Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دهانی کج و معوج و کاملاً باز نشان می دهد. این نام به بنیاد اس سی پی، یک پروژه داستانی مشترک در مورد ناهنجاری های ماوراءالطبیعه تخیلی، اشاره دارد.
ادوارد، کنت ساووی (؛ ۱۲۸۴ – ۱۳۲۹) از سال ۱۳۲۳ تا ۱۳۲۹ کنت ساووی بود. او پسر آمادئوس پنجم و همسر اولش سیبیل باژه بود. ادوارد در باژه متولد شد. او با بلانش، دختر دوک رابرت دوم از بورگوندی و اگنس از فرانسه ازدواج کرد. آنها دختری به نام جوآن داشتند که با دوک جان سوم از بریتانی ازدواج کرد. در سال ۱۳۲۵، ادوارد در وارِی توسط گویگس هشتم از وینوا و آمادئوس سوم از ژنو مورد حمله قرار گرفت، زیرا او قلعه وارِی را محاصره کرده بود. گویگس در نبرد پیروز شد و ادوارد به سختی فرار کرد. در سال ۱۳۲۷، ساکنان مورین علیه اسقف-شاهزاده خود شورش کردند. اسقف از ادوارد درخواست کمک کرد و ادوارد موافقت کرد، به شرطی که کنترل اداری اسقف نشین را به دست بگیرد. اسقف موافقت کرد و دوباره به مقام خود بازگشت. در همان سال، اسقف سیون از ادای احترام به او خودداری کرد، که از زمان پتر دوم، کنت ساووی، رسم شده بود. از آن به بعد، اسقف و کنت بر روی پل مورگ به یکدیگر ادای احترام می کردند. در سال ۱۳۲۸، او دستور ساخت کانال های چوبی را داد تا آب شیرین را مستقیماً به حیاط قلعه در شامبری بیاورد. مرگ او در سال ۱۳۲۹ غیرمنتظره بود و شهرستان را به برادرش، آیمون، واگذا
ر کرد. خاستگاه. ادوارد، به گفته مورخ فرانسوی ساموئل گیشنون در کتاب «تاریخچه خانوادگی خانه سلطنتی ساووا»، پسر دوم آمادئوس پنجم، کنت ساووا، آئوستا و مورین، و همسر اولش، سیبیلا یا سیمون باوژ بود که باز هم به گفته ساموئل گیشنون تنها دختر ارباب باوژ و برس، گی دوم باوژ بود، در حالی که در مورد مادرش هیچ توافقی بین مورخان وجود ندارد، اما دوفین از سن بونه بود و نه بئاتریس از مونتفرات، دختر ویلیام ششم از مونتفرات. تأیید این که مادر سیبیلا دوفین بوده است. آمادئوس پنجم ساووا، طبق گفته ساموئل گیشنون، پسر دوم توماس دوم، ارباب پیمونت، کنت ساووا، آئوستا و مورین، کنت فلاندر و انو، و همسر دومش، بئاتریس فیشی که دختر سوم تئودورو فیشی، کنت لاوانیا، و همسرش سیمونا د ولتا از کاپ کورس بود. زندگی نامه. ادوارد در ۸ فوریه ۱۲۸۴ در شهر کوچک باوژ در برس متولد شد و به گفته مورخ فرانسوی، ژان فرزه، نام او از پسر عمویش، ادوارد اول انگلستان، پسر پسر عموی اول پدرش، النور پرووانس، گرفته شد. در همان سال تولدش، برادر بزرگترش، جان، درگذشت و در اوتکومب به خاک سپرده شد. عموی بزرگش، فیلیپ اول، کنت ساووی، چهره ای شایسته در کلیسای کاتولیک، در ۱۵ یا ۱۶ ا
وت ۱۲۸۵ در قلعه روسیلون در بوژی، بین لیون و ژنو، درگذشت. آگهی ترحیم، مرگ فیلیپ را در ۱۶ آگوست گزارش می دهد. پدرش، آمادئوس، جانشین او به عنوان آمادئوس پنجم شد. در بیست سالگی، پدرش او را با نیرویی مسلح به فرانسه فرستاد تا به پادشاه فیلیپ زیبا در برابر فلاندرز کمک کند، جایی که علاوه بر شجاعتش، افتخار نجات پادشاه از دست دشمنانش را نیز داشت. در سال ۱۳۰۷، پدرش آمادئوس وصیت نامه ای تنظیم کرد که در آن ادوارد، پسر ارشدش (اودورادو، فرزند اولش)، را به عنوان وارث جهانی خود در شهرستان ساووی اعلام کرد. او همچنین میراث های مختلفی را که باید به فرزندان اولش، از جمله النور (النور، مارگاریتا و اگنس، دخترانش) و هر فرزندی از ازدواج دومش (فرزندانی که از ماری برابانت، همسر دومش متولد شده بودند) واگذار می شد، تعیین کرد. در سال های بعد، به گفته مورخ فرانسوی ویکتور فلور دو سنت ژنیس، ادوارد در طول غیبت پدرش، زمانی که به انگلستان می رفت، چندین بار به فرانسه، در سفرهایش به ایتالیا و در طول دفاع از جزیره رودز، ساووی را اداره می کرد. پدرش، آمادئوس پنجم، در سال ۱۳۲۳ در حالی که برای ملاقات با پاپ ژان بیست و دوم در آوینیون بود، درگذشت. پاپ ژ
ان بیست و دوم او را به انجام یک جنگ صلیبی به نفع امپراتوری بیزانس که در حال تسلیم شدن در برابر حملات امپراتوری عثمانی بود، ترغیب می کرد. با این حال، به دلیل خستگی سفر، او بیمار شد و ظرف چند روز درگذشت. ویکتور فلور دو سنت ژنیس نیز تأیید می کند که آمادئوس، پس از رسیدن به پادشاه فرانسه، چارلز چهارم در آوینیون، اندکی پس از آن، در ۱۶ اکتبر، درگذشت. خاطرات و اسناد منتشر شده توسط انجمن تاریخ و باستان شناسی ژنو - جلد ۹، مرگ آمادئوس را در ۱۶ اکتبر نزدیک آوینیون، تأیید می کند. آمادئوس در آلتاکومبا به خاک سپرده شد (امروزه فقط سنگ قبرهای کنت باقی مانده است زیرا وقتی صومعه توسط ژاکوبن ها اشغال شد، آنها مقبره او را غارت کردند و بقایای آن را به همراه سایر نمایندگان ساووی نابود کردند) و پسرش ادوارد جانشین او شد. دوران سلطنت ادوارد کوتاه بود و تقریباً همیشه در جنگ با دشمنانش بود. او که مورد حمله دوفین وینوا، ارباب فوسینی و دیگر شاهزادگان قرار گرفته بود، آنها را شکست داد، اما سال بعد توسط دوفین گیگو هشتم و برادرش، هامبرت، بارون فوسینی، در دشت سن-ژان-لو-ویو، در نبرد قلعه واری در بوژی (نبرد واری) شکست خورد، جایی که توسط دشمن اسی
ر شد، اما بلافاصله توسط فرماندهان نگهبانانش آزاد شد. ادوارد مجبور شد برای سایر اشراف اسیر شده، باج بپردازد، که به گفته فرزه، برای پرداخت باج، مجبور به چشم پوشی از برخی امتیازات و فروش قلعه ها و املاک شد. سال بعد (۱۳۲۷)، ادوارد مجبور شد در مورین مداخله کند تا شورشی را که در نطفه بود سرکوب کند. در سال ۱۳۲۸، ادوارد، پادشاه جدید فرانسه، فیلیپ ششم والوا، را در لشکرکشی به فلاندر همراهی کرد و در نبرد مونت-کاسل شرکت نمود، جایی که شورشیان فلاندری به طور رسمی شکست خوردند. در پاریس، با میانجیگری بیوه لویی دهم، ملکه فرانسه، کلمانس، با دوفن وین، گیگو هشتم دو لا تور-دو-پن، توافق صلح جدیدی منعقد کرد. این امر در مجمع آمیان در سال ۱۳۲۹ تأیید شد، جایی که او پیشنهاد جنگ صلیبی به نفع امپراتوری بیزانس را داد، جایی که خواهر ناتنی اش، ژان، باسیلیسا بود. در حالی که آماده می شد تا پادشاه فرانسه را به آوینیون برای ملاقات با پاپ ژان بیست و دوم همراهی کند، در جنتیلی بیمار شد و در ۴ نوامبر ۱۳۲۹، در سن ۴۵ سالگی، ناگهان درگذشت. ادوارد در صومعه هاوتکومب به خاک سپرده شد. از آنجایی که ادوارد تنها یک دختر داشت، برادرش، آیمونه، جانشین او در عنا
وینش شد.
