Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
غالب موارد هم در خانه او سکونت داشت. هجده ماه بعد، او به دلیل «حملات رسانه ای وحشیانه، تعقیب، تحقیر عمومی و تهدید به مرگ» ایالات متحده آمریکا را ترک کرد. تمام این عوامل باعث از دست دادن ناشران آمریکایی و درآمد او در آن کشور شد، علی رغم اینکه «گزارش هایت» ۵۰ میلیون نسخه فروخته بود که به عنوان ۳۰ امین کتاب پرفروش تاریخ تخمین زده می شد. به گفته بریسکو، او بین پاریس، هتل کنتینگزون و یک تشک روی زمین در یک سکونتگاه شمال لندن در حال جابه جایی بود و بین هزینه کردن و صرفه جویی دائم در نوسان بود. بین سال های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۷، او عمدتاً در فرانسه و آپارتمان کوچک بریسکو زندگی می کرد. او تمایل داشت شب ها بنویسد و روزها بخوابد. بریسکو گفته بود که هایت «تأثیر فوق العاده ای بر مردم داشت – دارای کاریزمایی عجیب و ظریف بود که آن ها را جذب می کرد.» هایت در دانشگاه نیهون (توکیو، ژاپن)، دانشگاه چونگ کینگ در چین و دانشگاه میمونیدس در نورث میامی بیچ، فلوریدا تدریس کرده بود. تمرکز پژوهشی. هایت بر درک نحوه نگرش افراد به تجربه جنسی و معنایی که برای آن ها دارد، متمرکز بود. هایت معتقد بود که آسان بودن ارگاسم در زنان حین خودارضایی با کلیشه ه
ای سنتی در مورد جنسیت زنان تناقض دارد. پژوهش های هایت به این نتیجه رسید که ۷۰٪ از زنان از طریق آمیزش جنسی دخولی و ضربه ای ارگاسم تجربه نمی کنند، اما به راحتی قادر به رسیدن به ارگاسم از طریق خودارضایی یا تحریک مستقیم کلیتوریس هستند. هایت و همچنین الیزابت لوید مسترز و جانسون را به دلیل وارد کردن غیرانتقادی نگرش های فرهنگی در مورد رفتار جنسی در تحقیقات خود مورد انتقاد قرار دادند. به عنوان مثال، این استدلال که تحریک کافی کلیتوریس برای رسیدن به ارگاسم باید با دخول متوالی در حین مقاربت انجام شود و این استنباط که عدم موفقیت در این امر نشانه ای از «ناکارآمدی جنسی» زنانه است. در حالی که هایت نقش حیاتی کینزی و مسترز و جانسون را در تحقیقات جنسی انکار نمی کرد، او معتقد بود که جامعه باید ساختار فرهنگی و شخصی تجربه جنسی را درک کند تا نتیجه پژوهش قابل تعمیم به رفتار جنسی خارج از محیط آزمایشگاه شود. او اظهار داشت که محدود کردن موضوعات پژوهشی به زنان «متعارف» که گزارش می دهند که حین آمیزش جنسی ارگاسم دارند، تحقیق را بر پایه فرضیه نادرستی بنا کرده که داشتن ارگاسم در طول آمیزش جنسی امری معمول است، چیزی که تحقیقات خودش به طور قو
ی آن را رد می کند. زندگی شخصی. در سال ۱۹۸۵، هایت با پیانیست کنسرت آلمانی فریدریش هوریکه که ۱۹ سال از او جوان تر بود ازدواج کرد. این زوج در سال ۱۹۹۹ از هم جدا شدند. هایت در سال ۲۰۱۲ با پال سالیوان ازدواج کرد. آن ها چندین بار در سراسر اروپا جابه جا شدند و در نهایت در شمال لندن در انگلستان ساکن شدند. در سال ۱۹۹۵، هایت در سفارت سابق ایالات متحده در بُن تابعیت آمریکایی خود را لغو کرد. او تابعیت آلمان را پذیرفت زیرا جامعه آلمان را نسبت به تلاش هایش تحمل پذیرتر و آزاداندیش تر می دانست. به دلیل لغو تابعیت پیش از پذیرش رسمی تابعیت آلمان، هایت به طور موقت بدون تابعیت شد. در سپتامبر ۲۰۲۰، هایت بر اثر دژنراسیون کورتیکوبازال در سن ۷۷ سالگی درگذشت. میراث. فیلم مستند زندگی نامه ناپدید شدن شِر هایت به کارگردانی نیکول نیونهام، در جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۲۳ برای نخستین بار به نمایش درآمد و در نوامبر ۲۰۲۳ در ایالات متحده آمریکا منتشر شد.
