Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
میشل جاستین لانگ (زادهٔ ۳۱ ژانویه ۱۹۷۵) یک روزنامه نگار کانادایی بود که در جنگ افغانستان در سال ۲۰۰۹ کشته شد. لانگ خبرنگار روزنامه "کلگری هرالد" و اولین روزنامه نگار کانادایی بود که در جنگ افغانستان جان باخت. زندگی نامه. لانگ که در ونکوور، بریتیش کلمبیا به دنیا آمد و بزرگ شد، فارغ التحصیل مدرسه متوسطه مگی و دانشگاه سیمون فریزر بود. اولین کار او به عنوان خبرنگار در مطبوعات ""پرنس جورج فری" بود." او بعداً به "خبرگزاری "صدای گوزن شمالی" و پس از آن نیز به "رجینا لیدر پست"" رفت، سپس به کلگری نقل مکان کرد تا به عنوان یک روزنامه نگار برای "کلگری هرالد" مشغول به کار شود. او برنده جایزه روزنامه ملی کانادا در سال ۲۰۰۸ برای گزارش یک حادثه ضرب و شتم شد. پس از آن نیز برای گزارش او در مورد مسائل ملی و استانی مراقبت های بهداشتی در ادامه همان گزارش از او تقدیر شد. لانگ در یک مأموریت شش هفته ای به افغانستان برای سرویس خبری "هرالد" و "پست مدیا نتورک" بود که خودروی نظامی زرهی که او سوار آن بود با یک بمب کنار جاده ای برخورد کرد. او بر اثر جراحات جان خود را از دست داد و چهار سرباز کانادایی نیز در این انفجار کشته شدند. فردی به نام
مایکل لویی نامزد او بود.
اسماعیلا کولیبالی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مالی است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال مالی و مالی بازی کرده است.
ماموتو کولیبالی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مالی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ایرتیش پاولودار، باشگاه فوتبال قاسم پاشا اسپور، و باشگاه فوتبال اوسر اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال Mali national under-20 football team و مالی بازی کرده است.
موسی کولیبالی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مالی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال مولودیه الجزایر و باشگاه فوتبال الاهلی طرابلس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مالی بازی کرده است.
سلیمان کولیبالی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مالی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آفریقایی اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال مالی و مالی بازی کرده است.
سومایلا کولیبالی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مالی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اف اس وی فرانکفورت، باشگاه ورزشی زمالک، باشگاه فوتبال بروسیا مونشن گلادباخ، و باشگاه ورزشی فرایبورگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مالی بازی کرده است.
جمیله افغانی (زادهٔ ۱۹۷۶) کنشگر و فمنیست اهل افغانستان است. وی مؤسس و مدیرعامل سازمان توسعه ظرفیت های آموزشی و پرورشی نور است. او همچنین یکی از اعضای اجرایی شبکه زنان افغان است. در سال ۲۰۲۲، او جایزه آورورا برای بیداری بشریت را دریافت کرد.
نلی آنا شارلوتا والدن (زادهٔ ۲۹ دسامبر ۱۸۸۷) یک نقاش، مجموعه دار آثار هنری و نویسنده سوئدی بود. او در ۲۱ اکتبر ۱۹۷۵ درگذشت. او یکی از چهره های کلیدی در فعالیت های مجله آوانگارد مستقر در برلین بود. والدن از پیشگامان هنر انتزاعی بود و با نویسنده آلمانی هروارث والدن ازدواج کرده بود. زندگی و حرفه. تحصیل و ازدواج. نلی آنا شارلوتا روسلوند دختر کشیش فریتیوف روسلوند بود. او در سال ۱۹۰۳ به همراه خانواده اش به لاندسکرونا نقل مکان کرد. پس از فارغ التحصیلی از دبیرستانی در ترلبورگ و اقامت در لوبک، او در رشته موسیقی ادامه تحصیل داد و تحصیلات خود را در لوند در سال ۱۹۰۸ با مدرک نوازندگی ارگ به پایان رساند. سپس به برلین رفت تا مهارت های زبان آلمانی خود را کامل کند. در سال ۱۹۱۱ با هروارث والدن آشنا شد و در نوامبر ۱۹۱۲ در لندن با او ازدواج کرد. والدن در همان سال از همسر اول خود، الس لاسکر-شولر، طلاق گرفته بود. نام واقعی او گئورگ لوین بود و نام مستعار خود را «هروارت والدن» گذاشته بود. او نام مستعار خود را از رمان والدن هنری ثورو الهام گرفته بود. در سال ۱۹۱۰ مجله هنری «"طوفانِ هنر» را" تأسیس کرد و در سال ۱۹۱۲ گالری «طوفان» را به
صورت یک نمایشگاه سیار توسط گروه هنری سوارکاران آبی افتتاح کرد. پروژه ها و آغاز فعالیت هنری. در سال ۱۹۱۳، این زوج به اروپا سفر کردند تا مجموعه آثار هنری خود را برای اولین نمایشگاه پاییزی در آلمانی به نمایش بگذارند. نمایشگاه پاییزی آنها در ۲۰ ژانویه افتتاح شد و در سپتامبر ۱۹۱۳ نیز شعبه ای دیگر از آن در برلین افتتاح شد. در آن زمان آنها با برگزاری آن نمایشگاه ها الهام بخش نقاشان و مجسمه سازان بسیاری بودند و کمک بزرگی در این زمینه به هنرمندان کردند و موفقیت های بسیاری به دست آوردند اما برگزاری این نمایشگاه ها رسوایی فرهنگی ای را نیز برای این زوج به همراه داشت. در این نمایشگاه ها بیش از ۳۵۰ اثر از حدود ۸۰ هنرمند فعال و همچنین آثار یادبودی از هانری روسو به نمایش گذاشته شد. نقاشان پل کلی و واسیلی کاندینسکی نل والدن را تشویق به نقاشی کردند. پس از شروع جنگ در سال ۱۹۱۴، او به عنوان روزنامه نگار و مترجم مشغول به کار شد. مهارت های زبان اسکاندیناویایی آن ها مبنایی برای بخش خبرگزاری شرکت «طوفان» بود که برای سرویس های اطلاعاتی آلمان در کشورهای شمال اروپا و هلند کارایی داشت و اساس مالی شرکت «طوفان» را در طول جنگ تشکیل می داد.
