Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د شاهزاده اعمال شده بود. این تغییرات جزئی اما تطبیق های ضروری برای شرایط داخلی بودند. قانون اساسی شاهزاده نشین مونته نگرو توسط نیکولای اول در ۱۹ دسامبر (۶ دسامبر در تقویم ژولینی) ۱۹۰۵ در سخنرانی خود از تخت سلطنت در پارلمان وضع شد. پارلمان فرصت بحث در مورد قانون اساسی جدید را پیدا نکرد و بلافاصله پس از پذیرش رسمی آن منحل شد، بنابراین با وجود اینکه توسط پارلمان ارائه شده بود، عملاً تحمیل شد. این قانون اساسی به عنوان قانون اساسی روز سنت نیکلاس به یادگار ماند . این قانون اساسی ۱۵ فصل و در مجموع ۲۲۲ ماده داشت. قانون اساسی ۱۹۰۵، سازمان دولتی، نوع حکومت، نمادهای دولتی (تا حدی)، صلاحیت اداره امور دولتی، انتخاب دولتمرد، خدمت سربازی، امور مالی و حقوق بشر و شهروندان را ارائه می داد. مونته نگرو اکنون یک سلطنت موروثی مشروطه است. قدرت قانونگذاری به پارلمان و همچنین به ولیعهد واگذار شده است. ولیعهد فرمانده عالی نیروهای مسلح است و نماینده دولت در امور خارجی است. او اعلام جنگ می کند و پیمان صلح و اتحاد را امضا می کند و همچنین پارلمان را در این مورد مطلع می سازد؛ او حق انتصاب مقامات دولتی را دارد؛ او حامی تمام ادیان شناخته شده
در کشور است و حق لغو و عفو عمومی را دارد. او جلسات پارلمان را در جلسات منظم و نامنظم تشکیل می دهد، جلسات را شخصاً با سخنرانی از تخت سلطنت یا توسط شورای وزیران با فرمان خود افتتاح و خاتمه می دهد. او حق انحلال پارلمان و همچنین به تعویق انداختن جلسات پارلمان را دارد. فرمان انحلال باید توسط همه وزرا امضا شود. هر شهروند مرد بالغی که محکوم نشده و تحت هیچ نوع تحقیقی قرار نگرفته باشد، صرف نظر از میزان مالیاتی که پرداخت می کند، حق انتخاب شدن به عنوان نماینده مجلس را دارد. افسران، درجه داران و سربازان فعال در ارتش حق رأی نداشتند. حق رأی غیرفعال برای هر شهروند بالای ۳۰ سال که به طور دائم در مونته نگرو اقامت دارد، از حقوق مدنی کامل برخوردار است و حداقل ۱۵ کرون مالیات می پردازد، در دسترس است. مقامات اداری نمی توانند برای پارلمان انتخاب شوند. انتخابات مستقیم بود و با وجود اینکه روش رأی گیری توسط قانون اساسی تنظیم نشده بود، معمولاً به صورت علنی انجام می شد. نمایندگان برای یک دوره چهار ساله انتخاب می شدند. گذشته از نمایندگان منتخب مجلس، ۱۴ کرسی پارلمان برای نمایندگان به اصطلاح «مردانه» (بر اساس جایگاهی که در دولت یا جامعه د
ارند) وجود داشت. این افراد شامل کلانشهر مونته نگرو، اسقف اعظم وکلا و اسقف اعظم صربستان ، مفتی مونته نگرو ، رئیس جمهور و اعضای شورای دولتی، رئیس دادگاه عالی، رئیس کنترل اصلی و سه سرتیپ منصوب شده توسط خود شاهزاده بودند. هیچ قانونی بدون موافقت پارلمان قابل تصویب، لغو، تغییر یا بررسی نیست. با این حال، ابتکار تصویب قانون یا تغییر قانون موجود می تواند از دولت به پارلمان یا برعکس باشد، اما طرح های قانونی رسمی فقط توسط دولت می توانند انجام شوند. نقش و جایگاه پارلمان با این واقعیت کاملاً آسیب دیده بود. پارلمان حق تصویب بودجه را داشت، اما برای انجام این کار نمی توانست