Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د حرفه نظامی شدند و به درجات بالایی در ارتش دست یافتند. تنها دختر او، که هم نام مادرش ایزابلا بود، راه رهبانیت را برگزید و به صومعه پیوست. در سال ۱۶۱۳، پسر ارشدش، اسکیپیونه، به سن قانونی رسید و اداره قلمروهای خانوادگی را به طور رسمی در دست گرفت. پس از آن، ایزابلا از امور حکومتی کناره گیری کرد و به سان مارتینو، در نزدیکی مانتوا، بازنشسته شد. این دوره از زندگی او، با وجود کناره گیری از قدرت، همچنان با نفوذ و احترام همراه بود، چرا که او نه تنها در سیاست، بلکه در سرنوشت فرزندانش نقشی تعیین کننده ایفا کرده بود. همسر دوشس مانتوا. در سال ۱۶۱۵، کاردینال وینچنزو گونزاگا، برادر کوچک تر فردیناندو اول، دوک مانتوا و مونفراتو، در قلعه گاتسولو واقع در نزدیکی سان مارتینو مستقر شد. با وجود تربیت مذهبی و آموزشی که از یسوعیان دریافت کرده بود، این شاهزاده ۲۱ ساله رفتارهایی بسیار بی قید و بند از خود نشان داد که در نهایت باعث اخراج او از دربار دوکال شد. زمانی که وینچنزو شنید یکی از خویشاوندان میانسالش که زمانی از زیباترین زنان ایتالیا به شمار می رفت، در نزدیکی او زندگی می کند، تصمیم گرفت به دیدارش برود. آن زن، ایزابلای ۳۹ ساله، ما
در هشت فرزند، هنوز هم زیبا و دل فریب بود. وینچنزو به او دل باخت، اما ایزابلا در ابتدا خواست های عاشقانه اش را رد کرد. سپس او پیشنهاد ازدواج داد. در ماه اوت ۱۶۱۶، آن دو به طور پنهانی در نمازخانه کاخ سان مارتینو ازدواج کردند. وینچنزو از پاپ پل پنجم درخواست کرد تا از عهد مذهبی اش آزاد شود. در ۵ سپتامبر همان سال، استعفای او از مقام کاردینالی به طور رسمی مورد تأیید قرار گرفت. این ازدواج، که در ابتدا مخفیانه بود، نه تنها نقطه عطفی در زندگی شخصی ایزابلا محسوب می شد، بلکه پیامدهای سیاسی و اجتماعی گسترده ای نیز در پی داشت، به ویژه در زمینه روابط درون خاندان گونزاگا و جایگاه کلیسا در برابر تصمیمات فردی اعضای اشراف. فردیناندو اول با این ازدواج مخالف بود، زیرا انتظار داشت از طریق جایگاه کلیسایی برادر کوچکترش، سیاست کلیسای مقدس را به نفع خاندان گونزاگا تحت تأثیر قرار دهد. دوک با درخواستی مبنی بر عدم اعتبار ازدواج، به اسقف مانتوا مراجعه کرد تا وینچنزو را به مقام کاردینالی بازگرداند. همسرش کاترین دِ مدیچی نیز در این موضع با او هم نظر بود، او حتی سعی کرد مادرش کریستینا از لورن را متقاعد کند تا در این مورد از حمایت دوک نشین ب
زرگ توسکانی بهره مند شود. در ابتدا وینچنزو به شدت مقاومت کرد، اما وقتی به گویتو تبعید شد و از تعدادی از مزایای مادی محروم شد، تسلیم شد و در دسامبر ۱۶۱۶ با خواسته های برادر بزرگترش مبنی بر لغو ازدواجش با ایزابلا موافقت کرد. ایزابلا مدتی در گاززوئو تحت نظر بود، اما وقتی تأیید شد که باردار نیست، به او اجازه بازگشت به سن مارتینو داده شد. با این حال، لغو ازدواج او با وینچنزو بسیار دشوار بود. فردیناندو اول، با کمک دختر عموی همسرش، ملکه ماری فرانسه، نتیجه گیری اساتید سوربن را در مورد احتمال لغو ازدواج به دلیل رابطه نزدیک این زوج دریافت کرد. با این حال، این کافی نبود. در خود مانتوا، اعضای شاخه های سابیونتا و نوولارا از خاندان گونزاگا علیه طلاق صحبت کردند. فردیناندو اول، که در ازدواجش فرزندی نداشت، فهمید که برادر کوچکترش وارث اوست و می خواست وینچنزو به زودی ازدواج کند تا بقای سلسله را تضمین کند؛ بنابراین، پس از تلاش ناموفق برای مسموم کردن ایزابلا، دوک او را به جادوگری متهم کرد. این اتهامات باعث آغاز روند تفتیش عقاید شد که در سال ۱۶۲۲ در اسقف نشین مانتوا آغاز شد. «شاهدان» فرضی وجود داشتند که می گفتند بانوی بیوه سن مارت