موتو هاگیو مانگاکای ژاپنی است. وی به دلیل نقش برجسته ای که در "شوجو" مانگا (مانگایی که برای دختران جوان و نوجوان ساخته می شود) داشته است، شناخته می شود. هاگیو مهم ترین هنرمند در این سبک و یکی از تأثیرگذارترین مانگاکاهای تاریخ محسوب می شود و منتقدان او را «خدای "شوجو" مانگا» نامیده اند. هاگیو در سال ۱۹۶۹ فعالیت خود را به عنوان مانگاکا در شرکت انتشاراتی کودانشا آغاز کرد و سپس در سال ۱۹۷۱ به شوگاکوکان پیوست، جایی که توانست آثار ساختارشکن و نامتعارف تر خود را منتشر کند که پیش تر توسط دیگر ناشران رد شده بود. اولین مجموعه های او در شوگاکوکان — فانتزی خون آشامی "خاندان پو"، درام "شونن-آی" "قلب توماس" و تریلر علمی-تخیلی "آن ها یازده نفر بودند" — از نخستین آثار "شوجو" مانگا بودند که به موفقیت گستردهٔ انتقادی و تجاری در جریان اصلی دست یافتند. پس از این، هاگیو به عنوان یکی از چهره های کلیدی گروه سال ۲۴ شناخته شد، گروهی متشکل از مانگاکاهای زن که در دههٔ ۱۹۷۰ تأثیری شگرف بر "شوجو" مانگا نهادند. آن ها با معرفی سبک های زیبایی شناختی جدید و گسترش این سبک برای پذیرش ژانرهای نو، تحولی اساسی در آن ایجاد نمودند. از دههٔ ۱۹۸۰، ها
گیو بیشتر بر خلق مانگاهای ویژهٔ بزرگسالان تمرکز کرده است که در مجلهٔ "پتی فلاور" و نشریهٔ جانشین آن، "فلاورز"، منتشر شده اند. از جمله آثار برجستهٔ او در این دوره، می توان به "مارجینال"، "خدایی بی رحم فرمان می راند" و "نانوهانا" اشاره کرد. اگرچه هاگیو عمدتاً در ژانرهای علمی-تخیلی، فانتزی و "شونن-آی" فعالیت می کند، مانگاهای او طیف گسترده ای از درون مایه ها و موضوعات را در بر می گیرد، از جمله کمدی، درام تاریخی و مسائل اجتماعی و زیست محیطی. او تاکنون جوایز متعددی را هم در ژاپن و هم در سطح بین المللی دریافت کرده است، از جمله نشان خورشید فروزان، مدال افتخار و عنوان شخصیت دارای شایستگی فرهنگی. زندگی نامه. اوایل زندگی و حرفه. موتو هاگیو در ۱۲ می ۱۹۴۹ در اوموتا، فوکوئوکا زاده شد. او دومین فرزند از میان چهار فرزند خانواده بود. پدرش کارگر بارانداز و مادرش خانه دار بود. خانوادهٔ هاگیو به دلیل شغل پدرش، بارها میان اوموتا و سوئیتا در استان اوساکا نقل مکان کردند. هاگیو از سنین پایین در اوقات فراغت خود به طراحی می پرداخت و همراه با خواهر بزرگ ترش در کلاس های خصوصی هنر شرکت می کرد. در سال سوم دبستان، او شروع به خواندن مانگاها
یی کرد که از "کاشی-هون" (فروشگاه های اجارهٔ کتاب) و کتابخانهٔ مدرسه اش تهیه می کرد. با این حال، والدینش او را از علاقه اش به تصویرگری و مانگا دلسرد می ساختند. هاگیو بیان کرد که آن ها مانگا را «چیزی برای کودکانی که هنوز مهارت خواندن ندارند» و «مانعی برای درس خواندن» می دانستند. این مسئله به یکی از عوامل اصلی بدل شد که رابطه اش با والدینش را در تمام عمر دچار تنش ساخت. در دوران کودکی، هاگیو آثار هنرمندانی چون اوسامو تزوکا، شوتارو ایشینوموری، هیدکو میزونو و ماساکو واتانابه را مطالعه کرد و از آن ها تأثیر پذیرفت. افزون بر این، ادبیات داستانی نویسندگان ژاپنی همچون کنجی میازاوا و آثار نویسندگان علمی-تخیلی و فانتزی غربی مانند آیزاک آسیموف، آرتور سی. کلارک و رابرت آنسون هاین لاین نیز بر او اثر گذاشتند. هاگیو پس از خواندن مانگای "شینْسِنگومی" اثر تزوکا در سال ۱۹۶۵، به طور جدی به حرفه ای شدن در دنیای مانگا اندیشید، و در سال ۱۹۶۷ آغاز به ارسال دست نوشته های مانگای خود به ناشران گوناگون، از جمله کودانشا، شوئیشا و مجلهٔ مانگای "کام" که متعلق به خود تزوکا بود، کرد. در سال آخر دبیرستان، هاگیو با مانگاکا، آشنا شد. او نیز در او
