Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی محاصره کوچک تر بیاویستوک را به پایان برسانند و نخستین سپاه های پیاده نظام آن ها توانستند به طرف نیروهای زرهی گودریان و هوت حرکت کنند. سپاه ۲۴ موتوریزه ورماخت در جناح راست گروه زرهی ۲ شبانگاه روز ۳ ژوئیه به کمک لشکر سوم زرهی در شمال شرقی روگاچف به رود دنیپر رسید. لشکر چهارم زرهی این سپاه نیز ۴۵ کیلومتر بالاتر، در بیخوف خود را به این رود رساند. مدتی بعد لشکر چهارم زرهی ورماخت موفق به گذر از رود شد. تا هفته نخست ماه ژوئیه تمامی ارتش ها و لشکرهای در حال دفاع شوروی از کمبود شدید تانک، تجهیزات ارتباطی، تسلیحات ضد تانک و توپ های ضدهوایی رنج می برند و استاوکا، فرماندهی عالی ارتش سرخ، به شدت در حال جابه جا کردن فرماندهان ارشد آن ها بود. برنامه پر شتاب استاوکا در بسیج نیروها، اوضاع را بدتر کرد و به این ارتش ها و لشکرها و افسران و نیروهای آن ها فرصت اندکی جهت آماده سازی برای میدان های نبرد داد. تا روز ۴ ژوئیه باقیمانده نیروهای ارتش سیزدهم جبهه غربی شوروی به فرماندهی سپهبد پیوتر فیلاتوف در حال دفاع از گذرگاه های رود دنیپر بود. این ارتش نیز وضعیت خوبی نداشت. بسیاری از نیروهای آن به تازگی از محاصره مینسک گریخته بودند. هر
یک از چهار لشکر ارتش سیزدهم شوروی می بایست خط مقدمی به طول ۲۰ تا ۲۵ کیلومتر را حفظ می نمودند و برای سپاه ۲۰ مکانیزه آن هیج تانکی باقی نمانده بود. به هر صورت ارتش سرخ با بدل ساختن روگاچف، موگیلف و اورشا به نقاط مستحکم دفاعی، همچنان از قدرت زیادی در جانب غربی رود دنیپر برخوردار بود. سپاه ۴۶ موتوریزه ورماخت در مرکز خط مقدم گروه زرهی ۲ در رود برزینا، در پوگوست و جنوب آن، در مسیر موگیلف متوقف گشت. در ادامه با غلبه این سپاه پس از دو روز بر مقاومت سرسختانه بقایای لشکرهای ۶۴، ۱۰۰، ۱۰۸ و ۱۶۱ تفنگ دار از ارتش سیزدهم و سپاه های ۴ هوابرد و ۲۰ مکانیزه شوروی، دو لشکر آن توانستند تا اواخر روز ۷ ژوئیه خود را به نیمه راه بین رودهای برزینا و دنیپر برسانند. در این حال سپهبد فیلاتوف در حمله هوایی روز ۸ ژوئیه به قرارگاهش در موگیلف به شدت مجروح و توسط سپهبد فیودور رمزوف جایگزین گشت. گودریان در حال آماده سازی جهت گذر از دنیپر در بیخوف در جنوب موگیلف و شکلوف و کوپیس بین موگیلف و اورشا در شمال بود. او با جابه جایی نیروها قصد داشت بزرگ ترین تمرکز نیروهای شوروی در گذرهای اصلی در روگاچف، موگیلف و اورشا را دور بزند و از ضعیف ترین قسمت خ
ط دفاعی دشمن که مربوط به نیروهای ذخیره تاکتیکی در ارتش سیزدهم شوروی بود، عبور کند. در این رویکرد مواضع قدرتمند دشمن بعداً توسط پیاده نظام پاکسازی می شدند. به هر صورت، با وجود درخواست نیروی کمکی از ارتش دوم ورماخت و گسیل گشتن با عجله سه لشکر از طرف این ارتش جهت پوشش جناح جنوبی گروه زرهی ۲، گودریان قصد داشت با تانک های خود و بدون منتظر ماندن جهت رسیدن لشکرهای پیاده نظام تهاجم را ادامه دهد. او در حال متمرکز کردن سپاه های ۴۶ و ۴۷ موتوریزه خود در ناحیه بین اورشا و موگیلف و سپاه ۲۴ موتوریزه در جنوب موگیلف بود. اطلاع فن کلوگه از این موضوع موجب اختلاف نظر بین این دو تن شد. فن کلوگه با دیدار از قرارگاه گودریان در اوایل روز ۹ ژوئیه، با گذر او از دنیپر بدون انتظار برای پشتیبانی پیاده نظام و توپخانه بیشتر مخالفت کرد. گودریان اعلام نمود سپاه های ۲۴ و ۴۶ موتوریزه در مواضع آغاز تهاجم متمرکز شده اند و نگاه داشتن طولانی آن ها در این موقعیت موجب قرار گرفتن این سپاه ها در معرض تهدید حملات هوایی دشمن می شود. او حتی مدعی شد اگر این حمله با موفقیت اجرا گردد کل عملیات بارباروسا در همین سال مختومه خواهد شد. نهایتاً با استناد گودریان
