Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
برایان هاویس (به انگلیسی: Brian Howes) که با نام هاویس نیز شناخته می شود، ترانه سرا و تهیه کننده موسیقی کانادایی است که در طیف گسترده ای از ژانرها و همکاری با گروه های پادل آو ماد و سیمپل پلن، به موفقیت دست یافته است.
گریگور سیکوشک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسلوونی است که در حال حاضر برای ماریبور در پست مدافع بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به کوپر دمژاله سیلکبورگ و بروندبی اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال اسلوونی و ب اسلوونی بازی کرده است. دوران ملی. در نوامبر ۲۰۱۶، سیکوشک نخستین دعوت خود را به تیم ملی اسلوونی برای مسابقه ها برابر مالت و لهستان دریافت کرد. او در ۱۴ نوامبر ۲۰۱۶ برابر تیم دوم نخستین بازی خود را انجام داد.
منطقه اکولوژیکی توندرای کوه طاس ترانس بایکال (شناسه ووف: پی آ ۱۱۱۲) مناطق مرتفع بالای خط رویش درختان را در مجموعه ای از رشته کوه ها پوشش می دهد که از دامنه های شمالی دریاچه بایکال تا رشته کوه های ساحلی غربی دریای اوخوتسک امتداد دارند. جوامع گیاهی، جوامع توندرای کوهستانی هستند که در زیر لایه هایی از خزه و گلسنگ، سنگ های لخت یا یخ بندان دائمی قرار دارند. از آنجا که این منطقه اکولوژیکی در امتداد یک عرض جغرافیایی مشترک قرار دارد، به عنوان مسیری برای انتقال گونه ها در سراسر سیبری عمل می کند. این منطقه اکولوژیکی در قلمرو پالئارکتیک و زیست بوم توندرا قرار دارد. مساحت آن ۲۱۷٬۵۵۹ کیلومتر مربع (۸۴٬۰۰۰ مایل مربع) است. این ناحیه بخش هایی از جنوب شرقی سیبری را در بر می گیرد و به واسطه زمستان های طولانی، تابستان های کوتاه و خاک منجمد، زیستگاه گونه های مقاوم به سرما مانند گوزن شمالی، روباه قطبی و پرندگان مهاجر است. پوشش گیاهی غالب شامل خزه ها، گلسنگ ها و گیاهان کوتاه قدی است که در برابر بادهای شدید و دمای زیر صفر تاب می آورند و نقش مهمی در حفظ تعادل اکولوژیکی منطقه دارند. مکان و توضیحات. این منطقه اکولوژیکی تقریباً ۱۸۰۰ کیل
ومتر از غرب به شرق امتداد دارد و مجموعه ای از بخش هایی را تشکیل می دهد که عمدتاً بالای ۹۷۵ متر (۳٬۱۹۹ فوت) در مجموعه ای از رشته کوه ها از دریاچه بایکال تا دریای اوخوتسک. این رشته کوه از مناطق مرتفع تقریباً از عرض جغرافیایی ۵۶ درجه شمالی پیروی می کند و بخش عمده ای از آب و هوای توندرا به دلیل منطقه بندی ارتفاعی است. رشته کوه های منفرد شامل رشته کوه استانووی و کوه های جوگدژور هستند. بلندترین ارتفاع ۲٬۷۰۰ متر (۸٬۹۰۰ فوت) است. این ارتفاعات، با شیب های سنگی و دره های یخ زده، شرایطی سخت برای رشد گیاهان فراهم کرده و تنها گونه های مقاوم قادر به بقا در آن هستند. آب و هوا. این منطقه دارای آب و هوای نیمه قطبی (طبقه بندی کوپن دی دبلیو سی) است. این آب و هوا با تغییرات زیاد دما، چه روزانه و چه فصلی، مشخص می شود؛ با زمستان های طولانی و سرد و تابستان های کوتاه و خنک که میانگین دمای هیچ ماهی از بیشتر نیست. و با میزان بارندگی کم در طول سال. میانگین بارندگی در منطقه کوهستانی توندرای ترنس بایکال حدود ۱۲۱ میلی متر در سال است. میانگین دما در مرکز این منطقه اکولوژیکی در ژانویه است. و در ماه جولای. گیاهان و جانوران. به طور کلی، قله ه
