Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ره کرد. اشمیت همر لاسن نیز در لندن و اسلو دفتر گشوده است. افزون بر پروژه های بسیار در کشورهای نوردیک، کارهای بین المللی آنان شامل کالج وست مینستر در لندن، کتابخانه ای نو برای دانشگاه ابردین، و ساختمان دیوان کیفری بین المللی در بروکسل (۲۰۱۵) است. در میان پروژه های بین المللی برجستهٔ C. F. Møller Architects می توان به بخش های افزودهٔ موزه تاریخ طبیعی لندن و موزه ملی دریانوردی لندن در لندن (۲۰۰۹–۲۰۱۱) اشاره کرد. آن ها همچنین در دریافت سفارش ساخت بیمارستان دانشگاهی آکِرشوس در اسلو موفق بودند. Dissing+Weitling پس از تکمیل حدود ۲۲۰ پروژه در سراسر جهان، به عنوان طراحان پل به خوبی شناخته می شوند. از جملهٔ این ها پل ثابت کمربندی بزرگ میان شیلند و فونن، Queensferry Crossing در اسکاتلند، Nelson Mandela Bridge در آفریقای جنوبی و Stonecutters Bridge در هنگ کنگ است. پل ثابت کمربندی بزرگ که در ۱۹۹۸ تکمیل شد، سومین پل بزرگ جهان است. با درازی و دهانهٔ آزاد ، ارتفاع آزاد برای عبور کشتی ها است. Lundgaard &amp; Tranberg طراح Royal Danish Playhouse و مجتمع خوابگاهی دانشجویی Tietgenkollegiet هستند؛ هر دو از موفق ترین ساختمان های ن
وین کپنهاگ به شمار می آیند. از پروژه های اخیرشان می توان به Pier47 و Axel Towers اشاره کرد. دفترهای نوظهور. روند دیگر در معماری معاصر دانمارک ظهور نسل تازه ای از دفترهای موفق جوان است که بیش از آنکه از سنت مدرن گرایی اسکاندیناوی اثر بگیرند، از گرایش های بین المللی الهام می گیرند. پیشاهنگ این نسل بیارکه اینگلس است که شرکت BIG (گروه بیارکه اینگلس) را در ۲۰۰۶ بنیان گذاشت و به سرعت به دفتری جاافتاده بدل شد. BIG از آغاز برای چند پروژه، از جمله Mountain Dwellings در Ørestad، بازشناسی بین المللی به دست آورد. از نظر ایدئولوژیک و مفهومی، کار این دفتر به شرکت های هلندی مانند OMA—جایی که اینگلس میان ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۱ کار می کرد—و MVRDV نزدیک تر است تا به آثار معماران دانمارکی. جهش بزرگ بین المللی BIG در ۲۰۰۹ رقم خورد. از پروژه های اجراشدهٔ آن ها می توان به Amager Bakke در کپنهاگ (۲۰۱۳)، VIA 57 West در نیویورک (۲۰۱۶)، CapitaSpring در سنگاپور (۲۰۲۱) و Sluishuis در آمستردام (۲۰۲۳) اشاره کرد. چهار دفتر جوان، CEBRA, Cobe, Transform و Effekt در پروژهٔ «CO-EVOLUTION: همکاری دانمارکی/چینی در توسعهٔ شهری پایدار در چین» مشارکت کردند ک
ه در ۲۰۰۶ در دوسالانه معماری ونیز برندهٔ شیر طلایی شد. این پروژه به سفارش Danish Architecture Centre و با کیوریتوری معمار-شهرساز دانمارکی Henrik Valeur و UiD انجام شد. هر چهار دفتر بعدتر در رقابت های مهمی در دانمارک و خارج پیروز شدند. Cobe طرح های جامع بازتوسعهٔ Nordhavnen در کپنهاگ و Nyhavna در تروندهایم را تهیه کرده است. دیگر پروژه های آن ها شامل توسعهٔ چندمنظورهٔ Papirøen در کپنهاگ و مرکز بازدیدکنندگان تازهٔ آدیداس در هرتسوگن آوراخ آلمان (۲۰۱۴) است. پروژه های بین المللی CEBRA شامل طرح جامع «الحصن» در ابوظبی و توسعهٔ مختلط «Mount Tirana» در تیرانا (۲۰۲۲) است. Effekt نیز برندهٔ رقابت طراحی ساختمان تازهٔ آکادمی هنر استونی در تالین شد، و Transform پروژه ای در میدان تالار شهر کپنهاگ دارد. Dorte Mandrup Wadden Sea Centre را در یوتلاند طراحی کرده است. او همچنین برندهٔ رقابت طراحی مرکز «آیس فیورد» در گرینلند (۲۰۱۶)، مرکز فرهنگی «نهنگ» در شمال نروژ، و یک «مرکز میراث اینوئیت» در شمال کانادا شده است. از دیگر دفترهای نوظهور دانمارکی می توان به Aart, NORD Architects و Werk Architects اشاره کرد.
