Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در اثر افلاطون، یعنی "جمهوری"، مفهوم دروغ شریف به معنای یک افسانه یا دروغ در یک جامعه است که یا خودبه خود پدید می آید یا به دست یک نخبه برای حفظ نظم اجتماعی یا به نام «خیر برتر» رواج داده می شود. توصیف این مفهوم دست کم به یونان باستان و کتاب "جمهوری" افلاطون بازمی گردد. افلاطون دروغ شریف (, ) را در داستان خیالیِ مشهور به افسانه یا مَثَل فلزات در کتاب سوم جمهوری مطرح کرد. در این روایت، سقراط منشأ سه طبقه اجتماعی تشکیل دهندهٔ جمهوری پیشنهادی افلاطون را بازگو می کند. سقراط پیشنهاد می کند و می گوید اگر مردم این «افسانه را باور کنند…[این امر] تأثیری نیک خواهد داشت و آنان را بیشتر مایل می سازد تا از دولت و یکدیگر مراقبت کنند.» دروغ شریف افلاطون. در "جمهوری"، کتاب سوم، 415a–417b، افلاطون (یا سقراط در قالب گفت وگو) نه تنها می کوشد سلسله مراتب اجتماعی را با مفهوم «دروغ شریف» توجیه کند، بلکه راهی برای جلوگیری از دشمنی فزایندهٔ طبقات و پیوند دادن هماهنگ لایه های مختلف جامعه نیز می جوید. او می کوشد این کار را با تضمین مبادلهٔ نقش ها و بهره ها میان طبقات و تقسیم متعادل آن ها انجام دهد. در "جمهوری"، «زرِ روان» به معنای فلز
واقعی نیست، بلکه به نجابتی اشاره دارد که در درون طبیعت باطنی نگهبانان نهفته است. در برابر، «زرِ خاک» نمایندهٔ ثروت مادی است که سرچشمهٔ حسادت، آزمندی، دسیسه و فساد به شمار می آید. بر این اساس، افلاطون استدلال می کند که طبقات فرمانروا و تولیدکننده باید شایستگی های متفاوتی داشته باشند. طبقهٔ فرمانروا که فضیلت هایش به «زر و سیم» در روان مانند شده، باید از دستیابی به ثروت و اندوختن دارایی های دنیوی محروم باشد. در مقابل، طبقهٔ تولیدکننده که سرشتی همانند «برنز» دارد، می تواند ثروت و دارایی بیافریند و مبادله کند، اما از مشارکت در سیاست منع شده است. به باور افلاطون، این دو طبقه باید شایستگی هایشان را مبادله کنند: یکی اقتدار سیاسی و دیگری قدرت اقتصادی. اما به محض آن که این دو حوزه درهم آمیخته شوند، بدبختی و بی عدالتی در جامعه پدید خواهد آمد: تارنُپُلسکی استدلال می کند که «دروغ شریف» افلاطون تبلیغات اقتدارگرایانه نیست، بلکه ابزاری آگاهانه در گفتمان مدنی است که با پرورش بدگمانی انتقادی نسبت به اسطوره های بنیادین، مخاطب خود را می آزماید و آموزش می دهد. نقد دروغ شریف افلاطون. مفهوم «دروغ شریف» همان گونه که افلاطون تعریف ک
رده است، در میان مفسران مدرن بحث برانگیز بوده است. هرچند برخی از پژوهشگران کلاسیک، از جمله فرانسیس کورنفورد، بر این باور بودند که «دروغ شریف» ترجمه ای نادرست است، اما آلن بلوم بر ترجمه و تفسیر لفظی این تعبیر افلاطون تأکید داشت. در اثر "جامعهٔ باز و دشمنان آن"، کارل پوپر می نویسد: «به سختی می توان فهمید چرا برخی از شارحان افلاطون که او را برای مبارزه با عرف گرایی مخربِ سوفسطائیان و برای بنیان گذاری طبیعت گرایی معنوی که در نهایت بر دین استوار است ستوده اند، او را برای آن که دین را بر پایهٔ یک قرارداد، یا در واقع یک اختراع، نهاده است سرزنش نمی کنند.» دین برای افلاطون «دروغی شریف» است، دست کم اگر بپذیریم که او همهٔ این سخنان را صادقانه و نه از روی نیرنگ گفته است. پوپر بر این باور بود که برداشت افلاطون از دین تأثیری چشمگیر بر اندیشه های بعدی گذاشته است. لئو اشتراوس یادآور شد که اندیشمندانی برجسته، از زمان افلاطون به بعد، این پرسش را مطرح کرده اند که آیا سیاستمداران خوب و کارآمد می توانند همواره راست گو باشند و در عین حال اهداف ضروری جامعهٔ خود را محقق سازند. اشتراوس در کتاب "شهر و مرد" به اسطوره هایی می پردازد که
در "جمهوری" افلاطون آمده و به باور او برای همهٔ حکومت ها لازم اند. این اسطوره ها شامل این باورند که زمین کشور از آنِ دولت است، هرچند احتمالاً به شیوه ای نامشروع به دست آمده باشد، و این که شهروندی ریشه در چیزی فراتر از تصادف های تولد دارد. اشتراوس از خوانندگان می خواهد در نظر آورند که آیا به راستی دروغ های شریف هیچ نقشی در اتحاد و هدایت پولیس ندارند. او می پرسد آیا برای دادن معنا و هدف به زندگی انسان ها و تضمین ثبات جامعه به اسطوره ها نیاز است یا خیر؛ در برابرِ این نگرش بدبینانه تر که انسان هایی که به آزمون بی وقفهٔ «حقایق مرگبار» – به زبان فریدریش نیچه – می پردازند، می توانند آزادانه شکوفا شوند. او در پایان به این پرسش می رسد که آیا می توان برای مطلق های سیاسی و معرفت شناختی حدی قائل شد یا خیر.
