Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ایل کافه (به ایتالیایی، «قهوه خانه») مجله ای بود که دفتر مرکزی آن بین سال های ۱۷۶۴ تا ۱۷۶۶ در میلان قرار داشت. این مجله مهم ترین نشریه دوره روشنگری در کشور بود. یکی از نویسندگان برجسته "ایل کافه" ، فیلسوف و اقتصاددان ، چزاره بکاریا، نویسنده رساله تأثیرگذار "«" دربارهٔ جرایم و مجازات ها» (۱۷۶۴) بود. تاریخچه و مشخصات. "«ایل کافه»" اولین بار در ژوئن ۱۷۶۴ منتشر شد. برای فرار از سانسور اتریش، این مجله در برشا (که در آن زمان متعلق به جمهوری ونیز بود) چاپ می شد. نسخه اصلی شامل ۷۴ شماره بود. این شماره ها در دو جلد جمع آوری شدند. "«ایل کافه»" که توسط برادران پیترو و الساندرو وری تأسیس شده بود، از ژوئن ۱۷۶۴ تا مه ۱۷۶۶ هر ده روز یکبار منتشر می شد. این مجله تحت تأثیر اندیشه های "فیلسوفان" فرانسوی قرار داشت و تأثیر قابل توجهی بر فرهنگ و زندگی سیاسی معاصر ایتالیا گذاشت. این مجله که آگاهانه یادآور «"اسپکتیتور"» آدیسون و استیل بود، با روزنامه انگلیسی در استفاده از طنز به عنوان سلاحی علیه اخلاق و آداب و رسوم معاصر مشترک بود، اما هدف سیاسی فوری تری را دنبال می کرد. مقالات به طیف گسترده ای از موضوعات، از تاریخ طبیعی گرفته تا پز
شکی، فلسفه، موسیقی، اخلاق، حقوق و ادبیات، می پرداختند و همگی یک مضمون را شرح می دادند: نیاز به اصلاحات اجتماعی، اقتصادی و سیاسی. مقالات به شکل بحث های گزارش شده بین مشتریان فرهیختهٔ دیمیتریو، مالک یونانی یک قهوه خانه در میلان، منتشر می شدند. هدف، به چالش کشیدن خواننده بود. در مورد مسائل اجتماعی و اقتصادی، این مجله استدلال ها و پیشنهادهایی برای اصلاحات را منعکس می کرد که از مباحث اعضای آکادمیا دی پوگنی، نامی که به گروهی از روشنفکران داده شده بود که تحت الهام پیترو وری گرد هم می آمدند، ناشی می شد. در زمینه های دیگر، این مجله شامل نوشته هایی از بکاریا در مورد زیبایی شناسی، دفاع پیترو وری از تئاتر گولدونی در برابر حملات بارتی، مقالهٔ جیان رینالدو کارلی در مورد وحدت فرهنگی ایتالیایی ها و استدلال های ضد ناب گرایانه ی برادران وری برای زبانی ایتالیایی نزدیک تر به کاربرد رایج بود. از دیگر نویسندگان آن می توان به کارلو سباستیانو فرانچی و آلفونسو لونگو، پائولو فریسی ریاضیدان، راجر جوزف بوسکوویچ دانشمند همه چیزدان و فرانسوا دو بایلو عینک ساز اشاره کرد. "کافه ایل" توسط بارتی مورد انتقاد قرار گرفت، اما در سراسر اروپا مورد
توجه قرار گرفت. این مجله در ماه مه ۱۷۶۶ به دلیل اختلافات بین وری و بکاریا تعطیل شد.
بوسکادرو یک مجله موسیقی ماهانه است که توسط آخرین نسخه های بوسکادرو اس آر ال در ایتالیا منتشر می شود. این مجله به موسیقی راک کلاسیک می پردازد و در سال ۱۹۸۰ توسط آلدو پدرون، پائولو کارو و دیگران پس از جدایی از هیئت تحریریه مجله توده وحشی تأسیس شد. آلدو پدرون از زمان تأسیس تا سال ۱۹۹۲ سردبیر "بوسکادرو" بود. این مجله در شهر گالاراته میلان منتشر می شود. این مجله یکی از قدیمی ترین نشریات موسیقی ایتالیایی است که هنوز منتشر می شود و منبع اصلی علاقه مندان به موسیقی آمریکایی در ایتالیا نامیده می شود. این نام ادای احترامی به فیلم سام پکینپا، "جونیور بونر"، است که در ایتالیایی با نام آخرین بوسکادرو شناخته می شود. در اولین شماره ، بروس اسپرینگستین حضور داشت. از جمله نویسندگانی که در طول این سال ها در این مجله حضور داشته اند، می توان به گویدو کیه سا، چیکو کاسارتلی، آلفردو مارزیانو، استفانو بیانکی، پیرو تارانتولا، مارکو گرومپی، آدلمو کوادریو، جیانکارلو سوزانا، رافائله گالی و داویده ساپینزا اشاره کرد. اصطلاح «بوسکادرو» در اصل به معنای «کسی که جستجو می کند» بود و برای مأموران قانون و سپس برای یاغی هایی که به دنبالشان می گشتند
، به کار می رفت. هالیوود یک قدم فراتر رفت و این اصطلاح را برای کمربند اسلحه و غلاف اسلحه به کار برد. در ایتالیا، این اصطلاح به مظهر فرهنگ کابویی غرب آمریکا تبدیل شد و بنابراین فیلم پکینپا برای اکران در ایتالیا به آخرین "بوسکادرو" تغییر نام داد.
