Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نجات سرباز رایان" (۱۹۹۸) مقایسه کرد، هرچند سیمون کاردی از "آی جی ان" آن را جبران افراطی کمبود اکشن فصل اول دانست و معتقد بود که این سکانس ها بر لحظات کلیدی دیگر سایه انداخته است. بسیاری از منتقدان اپیزود ششم را به دلیل برجسته کردن رابطه جوئل و الی بهترین اپیزود دانستند، اما برخی معتقد بودند که این اپیزود غیبت مشهود آن ها در جاهای دیگر فصل را نشان داد و کاردی از "آی جی ان" فکر می کرد که این اپیزود به ضرر ریتم داستان تمام شده است. برخی منتقدان اپیزود اول را مؤثر دانستند اما پایان فصل را ضعیف ترین بخش خواندند. فیلم برداری به خاطر برجسته کردن اجراها و تطابق با کیفیت سینمایی بازی مورد تحسین قرار گرفت، و طراحی صحنه به دلیل نمایش زیبایی و ویرانی دنیا ستایش شد، هرچند چیس هاچینسون از "رپ" بازسازی سیاتل را گاه ناکافی یافت. چندین منتقد تم های عمیق تر و شخصیت های پیچیده تر فصل را تحسین کردند، به ویژه تمرکز آن بر روابط الی و دیگران. لوئیز گریفین از "ریدیو تایمز" داستان سرایی «بی نظیر» و دقت نویسندگان در ترسیم جزئیات، دیدگاه ها و فلش بک ها برای گسترش دنیا را ستود، و متای از "اسلش فیلم" معتقد بود بسیاری از صحنه ها با تماشای
دوباره معانی بیشتری پیدا می کنند. بسیاری اقتباس از سکانس های بازی برای تطابق با این رسانه را ستودند و برخی معتقد بودند بخش های داستانی غیراقتباسی قوی ترین بخش بودند، هرچند لورن میلیچی از "توتال فیلم" فکر می کرد که این فصل «نمی تواند وزن احساسی منبع اصلی را منتقل کند» و تغییرات آن رضایت بخش نبودند، و کاردی از "آی جی ان" این سؤال را مطرح کرده که آیا قابلیت بازی با شخصیت های الی و ابی در بازی ویدیویی (به جای فقط تماشای آن در سریال) باعث شده که تجربه بازی لذت بخش تر باشد. برخی منتقدان احساس کردند کمبود صحنه های جوئل و الی، فصل دوم را نسبت به فصل اول ضعیف تر کرده است، و برخی دیگر ریتم سریع تر و روایت ناتمام را آسیب رسان دانستند، به ویژه در نمایش گروه های متخاصم سیاتل. انجی هان از "هالیوود ریپورتر" نوشت که این فصل فاقد «شاعرانگی غنی، انسانیت گسترده و پایان ویرانگر» فصل اول است. برخی شخصیت های جدید مثل ابی، آیزاک و هانراهان را ناکافی توسعه یافته دانستند و فکر می کردند روایت غیرخطی به ریتم و جهان سازی لطمه زده است. برخی دیگر تمثیل های سیاسی را بیش از حد ساده یا توهین آمیز یافتند. اجراهای بازیگران با تحسین گسترده روب
ه رو شد، و صمیمت و هماهنگی بین پاسکال و رمزی همچنان مورد ستایش قرار گرفت؛ آلان سپینوال از "رولینگ استون" برخی اپیزودها را به دلیل غیبت آن ها ضعیف تر دانست، و متای از "اسلش فیلم" لحظات ظریف تر آن ها را مؤثرترین بخش ها خواند. منتقدان پاسکال را به خاطر آوردن گرما، کاریزما و سرسختی به جوئل ستودند—بونایم از "کولایدر" اجرای او را بهترین کارنامه اش نامید—و رمزی را به خاطر تبدیل الی به جوانی آسیب دیده با حفظ نابالغی احساسی و بازیگوشی تحسین کردند. بسیاری مرسد را به خاطر شفقت و طنزش برجسته ترین بازیگر فصل دانستند، و همچنین به خاطر هماهنگی اش با رمزی، و اجرای دیور به خاطر نمایش غم، خشم و نفرت مورد تحسین قرار گرفت؛ برخی معتقد بودند اجرای او توجهات را از دیگران گرفته و به خود معطوف کرده است. چندین منتقد توانایی های بازیگری دراماتیک اوهارا را ستودند، به ویژه با توجه به نقش کمدی اش در مجموعهٔ "استودیو" که همزمان پخش می شد. اجراهای لونا، مازینو، وسلی و رایت نیز مورد تحسین قرار گرفت، هرچند برخی منتقدان آن ها را ناکافی و شخصیت هایشان را توسعه نیافته دانستند؛ والری اتنهوفر از "اینورس" برخی تعاملات را در مقایسه با فصل اول «به طو
ر عجیبی غیرطبیعی» یافت. آمار بینندگان. میزان بینندگان فصل اول در هفته منتهی به پخش قسمت افتتاحیه فصل دوم ۱۵۰٪ افزایش یافت. قسمت افتتاحیه فصل دوم در نخستین شب پخش خود در ایالات متحده ۵٫۳ میلیون بیننده داشت که شامل پخش سنتی و استریم در پلتفرم مکس بود—افزایشی ۱۳٪ نسبت به قسمت افتتاحیه فصل نخست. این فصل در هفتهٔ بعد بیشترین تعداد بازدید را در تمام سرویس های استریمینگ داشت.
