Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
را تزئین کرده و نور را به آنها می آورد، دسترسی می دهد. در شمال، یک باغ بزرگ وجود داشت که در آن چند مجسمه مرمری یافت شد و مدل های ریشه درختان بزرگی که در آنجا بودند، عمدتاً درختان زیتون، اما همچنین درختان انار یا خرزهره، بازسازی شده اند. در کنار هر یک از ریشه های باستانی، درختی از همان گونه کاشته شده است. دسترسی فعلی به فضای داخلی ویلا از این سمت است، اگرچه در پیکربندی اصلی، این یک فضای داخلی بود. حمام های آب گرم. حمام های کنسول مارکوس کراسوس فروگی به سال ۶۴ میلادی برمی گردد و ویرانه های آن در امتداد جاده ساحلی مارکونی و در ترمه وزوویان فعلی، یک مجتمع آب گرم که توسط ژنرال ویتو نونزیانت در سال ۱۸۳۱ در محل حمام های باستانی تأسیس شد، قابل مشاهده است. همانند عمارت های بزرگ افراد ثروتمند، این ویلا نیز تأسیسات حرارتی مخصوص به خود را داشت. نقاشی هایی که آن را تزئین می کنند به سبک پمپئی دوم هستند، با ستون های چوبی نازک که طاق نماهای قسمت مرکزی دیوار در مقابل آنها قرار گرفته اند. قسمت بالایی با عناصر معماری با ماهیت زینتی تقسیم شده است که در آن نقاشی هایی از مناظر و چهره های انسانی به همراه نقاشی های بزرگ دیگری که از
نسخه های اصلی یونانی کپی شده اند، وجود دارد. نقاشی مرکزی هرکول را در باغ هسپریدس نشان می دهد. تپیداریوم، اتاق گرم حمام ها با نقاشی های دیواری سیاه و قرمز به سبک پمپئی چهارم تزئین شده است. روی تابلوهای بزرگی که در قسمت مرکزی دیوار قرار دارند، نقاشی های کوچکی از پرندگان در حال نوک زدن به میوه وجود دارد. در بالا، نقاشی هایی از ساختمان های شماتیک، با حال و هوای خاص و خیالی اما مبتنی بر معماری واقعی، وجود دارد. آشپزخانه دارای یک فضای پخت و پز بود که در دیوار شمالی قرار داشت و از سنگ ساخته شده بود و نوعی طاقچه برای ذخیره هیزم داشت. در دیوار جنوبی یک اتاق زیر شیروانی وجود دارد که احتمالاً به عنوان اتاق پذیرایی استفاده می شده است. اتاق نشیمن، این یک اتاق نشیمن مجلل است که تنها یک دیوار از آن باقی مانده است و یک نقاشی دیواری بزرگ به سبک پمپئی دوم، واقع گرایی بالا و پر از نقاشی های دیواری فریبنده دارد. این نقاشی، محراب آپولو، الهه ای که با سه پایه ای از اوراکل دلفی نمادپردازی شده است، را به تصویر می کشد. این نقاشی در وسط درختان و بوته ها، پشت یک طاق نما و یک در بازبین دو ستون که روی یک سکو قرار دارند، واقع شده است. این
نقاشی دیواری از سبک هلنیستی و صحنه های تئاتری الهام گرفته شده و دارای چهره های با کیفیتی مانند طاووس و ماسک های تئاتری است که در یک ساختار تزئینی پیچیده ترکیب شده اند. در دیوار جنوبی یک پنجره بزرگ مشرف به دریا وجود داشت. پنجره های بزرگ شکافی ایجاد کرده اند که امکان ایجاد یک کپی از آن را در سیمان فراهم کرده است. اتاق نشیمن، اتاق نشیمن دارای موزاییکی با چهره های لوزی چند رنگ است. دیوارها به سبک دوم پمپئی تزئین شده اند و نمایانگر سازه های معماری واقع گرایانه هستند. روی یک سکو، ستون های مرمری قرار دارند یا با شاخه های فلزی احاطه شده اند. در مرکز دیوارهای جانبی، معابد کوچک دایره ای به شکل هلالی دیده می شوند که مجسمه هایی از خدایان زن در داخل و ردیف هایی در پرسپکتیو قرار دارند. در دیوار پشتی (دیوار شمالی) باغی در پشت حصار دیده می شود. روی ستون، مجسمه یک الهه قرار دارد. روی این دیوار، یک نقاشی دیواری نفیس با تصویر سبدی از انجیر با واقع گرایی بسیار چشمگیر قرار دارد. کوبیکولوم، این یک اتاق کوچک است که احتمالاً به خدمتکارانی اختصاص داده شده است که مستقیماً با مراقبت از تریکلینیوم و اتاق های اصلی در ارتباط بوده اند. تخ
