Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ز دره های باریک کوهستانی، سپاه چهارم ارتش استحکامات دیوار آلپ را دوباره فعال کرد. برای ارائه تصویری از عمق استحکامات: منطقه عملیاتی تریدنتینا، دره پوستر شامل ۱۱ خط دفاعی بود که هر خط شامل ۱۹ سنگر بود که در زیر زمین به هم متصل می شدند. مستحکم ترین دره، کانال وال بود. در صورتی که سپاه چهارم ارتش آلپ در انجام وظیفه خود برای حفظ دره های آلپ شکست می خورد، ارتش ایتالیا دو گروه توپخانه سنگین مسلح به سلاح هسته ای دیگر را در نزدیکی آلپ مستقر کرده بود: گروه نهم توپخانه سنگین «روویگو» در ورونا و گروه بیست و هفتم توپخانه سنگین «مارکه» در اودین. روویگو به هویتزرهای ام۱۱۵ و گروه بیست و هفتم به هویتزرهای ام۱۱۰ مسلح بودند، گلوله های هسته ای سپاه نهم در لونگارونه در «سایت پلوتو» و «سایت ریور» و گلوله های هسته ای سپاه مارکه در ریانا دل روژاله در انبار مهمات ارتش ایتالیا «سن برناردو» ذخیره شده بودند. سپاه روویگو وظیفه داشت از استفاده دشمن از دره های آدیجه و پیاوه جلوگیری کند، در حالی که سپاه مارکه موظف بود در صورت تصرف جولیا، دره کانال را به جهنمی آتشین تبدیل کند. هر یک از این سه گروه، دو آتشبار با چهار سامانه توپخانه ای در هر
آتشبار و ۱۴۰ گلوله توپخانه هسته ای در هر گروه برای انجام وظیفه خود داشتند. در اواخر دهه ۱۹۸۰، گلوله های توپخانه هسته ای دبلیو۳۳ با گلوله های توپخانه هسته ای دبلیو۷۹ با تعداد کمتر اما قدرتمندتر جایگزین شدند. با معرفی نسخه دوم سامانه موشکی سطح به سطح تاکتیکی ام جی ام-۵۲ لنس در دهه ۱۹۸۰، سه گردان توپخانه سنگین نقش هسته ای خود را از دست دادند. از آنجایی که لنس برد بیشتری (۱۳۰ کیلومتر در مقابل ۲۰ کیلومتر)، تحرک بالاتر و دقت بهتری داشت، ارتش ایتالیا تصمیم گرفت به جای توپخانه، به ذخایر خود که شامل بیش از ۱۰۰ موشک بود، تکیه کند تا مانع عبور نیروهای شوروی از دره های آلپ شود؛ بنابراین، گروه اول توپخانه سنگین «آدیج» در ۳۱ ژوئیه ۱۹۸۲ منحل شد و هشتمین آتشبار آن به عنوان سومین آتشبار «وولفز» به نهمین آتشبار توپخانه سنگین «روویگو» پیوست. خود روویگو در سال ۱۹۸۶ و مارش در سال ۱۹۹۲ قابلیت هسته ای خود را از دست دادند.
صومعه فرشتگان مقدس (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر سوکوبانگا، صربستان جنوبی و شرقی صربستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
لشکر ۲۰ فریولی () یک لشکر پیاده نظام ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. پیشینه شکل گیری این لشکر به ماه نوامبر سال ۱۸۸۴ و تأسیس تیپ فریولی با ادغام هنگ های ۸۷ و ۸۸ پیاده بازمی گردد. فرم کنونی لشکر فریولی در ۲۴ اوت ۱۹۳۹ با تقسیم لشکر ۲۰ پیاده کرتاتون و مونتانارا به لشکر ۲۰ فریولی و لشکر ۴۴ کرمونا تشکیل شد. لشکر فریولی به نام منطقه فریولی نامگذاری شد، اما در توسکانی مستقر بود، جایی که بیشتر نیروهای خود را نیز در آنجا استخدام می کرد. ستاد لشکر و هنگ های آن، به استثنای هنگ ۸۷ پیاده واقع در سینا، در لیورنو مستقر بودند. این لشکر به عنوان نیروی اشغالگر در جزیره کرس خدمت کرد و پس از اعلام آتش بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ با واحدهای آلمانی جنگید. سپس این لشکر با ارتش متخاصم ایتالیا خدمت کرد و تا مراحل اولیه جنگ سرد فعال ماند.
