Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یت در هیئت مدیره. بسنت در شورای دانشگاه ییل نیز عضویت دارد و در تصمیم گیری های کلان این دانشگاه تأثیرگذار است. او و خواهرش کتابخانه بسنت را به دانشگاه ییل اهدا کرده اند. این کتابخانه با ارائه منابع غنی و دسترسی آسان به اطلاعات، به عنوان یک مرکز علمی و فرهنگی در قلب دانشگاه ییل قرار دارد. او سه بورسیه تحصیلی در دانشگاه ییل، تأسیس کرده است. این بورسیه ها که به نام خود او نامگذاری شده اند، به دانشجویانی که اولین نسل خانواده خود هستند که وارد دانشگاه می شوند، دانشجویان اهل کارولینای جنوبی، و دانشجویان اهل برانکس اختصاص یافته اند. بسنت در دانشگاه راکفلر نیز حضوری فعال دارد و ریاست کمیته سرمایه گذاری و عضویت در کمیته اجرایی هیئت امنا این دانشگاه را بر عهده دارد. او با توجه به تجربه و دانش فراوان خود در زمینه سرمایه گذاری و مدیریت مالی، نقش مهمی در هدایت و توسعه این دانشگاه ایفا می کند. اما فعالیت های اجتماعی بسنت به حوزه آموزش و پرورش محدود نمی شود. او در گذشته در هیئت مدیره سازمان «عشق خدا را به ما تحویل دهید» نیز عضویت داشته است، سازمانی که با هدف ارائه وعده های غذایی به افراد مبتلا به ایدز که امکان خروج از منزل
را ندارند، تأسیس شده است. بسنت همچنین در حوزه حفظ میراث فرهنگی و هنری نیز فعال بوده و معاون رئیس «بنیاد حفاظت از خانه های کلاسیک آمریکایی» و عضو سابق هیئت مدیره «جشنواره اسپلتو» در چارلستون، کارولینای جنوبی، است. علاوه بر این، او عضو شورای روابط خارجی است. او با حضور در این شورای تأثیرگذار، در بحث ها و تصمیم گیری های مربوط به سیاست خارجی آمریکا شرکت می کند و دیدگاه های خود را در این زمینه مطرح می کند. فعالیت های بشردوستانه. فعالیت های بشردوستانه بسنت نیز قابل توجه است. او در سال ۲۰۲۲ دو بنیاد خیریه تأسیس کرد که در زمینه های مختلف به افراد نیازمند کمک می کنند. یکی از اقدامات مهم او در این زمینه، ایجاد «مرکز توان بخشی مک لئود» (به یاد خانوادهٔ مادری اش) در «بیمارستان کودکان شراینرز» در گرینویل، کارولینای جنوبی، است. بسنت از «بنیاد پرنس» در لندن و «منطقه کودکان هارلم» در شهر نیویورک نیز حمایت می کند. منتقدان بسنت. ایلان ماسک، بنیان گذار تسلا و از متحدان اصلی ترامپ که از نفوذ زیادی بر ترامپ برخوردار است، حداقل در ابتدا با انتخاب بسنت مخالفت کرد. او در ایکس (توییتر سابق)، پلتفرم رسانه اجتماعی متعلق به خود، نوشت که
بسنت یک «گزینه معمولی و تکراری» است و هوارد لاتنیک گزینه بهتری است. ماسک نوشت: «رویکرد معمولی و تکراری، آمریکا را به ورشکستگی می کشاند، بنابراین ما به هر طریق ممکن به تغییر نیاز داریم». سناتور ران وایدن (دموکرات از ایالت اورگن)، رئیس کمیته مالی سنا، از انتخاب یک مدیر صندوق پوشش ریسک توسط ترامپ برای اداره وزارت خزانه داری انتقاد کرده است. وایدن در بیانیه ای گفته است: «دونالد ترامپ وانمود می کند که یک پوپولیست اقتصادی است، اما در عین حال می بینیم که وزارت خزانه داری ترامپ بدون یک حامی ثروتمند سیاسی که اداره آن را بر عهده داشته باشد، کامل نمی شود». وایدن در این بیانیه گفته است: «من سؤالات زیادی از آقای بسنت دربارهٔ مزایای سیاست ترامپ که به طور عمدی به خانواده هایی که در حال حاضر تحت فشار هزینه های زندگی هستند، آسیب اقتصادی می رساند، خواهم داشت». گروه های ترقی خواه منتقد وال استریت نیز به نامزد شدن بسنت برای پست وزارت خزانه داری حمله کردند. تونی کارک، مدیر اجرایی Accountable.US، در نقد انتخاب بسنت چنین نوشته است: «با وجود همه صحبت های رئیس جمهور منتخب ترامپ دربارهٔ حمایت از آمریکایی های قشر کارگر، انتخاب یک مدیر
