Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اما در قالب نیم قطع منتشر می گردد. این روزنامه از آغاز فعالیت تاکنون بخش بندی و پوشش خود را گسترش داده و با افزودن ویژه نامه ها برای رویدادهای مهم و بازطراحی نسخه آخر هفته، دامنه انتشار خود را توسعه داده است. میانگین تیراژ روزانهٔ آن در مارس ۲۰۱۳ حدود ۳۰۲٬۷۵۷ نسخه بود؛ رقمی به مراتب بالاتر از "ایندیپندنت"، اما این آمار در سال های بعد کاهش یافت و در سال ۲۰۲۴ به ۱۲۶٬۳۰۸ نسخه رسید. از نظر سیاسی، "آی پیپر" مدعی است رویکردی بی طرفانه دارد و از سال ۲۰۱۵ در هیچ یک از انتخابات سراسری بریتانیا از هیچ حزب سیاسی حمایت نکرده است. این روزنامه خود را تنها روزنامه ملی بریتانیا می داند که چنین رویکردی را در پیش گرفته است.
در ۲۳ نوامبر ۲۰۱۵، رناتا کامبولینا، دانش آموز ۱۶ ساله روسی، در اوسوریسک خودکشی کرد. مرگ او در فضای مجازی توجه زیادی را به خود جلب کرد، به ویژه آخرین پست او در وی کی (که در آن با نام رینا پالنکووا شناخته می شد) که در آن نوشته بود «نیا. خداحافظ». مرگ کامبولینا تحت تأثیر " گروه های مرگ " روسی قرار گرفته و توسط آنها مورد سوءاستفاده قرار گرفته است، گروه هایی که نوجوانان را به خودکشی تشویق می کنند. پیشینه. رناتا ایگورونا کامبولینا () در ۱۸ دسامبر ۱۹۹۸ در اوسوریسک متولد شد. در سال ۲۰۱۵، پس از دریافت گواهینامه آموزش عمومی پایه از مدرسه شماره ۲۸، برای تخصص در شبکه های کامپیوتری وارد دانشکده فنی خاور دور اوسوریسک شد. او در دوران تحصیل در مدرسه و دانشگاه، به «مدرسه موسیقی راک» اوسوریسک رفت و در آنجا به همراه دوستانش که به افتخار سریال انیمه ای با همین نام، نام «بی نیاز» را برای خود برگزیده بودند، هنر نواختن سازهای کوبه ای را فرا گرفت. مرگ و کشش آنلاین. در ۲۳ نوامبر ۲۰۱۵، این نوجوان ساعت ۱۰:۳۰ به وقت محلی در ساعت ۹۱۷۹ به محل عبور قطار رسید. کیلومتری راه آهن سراسری سیبری به نقطه ای نزدیک پل رودخانه کوماروفکا، نزدیک ایستگا
ه ساخزاوود. او با نزدیک شدن قطار، گردن خود را روی ریل گذاشت و سرش از تنش جدا شد. بیست و چهار ساعت قبل از خودکشی، او با عنوان «نه. پوکا.» که تقریباً به معنای «نیا. خداحافظ» بود، منتشر کرده بود. اما این پست تا زمان مرگش توجه کسی را جلب نکرد تا اینکه صفحه کشف شد. سپس مرگ او در انجمن های اینترنتی و گروه های مختلف مورد بحث قرار گرفت. افراد ناشناس به صورت آنلاین لینک هایی به صفحات رناتا و بستگانش ارسال کردند. رناتا به یک بت مجازی خودکشی تبدیل شد. نوجوانان از سراسر کشور شروع به نوشتن پیام به دوستان رناتا کردند و برای عکس گرفتن از دختر یا اطلاعات اضافی پول پیشنهاد دادند. مردم محلی به مزار رفتند و از آنجا فیلم گرفتند. تحقیقات. کمیته تحقیقات، تحقیقات جنایی در مورد مرگ رناتا را آغاز کرد. مادر رناتا طبق ماده ۱۱۰ قانون جزای فدراسیون روسیه به جرم «تحریک او رناتا به خودکشی» متهم شد. در ۲۱ مه ۲۰۱۶، مدارک پرونده رناتا از ولادی وستوک برای تحقیقات بیشتر به مسکو منتقل شد. به گفته بازپرس، «احتمالاً به دلیل اعتراض عمومی، پایتخت درخواست بررسی پرونده جنایی را داده است.» در اواخر سال ۲۰۱۶، کمیته تحقیقات روسیه تحقیقات در مورد مرگ رنات
ا را مختومه اعلام کرد و به این نتیجه رسید که او داوطلبانه خودکشی کرده است. به گفته مادر دختر مقتول، تحقیقات در مورد عکس های منتشر شده از صحنه حادثه به اینترنت نیز مختومه اعلام شد. هیچ مجرمی پیدا نشد. طبق اظهارات آشنایان قربانی، یکی از دلایل خودکشی می توانست مشکلات در رابطه او با یک مرد جوان باشد. مادر رناتا با طرح شکایتی علیه دانشگاهی که دخترش در آن تحصیل می کرد، به دادگاه مراجعه کرد، زیرا به نظر او، دانشگاه وظایف خود را به درستی انجام نداده بود. به گفته او، دانشگاه والدین را در مورد عدم حضور و غیبت کودکان در کلاس ها مطلع