Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آرامگاه بابا رمضان مربوط به اواخر دوره قاجار است و در شهرستان کلات، حاشیه جنوبی روستای بابارمضان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۰۷۰ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تیم ملی بسکتبال سنت لوسیا نماینده سنت لوسیا در مسابقات بین المللی است.
حمام نادری حمام قلعه مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان کلات، ۳ کیلومتری جنوب روستای حمام قلعه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۲۸۲ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
حمام قله زو مربوط به پهلوی اول است و در شهرستان کلات، داخل بافت روستای قله زو واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۲۸۴ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
حمام لائین کهنه مربوط به سده های متأخر اسلامی است و در شهرستان کلات، روستای لائین کهنه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۲۸۸ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تیم ملی بسکتبال سنت وینسنت و گرنادین ها نماینده سنت وینسنت و گرنادین ها در مسابقات بین المللی است.
مورتن آنسگار کِوِئیم (؛ – ) آسیب شناس اهل نروژ بود که بابت تشریح آزمون کِوِئیم شهرت دارد. وی ابتدا در رشتهٔ لغت شناسی تحصیل کرد و سپس به پزشکی روی آورد و بدین منظور به دانشگاه اسلو رفت و در سال ۱۹۲۴ فارغ التحصیل شد. وی پس از ۱۹۲۹ در ریکشوسپیتالت و اسلو در دپارتمان های مختلف بیماری های پوست و مو مشغول به کار شد.
کارزار سه شنبه های نه به اعدام، اعتصاب غذای زندانیان سیاسی است که به عنوان جنبش اعتراضی از بهمن ماه ۱۴۰۲ توسط شماری از زندانیان سیاسی در زندان های ایران آغاز شده و تاکنون ادامه یافته است. این کارزار شامل اعتصاب غذا در روزهای سه شنبه هر هفته، در اعتراض به گسترش و تداوم اجرای مجازات اعدام در ایران است. شرکت کنندگان در این حرکت اعتراضی، بدون در نظر گرفتن نوع اتهام، انگیزه یا باورهای محکومان به اعدام، این مجازات را غیرانسانی و غیرقابل جبران دانسته و خواستار لغو آن هستند. تا کنون، زندانیان در ۵۲ زندان کشور در این کارزار مشارکت داشته اند. از آغاز این اعتصاب ها، زندانیان هر هفته با انتشار بیانیه ای، دیدگاه ها و مطالبات خود را اعلام می کنند. آنان از دیگر زندانیان در سراسر کشور دعوت کرده اند تا به این حرکت بپیوندند. همچنین با خطاب قرار دادن مردم و وجدان های بیدار در سطح جهانی، خواستار حمایت از کارزار «سه شنبه های نه به اعدام» برای مقابله با مجازات اعدام شده اند. روز شنبه ۴ مرداد ۱۴۰۴ در حمله گارد زندان و نیروهای اطلاعاتی در زندان قزلحصار، زندانیان را با دستبند و کیسه بر سر کشیده به انفرادی فرستادند و روز بعد یکشنبه ۵
مرداد دو تن از زندانیان سیاسی از اعضای کارزار بهروز احسانی و مهدی حسنی را اعدام کرده و سعید ماسوری از چهره های کلیدی کارزار «سه شنبه های نه به اعدام» را تحت فشار شدید از بند خارج کردند. این کارزار حمایت ۳۰۰ شخصیت بین المللی، از جمله وکلا، قضات و فعالان حقوق بشر، را کسب کرده است. ۸ مهر ۱۴۰۴ هشتاد و هشتمین هفته کارزار «سه شنبه های نه به اعدام» در ۵۲ زندان کشور با اعتصاب غذای زندانیان سیاسی برگزار شد. آن ها در بیانیه خود به مرگ دلخراش سمیه رشیدی، زندانی سیاسی، بر اثر محرومیت پزشکی در زندان قرچک تا صدور و تأیید احکام اعدام برای زندانیان سیاسی حامد ولیدی، نیما شاهی و پیمان فرح آور، و گزارش تکان دهنده سازمان ملل از ۸۷۱ اعدام در شش ماهه نخست سال ۱۴۰۴ اشاره کرده اند. هدف. هدف کارزار «سه شنبه های نه به اعدام» که تاکنون صدها زندانی در ۵۲ زندان در سراسر کشور به آن پیوسته اند، اعتراض به مجازات اعدام و مخالفت با آن به عنوان مجازاتی غیرانسانی و جبران ناپذیر است. شرکت کنندگان در این کارزار، صرف نظر از نوع اتهام، انگیزه یا باورهای محکومان، خواستار لغو کامل این مجازات هستند. زندانیان شرکت کننده در این حرکت اعتراضی، هم زمان با
