Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عزم راسخ ایرنا () که با نام عهد ایرنا () هم شناخته می شود، یک فیلم جنگی درام لهستانی-کانادایی است که در سال ۲۰۲۳ منتشر شد. این فیلم که دربارهٔ آیرین گوت آپدایک است، در ورشو و لوبلین تصویربرداری شد و نخستین بار در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو ۲۰۲۳ به نمایش درآمد.
اریک کولم (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل لهستان است. پدر او موسیقی دان جاز و مادرش نقاش بودند که هر دو درگذشتند. وی از سال ۲۰۰۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است و در سال ۲۰۲۴ برندهٔ جایزهٔ فیلم لهستان در شاخهٔ بهترین بازیگر مرد شد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "آب شدگی"، "روزگار خوش"، "طاقت بیاور"، "دختران جنگ"، "ع چون عشق"، "پدر متیو"، "قانون حقیقی"، "رنگ های خوشبختی"، "فیلیپ" و "عزم راسخ ایرنا" اشاره کرد.
آرزو خاوری دختر اهل افغانستان و ساکن شهرری ایران بود. آرزو به دلیل تهدیدهای مکرر مدیر مدرسه و فشارهای روانی که از جانب مسئولان مدرسه خود متحمل می شد، به دلیل بد حجابی در آبان ۱۴۰۳ خودکشی کرد. زندگی. آرزو خاوری، دختر ۱۶ ساله افغانستانی، همراه با خانواده اش در ایران زندگی می کرد و در دبیرستانی با نام «کوثر» در منطقه ۲۰ شهر ری تحصیل می کرد. آرزو دو برادر بزرگ تر از خود داشت و فرزند سوم خانواده بود. خانوادهٔ آرزو با دشواری های فراوانی برای ثبت نام او در مدارس ایران مواجه بودند، امری که اغلب برای دانش آموزان مهاجر به ویژه اتباع افغانستانی چالش برانگیز است. پدر آرزو یک خرید و فروش کننده ضایعات آهن است که با موتور وانت خود ضایعات را جابه جا می کند. این محدودیت ها و فشارها به ویژه به دلیل مشکلات اقتصادی و اجتماعی، بخش مهمی از تجربیات مهاجران افغانستانی در ایران به شمار می آید. حادثه اردو و تهدید به اخراج. حادثه ای که منجر به خودکشی آرزو شد، از یک اردو در تاریخ ۱۵ آبان ۱۴۰۳ آغاز گردید. در این اردوی مدرسه، آرزو و تعدادی از هم کلاسی هایش به جای مانتو، سویشرت پوشیدند و معاون مدرسه به آن ها تذکر داد. چند روز بعد، مدیر مدر
سه خانوادهٔ آرزو را احضار کرده و تهدید به اخراج او به دلیل مسائل مربوط به پوشش کرد. گفته شده است که معاون مدرسه نیز از آرزو در حالی که مقنعه به سر نداشت، فیلم برداری کرده و با تهدید به انتشار این فیلم، او را تحت فشار قرار داده است. گمان می رود که همین فشارهای روانی ناشی از برخورد مسئولان مدرسه عامل اصلی اقدام به خودکشی آرزو بوده است. روز حادثه و مرگ آرزو. در روز حادثه، مدیر مدرسه آرزو را به دلیل پوشیدن شلوار لی به جای فرم مدرسه توبیخ کرده و او را به احتمال اخراج تهدید کرد. پس از این برخورد، آرزو به شدت دچار استرس شد و بهانه ای برای ترک مدرسه پیدا کرد و با سقوط از یک ساختمان به زندگی خود پایان داد. او از طبقه ششم یک ساختمان مسکونی به پایین پرید و پس از انتقال به بیمارستان جان خود را از دست داد. بعد از گذشت چند ساعت، خانواده او از طریق تماس تلفنی از وضعیت او مطلع شدند و در بیمارستان «۷تیر» با پیکر بی جان او مواجه شدند. این ماجرا بیانگر فشار روانی شدیدی است که آرزو به دلیل تهدیدها و رفتارهای تبعیض آمیز مدیران مدرسه تجربه کرده بود. واکنش ها و پیامدها. پدر آرزو در کلانتری شهر ری شکایتی از مسوولان مدرسه و به طور مس
تقیم، از مدیر مدرسه تنظیم کرده است. پدر او به دلیل اینکه از اتباع افغانستانی است، امیدی به نتیجه رسیدن پرونده آرزو و دادخواهی خود ندارد. همچنین پس از مرگ آرزو، واکنش های گسترده ای در فضای مجازی به وقوع پیوست. کاربران با استفاده از هشتگ های مختلف خواستار رسیدگی جدی به این حادثه و پاسخگویی مسئولان مدرسه شدند. فعالان حقوق بشر و جامعه شناسان، این حادثه را نمونه ای از فشارها و تبعیض هایی دانستند که دانش آموزان مهاجر، به ویژه اتباع افغانستانی، در ایران تجربه می کنند. وزارت آموزش و پرورش نیز اعلام کرد که این موضوع تحت بررسی است. حادثه آرزو خاوری بار دیگر توجه افکار عمومی را به مشکلات حقوقی و اجتماعی مهاجران و تبعیض های موجود در سیستم آموزشی جلب کرد.
