Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
طور فزاینده ای نادر شده و دولت تلاش می کند این روند را متوقف کند، همچنان در میان زنان فقیر، ساکنان مناطق بسیار دورافتاده، اقلیت های قومی و زنانی که از سیاست های تنظیم خانواده فرار می کنند، رایج است. مطالعه ای در سال ۲۰۱۰ در استان شانشی نشان داد که رایج ترین دلایل ادامهٔ زایمان خانگی شامل مشکلات مالی، کیفیت پایین مراقبت های بارداری، کمبود وسایل حمل ونقل، ترس از بیمارستان و راحتی زایمان در خانه است. مراقبان زایمان. مدرن سازی و حرفه ای سازی مامایی برای نخستین بار زمانی ظهور کرد که دولت جمهوری خواه اولیه در تلاش برای بهبود مشکلات بهداشت عمومی بود، اما بحران های ملی اولیه برای سال ها مانع از تغییرات گسترده در شیوه های زایمان شد. در دهه ۱۹۳۰، تأثیر غرب منجر به تأسیس مدارس مامایی شد و ماماهای جدید که آموزش رسمی دیده بودند، "zhuchanshi" نامیده شدند تا از "jieshengpo" که به صورت سنتی آموزش دیده بودند، متمایز شوند. در چین کمونیستی اولیه تحت حکومت مائو، شیوه های زایمان استاندارد شد و ماماهای آموزش دیده نقش گسترده تری در فرایند زایمان و مراقبت های مرتبط ایفا کردند. اما در دوران پس از مائو، فاصله بین ماماها و پزشکان مجدد
اً افزایش یافت. عدم تمرکز در نظام سلامت منجر به حذف استانداردهای آموزشی برای "jieshengpo" مدرن شد، به طوری که برخی از آن ها در برنامه های تخصصی مامایی آموزش می بینند و برخی دیگر به عنوان پرستار آموزش دیده و در طول دوران حرفه ای خود تجربه مامایی کسب می کنند. در حال حاضر، برای زایمان های بیمارستانی، پزشکان به عنوان ارائه دهندگان اصلی خدمات زایمان تلقی می شوند. گرایش به مداخلات پزشکی سودآور، نقش پزشکان را در فرایند زایمان افزایش داده و "zhuchanshi" اغلب به عنوان دستیار متخصصان زنان یا تسهیل کننده زایمان های طبیعی بدون مشکل عمل می کنند. با این حال، در کلینیک های روستایی و بیمارستان های کوچک مادر و کودک، ماماها با استقلال و دامنه عملکرد بیشتری فعالیت می کنند، چراکه دسترسی به پزشکان محدود است. در مناطق روستایی که نرخ زایمان در خانه بیشتر است، "jieshengpo" همچنان مراقبت های جامع زایمان و زایمان را ارائه می دهند. مداخلات. بین سال های ۱۹۹۱ تا ۲۰۱۸، میزان مرگ ومیر مادران در چین به طور قابل توجهی از ۸۰ به ۱۸٫۳ مرگ در هر ۱۰۰٬۰۰۰ تولد زنده کاهش یافت. در نتیجه درخواست های سیاسی برای مدرن سازی و پذیرش فناوری زیست پزشکی غربی
، مداخلات پزشکی در زایمان و زایمان در بیمارستان های خصوصی، بیمارستان های مادر و کودک و بیمارستان های دولتی رایج شده است. بیمارستان های خصوصی معمولاً منابع کافی برای ارائه اتاق های خصوصی، تسکین مؤثر درد و تجربه زایمان تحت نظارت متخصصان زنان را در اختیار دارند. در بیمارستان های دولتی، زایمان طبیعی در اتاق های زایمان جمعی با نرخ بسیار بالای استفاده از داروهای القای زایمان و برش پرینه (اپیزیوتومی) همراه است. برخی از بیمارستان های مادر و کودک روش های کاهش درد مانند بی حسی اپیدورال و تحریک الکتریکی عصب (TENS) را ارائه می دهند، اما این روش ها همچنان نادر هستند. سزارین اغلب توسط پزشکان توصیه می شود تا سرعت زایمان افزایش یابد و سود بیشتری حاصل شود. نرخ سزارین در بیمارستان های دولتی شهری می تواند به ۷۰ تا ۹۰ درصد برسد. در بیمارستان های مادر و کودک، نرخ سزارین کمی کمتر بوده و بین ۴۰ تا ۹۰ درصد متغیر است. علاوه بر فشار دولت برای مدرن سازی زایمان و تمایل بیمارستان ها به افزایش کارایی و سودآوری، نرخ بالای سزارین همچنین ناشی از تمایل مادران برای اجتناب از درد و عدم قطعیت زایمان طبیعی است. زایمان سزارین به نمادی از جایگاه اج
تماعی-اقتصادی برای زنانی تبدیل شده است که توانایی مالی دارند تا از درد زایمان طبیعی اجتناب کنند. علی رغم تلاش ها برای کاهش سزارین های غیرضروری در سطوح محلی و ملی، نرخ زایمان سزارین از ۲۸٫۸٪ در سال ۲۰۰۸ به ۳۶٫۷٪ در سال ۲۰۱۸ افزایش یافته است. در حالی که نرخ سزارین در ابرشهرها کاهش یافته، اما در شهرهای عادی و مناطق روستایی در حال افزایش است.
