Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د، آنگلا بسررا حرفه تبلیغات را رها کرد تا به طور کامل به عمیق ترین شور و شوق خود، یعنی نویسندگی، بپردازد. آثار وی. اولین اثر منتشرشده آنگلا بسررا "روح باز" بود که توسط گروه پلنتا در سال ۲۰۰۱ منتشر شد. این مجموعه ای زیبا از اشعار است که به تضادهای انسان در دوران بلوغ می پردازد. "از عشق های انکارشده" (De los amores negados) (۲۰۰۳)، اولین رمان منتشر شدهٔ آنگلا بسررا (ویلیگاس ایدیتورز، ۲۰۰۳؛ گروه پلنتا، ۲۰۰۴)، آغازی بر سبکی بسیار شخصی بود که توسط منتقدان ادبی به عنوان «نووالیس» توصیف شده است. اثری که آنگلا بسررا را به عنوان یک رمان نویس برجسته تثبیت کرد، کتاب "آخرین رؤیا پیش از پایان" (El penúltimo sueño) است که توسط گروه پلنتا و ویلیگاس ایدیتورز در سال ۲۰۰۵ منتشر شد. این کتاب یک داستان عاشقانه بزرگ است که همه موانع را پشت سر می گذارد. داستان بین بارسلونا و کن جریان دارد، جایی که خوان و سولداد در دوران نوجوانی عاشق یکدیگر می شوند. در طول صفحات این کتاب، دو شخصیت اصلی یک رؤیای طولانی را با پایانی شگفت انگیز تجربه می کنند. این کتاب جایزه آزورین را در سال ۲۰۰۵، جایزه بهترین کتاب داستانی کلمبیایی را در سال ۲۰۰۵ و جای
زه ادبی لاتین آمریکای شیکاگو را به عنوان بهترین رمان عاشقانه دریافت کرد.
سهرهٔ کوآی آغازین گونه ای منقرض شده از عسل کش هاوایی در زیرتیرهٔ سهره ایان دانه خوار (Carduelinae) از تیرهٔ سهرگان (Fringillidae) است. از فسیل های موجود در جزایر مائوئی و اوآهو در هاوایی شناخته شده است.
کارول آن رایمر دیویس (زادهٔ ۲۸ نوامبر ۱۹۴۴ – درگذشته در حدود ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۰) یک بالن سوار و رادیولوژیست آمریکایی بود. او در سال ۲۰۰۴ به همراه همکارش ریچارد آبروتزو، نخستین زنی بود که برندهٔ جام گوردون بنت در بالن سواری شد. آن ها برای این پیروزی تاریخی، در سال ۲۰۰۵ جام هارمون را نیز دریافت کردند. او در ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۰ بر فراز دریای آدریاتیک مفقود شد. جسد او به همراه جسد آبروتزو در ۶ دسامبر ۲۰۱۰ در سواحل ایتالیا در دریای آدریاتیک پیدا شد. اوایل زندگی و تحصیلات. رایمر دیویس در ۲۸ نوامبر ۱۹۴۴ در دنور، کلرادو به دنیا آمد. او دختر دکتر چارلز و ماریون رایمر بود. او از کالج کلرادو با مدرک کارشناسی و از دانشگاه علوم پزشکی کلرادو با مدرک پزشکی فارغ التحصیل شد. او دورهٔ رزیدنتی خود را در آلبوکرکی در مرکز پزشکی لاولیس به پایان رساند. حرفه. او به مدت ۲۲ سال در ذخیره نیروی زمینی ایالات متحده به عنوان جراح پرواز خدمت کرد و در سال ۲۰۰۱ با درجهٔ سرهنگ بازنشسته شد. او مدال خدمات شایسته دریافت کرد و فارغ التحصیل ممتاز مدرسه نشان مهارت های پزشکی میدانی در فورت کارسون بود. او در آلبوکرکی، نیومکزیکو مشغول به کار شد و سپس به عنوان
رادیولوژیست متخصص در تفسیر ماموگرافی های پستان، در دنور، کلرادو فعالیت می کرد. او یکی از اعضای گروه تخصصی رادیولوژی بود. بالن سواری. دیویس در سال ۱۹۷۲ به همراه همسرش به بالن سواری علاقه مند شد. او در سال ۱۹۷۳ مجوز پرواز با بالن هوای گرم و دو سال بعد مجوز پرواز با بالن گازی را دریافت کرد. او در سال ۱۹۸۱ دیپلم مون گلفیه را دریافت کرد. او بین سال های ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۶ در مدرسه آموزش زمینی انجمن صعود آئروستات آلبوکرکی مدرس بود. او در پنج مسابقهٔ جام گوردون بنت شرکت کرد. ماری گلدشمیت در سال ۱۹۱۳ نخستین زنی بود که در این رقابت حضور یافت، اما تا سال ۲۰۰۴، رایمر دیویس نخستین زنی شد که یک مسابقهٔ جام گوردون بنت را برد. او به همراه ریچارد آبروتزو در سال ۲۰۰۵ جام هارمون را دریافت کرد. در ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۰، آبروتزو و رایمر دیویس از بریستول، انگلستان در جریان مسابقهٔ جام گوردون بنت به پرواز درآمدند. آن ها پس از پیمودن ، در ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۰ ارتباط خود را با دستگاه ردیاب بالن از دست دادند. آبروتزو که با متخصصان هواشناسی در ارتباط بود، تماس خود را با آن ها از دست داد. کنترل ترافیک هوایی فرودگاه بریندیسی در ایتالیا نیز ارتباط خود را