لوئیز آرشامبو () کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس اهل کانادا است. وی دانش آموختهٔ دانشگاه کنکوردیا در مونترآل است و مدرک کارشناسی ارشد دارد. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "عزم راسخ ایرنا" اشاره نمود.
آرتور تارنوفسکی (؛ ۲۰ ژانویهٔ ۱۹۷۱) تدوین گر لهستانی تبار اهل کانادا است. وی ۳ مرتبه نامزد دریافت جایزه هنرهای تصویری کانادا شده است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "پروژه مرغ مگس خوار"، "انسان بودن"، "حساب هیجانی"، "عزم راسخ ایرنا" و "اختفا" اشاره نمود.
زیارت سایگوکو کانن ، زیارتی از سی و سه معبد بودایی در سراسر منطقه کانسای ژاپن است، شبیه به زیارت شیکوکو. علاوه بر سی و سه معبد رسمی، سه معبد دیگر نیز به نام بنگای (番外) نیز وجود دارد. تصویر اصلی در هر معبد گوان یین که برای غربی ها به عنوان شفقت بوداسف شناخته می شود (گاهی به عنوان «الهه رحمت» ترجمه می شود)، وجود دارد. با این حال، بین تصاویر و قدرت هایی که دارند، تفاوت هایی وجود دارد.
الکساندرا استرلیسکی (؛ زادهٔ ۱۹۸۵ میلادی) نوازنده پیانو، موسیقی دان و آهنگساز لهستانی تبار اهل کانادا است. وی دانش آموختهٔ دانشگاه مونترآل و دانشگاه مک گیل است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "باشگاه خریداران دالاس"، "ویرانی"، "دروغ های کوچک بزرگ"، "چیزهای تیز" و "عزم راسخ ایرنا" اشاره نمود.
حمید اکبری خامنه ( زاده ی ۲۱ خرداد ۱۳۶۹) فیلمنامه نویس ایرانی است. او متولد تهران و دانش آموخته ی مقطع کارشناسی در رشته ی مکانیک است. او نویسندگی آثاری نظیر سگ بندهاوایی (فیلم ۱۳۹۹) و دو روز دیرتر، آقای زالو را بر عهده داشته است. او همچنین به همراه سید محمدرضا خردمندان نویسندگی فیلم ناتور دشت را بر عهده داشته است. فیلم هاوایی به نویسندگی او در رتبه ی نهم پرفروش ترین فیلم های سینمای ایران قرار دارد.
جامین بن «جیمی» راسکین (زاده ۱۳ دسامبر ۱۹۶۲) یک وکیل، استاد حقوق و سیاستمدار آمریکایی است که از سال ۲۰۱۷ به عنوان نماینده ایالات متحده در حوزه هشتم کنگره مریلند خدمت می کند. او که یکی از اعضای حزب دموکرات است و از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۶ در سنای ایالت مریلند خدمت کرد. این ناحیه قبلاً شامل بخش هایی از شهرستان مونتگومری، شهرستانی حومه ای در شمال غربی واشینگتن دی سی بود و از طریق شهرستان فردریک روستایی تا مرز پنسیلوانیا امتداد داشت. از زمان تقسیم مجدد در سال ۲۰۲۲، ناحیه راسکین اکنون تنها بخشی از شهرستان مونتگومری را در بر می گیرد. جامین بن راسکین در واشینگتن دی سی، در ۱۳ دسامبر ۱۹۶۲، از پدر و مادر یهودی باربارا (با نام مستعار بلمن) راسکین و مارکوس راسکین به دنیا آمد. نام او گونه ای از نام پدربزرگ پدری اش، بنیامین راسکین است. مادرش روزنامه نگار و رمان نویس بود، و پدرش دستیار سابق رئیس جمهور جان اف کندی در شورای امنیت ملی، یکی از بنیانگذاران مؤسسه مطالعات سیاست، و یک فعال مترقی بود. اجداد راسکین از روسیه به ایالات متحده مهاجرت کردند.
