Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د، محموله مشکوکی داشتند، هیچ گونه کمک هزینه ای ارسال نکردند یا خدمه ناپدید شدند. به گفته فونتی، یکی از مدیران به این قبیله پول داده تا از شر ۶۰۰ بشکه زباله سمی و رادیواکتیو از ایتالیا، سوئیس، فرانسه، آلمان و ایالات متحده خلاص شود و مقصد آنها سومالی باشد، جایی که این زباله ها پس از تطمیع سیاستمداران محلی دفن شده اند. کارمندان سابق مظنون به پرداخت پول به مجرمان برای جمع آوری زباله ها در دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ هستند. ارسال محموله ها به سومالی تا دهه ۱۹۹۰ ادامه یافت، در حالی که قبیله «ندرانگتا» همچنین کشتی های حامل زباله، از جمله زباله های بیمارستانی رادیواکتیو را منفجر می کرد و آنها را به کف دریا در سواحل کالابریا می فرستاد. فونتی شخصاً سه کشتی را غرق کرد و لاشه کشتی واقع در ۲۸ کیلومتری ساحل ستارارو، در کالابریا، توسط کارگران محیط زیست به نام ام وی "کانسکی" شناسایی شد و می گوید که خودش در سال ۱۹۹۲ آن را به همراه ۱۲۰ بشکه زباله سمی و رادیواکتیو غرق کرده است. او گفت: «ندرانگتا برای این کار ۱۰۰۰۰۰ پوند دریافت کرده است.» فونتی توسط رئیسش سباستیانو رومئو از قبیله ندرانگتا از سن لوکا با همکاری جوزپه جورجی به این کار گمار
ده شده بود. یکی دیگر از روسای ندرانگتا که در این کار دخیل بود، ناتاله ایامونته بود که کشتی ها را در نزدیکی ملیتو دی پورتو سالوو غرق کرد. با این حال، کشتی ای که آنها در آب های عمیق ساحل کالابریا در نزدیکی ستارارو بررسی کردند، یک کشتی بخار مسافربری بود که در سال ۱۹۱۷ توسط یک زیردریایی آلمانی غرق شده بود. در نتیجه، یکی از دادستان ها اعتبار فونتی را در مورد غرق شدن های ادعایی زیر سؤال برد، اگرچه همکاری او با مقامات از سال ۱۹۹۴ منجر به دستگیری های گسترده «اعضای ندرانگتا» درگیر در قاچاق مواد مخدر شده بود. ادعای تحویل زباله های سمی به سومالی. هم فونتی و هم گروه محیط زیستی لگامبینته ادعا کردند که کشتی هایی با محموله های سمی به سومالی و سایر کشورهای در حال توسعه مانند کنیا و زئیر فرستاده شده اند که یا با کشتی غرق شده اند یا در خشکی دفن شده اند. لگامبینته ادعا می کند که در ازای دریافت کشتی های زباله، به گروه های شورشی محلی سلاح داده شده است. فونتی ادعا می کند که ایلاریا آلپی، روزنامه نگار تلویزیونی ایتالیایی، و فیلمبردارش میران هرواتین در سال ۱۹۹۴ در سومالی به قتل رسیدند زیرا شاهد ورود زباله های سمی به بوساسو، سومالی،
بوده اند. به گفته فونتی، سیاستمداران دموکرات مسیحی، از جمله نخست وزیر سابق ، سیریاکو د میتا، در عملیات دفع غیرقانونی دخیل بوده اند و از سرویس مخفی اداره اطلاعات نظامی ایتالیا برای لاپوشانی ارتباط خود استفاده کرده اند. د میتا این اتهامات را رد کرد. فونتی همچنین ادعا کرد که سیاستمداران سوسیالیست، جیانی د میکلیس و بتینو کراکسی، مداخله کردند تا اطمینان حاصل شود که نیروهای حافظ صلح ایتالیایی در سومالی از حمل و نقل ها چشم پوشی می کنند. در ابتدا اعتقاد بر این بود که امواج عظیمی که پس از سونامی اقیانوس هند در سال ۲۰۰۴ شمال سومالی را درنوردیدند، زباله های سمی و هسته ای را که به طور غیرقانونی تخلیه شده بودند، به هوا بلند کرده اند. همچنین فلزات سنگینی مانند سرب، کادمیوم و جیوه نیز در این منطقه وجود دارد. طبق گزارش برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد (UNEP)، امواج، بشکه های زنگ زده و سایر ظروف و زباله های خطرناکی را که در اوایل دهه ۱۹۹۰ در امتداد خط ساحلی طولانی و دورافتاده این کشور جنگ زده تخلیه شده بودند، متلاشی کردند. با این حال، یک هیئت حقیقت یاب فنی سازمان ملل متحد در سال ۲۰۰۵ هیچ اثری از زباله های سمی در امتداد خطوط س
احلی پس از سونامی پیدا نکرد. در سال ۲۰۰۶، سازمان مردم نهاد سومالیایی دارئیل بولشو گود، با دسترسی به قبایل مختلف متخاصم، یک بررسی انجام داد و ۱۵ کانتینر از «زباله های هسته ای و شیمیایی تأیید شده» را در هشت منطقه ساحلی شناسایی کرد. منبعی از برنامه توسعه سازمان ملل متحد (UNDP) جستجوی مواد خطرناک در سومالی را «مانند جستجوی سوزن در انبار کاه توصیف کرد. اینطور نیست که آنها نمی دانند آنجاست … بلکه نمی دانند از کجا شروع به جستجوی آن کنند.»