با بالن قطع کرد. رادار نشان داد که بالن با سرعت ۵۰ مایل در ساعت به سمت دریا فرود آمده است. بالن دارای تجهیزات بقا و چندین وسیلهٔ ارتباطی بود. قایق ها و هواپیماها در عملیات جست وجو و نجات بر فراز دریای آدریاتیک که در آن زمان شاهد طوفان های شدیدی بود، شرکت کردند. عملیات نجات توسط خدمهٔ هوایی ساحلی کرواسی، هواپیماهای نیروی دریایی ایالات متحده و گارد ساحلی ایتالیا به مدت پنج روز ادامه داشت. در دسامبر، اجساد آن ها در نزدیکی ساحل ویسته در ۶ دسامبر پیدا شد. زندگی شخصی. او در سال ۱۹۶۸ با جان سی. دیویس چهارم ازدواج کرد و آن ها دو دختر را بزرگ کردند. همسرش نیز یک بالن سوار است. او تا ۱۸ سالگی موفق شد از تمامی کوه های چهارهزار متری در کلرادو صعود کند. او همچنین یک اسکی باز حرفه ای بود و چندین مسابقه را برنده شد.
کلسی نیکول ترنر (زاده ۵ می ۱۹۹۳) یک قاتل آمریکایی و مدل بزرگسال سابق است. او در مجلاتی مانند "پلی بوی" ، "ماکسیم" و "وان تن" بوده است. در سال ۲۰۱۹، ترنر و دوست پسر سابقش متهم به قتل روانپزشک سالیناس ، دکتر توماس بورچارد شدند. او در ۲۱ مارس ۲۰۱۹ توسط ماموران اف بی آی و پلیس لاس وگاس در استاکتون، کالیفرنیا دستگیر شد و به مدت سه سال تحت محاکمه جنایی قرار گرفتند. او در نهایت به جرم خود اعتراف کرد و در ژانویه ۲۰۲۳ به ۱۰ تا ۲۵ سال زندان محکوم شد اوایل زندگی. ترنر در ۵ می ۱۹۹۳ در نورفولک، ویرجینیا به دنیا آمد و در جونزبورو، آرکانزاس بزرگ شد. بعداً برای مجلات بزرگسالان مدلینگ را شروع کرد. در طول روزهای مدلینگ، او در سالیناس، کالیفرنیا و لاس وگاس، نوادا زندگی می کرد. قتل دکتر توماس بورچارد. ترنر و دوست پسر سابقش جان "لوگان" کنیسون از سال ۲۰۱۹ به دلیل قتل دکتر توماس بورچارد، روانپزشک کودک در بازداشت به سر می برند. آنها متهم هستند که روانپزشک ۷۱ ساله را با چوب بیسبال و اسلحه تا حد مرگ کتک زده و سپس جسد او را در صندوق عقب مرسدس بنز ترنر فرو کرده اند. جودی ارپ، نامزد قربانی، ادعا می کند که بورچارد به ترنر حدود ۷۵ هزار دلا
ر در طول چندین سال داده است تا " بچه شککری " او شود. ارپ ادعا می کند که آخرین کلمات بورچارد به او این بود: "او چنان دروغگوی فراگیر است که باید خودم ببینم." جسد بورچارد در صندوق عقب خودروی ترنر، که در جاده ای بیابانی در خارج از لاس وگاس رها شده بود، کشف شد. ترنر توسط ماموران اف بی آی و پلیس لاس وگاس در استاکتون، کالیفرنیا ، در ۲۱ مارس ۲۰۱۹ دستگیر شد. دادگاه او سه سال به طول انجامید. در ژوئیه ۲۰۲۲، پس از اعتراف کنیسون به گناهکار بودن، او موافقت کرد که اقرار گناه آلفورد را بپذیرد. در ۹ نوامبر ۲۰۲۲، او علیرغم بی گناهی خود، توافق نامه را امضا کرد. در ۱۰ ژانویه ۲۰۲۳، او به ۱۰ تا ۲۵ سال زندان محکوم شد. کنیسون در ژوئن ۲۰۲۲ به قتل درجه دوم با یک سلاح مرگبار و توطئه برای ارتکاب قتل اعتراف کرد. او به دلیل نقش داشتن در قتل به ۱۸ تا ۴۵ سال محکوم شد. یکی از هم اتاقی های این زوج، دیانا نیکول پنا، به جرم دست داشتن در قتل اعتراف کرد و شواهد مهمی را به دادستان ارائه کرد. ترنر در حال حاضر در مرکز اصلاح و تربیت زنان فلورانس مک کلور در نوادا زندانی است.