موتا زندگی می کرد و هم زمان با تحصیل در دبیرستان، به دنبال حرفه ای شدن در کودانشا بود. هیراتا پس از فارغ التحصیلی، به توکیو نقل مکان کرد و پیشنهاد داد که هاگیو را به ویراستار خود معرفی کند؛ پیشنهادی که هاگیو پذیرفت. هاگیو در اوت ۱۹۶۹ با انتشار داستان کوتاه "لولو تو میمی" در مجلهٔ مانگای "ناکایوشی" متعلق به کودانشا، نخستین حضور حرفه ای خود را به عنوان مانگاکا تجربه کرد و در سپتامبر همان سال، داستان کوتاه "سوتکی نا ماشو" را منتشر ساخت. او در "ناکایوشی" تحت نظر ویراستاری جدید مشغول به کار شد، اما با محدودیت های ویرایشی این مجله دست و پنجه نرم می کرد: "ناکایوشی" عمدتاً مانگاهای ورزشی مخصوص کودکان منتشر می کرد، در حالی که هاگیو به نوشتن داستان های علمی-تخیلی و فانتزی با موضوعات و مضامین بالغانه و پخته تر علاقه داشت. چهار دست نوشتهٔ بعدی که برای "ناکایوشی" ارسال کرد، رد شدند و ویراستاران از او خواستند که داستان هایی «جالب تر و شادتر» بنویسد. هاگیو در سال ۱۹۷۰ دو مانگای تکباره (تک فصلی) با نام های "گربهٔ باحال" و "باکوهاتسو گایشا" در "ناکایوشی" منتشر کرد. شکوفایی و گروه سال ۲۴. هاگیو کمی پس از آغاز فعالیت حرفه ای اش
، با ، یکی از طرفدارانش که از طریق "ناکایوشی" با آثار او آشنا شده بود، مکاتبه ای دوستانه را آغاز کرد. ماسویاما نسخه ای از رمان "دمیان" اثر هرمان هسه را به هاگیو هدیه داد؛ نویسنده ای که آثارش تأثیری عمیق بر هاگیو گذاشت و به شکلی چشمگیر بر مانگاهای او اثر داشت. در همان زمان، ویراستار هاگیو او را به عنوان دستیار کیکو تاکمیا — مانگاکایی که آثارش در "ناکایوشی"، "کام" و "مارگارت" منتشر شده بود — منصوب کرد. این دو هنرمند به سرعت با یکدیگر دوست شدند و تاکمیا پیشنهاد داد که با هم در آپارتمانی در توکیو زندگی کنند؛ اما هاگیو که هنوز در خانهٔ والدینش در اوموتا زندگی می کرد و نسبت به آیندهٔ حرفه ای خود در دنیای مانگا مطمئن نبود، ابتدا این پیشنهاد را رد کرد. مدتی بعد تاکمیا، هاگیو را به ، ویراستار شوگاکوکان و سردبیر مجلهٔ مانگای "بساتسو شوجو کامیک" معرفی کرد. یاماموتو با انتشار دست نوشته های هاگیو که پیش تر رد شده بودند، موافقت کرد و پس از آن، هاگیو پیشنهاد تاکمیا برای نقل مکان به توکیو را پذیرفت. در سال ۱۹۷۱، هاگیو و تاکمیا به خانه ای اجاره ای در اوایزومیگاکوئنچو، نریما، توکیو نقل مکان کردند. این خانه در نزدیکی محل زندگی
نوریه ماسویاما قرار داشت. این سه زن تصمیم گرفتند فضایی مشابه محافل ادبی قرن نوزدهم فرانسه ایجاد کنند و آن را «سالن اوئیزومی» نام نهادند. هدف سالن اوئیزومی، ارتقای کیفیت و جایگاه "شوجو" مانگا بود؛ سبکی که در آن زمان از سوی منتقدان به چشم داستان هایی سبک و کم ارزش برای کودکان خردسال دیده می شد. بسیاری از هنرمندان "شوجو" از این مکان بازدید کردند، از جمله شیو ساتو، یاسوکو ساکاتا، یوکیکو کای، آکیکو هاتسو، نانائه ساسایا، مینکو یامادا، آیکو ایتو، میچی تاراساوا و میساکو ناچی. این گروه از هنرمندان بعدها به گروه سال ۲۴ شهرت یافتند. گروه سال ۲۴ تأثیری چشمگیر بر توسعهٔ "شوجو" مانگا داشت؛ از جمله با معرفی سبک های زیبایی شناختی نو و گسترش دامنهٔ این سبک از طریق درآمیختن آن با عناصر علمی-تخیلی، داستان تاریخی، داستان ماجراجویی و نیز عشق همجنس گرایانه: هم عشق میان مردان ("شونن-آی" و "یائویی") و هم میان زنان ("یوری"). در همین دوره، هاگیو در سال ۱۹۷۱ مانگای "شونن-آی" "گومنازیوم نوامبر" را به صورت تکباره منتشر کرد. پس از آن، در سال ۱۹۷۲ مانگای فانتزی خون آشامی "خاندان پو" را منتشر ساخت؛ اثری که نخستین موفقیت بزرگ او از نظر تجاری