به طرح عملیاتی پیش از جنگ و عدم دریافت دستور الزام آور دیگری توسط او، فن کلوگه همان روز با این حرکت موافقت نمود. گذر از دنیپر. طبق برنامه، روزهای ۱۰ و ۱۱ ژوئیه تهاجم گروه زرهی ۲ با ۴۵۰ تانک عملیاتی، موفق به دستیابی به گذرگاه هایی در دو طرف موگیلف، در شکلوف و کوپیس در شمال به ترتیب توسط سپاه های ۴۶ و ۴۷ موتوریزه ورماخت و در بیخوف در جنوب توسط سپاه ۲۴ موتوریزه ورماخت، شد. لشکر بیست و نهم پیاده نظام موتوریزه سپاه ۴۷ موتوریزه ورماخت با پشتیبانی گردان ۲۰۳ توپ های تهاجمی "اشتوگ"، یک آتشبار سنگین ضدهوایی، مهندسان سپاه و سایر یگان ها، پس از چند اقدام و دفع ضد حملات مکرر ارتش سرخ، جای پایی آن سوی رود برای خود باز کرد. این عمل با فائق آمدن بر دفاع لشکر صدم تفنگ دار ارتش بیستم شوروی حاصل گشت. همزمان، مقداری به سمت جنوب، لشکر دهم زرهی سپاه ۴۶ موتوریزه ورماخت نیز با حمله به نزدیکی محل اتصال ارتش های سیزدهم و بیستم شوروی و عقب راندن لشکر پنجاه و سوم تفنگ دار ارتش سیزدهم شوروی، گذرگاهی برای خود تصاحب نمود. یگان های ارتش سیزدهم شوروی در جنوب موگیلف با جدا شدن از یگان های مسقر در موگیلف، وادار به رها کردن کریچف و عقب نشینی ب
ه سمت شرق و جنوب شرقی شدند. بدین شکل، حرکت نیروهای گودریان با پشتیبانی گسترده هوایی، اتصال ارتش های سیزدهم و بیستم شوروی را قطع کرد. جناح ۵۱ جنگنده "لوفت وافه" از سپاه ۲۴ موتوریزه و سپاه های ۸ و ۲ هوایی به ترتیب از سپاه های ۴۷ و ۴۶ موتوریزه گروه زرهی ۲ ورماخت پشتیبانی می کردند. با توجه به کمبود مهمات توپخانه در گروه زرهی ۲، حملات هوایی "لوفت وافه" در ۱۰ ژوئیه نقش بسزایی در پیشروی نیروهای گودریان ایفا نمودند. تیموشنکو به استناد گزارش های اطلاعاتی، از قصد آلمانی ها در گذر از رود مطلع بود اما تصور می کرد تهاجم گودریان در روگاچف خواهد بود؛ از همین رو ارتش بیست و یکم شوروی را در این شهر متمرکز کرده و تنها لشکر صد و هشتاد و هفتم تفنگ دار از ارتش سیزدهم شوروی را در دفاع شمال بیخوف باقی گذاشته بود. غافلگیری حاصل از تهاجم سپاه ۲۴ موتوریزه ورماخت در بیخوف امکان دفاع از خط رود دنیپر را از نیروهای شوروی گرفت. پس از شکسته شدن مقاومت مدافعان و گذر نیروهای زرهی گودریان از رود دنیپر، مهندسان آلمانی شروع به احداث دو پل دیگر بر آن کردند. در همین حال، عناصری از لشکر سوم زرهی سپاه ۲۴ موتوریزه ورماخت تهاجمی نیز به موگیلف صورت داد
ند که موفقیت آمیز نبود. گودریان در ابتدا قصد داشت سپاه ۲۴ موتوریزه ورماخت موگیلف را با به محاصره درآوردن آن از جنوب توسط لشکر سوم زرهی خود، تسخیر کند. با این حال، پس از آن که لشکر سوم زرهی ورماخت پیشروی کُندی در راه های بد منطقه انجام داد و در اثر انهدام پلی در جنوب موگیلف و مقاومت سرسختانه نیروهای شوروی، در نهایت متوقف شد، گودریان، با تأیید فن کلوگه، تصمیم گرفت موگیلف را پشت سر بگذارد و لشکر سوم زرهی ورماخت، از گذرگاه بیخوف، لشکر چهارم زرهی ورماخت را دنبال نماید. بدین ترتیب عبور قوای گودریان از نقاط ضعیف دفاع رود دنیپر با موفقیت حاصل گشت و اورشا و شهر مستحکم موگیلف پشت سر نهاده شدند. تا میانه روز ۱۱ ژوئیه ارتش دوم ورماخت، پشت سر گروه زرهی ۲، خود را به رود برزینا رساند و با راهپیمایی اجباری در حال حرکت به سمت رود دنیپر در شرق بود. تا پایان روز ۱۳ ژوئیه، هنگامی که لشکر هفدهم زرهی از سپاه ۴۷ موتوریزه ورماخت اورشا را در نهایت به تصرف آلمانی ها درآورد، دفاع جبهه غربی شوروی در طول رود دنیپر کاملاً فروپاشید. در این هنگام سپاه های ۲۴ و ۴۶ موتوریزه ورماخت در حال نفوذ عمیق به پشت سر ارتش سیزدهم شوروی بودند. لشکر دهم ز