نکرده بود و کادر آموزشی باید تمایلات خودکشی را شناسایی و به والدین گزارش می دادند. کالج فنی خاور دور با این ادعا در دادگاه کاملاً موافق نبود و ادعا کرد که شواهد جمع آوری شده به عنوان بخشی از پرونده جنایی نشان می دهد که رناتا در وضعیت مزمن خودکشی قرار دارد. آنها ادعا کردند که او آرام و بی تعارض بوده و در طول حضورش در مدرسه هیچ تمایلی به خودکشی در او مشاهده نکرده اند. این دختر با مادرش اختلاف نظر داشته، با پسری به نام الکسی ملاقات کرده و همچنین با او رابطه ای متشنج داشته و با مادرش صحبت نکرده
و در مورد وضعیت خانواده با غریبه ها صحبت نکرده است. کودکان در چارچوب تحصیل در مدرسه در فعالیت های مختلفی شرکت می کنند، اما رناتا تمایلی به شرکت در مسابقات مختلف اعلام نکرده و از همان روزهای اول تحصیل در مرخصی استعلاجی بوده است. دادگاه همچنین دریافت که استدلال های شاکی مبنی بر اینکه کارکنان راه آهن روسیه، به ویژه کنترل کننده مسیر راه آهن، در مرگ دخترش مقصر بوده اند، زیرا به نظر او، آنها برای نجات دخترش تلاشی نکردند، بی اساس است. پیامدها. پس از مرگش، کامبولینا به نوعی نماد نوجوانان افسرده در شبکه های اجتماعی تبدیل شد. موارد جدید خودکشی به داستان های این گروه اضافه شد. در آوریل ۲۰۱۶، گالینا مورسالیوا، روزنامه نگار روسی، برای اولین بار در مقاله ای که در روزنامه روسی نوایا گازتا منتشر شد، دربارهٔ «گروه های مرگ» نوشت. این مقاله گروه های «اف۵۷» را در شبکه اجتماعی روسی وی کی توصیف کرد که ادعا می شد ۱۳۰ نوجوان را به خودکشی تحریک کرده اند. در میان صفحات دیگر، رناتا در گروه اف۵۷، گروهی با محتوای روانگردان، عضو بود. پس از مرگ او، این گروه به طور فعال در اینترنت به عنوان یک فرقه تبلیغ شد که رناتا اولین قربانی آن بود. به ش
رکت کنندگان پیشنهاد می شد که از طریق خودکشی «حقیقت را بیاموزند». سازندگان این گروه که گفته می شود متعلق به فردی با نام مستعار «دریای نهنگ ها» است، مدیران انجمن های مشابه دیگری نیز بودند. آنها یک «بازی» راه اندازی کردند: آنها شماره هایی را در صف خودکشی قرار دادند و روش آن را مشخص کردند. یک خودکشی دسته جمعی اعلام شد که قرار بود در ۸ دسامبر ۲۰۱۵ انجام شود. کمیته تحقیقات یک پرونده جنایی به اتهام تحریک و سوق دادن کسی به خودکشی تشکیل داد. معلوم شد که هیچ فرقه ای وجود ندارد، رناتا عضو آن نبوده و سازندگان گروه فقط از داستان او استفاده کرده اند. تغییرات قانونی. وزارت امور داخلی فدراسیون روسیه به درخواست النا میزولینا، معاون رئیس کمیته قانونگذاری قانون اساسی شورای فدراسیون، تحقیقاتی را در مورد فعالیت های انجمن های خودکشی در شبکه اجتماعی وی کی آغاز کرد. در ۷ ژوئن ۲۰۱۷، روسیه قانونی را تصویب کرد که ایجاد «گروه های مرگ» آنلاین که باعث تحریک خودکشی می شوند را جرم انگاری کرده و مجازاتی تا شش سال زندان برای آن تعیین کرد. مادر دختر پس از حادثه. پس از مرگ دخترش، مادر کامبولینا مصاحبه های متعددی انجام داد و در برنامه های تلویزی
ونی ظاهر شد. در مصاحبه ای با «تلویزیون رن»، این مادر توضیح داد که چرا دخترش پس از مرگش در فضای مجازی محبوب شد. به نظر او، دلیل محبوبیت او عکس هایی بود که از صحنه حادثه گرفته و در اینترنت منتشر شده بود. پس از مرگ دخترش، مادر رناتا شروع به استفاده از شبکه های اجتماعی کرد. جایی که او با افرادی که مانند خودش فرزندان خود را از دست داده بودند ارتباط برقرار می کرد و به افشای گروه های «مرگبار» کمک می کرد. به گفته این مادر، نوجوانان در اینترنت صفحات جعلی از دخترش ایجاد می کنند و صفحات را به نام او می نامند. «آنها با عکس او میم می سازند، آنها فقط او را مسخره می کنند». مادر رناتا اظهار داشت که می خواهد با کسانی که مرگ دخترش را در اینترنت تأیید کرده اند، مبارزه کند و دیگر نباید از تصویر او سوءاستفاده شود.