ت ها در فضاهایی قرار داشتند که در ضخامت دیوار گود شده بودند. نقاشی ها متعلق به سبک دوم پمپئی هستند و بسیار شبیه به نقاشی های سالنی هستند که در بالا توضیح داده شد: جلوه های نوری، ستون های کاذب که در پشت آنها مناظر رؤیایی پنهان شده اند، پنل های مرمر شبیه سازی شده منطقه دسترسی. در حال حاضر، دسترسی به ویلا از طریق باغ/باغچه امکان پذیر است و از طریق یک سالن بزرگ با ستون هایی شبیه به یک پروپیلئوم، که به باغ باز می شود و می تواند یک اتاق غذاخوری بزرگ باشد، وارد می شود. با تشکیل یک بلوک به سمت جنوب، یک باغ کوچک با یک فواره دایره ای در مرکز، یک فضای توزیع که منطقه حرارتی را به هم متصل می کند، پیدا می کنیم. منطقه خدماتی که در یک ستون کوچک و آتریوم بزرگ و آبگیر آن متمرکز شده است. دسترسی اولیه از جنوبی، از دهلیز، درست در انتهای مخالف دسترسی فعلی بود. امروزه در این فضا یک کانال آب مصنوعی وجود دارد که برای استفاده از آب رودخانه سارنو برای به حرکت درآوردن آسیاب های توره آنونزیاتا ساخته شده است. دهلیز، تالاری عظیم با بیش از ۱۰ متر عرض و تقریباً ۱۲ متر طول است که دارای یک مخزن بزرگ و یک مخزن متناظر در سقف است که حدود ۵ متر ار
تفاع دارد. این تالار با موزاییک فرش شده است و نقاشی های دیواری روی دیوارها از سبک دوم، از قرن اول قبل از میلاد، هستند و توسط همان هنرمندانی که در بوسکورآله کار می کردند، در نظر گرفته می شوند. نقاشی ها با درها، ستون ها و حتی مربع هایی که دهانه هایی را در دیوار شبیه سازی می کنند، تزئیناتی را شبیه سازی می کنند، در حالی که در واقع همه چیز در یک صفحه واحد قرار دارد. این نقاشی های واقع گرایانه، با حس پرسپکتیو عالی، توانسته اند محدودیت فیزیکی اتاق را گسترش دهند. برخی از عناصر، نمونه های بسیار دیدنی از تکنیک ترومپ-لوئیل هستند، مانند مشعلی که روی پله های یک راه پله خیالی قرار دارد یا سر افراد درون قطعات دایره ای روی دیوار غربی. پروپیلائه، این تالار و گالری های رواق دار که آن را در امتداد کل نمای شمالی ویلا احاطه کرده اند، الحاقیه ای بعدی به دوره ساخت اولیه هستند. احتمالاً یک اتاق غذاخوری بزرگ، احتمالاً برای اقامت تابستانی، بوده است. کف آن از موزاییک سیاه و سفید با حاشیه های ساده با نقوش گیاهی است. دیوارها هیچ پوششی ندارند، شاید به این دلیل که در زمان فوران آتشفشان، در انتظار تزئین بوده است. در واقع، این تالار شامل ستو
ن های انبار شده زیادی بود که از سایر قسمت های ویلا آمده بودند. گالری هایی که در دو طرف این تالار قرار دارند، به سبک پمپئی چهارم، با پنل های قرمز و زرد نقاشی شده اند. فضای خدمات. یک ایوان کوچک در اطراف کلیسا، که درون آن یک ویریداریوم قرار دارد، قطعه ای است که لاراریوم، فضایی باشکوه برای عبادت، را تکمیل می کند. این فضا ضمن تزئین و تأمین نور، به عنوان توزیع کننده ای بین چندین اتاق بسیار ساده که برای خدمات، انبار و محل نگهداری توالت استفاده می شوند، نیز عمل می کند. پریستایل، این بخش نشان دهنده یک فضای ایوان دار است که در مرکز آن یک ویریداریوم یا باغ داخلی قرار دارد که نور اتاق های طبقه همکف و طبقه اول را تأمین می کند، که از طریق راه پله ای که از این ستون ستونی شروع می شود، قابل دسترسی است. در اطراف آن چندین اتاق خدماتی وجود دارد که با پنل های راه راه سیاه و خاکستری تزئین شده اند. لاراریوم، این فضای فرقه ای جایی است که لارها، خدایان محافظ خانه و خانواده، قرار می گرفتند. تصاویری که اشیاء پرستش بودند، معمولاً تصاویر کوچک مرمری یا برنزی بودند و روی یک محراب کوچک درون طاقچه ای در دیوار غربی قرار می گرفتند. تزئینات از
