Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ماریا ترزا آندرو گرائو (۲۱ ژانویه ۱۹۵۲)، که گاهی به صورت Mª Teresa Andreu نیز نوشته می شود، یک دروازه بان سابق فوتبال اسپانیایی و مدیر ارشد فوتبال زنان است که از پیشگامان اصلی فوتبال زنان در اسپانیا و کاتالونیا محسوب می شود. او به مدت هجده سال به عنوان رئیس بخش فوتبال زنان در فدراسیون سلطنتی فوتبال اسپانیا (RFEF) خدمت کرد و در سال ۱۹۸۰، زمانی که RFEF فوتبال زنان را به رسمیت شناخت، به عنوان اولین رئیس این بخش منصوب شد، در حالی که هنوز به صورت فعال برای باشگاه فوتبال زنان بارسلونا بازی می کرد. او در سال ۱۹۹۸ در اعتراض به عدم برکناری مربی تیم ملی زنان اسپانیا از سوی رئیس RFEF، از سمت خود استعفا داد. دوران فوتبال. اندرو در ماه مه ۱۹۷۱ به باشگاه فوتبال زنان بارسلونا به عنوان دروازه بان ذخیره پیوست، زمانی که لیگ فصل ۷۲–۱۹۷۱ آغاز شد. نام او در تیم ماریا ترزا و ماریسا بود. او در بازی ۵–۰ بارسلونا مقابل گرامانت در ۲۱ مه ۱۹۷۱ به عنوان بازیکن تعویضی به میدان رفت، اما در سایر بازی های لیگ حضور نداشت و نام او در میان دروازه بان های «شکست ناپذیر» بارسلونا در آن فصل ذکر نشد. از مارس ۱۹۷۴، از زمانی که نوریا یانسا به اسپانیول
نقل مکان کرد، اندرو دروازه بان اصلی بارسلونا بود. او در سال ۱۹۸۲ بازی برای این تیم را متوقف کرد. دوران مدیریتی. بر اساس گزارش RTVE، تمامی سمت های مدیریتی اندرو بدون دریافت حقوق و دستمزد بودند. بارسلونا. تا سال ۱۹۷۷، اندرو رئیس تیم زنان بارسا بود و از رابطه کاری خوب با کارکنان بخش فوتبال زنان بارسلونا سخن گفت. در فصل ۸۳–۱۹۸۲، اندرو پیشنهاد داد که نام تیم به باشگاه فوتبال زنان بارسلونا تغییر یابد تا به نام تیم مردان نزدیک تر شود. این تغییر قبل از جام ملکه ۱۹۸۳ به صورت رسمی اعمال شد. در سال ۲۰۰۰، او برای هیئت مدیره باشگاه فوتبال بارسلونا انتخاب شد. در همان سال، او باشگاه فوتبال زنان بارسلونا را به ساختار سازمانی بنیاد بارسلونا وارد کرد و تیم زنان را از نظر اداری بخشی از باشگاه ساخت. سپس اندرو باشگاه را متقاعد کرد که تیم زنان را به طور رسمی به عنوان بخشی از باشگاه در سال ۲۰۰۲ ادغام کند. دوران مدیریت اندرو با ریاست خوان گسپارت همزمان بود، که دوران ریاست بدی برای باشگاه محسوب می شد. اندرو بعدها اشاره کرد که اغلب مجبور بود مسئولیت های بیشتری را بر عهده بگیرد. او تا سال ۲۰۰۳ در هیئت مدیره باقی ماند، قبل از شروع اولی
