Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
او تا سال ۲۰۰۳ در آنجا بازی کرد. از آنجا، او بازنشسته شد تا یک تحلیلگر NFL برای CBS شود. اوزی نیوسوم، مدیرکل ریونز، در مورد شارپ در دوران حرفه ای اش گفت: «فکر می کنم او زمانی که در زمین بازی می کند یک تهدید است. او باید در تیم باشد. او یک دونده عالی است. او ثابت کرده است که می تواند بازی های بزرگی انجام دهد. این چیزی است که او را از همه جدا می کند. او یک تهدید است.» شارپ چهار بار به تیم All-Pro انتخاب شد، در هشت Pro Bowls (1992-1998، ۲۰۰۱) بازی کرد و در سه فصل مختلف بیش از ۱۰۰۰ یارد دریافت کرد. شارپ در یک بازی پلی آف در سال ۱۹۹۳ در مقابل لس آنجلس رایدرز، رکورد پس از فصل را با ۱۳ دریافت به مدت ۱۵۶ یارد و یک تاچ داون به دست آورد. در بازی قهرمانی ریونز در سال ۲۰۰۰ در AFC مقابل اوکلند رایدرز، او یک پاس کوتاه در سومین پایین و ۱۸ یارد از خط چهار یاردی خود گرفت و آن را ۹۶ یارد برای تاچ داون برد، تنها تاچ داون که ریونز به ثمر رساند. برد ۱۶–۳ ریونز. از ، این طولانی ترین بازی تهاجمی ریونز در تاریخ تیم باقی مانده است. شارپ همچنین در هر دو بازی دیگر خود در پلی آف یک پاس ۵۰+ یاردی گرفت. او ۱۴ سال دوران حرفه ای خود را با ۸
۱۵ دریافت در ۱۰۰۶۰ یارد و ۶۲ تاچ داون در ۲۰۳ بازی به پایان رساند. حرفه بعد از بازی. شارپ مفسر برنامه پیش از بازی CBS Sports "The NFL Today"، از جمله "گزارش نیمه تمام اسپرینت" و "نمایش پس بازی مترو"، جایگزین دیون سندرز و میزبانی مشترک با جیمز براون (قبلاً با "Fox NFL Sunday")، مدافعان سابق NFL ، دن مارینو و بومر بود. اسیاسون و همچنین مربی سابق بیل کاور. در فصل عادی NFL 2004، مارینو و اسیاسون را در بازی انتخابی "NFL امروز" با رکورد ۵۳–۲۱ شکست داد. منتقدان او می گویند که مهارت های پخش او به دلیل گرامر ضعیف و تلفظ کلمات او آسیب دیده است (شارپ زبان و کشش بسیار قابل توجهی دارد). یک مقاله طنز در دی آنین به شوخی می گوید: «تهیه کنندگان CBS از شانون شارپ می خواهند که حداقل از ۳ کلمه واقعی در هر جمله استفاده کند». در ۱۸ فوریه ۲۰۱۴، اعلام شد که شارپ، همراه با دن مارینو، از وظایف خود به عنوان مفسر روی هوا در "NFL Today" کنار گذاشته شده و تونی گونزالس و بارت اسکات جایگزین آنها شدند. در سال ۲۰۱۳، شارپ ستون نویس و سخنگوی مجله FitnessRX For "Men" شد و در جلد سپتامبر ۲۰۱۳ ظاهر شد. شارپ برنامه صبحگاهی "Open Drive" رادیو NFL Sir
ius را در کنار باب پاپا میزبانی کرده است. شارپ در میان ۱۷ فینالیستی بود که برای ثبت نام در تالار مشاهیر فوتبال حرفه ای در سال ۲۰۰۹ در نظر گرفته شده بود. با این حال، او در اولین سال تحصیلی خود در کلاسی که شامل بروس اسمیت، رالف ویلسون، دریک توماس و راد وودسون بود، گذشت. در ۲۳ اکتبر ۲۰۰۹، تالار مشاهیر فوتبال NCAA Division II اعلام کرد که شارپ در دسامبر همان سال به عضویت خود در می آید. علاوه بر این، دانشگاه ایالتی ساوانا نیز پیراهن شماره ۲ شارپ را بازنشسته کرد. در ۲۸ نوامبر ۲۰۱۰، شارپ به همراه آرت مدلل و ۲۴ نفر دیگر، از جمله جروم بتیس، راجر کریگ، مارشال فالک و دیون سندرز، به عنوان نامزد نیمه نهایی برای ورود به تالار مشاهیر فوتبال حرفه ای ۲۰۱۱ نامزد شد. پس از آن، در ۶ فوریه ۲۰۱۱، شانون شارپ به تالار مشاهیر فوتبال حرفه ای معرفی شد. شارپ توسط هیلی اسمیت اهل کانتون به مراسم تالار مشاهیر بدرقه شد، تا به سنت اسکورت برندگان مسابقه ادامه دهد. شارپ پس از بازنشستگی، یکی از مهره های اصلی رسانه های اجتماعی بوده است و به خاطر نظرات بداخلاقی و ورزشی اش در فضای مجازی منتشر شده است. او همچنین از طرفداران بزرگ لبرون جیمز بازیکن N