موزه تاریخ طبیعی، پاویا ( موزه ای در پاویا، ایتالیا که نمونه های تاریخ طبیعی بسیاری را به نمایش می گذارد، در کاخ بوتا آدورنو واقع شده است. این موزه که در سال ۱۷۷۵ تأسیس شد، یکی از قدیمی ترین موزه های تاریخ طبیعی در اروپا بود. در حال حاضر، این موزه به همراه ۵ موزه دیگر - موزه تاریخ دانشگاه، موزه فناوری برق، موزه باستان شناسی، موزه کامیلو گلژی و موزه کانی شناسی - شبکه موزه های دانشگاه پاویا را تشکیل می دهند. تاریخچه. این موزه به عنوان بخشی از پروژه های نوسازی توسط ملکه ماریا ترزا اتریش برای دانشگاه پاویا در سال ۱۷۷۱ تأسیس شد. این موزه توسط لازارو اسپالانزانی، استاد تاریخ طبیعی در دانشگاه، تأسیس شد. موزه اولین مجموعه خود، مواد معدنی از وین، را که توسط ملکه ماریا ترزا اهدا شده بود، دریافت کرد. این مجموعه ها تا سال ۱۷۷۵ در کالج گیسلیری نگهداری می شدند، سپس به پالاتزو سنترال منتقل شدند، جایی که مجموعه ها بر اساس سیستم طبقه بندی لینن فهرست بندی شدند. این مجموعه ها بیش از یک قرن در کاخ مرکزی دانشگاه نگهداری می شدند. در سال ۱۷۷۸، بخش جدیدی برای آناتومی تطبیقی به بخش های موجود کانی شناسی و جانورشناسی اضافه شد که شامل ا
بزارهایی بود که متعلق به جراح آنتونیو اسکارپا بود. در سال ۱۷۸۰، این موزه بیش از ۲۴۰۰۰ نمونه از سراسر جهان را در خود جای داده بود. از سال ۱۸۵۲ تا ۱۸۷۴، به سرپرستی جوزپه بالسامو کریولی، موزه به لطف کمک های مالی و خرید نمونه های جدید، از جمله پرندگان، خزندگان، حشرات و پستانداران بزرگ، از جمله یک زرافه و یک مورچه خوار غول پیکر، مجموعه های خود را گسترش داد. هر بخش از موزه در سال ۱۸۷۵ به یک موزه مستقل تبدیل شد - بخش آناتومی در سال ۱۹۰۳ به کاخ بوتا منتقل شد، به همین ترتیب بخش جانورشناسی در سال ۱۹۳۵ منتقل شد. بخش کانی شناسی به بخش دیگری از کاخ منتقل شد. در سال ۱۹۶۰، تمام بخش ها دوباره به قلعه ویسکونتئو منتقل شدند تا موزه ای منحصر به فرد ایجاد شود که برای عموم مردم باز باشد، اما این طرح لغو شد. در این مدت، مجموعه ها به دلیل عدم نگهداری رو به زوال رفتند. در سال ۱۹۹۵، کار بازیابی و مرمت مواد آغاز شد زیرا در طول سال ها، مجموعه ها تخریب شده بودند. اخیراً، موزه در مرحله برنامه ریزی بوده است؛ قرار است محل قطعی موزه تاریخ طبیعی در قطب علمی دانشگاه باشد. مجموعه ها. این موزه به سه بخش جانورشناسی، دیرینه شناسی جغرافیایی و آناتو
می مقایسه ای تقسیم شده است. این موزه میزبان مجموعه های متعددی از جمله موارد زیر است: مجموعه اسپالانزانی. این بخش شامل مجموعه جانورشناسی باقی مانده است که توسط لازارو اسپالانزانی گردآوری شده است. بسیاری از اقلام مجموعه اصلی به دلیل انگل ها آسیب دیده اند. بقیه مجموعه از طریق کمک های مالی یا خریدهای شخصی به دست آمده و هنوز در وضعیت عالی هستند. این مجموعه همچنین شامل یک «راهنمای شعر» از اپرای ۱۷۹۳، دعوتنامه آیات خالی از دافنی اوروبیانو در لزبیا سیدونیا، نوشته لورنزو ماسکرونی، ریاضیدان و مدرس دانشگاه، است. مجموعه اسپالانزانی شامل نمونه های حیوانی نگهداری شده در الکل مانند موارد زیر است: به طور خاص، اسب آبی تاریخچه خاصی دارد: این یک نمونه ماده است که توسط گونزاگا در اوایل قرن هفدهم خریداری شد و آنها آن را در کاخ دوکال در مانتوا به همراه مومیایی رینالدو بوناکولسی سوار بر اسب به نمایش گذاشتند. حدود سال ۱۷۰۰، مومیایی رینالدو به دریاچه مانتوا انداخته شد و در سال ۱۷۸۳، دولت اتریش تصمیم گرفت اسب آبی را به موزه پاویا بیاورد. مجموعه جانورشناسی. مجموعه مهره داران شامل بیش از ۵۰۰۰ نمونه جانوری است. مجموعه خزندگان شامل یک پیت
