Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یون نفر در شهرهایی که روی اسکناس ها به تصویر کشیده شده اند زندگی می کنند که اسکناس های خاصی را مشروط به «خود» می دانند، پس با گسترش موضوع به منطقه، هر ساکن کشور می تواند از طریق منطقه ای که در آن زندگی می کند، خود را با یک اسکناس مرتبط کند"» "". مناظر شهرها و مناطقی که روی آنها نشان داده می شوند توسط یک کمیسیون متخصص انتخاب می شوند . اسکناس های قدیمی به دلیل فرسودگی طبیعی به تدریج از گردش مالی خارج خواهند شد. برنامه ریزی شده است که در سال ۲۰۲۶ اسکناس های جدید در گردش فعال بر اسکناس های قدیمی غلبه کنند. قرار است پول های قدیمی تا سال ۲۰۳۵ به طور دائم از گردش مالی فعال خارج شوند. تفاوت های بین اسکناس های قدیمی و جدید. اقدامات حفاظتی جدید. تفاوت بارز اسکناس های جدید، عدد نه رقمی است (در اسکناس های تمام شماره های قبلی، این عدد هفت رقمی بود) که اکنون در اسکناس های با ارزش های مختلف تکرار نخواهد شد. همچنین، تصویر عقاب دو سر بیلیبین با بال های پایین، بدون تاج، عصای سلطنتی و صلیب کروبوس (آرم بانک روسیه از پایان سال ۱۹۹۳) در روی اسکناس ها با نشان ملی روسیه جایگزین شده است، مشابه سکه های ۱ تا ۱۰ روبلی که از سال ۲۰۱۶ منت
شر شده اند و سکه های یادبود ۲۵ روبلی که از فلزات پایه ساخته شده اند. از نشانه های بصری اصالت اسکناس، واترمارک، میکرومتن و یک عنصر رنگین کمانی باقی مانده است. طبق گفته بانک مرکزی، اسکناس های جدید قابل اعتمادتر و کمتر در معرض آلودگی خواهند بود. همچنین، برای اولین بار، یک کیوآر کد روی اسکناس ها ظاهر می شود که قرار است به عنوان یک عنصر امنیتی نیز مورد استفاده قرار گیرد. اسکناس ۱۰ روبلی. انتشار اسکناس های ۱۰ روبلی در سال ۲۰۱۲ متوقف شد، زیرا آنها به طور کامل با سکه های با ارزش مربوطه جایگزین شدند. میخائیل الکسیف، معاون رئیس بانک روسیه، تصمیم به از سرگیری انتشار اسکناس های ۱۰ روبلی را با این توضیح توضیح داد که بازگرداندن اسکناس ها به گردش پولی آسان تر است: «"ما سکه های ۱۰ روبلی زیادی منتشر می کنیم، اما آنها بلافاصله در قلک ها قرار می گیرند و به گردش مالی بازنمی گردند. در عین حال، شما نمی توانید اسکناس را در قلک قرار دهید، پیدا کردن جایی برای آن در کیف پول بسیار آسان تر است. علاوه بر این، حمل و نقل اسکناس آسان تر از سکه است؛ بنابراین، جایگزینی سکه با اسکناس هم از نظر کاهش هزینه های ما و هم از نظر قابلیت استفاده منطقی
است" ".»" اسکناس ۱۰ روبلی، نووسیبیرسک و ناحیه فدرال سیبری را به تصویر خواهد کشید. نووسیبیرسک جایگزین شهر دیگری از ناحیه فدرال سیبری، کراسنویارسک، خواهد شد که تصویر آن روی اسکناس های مدل ۱۹۹۷ وجود داشت و برای اولین بار روی اسکناس های بانک روسیه چاپ خواهد شد. قرار است تا سال ۲۰۲۵، این اسکناس به همراه اسکناس های ۵۰ روبلی به گردش درآید. اسکناس ۵۰ روبلی. اسکناس ۵۰ روبلی، سن پترزبورگ و ناحیه فدرال شمال غربی را به تصویر خواهد کشید. سن پترزبورگ در مقایسه با اسکناس های نمونه قبلی جایگاه خود را حفظ می کند. قرار است تا سال ۲۰۲۵ همراه با اسکناس های ۱۰ روبلی