نوع سبک چهارم، با پس زمینه سفید، با عناصر تزئینی ظریف الهام گرفته از طبیعت است. لاترین، در کف اتاق یک کانال کوچک وجود دارد که با سنگ اوپوس سیگنینوم پوشانده شده تا ضدآب باشد و برای تمیز کردن تأسیسات استفاده می شد. این کانال با آب یک مخزن به شکل مخزن که در ورودی اتاق قرار داشت، تغذیه می شد. بالای این مخزن و روی دیوارها، یک سازه چوبی با سوراخ هایی وجود داشت که به مردم اجازه می داد بنشینند و تخلیه کنند. منطقه پیوند. بین قدیمی ترین بخش ویلا که دهلیز در مرکز آن قرار دارد و سازه مدرن تر که در جهت جنوب به شمال در کنار استخر امتداد دارد، یک راهروی چشمگیر با کاربری اتاق رختکن و دو فضای باشکوه رو به دریا می یابیم: ایوان بزرگ و یک گالری با اتاق های خواب. محوطه استخر. مدرن ترین سازه ویلا در جهت جنوب-شمال در امتداد یک استخر بزرگ امتداد دارد و یک راهرو آن را به مجموعه ای از اتاق ها و باغ های داخلی کوچک متصل می کند. گالری، یک راهروی طویل رواق دار، که به طور گسترده مطابق با سبک چهارم پمپئی تزئین شده است، با پس زمینه سفید و تصاویری شبیه به تصاویر ستون های گرد - حیوانات کوچک، نقاشی هایی با مناظر و حلقه های گیاهان - به موازات اس
تخر امتداد دارد و به یک سالن متوسط، مهمانخانه و ویریداریوم ها دسترسی می دهد. استخر آخرین الحاقی است که به ویلا انجام شده است. این استخر ۶۱ در ۱۷ متر است و برای تسهیل گردش آب، به سمت جنوب شیب دارد. استخر در وسط طبیعت، در کنار زمین باز قرار دارد و توسط چمنزارها و درختانی مانند درختان چنار، خرزهره و درختان لیمو احاطه شده است، همان طور که توسط چندین مطالعه پالئوبوتانیک شناسایی شده است. علاوه بر این، ستون هایی برای مجسمه های مرمری پیدا شد، کپی های رومی از نمونه های اصلی یونانی، که به این مجموعه فضایی از تجمل و آرامش می بخشید. از میان اتاق های مختلفی که به گالری باز می شوند، گروهی که در انتهای شمالی قرار دارند، با سادگی تزئینی بسیار برجسته هستند. این واقعیت و موقعیت آن در دورترین نقطه از قسمت مرکزی اقامتگاه نشان می دهد که آنها اتاق هایی برای مهمانانی بودند که فصل ها را در ویلا می گذراندند. ویریداریوم، علاوه بر باغ های بزرگ در ضلع شمالی و ستون های پیرامونی، حیاط های داخلی کوچکی در این ساختمان جدید ساخته شده است تا ویرداریوم هایی را در خود جای دهند که نور، دکوراسیون و طراوت را فراهم می کنند. تزئینات دیواری، عناصر گیا
هی موجود در واقعیت را بازتولید می کنند. دیوارها با پوشش گیاهی پرطراوت الهام گرفته از واقع گرایی معمول سبک دوم پمپئی تزئین شده اند، جایی که پرندگان و فواره هایی دیده می شوند که تزئینات را غنی می کنند. شکل عجیب آن به تاریخی بعد از اتاق هایی که این باغ کوچک بین آنها قرار دارد، اشاره دارد.
اولسالازین () یک داروی ضد التهابی است که در درمان کولیت اولسراتیو استفاده می شود. اولسالازین خود پیش داروی مزالازین (5-آمینوسالیسیلیک اسید یا 5-ASA) است و در روده کوچک جذب نمی شود. در عوض، به روده بزرگ ادامه می یابد و در آنجا توسط آزوردوکتازهای تولید شده توسط باکتری های روده بزرگ به دو مولکول 5-ASA تجزیه می شود. بنابراین، اولسالازین اثر ضد التهابی خود را با تجزیه روده بزرگ به 5-ASA اعمال می کند که سیکلواکسیژناز و لیپوکسیژناز را مهار می کند و در نتیجه تولید پروستاگلاندین و لکوترین را کاهش می دهد.
