Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بس وارد یک اقیانوس نگار، زیست ژئوشیمی دان، میکروبیولوژیست اهل ایالات متحده و استاد «ویلیام جی. سینکلر» در دانشگاه پرینستون است. مطالعات وارد شامل چرخه نیتروژن در دریا و در مقیاس جهانی است و بررسی می کند که چگونه موجودات دریایی مانند فیتوپلانکتون ها و باکتری ها بر این چرخه تأثیر می گذارند. او نخستین زنی بود که جایزه جایزه جی. اولین هاچینسون از انجمن علوم آبزی شناسی و اقیانوس شناسی را برای کار پیشگامانه اش در به کارگیری روش های مولکولی در تبدیل های نیتروژن و متان و همچنین تعمیم نرخ های زیست ژئوشیمیایی در سطح ارگانیسم به نرخ های کل بوم سازگان دریافت کرد. تحصیلات و آغاز حرفه. بس وارد مدرک کارشناسی علوم خود را در رشته زیست شناسی حیوانات از دانشگاه ایالتی میشیگان در سال ۱۹۷۶ دریافت کرد. او سپس در سال ۱۹۷۹ مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته اقیانوس نگاری زیستی از دانشگاه واشینگتن دریافت کرد و بعد از آن در همان دانشگاه در سال ۱۹۸۲ دکتری خود را گرفت. اولین کارهای وارد بر کمّی سازی نرخ های تبدیل نیتروژن توسط باکتری ها و فیتوپلانکتون ها متمرکز بود، و او سردبیر نسخه ویژه ای از مجله "شیمی دریایی" در سال ۱۹۸۵ با عنوان «چرخه
های نیتروژن آبی» بود. پس از دریافت دکتری، وارد به عنوان زیست شناس و اقیانوس نگار در مؤسسه اقیانوس شناسی اسکریپس در سن دیگو، کالیفرنیا مشغول به کار شد، جایی که همچنین ریاست گروه تحقیقاتی زنجیره غذایی را بر عهده داشت. حرفه. بس وارد در سال ۱۹۸۹ به عنوان استاد علوم دریایی در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز مشغول به کار شد. از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۸، وارد رئیس دپارتمان علوم اقیانوسی دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز بود و سپس در سال ۱۹۹۸ به عنوان استاد دپارتمان ژئوساینس در دانشگاه پرینستون مشغول به تدریس شد. در سال ۲۰۰۶، وارد رئیس دپارتمان ژئوساینس دانشگاه پرینستون شد و از آن زمان این سمت را حفظ کرده است. وارد در طول حرفه خود، مسئولیت های مختلفی مانند دانشمند مهمان و عضویت در هیئت امناء را در مؤسسات مختلفی همچون مؤسسه علوم اقیانوسی برمودا، آزمایشگاه دریایی پلیموت و مؤسسه ماکس پلانک برای زیست شناسی تکاملی به عهده داشته است. تا سال ۲۰۱۸، وارد ۲۱ دانشجوی دکترا و ۲۰ پژوهشگر پسادکترا را راهنمایی کرده است. به طور کلی، وارد و اعضای آزمایشگاهش تحقیق می کنند که چگونه باکتری ها و فیتوپلانکتون ها نیتروژن را در اکوسیستم های دریایی و ساح
لی تبدیل و استفاده می کنند و برای این منظور از تکنیک های مختلف مولکولی و تجزیه و تحلیل ایزوتوپی استفاده می کنند. وارد زمان زیادی را در سفرهای تحقیقاتی و اکتشافی صرف می کند و در حالی که روزها تا هفته ها در دریا است، تحقیقات انجام می دهد (و گاهی اوقات از راه دور تدریس می کند). چرخه نیتروژن. منطقه هایی در اقیانوس که اکسیژن کمی دارند، به نام منطقه های فاقد اکسیژن (ODZs)، مناطق مهمی برای چرخه نیتروژن هستند، در حالی که تنها حدود ۰٫۱–۰٫۲٪ از حجم کل اقیانوس های جهان را تشکیل می دهند. بیش از یک چهارم از کل نیتروژن موجود در اقیانوس ها در منطقه های فاقد اکسیژن به فرم های گازی نیتروژن (مانند N2، N2O) از طریق مسیرهای مختلف تبدیل نیتروژن از جمله دنیتریفیکاسیون و آنممکس از دست می رود، اما نرخ های تبدیل نیتروژن و نوع تبدیل هایی که در منطقه های فاقد اکسیژن رخ می دهد، هنوز نامشخص است و موضوع بسیاری از تحقیقات وارد است. وارد و آزمایشگاهش یک روش نشان گذاری ایزوتوپی برای اندازه گیری نرخ کاهش N2O در اقیانوس آرام شمالی گرمسیری شرقی توسعه دادند و دریافتند که دنیتریفیکاسیون ناقص در منطقه های فاقد اکسیژن باعث افزایش تجمع N2O و در نهای
ت خروج آن به جو می شود. N2O یک گاز گلخانه ای قوی است و تحقیقات وارد نشان می دهد که گسترش منطقه های فاقد اکسیژن در اقیانوس جهانی ممکن است میزان N2O وارد شده به جو را افزایش دهد. خدمات حرفه ای. وارد در پانل های داوری برنامه های تحصیلات تکمیلی دانشگاه ها، برنامه های اقیانوس شناسی مؤسسات و برنامه های تأمین مالی مؤسسه ملی علوم خدمت کرده است.