به گردش درآید. اسکناس ۱۰۰ روبلی. طرح اسکناس ۱۰۰ روبلی در ۳۰ ژوئن ۲۰۲۲ توسط بانک مرکزی رونمایی شد. در همان روز، اولین اسکناس از سری جدید به عنوان وسیله پرداخت رسمی معرفی شد. روی آن، مانند آخرین نمونه، تصویر مسکو و همچنین ناحیه فدرال مرکزی نقش بسته است. اندازه این اسکناس با اندازه اسکناس ۲۰۰ روبلی که قبلاً در گردش بود، مطابقت دارد و ۱۵۰ × ۶۵ است. میلی متر. رنگ اصلی نارنجی است. روی اسکناس، مناظر مسکو را به تصویر می کشد: برج اسپاسکایا کرملین (زمان روی ناقوس ها ۲۰:۲۲ است
که مربوط به سال ورود اسکناس به چرخه اقتصادی است)، ساختمان اصلی دانشگاه دولتی مسکو، پارک زاریادیه، برج های تلویزیونی اوستانکینو و شوخوف. در پشت اسکناس، بناهای تاریخی مربوط به مکان های تاریخ نظامی روسیه، واقع در ناحیه فدرال مرکزی: میدان کولیکوو و بنای یادبود رژفسکی وجود دارد. همچنین روی اسکناس یک کد QR وجود دارد که به صفحه اطلاعات بانک مرکزی فدراسیون روسیه منتهی می شود و حاوی اطلاعاتی در مورد روش های حفاظتی و محتوای هنری اسکناس است. اسکناس ۵۰۰ روبلی. قرار است تصویر پیاتیگورسک و ناحیه فدرال قفقاز شمالی روی اسکناس ۵۰۰ روبلی نقش ببندد. پیاتیگورسک جایگزین آرخانگلسک خواهد شد که تصویر آن روی آخرین نمونه و اسکناس های پیش از سال ۱۹۹۵ نقش بسته بود. «"پیاتیخاتکی"» جدید نزدیک به سال ۲۰۲۵ به گردش مالی خواهد رسید. اسکناس ۱۰۰۰ روبلی. قرار است تصویر نیژنی نووگورود و ناحیه فدرال ولگا روی اسکناسی با ارزش اسمی ۱۰۰۰ روبل چاپ شود. نیژنی نووگورود جایگزین یاروسلاول خواهد شد که قبلاً روی اسکناس های ۱۰۰۰ روبلی بود. اسکناس های به روز شده در سال ۲۰۲۳ به گردش در خواهند آمد. در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۳، روز رونمایی از طرح جدید اسکناس ۱۰۰۰ روبلی، طرح
این اسکناس توسط کلیسای ارتدکس روسیه به دلیل نمایش هلال اسلامی بر روی یکی از ساختمان های پشت اسکناس و همزمان حذف صلیب ارتدکس از ساختمانی دیگر (کلیسای سابق که اکنون موزه است) مورد انتقاد قرار گرفت. بانک روسیه ادعا کرد که این تصویر برای تحریک یا بی اعتنایی به هیچ دینی انتخاب نشده است، اما روز بعد اعلام کرد که طرح اصلاح خواهد شد و اسکناس ها چاپ نخواهند شد. اسکناس ۵۰۰۰ روبلی. قرار است تصویر یکاترینبورگ و ناحیه فدرال اورال روی اسکناسی با ارزش اسمی ۵۰۰۰ روبل چاپ شود. یکاترینبورگ جایگزین خاباروفسک خواهد شد که قبلاً روی اسکناس های ۵۰۰۰ روبلی بود. اسکناس های به روز شده در سال ۲۰۲۳ به گردش در خواهند آمد. انتقاد. برخی از کارشناسان در مورد این اصلاحات تردید داشتند و معتقدند که این اسکناس ها خیلی دیرتر از برنامه بانک مرکزی به گردش درخواهند آمد، زیرا تحت تحریم ها روند تطبیق صندوق های پول و دستگاه های خودپرداز با اسکناس های جدید بسیار با تأخیر مواجه خواهد شد.
مجله فضا نشریه ماهانه ای بود که از مهر سال ۱۳۴۵ تا ۱۳۵۷ در تهران منتشر می شد. مدیر و پایه گذار این مجله ابوالحسن کمالی تقوی بود. مطالب این مجله بیشتر ترجمه از مجلات علمی خارجی و به ستاره شناسی و فضانوردی مربوط می شد. دکتر محسن هشترودی با این مجله همکاری داشت.