ینو آل آرژین را در حال استفاده از معجون های جادویی دیده اند. ایزابلا خیلی زود فهمید که اگر در مانتوا محاکمه جادوگری شود، احتمالاً هیچ شانسی برای نجات جان خود نخواهد داشت، به خصوص وقتی که اتهام جادوگری توسط شوهرش تأیید می شد. در سال ۱۶۲۳، او به رم گریخت و پرونده خود را به دادگاه عالی تفتیش عقاید ارائه داد؛ بنابراین، روند جدیدی آغاز شد که توسط پاپ جدید اوربان هشتم تأیید شد. فردیناندو اول بیهوده اصرار داشت که روند تفتیش عقاید در مانتوا انجام شود. ایزابلا، به اصرار دوک، در قلعه سنت آنجلو در رم زندانی شد. اما خیلی زود، پس از تحقیقات کامل، از تمام اتهامات جادوگری تبرئه شد. همه «شاهدان» به رم احضار شدند و در آنجا، شهادت خود را پس گرفتند. در طول ژانویه و مه ۱۶۲۴، او به طور کامل اعاده حیثیت شد. تلاش بعدی دوک و شوهرش برای کشتن او، با استفاده از قاتلان اجیر شده، نیز شکست خورد. در اکتبر ۱۶۲۶، وینچنزو به عنوان دوک جدید مانتوا و مونفراتو با نام وینچنزو دوم به قدرت رسید. اگرچه او و ایزابلا به طور جداگانه زندگی می کردند، اما از نظر قانونی همچنان زن و شوهر بودند، بنابراین ایزابلا عنوان رسمی دوشس همسر مانتوا و مونفراتو را دریا
فت کرد. این خبر زمانی به او رسید که در رم اقامت داشت. در آوریل ۱۶۲۷، کرسی مقدس واتیکان اعتبار ازدواج ایزابلا و وینچنزو دوم را تأیید کرد. ایزابلا همچنین مسئله جبران خسارت های مادی ناشی از رفتار همسرش و بستگان او را مطرح کرد و خواستار به رسمیت شناختن رسمی عنوان دوشس شد. در دسامبر همان سال، ایزابلا برای دومین بار بیوه شد. با مرگ وینچنزو دوم که فرزندی نداشت، شاخه اصلی خاندان گونزاگا منقرض شد و این واقعه آغازگر جنگ جانشینی مانتوا گردید—درگیری ای که نه تنها سرنوشت سیاسی منطقه را تغییر داد، بلکه جایگاه ایزابلا را نیز به عنوان یکی از چهره های کلیدی در تحولات اشرافی و سیاسی شمال ایتالیا تثبیت کرد. زندگی او، آمیخته با قدرت، رسوایی، عشق و سیاست، همچنان در تاریخ اروپا به عنوان نمونه ای از پیچیدگی های نقش زنان در ساختارهای سلطنتی و مذهبی باقی مانده است. مسئله. او از فرانته گونزاگا دی بتزولو صاحب هفت (یا هشت) فرزند شد:
گوزن شمالی، جگوار و عقاب سر سفید نمادهای رسمی جام جهانی فوتبال ۲۰۲۶ هستند که در کشورهای کانادا ، ایالات متحده و مکزیک واقع در قاره آمریکای شمالی برگزار می شود. هر کدام از این نمادها که شامل گوزن شمالی ، یک جگوار و یک عقاب سرسفید انسان نما هستند بیانگر گونه ای از حیوانات کمیاب در قاره آمریکای شمالی است. این نمادها که با عنوان نمادهای سه گانه جام جهانی ۲۰۲۶ نیز شناخته می شوند با اعلام فیفا در تاریخ ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۵ به عنوان عروسک های رسمی این دوره از رقابت ها معرفی شدند. توضیحات. گوزن شمالی، یک گوزن انسان نما کانادایی، به رنگ قرمز ظاهر می شود و نشان دهنده خلاقیت و انعطاف پذیری است، او یک دروازه بان است و از برگ افرا، نماد ملی کانادا الهام گرفته است. زایو، یک جگوار مکزیکی انسان واره، پیراهن سبز سنتی می پوشد و نقش یک فوروارد را بازی می کند، این حیوان از مهم ترین نمادهای تمدن های باستانی است که نماد قدرت، چابکی و غرور فرهنگی است.عقاب سر سفید ، یک عقاب سرسفید آمریکایی است که پیراهن آبی تیم آمریکا را می پوشد و نماد شجاعت، رهبری و اتحاد است و به عنوان یک هافبک عمل می کند.