باران سیاه ، نوعی بارش هسته ای نوعی ریزش رادیواکتیو ناشی از جنگ افزار هسته ای است، بارانی غلیظ، مازوت مانند و چسبناک که پس از پرتاب بمب اتمی می بارد و حاوی گل، گرد و غبار، دوده و مواد رادیواکتیوی (ایزوتوپ پرتوزا) است که هنگام انفجار بمب اتمی به هوا برخاسته اند. مرور کلی. سوابقی از باران سیاه در هیروشیما، جایی که بمب اتمی انداخته شد، وجود دارد. همچنین در موروروآ آتول، جایی که فرانسه آزمایش های هسته ای انجام داد، نیز ثبت شده است. و درمنطقه سمی اطراف، محل آزمایش هسته ای اتحاد جماهیر شوروی سابق، گزارش هایی از بارندگی پس از بمباران اتمی وجود دارد. در شهر هیروشیما، باران شدیدی بارید، عمدتاً در قسمت شمال غربی شهر (به پایین مراجعه کنید). از آنجا که این باران سیاه به شدت رادیواکتیو بود، کسانی که مستقیماً در معرض آن قرار داشتند، دچار آسیب های ثانویه ناشی از تشعشعات، از جمله ریزش مو، خونریزی بیش از حد لثه، مدفوع خونی و استفراغ شدید خون به دلیل سرطان خون حاد شدند. بسیاری از بازماندگان بمب اتمی که دچار سوختگی و جراحات شدید شدند، از مضر بودن باران بی اطلاع بودند و به دلیل تشنگی آن را نوشیدند. پس از بمباران اتمی، بسیاری از
مردم، از جمله کسانی که از مناطق دیگر برای امدادرسانی و کمک رسانی به محل حادثه شتافتند، با وجود اینکه تا آن زمان از سلامت کامل برخوردار بودند و هیچ عارضه غیرطبیعی نداشتند، ناگهان جان خود را از دست دادند. ساداکو ساساکی یکی از آنها بود. آب آلوده شد، تمام ماهی های رودخانه مردند و به سطح آب آمدند. بسیاری از افرادی که در آن منطقه از آب چاه می نوشیدند، اسهال را گزارش کردند. همچنین سوابقی از بارش باران سیاه در ناگاساکی وجود دارد. باران سیاه حتی در مناطقی که تحت تأثیر انفجار یا پرتوهای گرما قرار نگرفته بودند، بارید و باعث آلودگی شدید رادیواکتیو در منطقه ای وسیع شد. در ناگاساکی. سوابق باران سیاه نیز از بمب اتمی که بر ناگاساکی انداخته شد، باقی مانده است. در سال 1975، کیوکو هایاشی در رمان خود "محل جشنواره" که برنده جایزه گونزو برای نویسندگان جدید و هفتاد و سومین جایزه آکوتاگاوا شد، نوشت که مادرش در ایساهایا زندگی می کرد و "باران سیاه" را تجربه کرده است.
تسیپناوانک (؛ Դաստակ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر آردزکه، استان بتلیس ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
توماس راگنو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۸۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "آزادی هم بد نیست"، "شورای مصر"، "من و تو"، "پسر طلایی"، "من ناپلئون را کشتم و" "لازاروی خوشحال" اشاره کرد. زندگینامه. توماسو راگنو در ۱ ژوئن ۱۹۶۷ در ویسته، شهری ساحلی در استان فوجا به دنیا آمد. خانواده او، که عمدتاً اهل پولیا و از طرف مادربزرگ اهل یوگسلاوی بودند، وقتی او دو ساله بود به پیاچنتسا نقل مکان کردند. او که همیشه درونگرا بود، زمان زیادی را در تنهایی به خواندن کتاب و مطالعه ادبیات می گذراند و قصد داشت نویسنده شود. با این حال، بعداً برای تحصیل در رشته بازیگری به مدرسه هنرهای نمایشی پائولو گراسی در میلان رفت. راگنو پس از گذراندن بخشی از عمرش در برلین، در حال حاضر در رم ساکن است.
کیوکو هایاشی (; – ) رمان نویس، و نویسنده اهل ژاپن بود. آثار او مرتبط با ژانر ادبیات بمب اتمی است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه آکوتاگاوا، جایزه ادبی نوما، و جایزه تانیزاکی شده است.
