Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دارد؛ بنابراین برنامه ریزی این منطقه در قطعات زمین متعلق به سلطنت در ضلع شرقی و غربی میدان الکساندری و در بلوک جنوب میدان، که شهر آماده واگذاری آن برای استفاده سربازخانه بود، آغاز شد. آگوست بومن که معمار هیئت عمومی ساختمان های عمومی بود، نقشه ها و نقشه های ساختمانی این منطقه را تهیه کرد. در سال های ۱۸۸۱–۱۸۸۲، پنج آپارتمان افسران، یک ساختمان باشگاه و اداری، چهار سربازخانه گروهان، یک نگهبانی اصلی، یک «آرتل»، یک سربازخانه، یک مجتمع بیمارستان و چندین ساختمان نگهداری در منطقه سربازخانه تکمیل شدند. این پادگان اولین سربازان وظیفه خود را در نوامبر ۱۸۸۱، با وجود این که برخی از ساختمان ها هنوز ناتمام بودند، پذیرفت. این پادگان در دهه ۱۸۹۰ مجبور به گسترش مجموعه شد. با وجود برنامه های بزرگتر، تنها یک ساختمان جدید پادگان و یک ساختمان مسکونی در منطقه ضلع جنوبی تیلیتهتانکاتو ساخته شد. این ساختمان برای افسران درجه دار متأهل در نظر گرفته شده بود. علاوه بر این، یک ساختمان سونای جدید در سال ۱۸۹۹ تکمیل شد. از هنگ روسیه تا جنگ داخلی. اقدامات روسی سازی نیکلاس دوم، منجر به تصویب قانونی توسط امپراتور شد که ارتش فنلاند را لغو. پادگان
واسا نیز به روس ها تحویل داده شد و هنگ چهارم تک تیراندازان از تیپ اول تک تیراندازان فنلاند در آنجا مستقر شد. روس ها حداقل پنج ساختمان در محوطه پادگان ساختند. سربازان سفید در ۲۸ ژانویه ۱۹۱۸ پادگان را تصرف کردند. در طول جنگ داخلی، حدود ۲۰۰۰ زندانی روسی در محوطه پادگان و در مدرسه ابتدایی راستوانکاتو نگهداری می شدند. کاربرد نظامی در دوران استقلال. در طول دوره استقلال فنلاند، پادگان واسا میزبان سه گردان بود. تیپ یاگر از سال ۱۹۱۸ تا ۱۹۳۴ در آنجا مستقر بود. در طول این مدت، هیچ پروژه ساختمانی خاصی در منطقه پادگان انجام نشد. اما پادگان در سال ۱۹۲۶ انبار تاج واسا را به عنوان ساختمان انبار دریافت کرد. در نتیجه سازماندهی مجدد نیروهای دفاعی، یک هنگ توپخانه در سال ۱۹۳۵ در واسا مستقر شد. با توجه به نیاز این هنگ به فضای بیشتر نسبت به یک لشکر پیاده نظام، منطقه پادگان باید گسترش می یافت. ساخت و سازهای اضافی از اوایل سال ۱۹۳۴ آغاز شد. شهر واسا نیز به نوبه خود، هشت قطعه زمین جدید را در سال ۱۹۳۷ تحویل داد. یک گاراژ و تعمیرگاه جدید، از جمله موارد دیگر، بر روی آنها ساخته شد. در طول جنگ جهانی دوم، از پادگان ها برای آموزش افسران و خد
مه توپخانه صحرایی استفاده می شد. دو ساختمان پادگان در بمباران واسا در طول جنگ زمستانی تخریب شدند. پس از جنگ، گردان اول یاگر در واسا مستقر شد. رشد تعداد کارکنان عادی گردان باعث کمبود مسکن جدیدی شد و اتاق رختشویخانه در ضلع جنوبی تیلیتهتانکاتو به یک ساختمان مسکونی تبدیل شد و چهار سربازخانه مسکونی در لبه جنوبی محوطه پادگان ساخته شد. این سربازخانه ها زمانی که یک ساختمان مسکونی جدید طبق نقشه های استاندارد وزارت دفاع در دهه ۱۹۵۰ تکمیل شد، متروکه شدند. گردان ۱ یاگر در سال ۱۹۶۴ به سودانکیلا منتقل شد. در عوض، توپخانه ساحلی واسا از سومنلینا به واسا منتقل شد که از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۹۸ در واسا فعالیت داشت. در سال ۱۹۶۷ یک ساختمان مسکونی جدید که توسط آینو کالیو-اریکسون طراحی شده بود، برای پرسنل عادی ساخته شد. سال بعد، ساختمان های قدیمی پادگان ها به شبکه گرمایش منطقه ای متصل شدند. آخرین خانه با گرمایش چوبی در سال ۱۹۷۸ به شبکه متصل شد. ساختمان آموزشی جدید که توسط اسمو لاپو طراحی شده بود، در سال ۱۹۹۰ تکمیل شد. تصمیم به تعطیلی باتری ساحلی واسا در سال ۱۹۹۷ گرفته شد و این باتری در پایان سال ۱۹۹۸ فعالیت خود را متوقف کرد. بیشتر محوطه پ
