Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
محمد منذر قحف (عربی: منذر القحف)(انگلیسی: Monzer Kahf) (متولد ۱۹۴۰م/ ۱۳۱۹خ) اقتصاددان و استاد سوری-آمریکایی در حوزه اقتصاد و مالیه اسلامی است. او دکترای اقتصاد خود را در سال ۱۹۷۵(۱۳۵۴) از دانشگاه یوتا دریافت کرد و فعالیت های علمی بسیاری در توسعه اقتصاد و مالیه اسلامی ایفا کرده است. قحف به عنوان کارشناس همکار در آکادمی فقه اسلامی، مشاور صندوق بین المللی پول (IMF) در زمینه مالیه اسلامی، رئیس تحقیقات در مؤسسه تحقیقات و آموزش اسلامی بانک توسعه اسلامی (IRTI-IDB)، اقتصاددان ارشد پژوهشی، و مدیر مالی انجمن اسلامی آمریکای شمالی فعالیت داشته است. او نویسنده ۳۵ کتاب و بیش از ۷۵ مقاله علمی و همچنین مشارکت کننده در نگارش مدخل های دایرةالمعارفی و مقالات کنفرانسی درباره اوقاف، زکات، بانکداری اسلامی و دیگر موضوعات مرتبط با اقتصاد اسلامی است. قحف علاوه بر تدریس، به عنوان مشاور و مدرس در زمینه های بانکداری و مالیه اسلامی، زکات، اوقاف، ارث اسلامی، برنامه ریزی املاک اسلامی، حقوق خانواده اسلامی و سایر موضوعات مرتبط فعالیت دارد. او در حال حاضر استاد اقتصاد و مالیه اسلامی در دانشکده اقتصاد و مدیریت دانشگاه صباح الدین زعیم استانبول،
ترکیه است. دیدگاه ها. منذر قحف بر این باور است که اقتصاد اسلامی باید به عنوان شاخه ای از مطالعه تمدن و جامعه بشری تعریف شود و نیازی به افزودن قید «اسلامی» به آن وجود ندارد. او معتقد است که این قید ممکن است به اشتباه این تصور را ایجاد کند که قوانین اقتصادی مورد بحث، تنها به جوامع مسلمان محدود است، در حالی که هدف علم اقتصاد، کشف قوانین جهان شمولی است که رفتار اقتصادی تمام انسان ها را تبیین کند. قحف در این زمینه به ابن خلدون اشاره می کند که در تعریف علم «عمران»، بر شمولیت و کلیت آن تأکید داشت و آن را علمی برای کل بشریت می دانست، نه صرفاً جوامع اسلامی. با این حال، قحف بر این نکته تأکید دارد که نظریه اقتصادی غربی، به دلیل ریشه های تاریخی خود در سنت های یهودی-رومی، از توضیح جامع رفتار انسانی ناتوان است، زیرا فاقد دانش حاصل از وحی و متأثر از ارزش های خاص فرهنگی است. او پیشنهاد می کند که اقتصاددانان مسلمان دو وظیفه اصلی دارند: استخراج نظام اقتصاد اسلامی و بازنگری در نظریه اقتصاد سنتی. از دیدگاه او، علم اقتصاد اسلامی را می توان به عنوان زیرشاخه ای از علم اقتصاد در نظر گرفت که بر نظام اقتصادی اسلام و تأثیر آن بر متغیر
ها و تصمیمات اقتصادی تمرکز دارد، اما این به معنای نفی روش های علمی و تحلیلی اقتصاد مدرن نیست.
زمین لرزه گسیخت مدفون () یا زمین لرزه کور نوعی زمین لرزه است که در امتداد گسل، یک دوراُفت قابل مشاهده در زمین ایجاد نمی کند، برخلاف گسیخت سطحی که باعث ایجاد دوراُفت می شود. زمانی که گسل مدنظر از نوع گسل رورانده باشد، زمین لرزه به نام زمین لرزه راندگی کور شناخته می شود. جنبش زمین. مقادیر ثبت شده جنبش زمین در زمین لرزه های گسیخت سطحی بزرگ، ضعیف تر از جنبش های زمین ناشی از زمین لرزه های گسیخت مدفون هستند. ژرفا. تنشگاه زمین لرزه گسیخت مدفون در منطقه ای عمیق تر از تقریباً قرار دارد. زمین لرزه ۱۹۸۹ لوما پریتا و زمین لرزه ۱۹۹۴ نورت ریج نمونه هایی از این وضعیت به شمار می روند. سونامی ها. در مقایسه با موارد گسیخت سطحی در بستر دریا، بالا آمدن آب خارج از صفحه گسل در زمین لرزه های گسیخت مدفون باعث ایجاد امواج بزرگ سونامی می شود.