صندوق پوشش ریسک میلیاردر برای رهبری وزارت خزانه داری نشان می دهد که او فقط می خواهد یک سیستم معیوب و مختل را که فقط به سود شرکت های بزرگ و افراد بسیار ثروتمند کار می کند، حفظ کند. در صورت تأیید سنا، اولین اقدام اسکات بسنت این خواهد بود که تریلیون ها دلار تخفیف مالیاتی دیگر را به افراد بسیار ثروتمند اعطا کند و در عین حال در عمل یک افزایش مالیات ۳۹۰۰ دلاری برای یک خانواده معمولی آمریکایی ایجاد کند. این همان سناریوی قدیمی است و همان نتایج را در پی خواهد داشت: اقتصادی که فقط به سود عده محدودی کار می کند، نه همه». زندگی شخصی. بسنت در چارلستون، ایالت کارولینای جنوبی، در عمارتی تاریخی و زیبا سکونت دارد. او و شوهرش، جان فریمن، که سابقاً دادستان شهر نیویورک بوده، دو فرزند دارند که از طریق رحم اجاره ای متولد شده اند. نام خانوادگی «کول» (پسر نوجوان) و «کارولین» (دختر کوچکترشان) «بسنت-فریمن» است. بر اساس گزارش دیلی بیست، این دو در جایی خارج از ایالات متحده آمریکا به تحصیل اشتغال دارند. بسنت در سال ۲۰۱۵ به مجله فارغ التحصیلان ییل گفت: «اگر در سال ۱۹۸۴، زمانی که ما فارغ التحصیل شدیم و مردم از ایدز می مردند، به من می گفتید
که ۳۰ سال بعد من به طور قانونی با شوهرم ازدواج خواهم کرد و ما از طریق رحم اجاره ای دو فرزند خواهیم داشت، باور نمی کردم». «فریمن» که سال ها به عنوان دادستان در نیویورک فعالیت می کرد، در سال ۲۰۱۶ زندگی در کلان شهر را رها کرد و به همراه بسنت «عمارت تاریخی جان ریونل» را در زادگاه بسنت (چارلستون) به مبلغ ۶٫۵ میلیون دلار خریداری کردند. این عمارتِ سه طبقه که از جمله آثار معماری با ارزش چارلستون محسوب می شود و به «عمارت صورتی» مشهور است، هشت اتاق خواب و ده حمام دارد و در محله قدیمی «باتری» (Battery) در چارلستون واقع شده است. این ملک پیش از آنکه فریمن و بسنت آن را به اقامتگاه شخصی خود تبدیل کنند، به عنوان یک مهمانسرا فعالیت می کرد. عمارت صورتی در هنگام خریداری شدن توسط این دو نیازمند مرمت و بازسازی بود. فریمن و بسنت پس از سه سال بازسازی و نوسازی گسترده و پرهزینه، سرانجام در سال ۲۰۱۹ به همراه دو فرزند محصل خود به این خانه نقل مکان کردند. پروژه بازسازی این عمارت در سال ۲۰۲۱ موفق به دریافت جایزه «کارولوپولیس» از سوی «انجمن حفاظت از میراث چارلستون» شد. بسنت از ۲۸ اکتبر ۲۰۲۴ این ملک را با قیمت ۲۲٫۲۵ میلیون دلار برای فروش
عرضه کرده است. سرپرست تیم انتقالی دونالد ترامپ اعلام کرده که بسنت قصد دارد در همان شهر چارلستون خانه ای دیگر تهیه کند. به گفته آن ها، فروش «عمارت صورتی» درست پیش از انتخابات ریاست جمهوری، به این دلیل صورت گرفته که فرزندان بسنت و فریمن اکنون به سنی رسیده اند که خانه این دو تن را ترک کرده و زندگی مستقلی را آغاز کرده اند؛ بنابراین، این زوج دیگر نیازی به خانه ای به این بزرگی ندارند. جان فریمن به طور آشکارا همجنسگراست. او در یکی از مصاحبه هایش اذعان کرده که در دوران جوانی آرزوی ورود به آکادمی نیروی دریایی آمریکا را داشته، اما به دلیل آنکه نمی خواسته گرایش جنسی خود را پنهان کند، از این تصمیم منصرف شده است. بسنت با خانواده ترامپ از جمله فرد ترامپ، پدر دونالد ترامپ که از غول های صنعت املاک و مستغلات بود، سابقه آشنایی دیرینه دارد. طبق گزارش وبسایت «سلبریتی نت ورث» (Celebrity Net Worth)، بسنت یک میلیارد دلار ثروت دارد.
باشگاه ورزشی ژوینویل یک باشگاه فوتبال برزیلی مستقر در شهر ژوینویل در ایالت سانتا کاتارینا است. این تیم فوتبال در لیگ کاتاریننسه، بالاترین سطح فوتبال حرفه ای در ایالت سانتا کاتارینا بازی می کند و تا بحال ۱۲ بار قهرمان این لیگ شده است.