BA است و از او به عنوان بهترین بازیکن بسکتبال در تاریخ NBA یاد می کند. او در سریال "پدر آمریکایی هم ظاهر شد!" قسمت " اسکارلت گتر " که خودش را به تصویر می کشد. شارپ در برنامه مناظره ورزشی FS1 "" که در ۶ سپتامبر ۲۰۱۶ نمایش داده شد، به Skip Bayless پیوست شارپ علاوه بر دفاع از لبرون جیمز، به خاطر انتقاداتش از تام برادی و کابوی های دالاس در این برنامه نیز شهرت دارد. شارپ همچنین یک پادکست به نام "Club Shay Shay" دارد. اپیزود "کلاب شی شی" با حضور بابا والاس توسط تیم تحریریه پادکست اپل در لیست "بهترین پادکست های اپل در سال ۲۰۲۱" انتخاب شد. در ۱۰ فوریه ۲۰۲۳، برت فاور، ستاره سابق NFL، از شانون شارپ و پت مک آفی، بازیکنان سابق NFL، و همچنین شاد وایت، حسابرس می سی سی پی، به دلیل اتهامات افتراآمیز دربارهٔ مشارکت افسانه پکرز در یک طرح کلاهبرداری رفاهی ۷۷ میلیون دلاری شکایت کرد. یکی از نمایندگان برت فاور، ۵۳ ساله، اظهار داشت که «شانون شارپ و پت مک آفی سعی کردند با جعل اتهامات غیرقابل اثبات افترا علیه برت فاور، حرفه خود را ارتقا دهند.» شارپ در تالار مشاهیر، که برای Ravens و Broncos بازی می کرد، در برنامه FS1 خود در ماه سپتامب
ر از فاور به عنوان یک «فریبنده» یاد کرد و کوارتر بک سابق را به سرقت ۱٫۱ میلیون دلار از پرداخت های رفاهی می سی سی پی در ازای سخنرانی هایی که هرگز ایراد نکرد متهم کرد. McAfee، بازیکن سابق Colts، که اکنون یک پادکست محبوب SiriusXM را اجرا می کند، اظهار داشت که فاور «از مردم محروم می سی سی پی دزدیده است.»
قره ساز یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در استان آلماتی واقع شده است. قره ساز ۲٬۲۵۰ نفر جمعیت دارد.
بوروفسکوی یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در شهرستان مندی قره واقع شده است. بوروفسکوی ۹٬۴۳۴ نفر جمعیت دارد.
نورا یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در شهرستان نورا واقع شده است. نورا ۵٬۹۵۶ نفر جمعیت دارد.
شیغاناک (به قزاقی: Шығанақ، شىعاناق}} یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در شهرستان ساری سو واقع شده است. شیغاناک ۴۳۶ نفر جمعیت دارد.
مرثیه هیلبیلی: خاطره ای از خانواده و فرهنگ در بحران () شرح حال سال ۲۰۱۶ نوشتهٔ جی. دی. ونس است. این کتاب دربارهٔ طرز فکر آپالاشیایی خانوادهٔ کنتاکی نویسنده و مشکلات اجتماعی و اقتصادی زادگاهش میدلتاوون، اوهایو است که در آن والدین مادرش زمانی که جوان بودند نقل مکان کردند. در سال ۲۰۲۰، از این شرح حال فیلمی به همین نام به کارگردانی ران هاوارد و با بازی ایمی آدامز و گلن کلوز اقتباس شد.
آستین مک گیفرت رایت (؛ ۶ سپتامبر ۱۹۲۲ – ۲۳ آوریل ۲۰۰۳) رمان نویس، منتقد ادبی و مؤلف اهل ایالات متحده بود. او استاد بازنشسته انگلیسی در دانشگاه سینسیناتی بود. در سال ۲۰۱۶ فیلمی اقتباسی از رمان "تونی و سوزان" او به نام "حیوانات شب زی" ساخته شد.
تونی و سوزان () رمانی نوشتهٔ آستین رایت است که در سال ۱۹۹۳ منتشر شد. در سال ۲۰۱۰، این کتاب برای اولین بار در بریتانیا منتشر شد و از احیای انتقادی برخوردار شد که باعث شد در ایالات متحده تجدید چاپ شود. "نیویورک تایمز" این رمان را «مجذوب کننده» نامید. این کتاب با نام حیوانات شبگرد به ترجمه مهدی مرسلی و توسط نشر نادریان در سال ۱۳۹۸ منتشر شده است. داستان از آنجا آغاز می شود که ادوارد شوهر نخست سوزان ماروف در سپتامبر گذشته برایش فرستاد. او یک کتاب نوشته بود، یک رمان. او باید در مورد خواندن آن تصمیم می گرفت. ادامه داستان، در واقع خواندن رمان نوشته شده به وسیله ادوارد، یادآوری خاطرات مشترک سوزان و ادوارد در هنگام خواندن کتاب و جریان موازی رمان نوشته شده در داخل کتاب همزمان با یادآوری خاطرات و درگیری های ذهنی خواننده با این جریان موازی است. نویسنده به صورت استادانه ای تواسته این دو داستان را باهم پیش ببرد و خواننده را مجذوب روند داستان کند. در سال ۲۰۱۶ فیلم اقتباسی "حیوانات شب زی" به کارگردانی تام فورد از روی این رمان ساخته شد که با نظرات مثبتی مواجه شد. البته نباید ناگفته بماند که کل داستان تونی و سوزان احتمالا به دل
ایل محدودیت بودجه یا زمان در فیلم نامه وارد نشده و بخشهایی از رمان به دلیل انتزاعی بودن در قالب فیلم نگنجیده است. با خواندن رمان توانایی نویسنده بیشتر به چشم می آید.
