Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یبرال ها در حزب لیبرال ایتالیا (PLI) دوباره گروه بندی شدند که بلافاصله به اتحادی به رهبری حزب ملی فاشیست پیوست و با آن یک لیست مشترک برای انتخابات عمومی ۱۹۲۴ تشکیل داد و فاشیست ها را از یک نیروی سیاسی کوچک به یک حزب با اکثریت مطلق تبدیل کرد. PLI که نتوانست فاشیست ها را مطیع خود کند، در سال ۱۹۲۶ توسط بنیتو موسولینی به همراه سایر احزاب ممنوع شد، در حالی که به بسیاری از سیاستمداران قدیمی لیبرال پست های سیاسی معتبر، اما نه تأثیرگذار، مانند کرسی های مجلس سنا داده شد، که با اصلاحات فاشیستی از هرگونه قدرت واقعی محروم شد. پس از جنگ جهانی دوم. حزب آزادی ملی ایتالیا (PLI) در سال ۱۹۴۳ توسط بندیتو کروچه، روشنفکر و سناتور برجسته، که به رسمیت شناخته شدن بین المللی و عضویتش در پارلمان به او اجازه داد تا در دوران رژیم فاشیستی، با وجود اینکه خود یک ضد فاشیست بود، آزاد بماند، دوباره تأسیس شد و به کمیته آزادی ملی پیوست. پس از پایان جنگ جهانی دوم، انریکو د نیکولا، یک لیبرال، «رئیس موقت دولت» شد و دیگری، لوئیجی ایناودی، که به عنوان وزیر اقتصاد و رئیس بانک ایتالیا بین سال های ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۸ اقتصاد ایتالیا را تغییر داده بود، به عنوان
رئیس جمهور ایتالیا جانشین او شد. در انتخابات عمومی سال ۱۹۴۶، حزب لیبرال ایتالیا (PLI) که بخشی از «اتحاد ملی دموکراتیک» بود، ۶٫۸٪ آرا را به دست آورد؛ نتیجه ای که اندکی پایین تر از انتظارات برای ائتلافی به شمار می رفت که نمایندگی کننده نظام سیاسی پیش از فاشیسم بود. در واقع، این اتحاد مورد حمایت تمامی بازماندگان طبقه سیاسی ایتالیا پیش از ظهور فاشیسم قرار داشت؛ از ویتوریو امانوئله اورلاندو گرفته تا رادیکال فرانچسکو ساوریو نیتی. در نخستین سال های خود، حزب لیبرال ایتالیا میزبان جناح های ایدئولوژیک بسیار متفاوتی بود و برای نمونه، به ترتیب تحت رهبری لئونه کاتانی، نماینده جناح چپ درون حزبی، و سپس روبرتو لوسیفرو، یک محافظه کار سلطنت طلب، قرار گرفت. در سال ۱۹۴۸، برونو ویلابرونا، یک چهره میانه رو، به عنوان دبیرکل انتخاب شد و کوشید همه لیبرال ها را بار دیگر ذیل حزب متحد سازد (حتی کاتانی که پس از انتخاب لوسیفرو از حزب جدا شده بود، به صفوف حزب بازگشت). جیووانی مالاگودی. حزب PLI با حضور جیووانی مالاگودی، رهبری تأثیرگذار یافت. مالاگودی در طول ۱۸ سال رهبری خود، حزب را در مسائل اقتصادی بیشتر به سمت راست سوق داد. این امر در سال
۱۹۵۶ منجر به خروج جناح چپ حزب، از جمله کاتانی، ویلابرونا، اوژنیو اسکالفاری و مارکو پانلا، که حزب رادیکال را تأسیس کردند، شد. به طور خاص، PLI با ائتلاف جدید چپ میانه که شامل حزب سوسیالیست ایتالیا نیز می شد، مخالفت کرد و خود را به عنوان حزب محافظه کار اصلی در ایتالیا معرفی کرد. مالاگودی موفق شد برخی از آرای جنبش اجتماعی ایتالیا، حزب ملی سلطنت طلب و به ویژه حزب دموکرات مسیحی را که پایگاه انتخاباتی آنها عمدتاً از محافظه کاران مشکوک به سوسیالیست ها تشکیل شده بود، به خود جلب کند و سهم حزب را در انتخابات عمومی ۱۹۶۳ به رکورد تاریخی ۷٪ افزایش دهد. پس از استعفای مالاگودی از رهبری حزب، حزب PLI با ۱٫۳٪ تحقیرآمیز در انتخابات عمومی ۱۹۷۶ شکست خورد، اما با قرار گرفتن در مرکز سیاسی و حمایت از اصلاحات اجتماعی مورد حمایت رادیکال ها، مانند طلاق، سعی کرد دوباره قدرت بگیرد. ائتلاف پنج حزبی. پس از آنکه والریو زانونه در سال ۱۹۷۶ به عنوان دبیر حزب منصوب شد، PLI رویکردی میانه روتر و تا حدودی سوسیال لیبرال اتخاذ کرد. دبیر جدید با سوسیالیست ها در ارتباط بود، به این امید که نوعی همکاری «لیب-لب» را، مشابه پیمان لیب-لب که از سال ۱۹۷۷ تا ۱
۹۷۹ بین حزب کارگر و لیبرال ها در بریتانیا آزمایش شد، به اجرا درآورد. در سال ۱۹۸۳، PLI سرانجام به ائتلاف "پنج حزبی" پیوست که از دموکراسی مسیحی (DC)، حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI)، حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا (PSDI) و حزب جمهوری خواه ایتالیا (PRI) نیز تشکیل شده بود. در دهه ۱۹۸۰، این حزب توسط رناتو آلتیسیمو و آلفردو بیوندی رهبری می شد. در فاصله سال های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۴، نظام حزبی ایتالیا بر اثر افشای شبکه فساد مالی که در جریان تحقیقات «مانی پولیته» (دست های پاک) برملا شد و به «تانجنتوپولی» شهرت یافت، دچار تکان شدیدی گردید. در ماه های نخست، حزب لیبرال ایتالیا (PLI) در برابر این تحقیقات مصون به نظر می رسید. با این حال، به تدریج و با گسترش تحقیقات، آشکار شد که این حزب نیز همراه با شرکای ائتلافی خود بخشی از طرح فساد بوده است. فرانچسکو د لورنتسو، وزیر بهداشت لیبرال، به دلیل فساد گسترده خود که شامل اختلاس از منابع مالی بیماران و تجاری سازی داروها بر پایه رشوه گیری می شد، به یکی از منفورترین سیاستمداران ایتالیا بدل گردید. انحلال و مهاجرت. این حزب در ۶ فوریه ۱۹۹۴ منحل شد و حداقل چهار وارث سعی کردند میراث آن را تصاحب کنند:
چند سال پس از ۱۹۹۴، اکثر لیبرال ها به حزب محافظه کار (FI) مهاجرت کردند، در حالی که برخی دیگر به ائتلاف چپ میانه، به ویژه حزب دموکراسی، آزادی است - گل مینا (DL) پیوستند. بازسازی فونداسیون. این حزب در سال ۱۹۹۷ توسط استفانو دِ لوکا دوباره تأسیس شد و در سال ۲۰۰۴ نام اصلی خود را دوباره به دست آورد. حزب جدید PLI برخی از لیبرال های راست گرای سابق را گرد هم آورد، اما خیلی زود از ائتلاف راست میانه به رهبری FI فاصله گرفت تا مسیری مستقل را دنبال کند و سعی کند همه لیبرال ها، از چپ تا راست، را در یک حزب واحد متحد کند.
تأسیسات لیزری بوهو یک ایستگاه سلاح ضد ماهواره ای لیزری (ASAT) در سین کیانگ چین است که توسط ارتش آزادی بخش خلق به عنوان بخشی از برنامه ملی ASAT چین اداره می شود. این تأسیسات، سیستم های ضد فضایی نرم زمینی را برای مسافت یابی لیزری، خیره سازی و کور کردن ماهواره ها اداره می کند. اعتقاد بر این است که این تأسیسات یکی از مراکز اصلی تحقیق و توسعه چین برای سلاح های انرژی هدایت شده است. این تأسیسات شامل چندین ساختمان با سقف های جمع شونده برای عملیات لیزری است و گمان می رود که سیستم های لیزری سیار و مستقر در وسایل نقلیه را نیز در خود جای داده باشد. گمان می رود که آرایه های لیزری شیمیایی این تأسیسات حداقل قابلیت های مخرب ASAT محدودی داشته باشند. نام واقعی این تأسیسات مشخص نیست. رایج ترین نام مورد استفاده برای این تأسیسات، «بوهو»، صرفاً یک اختصار عامیانه چینی برای نام دریاچه بوستن (博斯腾湖; Bósīténg Hú) در مجاورت آن است. ناظران غربی گاهی اوقات از این تأسیسات به عنوان تأسیسات دریاچه بوستن یا سایت آزمایش کورلا شرقی برای شهر مجاور واقع در غرب آن یاد می کنند. اعتقاد بر این است که این تأسیسات توسط واحد ۶۳۶۵۵ ارتش آزادی بخش خلق، زی
رمجموعه واحد ۶۳۶۵۰، فرماندهی آزمایش و ارزیابی مخفی که پایگاه آزمایش هسته ای مالان واقع در طرف مقابل دریاچه را کنترل می کند، اداره می شود. مالان مسئول میدان های آزمایش در نزدیکی لوپ نور است که برای آزمایش سلاح های هسته ای و بیولوژیکی چین استفاده می شود. اعتقاد بر این است که فرماندهی و کنترل عملیات خیره کننده غیرمخرب برگشت پذیر بوهو در سطح فرماندهی میدان نبرد برای اهداف در فرماندهی میدان نبرد غربی انجام می شود. اعتقاد بر این است که عملیات مخرب ASAT که می تواند به عنوان یک اقدام جنگی تلقی شود، از طریق کمیسیون مرکزی نظامی در پکن هماهنگ می شود. پیشینه. چین از سال ۱۹۶۴ برنامه سلاح ضد ماهواره (ASAT) داشته است که در پی دستور ۱۶ دسامبر ۱۹۶۳ رئیس مائو تسه تونگ به نی رونگژن مبنی بر «برای من یک پرتو مرگ بساز» (死光，要组织一批人专门去研究它) ایجاد شد. تأسیسات لیزر بوهو در سال ۲۰۰۳ برای پیشبرد قابلیت های کشور در سیستم های تهاجمی نرم کش ASAT ساخته شد. عملیات در این سایت در سال ۲۰۰۴ آغاز شد. این تأسیسات در ابتدا تابع واحد ۶۳۶۵۰ از اداره کل تسلیحات PLA، واحد مسئول آزمایش های هسته ای چین، واقع در طرف مقابل دریاچه بوستن بود. از زمان اصلاحات
ارتش آزادی بخش خلق در سال ۲۰۱۵ که منجر به لغو اداره کل تسلیحات شد، مسئولیت تأسیسات بوهو به واحد ۶۳۶۵۵، یک واحد تابعه تحت واحد ۶۳۶۵۰ که دارای حق ثبت اختراع در زمینه های تحقیقاتی متنوعی مانند لیزر و اپتیک، کشتی های هوایی بسیار بزرگ استراتوسفری و مایکروویوهای پرقدرت، منتقل شد. تأسیسات بوهو درست در جنوب یکی از بزرگترین آشیانه های جهان قرار دارد که برای ساخت و نگهداری چنین کشتی های هوایی استفاده می شود. برخی معتقدند واحدهای 63650 و 63655 توسط واحد 32026 نیروی پشتیبانی استراتژیک ارتش آزادی بخش خلق (PLASSF) که اکنون منحل شده است، جذب شده اند، زمانی که بخش عمومی تسلیحات در سال 2015 منحل شد. بین سال های 2015 تا 2023، واحد 32026، که احتمالاً شماره واحد پایگاه 36 است، در کایفنگ، هنان مستقر بود و واحدهای تابعه ای داشت که حداقل در اورومچی، شی آن و شهرداری های پکن و تیانجین مستقر بودند. از زمان انحلال PLASSF در سال 2023 به نفع توزیع مسئولیت ها به سه شاخه نظامی جدید، از جمله یک نیروی فضایی مستقل جدید، نیروی هوافضای ارتش آزادی بخش خلق (PLAASF)، سلسله مراتب سازمانی ساختار فرماندهی بالاتر از خود واحدهای شماره گذاری شده نامشخص
است. ساختار فرماندهی. احتمالاً مجوز استفاده از قابلیت های مختلف در بوهو متفاوت و وابسته به قابلیت و هدف خواهد بود. طبق گفته موسسه مطالعات هوافضای چین (CASI) نیروی هوایی ایالات متحده، کمیسیون نظامی مرکزی ارتش آزادی بخش خلق (CMC) حملات مخرب و غیرقابل برگشت با سلاح های انرژی هدایت شده را به عنوان "استراتژیک" طبقه بندی می کند که نیاز به تأیید رهبری ملی دارد، در حالی که حملات کم قدرت و برگشت پذیر به عنوان "کمپین" و "تاکتیکی" در نظر گرفته می شوند، که نشان می دهد فرماندهان صحنه نبرد احتمالاً می توانند از سلاح های کم قدرت و برگشت پذیر بدون تأیید مکرر مقامات بالاتر استفاده کنند. ایالات متحده ارزیابی می کند که وقتی استفاده محدود به اهداف درون صحنه نبرد باشد، خیره کننده های لیزری ماهواره ای برگشت پذیر و سلاح هایی برای غیرفعال کردن سیستم هایی که از اطلاعات فضایی استفاده می کنند، مانند سلاح های مایکروویو و سلاح های طیف الکترومغناطیسی شبکه ای، احتمالاً می توانند به راحتی در سطح فرماندهی صحنه نبرد انجام شوند. احتمالاً مجوز خیره سازی به صورت آزادانه تر و در سطوح پایین تر فرماندهی داده می شود تا از اتکا به فناوری های جایگزین
مانند پارازیت الکترونیکی ماهواره ای که می تواند به طور بالقوه باعث تداخل طیف الکترومغناطیسی برای ارتش آزادی بخش خلق و زیرساخت های غیرنظامی چین و کشورهای همسایه شود، کاسته شود. توان کاربردی. از سال 2022، گزارش قدرت نظامی چین وزارت دفاع ایالات متحده بیان کرده است: "جمهوری خلق چین دارای چندین سلاح لیزری زمینی با سطوح قدرت مختلف برای مختل کردن، تخریب یا آسیب رساندن به ماهواره ها است که شامل قابلیت محدود فعلی برای استفاده از سیستم های لیزری علیه حسگرهای ماهواره ای می شود. از اواسط تا اواخر دهه 2020، جمهوری خلق چین ممکن است سیستم های قدرت بالاتری را برای گسترش تهدید به سازه های ماهواره های غیر نوری به کار گیرد." اعتقاد بر این است که این گزارش به تأسیسات بوهو اشاره دارد. گزارش سال 2022 از آژانس اطلاعات دفاعی ایالات متحده (DIA) ارزیابی می کند که چین به "قابلیت محدودی" در فناوری انرژی هدایت شده ضد ماهواره دست یافته است. اثربخشی فناوری ASAT در بوهو همچنان ناشناخته است. گزارش DIA نشان می دهد که این کشور دارای قابلیت مخرب است اما هنوز آن را نشان نداده است. طبق گزارشی از CASI، چین تأسیسات لیزری دیگری دارد که کمتر از بوهو
توسط محققان بررسی می شوند، زیرا «بوهو یکی از تأسیسات شناخته شده ای است که به وضوح سوخت کافی برای یک لیزر شیمیایی پرقدرت را در خود جای داده است» که می تواند برای اثرات مخرب استفاده شود. ارزیابی بنیاد جهان امن نتیجه می گیرد که تأسیسات بوهو احتمالاً «محل اصلی» تحقیق و توسعه سلاح های انرژی هدایت شده چین است و کار این تأسیسات «ممکن است با هدف توسعه لیزرهای خیره کننده یا مخرب نصب شده روی خودرو باشد.» گزارش های دیگر حاکی از آن است که چین به طور گسترده در حال به کارگیری قابلیت های خیره کننده سیار است. گسترش سایت. تأسیسات بوهو به مرور زمان گسترش یافته است. اولین ساخت و ساز در این مکان در ژانویه یا فوریه 2002 با جاده عرض جغرافیایی که از میان تأسیسات عبور می کند، آغاز شد. تا اواسط اکتبر، ساخت اولین ساختمان ها در جایی که قرار بود به دفتر مرکزی اداری تبدیل شود، و همچنین اولین ساختمان اداری تأسیسات لیزر، آغاز شده بود. ساخت تأسیسات برای استقرار لیزرها در سال 2003 آغاز شد و تا سال 2004 به پایان رسید. در سال 2009 توسعه ای صورت گرفت و تعدادی ساختمان جدید اضافه شد. از آن زمان، به صورت دوره ای ساختمان های جدیدی اضافه شده است و ب
ه نظر می رسد که اکنون ساخت و ساز بر اساس نیاز انجام می شود.
پیتر اشنیتگر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلمان است. وی سرمربی تیم های ملی ساحل عاج، کامرون، اتیوپی، تایلند، ماداگاسکار و سنگال بوده است.
اسلام هراسی با نفرت نسبت به دین اسلام و افرادی که پیرو این دین تلقی می شوند شناخته می شود؛ این نفرت معمولاً از ترس و نفرت تغذیه می شود و از خلال کلیشهٔ در حال دگرگونی «هویت مسلمان» استمرار می یابد. این پدیده در سراسر جهان، به ویژه از زمان حملات ۱۱ سپتامبر در ایالات متحده، به طور فزاینده ای رایج و گسترده شده است؛ هرچند پیش از آن نیز در جامعه وجود داشت. در اروپا، تنش های فرهنگی میان اکثریت های ملی و کشورهای مسلمانِ به حاشیه رانده شده افزایش یافته است، چنان که نتایج انتخابات ۲۰۰۹ پارلمان اروپا با رأی های بالا به نفع سیاست های ضد مهاجرت نشان می دهد. در ایتالیا، حضور چشمگیر مسلمانان حدود ۱٫۲۵ میلیون نفر برآورد می شود، که ریشه در موج های مهاجرت و اسکان گسترده از دههٔ ۱۹۷۰ (خصوصاً از شمال آفریقا) دارد. جمعیت مسلمان ایتالیا با رشد اسلام هراسی با چالش های بیشتری در جایگاه اجتماعی خود روبه رو است. اسلام هراسی سال ها در ایتالیا وجود داشته است؛ برای نمونه، در دههٔ ۱۹۲۰، به مسلمانان اجازهٔ اقامت داده نمی شد چون دین آنان «بر خلاف اخلاق عمومی» تلقی می شد. شدت اسلام هراسی در ایتالیا با ساختار تاریخیِ مذهبی کشور—که سخت بر کلی
سای کاتولیک استوار است—افزون می شود. تعریف. برای "اسلام هراسی" تعریف رسمی حقوقی یا اجتماعی واحدی وجود ندارد؛ بااین حال می توان آن را «شکلی از پیش داوری نژادی» دانست، به ویژه به مثابه نیرویی سیاسی؛ و «به صورت ساده سازیِ تحریف آمیزِ اسلام و جهان اسلام» نمود می یابد. نزدیک به یک چهارم جمعیت جهان خود را مسلمان می دانند و از این رو اسلام دینی بسیار فراگیر است. افزون بر این، اسلام هراسی اغلب با دیگر اشکال تبعیض و سوگیری مذهبی هم پوشانی دارد و شناسایی آن را دشوار می سازد. اسلام در ایتالیا. شیوع. از سال ۸۲۷ تا سدهٔ دوازدهم میلادی حضور قابل توجه مسلمانان در ایتالیا وجود داشت. بنا بر گزارش ۲۰۱۱ پیو ریسرچ سنتر، در سال ۲۰۱۰ حدود ۱٬۵۸۳٬۰۰۰ مسلمان در ایتالیا زندگی می کردند، یعنی حدود ۲٫۶٪ از جمعیت کشور. نظریه ها. ریشه های متعددی برای سوگیری های ضداسلامی ذکر می شود؛ دلایل غالباً بر «نژاد، قومیت، تفاوت های فرهنگی و وضعیت های اقتصادی-اجتماعی» استوارند. هرچند حملات ۱۱ سپتامبر به آمریکا حضور اسلام هراسی را به شدت تقویت کرد، اما احساسات ضداسلامی پیش از آن نیز وجود داشت، تا حدی به سبب برداشتِ کمبودِ ادغامِ مهاجران مسلمان در اروپا
. در ادبیات معاصر بحث می شود که اسلام هراسی بیش ازپیش نهادینه می شود، نه صرفاً کنش افراد منفرد. منبع دیگری از نژادپرستی ضداسلامی از عدم مدارا و اسلام هراسیِ برخی کاتولیک های ایتالیایی برخاسته از باورهای مسیحی ناشی می شود. جیاکومو بیفی، کاردینال بولونیا، مدعی بود اروپا باید برای مقابله با «یورش ایدئولوژیک اسلام» به ریشه های مسیحی خود بازگردد. بیفی همچنین مسلمانان را تهدیدی برای هویت فرهنگی ایتالیا دانسته و آنان را منشأ مشکلات حقوقی و اجتماعی معرفی کرده است. مشارکت ها. اسلام هراسی در جهان و نیز در ایتالیا دیرزمانی است که وجود دارد؛ اما از پسِ حملات ۱۱ سپتامبر شیوع بیشتری یافته است. ساختار جدید هژمونی جهانی در قرن بیست ویکم به گسترش گفتمان های ضداسلامی یاری رسانده و «جمعیت های مسلمان به طور فزاینده ای به مثابه «دیگریِ شریرِ» جدید رمزگذاری شده اند». یکی از عوامل اصلی افزایش اسلام هراسی، رسانه ها هستند که با بسترهای مختلف خود کانال های نیرومندی برای انتشار اطلاعات و در نهایت شکل گیری و پرورش دیدگاه ها در جامعه فراهم می کنند. رسانه ها «در بازنمایی گروه های اقلیت مسئولیت سنگینی» بر دوش دارند. در پی واکنش های پس از ۱
۱ سپتامبر، دگرگونی محسوسی رخ داد و سوگیری ها علیه اسلام رایج تر شد. در جهانی با رسانه های آزاد، که آزادی بیان مؤلفه ای تعیین کننده است، گردش اطلاعات نادرست و متعصبانه گریزناپذیر است؛ و این به گسترش اسلام هراسی یاری رسانده است. به کارگیری واژگان دوپهلو و شیوه های فریبنده توسط رسانه ها زمینهٔ گمانه زنی عمومی و اشاعهٔ احساسات اغلب نادرست و متعصبانه نسبت به مسلمانان را فراهم می کند. این امر در بازتاب رسانه ایِ حملات تروریستی مختلف در اروپا پس از ۱۱ سپتامبر (از جمله در نیس و برلین) نمود داشت، جایی که اصطلاح «تروریسم اسلامی» به کار رفت و به افزایش پیش داوری علیه دین انجامید. رسانه های اجتماعی. به ویژه، رسانه های اجتماعی تریبونی چشمگیر برای بیان احساسات ضداسلامی فراهم کرده اند و خروجی نیرومندی برای پیام های نژادپرستانه و بیگانه هراسانه ایجاد کرده اند. گزارش «اسلام هراسی در اروپا» می گوید در سال ۲۰۱۴، در سامانهٔ ادارهٔ ملی مقابله با تبعیض نژادی در مجموع ۳۴۷ مورد بیان های نژادپرستانه در شبکه های اجتماعی مختلف ثبت شده است. قوانین. برخی قوانین کنونی در ایتالیا به احساسات ضداسلامی دامن می زنند، به ویژه قوانینی که وضعیت م
هاجران را متزلزل می کنند. از جمله «قانون بُوسی-فینی» سال ۲۰۰۲ دربارهٔ مهاجرت که مجازات کیفری برای افرادِ دستگیرشده در ورود غیرقانونی به کشور مقرر کرد، و حس خصومت علیه مهاجران را برانگیخت. در ۲۰۰۵ توسعهٔ دیگری از این قانون، ابزارهای مقابله با تهدید سازمان های تروریستی را تقویت کرد. در ۲۰۰۹ پارلمان ایتالیا قوانین بیشتری دربارهٔ مهاجرت گذراند، از جمله «قانون شمارهٔ ۹۴/۲۰۰۹ دربارهٔ مفاد مرتبط با امنیت عمومی». ترکیب این قوانین و برخی دیگر، بخشی از یک «بستهٔ امنیتی» شد که بخشی از آن، مهاجرت غیرقانونی را جرم انگاری می کند. چنین قوانینی نگرانی نهادهای رسمی و جامعهٔ مدنی را برانگیخته است؛ شورای اروپا اعلام کرده که «نگرانی از امنیت نمی تواند تنها مبنای سیاست مهاجرتی باشد». این قوانین همچنین پرسش هایی دربارهٔ رفاه مهاجران در ایتالیا برانگیخته اند. رویدادها. برآوردهای متفاوتی از میزان حضور احساسات ضداسلامی در ایتالیا وجود دارد. رویدادهای ضداسلامی دهه هاست که در ایتالیا و پیرامون آن رخ می دهد، اما از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بسامد و شدت آن ها به طور چشمگیری افزایش یافته است. روان هراسی نسبت به امکان وقوع حملهٔ تروریستی در میان افک
ار عمومیِ ایتالیا—و اروپا به طور کلی—رو به فزونی است، تا حدی به سبب رخدادهای مربوط به «تروریسمِ منتسب به اسلام» در کشورهای پیرامونی، مانند حملات نیس، روآن، رویتلینگن و برلین. با وجود اینکه این حملات را اقلیتی کوچک از افراطیون انجام می دهند، این امر به اجماعی گسترده و پیش داوری دربارهٔ اسلام به عنوان دینی خشونت طلب انجامیده و به بروز رویدادهای ضداسلامی گوناگون کمک کرده است. در داخل ایتالیا. در حوزهٔ اشتغال، مواردی از رفتارهای ضداسلامی گزارش شده است. طبق قانون، استخدام در بخش عمومی مستلزم داشتن تابعیت ایتالیا یا اتحادیهٔ اروپاست. در بخش خصوصی نیز کمبود آموزش کافی در میان برخی جمعیت مهاجران باعث سهم اندک آنان در مشاغلِ مهارت بالا شده است. در سیاست ایتالیا، از حملات ۱۱ سپتامبر به بعد، احساسات ضداسلامی آشکارتر شناسایی شده اند، به ویژه از سوی گرایش های راست گرا. رویدادهای مشخص. هیچ رویداد مشخص دیگری در ایتالیا رخ نداده است، جز تجمعی از «لیگ شمال» که در آن گفته شد «خطری هست که نژاد سفید ناپدید شود و جای آن را مهاجران بگیرند.» واکنش ها. منفی. لگا نورد، حزب راست گرای ایتالیایی، از ۲۰۰۱ هرچه بیشتر با گفتمان های ضداسلام
ی پیوند خورده است، و چندین «اصلاح فدرالی» و «قانون و نظمِ مهاجرتی» پیشنهاد کرده است. چند نمایندهٔ شاخص این حزب در مجموعه ای از رفتارهای بحث برانگیز دخیل بوده اند که اعتراضات عمومی را برانگیخت. در ۲۰۱۶، با تصویب یک قانون منطقه ای دربارهٔ ساخت اماکن عبادت جدید—از جمله مسجد—بحثی جنجالی درگرفت؛ این اقدام نقض آشکار حق بنیادین آزادی دین (مصون در قانون اساسی ایتالیا) دانسته و «قانون ضد مسجد» نام گرفت. همچنین سیاست «ریسپینیمِنتی» دولت لیگا نورد موجب بازگرداندن چندین قایق مهاجران (عمدتاً از شمال آفریقا) شد. در ۲۰۱۶، برخی مسئولانِ ایتالیا به طور گذرا پیشنهاد تقلید از ممنوعیت «بورکینی» در برخی سواحل فرانسه را مطرح کردند، اما در نهایت از اجرای آن صرف نظر شد. دست کم در یکی از شهرهای ایتالیا، شهردارِ منتسب به لیگا در ۲۰۲۴ کوشید دعاهای مسلمانان و پوشیدن بورکینی را در ساحل ممنوع کند که به تنش های شهری انجامید. یک دانشمند علوم سیاسی ایتالیایی با نام جیووانی سارتوری در کتابش نوشت مهاجران مسلمان حضوری «تهاجمی» دارند که «بی نظمی و جدایی» به همراه خواهند آورد. نوشته های او بر بسیاری در ایتالیا اثر گذاشت و به نظر می رسد کسانی با ا
و هم عقیده اند که اسلام هراسی از یک «امتنای فرهنگی–مذهبی» سرچشمه می گیرد. در ۲۸ سپتامبر ۲۰۰۱، یک هفته پس از حملات ۱۱ سپتامبر، روزنامهٔ کوریره دلا سرا ایتالیا مقاله ای با عنوان «خشم و غرور» منتشر کرد. نویسنده در این مقاله غرب را متهم می کرد که با اسلام و مهاجران مسلمان «بیش از حد نرم» برخورد کرده است. مثبت. اقدامات متعددی از سوی دولت ایتالیا و دیگر نهادها برای کاهش احساسات ضداسلامی موجود در جامعه انجام شده است. این شامل پیشنهادهایی از سوی نمایندگان دولت برای معرفی رویه ها و اقداماتی است که برابری را در میان جمعیت پشتیبانی و ترویج کند و نگرش های متعصبانه علیه مسلمانان را کاهش دهد. اقداماتی برای مهار گسترش اسلام هراسی از طریق رسانه ها، به ویژه در پلتفرم های رسانه های اجتماعی، از رهگذر فعالیت «رصدخانهٔ رسانه و شبکه های اجتماعی UNAR» دربارهٔ گفتار نفرت نشان داده شده است. پروژه ای تازه برای مبارزه با اسلام هراسی آغاز شده که «توقف اسلام هراسی» نام دارد. این پروژه از نوامبر ۲۰۱۸ تا اکتبر ۲۰۲۰ جریان داشت و هدف آن پرداختن به ریشه های اسلام هراسی در ایتالیا و اروپا بود. آمار. ایتالیایی هایی که به نظرسنجی خطرات ایپسوس در
سال ۲۰۱۶ پاسخ دادند، با این گزاره روبه رو شدند: «همهٔ مهاجرت های بعدی از کشورهای عمدتاً مسلمان باید متوقف شود.» همان طور که گزارش نشان می دهد، اکثریت در هشت کشور از ده کشور با این گزاره موافق بودند و در ایتالیا ۵۱٪ موافق بودند. یوروبارومتر دربارهٔ تبعیض به این موضوع پرداخته و نشان می دهد ۳۹٪ از پاسخ دهندگان ایتالیایی گفته اند که با همکاری با یک مسلمان احساس ناراحتی خواهند داشت. افزون بر این، تنها ۴۱٪ گفته اند اگر یکی از فرزندانشان در رابطهٔ عاشقانه با یک مسلمان باشد، احساس راحتی خواهند داشت.
دودمان عباسی یا عباسیان (به عربی: بنو العباس) یک دودمان عرب بودند که بین سال های ۷۵۰ تا ۱۲۵۸ میلادی بر خلافت عباسی حکومت کردند. آنها از طایفه قریشی هاشمی بنی عباس بودند که از نوادگان عباس بن عبدالمطلب بودند. خلافت عباسی به سه دوره اصلی تقسیم می شود: اوایل دوره عباسی (۷۵۰–۸۶۱)، اواسط دوره عباسی (۸۶۱–۹۳۶) و اواخر دوره عباسی (۹۳۶–۱۲۵۸). شاخه ای از این دودمان نیز به عنوان حاکمان تشریفاتی برای سلطنت مملوک (۱۲۶۱–۱۵۱۷) تا زمان فتح آنها توسط امپراتوری عثمانی حکومت می کردند. اصل و نسب. عباسیان از نسل عباس، یکی از اصحاب محمد (و همچنین عموی او) و از قرآن پژوهان اولیه هستند. بنابراین ریشه آنها به هاشم بن عبد مناف و نیز عدنان به این خط می رسد: العباس بن عبدالمطلب بن هاشم بن عبد مناف بن قصعی بن کلیب بن مرّه بن کعب بن لؤی بن غالب بن فهر بن مالک بن انحُکَنَه. ابن الیاس بن مدر بن نزار بن معاد بن عدنان.
برین گیت به معنی "دروازه مغز" یک سامانهٔ کاشت مغزی است که در حال توسعه و طی مراحل کارآزمایی بالینی می باشد. این سامانه برای کمک به افرادی طراحی شده است که کنترل اندام های خود یا دیگر کارکردهای بدن را از دست داده اند، مانند بیماران مبتلا به اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS) یا آسیب نخاعی. فناوری برین گیت و دارایی های وابسته به "شرکت سایبرکینتیکز" اکنون در مالکیت شرکت خصوصی برین گیت قرار دارد. حسگری که در مغز کاشته می شود، فعالیت مغزی بیمار را پایش کرده و قصد یا نیت کاربر را به فرمان های رایانه ای تبدیل می کند. فناوری. برین گیت در شکل کنونی خود از یک حسگر کاشته شده در مغز و یک دستگاه رمزگشای خارجی تشکیل شده است که به نوعی اندام مصنوعی یا شیء بیرونی دیگر متصل می شود. حسگر به صورت یک آرایهٔ میکروالکترود است که پیش تر با نام «آرایه یوتا» شناخته می شد و شامل ۱۰۰ الکترود باریک تر از مو است. این الکترودها امضای الکترومغناطیسی شلیک نورون ها را در بخش های خاصی از مغز—برای نمونه در ناحیه ای که حرکت بازو را کنترل می کند—دریافت می کنند. حسگر این فعالیت ها را به سیگنال های الکتریکی تبدیل کرده و آن ها را به یک دستگاه خارجی می
فرستد تا در نرم افزار رمزگشایی شوند. دستگاه رمزگشا با بهره گیری از سیگنال های مغزی می تواند ابزارهای بیرونی مانند یک بازوی رباتیک، نشانگر رایانه یا حتی یک صندلی چرخدار را کنترل کند. به بیان ساده، برین گیت به فرد امکان می دهد تنها با ذهن خود اشیای جهان پیرامون را جابه جا کند. افزون بر تحلیل بی درنگ الگوهای نورونی برای انتقال حرکات، آرایهٔ برین گیت همچنین قادر به ضبط داده های الکتریکی برای بررسی های بعدی است. یکی از کاربردهای بالقوهٔ این ویژگی، مطالعهٔ الگوهای تشنج در بیماران مبتلا به صرع توسط یک عصب شناس است. تاریخچه. برین گیت در آغاز توسط پژوهشگرانِ بخش علوم اعصاب در دانشگاه براون و در همکاری با شرکت سایبرکینتیکز توسعه یافت. بعدها سایبرکینتیکز ساخت دستگاه را به "شرکت بلک راک میکروسایستمز" واگذار کرد که اکنون حسگرها و سخت افزار گردآوری داده را تولید می کند. شرکت برین گیت حقوق مالکیت فکری و فناوری های مرتبط را از سایبرکینتیکز خریداری کرده و همچنان مالک این حقوق است. پژوهش ها و نتایج آزمایشی. نخستین آزمایش های گزارش شده که شامل کاشت آرایهٔ میکروالکترود در یک انسان بود، در سال ۲۰۰۲ توسط کوین وارویک، مارک گاسون و
پیتر کیبرد انجام شد. این عمل که در درمانگاه رادکلیف انجام گرفت، شامل کاشت آرایه در اعصاب محیطی داوطلب بود تا کارکردهای حرکتی و حسی به طور دوسویه برقرار شود. آزمایش بالینی کامل برین گیت سپس در فاصلهٔ سال های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ توسط پژوهشگران بیمارستان عمومی ماساچوست، دانشگاه براون و وزارت امور کهنه سربازان ایالات متحده انجام شد و شامل چهار بیمار مبتلا به فلج چهاراندام بود. نتایج این مطالعه که در سال ۲۰۰۶ در مجلهٔ "نیچر" منتشر شد، نشان داد که یک انسانِ فلج چهاراندام توانست تنها با فکر کردن، نشانگر رایانه را کنترل کرده، ایمیل باز کند و ابزارهایی مانند تلویزیون را به کار گیرد. یکی از شرکت کنندگان مت نیگل بود که آسیب نخاعی داشت و دیگری به ALS پیشرفته مبتلا بود. در ژوئیهٔ ۲۰۰۹، آزمایش بالینی دوم با نام «برین گیت۲» توسط پژوهشگران بیمارستان عمومی ماساچوست، دانشگاه براون و مرکز کهنه سربازان پراویدنس آغاز شد. در نوامبر ۲۰۱۱، آزمایشگاه ترجمه ای اندام های مصنوعی عصبی در دانشگاه استنفورد به عنوان محل دوم به این کارآزمایی پیوست. این کارآزمایی همچنان ادامه دارد. در مهٔ ۲۰۱۲، پژوهشگران برین گیت در مجلهٔ "نیچر" گزارشی منتشر کردند ک