شوبها تول (؛ متولد اوت ۱۹۶۷) عصب شناس هندی، استاد و محقق اصلی در مؤسسه تحقیقات بنیادی تاتا در بمبئی، هند است. تحقیقات او توسعه و تکامل مغز پستانداران را بررسی می کند. او در سال ۲۰۱۴ برنده جایزه اینفوسیس در بخش علوم زندگی شد. او همچنین در سال ۲۰۱۶ در لیست ۱۰۰ دانشمند برتر آسیایی قرار گرفت. اکثر تحقیقات تول بر روی تاثیر بیان ژن های مختلف بر روی تکامل مراکز مختلف مغزی انجام شده است. تول با سندیپ تریودی در سال ۱۹۸۹ ازدواج کرد. اوایل زندگی و تحصیل. تول در اوت ۱۹۶۷ در هند به دنیا آمد. مادرش، آرونا پی و پدرش در اوت ۱۹۶۷ مدیر سامییر، مؤسسه ای تحت وزارت الکترونیک، دولت هند، بود. تول در کالج سنت خاویر بمبئی در رشته علوم زیستی و بیوشیمی تحصیل کرد و مدرک کارشناسی ارشد و دکتری خود را در موسسه فناوری کالیفرنیا در ایالات متحده گرفت. تول در دانشگاه شیکاگو تحقیقات پسا دکتری خود را انجام داد. پژوهش ها و حرفه. در سال ۱۹۹۹، تول گروه تحقیقاتی خود را در مؤسسه تحقیقات بنیادی تاتا، بمبئی راه اندازی کرد. دکتر تول و گروه تحقیقاتی او با کشف نقش ژن تنظیم کننده LHX2، که جنبه های چگونگی شکل گیری آمیگدال، قشر مغز و هیپوکامپ را در طول رشد ا
ولیه مغز کنترل می کند، شناخته شده اند. این گروه همچنین مکانیسم احتمالی را برای چگونگی پیدایش نئوکورتکس در پستانداران پیشنهاد کرد که آن را به ساختار بسیار قدیمی تری از مغز، یعنی آمیگدال مرتبط می کند. گروه تحقیقاتی او همچنین منشأ رشدی دوگانه را برای ساختارهایی که رفتار تولید مثلی و تهاجمی را در پیاز بویایی کمکی در پستانداران کنترل می کنند، کشف کردند. تول ارائه «مغز انعطاف پذیر ما» را در مارس ۲۰۱۹ در سالن سخنرانی تد انجام داد، او در این ارائه درباره مکانیسم ها و توانایی مغز انسان برای ارتقای خود و بهبود صحبت کرد. تول همچنین عضویت در گروه های دانشگاهی مانند کمیته امور بین المللی انجمن آمریکایی بیولوژی سلولی داشته و همچنین عضو آکادمی ملی علوم هند و آکادمی علوم هند بوده است. زندگی شخصی. تول از سال ۱۹۸۹ با فیزیکدان نظری سندیپ تریودی ازدواج کرده است. آنها دو پسر دارند. افتخارات و جوایز. تول بورسیه بین المللی ارشد ولکام تراست (۱۹۹۹)، بورسیه سوارناجایانتی از وزارت علوم و فناوری دولت هند (۲۰۰۵)، جایزه زن زیست شناس ملی از وزارت بیوتکنولوژی دولت هند (۲۰۰۸)، جایزه پژوهشی برای نوآوری در علوم اعصاب ایالات متحده (RA)، جایزه ت
حقیقاتی برای نوآوری در علوم اعصاب ایالات متحده (RA) در سال ۲۰۰۸ و جایزه شانتی سواروپ بهاتناگار (۲۰۱۰) دریافت کرده است. او همچنین جایزه سفر تحقیقاتی ولکام تراست را توسط دانشگاه استنفورد برای یک سال ساباتیک در سال ۲۰۰۸ و در سال ۲۰۱۴، تول جایزه ۵۵ لک روپیه اینفوسیس را به خاطر کارش در توضیح مکانیسم ها و ژن های دخیل در تشکیل هیپوکامپ دریافت کرد. در سال ۲۰۱۶، او برنده جایزه ۱۰۰ دانشمند برتر آسیایی شد که توسط موسسه "برترین دانشمند آسیایی،" اعطا می شود. انتشارات. LHX2 با کمپلکس NuRD تعامل دارد و تعیین کننده های زیرنوع نورون قشر مغز Fezf2 و Sox11 را تنظیم می کند. Dmrt5، یک عامل نوروژنیک جدید، به طور متقابل Lhx2 را تنظیم می کند تا کلید سرنوشت سلول نورون-گلیا را در هیپوکامپ در حال توسعه کنترل کند عملکردهای LHX2 و PAX6 در مخ در حال توسعه با از دست دادن ترکیبی هر دو ژن آشکار شد.
