Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ایستگاه راه آهن گرگر در هادیشهر، استان آذربایجان شرقی واقع شده است. این ایستگاه که تحت مالکیت شرکت راه آهن جمهوری اسلامی ایران قرار دارد و به هادیشهر خدمات رسانی می کند، در ۳ کیلومتری غرب مرکز محلهٔ گرگر هادیشهر و ۵ کیلومتری جنوب غربی محله علمدار واقع شده است.
سیلفیوم ()، گیاهی ناشناخته است که در اروپای دوران باستان به عنوان چاشنی، عطر، هوس افزا و دارو استفاده می شده است. همچنین در یونان باستان و روم باستان از آن به عنوان یک ضدبارداری استفاده می کردند. این گیاه ممکن است اولین ماده ضدبارداری واقعاً مؤثر بوده باشد. سیلفیوم در شهر باستانی سیرنه وجود داشت با ریشه های تنومند، برگ های پهن و دسته هایی از گل های کوچک زرد، شیره ای معطر تراوش می کرد که بسیار خوشمزه و مفید بود، این گیاه به قدری ارزش داشت که که قیمت آن بر اساس وزن با طلا یکسان بود. ارزش سیلفیوم برای اقتصاد سیرنه بسیار اساسی بود و مردم محلی تصویر آن را بر روی پول خود ضرب می کردند. بررسی اجمالی. افسانه ها حاکی از آن است که سیلفیوم برای اولین بار پس از یک باران «سیاه» در سواحل شرقی لیبی بیش از دو و نیم هزاره پیش کشف شد. از آن زمان به بعد، این گیاه ریشه های گسترده خود را بیشتر گسترش داد و در دامنه های سرسبز و مراتع جنگلی به فراوانی رشد کرد. این منطقه در ابتدا توسط یونانیان مستعمره شد و در سال ۹۶ قبل از میلاد توسط رومی ها ضمیمه روم شد و چند دهه بعد شهر سیرنه به دنبال آن قرار گرفت. تقریباً بلافاصله، ذخایر سیلفیوم با
سرعت نگران کننده ای شروع به کاهش کرد. در عرض ۱۰۰ سال، به طور کلی ناپدید شد. مسئله این است که این گیاه فقط در این منطقه رشد می کرده است. کل محدوده آن شامل یک نوار باریک از زمین در حدود ۱۲۵ مایل (۲۰۱ کیلومتر) در ۳۵ مایل (۴۰ کیلومتر) بود. هرچه تلاش کردند، نه یونانی ها و نه رومی ها نتوانستند به طور پرورشی آن را رشد دهند. در عوض سیلفیوم از طبیعت جمع آوری می شد، و اگرچه قوانین سختگیرانه ای در مورد میزان برداشت وجود داشت، بازار سیاه پر رونقی وجود داشت. کاربردهای آن کار بسیار وسیع و زیاد خواهد بود. ساقه های ترد آن را بریان می کردند، سرخ می کردند یا آب پز می کردند و به عنوان سبزی می خوردند. ریشه های آن را تازه و آغشته به سرکه می خوردند. این ماده نگهدارنده عالی برای عدس بود و هنگامی که به گوسفندان می خورد، گوشت آنها به طرز دلپذیری لطیف می شد. عطر از شکوفه های ظریف آن تهیه می شد، در حالی که شیره آن را خشک می کردند و به مقدار زیاد روی ظروف از مغز تا فلامینگوی پخته رنده می شدند. سپس برنامه های برای استفاده در پزشکی وجود داشت. سیلفیوم یک گیاه شگفت انگیز واقعی بود، نوشدارویی برای انواع بیماری ها، از جمله هموروئید (نویسنده
رومی پلینی بزرگ توصیه می کند بخورهای مکرر با ریشه توصیه می شود) و گاز گرفتن سگ های وحشی در نهایت، سیلفیوم در اتاق خواب مورد نیاز بود، جایی که آب آن به عنوان یک ماده هوس افزا نوشیده می شد یا «برای پاکسازی رحم» استفاده می شد. ممکن است این اولین پیشگیری از بارداری مؤثر بوده باشد. تصور می شود که دانه های قلبی شکل آن دلیلی است که این نماد تا به امروز با رمانتیک مرتبط می شود. رومی ها این گیاه را بسیار دوست داشتند، آنها به گیاه محبوب خود در اشعار و ترانه ها اشاره کردند و آن را در آثار ادبی بزرگ نوشتند. برای قرن ها، پادشاهان محلی این گیاه را در انحصار داشتند که شهر سیرنه در لیبی امروزی را به ثروتمندترین شهر آفریقا تبدیل کرد. قبل از اینکه آن را به رومیان بدهند، ساکنان یونانی حتی تصویر آن را روی پول خود ضرب کردند. ژولیوس سزار تا آنجا پیش رفت که یک کش (۱۵۰۰ پوند یا ۶۸۰ کیلوگرم) را در خزانه رسمی ذخیره کرد. اما امروزه، سیلفیوم ناپدید شده است - احتمالاً نه فقط از یک منطقه، احتمالاً از سیاره ما. پلینیوس نوشت که در طول عمر او تنها یک ساقه کشف شد. در حدود سالهای ۵۴ تا ۶۸ بعد از میلاد که به عنوان کنجکاوی آن را چیده و برای امپر