کلیسای سارگیس مقدس (توپولیوکا) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر توپولیوکا، شبه جزیره کریمه اوکراین می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
هایکاکان وانک (کوکتبل) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کوکتبل، شبه جزیره کریمه اوکراین می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
مارشال ایتالیا () درجه ای در ارتش سلطنتی ایتالیا بود. این درجه که در ابتدا در سال ۱۹۲۴ توسط دیکتاتور ایتالیایی بنیتو موسولینی به منظور تجلیل از ژنرال لوئیجی کادورنا و ژنرال آرماندو دیاز ایجاد شد. از سال ۱۹۲۶ تا ۱۹۴۳ درجه مارشال ایتالیا به چندین افسر ژنرال دیگر اعطا شد. این درجه قبل از ایجاد درجه مارشال اول امپراتوری در سال ۱۹۳۸، بالاترین درجه در ارتش ایتالیا بود. درجه مارشال ایتالیا در سال ۱۹۴۶ با ایجاد جمهوری ایتالیا لغو شد. درجه معادل نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا، گرند ادمیرال (Grande Ammiraglio) بود، در حالی که درجه معادل نیروی هوایی (Regia Aeronautica)، مارشال نیروی هوایی (Maresciallo dell'Aria) بود. این درجه رسماً در ۱۸ ژانویه ۱۹۴۷ توسط رئیس موقت دولت، انریکو دی نیکولا، لغو شد. تاریخچه. این رتبه توسط نخست وزیر بنیتو موسولینی در سال ۱۹۲۴ به افتخار ژنرال لوئیجی کادورنا و آرماندو دیاز که در طول جنگ جهانی اول فرماندهی ارتش سلطنتی را بر عهده داشتند، تأسیس شد. متعاقباً، در سال ۱۹۲۶، این رتبه به فرماندهان ارتش خاصی که در طول جنگ به ویژه خود را متمایز کرده بودند نیز اعطا شد. در همان زمان، رتبه دریاسالار بزرگ نیز
تأسیس شد و به پائولو تائون دی روول، که در طول جنگ جهانی اول فرماندهی نیروی دریایی سلطنتی را بر عهده داشت، اعطا شد. ایتالو بالبو، بنیانگذار نیروی هوایی سلطنتی و قهرمان پروازهای فراآتلانتیک، در سال ۱۹۳۳ رتبه مارشال هوایی را دریافت کرد. در سال ۱۹۳۸، رتبه مارشال اول امپراتوری تأسیس شد که همزمان به پادشاه ویکتور امانوئل سوم و موسولینی اعطا شد. رتبه مارشال ایتالیا با فرمان قانونی شماره ۱۱۱ رئیس موقت دولت لغو شد. ۶۶ مورخ ۱۸ ژانویه ۱۹۴۷
لوئیجی کادورنا (; – ) ژنرال نیروی زمینی ایتالیا، مارشال ایتالیا و کنت بود که در فاصله سال های ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۷ به عنوان پنجمین رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا فعالیت می کرد. وی بیشتر به خاطر ریاست ستاد ارتش ایتالیا در طول جنگ جهانی اول مشهور است. او با فرماندهی ارتش ایتالیا در جبهه ایتالیا، به خاطر نظم و انضباط سختگیرانه و رفتار خشن با سربازانش شهرت یافت. کادورنا چندین حمله را در جبهه ایسونزو انجام داد که طی آن ارتش ایتالیا به تدریج به پیروزی هایی دست یافت، به ویژه پس از ضدحمله در طول لشکرکشی استراف، گوریزیا را تصرف کرد، اما تلفات سنگینی متحمل شد. پس از شکست بزرگ در نبرد کاپورتو در اواخر سال ۱۹۱۷، او از سمت ریاست ستاد برکنار شد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان گرمابه شده است.