بازلاما یک نان تخت و دایره ای شکل از آشپزی ترکی با بافتی نرم است. این نان داخلی نرم و لطیف و بیرونی کمی ترد دارد. نان بازلاما از آرد گندم و ماست تهیه می شود و دارای ضخامت متوسط ۲ سانتی متر و قطر بین ۱۰ تا ۲۵ سانتی متر است. پس از مخلوط کردن مواد و تخمیر به مدت دو تا سه ساعت، یک تکه خمیر ۲۰۰–۲۵۰ گرمی را به صورت گلوله درمی آورند، سپس صاف می کنند و روی اجاق داغ می پزند. در حین پخت، نان را برم یگردانند تا طرق دیگرش نیز پخته شود. بازلاما به طور کلی به صورت تازه مصرف می شود و اغلب به عنوان بخشی از صبحانه سنتی ترکی سرو می شود. بازلاما به دلیل محبوبیتی که در مناطق روستایی ترکیه دارد، گاهی به عنوان نان روستایی نیز شناخته می شود. زمان ماندگاری بازلاما بسته به شرایط نگهداری از چند ساعت تا چند روز متغیر است.
قتلمه نان لایه ای سرخ شده است که در آشپزی آسیای مرکزی، پاکستان، ترکیه و آذربایجان رایج است. ریشه شناسی. کلمه "قتلمه" در زبان های ترکی به معنای «تا کرده» است که از فعل "کتلامک" «تا کردن» می آید که احتمالاً به روش سنتی تهیه این نان اشاره دارد. انواع. پاکستان. قتلمه لاهوری () یک نان خوش طعم پاکستانی است. این غذا در سرتاسر جهان در بهترین رستوران های پاکستانی سرو می شود. آماده سازی. این نان از خمیر مخلوط شده با پودر فلفل قرمز تند، گرام ماسالا و رنگ خوراکی قرمز درست می شود. گلوله های کوچک این خمیر را برداشته و روی آن ماش سیاه، گشنیز و انار می پاشند. سپس خمیر را پهن می کنند و در روغن سرخ می کنند. گاهی قبل از سرخ کردن، روی آن را با (آرد نخودچی) نیز می پوشانند. در بسیاری از نقاط اطراف پاکستان، قتلمه دارای خمیری بر پایه مخمر است و روی آن را گوشت چرخ کرده گوسفند ادویه دار می ریزند. این روش پخت با غذاهای گیاهی که عمدتاً در شهر شرقی لاهور سرو می شود تفاوت دارد. ترکیه. نوع ترکی این نان معمولاً به عنوان دسر با سرشیر (خامه لخته شده) درست می شود و مانند بسیاری از غذاهای لذیذ دیگر از غازی عینتاب، با پسته نیز پر شده و همچنین رو
ی آن می ریزند.
جفری استیون هرد (متولد ۱۵ اوت ۱۹۷۹) سیاستمدار و وکیل آمریکایی اهل ایالت کلرادو است. او که یک جمهوری خواه می باشد از در مجلس نمایندگان ایالات متحده حضور دارد. دوران اولیه زندگی و شغل. هرد پسر ارشد در بین سه پسر خانواده است. او در شهر گراند جانکشن، ایالت کلرادو بزرگ شد. پدرش روان شناس بود و به خانواده های کم درآمد مشاوره می داد. هنگامی که او در دبیرستان تحصیل می کرد، مادرش بر اثر سرطان درگذشت. هرد از دبیرستان گراند جانکشن فارغ التحصیل شد و مدرک لیسانس خود را در رشته فلسفه از دانشگاه نوتردام دریافت کرد. پس از کالج، او برای اتاق بازرگانی منطقه گراند جانکشن کار کرد و سپس در دانشکده حقوق دانشگاه دنور تحصیل کرد و در آنجا مدرک دکترای حرفه ای حقوق خود را دریافت کرد. او در سال ۲۰۱۴ به گراند جانکشن بازگشت تا مؤسسه حقوقی خود را راه اندازی کند، سپس به مؤسسه حقوقی استپلتون پریور و پاسکو (Stapleton Pryor &amp; Pascoe) ایرلند پیوست و دفتر گراند جانکشن را مدیریت می کند. مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا. انتخابات ۲۰۲۴ در انتخابات ۲۰۲۴، هرد نامزدی خود را از حوزه انتخابیه سوم کلرادو برای حضور در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمر
یکا در مقابل لورن بوبرت اعلام کرد. بعد از اینکه روبرت به حوزه انتخابیه دیگری رفت تا در این انتخابات به رقابت بپردازد، هرد نامزد جمهوری خواهان در این حوزه انتخابیه اعلام شد. هرد با غلبه بر آدام فریش، عضو شورای شهر اسپن در ماه نوامبر برنده انتخابات شد. زندگی شخصی. هرد و همسرش باربورا پنج فرزند دارند. آنها در گراند جانکشن زندگی می کنند. هرد یک کاتولیک است.
