Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بایتی را توسعه داد. ماسوکا بیشتر از ایده حافظه غیرفرار، حافظه ای که حتی با قطع برق نیز دوام می آورد، هیجان زده بود. پاک کردن حافظه ئی ئیپ رام آن زمان بسیار طولانی طول می کشید. او فناوری «دروازه شناور» را توسعه داد که می توانست بسیار سریع تر پاک شود. او در سال ۱۹۸۰ به همراه هیساکازو ایزوکا ثبت اختراع کرد.همکارش شوجی آریزومی کلمه «فلش» را پیشنهاد داد زیرا فرایند پاک کردن او را به یاد فلش دوربین می انداخت. نتایج (با ظرفیت تنها ۸۱۹۲ بایت) در سال ۱۹۸۴ منتشر شد و پایه و اساس فناوری حافظه فلش با ظرفیت های بسیار بزرگتر شد. ماسوکا و همکارانش اختراع فلش NOR را در سال ۱۹۸۴، و سپس فلش NAND را در نشست بین المللی دستگاه های الکترونی مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک ۱۹۸۷ (واکنش دیلز–آلدر نیازمند الکترون معکوس) که در سانفرانسیسکو برگزار شد، ارائه کردند. توشیبا در سال ۱۹۸۷ حافظه فلش NAND را به صورت تجاری عرضه کرد. توشیبا به خاطر این اختراع چند صد دلار پاداش به ماسوکا داد و بعداً سعی کرد او را تنزل رتبه دهد. اما این شرکت آمریکایی اینتل بود که میلیاردها دلار از فروش فناوری های مرتبط درآمد کسب کرد. بخش مطبوعاتی توشیبا به فوربس گفت
که اینتل حافظه فلش را اختراع کرده است. در سال ۱۹۸۸، یک تیم تحقیقاتی توشیبا به رهبری ماسوئوکا اولین ترانزیستور ماسفت با گیت همه جانبه (GAA) (GAAFET) را به نمایش گذاشت. این یک ترانزیستور سه بعدی غیرمسطح اولیه بود و آنها آن را «ترانزیستور گیت احاطه کننده» (SGT) نامیدند. او در سال ۱۹۹۴ استاد دانشگاه توهوکو شد. ماسوئوکا جایزه یادبود مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک در سال ۱۹۹۷ دریافت کرد. در سال ۲۰۰۴، ماسوکا به عنوان مدیر ارشد فنی ونیسنتیس الکترونیکس منصوب شد و هدفش توسعه یک ترانزیستور سه بعدی بر اساس اختراع قبلی خود، ترانزیستور با گیت احاطه کننده (SGT)، از سال ۱۹۸۸ بود. در سال ۲۰۰۶، او یک دعوی حقوقی با توشیبا را با پرداخت ۸۷ میلیون ین (حدود ۷۵۸۰۰۰ دلار آمریکا) حل و فصل کرد. او در مجموع ۲۷۰ اختراع ثبت شده و ۷۱ اختراع در حال بررسی دارد. او به عنوان یکی از نامزدهای بالقوه جایزه نوبل فیزیک، به همراه رابرت اچ. دنارد که تک ترانزیستوری را اختراع کرد، پیشنهاد شده است.
نشان کویت در سال ۱۹۶۲ تصویب شد و شامل سپر طرح پرچم به صورت رنگی است که بر روی یک شاهین طلایی (شاهین قریش) با بال های نمایان قرار گرفته است. شاهین دیسکی را نگه داشته است که حاوی یک کشتی بادبانی بوم دار، نوعی لنج، است و نام کامل ایالت به زبان عربی در بالای دیسک نوشته شده است. کشور کویت در سال ۱۹۶۱ استقلال خود را به دست آورد. اندکی پس از آن، شورای وزیران به وزارت اطلاعات مأموریت داد تا نمادی را ایجاد کند که نماد گذشته، حال و آینده کویت باشد. در سال ۱۹۶۲، محمد حسنی زکی نمادی را طراحی کرد که اکنون به عنوان نماد رسمی دولت کویت شناخته می شود. این نماد سنت دریانوردی این کشور است و همچنین در نشان ملی قطر (تا سال ۲۰۰۸، همچنین در نشان رسمی امارات متحده عربی) یافت می شود. شاهین نمادی از دودمان بنی قریش است که پیامبر اسلام، حضرت محمد، به آن تعلق داشت و به همین ترتیب در بسیاری از نشان های ملی شبه جزیره عربستان نیز یافت می شود. این نشان ملی، نماد قدیمی تر را با یک شاهین و دو پرچم ضربدری جایگزین کرد.
رابین گاتری (؛ زادهٔ ) موسیقی دان، ترانه سرا، مهندس صدا و تهیه کننده موسیقی اهل اسکاتلند است. او از سال ۱۹۷۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده و بیشتر به عنوان یکی از بنیانگذاران گروه کوکتو تویینز شناخته می شود.
