Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مامامرگ یا مامای مرگ (به انگلیسی: death midwife, death doula) کسی است که فرایندهایِ مربوط به مرگ و عزاداری های پس از آن را تسهیل می کند. مانند یک ماما در هنگامِ تسهیلِ فرایندِ زایمان. این نقش را با نام های «مامای پایان زندگی»، «راهنمای پایان زندگی»، «راهنمای تشییع جنازه خانگی» و «راهنمای مجلس ختم» هم می شناسند. این شخصیت اغلب نقشی مبتنی بر جامعه است و هدفش یاری به خانواده ها برای خو با مرگ از طریق شناخت آن به عنوان بخش طبیعی و مهم زندگی است. نقشِ مامامرگ می تواند مکمل و فراتر از آسایشگاه باشد. مامامرگان، خدمات متنوعی مانندِ ایجاد برنامه های مرگ، حمایت معنوی و روانی و اجتماعی، پیش و بلافاصله پس از مرگ را به مشتریان خود ارائه می کنند. همچنین نقش آن ها می تواند شامل فعالیت های لجستیکیِ بیشتر مانند برنامه ریزی مراسم ترحیم و مراسم یادبود و راهنمایی عزاداران در حقوق و مسئولیت هایشان باشد. این رشته شاهد افزایش قابل توجهی در سازمان های آموزشی در راستای آگاه سازیِ بیمارستان ها و افراد است. این مسئله برای تمامی کشورها صادق نیست. در بسیاری از فرهنگ ها از همچین شخصی برای این اهداف استفاده نمی شود. تاریخچه. ظهور مامامرگ ه
ا یک جنبش نسبتاً تازه است. برای مامامرگ ها به تقلید از برنامه های آزمایشی در مراقبت های بالینی، گواهینامه خصوصی صادر می شود. یکی از نخستین جنبش ها در سال ۲۰۰۰ در بیرون از نیویورک آغاز شد. این رخداد توسط مرکزِ Shira Ruskay، مرکز هیئت یهودی خدمات خانواده و کودکان و مرکز پزشکی NYU تأمین مالی شد. این برنامه در پایان، «ماما برای همراهی و آرامش» نامگذاری شد. داوطلبان در هر دو جنبهٔ بالینی و معنوی، آموزش هایی مانند پیچیدگی های مراقبت های بهداشتیِ پایان زندگی، مسائل جسمی مانند بی اختیاری و امید در مواجهه با مرگ و… را گذراندند. اجرای بالینی اصلی و بعدی مامامرگی، در کمیته اخلاق بالینی و خدمات حمایتی و مراقبت تسکینیِ بیلور رخ داد. اعضای این بخش، پرستاران مراقبت تسکینی، کشیشان و درمانگران بودند و کوشیدند تا براساس تجربهٔ پیشین در نیویورک، فعالیت خود را انجام دهند. انگیزهٔ پیدایش این پدیده. بسیاری از کسانی که مامامرگ می شوند «داوطلبانی هستند که به شدت مشتاقِ ایمن کردن و آرام کردنِ فضا هستند.» ایشان افرادی دلسوز هستند که می خواهند از بیماران در مراحل پایانی زندگیِ خود حمایت کنند. یکی دیگر از دلایل جذب مردم به این رشته این
است که «مامامرگان خواهان تماس و مشارکت با فرد هستند تا مطمئن شوند که کسی به تنهایی با این (فرایند مرگ) روبرو نمی شود». کسانی که تبدیل به مامامرگ می شوند، می خواهند به عنوان یک شخص ثالثِ بی طرف به خانواده و بیمار، در کل فرایند یاری برسانند. بیشتر نقش های مامامرگی عمدتاً داوطلبانه است. جزئیات بیشتری پیرامون چگونگی تأمین بودجه نقش آن ها در ادبیات علمی به خوبی تثبیت نشده است.
فاصله اولیه فریشه () فاصله اولیه فریشه (FID) معیاری است که برای ارزیابی کیفیت تصاویر ایجاد شده توسط یک مدل تولیدی، مانند یک شبکه متخاصم مولد (GAN) استفاده می شود. بر خلاف معیار قدیمی تر امتیاز اولیه (IS)، که فقط توزیع تصاویر تولید شده را ارزیابی می کند، FID توزیع تصاویر تولید شده را با توزیع مجموعه ای از تصاویر واقعی ("حقیقت زمین") مقایسه می کند. متریک FID در سال 2017 معرفی شد، و از سال 2020 معیار استاندارد برای ارزیابی کیفیت مدل های مولد است. این معیار برای اندازه گیری کیفیت بسیاری از مدل های اخیر از جمله مدل وضوح بالا StyleGAN1 و شبکه های StyleGAN2 بوده است.
«این مترو» (انگلیسی: The Metro) که با نام «مترو» (انگلیسی: Metro) نیز منتشر شد، آهنگی است که در سال ۱۹۸۱ توسط جان کرافورد برای گروه ـش، برلین نوشته شد.