ادگان به شهر واسا منتقل شد، اما برخی از ساختمان ها در اختیار دولت باقی ماندند. حفاظت و میراث فرهنگی. پادگان تک تیراندازان واسا در فهرست محیط های فرهنگی ملی با اهمیت ملی هیئت ملی آثار باستانی گنجانده شده است. طبق گفته هیئت ملی آثار باستانی، این یکی از بهترین مناطق پادگان چوبی حفظ شده در فنلاند است که طبق نقشه های استاندارد دهه ۱۸۸۰ ساخته شده است. منطقه تحت حفاظت قانون حفاظت از ساختمان شامل منطقه ای است که بین کاسارمیکاتو، راستوانکاتو، تیلیتهتانکاتو و کولوکاتو محدود شده است. طبق مقررات حفاظتی، نمای بیرونی ساختمان ها، از جمله گچبری های تزئینی آنها، و همچنین چیدمان اتاق های داخلی و اجزای ساختمان، باید حفظ شود. علاوه بر این، منطقه سربازخانه باید حفظ شود و ساختمان ها به گونه ای مورد استفاده قرار گیرند که ارزش و شخصیت تاریخی آنها حفظ شود.
اوگو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است. وی سابقه بازی در تیم های باشگاه فوتبال بوتافوگو، باشگاه ورزشی ویتوریا و باشگاه فوتبال الوصل را در کارنامه دارد.
سهیل عبدالله (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل امارات متحده عربی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الوصل اشاره کرد.
فارس خلیل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل امارات متحده عربی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الوصل اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال امارات متحده عربی بازی کرده است.
سالم العزیزی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل امارات متحده عربی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الوصل اشاره کرد.
رناتو ژونیور (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است. وی سابقه بازی در تیم های همچون باشگاه ورزشی پورتیموننزه، باشگاه ورزشی گوییاس، باشگاه فوتبال ویبورگ و باشگاه فوتبال الوصل را در کارنامه دارد.
فونته مدوراتا، که به طور مستقیم به خوب متواضع ترجمه می شود، نام مستعار مودستای پوتزو دی فورزی است، همچنین با نام مودستو پوتزو (یا متواضع، زنانه شده متواضع)، (۱۵۵۵–۱۵۹۲) شناخته می شود، نویسنده و شاعر ونیزی. علاوه بر گفتگوهای منتشر شده پس از مرگش، "عدالت زنانه و شایستگی زنان" (که در "کتاب ارزش زنان، ۱۶۰۰" گردآوری شده است)، که او را بیشتر به خاطر آنها می شناسند، او یک رمان و شعر مذهبی نیز سروده است. جزئیات زندگی او از زندگینامه جووانی نیکولو دوگلیونی (۱۵۴۸–۱۶۲۹)، عمویش، که به عنوان مقدمه ای بر گفتگو گنجانده شده است، شناخته شده است. زندگی و تاریخ. والدین پوتزو، جیرولامو دا پوتزو و ماریتا دا پوتزو ("با نام خانوادگی قبلی": دال مورو), در سال ۱۵۵۶، زمانی که پوتزو تنها یک سال داشت، بر اثر طاعون درگذشتند و او و برادر بزرگترش لئوناردو تحت مراقبت مادربزرگ مادری شان و شوهر دومش قرار گرفتند. او چندین سال را در صومعه سانتا مارتا گذراند، جایی که به لطف حافظه فوق العاده اش، اغلب به عنوان یک کودک نابغه به نمایش گذاشته می شد. او می توانست خطبه های طولانی را که فقط یک بار شنیده یا خوانده بود، تکرار کند. در سن نه سالگی، او به خان
