Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
منیر چاودوری (؛ به بنگلادشی: মুনীর চৌধুরী؛ – ) یک متخصص آموزشی، نمایشنامه نویس، زبان شناس، منتقد ادبی، هنرپیشه تئاتر و مخالف سیاسی اهل بنگلادش بود. که به طور گسترده ای از پیشگامان درام مدرن بنگلایی این کشور در نظر گرفته می شود. چاودوری که به خاطر نمایشنامه هایی مانند کابار (قبر، ۱۹۵۲) و روکتاکتو پرانتور (علفزار خونین، ۱۹۵۹) شهرت دارد. او زندگی خود را وقف ترویج زبان بنگلا، هویت ملی آن و مبارزه با سرکوب در همه اشکال آن کرد. منیر چاودوری در ۲۷ نوامبر سال ۱۹۲۵ در شهر مانیک گنج، هند بریتانیا (بنگالدش کنونی) به دنیا آمد و از دوران جوانی خانواده اش را تحت تأثیر شوخ طبعی زودرس خود قرار داد. او پس از دریافت مدرک کارشناسی ارشد، در سال ۱۹۵۰ در دپارتمان های انگلیسی و بنگلای دانشگاه داکا استاد شد. در سال ۱۹۵۲، چاودری به دلیل فعالیت های خود در رابطه با جنبش زبان، یک کمپین در نهایت موفقیت آمیز برای به رسمیت شناختن بنگلا به عنوان یکی از زبان های رسمی پاکستان، زندانی شد. زمانی که در بازداشت بود، یکی از بزرگ ترین آثارش، کبار را به پایان رساند که یک سرود سوررئالیستی برای مبارزات جنبش بود. چاودری در طول باقی عمر خود، موفقیتش را
به عنوان نویسنده داستان های کوتاه و نمایشنامه حفظ کرد و در عین حال به عنوان یک قهرمان، در راه اهداف ملی و فرهنگی خدمت کرد. او که مشعلی متعهد برای زبان بنگلایی بود، در اواسط دهه ۶۰ به طراحی صفحه کلید ماشین تحریر بنگلای بهبود یافته کمک کرد. او قربانی کشتار دسته جمعی روشنفکران بنگلادشی در سال ۱۹۷۱ بود. او در سال ۱۹۸۰ و پس از مرگ، جایزه روز استقلال بنگلادش را از سوی دولت ضیاء الرحمان، رئیس جمهور وقت، دریافت کرد. که بالاترین افتخار دولتی این کشور محسوب می شود. وی برندهٔ جوایز دیگری ازجمله ستاره امتیاز نیز شده است.
الی تاکلا (; – ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لوزان-اسپورت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده است.
ژرژ ویومیه (; – ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لوزان-اسپورت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده است.
ماریو پروسپری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کیاسو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده است.
زاویه استیرلی (; ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زوریخ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده است.
باشگاه ورزشی بانگو که معمولاً با نام بانگو شناخته می شود، یک باشگاه فوتبال حرفه ای برزیلی است که در ریو دو ژانیرو، در محله غربی بانگو واقع شده است. این تیم در سری دی، چهارمین رده از سیستم لیگ فوتبال برزیل، و همچنین در لیگ کاریوکا، بالاترین رده لیگ فوتبال ایالتی ریو دو ژانیرو بازی می کند. این باشگاه چندین بار در سری آ برزیل شرکت کرد و در سال ۱۹۸۵ به مقام نایب قهرمانی رسید. ورزشگاه خانگی آنها ورزشگاه موکا بونیتا است که ظرفیت آن ۱۵،۰۰۰ نفر است. تاریخچه. ریشه این باشگاه در فابریکا بانگو (کارخانه بانگو)، واقع در محله بانگو، ریو دو ژانیرو است. برخی از بریتانیایی هایی که در این کارخانه کار می کردند، به ویژه توماس دونوهو، فوتبال را با آوردن توپ های فوتبال به محل و برگزاری اولین مسابقه فوتبال در برزیل به کارگران کارخانه معرفی کردند. در دسامبر ۱۹۰۳، اندرو پروکتر وقتی متوجه شد که همکارانش چقدر مشتاق فوتبال هستند، تأسیس یک باشگاه را پیشنهاد کرد. این باشگاه در ۱۷ آوریل ۱۹۰۴ با نام باشگاه ورزشی بانگو تأسیس شد. بانگو اولین باشگاه فوتبال در برزیل بود که بازیکنان سیاه پوست و مالتو داشت. بانگو در سال ۱۹۳۳ اولین جام ایالتی خود
را دریافت کرد. در سال ۱۹۶۶، بانگو دومین قهرمانی ایالتی خود را در بازی ای که در بزرگترین ورزشگاه جهان با بیش از ۱۲۰،۰۰۰ هوادار، یعنی ورزشگاه ماراکانا برگزار شد، به دست آورد. آنها در یک بازی که توسط بازیکنان فلامینگو درگیری بزرگی به یادگار مانده بود، ۳–۰ فلامینگو را شکست دادند، که در آن چند بازیکن پس از آن اخراج شدند. در سال ۱۹۶۷، بانگو، به عنوان ستارگان هیوستون، نماینده شهر هیوستون در اتحادیه فوتبال متحد بود. این باشگاه با چهار پیروزی، چهار تساوی و چهار شکست به پایان رسید، اما با میانگین ۱۹،۰۰۰ هوادار در هر مسابقه، حضور در مسابقات را رهبری کرد. در سال ۱۹۸۵، بانگو نایب قهرمان سری آ برزیل شد و حق شرکت در جام لیبرتادورس سال بعد را به دست آورد. در سال ۲۰۰۴، بانگو به سطح دوم لیگ کاریوکا سقوط کرد، پس از پیروزی در سطح دوم در سال ۲۰۰۸، در سال ۲۰۰۹ به سطح اول بازگشت.