«بدونِ کلمات» (انگلیسی: No More Words) آهنگی از گروه موج نو آمریکایی برلین از سومین آلبوم استودیویی آن ها به نام "زندگی عاشقانه" (۱۹۸۴) است.
«رقصیدن در برلین» (انگلیسی: Dancing in Berlin) آهنگی از گروه آمریکایی برلین است که در سال ۱۹۸۴ به عنوان سومین تک آهنگ از سومین آلبوم استودیویی آن ها به نام "زندگی عاشقانه" منتشر شد.
فیلی پاپس () یک ارکستر مستقر در فیلادلفیا، پنسیلوانیا است. گروه فیلی پاپس که توسط مجری و تهیه کننده، مو سپتی () تأسیس شد و به مدت ۳۵ سال توسط پیانیست برندهٔ جایزه گرمی، پیتر نیرو، رهبری می شد، نسخه های ارکستری از جاز، سوینگ، آهنگ های برادوی و بلوز را اجرا می کند. دیوید چارلز آبل در سال ۲۰۲۰ سمت رهبر ارکستر و مدیر موسیقی را بر عهده گرفت. فیلی پاپس پس از فصل ۲۰۲۳–۲۰۲۲ فعالیت خود را متوقف خواهد کرد.
جان باکنر کرافورد (انگلیسی: John Buckner Crawford؛ زاده ۱۷ ژانویه ۱۹۶۰) یک خواننده و ترانه سرای آمریکایی است که به دلیل مشارکت در بنیان گذاری گروه پاپ برلین، که چندین آهنگ موفق در دهه ۱۹۸۰ داشت، شهرت دارد.
پیتر نرو (؛ زادهٔ ) پیانیست، موسیقی دان، و رهبر ارکستر موسیقی پاپ اهل ایالات متحده آمریکا است. او از سال ۱۹۷۹ تا ۲۰۱۳ فیلی پاپس را رهبری کرد و دو جایزه گرمی از جمله جایزه گرمی بهترین هنرمند جدید را به دست آورد. نرو با نوازندگان برجسته ای از جمله فرانک سیناترا، مل تورمی، اندی ویلیامز، ری چارلز، دیزی گیلیسپی، دیان شوور، راجر کلوی، و التون جان کار کرده است.
بهترینِ برلین ۱۹۷۹–۱۹۸۸ (انگلیسی: Best of Berlin 1979–1988) یک آلبوم گردآوری شده از گروه موج نو آمریکایی برلین است که در سال ۱۹۸۸ منتشر شد.
«یوسف مهرداد» و «سید صدرالله فاضلی زارع» دو شهروند اهل ایران بودند که به اتهام «سب النبی و اهانت به مقدسات اسلامی» در ۱۸ اردیبهشت ۱۴۰۲ در ایران اعدام شدند. سید صدرالله فاضلی زارع با اتهاماتی چون «قذف مادر پیامبر اسلام»، «سب النبی» و «ارتداد فطری» و یوسف مهرداد با اتهام «سب النبی و توهین به مقدسات» به اعدام محکوم شده بودند. محکومیت و اعدام. در پی تشکیل پرونده برای آن ها در دادگاه انقلاب اراک در سال ۹۹، یوسف مهرداد در اردبیل و صدرالله فاضلی زارع نیز به اتهام همکاری با او در یاسوج دستگیر شدند. حکم اعدام این دو نفر تیر ۱۴۰۰ در دیوان عالی کشور تأیید شده بود. واکنش ها. شماری از کارشناسان حقوق بشر در سازمان ملل متحد از جمله جاوید رحمان، گزارشگر ویژه این سازمان در امور حقوق بشر ایران در ۹ مه ۲۰۲۳، اعدام یوسف مهرداد و صدرالله فاضلی زارع را به شدت ناعادلانه خواندند. آن ها اجرای این احکام را فاقد وجاهت قانونی دانستند و اعلام کردند محاکمه این افراد فاقد ضمانت های دادرسی عادلانه و به دور از استانداردهای بین المللی دادرسی بوده است. آنها همچنین تصریح کردند: «اظهارنظر، انتقاد از رهبران مذهبی، یا تفسیر آموزه های دینی و اصول ا
عتقادی بدون آنکه حامی نفرت انگیزی، تبعیض، خصومت یا خشونت باشد، هرگز شایسته جرم انگاری نیست چه رسد به آنکه منجر به اعدام های حکومتی شود.» رابرت مالی، نماینده ویژه ایالات متحده آمریکا در امور ایران در واکنش به صدور حکم اعدام نوشت: «از گزارش ها در خصوص این که یوسف مهرداد و صدرالله فاضلی زارع در معرض خطر قریب الوقوع اعدام قرار دارند، خشمگین شده ام. ایران باید آزار و اذیت و کشتار مردم را به دلیل استفاده از حق آزادی مذهب متوقف کند.» به دنبال اعدام این دو نفر، جمعی از روشنفکران دینی از جمله حسن یوسفی اشکوری، سروش دباغ، صدیقه وسمقی، عبدالعلی بازرگان و حسن فرشتیان، در بیانیه ای اعدام یوسف مهرداد و صدرالله فاضلی زارع را شدیداً محکوم و اعلام کردند که قانون «توهین به مقدسات» باید برچیده شود. در این بیانیه آمده: «اعدام به جرم اندیشه نه تنها خلاف عقل بلکه خلاف روح شریعت (و حتی ظاهر برخی نصوص شرعی) است. بوده اند و هستند فقیهانی که اجرای حدود در عصر غیبت را اساساً جایز نمی دانند.» علی مطهری، سیاستمدار دربارهٔ اثرات اجرای حکم اعدام برای این موضوع، مدعی شد: «حکمی که داده شده، آثارش مثبت است. احکامی که اسلام دارد هرکدام یک فلسف
ه ای دارد. شاید این کار را کرده اند که باب سب و توهین به پیغمبر اسلام باز نشود.» مطهری در پاسخ به این سؤال که آیا چنین حکمی تبعات منفی در میان مردم و جامعه بین الملل ندارد، گفت: «اگر جرم متهم را به درستی برای مردم تفهیم کنند، آثار منفی ندارد ولی اگر به دنبال یک اظهار نظر فرد را اعدام کنند، آثار منفی دارد.»