ای مرتفع در بلندترین و بادخیزترین نقاط خود، صخره های برهنه هستند. در ارتفاعات پایین تر، خزه و گلسنگ روی خاک نازک و لایه منجمد دائمی، حصیرها را تشکیل می دهند. این پوشش گیاهی کم ارتفاع، به دلیل سرمای شدید، بادهای مداوم و کمبود مواد مغذی، به صورت فشرده و نزدیک به سطح زمین رشد می کند. چنین ساختاری به حفظ گرما و مقاومت در برابر شرایط سخت کمک می کند و زیستگاه مناسبی برای گونه های کوچک جانوری مانند جوندگان و حشرات سردزی فراهم می سازد. پستانداران این منطقه شامل موش خرما، گوزن شمالی و آهوی مشک هستند. محافظت ها. چندین منطقه حفاظت شده ملی مهم وجود دارد که به این منطقه اکولوژیکی می رسند، از جمله پارک های طبیعی، ذخیره گاه های زیستی و مناطق ممنوعه شکار:
از سال ۱۹۱۸، نام مکانی «آذربایجان» موضوع اختلاف نام گذاری بین منطقه آذربایجان در ایران و جمهوری آذربایجان در قفقاز جنوبی بوده است. این نام مکانی از نظر تاریخی متعلق به منطقه آذربایجان در شمال غربی ایران (شامل استان های آذربایجان شرقی، غربی و اردبیل)، در جنوب رود ارس است. در حالی که مورخان و جغرافی دانان معمولاً به منطقه شمال رود ارس، به عنوان "اَران" یا "آران" اشاره می کردند، هرچند که نام آذربایجان، گاهی اوقات به این منطقه نیز تعمیم داده می شد. در ۲۸ می ۱۹۱۸، پس از فروپاشی امپراتوری روسیه، جمهوری دموکراتیک آذربایجان در شمال ارس اعلام شد که این اختلاف را برانگیخت. ریشه شناسی و شواهد پیش از اسلام. نام مکانی آذربایجان از فارسی باستان آتورپاتکان (Ātṛpātakāna) که در منابع یونانی به عنوان Atropatene شناخته می شود، می آید که نام پادشاهی است که توسط آتروپات (Ātṛpāta) تأسیس شد و مطابق با منطقه امروزی آذربایجان در کشور ایران است. نام منطقه ای در شمال رود ارس که امروزه به عنوان جمهوری آذربایجان شناخته می شود، پیش از این موجودیت نامرتبطی بود که توسط جغرافی دانان و مورخان یونان باستان، آلبانیای قفقاز نامیده می شد. به عنوا
ن مثال، استرابون، جغرافی دان یونانی (۶۴ یا ۶۳ پیش از میلاد - حدود ۲۴ میلادی)، آلبانیای قفقاز را به عنوان سرزمینی متمایز از آتروپاتنه معرفی می کند و آن را «سرزمینی که از دریای خزر تا رود آلازانی و سرزمین ماد آتروپاتنه در جنوب امتداد دارد» توصیف می کند. مووسس کاغانکاتواتسی، نویسنده "کتاب «تاریخ کشور آلبانی»" که دوره بین قرن های چهارم تا دهم میلادی را پوشش می دهد، مرزهای آلبانیای قفقاز را فراتر از رودخانه ارس توصیف نمی کند. دوره اسلامی. علاوه بر یونانیان، جغرافی دانان و مورخان مسلمان متعددی، اطلاعاتی در مورد مرزهای جغرافیایی اران و آذربایجان ارائه داده اند. به عنوان نمونه، ابن حوقل، جغرافی دان قرن دهم، نقشه ای از آذربایجان و اران را ترسیم می کند که در آن رودخانه ارس مرز طبیعی بین این دو منطقه است. یکی دیگر از جغرافی دانان قرن دهم، اصطخری، اران و آذربایجان را دو منطقه جداگانه معرفی می کند. یاقوت حموی، جغرافی دان و شرح حال نویس قرن چهاردهم، در کتاب خود "«معجم البلدان"» به وضوح مرزهای جغرافیایی اران و آذربایجان را از هم جدا می کند: همچنین در قرن چهاردهم، مورخ ابوالفدا تصریح می کند که آذربایجان و اران دو منطقه متفاو
