Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
که او تا آن زمان نه روی بوم به این بزرگی نقاشی کرده بود و نه تابلویی با این تعداد شخصیت خلق کرده بود. عکس برداری با اشعه ایکس دو تلاش متفاوت برای ترکیب بندی صحنه را پیش از نسخه ی نهایی که امروز می بینیم نشان می دهد؛ با روندی کلی به سوی ساده سازی، از طریق کاهش تعداد شخصیت ها و کاهش—و در نهایت حذف عناصر معماری. شخصیتی که در پس زمینه، تقریباً در مرکز چپ و پشت سر قاتل دیده می شود، پرتره ای از خودِ کاراواجو است. نسخه های اثر. نخستین نسخه ای که توسط اشعه ایکس آشکار شده، به سبک «مانیریسم» (Mannerism) و تحت تأثیر هنرمند برجسته ی آن زمان رم، «جوزپه چزاری» (Giuseppe Cesari) بوده است؛ با جمعیتی از شخصیت های کوچک که در میان معماری ای عظیم جای گرفته اند. این نسخه احتمالاً ایستا و دور از حس واقعی به نظر می رسیده است. نسخه ی دوم به رافائل رجوع می کند و جمعیتی از تماشاگران را می افزاید که ترس و دلسوزی نشان می دهند، از جمله زنی که احتمالاً نماد آن راهبه بوده است. این نسخه با خواسته ی کاردینال کونتارلی که صحنه ای پرجمعیت خواسته بود، و همچنین با اصول مانیریسم که بر نمایش بدن ها و ساختمان ها با استفاده از پرسپکتیو و طراحی تأکید
دارد، هماهنگ بود. اما کاراواجو در این زمان سبک شخصی خود را توسعه داده بود؛ سبکی که در آن بدن ها با نور و تاریکی تعریف می شدند و پس زمینه ها حذف می شدند. در این مرحله، کاراواجو کار بر روی شهادت را کنار گذاشت و تمرکزش را روی اثر همراه آن یعنی «دعوت» (The Calling) گذاشت. او در این اثر از آثار ژانری قبلی خود، مانند «تقلب بازها» (Cardsharps) و «غیب گو» (The Fortune Teller)، اما در مقیاسی وسیع تر، الهام گرفت. به نظر می رسد که یا دوباره الهام گرفته بود، یا اعتماد به نفس تازه ای یافته بود که باعث شد به شهادت بازگردد—اما این بار با زبان هنری خود. نسخه ی سوم، معماری را کنار گذاشت، تعداد شخصیت ها را کاهش داد و صحنه ی واقعه را به بیننده نزدیک تر کرد. از این فراتر، تکنیک دراماتیک «کِیارو اسکورُو» (chiaroscuro: تضاد شدید نور و تاریکی) را وارد کرد تا عناصر مهم صحنه را برجسته کند، به همان شیوه ای که نورافکن ها صحنه ی نمایش را روشن می کنند—قرن ها پیش از آن که اصلاً نورافکن اختراع شود. او تصمیم گرفت لحظه ای را به تصویر بکشد که در اوج درام است؛ زمانی که قاتل شمشیرش را در بدن قدیسِ افتاده فرو می برد. این همان نسخه ای است که امر
وز می بینیم: صحنه ای متوقف شده در لحظه ای با بیشترین بار احساسی، با تماشاگرانی که به نقش های فرعی تقلیل یافته اند به واسطه ی نوری که فقط عناصر کلیدی را روشن می کند، و کل اثر مانند لحظه ای به نظر می رسد که گویی در نور یک رعد و برق ثبت شده است. تحلیل اثر. این نقاشی لحظه ای را رقم می زند که در آن، اصول مانیریسم اواخر قرن شانزدهم—که منطقی، عقلانی و شاید کمی تصنعی بود—جای خود را به باروک می دهد. این اثر غوغایی به پا کرد. «فدریکو زوکاری» (Federico Zuccari)، یکی از برجسته ترین نقاشان رم و از حامیان مانیریسم، برای دیدن آن آمد و با تمسخر گفت که «چیزی نیست». اما هنرمندان جوان کاملاً مجذوب آن شدند، و کاراواجو به یک باره مشهورترین هنرمند رم شد. برای درک این موضوع که این صحنه ی به ظاهر آشفته در واقع نمایشی از پیروزی قداست است، نیاز به تمرکز وجود دارد. «سنت متیو» (Saint Matthew) در حال افتادن، گویی از خشم برهنه ی جلادش عقب می کشد—جلادی که در پرتو شدید نور می درخشد و شمشیرش را از سینه ی قدیس بیرون می کشد. اطراف قدیس، افرادی دیده می شوند که احساساتی گوناگون نشان می دهند، مطابق خواسته ی کاردینال کونتارلی: وحشت، بهت و پریشانی.