صندوق بازنشستگی فدراسیون روسیه (PFR) () صندوق بازنشستگی ملی اصلی در روسیه است. این بزرگ ترین سازمان روسیه است که خدمات عمومی مهم اجتماعی را به شهروندان روسی ارائه می دهد. این صندوق در تاریخ ۲۲ دسامبر ۱۹۹۰ بر اساس مصوبه شورای عالی RSFSR شماره ۴۴۲–۱ «دربارهٔ سازماندهی صندوق بازنشستگی فدراسیون روسیه» تأسیس شد. این صندوق در تمام واحدهای فدرال روسیه شعبه دارد. دومای دولتی (۵ ژوئیه ۲۰۲۲) تصمیم گرفت که این صندوق را با صندوق بیمه اجتماعی فدراسیون روسیه ادغام کند و از اول ژانویه ۲۰۲۳ یک صندوق اجتماعی واحد تحت عنوان صندوق بازنشستگی و بیمه اجتماعی فدراسیون روسیه ایجاد کند. تاریخچه. صندوق بازنشستگی روسیه در طول دهه ۱۹۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰ سه تغییر عمده از سیستم شوروی به سیستم مدرن را تجربه کرد. اولین تغییر، تغییر از سیستم بازنشستگی کاملاً تحت کنترل بودجه شوروی بود. این تغییر اولیه، صندوق بازنشستگی را در سال ۱۹۹۰ جدا از بودجه دولت ایجاد کرد در حالی که این سیستم به عنوان یک تغییر از اتحاد جماهیر شوروی تقریباً فروپاشیده توسط دولت روسیه پشتیبانی می شد، اما ایرادات بسیار کمی به آن وارد بود. در طول دهه ۱۹۹۰، ادعاهایی مبنی بر سوء
استفاده از قدرت و اخاذی علیه این صندوق مطرح شد و دومای دولتی اغلب از رسیدگی به مسائل گسترده نهادی این صندوق خودداری می کرد. مسائل اصلی به عنوان عدم تمرکز و فقدان دستورالعمل های ساختاریافته برای نحوه پرداخت حقوق بازنشستگی تلقی می شد. با شروع بحران مالی روسیه در سال ۱۹۹۸، این صندوق با کمبود بودجه مواجه شد. پس از استعفای رئیس جمهور بوریس یلتسین، تغییرات ضروری تلقی شدند و در سال ۲۰۰۱ یک سیستم جدید به طور کامل تصویب شد. این سیستم شامل یک مستمری ثابت برای سالمندان و معلولین، یک حساب پس انداز ثابت بر اساس آنچه که واقعاً به سیستم پرداخت می شود و یک صندوق مشارکت در پرداخت حقوق و دستمزد بود. به دلیل پایین بودن سن بازنشستگی در روسیه، بازنشستگی رسمی که برای زنان ۵۵ و برای مردان ۶۰ تعیین شده بود، چندین سازمان خواستار اصلاح مجدد سیستم بازنشستگی شدند که نادرست تلقی می شد. این درخواست ها با رکود بزرگ در روسیه همراه شد و منجر به دور دیگری از اصلاحات در سال ۲۰۱۰ شد. این اصلاحات، مستمری ثابت برای سالمندان و معلولین را با سیستم پرداخت حقوق و دستمزد ترکیب می کرد و کل صندوق را ساده تر می کرد. با تثبیت جمعیت شاغل روسیه پس از سال ها
کاهش، این صندوق نیز می تواند شروع به تثبیت کند. از سال ۲۰۱۹، افزایش تدریجی سن بازنشستگی آغاز شد (سطح جدید ۶۰/۶۵ برای زنان/مردان باید در سال ۲۰۲۸ محقق شود). توابع. از جمله کارکردهای مهم اجتماعی صندوق بازنشستگی روسیه: سیستم پرداخت و تأمین مالی. صندوق بازنشستگی فدراسیون روسیه توسط ترکیبی از کارفرمایان دولتی و خصوصی، از طریق انتقال وجه نقد به صندوق کل از بانک مرکزی روسیه و پرداخت های شهروندان، تأمین مالی می شود. پرداخت های فردی در حساب های فردی قرار می گیرند که سپس یا با انتخاب شهروند یا در صورت عدم انتخاب، توسط خود دولت، دوباره در بازار سرمایه گذاری می شوند. این سیستم در طول دهه ۲۰۰۰ مشکلات متعددی داشت، زیرا سن پایین بازنشستگی به همراه ناتوانی در سرمایه گذاری صحیح وجوه، منجر به کسری بودجه بازنشستگی شد. در دوره اول و دوم ریاست جمهوری ولادیمیر پوتین، حفظ حقوق بازنشستگی و پرداخت های منظم در اولویت قرار گرفت. این تلاش منجر به برنامه های متعددی شد که برای تشویق پس انداز خصوصی برای شهروندان و برای بازنشستگی های مبتنی بر کارفرما جدا از بودجه دولت طراحی شده بودند. با تلاش های دولت روسیه، حقوق بازنشستگی پایه برای شهروند