عروسک قلعه قافه که با نام آروسک شناخته می شود، از عروسک های دست ساز زنان روستای قلعه قافه از توابع مینودشت استان گلستان است که به دو صورت با چهره و بدون چهره ساخته می شوند. ساخت این عروسک ها در روستای قلعه قافه سابقه دیرینه دارد ولی به دست فراموشی سپرده شده بودند. تا این که توسط دو خواهر از همین روستا دوباره احیا شدند. آروسک با پوشش لباس محلی و رنگ های شاد ابریشمی ریشه در تاریخ فرهنگی و هنری نیاکان شهرستان مینودشت دارد، دست سازه ای زیبا که بسیاری از گردشگران نوروزی به ویژه کودکان به عنوان سوغات محبوب و ارزشمند از آن استقبال کردند. نحوه ساخت آروسک و به ثبت رسیدن آن در برنامه ای به نام لیلی من از شبکه مستند پخش شده است. ظاهر عروسک. در قدیم ساخت عروسک های بی چهره متداول بوده است زیرا عقیده داشتند که سازنده بر اساس شخصیت و خصوصیات ظاهری خودش عروسک را طراحی و می سازد و باید بدون چهره باشد که از طرف دیگران شناسایی نشود. پوشش سر این آروس ها شامل سه روسری است که منذیل نام دارد. روسری ها و لباس هایی که به تن عروسک است همه از پارچه های دست بافت و با رنگ های طبیعی مخصوص همان منطقه رنگ آمیزی و بافته شده که یکی از ویژگی ه
ای منحصر به فرد این عروسک ها محسوب می شود. ثبت ملی. ساخت عروسک محلی روستای قلعه قافه و کارکردهای فرهنگی آن به شماره ۲۰۷۹ به ثبت ملی رسیدهو جزو میراث فرهنگی ناملموس ملی ایران می باشد.
یک دستگاه در نظریه کنترل ترکیبی از فرایند و محرک (عملگر) است. یک سامانه اغلب با یک تابع تبدیل (معمولاً در حوزه s) شناخته می شود که رابطه بین یک سیگنال ورودی و سیگنال خروجی یک سامانه بدون بازخورد را نشان می دهد، که معمولاً توسط خواص فیزیکی سامانه تعیین می شود. به عنوان مثال، می توان به یک عملگر اشاره کرد که ورودی عملگر را به جابجایی فیزیکی آن تبدیل می کند. در سامانه ای با بازخورد، دستگاه همچنان همان تابع انتقال را دارد، اما یک واحد کنترل و یک حلقه بازخورد (با توابع انتقال مربوطه) به سامانه اضافه می شوند.
۳۶۰ مال () یک مرکز خرید واقع در بزرگراه کمربندی ششم در جنوب السره، کویت است که در ۵ ژوئیه ۲۰۰۹ افتتاح شد. این مرکز خرید طرحی دایره ای دارد و نام ۳۶۰ از طرح دایره ای شکل این مجموعه گرفته شده است و طراحی آن از طراحی معماری مدرن پیروی می کند. این مرکز خرید مساحتی بالغ بر ۸۲۰۰۰ متر مربع (۸۸۰۰۰۰ فوت مربع) را پوشش می دهد و از سه طبقه تجاری و سه طبقه اداری تشکیل شده است. این مرکز خرید شامل ۱۵ سالن سینما سینسکیپ، یک سالن آی مکس و یک سالن وی آی پی است. این مرکز خرید شامل رستوران ها و مغازه های زیادی است و ۱۳۰ علامت تجاری ثبت شده دارد. بلومینگدیلز در سال ۲۰۱۷ به عنوان فروشگاه زنجیره ای اصلی این مرکز خرید افتتاح شد. دیگر مراکز خرید معتبر شامل کارفور، سینسکیپ، ایکه آ و آکادمی رافائل نادال کویت می شوند. مجتمع تنیس بین المللی شیخ جابر عبدالله جابر الصباح نیز در داخل مرکز خرید واقع شده است. توسعه مرکز خرید از طریق پل به مرکز خرید اصلی متصل می شود و شامل یک سالن اجتماعات جدید، یک هتل گرند هایت و آکادمی تنیس رافائل نادال است. جایزه بهترین مرکز خرید جهان در سال ۲۰۱۱، در مراسم سالانه مجله آرال آی به ۳۶۰ مال به دلیل طراحی بزرگ ت
رین باغ عمودی جهان به منظور حفظ محیط زیست که توسط گیاه شناس فرانسوی پاتریک بلان طراحی شده است اهدا شده است. این مجموعه شامل پارکینگ با ۱۸۰۰ خودرو است که آن را به بزرگ ترین پارکینگ برای یک مجتمع تجاری در خاورمیانه تبدیل می کند. در فوریه ۲۰۲۰، این مرکز خرید، بخش جدیدی را افتتاح کرد که از طریق یک پل با دمای کنترل شده به مرکز خرید اصلی متصل می شود و شامل فروشگاه های خرده فروشی اضافی، یک فودکورت و آکادمی تنیس است. در سپتامبر ۲۰۲۲، هتل گرندهایت کویت با ۳۰۲ اتاق، در داخل مجموعه توسعه یافته و با اتصال مستقیم به بخش توسعه یافته، افتتاح شد.