نئوعرفان در هنر ایران اصطلاحی است که شماری از پژوهشگران برای توصیف گرایشی در هنر معاصر ایران به کار می برند. این گرایش کوششی است برای بازخوانی و بازآفرینی عناصر معنوی و عرفانیِ سنتی در قالب های هنری جدید. نئوعرفان با الهام از نگارگری ایرانی و ادبیات عرفانی فارسی، مضامینی همچون نور، فنا، بقا و وحدت وجود را در زبان بصری نوین بازتاب می دهد. پیشینه. پیوند میان مضامین عرفانی و نگارگری از دوره های تیموری و صفوی در ایران به صورت نظام مند در متن و تصویر دیده می شود و روایت های ادبی عرفانی در نگاره ها بازتاب یافته اند. در روزگار معاصر، این میراث معنوی در چارچوب بیان های جدید هنری بازخوانی شده و در پژوهش های دانشگاهیِ مرتبط با هنر معاصر ایران بررسی شده است. در پژوهش های معاصر. مطالعات دانشگاهی به استمرار مؤلفه های عرفانی در هنر معاصر ایران پرداخته اند و نسبت عناصر سنتی با زبان بصری جدید را بررسی کرده اند.
آئوستا سیاه ابلق ( , ) یک نژاد گاو ایتالیایی از منطقه واله دائوستا در شمال غربی ایتالیا است. این نژاد دارای خال های سیاه و شاخ های کوتاه است. این نژاد یکی از سه نژاد منطقه ای در این منطقه است، آئوستا سیاه خالدار یکی از سه نژاد بومی منطقه به شمار می رود؛ دو نژاد دیگر «آئوستا شاه بلوطی» و «آئوستا سرخ خالدار» هستند. مانند آنها، این نژاد دورگه بوده و از نژادها و انواع مختلف گاو محلی مشتق شده است. به نظر می رسد که بیشترین تأثیر را از نژادهای سوئیسی «فریبورژوا» و «هرنس» پذیرفته باشد که از گذرگاه «سن برنارد بزرگ» وارد درهٔ آوستا شدند. نژاد آوستا سیاه خالدار دومنظوره است؛ عمدتاً برای تولید شیر پرورش می یابد، اما برای گوشت نیز ارزش دارد. شیوهٔ پرورش این نژاد عموماً «ییلاق-قشلاقی» است: گاوها تنها در زمستان در آغل نگهداری می شوند و ماه های تابستان را در رمه گردانی کوهستانی آلپ می گذرانند. تاریخچه. همانند دیگر نژادهای گاو درهٔ آوستا، یعنی شاه بلوطی و سرخ خالدار، نژاد سیاه خالدار نیز از آمیختگی نژادها و گونه های محلی گوناگون پدید آمده است. به نظر می رسد مهم ترین تأثیر بر شکل گیری و ریخت شناسی این نژاد از نژادهای فریبورژوا
(که از دههٔ ۱۹۷۰ منقرض شد) و هرنس بوده باشد؛ این دو نژاد از طریق گذرگاه سن برنارد بزرگ از سوئیس وارد منطقه شدند. انجمن پرورش دهندگان این نژاد با نام «انجمن ملی پرورش دهندگان گاو نژاد آوستایی» در سال ۱۹۳۷ بنیان گذاری شد و دفتر شجره نامهٔ رسمی این نژاد در سال ۱۹۸۵ ایجاد گردید. نژاد سیاه خالدار تنها در ناحیه ای نسبتاً محدود از درهٔ آوستا پراکنده است؛ در درهٔ والپلینه، در درهٔ سن-بارتلمی، در درهٔ اولومون و همچنین در تپه های حاشیه ای درهٔ رود دورا بالتیا، میان شهرهای نوس و آوستا. در سال ۱۹۴۶ برآورد می شد که حدود ۳۰ هزار رأس از این گاوها وجود داشته باشد. در سال ۱۹۸۳ جمعیت آن ۷۱۲۰ رأس تخمین زده شد و در سال ۲۰۱۴ تعداد آن ۷۹۴ رأس گزارش گردید. این نژاد یکی از یازده نژادی است که با هم "فدراسیون اروپایی نژادهای گاوهای قوس آلپ را" تشکیل می دهند، و نژادهای دیگر عبارتند از: پینزگائر و تیرولر گراویه از اتریش؛ آبوندانس، تارنتایز و ووسگین از فرانسه؛ هینتروالدر و وردوالدر از آلمان؛ رندنا از ایتالیا؛ و هرنس از سوئیس. ویژگی ها. گاو سیاه خالدار آئوستا، خالدار است. پاها و شکم اغلب سفید هستند؛ سر معمولاً سیاه است و اغلب یک ستاره سف