مؤسسه جنسیت شناسی (به آلمانی: Institut für Sexualwissenschaft) یک موسسه پژوهشی خصوصی اولیهٔ در راستای جنسیت شناسی در آلمان از سال ۱۹۱۹ تا ۱۹۳۳ بود. این موسسه یک بنیاد غیرانتفاعی بود که در تیرگارتنِ برلین واقع شده بود. این مؤسسه، نخستین بنیاد پژوهشیِ جنسیت شناسی در جهان بود. این موسسه توسط مگنس هیرشفلد اداره می شد که از سال ۱۸۹۷ «کمیته علمی- بشردوستانه» ای بر اساس زمینه های مترقی و منطقی برای حقوق و مدارا دگرباشان جنسی را اداره می کرد. کمیته، مجله ای در طولانی مدت منتشر کرد. هیرشفلد یک کتابخانه منحصربه فرد در مؤسسه پیرامون جنسیت، عشق همجنس گرایان و اروتیسم فراهم آورد. این مؤسسه پیشگام پژوهش و درمان برای موضوعات مختلف در رابطه با جنسیت و تمایلات جنسی، از جمله موضوعات همجنس گرایی، تراجنسیتی و بین جنسی بود. افزون بر این، خدمات گوناگون دیگری را به عموم مردم ارائه کرد: این خدمات شامل درمان اعتیاد به الکل، معاینات زنان، مشاوره زناشویی و جنسی، درمان بیماری های مقاربتی و دسترسی به درمان های پیشگیری از بارداری بود. موارد بسیاری از این موضوعات را هم به متخصصان بهداشت و هم به افراد غیرمتخصص آموزاند. کتاب سوزان نازی ها در
برلین، شامل بایگانی این مؤسسه هم شد. پس از اینکه نازی ها کنترل آلمان را در دهه ۱۹۳۰ به دست گرفتند، مؤسسه و کتابخانه های آن به عنوان بخشی از برنامه سانسور دولت نازی توسط تیپ های جوانان که کتاب ها و اسناد آن را در خیابان سوزانده بودند، ویران شدند. انگیزه ها و هدف ها. این توسط مگنوس هیرشفلد و همکارانش آرتور کرونفلد، روان درمان گر مشهور و بعدها استاد دانشگاه Charité و فردریش ورتهایمِ متخصص پوست، بنیان نهاده شد. موسسه در ششم ژوئیه ۱۹۱۹ باز شد. این موسسه از آموزش جنسی، پیشگیری از بارداری، درمان بیماری های مقاربتی و آزادیِ زنان حمایت می کرد. شعارِ شخصی و کمیته ایِ هیرشفلد «رسیدن به عدالت با علم» بود. این شعار را بر سردرِ ساختمانِ موسسه هم نوشته بودند.