ن دوره ریاست خوان لاپورتا. او بعدها یکی از اعضای کمپین انتخاباتی مقابل لاپورتا در دور دوم ریاست اش بود؛ اما لاپورتا در انتخابات پیروز شد. فدراسیون فوتبال اسپانیا. پس از به رسمیت شناخته شدن فوتبال زنان توسط فدراسیون فوتبال سلطنتی اسپانیا (RFEF) در سال ۱۹۸۰، اندرو به عنوان رئیس فوتبال زنان در هر دو فدراسیون فوتبال کاتالونیا (FCF) و فدراسیون فوتبال سلطنتی اسپانیا (RFEF) منصوب شد. او در سال ۲۰۲۳، پس از چندین جنجال پیرامون رفتار فدراسیون فوتبال سلطنتی اسپانیا (RFEF) با تیم ملی فوتبال زنان اسپانیا، اشاره کرد که تغییر فرهنگ از زمانی آغاز شد که آنخل ماریا ویار در سال ۱۹۸۸ به ریاست فدراسیون فوتبال سلطنتی اسپانیا (RFEF) رسید. در سال ۱۹۸۸، اندرو، ایگناسیو کوئردا را به عنوان سرمربی تیم ملی فوتبال زنان اسپانیا منصوب کرد، کوئردا دوست و انتخاب مورد علاقه ویار بود. از همان ابتدا، اندرو متوجه شد که کوئردا کنترل بیشتری بر امور سازمانی دارد. پس از نزدیک به یک دهه حضور کوئردا با پیشرفت اندک و نتایج ضعیف در مقدماتی یورو ۱۹۹۷ زنان، بازیکنان تیم ملی اسپانیا نامه ای به کوئردا نوشتند و درخواست استعفای او را کردند. کوئردا نامه را به ا
ندرو و ویار نشان داد، که ویار وفادار به کوئردا بود. اندرو بارها تلاش کرد ویار را متقاعد کند که کوئردا را اخراج کند، اما ویار از این کار خودداری کرد. اندرو در سال ۱۹۹۸ به دلیل عدم اقدام ویار از سمت خود استعفا داد. سایر فعالیت ها. در سال ۱۹۹۰، او به عضویت کمیته فوتبال زنان یوفا درآمد و این سمت را تا سال ۲۰۰۴ حفظ کرد. او همچنین عضو کمیته المپیک زنان کاتالونیا و کمیسیون زنان و ورزش اتحادیه فدراسیون های ورزشی کاتالونیا (UFEC) بوده است.
ایماکولادا کابسران ای سولر (۲۴ فوریه ۱۹۵۲ – ۱۱ ژانویه ۲۰۱۸) یک بازیکن فوتبال کاتالان و از پیشگامان فوتبال زنان بود. تلاش های او برای ترویج این ورزش در کاتالونیا منجر به محبوبیت و رسمیت یافتن آن شد، و رویاپردازی او تیمی را به وجود آورد که بعدها به باشگاه فوتبال زنان بارسلونا تبدیل شد. اوایل زندگی. ایماکولادا کابسران ای سولر در ۲۴ فوریه ۱۹۵۲ در بارسلونا به دنیا آمد. در کودکی، پدرش مرتب او و خواهر و برادرش را به ورزشگاه نیوکمپ می برد تا بازی های بارسلونا را تماشا کنند. کابسران یک خواهر بزرگتر و یک برادر کوچکتر داشت و با برادرش فوتبال خیابانی بازی می کرد، اما خیلی زود فهمید که می خواهد در سطح باشگاهی بازی کند. دوران حرفه ای. کابسران که یک بازیکن فوتبال آماتور و طرفدار بارسا بود، در نوامبر ۱۹۷۰ به آگوستی مونتال کستا، رئیس وقت بارسلونا، پیشنهاد تشکیل یک تیم زنان را داد. او دوست دختر بازیکن بارسلونا، گارسیا کاستانی بود و با ماریا دینارس، بیوه ویسنته پیرا، دوست شده بود. دینارس او را تشویق کرد تا با مونتال صحبت کند که واکنشی مثبت اما مبهم داشت و گفت اگر کابسران تیمی داشته باشد، بارسلونا از آن حمایت خواهد کرد. خبر این