رومی القحطانی (۲۹ ژوئیهٔ ۱۹۹۵) مدل سعودی است. زاده ریاض، دارای مدرک دندانپزشکی از دانشگاه ملک سعود است. عنوان ملکهٔ زیبایی عربستان سعودی در سال ۲۰۲۱ را به دست آورد. او در سال ۲۰۲۲ عنوان ملکهٔ زیبایی عرب را به دست آورد. در چندین مسابقه زیبایی شرکت کرده و در زمینه های محیط زیست، مسائل اجتماعی و توانمندسازی زنان فعال است. زندگی و پیشه. رومی القحطانی در ۲۹ ژوئیهٔ ۱۹۹۵ در ریاض، پایتخت عربستان سعودی زاده شد. در رشتهٔ پزشکی و جراحی دهان و دندان تحصیل کرد و تحصیلات دانشگاهی خود را با موفقیت در دانشگاه ملک سعود به پایان رساند. با این حال، او در بسیاری از زمینه های دیگر کار می کند. فعالیت خود را در شبکه های اجتماعی در سال ۲۰۱۶ آغاز کرد، اما فعالیت عملی واقعی در سال ۲۰۱۸ با شرکت در رویدادها، جشن ها و مهمانی های گوناگون، آغاز شد.در سازماندهی بسیاری از مهمانی ها و رویدادهای مهم در داخل عربستان تحت نظارت شرکتی که مالک آن است، شرکت کرد. همچنین از حساب های رسانه های اجتماعی خود برای کار به عنوان یک فعال و وبلاگ نویس استفاده کرد و شمار بسیار دنبالگرش شدند. او در مسابقات ملکهٔ زیبایی شرکت کرد. پس از کسب عنوان ملکهٔ زیبایی عربس
تان سعودی در سال ۲۰۲۱، او شروع به اشتراک گذاری عکس هایی از پشت صحنه مراسم تاج گذاری خود از طریق حساب کاربری اینستاگرام خود کرد. در دیگر مسابقات زیبایی نیز شرکت کرد و تنها به رقابت های داخلی خود را محدود نکرد. او شروع به گسترش حرفهٔ خود و ورود به مسابقات بین المللی کرد، جایی که بیش از یک عنوان کسب کرد.در سال ۲۰۲۲، او لقب ملکهٔ زیبایی صلح عرب را به دست آورد. همچنین عناوین ملکهٔ زیبایی زنان عربستانی را به خود اختصاص داد. رومی القحطانی در رقابت هایی شرکت کرده است، از جمله: ملکهٔ زیبایی اروپا کانتیننتال در ناپل، مسابقهٔ ملکهٔ زیبایی خاورمیانه، مسابقهٔ ملکهٔ زیبایی وحدت عربی که برندهٔ این عنوان شد، ملکهٔ زیبایی آسیا که برنده شد، مسابقه بین المللی زیبایی زنان در رم، مسابقه بین المللی ملکهٔ زیبایی جهان در کامبوج، مسابقهٔ ملکهٔ زیبایی جهان عرب در مصر، مسابقهٔ ملکهٔ زیبایی وحدت عربی در الجزایر و مسابقه ملکهٔ زیبایی خاورمیانه و شمال آفریقا در عراق. در سال ۲۰۲۴ به دستاورد جدیدی دست یافت، زیرا توسط هیئت داوران به عنوان یکی از ۸ شرکت کننده ای انتخاب شد که آن سال برای عنوان دوشیزه جهان رقابت کردند، که یک دستاورد در سطح محلی
نیز است، زیرا برای اولین بار بود که پرچم پادشاهی عربستان سعودی بر روی صحنه این مسابقه برافراشته شد. زندگی شخصی. او مجرد است.از باشگاه النصر عربستان حمایت می کند.رومی القحطانی بر خلاف معمول، از پوشیدن بیکینی در طول مسابقات امتناع می ورزد و او به غیر از مایو، با لباس شنای سفارشی در مسابقهٔ دوشیزه آسیا حاضر شد. او خود را سفیر پادشاهی عربستان سعودی می داند و نه فقط یک شهروند زیبا. طبق گفته های خود، او از طریق این مسابقات تلاش می کند که ایدهٔ درستی از میراث عربستان سعودی را به جهان خارج منتقل کند.