واده مادربزرگش بازگردانده شد، جایی که او لاتین و آهنگسازی را از پدربزرگش، پروسپرو ساراسنی، مردی ادیب، و همچنین از برادرش لئوناردو آموخت. برادرش همچنین به او خواندن و نوشتن به زبان لاتین، نقاشی، آواز خواندن و نواختن عود و هارپسیکورد را آموخت. علاوه بر این، او به طور غیررسمی تحصیلات خود را تحت راهنمایی ساراسنی با اداره کتابخانه او ادامه داده بود. از سال ۱۵۷۶، در اوایل بیست سالگی اش، او همچنان با ساراسنی ها رابطه داشت، زیرا برای اقامت نزد دخترشان، ساراسن، می رفت. در ۱۵ فوریه ۱۵۸۲، در سن بیست و هفت سالگی، مدراتا با فیلیپو دِ زورزی، وکیل و مقام دولتی، ازدواج کرد که بعدها از او صاحب چهار فرزند شد. آنها دو پسر داشتند، پیترو که بزرگ ترین پسر بود و جیرولامو، فرزند سوم. آنها همچنین دو دختر داشتند، دومین فرزند، سیسیلیا و کوچک ترین که نامش هرگز فاش نشد. به نظر می رسید ازدواج آنها نشان دهنده برابری و احترام متقابل باشد، همان طور که دِ زورزی یک سال و نیم پس از عروسی جهیزیه او را بازگرداند. یک سند رسمی به تاریخ اکتبر ۱۵۸۳ بیان می کند که دِ زورزی جهیزیه را «به لطف مهربانی خالص و عشق و حسن نیت زیادی که نسبت به او احساس کرده و
می کند» بازگرداند. به همین ترتیب، مدراتا فونته در یکی از نوشته های خود، شوهرش را مردی «با فضیلت، نیکوکار و درستکار» توصیف می کند. این اقدامات در این دوره زمانی قابل توجه بود، زیرا زنان معمولاً اموالی به نام خود نداشتند که بتوانند با آن اداره کنند. آثار. یکی از اولین آثار شناخته شده فونته، یک نمایش موزیکال است "که" در سال ۱۵۸۱ در جشنواره روز سنت استفان در مقابل دوک دا پونته اجرا شد. «"جشن ها"» شامل حدود ۳۵۰ بیت با چندین بخش آواز است. همچنین در سال ۱۵۸۱، او شعر حماسی خود «"سیزده سرود" "فلوریدورو"» را که به بیانکا کاپلو و همسر جدیدش، فرانچسکو اول مدیچی، دوک بزرگ توسکانی تقدیم شده بود، منتشر کرد. این شعر شاید دومین اثر شوالیه ای منتشر شده توسط یک زن ایتالیایی، پس از "«ایل مسچینو"» اثر تولیا داراگونا باشد که در سال ۱۵۶۰ منتشر شد. فونته دو شعر مذهبی بلند "به نام های «مصائب مسیح" "»" و "«رستاخیز عیسی مسیح، پروردگار" "ما، که در اکتاوهای مدراتا فونته پس از مصائب مقدس می آید"» سروده است. او در این آثار، واکنش های عاطفی مریم مقدس و مریم مجدلیه را به مرگ و رستاخیز مسیح به تفصیل شرح می دهد و اعتقاد عمیق خود را به مشارکت
فعال زنان در وقایع مصائب و رستاخیز مسیح نشان می دهد. شاید او بیشتر به خاطر اثری که از سال ۱۵۸۸ تا ۱۵۹۲ با عنوان در باب شایستگی زنان روی آن کار کرد، شناخته شود. این اثر پس از مرگش در سال ۱۶۰۰ منتشر شد. در این اثر، او ضمن ستایش فضایل و هوش زنان، از رفتار مردان با زنان انتقاد می کند و استدلال می کند که زنان از مردان برترند، اما تا آنجا پیش نمی رود که خواستار برابری جنسی شود. طبق گفتهٔ دوگلیونی، وقتی پوتزو در سال ۱۵۹۲ در سن سی و هفت سالگی درگذشت، چهار فرزند داشت: بزرگ ترین آنها ده ساله، دومی هشت ساله، سومی شش ساله و نوزادی که تولدش باعث مرگ او شد. شوهرش سنگ نبشته ای مرمرین بر روی مقبرهٔ او گذاشت که پوتزو را «زن بسیار دانشمند» توصیف می کند.
