Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
که او کلاس های پرنده نگری را در پارک ملی جانورشناسی اسمیتسونین تدریس می کرد. او نخستین زنی بود که به عنوان عضو انجمن پرنده شناسی آمریکا انتخاب شد و همچنین مدال بروستر را دریافت کرد. پس از درگذشت همسرش در سال ۱۹۴۲، مریام تا زمان مرگش در سن ۸۵ سالگی عمدتاً از زندگی عمومی کناره گیری کرد. گونه فرعی "Parus gambeli baileyae" از چرخ ریسوی کوهی به افتخار او نام گذاری شده است. اوایل زندگی و تحصیلات. فلورنس آگوستا مریام در ۸ اوت ۱۸۶۳ در لوکاست گروو، نیویورک به دنیا آمد. او کوچک ترین فرزند از چهار فرزند کلینتون لوی و کارولین (با نام خانوادگی هارت) مریام بود. پدرش پیش تر در یوتیکا، نیویورک و نیویورک به عنوان بازرگان و بانکدار فعالیت می کرد و اندکی پیش از تولد فلورنس در لوکاست گروو اقامت گزید. بین سال های ۱۸۷۱ تا ۱۸۷۵، کلینتون مریام نماینده کنگره ایالات متحده آمریکا از شهرستان لویس، نیویورک به عنوان عضو حزب جمهوری خواه (ایالات متحده آمریکا) بود. از سوی دیگر، کارولین مریام فارغ التحصیل کالج زنانه راتگرز و دختر لوی هارت، قاضی دادگاه شهرستان و عضو مجلس ایالتی نیویورک از کالینزویل بود. اعضای خانواده مریام علاقه زیادی به علوم
طبیعی داشتند. کارولین در دوران تحصیل خود در راتگرز به اخترشناسی علاقه مند شد و این علاقه را با همسر و فرزندانش در میان گذاشت؛ او به آن ها اجازه می داد تا با تلسکوپ به صورت های فلکی و کسوف ها نگاه کنند. مریام عمه پدری خود، هلن بگ، را «گیاه شناس خانواده» نامیده بود. پدرش نیز در سال ۱۸۷۰، پس از سفری به کالیفرنیا از طریق اولین راه آهن بین قاره ای، به طبیعت علاقه مند شد. کلینتون مریام همچنین دربارهٔ دوره یخچالی و ارتباط آن با سفرهایش به دره یوسیمیتی تحقیق می کرد و مکاتبات طولانی با جان مویر در این زمینه داشت. املاک خانوادگی مریام، با نام «هوموود»، در نزدیکی کوه های آدیرونداک قرار داشت و فرصت های بسیاری برای کاوش در حیات وحش محلی فراهم می کرد. مریام به همراه پدر و برادر بزرگ ترش در اطراف این املاک قدم می زد و با گونه های مختلف منطقه آشنا می شد. علاقه اصلی او پرندگان بودند و او عادات، آوازها و گونه های مختلف آن ها را از طریق مشاهده از پنجره اتاق ناهارخوری خود یادمی گرفت. در ۹ سالگی، او پدر و برادرش را در یک اردوی کمپینگ در فلوریدا همراهی کرد. کلینتون هارت مریام، که در بزرگسالی به «سی. هارت» معروف شد، در نوجوانی به
مطالعه پرندگان و تاکسیدرمی آن ها علاقه مند بود. پدرشان نیز در دوران حضور در کنگره، ارتباطاتی در دنیای تاریخ طبیعی داشت و دیداری بین سی. هارت و اسپنسر فولرتن بیرد، معاون مؤسسه اسمیتسونین، ترتیب داد تا او را به عنوان پرنده شناس در یک اعزام علمی یلوستون در سال ۱۸۷۲ استخدام کند.