هروارث والدن به دلیل مشکلات چشمی (آستیگماتیسم) مجبور به انجام خدمت سربازی نشد. او شروع به جمع آوری آثار هنرمندان در مجموعه "طوفان" شد. هنر عامیانه سوئد و هنر آفریقا و اقیانوسیه از اهداف او برای جمع آوری آثار هنری بودند. در سال ۱۹۱۵ او اولین نقاشی خود با نام "پشت شیشه" را کشید. یک سال بعد او در مدرسه هنر "طوفان" که به تازگی توسط خودش تأسیس شده بود، دروس نقاشی را خواند. استادان او در کلاس های تدریس افرادی چون رودلف بائر، رودولف بلومنر، هاینریش کامپندونک، گئورگ موچه، لوتار شرایر، آرنولد تاپ و هروارث والدن بودند. نل والدن برای اولین بار در سال ۱۹۱۷ آثار خود را در نمایشگاهی به نمایش گذاشت. نمایشگاه "طوفان" از نقاشی های انتزاعی او در سال ۱۹۱۹ تشکیل شده بود. والدن مجموعه هنری والدن را که با همسرش ساخته بود، به همسرش تقدیم و واگذار کرد. در سال ۱۹۲۳ او از همکاری با "شرکت "طوفان"" استعفا داد و سال بعد از هروارث والدن طلاق گرفت زیرا با چرخش او به سمت حزب کمونیسم موافق نبود. ازدواج مجدد و مهاجرت به سوئیس. در سال ۱۹۲۶ نل والدن با پزشک یهودی هانس هرمان هایمان در برلین ازدواج کرد. در سال ۱۹۳۲ او مقاله "طبیعت و معنای طالع ب
ینی و طالع بینی را" در کتاب "Almanach "Omnibus"" در برلین منتشر کرد. در سال ۱۹۳۳، به دلیل شرایط سیاسی، او به طور رسمی و اجباری از هایمن طلاق گرفت و به ازکونا در سوئیس نقل مکان کرد تا بتواند با هایمن زندگی کند. با این حال، هایمن توسط حزب نازیسم دستگیر شد و پس از تبعید شدن به قتل رسید. در پی این اتفاق نل والدن نیز مجموعه های خود را برای نگهداری به موزه های هنری سوئیس داد. او کم کم از طریق فروش یا کمک های مالی به خیریه ها بیشتر مجموعه های خود را از دست داد.نل در سال ۱۹۴۰ با معلم سوئیسی هانس اورچ ازدواج کرد. در پایان سال ۱۹۵۴، بخش بزرگی از "مجموعه نل والدن" در کابینه هنری اشتوتگارت به حراج گذاشته شد. مجموعه او شامل آثاری از اکسپرسیونیست منتسب به فرانتس مارکس بود. پرتره اسکار کوکوشکا از هروارث والدن نیز در آن حراجی به فروش رفت. این مجموعه شامل ۱۴ اثر نیز بود که شامل تصاویر مارک شاگال و تابلویی از واسیلی کاندینسکی بودند که برخلاف میل وارثان هنرمند به حراج گذاشته شده بودند. در سال ۱۹۶۲ این زوج به خانه تازه ساختی در برستنبرگ در نزدیکی سینگنتا نقل مکان کردند. یک سال بعد، هانس اورچ درگذشت و نل اورچ والدن به شهر برن نقل
مکان کرد. پس از مرگ نل در شهر برن در سال ۱۹۷۵، او در کنار همسرش در آراو به خاک سپرده شد. آثار انتزاعی نل والدن، به عنوان مثال، در موزه مدرنا در استکهلم، در موزه لندسکرونا و در موزه موزه هنر برن نمایش داده می شوند و گهگاه در حراجی های هنری نیز عرضه می شوند. پرتره های به جا مانده. مجسمه ساز ویلیام واور در سال های ۱۹۱۷ و ۱۹۱۸ مجسمه های کوبیست هروارث و نل والدن را خلق کرد. هوگو شرایبر نیز این زوج را در حالت رقص به تصویر کشید. اسکار کوکوشکا هروارث والدن را در سال ۱۹۱۰ و نل را در سال ۱۹۱۶ به تصویر کشید. طراحی مرکب سوئدی اثر «جان جان اند» از این زوج بدون تاریخ است. هروارث و نل والدن با نام های اوسی و هرمیون گانسویند در رمان طنز "تایفون" اثر هرمان اسیگ که پس از مرگش در سال ۱۹۱۹ منتشر شد، به تصویر کشیده شده اند. این رمان به تشکیل شرکت "طوفان" توسط این زوج می پردازد. از هرمیون به عنوان رهبر شرکت "طوفان" یاد می شود.