شرایطی را که به آن مربوط نبود، درخواست کند. به عبارت دیگر، رد بودجه نمی تواند برای انحلال دولت استفاده شود، بنابراین، اگر پارلمان قرار بود بودجه را لغو کند، شاهزاده می توانست اعتبار بودجه سال گذشته را به سال بعد تمدید کند. این مثال خاص نشان می دهد که قانون اساسی وظیفه محدود کردن قدرت حاکم را به طور کامل انجام نداده است. در نهایت، هیچ مالیات جدیدی بدون موافقت پارلمان قابل وضع نیست. شاهزاده کسی است که وزرا را منصوب و برکنار می کند. شورای وزارت به عنوان رئیس
بوروکراسی کشور عمل می کند و مستقیماً تابع شاهزاده است. وزرا می توانند به خاطر اقدامات رسمی خود توسط پارلمان یا شاهزاده مسئول شناخته شوند. یک وزیر می تواند به جرم خیانت، اقدام علیه قانون اساسی، فساد، آسیب رساندن به دولت به نفع خود و اگر اقدامات او خلاف قانون باشد، در مواردی که قانون مسئولیت وزرا تعیین کرده است، متهم شود. یک وزیر می تواند توسط دولت، پارلمان یا شاهزاده متهم شود و مدت زمان محکومیت او پنج سال تعیین شده است. شورای دولتی، متشکل از شش عضو که توسط شاهزاده منصوب می شوند، نقش دادگاه عالی اداری را ایفا می کند، ابتکارات قانونی دولت را بررسی می کند و در مورد برخی از موضوعات مالی صلاحیت دارد. همچنین دادگاه های عالی و دادگاه های شهری وجود دارند. دادگاه ها در تأمین عدالت مستقل هستند. قضات را نمی توان بدون موضع قانونی منتقل کرد. قانون اساسی همچنین خودمدیریتی محلی را از طریق دادگاه های شهری، کمیته های شهری و مجامع شهری معرفی کرد. همچنین حقوق و آزادی های مدنی، برابری قانون، صلاحیت دادگاه ها، لغو مجازات اعدام به دلایل صرفاً سیاسی، به استثنای سوء قصد به جان شاهزاده یا اعضای خانواده سلطنتی را فراهم کرد. لغو مذکور
همچنین در مواردی که علاوه بر لحاف سیاسی، اقدامات جنایی دیگری انجام شده باشد، و همچنین در مواردی که طبق قانون نظامی مجازات اعدام داشته باشد، معتبر نبود. حق مالکیت شخصی، آزادی مطبوعات و حق تجمع نیز تضمین شده بود. پس از قانون اساسی، قانون جزا (1906)، قانون آیین دادرسی کیفری، قانون تجارت و تعهدات و قانون مدیریت وکلا (1910) تصویب شد. قانون اساسی مونته نگرو در سال ۱۹۰۵، علیرغم تمام کاستی ها و محدودیت هایش، مقدمه ی مهمی بر گرایش های لیبرال مدرن در جوامع اروپایی و حقوق و آزادی های بشر در یک کشور کوچک موروثی بالکان بود. زیرمجموعه ها. شاهزاده نشین مونته نگرو به ۱۰ بخش اداری تقسیم می شد که "ناهیجا" ( جمع: "ناهیجه" ) نامیده می شدند. کلیسا. نوشتار اصلی: کلان شهر مونته نگرو کلان شهر ستینیه توسط دانیلو اول از ایالت جدا شد. در آن زمان، این کلان شهر اسماً ارتدکس صربی بود ، اگرچه "به طور قانونی" بخشی از کلیسای اسقفی قسطنطنیه بود ، اما تا حد زیادی مستقل بود. کلیسای ارتدکس روسیه به طور غیرقانونی در فهرست کلیساهای خودمختار مونته نگرو (Sintagma, V, 1855) وارد اسقف نشین مونته نگرو شد. در سال ۱۹۰۸، اسقف نشین زاهوملیه-راشکا تأسیس شد
و در کنار اسقف نشین ستینیه فعالیت می کرد. کلان شهرهای ستینیه عبارت بودند از: ایلاریون روگانوویچ (۱۸۷۶–۱۸۸۲)، ویساریون لیوبیشا (۱۸۸۲–۱۸۸۴) و میتروفان بان (۱۸۸۴–۱۹۱۸).
