Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
موضوع بسته شدن فک، در اصطلاح دندان پزشکی، به معنای شکل قرارگیری ردیف دندان های فک های بالا و پایین بر روی هم به گونه ای است که دهان به آسانی در شکل بسته قرار بگیرد. به این خاطر، به بسته شدن فک ها که شیوه بر روی هم آمدن دندان ها است، برهم آیی یا اُکلوژن () می گویند. این مبحث در دندان پزشکی، به رابطهٔ بین دندان های فک بالا و فک پایین هنگام نزدیک شدن به یکدیگر، یعنی به هنگام «گاز زدن»، چه در حال جویدن و چه در حالت استراحت، می پردازد. جفت شدن دندان ها، بَست (بایت) و تراز دندانی از دیگر اصطلاحات مربوط به این مبحث است. =اهمیت تراز مناسب دندان ها= جفت شدن و تراز مناسب دندان های ردیف بالا و ردیف پایین برای موارد زیر اهمیت داد: اگر شیوه برهم آیی دندان ها نامناسب نباشد، دندانپزشک می تواند با روش های مختلفی مانند ارتودنسی (دندان آرایی)، درمان های ترمیمی یا جراحی فک، آن را اصلاح کند. تشخیص و درمان زودهنگام شیوه نامناسب گاز زدن می تواند از بروز مشکلات جدی در آینده جلوگیری کند. دستگاه جونده، علاوه بر دندان ها شامل بافت های اطراف دندان، مفصل گیجگاهی فکی (و سایر اجزای اسکلتی) و عضلات عصبی نیز می شود، بنابراین تماس های دندانی
را نباید به تنهایی، بلکه در رابطه با کل دستگاه جونده بررسی کرد. اصطلاحات و تعاریف. در جدول زیر پرکاربردترین اصطلاحات مربوط به ترازبندی بسته شدن فک ها می آید. برابرهای فارسی درج شده در ستون اول مصوبه فرهنگستان زبان فارسی است: =شیوه های بسته شدن فک ها= برهم آیی ایستا به تماس بین دندان ها هنگامی که فک بسته و بی حرکت است اشاره دارد، در حالی که برهم آیی پویا به تماس های دندانی هنگام حرکت فک اشاره دارد. کالبدشناسی دستگاه جونده: بدون درک عمیق از کالبدشناسی، از جمله آناتومی دندان ها، مفصل گیجگاهی فکی، عضلات اطراف آن و اجزای اسکلتی، نمی توان به طور کامل شیوه بسته شدن فک را درک کرد. دندان ها و ساختارهای اطراف آن: دندان های انسان شامل ۳۲ دندان دائمی است که بین آرَک (استخوان آلوئول) فک بالا و فک پایین توزیع شده اند. دندان ها از دو قسمت تشکیل شده اند: تاج، که در دهان قابل مشاهده است و بالای بافت نرم لثه قرار دارد، و ریشه ها، که در زیر لثه و در آرک قرار دارند. لیگامان پریودنتال، ساروجه یا سمنتومcementum در قسمت بیرونی ریشه را به استخوان آلوئول متصل می کند. این دستهٔ از فیبرهای بافت همبند در پراکنده کردن نیروهایی که در طول
تماس دندان ها در عملکرد به استخوان زیرین وارد می شوند، حیاتی است. دندان ها بسیار تخصصی هستند و دندان های مختلف در عملکردهای خاصی درگیر هستند. دستگاه جونده تا حد زیادی تحت تأثیر این روابط داخل و بین قوس ها است و درک وسیع تری از آناتومی می تواند برای کسانی که می خواهند تراز دندانی را درک کنند، بسیار مفید باشد. اجزای اسکلتی. فک بالا جنبهٔ مهمی از اسکلت بالای صورت را تشکیل می دهد. دو استخوان نامنظم در طول رشد در محل اتصال بین فکی به هم جوش می خورند و فک بالا را تشکیل می دهند. این قسمت کام حفرهٔ دهان را تشکیل می دهد و همچنین از لبه های آرکی (آلوئولی) که دندان های بالایی را در جای خود نگه می دارند، پشتیبانی می کند. از طرف دیگر، اسکلت پایین صورت از فک پایین، یک استخوان U شکل، تشکیل شده است که از دندان های پایین پشتیبانی می کند و همچنین بخشی از مفصل گیجگاهی فکی را تشکیل می دهد. کندیل فک پایین و بخش فلسی استخوان گیجگاهی، در پایه جمجمه با یکدیگر مفصل می شوند. مفصل گیجگاهی فکی (TMJ) از استخوان گیجگاهی جمجمه، به ویژه گودی کاسه ای (حفرهٔ گلنوئید) و تکمهٔ مفصلی و همچنین کوندیل فک پایین، به همراه یک دیسک غضروفی لیفی در بین
