Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رالیسم فکری و سیاسی معروف بود، احتمالاً تأثیری ماندگار بر روی دیدگاه ها و عقاید آگوستا گذاشته است. این تجربیات اولیه به او کمک کرد تا بعداً در نقش هایش به عنوان ملکه پروس و بعدها امپراتریس آلمان با دیدگاهی باز و مستقل عمل کند. آگوستا به عنوان ملکه پروس و امپراتریس آلمان، در تعدادی از فعالیت های سیاسی و اجتماعی نقش فعالی داشت. او به ویژه به خاطر حمایت از خدمات اجتماعی و رفاه زنان شناخته شده بود. او همچنین در طول جنگ های فرانکو-پروس و اتریش-پروس به عنوان پرستار صلیب سرخ فعالیت می کرد. مرگ و میراث. آگوستا در ۷ ژانویه ۱۸۹۰ در سن ۷۸ سالگی بر اثر آنفولانزا درگذشت. او در کنار همسرش در مقبره کاخ شارلوتنبورگ در برلین به خاک سپرده شد.
امیرحسین اعتمادی بزرگ (متولد نوامبر ۱۹۸۱) کنشگر سیاسی و فعال دانشجویی سابق ایرانی است. اعتمادی که خود را "برانداز" می خواند از نظر سیاسی از رضا پهلوی پشتیبانی می کند و مشاور اوست. فعالیت های دانشجویی. اعتمادی فعالیت های سیاسی خود را وقتی در سال ۱۹۹۹ برای تحصیل مهندسی مکانیک وارد دانشکده فنی دانشگاه تهران شد آغاز کرد. او از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۳ عضو انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده فنی بود. در نوامبر ۲۰۰۲ او انتشار روزنامه سیاسی دانشجویی "فردا" را در یک ورق در دانشگاه تهران آغاز کرد. در ناآرامیهای خرداد ۱۳۸۲ تهران، اعتمادی و چند دانشجوی دیگر بازداشت و در زندان اوین محبوس شدند.خانواده آنان با حضور در کمیسیون اصل نود مجلس شورای اسلامی نسبت به نامشخص بودن وضع آنان معترض شدند. اعتمادی در مرداد آن سال آزاد شد. روابط عمومی دادسرای عمومی و انقلاب تهران در اطلاعیه ای در مورد آنان اعلام کرد: «بنا به موافقت رهبری با درخواست آزادی دانشجویانی که در وقایع اخیر دستگیر شده اند و از فتنه گران و آشوبگران اعلام برائت جسته و وفاداری خود را نسبت به نظام مقدس جمهوری اسلامی اعلام می دارند، این دانشجویان آزاد شده اند.» این دانشجویان معتقد
بودند آزادیشان به این خاطر بوده که دادستانی در بازجویی هایش از آنان شواهدی از آنان برای در جهت مختل کردن امنیت ملی و فعالیت مسلحانه پیدا نکرده و عفو رهبری پوششی برای آزادیشان بوده است. اعتمادی از جمله دانشجویان طیف لیبرال دانشگاه تهران بود. اعتمادی از بنیانگذاران گروه دانشجویان و دانش آموختگان لیبرال ایران بود. در جریان انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ ایران، اعتمادی از جمله افراد و مسئول ستاد استانی مهدی کروبی، یکی از دو نامزد اصلاح طلب، بود. او سردبیری وبسایت های بامدادخبر و تقاطع را برعهده داشته است. فعالیت های سیاسی. اعتمادی از سپتامبر ۲۰۱۰ مجبور به ترک ایران شد، ابتدا به عنوان پناهنده به ترکیه و در اکتبر ۲۰۱۱ به آمریکا رفت. اعتمادی در سال ۱۳۸۹، «جمهوری فدرال ایران» را نظام سیاسی مطلوب خود برای ایران خواند. اعتمادی در برابر کمیته روابط خارجی مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا شهادت داده است. اعتمادی از مؤسسین و اثرگذارترین اعضای گروه فرشگرد بود. فرشگرد که خود را یک «شبکه کنش سیاسی» می خواند از رضا پهلوی آخرین ولیعهد ایران حمایت می کرد. اعتمادی مبارزه پیوسته و ثابت قدمانه پهلوی علیه حکومت جمهوری اسلامی ایران و «
این که پهلوی ها برای توسعه ایران بسیار کار کرده اند» را دلیل حمایت خود از پهلوی خوانده است. پس از انتخاب دونالد ترامپ در سال ۲۰۱۶ به ریاست جمهوری آمریکا، سی فعال سیاسی از جمله اعتمادی در نامه ای به او خواستند که دولت جدید آمریکا «تحریم های موجود علیه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و امپراتوری مالی آیت الله خامنه ای را گسترش دهد.» این نامه واکنش های موافق و مخالف گسترده ای در رسانه های اجتماعی ایرانی برانگیخت و ۳۱۷ فعال سیاسی دیگر در بیانیه ای امضا کنندگان آن نامه را مشتاق «تند شدن فضا و اعمال تحریم و احتمالاً برخورد نظامی» خواندند. اعتمادی هم اکنون نزدیکترین مشاور رضا پهلوی است. او پهلوی را در سفر او به اسرائیل در سال ۲۰۲۳ همراهی کرد. در سال ۲۰۲۰، اعتمادی از امضاکنندگان نامه ای بود که از صندوق بین المللی پول درخواست می کرد به ایران یک وام ۵ میلیارد دلاری برای مقابله با کروناویروس-۲۰۱۹ را ندهد. به اعتقاد امضاکنندگان این نامه ایران از منابع مالی لازم برای مقابله با این دنیاگیری برخوردار بود.