اندرو دیوید اورشان (متولد آندریوس بار داوید اورشان؛ 17 مه 1884 - 16 اکتبر 1967) مبشر و نویسنده آشوری ایرانی الاصل بود. اورشان که در نزدیکی شهر ارومیه به دنیا آمد، در اوایل زندگی خود تحت تأثیر فعالیت های تبلیغی پروتستان قرار گرفت. در سن 18 سالگی تصمیم گرفت به ایالات متحده سفر کند و در آنجا فعالیت های مذهبی خود را آغاز کرد و آیین پنطیکاستی را پذیرفت و بعداً رسالت پنطیکاستی ایرانی را تأسیس کرد. پس از گذراندن حدود یازده سال در ایالات متحده، در سال 1913 اورشان به کشور محل تولد خود بازگشت، اما پس از مدت کوتاهی متوجه شد که خود و آشوری های هموطنش در تله حمله عثمانی ها در جنگ جهانی اول به دام افتاده اند. اورشان سپس به ایالات متحده بازگشت و برای همیشه آنجا ساکن شد. اورشان که به مبشر ایرانی معروف است، مؤلف کتابهای مذهبی متعدد و همچنین سراینده سرودهای زیادی بود. او نشریه شاهد خدا (1917) را منتشر میکرد، نشریه ای که تا پایان عمر خود به نشرش ادامه داد. اورشان گزارشی سریالی از داستان زندگی خود در نشریه منتشر کرد و آن را ((زندگی اندرو بار دیوید اورشان)) نامید. بعداً قسمت های زندگینامه در قالب یک کتاب منتشر شدند. او هیچ اثری ب
ه زبان آشوری از خود به جای نگذاشت. پسر بزرگ او، ناتانیل، بعدها به عنوان رئیس کلیسای بین المللی پنطیکاستی برای بیش از بیست سال خدمت کرد. پاورقی. The Witness of God = شاهد خدا منابع. Andrew David Urshan(Wikipedia)
استیون مایکل مارتینو (زاده ۲۱ ژوئیه ۱۹۵۹) طراح و کارگردان فیلم آمریکایی است. او بیشتر به خاطر کارگردانی فیلم های بلو اسکای استودیو، هورتون صدایی می شنود (۲۰۰۸)، "" (۲۰۱۲) و "فیلم بادام زمینی " (۲۰۱۵) شناخته شده است. اوایل زندگی. مارتینو در دانشگاه ایالتی اوهایو تحصیل کرد و در رشته طراحی آموزش دید. پس از فارغ التحصیلی، سخنرانی پیشگام پویانمایی رایانه ای، چاک چوری، را شنید. مارتینو گفت: «کاملاً شگفت زده شدم. هیچ کس کاری را که او به ما نشان می داد، انجام نمی داد. من قبلاً چنین تصاویری را در هیچ جا ندیده بودم.» او به دانشگاه بازگشت و در سال ۱۹۸۹ مدرک کارشناسی ارشد خود را دریافت کرد، و در گروه تحقیقات گرافیک رایانه ای (که بعدها به مرکز محاسبات پیشرفته برای هنر و طراحی تغییر نام داد) که توسط چوری تأسیس شده بود، تحصیل کرد. فعالیت. پس از فارغ التحصیلی، مارتینو به لس آنجلس رفت و در زمینه پویانمایی و جلوه های بصری مشغول به کار شد. در سال ۲۰۰۱، او به بلو اسکای استودیو که در کنتیکت مستقر بود، پیوست. در این استودیو، او کارگردانی مشترک فیلم های پویانمایی "هورتون صدایی می شنود" (۲۰۰۸) و "" (۲۰۱۲) را بر عهده داشت. همچنین، او
کارگردان فیلم پویانمایی "فیلم بادام زمینی" (۲۰۱۵) بود که اقتباسی از کمیک استریپ "بادام زمینی ها" اثر چارلز ام. شولتس محسوب می شود. در فوریه ۲۰۱۸، گزارش شد که مارتینو به همراه کارن دیشر کارگردانی یک فیلم پویانمایی موزیکال فانتزی با عنوان موقت "فاستر" را برای بلو اسکای استودیو بر عهده خواهند داشت. این فیلم در ابتدا قرار بود در ۵ مارس ۲۰۲۱ اکران شود. اما پس از خرید فاکس توسط دیزنی، این پروژه از برنامه اکران خارج شد. بلو اسکای استودیو نیز در سال ۲۰۲۱ تعطیل شد. در نوامبر ۲۰۲۳، استودیوی وایلدبرین اعلام کرد که مارتینو کارگردانی یک فیلم پویانمایی از "بادام زمینی ها" را برای اپل تی وی پلاس بر عهده خواهد داشت.