و انتقادی محسوب می شود. "خاندان پو" همچنین نخستین مانگایی بود که شوگاکوکان به صورت "تانکوبون" منتشر کرد. نسخهٔ نخست "تانکوبون" این اثر در سه روز اول انتشار، تمام ۳۰٬۰۰۰ نسخهٔ چاپ اولیهٔ خود را فروخت، که در آن زمان فروشی بی سابقه برای یک مانگای "شوجو" محسوب می شد، خصوصاً اثری که هنوز اقتباس انیمه ای نداشت. پس از سفری که هاگیو، ماسویاما و یاماگیشی در سال ۱۹۷۳ به اروپا داشتند، تاکمیا اعلام کرد که سالن اوئیزومی منحل خواهد شد، زیرا ترجیح می داد حرفه اش را به تنهایی ادامه دهد. دهه ها بعد، هاگیو و تاکمیا فاش کردند که در سال ۱۹۷۳ میان آن ها اختلافی رخ داد که هرگز حل نشد. تاکمیا در خاطرات خود از حسادت و عقده حقارت نسبت به هاگیو نوشته است، در حالی که هاگیو بیان کرده که رابطه شان تحت تأثیر اتهاماتی که منتقدان به او وارد می کردند — مبنی بر اینکه آثار "شونن-آی" او از تاکمیا کپی برداری شده اند — تیره و تار شده بود. با این حال، نوآوری هایی که گروه سال ۲۴ در "شوجو" مانگا ایجاد کردند، نقش بسزایی در پیشرفت این سبک داشت و آن را به نقطه ای رساند که منتقدان از آن به عنوان «عصر طلایی» "شوجو" مانگا یاد می کنند. حرفه به عنوان یک ما
نگاکا. در پی موفقیت انتقادی و تجاری "گل رز ورسایلس"، اثر ریوکو ایکدا (یکی از اعضای گروه سال ۲۴)، ویراستار هاگیو، ، از او خواست که مجموعه ای با همان میزان پیچیدگی و طول برای انتشار در مجلهٔ مانگای "شوکان شوجو کامیک" بیافریند. نتیجهٔ این درخواست، مانگای "قلب توماس" بود، نسخهٔ سریالی و بلندتر اثر پیشین هاگیو، "گومنازیوم نوامبر"، که از سال ۱۹۷۴ در این مجله به چاپ رسید. این اثر در آغاز بازخوردهای ضعیفی از سوی مخاطبان دریافت کرد، اما در پایان انتشارش، به یکی از محبوب ترین مجموعه های "شوکان شوجو کامیک" تبدیل شده بود. موفقیت انتقادی و تجاری "خاندان پو" و "قلب توماس" سبب شد که هاگیو از محدودیت های ویرایشی رها شود و بتواند آثار علمی-تخیلی را که پیش تر رد شده بودند، منتشر کند. در آن زمان، این ژانر برای مخاطبان زن نامناسب تلقی می شد و عملاً در دنیای "شوجو" مانگا وجود نداشت. "آن ها یازده نفر بودند"، نخستین مجموعه مانگای علمی-تخیلی منتشرشدهٔ هاگیو، از سال ۱۹۷۵ در مجلهٔ "بساتسو شوجو کامیک" انتشار یافت. هاگیو به تدریج جایگاه خود را به عنوان نویسنده ای در ژانر علمی-تخیلی تثبیت کرد و از محدودیت های مجلات "شوجو" فاصله گرفت. در
همین راستا، در سال ۱۹۷۷، مانگایی اقتباسی از رمان "هیاکو اوکو نو هیرو تو سن اوکو نو یورو" نوشتهٔ نویسندهٔ ژانر علمی-تخیلی، ریو میتسوسه، در مجلهٔ "شونن" مانگای "ویکلی شونن چمپین" منتشر ساخت. پس از آن، چندین اقتباس مانگایی از آثار ری بردبری خلق کرد، از جمله مانگای تکباره آنتولوژی "او وا اوچوسن نو او" که در سال ۱۹۷۷ آغاز شد، "گین نو سانکاکو" در سال ۱۹۸۰ و همچنین چندین مانگای تکباره در مجلهٔ علمی-تخیلی "اس-اف مگزین". هاگیو در این دوره آثاری علمی-تخیلی برای مجلات "شوجو" نیز آفرید. از مهم ترین آن ها می توان به "استار رد" اشاره کرد، که میان سال های ۱۹۷۸ تا ۱۹۷۹ در "شوکان شوجو کامیک" منتشر شد. در سال ۱۹۸۰، جونیا یاماموتو به عنوان سردبیر بنیان گذار مجلهٔ "پتی فلاور" در انتشارات شوگاکوکان منصوب شد. مخاطبان هدف این مجلهٔ جدید، زنان بزرگسال بودند. هاگیو به این مجله پیوست و در آنجا کنترل کامل ویرایشی بر آثار خود به دست آورد. در دهه های بعد، هاگیو بسیاری از آثارش را در "پتی فلاور" و نشریهٔ جانشین آن، "فلاورز"، منتشر کرد. این آثار به دلیل درون مایه و موضوعات بالغانه و پخته تر، از سایر کارهای او متمایز بودند. از جمله آثار برج