دی جی اینترنشنال رکوردز یکی از برچسب های نشر موسیقی کمپانی یونیورسال میوزیک در سبک موسیقی هاوس و موسیقی رقص الکترونیک است که در سال ۱۹۸۵ توسط رکی جوناس در شیکاگو ایالات متحده آمریکا بنیانگذاری شد. در دهه ۱۹۸۰، دی جی اینترنشنال رکوردز موسیقی هایی را از نوآوران اصلی مانند فرانکی ناکلز، ران هاردی، تایری کوپر، مارشال جفرسون، لری هرد، فارلی کیت، استیو «سیلک» هرلی، و لیز تورس را منتشر کرده استدی جی اینترنشنال رکوردز یکی از رکورد لیبل های مهم در پیشرفت موسیقی هاوس و شکل گیری گروه های موسیقایی در شیکاگو بوده است که به گروه شیکاگو معروف شدند
ملکه سون وون (؛ ۸ ژوئن ۱۷۸۹ – ۲۱ سپتامبر ۱۸۵۷) ملکه هم نشین پادشاه سانجو چوسان بود. او پس از مرگ همسرش با عنوان ملکه بیوه میونگ گیونگ شناخته می شد. او بین سال های ۱۸۳۴ تا ۱۸۴۱ نایب السلطنه نوه اش، هئونجونگ چوسان بود.
همسر نجیب زادهٔ سلطنتی سو از قبیلهٔ بان نام پارک (؛ ۲۱ مه ۱۷۷۰ – ۳۱ ژانویه ۱۸۲۳) با نام شخصی پارک گاسون، پنجمین صیغه سلطنتی پادشاه جونگ جو و مادر پادشاه سان جو بود. وی همچنین عنوان سلطنتی همسر نجیب زادهٔ سلطنتی یو-بین (유빈, 綏嬪) را نیز داشت. زندگی نامه. زندگی اولیه. همسر سلطنتی آینده در ۲۱ مه ۱۷۷۰ در قبیلهٔ بان نام پارک به عنوان فرزند چهارم و دختر دوم پارک جون وون، وزیر دادگستری و بانو وون از قبیلهٔ وون جو وون متولد شد. نام کوچک او پارک گاسون بود زندگی در قصر. در سال ۱۷۸۷، چون پادشاه جونگ جو هنوز بدون وارث بود، ملکه مادر یه سون (دومین همسر پادشاه یونگ جو) تصمیم گرفت همسر جدیدی را برای نوهٔ ناتنی خود انتخاب کند و بانو پارک در ۸ فوریه، زمانی که ۱۶ سال داشت انتخاب شد. سه روز بعد، در ۱۱ فوریه، بانو پارک به عنوان یک همسر سلطنتی با رتبهٔ بین"، با پیشوند «سو» (綏)، به معنای "صاف و صلح طلب" منصوب شد. روز بعد، همسر نجیب زادهٔ سلطنتی سو وارد قصر شد. در ۲۷ ژوئیه ۱۷۹۰، او پسری به نام یی گونگ (이공) به دنیا آورد که در سال ۱۸۰۰ در سن ۱۰ سالگی به عنوان ولیعهد منصوب شد. در ۱ مارس ۱۷۹۳، بانو پارک، شاهزاده خانم سوک سون (숙선옹주) را به
دنیا آورد. بانو پارک سو-بین فردی ملایم، خوش رفتار و مودب توصیف شده. او همچنین معمولا کم حرف بود و ساده زندگی می کرد. در نتیجه، او به عنوان "یک همسر خیرخواه" (賢嬪) بسیار مورد تحسین قرار میگرفت. او تنها همسر سلطنتی در تاریخ چوسان است که به اندازه کافی عمر کرد تا شاهد به تخت نشستن پسرش باشد. مرگ و آرامگاه. در ۳۱ ژانویه ۱۸۲۳، همسر نجیب زادهٔ سلطنتی سو در سالن بوگیونگ دانگ در کاخ (چانگ دیوک گونگ فعلی) درگذشت. در اصل، او در منطقهٔ دونگ دامون، سئول به خاک سپرده شد، اما در سال ۱۸۵۵ (ششمین سال سلطنت پادشاه چول جونگ)، زمانی که ایل ونگ، مقبرهٔ پادشاه سان جو، به مکان دیگری منتقل شد، آرامگاه او نیز به سون گانگ وون منتقل شد. به گفته فنگ شویی، در چهاردهمین سال سلطنت پادشاه پادشاه چول جونگ، دوباره به مکان فعلی خود (در نامیانگ جو، استان گیونگ گی) منتقل شد، زیرا بنا به گزارشوفنگ شویی، مکان سون گانگ وون مناسب نبود. این مقبره با نام هوی گیونگ وون شناخته می شود. لوح یادبود او در چیل گونگ (یا "کاخ هفت همسر سلطنتی") ثبت شده است. به همین دلیل، او با نام های بانو گه سون (가순궁، 嘉順宮) یا بانو گیونگ وو (경우궁، 景祐宮) نیز شناخته می شود. پس از
مرگ، بانو پارک، ابتدا به عنوان هیون موک سو-بین (현목수빈) مورد تجلیل قرار گرفت، اما در سال ۱۹۰۱، در سال پنجم سلطنت پادشاه گوجونگ، عنوان او را به هیون موک سو-بی (현목수비) تغییر داد.