کاتلین ماری کوک (زادهٔ ۲۵ اوت ۱۹۱۰ – درگذشته در ۱۹۷۱) یک مهندس مکانیک بود که رئیس انجمن مهندسان زن بین سال های ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۶ بود. پدرش، پی. وی. کوک، که خود نیز مهندس مکانیک بود، بر روی نخستین موتورهای هواپیما کار می کرد. دوران کودکی و تحصیلات. کاتلین ماری کوک در ۲۵ اوت ۱۹۱۰ در ومبلی به دنیا آمد. او در مدرسه کاتولیک لا کونونت دو سنته یونیون دس ساکر کور در شمال لندن و پاریس تحصیل کرد. در سال ۱۹۲۸ به عنوان کارآموز در شرکت مهندسی هرکولس در لندن، که شرکت پدرش بود، شروع به کار کرد. او ۷ سال در آنجا ماند و کارآموزی خود را در سال ۱۹۳۳ به پایان رساند. حرفه. در طول جنگ جهانی دوم، کوک و سه برادرش کارخانه ای در نورثولت راه اندازی کردند که در آن مکانیسم های رگبار تفنگ و قطعات یدکی هواپیما تولید می کردند. به دلیل درخواست بازسازی از سوی دولت که کوک در آن نقش مهمی ایفا کرد، تولید در عرض چهار ماه ده برابر شد. کوک تا پایان جنگ در سال ۱۹۴۵ در این سِمت باقی ماند. در سال ۱۹۴۲ کوک مدیر "شرکت هرکولس" شد و عضو بنیان گذار "یونیورسال اکویپمنت" بود که در سال ۱۹۴۵ تأسیس شد. او یک تخت متحرک به نام تخت متحرک کایندر اختراع و ثبت کرد و در سا
ل ۱۹۴۹ شرکتی به نام کایندر را تأسیس کرد. در سال ۱۹۵۱ او به شرکت مهندسی ویلمر پیوست، ویلمر یک شرکت کوچک تولیدکننده تجهیزات الکترونیکی و واحدهای کنترل خودکار بود. او به عنوان مهندس مکانیک ارشد و رئیس شرکت کار کرد و به شرکت کمک کرد تا از مشکلات مالی خود عبور کند. پس از جذب سرمایه، او توانست سهام شرکت را از شرکا خریداری کرده و فرایند نوسازی را آغاز کند. در سال ۱۹۶۲، او یکی از ده مهندسان زنی بود که اجازه داشت خود را به عنوان مهندس مکانیک معتبر معرفی کند. عضویت در انجمن ها. کوک عضو افتخاری انجمن مهندسی تولید بود. پس از اینکه ورنا هولمز او را معرفی کرد، او به عنوان عضو دانشجویی انجمن مهندسان مکانیک معرفی شد. کوک دومین زنی بود که پس از هولمز، عضو کامل انجمن مهندسان مکانیک شد. او همچنین اولین زن عضو افتخاری انستیتو مهندسان ریخته گری بریتانیا و عضو انجمن هسته ای بریتانیا و جامعه همبستگی کشورهای مشترک المنافع بود. کوک در سال ۱۹۳۱ به انجمن مهندسی زنان (WES) پیوست. او در سال ۱۹۳۶ به شورای انجمن پیوست و بیش از ۲۵ سال در این شورا خدمت کرد. او در سال ۱۹۵۱ نائب رئیس شد و از ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۶ رئیس انجمن بود. او جانشین دوروثی پایل د
ر این سمت شد و به نوبه خود جانشین او مارجوری بل بود. در سخنرانی ریاست خود در سال ۱۹۵۵، او در مورد کار خود به عنوان مهندس مکانیک در تولید و نحوه اداره یک کارخانه مهندسی صحبت کرد. او تعدادی مقاله برای نشریه انجمن مهندسی زنان به نام "مهندسان زن" نوشت، یکی از این مقالات در سال ۱۹۳۵ منتشر شد که در مورد نمایشگاه مهندسی حمل ونقل و ماشین آلات گزارش می داد. او همچنین گزارشی در مورد افتتاح ایستگاه نیروگاه مارچ وود نوشت که شاهزاده مارگارت آن را افتتاح کرد. او در سال ۱۹۵۳ به عنوان مدیر تبلیغات "نشریه مهندسان زن" منصوب شد. زندگی شخصی. کاتلین کوک در سال ۱۹۵۷ با دی.اچ.آی. گودوین، که یک مهندس دریایی بود، ازدواج کرد. او در سال ۱۹۷۱ پس از یک دوره بیماری طولانی درگذشت.