آندره آ دی چونه دی آرکانجلو (حدود ۱۳۰۸–۲۵ اوت ۱۳۶۸)، که بیشتر با نام اورکانیا شناخته می شود، نقاش، مجسمه ساز و معمار ایتالیایی فعال در فلورانس بود. او به عنوان مشاور در کلیسای جامع فلورانس کار می کرد و بر ساخت نمای کلیسای جامع اورویه تو نظارت داشت. خیمه مرمری پرهزینه که توسط انجمن برادری اورسانمیکله برای محافظت سفارش داده و پرداخت شده بود و مائستا توسط برناردو دادی (۱۳۴۷) در اورسانمیکله (۱۳۵۲–۱۳۵۹) ساخته شده بود، بلافاصله مورد ستایش قرار گرفت. "محراب استروزی" او (۱۳۵۴–۱۳۵۷) به عنوان تعریف کننده نقش جدیدی برای مسیح به عنوان منبع آموزه های کاتولیک و اقتدار پاپ، به عنوان شخصیت مرکزی که به طور فعال الهیات دومینیکن یا به طور کلی الهیات مندکانت را به توماس آکویناس و کلیدهای کلیسا را به سنت پیتر می دهد، شناخته می شود. آثار. آثار اورکانا عبارتند از: دانش آموزان. از جمله شاگردان و میراث اورکانیا می توان به افراد زیر اشاره کرد:
ماگینو گابریلی، مایر دی گابریل ماگینو یا مازو دی گابریل، مخترع، کارآفرین، کیمیاگر و تولیدکننده ابریشم ونیزی-یهودی بود که در قرن شانزدهم میلادی زندگی می کرد. گابریلی در سال ۱۵۸۸ تولید شیشه و آینه کریستالی را در سراسر ایالات پاپی برای پنجره های کلیسا در رم آغاز کرد. او در سال ۱۵۸۷ انحصار تولید ابریشم را به دست آورد. پس از مرگ پاپ سیکتوس پنجم، او به دربار مدیچی رفت، اما با اعتراضاتی روبرو شد و استعفا داد و سرانجام به دوک نشین لورن نقل مکان کرد، جایی که یک شرکت تجارت شرقی تأسیس کرد. هدف او ایجاد شبکه ای از مراکز تجاری در سراسر سرزمین های ژرمنی بود، اما به ایتالیا بازگشت و اندکی پس از آن در حالی که دوک بزرگ توسکانی را در یک لشکرکشی نظامی علیه ترک ها همراهی می کرد، درگذشت. تنها اثر منتشر شده از او رساله ای در مورد پرورش کرم ابریشم "با عنوان «گفتگوی م. ماگنو گابریلی، هبرئو ونتیانو، دربارهٔ استفاده از اختراع در حدود مجموعه»" است که در سال ۱۵۸۸ در رم منتشر شد او با آبرامو کولورنی و جیوان باتیستا گویدوبونی همکاری کرد. او چندین حق ثبت اختراع از ونیز، فلورانس، پاپ و پادشاه اسپانیا دریافت کرد تا از اختراعات مرتبط با ابریش
م خود بهره برداری کند. کسب و کار او شامل شبکه ای از مشارکت ها برای تولید پارچه های ابریشمی، پارچه های پشمی، نخ طلا و شیشه، با کارگاه هایی در لیورنو، پیزا و فلورانس بود. او همچنین صاحب یک کارخانه کاغذسازی و مزرعه ای برای پرورش کرم ابریشم در توسکانی بود. در سال ۱۵۹۳ او از دولت فلورانس حق ثبت اختراع برای تولید روغن کتان را دریافت کرد.
ورونیکا فرانکو (حدود ۱۵۴۶–۱۵۹۱) شاعر و زن روسپی ایتالیایی در ونیز قرن شانزدهم بود. او به خاطر مشتریان قابل توجه، حمایت از فمینیست ها، مشارکت های ادبی و نیکوکاری اش شناخته شده است. تحصیلات اومانیستی و مشارکت های فرهنگی او بر نقش زنان روسپی در اواخر رنسانس ونیزی تأثیر گذاشت. فرانکو در آثار برجسته اش، "Capitoli in Terze rime و Lettere familiari a diversi (" نامه های آشنا به افراد مختلف")"، از فضیلت، عقل و انصافِ پذیرفته شده برای نصیحت اشراف مرد و سایر اطرافیانش استفاده می کند. او به دلیل شهرت و نفوذ تثبیت شده اش، در نویسندگی خود نسبت به هر زن سنتی ونیزی دیگری، استقلال بیشتری داشت. زندگی. ورونیکا فرانکو در خانواده ای از طبقهٔ "سیتادینو" متولد شد. او جایگاه خود را در جامعهٔ ونیزی رنسانس به عنوان یک "کورتیجیانا اونستا (روسپی صادق)" توسعه داد. این روسپی ها، کارگران جنسی روشنفکری بودند که جایگاه خود را در جامعه از فرهیختگی و مهارت فرهنگی خود به دست می آوردند. آنها در تضاد با سایر کارگران جنسی مانند "کورتیجیانا دی لوم یا متریکریس" (فاحشه) بودند "که" روسپی های طبقهٔ پایین بودند. فرانکو در سنین جوانی از معلم خصوصی برادر