جون دوازدهمین مجموعه مد از طراح بریتانیایی، الکساندر مک کوئین است. این مجموعه از ژان دارک، قدیس فرانسوی که در سال ۱۴۳۱ کشته شد، الهام گرفته شده است. او را زنده در آتش سوزاندند. مک کوئین به موضوعات دین و خشونت علاقه داشت و این مجموعه نشان دهنده همین علاقه است. رنگ های اصلی لباس ها قرمز، مشکی و نقره ای بودند. این رنگ ها یادآور جنگ، مرگ، خون و آتش هستند. بسیاری از لباس ها شبیه لباس های مذهبی یا زره های قدیمی بودند. یکی از لباس ها حتی زره واقعی نقره ای داشت. نمایش مد در ۲۵ فوریه ۱۹۹۸ در لندن برگزار شد. مک کوئین اجازه نداد بعضی از خبرنگاران روزنامه ها وارد شوند. تیم همیشگی او این نمایش را طراحی کرد. سالن تاریک بود و چراغ های فلزی از سقف آویزان بودند. مسیر راه رفتن مدل ها ۳۰ متر طول داشت و با خاکستر سیاه پوشیده شده بود. مدل ها از پشت پرده ای سیاه با نور قرمز وارد می شدند. در این نمایش ۹۱ لباس نشان داده شد، بیشتر برای زنان و چند لباس برای مردان. در پایان نمایش، مدل «سوتلانا» لباس قرمز پر از مهره ای پوشیده بود که صورتش را می پوشاند. او در دایره ای از آتش ایستاده بود و آرام حرکت می کرد. مردم و منتقدان این نمایش و لباس
ها را بسیار دوست داشتند. این مجموعه یکی از معروف ترین آثار مک کوئین است. برخی کارشناسان دربارهٔ معنی لباس ها و صحنه پایانی تحقیق کرده اند. بعضی لباس ها عکس هایی از کودکان داشتند. لباس هایی از این مجموعه بعدها در نمایشگاه های بزرگ موزه ای مانند Savage Beauty و Mind, Mythos, Muse به نمایش درآمدند.
می خواهم صحبت کنم فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۴ و به کارگردانی شوجیت سیرکار است. در این فیلم بازیگرانی همچون آبیشک باچان، آهلیا بومرو و جانی لور ایفای نقش کرده اند.
فهرست زیر شامل جوایز ادگار آلن پو برای بهترین فیلم است که یکی از جوایز ادگار است که توسط نویسندگان ژانر معمایی آمریکا به نویسندگان و دیگران اهدا می شود. جایزه «بهترین فیلم» اولین بار در سال ۱۹۴۶ اهدا شد و پس از سال ۲۰۰۹ متوقف شد.
زیندر (در زبان محلی: داماگرام)، که پیش تر به صورت «سیندر» نیز نوشته می شد، سومین شهر بزرگ نیجر است و طبق سرشماری سال ۲۰۱۲، جمعیتی برابر با ۲۳۵٬۶۰۵ نفر دارد. این شهر در فاصله ۸۶۱ کیلومتری شرق پایتخت نیامی و ۲۴۰ کیلومتری شمال شهر کانوی نیجریه واقع شده است. زیندر در ابتدا محل روستای کوچکی از قوم هوسا به نام زنگو بود. اهمیت این شهر پس از ورود اشراف زادگان کانوری در سال ۱۷۳۶ به طور چشمگیری افزایش یافت؛ آن ها محله ای مستحکم به نام «برنی» در جنوب ساختند و زیندر را به عنوان پایتخت سلطنت داماگرام اعلام کردند. از آن پس، زیندر به یکی از مراکز مهم تجارت صحرای بزرگ آفریقا تبدیل شد و به نقطه ای کلیدی برای تجارت با جنوب از طریق کانو و شرق تا بورنو بدل گشت. این سلطنت تا دوره سلطنت «تانی مون دان سلیمان» در اواسط تا اواخر قرن نوزدهم، به طور اسمی تابع امپراتوری بورنو باقی ماند، اما او استقلال را اعلام کرد و دوره ای از گسترش فعال را آغاز نمود. مرکز شهر زیندر از سه بخش اصلی تشکیل شده است: در شمال، زنگو یا زانگو، محله قدیمی طوارق قرار دارد که به معماری بومی اش شناخته می شود؛ در جنوب، برنی، شهر قدیمی هوسا واقع شده که مسجد بزرگ زیند
ر، قلعه تانی مون، کاخ سلطان و یک موزه را در خود جای داده است. «سابون گاری» (شهر جدید) بین برنی و زنگو قرار دارد و مرکز تجاری شهر محسوب می شود که بازار بزرگی به نام «گراند مارشه» دارد. امروزه شهر به سمت شمال و غرب گسترش یافته و تا منطقه کارکادا در شمال ادامه دارد؛ از دیگر محله های شهر می توان به «گارین ملام» و «گاوان کولیا» اشاره کرد.
گئورگی گلازکوف (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان ورزشی اتحاد شوروی شده است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسپارتاک مسکو اشاره کرد.