غلتک نقاشی ابزاری برای رنگ آمیزی است که برای پوشش سریع و کارآمد سطوح بزرگ و صاف به کار می رود. غلتک نقاشی معمولاً از دو بخش تشکیل شده است: «قاب غلتک» و «رویه غلتک». رویه غلتک رنگ را جذب کرده و به سطح مورد نظر منتقل می کند، در حالی که قاب غلتک به رویه متصل می شود. نقاش غلتک را از قسمت دسته آن در دست می گیرد. قاب غلتک قابل استفاده مجدد است. رویه غلتک را می توان تمیز کرده و دوباره استفاده کرد، اما معمولاً پس از استفاده دور انداخته می شود. رویه غلتک از یک هسته استوانه ای تشکیل شده که با پارچه پرزدار پوشانده شده و به هسته استوانه ای محکم متصل است. غلتک های ساخته شده از فوم لاستیکی نیز وجود دارند. هم رویه های فومی و هم پارچه ای را می توان بدون قاب خریداری کرد تا جایگزین رویه های فرسوده شوند؛ پس از برداشتن رویه قدیمی، رویه جدید روی قاب غلتک نصب شده و قابل استفاده است. نوآوری در طراحی هسته استوانه ای باعث شده است تا رنگ داخل هسته قرار گیرد و رویه با جذب رنگ از داخل، آن را به صورت طبیعی (از طریق جذب مویرگی) به سطح خارجی خود منتقل کند و سپس هنگام غلتاندن، رنگ را به سطح مورد نظر منتقل نماید. تاریخچه. نورمن جیمز بریکی در
کانادا، نورمن جیمز برِیکی در سال ۱۹۴۰ غلتک رنگ را اختراع کرد، آن را در کانادا به ثبت رساند و در یک کارگاه خانگی تولیدش را آغاز نمود. پس از پایان جنگ جهانی دوم، او دست کم پنجاه هزار عدد از این غلتک ها را با نام کوتون کوتور به فروش رساند. این محصول با نام غلتک تکو نیز از طریق فروشگاه های ایتون عرضه می شد.
جونگ کیونگ سون نویسنده سریال های تلویزیونی اهل کره جنوبی است. او همسر جانگ یونگ چول فیلمنامه نویس معروف کره ای است.
شرکت فرگوسن-براون یک شرکت ایرلندی تولیدکننده ماشین آلات کشاورزی بود که توسط هری فرگوسن با همکاری دیوید براون تأسیس شد. شرکت فرگوسن-براون تراکتور مدل A خود را تولید کرد که به سیستم اتصال سه نقطه ای هیدرولیکی طراحی شده توسط فرگوسن مجهز بود. از میان یک هزار و سیصد و پنجاه و شش دستگاه تولید شده، چهارصد دستگاه به نروژ صادر شد که تنها بازار صادراتی این تراکتور بود. تراکتورهای اولیه با موتور مدل E شرکت کاونتری کلیمکس مجهز شده بودند، موتوری که از موتور آمریکایی هرکولس الهام گرفته شده بود و در نمونه آزمایشی معروف به «تراکتور سیاه» استفاده شده بود. بعداً تولید موتور توسط شرکت دیوید براون محدود شد و آن ها چند بهبود مانند کارتل عمیق تر ایجاد کردند، زیرا برخی از تراکتورهای اولیه در کار روی زمین های شیب دار با کمبود روغن مواجه می شدند. بر اساس نمونه های موجود مشخص شد که تغییر موتور از کاونتری کلیمکس به دیوید براون تقریباً در شماره سریال های تراکتور بین ۵۲۵ تا ۵۲۸ رخ داده است. هری فرگوسن معتقد بود که سیستم اتصال تراکتور کلید داشتن یک شخم بهتر است و برای آن یک اتصال ساده تر طراحی کرد. شرکت فرگوسن-براون تراکتور مدل A خود را ت
ولید کرد که به سیستم اتصال سه نقطه ای هیدرولیکی طراحی شده توسط فرگوسن مجهز بود. از میان یک هزار و سیصد و پنجاه و شش دستگاه تولید شده، چهارصد دستگاه به نروژ صادر شد که تنها بازار صادراتی این تراکتور بود. تراکتورهای اولیه با موتور مدل E شرکت کاونتری کلیمکس مجهز شده بودند، موتوری که از موتور آمریکایی هرکولس الهام گرفته شده بود و در نمونه آزمایشی معروف به «تراکتور سیاه» استفاده شده بود. بعداً تولید موتور توسط شرکت دیوید براون محدود شد و آن ها چند بهبود مانند کارتل عمیق تر ایجاد کردند، زیرا برخی از تراکتورهای اولیه در کار روی زمین های شیب دار با کمبود روغن مواجه می شدند. بر اساس نمونه های موجود مشخص شد که تغییر موتور از کاونتری کلیمکس به دیوید براون تقریباً در شماره سریال های تراکتور بین ۵۲۵ تا ۵۲۸ رخ داده است. هری فرگوسن معتقد بود که سیستم اتصال تراکتور کلید داشتن یک شخم بهتر است و برای آن یک اتصال ساده تر طراحی کرد. توافق با استاندارد. در دسامبر ۱۹۴۵، شرکت استاندارد موتور اعلام کرد که توافقی برای تولید تراکتورهای فرگوسن صورت گرفته است. کارخانه تازه خریداری شده ی این شرکت در بنر لین، کاونتری برای این پروژه اختصاص
یافت. قرار بود تراکتورهای تولیدی در این کارخانه برای بازار نیمکره شرقی عرضه شوند، در حالی که تراکتورهای فرگوسن تولیدشده توسط فورد در آمریکا به بازار نیمکره غربی می رفتند.تولید از سال ۱۹۴۶، پس از تغییر کاربری کارخانه ی قدیمی هواپیماسازی جنگ جهانی دوم، آغاز می شد. ابزارها و تجهیزات جانبی نیز به طور جداگانه توسط فرگوسن تهیه و عرضه می شدند.
هری آلونزو لانگاباو (۲۴ مه ۱۸۶۷ – ۷ نوامبر ۱۹۰۸) که بیشتر با نام ساندنس کید شناخته می شود، یاغی و عضو گروه بوچ کسیدی در غرب وحشی آمریکا بود. او احتمالاً در یک سفر شکار در سال ۱۸۸۳ یا قبل از آن با بوچ کسیدی (با نام واقعی رابرت لروی پارکر) آشنا شد. این باند طولانی ترین رشته سرقت های موفق قطار و بانک را در تاریخ آمریکا انجام داد. لانگاباو به همراه همسرش اتا پلیس و بوچ کسیدی از ایالات متحده گریخت تا از تعقیب و گریز سرسختانه آژانس کارآگاهی پینکرتون فرار کند. این سه نفر ابتدا به آرژانتین و سپس به بولیوی گریختند، جایی که اکثر مورخان معتقدند پارکر (کسیدی) و لانگاباو در نوامبر ۱۹۰۸ در یک تیراندازی کشته شدند. زندگی نامه. لانگاباو در سال ۱۸۶۷ در مونت کلر، پنسیلوانیا، از جوزیا و آنی جی. (با نام خانوادگی قبلی پلیس) لانگاباو، بومی پنسیلوانیا، به دنیا آمد. او کوچک ترین فرزند از پنج فرزند بود. در سن ۱۵ سالگی، او به همراه پسر عمویش جورج، با یک واگن سرپوشیده به غرب سفر کرد تا به جورج در ساخت خانه اش در نزدیکی کورتز، کلرادو کمک کند. در آنجا، او به عنوان یک کارگر مزرعه در مزرعه ای در همسایگی کار پیدا کرد و خرید و پرورش اسب را آم
وخت. او در سال ۱۸۸۶ کورتز را ترک کرد و به تنهایی شروع به کار کرد، به سمت شمال رفت و در مزارع کار کرد. او در مزرعه N Bar N در قلمرو مونتانا کاری پیدا کرد، اما زمستان سخت ۱۸۸۶–۱۸۸۷ مزرعه دار را مجبور کرد که کارگران مزرعه، از جمله لانگاباو را اخراج کند. لانگاباو قبل از بازگشت به بلک هیلز، برای یافتن کار دوباره در مزرعه N Bar N، به آنجا رفت. در سال ۱۸۸۷، هنگام سفر در مزرعه Three V در نزدیکی ساندنس، وایومینگ، او یک اسلحه، اسب و زین از یک کابوی دزدید. او توسط مقامات در مایلز سیتی، مونتانا دستگیر شد و توسط قاضی ویلیام ال. مگینیس به ۱۸ ماه زندان محکوم شد. او در این مدت در زندان لقب «ساندنس کید» را برای خود برگزید، که از شهری به همین نام در وایومینگ و این واقعیت که در سن ۱۵ سالگی خانه را ترک کرده بود، گرفته شده بود. پس از آزادی، او به عنوان کارگر مزرعه به کار خود بازگشت و در سال ۱۸۹۱ در بار یو رانچ در آلبرتا، کانادا، که یکی از بزرگ ترین مزارع تجاری آن زمان بود، کار کرد. او مالک مشترک یک سالن در هتل گرند سنترال در کلگری شد، اما پس از مشاجره با شریک زندگی خود، که تقریباً منجر به تیراندازی شد، دوباره به جنوب به مونتانا ر
فت. در آنجا، او شغل دیگری در n bar n گرفت و شروع به گله داری گاو و اسب در مونتانا و کانادا کرد. لانگاباو مظنون به شرکت در یک سرقت قطار در سال ۱۸۹۲ و یک سرقت بانک در سال ۱۸۹۷ به همراه پنج مرد دیگر بود. او با گروهی به نام «گروه وحشی» مرتبط شد که شامل رابرت لروی پارکر، معروف به بوچ کسیدی، نیز می شد. بنا به گزارش ها، لانگاباو در استفاده از اسلحه سریع بود و اغلب به عنوان یک تیرانداز شناخته می شد. او بیشتر از کید کوری، یکی از اعضای باند که نام واقعی اش هاروی لوگان بود، شناخته شد. کوری در طول عضویت در باند، مردان زیادی را کشت بود. لانگاباو در یک تیراندازی با مأموران قانون، باند به رهبری جورج کوری را تا مخفیگاه هول این د وال در وایومینگ تعقیب می کردند، شرکت کرد و تصور می شود که او در آن تیراندازی دو مرد را زخمی کرده است. چندین نفر توسط اعضای باند کشته شدند، از جمله پنج مأمور اجرای قانون که توسط لوگان کشته شدند. پوسترهای «مرده یا زنده تحت تعقیب» در سراسر کشور نصب شد و جوایزی تا سقف ۳۰۰۰۰ دلار برای اطلاعاتی که منجر به دستگیری یا مرگ آنها می شد، در نظر گرفته شد. لانگاباو و لوگان از یک کلبه چوبی در شهر اولد تریل در کدی،
وایومینگ، به عنوان مخفیگاه استفاده کردند، زیرا قصد داشتند بانکی را در رد لاج، مونتانا سرقت کنند. سپس آنها شروع به پنهان شدن در هول-این-د-وال، واقع در نزدیکی کیسی، وایومینگ، کردند. از آنجا، آنها می توانستند با ترس کمی از دستگیری حمله کنند و عقب نشینی کنند، زیرا در ارتفاعات با چشم اندازی از مناطق اطراف از همه جهات قرار داشت. با این حال، کارآگاهان پینکرتون به رهبری چارلی سیرینگو، این باند را برای چند سال تحت تعقیب قرار دادند. کسیدی و لانگاباو به نیویورک سیتی گریختند، در حالی که از سوی سازمان های متعدد اجرای قانون که آنها را تعقیب می کردند، تحت فشار مداوم بودند و شاهد فروپاشی گروهشان بودند. آنها در ۲۰ فوریه ۱۹۰۱، به همراه اتا پلیس، از آنجا به بوئنوس آیرس، آرژانتین، سوار بر کشتی بخار بریتانیایی هرمینیوس، عزیمت کردند. کسیدی خود را به عنوان جیمز رایان، برادر خیالی پلیس، جا زد. آنها در یک کلبه چوبی چهار اتاقه در یک مزرعه ۱۵۰۰۰ هکتاری (۶۱ کیلومتر مربعی) که در ساحل شرقی ریو بلانکو در نزدیکی چولیلا، درست در شرق آند در چوبوت خریداری کرده بودند، ساکن شدند. کتاب «در پاتاگونیا» نوشته بروس چتوین به نامه ای اشاره می کند که بو
چ از چولیلا به مادرزن الزی لی در یوتا نوشته و تاریخ آن به ۱۰ اوت ۱۹۰۲ برمی گردد. در این نامه از «خانواده کوچک ۳ نفره ما» که در یک خانه ۴ اتاقه با ۳۰۰ گاو، ۱۵۰۰ گوسفند و ۲۸ اسب زندگی می کنند، نام برده شده است. چتوین اظهار می کند که این نامه در انجمن تاریخی ایالت یوتا نگهداری می شود. دو راهزن انگلیسی زبان در ۱۴ فوریه ۱۹۰۵، بانک تاراپاکای آرژانتینو را در ریو گالگوس، در ۱۱۰۰ کیلومتری جنوب چولیلا، نزدیک تنگه ماژلان، تصرف کردند و این دو نفر در شمال و در میان علفزارهای پاتاگونیا ناپدید شدند. این دو نفر ممکن است کسیدی و لانگاباو باشند. کسیدی و لانگاباو از ترس اینکه مأموران قانون آنها را پیدا کرده باشند، مزرعه چولیلا را در ۱ مه ۱۹۰۵ فروختند. آژانس پینکرتون مدتی از محل آنها مطلع بود، اما برف و زمستان سخت پاتاگونیا مانع از دستگیری آنها، توسط مأمور فرانک دیمایو شده بود. فرماندار خولیو لزانا، حکم دستگیری صادر کرد، اما کلانتر ادوارد هامفریز، یک آرژانتینی ولزی که با کسیدی دوست بود و عاشق اتا پلیس بود، آنها را مطلع کرد. سپس این سه نفر به سمت شمال، سن کارلوس د باریلوچه، گریختند و در آنجا سوار کشتی بخار کوندور شدند و از دریاچه
ناهوئل هواپی عبور کرده و وارد شیلی شدند؛ آنها تا پایان سال به آرژانتین بازگشتند. مردی با نام فرانک بوید، که در واقع ساندنس/لونگابا بود، در ۲۱ اوت ۱۹۰۵ در یک تیراندازی در شهر بندری آنتوفاگاستا، شیلی، یک افسر پلیس را به قتل رساند. او با وثیقه (معادل ۵۰٬۰۰۰ دلار آمریکا در سال ۲۰۲۲) آزاد شد و سپس با کمک معاون کنسول ایالات متحده در آنتوفاگاستا، به آرژانتین و در نهایت بولیوی گریخت. این موضوع تا سال ۲۰۲۲، زمانی که روزنامه قدیمی آنتوفاگاستا ال اینداستریال دیجیتالی شد، مشخص نبود. کسیدی، لانگباو، پلیس و یک همکار مرد ناشناس در ۱۹ دسامبر ۱۹۰۵، شعبه بانک ملی آرژانتین در ویلا مرسدس، استان سن لوئیس، که در ۷۲۰ کیلومتری غرب بوئنوس آیرس قرار دارد را سرقت کردند و ۱۲۰۰۰ پزو را به سرقت بردند. آنها برای رسیدن به امنیت از راه رشته کوه های آند به شیلی فرار کردند. در ۳۰ ژوئن ۱۹۰۶، پلیس گفت که از زندگی در حال فرار خسته شده است، بنابراین لانگاباو او را به سانفرانسیسکو برگرداند. کسیدی با نام مستعار جیمز «سانتیاگو» ماکسول در معدن قلع کنکوردیا در رشته کوه سانتا ورا کروز در آند مرکزی بولیوی، کاری قانونی پیدا کرد، جایی که لانگاباو پس از با
زگشت به او پیوست. وظایف اصلی آنها شامل نگهبانی از حقوق و دستمزد شرکت بود. این دو در اواخر سال ۱۹۰۷ به سانتا کروز، شهری مرزی در شرق ساوانای بولیوی، سفر کردند، زیرا هنوز می خواستند به عنوان دامداران محترم ساکن شوند. مرگ. در ۳ نوامبر ۱۹۰۸، یک پیک در حال حمل حقوق کارگران معدن نقره آرامایو فرانکه و سیا، در نزدیکی شهر معدنی کوچک سن ویسنته در جنوب بولیوی توسط دو راهزن نقابدار آمریکایی که گمان می رود کسیدی و لانگاباو باشند، مورد حمله قرار گرفت. شاهدان عینی سه روز بعد آنها را در سن ویسنته دیدند، جایی که آنها در یک پانسیون کوچک متعلق به معدنچی بونیفاسیو کاساسولا اقامت داشتند. کاساسولا به آنها مشکوک شد زیرا آنها یک قاطر با داغ معدن آرامایو داشتند که از روی برند شرکت قابل شناسایی بود. او به یک افسر تلگراف در نزدیکی اطلاع داد و او نیز به هنگ سواره نظام آباروا که در همان نزدیکی مستقر بود، اطلاع داد. این واحد سه سرباز را به فرماندهی کاپیتان جاستو کونچا اعزام کرد و آنها نیز به مقامات محلی اطلاع دادند. سربازان، رئیس پلیس، شهردار محلی و برخی از مقامات او، همگی عصر ۶ نوامبر، مهمانخانه را محاصره کردند و قصد داشتند سارقان آرامایو
را دستگیر کنند. همین که به خانه نزدیک شدند، راهزنان آتش گشودند و یکی از سربازان را کشتند و دیگری را زخمی کردند و درگیری مسلحانه ای آغاز شد که چندین ساعت تا عصر و شب ادامه داشت. حدود ساعت ۲ بامداد، در جریان آرامش نسبی در جنگ، شهردار صدای فریاد مردی را سه بار از داخل خانه شنید، سپس دو گلوله متوالی از داخل خانه شلیک شد. مقامات صبح روز بعد وارد خانه شدند و دو جسد با زخم های متعدد گلوله در بازوها و پاها پیدا کردند. مردی که گمان می رفت لانگاباو باشد، زخم گلوله ای در پیشانی داشت و مردی که گمان می رفت کسیدی باشد، جای گلوله در شقیقه اش بود. گزارش پلیس محلی حدس می زد که با توجه به موقعیت اجساد، کسیدی احتمالاً لانگاباو را که به طرز مهلکی زخمی شده بود، هدف گلوله قرار داده تا او را از رنج نجات دهد، سپس با آخرین گلوله خود را کشته است. پلیس توپیزا، راهزنان را به عنوان مردانی که از کامیون حقوق و دستمزد آرامایو سرقت کرده بودند، شناسایی کرد، اما مقامات بولیوی نام واقعی آنها را نمی دانستند و نمی توانستند آنها را به طور قطعی شناسایی کنند. این دو جسد در گورستان کوچک سن ویسنته، نزدیک قبر یک معدنچی آلمانی به نام گوستاو زیمر، دفن ش
دند. کلاید اسنو، انسان شناس پزشکی قانونی آمریکایی، و محققانش در سال ۱۹۹۱ تلاش کردند تا این قبرها را پیدا کنند، اما هیچ بقایایی با DNA مطابق با بستگان زنده کسیدی و لانگاباو پیدا نکردند. جستجوی اسنو اساس مستند بریتانیایی «تحت تعقیب - بوچ کسیدی و ساندنس کید» (کانال ۴، ۲۲ آوریل ۱۹۹۳؛ بعداً در ۱۲ اکتبر ۱۹۹۳ در نوا به نمایش درآمد) را تشکیل داد. در سال ۲۰۱۷، جستجوی جدیدی برای یافتن قبر کسیدی آغاز شد که بر معدنی در خارج از گوداسپرینگز، نوادا متمرکز بود. در این حفاری بقایای انسانی پیدا شد، اما آنها با DNA ارائه شده مطابقت نداشتند. برخی ادعا کرده اند که یک یا هر دو مرد زنده مانده و به ایالات متحده بازگشته اند. یکی از این ادعاها این بود که لانگاباو با نام ویلیام هنری لانگ در شهر کوچک دوشسن، یوتا زندگی می کرد و لانگ در سال ۱۹۳۶ درگذشت و بقایای او در دسامبر ۲۰۰۸ نبش قبر شد و تحت آزمایش DNA قرار گرفت. جان مک کالو، انسان شناس، اظهار داشت که بقایای لانگ با DNA که آنها «از یکی از بستگان دور ساندنس کید» به دست آورده بودند، مطابقت ندارد.
سارا زعفرانی زنزری (عربی: سارة زعفرانی زنزری، "سارا زعفرانی زنزاری"؛ زاده ۲۶ ژانویه ۱۹۶۳) یک مهندس و سیاستمدار تونسی است که از سال ۲۰۲۵ به عنوان نخست وزیر تونس خدمت کرده است. اوایل زندگی و تحصیلات. سارا زعفرانی زنزاری در ۲۶ ژانویه ۱۹۶۳ در تونس، پایتخت تونس، متولد شد. او فارغ التحصیل دانشکده مهندسی ملی تونس با مدرک مهندسی عمران و از دانشگاه لایب نیتس هانوفر با مدرک کارشناسی ارشد مهندسی ژئوتکنیک است. شغل. زعفرانی از دهه ۱۹۸۰ در وزارت تجهیزات و مسکن سمت هایی داشته است. او از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۲ مهندس ارشد و سپس از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۷ رئیس اداره تأسیسات ویژه بود. در سال ۲۰۰۹، او مدیریت پروژه نظارت بر جاده ای را که صفاقس و قابس را به هم متصل می کرد و همچنین ارتباطات جاده ای در سایر مناطق تونس را بر عهده داشت. او عضو هیئت مدیره شرکت بزرگراه تونس و بندر انفیضه بود. در کابینه های نجلا بودن، احمد هچانی و کامل مدوری، زعفرانی در سال ۲۰۲۱ به عنوان وزیر تجهیزات و مسکن منصوب شد. او همچنین از ۱۲ مارس تا ۲۵ آگوست ۲۰۲۴، پس از برکناری ربیعی مجیدی توسط رئیس جمهور قیس سعید، سرپرست وزارت حمل و نقل بود. نخست وزیری. رئیس جمهور سعید او را
در ۲۱ مارس ۲۰۲۵ به عنوان جایگزین مادوری به عنوان نخست وزیر انتخاب کرد. او سومین نخست وزیر تونس در عرض دو سال بود و دومین زنی است که در تاریخ تونس به مقام نخست وزیری رسیده است. زندگی شخصی. زنزاری متأهل و مادر سه فرزند است. او قادر به صحبت به زبان های عربی، فرانسوی، انگلیسی و آلمانی است.
شورای ایتالیا، که رسماً شورای سلطنتی و عالی ایتالیا نامیده می شود (به ، به )، یک نهاد حاکم و بخش کلیدی دولت امپراتوری اسپانیا در اروپا بود که تنها پس از خود پادشاه، دومین نهاد قدرتمند محسوب می شد. این نهاد در مادرید مستقر بود و سرزمین های اسپانیایی در ایتالیا را اداره می کرد: پادشاهی ناپل، پادشاهی سیسیل، دوک نشین میلان، ایالت پرزیدی، مارکیزات فیناله (تا سال ۱۷۱۳) و سایر سرزمین های کوچک. پیش از تشکیل شورا در سال ۱۵۵۶، به دلیل حاکمیت تاریخی تاج آراگون بر بیشتر سرزمین ها، متصرفات اسپانیا در ایتالیا توسط شورای آراگون اداره می شد. تاریخچه. تا سال ۱۵۵۶، تاج آراگون تسلط کامل بر جنوب ایتالیا و دوک نشین میلان داشت. شوراهای محلی و نایبان سلطنتی (در ناپل و پالِرمو) یا فرمانداران (در میلان) امور داخلی این سرزمین ها را اداره می کردند. در تلاش برای هماهنگی بهتر حکومت اسپانیا در ایتالیا، فیلیپ دوم تصمیم گرفت در سال ۱۵۵۶ ایالت های ایتالیا را از شورای آراگون جدا کند؛ بنابراین، ناپل، سیسیل و میلان به شورای تازه تأسیس ایتالیا ملحق شدند و هر یک توسط دو نایب نمایندگی می شدند (یکی کاستیلی و دیگری بومی). پادشاهی ساردینیا، بنا به در
خواست و ادعای شورای محلی خود بر اساس قرابت های سیاسی، مذهبی، جغرافیایی، زبانی و مردم شناسی، تحت صلاحیت شورای آراگون باقی ماند، تا اینکه در نهایت به اتریش و بعداً به خاندان ساووی منتقل شد. در سال ۱۷۱۳، امپراتور چارلز ششم «شورای عالی اسپانیا» را با مقر خود در وین تأسیس کرد تا حاکمیت خود را بر تمام ایالت های سابقاً تحت حاکمیت اسپانیا که پس از جنگ جانشینی اسپانیا به هابسبورگ های اتریشی منتقل شده بودند، اعمال کند. شورای ایتالیا که هیچ سرزمینی برای حکومت نداشت، در ۱ مه ۱۷۱۷ توسط فیلیپ پنجم اسپانیا منحل شد. ساختار. شورای ایتالیا متشکل از افراد زیر بود: توابع. شورای ایتالیا مسئول تمام امور دولتی و قانونی مربوط به ایالت های ایتالیایی بود که توسط خاندان اصلی هابسبورگ اداره می شدند. این شورا، نایب السلطنه های سیسیل، نایب السلطنه های ناپل و فرمانداران دوک نشین میلان را به شورای دولتی اسپانیا که توسط پادشاه ریاست می شد، معرفی می کرد و انتصابات مهم تر مدنی و نظامی را در ایالت های مختلف تصویب می کرد. وظایف شورا صرفاً مشورتی بود. نظر آن در سندی که توسط منشی ویرایش می شد، گزارش می شد و سپس به پادشاه ارائه می شد که سپس آن را ب
ا تصمیم خود ضمیمه می کرد. اگر در شورا تصمیمی به اتفاق آرا گرفته نمی شد، نظرات اعضای مختلف گزارش می شد.
ریکاردو مارکوزو (؛ زادهٔ ) که بیشتر با نام ریکی شناخته می شود، خواننده و ترانه سرا اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او پس از کسب مقام دوم در فصل شانزدهم برنامه استعدادیابی "آمیچی" به شهرت رسید. زندگی و حرفه. ریکاردو مارکوزو در ۴ فوریه ۱۹۹۲ در سگراته ایتالیا متولد شد، اما از کودکی در پسانو کن بورناگو میلان زندگی می کند. او از سنین پایین به بازیگری علاقه داشت و در چندین دوره شرکت کرد، اما بعداً متوجه شد که این مسیر مناسبی برای او نیست. به همین دلیل تصمیم گرفت به موسیقی روی آورد و در هفده سالگی شروع به یادگیری آواز کرد. در سال ۲۰۱۶، او در شانزدهمین فصل از برنامه استعدادیابی "آمیچی شرکت کرد و" پس از رقصنده آندریاس مولر، به مقام دوم رسید. در حین شرکت در آمیچی با شرکت ضبط موسیقی سونی میوزیک قرارداد امضا کرد. در ۵ مه ۲۰۱۷، او تک آهنگ اصلی اولین آلبوم چندآهنگه خود با همین نام «"Perdo le parole» را منتشر کرد." این آلبوم در رتبه یازدهم جدول تک آهنگ های فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا قرار گرفت. این آلبوم کوتاه بعداً در ۱۹ مه ۲۰۱۷ منتشر شد و در صدر جدول آلبوم های ایتالیا قرار گرفت. پس از