اتور نرون فرستادند. با وجود تنها با تعداد انگشت شماری از تصاویر تلطیف شده و روایت های طبیعت شناسان باستانی، هویت واقعی گیاه مورد علاقه رومی ها یک راز است. برخی فکر می کنند که به سمت انقراض سوق داده شده است، برخی دیگر که عقیده دارند که هنوز وجود دارد اما شناسایی نمی شود و به عنوان یک علف هرز مدیترانه ای به حیات خود ادامه می دهد. مورخ جان ام. ریدل در کتاب خود "گیاهان حوا" (دانشگاه هاروارد، ۱۹۹۷) دو عامل اصلی را برای انقراض پیشنهاد می کند. «یکی تغییر حرفه پزشکی از چیزی که تقریباً هر کسی می توانست آن را انجام دهد به حرفه و کار ویژه مردان با آموزش رسمی بود. از آنجایی که استفاده از داروهای گیاهی ضدبارداری احتمالاً در دست زنان بود، خارج از قانون پزشکی مردانه باقی ماند و دهان به دهان منتقل شد و عمدتاً توسط کسانی که دسترسی به پزشکان حرفه ای گران تر نداشتند، استفاده می شد. عامل دوم این بود که از رنسانس به بعد، پزشکان به طب عامیانه بی اعتماد بودند و معمولاً با تحقیر و تمسخر با آن رفتار می کردند. این نگرش های منفی در مورد طب سنتی، چه گیاهی یا غیر آن، در نهایت جامعه غربی را فرا گرفت و از دست رفتن دانش عامیانه در مورد پیشگ
یری از بارداری گیاهی تقریباً کامل شد.» صرف نظر از اینکه چه اتفاقی افتاد که زنجیره یادگیری استفاده از این گیاه را قطع کرد و چرا، شواهد در یک نکته واضح است - زنان در دوران باستان کنترل قابل توجهی - ظاهراً با دخالت اندک مقامات مذهبی یا سیاسی - بر زندگی باروری خود داشتند.
ایستگاه راه آهن هرزند یک منطقهٔ مسکونی و ایستگاه راه آهن در دهستان هرزند شرقی، در بخش مرکزی شهرستان مرند، استان آذربایجان شرقی ایران است. جمعیت این ایستگاه بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵، ۲۴ نفر در ۶ خانوار بوده است. این ایستگاه که تحت مالکیت شرکت راه آهن جمهوری اسلامی ایران قرار دارد و عمدتاً به روستای هرزند جدید در ۶ کیلومتری شرق خود و نیز سایر روستاهای دهستان هرزندات شرقی و هرزندات غربی خدمات رسانی می کند. ادامه این خط آهن به سمت جلفا ، نهایتا به مرز ایران و ارمنستان میرسد
ایستگاه راه آهن مرند در مرند، آذربایجان شرقی واقع شده است. این ایستگاه تحت مالکیت شرکت راه آهن جمهوری اسلامی ایران قرار دارد.
ایستگاه راه آهن پیام در روستای پیام در جنوب شهرستان مرند در استان آذربایجان شرقی واقع شده است. این ایستگاه تحت مالکیت شرکت راه آهن جمهوری اسلامی ایران قرار دارد. ساختمان ایستگاه پیام در سال ۱۳۹۹ با شمارهٔ ۳۲۸۷۱ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
ایستگاه راه آهن صوفیان در جنوب شرقی شهر صوفیان، استان آذربایجان شرقی واقع شده است. این ایستگاه تحت مالکیت شرکت راه آهن جمهوری اسلامی ایران قرار دارد و به شهر صوفیان خدمات رسانی می کند.
ایستگاه راه آهن سهلان در آذربایجان شرقی، شهرستان شبستر، بخش صوفیان واقع شده است. این ایستگاه تحت مالکیت شرکت راه آهن جمهوری اسلامی ایران قرار دارد.
ایستگاه راه آهن سلماس که با نام ایستگاه راه آهن قره تپه نیز شناخته می شود، یک منطقهٔ مسکونی و ایستگاه راه آهن در دهستان کره سنی از توابع بخش مرکزی شهرستان سلماس در استان آذربایجان غربی ایران است. جمعیت این منطقه بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵، برابر با ۱۱۹ نفر در ۲۶ خانوار بوده است. این ایستگاه که در ۱۱ کیلومتری شمال سلماس، ۲۶ کیلومتری جنوب خوی و ۲۰ کیلومتری جنوب غربی فرودگاه خوی واقع شده است، تحت مالکیت شرکت راه آهن جمهوری اسلامی ایران قرار دارد.
ایستگاه راه آهن شرفخانه در شهر شرفخانه، واقع در آذربایجان شرقی و ساحل شمالی دریاچه ارومیه واقع شده است. این ایستگاه تحت مالکیت شرکت راه آهن جمهوری اسلامی ایران قرار دارد.
را می ران (؛ زادهٔ ۶ مارس ۱۹۷۵) بازیگر و شخصیت تلویزیونی اهل کره جنوبی است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آنها ایفای نقش کرده است می توان به "پاسخ به ۱۹۸۸" و "مامان بد" اشاره کرد.
ایستگاه راه آهن اسلامشهر در اسلامشهر، تهران واقع شده است. این ایستگاه تحت مالکیت شرکت راه آهن جمهوری اسلامی ایران قرار دارد.
اوه جونگ سه (؛ زادهٔ ۲۶ فوریه ۱۹۷۷) بازیگر اهل کره جنوبی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در "وقتی کاملیا شکوفا می شود"، "لیگ جذاب" ، "مشکلی نیست که خوب نباشی" ، آقای پلانکتون و فیلم "حس و حال سئول" شناخته می شود.
اوه چانگ سوک (؛ زادهٔ ۲ ژوئن ۱۹۸۲) بازیگر اهل کره جنوبی است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آنها ایفای نقش کرده است می توان به "دنیای درون"، "" و "دارودسته" اشاره کرد.
ایستگاه راه آهن نسیم شهر در نسیم شهر، استان تهران واقع شده است. این ایستگاه تحت مالکیت شرکت راه آهن جمهوری اسلامی ایران قرار دارد.
ایستگاه راه آهن گلستان در گلستان، استان تهران واقع شده است. این ایستگاه تحت مالکیت شرکت راه آهن جمهوری اسلامی ایران قرار دارد.
بهولا () فیلم هندی اکشن هندی-زبان تولید سال ۲۰۲۳ است که توسط اجی دیوگن کارگردانی شد و تولید مشترک آجای دفگن فیلمز، ریلاینس انترتینمنت، تی-سریز و دریم واریر پیکچرز می باشد. این فیلم بازساخته ای از فیلم زندانی (۲۰۱۹) است. بازیگران اصلی فیلم، اجی دیوگن در نقش شخصیت اصلی فیلم و تابو، دیپاک دوبریال، سانجای میشرا، گاجراج رائو و وینیت کومار هستند. فیلمبرداری اصلی از ماه ژانویه ۲۰۲۲ تا ژانویه ۲۰۲۳ در بمبئی، حیدرآباد و بنارس انجام گرفت. "بهولا" در روز ۳۰ مارس ۲۰۲۳ اکران شد و نظرات متفاوتی را از منتقدان دریافت کرد. این فیلم تا تاریخ ۴ مهٔ ۲۰۲۳، در سرتاسر جهان به فروشی بالغ بر ۱۱۱٫۶۴ کرور روپیه (۱۴ میلیون دلار آمریکا) دست یافت.
ایستگاه راه آهن نصیرشهر در نصیرشهر، استان تهران واقع شده است. این ایستگاه تحت مالکیت شرکت راه آهن جمهوری اسلامی ایران قرار دارد.
ایستگاه راه آهن رباط کریم در رباط کریم، استان تهران واقع شده است. این ایستگاه تحت مالکیت شرکت راه آهن جمهوری اسلامی ایران قرار دارد.
لکس پاپیاس پوپیا () قانون رومی بود که در سال ۹ پس از میلاد برای تشویق و تقویت ازدواج وضع شد. این قانون تکمیل کننده قوانین لکس یولیا در مورد احکام ازدواج و لکس یولیا در مورد کنترل زنا از ۱۸–۱۷ پیش از میلاد است. این دو قانون پیش تر توسط آگوستوس تصویب شده بودند. لکس پاپیاس پوپیا شامل مقرراتی علیه زنای محصنه و علیه تجرد (پرهیز از رابطه جنسی پس از یک سن معین است. این قانون توسط دو کنسول روم، مارکوس پاپیوس موتیلوس و کوئینتوس پوپیوس سکوندوس، معرفی شد، اگرچه آنها خودشان ازدواج نکرده بودند.