ت هستند. برهان خلف تبریزی، نویسنده قرن هفدهم، در کتاب خود "«برهان قاطع»" می نویسد که «ارس نام رودخانه ای معروف است» که «اران را از آذربایجان جدا می کند.»"" هم چنین یاقوت حمی در معج البلدان در مورد شروان نیز چنین گفته است: امتداد به سمت شمال ارس. در گزارش های محقق قرن سیزدهم، یاقوت حموی (که خاویر دو پلانول از آن به عنوان «اطلاعات نادقیق و گاه متناقض یاد می کند)، آذربایجان تا ارزنجان در غرب امتداد داشت. با این حال، در موارد دیگر، یاقوت، آران و دشت مغان را به عنوان بخشی از آذربایجان در نظر می گیرد و مرز آن را تا رودخانه کورا می رساند. این امر نشان می دهد که از حدود این زمان، تعریف آذربایجان تمایل به گسترش به شمال ارس داشته و معنای آن به سرعت در حال تغییر بوده است. در دوران امپراتوری صفویه، نام «آذربایجان» به تمام خانات تحت حکومت مسلمانان قفقاز شرقی، در کنار منطقه جنوب رودخانه ارس، اطلاق می شد. پس از جنگ روسیه و ایران در سال های ۱۸۲۶–۱۸۲۸، زمانی که امپراتوری روسیه سرزمین های شمال ارس را به خاک خود ضمیمه کرد، الکساندر گریبایدوف، دیپلمات روسی، «قانون حکومت آذربایجان» و «قوانین عمومی برای عملکرد اداره آذربایجان» را
تدوین کرد. ژنرال های امپراتوری روسیه مانند پاول تسیتسیانوف و دیمیتری اوستن-ساکن از آن زمان تاکنون، از «آذربایجان» برای نامیدن سرزمین های شمال ارس استفاده کرده اند. تأسیس جمهوری دموکراتیک آذربایجان در سال ۱۹۱۸. پس از جنگ های روسیه و ایران در قرن نوزدهم، و معاهده ترکمنچای در سال ۱۸۲۸، رود ارس به عنوان مرز بین ایران و روسیه تعیین شد. در نتیجه، قفقاز به امپراتوری روسیه الحاق شد. با توجه به ضعف نظامی ایران، مسلمانان ترک زبان قفقاز، که از روسیه ناراضی بودند و هیچ امیدی به حمایت از ایران نداشتند، به امپراتوری عثمانی روی آوردند. امپراتوری عثمانی که ادعا می کرد قهرمان جهان اسلام است، حمایت خود از مسلمانان قفقاز را افزایش داد. در همان زمان، در اواخر قرن نوزدهم، اندیشه های وحدت اسلامی و وحدت ترکی در میان روشنفکران عثمانی محبوبیت یافته بود. این امر منجر به تأسیس کمیته اتحاد و ترقی در سال ۱۸۸۹ شد که خواستار حفظ همه اقوام تحت امپراتوری عثمانی بر محور سه رکن اسلام، ترکیت و خلافت بود. در سال ۱۹۱۱، گروهی از روشنفکران مسلمان ترک زبان حزب دموکرات مسلمان مساوات را تأسیس کردند، سازمان کوچک و مخفی زیرزمینی برای کار در جهت وحدت سیا
سی میان مسلمانان و اقوام ترک زبان. تحت تأثیر اندیشه های جوان ترک ها، رهبران سازمان ها با پان ترکیسم همدردی داشتند. در اکتبر ۱۹۱۷، مردم باکو هنوز علاقه ای به اشاره به منطقه قفقاز جنوبی به عنوان آذربایجان نداشتند. مردم محلی اغلب تحت عناوینی مانند "ملت ترک" و "قفقازیه مسلمان خالص" قرار می گرفتند. حتی نام اولین مجلس مؤسسان، که در ۲۹ آوریل ۱۹۱۷ در باکو تأسیس شد، مجمع عمومی مسلمانان قفقازی بود. در ۱۷ ژوئن ۱۹۱۷، مساوات با حزب فدرالیست های ترک، سازمان دیگر ملی-دموکراتیک راست، ادغام شد و نام جدیدی به نام حزب مساوات فدرالیست های ترک اتخاذ کرد. در این زمان، هدف اصلی رهبران مساوات ایجاد دولت متحد مسلمان تحت حمایت امپراتوری عثمانی بود. پس از انقلاب اکتبر در ۱۹۱۷، زمانی که رهبران مساوات نتوانستند با بلشویکهای قفقازی به توافق برسند، تصمیم گرفتند دولت خود را تشکیل دهند و استقلال اعلام کنند؛ بنابراین، در ۲۸ می ۱۹۱۸، رهبران مساوات استقلال را تحت نام جمهوری خلق آذربایجان اعلام کردند. برخی از محققان معتقدند که دلیل انتخاب نام آذربایجان به جای آران، خواسته های ترک های عثمانی بود که نفوذ عمیقی بر رهبران مساوات داشتند. نامگذاری آرا