در گذر زمان () آلبوم استودیویی از آهنگساز ایتالیایی، لودویکو اناودی است که در ۲۱ ژانویه ۲۰۱۳ منتشر شد. دو روز پیش از انتشار رسمی، در ۱۹ ژانویه، اناودی با اجرای زنده از خانه اش در میلان، تنظیم های تک نوازی از برخی قطعات آلبوم "در گذر زمان" را از طریق کانال رسمی خود در یوتیوب منتشر کرد. بازخورد منتقدان. آلبوم "در گذر زمان" بازخوردهای بسیار مثبتی از منتقدان موسیقی دریافت کرده است. بر اساس نقدی در کلاسیک اف ام، «این آهنگساز ایتالیایی بار دیگر با ترکیبی مسحورکننده از نغمه های رؤیایی پیانو و بافت های پرجنب وجوش ارکسترال، موفق به خلق اثری درخشان شده است». نشریه "سی دی کریتیک" عنوان کرده است که "در گذر زمان" «به شکلی زیبا فضاسازی می کند». منتقد روزنامه "ایندیپندنت" نیز به «حرکت موج گونهٔ خلسه آمیز قطعاتی همچون ‹کرال›، ‹دویدن›» و «قطعات پیچیده تر و چندلایه ای مانند ‹زندگی› که در آن پیانو و گلوکن اشپیل در برابر خطوط راپسودیک و جاری سازهای زهی قرار گرفته اند» اشاره کرده و دربارهٔ استعداد اناودی گفته است: «یک منطق احساسی عمیقاً رضایت بخش در سیر ملودی های مبتنی بر پیانوی او وجود دارد که او را تا اندازه ای از یک سو وارثِ ف
ردریک شوپن و اریک ساتی می کند و از سوی دیگر پیرو سنت مینیمالیست هایی مانند فیلیپ گلس و استیو رایش».
دوتوک، عروسک بومی از روستای سربیشه خراسان جنوبی است که ثبت ملی شده است. عروسک های روستای تاجمیر که به دوتوک معروف هستند نشانه های فرهنگ غنی منطقه سربیشه را با خود همراه دارند و گویای هنرمندی دستان مادران و دختران این منطقه هستند. ریشه شناسی. عروسک دوتوک با مواد بازیافتی ساخته می شود. مواد اولیه ای همچون چوب، پارچه های محلی، موی بز و حتی گیاهان معطر دارویی کالبد این عروسک ها را تشکیل می دهند. هر کدام از عروسک های دوتوک روایتگر یک داستان هستند، که به سینه آنها سنجاق می شود. نام دوتوک را روی این عروسک ها گذاشته اند، چون جامعه محلی این منطقه به عروسک، «دوتوک» می گویند. اصالت دوتوک های تاجمیر از آن جهت است که پوشاک و مصالح ساخت آنها از همان منطقه تهیه و شیوه ساخت آنها نیز با سایر عروسک های کشور متفاوت است، بویژه در مرحله چهره نمایی و تصویرسازی صورت که به دو شکل انجام می گیرد؛ یکی ساخت چهره هایی ابتدایی و بدون چشم و دهان و بینی که خود به دو دلیل صورت می گیرد؛ اول باورهای اعتقادی موجود در منطقه که می گوید نباید برای عروسک ها چهره ترسیم کرد و دوم؛ حفظ شیوه و سبک قدیم عروسک سازی در منطقه که ساخت عروسک های ساده بدون اج
زای صورت بوده است. در ساخت عروسک دوتوک به جزئیات کمتر توجه شده و کامل درست نمی شوند، چرا که زنان براین باورند که خالق بی عیب و نقص خداست. ثبت ملی. عروسک های خراسان جنوبی در سال ۹۳ به شماره ثبت ۱۰۶۳ ثبت ملی میراث فرهنگی ناملموس ایران شد که یک اتفاق مهم به ویژه برای روستای تاجمیر شد.