جولیا کارتا (متولد ۱۵۶۱، فعال تا حدود ۱۶۰۵) یکی از چهره های برجسته در تاریخ محلی ساردینیا و از زنان درمانگر سنتی ایتالیا بود که در قالب «زن زیرک» شناخته می شد—عنوانی که به زنانی اطلاق می شد که با استفاده از دانش گیاهان دارویی، طلسم ها، و آیین های مردمی به درمان بیماری ها و حل مشکلات شخصی مردم می پرداختند. فعالیت های او در زمینه درمان و جادو، در دوره ای که کلیسا با شدت با هرگونه آیین غیررسمی برخورد می کرد، او را در معرض خطر قرار داد. جولیا توسط دادگاه تفتیش عقاید اسپانیایی در ساردینیا به اتهام ارتداد، جادوگری و پرستش شیطان تحت پیگرد قرار گرفت. روند محاکمه او از سال ۱۵۹۶ آغاز شد و تا سال ۱۶۰۵ ادامه یافت—یعنی نزدیک به یک دهه. این پرونده یکی از مستندترین و برجسته ترین محاکمات تفتیش عقاید در تاریخ ساردینیا به شمار می رود و نشان دهنده شدت برخورد کلیسا با سنت های درمانی و آیینی محلی است. در پایان این محاکمه طولانی، جولیا کارتا به ارتداد محکوم شد. با این حال، اسناد تاریخی موجود اطلاعات دقیقی دربارهٔ مجازات نهایی او ارائه نمی دهند. مشخص نیست که آیا او اعدام شد یا مجازاتی دیگر برایش در نظر گرفته شد. این خلأ اطلاعاتی، ب
خشی از چالش های پژوهش در تاریخ زنان و آیین های مردمی در دوران تفتیش عقاید است—دورانی که بسیاری از روایت ها یا سانسور شدند یا به طور ناقص ثبت گردیدند. جولیا کارتا، با وجود سرنوشت نامشخصش، به نمادی از مقاومت زنان در برابر ساختارهای مذهبی و قدرت رسمی تبدیل شده است؛ زنی که دانش سنتی اش، در عین سودمندی برای جامعه، او را قربانی ترس و تعصب مذهبی کرد. زندگی نامه. اطلاعاتی که ما در مورد جولیا کارتا داریم، به دلیل سوابق دقیق دادگاه است که در آرشیو تاریخی ملی اسپانیا نگهداری می شود .. او در حدود سال ۱۵۶۱ در مورس از سالوادور کاسو، یک بنا، و جورجیا د رودا پورکو سینی متولد شد. اطلاعات دادگاه نشان می دهد که او در فقر و بی سوادی بزرگ شد و از مادرش فعالیت های معمولاً زنانه مانند کوسر، هیلار و تکسر را آموخت و به کلیسا می رفت (او قبلاً به اویر میسا، اعتراف و جمع کردن اعتراف می کرد). او دانش خود در مورد شخصیت جادویی را از سه شخصیت کلیدی در آموزش خود آموخت: مادربزرگ مادری اش، خوانا پورکو، توماینا سانا و یک زن کولی. او از این ۳ زن هنر ساخت طلسم (ساس پونگاس)، تهیه پمادهای شفابخش و تکنیک های جادویی تشخیصی، بر اساس مشاهده شعله ها را
آموخت. در سن ۲۵ سالگی، او به دلیل ازدواجش با کنستانتین نووله، مرد بیوه، که از او هفت بارداری داشت، اما تنها یک فرزند زنده به نام خوان آنتونیو داشت، به سیلیگو نقل مکان کرد. در سن ۲۵ سالگی، او به دلیل ازدواجش با کنستانتین نووله، مرد بیوه، که از او هفت بارداری داشت، اما تنها یک پسر زنده به نام خوان آنتونیو داشت، به سیلیگو نقل مکان کرد. جولیا کارتا در پی گزارش دختری جوان از روستای سیلیگو به نام باربارا دِ سوگوس، گرفتار شبکه های تفتیش عقاید شد. باربارا به کشیش محلی، بالتاسار سرا مانکا، اطلاع داده بود که جولیا دیدگاه هایی خاص و غیرمتعارف دربارهٔ آیین اعتراف ابراز کرده است. طبق این دیدگاه ها، گناهان مربوط به "هچیزریا"—که به نظر می رسد اشاره ای به نوعی جادو یا آیین های ممنوعه باشد—نباید نزد کشیش اعتراف شوند، بلکه کافی است آن ها را درون سوراخی در کف زمین مقابل محراب کلیسا یا در خانه، زیر ملحفه، اعتراف کرد. این باور، که به نوعی آیینی جایگزین برای اعتراف رسمی کلیسا بود، به عنوان نشانه ای از انحراف مذهبی تلقی شد. در نتیجه، در تاریخ ۱۹ سپتامبر ۱۵۹۶، تحقیقات اولیه آغاز شد. تنها چند روز بعد، در ۲۵ سپتامبر، نخستین شاهدان مور
د بازجویی قرار گرفتند: دومِنیکا کارتا اوجیانو، جاکومینا انا و جاکومینا زیدا. این سه زن، جولیا را به جادوگری متهم کردند. آنان ادعا کردند که او نفرین ها و طلسم هایی اجرا می کرد و برای درمان بیماری ها از روش هایی چون دودهای آیینی، پمادهای جادویی و طلسم ها استفاده می نمود. این اتهامات، در کنار باورهای غیررسمی جولیا دربارهٔ اعتراف، باعث شد که او به عنوان تهدیدی برای نظم مذهبی و اجتماعی تلقی شود. محاکمه او، که نزدیک به یک دهه به طول انجامید، به یکی از مستندترین و شناخته شده ترین پرونده های تفتیش عقاید در ساردینیا تبدیل شد. با وجود محکومیت به ارتداد، سرنوشت نهایی او—اعم از نوع مجازات یا احتمال اعدام—در منابع تاریخی ثبت نشده و همچنان در هاله ای از ابهام باقی مانده است. این خلأ اطلاعاتی، خود گویای محدودیت های ثبت تاریخی در مواجهه با زنان حاشیه نشین و آیین های مردمی است.