میرزا سید احمد کاظمی از اشراف و مالکان نامدار تهران در اواخر دورهٔ قاجار و اوایل پهلوی بود. او مالک عمارت کاظمی در محلهٔ عودلاجان تهران بود که در اواخر دوره قاجار خریداری و تکمیل شد. او فرزند میرزا سید کاظم تفرشی بود که در دربار ناصرالدین شاه قاجار منصب مستوفی اصطبل ها و کلیه دواب داشت و در اواخر عمر لقب وزیر دواب گرفت. به دلیل ریش بلندش در دربار به میرزا سید کاظم ریش شهرت داشت. میرزا احمد کاظمی پدر سید مصطفی کاظمی (کرمانی) (۱۲۶۶–۱۳۳۴ هـ.ش) بود که از دولتمردان دوره پهلوی به شمار می رفت. همچنین عموی سید باقر کاظمی (۱۲۷۱–۱۳۵۵ هـ.ش) وزیر امور خارجه در چند کابینه ایران بود. از نوادگان او می توان به منوچهر کاظمی (وزیر کشاورزی کابینه شاپور بختیار) اشاره کرد. میراث. عمارت خانوادگی کاظمی در محلهٔ امامزاده یحیی تهران، که به او و خاندانش تعلق داشت، امروزه با نام عمارت کاظمی به عنوان «خانه موزه تهران قدیم» بازسازی و در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده است.
باشگاه فوتبال هانگ یوان یک باشگاه فوتبال حرفه ای مستقر در نیو تایپه، تایوان است که در لیگ برتر فوتبال تایوان رقابت می کند. این باشگاه قبلاً با نام ایر سورس دولاپمنت شناخته می شد و در حال حاضر وابسته به دانشگاه کاتولیک فو جن است. هانگ یوان اولین تیم تایوانی بود که در ای اف سی کاپ شرکت کرد.
رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا () بالاترین جایگاه در نیروی زمینی ایتالیا است که مسئولیت آماده سازی، آموزش و نگهداری ارتش ایتالیا را برعهده دارد. این سمت نخستین بار در سال ۱۸۸۲ در ارتش سلطنتی ایتالیا تعریف شد، نخستین رئیس ستاد ژنرال انریکو کوزنتس بود و تا سال ۱۹۴۶ رئیس ستاد ارتش سلطنتی نامیده می شد و پس از شکل گیری نیروی زمینی ایتالیا به فرم کنونی تغییر کرد. رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا توسط رئیس جمهور ایتالیا منصوب می شود و به رئیس ستاد دفاع ایتالیا گزارش می دهد. جایگاه رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا توسط یک ژنرال ۴ ستاره راهبری می شود. از ۲۷ فوریه ۲۰۲۴، رئیس ستاد ارتش، ژنرال کارمینه ماسیلو بوده است. رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا بالاترین نهاد مسئول تعریف سیاست های بخش زمینی نیروهای مسلح ایتالیا است. رئیس ستاد نیروی زمینی دارای یک دفتر کل (با یک دفتر اطلاعات و ارتباطات عمومی) و از سال ۲۰۱۲، اداره استخدام پرسنل است که بدین ترتیب مسئولیت مستقیم مدیریت پرسنل و سیاست های استخدامی را بر عهده گرفته است و از ژانویه ۲۰۱۳ اداره امور پرسنلی نیروی زمینی ایتالیا نیز به طور مستقیم زیرمجموعه ریاست ستاد نیروی زمینی است. رئیس
ستاد نیروی زمینی ایتالیا نماینده ارتش در برابر دولت و وزارتخانه های آن، پارلمان ایتالیا و سازمان های بین المللی است. همچنین ریاست مراسم رسمی را بر عهده دارد و می تواند در شورای عالی دفاع شرکت کند. رئیس ستاد همیشه یک پست ثابت دارد و در آکادمی نظامی، مدرسه کاربردی و دوره های عادی و پیشرفته ستاد کل شرکت می کند.
باشگاه ورزشی هوائبول یک باشگاه فوتبال حرفه ای از بوچون، کره شمالی است که در سال ۲۰۱۳ تأسیس شد. این باشگاه ورزشی عضو لیگ جوانان کیمیل سونگیست-کیم جونگیلیست است و در ورزشگاه ۵۰۰۰ نفری هوائبول مستقر است. این باشگاه در لیگ برتر فوتبال کره شمالی بازی می کند.