حاکمیت مشترک در قوانین بین الملل قلمرویی است که (مانند مناطق مرزی یا یک ایالت) که چند دولت مستقل توافق کرده اند تا بر روی آن حاکمیت اشتراکی داشته و حقوق خود را به صورت اشتراکی، بدون تقسیم آن به نواحی ملی، اعمال کنند. گرچه حاکمیت مشترک همیشه به عنوان یک امکان تئوری شناخته شده، اما در عمل نادر است. مشکل اصلی، و دلیل وجود تعداد کمی از آنها، دشواری تضمین همکاری بین قدرت های مستقل است. هنگامی که درک متقابل شکست بخورد، وضعیت به احتمال زیاد شکننده می شود.
کورچاتوف () یک شهرک در استان آبای کشور قزاقستان است. این شهر که به نام فیزیکدان هسته ای اتحاد جماهیر شوروی، ایگور کورچاتوف نامگذاری شده است، زمانی مرکز عملیات سایت آزمایش هسته ای سمی پالاتینسک بود. کورچاتوف در دوره شوروی یک شهر بسته بود یکی از مخفی ترین و محدودترین مکان ها در اتحاد جماهیر شوروی یود. امروزه تاسیسات هسته ای در کورچاتوف توسط موسسه انرژی اتمی قزاقستان، که بخشی از مرکز ملی هسته ای این کشور است، مدیریت می شود.
بس قره غای () یک شهرک در استان آبای کشور قزاقستان است.
مری مریت کرافورد (زادهٔ ۱۸ فوریه ۱۸۸۴ – درگذشته در ۲۵ نوامبر ۱۹۷۲)، که با نام مالی کرافورد نیز شناخته می شود، یک جراح آمریکایی بود. او نخستین زن جراح آمبولانس در بروکلین بود، در جنگ جهانی اول به عنوان جراح در فرانسه خدمت کرد و از بنیان گذاران خدمات بیمارستان های زنان آمریکا به شمار می رود. زندگی شخصی. سال های اولیه. مری مریت کرافورد در ۱۸ فوریه ۱۸۸۴ در منهتن به دنیا آمد. او سومین فرزند از هشت فرزند خانواده بود. والدینش گیلبرت و سارا کرافورد بودند. هنگامی که دو ساله بود، خانواده اش به نیک، نیویورک نقل مکان کردند و او در آنجا بزرگ شد. پدرش یک وکیل بود و او در ابتدا قصد داشت راه او را دنبال کند، اما در دوران دبیرستان به شیمی و فیزیک علاقه مند شد. او در سال ۱۸۹۹ به عنوان دانش آموخته برتر کلاس خود فارغ التحصیل شد. کرافورد در دانشگاه کرنل تحصیل کرد و در سال ۱۹۰۴ فارغ التحصیل شد. او مدرک پزشکی خود را نیز در سال ۱۹۰۷ از همین دانشگاه دریافت کرد. سال های پایانی و درگذشت. پس از بازگشت از جنگ جهانی اول، کرافورد با ادوارد شوستر ازدواج کرد که از طریق تلگراف از او خواستگاری کرده بود. آن ها یک دختر به نام مری (متولد ۱۹۱۷) دا
شتند. کرافورد در سال ۱۹۴۹ و در سن ۶۵ سالگی بازنشسته شد. او در ۲۵ نوامبر ۱۹۷۲ در سن ۸۸ سالگی در بیمارستان میدتاون نیویورک سیتی درگذشت. حرفه. پس از دریافت مدرک پزشکی، کراوفورد کارآموزی خود را در بیمارستان ویلیامزبورگ آغاز کرد. در آن زمان، آگهی های کارآموزی معمولاً فقط برای مردان منتشر می شد، اما یک اشتباه باعث شد که بیمارستان ویلیامزبورگ چنین محدودیتی را در آگهی خود ذکر نکند. کراوفورد درخواست داد و بالاترین نمره را در آزمون ورودی کسب کرد این نمره از میان ۳۵ متقاضی که همگی مرد بودند کسب شد. از آنجا که او اجازه حضور در جلسات آمادگی آزمون را نداشت، مجبور شد به صورت خصوصی با یک پزشک مطالعه کند. کراوفورد با کسب این جایگاه، نخستین جراح زن آمبولانس در بروکلین شد. نخستین مأموریت آمبولانس او در ۱۵ ژانویهٔ ۱۹۰۸ برای رسیدگی به مردی بود که از پنجره سقوط کرده بود. او که نخستین زن در این خدمت آمبولانسی بود، یونیفرم مخصوص خود را طراحی کرد. در سال ۱۹۱۰، او هم زمان با کار در بیمارستان، یک مطب خصوصی در بروکلین تأسیس کرد. در سال ۱۹۱۴، پس از آغاز جنگ جهانی اول، کراوفورد به فرانسه رفت و یکی از ۶ جراح آمریکایی ای بود که با تأمین مال
ی آنا گولد خدمات بیمارستانی و میدانی ارائه می دادند. او یکی از ۵۵ زن جراحی بود که در ارتش ایالات متحده طی جنگ جهانی اول مشغول به کار شدند، اما به دلیل زن بودن، از دریافت رتبه یا جایگاه رسمی محروم بود و تنها به عنوان «مشاور غیرنظامی» خدمت می کرد. کراوفورد به مدت یک سال به عنوان متخصص بیهوشی و جراح مقیم در بیمارستان آمبولانس آمریکایی در نویی-سور-سن فعالیت کرد. علاوه بر کار بیهوشی، او بر چندین بخش بیمارستان نظارت داشت، واحد دندان پزشکی را مدیریت می کرد و در جراحی های ترمیمی صورت نیز همکاری می کرد. پس از بازگشت، کراوفورد برای جمع آوری کمک مالی جهت بیمارستان های فرانسه سخنرانی می کرد. او همچنین همراه با روزالی اسلاتر مورتون در سال ۱۹۱۷ رهبری خدمات بیمارستان های زنان آمریکا را برعهده گرفت که توسط انجمن ملی زنان پزشک با هدف تأسیس بیمارستان های آمریکایی در اروپا تأسیس شده بود. او همچنین در یکی از ایستگاه های صلیب سرخ آمریکا در نیویورک داوطلب شد. کراوفورد در ژوئن ۱۹۱۸ به عنوان رئیس انجمن ملی زنان پزشک منصوب شد. سال بعد، او به عنوان مدیر پزشکی، تأسیس بخش پزشکی بانک فدرال رزرو را رهبری کرد و تا زمان بازنشستگی در ۱۹۴۹ در
این سمت باقی ماند. در سال ۱۹۲۷، کراوفورد با کسب ۷٬۴۴۹ رأی از مجموع ۹٬۸۱۴ رأی به عضویت هیئت امنای دانشگاه کرنل انتخاب شد. در سال ۱۹۲۹، او به عنوان رئیس خدمات بهداشت انجمن زنان آمریکا در باشگاه انجمن زنان آمریکا منصوب شد.
کوستانیان (زبان ارمنی: ), یکی از نام های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می باشد.
فرانکا ویولا (زادهٔ ۹ ژانویهٔ ۱۹۴۸) یک زن اهل سیسیل در ایتالیا است که در دههٔ ۱۹۶۰ در ایتالیا به دلیل رد کردن «ازدواج بازسازی کننده» () از سوی فردی که او را پس از ربوده شدن، بیش از یک هفته به گروگان گرفته و به طور مکرر مورد تجاوز جنسی قرار داده بود مشهور شد. او به عنوان اولین زن ایتالیایی که مورد تجاوز قرار گرفته و علناً از ازدواج با تجاوزگر خود خودداری کرده شناخته می شود. او و خانواده اش توانستند تجاوزگر را به دادگاه بکشانند. این محاکمه در ایتالیا بازتاب گسترده ای داشت، چرا که رفتار ویولا با سنت های اجتماعی سنتی در ایتالیای جنوبی تضاد داشت، جایی که زن اگر از ازدواج با مردی که دوشیزگی خود را از دست داده بود، خودداری می کرد، شرف خود را از دست می داد. فرانکا ویولا به نماد پیشرفت فرهنگی و آزادی زنان در پساجنگ ایتالیا تبدیل شد. میراث. در سال ۱۹۷۰، دامیانو دامیانی فیلم "زیباترین زن" را بر اساس پروندهٔ ویولا با بازی اورنلا موتی ساخت. در سال ۲۰۱۲ نویسندهٔ سیسیلی بئاتریچه مونروی داستان ویولا را تحت عنوان "Niente ci fu" ('هیچ چیزی نبود') منتشر کرد. در سال ۲۰۱۷، یک فیلم پانزده دقیقه ای بر اساس داستان ویولا به نام "ویول
ا، فرانکا" به عنوان فینالیست در جشنوارهٔ فیلم کوتاه منهتن قرار گرفت. فیلم "دختری از فردا" محصول سال ۲۰۲۲ به کارگردانی مارتا ساوینا داستان ویولا را روایت می کند، هرچند که نام ها و برخی جزئیات تغییر یافته است.
در ژئوفیزیک و لرزه شناسی بازتابی، دامنه در برابر دوراُفت () که به اختصار AVO نامیده می شود یا تغییرات دامنه با دورافت، یک اصطلاح کلی برای اشاره به وابستگی دامنه لرزه ای با فصلهٔ سرچشمه زمین لرزه از لرزه یاب یا مرکز گروهی از لرزه یاب ها (دوراُفت) است. دامنه در برابر دوراُفت تکنیکی است که دانشمندان ژئوفیزیک با استفاده از آن می توانند داده های لرزه ای را برای اهدافی مانند شناسایی مخازن هیدروکربن در سنگ ها و تخلخل، چگالی یا سرعت لرزه ای، اطلاعات موج برشی، نشانگرهای سیال (نشانگرهای هیدروکربنی) به کار گیرند. این پدیده بر اساس رابطه میان ضریب بازتاب و ضریب بازتاب است و از اوایل سده بیستم زمانی که کارل زوپریتز معادلات زوپریتز را نوشت، فهمیده شده است. با توجه به منشأ فیزیکی دامنه در برابر دوراُفت (AVO) می تواند به عنوان دامنه در برابر زاویه (AVA) نیز شناخته شود؛ اما دامنه در برابر دوراُفت اصطلاحی است که بیشتر مورد استفاده قرار می گیرد زیرا دوراُفت چیزی است که یک ژئوفیزیک دان می تواند برای تغییر زاویه تابش تغییر دهد.
آلیس آیکاک (متولد ۲۰ نوامبر ۱۹۴۶) یک مجسمه ساز و هنرمند نصب آمریکایی است. او یکی از هنرمندان اولیه در جنبش هنر زمینی در دهه ۱۹۷۰ بود و مجسمه های فلزی بزرگ مقیاس بسیاری در سراسر جهان ساخته است. نقاشی ها و مجسمه های آیکاک از فانتزی های معماری و مکانیکی ترکیبی از منطق، تخیل، تفکر جادویی و علم هستند. زندگی نامه. آیکاک در هریسبورگ، پنسیلوانیا در ۲۰ نوامبر ۱۹۴۶ به دنیا آمد. او در کالج داگلاس در نیو برانزویک، نیوجرسی تحصیل کرد و در سال ۱۹۶۸ با مدرک کارشناسی هنر فارغ التحصیل شد. او سپس به نیویورک سیتی نقل مکان کرد و مدرک کارشناسی ارشد خود را در سال ۱۹۷۱ از کالج هانتر دریافت کرد، جایی که توسط مجسمه ساز و هنرمند مفهومی رابرت موریس آموزش و نظارت شد. در اوایل دهه ۱۹۸۰، آیکاک با هنرمند دنیس اوپنهایم ازدواج کرد. کارها. هنر زمینی. آثار اولیه آیکاک بر ارتباطات با محیط زیست تمرکز داشت. مجسمه های زیست محیطی و هنر نصب او که اغلب در زمین ساخته یا بر روی زمین نصب می شدند، به مسائل حریم خصوصی و فضای داخلی، محصور کردن فیزیکی و رابطه بدن با معماری بومی و محیط ساخته شده می پرداختند. هنر زمینی او بر موقعیت های «هدف مند» و اکتشافی برای
مخاطبان تمرکز دارد و ساختارها به دلیل عدم نگهداری موقتی هستند. این آثار به دژهای سرخ پوستان آمریکایی، کرال زولو، لابیرنتهای تمدن های باستانی و معابد یونانی مربوط شده است. یکی از معروف ترین آثار او از این نوع "Maze" (۱۹۷۲) است. این اثر در مزرعه گیبنی نزدیک نیو کینگستون، پنسیلوانیا نصب شده است. "Maze" دارای قطر سی و دو فوت و از پنج حلقه چوبی متحدالمرکز شش فوتی با سه ورودی ساخته شده که بیننده می تواند از آن وارد شود. هنگامی که داخل می شود، شرکت کننده باید احساس گیجی کند همان طور که از میان هزارتوی آن عبور می کند تا به مرکز آن برسد و هنگام خروج نیز احساس ناراحتی مشابهی کند. آیکاک از هم راستایی محوری یک قطب نما و همچنین مقاله خورخه لوئیس بورخس به نام «کره پاسکال»، که ایده ای را ارائه می دهد که مرکز جهان در هر جایی است که ادراک کننده ایستاده است، الهام گرفته بود. هنرمند دربارهٔ "Maze" گفت: در ابتدا امیدوار بودم لحظه ای از وحشت مطلق ایجاد کنم—زمانی که تنها چیزی که مهم بود، خارج شدن بود… مانند تجربه بزرگراه، من "هزارتو" را به عنوان یک دنباله از حرکت های بدن/چشم از موقعیتی به موقعیت دیگر تصور می کردم. کل آن را نمی تو
ان یکباره درک کرد. تنها می توان آن را به عنوان یک دنباله به خاطر سپرد… من رابطه بین نقطه ورودم و زمین اطراف را بدیهی می دانستم، اما اغلب وقتی که بیرون می آمدم، حس جهت یابی ام را از دست می دادم. از یک زمان به زمان دیگر، اتصالات بین مسیرها را فراموش می کردم و بخش های جدید را دوباره کشف می کردم. آثار دیگری مانند ساختمان کم ارتفاع با سقف خاکی (۱۹۷۳) و شبکه ساده ای از چاه ها و تونل های زیرزمینی (۱۹۷۵) شامل شکل دهی به مناظر طبیعی با وارد کردن سازه های دست ساز به زمین بودند. مشابه آثار رابرت اسمیتسون و دیگر هم عصران او در آن زمان، آیکاک یکی از معدود هنرمندان زنی بود که در این سبک کار می کرد. مشارکت های او در این حوزه در نمایشگاه ۲۰۱۵ با عنوان "طعمه ها، مجموعه ها و ماشه ها: فمینیسم و هنر زمینی" در دهه ۱۹۷۰ در مرکز مجسمه سازی نیویورک برجسته شد. حس موقتی بودن و خطر نیز در آثار هنری او در گالری ها، مانند "Sand/Fans" (۱۹۷۱ و دوباره در ۲۰۰۸) وجود داشت که شامل چهار فن صنعتی بود که به سمت یک توده مرکزی ۴۰۰۰ پوندی از شن و ماسه نشانه رفته بودند. در قطعه اصلی ۱۹۷۱، تیغه های فن بدون پوشش بودند و حس ترس را به کسانی که با اثر موا
جه می شدند، می داد. در بازآفرینی ۲۰۰۸، تیغه ها در قفس قرار داشتند. حرکت شن و ماسه توسط فن ها، علاقه او به طبیعت و علم را منعکس می کرد. او در ابتدا فکر می کرد که فن ها یک گردباد شن و ماسه در وسط ایجاد خواهند کرد، اما به جای آن، آن ها موج ها یا نوسانات ایجاد کردند.
دیوان سلطان سلیم عثمانی (دیوان یاوز سلطان سلیم) شامل بیش از ۱۰۰ غزل از سلیم یکم پاشاده عثمانی است که به فارسی سروده شده است. وی همچون اغلب پادشاهان عثمانی علاقمند ادبیات فارسی بوده است. نخستین بار در سال ۱۳۰۶ هجری قمری در استانبول با عنوان «دیوان یاوز سلطان سلیم» به تصحیح حسین حسنی در ۹۶ صفحه در چاپخانه مرتبیه چاپ گردید که حاوی ۱۰۲ غزل بود. بار دوم در سال ۱۹۰۴ م به دستور ویلهلم دوم، امپراتور آلمان جهت اهدا به سلطان عبدالحمید دوم با تصحیح پائول هرن استاد زبانهای شرقی دانشگاه استراسبورک به چاپ رسید. این دیوان دو بار به ترکی ترجمه و در ترکیه در سال ۱۳۰۸ هجری قمری با عنوان «بارقه» به چاپ رسیده است. این دیوان در سال ۱۳۸۶ توسط عبدالحسین اسماعیل نسب تصحیح و توسط معاونت پژوهشی دانشگاه آزاد اسلامی منتشر گردید.
خزش بی لرزه () یا خزش گسل به جابه جایی قابل اندازه گیری سطح زمین در امتداد یک گسل در هنگامی گفته می شود که زمین لرزه قابل توجهی رخ نداده است. همچنین خزش بی لرزه ممکن است روزها تا سال ها پس از زمین لرزه به صورت «پس لغزش» رخ دهد. گسل های موجود در کالیفرنیا از جمله گسل کالاوراس، گسل هایوارد و گسل سان آندریاس از نمونه های قابل توجه لغزش های بی لرزه به شمار می روند.
شکافه () به شکاف بلند و باریک در امتداد سطح زمین گفته می شود. این اصطلاح از واژه لاتین "fissura" به معنای "شیار" یا "شکاف" گرفته شده است. شکافه در پوسته زمین، یخسارها و یخچال های طبیعی و بر روی آتشفشان ها دیده می شود.
لامپ رگولاتور ولتاژ یا لامپ تثبیت کننده ولتاژ (لامپ وی آر) یک قطعه الکترونیکی است که به عنوان رگولاتور شنت برای نگه داشتن ولتاژ ثابت در یک سطح از پیش تعیین شده استفاده می شود. از نظر فیزیکی، این افزاره ها شبیه لامپ های خلاء هستند، اما دو تفاوت اصلی وجود دارد: از نظر الکتریکی، این افزاره ها شبیه دیودهای زنر هستند، با تفاوت های عمده زیر: هنگامی که ولتاژ کافی بر روی الکترودها اعمال می شود، گاز یونیزه می شود و یک تخلیه تابشی در اطراف الکترود کاتد ایجاد می کند. لامپ وی آر سپس به عنوان یک افزاره مقاومت منفی عمل می کند؛ با افزایش جریان از طریق افزاره، میزان یونش نیز افزایش می یابد و مقاومت افزاره در برابر جریان بیشتر کاهش می یابد. به این ترتیب، افزاره جریان کافی را برای نگه داشتن ولتاژ در پایانه های خود به مقدار مورد نظر هدایت می کند. از آنجایی که افزاره تقریباً مقدار نامحدودی جریان را هدایت می کند، باید ابزار خارجی برای محدود کردن جریان وجود داشته باشد. معمولاً این توسط یک مقاومت خارجی در بالادست لامپ وی آر ارائه می شود. سپس لامپ وی آر هر بخشی از جریان را که به بار پایین دست جریان نمی یابد هدایت می کند و ولتاژ تقری
باً ثابتی را در سراسر الکترودهای لامپ وی آر حفظ می کند. ولتاژ تثبیت سازی لامپ وی آر تنها زمانی تضمین می شد که مقدار جریانی را در محدوده مجاز انجام داد. به ویژه، اگر جریان عبوری از لامپ برای حفظ یونش خیلی کم باشد، ولتاژ خروجی می تواند بالاتر از خروجی اسمی باشد — تا حد ولتاژ منبع تغذیه ورودی. اگر جریان عبوری از لامپ خیلی زیاد باشد، می تواند وارد حالت تخلیه قوسی شود که در آن ولتاژ به طور قابل توجهی کمتر از مقدار اسمی خواهد بود و ممکن است لامپ آسیب ببیند. برخی از لامپ های رگولاتور ولتاژ حاوی مقادیر کمی از رادیوایزوتوپ ها برای تولید یونش قابل اعتمادتر بودند. لامپ "کرونا" وی آر یک نسخه با ولتاژ-بالا است که با فشار نزدیک به اتمسفر با هیدروژن پر می شود و برای ولتاژهای مختلف از ۴۰۰ ولت تا ۳۰ کیلو ولت طراحی شده است. در ده ها میکرو آمپر. شکل هم محور دارد؛ الکترود استوانه ای بیرونی کاتد و درونی آند است. پایداری ولتاژ به فشار گاز بستگی دارد. یک لامپ رگولاتور ولتاژ هیدروژن موفق، از سال ۱۹۲۵، لامپ ریتیان بود که به رادیوهای آن زمان اجازه می داد به جای باتری از برق AC استفاده کنند. مدل های خاص. در آمریکا به لامپ های وی آر شما
ره قطعه لامپ ریتما داده شد. بدون وجود گرم کن (رشته)، شماره قطعات لامپ با " ۰ " (صفر) شروع می شود. در اروپا، لامپ های وی آر تحت سیستم حرفه ای (" ZZ1xxx ") و تحت یک سیستم اختصاصی شماره قطعه داده می شدند. در اتحاد جماهیر شوروی، استابیلیترون های تخلیه تابشی به صورت سیریلیک با شماره سریال توسعه نامگذاری شدند. به عنوان مثال، "СГ۲۱Б"، "СГ۲۰۴К" و به عنوان مثال لامپ های هشت پایه، جریان ۵–۴۰ میلی آمپر : لامپ های مینیاتوری، جریان ۵–۳۰ میلی آمپر: لامپ های مینیاتوری، جریان ۱–۱۰ میلی آمپر: جریان مرجع ولتاژ ۱٫۵–۳٫۰ میلی آمپر: لامپ های زیرمینیاتوری: لامپ های کرونا مینیاتوری، جریان ۵–۵۵ میکروآمپر: لامپ های کرونای مینیاتوری با انتهای سیمی: ملاحظات طراحی. برخی از لامپ های رگولاتور ولتاژ دارای یک جامپر داخلی هستند که بین دوپایه متصل است. این جامپر را می توان به صورت سری با سیم پیچ ترانسفورماتور ثانویه استفاده کرد. سپس، اگر لامپ برداشته شود، به جای اینکه ولتاژ تثبیت نشود، خروجی خاموش می شود. از آنجایی که تخلیه تابشی یک فرایند «آماری» است، با تغییر سطح یونش، مقدار مشخصی نویز الکتریکی به ولتاژ تثبیت شده وارد می شود. در بیشتر موارد،
با قرار دادن یک خازن کوچک به موازات لامپ وی آر یا با استفاده از یک شبکه واتزویج آرسی در پایین دست لامپ وی آر، می توان آن را به راحتی فیلتر کرد. ظرفیت خازنی بسیار بزرگ (&gt;۰٫۱ میکروفاراد برای یک 0D3، برای نمونه)، با وجود این، مدار یک نوسان ساز آرامش را تشکیل می دهد، که قطعاً تثبیت سازی ولتاژ را خراب می کند و احتمالاً باعث از کار افتادن فاجعه بار لامپ می شود. لامپ های وی آر می توانند به صورت سری برای محدوده های ولتاژ بیشتر کار کنند. آنها را نمی توان به صورت موازی به کار بُرد: به دلیل تغییرات ساخت، جریان به طور مساوی بین چندین لامپ به صورت موازی تقسیم نمی شود. (به رفتار معادل با دیودهای زنر متصل شده سری و موازی توجه کنید) در حال حاضر، لامپ های وی آر تقریباً به طور کامل توسط رگولاتورهای حالت جامد مبتنی بر دیودهای زنر و دیودهای شکست بهمن جایگزین شده اند. اطلاعات لامپ وی آر. لامپ های وی آر که به درستی کار می کنند در طول عملکرد عادی می درخشند. رنگ درخشش بسته به مخلوط گازی که برای پر کردن لامپ ها استفاده می شود متفاوت است. اگرچه آنها فاقد گرم کن هستند، اما لامپ های وی آر اغلب در حین کار به دلیل افت جریان و ولتاژ دو
سَر آنها گرم می شوند.
این فهرستی از فیلم ها، مجموعه های تلویزیونی و برنامه های مرتبط با تمدن اسلامی، یعنی اسلام، تاریخ اسلام و فرهنگ اسلامی است. برای طبقه بندی آسان، این مقاله اصطلاحات زیر را چنین تعریف می کند:
قوسشی () یک شهر در استان آق مولای کشور قزاقستان است.
آشچی اوزک () یک رودخانه در استان قزاقستان غربی کشور قزاقستان است.
خوآنای یکم (؛ ۱۴ ژانویه ۱۲۷۳ – ) ملکه حاکم ناوار و کنتس شامپانی از سال ۱۲۷۴ تا ۱۳۰۵ میلادی بود. وی همچنین با ازدواج با فیلیپ چهارم، پادشاه فرانسه، ملکهٔ هم نشین فرانسه نیز شد. خوآنا شخصاً هرگز در ناوار حکم نراند و بیشتر توسط حاکمان فرانسوی آن قلمرو اداره می شد. با این حال وی کنترل مستقیمی بر قلمرو و کنت نشین خود، شامپانی داشت و حتی با کنت بار نیز جنگید و موفق شد وی را اسیر و زندانی کند. با این حال خوآنا طی زایمان در سال ۱۳۰۵ درگذشت. زندگی. خوآنا در بار-سور-سن، شامپاین در ۱۴ ژانویه ۱۲۷۳ به دنیا آمد و دختر پادشاه هانری یکم، پادشاه ناوار و بلانش آرتوا بود. سال بعد، با مرگ پدرش، او کنتس شامپاین و ملکه ناوار شد. به دلیل سن کم، مادرش بلانش، سرپرست و نایب السلطنه او در ناوار بود. قدرت های مختلف، هم خارجی و هم ناواری، تلاش کردند از سلطنت وارث خردسال و «ضعف» نایب السلطنه زن بهره برداری کنند، که باعث شد خوآنا و مادرش به دنبال حمایت در دربار فیلیپ سوم، پادشاه فرانسه باشند. مادرش در سال ۱۲۷۴ به فرانسه آمد و با پیمان اورلئان در ۱۲۷۵، خوآنا به یکی از پسران فیلیپ (لوئی یا فیلیپ) نامزد شد. بلانش بنابراین دخترش و حکومت ناوار
را تحت حمایت پادشاه فرانسه قرار داد. پس از آن، خوآنا با فیلیپ پرورش یافت. در واقع، نامعلوم است که آیا او در کودکی هرگز در ناوار اقامت داشته است یا خیر. ملکه فرانسه. خوآنا در سن ۱۱ سالگی با فیلیپ چهارم آینده فرانسه در ۱۶ اوت ۱۲۸۴ ازدواج کرد و سال بعد ملکه فرانسه شد. سه پسر زنده مانده آنان همه به ترتیب به عنوان پادشاهان فرانسه حکومت کردند و تنها دختر آنها، ایزابلا، ملکه همسر انگلستان شد. خوآنا به عنوان یک موفقیت در نقش خود به عنوان ملکه فرانسه توصیف شده است: او جانشینی را تأمین کرد، او معشوقه مؤثر دربار سلطنتی بود، بانوی اول با وقار و رابطه بسیار خوبی با پادشاه داشت. با بزرگ شدن با هم، این زوج ظاهراً رابطه نزدیکی داشتند و گزارش شده است که فیلیپ او را عمیقاً دوست داشت و به او احترام می گذاشت. وابستگی عاطفی او به خوآنا را به عنوان دلیلی برای عدم بازدید او از ناوار پیشنهاد شده است. در سال ۱۲۹۴، فیلیپ او را به عنوان نایب السلطنه فرانسه منصوب کرد اگر پسرش هنوز صغیر باشد. با این حال، باور نمی شود که او به او نفوذی در امور فرانسه بسپارد مگر آنکه به قلمروهای خودش ناوار و شامپاین مربوط باشد. او در سال ۱۳۰۵ کالج ناوار در
پاریس را تأسیس کرد. ملکه ناوار و کنتس شامپاین. خوآنا در زمان ازدواجش در ۱۲۸۴ به سن قانونی اعلام شد و در پاریس برای شامپاین و بری به پدرشوهرش ادای وفاداری کرد. خوآنا هرگز به پادشاهی ناوار سفر نکرد زیرا این پادشاهی به نام او توسط فرمانداران فرانسوی که ابتدا توسط پدرشوهرش و سپس توسط شوهرش به نام او منصوب شدند، اداره می شد. فرمانداران فرانسوی در ناوار بسیار نامحبوب بودند و غیاب او از کشور باعث ناراحتی می شد. به فرانسویان به جای خودش برای غیاب او سرزنش