منطقهٔ لاتگاله (به لاتگالی: Latgola؛ به لتونیایی: Latgale؛ به روسی: Латгалия؛ به لهستانی: Łatgalia؛ به آلمانی: Lettgallen؛ به بلاروسی: Латгалія؛ به لاتین: Lettgallia) که با نام های لاتگالیا یا لاتگالیا نیز شناخته می شود، یکی از سرزمین های تاریخی لتونی است. این منطقه شرقی ترین بخش کشور بوده و در شمال رود داوگاوا قرار دارد. در حالی که بیشتر مناطق لتونی از نظر تاریخی پیرو آیین لوتری هستند، لاتگاله عمدتاً کاتولیک است: طبق یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۱، ۶۵٫۳٪ جمعیت این منطقه کاتولیک هستند. پس از نهضت ضد اصلاحات مذهبی، لاتگاله شمالی ترین منطقهٔ عمدتاً کاتولیک در اروپا شد. همچنین اقلیت قابل توجهی از ارتدوکس های شرقی (۲۳٫۸٪) در این منطقه زندگی می کنند که شامل ۱۳٫۸٪ ارتدوکس های روسی و ۱۰٪ پیروان فرقهٔ قدیمی ارتدوکس (Old Believers) هستند. جمعیت منطقه در سال ۲۰۲۰ برابر با ۲۵۵٬۹۶۸ نفر بوده است. در این منطقه جمعیت قابل توجهی از روس تبارها زندگی می کنند، به ویژه در شهر داوگاویپلس که بزرگ ترین شهر لاتگاله و محل تنها دانشگاه دولتی منطقه، دانشگاه داوگاویپلس، است. بسیاری از روس هایی که پیش از حکومت شوروی در لاتگاله زندگی می کردند، از
پیروان فرقهٔ قدیمی ارتدوکس بودند. شهرهای بزرگ دیگر شامل رِزکنه (که اغلب قلب لاتگاله نامیده می شود)، کراسلاوا و لودزا هستند. در این منطقه همچنین اقلیت هایی از بلاروس ها و لهستانی ها زندگی می کنند. لاتگاله در گذشته بخشی از فرمانداری های پولوتسک و ویتبسک بود و در محدودهٔ سکونت یهودیان (Pale of Settlement) قرار داشت، به همین دلیل جمعیت یهودی زیادی در آن زندگی می کردند—اما بسیاری از آنان در جنگ جهانی دوم کشته شدند و باقی مانده ها مهاجرت کردند. به جز داوگاویپلس، حضور آلمانی های بالتیک در لاتگاله نسبت به سایر مناطق لتونی کمتر بوده است. طبق آمار رسمی لتونی، لاتگاله تنها منطقه ای در کشور است که شمار اسلاوها از جمعیت لتونیایی تبار بیشتر است. درآمد متوسط در لاتگاله پایین تر از سایر مناطق کشور است. همچنین این منطقه بالاترین درصد جمعیت در معرض فقر را دارد: ۳۲٫۷٪ در سال ۲۰۲۳.
واسیلی سوکولوف (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان ورزشی اتحاد شوروی و نشان برجسته افتخار شده است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زسکا مسکو و باشگاه فوتبال اسپارتاک مسکو اشاره کرد.
یوگنی گوریانسکی (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لوکوموتیو مسکو اشاره کرد.
جنگ های آزادی بخش ملی ( یا )، منازعاتی هستند که ملت ها برای کسب استقلال در آنها می جنگند. این اصطلاح در رابطه با جنگ هایی علیه قدرت های خارجی (یا حداقل آن هایی که خارجی تلقی می شوند) برای ایجاد کشورهای مستقل جداگانه برای ملیت شورشی به کار می رود. از دیدگاهی متفاوت، چنین جنگ هایی شورش یا قیام نامیده می شوند.
نیکولای گولیایف (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان افتخار فدراسیون روسیه و نشان برجسته افتخار شده است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسپارتاک مسکو اشاره کرد.
جووانی پلینو (؛ زادهٔ ۷ اکتبر ۱۹۶۷) که بیشتر با نام هنری نِفا شناخته می شود، خواننده، ترانه سرا، رپر و تهیه کننده موسیقی اهل ایتالیا است. وی از پیشگامان عرصه هیپ هاپ ایتالیا محسوب می شود. زندگی و حرفه. پلینو در اسکافاتی ایتالیا متولد شد و در سنین جوانی به همراه خانواده اش به بولونیا نقل مکان کرد. در اواخر دهه ۸۰ میلادی او نام هنری جف پلینو را برای خود برگزید و در چندین گروه راک و پانک، به ویژه نِگَزیونه، به عنوان نوازنده درام فعالیت کرد. در سال ۱۹۹۱، به گروه هیپ هاپ «Isola Posse All Stars» پیوست و نام هنری نِفا را به افتخار گوستاوو نِفا، فوتبالیست پاراگوئه ای که در آن زمان در تیم کرمونزه بازی می کرد، برای خود برگزید. پس از آلبوم «"SXM»" با گروه رپ «Sangue Misto»، وی در سال ۱۹۹۶ فعالیت انفرادی خود را با آلبوم موفق «"I messaggeri della dopa»" آغاز کرد که با تک آهنگ «Aspettando il sole» رهبری می شد. در آلبوم های بعدی، او سبک های مختلفی از جمله فانک، پاپ، سول، جاز و آراندبی را در بر گرفت و در سال ۲۰۰۱ با آهنگ تابستانی «La mia signorina» به موفقیت بزرگی دست یافت. در همان سال، به عنوان بهترین هنرمند ایتالیایی در جو
ایز موسیقی ام تی وی اروپا نامزد شد. در سال ۲۰۰۴، او در پنجاه و چهارمین دوره جشنواره موسیقی سانرمو وارد رقابت اصلی شد و با آهنگ «Le ore piccole» رتبه نهم را کسب کرد. در سال ۲۰۰۷، موسیقی متن فیلم «"زحل در اپوزیسیون»" اثر فرزان اوزپتک را ساخت که برای آن جایزه گلوبو دورو برای بهترین موسیقی متن و جایزه روبان نقره ای برای بهترین آهنگ را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۰، او پروژه موسیقی «Due di Picche» را با جی-اکس آغاز کرد. در سال ۲۰۱۶، با آهنگ «Sogni e nostalgia» برای رقابت در شصت و ششمین جشنواره موسیقی سالانه سانرمو بازگشت.