رهی از سپاه ۴۶ موتوریزه ورماخت با ۵۵ کیلومتر پیشروی در عرض دو روز، عضر روز ۱۵ ژوئیه مستیسلاف را در کنار رود سوژ در ۱۰۰ کیلومتری شرق موگیلف به تصرف خود درآورد. بدین شکل، به دستور سپهبد واسیلی گراسیمنکو، فرمانده جدید ارتش سیزدهم، بدنه اصلی این ارتش به صورت آشفته ای شروع به عقب نشینی به سمت رود سوژ در شرق کرد. تانک های گودریان در لشکر چهارم زرهی از سپاه ۲۴ موتوریزه روز ۱۶ ژوئیه در پروپویسک، در ۷۰ کیلومتری شرق موگیلف، خود را به رود سوژ رساندند. در این شرایط، در نهایت یگان های سپاه های ۶۱ تفنگ دار و ۲۰ مکانیزه از ارتش سیزدهم شوروی، در حال دفاع از شهر از ۱۷ ژوئیه در منطقه بیضی شکل کشیده شده به شرق به طول ۴۰ کیلومتر در حوالی موگیلف به محاصره افتادند. این نیروها شامل بقایای ۸ تا ۱۰ لشکر مجموعاً حدود ۱۰۰ هزار نفر بودند. سپاه ۴۵ تفنگدار شوروی موفق به گریز به سمت جنوب و الحاق به ارتش بیست و یکم شوروی شد. گراسیمنکو و ستاد آن نیز از مهلکه گریختند. ضد حمله ارتش سرخ. طبق دستور روز ۱۲ ژوئیه "استاوکا" جبهه غربی شوروی موظف شد عملیات هایی در محور گومل و بابرویسک آغاز نماید تا مناطق پشت سر تجمع نیروهای دشمن در بابرویسک را تحت فش
ار بگذارد. قصد تیموشنکو از این ضد حمله محاصره و انهدام گروه های زرهی ورماخت و بازیابی دفاع جبهه غربی شوروی در طول رود دنیپر بود. بدین منظور، ارتش های سیزدهم و بیست و یکم به همراه بقایای ارتش چهارم شوروی نیروهای آلمانی را در شرق موگیلف و روگاچف پاکسازی و به سمت بابرویسک پیشروی می نمودند. ضد حمله جبهه غربی شوروی با تنها ارتش باقی مانده برای آن، به شکلی نامنظم از روز ۱۳ ژوئیه، با یورش حدود ۲۰ لشکر ارتش بیست و یکم شوروی با پشتیبانی بقایای ارتش چهارم آن، به سمت بابرویسک در جناح جنوبی پیشروی گودریان، به منظور شکستن اتصال گروه زرهی ۲ و ارتش دوم ورماخت در پشت سر آن، آغاز شد. گروه زرهی ۲ به شدت از جانب ناحیه گومل در جنوب شرقی هدف ضد حمله نیروهای ارتش سرخ قرار گرفت که با یورش هایی در ناحیه موگیلف و اورشا در جناح داخلی آن همراه شد. ضد حمله سپاه ۶۳ تفنگ دار ارتش بیست و یکم شوروی با سه لشکر به مواضع نیروهای آلمانی در نزدیکی روگاچف و ژلوبین، موجب عقب رانده شدن موقت آن ها به سمت غرب شد. ارتش بیست و یکم شوروی ضمن پس گرفتن این دو شهر، به پیشروی به سمت بابرویسک علیه جناح جنوبی سپاه ۲۴ موتوریزه ورماخت ادامه داد. نیروهای شوروی ب