ن به عنوان آذربایجان می توانست توجیه کافی برای وحدت سیاسی مردم ترک زبان قفقاز جنوبی و شمال غربی ایران تحت نام آذربایجان فراهم کند. این امر می توانست روند الحاق آذربایجان به امپراتوری عثمانی (که بعدها ترکیه شد) را تسهیل کند. سیاستمدار آذربایجانی، محمد امین رسول زاده، خاطرنشان کرد که «آذربایجان» اصطلاح جدیدی برای این منطقه است که تنها پس از انقلاب روسیه مورد استفاده قرار گرفته است. واسیلی بارتولد، شرق شناس برجسته شوروی، در تعدادی از سمینارها در دانشگاه دولتی باکو در نوامبر و دسامبر ۱۹۲۴، در مورد هدف مطرح شده توسط این نامگذاری صحبت کرد:"«با این حال، اصطلاح آذربایجان انتخاب شد، زیرا وقتی جمهوری آذربایجان تأسیس شد، قرار بود که ایران و این آذربایجان یک موجودیت را تشکیل دهند، زیرا شباهت بسیار زیادی در ترکیب جمعیت خود دارند.»"پیش از آغاز شوروی سازی قفقاز جنوبی توسط شوروی، منابع روسی، جمعیت مسلمان ترک زبان آن را «تاتار» می نامیدند. منابع ایرانی، مردم شمال ارس را بر اساس موقعیت مکانی شان، مانند ایروانی ها (اهل ایروان)، گنجوی ها (اهل گنجه) و غیره، نامگذاری می کردند. شوروی ملی گرایان آذری را تشویق کرد تا الفبای «آذری» بر
اساس لاتین ایجاد کنند که جایگزین خط عربی-فارسی شود تا تاریخ و هویت ملی آذربایجانی را بر اساس مفهوم سرزمینی یک ملت ایجاد کنند و نفوذ ایران و اسلام را کاهش دهند. در دهه ۱۹۳۰، دولت شوروی به تعدادی از مورخان شوروی، از جمله شرق شناس روسی، ایلیا پاولوویچ پتروشفسکی، دستور داد تا این ایده کاملاً تأیید نشده را بپذیرند که قلمرو خانات سابق - به استثنای ایروان که به ارمنستان شوروی تبدیل شده بود - بخشی از یک ملت آذربایجانی بود. در نتیجه، آذربایجان و آذربایجانی ها در دو مطالعه مهم پتروشفسکی دربارهٔ قفقاز جنوبی، که دوره زمانی قرن شانزدهم تا نوزدهم را پوشش می دهند، مورد استفاده قرار گرفته اند. واکنش ها در ایران. نامگذاری آران به عنوان آذربایجان باعث تعجب، سردرگمی و خشم در ایران، به ویژه در میان روشنفکران آذری ایرانی شد. محمد خیابانی، فعال سیاسی آذری ایرانی و برخی دیگر از روشنفکران آذری ایرانی، در اعتراض به تغییر نام، تغییر نام آذربایجان ایران به آزادیستان (سرزمین آزادی) را توصیه کردند. احمد کسروی، مورخ آذری ایرانی، نیز وقتی از تغییر نام مطلع شد، شگفت زده شد، اگرچه به نظر می رسد که از انگیزه های پشت انتخاب نام آذربایجان بی ا
طلاع بوده است. او در کتاب خود، "شهریاران گمنام"، نوشت:"شگفت است که آران را که اکنون آذربایجان می خوانند، با آن که آذربایجان یا آذربایگان نام سرزمین دیگریست که در پهلوی آران و بزرگتر و شناستر از آن می باشد و از دیرین زمان که آگاهی در دست هست همواره این دو سرزمین از هم جدا بوده و هیچگاه نام آذربایگان بر آران گفته نشده است. ما تا کنون ندانسته ایم که برادران آرانی ما که حکومت آزادی برای سرزمین خود برپا کرده، می خواستند نامی نیز بر آنجا بگذارند، برای چه نام تاریخی و کهن خود را کنار نهاده، دست یغما به سوی نام آذربایگان دراز کردند؟! و چه سودی را از این کار شگفت خود امیدوار بودند؟!"تصمیم به استفاده از نام «آذربایجان» اعتراضاتی را از سوی ایران برانگیخت. به گفته حمید احمدی: "اگرچه دولت ضعیف ایران [قاجار] در دوره گذار قرار داشت و با سلطه خارجی دست و پنجه نرم می کرد، نخبگان سیاسی و روشنفکر ایرانی در تهران و تبریز، پایتخت آذربایجان ایرانی، به زودی علیه چنین نام گذاری اعتراض کردند. تقریباً برای یک سال، رسانه های چاپی در تهران، تبریز و سایر شهرهای بزرگ ایرانی از یک طرف و رسانه ها در باکو، پایتخت جمهوری تازه مستقل آذربایجان،