ستهٔ هاگیو در این دوره می توان به تریلر جنایی "مش" (۱۹۸۰)، مجموعهٔ علمی-تخیلی پسا-آخرالزمانی "مارجینال" (۱۹۸۵ تا ۱۹۸۷)، نیمه خودزندگی نامهٔ "دختر ایگوانا" (۱۹۹۲)، و "خدایی بی رحم فرمان می راند" (۱۹۹۳ تا ۲۰۰۱) اشاره کرد. در این دوره، آثار هاگیو در کل از تحولات جدید در "شوجو" مانگا، مانند مانگاهای اروتیک هنرمندانی چون کیوکو اوکازاکی و "جوسی" مانگای هنرمندانی نظیر اریکا ساکورازاوا، تأثیر نپذیرفتند. هاگیو در سال ۲۰۱۱ به عنوان استاد مهمان، تدریس مطالعات مانگا را در دانشگاه هنر و طراحی جشیبی آغاز کرد. در همان سال، حادثهٔ اتمی فوکوشیما رخ داد. هاگیو با انتشار مجموعه مانگای "نانوهانا"، پس از کوتوبوکی شیریاگاری به یکی از نخستین مانگاکاهایی بدل شد که به طور مستقیم به این فاجعه در آثار خود پرداخت. شهرت هاگیو به عنوان هنرمندی برجسته، تأثیر بسزایی در ترغیب سایر مانگاکاها به پرداختن به این فاجعه در آثارشان داشت. در سال ۲۰۱۶، برای گرامیداشت پانزدهمین سالگرد انتشار مجلهٔ "فلاورز"، هاگیو بازگشتی به "خاندان پو" داشت و پس از نزدیک به چهل سال از پایان مجموعهٔ اصلی، فصل های جدیدی از این مانگا را در این مجله منتشر ساخت. سبک و تأثی
رات. هنگامی که از هاگیو دربارهٔ تأثیرات بصری اش پرسیدند، پاسخ داد که از صفحه آرایی شوتارو ایشینوموری، طراحی لباس هیدکو میزونو و چشم های شخصیت های ماساکو یاشیرو الهام گرفته است. در اوایل دههٔ ۱۹۷۰، هاگیو و دیگر اعضای گروه سال ۲۴، نقش مهمی در تثبیت "شوجو" مانگا به عنوان سبکی مستقل از مانگا ایفا کردند. آن ها با ادامه و گسترش دستاوردهای هنرمندانی چون ماکوتو تاکاهاشی در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، به ایجاد «دستور زبان بصری "شوجو" مانگا» کمک کردند. از مهم ترین این نوآوری ها، استفاده از تک گویی های درونی بود که بیرون از بالون گفت وگو و پراکنده در سراسر صفحه نوشته می شد. این تک گویی ها، امکان کاوش در احساسات و دنیای درونی شخصیت ها را فراهم می ساخت و تا حدی جای خالی روایت سوم شخص در مانگا را پر می نمود. در مانگاهای هاگیو، تک گویی های درونی اغلب با بن مایه های نمادینی همراه اند که از مرز پنل ها فراتر می روند و با یکدیگر هم پوشانی دارند، به گونه ای که حالتی شبیه به مونتاژ یا کلاژ ایجاد کرده و به تصاویر حسی سه بعدی می بخشند. این بن مایه ها معمولاً شامل عناصر تزئینی مانند گل ها، ابرها و اسکرین تون ها هستند، اما خطوط، درخشش ها و
نام آواها را نیز در برمی گیرند که به «کاوش درونی شخصیت ها» کمک می کنند. هاگیو همچنین از پرتره های تمام قد شخصیت های اصلی استفاده می کند — تکنیکی که ماکوتو تاکاهاشی بنیان گذارش بود — و نیز از نماهای نزدیک و برهم نمودهٔ شخصیت ها برای تأکید بر اهمیت آن ها در روایت بهره می گیرد. او میزانسن و نورپردازی هایی با کنتراست شدید میان سایه و روشنایی به کار می برد که جلوه ای نمایشی و تئاتری به آثارش می بخشد. زمانی که هاگیو در سال ۱۹۸۰ با مانگای "مش" شروع به خلق مانگا برای مخاطبان بزرگسال کرد، سبکی واقع گرایانه تر در پیش گرفت. یکی از تغییرات مهم، تغییر در شکل بدن شخصیت هایش بود. تا پیش از آن، طراحی شخصیت های او از سبک رایج "شوجو" پیروی می کرد، که در آن سر نسبت به باقی بدن بزرگ تر بود. او همچنین صفحه آرایی مانگاهایش را به تدریج تغییر داد، به ویژه در دههٔ ۲۰۰۰، تا سبکش برای نسل جدید خوانندگان قابل فهم تر باشد. درون مایه و بن مایه ها. هاگیو عمدتاً در ژانرهای علمی-تخیلی، فانتزی و عشق پسرانه فعالیت می کند، هرچند آثار او گستره ای وسیع از موضوعات و درون مایه های گوناگون را در بر می گیرد. این تنوع به ویژه در داستان های کوتاهش مشهو
