Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دی سن پائولو" نصب گردید. این سازهٔ عظیم، نه تنها از نظر مهندسی چشمگیر بود، بلکه نمادی از جاه طلبی فناورانهٔ ایتالیا در آغاز قرن بیستم محسوب می شد. طراحی مثلثی آنتن، به منظور دستیابی به پایداری ساختاری و پوشش مؤثر امواج، انتخاب شده بود و در هماهنگی با فرستنده های قوس دار، امکان ارتباط با مستعمرات دوردست در دریای سرخ را فراهم می ساخت. این مرکز، بخشی از تلاش گسترده تر برای ایجاد شبکهٔ ارتباطی جهانی در خدمت سیاست های استعماری و نظامی ایتالیا بود و در زمان خود، یکی از پیشرفته ترین تأسیسات مخابراتی اروپا به شمار می رفت. در آن زمان این فرستنده ها می توانستند به ایستگاه های رادیویی ماسوا و موگادیشو دسترسی پیدا کنند. این رادیو همچنین برای اهداف غیرنظامی، به ویژه برای برقراری ارتباط با هیئت های دیپلماتیک در خارج از کشور، مورد استفاده قرار می گرفت. برای مقابله با اختلالات ارتباطی و تأثیرات موسمی در سواحل شرقی آفریقا، ایستگاه در سال ۱۹۲۸ به مجموعه ای از فرستنده های جدید مجهز شد که تنوع فرکانسی و قدرت انتقال را به طور چشمگیری افزایش داد. در بخش موج کوتاه، یک فرستنده با توان ۶ کیلووات در دو طول موج ۳۲ متر (حدود ۹٬۳۰۰ کیلوه
رتز) و ۶۶ متر (حدود ۴٬۵۰۰ کیلوهرتز) نصب شد که برای عبور از شرایط جوی ناپایدار و رسیدن به مناطق دوردست بسیار مؤثر بود. در کنار آن، سامانهٔ موج بلند با طول موج ۱۰٬۷۵۰ متر (۲۸ کیلوهرتز) و دو سامانهٔ موج متوسط با طول موج های ۲٬۲۵۰ متر (حدود ۱۳۳ کیلوهرتز) و ۴٬۸۰۰ متر (حدود ۶۲ کیلوهرتز) نیز به کار گرفته شدند. این تنوع در باندهای فرکانسی، امکان تطبیق با شرایط متغیر جوی و جغرافیایی را فراهم می کرد و به ایستگاه اجازه می داد تا در مناطق مختلف آفریقا، حتی در فصل های بارانی و طوفانی، ارتباط پایدار برقرار کند. این ارتقا بخشی از راهبرد گسترده تر ایتالیا برای حفظ کنترل ارتباطی با مستعمرات خود و تقویت زیرساخت های مخابراتی در سطح بین المللی بود. استفاده هم زمان از موج کوتاه، متوسط و بلند، نشان دهندهٔ درک دقیق مهندسان از چالش های محیطی و نیاز به پوشش چندلایهٔ ارتباطی در مناطق استوایی و ساحلی بود. این سامانه ها همچنین به عنوان پشتیبان برای فرستنده های اصلی عمل می کردند و در صورت بروز اختلال در یکی از باندها، امکان انتقال پیام از طریق باند دیگر را فراهم می ساختند. چنین طراحی ای، ایستگاه را به یکی از پیشرفته ترین مراکز ارتباطی زم
ان خود تبدیل کرد و نقش مهمی در تثبیت حضور استعماری ایتالیا در آفریقا ایفا نمود. سنت پاول در سال ۱۹۲۸ به یک ایستگاه رادیویی معروف تبدیل شد و در عین حال ارتباط خود را با کشتی پشتیبانی «شهر میلان» حفظ کرد. این کشتی تحقیقاتی توسط امبرتو نوبیله و ملوانانش هدایت می شد و پس از فاجعه کشتی هوایی «ایتالیا» در منطقه قطب شمال ، در شمال اقیانوس اطلس فعال بود. نیکولای اشمیت جوان اهل شوروی، پس از روزها تلاش ناموفق، سیگنال درخواست کمک (SOS) ارسالی از هیئت اعزامی مارکسیستی جوزپه بیاگی در نزدیکی آرخانگلسک را دریافت کرد. اشمیت با ایستگاه سن پائولو تماس گرفت. سپس این ایستگاه تلاش ها را هماهنگ کرد و به شهرداری میلان کمک کرد تا با بازماندگان خدمه ارتباط مستقیم برقرار کند. سپس کشتی یخ شکن شوروی "کراسین" امدادرسانی کرد. پس از ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ و سقوط رم به دست نیروهای آلمان نازی، ایستگاه رادیویی که به عنوان یک هدف راهبردی نقش حیاتی در ارتباط با بخش عمده ای از ناوگان دریایی ایتالیا ایفا می کرد، به طور نظامی توسط نیروهای آلمانی اشغال شد. این اشغال بخشی از عملیات گسترده تر آلمان برای کنترل زیرساخت های حیاتی در مناطق اشغالی بود، به ویژه پس
از اعلام آتش بس میان ایتالیا و متفقین که موجب فروپاشی نظم سیاسی و نظامی در بخش هایی از کشور شد. ایستگاه رادیویی مذکور، با توجه به قدرت انتقال بالا و موقعیت جغرافیایی حساس، برای فرماندهی و هماهنگی عملیات دریایی اهمیت ویژه ای داشت و به سرعت تحت کنترل نظامی درآمد تا از استفاده آن توسط نیروهای مقاومت یا متفقین جلوگیری شود. این اقدام، بخشی از روند تبدیل زیرساخت های ارتباطی به ابزارهای جنگی در دوران اشغال بود و نشان دهندهٔ نقش حیاتی فناوری در منازعات قرن بیستم است. اشغال ایستگاه همچنین موجب قطع یا تغییر مسیر بسیاری از ارتباطات دریایی شد و در برخی موارد، به استفاده از فرکانس ها و تجهیزات آن برای اهداف تبلیغاتی یا اطلاعاتی توسط نیروهای آلمانی انجامید. این مرحله از تاریخ ایستگاه، نقطهٔ عطفی در گذار آن از یک مرکز استعماری به یک نقطهٔ درگیری در جنگ جهانی دوم بود. پس از پایان جنگ و شهرنشینی منطقه، ایستگاه تغییر اندازه داد و سرانجام بسته شد، به ویژه به دلیل ساخت خانه های INA و IACP در والکو سن پائولو در اوایل دهه ۱۹۵۰. امروزه ساختمان هایی که باقی مانده اند تا حدی برای مسکن غیرنظامیان و همچنین به عنوان دفتر مرکزی حلقه فره
نگی افراد ال جی بی تی ماریو میلی مورد استفاده قرار می گیرند.
گالری دوریا پامفیلی () یک مجموعه هنری خصوصی بزرگ است که در کاخ دوریا پامفیلی در رم، ایتالیا، بین ویا دل کورسو و ویا دلا گاتا نگهداری می شود. ورودی اصلی در ویا دل کورسو است. (تا همین اواخر، ورودی گالری از میدان کالج رومانو بود) نمای کاخ در ویا دل کورسو در مجاورت کلیسایی به نام سانتا ماریا در ویا لاتا قرار دارد. مانند کاخ، این کلیسا هنوز هم متعلق به خانواده سلطنتی رومی دوریا پامفیلی است. تورهای بازدید از اتاق های دولتی اغلب با کنسرت های موسیقی باروک و رنسانس به اوج خود می رسند و به محیط و شاهکارهای موجود در آن ادای احترام می کنند. به استثنای برخی از آثار قدیمی تر و جدیدتر، بخش عمده ای از این مجموعه شامل آثاری از قرن های ۱۶ و ۱۷ است که بخش زیادی از آنها از کیفیت استثنایی برخوردارند. مجموعه. این مجموعه بزرگ از نقاشی ها، مبلمان و مجسمه ها از قرن شانزدهم توسط خانواده های دوریا، پامفیلی، لندی و آلدوبراندینی که اکنون از طریق ازدواج و نسب تحت نام خانوادگی ساده شده دوریا پامفیلی متحد شده اند، گردآوری شده است. این مجموعه شامل نقاشی ها و اثاثیه کاخ پامفیلی اینوسنت دهم (در میدان ناوونا) است که آنها را به برادرزاده اش کامی
لو پامفیلی به ارث گذاشت. این کاخ در طول قرن ها گسترش یافته است؛ احتمالاً بزرگ ترین کاخ در رم است که هنوز در مالکیت خصوصی است. مجموعه اصلی در اتاق های دولتی، از جمله نمازخانه، به همراه جسد مومیایی شده قدیس خانواده به نمایش گذاشته شده است. با این حال، بخش عمده آن در مجموعه ای از چهار گالری طلاکاری و نقاشی شده در اطراف حیاط به نمایش گذاشته شده است. مجموعه ای گسترده از اتاق های دیگر اکنون به گالری های دائمی با نور کافی تبدیل شده اند که شامل هنرهای قرون وسطایی و بیزانسی در این مجموعه است. این کاخ برای ازدواج آندره آ چهارم، دوریا پامفیلی لندی، با پرنسس لئوپولدینا ماریا از ساووی، دختر لویی ویکتور، شاهزاده کاریگنان و کریستین از هسه-روتنبرگ در سال ۱۷۶۷ بازسازی شد. این کار تحت نظارت فرانچسکو نیکولتی، معمار اهل تراپانی، انجام شد. پرتره اینوسنت دهم اثر دیه گو ولاسکز (که قبلاً کاردینال جیوان باتیستا پامفیلی بود که در سال ۱۶۴۴ به مقام پاپ رسید) شاهکار این مجموعه محسوب می شود. ولاسکز، اگرچه چهره پاپ را ایده آل جلوه نمی دهد، اما در این پرتره بی تعارف نیست؛ معاصران اینوسنت دهم معتقد بودند که ویژگی های چهره اینوسنت دهم نمادی ا
ز سبک زندگی استبدادی و شخصیت کینه توزانه اوست. این پرتره که برای بزرگداشت سال مقدس نقاشی شده است، به سفارش خواهرزن لذت گرای او، المپیا مایدالچینی، که محرم اسرار و مشاور نزدیک او و برخی می گویند معشوقه اش بود، کشیده شده است. از سال ۱۹۲۷، پرتره ولاسکز در یک اتاق کوچک مخصوص به همراه مجسمه نیم تنه همان پاپ اثر جیان لورنزو برنینی قرار داده شده است. کامیلو پامفیلی، پسر المپیا مایدالچینی، با سرپیچی از مادر قدرتمندش، از مقام کاردینالی که توسط عمویش پاپ به او اعطا شده بود، صرف نظر کرد و با المپیا بورگسه، بیوه، ازدواج کرد. او که یک آلدوبراندینی بود، کاخی را که به عنوان کاخ آلدوبراندینی شناخته می شد، به خانواده پامفیلی آورد. پس از یک دوره تبعید در کشور، برای جلوگیری از رویارویی با پاپ و المپیا مایدالچینی، این زوج تازه ازدواج کرده در کاخ آلدوبراندینی اقامت دائم گزیدند، که از سال ۱۶۵۴ کامیلو شروع به گسترش در مقیاس وسیع کرد. خانه های همسایه و یک صومعه با رشد کاخ، علیرغم مخالفت محلی از سوی یسوعیان همسایه در کالج رومانو، خریداری و تخریب شدند. معمار مسئول این پروژه طولانی آنتونیو دل گرانده بود. با این حال، نمای رو به خیابان و
یا دل کورسو اثر گابریل والواسوری است. پس از مرگ کامیلو در سال ۱۶۶۶، ساخت بنا تحت نظارت دو پسرش جیووانی باتیستا (وارث او) و بندتو ادامه یافت. یکی از دختران کامیلو و المپیا، آنا پامفیلی، در سال ۱۶۷۱ با جیووانی آندره آ سوم دوریا لندی، اشراف زاده جنوایی، ازدواج کرد و نوادگان آنها بودند که پس از پایان شاخه رومی خانواده پامفیلی در سال ۱۷۶۰، کاخ را به ارث بردند. در سال ۱۷۶۳، شاهزاده آندره آ چهارم نام های جنوایی و رومی خود را با هم ترکیب کرد و به دوریا-پامفیلی-لندی فعلی تبدیل شد. در سال ۱۷۶۷، سقف اتاق های دولتی توسط هنرمندان اواخر باروک مانند کرسنزیو اونوفری، آئورلیانو میلانی و استفانو پوزی (سالا دلی اسپکی) نقاشی دیواری شد. این مجموعه برای اولین بار توسط سه چهارم شاهزاده خانم انگلیسی، اوریتا پوگسون دوریا پامفیلی، که شوهر انگلیسی اش، فرمانده فرانک پوگسون، نام خود را به نام او اضافه کرد، برای عموم مردم افتتاح شد. پدر خودش، شاهزاده فیلیپو آندره آ ششم، نیمه انگلیسی بود. شاهزاده خانم اوریتا و فرمانده فرانک برای مرمت مجموعه و کاخ تلاش زیادی کردند. پس از مرگ او در سال ۲۰۰۰، سرپرستی این مجموعه به فرزندان خوانده انگلیسی او، ج
اناتان دوریا پامفیلی و گسین پوگسون دوریا پامفیلی، که هنوز در کاخ زندگی می کنند، واگذار شد. این مجموعه در کنار دارایی های خانواده های کولونا و پالاویچینی-روسپیگلیوسی، یکی از بزرگ ترین مجموعه های هنری خصوصی در رم است. نمای کلی. کلیسای خانوادگی توسط معمار کارلو فونتانا در اواخر قرن هفدهم طراحی شد، اما از آن زمان تاکنون تغییراتی در آن ایجاد شده است. صلیب عاجی توسط ارکوله فراتا تراشیده شده است.
فوارهٔ آکوا فلیچه، که به نام فوارهٔ موسی نیز شناخته می شود، یکی از آب نماهای یادمانی شهر رم است که در منطقهٔ کوئیریناله واقع شده و نقطهٔ پایانی قنات آکوا فلیچه محسوب می شود—قناتی که به دستور پاپ سیکستوس پنجم بازسازی شد تا آب را از مناطق بیرونی به مرکز رم برساند. این فواره توسط دومنیکو فونتانا طراحی شد و در فاصلهٔ سال های ۱۵۸۵ تا ۱۵۸۸ ساخته گردید، در دوره ای که رم در حال نوسازی زیرساخت های شهری و احیای شکوه باستانی خود بود. موقعیت فواره آکوا فلیچه در تقاطع لاروگو سانتا سوزانا و خیابان ویا ونتی ستِمبِره، جایگاهی بسیار ویژه به آن بخشیده است. در سمت مورب روبه روی لاروگو، کلیسای سانتا سوزانا با نمای باروک خود جلوه گری می کند و در سوی دیگر خیابان، کلیسای سانتا ماریا دلا ویتوریا قرار دارد که به ویژه به خاطر شاهکارهای هنری درونی اش، از جمله تندیس «خلسهٔ سنت ترزا» اثر برنینی، شهرت دارد. این چینش معماری و شهری، فواره را در قلب یک مثلث مذهبی و تاریخی قرار می دهد که از نظر نمادین بیانگر پیوند آب، ایمان و هنر است و از نظر عملکردی نیز، نقطه ای شاخص برای هدایت جریان شهری و تجمع مردم به شمار می رود. به همین دلیل، محل استقرار
فواره تنها یک انتخاب کارکردی برای پایان رساندن مسیر آبرسانی نبوده، بلکه تصمیمی آگاهانه و نمادین در چارچوب بازآفرینی شهری رم در اواخر قرن شانزدهم به شمار می آید. فواره، با مجسمهٔ عظیم موسی که در حال نشان دادن آب از صخره است، نه تنها یادآور معجزهٔ کتاب مقدس، بلکه نمادی از قدرت کلیسا در مهار طبیعت و تأمین رفاه شهری است. طراحی آن با الهام از طاق های پیروزی و ساختارهای باستانی، تلفیقی از شکوه رنسانس و کارکرد شهری را به نمایش می گذارد. این آب نما، بخشی از پروژهٔ گسترده تر پاپ سیکستوس پنجم برای بازسازی رم و تبدیل آن به پایتختی مدرن و مذهبی بود. اگر بخواهی، می توانم روایت تاریخی این فواره را با بررسی نمادهای تصویری، نقش فونتانا در معماری شهری رم، یا مقایسه با دیگر فواره های پاپی گسترش دهم. تاریخچه. در آغاز سلطنت پاپ سیکتوس پنجم (متولد فلیس پرتی) در سال ۱۵۸۵، تنها یکی از قنات های روم باستان که آب را به شهر می آورد، آکوا ورژین، هنوز در حال نگهداری و کار بود. هر کسی در رم که آب آشامیدنی تمیز می خواست، باید به تنها فواره ای که در نزدیکی محل فواره تروی امروزی قرار داشت، مراجعه می کرد. پاپ سیکتوس مسئولیت بازسازی سایر قنات
ها، از جمله آکوا آلساندرینا، را بر عهده گرفت که آن را به نام خودش آکوا فلیس نامگذاری کرد. فواره جدیدی که انتهای قنات بازسازی شده را مشخص می کرد، اولین فواره دیواری یادبود جدید در رم از دوران باستان بود. تلاش اولیه برای ساخت قنات آکوا فلیچه توسط معمار ماتئو بارتولینی با شکست مواجه شد؛ او شیب کانال را به درستی محاسبه نکرده بود، و در نتیجه جریان آب بسیار کمتر از حدی بود که بتواند به تپهٔ کوئیریناله برسد—محل مورد نظر برای احداث فوارهٔ پایانی. این اشتباه مهندسی، پروژه را متوقف ساخت و نیاز به بازنگری کامل داشت. پس از آن، جیووانی فونتانا مسئولیت ساخت قنات را بر عهده گرفت و توانست آن را تا ژوئن ۱۵۸۷ به پایان برساند، با اصلاح مسیر و شیب مناسب برای رساندن آب به نقطهٔ مورد نظر. در ادامه، دومنیکو فونتانا، معمار و مهندس برجستهٔ دورهٔ رنسانس، فواره ای باشکوه در انتهای قنات طراحی کرد که به سبک طاق های پیروزی روم باستان ساخته شد. این فواره، همانند آب نماهای باستانی، دارای کتیبه ای بود که سازندهٔ آن—پاپ سیکستوس پنجم—را گرامی می داشت. در بالای کتیبه، دو فرشته نقش بسته بودند که نشان پاپی را در دست داشتند، نمادی از تقدس، اقتدار
، و پیوند میان کلیسا و شکوه معماری شهری. این ترکیب، نه تنها یادآور سنت های امپراتوری روم، بلکه بازتابی از جاه طلبی های مذهبی و شهری رم در دورهٔ نوسازی پاپی بود. شمایل نگاری مجسمه های زیر طاق ها، مضامین کتاب مقدس و سیاسی را در هم می آمیزد. طاق مرکزی، مجسمه بزرگی از موسی را نشان می داد که در سال ۱۵۸۸ توسط لئوناردو سورمانی و پروسپرو دا برشیا ساخته شده بود. پاپ، به عنوان حاکم مذهبی و سیاسی ایالت های پاپ، به موسی احساس نزدیکی می کرد. نقش برجسته سمت چپ، که گاهی اوقات به عنوان تصویری از هارون از آن یاد می شود و توسط جیووانی باتیستا دلا پورتا ساخته شده است، ممکن است منعکس کننده معجزات موسی در ماره باشد، جایی که موسی تلخی آب به سختی قابل آشامیدن یک چشمه در سینا را از بین برد، یا به احتمال بیشتر معجزه در ماسا و مریبا، جایی که او به صخره زد تا آب جاری شود (خروج ۱۷: ۵–۷). باز هم، پاپ می خواست دستاورد او درآوردن آب به روم با دستاورد موسی مقایسه شود. در نهایت، نقش برجسته سمت راست که توسط فلامینیو واکا و پیترو پائولو اولیویه تراشیده شده، به عنوان یوشع به تصویر کشیده شده است، اما برخی دیگر ادعا می کنند که این نقش برجسته به گ
یدئون در داوران ۷:۵ اشاره دارد، همان طور که از لباس سرباز و حیواناتی که آب را می نوشند، مشهود است. از طرف دیگر، با توجه به لباس رومی سربازان، ممکن است نشان دهنده تأسیس آکوا آلساندرینا رومی باستان توسط امپراتور سپتیموس سوروس باشد. این تصویرسازی منجر به مقایسه شاهکار قنات با دستاوردهای روم باستان یا به عنوان نمونه ای از احیای شکوه سابق شهر می شود. آب از مجسمه ها به حوضچه هایی جریان می یابد، جایی که چهار شیر، که در اصل مجسمه های مصر باستان هستند، اما اکنون کپی هایی از آنها هستند، زمانی بخشی از یک فواره یادبود اختصاص داده شده به مارکوس آگریپا در مقابل پانتئون رومی بودند، در حال فوران آب هستند. گفته می شود ستون های دو طرف طاق ها نیز از آن سازه مشتق شده اند. مجسمه موسی در آن زمان به دلیل اندازه بزرگش، که با مجسمه دیگر متناسب نبود، مورد انتقاد قرار گرفت، اما فواره به هدف سیاسی خود دست یافت؛ این فواره بیانگر این بود که چگونه کلیسای کاتولیک، برخلاف اصلاحات پروتستانی، به نیازهای مردم رم خدمت می کند. همچنین به هدف اجتماعی خود که احیای محله کوئیرینال بود، دست یافت؛ منطقه ای روستایی با ویلاها با ورود یک منبع آب آشامیدنی خ
وب به یک محله شهری پررونق تبدیل شد.
گورستان سن میشل() از زمان تأسیس آن در سال ۱۸۰۷، گورستان اصلی ونیز بوده است. این گورستان در جزیره ایزولا دی سن میشل، بین ونیز و مورانو واقع شده است. علاوه بر گورستان اصلی کاتولیک که وقف شده است، بخش های جداگانه ای برای پروتستان ها و ارتدکس های شرقی نیز وجود دارد که به غیر کاتولیک ها خدمات ارائه می دهد. با این حال، گورستان یهودیان ونیز در جزیره لیدو واقع شده است. هم گورستان و هم جزیره به نام کلیسای سن میشل در ایزولا که در قرن پانزدهم در این جزیره ساخته شده و به سنت مایکل فرشته مقرب اختصاص داده شده است، نامگذاری شده اند. تاریخچه و جزئیات. اندیشهٔ انتقال گورستان ها به خارج از مراکز شهری از فرمان "سن کلو" سرچشمه گرفت—فرمانی که در سال ۱۸۰۴ و در دوران اشغال فرانسه توسط ناپلئون بناپارت صادر شد. هدف اصلی این فرمان، بهبود بهداشت عمومی بود، چرا که دفن اجساد در سرداب های کلیساها درون شهر، به ویژه در رم و ونیز، به عنوان اقدامی ناسالم و خطرناک شناخته شده بود. این تحول، بخشی از موج اصلاحات شهری و بهداشتی در اروپا بود که در پی انقلاب فرانسه و ظهور دولت های مدرن شکل گرفت. در ابتدا، جزیرهٔ "سان کریستوفورو" که توسط معمار "جیان
آنتونیو سلوا" طراحی شده بود، به عنوان محل جدید گورستان انتخاب شد. اجساد با گوندولاهای ویژهٔ تشییع جنازه به این جزیره منتقل می شدند—نوعی مراسم عبور از آب که هم جنبهٔ نمادین داشت و هم با سنت های ونیزی هماهنگ بود. این گوندولاها، با تزئینات خاص و همراهی سوگواران، بخشی از منظرهٔ آیینی شهر شدند و نشان دهندهٔ پیوند میان مرگ، آب، و معماری در فرهنگ ونیز بودند. انتقال گورستان ها به جزایر اطراف، نه تنها اقدامی بهداشتی، بلکه بازتابی از تغییرات عمیق در نگرش به مرگ، فضا، و نظم شهری بود. این تصمیم، زمینه ساز شکل گیری گورستان سن میکله شد که بعدها به گورستان اصلی ونیز تبدیل گردید و تا امروز، بخشی از حافظهٔ تاریخی و فرهنگی شهر باقی مانده است. سن میشل که در سال ۱۸۰۷ تأسیس شد، بیش از ۲۰۰ سال است که به عنوان گورستان اصلی ونیز مورد استفاده مداوم قرار گرفته است. فضا کم است و بنابراین مدیریت گورستان، گورها را به مدت ۱۲ سال برای اجاره قرار می دهد و پس از انقضای اجاره، قطعات زمین مشترک را با برداشتن بقایای اسکلت برای انتقال به یک استودان، بازیافت می کند. این گورستان چندین بار گسترش یافت، از جمله گسترش آن در سال ۱۸۳۹، زمانی که کانال جد
اکننده دو جزیره سن میشل و سن کریستوفورو دلا پاچه پر شد و دو جزیره به هم متصل شدند. این گورستان شامل ۷ قبر جنگی از جنگ جهانی اول مربوط به افسران و دریانوردان کشتی های تجاری و نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا است. پرنسس آسپاسیا مأنوس، همسر پادشاه اسکندر یونان، ابتدا در بخش ارتدکس گورستان سن میشل به خاک سپرده شد. بقایای او بعداً به قطعه گورستان سلطنتی در پارک کاخ تاتوی در نزدیکی آتن منتقل شد. در سال ۱۸۸۹، یک کوره جسدسوزی در منطقه ای که توسط شهرداری واگذار شده بود، ساخته شد. کوره جسدسوزی اصلی که با ژنراتور گاز کار می کرد، با دو کوره مدرن جدید که در سال های ۱۹۹۵ و ۲۰۰۴ نصب شدند، جایگزین شد از دیگر نقاط دیدنی جزیرهٔ سن میکله، "نمازخانهٔ کاپلا امیلیانا" است—فضایی آرام و معنوی که در دل گورستان جای گرفته و با معماری ساده اما تأثیرگذار خود، یادآور سنت های عبادی ونیزی است. این نمازخانه، مانند دیگر بخش های گورستان، نه تنها محل نیایش بلکه بخشی از حافظهٔ جمعی شهر به شمار می رود. در سال ۲۰۱۳، وزارت فرهنگ ایتالیا گورستان سن میکله را به همراه صومعهٔ کامالدولی و کلیسای "سن میکله این ایزولا"، به عنوان میراث فرهنگی تاریخی و هنری به
ثبت رساند. این اقدام، تأییدی رسمی بر ارزش چندلایهٔ این مجموعه بود—ترکیبی از معماری رنسانس، سنت های مذهبی، و نقش اجتماعی در تاریخ ونیز. کلیسای سن میکله، که در قرن پانزدهم ساخته شده، با نمای سنگی سفید و طراحی متقارن خود، نمونه ای برجسته از معماری دورهٔ رنسانس اولیه است و در کنار گورستان و صومعه، منظری کامل از پیوند میان ایمان، هنر، و مرگ در فرهنگ ونیزی ارائه می دهد. این مجموعه، نه تنها محل دفن چهره های برجسته ای چون ایگور استراوینسکی، جوزف برودسکی، و امیلیو وِدووا است، بلکه فضایی است برای تأمل، سکوت، و بازخوانی تاریخ روحانی و فرهنگی شهری که قرن ها بر آب ایستاده است. در سال ۱۹۹۸، این گورستان موضوع یک مسابقه توسعه بود که معمار دیوید چیپرفیلد برنده آن شد. این پروژه شامل اضافه کردن حیاط های داخلی و همچنین یک استودان و یک ساختمان خدماتی بود. این ساختمان ها در سال ۲۰۱۷ تکمیل شدند. مرحله سوم شامل گسترش جزیره با باغ ها و بناهای یادبود تدفین است. بخش پروتستان ها. بخش پروتستان گورستان سن میکله که در زبان ایتالیایی با عنوان "Reparto Evangelico" شناخته می شود، تحت مالکیت شورای شهر ونیز قرار دارد و توسط سه نهاد مذهبی پروتست
ان فعال در این شهر اداره می شود: کلیسای انجیلی والدِنی، کلیسای آنگلیکان، و کلیسای انجیلی لوتری در ایتالیا. برخلاف بخش کاتولیک که از اوایل قرن نوزدهم فعالیت خود را آغاز کرد، دفن پروتستان ها در محل اختصاصی فعلی در دوره ای بعدتر آغاز شد. این بخش با دیوار آجری از چهار طرف محصور شده و از طریق دروازه ای آهنی به گورستان کاتولیک متصل می شود، نمادی از جدایی آیینی در عین پیوند شهری. در طول ۱۵۰ سال گذشته، حدود ۶۰۰ تدفین در این بخش صورت گرفته است. این آمار، در کنار ساختار مستقل و مدیریت چندنهادی، نشان دهندهٔ تلاش برای حفظ تنوع مذهبی و احترام به آیین های غیرکاتولیک در فضای سنتی ونیز است. بخش پروتستان، با طراحی ساده و آرام، فضایی برای تأمل و احترام به کسانی فراهم می آورد که در حاشیهٔ مذهبی جامعهٔ ونیزی زیسته اند، اما در مرگ نیز سهمی از حافظهٔ شهری را به خود اختصاص داده اند. این بخش، مانند سایر قسمت های گورستان سن میکله، بخشی از روایت چندلایهٔ ونیز است. بخش ارتدکس شرقی. گورستان ارتدکس یونانی سن میکله () شامل قبور مسیحیان ارتدکس متوفی است و یونانی ها و مهاجران روسی اکثریت تدفین ها را در این مکان تشکیل می دهند. ایگور استراوین
سکی و سرگئی دیاگیلف از برجسته ترین روس هایی هستند که در بخش ارتدکس دفن شده اند، همچنین برخی از اعضای خانواده های اشرافی مانند باگراسیون ها، گولیتسین ها و پوتمکین ها-تاوریچسکی ها نیز در این بخش دفن شده اند. اولین تدفین در سال ۱۸۱۶ در محل تدفین مقدس برای استفاده مسیحیان ارتدکس (رچینتو چهاردهم) انجام شد. تدفین های قابل توجه. فهرست بر اساس سال فوت مرتب شده است.
مدونا با کودک یا مدونا سالتینگ نقاشی ای است که به استاد دوران رنسانس، آنتونلو دا مسینا نسبت داده می شود. این نقاشی مریم مقدس را در حالی که کودکی عروسک مانند را در آغوش دارد و تاجی طلایی مزین بر سر دارد که فرشتگان آن را بالای سر خود نگه داشته اند، به تصویر می کشد. این نقاشی در نگارخانه ملی لندن نگهداری می شود. نام سالتینگ، که به تابلوی مریم مقدس اثر رابرت کمپین نیز اطلاق می شود، به جورج سالتینگ، کلکسیونری که آن را در سال ۱۹۱۰ به گالری اهدا کرد، اشاره دارد.
روبرتو کالاسو (۳۰ مه ۱۹۴۱–۲۸ ژوئیه ۲۰۲۱) نویسنده و ناشر ایتالیایی بود. کالاسو علاوه بر زبان مادری اش، به زبان های فرانسوی، انگلیسی، اسپانیایی، آلمانی، لاتین و یونان باستان مسلط بود. او همچنین سانسکریت را مطالعه کرد. او را «یک نهاد ادبی واحد» نامیده اند. مفهوم موضوعی اساسی "آثار" او رابطه بین اسطوره و ظهور آگاهی مدرن است. اوایل زندگی. کالاسو در سال ۱۹۴۱ در فلورانس، در خانواده ای از طبقهٔ بالای توسکانی به دنیا آمد که با شماری از روشنفکران برجستهٔ ایتالیایی زمان خود ارتباط نزدیکی داشتند. پدربزرگ مادری اش، ارنستو کودینیولا، استاد فلسفه در دانشگاه فلورانس بود. او انتشاراتی جدید به نام «لا نووآ ایتالیا» در فلورانس تأسیس کرد، همان گونه که دوستش بندتو کروچه در باری با انتشارات «لاترتسا» چنین کرده بود. عموی کالاسو، تریستانو کودینیولا، در جنگ جهانی دوم از اعضای مقاومت بود و پس از جنگ وارد عرصهٔ سیاسی جمهوری نوین شد و مدتی نیز وزیر آموزش و پرورش بود. مادرش ملیزندآ، که برای تربیت سه فرزندش از مسیر دانشگاهی چشم پوشید، پژوهشگری در ادبیات آلمانی بود و بر ترجمه های هولدرلین از شاعر یونانی پین دار کار می کرد. پدرش فرانچسکو، ا
ستاد حقوق بود؛ ابتدا در دانشگاه فلورانس و سپس در رم، جایی که در نهایت ریاست دانشکده را برعهده گرفت. او پس از ترور جووانی جنتیله توسط شبه نظامیان فاشیست دستگیر شد و قرار بود در اقدامی تلافی جویانه اعدام شود، اما با دخالت دوستان جنتیله—که خانوادهٔ کالاسو از سوی مادری با آنان ارتباط داشت—و همچنین کنسول آلمان، گرهارد ولف، از مرگ نجات یافت. کالاسو در ۱۲ سالگی با استاد دانشگاه پادوا، انزو تورولا، آشنا شد و تحت تأثیر او قرار گرفت و آنها دوستانی مادام العمر شدند. در سال ۱۹۵۴ خانواده به رم نقل مکان کردند، جایی که کالاسو به سینما علاقه مند شد. پایان نامه دکترای ادبیات انگلیسی او نظریه سر توماس براون در مورد هیروگلیف بود که او آن را زیر نظر ماریو پراز، در حالی که خود را با حشیش سرگرم می کرد، تکمیل کرد. شغل. کالاسو از زمان تأسیس شرکت انتشاراتی آدلفی ادیزیونی توسط روبرتو بازلن در سال ۱۹۶۲، برای این شرکت کار می کرد و در سال ۱۹۹۹ رئیس آن شد. در سال ۲۰۱۵، او شرکت را خریداری کرد تا از خرید آن توسط یک شرکت انتشاراتی بزرگتر جلوگیری کند. کتاب های او به بیش از ۲۰ زبان ترجمه شده اند. "او نویسندهٔ مجموعه ای بی نام و در حال تکامل بو
د که به تأمل دربارهٔ فرهنگ مدرنیته اختصاص داشت و نخستین جلد آن با عنوان «ویرانی کاش» در سال ۱۹۸۳ منتشر شد—کتابی که مورد تحسین ایتالو کالوینو قرار گرفت و به سیاستمدار فرانسوی شارل موریس دو تالیران-پریگور تقدیم شده بود. در سال ۱۹۸۸، «ازدواج کادموس و هارمونیا» منتشر شد؛ اثری که داستان کادموس و همسرش هارمونیا را بهانه ای برای بازگویی اسطوره های بزرگ یونانی و تأملی بر جایگاه فرهنگ یونان در ذهن مخاطب معاصر قرار داد." "در سال ۱۹۹۶، کالاسو به تمدنی دیگر پرداخت و در کتاب «کا» به بازخوانی اسطوره شناسی هندویی روی آورد. در کتاب «کا»، تمرکز بر روایت های هند با نگاهی فلسفی و فرهنگی صورت گرفت. در کتاب «ک»، نگاه محدودتر شد و تنها به یک نویسنده اختصاص یافت: فرانتس کافکا. این مسیر در «صورتی تیپولو» ادامه یافت—کتابی که از صفتی برگرفته از مارسل پروست الهام گرفته بود، برای توصیف سایه ای از رنگ صورتی که نقاش ونیزی، جامباتیستا تیپولو، در آثارش به کار می برد." "در «جنون بودلر»، کالاسو بار دیگر دامنهٔ نگاه خود را گسترش داد و از یک نقاشی دیواری به بررسی تمدنی کامل پرداخت: پاریس در نیمهٔ دوم قرن نوزدهم، با بازخوانی زندگی و آثار نسل پسا
رمانتیک نویسندگان و هنرمندانی چون بودلر تا والری. در یکی از آثار متأخرش، «شور» (۲۰۱۰)، نویسنده به هند بازگشت تا تحلیلی جامع از نظریه و آیین قربانی ودایی ارائه دهد و اهمیت آن را برای معرفت شناسی پسامدرن بررسی کند." "جلدهای بعدی این مجموعه تا زمان مرگ او شامل «شکارچی آسمانی»، «حالِ نام پذیر»، «کتاب همهٔ کتاب ها» و «لوح سرنوشت» بودند—آثاری که هر یک به نحوی بازتابی از تلاش کالاسو برای پیوند دادن اسطوره، تاریخ، فلسفه و ادبیات در بستر مدرنیته اند." مقاله های متمرکزتر او دربارهٔ مدرنیتهٔ اروپایی در مجموعه ای با عنوان «چهل ونه پله» گردآوری شده اند که به پیر کلسوفسکی و همسرش تقدیم شده است. اثر دیگر، «ادبیات و خدایان» (۲۰۰۲)، بر پایهٔ سخنرانی های وایدنفلد او در دانشگاه آکسفورد شکل گرفته و به بررسی افول و بازگشت تصویرهای اساطیری در هنر غرب می پردازد. مجموعهٔ «جنونی که از حوریان می آید» نیز شامل مقاله هایی مرتبط است که از گفتار فایدروس افلاطون تا رمان لولیتای ناباکوف را در بر می گیرد و پیوند میان شور، اسطوره، و ادبیات را در بستر مدرنیته واکاوی می کند. کالاسو، علاوه بر جایگاهش به عنوان یک تحلیلگر برجسته، به ویژه در آثار ک