ان روسیه تقریباً همگانی شد. انتقال های سنگین از بودجه روسیه به صندوق بازنشستگی روسیه، همراه با کمک های ثابت حقوق و دستمزد از طبقه کارگر جدیدتر، بخش زیادی از حقوق بازنشستگی را در طول دهه ۲۰۰۰ تثبیت کرد، تا زمانی که اصلاحات بیشتری برای رسیدگی به مسائل جمعیتی مورد نیاز بود. با این حال، سیستم پرداخت صندوق بازنشستگی روسیه در بلندمدت با استاندارد مشخص، ناپایدار تلقی می شود و افزایش سن بازنشستگی به عنوان ساده ترین و رایج ترین مسئله برای حل ذکر شده است. تلاش برای خصوصی سازی در دهه ۱۹۹۰، همراه با تشویق حساب های خصوصی، به استراتژی دولت در مدیریت سیستم بازنشستگی تبدیل شد. با این حال، اقتصاد جدیدتر روسیه هنوز به شدت به دخالت دولت وابسته بود و دخالت خصوصی در کاهش بحران های بودجه ای همچنان ناکارآمد است. علیرغم بار سنگینی که سن پایین بازنشستگی ایجاد می کند، اصلاح سیستم بازنشستگی و افزایش سن همچنان در روسیه ذاتاً بحث برانگیز است. ترس از دست دادن حقوق بازنشستگی یا طولانی تر شدن دوران حرفه ای نسبت به آنچه در نظر گرفته شده است، خشم عمومی را نسبت به سیاستمدارانی که قصد تغییر سیستم را دارند، برمی انگیزد. از آنجایی که اصلاح حقوق ب
ازنشستگی و حفظ حقوق بازنشستگی همچنان بحث برانگیز است، بعید است که تغییر چشمگیری از ترس ناراحتی پایگاه رأی رخ دهد. سیستم بازنشستگی روسیه یا از طریق کارفرمایان، که ۲۲٪ از حقوق و دستمزد را برای هزینه های بازنشستگی دریافت می کنند، یا توسط خود افراد، که حدود ۱۴۰۰۰ روبل (۲۱۸ دلار آمریکا) در ماه برای بازنشستگی با حداکثر ۵۱۲۰۰۰ روبل (۷۹۷۴ دلار آمریکا) در سال پرداخت می کنند، یا توسط دولت های منطقه ای که مستقیماً به صندوق های بازنشستگی مناطق خود واریز می کنند، پرداخت می شود. مزایا و نرخ بازنشستگی با توجه به تورم و میانگین دستمزد، اضافه کاری را تنظیم می کند. با توجه به کاهش جمعیت در چندین سال گذشته و تخمین رشد آهسته جمعیت، نگرانی ها در مورد توانایی صندوق بازنشستگی برای تأمین مالی بازنشستگی همچنان در بحث های سیاسی برجسته است. حقوق بازنشستگی همچنان بزرگ ترین تعهد بودجه ای فدراسیون روسیه است که به احتمال زیاد به دلیل مشکلات جمعیتی، فشارهای فزاینده ای را بر توسعه آینده روسیه وارد خواهد کرد.
لارش ادوین فولکه رایدینگ (؛ زادهٔ ۴ فوریه ۲۰۰۳) بازیگر اهل سوئد است. او بیشتر برای ایفای نقش شاهزاده ویلهلم در مجموعه درام نوجوانانهٔ "جوانان سلطنتی" (۲۰۲۱–۲۰۲۴) محصول نتفلیکس شناخته می شود. رایدینگ در سال ۲۰۲۲ در فهرست ۳۰ شخص زیر ۳۰ سال "فوربز" قرار گرفت. حرفه. رایدینگ فعالیت حرفه ای خود را در سال ۲۰۰۹ و در سن ۵ سالگی با بازی در مجموعه تلویزیونی "مرد زیر پله" آغاز کرد. از آن زمان در چندین تولید تلویزیونی و سینمایی از جمله "جنگ خانم فریمان"، "جواهرات سلطنتی"، "داستان استیگ-هلمر"، "غازمامن" و چندین فیلم دربارهٔ آنیکا بنگتسون که در سال ۲۰۱۱ تولید شدند، ایفای نقش کرده است. او با ایفای نقش شاهزاده ویلهلم در مجموعهٔ نتفلیکس "جوانان سلطنتی" به شهرت بین المللی دست یافت. رایدینگ صداپیشهٔ نقش اصلی در فیلم پویانمایی سوئدی "سفر به سرزمین پادشاه پرها" نیز بوده است. او در سال ۲۰۲۲ در فهرست ۳۰ شخص زیر ۳۰ سال "فوربز" قرار گرفت. در سال ۲۰۲۴، او در فیلم نتفلیکسی "بخشی از تو" همراه با بازیگر و خوانندهٔ سوئدی، زارا لارسن ایفای نقش کرد. در سال ۲۰۲۵، با بازی در فیلم ترسناک "۲۸ سال بعد" به کارگردانی دنی بویل و در کنار جودی کومر، ن
خستین حضور خود را در هالیوود تجربه کرد. او در فیلم "" که از ژوئیه ۲۰۲۵ در مرحلهٔ تولید است، نقش ویتوس را در مقابل آیریس آپاتو در نقش پروسرپینا بازی می کند.
