Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خبرگزاری عربی سوریه () مشهور به سانا، خبرگزاری دولتی و رسمی کشور سوریه است. خبرگزاری سانا وابسته به وزارت اطلاع رسانی سوریه است و تاریخچه تاسیس این خبرگزاری به سال ۱۹۶۵ میلادی باز می گردد و دامنه اخبار آن متوجه اخبار داخلی، بین المللی است. خبرگزاری سانا روزانه حدود ۵۰۰ خبر و ۱۵۰ تصویر منتشر می کند. طبق اعلام این خبرگزاری، خبرهای سانا به زبان های عربی، کردی، انگلیسی، فرانسوی، اسپانیایی، ترکی، روسی، چینی و فارسی در اختیار مخاطبان اینترنتی آن قرار می گیرد. خبرگزاری سانا یکی از اعضای اتحادیه خبرگزاری های عربی (فانا) است. پیوند به بیرون.
آسان پرداخت آپ کل نام آسان پرداخت پرشین یا نام پرشین سوئیچ شرکتی عمومی غیربانکی فناوری مالی و خدمات دهنده پرداخت، متمرکز کننده پرداخت و خرید و فروش بیمه اینترنتی ایرانی مستقر در خیابان مهناز امانیه تهران است و در بقیه شهرها شعبه دارد، جزو بزرگ ترین شرکت های صنعت آی تی و مطرح ملی است. شرکت آپ یک تیم دو میدانی دارد و تعداد کارکنان آن ۵۲۶ نفر است. شرکت روی شرکت صنعت فناوری سلامت(هلث تک)، فناوری املاک و مستغلات یا لندتک، گردشگری، نئوبانک سرمایه گذاری کرد. کارکرد. شرکت در پایان هر روز تمامی تراکنش های پرداختی را جمع آوری و به بانک عامل شرکت واریز می کند. درسال 1396 اطلاعات کاربران این شرکت در اینترنت نشت کرد. آپ پشتیبانی پرداخت های قوه قضائیه را انجام میدهد. شرکت ها. سرویس اعتباری آپسان (تالی) محصولات. محصول های اصلی آپ درگاه پرداخت اینترنتی شاپرکی ، اپ پرداخت موبایلی و پرداخت درون برنامه ای ،اپلیکیشن پایانه خرید فروشگاهی و سیستم پوز و احراز هویت است. شرکت آپ یک اپراتور موبایل مجازی ایرانسل را به نام آپتل ( تلفن همراه نگین ارتباطات آوا) اداره میکند. این شرکت با جمعیت هلال احمر وکمیته امداد همکاری کارهای خیرانه داش
ته. آپ خدمات دستگاه های وارداتی تولید اسپایر و وریفون و Ingenico و پکس (PAX) میفروشد. کوپن حمایت از اقشار کم درآمد جامعه و تأمین کالای اساسی شیر، ماست، روغن، شکر، مرغ، تخم مرغ نقدی. مالکین. سهام آپ در تاریخ بیست و هشتم تیر ماه سال ۱۳۹۹ به شرح زیر است:
من کی هستم فیلمی محصول سال ۲۰۱۴ و به کارگردانی باران بو اودار است. در این فیلم بازیگرانی همچون تام شیلینگ، الیاس مبارک، هانا هرتسشپرونگ، ووتان ویلکه مورینگ، ترینه دورهلم و لئونارد کارو ایفای نقش کرده اند.
کوه وین (به انگلیسی: Mount Wynne) یک کوه در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان فرزنو، کالیفرنیا واقع شده است. کوه وین ۴٬۰۱۷٫۰۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
توپ آتشفام یک فیلم درام آمریکایی ۱۹۵۰ با بازیگری میکی رونی و پت اوبرایان و به کارگردانی تی گارنت است. از بازیگران این فیلم می توان به بورلی تایلر و مریلین مونرو که هشتمین فیلمش بود هم اشاره کرد. فیلم توسط فاکس قرن بیستم منتشر شد و فیلمنامهٔ آن توسط هوراس مک کوی بر پایهٔ داستانی از مک کوی و گارنت نوشته شده است.