آنها تشکیل شده است. این مفصل به عنوان یک مفصل لولایی-لغزشی طبقه بندی می شود و می تواند طیفی از حرکات لغزشی و لولایی را انجام دهد. دیسک که در بین این دو قرار دارد از بافت لیفی متراکم تشکیل شده است و عمدتاً فاقد عروق و اعصاب است. ماهیچه ها. عضلات مختلفی در بسته شدن دندان ها نقش دارند، از جمله ماهیچه جونده و سایر عضلات فرعی. ماهیچه گیجگاهی، ماهیچهٔ جَوِشی (ماستر)، ماهیچه بالی (پتریگوئید) داخلی و خارجی عضلات جونده هستند و در بالا و پایین بردن، بیرون زدن و عقب کشیدن فک پایین نقش دارند. همچنین، شکمچه های قدامی و خلفی ماهیچه دوشکمچه ای (دیگاستریک) در پایین آوردن فک پایین و بالا بردن استخوان لامی (هیوئید) نقش دارند و بنابراین برای دستگاه جونده مهم هستند. رباط ها. لیگامان های مختلفی مرتبط با مفصل گیجگاهی فکی وجود دارند که با عمل به عنوان مهارکننده های منفعل، حرکات مرزی را محدود و مهار می کنند. آنها به عملکرد مفصل کمکی نمی کنند، بلکه نقش محافظتی دارند. لیگامان های کلیدی مربوط به مفصل گیجگاهی فکی عبارتند از: =تکامل تراز دندان ها= با شروع رویش دندان های شیری در ۶ ماهگی، دندان های فک بالا و فک پایین به دنبال قرار گرفتن د
ر کنار یکدیگر هستند. دندان های در حال رویش در طول رشد توسط زبان، گونه ها و لب ها در موقعیت خود قالب گیری می شوند. دندان های شیری بالا و پایین باید پس از ۲ سال در حالی که به رشد خود ادامه می دهند، به طور صحیح در کنار هم قرار گرفته و تراز شوند و رشد کامل ریشه در ۳ سالگی کامل شود. حدود یک سال پس از تکمیل رشد دندان ها، فک ها به رشد خود ادامه می دهند که منجر به ایجاد فاصله بین برخی از دندان ها (دیاستما) می شود. این اثر در دندان های قدامی (جلویی) بیشتر است و از حدود ۴–۵ سالگی قابل مشاهده است. این فاصله مهم است زیرا فضای لازم برای رویش دندان های دائمی (بزرگسالی) در محل صحیح را فراهم می کند و بدون این فاصله، احتمالاً ازدحام دندان های دائمی وجود خواهد داشت. برای درک کامل تکامل بسته شدن فک و ناهنجاری دندانی، درک پویاشناسی دندان های آسیای کوچک در مرحلهٔ دندانی مختلط مهم است. مرحله دندانی مختلط زمانی است که هم دندان های شیری و هم دندان های دائمی وجود دارند. دندان های آسیای کوچک دائمی در حدود ۹–۱۲ سالگی رویش می یابند و جایگزین دندان های آسیای شیری می شوند. دندان های آسیای کوچک در حال رویش کوچک تر از دندان هایی هستند که جا
یگزین آن ها می شوند و این تفاوت فضا بین دندان های آسیای شیری و جانشینان آن ها (۱٫۵ میلی متر برای فک بالا، ۲٫۵ میلی متر برای فک پایین)، فضای بازی (Leeway) نامیده می شود. این فضا اجازه می دهد تا دندان های آسیای دائمی به سمت میانی به فضاها حرکت کنند و یک بسته شدن فک کلاس I را ایجاد کنند. =طبقه بندی دندان های پیش و آسیا= طبقه بندی تراز یاناترازی دندانی نقش مهمی در تشخیص و برنامه ریزی درمان در ارتودنسی ایفا می کند. برای توصیف رابطهٔ دندان های آسیای فک بالا با دندان های آسیای فک پایین، طبقه بندی ناهنجاری دندانی Angle سال هاست که معمولاً استفاده می شود. این سیستم همچنین در تلاش برای طبقه بندی رابطهٔ بین دندان های پیش دو قوس نیز تطبیق داده شده است. رابطهٔ دندان های پیش: هنگام توصیف رابطهٔ بین دندان های پیش فک بالا و فک پایین، دسته های زیر طبقه بندی رابطهٔ پیشین Angle را تشکیل می دهند: کلاس I: دندان های پیش فک پایین با دندان های پیش فک بالا در یک سوم میانی یا روی کوژک (cingulum) سطح کامی تماس پیدا می کنند. کلاس II: دندان های پیش فک پایین با دندان های پیش فک بالا در سطح کامی، در یک سوم لثه ای یا خلفی به کوژک تماس پیدا