ملکه کیم هیویی؛ (به کره ای: 효의왕후؛ هانجا: 孝懿王后؛ ۵ ژانویه ۱۷۵۴ - ۱۰ آوریل ۱۸۲۱)، از قبیله چونگ پونگ کیم (청풍김攨؛ 淸風金 淸風金) ملکه همسر پادشاه جونگ جو از چوسان بود. در سال ۱۸۹۹، پادشاه گوجونگ به او لقب هیویی (به معنای "ملکه مهربان") را اعطا کرد. زندگی نامه. ملکه آینده در ۵ ژانویه ۱۷۵۴ و در بیست و نهمین سال سلطنت پادشاه یونگ جو متولد شد. او دختر کیم شی-موک (김시묵؛ 金時默) و همسرش بانو هونگ از قبیلهٔ نام یانگ هونگ (남양 홍씨؛ 南陽 洪氏) بود. او در سال ۱۷۶۲ در سن ۹ سالگی، در دهمین روز از دومین ماه قمری در سی و هشتمین سال سلطنت پادشاه یونگ جو، با شاهزاده یی سان (پسر ولیعهد سادو و نوه پادشاه یونگ جو) ازدواج کرد. گفته می شد دلیل ازدواج بانو کیم با ولیعهد جوان این بود که او از قبیلهٔ چونگ پونگ کیم و از طایفه ملکه میونگ سونگ (که عمه بزرگ بزرگ او بود) بود. دخترعموی کوچکتر او، بانو کیم، بعداً با برادر کوچکتر بانو هه گیونگ (مادر پادشاه جونگ جو) ازدواج کرد و از این طریق به قبیله او ارتباطات سلطنتی بیشتری رسید. او با به سلطنت رسیدن شوهرش در ۲۷ آوریل سال ۱۷۷۶ ملکه رسمی چوسان شد. ملکه هیویی هیچ فرزندی از پادشاه جونگ جو به دنیا نیاورد، اما پسران
دو تن از صیغه های شوهرش به نام های شاهزاده یی سون (پسر همسر نجیب زادهٔ سلطنتی سونگ) و شاهزاده یی گونگ (پسر همسر نجیب زادهٔ سلطنتی پارک) را به عنوان فرزندخوانده خود پذیرفت. پسر بانو سونگ در ۵ سالگی فوت کرد، اما پسر بانو پارک در نهایت جانشین پادشاه جونگ جو شد و به عنوان پادشاه سان جو به تخت سلطنت نشست. ملکه هیویی ۲۱ سال بیشتر از شوهرش، که در سال ۱۸۰۰ درگذشت، زنده ماند. او در تالار جاگیونگ، کاخ چانگ یونگ، هان سونگ، در روز نهم ماه سوم در بیست و یکمین سال سلطنت فرزندخوانده اش پادشاه سان جو درگذشت.
کوری میلز (؛ زادهٔ ) تاجر و سیاستمدار اهل ایالات متحده آمریکا است. او از سال ۲۰۲۳ عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا از حوزه انتخابیه هفتم فلوریدا است. او که یکی از اعضای حزب جمهوری خواه است، پیش از انتخاب شدن به عنوان عضو کنگره، در سازمان های مختلف به عنوان متخصص امور امنیتی و دفاعی و مدیر بازرگانی فعالیت می کرد.
این فهرست رهبران داعش از زمان تأسیس دولت اسلامی عراق است. رهبران شاخه های بین المللی داعش. این فهرست به رهبران شناخته شده از شاخه های بین المللی داعش که بخشی از خلافت جهانی دولت اسلامی عراق و شام هستند، اشاره دارد.