گونِواده (انگلیسی: Familect) مجموعه ای از واژگان یا عباراتِ ابداع شده با معانیِ ادراک پذیر در اعضای یک خانواده یا سایر گروه های صمیمی کوچک است. سینتیا گوردون، استاد زبان شناسی در دانشگاه جورج تاون، یکی از پیشگامانِ پژوهش دربارهٔ خانواده ها است که در سال ۲۰۰۹ این مفهوم را در کتاب خود یعنی «معناسازی، خانواده سازی» (Making Meanings, Creating Family) مورد بحث قرار داد. خانواده ها در فهرست صمیمیِ ارتباطات قرار می گیرند. خانواده ها اغلب با پذیرشِ واژگانی که کودکانِ خردسالشان هنگام یادگیریِ صحبت کردن ایجاد می کنند، دایره لغات تازه ای می سازند. خانواده ها هم از طریق لغزش های زبانی و اختراع واژگان، دایره لغاتشان را تنوع می بخشند.
یک خاص گویه (انگلیسی: idioglossia) یک زبان خاص است که تنها توسط یک یا دو نفر اختراع و صحبت می شود. خاص گویه اغلب به زبان خصوصیِ محاورهٔ خردسالان و به ویژه کودکان اشاره دارد. کودکانی که از بدوِ تولد در معرضِ چندین زبان قرار می گیرند هم تمایل به ایجاد خاص گویه دارند اما این زبان ها معمولاً کمی بعدتر ناپدید می شوند و جای خود را به استفاده از یک یا چند زبانِ معرفی شده می دهند.
آناپلاسموز (Anaplasmosis) یک بیماری منتقله از کنه است که بر نشخوارکنندگان، سگ ها و اسب ها تأثیر می گذارد و توسط باکتری "آناپلاسما" ایجاد می شود. آناپلاسموز یک بیماری عفونی است اما مُسری نیست. آناپلاسموز گاه «کیسهٔ زرد» یا «تب زرد» نیز نامیده می شود زیرا جانور آلوده می تواند ظاهر زردی داشته باشد. سایر علائم این عفونت عبارت اند از کاهش وزن، اسهال، رنگ پریدگی پوست، رفتار پرخاشگرانه و تب بالا. بسیاری از گونه های مختلف کنه می توانند حامل باکتری هایی باشند که باعث آناپلاسموز می شوند. دو پاتوژن اصلی، باکتری "آناپلاسما مارجیناله" و "آناپلاسما فاگوسیتوفیلوم" هستند. این میکروارگانیسم ها گرم-منفی هستند و گلبول های قرمز را آلوده می کنند. هنگامی که میزبان به آناپلاسموز آلوده می شود، دستگاه ایمنی سعی می کند با گلبول های قرمز آلوده مبارزه کند و آن ها را از بین ببرد، اما افزون بر آن ها گلبول های قرمز سالم را نیز از بین می برد. گونهٔ "Anaplasma sparouinense" مسئول یک بیماری مشترک انسان و دام نادر به نام آناپلاسموز Sparouine است که تنها در گویان فرانسه در آمریکای جنوبی شناسایی شده است. این بیماری از یک جویندهٔ مخفیانهٔ طلا کیه
در اعماق جنگل های بارانی کار می کرد توصیف شد. عفونت گلبول های قرمز او منجر به وخامت شدید سلامتی وی و بستری شدن در بیمارستان شد. بررسی های مولکولی نشان داد که "Anaplasma sparouinense" از همهٔ گونه های شناخته شده، متمایز است و از نظر ژنتیکی بیشتر به گونه های "آناپلاسما" که اخیراً توصیف شده اند، مرتبط است که باعث عفونت در جانوران وحشی جنگل های بارانی برزیل می شود. هیچ واکسن زنده یا غیرفعال مؤثری برای همهٔ سویه های "A. marginale" وجود ندارد که توسط وزارت کشاورزی ایالات متحدهٔ آمریکا برای پیشگیری از آناپلاسموز تأیید شده باشد، اما روش های پیشگیری دیگری نیز وجود دارد. کنترل مگس و کنه های گله های نشخوارکنندگان می تواند مؤثر باشد اما در عین حال کار پر زحمت و فشرده ای است. همچنین می توان از روش های شیمیایی از جمله ضدعفونی کردن تجهیزات جراحی استفاده کرد. داروهای تتراسایکلین رایج ترین درمان برای آناپلاسموز هستند و می توانند برای مدتی برای جانوران ایمنی ایجاد کنند. این بیماری در بخش های جنوبی و غربی ایالات متحده شایع تر است، اما از زمان استفاده از داروهای تتراسایکلین دیگر به عنوان یک مشکل عمده در نظر گرفته نمی شود. درمان