زایمان در هند () تحت تأثیر گستردگی سنت های مذهبی، زندگی در خانواده های گسترده، جمعیت جوان هند، میانگین سنی پایین ازدواج و نابرابری های اجتماعی و سطح سواد میان زنان و مردان شکل گرفته است. ناکافی بودن خدمات بهداشت مادران در هند ناشی از سازمان دهی ضعیف، تفاوت های گسترده میان مناطق شهری و روستایی، نابرابری های بین ایالتی و محدودیت های شدید اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی است. ساختار اجتماعی و سازماندهی. خانواده گسترده یکی از ویژگی های اساسی سازمان اجتماعی هندو است. از آنجا که هندوئیسم دین غالب در هند محسوب می شود، سیستم خانواده گسترده، ساختار خانوادگی غالب در این کشور را تشکیل می دهد. سیستم خانواده گسترده به این صورت توصیف شده است: «از نظر ساختاری، این سیستم شامل یک مرد متأهل، پدرش، پدربزرگش و بستگان درجه یک در سه نسل متوالی است. خویشاوندان مختلف به همراه همسران و فرزندان خود در یک خانه زندگی می کنند، با هم غذا می خورند و عبادت می کنند و مالکیت مشترک دارند. آن ها در فعالیت های اقتصادی همکاری می کنند و حتی اگر اعضا از نظر شغلی متفاوت باشند، درآمدهای خود را تجمیع می کنند. خانواده گسترده، مراقبت های پرستاری از بیماران، ام
نیت اجتماعی برای بیکاران و حمایت از سالمندان را فراهم می کند». «اعضای این خانواده ها در انجام کارهای روزمره، مشکلات و شادی های زندگی اجتماعی سهیم اند، در دوران بحران احساس تعهد متقابل قوی دارند و منافع فردی را با رفاه خانواده یکسان می دانند. احترام آن ها به خرد و عدالت بزرگ ترین مرد خانواده به او و همسرش این اختیار را می دهد که تصمیماتی بگیرند که بر تمام اعضای خانواده تأثیرگذار است». ازدواج. «میانگین سن ازدواج زنان و مردان در هند مرکزی کمی پایین تر از میانگین ملی است. ازدواج در سنین پایین به ویژه در روستاها و میان زوج های پیرو ادیان هندو و بودیسم رایج است». علاوه بر این، سن ازدواج مردان و زنان در هند طی چندین دهه تقریباً ثابت مانده است. در دهه ۱۹۶۰، گزارش شده بود که میانگین سن ازدواج در هند برای زنان شهری ۱۶٫۴ سال، برای زنان روستایی ۱۴٫۶ سال، برای مردان شهری ۲۳٫۰ سال و برای مردان روستایی ۲۰٫۲ سال بوده است. سوادآموزی. نرخ سواد در هند در طول زمان به میزان قابل توجهی افزایش یافته است. این نرخ از ۴۳٫۵۶ درصد در سال ۱۹۸۱ به ۵۲٫۱۱ درصد در سال ۱۹۹۱ رسیده است. میزان سواد در مناطق مختلف هند به طور قابل توجهی متفاوت است
؛ به عنوان مثال، نرخ سواد در جنوب هند بالاتر از شمال آن است. همچنین شکاف قابل توجهی بین نرخ سواد مردان و زنان وجود دارد. در سال ۱۹۹۱، نرخ سواد مردان به ۶۲٫۸۶ درصد رسید، در حالی که این نرخ برای زنان تنها ۳۹٫۴۲ درصد بود. روابط زن و مرد. در دوران باستان، هند یکی از کشورهایی بود که در آن زنان حقوقی برابر با مردان داشتند. الهه های زن مورد پرستش و نیایش قرار می گرفتند که این امر موجب شگفتی بسیاری از غربیان می شد و نشان دهنده جایگاه زنان در جامعه هند بود. در سال های بعد، به دلیل استعمار و حملات مداوم، زنان برای محافظت بیشتر محدود به کارهای خانه شدند. این امر برای مدت طولانی به یک عرف تبدیل شد، اما در هند مدرن، زنان همچون مردان در حال پیشرفت و شکوفایی هستند. زمینه اقتصادی. کشاورزی بزرگ ترین شغل منفرد در هند است. تقریباً ۲۸ درصد از جمعیت این کشور زیر خط فقر زندگی می کنند و این میزان در ایالت های مختلف تفاوت چشمگیری دارد. فقر در هند عمدتاً در ایالت های مرکزی و شرقی متمرکز است، به طوری که نرخ فقر در این مناطق به طور قابل توجهی بالاتر از میانگین ملی است. ایالت های مرکزی و شرقی هند ۵۵ درصد از جمعیت فقیر این کشور را تشکیل