در گوهرشناسی، پدیدهٔ چشم گربه ای یا شاتویانسی (chatoyancy)، که همچنین با نام اثر چشم گربه هم شناخته می شود، یک اثر بازتابندگی پدیده های دیداری است که در برخی گوهرسنگ ها دیده می شود. (به طور تاریخی، این اصطلاح به طور خاص برای سنگ های قیمتی به کار می رفته است؛ در چوب ها و مواد دیگر این اثر به طور کلی با نام «نقش» یا «رنگین تابی» شناخته می شود) این پدیده معمولاً با یک یا چند نوار مشخص نور بازتابیده که یادآور چشم گربه است شناخته می شود. این نوارها با حرکت دادن گوهر یا حرکت بیننده روی سطح گوهر جابه جا می شوند. پدیدهٔ چشم گربه ای به دلیل وجود ساختارهای رشته ای درون ماده (مانند چشم ببری) یا به دلیل وجود دربرگیرنده ها و حفره های رشته ای ایجاد می شود؛ مانند چشم گربهٔ کریزوبریل که در آن این اثر به علت حضور دی اکسید تیتانیوم ایجاد می شود. این ذرات رشته ای به صورت عمود برهم آرایش پیدا می کنند و اثر را به وجود می آورند. توضیح. پدیدهٔ چشم گربه ای در کریزوبریل بر اثر حضور کانی روتیل، که عمدتاً از دی اکسید تیتانیوم تشکیل شده، ایجاد می شود. این بلورهای روتیل به دلیل تطابق پارامتر شبکه ای فقط با یکی از سه محور متعامد بلور ارتو
رومبیک کریزوبریل، به شکل ترجیحی در همان راستا آرایش می یابند. نمایش بهینهٔ اثر. برای آشکار کردن پدیدهٔ چشم گربه ای، معمولاً گوهرسنگ ها را به شکل دامله تراش می دهند که دارای پایه ای تخت و گرد باشد و ساختارهای رشته ای آن موازی پایه قرار گیرند. نمونه های باکیفیت، نوار نورانی تیز و مشخصی دارند که با چرخاندن سنگ جابه جا می شود، درحالی که نمونه های کم کیفیت تر اثری نواردار شبیه چشم گربه ای کوارتز نشان می دهند. تراش های چندوجهی (فست) این اثر را به خوبی نمایش نمی دهند. گونه های مواد دارای پدیدهٔ چشم گربه ای. انواع گوهرهایی که این پدیده در آن ها دیده می شود شامل کوارتز، کریزوبریل، بریل (به ویژه گونه های بریل)، چاروئیت، تورمالین، لابرادوریت، سلنیت (کانی)، فلدسپات، آپاتیت، سنگ ماه، تامسونیت و اسکاپولیت است. این اثر محدود به گوهرسنگ ها نیست و در گونه های مختلف چوب و حتی در فیبر کربن نیز دیده می شود. سنگ های مصنوعی ساخته شده با فیبر نوری نیز می توانند پدیدهٔ چشم گربه ای داشته باشند و در رنگ های متنوع عرضه شوند. اصطلاح شناسی چشم گربه. وقتی اصطلاح «چشم گربه» به تنهایی برای توصیف یک گوهر استفاده می شود، معمولاً به چشم گربه ا
ی کریزوبریل اشاره دارد. همچنین می توان آن را به عنوان یک صفت برای توصیف این پدیده در سایر سنگ ها به کار برد، مثلاً «چشم گربه ای زمرد کبود». در صنعت چوب. پدیدهٔ چشم گربه ای در چوب در گونه های مختلف دیده می شود – به ویژه در سخت چوب ها و انواع مختلف چوب نانمو در چین و آسیای جنوب شرقی، جایی که فشار ناشی از وزن درخت باعث ایجاد بخش های متراکم تر یا برجستگی هایی مانند گره یا "چشم پرنده" می شود. این «نقش» که ظاهری سه بعدی و خیره کننده دارد، نزد نجاران و مشتریان آن ها ارزشمند است و در مبلمان، سازهای موسیقی و دیگر محصولات تزئینی چوبی به کار می رود. این نقش ها شکل های گوناگونی دارند و با نام هایی چون «شعله ای»، «روبان»، «خط ببر»، «لحافی» و… شناخته می شوند. این اثر گاهی «ظاهر خیس» هم نامیده می شود، چون مرطوب کردن چوب با آب اغلب پدیدهٔ چشم گربه ای را آشکار می کند، هرچند این اثر تا زمانی است که چوب خشک نشده باشد. برخی روکش ها باعث برجسته تر شدن رگهٔ چوب می شوند. روکش های روغنی، اپوکسی و شلاک می توانند این اثر «ظاهر خیس» را به شدت تقویت کنند. زمانی که ضریب شکست روکش تقریباً با ضریب شکست چوب برابر باشد، پراکندگی نور در سطح چ
وب دیگر رخ نمی دهد و به ظاهر عمق دار نقش چوب افزوده می شود.
ویلیام اچ. وبستر (; – ) سیاست مدار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وبستر در ۸ اوت ۲۰۲۵، در سن ۱۰۱ سالگی درگذشت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان افتخار آزادی رئیس جمهوری شده است.
ویچه گودسکی () یک شهرک در استان آرخانگلسک کشور روسیه است.