می کنند. این کلاس ممکن است به زیرمجموعه های I و II تقسیم شود: کلاس III: دندان های پیش فک پایین با دندان های پیش فک بالا در سطح کامی، به ویژه در یک سوم پیشین یا قدامی به کوژک تماس پیدا می کنند. در برخی موارد، جلوآمدگی افقی دندان های فک بالا نسبت به دندان های فک پایین معکوس می شود (&lt;0mm) و دندان های پیش فک پایین در قدام دندان های پیش فک بالا قرار می گیرند. =رابطهٔ دندان های آسیا= هنگام بحث در مورد بسته شدن دندان های خلفی، طبقه بندی به دندان های آسیای بزرگ اول اشاره دارد و ممکن است به سه دسته تقسیم شود: کلاس I: دندان آسیای بزرگ اول فک پایین به صورت میانی با دندان آسیای بزرگ اول فک بالا جفت می شود، به طوری که دندانهٔ میانی-گونه ای دندان آسیای بزرگ اول فک بالا در شیار گونه ای دندان آسیای بزرگ اول فک پایین قرار می گیرد. (هریک از برآمدگی های گِرد یا نوک تیز تاج دندان را که در سطح جونده یا در نزدیکی آن قرار دارند دندانه یا کاسپ می گویند) کلاس II: دندانهٔ میانی-گونه ای دندان آسیای بزرگ اول فک بالا در قدام شیار گونه ای دندان آسیای بزرگ اول فک پایین قرار می گیرد. کلاس III: اگر دندانهٔ میانی-گونه ای دندان آسیای بزرگ ا
ول فک بالا در خلف شیار گونه ای دندان آسیای بزرگ اول فک پایین قرار گیرد. [۸] هرگونه انحراف از رابطهٔ طبیعی دندان ها (کلاس I) یک ناهنجاری دندانی در نظر گرفته می شود. روابط کلاس I به عنوان «ایده آل» در نظر گرفته می شوند، با این حال این طبقه بندی موقعیت دو مفصل گیجگاهی فکی (TMJ) را در نظر نمی گیرد. روابط کلاس II و III دندان های آسیا و پیشین به عنوان اشکالی از ناهنجاری دندانی در نظر گرفته می شوند، با این حال همه آنها به اندازه ای شدید نیستند که نیاز به درمان ارتودنسی داشته باشند. شاخص نیاز به درمان ارتودنسی سیستمی است که سعی می کند ناهنجاری های دندانی را از نظر اهمیت ویژگی های مختلف اکلوزال و اختلال زیبایی درک شده رتبه بندی کند. این شاخص افرادی را که بیشترین بهره را از درمان ارتودنسی می برند و ارجاع به یک متخصص ارتودنسی را شناسایی می کند. اصطلاحات اکلوزال (تراز دندان) موقعیت بین دندانه ای (ICP)، که به عنوان تراز عادتی دندان ها، موقعیت عادتی یا جفت شدن (بایت) راحت دندان ها نیز شناخته می شود، به عنوان موقعیتی تعریف می شود که در آن دندان های فک بالا و فک پایین در حداکثر در هم رفتگی با یکدیگر جفت می شوند. این موقعیت م
عمولاً آسان ترین موقعیت برای ثبت است و تقریباً همیشه تراز دندانی است که بیمار در هنگام درخواست «گاز گرفتن» به آن می رسد. این نوع بسته شدن فکی است که بیمار به آن عادت دارد، از این رو گاهی اوقات جفت شدن (بایت) عادتی نامیده می شود. رابطهٔ مرکزی (CR) یک رابطهٔ فکی قابل تکرار (بین فک پایین و فک بالا) را توصیف می کند و مستقل از تماس دندان است. این موقعیتی است که در آن کندیل های فک پایین در حفره ها در موقعیت قدامی-فوقانی در مقابل شیب خلفی برجستگی مفصلی قرار دارند. گفته می شود که در CR، عضلات در آرام ترین و کم تنش ترین حالت خود هستند. این موقعیت تحت تأثیر حافظهٔ عضلانی نیست، بلکه توسط لیگامانی که کندیل ها را در داخل حفره نگه می دارد، تعیین می شود؛ بنابراین، این موقعیتی است که دندانپزشکان برای ایجاد روابط اکلوزالی جدید از آن استفاده می کنند، به عنوان مثال، هنگام ساخت پروتزهای کامل فک بالا و فک پایین. زمانی که فک پایین در این موقعیت عقب رفته قرار دارد، حول یک محور فرضی که از مرکز سر هر دو کندیل می گذرد، با یک قوس انحنایی باز و بسته می شود. این محور فرضی، محور لولایی انتهایی نامیده می شود. اولین تماس دندانی که هنگام بست