می دهند. به طور هم زمان، همین ایالت های فقیر مسئول نیمی از مرگ ومیرهای مادران در هند هستند. این امر احتمالاً به دلیل استفاده محدود از خدمات بهداشتی مادران در این مناطق است. در مقابل، ایالت های غربی و جنوبی هند از نظر اقتصادی و جمعیتی پیشرفته تر از ایالت های شمالی و شرقی هستند. به همین دلیل، این ایالت ها تنها ۱۷ درصد از مرگ ومیرهای مادران را شامل می شوند، که احتمالاً ناشی از استفاده بیشتر از خدمات بهداشتی مادران در این مناطق است. مطالعات نشان می دهد که بین استفاده از خدمات بهداشت مادران و نسبت مرگ ومیر مادران رابطه ای معکوس وجود دارد. در سال ۲۰۱۱، ۶۹ درصد از جمعیت هند روستایی بود. بسیاری از شهروندان در روستاها زندگی کرده و در کشاورزی مشغول هستند که از نگاه غربیان شبیه به شهرهای کوچک به نظر می رسد. مناطق روستایی معمولاً جمعیتی دارند که زیر خط فقر زندگی می کنند. از سوی دیگر، بخشی از جمعیت در شهرها ساکن است که به عنوان ثروتمندترین قشر جامعه شناخته می شوند. با این حال، جمعیت شهری شامل بسیاری از فقیرانی است که از مناطق روستایی به شهرها مهاجرت کرده اند و اغلب در زاغه هایی زندگی می کنند که یک پنجم ساکنان شهرهای هند ر
ا در خود جای داده اند. این گروه معمولاً به عنوان کارگران یا در بخش خدمات مشغول به کار هستند. هند همچنین یک طبقه متوسط گسترده شهری دارد که شامل تجار و متخصصان است. زمینه سلامت. در هند، مرگ ومیر ناشی از سوءتغذیه، قحطی و بیماری های گوارشی به دلیل بهبود تولید و توزیع محصولات کشاورزی و همچنین تصفیه منابع آب در حال کاهش است. علاوه بر این، دولت هند و سازمان جهانی بهداشت برنامه های ملی مراقبت های پزشکی و پزشکی پیشگیرانه را اجرا کرده اند که بر اساس بررسی های اخیر، در کاهش میزان ابتلا به آبله، وبا، طاعون، مالاریا، فیلاریازیس، سل و بیماری های مقاربتی مؤثر بوده اند. در مورد نظریه های مرتبط با سلامت مادران، مطالعات نشان داده اند که سن ازدواج و نرخ باروری با یکدیگر مرتبط هستند. همچنین، ایالت های فقیر هند مسئول نیمی از مرگ ومیرهای مادران در این کشور هستند. از این رو، میان استفاده از خدمات مراقبت از مادران و نسبت مرگ ومیر مادران رابطه ای معکوس وجود دارد. آمار سلامت. در هند، ۲۱ درصد از زنان نیاز برآورده نشده ای برای برنامه ریزی خانواده دارند. ۷۵ درصد از زنان حداقل یک نوبت ویزیت دوران بارداری را تحت پوشش بیمه دارند. ۵۰ درصد از
زنان دارای حداقل چهار ویزیت دوران بارداری تحت پوشش بیمه هستند. همچنین، ۶۷ درصد از زایمان ها در هند توسط یک متخصص پزشکی ماهر انجام می شود. تنها ۸ درصد از زایمان ها منجر به عمل سزارین می شوند. ۴۸ درصد از زنان دو روز پس از زایمان، به ویزیت های دوران پس از زایمان مراجعه می کنند. نرخ باروری کلی در هند ۲٫۵ فرزند به ازای هر زن است. میانگین امید به زندگی در هند ۶۶ سال است؛ برای زنان ۶۸ سال و برای مردان ۶۴ سال. در سال ۲۰۱۵، میزان مرگ مادر در هند ۱۷۴ مورد به ازای هر ۱۰۰٬۰۰۰ تولد زنده بود. در سال ۲۰۰۵، برآورد شده بود که نسبت مرگ ومیر مادران در هند ۱۶ برابر بیشتر از روسیه، ۱۰ برابر بیشتر از چین و ۴ برابر بیشتر از برزیل است. هند در میان کشورهای در حال توسعه، بیشترین تعداد زایمان سالانه را دارد و به طور متوسط ۲۷ میلیون تولد در سال ثبت می شود. با این حال، متأسفانه، هند همچنین ۲۰ درصد از کل مرگ ومیرهای مادران در جهان را به خود اختصاص داده است. رفتارها و باورهای مرتبط با بارداری. مراقبت های دوران بارداری. دسترسی و استفاده از مراقبت های دوران بارداری به میزان زیادی تحت تأثیر وضعیت اجتماعی-اقتصادی، موقعیت جغرافیایی و سطح تحصیل