لو اسپورت فاشیستا (به ایتالیایی: Lo Sport Fascista) یک مجله ورزشی ماهانه بود که در میلان، ایتالیا، در دوران حکومت فاشیست ها به عنوان ارگان رسمی دولت فاشیست منتشر می شد. این مجله بین سال های ۱۹۲۸ تا ۱۹۴۳ در گردش بود. تاریخچه و مشخصات. "نشریه لو اسپورت فاشیستا" در سال ۱۹۲۸ منتشر شد و اولین شماره آن در ژوئن ۱۹۲۸ منتشر شد. در همان سال، رژیم فاشیستی نشریات ورزشی تبلیغاتی دیگری از جمله باشگاه فاشیست، گران اسپورت و شبه نظامیان و ورزش را نیز منتشر کرد. بنیانگذاران لو اسپورت فاشیستا آگوستو توراتی و لاندو فرتی بودند که تلاش کردند یک مجله ورزشی محبوب برای ورزشکاران و طرفداران ورزش ایجاد کنند. دومی همچنین مدیر این نشریه بود. این مجله توسط دفتر چاپ کارگران آفریقای جنوبی در میلان به صورت ماهانه منتشر می شد. "لو اسپورت فاشیستا" توسط حکومت فاشیستی برای گسترش شخصیت رومی ورزش به عنوان وسیله ای برای آموزش توده مردم مورد استفاده قرار گرفت. یکی دیگر از ماموریت های "لو اسپورت فاشیستا" نشان دادن دستاوردهای فاشیسم در توسعه یک زیبایی شناسی ورزشی جدید بود؛ بنابراین، این مجله ترکیبی از اطلاعات در مورد ورزش و تبلیغات ارائه می داد. ویتور
یو واراله، لئون بوکالی و فیلیپو موتزی از جمله نویسندگان دائمی بودند. این مجله در همان آغاز دهه ۱۹۳۰، زمانی که ورزشکاران ایتالیایی در معتبرترین رویدادهای ورزشی بین المللی مدال کسب می کردند، از تیراژ بالایی برخوردار بود. "لو اسپورت فاشیستا" در ژوئن ۱۹۴۳ منحل شد.
لو استاتو (به ایتالیایی: "دولت") یک مجله ماهانه سیاسی و مالی بود که در ایتالیای فاشیست بین سال های ۱۹۳۰ تا ۱۹۴۳ منتشر می شد. عنوان فرعی آن مجله علم "سیاسی و حقوقی" بود. تاریخچه و مشخصات. "لو استاتو" در سال ۱۹۳۰ در رم آغاز به کار کرد. بنیانگذاران آن اتوره روسبوخ و کارلو کاستامانیا بودند. از بین آنها، اولی یک اقتصاددان برجسته بود. این مجله ابتدا به صورت دوماهنامه منتشر می شد، اما از سال ۱۹۳۱ به صورت ماهانه منتشر شد. نویسندگان اصلی آن اقتصاددانان ایتالیایی از جمله سلستینو آرنا، جینو آریاس، جینو بورگاتا، جوزپه بوتای، گوستاوو دل وکیو، جوزپه اوگو پاپی و فرانکو مودیلیانی بودند. "لو استاتو" فاشیسم را به عنوان یک رژیم دیکتاتوری و تمامیت خواه تعریف کرد که از لیبرالیسم و کمونیسم برتر بود. نویسندگان این مجله، به ویژه کارل اشمیت، نظریه ای در مورد دولت تمامیت خواه ارائه دادند. لو استاتو در سال ۱۹۴۳ فولد شد.