خاندان پاپیا () یک خانواده از پلبی ها در روم باستان بود. اعضای این خاندان (روم) برای اولین بار در زمان جنگ های سامنیت ذکر شدند، اما تا قرن آخر جمهوری روم در روم ظاهر نشدند. مارکوس پاپیوس موتیلوس تنها عضوی از خانواده بود که در سال ۹ پس از میلاد به مقام کنسول روم رسید.
ایستگاه راه آهن پرند در شهر پرند، استان تهران واقع شده است. این ایستگاه تحت مالکیت شرکت راه آهن جمهوری اسلامی ایران قرار دارد. که مسافران ایستگاه شهرجدید پرند را به ایستگاه راه آهن تهران جنوب تهران می رساند.
کوئینتوس پوپیوس سکوندوس کنسول روم در سال ۹ پس از میلاد و یکی از نویسندگان لکس پاپیا پوپیا‏ بود. هدف از لکس پاپیا پوپیا‏ جلوگیری از زنا، جلوگیری از ازدواج مختلط اعضای طبقه سناتور با آزادگان یا فرزندان آزادگان و تشویق ازدواج و تولید مثل قانونی با وضع مقررات و مجازات های قانونی برای این افرادی بود که مجرد می ماندند یا فرزندآوری نمی کردند بدون دریافت نوعی معافیت قانونی. دیوکاسیوس با کنایه اشاره می کند که مارکوس پاپیوس موتیلوس و پوپیوس نویسندگان این قانون هر دو مجرد و بدون فرزند بودند.
مارکوس پاپیوس موتیلوس ، کنسول روم در سال ۹ پس از میلاد و یکی از نویسندگان لکس پاپیا پوپیا‏ بود. هدف از لکس پاپیا پوپیا‏ جلوگیری از زنا، جلوگیری از ازدواج اشراف با طبقه های دیگر اجتماعی، و تشویق ازدواج و تولید مثل قانونی با وضع مقررات و مجازات های قانونی برای این افرادی بود که بدون نوعی معافیت قانونی مجرد می ماندند یا فرزندآوری نمی کردند. دیوکاسیوس با کنایه اشاره می کند که پاپیوس و کوئینتوس پوپیوس سکوندوس نویسندگان این قانون هر دو مجرد و بدون فرزند بودند.
ایستگاه راه آهن تپه سفید در چهاردانگه، استان تهران واقع شده است. این ایستگاه تحت مالکیت شرکت راه آهن جمهوری اسلامی ایران قرار دارد.
قانون اوپیا () قانونی بود که در روم باستان در ۲۱۵ قبل از میلاد، در اوج دومین جنگ کارتاژ در روزهای فاجعه ملی پس از نبرد کانای وضع شد و در سال ۱۹۵ پ. م لغو شد. قانون اوپیا که توسط مارکوس اوپیوس عضو تریبونوس پلبیس (تریبون مردم) وضع شد، اولین قانون از یک سری قانون تعدیل هزینه بود و نه تنها ثروت زن، بلکه به نمایش گذاشتن ثروت زنان را نیز محدود می کرد. به ویژه، داشتن بیش از نیم اونس طلا، پوشیدن لباس های رنگارنگ (به ویژه آنهایی که به رنگ ارغوانی بودند)، یا سوار شدن بر وسیله نقلیه حیوانی در شهر یا هر شهرک یا در فاصله یک مایلی به جز در مورد اعیاد مذهبی عمومی را برای هر زن ممنوع می کرد.
ایستگاه راه آهن جمکران در جمکران واقع در حومهٔ شهر قم، استان قم واقع شده است. این ایستگاه تحت مالکیت شرکت راه آهن جمهوری اسلامی ایران قرار دارد
پارک هه ایل (؛ زادهٔ ۲۶ ژانویه ۱۹۷۷) بازیگر اهل کره جنوبی است. او در فیلم های "خاطرات قتل"، "میزبان"، "جنگ کمان ها"، "افشاگر"، "تصمیم جدایی" و "" ایفای نقش کرده است.
تو دروغگو من مکار () فیلم هندی کمدی رمانتیک هندی- زبان است و در سال ۲۰۲۳ اکران گردید، نویسندگان آن راهول مودی و رانجان هستند که کارگردانی آن بر عهده لاو رانجان بوده است. در این فیلم که توسط لاو فیلمز و تی-سریز تولید شده است، رانبیر کاپور و شرادها کاپور نقش های اصلی را بازی می کنند. این فیلم در روز ۸ مارس ۲۰۲۳، همزمان با آخرین روزهای هفته جشن هولی اکران گردید. فیلم "تو دروغگو من مکار" نقدهای مختلفی را از منتقدان دریافت کرد. این فیلم در سراسر جهان به فروشی بیش از ۲۲۰٫۱ کرور روپیه دست یافت. نمایش. اکران سینمایی فیلم در روز ۸ مارس ۲۰۲۳ مصادف با جشنواره هولی اکران شد. رسانه خانگی فیلم در روز ۳ مهٔ ۲۰۲۳ از طریق پلت فرم نتفلیکس به نمایش درآمد.