کورنلیوس کارل سوچای (۱ دسامبر ۱۷۶۸ در فرانکفورت؛ † ۲۷ مه ۱۸۳۸ در فرانکفورت) یک عمده فروش بین المللی پارچه بود. زندگی. کورنلیوس سوچای فرزند کشیش ژان-دانیل سوچای دو لا دوبواسییر (۱۷۳۶–۱۸۱۱) از جامعه ی اصلاح دینی فرانسوی در فرانکفورت و همسرش الیزابت (لیلی) سوچای دو لا دوبواسییر، با نام خانوادگی اصلی باوم هاوئر (۱۷۴۳–۱۷۷۱)، بود. کورنلیوس سوچای، که به یک خانواده ی مهم هوگنو تعلق داشت و با هلن شونک، دخترِ مدیر صومعه (متولد ۱۰ دسامبر ۱۷۷۴ در شلوخترن؛ متوفی ۸ مارس ۱۸۵۱ در فرانکفورت آم ماین)، ازدواج کرده بود، «خانه ی تجاری شونک، سوچای و شرکا» را در فرانکفورت تأسیس کرد. این شرکت در اوایل قرن نوزدهم، به ویژه در دوران محاصره ی قاره ای، در تجارت پارچه اهمیت یافت. سوچای، که در این دوره بسیار ثروتمند شده بود، روابط تجاری خود را با موفقیت گسترش داد و شعباتی در لندن، منچستر، میلان، مسکو و ریگا افتتاح کرد. شرکت های همکار متعددی (مانند اف. گروبر و شرکا در جنوا، کارلو وِدِکینْد و شرکا در پالرمو و غیره) شبکه ی تجاری او را تکمیل کردند. کورنلیوس سوچای به عنوان یک حامی هنر نیز فعالیت داشت. سالن همسرش در ویلای آم فارتور در فرانکفورت،
یک مرکز اجتماعی و فرهنگی بود. از میان نوادگانش، پسران او ژان (همان یوهان دانیل سوچای، سازنده ی قلعه ی اِکْبِرْگ در نزدیکی درسدن)، شارل (مالک قلعه ی نوی هوف در نزدیکی کوبورگ) و ادوارد، و همچنین نوه اش سِسیل مندلسون بارتولدی و نتیجه اش ماکس وبر اهمیت یافته اند.
ریگیزوله ("پادشاه خورشید") یک بنای برنزی سوارکاری کلاسیک یا اواخر دوران باستان بود که در دوران رنسانس ایتالیا بسیار تأثیرگذار بود. این بنا در ابتدا در راونا، در ایتالیای امروزی، ساخته شد، اما در قرون وسطی به پاویا منتقل شد، جایی که بر روی ستونی قبل از کلیسای جامع قرار گرفت، به عنوان نمادی از غرور جمعی و ارتباط عمیق پاویا با امپراتوری روم. این مجسمه در سال ۱۷۹۶ توسط ژاکوبن ها که آن را نمادی از سلطنت می دانستند، تخریب شد. در سال ۱۹۳۷، نمونه ای از آن ساخته و نصب شد. تاریخچه. طبق نظر محققان مختلف مدرن، موضوع یا تئودوریک کبیر، پادشاه اوستروگوت ها (حکومت: ۴۷۱–۵۲۶)، «اثری رومی از قرن سوم میلادی»، یا «احتمالاً سپتیموس سوروس، با چندین تغییر بعدی» (او امپراتور ۱۹۳–۲۱۱ بود). راونا از سال ۴۰۲ تا ۴۷۶ پایتخت امپراتوری روم غربی بود. بعدها پایتخت پادشاهی اوستروگوت ها و فرمانداری راونا، باقی مانده قلمرو بیزانس در شمال ایتالیا، شد. غول بارلتا، یک امپراتور ایستاده از اواخر دوران باستان از جنس برنز است که احتمالاً بر روی ستون لئو قسطنطنیه یا ستون مارسیان ساخته شده است. همچنین ممکن است از راونا سرچشمه گرفته باشد و شاید توسط پادشا
ه لیوتپراند در سال ۷۴۰ یا توسط پادشاه ایستولف در سال ۷۵۱ به عنوان غنیمت جنگی به پاویا آورده شده باشد. ابراهیم الطرطوسی، جغرافیدان عرب، که بین سال های ۹۶۰ تا ۹۶۵ به اروپای مرکزی-غربی سفر کرد و از پاویا نیز بازدید کرد، ادعا می کند که یک مجسمه برنزی بزرگ سوار بر اسب را در نزدیکی یکی از درهای کاخ سلطنتی دیده است. این مجسمه پس از سال ۱۰۲۴، زمانی که کاخ سلطنتی ویران شد، در جلوی کلیسای جامع قرار گرفت و از آن زمان تاکنون یکی از نمادهای شهر بوده است، به عنوان مثال، روی مهر