طرح به مجله هواداری "رویستا بارسلونیستا" رسید که پیشنهاد داد آگهی ای برای جذب بازیکن در مجله منتشر کند، همان روشی که خوان گمپر برای تشکیل باشگاه فوتبال بارسلونا استفاده کرده بود. کابسران اولین کاپیتان باشگاه فوتبال زنان بارسلونا بود که در اولین بازی خود در کریسمس ۱۹۷۰ با نام سلسیو سیوتات د بارسلونا شناخته می شد. او در این بازی به عنوان مهاجم کاذب بازی کرد، که با نتیجه ۰–۰ به پایان رسید و به ضربات پنالتی کشیده شد. کابسران هر دو ضربه پنالتی خود را تبدیل به گل کرد تا بازی به مرگ ناگهانی برسد، جایی که مایته رودریگز گل پیروزی را برای بارسلونا به ثمر رساند. سپس جام به کابسران اهدا شد در حالی که ۶۰٬۰۰۰ تماشاگر در نیوکمپ به احترام او ایستاده بودند. او در بازی بعدی بارسلونا در روز سه پادشاه (۱۹۷۱) به عنوان مهاجم نوک بازی کرد اما گلی به ثمر نرساند و تیمش ۱–۲ شکست خورد. در این زمان، بارسلونا به سرعت به محبوب ترین تیم فوتبال زنان تبدیل شده بود، و یکی از چهار تیم بزرگ کاتالان بود که در مارس ۱۹۷۱ در کوپا کاتالونیا پرنو شرکت کرد و در فینال جام مقابل رقیبانش باشگاه فوتبال زنان اسپانیول در نیوکمپ شکست خورد. تنها گل تأیید شده
کابسران برای بارسلونا در دومین بازی آنها در لیگ ۱۹۷۲–۱۹۷۱ (قهرمانی کاتالونیا)، در جریان پیروزی کوبنده ۱۶–۰ مقابل باشگاه فوتبال زنان کالیا در ۱۶ مه ۱۹۷۱ به ثمر رسید. این نتیجه باعث شد بارسلونا در بازی بعدی تمام استادیوم حریف را پر کند و به عنوان تیمی «شکست ناپذیر» شناخته شود. آنها تا ۲۳ ژوئن ۱۹۷۱ هنوز در لیگ شکست نخورده بودند، زمانی که کابسران اعلام کرد «کفش هایش را آویزان کرده» و فوتبال را ترک می کند. به دلیل تأثیر او بر این ورزش و محبوبیت فردی اش، "موندو دپورتیوو" نوشت که کمک های او همیشه در خاطره هواداران باقی خواهد ماند. زندگی شخصی و مرگ. او در سال ۱۹۷۱ با گارسیا کاستانی ازدواج کرد و به یک زن خانه دار تبدیل شد. آنها دو دختر داشتند، پاتریشیا (متولد ~۱۹۷۳) و آنا (متولد ۱۹۷۵)، که هر دو در ویدرس فوتبال بازی می کردند. آنا گارسیا-کاستانی کابسران بعدها به یک دروازه بان حرفه ای فوتبال برای تیم هایی مانند اسپانیول و سپس به یک سیاستمدار محلی در یورت د مار تبدیل شد. کابسران در ۱۱ ژانویه ۲۰۱۸ در سن ۶۵ سالگی در ژیرونا درگذشت. یک دقیقه سکوت قبل از بازی باشگاه فوتبال زنان بارسلونا در ۱۴ ژانویه ۲۰۱۸ به احترام او برگزار شد
. در آوریل ۲۰۲۴، گیلهم بالاگه، روزنامه نگار ورزشی و مورخ بارسلونا، پیشنهاد داد که جام خوان گمپر زنان به جام ایما کابسران تغییر نام یابد.
کریستینا بادت لوسنا (متولد ۸ ژوئیه ۱۹۹۱) یک بازیکن فوتبال اسپانیایی اهل کاتالونیا، اسپانیا است که در پست هافبک برای تیم باشگاه فوتبال زنان اسپانیول در لیگا اف و تیم ملی فوتبال زنان کاتالونیا بازی می کند. بادت سابقه بازی برای تیم ملی فوتبال زنان اسپانیا ندارد. او سابقه بازی در تیم های باشگاه فوتبال زنان سن گابریل، باشگاه فوتبال زنان بارسلونا و باشگاه فوتبال زنان لوانته لاس پلاناس را دارد. اوایل زندگی و زندگی شخصی. کریستینا بادت لوسنا در ۸ ژوئیه ۱۹۹۱ در سانتا کولما د گرامنت متولد شد. او از کودکی به فوتبال علاقه داشت و در تیم های محلی شروع به بازی کرد. بادت در خانواده ای ورزشی بزرگ شد که همیشه از علاقه او به فوتبال حمایت می کردند. او دو خواهرزاده/برادرزاده دارد که به گفته خودش، الهام بخش او برای ادامه حرفه اش هستند. دوران باشگاهی. سنت گابریل (۲۰۰۷–۲۰۱۴). بادت دوران حرفه ای خود را از سن ۱۶ سالگی در تیم سنت گابریل آغاز کرد. او به سرعت به یکی از بازیکنان کلیدی تیم سن گابریل تبدیل شد و مهارت های فنی و دید بازی بالایش توجه بسیاری را جلب کرد. اگرچه سنت گابریل در مرحله یک چهارم نهایی کوپا دلا رینا (جام حذفی فوتبال زنان
اسپانیا) ۲۰۱۱ حذف شد، اما هت تریک بادت در مرحله اول و گل او در یک چهارم نهایی باعث شد او به عنوان بهترین گلزن مشترک این مسابقات شناخته شود. دوران او در سنت گابریل پایه های محکمی برای پیشرفت حرفه ای اش فراهم کرد. کریستینا بادت در طی دوران حضور در باشگاه فوتبال زنان سنت گابریل در مسابقات لیگی، ۹۴ بار به میدان رفت و موفق شد ۱۷ بار دروازه رقیبان را باز کند. بارسلونا (۲۰۱۴–۲۰۱۶). در مه ۲۰۱۴، بادت به همراه هم تیمی اش در باشگاه فوتبال زنان سنت گابریل، ساندرا هرناندز، به تیم قدرتمند باشگاه فوتبال زنان بارسلونا پیوستند. این انتقال نقطه عطفی در کارنامه حرفه ای بادت بود. او اولین بازی خود را برای بارسلونا در ۱۷ مه ۲۰۱۴ انجام داد و در دو بازی کوپا دلا رینا ۲۰۱۴ - که آنها قهرمان شدند - به میدان رفت. حضور در بارسلونا به بادت فرصت بازی در سطح بالاتر و کسب تجربیات ارزشمند را داد. علی رغم دو سال حضور در باشگاه فوتبال زنان بارسلونا، بادت تنها در ۲۱ مسابقه لیگ به میدان رفت و ۴ گل نیز به ثمر رساند. اسپانیول (۲۰۱۶–۲۰۲۳). بوده در تابستان ۲۰۱۶ به اسپانیول پیوست، و به عنوان کاپیتان تیم انتخاب شد و به آنها کمک کرد تا شروع قوی ای در
لیگ داشته باشند. او به سرعت به بازیکنی کلیدی تبدیل شد و قبل از فصل ۲۰۱۸–۲۰۱۷ قرارداد جدیدی با او امضا شد. در فصل ۲۰۱۸–۲۰۱۷، که اسپانیول یک رده بالاتر از سقوط قرار گرفت، بوده با الیسا دل استال به عنوان بهترین گلزن مشترک تیم شناخته شد. در هفته هجدهم لیگ، بوده به عنوان بازیکن هفته لیگ انتخاب شد. او در دوران تلاش تیم برای صعود به لیگ برتر در تیم باقی ماند و قبل از ترک تیم در ژوئیه ۲۰۲۳ پس از اتمام قراردادش، همچنان کاپیتان بود. لوانته لاس پلاناس/بادالونا (۲۰۲۳–۲۰۲۵). بادت در نوامبر ۲۰۲۴ با ضربه ای دیدنی گل سوم تیم تغییرنام یافته لوانته بادالونا را در باخت ۴–۳ مقابل رئال بتیس به ثمر رساند. اسپانیول (۲۰۲۵–تاکنون). در ۳۱ ژانویه ۲۰۲۵، بوده به اسپانیول بازگشت. دوران ملی. بادت در آوریل ۲۰۲۴ برای تیم ملی فوتبال زنان کاتالونیا به میدان رفت و در بازی مقابل پاراگوئه گلزنی کرد. این بازی نشان دهنده توانایی های او در سطح بین المللی بود و ثابت کرد که بادت یکی از بازیکنان کلیدی تیم ملی کاتالونیا است. حضور او در تیم ملی افتخار بزرگی برای این بازیکن بااستعداد محسوب می شود.
کاتالینا توماس «کاتا» کول یوچ (؛ زادهٔ ) یک بازیکن حرفه ای فوتبال اهل اسپانیا است که در پست دروازه بان برای تیم پرافتخار لیگا اف، باشگاه فوتبال زنان بارسلونا و تیم ملی اسپانیا بازی می کند. در تابستان ۲۰۱۸، در سن ۱۷ سالگی، او یکی از کاپیتان های تیم تاریخی اسپانیا در مسابقات جام جهانی زیر ۱۷ سال بود که به قهرمانی رسیدند. در همان سال، او دروازه بان اصلی تیم زیر ۲۰ سال اسپانیا در جام جهانی فرانسه بود. اوایل زندگی. کاتالینا توماس کول لیوچ در ۲۳ آوریل ۲۰۰۱ در مایورکا به دنیا آمد. او اهل پورتول، شهری در شهرداری ماراتشی در جزیره مایورکا است. نام او از کاترینای پالما، قدیس حامی مایورکا گرفته شده است. دوران باشگاهی. کاتا کول فوتبال را از ۶ سالگی در تیم سانت مارسال آغاز کرد. او ابتدا به عنوان مدافع میانی بازی می کرد تا اینکه در ۱۱ سالگی دروازه بانی را امتحان کرد. او تا ۱۴ سالگی در تیم های پسران بازی می کرد، تا اینکه پس از امضای قرارداد با اتلتیک ماراتشی به تیم زنان منتقل شد و سپس به کولرنس پیوست. در آخرین فصل حضورش، او یکی از بازیکنان کلیدی در صعود تیم به لیگ چلنج ایبردرولا بود. پس از عملکرد درخشان، کول مورد توجه باشگاه
های لیگ برتر قرار گرفت و در نهایت پیشنهاد بارسلونا را پذیرفت. در ژوئیه ۲۰۱۹، اعلام شد که او قراردادی تا سال ۲۰۲۳ امضا کرده و فصل اول را به صورت قرضی در باشگاه فوتبال زنان سویا در لیگ برتر فوتبال زنان اسپانیا بازی خواهد کرد. در فصل ۲۴–۲۰۲۳، کول به عنوان دروازه بان اصلی باشگاه فوتبال زنان بارسلونا انتخاب شد و عملکرد قابل اعتمادی از خود نشان داد. او در این فصل تنها ۶ گل دریافت کرد که سه تای آن در لیگ قهرمانان و سه تای دیگر در لیگ اف بود. دوران ملی. کاتا کول در سال ۲۰۱۶ و در سن ۱۵ سالگی برای شرکت در مسابقات قهرمانی زیر ۱۷ سال اروپا در سال ۲۰۱۷ در جمهوری چک انتخاب شد. تیم اسپانیا پس از شکست در فینال مقابل تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال زنان آلمان به نایب قهرمانی رسید. در سال ۲۰۱۸، او به عنوان کاپیتان تیم زیر ۱۷ سال اسپانیا در مسابقات قهرمانی اروپا در لیتوانی حضور یافت و این بار با پیروزی بر آلمان در فینال، قهرمانی را تجربه کرد. در همان سال، او در جام جهانی زیر ۱۷ سال در سال ۲۰۱۸ در اروگوئه حضور یافت و پس از پیروزی در فینال مقابل مکزیک، به عنوان قهرمانی جهان دست یافت. کول در این مسابقات با مهار دو پنالتی در نیمه نهایی
مقابل کره جنوبی، یکی از قهرمانان تیم شد. او پس از این مسابقات به عنوان بهترین دروازه بان رقابت ها انتخاب شد و جایزه دستکش طلایی را دریافت کرد. در سال ۲۰۲۳، کول به عنوان بخشی از تیم ملی اسپانیا برای جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۲۳ انتخاب شد. او در مرحله یک هشتم نهایی مقابل سوئیس اولین بازی خود را برای تیم ملی انجام داد که اسپانیا با نتیجه ۵–۱ پیروز شد. کول در فینال مقابل انگلستان در دروازه تیمش ایستاد و با نتیجه ۱–۰ به پیروزی رسیدند تا اسپانیا برای اولین بار قهرمان جهان شود.