آیرین گوت آپدایک (؛ – ) با نام اصلی ایرِنا گوت () پرستار لهستانی بود که به خاطر کمک به یهودیان لهستانی که توسط آلمان نازی در طول جنگ جهانی دوم تحت آزار و اذیت قرار گرفتند، شهرت بین المللی به دست آورد. او به دلیل به خطر انداختن جان خود برای نجات دوازده شهروند یهودی، لقب افتخاری «درستکار در میان ملل» را از ید وشم دریافت کرد. زندگی نامه. ایرنا گوت در دوران بین دو جنگ در یک خانواده کاتولیک در کوژینیتسه لهستان به دنیا آمد و یکی از پنج دختر خانواده بود. خانواده او به رادوم نقل مکان کردند و او در آنجا پیش از تهاجم نازی-شوروی به لهستان در سال ۱۹۳۹ در دانشکدهٔ پرستاری ثبت نام کرد. در جریان این تهاجم، او سعی کرد برای حفظ جانش مخفی شود، اما سربازان روسی او را پیدا کرده و پس از ضرب و شتم، به او تجاوز کردند. گوت در ابتدای اشغال لهستان آلمان مجبور به کار در یک کارخانه مهمات شد، اما کمی بعد یک سرگرد ورماخت به نام «ادوارد روگمر» که متوجه شده بود او به زبان آلمانی تسلط دارد، وی را استخدام کرد تا در آشپزخانه هتلی که اغلب در خدمت مقامات نازی بود، کار کند. در این دوره بود که گوت مشاهده کرد یک سرباز آلمانی در محله یهودی نشین نزدی
ک هتل، نوزادی را از آغوش مادرش جدا کرد و نوزاد را با سر به زمین انداخت و گویا کودک را کشت. او که وحشت زده شده بود، ابتدا می خواست ایمان و اعتقاد دینی خود را کنار بگذارد، اما متوجه شد که مردم بین انجام کار خوب یا بد، انتخاب دارند و مصمم شد که در هر فرصت ممکن، به یهودیان کمک کند. گوت که می دانست زندگی خود را به خطر می اندازد، مخفیانه غذا را از هتل می گرفت و به گتوی تارنوپل تحویل می داد. اندک اندک، گوت یهودیان را به صورت غیرقانونی از محله یهودی نشین به جنگل های اطراف می برد و برای آنها غذا می آورد. در همین حال، «ادوارد روگمر» از گوت خواست که به عنوان خانه دار در ویلای او کار کند. گوت ۱۲ یهودی را در سرداب آن خانه پنهان کرد. این افراد هنگامی که صاحبخانهٔ آلمانی در منزل نبود، بیرون می آمدند و به گوت در انجام امور منزل و تمیزکردن آن کمک می کردند. با این حال روگمر به ماجرای پنهان شدن یهودیان در آنجا پی برد. روگمر با آنکه می دانست جان همگی آنها بدون استثنا (از جمله خودش) در خطر است، اما به شرطی که گوت معشوقه او شود، قبول کرد تا رازش را مخفی نگه دارد. روگمر در سال ۱۹۴۴ پیش از پیشروی روسیه با آلمان ها فرار کرد. گوت و چن
دین یهودی نیز از لهستان تحت اشغال شوروی به سوی غرب و به آلمان تحت اشغال متفقین گریختند. در آنجا، او را در اردوگاه افراد آواره قرار دادند و در همانجا بود که با ویلیام آپدایک، یکی از کارکنان سازمان ملل متحد از شهر نیویورک آشنا شد. سرانجام گوت به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد و اندکی پس از آن در سال ۱۹۵۶ با ویلیام آپدایک ازدواج کرد. آنها با هم صاحب یک دختر شدند. ویلیام آپدایک در سال ۱۹۹۳ درگذشت، در حالی که گوت در سال ۲۰۰۳ به دنبال عوارض ناشی از هپاتیت درگذشت. قدردانی. آیرین گوت پس از سالها سکوت در مورد تجربه دوران جنگ خود، در سال ۱۹۷۵ پس از شنیدن ادعای یک