یوری موروزوف (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دوستی شده است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زنیت سن پترزبورگ اشاره کرد.
خوشحال باش یا شاد باش فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۵ و به کارگردانی ریمو دی سوزا است. در این فیلم بازیگرانی همچون آبیشک باچان، عنایت ورما، نورا فتحی، نثار، جانی لور، جای بانوشالی و پرابو دوا ایفای نقش کرده اند.
فیلیپو نویانی (؛ زادهٔ ) که با نام هنری نک شناخته می شود، خواننده، ترانه سرا و نوازنده اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۹۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. نک در ایتالیا و در بین اسپانیایی زبانان محبوب است و بیشتر آلبوم های خود را به دو زبان ایتالیایی و اسپانیایی اجرا و منتشر کرده است. وی اولین موفقیت بین المللی خود را در سال ۱۹۹۷ بخاطر شرکت در جشنواره موسیقی سانرمو در بخش هنرمندان بزرگ به دست آورد و اگر چه برنده نشد، اما آهنگ «Laura non c'è» به موفقیت بین المللی تبدیل شد. پس از هجده سال، او در جشنواره سانرمو در سال ۲۰۱۵ با آهنگ «Fatti avanti amore» شرکت کرد و به مقام دوم رسید. او در طول فعالیت حرفه ای خود سیزده آلبوم استودیویی و چهل و هشت تک آهنگ منتشر کرده که بیش از ۱۰ میلیون نسخه به فروش رسانده است. در ۲ سپتامبر ۲۰۰۶، نک با پاتریزیا واکوندیو ازدواج کرد. آنها یک دختر به نام بئاتریس ماریا دارند که در ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۰ متولد شده است.
ایگور باوچار (متولد ۲۸ نوامبر ۱۹۵۵) سیاستمدار و مدیر اسلوونیایی است. او در بهار اسلوونی به شهرت رسید، زمانی که به عنوان رئیس کمیته دفاع از حقوق بشر، بزرگ ترین جنبش مستقل جامعه مدنی در جمهوری سوسیالیستی اسلوونی، خدمت کرد. او در طول جنگ استقلال اسلوونی در ژوئن ۱۹۹۱ وزیر کشور اسلوونی بود و به همراه وزیر دفاع، یانز یانشا، نیروهای دفاعی اسلوونی را هماهنگ می کرد. او تا سال ۱۹۹۲ یکی از تأثیرگذارترین چهره های سیاسی اسلوونی باقی ماند و تا سال ۲۰۰۲، زمانی که سیاست را برای فعالیت در بخش خصوصی ترک کرد، عضو مهمی از تشکیلات سیاسی بود. اوایل کار. ایگور باوچار در شهر پوستوینا در غرب اسلوونی، که در آن زمان بخشی از جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی بود، در خانواده ای از دره ویپاوا متولد شد. پس از اتمام مدرسه گرامر نوو مستو، به آکادمی پلیس رفت. پس از چند سال، تصمیم گرفت حرفه پلیسی را رها کند و در دانشگاه لیوبلیانا (دانشکده علوم اجتماعی) ثبت نام کرد و در آنجا علوم سیاسی خواند. در دوران دانشجویی، او سردبیر مجله دانشجویی رادیکال "تریبونا" شد که از گرایش های مارکسیستی ارتدوکس و حتی مائوئیستی حمایت می کرد. در اوایل دهه ۱۹۸۰، او به ات
حادیه جوانان سوسیالیست اسلوونی پیوست و چندین وظیفه مهم را در ساختار رسمی جوانان سیاسی حزب کمونیست بر عهده گرفت. در اواسط دهه ۱۹۸۰، او با فعال جوان یانز یانشا ملاقات کرد. در سال ۱۹۸۴، هنگامی که یانشا به دلیل انتقاد از ارتش خلق یوگسلاوی در اواسط دهه ۱۹۸۰ مورد آزار و اذیت قرار گرفت، باوچار موضع قاطعی در دفاع از دوستش اتخاذ کرد. در همان سال، باوچار جوانان سوسیالیست را ترک کرد و خود را وقف تحصیل کرد. در اواخر دهه ۱۹۸۰، او یک شرکت خصوصی کوچک در زمینه فناوری اطلاعات تشکیل داد. در همان زمان، او در زندگی عمومی در اتحاد سوسیالیستی کارگران، یک سازمان کمکی حزب کمونیست که برای پوشش حوزه جامعه مدنی تأسیس شده بود، فعال ماند. در سال ۱۹۸۷، باوچار کنفرانسی در مورد سیاست های زیست محیطی در یوگسلاوی ترتیب داد که بازتاب گسترده ای در بحث های عمومی داشت. در همان سال، او حزب کمونیست را ترک کرد. او به همراه یانز یانشا، با استان کاوچیچ، سیاستمدار کمونیست اصلاح طلب سابق اسلوونیایی که در جریان چرخش اقتدارگرایانه در سیاست داخلی یوگسلاوی در سال ۱۹۷۲ برکنار شده بود، ارتباط برقرار کرد و خاطرات خود را منتشر کرد. حرفه سیاسی. در ماه مه ۱۹۸۸، هن
گامی که ارتش خلق یوگسلاوی چهار روزنامه نگار مجله جایگزین "ملادینا"، از جمله دوستش یانز یانشا، را دستگیر کرد، باوچار یکی از اعضای بنیانگذار کمیته دفاع از حقوق بشر شد. این سازمان به زودی با بیش از ۱۰۰۰۰۰ عضو (تقریباً ۵٪ از کل جمعیت کشور) به بزرگ ترین سازمان جامعه مدنی در اسلوونی تبدیل شد. در سال ۱۹۸۹، او هماهنگی مجمع قانون اساسی، یک شبکه فراگیر جامعه مدنی که ابتکارات مربوط به قانون اساسی جدید اسلوونی را به هم متصل می کرد، را بر عهده داشت. در سال ۱۹۸۹، او از اعضای بنیانگذار اتحادیه دموکراتیک اسلوونی بود. هنگامی که ائتلاف DEMOS در آوریل ۱۹۹۰ در اولین انتخابات آزاد اسلوونی پیروز شد، باوچار وزیر کشور در کابینه لویژه پیترله شد. در این سمت، او به یکی از معماران اصلی مسیر اسلوونی برای استقلال از یوگسلاوی تبدیل شد. باوچار به همراه وزیر دفاع، یانز یانشا، دفاع اسلوونی را در طول جنگ ده روزه در ژوئن و ژوئیه ۱۹۹۱ سازماندهی کرد. پس از انشعاب در اتحادیه دموکراتیک اسلوونی در سال ۱۹۹۲، باوچار به عضویت حزب چپ لیبرال دموکرات درآمد. پس از بحران در ائتلاف DEMOS در اوایل سال ۱۹۹۲، پس از سقوط دولت لویژه پیترله، باوچار تلاش ناموفقی بر
ای انتخاب شدن به عنوان نخست وزیر انجام داد. او سرانجام به دولت ائتلافی یانز درنووشک پیوست. او در سال ۱۹۹۲ به عنوان عضو مجلس ملی اسلوونی انتخاب شد. در سال ۱۹۹۴، به حزب حاکم لیبرال دموکراسی اسلوونی پیوست. بین سال های ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۲، او به عنوان وزیر ادغام اروپا در دولت چپ گرای یانز درنووشک خدمت کرد. در این دوره، او از دوست قدیمی خود یانز یانشا که به حزب دموکراتیک اسلوونی پیوسته و به رهبری اپوزیسیون محافظه کار رسیده بود، جدا شد. اتهامات مربوط به حرفه تجاری و فساد. در سال ۲۰۰۲، باوچار کناره گیری خود را از سیاست اعلام کرد. در همان سال، او از کوپر به ریاست شرکت هلدینگ ایسترابنز رسید که او را به یکی از قدرتمندترین مدیران اسلوونی تبدیل کرد. باوچار در زمان ریاست خود بر این شرکت، تلاش کرد تا مدیریت ایسترابنز را خریداری کند که به دلیل بحران مالی ۲۰۰۸ شکست خورد. در ۳۱ مارس ۲۰۰۹، باوچار از سمت ریاست ایسترابنز استعفا داد. شش ماه بعد، او در جریان تحقیقات مربوط به کلاهبرداری مالی دستگیر و پس از ۱۰ ساعت آزاد شد. در سپتامبر ۲۰۱۶، او به جرم پولشویی مجرم شناخته شد و به ۵ سال زندان و ۱۸ میلیون یورو جریمه محکوم شد.
آکادمی کارارا، (آکادمی هنرهای زیبای برگامو (به ایتالیایی: Accademia Carrara di Belle Arti di Bergamo) یک نگارخانه هنری و آکادمی هنرهای زیبا در برگامو، در لمباردی در شمال ایتالیا است. این نگارخانه هنری در حدود سال ۱۷۸۰ توسط سیمون الیا تأسیس شد. , گردآورنده برگاماسکو از هنرها. آکادمی هنرهای زیبا در سال ۱۷۹۴ به آن اضافه شد. مدرسه در سال ۱۹۸۸ از سوی وزارت آموزش، دانشگاه و پژوهش ایتالیا به رسمیت شناخته شد و در سال ۲۰۲۳ با کنسرواتوار گائتانو دونیزتی ادغام گردید و بدین ترتیب پلی تکنیک هنرهای برگامو تأسیس شد. این آکادمی نه تنها به عنوان مرکز نگهداری آثار نقاشی و مجسمه سازی دوران رنسانس و باروک شناخته می شود، بلکه محلی برای تربیت نسل های جدید هنرمندان نیز هست. مجموعهٔ آثار آن شامل نقاشی های ایتالیایی و اروپایی از قرون پانزدهم تا نوزدهم می باشد و بسیاری از آثار برجستهٔ هنرمندان شاخص ایتالیا در آن نگهداری می شوند. ویژگی منحصربه فرد آکادمی کارارا، تلفیق آموزش عملی و نمایشگاهی است؛ دانشجویان می توانند در محیطی مستقیم با آثار اصلی هنری تعامل داشته باشند، تجربه ای که در کمتر مدرسهٔ هنری دیگری یافت می شود. همچنین آکادمی برنا
مه های پژوهشی و نمایشگاه های موقت متعددی برگزار می کند که بازدیدکنندگان و هنرجویان را با جریان های هنری مختلف و شیوه های نوین آموزش هنر آشنا می سازد. از دیگر نکات جالب، معماری و فضای داخلی ساختمان آکادمی است که خود به نوعی یادآور هنر و فرهنگ ایتالیاست و تجربهٔ بازدید را برای مخاطبان غنی تر می کند. این آکادمی، به عنوان پلی میان تاریخ هنر و آموزش معاصر، جایگاه ویژه ای در فرهنگ هنری ایتالیا و اروپا دارد. تاریخچه. نگارخانهٔ هنری در اوایل دههٔ ۱۷۸۰ به دست جاکومو کارارا، مجموعه دار و کارشناس هنر اهل برگامو، بنیان گذاری شد و تا سال ۱۷۸۵ برای برخی بازدیدکنندگان گشوده بود. در سال ۱۷۹۳ یا ۱۷۹۴ یک آکادمی هنرهای زیبا نیز به آن افزوده شد که در ابتدا زیر نظر نقاش میلانی، کارلو دیونیجی سادیس، اداره می شد. کارارا در سال ۱۷۹۵ وصیت نامه ای تنظیم کرد و در آن تمام دارایی و اموال خود را به نگارخانه و مدرسهٔ هنری که خود بنیان نهاده بود، واگذار کرد. طبق وصیت او، این مؤسسات باید زیر نظر هیئتی پنج نفره اداره می شدند؛ پنج عضو نخست این هیئت نیز به انتخاب خود او تعیین شدند. کارارا در سال بعد، یعنی ۱۷۹۶، درگذشت. این ساختمان تا حدودی توسط
کارارا بین سال های ۱۷۷۵ تا ۱۷۸۱ بر اساس طرح های کوستانتینو گالیزیولی ساخته شد؛ بخش هایی از سازه های قبلی در آن گنجانده شده بود. بین سال های ۱۸۰۸ تا ۱۸۱۳ توسط سیمون الیا با طرح هایی به سبک نئوکلاسیک اصلاح شد. که شاگرد لئوپولدو پولاک در آکادمی بررا بود. در سال ۱۹۵۸، شهرداری برگامو مسئولیت مدیریت گالری و مدرسه هنر را برعهده گرفت. این اقدام به معنای ورود مستقیم مدیریت محلی به ادارهٔ مجموعه ای بود که پیش تر مستقل فعالیت می کرد. سپس، در سال ۱۹۸۸، این گالری و مدرسه توسط وزارت آموزش، دانشگاه و پژوهش ایتالیا به رسمیت شناخته شد و از آن زمان به بعد تحت مدیریت مستقیم این وزارتخانه قرار گرفت. این تغییرات باعث شد تا فعالیت های آموزشی و هنری گالری با استانداردهای ملی هماهنگ شده و پشتیبانی رسمی دولتی دریافت کنند، و همچنین نقش شهرداری در ادارهٔ روزمرهٔ مجموعه کاهش یابد و مسئولیت های نظارتی و توسعه ای بیشتر به وزارتخانه منتقل شود. مدیران کل. مدیران کل آکادمی کارارا به ترتیب زمانی عبارت بوده اند از: جوزپه دیوتی، انریکو سکوری، چزاره تالونه، پونزیانو لوورینی، لوئیجی بریگنولی، آکیل فونی، ترنتو لونگارتی، پیئرلوئیجی د وکی، ماریو کر
ِچی و ماریا گراتزیا رکاناتی. این فهرست نشان دهندهٔ تداوم مدیریت و هدایت آکادمی توسط چهره های برجستهٔ هنری در طول سال هاست و هر یک نقش مهمی در شکل دهی به مسیر آموزشی و هنری این مؤسسه ایفا کرده اند.
آودو کالایدژیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل بوسنی و هرزگوین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بورسااسپور و باشگاه فوتبال ولژ موستار اشاره کرد.
میشو اسمایلوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل یوگسلاوی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال استاندارد لیژ، باشگاه فوتبال ژلیزنیچار سارایوو، و باشگاه فوتبال سارایوو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
علی احمتی (مقدونی: Али Ахмети؛ متولد ۴ ژانویه ۱۹۵۹)، همچنین با نام مستعار جنگی آباز گجوکا (مقدونی: Абаз Ѓука) شناخته می شود. او سیاستمدار مقدونی با اصالت آلبانیایی، رهبر حزب اتحاد دموکراتیک برای ادغام و از شرکای ائتلافی کوچک در دولت مقدونیه از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۲۴ است. احمتی رهبر سیاسی ارتش آزادیبخش ملی سابق آلبانی در شورش سال ۲۰۰۱ در مقدونیه بود. زندگی. علی احمتی در ۴ ژانویه ۱۹۵۹ در زاخاس، جمهوری مقدونیه، جمهوری فدرال یوگسلاوی متولد شد. احمتی از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۳ در دانشگاه پریشتینا در کوزوو فلسفه خواند و در سال ۱۹۸۳ فارغ التحصیل شد. بین سال های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۳، او همچنین یکی از رهبران دانشجویی در اعتراضات سال ۱۹۸۱ در کوزوو بود. به دلیل این فعالیت ها، احمتی توسط مقامات صربستان و یوگسلاوی دستگیر و به مدت یک سال زندانی شد. بین سال های ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۶، او درگیر بازسازی جنبش دانشجویی (و جنبش مردمی عمومی) در کوزوو بود. در سال ۱۹۸۶، احمتی در سوئیس پناهندگی سیاسی گرفت و تا سال ۲۰۰۱ در آنجا زندگی کرد و به عنوان هماهنگ کننده گروه های مختلف فعالیت داشت از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹، او یکی از رهبران اعتراضات دانشجویی و معدنچیان علیه دولت
میلوسویچ بود. از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۰، او یکی از سازمان دهندگان اصلی اعتراضات دیاسپورای آلبانیایی در اروپا بود. احمتی حمایت سیاسی خود را از جنبش ملی آزادی کوزوو به دست آورد. در سال ۱۹۸۶، او به عنوان عضو شورای اصلی با وظیفه خاص اتصال کوزوو به اروپا انتخاب شد. در سال ۱۹۸۸، او به عنوان عضو رهبری جنبش ملی کوزوو انتخاب شد. او در سال ۱۹۹۳ با وظیفه ویژه در بخش نظامی، مجدداً در این سمت انتخاب شد. در سال ۱۹۹۶، او یکی از بنیانگذاران اصلی ارتش آزادیبخش کوزوو (KLA) بود و در سال ۱۹۹۸، هنگامی که جنگ آغاز شد، به عنوان عضو ستاد اصلی KLA انتخاب شد. در سال ۲۰۰۱، او به عنوان فرمانده عالی و نماینده سیاسی ارتش آزادیبخش ملی (NLA) انتخاب شد. پس از امضای توافقنامه اوهرید در اوت ۲۰۰۱ و خلع سلاح ارتش آزادی بخش ملی در سپتامبر، احمتی درگیر روند سیاسی اجرای این توافقنامه شد. در این راستا، او شورای هماهنگی را که تمام احزاب سیاسی آلبانیایی در مقدونیه و ساختارهای سابق ارتش آزادی بخش ملی را متحد می کرد، آغاز کرد و به عنوان رهبر آن منصوب شد. در ژوئن ۲۰۰۲، احمتی یک حزب سیاسی جدید به نام اتحادیه دموکراتیک برای ادغام تأسیس کرد. در سپتامبر ۲۰۰۲، DUI