آنا مالر (; – ) مجسمه ساز، آهنگساز، هنرمند، و نقاش اهل اتریش بود. اوایل زندگی. آنا مالر که در وین متولد شد، دومین فرزند آهنگساز مشهور گوستاو مالر و همسرش آلما مالر (آلما شیندلر) بود. او را به دلیل چشمان بزرگ و آبی اش با نام مستعار "گوکی" صدا می کردند ("gucken" به آلمانی به معنای «نگاه کردن» یا «دید زدن» است). کودکی آنا تحت تأثیر روابط عاشقانه مادرش و سالن معروف او سپری شد. آنا همچنین در سه سالگی خواهر بزرگترش ماریا مالر (۱۹۰۲–۱۹۰۷) را بر اثر تب مخملک و در شش سالگی پدرش را از دست داد. پیامدهای این دو تراژدی با روابط عاشقانه مادرش با معمار آلمانی والتر گروپیوس و رابطه پرالتهاب او با نقاش اکسپرسیونیست اتریشی اسکار کوکوشکا هم زمان شد. با این حال، ازدواج دوم آلما مالر با گروپیوس تا حدودی در دوران نوجوانی آنا احساس یک زندگی خانوادگی را به او بخشید و نیز یک خواهر ناتنی به نام مانون گروپیوس (۱۹۱۶–۱۹۳۵) برای او به ارمغان آورد. آنا مالر توسط معلمان خصوصی آموزش دید و از توجه دوستان مادرش که شامل بسیاری از شخصیت های برجسته هنری در زمینه موسیقی، هنرهای تجسمی و ادبیات بودند، بهره مند شد. به عنوان دختر آهنگساز اتریشی گوستاو
مالر، انتظار می رفت که آنا حرفه ای موسیقایی را دنبال کند، اما این امر هرگز محقق نشد. حرفهٔ هنری. آشنایی آنا مالر با هنرهای تجسمی از سنین پایین آغاز شد، زمانی که از استودیوی اسکار کوکوشکا بازدید می کرد. او همچنین مدل نقاشی مادر شوهرش، هنرمند برونتیا کولر-پینل بود. پس از طلاق، آنا در طول دهه ۱۹۲۰ به طور پراکنده در برلین، رم و پاریس هنر و نقاشی را آموخت. در سن بیست و شش سالگی، آنا دریافت که مجسمه سازی بهترین وسیله برای بیان خلاقیتش است. او در سال ۱۹۳۰ در وین از فریتز وُترُبا درس مجسمه سازی گرفت و به یک مجسمه ساز شناخته شده در آنجا تبدیل شد. همچنین در سال ۱۹۳۷ جایزه بزرگ پاریس را دریافت کرد. علاوه بر موفقیت در مجسمه سازی با سنگ، آنا مالر سرهای برنزی از بسیاری از بزرگان موسیقی قرن بیستم از جمله آرنولد شوئنبرگ، آلبان برگ، آرتور اشنابل، اتو کلیمپرر، برونو والتر، رودولف سرکین و ایلین جویس خلق کرد. زندگی شخصی. ۱۶ سالگی، آنا عاشق یک رهبر ارکستر جوان و مشهور به نام روپرت کولر شد. آن ها در تاریخ ۲ نوامبر ۱۹۲۰ ازدواج کردند، اما ازدواجشان در عرض چند ماه به پایان رسید. مدتی پس از آن، آنا به برلین نقل مکان کرد تا هنر بخواند
. در برلین، او عاشق ارنست کرنک، آهنگساز، شد. کرنک بعدها توسط آلما درخواست شد تا دو حرکت از پیش نویس سمفونی ناتمام دهم مالر سمفونی شماره ۱۰ مالر را به صورت تمیز نسخه برداری کند. آنا در تاریخ ۱۵ ژانویه ۱۹۲۴، هنگامی که فقط ۱۹ سال داشت، با او ازدواج کرد. مانند ازدواج اولش، این ازدواج دوم نیز در عرض چند ماه شکست خورد. او در نوامبر ۱۹۲۴ کرنک را برای همیشه ترک کرد. در طول این دوره، کرنک در حال تکمیل کنسرتو ویولن شماره ۱ اپوس ۲۹ خود بود. ویولنیست استرالیایی آلما مودی به کرنک کمک کرد تا از حامی مالی سوئیسی خود ورنر راینهارت کمک مالی دریافت کند. این کمک به کرنک و مالر اجازه داد تا در زوریخ زندگی کنند و به عنوان قدردانی، کرنک این کنسرتو را به مودی تقدیم کرد. مودی اولین اجرای این کنسرتو را در تاریخ ۵ ژانویه ۱۹۲۵، در دساو انجام داد. طلاق کرنک و آنا مالر چند روز پس از اولین اجرا نهایی شد، که کرنک در این اجرا شرکت نکرد. سال داشت، با ناشری به نام پل تسولنای ازدواج کرد. آن ها صاحب دختری به نام آلما (۵ نوامبر ۱۹۳۰ – ۱۵ نوامبر ۲۰۱۰) شدند. این زوج پس از پنج سال در سال ۱۹۳۴ از یکدیگر جدا شدند. آنا پس از اتحاد اتریش در مارس ۱۹۳۸،
از اتریش نازی فرار کرد. تا آوریل ۱۹۳۹، او در همپستید لندن زندگی می کرد و در روزنامه برای یافتن شاگرد آگهی می داد. در ۳ مارس ۱۹۴۳، آنا مالر با رهبر ارکستر آناتول فیستولاری ازدواج کرد و از این ازدواج دختری به نام مارینا (متولد ۱ اوت ۱۹۴۳) داشت. پس از جنگ، او به کالیفرنیا در ایالات متحده سفر کرد، بدون فیستولاری، که همچنان همسرش بود. آنا چندین سال در آنجا زندگی کرد.