در همین حال، فرشته ای شاخه ی نخل شهادت را به سوی او دراز کرده است. ابهام در فهم این تصویر زمانی برطرف می شود که بدانیم متیو از ترس ضربه ی جلاد عقب نمی کشد، بلکه دست دراز می کند تا هدیه ی فرشته را بگیرد. دست جلاد و دست فرشته، دو مسیر موازی اند. فقط متیو است که حضور فرشته را درک می کند. با این نگاه، این نقاشی درباره ی لحظه ای از وحشت عمومی نیست، بلکه درباره ی مرگ قدیسی است که همچون دست دادن با امر الهی تصویر شده است. نقاشی ها و مجسمه های باروک ایتالیایی در آن دوران، اغلب لحظات شهادت را نه به عنوان صحنه هایی از ترس، بلکه به عنوان لحظاتی از شادی یا خلسه به تصویر می کشیدند؛ برای مثال، در «سانتا بیبیانا اثر برنینی» (Bernini's Santa Bibiana). نکته ای مهم آن است که کاراواجو، برخلاف پیشینیان مانیریست خود، واقعیتی ساده از معماری کلیساهای اوایل دوران مدرن را به نفع خود به کار گرفت: کلیساهای بزرگی چون سنت پیتر، از نور خوبی برخوردار بودند، اما نمازخانه های کوچک، مانند نمازخانه ی کونتارلی، تاریک و باریک بودند—و همچنان هم هستند. به قول زندگینامه نویس کاراواجو، «پیتر راب» (Peter Robb): «هر کسی که از راهرو کلیسای «سن لوئیجی»
(San Luigi) پایین می آمد—کلیسایی که نمازخانه در آن قرار دارد—پیکره های رنگ پریده و برهنه ی قاتلان را می دید که از دل تاریکی بیرون آمده اند، در فضایی که گویی از دیوار بیرون زده و به صلیب اصلی کلیسا راه یافته است.» با این حال، نقاشی پر است از ارجاعات به میکل آنژ، رافائل و دیگران؛ منتقدی به نام «جان گَش» (John Gash) این ارجاعات را نه به دلیل نیاز به یافتن فیگورهای مناسب، بلکه به خاطر «تمایل به خلق عظمتی حماسی مشابه با دوره ی اوج رنسانس» می داند. برای مثال، فیگور قدیس و پسری که در سمت چپ با وحشت به صحنه می نگرد، تا حدی به طور مستقیم از محراب نقاشی تیسین (شهادت سنت پیتر شهید در ونیز) وام گرفته شده اند.
کِروس (؛ در دوران باستان کریا یا کرِئیا ()) جزیره ای خالی از سکنه در یونان است که در کیکلادها و در حدود جنوب شرقی ناکوس واقع شده است. از نظر اداری، بخشی از منطقه کوفونیسیا به شمار می رود. این جزیره دارای مساحت است و بلندترین نقطهٔ آن ارتفاع دارد. این جزیره در حدود ۲۵۰۰ پیش از میلاد، مکانی مهم در تمدن کیکلادی بود. در حال حاضر، ورود به کروس ممنوع است. گنجینهٔ کروس. «گنجینهٔ کروس» مجموعه ای بسیار بزرگ از تندیس های کیکلادی است که در جزیرهٔ کروس کشف شده است. در سال های ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸، پروژهٔ باستان شناسی کمبریج در کروس، با هدایت مشترک کالین رنفرو و دیگران، حفاری هایی در کاووس در ساحل غربی جزیره انجام داد. باور بر این است که این ناحیه منشأ «گنجینهٔ کروس» از تندیس های شکستهٔ کیکلادی بوده است. اشیای به دست آمده شامل تندیس، ظروف و اشیای مرمری دیگر هستند که همگی پیش از دفن شکسته شده بودند و احتمالاً در جایی دیگر شکسته و سپس به کاووس آورده شده اند. نبود قطعات پیوسته نشان می دهد که تنها بخشی از اشیای شکسته در این محل دفن شده اند، و مطالعات جاری روی سفالینه ها و اشیای دیگر نشان می دهد که این مواد از منابع گوناگونی گردآوری ش