تمپو یک مجله خبری هفتگی مصور بود که بین سال های ۱۹۳۹ تا ۱۹۷۶ در میلان، ایتالیا منتشر می شد و انتشار آن در طول جنگ جهانی دوم موقتاً متوقف شد. تاریخچه و مشخصات. "تمپو" اولین بار در ۹ ژوئن ۱۹۳۹ منتشر شد، که اولین مجله مصور تمام رنگی ایتالیایی بود. عنوان فرعی آن هفته نامه سیاست", اطلاعات، ادبیات و هنر" بود. شرکت بنیان گذار ، موندادوری بود. این مجله با الگوبرداری از مجلات آمریکایی "لایف" و "نیوزویک" منتشر شد. دفتر مرکزی "تمپو" در میلان بود. تا سال ۱۹۴۲، این مجله نسخه هایی به هشت زبان مختلف منتشر می کرد، از جمله آلبانیایی، کرواتی، فرانسوی، یونانی، رومانیایی، اسپانیایی، آلمانی و مجارستانی. نسخه آلمانی بین سال های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۳ وجود داشت و توسط موندادوری نیز منتشر می شد. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، انتشار "تمپو" پس از اشغال شمال ایتالیا توسط ارتش آلمان در طول جنگ جهانی دوم متوقف شد. موندادوری این مجله را در سال ۱۹۴۶ به آلدو پالاتزی فروخت. سپس این مجله دوباره راه اندازی شد و هم متعلق به پالاتزی بود و هم توسط آن منتشر می شد. در این دوره، این مجله موضع سیاسی میانه روانه ای داشت. در دهه ۱۹۵۰، "تمپو" کمتر احساساتی بود و موضع سیاسی
مترقی و سکولاری اتخاذ کرد. "تمپو" در سال ۱۹۵۵، ۵۰۰۰۰۰ نسخه فروخت و به یکی از پرخواننده ترین مجلات ایتالیا تبدیل شد. در دهه ۱۹۶۰، این مجله اغلب مقالات سیاسی و خبری با لحنی میانه رو و محافظه کارانه منتشر می کرد. در سال ۱۹۷۶، انتشار این مجله متوقف شد. ویراستاران و مشارکت کنندگان. "تمپو" توسط آلبرتو موندادوری، پسر آرنولدو موندادوری، ویرایش می شد. ایندرو مونتانلی اولین سردبیر این مجله بود. از زمان آغاز به کار آن در سال ۱۹۳۹ تا سپتامبر ۱۹۴۳ ، برونو موناری به عنوان مدیر هنری این مجله و یکی دیگر از نشریات موندادوری، "گراتزیا"، فعالیت می کرد. همکاران اولیه "تمپو" ماسیمو بونتمپلی، کرتزیو مالاپارته، لامبرتی سورنتینو و سالواتوره کازیمودو بودند. در اواخر دهه ۱۹۶۰ ، پیر پائولو پازولینی سردبیر ستون مشاوره ای به نام هرج و مرج (به ایتالیایی: Chaos) بود. این مجله همچنین شامل آثار عکاسانی مانند جان فیلیپ که قبلاً برای "مجله لایف" کار می کردند و فدریکو پاتلانی بود. محتوا. بخش های اصلی این مجله شامل سیاست، اخبار، ادبیات و هنر بود. اگرچه این مجله از "مجله لایف" الگوبرداری شده بود، اما برخلاف آن "، تمپو" موضوعات سیاسی بسیار بیشتری
را پوشش می داد. جلد شماره بیست و دوم آن (مورخ ۱۶ تا ۲۲ ژوئن ۱۹۴۶) به نماد جمهوری تازه اعلام شده ایتالیا تبدیل شد. این عکس که توسط عکاس مجله، فدریکو پاتلانی (۱۹۱۱–۱۹۷۷)، گرفته شده است، زن جوان خندانی را نشان می دهد که شماره ای از روزنامه "کوریره دلا سرا" با تیتر "È nata la repubblica Italiana" (به ایتالیایی: جمهوری ایتالیا متولد شد) را در دست دارد و سرش از روزنامه بیرون آمده است. این زن در سال ۲۰۱۶ به عنوان آنا ایبرتی (۱۹۲۲–۱۹۹۷) شناسایی شد که در آن زمان به عنوان کارمند اداری در روزنامه سوسیالیستی آوانتی کار می کرد. در سال ۱۹۴۸، "تمپو" مصاحبهٔ روزنامه نگار آمریکایی مایکل استرن با راهزن ایتالیایی ، سالواتوره جولیانو، را منتشر کرد که در ابتدا در سال ۱۹۴۷ در مجلهٔ "ترو" منتشر شده بود.
تیرامولا یک شخصیت کمیک ایتالیایی است که در سال ۱۹۵۲ توسط روبرتو رنزی و جورجو ربوفی خلق شد. تیرامولا (به انگلیسی: Stretch-Spring) یک ابرقهرمان است که شبیه یک آدمک چوبی با بدنی کشیده، پاهای بلند، سری استوانه ای و کمانی است. در نتیجه افتادن در یک ظرف بزرگ لاستیک، تیرامولا توانایی کشش دلخواه خود را حتی تا چندین کیلومتر به دست آورد. او برای اولین بار در اوت ۱۹۵۲ به عنوان یک شخصیت فرعی در مجموعه کمیک توله سگ و بپه، در مجله توله، در داستان "راز ویلا" (به زبان ایتالیایی "Mystero of the Villa") ظاهر شد. اولین کارتونیست او جورجو ربوفی بود. در ۱۵ ژوئیه ۱۹۵۹، تیرامولا ستاره یک مجله مستقل با همین نام شد که توسط نسخه های آلپ منتشر می شد. اومبرتو مانفرین به عنوان نویسنده به ربوفی پیوست و بعداً با نام مستعار مامبرتو کارتونیست شد. شخصیت های جدیدی معرفی شدند: "سائتا"، پیشخدمت، "اولااو، سگ"، "دریاسالار"، "کائوچیو"، نوه تیرامولا که همان قدرت های عمویش را دارد، شخصیت شرور "آقای جادو" و دیگر شخصیت های الهام گرفته از طنز مانند "حسابدار روسی" (که نماد فضل فروشی ایتالیایی است) و "وکیل مدافع شیطان" (با الهام از پری میسون). در کنار مجم
وعه های معمولی، سالنامه ها، مجموعه ها و چاپ های مجدد در یک برنامه فشرده از انتشارهای هفتگی، ماهانه و فصلی وجود داشت. در پایان دهه ۱۹۸۰، پس از مرگ سردبیر جوزپه کارگارو، تیرامولا به انتشار خود پایان داد. اندکی بعد، در آغاز سال ۱۹۹۰، تیرامولا تحت نظر ناشر جدیدی به نام والاردی دوباره منتشر شد، اما این مجله نتوانست موفقیت قبلی خود را بازیابد و سرانجام در اواسط سال ۱۹۹۳ تعطیل شد. همچنین در سال ۱۹۹۲، دن ویدیوز سریال انیمیشنی "«ماجراهای تیرامولا»" را به کارگردانی جوزپه لاگانا تولید کرد.