ژئوسل یک محصول مهندسی ژئوتکنیکی است و زیر مجموعه خانواده ژئوسنتتیک ها قرا میگیرد ، که از سلول های پلاستیکی به هم پیوسته تشکیل شده و به منظور تثبیت خاک و کنترل فرسایش مورد استفاده قرار می گیرد. این ساختار سه بعدی از پلیمرهای مقاوم ساخته شده و به شکل سلول های لانه زنبوری در پروژه های مختلف ساختمانی و راه سازی نصب می شود. ژئوسل با توزیع یکنواخت بارها و جلوگیری از حرکت جانبی خاک، به بهبود پایداری زمین و کاهش فرسایش کمک می کند. این محصول به ویژه در ساخت جاده ها، تثبیت شیب ها و تقویت دیواره های خاکی کاربرد فراوانی دارد. این روزها با توجه به افزایش جمعیت و بالا رفتن شهر نشینی و کم شدن فضای سبز مردم بسیار علاقه پیدا کرده اند تا فضای سبزی مانند ساخت روف گاردن در خانه ی خود داشته باشند یکی از مهمترین معیارها برای ساخت این نوع از فضاهای سبز استفاده از متریال بسیار مناسب و با کیفیت می باشد. ژئوسل یک شبکه محکم به هم پیوسته از سلول های لانه زنبوری از جنس پلی اتیلن سنگین (HDPE) است که توانایی محصور کنندگی مصالح پر کننده ای نظیر بتن را دارد. ترکیب این دو مصالح با یکدیگر سبب افزایش راندمان بتن مسلح شده با پلیمر در جهت ایجاد ی
ک سطح با مقاومت بیشتر و ارتفاع کمتر می گردد. جنس ژئوسل ها. جنس شبکه ژئوسل ها از پلی اتیلن با چگالی بالا (HDPE) است. ژئوسل های HDPE در مقابل سیالات از نفوذ ناپذیری بالایی برخوردارند. کابرد های ژئوسل. از شبکه ژئوسل ها برای رسیدن به اهدافی به شرح زیر استفاده می کنند: حال در صورتی که شبکه ها با خاک مناسب پر شوند امکان رشد گیاه وجود دارد. به طور خلاصه می توان کاربرد های ژئوسل را چنین عنوان نمود: تاریخچه ژئوسل. تاریخچه ژئوسل به تحقیق و توسعه مهندسین ارتش ایالات متحده آمریکا و در سال ۱۹۷۵ میلادی بر می گردد که از آنها جهت ساخت جاده های تاکتیکی در خاک های نرم و زمین های سست استفاده می شد. طی تحقیقات، مهندسین به این نتیجه رسیدند که استفاده از سامانه نگهداری از ماسه های درشت دانه و شنی می تواند عملکرد و نتیجه مناسب تری نسبت به سنگ های خرد شده در ساخت و ساز جاده ای دارای خاک نرم داشته باشد. ضمنا خاصیت جلوگیری از تخریب سریع توسط رطوبت را نیز داراست که در مدت زمان طولانی تر عملکرد مناسب تر و با دوام تری خواهد داشت. در سال ۱۹۸۱ مهندسین با بهبود طرح قبلی و استفاده از مواد اولیه جدید مانند ورقه های آلومینیومی شکاف دار و دیگر
مصالح مانند لوله های پلاستیکی آزمایش کردند و امروزه از ژئوسل ها نوارهای ۵۰ تا ۲۰۰ میلی متری ساخته می شود که از جنس پلیمر بوده و دوام و طول عمر بالایی داشته و علاوه بر سبکی در برابر فشار نیز مقاومت قابل توجهی دارند. اولین کارخانه تولید کننده این محصول در سیستم غیر نظامی، کمپانی presto بود که به وسیله مواد پلی اتیلنی با چگالی بالا (نوع HDPE که سبک وزن، نسبتا قوی و با هزینه مناسب است) برای کاربرد هایی همچون نگهداری و کنترل شیب ها و پشتیبانی از بار در ایالات متحده آمریکا و کانادا در اوایل دهه 80 میلادی استفاده می شد. روند نصب آسان ژئوسل. عملیات نصب نیازی به ابزار آلات خاص و یا نیروهای حرفه ای ویژه ندارد. بتن مخصوص و بتن مخلوط شده با پلیمر برای ماکزیمم مقاومت و مینیمم سطح مقطع طراحی می شود. کاربردهای متنوع و سازگار ژئوسل. سیستم ژئوسل می تواند در بسیاری از کاربردهای عمرانی بکار رود: از ویژگی های ژئوسل ها می توان به موارد زیر اشاره کرد: در صورت استفاده از ژئوسل ها در دیوارها و بام های سبز، رشد ریشه های گیاه باعث استحکام بیشتر شده و عمر سازه را افزایش می دهند. همچنین ژئوسل ها در سازه هایی که وزن کمی را تحمل می کنند،