انتخابات ششمین دوره مجلس خبرگان رهبری، روز جمعه ۱۱ اسفند ۱۴۰۲ همزمان با مرحلهٔ نخست انتخابات دوازدهمین دوره مجلس شورای اسلامی برای انتخاب ۸۸ عضو مجلس خبرگان رهبری برای یک دورهٔ هشت ساله برگزار شد. زمانبندی ثبت نام و روند اجرا. ستاد انتخابات کشور، زمان نام نویسی داوطلبان مجلس خبرگان رهبری را از یکشنبه ۱۴ آبان ۱۴۰۲ به مدت یک هفته اعلام کرد. طبق اعلام رسمی، ۴ بهمن اعلام نتیجه واجدین شرایط بوده و تا ۸ بهمن مهلت اعتراض به موارد ردصلاحیتها بوده است که ۲۰ بهمن نتایج آن نیز اعلام می شود. در ۲۱ بهمن نامزدها می توانند حوزه های انتخابیه خود را تغییر دهند. از ۲۵ بهمن تا ۹ اسفند زمان تبلیغات انتخاباتی است و جمعه ۱۱ اسفند ۱۴۰۲ روز برگزاری انتخابات خواهد بود. سخنگوی ستاد انتخابات کشور تعداد واجدین شرایط رای دهی را ۶۱ میلیون و ۱۷۲ هزار و ۲۹۸ نفر اعلام کرد. ثبت نام کنندگان مشهور. تا آخرین مهلت تعداد ۵۱۰ متقاضی ثبت نام کرده اند. ۵۲ درصد (با سابقه داوطلبی) ۴۸ درصد (برای اولین بار) و ۶۵ نفر (از اعضای کنونی مجلس خبرگان) در این انتخابات ثبت نام کردند. از این تعداد کل، ۱۳ نفر از اهل سنّت و ۲ نفر خانم (شیعه) هستند. اسامی برخی ثبت نا
م کنندگان مشهور به ترتیب الفبای نام خانوادگی: آزمون. آزمون علمی داوطلبان ششمین دوره مجلس خبرگان رهبری از برگزاری آزمون ششمین دوره مجلس خبرگان رهبری در تاریخ ۳۰ آبان ماه ۱۴۰۲ در شهر قم برگزار شد. داوطلبانی که سابقه نمایندگی مجلس خبرگان رهبری را داشته یا در آزمونهای دوره های پیشین این مجلس، حائز نمره قبولی شده اند، نیاز به آزمون ندارند. داوطلبان هنگام نام نویسی، باید مدرک سطح چهار حوزه را ارائه دهند. نتایج آزمون ۴ بهمن اعلام می شود. از کل ۵۱۰ نفر ثبت نام کننده خبرگان؛ ۳۲۸ نفر نیاز به آزمون کتبی - شفاهی و ۶۴ نفر (قبول شدگان آزمون کتبی داوطلب ادوار گذشته) نیاز به آزمون شفاهی داشته؛ مابقی ۶۸ نفر (نمایندگان فعلی) ۵۰ نفر (قبول شدگان آزمون های ادوار گذشته یا نمایندگان ادوار) نیاز به شرکت در این آزمون را نداشتند. پراکنش کرسی ها. پراکنش ۸۸ کرسی مجلس خبرگان رهبری در استان های ایران:
پاتریک اکوال (زاده ۱۶ ژوئیه ۱۹۶۵) یک روزنامه نگار ورزشی اهل سوئدی است. او بین سال های ۱۹۹۴ تا ۲۰۱۶ در قسمت ورزشی شبکه ۴ سوئد فعال بود و بعدها از سال ۲۰۱۷ در کانال ۵ سوئد مشغول فعالیت است. زندگی نامه. اکوال در تاریخ ۱۶ ژوئیه ۱۹۶۵ در لاندسکرونا متولد شد و بعدها پدر و مادرش از یکدیگر جدا شدند و او به همراه مادرش در همان مکان رشد پیدا کرد. بعدها اکوال گزارشگر بخش ورزشی شبکه تی وی ۴، سوئد می شود. و بعد از مدتی او رویدادهای دو و میدانی را پوشش می دهد، و همچنین کانال ها را برای اخبار ورزشی پیشین تحلیل می کند. بعدها اکوال نمایش های ورزشی «کانال فوتبال اروپا» و «اکوال در برابر لوند» را عرضه می کند.
کتابخانهٔ مرکزی دانشگاه صنعتی اصفهان در دانشگاه صنعتی اصفهان به تاریخ ۱۹۷۲ میلادی ایجاد و در سال ۲۰۰۸ (۱۳۸۷) به ساختمان جدید منتقل شد. این کتابخانه یکی از بزرگ ترین، کتابخانهٔ دانشگاه های ایرانی است. یک سالن مطالعه دارد که شامل حدود ۳۰۰۰۰۰ کتاب و رسانه های دیگر است. همچنین داری یک مخزن کتاب لاتین نیز هست. کتابخانهٔ اجازه دسترسی به پایگاه های اطلاعاتی علمی را ارائه می دهد.