پی سنگ () یا پی سنگ بلورین در زمین شناسی به سنگ های بلورینی گفته می شود که بالای گوشته و در زیر تمام سنگ ها و رسوبات دیگر قرار دارند. پی سنگ ها گاهی در سطح رخنمون دارند، اما اغلب موارد در زیر مایل ها سنگ و رسوب مدفون شده اند. پی سنگ ها در زیر یک سکو یا پوشش رسوبی یا به طور کلی هر سنگ زیر سنگ های رسوبی یا حوضه های رسوبی دارای منشأ دگرگونی یا آذرین قرار می گیرند. به همین دلیل، رسوبات یا سنگ های رسوبی بالای پی سنگ را می توان «پوشش» یا «پوشش رسوبی» نامید. سنگ های پوسته پیش از تبدیل به پی سنگ چندین بار تغییر می کنند و این تغییرات آن ها را جایگزین می کند. سن. پی سنگ های پوسته قاره ای بسیار قدیمی تر از پوسته اقیانوسی هستند. سن پوسته اقیانوسی بین ۰ تا ۳۴۰ میلیون سال و میانگین سنی آن ۶۴ میلیون سال است. پوسته قاره ای چون به اندازه کافی سبک و ضخیم است، دچار فرورانش نمی شود و بنابراین پوسته قاره ای قدیمی تر است. ولی پوسته اقیانوسی به صورت دوره ای فرورانده می شود و در نواحی فرورانش و شکافتگی اقیانوسی با پوسته اقیانوسی جدیدتر جایگزین می شود.
کلیفورد سگ بزرگ قرمز فیلمی محصول سال ۲۰۲۱ و به کارگردانی والت بکر است. در این فیلم بازیگرانی همچون جک وایتهال، داربی کمپ، تونی هیل، سیه نا گیلری، دیوید آلن گرایر، راسل وونگ، ایزاک وانگ، کینن تامسون، جان کلیز، توا فلدشو، پال رودریگز، راسل پیترز، هوریشیو سنز، رزی پرز و شیوون فالون هوگان ایفای نقش کرده اند.
تخته سنگ تمیز فیلمی محصول سال ۱۹۹۴ و به کارگردانی میک جکسون است. در این فیلم بازیگرانی همچون دینا کاروی، والریا گولینو، جیمز ارل جونز، کوین پولاک، مایکل مورفی، مایکل گمبون، آنجلا پاتون، ویتو روگینز، گایلارد سارتاین، کریستوفر ملونی و برایان کرانستون ایفای نقش کرده اند.
هوئلون یا هوئلون اوجین (; – ) اهل مغولستان مادر چنگیز خان و همسر پدرش یسوکای بهادر، رئیس کنفدراسیون خاماگ مغول بود. بسیاری از دانش فعلی در مورد زندگی او از تاریخ سری مغولان می آید. او از طایفه اولخونوت از قبیله قنقرات آمده بود. اوایل زندگی. هوئلون در اولخونوت متولد شد. او در مرکیت نامزد بود، اما در راه بازگشت به اردوگاه مرکیت پس از ازدواجش در حدود سال ۱۱۵۹ توسط یسوکای بهادر عروس ربایی شد. او هوئلون را همسر اصلی خود کرد. این یک افتخار بود، زیرا فقط همسر اصلی می توانست وارثان او را به دنیا بیاورد. او پنج فرزند به دنیا آورد: چهار پسر، تموچین (که بعدها به نام چنگیزخان شناخته شد)، قصار، هاچیون، و تموگه، و یک دختر، تمولون. همسر دوم یسوگی، سوچیگل، دو پسر به نام های بهتر و بلگوتی به دنیا آورد. زندگی با تموجین. تموجین پسر هوئلون بود. هوئلون به همراه همسرش بورته به عنوان یکی از قابل اعتمادترین مشاوران چنگیزخان به شمار می رفتند. او همچنین تحت امر پسرش از یتیمان جنگی مراقبت کرد و آنها را به فرزند خواندگی پذیرفت و به عنوان بخشی از سیاست شمول گرایی با هدف ایجاد وفاداری در میان قبایل تسخیر شده به خانواده می آورد. در اردوگاه
او بود که یک تاتار تلاش کرد تا نوه کوچکش تولی خان را بکشد، اما توسط آلتانی و دو نگهبان هوئلون متوقف شد.
خاماگ مغول () یک کنفدراسیون قبیله ای بزرگ مغول (خانلیگ) در فلات مغولستان در قرن دوازدهم بود. گاهی به عنوان یک دولت جانشین برای امپراتوری مغول در نظر گرفته می شود.
بهتر (؛ – ) اهل مغولستان پسر یسوکای بهادر، رئیس قبیله کیاد، و همسری دیگر او به نام سوچیگل یا سوچیگو در برخی منابع و کوآجین در برخی منابع دیگر بود. او همچنین برادر ناتنی چنگیز خان بود که در آن زمان به نام تموجین شناخته می شد. پس از مرگ یسوگی، تموجین، مادرش هوئلون، خواهران و برادران و دو برادر ناتنی او (از جمله بهتر، بلگوتی و مادرشان سوچیگل) توسط قبیله خود به حال خود رها شدند. با زندگی خارج از زمین قبیله، آنها توانستند زنده بمانند. با این حال، برادران ناتنی بزرگتر تموجین ۱۴ ساله و برادرش قصار را از غنیمت محروم کردند. تموجین و قصار، بهتر را تعقیب کردند و کشتند، به همین دلیل توسط مادرشان هوئلون سرزنش شدند.