. رایج ترین روش درمان، استفاده از داروهای تتراسایکلین (شامل تتراسایکلین، کلرتتراسایکلین، اکسی تتراسایکلین، رولی تتراسایکلین، داکسی سایکلین و مینوسایکلین) و ایمیدوکرب است. تزریق داروهای تتراسایکلین می تواند به نشخوارکنندگان نسبت به گونه های آناپلاسما برای دست کم هشت ماه مصونیت بدهد. نشان داده شده است که ایمیدوکارب در برابر "آناپلاسما مارجیناله" بسیار مؤثر است، اما به عنوان یک سرطان زای احتمالی شناسایی شده است و در ایالات متحده یا اروپا تأیید نشده است. کشورهایی مانند آفریقای جنوبی، استرالیا، اسرائیل و آمریکای جنوبی از واکسن های زندهٔ حاوی "آناپلاسما سنترال" عفونی برای جلوگیری از عفونت "آناپلاسما مارجیناله" استفاده کرده اند. واکسن های زنده در ایالات متحده ممنوع است و تولید واکسن هایی متشکل از "آناپلاسما مارجینالهٔ" غیرزندهٔ گرفته شده از گلبول های قرمز گاوی آلوده است که می تواند مصونیت ایجاد کند، اما گاوها را مستعد سایر گونه های "آناپلاسما مارجیناله می کند." درمان حمایتی مانند به کارگیری فرآورده های خونی و مایعات، ممکن است ضروری باشد.
ژان لویی پونز (; – ) یک اخترشناس اهل فرانسه بود. با وجود شروع فروتنانه و خودآموختگی، او به بزرگ ترین کاشف دنباله دار بصری در تمام دوران تبدیل شد: بین سال های ۱۸۰۱ تا ۱۸۲۷ پونز سی و هفت دنباله دار را کشف کرد که این بیش از هر شخص دیگری در تاریخ است. پونز در طول کار خود در سه رصدخانه کار کرد، رصدخانه مارسی، جایی که او نیز آموزش دید، یک رصدخانه کوتاه مدت در رویال پارک لامارلیا در توسکانی، و در نهایت در رصدخانه ای در فلورانس. کار پونز از برخی از دنباله دار معروف قرن نوزدهم، از جمله دنباله دار آنکه و دنباله دار ۲۷پی/کروملین، پشتیبانی کرد. با این حال، بیشتر دنباله دارهایی که او کشف کرد دارای مدارهای تقریباً سهموی ای بودند و تا چند هزار سال دیگر باز نخواهند گشت. آغاز زندگی. پونز در پیر، اتز-آلپ، در خانواده ای فقیر به دنیا آمد. او آموزش رسمی کمی دریافت کرد. در سال ۱۷۸۹، او کار را برای رصدخانه مارسی به عنوان سرپرست آغاز کرد و به تدریج تجربه ای در کمک به ستاره شناسان در رصد به دست آورد. او یادگرفت که خودش مشاهدات را انجام دهد و توانایی قابل توجهی در به خاطر سپردن میدان های ستاره و یادداشت تغییرات در آنها از خود نشان داد
. در اوایل کار نجومی خود، "پونز" بی ادعا و قابل اعتماد اغلب هدف شوخی هایی بود که توسط ستاره شناسان با تجربه تر انجام می شد. فرانتس کساور فن تساخ یک بار به او توصیه کرد که در زمانی که لکه های خورشیدی قابل مشاهده هستند به دنبال دنباله دارها بگردد، اگرچه زاک در انجام این کار ممکن است ناخواسته توصیه های بسیار خوبی به پونز داده باشد.
