Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ریزتَرَک (به فرانسوی: craquelure؛ به ایتالیایی: crettatura) الگویی از ترک های ریز و متراکم است که روی سطح مواد مختلف مثل نقاشی ها و اشیاء عاجی قدیمی شکل می گیرد. این ترک ها می توانند به دلایل مختلفی مثل خشک شدن، ضربه خوردن، کهنه شدن یا حتی به صورت عمدی ایجاد شوند. امروزه از بررسی ریزترک ها برای تشخیص اصالت آثار هنری استفاده می شود. این شبکه از ریزتَرَک ها بر سطح پردهٔ نقاشی بر اثر قدمت ایجاد می شود. در نقاشی با اسلوب چسب رنگ، تَرک ها به زحمت تشخیص داده می شوند، ولی در پرده های رنگ روغنی کاملاً مشخص اند. ترک خوردگی از نشانه های معتبر قدمت اثر است. ترک هایی که به صورت مصنوعی برای جعل اثر به وجود می آورند، معمولاً قابل بازیابی اند. اگر تَرک خوردگی ها چندان نمایان نباشند که نقاشی را بدنما سازند، مرمّت گران معمولاً آن ها را رها می کنند و نادیده می گیرند. در سرامیک ها، ریزترک ها در لعاب سرامیکی گاهی اوقات عمدی هستند، مثل ظروف چینی از نوع سرامیک گِه. این پدیده با ترک خوردن معمولی که یک نقص در لعاب سرامیکی است و در اثر پخت نامناسب یا آسیب ایجاد می شود، متفاوت است. = ویژگی های ریزترک ها = هفت ویژگی اصلی برای توصیف ریز
ترک ها وجود دارد: این هفت معیار برای شناسایی «سبک های» مختلف ریزترک ها استفاده شده است که الگوهای ترک را به مکاتب مختلف هنری در طول تاریخ مرتبط می کند. این ارتباط، الگوهای ترک را با دوره های زمانی، مکان ها و سبک های نقاشی خاص مرتبط می کند. به عنوان مثال: تشخیص نقاشی های ایتالیایی و فرانسوی از روی ریزترک ها. نقاشی ها سطوح صافی ندارند بلکه به دلیل استفاده از چوب، چسب حیوانی، سریش گچ، رنگ، چسب و… بافت ناهمواری دارند. از آنجایی که عناصر مورد استفاده برای خلق نقاشی ها بسته به منطقه متفاوت است، بافت سطحی نیز می تواند بسته به محل تولید آنها متفاوت باشد. نقاشی های ایتالیایی سطح زیرین نازکی دارند که باعث می شود ترک های باریک و نازکی داشته باشند، در حالی که نقاشی های فرانسوی به دلیل داشتن سطح زیرین بسیار ضخیم تر، ترک های مارپیچی زیادی دارند. ریزترک در طول خشک شدن. در طول خشک شدن، لایه رنگ به دلیل تبخیر حلال های فرار، کوچک می شود. انقباض غیریکنواخت در سطح نقاشی ناشی از چسبندگی متفاوت انواع رنگ ها به زیرلایه است و منجر به تنش های کششی زیادی در لایه بالایی رنگ می شود. تشکیل ترک در طول خشک شدن به شدت به چسبندگی به زیرلایه،
ضخامت لایه رنگ، ترکیب و خواص مکانیکی زیرلایه بستگی دارد. ریزترک های تشکیل شده در طول فرایند خشک شدن در عرض چند روز پس از نقاشی ظاهر می شوند و با ترک های کم عمقی که در بالاترین لایه های رنگ قرار دارند مشخص می شوند. این موضعی سازی ناشی از نیروهای مویرگی است که تنش های خشک شدن را به سطح آزاد نقاشی محدود می کند. ترک های خشک شدن معمولاً به دلیل پراکندگی ریز ذرات رنگدانه در حلال های فرار در حال تبخیر، همسانگرد هستند. گسترش ترک در یک کرنش بحرانی، 𝜖𝑚، با افزایش نامطلوب در انرژی سطحی با طولانی شدن ترک مخالفت می کند و با آزاد شدن انرژی کشسانی مواد نزدیک ترک، افزایش می یابد. شرایط انتشار یک ترک خشک را می توان با استفاده از مکانیک شکست به طور دقیق ارزیابی کرد. چسبندگی به زیرلایه. عرض ترک به شدت به توانایی لایه رنگ بالایی برای چسبیدن به زیرلایه بستگی دارد. اگر چسبندگی ضعیفی بین این لایه ها رخ دهد، لایه تصویری می تواند روی زیرلایه بلغزد و در پاسخ به کشش های ناهموار در طول تبخیر حلال، ترک های چشمگیر و وسیعی ایجاد کند. برخلاف ترک های ناشی از پیری، عرض ترک های خشک شدن در نتیجه بسیار متغیر است. اگر نقاش روغن یا سایر مواد چرب