می شد و وفاداری به او زیر سؤال نمی رفت؛ بلکه در ناوار تأکید می شد که در واقع این او به جای فرانسویان است که فرمانروای آنهاست. از دور، فرمان ها به نام او صادر می شد، سکه ها با تصویر او ضرب می شد و او به کلیساها و صومعه ها حمایت می داد. او هرگز به ناوار نزدیکتر از کارکاسون در ۱۳۰۰ نیامد و تا حدی شوهرش برای این موضوع سرزنش می شد. خوآنا به عنوان کنتس شامپاین بسیار مستقیم تر فعال بود. شامپاین با اینکه یک کنت نشین بود و نه یک پادشاهی، بسیار ثروتمندتر و از لحاظ استراتژیکی مهم تر بود. فیلیپ چهارم مدیران او را منصوب کرد، با این حال، خوآنا با نظم مرتباً به شامپاین سفر می کرد
و او به عنوان یک حاکم فعال و مستقل در این قلمرو شناخته می شود. در ۱۲۹۷، او ارتشی را علیه هانری سوم، کنت بار وقتی که به شامپاین حمله کرد، رهبری کرد. فیلیپ هیچ نقشی نداشت و خوآنا کنت را به زندان انداخت و سپس به شوهرش پیوست. او همچنین در فرایندش علیه اسقف گیوشارد ترویس که او را متهم به سرقت وجوه از شامپاین و مادرش با فریب کرده بود، مشارکت داشت. مرگ. خوآنا در سال ۱۳۰۵، در حین زایمان درگذشت، اما اسقف ترویس، گیوشارد در سال ۱۳۰۸ دستگیر و متهم به قتل او با جادو شد، اما در ۱۳۱۳ آزاد شد. خوآنا در صومعه کردولیرز در پاریس دفن شد. فرزندان. با فیلیپ چهارم، پادشاه فرانسه:
پرچم جزایر ویرجین ایالات متحده آمریکا ، در ۱۷ مه ۱۹۲۱ به تصویب رسید. این شامل یک نسخه ساده شده از نشان بزرگ ایالات متحده آمریکا بین حروف V و I (برای «جزایر ویرجین») است. عقاب زرد رنگ در یک چنگال یک شاخه از برگ بو را نگه می دارد، که نماد پیروزی است و سه تیر آبی در دیگری (بر خلاف سیزده تیر در نشان بزرگ ایالات متحده آمریکا)، که نشان دهنده سه جزیره اصلی تشکیل دهنده جزایر ویرجین ایالات متحده است: سنت کرویکس، سنت توماس، و سنت جان زمانی که جزایر ویرجین متعلق به دانمارک بود، این پرچم یک پرچم آبی با پرچم دانمارک یا همان «پارچه دانمارکی ها» در کانتون بود.
تونویان (زبان ارمنی: ), یکی از نام های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می باشد.
آن مارتین گریبیل )؛ متولد ۱۹۴۲) استاد مؤسسه و عضو هیئت علمی در بخش مغز و علوم شناختی در مؤسسه فناوری ماساچوست و محقق در مؤسسه تحقیقات مغز مک گاورن است. گریبل متخصص عقده های قاعده ای و فیزیولوژی عصبی شکل گیری عادت و یادگیری ضمنی نیز بوده و تحقیقات او دربارهٔ بیماری پارکینسون، بیماری هانتینگتون، اختلال وسواس فکری-اجباری، سوء مصرف مواد و سایر اختلالاتی است که بر عقده های قاعده ای تأثیر می گذارد. پژوهش ها. برای بخش زیادی از دوران حرفه ای خود، گریبیل بر فیزیولوژی استریاتوم (جسم مخطط) تمرکز کرده است، ساختاری در عقده های قاعده ای (بازال گانگلیا) که در کنترل حرکت، شناخت، تشکیل عادت و تصمیم گیری نقش دارد. در اواخر دهه ۱۹۷۰، گریبیل کشف کرد که اگرچه نورون های استریاتوم به نظر توده ای بی شکل می رسند، در واقع به بخش های شیمیایی سازمان یافته ای تقسیم شده اند که او آنها را «استریوزوم» نامید. تحقیقات بعدی ارتباط بین ناهنجاری های استریوزوم و اختلالات عصبی، مانند اختلالات خلقی در بیماری هانتینگتون و کاهش دوپامین در بیماری پارکینسون را نشان داد. تحقیقات بعدی گریبیل نشان داد که چگونه سازمان بندی مدولار استریاتوم با شناخت، یادگیر