آنا ایبرسر (؛ زادهٔ ۲۲ مارس ۱۹۷۶) بازیگر اهل لهستان است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "ع چون عشق"، "طایفه"، "پدر متیو"، "در خوشی و سختی"، "دوستان"، "جهان به روایت خانواده کیپسکی" و "در خیابان سپولنی" اشاره نمود.
سن اومر فیلم درام حقوقی محصول ۲۰۲۲ به کارگردانی آلیس دیوپ است. سن اومر نخستین فیلم داستانی دیوپ پس از ساخت چند اثر به عنوان مستندساز است. این فیلم در هفتاد و نهمین دوره جشنواره بین المللی فیلم ونیز در ۷ سپتامبر ۲۰۲۲ در بخش رقابتی به نمایش درآمد و در این جشنواره موفق به کسب جایزه بزرگ ویژه هیئت داوران و جایزه شیر آینده (لوییجی دی لورنتیس) برای اولین کارگردانی شد. این فیلم به عنوان نماینده سینمای فرانسه برای شرکت در بخش بهترین فیلم بین المللی نود و پنجمین دوره جوایز اسکار معرفی شد. سن اومر پیش از اکران در سینماهای فرانسه در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو ۲۰۲۲ و جشنواره فیلم نیویورک ۲۰۲۲ نمایش داده شد. فیلم سن اومر در سی و چهارمین دوره جشنواره بین المللی فیلم پام اسپرینگز برنده جایزه فیپرشی از هیات منتقدان بین المللی شد. داستان. در این فیلم، راما (کاگامه) یک نویسنده جوان باردار است که در محاکمه یک زن مهاجر سنگالی با نام لارنس کولی (مالاندا) حضور می یابد. لارنس متهم شده که فرزند ۱۵ ماهه اش را از طریق رها کردن در ساحل دریا (برای کشیده شدن توسط جزر و مد) به قتل رسانده است. قصد راما از حضور در جلسات دادگاه این است ک
ه این واقعه اندوهناک را در قالب یک نمایشنامه به تحریر درآورد. این فیلم بر پایه پرونده قضایی فابین کابو که در سال ۲۰۱۶ در فرانسه روی داد ساخته شده اس̩ت. دیوپ در آن دادگاه شرکت داشت. فیلم از دید راما (رمان نویس) روایت می شود که بین تماشاگران دادگاه نشسته و با دقت صحنه محاکمه را دنبال می کند. داستان به تدریج پیچیده و گاه مبهم و تاریک به تصویر کشیده می شود و احساس مادر بودن متهم از یک سو و رابطه اش با مرد مسن فرانسوی که برایش کار می کرده، از سوی دیگر واشکافی می شود. لارنس که یک دانشجوی مهاجر سنگالی است، مدتی پیش زمانی که نزد آن مرد مرفه کار می کرده، از او باردار شده و در ادامه مجبور به ترک آنجا و زندگی در انزوا می شود. سرانجامِ این اتفاق، سپردن نوزاد به امواج دریا به دلیل دشواری اقتصادی و بی کسی و بی پناهی لارنس است.