ده اند. دسکالیو. در سال های ۲۰۰۷–۲۰۰۸، همین پروژه، سکونتگاهی بزرگ از دورهٔ کیکلادی را در جزیرهٔ دسکالیو شناسایی و حفاری کرد که پیش تر به کروس متصل بود اما اکنون به دلیل افزایش سطح آب دریاها، به جزیره ای کوچک تبدیل شده است. در این حفاری، بنایی بزرگ به طول ۱۶ متر و عرض ۴ متر کشف شد—بزرگ ترین بنای شناخته شده از آن دوره در کیکلادها—که در آن، «گنجینهٔ دسکالیو» شامل یک اسکنه، تیشه-تبر و تبری با سوراخ دسته از جنس مس یا برنز یافت شد. بررسی ها نشان داد که بیشتر سطح این جزیرهٔ کوچک—در مجموع ۷٬۰۰۰ مترمربع—در عصر برنز آغازین سکونت داشته است که این مکان را به بزرگ ترین پایگاه شناخته شده در کیکلادها در آن زمان بدل می کند. مطالعات تخصصی در زمینه های ژئومورفولوژی، زمین شناسی، پتروگرافی، سفال شناسی، فلزکاری و بوم شناسی (بازمانده های گیاهی و جانوری، فیتولیت ها) انجام شد. در سال ۲۰۱۲، فعالیت های این سایت به سال های ۲۷۵۰ تا ۲۳۰۰ پیش از میلاد تاریخ گذاری شدند، که پیش از هر نشانه ای از پرستش خدایان در دریای اژه است. در سال ۲۰۱۸، حفاری ها بقایای دیوارهای پله پله و سازه های سفیدرنگ عظیمی را در این جزیره آشکار کرد. این سازه ها با ۱٬۰
۰۰ تن سنگ ساخته شده بودند و دماغه ای به عرض تنها را به یک هرم پلکانی بزرگ تبدیل کرده بودند. شواهدی از تونل های زهکشی پیچیده و آثار فلزکاری پیشرفته یافت شد. پژوهشگران معتقدند که این سایت یکی از چشم گیرترین سایت های باستان شناسی در دریای اژه در عصر برنز آغازین است. یافته ها نشان می دهند که دماغهٔ دسکالیو تقریباً به طور کامل زیر بنای یادمانی پوشیده شده بود. باستان شناسان برآورد کرده اند که یونانیان باستان دست کم ۳٬۵۰۰ سفر دریایی انجام دادند تا میان ۷٬۰۰۰ تا ۱۰٬۰۰۰ تن سنگ مرمر سفید را از جزایر مختلف برای ساخت این ساختار منتقل کنند. پژوهشگران گفته اند که: «جزیره به طور طبیعی شکل هرمی دارد، اما نباید آن را هرم بنامیم—زیرا هرم ساختاری کاملاً مصنوعی است.» فرهنگ کروس-سیروس. فرهنگ کروس-سیروس برگرفته از نام دو جزیرهٔ کروس و جزیره سیروس در کیکلادهاست. این فرهنگ در دورهٔ کیکلادی آغازین دو (حدود ۲۷۰۰ تا ۲۳۰۰ پیش از میلاد) شکوفا شد. برخی از سالم ترین آثار این فرهنگ در کئا و ایوس، که در نزدیکی کروس هستند، یافت شده اند. برخی از آثار برجستهٔ این فرهنگ، «تابه ها» هستند—ظروف دایره ای کم عمق یا کاسه هایی با کف تزئین شده. در این د
وره، استفاده از فلز به طور گسترده ای رایج شد. جستارهای وابسته. دسکالیو
از ژوئیهٔ سال ۲۰۱۸ دولت چین شروع به سانسور تصاویری از شخصیت کارتونی انسان وارهٔ وینی د پو کرد، به ویژه نسخه ای از این شخصیت که توسط شرکت دیزنی ارائه شده است. گمان می رود این سانسور نتیجهٔ مقایسهٔ شی جین پینگ، دبیرکل حزب کمونیست چین، با این شخصیت در میم های اینترنتی باشد؛ مقایسه ای که حزب کمونیست چین آن را تمسخری بی احترامانه نسبت به شی تلقی کرده است. با وجود سانسور، ممنوعیت کلی ای برای کتاب ها و اسباب بازی هایی که تصویر وینی د پو را نمایش می دهند در چین وجود ندارد؛ دو وسیلهٔ بازی با مضمون وینی د پو همچنان در دیزنی لند شانگهای فعالیت می کنند.
پایان (به انگلیسی: The End) یک آلبوم طولانی از گروه هوی متال انگلیسی بلک سبث است و آخرین اثر منتشر شده آنها به عنوان یک گروه محسوب می شود. در تاریخ ۲۰ ژانویه ۲۰۱۶ منتشر شد. نیمه اول آلبوم شامل آهنگ های باقی مانده از "آلبوم ۱۳" و نیمه دوم شامل آهنگ های زنده ضبط شده در تور بین سال های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴ است. پیشینه. این گروه در استودیوهای شانگری-لا در مالیبو با تهیه کننده ریک روبین در طول جلسات ضبط آلبوم "۱۳"، نوزدهمین آلبومشان، آهنگ هایی را ضبط کردند. در حالی که سبث در حال برنامه ریزی برای انتشار آلبوم بعدی اش، "۱۳،" بود، این آلبوم در نهایت کنار گذاشته شد. تونی آیومی، «مقدار زیادی ریف» برای آلبوم رها شده نوشته بود، اما «گیزر (باتلر)، نوازنده گیتار بیس، تمایلی به ساخت آلبوم دیگری نداشت.» خواننده اصلی، آزی آزبورن نیز ابراز تمایلی به ضبط آلبوم دیگری نکرد و گفت: «اگر قرار بود قبل از تور آلبومی منتشر کنیم، تکمیل آلبوم سه یا چهار سال طول می کشید.»