آنتونی راموس (زاده ) بازیگر و خواننده آمریکایی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم های دزد صادق اشاره کرد. فیلم شناسی. فهرست برخی از فیلم هایی که آنتونی راموس در آن ها به ایفای نقش پرداخته است:
ایستگاه راه آهن هشتگرد درشهر هشتگرد، استان البرز واقع شده است. این ایستگاه تحت مالکیت شرکت راه آهن جمهوری اسلامی ایران قرار دارد. سالانه میلیون ها مسافر و هزاران کالا از این ایستگاه جابه جا می شود این ایستگاه بین شهر های قزوین، کرج،تبریز مشهد و تهران مسافر و کالا جا به جا می کند
من تنها زندگی می کنم (؛ ) همچنین با نام تنها در خانه نیز شناخته می شود، یک برنامه واقع نمای کره جنوبی است که جمعه ها ساعت ۲۳:۰۰ (کی اس تی) از ام بی سی پخش می شود.
خانواده در روم باستان () خانواده روم باستان یک ساختار اجتماعی پیچیده بود که عمدتاً مبتنی بر خانواده هسته ای بود، اما می توانست ترکیب های مختلفی از اعضای دیگر مانند اعضای خانواده گسترده، بردگان خانگی و بردگان آزاد شده را نیز شامل شود. رومیان باستان نام های مختلفی برای توصیف مفهوم خانواده خود داشتند، از جمله "familia" برای توصیف خانواده هسته ای و "domus" که شامل همه ساکنان خانواده می شد. تک همسری. هم یونانی ها و هم رومی ها تک همسری را آن گونه که در مورد ازدواج اعمال می شد، انجام می دادند، به این معنا که ازدواج در هر زمان با یک زن بود. این امر آنها را از سایر تمدن های باستانی متمایز می کرد که در آنها تعدد زوجات رایج بود. در مقابل، روایت کتاب مقدس از پادشاه سلیمان او را به عنوان داشتن صدها زن و صیغه توصیف می کند، اگرچه تنها یکی از آنها در کتاب مقدس (نعمه) نام برده شده است. تک همسری رومی و یونانی احتمالاً به عنوان بخشی از ماهیت برابری خواهانه تمدن هایشان به وجود آمده است، که در آن همه شهروندان به طور مساوی از حقوق خاصی برخوردار بودند. هم در روم و هم در دولت شهرهای یونان، طلاق ممکن بود، و در برخی موارد توسط دولت در
خواست می شد، مانند مورد روم که شوهران زناکار را ملزم می کرد تا زنان زناکار خود را طلاق دهند. غیر از زنا، هیچ قانونی در هیچ یک از تمدن ها در مورد روابط قبل از ازدواج یا خارج از ازدواج وجود نداشت. قانون روم ادعا می کرد که از حرمت حمایت می کند، اما مردان متأهلی که از فاحشه خانه ها بازدید می کردند، گناه زنا نداشتند. ازدواج تک همسری یکی از ویژگی های زندگی رومی باقی ماند زیرا فرقه های مسیحی در روم ظهور کردند و در سرتاسر امپراتوری و در سرزمین هایی که مسیحیت به دنبال از بین رفتن امپراتوری غربی روم گسترش و ادامه یافت.
لی شی اون (؛ زادهٔ لی بو یون، کره ای: 이보연؛ در ۳ ژوئیه ۱۹۸۲) بازیگر اهل کره جنوبی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در مجموعه تلویزیونی "پاسخ به ۱۹۹۷" شناخته می شود.
نشان کندور آند () یک نشان دولتی از دولت چند ملیتی بولیوی است که در ۱۲ آوریل ۱۹۲۵ نهادینه شد. این نشان به دلیل شایستگی های استثنایی، اعم از مدنی یا نظامی، به بولیوی ها یا اتباع خارجی اعطا می شود. این نشان شش درجه دارد: یقه ای بزرگ، صلیب بزرگ، افسر ارشد، فرمانده، افسر و شوالیه.
کلوین هریسون جونیور (زاده ) بازیگر آمریکایی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم های هیولاها و آدم ها اشاره کرد. فیلم شناسی. فهرست برخی از فیلم هایی که کلوین هریسون جونیور در آن ها به ایفای نقش پرداخته است:
راجر مارتینز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در پست هافبک برای باشگاه اسپانیول بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال اسپانیا، زیر ۱۶ سال اسپانیا، زیر ۱۸ سال اسپانیا، و زیر ۱۹ سال اسپانیا بازی کرده است.