میرزا سید کاظم تفرشی (درگذشت ۱۳۰۸ قمری/۱۸۹۰ میلادی)، مشهور به سید کاظم ریش، از رجال دربار ناصرالدین شاه قاجار بود. او منصب «مستوفی اصطبل ها و کلیهٔ دواب دیوانی» را برعهده داشت و در اواخر عمر به لقب وزیر دواب نائل شد. او فرزند میرزا سید هدایت الله تفرشی بود و در اوایل سلطنت محمدشاه وارد خدمات دولتی شد. در دوران ناصری از میرزاهای اصطبل شاهی بود و در سفر شاه به خراسان در سال ۱۲۸۳ قمری به سمت مستوفی اصطبل منصوب شد. از آن پس تا زمان وفات در ۱۳۰۸ قمری، او عهده دار سمت مستوفی اصطبل خاصهٔ شاهی و امور مربوط به دواب دربار بود. در اواخر عمر لقب وزیر دواب گرفت. به دلیل ریش بلندش در دربار به میرزا سید کاظم ریش شهرت یافت. افزون بر خدمات دیوانی، او بانی مسجد و مدرسه کاظمیه در کوچه باغ پسته بک (خیابان ری تهران) بود. میرزا سید کاظم نیای خاندان کاظمی در تهران به شمار می آید. پسرش میرزا سید احمد کاظمی از ملاکان و اشراف سرشناس تهران بود و عمارت کاظمی در محلهٔ عودلاجان به او تعلق داشت. نوهٔ او سید مصطفی کاظمی (۱۲۶۶–۱۳۳۴ خورشیدی) از دولتمردان دوره قاجار و پهلوی بود. نوهٔ دیگر سید کاظم، سید باقر کاظمی (۱۲۷۱–۱۳۵۵ خورشیدی) چند بار وز
یر امور خارجه ایران شد. از نوادگان او منوچهر کاظمی (وزیر کشاورزی کابینه شاپور بختیار) هستند.
میرزا هدایت الله تفرشی (زنده در اوایل قرن سیزدهم قمری) از رجال عصر فتحعلی شاه قاجار بود. او نخستین فردی است که به منصب تازه تأسیس وزیرلشکر در سال ۱۲۲۶ قمری رسید. این منصب معادل وزیر جنگ بود و وظایف مالی و اداری سپاه را مستقل از مستوفی الممالک برعهده داشت.
صومعه مریم مقدس کانچوور (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر فاماگوستا، ناحیه فاماگوستا قبرس می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای یغیا مقدس (بوگاتویف) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر بوگاتویف، شبه جزیره کریمه اوکراین می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای یغیا مقدس (سونیاچنا دولینا) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر سونیاچنا دولینا، شبه جزیره کریمه اوکراین می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
تیوریکی وانک (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تیوریک، استان سباستیا ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه استپانوس مقدس (برکری) (؛ Տեր Հուսկանորդու վանք) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر برکری، استان وان ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه مریم مقدس (آرگلان) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در ، ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای سارگیس مقدس (تسغنا) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تسغنا، جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
پیر روگرو پیکیو (؛ ۲۷ سپتامبر ۱۸۸۰ – ) سپهبد خلبان نیروی هوایی ایتالیا بود، که در فاصله سال های ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۷ به عنوان نخستین رئیس ستاد نیروی هوایی ایتالیا فعالیت می کرد. وی با ۲۴ پیروزی هوایی در طول دوران حرفه ای خود، یکی از تکخال های اصلی نیروی هوایی ایتالیا در جنگ جهانی اول است و تنها پس از کنت فرانچسکو باراکا و تننته سیلویو اسکارونی قرار دارد. پیچیو به درجه سپهبدی رسید و در سال های بعد، قبل و در طول جنگ جهانی دوم، سناتور رومی تحت حکومت فاشیست ها شد. وی برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور شده است. او از بنیانگذاران نیروی هوایی ایتالیا بود.