د است، آثاری که به مضامین و ژانرهایی همچون کمدی، درام تاریخی و مسائل اجتماعی و زیست محیطی پرداخته اند. گرچه آثار هاگیو عمدتاً برای مخاطبان زن نوشته شده اند، خوانندگان مرد را نیز به خود جذب می کنند. خانواده های از هم گسیخته. هاگیو همواره رابطه ای دشوار با والدین خود داشته است؛ آنان حتی پس از آنکه او به موفقیتی گسترده از نظر تجاری و انتقادی دست یافت، همچنان با حرفه اش به عنوان مانگاکا مخالف بودند. سرانجام در سال ۲۰۱۰، هنگامی که هاگیو ۶۱ سال داشت، مادرش حرفهٔ او را پذیرفت. این رابطهٔ پرتنش، در کنار علاقهٔ شخصی هاگیو به روان شناسی خانواده، تأثیری عمیق بر مانگاهای او داشته است. خانواده ها و درام خانوادگی از جمله بن مایه های پرتکرار در آثارش به شمار می روند، به ویژه دوقلوها که ریشه در خیال پردازی دوران کودکی او دارد؛ هاگیو در کودکی آرزو می کرد خواهری دوقلو داشته باشد تا مادرش توجه بیشتری به او نشان دهد. مادران نیز در آثار هاگیو معمولاً شخصیت هایی هستند که ناتوان از دوست داشتن فرزندان خود به تصویر کشیده می شوند و اغلب می میرند. هاگیو در آغاز به مانگا به چشم فرصتی برای به تصویر کشیدن «چیزی زیبا» می نگریست، نه واقعیتی
«زشت». از این رو، در نخستین آثارش از به کارگیری فضاهای معاصر ژاپنی پرهیز کرد و به جای آن، محیط هایی اروپایی یا علمی-تخیلی و فرازمینی را برگزید. با این حال، این آثار اولیه نیز به روابط خانوادگی ناکارآمد می پرداختند. نمونه ای از این رویکرد را می توان در مانگای تکبارهٔ "بیانکا" (۱۹۷۰) مشاهده کرد، که داستان گوتیک انتقام جویانه ای از سوی کودکی علیه والدین و دیگر چهره های صاحب قدرت بزرگسال است. مانگای تکبارهٔ "دختر ایگوانا" (۱۹۹۲) نقطه عطفی در زندگی و حرفهٔ هاگیو به شمار می آید. این داستان نیمه خودزندگی نامه ای روایتگر دختری است که مادرش او را همچون ایگوانا می بیند و طردش می کند؛ دختر نیز این طردشدگی را درونی می سازد و خود را ایگوانا می پندارد. هاگیو فرایند نگارش این اثر را تلاشی برای آشتی با خانواده اش توصیف کرده است، و پس از انتشار آن، توانست با آسودگی بیشتری به نگارش داستان هایی در بستر ژاپن معاصر بپردازد. با این همه، درام خانوادگی همچنان یکی از درون مایه های ثابت در آثارش باقی ماند و در قالب داستان هایی که به مسائلی چون ترک فرزند، تجاوز به محارم و سقط جنین می پردازند، جلوه گر می شود. "بی شونن" و "شونن-آی". به
طور کلی، آثار هاگیو بیشتر دارای پروتاگونیست های مرد هستند تا زن، به ویژه "بی شونن" ( «پسران زیبا»، اصطلاحی برای مردان جوان خوش چهره و آندروجینی). او از «حس رهایی» که در نوشتن شخصیت های مرد تجربه می کند سخن گفته است، زیرا این امر به او اجازه می دهد افکار و مفاهیم را آزادانه بیان کند، در حالی که پروتاگونیست های زن با محدودیت های جامعه ای پدرسالار مواجه اند. هاگیو نخستین بار شخصیت های "بی شونن" را در اثر خود "گومنازیوم نوامبر" در سال ۱۹۷۱ معرفی کرد. این مجموعه در یک مدرسهٔ شبانه روزی پسرانه جریان دارد، هرچند که در پیش نویس اولیه، فضای آن یک مدرسهٔ شبانه روزی دخترانه بود تا با هنجارهای "شوجو" مانگای آن زمان همخوانی داشته باشد؛ در نتیجه، داستان در قالب ژانر کلاس اس شکل می گرفت. اما هاگیو که از این نسخه ناراضی بود، شخصیت های اصلی را به "بی شونن" تغییر داد؛ تغییری که داستان را با ژانر نوظهور "شونن-آی"، که پیشگام مانگای امروزی عشق پسرانه محسوب می شود، همسو ساخت. "بی شونن "های آثار هاگیو هم غیرجنسی اند و هم آندروجینی: از نظر اجتماعی مردانه، از نظر فیزیکی آندروجینی و از نظر روانی زنانه. معنای این ابهام جنسیتی از سوی من