ماروخا مایو (؛ – ) با نام اصلی آنا ماریا گومس گونسالس نقاش سورئالیست اهل اسپانیا بود. او به عنوان یکی از هنرمندان نسل '۲۷ در جنبش آوانگارد اسپانیا شناخته می شود. زندگی نامه. ماروخا مایو چهارمین دختر از چهارده فرزند خانوادهٔ خوستو گومس مایو (مقام رسمی گمرک و اهل مادرید) و ماریا دل پیلار گونسالس لورنسو، که در ۵ ژانویه ۱۹۰۲ در شهر بیویرو اسپانیا به دنیا آمد. او خواهر بزرگتر مجسمه ساز کریستینو مایو (زادهٔ شهر توی در ۱۹۰۵) بود. سال های اولیه. هنگامی که ماروخا مایو دختر کوچکی بود، بین زندگی کردن با والدینش و زندگی در کنار عمه اش (جولیانا لاسترس کارر) و دایی اش (رامیرو گونزالس لورنزو) جابه جا می شد. در دوران زندگی با عمه و دایی اش، او احساس کرد که از این محیط الهام می گیرد تا خود را از طریق هنر بیان کند. پس از تولد یکی از برادرانش، خانواده به آبیلس نقل مکان کردند، و مابین سال های ۱۹۱۳ تا ۱۹۲۲ در آنجا ماندند. در سال ۱۹۲۲، زمانی که ۲۰ ساله بود، خانواده مایو به مادرید نقل مکان کردند. در آنجا، او در آکادمی سلطنتی هنرهای زیبا در سان فرناندو کرد تحصیل کرد و تا سال ۱۹۲۶ در آنجا ماند. در مادرید او با هنرمندان، نویسندگان و ص
احب نظرانی از نسل '۲۷ اسپانیا آشنا شد، از جمله سالوادور دالی، کونچا مندس، ارنستو خیمنس کابایرو، گره گوریو پریتو، فدریکو گارسیا لورکا، مارگاریتا مانسو، لوئیس بونوئل، ماریا زامبرانو و رافائل آلبرتی، که او ارتباط نزدیکی با آن ها داشت تا زمانی که رافائل آلبریتی با ماریا ترسا لئون آشنا شد. او همچنین گروهی از زنان نسل ۱۹۲۷ به نام «"لاس سینسومبررو"» (به فارسی: «آن هایی که کلاه ندارند») را تشکیل داد. به طور خاص، او با کونچا مندس و جوزفینا کاناریاس ارتباط و دوستی نزدیکی داشت. ماروخا مایو در دهه ۱۹۲۰، همچنین در بسیاری از نشریات ادبی فعالیت می کرد و چندین کتاب منتشر کرد. فیلسوف لیبرال و نظریه پرداز اسپانیایی خوزه ارتگا یی گاست آثار او را در سال ۱۹۲۸ به رسمیت شناخت و اولین نمایشگاه او را در «"رِویستا دِ اوسیدنته"» ترتیب داد که با استقبال زیادی مواجه شد و به خاطر اصالت و طراوت آثارش تحسین شد. این نمایشگاه شامل ده نقاشی روغنی بود که شهرهایی زیر نور آفتاب را با گاوبازان و زنان مادریدی را به نمایش می گذاشت و همچنین چاپ های رنگی از ماشین آلات، ورزش ها و سینما از اوایل قرن بود. این نمایشگاه نقطه آغازینی بود که مایو برای آثارش
قضاوت شد و نه جنسیتش. در این دوران، نقاشی های مایو به موضوعاتی از قبیل واقع گرایی جدید یا رئالیسم جادویی که توسط منتقد و مورخ آلمانی «فرانتس رو» در کتاب "رئالیسم جادویی" در سال ۱۹۲۵ مطرح شده بود، پرداخته بود. به گفته بیوگرافی نویس شیرلی مانجینی، «اگرچه تاریخ نگاران هنر آوانگارد اسپانیایی آغاز جنبش را در فعالیت های سالوادور دالی، لوئیس بونوئل، فدریکو گارسیا لورکا و دانشجوی دیگر در «رزیدنسیا»، خوزه بلو قرار می دهند، اما دیدگاه هنری مایو عامل مهمی در جنبش آوانگارد اسپانیایی بود.» نقاشی های او در دهه ۱۹۲۰ سرگرمی های شهری و ورزش ها را به تصویر می کشند که در چینش های پیچیده و تداخل یافته ای طراحی شده اند و جنب و جوش زندگی مدرن را به نمایش می گذارند. این آثار، مانند «"لا وربنا"» (جشنواره) در سال ۱۹۲۷، ترکیبی از فرم های به دقت تعریف شده و با رنگ های روشن است. دهه ۱۹۳۰ و جمهوری دوم اسپانیا. آثار ماروخا مایو در اوایل دهه ۱۹۳۰ به طور فزاینده ای سورئالیستی شد، شامل زبان بصری هندسی و موضوعاتی که از میوه ها تا ساختارهای کشاورزی را در بر می گرفت، همچنین او دیسک های سرامیکی با تم هایی از ماهی ها و گاوها ساخت. ماروخا از سال ۱