کلیسای سارگیس مقدس (تسار، ۱۲۷۹) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تسار، استان شاهومیان جمهوری آرتساخ می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
دانیلا نوبیلی (؛ زادهٔ ۱۰ دسامبر ۱۹۴۲) بازیگر، صداپیشه و مدیر دوبلاژ اهل ایتالیا است. زندگی نامه. دانیلا نوبیلی بازیگری با آموزش تئاتری (دانش آموختهٔ آکادمی ملی هنرهای نمایشی سیلویو دامیکو) است که سال ها فعالیت بازیگری را با دوبله هم زمان دنبال کرده است. او در تئاتر، با برجسته ترین گروه های نمایشی همکاری داشته است: آنا پروکلمر و جورجو آلبرتاتسی، فرانکو زفیرلی، رینا مورلی و پائولو استوپا، آرنولدو فُوآ، لوکا رونکونی، جانکارلو جانینی، مونیکا ویتی و روسلا فالک، مائوریتسیو میکلی (که با او ازدواج کرده بود)، نینو تارانتو، آرولدو تیری و جولیانا لویودیچه. به عنوان دوبلور، کارگردانی دوبله و نگارش دیالوگ های نسخه ی ایتالیایی بسیاری از سریال ها، مینی سریال ها و فیلم های تلویزیونی را بر عهده داشته است، از جمله "بنیتو" و "پرونده های ایکس". زندگی خصوصی. با بازیگر مائوریتسیو میکلی ازدواج کرده بود که حاصل آن پسری به نام گوئیدو است. پس از طلاق، با کارآفرین و مدیر دوبلاژ جانی جی. گالاسی ازدواج کرد. نقش آفرینی ها. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "گراویدا" اشاره نمود.
کلیسای سارگیس مقدس (تسار، ۱۲۷۴) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تسار، استان شاهومیان جمهوری آرتساخ می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
پتکسبرک (؛ Պտկի Ս․ Գևորգ վանք) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر اوراخاچ، استان آسکران جمهوری آرتساخ می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
رافائله کادورنا (; – ) ژنرال نیروی زمینی ایتالیا بود که در فاصله سال های ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۷ به عنوان رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا فعالیت می کرد. وی در طول جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم جنگید. او بیشتر به خاطر اینکه یکی از فرماندهان مقاومت ایتالیا علیه نیروهای اشغالگر آلمانی در شمال ایتالیا پس از سال ۱۹۴۳ بود، شناخته می شود. او فرزند ژنرال لوئیجی کادورنا بود. خانواده. او پسر جیووانا بالبی و لوئیجی کادورنا، رئیس ستاد آینده ارتش سلطنتی در طول جنگ جهانی اول بود. او همچنین نوه رافائل کادورنا بود که به نام او نامگذاری شد. او ژنرال و فرمانده نیروهای ایتالیایی در طول تصرف رم در ۲۰ سپتامبر ۱۸۷۰ بود. او همچنین با سناتور جیاکومو بالبی پیوورا، برادر پدربزرگ مادری اش، نسبت داشت. رافائله در خانواده ای با سنت های نظامی برجسته بزرگ شد. اوایل زندگی. کادورنا در سال ۱۸۸۹ در وربانیا، پسر فیلد مارشال جنگ جهانی اول لوئیجی کادورنا و نوه ژنرال رافائل کادورنا، زاده شد. در سال ۱۹۰۹ به درجه ستوان دوم ارتقا یافت و به بخشی از نیروهای ایتالیایی که در جنگ ایتالیا و عثمانی جنگیدند، تبدیل شد. در طول جنگ جهانی اول، او یک ستوان بود و بعداً به درجه
کاپیتانی ارتقا یافت. در سال های اولیه دهه ۱۹۲۰، او بخشی از کمیسیون متفقین برای مرز جدید آلمان بود. او بعداً به عنوان وابسته نظامی سفارت ایتالیا در پراگ منصوب شد. در سال ۱۹۳۵ او با تصمیم بنیتو موسولینی برای حمله به اتیوپی مخالفت کرد. دو سال بعد، او به درجه سرهنگی ارتقا یافت و فرمانده هنگ سواره نظام ساووی (سوم) ایتالیا شد. جنگ جهانی اول. پس از اتمام تحصیلات کلاسیک خود در مؤسسه اجتماعی تورین و کالج «روسمینی» در دومودوسولا، در دوره افسری سواره نظام در آکادمی نظامی مودنا شرکت کرد. او در این دوره رتبه اول را کسب کرد و در ۱۹ سپتامبر ۱۹۰۹، به درجه ستوان دومی منصوب شد و به هنگ نیزه داران فلورانس و سپس به سواره نظام اعزام شد. در سال ۱۹۱۱، او در جنگ ایتالیا و ترکیه شرکت کرد و با هنگ خود در لیبی خدمت کرد. به دلیل رفتار و تعهدش، مدال برنز شجاعت نظامی به او اعطا شد و در ۱۹ سپتامبر ۱۹۱۲، به درجه ستوان ارتقا یافت. پس از بازگشت به ایتالیا، مدت کوتاهی با پدرش که در سال ۱۹۱۴ رئیس ستاد ارتش شده بود، خدمت کرد، اما با شروع جنگ جهانی اول، دوباره به هنگ اعزام شد. از آنجایی که قرار بود سواره نظام در ماه های اول جنگ غیرفعال بماند، کاد