جودی روزن (؛ زادهٔ ۲۱ ژوئن ۱۹۶۹) روزنامه نگار و نویسنده آمریکایی است. او نویسنده همکار "مجله نیویورک تایمز" است. حرفه. روزنامه نگاری. روزن پیش از پیوستن به مجله "تایمز"، به عنوان منتقد سیار برای "مجله استایل نیویورک تایمز" ، منتقد موسیقی پاپ برای "نیویورک" و منتقد موسیقی برای "اسلیت" فعالیت می کرد. او همچنین برای نشریاتی مانند "نیویورکر" و "رولینگ استون" مطلب نوشته است. کتاب ها. روزن نویسندهٔ کتاب های "کریسمس سفید: داستان یک آهنگ آمریکایی" و "دو چرخ خوب: تاریخچه و رمز و راز دوچرخه" است.
استئیت () به معنی التهاب استخوان است و به طور ویژه، می تواند به یکی از شرایط زیر اشاره داشته باشد: در اسب ها، استئیت پدال اغلب با لامینیت اشتباه گرفته می شود.
اکسی بندازول () یک داروی بنزیمیدازول است که برای محافظت در برابر کرم های گرد، استرونگل ها، کرم های نخی، کرم های سنجاقی و آلودگی های کرم ریه در اسب ها و برخی از حیوانات خانگی استفاده می شود. اکسیبندازول مانند مبندازول، پلیمریزاسیون توبولین را مهار می کند. معمولاً ظاهری سفید تا زرد دارد و ممکن است به شکل پودر، قرص یا خمیر باشد.
کلیسای جامع آمالفی () یک کلیسای جامع کاتولیک رومی قرون وسطایی در میدان دومو، آمالفی، ایتالیا است. این کلیسا به رسول سنت اندرو تقدیم شده است که یادگارهای او در اینجا نگهداری می شود. این کلیسا که قبلاً مقر اسقف اعظم اسقف نشین آمالفی بود، از سال ۱۹۸۶ مقر اسقف نشین آمالفی-کاوا د تیرنی شده است. این کلیسا که ساخت آن در قرن های نهم و دهم آغاز شد، چندین بار به آن اضافه و بازسازی شده است و عناصر عربی-نورمن، گوتیک، رنسانس، باروک و در نهایت یک نمای جدید نورمن-عربی-بیزانسی قرن نوزدهمی بر روی آن قرار گرفته اند. این کلیسای جامع شامل کلیسای جامع صلیبی قرن نهمی مجاور است. از کلیسای جامع، پله هایی به سردابه سنت اندرو منتهی می شود که یادگارهای او در آنجا نگهداری می شود. تاریخچه. اولین کلیسا، که اکنون موزه اسقف نشین آمالفی است، در قرن نهم بر روی ویرانه های یک معبد قبلی ساخته شد. کلیسای دوم در قرن دهم در جنوب ساخته شد و اکنون کلیسای جامع است. تا قرن دوازدهم، این دو کلیسا یک کلیسای رومی ۶ راهرویی را تشکیل می دادند که در قرن سیزدهم به ۵ راهرو کاهش یافت تا امکان ساخت صومعه بهشت به سبک عربی-نورمن فراهم شود. طبق گزارش ها، بقایای سنت
اندرو در سال ۱۲۰۶ در طول جنگ صلیبی چهارم توسط کاردینال پیتر کاپوآ از قسطنطنیه به آمالفی آورده شد. در سال ۱۲۰۸، سردابه تکمیل شد و یادگارها به کلیسا تحویل داده شدند. گفته می شود که بعداً مانا از استخوان های قدیس خارج شد. برج ناقوس بین قرن های ۱۲ و ۱۳ در مقابل اولین کلیسا ساخته شد و تاجی باشکوه با سنگ مرمر و ماجولیکا به سبک عربی-نورمن بر فراز آن قرار دارد که در سایر کلیساهای جنوب ایتالیا در این دوره نیز دیده می شود. کلیساهای کوچک داخلی به سبک های گوتیک و رنسانس ساخته شده اند و شبستان آن در قرن ۱۸ به سبک باروک تزئین شده است. در سال ۱۸۶۱، بخشی از نما فرو ریخت و به دهلیز آسیب رساند. سپس تمام نمای کلیسا با طرحی از معمار اریکو آلوینو به شیوه ای غنی از تزئینات با الهام از سبک های گوتیک ایتالیایی و به ویژه سبک های عربی-نورمن، مشابه اما آراسته تر از کلیسای اصلی، که در سال ۱۸۹۱ تکمیل شد، بازسازی شد. معماری. نمای بیرونی. نمای جلویی در اواخر قرن نوزدهم با سنگ مرمر راه راه و سنگ بازسازی شد، با یک سنتوری بلند تزئین شده با موزاییک، و یک ایوان عمیق با پنجره هایی از تزئینات ظریف عربی-موریک شبیه به نمونه اصلی، اما مزین تر از آن.