شین سو یول (؛ زادهٔ ۵ اوت ۱۹۸۵) بازیگر اهل کره جنوبی است. او حرفه بازیگری خود را در سال ۲۰۰۶ آغاز کرد و نقش مکمل در فیلم ها و مجموعه های تلویزیونی همچون "سلام عشقم"، "جنگل ماهی ۲" و "انبردست پنی" ایفا کرد. نقش قابل توجه او در مجموعه تلویزیونی "پاسخ به ۱۹۹۷" (۲۰۱۲) بود. در سال ۳۰۱۳، او یکی از مجری های برنامه تاک شوی "Talk Club Actors" شد. در سالهای اخیر، شین به خاطر ایفای نقش مکمل در درام های تلویزیونی شناخته شده است.
کتابخانه عمومی کوئینز (QPL) که با نام های کتابخانه عمومی شهرستان کوئینز و کتابخانه کوئینز (QL) نیز شناخته می شود، کتابخانه عمومی ناحیه کوئینز و یکی از سه سیستم کتابخانه عمومی در شهر نیویورک است. این کتابخانه یکی از بزرگ ترین سیستم های کتابخانه ای در جهان از نظر تیراژ است که در سال مالی ۲۰۱۵ میزان ۱۳/۵ میلیون مورد را امانت داده است و از نظر حجم، یکی از بزرگ ترین سیستم های کتابخانه در کشور محسوب می شود. برپایه داده های وب سایت آن، این کتابخانه حدود ۷/۵ میلیون مورد دارد که ۱/۴ میلیون آن در کتابخانه مرکزی آن در جامائیکا، کوئینز است. این کتاب توسط "مجله Library «کتابخانه برگزیده سال ۲۰۰۹» نامگذاری شد." اگرچه در سال ۱۸۵۸ به صورت اشتراکی سازماندهی شد، کتابخانه مرکزی اصلی در بلوار پارسونز در جامائیکا در سال ۱۹۳۰ افتتاح شد و بعداً با معماری چهار طبقه با مضمون احیای رنسانس گسترش یافت. قدمت تأسیس اولین کتابخانه کوئینز در فلاشینگ به سال ۱۹۵۸ برمی گردد، و به یکی از بزرگ ترین سیستم های کتابخانه عمومی در ایالات متحده تبدیل شده است که شامل ۶۲ شعبه در سراسر منطقه می باشد. کتابخانه عمومی کوئینز به جمعیت ۲/۳ میلیونی کوئینز خدما
ت می دهد که یکی از بزرگ ترین جمعیت مهاجر در کشور است. در نتیجه، درصد زیادی از مجموعه های کتابخانه به زبان هایی غیر از انگلیسی، به ویژه اسپانیایی، چینی، کره ای و روسی هستند. تاریخچه. اولین کتابخانه در کوئینز در سال ۱۸۵۸ در فلاشینگ به صورت آبونمان تأسیس شد. این کتابخانه در سال ۱۸۶۹ به یک کتابخانه تیراژ آزاد تبدیل شد
میلان مارتینوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل صربستان است که در پست مدافع بازی می کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۸ سال صربستان و زیر ۲۱ سال صربستان بازی کرده است.
نهادینه ها () جزئی از بدنه قانون مدنی، قانونگذاری قرن ششم قانون روم است که توسط امپراتور امپراتوری بیزانس، ژوستینین یکم دستور داده شده است.
پارک جی اون (؛ زادهٔ ۱۹۷۶) فیلم نامه نویس اهل کره جنوبی است. او به خاطر نویسندگی درام های کره ای "همسر من بی نظیره" (۲۰۰۹)، "خانواده جدید" (۲۰۱۲)، "تو از ستاره ها اومدی" (۲۰۱۳–۲۰۱۴)، "تهیه کنندگان" (۲۰۱۵)، "افسانه دریای آبی" (۲۰۱۶)، "سقوط بر روی تو" (۲۰۱۹–۲۰۲۰) و "ملکهٔ اشک" (۲۰۲۴) شناخته می شود.
لی کیونگ کیو (؛ زادهٔ ۱ اوت ۱۹۶۰) بازیگر، کمدین، مجری تهیه کننده فیلم و فیلم نامه نویس اهل کره جنوبی است. او در سال ۲۰۱۰ با درآمد ، پردرآمدترین انترتینر شبکه کی بی اس بود.