هاچیون (؛ – ) برادر تنی چنگیز خان و فرزند سوم یسوکای بهادر و هوئلون بود. " تاریخ سری مغولان" مشخص می کند که «وقتی تموجین ۹ ساله بود، هاچیون پنج ساله بود.» در کودکی پیشوند «الچی» به نام خود دریافت کرد و به همین دلیل به نام هاچیون-الچی یا آلچیدای (شکل کوچک «الچی») نامیده می شد. او احتمالاً پسری داشت که نامش ایلچیدی (ایلجیگدی) بود.
جنگ داخلی سودان یک جنگ داخلی در سودان است که در ۱۵ آوریل ۲۰۲۳ میان دو جناح رقیب دولت نظامی سودان آغاز شده است. این درگیری میان نیروهای مسلح سودان (SAF) به رهبری ژنرال عبدالفتاح البرهان و نیروی شبه نظامی نیروهای واکنش سریع (RSF) به فرماندهی محمد حمدان دگالو (معروف به محمد حمدان دقلو) جریان دارد که همچنین رهبری ائتلاف گسترده تر جنجوید را بر عهده دارد. چندین گروه مسلح کوچک تر نیز در این نبرد شرکت کرده اند. نبردها عمدتاً در پایتخت، خارطوم، که جنگ با نبردهای گسترده در آن آغاز شد، و در منطقهٔ دارفور متمرکز بوده اند. گزارش شده است که بسیاری از غیرنظامیان در دارفور به عنوان بخشی از کشتار جمعی ماسالیت که به عنوان پاک سازی قومی یا نسل کشی توصیف شده اند، کشته شده اند. گفته شده است سودان با بدترین بحران انسانی جهان روبه رو است؛ نزدیک به ۲۵ میلیون نفر دچار گرسنگی شدید هستند. در ۷ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ایالات متحده اعلام کرد که نیروهای واکنش سریع و شبه نظامیان هم پیمان آن مرتکب نسل کشی شده اند. از زمان استقلال در ۱۹۵۶، سودان با بی ثباتی مزمن همراه با ۲۰ تلاش کودتا، حکومت طولانی مدت نظامی، دو جنگ داخلی ویرانگر، و نسل کشی دارفور روب
ه رو بوده است. جنگ کنونی در بحبوحهٔ تنش ها بر سر ادغام نیروهای واکنش سریع در ارتش پس از کودتای ۲۰۲۱ آغاز شد و با حملات نیروهای واکنش سریع به مراکز دولتی در خارطوم و دیگر شهرها شروع شد. منطقهٔ پایتخت به سرعت میان دو جناح تقسیم شد و البرهان دولت خود را به پورت سودان منتقل کرد. تلاش های بین المللی، از جمله بیانیهٔ جده در مه ۲۰۲۳، نتوانست جنگ را متوقف کند و گروه های شورشی مختلفی وارد جنگ شدند: جنبش مردمی آزادی بخش سودان-شمال (شاخهٔ الحلو) به ارتش در جنوب حمله کرد؛ جنبش Tamazuj به نیروهای واکنش سریع پیوست؛ و ارتش حمایت جناح هایی از جنبش/ارتش آزادی بخش سودان و جنبش عدالت و برابری را به دست آورد. تا اواخر ۲۰۲۳، نیروهای واکنش سریع بیشتر دارفور را در کنترل داشت و در خارطوم، کردفان و جزیره پیشروی کرد. ارتش در اوایل ۲۰۲۴ دوباره ابتکار عمل را به دست گرفت و در ام درمان پیشرفت کرد و سرانجام تا مارس ۲۰۲۵ خارطوم را، از جمله کاخ ریاست جمهوری و فرودگاه بین المللی خارطوم را بازپس گرفت. با وجود مذاکرات دوباره، آتش بس پایدار برقرار نشده و جنگ با پیامدهای شدید انسانی و تبعات منطقه ای ادامه دارد. تنها قحطی حدود ۵۲۲ هزار کودک را کشت
ه است، در حالی که تلفات کلی جنگ، شامل مرگ ناشی از خشونت، گرسنگی شدید و بیماری بسیار بیشتر است؛ هزاران نفر دیگر همچنان مفقود یا در کشتارهای هدفمند، عمدتاً به دست نیروهای واکنش سریع و شبه نظامیان هم پیمان، کشته شده اند. تنها در ایالت خارطوم دست کم ۶۱ هزار نفر کشته شده اند که ۲۶ هزار نفر آن ها مستقیماً بر اثر خشونت جان باخته اند. تا ۵ فوریهٔ ۲۰۲۵، بیش از ۸٫۸ میلیون نفر آوارهٔ داخلی و بیش از ۳٫۵ میلیون نفر دیگر به عنوان پناهنده از کشور گریخته اند. در اوت ۲۰۲۴، کمیته بازبینی قحطی (FRC) وجود شرایط قحطی در بخش هایی از دارفور شمالی را تأیید کرد. مداخلهٔ خارجی در درگیری سودان شامل ارسال تسلیحات از چین، روسیه و ترکیه بوده است. حمایت منطقه ای از نیروهای واکنش سریع از سوی امارات متحدهٔ عربی و چاد صورت گرفته، در حالی که مصر از ارتش پشتیبانی کرده است. این جنگ بحران عظیم انسانی به وجود آورده که با کمبود شدید غذا، آب، دارو و دسترسی به کمک ها، بسته شدن گستردهٔ بیمارستان ها، شیوع بیماری ها، آوارگی گسترده، غارت کمک های بشردوستانه، و فروپاشی تقریباً کامل آموزش و زیرساخت ها همراه بوده و بیش از نیمی از جمعیت را در نیاز فوری به کمک
قرار داده است. درخواست هایی برای کمک بیشتر، حمایت حقوقی از کارکنان کمک رسان، پشتیبانی از پناهندهها، و پایان دادن به ارسال سلاح به نیروهای واکنش سریع، به ویژه از سوی امارات، مطرح شده است. هر دو طرف درگیری، یعنی ارتش و نیروهای واکنش سریع، کارزارهای پیچیدهٔ دروغ رسانی با استفاده از رسانه های اجتماعی، تصاویر جعلی و محتوای تولیدشده توسط هوش مصنوعی را برای شکل دهی به افکار عمومی، بی اعتبار کردن مخالفان، و تأثیرگذاری بر افکار جهانی اجرا کرده اند. در واکنش به این جنگ، ایالات متحده آمریکا، بریتانیا، کانادا و اتحادیهٔ اروپا تحریم هایی علیه افراد، شرکت ها و نهادهای مرتبط با ارتش و نیروهای واکنش سریع به دلیل نقض آتش بس، نقض حقوق بشر و اقدامات بی ثبات کننده اعمال کرده اند. پیش زمینه. از زمان کسب استقلال در سال ۱۹۵۶، سودان شاهد ۲۰ تلاش برای کودتای نظامی بوده است که بیش از هر کشور آفریقایی دیگری است. سودان معمولاً تحت حکومت نظامیان اداره شده است و این دوره ها تنها با دوره های کوتاه حکومت پارلمانی دموکراتیک قطع شده اند. دو جنگ داخلیاولی از ۱۹۵۵ تا ۱۹۷۲ و دومی از ۱۹۸۳ تا ۲۰۰۵میان دولت مرکزی و مناطق جنوبی که منجر به استقلال س
ودان جنوبی در سال ۲۰۱۱ شد، باعث کشته شدن ۱٫۵ میلیون نفر شد. همچنین درگیری در منطقهٔ غربی دارفور دو میلیون نفر را آواره و بیش از ۲۰۰ هزار نفر را کشت. جنگ در دارفور و شکل گیری نیروهای واکنش سریع. در آغاز قرن بیست ویکم، منطقهٔ غربی دارفور در سودان شاهد بی ثباتی طولانی مدت و تنش های اجتماعی ناشی از اختلافات نژادی و قومی و مناقشات بر سر زمین و آب بود. در سال ۲۰۰۳، این وضعیت به شورشی تمام عیار علیه حکومت مرکزی تبدیل شد و عمر البشیر، رئیس جمهور و رهبر نظامی، وعده داد که با آن به شدت برخورد خواهد کرد. جنگ دارفور حاصل این تقابل بود که با اعمال خشونت سازمان یافته دولتی همراه شد و منجر به اتهام جنایت جنگی و نسل کشی در دارفور علیه البشیر شد. در مرحلهٔ نخست این جنگ، حدود ۳۰۰ هزار نفر کشته و ۲٫۷ میلیون نفر آواره شدند و هرچند شدت خشونت بعدها کاهش یافت، وضعیت منطقه همچنان ناآرام باقی ماند. برای سرکوب قیام قبایل غیرعرب در کوه های نوبا، البشیر به جنجوید، مجموعه ای از شبه نظامیان عرب عمدتاً از قبایل شتردار فعال در دارفور و بخش هایی از چاد، متوسل شد. در سال ۲۰۱۳، او اعلام کرد که این نیروها به نیروهای واکنش سریع سازماندهی مجدد می
شوند و همچنین اعلام کرد که نیروهای واکنش سریع تحت فرماندهی فرمانده جنجوید، محمد حمدان دقلو (که بیشتر با نام حمیدتی شناخته می شود) قرار خواهند گرفت. نیروهای واکنش سریع مرتکب کشتار جمعی، تجاوزهای گروهی، غارت، شکنجه و تخریب روستاها شدند. آن ها به پاک سازی قومی علیه فور، مسالیت و زغاوه متهم شدند. رهبران نیروهای واکنش سریع از سوی دیوان کیفری بین المللی به نسل کشی، جنایات جنگی و جنایت علیه بشریت متهم شده اند، اما حمیدتی شخصاً در جنایات ۲۰۰۳–۲۰۰۴ متهم نشد. در سال ۲۰۱۷، قانونی جدید به نیروهای واکنش سریع وضعیت «نیروی امنیتی مستقل» داد. حمیدتی چند معدن طلا در دارفور را به عنوان پاداش از البشیر دریافت کرد و ثروت شخصی او به شدت افزایش یافت. البشیر نیروهای واکنش سریع را برای سرکوب قیام ۲۰۱۳ در دارفور جنوبی و همچنین اعزام به یمن و لیبی به کار گرفت. در این زمان، نیروهای واکنش سریع روابط کاری با سازمان نظامی خصوصی روسی گروه واگنر برقرار کردند. این تحولات موجب شد که نیروهای واکنش سریع به ده ها هزار نفر برسند و هزاران وانت مسلح در خیابان های خارطوم گشت زنی کنند. رژیم البشیر اجازه داد نیروهای واکنش سریع و دیگر گروه های مسلح گس
ترش یابند تا تهدیدات امنیتی از درون ارتش را کاهش دهد، روشی که به عنوان «کودتا» شناخته می شود. گذار سیاسی. در دسامبر ۲۰۱۸، اعتراضات علیه رژیم البشیر آغاز شد که مرحلهٔ نخست انقلاب سودان را رقم زد. هشت ماه نافرمانی مدنی با سرکوب خشونت آمیز مواجه شد. در آوریل ۲۰۱۹، ارتش (از جمله نیروهای واکنش سریع) با کودتا البشیر را برکنار کرد و شورای نظامی انتقالی را به عنوان یک خونتا تشکیل داد. البشیر در خارطوم زندانی شد و به دیوان کیفری بین المللی تحویل داده نشد؛ این دیوان حکم بازداشت او را به اتهام جنایات جنگی صادر کرده بود. اعتراضات برای حکومت غیرنظامی ادامه یافت؛ در ژوئن ۲۰۱۹، نیروهای امنیتی شورای نظامی انتقالی، که شامل نیروهای واکنش سریع و نیروهای مسلح سودان بودند، قتل عام خارطوم را مرتکب شدند که در آن بیش از صد معترض کشته و ده ها نفر مورد تجاوز قرار گرفتند. حمیدتی مسئولیت سازمان دهی این حمله را انکار کرد. در اوت ۲۰۱۹، در پی فشارهای بین المللی و میانجی گری اتحادیهٔ آفریقا و اتیوپی، نظامیان با تقسیم قدرت در یک کابینهٔ وحدت ملی موقت و مشترک غیرنظامی–نظامی (شورای حاکمیت انتقالی) موافقت کردند. این شورا با نخست وزیری غیرنظامی
عبدالله حمدوک آغاز به کار کرد و قرار شد انتخابات در ۲۰۲۳ برگزار شود. در اکتبر ۲۰۲۱، نظامیان به رهبری عبدالفتاح البرهان فرماندهٔ نیروهای مسلح سودان و حمیدتی قدرت را قبضه کردند. شورای حاکمیت انتقالی به عنوان یک خونتای نظامی جدید به ریاست البرهان بازسازی شد و تمام قدرت را در دست گرفت و گذار سودان به دموکراسی را متوقف کرد. ریشه های جنبش آزادی بخش سودان و جنبش مردمی آزادی بخش سودان–شمال. جنبش آزادی بخش سودان (یا ارتش؛ SLM, SLA یا SLM/A) گروهی شورشی فعال در دارفور است که عمدتاً از اعضای اقوام غیرعرب تشکیل شده است و در واکنش به به حاشیه راندگی این اقوام توسط رژیم عمر البشیر تأسیس شد. از سال ۲۰۰۶، این جنبش به دلیل اختلافات بر سر توافق صلح دارفور به چند جناح تقسیم شد که برخی از آن ها به دولت خارطوم پیوستند. تا سال ۲۰۲۳، سه جناح اصلی عبارت بودند از SLM-مناوی به رهبری مینی مناوی، SLM-النور به رهبری عبدالواحد النور و SLM-تمبور به رهبری مصطفی تمبور. SLM-مناوی و SLM-تمبور توافق صلح ۲۰۲۰ جوبا را امضا کردند، به خصومت ها پایان دادند و به سمت های سیاسی منصوب شدند، اما SLM-النور از امضا خودداری کرد و به جنگ ادامه داد. جنبش مردم
ی آزادی بخش سودان–شمال در سال ۲۰۱۱ توسط واحدهایی از جنبش مردمی آزادی بخش سودان/ارتش که در مناطقی باقی مانده در سودان پس از رأی گیری استقلال سودان جنوبی مستقر بودند، تأسیس شد. این نیروها چند ماه بعد در ایالت های کردفان جنوبی و نیل آبی شورش را رهبری کردند. در سال ۲۰۱۷، جنبش مردمی آزادی بخش سودان–شمال به دو جناح به رهبری عبدالعزیز الحلو و مالک عقار تقسیم شد؛ الحلو سکولاریسم را به عنوان شرط صلح مطرح کرد، اما عقار با این شرط موافقت نکرد. در طول انقلاب سودان، جناح الحلو آتش بس یک جانبه نامحدود اعلام کرد. در سال ۲۰۲۰، توافق صلحی میان دولت سودان و جناح عقار امضا شد، در سال ۲۰۲۰، توافق صلحی میان دولت سودان و جناح عقار امضا شد، و عقار بعدها به شورای حاکمیت انتقالی در خارطوم پیوست. الحلو سرانجام چند ماه بعد توافق جداگانه ای با دولت سودان امضا کرد. گام های بعدی برای تحکیم توافق پس از کودتای ۲۰۲۱ متوقف شد و جناح الحلو در عوض با SLM-النور و حزب کمونیست سودان توافقی امضا کرد تا برای تدوین یک «منشور انقلابی» و برکناری ارتش از قدرت همکاری کنند. مقدمه. در ماه های پس از کودتای ۲۰۲۱، اقتصاد سودان که پیش تر هم ضعیف بود، به سرعت ر
و به افول گذاشت و موجی از اعتراضات گسترده را برانگیخت که خواستار بازگرداندن قدرت به مقامات غیرنظامی بودند. اختلافات میان البرهان و حمیدتی بر سر بازگرداندن مقامات اسلام گرای وابسته به رژیم عمر البشیر به قدرت بالا گرفت. حمیدتی این انتصابات را نشانه ای می دانست که البرهان قصد دارد سلطهٔ نخبگان سنتی خارطوم را بر سیاست سودان حفظ کند. این موضوع برای موقعیت سیاسی نیروهای واکنش سریع خطرناک بود، زیرا این نخبگان به دلیل پیشینهٔ قومی حمیدتی به عنوان یک عرب دارفوری با او دشمنی داشتند. ابراز تأسف حمیدتی نسبت به کودتای اکتبر ۲۰۲۱ نشانهٔ شکاف فزاینده بین او و البرهان بود. تنش ها میان نیروهای واکنش سریع و نیروهای مسلح سودان از فوریهٔ ۲۰۲۳ شدت گرفت، زمانی که نیروهای واکنش سریع شروع به جذب نیرو در سراسر کشور کردند. در طول فوریه و اوایل مارس، نیروهای واکنش سریع در خارطوم مستقر شدند تا اینکه در ۱۱ مارس توافقی حاصل شد و آن ها عقب نشینی کردند. به عنوان بخشی از این توافق، مذاکراتی میان نیروهای مسلح سودان، نیروهای واکنش سریع و رهبران غیرنظامی برگزار شد، اما این مذاکرات به دلیل اختلافات سیاسی به تأخیر افتاد و متوقف شد. مهم ترین اختلا
ف بر سر ادغام نیروهای واکنش سریع در ارتش بود: نیروهای واکنش سریع بر جدول زمانی ۱۰ ساله برای ادغام تأکید داشتند، در حالی که ارتش خواهان ادغام در عرض دو سال بود. سایر موضوعات مورد مناقشه شامل جایگاه افسران نیروهای واکنش سریع در سلسله مراتب آینده و این مسئله بود که آیا این نیروها باید تحت فرماندهی رئیس ستاد ارتش باشند یا فرمانده کل سودان یعنی البرهان. در ۱۱ آوریل ۲۰۲۳، نیروهای واکنش سریع در نزدیکی شهر مروی و همچنین در خارطوم مستقر شدند. نیروهای دولتی دستور دادند که آن ها منطقه را ترک کنند اما این دستور رد شد. این امر منجر به درگیری شد، زمانی که نیروهای واکنش سریع پایگاه نظامی «صوبه» در جنوب خارطوم را تصرف کردند. در ۱۳ آوریل، نیروهای واکنش سریع بسیج خود را آغاز کردند و نگرانی ها از احتمال شورش علیه خونتا افزایش یافت. نیروهای مسلح سودان این بسیج را غیرقانونی اعلام کردند. روند جنگ. آوریل – مه ۲۰۲۳. نبرد خارطوم. در ۱۵ آوریل ۲۰۲۳، نیروهای واکنش سریع به پایگاه های نیروهای مسلح سودان در سراسر کشور، از جمله خارطوم و فرودگاه بین المللی خارطوم حمله کردند. در مقر تلویزیون سودان درگیری هایی رخ داد که بعداً به تصرف نیروهای و