اتحاد سلفی اسلامی (عربی:التجمع الإسلامی السلفی) یک گروه سیاسی سلفی در کویت است. این گروه به رهبری خالد سلطان بن عیسی و در سال ۱۹۸۱ بنیان گذاری شد. از ۵۰ کرسی موجود و منتخب در مجلس ملی کویت، ۳ کرسی در اختیار اتحاد سلفی اسلامی، از زمان انتخابات مجلس ملی کویت در سال ۲۰۲۴ می باشد. دیدگاه ها. این اتحاد مخالف احزاب سیاسی و تجمع و اعتراض است و همچنین منتقد خاندان آل صباح می باشد. اتحاد سلفی اسلامی موفق شده است قوانینی را که منجر به تفکیک جنسیتی در دانشگاه ها، محدودیت در ورزش های مختلط، رقص و موسیقی زنده می شود را مطرح کند.
اخلاق کمی سازی به مطالعهٔ مسائل اخلاقی مرتبط با اشکال گوناگون کمی سازی آشکار یا پنهان می پردازد. این اشکال می توانند شامل الگوریتم ها، شاخص ها و معیارها، مدل سازی آماری و ریاضی باشند؛ چنان که در مرور جنبه های مختلف جامعه شناسی کمی سازی نیز به آن اشاره شده است. اسپلند و استیونز بر این باورند که اخلاق کمی سازی به طور طبیعی از دل جامعه شناسی کمی سازی برمی خیزد، به ویژه در عصری که مفاهیمی مانند دموکراسی، شایستگی، مشارکت، پاسخ گویی و حتی «عدالت» عموماً از طریق اعداد کشف و ارزیابی می شوند. تئودور ام. پورتر در اثر کلاسیک خود با عنوان "اعتماد به اعداد" اشاره می کند که چگونه اعداد می توانند پاسخی به تقاضا برای عینیت کمی باشند، و نهادهای بوروکراتیک یا سازمان ها ممکن است از این اعداد برای کسب مشروعیت و اقتدار معرفتی استفاده کنند. اندی استیرلینگ از مرکز STEPS در دانشگاه ساسکس بر این باور است که پیرامون مفاهیمی مانند «منفعت مورد انتظار»، «نظریه تصمیم گیری»، «ارزیابی چرخه عمر»، «خدمات اکوسیستمی»، «تصمیمات علمی معتبر» و «سیاست گذاری مبتنی بر شواهد»، نوعی عنصر بلاغی (خطابی) وجود دارد. کاربرد ابزاری این تکنیک ها و بهره گیری ا
ز کمی سازی برای ایجاد تصور دقت و عینیت، ممکن است نگرانی های اخلاقی برانگیزد. شیلا جاسانوف این فناوری های کمی سازی را «فناوری های غرور» می نامد؛ فناوری هایی که کارکردشان ایجاد اطمینان خاطر برای عموم مردم است، در حالی که چرخ های علم و صنعت را نیز به حرکت خود ادامه می دهند. جنبه ی منفی این فناوری ها آن است که ممکن است به دلیل ظاهر جامع و کاملشان، اعتماد بیش از حد ایجاد کنند؛ می توانند با تبدیل یک مسئلهٔ سیاسی به یک مسئلهٔ فنی، از بحث سیاسی پیشگیری کنند؛ و در پردازش آنچه فراتر از مفروضات محدود آن ها رخ می دهد، اساساً ناتوان باقی بمانند. جاسانوف در برابر این نوع فناوری ها، از «فناوری های فروتنی»r یاد می کند؛فناوری هایی که وجود ابهام، عدم قطعیت و پیچیدگی را به رسمیت می شناسند و تلاش دارند ماهیت اخلاقی مسائل را آشکار سازند. فناوری های فروتنی همچنین به کاهش آسیب پذیری های شناخته شده افراد توجه دارند، به توزیع منافع و ریسک ها حساس اند، و در پی شناسایی عواملی هستند که می توانند یادگیری اجتماعی را تقویت یا تضعیف کنند. سالی انگل مری، که شاخص های مربوط به حقوق بشر، خشونت جنسیتی و قاچاق جنسی را مطالعه کرده است، معتقد است ک
می سازی نوعی فناوری کنترل است؛ اما این که ماهیتی اصلاح گرایانه دارد یا اقتدارگرایانه، بستگی دارد به این که چه کسی از قدرت آن بهره گرفته و با چه هدفی. او اشاره می کند برای آن که شاخص ها گمراه کننده یا تحریف کننده نباشند، باید اصولی رعایت شود: حوزهٔ الگوریتم ها و هوش مصنوعی را می توان یکی از برجسته ترین عرصه های کمی سازی دانست که بحث های اخلاقی در آن پیشرفته تر از سایر حوزه ها دنبال شده اند. برای نمونه، می توان به کتاب "سلاح های کشتار ریاضی" اثر کتی اونیل اشاره کرد. در حالی که ویژگی هایی چون عینیت و کارایی از جمله مزایای بهره گیری از الگوریتم ها هستند، اما همین ابزارها وقتی به صورت جعبه های سیاه به کار می روند، مسائل اخلاقی متعددی ایجاد می کنند.الگوریتم ها توانایی پردازش داده و تصمیم گیری دارند، اما در بسیاری از موارد امکان پرسش گری و شفاف سازی دربارهٔ آن ها وجود ندارد. مفهوم «سرمایه داری نظارتی» نیز در این زمینه مطرح است، چنان که شوشانا زوبوف در کتاب خود در سال ۲۰۱۹ به آن پرداخته است. خوانشی انتقادی تر و رادیکال تر از خطرات هوش مصنوعی را می توان در کتاب "مقاومت در برابر هوش مصنوعی: رویکردی ضد فاشیستی به هوش مص