ا گذر از رود دنیپر و نفوذ عمیق در مواضع آلمانی ها، تا روز ۱۵ ژوئیه با لشکر ۲۳۲ تفنگ دار موفق به پیشروی تا عمق ۸۰ کیلومتری شدند و پل هایی بر روی رودهای برزینا و پتیچ تصرف کردند؛ تا این که سپاه ۵۳ ارتش دوم ورماخت موجب توقف آن ها گشت. در این مدت منافذی در حلقه محاصره ناحیه موگیلف مداوما باز و بسته می شد. گروه ارتش مرکز وادار گردید سپاه ۴۳ ورماخت را جهت حفاظت از جناح راست گروه زرهی ۲، از جایگاه ذخیره وارد میدان کند. به هر حال، تمامی اراضی پیشروی شده توسط ارتش بیست و یکم شوروی تا روز ۲۰ ژوئیه مجدداً به سلطه آلمانی ها درآمد و ارتش سرخ در نهایت نتوانست محاصره ناحیه موگیلف را بشکند. ترکیب یگان ها. یگان های درون محاصره ارتش سرخ در ناحیه موگیلف: انهدام محاصره. ارتش سیزدهم شوروی موگیلف را از اواخر ماه ژوئن در عرض حدود یک ماه به کمک یگان های مهندسی و ده ها هزار غیرنظامی، با ساخت شبکه گسترده و عمیقی از سنگرها و سایر مواضع دفاعی از جمله میدان های وسیع مین، به یک دژ مستحکم بدل ساخته بود. کار ساخت استحکامات در موگیلف هنگام گذر گودریان از دنیپر همچنان ادامه داشت. یک شناسایی هوایی آلمانی از موگیلف «مواضع به دقت ترسیم شده روس ه
ا» را «یادآور جنگ جهانی اول» گزارش کرد. در این زمان موگیلف آخرین نقطه تحت سلطه جبهه غربی شوروی در در ساحل رود دنیپر بود. حفظ این نقطه توسط شوروی می توانست جلوی تمرکز آلمانی ها بر انهدام قوای ارتش سرخ در ناحیه اسمولنسک را بگیرد و پایگاه مهمی برای آغاز ضد حملات باشد یا دست کم فرصت بیشتری به ارتش های سیزدهم و چهارم شوروی جهت ایجاد مواضع دفاعی جدید در طول رود ژور فراهم آورد. مقاومت نیروهای شوروی در ناحیه موگیلف مانعی برای پیشروی جناح جنوبی گروه ارتش مرکز برای تکمیل محاصره ناحیه اسمولنسک بود. از این رو قوای ارتش سیزدهم در موگیلف دستور به دفاع از مواضع خود به هر قیمتی گرفتند. فرماندهی نیروهای شوروی در ناحیه موگیلف ابتدا بر عهده سرلشکر آندری نیکیتین، فرمانده سپاه ۲۰ مکانیزه بود اما با انتقال او در روز ۱۶ ژوئیه به خارج از محاصره این مسئولیت بر عهده سرلشکر فیودور باکونین، فرمانده سپاه ۶۱ تفنگ دار قرار گرفت. هسته نیروهای مدافع را گروه ویژه ای به فرماندهی سرلشکر میخائیل رومانوف، فرمانده لشکر ۱۷۲ تفنگ دار، مشتکل از لشکر او، لشکر ۱۱۰ تفنگ دار، هنگ های منفرد از بقایای لشکرهای ۱۳۲، ۱۳۷ و ۱۴۳ تفنگ دار و بقایای سپاه ۲۰ مکانیز
ه، تشکیل می داد. تا پیش از آن که سپاه های پیاده نظام ارتش دوم ورماخت خود را به موقعیت برسانند، لشکرهای سوم زرهی و دهم پیاده نظام موتوریزه از سپاه ۲۴ موتوریزه گروه زرهی ۲ می بایست حلقه محاصره حول ناحیه موگیلف را حفظ می کردند. با توجه به درگیر بودن نیروهای ارتش دوم ورماخت با ضد حمله ارتش بیست و یکم شوروی در جنوب، این دو لشکر به کمک هنگ پیاده نظام "گروس دویچلانت" و لشکر پیاده نظام موتوریزه "داس رایش" اس اس از سپاه ۴۶ موتوریزه ورماخت که از شمال شمال به سمت موگیلف پیشروی می نمودند، این مأموریت را تا روز ۱۷ ژوئیه به انجام رساندند. لشکر "داس رایش" اس اس با استقرار در شمال چاووشی در حال سد کردن مسیر گریز نیروهای شوروی به سمت شمال شرقی بود و لشکر یکم سواره نظام ورماخت نیز در قسمت جنوبی شکاف بین لشکر چهارم زرهی ورماخت و رودخانه دنیپر را پر می کرد. پس از قرار گرفتن در جایگاه نیروهای زرهی و آزاد کردن آن ها از حلقه محاصره در روزهای ۱۶ و ۱۷ ژوئیه، مأموریت عملیات تهاجم به موگیلف توسط ارتشبد ماکسیمیلیان فن وایخس، فرمانده ارتش دوم ورماخت بر عهده سپاه ۷ ارتش دوم ورماخت به فرماندهی سپهبد ویلهلم فارمباخر، قرار گرفت. پس از تمرکز