ش، که فرصتی غیرمعمول برای زنان ونیزی بود، آموزش های انسان گرایانهٔ قابل قبولی دریافت کرد. او تحصیلات خود را با معاشرت با مردان دانشمند، نویسندگان و نقاشان ادامه داد. این امر به او امکان دسترسی به دومنیکو ونیه، حامی و مشاور نویسندگان زن، را داد. او توانست از تحصیلات خود برای کمک به حوزه های ادبی و هنری استفاده کند. فرانکو مهارت های بیشتری را از مادرش، پائولا فراکاسا، آموخت که به یافتن مشتریان مناسب برای او و همچنین شوهر دادن او علاقه داشت. فرانکو در دوران نوجوانی اش، برای مدت کوتاهی با یک پزشک بالغ و ثروتمند به نام پائولو پانیتزا ازدواج کرد. او در بیشتر عمرش به همراه خانواده ای از معلمان خصوصی و خدمتکاران، از فرزندانش حمایت می کرد. فرانکو دو جلد شعر نوشت: "قافیه های سوم" در ۱۵۷۵ و "نامه های خانوادگی به متفاوت" در ۱۵۸۰. در سال ۱۵۶۵، زمانی که ورونیکا فرانکو حدود ۲۰ سال داشت، نامش در "فهرست «کاتالوگ تمام روسپیان اصلی و محترم ونیز»" (کاتالوگ تمام روسپیان اصلی و محترم ونیز) ثبت شد، که نام، آدرس و حق الزحمه برجسته ترین روسپی های ونیز را ارائه می داد؛ مادرش به عنوان فردی که حق الزحمه باید به او پرداخت می شد ("واسطه"
او) ذکر شده بود. از سوابق موجود، می دانیم که فرانکو تا ۱۸ سالگی برای مدت کوتاهی ازدواج کرده و اولین فرزندش را به دنیا آورده بود؛ او در نهایت صاحب شش فرزند شد که سه نفر از آنها در نوزادی درگذشتند. او در دهه ۱۵۷۰ با سالن ادبی مشهور دومنیکو ونیه در ونیز آشنا شد، کسی که نه تنها به عنوان مشاور ادبی نویسندگان مرد، بلکه به بسیاری از شاعران زن منطقه ونتو نیز خدمت می کرد. فرانکو به عنوان یکی از "اعضای افتخارآمیز کلیسای کاتولیک" در شهری ثروتمند و جهان وطنی، بخش عمده ای از زندگی کاری خود را به خوبی گذراند، اما بدون حمایت خودکاری که به زنان «محترم» اعطا می شد، مجبور بود راه خود را پیدا کند. او درس می خواند و در میان فرهیختگان به دنبال حامی می گشت. در سال ۱۵۷۵، در جریان همه گیری طاعون که شهر را ویران کرد، فرانکو مجبور به ترک ونیز شد و بخش زیادی از ثروت خود را در پی غارت خانه و دارایی هایش از دست داد. پس از بازگشتش در سال ۱۵۷۷، او در برابر دادگاه تفتیش عقاید، جرمی که در آن روزها معمولاً علیه زنان روسپی مطرح می شد، از خود در برابر اتهامات جادوگری دفاع کرد. اتهامات لغو شد. شواهدی وجود دارد که نشان می دهد ارتباطات او در میان
اشراف ونیزی به تبرئه او کمک کرده است. زندگی بعدی او تا حد زیادی مبهم است، اگرچه سوابق باقی مانده نشان می دهد که اگرچه او آزادی خود را به دست آورد، اما تمام دارایی ها و ثروت مادی خود را از دست داد. سرانجام، آخرین حامی اصلی او درگذشت و او را بدون هیچ حمایت مالی رها کرد. اطلاعات کمی در مورد زندگی او پس از سال ۱۵۸۰ وجود دارد. سوابق نشان می دهد که او در سال های پایانی عمر خود کمتر مرفه بود و گمان می رود که در فقر نسبی درگذشته باشد.
دولچه ستیل نووُ (تلفظ ایتالیایی: [doltʃe ˌstil 'nɔːvo']، به معنای «سبک شیرین نو») یک جنبش ادبی در قرن سیزدهم و چهاردهم ایتالیا بود. هنرمندان سبک شیرین نو، "استیلنویستی" نامیده می شوند. مضمون اصلی این سبک که تحت تأثیر مکتب سیسیلی و شعر توسکانی قرار دارد عشق الهی است. نام دولچه ستیل نوو را برای اولین بار دانته آلیگیری در برزخ، دومین بخش کمدی الهی، استفاده کرد. در بخش برزخ از کمدی الهی، او با بوناگیونتا اوربیکیانی، شاعر ایتالیایی قرن سیزدهم، ملاقات می کند که به دانته می گوید خودِ دانته، گوئیدو گویینیزللی و گوئیدو کاوالکانتی توانسته اند ژانر جدیدی خلق کنند: یک "سبک نو". شعر این مکتب با ستایش از شکل انسان، توصیفات واضح از زیبایی زنانه و مقایسه مکرر زنی مورد نظر با موجودی از بهشت مشخص می شود. زن به عنوان "فرشته" یا "پلی به سوی خدا" توصیف می شود. عشق در این سنت ادبی به جای اینکه ماهیت مادی داشته باشد، نوعی عشق الهی است. اشعار این جنبش اغلب شامل درون نگری عمیق نیز می شود. بسیاری از منتقدان ادبی معتقدند که درون نگری در آثار ادبی ایتالیایی ابتدا توسط شاعران این سبک معرفی شد و بعدها توسط فرانچسکو پترارکا توسعه یافت. بنا
براین دو مفهوم اصلی (درون نگری و عشق) با ورود شاعر به دنیای درونی خود برای بیان درونی ترین احساسات خود، که ناشی از زیباییِ زنانه ی الهی است، گرد هم می آیند. اولین بیان این سبک به گوئیدو گویینیزللی و شعر او "Al cor gentil rempaira sempre amore" (به قلبِ رام، همیشه باز خواهد گشت، عشق) نسبت داده می شود. پیشگامان سبک شیرین نو در آثار پروانسی تروبادورها، مانند لانفرانک سیگالای جنوایی، پیدا می شوند. اهمیت «دولچه ستیل نوو» در این واقعیت نهفته است که گذشته از اینکه تجلی اولین سنت ادبی واقعی در ایتالیا بود، به زبان بومی توسکانی که بعداً به زبان ملی ایتالیا تبدیل شد، اعتلا و رونق بخشید. در "برزخ" دانته. در سرود بیست و چهارم برزخ از کمدی الهی دانته آلیگیری، در ششمین طبقه برزخ، بوناگیونتا اوربیکیانیِ شاعر، پس از تأیید اینکه دانته همان شاعری است که شعر «بانوانی که هوش عشق دارند» از محموعه ی زندگانی نو را سروده از عبارت dolce stil novo (سبک شیرین جدید)، که برای اولین بار در زبان ایتالیایی به کار رفته، برای توصیف سبک دانته به عنوان یک شاعر و اینکه چگونه این سبک، نشان دهنده تغییر سبک او از سبک شاعران پیش از او مانند جاکومو د
ا لنتینی و گیتون دآرتزو است، استفاده می کند. دانته شناسان تلاش کرده اند تا این «سبک شیرین نو» را تعریف کنند، و این موضوع همچنان محل بحث و جدل بسیار است. دانته، شخصیت اصلی داستان، ادعا می کند: «من کسی هستم که وقتی عشق به من الهام می بخشد، توجه می کنم و همانطور که او در درونم فرمان می دهد، آن را بیان می کنم»(برزخ، سرود 24، سطرهای 52-54) معنای «عشق» در این قطعه، بسیاری از محققان دانته را دچار اختلاف کرده است، آنها این سوال را مطرح می کنند که آیا منظور از آمور(عشق)، خدای عشق است یا این نام دیگری برای همان خدای مسیحی است. رابرت هالندر این فرضیه را مطرح می کند که این عبارت را می توان از نظر علم کلام فهمید. دانته با استفاده از بوناگیونتا برای توصیف سبک خود به عنوان «ملایم اما نو»، خود را به عنوان چیزی بیش از یک شاعر عاشقانه معمولی معرفی می کند، زیرا بئاتریس اهمیت کلامی دارد. بئاتریس مظهر عشق خدا به دانته است و بئاتریس که به عنوان راهنمای دانته عمل می کند، می تواند او را به سوی خدا هدایت کند. فوریو برونولو همچنین استدلال می کند که چینو دا پیستویا، که دانته معتقد بود تنها کسی است که اهمیت بئاتریس را درک کرده هم به این
«مکتب» شعر تعلق دارد. در خصوص شیرین بودن این سبک باید گفت زیگموند جی. بارانسکی، دانته شناس، اظهار می کند که تعریف این عبارت را نباید در بیرون جستجو کرد، زیرا می توان آن را در متن خود شعر یافت: این سبکی است که در آن شکل و محتوا با هم هماهنگ هستند و این هماهنگی همان چیزی است که این سبک را «شیرین» می کند. معنایی دیگر برای dulcis وضوح است، و خود دانته معتقد بود که برای اینکه شعر شیرین باشد، باید تا حد امکان قابل فهم باشد. در قرن نوزدهم، محققان شروع به بررسی و مطالعه ی سبک شیرین نو به عنوان یک «مکتب» شعری کردند. محققان، برای تمایز قائل شدن بین تفاخر دانته به شیرین بودن این سبک در «برزخ» و بررسی تاریخی و غیرجانبدارانه از این جنبش ادبی، این جنبش را «سبک نو» نامیدند.