ون، آناکوندا و تمساح است. بسیاری از نمونه ها در طول کاوش های علمی در قرن نوزدهم و بیستم جمع آوری شده اند. آن ها در الکل نگهداری می شوند و در میان آن ها، یک نمونه بسیار نادر از مار آبی آلبینو ("مار چلیپر") وجود دارد. سایر نمونه های خزندگان مانند مارمولک ها ("سوسماران راستین" و "مارمولک های اژدها") توسط یک کاوشگر پاویا، لوئیجی روبکی بریچتی، جمع آوری شدند. نمونه آگاما روبکی توسط او در اوبیا، سومالی در سال ۱۸۹۰ جمع آوری شد. مجموعه ماهی های دریایی و آب شیرین شامل ماهی شش ماهی که توسط پیترو پاوسی خریداری شده و یک نمونه نادر از ماهی کولاکانت ("تهی خار غرب اقیانوس هند") است که در اوایل دهه ۱۹۷۰ در کانال موزامبیک صید شده و توسط آقاخان چهارم کریم به موزه اهدا شده است. مجموعه ژئوپالئونتولوژی. مجموعه ژئوپالئونتولوژی در قلعه ویسکونتی نگهداری می شد، جایی که در اواخر دهه ۱۹۵۰ تا سال ۲۰۱۴ به آنجا منتقل شد و سپس به کاخ بوتا آدورنو منتقل شد. این مجموعه شامل بیش از ۳۰۰۰۰ نمونه فسیلی - قطعات اسکلتی بی مهرگان و مهره داران کشف شده در دره پو - است که قدمت آنها به دوران پلیوسن و میوسن برمی گردد. این مجموعه های فسیلی شامل ۶۵ تخته ماه
ی از رسوبات فسیل دار بولکا، یک نمونه اصلی از ایکتیوسوروس ("باریک باله") از دوران مزوزوئیک، یک کرینوئید پیریتی شده از جنس پنتاکرینوس و همچنین یک اسکلت کامل از یک خرس غار ("خرس غارنشین") است که از آلپ لومباردی آمده است. این مجموعه ها همچنین شامل ۵۰۰۰ سنگ و کانی است. مجموعه آناتومی تطبیقی. مجموعه آناتومی مقایسه ای شامل بیش از ۵۰۰۰ اثر باستانی شامل اسکلت، نمونه ها و نمونه های آناتومیکی عمدتاً از مهره داران از جمله یک فیل است که در سال ۲۰۱۴ تحت مرمت قرار گرفت. نمونه فیل احتمالاً سومین نمونه قدیمی در جهان، پس از نمونه های موجود در موزه های بورژ (۱۸۰۳) و مادرید (۱۷۷۸) است. شانتی فیل. در سال ۱۷۷۲، ژان باپتیست شوالیه، آخرین فرماندار فرانسوی چانداناگار، تصمیم گرفت یک فیل به شاه لویی پانزدهم هدیه دهد. این فیل، یک فیل آسیایی دو ساله ("فیل آسیایی") بود که بنگال هند را با کشتی متعلق به شرکت هند به مقصد فرانسه ترک کرد. ده ماه بعد، این فیل در لورینت در بریتانی (بریتنی) پهلو گرفت. این فیل سفری طولانی را با پای پیاده، زیر نظر جمعیت کنجکاو، تا کاخ ورسای طی کرد. در آنجا، به عنوان یک جاذبه حیوانی برای مهمانان کاخ و طبیعت گرایان،
از جمله پتروس کامپر، آناتومیست هلندی که سرانجام کتابی در مورد تاریخ طبیعی فیل ها منتشر کرد (کامپر، ۱۸۰۳)، در دربار پادشاه باقی ماند. این فیل در شب بین ۲۴ و ۲۵ سپتامبر ۱۷۸۲، پس از افتادن در آب های کانالی در پارک، جان باخت. جسد به باغ سلطنتی پاریس منتقل شد و کالبدشناسان برجسته، ژان کلود مرتود و ادمه-لویی دوبنتون، آن را به نمایش گذاشتند. پوست فیل در موزه ملی تاریخ طبیعی پاریس به نمایش گذاشته شد. در سال ۱۸۰۴، ناپلئون بناپارت پوست فیل را به همراه سایر نمونه های جانورشناسی به موزه تاریخ طبیعی دانشگاه پاویا اهدا