نقره ای شهرداری به تصویر کشیده شده است. به گفته بنزو دالساندریا، وقایع نگار، در طول جنگ بین پاویا و راونا، اولی رژیزوله را در راونا تصرف کرده و آن را به پاویا آورده است، در حالی که راونا، به عنوان انتقام، چند صفحه برنزی طلاکاری شده را از دروازه شهر پاویا کنده و دوباره از طریق رودخانه پو، آنها را به شهر خود منتقل کرده است. داستان بنزو هیچ منبع تاریخی پیدا نکرده و یک افسانه است، با این حال، هنوز هم در قرن پانزدهم اعتبار خاصی به بازسازی آن داده می شود، به طوری که در سال ۱۴۳۵، نیکولو پیچینینو، رهبر ویسکونتی، پس از فتح راونا، دو در برنزی از اواخر عصر روم
(که اکنون در موزه های مدنی نگهداری می شوند) را از طریق قایق ها به پاویا فرستاد، که طبق روایت توسط مردم راونا در طول محاصره افسانه ای پاویا غارت شده بود. وقتی "رگیزوله"، که به عنوان غنیمت جنگی به میلان برده شده بود، در سال ۱۳۳۵ به پاویا بازگردانده شد، دوباره طلاکاری و با تزئینات سلطنتی به روز تزئین شد، که ممکن است شامل افسار و رکاب های نامناسب بوده باشد. پترارک، که از اصالت رگیزوله از راونا آگاه بود، در نامه ای به بوکاچیو از آن تمجید کرد. تصویری از رگیزوله، که بدون شک با آرمان های ادب رنسانس رنگ آمیزی شده است، از یک تصویر حکاکی شده روی چوب در صفحه عنوان کتاب قوانین شهر پاویا، ۱۵۰۵ به دست آمده است. سوارکار برنزی پاویایی الهام بخش بناهای تاریخی قرن پانزدهم مانند مجسمه های کوندوتیری گاتاملاتا (که از ترفند اضافه کردن تکیه گاهی زیر پای بلند اسب، در این مورد یک کره به جای سگ، استفاده مجدد کرد) و بارتولومئو کولئونی بود. یادداشت لئوناردو داوینچی که سفرش به پاویا را در ژوئن ۱۴۹۰ ثبت کرده است، در برگه ای از "مجموعه قوانین آتلانتیک" ثبت شده است؛ رژیسول او را بر آن داشت تا بنویسد: «تقلید از آثار باستانی ستودنی تر از آثار
مدرن است». ثبت مشهور اما دقیق او از رژیسول در میان نقاشی های او در مجموعه سلطنتی قرار دارد. ادوارد گیبون، مورخ، در ماه مه ۱۷۶۴ هنگام عبور از پاویا، جزئیاتی از رژیسوله را قبل از تخریب آن ثبت کرد: مجسمه ای سوار بر اسب از امپراتوری که لباسی از جنس کتان پوشیده و غیرمسلح است، کمی به جلو خم شده و دستش را به حالت یک سخنور دراز کرده است. او فکر می کرد که مرد بد نیست، اما اسب - که الهام بخش لئوناردو بود - «مغرور و زیبا» بود. در آن زمان، بدون کتیبه، این بنای یادبود با آنتونینوس پیوس، کنستانتین (که مدت ها تصور می شد مجسمه سوار بر اسب مارکوس اورلیوس در رم نمایانگر اوست) و چارلز پنجم شناخته می شد، اما گیبون اظهار داشت که بدون سلاح و بدون نیم تاج، دو شناسایی آخر بعید است. تصاویر باقی مانده، پای چپ جلویی اسب را نشان می دهند که بلند شده و سم آن بر روی سگی ایستاده که روی پاهای عقبش قرار دارد یا توسط آن نگه داشته شده است. پس از انقلاب فرانسه، "رژیزوله" در سال ۱۷۹۶ توسط باشگاه ژاکوبین ها در پاویا تخریب شد، زیرا نماد سلطنت محسوب می شد. در سال ۱۹۳۷، موسولینی به فرانچسکو مسینا، مجسمه ساز، وظیفه ساخت یک کپی از آن را، بر اساس نسخه
های باستانی، سپرد. مجسمه جدید ریگیزوله، یک مجسمه برنزی ۶ متری که بر پایه ای از سنگ تراورتن قرار گرفته بود، به جلوی کلیسای جامع پاویا منتقل و در ۸ دسامبر ۱۹۳۷ رسماً افتتاح شد.
مجسمه سوارکار گاتاملاتا یک مجسمه رنسانس ایتالیایی اثر دوناتلو است که قدمت آن به سال ۱۴۵۳ برمی گردد، که در میدان دل سانتو در پادوا، ایتالیا واقع شده است. این به تصویر می کشد. اراسمو دا نارنی، معروف به "گاتاملاتا" ("گربه عسلی")، که بیشتر در زمان جمهوری ونیز، که در آن زمان بر پادوا حکومت می کرد، خدمت می کرد. این اولین مجسمه سوارکاری در اندازه کامل از رنسانس ایتالیا است. توضیحات. پس از مرگ اراسمو اهل نرنی در سال ۱۴۴۳، به گفته جان جولیوس نوریچ، جمهوری ونیز، به نشانه قدردانی و احترام، هزینه ساخت مجسمه ای به افتخار او را پرداخت کرد. (این مبلغ مورد اختلاف است. "به پایین مراجعه کنید" .) ابعاد ۳۴۰ در ۳۹۰ سانتی متر (اندازه پایه ۷۸۰ در ۴۱۰ سانتی متر)، این قدیمی ترین مجسمه سوارکاری رنسانس است که به جا مانده و اولین مجسمه ای است که شکوه پرتره های سوارکاری کلاسیک را دوباره معرفی می کند. پس از طرح اولیه اش، این مجسمه به عنوان الگویی برای مجسمه های بعدی که قهرمانان نظامی را به خاطر تلاش های مداومشان در جنگ ها گرامی می داشتند، عمل کرد. این مجسمه، مانند تمام مجسمه های برنزی آن زمان، با استفاده از روش موم گمشده ساخته شده است. مج
سمه بر روی یک پایه قرار دارد و هم کوندوتیرو و هم اسبش در اندازه واقعی به تصویر کشیده شده اند. دوناتلو به جای به تصویر کشیدن سرباز به شکلی بزرگتر از اندازه واقعی، مانند مجسمه سوارکار کلاسیک مارکوس اورلیوس در رم، که در آن نوعی سلسله مراتب اندازه، قدرت سوژه را نشان می دهد، از احساسات، موقعیت و نمادگرایی برای انتقال همان پیام استفاده کرد؛ بنابراین، دوناتلو قدرت فرد واقعی را بیان می کند. او نیازی به تزئین یا بزرگ نمایی شخصیت گاتاملاتا ندارد - تصویر ساده انسان واقعی برای انتقال قدرت او کافی است. پایه زیر اسب از دو نقش برجسته به سمت بالا تشکیل شده است که درهای مصنوعی در زیر آن قرار دارند. این درها نماد دروازه های دنیای زیرین هستند و حس یک مقبره را القا می کنند، اگرچه این بنای تاریخی هرگز محل دفن نبوده است. یکی از نقش برجسته ها نشان گاتاملاتا را نشان می دهد که توسط دو پوتی بالدار ارائه می شود. در نقش برجسته دیگر، دو پوتی زره جنگی را به نمایش می گذارند. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
فواره فیل () بنای یادبودی است که در مرکز میدان دومو در شهر سیسیلی کاتانیا واقع شده و توسط معمار جیووانی باتیستا واکارینی بین سال های ۱۷۳۵ تا ۱۷۳۷ طراحی شده است. عنصر اصلی آن یک مجسمه فیل از جنس بازالت سیاه است که معمولاً تو لیوترو نامیده می شود. که به نشان شهر کاتانیا تبدیل شده است. ساختار. فواره فیل توسط جیووانی باتیستا واکارینی، معماری اهل پالرمو، به عنوان بخشی از بازسازی شهر اتنا پس از زلزله ۱۱ ژانویه ۱۶۹۳ ساخته شد. اکثر محققان معتقدند که واکارینی از "اثر فیل و اوبلیسک" اثر جیان لورنزو برنینی، سازه ای مشابه در میدان مینروا رم، الهام گرفته شده است. با این حال، احتمالات دیگری نیز وجود دارد؛ یک فیل که بر فراز آن یک اوبلیسک با یک توپ قرار دارد، در هیپنروتوماکیا پولیفیلی، صفحه ۳۸، (ونیز، ۱۴۹۹) منسوب به فرانچسکو کولونا ثبت شده است. پایه ستون شامل یک پایه مرمر سفید است که در مرکز یک حوضچه، که آن هم از مرمر ساخته شده، قرار دارد و فواره های آب به درون آن می ریزند و از پایه ستون فوران می کنند. روی پایه، دو مجسمه، دو رودخانه کاتانیا، سیمتو و آمنانو، را بازتولید می کنند. در بالا، مجسمه فیل قرار دارد که خرطومش رو به کل
یسای جامع سنت آگاتا، قدیس حامی کاتانیا، است. در پشت حیوان، یک ابلیسک به سبک مصری، با ارتفاع ۳٫۶۶ متر، از جنس گرانیت، فرضاً از سیئن، قرار دارد. این ابلیسک هیچ خط هیروگلیف ندارد، اما با اشکالی به سبک مصری تزئین شده است که خط هیروگلیف معناداری را تشکیل نمی دهند. با توجه به تاریخ نگاری نامشخص، ممکن است یکی از دو مقصد سیرک روم باستان کاتانیا بوده باشد. دیگری که قطعه قطعه تر است، در حیاط قلعه اورسینو قرار دارد. در قسمت بالای ابلیسک، یک کره زمین نصب شده است که توسط تاجی از برگ نخل (نماد شهادت) و شاخه ای از نیلوفر (نماد پاکی) احاطه شده است، به علاوه در بالای آن یک لوح فلزی وجود دارد که روی آن کتیبه ای به سنت آگاتا با مخفف "MSSHDEPL" ("ذهن سالم و صادق، برای افتخار خدا و آزادی میهنش") و در نهایت یک صلیب وجود دارد. تاریخچه. تا سال ۱۷۳۷، واکارینی برای ساخت فواره تلاش کرد که بعدها با نصب هرم مصری و کتیبه آگاتین تکمیل شد. در سال ۱۷۵۷، برای اولین بار بازسازی شد و یک حوض به آن اضافه شد. در سال ۱۸۲۶، فواره با حصاری آهنی احاطه شد که در داخل آن یک باغ کوچک ساخته شد. اندکی پس از اتحاد ایتالیا، تصمیمی مبنی بر انتقال فواره از میدا
ن دومو به میدان پالسترو گرفته شد: با این حال، در ۳۰ مه ۱۸۶۲، بوناونتورا گراوینا قیامی مردمی را ترتیب داد که مانع از این انتقال شد. در طول قرن بیستم دو مرمت انجام شد: در سال ۱۹۰۵ استخر دوم ساخته شد و در سال ۱۹۹۸ دروازه و باغ برداشته شدند، به طوری که امروزه می توان روی برخی از پله های پای پایه نشست.
فواره عربی آلکامو (به همراه "کوبا دله رز"، "کوبای عربی" ویکاری و "کوبای پیکولا" پالرمو) بسیار باستانی است و هنوز هم قابل استفاده است: این فواره در دوره تسلط اعراب بر شهر ساخته شده است. این فواره در قسمت پایینی آلکامو، در حدود ۳۰۰ متری محراب مریم مقدس واقع شده است. تاریخچه. در سال ۱۱۵۴، در بخشی از کتاب راجر، نوشته جغرافیدان عرب، ادریسی، شهر آلکامو به عنوان یک "منزل" (یعنی یک کازاله یا گروهی از خانه ها) با زمین های حاصلخیز و بازاری پررونق تعریف شده است. در این دوره، این دهکده (کازاله) "«علقمه»" نامیده می شد. مرکز شهر محل سکونت مسلمانان بود و به چهار "کازالیا" تقسیم می شد: سن ویتو، سن لئوناردو، سن ایپولیتو و سن نیکولو دل وازو (که بعدها به دهکده های فئودالی تبدیل شدند). این کازالیاها پس از آنکه اعراب توسط فردریک دوم، امپراتور مقدس روم، به دلیل شورش هایشان اخراج شدند، مسیحی شدند. "فواره سن ویتو" توسط اعراب در نزدیکی چشمه آبی در دهکده "علقمه" ساخته شد؛ اما در پایان قرن پانزدهم زلزله بزرگی رخ داد که احتمالاً به فواره آسیب رساند و پس از آن مرمت شد. بعدها منطقه مسکونی در اطراف قلعه کنت های مودیکا متمرکز شد؛ در نزدیکی
فواره، آنها فعالیت دامداری را آغاز کردند که منجر به ساخت یک آبرووار شد. توضیحات. در نما دو روشویی، با دو دهانه (کانولی) و لزن هایی که با سرستون هایی بالای آنها قرار گرفته اند، وجود دارد. آبرووار که با سنگ های آهکی تراشیده شده ساخته شده است، در نیمه اول قرن نوزدهم ساخته شده است. کارهای مرمت که در سال ۲۰۱۵ تکمیل شد، به جادهٔ مشخصه که از میدان سیولو شروع می شود و به محراب مریم مقدس منتهی می شود، ارزش بیشتری بخشیده است، جایی که در ماه مه، مؤمنان برای زیارت و دعا برای بانوی خود به آنجا می روند. مرمت. به لطف بودجه ای که از طریق (گروه محلی) دریافت شد، با هدف بازسازی مکان های فرهنگی در چشم انداز روستایی قلمرو آلکامو (که در میان آنها "کوبا دله رز" و آدیکول های مقدس نیز وجود دارند)، آنها توانستند محل چشمه باستانی عرب را احیا و ارزشمند کنند؛ برنامه ریزی توسط مهندسان شهرداری آلکامو انجام شده بود. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
بنای یادبود جاکومو ماتئوتی یک مجسمه انتزاعی است که برای یادبود این سیاستمدار ضد فاشیست ساخته شده است. او در ۱۰ ژوئن ۱۹۲۴ هنگام قدم زدن در نزدیکی این نقطه در لونگوته وره آرنالدو دا برشیا، نزدیک پونته پیترو ننی، در رم، ایتالیا، به قتل رسید. تاریخچه و توضیحات. جیاکومو ماتئوتی (متولد ۱۸۸۵) نماینده مجلس و عضو برجسته حزب سوسیالیست متحد بود که در روویگو انتخاب شده بود. در ۳۰ مه ۱۹۲۴، او به انتقاد از خشونت های رخ داده در انتخابات اخیر، قانون ضد دموکراتیک (قانون آچربو) که دو سوم کرسی های پارلمان را به حزبی با بیشترین آرا اختصاص می داد (حزب موسولینی با ۳۵٪ آرا بزرگ ترین حزب بود) پرداخت. در روزهای بعد، در مطبوعات انگلیسی، او به منتقدان مقامات فاشیستی که گمان می رفت از شرکت نفت سینکلر رشوه دریافت کرده اند، پیوست. او می دانست که سخنرانی اش می تواند خشونت علیه شخص او را تحریک کند. در حالی که در ۱۰ ژوئن ۱۹۲۴ به سمت پارلمان می رفت، توسط پنج مرد متوقف شد و به یک لانچیا لامبدا منتقل شد و چندین بار با چاقو مورد اصابت قرار گرفت. در میان این پنج نفر، یک عضو برجسته پلیس مخفی فاشیست بود. هرگز مشخص نشده است که آیا رهبران برجسته فاشی
ست، مانند موسولینی یا اطرافیانش، این قتل را تأیید یا دستور آن را صادر کرده اند یا خیر. این بنای یادبود در کنار لونگوته وره، در یک قطعه زمین سبز نیم دایره ای کوچک واقع شده است که به عنوان تراسی بالای مجموعه ای از پله ها که به ساحل رودخانه تیبر منتهی می شوند، ساخته شده است. این بنا در سال ۱۹۷۴، پنجاه سال پس از قتل او، افتتاح شد. مجسمه ساز آن جوریو ویوارلی (۱۹۲۲–۲۰۰۸) است: این یادبود برنزی دو بخش دارد: یکی مناره بلند و باریکی که شبیه یک گل باز نشده، یا تپانچه، یا شکل برگ نیزه ای، یا شعله است. در امتداد زمین، مجموعه ای از اشکال ارگانیک وجود دارد که شبیه ریشه یا بوته خار یا گره ای از استخوان است. به سمت خیابان، پلاکی با عبارت ذکر شده در بالا از آخرین سخنرانی او قرار دارد. این مجسمه توسط یک تلاش خصوصی برای جمع آوری کمک های مالی توسط حزب سوسیالیست تأمین مالی شد. مجسمه ساز ظاهراً این بنای یادبود را با الهام از عبارت معروف منتسب به ماتئوتی "، «ایده، مرگ"» نامگذاری کرده است. در نامه ای به بنیاد جاکومو ماتئوتی، مجسمه ساز "به عنصر افقی اشاره کرد…" "از طریق آشفتگی شکل و ماده، می خواهد بر لهیدگی و نابودی فیزیکی، به معنای ج
هانی، در یک لحظه غم انگیز در تاریخ، دلالت کند. عنصر عمودی نشان دهندهٔ صعود ایده آل به سمت فضا، از طریق شکلی جوانه زده، ناب و غنایی، نمادی از روشنی و امید است". خود ویوارلی، به عنوان یک سرباز سابق ایتالیایی، در سال ۱۹۴۳ توسط نیروهای نازی زندانی و به شمال تبعید شده بود. پلاک ها. در ژانویه ۲۰۱۷، پلاک اصلی به یادبود جاکومو ماتئوتی - که شامل این جمله است: «اگرچه می توانی مرا بکشی، اما ایده درون من هرگز نمی تواند کشته شود» - شکسته شد؛ همین بی احترامی در ژوئیه ۲۰۲۵ نیز رخ داد. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;