هیل درایورز۲ (انگلیسی: "Helldivers 2)" یک بازی ویدیویی تیراندازی از بالا به پایین است که در سال ۲۰۱۵ توسط Arrowhead Game Studios توسعه داده شده و توسط Sony Computer Entertainment منتشر شده است. این بازی در مارس ۲۰۱۵ برای پلی استیشن ۳، پلی استیشن ۴ و پلی استیشن ویتا (با قابلیت بازی بین پلتفرمی) منتشر شد. نسخه ای برای ویندوز نیز در ۷ دسامبر ۲۰۱۵ منتشر شد و این اولین بازی منتشر شده توسط سونی برای رایانه های شخصی از زمان Twisted Metal 2 و Jet Moto در سال ۱۹۹۷ است. بازی Helldivers نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد و تا مه ۲۰۲۴ بیش از ۴ میلیون نسخه فروخت. دنباله آن، Helldivers 2، در مه ۲۰۲۳ معرفی و در ۸ فوریه ۲۰۲۴ منتشر شد. روند بازی. در بازی Helldivers، بازیکن باید در طول نبردهای پر هرج و مرج، اقدامات خود را هماهنگ کند تا به اهداف خود برسد و از تلفات ناشی از آتش نیروهای خودی جلوگیری کند. این بازی بازیکنان را در مقابل سه گونه مختلف دشمن قرار می دهد و از آنها می خواهد که بقای Super Earth را تضمین کنند. بازیکنان در ماموریت های تولید شده به صورتی شرکت می کنند که در آنها باید مجموعه ای از اهداف را انجام دهند. در شروع
هر مأموریت، بازیکنان می توانند تجهیزات (مجموعه سلاح ها، تجهیزات و ادوات) و موقعیت های استقرار خود را انتخاب کنند. آنها همچنین می توانند از مکانیک استراتژی بازی برای افزایش گزینه های خود استفاده کنند و با طرح نقشه یا سبک بازی فردی خود مطابقت داشته باشند. به عنوان مثال، بازیکن می تواند استراتژی هایی را انتخاب کند که بر ارائه قدرت آتش یا تحرک اضافی تمرکز دارند یا به خود توانایی های حمایتی مانند درخواست حملات هوایی دقیق می دهند. بازی یک حالت سختی واحد دارد، هرچند بازیکن می تواند برای ماموریت های خود سیاره ای سخت یا آسان را انتخاب کند. این در طول توسعه تغییر کرده است. در هر مأموریت، بازیکن باید برای تکمیل اهداف مشخص شده، با دشمن بجنگد یا مخفیانه از میان قلمرو تحت کنترل او عبور کند، سپس از طریق یک سفینهٔ دراپ استاپ فرار کند. این امکان وجود دارد که در برخی از اهداف مشخص شده شکست بخورد بدون اینکه بلافاصله بازی تمام شود. اغلب به نفع بازیکن است که در صورت امکان از نبرد مستقیم اجتناب کند، زیرا دشمن دارای نیروهای کمکی بی نهایت است و هیچ پاداشی در بازی برای کشتن سادهٔ دشمنان وجود ندارد. بازی بسیاری از مکانیک های رایج در ا
ین ژانر، مانند مه جنگ و نقشه ای که هر دشمنی را که بازیکنان در حال حاضر می توانند ببینند نشان می دهد، را حفظ می کند. دشمن در قلمرو خود گشت زنی می کند و مانع تلاش بازیکن برای تکمیل اهداف مشخص شده می شود. واحدهای دشمنی که با بازیکنان تماس پیدا می کنند، سعی می کنند زنگ خطر را به صدا درآورند که منجر به موج های مداوم تقویت دشمن تا زمانی که زنگ خطر فعال باشد، می شود. بازیکن می تواند در صورت امکان با اجتناب از گشت های دشمن از زنگ خطر جلوگیری کند و می تواند با شکست دادن تمام واحدهایی که در حال حاضر از بازیکن آگاه هستند یا با فرار از منطقه از درگیری بیشتر دوری کند. پس از اتمام موفقیت آمیز یا شکست خوردن تمام اهداف مأموریت، بازیکن موظف است یک سفینه فضایی را فراخوانده و با تمام واحدهای باقی مانده خود فرار کند. این کار ۹۰ ثانیه طول می کشد و توجه دشمن را به منطقه فرود جلب می کند و منجر به نبردی سنگین می شود. ورود به سفینه فضایی مأموریت را کامل می کند.