ات و خودمختاری مادر قرار دارد. استفاده از مراقبت های دوران بارداری بین سال های ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۶ حدود ۱۲ درصد افزایش یافته است، اما این افزایش عمدتاً به دلیل استفاده بیشتر زنان غیرفقیر بوده است. استفاده زنان فقیر از این خدمات تقریباً ثابت مانده و تنها ۶٫۳ درصد بوده است. از نظر جغرافیایی، برخی از ایالت های هند نرخ بسیار پایین تری در بهره مندی از مراقبت های دوران بارداری دارند. برای مثال، طبق مطالعات انجام شده در سال ۲۰۰۶ در اوتار پرادش، تنها ۹ درصد از زنان از مراقبت های دوران بارداری بهره مند می شوند، در حالی که این میزان در تامیل نادو ۷۲ درصد است. نرخ بالاتر مراقبت های دوران بارداری در تامیل نادو ممکن است نتیجه اجرای برنامه Janani Suraksha Yojana باشد که زنان را از نظر مالی تشویق می کند تا زایمان را در یک مرکز بهداشتی انجام دهند و پس از یک یا دو زایمان، توبکتومی (بستن لوله های رحمی) انجام دهند. این برنامه همچنین منجر به کاهش نرخ مرگ ومیر مادران (MMR)، کاهش نرخ باروری و افزایش نرخ سواد زنان شده است. دیدگاه ها دربارهٔ بارداری، زایمان و ناباروری. بارداری در هند به طور کلی مثبت تلقی می شود و بیشتر زنان متأهل از آگاهی
یافتن از بارداری خود بسیار خوشحال می شوند. باروری از ارزش بالایی برخوردار است و اگر زنی پس از یک سال زندگی مشترک نشانه ای از بارداری نداشته باشد، ممکن است از سوی اعضای جامعه مورد قضاوت منفی قرار گیرد. آمادگی برای زایمان. زنان هندی که با همسران خود زندگی می کنند، معمولاً برای آماده شدن برای زایمان از مادرشوهرهای خود مشورت می گیرند. توصیه های مادران و مادرشوهرها اهمیت زیادی دارد و زنان باردار اغلب آیین های مرتبط با بارداری را که از مادرشوهر خود آموخته اند، دنبال می کنند. موقعیت های خواب، عادات غذایی و سطح فعالیت زنان باردار همگی تحت تأثیر دیدگاه های زنان مسن تر خانواده قرار دارند. به جز آنچه به آن ها گفته می شود، زنان معمولاً اطلاعات اندکی دربارهٔ روند زایمان دارند. اغلب، آن ها به دلیل شنیدن توصیفات دردناک از دیگران، ترس زیادی از زایمان دارند. مادرشوهرها و دیگر زنان مسن خانواده آداب مرتبط با تغذیه، بهداشت و فعالیت های روزانه در دوران بارداری را منتقل می کنند. در بسیاری از موارد، از مصرف مواد غذایی «سرد» مانند میوه ها اجتناب می شود، زیرا باور بر این است که ممکن است باعث بیماری یا حتی مرگ جنین شود. در برخی از سنت
ها، زنان ممکن است فقط چای داغ و شیر برنج مصرف کنند. زنان مسن خانواده میزان فعالیت و عادات خواب زنان باردار را تعیین می کنند، بر اساس سنت های خانوادگی. برخی از زنان تشویق می شوند که سطح فعالیت خود را افزایش دهند تا بدنشان برای سختی های زایمان آماده شود، در حالی که برخی دیگر تشویق می شوند که در طول بارداری بیشتر استراحت کنند تا انرژی خود را حفظ کنند. همچنین، خوابیدن ممکن است به شیوه ای خاص تنظیم شود و برخی زنان اجازه نداشته باشند که روی پشت خود بخوابند یا در طول بارداری از یک سمت به سمت دیگر غلت بزنند. زایمان و تولد. حمایت در حین زایمان. درد در هنگام