همگرایی جنوبگان یا جبهه قطبی جنوبگان ، یک کمربند دریایی است که قاره جنوبگان را دربر گرفته است و در عرض جغرافیایی فصلی متفاوت است، جایی که آب های سرد جنوبگان که به سوی شمال جریان دارند با آب های نسبتاً گرم تر جنب جنوبگان برخورد می کنند. آب های جنوبگان عمدتاً در زیر آب های گرم تر زیرقطبی فرومی روند، در حالی که مناطق اختلاط و فراچاهش آن منطقه ای با بهره وری بسیار بالا به ویژه برای کریل جنوبگان ایجاد می کند. این خط، مانند خط دارمرز قطب شمال، یک مرز طبیعی است تا مصنوعی، مانند مرزهای کشورها و منطقه زمانی. این خط نه تنها دو منطقه هیدرولوژیک را از هم جدا می کند، بلکه مناطقی از زندگی دریایی و آب و هوای متمایز را نیز از هم جدا می کند. شمالگان به دلیل توده های بزرگ زمینی که با منطقه قطب شمال همجوار هستند، مرز مشابهی ندارد. همگرایی جنوبگان نخستین بار توسط آنتونی د لا روشه در سال ۱۶۷۵ مطرح کرد، و توسط ادموند هالی در سال ۱۷۰۰ توصیف شد.
دوریس پیلکینگتون گاریمارا ( (با نام اصلی نوگی گاریمارا؛ حدود ۱ ژوئیه ۱۹۳۷ – ۱۰ آوریل ۲۰۱۴)، همچنین با نام دوریس پیلکینگتون، یک نویسنده اهل استرالیا بود. آثار دوریس تجربیات نسل های ربوده شده و پیوند مجدد آن ها با فرهنگ و هویت بومی استرالیا را بازگو می کند. زندگی. پیلکینگتون در ایستگاه بالفور داونز در نزدیکی سکونتگاه جیگالونگ در شمال غربی استرالیا متولد شد. مادرش، مولی، نام او را «نوگی گاریمارا» گذاشت، اما او را به خواست کارفرمای مولی در ایستگاه، «مری دانت، دوریس» نامیدند که فکر می کرد نوگی «نامی احمقانه» است. از آنجایی که تولد او ثبت نشده بود، بعدها تاریخ تولد او توسط وزارت امور بومی اول ژوئیه ۱۹۳۷ ثبت شد. او سه سال و نیم بیشتر نداشت که از مادرش گرفته شد تا در مأموریت رودخانه مور بزرگ شود. خواهر کوچکترش، آنابل، نیز دستگیر شد و به او گفتند که یتیم است و در طول سال ها از میراث فرهنگ بومی خود به دور بود. دوریس ۲۱ سال بعد به مادرش پیوست. آثار. گاریمارا در ۱۹۹۶ داستان «"حصار ضد خرگوش را دنبال کن»" را دربارهٔ نسل ربوده شده نوشت. این داستان توصیفی قدرتمند از آزارهایی است که نسل های ربوده شده متحمل شده اند. این کتاب د
ر سال ۲۰۰۲ به کارگردانی فیلیپ نویس به یک فیلم موفق بین المللی تبدیل شد. ماجرای داستان بر اساس زندگی سه دختر بومی است و گاریمارا جزئیات فرار چشمگیر مادرش مولی کریگ را در این کتاب به خوبی شرح داده است که در ۱۴ سالگی در سال ۱۹۳۱ از شهرک بومی رودخانه مور در استرالیای غربی فرار کرد و به مدت نه هفته، ۲۴۱۴ کیلومتر (۱۵۰۰ مایل) را برای بازگشت به خانواده خود از صحرای خشن همراه با دو عضو جوان خانواده اش عبور کرد. شهرک سازی رودخانه مور اردوگاهی برای بومیان بود که به عنوان بخشی از سیاست های همسان سازی، به زور آنان را از خانواده های خود جدا می کردند. مادر گاریمارا با دو کودک دیگر در امتداد حصاری که در سراسر استرالیای غربی کشیده شده بود سفر کردند، زیرا می دانستند که زادگاهشان، جیگالونگ، در انتهای شمالی حصار قرار دارد. کتاب با بازگشت مولی به خانه به پایان می رسد. اما او باید سال ها بعد همان سفر را انجام می داد چرا که خانواده اش را بار دیگر به زور به شهرک رودخانه مور بردند. کتاب بعدی او، "زیر درخت وینتامارا"، جزئیات زندگی او در "رودخانه مور" و در "مأموریت بومی رولندز" و چگونگی فرار او با ثبت نام در یک مدرسه پرستاری را شرح می