جنگ لیتوانی و شوروی یا جنگ لیتوانی و بلشویک ها () پس از جنگ جهانی اول میان دولت نوپای لیتوانی و جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی درگرفت. این بخشی از تهاجم بزرگتر شوروی به سمت غرب در سال های ۱۹۱۸–۱۹۱۹ بود. این تهاجم به دنبال عقب نشینی سربازان آلمانی انجام گرفت و هدف آن تشکیل جمهوری های شوروی در اوکراین، بلاروس، لیتوانی، لتونی، استونی، لهستان و پیوند با انقلاب ۱۹۱۹–۱۹۱۸ آلمان بود. تا پایان دسامبر ۱۹۱۸، نیروهای شوروی به مرز لیتوانی رسیدند. آن ها، عمدتاً بدون هیچ مقاومتی، شهرها را یکی پس از دیگری اشغال کردند و تا پایان ژانویه ۱۹۱۹ حدود دو سوم خاک لیتوانی را در کنترل خود داشتند. در فوریه، پیشروی شوروی توسط داوطلبان لیتوانیایی و آلمانی متوقف شد و مانع اشغال کاوناس، پایتخت موقت لیتوانی شدند. از آوریل ۱۹۱۹، جنگ لیتوانی به موازات جنگ شوروی و لهستان پیش رفت. لهستان بر خاک لیتوانی و به ویژه منطقه ویلنیوس ادعا داشت؛ این تنش ها منجر به جنگ لهستان و لیتوانی شد. نورمن دیویس، مورخ بریتانیایی-لهستانی، وضعیت را اینگونه شرح داد: «ارتش آلمان از ملی گرایان لیتوانیایی حمایت می کرد، شوروی ها از کمونیست های لیتوانیایی حمایت می
کردند و ارتش لهستان با همه آنها می جنگید.» در میانهٔ ماه مه، ارتش لیتوانی، که اکنون توسط سرلشکر سیلوستراس ژوکائوسکاس فرماندهی می شد، حمله ای را علیه شوروی در شمال شرقی لیتوانی آغاز کرد. تا میانه ژوئن، لیتوانیایی ها به مرز لتونی رسیدند و شوروی ها را در میان دریاچه ها و تپه های نزدیک زاراسیای محاصره کردند، جایی که شوروی ها تا پایان اوت ۱۹۱۹ در آن مقاومت کردند. شوروی ها و لیتوانیایی ها، که توسط رودخانه دائوگاوا از هم جدا شده بودند، جبهه های خود را تا نبرد دینبورگ در ژانویه ۱۹۲۰ حفظ کردند. در اوایل سپتامبر ۱۹۱۹، شوروی ها پیشنهاد مذاکره برای یک پیمان نام بی طرفیبی طرفیهٔ صلح را دادند، اما مذاکرات در ماه مه ۱۹۲۰ آغاز شد. معاهده صلح شوروی و لیتوانی در ۱۲ ژوئیه ۱۹۲۰ امضا شد. روسیه شوروی، لیتوانی مستقل را به طور کامل به رسمیت شناخت. پیشینه. لیتوانی پس از آخرین تجزیه مشترک المنافع لهستان-لیتوانی در ۱۷۹۵ بخشی از امپراتوری روسیه شد. در طول جنگ جهانی اول، لیتوانی توسط آلمان اشغال و بخشی از اوبر اوست شد. در ۱۶ فوریه ۱۹۱۸، شورای لیتوانی هم از آلمان هم از روسیه اعلام استقلال کرد. سه هفته بعد، بلشویک های گرفتار در جنگ داخلی ر
وسیه، با قدرت های مرکزی به دنبال صلخ بودند و پیمان برست-لیتوفسک را امضا کردند. آنها از ادعاهای روسیه در مورد فنلاند، استونی، لتونی، اوکراین، لیتوانی و لهستان صرف نظر کردند. با وجود این، آلمان به لیتوانی خودمختاری محدودی بخشید و آن ها حق تشکیل استقلال بالفعل نداشتند. هنگامی که آلمان در جنگ شکست خورد و آتش بس ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸ را امضا کرد، این امر تغییر کرد. لیتوانی به زودی سازماندهی نهادهای اساسی را آغاز کرد و نخستین دولت خود را به رهبری آگوستیناس ولدماراس بنیان نهاد. در ۱۳ نوامبر ۱۹۱۸، دولت روسیه شوروی پیمان برست-لیتوفسک که تضمین دهندهٔ استقلال لیتوانی بود را منحل کرد. ارتش غربی بلشویک سربازان در حال عقب نشینی آلمان را دنبال کرد و میان دو ارتش فاصله ای حدود حفظ می شد. سربازان سرخوردهٔ آلمانی معمولاً جنگ ابزار باارزش و دیگر تجهیزات را برای شوروی ها رها می کردند. شوروی ها به دنبال گسترش انقلاب جهانی پرولتری و بنیان گذاری جمهوری های شوروی در منطقه بدند. آن ها به کشورهای بالتیک به چشم دروازه یا پلی به اروپای غربی می نگریدند، جایی که می توانستند به انقلاب های آلمان و مجارستان بپیوندند. تا دسامبر ۱۹۱۸، نیروهای بلشویک