بوژنا نمتسووا (؛ ? – ) نویسنده اهل امپراتوری اتریش بود و در مرحله نهایی جنبش احیای ملی چک، فعالیت داشت. تصویر او بر روی اسکناس ۵۰۰ کرونای چک نقش بسته است. زندگی نامه. بر اساس تاریخ هایی که اکثر نویسندگان چک تاکنون پذیرفته اند، بوژنا نمتسووا در سال ۱۸۲۰ با نام باربارا پانکل (یا باربارا پانکلوا بر اساس نام گذاری معمول چک برای زنان) در وین به عنوان دختر یوهان پانکل و ترزی نووتنا به دنیا آمد. دوران کودکی خود در نزدیکی شهر کوچک رتیبوریتسه زندگی می کرد، جایی که مادربزرگش مگدالنا نووتنا نقش مهمی در زندگی او داشت. نمتسووا بعدها مشهورترین رمان خود را با شخصیت اصلی الهام گرفته از مادربزرگش نوشت. هنگامی که او ۱۷ ساله بود، با یوزف نمتس، که پانزده سال بزرگتر از خودش بود و به عنوان افسر گمرک کار می کرد پس کارمند دولت بود، ازدواج کرد. این ازدواج توسط والدین باربارا ترتیب داده شد و به ازدواج ناخوشایندی تبدیل شد، زیرا این زوج به خوبی یکدیگر را درک نمی کردند. نمتس مردی بی ادب و مستبد بود. او یک میهن پرست بوهمیایی بود که با مافوق هایش به خوبی کنار نمی آمد و اغلب به مکان های مختلف منتقل می شد و بعداً شغل خود را از دست می داد. ای
ن زوج چهار فرزند داشتند و از بی پولی رنج می بردند. نمتسووا در فقر درگذشت و از شوهرش دور شد. گفته می شود که او با شاعر واتسلاو بولمیر نبسکی رابطه صمیمی داشته است. میهن پرستان بوهمیایی مراسم تشییع جنازه باشکوهی برای او ترتیب دادند. گمانه زنی ها در مورد ریشه نمتسووا. برخی از نویسندگان تاریخ تولد و منشأ واقعی نمتسووا را زیر سؤال می برند. طبق یک فرضیه، نمتسوا می توانست سه تا چهار سال زودتر از آنچه قبلاً تصور می شد به دنیا بیاید و دختر نامشروع ویلهلمین، دوشس ساگان (۱۷۸۱–۱۸۳۹) باشد. هلنا سوبکوا، نویسنده کتاب های تاریخی عامه پسند در مورد نمتسووا، معتقد است که نمتسووا ممکن است در واقع خواهرزاده ویلهلمین بوده باشد. در سال ۱۸۱۶ یک دختر نامشروع از خواهر کوچکتر ویلهلمین، دوروته دو تالیران-پریگورد، و کنت کارل یوهان از کلام-مارتینیک (۱۷۹۲–۱۸۴۰) در بوربون-ل'آرشامبو (یک آبگرم فرانسوی) به دنیا آمد. این کودک به طور رسمی توسط مادرش به رسمیت شناخته نشد. او به عنوان ماری-هنریته دسالس ثبت شد. سرنوشت بعدی کودک مشخص نیست، و ممکن است که دوشس ویلهلمین ساگان بعداً دختر را به والدین نمتسووا داده باشد تا او را به عنوان فرزند خود تحت نام ب
اربارا پانکلوا بزرگ کنند. با این حال، هیچ یک از این گمانه زنی ها با تحقیقات جدی تاریخی به طور قطع ثابت نشده است. آثار. رمان. دهکده زیر کوه (۱۸۵۵)
ناو هواپیمابر تجاری که نام کوتاه رسمی آن در بریتانیا کشتی ام اِی سی بود، نوعی ناو هواپیمابر با کاربرد محدود و عنوان ثبت شده مدنی بود که در طول جنگ جهانی دوم در بریتانیا و هلند خدمت می کرد. ناوهای هواپیمابر تجاری با اضافه کردن عرشه پرواز به کشتی های بزرگ غلات بر یا نفت کش ارتقا داده شدند تا هواگردهای ضدزیردریایی را برای پشتیبانی از کاروان های نظامی متفقین در طول نبرد اقیانوس اطلس حمل کنند. ناوهای هواپیمابر تجاری با وجود عملکرد نظامی نما وضعیت تجاری خود را حفظ کردند؛ همچنان به حملِ بار ادامه می دادند و تحت فرماندهی غیرنظامی فعالیت می کردند. این ناوها که از ماه مه ۱۹۴۳ به خدمت وارد شدند و شروع به تکمیل و جایگزینی ناوهای هواپیمابر پشتیبان کردند، تا پایان جنگ در اروپا در خدمت ماندند. توسعه. در سال ۱۹۴۰، کاپیتان ام.اس. سلتری، مدیر مواد هوایی در "دریاسالاری بریتانیا"، طرحی را برای تبدیل کشتی های تجاری به ناو هواپیمابر به عنوان ادامه پروژه کشتی سی ای ام پیشنهاد کرد. سلتری پیشنهاد کرد که یک عرشه پرواز مجهز به دو سیم گیرانداز و یک مانع ایمنی بر روی بدنه کشتی تجاری نصب شود. «ناو جنگنده بر پشتیبان» حاصل می توانست همزمان