کرد. وینچنزو روزا، متصدی موزه، از ایجاد این نمونه مراقبت کرد و آن را در سال ۱۸۱۲ نصب کرد. به دلیل سیاست های موزه، این نمونه از دید عموم دور نگه داشته شد و بیش از دو قرن غیرقابل دسترس باقی ماند و از سال ۱۹۶۰ تا ۲۰۱۴ در قلعه ویسکونتی نگهداری شد. در دسامبر ۲۰۱۴، نمونه فیل برای مرمت به کاخ بوتا آدورنو منتقل شد. این نمونه تحت تمیزکاری دقیق قرار گرفت و به منظور ترمیم آسیب های وارده در طول قرن ها ناشی از کپک و فرسودگی، تحت عملیات مرمت اساسی قرار گرفت. پروژه مرمت بخشی از کمپین بیا دانشگاه بود که پلتفرم تأمین مالی جم
عی برای دانشگاه پاویا بود. مرمت با بودجه اضافی از لمباردی تکمیل شد. در بهار ۲۰۱۵، پس از بیش از ۶۰ سال نگهداری در اتاق زیر شیروانی قلعه ویسکونتی در پاویا، این فیل در دانشگاه پاویا به نمایش گذاشته شد. نمایشگاه فیل از ۳۰ آوریل تا ۳۱ اکتبر ۲۰۱۵ در پالازو سنترال برگزار شد و بیش از ۱۰۰۰۰ بازدیدکننده را به خود جذب کرد. در ۲۷ اکتبر ۲۰۱۵، این فیل شانتی نامگذاری شد که توسط کارلو ویولانی، یکی از اهداکنندگان کمپین بیا دانشگاه در سال ۲۰۱۵، انتخاب شد. در ۸ آوریل ۲۰۱۷، دانشگاه رویدادی با عنوان «روزی برای فیل» ( ترتیب داد) در کاخ بوتا آدورنو، که شامل بازدید از موزه تاریخ طبیعی نیز می شد. کتابی در مورد تاریخچه نمونه فیل توسط پائولو مازارلو، استاد تاریخ پزشکی در دانشگاه پاویا، با عنوان «فیل از ناپلئون، حیوانی که می خواهد آزاد باشد» نوشته شده است ().
بر اساس گزارش صندوق جهانی طبیعت و نقشه دیجیتال مناطق اکولوژیکی اروپا توسط آژانس محیط زیست اروپا، جنگل های مختلط کوه های دیناریک یک منطقه اکولوژیکی زمینی از زیست بوم معتدل جنگل های پهن برگ و مختلط در جنوب شرقی اروپا هستند. این منطقه همچنین در قلمرو پالئارکتیک قرار دارد. جغرافیا. جنگل های مختلط کوه های دیناریک، منطقه جنگلی کوهستانی آلپ دیناریک را تشکیل می دهند. این رشته کوه در امتداد ساحل شرقی دریای آدریاتیک امتداد یافته و ۵۸۲۰۰ متر مربع را اشغال کرده است. کیلومتر مربع (۲۲۵۰۰ mi²) در اسلوونی، کرواسی، بوسنی و هرزگوین، مونته نگرو، صربستان، شمال شرقی کوزوو، شمال آلبانی و شمال شرقی ایتالیا. با وجود دامنه های بارندگی بالا و فراوانی سنگ آهک، برجستگی های کارستی برجسته هستند. آب و هوا. آب و هوای این منطقهٔ اکولوژیکی مرطوب و بسیار مرطوب است. دامنهٔ بارندگی عموماً بالای ۱۵۰۰ درجهٔ سانتیگراد است. میلی متر و بین ۲۰۰۰ تا ۳۵۰۰ متغیر است میلی متر رایج است. حداکثر مقادیر اندازه گیری شده در مناطق داخلی خلیج کوتور از میانگین سالانه فراتر می رود و به بیش از ۴۵۰۰ میلی متر می رسد. میلی متر (تسرکویتسه)، بالاترین دامنه های بارش در ار
وپا و یکی از مرتفع ترین ها در نیمکره شمالی است. این منطقه بخشی از نوع معتدل کوپن با تابستان های مرطوب (Cfs) و آب و هوای برفی کوهستانی (Dfs) است. به دلیل فراوانی برف و بهمن، زیستگاه های آلپی برای همه کوه های مرتفع رایج است. چندین یخچال کوچک هنوز در رشته کوه های دورمیتور و آکروسد، بلندترین توده های آلپ دیناریک، پابرجا هستند. فلورا. دامنه وسیع ارتفاعی این منطقه اکولوژیکی میزبان طیف وسیعی از جوامع گیاهی است. بلندترین ارتفاعات (بالای ۱۵۰۰ متر) پوشیده از جنگل های مخروطی شکل است که پوشش گیاهی پهن برگ مختلطی دارند و در ارتفاعات پایین تر نیز