به لیتوانی خاوری رسیدند. طرف های مقابل. دولت لیتوانی. آگوستیناس ولدماراس، نخستین نخست وزیر لیتوانی، بر این باور بود که تشکیل ارتش در اولویت نیست و حامی بی طرفی لیتوانی بود. او اطمینان داشت که مزدوران آلمانی تا زمان برقراری صلح در کنفرانس صلح پاریس که در پیش بود، از لیتوانی محافظت خواهند کرد. ساکنان محلی، واحدهای دفاع شخصی را برای دفاع از خود در برابر آلمانی های در حال عقب نشینی سازماندهی کردند. نخستین قوانین دربارهٔ ارتش تا ۲۳ نوامبر ۱۹۱۸ صادر نشدند. برخی لیتوانیایی ها که در جنگ جهانی اول در ارتش روسیه خدمت کردند، به لیتوانی برگشتند و در کاوناس، گاردیناس و الیتاس گردان های نظامی تشکیل دادند. آنها فاقد اسلحه، مهمات و افسرها بودند. در پایان دسامبر، با حضور بلشویک ها در کشور، لیتوانی بدون رهبر ماند. آگوستیناس ولدماراس، آنتاناس اسمتونا، رئیس شورای لیتوانی و مارتیناس یچاس، وزیر دارایی، برای درخواست کمک مالی به آلمان رفتند. ژنرال کیپریوناس کوندراتاویچیوس معاون وزیر دفاع، پیشنهاد عقب نشینی به گاردیناس را داد و از فرماندهی دفاع لیتوانی خودداری کرد. نخستین کابینهٔ وزیران در ۲۶ دسامبر ۱۹۱۸ استعفا دادند. میکولاس اسلژویچ
یوس دولت تازه ای تشکیل داد. در ۲۹ دسامبر، او نخستین فراخوان عمومی را به چهار زبان منتشر کرد و خواهان داوطلبان برای ارتش لیتوانی شد. داوطلبان ساکسون. در برلین، اسموتنا و یچاس یک قرارداد به ارزش ۱۰۰ میلیون مارک با آلمان امضا کردند. از این پول عمدتاً برای ساخت و تجهیز ارتش استفاده شد. ماده ۱۲ آتش بس کومپین، آلمان را ملزم به حفاظت از لیتوانی در برابر حملات احتمالی لیتوانی می دانست اما آلمان همچنین به حفظ نفوذ خود در منطقه و ناتوان سازی روسیه علاقه مند بود. ابتدا آن ها تلاش کردند با سربازان در حال عقب نشینی از ارتش دهم آلمان به رهبری اریش فون فالکنهاین، داوطلبان را سازماندهی کنند. با وجود این، سربازان خسته بودند و روحیه شان را از دست داده بودند و می خواستند در زودترین زمان ممکن به خانه برگردند. سربازگیری در آلمان و به ویژه در زاکسن ادامه یافت. به داوطلبان ماهانه ۳۰ مارک و افزون بر آن ۵ مارک برای هر روز داده می شد و باید برای سه ماه نام نویسی می کردند. نخستین داوطلبان ساکسون، در آغاز ژانویه به کاوناس رسیدند اما شمار کمی از آنان برای انجام وظیفه نامناسب شناخته شدند و برگردانده شدند. تا پایان ژانویه، شمار داوطلبان آل
مانی ۴٬۰۰۰ تن بود. آن ها غیرقابل اعتماد بودند، زیرا انقلاب آلمان مردم پسندی جرگه اسپارتاکوس و آرمان های شوروی رو افزایش داد. چندین تلاش برای کودتا علیه دولت لیتوانی صورت گرفت. این داوطلبان در کاوناس و اطراف آن از جمله الیتاس، یوناوا، کداینیای و بایسوگالا مستقر بودند. دولت شوروی. در ۸ دسامبر ۱۹۱۸، یک دولت انقلابی از اعضای حزب کمونیست لیتوانی به ریاست وینکاس میکویچیوس-کاپسوکاس تشکیل شد. در ۱۶ دسامبر، دولت انقلابی تأسیس جمهوری سوسیالیستی شوروی لیتوانی را اعلام کرد. بین ۳۱ دسامبر ۱۹۱۸ و ۱ ژانویه ۱۹۱۹، پادگان آلمان از ویلنیوس عقب نشینی کرد و برخلاف درخواست های دولت لیتوانی، اختیار شهر را به یک کمیته محلی لهستانی واگذار کرد. نیروهای دفاع از خود لیتوانی و بلاروس که خود را با لهستان متحد کرده بودند، این پست ها را به دست گرفتند. دولت لیتوانی به کاوناس، پایتخت موقت لیتوانی، عقب نشینی کرد. در ۵ ژانویه ۱۹۱۹، ویلنیوس پس از یک نبرد پنج روزه با دسته های شبه نظامی لهستانی به رهبری ژنرال ولادیسلاو ویتکو، توسط شوروی ها تصرف شد. کاپسوکاس و دولتش در ۷ ژانویه از دوگوپیلس به ویلنیوس رسیدند. در ۲۷ فوریه، جمهوری سوسیالیستی شوروی لیت