قوا، نخستین حمله سپاه ۷ ورماخت به موگیلف روز ۲۰ ژوئیه با لشکرهای هفتم و بیست و سوم پیاده نظام از جانب غربی صورت گرفت. نیروهای ارتش سرخ در مواضع آماده و با پشتیبانی توپخانه این حمله را دفع کردند. با این حال آلمانی ها قادر به گذر از دنیپر در جناحین شمالی و جنوبی و رخنه در دفاع دشمن در ناحیه بوئینیچی در حومه جنوب شرقی موگیلف شدند. جهت تکمیل حصر موگیلف، ارتش دوم ورماخت لشکرهای پانزدهم و هفتاد و ششم پیاده نظام را نیز در اختیار سپاه ۷ خود قرار داد. لشکر بیست و سوم پیاده نظام ورماخت روز ۲۱ ژوئیه پس از درگیری سخت و پر خسارت، مدافعان را دور زد و پلی را به شکل سالم در جنوب شرقی شهر به تسخیر درآورد. این لشکر از این قسمت خط دفاعی درونی ارتش سرخ را شکست و چندین ضد حمله شدید را دفع کرد. در مواجهه با کمبود تدارکات درون محاصره، شوروی سعی کرد اقلام مورد نیاز را با بمب افکن های تی بی ۳ از طریق هوایی به موگیلف برساند که بسیاری از آن ها به دست آلمانی ها افتاد و بسیاری دیگر از مهمات از کالیبر اشتباه بودند. با وجود ورود مقداری نیروی کمکی از لشکر یکم تفنگ دار موتوریزه از جانب شمال به درون محاصره، لشکر هفتاد و هشتم پیاده نظام ورماخت
روز ۲۲ ژوئیه اقدام دیگری از جانب شمال شرقی برای کمک رسانی به نیروهای تحت محاصره شوروی را بی ثمر کرد و جلوی تلاش نیروهای باکونین برای خروج از محاصره به سمت شرق را گرفت. حمله شبانه لشکر هفتاد و هشتم پیاده نظام ورماخت به قسمت جنوبی مواضع قوای باکونین، به به اسارت درآمدن ۵ هزار نفر و غنیمت گرفته شدن تدارکات یک لشکر انجامید. لشکرهای هفتم، پانزدهم، بیست و سوم و هفتاد و هشتم پیاده نظام سپاه ۷ ارتش دوم ورماخت تا روز ۲۴ ژوئیه حلقه محاصره حول موگیلف را تنگ تر کردند. نیروهای ورماخت همان روز با بخش هایی از سه لشکر موفق به رخنه به مرکز شهر موگیلف شدند. با ورود نیروهای ورماخت به شهر نبرد شدید خیابان به خیابان و خانه به خانه بین طرفین درگرفت که تلفات سنگینی بر آلمانی ها تحمیل نمود. مابقی دخایر مهمات، غذا و سوخت نیروهای شوروی درون محاصره تا پایان روز ۲۵ ژوئیه به پایان رسید. باکونین، بر خلاف خواست مقامات بالاتر، شب ۲۶ ژوئیه دستور به تلاش نیروهایش جهت خروج از محاصره به سمت شرق داد. با پشت سر باقی گذاشتن هزاران مجروح به همراه پزشکان، تنها تعداد اندکی از این نیروها قادر به گریز از ناحیه تحت محاصره و رساندن خود به خطوط ارتش سرخ
گشتند. تا پایان روز ۲۷ ژوئیه موگیلف به تصرف سپاه ۷ ورماخت درآمد. مجموعاً بیش از ۳۵ هزار نفر نیروهای «خط مقدم» ارتش سرخ در این منطقه به اسارت و ۲۴۵ توپ به غنیمت آلمانی ها درآمدند. رومانوف نیز در حین فرار به چنگ آلمانی ها افتاد. پیامدها. مقاومت سرسختانه مدافعان موگیلف شباهت زیادی به دفاع قلعه برست داشت و در نهایت موجب کسب عنوان «شهر قهرمان» در اتحاد شوروی برای آن شد. یک تاریخ دان موگیلف را «مادریدِ بلاروس» توصیف نمود. چنین مقاومتی در پشت خط مقدم، اتلاف منابع محدود ورماخت، از جمله زمان، را تشدید ساخت و با درگیر نگاه داشتن پیاده نظام به خود و انداختن فاصله بین آن و سرنیزه زرهی، جناح باز جنوبی گروه ارتش مرکز ورماخت را بسیار طولانی تر کرد. زمانی که توسط مدافعان موگیلف خریده شد به جبهه غربی شوروی اجازه داد نیروهای ذخیره تازه نفس خود را وارد میدان کند و در نبردهای حیاتی در محدوده اسمولنسک به کارگیرد. شرایط این نبرد محاصره ای فرماندهی عالی آلمان را مجاب به استفاده بیشتر از توپخانه علیه نواحی به شدت مستحکم جهت اجتناب از دادن تلفات سنگین کرد.
گل سپاس آبزی، با نام علمی (.Gentiana aquatica L) نام یک گونه از سرده گل سپاسی است. این گونه در ایران وجود دارد.