کریستوفر اور (؛ زادهٔ ۱۹۶۷) منتقد فیلم و ویراستار مجلهٔ اهل ایالات متحده است. او از سال ۲۰۱۰ سردبیر ارشد "آتلانتیک" بوده است. اور برای "نیو ریپابلیک"، "سلان"، "هفته نامه لس آنجلس" و "نیویورک سان" نیز نوشته است.
دانشگاه ویتنبرگ یک کالج خصوصی هنرهای لیبرال در اسپرینگفیلد، اوهایو است. این دانشگاه دارای ۱۳۲۶ دانشجوی تمام وقت است که از ۳۳ ایالت و ۹ کشور خارجی در این مؤسسه حضور پیدا کرده اند. دانشگاه ویتنبرگ با کلیسای انجیلی لوتری در آمریکا مرتبط است. کالج ویتنبرگ در سال ۱۹۵۷ به دانشگاه ویتنبرگ تبدیل شد
پابلو دی بلاسیس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است که در پست هافبک تهاجمی یا وینگر برای باشگاه اسپانیایی کارتاخنا بازی می کند.
جولیان دو گوزمن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کانادا بود که در پست هافبک بازی می کرد. او یک مدیر اجرایی فوتبال کانادایی و بازیکن و مربی حرفه ای سابق است. دو گوزمن اولین کانادایی بود که در لالیگا اسپانیا بازی کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال کانادا و کانادا بازی کرده است.
لی چانگ مین (؛ زادهٔ ۱ مه ۱۹۸۶) که بیشتر با نام چانگمین () شناخته می شود، خواننده اهل کره جنوبی است. او در سال ۲۰۰۸ به عنوان یکی از اعضای گروه پسرانهٔ کی-پاپ توای ام فعالیت خود را آغاز کرد. او همچنین عضو گروه دو نفرهٔ Homme در کنار لی هیون بوده است.
آتلیه قرمز () نام یک نقاشی از آنری ماتیس است که سال ۱۹۱۱ خلق شد و در موزه هنر مدرن نیویورک نگهداری می شود. در رأی گیری سال ۲۰۰۴ برای تعیین تأثیرگذارترین آثار هنر مدرن بین ۵۰۰ هنرشناس، این اثر در رتبه پنجم و کنار آثاری از پیکاسو، دوشان و وارهول جای گرفت.
جونگ جین وون (؛ زادهٔ ۲ مه ۱۹۹۱) که بیشتر با نام جین وون () شناخته می شود، خواننده و بازیگر اهل کره جنوبی است. او به عنوان یکی از اعضای گروه پسرانهٔ توای ام در ژوئیه ۲۰۰۸ فعالیت خوانندگی را آغاز کرد و حرفهٔ بازیگری خود را در سال ۲۰۱۲ و از طریق ایفای نقش در مجموعه تلویزیونی "رؤیای بلند ۲" در نقش جین یو جین آغاز کرد.
عیسی مرادی (زاده ۲۰ جولای ۱۹۹۷) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مهاجم بازی می کند. سابقه باشگاهی. عیسی مرادی سابقه حضور در تیم های پاراگ تهران ،نفت ایرانیان، شهدای رزکان البرز ، خوشه طلایی ، سپاهان ، شمس آذر قزوین و آلومینیوم را خود دارد. دوران باشگاهی. مرادی سابقه آقای گلی با به ثمر رساندن ۱۷ گل در رقابت های لیگ سه با پیراهن تیم نفت ایرانیان در فصل ۱۳۹۹–۰۰ را نیز دارد. این مهاجم فصل ۱۴۰۰–۰۱ در تیم دسته دومی شهدای رزکان البرز عضویت داشت و ۴ گل هم زد و پس از آن به بنیامین تهران پیوست و در پلی آف بازی کرد، سپس در نقل و انتقالات پیش فصل سال جاری راهی خوشه طلایی ساوه شده بود که پس از یک بازی دوستانه بین خوشه طلایی و سپاهان این بازیکن مورد توجه ژوزه مورایس قرار گرفت و پس از توافق انجام شده بین دو باشگاه خوشه طلایی و سپاهان در نهایت این انتقال نهایی شد. مرادی اولین بازی خود برای سپاهان را در ۱۹ شهریور ۱۴۰۱ در هفته ششم لیگ برتر مقابل آلومینیوم اراک انجام داد. مرادی از دقیقه ۵۶ به جای فرشاد احمدزاده وارد زمین شد و بازی در نهایت با نتیجه ۰–۰ به پایان رسید. این اولین حضور مرادی در سطح اول فوتبال ایران بود. مرادی
اولین حضور خود ثابت خود را در هفته هفتم لیگ در تاریخ ۱۰ مهر ۱۴۰۱ در برد ۲ بر ۱ مقابل هوادار تجربه کرد و در تاریخ ۲۸ مهر ۱۴۰۱ موفق شد ۲ گل مقابل تراکتور به ثمر برساند و نقش مهمی در برد ۴ بر ۲ سپاهان در هفته دهم مسابقات لیگ داشته باشد. عیسی مرادی در تاریخ ۹ مرداد ۱۴۰۲ با امضای قرارادی قرضی از سپاهان راهی تیم فوتبال شمس آذر شد. مرادی اولین گل خود را در این تیم مقابل مس رفسنجان به ثمر رساند.