۹۳۱ همکاری نزدیکی با رافائل آلبرتی داشت. در این سال ها او سری نقاشی های "کلوآکاس" (چاه فاضلاب) و "کامپانیاریوس" (برج های ناقوس) را نقاشی کرد. اولین نمایشگاه او در پاریس در گالری پیر لوب در سال ۱۹۳۲ برگزار شد. در آنجا او وارد مرحله سورئالیستی خود شد. او در سال ۱۹۳۳ به مادرید بازگشت و به طور فعال در انجمن هنرمندان ایبریایی شرکت کرد. این آغاز دوره ای بود که در آن علاقه های مایو بر روی نظم هندسی و پیچیدگی های طبیعت تأکید داشت. در همان سال، مایو که به رافائل آلبرتی وفادار بود، تدریس را به عنوان استاد نقاشی در مؤسسه آره والو، در مدرسه مؤسسه مادرید، و در مدرسه سرامیک مادرید آغاز کرد، و در آنجا مجموعه ای از بشقاب ها را طراحی کرد که امروزه در در دسترس نیست و در آنجا مفاهیم ریاضی و هندسی را برای استفاده در سرامیک آموخت. او به طور منظم با میگل اِرناندز وقت می گذراند، با او رابطه عاطفی داشت و همچنین در کنار هم درام "فرزندان سنگ" را برنامه ریزی کردند که الهام گرفته از رویدادهای «کاساس ویخاس» بود. از سال ۱۹۳۶، او دوران سازنده اش را آغاز کرد، در حالی که هنوز با نقاشان سورئالیست در لندن و بارسلون نمایشگاه برگزار می کرد. مارو
خا مایو به عنوان معلم در «مأموریت های آموزشی» شرکت کرد که او را به وطنش گالیسیا نزدیک تر کرد، جایی که پس از چند ماه با جنگ داخلی اسپانیا مواجه شد. در ماه مه ۱۹۳۶، سومین نمایشگاه فردی او برگزار شد که توسط ADLAN در مرکز مطالعات و اطلاعات ساخت وساز در خیابان سن خرونیمو مادرید سازماندهی شد، با مجموعه ای از شانزده نقاشی از مجموعهٔ «کلوآکاس و کامپانیاریوس»، دوازده اثر از مجموعهٔ «معماری های معدنی و گیاهی» و شانزده طرح از «دستورهای روستایی»، که در سال ۱۹۴۹ در کتابخانه کلن با مقدمه ای از ژان کاسو منتشر شد. سپس او نمایشگاهی با آنخل پلانلس از سورئالیسم بین المللی در گالری های نیو برلینگتون لندن داشت. با بروز جنگ داخلی اسپانیا در سال ۱۹۳۶، ماروخا به پرتغال پناه برد. تمامی آثار سرامیکی او از این دوران در جنگ نابود شد. بعدها، گابریلا میسترال، که در آن زمان سفیر شیلی در پرتغال بود، به مایو کمک کرد تا به بوئنوس آیرس منتقل شود، جایی که از سوی انجمن دوستان هنر دعوت شد تا مجموعه ای از کنفرانس ها دربارهٔ یک موضوع محبوب در هنر اسپانیایی، «فرایند تاریخی در مسیر هنرهای تجسمی»، در مونته ویدئو و سپس در بوئنوس آیرس برگزار کند. تبعید.
هنگامی که جنگ داخلی اسپانیا آغاز شد، ماروخا مایو به تبعید در آرژانتین رفت. در طول تبعید خود، همکاران مرد او در خلق هنر پیشرو اسپانیایی، احزاب و جنبش های سورئالیستی شروع به تحریم او کردند که منجر به حذف او از تاریخ هنر پیشرو اسپانیایی شد. تا سال های اخیر، نام مایو به ندرت در متون اسپانیایی در مورد تاریخ هنر و فرهنگ ذکر می شد. او بیشتر به خاطر روابط شخصی اش و رفتارهای جنجالی اش شناخته می شد — مانند برنده شدن در یک «مسابقه التحاد» و دوچرخه سواری به داخل کلیسا در حین برگزاری مراسم عشای ربانی— تا به خاطر آثار هنری اش. اغلب او را تنها به عنوان «نماد» یا «الهام بخش» نسل ۲۷ معرفی می کردند. در آرژانتین، مایو سریعاً در اثر همکاری اش با مجله پیشرو سور که خورخه لوئیس بورخس نیز در آن مشارکت داشت، مورد توجه واقع شد. این دوران از زندگی او بود که به سفر اختصاص داده شد، جایی که بین اروگوئه و بوئنوس آیرس دررفت و آمد بود و به طراحی، نقاشی و در نهایت خلق آثار هنری می پرداخت. او همچنین نمایشگاه هایی در پاریس، برزیل و نیویورک برگزار کرد. اولین آثار او در اینجا ادامه دهنده مسیری بودند که با "غافلگیری گندم" آغاز کرده بود و شامل آثا