تقدان به شیوه های گوناگونی تفسیر شده است: جیمز ولکر، پژوهشگر مانگا، آن را از دیدگاه کوئیر، والایش هویت لزبین سرکوب شده تعبیر کرده است، درحالی که از منظر فمینیستی، چیزوکو اوئنو، جامعه شناس، آن را تلاشی برای گریز از دوگانه پدرسالارانه از طریق آفرینش «جنس سوم» دانسته است. داستان علمی-تخیلی فمینیستی. آثار علمی-تخیلی هاگیو به موضوعات و مضامینی می پردازند که در این ژانر رایج اند، مانند شبیه سازی انسان و سفر در زمان؛ اما همچنین از ظرفیت این ژانر برای به تصویر کشیدن دنیاهایی بهره می برند که در آن ها تفاوت ها و نابرابری های قدرت جنسیتی با دنیای واقعی تفاوت دارند. مانگاهای علمی-تخیلی هاگیو اغلب به مسائلی چون جایگاه زنان در جامعه، مادر بودن و سیالیت جنسیتی می پردازند و به ویژه از آثار اورسولا لو گویین الهام گرفته اند. از نمونه های برجستهٔ این آثار می توان به "آن ها یازده نفر بودند" اشاره کرد، که شخصیت هایی را به تصویر می کشد که متعلق به نژادی هستند که در بدو تولد آسکشوال اند و جنسیت آن ها در بزرگسالی تعیین می شود؛ "استار رد" که پروتاگونیستی را نشان می دهد که توسط یک شخصیت مرد به دنیا آورده شده است؛ و "مارجینال" که در جا
معه ای جریان دارد که از طریق مهندسی زیستی جنسی، اکثریت آن را مردان تشکیل داده اند. این آثار علمی-تخیلی فمینیستی، که در آن شخصیت ها مرزهای جنس و جنسیت را محو می کنند، دوگانه گرایی و دودیسی جنسی را به چالش می کشند. چیزوکو اوئنو، جامعه شناس، این آثار را تکاملی از استفادهٔ فمینیستی از ژانر عشق پسرانه برای کاوش این درون مایه ها دانسته است. افزون بر این، آثار هاگیو الهام بخش دیگر هنرمندان مانگای علمی-تخیلی "شوجو"، از جمله ریکو شیمیزو و ساکی هیواتاری، بوده اند. بازخوردها. تأثیرگذاری. هاگیو از سوی منتقدان به عنوان تأثیرگذارترین هنرمند "شوجو" مانگا در تمام دوران و یکی از برجسته ترین مانگاکاها در کل این رسانه شناخته می شود. مطبوعات و منتقدان ژاپنی او را نامیده اند، عنوانی که به سبک لقب معروف اوسامو تزوکا، «خدای مانگا»، انتخاب شده است. او، به همراه دیگر هنرمندان وابسته به گروه سال ۲۴، به «ایجاد انقلابی» در "شوجو" مانگا و ورود آن به «دوران طلایی اش» نسبت داده می شود. این تغییرات "شوجو" مانگا را در دههٔ ۱۹۸۰ به جایگاهی مرکزی در صنعت مانگا رساند و برای نخستین بار مخاطبان مرد را نیز به این ژانر جذب کرد. هاگیو و کیکو تاکمیا
بنیان گذاران ژانر "شونن-آی" محسوب می شوند، ژانری که در دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ توسعه یافت و در نهایت به "یائویی"، یکی از ژانرهای بزرگ مانگا، تبدیل شد. افزون بر این، او به عنوان پایه گذار علمی-تخیلی به عنوان زیرسبکی از "شوجو" مانگا شناخته می شود، هرچند تأثیر او بر این ژانر تنها به مانگا محدود نمی شود. هاگیو با تصویرگری رمان های علمی-تخیلی و فانتزی، در ادبیات نیز اثرگذار بوده است؛ نویسندگانی همچون آزوسا نوا و باکو یوماکورا از او به عنوان یکی از الهامات خود یاد کرده اند.