وانی در جمهوری سوسیالیستی لیتوانی-بلاروس یا «لیتبِل» ادغام شد. پیمان صلح. نخستین تلاش لیتوانی و شوروی برای مذاکره در ۱۱ سپتامبر ۱۹۱۹، پس از آنکه کمیسار خلق امور خارجه روسیه شوروی، گئورگی چیچرین، یادداشتی حاوی پیشنهاد پیمان صلح ارسال کرد، صورت گرفت. با این حال، لیتوانی مذاکرات را به تأخیر انداخت زیرا بیم داشت که مذاکرات با روسیه کمونیست که از سیاست اروپا منزوی شده بود، به روابطش با قدرت های متفقین که هنوز لیتوانی را به رسمیت نشناخته بودند، آسیب برساند. مذاکرات تنها در ماه مه ۱۹۲۰ آغاز شد و به شدت تحت تأثیر وقایع جنگ شوروی و لهستان قرار گرفت. پیمان صلح شوروی و لیتوانی در ۱۲ ژوئیه منعقد شد. روسیه استقلال لیتوانی و حق آن بر منطقه ویلنیوس را به رسمیت شناخت. در عوض، لیتوانی به نیروهای شوروی اجازه حرکت نامحدود در طول جنگ علیه لهستان را داد. این امر بی طرفی اعلام شده لیتوانی را به خطر انداخت و بحران میان لهستان و لیتوانی را عمیق تر کرد. در ۱۴ ژوئیه ۱۹۲۰، شوروی ها ویلنیوس را اشغال کردند اما شهر را طبق توافق نامه صلح به دولت لیتوانی واگذار نکردند. در عوض، شوروی ها کودتایی را برای سرنگونی دولت لیتوانی و بنیان گذاری جمهو
ری شوروی برنامه ریزی کردند. با این حال، شوروی ها در نبرد ورشو شکست خوردند و به دست لهستانی ها به عقب رانده شدند. برخی از مورخان این پیروزی را عامل نجات استقلال لیتوانی از کودتای شوروی می دانند. در ۲۶ اوت، ارتش سرخ ویلنیوس را ترک کرد و لیتوانیایی ها آماده دفاع از مرزهای خود شدند. از آنجایی که لهستان این پیمان را به رسمیت نشناخت، این امر منجر به خصومت های بیشتر شد. در نهایت، لیتوانی منطقه ویلنیوس را در جریان شورش ژلیگوفسکی به لهستان واگذار کرد. هنگامی که میانجیگری جامعه ملل نتوانست وضعیت را تغییر دهد، لیتوانی و لهستان تا زمان اولتیماتوم لهستان در سال ۱۹۳۸ در وضعیت «نه جنگ، نه صلح» به حالت تعلیق درآمدند. در تمام این مدت، روسیه شوروی به قوی ترین متحد لیتوانی علیه لهستان تبدیل شد.
واحد عملیات ویژه صربستان () یک واحد ویژه پلیس زبده از نیروهای ویژه اداره امنیت دولتی صربستان بود. واحد عملیات ویژه در سال ۱۹۹۶ با ادغام واحدهای شبه نظامی تحت فرماندهی ژلیکو راژناتوویچ "آرکان" و فرانکو سیماتوویچ و ادغام آنها در سیستم امنیتی صربستان تحت نظارت یوویچا استانیشیچ، رئیس اداره امنیت دولتی، ایجاد شد. از سال ۱۹۹۶ تا نوامبر ۲۰۰۱، این واحد رسماً تحت صلاحیت اداره امنیت دولتی صربستان بود. این واحد سرانجام در مارس ۲۰۰۳، پس از ترور نخست وزیر صربستان، زوران جینجیچ، در نتیجه توطئه ای که برخی از اعضای این واحد در آن دخیل بودند، منحل شد. سرپرستان و بسیاری از اعضای این واحد و اسلاف آن به دلیل جنایات جنگی در طول جنگ های یوگسلاوی و همچنین فعالیت های مجرمانه، متهم و برخی از آنها محکوم شده اند. فرمانده رسمی این واحد، فرانکو سیماتوویچ، و عضو ارشد خاکستری آن، جوویکا استانیشیچ (رئیس اداره امنیت دولتی صربستان در نیمه اول حکومت اسلوبودان میلوشویچ) در دادگاه بین المللی کیفری برای یوگسلاوی سابق به جرم جنایات جنگی مختلف محکوم شدند. اعضای مختلف دیگری نیز به جرم تلاش برای ترور در بزرگراه ایبار و قتل ایوان استامبولیچ و اسلاوکو
چوروویجا محکوم یا در حال محاکمه هستند. طبق گزارش ها، واحد عملیات ویژه صربستان همچنین در مواردی از جنایات جنگی در جنگ کوزوو دست داشته است.
شیما کورکماز (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ترکیه است. وی از سال ۲۰۱۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به مرا ببخش، کمی روشنایی روز و خواهر و برادرانم اشاره کرد.