ه شدن فک پایین در موقعیت محور لولایی انتهایی رخ می دهد، موقعیت تماس عقب رفته (RCP) نامیده می شود. [13] RCP به دلیل کپسول غیرالاستیک مفصل گیجگاهی فکی و محدودیت لیگامان های کپسولی، می تواند با دقت ۰٫۰۸ میلی متر تکرار شود، بنابراین می توان آن را یک «حرکت مرزی» در پوشش پوسلت (Posselt) در نظر گرفت. بسته شدن مرکزی (CO) یک اصطلاح گیج کننده است و اغلب به اشتباه به جای RCP استفاده می شود. هر دو اصطلاح برای تعریف موقعیتی که کندیل ها در CR هستند استفاده می شود، با این حال RCP اولین تماس دندانی هنگام بسته شدن را توصیف می کند، با این حال این ممکن است یک تماس تداخلی باشد. از سوی دیگر، CO به بسته شدن فکی اشاره دارد که در آن دندان ها در حداکثر در هم رفتگی در CR هستند. پوسلت (۱۹۵۲) تعیین کرد که تنها در ۱۰٪ از روابط طبیعی دندان و فک، ICP = CO [14] (حداکثر در هم رفتگی در CR) است و بنابراین اصطلاح RCP هنگام بحث در مورد بسته شدن فکی که زمانی رخ می دهد که کندیل ها در موقعیت عقب رفته خود هستند، مناسب تر است. CO اصطلاحی است که بیشتر مربوط به کاربرد پروتز کامل یا جایی است که چندین واحد پروتز ثابت ارائه می شود، که در آن بسته شدن فک طو
ری تنظیم می شود که وقتی فک پایین در CR است، دندان ها در هم فرومی روند. پوشش حرکات مرزی پوسلت: پوشش حرکات مرزی پوسلت (Posselt) (اغلب به عنوان «حرکات مرزی فک پایین» نامیده می شود) یک نمودار شماتیک از حداکثر حرکت فک در سه صفحه (ساژیتال، افقی و فرونتال) است. این شامل تمام حرکات دور از RCP است و شامل موارد زیر می شود: حرکات بیرون زده: هنگامی که فک پایین از رابطهٔ مرکزی به سمت جلو حرکت می کند، به عنوان بیرون زدگی در نظر گرفته می شود. در بسته شدن فک کلاس I، تماس های غالب روی سطوح پیشین و لبی دندان های پیشین فک پایین و لبه های پیشین و نواحی حفرهٔ کامی دندان های پیشین فک بالا رخ می دهد. حرکات جانبی: هنگامی که فک پایین به چپ یا راست حرکت می کند، دندان های خلفی فک پایین به صورت جانبی روی دندان های مقابل حرکت می کنند. به عنوان مثال، هنگامی که فک پایین به سمت راست حرکت می کند، دندان های سمت راست فک پایین به صورت جانبی روی دندان های مقابل خود حرکت می کنند و این به عنوان سمت کاری فک پایین (سمتی که فک پایین به سمت آن حرکت می کند) نامیده می شود. در مقابل، دندان های سمت چپ فک پایین به صورت میانی، پایین و قدامی روی دندان های خل
فی مقابل خود حرکت می کنند و این سمت غیرکاری نامیده می شود (سمتی که فک پایین از آن دور می شود). حرکات عقب رفته: این زمانی است که فک پایین از ICP به سمت عقب حرکت می کند. در مقایسه با حرکات بیرون زده و جانبی، حرکات عقب رفته معمولاً به دلیل محدودیت توسط ساختارهای لیگامانی به طور قابل توجهی کوچک تر هستند و دامنهٔ حرکتی در حدود ۱ یا ۲ میلی متر دارند. =هدایت، دندان های طبیعی و عملکرد= حرکات فک پایین توسط دو سیستم مختلف هدایت می شود؛ سیستم هدایت خلفی و سیستم هدایت قدامی. هدایت خلفی به مفاصل گیجگاهی فکی و ساختارهای مرتبط با آن اشاره دارد. این کندیل ها در داخل حفره و ماهیچه ها و رباط های مرتبط به همراه ارتباط عصبی-عضلانی آن است که حرکات فک پایین را تعیین می کند. حرکات جانبی، بیرون زده و عقب رفته فک پایین توسط سیستم خلفی هدایت می شوند. تعریف حرکت کندیل ها (لُقمه ها) در حرکات جانبی مهم است: - کندیل کاری: این کندیل نزدیک ترین به سمتی است که فک پایین به آن حرکت می کند (به عنوان مثال، اگر فک پایین به سمت راست حرکت کند، کندیل راست کندیل کاری است). - کندیل غیرکاری: این سمتی است که فک پایین از آن دور می شود (به عنوان مثال، اگر