ماریا آدلاید ساووی (; – ) همسر لویی، دوفین فرانسه، دوک بورگوندی بود. او دختر ارشد ویکتور آمادئوس دوم، دوک ساووی، و آن ماری دورلئان بود. نامزدی او با دوک بورگوندی در ژوئن ۱۶۹۶ بخشی از پیمان تورین بود که در ۲۹ اوت ۱۶۹۶ امضا شد. او مادر پادشاه آینده لویی پانزدهم بود. او که پس از ازدواج به عنوان دوشس بورگوندی لقب گرفته بود، پس از مرگ پدر شوهرش، دوفین بزرگ، در سال ۱۷۱۱، دوفین فرانسه شد. او در سال ۱۷۱۲ بر اثر سرخک درگذشت و یک هفته بعد همسرش نیز به دنبال او درگذشت. زندگی اولیه و پیشینه. ماری آدلاید، متولد دسامبر ۱۶۸۵ در کاخ سلطنتی تورین، با نام ماریا آدلاید، دختر ارشد ویکتور آمادئوس دوم، دوک ساووی، از سال ۱۶۷۵ و همسر فرانسوی اش، آن ماری دورلئان، خواهرزاده لویی چهاردهم، و دختر فیلیپ فرانسه، دوک اورلئان، و هنریتا انگلستان، به دنیا آمد. تولد او تقریباً به قیمت جان مادر شانزده ساله اش تمام شد. او به عنوان یک زن، به دلیل قانون سالیک واجد شرایط ارث بردن از دوک نشین ساووی نبود. مادربزرگش، ماری ژان ساووی و شاهزاده کاریگنان، به عنوان والدین تعمیدی عمل می کردند. ماری آدلاید رابطه بسیار نزدیکی با مادربزرگش و همچنین مادرش داشت
که علیرغم تشریفات، خودش فرزندانش را بزرگ می کرد، که در آن دوران در میان خانواده سلطنتی کاملاً غیرمعمول بود. در کودکی، او و خواهرش ماریا لوئیزا مرتباً به وینو دی ماداما در خارج از تورین می رفتند و هر هفته به مادربزرگشان در پالازو ماداما در تورین سر می زدند. ماری آدلاید زیبا بود، اما در عین حال ریزنقش، حتی به اندازه «عروسک» توصیف می شد. در کودکی لاغر بود. وقتی لویی، دوک بورگوندی، شوهر آینده اش، برای اولین بار او را دید، آنقدر از زیبایی اش شگفت زده شد که آرزو کرد فوراً با او ازدواج کند. موهایش در جوانی بلوطی بود و با بزرگ شدن تیره تر شد. چشمانش بزرگ و مشکی بود و مژه های بلندی دورش را گرفته بودند. نامزدی و ازدواج. نیم تنه ماری آدلاید دو بورگونی اثر کویسِووکس. آرشیو موزه بروکلین، مجموعه آرشیوی گودیر ازدواج ماری آدلاید در نتیجه پیمان تورین که در ۲۹ اوت ۱۶۹۶ امضا شد، صورت گرفت. این پیمان بین پدرش و لویی چهاردهم توافق کرد که پدرش در جنگ نه ساله از فرانسه حمایت کند. قلمرو پدرش در طول جنگ ویران شده بود. ویکتور آمادئوس ابتدا ماری آدلاید را به عنوان نامزد ازدواج با آرشیدوک جوزف پیشنهاد داده بود، اما امپراتور لئوپولد اول
به دلیل سن کم آنها این پیشنهاد را رد کرد. پیمان تورین تحت تأثیر مارشال دو تسه مذاکره شد، که پیشنهاد کرد ماری آدلاید برای تکمیل تحصیلات خود قبل از ازدواج با شاهزاده فرانسوی به فرانسه فرستاده شود. به محض ورودش به فرانسه، لویی چهاردهم که برای استقبال از او آمده بود، در ۴ نوامبر ۱۶۹۶ در مونتارگیس با او ملاقات کرد و از «شاهزاده خانم» کاملاً راضی بود. از آنجایی که او هنوز دختری ۱۱ ساله بود، ازدواج بلافاصله صورت نگرفت. در عوض، سه روز در هفته، او در مدرسه سلطنتی سن لویی، مدرسه دخترانه ای که مادام دو منتنون در سال ۱۶۸۴ در سن سیر، در مجاورت ورسای تأسیس کرده بود، دانش آموز بود. در ۶ دسامبر ۱۶۹۷، در دوازدهمین سالگرد تولدش، ماری آدلاید رسماً با دوک بورگوندی در کاخ ورسای ازدواج کرد. این رویداد پس از امضای پیمان رایسویک که به جنگ نه ساله پایان داد، رخ داد. شوهرش پسر ارشد دوفین بزرگ و ماریا آنا ویکتوریا از باواریا بود. دوشس بورگوندی. دوشس جدید بورگوندی رابطه نزدیکی با پادشاه و مادام دو منتنون داشت. ورود او به ورسای «مانند نسیمی از هوای تازه» توصیف شده است که دربار کسالت بار را زنده کرد. او همچنین مکاتبات مداومی را با والدین