را بیش از حد با مواد زیرلایه مخلوط کند، ممکن است چسبندگی ضعیفی رخ دهد. ضخامت لایه رنگ. اگر ضخامت لایه رنگ از یک حد بحرانی کمتر باشد، ترک خوردگی ایجاد نمی شود. ترک ها در لایه های نازک نمی توانند گسترش پیدا کنند زیرا کاهش انرژی کشسانی هنگام رشد ترک، به اندازه ای نیست که افزایش همزمان انرژی سطحی را جبران کند. ضخامت بحرانی لایه رنگ با فرمول زیر تخمین زده می شود: formula_1 در این فرمول، 𝐸𝑝 مدول کشسانی لایه رنگ، Γ انرژی سطحی این لایه، Z یک ثابت بی بعد که به الگوی ترک خوردگی بستگی دارد و 𝜎 تنش وارد شده در طول خشک شدن است. لایه های ضخیم تر از این مقدار بحرانی، شبکه هایی از ترک ها را نشان می دهند. درجه اتصال بین مکان های شروع ترک با ضخامت لایه افزایش می یابد، به طوری که ضخامت های نزدیک به مقدار بحرانی با محل های اتصال ترک ستاره ای شکل و جدا از هم مشخص می شوند و لایه های ضخیم شبکه های کامل تری را نشان می دهند. ویژگی های زیرلایه. فاصله بین ترک ها در طول خشک شدن به شدت به سختی پایه یا زیرلایه بستگی دارد. یک زیرلایه با سختی بی نهایت به کرنش در لایه رنگ کمک نمی کند، به طوری که 𝜖𝑝=𝜖𝑚 که 𝜖𝑝 سختی لایه رنگ است. فاصله ترک برای
یک پایه با سختی بی نهایت با فرمول زیر تخمین زده می شود: formula_2 در این فرمول، ℎ ضخامت لایه رنگ، Γ انرژی سطحی لایه رنگ، 𝐸𝑝 مدول کشسانی لایه رنگ و 𝑎 عمق ترک است.[۲] برای یک زیرلایه با سختی کمتر، یک کرنش اضافی در زیرلایه، 𝜖𝑠، کرنش را در لایه رنگ کاهش می دهد به طوری که 𝜖𝑚−𝜖𝑠=𝜖𝑝. اگر نسبت کرنش ها بین دو لایه تقریباً مشابه نسبت مدول های کشسانی آنها باشد، می توان فاصله ترک را برای یک پایه با سختی محدود به صورت زیر تقریب زد: formula_3 در این فرمول، 𝐸𝑠 مدول کشسانی زیرلایه است. مخرج در این تقریب نشان می دهد که فاصله ترک به عدم تطابق در مدول های کشسانی دو لایه بستگی دارد؛ بنابراین، نواحی با رنگ های سخت تر تمایل به ترک هایی دارند که بیشتر پخش می شوند. عوامل دیگر مؤثر در ریزترک ها. تغییرات رطوبت هوا در طول فرایند خشک شدن، هم بر لایه زیرین و هم بر پایه نقاشی تأثیر می گذارد و باعث گسترش ترک ها می شود. نقاشی هایی که از مواد جاذب رطوبت مانند چوب یا جسو (ماده ای گچی برای آماده سازی سطح نقاشی) استفاده می کنند، به ویژه در برابر تغییرات رطوبت آسیب پذیر هستند. جسو در رطوبت نسبی (RH) زیر ۷۵ درصد شکننده است؛ با افزایش RH، جسو نرم
تر شده و به حالت انعطاف پذیر تبدیل می شود. تغییرات RH باعث ایجاد تنش های کششی بسیار ناهموار در سطح جسو می شود و هنگامی که این ماده در هنگام خشک شدن منقبض می شود، شکسته می شود. ریزترک های ایجاد شده در طول خشک شدن گسو به ویژه قابل توجه هستند. به طور مشابه، پایه های چوبی نیز به طور قابل توجهی به تغییرات رطوبت هوا واکنش نشان می دهند. دانه های چوب وقتی در معرض رطوبت قرار می گیرند، عمود بر محور دانه متورم می شوند. هنگامی که یک لایه زیرین مرطوب بر روی سطح یک پایه چوبی اعمال می شود، چوب در تماس با لایه متورم می شود در حالی که پشت لوح بدون تغییر باقی می ماند. این می تواند به تاب برداشتن منجر شود، که در آن لوح چوبی شروع به خم شدن عرضی به سمت دانه های چوب می کند. افزایش فشارها در سمت محدب لوح چوبی تاب برداشته باعث شکستگی بیشتر در لایه زیرین هنگام خشک شدن می شود. ریزترک در طول کهنه شدن. در مقایسه با همتایان خشک شده خود، ترک های ناشی از کهنه شدن واضح تر و عمیق تر هستند و در طول عمر نقاشی ایجاد می شوند. پیش بینی و مدل سازی این نوع ریزترک ها بسیار دشوارتر است زیرا به تغییرات محیطی خاص و واکنش های شیمیایی پیری که رنگ در معرض