اکنش سریع درآمد. پل ها و جاده های خارطوم و حومهٔ آن به دستور فرماندهی نیروهای واکنش سریع بسته شد. روز بعد ضدحملهٔ نیروهای مسلح سودان آغاز شد و ارتش فرودگاه مروی، مقر تلویزیون سودان و رادیوی دولتی را بازپس گرفت. سازمان هوانوردی کشوری سودان هم زمان با آغاز درگیری ها حریم هوایی کشور را بست. شرکت مخابراتی گروه ام تی ان خدمات اینترنت را قطع کرد و تا ۲۳ آوریل تقریباً یک قطع کامل اینترنت در کشور رخ داد که علت آن حمله به شبکهٔ برق عنوان شد. تجارت بین المللی سودان نیز مختل شد و مرسک، یکی از بزرگ ترین شرکت های کشتیرانی جهان، توقف پذیرش محموله های جدید به این کشور را اعلام کرد. محمد حمدان دقلو به نیروهایش دستور داد تا عبدالفتاح البرهان را دستگیر یا به قتل برسانند، و یگان های نیروهای واکنش سریع وارد نبردهای سنگین و خونینی با گارد جمهوری شدند. در نهایت، البرهان توانست از دستگیری یا ترور بگریزد، اما پایگاه او در ستاد کل نیروهای مسلح سودان تحت محاصرهٔ نیروهای واکنش سریع قرار گرفت و او نتوانست خارطوم را ترک کند. محمد حمدان دقلو در مصاحبه ای با الجزیره، البرهان و فرماندهانش را متهم کرد که با توطئه برای بازگرداندن عمر البشیر،
رهبر برکنار شده، به قدرت، نیروهای واکنش سریع را وادار به آغاز جنگ کرده اند. او از جامعهٔ بین المللی خواست تا علیه البرهان مداخله کند و ادعا کرد که نیروهای واکنش سریع علیه شبه نظامیان اسلام گرای تندرو می جنگند. پس از چند روز نخست جنگ، نیروهای مسلح سودان از مرز اتیوپی نیروهای کمکی وارد کردند. هرچند یک آتش بس برای عید فطر اعلام شد، درگیری ها در سراسر کشور ادامه یافت. گفته شد که نبردها به ویژه در امتداد بزرگراه خارطوم به پورت سودان و در منطقهٔ صنعتی البغیر شدید بوده است. گزارش هایی از درگیری های بین قومیتی در ایالت نیل آبی و در الجنینه منتشر شد. پیمان جده. توجه بین المللی به این درگیری باعث شد که شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد نشستی ویژه برای رسیدگی به خشونت ها برگزار کرده و به افزایش نظارت بر نقض حقوق بشر رأی دهد. در ۶ مه، نمایندگان نیروهای مسلح سودان و نیروهای واکنش سریع برای نخستین بار به طور مستقیم در جده، عربستان سعودی، برای آنچه از سوی عربستان سعودی و ایالات متحدهٔ آمریکا «گفت وگوهای پیشامذاکره» توصیف شد، دیدار کردند. پس از رایزنی های دیپلماتیک از سوی سعودی ها و آمریکایی ها، طرف های درگیر در ۲۰ مه پیمان جده
را امضا کردند و متعهد شدند عبور امن غیرنظامیان را تضمین کنند، از کارکنان امدادی محافظت کنند و استفاده از غیرنظامیان به عنوان سپر انسانی را ممنوع نمایند. این توافق شامل آتش بس نمی شد و درگیری ها در الجنینه از سر گرفته شد و تلفات بیشتری برجای گذاشت. معاون دبیرکل سازمان ملل متحد در امور بشردوستانه و امدادرسانی، مارتین گریفیتس از نبود تعهد هر دو طرف برای پایان دادن به نبرد ابراز ناامیدی کرد. اوضاع همچنان ناپایدار باقی ماند و دو طرف یکدیگر را مسئول حملات به کلیساها، بیمارستان ها و سفارتخانه ها می دانستند. شمار قربانیان به ویژه در الجنینه افزایش یافت، جایی که شبه نظامیان عرب وفادار به نیروهای واکنش سریع به ارتکاب جنایت علیه ساکنان غیرعرب متهم شدند. یک آتش بس موقت امضا شد اما با تداوم نبرد در خارطوم با چالش روبه رو شد و در زمان تعیین شده برای آتش بس، خشونت ادامه یافت. بین ۲۸ تا ۹۷ نفر به دست نیروهای واکنش سریع و شبه نظامیان عرب کشته شدند، زمانی که آنان در ۲۸ مه به شهر عمدتاً مسالیت نشین مستری در دارفور غربی حمله کردند. ژوئن تا سپتامبر ۲۰۲۳. ادامهٔ نبرد در خارطوم. با آغاز ژوئن، خارطوم شاهد نبردهای زرهی بود که منجر ب