آمولیت (انگلیسی: Ammolite)، یک گوهرسنگ آلی شبیه اپال است که عمدتاً در امتداد دامنه های شرقی کوه های راکی آمریکای شمالی یافت می شود. این از پوسته های فسیل شده شاخ قوچی ها ساخته شده است که به نوبه خود عمدتاً از آراگونیت، همان ماده معدنی موجود در مادرمروارید، با ساختاری که از پوسته به ارث رسیده است تشکیل شده است. این یکی از معدود گوهرسنگ منشأ زیستی است. سایرین عبارتند از کهربا و مروارید.۱ در سال ۱۹۸۱، کنفدراسیون جهانی جواهرات () به آمولیت وضعیت رسمی گوهرسنگ را داد، در همان سال استخراج تجاری آمولیت آغاز شد. این گوهرسنگ رسمی شهر لث بریج، آلبرتا در سال ۲۰۰۷ تعیین شد. آمولیت همچنین با نام های (aapoak) (() به معنای "سنگ کوچک و خزنده")، جواهر شاخ قوچی، کلسنتین (calcentine) و کوریت (Korite) نیز شناخته می شود. دومی یک نام تجاری است که توسط شرکت معدنی کوریت () واقع در آلبرتا به این گوهرسنگ داده شده است. مارسل شاربونو و شریک تجاری او مایک بریسف اولین کسانی بودند که در سال ۱۹۶۷ دوتایی () تجاری از این جواهر ایجاد کردند. خواص. ترکیب شیمیایی آمولیت متغیر است و جدای از آراگونیت ممکن است شامل کلسیت، سیلیس، پیریت یا سایر مواد مع
دنی باشد. خود پوسته ممکن است حاوی تعدادی عناصر کمیاب باشد، از جمله: آلومینیوم. باریم، کروم، فلز مس، آهن، منیزیم، منگنز، استرانسیوم، تیتانیوم و وانادیوم. بلورنگاری آن راست لوزی است. سختی آن ۳٫۵–۴٫۵ و وزن مخصوص آن ۲٫۶۰–۲٫۸۵ است. ضریب شکست مواد کانادایی (که از طریق نور سدیم، ۵۸۹٫۳ نانومتر اندازه گیری می شود) به شرح زیر است: α ۱٫۵۲۲، β ۱٫۶۷۲–۱٫۶۷۳، γ ۱٫۶۷۶–۱٫۶۷۹ منفی دو محوره. در زیر نور فرابنفش، آمولیت ممکن است به رنگ زرد خردلی فلورسانس کند. بازی رنگی شبیه اپال رنگین تاب در نمونه های ظریف، بیشتر در سایه های سبز و قرمز نشان داده می شود. با این حال، تمام رنگ های طیفی امکان پذیر است. رنگین تابی به دلیل ریزساختار آراگونیت است: برخلاف اکثر سنگ های قیمتی دیگر که رنگ آنها از جذب نور ناشی می شود، رنگین تابی رنگ آمولیت ناشی از تداخل با نوری است که از لایه های انباشته پلاکت های نازک که آراگونیت را تشکیل می دهند بازمی گردد. هر چه لایه ها ضخیم تر باشند، رنگ های قرمز و سبز بیشتری تولید می شود. هر چه لایه ها نازک تر باشند، رنگ های آبی و بنفش بیشتر غالب می شوند. قرمزها و سبزها به دلیل شکنندگی بیشتر لایه های ریز که مسئول رنگ آب
ی هستند، رایج ترین رنگ ها هستند. هنگامی که به تازگی استخراج می شود، این رنگ ها به خصوص چشمگیر نیستند. این ماده نیاز به پرداخت و احتمالاً به سازی دارد تا پتانسیل کامل رنگ ها را آشکار کند. آمولیت خود در واقع یک ورقه بسیار نازک است. ضخامت ۰٫۵–۰٫۸ میلی متر. به ندرت آمولیت بدون خمیره است که معمولاً شیل خاکستری تا قهوه ای، خاک رس گچی یا سنگ آهک است. به اصطلاح «شکستن یخ» رایج است، آمولیت نازک که در معرض عناصر قرار می گیرد و توسط رسوبات فشرده می شود، تمایل به ترک خوردن و پوسته پوسته شدن دارد. قرار گرفتن طولانی مدت در معرض نور خورشید نیز می تواند منجر به سفید شدن پوست شود. این ترک منجر به یک ظاهر موزائیکی می شود که گاهی به عنوان الگوی «پوست اژدها» یا «پنجره شیشه ای رنگی» توصیف می شود. آمولیت استخراج شده از رسوبات عمیق تر ممکن است کاملاً صاف یا با سطح موج دار باشد. گاهی یک پوسته کامل آمونیتی با ساختار آن به خوبی حفظ می شود: خطوط ریز و پیچیده اتاقک های پوسته را مشخص می کند و شکل کلی نشان دهنده یک ملوانک است. در حالی که این پوسته ها ممکن است به اندازه ۹۰ سانتی متر قطر داشته باشند، آمونیت های رنگین تاب (بر خلاف انواع پیری