ری مانند "معماری انسانی"، "آهنگ خوشه ها" و "پیام دریا" بود. در مجموعهٔ "ماسک ها"، مایو مستقیماً از پرستش های همگرا در آمریکا الهام گرفت. او در این دوران با دوستش آلفونسو ریس، سفیر مکزیک در آرژانتین، وقت می گذراند و تا سال ۱۹۳۸ با او بود تا در همان سال به مکزیک بازگشت. در ۲ اوت ۱۹۳۸، "کاتاتای در گور" فدریکو گارسیا لورکا با حضور آلفونسو ریس و موسیقی ژائومه پاهیسه و صحنه آرایی مایو به نمایش درآمد. در سال ۱۹۳۹، او به سانتیاگو شیلی سفر کرد و به دعوت از چندین کنفرانس سخنرانی کرد. از دوران حضور او در بوئنوس آیرس، موزه نقاشی و طراحی مجموعه ای از دو نقاشی رنگ روغن روی کاغذ از مایو را در اختیار دارد که حیواناتی نیمه واقعی و نیمه فانتزی را به تصویر می کشند. در سن ۳۶ سالگی، او کتابی با عنوان «"آنچه در هنر اسپانیا به واسطه آثار من مردمی است"» در سال ۱۹۳۹ منتشر کرد و دست به نقاشی پرتره های زنان زد که سبک آن، پیش درآمدی بر هنر پاپ در ایالات متحده آمریکا بود. در سال ۱۹۴۲، کتاب "ماروخا مایو" با مقدمه ای از رامون گومز د لا سرنا منتشر شد. بین سال های ۱۹۴۵ و ۱۹۵۷، مایو دوره ای تاریک را پشت سر گذاشت؛ حضور عمومی و نمایشگاه های او
کم تر شد. در سال ۱۹۴۵، او به شیلی رفت و به همراه پابلو نرودا از وینیا دل مار و جزیره ایستر (جزیره عید پاک) بازدید کرد و به دنبال الهام برای طراحی یک نقاشی دیواری برای یک سالن نمایش در لس آنجلس از بوئنوس آیرس بود که در اکتبر همان سال افتتاح شد. در ۱۱ اکتبر ۱۹۴۸، مایو آرژانتین را ترک کرد و به نیویورک رفت. در مارس ۱۹۵۰، او در «گالری سیلوانگی» در پاریس نمایشگاه برگزار کرد و در سال ۱۹۵۹ در «گالری بونینو» در بوئنوس آیرس. در نهایت، او از نیویورک به مادرید سفر کرد و در سال ۱۹۶۲ پس از ۲۵ سال تبعید، به اسپانیا بازگشت.
استر آبردین هولم (۶ ژانویه ۱۹۰۴ – ۴ مه ۱۹۸۴) یک آکادمیسین آمریکایی بود که فعالیت خود را به عنوان دیرینه شناس آغاز کرد و بعدها به زمین شناسی کاربردی روی آورد. اوایل زندگی. او در شیکاگو، ایلینوی به دنیا آمد و سفرهای متعددی به دریاچه میشیگان داشت که علاقه اش به زمین شناسی از آنجا آغاز شد. با تشویق مادرش، توانست هزینه تحصیل خود را در دانشگاه نورث وسترن از طریق کار به عنوان تندنویس در یک شرکت تبلیغاتی تأمین کند. او در ۱۵ اوت ۱۹۵۳ با دونالد اوت هولم ازدواج کرد که او را در حین کار در الجزایر ملاقات کرده بود. در آن زمان، او به عربستان سعودی سفر کرد و به اسب های عربی علاقه مند شد و تعدادی از آن ها را به آریزونا آورد. تحصیلات. هولم برای یک سال به عنوان مدرس تربیت بدنی در YWCA در سنت جوزف، میشیگان فعالیت کرد پس از فارغ التحصیلی در سال ۱۹۲۸، سپس به دانشگاه نورث وسترن بازگشت و مدرک کارشناسی ارشد خود را در علوم دریافت کرد. پس از آن، به عنوان استاد راهنما در همان مؤسسه فعالیت کرد تا اینکه در سال ۱۹۳۳ وارد دوره تحصیلات تکمیلی در دانشگاه شیکاگو شد، اما تنها یک سال تحصیل کرد و سپس تحصیلات خود را به تعویق انداخت تا به مدت یک سا
ل به عنوان مدرس زمین شناسی در کالج میلواکی-دانر تدریس کند. در سال ۱۹۳۷ هولم دکترای خود را در رشته دیرینه شناسی از دانشگاه شیکاگو دریافت کرد. حرفه. پنج سال پس از دریافت مدرک دکترای خود (۱۹۴۲)، هولم حرفه خود را از سمت دانشیار در کالج ولسلی تغییر داد و به تفسیر زمین و تهیه نقشه های زمین شناسی کاربردی برای بخش زمین شناسی نظامی اداره زمین شناسی ایالات متحده پرداخت. دو سال بعد (۱۹۴۴)، استر بخشی را دربارهٔ جاده های میندانائو نوشت. او عضو واحد زمین شناسی نظامی بود که در طول جنگ جهانی دوم کارهای بزرگی انجام داد، از جمله تهیه نقشه های مناطق غیرقابل دسترسی خارجی. از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸، استر مشارکت های زمین شناسی برای تلاش های جنگی ارائه کرد که در زیر توضیح داده شده است. استر در کنگره بین المللی زمین شناسی نوزدهم در الجزایر در سال ۱۹۵۲ شرکت کرد، جایی که با دونالد هولم، که زمین شناس بود و بعدها همسر او شد، ملاقات کرد. در طول اقامت خود در الجزایر، استر به افراد مختلف جغرافیای اقتصادی تدریس کرد. مشارکت استر در مطالعه دیاتوم ها و رادیولاریا در "رساله ای درباره بوم شناسی و دیرینه بوم شناسی" در سال ۱۹۵۷ گنجانده شد. استر که همیشه