آن قرار می گیرد بستگی دارد. فرآیندهای مهمی که در ریزترک های ناشی از کهنه شدن نقش دارند عبارتند از: ضربات مستقیم، تغییرات دما و رطوبت نسبی، تغییر شکل پایه، فرآیندهای مرمت مانند تقویت و کشش بوم، و واکنش های اکسایش که باعث می شود سطح گچی یا شکننده تر شود. به طور کلی، لایه رنگ با افزایش سن شکننده تر می شود، که باعث می شود نتواند تنش های ناشی از عوامل محیطی را تحمل کند. =ایجاد عمدی ریزترک= ریزترک عمدی را می توان با استفاده از تکنیک های مختلف ایجاد کرد و در نقاشی ها اغلب توسط جعل کنندگان نقاشی های استادان قدیم نقاشی که معمولاً دارای ریزترک هستند، استفاده می شود. اریک هببورن، جعل کننده آثار هنری، تکنیکی را ابداع کرد و تونی تترو راهی برای استفاده از فرمالدهید و یک فرایند پخت ویژه کشف کرد. بازسازی دقیق ریزترک ها به صورت مصنوعی در یک الگوی خاص تقریباً غیرممکن است، اگرچه برخی روش ها مانند پخت یا پرداخت نقاشی وجود دارد که با استفاده از آنها این کار انجام می شود. با این حال، این روش ها عموماً ترک هایی ایجاد می کنند که از نظر ظاهری یکنواخت هستند، در حالی که ریزترک های واقعی دارای ترک هایی با الگوهای نامنظم هستند. ریزترک ه
ا اغلب با استفاده از رنگ های سفید روی در تکنیک های pentimento ایجاد می شوند. رنگ های سفید روی با ذرات کوچک اکسید روی (~۲۵۰ نانومتر) در ایجاد ریزترک ها موفق تر از ذرات بزرگ تر هستند زیرا به زیرلایه نمی چسبند. علاوه بر این، رنگ های سفید روی که از چسب های مبتنی بر اسید لینولئیک استفاده می کنند، در تولید ریزترک ها نسبت به رنگ های با چسب های دیگر موفق تر هستند. =در سرامیک ها= ریزترک هایی که بر لعاب سرامیک ها تأثیر می گذارند ممکن است با افزایش سن ایجاد شوند اما به عنوان یک اثر تزئینی عمدی نیز استفاده شده است که سابقه طولانی در سفالگری کره ای و سرامیک چینی به ویژه دارد. این اثرات لعاب عمدی معمولاً به عنوان «ترکچه دار» شناخته می شوند، با اصطلاحات رایج «لعاب تَرَکچه دار» یا «چینی ترکچه ای». این نوع ترک معمولاً از ترکچه که ریزترک های تصادفی است که به عنوان یک «نقص لعاب» ایجاد می شود، متمایز است، اگرچه در برخی موارد، کارشناسان در تصمیم گیری در مورد اینکه آیا اثرات خفیف تر عمدی هستند یا خیر، مشکل دارند. برخی نیز ممکن است فقط با افزایش سن ایجاد شده باشند. ظروف چینی برجسته دودمان سونگ و دودمان یوآن با لعاب های ترکچه دار عم
دی عبارتند از ظروف گوآن و سرامیک گِه؛ در ظروف رو، ریزترک خفیف تر ممکن است تصادفی باشد، اگرچه اکثر قطعات آن را دارند. ظروف گهGe ware می توانند نوعی ریزترک دوتایی داشته باشند که به عنوان «نخ طلایی و سیم آهنی» شناخته می شود، جایی که دو الگو وجود دارد، یکی با ترک پهن و بزرگ و دیگری با شبکه ریزتر. هر مجموعه از ترک ها با اعمال یک لکه رنگی، با رنگ های مختلف، اثر آن را افزایش داده است. چندین لایه لعاب وجود دارد و ترکچه پهن تر ابتدا ایجاد می شود و ریزترک های ریزتر در داخل آن بخش ها ایجاد می شوند. ممکن است مدتی طول بکشد تا ترکچه پس از پخت ظاهر شود و احتمالاً عمدتاً ناشی از سرد شدن سریع و شاید سیلیسیم دی اکسید کم در لعاب باشد. =کاربردهای امروزی ریزترک ها= ریزترک های اکریلیک. صنعت دکوراسیون امروزی از تکنیک ریزترک برای خلق اشیاء و مواد مختلفی مانند شیشه، سرامیک و آهن استفاده کرده است. این کار با استفاده از کیت های بازاریابی که با رنگ های اکریلیک تزئینی واکنش نشان می دهند، امکان پذیر شده است. میزان ریزترک های تولید شده بسته به درصد واکنش دهنده و زمان استفاده متفاوت است. برای برجسته کردن ترک ها از پودر براق - که معمولاً به
رنگ های مسی، برنزی و طلایی موجود است - استفاده می شود. ترکیب مارک های مختلف محصولات آماده برای تقلید ریزترک ها منجر به اندازه ها و الگوهای مختلف ترک ها می شود. برنامه های نرم افزاری برای ایجاد ریزترک در عکس های دیجیتال در دسترس هستند. استفاده در تشخیص اصالت آثار هنری. روش هایی که از ریزترک ها به عنوان وسیله ای برای تشخیص جعل آثار هنری استفاده می کنند، پیشنهاد شده اند. الگوهای ریزترک های تاریخی به سختی قابل بازتولید هستند و بنابراین ابزار مفیدی در تأیید اصالت آثار هنری هستند. تکنیک های تشخیص امروزی برای تأیید اعتبار آثار هنری با دقت بالا، به استخراج ویژگی ها در محل اتصال ترک ها و تطبیق تصویر متکی هستند.
ظروف دِلفت ()، چینی دلفت یا سُفال دلفت که به نام «دلفت آبی (هلندی: Delfts blauw) نیز شناخته می شود، اصطلاحی کلی است که اکنون برای لعاب قلع دار سفال هلندی استفاده می شود. بیشتر آن سرامیک آبی و سفید است و شهر دلفت در هلند مرکز اصلی تولید آن بوده است، اما این اصطلاح شامل ظروف با رنگ های دیگر و ساخته شده در جاهای دیگر نیز می شود. همچنین برای سفال های مشابه مانند ظروف دلفت انگلیس نیز استفاده می شود. ظرف دلفت یکی از انواع سفال لعاب قلع دار است که در آن یک لعاب سفید اعمال می شود و معمولاً با اکسید فلزات، به ویژه اکسید کبالت که رنگ آبی معمول را ایجاد می کند، تزئین می شود و می تواند در برابر دمای پخت بالا مقاومت کند و به آن اجازه می دهد تا به صورت زیرلعابی اعمال شود. سفال دلفت بخشی از خانواده جهانی سرامیک آبی و سفید است که از انواع تزئینات گیاهی که اولین بار در سرامیک چینی قرن چهاردهمی توسعه یافت و تقاضای زیادی در اروپا داشت، استفاده می کند. ظروف دلفت شامل اشیاء سفالی با انواع طرح ها مانند بشقاب، گلدان، مجسمه و سایر اشکال زینتی و کاشی است. این سبک در حدود سال ۱۶۰۰ میلادی آغاز شد و مهم ترین دوره تولید آن حدود ۱۶۴۰–۱۷۴۰
است، اما تولید دلفت همچنان ادامه دارد. در قرن های ۱۷ و ۱۸، ساخت دلفت یک صنعت بزرگ بود و محصولات آن به سراسر اروپا صادر می شد. تاریخ. اولین سفال های لعاب قلع دار در کشورهای پَست بوم در آنتورپ ساخته شد، جایی که سفالگر ایتالیایی گویدو دا ساوانو در سال ۱۵۰۰ در آن ساکن شد، و در قرن شانزدهم مایولیکا ایتالیایی تأثیر اصلی را بر سبک های تزئینی داشت. ساخت سفال های نقاشی شده از آنتورپ به شمال هلند گسترش یافت، به ویژه به دلیل غارت آنتورپ توسط سربازان اسپانیایی در سال ۱۵۷۶. تولید در میدل بورخ و هارلم در دهه ۱۵۷۰ و در آمستردام در دهه ۱۵۸۰ توسعه یافت. بسیاری از کارهای بهتر در دلفت تولید می شد، اما سفال های ساده لعابدار قلع دار روزمره در مکان هایی مانند خاودا، روتردام، هارلم، آمستردام و دوردرخت ساخته می شد. دوره اصلی سفال لعاب قلع دار در هلند بین سال های ۱۶۴۰ تا ۱۷۴۰ بود. از حدود سال ۱۶۴۰، سفالگران دلفت شروع به استفاده از مونوگرام های شخصی و علائم کارخانه ای متمایز کردند. انجمن صنفی سنت لوک، که نقاشان در تمام رسانه ها باید به آن تعلق داشتند، ده استاد سفالگر را در سی سال بین ۱۶۱۰ و ۱۶۴۰ و بیست نفر را در نه سال ۱۶۵۱ تا ۱۶۶۰ پ
ذیرفت. در سال ۱۶۵۴، دلفت بسیاری از کارخانه های آبجوسازی را تخریب کرد و با کاهش صنعت آبجوسازی، این مکان ها در دسترس سازندگان سفالگری قرار گرفتند که به دنبال محل های بزرگ تر بودند؛ برخی نام های قدیمی کارخانه های آبجوسازی را حفظ کردند، مانند «تانکارد دوگانه»، «سر مورهای جوان» و «سه زنگ». استفاده از مارن، نوعی خاک رس غنی از ترکیبات کلسیم، به سفالگران هلندی این امکان را داد که تکنیک خود را اصلاح کرده و اقلام ظریف تری بسازند. بدنه سفالی معمول دلفت ترکیبی از سه خاک رس بود، یکی محلی، یکی از تورنه و دیگری از راینلند. از حدود سال ۱۶۱۵، سفالگران به جای پوشاندن سطح نقاشی با لعاب شفاف، شروع به پوشاندن کامل گلدان های خود با لعاب سفید قلع کردند. آنها سپس شروع به پوشاندن لعاب قلع با لعاب شفاف کردند که به سطح پخته شده عمق و به رنگ های آبی کبالت صافی می داد و در نهایت شباهت خوبی به چینی ایجاد می کرد. در طول دوران طلایی هلند، کمپانی هند شرقی هلند تجارت پررونقی با شرق داشت و میلیون ها قطعه چینی صادراتی را در اوایل قرن هفدهم وارد کرد. کارآزمودگی و توجه چینی ها به جزئیات بسیاری را تحت تأثیر قرار داد. فقط ثروتمندترین ها می توانستند
اولین واردات را بپردازند. سفالگران هلندی بلافاصله از چینی تقلید نکردند. آنها پس از مرگ وان لی در سال ۱۶۲۰، زمانی که عرضه به اروپا قطع شد، این کار را آغاز کردند. «سفالگران اکنون فرصتی برای تولید یک جایگزین ارزان برای چینی دیدند. پس از آزمایش های فراوان، آنها موفق شدند نوعی سفال نازک بسازند که با لعاب سفید قلع پوشیده شده بود. اگرچه از سفال کم پخت ساخته شده بود، اما به طرز شگفت انگیزی شبیه چینی بود.» شروف های دلفتی که با الهام از طرح های اصلی چینی تولید می شدند، از حدود سال ۱۶۳۰ تا میانه های سده هجدهم میلادی در کنار الگوهای اروپایی همچنان تولید می شدند. حدود سال ۱۷۰۰، چندین کارخانه از رنگ های مینایی و طلاکاری روی لعاب قلع استفاده می کردند که نیاز به پخت سوم در کوره با دمای پایین تر داشت. بعدها، پس از اینکه ظروف ایماری ژاپنی در اواخر دهه ۱۶۰۰ و اوایل دهه ۱۷۰۰ محبوب شد (زمانی که آن هم سعی کرد جای خالی کمبود چینی را پر کند)، دلفت شروع به ساخت «ظروف ایماری» خود با کپی کردن طرح کلاسیک «گلدان گل روی ایوان احاطه شده توسط سه لوح با طرح درنا و کاج» کرد. سبک های شرقی در دلفت تا اوایل دهه ۱۷۰۰ محبوب بودند، اما پس از آن که
چینی دوباره در دسترس قرار گرفت، محبوبیت آنها کاهش یافت. دلفت شامل اقلام ساده خانگی - سفال سفید ساده با تزئینات کم یا بدون تزئین - تا آثار هنری فانتزی بود. بیشتر کارخانه های دلفت مجموعه ای از کوزه ها به نام «kast-stel» را می ساختند. بشقاب های تصویری به وفور ساخته می شدند که با نقوش مذهبی، صحنه های بومی هلندی با آسیاب بادی و قایق های ماهیگیری، صحنه های شکار، مناظر و دریاها نشان داده می شدند. مجموعه بشقاب هایی با کلمات و موسیقی آهنگ ها ساخته شد. دسر روی آنها سرو می شد و وقتی بشقاب ها خالی می شدند، مهمانی شروع به خواندن می کردند. سفالگران دلفت همچنین در طول یک دوره ۲۰۰ ساله تعداد زیادی کاشی (تخمین زده می شود هشتصد میلیون) کاشی ساختند. بسیاری از خانه های هلندی هنوز کاشی هایی دارند که در قرن های ۱۷ و ۱۸ ثابت شده بودند. دلفت محبوب شد و به طور گسترده در اروپا صادر شد و حتی به چین و ژاپن رسید. سفالگران چینی و ژاپنی نسخه های چینی دلفت را برای صادرات به اروپا ساختند. برخی دلفت های ساخته شده از حدود سال ۱۷۵۰ به بعد را از نظر هنری پست تر می دانند. کایگر اسمیت می گوید که بیشتر ظروف بعدی «با تزئینات هوشمندانه و زودگذر رنگ
آمیزی شده اند. وقتی در پایان قرن هجدهم، سفال های دلفت از کار افتادند، اثری از احساس یا اصالت باقی نماند.» در این زمان سفالگران دلفت بازار خود را به چینی بریتانیایی و ظروف سفالی سفید جدید باخته بودند. یک یا دو کارخانه باقی مانده است: کارخانه تیخلار ماکوم سلطنتیKoninklijke Tichelaar Makkum در مکوم، فریسلاند، که در سال ۱۵۹۴ تأسیس شد و «بطری چینی سلطنتی»De Koninklijke Porceleyne Fles که در سال ۱۶۵۳ تأسیس شد. امروزه، Delfts Blauw (دلفت آبی) نام تجاری است که با دست روی قسمت پایین قطعات سرامیکی نقاشی شده است و آنها را به عنوان معتبر و کلکسیونی معرفی می کند. اگرچه بیشتر دلفت آبی از سنت لعاب قلع وام می گیرد، اما تقریباً همه آنها با رنگ آبی زیر لعابی روی بدنه سفالی سفید تزئین شده اند و تعداد کمی از لعاب قلع، محصول گران تری استفاده می کنند. کارخانه تیخلار ماکوم سلطنتی در ماکوم فریسلاند، به تولید ظروف سفالی لعاب قلع دار ادامه می دهد. سفال دلفت آبی اساس یکی از طرح های قومی بر روی باله عمودی هواپیمای بریتیش ایرویز را تشکیل می دهد. طرح Delftblue Daybreak بر روی ۱۷ هواپیما اعمال شد.
حادثه کینکتسو ، حادثه حمله به کاخ امپراتور گوهانازونو (محیط کاخ داخلی) بود که در کیوتو در شب ۲۳ سپتامبر ۱۴۴۳ (۱۶ اکتبر ۱۴۴۳) در دوره موروماچی رخ داد. نیروهایی (که بعداً دربار جنوبی) از احیای دربار یوشینو (دربار جنوبی) حمایت کردند، به کاخ امپراتوری حمله کردند، دو گنجینه از سه گنجینه مقدس ژاپن، مهره الهی یا مهره مقدس یاساکانی نو ماگاتاما و شمشیر کوساناگی را دزدیدند و به کوه هیئی گریختند، اما در روز ۲۶ سرکوب شدند. شوگون سالاری موفق به بازپس گیری شمشیر با ارزش شد، اما مهره الهی یاساکانی نو ماگاتاما برداشته شد و به مدت ۱۵ سال در دست آنان باقی ماند تا اینکه در سال ۱۴۵۷ خاندان آکاماتسو آن را از دربار جنوبی تصرف کرد و آن را به دربار شمالی بازگرداند.
یاساکانی نو ماگاتاما مهره الهی، یکی از سه گنجینه مقدس ژاپن به همراه آینه یاتا نو کاگامی و شمشیر کوساناگی است. در پایان دوره هی آن، در ۲۵ آوریل ۱۱۸۵، در جریان نبرد دان نو اورا، مادربزرگ امپراتور آنتوکو او را در آغوش گرفت و همراه با آینه یاتا نو کاگامی و شمشیر کوساناگی وارد دریا شد. بر پایه داستان هیکه، او مهر الهی را زیر بغلش گذاشت و شمشیر را بر کمرش بست و غرق شد. با این حال، از آنجایی که یاساکانی نو ماگاتاما در یک جعبه بود، جعبه شناور شد و توسط خاندان گنجی بازیابی شد. همچنین گفته می شود که آینه و مهره که در دریا گم شده بودند، به دستور میناموتو نو یوریتومو، توسط ماهیگیر یوزو ایواماتسو که از تور خود برای بالا کشیدن آینه و یاساکانی نو ماگاتاما استفاده کرد، پیدا شدند. در سال سوم کاکی (دوره) (۱۴۴۳)، در طی حادثه کینکتسو دو شاهزاده برادران تسوزوسو (مرگ ۱۴۴۳) و کینزوسو (مرگ ۱۴۴۳) که گفته می شود اعضای خانواده امپراتوری از دربار جنوبی هستند، به کاخ امپراتوری حمله کردند و قصد ترور امپراتور گوهانازونو را داشتند و دو گنج از سه گنجینه مقدس ژاپن شمشیر و یاساکانی نو ماگاتاما را به سرقت بردند. برادران به کوه هیئی گریختند، اما
توسط شوگون سالاری موروماچی سرکوب شدند. در میان گنجینه های مقدس ربوده شده، شمشیر به دربار شمالی بازگردانده شد، اما مهره مقدس نزد دربار جنوبی باقی ماند.
آتینسا () دهستانی در استان گوادالاخارا است که مطابق سرشماری ۲۰۲۳ مؤسسه ملی آمار ۴۳۴ نفر جمعیت داشت. قلعهٔ آتینسا در اینجا واقع شده و در روزگار بسیار دور سلتیبری ها در «سِـرو دِل پادراسترو» اقامت داشتند.
آهون خدمات همگانی یک اتاق زیرزمینی است که دسترسی به خدمات عمومی زیرزمینی مانند شیرهای لوله های آب یا گاز طبیعی یا تابلوبرق تجهیزات برقی یا مخابراتی را فراهم می کند. آهون اغلب مستقیماً از یک خیابان، پیاده رو یا سایر فضای بیرونی قابل دسترسی است، بنابراین از زیرزمین یک ساختمان متمایز است. آهون های خدمات همگانی تأسیساتی معمولاً از چهارچوب بتن پیش ساخته، بتن ریزی یا آجر ساخته می شوند. موارد کوچک معمولاً از طریق یک آدم رو یا زنبورک در قسمت بالا وارد می شوند و توسط یک درپوش آدم رو بسته می شوند. چنین آهون هایی به عنوان فضاهای بسته در نظر گرفته می شوند و ورود به آنها می تواند خطرناک باشد. آهون های خدمات همگانی بزرگ از نظر طراحی و محتوا شبیه به اتاق های موتورخانه یا اتاق برق هستند.
رشد گیاهان در فضا () یا بررسی چالش های پرورش گیاهان در فضای بیرونی، علاقهٔ علمی زیادی را برانگیخته است. در دهه های پایانی قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم، گیاهان اغلب در مدار نزدیک زمین به فضا برده می شدند تا در یک محیط کنترل شده بی وزنی اما تحت فشار، که گاهی باغ های فضایی نامیده می شوند، رشد کنند. در زمینه پروازهای فضایی انسان، می توان آنها را به عنوان غذا مصرف کرد و فضای با طراوتی را فراهم کرد. گیاهان می توانند دی اکسید کربن موجود در هوا را برای تولید اکسیژن بس ارزشمند متابولیزه کنند و نیز به کنترل رطوبت کابین کمک کنند. رشد گیاهان در فضا ممکن است یک مزیت روانی برای خدمه پروازهای فضایی انسانی ایجاد کند. معمولاً این گیاهان بخشی از مطالعات یا توسعهٔ فنی برای گسترش بیشتر باغ های فضایی یا انجام آزمایش های علمی بوده اند. تا به امروز، گیاهانی که به فضا برده شده اند، بیشتر به جنبهٔ علاقه علمی داشته اند، همچنین کمک های محدودی به عملکرد فضاپیما. با این حال پروژه درخت آپولو ماه کم و بیش الهام گرفته از جنگل کاری بود و درختان بخشی از جشن دویستمین سالگرد یک کشور هستند. اولین چالش در رشد گیاهان در فضا این است که چگونه می
توان گیاهان را بدون گرانش رشد داد. این امر با مشکلاتی در رابطه با اثرات گرانش بر رشد ریشه، ادغام خاک و آبیاری بدون گرانش، تأمین انواع روشنایی مناسب و سایر چالش ها مواجه می شود. به طور خاص، تأمین مواد مغذی برای ریشه و همچنین چرخه های بیو ژئوشیمیایی مواد مغذی، و فعل و انفعالات میکروبیولوژیکی در بسترهای مبتنی بر خاک بسیار پیچیده است، اما نشان داده شده که کشاورزی فضایی را در بی وزنی و گرانش کم و ریز ممکن شده است. پیوند به بیرون. [[en:Plants in space]
شاخه مونه ماسا خاندان هوجو شاخه ای ازخاندان هوجو در دوره کاماکورا بود. این خاندان از خانواده توکوسو منشعب شد و مؤسس آن سومین پسر هوجو مونه ماسا (مرگ ۱۲۸۱)، شیکن دهم هوجو موروتوکی بود. بررسی اجمالی. هوجو مونه ماسا پسر شیکن پنجم، هوجو توکی یوری، و برادر کوچکتر از مادر شیکّن هشتم، هوجو توکیمونه بود. او به عنوان دستیار به برادر بزرگترش توکیمونه خدمت کرد، اما در سن ۲۹ سالگی در ۹ اوت ۱۲۸۱ درگذشت. هوجو موروتوکی، پسر قانونی او بود که جانشین مونه ماسا شد، پسر خوانده توکیمونه شد. علاوه بر این، او پسر عموی هوجو ساداتوکی بود که نهمین شیکن شد، بنابراین ساداتوکی که هیچ خواهر و برادری نداشت با او مانند یک برادر رفتار کرد و در دولت مرکزی شوگون سالاری به او سمت مهمی داد. در ۲۲ اوت ۱۳۰۱، زمانی که ساداتوکی از سمت شیکن بازنشسته شد، موروتوکی به عنوان شیکن منصوب شد و تا زمانی که پسر ارشد ساداتوکی، هوجو تاکاتوکی، بزرگ شد، به عنوان جانشین خدمت کرد تا سن ۳۷ سالگی. موروتوکی دو پسر به نام های توکیشیگه و سادانوری داشت و هر دوی آنها حتی به عنوان هیکیتسوکه شو (مقام قضایی) منصوب شدند، اما در جوانی مردند. چندین برادر کوچکتر از موروتوکی نیز
بودند که فرزندان مونه ماسا بودند، اما گمان می رود که آنها یا راهب شدند یا در جوانی مردند، و نسب موروتوکی پس از سادانوری در تاریخ دیده نمی شود.
گاسپار کاسال (؛ – ۱۰ اوت ۱۷۵۹) پزشک و همه گیرشناس اهل اسپانیا بود که نخستین بار نشانهٔ پزشکی گردن بند کاسال را در مبتلایان به پلاگر توصیف کرد. او در دهستان اوتریاس بزرگ شد و گمان می رود که در آتینسا نزد «خوان مانوئل رودریگِس دی لیما»، عطار و داروگرِ پاپ اینوسنت یازدهم شاگردی کرده است. او از ۱۷۲۰ تا ۱۷۵۱ در اُبیه دو طبابت کرد و سپس به عنوان پزشک شاه فرناندوی ششم به مادرید رفت. او از دوستان بنیتو خرونیمو فئیخو مونته نگرو و مارتین سارمینتو بود که مشوق درس خواندش بودند. گاسپار کاسال بیماری پلاگر را در کتابی که در سال ۱۷۶۲ منتشر شد، توصیف کرد و آن را «بیماری سرخ» نامید که علتش بثورات قرمزی است که روی دست ها و پاهای مبتلایان دیده می شود. رساله او به نام «"تاریخچهٔ ابتلا بیماری در برخی خانواده های این منطقه"» شرحی از بیماری پوستی جَرَب و نحوهٔ درمان آن با استفاده از پماد گوگرد بود. او در مورد تاریخ طبیعی آستوریاس هم کتابی نوشت که پس از مرگش در سال ۱۷۶۲ منتشر شد.
خاندان هوجو (شاخه کانه ساوا) شاخه ای ازخاندان هوجو در دوره کاماکورا بود. این خاندان از دومین شیکن هوجو یوشیتوکی منشعب شد و مؤسس آن پنجمین پسر او به نام هوجو سانه یاسو (مرگ ۱۲۶۳ ) بود. بنیان گذار آن سانه یاسو بود، اما از آنجا که سانه یاسو در سنین جوانی راهب شد، نسل دوم، هوجو سانه توکی، که پایه و اساس خاندان را تشکیل داد، به عنوان نسل اول واقعی در نظر گرفته می شود. در واقع، این خاندان توسط خاندان توکوسو، رئیس و شعبه اصلی خاندان هوجو محافظت شد.
گردن بند کاسال () نشانه ای پزشکی است که در آن اریتم و تیرگی پوست اطراف گردن در مبتلایان پلاگر دیده می شود. این نشانه پس از قرار گرفتن در معرض نور خورشید نمایان تر می شوند و ممکن است همراه با احساس سوزش یا درد همراه با خارش باشد. ضایعات ممکن است تاولی شوند و پس از ترکیدن به پوستی تیره و مسی رنگ مبدل گردند. در طولانی مدت، پوست این ناحیه سرانجام نازک، خشک و صاف می شود. علت بروز گردن بند کاسال کمبود نیاسین (ویتامین B3) است. درماتیت سبوره ای ممکن است تظاهر مشابهی داشته باشد. گردن بند کاسال نامش را از پزشک اسپانیایی گاسپار کاسال می گیرد.
خاندان هوجو (شاخه آکاهاشی) شاخه ای از خاندان هوجو (شاخه گوکوراجی) از خاندان هوجو در دوره کاماکورا بود. مؤسس این خاندان ششمین شیکن هوجو ناگاتوکی دومین پسر هوجو شیگه توکی بود. علاوه بر اینکه ناگاتوکی شیکن ششم شد، او آخرین شیکن، شیکن شانزدهم هوجو موریتوکی را نیز منصوب کرد.
درگیری کاریاکو ، در سال ۱۳۲۶ (سال سوم شوچو (دوره)، در پایان دوره کاماکورا، درگیری داخلی ناشی از اختلاف در مورد جانشینی شیکن در شوگون سالاری کاماکورا که خانواده توکوسو از خاندان هوجو اختصاص داشت، بود. این درگیری بین نایکانری (خاندان ناگاساکی) و خویشاوند مادری آنها، خاندان آداچی، رخ داد. در ۱۳ مارس ۱۳۲۶، شیکن چهاردهم، هوجو تاکاتوکی که از خط مستقیم خاندان هوجو یعنی توکوسو بود، به دلیل بیماری در سن ۲۴ سالگی از مقام خود دست کشید و راهب شد. همسر اصلی تاکاتوکی دختر آداچی توکی آکی بود و بستگان مادری او نیز، خاندان آداچی بودند. در سال ۱۳۲۶، مادر هوجو تاکاتوکی، اوگاتا دونو (کاکوکای انجو) و بستگان مادری او، خاندان آداچی، برادر او هوجو یاسوایه را به عنوان جانشین او توصیه کردند. این امر به دلیل مخالفت ناگاساکی تاکاسوکه، رئیس نایکانری محقق نشد زیرا او مایل بود شیکن بعدی پسر هوجو تاکاتوکی، هوجو کونیتوکی باشد و هوجو ساداآکی به طور موقت تا وقتی که او به سن قانونی برسد به جای او به طور جانشین موقت وظیفه شیکن را انجام دهد. در نتیجه هوجو ساداآکی پانزدهمین شیکن شد. کونیتوکی، قرار بود توسط شیکن حمایت شود. طبق سابقه، او در سن پنج س