از طرف دیگر، استدلال های خود را برای اثبات اینکه چنین نام گذاری اشتباه یا درست است ارائه کردند. ایرانیان عموماً به انتخاب باکو مشکوک بودند و مصادره نام تاریخی استان شمال غربی ایران را توطئه پان ترکیستی می دانستند که توسط ترک های جوان عثمانی، که در آن زمان در باکو فعال بودند، برای هدف نهایی شان که تشکیل موجودیت پان ترک (توران) از آسیای مرکزی تا اروپا بود، برنامه ریزی شده بود. با نامیدن آذربایجان واقعی تاریخی واقع در ایران به آذربایجان جنوبی، پان ترکیست ها می توانستند ضرورت متحد کردن جمهوری آذربایجان و آذربایجان جنوبی در توران آینده خود را ادعا کنند. شیخ محمد خیابانی، عضو محبوب نخبگان سیاسی آذربایجان ایرانی و رهبر حزب دموکرات [فرقه دموکرات]، از ترس چنین تهدیدهایی نام استان را به آزادستان (سرزمین آزادی) تغییر داد. طبق گفته احمد کسروی، معاون خیابانی در آن زمان، دلیل اصلی چنین تغییری جلوگیری از هرگونه ادعای آینده توسط عثمانی های پان ترکیست بر آذربایجان ایرانی بر اساس شباهت نام ها بود."طبق گفته تادئوش سویتوخوفسکی: "اگرچه اعلامیه، ادعای خود را به سرزمین شمال رود ارس محدود کرد، اما استفاده از نام آذربایجان به زودی ا
عتراض هایی از ایران به همراه آورد. در تهران، این سوءظن پدید آمد که جمهوری آذربایجان به عنوان ابزار عثمانی برای جدا کردن استان تبریز از ایران عمل می کند. به همین ترتیب، جنبش انقلابی ملی جنگلی در گیلان، در حالی که از استقلال هر سرزمین مسلمان به عنوان منبع شادی استقبال می کرد، در روزنامه خود پرسید که آیا انتخاب نام آذربایجان به معنای تمایل جمهوری جدید برای پیوستن به ایران است. اگر چنین است، گفتند، باید به وضوح بیان شود، در غیر این صورت، ایرانیان با نامیدن آن جمهوری آذربایجان مخالف خواهند بود. در نتیجه، برای برطرف کردن ترس های ایرانی، دولت آذربایجان برای سازگاری اصطلاح آذربایجان قفقازی را در اسناد خود برای انتشار در خارج از کشور به کار می برد." «آذربایجان جنوبی» و «آذربایجان شمالی». «آذربایجان جنوبی» کلمه ای است که در دوره شوروی اختراع شده است، که در ابتدا برای طرح ادعای ارضی اتحاد جماهیر شوروی بر منطقه تاریخی آذربایجان ایران در راستای یک کمپین تبلیغاتی برای ساختن یک روایت ملی استفاده می شد. اگرچه اسناد نشان می دهد که مسکو در پشت دستور دادن به چنین کار تبلیغاتی بوده است، شواهدی از مخالفت داخلی شوروی با این سیاست
نیز وجود دارد، زیرا سرگئی کاوتارادزه به ویاچسلاو مولوتف هشدار داد که «"تغییر نام آذربایجان ایران به آذربایجان جنوبی… نامناسب و مملو از خطر عواقب ناخواسته خواهد بود"». شوروی ها حتی پس از مرگ جعفر پیشه وری و دولت دست نشانده حکومت خلق آذربایجان، به ترویج این کلمه ادامه دادند. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در اواخر قرن بیستم، موضوع «آذربایجان جنوبی» دوباره احیا شد. استفاده از این اصطلاح بخش جدایی ناپذیری از تلاش جمهوری آذربایجان امروزی و دولت آن برای ملت سازی بوده است. تفکر تاریخ رسمی در مدارس و دانشگاه ها تمایل دارد جدایی ملت را در زمان جنگ های روسیه و ایران در اوایل قرن نوزدهم دوباره کشف کند و تفسیری تجدیدنظرطلبانه از وقایع را برای نشان دادن «مبارزه مداوم آذربایجانی ها برای وحدت خود» ارائه دهد. در نتیجه، استفاده از اصطلاح آذربایجان ایرانی به طور خودکار جمهوری آذربایجان را با ایران تطبیق می دهد و توجیه استقلال جمهوری آذربایجان را تضعیف می کند، و بنابراین برخی محافل سیاسی در باکو از "جنبش بیداری ملی آذربایجان جنوبی" موسوم به گاموح استقبال می کنند. تعدادی از سیاستمداران جمهوری آذربایجان، تغییر نام آن به جمهوری
آذربایجان شمالی را هم پیشنهاد کرده اند.