اعتصاب غذای هفتگی خود در روزهای سه شنبه، از دیگر زندانیان سراسر کشور و نیز از عموم شهروندان دعوت کرده اند تا به این کارزار بپیوندند و از آن حمایت کنند. همچنین، این زندانیان با ارسال پیام هایی به نهادهای بین المللی، از جمله گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل، مای ساتو، خواستار توجه ویژه به موارد نقض حقوق بشر در ایران، به ویژه اعدام ها و تلاش برای توقف این اقدامات و پایان دادن به وضعیت توصیف شده شده اند.. بیانیه زندانیان اعتصابی. از شروع اعتصاب ها هر هفته زندانیان اعتصابی با انتشار بیانیه ای آخرین مواضع خود را اعلام می نمایند. آنها همچنین از همه زندانیان در زندان های مختلف می خواهند که به کارزار «سه شنبه های نه به اعدام» بپیوندند و نیز از وجدان های بیدار در سراسر جهان می خواهند تا برای «لغو اعدام و مقابله با آن» از این کارزار حمایت کنند. در ۶ شهریور ۱۴۰۳ همزمان با سی و یکمین هفته کارزار «سه شنبه های نه به اعدام» و پیوستن جمعی از زندانیان زندان تهران بزرگ و همچنین دو نماینده مجلس ایتالیا به این کارزار، بیانیه ای از سوی این کارزار منتشر شد. در این بیانیه ضمن اعلام آمار اعدام در ایران طی مرداد ماه گذشته از کابینه د
ولت مسعود پزشکیان با عنوان «سرکوب و اعدام» نام برده شده و آن را مقدمه ای برای سرکوب بیشتر جامعه دانستند. در بخشی از این بیانیه آمده است: «در دولت تازه منصوب شده، در مرداد ماه دست کم ۱۲۶ نفر به پای چوبه های دار برده شده و حق حیات از آنها سلب گردید و هزاران زندانی در زندانهای سراسر کشور که همگی قربانی سیستماتیک بی کفایتی این حکومت هستند نیز در انتظار اعدام قرار گرفته اند… دستگاه سرکوب، زندانیانی که در این کارزار به هر شکل به این عمل غیرانسانی اعتراض کرده اند را تحت فشار قرار داده و آنها را از حقوق اولیه اشان محروم کرده و می کند». بیانیه این کارزار با اشاره به این که «در جهان هم وجدان های بیداری صدای مقاومت کارزار سه شنبه های نه به اعدام را شنیده اند» از حمایت «برخی از نمایندگان برجسته ایتالیایی» از این حرکت اعتراضی برای لغو مجازات اعدام خبر داد و خواستار پیوستن «تمامی وجدان های بیدار در سراسر جهان» به حمایت از لغو اعدام به این کارزار شد و از همه زندانیان زندان های ایران خواست به این کارزار بپیوندند. اسامی زندان های در اعتصاب. زندانیان اعتصابی در کارزار «سه شنبه های نه به اعدام» از زندان های مختلف ایران از جمله
زندان های زیر هستند: گاه شمار کارزار سه شنبه های نه به اعدام. سه شنبه ۹ مرداد ۱۴۰۳ زندانیان اعتصابی در قزلحصار کرج اعلام کردند تا لغو مجازات اعدام به اعتصاب غذا ادامه خواهند داد. زندانیان اعتصابی زن زندان لاکان رشت به کارزار پیوستند. سه شنبه ۱۶ و ۳۰ مرداد ۱۴۰۳ این کارزار در ۱۸ زندان یافت. زندانیان اعتصابی از مای ساتو، گزارشگر ویژه سازمان ملل، خواستند با استفاده گسترده از اعدام در ایران مقابله کند. سه شنبه ۶ شهریور ۱۴۰۳ زندان تهران بزرگ به کارزار پیوست. دو نماینده مجلس ایتالیا و ۶۸ گروه و سازمان حقوق بشری ایرانی و بین المللی با بیانیه ای مشترک از کارزار حمایت کرده و اعدام ها را ابزار سرکوب سیاسی دانستند. آن ها اعلام کردند: «باتوجه به شدت گرفتن سرکوب و همچنین سابقه اعضای کابینه (پزشکیان)، می توان آن را کابینه سرکوب و اعدام نامید.» سه شنبه ۱۳ شهریور ۱۴۰۳ زندان های اسدآباد اصفهان و بم به کارزار پیوستند. زندانیان اعتصابی قتل محمد میرموسوی در زندانی در لاهیجان و کمیل ابوالحسنی در زندان تنکابن زیر شکنجه را محکوم کردند. سه شنبه ۲۰ شهریور ۱۴۰۳ تعداد زندان های شرکت کننده به ۲۱ زندان رسید. زندانیان اعتصابی، تهدید به مرگ