فک پایین به صورت جانبی به سمت راست حرکت کند، کندیل چپ کندیل غیرکاری است). حداکثر حرکت جانبی فک پایین به سمت چپ یا راست تقریباً ۱۰–۱۲ میلی متر است. حرکت اولیه در حرکات جانبی در کندیل غیرکاری (NWS) رخ می دهد (همچنین به نام کندیل متعادل کننده یا در حال چرخش نیز شناخته می شود). سر کندیل NWS در جهت پایین، جلو و میانی حرکت می کند. این حرکت در برابر دو صفحه جداگانه، صفحه عمودی و افقی، تعریف می شود. کندیل سمت کاری (WS) (همچنین به نام کندیل چرخشی نیز شناخته می شود) تحت یک تغییر جانبی فوری و غیر پیشرونده قرار می گیرد. این حرکت، حرکت بنت نامیده می شود (با این حال ممکن است با زاویهٔ بنت اشتباه گرفته شود)، بنابراین بیشتر به عنوان تغییر جانبی فوری شناخته می شود. کندیل در حال چرخش با یک تغییر جانبی جزئی در جهت حرکت دیده می شود. سرهای کندیلار عمدتاً به سمت جلو و پایین در امتداد سطح دیستال سطح مفصلی در گودی کاسه ای (حفرهٔ گلنوئید) حرکت می کنند. حرکات بیرون زده توسط ساختارهای رباطی به حداکثر ~۸–۱۱ میلی متر محدود می شوند (بسته به ریخت شناسی جمجمه و اندازهٔ فرد). در مورد عقب رفتگی، این حرکت توسط ساختارهای لیگامانی محدود می شود
و حداکثر محدودهٔ عقب رفتگی معمولاً ~۱ میلی متر است، اما به ندرت ۲–۳ میلی متر در برخی از بیماران مشاهده می شود. ما نمی توانیم سیستم هدایت خلفی را از طریق درمان ترمیمی دندان تحت تأثیر قرار دهیم. سیستم هدایت قدامی: هدایت قدامی به تأثیر دندان های در تماس بر مسیرهای حرکتی فک پایین اشاره دارد. تماس های دندانی ممکن است تماس های دندان های قدامی، خلفی یا هر دو باشند - با این حال به عنوان هدایت قدامی نامیده می شود زیرا این تماس ها هنوز در قدام مفصل گیجگاهی فکی (TMJ) قرار دارند. این را می توان به موارد زیر طبقه بندی کرد: بسته شدن فک پویا که در دندان های نیش (در سمت کاری) در طول حرکات جانبی فک پایین رخ می دهد. - این دندان ها به دلیل ریشه های بلند و نسبت تاج/ریشه خوب، برای پذیرش نیروهای افقی در حرکات خارج از مرکز مناسب ترین هستند. - برای تکنسین های دندانپزشکی در طول موم گذاری و ساخت ترمیم، فراهم کردن این هدایت آسان است. تماس های متعدد بین دندان های فک بالا و پایین در حرکات جانبی در سمت کاری که در آن تماس همزمان چندین دندان به عنوان یک گروه برای توزیع نیروهای اکلوزالی عمل می کند. - ترجیح داده می شود که این هدایت تا حد امکا
ن قدامی باشد، به عنوان مثال دندان های آسیای کوچک به جای دندان های آسیای بزرگ، زیرا وقتی تماس ها به TMJ نزدیک تر باشند، نیروی بیشتری اعمال می شود. تأثیر سطوح تماس دندان های پیشین فک پایین و بالا بر حرکات فک پایین با اوربایت و اورجت دندان های پیشین فک بالا مشخص می شود. در درمان ترمیمی، می توان سیستم های هدایت قدامی را که با دستگاه جونده هماهنگ هستند، دستکاری و طراحی کرد. اهمیت بالینی هدایت. تماس دندان درگیر در هدایت به ویژه مهم است زیرا این دندان ها در طول روز تعداد زیادی بسته می شوند و بنابراین باید بتوانند در برابر بارهای اکلوزالی سنگین و غیرمحوری مقاومت کنند. هنگام ترمیم، سیستم هدایت قدامی باید با سیستم هدایت خلفی سازگار باشد. این بدان معناست که نباید فشار بیش از حد بر سیستم هدایت خلفی که توسط ساختارهای رباطی محدود شده است، وارد شود. پس از ترمیم سطوح اکلوزالی (بستشی) دندان ها، احتمالاً بسته شدن فک و بنابراین سیستم های هدایت تغییر می کنند. بعید است که TMJ با این تغییرات در تراز دندان ها سازگار شود، بلکه دندان ها از طریق سایش دندان، حرکت دندان یا شکستگی با تراز جدید سازگار می شوند. به همین دلیل، هنگام ارائه تر