به دنبال مشارکت بود، در سال ۱۹۶۵ از واشینگتن به فلگستف، آریزونا منتقل شد و به شاخه اخترشناسی پیوست که به برنامه مطالعات منطقه استوایی ماه کمک می کرد. نهایتاً در سال ۱۹۷۱ بازنشسته شد و بالاترین جایزه وزارت کشور، مدال خدمات برجسته، را دریافت کرد. مشارکت های جنگی. استر هولم بخشی از واحد زمین شناسی نظامی بود که در طول جنگ جهانی دوم حجم قابل توجهی از کارها را انجام داد و نقشه هایی از مناطق غیرقابل دسترس خارجی تهیه کرد. در آن زمان، نقشه هایی موردنیاز بود که «مصالح ساختمانی و منابع آب… مسیر حرکت در سراسر کشور» و شناسایی تأسیسات زیرزمینی را نشان دهد (صفحه 9). یکی از همکاران او، آلیس آلن گفت: «اطلاعات زمین به شدت موردنیاز خارج از کشور بود به طوری که تمام ساعات بیداری در 'سیاه چال' -- دفاتر زیرزمینی برای کارهای طبقه بندی شده -- سپری می شد، به جز زمانی که روزهای یکشنبه برای شستن لباس های کافی برای هفته آینده اختصاص داده می شد.» با تأثیر چارلز بی. هانت، او یک سیستم سریع طراحی کرد که اجازه تفسیر داده های نقشه را از طریق استفاده از “افسانه های توسعه یافته نقشه و جدول هاً می داد (صفحه 9). در طول سال های ۱۹۴۶–۱۹۴۸، استر برا
ی بررسی اطلاعات میدانی عملیات کرونت (تهاجم به جزیره هونشو، ژاپن) که قرار بود در ۱ مارس ۱۹۴۶ انجام شود، مأمور شد. او یک سری بررسی های اطلاعاتی میدانی انجام داد و سپس نقش کلیدی در آغاز برنامه نقشه برداری جزایر اقیانوس آرام ایفا کرد. او چندین سفر به اوکیناوا و یکی به پالائو انجام داد. او به عنوان یک افسر ستادی درجه یک شناخته شد. نتیجه تلاش های او یک «مطالعه مهندسی استراتژیک» برای ارتش بود که حتی پس از جنگ جهانی دوم نیز مورد استفاده قرار گرفت (صفحه 9). پس از جنگ، فناوری او در زمینه هایی مانند «زمین شناسی مهندسی، مطالعات زیست محیطی، و زمین شناسی سیاره ای» به کار گرفته شد (صفحه 9). مشارکت ها در علم زمین شناسی مدرن. هولم مشارکت های متعددی نه تنها در زمینه زمین شناسی بلکه در کل رشته علوم زیستی داشته است. این مشارکت ها بر روشن سازی رابطه بین رادیولاریا فسیل شده و رسوب گذاری در محیط های عمیق دریایی تمرکز دارند. هولم این یافته ها را در "رساله ای درباره بوم شناسی و دیرینه بوم شناسی" تشریح کرده است و طبیعت رادیولاریا را توضیح داده و همچنین رابطه بین رادیولاریای فسیل شده و رسوب گذاری را روشن کرده است. به طور خاص، هولم ادعا
کرد که رادیولاریای فسیل شده دو شرط اصلی را نشان می دهد که منجر به چنین فسیل هایی می شود که "مشارکت" قابل توجهی در رسوب دریایی ایجاد می کند. این دو شرط عبارتند از: رادیولاریا در هنگام فرورفتن به سمت کف اقیانوس تحت تجزیه قرار نمی گیرد؛ و رادیولاریای فسیل شده توسط مواد رسوبی اضافی پنهان نمی شود. علاوه بر این، هولم محیط های باستانی که جمعیت های رادیولاریا را حمایت می کردند، توضیح داد و به طور متعاقب چندین مورد از چگونگی فسیل شدن رادیولاریا در انواع و سنین مختلف سنگ ها را ارائه کرد. تمامی این یافته ها به گسترش درک عمومی از چگونگی تأثیر عوامل و شرایط زیستی باستانی بر یافته های زمین شناسی معاصر کمک می کنند، که به طور برجسته ای شامل رسوب گذاری در رسوبات دریایی است.