توسط مقامات زندان ارومیه را محکوم کرده و خواستار بازدید مای ساتو از زندان های ایران شدند. سه شنبه ۲۷ شهریور ۱۴۰۳ همزمان با اعدام ۶ زندانی اعتصابی در شیراز و گرگان، زندانیان اعتصابی همزمان با گرامی داشت یاد جان باختگان اعتراضات ۱۴۰۱، هشدار دادند که تعدادی از بازداشت شدگان اعتراضات در خطر اعدام هستند. سه شنبه ۳ مهر ۱۴۰۳ زندانیان اعتصابی همزمان با حضور مسعود پزشکیان در مجمع عمومی سازمان ملل متحد طی بیانیه ای احکام اعدام مهدی حسنی، بهروز احسانی، محمدجواد وفایی ثانی و حاتم اوزدمیر را محکوم کردند. آن ها همبستگی خود را با قربانیان انفجار معدن طبس اعلام کرده و نگرانی خود را از وضعیت کودکان کار در ایران ابراز کردند. سه شنبه ۱۰ مهر ۱۴۰۳ زندان اراک به کارزار پیوست. زندانیان اعتصابی در ۲۲ زندان به اعدام ها در شرایط جنگی خاورمیانه اشاره کردند و یاد جان باختگان جمعه خونین زاهدان را گرامی داشتند. سه شنبه ۱۷ مهر و ۲۴ مهر ۱۴۰۳ هم زمان با «روز جهانی علیه اعدام» زندانیان اعدام های فزاینده در زندان های ایران را محکوم کردند. سه شنبه ۱ آبان ۱۴۰۳ زندان شیبان اهواز به کارزار پیوست. زندانیان اعتصابی در بیانیه خود به اعدام بیش از ۱۴۰
نفر، از جمله ۵ زن در مهر ۱۴۰۳ اشاره کردند. سه شنبه ۸ آبان ۱۴۰۳ زندان کهنوج کرمان به کارزار پیوست. چهار زندانی اعتصابی سیاسی بلوچ در قزلحصار به اعدام محکوم شدند. سه شنبه ۱۵ آبان ۱۴۰۳ زندانیان اعتصابی هشدار دادند ۸ جوان بازداشت شده در اعتراضات ۱۴۰۱ در اکباتان با حکم اعدام مواجه هستند. سه شنبه ۲۲ آبان ۱۴۰۳ زندان دستگرد اصفهان به کارزار پیوست. زندانیان اعتصابی به اعدام بیش از ۴۵۰ نفر از آغاز دولت پزشکیان اشاره کردند. سه شنبه ۲۹ آبان ۱۴۰۳ امیرحسین مرادی و علی یونسی، دو نخبه زندانی اعتصابی، دانشجویان را به پیوستن به کارزار فراخواندند. سه شنبه ۶ آذر ۱۴۰۳ زندانیان در بیانیه خود «احکام فله ای اعدام» را «راهبرد حکومت مستبد ایران برای ایجاد رعب و وحشت» نامیدند. سه شنبه ۱۳ آذر ۱۴۰۳ حکم اعدام ۶ زندانی اعتصابی سیاسی در زندان اوین (وحید بنی عامریان، پویا قبادی، بابک علی پور، علی اکبر دانشور، ابوالحسن منتظر، محمد تقوی) به اتهام «بغی» صادر شد. حکم اعدام محراب عبدالله زاده در ارومیه اعلام شد. سه شنبه ۲۰ آذر ۱۴۰۳ بیانیه زندانیان، حکومت ولایت فقیه را «رکوردار نقض فاحش حقوق بشر در جهان» توصیف کرد که تنها در ۲۰ روز گذشته ۷۵ زندان
ی و طی ۹ ماه اخیر از شروع سال ۷۷۰ زندانی حلق آویز شده اند. سه شنبه ۲۷ آذر ۱۴۰۳ زندان های طبس و خورین ورامین به کارزار پیوستند. زندانیان اعتصابی تأکید کردند که «اعدام افراد به دلیل نگهداری چند گرم مواد مخدر در حالی صورت می گیرد که در پی سقوط حکومت اسد در سوریه، کارخانه ای وابسته به جمهوری اسلامی ایران کشف می شود. سه شنبه ۴ دی ۱۴۰۳ زندان رودسر به کارزار پیوست. زندان قزلحصار با ۱۵۸ اعدام در سال ۲۰۲۴ «قتل گاه» نامیده شد و به دلیل افشای جنایاتش تحریم بین المللی شد. سه شنبه ۱۱ دی ۱۴۰۳ زندانیان اعتصابی، محکومیت زنان زندانی در زندان قرچک ورامین به سنگسار و مجازات قطع دست و پا برای متهمان سرقت را محکوم کردند. سه شنبه ۱۸ دی ۱۴۰۳ زندان های سپیدار اهواز و رامهرمز به کارزار پیوستند. در سال ۲۰۲۴ آمار اعدام ها در ایران به ۱۰۰۰ نفر سیده است، که بیش از ۳۳ نفر از آنان زنان بوده اند. سه شنبه ۲۵ دی ۱۴۰۳ زندان های حویق تالش، بند زنان عادل آباد شیراز، جوین خراسان رضوی و برازجان بوشهر به کارزار پیوستند. سه شنبه ۲ بهمن ۱۴۰۳ زندانیان اعتصابی کشته شدن قاضی های محمد مقیسه و علی رازینی را نشانه انزجار عمیق مردم از مجازات اعدام دانستند.