و مادربزرگش در ساووی ادامه داد. وقتی خود را با مادر دوک بورگوندی، ماریا آنا ویکتوریای متوفی از باواریا، مقایسه می کرد، می دانست که زنی زیبا جایگزین زن کسالت بار، غیرجذاب و بیمارگونه دربار خواهد شد. اگرچه ثابت نشده است، اما گفته می شود وقتی این موضوع را به لویی چهاردهم که با زشتی ماریا آنا ویکتوریا موافق بود، گفت: «مرحوم مادام لا دوفین در رختخواب حتماً می خواست با دوفین هم بستر شود، اما در رختخواب، دوفین می خواست مثل شما با تمام معشوقه های زیبا و جذابتان باشد، در حالی که در رختخواب با توت فرنگی های روکش شده با شکلات، شیرینی های شیرین و یک بطری شامپاین احاطه شده اید!» و پادشاه پاسخ داد: «پسرم از سنت سلطنتی فرانسه در مورد معشوقه ها پیروی خواهد کرد!» پادشاه معشوقه های زیادی داشت، در آن زمان، معشوقه فعلی او فرانسوا دو اوبینی بود. لویی دو روروی در خاطرات خود، دوفین را به عنوان زنی موفق در دربار، سرشار از روحیه و انرژی به تصویر می کشد. او از نفوذ خود بر پادشاه پیر استفاده کرد تا مانع از پیشبرد اهداف دشمنان سیاسی خود شود. این گروه که به عنوان کابال دو مدون شناخته می شدند، خود را وقف پدر شوهرش کردند، به این امید که پس
از مرگ لویی چهاردهم، سلطنت مورد انتظار او را تضمین کنند. دشمن بزرگ او دوشس بوربون، دختر مشروع لویی چهاردهم و معشوقه اش، مادام دو مونتسپان، بود. دوشس بوربون می خواست دخترش، مادمازل دو بوربون، با چارلز، دوک بری، کوچک ترین پسر دوفین بزرگ، ازدواج کند. دوشس بورگوندی برای حفظ نفوذ خود بر پدربزرگ شوهرش، ازدواج بری را با ماری لوئیز الیزابت دورلئان، دختر ارشد فیلیپ دورلئان، دوک اورلئان و همسرش فرانسوا ماری دو بوربون، ترتیب داد. ماری آدلایدِ بانفوذ، همچنین باعث رسوایی لویی ژوزف، دوک واندوم، مرد نظامی بزرگ آن دوران، شد. دوشس بورگوندی. دوشس بورگوندی اولین فرزند خود را در سال ۱۷۰۴ به دنیا آورد. این کودک، پسری کوتاه عمر، قبل از مرگش در سال ۱۷۰۵ عنوان دوک بریتانی را دریافت کرد. ماری آدلاید در سال های ۱۷۰۷ و ۱۷۱۰ دو فرزند دیگر به دنیا آورد. کوچک ترین پسرش، تنها فرزندی که پس از دوران کودکی زنده ماند، بعدها پادشاه لویی پانزدهم شد. دوفین فرانسه. در اوایل آوریل ۱۷۱۱، پدر شوهرش، لو گراند دوفین، به آبله مبتلا شد و در ۱۴ آوریل در کاخ مدون درگذشت. پس از مرگ لو گراند دوفین، شوهر ماری آدلاید دوفین فرانسه و او دوفین فرانسه شد. دربار س
وگوار در فوریه ۱۷۱۲ به فونتنبلو سفر کرد. در فونتنبلو، ماری آدلاید تبی گرفت که به سرخک تبدیل شد. او که خونریزی و استفراغ داشت، در سن ۲۶ سالگی در ورسای درگذشت. لویی چهاردهم و مادام دو منتنون در غم و اندوه فرورفتند. مادام بعدها گفت که ماری آدلاید یکی از تنها دو نفری بود که لویی چهاردهم واقعاً در زندگی اش دوست داشت، دیگری آن اتریش، مادر پادشاه بود. پس از مرگ دوفین، خانواده سلطنتی برای جلوگیری از شیوع عفونت به مارلی نقل مکان کردند. خود دوفین شش روز بعد در مارلی درگذشت، زیرا از همسرش سرخک گرفته بود. این زوج در ۲۳ فوریه ۱۷۱۲ در کلیسای سنت دنیس به خاک سپرده شدند. پسر آنها، دوک بریتانی، جانشین دوفین شد، اما او در مارس سال بعد بر اثر سرخک درگذشت. تنها کودکی که از این بیماری همه گیر جان سالم به در برد، لویی پانزدهم آینده بود که در آپارتمان هایش به همراه معلمه اش مادام دو ونتادور حبس شد تا مانند برادر بزرگترش توسط پزشکان از خونریزی جان سالم به در نبرد. مادام دو ونتادور به خاطر نجات جان نوزاد لویی پانزدهم مشهور بود. لویی پانزدهم متعاقباً به افتخار مادرش، دختر چهارم خود را ماری آدلاید نامید. دوفین موضوع مجسمه ای بود که در
موزه لوور نگهداری می شد و در آن او به عنوان الهه رومی دایانا ظاهر شده بود که توسط آنتوان کویسووکس در سال ۱۷۱۰ ساخته شده بود.