انریکتا مدلین (; – ) جراح و فعال محیط زیست مکزیکی بود. او در مکزیکوسیتی رشد یافت و از کودکی در پروژه های پاکسازی شهر شرکت داشت و به ارتباط میان بیماری ها و محیط زیست علاقه مند شد. وی مدرک پزشکی خود را از دانشگاه مستقل ملی مکزیک دریافت کرد و در زمینه ژنتیک انسانی تخصص گرفت. همچنین در حوزه آموزش و مدیریت محیط زیست به تحصیل پرداخت. پس از مشارکت در پروژه های امدادرسانی پس از زمین لرزه ۱۹۸۵ مکزیکو سیتی، مدلین به همراه خانواده خود در سال ۱۹۸۷ به آگوئاسکالینتس (شهر) نقل مکان کرد، جایی که به عنوان جراح فعالیت داشت و در عین حال به عنوان یکی از چهره های برجسته در زمینه فعالیت های محیط زیستی شناخته شد. او همراه با مادرش و دیگر فعالان، در سال ۱۹۹۲ انجمن (آگاهی زیست محیطی) را تأسیس کرد. این گروه اولین پروژه بازیافت را در ایالت اجرا کرد و پروژه های متعددی را برای افزایش آگاهی دربارهٔ مدیریت پسماند، حفظ محیط زیست و مقابله با پروژه های توسعه ای که به محیط زیست آسیب می رساندند، راه اندازی کرد. مدلین در سطوح محلی، ایالتی، ملی و بین المللی در تدوین سیاست های حفاظت از اکوسیستم ها مشارکت داشت. مدلین در سال ۲۰۰۶ نخستین فردی بود که
جایزه ایالتی شایستگی محیط زیستی را دریافت کرد و در سال ۲۰۱۲ بالاترین نشان ملی مکزیک برای فعالان محیط زیست، یعنی (جایزه شایستگی اکولوژیک) را به دست آورد. در سال ۲۰۲۰، او جایزه (زیستگاه طلایی) را از کالج ملی پزشکان محیط زیست دریافت کرد و در سال بعد نیز جایزه آگوئاسکالینتس را در بخش آب زلال کسب نمود. در سال ۲۰۲۱، مرکز اکولوژیک و تأمین نهال ایالت به افتخار او به «مرکز اکولوژیک کوئتا مدلین» تغییر نام یافت. در زمان درگذشتش در سال ۲۰۲۲، مدلین یکی از برجسته ترین فعالان محیط زیست در منطقه مرکزی مکزیک به شمار می رفت. پس از مرگش، شهرداری آگوئاسکالینتس جایزه ای به نام او، «جایزه انریکِتا مدلین»، را برای تقدیر از افرادی که در بهبود محیط زیست و جامعه تلاش های ارزنده ای داشته اند، ایجاد کرد. کودکی و تحصیلات. ماریا انریکِتا مدلین لگورِتا در ۱۰ دسامبر ۱۹۴۸ در مکزیکوسیتی به دنیا آمد. والدین او انریکِتا لگورِتا لوپز و ماریو مدلین اوکادیز بودند. او دو روز بعد در کلیسای جامع سن کوسمه غسل تعمید یافت. نام مستعارش «کوئتا» بود. او برادری بزرگ تر به نام ماریو، که موسیقی دان بود، و سه برادر کوچک تر به نام های آلخاندرو کلودیو، خوآن و ر
ودریگو داشت. رودریگو بعدها به عنوان زیست شناس شناخته شد. پدرش حسابدار و بنیان گذار یک کارخانه بستنی سازی و مادرش خواننده اپرا و فعال اجتماعی بود که هنرمندان را به اعتصاب علیه کاخ هنرهای زیبا رهبری کرد. لگورِتا همچنین در (انجمن اکولوژیک کویوآکان) داوطلب بود و فرزندانش را به فعالیت های پاکسازی (پارک سلطنتی سن لوکاس) در برو (تقسیمات کشوری) کویوآکان تشویق می کرد. مرگ برادرش خوآن در سال ۱۹۶۹ به دلیل سرطان، کنجکاوی مدلین را دربارهٔ ارتباط میان بیماری ها و محیط زیست برانگیخت. مدلین مدرک پزشکی خود را از دانشگاه مستقل ملی مکزیک (UNAM) دریافت کرد و دکترای ژنتیک بالینی انسانی گرفت. او همچنین در زمینه آموزش و مدیریت محیط زیست تحصیل کرد. مدلین با خاویر لوپز د لا پِنا، متخصص قلب، ازدواج کرد و آن ها صاحب دو فرزند شدند. اگرچه او به عنوان جراح فعالیت می کرد، اما بیشتر به عنوان فعال محیط زیست شناخته می شد. پس از وقوع زمین لرزه ۱۹۸۵ مکزیکو سیتی، که ویرانی های گسترده ای به بار آورد و مسئولان نتوانستند به خوبی بحران را مدیریت کنند، خانواده مدلین آشپزخانه های عمومی برای تغذیه مردم ایجاد کردند، تجهیزات پزشکی جمع آوری کردند و با است
فاده از رادیوهای موج کوتاه به همسایگان کمک کردند. به دنبال کیفیت زندگی بهتر، این خانواده در سال ۱۹۸۷ به آگوئاسکالینتس (شهر) نقل مکان کردند. فعالیت حرفه ای. پس از ورود به آگوئاسکالینتس، خانواده مدلین در جستجوی یک انجمن محیط زیستی بودند و به کمپین موفقی برای جلوگیری از توسعه (منطقه جنگلی) و تبدیل آن به پارک پیوستند. از آنجا که در آن زمان هیچ گروه محیط زیستی دیگری در ایالت وجود نداشت، انریکِتا لگورِتا، مادر مدلین، از طریق رادیو دانشگاه خودمختار آگوئاسکالینتس فراخوانی برای تشکیل یک انجمن منتشر کرد. در نتیجه، دانشگاهیان و شهروندان علاقه مند گرد هم آمدند و گروهی محیط زیستی را تشکیل دادند. آن ها یک رویداد بازیافت را در کلیسای محلی (معبد دلورس) سازماندهی کردند.
فلورانس ویولت مک کنزی (; – ) که با نام محبت آمیز "خانم مک" شناخته می شد، نخستین زن مهندس برق در استرالیا، بنیان گذار سپاه اضطراری سیگنالینگ زنان (WESC) و حامی همیشگی آموزش فنی برای زنان بود. او با موفقیت برای پذیرش برخی از کارآموزان زن خود در نیروی دریایی تمام مردانه تلاش کرد و از این طریق خدمات سلطنتی زنان نیروی دریایی استرالیا (WRANS) را بنیان نهاد. حدود ۱۲٬۰۰۰ سرباز در مدرسه آموزش سیگنالینگ او در سیدنی آموزش دیدند و مهارت هایی در کد مورس و سیگنالینگ بصری (سمافور پرچم و کد بین المللی سیگنال ها) کسب کردند. او در سال ۱۹۱۸ کسب وکار برق کشی خود را راه اندازی کرد و برای دریافت دیپلم مهندسی برق در کالج فنی سیدنی، خود را شاگرد همان کسب وکار قرار داد. او در آن زمان با عنوان «مادمازل توماس ادیسون» استرالیا توصیف می شد. در سال ۱۹۲۲، او نخستین زن استرالیایی بود که مجوز اپراتور رادیویی آماتور را دریافت کرد. در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، «فروشگاه بی سیم» او در بازار رویال سیدنی، در میان علاقه مندان و آزمایش کنندگان رادیویی مشهور بود. او در سال ۱۹۲۲ مجله "وایرلس ویکلی" را بنیان نهاد، در سال ۱۹۳۴ انجمن برق زنان استرالیا را تأسی
س کرد و در سال ۱۹۳۶ نخستین «کتاب آشپزی تمام برقی» را نوشت. در سال های پس از جنگ، او با آلبرت اینشتین مکاتبه داشت. خانواده و تحصیلات. فلورنس وایولت گرنویل در ملبورن در ۲۸ سپتامبر ۱۸۹۰ از جورج و ماری آنی ("نام خانوادگی پیش از ازدواج:" جایلز) والاس متولد شد. برخی منابع سال ۱۸۹۲ را به عنوان سال تولد او ذکر کرده اند. پیش از ازدواج با سیسیل مک کنزی در سن ۳۴ سالگی، او با نام وایولت والاس شناخته می شد. در گواهی تولد وایولت، نام آنی به عنوان «آنی گرنویل» ذکر شده بود، پس از نام پدر برادر بزرگ ترش والتر، جیمز گرنویل [یا گرویل]. هیچ مدرکی برای تأیید وجود جیمز یافت نشده است. زمانی که وایولت دو ساله بود، خانواده اش به آستینمر در جنوب سیدنی نقل مکان کردند. مدرسه عمومی ثیرول. خواهر و برادران او در مدرسه عمومی ثیرول تحصیل کردند. وایولت کوچک در این مدرسه، در سال ۱۸۹۹ در یک برنامه نمایشی در دکلمه و آواز، استعداد و اعتمادبه نفس خود را به نمایش گذاشت. از دوران کودکی، وایولت علاقه ای مستقل به برق و اختراع داشت. او در یک مصاحبه تاریخ شفاهی در سال ۱۹۷۹ چنین یادآوری کرد: دبیرستان دخترانه سیدنی. ویولت بعدها موفق به دریافت بورسیه ای بر
ای تحصیل در دبیرستان دخترانه سیدنی شد و سال آخر خود را در ۱۹۰۹ به پایان رساند، هرچند به دلیل مشکلات سلامتی، یک سال تحصیلی را تکرار کرده بود. او سپس در کالج تربیت معلم سیدنی ثبت نام کرد و قصد داشت معلم ریاضیات شود. در همان دوران که ویولت در دبیرستان تحصیل می کرد، برادر بزرگ ترش در انگلستان مشغول به تحصیل در رشته مهندسی برق بود و در زمان آغاز دوره تربیت معلم ویولت به خانه بازگشت. در سال ۱۹۱۵، ویولت دروس شیمی ۱ و زمین شناسی ۱ را در دانشگاه سیدنی گذراند. او سپس به کالج فنی سیدنی در آلتیمو، نیو ساوت ولز مراجعه کرد تا در دوره دیپلم مهندسی برق ثبت نام کند. تا مارس ۱۹۲۲، وی موفق به اخذ این دیپلم شد. در دسامبر ۱۹۲۳، مک کنزی از کالج فنی سیدنی فارغ التحصیل شد. او بعدها دیپلم خود – که نخستین دیپلم مهندسی برق اعطاشده به یک زن در استرالیا بود – را به مجموعه موزه پاورهاوس در آلتیمو اهدا کرد.
غربال پراکنش گیر (همچنین به عنوان شبکه باکی پاتر شناخته می شود) وسیله ای است برای محدود کردن میزان پرتوهای پراکنده که به آشکارساز می رسد. در نتیجه غربال پراکنش گیر کیفیت تصاویر تشخیصی اشعه ایکس پزشکی را بهبود می بخشد. شبکه در طرف مقابل بیمار از منبع اشعه ایکس و بین بیمار و آشکارساز اشعه ایکس یا فیلم قرار می گیرد. کاهش میزان پرتوهای ایکس پراکنده، وضوح کنتراست تصویر و در نتیجه دید بافت های نرم را افزایش می دهد.