جزر و مد () فیلم هندی محصول سال ۱۹۷۳ است. توسط هارگوبیند و ان. بانسالی تولید شده و بازیگرانی همچون درمندرا، سایرا بانو، جیون، راجندرا نات و سوجیت کومار در آن نقش آفرینی کرده اند. موسیقی فیلم توسط لاکسیمیکانت-پیارلال ساخته شد. این فیلم بازساخته ای از فیلم تلوگو قایم موشک بود.
پاسداران سرخ کارگران و کشاورزان یا شبه نظامیان سرخ کارگری کشاورزی یک نیروی شبه نظامی و بزرگترین نیروی دفاع غیر نظامی در جمهوری دموکراتیک خلق کره است. این نیرو در ۱۴ ژانویه ۱۹۵۹ توسط کیم ایل سونگ تأسیس شد و تحت کنترل کمیسیون امور دولتی—تا سال ۲۰۱۶ کمیسیون دفاع ملی—و وزارت دفاع خلق است. همچنین این نیرو به حزب کارگران کره و اداره رهبری نظامی آن نیز وابسته است و در برابر رهبر عالی مقام کره که فرمانده کل نیروهای مسلح می باشد مسئول است. شبه نظامیان در سطح استان، شهر و روستا سازماندهی شده و بر پایه تیپ، گردان، گروهان و جوخه تفکیک شده اند. شبه نظامیان سلاح های کوچک پیاده نظام را با مقداری خمپاره، تفنگ های صحرایی و ضد هوایی و حتی تجهیزات قدیمی تر مدرن سازی شده مانند پرتاب کننده های موشک متعدد مانند کاتیوشا و موتورسیکلت های قدیمی تر آی ام زد-اورال نگهداری می کنند. واحدهای غیر مسلح دیگری هم هستند که نشان دهنده وضعیت پزشکی و لجستیکی می باشند. این نیرو تخمیناً دارای ۷,۱ میلیون پرسنل است.
باشگاه فوتبال رئال مادرید یک باشگاه فوتبال حرفه ای مستقر در مادرید، اسپانیا است. این باشگاه در سال ۱۹۰۲ با نام باشگاه فوتبال مادرید تشکیل شد و اولین بازی رقابتی خود را در ۱۳ مهٔ ۱۹۰۲ انجام داد؛ زمانی که در نیمه نهایی کوپا د لا کوروناسیون ۱۹۰۲ با نتیجهٔ ۳–۱ در برابر بارسلونا شکست خورد. رئال مادرید از سال ۱۹۰۲ تا ۱۹۴۰ در برابر سایر باشگاه های محلی در تورنمنت های منطقه ای مختلف بازی کرد که به عنوان مقدماتی برای کوپا دل ری خدمت می کردند. در سال ۱۹۲۹، باشگاه یکی از اعضای بنیانگذار لا لیگا، اولین لیگ ملی اسپانیا شد. تا سال ۲۰۲۳، رئال یکی از تنها سه باشگاهی است که هرگز از سطح بالای فوتبال اسپانیا سقوط نکرده است، دو تیم دیگر اتلتیک بیلبائو و بارسلونا هستند. از سال ۱۹۰۲ تا ۱۹۲۹، رئال پنج بار قهرمان کوپا دل ری و ۱۵ بار قهرمان منطقه شد. رئال مادرید آغاز موفقی در لا لیگا داشت و در اولین فصل رقابت ها به مقام دوم رسید و در سال ۱۹۳۲ برای اولین بار قهرمان لیگ شد. در فصل ۴۸–۱۹۴۷، مادرید یازدهم شد، که تا سال ۲۰۲۲، پایین ترین جایگاه نهایی باشگاه باقی مانده است. رئال مادرید در دههٔ ۱۹۵۰ چهار بار قهرمان لا لیگا و پنج بار قهرمان ج
ام باشگاه های اروپا شد. با این حال، موفق ترین دوره برای باشگاه از نظر عنوان های داخلی، دههٔ ۱۹۶۰ بود، زمانی که رئال مادرید ۸ قهرمانی لیگ را به دست آورد. این تیم اولین دوگانه قهرمانی لیگ و جام حذفی خود را در سال ۱۹۶۲ به دست آورد. رئال همچنین تنها تیم فوتبال اسپانیایی است که موفق به کسب پنج عنوان متوالی شده است. شاهکاری که در دو نوبت (۶۵–۱۹۶۰ و ۹۰–۱۹۸۵) به آن دست یافته است. علاوه بر موفقیت داخلی، شهرت رئال مادرید به عنوان یک باشگاه بزرگ با رکورد برجستهٔ آنها در جام باشگاه های اروپا تثبیت شد. تا به امروز، آنها ۱۵ بار قهرمان اروپا شده اند. آلفردو دی استفانو، فرانس پوشکاش و سایر بازیکنان معروف به باشگاه کمک کردند تا پنج بار متوالی بین سال های ۱۹۵۶ و ۱۹۶۰ قهرمان جام باشگاه های اروپا شود که شامل فینال به یاد ماندنی ۷–۳ همپدن پارک در برابر تیم آلمانی آینتراخت فرانکفورت در سال ۱۹۶۰ بود. باشگاه برنده جام شد. برای ششمین بار در سال ۱۹۶۶ با تیمی به نام Ye-Ye که در فینال باشگاه پارتیزان یوگسلاوی را با نتیجه ۲–۱ شکست داد درحالی که کاملاً از بازیکنان اسپانیایی الاصل تشکیل شده بود که برای اولین بار در این مسابقات بود. آنها هم