هنریت آدلاید ساووی (; – ) از طریق ازدواج با فردیناند ماریا، برگزیننده باواریا، به مقام ملکه باواریا رسید. او نفوذ سیاسی زیادی در کشور جدیدش داشت و به همراه همسرش برای بهبود رفاه جامعه باواریا تلاش زیادی کرد. زندگی نامه. او در قلعه والنتینو در تورین، از دوک ویکتور آمادئوس اول ساووی و همسرش، پرنسس کریستین بوربون-فرانسه، دختر شاه هنری چهارم فرانسه و ماری د مدیچی، به دنیا آمد. در ۷ اکتبر ۱۶۳۷، زمانی که تنها یک سال داشت، پدرش، ویکتور آمادئوس، را از دست داد. مادرش پس از مرگ برادر بزرگترش، به نمایندگی از دو برادر هنریتا آدلاید، فرانچسکو جیاچینتو (۱۶۳۲–۱۶۳۸) و سپس کارلو امانوئل دوم (۱۶۳۴–۱۶۷۵)، نایب السلطنه ساووی شد. هنگامی که فرانچسکو جیاچینتو، وارث، در سال ۱۶۳۸ درگذشت، برادرانش مائوریتزیو و توماسو با حمایت اسپانیا جنگ داخلی پیدمونت را آغاز کردند. دو طرف درگیر به عنوان «پرینسیپیستی» (حامیان شاهزاده ها) و «مادامیستی» (حامیان «مادام رئاله»، نایب السلطنه کریستینا) شناخته می شدند. ماریا کریستینا با حمایت برادرش، لویی سیزدهم، پادشاه فرانسه، توانست حریفان خود را شکست دهد. ازدواج. در ۸ دسامبر ۱۶۵۰، او با فردیناند ماریا ویت
لسباخ، دوک باواریا، ازدواج کرد. پس از مرگ پدرش، ماکسیمیلیان اول، در سال ۱۶۵۱، او به عنوان منتخب باواریا انتخاب شد. هنریتا آدلاید تأثیر قابل توجهی بر امور خارجی باواریا داشت و پیوسته کشورش را به سمت سیاستی طرفدار فرانسه سوق می داد. این امر منجر به اتحاد باواریا با فرانسه علیه اتریش شد. یکی از نتایج این اتحاد، ازدواج دختر بزرگ هنریتا آدلاید، ماریا آنا کریستینا، با پسر عمویش لویی، دوفین فرانسه (لو گراند دوفین)، در سال ۱۶۸۰ بود. هنریتا آدلاید همچنین تحت تأثیر اعتراف کننده اش، تئاتین آنتونیو اسپینلی، از طرفداران اصلی ساخت اقامتگاه سلطنتی در مونیخ، کاخ نیمفنبورگ و کلیسای تئاتینرکیرشه بود. هنرمندان ایتالیایی متعددی به دربار مونیخ دعوت شدند، از جمله ایزابلا ماریا دال پوتزو که عشق به اپرای ایتالیایی را به باواریا معرفی کرد. شاهزاده ساووی. او در قلعه والنتینو در تورین متولد شد و بزرگ ترین دختر از دوقلوهای دختر بود؛ خواهرش، پرنسس کاترین بئاتریس ساووی، در ۲۶ اوت ۱۶۳۷ در تورین درگذشت. در ۷ اکتبر ۱۶۳۷، پدرش ویکتور آمادئوس اول، دوک ساووی، را در حالی که تنها یک سال داشت، از دست داد. مادرش، کریستین فرانس، دختر هنری چهارم فران
سه و ماری د مدیچی بود. پس از مرگ پدرش، مادرش به نمایندگی از دو برادر هنریت آدلاید، فرانسیس هایاسینت (۱۶۳۲–۱۶۳۸) و سپس چارلز امانوئل دوم (۱۶۳۴–۱۶۷۵) پس از مرگ برادر بزرگتر، به عنوان نایب السلطنه ساووی خدمت کرد. عموهایش، شاهزاده موریس ساووی و توماس فرانسیس، شاهزاده کاریگنانو، علیه خواهرشوهرشان و اطرافیان فرانسوی او دسیسه کردند. وقتی فرانسیس هایاسینت، وارث اول، در سال ۱۶۳۸ درگذشت، برادران موریس و توماس با حمایت اسپانیا جنگ داخلی پیدمونت را آغاز کردند. دو طرف درگیر در جنگ به عنوان «پرینسیپیستی» (حامیان شاهزادگان) و «مادامیستی» (حامیان «مادام رئاله»، نایب السلطنه کریستین) شناخته می شدند. ماری کریستین با حمایت برادرش، شاه لویی سیزدهم فرانسه، توانست چالش پیش روی حکومتش را شکست دهد. الکتریس باواریا. در ۸ دسامبر ۱۶۵۰، هنریت با فردیناند ماریا، وارث رأی دهندگان آینده باواریا، ازدواج کرد. سال بعد، پس از مرگ پدرش ماکسیمیلیان، او به عنوان رأی دهنده انتخاب شد. هنریته آدلاید تأثیر زیادی بر امور خارجه باواریا به نفع فرانسه داشت، چرا که خانواده سلطنتی مادرش را به عنوان عضوی از خود می شناختند. این امر منجر به اتحاد فرانسه و باو