در محافظت از کانال ها و بستر جاده های کم تردد عملکرد خوبی را از خود نشان می دهند. اما استفاده از این مواد تحت بار های سنگین، مانند زیر ساخت جاده های پر تردد باعث کاهش عمر سازه و تغییرشکل سلول ها می شود. کاربردهای جدید ژئوسل در ساخت وساز. کاربردهای جدید ژئوسل در ساخت وساز به دلیل ویژگی های منحصر به فرد این محصول در تثبیت خاک و بهبود زیرساخت ها به سرعت در حال توسعه هستند. در زیر به چند مورد از کاربردهای جدید ژئوسل در ساخت وساز اشاره می کنیم: تقویت سازه های سبز. ژئوسل در پروژه های زیست محیطی و سازه های سبز، به منظور تقویت خاک در محیط های طبیعی و پارک ها استفاده می شود. این کاربرد به حفظ محیط زیست کمک می کند و باعث کاهش فرسایش و تقویت گیاهان در فضاهای سبز شهری می شود. ساخت جاده های مقاوم در برابر آب و هوا. با استفاده از ژئوسل در لایه های زیرین جاده ها، می توان مقاومت جاده ها را در برابر شرایط آب و هوایی شدید و فشار ترافیکی افزایش داد. این تکنولوژی به طور ویژه در مناطقی که خاک ضعیف و جاده های معمولی به سرعت فرسوده می شوند، کاربرد دارد. تقویت سازه های زیرزمینی. ژئوسل به عنوان یک عنصر تقویت کننده در سازه های زیرزمین
ی مانند تونل ها و متروها به کار می رود. این تکنولوژی با توزیع بار و جلوگیری از نشست، باعث بهبود پایداری این سازه ها می شود. کاربرد در کنترل سیلاب و فرسایش. در پروژه های کنترل سیلاب و تثبیت بستر رودخانه ها، ژئوسل به جلوگیری از فرسایش سواحل کمک کرده و بافت خاک را تقویت می کند. این کاربرد جدید به طور موثری می تواند از تخریب های ناشی از جریان های آبی و سیلاب جلوگیری کند. ساخت بسترهای مقاوم برای خطوط راه آهن. ژئوسل در ساخت خطوط راه آهن برای تقویت بستر زیرین ریل ها استفاده می شود. این تکنولوژی به جلوگیری از نشست و تغییر شکل بستر ریل ها کمک کرده و پایداری بیشتری را برای خطوط حمل و نقل ریلی فراهم می کند. این کاربردهای نوین ژئوسل، امکان استفاده بهینه از آن را در پروژه های مختلف ساخت وساز و زیست محیطی فراهم می کند و به بهبود کیفیت و پایداری زیرساخت ها کمک می کند.
کارمن لافورت (بارسلونا ۶ سپتامبر ۱۹۲۱ – مادرید، ۲۸ فوریه ۲۰۰۴) نویسنده اسپانیایی بود که در دوره پس از جنگ داخلی اسپانیا نوشت. او یک نویسنده مهم اروپایی است و آثارش به مدرسه ادبیات اگزیستانسیالیستی کمک کرد و اولین رمانش "نادا" سبک ادبی "ترمندیزمو" اسپانیایی را که توسط کامیلو خوزه سلا با رمانش "خانواده پاسکوال دوارته" آغاز شده بود، ادامه داد. او در سال ۱۹۴۴ جایزه نادال را دریافت کرد. زندگی نامه. لافورت در بارسلون به دنیا آمد، اما در سن ۲ سالگی به همراه خانواده اش به جزایر قناری نقل مکان کرد و کودکی خود را در آنجا گذراند. در سن ۱۲ سالگی او مادرش را از دست داد و پدرش پس از آن با زنی که لافورت و خواهر و برادرانش دوست نداشتند ازدواج کرد (تجربیات ناخوشایندی که در بسیاری از ادبیاتش به تصویر کشیده شده است). در سال ۱۹۳۹ در سن ۱۸ سالگی، لافورت به بارسلونا رفت و فلسفه را در دانشگاه بارسلونا مطالعه کرد، در حالی که با اقوام خود زندگی می کرد. در سال ۱۹۴۲ به مادرید رفت و در دانشگاه کامپلوتنسه حقوق خواند. در سال دوم، او کلاس ها را ترک کرد تا به طور کامل به نوشتن بپردازد و بین ژانویه و سپتامبر ۱۹۴۴ اولین رمان خود، "نادا" را نو
شت که در سال اول انتشارش (۱۹۴۵) جایزه نادال را از سردبیری منوسکوارو به دست آورد. یک رمان در مورد توسعه نوجوانان زن، "نادا" به عنوان یکی از آثار کلاسیک ادبیات اسپانیایی قرن بیستم شناخته می شود و به موضوعاتی مانند اگزیستانسیالیسم و جستجوی نوجوانان برای هویت می پردازد. لافورت رابطه بسیار بی اعتمادی با منتقدانش داشت، به ویژه پس از آن که در تلاش بود تا به تمجیدهای منتقدانه برجسته ای که اولین رمانش داشت، برسد. با این حال، او مجموعاً پنج رمان منتشر کرد: انتشار سال ۱۹۵۲ "جزیره و شیاطین"، که در واقع پیش درآمد "نادا" است؛ "زن جدید" در سال ۱۹۵۵، که با بازکشف ایمان کاتولیکش انگیزه گرفته بود و جایزه منورکا را دریافت کرد؛ "آفتاب سوختگی" در سال ۱۹۶۳، قسمت ابتدایی سه گانه "سه قدم خارج از زمان"؛ و در نهایت رمان روان شناختی "بازگشت به گوشه" که در می ۲۰۰۴ پس از مرگش منتشر شد. پس از بازدید از ایالات متحده به عنوان مهمان وزارت امور خارجه در سال ۱۹۶۵، لافورت یادداشت های سفر خود را با عنوان "موازی ۳۵" در سال ۱۹۶۷ منتشر کرد. دوستی او با نویسنده هموطن اسپانیایی و مقیم ایالات متحده رامون جی. سندر در مجموعه ای از نامه ها که در سال ۲۰۰۳
با عنوان "می توانم روی تو حساب کنم" منتشر شد، آشکار شد. او همچنین نویسنده داستان های کوتاهی بود که بیشتر آنها در مجموعه ای به نام "مرده" در سال ۱۹۵۲ منتشر شد، و داستان های کوتاه دیگری که در سال ۱۹۵۴ در مجموعه ای به نام "تماس" منتشر شد. چهار داستان کوتاه دیگر — "جهنم"، "تازه ازدواج کرده"، "تسکین" و "راز گربه" — به ترتیب در مجلات "اینسولا" (۱۹۴۴ و ۱۹۵۲)، "دستینو" (ژوئن ۱۹۵۳) و "بازار" (مارس ۱۹۵۲) منتشر شدند. در سال ۱۹۸۷، او تحصیلات تکمیلی در رشته ادبیات را در دانشگاه جرج تاون آغاز کرد. در سال های پایانی عمرش، لافورت از بیماری آلزایمر رنج می برد و در نهایت توانایی صحبت کردن را از دست داد. او در ۲۸ فوریه ۲۰۰۴ در مادرید درگذشت. "نادا"، موفق ترین رمان او، همواره به چاپ رسیده است. انتشار "می توانم روی تو حساب کنم" در سال ۲۰۰۳، که مجموعه ای از مکاتبات او با رامون جی. سندر به ویراستاری اسرائیل رولون بارادا است، و بازنشر رمان ۱۹۵۵ او، "زن جدید"، با پیشگفتاری از همان ویراستار، منجر به تجدید علاقه به آثار او شد، که با ترجمه جدید انگلیسی "نادا" توسط ادیت گراسمن در سال ۲۰۰۷ تقویت شد. در فوریه ۲۰۰۷، به عنوان بزرگداشت سومین
سالگرد مرگ او، سردبیری منوسکوارو برای اولین بار مجموعه ای از تمام داستان های کوتاه او، از جمله پنج داستان قبلاً منتشر نشده، را منتشر کرد. در سال ۲۰۰۹، کریستینا سرزالس کتاب دومی دربارهٔ مادرش، "موسیقی سفید" (Destino) منتشر کرد.
آنا سانتوس آرامبورو (متولد ۱۹۵۷) کتابدار اسپانیایی است که از فوریه ۲۰۱۳ مدیر کتابخانه ملی اسپانیا می باشد. زندگی. آنا سانتوس آرابورو در سال ۱۹۵۷ در ساراگوسا به دنیا آمد. او دارای مدرک کارشناسی در جغرافیا و تاریخ از دانشگاه ساراگوسا است (که به عنوان دانشجوی ممتاز دانشکده فلسفه و ادبیات در ۲۶ آوریل ۲۰۱۲ شناخته شد) و دیپلمی در علوم کتابداری و مستندسازی از مرکز مطالعات مستند وزارت فرهنگ دارد. پایان نامه او تحت عنوان «مستندسازی هنری در آرشیو پروتکل های سردفتری ساراگوسا در قرن هفدهم» بود. در سال ۱۹۸۲، او کار خود را در دانشگاه کمپلوتنسه مادرید آغاز کرد، جایی که بخش عمده ای از حرفه اش را به مدت ۲۵ سال توسعه داد. بین سال های ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۱، او در کتابخانه دانشکده اقتصاد و علوم تجاری کار کرد و به عنوان معاون مدیر آنجا خدمت کرد. بین سال های ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۱، او سمت معاونت مدیر کتابخانه دانشگاه کامپلوتنسه را بر عهده داشت و مسئول اجرای برنامه مدیریت کامپیوتری و ادغام خدمات جدید برای دسترسی به اطلاعات علمی از طریق شبکه بود. ن اکتبر ۲۰۰۳ و مارس ۲۰۰۷، او مدیر کتابخانه تاریخی مارکیز والدسیلا بود که به عنوان نگهدارنده میراث کتابشناس
ی دانشگاه کامپلوتنسه عمل می کرد. او همچنین به عنوان مدیر کل کتابخانه ها و آرشیوهای شهرداری مادرید و مدیر اقدام فرهنگی کتابخانه ملی (۲۰۰۳–۲۰۰۷) خدمت کرده است. مدیر کتابخانه ملی اسپانیا. وزارت آموزش، فرهنگ و ورزش سانتوس را برای جانشینی گلوریا پرز-سالمرون به عنوان رئیس کتابخانه ملی اسپانیا معرفی کرد. پس از این معرفی، سانتوس در راه اندازی سپرده گذاری قانونی دیجیتال مشارکت داشت. از آوریل ۲۰۰۹ و به منظور حفاظت از آن، کتابخانه ملی اسپانیا نسخه هایی از اسناد وب تحت دامنه اینترنتی .es را بر اساس توافقی با Internet Archive نگهداری کرده بود. تحت رهبری آنا سانتوس، این اطلاعات به سرورهای خود کتابخانه ملی منتقل می شود و هدف از آن افزایش ظرفیت برای حفاظت از ویدیوهای دیجیتال تعیین می شود. در آوریل ۲۰۱۴، او بر روی تصویب یک قطعنامه کار کرد که به موجب آن عنوان «کتابدار افتخاری» به حرفه ای هایی که در خدمات خود به این مؤسسه برجسته بودند اعطا می شد. در ژوئیه ۲۰۱۴، او در قانون گذاری مربوط به کتابخانه ملی اسپانیا مشارکت کرد که به کتابخانه استقلال بیشتری می بخشید و وضعیت مشابهی با موزه دل پرادو و مرکز هنرهای موزه ملی ملکه صوفیه به آن
اعطا می کرد. در ژوئیه ۲۰۱۵، قانون سپرده گذاری قانونی برای انتشارات آنلاین تصویب شد که مسئولیت حفظ میراث فرهنگی آنلاین را به مراکز نگهداری، مانند کتابخانه ملی، واگذار می کند. در چندین مورد، آنا سانتوس به بازنگری نقش کتابخانه ها در محیط دیجیتال کنونی، باز بودن به سوی شهروندان و ارائه خدمات توسط کارکنان خود تأکید کرده است. در ۲۰۱۶، همچنین اساسنامه مؤسسه تصویب شد که ناشی از قانون ۱/۲۰۱۵ بود و هدف آن توسعه محتوای کتابخانه و تضمین مأموریت آن بود. این مقررات جدید مؤسسه را به محیط دیجیتال سازگار کرده و ارکان مدیریتی مشترک، مانند هیئت امنا را با نمایندگی مهمی از جامعه مدنی به رسمیت می شناسد. ترویج دیجیتالی سازی. از دیگر تلاش های بزرگ تحت رهبری او شامل دیجیتالی سازی و باز استفاده از محتواها بوده است، که در پروژه هایی مانند BNELab تجلی یافته اند. این پروژه ها به دنبال فراهم کردن دسترسی به میراث فرهنگی اسپانیا برای همه و تشویق استفاده از منابع و بودجه های کتابخانه هستند. سانتوس همچنین روز نویسندگان را ترویج کرده است، روزی که از سال ۲۰۱۶ به طور سالانه برگزار می شود تا برابری جنسیتی در فرهنگ و کار و مسیر نویسندگان را که د
ر طول تاریخ بارها به حاشیه رانده شده اند، مورد توجه قرار دهد. در مه ۲۰۲۳، او از قصد خود برای بازنشستگی خبر داد و بدین ترتیب روند انتخاب یک مدیر جدید آغاز شد. در نهایت، در فوریه ۲۰۲۴، پس از نزدیک به ۱۱ سال مدیریت کتابخانه ملی، وزارت فرهنگ به او بازنشستگی اعطا کرد و جانشین او، اسکار آرویو اورتگا، را منصوب کرد.
موزهٔ هنرهای کاربردی () موزه ای در بوداپست، مجارستان است. این موزه، سومین موزهٔ کهن هنرهای کاربردی در جهان است. معماری. موزه هنرهای کاربردی میان سال های ۱۸۹۳ و ۱۸۹۶ ساخته شد و طراحی آن توسط اودون لخنر به سبک انتزاعی مجارستانی ساخته شد. ساختمان آن یک سقف سبز رنگ دارد و درون آن، با به کارگیری سبک های هندو، گورکانی و اسلامی طراحی شده است.
رالی فنلاند ۲۰۲۲ (همچنین به عنوان رالی سکتو فنلاند ۲۰۲۲ شناخته می شود) یک رویداد اتومبیل رانی برای خودروهای رالی بود که طی چهار روز بین 4 تا 7 آگوست ۲۰۲۲ برگزار شد. این رویداد هفتاد و یکمین رالی فنلاند بود. این رویداد هشتمین دور از رالی قهرمانی جهان ۲۰۲۲ ، مسابقات قهرمانی رالی جهان ۲ و قهرمانی رالی جهان ۳ بود. این رویداد در یووسکوله در فنلاند مرکزی در بیست و دو مرحله ویژه رقابت شد که مسافت رقابتی کل را پوشش می داد.
قلعهٔ مونوستور () (که همچنین به نام قلعه سندبرگ نیز شناخته می شود) قلعه ای واقع شده در نزدیکی شهر کوماروم، مجارستان است. این قلعه میان سال های ۱۸۵۰ و ۱۸۷۱ به عنوان بخشی از سامانه استحکامات کومارنو ساخته شد. پس از جنگ جهانی دوم، شوروی ها بزرگ ترین انبار تسلیحات را در قلعه مونوستور ساختند.
دورا دیستریا، نام مستعار دوک نشین هلنا کولتسوا-ماسال سکایا، به دنیا آمده به عنوان النا غیکا (جیکا) (۲۲ ژانویه ۱۸۲۸ در بخارست – ۱۷ نوامبر ۱۸۸۸ در فلورانس)، نویسنده رومانیایی رمانتیک و فمینیست بود. او مدافع مسئله ملی آلبانی در قرن ۱۹ بود و مبارزه آلبانی ها برای استقلال در اروپای غربی را ترویج کرد، اگرچه خودش زبان آلبانیایی را نمی دانست. نوشته ها و تلاش های او در میان حلقه های ملی گرای آلبانیایی به رسمیت شناخته شد و نام او برای جلب حمایت از این قضیه استفاده شد. او یک نویسنده برجسته بود که به چندین زبان از جمله رومانیایی، ایتالیایی، آلمانی، فرانسوی، لاتین، یونانی باستان و مدرن و روسی مسلط بود. نوشته های او موضوعات گسترده ای را در بر می گرفت، از جمله زندگی موناسیک، توصیفات کشورها و فرهنگ ها، آزادی زنان، روایت های تاریخی و بیشتر. او برای آزادی زنان در مشرق زمین فعالیت می کرد و برای رفتار برابر بین مردان و زنان استدلال می کرد. کار او به نوشتن محدود نمی شد – او همچنین یک نقاش، یک کوهنورد که یک بار به قله مون بلان صعود کرده بود، و عضو انجمن های علمی مختلف بود. کتاب او "آلبانیایی ها در رومانی" و مشارکت هایش در درک تاری
خ و هویت آلبانی اهمیت زیادی داشتند. ارتباطات او با وطن پرستان آلبانی و حمایت هایش نقش مهمی در تقویت حس هویت ملی آلبانی داشتند. تأثیر او فراتر از دوران زندگی اش بود، زیرا اعضای خانواده و دیگران همچنان از مشارکت های او برای حمایت از مسئله آلبانی استفاده می کردند. زندگی. او در سال ۱۸۲۸ در بخارست به عنوان عضو خانواده غیکا به دنیا آمد و دختر میهای غیکا و خواهرزاده حاکم شاهزاده والاچیا گریگوره چهارم غیکا بود. او تحصیلات دقیقی را دریافت کرد که در خارج از کشور ادامه یافت – ابتدا در درسدن، سپس در وین، سپس در ونیز، و در نهایت در برلین که در آنجا نمونه ای از تسلط خود بر زبان یونانی باستان را به الکساندر فون هومبولت نشان داد. در سال ۱۸۴۹، دیستریا به کشور خود بازگشت و با دوک روسی الکساندر کولتسف-ماسالسکی ازدواج کرد که او را به دوشس هلنا کولتسوا-ماسالسکایا تبدیل کرد. آنها چندین سال در روسیه زندگی کردند، بیشتر در سن پترزبورگ، اما دورا هرگز دیدگاه های ملی گرای روسی شوهرش یا ارتدکس شرقی تعصب دادگاه استبدادی امپراتور نیکلاس اول را نپذیرفت. با وخامت وضعیت سلامتی او در آب و هوای روسیه، او به توصیه شوهرش عمل کرد و به اروپای مرکزی
سفر کرد. او ابتدا چندین سال به سوئیس رفت و سپس به یونان و آناتولی سفر کرد. در نهایت، به ایتالیا بازگشت و در یک ویلا در فلورانس زندگی کرد، در حالی که گهگاه به فرانسه، ایرلند و ایالات متحده سفر می کرد. به عنوان یک نویسنده، او برای اولین بار در سال ۱۸۵۵ که بیشتر به زبان فرانسوی با نام "دیستریا" می نوشت، مورد توجه قرار گرفت. او تعدادی آثار منتشر کرد که نه تنها مهارت او در زبان های رومانیایی، ایتالیایی، آلمانی، فرانسوی، لاتین، یونانی باستان و یونانی مدرن و روسی را نشان داد، بلکه دانش او از موضوعات علمی، دیدگاه های لیبرال او در موضوعات مذهبی و سیاسی، و همچنین استعداد او در ارائه نظراتش را نیز به نمایش گذاشت. دیدگاه کلی او به جهان جهان وطنانه بود، اما او همچنین به سختی تلاش کرد تا منابع و فناوری های موجود در اروپای غربی را به اروپای شرقی بیاورد و برای رهایی زنان تلاش کرد. او در ۱۷ نوامبر ۱۸۸۸ در فلورانس درگذشت.
آلفونسو رودریگز (; (زاده ۵ ژانویه ۱۹۵۶، در سیوداد تروخیلو، جمهوری دومینیکن) کارگردان، نویسنده، بازیگر اهل جمهوری دومینیکن است. او همچنین کاندیدای ریاست جمهوری برای انتخابات ۲۰۲۰ این کشور بود. زندگی نامه. او از دانشگاه خود مختار سانتو دومینگو فارغ التحصیل شد و در سال ۱۹۷۹ در دانشگاه کالیفرنیا، ارواین، در رشته تولید فیلم و تلویزیون تحصیل کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "سور بز" اشاره کرد. در اولین کارهایش او به عنوان یک متخصص رنگ فیلم بود که در آن روی فیلم های کلاسیک سیاه و سفید مانند معجزه در خیابان سی و چهارم، شاهین مالت، و آلفرد هیچکاک تقدیم می کند، کار کرد. او به جمهوری دومینیکن بازگشت و به عنوان کارگردان تولید در چندین ایستگاه تلویزیونی معتبر شروع به کار کرد، و در آنجا چندین فیلم تلویزیونی، کمدی و سریال های تلویزیونی ایجاد کرد.
الین فوکس زیست شناس سلولی آمریکایی است که به دلیل کارهایش در زمینه زیست شناسی و مکانیسم های مولکولی پوست پستانداران و بیماری های پوستی شناخته می شود. او به پیشگام شدن در مدرنیزاسیون درماتولوژی کمک کرد. فوکس روش های ژنتیک معکوس را معرفی کرد که عملکرد پروتئین را ابتدا ارزیابی کرده و سپس نقش آن را در توسعه و بیماری ارزیابی می کنند. به ویژه، فوکس تحقیقات خود را بر روی سلول های بنیادی پوست و تولید مو و پوست متمرکز کرده است. او پژوهشگر مؤسسه پزشکی هاوارد هیوز و استاد ربکا سی. لنسفیلد در زیست شناسی سلولی و توسعه پستانداران در دانشگاه راکفلر است. اوایل زندگی و تحصیلات. فوکس در خارج از شیکاگو در خانواده ای از دانشمندان بزرگ شد - پدر، عمه و خواهرش نیز دانشمند بودند و خانواده اش او را تشویق کردند تا تحصیلات عالی را دنبال کند. او گفت که این تأثیرات به ویژه در دوران کودکی برای او مهم بودند. در مصاحبه ای با فایزا الماسری در سال ۲۰۱۰، فوکس گفت: «فکر می کنم مانند بسیاری از کودکان در دنیای ما، من به علم علاقه مند شدم فقط از داشتن یک تور پروانه گیری و چندین فیلتر و چند بوت و رفتن به جویبارها و رودخانه ها و بودن در مزرعه ها.» ح
تی مادرش، که خانه دار بود، او را تشویق کرد تا علاقه اش به علم را دنبال کند در زمانی که تعداد کمی از زنان وارد زمینه های علمی می شدند. «او خانه دار بود اما به هر کاری که انجام می داد افتخار می کرد. او به خواهرم و من در همه جهات مختلف تشویق کرد. مادرم همیشه می گفت، 'تو آشپز خوبی هستی، تو یک دانشمند عالی خواهی شد'، وقتی به او گفتم که علم را دوست دارم؛ بنابراین فکر می کنم این چیزهای کوچک شاید مهم تر از هر چیز بزرگی باشند.» فوکس در سال ۱۹۷۲ مدرک لیسانس در شیمی را از دانشگاه ایلینوی دریافت کرد و با بالاترین افتخار در علوم شیمی فارغ التحصیل شد. او به عنوان یکی از سه زن در کلاسی از ۲۰۰ دانشجوی فیزیک در مقطع کارشناسی شروع کرد. فوکس در دوران دانشگاه به صورت سیاسی فعال بود و به جنگ ویتنام اعتراض کرد و برای سپاه صلح درخواست داد با این هدف که به شیلی فرستاده شود. با این حال، هنگامی که به جای شیلی به اوگاندا که تحت دیکتاتوری عیدی امین بود اختصاص یافت، تصمیم گرفت مستقیم به مدرسه تحصیلات تکمیلی برود. وقتی برای تحصیلات تکمیلی درخواست داد، فوکس از شرکت در آزمون رکورد فارغ التحصیلی (GRE) خودداری کرد. در مصاحبه ای در سال ۲۰۰۹، ف
وکس بیان کرد، «... من احساس می کردم که آزمون رکورد فارغ التحصیلی دانش واقعی من را آزمایش نمی کند، بلکه اینکه چگونه می توانم در یک آزمون کتبی عملکرد داشته باشم.» به جای آن، او یک توضیح سه صفحه ای همراه با درخواست هایش ارائه داد که توضیح می داد چرا آزمون GRE را نمی دهد. اگرچه او در هر جایی که درخواست داد، پذیرفته شد، اما اذعان می کند که بیانیه سرکشانه او احتمالاً امروزه به همان شکل نگاه نمی شود. «فکر نمی کنم که استادان امروزه به اندازه دوران جنگ ویتنام نسبت به دانشجویان سرکش بازباشند.» فوکس در سال ۱۹۷۷ دکترای علوم بیوشیمی را از دانشگاه پرینستون دریافت کرد. پایان نامه دکترای او با عنوان «بیوسنتز و تجمع پوسته پپتیدوگلیکان باسیلوس مگاتوریوم» بود. فوکس کار خود در زمینه زیست شناسی پوست را در طول کار پسادکترای خود با هاوارد گرین در MIT آغاز کرد. در آزمایشگاه گرین، او مکانیسم های زیربنایی رشد و تمایز در کراتینوسیت های اپیدرمال را مطالعه کرد.
مری استل الیزابت کاتس (۱۶ سپتامبر 1814).۱۴ ژوئیه ۱۸۵۶) یک جامعه شناس، مورخ آماتور و خاطره نویس آمریکایی بود. او مکرراً با دالی مدیسون نامه رد و بدل می کرد و پس از مرگ مدیسون در سال ۱۸۴۹، هفت سال آخر عمر خود را صرف نوشتن و تلاش برای انتشار خاطراتش کرد. این خاطرات شامل اطلاعات بیوگرافی مدیسون بود و در سال ۱۸۸۶ با عنوان "خاطرات و نامه های دالی مدیسون، همسر جیمز مدیسون، رئیس جمهور ایالات متحده" توسط لوسیا بی. کاتز با ویرایش فراوان منتشر شد. این اثر برای بیش از یک قرن معیار زندگی مدیسون بود. زندگی نامه. مری استل الیزابت کاتس در واشینگتن دی سی در ۱۶ سپتامبر ۱۸۱۴ به دنبا آمد. او ششمین فرزند از هفت فرزند خانواده بود و با برادر کوچکترش ریچارد و خواهرش دالی رابطه بهتری داشت. عمه کاتس، دالی مدیسون، همسر جیمز مدیسون بود. در طول دهه ۱۸۳۰، مری و خواهرش، دالی پین کاتس، در واشینگتن دی سی زندگی می کردند و زمان زیادی را با عمه خود سپری می کردند. مورخ کاترین آلگور مدیسون را به عنوان «مادر و بهترین دوست» دختران توصیف می کند. او به مری کاتس در به دست آوردن امضا در یک کتاب خودکار کمک کرد و آنها را در مورد رفتار صحیح در موقعیت های
اجتماعی و زندگی عمومی راهنمایی می کرد. دختران کاتس نامه های متعددی به مدیسون نوشتند و هدایا و اخبار را برای او می فرستادند. مری در خانه درس خوانده بود و یک نقاش آماتور بود و چهره هایی از جمله عمه اش را می کشید. آنا کاتس، مادر مری، در اوت ۱۸۳۲ درگذشت.
کلاس ۱ تا ۲ تُن یک رویداد قایقرانی در رشته قایقرانی در المپیک تابستانی ۱۹۰۰ قایقرانی در برنامه بازی های المپیک تابستانی ۱۹۰۰ در مویلان-ان-ایولین بود. ۹ قایق در طی دو مسابقه در کلاس ۱ تا ۲ تُن به رقابت پرداختند. حضور بیست و دو شرکت کننده در این بخش از مسابقات، از سه کشور به ثبت رسیده است. مسابقات در روزهای ۲۲ و ۲۵ مه ۱۹۰۰ در رودخانه سن برگزار شد.