حزب کارگران لهستان یک حزب کمونیست در لهستان بود که بین سال های ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۸ فعالیت داشت. این حزب به عنوان یک حزب کمونیست در لهستان تأسیس و در ۱۹۴۸ با حزب سوسیالیست لهستان ادغام گشت و حزب کارگران متحد لهستان را تشکیل داد. از پایان جنگ جهانی دوم حزب کارگران در لهستان حاکمیت داشت و نفوذ اتحاد جماهیر شوروی در این کشور رو به متوسط بود. در طول زمامداری حزب کارگران لهستان مراکز قانونی و مجاز اپوزیسیون تا حد بسیاری ضعیف و حذف شده بودند. این در دورانی بود که نظام کمونیستی—که با عنوان سوسیالیست نیز شناخته می شد—به تدریج در حال استقرار بود. گروهی از کمونیست های لهستانی در دسامبر ۱۹۴۱ از اتحاد جماهیر شوروی به لهستان اشغالی آمدند. به دستور ژوزف استالین، حزب کارگران لهستان در ژانویه ۱۹۴۲ یک حزب کمونیست جدید را تأسیس کرد. حزب کارگران لهستان یک سازمان نظامی پارتیزانی به نام گارد خلق را تأسیس نمود که بعدها به ارتش خلق تغییر نام داد. در نوامبر ۱۹۴۳، ووادیسواف گومولکا دبیر—رئیس اجرایی—کمیته مرکزی حزب کارگران لهستان شد. در ۱ ژانویه ۱۹۴۴ حزب کارگران لهستان، شورای ملی دولتی را ایجاد کرد که به عنوان پارلمان زمان جنگ لهستان اعلام شد
و ریاست بدنه آن بر عهده بولسواف بیروت گذاشته شد. در ژوئن ۱۹۴۴ اتحادیه میهن پرستان لهستانی، رقیب سازمان لهستانی–کمونیستی حزب کارگران لهستان که در اتحاد جماهیر شوروی فعالیت می کرد، شورای ملی دولتی را به عنوان «نماینده واقعی ملت لهستان» به رسمیت شناخت. حزب کارگران لهستان در ابتداء حزبی کوچک و با حمایت های حاشیه ای بود اما به دلیل اتحاد با اتحاد جماهیر شوروی ترفیع و پیروز شد. در ژوئیه ۱۹۴۴، کمونیست های لهستانی با همکاری نزدیک استالین و دیگر رهبران شوروی در لوبلین آزادشده یک شبه دولت اجرایی موقت لهستانی را تأسیس و آن را کمیته آزادی ملی لهستان نامیدند. در مانیفست کمیته آزادی ملی لهستان که در آن زمان منتشر شد، کمیته آزادی ملی لهستان اقتدار خود را در لهستان مطالبه کرد و تعهد بازسازی پس از جنگ و همچنین اصلاحات ارضی را داد. شورای ملی دولتی و کمیته آزادی ملی لهستان زمانی تأسیس شدند که دولت تبعیدی لهستان در لندن، دولت بین المللی و به رسمیت شناخته شده لهستان بود. در پایان سال ۱۹۴۴، کمیته آزادی ملی لهستان با دولت موقت جمهوری لهستان که توسط اتحاد جماهیر شوروی به رسمیت شناخته شده بود، جایگزین شد و در آوریل ۱۹۴۵ یک معاهده دو
ستی، اتحاد و همکاری ۲۰ ساله با آن امضاء کرد. در نتیجه تصمیمات متفقین در کنفرانس یالتا، دولت موقت در ژوئن ۱۹۴۵ به طور رسمی به دولت موقت ائتلافی وحدت ملی تبدیل شد. دولت تبعیدی لهستان از مشارکت کنار گذاشته شد و حزب کارگران لهستان نهایتاً دولت جدید را کنترل می کرد که فوراً توسط ایالات متحده، بریتانیا و سایر کشورها به رسمیت شناخته شد. طبق دستور متفقین، ایجاد یک دولت دائمی مشروط به برگزاری انتخابات سراسری بود. در این میان حزب کارگران لهستان درگیر برنامه ای عظیم برای بازسازی کشور و صنعت آن، مبارزه با اشکال و مظاهر مختلف مخالفت با حاکمیت خود و همچنین دستکاری در روند آماده سازی انتخابات برای تضمین تسلط پایدار حزب بود. در رفراندوم ۱۹۴۶ مردم لهستان و به دنبال آن انتخابات قانونگذاری در ۱۹۴۷ تقلب صورت گرفت و حزب کارگران لهستان «بلوک دموکراتیک» را پیروز قاطع انتخابات اعلام کرد. تنها اپوزیسیون قانونی، حزب خلق لهستان به حاشیه رانده شد. با این حال پیروزی گومولکا کوتاه مدت بود. استالین تحت فشار جنگ سرد، دیگر تحمل کمونیسم ملی رهبر لهستان را نداشت و از اوت ۱۹۴۸ حزب کارگران لهستان توسط بیروت رهبری می شد. در دسامبر ۱۹۴۸، حزب کارگر
