Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ت گادری، به تحقیق پرداخت. او همچنین در دانشگاه پاریس تحصیل کرد. پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه سوربن در سال ۱۸۸۴، او به مسکو نقل مکان کرد و با زمین شناس و دیرینه شناس، الکسی پی. پاولوف، که در پاریس با او آشنا شده بود، ازدواج کرد. او زمین شناس، دیرینه شناس و عضو آکادمی بود که استاد دانشگاه مسکو و آکادمی علوم امپراتوری سن پترزبورگ بود. او به خاطر مشارکت های قابل توجهش در زمینه چینه شناسی شناخته شده است. شغل. پاولووا در ابتدا مجموعه های زمین شناسی موزه دانشگاه ایالتی مسکو را بدون دریافت دستمزد مطالعه می کرد. او از ارائه مقالاتی در مورد آمونیت های کرتاسه اولیه از منطقه ولگا، به تحقیق در مورد پستانداران دوران سوم روی آورد. او تکامل آنها را با استفاده از داده های جمع آوری شده از روسیه، اروپای غربی و آمریکا مطالعه کرد. کار او به مخاطبان بین المللی رسید و به خوبی شناخته شد. او پستانداران سم دار و خرطوم داران را مطالعه کرد. تا سال ۱۸۹۴، او روی ماستودون های روسی کار می کرد. در سال ۱۸۹۷، پاولووا یکی از تنها دو زنی بود که برای عضویت در کمیته سازماندهی و ارائه سخنرانی در اولین کنگره بین المللی زمین شناسی (IGC) که در سن پت
رزبورگ روسیه برگزار شد، دعوت شد. او "کتاب «فیل های فسیلی»" را در سال ۱۸۹۹ منتشر کرد. او در ادامه به توصیف گروه های جداگانه ای از پستانداران فسیلی و توصیف جانوران کامل پرداخت. به عنوان مثال، شناخته شده ترین گونه از جنس "بلوچی دد" که او در سال ۱۹۲۲ نامگذاری کرد، یعنی پی. ترانس اورالیکوم، مبنایی است که بیشتر بازسازی های پاراسراترها بر اساس آن انجام می شود، اگرچه این گونه توسط برخی از محققان مترادف کوچکتر پی. آسیاتیکوم در نظر گرفته می شود که قبلاً در سال ۱۹۱۸ نامگذاری شده بود. پاولووا در سال ۱۹۱۹ به مقام استادی در دانشگاه ایالتی مسکو منصوب شد. کار گسترده او در توصیف و ردیابی خطوط ژنتیکی بسیاری از پستانداران بزرگ، از مطالعه مجموعه هایی که قرار بود در موزه دیرینه شناسی دانشگاه دولتی مسکو که او در تأسیس آن نقش مهمی داشت، گنجانده شوند، حاصل شد. در سال ۱۹۲۶، این موزه به پاس قدردانی از تحقیقات او و همسرش، به طور مشترک به نام او و همسرش نامگذاری شد. او در سال ۱۹۲۹ درگذشت. او در آخرین سفر اکتشافی زمین شناسی خود در سال ۱۹۳۱ به شهر خوالینسک، واقع در روسیه، در نزدیکی رودخانه ولگا، رفت. ماریا واسیلیونا پاولووا در سن ۸۴ سالگی
در ۲۳ دسامبر ۱۹۳۸ در مسکو درگذشت. او در گورستان نوودویچی به خاک سپرده شد. عضویت های حرفه ای. پاولووا عضو بسیاری از سازمان های علمی روسیه بود، از جمله:
ولادیمیر اونوفریویچ کووالوسکی (؛ – ) یک دانشگاهی و دیرینه شناس روسی بود. او یکی از اولین کسانی بود که چارلز داروین را در روسیه پذیرفت و بیشتر به خاطر کارهای اولیه اش در مورد تکامل هیپومورفا (اسب سانان) شناخته می شود. برادر الکساندر کووالوسکی. او با سوفیا کووالوسکایا ازدواج کرد و صاحب دختری به نام سوفیا شد که با نام مستعار «فوفا» شناخته می شد. ولادیمیر پس از چند سال زندگی مشترک، که از نظر مالی ورشکسته شده بود، قربانی افسردگی بود و قادر به حمایت از همسر و دخترش نبود، خودکشی کرد. اوایل زندگی. ولادیمیر کووالوسکی در ویتبسک پروویدنس، در حومه پالیبینو، به عنوان کوچک ترین فرزند از دو فرزند، متولد شد. پدرش، اونوفری اوسیپوویچ کووالوسکی، یک زمین دار لهستانی روسی شده و مادرش، پولینا پتروونا، روس بود. او تمام دوران کودکی خود را در این ملک گذراند و تا سن ۱۶ سالگی تحت آموزش خصوصی قرار گرفت او در زبان های خارجی مهارت داشت و در آخرین سال تحصیل در مدرسه حقوق امپراتوری، با ترجمه کتاب امرار معاش می کرد. پس از فارغ التحصیلی در سال ۱۸۶۱، در وزارت نشان های خانوادگی استخدام شد، اما برای سلامتی خود درخواست سفر به خارج از کشور را داد.