نوعی" نوشتهٔ دن مک کوئیلن یافت. فهرست منابع:
در ایران، همانند دیگر کشورهای جهان، کودکانی وجود دارند که به صورت داوطلبانه یا اجباری کار می کنند. با توجه به وضعیت اقتصادی و سیاسی جامعه، تعداد کودکان کار در کشور ممکن است در دوره های مختلف دچار نوسان شود. آمار موجود دربارهٔ تعداد کودکان کار در ایران پراکنده است. در زمان های مختلف، نهادهای گوناگون در ایران آمارهایی غیرجامع و غیرمتمرکز دربارهٔ تعداد کودکان کار در این کشور منتشر کرده اند تعداد کودکان کار در ایران. در ایران، آمار دقیقی از تعداد کودکانی که در زمینه ها و صنایع مختلف مشغول به کار هستند وجود ندارد، اما طبق سرشماری سال ۱۳۸۴، حدود یک میلیون و هفتصد هزار کودک درگیر کار هستند. بر اساس آخرین آمار منتشرشده از سوی مقامات ایرانی در ژوئن ۲۰۱۹، تنها در تهران ۱۴۰۰۰ زباله گرد وجود دارد که یک سوم آن ها، یعنی ۴۷۰۰ نفر، کودک هستند. مرکز پژوهش های مجلس شورای اسلامی گزارشی منتشر کرده که از افزایش نگران کننده تعداد کودکان کار خبر می دهد. این گزارش نشان می دهد که ۱۵ درصد از جمعیت کودکان اکنون در فعالیت های کاری مشغول هستند. دست کم ۱۰ درصد از کودکان کار از امکان رفتن به مدرسه محروم اند و از فرصت های آموزشی ضروری بی به
ره می مانند. جمعیت امام علی (ع) در سال ۲۰۱۸ به تنهایی ۱۲۰٬۰۰۰ کودک زباله گرد را شناسایی کرده بود. در ژوئن ۲۰۱۹، بر اساس جدیدترین گزارش وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی مربوط به سال ۲۰۱۸، بیش از ۳۳۶٬۰۰۰ پسر و ۷۴٬۰۰۰ دختر بین سنین ۱۰ تا ۱۷ سال مشغول به کار بوده اند و ۸۹٬۰۰۰ نفر نیز در جستجوی کار بوده اند. بر همین اساس، تعداد کودکان بی سواد ۲۵۱٬۰۰۰ نفر اعلام شده و تعداد کودکانی که از تحصیل بازمانده اند، ۱٫۶۸ میلیون نفر است. یک مطالعهٔ مقطعی دربارهٔ کودکان کار از سپتامبر ۲۰۱۸ تا مه ۲۰۱۹ در تهران انجام شد. پژوهشگران با استفاده از مصاحبه های فردی با کودکان کار از هفت سازمان مردم نهاد (NGO) اقدام به تکمیل پرسش نامه ای کردند. نتایج این مطالعه نشان داد که میزان نسبتاً بالایی از کودک آزاری در محیط های کاری کودکان کار ایرانی وجود دارد: ۷۷٫۶٪ از کودکان حداقل یک نوع از آزار را تجربه کرده اند که شایع ترین آن ها آزار عاطفی (۷۰٫۴٪) بوده است و پس از آن، غفلت (۵۲٪)، آزار جسمی (۵٫۸٪) و آزار جنسی (۳٫۶٪) قرار دارند. دلایل این مصیبت. اگرچه جمهوری اسلامی از منابع غنی برخوردار است، اما این منابع غالباً دزدیده می شوند، یا از طریق قاچا
ق مواد مخدر مسیریابی می شوند، یا به شبکه های تروریستی هدایت می شوند. به این ترتیب، بخش زیادی از جمعیت از ثروت کشور بهره مند نمی شوند. در ایران، مانند بسیاری از کشورهای جهان، تعداد کودکان کار در حال افزایش است. از جمله عوامل طبیعی که موجب افزایش کودکان کار شده اند، می توان به بحران های چند سال اخیر مانند مشکلات اقتصادی و تورم بالا، خشکسالی، سیل، زلزله و… اشاره کرد. همچنین، عوامل انسانی مانند گسترش فقر، طلاق، افزایش هزینه های تحصیل، مهاجرت کودکان از کشورهای همسایه مانند افغانستان و همچنین کودکان از مناطق روستایی و شهرهای کمتر توسعه یافته به شهرهایی با فرصت های شغلی، از مهم ترین عوامل کودکان کار در ایران بوده اند. عبدالرضا رحمانی فضلی، وزیر کشور در سال ۲۰۱۹، در تحلیل و توصیف وضعیت کودکان کار در تهران گفت: «گزارش ها نشان می دهد که کودکان کار در شرایط نامناسبی زندگی می کنند و مورد سوءاستفاده قرار می گیرند.» نکته ای که باید به آن توجه کرد این است که تا ۸۰ درصد از این کودکان غیرایرانی هستند. با توجه به اینکه برخی از این کودکان اتباع افغان بودند، این موضوع را با سفارت این کشور مطرح کرده ایم. اگر نهادهای دیگر همکاری ک