فرناندو اوترو (؛ زادهٔ ۱۹۷۲) موسیقی دان، خواننده، آهنگساز اهل آرژانتین است. اولین ارتباط او با موسیقی، دریافت آموزش های آواز از مادرش السا ماروال، خواننده و بازیگر مشهور بین المللی بود. او از پنج سالگی نیز شروع به یادگیری پیانو کرد. همچنین گیتار، درام، آکاردئون و ملودیکا را آموخت، سازهایی که گاه گاهی می نوازد. او که یک پیانیست کلاسیک و ماهر است، از کودکی موسیقی کلاسیک را مطالعه کرده و از آن زمان سبک خاص خود را که شامل عناصری از جاز، تانگو و موسیقی کلاسیک معاصر است، توسعه داده است.
نیروهای مسلح جمهوری متحد عربی ، نام رسمی ارتش جمهوری متحد عربی بود، اتحادیه ای متشکل از سرزمین های مصر و سوریه. پس از اعلام اتحاد در ۲۲ فوریه ۱۹۵۸، ارتش سوریه ارتش اول نام گرفت و ارتش مصر ارتش دوم نام گرفت. پس از خروج سوریه از اتحادیه پس از کودتای ۲۸ سپتامبر ۱۹۶۱ منحل شد. با این حال، مصر تحت رهبری جمال عبدالناصر به استفاده از این نام ادامه داد.
الکترون ها و حفره ها در نیم رساناها با کاربرد در الکترونیک ترانزیستوری کتابی نوشته ویلیام شاکلی برنده جایزه نوبل است که برای نخستین بار در سال ۱۹۵۰ منتشر شد. این یک منبع اولیه بود و به عنوان اولین کتاب درسی برای دانشمندان و مهندسانی که زمینه جدید نیم رساناها را در توسعه ترانزیستور یادمی گرفتند، استفاده می شد. این اختراعی بود که منجر به رایانه های الکترونیکی، دستگاه های ارتباطی همه جا حاضر، کنترل کننده های الکترونیکی فشرده و مجموعه ای از اختراعات مهم دیگر در نیمه آخر قرن بیستم شد. این کتاب توسط دی ون نوستراند در نیویورک چاپ شد و بعداً چاپ های زیادی را پشت سر گذاشت. نسخه قبلی حاوی برخی از مطالب در "مجله فنی آزمایشگاه بل" در سال ۱۹۴۹ ظاهر شد. مطالب. ترتیب فصل ها به شرح زیر است: بخش اول مقدمه ای بر الکترونیک ترانزیستور بخش دوم نظریه توصیفی نیم رساناها بخش سوم بنیادهای مکانیکی کوانتومی
اتور پانیتزا (; – ) آهنگساز، و رهبر موسیقی اهل آرژانتین بود. او یکی از برجسته ترین رهبران ارکستر اوایل قرن بیستم بود. پانیتزا مهارت فنی فوق العاده ای داشت و در زمان خود محبوب و تأثیرگذار بود، و مورد تحسین گسترده ریشارد اشتراوس و جاکومو پوچینی و دیگران قرار گرفت. زندگی نامه. پانیتزا در بوئنوس آیرس از والدینی ایتالیایی متولد شد. نام اصلی او هکتور پانیتزا بود، اما در طول دوران حرفه ای اش به نام اتور شناخته می شد. او ابتدا نزد پدرش که نوازنده ویولنسل در تئاتر کولون قدیمی بود، آموزش دید و سپس در میلان به تحصیل ادامه داد. پانیتزا نخستین اجرای خود را به عنوان دستیار رهبر ارکستر در اپرای رم در سال ۱۸۹۷ انجام داد.
لنورا ده باروس (زادهٔ ۱۹۵۳) هنرمند و شاعر برزیلی است. او در دانشگاه سائو پائولو زبان شناسی خواند و در دهه ۱۹۷۰ فعالیت هنری خود را آغاز کرد. وی همواره در پی پژوهش و اطلاع رسانی در زمینه زبان از طریق رسانه های مختلف، از جمله ویدئو، اجرا و عکاسی بوده است. باروس فعالیت خود را با شعر کانکریت آغاز کرد. آثار اولیه او تحت تأثیر شعر موجز، به ویژه گروه نوئیگاندرس بود و از تکنیک های پاپ آرت، هنر بدن و هنر مفهومی الهام می گرفت. آثار او به مرور به تمرکز بر صوت کلمات گرایش یافت و به ویژه در قالب چیدمان های صوتی و اجراهای آوایی نمود پیدا کرد. آثار. لنورا ده باروس فعالیت خود را در دهه ۱۹۷۰ آغاز کرد و به طور هم زمان ارتباط کلامی و دیداری را از طریق شعر بررسی کرد. در سال ۱۹۸۳، او ویدئویی از اشعار خود را در هفدهمین دوسالانه هنر سائو پائولو به نمایش گذاشت. در همان سال، باروس کتاب هنری «جایی که دیده می شود» را منتشر کرد که شامل عکاسی و شعر موجز بود و از فونت ها و چیدمان های متنوع بهره می برد. توالی تصویری زبانی که با کلیدهای یک ماشین تحریر در تعامل است، نشان دهنده گرایش او به کشف مفاهیم زبانی در قالبی دیداری بود. این اثر همچنین ب
ازی زبانی ای با واژه "لینگو" ("lingua)" در زبان پرتغالی است که به طور هم زمان به «زبان» و «زبان بدن» اشاره دارد. استفاده از اجراهایی که از طریق عکاسی یا ویدئو مستند می شوند، در آثار این هنرمند مشهود است. در سال ۱۹۹۰، باروس پروژه طولانی مدت پینگ پوئمز ("Ping-poemas)" را آغاز کرد که شامل مجموعه ای گسترده از آثار با بهره گیری از عناصر تنیس روی میز است. او در همان سال با نمایش «شعر چیزی از هیچ است» در میلان، ۵۰۰۰ توپ پینگ پنگ را که نام نمایشگاه روی آن ها چاپ شده بود، در سراسر گالری پخش کرد و یکی از آن ها را روی یک بالش مخملی قرار داد. او در سال ۱۹۹۴ در رویداد آرت کیدید در سائو پائولو، توپ های پینگ پنگ را در قالبی دیداری و صوتی بازآفرینی کرد. در اثر «پینگ پوئمز برای باروس» او از راکت، تور و میز پینگ پنگ بهره برد. در اثری جدیدتر، یعنی "«صدای موتور»" (۲۰۱۵)، باروس با انداختن توپ های پینگ پنگ از یک مخزن آب بر روی کاشی های یک استخر خالی، چیدمانی صوتی و تصویری خلق کرد که به خشکسالی در سائو پائولو اشاره داشت. بین سال های ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۶، باروس ستونی هفتگی و تجربی برای روزنامه "ژرنال داترید" در سائو پائولو نوشت. او در این س
تون اجراهای عکاسی، اشعار دیداری و متون شاعرانه متعددی منتشر کرد و با طراحی های گرافیکی چیزهای مختلفی را آزمایش کرد، روابط جدیدی میان متن و تصویر پیشنهاد داد و دیالوگ هایی با دیگر هنرمندان ایجاد کرد. بسیاری از ایده های اولیه ای که در این ژورنال بررسی کرده بود، به عنوان نقطه آغازین برای آثار هنری دیگرش مورد استفاده قرار گرفتند. او این ژورنال نویسی را «آزمایشگاهی برای بسیاری از تجربیات» توصیف کرده است. در سال ۲۰۱۴، لنورا ده باروس این ستون های نوشته شده در ژورنال را در مرکز شهر سائو پائولو به نمایش گذاشت. در این نمایشگاه، او دو ویدئوی جدید ضبط کرد که در یکی از آن ها با خودش چکرز بازی می کند. در دهه ۱۹۹۰، او همچنین دبیر بخش عکاسی در فولیا ده سائو پائولو و مدیر هنری مجله ورزشی پلاکار بود. لنورا ده باروس در نمایشگاه های گروهی و انفرادی در مؤسسات هنری معتبر برزیل و خارج از آن، از جمله "پاکوایمپریال" در ریو دو ژانیرو، موزه هنر مدرن، ریو دو ژانیرو، "کاسا داروس" در ریو، مرکز فرهنگی "بانکودو نوردست" در فورتالزا و بنیاد "پروآ" در بوئنوس آیرس شرکت داشته است. او در سه دوره از بینال هنر سائو پائولو (هفدهمین در ۱۹۸۳، بیست وچه
ارمین در ۱۹۹۸، و بیست ونهمین در ۲۰۱۰) و دو دوره از بینال مرکوسور در پورتو آلگره (پنجمین در ۲۰۰۵ و هفتمین در ۲۰۰۹) حضور داشته است. زندگی شخصی. لنورا دختر یکی از پیشگامان هنر موجز در برزیل، جرالدو ده باروس و خواهر هنرمند مستقر در سوئیس، فابیانا ده باروس است.