چنین در سال های ۱۹۶۲، ۱۹۶۴ و ۱۹۸۱ نایب قهرمان شدند. با پنج بار قهرمانی متوالی در این رقابت ها، رئال به طور دائم جام اصلی را اعطا کرد و از سال ۲۰۰۰ حق پوشیدن نشان چند برنده را به دست آورد. آنها همچنین دو بار قهرمان جام یوفا و دو بار نایب قهرمان جام برندگان جام اروپا شدند. در سال ۱۹۹۶ رئیس باشگاه، لورنسو سانس فابیو کاپلو را به عنوان مربی منصوب کرد. اگرچه دوران زمامداری او تنها یک فصل به طول انجامید، اما رئال مادرید قهرمان لیگ شد و چند بازیکن مهم به این باشگاه آمدند، مانند روبرتو کارلوس، پردراگ میجاتوویچ، داور شوکر و کلارنس سیدورف، برای تقویت ترکیب تیمی که از قبلاً به بازیکنانی مانند رائول، فرناندو هیرو و فرناندو ردوندو افتخار می کرد. در نتیجه رئال مادرید با اضافه شدن فرناندو مورینتس در سال ۱۹۹۷ سرانجام به انتظار ۳۲ ساله خود برای هفتمین جام باشگاه های اروپا در سال ۱۹۹۸ تحت سرمربیگری یوپ هاینکس پایان داد و در فینال به لطف گلی از میاتوویچ یوونتوس را با نتیجهٔ ۱–۰ شکست داد. رئال مادرید در سال های ۲۰۰۰، ۲۰۰۲ (تحت سرمربیگری ویسنته دل بوسکه)، ۲۰۱۴ (تحت سرمربیگری کارلو آنچلوتی)، ۲۰۱۶، ۲۰۱۷، ۲۰۱۸ (تحت سرمربیگری زین الدی
ن زیدان)، ۲۰۲۲ و ۲۰۲۴ (دوباره زیر نظر آنچلوتی) باز هم قهرمان شد. رئال مادرید همچنین هشت بار قهرمان جام بین قاره ای/جام باشگاه های جهان شده است، با شکست پنیارول، واسکو دوگاما، الیمپیا آسونسین، سن لورنزو، کاشیما آنتلرز، گرمیو، العین و الهلال به ترتیب در سال های ۱۹۶۰، ۱۹۹۸، ۲۰۰۲، ۲۰۱۴، ۲۰۱۶، ۲۰۱۷، ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲. سال های اولیه. فوتبال توسط دانشجویان Institución Libre de Enseñanza به مادرید معرفی شد. آنها شامل چندین فارغ التحصیل آکسبریج بودند. در سال ۱۸۹۷، آنها باشگاهی به نام اسکای را تأسیس کردند که در صبح یکشنبه در Moncloa بازی می کرد. در سال ۱۹۰۰، آنها به دو باشگاه مختلف تقسیم شدند: New Foot-Ball de Madrid و Madrid Football Club. در ۶ مارس ۱۹۰۲، پس از انتخاب هیئت مدیره جدید به ریاست خوان پادروس، باشگاه فوتبال مادرید رسماً تأسیس شد. پادروس و برادرش کارلوس (هر دو بعداً به عنوان رئیس باشگاه رئال مادرید مشغول به کار شدند) دیگر علاقه مندان به فوتبال را به جلسه ای در اتاق پشتی آل کاپریکو، تجارت خانوادگی فراخواندند. برادران پادروس به فوتبال به عنوان یک ورزش همگانی می نگریستند که باید برای نمایندگان همه طبقات اجتماعی قابل