ید دارد. برخلاف شاه بلوط آئوستا که موهای قرمز و سیاه در پوشش خود دارد، گاو سیاه خالدار فقط در نواحی سیاه موهای سیاه دارد. سم ها، پوزه و مخاط آن به رنگ سیاه تخته سنگی است و شاخ ها کوتاه و نوک سیاه دارند. سم ها به طور ویژه ای سخت هستند. این گاوها قوی، مقتصد و مقاوم هستند و به خوبی قادر به بهره برداری از مراتع کوهستانی مرتفع در هستند. و بالاتر. مدیریت رمه گردانی است: گاوها فقط در زمستان در اصطبل نگهداری می شوند و ماه های تابستان را در مراتع کوهستانی آلپ می گذرانند و با پیشرفت فصل به ارتفاعات بالاتر می روند. کاربرد. گاو نر سیاه هم برای شیر و هم برای گوشت پرورش داده می شود. میانگین تولید شیر در هر دوره شیردهی؛ شیر آن 3.43% چربی و ۳٫۳۸٪ پروتئین دارد. گاو نر سیاه نسبت به گاو نر قرمز، هرچند مقاوم تر است، از بهره وری کمتری برخوردار است. این ممکن است تا حدی به این دلیل باشد که توانایی های تولیدی این نژاد با دورگه سازی با شاه بلوط آئوستا برای تولید حیواناتی با ویژگی های خوب مبارزه با گاو کاهش یافته است. مسابقات غیررسمی گاوبازی، موسوم به «جنگ های گاوها»، بیش از ۱۵۰ سال است که ثبت شده اند. در دره آئوستا، مدیریت رسمی این ن
بردها به سال ۱۹۵۸ برمی گردد، زمانی که "کمیته منطقه ای جنگ های گاوها" تشکیل شد. این مسابقات به یک رویداد مهم اجتماعی-فرهنگی تبدیل شده اند. حدود بیست مسابقه بین ماه های مارس و اکتبر هر سال برگزار می شود که به نبرد نهایی و تاجگذاری "راین" («ملکه») ختم می شود. موفقیت در این مسابقات می تواند ارزش بازار گاوها را به میزان قابل توجهی افزایش دهد.
دو وعده غذایی در روز فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۸ و به کارگردانی راج کوسلا است. در این فیلم بازیگرانی همچون فیروز خان، سانجیو کومار، رینا روی، سولاکشانا پاندیت، نیروپا روی، امجد خان، شاکتی کاپور و ساتین کاپو ایفای نقش کرده اند.
ایلاریا کاپوا (متولد ۲۱ آوریل ۱۹۶۶ در رم) ویروس شناس و سیاستمدار سابق ایتالیایی است که بیشتر به خاطر تحقیقاتش در مورد ارتومیکسوویریده، به ویژه آنفولانزای پرندگان، و تلاش هایش برای ترویج دسترسی آزاد به اطلاعات ژنتیکی در مورد ویروس های نوظهور به عنوان بخشی از تلاش های آمادگی قبل از همه گیری شناخته می شود. کاپوآ در حال حاضر استاد «مؤسسه علوم غذایی و کشاورزی» (IFAS) است و هم زمان در «دانشکده دامپزشکی» و «دانشکده بهداشت عمومی و حرفه های سلامت» در دانشگاه فلوریدا در شهر گینزویل، فلوریدا، ایالات متحده، سمت دارد. او برای هدایت و مدیریت «مرکز برتری سلامت واحد دانشگاه فلوریدا» در حوزه پژوهش و آموزش جذب شد. کاپوا، که یک دامپزشک آموزش دیده است، عمدتاً در زمینه ویروس شناسی دامپزشکی و عفونت های ویروسی مشترک بین انسان و دام فعالیت داشته است. او بیش از بیست سال در شبکه «مؤسسات پیشگیری و کنترل بیماری های دام» در ایتالیا فعالیت کرد و بیش از ده سال ریاست آزمایشگاه مرجع ملی و بین المللی بیماری نیوکاسل و آنفلوانزای پرندگان را در «IZSVE» بر عهده داشت. در پاسخ به شیوع آنفلوانزای پرندگان در ایتالیا در سال های ۱۹۹۹–۲۰۰۰، کاپوآ و همکا