کاخ دل ته () یا به اختصار پالازو ته، یک کاخ در حومهٔ مانتوا، ایتالیا است. این کاخ نمونه ای از سبک مانریسم در معماری محسوب می شود و شاهکار شناخته شدهٔ جولیو رومانو است. نام. این کاخ عمدتاً توسط نویسندگان انگلیسی زبان، به ویژه تاریخ نگاران هنر، با نام یاد می شود. در زبان ایتالیایی، نام آن امروزه معمولاً به کوتاه شده است. این کاخ در اصل به نام ، محله ای که در آن ساخته شده بود، نامگذاری شد. واژهٔ مکانی احتمالاً از زبان لومباردی یا گرفته شده است که به معنای «درختان لیندن» است که زمانی در این منطقه می رویید، یا به طور جایگزین از لاتین به معنی «کلبه». تاریخ نگار هنر Giorgio Vasari نام این کاخ را نوشته است که بر اساس نام قدیمی و کهن ایتالیایی حرف T است. تاریخچه. این کاخ بین سال های ۱۵۲۴ تا ۱۵۳۴ به دستورمارکزی مانتوا، به عنوان یک کاخ تفریحی ساخته شد. محل انتخاب شده، جایگاه اصطبل های خانوادگی بود که او از سال ۱۵۰۲ در ، در حاشیهٔ باتلاق های بیرون دیوارهای شهر مانتوا ساخته بود. جولیو رومانو، شاگرد رافائل، مأمور طراحی ساختمان شد. سازهٔ اصلی کاخ که در عرض هجده ماه ساخته شد، اساساً یک خانهٔ مربعی است که حیاطی با راهرو دارد.
یک باغ رسمی کاخ را تکمیل می کرد و توسط ساختمان های فرعی با ستون ها احاطه شده بود که در نهایت به یک ردیف نیم دایره ای ستون دار ختم می شد. پس از اتمام اسکلت ساختمان، به مدت ده سال تیمی از گچ کاران، کنده کاران و نقاشان روی گچ، تلاش کردند تا تقریباً هیچ سطحی در هیچ یک از لاجیاها یا سالن ها بدون تزئین باقی نماند. تحت نظارت رومانو، نقاشان محلی تزئینی به طور گسترده بر روی نقاشی های دیواری کار کردند. در ژوئیهٔ ۱۶۳۰، در جریان جنگ جانشینی مانتوا (۱۶۲۸–۳۱)، مانتوا و کاخ طی سه روز توسط ارتشی امپراتوری مقدس روم متشکل از ۳۶٬۰۰۰ مزدور غارت شد. مردم باقی مانده قربانی یکی از بدترین طاعونهای تاریخ شدند که مهاجمان با خود آورده بودند. کاخ از بالا تا پایین غارت شد و به اسکلت خالی ای تبدیل گردید که دیوارهای اتاق های خالی و پژواک دهنده آن با تصاویر نایمپ ها، خدایان، الهه ها و غول ها تزئین شده بود. توضیحات. مانند ویلا فارنسینا در رم، موقعیت حومه شهر امکان ترکیب معماری کاخ و ویلا را فراهم می کرد. چهار نمای خارجی دارای ستون های مسطح در مقابل دیوارهای روستایی هستند و روزنه ها نشان می دهند که طبقه همکف است و یک طبقه دوم در بالا قرار دا
رد. نمای شرقی با داشتن نقوش پالادیویی روی ستون خود و یک پیشخان ستون دار سرپوشیده باز در مرکز آن به جای یک طاق به سمت حیاط، با سه نمای دیگر متفاوت است. نماها آنطور که به نظر می رسند متقارن نیستند و دهانه های بین ستون ها نامنظم هستند. مراکز نماهای شمالی و جنوبی توسط طاق های دو طبقه بدون رواق یا سنتوری سوراخ شده اند، که به سادگی یک راه سرپوشیده منتهی به حیاط داخلی است. تعداد کمی از پنجره ها مشرف به حیاط داخلی هستند (دیوارهای ستون دار از هر طرف با طاقچه های عمیق و پنجره های کور تزئین شده اند و سطوح میانی با نوعی رنگ روغنی) پوشیده شده اند. (گچ های شکسته و آسیب دیده) که به سطوح، جان و عمق می بخشند. نقاشی های دیواری برجسته ترین ویژگی کاخ هستند. موضوعات آنها از ضیافت های دوازده ایزد المپ نشین را شامل می شود. ("تالار روان ") و اسب های تزیین شده در ("تالار اسب ها") تا غیرمعمول ترین آنها - غول ها و موجودات عجیب و غریبی که در اطراف دیوارهای ویرانی، خشم و ویرانی به بار می آورند ("تالار غول ها"). این اتاق های باشکوه، که زمانی برای تکمیل دربار دوک نشین خانواده گونزاگا مبله شده بودند، شاهد پذیرایی از بسیاری از برجسته ترین چه
ره های دوران خود بودند، مانند امپراتور کارل پنجم که هنگام بازدید در سال ۱۵۳۰، میزبان خود، فدریکو دوم گونزاگا، را از مارکیز به دوک مانتوا ارتقا داد. یکی از خاطره انگیزترین بخش های دوران گمشده کاخ، خانه غار است. مجموعه ای کوچک از اتاق های دنج که در اطراف یک غار قرار گرفته اند (بالکن سرپوشیده) جایی که درباریان زمانی در آبشار کوچکی که روی سنگریزه ها و صدف های کف و دیوارها می ریخت، حمام می کردند. بخشی از کاخ دل ته امروزه میزبانموزهٔ شهری کاخ دل ته است که توسط ناشر آرنولدو موندادوری اهدا شده است. این موزه مجموعه ای از آثار هنر بین النهرین را در خود جای داده است.
آریگو تساری (؛ – ) یک ژنرال نیروی هوایی ایتالیا در جریان جنگ جهانی دوم بود. او فرمانده نیروهای هوایی ایتالیا در آلبانی و سپس یونان از ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۲ بود و از مارس تا ژوئیه ۱۹۴۴ به عنوان معاون رئیس ستاد نیروی هوایی ملی جمهوری خواه و از ژوئیه تا اوت ۱۹۴۴ به عنوان رئیس ستاد آن خدمت کرد و همچنین قائم مقام وزیر نیروی هوایی جمهوری اجتماعی ایتالیا بود. او همچنین برنده جوایزی همچون نشان نقره شجاعت نظامی، نشان برنز شجاعت نظامی و نشان تاج ایتالیا شده است. زندگی نامه. او در ۴ ژانویه ۱۸۹۷ در بلونو زاده شد و در جریان جنگ جهانی اول با درجه ستوان در آلبانی خدمت کرد و به عنوان خلبان در اسکادران ۸۵ام جنگنده پرواز می کرد. در اکتبر ۱۹۲۳ او به رجیا آئروتیکا که تازه تأسیس شده بود پیوست و فرماندهی اسکادران ۸۹ام آنسالدو اس وی ای در طرابلس را بر عهده گرفت. او طی هشت سال بعدی در سرکوبی لیبی در هوانوردی استعماری شرکت داشت و با دریافت یک نشان نقره و یک نشان برنز شجاعت نظامی به ایتالیا بازگشت. از ۱۹۳۷ تا ۱۹۳۹ او در جنگ داخلی اسپانیا با درجه سرهنگ دوم و در فرماندهی گروه جنگنده ۱۶ام «لا کوکاراچا» وابسته به بال سوم جنگنده هوانوردی لژیونریا م
ستقر در کاسپه شرکت کرد. در دسامبر ۱۹۳۸ گروه او مأمور حمایت از پیشروی ملی گرایان به سمت بارسلونا شد. با پایان جنگ در اسپانیا او به ایتالیا بازگشت و در ۱۵ آوریل ۱۹۳۹ به فرماندهی بال ۵۳ام جنگنده زمینی (مجهز به جنگنده های دوباله فیات سی آر.۴۲) در فرودگاه کاسله تورین منصوب شد، سمتی که در زمان ورود پادشاهی ایتالیا به جنگ جهانی دوم در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰ همچنان در اختیار داشت. در ۱۵ ژوئن ستاد ایتالیا به واحد او دستور داد تا فرودگاه های لو کانه-د-مور و کور-پیرفو در پروانس را با هدف نابودی جنگنده های فرانسوی بر زمین حمله کند. تساری شخصاً در این حمله شرکت کرد و مدعی شد چهار مورن-سولنیه ام اس.۴۰۶ فرانسوی را سرنگون کرده است؛ برای این اقدام او یک نشان نقره شجاعت نظامی دیگر دریافت کرد. در ۱۵ اوت ۱۹۴۰ او فرماندهی نیروی هوایی ایتالیا در آلبانی را بر عهده گرفت و پس از حمله به یونان عملیات هوایی علیه یونان را تا پایان کارزار در آوریل ۱۹۴۱ هدایت کرد. پس از سقوط یونان او همچنین فرماندهی واحدهای هوایی ایتالیا مستقر در آن کشور با ستاد در آتن را بر عهده گرفت. او در ۲۶ فوریه ۱۹۴۲ به درجه سرتیپ خلبان (ایر کامودور) ارتقا یافت و روز بعد فرمان
دهی خود را ترک کرد و به ایتالیا بازگشت. سپس به فرماندهی واحدهای هوایی مستقر در تورین و بعد در لچه منصوب شد و فعالیت گروه های جنگنده مأمور اسکورت کاروان های حامل تدارکات به بالکان و شمال آفریقا را هدایت کرد. سرانجام او بازرس واحدهای جنگنده در ستاد کل نیروی هوایی شد. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ هنگامی که آتش بس کاسیبیله علنی شد تساری در رم و در وزارت هوانوردی بود. او در همان ماه به جمهوری اجتماعی ایتالیا پیوست و با آلساندرو پاوولینی و مارشال رودولفو گراتزیانی تماس گرفت و خود را در اختیارشان قرار داد، هرچند پیشنهاد گراتزیانی برای انتصاب به عنوان وزیر نیروی هوایی جمهوری اجتماعی را رد کرد. در ۲۴ سپتامبر سرهنگ دوم ارنستو بوتو به عنوان قائم مقام وزیر نیروی هوایی جمهوری اجتماعی منصوب شد و در پایان ماه به رم رفت و با گراتزیانی و تساری دیدار کرد؛ تساری در رم ماند تا نوامبر که به باسانو دل گراپا رفت و وظایف اداری در نیروی هوایی جمهوری اجتماعی به او محول شد. زمانی که بوتو در ۷ مارس ۱۹۴۴ به دلیل مخالفت رو به رشد با رهبران فاشیست افراطی و فرماندهان آلمانی در ایتالیا استعفا داد، تساری به عنوان قائم مقام وزیر نیروی هوایی و رئیس ستاد ن
یروی هوایی ملی جمهوری خواه انتخاب شد زیرا نزد آلمانی ها محبوب تر بود. او نیز سرانجام به دلیل تلاش های آلمان ها برای جذب کامل ANR در لوفت وافه با آنان دچار اختلاف شد؛ در مه ۱۹۴۴ او به موسولینی نوشت که آلمانی ها به طور سیستماتیک در حال برچیدن آشیانه هواپیماهای پایگاه های هوایی ایتالیا برای ارسال فلزات به آلمان هستند. او در ۲۶ ژوئیه ۱۹۴۴ استعفا داد (هرچند عملاً تا ۲۰ اوت در سمت خود باقی ماند) و سرهنگ روگرو بونومی جانشین او شد و او به زندگی خصوصی در زادگاهش بلونو بازنشست شد. پس از پایان جنگ او به اتهام همکاری بازداشت و برای هشت ماه در زندان نظامی فورته بوتسئا (رم) زندانی شد و تحت فرایند «پاکسازی» قرار گرفت و به اجبار به مرخصی مطلق فرستاده شد. پس از جنگ او مشاور بخش بلونو بانک ایتالیا شد، رئیس ایرکلاب «آرتورو دل اورو» بلونو از ۱۹۴۹ تا ۱۹۶۴ و از ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۰ بود و همچنین ریاست بخش بلونو صلیب سرخ ایتالیا را بر عهده داشت. او در ۵ سپتامبر ۱۹۷۱ در بلونو درگذشت.
در ۱۴ فوریه ۲۰۲۵، یک هواپیمای بدون سرنشین به سازه جدید «محفظه امن» در نیروگاه هسته ای چرنوبیل در اوکراین برخورد کرد. این حمله منجر به خسارت قابل توجهی به پناهگاه محافظ شد، اما منجر به افزایش سطح تشعشعات در مناطق اطراف نشد. ولودیمیر زلنسکی، رئیس جمهور اوکراین، گفت که یک پهپاد رزمی روسی حامل «کلاهک انفجاری قوی» به این سازه برخورد کرده است. روسیه این ادعاها را رد کرد و در عوض اظهار داشت که مقامات اوکراینی این ادعا را برای ایجاد اختلال در مذاکرات صلح مطرح کرده اند. پیشینه. این حمله بلافاصله قبل از کنفرانس امنیتی مونیخ در آلمان رخ داد، جایی که قرار بود جی دی ونس، معاون رئیس جمهور آمریکا، با ولودیمیر زلنسکی، رئیس جمهور اوکراین، دیدار کند. یک روز قبل از این حمله، دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، پس از آنچه که او گفتگویی «بسیار سازنده» با ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه توصیف کرد، از مذاکرات احتمالی صلح خبر داد. حمله. در ساعات اولیه ۱۴ فوریه ۲۰۲۵، تقریباً ساعت ۱:۵۰ بامداد به وقت محلی، پرسنل آژانس بین المللی انرژی اتمی مستقر در سایت چرنوبیل گزارش دادند که صدای انفجاری را در تأسیسات «محفظه امن جدید» شنیده اند. این تأس
یسات برای جلوگیری از انتشار رادیواکتیویته باقی مانده از محل فاجعه چرنوبیل ساخته شده است. شواهد تصویری از این حمله که توسط رئیس جمهور زلنسکی در پلتفرم رسانه اجتماعی توییتر به اشتراک گذاشته شد، نور شدیدی را نشان می داد که از سقف تأسیسات بالای رآکتور ۴ ساطع می شد و به دنبال آن ستون قابل توجهی از دود به آسمان برخاست. خدمات اورژانس اوکراین به سرعت برای خاموش کردن آتش ناشی از آن اقدام کردند. طبق گزارش سرویس امنیتی اوکراین، پهپادی که این حمله را انجام داده، یک پهپاد شاهد ۱۳۶ بوده است، یک نوع پهپاد طراحی شده توسط ایران. ایران چنین پهپادهایی را در طول حمله روسیه به اوکراین به روسیه عرضه کرده و استفاده از آن توسط روسیه در طول جنگ به خوبی مستند شده است. این ادعا توسط مارسل پلیچتا از مرکز حقوق و حکومت جهانی در دانشگاه سنت اندروز در اسکاتلند تأیید شد، که افزود: «روسیه اغلب از حملاتی مانند این برای بازیابی کنترل روایت استفاده می کند». رادوسواف سیکورسکی، وزیر امور خارجه لهستان و مرکز مطالعات شرقی نیز گفتند که یک پهپاد شاهد روسی به این نیروگاه حمله کرده است. طبق اعلام نیروی هوایی اوکراین، آن شب نیروهای روسی با ۱۳۳ پهپاد شاهد
به اوکراین حمله کردند که ۷۳ فروند از آنها سرنگون شد. سرهنگ بریتانیایی، همیش دو برتون-گوردون، برای "دیلی تلگراف" نوشت که به نظر نمی رسد هیچ هدف نظامی قابل قبولی در مجاورت رآکتور ۴ وجود داشته باشد و «از آنچه ما می دانیم»، پهپادهای شاهد در حملات خود بسیار دقیق بوده اند. او اظهار داشت که اگرچه حمله پهپادی می توانست عمداً هدف گیری شده باشد، اما به دلیل حمله با بیش از ۱۰۰ پهپاد در آن شب، نمی توان با اطمینان گفت. پیامدها. پس از این حمله، مقامات اوکراینی ارزیابی های فوری از آسیب های ساختاری و خطرات احتمالی تشعشعات انجام دادند. سرویس اورژانس دولتی اوکراین تأیید کرد که سطح تشعشعات در محدوده طبیعی باقی مانده است، اگرچه ارزیابی های اولیه نشان دهنده آسیب قابل توجه به پناهگاه محافظ بود. رئیس جمهور زلنسکی بعداً شواهد تصویری را به اشتراک گذاشت که ظاهراً فضای داخلی تابوت آسیب دیده را نشان می داد. کارشناسان آژانس بین المللی انرژی اتمی روز بعد از سازه مهار آتش بازدید کردند و مشاهده کردند که ظاهراً آتش توسط مواد قابل اشتعال موجود در روکش سقف شعله ور شده است. آنها مشاهده کردند که منطقه وسیعی تحت تأثیر قرار گرفته است و تأیید کردن
د که هر دو روکش بیرونی و داخلی دچار ترک خوردگی شده و سوراخی به قطر حدود شش متر ایجاد شده است. به نظر نمی رسد تیرهای نگهدارنده سازه آسیب زیادی دیده باشند. کارشناسان آژانس بین المللی انرژی اتمی همچنین اظهار داشتند که بقایای مشاهده شده از یک پهپاد که اوکراین آن را به حمله نسبت داده است، با یک پهپاد از نوع شاهد مطابقت دارد. آژانس هیچ یک از طرفین درگیری را مقصر ندانسته است. دو هفته بعد، عایق سقف هنوز در حال سوختن بود. از تصویربرداری حرارتی برای هدایت تزریق آب جهت خاموش کردن آتش استفاده شد و تعمیرات روکش آغاز گردید. واکنش ها. رئیس جمهور زلنسکی این حمله و حملات پهپادی مداوم علیه زیرساخت های اوکراین را به عنوان مدرکی دال بر عدم علاقه واقعی رهبری روسیه به راه حل های دیپلماتیک توصیف کرد و در عوض اظهار داشت که چنین اقداماتی نشان دهنده قصد «ادامه فریب جهان» است. او از جامعه بین المللی خواست تا «متجاوز را تحت فشار قرار دهند» و اصرار داشت که «روسیه باید در قبال اقدامات خود پاسخگو باشد.» دولت روسیه ادعاهای مربوط به حمله به نیروگاه را رد کرد و دمیتری پسکوف، سخنگوی کرملین، اظهار داشت که «ارتش ما چنین کاری نمی کند» و اظهار داش
ت که مقامات اوکراینی این ادعا را برای ایجاد اختلال در مذاکرات صلح مطرح کرده اند. دیپلمات روسی به طور مشابه، کیف را متهم کرد که با حملات پهپادی گسترده به مناطق روسیه، واکنش «هیستریک» به آغاز گفتگو بین پوتین و ترامپ نشان داده است.
نقش ایران در جاده ابریشم دریایی به پیوندها، مسیرها، بنادر، و تعاملات اقتصادی، فرهنگی و سیاسی ایران با شبکهٔ دریایی تجارت آسیای شرقی، آسیای جنوبی، آسیای جنوب شرقی و شرق آفریقا از دوران باستان تا دوران مدرن می پردازد. ایران با داشتن موقعیت جغرافیایی ممتاز در امتداد خلیج فارس و دریای عمان، بخش مهمی از حلقه های ارتباطی جاده ابریشم دریایی را در کنترل یا مدیریت خود داشت و این جایگاه را مدیون موقعیت استراتژیک خود در مسیر پیوند خشکی و دریا، و دروازه بودن به آسیای میانه، بین النهرین و اقیانوس هند بود. شواهد باستان شناسی از تمدن ایلام، کشفیات اسکله های سنگی و انبارهای ذخیره کالا در مناطق بندر بوشهر، چابهار و گواتر، و گزارش های مورخان یونانی، هندی و اسلامی، همگی بر حضور فعال و دیرینهٔ ایران در تجارت دریایی بین المللی صحه می گذارند. مسیرهای اصلی جاده ابریشم دریایی که از چین آغاز می شد، از تنگه مالاکا و دریای عرب گذشته و به بنادر ایران در سواحل مکران و خلیج فارس می رسید، جایی که کالاها به شبکهٔ زمینی جاده ابریشم متصل و به مدیترانه و اروپای جنوبی ترانزیت می شد. در دورهٔ شاهنشاهی هخامنشی، امنیت مسیرهای دریایی با احداث پایگا
ه های ساحلی و استفاده از ناوگان های بازرگانی و نظامی تضمین می شد و طبق منابع چینی و رومی، رزین، سنگ های قیمتی، ابریشم و شیرینی های ایرانی از طریق بندرهای ایرانی به شرق و غرب حمل می گردید. در دورهٔ ساسانیان، رشد چشمگیر شهرهای بندری مانند سیراف باعث شد ایران به قطب اصلی تجارت اقیانوس هند تبدیل شود و تعاملات گسترده ای با آفریقای شرقی، هند غربی و آسیای جنوب شرقی برقرار گردد. از قرن دهم تا شانزدهم میلادی، بنادر کلیدی چون هرمز، بندر عباس (گمبرون) و سیراف علاوه بر ایفای نقش در تبادل کالاهایی چون ادویه، چای، چینی، عاج و پارچه های نخی، مراکز مهم تبادل فرهنگی، هنری و زبانی میان ملل مختلف محسوب می شدند. گزارش های سفرنامه نویسانی چون ابن بطوطه و مارکو پولو حاکی از رونق بازارها، تنوع قومی و رفاه مالی بازرگانان این بنادر است. در سده های شانزدهم و هفدهم، با ورود پرتغال، هلند و بریتانیا، رقابت های دریایی شدت گرفت و ایران صفوی با سیاست های شاه عباس یکم، با انتقال مرکز تجارت از هرمز به بندرعباس ارتباطات جدیدی با نیروی دریایی و کارگزاران بازرگانی اروپایی برقرار کرد. با این حال، از قرن هجدهم با تغییر مسیرهای جهانی تجارت به سوی ک
انال سوئز و ناامنی های منطقه ای، اهمیت ایران در جاده ابریشم دریایی کاهش یافت. با وجود این، در قرن بیست و یکم پروژه هایی نظیر توسعهٔ بندر چابهار، احیای مسیر کریدور حمل ونقل بین المللی شمال–جنوب، و پیوستن به طرح ابتکار کمربند و راه چین، نشانه ای از بازگشت جایگاه ایران به شبکهٔ دریایی آسیا و آفریقا است؛ جایگاهی که همچنان بر اهمیت پیوند فرهنگ ایرانی با جریان های فراملی و اقتصاد جهانی تأکید دارد. پیشینه تاریخی. دوران پیشاتاریخی و ایلامی. شواهد باستان شناسی در نواحی جنوبی و جنوب شرقی ایران نشان می دهد که ارتباطات دریایی در دوران پیشاتاریخ، هم زمان با شکل گیری نخستین شهرها و تمدن های نواحی ایلام و جنوب فلات ایران برقرار بوده است. کاوش های انجام شده در تپه های باستانی مناطق شوش، تل ملیان، تل باکون و محوطه های ساحلی چون بندر کنگان، دیر و چابهار، آثاری از سفال های وارداتی، مهره های تزئینی و ابزار فلزی به دست داده است که مشابهت های آشکاری با تولیدات دولرا، موهنجودارو و سواحل سند دارند. این یافته ها حاکی از آن است که در هزارهٔ سوم پیش از میلاد، جوامع ساکن در کرانه های خلیج فارس و دریای عمان نه تنها به تجارت زمینی با بین