نئونازی مبنی بر اینکه هولوکاست هرگز رخ نداده بود، متقاعد شد که صحبت کند. گوت کارِ سخنرانی عمومی و بازگو کردن خاطرات خود از وقایع آن دوران را آغاز کرد که در کتاب خاطرات او «"در دستان من: خاطرات یک نجات دهنده هولوکاست"» به اوج خود رسید. در سال ۱۹۸۲، او توسط ید وشم به عنوان یک درستکار لهستانی در میان ملل شناخته شد و مورد تجلیل قرار گرفت. در سال ۲۰۱۲، سرگرد ادوارد روگمر هم توسط ید وشم به عنوان یک درستکار آلمانی در میان ملل شناخته شد و مورد تجلیل قرار گرفت. خدمت به
کنیسه و تبرک توسط پاپ. در ۹ ژوئن ۱۹۹۵، گوت در مراسم مشترک یهودیان و کاتولیک ها که در کنیسه «شیر ها-مالوت» در ارواین، کالیفرنیا برگزار شد، توسط پاپ ژان پل دوم مورد آمرزش و تبرک قرار گرفت و پاپ از او دعوت کرد تا دیداری رسمی با او داشته باشد. تبرک پاپ و ملاقات حضوری با پاپ توسط یکی از اعضای مجمع کلیسا به نام «آلن بوینوس» با کمک «پدر بزرگوار، جوزف کارپ» از کلیسای کاتولیک مرکزی لهستانی جان پل دوم در یوربا لیندا، کالیفرنیا میسر شد. تبرک و آمرزش توسط پاپ، نخستین به رسمیت شناختن و قدردانی از تلاش های او در طول هولوکاست توسط کلیسای کاتولیک بود. گوت گفت: «این بزرگ ترین هدیه ای بود که می توانستم برای هر کاری که در زندگی انجام داده ام، دریافت کنم.» آیرین گوت در ژوئیه ۱۹۹۷، به همراه مدیرش، آلن بوینوس، و همسر او، روزنامه نگار روزالی بوینوس، برای یک مستند داستانی تلویزیونی که توسط زوج بوینوس برای «برنامهٔ زندهٔ پرایم تایم ای بی سی» ساخته شده بود، به اسرائیل سفر کرد که این برنامه در ۱۰ ژوئن ۱۹۹۸ پخش شد و گوت در آن به دیدار «هرمان مورکس» یکی از دوازده یهودی بازمانده ای که او جانشان را نجات داده بود، رفت. در این سفر، آلن بوین
س ترتیب یک ملاقات خصوصی با رئیس جمهور و نخست وزیر پیشین اسرائیل شیمون پرز و رئیس پارلمان دَن تیخن را در کْنِسِت را مهیا کرد. میراث. شرح حال او در قالب کتابی تحت عنوانِ «"در دستان من: خاطرات یک نجات دهنده هولوکاست"» در سال ۱۹۹۹ منتشر شد. بر پایه این کتاب نمایشنامه ای در ۲۹ مارس ۲۰۰۹ در خیابان برادوی به روی صحنه رفت و در آن توا فلدشو نقش گوت را بازی کرده بود. این نمایشنامه با بازخوردهای متناقضی مواجه شد. در سال ۲۰۲۳ فیلمی لهستانی-کانادایی به نام "عزم راسخ ایرنا" با بازی سوفی نیلیس در نقش او منتشر شد.
الکساندر میلیچویچ (؛ زادهٔ ۲۱ اکتبر ۱۹۹۰) بازیگر، دوبلور و صداپیشه صربی تبار اهل لهستان است. وی دانش آموختهٔ آکادمی ملی هنرهای نمایشی الکساندر زلوروویچ در ورشو است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "دوستان"، "پدر متیو"، "رنگ های خوشبختی"، "دختران جنگ"، "ع چون عشق" و "عزم راسخ ایرنا" اشاره نمود.
کارچف (؛ ) شهرکی در شهرستان اوتووتسک در استان ماسوویان واقع در گمینا کارچو است که بر کرانهٔ راست رودخانهٔ ویستولا قرار دارد و ۱۰٬۲۷۱ (آمار ۲۰۱۰) جمعیت دارد. این منطقهٔ مسکونی از سال ۱۵۴۸ میلادی به فرمان سیگیسمونت یکم پیر امتیاز شهری خود را دریافت کرد. در جریان کشتار کاتین در سال ۱۹۴۰ سه نفر از اهالی این شهر جزء اعدام شدگان بودند.