ان لهستان و حزب سوسیالیست لهستان پاکسازی ‎شده ادغام شدند و حزب کارگران متحد لهستان را تشکیل دادند. آنچه از رویه ها و تظاهرهای دموکراتیک و کثرت گرایانه باقی مانده بود کنار گذاشته شد و لهستان وارد دوره حکومت استالینیستی خود گشت. سقوط حزب کمونیست لهستان. حزب کمونیست لهستان—تا سال ۱۹۲۵ حزب کارگران کمونیست لهستان—یک سازمان چپ گرای افراطی بود. دیدگاه هایی که رهبران آن ماریا کوزوتسکا، آدولف وارسکی، ماکسیمیلیان هورویتز، ادوارد پروچنیاک به آن پایبند بودند و تبلیغ می کردند، منجر به روابط دشوار حزب با ژوزف استالین در سال های ۱۹۲۳–۱۹۲۴ شد. انترناسیونال کمونیست—کمینترن—حزب کمونیست لهستان را به دلیل حمایتش از کودتای مه ۱۹۲۶ یوزف پیلسودسکی—«خطای مه» حزب—محکوم کرد. از سال ۱۹۳۳، کمینترن به طور فزاینده ای با حزب کمونیست لهستان با سوء ظن برخورد می کرد. ساختارهای حزب به دلیل نفوذ مأموران اطلاعات نظامی لهستان به خطر افتاده بود. برخی از رهبران حزب، که به دروغ متهم به چنین عواملی بودند در اتحاد جماهیر شوروی اعدام شدند. در سال های ۱۹۳۵ و ۱۹۳۶، حزب کمونیست لهستان اقدام به تأسیس یک جبهه متحد کارگری و کشاورزی کرد و متعاقب با آن مورد آز
ار و اذیت بیشتر کمینترن قرار گرفت. همچنین کمینترن کمونیست های لهستانی را متهم به پناه دادن خودسرانه به عناصر تروتسکیست در صفوف خود کرد. اوج محاکمه های تحت کنترل مسکو، با هدف ریشه کن کردن «انحرافات» مختلف که معمولاً به احکام اعدام ختم می شد، در سال های ۱۹۳۷–۱۹۳۸ بود و آخرین اعدام ها در سال ۱۹۴۰ اتفاق افتاد. اعضای حزب کمونیست لهستان تحت آزار و اذیت و اغلب زندانی شدن توسط رژیم ساناش لهستان قرار گرفتند که به احتمال زیاد جان تعدادی از رهبران کمونیست آینده لهستان از جمله ووادیسواف گومولکا، بولسواف بیروت، ادوارد اوکساپ، استفان جدریچوفسکی، الکساندر زاواتسکی را نجات داد. در خلال پاکسازی بزرگ، هفتاد نفر از اعضاء و اعضای نامزد کمیته مرکزی حزب گریختند یا به اتحاد جماهیر شوروی آورده شدند و در آنجا به همراه تعداد زیادی از فعالان تیرباران شدند. تقریباً تمام کمونیست های برجسته لهستانی کشته یا به اردوگاه های کار فرستاده شدند. حزب کمونیست لهستان در ۱۹۳۸ توسط کمینترن به رهبری ژوزف استالین انحلال یافت. شالوده حزب در جنگ جهانی دوم. در ۲۸ ژوئن ۱۹۴۰، اندکی پس از کشتار کاتین، استالین، واندا واسیلوسکا، رهبر غیر رسمی کمونیست های لهستا
نی را در کرملین مسکو پذیرفت. این رویداد آغازگر تغییر جهت سیاست های شوروی در رابطه با لهستانی ها بود. طیف گسترده ای از پروژه ها و فعالیت های رسمی سیاسی، نظامی، اجتماعی، فرهنگی، آموزشی و سایر پروژه ها و فعالیت های شوروی–لهستانی در سال ۱۹۴۰ آغاز شد و در سال های بعد ادامه یافت. حمله آلمان به اتحاد جماهیر شوروی در ژوئن ۱۹۴۱ مسیر جنگ جهانی دوم و به همراه آن ماهیت روابط دولتی لهستان و شوروی را تغییر داد. تحت فشار دولت بریتانیا، دولت تبعیدی لهستان مستقر در لندن، به رهبری ووادیسواف سیکورسکی، قراردادی را با اتحاد جماهیر شوروی امضاء کرد که شامل به رسمیت شناختن دولت لهستان توسط شوروی بود. ارتش لهستان در اتحاد جماهیر شوروی تشکیل شد اما فوراً توسط ووادیسواف آندرس از آنجا خارج و به خاورمیانه انتقال یافت. قتل عام کاتین که توسط شوروی بر اسرای جنگی لهستانی انجام شد، فاش گشت و اتحاد جماهیر شوروی روابط دیپلماتیک خود را با دولت لهستان به حالت تعلیق درآورد. نخست وزیر سیکورسکی در ژوئیه ۱۹۴۳ در یک سانحه هوایی کشته شد. این ها و عوامل دیگر از جمله اختلاف نظر در مورد مرزهای آینده، باعث وخامت روابط لهستان و شوروی شد. در همین حال، استالی