میم ها، در نظر گرفتن این مفاهیم هدایت مهم است. هدایت همچنین باید قبل از ترمیم در نظر گرفته شود زیرا نباید انتظار داشت که یک دندان به شدت ترمیم شده به تنهایی هدایت را فراهم کند زیرا این امر باعث می شود دندان در طول عملکرد در برابر شکستگی آسیب پذیر شود. سازماندهی تراز دندانی. چینش دندان ها در عملکرد مهم است و در طول سال ها، سه مفهوم شناخته شده برای توصیف چگونگی تماس دندان ها با یکدیگر و عدم تماس آنها توسعه یافته است: تراز دندانی متعادل دوطرفه: این مفهوم مبتنی بر منحنی اسپی (curve of Spee) و منحنی ویلسون (curve of Wilson) است و برای دندان های طبیعی ترمیم شده منسوخ شده است. با این حال، هنوز در پروتزهای متحرک کاربرد دارد. این طرح شامل تماس های روی هر چه بیشتر دندان ها (هم در سمت کاری و هم در سمت غیرکاری) در تمام حرکات خارج از مرکزی فک پایین است. این امر به ویژه در مورد پروتز کامل مهم است زیرا دندان های در تماس در سمت غیرکاری به تثبیت پایه های پروتز در حرکت فک پایین کمک می کنند. در دهه ۱۹۳۰ اعتقاد بر این بود که این چیدمان برای دندان های طبیعی هنگام ارائه بازسازی کامل اکلوزال به منظور توزیع تنش ها ایده آل است. با ای
ن حال، مشخص شد که نیروهای جانبی وارد شده بر دندان های خلفی ترمیم شده، اثرات مخربی بر ترمیم ها ایجاد می کنند. تراز دندانی متعادل یک طرفه: از سوی دیگر، تراز دندانی متعادل یک طرفه یک چیدمان دندانی پرکاربرد است که در دندانپزشکی فعلی استفاده می شود و معمولاً به عنوان عملکرد گروهی شناخته می شود. این مفهوم مبتنی بر این مشاهده است که تماس های NWS مخرب بودند و بنابراین دندان های NWS باید عاری از هرگونه تماس خارج از مرکزی باشند و در عوض تماس ها باید در WS توزیع شوند تا بار اکلوزالی را به اشتراک بگذارند. عملکرد گروهی زمانی استفاده می شود که هدایت نیش قابل دستیابی نباشد و همچنین در رویکرد Pankey-Mann Schuyler (PMS) که در آن عملکرد گروهی بهتر از هدایت نیش در نظر گرفته شد زیرا بارگذاری را در WS بهتر توزیع می کرد. تراز دندانی با محافظت متقابل: مجلهٔ پروتز دندان (۲۰۱۷) تراز دندانی با محافظت متقابل را اینگونه تعریف می کند: 'یک طرح اکلوزالی که در آن دندان های خلفی از تماس بیش از حد دندان های قدامی در موقعیت حداکثر درهم رفتگی جلوگیری می کنند و دندان های قدامی دندان های خلفی را در تمام حرکات خارج از مرکزی فک پایین از هم جدا می ک
نند'. در حرکات خارج از مرکز، نیروهای آسیب رسان به دندان های خلفی وارد می شود و دندان های قدامی برای دریافت این نیروها مناسب تر هستند؛ بنابراین در طول حرکات بیرون زده، تماس یا هدایت دندان های قدامی باید به اندازه ای باشد که دندان های خلفی را از هم جدا کرده و از آنها محافظت کند. در مقابل، دندان های خلفی برای پذیرش نیروهایی که در حین بسته شدن فک پایین اعمال می شوند مناسب تر هستند. این به این دلیل است که دندان های خلفی به گونه ای قرار گرفته اند که نیروها مستقیماً در امتداد محور طولی دندان اعمال می شوند و می توانند آنها را به طور مؤثر پراکنده کنند، در حالی که دندان های قدامی به دلیل موقعیت لبی و زاویه خود نمی توانند این نیروهای سنگین را به خوبی تحمل کنند؛ بنابراین پذیرفته شده است که دندان های خلفی باید در ICP تماس های سنگین تری نسبت به دندان های قدامی داشته باشند و به عنوان یک توقف برای بسته شدن عمودی عمل کنند. علاوه بر این، در حرکات جانبی، عملکرد نیش یا عملکرد گروهی باید برای جداسازی دندان های خلفی در سمت کاری (WS) عمل کنند، زیرا همان طور که در بالا توضیح داده شد، دندان های قدامی برای پراکنده کردن نیروهای افقی آس