مرگ و زندگی شهرهای بزرگ آمریکایی () کتابی است به قلم جین جیکوبز که در سال ۱۹۶۱ منتشر شد. جیکوبز در این اثر سیاست ها و مفروضات برنامه ریزی شهری در دهه ۱۹۵۰ را، که به زعم او عامل زوال بسیاری از محله های شهری در ایالات متحده آمریکا بود، به چالش می کشد. این کتاب مؤثرترین و شناخته شده ترین اثر جیکوبز است. جیکوبز منتقد برنامه ریزان شهری «خردگرا» ی دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به ویژه رابرت موزز و آثار لو کوربوزیه بود. به باور جیکوبز اولویت برنامه ریزی شهری باید نیازها و تجربه های ساکنان باشد و برنامه ریزان شهری مدرنیست این امر را نادیده گرفته بودند و نگاهشان به پیچیدگی زندگی انسانی در جوامع غنی و با تنوع فرهنگی ساده انگارانه و منتزع بود. جیکوبز مخالف برنامه های احیای شهری در مقیاس کلان که غالباً به تغییر بافت محله ها و ساخت بزرگراه منجر می شد بود. وی در عوض مدافع توسعه با کاربری ترکیبی و خیابان هایی پیاده مدار با ناظران خیابان جهت حفظ نظم عمومی بود. جیکوبز همچنین از نگاهداری بافت موجود شهرها از جمله ساختمان های قدیمی و جامعه های با سابقه دفاع می کند. محتوای کتاب. مفروضات برنامه ریزی شهری. جیکوبز کتاب را با این جمله آغاز می کند
که «این کتاب حمله ای است علیه بازسازی و برنامه ریزی شهری کنونی.» وی سپس به بازگویی تجربه بازدیدش از نورت اند، بوستون در سال ۱۹۵۹ می پردازد و می گوید که او این محله را محیطی امن، سرزنده، سالم و دوستانه یافته بود، و این تجربه را با مصاحبه هایش با برنامه ریزان و مسئولان شهری و مالی منطقه مقایسه می کند که به او می گفتند که نورت اند محله ای زاغه نشین و ناجور است و به شدت نیاز به نقشه و برنامه ای برای بازسازی دارد. جیکوبز نظریه های باب روز شهرسازی و برنامه ریزی شهری را «خرافات ظریف و پیچیدهٔ جاافتاده» ای می نامد که در خط فکری و تبارشناسی دیوانسالاران، بانکداران، و شهرسازان نفوذ کرده اند و سپس تبارشناسی این نظریات را بررسی می کند. توصیف. جیکوبز تاریخچهٔ توسعه نظریات برنامه ریزی شهری معاصر را با طرح باغ شهر ابنیزر هوارد آغاز می کند. باغ شهر هوارد طرح جامع جدید برای شهری خودکفا بود که از سر و صدا و آلودگی های لندن قرن نوزدهم دوری گزیده و با کمربند سبز کشاورزی اش، مشتمل بر مدارس و مناطق مسکونی است که یک مرکز تجاری را دور گرفته اند. هر باغ شهر حداکثر ۳۰٬۰۰۰ شهروند می داشت و لازم بود نوعی اقتدار بر آن حاکم باشد که با دقت
کاربری های زمین را تحت نظر داشته باشد و جلوی افزایش تراکم جمعیت و تجاوز فعالیت های تجاری مازاد به دیگر مناطق باغ شهر را بگیرد. بیرون از مرزهای کمربندهای سبز شهر امکان استقرار کارخانه های صنعتی وجود داشت، به شرطی که پشت فضاهای سبز پنهان شده باشند. ایدهٔ باغ شهر نخستین بار در بریتانیا در توسعه لتچوورث گاردن سیتی و ولوین گاردن سیتی و در آمریکا در حومه رادبرن، نیوجرسی به کار گرفته شد. جیکوبز تأثیر آرای هوارد در آمریکا را از مسیر اندیشمندانی چون لوئیس مامفورد، کلرنس استاین، هنری رایت، و کاترین بائر پی می گیرد و به آن ها عنوان «مرکزیت زداها» یاد می کند. مرکزیت زداها بر آن بودند تا با بهره بردن از برنامه ریزی منطقه ای وضع شهرهای شلوغ و پرجمعیت را بهبود ببخشند و ساکنان آن ها را به زندگی در حومه ها و مناطق پیرامونی با تراکم جمعیتی پایین جذب کنند تا از شلوغی و تراکم مرکز شهری کاسته شود. جیکوبز بر سوگیری ضدشهری طرفداران باغ شهرها و مرکزیت زداها تأکید می کند و می گوید که این گروه ها بر آن بودند که جوامع باید واحدهای خودکفا و مستقل باشند، اینکه کاربری های غیر دقیق و تعریف نشده زمین منجر به حاکمیت آشفته، غیرقابل پیش بینی