دهد. در کتاب زیر درخت وینتامارا، پیلکینگتون در مورد تجربه خود در مواجهه با پاک کردن فرهنگی نوشت و زمانی را شرح داد که او و خواهر نوزادش آنابل مجبور شدند مادرشان را به اردوگاه همراهی کنند. وقتی مولی با آنابل ۱۸ ماهه دومین سفر طولانی به خانه را انجام داد، مجبور شد دوریس چهار ساله را پشت سر بگذارد زیرا نمی توانست هر دو دختر را حمل کند. در شهرک رودخانه مور، دوریس در اتاق هایی با پنجره های میله ای می خوابید، به او یاد دادند که از فرهنگ خود احساس شرمندگی کند و به خاطر صحبت به زبان مادری خود، مردودجارا (Mardudjara)، مجازات شد. کسانی که سعی در فرار داشتند در سلول انفرادی نگهداری می شدند و دوریس تا سن ۲۵ سالگی فرصتی برای دیدن دوباره مادرش پیدا نمی کرد. پس از سال ها تلاش برای فراموش کردن شرم از فرهنگ خود، دوریس مالکیت نام تولد خود را گرفت و شروع به صحبت و نوشتن به زبان مردودجارا کرد. امروز، داستان های او الهام بخش بومیان استرالیایی است تا با میراث دزدیده شده خود ارتباط برقرار کنند. "خانه ای برای مادر" ("Home to Mother)" نسخه کودکانه او از "حصار ضد خرگوش را دنبال کن" است. پیلکینگتون در چهار کتاب، "کاپریس، دختر استاکمن"،
"حصار ضد خرگوش را دنبال کن"، "خانه ای برای مادر"، و "زیر درخت وینتامارا"، سه نسل از زنان را در خانواده اش به تصویر کشیده است. مرگ. پیلکینگتون گاریمارا در ۱۰ آوریل ۲۰۱۴ در سن ۷۶ سالگی بر اثر سرطان تخمدان در پرث، استرالیای غربی درگذشت. جوایز. پیلکینگتون گاریمارا پس از مرگ در سال ۲۰۲۲ وارد تالار مشاهیر نویسندگان استرالیای غربی شد. در سال ۱۹۹۰، کتاب هوسبازی پیلکینگتون ": دختر یک استاکمن"، اولین کتاب از این سه گانه، برنده جایزه ادبی برتر کوئینزلند "نویسنده بومی منتشر نشده - جایزه دیوید یونایپون " شد. او در سال ۲۰۰۲ به عنوان حامی کمیته ایالتی و فدرال روز عذرخواهی در سفر شفای استرالیا منصوب شد. در ماه مه ۲۰۰۸، جایزه ۵۰۰۰۰ دلاری اخرای سرخ را دریافت کرد که به هنرمندی بومی به دلیل مشارکت برجسته و مادام العمرشان در هنرهای بومی و جزیره نشینان تنگه تورس در داخل و خارج از کشور اهدا شد. او همچنین یک نویسنده برنده جایزه مارتو بود و جایزه گنج زنده ایالتی استرالیای غربی را برای آثار خود که هنر و فرهنگ استرالیا را غنی کرد دریافت کرد. شورای هنر استرالیا. شورای استرالیا برای هنرها بودجه و نهاد مشاوره برای دولت استرالیا. از سال ۱
۹۹۳، جایزه اخرای سرخ را اعطا کرده است. این به یک هنرمند برجسته بومی استرالیا (بومیان استرالیا یا جزیره نشین تنگه تورس) برای یک عمر دستاورد ارائه می شود.
بولتن های ماهانه شیمی یک مجله بین المللی است که جدیدترین تحقیقات را از تمام شاخه های شیمی پوشش می دهد. این بولتن در ابتدا به عنوان یک مجله شیمی اتریشی در نظر گرفته شد. با این حال، این مجله اکنون به یک مجله بین المللی تبدیل شده است که تمام شاخه های شیمی را پوشش می دهد.
بوسکو-زدروی (؛ ) یک شهر کوچک در استان اشوی داشکسیه در جنوب لهستان است که مرکز شهرستان بوسکو محسوب می شود و جمعیت آن ۱۵٬۳۱۰ نفر است. (آمار دسامبر ۲۰۲۱). تاریخچهٔ این شهر به قرن ۱۲ میلادی بازمی گردد و امتیاز شهری خود را از سال ۱۲۸۷ میلادی به دست آورد. این شهر از سال ۱۸۰۹ جزئی از دوک نشین ورشو بود و ۶ سال بعد طبق موافقت های به عمل آمده در کنگره وین، جزئی از پادشاهی لهستان شد. جالب آنکه این شهر در ۱۸۶۹ امتیاز شهری خود را از دست داد و مجدداً آنرا در سال ۱۹۱۶ به دست آورد. نزدیک ترین فرودگاه های بین المللی به این شهر، فرودگاه بین المللی ژان پل دوم کراکوف-بالیس در ۱۰۰ کیلومتری، فرودگاه بین المللی کاتوویتسه در ۱۶۰ کیلومتری و فرودگاه شوپن ورشو در ۲۲۰ کیلومتری است. بوسکو-زدروی بابت منابع آب نمک و چشمه های آب معدنی شناخته می شود و دارای ۱۳ مرکز درمانی با امکانات استفاده از آب گرم و آب معدنیِ دارایِ سولفید است که سالانه در حدود نیم میلیون گردشگر را جهت درمان برخی بیماری های خاص از جمله بیماری های قلبی-عروقی، روماتیسم، مشکلات ارتوپدی، اختلالات عصبی، بیماری های پوستی و تسکین علائم فلج مغزی کودکان به این شهر می کشاند. این شه
ر یک پارک مشهور چشمهٔ آب گرم معدنی هم دارد و دارای ۴۵۰۰ گونه درخت است که ۱۲٪ آنها بیش از ۱۰۰ سال عمر دارند.
یوانا اُپوزدا (؛ زادهٔ ۲ ژوئیه ۱۹۸8) بازیگر اهل لهستان است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "فرصت دوباره"، "در خوشی و سختی"، "سیاره مجرد"، "قانون حقیقی"، "رنگ های خوشبختی"، "ع چون عشق"، "پدر متیو"، "دوستان" و "عشق اول" اشاره نمود.
اعتبار اجتماعی یک فلسفه توزیعی در اقتصاد سیاسی است که توسط سی.اچ داگلاس توسعه یافت. داگلاس کسادی های اقتصادی را به اختلاف بین قیمت تمام شده کالاها و غرامت دریافتی کارگرانی که آنها را ساخته اند نسبت می دهد. داگلاس برای مبارزه با آنچه به عنوان کمبود مزمن قدرت خرید در اقتصاد می دانست، مداخله دولت را در قالب صدور پول فاقد ایجادکننده بدهی مستقیماً به مصرف کنندگان یا تولیدکنندگان (در صورتی که محصول خود را زیر قیمت به مصرف کنندگان بفروشند) را تجویز کرد تا با چنین تناقضی مبارزه کند. داگلاس در دفاع از دیدگاه های خود نوشت: «سیستم ها/نظام ها برای انسان ساخته شده اند، نه انسان ها برای سیستم ها. منافع انسان که ساخت و رشد شخصی خود است، بالاتر از همه نظام ها است، اعم از الهیاتی، سیاسی یا اقتصادی.» به باور داگلاس اعتبار دهندگان اجتماعی می خواهند تمدن جدیدی بر اساس «امنیت اقتصادی مطلق» برای فرد بسازند، جایی که «هر کس در زیر درخت انگور و زیر درخت انجیر خود بنشیند و هیچ کس آنها را نخواهد ترساند». به گفته او، «آنچه ما واقعاً از هستی می خواهیم این نیست که در آرمان شهر دیگران قرار بگیریم، بلکه باید در موقعیتی قرار بگیریم که خودمان
آرمان شهر خودمان را بسازیم». ایده اعتبار اجتماعی در دوره میان دوجنگ مورد توجه قابل توجهی قرار گرفت، به طوری که حزب اعتبار اجتماعی آلبرتا به طور خلاصه «گواهی های شکوفایی و رفاه» را بین مردم آلبرتا توزیع کرد. با این حال، داگلاس با توزیع گواهی های رفاه که بر اساس نظریه های سیلویو گزل بود، مخالفت کرد. نظریه اعتبار اجتماعی داگلاس مورد مناقشه و رد اکثر اقتصاددانان و بانکداران قرار گرفته است. اقتصاددان برجسته جان مینارد کینز به ایده های داگلاس در کتاب خود "نظریه عمومی اشتغال، بهره و پول" اشاره می کند، اما در عوض اصل تقاضای مؤثر را برای توضیح تفاوت در خروجی اقتصادی (تولید) و مصرف مطرح می کند.
آماده به خدمت فیلم مستند فرانسوی محصول ۲۰۱۶ به کارگردانی آلیس دیوپ است. این فیلم منتخب جشنواره سینما دو ریل (Cinéma du Réel) پاریس بوده است. این فیلم پنجمین اثر و دومین فیلم مستند بلند دیوپ به شمار می رود. آماده به خدمت در سال ۱۳۹۶ در بخش «"آینه یک جشنواره"» یازدهمین دوره جشنواره سینما حقیقت به نمایش درآمد. خلاصه داستان. این مستند وقایع بیمارستان آویسن در حومه شمالی پاریس را به تصویر می کشد که خدمات مشاوره رایگان به مهاجران سراسر جهان ارائه می دهد. وقتی زندگی از دست می رود، آنها یک پناهگاه امن را فراهم می کنند.