آنا ایلچه گومز اورتگا (زاده ۲۸ اکتبر ۱۹۴۴ – درگذشته ۱ نوامبر ۲۰۱۷) شاعر، روزنامه نگار و کتابدار نیکاراگوئه ای بود. او یکی از چهره های مهم شعر معاصر نیکاراگوئه نیز محسوب می شود. همچنین او را یکی از برجسته ترین شاعران ادبیات نیکاراگوئه می دانند. سنین جوانی و تحصیل. گومز اورتگا در سال ۱۹۴۴ در ماسایا، نیکاراگوئه، در منطقه بومی دهکده مونیمبو به دنیا آمد. پدرش سوفونیا گومز، معلم و نقاش تصاویر مذهبی بود که برای بهبود سواد در جامعه خود تلاش می کرد، و مادرش آنا ماریا اورتگا سیلوا بود. او کوچک ترین فرزند خانواده، از میان چهار فرزند بود. گومز نوشتن را در ۸ یا ۹ سالگی آغاز کرد. پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان در سال ۱۹۶۳، در دانشگاه ملی خودمختار نیکاراگوئه در رشته روزنامه نگاری تحصیل کرد، سپس مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته علوم کتابداری در دانشگاه بارسلون اسپانیا گرفت. حرفه. شعر. شعر او، اولین بار در سال ۱۹۶۴ در ضمیمه فرهنگی روزنامه "لا پرنسا" منتشر شد. گومز پس از ادامه انتشار در نشریات مختلف، اولین کتاب خود را با "نام «مراسم سکوت»" در سال ۱۹۷۵ به رشته تحریر درآورد. این کتاب اثر مهمی از جنبش ادبی «نسل دهه ۷۰» نیکاراگو
ئه محسوب می شود. برخی از اشعار او در «عاشقان و رفقا» با ویرایش آماندا هاپکینسون (لندن: مطبوعات زنان، ۱۹۸۹) و شاعران انقلاب نیکاراگوئه، ویرایش دینا لیوینگستون (لندن: کاتاباسیس، ۱۹۹۳) به انگلیسی ترجمه شده است. گومز که یکی از مخالفان رژیم سوموزا در دهه ۱۹۷۰ بود، اگر چه عضو رسمی جبهه آزادیبخش ملی ساندینیستا نبود، بعداً در دهه ۱۹۸۰ به انجمن ساندینیستای کارگران فرهنگی، سازمانی متشکل از هنرمندان ساندینیستا پیوست. او در اولین دوره ریاست جمهوری دانیل اورتگا برای تبادلات فرهنگی به دیگر کشورهای سوسیالیستی سفر کرد. در سال ۱۹۸۲، گومز تنها زنی بود که در مجموعه دوزبانه "شاعران نیکاراگوئه" استیون اف وایت گنجانده شد. در سال ۱۹۸۹، او جایزه «دستور استقلال فرهنگی روبن داریو» را دریافت کرد، که کمک های مهم هنرمندان و روشنفکران نیکاراگوئه را به رسمیت شناخت. او در سال ۲۰۰۲ توسط مرکز نیکاراگوئنس د اسکریتورس به دلیل شعرش مورد تقدیر قرار گرفت و سال بعد از آثار ادبی او توسط دانشگاه خودمختار ملی نیکاراگوئه تقدیر شد. مجموعه دوم او، "«اشعار روزمره بشریت»"، در سال ۲۰۰۴ منتشر شد. این جایزه در مسابقه ملی شعر نوشته شده توسط زنان ماریانا سانسون
که توسط انجمن نویسندگان زن نیکاراگوئه برگزار شد، برنده شد. او در سال ۲۰۰۶ به عضویت آکادمی زبان نیکاراگوئه درآمد و دومین زنی بود که به این سازمان ادبی پیوست. کتابداری. گومز همچنین به عنوان روزنامه نگار و در روابط عمومی برای مؤسسات مختلف کار می کرد. پس از اخذ مدرک کارشناسی ارشد، از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۷ در اداره کتابخانه بانک مرکزی و مدیریت کتابخانه ملی آرماندو جویا گیلن به کارش ادامه داد. زندگی شخصی و میراث. گومز دو فرزند به نامهای مارکو آنتونیو و والریا از عکاس ساموئل بارتو داشت. پس از جدایی آنها، او مجرد ماند. تجربه او به عنوان یک مادر مجرد به او کمک کرد تا برای حقوق زنان در کشورش مبارزه کند. او در سال ۲۰۱۷ در سن ۷۳ سالگی در ماسایا بر اثر سرطان درگذشت، در همان خانه ای که در آن متولد شده بود، پس از بازنشستگی زندگی می کرد. کتابی از آثار جمع آوری شده او با عنوان "«اشعار گردآوری شده»" سال بعد منتشر شد.
یونیورسال میوزیک اینترپرایز بخش کاتالوگ گروه موسیقی یونیورسال است.در سال ۲۰۱۷ گروه موسیقی استیکس با یونیورسال میوزیک اینترپرایز برای آلبوم مأموریت قرارداد امضا کرد. اواخر همان سال یونیورسال تشکیل افسانه های شهری را اعلام کرد، یک بخش کاتالوگ جدید که بر انتشار مجدد موسیقی های شهری مذکور تمرکز دارد.