دیده می شوند. منطقه مخروطیان تحت سلطه صنوبر نقره ای، صنوبر نروژی، صنوبر صربستانی، کاج سیاه اروپایی، کاج موگو و کاج بوسنیایی با ترکیبی از راش اروپایی است. جنگل های صنوبر آهکی دیناریک بر روی رخنمون های سنگ آهک رشد می کنند. گونه های غالب مناطق پایین تر شامل بلوط های برگ ریز مختلف ("بلوط مجاری"، "بلوط ترک"، "بلوط قرمز اروپایی" و "سفیدمازو") و ممرز شرقی هستند. زبان گنجشک گلدار اروپای جنوبی منطقه زیر مدیترانه را در منطقه ای زیر ۶۰۰ تا ۱۰۰۰ متر (از شمال تا جنوب) مشخص می کند. از نظر جغراف
یای گیاهی، این منطقه اکولوژیکی بین استان های دریای آدریاتیک و مدیترانه شرقی منطقه مدیترانه، در پادشاهی هولارکتیک (طبق توصیف آرمن تختاجان) مشترک است. مناطق حفاظت شده. ۳۵۹۸۹ کیلومتر مربع، یا ۵٪ از منطقه اکولوژیکی در مناطق حفاظت شده قرار دارد. ۱٪ دیگر از مساحت منطقه اکولوژیکی دارای جنگل های نسبتاً دست نخورده اما حفاظت نشده است. مناطق حفاظت شده در این منطقهٔ اکولوژیکی شامل پارک ملی تریگلاو در اسلوونی، پارک ملی دریاچه های پلیتویک در کرواسی، پارک های ملی بیوگرادسکا گورا، دورمیتور و کوه های نفرین شده در مونته نگرو و پارک ملی دره والبونه در آلبانی می شوند.
تری آنگولو لاریانیو یک منطقه جغرافیایی در لمباردی ، ایتالیا در استان کومو است. این موسسه توسط یک موسسه میانی سرزمینی به نام "Comunità montana del Triangolo lariano" با پایگاهی در کانزو نمایندگی می شود. توپوگرافی. سه دریاچه بزرگ در ایتالیا وجود دارد که عمق آنها به بیش از 300 متر می رسد و مساحتی بالغ بر صدها کیلومتر مربع را پوشش می دهند. این دریاچه ها در امتداد غرب به شرق قرار دارند، زیرا همه آنها در منطقه پیش از آلپاین منطقه لومباردی قرار دارند. غربی ترین آنها دریاچه ماجیوره است و مرز با منطقه پیدمونت را مشخص می کند؛ شرقی ترین آنها دریاچه گاردا است که مرز با منطقه ونتو را مشخص می کند و دریاچه مرکزی آن دریاچه کومو است. این دریاچه با شکل خاص خود که به صورت " Y " وارونه یا حرف یونانی " λ " است، قابل تشخیص است. مثلثی که توسط دو شاخه مورب دریاچه تشکیل شده است، در زبان ایتالیایی "Triangolo lariano" نامیده می شود. این عبارت از اسم "triangolo" (= مثلث) و صفت "lariano" به معنای "مربوط به لاریوس"، نام لاتین دریاچه کومو ، تشکیل شده است. این منطقه از یک شبه جزیره تشکیل شده است - که انتهای آن روستای بلاجیو است - اما می توا
ن آن را به عنوان یک جزیره در نظر گرفت، زیرا ضلع سوم مثلث (که توسط دریاچه کومو اشغال نشده است) با هفت دریاچه کوچکتر احاطه شده است. شهر توریستی کانزو در مرکز "مثلث لاریان" قرار دارد و شهر اصلی "Comunità montana del Triangolo lariano" (به معنای واقعی کلمه، "جامعه کوهستانی "مثلث لاریان" ")، یک نهاد ارضی است که 31 شهرداری شبه جزیره را با حدود 71000 نفر جمعیت گرد هم می آورد. تاریخچه. در طول قرون وسطی ، قلمرو "تری آنگولو لاریان" به چهار نهاد اصلی تقسیم شده بود که سه مورد از آنها بخشی از ایالت میلان بود؛ در عوض، یکی تحت حاکمیت کمون کومو قرار داشت: دریاچه ها و کوه ها. «مثلث» ارتفاعی بین ۳۲۰ تا ۱۶۸۲ متر از سطح دریا دارد. معروف ترین کوه ها عبارتند از: کورنی دی کانزو (شاخ های کانزو ) (۱۳۷۲ متر) و کوه کورنیتزولو (۱۲۴۱ متر)، که هر دو در کانزو قرار دارند و توسط کوه راج (۱۲۶۱ متر) از هم جدا شده اند، که آن هم در کانزو قرار دارد و به دلیل تنوع و جذابیت مناظر، به عنوان یک مقصد گردشگری شناخته می شود. کوه سن پریمو (۱۶۸۲ متر) و کوه پالانزون (۱۴۳۶ متر) به دلیل ارتفاعشان. کوه بولتونه (۱۳۱۷ متر) نیز به دلیل نزدیکی به کومو ، اغلب مورد