جنگ نامنظم () در دکترین مشترک ایالات متحده آمریکا به عنوان «مبارزه خشونت آمیز میان بازیگران دولتی و غیردولتی برای مشروعیت و نفوذ بر جمعیت های مربوطه» و در قانون ایالات متحده به عنوان «فعالیت های وزارت دفاع که شامل درگیری مسلحانه نمی شوند و از سیاست ها و اهداف نظامی از پیش تعیین شده ایالات متحده پشتیبانی می کنند و توسط، با، و از طریق نیروهای منظم، نیروهای نامنظم، گروه ها و افراد انجام می شوند» تعریف شده است. در عمل، کنترل نهادها و زیرساخت ها نیز مهم است. مفاهیم مرتبط با جنگ نامنظم قدیمی تر از خود اصطلاح هستند. جنگ نامنظم، رویکردهای جنگ غیرمستقیم و جنگ نامتقارن را ترجیح می دهد، اگرچه ممکن است طیف کاملی از قابلیت های نظامی و سایر توانایی ها را برای فرسایش قدرت، نفوذ و اراده دشمن به کار گیرد. جنگ نامنظم ذاتاً یک مبارزه طولانی است که عزم یک دولت و شرکای استراتژیک آن را آزمایش خواهد کرد. اصطلاح «جنگ نامنظم» در دکترین مشترک در تمایز با «جنگ سنتی» و «جنگ نامتعارف» و برای تمایز آن به این صورت، اتخاذ شد. این نوع جنگ به تمایز بین «نیروهای منظم» و «نیروهای نامنظم» ربطی ندارد.
قضیهٔ آقاخان نام دعوای حقوقی است که در سال ۱۸۶۶ علیه آقاخان اول در دیوان عالی بمبئی مطرح شد و حکمی قضایی توسط قاضی سِر جوزف آرنولد صادر شد که اقتدار آقاخان اول، حسن علی شاه، را به عنوان رهبر جامعهٔ خوجه های بمبئی تثبیت کرد. خواهان ها ادعا می کردند که خوجه ها، پیروان آقاخان اول، همواره از اهل سنت بوده اند و نه شیعیان اسماعیلی. این خواهان ها که نمایندهٔ گروهی منشعب از خوجه ها به نام بَربهای بودند، خواسته هایی مشخص ارائه کردند که به طور مستقیم اقتدار آقاخان اول را به عنوان امام خوجه های اسماعیلی نزاری به چالش می کشید. جلسات استماع این دعوا به ریاست قاضی بریتانیایی، سِر جوزف آرنولد، برگزار شد و این پرونده عموماً با نام «قضیهٔ آقاخان» شناخته می شود. جلسات دادگاه چندین هفته به طول انجامید و خود امام نیز در دادگاه حضور یافت و با ارائه شهادت و اسناد، مشروعیت امامت خود را اثبات کرد. در نوامبر سال ۱۸۶۶، قاضی آرنولد حکمی مفصل صادر کرد که در تمام موارد مطرح شده در دعوا، به سود آقاخان اول و دیگر متهمان و به زیان خواهان ها بود. این حکم، جایگاه خوجه های نزاری را به طور رسمی و قانونی به عنوان یک جامعهٔ «شیعهٔ امامی اسماعیلی»
تثبیت کرد و موقعیت آقاخان را به عنوان رهبر و پیشوای روحانی این جامعه، با تمامی حقوق، اختیارات و مسئولیت های مالی ای که از سوی خوجه ها به او تعلق می گرفت، تأیید نمود. پرونده آقاخان حکمی قضایی در سال ۱۸۶۶ بود که توسط قاضی سِر جوزف آرنولد در دیوان عالی بمبئی صادر شد و اقتدار آقاخان اول، حسن علی شاه، را به عنوان رهبر جامعهٔ خوجه های بمبئی تثبیت کرد. این پرونده در ظاهر یک دعوای ملکی میان گروهی از رهبران معترض جامعهٔ خوجه های بمبئی و آقاخان بود؛ نجیب زاده ای ایرانی که در سال ۱۸۴۶ به بمبئی آمده بود و از سوی پیروانش – از جمله اکثریت خوجه ها – به عنوان رهبر مشروع و چهل وششمین امام مسلمانان اسماعیلی نزاری شناخته می شد. معترضان، ادعای آقاخان دربارهٔ رهبری را رد می کردند و استدلال می نمودند که او خوجه نیست و خوجه ها همواره از اهل سنت بوده اند. در جریان رسیدگی به این دعوا، قاضی آرنولد بررسی گسترده ای دربارهٔ پیشینهٔ دینی طبقهٔ خوجه انجام داد. پس از یک دادگاه ۲۵روزه که در آن آقاخان شخصاً شهادت داد و اسناد متعددی بررسی شد، آرنولد رأی خود را به نفع آقاخان صادر کرد و حکم داد که خوجه ها شیعیان اسماعیلی هستند و آقاخان رهبر مشر
وع آنان است.