کیم کی نام (؛ ۲۸ اوت ۱۹۲۹ – ۷ مه ۲۰۲۴) یک عالی مقام اهل کره شمالی بود. او نایب رئیس (دبیر سابق) حزب کارگران کره و معاون سابق بخش تبلیغات و پروپاگاندا از سال ۲۰۱۷ تا ۱۹۸۹، مسئول هماهنگی مطبوعات، رسانه ها، هنرهای زیبا و انتشار برای حمایت از سیاست دولت بود. او همچنین نایب رئیس کمیته اتحاد مجدد مسالمت آمیز بود که در این سمت سفرهای متعددی را به جنوب، رهبری کرد و چندین دوره در مجلس عالی خلق خدمت کرد که برای اولین بار در نوامبر ۱۹۷۷ در آن انتخاب شد. زندگی نامه. کیم کی نام در اندا، هیلانگجیانگ، چین به دنیا آمد. او که فارغ التحصیل دانشگاه کیم ایل سونگ و مدارس حزب شوروی بود، ابتدا در امور خارجی (که در اوایل دهه ۱۹۵۰ سفیر کره شمالی در پکن بود) کار کرد و سپس در اواخر دهه ۱۹۶۰ به بخش تبلیغات و پروپاگاندا رفت. در سال ۱۹۷۴ به سردبیری مجله نظری حزب، "کولوجا" منصوب شد و در سال ۱۹۷۶ به سردبیری "رودونگ سینمون" ارتقا یافت. او با نوشتن مقالاتی که آیین کیم جونگ ایل را تبلیغ کرده است کرده و نقش تاریخی کیم ایل سونگ را ستایش کرده است، شناخته می شود. وی در اکتبر ۱۹۸۰ در ششمین کنگره حزب به عضویت درآمد. کیم کی نام رئیس تبلیغات حزب و نوی
سنده اصلی شعارهای سیاسی کره شمالی در زمان کیم جونگ ایل بود. به او نقشی در تضمین جانشینی کیم جونگ اون داده شد و در سپتامبر ۲۰۱۰ به ششمین دفتر سیاسی منصوب شد. او یکی از تنها دو مقام غیرنظامی بود که تابوت کیم جونگ ایل را در جریان تشییع جنازه وی در دسامبر ۲۰۱۱ همراهی کرد، دیگری چو تائه بوک بود. او همچنین در ژوئن ۲۰۱۶ در کمیسیون امور دولتی که تشکیل شد، مقام داشت. او در اکتبر ۲۰۱۷ توسط پاک کوانگ هو در تمام وظایفش در پلنوم کمیته مرکزی جایگزین شد. او در سال ۲۰۱۶ توسط دولت ایالات متحده تحت تحریم قرار گرفت. درگذشت. کیم کی نام ۷ مه ۲۰۲۴ به علت کهولت سن و از کار افتادن «چند عضو داخلی» در سن ۹۴ سالگی درگذشت.
لیلا مطوع () (زادهٔ ۱۹۸۷) یک داستان نویس و روزنامه نگار بحرینی است. او به خاطر نوشتن رمان هایی با محوریت دیدگاه زنانه در جامعه ای با عناصر بنیادگرای قوی شناخته می شود. حرفه. او در سال ۲۰۱۶ در جشنواره جایزه بین المللی ادبیات داستانی عربی که به اختصار «بوکر» نامیده می شود، شرکت کرد. در سال ۲۰۱۹ برای کتاب «چند ریه برای ساحل» از سوی سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد از او تقدیر شد و آن کتاب در سال ۲۰۲۰ منتشر شد. او در سال ۲۰۲۰ به عنوان مهمان در نمایشگاه بین المللی کتاب شارجه شرکت کرد. در سال ۲۰۲۱ نیز برای شرکت در جشنواره ادبیات لیون کاندید شد. زندگی. لیلا در سال ۱۹۸۷ در منطقه محرق بحرین در خانواده ای سخت گیر به دنیا آمد. او عشق به مطالعه را از پدرش آموخت که پس از درگذشت پدرش کتابخانه ای حاوی شاهکارهای ادبیات جهان برای او بر جای ماند. مادرش نیز در تقویت عشق او به مطالعه کمک بسیاری کرد. او در اوایل دهه بیست زندگی خود به تنهایی به امارات متحده عربی سفر کرد و در آنجا فکر نوشتن رمان به ذهنش خطور کرد: اولین رمان او «تماشای عاشق شدن دوستم با مردی بد» نام داشت که نوشتن آن از سال ۲۰۰۸ تا انتشار آن در سال ۲۰۱۲ طول کشید
که نام آن به «قلب من برای فروش نیست» تغییر کرد.