بازدید قرار می گیرد. هفت دریاچه کوچک که مرز جنوبی منطقه را تشکیل می دهند عبارتند از: دریاچه پوسیانو ، دریاچه آنون (که به "دریاچه آنون" و دریاچه اوگیانو تقسیم می شود)، دریاچه گارلاته ، دریاچه آلسریو ، دریاچه مونتورفانو و در نهایت، دریاچه سگرینو - که در مرز جنوبی سرزمین کانزو قرار دارد - دریاچه ای کوچک و یخبندان که توسط چندین نویسنده و شاعر مورد ستایش قرار گرفته است. "Triangolo lariano" همچنین نام یک منطقه حفاظت ویژه (۵۹۳ هکتاری ) است که توسط قوانین اروپایی محافظت می شود و در Corni di Canzo (شاخ های Canzo ) واقع شده است. حفاظت از آن شامل ۸۴ گونه پرنده گرانبها (از جمله سارگپه عسل خوار ، شاهین تیزپر ، کبک صخره ای ، جغد عقابی ، جغد شبگرد ، پی پت قهوه ای ، سنگ چشمه پشت قرمز و زردپره اورتولان ) و زیستگاه ها، مانند مراتع خشک طبیعی و رخساره های بوته زار بر روی بسترهای آهکی (Festuco-Brometalia) - با شکوفایی قابل توجه ارکیده ها - سنگفرش های آهکی و چشمه های سنگ ساز با تشکیل توفا (Cratoneurion) و جنگل های راش آهکی Cephalanthero-Fagion اروپای مرکزی می شود. در داخل، یک ذخیره گاه طبیعی دیگر، به نام « "ساسو مالاسکاراپا" » (3
28 هکتار )، با 52 گونه حفاظت شده، از جمله خفاش نعل اسبی بزرگ ، انواع مختلف سنگ چشمه پشت دار و خرچنگ نادر چنگال سفید قرار دارد. یکی از زیستگاه های عجیب این ذخیره گاه، چشمه های سنگی با سازند تراورتن است. تناوب جنگل ها، مراتع و سازندهای سنگی در کوه های کانزو ، این چشم انداز را به ویژه برای گردشگری محبوب می کند.
گردان ویژه راچه یا فرا گروه های بدون وابستگی (به آلمانی : Rächer) یک گروه بدون وابستگی به دولت یا گروه دیگری در خاورمیانه و مناطق اطراف ان است که فعالیت پررنگ ان در ایران دیده میشود. این گروه مسئول درگیری با چند نهاد مثل ائتلاف سوریه آزاد (به مدت ۳ ساعت) و نهاد های خودخوانده بسیجی مثل ثارالله، خمینیسم، فدائیان انقلاب و دیگر گروه ها است. بجز ان اقدام عملی این گروه مانند درگیر شدن با بیش از ۱۳ گروه در نواحی شهر تهران و اصفهان بوده است. اقدامات این گروه در فضای مجازی ایران بستن ۲۳ چنل تلگرامی پخش اطلاعات افراد عادی (۳ چنل روسی، ۱ چنل عربی پخش عکسای دختران ایرانی، ۶ چنل افغانستانی، ۱ چنل مربوط به تجزیه طلبان کردستانی، ۱۲ چنل ایرانی شامل ۱ چنل پخش اطلاعات افراد زیر ۱۶ سال و ۲ چنل پخش عکس دختران تهرانی مازندرانی و شیرازی و ۹ چنل تلگرامی پخش عکس و اطلاعات افراد مختلف و بی گناه) بوده است. دیگر اقدامات این گروه از جمله مسدود کردن اکانت ۶۸ نفر از عوامل و مالکین چنل های متخلف و پخش اطلاعات دیگران بوده. در حوزه مقابله با گروه های مثل ثارالله حوضه نظارتی فضای مجازی راچه به همراه HSIO در جمعه ساعات ۲۰:۰۰ به وقت تهران دست ب
ه انهدام گروه سفارت خانه و عوامل پخش اطلاعات و بستن چنل دیگران در تلگرام کرد. همچنین در ساعت ۰۳:۰۰ صبح|نصف شب به وقت ایران این گروه به اطلاعات چند تن از عوامل ابتینیسم و سفارت دسترسی یافت.