ن، از تابستان ۱۹۴۱، گزینه های دیگر لهستانی ها را تعقیب کرد و از کمونیست های لهستانی و سایر لهستانی هایی که مایل به همکاری بودند، استفاده کرد که بسیاری از آن ها در آن زمان در اتحاد جماهیر شوروی حضور داشتند. پخش رادیویی به زبان لهستانی در اوت ۱۹۴۱ آغاز شد. آنها از لهستانی ها در لهستان خواستند تا بدون قید و شرط در مقاومت ضد آلمان شرکت کنند. برخی از افسران لهستانی قبل از جنگ برای انجام فعالیت های توطئه آمیز طرفدار شوروی به لهستان اشغالی منتقل شدند و کمونیست های لهستانی در نوامبر برای سازماندهی لهستانی ها در اتحاد جماهیر شوروی فعالیت می کردند. از جمله گروه های کمونیستی که پس از عملیات بارباروسا در لهستان فعال شدند، اتحادیه مبارزه آزادی بخش بود که رهبر آن ماریان اسپیچالسکی بود. تلاش سپتامبر ۱۹۴۱ برای انتقال فعالان از اتحاد جماهیر شوروی به لهستان ناموفق بود، اما در اواخر دسامبر، گروهی از کمونیست های لهستانی شامل مارسلی نووتکو، پاول فایندر، بولسلاو مولوژک و مالوگورزاتا فورنالسکا با چتر نجات به لهستان فرود آمدند. آن ها از استالین اجازه داشتند تا یک حزب کمونیست جدید لهستانی را ایجاد کنند. در جامعه لهستانی، کمونیست ها ف
قط می توانستند روی حمایت حاشیه ای حساب کنند، بنابراین برای جلوگیری از مفاهیم منفی، تصمیم گرفته شد که کلمه «کمونیست» در عنوان حزب لحاظ نشود. این حزب نام «حزب کارگران لهستان» را به خود اختصاص داد. حزب کارگران لهستان که به نوعی ادامه حزب کمونیست لهستان قبل از جنگ بود، در ۵ ژانویه ۱۹۴۲ در ورشو، زمانی که برخی از تازه واردان با فعالان کمونیست محلی ملاقات داشتند، تأسیس شد. حزب جدید خود را به عنوان یک جبهه میهن پرستانه ضد نازی لهستانی معرفی کرد. همچنین مانیفست چاپ شده در مسکو با عنوان "به کارگران، دهقانان و روشنفکران! به همه میهن پرستان لهستانی!" توزیع کرد که در آن خواستار مبارزه ای سازش ناپذیر علیه اشغالگران آلمانی شد. یک برنامه چپ گرا و رسماً دموکراتیک پیشنهاد شد و شمار اعضای حزب که فعالیت های آن بیشتر در دولت عمومی متمرکز بود، تا تابستان ۱۹۴۲ به حدود شش هزار افزایش یافت. از سال ۱۹۴۳، یک سازمان جوانان وابسته وجود داشت. آن را اتحادیه مبارزه جوانان نامیدند. حزب کارگران لهستان زیر نظر کمیته مرکزی به رهبری دبیر مارسلی نووتکو فعالیت می کرد. نووتکو در ۲۸ نوامبر ۱۹۴۲ کشته شد. دبیر مولوژک ریاست حزب را بر عهده گرفت اما مظنو
ن به ترتیب دادن قتل نووتکو بود و متعاقباً با حکم دادگاه حزب محکوم و اعدام شد. در ژانویه ۱۹۴۳ فیندر دبیر شد و دبیرخانه ای سه نفره را با ووادیسواف گومولکا و فرانسیشک ژوزویک تشکیل داد. تشکیلات نظامی گارد خلق همراه با حزبی که به آن خدمت می کرد، شکل گرفت. این تشکیلات توسط مولوژک و سپس ژوزویک رهبری شد. گارد خلق در درجه اول برای از بین بردن امکانات ارتباطی آلمان. به آلمانی ها در ورشو حمله کرد و واحدهای پارتیزانی را در حومه شهر سازمان داد.
لای ْهیا یک منطقهٔ مسکونی در فنلاند است که در اوستروبوتنیا واقع شده است. خواهرخوانده. شهرهای تریسیل، بخش شیل و دهستان توروا خواهرخوانده های لای هیا هستند.
لاپین یَرْوی یک منطقهٔ مسکونی در فنلاند است که در اوسیما واقع شده است.
لاپین ْلاهْتی یک منطقهٔ مسکونی در فنلاند است که در ساوونیای شمالی واقع شده است. خواهرخوانده. شهر بخش یوسنارسبری خواهرخواندهٔ لاپین لاهتی هست.
لاپْپایَرْوی یک منطقهٔ مسکونی در فنلاند است که در اوستروبوتنیای جنوبی واقع شده است. خواهرخوانده. شهرهای شپرینگشتیله، پودوژ و بخش کرامفوش خواهرخوانده های لاپپایروی هستند.
لارْسْمو یک منطقهٔ مسکونی در فنلاند است که در اوستروبوتنیا واقع شده است.
لاوُکا یک منطقهٔ مسکونی در فنلاند است که در فنلاند مرکزی واقع شده است. خواهرخوانده. شهرهای مودوم، شهرداری استونز، بخش اوسترایونگه، دهستان رونگو و پرسلاول-زالسکیی خواهرخوانده های لاوکا هستند.
لِمْپَلَه یک منطقهٔ مسکونی در فنلاند است که در پیرکانما واقع شده است. خواهرخوانده. شهرهای تاپولتسا، بخش اولریسه هامن، آوور ایکر، بخش اوپلنس-پرو و کاستیلیونه دل لاگو خواهرخوانده های لمپله هستند.