تیزه) معمولاً بسیار کوچکتر هستند. اکثر پوسته های فسیل شده آراگونیت آنها به صورت شکل دروغین با کلسیت یا پیریت جایگزین شده است که حضور آمولیت را به خصوص غیرمعمول می کند. خاستگاه. آمولیت از پوسته های فسیلی آمونیت های قرص شکل کرتاسه فوقانی پلاسنتیسراس میکی () و پلاسنتیسراس اینترکالارا (Placenticeras intercalare) و (به میزان کمتر) باکولیت استوانه ای ()، باکولیت کامپرسوس (Baculites compressus) به دست می آید. آمونیت ها سرپایانی بودند که در دریاهای گرمسیری رشد می کردند تا اینکه همراه با دایناسورها در پایان دوران مزوزوئیک منقرض شدند. آمونیت هایی که آمولیت را تشکیل می دهند، در یک دریای نیمه گرمسیری داخلی ماقبل تاریخ زندگی می کردند که با کوه های راکی همسایه بود - این منطقه امروزه به نام کرتاسه یا دریای داخلی غربی () شناخته می شود. با مرگ آمونیت ها، آنها به ته فرورفتند و توسط لایه های گل بنتونیتی مدفون شدند که در نهایت تبدیل به شیل شد. بسیاری از آمونیت های با کیفیت جواهر در داخل سنگال سیدریت یافت می شوند. این رسوبات آراگونیت، پوسته ها را حفظ کرده و از تبدیل آن به کلسیت جلوگیری می کند. رخداد. ذخایر قابل توجهی از آمولیت با
کیفیت جواهر فقط در سازند بیرپاو () یافت شده است که از آلبرتا تا ساسکاچوان در کانادا و از جنوب تا مونتانا در ایالات متحده امتداد دارد. با این حال، ذخایر کوچک تا جنوب یوتای مرکزی یافت شده است که حاوی آمولیت با کیفیت گوهر نیز می باشد. بهترین درجه آمولیت با کیفیت جواهر در امتداد سامانه های رودخانه ای با انرژی بالا در دامنه های شرقی کوه های راکی در جنوب آلبرتا است. بیشتر عملیات معدن کاری تجاری در امتداد سواحل رودخانه سنت مری، در منطقه ای در جنوب و بین شهر ماگرات و شهر لثبریج انجام شده است. تقریباً نیمی از ذخایر آمولیت در ذخایر کاینه (Kainaiwa) قرار دارد و ساکنان آن نقش مهمی در استخراج آمولیت دارند. از زمان تأسیس خود در سال ۱۹۷۹، کوریت عمدتاً در داخل رزرو () فعالیت می کند. این شرکت با قبیله کاینه () قراردادی داشت که کوریت بر اساس مقدار زمینی که شرکت استخراج کرده است، حق امتیاز قبیله را پرداخت می کرد. این قرارداد منقضی شده است. اعضای قبیله خون از استخراج معادن سطحی در امتداد سواحل و صخره های رودخانه سنت مری منع می کرد. در سال ۲۰۱۸ حدود ۳۵ معدنچی سطح خون دارای مجوز بودند. معدنچیان سطحی در همه نوع آب و هوا به صورت مس
تقل استخراج می کنند. برخی از معدنچیان نیز فسیل هایی را که پیدا می کنند بازیابی می کنند یا یافته های خود را به سازندگان دیگر می فروشند. استخراج. استخراج تجاری مکانیزه اما نسبتاً ابتدایی است: گودال های باز کم عمق با یک بیل مکانیکی حفر می شوند و مواد حفاری شده برای محتویات جواهر احتمالی آن غربال می شوند. گودال ها بیشتر با دست بررسی می شوند و تولیدات تجاری توسط افرادی تکمیل می شود که یافته های سطحی خود را به کوریت و چندین تولیدکننده دیگر می فروشند. تقریباً ۵۰ درصد از آمولیت استخراج شده برای جواهرات مناسب است. کوریت، بزرگ ترین معدنکار آمولیت، بیش از ۹۰ درصد از عرضه جهان را تولید می کند. رسوبات آمولیت به چند لایه طبقه بندی شده اند: کم عمق ترین این لایه ها که "ناحیه کی" (K Zone) نام دارد، حدود ۱۵ متر زیر سطح قرار دارد و ۳۰ متر به پایین امتداد دارد. آمولیت درون این لایه توسط سنگال سیدریتی پوشیده شده و معمولاً ترک خورده است - این ماده خردشده است. این رایج ترین و (به طور کلی) کم ارزش ترین آمولیت است. با شروع بیست متر زیر مواد خرد، "منطقه آبی" است. آمولیت از این ناحیه، که ۶۵ متر امتداد دارد، معمولاً با یک لایه نازک پیری
ت به جای سنگال سیدریت فشرده می شود. این مواد "ورقه ای" است. به دلیل عمق آن به ندرت استخراج می شود. همچنین شکستگی بسیار کمتری دارد و بنابراین نوع آمولیت ارزشمندتر است. از سال ۲۰۱۵، کوریت () بیش از ۱۰۰ هکتار از ذخایر آمولیت را استخراج کرده است. این شرکت بیش از ۲۸۰ کارمند دارد و تقریباً ۹۰ درصد از تولید آمولیت جواهرات جهان را به خود اختصاص داده است. کاوشگرانی که مایل به استخراج ذخایر آمولیت در زمین کراون () هستند باید برای اجاره به وزارت انرژی آلبرتا () مراجعه کنند. این اجاره نامه ها به طور منظم ارائه نمی شوند. از سال ۲۰۰۴، هزینه درخواست ۶۲۵ دلار کانادا، با هزینه اجاره سالانه ۳٫۵۰ دلار کانادا برای هر هکتار وجود داشت. کیفیت گوهرسنگ. کیفیت جواهر آمولیت از طریق یک سامانه درجه حروف، از مطلوب ترین به حداقل مطلوب منتقل می شود: (AA), (A+)، (A), (A-). با این حال، این سامانه هنوز استاندارد نشده است و برخی از فروشندگان ممکن است از سامانه های خود استفاده کنند. درجه و در نتیجه ارزش یک سنگ جواهر آمولیت با معیارهای زیر تعیین می شود: تعداد رنگ های اصلی. آرایه بزرگی از رنگ در آمولیت نمایش داده می شود که شامل تمام رنگ های طیفی م
وجود در طبیعت می شود. قرمز و سبز به دلیل شکنندگی دومی بسیار رایج تر از آبی یا بنفش هستند. (دیدن خواص) همچنین رنگ های خاصی مانند زرشکی یا بنفش یا طلایی وجود دارد که از ترکیب رنگ های اصلی مشتق شده اند که کمیاب ترین و بیشترین تقاضا را دارند. با ارزش ترین درجه ها دارای سه یا چند رنگ اصلی یا ۱ تا ۲ رنگ روشن و یکنواخت هستند که در پایین ترین درجه ها یک رنگ نسبتاً مات غالب است. نحوه «بازی» رنگ ها (تغییر رنگی و محدوده چرخشی). تغییر رنگی نحوه تغییر رنگ ها با زاویه دید و زاویه تابش است که به سنگ قیمتی برخورد می کند. در مقاطع بالاتر، این تغییرات تقریباً منشوری است، در حالی که درجات پایین تر تنوع بسیار کمی را نشان می دهند. محدوده چرخشی این است که نمونه تا چه اندازه می تواند بچرخد و در عین حال بازی رنگ خود را حفظ کند. بهترین ها ۳۶۰ درجه بدون ایراد می چرخند، در حالی که سنگ های کوچکتر ممکن است رنگ های بسیار جهت دار را نشان دهند که فقط در یک محدوده چرخشی باریک، تا ۹۰ درجه یا کمتر قابل مشاهده هستند. درجات متوسط دارای محدوده ۱۸۰ تا ۲۴۰ درجه هستند. درخشندگی رنگ ها (رنگین تابی). روشنایی رنگ ها و رنگین تابی آنها اساساً به این بستگ
ی دارد که پوسته مادرمرواریدی چقدر خوب حفظ شده است و لایه های آراگونیت چقدر ظریف و منظم هستند. کیفیت پولیش نیز یک عامل است. ترک خوردگی "پوست اژدها" معمولاً مانع از ارزش آن می شود. با ارزش ترین آمولیت نوع "ورقه ای" است(دیدن استخراج) که دارای رنگ های گسترده و بدون وقفه ای مشابه دسته «درخش گسترده» اپال است. خمیره در گریدهای ریزتر قابل مشاهده نیست و نباید مواد معدنی خارجی رنگین تاب را شکسته یا کاهش دهند. ضخامت لایه آمولیت نیز یک عامل مهم است: پس از پرداخت، آمولیت تنها ۰٫۱–۰٫۳ میلی متر ضخامت دارد. کمیاب ترین و باارزش ترین آن ها به اندازه ای ضخیم هستند که به تنهایی بایستند و تنها بخش نازکی از خمیره اصلی آن (بیش از ۱٫۵ میلی متر) وجود ندارد. اما اکثریت قریب به اتفاق نیاز به نوعی حمایت پشتی دارند. به سازی های دیگر نیز معمولاً انجام می شود. در صورت مساوی بودن همه عوامل دیگر، هر چه یک جواهر آمولیت کمتر به سازی شده باشد، ارزشمندتر است. سنگ های کالیبره شده - یعنی سنگ هایی که به ابعاد استانداردی ساخته شده اند که با اکثر تنظیمات جواهرات مطابقت دارند - ممکن است قیمت بالاتری نیز داشته باشند. به سازی ها. اگرچه آمولیت کاملاً معد