اریا علیه اتریش شد. یکی از نتایج این اتحاد، ازدواج دختر بزرگ هنریت، ماریا آنا، با پسرعمویش لویی، دوفین فرانسه (لو گراند دوفین)، در سال ۱۶۸۰ بود. او نقش برجسته ای در ساخت کاخ نیمفنبورگ و کلیسای تئاتین در مونیخ داشت. بسیاری از هنرمندان ایتالیایی به مونیخ دعوت شدند و او همچنین اپرای ایتالیایی را به دربار باواریا معرفی کرد. هنریت در مونیخ درگذشت و در کلیسای تئاتین به خاک سپرده شد - کلیسایی که او و همسرش به عنوان نشانه ای از شکرگزاری برای تولد وارث تاج و تخت باواریا، شاهزاده ماکسیمیلان دوم امانوئل، در سال ۱۶۶۲ ساختند. مرگ. او در ۱۳ ژوئن ۱۶۷۶ در مونیخ درگذشت. او در کلیسای تئاتین، کلیسایی که او و همسرش به عنوان نشانه ای از شکرگزاری برای تولد وارث تاج و تخت باواریا، شاهزاده ماکسیمیلیان دوم امانوئل، در سال ۱۶۶۲ ساخته بودند، به خاک سپرده شد. فرزندان. علاوه بر این، انتخاب کننده سه سقط جنین را تجربه کرد: در ژوئن ۱۶۶۱، مارس ۱۶۶۴ و ۱۶۷۴.
جیاکومو دوراندو (; – ) سیاستمدار، دیپلمات و نظامی اهل پادشاهی ایتالیا بود. او ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا بود. برادرش جیووانی نیز ژنرال ریسورجیمنتو و سناتور بود. زندگی نامه. دوراندو در موندوی، در پیمونت متولد شد. او در سال ۱۸۲۹ در رشته حقوق در تورین فارغ التحصیل شد. او در یک توطئه لیبرال با هدف اخاذی قانون اساسی از پادشاه چارلز فلیکس دست داشت: پس از لو رفتن، مجبور شد به همراه برادرش به خارج از کشور، ابتدا در کنتاکی و سپس در فرانسه، پناه ببرد. در سال ۱۸۳۱ در یک سپاه خارجی در انقلاب بلژیک جنگید و سال بعد به نشویل نقل مکان کرد و در آنجا در یک هنگ سواره نظام ارتش مشروطه خواه پادشاه پدرو چهارم ثبت نام کرد. سال بعد او وارد خدمت اسپانیا شد و در مبارزات مختلفی جنگید و در سال ۱۸۳۸ به سرهنگی ارتقا یافت. پس از اقامت کوتاهی در فرانسه، به ایتالیا بازگشت و خود را با جنبش لیبرال پیوند داد. او روزنامه نگاری فعال شد و در سال ۱۸۴۷ روزنامه ای به نام «نظر» تأسیس کرد. در سال ۱۸۴۸، او یکی از کسانی بود که از شاه چارلز آلبرت درخواست قانون اساسی کرد. در آغاز جنگ اول استقلال ایتالیا علیه اتریش، او فرماندهی داوطلبان لومبارد را به عنوان س
رلشکر بر عهده گرفت و در لشکرکشی سال ۱۸۴۹، دستیار پادشاه بود. او به عنوان عضو اولین پارلمان پیدمونت انتخاب شد و از حامیان سرسخت کاوور بود. در طول لشکرکشی ساردینیا به کریمه، جای ژنرال لا مارمورا را به عنوان وزیر جنگ گرفت. در سال ۱۸۵۵، او به عنوان سناتور، در سال ۱۸۵۶ به عنوان سپهبد و در سال ۱۸۵۶ به عنوان سفیر در قسطنطنیه و دو سال بعد به عنوان وزیر امور خارجه در کابینه راتاتزی منصوب شد. در طول جنگ سوم استقلال ایتالیا، برادرش جیووانی فرماندهی سپاه اول را بر عهده داشت که در کاستوزا به شدت آسیب دید. او از سال ۱۸۸۴ تا ۱۸۸۷ رئیس سنای ایتالیا بود و پس از آن سال از ارتش بازنشسته شد. او در اوت ۱۸۹۴ در رم درگذشت.
گرکو یک انگور شراب ایتالیایی است که امکان دارد ریشه یونانی داشته باشد. این نام به هر دو نوع انگور سفید (گرکو بیانکو) و سیاه (گرکو نرو) مربوط می شود. گرکو نرو شناخته شده تر است. گرکو بیانکو انگوری است که معمولاً با نام "گرکو" شناخته می شود. در منطقه کامپانیا از آن برای تولید شراب "Greco di Tufo" "با نام تجاری "اصل کنترل شده و تضمین شده" " (DOCG) استفاده می شود. در کالابریا ، از این محصول برای تولید شراب Greco di Bianco "با نام تجاری "اصل کنترل شده" " (DOC) استفاده می شود. نام "گرکو" گاهی به عنوان مترادف برای چند نوع انگور با ریشه های یونانی - به ویژه تریبیانو - استفاده می شود. تاریخچه. احتمالا مهاجران یونانی باستان جد انگور گرکو را بیش از ۲۵۰۰ سال پیش به جنوب ایتالیا آورده اند. مورخان و پرورش دهندگان ایتالیایی احتمال می دهند که این انگور یکی از اجزای ترکیبی در "شراب های فرقه ای" روم باستان از نوع فالرنیان و آمینیان بوده باشد. با گسترش انگور در سراسر ایتالیا، نام "گرکو" به چندین گونه نسبت داده شده است که ممکن است از نظر تاریخی با یونان مرتبط بوده باشند. متخصصان امپلوگرافی در مورد اینکه گرکو گونه ای واحد با چندی
ن نوع مختلف است یا مجموعه ای از چندین گونه تحت نام کلی "گرکو"، اختلاف نظر دارند. همچنین در مورد اینکه آیا هیچ یک از گونه های ایتالیایی به اصطلاح "تاک های یونانی" در حال حاضر در یونان کشت می شوند یا خیر، اختلاف نظر وجود دارد. پس از جنگ جهانی دوم، گرکو مانند بسیاری از گونه های دیگر انگور جنوب ایتالیا در خطر نابودی بود. ویرانی تاکستان ها در زمان جنگ و همچنین مهاجرت گسترده تاکداران ایتالیایی از کشاورزی به صنایع شهری در شهرها و خارج از کشور، دوره ای از زوال عمومی تاکداری در منطقه را پیش آورد. با کاهش کاشت و تخریب تاکستان ها، بسیاری از گونه ها در آستانه انقراض قرار گرفتند. تلاش های شراب سازان خانوادگی و پروژه های شراب سازی میراثی مانند پروژه ویلای اسرار به رهبری پیرو ماستروبراردینو ، به حفظ وجود تاک گرکو در جنوب ایتالیا کمک کرد. اکتشافات اخیر. در اوایل قرن بیست و یکم، بررسی های DNA تأیید کردند که بعضی از درختان کاشته شده در ایتالیا که با نام «گرکو» شناخته می شوند، از نظر ژنتیکی با گونه انگور آسپرینیو یکسان هستند. یونانی بیانکو. انگور گرکو بیانکو معمولاً در اواخر فصل رشد انگور به بلوغ می رسد و در معرض خطرات مرتبط با
تاکداری مانند سفیدک کرکی و سفیدک پودری است. متخصصان گیاه شناسی، این انگور را با کمک خوشه های "بالدار" خاص آن تشخیص می دهند. پس از رنگ آمیزی، انگورها به رنگ خاکستری طلایی در می آیند. ترکیبات فنلی موجود در انگور به رنگ تیره و خاص این شراب کمک می کنند. شراب های گرکو بیانکو به دلیل ویژگی های معطرشان مورد توجه قرار گرفته اند و برخی از متخصصان شراب، مانند جانسیس رابینسون ، این شراب ها را به طور مبهمی شبیه به ویونیه توصیف می کنند. برخی از عطرهایی که معمولاً با انگور مرتبط هستند شامل هلو و شاخ و برگ سبز تازه است. با گذشت زمان ، شراب های گرکو می توانند رایحه های گیاهی بیشتری پیدا کنند. گرکو بیانکو بیشتر در جنوب ایتالیا یافت می شود. در این منطقه در چندین منطقه حفاظت شده (DOC) گرکو بیانکو وجود دارد. در سال ۲۰۰۶، کمتر از از انواع کاشته شده آن در این منطقه بود. در کالابریا، از نوع خاصی گرکو بیانکو برای تولید شراب دسر شیرین "گرکو دی بیانکو" استفاده می شود که به سبک "پاسیتو" جزئی از انگورهایی که پس از برداشت تا حدی خشک شده اند، تهیه می شود. در جزیره کاپری ، گرکو معمولاً با بیانکوللا و فالانگینا مخلوط می شود تا شراب های خشک