مری دیکسون کیز (۲۱ مارس ۱۷۵۲ – ۱۸۳۷) یک مخترع آمریکایی بود. در تاریخ ۵ مه ۱۸۰۹، پتنت او برای یک تکنیک جدید بافت کاه با ابریشم و نخ برای ساخت کلاه ها توسط رئیس جمهور جیمز مدیسن امضا شد. برخی منابع می گویند او نخستین زن دریافت کننده پتنت ایالات متحده بود، اما منابع دیگر نام هانا اسلیتر را در سال ۱۷۹۳ به عنوان نخستین زن دریافت کننده پتنت ذکر می کنند، یا هازل اروین که در سال ۱۸۰۸ پتنتی برای دستگاه پرس پنیر دریافت کرد. زندگی نامه. زندگی خانوادگی. پدر مری، جان دیکسون، یک کشاورز بود که در سال ۱۶۷۹ در اولستر، ایران به دنیا آمده بود. مادر او، جانت کندی، سومین همسر جان دیکسون بود. آنها در تاریخ ۷ اوت ۱۷۴۱ در ولنتاون، کنتیکت ازدواج کردند. مری دیکسون در تاریخ ۲۱ مارس ۱۷۵۲ در کیلینگلی، کنتیکت به دنیا آمد. او با آیزاک پیک اول ازدواج کرد و در سال ۱۷۷۰ صاحب پسری به نام آیزاک پیک دوم شد. پس از مرگ او، با جان کیز (۱۷۵۰–۱۸۱۳) ازدواج کرد که در ۱۸ اوت ۱۸۱۳ در سن ۶۳ سالگی درگذشت. سپس او همراه با پسر دومش، دانیل کیز، در بروکلین، نیویورک زندگی کرد تا اینکه در سال ۱۸۳۷ در سن ۸۵ سالگی درگذشت. صنعت کلاه سازی. مری کیز نخستین مخترع کلاه
نبود و نخستین زن وارد صنعت کلاه سازی هم نبود. در سال ۱۷۹۸، بتسی متکالف روش بافت خود را برای کاه سازی ایجاد کرد. در آن زمان، زنان حتی نمی توانستند مالکیت داشته باشند، چه برسد به اینکه برای دریافت پتنت درخواست دهند. متکالف از زنان زیادی برای ساخت کلاه های خود استفاده می کرد، اما زمانی که از او پرسیدند چرا روش خود را پتنت نکرده است، گفت که نمی خواهد نامش به کنگره ارسال شود. مشکل اصلی که هم متکالف و هم کیز سعی در حل آن داشتند، نیاز به کلاه های ارزان و مقاوم در بازار بود. اختراع. به دلیل جنگ های ناپلئونی، ایالات متحده تمام تجارت خود را با فرانسه و بریتانیا ممنوع کرده بود که باعث ایجاد نیازی به کلاه های ساخت ایالات متحده شد تا جایگزین کلاه های اروپایی شود. از آنجا که ایالات متحده واردات کالاهای اروپایی را متوقف کرده بود، دولت ایالات متحده تشویق به افزایش تولید داخلی کرد. صنعت بافت کاه این نیاز را پر کرد و در سال ۱۸۱۰ در ایالت ماساچوست به تنهایی بیش از ۵۰۰ هزار دلار (۴٫۷ میلیون دلار در پول امروز) کلاه های کاهی تولید شد. مری کیز در تاریخ ۵ مه ۱۸۰۹ پتنتی برای یک روش جدید بافت کاه با ابریشم و نخ برای ساخت کلاه ها دریاف
ت کرد. کلاه هایی که با این تکنیک تولید می شدند، از استحکام بیشتری نسبت به دیگر کلاه ها برخوردار بودند، زیرا روش کیز در استفاده از ابریشم به جای کاه در درزها باعث می شد که الگوی متقاطع به هم فشرده بماند. همچنین، روش کلاه سازی که او معرفی کرد، بسیار مقرون به صرفه بود؛ به همین دلیل، بسیاری از کسب وکارهای فعال در بازار کلاه سازی آن را پذیرفتند. تولیدکنندگان همچنان از روش کیز استفاده می کردند، حتی پس از آنکه پتنت او در آتش سوزی دفتر پتنت در سال ۱۸۳۶ از بین رفت. به لطف اختراع کیز، صنعت کلاه سازی حتی در طول جنگ ۱۸۱۲ رونق گرفت. با این حال، کیز از فروش اختراع خود سود چندانی نبرد. او امیدوار بود که از اختراع خود سود ببرد، اما پس از مرگ همسرش جان کیز، به خانه پسرش دانیل کیز نقل مکان کرد. او تلاش کرد از طریق سرمایه گذاری کمک کند، اما در نهایت کیز به دلیل تغییرات در روند مد که اختراع او را منسوخ کرد، در فقر از دنیا رفت.