دسترسی باشد و فکر می کردند که باشگاه جدید باید این ایده را تجسم بخشد. آنها نام باشگاه فوتبال مادرید را پیشنهاد کردند که به اتفاق آرا پذیرفته شد. حق عضویت نیز تعیین شد، دو پزوتا در ماه، و رنگ پیراهن به افتخار یک تیم معروف انگلیسی کورینتیان، که خوان پادروس در یکی از سفرهای خود با آن ملاقات کرده بود، سفید انتخاب شد. مادرید اولین عنوان از چهار عنوان متوالی کوپا دل ری را که تنها رقابت سراسری آن زمان بود، در سال ۱۹۰۵ به دست آورد. آنها در سال ۱۹۰۷ یک بازی را به تیمی از کشیش های کاتولیک از کالج سلطنتی انگلیسی در والادولید باخت و پدر ادوارد پاور در پیروزی ۶–۲، ۵ گل به ثمر رساند. رئیس باشگاه آینده سانتیاگو برنابئو در سال ۱۹۵۷ نقل کرد که «این بازی کل تاریخ فوتبال در اسپانیا را با نشان دادن نحوه بازی فوتبال به ما تغییر داد.» در سال ۱۹۱۲، آنها به زمینی به نام Campo de O'Donnell نقل مکان کردند، پس از اینکه قبلاً بین چند زمین کوچک حرکت کردند. در سال ۱۹۲۰، پس از اینکه پادشاه آلفونسوی سیزدهم، یکی از هواداران مشهور فوتبال، عنوان رئال (در انگلیسی «رویال») را به باشگاه اعطا کرد، نام باشگاه به رئال مادرید تغییر یافت. در سال ۱۹۲۹
اولین لیگ فوتبال اسپانیا تأسیس شد. رئال مادرید فصل اول لیگ را تا آخرین بازی اول بود، و با باخت به اتلتیک بیلبائو، آنها نایب قهرمان شدند و بارسلونا قهرمان شد. رئال مادرید اولین قهرمانی لیگ خود را در فصل ۳۲–۱۹۳۱ به دست آورد و سال بعد این عنوان را حفظ کرد. در ۱۴ آوریل ۱۹۳۱، ورود دومین جمهوری اسپانیا باعث شد که این باشگاه عنوان رئال و تاج سلطنتی روی نشان خود را از دست بدهد، و تا پایان جنگ داخلی اسپانیا به نام باشگاه فوتبال مادرید بازگشت. فوتبال در طول جنگ جهانی دوم ادامه یافت و در ۱۳ ژوئن ۱۹۴۳، مادرید در بازی برگشت نیمه نهایی کوپا دل ژنرالیسیمو، بارسلونا را ۱۱–۱ شکست داد، جام اسپانیا به افتخار ژنرال فرانکو تغییر نام داد. بازی رفت که در لس کورتس در کاتالونیا برگزار شد، با پیروزی ۳–۰ بارسلونا به پایان رسید. مادرید از هر سه گلی که فومبونا فرناندز داور برای بارسلونا اجازه داده بود، شکایت کرد، درحالی که هواداران میزبان نیز در سراسر مادرید را سوت زدند، که آنها آنها را متهم به استفاده از تاکتیک های خشن و فومبونا برای اجازه دادن به آنها کردند. روزنامه Ya این سوت را به عنوان «قصد آشکار برای حمله به نمایندگان اسپانیا» گزا
رش کرد. هواداران بارسلونا از سفر به مادرید منع شدند. در روز بازی برگشت تیم بارسلونا به محض خروج از هتل مورد توهین قرار گرفت و به اتوبوس آنها سنگ پرتاب شد. ماریانو گونزالو مهاجم بارسلونا دربارهٔ این حادثه گفت: «پنج دقیقه پیش از آغاز بازی، محوطه جریمه ما پر از سکه بود.» لوئیز میرو، دروازه بان بارسلونا، به ندرت به خط خود نزدیک می شد – زمانی که این کار را کرد، با سنگ مسلح بود. همان طور که فرانسیسکو کالوت داستان را گفت، «آنها فریاد می زدند: قرمزها! جدایی خواهان!... یک بطری فقط سوسپدرا را از دست داد که اگر به او برخورد می کرد او را می کشت. همه چیز آماده بود.» رئال مادرید در عرض نیم ساعت ۲–۰ پیش رفت. گل سوم با اخراج بنیتو گارسیا از بارسلونا همراه بود، پس از آن که او کاری کرد که کالوت ادعا کرد یک «تکل کاملاً عادی» بود. خوزه لوپیس کورونا از مادرید به یاد می آورد: «در آن زمان، آنها کمی بی اخلاص شدند»، درحالی که آنخل مور پاسخ داد: «در آن مرحله، ما فکر کردیم: پس ادامه بده، هر چقدر می خواهی گل بزنی.» مادرید در دقایق ۳۱، ۳۳، ۳۵، ۳۹، ۴۳ و ۴۴ گلزنی کرد و نتیجه را ۸–۰ کرد. دو گل نیز به دلیل آفساید مردود اعلام شد و در نیمه دوم