تولید شود. در آپولیا ، این یک جزء ترکیبی مجاز در منطقه حفاظت شده گراوینا است. در کامپانیا، در شراب DOCG گرکو دی توفو که در اطراف شهر توفو، استان آولینو تولید می شود، وجود دارد. همچنین در لاکریما کریستی که در دامنه های کوه وزوو تولید می شود، مجاز است. مناطق DOCG. دو منطقه DOCG وجود دارد که گرکو نقش اصلی را در آنها ایفا می کند؛ با این حال، این نوع انگور در چندین منطقه ی DOC در جنوب ایتالیا مجاز است. منطقه ی DOCG گرکو دی توفو در کامپانیا در شمال منطقه ی DOCG فیانو دی آولینو است و شامل شهر توفو و هفت جامعه ی دیگر در دامنه ی تپه می شود. این منطقه در سال ۲۰۰۳ به DOCG ارتقا یافت. با وجود اینکه گرکو دی توفو یک سوم منطقه ی DOCG فیانو دی آولینو است، بزرگترین تولیدکننده ی شراب با کیفیت DOC در منطقه ی کامپانیا است. خاک تاکستان های این منطقه از توف است. توف سنگی است که از خاکستر آتشفشانی تشکیل شده است و نام خود شهر توفو نیز از این نوع سنگ گرفته شده است. هشراب های DOCG این منطقه باید حداقل ۸۵٪ گرکو داشته باشند و کودا دی ولپه معمولاً مخلوط باقی مانده را پر می کند. مری اوینگ-مولیگان ، استاد شراب ، می گوید شراب های گرکو دی ت
وفو معمولاً ۳ تا ۴ سال پس از برداشت آماده ی نوشیدن هستند و پتانسیل کهنه شدن را دارند تا به مدت ۱۰ تا ۱۲ سال به خوبی رشد کنند. همچنین می توان شراب "اسپومانته" گازدار نیز تهیه کرد. منطقه ی DOC گرکو دی بیانکو در کالابریا در اطراف شهر بیانکو در "پنجه" ایتالیا در ساحل ایونی واقع شده است. این شراب به سبک دسر از انگورهای نیمه خشک تهیه می شود و باید حداقل سطح الکل 17٪ را حفظ کند. این شراب رنگ کهربایی تیره با رایحه های مرکبات و نت های گیاهی دارد. میزان برداشت به حداکثر 10 تن در هکتار محدود می شود. پیتر ساندرز، متخصص شراب، گرکو دی بیانکو را به عنوان یکی از بهترین شراب های دسر ایتالیایی تولید شده در این کشور توصیف کرده است. دیگر DOC ها که مجاز به استفاده از انگور بیانکو هستند عبارتند از: یونانی نرو. گونه شراب قرمز گرکو، گرکو نرو، با مساحت تقریبی که در ایتالیا کاشته می شود، بیشترین کشت را در بین گونه های گرکو دارد. بیشتر گرکو نرو در منطقه کالابریا کاشت می شود و اغلب با گاگلیوپو مخلوط می شود. برخی DOC هایی که مجاز به استفاده از گرکو نرو هستند عبارتند از: مترادف ها. از جمله مترادف هایی که با هر دو گونه سفید و سیاه گرکو مرت
بط شده اند: Balsamina Bianca، Biancame، Greco Biondello، Greco Castellano، Greco delle Torre، Greco del Vesuvio، Greco di Gerace، Greco di Napoli، Greco di Tufo، Greco Maceratino، Greco Moneccio، Greculeo, Greco Moneccio, Greculao. Montecchiese، Morbidella، Ragusano Bianco، Sambiase، و Verdicchio.
معظم جاه، والاشان شهزاده نواب میر سر شجاعت علی خان صدیقی بهادر، (۲۱ دسامبر ۱۹۰۷ - ۱۵ سپتامبر ۱۹۸۷)، پسر آخرین نظام حیدرآباد، عثمان علی خان، آصف جاه هفتم و همسر اولش اعظم النساء بیگم (دلهان پاشا بیگم) بود. او ابتدا با شاهدخت نیلوفر (۴ ژانویه ۱۹۱۶ - ۱۲ ژوئن ۱۹۸۹)، یکی از آخرین شاهدخت های امپراتوری عثمانی، ازدواج کرد. او بعدها دو همسر دیگر به نام های راضیه بیگم صاحبه و انوری بیگم صاحبه داشت. در سال ۱۹۴۷، لقب والاحضرت توسط پادشاه-امپراتور جرج ششم به او اعطا شد. او از علاقه مندان به شعر بود و پس از نقل مکان نجم افندی شاعر از آگرا به ایالت حیدرآباد، روابط نزدیکی با او داشت. شاهزاده همچنین با تخلص شاه جی شعر می سرود. معظم جاه در کاخ هیل فورت حیدرآباد اقامت داشت. بازار محبوب معظم جاهی حیدرآباد به نام او نامگذاری شده است. اوایل زندگی. معظم جاه با نام میر شجاعت علی خان در ۲ ژانویه ۱۹۰۸ متولد شد. پدرش میر عثمان علی خان، آخرین نظام ایالت حیدرآباد هند بریتانیا بود. مادر جاه، اعظم النساء بیگم (دلهان پاشا بیگم)، همسر نخست عثمان علی خان بود. معظم جاه یک برادر بزرگتر به نام اعظم جاه داشت. جاه در دوران جوانی اش به عنوان شاهزاد