با حمل بار، شش جنگنده هاریکن را عملیاتی کند. مشخص شد که مانع پیشنهاد سلتری، مخالفت های وزارت تأمین بریتانیا بود چون ترکیب نقش تجاری و هواپیمابری بسیار پیچیده بود. به نظر می رسد مطرح شدن مکرر این مشکل باعث شد که توجه از طرح توسعهٔ کشتی های جنگی-تجاری دومنظوره به سمت تبدیل کشتی های تجاری به جنگی با نام «ناوهای هواپیمابر پشتیبان» جلب شود. اولین مورد آن تبدیل کشتی باری توقیف شده آلمانی "هانوفر" به ناو "امپایر اودیستی" (بعدا اچ ام اس اودسیتی) در ژوئن ۱۹۴۱ بود. طرح ناو دومنظوره در اوایل سال ۱۹۴۲ دوباره ظهور کرد، زمانی که در مواجهه با تلفات فزاینده ناشی از حملات او-بوت، آشکار شد که هواپیمابرهای پشتیبان درحال ساخت در آمریکا نمی توانند با سرعت مناسب در تعداد مورد نیاز تحویل داده شوند. ابداع دوبارهٔ طرح به افراد مختلفی از جمله کاپیتان بی.بی. اسکافیلد، مدیر بخش بازرگانی، و جان لمب، مدیر فنی دریایی شرکت نفت آنگلوساکسون نسبت داده می شود. سر جیمز لیتگو، مدیر ساخت و تعمیر کشتی های تجاری و مالک مشترک لیتگوز ال تی دی، کشتی سازی مستقر در کلاید، همچنین به غلبه بر نگرانی های دریاسالاری دربارهٔ ناوهای هواپیمابر تجاری کمک کرد. گفت
ه می شود که لیتگو طرحی تهاجمی را برای کسی در پشت پاکت ترسیم کرد، پیشنهاد تبدیل دو کشتی در شرف ساخت در کارخانه کشتی سازی خانواده اش را داد و شرط کرد که «دریاسالاری در کار من دخالتی نداشته باشد». درحالی که زمان مداخله احتمالی لیتگو مشخص نیست، معاون او، سر آموس آیر، مدیر ساخت کشتی های تجاری، مطمئناً در حال بحث در مورد الزامات این ناوها تا می ۱۹۴۲ بوده است. خودِ آیر، سر داگلاس تامسون از بن لاین و وزارت ترابری جنگ را اولین پیشنهاددهندهٔ این ایده می داند. مقاومت اولیه ای در برابر مفهوم ناوهای تجاری به ویژه به دلیل نگرانی دربارهٔ عملیات هواپیما از کشتی های کوتاه و نسبتاً کند، وجود داشت. دریاسالاری در نظر گرفت که طول عرشه پرواز برای برخاست و فرود ایمن در سرعت لازم است. با ایجاد حاشیه کافی برای سرعت کاروان، آنها به ویژه دربارهٔ استفاده از نفت کش ها، با عرشه آزاد کوچک و محموله های فرّار، تردید داشتند.&lt;ref name="TNA MT59/1966(290642)"&gt;TNA:PRO, MT 59/1966, Minute dated 29 June 1942&lt;/ref&gt; با بدتر شدن تهاجم او-بوت ها، چنین نگرانی هایی به دلیل نیاز فوری به ارائه پشتیبانی هوایی کاروان کنار رفت و با پذیرش این که د
ست کم طرح کشتی غلات می تواند کار کند، دریاسالاری به طرح مشتاق تر شد. تا سپتامبر ۱۹۴۲، دریاسالاری درخواست کرد تا "حدود ۵۰" ناو تجاری در دسترس قرار گیرد، تا بتوان یکی از آنها در هر کاروان اقیانوس اطلس شمالی گنجاند و تا اکتبر تعداد لازم تا ۵۲ کشتی تعیین شد. این هدف بلندپروازانه تا زمانی که ناو هواپیمابر تجاری به طور رسمی توسط کابینه جنگ در اکتبر ۱۹۴۲ تأیید شد، به ۴۰ تا کاهش یافته بود، اما واضح بود که حتی این تعداد نیز بدون کمک آمریکا نمی توانست با سرعت کافی تولید شود.&lt;ref name="TNA FO371/32584(271042)"&gt;TNA:PRO, FO 371/32584, Construction of Merchant Aircraft Carriers: Joint Memorandum by First Lord of the Admiralty and Minister of War Transport dated 27 October 1942.&lt;/ref&gt; بنابراین از آمریکا خواسته شد که ساخت ۳۰ ناو تجاری را برای تحویل در نیمه اول سال ۱۹۴۳ آغاز کند، اما کمیته ای از وزارت نیروی دریایی که به طور ویژه برای بررسی این درخواست تشکیل شده بود، به دلیل نگرانی در مورد ماهیت آزمایشی کشتی ها، آن را رد کرد. در نتیجه، تمام ناوهای تجاری در کارخانه های کشتی سازی بریتانیا ساخته و/یا تبدیل شدند. برنام