کنسرتو پیانو شماره ۲۰ در ر مینور K.466 در سال ۱۷۸۵ توسط ولفگانگ آمادئوس موتسارت ساخته شد. پیش زمینه. کنسرتو شماره ۲۰ در گام ر مینور نوشته شده بود. این اولین کنسرتو پیانو موتسارت در گام مینور بود. لودویگ فان بتهوون جوان این کنسرتو را تحسین می کرد و آن را در رپرتوار خود نگه می داشت. بتهوون همچنین برای این کنسرتو کادنزایی(WoO 58) نوشت. برامس، هومل، بوزونی، کلارا شومان و آلکان از دیگر آهنگسازانی بودند که برای کنسرتو شماره ۲۰ کادنزا نوشتند. موومان ها. کنسرتو شماره ۲۰ برای تکنوازی پیانو به همراه فلوت، دو ابوا، دو فاگوت، دو شیپور، دو ترامپت، تیمپانی و سازهای زهی آرشه ای نوشته شده هست. این اثر، همانند فرم رایج در کنسرتو، از سه موومان تشکیل شده هست.
تاتیانا کیریلوونا اوکونوسکایا (به )(زادهٔ ۳ مارس ۱۹۱۴) یک هنرپیشه اهل شوروی و روسی بود. زندگی نامه. تاتیانا در ۳ مارس ۱۹۱۴ در زاویدوو در یک خانواده اصیل زاده شد. پدر او کریل تیتوویچ اوکونفسکی، افسر پلیس (۱۸۷۶–۱۹۳۷) و مادرش اوگنیا الکساندرونا اوکونوسکایا بود. تحت حمایت معمار میخائیل پاولوویچ پاروسنیکوف، او به عنوان یک دانشجوی داوطلب در مؤسسه معماری مسکو استخدام شد اما با اعتراف خودش او مجبور به رفتن به آن مؤسسه شده بود و به صورت داوطلب به آن مؤسسه نرفته بود. در اوت ۱۹۳۷، پدرش دستگیر شد و کمتر از دو هفته بعد در زمین تمرینی در منطقه بوتوو اعدام شد. بین سال های ۱۹۳۷ تا ۱۹۳۸ او در تئاتر گورکی مشغول به کار شد. در همان زمان، او به طور فعال در فیلم هایی در سینما نیز بازی می کرد. اولین بازی او در نقش خانم کاره-لامدون در فیلمی به کارگردانی میخائیل روم به نام «پیشکا» بود که در سال ۱۹۳۴ منتشر شد. از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۸ او در تئاتر لنین کومسومول بازی کرد. دستگیری و تبعید. در ۱۳ نوامبر ۱۹۴۸، او تحت قانون شوروی و بر اساس ماده ۵۸٫۱۰ به دلیل تحریک و تبلیغات ضد شوروی دستگیر شد. آن طور که اوکونوسکایا ادعا کرد، در حین دستگیری ظاهرا
ً هیچ حکمی به او ارائه نشده است، در حالی که، به گفته رازاکوف، یادداشت کوتاهی به او نشان داده شده است که متنی حاوی جمله: «شما در معرض بازداشت هستید. آباکوموف» به او ارائه شده است که البته به صورت حکمی نبوده است. پس از آن دستگیری ماجراجویی های تاتیانا در زندان ها و اردوگاه های شوروی آغاز شد. طبق خاطرات تاتیانا، در میان طرفداران او افراد مشهوری مانند کمیسر امور داخلی اتحاد جماهیر شوروی، لاورنتی بریا، رئیس ستاد کل پارتیزان های یوگسلاوی، کوچا پوپوویچ، مارشال بروز تیتو و وزیر امنیت دولتی ویکتور آباکوموف قرار داشتند. با این وجود، دخترش، اینگا دیمیتریونا سوخودرو، که با او در همان آپارتمان زندگی می کرد، انکار می کند که مادرش چنین تحسین کنندگانی داشته باشد و مادرش را به عنوان یکی از فریبکاران بزرگ قرن بیستم معرفی می کند. واقعیت آزار و اذیت این بازیگر زن در خاطرات آنها توسط آنتون ولادیمیرویچ، الکساندر میخائیلوویچ، یوری میخایلوویچ نقل شده است. جوسیپ بروز تیتو از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۵۲ طلاق گرفته بود، که با اظهارات اوکونفسکایا که در تور یوگسلاوی از او دعوت کرده بود تا در یوگسلاوی با او بماند و در صورت موافقت، قول داده بود یک اس