یب رسان مناسب تر هستند، همچنین تماس دورتر از مفصل گیجگاهی فکی (TMJ) است، بنابراین نیروهای ایجاد شده از نظر قدرت کاهش می یابند. عملکرد گروهی یا هدایت نیش همچنین باید جداسازی دندان ها را در سمت غیر کاری (NWS) فراهم کند زیرا مقدار و جهت نیروی وارد شده به TMJ و دندان ها می تواند به دلیل افزایش فعالیت عضلانی مخرب باشد. عدم وجود تماس های NWS همچنین امکان حرکت روان کندیل سمت کاری را فراهم می کند زیرا یک تماس ممکن است هدایت کندیل را قطع کند و بنابراین باعث ایجاد یک رابطهٔ ناپایدار فک پایین شود. تماس های منحرف کننده و تداخل ها: یک تماس منحرف کننده تماسی است که فک پایین را از حرکت مورد نظر خود منحرف می کند. نمونه ای از این مورد زمانی است که فک پایین توسط لغزش RCP-ICP به داخل ICP منحرف می شود که مسیر آن توسط تماس های دندانی منحرف کننده تعیین می شود. این اغلب در عملکرد (به عنوان مثال جویدن) دخیل است، اما در برخی موارد این تماس های منحرف کننده می توانند آسیب رسان باشند و ممکن است منجر به درد در اطراف دندان شوند (اغلب با دندان قروچه همراه است). با این حال، برخی از بیماران ممکن است کاملاً از تماس های منحرف کننده مشابه بی اط
لاع باشند، که نشان می دهد این سازگاری بیمار است نه تماس که ممکن است بر وضعیت بیمار تأثیر بگذارد. تداخل اکلوزالی، هرگونه تماس دندانی است که مانع از حرکت هماهنگ فک پایین می شود (یک تماس نامطلوب دندان). تداخلات ترازبندی (اکلوزالی) ممکن است به صورت زیر طبقه بندی شوند: هنگامی که دندانپزشک ترمیم هایی را ارائه می دهد، مهم است که این ترمیم ها تداخلی ایجاد نکنند، در غیر این صورت ترمیم بار بیشتری را دریافت می کند. در مورد تماس های منحرف کننده، تداخل ها ممکن است با پارافانکشن مانند دندان قروچه نیز همراه باشند (اگرچه شواهد ضعیف هستند) و ممکن است بر توزیع نیروهای اکلوزالی سنگین تأثیر منفی بگذارند. تداخل ها همچنین ممکن است به دلیل تغییر فعالیت عضلات جونده باعث درد در آنها شوند، با این حال بحث و جدل زیادی در مورد اینکه آیا رابطه ای بین انسداد و اختلالات گیجگاهی فکی وجود دارد یا خیر، وجود دارد. تقریباً همه افراد دارای دندان، تداخلات اکلوزالی دارند و بنابراین به عنوان علت همه TMDها دیده نمی شوند. هنگامی که یک تغییر حاد یا بی ثباتی قابل توجه در وضعیت اکلوزال وجود دارد و متعاقباً یک عامل اتیولوژیک برای TMD را نشان می دهد، درمان
اکلوزالی مورد نیاز است. تنظیم اکلوزال (حذف تداخلات اکلوزالی) ممکن است به منظور به دست آوردن یک رابطهٔ اکلوزالی پایدار انجام شود و با ساییدن انتخابی تداخلات اکلوزالی یا از طریق سایش یک اسپلینت اکلوزالی سخت برای اطمینان از ایجاد رابطهٔ عقب رفته واقعی به دست می آید.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;39772511&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2024-12-11T02:48:07Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;InternetArchiveBot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;نجات ۰ منبع و علامت زدن ۱ به عنوان مرده.) #IABot (v2.0.9.5&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;40758090&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; ویلیام سیلور اُلیور (؛ ۱۸۳۶ – ۲۷ آوریل ۱۹۰۸) جراح ایرلندی الاصل اهل کانادا بود که امروزه نامش به دلیل تشریح نشانه الیور در یادها مانده است. وی تحصیلاتش را در هالیفاکس به اتمام رساند و از سال ۱۸۵۷ به نیروی زمینی بریتانیا پیوست و بیشتر در هند و کانادا خدمت کرد. او تا مقام «قائم مقام جراح کل» در ارتش بالا رفت و تا هنگام بازنشستگی خود در سال ۱۸۸۳ در هالیفاکس مستقر بود. او پس از خدمت در «سپاه تفنگداران پیاده نظام شصتم» و دیدن نیازهای آنان، برخی تجهیزات مورد نیاز برای پیاده نظام ارتش کانادا را طراحی کرد. اُلیور پس از یک بیماری طولانی در حالی که ۳ سال آخر عمر خود را در انگلستان گذرانده بو
د، درگذشت.