منطقه اکولوژیکی جنگل های مخروطی ترانس بایکال (شناسه ووف: پی آ ۰۶۰۹) ۱۰۰۰ هکتار را پوشش می دهد. کیلومتر در ۱۰۰۰ کیلومتر مربع از منطقه کوهستانی تایگای جنوبی که از شرق و جنوب از سواحل دریاچه بایکال در منطقه سیبری جنوبی روسیه امتداد یافته و شامل بخشی از شمال مغولستان نیز می شود. از نظر تاریخی، این منطقه "داوریاً یا ترانس بایکال ("سرزمین آن سوی دریاچه بایکال") نامیده شده است. این منطقه در قلمرو پالئارکتیک و عمدتاً در جنگل های شمالی/ زیست بوم تایگا با آب و هوای نیمه قطبی و مرطوب قرار دارد. این منطقه پوشش می دهد. . مکان و توضیحات. این منطقه اکولوژیکی در مرکز کوه های یابلونی قرار دارد، رشته کوهی که ارتفاع آن به می رسد. و از جنوب غربی به شمال شرقی، به موازات دریاچه بایکال امتداد دارد. لبه غربی این منطقه، ساحل شرقی دریاچه بایکال و رشته کوه بارگوزین است. شهر چیتا در شمال شرقی منطقه و شهر اولان باتور، مغولستان، درست در خارج از نقطه جنوبی منطقه قرار دارد. در جنوب ، کوه های خنتی در مغولستان قرار دارند. در شرق، علفزارهای معتدل منطقه اکولوژیکی استپ جنگلی داوریان قرار دارند. در شمال، فلات ویتیم قرار دارد. رشته کوه های موازی ا
ین منطقه، مرز قاره ای بین رودخانه هایی که به اقیانوس منجمد شمالی (از طریق دریاچه بایکال و رودخانه لنا) و اقیانوس آرام (از طریق رودخانه آمور) می ریزند را تشکیل می دهند. آب و هوا. آب و هوای این منطقه اکولوژیکی، نیمه قطبی با زمستان خشک (سامانه طبقه بندی اقلیمی کوپن دی دبلیو سی) است. این آب و هوا با زمستان های طولانی و بسیار سرد و تابستان های خنک، اما با برف کم در زمستان مشخص می شود. پرفشار سیبری (که آنتی سیکلون سیبری نیز نامیده می شود) این منطقه را به ویژه در زمستان خشک نگه می دارد. در طول تابستان، کم فشار آسیایی هوای گرم را از بیابان های چین و مغولستان می آورد و دما را در ترانس بایکال افزایش می دهد. در شرق منطقه، آب و هوا به آب و هوای خشک و مرطوب قاره ای (دی دبلیو سی) با تابستان های طولانی تر تغییر می کند. در جنوب منطقه اکولوژیکی در مغولستان، آب و هوا به آب و هوای نیمه خشک سرد با بارندگی کمتر از ترانس بایکال تغییر می کند. میزان بارندگی در ترانس بایکال از متغیر است. در سال در مناطق مرتفع، تا / سال در مناطق پست تر و جنوبی تر. فلورا. این منطقه عمدتاً در زیر سطح ۱۴۰۰ متر پوشیده از جنگل است. درختان شاخص در سمت گرم ت
ر و مرطوب تر غربی رشته کوه یابلونوفسکی، کاج داهوریان (سیاه کاج داهوری) و کاج سیبری (کاج سیبری) هستند. در شرق گرم تر و خشک تر رشته کوه، کاج با کاج اسکاتلندی (کاج اسکاتلندی) مخلوط شده است. درختان با خزه و گلسنگ پوشیده شده اند. فلور منطقه ترانس بایکال، پهنه بندی ارتفاعی را نشان می دهد. در پایین ترین سطوح در دره های رودخانه ای و زمین های پست (۰ تا ۶۰۰ متر)، پوشش گیاهی مشخص آن، پوشش گیاهی استپ ها است: علف خوشه (استپی موئین)، فسکو، یونگراس علف تابستانی (سرده) و فیلیفولیوم (تاناستوم سیبریکوم). سطح بعدی (۶۰۰ تا ۱۱۰۰ متر) سطح استپی جنگلی است و از ۱۱۰۰ تا ۱۸۰۰ متر سطح جنگلی با گونه های لاریکس جمیلی و کاج سیلوستریس وجود دارد. بالاتر از ارتفاع ۱۸۰۰ متر، سرزمین بوته ای کاج کوتوله سیبری کاج کوتوله سیبری، توس کوتوله (توس کوتوله) و ارس (سرده) قرار دارد. برخلاف کوه های سایان و آلتای در غرب، آب و هوای ترانس بایکال برای پشتیبانی از مراتع آلپی بسیار شدید است؛ پوشش گیاهی مستقیماً از جنگل به درختچه های ارتفاعات بالاتر می رود. جانوران. پوشش گسترده درختان، زیستگاه خوبی برای گوزن، گوسفند کوهی، خرس، گراز وحشی و سایر پستانداران بزرگ فر
اهم می کند. اکوسیستم های آب شیرین. منطقه اکولوژیکی زمینی ترانس بایکال، منطقه اکولوژیکی آب شیرین «دریاچه بایکال» (شناسه ووف: ۶۰۶) را پوشش می دهد. این منطقه اکولوژیکی آب شیرین، زیستگاهی «دریاچه های بزرگ» را برای حیات آبزی فراهم می کند که تمرکز اصلی مطالعات علمی بر روی خود دریاچه بایکال و ماهی هایی است که در رودخانه هایی که به آن می ریزند (مانند رودخانه بارگوزین در ترانس بایکال) تخم ریزی می کنند. محافظت ها. منطقه دریاچه بایکال در لبه غربی منطقه اکولوژیکی، یک برنامه انسان و زیست کره است. این منطقه همچنین یک میراث جهانی یونسکو است. سه منطقه حفاظت شده بزرگ فدراسیون روسیه در منطقه زیست محیطی ترانس بایکال عبارتند از: دو منطقه حفاظت شده بزرگ از ترانس بایکال در مغولستان قرار دارند: تهدیدها. آتش سوزی جنگل ها همیشه تهدیدی برای مناطق خشک و جنگلی است؛ خشکسالی در سال های اخیر خطر آتش سوزی های جنگلی را افزایش داده است. این منطقه همچنین از شیوع آفات و قطع بی رویه درختان رنج می برد. همچنین در این منطقه معدن طلا وجود دارد که تهدیدی برای نهرها و باتلاق ها محسوب می شود. مناطق شهری و سکونتگاه ها. شهرهای اصلی این منطقه اکولوژیکی عب
ارتند از اولان-اوده و پتروسک-زایبایکالسکی در جمهوری بوریاتیا، و چیتا و خیلوک در سرزمین زابایکالسکی. در غیر این صورت، این منطقه جمعیت کمی دارد. راه آهن سراسری سیبری این منطقه را از غرب به شرق به دو قسمت تقسیم می کند.