ورنا درخواست انتقال به پیاده نظام را داد تا بتواند در واحدهای درگیر در نبرد حضور داشته باشد. در عوض، او به ستاد کل فراخوانده شد، اما در آنجا فرصت های زیادی برای انجام شناسایی در جبهه و ایستادن در کنار نیروهای رزمنده داشت. کادورنا با قرار گرفتن در سنگرهای پیشرفته، چنان شجاعتی از خود نشان داد که در ۲۶ ژوئن ۱۹۱۶ به درجه سروانی ارتقا یافت و سه مدال نقره دریافت کرد. جنگ جهانی دوم. در سال های اولیه جنگ جهانی دوم، او در برخی عملیات علیه فرانسه شرکت کرد و سپس به عنوان فرمانده مدرسه سواره نظام در پینرولو منصوب شد. در ۱ آوریل ۱۹۴۳، او به عنوان فرمانده لشکر ۱۳۵ زرهی سواره نظام «آریته»، یکی از قوی ترین لشکرهای ارتش سلطنتی ایتالیا منصوب شد. پس از اعلام آتش بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آریته در دفاع از رم در برابر حمله آلمان شرکت کرد، اما پس از آنکه فرمانده نظامی رم، ژنرال کالوی دی برگولو، آتش بس را با فرماندهان آلمانی امضا کرد، منحل شد. در ۱۱ آگوست ۱۹۴۴، او با چتر نجات به وال کاوالینا در نزدیکی برگامو فرود آمد و به عنوان فرمانده نظامی گروه داوطلبان آزادی به همراه فروچیو پری و معاون فرمانده لوئیجی لونگو، در شمال مرکزی ای
تالیا منصوب شد. کاپیتان دبلیو. او. چرچیل توسط مدیر عملیات ویژه (عملیات نورافکن ۱۹۴۴/۴۵) به عنوان افسر رابط بریتانیا با ژنرال کادورنا به درخواست کمیته آزادی ملی برای شمال ایتالیا منصوب شد. در آوریل ۱۹۴۵، او عضو هیئت پارتیزانی بود که سعی داشت در کاخ اسقف اعظم میلان با موسولینی به توافق برسد. در ۱۵ ژوئن ۱۹۴۵، به او گواهینامه میهن پرستی اعطا شد، نشان افتخاری که به کسانی که به جنبش مقاومت ایتالیا کمک کرده بودند، اعطا می شد. او همچنین به خاطر خدمت بین سپتامبر ۱۹۴۳ تا مه ۱۹۴۵ (دستور عمومی ۱۲۴، ۲۷ دسامبر ۱۹۴۵) نشان لژیون لیاقت - درجه فرماندهی - را دریافت کرد. در ژوئیه ۱۹۴۵ به عنوان رئیس ستاد ارتش ایتالیا منصوب شد. در سال ۱۹۴۷ به دلیل اختلاف نظر با وزیر دفاع از این سمت استعفا داد. اواخر عمر. از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۳ سناتور حزب دموکراسی مسیحی بود. او در گروه مختلط ثبت نام کرد و رئیس چهارمین کمیسیون دائمی سنا برای بخش دفاع شد. متعاقباً، او به عنوان ژنرال سپاه نیروی ذخیره ارتش ارتقا یافت. در سال ۱۹۵۳، کادورنا دوباره در سنا انتخاب شد و در سال ۱۹۵۹ به عنوان اولین نفر در میان نامزدهای غیر منتخب انتخاب شد. او پس از مرگ ترزیو گوگل
یِلمون در ۲۴ ژانویه ۱۹۵۹، به عنوان نماینده کرسی او انتخاب شد. در سال ۱۹۶۱، او به عضویت کمیسیون دفاع مجلس نمایندگان ایتالیا بازگشت و تا پایان دوره مجلس در سال ۱۹۶۳ در این سمت باقی ماند. در سال ۱۹۶۴، به همراه راندولفو پاچیاردی، توماسو اسمیت، آلفردو مورئا، ماریو وینچیگوئرا، ایوان ماتئو لومباردو، روزنامه نگار جیانو آکامه (۱۹۲۸–۲۰۰۹)، سالواتوره سانفیلیپو، آلبرتو روسی لونگی، جوزپه مانچینلی و جوزپه کارونیا، کادورنا اولین کسی بود که مانیفست اتحادیه دموکراتیک جمهوری جدید را امضا کرد، طرحی پیچیده که معرفی ریاست جمهوری در قالب پارلمانی مشروطه دولت را پیشنهاد می کرد. این جنبش سیاسی مرتبط در سال ۱۹۶۸ زمانی که هیچ یک از نامزدهای آن انتخاب نشدند، از هم پاشید. او در سال ۱۹۷۳ در رم درگذشت.
مزمور ۶ ششمین مزمور از کتاب مزامیر است که در ترجمه کینگ جیمز به زبان انگلیسی با عبارت «ای خداوندا، مرا در خشم خود توبیخ مکن و در خشم شدیدت مرا تأدیب مفرما» آغاز می شود. در لاتین، این مزمور با عنوان «Domine ne in furore tuo arguas me» شناخته می شود. این مزمور به طور سنتی به داوود نسبت داده می شود و یکی از مزامیر توبه به شمار می آید. مضمون آن دعای فردی است برای بخشش و رحمت خداوند در زمان رنج و بیماری. این مزمور بخشی منظم از آیین های یهودیت، کاتولیک، لوترانی، انگلیکان و سایر پروتستان هاست. همچنین توسط آهنگسازانی چون هاینریش شوتس، یوهان سباستیان باخ، ماکس رگر و ژول فان نوفل به موسیقی درآمده است.
کلیسای نیکوغایس مقدس (کامیانتس-پودیلسکی) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کامیانتس-پودیلسکی، استان خملنیتسکی اوکراین می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای میناس مقدس (زارا) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر زارا (ترکیه)، استان سباستیا ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
نیکولا چیارومونته (; – ) مقاله نویس و فعال اجتماعی اهل ایتالیا بود. زندگی نامه. نیکولا چیارومونته (۱۹۰۵ در راپولا، پوتنزا – ۱۸ ژانویه ۱۹۷۲ در رم) فعال و نویسنده ایتالیایی بود. در سال ۱۹۳۴ او پس از مخالفت با دولت بنیتو موسولینی و فاشیست از ایتالیا به فرانسه گریخت. در پاریس او با "عدالت و آزادی" همکاری کرد. در طول جنگ داخلی اسپانیا، او در اسکادران آندره مالرو پرواز کرد و علیه ژنرال فرانسیسکو فرانکو که مورد حمایت فاشیست ها بود جنگید. شخصیت اسکالی در رمان مالرو با عنوان "امید انسان" بر اساس چیارومونته ساخته شده است. پس از مهاجرت به نیویورک در سال ۱۹۴۱، او نقش مهمی در صحنه روشنفکری ضد استالینیسم چپ گرا در آن دوران ایفا کرد و برای "نیشن"، "نیو ریپابلیک"، "پولیتیکس" و "پارتیزان ریویو" نوشت. در طول جنگ سرد، او در تأسیس نشریه ایتالیایی "تمپو پرزنته" نقش داشت و به عنوان سردبیر آن فعالیت کرد؛ نشریه ای که توسط کنگره آزادی فرهنگی منتشر می شد (سازمانی که به طور پنهانی از سوی سازمان اطلاعات مرکزی پشتیبانی می شد). مری مک کارتی در دوران اقامت او در آمریکا از دوستان نزدیکش بود. مقدمهٔ نسخهٔ ۱۹۸۵ کتاب مقالات چیارومونته با عنوان
"پارادوکس تاریخ" (۱۹۷۰) را جوزف فرانک، پژوهشگر برجسته داستایوفسکی نوشت. آثار. به ایتالیایی به انگلیسی (ترجمه شده)
ماواسی وانک (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر سوس، استان مارتونی جمهوری آرتساخ می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کوسانانتس وانک (آنی) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر آنی، استان قارص ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای کوسانتس آناپات (هاقپات) (؛ Սուրբ Տիրամոր եկեղեցի) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر هاقپات، استان لوری ارمنستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای کاراپت مقدس (زار) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر زار، استان کوتایک ارمنستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.