پِریوبِراژِنْسکویه یا پِرئوبِراژِنْسکویه ، یک روستا در شرق مسکو و کرانه های رود یائوزا بود. این روستا نخست، ملک تابستانی و اقامتگاه آلکسی، تزار روسیه بود و دو قرن بعد در سال ۱۸۶۴ میلادی به مسکو الحاق شد. پرئوبراژنسکویه توسط تزار آلکسی میخائیلوویچ تأسیس شد که ابتدا در آنجا یک عمارت و بعداً یک سالن تئاتر ساخت. نمایش های تئاتری این سالن (موسوم به «تئاتر پرئوبراژنسکی») در زمان تزار فیودور سوم نیز ادامه یافت. پس از مرگ تزار آلکسی، همسر او تزارینا ناتالیا ناریشکینا و پسرش تزارویچ پتر (بعدها پتر کبیر) در پرئوبراژنسکویه زندگی می کردند. پتر نوجوان در اینجا سپاه بازی خود را تشکیل داد و یک قلعه مصنوعی هم به نام قلعه «پرسبورگ» جهت بازی ها و تمرین های نظامی ساخت. در نزدیکی قلعه، یک محله برای سکونت هنگ های سپاه او به نام «پاتیشنایا اسلوبودا» ساخته شد. تزار همچنین یک "پریکازی" جدید برای مدیریت این مکان به نام تأسیس نمود. هنگ های بازی پتر کبیر حتی پس از سال ۱۶۸۹ نیز در این روستا باقی ماندند. هنگ گارد پرئوبراژنسکی نام این روستا را بر خود دارد. پتر کبیر در سال ۱۶۹۲، کاخی برای خود در پرئوبراژنسکویه ساخت که تا دو قرن بعد از میان
رفته بود. در جریان آزار و اذیت انشعابیون تحت سلطنت آنا، امپراتریس روسیه، آنها مخفیانه در پرئوبراژنسکویه برای انجام مراسمات مذهبی خود جمع می شدند. بعدها گورستان مشهوری هم به نام برای انشعابیون در آنجا تأسیس شد.
آدریان (۱۲ اکتبر ۱۶۲۷ – ۲۷ اکتبر ۱۷۰۰) نویسنده مذهبی و روحانی روسی در اواخر سده هفدهم میلادی بود. او همچنین از سال ۱۶۹۰ تا زمان مرگش در سال ۱۷۰۰، دهمین و آخرین پاتریارک مسکو و تمام روسیه بود که در زمان یازدهمین تزار روسیه پتر کبیر خدمت کرد. دوره زمام داری پاتریارک آدریان بیشتر با تنش هایش با تزارِ غرب دوست شناخته می شود. پس از مرگ او، پتر کبیر از تعیین پاتریارک جدید سر باز زد و نهاد پاتریارک سالاری در روسیه تا دو سده برچیده شد. آدریان در (طبق منابع دیگر در سال ۱۶۳۷ یا ۱۶۳۹) با نام اصلی آندری در پایتخت روسیه تزاری به دنیا آمد. اطلاعات زیادی از اوایل زندگی او وجود ندارد. نخستین اشاره ها به آدریان متعلق به دهه ۷۰ سده است؛ زمانی که او از سال ۱۶۷۸ تا ۱۶۸۶ اسقف اعظم صومعه چودوف در کرملین بود. او صومعه را طبق نقشه ها و با بودجه تزار فیودور سوم بازسازی کرد؛ اما دسترسی به آن را به چهار روز در هفته محدود کرد. آدریان توانست توجه پاتریارک یواکیم را به خود جلب کند و از بهار ۱۶۸۶ به مقام متروپولیت کازان و سویاژسک منصوب شد. در زمان حضورش در کازان، او به کمک های مالی زیادی نمود. پس از مرگ یواکیم در سال ۱۶۹۰، آدریان (با توجه
به نظر ناتالیا ناریشکینا، مادر تزار پتر) جانشین او و پاتریارک مسکو و تمام روس شد که عالی ترین مقام مذهبی در روسیه تزاری بود. پاتریارک آدریان کتابی در مورد نشان دادن علامت صلیب با سه انگشت (از مهم ترین اصول مذهبی بعد از "راسکول") و همچنین مراسمات مذهبی برای سه قدیس محترم در روسیه نوشت. آدریان در یکی از نامه های عمومی خود، خواستار صلح اجتماعی در میان تمام اقشار مردم شد و قول داد که جان خود را برای پیروانش فدا کند. او اذعان می کرد: «من وظیفه دارم آزادانه در برابر تزارها صحبت کنم و شرمنده نباشم!» در سال ۱۶۹۳، آدریان ازدواج را بدون رضایت عروس و داماد ممنوع کرد. پیش از فرمان پتر کبیر مبنی بر اجبار تراشیدن ریش مردان، پاتریارک آدریان اعلامیه ای علیه تراشیدن ریش منتشر کرد و چنین توضیح داد که برای سومین بار در سده هفدهم، این مد نوظهور که از اروپا به روسیه آمده، تمایز خدادادی میان مرد و زن را نقض می کند. در طول لشکرکشی های آزوف (۱۶۹۶–۱۶۹۵) و سفارت بزرگ پتر کبیر (۱۶۹۸–۱۶۹۷) مکاتبات بین تزار و آدریان در کلیساها خوانده می شد و پاتریارک به ساخت ناوگان تازه تاسیس روسیه کمک مالی کرد. رسیدگی او به روحانیون و ناظران امور دینی د