مانیکا ویت (؛ زادهٔ ) پرسنل نظامی سابق اهل ایالات متحده آمریکا است. او یک گروهبان فنی سابق نیروی هوایی ایالات متحده و پیمانکار دفاعی است که در سال ۲۰۱۳ به ایران فرار کرد. او از سال ۲۰۱۸ به اتهام جاسوسی علیه ایالات متحده تحت تعقیب گرفته و از کیفرخواست وزارت دادگستری ایالات متحده فراری است. ویت در تگزاس متولد شد. او سپس به عنوان مأمور ویژه ضد جاسوسی نیروی هوایی منصوب شد تا اینکه در سال ۲۰۰۸ از نیروی هوایی جدا شد. او تا سال ۲۰۱۰ به عنوان یک پیمانکار نظامی به کار اطلاعاتی خود ادامه داد. پس از مسلمان شدنش در سال ۲۰۱۲ در ایران، ویت به طور فزاینده ای بر مذهب و منطقه خاورمیانه متمرکز شد. او به زودی به کمک های مرضیه هاشمی، یک مأمور احتمالی وزارت اطلاعات ایران وابسته شد. با کمک هاشمی، ویت در سال ۲۰۱۳ به ایران فرار کرد و کمک ها و اطلاعاتی را که ناشی از کار او برای دولت آمریکا بود، به مقامات جمهوری اسلامی ارائه کرد. زندگی شخصی. مونیکا الفرید ویت در ۸ آوریل ۱۹۷۹ در ال پاسو، تگزاس، در خانواده کیلچا لی و هری هانس ویت متولد شد. خواهر کوچکتر او، پگی لی، پنج سال بعد در ۲۷ ژوئیه به دنیا آمد. نیویورک تایمز گزارش داد که یی اندکی
قبل از اینکه ویت در سال ۱۹۹۷ وارد خدمت شود، درگذشت و او تا سال ۲۰۰۸ از بستگان خود دور شد. او به خانه های یارانه ای بی کیفیت در فالز چرچ، ویرجینیا نقل مکان کرد و زمانی بی خانمان شده بود. ویت در مصاحبه ای با خبرگزاری بین المللی قرآن در سال ۲۰۱۳ خود را به عنوان یک مسیحی در زمان خدمت نظامی اش در ایالات متحده توصیف کرد. او گفت که این مأموریت در عراق و میل به درک عراقی ها بود که او را به مطالعه قرآن ترغیب کرد. ویت شور و شوق خود را برای کتاب مقدس اسلامی توصیف کرد و گفت: "آنقدر مرا تحت تاثیر قرار داد که هرگز تصور نمی کردم. آنقدر به قرآن علاقه مند شدم که هر شب آن را مطالعه می کردم." ویت دوستان، خانواده و ارتش ایالات متحده را تحت تأثیر تبلیغات گسترده ضد ایرانی و ضداسلامی در ایالات متحده و عدم پذیرش چرخش مذهبی او توصیف کرد. وزارت دادگستری ایالات متحده (DOJ) ادعا کرد که ویت در تلویزیون ایران ظاهر شد و در آنجا به اسلام گروید.[۲] در کیفرخواست وزارت دادگستری، «فاطمه زهرا» و «نرگس ویت» به عنوان نام هایی که ویت نیز با آن ها شناخته می شود، ذکر شده است.[۶] آدام گلدمن از نیویورک تایمز گزارش داد که "در داخل دولت، برخی از مقامات ا
و را "طوفان خیره سر" نامیدند. جاسوسی برای ایران. ویت بلافاصله پس از ورود به ایران، «مسکن و تجهیزات کامپیوتری» برای تسهیل کارش از طرف دولت ایران دریافت کرد. او فوراً نام رمز و مأموریت برنامه دسترسی ویژه وزارت دفاع ایالات متحده را که قبلاً به آن دسترسی داشت به مقامات ایرانی گفت. از ژانویه ۲۰۱۴ تا مه ۲۰۱۵، ویت از حساب های جعلی فیس بوک برای تحقیق در مورد پرسنل اطلاعاتی و تهیه «بسته های هدف» برای ایران برای استفاده و تلاش برای استخدام استفاده کرد. ویت همچنین نام واقعی طبقه بندی شده و فعالیت های ضد جاسوسی یک عامل جامعه اطلاعاتی ایالات متحده را به ایران داد. این افشاگری ها توسط دستیار اجرایی FBI در امور امنیت ملی به عنوان پتانسیل ایجاد آسیب جدی به امنیت ملی [ایالات متحده آمریکا] طبقه بندی شد. همچنین گفته می شود که ویت در بازجویی از ده ملوان نیروی دریایی ایالات متحده که در حادثه دریایی ایران و آمریکا در سال ۲۰۱۶ دستگیر شده بودند، دست داشته است. در سال ۲۰۱۹، اعتقاد بر این بود که ویت با گروه جنگ سایبری فسفر (که گاهی گربه جذاب نیز نامیده می شود) کار می کرد. در اکتبر ۲۰۱۹، مایکروسافت اعلام کرد که فسفر در ماه اوت و سپتامب
ر در تلاش برای به خطر انداختن حساب های مرتبط با یک نامزد در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۰ ایالات متحده بوده است. تا سال ۲۰۲۱، برخی از مقامات آژانس اطلاعات مرکزی بر این باور بودند که ویت جاسوسان آنها را افشا کرده و جمع آوری اطلاعات آنها در ایران را مختل کرده است.