سه گل دیگر به ثمر رساند که بارسلونا با گل تسلیت دیرهنگام پاسخ داد. خوان سامارانچ نوشت: «در آن جو و با داوری که می خواست از هر گونه عارضه ای جلوگیری کند، بازی کردن از نظر انسانی غیرممکن بود… اگر آبی اناری ها بد بازی می کردند، واقعاً بد بازی می کردند، هنوز جدول امتیازات به آن رقم نجومی نمی رسید. نکته این است که آنها اصلاً بازی نکردند.» به گفته سید لو، نویسنده فوتبال، «از آن زمان به نسبت کمی از این بازی صحبت شده است و این نتیجه ای نیست که در مادرید جشن گرفته شود. در واقع، ۱۱–۱ جایگاه بسیار برجسته تری در تاریخ بارسلونا دارد. این بازی بود که برای اولین بار شناسایی مادرید به عنوان تیم دیکتاتوری و بارسلونا به عنوان قربانیان آن شکل گرفت.» فرناندو آرگیلا، دروازه بان ذخیره بارسلونا در بازی ۱۹۴۳، گفت: «هیچ رقابتی وجود نداشت. حداقل تا آن بازی نه.» دوران برنابئو (۱۹۷۸–۱۹۴۳). پیش از اینکه در سال ۱۹۴۳ رئیس باشگاه شود، سانتیاگو برنابئو قبلاً وظایف بازیکن، کاپیتان تیم اول، تعمیر و نگهداری باشگاه، مدیر تیم اصلی و مدیر را در ارتباطی با باشگاه انجام داده بود که نزدیک به ۷۰ سال به طول انجامید. او مسئول بازسازی باشگاه پس از جنگ د
اخلی بود و بر ساخت ورزشگاه سانتیاگو برنابئو و سیوداد دپورتیوا نظارت داشت. برنابئو همچنین باشگاه را در تمام سطوح سازماندهی دوباره کرد، به گونه ای که در آینده به سلسله مراتب عملیاتی عادی باشگاه های حرفه ای تبدیل شد، و به هر بخش و سطح باشگاه تیم های فنی مستقل داد و کارمندانی مانند رایموندو ساپورتا را به خدمت گرفت. علاوه بر این، تحت نظارت برنابئو، در طول دهه ۱۹۵۰، میگل مالبو، بازیکن سابق آماتور رئال مادرید، آکادمی جوانان رئال مادرید یا «کانترا» را که امروزه به نام لا فابریکا شناخته می شود، تأسیس کرد. سرانجام، از سال ۱۹۵۳، برنابئو استراتژی جذب بازیکنان در کلاس جهانی از اسپانیا و خارج از کشور را آغاز کرد که برجسته ترین آنها آلفردو دی استفانو آرژانتینی بود. در دوران ریاست برنابئو، بسیاری از اسطوره ترین نام های رئال مادرید از جمله دی استفانو، فرانس پوشکاش، فرانسیسکو خنتو، هکتور ریال، ریموند کوپا، خوزه سانتاماریا، میگل مونیوز، آمانسیو و سانتیانا برای این باشگاه بازی کردند. تحت هدایت برنابئو بود که رئال مادرید خود را به عنوان یک نیروی اصلی هم در فوتبال اسپانیا و هم در اروپا تثبیت کرد. پیش از فوت در سال ۱۹۷۸، برنابئو تق
ریباً ۳۵ سال رئیس باشگاه بود، که طی آن باشگاه او ۱ جام بین قاره ای، ۶ جام اروپا، ۱۶ عنوان لیگ، ۶ جام اسپانیا، ۲ جام لاتین و ۱ کوپا اوا دیورته را به دست آورد. دوران دکارلوس (۱۹۸۵–۱۹۷۸). پس از مدت کوتاهی به عنوان رئیس موقت، رایموندو ساپورتا خواستار برگزاری انتخابات شد. خزانه دار باشگاه، لوئیس دی کارلوس، استعفا داد تا نامزد ریاست شود. ۲۶ ژوئیه ۱۹۷۸ آخرین مهلتی بود که نامزدها برای شرکت در انتخابات شرکت می کردند. دی کارلوس ۳۳۵۲ سند در تأیید نامزدی خود ارائه کرد، درحالی که بقیه - کامپوس گیل، متخصص زنان و خوزه داگر، گلفروش - حداقل تعداد مورد نیاز را به موقع دریافت نکردند. این انتخابات لغو شد و لوئیز د کارلوس به عنوان رئیس رئال مادرید معرفی شد. در ۴ ژوئن ۱۹۸۰، ورزشگاه سانتیاگو برنابئو میزبان فینال کوپا دل ری بین رئال مادرید و رئال مادرید کاستیا، تیم دوم باشگاه بود که در ابتدا در ۲۱ ژوئیه ۱۹۷۲ تأسیس شد. کاستیا موفق شد چهار تیم دسته اول - هرکولس، اتلتیک بیلبائو را شکست دهد. رئال سوسیداد و اسپورتینگ دی خیخون - برای رسیدن به فینال. رئال مادرید با نتیجهٔ ۶–۱ کاستیا را با مربیگری خوانخو که به شدت از دست رفته بود شکست داد.