ریک کرویس (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل هلند است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اوترخت، باشگاه فوتبال اکسلسیور، باشگاه فوتبال مالمو، و باشگاه فوتبال ولندام اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال هلند بازی کرده است.
سالنامه ریچارد بیچاره سالنمایی بود که به ابتکار بنجامین فرانکلین با استفاده از نام مستعار «ریچارد بیچاره» یا «ریچارد ساندرز» منتشر می شد. این سالنما از سال ۱۷۳۲ تا ۱۷۵۸ به طور پیوسته انتشار یافت و به سرعت در میان مخاطبان مستعمرات سیزده گانه محبوبیت پیدا کرد. به دلیل استقبال گسترده، تیراژ آن به حدود ۱۰٬۰۰۰ نسخه در سال رسید که برای زمان خود رقمی چشمگیر به شمار می رفت. بنجامین فرانکلین، مخترع، دولتمرد، ناشر و چاپخانه دار برجسته آمریکایی، با انتشار "سالنامه ریچارد بیچاره" به موفقیتی چشمگیر دست یافت. در دوران استعمار آمریکا، «سالنامه ها» از پرخواننده ترین آثار محسوب می شدند؛ کتاب هایی که مجموعه ای از پیش بینی های فصلی آب وهوا، توصیه های کاربردی در امور خانه داری، معماها و دیگر سرگرمی ها را در بر می گرفتند. در این میان، سالنامه ریچارد بیچاره به ویژه به سبب بهره گیری گسترده از بازی های زبانی و ظرافت های طنزآمیز شهرت یافت؛ تا آنجا که برخی از عبارات بذله گویانه و ابداعی آن در گذر زمان وارد زبان محلی آمریکایی شد و تا به امروز نیز رواج دارد.
آنتونی کوریا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل سورینام-هلند است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال تلستار اشاره کرد.
موریس استین (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل هلند است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ادو دن هاخ و باشگاه فوتبال ناک بردا اشاره کرد.
دومین سموئیل ۱۳ ()، سیزدهمین فصل ها و آیات کتاب مقدس کتاب دوم سموئیل در عهد عتیق از مسیحیت کتاب مقدس یا قسمت دوم کتاب های سموئیل در کتاب های سموئیل در کتاب مقدس عبری است. به پیامبر سموئیل، با اضافات پیامبران جاد و ناتان (پیامبر)، اما محققان مدرن آن را ترکیبی از تعدادی متن مستقل از اعصار مختلف از حدود ۶۳۰ تا ۵۴۰ پیش از میلاد می دانند. این فصل شامل شرح سلطنت داوود در اورشلیم است. این بخش در بخشی شامل دوم سموئیل ۹–۲۰ قرار دارد و تا اول پادشاهان ۱–۲ ادامه می یابد که به مبارزات قدرت بین پسران داوود برای جانشینی تاج و تخت داوود می پردازد تا اینکه «پادشاهی در دست سلیمان مستقر شد» (اول پادشاهان ۲:۴۶).
کریستینا ماریا آلبرینی یک دانشمند علوم اعصاب ایتالیایی است که مکانیسم های بیولوژیکی حافظه بلندمدت را مطالعه می کند. او استاد علوم اعصاب در مرکز علوم عصبی دانشگاه نیویورک و استادیار در بخش های علوم اعصاب، روان پزشکی و زیست شناسی ساختاری و شیمیایی در دانشکده پزشکی ایکان در مونت سینای در نیویورک است. تحقیقات او بر درک سازوکارهای سلولی و مولکولی ای متمرکز است که در تثبیت، ذخیره سازی و تحکیم حافظه های بلندمدت نقش دارند—فرایندهایی پیچیده که در قلب عملکرد شناختی انسان قرار دارند. این پژوهش ها به بررسی نحوهٔ تغییرات سیناپسی، تنظیم پروتئین ها، و فعالیت ژن ها در مغز می پردازند؛ عواملی که حافظه را از یک تجربهٔ گذرا به یک ساختار پایدار تبدیل می کنند. بخش دیگری از مطالعات او به بازیابی حافظه و "بازتحکیم" اختصاص دارد—فرایندی که طی آن، حافظه پس از بازیابی، دوباره در مغز تثبیت می شود و ممکن است دستخوش تغییراتی شود. این حوزه، نه تنها برای فهم انعطاف پذیری حافظه، بلکه برای درمان اختلالاتی چون PTSD، اعتیاد، و فراموشی های آسیب زا اهمیت دارد. پژوهش های او در مرزهای علوم اعصاب، روان شناسی شناختی، و زیست شناسی مولکولی قرار دارند و