میونگنیم اوسو (؛ درگذشته ۲۵۴) نخست وزیر امپراتوری گوگوریو در دوران امپراتوری دونگچون و جونگچون بود. پیش زمینه. میونگنیم اوسو اهل قبیله «یونا» و عضوی از خاندان «میونگنیم» بود و احتمالاً با میونگنیم دپبو، نخستین نخست وزیر گوگوریو دارای ارتباط خانوادگی بوده است. گزارش شده است که میونگنیم اوسو قبل از اینکه نخست وزیر گوگوریو شود، با سمت «ووته» در دولت گوگوریو خدمت کرده است. نخست وزیری. حکومت پادشاه دونگچون. درسال ۲۳۰ میلادی، درسال چهارم سلطنت پادشاه دونگچون، نخست وزیر گوگوریو گو اورو درگذشت و میونگنیم اوسو به مقام نخست وزیری رسید. او به پادشاه در جنگ گوگوریو–وی کمک کرد. حکومت پادشاه جونگچون. گو یونبول، پسر پادشاه دونگچون، پس از مرگ پدرش درسال ۲۴۸ میلادی دوازدهمین امپراتور گوگوریو شد. نخست وزیر در آن زمان هنوز میونگنیم اوسو بود. پادشاه جدید درسال ۲۵۰ میلادی به نخست وزیر مسئولیت هایی در امور نظامی داد. درسال ۲۵۴ میلادی، نخست وزیر میونگنیم ائوسو به دلایل نامعلومی درگذشت و اومو، یک نجیب زاده از قبیله «بیریو»، جایگزین او شد.
روزا مارگارت موریس (; – ) ریاضیدان کاربردی ولزی بود که در زمینه های نظریه پتانسیل و آیرودینامیک فعالیت می کرد. زمانی که ۲۳ ساله بود، نتایج پژوهش ها و امتحاناتش به اخبار ملی و بین المللی راه یافت. او قبل از فارغ التحصیلی با مدرک دکتری ریاضیات از دانشگاه کمبریج در سال ۱۹۴۰، چندین بورس تحصیلی و جایزه دریافت کرد. در ادامهٔ حرفهٔ خود، در کالج دانشگاهی ولز جنوبی و مونموث شر (که اکنون دانشگاه کاردیف است) تدریس کرد، جایی که با روی چیشولم یک کتاب درسی موفق تحت عنوان "روش های ریاضی فیزیک" تألیف کرد و یکی از اولین زنان رئیس دانشکده ریاضیات در بریتانیا شد. زندگی و تحصیلات اولیه. موریس در راجرستون، مونموث شر، به عنوان کوچک ترین فرزند جان و مری آلین موریس، به دنیا آمد. پدرش، که در دوران کودکی او درگذشت، مدیر مدرسه ابتدایی راجرستون بود، و مادرش معلم مدرسه بود. موریس ابتدا در مدرسه راجرستون تحصیل کرد و سپس به مدرسه کانتی پونتیوان، پونتیمستر، ریسکا رفت. او بین سال های ۱۹۲۶ تا ۱۹۳۲ با دریافت تقدیرنامه در ریاضیات محض و کاربردی از این مدرسه فارغ التحصیل شد. سپس در رشته ریاضیات در دانشگاه کاردیف (که اکنون دانشگاه کاردیف است) در ک
اردیف تحصیل کرد و در سال ۱۹۳۶ با رتبه عالی فارغ التحصیل شد و تا سال ۱۹۳۸ به عنوان دانشجوی پژوهشی تحت نظارت جورج هنری لیونز. ادامه داد، در همین دوران، موریس در ۲۳ سالگی اولین مقالات خود را در زمینه نظریه پتانسیل و آیرودینامیک منتشر کرد. روش او «مزایای استفاده از متغیر مختلط در … مسائل مرزی فیزیک ریاضی» را نشان داد. و به اخبار ملی راه یافت و از او به عنوان «نابغه ریاضیات» یاد شد. گزارش های خبری از او به عنوان «بازیکن مشتاق هاکی و خیاطی ماهر» نام بردند. حرفهٔ دانشگاهی. موریس در سال ۱۹۴۰ مدرک دکتری خود را دریافت کرد و در سال ۱۹۴۱ عضو هیئت علمی کاردیف شد، و تا پایان دوران حرفه ای خود در آنجا باقی ماند. او سرپرستی پایان نامهٔ دکتری دیوید ادموندز را در سال ۱۹۵۵ بر عهده داشت؛ ادموندز بعدها برندهٔ جایزه پولیا شد. موریس همراه با روی چیشولم کتاب درسی ای تحت عنوان "روش های ریاضی در فیزیک" نوشت. این کتاب از نظر دقت ریاضی دچار کمبود بود، و منتقدی در مجله "ریاضیات محاسباتی" محتوای ریاضی آن را «همواره کافی و گاهی … نادرست» دانست. به عنوان نمونه، این کتاب ادعایی نادرست دربارهٔ همگرایی سری های فوریه برای یک تابع پیوسته ارائه ک
رده بود. با این وجود، از نظر تجاری، این کتاب موفق بود و چندین بار تجدید چاپ شد. به گفتهٔ چیشولم، «در اواخر دههٔ ۱۹۶۰، انتشارات نورث-هالند به ما اطلاع داد که رکورد انتشار کتاب های فنی را شکسته ایم. حتی کمی هم پول درآوردیم.» در سال های ۱۹۷۲–۱۹۷۳، زمانی که موریس دانشیار دینامیک سیالات بود، یکی از نخستین زنان رئیس یک دپارتمان ریاضی در بریتانیا شد، و احتمالاً نخستین زن در این سمت در یک دانشگاه بود. موریس در سال ۱۹۷۵ بازنشسته شد. موریس از سال ۱۹۴۵ عضو انجمن ریاضی لندن بود، و همچنین عضویت انجمن ریاضی را داشت، جایی که در سال های ۱۹۵۵–۱۹۵۶ رئیس شاخهٔ کاردیف بود. او همچنین تا سال ۱۹۸۳ عضو انجمن فلسفی کمبریج بود. موریس یکی از نویسندگان پرکار "بررسی های ریاضی" بود، و ۱۸۸ نوشته به نام او ثبت شده است.
کاترین نیل (; – ) متخصص کودکان و متخصص قلب بریتانیایی بود که بخش عمده ای از دوران حرفه ای خود را در مرکز پزشکی کودکان جانز هاپکینز در بالتیمور گذراند و در آنجا با هلن بی. توسیگ همکاری داشت. حوزهٔ اصلی علاقهٔ او نقص مادرزادی قلب بود و در سال ۱۹۶۰ نوعی از این نقص به نام سندرم شمشیرزنان را کشف کرد. در طول دوران حرفه ای خود، نیل به عنوان همکار مدیر در مطالعهٔ نوزادان بالتیمور-واشینگتن در دههٔ ۱۹۸۰ فعالیت داشت، ۱۰۰ مقالهٔ ژورنالی و ۴۰ فصل کتاب نگاشت و دو کتاب تألیف کرد. او در سال ۱۹۷۰ به عنوان همکار کالج سلطنتی پزشکان انتخاب شد. نیل دو بار بازنشسته شد؛ نخست در سال ۱۹۸۹، اما سپس به کار بازگشت و به مقام استاد پزشکی کودکان و مشاور ارشد کاردیولوژی کودکان ارتقا یافت و سرانجام در سال ۱۹۹۳ برای بار دوم بازنشسته شد، هرچند به عنوان داوطلب در آرشیو پزشکی هاپکینز فعالیت خود را ادامه داد. توانایی او در آموزش و راهنمایی، احترام همکاران و دانشجویان را برانگیخت. ادوارد کلارک از دانشگاه یوتا بیان کرده که در آن زمان «جایگاهی برای زنان در پزشکی به سختی یافت می شد» و «راهنمایی و حمایت بی صدای نیل یکی از دلایلی بود که بسیاری از زنان
کاردیولوژی کودکان را انتخاب کردند، چراکه او الگو و راهنمایی قوی برای آنان بود.» نیل در سال ۲۰۰۶ در سن ۸۴ سالگی در آسایشگاه و درحالی که به دیدار خانواده اش در ویمبلدون (لندن) رفته بود، درگذشت. اوایل زندگی. کاترین نیل در ۳ سپتامبر ۱۹۲۱ در لندن زاده شد. او بزرگ ترین فرزند از چهار فرزند سر توماس نیل، مدیر بیمه سلامت، و همسرش آنی استراچان نیل (با نام خانوادگی بیشاپ) بود. یکی از سه برادر کوچک ترش، پاتریک نیل، بارون نیل بلادن، بعدها وکیل شد. برادران دیگرش برایان و دزموند بودند. بیشتر اعضای خانواده اش در حوزهٔ حقوق و ادبیات فعالیت داشتند، اما علاقهٔ نیل به پزشکی احتمالاً تحت تأثیر مشارکت پدرش در تصویب قانون بیمه ملی ۱۹۱۱ و تمایل مادرش برای تحصیل در پزشکی (که هرگز محقق نشد) شکل گرفت. کاترین در مدرسه چانینگ تحصیل کرد و از سال ۱۹۳۸ تا فارغ التحصیلی در سال ۱۹۴۴ در دانشکده پزشکی زنان در لندن حضور داشت. او در سال ۱۹۴۶ دیپلم بهداشت کودکان و در سال ۱۹۴۷ مدرک دکترای پزشکی دریافت کرد. دوران حرفه ای. نیل فعالیت پزشکی خود را به عنوان متخصص کودکان در بیمارستان کودکان ملکه الیزابت در لندن آغاز کرد و در آنجا با هلن مکی همکاری داشت
و به نقص مادرزادی قلب علاقه مند شد. او اغلب به صورت داوطلبانه بیمارانی را که دچار پلی سیتمی بودند، پذیرش می کرد. در سال ۱۹۵۰ برای یک دورهٔ پژوهشی در کاردیولوژی کودکان به بیمارستان کودکان ناخوش در تورنتو، کانادا رفت و در آنجا با جان کیت همکاری داشت. سال بعد به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد و در بیمارستان جانز هاپکینز در بالتیمور به عنوان دستیار هلن بی. توسیگ، بنیان گذار کاردیولوژی کودکان، مشغول شد. در بالتیمور، نیل همچنین به مطالعهٔ رویان شناسی قلب در بنیاد کارنگی برای علوم پرداخت و در سال ۱۹۵۴ به لندن بازگشت تا در بیمارستان ملکه الیزابت با جان موریس هاردمن کمپبل در زمینهٔ تاریخ طبیعی نقص های قلبی مادرزادی در بزرگسالان پژوهش کند. اما در سال ۱۹۵۶، درخواست بازگشت به بالتیمور داد و تا پایان دوران حرفه ای خود در هاپکینز باقی ماند. او در سال ۱۹۶۴ به مقام استاد پزشکی کودکان در دانشگاه جانز هاپکینز رسید. نیل در سال ۱۹۶۰ سندرم شمشیرزنان را کشف و نام گذاری کرد. مقالهٔ سال ۱۹۵۶ او در "Journal of Pediatrics" دربارهٔ سیاهرگ ریویها، نیم قرن بعد همچنان یکی از منابع مهم در این زمینه محسوب می شد. نیل دو کتاب تألیف کرد: "قلب
یک کودک: آنچه خانواده ها باید دربارهٔ بیماری های قلبی در کودکان بدانند" (۱۹۹۲) و "قلب در حال تکامل — «تاریخ» کاردیولوژی کودکان" (۱۹۹۵). او همچنین ۴۰ فصل کتاب و ۱۰۰ مقالهٔ علمی منتشر کرد. نیل در سال ۱۹۸۹ بازنشسته شد، اما در پی افزایش نیازهای درمانی به کار بازگشت و به استاد پزشکی کودکان و مشاور ارشد کاردیولوژی کودکان ارتقا یافت. او در سال ۱۹۹۳ برای بار دوم بازنشسته شد اما همچنان به عنوان داوطلب در بایگانی پزشکی جانز هاپکینز فعالیت داشت.
روث کرازبی نوبل (؛ ۱۸۹۶/۱۸۹۷ – مارس ۱۹۸۸) نویسنده آمریکایی و خزنده شناسی بود. او که در موزه تاریخ طبیعی آمریکا فعالیت می کرد، به همراه همسرش گلدوین کینگزلی نوبل گونه ای جدید از قورباغه را طی یک مأموریت علمی در جمهوری دومینیکن کشف کرد که به افتخار او "Eleutherodactylus ruthae" نام گذاری شد. نوبل بعدها کتابی دربارهٔ رفتار حیوانات با عنوان "The Nature of the Beast" نوشت. نوبل او در زمینه آموزش موزه ای فعالیت داشت و به بهبود دسترسی افراد کم بینا به نمایشگاه های موزه کمک کرد. نوبل در موزه به عنوان دستیار در بخش های آموزش و خزنده شناسی بین سال های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۳ مشغول به کار بود و تلاش هایی برای بهبود دسترسی افراد کم بینا به نمایشگاه های موزه انجام داد. کتاب «ماهیت جانور» بر اساس تحقیقات و یادداشت های همسرش نوشته شده بود و شامل ترکیبی از مشاهدات تاریخ طبیعی و آزمایش های علمی بود. کتاب او با استقبال خوبی مواجه شد و به دلیل بیان ساده و علمی، به ویژه در حوزه روان شناسی تطبیقی مورد توجه قرار گرفت. زندگی و حرفه. روث الیزابت کرازبی در زاده شد. او در هارتفورد، کنتیکت رشد یافت و در کالج ولزلی در ماساچوست تحصیل کرد. در دوران
دانشجویی با همسر آینده اش، گلدوین کینگزلی نوبل، که آن زمان در دانشگاه هاروارد تحصیل می کرد، آشنا شد. آن ها صاحب دو پسر شدند. وی بعدها به نیویورک نقل مکان کرد و از سال ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۳ در بخش های آموزش و خزنده شناسی موزه تاریخ طبیعی آمریکا به عنوان دستیار کار کرد. در این موزه، او در جهت دسترس پذیری نمایشگاه ها برای افراد کم بینایی تلاش نمود. نوبل همچنین عضو انجمن زنان دانشگاهی آمریکا بود و در سازمان ملل متحد فعالیت داشت. در دوران فعالیت در موزه، خانواده نوبل به هیسپانیولا سفر کردند تا ایگوانای شاخ دار و قورباغه درختی غول پیکر هیسپانیولا را مطالعه کنند، که در آن زمان اطلاعات اندکی دربارهٔ آن ها در دسترس بود. آن ها توانستند بیش از ۲۰۰ قورباغه زنده و ۴۰ ایگوانا را جمع آوری و به موزه ارسال کنند. گلدوین نوبل نوشت که آن ها «در یافتن هر دو گونه و بررسی چرخه های زندگی شان خوش شانس بوده اند». او و همسرش در طی یک سفر علمی به جمهوری دومینیکن، که از سوی موزه تأمین مالی شده بود، گونه قورباغه "Eleutherodactylus ruthae" را کشف کردند که گلدوین به افتخار روث نام گذاری کرد. او هم زمان در موزه، کارشناسی ارشد خود را در دانشگاه کلمبیا
دنبال می کرد. در سال ۱۹۴۵، نوبل کتاب "The Nature of the Beast" را منتشر کرد که بر اساس پژوهش ها و یادداشت های همسرش دربارهٔ رفتار حیوانات نوشته شده بود. این کتاب اثری دائرةالمعارف گونه است که به زبان ساده نگاشته شده و ترکیبی از مشاهدات تاریخ طبیعی و آزمایش های علمی است. موضوعات محوری در ۱۷ فصل کتاب شامل روابط اجتماعی و احساسات در حیوانات است. نسخه های اولیه کتاب توسط روان شناسان و طبیعی دانان، از جمله رابرت یرکس، فرانک بیچ و ارنست مایر خوانده شد. نشریه "Psychological Bulletin" کتاب را به دلیل پوشش گسترده بدون فدا کردن جزئیات، اثری ارزشمند دانست و آن را برای دوره های روان شناسی تطبیقی پیشنهاد کرد. همچنین "Annals of the Entomological Society of America" آن را اثری دانست که «به ندرت ترکیبی از سرگرمی و ارزش علمی را ارائه می دهد». زندگی شخصی. نوبل عضو کلیسای پروتستان نخست انگلوود و رئیس باشگاه زنان انگلوود بود. درگذشت. نوبل در ۱۵ یا ۲۷ مارس ۱۹۸۸، در ۹۱ سالگی، در یک خانه سالمندان در آلندیل، نیوجرسی درگذشت. دو پسر و دو نوه از او به یادگار ماندند.
یرژت ژارلیکاسین یک کشتی گیر فرنگی کار اهل کشور قزاقستان است. از افتخارات وی می توان به کسب مدال نقره قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۴ اشاره کرد. فعالیت حرفه ای. قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۴. ژارلیکاسین در وزن ۶۳ کیلوگرم کشتی فرنگی قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۴ تیرانا شرکت کرد، او در این مسابقات میکال تراکز از لهستان، استفان کلمنت از فرانسه و سادیک لالایف از روسیه را شکست داد و به فینال رسید. وی در دیدار نهایی به نیهات ممدلی از آذربایجان باخت و به مدال نقره رسید.
اریک زیلواسی یک کشتی گیر فرنگی کار اهل کشور مجارستان است. از افتخارات وی می توان به کسب مدال نقره قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۴ اشاره کرد. فعالیت حرفه ای. قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۴. زیلواسی در وزن ۸۲ کیلوگرم کشتی فرنگی قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۴ تیرانا شرکت کرد، او در این مسابقات گوربان گوربانوف از آذربایجان، جالگاسبای بردی مرادف از ازبکستان و احمد یلماز از ترکیه را شکست داد و به فینال رسید. وی در دیدار نهایی به محمدعلی گرایی از ایران باخت و به مدال نقره رسید.
خواهر آبل (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی درام ارمنستانی ۳۵-۴۰ دقیقه ای محصول سال ۲۰۱۶ کشور ارمنستان به کارگردانی آرتور بونیاتیان و اریک غوکاسیان، تهیه کنندگی هراچ مورادیان و نویسندگی آناهید مخیتاریان می باشد. این مجموعه از روز ۷ مارس ۲۰۱۶ از آتی وی شروع به نمایش درآمد. بیشتر داستان این مجموعه در ایروان در ارمنستان اتفاق می افتد.
چاندا پرسکاد واینشتاین (؛ زادهٔ ) یک فیزیک دان نظری کیهان شناسی و فیزیک ذرات اهل ایالات متحده است که در دانشگاه نیوهمپشر فعالیت می کند. او همچنین از حامیان افزایش تنوع در علوم است. زندگی و تحصیلات اولیه. پرسکاد-واینشتاین در لس آنجلس متولد شد و در محله ال سرنو در بخش شرقی این شهر بزرگ شد. او در مدارس اتحادیه مدارس لس آنجلس تحصیل کرد. او از طرف مادرش دارای اصالت باربادوسی و از طرف پدرش دارای تبار تاریخ یهودیان در روسیه و یهودی اوکراینی است. او در سال ۲۰۰۳ مدرک کارشناسی خود را در رشته فیزیک و نجوم از کالج هاروارد دریافت کرد. پایان نامه کارشناسی او تحت عنوان «مطالعه بادها در هسته های کهکشانی فعال» تحت راهنمایی مارتین الویس انجام شد. او سپس در سال ۲۰۰۵ مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته نجوم از دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز دریافت کرد و تحت راهنمایی آنتونی آگویره کار کرد. در سال ۲۰۰۶، پرسکاد-واینشتاین مسیر تحقیقاتی خود را تغییر داد و در نهایت به مؤسسه پریمتر برای فیزیک نظری منتقل شد تا تحت راهنمایی لی اسمولین کار کند. او در سال ۲۰۱۰ پایان نامه دکترای خود را با عنوان «انبساط شتاب دار جهان به عنوان پدیده شناسی گرانش
کوانتومی» به پایان رساند، که تحت راهنمایی لی اسمولین و نیاش افشردی در دانشگاه واترلو انجام شد، در حالی که تحقیقاتش را در مؤسسه پریمتر ادامه می داد. پژوهش. تحقیقات پرسکاد-واینشتاین بر موضوعات مختلفی در کیهان شناسی فیزیکی و فیزیک نظری متمرکز بوده است که شامل اکسیون به عنوان یک نامزد ماده تاریک، تورم کیهانی، نظریه میدان کلاسیک و نظریه میدان های کوانتومی در گاه شمار جهان می شود. از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷، او یکی از پژوهشگران منتخب بنیاد ملی علوم در برنامه کمک هزینه تحصیلی تحقیقات تحصیلات تکمیلی بود. پس از دریافت مدرک دکتری، او به عنوان پژوهشگر فوق دکتری ناسا در آزمایشگاه کیهان شناسی رصدی در مرکز پروازهای فضایی گادرد مشغول به کار شد. در سال ۲۰۱۱، او برندهٔ بورسیهٔ فوق دکتری دکتر مارتین لوتر کینگ جونیور در مؤسسه فناوری ماساچوست شد و در آنجا به طور مشترک در مؤسسه کاولی برای تحقیقات اخترفیزیک و فضا و همچنین در دپارتمان فیزیک مشغول به کار شد. در مؤسسه فناوری ماساچوست، پرسکاد-واینستین در گروه الن گوت در مرکز فیزیک نظری مؤسسه فناوری ماساچوست فعالیت داشت. در سال ۲۰۱۶، پرسکاد-واینستین به عنوان پژوهشگر فوق دکتری در دانشگاه واشین
گتن با اَن نلسون همکاری کرد. در همان سال، او به عنوان محقق اصلی، یک گرنت ۱۰۰٬۵۲۲ دلاری از FQXI برای پژوهشی با عنوان «الگوهای معرفت شناختی در اخترفیزیک: بازسازی ناظرها» دریافت کرد. این پژوهش به دنبال بررسی نحوهٔ بازتعریف مفهوم «ناظر» برای به رسمیت شناختن افرادی است که خارج از چارچوب روشنگری اروپایی قرار دارند و اینکه چگونه این تغییر دیدگاه می تواند بر تولید دانش در علم تأثیر بگذارد. او در حال حاضر بر روی پروژهٔ NASA STROBE-X کار می کند. از سال ۲۰۱۹، او عضو هیئت علمی دپارتمان فیزیک و اخترشناسی و همچنین مطالعات زنان و جنسیت در دانشگاه نیوهمپشر است. او در سال ۲۰۲۳ موفق به دریافت سمت دانشیاری شد. جوایز. پرسکاد-واینستین در سال ۲۰۰۷ بورسیهٔ Gordon C Bynoe از شرکت باربادوس هاوس کانادا را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۳، او برندهٔ جایزهٔ "Infinite Kilometer Award" از مؤسسه فناوری ماساچوست شد. در مارس ۲۰۱۷، پرسکاد-واینستین برندهٔ جایزهٔ "Acknowledgement of Excellence" از سوی LGBT+ Physicists شد. این جایزه به پاس "سال ها تلاش مستمر در تغییر فرهنگ فیزیک به سمت فراگیرتر شدن و درک بیشتر نسبت به همهٔ اقشار به حاشیه رانده شده" به او
اهدا شد. او توسط مجلهٔ "Essence" به عنوان یکی از ۱۵ زن سیاه پوستی که مسیر را در علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) هموار کرده و موانع را شکسته اند، معرفی شد. داستان شخصی و دیدگاه های او در چندین رسانه از جمله "هاف پست"، "Gizmodo", "Nylon" و "African-American Intellectual History Society" منتشر شده است. او در ژانویهٔ ۲۰۲۱ در فهرست «ده فردی که در سال ۲۰۲۰ علم را شکل دادند» توسط "Nature" قرار گرفت. همچنین، او یکی از افراد برگزیدهٔ "VICE Motherboard" در فهرست "Humans2020" بود؛ این فهرست از دانشمندان، مهندسان و متفکرانی که در حال تغییر جهان به سمت بهتر شدن هستند، تقدیر می کند.