بیانیه فوریه که با نام «اعلان باشکوه اعلیحضرت» نیز شناخته می شود (مجموعه فرمان ۳/۱۸۹۹) یک قانون بود که توسط امپراتور روسیه نیکلای دوم در ۱۵ فوریه ۱۸۹۹ صادر شد و ترتیب قانونگذاری قوانین مربوط به دوک نشین بزرگ فنلاند را تعریف می کرد. این شامل تمام قوانینی بود که به منافع امپراتوری روسیه نیز مربوط می شد. این بیانیه برای مجلس ایالتی فنلاند تنها نقش مشورتی در تصویب این قوانین قائل بود. بیانیه فوریه به عنوان آغاز اولین دوره ظلم روسیه و به طور کلی شروع روسی سازی فنلاند تلقی می شد. قوانین پایه ای رویه قانونگذاری ایالتی در ارتباط با بیانیه منتشر شد که بر اساس آن شورای ایالتی روسیه پیشنهادهای قانونی را بررسی می کرد. امپراتور تصمیم نهایی را می گرفت. هیچ تعریف یا محدودیتی در مورد آنچه که مربوط به قانونگذاری ایالتی است، وجود نداشت. بیانیه فوریه دور از چشم فنلاندی ها تهیه شد، اگرچه بر اساس کار دو کمیسیون روسی-فنلاندی فعال در اوایل دهه ۱۸۹۰ بود. هدف فوری آن، امکان لغو ارتش فنلاند بود که در سال ۱۸۸۱ به خدمت اجباری درآمد، که مجلس ایالتی فنلاند نمی خواست با آن موافقت کند. با این حال، این بیانیه به عنوان آغازی برای سیاست های نی
کلای بوبریکوف که در سال ۱۸۹۸ به عنوان فرماندار کل فنلاند منصوب شده بود، عمل کرد، که هدف آن محدود کردن خودمختاری فنلاند و سایر راه های روسی سازی فنلاند بود. دادخواست بزرگ برای مقابله با این بیانیه تشکیل شد. فنلاندی ها احساس می کردند که بیانیه فوریه یک کودتا است. هنگامی که فنلاند در سال ۱۸۰۹ به روسیه ضمیمه شد، امپراتور الکساندر یکم قول داده بود که قوانین قدیمی می توانند به قوت خود باقی بمانند. طبق تفسیر فنلاند در آن زمان، این شامل قانون اساسی سوئدی دوران گوستاوی نیز می شد که حقوق شورای فنلاند را تعریف می کرد. این حقوق از زمان اولین تشکیل مجلس ایالتی فنلاند در سال ۱۸۶۳ مورد احترام بوده است. محدود کردن حقوق مجلس ایالتی فنلاند توسط یک فرمان یکجانبه از سوی امپراتور، نقض قانون اساسی تلقی می شد. به گفته فنلاندی ها، نیکلای دوم سوگند امپراتوری خود را نیز شکست، سوگندی که در آن قول داده بود از قوانین فنلاند محافظت کند. از دیدگاه روسیه، قانون اساسی فنلاند نمی توانست بر یکه سالاری امپراتور غلبه کند. اگرچه بیانیه فوریه استقلال فنلاند را محدود کرد، اما در طول تاریخ شهرتی بیش از محتوای واقعی خود به دست آورده است. تنها قانونی
که مستقیماً توسط بیانیه تصویب شد، قانون خدمت سربازی در فنلاند در سال ۱۹۰۱ بود که ارتش فنلاند را منحل کرد و مردم فنلاند را مجبور به گذراندن خدمت سربازی در ارتش روسیه کرد. بیانیه فوریه ابتدا به طور موقت توسط بیانیه نوامبر در سال ۱۹۰۵ و سپس به طور دائم توسط بیانیه مارس در سال ۱۹۱۷ لغو شد.
نیکلای بوبریکوف (، ; – (aged 65)) سیاست مدار اهل امپراتوری روسیه بود. او همچنین برندهٔ جوایزی همچون افسر لژیون دونور شده است. او از تا زمان مرگش، در اوایل سلطنت امپراتور نیکلای دوم، فرماندار کل فنلاند و فرمانده بود و مسئول روسی سازی تلاش فنلاند بود. پس از انتصاب به عنوان فرماندار کل، او به سرعت بسیار منفور شد و توسط اوگن شومان، یک ملی گرای فنلاندی متولد خارکوف، ترور شد.
سمیح سنجر (؛ ۷ مارس ۱۹۱۱ – ۸ دسامبر ۱۹۸۴) ژنرال نیروی زمینی ترکیه بود، که در فاصله سال های ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۸ به عنوان شانزدهمین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ترکیه فعالیت می کرد. وی از ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۰ فرماندهی ژاندارمری ترکیه را برعهده داشت و از ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۳ فرمانده نیروی زمینی ترکیه بود. او در سال ۱۹۶۰ به درجه سرتیپ، در سال ۱۹۶۳ به درجه سرلشکری، در سال ۱۹۶۴ به درجه سپهبدی رسید و در سال ۱۹۶۹ به درجه ژنرالی ارتقا یافت. به عنوان سرتیپ فرماندهی لشکر چهارم را بر عهده داشت، همچنین به عنوان رئیس ستاد مشترک و معاون عملیات ستاد کل، فرمانده آکادمی های جنگ با درجه سرلشکری، فرمانده سپاه پنجم و فرمانده ستاد عملیات نیروهای زمینی، یارباشکانلیگ، به عنوان سپهبد، در فرماندهی سپاه آموزش ارتش و فرمانده سپاه نهم فعالیت کرد. در ۶ مارس ۱۹۷۳، ژنرال سنجر به عنوان شانزدهمین رئیس ستاد کل منصوب شد و فرماندهی نیروهای مسلح ترکیه را در طول جنگ قبرس بر عهده داشت. به درخواست ژنرال کمال یاماک، رئیس اداره جنگ ویژه، سنجر، که در آن زمان رئیس ستاد کل بود، از بولنت اجویت درخواست بودجه ای به مبلغ ۱ میلیون دلار برای حمایت از برنامه ضد چریکی کرد. در آن زمان بود
که اجویت از وجود آن مطلع شد و درخواست جلسه توجیهی کرد.
سیاست روسی سازی فنلاند (; ; ) یک سیاست دولتی امپراتوری روسیه بود که با هدف محدود کردن وضعیت ویژه دوک نشین بزرگ فنلاند و احتمالاً پایان دادن به خودمختاری سیاسی و منحصر به فرد بودن فرهنگی آن در سال های ۱۸۹۹-۱۹۰۵ و در سال های ۱۹۰۸-۱۹۱۷، و ادغام کامل فنلاند به روسیه انجام شد. امپراتوری. این بخشی از سیاست بزرگ تر روسی سازی بود که توسط دولت های روسیه در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم دنبال می شد و سعی در لغو خودمختاری فرهنگی و اداری اقلیت های غیرروس در امپراتوری داشت. دو کارزار روسی سازی، مقاومت گسترده فنلاندی ها را برانگیخت، که با دادخواست ها شروع شد و به اعتصاب ها، مقاومت غیرفعال (از جمله مقاومت در برابر کشش) و در نهایت مقاومت فعال افزایش یافت. مخالفت فنلاندی ها با روسی سازی یکی از عوامل اصلی بود که در نهایت منجر به تصویب اعلامیه استقلال فنلاند در سال ۱۹۱۷ شد. پیشینه. پس از پیروزی ناپلئون بر امپراتوری روسیه در ژوئن ۱۸۰۷ در نبرد فریدلند، تزار الکساندر یکم مجبور شد در پیمان تیلسیت (۷ ژوئیه ۱۸۰۷) با امپراتوری اول فرانسه صلح کند. الکساندر موافقت کرد که به محاصره قاره ای علیه امپراتوری بریتانیا بپیوندد، جنگ انگلست
ان و روسیه (۱۸۰۷–۱۸۱۲) را آغاز کند، و سوئد (که روابط تجاری گسترده ای با بریتانیا داشت) را نیز مجبور به پیوستن به سیستم قاره ای کند. پادشاه سوئد گوستاو چهارم آدولف پاسخ خود به اولتیماتوم اسکندر را به تعویق انداخت تا اینکه در فوریه ۱۸۰۸ با بریتانیا وارد اتحاد شد و پس از آن خواسته های اسکندر را رد کرد. در پاسخ، امپراتوری روسیه در آنچه که بعدها به عنوان جنگ فنلاند (۲۱ فوریه ۱۸۰۸ - ۱۷ سپتامبر ۱۸۰۹) شناخته شد، به فنلاند سوئد حمله کرد که به نفع اسکندر پایان یافت. در سال ۱۸۰۹، قلمرو از دست رفته سوئد به دوک نشین بزرگ فنلاند، بخشی خودمختار از امپراتوری روسیه تبدیل شد. مجلس ایالتی پوروو (که بعداً مجلس ایالتی فنلاند شد) الکساندر یکم را در ۲۹ مارس ۱۸۰۹ به عنوان دوک بزرگ به رسمیت شناخت. از سوی دیگر، الکساندر حقوق فنلاندی ها را به ویژه تأیید کرد و آزادی پیروی از آداب و رسوم و مذهب خود و حفظ هویتشان را وعده داد: این بدان معنا بود که ابزار حکومت قدیمی سوئدی از سال ۱۷۷۲ و قانون اتحادیه و امنیت از سال ۱۷۸۹ همچنان در رابطه با شکل حکومت فنلاند مورد استفاده قرار می گرفتند. همچنین به این معنی بود که قانون مدنی ۱۷۳۴ سوئدی به عنوان ق
انون اساسی فنلاند ادامه یافت. تحت امپراتوری روسیه. ۱۸۰۹–۱۸۸۱. این وعده حفظ شد؛ در واقع، الکساندر دوم در سال ۱۸۶۹ قدرت مجلس فنلاند را افزایش داد. فنلاندی ها از رفاه و کنترل بر امور خود برخوردار بودند و نزدیک به یک قرن به عنوان رعایای وفادار باقی ماندند. دوره اول روسی سازی. بیانیه ای که نیکلای دوم در ۱۵ فوریه ۱۸۹۹ صادر کرد، مایه ناامیدی فنلاندی ها شد. این بیانیه با رأی قاطع رئیس سنا، که منصوب تزار بود - و پس از آنکه فرماندار کل فنلاند، نیکلای بوبریکوف، تهدید به حمله نظامی و محاصره کرد، از طریق مجلس سنای فنلاند به تصویب رسید. این بیانیه در حالی که ظاهراً حقوق فنلاندی ها را در امور صرفاً محلی تأیید می کرد، بر اقتدار دولت در هر و همه اموری که می توانست "در محدوده قانون عمومی امپراتوری" قرار گیرد، تأکید می کرد. در پاسخ به این بیانیه، طوماری با ۵۲۳۰۰۰ نام جمع آوری شد و هیئتی متشکل از ۵۰۰ نفر برای تحویل آن به تزار اعزام شدند. طوماری جداگانه با نام «طرفدار فنلاند» که شامل نام ۱۰۵۰ نفر از افراد برجسته خارجی بود، نیز چند ماه بعد جمع آوری شد. سیاست های روسی سازی تصویب شده شامل موارد زیر بود: از آوریل ۱۹۰۳ تا انقلاب ۱۹۰۵
روسیه، به فرماندار کل اختیارات دیکتاتوری اعطا شد. بوبریکوف از این اختیارات برای لغو شخصی چندین روزنامه و تبعید رهبران سیاسی برجسته فنلاندی استفاده کرد. در ژوئن ۱۹۰۴ اوگن شومان بوبریکوف را ترور کرد. دولت امپراتوری با پاکسازی مخالفان روسی سازی در دولت فنلاند و سانسور سختگیرانه تر پاسخ داد. با این حال، کارزار مقاومت منفی موفقیت هایی نیز داشت، به ویژه لغو «عملیاتی» قانون جدید خدمت وظیفه عمومی. کارزار روسی سازی در سال های ۱۹۰۵ و ۱۹۰۷ در طول دوره ای از ناآرامی های مدنی در سراسر امپراتوری روسیه پس از شکست های روسیه در جنگ روسیه و ژاپن به حالت تعلیق درآمد و تا حدی لغو شد. دوره دوم روسی سازی. این برنامه در سال ۱۹۰۸ دوباره اجرا شد و به قیمت از دست دادن بخش زیادی از خودمختاری فنلاند تمام شد و دوباره باعث مقاومت بیشتر فنلاندی ها، از جمله جنبش یاگر شد. در طول سال های ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۷، سیاستمداران فنلاندی در مجلس سنای فنلاند با افسران متولد فنلاند ارتش روسیه که رسماً تابع دوک نشین بزرگ بودند، جایگزین شدند و به اصطلاح "سنا-دریاسالار" یا "سنا-شمشیر" ایجاد شد. روسیه برای پذیرش عدم به خدمت سربازی اجباری گرفتن فنلاندی ها، درخواست پ
رداخت های بیشتری کرد (موضوع ، "میلیون ها نظامی"). "قانون رویه های قانونگذاری کل امپراتوری" در سال ۱۹۱۰، اکثر اختیارات قانونگذاری فنلاند را از مجلس فنلاند تازه تأسیس به دوما و شورای دولتی روسیه منتقل کرد. در سال ۱۹۱۲ آنها «قانون برابری» را تصویب کردند که تمام ادارات دولتی و خدمات ملکی فنلاند را به روی روس ها باز کرد. بسیاری از اقدامات دوباره در سال های ۱۹۱۴ و ۱۹۱۷ در طول جنگ جهانی اول به حالت تعلیق درآمد، اما اسناد مخفی دولتی که در مطبوعات فنلاند در نوامبر ۱۹۱۴ منتشر شد، نشان می داد که دولت امپراتوری هنوز برنامه هایی برای روسی سازی کامل فنلاند در سر داشت. موج دوم به دلیل انقلاب فوریه در روسیه متوقف شد. دخالت ژاپن. در طول جنگ روسیه و ژاپن، با کمک مالی ژاپن، شورشیان فنلاندی محموله ای از هزاران تفنگ را با هدف ایجاد قیام و تشکیل یک کشور مستقل خریداری کردند. با این حال، کشتی در سواحل فنلاند غرق شد و این نقشه شکست خورد. در طول جنگ جهانی اول، زمانی که روسیه و ژاپن متحدین علیه آلمان بودند، ژاپنی ها فهرستی از مردان برجسته جنبش آزادی (که اکنون در جنگ جهانی اول با آلمان همکاری می کردند) را به دولت روسیه تحویل دادند.
ولدمار فون داهن (; – ) سیاستمدار، و پرسنل نظامی اهل دوک نشین بزرگ فنلاند بود. او عضو مجلس سنای فنلاند و وزیر-دبیر دولت فنلاند بود.
در آوریل ۲۰۲۲، در جریان حمله روسیه به اوکراین، یک نقاشی ضد جنگ از ماریا موسکالیووا (معروف به ماشا، که نام مستعار اوست)، دانش آموز کلاس ششم در شهر یفرموف روسیه، منجر به آزار و اذیت سیاسی دختر و پدر مجردش، الکسی موسکالیوف، شد. پدر به بی اعتبار کردن ارتش روسیه متهم شد و دختر از پدرش جدا و به یک پرورشگاه محلی فرستاده شد. در ۲۸ مارس ۲۰۲۳، دادگاهی در روسیه الکسی را به دو سال زندان محکوم کرد. این اولین بار در فدراسیون روسیه است که دادگاهی پس از زندانی کردن والدین به دلایل سیاسی، کودک را بدون سرپرست قانونی رها می کند. سیر رویدادها. در آوریل ۲۰۲۲، ماریا موسکالیووا (متولد ۲۰۰۹)، دانش آموز کلاس ششم مدرسه شماره ۹ در یفرموف، در کلاس نقاشی خود، یک نقاشی ضد جنگ در دفتر طراحی خود کشید. این نقاشی، موشک های روسی را نشان می داد که به سمت خاک اوکراین در حال پرواز بودند، جایی که زنی در مقابل کودکی با دستی گشوده ایستاده بود. قلمرو دو کشور با پرچم های مربوط مشخص شده است: پرچم اوکراین با سلام ملی اوکراینی " افتخار برای اوکراین! " به زبان روسی ()، در حالی که پرچم روسیه با عبارت «نه به جنگ پوتین!» (به مخدوش شده است 'نه پوتین وُینیِه!'
). در صفحه قبل، او نوشته بود: «افتخار برای اوکراین! افتخار برای قهرمانان!» (به ). بلافاصله غوغایی در مدرسه برپا شد: معلم هنر نزد مدیر رفت و با پلیس تماس گرفت. کارمندان وزارت کشور در خروجی مدرسه مشغول انجام وظیفه بودند؛ موسکالیووا به سرعت خود را کنترل کرد و موفق به فرار از خانه شد.روز بعد، ماشا و پدرش الکسی ولادیمیروویچ موسکالیوف (متولد ۱۹۶۸) به کلانتری برده شدند، جایی که گزارشی اداری در مورد «بی اعتبار کردن» ارتش تهیه شد، اما جرم نقاشی کودک نبود، بلکه پیام الکسی موسکالیوف در شبکه اجتماعی اودنوکلاسنیکی بود که ظاهراً او نوشته بود. بعداً، مأموران سرویس امنیت فدرال روسیه به مدرسه آمدند و سعی کردند نظر دختر را به حمایت از تهاجم روسیه تغییر دهند. در ۳۰ دسامبر ۲۰۲۲، آپارتمان موسکالیوف ها مورد بازرسی قرار گرفت که در طی آن اموال و تمام پول نقد توقیف شد و خود الکسی نیز توسط سرویس امنیت فدرال روسیه بازداشت و مورد بازجویی قرار گرفت. پنج ماشین پلیس، وزارت موقعیت های اضطراری و ماشین های آتش نشانی در خانه موسکالیوف مشغول به کار بودند. در طول بازجویی، الکسی مورد ضرب و شتم قرار گرفت و همچنین، به گفته وی، از او خواسته شد که به
کار برای اشخاص ثالث اعتراف کند. پس از بازجویی، یک پرونده جنایی علیه الکسی تشکیل شد و ماشا به یک مرکز مراقبت از کودکان محلی فرستاده شد. در ژانویه ۲۰۲۳، کمیسیون نوجوانان شهر یفرموف دادخواستی را برای محدود کردن حقوق والدین هر دو والدین ماشا ارائه داد. در ۱ مارس ۲۰۲۳، الکسی بازداشت شد و در ۲ مارس، به دلیل «بی اعتبارسازی» مکرر ارتش، تحت بازداشت خانگی قرار گرفت. نه خود الکسی و نه سازمان های حقوق بشری نتوانستند با ماشا تماس بگیرند. در ۲۷ مارس، دادگاه بین منطقه ای یفرموف، که قاضی آنتون ولادیسلاوویچ مالکوف نماینده آن بود، پرونده را در یک روز بررسی کرد و روز بعد، الکسی موسکالیوف را به دو سال زندان با ممنوعیت استفاده از اینترنت به مدت ۳ سال و مصادره رایانه شخصی اش به نفع دولت محکوم کرد. دادستان این دادگاه اولگ تیماکوف بود. علاوه بر این، دادگاه تصمیم گرفت دختر الکسی را به خدمات اجتماعی منتقل کند. به گفته معاون شهرداری اولگا پودولسکایا، جمعیتی از طرفداران جنگ به دادگاه احضار شدند و به گروه حامی موسکالیوف اجازه ورود به دادگاه داده نشد. خود الکسی از بازداشت خانگی فرار کرد و در اعلام حکم شرکت نکرد. در ۲۸ مارس ۲۰۲۳، پروژه حق
وق بشر «یادبود» الکسی موسکالیوف را به عنوان زندانی سیاسی به رسمیت شناخت. در ۲۹ مارس ۲۰۲۳، ماشا از پناهگاه به پدرش نوشت: «من تو را خیلی دوست دارم و می دانم که تو مقصر هیچ چیزی نیستی، من همیشه در کنارت هستم و هر کاری که انجام می دهی درست است. &lt;...&gt; التماست می کنم، فقط تسلیم نشو. باور کن، امیدوار باش و عشق بورز. روزی ما سر میز خواهیم نشست و همه اینها را به یاد خواهیم آورد. دوستت دارم، امیدوارم اینطور نباشد، می دانم که تسلیم نخواهی شد، تو قوی هستی، ما قوی هستیم، می توانیم این کار را انجام دهیم، و من برای تو و برای خودمان دعا خواهم کرد، پدر.» از سوی دیگر، دختر نوشت: «دوستت دارم، تو یک قهرمانی. قهرمان من.» در ۳۰ مارس، الکسی موسکالیوف در مینسک بازداشت شد. در ۱ آوریل، فعالان حقوق بشر روسیه از سازمان های «مموریال» و «او وی دی-اینفو» از شورای اروپا و کمیسیون اروپا خواستند تا به جلوگیری از استرداد الکسی موسکالیوف به روسیه کمک کنند. در ۴ آوریل، الکسی موسکالیوف در بازداشتگاه ژودزینا، بلاروس پیدا شد. در ۱۲ آوریل، او به روسیه مسترد شد و محل نگهداری او مشخص نیست. در ۵ آوریل، اولگا سیچیخینا، مادر ماشا، که بیش از ۷ سال ب
ا دخترش زندگی نکرده بود، او را از پناهگاه برد. در ۱۹ آوریل، دادخواست مربوط به محدود کردن حقوق والدین از دادگاه پس گرفته شد. در تاریخ ۳ مه، الکسی موسکالیوف در بازداشتگاهی در اسمولنسک پیدا شد، جایی که او به وکیلش گفت که هنگام دستگیری در بلاروس مورد ضرب و شتم قرار گرفته است. در ۱۹ فوریه ۲۰۲۴، دادگاه منطقه ای تولا، پس از محاکمه مجدد با بررسی جدید روان شناسی و زبان شناسی، حکم را به ۱ سال و ۱۰ ماه حبس در یک کلونی رژیم عمومی با ممنوعیت مدیریت وب سایت به مدت ۲ سال کاهش داد. در ۱۵ اکتبر ۲۰۲۴، الکسی موسکالف آزاد شد. ماهیت اتهام کیفری. علیرغم این واقعیت که آزار و اذیت با نقاشی ضد جنگ ماشا موسکالیووا آغاز شد، اولین پروتکل اداری در آوریل ۲۰۲۲ برای «بی اعتبار کردن» ارتش روسیه به دلیل پیامی در شبکه اجتماعی اودنوکلاسنیکی تنظیم شد که به گفته مقامات انتظامی، توسط الکسی موسکالیوف نوشته شده بود. در ۲۸ مارس ۲۰۲۳، الکسی در یک پرونده جنایی به دلیل «بی اعتبار کردن» مکرر ارتش به زندان محکوم شد. خود الکسی ادعا می کند که این پیام ها را او ننوشته است و صفحه او در شبکه های اجتماعی ممکن است هک شده باشد. معلمان ماریا، که به عنوان شاهد در د
ادگاه حضور داشتند، نتوانستند محتوای پیام ها را به خاطر بیاورند، فقط اشاره کردند که «جوهر همه یکی است - افتراآمیز و بی اعتبارکننده.» شاهد دیگر - کارمند شرکتی که اینترنت را در آپارتمان موسکالیوف متصل می کرد - تأیید کرد که از کامپیوتر الکسی، که در طول جستجو ضبط شد، برای دسترسی به صفحه رسانه اجتماعی او استفاده شده است. واکنش ها. نماینده کمیسیون اروپا، پیتر استانو، آزار و اذیت الکسی موسکالیوف را با سیاست های ژوزف استالین مقایسه کرد و از روسیه خواست «به جای مجازات کودکان و والدین به دلایل سیاسی» به قانون اساسی خود احترام بگذارد. پیامدها. به دلیل تهدیدهای متعدد از سوی سرویس امنیت فدرال روسیه و نظارت پلیس، خانواده در اکتبر ۲۰۲۴ از روسیه فرار کردند و به ارمنستان رفتند. موسکالیوف ها از ارمنستان طبق بند ۲۲، جمله ۲ قانون اقامت آلمان، برای ویزای بشردوستانه درخواست دادند. با این حال، در ژوئیه ۲۰۲۵، وزارت کشور فدرال آلمان تعلیق رویه های پذیرش بشردوستانه را اعلام کرد.
آنتمیوس که بیشتر با املای مدرن روسی نامش، اونفیم ( شناخته می شود) پسری بود که در قرن سیزدهم، حدود سال های ۱۲۲۰ یا ۱۲۶۰، در نووگورود (که اکنون ولیکی نووگورود، روسیه است) زندگی می کرد. او یادداشت ها و تمرین های تکالیف خود را در پوست نرم درخت توس که در خاک رس نووگورود نگهداری می شد، حک کرده بود. اونفیم، که به احتمال زیاد در آن زمان شش یا هفت ساله بود، به گویش اسلاوی شرقی نووگورود می نوشت. او علاوه بر حروف و هجاها، «صحنه های نبرد و نقاشی هایی از خود و معلمش» را نیز نقاشی می کرد. پیشینه. نووگورود، که اکنون با نام ولیکی نووگورود شناخته می شود، مرکز اداری استان نووگورود است. در زمان زندگی اونفیم، این شهر پایتخت جمهوری نووگورود بود. محققان معتقدند که جمهوری نووگورود در آن زمان از سطح سواد غیرمعمول بالایی برخوردار بود، و ظاهراً سواد در بین طبقات مختلف و در بین هر دو جنس رواج داشت. حدود این شهر در جنوب سن پترزبورگ واقع شده، توسط جنگل های توس احاطه شده است که پوست آن قرن ها توسط مردم محلی برای نوشتن استفاده می شد، زیرا نرم و به راحتی خراشیده می شد. از سال ۱۹۵۱، بیش از ۱۱۰۰ قطعه پوست درخت توس با نوشته هایی روی آن پیدا شد
ه است و همچنان کشف می شود. در روسیه، نسخه های خطی پوست درخت غان، ("پوست درخت غان") نامیده می شوند و رشته دانشگاهی که آنها را مطالعه می کند، بِرستولوژی (روسی: ) نامیده می شود. تعداد زیاد "بِرستی ها" نشان دهنده میزان بالای سواد در بین جمعیت است، همان طور که تعداد زیاد قلم ها نیز نشان دهنده این است. نوشته های اونفیم. اُنفیم هفده اثر شناخته شده از پوست درخت توس از خود به جا گذاشته است. دوازده مورد از آنها دارای تصویر و پنج مورد فقط متن هستند. یکی از نقاشی ها، شوالیه ای سوار بر اسب را نشان می دهد که نام اُنفیم در کنارش نوشته شده و در حال ضربه زدن به کسی روی زمین با نیزه است. محققان حدس می زنند که اُنفیم خود را به عنوان شوالیه تصویر کرده است. این نوشته ها به وضوح تمرین های یادگیری هستند: اُنفیم با نوشتن الفبا، تکرار هجاها و نوشتن مزامیر - متونی که احتمالاً برای او آشنا بوده اند - تمرین می کرد. نوشته های او شامل عباراتی مانند «خداوندا، بنده ات اُنفیم را یاری کن» و قطعاتی از مزامیر ۶:۲ و ۲۷:۳ است. بیشتر نوشته های اُنفیم شامل نقل قول هایی از کتاب مزامیر است. تصاویر اونفیم شامل تصاویری از شوالیه ها، اسب ها، تیرها و دشم