پس از سفر به هایدلبرگ، توبینگن، پاریس و نیس، در لندن اقامت گزید و در آنجا به دختر رادیکال تبعیدی، الکساندر هرزن، تدریس کرد. این امر توجه مأموران تزار را به خود جلب کرد. هنگامی که به خانه بازگشت، متون علمی بسیاری را منتشر کرد و در سال ۱۸۶۶، کتاب «چه کسی مقصر است» اثر هرزن را منتشر کرد که تمام نسخه های چاپی آن به دستور سانسور سوزانده شد. پس از اینکه نامزدی اش با یک زن جوان رادیکال به هم خورد، با سوفیا کووالوسکایا ("با نام خانوادگی" کوروین-کروکوفسکایا) آشنا شد و این دو در ۲۷ سپتامبر ۱۸۶۸ «به طور ساختگی» ازدواج کردند. اهمیت کار. کووالوسکی کتاب های علمی زیادی را ویرایش کرد و در ۲۷ فوریه ۱۸۶۷ در نامه ای به چارلز داروین دربارهٔ ترجمه آخرین کتابش، "«تنوع حیوانات و گیاهان تحت اهلی سازی»،" نوشت. کار ترجمه او چنان سریع بود که نسخه روسی «"تنوع"» چند ماه قبل از نسخه «اصلی» انگلیسی منتشر شد. او همچنین "«تبار انسان"» را که او و سوفیا مجبور بودند آن را از طریق خطوط پروس به پاریس محاصره شده در طول جنگ فرانسه و پروس در سال ۱۸۷۰ حمل کنند، و "«بیان احساسات در انسان و حیوانات"» را ترجمه کرد. در طول زندگی اش، تنها اثر اصلی او پای
ان نامه اش با عنوان «"دربارهٔ استخوان شناسی هیپوتامیدا»" بود که در آن «مشهورترین داستان تکاملی» را مستند کرد، تبدیل یک جد کوچک با انگشتان زیاد به اسب بزرگ تک انگشتی امروزی. او همچنین مبنای اصلی این دگرگونی را شناسایی کرد که تغییر در محیط زیست آنها از خوردن برگ در جنگل ها و باتلاق ها به چرای علف در دشت های باز بود. بازگشت به روسیه و خودکشی. کووالوسکی در سال ۱۸۷۸ به همراه همسرش به روسیه بازگشت، با این امید که استاد دیرینه شناسی شود، که در اروپا نتوانست به آن دست یابد. در ماه اکتبر، آنها صاحب فرزندی به نام سوفیا شدند که او را «فوفی» صدا می زدند. با این حال، شغل معلمی به سرانجام نرسید. کووالوسکی متعاقباً وارد وضعیت تجاری بدی شد که منجر به رسوایی او شد. کووالوسکی که تحقیر شده بود، خودکشی کرد.
منطقه اکولوژیکی تایگای اوخوتسک-منچوری (شناسه ووف: پی آ ۰۶۰۶) منطقه ای از جنگل های مخروطی در خاور دور روسیه است که دلتای رودخانه آمور، ساحل غربی دریای اوخوتسک و امتداد ناهموار کوه های شمالی سیخوت-آلین را که از جنوب غربی به شمال شرقی از طریق مناطق پریمورسکی و خاباروفسک امتداد دارند، پوشش می دهد. این جنوبی ترین جنگل تایگای اوراسیا است. این منطقه اکولوژیکی به دلیل آب و هوای کمی گرم تر به دلیل نفوذ دریایی و سپر کوه ها در غرب، و همچنین به دلیل اختلاط گونه های گیاهی و جانوری از جوامع اوخوتسک-کامچاتکا در شمال و گونه های منچوری در جنوب، از مناطق اکولوژیکی اطراف متمایز است. جنگل در ارتفاعات پایین تر «تایگای روشن» (عمدتاً کاج اروپایی) و در ارتفاعات بالاتر «تایگای تیره» (صنوبر و صنوبر) است. مکان و توضیحات. این منطقه اکولوژیکی مساحتی حدود ۷۰۰ کیلومتر غرب به شرق به اندازه ۱۲۰۰ کیلومتر از شمال به جنوب، فاصله شمال به جنوب توسط نوارهای باریک و بلندی در امتداد ساحل دریای اوخوتسک به سمت شمال و پایین ستون فقرات سیخوت-آلین به سمت جنوب امتداد یافته است. دلتای رودخانه آمور و کوه های سیخوت-آلین از مرکز این منطقه اکولوژیکی عبور می کن