نند، می توان اقدامات مناسبی برای ساماندهی کودکان خیابانی انجام داد، اما در صورت عدم همکاری آن ها، این امر دشوار خواهد بود. کامیل احمدی، پژوهشگر اجتماعی، در پژوهش میدانی خود با عنوان «ردپای استثمار در کودکی» (یک پژوهش جامع دربارهٔ اشکال، علل و پیامدهای کار کودکان در ایران)، معتقد است که مسئلهٔ کار کودکان باید از دیدگاهی چندبُعدی مورد بررسی قرار گیرد. کار کودکان به طور کلی محصول ساختار ناعادلانه و ناکارآمد اقتصادی-اجتماعی یک جامعه است. کودکان کار از محیط هایی می آیند که در آن فقر اقتصادی، بی توجهی یا نبود سرپرستی به دلایل مختلفی مانند اعتیاد والدین، بیماری یا ناتوانی، زندانی شدن، مرگ، طلاق یا سایر مشکلات وجود دارد که کودکان را مجبور به کار برای تأمین معاش و بقای خود و خانواده شان می کند. ورود زودهنگام به محیط کار از طریق اعضای خانواده، باندها یا گروه های استثمارگر، کودکان کار را در معرض انواع سوءاستفاده، خشونت، آزار و رفتارهای نادرست قرار می دهد که آثار آن تا پایان عمر با آنان خواهد ماند. مژده گلزاری نوبار و بهشید عرفانیان بر این باورند که آشفتگی قوانین داخلی در هم راستاسازی با قوانین بین المللی، اجرای نادرست ق
وانین و بحران اقتصادی از مهم ترین عوامل کار کودکان در ایران هستند. بررسی وضعیت موجود در ایران به دلیل نبود شفافیت امکان پذیر نیست. نخستین گام باید کنترل شرایط کار باشد. با ایجاد مکان های ویژه برای کار و اجرای اقداماتی مانند ثبت اطلاعات مربوط به وضعیت کودکان کار و برنامه ریزی برای بهبود سلامت و آموزش آن ها، فعالان می توانند در جهت بهبود وضعیت کاری کودکان نقش مؤثری ایفا کنند. زمینه های کار کودکان. کار در کارگاه ها - این نوع کار طیف وسیعی از مشاغل را در بر می گیرد، از جمله کار در کارگاه های کوچک و متوسط در زمینه تولید کیف، کفش و لباس، همچنین خیاطی، کارهای مکانیکی، جوشکاری و ضایعات فلزی، نجاری، تولید گل و غیره کار در خیابان ها - کودکان خیابانی در انواع مختلفی از مشاغل فعالیت می کنند، از جمله گل فروشی، گدایی، فروش صنایع دستی، دود کردن اسپند، وزن کشی، نواختن موسیقی، شیشه پاک کنی خودروها، فروش سبزی، فال فروشی، باربری و غیره. کودکانی با سن حتی چهار سال نیز وارد این نوع کار می شوند. آن ها ابتدا از طریق یکی از اعضای خانواده یا آشنایان وارد کار می شوند. تجربه زیسته در خیابان به این کودکان می آموزد که چگونه مشتریان بالقو
ه را شناسایی کرده و احساسات آن ها را تحریک کنند، و چگونه از خود در برابر خطرات محیط کار دفاع نمایند. این کودکان هدف برنامه های ساماندهی و کنترل دولتی قرار می گیرند و بسیاری از آن ها بازداشت و نگهداری شده اند. از آنجا که کودکان در سنین بسیار پایین وارد چرخه کار می شوند، باید به محض این که دیگر نتوانند ترحم و احساسات شهروندان را برانگیخته و آن ها را به بخشش وادار کنند، از این چرخه خارج شوند. کار در بازارهای میوه و تره باری - کودکانی که در بازارهای میوه و تره بار کار می کنند، عمدتاً از مهاجران داخلی هستند که یا دور از خانواده کار می کنند یا همراه با یکی از اعضای خانواده. کار در این بازارها کاملاً سازمان یافته و تحت نظارت سازمان میادین میوه و تره بار شهرداری تهران انجام می شود. به صورت رسمی، این کودکان موظف به ۹ ساعت کار روزانه هستند، به علاوه چهار ساعت اضافه کار برای انجام وظایفی نظیر تخلیه بار در فواصل مختلف شب. یکی از کودکان به مصاحبه گر گفت: «بازار تره بار ساعت کاری ندارد»، که نشان می دهد آن ها مجبورند ساعات طولانی کار کنند. زباله گردی - کودکان زباله گرد عمدتاً از مهاجران افغان هستند، اگرچه برخی کودکان ایرانی
از قومیت های مختلف نیز در این کار حضور دارند. شهرداری تهران برای جمع آوری و تفکیک پسماند خشک، پیمانکاران خاصی را استخدام می کند. این پیمانکاران اغلب کودکان را به کار می گیرند، که در شرایط سخت و بدون نظارت قانونی مناسب به جمع آوری و جداسازی زباله ها می پردازند. این کودکان معمولاً مجبورند ساعت های طولانی در سطح شهر فعالیت کنند و در معرض خطرات جدی بهداشتی، جسمی و روانی قرار دارند. سیستم پیمانکاری و نبود نظارت کافی موجب شده است تا بهره کشی از کودکان در این حوزه به شکلی ساختاری و سازمان یافته ادامه یابد. کار در کوره پزخانه ها - کوره پزخانه ها عمدتاً در جنوب و جنوب غربی تهران قرار دارند. کودکان هیچ گونه کنترلی بر درآمد خود ندارند و کارفرما دستمزد را مستقیماً به سرپرست خانواده یا پدر آن ها پرداخت می کند. این کودکان معمولاً باید از صبح زود بیدار شده و تا دیر وقت شب در نزدیکی کوره ها کار کنند. فعالیت این کوره ها در فصل تابستان شدت می گیرد و کارگران برای باقی سال به محل سکونت اصلی خود بازمی گردند به دلیل نبود دسترسی به مدارس و سازمان های مردم نهاد در این مناطق، اکثر کودکان از تحصیل بازمی مانند یا مجبور می شوند برای اد
امه تحصیل به روستاها یا شهرهای نزدیک بروند. این شرایط باعث محرومیت آموزشی، افزایش کار کودک و تداوم چرخه فقر و استثمار در این مناطق می شود.
ربات روان شناسی () مطالعهٔ شخصیت ها و رفتارهای مربوط به هوش مصنوعی و ربات ها است. این اصطلاح را نخستین بار آیزاک آسیموف در مجموعه داستان های "من، ربات" به کار برد. این داستان ها شخصیت دکتر سوزان کالوین را به عنوان یک ربات روان شناس معرفی می کنند و پیرامون حل مشکلات رفتاری ربات های هوشمند به وسیلهٔ او می چرخند. این اصطلاح همچنین در برخی مطالعات دانشگاهی حوزهٔ تعامل انسان و رایانه نیز به کار رفته است و به مطالعهٔ پیامدهای روان شناختی زندگی در جوامعی می پردازد که استفاده از رباتیک در آن ها به طور فزاینده ای رایج شده است. در زندگی واقعی. آندریا کوشوسکی، که خود را یک ربات روان شناس می نامد، در مجله دیسکاور نمونه هایی از وظایف بالقوهٔ یک ربات روان شناس را چنین بیان می کند: یک بخش پژوهشی با عنوان ربات روان شناسی در آرس الکترونیکا فیوچرلب فعالیت می کند. اصطلاح «ربات روان شناسی» همچنین به عنوان یک «زیرشاخهٔ روان شناسی برای مطالعهٔ نظام مند پیامدهای روان شناختی زندگی در جوامعی که کاربرد فناوری های رباتیک و هوش مصنوعی در آن ها به سرعت در حال گسترش است» پیشنهاد شده است. بر پایهٔ نظر حامیان ربات روان شناسی، چنین رشته ای د
ر حال حاضر به صورت رسمی وجود ندارد؛ چرا که بررسی نظام مند منابع علمی در سال ۲۰۲۲ نشان داد که هیچ زیرشاخهٔ روان شناسی به طور اختصاصی به مطالعهٔ اثر ربات ها بر زندگی انسان ها نمی پردازد. ای.وی. لیبین و ای.وی. لیبین این اصطلاح را چنین تعریف می کنند: «[ربات روان شناسی] مطالعه ای نظام مند دربارهٔ سازگاری میان انسان و موجودات مصنوعی در سطوح مختلف است [...]. روان شناسی ربات ها به تفاوت های فردی در تعامل انسان ها با انواع مختلف ربات ها و همچنین گوناگونی خود ربات ها می پردازد، و اصول روان شناسی تفاوت های فردی را در زمینه های سنتی مانند عوامل انسانی و تعامل انسان-رایانه به کار می گیرد. افزون بر این، ربات روان شناسان به بررسی سازوکارهای روانیِ جان بخشی به موجودات فناورانه می پردازند که پدیده ای منحصربه فرد با عنوان «شخصیت ربات» را پدیدمی آورد.» در داستان ها. در توصیف آسیموف، ربات روان شناسی آمیزه ای از ریاضیات پیشرفته و روان شناسی سنتی است که بر روی ربات ها اعمال می شود. روان شناسی انسان نیز بخشی از آن است، به ویژه در تعامل انسان با ربات ها. این حوزه همچنین «پیچیدگی فرانکنشتاین» را در بر می گیرد؛ یعنی ترس غیرمنطقی از ای
ن که ربات ها (یا دیگر آفریده ها) علیه خالقان خود بشورند.
انباری سوخت هسته ای مصرف شدهٔ اونکالو، یک مخزن زمین شناختی عمیق برای دفن نهایی سوخت هسته ای مصرف شده است.این مخزن در نزدیکی نیروگاه هسته ای اولکیلوئوتو، در شهرداری یورایوکی در سواحل غربی فنلاند قرار دارد. این نخستین تأسیسات دفع بلندمدت سوخت مصرف شدهٔ هسته ای در جهان خواهد بود. ساخت این پروژه بر عهده شرکت پوسیوا است و بر پایهٔ روش KBS-3 برای دفن زباله های هسته ای ساخته می شود؛ روشی که توسط شرکت سوئدی SKB توسعه یافته است. این تأسیسات قرار است تا سال ۲۰۲۶ عملیاتی شود و تا سال ۲۱۰۰ از رده خارج گردد. تاریخچه. پس از اصلاح قانون انرژی هسته ای فنلاند در سال ۱۹۹۴، که بر پایهٔ آن مقرر شد تمام زباله های هسته ای تولیدشده در فنلاند باید در داخل کشور دفع شوند، در سال ۲۰۰۰ منطقهٔ اولکیلوئوتو به عنوان محل احداث یک تأسیسات زیرزمینی بلندمدت برای دفن سوخت هسته ای مصرف شده انتخاب شد. این تأسیسات که «اونکالو» (به معنی «غار کوچک» یا «حفره») نام گذاری شده، در سنگ بستر گرانیتیِ محل اولکیلوئوتو، در حدود پنج کیلومتری نیروگاه های هسته ای، ساخته می شود. شهرداری یورایوکی در اوت ۲۰۰۳ مجوز ساخت این پروژه را صادر کرد و عملیات حفاری آن در سا
ل ۲۰۰۴ آغاز شد. انتخاب این محل نتیجهٔ یک فرایند طولانی بود که از سال ۱۹۸۳ با غربال گری سراسر خاک فنلاند آغاز شد. بین سال های ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۰، چهار محل احتمالی مورد بررسی قرار گرفت: رومواارا در کوهمو، کیوتی در آنکوسکی، اولکیلوئوتو در یورایوکی، و هستهولمن در لوویسا. در کنار بررسی های زمین شناختی و زیست محیطی، دیدگاه های ساکنان محلی نیز لحاظ شد. یورایوکی و لوویسا به عنوان مناطقی با بیشترین میزان حمایت عمومی برجسته شدند. در نهایت به دلیل شرایط جغرافیایی مناسب تر، شرکت پوسیوا در سال ۱۹۹۹ اولکیلوئوتو را به عنوان گزینهٔ نهایی به دولت فنلاند پیشنهاد کرد. این پیشنهاد ابتدا از سوی شهرداری یورایوکی تأیید و سپس در مه ۲۰۰۱ توسط دولت ملی نیز تصویب شد. شرکت پوسیوا در سال ۲۰۰۴ عملیات ساخت تأسیسات را آغاز کرد. دولت فنلاند در ۱۲ نوامبر ۲۰۱۵ مجوز رسمی ساخت تأسیسات نهایی دفن پسماند هسته ای را برای این پروژه صادر کرد. در اوت ۲۰۲۴، مرحلهٔ آزمایش و پایش آغاز شد و محفظه های خالی سوخت در اتاقک های دفن قرار گرفتند. ساخت. ساخت و بهره برداری از تأسیسات اونکالو بر عهدهٔ شرکت "پوسیوا" است؛ شرکتی که مالکیت آن در اختیار دو تولیدکنندهٔ کنونی بر