قوم واردمن () گروه کوچکی از بومیان جزیره استرالیا هستند که حدود ۱۴۵ کیلومتر در جنوب باختری کاترین، در محدودهٔ «زمین های مورد اعتماد بومیان مننگن» در قلمرو شمالی استرالیا زندگی می کنند. زبان. زبان واردمن زبانی غیر از زبان های پاما-نیونگایی است. هرچند در آستانهٔ تبدیل شدن به یک زبان درخطر قرار دارد، تا اوایل دههٔ ۱۹۹۰ میلادی یکی از پرگویشورترین زبان های بومی استرالیا در کاترین، قلمرو شمالی بود و برآورد می شد که حدود ۳۰ نفر گویشور و شاید بیش از ۲۰۰ نفر توانایی درک آن را داشتند. سرزمین. بر پایهٔ گفتهٔ نورمن تیندیل، قلمرو واردمن ها حدود ۷۲۵۰ کیلومتر مربع وسعت داشت که از سرچشمه های شاخه های جنوبی بخش بالایی آغاز می شد و تا باختر، تا پایگاه رود ویکتوریا ادامه می یافت. مرزهای جنوبی این سرزمین حوالی «جاسپر گورج» بود. حضور واردمن ها در ایستگاه دلامیر در دوران پس از تماس با اروپایی ها رخدادی تازه در تاریخ آنان به شمار می رود. تاریخ تماس. تماس اروپایی ها با واردمن و گروه های مرتبط مانند داگومن و یانگمن از همان آغاز با خشونت چشمگیر همراه بود. در نهایت، با واگذاری سرزمین های قبیله ای به اجاره های دامداری، مردان به کارهایی
مانند راندن گاو مسلط شدند و زنان نیز به کارهای خانگی و خدماتی مشغول گشتند. هنر صخره ای. واردمن ها دو گونه هنر را متمایز می کنند: آثاری که توسط موجودات آفرینشگر در روزگار رؤیا ساخته شده و «بوواراجا» نام دارد، و آثاری که انسان ها ساخته اند که «بولاوولا» خوانده می شود. آثار دستهٔ دوم به رویدادهای تاریخی نزدیک تر می پردازد، از جمله رخدادهایی که پس از اشغال سرزمین توسط سفیدپوستان رخ داد و موضوعاتی چون اسلحه و راندن گاو را نشان می دهد. طرح های «بوواراجا» انتزاعی تر بوده و پیشینه ای بسیار کهن دارند، برخی از آن ها دست کم به ۵ هزار سال پیش بازمی گردند. اسطوره شناسی. افسانه های واردمن در مورد روزگار رؤیا از «یاگجگبولا» و «جابیرینگی» سخن می گویند که به «برادران آذرخش» معروف اند و با آغاز باد موسمی پیوند دارند. آن ها در هنر صخره ای مقدس واردمن، مانند «ییوارلارلای» به تصویر کشیده شده اند. برادر کوچک تر، یاگجگبولا، بلندقد و خوش چهره است و همسرش «گولیریدان» نام دارد. جابیرینگی کوتاه تر و ساده چهره تر است و همسرش «گانایاندا» نام دارد. ماجرای اسطوره ای خیانت همسر جابیرینگی به برادر کوچک تر و نبرد خونین بین آن ها، با رعد و برق
و باران، بخشی مهم از این روایت است. تصویر این نبرد در ییوارلارلای بیش از ۴ متر ارتفاع دارد و از بزرگ ترین انسان انگاری ها در جهان به شمار می آید. امروز. امروزه جامعهٔ واردمن در کاترین در دو اردوگاه در جنوب و باختر شهر متمرکز است. یکی در «بونجارّی» (بینجارا) در ایستگاه «منبولو» حدود ۷٫۵ مایل از کاترین فاصله دارد و دیگری در «راک هول» در کنار بزرگراه فلورینا، اندکی بیش از ۶ مایل بیرون از شهر است.
