Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هیزات در بخش فناوری های زیست محیطی و پاک (ECT) برای بهره برداری از منابع تجدیدپذیر جهت تولید انرژی توسعه یافته و به کار گرفته شده اند. روزنامه "The Daily" در سال ۲۰۱۷ گزارش داد که فروش قوی فناوری ها و تجهیزات انرژی های تجدیدپذیر نشان دهنده تغییرات کانادا به سوی اقتصاد کم کربن است. شرکت های فعال در پروژه های تولید برق بادی، خورشیدی و آبی، درآمدی معادل ۱/۳ میلیارد دلار داشتند که ۳۸٪ از کل فروش بخش ECT را تشکیل می داد. در ژوئن ۲۰۲۱، دولت فدرال برنامه ای با سرمایه گذاری ۹۶۴ میلیون دلار در حوزه فناوری های زیست محیطی و پاک (ECT) به شکل پروژه های «باد، خورشیدی، ذخیره سازی، آبی، زمین گرمایی، جزر و مدی» و سایر انرژی های تجدیدپذیر برای کاهش انتشار گازهای گلخانه ای اجرا کرد. سیاست مداران تمایل به افزایش درصد برق تولیدی کانادا از روش های تجدیدپذیر دارند. استان انتاریو یارانه ای برای حمایت از تولیدکنندگان برق بادی و خورشیدی ایجاد کرده است. تمام فعالیت های مرتبط با فناوری های زیست محیطی و پاک (ECT) در سال ۲۰۱۶، معادل ۳/۱٪ یا ۵۹٫۳ میلیارد دلار از تولید ناخالص داخلی کانادا را تشکیل دادند که نسبت به ۳٫۰٪ در سال ۲۰۰۷ افزایش یا
فته است. بخش فناوری محیط زیست و فناوری پاک. بخش فناوری محیط زیست و فناوری پاک (ECT) شامل کالاها و خدماتی است که اثرات زیست محیطی را کاهش می دهند، مانند انرژی های تجدیدپذیر، برق پاک از انرژی باد، انرژی خورشیدی و سایر منابع تجدیدپذیر، تولید برق از منابع هسته ای، سوخت های زیستی، مدیریت پسماند و خدمات پاک سازی. نمونه هایی شامل طراحی و ساخت سازه های با بازده انرژی بالا و تولید پنل های خورشیدی است، و صنعت «تبدیل پسماندهای شهری به انرژی» کبک. در سال ۲۰۱۹، ارزش بخش محصولات فناوری محیط زیست و فناوری پاک کانادا ۷۰٫۵ میلیارد دلار بود، در حالی که این رقم در سال ۲۰۱۶ برابر با ۵۹٫۳ میلیارد دلار بود، که معادل ۳٪ از تولید ناخالص داخلی کانادا است. از ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۷، این بخش نرخ رشد یک سوم بیشتر از میانگین اقتصاد کشور را تجربه کرد. بخش محصولات فناوری محیط زیست و فناوری پاک در بازه ۲۰۱۸ تا ۲۰۱۹، رشد ۳/۵٪ در تولید ناخالص داخلی داشت. تمام فعالیت های مرتبط با فناوری محیط زیست و فناوری پاک (ECT) در سال ۲۰۱۶، ۳/۱٪ یا ۵۹٫۳ میلیارد دلار از تولید ناخالص داخلی کانادا را به خود اختصاص دادند که نسبت به ۳٫۰٪ در سال ۲۰۰۷ افزایش یافته است. برن
امه انرژی پاک دانشگاه سایمون فریزر گزارش داده است که در سال ۲۰۲۰، تعداد مشاغل بخش ECT در کانادا به ۴۳۰٬۵۰۰ مورد رسید. در سال ۲۰۱۹، تعداد مشاغل بخش ECT در کانادا ۳۳۹٬۰۰۰ مورد بود که معادل ۱٫۷٪ از کل مشاغل بود. شصت درصد از کارکنان بخش ECT حداقل دارای دیپلم دبیرستان، حدود ۲۵٪ دارای مدرک کالج و حدود ۲۰٪ دارای مدرک دانشگاهی بودند. بیش از ۹۰٪ مشاغل در این بخش تمام وقت بودند. در کانادا و ایالات متحده، کارکنان انرژی پاک معمولاً درآمدی بالاتر از میانه ملی دارند. در سال ۲۰۱۹، مردان شاغل در موقعیت های اداری و نظارتی بخش ECT در کانادا به طور میانگین سالانه ۹۳٬۲۹۴ دلار درآمد داشتند؛ در حالی که زنان کمتر، یعنی ۶۴٬۳۶۳ دلار، درآمد داشتند. میانگین درآمد سالانه در کانادا در سال ۲۰۱۹، ۶۳٬۴۹۰ دلار بود، در حالی که در بخش ECT این رقم ۷۷٬۱۴۴ دلار بود. منابع. برق آبی. در سال ۲۰۱۴، کانادا دارای ۵۴۲ نیروگاه برق آبی با ظرفیت نصب شده ۷۸٬۳۵۹ مگاوات بود. برق آبی در کانادا در مناطقی که جغرافیا و آب نگاری اجازه داده اند توسعه یافته است، به ویژه در کبک که نیمی از برق آبی تولیدی کانادا را تولید می کند. با این حال، مسائل زیست محیطی و اجتماعی ه
مچنان باقی خواهند ماند مگر آنکه پروژه های برق آبی پایدار به دقت برنامه ریزی شوند. برخی نمونه های این مسائل شامل راکد شدن آب، مشکلات مهاجرت ماهی ها، جابجایی جوامع، از دست رفتن زیستگاه ها و احتمال انقراض گونه ها است. بین سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۹ برق آبی همچنان رشد انرژی های تجدیدپذیر در کانادا را با تولید ۴۰٬۰۰۰ گیگاوات ساعت جدید در مقایسه با مجموع تولید ۳۰٬۰۰۰ گیگاوات ساعت باد و خورشیدی هدایت کرد. کانادا دارای ۸۱ گیگاوات ظرفیت نصب شده برق آبی است که در سال ۲۰۱۹، ۴۰۰ تراوات ساعت برق تولید کرد. منیتوبا، بریتیش کلمبیا، نیوفاندلند و لابرادور، یوکان و استان کبک بیش از ۹۰٪ برق خود را از برق آبی تولید می کنند. در سال های اخیر، کانادا پروژه های مهم برق آبی متعددی را در حال راه اندازی دارد که انتظار می رود تا سال ۲۰۲۴ عملیاتی شوند. از جمله پروژه های برجسته می توان به پروژه Site C در بریتیش کلمبیا با ظرفیت ۱٬۱۰۰ مگاوات، پروژه مسکرات فالز در لابرادور (۸۲۴ مگاوات)، پروژه کییسک در منیتوبا (۶۹۵ مگاوات) و پروژه La Romaine 4 در کبک (۲۴۵ مگاوات) اشاره کرد. علاوه بر این پروژه های بزرگ، پیشرفت هایی نیز در زمینه پروژه های کوچک تر برق
آبی صورت گرفته است. انرژی خورشیدی. سامانه فتوولتایی (PV) تنها ۰/۵۱٪ از کل تولید انرژی تجدیدپذیر کانادا را تأمین می کند، اگرچه این رقم رو به افزایش است و ظرفیت نصب شده کل انرژی خورشیدی در سال ۲۰۱۶ به ۲۶۶۲ مگاوات رسید. پتانسیل انرژی خورشیدی فتوولتایی در سراسر کانادا متفاوت است و بیشترین تابش خورشیدی در قسمت های جنوبی مناطق چمن زار و کمترین آن در نواحی شمالی و مناطق ساحلی قرار دارد. مزایای استفاده از انرژی خورشیدی شامل نبود انتشار آلاینده های زیان آور و طول عمر بالای تجهیزات (حدود ۲۵ سال) است. معایب استفاده از انرژی خورشیدی شامل ردپای زیست محیطی بالا در مناطق با تابش کمتر که منجر به تخریب زیستگاه ها می شود و ناتوانی در ذخیره انرژی برای دوره های طولانی است. وابستگی به نور خورشید برای تولید برق در مناطق شمالی به دلیل کوتاهی ساعات روز و پوشش ابری در زمستان دشوار است. هزینه متوازن استفاده از انرژی خورشیدی در حال حاضر تقریباً ۲۳ سنت به ازای هر کیلووات ساعت است. کانادای جنوبی منابع فراوانی از انرژی خورشیدی دارد که بیشترین منابع در جنوب ساسکاچوان، آلبرتا، منیتوبا و انتاریو یافت می شود. با ظرفیت نصب شده ۱۲۱۰ مگاوات پیک
(MWp) در سال ۲۰۱۳، کانادا در رتبه ۱۵ جهان قرار داشت. انتاریو برنامه ای برای کنار گذاشتن زغال سنگ و ترویج منابع تجدیدپذیر دارد که منجر به ساخت بسیاری از نیروگاه های فتوولتایی در مقیاس صنعتی شده است. نیروگاه ۹۷ مگاواتی نیروگاه فتوولتایی سارنیا واقع در سارنیا، انتاریو، می تواند بیش از ۱۲٬۰۰۰ خانه را تأمین برق کند و در اکتبر ۲۰۱۰ بزرگ ترین مزرعه خورشیدی جهان بود. نیروگاه های دیگر شامل نیروگاه ۲۳٫۴ مگاواتی Arnprior Solar Generating Station و مزرعه خورشیدی ۶۸ مگاواتی در سو سنت ماری هستند. تا سال ۲۰۰۹، کاربردهای اصلی فناوری های انرژی خورشیدی در کانادا، سیستم های انرژی حرارتی خورشیدی برای گرمایش، آب گرم کن خورشیدی و خشک کردن محصولات کشاورزی و چوب بود. در سال ۲۰۰۱ بیش از ۱۲٬۰۰۰ سیستم آب گرم کن خورشیدی مسکونی و ۳۰۰ سیستم خورشیدی تجاری/صنعتی در حال استفاده بودند. این سیستم ها در حال حاضر بخش کوچکی از مصرف انرژی کانادا را تشکیل می دهند. کانادا دارای مناطق گسترده ای با جمعیت کم و دورافتاده است. سلول های فتوولتائیک (PV) به طور فزاینده ای به عنوان واحدهای مستقل و عمدتاً برای تولید برق خارج از شبکه جهت تأمین برق خانه های دو
رافتاده، تجهیزات مخابراتی، پایش خطوط لوله نفت و دستگاه های ناوبری استفاده می شوند. بازار PV کانادا رشد کرده و شرکت های کانادایی ماژول های خورشیدی، کنترل کننده ها، پمپ های آب تخصصی، یخچال های با بازدهی بالا و سیستم های روشنایی خورشیدی تولید می کنند. یکی از مهم ترین کاربردهای سلول های PV در جوامع شمالی است که بسیاری از آنها به دلیل هزینه بالای گازوئیل برای تولید برق وابسته هستند. از دهه ۱۹۷۰ دولت فدرال و صنعت به توسعه فناوری های خورشیدی در این جوامع تشویق کرده اند. برخی از این تلاش ها بر استفاده از سیستم های هیبریدی متمرکز بوده که برق را به صورت ۲۴ ساعته تأمین می کنند، به طوری که در زمان وجود نور خورشید از انرژی خورشیدی و در مواقع دیگر از منبع انرژی دیگری استفاده می شود. هیئت انرژی ملی کانادا انتظار دارد تا سال ۲۰۴۰، انرژی خورشیدی ۱/۲٪ و انرژی باد ۹/۵٪ از برق کشور را تأمین کنند. انرژی کشاورزی-خورشیدی در کانادا. انرژی کشاورزی-خورشیدی (Agrivoltaics) در کانادا به عنوان روشی نویدبخش برای ترکیب تولید انرژی خورشیدی با کشاورزی مورد توجه قرار گرفته است. این روش امکان نصب پنل های خورشیدی بر روی زمین های کشاورزی را بدون
توقف رشد محصولات یا چرای دام فراهم می کند. این رویکرد راه حلی برای تعارضات استفاده از زمین ارائه می دهد و استفاده دوگانه از همان فضا را ممکن می سازد. مطالعات اخیر نشان داده اند که نصب پنل های خورشیدی تنها بر روی ۱٪ از زمین های کشاورزی کانادا می تواند بین یک چهارم تا بیش از یک سوم کل نیازهای برق کشور را تأمین کند. استان هایی مانند آلبرتا، ساسکاچوان و انتاریو به دلیل داشتن وسعت زیاد زمین های کشاورزی و سطوح مناسب تابش نور خورشید، پتانسیل بالایی دارند. انرژی کشاورزی-خورشیدی همچنین اهداف کانادا برای کاهش انتشار گازهای گلخانه ای و افزایش استفاده از انرژی های تجدیدپذیر را حمایت می کند. انرژی بادی. انرژی بادی حدود ۴/۶٪ از کل ظرفیت انرژی های تجدیدپذیر کانادا را تشکیل می دهد و مکان های مناسبی برای بهره برداری از انرژی باد در سراسر کشور وجود دارد؛ ظرفیت نصب شده انرژی بادی در کانادا برابر با ۱۲٬۲۳۹ مگاوات است. تولید انرژی بادی هیچ گونه انتشار گاز گلخانه ای ندارد و هزینه سوخت آن صفر است. در جوامع دورافتاده کانادا، پروژه های سیستم های ترکیبی باد-دیزل طی ۲۵ سال گذشته موفقیت محدودی داشته اند. این محدودیت عمدتاً به دلیل هزینه
های بالای نصب، نگهداری و لجستیک حمل و نقل در تأمین برق برای مناطق دورافتاده است. مکان های ایده آل برای توربین ها بر اساس سرعت باد در مناطقی است که ممکن است نزدیک یا دور از خطوط برق محلی باشند. در صورت نبود خطوط انتقال نزدیک، خطوط جدید برای اتصال به شبکه برق محلی لازم است که هزینه کلی را افزایش می دهد. هزینه سطحی شده انرژی بادی تقریباً ۱۳ سنت به ازای هر کیلووات ساعت است. تا دسامبر ۲۰۱۷، ظرفیت تولید انرژی بادی ۱۲٬۲۵۲ مگاوات بوده که حدود ۶٪ از ظرفیت کل انرژی الکتریکی در کانادا را شامل می شود. در سال ۲۰۰۹، انجمن انرژی بادی کانادا، به عنوان گروه فشار صنعت باد، استراتژی آینده ای را برای رسیدن به ظرفیت ۵۵ گیگاوات تا سال ۲۰۲۵ تدوین کرد که معادل تأمین ۲۰٪ از نیازهای انرژی کشور است. مدیرعامل شرکت Greengate Power مستقر در کلگری، دن بالابان، که همچنین یکی از بنیان گذاران Business Renewables Centre Canada است، گفته است که کانادا باید سالانه ۵٫۵ گیگاوات ظرفیت جدید باد و خورشیدی بسازد تا به هدف «خنثی سازی کربن تا سال ۲۰۵۰» برسد. او در سال ۲۰۲۲ اظهار داشت که کانادا «هنوز به هیچ وجه در مسیر رسیدن به این هدف نیست.» با اطمینان
مالی حاصل از قراردادهای آمازون، شرکت Greengate Power دارای بزرگ ترین مزرعه بادی کانادا است، به گفته "The Narwhal". بادهای مداوم و قوی از دامنه های پایکوهی راکی در جنوب غرب آلبرتا باعث می شوند توربین ها انرژی بیشتری نسبت به سایر مناطق تولید کنند. انرژی زمین گرمایی. منابع زمین گرمایی با دمای پایین می توانند برای گرمایش خانگی استفاده شوند، اما برای تولید برق با استفاده از انرژی زمین گرمایی، دماهای بسیار بالا (&gt;۱۵۰ درجه سانتی گراد) لازم است. مناطق دارای پتانسیل بیشتر، در غرب و شمال کانادا قرار دارند. اگرچه هزینه های بهره برداری و نگهداری پایین است، هزینه های اولیه سرمایه گذاری بالا است، بنابراین تقاضای زیادی برای انرژی تولیدشده لازم است. اکثر ذخایر پتانسیل دار با دمای بالا در کانادا یا فاقد سیال حامل هستند یا نفوذناپذیر بوده و اغلب در مناطق دورافتاده و بدون دسترسی به شبکه برق قرار دارند. کانادا در حال حاضر ظرفیت نصب شده ۱۶۷ مگاوات برای اهداف گرمایشی دارد. تا سال ۲۰۱۸، هیچ واحد تولید برق زمین گرمایی نصب شده ای در کانادا وجود نداشت. زیست انرژی. زیست انرژی منبعی از انرژی تجدیدپذیر است که از مواد آلی مختلفی به نا
م زیست توده استفاده می کند. زیست توده شامل هر ماده زیستی در حالت مایع، جامد یا گاز است که محصول مستقیم یا غیرمستقیم فتوسنتز باشد. این مواد شامل: ضایعات چوب، زباله های جامد شهری، کودها، مواد کشاورزی، زباله های خانگی جداشده و لجن فاضلاب، جریان های ضایعات و همچنین مواد باقیمانده در صنایع جنگلداری و مرتبط هستند. با این حال، رایج ترین زیست توده استفاده شده چوب است؛ ضایعات چوب برای تولید گرما در کارخانه ها، ایجاد بخار برای تولید برق و همچنین برای گرمایش آب و فضا استفاده می شود. کانادا در موقعیتی خوش شانس قرار دارد، زیرا مقدار زیادی محصول زیست توده (عمدتاً از صنعت جنگلداری) در اختیار دارد. این منبع انرژی تجدیدپذیر در صنعت کانادا رو به رشد است و مشاغل جدید متعددی ایجاد کرده تا جایگزین مشاغل سنتی مرتبط با جنگلداری شود. علاوه بر این، پس از کاهش شدید صنعت کاغذ و خمیر کاغذ در ۲۰ سال گذشته، انرژی زیستی به بخش جدایی ناپذیری از بخش انرژی های تجدیدپذیر کانادا تبدیل شده است. در سال ۲۰۱۴، کانادا در مجموع ۷۰ نیروگاه انرژی زیستی با ظرفیت ۲۰۴۳ مگاوات (همان طور که در جدول زیر آمده است) داشت که تمرکز اصلی بر روی زیست توده چوب بود.
علاوه بر این، مجموع ۸٫۷ گیگاوات ساعت (GWh) برق با استفاده از چوب، پسماند زیست تجزیه پذیر، پسماند جامد شهری و گاز دفن زباله تولید شد؛ این موضوع بیشتر در مناطقی که صنایع جنگلداری هنوز فعال هستند، مانند بریتیش کلمبیا، انتاریو، استان کبک، آلبرتا و نیوبرانزویک مشاهده شده است. زیست سوخت. زیست سوخت اصطلاحی است که معمولاً برای توصیف انرژی های زیستی مایع به کار می رود و نوعی انرژی تجدیدپذیر است که از مواد زیستی تولید می شود. زیست توده حاصل از پسماندهای کشاورزی و محصولات زراعی عمدتاً برای تولید زیست سوخت استفاده می شود. زیست سوخت ها را می توان به دو دسته بر اساس منبعشان تقسیم کرد: زیست سوخت های اولیه که از مواد طبیعی و فرآوری نشده مانند تراشه های چوب تولید می شوند و زیست سوخت های ثانویه که از منابع اولیه پردازش شده ساخته شده اند تا در کاربردهای گسترده تری به کار روند (مثلاً اتانول). کانادا به عنوان یکی از تولیدکنندگان اصلی زیست سوخت در جهان شناخته می شود. کانادا سالانه بیش از ۲۵۰ میلیون لیتر زیست سوخت تولید می کند. در سال های اخیر دولت کانادا شروع به تأمین مالی تحقیقات و توسعه تولید زیست سوخت کرده است. در سال ۲۰۱۰، با
هماهنگی بین دولت فدرال و استان ها، الزام ۵٪ زیست سوخت اجرا شد. وزارت کشاورزی کانادا نیز از این بخش حمایت مالی کرده و مبلغ ۱۰ میلیون دلار کانادا را از طریق برنامه فرصت های زیست سوخت برای تولیدکنندگان (BOPI) اختصاص داده است. این بودجه به توسعه دهندگان کمک می کند تا سرمایه لازم برای آغاز پروژه های زیست سوخت را در سراسر کشور فراهم کنند. امروزه، تولید انرژی های تجدیدپذیر مانند زیست سوخت ها سالانه ۲ میلیارد دلار کانادا به اقتصاد کشور کمک می کند. در سال ۲۰۱۱، سوخت های فسیلی بخش عمده ای از مصرف انرژی کانادا را تشکیل می دادند. نفت و گاز طبیعی ۵۶٫۲٪ از کل مصرف انرژی کشور را شامل می شدند. کاهش منابع انرژی غیرقابل تجدید و افزایش هزینه های آن، کانادا را به سمت یافتن جایگزین های پایدار و دوستدار محیط زیست سوق داده است. زیست سوخت ها در مقایسه با سوخت های سنتی مزایای متعددی دارند. زیست سوخت ها انتشار گاز گلخانه ای (GHGs) را کاهش داده و همچنین وابستگی به سوخت های فسیلی را کم می کنند. کانادا با توجه به بخش کشاورزی قوی خود که می تواند مقادیر قابل توجهی ماده اولیه زیست سوخت تولید کند، موقعیت خوبی برای تبدیل شدن به یکی از تولیدکن
ندگان برتر زیست سوخت در جهان دارد، اگرچه شروع نسبتاً آهسته ای در تولید زیست سوخت داشته است. کانادا سالانه حدود ۱٫۴ هکتومتر اتانول تولید می کند. اجرای قانون حفاظت محیط زیست توسط دولت کانادا در سال ۲۰۰۸ ایجاب می کند که بنزین کشور حداقل شامل ۵٪ زیست سوخت باشد. همچنین الزامات دیگری وجود دارد که حداقل ۲٪ محتوای زیست دیزل در دیزل و نفت گرمایشی را مقرر کرده اند. این موضوع نیازمند تولید حداقل ۲ هکتومتر اتانول در سال است و بنابراین در سال های آینده افزایش قابل توجهی در تولید اتانول را به دنبال خواهد داشت. این به معنای تولید ۱٫۹ میلیارد لیتر اتانول بیشتر برای پاسخگویی به تقاضا خواهد بود. اتانول در کانادا عمدتاً از غلات تولید می شود. ذرت و گندم تقریباً تمام تولید اتانول را تشکیل می دهند. استان کبک در حال تغییر مسیر از اتانول تولید شده از ذرت به اتانول سلولزی تولید شده از جنگل ها و پسماندهای خانگی است. دولت فدرال برنامه توسعه اتانول را از سال ۲۰۰۸ آغاز کرد تا تولید آن را در سراسر کشور رونق بخشد. یارانه هایی به تولیدکنندگان داده شد تا آنها را به ادامه تولید اتانول و کاهش انتشار گازهای گلخانه ای ترغیب کند. توسعه های بخش زی
ست سوخت تأثیرات مهمی بر اقتصاد کانادا، به ویژه بخش کشاورزی، در سال های آتی خواهد داشت، طبق نویسندگان کتابی در سال ۲۰۰۹ با عنوان "Biofuels-- at what cost?", که به دلیل نگرانی های زیست محیطی مانند مصرف آب، استفاده از زمین و از دست رفتن زیستگاه و رواناب نیتروژن، به یارانه های چند میلیارد دلاری دولت انتقاد کرده اند. نویسندگان نسبت به بررسی های دوسالانه دولت دربارهٔ تأثیرات زیست محیطی تولید زیست سوخت ها نیز تردید دارند. آنها پیشنهاد می دهند که خودروی برقی و موتورهای با کارایی بالاتر گزینه های بهتری نسبت به استفاده از زیست سوخت ها هستند.
سارگیس گریگوریان (؛ ؛ ) یک بازیگر و مجری تلویزیونی اهل ارمنستان است. وی از سال ۲۰۰۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی نامه. وی درئ۱۹ دسامبر ۱۹۷۹ در ایروان به دنیا آمد و از دبیرستان شماره ۱۲۹ گای ایروان (۱۹۹۶) و انستیتو دولتی سینما و تئاتر ایروان (۲۰۰۵) فارغ التحصیل شد. گزیده فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به وروگایت (۲۰۰۷) اشاره کرد.
استعمار اقیانوس (همچنین استعمار آبی یا تصرف اقیانوس) به استثمار، سکونت یا ادعای ارضی اقیانوس و پوسته اقیانوسی گفته می شود. استعمار اقیانوس به عنوان شکلی از استعمار و استعمارگرایی به طور انتقادی شناسایی شده است، به ویژه با توجه به رشد استثمارگرانه و مخرب اقتصاد آبی در توسعه اقیانوس، مانند استخراج معادن در اعماق دریا، درخواست هایی برای عدالت آبی مطرح شده است. استعمار اقیانوس به عنوان سکونتگاه های اقیانوسی، یا سکونتگاه های دریایی، که به گسترش سکونتگاه انسانی به اقیانوس گفته می شود، به عنوان «استعمارگری فنی» مهاجران در دریا شناخته شده است. پیشنهاد شده است که چنین سکونتگاه هایی با سکوهای اقامتی شناور، مانند کشتی های کروز بسیار بزرگ یا جزایر مصنوعی، با ایجاد سکوهای ساحلی، یا با زیستگاه های زیر آب، با استفاده از ساخت و ساز دریایی، ایجاد شوند، و استدلال هایی برای سازه های شناور وجود دارد، زیرا آنها عموماً کمتر تحت تأثیر بلایای طبیعی قرار می گیرند. اگرچه سکونت در اقیانوس با ساخت سازه های مصنوعی در محیط های آبی می تواند برای بوم سازگان دریایی نیز مخرب باشد. ادعاهای ارضی یکی دیگر از مسائل بین المللی است که همچنان ادامه
دارد و کشورهای مستقل از طریق توسعه و ادعای مالکیت جزایر کنترل نشده، مانند دریای چین جنوبی و شهرک های اقیانوسی که احتمالاً منجر به تشکیل کشورهای مستقل می شوند، ادعاهای خود را مطرح می کنند. استعمار اقیانوس مورد حمایت قرار گرفته و با استعمار فضا مقایسه شده است، به ویژه به عنوان زمینه ای برای اثبات دومی. به طور خاص، مسئله حاکمیت ممکن است شباهت های زیادی بین استعمار اقیانوس و فضا داشته باشد؛ تعدیل زندگی اجتماعی در شرایط سخت به طور مشابه در مورد اقیانوس و فضا اعمال می شود؛ و بسیاری از فناوری ها ممکن است در هر دو محیط کاربرد داشته باشند. قانون. قانون دریاها که در نیمه دوم قرن بیستم به صورت بین المللی مورد مذاکره قرار گرفت، بیان می کند که اقیانوس «میراث مشترک بشریت» است. از این رو، نیاز به یک رژیم نظارتی بین المللی شناسایی و برای آن مذاکره شده است. از آنجایی که اقیانوس به عنوان یک مخزن آینده نگر خوش بینانه از نظر فناوری برای رشد اقتصادی دیده می شد، مدلی از بهره برداری مشترک بین المللی از طریق نهادی به نام «اینترپرایز» با دیدگاه های بهره برداری تجاری خصوصی در تضاد بود. علاوه بر این بُعد اقتصادی، ملاحظات حفاظت از محیط
زیست، درخواست هایی برای حقوق طبیعت برای اقیانوس ایجاد کرده است. فناوری های ساخت و ساز. زیر آب. زیستگاه های زیر آب نمونه هایی از سازه های زیر آب هستند. سازه های غوطه ور، کشتی های غرق شده و هوابندی هستند که یا در موقعیت میانی قرار می گیرند یا به کف اقیانوس متصل می شوند و یک کلان شهر زیرآبی برای سکونت و تجارت ایجاد می کنند. پروژه ای برای ساخت خانه های کف دریا، به همراه استراحتگاه ها و هتل های لوکس است. شهر مارپیچ اقیانوسی یک پروژه ژاپنی ۲۶ میلیارد دلاری است که تحقیقات و طراحی آن در حال انجام است تا به طور بالقوه ۵۰۰۰ نفر را در خود جای دهد؛ این امر ممکن است تا سال ۲۰۳۰ به واقعیت تبدیل شود. احیای زمین. احیای زمین فرایند جابجایی سنگ یا قرار دادن سیمان در بستر دریا، اقیانوس یا رودخانه برای گسترش یا ایجاد منطقه جدیدی از زمین قابل سکونت در اقیانوس است. این فرایند شامل ایجاد یک پایه محکم در کف دریا و ساخت و ساز بیشتر روی آن با موادی مانند خاک رس، شن و ماسه و خاک برای تشکیل یک ساختار جدید جزیره مانند در بالای سطح آب است. بنابراین، با استفاده از این فضای دست نخورده برای کاربردهای «مولدتر»، منطقه را برای توسعه بالقوه گستر
ش می دهد و از ساخت ساختمان ها یا سایر توسعه های شهری لازم در پاسخ به فعالیت های انسانی پشتیبانی می کند. این تکنیک استعمار اقیانوس، از نظر برنامه ریزی و اجرا، پیشرفته ترین تکنیک است. مثال ها. پالم جمیرا. پالم جمیرا جزیره اصلی از سه جزیره مصنوعی در دبی، امارات متحده عربی است که قرار است ساخته شود. این نام به دلیل شباهت آن به درخت نخل از نمای هوایی است و هم از نظر فرهنگی و هم از نظر نمادین به این شهر ساحلی مربوط می شود. این پروژه احیای زمین در سال ۲۰۰۱ آغاز شد و شامل جابجایی ۹۴ میلیون متر مکعب شن و ۵٫۵ میلیون متر مکعب سنگ در آب های خلیج فارس بود تا امکان توسعه ویلاهای لوکس ساحلی را برای اهداف مسکونی و تجاری فراهم کند. فرودگاه بین المللی کانسای. فرودگاه بین المللی کانزای واقع در خلیج اوساکا، ژاپن، در سال ۱۹۸۷ به دلیل ازدحام بیش از حد در فرودگاه اوساکا که در همان نزدیکی بود، تأسیس شد. توسعه دهندگان اظهار داشتند که زمین کوهستانی ژاپن برای توسعه فضای مسطح مورد نیاز برای یک فرودگاه مساعد نیست، و بنابراین یک جزیره مصنوعی در خلیج، با یک پل ارتباطی برای پشتیبانی از ورود و خروج مسافران و بار، توسعه دادند. خلیج پورتیه. خل
یج پورتیه یک منطقه اکولوژیکی است که در سواحل موناکو امتداد یافته و برای کاهش انتشار گازهای گلخانه ای در این منطقه طراحی شده است. ۱۲۵ پروژه توسعه چند متری در سال ۲۰۱۱ دوباره آغاز شد و قصد دارد یک هکتار فضا برای خرده فروشی، پارک ها، دفاتر، آپارتمان ها و ویلاهای خصوصی فراهم کند تا از جمعیت رو به رشد کشور پشتیبانی کند. سازه های شناور. سازه های شناور بسیار بزرگ (VLFS) یا سازه های ساحلی سکوهایی روی پانتون ها هستند که برای شناور شدن روی سطح اقیانوس یا دریا و اسکان ساکنان دائمی طراحی شده اند. آنها مساحت زیادی دارند و طوری طراحی شده اند که به یک دولت خاص وابسته نباشند، بلکه از طریق خوشه هایی از سازه های شناور، جوامع خود را تشکیل دهند. این نوع فناوری فقط در حد نظریه پردازی است و هنوز توسعه نیافته است، با این حال، شرکت های مختلفی برنامه های سرمایه گذاری در این زمینه را در دست اجرا دارند.
دفتر بدون کاغذ (یا دفتر بدون کاغذ) یک محیط کاری است که در آن استفاده از کاغذ حذف شده یا به میزان قابل توجهی کاهش یافته است. این کار با تبدیل اسناد و سایر اوراق به شکل دیجیتال انجام می شود، فرآیندی که به عنوان دیجیتالی سازی شناخته می شود. طرفداران ادعا می کنند که «بدون کاغذ بودن» می تواند در هزینه ها صرفه جویی کند، بهره وری را افزایش دهد، در فضا صرفه جویی کند، به اشتراک گذاری سندپردازی و اطلاعات را آسان تر کند، اطلاعات شخصی را ایمن تر نگه دارد و به محیط زیست کمک کند. این مفهوم را می توان به ارتباطات خارج از دفتر نیز تعمیم داد. تعریف و تاریخچه. «دنیای بدون کاغذ» شعار یک روزنامه نگار بود که قصد داشت دفتر کار آینده را توصیف کند. این امر با رواج ترمینال های کامپیوتری نمایشگر ویدیویی مانند آی بی ام ۲۲۶۰ محصول ۱۹۶۴ تسهیل شد. پیش بینی اولیه در مورد دفتر کار بدون کاغذ در مقاله ای در "بلومبرگ بیزنس ویک" در سال ۱۹۷۵ ارائه شد. ایده این بود که اتوماسیون اداری، کاغذ را برای کارهای روزمره مانند ثبت سوابق و حسابداری زائد می کند و با معرفی رایانه شخصی به شهرت رسید. در حالی که پیش بینی وجود یک کامپیوتر شخصی روی هر میز به طرز چ
شمگیری پیشگویانه بود، «دفتر کار بدون کاغذ» این طور نبود. در سال ۱۹۸۳، شرکت مایکروسافت تلاش کرد تا عبارت «دفتر بدون کاغذ» را به عنوان علامت تجاری خود ثبت کند، اما در سال ۱۹۸۴ از این درخواست صرف نظر کرد. در سال ۲۰۱۹، یک تحلیلگر در نیوزیلند پیشنهاد کرد که هدف مناسب تر برای یک دفتر کار می تواند «کم مصرف» شدن به جای «بدون کاغذ» باشد. در سال ۲۰۲۲، مدیرعامل فاکسیت، چشم انداز شرکت خود از «دفتر کار بدون کاغذ» را به عنوان مزایای اقتصادی و همچنین پایداری به بازار عرضه کرد. طبق یک تخمین، استفاده جهانی از کاغذ اداری از سال ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۰ بیش از دو برابر شده است. این امر به افزایش سهولت تولید اسناد و استفاده گسترده از ارتباطات الکترونیکی نسبت داده شد، که منجر به دریافت تعداد زیادی سند چاپی توسط کاربران شد. در سال ۲۰۱۴، یک تحلیلگر در ایالات متحده ادعا کرد که «ما در واقع در حال افزایش استفاده از کاغذ هستیم و نرخ رشد سالانه میزان کاغذ تولید شده توسط یک شرکت به طور متوسط ۲۵ درصد است. هر روز، حدود ۱ میلیارد فتوکپی تهیه می شود.» در سال ۲۰۲۴، آژانس حفاظت محیط زیست ایالات متحده آمریکا تخمین زد که «هر آمریکایی به طور متوسط سالانه بیش
از ۷۰۰ پوند کاغذ مصرف می کند - بالاترین رقم مصرف سرانه کاغذ در سراسر جهان. در ۲۰ سال گذشته، مصرف محصولات کاغذی در ایالات متحده به ۲۰۸ میلیون تن (از ۹۲ میلیون تن) رسیده است که رشدی ۱۲۶ درصدی را نشان می دهد.» برخی معتقدند که کاغذ همیشه جایگاه خود را خواهد داشت زیرا کاربردهای متفاوتی نسبت به صفحات نمایش دارد، برای مثال با قابلیت دسترسی مطمئن تر. تأثیر زیست محیطی کاغذ. در ایالات متحده آمریکا، طی دوره ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۰، میزان انتشار گازهای گلخانه ای حوزه ۱ و ۲ از هر تن تولید «محصولات کاغذی و چوبی» ۲۴٫۱ درصد کاهش یافته است. پیش بینی می شود تا سال ۲۰۳۰، بهبودهای قابل توجه بیشتری در شدت کربن صنعت کاغذ و محصولات چوبی ایجاد شود. در سال ۲۰۲۴، آژانس حفاظت محیط زیست ایالات متحده آمریکا (EPA) اظهار داشت که «مصرف کاغذ تأثیرات زیست محیطی و بهداشت عمومی دارد. صنعت خمیر و کاغذ پنجمین مصرف کننده بزرگ انرژی است که ۴٪ از کل مصرف انرژی جهان را تشکیل می دهد. سهم کاغذ در زباله های جامد شهری از نظر وزنی ۳۵٪ است.» در سال ۲۰۰۳، مؤسسه بین المللی محیط زیست و توسعه خاطرنشان کرد که «دو دیدگاه کاملاً متضاد در مورد مصرف کاغذ وجود دارد. به طور کل
ی، کسب وکارها استدلال می کنند که استفاده از کاغذ می تواند از نظر زیست محیطی کارآمد باشد و نباید هیچ محدودیتی برای مصرف آن تعیین شود. از سوی دیگر، گروه های زیست محیطی و اجتماعی استدلال می کنند که چنین بهره وری زیست محیطی می تواند مفید باشد، اما این برای پاسخ به برخی از خواسته های اخلاقی برای بهره برداری محدود از منابع طبیعی جهان کافی نخواهد بود.» تأثیر زیست محیطی لوازم الکترونیکی. یک محیط کاری بدون کاغذ نیازمند زیرساختی از قطعات الکترونیکی است تا تولید، انتقال و ذخیره اطلاعات را امکان پذیر سازد. صنعتی که این اجزا را تولید می کند، یکی از کم ثبات ترین و آسیب رسان ترین بخش های جهان به محیط زیست است. فرایند تولید سخت افزار الکترونیکی شامل استخراج فلزات گرانبها و تولید پلاستیک در مقیاس صنعتی است. انتقال و ذخیره داده های دیجیتال توسط مراکز داده تسهیل می شود که مقادیر قابل توجهی از برق یک کشور میزبان را مصرف می کنند. حذف کاغذ از طریق اتوماسیون و اتوماسیون فرم های الکترونیکی. نیاز به کاغذ با استفاده از سیستم های آنلاین، مانند جایگزینی کارت های فهرست و رولودکس ها با پایگاه های داده، نامه های تایپ شده و فکس ها با ایمیل