لِپَّه ویرْتا یک منطقهٔ مسکونی در فنلاند است که در ساوونیای شمالی واقع شده است. خواهرخوانده. شهرهای شورته، بخش استورفوش، دووره و دهستان اوریساره خواهرخوانده های لپه ویرتا هستند.
لِسْتی یَرْوی یک منطقهٔ مسکونی در فنلاند است که در اوستروبوتنیای مرکزی واقع شده است.
لی اِتو یک منطقهٔ مسکونی در فنلاند است که در جنوب غرب فنلاند واقع شده است. خواهرخوانده. شهرهای سلتیارنارنس، بخش هوگناس و کوماروم خواهرخوانده های لی اتو هستند.
لیمینْکا یک منطقهٔ مسکونی در فنلاند است که در اوستروبوتنیای شمالی واقع شده است. خواهرخوانده. شهر دهستان نو خواهرخواندهٔ لیمینکا هست.
لیپِری یک منطقهٔ مسکونی در فنلاند است که در کارلیای شمالی واقع شده است. خواهرخوانده. شهرهای بخش اوشا، بوشن و دهستان ساکو خواهرخوانده های لیپری هستند.
لوهانْکا یک منطقهٔ مسکونی در فنلاند است که در فنلاند مرکزی واقع شده است.
مالاکْسْ یک منطقهٔ مسکونی در فنلاند است که در اوستروبوتنیا واقع شده است.
تاوِتْتی یک منطقهٔ مسکونی در فنلاند است که در لومکی واقع شده است. تاوتتی ۲٬۰۸۴ نفر جمعیت دارد.
مارْتیلا یک منطقهٔ مسکونی در فنلاند است که در جنوب غرب فنلاند واقع شده است.
مِری یَرْوی یک منطقهٔ مسکونی در فنلاند است که در اوستروبوتنیای شمالی واقع شده است.
مِری کارْویا یک منطقهٔ مسکونی در فنلاند است که در ساتاکونتا واقع شده است.
میِه هیکْکَلَه یک منطقهٔ مسکونی در فنلاند است که در کومن لاکسو واقع شده است.
موهُس یک منطقهٔ مسکونی در فنلاند است که در اوستروبوتنیای شمالی واقع شده است.
مونیو یک منطقهٔ مسکونی در فنلاند است که در لاپلند واقع شده است. خواهرخوانده. شهر پولیارنیه زوری خواهرخواندهٔ مونیو هست.
مورامِه یک منطقهٔ مسکونی در فنلاند است که در فنلاند مرکزی واقع شده است. خواهرخوانده. شهر دهستان الاتسکیوی خواهرخوانده مورامه هستند.
مینَه مَکی یک منطقهٔ مسکونی در فنلاند است که در جنوب غرب فنلاند واقع شده است. خواهرخوانده. شهر دهستان پایکوسه خواهرخواندهٔ مینه مکی هست.
لومی یوکی یک شهرداری فنلاند است. موقعیت. لومی یوکی در منطقه اوستروبوتنیای شمالی واقع شده است. این شهرداری دارای ۱٬۹۷۳ نفر جمعیت (۲۸ فوریه ۲۰۲۳) بوده و مساحت آن است که آن را آب فراگرفته است. تراکم جمعیت است. شهرداری های همسایه عبارتند از هایلوتو، لیمینکا و الو. لومی یوکی یک شهرداری فنلاندی یک زبانه است.
چد گیبل (؛ زادهٔ ) کشتی گیر، و کشتی گیر کشتی حرفه ای اهل ایالات متحده آمریکا است.
اندازه گیری ید که به عنوان تیتراسیون یدومتری شناخته می شود، یک راه تجزیه و تحلیل شیمیایی حجمی است، یک تیتراسیون ردوکس که در آن ظاهر یا ناپدید شدن ید اولیه وید نقطه هم ارزی یا پایانی را نشان می دهد. توجه داشته باشید که اندازه گیری ید شامل تیتراسیون غیرمستقیم ید آزاد شده در اثر واکنش با آنالیت است، در حالی که اندازه گیری ید شامل تیتراسیون مستقیم با استفاده از ید به عنوان تیتر کننده است. تیتراسیون ردوکس با استفاده از تیوسولفات سدیم ، (معمولاً) به عنوان یک عامل کاهنده به عنوان تیتراسیون اندازه گیری ید شناخته می شود زیرا به طور خاص برای تیتراسیون ید استفاده می شود. تیتراسیون اندازه گیری ید یک روش کلی برای تعیین غلظت یک عامل اکسید کننده در محلول است. در تیتراسیون اندازه گیری ید، از محلول نشاسته به عنوان شاخص استفاده می شود زیرا می تواند آن را جذب کند که منتشر شد. این جذب باعث تغییر رنگ محلول از آبی تیره به زرد روشن در هنگام تیتراسیون با محلول تیوسولفات استاندارد می شود. این نشان دهنده نقطه هم ارزی یا پایان تیتراسیون است. اندازه گیری ید معمولاً برای تجزیه و تحلیل غلظت عوامل اکسید کننده در نمونه های آب، مانند اشباع ا