ه تبدیل. دو ناو اول در ژوئن ۱۹۴۲ به "شرکت کشتی سازی برنتیسلند" در فرث آو فورت و "ویلیام دنی و برادران" دامبارتون سفارش داده شدند. ساخت این کشتی ها صرفاً تبدیلی نبود و کشتی های غلات کاملاً جدیدی بودند که هنوز فعال نشده بودند. آنها در نهایت به ترتیب با نام "امپایر مک آلپاین" و "امپایر مک آندرو" وارد خدمت شدند. تولید "امپایر مک آلپاین" در ۲۳ دسامبر ۱۹۴۲ آغاز شد و کمابیش طبق برنامه در ۲۱ آوریل ۱۹۴۳ تکمیل شد. پنج کشتی غلات جدید دیگر به نام های "امپایر مک آندرو"، "امپایر مک ری"، "امپایر مک کلوم"، "امپایر مک کندریک" و "امپایر مک درموت" در فواصل زمانی تقریباً دوماهه تا مارس ۱۹۴۴ وارد خدمت شدند. تا اواخر سپتامبر ۱۹۴۲ سرانجام موافقت شد که نفت کش ها هم می توانند با رعایت محدودیت های مختلف دربارهٔ محموله هایشان، به طور ایمن استفاده شوند. چهار نفت کش جدید برای تبدیل برنامه ریزی شده بود، اما کار روی آنها تا مه ۱۹۴۳ شروع نشد. "امپایر مک کی" در اکتبر ۱۹۴۳ وارد خدمت شد، پس از آن با فواصل زمانی "امپایر مک کیب"، "امپایر مک ماهون" و "امپراتوری مک کول" در نوامبر ۱۹۴۳ عملیاتی شدند. با این حال، هنوز تعداد بیشتری لازم بود و تصمیم گر
فته شد که نفت کش های موجود تبدیل شوند. کارامدترین روش برای تبدیل، انتخاب کشتی هایی با طراحی مشابه بود. در آغاز سال ۱۹۴۳، شرکت نفت آنگلوساکسون که به طور فعال از مفهوم ناو هواپیمابر تجاری حمایت می کرد، کل ناوگان بریتانیایی خود، تانکرهای «تریپل تواِلو» را (که گاهی به نام کلاس راپانا نامیده می شود) برای تغییر کاربری پیشنهاد کرد. تمایل به تبدیل نفت کش های خارجی نیز وجود داشت و در ژانویه ۱۹۴۳ وزارت ترابری جنگ از دولت در تبعید نروژ پرس وجو کرد که آیا نفتکش مدرن نروژی "بی. پی. نیوتن" می تواند به ناو هواپیمابر تحت فرمان بریتانیا تبدیل شود. پاسخ اولیه مناسب نبود چون نروژ بر توافق های مالی اصرار می کرد که مقامات ترابری جنگ آن را «کاملاً غیرمنطقی در بین متحدان» توصیف کردند، اگرچه این موارد بعداً بهبود یافتند، اما این پیشنهاد در نهایت شکست خورد، زیرا طراحی های زیادی برای تبدیل یک کشتی بارها بازبینی شد. با این حال، تقریباً در همان زمان، سه نفت کش دیگر هم کلاس با آنگلوساکسون «تریپل توالو» وجود داشت که در هلند فعالیت می کردند (نفت انگلوساکسون یکی از شرکت های تابعه رویال داچ شل بود). مقامات هلند درخواست بریتانیا را تأیید کردن
د اما به شرطی که کشتی ها، به عنوان ناوهای هواپیمابر تجاری، با پرچم هلند و تحت فرماندهی غیرنظامی هلند باشند، که دریاسالاری بریتانیا با وجود به مشکلات زبانی احتمالی، با اکراه موافقت کرد. در نهایت تنها دو کشتی هلندی به عنوان ناو هواپیمابر تجاری پذیرفته شدند. دو ناو گادیلا و ماکوما که توسط دریانوردان تجاری هلندی هدایت می شوند و میزبان پروازهای هواگردهای اسکادران هوایی ۸۶۰ نیروی دریایی هلند بودند، به عنوان اولین ناوهای هواپیمابر هلند شناخته می شوند. وضعیت غیرنظامی. هواپیمابرهای تجاری با وجود ظاهر نظامی و عملکرد رزمی، کشتی های غیرنظامی بودند که نه در "فهرست نیروی دریایی" ظاهر می شدند و نه توسط افسران عملیاتی فرماندهی می شدند؛ این وضعیت غیرعادی یکی از ویژگی های تعیین کننده آنها بود. ماهیت ترکیبی این ناوها از همان ابتدا این سؤال را ایجاد کرد که آیا آنها مانند ناوهای هواپیمابر پشتیبان جدید به عنوان کشتی جنگی مانند کشتی های سی ای ام قبلی به عنوان کشتی تجاری تحت نشان سرخ عمل خواهند کرد. ترجیح دریاسالاری این بود که آنها به عنوان کشتی های جنگی معمولی خدمت کنند، اما خیلی زود آشکار شد که تعداد کافی کارکنان در دسترس نیست تا
مطابق با استانداردهای دریایی بدون ایجاد کمبودهای جدی در دیگر بخش ها خدمت کنند، به ویژه با تعداد زیاد هواپیمابرهای پشتیبان که به زودی از راه می رسیدند. بنابراین دریاسالاری و وزارت ترابری جنگ توافق کردند که هواپیمابرهای تجاری خدمه غیرنظامی داشته باشند. با این حال، مقامات وزارت خارجه بریتانیا نگرانی های جدی دربارهٔ وضعیت غیرنظامی پیشنهادشده مطرح کردند که ممکن است این کشتی ها طبق قوانین بین المللی "عملاً" کشتی های جنگی باشند، اما حمایت کنوانسیون ۱۹۰۷ لاهه را که فقط برای نظامی ها اعمال می شود نداشته باشند و خدمه غیرنظامی آنها به عنوان جنگجویان غیرقانونی یا "فرانک-تایرور" در نظر گرفته شوند. امکان چنین چیزی به وضوح با اعدام کاپیتان چارلز فرایات در سال ۱۹۱۶ به دلیل تلاش برای ضربه زدن به یک او-بوت با کشتی کراس کانال خود آشکار شده بود. خطر برای خدمه هواپیمابر تجاری آنقدر بزرگ شمرده می شد که به صراحت در کابینه جنگ این گونه مطرح شد که: کابینه جنگ دستور بازنگری در وضعیت را صادر کرد، اما مشکلات نیروی انسانی حل نشد. وزارت خارجه با اکراه موافقت کرد که هواپیمابرهای تجاری تحت نشان سرخ کار کنند، مشروط بر اینکه دریانوردان تجاری
و اتحادیه های آنها از خطرات ناشی از آن آگاه شده باشند و هر اقدام احتیاطی ممکن برای اطمینان از اسیر نشدن این افراد انجام شود. با این حال، نمی توان گفت که خدمه هواپیمابرهای تجاری رسماً دربارهٔ خطرات ویژه مطلع شده اند. با این حال، شواهدی وجود دارد که نشان می دهد مقامات دربارهٔ وضعیت هواپیمابرهای تجاری حساس ماندند و به ویژه آنها را از تبلیغاتی که برای دیگر کشتی های تجاری «خدمات ویژه» مانند کشتی های نجات ترتیب داده شده بود، مستثنی کردند. در اواخر سپتامبر ۱۹۴۴، به فرماندهان یادآوری شد که به خدمه خود دربارهٔ لزوم حفظ رازداری دربارهٔ عملیات و نقش هواپیمابرهای تجاری گوشزد کنند.
میشی هاسه ، که به عنوان آشی هاسه و شوکوشین نیز خوانده می شود، مردمی از ژاپن باستانی بودند که معتقد بودند در امتداد بخش شمالی ساحل دریای ژاپن زندگی کرده اند. اصطلاح شوشن که 肅愼 ترجمه شده است، در سوابق چینی یافت می شود، اما در اسناد زبان ژاپنی به عنوان میشی هاسه یا آشی هاسه مشروح شده است، که در ژاپنی مدرن باید به میشی واسه "Mishiwase" یا آشی واسه "Ashiwase" تبدیل شود، اگر این کلمه در گفتار محاوره باقی مانده بود. بر اساس «نیهون شوکی»، میشی هاسه اولین بار در زمان امپراتور کیم می به جزیره سادو رسیدند. در سال ۶۶۰، ژنرال ژاپنی آبه نو هیرافو به درخواست ساکنان بومی، میشی هاسه را در «واتاریشیما» شکست داد. در طول دوره ادو، آرای هاکوسکی پیشنهاد کرد که واتاریشیما یزو است که بعداً به هوکایدو تغییر نام داد. محل جنگ به عنوان دهانه رودخانه بزرگی ثبت شده است که پیشنهاد می شود رود ایشی کاری باشد. برخی از مورخان معتقدند که میشی هاسه با مردمان تونگوز سوشن در سوابق چینی یکسان بوده است، اما دیگران فکر می کنند که مردمان ژاپنی بر اساس دانش خود از سوابق چینی، مردم بومی شمال شرق را نام گذاری کردند، درست همان طور که چینی ها در دوره سه پا
دشاهی انجام دادند. اکثر آنها، از جمله Kisao Ishizuki (1979) از دانشگاه ساپورو، نشان می دهند که میشی هاسه نیوخ ها متعلق به فرهنگ اوخوتسک بودند. در سال ۶۶۰ میلادی ژاپنی ها به فرماندهی آبه نو هیرافو مردم میشی هاسه را در هوکایدو قتل عام کردند. ژاپنی ها تا بیش از ۷۰۰ سال بعد به هوکایدو بازنگشتند.