ند و در دریای اوخوتسک و جزایر شانتار در ساحل به هم می رسند. در غرب، منطقه اکولوژیکی جنگل های مختلط منچوری قرار دارد، منطقه ای از تپه های کم ارتفاع با پوشش کاج و جنگل های برگریز. لبه شرقی آن دریای اوخوتسک و خلیج ساخالین است. در شمال، منطقه اکولوژیکی تایگای سیبری شرقی، منطقه ای سردتر از جنگل های کاج اروپایی و برف کمتر، قرار دارد. منطقه اکولوژیکی جنگل های پهن برگ و مختلط اوسوری در جنوب واقع شده است، با دمای گرمتر و جنگل های پهن برگ مختلط. آب و هوا. آب و هوای تایگای اوخوتسک-منچوری "، آب و هوای قاره ای مرطوب، تابستان های گرم" (طبقه بندی اقلیمی کوپن (Dwb)) با زمستان های خشک است. این آب و هوا با اختلاف دمای فصلی زیاد و تابستان گرم (حداقل چهار ماه با میانگین بیش از مشخص می شود. اما میانگین دمای هیچ ماهی بیش از نیست و زمستان های سرد با بارندگی ماهانه کمتر از یک دهم مرطوب ترین ماه تابستان.میانگین دما از متغیر است در ژانویه تا در ماه ژوئیه. در طول دوره گرم، باد از شرق (از دریا به خشکی) می وزد و ۸۰ تا ۹۰ درصد بارندگی را به همراه دارد و در طول فصل سرد از غرب به شرق (از سیبری به سمت دریا) می وزد. فلورا. منطقه اکولوژیکی تای
گای اوخوتسک-منچوری جنوبی ترین منطقه اکولوژیکی شمالی است؛ پوشش جنگلی غالب در ارتفاعات بالا تایگای تیره (صنوبر و صنوبر) و در ارتفاعات پایین تر کاج اروپایی است. این منطقه در شمال و بالاتر از منطقه اکولوژیکی جنگل های پهن برگ و مختلط اوسوری قرار دارد که از بلوط مغولی و سایر گونه های پهن برگ پشتیبانی می کند. ۳۶٪ از قلمرو، جنگل های سوزنی برگ خزان کننده بسته، ۱۹٪ جنگل های سوزنی برگ همیشه سبز بسته، ۸٪ جنگل های پهن برگ خزان کننده بسته، ۱۳٪ جنگل های بسته از نوع ناشناخته و ۵٪ تالاب است. دلتای رودخانه آمور تالاب های وسیعی و حیات گیاهی مرتبط با آن را فراهم می کند. جانوران. در میان پستانداران، شکارچیان رایج روباه قرمز، ولورین ها، گرگ ها و سیاه گوش ها هستند. همچنین پستانداران جنگلی مانند خرس قهوه ای و سم دارانی مانند گوزن شمالی، گوزن سیکا و گوزن کانادایی رایج هستند. جزایر شانتار و دریای اوخوتسک میزبان کلونی های بزرگی از پرندگان دریایی هستند. پرندگان خشکی زی رایج شامل شاهین شمالی، جغد اورال، فاخته شرقی و خزک درختی اوراسیایی هستند. محافظت ها. بیش از ۸٪ از منطقه اکولوژیکی تحت پوشش یک منطقه حفاظت شده رسمی فدراسیون روسیه است، از
جمله: تهدیدها. استخراج تجاری گاز در منطقه جزیره ساخالین، فعالیت های صنعتی بیشتری را به همراه داشته است، از جمله خطوط لوله ای که از میان جنگل ها عبور می کنند. همانند بیشتر مناطق دریایی خاور دور، فشار ناشی از قطع درختان تجاری بر جنگل ها تأثیر می گذارد. مناطق شهری و سکونتگاه ها. این منطقه جمعیت کمی دارد؛ بزرگ ترین شهر آن کومسومولسک در کنار رودخانه آمور و در لبه جنوبی منطقه است. این منطقه در قلمرو پالئارکتیک (منطقه اروپا-سیبری) قرار دارد. این منطقه پوشش می دهد. .