و منفی می شود، اینکه خیابان مکانی مضر برای ارتباطهای انسانی است و خانه ها باید از خیابان ها روی بگردانند و به فضاهای سبز محافظت شده چشم انداز داشته باشند، اینکه مناطق شهری عظیم که با جاده های شریانی به یکدیگر متصل می شوند از مناطق کوچک که با جاده های متقاطع و متداخل به هم وصل می شوند بهتر هستند، اینکه همه جزئیات مهم باید طراحی شود و مطابق نقشه جامع ایجاد شود نه اینکه به دست سازوکار ارگانیک شکل بگیرد، و اینکه باید از تراکم جمعیتی پرهیز کرد و دستکم آن را به گونه ای شکل داد که به ایجاد نوعی جداسازی منجر شود. جیکوبز در ادامهٔ مرورش بر تاریخ شهرسازی رایج، از لو کوربوزیه یاد می کند که کانسپت شهر درخشانش مشتمل بر بیست و چهار برج آسمانخراش در پارکی عظیم است. شهر درخشان که در هکتار ۱۲۰۰ نفر جمعیت دارد و تضاد با ایده آل ساختمان های کم ارتفاع و محلات کم جمعیت مرکزیت گراها است، راهی است برای تعمیم مفاهیم اصلی باغ شهر (مناطق شهری عظیم، برنامه ریزی سخت گیرانه محلات، دسترسی آسان خودرو، و تعبیه پهنه های گسترده چمنزار برای بیرون نگاه داشتن عابران پیاده از خیابان ها) به خود شهر با هدف بازآفرینی مراکز شهری ای که دچار رکود شده ا
ند. جیکوبز مقدمه اش را با اشاره به جنبش شهر زیبا به پایان می برد. هدف شهر زیبا گنجاندن مراکز مدنی، بلوارهای باروک، و پارک های یادمانی در مناطق اصلی شهری است. نقد جیکوبز. جیکوبز اذعان دارد که پیشنهادهای باغ شهر و مرکزیت گراها در جای خودشان کارایی دارند و شهرک های حومه ای با استفاده از فضاهای سبز گسترده و خانه سازی با تراکم پایین، نیازهای اشخاصی که در این مناطق سکونت می کنند (و غالباً به زندگی مبتنی بر خودروی شخصی و حریم شخصی وابسته اند) را اقناع کند. مشکل جیکوبز با این نظریات در آن است که سوگیری ضدشهری آن ها به نحوی در اجماع رایج دانشگاهی و سیاسی در مورد چگونگی طراحی خود شهرها نفوذ کرده و و بر برنامه های درسی دانشگاه ها و مقررات کشوری و محلی دربارهٔ خانه سازی، وام های مسکن، بازسازی شهری و پهنه بندی تأثیر گذاشته است. جیکوبز با ایده های لو کوربوزیه تسامح کمتری دارد و می گوید با اینکه شهر رؤیایی او غیرعملی و به دور از سیاق واقعی شهرهای موجود بود، «معماران با سرگشتگی از آن استقبال کردند و به تدریج در ده ها پروژه از مجموعه های مسکونی برای طبقه های کم درآمد تا ساختمان های اداری تبلور یافت.» جیکوبز همچنین عنوان می کن
د که مساعی تک افتاده جنبش شهر زیبا، در تلاش برای اینکه به «شهر روز کاری» آلوده نشوند، از جذب بازدیدکننده بازماندند و در معرض زوال و مردگی و تبدیل شدن به زاغه قرار گرفتند و از قضا به انحطاط فضاهای شهری شتاب دادند. اهمیت پیاده روها. جیکوبز پیاده روها را سازوکار مرکزی در حفظ نظم شهری می داند. «این نظم شهری از حرکت و تغییر ساخته شده است و با اینکه خود هنر نیست و زندگی است، می توان آن را فرم هنری شهر دانست و به رقص شبیهش دانست.» برای جیکوبز، پیاده رو صحنه روزمره ای برای «بالهٔ ظریفی است که در آن رقصنده ها و دسته های بازیگران هر کدام نقشی دارند که به شکی معجزه وار یکدیگر را تقویت می کنند و به ایجاد کل منظمی منجر می شود.» جیکوبز می گوید که تفاوت اصلی شهر با حومه ها و شهرک ها در این است که شهرها پر از غریبه هایند و به عبارت دقیق تر نسبت غریبه ها به آشنایان لزوماً در همه جای شهر (حتی دم در خانه فرد) عدد بزرگی است، چرا که تراکم جمعیت در این دایرهٔ کوچک جغرافیایی بالاست؛ بنابراین یکی از اصلی ترین چالش های شهر این است که ساکنان آن در میان این حجم از غریبه های همواره متغیر احساس امنیت، ایمنی و یکپارچگی اجتماعی بکنند. پیاد
ه رو سالم سازوکاریی ضروری برای رسیدن به این اهداف است و نقش مهمی در جلوگیری از جرایم و ایجاد ارتباط بین افراد دارد. جیکوبز بر این نکته تأکید دارد که باید پیاده رو را در ترکیب با محیط فیزیکی اش در نگریست چرا که «پیاده رو خود به تنهایی هیچ است و انتزاعی بیش نیست و تنها در پیوند با ساختمان ها و کاربری های دیگری که در تماس با پیاده رو (یا پیاده روهای دیگر مجاور آن) هستند معنا پیدا می کند.» امنیت. جیکوبز می گوید که پیاده روها و کسانی که از پیاده رو استفاده می کنند فعالانه در محافظت از مدنیت و نظم شهری مشارکت می کنند و صرفاً «ذی نفعان منفعل امنیت یا قربانیان ناتوان خطرهای شهر» نیستند. پیاده رو سالم شهری جهت تأمین امنیت نیاز به نظارت دائم پلیس ندارد بلکه متکی بر «شبکه ای ظریف و گویی ناخودآگاه از کنترل داوطلبانه از سوی ساکنان است و مجریان آن خود این ساکنان هستند.» به گفتهٔ او خیابانی که به اندازهٔ کافی از آن استفاده می شود معمولاً از جرم و جنایت ایمن است و خیابان های خالی مستعد خط هستند، چرا که تراکم جمعیت کاربران انسانی جلوی بیشتر جرائم خشن را می گیرد یا حداقل باعث می شود که جمعی لازم از نجاتگرها و امدادگرها، موارد
بحرانی را سامان دهند. هرچه یک خیابان شلوغ تر و فعال تر باشد، جذابیت و جالب بودن آن برای رهگذاران و ساکنان بیشتر است و افراد ترغیب می شوند که بیشتر در آن راه بروند یا از داخل خانه یا محل کار آن به آن چشم بدوزند و این امر جمع بزرگتری از پاسبان های ناخودآگاه را ایجاد می کند که ممکن است علائم بدوی هرگونه دردسر را شاهد باشند. به عبارت دیگر، پیاده روهای سالم حجم بالای غریبه های شهر را از نوعی تهدید به نوعی فرصت تبدیل می کنند. این سازوکار خودنظارتی به ویژه در خیابان هایی که تحت نظارت «صاحبان طبیعی» شان هستند قوی تر است. این افراد کسانی هستند که فعالانه از تماشای خیابان لذت می برند و ذاتاً خود را مسئول نگهداری از منشور اخلاقی تلویحی خیابان می دانند و اطمینان دارند که اگر مجبور به اقدامی شوند دیگران از آن ها حمایت می کنند. این افراد در خط مقدم حفظ نظم پیاده رو قرار دارند و اگر در مواردی لزوم داشت اقتدار نیروی پلیس حضور ایشان را تکمیل می کند. جیکوبز در ادامه نتیجه گیری می کند که سه کیفیت برای تأمین امنیت خیابان های شهر الزامی است: از زمان چاپ کتاب، تعداد قابل توجهی از پژوهش های جرم شناختی مفهوم ناظران خیابان را در علوم
پیشگیری از جرم به کار برده اند. جیکوبز این «صاحبان طبیعی» را در مقابل «پرندگان رهگذر» قرار می دهد که عابران و ساکنان موقتی و بدون احساس مسئولیتی استند که «هیچ نمی دانند که چگونه از خیابانشان مراقبت کنند.» جیکوبز می گوید با اینکه محلات می توانند تعداد زیادی از این افراد را در خود جذب کنند، «اگر این محلات تنها به مجموعه های مسکونی ای از این پرندگان رهگذر تبدیل شوند، خیابان ها به تدریج امنیت خود را از دست می دهند.» جیکوبز همچنین راهروها، آسانسورها و راه پله های خالی مجموعه های مسکونی عمومی (طرح های مسکن سازی) را به خیابان های تشبیه می کند. این فضاهای کور که با همان الگو و طرح آپارتمان های قشرهای توانمند ساخته شده اند، امکاناتی که در آن ساختمان ها وجود دارد از جمله کنترل ورودی ها، دربان، مسئول آسانسور، مدیر ساختمان توانمند و دیگر کارکردهای نظارتی را ندارند و نمی توانند حضور غریبه ها را کنترل کنند و ازین رو حضور غریبه ها ناگزیر تبدیل به خطر می شود. این فضاها فضاهایی عمومی هستند اما از دید عموم پنهان شده اند و «امکان نظارت و محافظت از امنیتی که در خیابان ها به واسطه ناظران خیابان شهری ایجاد می شود را ندارند» و به