موزاییک های تمپانوم «پیروزی مسیح» را در اثری خلق شده توسط دومنیکو مورلی به تصویر می کشند و طرح های اصلی آن در تالار شهر نگهداری می شود. شصت و دو پله، پهن و شیب دار، به درها منتهی می شوند. درهای برنزی کلیسای جامع که قبل از سال ۱۰۶۶ در قسطنطنیه ریخته گری شده و توسط سیمئون سوری امضا شده اند، قدیمی ترین درهای ساخته شده پس از روم در ایتالیا هستند. برج ناقوس به سبک رومانسک که ساخت آن در سال ۱۱۸۰ آغاز شد و بیش از ۱۰۰ سال بعد تکمیل شد، توسط مجموعه ای از چهار برج کوچک در اطراف یک برج بزرگتر قرار دارد که همگی با کاشی های ماجولیکا با رنگ های روشن تزئین شده اند و طاق های گوتیک درهم تنیده ای را به سبک عربی-نورمن تشکیل می دهند. این برج ناقوس، آراسته ترین نمونه از نوع برج ناقوس قرون وسطایی است که فقط در جنوب ایتالیا یافت می شود. در زمان جنگ، برج ناقوس برای دفاع در نظر گرفته شده بود. باغ شامل ستون ها، طاق ها و مجسمه ها است. نمای داخلی. یک صلیب چوبی قرن سیزدهمی در قسمت مربوط به مراسم مذهبی آویزان است. صلیب دیگری، ساخته شده از صدف، از سرزمین مقدس آورده شده و در سمت راست درب پشتی قرار دارد. محراب بلند در شبستان مرکزی از تابوت
پیتر کاپوا (درگذشته ۱۲۱۴) تشکیل شده است. بالای محراب، نقاشی ای از آندره آ دل آستا با عنوان «شهادت سنت اندرو» قرار دارد. سقف جعبه ای شکل آن مربوط به سال ۱۷۰۲ است و آثار هنری آن شامل تازیانه زنی، مصلوب کردن حواری و معجزه مانا اثر دل آستا در سال ۱۷۱۰ می شود. طاق نصرت توسط دو ستون گرانیتی مصری نگه داشته شده است. دو ستون پیچ خورده اضافی و دو منبر که بخشی از ستون های قرن دوازدهمی بوده اند نیز وجود دارد. یکی از ستون ها دارای یک ستون پنهان به عنوان نمونه ای از سازه رومی باستانی است.
آرخیس دوم (; 734 – ) دوک بنونتو، در جنوب ایتالیا بود. او در پی گسترش نفوذ بنونتو در مناطقی از ایتالیا بود که هنوز تحت کنترل بیزانس بودند، اما همچنین مجبور بود در برابر شارلمانی که شمال ایتالیا را فتح کرده بود، دفاع کند. شجره نامه. آرخیس از نوادگان لومباردها بود که در اواخر قرن ششم به شبه جزیره ایتالیا حمله کرده بودند. لومباردها پادشاهی خود را در شمال ایتالیا تأسیس کردند. پایتخت آن در پاویا بود و همچنین شامل دو دوک نشین جنوبی مستقل - اسپولتو و بنونتو - بود. آرخیس پسر دوک لیوتپراند بود که در سال ۷۵۸ جانشین او شد. آرخیس تا زمان سقوط پادشاهی لومباردها به دست شارلمانی در سال ۷۷۴، همچنان از عنوان دوک بنونتو استفاده می کرد. آرخیس پس از سقوط پادشاهی - احتمالاً به عنوان نشانه ای از استقلال - عنوان شاهزاده بنونتو را برای خود برگزید و تا زمان مرگش در سال ۷۸۷ از آن استفاده کرد. خانواده. حدود سال ۷۵۷، آرخیس با آدلپرگا، دختر پادشاه لومبارد شمالی، دسیدریوس، ازدواج کرد. آرخیس روابط دوستانه - اما تا حد زیادی مستقل - با دسیدریوس برقرار کرد. این روابط تا سال ۷۷۴ ادامه یافت، زمانی که پادشاهی لومبارد به دست فرانک ها افتاد و دسیدر
یوس عزل شد. این زوج بنونتان پنج فرزند داشتند: سه پسر و دو دختر. کمک های فرهنگی. با معیارهای قرن هشتم، آدلپرگا و آرخیس از حامیان برجسته فرهنگ بودند. آدلپرگا به نویسنده بزرگ لومبارد، پل دیکون، مأموریت داد تا کتاب تاریخ روم خود را بنویسد، کتابی درسی از تاریخ روم که در بقیه قرون وسطی به طور گسترده مورد استفاده قرار گرفت. برخی از مورخان همچنین استدلال می کنند که آنها کتاب معروف تر پل، تاریخ قوم لومبارد، را سفارش دادند، اگرچه این موضوع قطعی نیست. آرخیس ترتیب انتقال یادگارهای مقدسین را به کلیسای تازه تأسیس سانتا صوفیا در بنونتو داد. این کلیسا هنوز پابرجاست، هرچند که به شدت مرمت شده است. با نقاشی های دیواری نادر قرن هشتم تزئین شده است. آرخیس همچنین منابعی را برای پروژه های ساختمانی در سالرنو، از جمله یک کاخ و قلعه جدید، اختصاص داد. سالرنو در دوران سلطنت آرخیس به یک شهر بندری فزاینده تبدیل شد. صومعه های بزرگ جنوبی، مانند مونته کاسینو و سن وینچنزو آل ولتورنو، نیز کمک های مالی قابل توجهی از او دریافت کردند. فعالیت های سیاسی. آرخیس دوک بود، زمانی که شارلمانی در سال ۷۷۴ پادشاهی لومبارد شمالی ایتالیا را فتح کرد. اگرچه آرخی
س از تسلیم شدن در برابر شارلمانی که خود را پادشاه لومباردها اعلام کرد، خودداری کرد، اما بنونتو تا حد زیادی مصون ماند. در همان سال، آرخیس عنوان «شاهزاده بنونتو» را برای خود برگزید. او همچنین چند قانون وضع کرد. هر دوی این اقدامات احتمالاً به عنوان نشانه ای از سرکشی در برابر شارلمانی در نظر گرفته شده بود - تا این زمان فقط پادشاهان لومبارد قوانینی وضع کرده بودند. از آنجایی که شارلمانی اکنون خود را پادشاه لومباردها می نامید، آرخیس عملاً حق شارلمانی را برای داشتن این عنوان رد می کرد. در نوامبر ۷۷۴، بلافاصله پس از تاجگذاری رسمی به عنوان شاهزاده، آرخی دوم تصمیم گرفت اعضای خانواده های کورتیسانی و باکاری را برای اشغال منطقه میانی رودخانه بیفرنو بفرستد و آنها را گشتالد، مرجع رسمی سلطنتی در این منطقه، نامید. در سال ۷۷۶، آرخیس احتمالاً درگیر توطئه ای از سوی لومباردها برای از بین بردن سلطه فرانک ها بود. شارلمانی با موفقیت این شورش را که عمدتاً در شمال شرقی فریولی متمرکز بود، سرکوب کرد. به نظر نمی رسید که آرخیس حمایت عملی زیادی برای شورش فراهم کرده باشد و شارلمانی مجبور شد به جای مقابله با آرخیس، با عجله به شمال آلپ بازگردد
. بار دیگر، فاصله جغرافیایی آرخیس را از فرانک ها محافظت کرده بود. ایالت بنونتان آرخیس به درگیری و تلاش برای تصرف قلمرو از دوک نشین بیزانسی همسایه، ناپل، ادامه داد. با این حال، در مقطعی، شاید در اواسط دهه ۷۸۰، آرخیس با دوک ناپل به توافقی رسید که در سندی به نام پیمان آمده است. این توافق نامه مفاد مفصلی را در مورد مالکیت زمین و حل و فصل اختلافات بیان می کند. ممکن است هدف از این توافق، رهایی بنونتو، که با تهدید قریب الوقوع فرانک ها روبرو بود، بوده باشد. ویرانه های قلعه آرخی، دژی که آرخی پس از انتقال پایتختش به سالرنو، توسط آرخی تقویت شد. این امر در سال ۷۸۷ میلادی، زمانی که شارلمانی به جنوب ایتالیا پیشروی کرد و کاپوا، شهری مهم در شاهزاده نشین بنونتو، را محاصره کرد، متبلور شد. آرخی خود بنونتو را ترک کرد و به مرکز جدید خود، بندر سالرنو، عقب نشینی کرد. آرخی تحت فشار، ظاهراً به سلطه فرانک ها تن داد. همان طور که اینهارد، زندگینامه نویس شارلمانی، در کتاب «زندگینامه کارولی ماگنی» خود توصیف می کند: او (شارلمانی) بعداً شخصاً با ارتش خود وارد ایتالیا شد و از طریق رم به کاپوا، شهری در کامپانیا، رفت، جایی که اردوگاه خود را بر
پا کرد و بنونتان ها را تهدید به خصومت کرد، مگر اینکه خود را تسلیم او کنند. دوک آنها، آراگیس، با فرستادن دو پسرش، رومولد و گریمولد، با مبلغ هنگفتی پول برای ملاقات با پادشاه، التماس او برای پذیرفتن آنها به عنوان گروگان، و قول دادن برای خود و مردمش مبنی بر رعایت تمام دستورات پادشاه، تنها با این شرط که حضور شخصی او لازم نباشد، از خطر گریخت. پادشاه به جای لجاجت دوک، رفاه مردم را در نظر گرفت، گروگان های پیشنهادی را پذیرفت و او را از تعهد حضور در برابر خود در ازای هدیه زیبایش معاف کرد. او پسر کوچکتر را فقط به عنوان گروگان نگه داشت و پسر بزرگتر را به پدرش بازگرداند و به رم بازگشت و مأمورانی را با آراگیس گذاشت تا سوگند وفاداری را بگیرند و آن را به بنونتان ها اجرا کنند. او چند روزی در رم ماند تا در اماکن مقدس به عبادت بپردازد و سپس به گال بازگشت. در ظاهر، به نظر می رسید که شارلمانی خود را به بنونتو تحمیل کرده است. آرخیس خراج پرداخت کرده بود و یکی از پسرانش به عنوان ضمانت وفاداری بنونتو گروگان گرفته شده بود. نفوذ فرانک ها نیز به طور رسمی بیان می شد. بنونتو به طور سنتی سکه های طلا تولید و استفاده می کرد، اما در سال ۷۸۷،
ضرابخانه بنونتو شروع به ضرب سکه های نقره نیز کرد. سکه های جدید مشابه سکه های صادر شده توسط پادشاهی فرانکی شارلمانی بودند. هم سکه های نقره ای جدید و هم سکه های طلای سنتی، و همچنین اسناد قانونی بنونتو، همگی نام و عنوان شارلمانی را در کنار آرخیس شامل می شدند. درج عناوین روی سکه ها و در منشورها، نشانه ای مهم از اقتدار سیاسی محسوب می شد. با این حال، اینهارد در مورد موفقیت شارلمانی اغراق می کند. نفوذ فرانک ها در بنونتو بسیار کوتاه مدت بود. در سال ۷۸۸، هم برادر بزرگتر گریمولد، روموالد، و هم خود آرخیس درگذشتند. گریمولد سوم، که توسط شارلمانی گروگان گرفته شده بود، به عنوان شاهزاده بنونتو جانشین او شد. شارلمانی، نابخردانه، گریمولد را در ازای سوگند وفاداری آزاد کرد. گریمولد به وعده خود عمل نکرد؛ تا حدود سال ۷۹۱، او عملاً خود را مستقل اعلام کرده و با موفقیت در برابر فرانک ها مقاومت کرده بود. گریمولد بعداً سعی کرد سلطه فرانک ها را از بین ببرد، اما پسران شارلمانی، پپین ایتالیا و شارل جوان، در سال ۷۹۲ او را مجبور به تسلیم کردند.
درگیری ها بین جمهوری کوزوو و صرب های قومی در شمال کوزوو در ۲۵ ژوئیه ۲۰۱۱ آغاز شد، زمانی که پلیس کوزوو برای کنترل چندین گذرگاه مرزی اداری وارد شهرداری های تحت کنترل صرب ها در شمال کوزوو شد. این کار بدون مشورت پلیس کوزوو با صربستان یا نیروی کوزوو (KFOR)/ EULEX (مأموریت حاکمیت قانون اتحادیه اروپا در کوزوو) انجام شد. اگرچه تنش ها بین دو طرف پس از مداخله نیروهای KFOR ناتو تا حدودی کاهش یافت، اما در میان نگرانی اتحادیه اروپا که کوزوو را نیز به خاطر تحریک یکجانبه سرزنش می کرد، همچنان بالا باقی ماند. در ۱۹ آوریل ۲۰۱۳، توافق نامه ای در بروکسل بین نمایندگان کوزوو و صربستان امضا شد. این سند ۱۵ ماده ای، اختیارات تفویضی را در مورد توسعه اقتصادی، آموزش، مراقبت های بهداشتی و برنامه ریزی شهری و چندین مکانیسم که امکان خودمختاری خاصی را در امور قضایی، پلیسی و انتخاباتی فراهم می کرد، به کوزوو شمالی اعطا کرد. پیشینه. ناآرامی های گذشته. نوشتارهای اصلی: ناآرامی های ۲۰۰۴ در کوزوو و ناآرامی های ۲۰۰۸ در کوزوو گذرگاه های مرزی اداری کوزوو-صربستان. این درگیری ها به دلیل بن بست طولانی بر سر تجارت فرامرزی رخ داد. از زمان اعلام استقلال، کو
زوو قادر به صادرات هیچ چیزی به یا از طریق سرزمین هایی که مستقیماً توسط دولت صربستان کنترل می شوند، نبوده است. پس از ممنوعیت واردات کوزوو توسط صربستان، اختلال در تجارت فرامرزی وجود داشت، اگرچه بسیاری از مشاغل در هر دو طرف به تجارت فرامرزی وابسته بودند. صربستان نیروهایی را در منطقه شمالی مستقر کرد تا تحریم کالاها از کوزوو را اعمال کند. اگرچه KFOR «اولتیماتوم های مبهم» را برای برداشتن موانع اجرا کرده بود، اما صرب های کوزوو در گذشته از مسیرهای کوهستانی برای عبور بین شمال کوزوو و صربستان استفاده می کردند. همزمان با بسته شدن پل جداکننده میتروویکا از حمل و نقل به جنوب، قطار روزانه به جنوب صربستان مملو از مسافر بود. اتحادیه اروپا از صربستان خواست که «ساختارهای موازی» دولت در شمال کوزوو را برچیند. الیور ایوانوویچ، وزیر امور خارجه صربستان در امور کوزوو، گفت: «ما اینها را «ساختارهای موازی» نمی بینیم، بلکه اینها را تنها ساختارها می دانیم، زیرا استقلال کوزوو را به رسمیت نمی شناسیم.» او همچنین گفت که تجزیه کوزوو منتفی است، اگرچه بوریس تادیچ، رئیس جمهور صربستان، گفت که از این احتمال استقبال می کند. صرب های کوزوو شمالی دولت
کوزوو را به رسمیت نمی شناسند یا با آن همکاری نمی کنند. پیش از تلاش پلیس کوزوو برای تصرف گذرگاه های مرزی اداری در ۲۶ ژوئیه، نیروهای EULEX و اعضای صرب پلیس کوزوو آنها را کنترل می کردند. اهداف. کوزوو شمالی، به عنوان بخشی از مجمع شهرداری های کوزوو، قطعنامه ۱۲۴۴ شورای امنیت سازمان ملل متحد را رعایت کرد و از اعلامیه استقلال کوزوو در سال ۲۰۰۸ (مناطق صرب نشین کوزوو تحت کنترل محلی بودند که مورد مناقشه مجمع آلبانیایی های کوزوو بود) تا زمان توافق بروکسل در سال ۲۰۱۳، سرپیچی کرد. دولت جمهوری کوزوو در پی استقرار مأموران گمرک در گذرگاه های مرزی اداری با صربستان مرکزی بود. از آنجا که صرب های کوزوو با حضور آلبانیایی های کوزوو در گذرگاه ها مخالف بودند، موانع جاده ای ایجاد کردند تا حرکت پرسنل KFOR را دشوار کنند. گاهشمار. ژوئیه-اوت ۲۰۱۱. در ۲۶ ژوئیه ۲۰۱۱، طی عملیات تصرف پست های مرزی اداری، یک تک تیرانداز صرب، انور زیمبری، یکی از اعضای واحد مداخله ویژه پلیس کوزوو را به قتل رساند. بیست و پنج پلیس دیگر زخمی شدند که حداقل یکی از آنها به دلیل جراحات شدید در بیمارستان تحت درمان است. بالگرد KFOR Mi-17 که ۱۶ پرسنل پلیس ویژه کوزوو را منت
قل کرده بود، متعلق به ارتش کرواسی بود. بعداً در همان روز، به همان بالگرد شلیک شد. ساعتی بعد، ۱۴ افسر پلیس جدید کوزوو و سه افسر گمرک در برنجاک مستقر شدند. اگرچه پلیس کوزوو بعداً عقب نشینی کرد و آرامشی در تنش ها برقرار شد، اما برخی از معترضان صرب عصر همان روز بازگشتند و به پست حمله کردند. درگیری ها در ۲۷ ژوئیه پس از آنکه پلیس مسلح کوزوو دو پست مرزی اداری را برای اجرای حکم دولت مرکزی در پریشتینا تصرف کرد، ادامه یافت؛ صرب های قومی پست مرزی اداری در جارینیه را به آتش کشیدند. گفته می شود این جمعیت که طبق گزارش ها شامل «ده ها مرد نقابدار، مسلح به دیلم، چماق، تبر، کوکتل مولوتوف و منور دستی» و همچنین سنگ و سایر آوارها بودند، به نیروهای ناتو که بخشی از عملیات KFOR بودند، حمله کردند. گزارش ها همچنین حاکی از آن است که ممکن است به سمت این نیروها آتش گشوده شده باشد. این همان پست مرزی اداری بود که در سال ۲۰۰۸ پس از اعلام یکجانبه استقلال کوزوو به آتش کشیده شد. پس از مداخله نیروهای ناتو KFOR، سرهنگ دوم رالف آدامتز، یک افسر عملیات ناتو، گفت: «اوضاع اکنون تحت کنترل است، اما متشنج است». در ۲۸ ژوئیه، پس از آنکه تمام واحدهای کوزوو