سه شنبه ۹ بهمن ۱۴۰۳ بهروز احسانی و مهدی حسنی از اعضای کارزار با خشونت از زندان اوین به قزلحصار منتقل شده و در خطر اعدام قرار گرفتند. سه شنبه ۱۶ بهمن ۱۴۰۳ زندان گنبد کاووس به کارزار پیوست. زندانیان اعتصابی محاکمه ناعادلانه منوچهر فلاح، محکوم به اعدام، را محکوم کردند. سه شنبه ۲۳ بهمن ۱۴۰۳ پژمان سلطانی و پخشان عزیزی به اعدام محکوم شدند. زندانیان اعتصابی معترض به انتقال اجباری بهروز احسانی و مهدی حسنی با ممنوعیت ملاقات مواجه شدند. سه شنبه ۳۰ بهمن ۱۴۰۳ زندان دیزل آباد کرمانشاه به کارزار پیوست. زندانیان اعتصابی قتل امیر محمد خالقی را محکوم کرده و از اعتراضات دانشجویان حمایت کردند. سه شنبه ۷ اسفند ۱۴۰۳ زندان چوبیندر قزوین به کارزار پیوست. زندانیان اعتصابی از انتصاب جعفر منتظری به ریاست دیوان عالی و خطر اعدام مهدی حسنی و بهروز احسانی ابراز نگرانی کردند. سه شنبه ۱۴ اسفند ۱۴۰۳ زندان میاندوآب به کارزار پیوست و تعداد زندان ها به ۳۸ رسید. سه شنبه ۲۱ اسفند ۱۴۰۳ بند زنان زندان سپیدار اهواز به کارزار پیوست. سه شنبه ۲۸ اسفند ۱۴۰۳ مراسم چهارشنبه سوری در زندان قزل حصار با شعارهای ضد حکومتی برگزار شد. سه شنبه ۵ فروردین ۱۴۰۴ در ب
یانیه زندانیان به اعدام بیش از ۱۱۵۰ زندانی در سال ۱۴۰۳ اشاره شد. همزمان خانواده های زندانیان اعتصابی سیاسی محکوم به اعدام (وحید بنی عامریان، پویا قبادی، بهروز احسانی، مهدی حسنی) مقابل زندان اوین تجمع کردند. سه شنبه ۱۲ فروردین و ۱۹ فروردین ۱۴۰۴ در ۳۸ زندان کشور اعتصاب غذای زندانیان سیاسی ادامه یافت. سه شنبه ۲۶ فروردین ۱۴۰۴ زندان های بند زنان زاهدان و ازبرم لاهیجان به کارزار پیوستند. خانواده های ۹ زندانی اعتصابی سیاسی محکوم به اعدام (وحید بنی عامریان، پویا قبادی، محمد تقوی، ابوالحسن منتظر، بابک علی پور، اکبر دانشورکار، مهدی حسنی، بهروز احسانی، محمدجواد وفایی ثانی) با شعارهای «نه به اعدام»، «نه به احکام ظالمانه» مقابل زندان اوین تجمع کردند. سه شنبه ۲ اردیبهشت ۱۴۰۴ زندان بهبهان به کارزار پیوست. زندانیان اعتصابی اعدام حمید حسین نژاد حیدرانلو زندانی سیاسی کرد را محکوم کردند. سه شنبه ۹ اردیبهشت ۱۴۰۴ زندان سنندج به کارزار پیوست. همزمان برای هفته های متوالی خانواده های زندانیان اعتصابی سیاسی مقابل زندان اوین تجمع کردند. سه شنبه ۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۴ در بیانیه زندانیان اعتصابی به کشته شدن عظیم فرخ وند در تجمع اعتراضی مردم د
زفول علیه اعدام ها با شلیک گلوله جنگی اشاره شده است. سه شنبه ۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۴ امین فرح آور گیساوندانی و احسان فریدی به اتهام محاربه به اعدام محکوم شدند. سه شنبه ۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۴ با پیوستن زندان های مهاباد، بوکان و یاسوج، این کارزار به ۴۴ زندان گسترش یافت. سه شنبه ۶ خرداد ۱۴۰۴ با پیوستن زندان فردیس کرج به این کارزار، اعتصاب زندانیان سیاسی در ۴۵ زندان ادامه پیدا کرد. سه شنبه ۱۳ خرداد ۱۴۰۴ زندان فیروزآباد فارس به کارزار پیوست. خانواده های محکومان به اعدام در تهران و چند شهر دیگر تجمع کردند و همراه با در دست داشتن پلاکاردهای عکس زندانیان محکوم به اعدام، شعارهای «لغو فوری حکم اعدام» و «این آخرین پیامه، اعدام کنی قیامه» سر دادند. سه شنبه ۲۰ خرداد ۱۴۰۴ زندان اهر به کارزار پیوست. زنان زندانی سیاسی اعتصابی در زندان اوین تجمع کرده و شعارهای ضدحکومتی سر دادند، از جمله: «قسم به سربداران، به خون پاک یاران، ایستاده ایم تا پایان»، «این آخرین پیامه، اعدام کنی قیامه»، «طناب دار جلاد بر گردن دماوند دیگر اثر ندارد» و «مرگ بر دیکتاتور». سه شنبه ۲۷ خرداد و ۳ تیر ۱۴۰۴ کارزار «سه شنبه های نه به اعدام» در ۴۷ زندان کشور ادامه یافت. د
ر بیانیه ۳ تیر آمده است: «با توجه به وضعیت جنگی، جان زندانیان در خطر جدی است و از مردم عزیز و شریف می خواهیم که به هر وسیله ممکن خواستار آزادی زندانیان شوند.» سه شنبه ۱۰ تیر ۱۴۰۴ اعتصاب غذا در ۴۷ زندان کشور در حالی ادامه یافت که تعدادی از زندانیان شرکت کننده در این کارزار از زندان اوین به زندان های قرچک، فشافویه و ورامین منتقل شده اند. سه شنبه ۱۷ تیر ۱۴۰۴ زندانیان اعتصابی صدور حکم اعدام برای ۵ زندانی سیاسی کرد که در خیزش ۱۴۰۱ دستگیر شده بودند را محکوم کردند. سه شنبه ۲۴ تیر ۱۴۰۴ زندان یزد به کارزار پیوست. حکم دو بار اعدام برای فرشاد اعتمادی فر، مسعود جامعی و علیرضا مرداسی صادر شد. سه زندانی اعتصابی عرب اهوازی (علی مجدم، معین خنفری، محمدرضا مقدم) به سلول انفرادی منتقل شدند. سه شنبه ۳۱ تیر ۱۴۰۴ تلاش برای انتقال اجباری سعید ماسوری یکی از چهره های کلیدی در کارزار سه شنبه های نه به اعدام، موجی از خشم و همبستگی ایجاد کرد. در بیانیه این هفته به شلیک نیروهای انتظامی به خودرو یک خانواده و کشتن یک کودک به همراه مادر و پدرش و یکی از اعضای دیگر خانواده در خمین اشاره شد. سه شنبه ۷ و ۱۴ مرداد ۱۴۰۴ این کارزار در ۴۸ زندان کشو
ر ادامه داشت. در بیانیه ۷ مرداد زندانیان به حمله گارد زندان و نیروهای اطلاعاتی در روز شنبه ۴ مرداد اشاره شد که زندانیان را با دستبد و کیسه کشیده شده بر سر به انفرادی فرستادند. یکشنبه ۵ مرداد بهروز احسانی و مهدی حسنی را اعدام کرده و سعید ماسوری را به زندان زاهدان تبعید کردند. سه شنبه ۲۱ و ۲۸ مرداد ۱۴۰۴ کارزار زندانیان اعتصابی در ۴۹ زندان ادامه یافت. در بیانیه ۲۱ مرداد به ربودن پنج زندانی سیاسی زیر اعدام: وحید بنی عامریان، پویا قبادی، بابک علی پور، اکبر (شاهرخ) دانشورکار و محمد تقوی، هنگام انتقال از زندان تهران بزرگ به زندان اوین اشاره شد؛ موضوعی که سازمان عفو بین الملل نیز آن را قویاً محکوم کرده است. همچنین نسبت به خطر اعدام عامر پرکی بلوچزهی، زندانی سیاسی بلوچ، در زندان زاهدان و وضعیت دو زندانی امنیتی بابک شهبازی و امید تباری مقدم اظهار نگرانی شده است. سه شنبه ۴ شهریور ۱۴۰۴ در هفته هشتاد و سوم کارزار، با پیوستن زندانیان زندان دهدشت به اعتصاب غذا تعداد زندان های این کارزار به ۵۰ رسید. سه شنبه ۱۱ شهریور ۱۴۰۴ در هشتاد و چهارمین هفته کارزار با پیوستن زندان لنگرود قم در ۵۱ زندان کشور با اعتصاب غذای زندانیان سیاسی
برگزار شد. سه شنبه ۱۸ شهریور ۱۴۰۴ هشتاد و پنجمین هفته کارزار «سه شنبه های نه به اعدام» با پیوستن زندان سبزوار در ۵۲ زندان کشور با اعتصاب غذای زندانیان سیاسی برگزار شد. در بیانیه این هفته کارزار به اعدام مهران بهرامیان، زندانی سیاسی در سمیرم و اعتصاب غذای مغازه داران سمیرم و همچنین اعدام دو زندانی عقیدتی اهل سنت در شیراز اشاره شده است. سه شنبه ۲۵ شهریور ۱۴۰۴ هشتاد و ششمین هفته کارزار «سه شنبه های نه به اعدام» با فرا رسیدن سالگرد اعتراضات سراسری ۱۴۰۱ و با یاد نوید افکاری در ۵۲ زندان کشور با اعتصاب غذای زندانیان سیاسی برگزار شد. در بیانیه این هفته کارزار آمده است: « این کارزار صدور حکم اعدام برای پژمان توبره ریزی به اتهام ساختگی افساد فی الارض و ناصر بکر زاده زندانی کُرد به اتهام امنیتی را شدیداً محکوم می کند.» سه شنبه ۱ مهر ۱۴۰۴ هشتاد و هفتمین هفته کارزار «سه شنبه های نه به اعدام» در ۵۲ زندان کشور با اعتصاب غذای زندانیان سیاسی برگزار شد. در بیانیه این هفته کارزار آمده است: «در شهریورماه ۱۸۶ اعدام شامل ۷ زن گزارش شده است.» در بیانیه این کارزار به ربودن از داخل بند و اعدام مخفیانه بابک شهبازی یکی دیگر از اعضای ای
ن کارزار اشاره شده است. سه شنبه ۸ مهر ۱۴۰۴ هشتاد و هشتمین هفته کارزار «سه شنبه های نه به اعدام» در ۵۲ زندان کشور با اعتصاب غذای زندانیان سیاسی برگزار شد. آن ها در بیانیه خود به مرگ دلخراش سمیه رشیدی، زندانی سیاسی، بر اثر محرومیت پزشکی در زندان قرچک تا صدور و تأیید احکام اعدام برای زندانیان سیاسی حامد ولیدی، نیما شاهی و پیمان فرح آور، و گزارش تکان دهنده سازمان ملل از ۸۷۱ اعدام در شش ماهه نخست سال ۱۴۰۴ اشاره کرده اند. حمایت ها. کارزار «سه شنبه های نه به اعدام» با واکنش گسترده داخلی و بین المللی مواجه شده است. در سی و یکمین هفته کارزار «سه شنبه های نه به اعدام» روز سه شنبه ۶ شهریور۱۴۰۳ دو نماینده مجلس ایتالیا به حمایت از این کارزار پیوستند. روز ۶ شهریور۱۴۰۳ همزمان با سی و یکمین هفته اعتصاب غذای زندانیان سیاسی، ۶۸ گروه، سازمان و نهاد ایرانی و بین المللی مدافع حقوق بشر، طی بیانیه مشترکی به ابراز همبستگی و حمایت از این کارزار پرداخته و خواهان حمایت و اقدام جامعه بین المللی از جنبش علیه اعدام و توقف اعدام ها در ایران شدند. امضاکنندگان بیانیه اعلام کرده اند که جمهوری اسلامی از مجازات اعدام به عنوان ابزاری برای «سرکوب
سیاسی» استفاده می کند و احکام اعدام پس از «محاکمات ناعادلانه و بدون رعایت حداقل استانداردهای دادرسی عادلانه» صادر می شود. روز اول آذر ۱۴۰۳، ۵۸۰ شهردار فرانسه در حاشیه کنگره شهرداران این کشور در پاریس با امضا و انتشار فراخوانی خواستار توقف اعدام ها در جمهوری اسلامی ایران شدند. در این بیانیه به نقل از سازمان عفو بین الملل تصریح شده است که جمهوری اسلامی ایران به تنهایی دارندهٔ ۷۴ درصد کل اعدام ها جهان در سال گذشتهٔ میلادی بوده است. در آذر ۱۴۰۳، بیش از ۳٬۰۰۰ شخصیت بین المللی، از جمله مقامات پیشین دولتی، فعالان حقوق بشر، کارشناسان سازمان ملل و برندگان جایزه نوبل، با امضای بیانیه ای از این جنبش حمایت کرده و آن را تلاشی در برابر استفاده ابزاری از اعدام در ایران دانستند.
محمد نبی پاکتین (زاده ۱۹۵۳ میلادی – وفات ۲۸ اگست ۲۰۲۴ میلادی) نطاق گزارش گر و گوینده رادیو تلویزون ملی افغانستان بود. تحصیلات خود را در دانشگاه کابل در رشته حقوق و علوم سیاسی به پایان رسانیده و پس از آن در دانشگاه دولتی مسکو «ام گی او» مفتخر به اخذ دوکتورا گردید. آقای پاکطین، از سال ۱۹۷۶ الی ۱۹۸۱ در رادیو مسکو به صفت متخصص زبانهای پشتو و فارسی دری و هم به عنوان گوینده پشتو و دری ایفای وظیفه کرده است. اوهمچنان در موسسات ترجمه کتب به حیث مصحح کتابها و در مؤسسه اکسپورت فلم کار گویندگی فلمها را انجام داده است. او همچنان در رادیو تلویزیون افغانستان به حیث رئیس عمومی آژانس اطلاعاتی باختر، رئیس عمومی نشرات وزارت اطلاعات و فرهنگ، اتشه فرهنگی افغانستان در دهلی جدید وظیفه اجرا نموده است. خانم او فریده پاکطین نیز برای سالها به صفت گوینده رادیو تلویزون ملی افغانستان اجرای وظیفه نموده است. وفات. نبی پاکتین به عمر ۷۱ سالگی به نسبت تکالیف قلبی در کشور هندوستان وفات یافت. خانم او فریده پاکتین قبلاً وفات یافته است.
حمام پاچنار زاوین مربوط به اواخر دوره قاجار است و در شهرستان کلات، شهر زاوین، خیابان امام حسین واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۳۶۰ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تیم ملی بسکتبال سورینام نماینده سورینام در مسابقات بین المللی است.
تپه تاریخی گنج مربوط به هزاره دوم تا اول پیش از میلاد است و در شهرستان کلات واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۵۲۷ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه رباط مربوط به سده های میانی اسلامی است و در شهرستان کلات واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۲۹۵ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تیم ملی بسکتبال ترینیداد و توباگو نماینده ترینیداد و توباگو در مسابقات بین المللی است.
تپه طرقطی مربوط به دوره اشکانی و دوره ساسانی است و در شهرستان کلات واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۴۷۸ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
محوطه قره تیکان مربوط به سده های میانی و متأخر اسلامی است و در شهرستان کلات واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۲۹۱ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تیم ملی بسکتبال جزایر تورکس و کایکوس نماینده جزایر تورکس و کایکوس در مسابقات بین المللی است.
محوطه گبرخانه امیرآباد مربوط به دوره ساسانی و سده ۱ قمری است و در شهرستان کلات واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۴۸۰ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
محوطه های بت خواه مربوط به تاریخی (دوره اشکانی و ساسانی) و سده های اولیه اسلامی است و در شهرستان کلات واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۹۵۹ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تیم ملی بسکتبال جزایر ویرجین ایالات متحده نماینده جزایر ویرجین ایالات متحده در مسابقات بین المللی است.
چاد از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۲ (تحریم بازی های ۱۹۷۶ و ۱۹۸۰) و از ۱۹۸۴ تا ۲۰۲۴ ورزشکاران خود را به بازی های المپیک تابستانی ارسال کرده است، اما تاکنون موفق به کسب مدال المپیک نشده است. هیچ یک از ورزشکاران چاد در بازی های المپیک زمستانی شرکت نکرده اند. کمیتهٔ ملی المپیک چاد "Comité Olympique et Sportif Tchadien" نام دارد که در سال ۱۹۶۳ تأسیس و در سال ۱۹۶۴ توسط کمیتهٔ بین المللی المپیک به رسمیت شناخته شد.
خانه وکیلی مربوط به اوایل دوره پهلوی است و در شهرستان نیشابور، شهر نیشابور، چهارراه انقلاب، ضلع شرقی خ فردوس، داخل کوچه پلاک ۷ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۹۳۸ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تیم ملی بسکتبال بلیز نماینده بلیز در مسابقات بین المللی است.
ستون های باغ ملی نیشابور مربوط به دوره معاصر است و در شهرستان نیشابور، شهر نیشابور، خ امام خمینی، جبهه شمالی باغ ملی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۳۶۴ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تیم ملی بسکتبال السالوادور نماینده السالوادور در مسابقات بین المللی است.