باشگاه ورزشی بوآ () یک باشگاه فوتبال برزیلی از ورگینها، ایالت مینا ژرایس است. این باشگاه در گذشته با نام باشگاه ورزشی ایتویوتابا شناخته می شد. ورزشگاه. این باشگاه بازی های خانگی خود را در ورزشگاه مانیسیپال پرفیتو لوئیز دیلزون دی ملو، که معمولاً به عنوان ملائو شناخته می شود، انجام می دهد. این استادیوم در ورگینها، ایالت مینا ژرایس قرار دارد و حداکثر ظرفیت آن ۲۷۰۰۰ نفر است. زمانی که نام آنها باشگاه ورزشی ایتویوتابا بود، این باشگاه بازی های خانگی خود را در ورزشگاه دا فازندینیا، واقع در ایتویوتابا انجام می داد. ظرفیت این ورزشگاه حداکثر ۳۸۴۰ نفر است.
سوفل کری کومس نشانه ای بالینی است که در در بیماران مبتلا به التهاب دریچه میترال ناشی از تب روماتیسمی حاد رخ می دهد. سوفل کری کومس صدایی کوتاه و میان دیاستولی است که نوک قلب شنیده می شود و با بهبود التهاب دریچه ناپدید می شود. سوفل کری کومس اغلب با ریتم گالوپ S3 همراه است و می توان آن را از سوفل دیاستولی تنگی دریچه میترال با عدم وجود صدای باز شدن میترال (opening snap) قبل از سوفل تشخیص داد. بهترین جا برای شنیدن سوفل کری کومس نوک قلب است. این سوفل ناشی از افزایش جریان خون در دریچه میترال ضخیم شده است. این نشانهٔ پزشکی به افتخار متخصص قلب بریتانیایی کری کومس نامگذاری شده است.
ابراهیم عابد بازیگر، مجری و استندآپ کمدین اهل افغانستان است که به خاطر شوخی با مسائل سیاسی و اجتماعی افغانستان شهرت دارند. زندگی. ابراهیم عابد، ولسوالی سرخ رود ولایت ننگرهار به دنیا آمد. عابد از کودکی مهارت فوق العاده ای در عرصه کمدی داشت همین امر باعث شد تا او در میان واهمه های روزگار، یکی از مشهورترین کمدین های کشور شود. ابراهیم عابد در دوران کودکی، همیشه در زمینه های هنری مکتب سهم فعالی داشت، طوری که بعدها او را در ولایت ننگرهار در نمایش نامه ها و تمثیلات نیز دعوت می کردند تا وسیله ای برای خندیدن مرم باشد. عابد در زمان جنگ های داخلی افغانستان از ناچاری مجبور شد تا مدتی را به دور از هنر بگذراند و خود را در شغل هایی هم چون خیاطی، پرستاری و گل دوزی مشغول نگه دارد. آقای عابد مدت چهار سال در کشور پاکستان مهاجر بوده است؛ او حتی در دوران مهاجرت نیز از تمثیل و کمدی دست بر نداشت. بعد از مهاجرت، او دوباره به وطن بازگشت و فعالیت خود را در تلویزیون ننگرهار آغاز کرد، چندی بعد، او در برنامه ای به نام خنده بازار که در تلویزیون طلوع نشر می شد، شرکت کرد. بعد از آن، در برنامه شبکه خنده تلویزیون طلوع به فعالیت ادامه داد، همی