نقاط اشتعالی برای رفتارهای مخرب و بدکارانه تبدیل شده اند. هرچه ساکنان بیرون آپارتمان هایشان احساس ناامنی بیشتری بکنند، از زندگی عمومی ساختمانشان دورتر می شوند و رفتارهایی مشابه پرندگان رهگذر به نمایش می گذارند. این مشکلات حل نشدنی نیستند. جیکوبز مدعی است که در یک مجموعه مسکونی در بروکلین با باز کردن دید عمومی به راهروها و تبدیل آن ها به زمین بازی و محل پیک نیک مستأجران رفتارهای تخریب گرانه در این مجموعه کاهش یافته است. بر اساس این ایده که لازمه امنیت شهری بدون استفاده از نیروهای رسمی پلیسی، پیاده راه های شلوغ و پرفعالیت است، جیکوبز می گوید که باید تعداد قابل توجه مغازه، بار، رستوران و دیگر فضاهای عمومی در راستای پیاده راه پخش شده باشند تا فعالیت های لازم جهت تأمین این ناظران خیابان وجود داشته باشد. به باور جیکوبز اگر برنامه ریزان شهری پیاده راه ها را نادیده بگیرند، خیابان ها خلوت و ناامن خواهد شد و ساکنان به سه سازوکار پناه می برند: ارتباط. پیاده روها باعث تسهیل بازه ای گسترده از برهم کنش های اجتماعی روزمره می شوند، از آدرس پرسیدن یا مشورت با مغازه داران گرفته تا سلام کردن به رهگذران و نوازش کردن سگ های خانگی
حاضر در مسیر. «بیشتر این برخوردها جزئی هستند اما جمع و انباشت آن ها به هیچ عنوان جزئی نیست.» جمع این برخوردها «شبکه ای از اعتمادها و احترام های عمومی است» که در عین حال هیچ مسئولیت خصوصی را متوجه افراد نمی کند. به عبارت دیگر ساکنان و رهگذران می دانند که می توانند در زندگی پیاده رو شرکت داشته باشند بدون آنکه در روابط شخصی و دردسرآور یکدیگر گرفتار و درگیر شوند یا اینکه این موارد زندگی شخصی شان را تحت شعاع قرار دهد. جیکوبز این پیاده روها را با مناطقی بدون زندگی پیاده رویی (از جمله حومه هایی با تراکم جمعیت پایین) مقایسه می کند که در آن ها ساکنان مجبورند یا بخش بزرگی از زندگی شخصی خود را با گروه کوچکی از افراد نزدیک به اشتراک بگذارند یا هیچ ارتباطی با همسایگان خود نداشته باشند و ازین رو لازم است در انتخاب همسایگان و روابطشان دقت به خرج بدهند و این نوع روابط تنها در قشرهای متوسط رو به بالا که امکان انتخاب دارد امکان پذیر است و برای دیگران ممکن نیست. ساکنان جاهایی که زندگی پیاده رویی در آن وجود ندارد عادت کرده اند تا از ارتباط های ساده با غریبه ها (به ویژه افرادی با نژاد، میزان درآمد یا تحصیلات متفاوت) اجتناب کنند
تا جاییکه تصور ارتباط با افرادی متفاوت با خودشان را نمی توانند بکنند. وضع در در پیاده روهای شلوغ و پرفعالیت متفاوت است چرا که به همه افراد به یک میزان کرامت، حق تقدم، و اجازه معاشرت داده می شود بدون اینکه ترسی از نقض شدن حریم خصوصی افراد یا ایجاد مسئولیت های فردی جدید وجود داشته باشد. بنابراین از قضا ساکنان شهرک های حومه ای با تراکم جمعیت پایین حریم خصوصی کمتری نسبت به ساکنان شهرهای پرجمعیت دارند و ازین رو دوستان و آشنایان کمتری خواهند داشت. اجتماعی سازی کودکان. پیاده رو جایی مناسب برای بازی کودکان زیر نظارت عمومی والدین و دیگر صاحبان طبیعی خیابان است. از آن مهم تر پیاده رو جایی است که کودکان نخستین بنیادهای زندگی مدنی موفق را می آموزند، اینکه اشخاص باید کمی مسئولیت عمومی در قبال یکدیگر بپذیرند حتی اگر با هم ارتباطی نداشته باشند. کودکان با مشاهده کنش ها و واکنش های بیشمار این امر را که صاحبان طبیعی خیابان بدون اینکه مسئولیتی رسمی داشته باشند در امنیت و سلامت آن نقش دارند را درمی آموزند. این درس را نمی توان به صورت رسمی به کودکان یاد داد چرا که آن مسئولیت ارگانیک و غیررسمی است. جیکوبز می گوید که پیاده روهایی ب