاکان تعیین شده بود، رد کرد. در پایان قرن، نه برا