کوئه سرا، سرا (آنچه خواهد شد، خواهد شد) ترانه ای است که در سال ۱۹۵۵ توسط جی لیوینگستون و ری ایوانز نوشته شد. دوریس دی آن را نخستین بار در فیلم "مردی که زیاد می دانست" به کارگردانی آلفرد هیچکاک اجرا کرد. شرح. این ترانه روایتی سه مرحله ای از زندگی راوی دارد: دوران کودکی، جوانی و عاشق شدن، و نهایتاً پدر یا مادر شدن. در هر مرحله، راوی از آینده می پرسد: «چه خواهم شد؟» یا «چه در پیش است؟» و در ترجیع بند، پاسخ ساده اما تقدیرگرایانه ای می شنود: «آنچه خواهد شد، خواهد شد.» نسخهٔ اصلی این ترانه که توسط دوریس دی برای کلمبیا رکوردز ضبط شد، به رتبهٔ دوم جدول بیلبورد هات ۱۰۰ و رتبهٔ اول جدول جدول تک آهنگ های بریتانیا رسید. این اثر در ادامه به عنوان امضای هنری دی شناخته شد. جوایز و افتخارات. ترانه در سال ۱۹۵۶ برندهٔ جایزه اسکار بهترین ترانه شد. این سومین جایزهٔ اسکار جی لیوینگستون و ری ایوانز در این شاخه بود. همچنین در سال ۲۰۰۴ در رتبه ۴۸ فهرست "۱۰۰ سال... ۱۰۰ ترانه" مؤسسه فیلم آمریکا قرار گرفت. نسخهٔ ضبط شده توسط دی در تالار مشاهیر گرمی نیز در سال ۲۰۱۲ ثبت شد. عنوان ترانه. عبارت «Que será, será» در نگاه اول اسپانیایی به نظر
می رسد اما در واقع ترجمهٔ تحت اللفظی و نادرست جملهٔ انگلیسی «What will be, will be» است. نگارش درست آن در اسپانیایی «Lo que será, será» است. این عبارت نخستین بار در قرن شانزدهم در انگلستان، به عنوان شعار خانوادگی خاندان های اشرافی همچون خاندان بدفورد ثبت شده است. نسخهٔ ایتالیایی آن یعنی «Che sarà, sarà» نیز در ادبیات رنسانس ظاهر شده است؛ از جمله در نمایشنامهٔ "فاوست" نوشته کریستوفر مارلو (۱۵۹۰). در قرن ۱۹ نیز معادل انگلیسی آن در رمان "روزهای سخت" اثر چارلز دیکنز دیده می شود. در فیلم و تلویزیون. این ترانه در فیلم "مردی که زیاد می دانست" نقشی کلیدی دارد. شخصیت «جو» با بازی دوریس دی، ترانه را برای یافتن پسر ربوده شده اش اجرا می کند. این ترانه سپس در آثار دیگر دی از جمله فیلم های "لطفاً گل ها را نخور" (۱۹۶۰)، "قایق شیشه ای کف دار" (۱۹۶۶) و سریال "نمایش دوریس دی" (۱۹۶۸–۱۹۷۳) تکرار شد. نسخه ای ژاپنی از این ترانه در همسایه های من، خانواده یامادا محصول استودیو جیبلی نیز شنیده می شود. ترانه در آثار دیگری مانند "سیمپسون ها"، "ماپت شو"، "هدرز"، "دختران گیلمور"، "مری و مکس" و تبلیغات اجتماعی نیز با کاربردی طنزآمیز یا در
اماتیک به کار رفته است. نسخه های دیگر. نسخه ۱۹۶۴ توسط دوریس دی. دی در سال ۱۹۶۴ نسخه ای تازه از این ترانه را برای آلبوم کودکانه اش "با لبخند و یک ترانه" بازضبط کرد. این نسخه با گروه کر کودکان به رهبری جیمی جویس و با تهیه کنندگی آلن استنتون منتشر شد. نسخه نورمی رو. نورمی رو، خوانندهٔ پاپ استرالیایی، در سال ۱۹۶۵ نسخه ای پاپ-راک از این ترانه ضبط کرد. این ترانه که با گروه The Playboys اجرا شد، به پرفروش ترین تک آهنگ استرالیا در دههٔ ۶۰ تبدیل گردید و در پنج شهر بزرگ این کشور به رتبهٔ اول رسید. این نسخه با ترانهٔ "Shakin' All Over" به صورت دوطرفه منتشر شد. فروش آن بین ۸۰ تا ۱۰۰ هزار نسخه گزارش شده است. نسخه های دیگر. ماری هاپکین در سال ۱۹۶۹ نسخه ای با تهیه کنندگی پل مک کارتنی منتشر کرد. شیکن استیونز در سال ۱۹۸۲ نسخه ای زنده اجرا کرد. نسخه ای طنز توسط «ترنس» در ایرلند در سال ۱۹۸۹ به رتبه دوم رسید. نسخه هایی به زبان های هلندی، فرانسوی، چینی، ژاپنی، سوئدی، دانمارکی و هندی از این ترانه نیز ساخته شده است. در هند، این ترانه نخست در فیلم Aaravalli (۱۹۵۷) و سپس در فیلم تلوگویی "Thodu Needa" (۱۹۶۵) اجرا شد. به عنوان سرود فوت