خاندان ناکاتوومی ، یک گروه خویشاوندی اشرافی ژاپنی خاندان اوجی بودک این خاندان ادعا می کند که از تبار آمه نو کویانه است.
قانون اومی مجموعه ای از قوانین حاکم است که در سال ۶۶۸ پس از میلاد گردآوری شده است، از این رو اولین مجموعه قوانین ریتسوریو در تاریخ ژاپن است. این قوانین توسط فوجیوارا نو کاماتاری به دستور امپراتور تنجی تدوین شده است. این مجموعه قوانین اکنون از بین رفته است و وجود مورد مناقشه آن تنها با ارجاعات کوتاه در اسناد بعدی از جمله توشی کادن، تاریخ فوجیوارا، پشتیبانی می شود. علاوه بر این در «نیهون شوکی» وجود ندارد. اومی-ریو، متشکل از ۲۲ جلد، در آخرین سال سلطنت تنجی منتشر شد.
خاندان هاتا ، یکی از خاندان های ژاپنی در دوره کوفون (۲۵۰–۵۳۸) برپایه نیهون شوکی بود.
وا () قدیمی ترین نام تأیید شده نام های ژاپن است. کاتبان چینی و کره ای قرن دوم میلادی به طور مرتب از نویسه های چینی 倭; «تسلیم»، «دور»، «کوتوله» برای اشاره به ساکنان پادشاهی وا در کیوشو و ساکنان پادشاهی دوره یاماتو استفاده می کردند. در قرن هشتم، ژاپنی ها این واژه را با 和، wa، «هماهنگی»، «صلح»، «تعادل» جایگزین کردند.
یاماتای ، (حدود قرن یکم - حدود قرن سوم) نام چینی-ژاپنی کشوری باستانی در وا (ژاپن) در اواخر دوره یایویی بود. قدیمی ترین گزارش های یاماتایی در سلسله رسمی چینی بیست و چهار تاریخ برای قرن اول و دوم دودمان هان، قرن سوم سائو وی و قرن ششم یافت می شود. قرن دودمان سوئی.
بوردتلا پرتوسیس ("Bordetella" "pertussis") یک باکتری از نوع کوکوباسیل گرم-منفی، هوازی، بیماری زا و دارای پوشینه از سردهٔ "بوردتلا" و عامل ایجاد سیاه سرفه است. این باکتری مانند "بوردتلا برانشیسپتیکا" می تواند ساختاری تاژک مانند را بیان کند. این در حالی است که در گذشته به عنوان یک باکتری غیرمتحرک دسته بندی می شد. عوامل بیماری زایی این باکتری عبارت اند از توکسین سیاه سرفه، توکسین آدنیلات سیکلاز، هماگلوتینین رشته ای، پرتاکتین، مژک و سیتوتوکسین نای. این باکتری توسط قطرات موجود در هوا پخش می شود. دورهٔ عفونت آن به طور متوسط ۷ تا ۱۰ روز (محدودهٔ ۶ تا ۲۰ روز) است. انسان تنها مخزن شناخته شدهٔ بوردتلا پرتوسیس است. ژنوم کامل این باکتری متشکل از ۴٬۰۸۶٬۱۸۶ جفت باز در سال ۲۰۰۳ منتشر شد. در مقایسه با نزدیک ترین خویشاوند آن "بوردتلا برانشیسپتیکا"، اندازهٔ ژنوم بسیار کاهش یافته است. این موضوع عمدتاً به دلیل سازگاری با یک گونه میزبان (انسان) و از دست دادن قابلیت بقا در بیرون از بدن میزبان است. آرایه شناسی. سردهٔ "بوردتلا" شامل ۹ گونه است: بوردتلا پرتوسیس"," "بوردتلا پاراپرتوسیس،" "بوردتلا برانشیسپتیکا" , "بوردتلا هینزی، بوردتل