دو هفته حضور در جدول، گواهی طلایی دریافت کرد. در ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۷، او آهنگ «Se parlassero di noi» را منتشر کرد که تک آهنگ اصلی آلبوم جدیدش به نام «Mania» است که در ۲۰ اکتبر ۲۰۱۷ منتشر شد. او در جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۲۰۲۰ با آهنگ «Lo sappiamo entrambi» شرکت کرد و در نهایت مقام آخر را کسب کرد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42758144&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-09-23T17:54:36Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Golpeti&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;origin&gt;42758148&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; مونته بولکا یک مکان زمین شناسی مربوط به اوایل ائوسن است که در نزدیکی ورونا، ایتالیا واقع شده است. این مکان که یک "منطقه حفاظت شده-لاگرشتات است"، شامل زیست بوم دریایی بسیار خوب حفظ شده و متنوعی است، از جمله متنوع ترین جانوران ماهی در بین تمام مکان های فسیلی سنوزوئیک، و همچنین بسیاری از اولین فسیل های گروه های ماهی دریایی مدرن. این مکان یکی از اولین مکان های فسیلی با کیفیت بالای حفظ شده برای اروپایی ها بود، و مطالعات زیست بوم آن به قرن هجدهم و قبل از آن برمی گردد و هنوز هم منبع مهمی از فسیل ها است. تاریخچه. به طور دقیق، محوطهٔ مونته بولکا یک مکان مشخص در نزدیکی روستای بولکا در ایتالیا است که به دلیل وجود فسیل های ماهی فوق العاده خوب حفظ شدهٔ دوره ائوسن، با نام پسیاکا
را (به معنای «تنگ ماهی») شناخته می شود. با این حال، چند برون زد دیگر نیز در اطراف این ناحیه وجود دارند که فسیل های مشابهی را در خود جای داده اند، مانند مونته پستاله و مونته وگرونی. اصطلاح مونته بولکا هم برای اشاره به همین محوطهٔ اصلی و هم برای اشاره به تمام این محوطه ها به طور جمعی به کار می رود. فسیل های مونته بولکا حداقل از قرن شانزدهم شناخته شده اند، اگرچه اولین تحقیقات گسترده روی آنها توسط جیووانی سرافینو ولتا در اواخر قرن هجدهم انجام شد. آنها در قرن نوزدهم به طور فشرده مورد مطالعه قرار گرفتند، زمانی که به طور قطعی ثابت شد که فسیل ها بقایای حیوانات مرده هستند. فسیل های به دست آمده از مونته بولکا به طور معمول توسط فروشندگان تجاری فسیل عرضه می شوند و به دلیل محبوبیت و وضعیت حفاظتی بسیار خوب، معمولاً با قیمت چند صد دلار به فروش می رسند. زمین شناسی. تمام محوطه هایی که به عنوان بخشی از مونته بولکا شناخته می شوند، در بخش شرقی کوه های لسینی در نزدیکی ورونا، در شمال ایتالیا قرار دارند. این ناحیه بخشی از امتداد آلپ جنوبی به شمار می رود. اگرچه همهٔ این محوطه ها تحت یک نام واحد گردآوری شده اند، اما مکانی با نام «مون
ته بولکا» وجود ندارد. به دلیل تفاوت در محیط و چینه شناسی، نویسندگان جدیدتر این محوطه ها را با عنوان لاگراشتته بولکا نیز نامیده اند. به دلیل رویدادهای آتشفشانی که در این منطقه رخ داده است، تعدادی از اختلالات تکتونیکی وجود دارد که نتیجه بالاآمدگی «فلات ترنتو» بوده است. بالاآمدگی غیریکنواخت این فلات همچنین باعث ایجاد فلات لسینی شد که شمالی ترین حاشیه صفحه آدریاتیک بود. نویسندگان متعددی به یک گسل نیمه عمودی اشاره کرده اند که از شمال شمال غربی-جنوب جنوب شرقی درست در غرب بولکا امتداد دارد. با این حال، کارهای جدیدتر انجام شده در مونته پوستال، وجود این گسل فرضی را نشان نداده و از آن زمان کنار گذاشته شده است. اسپیلککو. اسپیلککو، که با نام تپه اسپیلککو نیز شناخته می شود، عمدتاً از سنگ آهک های مارنی مایل به قرمز و خاکستری-سبز با رخنمون ضعیف تشکیل شده است. در حالی که محتوای فسیلی سنگ آهک های خاکستری-سبز از میکروفسیل های مختلف تشکیل شده است، ماکروفسیل ها در سنگ آهک های مارنی مایل به قرمز یافت می شوند. لایه های درون اسپیلککو از تانتین تا ایپرزین پایینی قدمت دارند که آنها را به قدیمی ترین رسوبات آب کم عمق در فلات لسینی تبدی