بعداً در سال، مجلهٔ "فرانس فوتبال" رئال مادرید را به عنوان بهترین تیم اروپایی در سال ۱۹۸۰ معرفی کرد. هیئت داوران دو عنوان ملی را که تیم در آن سال کسب کرد - لا لیگا و کوپا دل ری - و این واقعیت که آنها به نیمه نهایی رسیدند را در نظر گرفتند. - فینال جام اروپا در آن فصل. علی رغم موفقیت های سال پیش، فصل ۸۱–۱۹۸۰ پایان ناخوشایندی برای مادرید داشت. در ۲۶ آوریل ۱۹۸۱، زمانی که شعار پیروزی در وایادولید خوانده می شد، آنها عنوان لیگ را از دست دادند. رئال سوسیداد که در آخرین دقیقه در ال مولینون مقابل اسپورتینگ دی خیخون به تساوی ۲–۲ دست یافت، عنوان قهرمانی را به دست آورد. تقریباً یک ماه بعد، در فینال جام باشگاه های اروپا در سال ۱۹۸۱ در ۲۷ مه، گل آلان کندی باعث شد لیورپول قهرمان جام باشگاه های اروپا مقابل مادرید شود. تیم حرفه ای رئال مادرید یکی از چهار تیم لیگ برتر بود که در ۱۱ آوریل ۱۹۸۲ از حمله دعوت شده حمایت کرد. در آن روز، سفیدپوشان در کاستیون با فوتبالیست های کاستیا بازی کردند و میزبان را ۱–۲ شکست دادند. فینال جام جهانی فوتبال ۱۹۸۲ در سانتیاگو برنابئو برگزار شد. ایتالیا در یک بازی هیجان انگیز مقابل آلمان غربی به برتری ر
سید و ۳–۱ پیروز شد. چیزی که بیشتر تماشاگران از ۱۱ ژوئیه ۱۹۸۲ بیشتر به خاطر خواهند آورد شادی بود که هر بار که تیم ایتالیایی گل می زد، بر ساندرو پرتینی رئیس جمهور ایتالیا غلبه می کرد. با در پیش بودن انتخابات ریاست باشگاه، نامزد لوئیس د کارلوس، آلفردو دی استفانو و آمانسیو آمارو را به ترتیب به عنوان مربیان تیم اول و کاستیا در ۱۹ مه ۱۹۸۲ معرفی کرد. «پیکان»، به نام دی استفانو، در ابتدا مادرید را ترک کرد. در سال ۱۹۶۴ تنها ۱۸ سال بعد بازگشت. در انتخابات، د کارلوس رامون مندوزا را شکست داد و دی استفانو را دعوت کرد که برای مدیریت تیم با قراردادی دو ساله امضا کرد. اولین فصل هدایت او را بیشتر با واقعیت عجیب و غریب از دست دادن پنج جام به یاد می آوریم، چهار تای آنها در چهار فینال (سوپرکوپا، جام برندگان جام اروپا، کوپا دل ری و کوپا د لالیگا). علاوه بر این، در لا لیگا، تیم پس از باخت ۰–۱ مقابل باشگاه سابق دی استفانو والنسیا در مسابقهٔ نهایی در ورزشگاه مستایا، با یک امتیاز کمتر از اتلتیک بیلبائو، تیم باسکی قهرمان، در ردهٔ دوم قرار گرفت. مادرید در بیشتر دورهای پیش از بازی پیشتاز بود و فقط برای کسب عنوان به یک تساوی نیاز داشت. ه
نگامی که فصل ۸۴–۱۹۸۳ به پایان رسید، دی استفانو دوباره از رئال مادرید خداحافظی کرد. بیست و یک سال بعد او همین تجربه را پشت سر گذاشت. قرارداد او در ۳۰ ژوئن ۱۹۸۴ به پایان رسید و لوئیز د کارلوس تصمیم گرفت به دلیل عدم موفقیت در کسب موفقیت ورزشی، او را دوباره امضا نکند. در ۱۲ دسامبر ۱۹۸۴، امیلیو بوتراگوئنو با نمایشی فراموش نشدنی مقابل اندرلخت در برنابئو به یک نام آشنای اروپایی تبدیل شد. بلژیکی ها در بازی رفت ۳–۰ در بروکسل پیروز شدند و دور بعدی جام یوفا را در پیش داشتند، اما بوتراگوئنو امیدهای آنها را با اجرای سه گل (دیگر توسط والدانو [دو] و سانچیس) بر باد داد و رئال مادرید با نتیجهٔ قانع کنندهٔ ۶–۱ پیروز شد و در مجموع صعود کرد. دو قهرمانی اول رئال مادرید در جام یوفا پشت سر هم به دست آمد - اولی در سال ۱۹۸۵ برابر تیم مجارستانی ویدیوتون (۳–۰ در ورزشگاه سوستوی و ۰–۱ در چامارتین) و دومی با شکست باشگاه کلن در سال ۱۹۸۶ (۵–۱) در برنابئو و ۰–۲ در المپیاستادیون در برلین). دوران مندوزا (۱۹۹۵–۱۹۸۵). رامون مندوزا پس از دو دوره کوتاه مدت به عنوان مدیر و شکست لوئیز د کارلوس در زمان انتخابات، در سال ۱۹۸۵ رئیس باشگاه رئال مادرید شد