بالی. این ترانه به عنوان سرود تشویقی هواداران فوتبال در انگلستان رواج یافته و معمولاً با متن زیر خوانده می شود: &lt;poem style="direction: ltr;"&gt; Que sera sera, Whatever will be will be, We're going to Wembley, Que sera sera &lt;/poem&gt; این سرود معمولاً در مسیر صعود تیم ها به ورزشگاه ومبلی (مثلاً در رقابت های جام حذفی فوتبال انگلستان) خوانده می شود. منچستریونایتد در فینال ۱۹۷۶ و اورتون در سال ۱۹۶۳ از این سرود استفاده کردند. گاه نام «ومبلی» با تلفظ محاوره ای «Wemberley» نیز به کار می رود. در موسیقی عامه پسند. گروه لیزا لیزا اند کالْت جم در ترانهٔ "Lost in Emotion" با استفاده از عبارت «Que será, será» به این اثر ادای احترام کرده اند. در زبان فارسی. عبارت "Que Sera, Sera" که به معنی «هرچه خواهد شد، خواهد شد» است، در زبان فارسی معادلی مستقیم ندارد، اما از لحاظ معنا می توان آن را با جملاتی مانند «هرچه پیش آید خوش آید»، «قسمت هرچه باشد»، «تقدیر همینه» یا «ببینیم چی می شه» مقایسه کرد. این جمله در زبان انگلیسی نشان دهندهٔ پذیرش اتفاقات آینده بدون نگرانی زیاد و با نوعی آرامش فلسفی است؛ حالتی که در بسیاری از مثل ه
ا و اصطلاحات فارسی نیز دیده می شود. در برخی ترجمه های فارسی ترانه، این عبارت به شکل هایی مانند «آنچه باید شود، می شود» یا «هرچه خواهد شد، خواهد شد» برگردانده شده است که بیانگر همان روحیهٔ سرسپردگی به سرنوشت است. با وجود شباهت های معنایی، استفاده از این نوع عبارت در زبان فارسی معمولاً کمتر حالت شعرگونهٔ ترانهٔ اصلی را دارد و بیشتر در گفتگوهای روزمره یا لحن ضرب المثلی به کار می رود.
استیون هی اوبیرن (؛ زادهٔ ۳۱ دسامبر ۱۹۹۶) که بیشتر با نام استیون هی شناخته می شود، بازیگر و کمدین اهل چین است.
خواب (؛ ) یک فیلم کمدی سیاه ترسناک معمایی دلهره آور سال ۲۰۲۳ کره جنوبی به نویسندگی و کارگردانی جیسون یو، به عنوان اولین تجربه کارگردانی او است. جونگ یو می و لی سون کیون در این فیلم بازی کردند. "خواب" در جشنواره فیلم کن ۲۰۲۳ در بخش هفته بین المللی منتقدان در تاریخ ۳۱ مه ۲۰۲۳ به نمایش درآمد. تولید. تصویربرداری اصلی در ۱۲ آوریل ۲۰۲۲ به پایان رسید.
اجلاس چهار روزه چین و شوروی از ۱۵ تا ۱۸ مه ۱۹۸۹ در پکن برگزار شد. این اولین دیدار رسمی بین یک رهبر کمونیست شوروی و یک رهبر کمونیست چین از زمان انشعاب چین و شوروی در دهه ۱۹۵۰ بود. آخرین رهبر شوروی که از چین بازدید کرد نیکیتا خروشچف در سپتامبر ۱۹۵۹ بود. هم دنگ شیائوپینگ، رهبر عالی مقام چین، و هم میخائیل گورباچف، دبیرکل حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی، اعلام کردند که این نشست آغاز عادی سازی روابط بین دو کشور است. ملاقات بین میخائیل گورباچف و دبیرکل وقت حزب کمونیست چین (ح ک چ)، جائو تسیانگ، به عنوان «احیای طبیعی» روابط میان دو حزب مورد ستایش قرار گرفت. بهبود روابط دوجانبه (۱۹۸۶–۱۹۸۹). اولین پیشرفت در روابط چین و شوروی در ژوئیه ۱۹۸۶ رخ داد. گورباچف در یک سخنرانی در شهر ولادی وستوک مجموعه ای از امتیازات یک جانبه را به چینی ها اعلام کرد. اتحاد جماهیر شوروی متعهد شد که نیروهای خود را از مغولستان، شرق روسیه و افغانستان خارج کند و همچنین موضع چین را در مورد مسئله مرزی بپذیرد - با اذعان به اینکه مرز بین دو کشور باید در امتداد خط بانک چینی دو مرز باشد. بین دو رودخانه - آمور و اوسوری. علاوه بر این، در سال ۱۹۸۶، کنسولگری چی