رانش یک راهبرد نوآورانه برای واکسیناسیون طیور تجاری علیه این بیماری پیشنهاد و توسعه دادند که به کار گرفته شد و به صنعت امکان داد از تعطیلی کامل جلوگیری کند. در فوریه ۲۰۰۶، کاپوا با به چالش کشیدن سیستم موجود برای دسترسی دانشمندان به مواد ژنتیکی توالی یابی شده از ویروس های آنفولانزا، توجه بین المللی را به خود جلب کرد. در اوج همه گیری ویروس آنفلوانزای نوع A زیرگروه H5N1، کاپوا تصمیم گرفت توالی اولین ویروس آفریقایی H5N1 را در یک وب سایت عمومی (ژن بانک) منتشر کند، نه اینکه داده ها را در یک پایگاه داده محافظت شده با رمز عبور که در لوس آلاموس نگهداری می شود و فقط برای گروه کوچکی از محققان قابل دسترسی است، قرار دهد. در این مدت، کاپوا رهبری یک کمپین بین المللی را بر عهده داشت که دسترسی آزاد به توالی های ژنتیکی مشتق شده از ویروس های آنفولانزا و سایر ویروس های دارای پتانسیل همه گیری را ترویج می کرد. یکی از ناظران، کاپوا را «متعلق به یک سنت دیرینه از دانشمندانی که علیه ایده های تثبیت شده و طبقه بالا در میان همکاران خود شورش می کردند» توصیف کرد، اما همچنین از دیدگاه جدیدی حمایت می کرد که در آن همکاری علمی «مستقیماً بین دا
نشمندان و نه با واسطه نهادها» اعمال می شود. زندگی نامه. آموزش. ایلاریا کاپوا، متولد رم در سال ۱۹۶۶، در سال ۱۹۸۹ با افتخارات در رشته دامپزشکی از دانشگاه پروجا فارغ التحصیل شد در سال ۱۹۹۱، او دوره تخصصی پس از فارغ التحصیلی در رشته بهداشت و سلامت حیوانات را در دانشگاه پیزا به پایان رساند. او در سال ۲۰۰۷ مدرک دکترای خود را از دانشگاه پادووا در رشته اپیدمیولوژی آنفولانزای مرغی، انتقال بین گونه ای و کنترل آن دریافت کرد. فعالیت های علمی. کاپوا پیش از پیوستن به پارلمان ایتالیا، به عنوان مدیر دپارتمان علوم زیست پزشکی تطبیقی در مؤسسهٔ جانورشناسی و بیماری های عفونی ونیز (IZSVe) در لگنارو در پادوا خدمت می کرد. این دپارتمان محل آزمایشگاه مرجع ملی FAO/OIE برای آنفولانزای پرندگان و بیماری نیوکاسل است و مرکز همکاری OIE برای بیماری ها در رابط حیوان/انسان محسوب می شود. در سال های ۱۹۹۹–۲۰۰۰، در پاسخ به یک سویه پایدار اما نسبتاً کم خطر از ویروس آنفلوانزای نوع A زیرگروه H5N1 که صنعت طیور تجاری ایتالیا را تحت تأثیر قرار داده بود، کاپوآ و همکارانش یک روش نوآورانه ارائه کردند که با نام «استراتژی DIVA» (تشخیص حیوانات آلوده از حیوانات
واکسینه شده) شناخته شد و به عنوان ابزاری برای حمایت از اقدامات ریشه کنی مورد استفاده قرار گرفت. این استراتژی پیش تر برای ریشه کنی ویروس های هرپس ایجاد و توسعه یافته بود. در این روش، طیور با یک واکسن غیرفعال شده که از ویروس H7N3 با شباهت آنتی ژنی گرفته شده بود، ایمن سازی می شدند و هم زمان یک آزمون تشخیصی طراحی شد تا آنتی بادی های آنتی ژن نورآمینیداز را شناسایی کند و مشخص نماید که آیا آنتی بادی های آنفلوانزا در حیوان ناشی از واکسن ویروس آنفلوانزای نوع A زیرگروه H5N1 است یا ویروس طبیعی. پس از تأیید توسط اتحادیه اروپا، این برنامه در نوامبر ۲۰۰۰ اجرا شد. این استراتژی به صنعت طیور ایتالیا امکان داد تا تجارت خود را ادامه دهد و عامل بیماری هدف از ایتالیا ریشه کنی شد. امروزه، DIVA یکی از استراتژی های توصیه شده توسط اتحادیه اروپا برای مقابله با آنفلوانزای پرندگان در سطح جهانی است. در جریان شیوع آنفولانزای H5N1 همه گیر که می تواند از پرندگان به انسان منتقل شود، آزمایشگاه کاپوا در پادوا نمونه ای از سویه ویروسی که اخیراً در نیجریه معرفی شده بود را برای تایپ و توصیف دریافت کرد. کاپوا معتقد بود که گردش گسترده تر دانش مربوط
به اطلاعات ژنتیکی در مورد ویروس های معاصر برای بهبود آمادگی و واکنش ضروری است و پیشنهاد ارسال توالی ژنتیکی به یک پایگاه داده محافظت شده با رمز عبور را که توسط سازمان بهداشت جهانی پیشنهاد شده بود، رد کرد. در عوض، او تصمیم گرفت توالی های ژنتیکی را به GenBank، یک پایگاه داده قابل دسترس برای عموم، واریز کند تا در دسترس کل جامعه علمی قرار گیرد. در ۱۶ فوریه ۲۰۰۶، کاپوا با حدود ۵۰ نفر از همکارانش تماس گرفت و آنها را تشویق کرد که توالی های ژنتیکی آنفولانزای مرغی را در پایگاه های داده قابل دسترس برای عموم واریز کنند. مجله Science در مورد تلاش کاپوا گزارش داد و اظهار داشت که او «بحث در مورد چگونگی ایجاد تعادل بین سلامت جهانی و نیاز دانشمندان به انتشار و درخواست کشورها برای پنهان کاری را از سر گرفته است.» ابتکار کاپوا توسط مطبوعات بین المللی از جمله "وال استریت ژورنال"، "نیویورک تایمز" و "واشینگتن پست" پوشش داده شد. مطبوعات علمی انگلیسی زبان و همچنین مطبوعات جریان اصلی اروپا به پوشش این بحث ادامه دادند. امروزه، سازمان بهداشت جهانی (WHO)، سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (FAO) و سازمان جهانی بهداشت دام (OIE) سازوکارهای
اشتراک گذاری بهتر، شفافیت داده ها و رویکردی میان رشته ای را برای بهبود آمادگی در برابر رویدادهای همه گیری ترویج و حمایت می کنند. تاریخچه شخصی. ایلاریا کاپوا با یک اسکاتلندی به نام ریچارد ازدواج کرده و دختری دارد که در سال ۲۰۰۴ متولد شده است. فعالیت های سیاسی. در ژانویه ۲۰۱۳، ماریو مونتی، نخست وزیر وقت ایتالیا، که به دنبال جذب دانشمندان و دانشگاهیان به پارلمان بود، از کاپوا خواست تا برای کسب کرسی در پارلمان ایتالیا نامزد شود. کاپوا این پیشنهاد را پذیرفت و در فوریه ۲۰۱۳ به عنوان عضوی از مجلس نمایندگان ایتالیا، یکی از دو بخش پارلمان ایتالیا، انتخاب شد. کاپوا بیش از دو سال به عنوان نایب رئیس کمیسیون علوم، فرهنگ و آموزش مجلس نمایندگان خدمت کرد. فرآیندهای قضایی. در سال ۲۰۱۴، زمانی که او نماینده مجلس بود، مجله هفتگی ایتالیایی فاش کرد که کاپوا موضوع یک تحقیق جنایی ده ساله توسط پلیس ایتالیا بوده است. مقاله روی جلد این مجله از توطئه ای بین دانشمندان و شرکت های داروسازی برای افزایش فروش واکسن ها با انتشار عمدی ویروس ها خبر داد. در ژوئیه ۲۰۱۶، کاپوا توسط قاضی تحقیقات مقدماتی دادگاه ورونا از تمام اتهامات تبرئه شد، زیرا «
هیچ پرونده ای برای پاسخگویی وجود نداشت.» در تصمیم قاضی ذکر شده بود که «شواهدی مبنی بر جعل شواهد علیه او وجود دارد.»
رم، فلورانس و میلان سه شهر اصلی ایتالیا هستند که به عنوان «قلب تپندهٔ تاریخ هنر اروپا» شناخته می شوند. این سه مرکز شهری در دوره های مختلف تاریخی از امپراتوری روم باستان تا رنسانس ایتالیا و هنر مدرن، نقشی تعیین کننده در شکل گیری و تحول هنر غرب داشته اند. رم. رم از دوران باستان به عنوان مرکز سیاسی و هنری امپراتوری روم شناخته می شد. معماری باشکوهی چون کولوسئوم، پانتئون و فروم رومی نمونه هایی از اوج هنر و مهندسی در این شهر هستند. در قرون وسطی و رنسانس نیز، رم به مرکز قدرت کلیسای کاتولیک بدل شد و سفارش های پاپ منجر به خلق آثاری ماندگار از هنرمندانی چون میکلانج و رافائل در کلیسای سیستین و واتیکان شد. فلورانس. فلورانس به عنوان زادگاه رنسانس شناخته می شود. در قرن چهاردهم و پانزدهم میلادی، خاندان مدیچی با حمایت از هنرمندان و اندیشمندان، زمینهٔ شکوفایی هنر و علوم را فراهم کردند. آثاری چون مجسمهٔ داوود اثر میکلانج و دروازه های بهشت ساختهٔ لورنزو گیبرتی، از شاخص ترین آثار این دوره اند. همچنین کلیسای جامع فلورانس با گنبد فیلیپو برونلسکی از شاهکارهای معماری جهان به شمار می رود. میلان. میلان از سدهٔ پانزدهم میلادی به مرکز ه
نر و فرهنگ شمال ایتالیا تبدیل شد. حضور لئوناردو داوینچی و خلق شاهکارهایی همچون شام آخر در صومعهٔ سانتا ماریا دله گراتزیه، جایگاه این شهر را در تاریخ هنر تثبیت کرد. افزون بر این، کلیسای جامع میلان (دوئومو) با معماری گوتیک یکی از بزرگ ترین کلیساهای اروپا است. در دوران معاصر، میلان به عنوان یکی از پایتخت های مد و طراحی نیز تأثیرگذار باقی مانده است. اهمیت مشترک. سه شهر رم، فلورانس و میلان نه تنها مراکز سیاسی و اقتصادی بوده اند، بلکه به عنوان مراکز هنری، میراثی جهانی را پدید آوردند. این میراث شامل معماری، نقاشی، مجسمه سازی و موسیقی است که امروزه نیز الهام بخش هنرمندان و پژوهشگران در سراسر جهان است.
نیکولو فابی (؛ زادهٔ ) خواننده و ترانه سرا اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۹۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او پس از رقابت در بخش تازه واردان جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۱۹۹۷ و دریافت جایزه منتقدان برای اثرش «Capelli» به شهرت ملی رسید. تا سال ۲۰۲۱، او نه آلبوم استودیویی و یک آلبوم از بهترین آهنگ هایش را در ایتالیا و همچنین دو آلبوم گردآوری شده برای بازار اسپانیا منتشر کرده است. فابی در طول دوران حرفه ای خود، دو جایزه لونتزیا را نیز برای آلبوم «La cura del tempo» و آهنگ «Costruire» دریافت کرد. زندگینامه. نیکولو فابی در ۱۶ مه ۱۹۶۸ در رم متولد شد. پدرش کلودیو فابی، تهیه کننده موسیقی بود که عمدتاً در دهه ۷۰ میلادی فعالیت داشت. وقتی ۵ ساله بود، شروع به یادگیری پیانو و موسیقی کلاسیک کرد. در سال ۱۹۸۱، شروع به نواختن درامز کرد. او بعداً وارد گروهی شد که آهنگ هایی از هنرمندانی مانند ارت و همچنین درامر گروه فال اوت پلیس را اجرا می کرد. او نوشتن آهنگ را از سن ۱۴ سالگی آغاز کرد. در سال ۱۹۸۶، به عنوان دستیار صحنه در تور آلبرتو فورتیس کار کرد و گیتارهای او را کوک می کرد. او در سال ۱۹۹۴، در رشته لغت شناسی فارغ التحصیل
شد. حرفه. فابی اولین تک آهنگ خود به نام «Dica» را در سال ۱۹۹۶ منتشر کرد. به لطف موفقیت این آهنگ، سال بعد او در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و با آهنگ «Capelli» در بخش تازه واردان رقابت کرد. این آهنگ جایزه منتقدان را در این بخش دریافت کرد. مدت کوتاهی پس از این رقابت، فابی اولین آلبوم خود به نام «"Il giardiniere»" را منتشر کرد که بیش از ۱۰۰۰۰۰ نسخه در ایتالیا فروخت. به لطف موفقیت اولین آلبومش در آوریل ۱۹۹۸، فابی نامزد جایزه «مکتب الهام سال» در جشنواره موسیقی ایتالیایی پریمو ایتالیانو که توسط شبکه رادیویی ایتالیایی رادیو دی جی و مجله موسیقی "موزیکا" حمایت می شد، شد. او در سال ۱۹۹۸، بار دیگر در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و آهنگ «Lasciarsi un giorno a Roma» را در بخش هنرمندان بزرگ اجرا کرد. این آهنگ به عنوان تک آهنگ اصلی از دومین مجموعه استودیویی فابی که توسط ویرجین رکوردز در ۱۰ آوریل ۱۹۹۸ منتشر شد، انتخاب شد. تا فوریه ۱۹۹۹، این آلبوم ۸۰۰۰۰ نسخه در ایتالیا فروخته بود.
نقش میس ایتالیا در سینمای ایتالیا به تأثیرات فرهنگی و هنری مسابقه زیبایی میس ایتالیا بر سینمای ایتالیا اشاره دارد. این مسابقه از سال ۱۹۳۹ برگزار می شود و بسیاری از شرکت کنندگان و برندگان آن بعدها به ستارگان مشهور سینما، به ویژه در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، تبدیل شدند. تاریخچه. مسابقه میس ایتالیا ابتدا در سال های پایانی دههٔ ۱۹۳۰ به عنوان یک رویداد محلی آغاز شد و به تدریج به یکی از مهم ترین رویدادهای فرهنگی ایتالیا بدل گردید. در دههٔ ۱۹۵۰، همزمان با شکوفایی سینمای ایتالیا و ظهور جریان هایی چون نئورئالیسم ایتالیایی، برندگان این مسابقه توجه کارگردانان و تهیه کنندگان سینما را جلب کردند و به صنعت فیلم سازی راه یافتند. برندگان شاخص و ورود به سینما. چندین برنده و شرکت کنندهٔ میس ایتالیا بعدها در سینما به شهرت جهانی رسیدند: نقدها. با وجود نقش مثبت در معرفی استعدادها، این مسابقه همواره با انتقادهایی همراه بوده است: نتیجه. نقش میس ایتالیا در سینمای ایتالیا انکارناپذیر است. این مسابقه نه تنها بر مسیر حرفه ای برخی از مشهورترین بازیگران جهان تأثیر گذاشته، بلکه به عنوان بخشی از فرهنگ عامهٔ ایتالیا، پیوندی ماندگار میان صنعت سرگر
می و جامعه ایجاد کرده است.
پارک پیشاتاریخ (به ایتالیایی: "Parco della Preistoria") یک پارک طبیعی ایتالیایی است که بیش از ۱۰۰ هکتار جنگل را در بر می گیرد و در استان کرمونا، حدود ۲۰ کیلومتری شرق میلان واقع شده است. این پارک در مجاورت رودخانه آدا با همین نام قرار دارد و و شامل ۳۰ بازسازی از حیوانات پیشاتاریخی (از جمله انسان های پیشاتاریخی)، حدود یکصد حیوان وحشی نیمه آزاد، مسیر گیاه شناسی با معرفی گیاهان، محیط های طبیعی مانند باتلاق، چمن زارها، دریاچه ها و غیره، مناطق پیک نیک، یک کافه، پارک های بازی، یک هزارتو و نمایشگاه های فسیل و غیره است که همگی در طول یک مسیر سایه دار قرار گرفته اند. دسترسی به پارک منحصراً برای عابران پیاده است، اما دوچرخه ها و سگ های دارای قلاده نیز می توانند به آن دسترسی داشته باشند. این پارک همچنین توسط نهادهای مختلف ملی و محلی به رسمیت شناخته شده است که بر اعتبار این سازه به عنوان راهنمایی برای آموزش محیط زیست، نه تنها برای کودکان، بلکه برای بزرگسالان نیز گواهی می دهند. تاریخچه پارک. ساخت پارک در مارس ۱۹۷۶ آغاز شد و به مدت دو سال ادامه یافت. در فاصلهٔ سال های ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۸، علاوه بر فعالیت های اجرایی، بازسازی حیوانا
ت پیشاتاریخی نیز به پروژه اضافه شد که با دقت علمی و جزئیات دقیق انجام گرفت تا به نظر برسد حیوانات واقعی بازسازی شده اند. در واقع، این بازسازی ها با استفاده از فسیل های استخوان بندی بازیابی شده از سایت های مختلف بین المللی آغاز شد و سپس با مطالعه و تحلیل جزئیات عضلات، بافت ها و پوست، امکان پذیر گردید. به این ترتیب، مدل های مینیاتوری ساخته شدند و سپس در فایبرگلاس بازسازی شده و در اندازهٔ واقعی حیوانات تولید شدند، همان طور که این حیوانات میلیون ها سال پیش ظاهر می شدند. از مهم ترین رویدادهای تاریخ پارک می توان به موارد زیر اشاره کرد: گیاه شناسی. گیاهان پارک. در امتداد ساحل چپ رودخانهٔ آدا، پارک مجموعه ای متنوع از پوشش گیاهی و مناطق نیمه جنگلی را ارائه می دهد. جنگل های شمال ایتالیا برای قرن ها تحت تأثیر فعالیت های کشاورزی مختلف، از جمله اصلاح اراضی و قطع درختان قرار داشته اند. با این حال، در این بخش از رودخانه هنوز می توان آخرین بخش های باقی مانده از جنگل های نخستین را مشاهده کرد که با درختان برگریز مشخص می شوند. جنگل پارک دارای تنوعی از درختان است که شامل صنوبر، نارون، درختان لیلکی و غیره می شود. پارک همچنین میزب
ان رشد فراوان گیاهان وحشی مانند بنفشه، پامچالیان، سرخ ولیک و دیگر گونه های گیاهی باستانی است و بوته زارهای آن از ارزش بی نظیری برخوردارند. چوب. جنگل پارک ترکیبی از درختان برگ ریز و برگ ریز است. ساختار جنگل به سه لایه تقسیم می شود: درختی، درختچه ای و علفی. لایه درختی از درختان بلند (به طور متوسط بیش از ۱۵ متر) تشکیل شده است. شاخ و برگ درختان این لایه، پوششی متناوب ایجاد می کند و ظاهری شبیه به یک جنگل باز ایجاد می کند. لایه درختچه ای با گیاهانی با ارتفاع متغیر (از ۱ تا ۷ متر) مشخص می شود. لایه علفی از گیاهان زمینی مختلف، از جمله گیاهان بالارونده مانند پیچک، تشکیل شده است. باتلاق. در بخش پایانی مسیر، باتلاقی وجود دارد که با دریاچه حواصیل مجاور هم مرز است. این باتلاق با انحنای وسیعی که در طول زمان با جدا شدن از دریاچه مذکور (رودپیچ) تکامل یافته است، مشخص می شود. در اینجا می توان تنوع زیادی از پوشش گیاهی، از جمله بیدها و کاج های اروپایی؛ و پوشش گیاهی آبزی، از جمله نیلوفرهای آبی، گل لادن و غیره را تحسین کرد. در قسمت های گلی، دم گربه ای و نیزارهای باتلاقی مشاهده می شوند. بقیه پوشش گیاهی که در مرکز باتلاق وجود دارد،
شامل گیاهان غوطه ور، گیاهان خشکیده، گیاهان نیمه خشکیده و نیزارها می شود. بازسازی ها. فهرست ۳۲ بازسازی از این نوع، بر اساس ترتیبی که در طول مسیر ظاهر می شوند.
کشت زیتون در ایتالیا بخش اصلی کشاورزی این کشور و همچنین بخش مهمی از رژیم غذایی مدیترانه ای است. این بخش برای بیش از ۹۰۰۰۰۰ کشاورز شغل ایجاد می کند و حدود ۱ میلیون هکتار باغ زیتون دارد. گردش مالی سالانه حدود ۳ میلیارد یورو است. درختان زیتون همچنین دارای ارزش زیست محیطی و میراث فرهنگی هستند و به جلوگیری از فرسایش خاک و زنده نگه داشتن مناطق روستایی کمک می کنند. ایتالیا بیشترین تعداد روغن زیتون نام مبدأ حفاظت شده و نشان های جغرافیایی و خوراک های سنتی را در اتحادیه اروپا دارد. این امر این کشور را به مرجعی برای روغن زیتون فوق بکر با کیفیت بالا تبدیل می کند. تاریخچه. کشت زیتون در شبه جزیره ایتالیا ریشه های باستانی دارد و از دوران پیش از روم آغاز می شود. یونانیان و رومی ها کشت را گسترش دادند و روش های پرس کردن را بهبود بخشیدند. در دوران امپراتوری روم، روغن زیتون برای غذا، روشنایی و اهداف مذهبی استفاده می شد. در قرون وسطی، رهبانیت این سنت را حفظ کردند و به تجارت کمک کردند. در قرن های بعد، کشت زیتون به تپه ها و مناطق داخلی، حتی در مکان هایی با خاک های دشوار، گسترش یافت. این امر به این دلیل امکان پذیر بود که درخت زیتون
روستایی است و می تواند در شرایط نامناسب زندگی کند. امروزه زیتون هنوز بخشی از آشپزی ایتالیایی و اقتصاد روستایی است، حتی اگر این بخش با چالش هایی روبرو باشد. آب و هوا. آب و هوای ایتالیا از شمال تا جنوب بسیار متفاوت است و باعث ایجاد ریزاقلیم های زیادی برای زیتون می شود. حدود ۶۲٪ از باغ ها در مناطق تپه ای، ۲۷٪ در دشت ها و ۱۱٪ در کوهستان ها قرار دارند. در جنوب ایتالیا، درختان زیتون از سطح دریا تا تپه های مرتفع رشد می کنند. در شمال ایتالیا، برای جلوگیری از سرمازدگی، آنها به ارتفاعات کم محدود می شوند. مناطق خاصی مانند دریاچه گاردا آب و هوای معتدلی دارند که امکان رشد زیتون را در مناطق شمالی تر از حد معمول فراهم می کند. تغییرات اقلیمی موجب انتقال کشاورزی به مناطق جدید در شمال شده است، اما هم زمان خطراتی مانند خشکسالی، گرمای شدید و افزایش آفات را نیز به همراه دارد. در جنوب، برخی مناطق با بیابان زایی و کمبود آب مواجه هستند که باعث کاهش بهره وری می شود. مناطق کشت زیتون. باغ های زیتون در ایتالیا به طور مساوی پراکنده نیستند. حدود ۷۹٪ از این منطقه در جنوب قرار دارد، آپولیا و کالابریا تقریباً ۷۰٪ روغن را تولید می کنند. سیسیل