استقرار نظامی () به جابجایی شاخه های مختلف نیروهای مسلح و زیرساخت های پشتیبانی لجستیکی آنها در سراسر جهان گفته می شود. گروه های متعددی در نیروهای مسلح وجود دارند که شامل (۱) ارتش یا نیروی زمینی، (۲) نیروی دریایی، (۳) نیروی هوایی، (۴) تفنگداران دریایی، (۵) نیروی فضایی و (۶) گارد ساحلی می شوند. برای شروع جنگ، این نیروها باید بر پایه تاکتیک نظامی خاص خود مستقر شوند. در نیروهای مسلح برخی کشورها همچون نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا این گروه ها می توانند در خارج از کشور یا در مناطق جنگی مختلف در جهان مستقر شوند، همچنین بعلت توانایی ارائه پشتیبانی لجستیکی و تحرک بالا، می توانند به دفعات در مکان های مختلف استقرار مجدد داشته باشند. این نیروها یک دارایی نقدشونده برای ایالات متحده هستند و به ایالات متحده این توانایی را می دهند که در برابر تهدیدات و فجایع نوظهور در مناطق مختلف جهان واکنش نشان دهد.
تحرک نظامی () در اصطلاح نظامی به توانایی یک سیستم تسلیحاتی، واحد رزمی یا نیروی مسلح برای حرکت به سمت یک هدف نظامی اشاره دارد. نیروهای رزمی با تحرک بالاتر قادرند سریع تر و یا در زمین های ناهموارتر نسبت به نیروهایی با تحرک کمتر حرکت کنند. تحرک به عنوان یک جزء حیاتی از میدان نبرد مدرن در نظر گرفته می شود، زیرا توانایی رساندن سریع سیستم های تسلیحاتی یا واحدهای رزمی به هدفشان اغلب می تواند به معنای تفاوت بین پیروزی و شکست باشد. ارتش های سراسر جهان در طول ۱۰۰ سال گذشته تحرک خود را به طور چشمگیری افزایش داده اند. به عنوان مثال، در جنگ جهانی اول، اکثر واحدهای رزمی می توانستند در میدان نبرد تنها با سرعتی که یک سرباز می توانست راه برود، حرکت کنند. در مواجهه با قدرت آتش بسیار زیاد مسلسل ها و توپخانه، که منجر به بن بست و ناتوانی در مانور دشمن شد. تا جنگ جهانی دوم، تحرک در میدان نبرد با توسعه تانک و با وسایل نقلیه زنجیری و سایر وسایل نقلیه مکانیزه، برای انتقال نیروها در امتداد و در سراسر جبهه نبرد حتی در زیر آتش، بسیار بهبود یافته بود. از پایان جنگ جهانی دوم، ارتش ها به توسعه تحرک خود ادامه داده اند. برای مثال، تا دهه ۱۹۸
۰، سفرهای بین قاره ای از دریایی به هوایی تغییر یافت و نیروهای نظامی را قادر ساخت تا به جای چند هفته، ظرف چند ساعت یا چند روز از یک نقطه جهان به نقطه دیگر منتقل شوند. همچنین از تحرک به عنوان یک عامل تقویت کننده نبرد یاد شده است. یک واحد بسیار متحرک می تواند از تحرک خود برای درگیر شدن با چندین برابر قدرت رزمی واحدهای کم تحرک تر خود استفاده کند. به عنوان مثال، لشکرهای زرهی آلمان در جنگ جهانی دوم معادل دو یا سه لشکر پیاده نظام در نظر گرفته می شدند، بخشی به دلیل تحرک بالاتر و بخشی به دلیل قدرت آتش ذاتی بیشترشان. با توسعه سریع قابلیت های اطلاعاتی، نظارتی، هدف یابی و شناسایی، تحرک اهمیت بیشتری پیدا می کند. در سال ۲۰۱۶، رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح ایالات متحده، ژنرال مارک الکساندر میلی، اظهار داشت که «در میدان نبرد آینده، اگر بیش از دو یا سه ساعت در یک مکان بمانید، خواهید مرد، با پهپادها و حسگرهای دشمن که دائماً در جستجوی اهداف هستند، حتی زمانی برای چهار ساعت خواب بی وقفه وجود نخواهد داشت.» تحرک نظامی همچنین بر پایه سه سطح شناخته شدهٔ جنگ تعریف شده است: تاکتیکی، عملیاتی و استراتژیک. تحرک تاکتیکی توانایی حرکت در زیر
آتش است. تحرک عملیاتی توانایی جابجایی افراد و تجهیزات در منطقهٔ عملیاتی به نقطهٔ تعیین کنندهٔ نبرد است. تحرک استراتژیک توانایی جابجایی نیروهای مسلح به منطقهٔ عملیاتی است. در جنگ جهانی اول، اکثر ارتش ها فاقد تحرک تاکتیکی بودند، اما از طریق استفاده از راه آهن از تحرک استراتژیک خوبی برخوردار بودند، در نتیجه وضعیتی ایجاد شد که ارتش ها می توانستند با سهولت و سرعت به جبهه اعزام شوند، اما هنگامی که به جبهه می رسیدند، به دلیل ناتوانی در حرکت در زیر آتش، دچار مشکل می شدند.
دولت سراسری فلسطین () در ۲۲ سپتامبر ۱۹۴۸، در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، برای اداره قلمرو تحت کنترل مصر در غزه تأسیس شد، که مصر در همان روز آن را به عنوان «تحت الحمایه سراسری فلسطین» اعلام کرده بود. این امر توسط اتحادیه عرب تأیید شد و توسط شش عضو از هفت عضو آن زمان اتحادیه عرب به رسمیت شناخته شد، به استثنای اردن. اگرچه این سازمان مدعی صلاحیت قضایی بر کل فلسطینِ تحت قیمومت سابق بود، اما صلاحیت قضایی مؤثر آن محدود به منطقه تحت الحمایه فلسطین بود که بعدها نوار غزه نامیده شد. رئیس منطقه تحت الحمایه محمد امین الحسینی، رئیس سابق کمیته عالی عرب، و نخست وزیر احمد حلمی عبدالباقی بود. نهاد قانونگذاری، شورای ملی سراسری فلسطین بود. اندکی پس از آن، در اکتبر، عبدالله یکم پادشاه اردن، اقداماتی را برای الحاق بخش هایی از فلسطین که ارتش او و سایر نیروهای عرب در طول جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل تصرف و در اختیار داشتند، آغاز کرد. سپس، در ۱ دسامبر ۱۹۴۸، کنفرانس جریکو او را «پادشاه فلسطین عرب» نامید. کنگره خواستار اتحاد فلسطین عربی و ماوراء اردن شد و عبدالله قصد خود را برای الحاق کرانه باختری اعلام کرد. دیگر کشورهای عضو اتحادیه عر
ب با طرح عبدالله مخالفت کردند. در ابتدا، دولت سراسری فلسطین در غزه مستقر بود، اما پس از حمله اسرائیل در دسامبر ۱۹۴۸ به قاهره منتقل شد و هرگز اجازه بازگشت به غزه را نیافت، اگرچه نوار غزه در طول جنگ تحت کنترل مصر باقی ماند. اهمیت دولت سراسری فلسطین به تدریج، به ویژه پس از انتقال به قاهره، کاهش یافت. به موازات انقلاب ۱۹۵۲ مصر، اقتدار دولت بیشتر تنزل یافت و توسط اتحادیه عرب تحت "نظارت" رسمی مصر قرار گرفت. در سال ۱۹۵۳، دولت سراسری فلسطین، به جز سمت نخست وزیری، رسماً منحل شد و حلمی به نمایندگی از تحت الحمایه سراسری فلسطین در جلسات اتحادیه عرب شرکت می کرد. در سال ۱۹۵۹، منطقه اسمی تماماً فلسطینی "به صورت دوژور" در جمهوری متحد عربی ادغام شد و تحت مدیریت رسمی نظامی مصر قرار گرفت که مدیران نظامی مصری را در غزه منصوب می کرد. دولت سراسری فلسطین از نظر برخی اولین تلاش برای تأسیس یک کشور مستقل فلسطینی است. با این حال، تحت حمایت رسمی مصر بود، و هیچ نقش اجرایی نداشت. دولت عمدتاً اهمیت سیاسی و نمادین داشت. اعتبار دولت سراسری فلسطین به عنوان یک حکومت مستقل "دارای حسن نیت" توسط بسیاری مورد تردید قرار گرفت، عمدتاً به دلیل اتکای م
ؤثر این دولت نه تنها به حمایت نظامی مصر، بلکه به قدرت سیاسی و اقتصادی مصر نیز. با این حال، مصر، چه به صورت رسمی و چه غیررسمی، از هرگونه ادعای ارضی نسبت به خاک فلسطین صرف نظر کرد (برخلاف دولت اردن که الحاق کرانه باختری را اعلام کرد). پیشینه. حکومت بریتانیا. در جریان لشکرکشی سینا و فلسطین در جنگ جهانی اول، نیروهای بریتانیایی فلسطین را از امپراتوری عثمانی تصرف کردند. پیش از جنگ، مرزهای دقیق این منطقه هرگز توسط مقامات عثمانی به روشنی تعریف نشده بود. پس از پایان درگیری در سال ۱۹۱۸، دولت بریتانیا در کنفرانس سانرمو در سال ۱۹۲۰، از جامعه ملل قیمومیت فلسطین را دریافت کرد و متعاقباً منطقه را به فلسطین تحت قیمومت و امارت ماوراء اردن تقسیم کرد. طبق مفاد قیمومیت، قرار بود هر دو منطقه تا زمان استقلال نهایی، توسط بریتانیا و به نمایندگی از جامعه ملل اداره شوند. جمعیت عرب فلسطین با اهداف تعیین شده در قیمومیت مخالفت کردند و ناآرامی های مدنی در طول دوره قیمومیت ادامه یافت. تلاش های مختلفی برای آشتی دادن جامعه عرب با جمعیت رو به رشد یهودیان انجام شد، اما موفقیتی حاصل نشد. چندین طرح تقسیم بندی پیشنهاد شد. سازمان ملل متحد طرح تقسی
م ۱۹۴۷ را پیشنهاد کرد که در آن پیشنهاد شده بود منطقه غزه بخشی از یک کشور جدید عربی فلسطینی شود. کشورهای عربی طرح تقسیم سازمان ملل را که آغاز جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ در فلسطین تحت قیمومت بود، رد کردند. ارنست بوین، که در آن زمان وزیر امور خارجه بریتانیا بود، در مورد طرح تقسیم اظهار داشت که «پیشنهاد اکثریت چنان آشکارا نسبت به اعراب ناعادلانه است که به گفته سر الکساندر کادوگان، «به سختی می توان فهمید که چگونه می توانیم آن را با وجدان خود وفق دهیم.» ماوراء اردن در بیشتر دوره قیمومیت به عنوان یک دولت مستقل شناخته شده بود، اما رسماً توسط بریتانیا در پیمان ۱۹۴۶ لندن به عنوان یک کشور مستقل شناخته شد. برخی از کشورها همچنان به وضعیت استقلال آن اعتراض داشتند. پایان دوره مأموریت. با اعلام بریتانیا مبنی بر خروج یکجانبه از فلسطین تا ۱۵ مه ۱۹۴۸، گروه های مختلف در منطقه مانورهایی را برای تضمین مواضع و اهداف خود در خلأ قدرت ناشی از پایان کنترل بریتانیا آغاز کردند. هدف کشورهای عربی اطراف برای تصرف کل فلسطین در ۱۲ آوریل ۱۹۴۸، زمانی که اتحادیه عرب اعلام کرد، مشخص شد:ارتش های عرب برای نجات فلسطین وارد آن خواهند شد. اعلیحضرت (ملک فاروق
، نماینده اتحادیه) مایلند به روشنی تفهیم کنند که چنین اقداماتی باید موقت و عاری از هرگونه جنبه اشغال یا تقسیم فلسطین تلقی شوند و پس از تکمیل آزادسازی آن، آن کشور به صاحبانش تحویل داده خواهد شد تا به هر شکلی که می خواهند حکومت کنند.اسرائیل استقلال خود را در ۱۴ مه ۱۹۴۸، یک روز قبل از انقضای قیمومیت (زیرا ۱۵ مه روز شبات یهودیان بود) اعلام کرد. در ۱۵ مه ۱۹۴۸، ارتش مصر از جنوب به قلمرو تحت قیمومیت سابق بریتانیا حمله کرد و جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل آغاز کرد. تشکیل دولت سراسری فلسطین. یک دستور وزارتی مصر به تاریخ ۱ ژوئن ۱۹۴۸ اعلام کرد که تمام قوانینی که در طول دوره قیمومت در نوار غزه اجرا می شدند، همچنان لازم الاجرا خواهند بود. در ۸ ژوئیه ۱۹۴۸، اتحادیه عرب تصمیم گرفت یک دولت مدنی موقت در فلسطین تأسیس کند که مستقیماً در برابر اتحادیه عرب مسئول باشد. این طرح با مخالفت شدید عبدالله یکم، پادشاه اردن، مواجه شد و تنها حمایت نیم بند کمیته عالی عرب را که خود در سال ۱۹۴۵ توسط اتحادیه عرب تأسیس شده بود، دریافت کرد. دولت جدید هرگز به درستی مستقر نشد. دستور دیگری که در ۸ اوت ۱۹۴۸ صادر شد، اختیارات کمیسر عالی را به یک مدیر کل مصر
ی واگذار کرد. دولت مصر که به نیات ملک عبدالله و قدرت رو به رشد او در فلسطین مشکوک بود، پیشنهادی را به جلسه اتحادیه عرب که در ۶ سپتامبر ۱۹۴۸ در اسکندریه افتتاح شد، ارائه داد. این طرح، دولت موقت مدنی را که در ماه ژوئیه بر سر آن توافق شده بود، به یک دولت عربی با مرکزیت غزه برای کل فلسطین تبدیل می کرد. اعلام رسمی تصمیم اتحادیه عرب برای تشکیل دولت سراسری فلسطین در ۲۰ سپتامبر صادر شد. مصر در ۲۲ سپتامبر ۱۹۴۸ تشکیل تحت الحمایه سراسری فلسطین را اعلام کرد. دولت سراسری فلسطین تحت رهبری اسمی محمد امین الحسینی، مفتی اعظم بیت المقدس، تشکیل شد. احمد حلمی عبدالباقی نخست وزیر شد. کابینه حلمی عمدتاً از بستگان و پیروان امین الحسینی تشکیل شده بود، اما نمایندگانی از سایر جناح های طبقه حاکم فلسطین نیز در آن حضور داشتند. جمال الحسینی وزیر امور خارجه، رجا الحسینی وزیر دفاع، مایکل ابکاریوس وزیر دارایی، عونی عبدالهادی وزیر امور اجتماعی و انور نسیبه دبیر کابینه شدند. حسین فخری الخالدی نیز عضو آن بود. در مجموع دوازده وزیر، از کشورهای مختلف عربی، برای تصدی سمت های جدید خود عازم غزه شدند. تصمیم به تشکیل دولت سراسری فلسطین، کمیته عالی عرب
را بی اهمیت کرد، اما امین الحسینی همچنان به اعمال نفوذ در امور فلسطین ادامه داد. شورای ملی سراسری فلسطین در ۳۰ سپتامبر ۱۹۴۸ به ریاست امین الحسینی در غزه تشکیل جلسه داد. شورا مجموعه ای از قطعنامه ها را تصویب کرد که در ۱ اکتبر ۱۹۴۸ با اعلام استقلال بر کل فلسطین، به پایتختی اورشلیم، به اوج خود رسید. اگرچه دولت جدید ادعای صلاحیت بر کل فلسطین را داشت، اما هیچ اداره، خدمات ملکی، پول و ارتش واقعی از خود نداشت. این کشور رسماً پرچم انقلاب عربی را که از سال ۱۹۱۷ توسط ملی گرایان عرب استفاده می شد، پذیرفت و ارتش جنگ مقدس را با هدف اعلام شده آزادسازی فلسطین احیا کرد. عبدالله تلاش برای احیای ارتش جهاد الحسینی را چالشی برای اقتدار خود دانست و در ۳ اکتبر، وزیر دفاع او دستور داد تمام گروه های مسلح فعال در مناطق تحت کنترل هنگ عربی منحل شوند. جان بگوت گلاب دستور را بی رحمانه و به طور مؤثر اجرا کرد. اثر مجموع این بود که:«رهبری حاج امین الحسینی و کمیته عالی عرب، که از دهه ۱۹۲۰ بر صحنه سیاسی فلسطین تسلط داشت، با فاجعه ۱۹۴۸ ویران شد و به دلیل ناتوانی در جلوگیری از آن، اعتبار خود را از دست داد.» پس از آنکه اسرائیل در ۱۵ اکتبر ۱۹۴۸ ض
دحمله ای را در جبهه جنوبی آغاز کرد، دولت سراسری فلسطین به سرعت توسط شش کشور از هفت عضو آن زمان اتحادیه عرب: مصر، سوریه، لبنان، عراق، عربستان سعودی و یمن به رسمیت شناخته شد، اما اردن آن را به رسمیت نشناخت. توسط هیچ کشور دیگری به رسمیت شناخته نشد. فعالیت های دولت سراسری فلسطین. پس از اعلامیه. دولت سراسری فلسطین، علیرغم اعلامیه ها و اهداف والای خود، عموماً ناکارآمد بود. اعراب فلسطینی و جهان عرب به طور کلی، از سرعت و وسعت پیروزی های اسرائیل و عملکرد ضعیف ارتش های عربی شوکه شدند. این امر، همراه با طرح های توسعه طلبانه ملک عبدالله، رهبری اعراب فلسطین را دچار آشفتگی کرد.تصمیم به تشکیل دولت تمام فلسطین در غزه و تلاش ضعیف برای ایجاد نیروهای مسلح تحت کنترل آن، به اعضای اتحادیه عرب این امکان را داد که از مسئولیت مستقیم در ادامه جنگ شانه خالی کنند و ارتش های خود را از فلسطین خارج کنند و تا حدودی در برابر اعتراضات مردمی از خود محافظت کنند. آینده بلندمدت دولت عربی فلسطین هرچه که باشد، هدف فوری آن، آنطور که حامیان مصری اش تصور می کردند، ایجاد نقطه کانونی مخالفت با عبدالله و ابزاری برای خنثی کردن جاه طلبی او برای فدرال کردن