عباس گالش چوپانی از اهالی استرآباد در دوران اواخر قاجار و آغاز پهلوی بود که به مبارزه مسلحانه با راهزنان و همچنین کشتار عشایر ترکمن می پرداخت. پس از استقرار ژاندامری ها، او تحت تعقیب قرار گرفت و درنهایت پس از سال ها مبارزه دستگیر شد و در سال ۱۳۲۷ شمسی در میدان شهرداری گرگان اعدام شد. عیسی فیوج، استاد کمانچه، منظومه ای حماسی از زندگی او نوشته و اجرا کرده است که در موسیقی فولکلور منطقه، جایگاه ویژه ای دارد. زندگی. دوران جوانی. عباس گالش در روستای قرق، در ۲۴ کیلومتری گرگان زندگی می کرد که روستایی اکثراً ارمنی نشین بود. او به همراه خواهرش، سونا، به شغل چوپانی مشغول بود. آغاز یاغی گری. گالش پس از آنکه خواهرش توسط دو جوان ترکمن دزدیده شد و به قتل رسید، اسلحه به دست گرفت و به همراه تعدادی از راهزنان منطقه به مقابله با اشرار و کشتار آن ها پرداخت. پس از به قتل رساندن «چوپور» (از اشرار معروف آن زمان) او شهرت بسیاری در گرگان و مازندران به دست آورد، مخصوصاً آن که همواره از دیرباز بین ترکمن ها و مردم بومی منطقه عداوتی دیرینه برقرار بود. بعضی از مورخان نیز علت عناد گالش با ترکمن ها را کشته شدن جوانی به نام «احمد طبری» (معر
وف به احمد حاج رسول)، دهبان اصفهان کلاته، می دانند که از دوستان نزدیک عباس گالش بود. تعقیب و بار اول دستگیری. کشتار ترکمن ها و حلق آویز کردن آن ها به درخت های جنگل، باعث شکایت خانواده ها به ژاندارمری و هراس عمومی در میان ترکمن ها شد. اکیپ های مختلفی از ژاندارمری منطقه در کوه ها به تعقیب و درگیری با گالش پرداختند و برای دستگیری او ۲۰ هزار تومان جایزه قرار داده شد. درنهایت در درگیری ای نزدیکی روستای شجاع آباد میان راهزنان و مأموران، عباس گالش دستگیر و به زندان منتقل شد. فرار، دستگیری و اعدام. گالش به کمک دو نفر از زندانیان توانست از زندان دولتی گرگان فرار کند و پس از آن برای انتقام، حملات شدیدی را نسبت به عشایر ترکمن انجام داد و به کشتارهای متعددی دست زد. نهایتاً او پس از سال ها مبارزه با دولت و همچنین عشایر ترکمن، در بهار سال ۱۳۲۷ خورشیدی دستگیر و پس از محاکمه ای کوتاه، در تاریخ ۲۸ اردیبهشت همان سال در میدان شهرداری گرگان به دار آویخته شد. بازتاب در فرهنگ و هنر. داستان زندگی عباس گالش توسط عیسی فیوج، نوازنده و نقال گلستانی، به منظومه ای حماسی-سیاسی تبدیل شده که از مهم ترین آثار موسیقی کتولی است. او که خود در ج
وانی شاهد بر دار رفتن گالش بود، شرح زندگی او را با زبانی محلی بر روی ملودی آورده و با اجرای آن با ساز کمانچه به یک اثر موسیقایی ماندگار بدل کرده است. فیوج این اثر را بارها در سراسر استان گلستان اجرا کرده و گاهی نقالی های او تا صبح به طول می انجامیده است. او با اجرای این اثر و منظومهٔ دیگری با نام «عباس مسکین» ۵ دوره مقام اول جشنوارهٔ نمایش های سنتی-آیینی را کسب کرده است.
منطقه اکولوژیکی علفزار و توندرا آلپی آلتای (شناسه ووف: پی آ ۱۰۰۱) یک منطقه اکولوژیکی زمینی است که ارتفاعات بالاتر کوه های آلتای را در مرکز «ایکس» تشکیل شده توسط مرزهای جداکننده روسیه، قزاقستان، چین و مغولستان پوشش می دهد. قله های کوه در دورترین نقطه شمالی در آسیای مرکزی قرار دارند و دشت های سیبری را در شمال از بیابان های گرم و خشک در جنوب جدا می کنند. ارتفاعات بالای ۲۴۰۰ متر ویژگی های توندرا را نشان می دهند، با تکه هایی از علفزارهای آلپی و برخی درختان بلافاصله زیر خط درختان. این منطقه اکولوژیکی در زیست بوم علفزارها و بوته زارهای کوهستانی و قلمرو پالئارکتیک با آب و هوای قاره ای مرطوب قرار دارد. مساحتی بالغ بر پوشش می دهد. . مکان و توضیحات. این منطقه اکولوژیکی، رشته کوه های مرتفعی را در سراسر مرز روسیه، قزاقستان، چین و مغولستان پوشش می دهد که حدود ۷۰۰ کیلومتر امتداد دارد. کیلومتر از شمال غربی به جنوب شرقی و فاصله مشابهی از جنوب غربی به شمال شرقی. این منطقه اکولوژیکی پراکنده است و ارتفاعات بالاتر از خط رویش درختان را در بر می گیرد؛ ارتفاعات پایین تر در این منطقه عمدتاً در منطقه اکولوژیکی جنگل های کوهستانی آلتای
و استپ های جنگلی با دمای گرمتر قرار دارند. آلتای به تعدادی رشته کوه تقسیم می شود که آلتای جنوبی در قزاقستان و آلتای مغولی و آلتای گبی تا جنوب شرقی امتداد دارند. از آنجا که این کوه ها در مقایسه با سایر کوه های آسیای مرکزی در عرض جغرافیایی نسبتاً بالایی قرار دارند، مناطق آلپی از ارتفاعات پایین تری شروع می شوند. خط رویش درختان در بالاترین نقطه خود است. و منطقه صخره ها و یخچال های طبیعی در . آب و هوا. این منطقه دارای اقلیم توندرا (طبقه بندی کوپن ای تی) است. این اقلیم به گونه ای تعریف می شود که حداقل یک ماه به اندازه کافی گرم باشد تا برف ها ذوب شوند (میانگین دمای بالاتر از ۰ درجه سانتیگراد)، اما هیچ ماهی به طور متوسط دمای بالاتر از سانتیگراد نداشته باشد. منطقه مرتفع آلتای میانگین بارندگی حدود ۲۹۴ درجه فارنهایت را دریافت می کند میلی متر در سال. میانگین دما است در ژانویه، و در ماه جولای. گیاهان و جانوران. روی هم رفته، حیات گیاهی آلتای نسبت به کوه های جنوبی تر آسیای مرکزی (تیان شان، هیمالیا و تبت) به گونه های قطبی نزدیک تر است. یک مطالعه روی ۳۰۰ گونه در این منطقه نشان داد که ۳۹٪ آنها به گونه های قطبی شباهت دارند. در
این منطقه، حیات گیاهی به شدت به پهنه بندی ارتفاعی و سطوح ارتفاع وابسته است. گونه های کمی در مرتفع ترین منطقه، یعنی منطقه «نیوال»، جایی که یخچال های طبیعی و سنگ های لختِ در معرض دید، زندگی را دشوار می کنند، وجود دارد. منطقه زیرنیوال (آلپ مرتفع) دارای خزه، گلسنگ و گیاهان خزنده در مناطق وسیعی از فلات های مرتفع است. منطقه آلپ پست، بالاتر از خط کامل درختان، منطقه ای از مراتع آلپی است که در مناطق مرطوب تر شمالی، توس کوتوله (بتولا روتوندیفولیا) و مراتع جگن "کوبرسیا" (جگن باتلاقی) و "کارکس را" در خود جای داده است. به دلیل دورافتادگی، کوه های این منطقهٔ اکولوژیکی از بسیاری از گونه های آسیب پذیر پستانداران، از جمله جمعیت های قابل توجهی از پلنگ برفی در معرض خطر انقراض (پانترا اونسیا)، سیاه گوش اوراسیایی (سیاهگوش سیاهگوش) و گوزن مشک سیبری (موشوس موسچیفروس) که گونه ای آسیب پذیر است، حمایت می کنند. محافظت ها. تعدادی منطقه حفاظت شده ملی وجود دارد که حداقل تا حدی در منطقه اکولوژیکی قرار دارند:
منطقه اکولوژیکی تایگای جزیره ساخالین (شناسه ووف: پی آ ۰۶۰۷) بخش عمده ای از جزیره ساخالین، بزرگ ترین جزیره روسیه، را که توسط دریای اوخوتسک و دریای ژاپن از سرزمین اصلی جدا شده است، پوشش می دهد. این منطقه دارای چشم اندازی از تایگای مخروطی و جنگل های پهن برگ مختلط است که در ارتفاعات پایین تر جنگل های کاج اروپایی مختلط و در ارتفاعات بالاتر درختچه هایی وجود دارد. پوشش گیاهی تحت تأثیر آب و هوای دریایی است که نسبتاً گرمتر از تایگای قاره ای سردتر در سیبری در غرب است. جزیره ای دراز و باریک، ۱۰۰۰ کیلومتر تا ۲۰۰ ساخالین، که در فاصلهٔ ۱۰۰ کیلومتری از سطح دریا واقع شده است، در زمستان توسط پل های یخی به سرزمین اصلی متصل می شود، بنابراین گونه های گیاهی و جانوری مشترکی دارد. این جزیره در قلمرو پالئارکتیک و عمدتاً در زیست بوم تایگا با آب و هوای قاره ای مرطوب و آب و هوای تابستانی خنک قرار دارد. این جزیره پوشش می دهد. . مکان و توضیحات. تایگای جزیره ساخالین تقریباً تمام جزیره ساخالین را پوشانده است، به استثنای منتهی الیه جنوب غربی، جایی که شرایط گرمتر از پوشش جنگلی پهن برگ پشتیبانی می کند. این جزیره در شمال مسطح است، در حالی که ب
خش جنوبی جزیره، که در مجموع ۷۰٪ از منطقه را تشکیل می دهد، کوهستانی است. کوه ها به دو رشته کوه تقسیم می شوند: کوه های ساخالین شرقی و کوه های ساخالین غربی. مناطق ارتفاعی نقش مهمی در انواع پوشش جنگلی دارند. این جزیره در شمال هوکایدو، جزیره اصلی شمالی ژاپن، امتداد دارد و با ۴۲ کیلومتر از هم جدا شده است. کیلومتر. سرزمین اصلی در غرب توسط دریای اوخوتسک در شمال، دریای ژاپن در جنوب و تنگه تاتار در باریک ترین نقطه (۸) از هم جدا شده است. کیلومتر). در شرق، اقیانوس آرام و در شمال، دریای اوخوتسک قرار دارد. کوه ها ارتفاع متوسطی دارند و به طور میانگین ۵۰۰ تا ۸۰۰ متر از سطح دریا ارتفاع دارند. آب و هوا. آب و هوای این منطقه "، آب و هوای نیمه قطبی است و فصل خشک ندارد" (طبقه بندی اقلیمی کوپن، آب و هوای نیمه قطبی (دی اف سی). این آب و هوا با تابستان های معتدل (فقط ۱ تا ۳ ماه بالاتر از مشخص می شود. و زمستان های سرد و برفی (سردترین ماه زیر ). جریان گرم تسوشیما از سمت جنوب غربی جزیره به سمت بالا جریان دارد، در حالی که جریان سرد دریای اوخوتسک بخش شمالی جزیره را سرد می کند. نفوذ سرد دریای اوخوتسک، که بیشتر سال پوشیده از یخ است، بخش زیاد
ی از بوم شناسی تایگا جزیره را، حتی در عرض های جغرافیایی نسبتاً جنوبی، هدایت می کند. این جزیره از ۴۶ درجه شمالی تا ۵۴ درجه امتداد دارد. برخورد جریان های دریایی گرم و سرد در یک منطقه مرطوب، طوفان ها و مه های مکرری را ایجاد می کند.این جزیره مرطوب است و ویژگی های موسمی دارد. بیشترین میزان بارندگی در تابستان است. میزان بارندگی از ۶۰۰ تا ۱۲۰۰ درجه سانتیگراد متغیر است. میلی متر در سال، بسته به موقعیت مکانی، ارتفاع و غیره. منطقه حفاظت شده طبیعی پورونایسکی در جنوب شرقی جزیره سالانه بیش از ۱۰۰ رگبار باران می بیند، میانگین بارندگی ۶۰۰ میلی متر در سال، با مه مکرر در تابستان. گیاهان و جانوران. به طور کلی، پوشش جنگلی ساخالین از تایگای روشن (عمدتاً گونه های سیاه کاج (کاج اروپایی) در شمال، تا گونه های تیره کاج نوئل (صنوبر) در مرکز، و تایگای تیره نراد (سرده) (صنوبر) که در جنوب غالب هستند، درجه بندی می شود. در ساحل، مراتع و در ارتفاعات بالا، جنبه هایی از توندرا وجود دارد. در شمال، کاج کوریل در خاک مرطوب و باتلاقی یافت می شود. در وسط و جنوب، صنوبر یدو و صنوبر ساخالین بر دامنه های کوه تسلط دارند. گونه های بومی کمی وجود دارد زیرا
این جزیره اخیراً از سرزمین اصلی جدا شده است. این رودخانه ها محل های تخم ریزی مهمی برای ماهیان مهاجر، از جمله کپورماهی سانان)، گاوماهیان، کوتیده و آزادماهیان (قزل آلا و غیره) هستند. رودخانه های آب شیرین جزیره ساخالین در منطقه اکولوژیکی آب شیرین «ساخالین، هوکایدو و ساحل سیخوت - آلین» قرار دارند. رودخانه ها و نهرهای این منطقه اکولوژیکی با سه سطح سیلاب مشخص می شوند: ذوب برف از مناطق پست در بهار، ذوب برف از کوه ها در اوایل تابستان و سیلاب های ناشی از باران های موسمی در اواخر تابستان. تهدیدها. این منطقه در گذشته از شیوه های نادرست قطع درختان رنج می برد. امروزه، قطع درختان تجاری یک صنعت مهم در یک سوم میانی منطقه اکولوژیکی است که فرسایش خاک و تخریب زیستگاه را تهدید می کند. میدان ها تولید گاز در مناطق شمالی در حال توسعه هستند. حفاظت. در جنوب شرقی جزیره یک منطقه حفاظت شده فدرال و تعدادی منطقه حفاظت شده طبیعی ("زاکازنیک ها") وجود دارد. مناطق شهری و سکونتگاه ها. تنها شهر در این منطقهٔ اکولوژیکی ، یوژنو-ساخالینسک، در انتهای جنوبی جزیره است. در غیر این صورت، این منطقه جمعیت کمی دارد.
لیگ دسته دوم فوتبال ایران ۵۶-۱۳۵۵ پنجمین دوره لیگ دسته دوم فوتبال ایران می باشد. در پایان مسابقات تیم های راه آهن تهران و تراکتور تبریز به جام تخت جمشید ۱۳۵۶ صعود کردند.
منطقه اکولوژیکی جنگل های کوهستانی و استپ های جنگلی آلتای (شناسه ووف: پی آ ۰۵۰۲) بخش هایی از کمربند جنگلی زیر آلپی در کوه های آلتای را پوشش می دهد و از منطقه مرزی که روسیه، قزاقستان، مغولستان و چین به هم می رسند، عبور می کند. این منطقه از تنوع زیستی بالایی برخوردار است، زیرا در مناطق گذار بین مناطق اکولوژیکی، ارتفاعات و مناطق آب و هوایی مختلف قرار دارد. این منطقه در قلمرو پالئارکتیک با آب و هوای نیمه خشک سرد قرار دارد. این منطقه پوشش می دهد. . مکان و توضیحات. این منطقه اکولوژیکی ۱۵۰۰ کیلومتر امتداد دارد، از رشته کوه بلوخ کوه های آلتای در مرز روسیه و قزاقستان در شمال غربی، تا گبی-آلتای در مغولستان در جنوب شرقی. این پهنه وسیع شامل چشم اندازهای متنوعی از دره های مرتفع، دامنه های جنگلی، و استپ های خشک است که زیستگاه گونه های نادر گیاهی و جانوری محسوب می شود. تنوع ارتفاع و اقلیم در این منطقه، شرایطی منحصربه فرد برای شکل گیری اکوسیستم های پیچیده فراهم کرده و آن را به یکی از مهم ترین مناطق حفاظت شده در آسیای مرکزی تبدیل کرده است. این منطقه اکولوژیکی در ارتفاعات نیمه آلپی از میان آلتای عبور می کند و قله های آلپی بالا
و دریاچه ها و دره های پایین را از خود به جا می گذارد. در جنوب آلتای، مناطق سرد و خشک آسیای مرکزی و در شمال آن جنگل ها و تالاب های سیبری قرار دارند. آب و هوا. به دلیل فاصله ارتفاعی از اقیانوس، این منطقه اکولوژیکی دارای آب و هوای نیمه خشک سرد است (سامانه طبقه بندی اقلیمی کوپن بی اس ک). این نشان دهنده آب و هوای محلی است که با تابستان های خنک و زمستان های سرد و خشک مشخص می شود. این مناطق آب و هوایی معمولاً در ارتفاعات بالاتر در وسط قاره ها یافت می شوند و تفاوت های زیادی بین دمای روز و شب دارند. وزش بادهای کوهستانی و کمبود رطوبت نسبی نیز از دیگر ویژگی های اقلیمی این ناحیه به شمار می روند. فلورا. نوارهایی از جنگل های مخروطی معمولاً در دامنه های شمالی خنک تر و مرطوب تر کوه ها یافت می شوند و پوشش گیاهی استپی-بیابانی در دامنه های جنوبی غالب است. این تفاوت پوشش گیاهی ناشی از جهت گیری دامنه ها، میزان دریافت نور خورشید و الگوهای بارندگی منطقه است. جنگل های جنوب شرقی منطقه شامل توده های کاج اروپایی و کاج-سدر است. علف های ارتفاعات میانی تحت سلطهٔ فسکوی توندرا علف بره (سرده) و علف چمنزار (کولریا ماکرانتا) هستند. پوشش گیاهی
استپی-بیابانی در جنوب اغلب شامل علف پَر اروپایی ("استپی دائمی")، پیاز وحشی (آلیوم پلی ریزوم)، "آسمانی (سرده)" و درمنهٔ حاشیه دار ("علف جگن دشتی") است. با این حال، این فقط یک فهرست نمونه است، زیرا تنوع زیستی در این منطقه بسیار زیاد است. فدراسیون جهانی حیات وحش خاطرنشان می کند که بومی بودن این منطقه (۱۲٪) بیشتر از پیرنه یا آلپ است. جانوران. ارتفاعات میانی آلتای، به عنوان منطقه ای که گونه های جنگلی از شمال و گونه های جنوبی از جنوب به هم می رسند، تعداد زیادی از گونه ها را در خود جای داده است. پرشمارترین پستانداران کوچک جنوبی، موش خرمای خاکستری (مارموتا بایباسینا)، موش خرمای تارباگان (م. سیبیریکا) و خرگوش های کوچک (خرگوش سانان) (خرگوش ها، خرگوش های صحرایی و پیکاها) هستند. این منطقه زیستگاه چندین گونه در معرض خطر جهانی، مانند پلنگ برفی است. محافظت ها. مناطق حفاظت شده رسمی در منطقه اکولوژیکی عبارتند از:
لیگ دسته دوم فوتبال ایران ۵۷-۱۳۵۶ ششمین دوره لیگ دسته دوم فوتبال ایران می باشد. در پایان مسابقات تیم های ابومسلم خراسان و رستاخیز خرمشهر به جام تخت جمشید ۱۳۵۷ صعود کردند.
منطقه اکولوژیکی استپی علفزار آمور (شناسه ووف: پی آ ۰۹۰۱) در دو بخش از دره میانی رودخانه آمور در خاور دور روسیه گسترده شده است. این منطقه دارای دشت های سیلابی مسطح بر روی خاک آبرفتی است. به دلیل بالا بودن سطح آب های زیرزمینی و سیلاب های مکرر، این منطقه نسبتاً عاری از جنگل باقی مانده است و امروزه با تالاب های وسیعی از باتلاق ها و علفزارها مشخص می شود. این منطقه در طول یخبندان پلیستوسن عاری از یخ باقی ماند و پناهگاهی برای بسیاری از گونه های گیاهی و جانوری ایجاد کرد. مساحت آن است. مکان و توضیحات. بخش شمالی حدود ۳۰۰ امتداد دارد کیلومتر در جهت شمال غربی به جنوب شرقی در سمت روسی رودخانه آمور که به سمت جنوب جریان دارد. تقریباً در مرکز شهر بلاگووشچنسک در استان آمور روسیه قرار دارد. این بخش عمدتاً توسط زمین های مرتفع در منطقه اکولوژیکی جنگل های مختلط منچوری احاطه شده است. با ۱۵۰ کیلومتر از هم جدا شده است کیلومتر، بخش جنوبی حدود ۱۰۰ کیلومتر طولانی تر است و رودخانه آمور را در حالی که به سمت شمال شرقی بین استان هیلونگ جیانگ در چین و سرزمین خاباروفسک در روسیه می پیچد، در بر می گیرد. بیشتر این بخش در چین است. در شمال و شرق
این بخش، منطقه اکولوژیکی جنگل های پهن برگ و مختلط اوسوری و در جنوب آن، منطقه اکولوژیکی مراتع و مراتع جنگلی سویفون-خانکا قرار دارد. رودخانه آمور در درازمدت پیچ و خم خورده و تغییر مکان داده است و خاک های مسطح و آبرفتی را به جا گذاشته است که از حیات وحش غنی و همچنین کشاورزی رقابتی پشتیبانی می کنند. آب و هوا. این منطقه دارای آب و هوای قاره ای مرطوب - زیرگروه تابستان های خنک (طبقه بندی کوپن دی وی بی) است. این آب و هوا با تغییرات زیاد دما، چه روزانه و چه فصلی، مشخص می شود؛ با زمستان های طولانی و سرد و تابستان های کوتاه و خنک که میانگین آن از ۲۲ درجه سلسیوس (۷۲ درجه فارنهایت) تجاوز نمی کند. میانگین بارندگی حدود ۶۰۴ میلی متر در سال است. میانگین دما در مرکز منطقه اکولوژیکی −۲۴٫۹ درجه سلسیوس (−۱۲٫۸ درجه فارنهایت) در ژانویه، و ۲۰٫۳ درجه سلسیوس (۶۸٫۵ درجه فارنهایت) در ماه جولای ثبت شده است. این شرایط اقلیمی، تأثیر مستقیمی بر نوع پوشش گیاهی، چرخه رشد گیاهان و الگوهای مهاجرت جانوران دارد. گیاهان و جانوران. در مراتع مرطوب در پایین ترین سطوح و تراس ها، گیاهان غالب نی (علف نی) هستند. این گونه ها معمولاً در خاک های اشباع از آب
رشد می کنند و نقش مهمی در حفظ رطوبت خاک، جلوگیری از فرسایش و ایجاد زیستگاه برای پرندگان آبزی دارند. در کنار نی ها، گونه هایی مانند جگن، بارهنگ آبی و خیزران نیز مشاهده می شوند که ترکیب آن ها ساختار پیچیده ای از پوشش گیاهی تالابی را شکل می دهد. این نواحی مرطوب، از نظر بوم شناسی، یکی از غنی ترین بخش های آمور میداو استپ به شمار می روند. مراتع وسیع این منطقه اکولوژیکی از گونه های زیادی از چتریان (چترهای خانواده جعفری) که اغلب گیاهان بلند و گلدار هستند، از "اسپیره (سرده)"، درختچه های برگ ریز مقاوم از خانواده گل سرخیان، پشتیبانی می کنند. محافظت ها. دو منطقه حفاظت شده ملی قابل توجه در منطقه اکولوژیکی وجود دارد:
لیگ دسته دوم فوتبال ایران ۵۸-۱۳۵۷ یک دوره از رقابتهای لیگ دسته دوم فوتبال ایران می باشد که به علت وقوع انقلاب ۵۷ ناتمام ماند.
باشگاه فوتبال الوعب (به ) یک باشگاه فوتبال قطر مستقر در منطقه الوعب شهر دوحه است که در لیگ دسته دوم قطر بازی می کند. در سپتامبر ۲۰۱۹، فدراسیون فوتبال قطر رسماً به این تیم وضعیت باشگاهی اعطا کرد و به آن اجازه داد تا در فصل ۲۰–۲۰۱۹ لیگ دسته دوم قطر شرکت کند. این باشگاه قبلاً باشگاه فوتبال النصر بود و نام آن به باشگاه فوتبال الوعب تغییر یافت.
باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید سی (به اسپانیایی: Atlético Madrid C) یک باشگاه فوتبال اسپانیایی است که در بخش ترسرا بازی می کند و بازی های خانگی خود را در ورزشگاه سرو دل اسپینو انجام می دهد. ابن باشگاه دومین تیم ذخیره اتلتیکو مادرید است.