به روشن شدن چگونگی شکل گیری، حفظ، و تغییر حافظه در مغز انسان کمک می کنند—دانشی که می تواند مسیر درمان های نوین و بهبود عملکرد شناختی را هموار سازد. در سال ۲۰۱۷، او به عضویت اتحادیه دانا برای ابتکارات مغزی انتخاب شد و در سال ۲۰۱۹ جایزه رزا کامونا منطقه لومباردی را دریافت کرد. در سال ۲۰۲۲، او به عنوان عضو آکادمی هنر و علوم آمریکا منصوب شد. زندگی نامه. او در رشته زیست شناسی تحصیل کرد و با افتخار از دانشگاه پاویا در ایتالیا فارغ التحصیل شد. تحقیقات کارشناسی او بر مطالعه آنتی بادی ها "در شرایط آزمایشگاهی متمرکز بود." او مدرک دکترای خود را در علوم ایمونولوژی از دانشگاه جنوا دریافت کرد، جایی که به مطالعه گیرنده های آنتی ژن سلول T پرداخت. در سال ۱۹۸۵، او یک بورسیه تحقیقاتی پسادکترا برای کار در موسسه سرطان دانا-فاربر در دانشکده پزشکی هاروارد دریافت کرد. بعداً، او یک بورسیه پسادکترای دیگر برای کار در دانشگاه کلمبیا دریافت کرد و از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ در آزمایشگاه اریک کندل مشغول به کار شد، جایی که او به عنوان یک متخصص نوروبیولوژی آموزش دید. در این مدت، تحقیقات او بر مطالعه نقش تنظیم بیان ژن در طول انعطاف پذیری سیناپسی بلن
دمدت متمرکز بود. کریستینا در سال ۱۹۹۷ به عنوان استاد یار علوم اعصاب به دانشگاه براون پیوست—آغازی برای یک مسیر علمی برجسته در حوزهٔ پژوهش های عصبی. چند سال بعد، در سال ۲۰۰۱، او به مدرسه پزشکی آیکان در مانت ساینای منتقل شد، جایی که تا سال ۲۰۱۰ به عنوان استاد یار فعالیت کرد و سپس به مقام استاد تمام ارتقاء یافت. این ارتقاء نشان دهندهٔ اعتبار علمی و پژوهشی او در یکی از معتبرترین مراکز پزشکی ایالات متحده بود. در سال ۲۰۱۱، کریستینا به مرکز علوم عصبی دانشگاه نیویورک (NYU) پیوست و در آن جا نیز به عنوان استاد تمام در رشتهٔ علوم اعصاب مشغول به کار شد. این انتقال، نه تنها گامی مهم در مسیر حرفه ای او بود، بلکه نشان دهندهٔ جایگاه برجستهٔ او در جامعهٔ علمی بین المللی است. حضور او در NYU، که یکی از مراکز پیشرو در پژوهش های شناختی و عصبی است، به او امکان داد تا تحقیقات خود را در زمینهٔ حافظه، بازیابی شناختی، و سازوکارهای مولکولی مغز گسترش دهد. مسیر علمی کریستینا، از براون تا مانت ساینای و سپس NYU، بازتابی از تعهد، تخصص، و نوآوری در یکی از پیچیده ترین و حیاتی ترین حوزه های علوم زیستی است. از سال ۲۰۰۲، او آموزش روان کاوی را در
انجمن ملی پیشرفت روان کاوی (NPAP) در نیویورک آغاز کرد—نهادی معتبر که بر پایهٔ سنت های فرویدی و رویکردهای معاصر روان کاوی فعالیت می کند. پس از یک دهه آموزش و تجربه، در سال ۲۰۱۲ موفق به دریافت مجوز رسمی روان کاوی در ایالت نیویورک شد، و از آن زمان به طور فعال در پیوند دادن علوم اعصاب با روان کاوی مشارکت داشته است. هدف او از این تلفیق، ایجاد رویکردی جامع و چندرشته ای برای مطالعهٔ مغز و ذهن است—رویکردی که نه تنها به فهم بهتر سازوکارهای روانی و عصبی کمک می کند، بلکه زمینه ساز توسعهٔ روش های روان درمانی علمی و مبتنی بر شواهد نیز هست. او با بهره گیری از دانش زیست شناسی عصبی، روان کاوی بالینی، و روان شناسی شناختی، تلاش می کند تا درمان های روانی را از حالت صرفاً نظری خارج کرده و آن ها را بر پایهٔ داده های تجربی و سازوکارهای مغزی بنا نهد. این مسیر، که در تقاطع علم و روان درمانی قرار دارد، نشان دهندهٔ تعهد او به درک عمیق تر انسان و بهبود روش های درمانی است—تلاشی برای آشتی دادن ناخودآگاه روان کاوی با نورون های علوم اعصاب، و ساختن پلی میان تجربهٔ درونی و واقعیت زیستی. او در سال ۲۰۲۰ شرکت بیوتکنولوژی را با هدف بررسی درمان ه