ه تلفات شد. نیروهای واکنش سریع کنترل چندین ساختمان مهم فرهنگی و دولتی، از جمله موزهٔ ملی سودان و محل انفجار کارخانهٔ مهمات سازی یرموک را به دست گرفتند. ناامنی حاد غذایی بخش بزرگی از جمعیت سودان را تحت تأثیر قرار داد.&lt;ref name="EEPA 06/06/23"&gt;&lt;/ref&gt; تا ژوئیه، عبدالفتاح البرهان همچنان در ستاد فرماندهی ارتش محاصره شده و قادر به ترک آن نبود. برای شکستن محاصره، نیروهای مسلح سودان تصمیم گرفتند ستونی از نیروها را برای رفع محاصره پایگاه اعزام کنند. این نیرو در کمین نیروهای واکنش سریع افتاد و شکست خورد؛ شبه نظامیان مدعی شدند صدها سرباز را کشته، ۹۰ خودرو را به همراه فرمانده ستون به اسارت گرفته اند. در واکنش به تشدید خشونت ها در خارطوم، نیروهای مسلح سودان شدت حملات هوایی و گلوله باران توپخانه ای خود را افزایش دادند که این امر باعث افزایش تلفات غیرنظامیان شد و در هر حمله ده ها کشته بر جای گذاشت. گلوله باران نیروهای واکنش سریع نیز شدت گرفت و به نوبهٔ خود باعث مرگ شمار زیادی از غیرنظامیان شد. نبردهای سنگین در سراسر اوت در خارطوم ادامه داشت و درگیری ها در نقاط مختلف شهر رخ داد. نیروهای واکنش سریع پایگاه سپاه زره
ی نیروهای مسلح سودان را محاصره کرده، خطوط دفاعی آن را شکسته و کنترل محله های اطراف را به دست گرفتند. نیروهای مسلح سودان نیز حملاتی انجام دادند و کاخ جمهوری، خارطوم و مجتمع یرموک که در کنترل نیروهای واکنش سریع بود، زیر بمباران هوایی قرار گرفت. حمله ای علیه یرموک آغاز شد، اما با اعزام نیروهای کمکی توسط نیروهای واکنش سریع، این حمله دفع گردید. یکی از معدود پل های باقی مانده میان خارطوم و خارطوم بحری نیز توسط نیروهای مسلح سودان تخریب شد تا آزادی تحرک نیروهای واکنش سریع را محدود کنند. در ۲۴ اوت، عملیاتی از سوی نیروهای مسلح سودان با موفقیت عبدالفتاح البرهان را از پایگاه محاصره شده اش در ستاد کل ارتش نجات داد و این امکان را برای او فراهم کرد تا به پورت سودان برود و در آنجا نشست هیئت دولت را برگزار کند. تلاش های دیپلماتیک. آتش بس هایی میان طرف های درگیر اعلام شد اما اغلب نقض گردید و به درگیری های بیشتر انجامید. نیروهای مسلح سودان و نیروهای واکنش سریع یکدیگر را مسئول این حوادث می دانستند، در حالی که دولت سودان علیه فرستادگان بین المللی اقداماتی انجام داد. سفارت عربستان سعودی در خارطوم هدف حمله قرار گرفت و در بحبوحهٔ هر
ج و مرج، تخلیه هایی از یک یتیم خانه صورت گرفت. در این میان، سودان با مصر دچار تنش دیپلماتیک شد که موجب بروز مشکلاتی برای پناهجویان سودانی در تلاش برای ورود به مصر گردید. با خروج عبدالفتاح البرهان از خارطوم برای نخستین بار از زمان آغاز جنگ، او توانست به مصر پرواز کرده و با رئیس جمهور مصر عبدالفتاح سیسی دیدار کند. پس از این دیدار، البرهان تور سفر به کشورهای مختلف را آغاز کرد و به سودان جنوبی، قطر، اریتره، ترکیه و اوگاندا رفت. سپس او به نیویورک به عنوان رئیس هیئت نمایندگی سودان در هفتاد و هشتمین مجمع عمومی سازمان ملل متحد رفت و در آنجا از جامعهٔ جهانی خواست که نیروهای واکنش سریع را یک سازمان تروریستی اعلام کنند. مشارکت جنبش مردمی آزادی بخش سودان – شمال (شاخهٔ الحلو). شاخهٔ عبدالعزیز الحلو از جنبش مردمی آزادی بخش سودان – شمال (SPLM-N) در ژوئن یک آتش بس طولانی مدت را شکست و به یگان های نیروهای مسلح سودان در کادوقلی، کرمک و دالنگ حمله کرد که مورد آخر همزمان با یک حملهٔ نیروهای واکنش سریع بود. نیروهای مسلح سودان مدعی شدند که این حملات را دفع کرده اند، در حالی که شورشیان ادعا کردند برای انتقام مرگ یکی از سربازانشان ب