منطقه اکولوژیکی جنگل های مخروطی کوه های دا هینگگان-دژاگدی (شناسه ووف: پی آ ۰۵۰۵) کوه های بزرگ خینگان در شمال شرقی چین را پوشش می دهد و در امتداد مرز شمالی تا خاور دور روسیه امتداد می یابد، جایی که ۵۰۰ متر دیگر در امتداد خط الراس کوه امتداد می یابد. کیلومتر به سمت شرق. جنگل های کوهستانی، جامعه ای از گیاهان به نام «گیاهان دوریان» را به نمایش می گذارند که ترکیبی از تایگای سیبری در شمال و گونه های گیاهی منچوری در جنوب است. دامنه های شرقی شیب دار و زهکشی شده توسط رودخانه های زیادی هستند، دامنه های غربی ملایم ترند و در برخی از دامنه ها علفزار وجود دارد. این منطقه اکولوژیکی در قلمرو پالئارکتیک با آب و هوای نیمه قطبی قرار دارد. این منطقه پوشش می دهد. مکان و توضیحات. این منطقه اکولوژیکی، کوه های بزرگ کینگان در شمال شرقی چین را پوشش می دهد و از رودخانه آمور به سمت شمال و به رودخانه ژاگدی در روسیه می پیوندد. این ناحیه، گذرگاهی طبیعی میان دو کشور محسوب می شود و شامل جنگل های متراکم مخروطی با گونه هایی مانند کاج سیبری، نراد و صنوبر است. توپوگرافی کوهستانی، همراه با اقلیم سرد و مرطوب، شرایطی مناسب برای حفظ تنوع زیستی فراهم
کرده و زیستگاه گونه های جانوری نادری چون خرس قهوه ای، گوزن شمالی و سیاه گوش را در خود جای داده است. در چین، این منطقه در بخش های شمالی منطقه خودمختار مغولستان داخلی و استان هئی لونگ جیانگ قرار دارد. در روسیه، بیشتر این منطقه در استان آمور واقع شده است. این گستره مرزی، با اکوسیستم های پیوسته و مشابه، نقش مهمی در مهاجرت جانوران، تبادل گونه های گیاهی و همکاری های حفاظتی بین المللی ایفا می کند. آب و هوا. به دلیل ارتفاع و فاصله از اقیانوس، این منطقه اکولوژیکی دارای "آب و هوای نیمه قطبی با زمستان های خشک" است (طبقه بندی اقلیمی کوپن، آب و هوای نیمه قطبی (دی دبلیو سی). این آب و هوا با تابستان های معتدل (فقط ۱ تا ۳ ماه بالاتر از مشخص می شود) و زمستان های سرد با بارندگی ماهانه کمتر از یک دهم مرطوب ترین ماه تابستان. این مناطق آب و هوایی معمولاً در ارتفاعات بالاتر در وسط قاره ها یافت می شوند و تفاوت های زیادی بین دمای روز و شب دارند. گیاهان و جانوران. از آنجا که این منطقه اکولوژیکی یک منطقه گذار بین تایگای شمالی (سیبری) و گونه های گیاهی جنوبی (منچوری) را تشکیل می دهد، نمونه هایی از هر دو را در خود جای داده است - تقریباً
دو سوم از ۱۲۰۰ گونه محلی گیاهان آوندی، سیبریایی و یک سوم دیگر، منچوری، دائوری و مغولی هستند. این ترکیب از جوامع گل گاهی به عنوان «گیاهان دائوری» شناخته می شود. درختان غالب، کاج دائوری ("سیاه کاج داهوری") با توده های کاج و صنوبر هستند. بلوط مغولی (بلوط مغولی)، فندق، توسکا، توس، صنوبر و نارون نیز در ارتفاعات پایین تر یافت می شوند. این منطقه یکی از معدود جنگل های بزرگ باقی مانده در چین است، اما همچنین صحنه بزرگ ترین آتش سوزی جنگلی در تاریخ مدرن چین (بیش از ۱ میلیون هکتار در سال ۱۹۸۷) بوده است. این حادثه نه تنها خسارات گسترده ای به پوشش گیاهی و جانوری وارد کرد، بلکه موجب جابجایی هزاران نفر و تغییرات بلندمدت در ساختار اکولوژیکی منطقه شد. محافظت ها. مناطق حفاظت شده فدرال در این منطقه عبارتند از: