Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
محسن لنگرنشین، کارشناس امنیت شبکه و بنگاه دار ماشین در تهران بود که در ۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۴ در ۳۴ سالگی به اتهام جاسوسی، مشارکت در ترور حسن طهرانی مقدم و حسن صیادخدایی و افساد فی الارض در زندان قزلحصار اعدام شد. دستگیری. او روز ۱۲ تیر ۱۴۰۲ در مقابل مغازه ماشین فروشی اش، به دست نیروهای وزارت اطلاعات به اتهام «جاسوسی برای اسراییل» دستگیر شد. حکم اعدام او توسط ابوالقاسم صلواتی در دادگاه انقلاب تهران و علی رازینی، قاضی کشته شده شعبه ۴۱ دیوان عالی کشور امضا شد. بررسی اجمالی. لنگرنشین در یک فایل صوتی ۲۱ دقیقه ای با ایران وایر اعلام کرد که از جمله اتهامات وی مشارکت در کشته شدن حسن طهرانی مقدم پدر برنامه موشکی جمهوری اسلامی بوده است که در انفجار پادگان بیدگنه در ملارد در آبان ۱۳۹۰ کشته شد. در این زمان محسن لنگرنشین ۲۰ ساله بوده است. یکی از مستندات پرونده داشتن شماره تلفن برادرزاده حسن طهرانی مقدم در شماره تماس های او بود. وی اعلام کرد که این شماره تماس مربوط به زمانی بوده که وی به عنوان کارشناس سایبری برای ارتقاء امنیت شبکه کامپیوتری این مجموعه با شرکت معرف وی به دانشگاه همکاری می کرده است. وی همچنین با این اتهام رو به ر
و شد که در سال ۱۴۰۱ در ترور یکی از سرداران سپاه، به نام حسن صیادخدایی شرکت داشته است. وی همچنین در این پرونده به دریافت ۱۲۲هزار یورو و رد مال محکوم شده شده بود. به گفته پدر محسن: محسن حدود ۲۳ ماه بازداشت بوده، ۲۰ ماهش را در اوین بوده. از این ۲۰ ماه، ۱۲ ماهش را در بند ۲۰۹ بوده و مابقی آن را در زندان قزل حصار کرج بوده است. محسن در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب توسط قاضی صلواتی محاکمه و به اعدام محکوم شده. سه بار درخواست اعاده دادرسی کردیم که هر سه بارش رد شده است.
در ۳۰ آوریل ۲۰۲۵، در یوم هازیکارون، اسرائیل آتش سوزی های بزرگی را در اطراف اورشلیم در حداقل ۱۰۰ مکان مختلف تجربه کرد. اسرائیل برای خاموش کردن آتش از کشورهای همسایه درخواست کمک کرد، وضعیت اضطراری ملی اعلام و سربازان ارتش اسرائیل را برای کمک به خاموش کردن آتش مستقر کرد. علاوه بر این، جوامع واقع در حدود ۳۰ کیلومتری (۱۹ مایلی) غرب اورشلیم تخلیه شدند، از جمله ناوه شالوم، به کوا، تعوز، موو هارون، مشمار آیلون و ناچشون و حداقل ۱۲ نفر مجروح شده اند. تصاویر تلویزیونی آتش سوزی در امتداد بزرگراه و مردم را در حال رها کردن خودروها و فرار از آتش نشان می داد. علاوه بر این، دو بزرگراه اصلی اورشلیم، بزرگراه ۱ و بزرگراه ۳ بسته شدند. همه اینها پس از یک هفته آتش سوزی بزرگ در کشور رخ می دهد. اقدامات اضطراری. پس از آتش سوزی ها، گیدون سعار، وزیر امور خارجه اسرائیل، از چندین کشور از جمله بریتانیا، فرانسه، جمهوری چک، سوئد، آرژانتین، اسپانیا، مقدونیه شمالی و جمهوری آذربایجان درخواست کمک کرد. پیش تر، اسرائیل به طور رسمی از یونان، قبرس، کرواسی، ایتالیا و بلغارستان تقاضای کمک کرده بود. کرواسی و ایتالیا سه هواپیمای اطفای حریق کانادایر CL-4
15 اعزام کردند. رومانی اعلام کرد که دو فروند هواپیما اعزام خواهد کرد. خوزه مانوئل آلبارس، وزیر امور خارجه اسپانیا، نیز اظهار داشت کشورش دو هواپیمای اطفای حریق خواهد فرستاد و فرانسه نیز از تصمیم خود برای اعزام یک فروند هواپیما خبر داد. دیگر کشورهایی که «آمادگی برای کمک» خود را اعلام کردند، شامل اکوادور و اوکراین بودند، در حالی که کشورهای دیگری نیز پیشنهاد اعزام بالگرد دادند. تشکیلات خودگردان فلسطین نیز برای اعزام تیم های آتش نشانی به اطراف اورشلیم (بیت المقدس) اعلام آمادگی کرد، اما اسرائیل به این پیشنهاد پاسخی نداد. پیامدها. به گزارش منابع خبری، این آتش سوزی ها در بحبوحه تنش های فزاینده ملی در اسرائیل روی داده اند و ممکن است فشار بیشتری بر سامانه های امداد اضطراری اسرائیل که پیش تر نیز درگیر بوده اند، وارد کند. اتهامات آتش افروزی. در شامگاه ۳۰ آوریل، چندین عرب به ظن اقدام به آتش افروزی دستگیر شدند که یکی از آنها در حین عمل دستگیر شد. در همان روز آتش سوزی، حماس پیامی در تلگرام منتشر کرد و از فلسطینی ها خواست «مزارع، جنگل ها و خانه های شهرک نشینان» را به آتش بکشند. چند ساعت پس از وقوع آتش سوزی ها، پلیس اسرائیل ا
علام کرد که سه مظنون را به اتهام آغاز یا تشدید این حوادث بازداشت کرده است. بنا بر تصاویر منتشرشده در رسانه های اسرائیلی، از خودروی یکی از مظنونان فندک و تکه های کاغذ کشف شده و او در حالی که تلاش می کرد آتشی به راه اندازد، دستگیر شده است. در همین حال، گروه های ضداسرائیلی در شبکه های اجتماعی از هواداران خود خواسته اند در طول روز به ایجاد آتش سوزی اقدام کنند. یکی از پوسترهای منتشرشده با شعار «زمین را زیر پای شهرک نشینان به آتش بکشید»، تصویری از مردی با کفیه را نشان می داد که در دامنه تپه ای مشرف بر خانه های شعله ور، در حال افروختن آتش بود.
تومی اِدیه می (؛ زادهٔ ۱ اوت ۱۹۹۳) نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا است. او بیشتر به خاطر رمان "فرزندان خون و استخوان" شناخته می شود که اولین کتاب از سه گانهٔ "میراث اوریشا" است و توسط انتشارات هنری هولت برای خوانندگان نوجوان منتشر شده است. این کتاب در جایگاه نخست فهرست کتاب های پرفروش نیویورک تایمز قرار گرفت و جوایزی همچون جایزه آندره نورتون برای بهترین کتاب علمی، تخیلی و فانتزی برای جوانان در سال ۲۰۱۸، جایزه کتاب واترستونز در سال ۲۰۱۹ و جایزه هوگو لوداستار برای بهترین کتاب نوجوانان در سال ۲۰۱۹ را از آن خود کرد. در سال ۲۰۱۹، او به فهرست ۳۰ شخص زیر ۳۰ سال "فوربز" راه یافت و در سال ۲۰۲۰ نیز در فهرست ۱۰۰ نفر از تاثیرگذارترین افراد توسط "تایم" در دسته «پیشگامان» قرار گرفت. در سال ۲۰۲۲، پارامونت پیکچرز در حال ساخت فیلم سینمایی "فرزندان خون و استخوان" بود و جینا پرینس-بایدوود به عنوان کارگردان آن انتخاب شده بود.
فرزندان خون و استخوان () یک رمان فانتزی عاشقانه برای نوجوانان است که در سال ۲۰۱۸ توسط نویسنده نیجریه ای-آمریکایی، تومی ادیه می منتشر شد. این کتاب که اولین رمان ادیه می و اولین جلد از سه گانه "میراث اوریشا" است، داستان قهرمانی به نام زلی آدِبولا را دنبال می کند که تلاش می کند جادو را به پادشاهی اوریشا بازگرداند. این داستان پس از سرکوب وحشیانه طبقه حاکم کُسیدان ها علیه طبقه جادوگران، که زلی به آن تعلق دارد و به نام ماجی شناخته می شود، آغاز می شود. تومی ادیه می نوشتن کتاب "فرزندان خون و استخوان" را در طی ۱۸ ماه و پس از ۴۵ پیش نویس به پایان رساند. او برای نگارش این رمان از آثاری مانند "هری پاتر" و "جرقه ای در خاکستر" الهام گرفت و همچنین از اسطوره شناسی آفریقای غربی و فرهنگ و زبان یوروبا بهره گرفت. ناامیدی و اندوه او نسبت به تیراندازی های پلیس به سیاه پوستان در آمریکا نیز انگیزه ای مهم برای شکل گیری داستان این کتاب بود. این رمان یکی از بزرگ ترین قراردادهای تاریخ نشر در حوزه ادبیات نوجوان را از آن خود کرد و حقوق ساخت فیلم آن نیز به صورت پیش خرید به شرکت فاکس ۲۰۰۰ پیکچرز واگذار شد. کتاب در زمان انتشار، در جایگاه نخس
ت فهرست پرفروش ترین کتاب های نوجوان "نیویورک تایمز" قرار گرفت و نقدهای عمدتاً مثبتی دریافت کرد. منتقدان به پرداخت این اثر به موضوعاتی چون سرکوب، نژادپرستی و برده داری اشاره کرده اند؛ به طوری که گروه های «کُسیدان» و «ماجی» به عنوان نمادهایی از اقلیت های تحت ستم در دنیای واقعی شناخته می شوند. این کتاب همچنین یک داستان بلوغ به شمار می رود، جایی که شخصیت ها با کشف توانایی های خود می کوشند جهان را با کنش هایشان دگرگون کنند.
شش کشور بنیان گذار جوامع اروپایی (که با نام های شش عضو نخستین یا شش بنیان گذار و به اختصار شش نیز شناخته می شوند) به شش کشوری بازمی گردد که در آغاز، پایه های اتحادیه اروپا را بنا نهادند: بلژیک، فرانسه، آلمان باختری، ایتالیا، لوکزامبورگ و هلند. این کشورها، اعضای اصلی جوامع اروپایی بودند؛ نهادهایی که بعدها اتحادیه اروپا جایگزین آن ها گردید. این شش کشور که به سبب جایگیری شان در بخش باختری نقشه اروپا به این نام آوازه یافتند، در مقابل هفت کشور تجارت آزاد اروپا قرار داشتند که رویکرد تجارت آزاد را پیشه کرده بودند. تاریخچه. سال ۱۹۵۰ میلادی: پس از پایان جنگ جهانی دوم، چند کشور اروپای غربی در اندیشهٔ ایجاد همگرایی در اروپا بودند. سرانجام، در نهم مه ۱۹۵۰ میلادی (نوزدهم اردیبهشت ۱۳۲۹ خورشیدی)، رابرت شومان، وزیر امور خارجهٔ وقت فرانسه، طرحی را برای تقویت و تعمیق همکاری های میان کشورهای اروپایی ارائه کرد. در این طرح، پیشنهاد یکپارچه سازی صنایع زغال سنگ و فولاد کشورهای اروپای غربی مطرح شد. سال ۱۹۵۱ میلادی: در هجدهم آوریل ۱۹۵۱ میلادی (بیست ونهم فروردین ۱۳۳۰ خورشیدی)، شش کشور اروپایی با امضای پیمانی در پاریس، جامعهٔ زغال سنگ
و فولاد اروپا (ECSC) را بنیان گذاشتند. هدف این جامعه، نظارت مشترک بر صنایع زغال سنگ و فولاد و جلوگیری از بروز جنگ های آینده بود. همچنین، بر اساس طرح شومان، این کشورها دیگر نمی توانستند به تنهایی تسلیحات نظامی علیه یکدیگر تولید کنند. جامعهٔ زغال سنگ و فولاد اروپا در سال ۱۹۵۲ به طور رسمی آغاز به کار کرد. ۲۵ مارس ۱۹۵۷ – پیمان های رم: با تکیه بر دستاوردهای جامعهٔ زغال سنگ و فولاد، شش کشور بنیان گذار دامنهٔ همکاری های خود را به سایر بخش های اقتصادی گسترش دادند. آن ها این گسترش را با امضای دو پیمان رسمی سازی کردند که به تأسیس جامعهٔ اقتصادی اروپا (EEC) و جامعهٔ انرژی اتمی اروپا (Euratom) انجامید. این دو نهاد از اول ژانویهٔ ۱۹۵۸ فعالیت خود را آغاز کردند. ۱۹ مارس ۱۹۵۸ – تأسیس پارلمان اروپا: نخستین نشست «مجلس مجمع اروپا»، که بعدها به پارلمان اروپا تبدیل شد، در شهر استراسبورگ فرانسه برگزار شد. رابرت شومان به عنوان نخستین رئیس این مجلس برگزیده شد. این نهاد جایگزین «مجلس مشترک جامعهٔ زغال سنگ و فولاد اروپا» شد و در ۳۰ مارس ۱۹۶۲ نام خود را به «پارلمان اروپا» تغییر داد. شش عضو در برابر هفت عضو. هفت کشور بنیان گذار انجمن تج
ارت آزاد اروپا که در برابر شش کشور بنیان گذار جامعه اقتصادی اروپا قرار داشتند، با ادغام سیاسی و ارزی مخالفت کرده و در سال ۱۹۶۰ با تشکیل "انجمن تجارت آزاد اروپا" (EFTA) مسیر متفاوتی را در پیش گرفتند. با گذشت زمان، پنج کشور از اعضای اولیهٔ این انجمن از آن خارج شده و به جامعه اقتصادی اروپا پیوستند. در حال حاضر، انجمن تجارت آزاد اروپا همچنان با چهار عضو شامل دو کشور قدیمی تر (نروژ و سوئیس) و دو عضو جدیدتر (ایسلند و لیختن اشتاین) به فعالیت خود ادامه می دهد. گسترش اتحادیه اروپا و برگزیت. بحران سوئز در سال ۱۹۵۶ برای بریتانیا آشکار ساخت که دیگر قادر به ایفای نقش یکه تاز در گستره جهانی نیست و باید به همکاری با ایالات متحده آمریکا و جوامع اروپایی روی آورد. در سال ۱۹۶۰، بریتانیا به همراه دانمارک، ایرلند و نروژ درخواست عضویت در این جوامع را ارائه کردند. با این حال، شارل دوگل، رئیس جمهور وقت فرانسه، عضویت بریتانیا را «اسب تروای» منافع ایالات متحده تلقی کرد و آن را نپذیرفت.در ۱۱ مه ۱۹۶۷، هر چهار کشور دوباره درخواست خود را مطرح کردند. با جانشینی ژرژ پمپیدو به جای شارل دوگل در مقام ریاست جمهوری فرانسه، مانع قبلی برداشته شد و
مذاکرات در سال ۱۹۷۰ آغاز شد. دو سال بعد، پیمان های پیوستن امضا شد و همه کشورهای متقاضی، به جز نروژ (که در همه پرسی سال ۱۹۷۲ عضویت را رد کرد)، به جامعه اروپا پیوستند.در سال ۱۹۸۱، یونان نیز به جمع اعضای جامعه اروپا پیوست و شمار کشورهای عضو به ده رسید. پس از تحولات دموکراتیک در پرتغال، این کشور به همراه اسپانیا در سال ۱۹۸۶ از انجمن تجارت آزاد اروپا (EFTA) خارج شده و به جوامع اروپایی ملحق شدند. در سال ۱۹۹۵، سوئد، اتریش و فنلاند (که در سال ۱۹۸۶ به EFTA پیوسته بودند) به این جمع دوازده نفره پیوستند. به این ترتیب، تنها نروژ و سوئیس به عنوان اعضای باقی مانده از هفت کشور تجارت آزاد اروپا باقی ماندند، هرچند EFTA در این میان دو عضو تازه (ایسلند و لیختن اشتاین) را نیز پذیرفته بود.از سوی دیگر، شمار اعضای جوامع اروپا، که اکنون با نام اتحادیه اروپا (EU) شناخته می شود، به ۲۸ کشور افزایش یافته بود. با اجرایی شدن برگزیت و خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا در ۳۱ ژانویه ۲۰۲۰، پس از برگزاری همه پرسی در ژوئن ۲۰۱۶ و مذاکرات سیاسی بعدی، اتحادیه اروپا اکنون ۲۷ عضو دارد.
خنوت (؛ فعال حوالی ۲۳۶۰ پیش از میلاد) یک ملکه همسر در مصر باستان بود که در دوران حکمرانی دودمان پنجم مصر زندگی می کرد. وی احتمالاً مادر ملکه ایپوت یکم و همسر فرعون اوناس بود. خنوت در یک مصطبه دوتایی به همراه ملکه دیگری به نام نبت در کنار هرم اوناس در سقاره دفن شد. این مصطبه توسط پیتر مونرو کاوش شد. هرم ملکه مادر سِش سِشِت در نزدیکی هرمی قرار دارد که متعلق به خنوت است. مقبرهٔ خنوت متأسفانه هنگام کشف به شدت آسیب دیده بود.
کی تی ام ۴۵۰ (انگلیسی: KTM 450 EXC) یک موتورسیکلت چهارزمانه تک سیلندر اندرو آفرود با قدرت ۵۱ اسب بخار که توسط کمپانی کی تی ام ساخته شده است. مدل های اروپایی تردد قانونی ۴۰۰ و در ایالات متحده ۴۵۰ سی سی هستند. نسخه های اروپایی دارای چراغ جلو کوچک، سرعت سنج، چراغ عقب و سیستم تعلیق عقب بدون لینک (PDS) هستند. این موتورسیکلت در ایالات متحده در ۵۰ ایالت قانونی خیابانی محسوب می شود. پیوند به بیرون. * Official KTM model information
وات فو ( "کوه-معبد") یک مجموعه معبد خمر-هندوئی ویران شده در جنوب لائوس است و یکی از قدیمی ترین مکان های عبادت در جنوب شرق آسیا محسوب می شود. این مجموعه در دامنه کوه فو کائو، در فاصله ای حدود از مکونگ در استان چامپاساک قرار دارد. در این مکان، یک نیایشگاه وجود داشت که حول یک چشمه مقدس و محل تقدیم نذورات به یک روح نگهبان قدرتمند شکل گرفته بود و قدمت آن به دوران پیشاتاریخی بازمی گردد. نخستین سازه های سنگی مگالیتیک احتمالاً در اوایل قرن دوم پیش از میلاد ساخته شده اند و شامل دو سلول سنگی، حکاکی یک کروکودیل، پلکان مارپیچ، و چندین سکوی نذری بودند. یکی از نخستین ساختمان های آجری پیش از آنگکور در اوایل قرن هفتم میلادی در این مکان ساخته شد و به محور اصلی تمامی فعالیت های ساختمانی بعدی تبدیل شد. بیشتر ساختمان های باقی مانده متعلق به دوره آنگکوری، یعنی قرون یازدهم تا سیزدهم میلادی هستند.
فرزندان خون و استخوان () فیلمی فانتزی محصول ایالات متحده آمریکا به کارگردانی جینا پرینس-بایدوود است که فیلم نامهٔ آن را به همراه تومی ادیه می نوشته و بر اساس رمان هم نام او از سال ۲۰۱۸ ساخته شده است. این فیلم با بازی توسو امبدو، توسین کول، آماندلا استنبرگ، دامسون ایدریس، لاشانا لینچ، ادریس البا، چیویتل اجیوفور، سینتیا اریوو، وایولا دیویس، آیرا استار و رجینا کینگ است. "فرزندان خون و استخوان" قرار است توسط پارامونت پیکچرز در ایالات متحده در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۷ اکران شود. تولید. توسعه. پیش از انتشار، رمان "فرزندان خون و استخوان" نوشتهٔ تومی ادیه می در مارس ۲۰۱۷ توسط فاکس ۲۰۰۰ پیکچرز و تمپل هیل انترتینمنت برای اقتباس سینمایی پیش خرید شد و در فوریهٔ ۲۰۱۹ اعلام شد که ریک فاموییوا کارگردانی آن را برعهده خواهد داشت. پس از آنکه شرکت والت دیزنی در مارس ۲۰۱۹ مالکیت شرکت فاکس قرن بیست و یکم را نهایی کرد و در پی آن فاکس ۲۰۰۰ تعطیل شد، این پروژه به لوکاس فیلم منتقل گردید و بدین ترتیب اولین پروژهٔ لایواکشن اصلی این استودیو پس از پیوستن به دیزنی در سال ۲۰۱۲ رقم خورد. در اوت ۲۰۱۹ اعلام شد که کی اویگن فیلم نامهٔ فیلم را خواهد نوشت.
در سپتامبر ۲۰۱۹، آلن هورن، رئیس والت دیزنی استودیوز، در گفت و گویی با "هالیوود ریپورتر" تأیید کرد که کاتلین کندی، رئیس لوکاس فیلم، همراه با اِما واتز، مدیر ارشد استودیوی خواهر خود یعنی فاکس قرن بیستم، روی توسعهٔ فیلم همکاری می کنند. با این حال، پاییز ۲۰۲۱ لوکاس فیلم پروژه را در چرخهٔ بازگشت قرار داد. بر اساس گزارش "هالیوود ریپورتر"، ادیه می از روند کند کار اقتباسی ناراضی شده و خواستار نویسندگی فیلم نامه شده بود که از سوی لوکاس فیلم رد شد. از آنجا که لوکاس فیلم می خواست تمرکز خود را روی دارایی های فکری خود مانند "جنگ ستارگان"، "ایندیانا جونز" و "بید" حفظ کند، اجازه داد حقوق اقتباس "فرزندان خون و استخوان" منقضی شود. تا ژانویهٔ ۲۰۲۲، پارامونت پیکچرز حقوق انحصاری اکران سینمایی را به دست آورد و تمپل هیل انترتینمنت همراه با سانس سوپت انترتینمنت تولید فیلم را برعهده گرفت؛ ادیه می نیز فیلم نامه را خواهد نوشت و به عنوان تهیه کننده اجرایی فعالیت خواهد کرد. در دسامبر ۲۰۲۳، جینا پرینس-بایدوود برای کارگردانی و بازنویسی فیلم نامه به این پروژه پیوست. فیلم برداری. در فوریهٔ ۲۰۲۵، پست اینستاگرامی ادیه می نشان داد که فیلم برد
اری اصلی در لاگوس آغاز شده است. انتشار. "فرزندان خون و استخوان" قرار است در ایالات متحده در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۷ اکران شود و نمایش هایی در آی مکس نیز خواهد داشت.
فا تات لوانگ (; «استوپای بزرگ») یک استوپای بزرگ و پوشیده از طلا در مرکز شهر وینتیان، پایتخت لائوس است. از زمان تأسیس اولیه آن، که گفته می شود در قرن سوم میلادی بوده است، این استوپا چندین بار بازسازی شده است، از جمله در دهه ۱۹۳۰، به دلیل تهاجمات خارجی به منطقه. این بنا به طور کلی به عنوان مهم ترین یادمان ملی لائوس و همچنین یک نماد ملی شناخته می شود.
خویت یکم (؛ زنده و فعال در ۲۴۰۰ پیش از میلاد) یک ملکه همسر در مصر باستان بود که در دوران حکمرانی دودمان پنجم مصر زندگی می کرد. زندگی. واقعیت آن است که شواهد مربوط به خویت یکم ضعیف است و اطلاعات کمی در مورد او می توان با قطعیت گفت. در میان محققان اجماعی وجود دارد که او به احتمال زیاد در نیمه دوم دودمان پنجم مصر می زیسته است. با استفاده از روش حذف احتمالات، ویلفرید زایپل، مصرشناس اتریشی، پیشنهاد می کند که خویت یکم همسر یکی از پادشاهان دودمان پنجم یعنی فرعون منکاوحور کایو بوده است. او این نظر را بر اساس انتساب پادشاهان به ملکه هایی که ازدواج آن ها با شواهد مستندتری مشخص شده، مطرح می کند. با این حال، این فرضیه از سوی میشل بو، مصرشناس فرانسوی، مورد انتقاد قرار گرفته است؛ او یادآوری می کند که پادشاهان ممکن بوده هم زمان بیش از یک ملکه داشته باشند. در عوض، بو این احتمال را مطرح می کند که اوناس نیز می تواند یکی از گزینه های محتمل برای همسر بودن خویت باشد، زیرا سبک نگارش القاب سلطنتی در مورد دیگر ملکه ها شباهت هایی با نوشته های مربوط به خویت دارد. اگر خویت یکم همسر سلطنتی اوناس بوده باشد، ممکن است در دوره ای زندگی کرده
باشد که زنان سلطنتی دیگر در دربار او، مانند نبِت یکم و خِنوت یکم نیز حضور داشته اند. در مقابل، و مطابق با نظریه زایپل، خویت یکم ممکن است هم دوره با مرس عنخ چهارم بوده باشد، ملکه ای دیگر که پیشنهاد شده همسر منکاوحور کایو بوده، بر پایه نزدیکی آرامگاهش به محل تدفین آن پادشاه. با این حال، زمان دقیق زندگی مرس عنخ چهارم نیز مشخص نیست. خویت یکم در طول زندگی اش القاب زیر را داشته است:
پارک ملی هین نامنو (یا "Hin Nam No", ) در ناحیه بوالافا، استان خاموان، لائوس واقع شده است. این پارک از شرق با پارک ملی فونگ نها-که بانگ در ویتنام و از شمال با پارک ملی ناکای-نام تهون در لائوس هم مرز است. پارک ملی هین نامنو با فرمان نخست وزیری در ژانویه ۲۰۲۰ تأسیس شد و تحت مدیریت وزارت کشاورزی و جنگلداری (MAF) قرار دارد.
طلوع در روز برداشت () رمانی ویران شهری محصول سال ۲۰۲۵ است که توسط نویسندهٔ آمریکایی، سوزان کالینز، نوشته شده و دومین پیش درآمد سه گانهٔ اصلی "بازی های گرسنگی"، در ادامهٔ "تصنیف پرندگان آوازخوان و مارها" (۲۰۲۰) به شمار می رود. این اثر که بیست و چهار سال پیش از وقایع رمان نخست رخ می دهد، به موضوعاتی چون دستکاری های سیاسی، قدرت تبلیغات و پیچیدگی های کنترل اجتماعی تحت یک رژیم تمامیت خواه می پردازد و حول پنجاهمین دورهٔ بازی های گرسنگی می چرخد که هایمیچ ابرنثی در آن شرکت کرد. کتاب در ۱۸ مارس ۲۰۲۵ توسط انتشارات اسکلاستیک منتشر شد. در ۶ ژوئن ۲۰۲۴ اعلام شد که فیلم اقتباسی در دست تولید قرار گرفته و قرار است توسط لاینزگیت در ۲۰ نوامبر ۲۰۲۶ اکران شود. پس زمینه. الهام بخش سوزان کالینز، کتابی از فیلسوف اسکاتلندی به نام دیوید هیوم، به ویژه ایده های او دربارهٔ «تسلیم ضمنی» و «سهولت حاکمیت اندک بر بسیاری» بود. پرسش های مرتبط با به کارگیری پروپاگاندا و قدرت روایت های رسانه ای نیز کالینز را واداشت تا در این رمان مفهوم «واقعی یا غیرواقعی» بودن را به چالش بکشد. تاریخچه انتشار. "طلوع در روز برداشت" در ۱۸ مارس ۲۰۲۵ با نسخهٔ گالینگو
ر منتشر شد. نسخهٔ کتاب صوتی آن نیز در همان روز به بازار عرضه شد. "طلوع در روز برداشت" در نخستین هفتهٔ انتشار بیش از ۱٫۵ میلیون نسخه در سراسر جهان فروش داشت و با این رقم بهترین فروش آغازین را در میان عناوین مجموعهٔ "بازی های گرسنگی" سوزان کالینز به ثبت رساند. این کتاب در ایالات متحده به تنهایی ۱٫۲ میلیون نسخه فروخت؛ رقمی که بیش از دو برابر فروش آغازین "تصنیف پرندگان آوازخوان و مارها" و بیش از سه برابر فروش آغازین "زاغ مقلد" است.
مرس عنخ چهارم (؛ زنده و فعال در ۲۴۲۰ پیش از میلاد) که با نام مرسی عنخ چهارم نیز شناخته می شود؛ حدود ۲۴۲۰ پیش از میلاد) ملکه ای از مصر باستان بود که گمان می رود در دودمان پنجم پادشاهی کهن مصر زندگی می کرده است. پیوندهای خانوادگی او هنوز موضوعی بحث برانگیز و در حال بررسی است. زندگی. از مرس عنخ چهارم مدارک اندکی باقی مانده که بتوان از آن ها اطلاعات دقیقی دربارهٔ زندگی اش به دست آورد. با این حال، به احتمال زیاد او در دوره ای از دودمان پنجم سلطنت کرده، چرا که آثار و بناهای اطراف محل دفنش به خوبی تاریخ گذاری شده اند. در پژوهش خود با عنوان «تزئینات در آرامگاه های مصری در دوران پادشاهی کهن: مطالعه ای در جهت گیری و محتوای صحنه ها»، تاریخ نگار ایوون هارپر بازه ای دقیق تر ارائه می دهد و مرس عنخ چهارم را به یکی از دو پادشاه پایانی دودمان پنجم، یعنی جدکارع یا با احتمال کمتر، اوناس نسبت می دهد. تحقیقات تازه تر دربارهٔ تعیین زمان زندگی مرس عنخ چهارم، او را به پادشاهان دیگری مانند نیوسررع و منکاوحور کایو مرتبط می دانند. مصرشناس و تاریخ نگار بریتانیایی آیدِن دادسون معتقد است که او در زمان پادشاهی منکاوحور کایو زندگی می کرده ا
ست. در مقابل، مصرشناس فرانسوی میشل بو در حالی که تمایل دارد او را به نیوسررع یا منکاوحور کایو نسبت دهد، دلیل قاطعی برای کنار گذاشتن هیچ یک از چهار پادشاه پایانی دودمان پنجم نمی بیند. مرس عنخ چهارم دارای لقب «همسر پادشاه» بوده است، هرچند نام شاه همسر او مشخص نیست. بنابراین، او از جایگاه سلطنتی برخوردار بوده و احتمالاً در جریان زندگی خود، در دربار حضور فعال داشته است.
در ۲۸ فوریه ۲۰۲۵، درگیری های خشونت آمیزی بین نیروهای امنیتی وابسته به دولت سرپرست سوریه و افراد مسلح محلی دروزی در جرمانا در حومه دمشق، با جمعیت قابل توجه دروزی و مسیحی، درگرفت. این آغازی بر درگیری های فرقه ای بعدی شبه نظامیان دروزی و دولت جدید سوریه شد که همچنان ادامه دارد.
مصطفی کاراسو که با نام حسین علی نیز شناخته می شود، معاون رئیس و بنیانگذار علوی حزب کارگران کردستان (PKK) است، زندگینامه. کاراسو در کاراپینار ، گورون متولد شد . او به همراه جمیل بایک و دوران کالکان به عنوان یکی از تندروهای رهبری پ.ک.ک شناخته می شود و گفته می شود که با ایران ارتباط دارد . او رهبر گروه های علوی درون پ.ک.ک است. نام او در فهرست 248 عضو پ.ک.ک بود که ترکیه در 10 ژوئیه 2010 خواستار استرداد آنها از عراق شد. او پس از کودتای ۱۹۸۰ ترکیه چندین سال زندانی شد و پس از آزادی، به عضویت دفتر سیاسی (شورای رهبری) پ.ک.ک درآمد و جبهه مردمی این گروه، یعنی جبهه آزادیبخش ملی کردستان(ERNK)، را رهبری کرد. پس از ۳ سال کار در شاخه سیاسی پ.ک.ک، در اروپا، عبدالله اوجالان او را برای کسب تجربه بیشتر در نبرد به جنوب شرقی ترکیه فراخواند . او در حال حاضر عضو شورای اجرایی کنفدرالیسم جوامع کردستان (KCK) است که سازمان اصلی پ.ک.ک محسوب می شود. او بارها در مورد مناقشه اسرائیل و فلسطین از فلسطینی ها حمایت کرده است .
زیست توده () یک ماهوارهٔ رصد زمین وابسته به آژانس فضایی اروپا (ESA) است. این مأموریت اولین اندازه گیری های جامع از زیست توده جنگل های جهان را ارائه می دهد و انتظار می رود درک ما از ذخیره کربن، سلامت جنگل ها و تغییرات زمانی اکوسیستم های جنگلی را به طور قابل توجهی بهبود بخشد. قرار است این مأموریت به مدت پنج سال ادامه یابد و دست کم هشت چرخهٔ رشد در جنگل های جهان را رصد کند. پیشینه. "ماهواره زیست توده" بخشی از برنامه سیاره زنده ESA است که شامل ماموریت های رصد زمین است. تاریخ اولیه پرتاب آن برای سال ۲۰۲۰ تعیین شده بود، اما از آن زمان تا سال ۲۰۲۵ به تعویق افتاده بود. هزینهٔ کلی این مأموریت حدود ۴۰۰ میلیون یورو تعیین شده است. ابزار علمی اصلی نصب شده بر روی بیومس یک رادار روزنه مصنوعی (SAR) است که با فرکانس ۴۳۵ مگاهرتز کار می کند.[۶] این ماهواره ۱۰ در ۱۲ در ۲۰ متر و وزن آن حدود ۱٫۲ تن است و قرار است در ارتفاع ۶۶۶ کیلومتری به دور زمین بچرخد.
مِرِت نِبتی (؛ حدود ۲۴۸۵ پیش از میلاد) یک ملکه همسر در مصر باستان بود که در دوران حکمرانی دودمان پنجم مصر زندگی می کرد. وی همسر فرعون ساحورع بود و نامش از «دو بانو» گرفته شده که الهه ای در مصر باستان بود و حافظ فراعنه کحسوب می شد. زندگی نامه. پدر و مادر مِرِت نِبتی ناشناخته اند. او همراه با همسرش، ساحورع، در معبد تدفینی او در ابو صیر به تصویر کشیده شده است. در این معبد، او در کنار مادر ساحورع یعنی نفرحتپِس دیده می شود؛ هر دو دست یکدیگر را گرفته اند. این نوع تصویرسازی کاملاً غیرمعمول است و ممکن است نشان دهندهٔ رابطه ای نزدیک میان آن دو باشد. شاید نفرحتپس مادر مِرِت نِبتی نیز بوده است. در معبد تدفینی، از چند پسر نیز نام برده شده است: حورم ساف (Horemsaf)، نِچِری رِن رع (Netjerirenre)، خع کارع (Khakare) و نِبانخ رع (Nebankhre). با این حال، مشخص نیست که این شاهزادگان پسران مِرِت نِبتی هستند یا فرزندان همسر دیگری از شاه. عنوان های مِرِت نِبتی شامل موارد زیر بوده است: بزرگ در ستایش ها، آن که حوروس و ست را می بیند، همسر شاه، محبوب او و همنشین حوروس فرزندان ساحورع و مِرِت نِبتی ممکن است شاهزادگان رانفر و نچری رِن رع ب
وده باشند. به گفتهٔ میروسلاو ورنر، رانفر بعدها با نام سلطنتی نفریرکارع کاکای به تخت نشست، و نچری رِن رع نیز ممکن است بعدها با نام شپسس کارع پادشاه شده باشد. برای مدت طولانی، مرت نبتی تنها از طریق نگاره هایی در معبد هرمی ساحورع شناخته می شد. با این حال، نام او در آن کتیبه ها تا حدودی آسیب دیده بود و بازسازی هایی مانند نفرِت-حا-نِبتی (Neferet-ha-Nebti) یا نفرِت نبتی (Neferetnebti) برایش پیشنهاد شده بود. اما در کاوش های جدیدتر، سنگ نگاره هایی یافت شده اند که تصویر ملکه را با نامی کاملاً سالم نشان می دهند: مرت نبتی .
نبت (؛ زنده و فعال در ۲۳۶۰ پیش از میلاد) یک ملکه همسر در مصر باستان بود که در دوران حکمرانی دودمان پنجم مصر زندگی می کرد. وی احتمالاً مادر فرعون اوناس بود هرچند این موضوع مورد تردید است. علاوه بر اوناس، ممکن است نِبِت مادر خِنت کاوس، نِفِروت و نِفِرت کاوس نیز بوده باشد. آرامگاه نِبِت در یک مصطبهٔ دوتایی (آرامگاه مشترک) همراه با ملکه ای دیگر به نام خنوت دفن شده است. این آرامگاه در کنار هرم اوناس در سقاره قرار دارد. کاوش این مصطبه را پیتر مونرو انجام داده است. وی با وجود آن که القاب یک ملکه را دارد، در آرامگاهش به صورت زنی بلندپایه به تصویر کشیده شده، بدون هیچ یک از نشانه های ویژهٔ مقام ملکه. او دارایی ها و املاک شخصی خود را داشت که توسط زنان اداره می شدند.
راکلت () غذایی با اصالت سوئیسی است که در سایر کشورهای آلپ (فرانسه، ایتالیا، آلمان، و اتریش) نیز محبوب است. این غذا بر پایه گرم کردن پنیر و جداسازی بخش آب شده آن تهیه شده و معمولاً با سیب زمینی آب پز سرو می شود. پنیر راکلت از نظر تاریخی غذایی است که از کانتون وله در سوئیس سرچشمه گرفته است. پنیر راکلت نیز نوع خاصی از پنیر سوئیسی است که برای این منظور تهیه شده و به بازار عرضه می شود. راکلت گاهی به عنوان غذای خیابانی نیز سرو شده، اما اغلب در آن به جای سیب زمینی از نان استفاده می شود.