مائوریتزیو کاتلان (؛ زادهٔ ) عکاس، نقاش، هنرمند تجسمی، و طراح اهل ایتالیایی است. کار کاتلان که عمدتاً به خاطر مجسمه ها و چیدمان های فراواقع گرایانه اش شناخته می شود، شامل انتخاب، سازماندهی و مراقبت و انتشار مجموعه ها نیز می شود. رویکرد طنز او به هنر باعث شده است که به عنوان جوکر دنیای هنر شناخته شود. آثار کاتلان که یک هنرمند خودآموخته است، در سطح بین المللی در موزه ها و دوسالانه ها به نمایش درآمده است. کاتلان مهم ترین آثار هنری خود را در میلان جایی که سال ها در آن جا زندگی کرد، خلق کرده است. در سال ۲۰۱۱ موزه گوگنهایم در شهر نیویورک، آثار گذشته او را مرور کرد. برخی از آثار شناخته شده کاتلان عبارتند از "آمریکا؛" که یک توالت طلاست، "ساعت نهم"؛ که مجسمه ای از پاپ سقوط کرده را به تصویر می کشد. در این اثر شهاب سنگی با پاپ برخورد کرده است. و "کمدین که" یک موز تازه چسبانده شده به دیوار است.
قهرمانی پارانائنسه یک لیگ ایالتی فوتبال در ایالت پارانا در برزیل است که توسط فدراسیون فوتبال پارانائنسه برگزار می شود. این رقابت از سال ۱۹۱۵ تاسیس شده است.
شیخ فرید بخاری (درگذشته ۱۶۱۶)، که به عنوان مرتضی خان نیز شناخته می شود، یکی از نجیب زادگان برجسته پادشاهی گورکانی در قرن ۱۷ بود. او به عنوان «میر بخشی» در دوره سلطنت اکبر کبیر خدمت کرد و در سرکوب شورش خسرو میرزا نقش کلیدی داشت. مرتضی خان همچنین به عنوان فرماندار گجرات و پنجاب فعالیت کرد و به ساخت شهر فریدآباد در هَریانا معروف است. در دوران سلطنت جانشین اکبر، جهانگیرشاه، او نقش مهمی در سرکوب شورش شاهزاده خسرو میرزا گورکانی ایفا کرد و بعدها استان های گجرات و پنجاب را تحت فرمان خود داشت. او به عنوان یک حامی معماری در هند گورکانی نیز شناخته می شود. پیشینه. شیخ فرید مرتضی خان یک مسلمان هندی بود. به احتمال زیاد اجداد او افراد فاضلی بودند که برای امرار معاش زمین های معاف از مالیات به آنها واگذار شده بود. یکی از آنها، سید عبدالغفار اهل دهلی، به فرزندان خود توصیه کرد به جای زندگی با صدقه، حرفه نظامی را در پیش بگیرند. خانواده شیخ فرید سابقه طولانی در خدمت امپراتوری داشتند، مانند عموی او شیخ محمد بخاری که از افراد مورد اعتماد اکبر بود و برادرش جعفرخان که در سال ۱۵۷۳ در جنگ گجرات جان باخت. دوران کاری. شیخ فرید به دلیل رش
ادت هایش در جنگ با افغانستانی ها در اودیسا توسط اکبر به فرماندهی ۱۵۰۰ سواره ارتقا یافت. اکبر همچنین لقب «صاحب السیف و القلم» (استاد شمشیر و قلم) را به او اعطا کرد. در سال ۱۶۰۰، او به مقام «میر بخشی» در زمان اکبر رسید. در دربار مغولان هند (گورکانیان) جنبشی از نقشبندیان وجود داشت که سعی داشتند قدرت را به دست آورند تا به امید جانشینی اکبر که از نظر مذهبی بی ثبات بود، امپراتوری را به امپراتوری مسلمان تر و متعصب تری تبدیل کنند. دو جاریک، از یسوعیانی حاضر در دربار، توصیف کرد که شیخ فرید به عنوان نماینده جناح متعصب دینی فرستاده شده بود تا حمایت از شاهزاده سلیم (پادشاه آینده، جهانگیر) را به شرطی که او سوگند یاد کند از قوانین محمد دفاع کند، وعده دهد. شیخ فرید نامه هایی از شیخ احمد سرهندی دریافت می کرد و مرید فداکار او بود. پس از تاجگذاری جهانگیر، شاهزاده خسرو میرزا گورکانی در سال ۱۶۰۶ علیه او شورید و از آگرا، جایی که در آن محبوس بود، به سمت منطقه پنجاب گریخت. شیخ فرید او را در نبردی نزدیک بهروال تعقیب و شکست داد. پس از دستگیری خسرو، جهانگیر برای اقدامات شیخ فرید به او لقب «مرتضی خان» اعطا کرد و درجه او را به ۶۰۰۰ سوار
ه افزایش داد. جهانگیر همچنین محل نبرد، بهروال را به عنوان یک امتیاز زمین به او اعطا کرد. از سال ۱۶۰۶ تا ۱۶۰۹، شیخ فرید به عنوان حاکم (صوبه دار) گجرات تحت فرمان جهانگیر خدمت کرد. او آرامگاه وجیه الدین را در احمدآباد، قلعه قاضی و مسجد مدرسه شهر بهاروچ را بنا کرد. بستگان و افسران او بر احمدآباد ظلم کردند که منجر به جایگزینی او با میرزا عزیز کوکه شد. او بعداً حاکم پنجاب شد. در این دوران، جهانگیر دستور اعدام رهبر سیک، گورو ارجن را به او داد. شیخ فرید به خاطر فعالیت های معماری اش در متون گورکانی شناخته شده است. یکی از اقدامات مهم او تأسیس فریدآباد در سال ۱۶۰۷ بود که برای آن کاروانسرا و مسجد ساخت. همچنین در زمان حکومتش در گجرات، چندین بنای مذهبی در بیهار شریف ساخت و به درگاه نظام الدین در دهلی نیز کمک کرد. آرامگاه. آرامگاه شیخ فرید در مالویا نگر، دهلی، در نزدیکی کاروانسرایی که توسط او ساخته شده به نام "سرای شاهجی" واقع شده است.
عیسی روفا السِّفْری (۱۸۹۴ – ۱۹ مارس ۱۹۴۹) روزنامه نگار و تاریخ نگار فلسطینی بود. او در رمله به دنیا آمد و تحصیلات خود را در شهر یافا گذراند. او از اوایل جوانی به روزنامه نگاری مشغول شد. در روزنامه نگاری، السفری به عنوان یک نویسنده و ادیب میهن دوست ظاهر شد که از فلسطین دفاع می کرد و با صهیونیسم و قیمومیت بریتانیا مخالف بود. در طول سال های فعالیتش به آموزگاری، روزنامه نگاری، فعالیت در عرصه های اجتماعی و فرهنگی و مبارزات ملی پرداخت. همچنین «کتابخانهٔ نوین فلسطین» را تأسیس کرد که به مجلس بحثی برای نویسندگان تبدیل شد. او اولین کسی بود که در اثری که به زبان عربی در دو کتاب منتشر شده بود، قیمومیت بریتانیا بر فلسطین را به سبک و روش علمی بیان کرد. کتاب اول تاریخ مسئلهٔ عربی فلسطینی را از اشغال فلسطین توسط بریتانیا در سال ۱۹۱۷ تا وقوع انقلاب آوریل در سال ۱۹۳۶ پوشش می دهد؛ کتاب دوم، تاریخ انقلاب، علل، تحولات و نتایج آن را تا زمان ورود کمیسیون سلطنتی تحقیق به ریاست لرد پیل در ۱۹۳۶ را روایت می کند. این اثر به عنوان گزارشی کلی از مسئلهٔ فلسطین در طی بیست سال، یکی از مهم ترین آثار عربی دربارهٔ موضوع خود شمرده می شود. زندگی
و پیشه. او در سال ۱۸۹۴ در شهر رمله، سنجق غزه، متصرفیه قدس، امپراتوری عثمانی، از خانواده ای مسیحی ارتدوکس یونانی به دنیا آمد. پدرش روفا نام داشت. تحصیلات ابتدایی در آنجا و متوسطه را در شهر یافا گذراند. سپس به عنوان معلم در مدارس دولتی مشغول به کار شد. سالها در دبیرستان یافا تدریس می کرد. در سال ۱۹۲۹، او به همراه معلمان و دانش آموزان دبیرستان یافا از کاخ رغدان در شهر عمان بازدید کردند، جایی که شاهزاده عبدالله بن الحسین میزبان آنها بود. او در اواسط دهه ۱۹۳۰ مقالاتی را در روزنامهٔ «الدفاع» و «الصراط» منتشر کرد. سپس به هیئت تحریریه روزنامهٔ «فلسطین» که توسط عیسی العیسی در شهر یافا در سال ۱۹۱۱ تأسیس شد، پیوست. در روزنامه نویسی به دفاع از عرب های فلسطین و مخالفت با صهیونیسم و قیمومیت بریتانیا پرداخت. او خواستار مبارزه با قیمومیت و صهیونیسم و «هوشیاری نسبت به نقشه های آنان» شد. پس از ترک روزنامهٔ «فلسطین»، در سال ۱۹۳۵، کتابخانه ای به نام «کتابخانهٔ نوین فلسطین» در شهر یافا تأسیس کرد و سپس یک چاپخانه تجاری را به آن متصل کرد. این کتابخانه به مجلس بحثی برای نویسندگان شهر تبدیل شد که به آگاهی سیاسی در میان فلسطینیان کمک
کرد. او همچنان به نوشتن در روزنامه ها ادامه داد. مقامات انگلیسی او را در سال ۱۹۳۷ به مدت سه ماه در زندان المزرعه در عکا بازداشت کردند. پس از آزادی، از آرای سیاسی بازنگشت و به مخالفت ادامه داد. به نوشتن در روزنامه ها و مجلات فلسطینی و عربی از جمله مجلهٔ «المنبر» که توسط اتحادیه باشگاه های ارتدوکس عرب منتشر می شد و مجلهٔ «الرسالة» قاهره ادامه داد. پس از وقوع نکبت ۱۹۴۸، السفری یافا را به سوی اردن ترک کرد. او و خانواده اش در شهر السلط ساکن شدند و حدود یک سال در آنجا ماند و سپس به عمان رفت. در دوره ای که روزنامهٔ «فلسطین» در آنجا منتشر می شد، به سردبیری آن پرداخت. زندگی شخصی. همسرش ویکتوریا السفری بود و از او چهار فرزند داشت. دخترانش می، نهیٰ و دمیة و پسرش سِری نام داشتند. درگذشت. در شب ۱۹ مارس ۱۹۴۹، عیسی السفری در حالی که در محل کار خود در روزنامهٔ «فلسطین» در شهر عمان مشغول به کار بود، بعد از آنکه فهمید تا آخر عمر اجازهٔ بازگشت به فلسطین را نخواهد داشت، بر اثر سکتهٔ قلبی شدید جانش را از دست داد. او را در یکی از قبرستان های عمان به خاک سپردند. نام او به خیابانی در شهر رام الله داده شد. آثار. او کتاب های متعددی نو
شت که از جمله عناوین عربی آنان:
محمد بیداربخت (۴ اوت ۱۶۷۰ – ۲۰ ژوئن ۱۷۰۷) شاهزاده ای از امپراتوری گورکانی هند بود. پدر او محمد اعظم شاه بود که به مدت کوتاهی در سال ۱۷۰۷ به سلطنت گورکانیان رسید. بیداربخت به عنوان یک سپهدار شجاع و ماهر شناخته می شد و به عنوان یکی از تواناترین شاهزادگان گورکانی زمان خود شناخته می شد. او نوه محبوب اورنگ زیب، پادشاه گورکانی هند بود. بیداربخت از سن هفده سالگی مشاغل نظامی و اداری بالایی را در دست داشت. یکی از نخستین اقدامات او فتح قلعه سینسنی بود که پس از نبرد شدید و تلفات سنگین انجام شد. در سن نوزده سالگی، او ارتشی گورکانی را رهبری کرد که یک ارتش مهاجم ماراتی را شکست داد و به مدت ده روز به تعقیب آن پرداخت. او به عنوان نایب السلطنه اورنگ آباد و سپس مالوا منصوب شد و در طول سلطنتش مداوم باید شورش ها را سرکوب می کرد و از هجوم های ایالات همسایه جلوگیری می کرد. در سال ۱۷۰۷، پس از مرگ اورنگ زیب، پدر بیدار به سلطنت رسید و بیدار و پدرش در نبرد جاجاو علیه دایی اش کشته شدند. اوایل زندگی. محمد بیداربخت در ۴ اوت ۱۶۷۰ در آگرا به دنیا آمد و نام او توسط اورنگ زیب، پدربزرگ مادری اش انتخاب شد. مادر بیدار، جهان زیب بانو بیگم، شاهزا
ده ای از خاندان تیموری و دختر داراشکوه، بزرگ ترین پسر و جانشین پیشین شاه جهان بود. اورنگزیب محبت ویژه ای به پسرش محمد اعظم شاه، همسر او جهان زیب بانو و نوه اش بیداربخت داشت و به آنها هدایا فراوان می داد. بیداربخت، نوه محبوب پدربزرگ خود بود. ازدواج. در سن شانزده سالگی، بیداربخت با شمسی النسا (که به پوتی بیگم معروف بود)، دختر قمرالدین (با عنوان مختار خان) در ۳ دسامبر ۱۶۸۶ ازدواج کرد. او از خانواده بنی مختار بود که در میان مسلمانان احترام زیادی داشت. بیداربخت همیشه به شمسی النسا محبت و توجه نشان می داد، او به نظر می رسد که فردی مغرور و مقتدر بود. شمسی النسا در ۲۳ اوت ۱۶۹۵ پسر بیداربخت، شاهزاده فیروزبخت را به دنیا آورد. فرمانده نظامی. در سال ۱۶۸۸، اورنگ زیب شاهزاده بیداربخت ۱۷ ساله را به فرماندهی عالی جنگ جَت ها منصوب کرد. بیشان سینگ کاچهاوا، پادشاه جدید امپراتوری آمبر (دهلی)، به عنوان فرمانده مترا با مأموریت ویژه برای سرکوب «جَت ها» منصوب شد. بیداربخت انرژی زیادی به عملیات گورکانیان بخشید و موفق شد قلعه های زیادی از جمله ترکند، ناوال خان، خلنا و سینسنی را فتح کند. بیداربخت محاصره قلعه سینسنی را آغاز کرد که در آن
نیروهایش به دلیل کمبود آذوقه و آب دچار سختی شدند. آنها یک مین منفجر کردند، دیوار را شکستند و پس از سه ساعت نبرد شدید، قلعه را تصرف کردند و ۹۰۰ نفر از سربازان گورکانی جان باختند، در حالی که جَت ها ۱۵۰۰ کشته دادند. رهبران جَت، چورامان و فتح سینگ توانستند فرار کنند. باوجود اینکه نیروهای سلطنتی ۵۲ قلعه جَت از جمله قلعه های مهم مانند خیر، جوار، سونک و سوگار را فتح کردند و هزاران نفر از جَت ها را کشتند، آنها خود را درگیر مشکل بزرگی با جَت ها دیدند. ارتش سلطنتی در سال ۱۶۹۶ از استان آگرا فراخوانده شد و جنگ جَت ها در نهایت شکست خورد. شکست دادن راجارام. در سال ۱۶۹۹، امپراتور اورنگ زیب دستور فوری به بیداربخت صادر کرد تا نیروی دشمن تحت فرماندهی راجارام چاتراپاتی را در سورات، در قلمرو سلطنتی شکست دهد. بیداربخت ۲۰ مایل از میرج در راه پنهالا بود و بلافاصله مسیر خود را تغییر داد و خانواده و بار و بنه خود را در میرچ گذاشت و به سرعت به سوی دشمن پیش رفت. او به مارات ها برخورد کرد که ۲۰ مایل از قلعه پارندا دورتر بودند. راجارام در امنیت ۸ مایل از آنجا توقف کرد، در حالی که سپهداران خود را زیر نظر دهنجی جادهاو برای جلوگیری از پیشر
فت شاهزاده فرستاد. پس از یک نبرد خونین، مارات ها شکست خوردند و به سوی احمدنگر رانده شدند. دو روز بعد، شاهزاده با چین قلیچ خان در بارسی، ۲۰ مایل شرق پارندا ملاقات کرد و تعقیب را از ۲۲ یا ۲۳ نوامبر از سر گرفت. فرمانداری. مالوا: ۱۷۰۴–۱۷۰۶. بیداربخت در ۳ اوت ۱۷۰۴ توسط اورنگزیب به فرمانداری مالوا منصوب شد. شاهزاده خود را به عنوان فرمانده ای شجاع و ماهر اثبات کرده بود. او قبلاً فرماندار اورنگ آباد بود و این مقام را با انتصاب جدید خود حفظ کرد. او مجبور بود به دلیل شرایط منطقه، از مالوا به خان دش یا بالعکس منتقل شود و درگیر سرکوب شورش های محلی بنیان گذاران و کولی ها شود. این شورش ها به واسطه حمله ماراتا در سال قبل به وجود آمده بود. بیداربخت به خاطر بیماری اش در دسامبر ۱۷۰۳ و ژانویه ۱۷۰۵ در مالوا مانده بود و جای سینگ دوم از امبر را به عنوان جانشین خود در مالوا و محافظ قشون منصوب کرد. این انتصاب با مخالفت امپراتور روبرو شد و او خان عالم را به جای او منصوب کرد و دستور داد که هیچ راجپوتی به عنوان فرماندار یا فرمانده حصار انتخاب نشود. بیداربخت به سانسنی، قلعه ای نزد بهارت پور که به تازگی توسط جَت ها تصرف شده بود، فرستاده
شد تا آن را بازپس گیرد، اما به دلیل بیماری اش از انجام این مأموریت خودداری کرد. گجرات: ۱۷۰۶–۱۷۰۷. بیداربخت پس از ورود به گجرات، به جای پدرش به فرمانداری این ایالت منصوب شد. پس از شکست سنگین گورکانیان در راتن پور در پی حمله مارات ها، بیداربخت به مقابله با شورش ها و تحرکات نیروهای دشمن پرداخت. آجیت سینگ برای سومین بار ارتشی بر ضد امپراتوری برانگیخت و دورگاداس به ارتش او پیوست. بیداربخت نیروهایی برای مقابله با دورگاداس فرستاد که به مناطق کولی در جنوب سورات فرار کرد. مرگ اورنگ زیب: ۱۷۰۷. در ۳ مارس ۱۷۰۷، اورنگ زیب در اردوگاه نظامی خود در احمدنگر درگذشت. بیداربخت از طریق پدرش، محمد اعظم شاه، که به عنوان امپراتور جدید گورکانی اعلام شده بود، از مرگ امپراتور مطلع شد. بیداربخت که از مرگ پدربزرگ خود شدیداً متأثر شده بود، گفته می شود که مدت ها در اندوه آن باقی ماند و به یاد او زیاد می گریست. مرگ. بیداربخت در ۲۰ ژوئن ۱۷۰۷، در طی نبرد جَجاو که بخشی از مبارزات جانشینی پس از مرگ اورنگ زیب بود، کشته شد. پدرش که پس از مرگ اورنگ زیب در ۱۷ مارس به امپراتوری رسید، نیز در جریان این نبرد کشته شد.
هانا-راوهیتی مایپی-کلارک (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل نیوزیلند است. دیدگاه ها و مواضع. در سخنرانی نخستین خود در دسامبر ۲۰۲۳، مایپی-کلارک به انتقاد از دولت ملی تحت رهبری ائتلاف پرداخت و ادعا کرد که این دولت "از هر گوشه ای به تمام جهان من حمله کرده است". او به بهداشت، محیط زیست، آب، زمین، منابع طبیعی و کودکان به عنوان حوزه های کلیدی اختلاف با دولت اشاره کرد. سن رای گیری. مایپی-کلارک از کاهش سن رای گیری به ۱۶ سال حمایت کرده است.
آهیراتسو هیمه (؛ اولین همسر امپراتور جینمو، اولین امپراتور ژاپن بود. جینمو بعداً با هیمه تاتارایسوزو-هیمه ازدواج کرد که اولین امپراتریس های ژاپن شد و فرزندانش تاج و تخت را به ارث بردند. پسر او تاگیشیمیمی به دلیل به ارث بردن تاج و تخت، تلاش می کرد تا قدرت را با خشونت به دست گیرد. در «کوجیکی»، او را «اهیرا هیمه» (吾平媛) می نامند. به گزارش «نیهون شوکی» او اهل ولایت هیوگا بود.
انجمن وُلفز هد (سرِ گرگ) یک انجمن مخفی برای دانشجویان سال آخر دانشگاه ییل در نیوهیون، کنتیکت است. این انجمن، در کنار محفل مخفی جمجمه و استخوان و انجمن طومار و کلید، یکی از «سه انجمن بزرگ» دانشگاه ییل محسوب می شود. هر ساله، شانزده نفر از دانشجویان دانشگاه ییل - که معمولاً دانشجویان سال آخر هستند - به عضویت فعال این انجمن انتخاب می شوند. افزون بر این، اعضای افتخاری نیز در این انجمن حضور دارند. اعضای فعلی انجمن، در طول دوران عضویت خود، در برابر انجمن فارغ التحصیلان پاسخگو هستند. برخی از اعضای پیشین این انجمن در عرصه های مختلفی همچون ورزش، تجارت، هنرهای زیبا و ادبی، آموزش عالی، روزنامه نگاری و سیاست به موفقیت و شهرت دست یافته اند. تاریخچه. پانزده نفر از دانشجویان سال آخر کلاس ۱۸۸۴ ییل، با همراهی و کمک اعضای کلاس ۱۸۸۳ - که گزینه های احتمالی برای عضویت در انجمن های قدیمی تر به شمار می رفتند - «سومین انجمن» ییل را بنیان نهادند. این انجمن پنج سال بعد نام خود را به «سر گرگ» تغییر داد. بیش از ۳۰۰ نفر از فارغ التحصیلان کالج ییل و تعدادی از اساتید مدرسه حقوق ییل در تلاش برای مقابله با سلطه انجمن جمجمه و استخوان در امور د
انشجویان و دانشگاه، به تأسیس این انجمن کمک کردند. با تأسیس این انجمن، آخرین تلاش مسئولان و دانشجویان برای لغو و منحل کردن انجمن های مخفی و انجمن های دانشجویان سال آخر در ییل با شکست مواجه شد. رسم ایجاد و حفظ یک انجمن جدید از زمانی ایجاد شد که تعداد کافی از دانشجویان سال آخر احساس می کردند نادیده گرفته شده اند: انجمن جمجمه و استخوان در سال ۱۸۳۲ و پس از اختلاف بر سر انتخاب برندگان جوایز فی بتا کاپا تأسیس شد؛ انجمن طومار و کلید، دومین انجمن ییل، در سال ۱۸۴۱ و پس از اختلاف بر سر انتخابات انجمن جمجمه و استخوان تأسیس شد. تأسیس سومین انجمن تا حدودی ناشی از این احساس در میان برخی از دانشجویان بود که آن ها شایسته و لایق عضویت در دو انجمن دانشگاه را دارند اما نادیده گرفته خواهند شد. برخی از بنیان گذاران این انجمن معتقد بودند: «تعداد محدودی از دانشجویان کاملاً متقاعد شده بودند که در حذف آن ها از فهرست منتخبان انجمن های دیگر، بی عدالتی بزرگی رخ داده است». پیشینه. دانشجویان کالج ییل، پیش از تأسیس شعبه آلفای کنتیکت فی بتا کاپا در سال ۱۷۸۰ در ییل - که دومین شعبه پس از تأسیس آن انجمن در سال ۱۷۷۶ بود (که هنوز هم اعضای آن با ی
کدیگر به شیوه ای خاص دست مخفیانه می دهند) - به تأسیس و عضویت در انجمن های ادبی اقدام می کردند. تا دهه ۱۸۳۰، انجمن های ادبی دانشگاه همچون لینونیا، برادران در وحدت، و کالیوپین جایگاه خود را از دست داده بودند. کالیوپین در سال ۱۸۵۳ منحل شد و بقیه نیز پس از جنگ داخلی آمریکا فعالیت خود را متوقف کردند. کالیوپین، لینونیا، و برادران در وحدت به ترتیب در سال های ۱۸۱۹-۱۸۵۳، ۱۷۶۸-۱۸۷۸، و ۱۷۳۵-۱۸۶۸ فعالیت داشتند. از اواسط دهه ۱۸۴۰ تا ۱۸۸۳، چندین انجمن تأسیس شد، اما هیچ کدام نتوانستند علاقه دانشجویان رشته های علوم انسانی در کالج ییل - که به عنوان گسترده ترین بخش دانشگاهی شناخته می شد - را به خود جلب کنند. در نتیجه، انجمن هایی همچون ستاره و دارت، شمشیر و تاج، قوری چای، بیل و قبر، و E.T.L. منحل شدند. فی بتا کاپا از سال ۱۸۷۱ تا ۱۸۸۴ در ییل غیرفعال بود که تقریبا با سازماندهی مجدد این انجمن در سطح ملّی همزمان بود. در دهه ۱۸۲۰، موج احساسات ضد ماسونی در سراسر ایالات متحده، فی بتا کاپا را وادار کرد تا نقش پنهان کاری و نهان روشی در فعالیت های خود را مورد بازنگری قرار دهد. همزمان با سازماندهی مجدد ملی فی بتا کاپا در سال ۱۸۸۱، پنهان ک
اری و نهان روشی به عنوان یکی از ویژگی های اصلی این انجمن در تمامی شعب آن از بین رفت و رقابت با دیگر انجمن های برادری، باشگاه ها و انجمن های دانشگاهی کاهش یافت. به همین دلیل، پنهان کاری و نهان روشی به زودی در شعبه ییل نیز کنار گذاشته شد. فی بتا کاپا امروزه بدون هیچ گونه پنهان کاری و نهان روشی، همچنان به عنوان یک انجمن افتخار دانشگاهی فعالیت می کند. از دهه ۱۸۵۰، ترکیب دانشجویان کارشناسی ییل متنوع تر شد. این کالج در حال تبدیل شدن به یک مؤسسه با اهمیت در سطح ملّی بود. دانشجویانی که از مناطق فراتر از نیو انگلند می آمدند و یا پیرو مسیحیت کلیسای جماعت گرا و یا پروتستان نبودند، به تعداد زیاد وارد این کالج شدند. هیئت علمی و مدیریت دانشگاه تحت سلطه فارغ التحصیلان انجمن جمجمه و استخوان بود، به طوری که بین سال های ۱۸۶۵ تا ۱۹۱۶، چهار نفر از هر پنج عضو هیئت علمی را فارغ التحصیلان این انجمن تشکیل می دادند. از سال ۱۸۶۹ تا ۱۹۲۱، دبیران دانشگاه و به مدت چهل و سه سال از چهل و هشت سال بین ۱۸۶۲ تا ۱۹۱۰، خزانه داران دانشگاه از میان فارغ التحصیلان انجمن جمجمه و استخوان انتخاب می شدند. پنج نفر از شش عضو اول هیئت امنای ییل که توسط فا
رغ التحصیلان انتخاب شدند، عضو انجمن جمجمه و استخوان بودند. به تدریج، نارضایتی ها از این وضع افزایش یافت: در سال ۱۸۷۳، روزنامه دانشجویی The Iconoclast که تنها یک بار در تاریخ ۱۳ اکتبر ۱۸۷۳ منتشر شد، خواستار لغو نظام انجمنی شد. در این روزنامه آمده بود: «انجمن جمجمه و استخوان از هر کلاسی افراد خود را برمی گزیند... آن ها کنترل ییل را در دست گرفته اند. امور دانشگاه توسط آن ها اداره می شود. شهریه پرداختی به کالج باید به دست آن ها برسد و مطابق میل آن ها خرج شود... کالج ییل در مقابل انجمن جمجمه و استخوان قرار گرفته است!! ما از همه می پرسیم، حق این است که کدام یک باید به بقای خود ادامه دهد؟ کالج ییل یا انجمن جمجمه و استخوان؟». روزنامه Yale Daily News برای اولین بار در ۲۸ ژانویه ۱۸۷۸ منتشر شد. در خاطرات مربوط به تولد اولین روزنامه دانشگاهی، از اتخاذ استراتژی «تمسخرِ انجمن ها» در سال اول فعالیت این روزنامه یاد شده است. دانشجویان کلاس ۱۸۸۴ به اتفاق آرا موافقت کردند که با صدور رأی عدم اعتماد به نظام انجمنی، از قیام دوباره علیه این نظام - که همزمان با فارغ التحصیلی آن ها صورت می گرفت - حمایت کنند. این باور به طور گسترده وج