خانه محمد امیری مربوط به پهلوی اول است و در شهرستان نیشابور، شهر نیشابور، خ امام خمینی، روبروی باغ ملی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۰۰۳ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تیم ملی بسکتبال گواتمالا نماینده گواتمالا در مسابقات بین المللی است.
خانه قریشی مربوط به اوایل دوره پهلوی است و در شهرستان نیشابور، شهر نیشابور، خ امام خمینی، خ منوچهری جنوبی، مجاور باغ آستان قدس واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۸۹۰ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
یخدان دولت آباد مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان نیشابور، بخش مرکزی، دهستان مازول، روستای معموری واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۵۲۴۰ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
کومور اولین بار در بازی های المپیک در سال ۱۹۹۶ شرکت کرد و از آن زمان به بعد در همهٔ بازی های المپیک تابستانی ورزشکارانی را به رقابت ها اعزام کرده است. این کشور هرگز در بازی های المپیک زمستانی شرکت نکرده است. تا سال ۲۰۲۴، هیچ ورزشکاری از کومور موفق به کسب مدال المپیک نشده است. کمیتهٔ ملی المپیک کومور در سال ۱۹۷۹ تأسیس و در سال ۱۹۹۳ توسط کمیتهٔ بین المللی المپیک به رسمیت شناخته شد.
امیلی وست وود (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است. او یک هافبک تهاجمی برای تیم ملی فوتبال زنان انگلیس و بیرمنگام است، اما در صورت نیاز در پست یک مدافع اضطراری بازی می کند. او نماینده کشورش در سطوح زیر ۱۶، زیر ۱۹ و زیر ۲۱ سال بود، او همچنین افتخارات بین المللی، از جمله حضور در مسابقات قهرمانی زنان یوفا در سال ۲۰۰۵ و ۲۰۰۹ بدست آورد. دوران حرفه ای باشگاهی. وست وود فوتبال را در سن دوازده سالگی در تیم جوانان ولورهمپتون واندررز آغاز کرد. در سن ۱۶ سالگی به تیم اصلی «زنان ولوز» رفت. وست وود به مدت پنج سال در بخش شمالی، دومین لیگ برتر فوتبال زنان انگلیس، بازی کرد. از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۰ او برای اورتون در لیگ برتر بازی کرد. او با این تیم در ۳ مه ۲۰۱۰ با پیروزی ۳-۲ در فینال مقابل آرسنال، قهرمان باشگاه های کشور شد. در مه ۲۰۱۲، در مقابل چلسی در ضربات پنالتی با نتیجه ۳-۲ شکست خورد و نتوانست برنده شود. در دسامبر ۲۰۱۰، وست وود با تیم زنان بیرمنگام سیتی قرارداد امضا کرد. او با بیرمنگام در فصول ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲ سوپر لیگ زنان انگلستان نایب قهرمان شد و جام حذفی زنان ۲۰۱۱–۲۰۱۲ را به دست آورد. او همچنین در دو دوره لیگ قهرمانان زنان
یوفا حضور داشت. در ژانویه ۲۰۱۶ وست وود قرارداد خود را با این باشگاه تمدید کرد. او همچنین در مجموع هفت بازی در دو حضور متوالی در رقابت های لیگ قهرمانان اروپا در فصل های ۲۰۱۲/۱۳ و ۲۰۱۳/1۴ بازی کرد. او در ژوئیه ۲۰۱۷ در حالی که بانوان بیرمنگام سیتی در فینال جام حذفی زنان به مصاف منچسترسیتی رفت، هت تریک کرد. این مدافع باتجربه پیش از این دو بار در یک دوران طولانی و بازی در بالاترین سطح، جام را بالای سر برده است. او در دوران حضورش در اورتون از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۰ و بیرمنگام سیتی از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۸، جام معروف جام حذفی را با این دو باشگاه بالای سر برد، در حالی که شکست در مرحله نهایی را نیز تجربه کرده است. دوران تیم ملی. پس از اینکه وست وود در مسابقات بین المللی برای تیم های ملی جوانان اتحادیه فوتبال انگلیس در رده های سنی زیر ۱۶، زیر ۱۹ و زیر ۲۱ سال بازی کرد. او اولین گل بین المللی خود را در ۲۸ سپتامبر ۲۰۰۸ در پراگ در پیروزی ۵-۱ مقابل تیم ملی جمهوری چک در آخرین بازی مرحله مقدماتی دوم، گروه ۱ برای جام جهانی ۲۰۰۹ فنلاند به ثمر رساند. او با تیم ملی بزرگسالان در مسابقات قهرمانی اروپا که در سال ۲۰۰۵ در کشور خودش برگزار شد شرک