تودیوی فیلم شخصی برای او در سرزمین مادری خودش در کرواسی بسازد. دختر اوکونوسکایا همچنین مدعی است که مادرش به دلیل داشتن رابطه با یک خارجی که نامش را نمی برد، دستگیر شده است و هنگام دستگیری مادرش حکم بازداشت او صادر شده است. طبق شهادت او، هیچ یادداشتی از آباکوموف در هنگام دستگیری به مادرش ارائه نشده است. طبق شهادت یوری کروتکوف افسر سابق کاگ ب، به کمیته فرعی امنیت داخلی سنای ایالات متحده (۱۹۶۹)، اوکونفسکایا با دبیر اول سفارت هند در مسکو کائول در ارتباط بوده و در گفتگو با او دربارهٔ استالین منفی صحبت می کرده است. اوگنی پتروویچ بازیگر همکار اوکونفسکایا می گوید: «که با انبوهی از مردان عالی رتبه آشنای نزدیک داشت». او همچنین اضاف می کند که تاتیانا خبرچین بریا بود و دستگیری او نتیجه درگیری بین بریا و آباکوموف بوده است. پس از دستگیری تاتیانا او به یک سال و یک ماه حبس محکوم می شود و این دوره حبث را در یک سلول مشترک می گذراند سپس بار دیگر به ده سال محکوم شد و به استپلاگ در ژزکازگان فرستاده شد. در سال ۱۹۵۴، تاتیانا از زندان آزاد شد و به گروه تئاتر بازگشت. تاتیانا به تئاتری برگشته بود که لنین کومسومول نام داشت و تا سال ۱۹۵
۹ در آنجا کار کرد. خاطرات نوشته شده تاتیانا اوکونفسکایا حتی در سالهای رو به زوال خود، فرم بدنی عالی و ذهنی تیز داشت. او در ۸۶ سالگی تصمیم به جراحی پلاستیک گرفت. این عمل جراحی یک جراحی مرگبار برای او بود. او به یک عفونت جدی (هپاتیت) مبتلا شد که تاتیانا کیریلوونا تقریباً دو سال با آن دست و پنجه نرم کرد. او در ۱۵ می ۲۰۰۲ درگذشت. او در ۲۰ مه به خاک سپرده شد. مزار او در مسکو در کنار قبر مادرش در بخش ۲۳ قرار دارد.
حکم مرگ یک فیلم درام به کارگردانی نورمن جویسون با بازی مایکل کین، تیلدا سوینتن، جرمی نورثام، آلن بیتس، جان نویل و شارلوت رمپلینگ که در سال ۲۰۰۳ منتشر شد. فیلمنامه رونالد هاروود بر اساس رمانی به همین نام در سال ۱۹۹۶ نوشته برایان مور، الهام گرفته از داستان واقعی پل توویه، یک افسر پلیس ویشی فرانسه است که پس از جنگ جهانی دوم به دلیل دستور اعدام هفت یهودی در انتقام از این اتهام، متهم شد. ترور فیلیپ هانریو وزیر ویشی فرانسه توسط مقاومت فرانسه برای دهه ها پس از جنگ، او به لطف شبکه پیچیده حفاظتی که گفته می شود اعضای ارشد کشیش کاتولیک رومی را شامل می شد، از محاکمه فرار کرد. او در سال ۱۹۸۹ در یک محله کاتولیک سنتی در نیس دستگیر شد و در سال ۱۹۹۴ محکوم شد. او در سال ۱۹۹۶ در سن ۸۱ سالگی در زندان درگذشت. این فیلم آخرین فیلم جویسون قبل از بازنشستگی و مرگ او در سال ۲۰۲۴ است.
حشاشین () مجموعهٔ تلویزیونی درام تاریخی مصری است که در رمضان ۱۴۰۳ هجری شمسی (۱۴۴۵ هجری قمری) پخش شد. این مجموعه به امپراتوری سلجوقی، خلافت فاطمیان و گروه حشاشین می پردازد. این مجموعه به کارگردانی پیتر میمی و با حضور بازیگرانی چون کریم عبدالعزیز، فتحی عبدالوهاب، میرنا نورالدین و احمد عید ساخته شده است. داستان سریال. رخدادها در یک بستر تاریخی، در سدهٔ یازدهم میلادی اتفاق می افتند. در آن زمان حسن صباح رهبری گروه حشاشین را عهده دار بود که به انجام ترورهای خونین شخصیت های برجسته مشهور بودند. داستان همچنین به افسانه سه یار دبستانی توجه ویژه ای دارد. محبوبیت. این مجموعه تلویزونی در جهان عرب به عنوان یکی از بهترین کارهای هنری در سال های اخیر شناخته شده و با استقبال گسترده ای از شمال آفریقا تا ایران روبرو شد. ساخت. ساخت این سریال حدود دو سال طول کشید و نزدیک به ۱۲ میلیون دلار هزینه برد. انتقادات. گویش محاوره ای که شخصیت های سریال به آن صحبت می کنند بسیار نزدیک به زبان کوچه و بازاری امروز مصر است انتقادهای زیادی را برانگیخت. به خصوص که سریال تاریخی است و زبان شخصیت های سریال باید عربی کلاسیک باشد. گفته می شود این مجموع
ه تلویزیونی از رمان "سمرقند" نوشته امین معلوف اقتباس شده و به نوعی یک سرقت ادبی است. ممنوعیت در ایران. پخش این سریال تاریخی در ایران ممنوع است. سامان مرادحسینی سخنگوی مجمع رصتا در ساترا علت ممنوعیت این سریال را نشان دادن چهره نادرستی از ایرانیان اعلام کرد.