زایمان امری طبیعی تلقی می شود و در برخی جوامع آگاهی کمی دربارهٔ روش هایی مانند اپیدورال وجود دارد. بسته به محل زایمان، برخی زنان برای تسکین درد از آب گرم و ماساژ بهره می برند، در حالی که برخی دیگر حمایت اندکی دریافت می کنند یا حتی تماس فیزیکی بسیار کمی دارند. در زایمان های بیمارستانی، بیمارستان های خصوصی نرخ بیشتری از تسکین درد را ارائه می دهند. یک مطالعه نشان داد که این نرخ در بیمارستان خصوصی ۹٫۹ درصد و در بیمارستان دولتی تنها ۰٫۹ درصد است. در طول زایمان، مادر و
نوزاد نیاز به نظارت مناسب دارند. نظارت ناکافی در این مرحله می تواند خطر بروز مشکل برای نوزاد را افزایش دهد و حتی ممکن است به مرگ نوزاد قبل از تولد منجر شود، که به آن مرده زایی گفته می شود. متأسفانه، هند بیشترین میزان مرده زایی را در جهان دارد و سالانه بیش از ۳۳۰٬۰۰۰ مورد در این کشور رخ می دهد. خویشاوندان زن و همسایگان ممکن است با آوردن چای، گرم کردن آب و کمک به پیچیدن نوزاد در پارچه پس از تولد از مادر حمایت کنند. محل زایمان معمولاً میزان و نوع حمایت دریافت شده را تعیین می کند. زنانی که در بیمارستان زایمان می کنند، معمولاً از سوی پرستاران حمایت می شوند، هرچند میزان این حمایت متغیر است. برخی از زنان از کمبود تماس فیزیکی و حمایت عاطفی در بیمارستان ها ابراز نارضایتی می کنند. در خانه، زنان توسط «زنان دانای» خانواده از طریق ماساژ و آب گرم حمایت می شوند، هرچند این امر نیز در خانواده های مختلف متفاوت است. کمک کنندگان به زایمان و ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی. به طور میانگین، ۸۳٫۱ درصد از زایمان ها توسط پرسنل بهداشتی ماهر انجام می شود. با این حال، این میزان در مناطق مختلف هند تفاوت زیادی دارد. دستیاران زایمان سنتی
(TBA) ۳۷ درصد از زایمان های خانگی در هند را همراهی می کنند. این دستیاران معمولاً دانش و سواد کافی در مورد شیوه های ایمن زایمان ندارند، اما اگر به درستی آموزش ببینند، می توانند تأثیر زیادی در کاهش مرگ ومیر مادران داشته باشند. اگر آن ها به طور مناسب در زمینه های موقعیت های زایمان، شیوه های بهداشتی، وزن کشی نوزاد، حفظ دمای بدن نوزاد و مراقبت از خونریزی بعد از زایمان آموزش ببینند، سلامت مادران و نوزادان در هند می تواند به طور چشمگیری بهبود یابد. در ۶۳ درصد دیگر از زایمان های خانگی، هیچ کمکی از سوی کسی انجام نمی شود و زنانی که در مراکز بهداشتی یا بیمارستان ها زایمان می کنند، تحت مراقبت پرستاران و پزشکان قرار می گیرند. بیشتر دستیاران زایمان سنتی که ۳۷ درصد از زایمان های خانگی را در هند همراهی می کنند، ازدواج کرده اند و هیچ تحصیلات رسمی ندارند. آن ها ممکن است آموزش دیده یا بی سواد باشند، اما دستیاران آموزش دیده معمولاً جوان تر و تجربه کاری کمتری دارند و برای خدمات خود دستمزد دریافت می کنند. دستیاران زایمان غیرآموزش دیده معمولاً مسن تر، باتجربه تر و بدون دریافت دستمزد هستند. بیشتر این دستیاران پس از مشاهده چندین زایم
ان خانوادگی، زایمان خودشان یا پیروی از یک عضو خانواده وارد این حوزه شده اند. برخی از زنان در حین زایمان توسط پرسنل بیمارستانی مورد بی احترامی قرار می گیرند. تحویل جفت. پس از زایمان جفت، بند ناف قطع می شود و مخلوطی از روغن گیاهی، پودر صورت یا خاکستر بر قسمت قطع شده مالیده می شود. جفت در نزدیکی خانه دفن می شود یا در برخی جوامع سوزانده می شود. نه روز پس از تولد، مراسمی در محل دفن جفت برگزار می شود تا نام نوزاد اعلام شود. در زایمان های خانگی، گاهی نوزاد بلافاصله پس از تولد گرفته نمی شود و روی زمین باقی می ماند تا جفت تحویل داده شود. فناوری در زایمان. نرخ سزارین در هند در سال ۲۰۰۸ معادل ۸٫۲ درصد بود که کمتر از ۱۰–۱۵ درصد توصیه شده از سوی سازمان بهداشت جهانی است. با این حال، این عدد در برخی بیمارستان های خصوصی بیشتر است. استفاده از مداخلاتی مانند برش میان دوراه، القای زایمان و سزارین بین بیمارستان های خصوصی و دولتی متفاوت است. مطالعه ای در مورد زنان دلی نشان داد که نرخ سزارین در بیمارستان های خصوصی ۵۳٫۸ درصد و در بیمارستان های دولتی ۲۳٫۷ درصد بوده است. همان مطالعه گزارش داد که نرخ اپیزیاتومی در بیمارستان های خصوصی
۷۴٫۹ درصد و در بیمارستان های دولتی ۵۷٫۸ درصد بود. همچنین نرخ القای زایمان در بیمارستان های خصوصی و دولتی به ترتیب ۳۰٫۸ درصد و ۲۰٫۶ درصد بود.
زایمان در غنا () اغلب به عنوان یک رویداد شاد و مبارک دیده می شود، زیرا کودکان نمایانگر ثروت، جایگاه اجتماعی و ادامه نسل هستند. زنان باردار معمولاً از امتیازات خاصی برخوردارند و به عنوان موجوداتی زیبا، شکننده و آسیب پذیر در برابر ارواح شیطانی در نظر گرفته می شوند. به همین دلیل، زنان ممکن است برای حفاظت از جنین خود یا افزایش شانس بارداری، از یک فرد مذهبی یا معنوی برای راهنمایی مشاوره بگیرند. برای مثال، مردم آکان ممکن است در دوران بارداری عروسک های "اکوآبا"، که نماد باروری است، حمل کنند تا اطمینان حاصل کنند که بچه ای سالم و زیبا به دنیا می آورند که ویژگی های اغراق شده عروسک را به ارث برده است. ناباروری. به دلیل اهمیت فرهنگی و اجتماعی داشتن فرزند، ناباروری در غنا می تواند ویرانگر باشد. در طول سال ها، مردم غنا باور دارند که هم بیماری های جسمی و هم بیماری های روحی علت ناباروری هستند. برخی افراد معتقدند که رحم ممکن است خیلی گرم یا خیلی سرد باشد و قادر به نگهداری یک نوزاد در حال رشد نباشد. دیگران معتقدند که علت ناباروری آنها جادو و سحر است، و این باور غالباً توسط روحانیان سنتی تأیید می شود که می گویند زن می تواند از
نفرین یک جادوگر رها شده و اجازه بارداری پیدا کند اگر روحانی مراسمی را انجام دهد و از خدایان باروری بپرسد که چگونه می توان آن ها را راضی کرد. دیگر باورهای معنوی در مورد ناباروری شامل این باور است که ناباروری ناشی از نافرمانی زن نسبت به خداوند است که درمان آن دعا و توبه است. زنانی که به دستیاران زایمان سنتی مراجعه می کنند احتمالاً گفته می شود که دعا دارویی برای ناباروری است، اگرچه آن ها به این نکته اذعان می کنند که گاهی ناباروری ناشی از یک بیماری جسمی است. در این موارد، دستیار زایمان سنتی ممکن است ناباروری را به دردهای معده نسبت دهد و از زن بخواهد به بیمارستان رفته و داروهایی که پزشک تجویز کرده است را مصرف کند. مراقبت های پیش از زایمان. تأثیرات فرهنگی و ویژگی های اجتماعی-جمعیتی نقش مهمی در تصمیم گیری زنان برای دریافت خدمات بهداشت مادر و کودک ایفا می کنند. این تأثیرات و ویژگی ها شامل سطح تحصیلات، تعلق مذهبی، منطقه محل سکونت، قومیت و شغل می شود. در بیشتر جوامع، خدمات بهداشت مادر و کودک همزمان با مراقبت های بهداشتی سنتی بومی وجود دارد و زنان باردار در این مناطق روستایی ممکن است بین پزشکی مدرن، گیاه درمانگران، دعاک
نندگان و معنویون برای مراقبت انتخاب کنند. استفاده از پزشک برای مراقبت های پیش از زایمان در میان زنانی که در مناطق روستایی بزرگتر آکرا و مناطق شمالی و بالایی غنا زندگی می کنند، پایین است. ۲۳٫۱ درصد از زنان پروتستان و کاتولیک و ۱۰٫۳ درصد از زنان سنتی برای مراقبت پیش از زایمان به پزشک مراجعه می کنند. بیشتر زنان معتقدند که مراقبت پیش از زایمان از یک حرفه ای بهداشتی ضروری است تا از طبیعی بودن بارداری خود مطمئن شوند، وضعیت صحیح جنین را بررسی کنند، زمان تولد را پیش بینی کنند، واکسیناسیون ضد کزاز دریافت کنند، بیماری های احتمالی در دوران بارداری را تشخیص دهند و درمان کنند و مشاوره تغذیه ای دریافت کنند. موانع برای مراجعه به مراقبت های پیش از زایمان شامل زمان سفر و فاصله از مراکز بهداشتی، هزینه بالا و ساعات نامناسب عمل کلینیک ها است. برخی زنان همچنین نمی خواستند تا ماه سوم بارداری خود را به دیگران نشان دهند و تا آن زمان برای مراقبت پیش از زایمان صبر می کردند. مراقبت ارزان از دستیاران زایمان سنتی شامل مراقبت های معمول پیش از زایمان بود، اما دستیاران غیرآموزش دیده و درمانگران سنتی مراقبت پیش از زایمان ارائه نمی دادند. باو
رها و آداب غذایی در دوران بارداری. اطلاعات در مورد تغذیه در غنا از طریق آموزش رسمی، خدمات بهداشت جامعه، دوستان و خانواده ها، آداب فرهنگی، سنت ها و باورهای جامعه به دست می آید. بیشتر غذاهایی که زنان غنایی در دوران بارداری مصرف می کنند، غذاهایی هستند که به طور عمومی در رژیم غذایی غنایی رایج هستند، مانند سبزیجات برگ سبز، گوشت ها، ماهی، میوه ها و حبوبات. آن ها همچنین غذاهای خارجی مانند محصولات لبنی، بیسکوییت و نوشیدنی هایی مانند چای و مخلوط های پودری مصرف می کنند. غذاهای خامی که در دوران بارداری توصیه می شود عبارتند از: موز، پرتقال، پاپایا، آناناس، هویج، کلم، کاهو، عسل و دیگر سبزیجات. غذاهای پخته شده شامل خوراک لوبیا با روغن نخل و برنج سفید پخته شده، نان، ماهی سرخ شده، ماکرل دودی، حلزون در سوپ، خورش با تخم مرغ و سبزیجات، سوپ خرما با فوفو و برنج، و خورش نکن تومیر که از روغن نخل و کاساوا شیرین پخته شده یا پلاتان یا یام تهیه می شود، می باشد. باورهای مربوط به غذاهای مفید در دوران بارداری مبتنی بر درک آن ها از این است که برخی غذاها می توانند از کم خونی جلوگیری کنند، قدرت بدنی را افزایش دهند، از رشد جنین حمایت کنند و ا
ختلالات فیزیولوژیکی را به حداقل برسانند. زنان در غنا همچنین معتقدند که برخی غذاها باید در دوران بارداری اجتناب شوند. بیشتر زنان موافقند که چربی و شکر زیاد در دوران بارداری مضر است، و زنان فانت و آکواپیم باور دارند که برخی غذاها باید از آن ها دوری شود، از جمله نیشکر، نارگیل، پرتقال، آناناس، فلفل تند، سوپ بادام زمینی، تخم مرغ، غذاهای با چربی و شکر بالا، روغن های آشپزی، نمک و خاک. سقط جنین و استفاده از روش های پیشگیری از بارداری. در سال ۱۹۸۵، قانون سقط جنین در غنا تصویب شد که اجازه سقط جنین قانونی و ایمن توسط یک پزشک متخصص را برای بارداری هایی که ناشی از تجاوز یا فامیلی نزدیک بوده، در صورتی که بارداری جان زن یا سلامت جسمی یا روانی او را تهدید کند، یا اگر خطرات قابل توجهی وجود داشته باشد که جنین دچار ناهنجاری های فیزیکی شدید یا بیماری های مهلک شود، فراهم کرد. بسیاری از زنان در غنا از این که سقط جنین در کشورشان قانونی است، آگاه نیستند و تمایل دارند که از ارائه دهندگان سقط جنین ناامن استفاده کنند و پس از آن از مراقبت های غیرایمن برخوردار شوند. در نتیجه، بیش از ۱۱٪ از مرگ های مادرانه ناشی از سقط جنین ناامن است که ای