الن پالمستیرنا (; – ) فعال حقوق زنان، و فعال حق رأی اهل سوئد بود. او در جنبش های حق رأی زنان و جنبش صلح فعال بود. در سال ۱۹۱۵، پالمستیرنا یکی از نمایندگان سوئد در کنگره بین المللی زنان بود که در لاهه برگزار شد. این کنگره با هدف پایان دادن به جنگ جهانی اول و جلب مشارکت زنان در فرآیندهای صلح برگزار شد. پالمستیرنا در جریان این رویداد با فعالان صلح طلب از سراسر جهان دیدار کرد و از مواضع سوئد در زمینهٔ خلع سلاح و صلح حمایت نمود. پس از پایان کنگره، او به سن پترزبورگ سفر کرد تا دربارهٔ صلح با مقامات روسیه وارد گفت وگو شود و در آنجا با وزیر امور خارجه روسیه دیدار کرد. این دیدار در راستای تلاش های دیپلماتیک غیررسمی زنان برای پایان دادن به خصومت های جهانی انجام شد. پالمستیرنا یکی از بنیان گذاران سازمان («کمیته بین المللی زنان برای صلح پایدار») بود. این کمیته بعدها به شاخهٔ سوئدی لیگ بین المللی زنان برای صلح و آزادی تبدیل شد؛ سازمانی که نقش مهمی در گسترش اندیشهٔ صلح طلبی و تساوی حقوق زنان در سطح جهانی ایفا کرد. پالمستیرنا با تلاش بی وقفه در این سازمان، به چهره ای برجسته در میان فعالان صلح تبدیل شد. او با نوشتن مقاله ها،
سخنرانی در مجامع بین المللی، و هماهنگ کردن فعالیت های سازمان در سوئد، نقشی کلیدی در ترویج ارزش های صلح و عدالت ایفا نمود. در سال ۱۹۱۹، پالمستیرنا سازمان رَدا بارنن ("Rädda Barnen") را بنیان نهاد که شاخهٔ سوئدی نجات کودکان ("Save the Children") به شمار می رفت. او پس از تأسیس این سازمان، ریاست آن را نیز برعهده گرفت و در راستای حمایت از کودکان آسیب پذیر، به ویژه کودکان قربانی جنگ، گام های بزرگی برداشت. فعالیت های او در زمینهٔ تأمین غذا، پوشاک، سرپناه و آموزش برای کودکان نیازمند، نه تنها در سوئد بلکه در دیگر کشورها نیز بازتاب گسترده ای داشت. پالمستیرنا همچنین در سطح بین المللی با دیگر شاخه های سازمان نجات کودکان همکاری نزدیکی داشت و در تدوین برنامه ها و جمع آوری منابع برای حمایت از کودکان مشارکت می کرد. تلاش های بی وقفهٔ او در این زمینه، نام او را به عنوان یکی از پیشگامان حقوق کودک در تاریخ سوئد ماندگار کرد. زندگی نامه اولیه. الن ویلهلمینا پالمستیرنا در ۷ آوریل ۱۸۶۹ در استکهلم به دنیا آمد. او دختر اشراف زاده هیالمار پالمستیرنا و همسرش سوفیا شارلوتا ویلهلمینا با نام خانوادگی بلومستد بود. الن یکی از پنج فرزند این
خانوادهٔ اشرافی بود که در محیطی فرهنگی و مرفه رشد یافت. خانوادهٔ پالمستیرنا از جایگاه اجتماعی بالایی برخوردار بودند و والدینش نقش مهمی در شکل گیری دیدگاه های اجتماعی و سیاسی او ایفا کردند. پالمستیرنا در محیطی پرورش یافت که در آن زنان تحصیل کرده و فعال در امور اجتماعی تشویق می شدند. در سال ۱۸۹۶، او با بارون فابین لیلیرکروتز]] ازدواج کرد و پس از ازدواج، به همراه همسرش به شهر یونشوپینگ نقل مکان نمود. در این دوره، او بیشتر به وظایف سنتی همسرداری و زندگی در محافل اشرافی مشغول بود. با این حال، علاقه اش به امور اجتماعی و وضعیت زنان، در او باقی ماند و بعدها مسیر زندگی اش را شکل داد. زندگی زناشویی او با لیلی کروتس چندان پایدار نبود و در سال ۱۹۱۱، این ازدواج منحل شد. طلاق او از یک اشراف زاده، در آن زمان اقدامی غیرمعمول و نشانه ای از استقلال طلبی او بود. حرفه. پس از طلاق در سال ۱۹۱۱، پالمستیرنا به استکهلم بازگشت و زندگی جدیدی را در پیش گرفت که به فعالیت های اجتماعی و سیاسی اختصاص داشت. او به عنوان دبیر انجمن ملی حق رأی زنان (سوئد) (LKPR) فعالیت کرد؛ نهادی که برای دستیابی زنان به حقوق سیاسی و به ویژه حق رأی مبارزه می کرد