محاکمه خونتاها ( ) محاکمه قضایی اعضای دولت نظامی "دی فاکتو" بود که بر آرژانتین در دوران دیکتاتوری فرآیند سازماندهی مجدد ملی ("el processo") حکومت می کرد که از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۳ به طول انجامید. این محاکمه سال ۱۹۸۵، تنها نمونه از چنین رویه گسترده ای توسط یک دولت دموکراتیک علیه یک دولت دیکتاتوری سابق همان کشور در آمریکای لاتین تا به امروز است. کسانی که محاکمه شدند عبارتند از: خورخه رافائل ویدلا، امیلیو ادواردو ماسرا، روبرتو ادواردو ویولا، آرماندو لامبروشینی، اورلاندو رامون آگوستی، عمر گرافینا، لئوپولدو گالتیری، خورخه آنایا و باسیلیو لامی دوزو. بررسی اجمالی. محاکمه خونتاها در ۲۲ آوریل ۱۹۸۵، در دوران ریاست جمهوری رائول آلفونسین، اولین دولت منتخب پس از احیای دموکراسی در سال ۱۹۸۳، آغاز شد. دادستان های اصلی خولیو سزار استراسرا و دستیارش لوئیس مورنو اوکامپو بودند (که بعدها اولین دادستان ارشد دادگاه کیفری بین المللی شد). این محاکمه به ریاست دادگاهی متشکل از شش قاضی برگزار شد: لئون ارسلانیان، خورخه تورلاسکو، ریکاردو گیل لاودرا، آندرس دالسیو، خورخه والرگا آرائوس، و گیرمو لدسما. دیکتاتوری مجموعه ای متشکل از چندین دولت نظام
ی تحت چهار حکومت نظامی بود. حکومت چهارم، قبل از دعوت به انتخابات و واگذاری قدرت به مقامات دموکراتیک، قانون عفو خود را در ۱۸ آوریل ۱۹۸۳ وضع کرد و همچنین فرمان محرمانه ای را صادر کرد که دستور از بین بردن سوابق و سایر شواهد جنایات گذشته شان را صادر نمود. آماده سازی. رییس جمهور آلفونسین سه روز پس از تحلیف خود، در ۱۳ دسامبر ۱۹۸۳، فرمان شماره ۱۵۸ را برای شروع قانونی رسیدگی به پرونده قضایی ۹ افسر نظامی سه حکومت اول، اما نه افسر چهارم (که توسط ژنرال رینالدو بیگنون اداره می شد) صادر نمود. کمیسیون ملی ناپدید شدن افراد دو روز بعد برای جمع آوری شهادت هزاران شاهد ایجاد شد و ۸۹۶۰ مورد ناپدید شدن اجباری را در ۲۰ سپتامبر ۱۹۸۴ به رئیس جمهور ارائه کرد. پس از امتناع دادگاه نظامی از محاکمه اعضای سابق حکومت نظامی، آلفونسین در ۱۴ اکتبر دادگاه کیفری ملی را برای این منظور تأسیس کرد. محاکمه حکومت نظامیان. این محاکمه که رسماً در ۲۲ آوریل ۱۹۸۵ آغاز شد، تا کنون تنها نمونه از چنین رویه گسترده ای توسط یک دولت دموکراتیک علیه یک دولت دیکتاتوری سابق همان کشور در آمریکای لاتین است. این اولین محاکمه بزرگ برای جنایات جنگی از زمان دادگاه نورنبرگ
در آلمان پس از جنگ جهانی دوم بود و اولین محاکمه ای بود که توسط یک دادگاه غیرنظامی انجام شد. این سازمان موفق شد جنایات حکومت ها را که شامل آدم ربایی، شکنجه، ناپدید شدن اجباری و قتل حدود ۸۰۰۰ تا ۹۰۰۰ نفر در جریان آنچه جنگ کثیف علیه مخالفان سیاسی نامیده می شود، تحت تعقیب قرار دهد. مخالفت با محاکمه تا حد زیادی محدود به اظهارنظرهای انتقادی سیاستمداران، وکلا و چهره های رسانه ای همسو با دیکتاتوری بود. برخی اعتراضات خشونت آمیز شد: در مرحله صدور حکم دادگاه، ۲۹ تهدید به بمب گذاری به چندین مدرسه بوئنوس آیرس انجام شد و تعدادی بمب در تاسیسات کلیدی دولتی از جمله وزارت دفاع منفجر شد. در ۲۵ اکتبر، رئیس جمهور آلفونسین وضعیت فوق العاده ۶۰ روزه اعلام کرد. دادستان ها ۷۰۹ پرونده را ارائه کردند که ۲۸۰ مورد رسیدگی شد. در مرحله بازجویی متقابل که تا ۱۴ اوت ادامه داشت، در مجموع ۸۳۳ شاهد شهادت دادند. شاهدان شامل رئیس جمهور سابق الخاندرو لانوس، نویسنده خورخه لوئیس بورخس، استلا بارنز د کارلوتو، رئیس مادربزرگ های میدان مایو پابلو دیاز بازمانده «شب مدادها». پاتریشیا ام. دریان، دستیار وزیر امور خارجه در امور حقوق بشر در دولت کارتر؛ حقوقدان
هلندی تئو ون بوون و انسان شناس معروف پزشکی قانونی کلاید اسنو بودند. سخنان پایانی در ۱۸ سپتامبر شنیده شد. دادستان کل استراسا در پایان اعلام کرد: صدور حکم. حکم در ۹ دسامبر قرائت شد: ژنرال خورخه ویدلا و دریاسالار امیلیو ماسرا به حبس ابد ، ژنرال روبرتو ویولا : هفده سال، دریاسالار آرماندو لامبروشینی : هشت سال، ژنرال اورلاندو آگوستی : چهار سال و نیم محکوم شدند. عمر گرافینیا، لئوپولدو گالتیری، خورخه آنایا و باسیلیو لامی دوزو تبرئه شدند، اگرچه سه نفر اخیر همزمان به دلیل تخلف در انجام جنگ فالکلند در سال ۱۹۸۲ به دست دادگاه نظامی محاکمه شدند. اتهامات علیه ۶۰۰ نفر دیگر در دادگاه مطرح شد، اما این دعاوی با قانون توقف کامل در سال ۱۹۸۶، که شکایت را به کسانی که در عرض ۶۰ روز پس از تصویب این قانون متهم شده بودند، محدود کرد، و قانون اطاعت مقتضی در سال ۱۹۸۷، که عملاً اکثر موارد باقیمانده محاکمه عاملان جنگ کثیف را متوقف کرد، با مشکل مواجه شد. عواقب. بین سال های ۱۹۸۹ و ۱۹۹۰، رئیس جمهور کارلوس منم، افرادی را که محکوم یا محاکمه شده بودند عفو کرد. رئیس جمهور نستور کرشنر در سال ۲۰۰۳ حکم دادگاه عالی آرژانتین مبنی بر اجازه استرداد در پ
رونده های جنایت علیه بشریت را گرفت و در همان سال کنگره قانون توقف کامل را لغو کرد. در سال ۲۰۰۵ دادگاه عالی حکم داد که قوانین سال ۱۹۸۶ و ۱۹۸۷ که از افسران متهم به جنایات محافظت می کرد، مغایر قانون اساسی است. در ۶ سپتامبر ۲۰۰۶، قاضی نوربرتو اویارباید حکم داد که عفوهای اعطا شده توسط رئیس جمهور منم خلاف قانون اساسی است. در ۲۵ آوریل ۲۰۰۷، یک دادگاه فدرال عفو رئیس جمهور ویدلا را لغو کرد و محکومیت وی را به دلیل نقض حقوق بشر بازگرداند. در سال ۲۰۰۶، دولت میگل اچکولاتز را محاکمه کرد، اولین کسی که ۶۰۰ متهم بالقوه تحت تعقیب قرار گرفت. شاهدان و قضات مورد تهدید قرار گرفتند و بلافاصله پس از صدور حکم، خولیو خورخه لوپز ناپدید شد. او که قربانی خشونت دولتی بود و شاهد دادستانی بود، می گفتند مرده است و هرگز پیدا نشده است. آرشیوها. نوارهای ویدئویی اصلی این محاکمه از سال ۱۹۸۸ در نروژ بوده است. همه قضات دادگاه در ۲۵ آوریل همان سال با ۱۴۷ نوار سیستم ویدیو خانگی که به منظور ایمن نگه داشتن آنها و اجتناب از هرگونه استفاده تجاری به پارلمان نروژ داده شد، به اسلو سفر کردند. آنها در کنار متن اصلی قانون اساسی نروژ نگهداری می شوند.
شورای اسلامی شهر سمنان، نهادی شورایی و محلی برای قانون گذاری و نظارت در سطح شهر سمنان است که در حال حاضر ۷ عضو دارد و اعضای آن با رأی مستقیم مردم و به صورت دسته جمعی انتخاب می شوند.
کوزگون آجاش ( با نام کامل عبداللهت کوزگون چتین آجاش (به انگلیسی: ) (زاده ۲۸ فوریه ۱۹۲۸ – درگذشته ۴ فوریه ۱۹۷۶) یک مجسمه ساز آفریقایی-ترک اهل ترکیه بود که به خاطر آثار فلزی اش و تلاش هایی با جوشکاری موادی مانند سیم، میخ و ضایعات فلزی با هم شناخته می شود. او بیشتر به خاطر مجسمه های انتزاعی خود معروف است و یکی از پیشگامان مجسمه سازی مدرن در ترکیه به شمار می رود. یکی از مجسمه های معروف او "کوشلار" («پرندگان») است که در سال ۱۹۶۷ خلق کرد. کوزگون آجاش که در ۲۸ فوریه سال ۱۹۲۸ در استانبول به دنیا آمد، پس از دبیرستان با پدرش یک کارخانه بند کفش افتتاح کرد، اما تا زمانی که در بخش مجسمه سازی آکادمی هنرهای زیبای استانبول ثبت نام کرد، شهرت واقعی خود را پیدا نکرد. در آنجا، او در کارگاه های برچیدن کشتی شرکت کرد، جایی که کارشناسان به او یاد دادند که چگونه مواد پاک شده را به آثار هنری جوش دهد. آجاش تحت تأثیر استادان معاصر ترکیه، زوهتو موریدوغلو و هادی بارا، استعدادی را شکوفا کرد که به اشتیاق زندگی او تبدیل شد: مجسمه سازی انتزاعی. در سال ۱۹۶۱، مجسمه ای ساخته شده از میخ های زنگ زده، جایزه اول آجاش را در نمایشگاه پاریس، همراه با ب
ورسیه ای که یک سال تحصیل در فرانسه را حمایت کرد، به دست آورد. زمانی که آنجا بود، به تکمیل هنر هنری خود ادامه داد و حتی در سال ۱۹۶۲ نمایشگاهی انفرادی در موزه هنر مدرن پاریس ترتیب داد. پس از بازگشت آجاش به استانبول، برخی از آثار خود را تولید کرد. مهم ترین آثار از جمله «ترکیه» - نقش برجسته برنزی عظیمی که بر روی آسمان خراش آنکارا به نمایش گذاشته شده است - و مجسمه فلزی بی انتها او «پرندگان - ترکیب انتزاعی». به عنوان یکی از آخرین کارهایش، آجاش فولاد و لاستیک پیچ خورده را به ۱۴۰ ماسک فلزی برای «دفتر گچی قفقازی»، یک نمایش تئاتر آلمانی که در پاریس به روی صحنه رفت، تبدیل کرد. منابع. بازبینی شده در ۱۶ ژانویه ۲۰۲۳
قرصان غذای محبوب نجد عربستان است که با تهیه خمیر آرد از گندم آسیاب شده درست می شود. شبیه ورقه های لواش خشک است. تهیه. گندم را آسیاب کرده در ظرفی ریخته و نمک و آب به آن اضافه می کنند و با دست ورز می دهند تا خمیر نرم و سبک شود سپس روی آن را می پوشانند. و حداقل نیم ساعت کنار گذاشته و خمیر را روی ساج یا مقرسه می پزند، سپس خمیر را بیرون می کشند به شکل یک دایره بزرگ و بسیار نازک در میآورند و روی ساج (مقرسه) قرار داده و سریع دست روی آن می کشند تا زمانی که جا بیافتد، سپس دایره را برمی گردانند تا از دو طرف بپزد. بین قرصان ریاض و قرصان قصیم تفاوت وجود دارد، قرصان ریاض با خورشت سرو می شود در حالی که در قصیم قرصان با خرما استفاده می شود.
تجمع ایرانیان در استراسبورگ با هدف تروریستی خواندن سپاه پاسداران از سوی اتحادیه اروپا در ۱۶ ژانویه ۲۰۲۳ (۲۶ دی ۱۴۰۱) در برابر پارلمان اروپا در استراسبورگ برگزار شد. روبرتا متسولا رئیس این پارلمان خطاب به ایرانیان گفت: «شما سمت درست تاریخ ایستادید و تاریخ ساز خواهید شد و ما شما را تنها نمی گذاریم». تظاهرات ایرانی ها در استراسبورگ فرانسه دوشنبه با خواست تروریستی شناختن سپاه پاسداران برگزار شد و تظاهرکنندگان در تجمع مقابل پارلمان اروپا حضور دارند.
زووچینیتس (؛ ) شهری کوچک در شمال غربی لهستان است که در استان پومرانی غربی و شهرستان دراوسکو واقع شده است و جمعیتی در حدود ۱۲٬۰۰۰ نفر دارد. این شهر بزرگ ترین منطقهٔ مسکونی در پوویات است. مطابق وبسایت شهرداری این شهر، تاریخچهٔ این منطقهٔ مسکونی به قرون ۷–۶ پیش از میلاد مسیح بازمی گردد. زووچینیتس امتیاز شهری خود را از ۱۳ دسامبر ۱۳۳۳ میلادی به دست آورد و تا مدتی در قلمروی حکومت دودمان لوکزامبورگ بود که بعدها به شوالیه های تتونیک فروخته شد. این شهر از قرن ۱۸ جزئی از خاک پادشاهی پروس بود. در دوران حکومت آلمان نازی، نیروهای اس آ در جریان شب بلورین به یهودیان آن جمله کردند و عده ای که زنده ماندند برای بیگاری به اردوگاه های کار اجباری فرستاده شدند. تنها ۳۱ نفر توانستند از این اردوگاه ها بگریزند. در ۵ مارس ۱۹۴۵ شهر به اشغال نیروهای ارتش یکم لهستان درآمد و پس از پایان جنگ جهانی دوم نیروهای متفقین جنگ جهانی دوم این شهر را مطابق توافق کنفرانس پوتسدام به لهستان واگذار کردند.