نورس ها یا نورس من () یک مجموعهٔ تلویزیونی کمدی نروژی دربارهٔ گروهی از وایکینگ ها است که در روستای نورهایم در حدود سال ۷۹۰ میلادی زندگی می کنند. این مجموعه نخستین بار در نروژ با عنوان Vikingane (به معنی «وایکینگ ها») در اکتبر ۲۰۱۶ از شبکهٔ NRK1 پخش شد و توسط شرکت Viafilm برای ان آرکا تهیه شده است. نویسندگان و کارگردانان این مجموعه یون ایور هلگاگر و یوناس تورگرسن هستند. فیلم برداری این مجموعه در روستای آوالدسنِس واقع در بخش کارموی، استان روگالاند نروژ انجام شده است. تمام صحنه ها به صورت هم زمان به زبان های نروژی و انگلیسی ضبط شده اند. نخستین فصل نسخهٔ انگلیسی در اوت ۲۰۱۷ با عنوان "نورس من" در نتفلیکس در دسترس قرار گرفت. فصل دوم، که اوایل سال ۲۰۱۷ فیلم برداری شد، در اکتبر ۲۰۱۸ منتشر شد. فصل سوم، که پیش درآمدی بر فصل اول است، با عنوان «فصل صفر» منتشر شد. در سپتامبر ۲۰۲۰ اعلام شد که این مجموعه لغو شده و فصل چهارمی نخواهد داشت. خلاصه داستان. رویدادهای «نورس من» در دههٔ ۷۹۰ میلادی در نروژ روی می دهد و شخصیت های گوناگون در روند داستان نقش های اصلی را ایفا می کنند. داستان به زندگی روزمرهٔ وایکینگ های روستای نورهایم م
ی پردازد و چالش ها و امور عادی آن ها را با زبانی طنزآمیز به تصویر می کشد. در ادامهٔ داستان، درگیری هایی با روستاهای مجاور ــ از جمله جامعه ای رقیب به رهبری یارل وارگ خشن ــ و تلاش های روفوس، برده ای اهل روم برای مدرن سازی فرهنگ نورهایم، به درگیری ها و وقایع تازه ای منجر می شود. بازیگران و شخصیت ها. هنریک مِستاد در نقش رئیس قبیله، اُلاو، رهبر روستا. او مسیری به سوی غرب می یابد و نقشه ای بسیار ارزشمند در اختیار دارد. ماریان ساآستاد اوتسن در نقش هیلدور، همسر اُلاو نیلس یورگن کولستاد در نقش آروید، معاون رئیس قبیله. او عاشق حمله و غارت است اما تمایل دارد در روستا ساکن شود. کوره کونرادی در نقش اورم، برادر پنهان کار تراجنسیتی اُلاو و همسر فرویا سیل یه تورپ در نقش فرویا، دوشیزه سپرپوشی که در یورش ها شرکت می کند و همسر اورم است تروند فوسا اوروُگ در نقش روفوس، بازیگری برده شده از روم که با اورم دوست می شود و قصد دارد روستا را مدرن کند اوِیستِین مارتینسن در نقش کارک، برده ای آزادشده که به دلخواه خود به بردگی بازگشته، زیرا دچار نهادینه سازی شده است یون اویگاردن در نقش یارل وارگ، فرمانروای منطقه و دشمن اصلی داستان کریستین
ه ریس در نقش لیو، همسر فرصت طلب آروید بیورن میرنه در نقش تورستین هوند، دست راست وارگ میکل برات سیلسِت در نقش راگنار، دست راست آروید آندره اریکسن در نقش اورن، یکی از وایکینگ های محلی توربیورن هار در نقش یارل بیورن، دوست سابق و دشمن کنونی وارگ ستیگ فروده هنریکسن در نقش وِبیورن
جیولیا دراگونی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که به صورت قرضی از باشگاه فوتبال زنان بارسلونا برای باشگاه فوتبال زنان آ.اس. رم بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال، زیر ۱۷ سال، زیر ۱۹ سال و بزرگسالان زنان ایتالیا بازی کرده است. او در سن ۱۶ سالگی به یکی از جوان ترین بازیکنان تاریخ فوتبال زنان تبدیل شد و در جام جهانی ۲۰۲۳ به عنوان دومین بازیکن جوان مسابقات شناخته شد. دوران باشگاهی. اوایل زندگی و اینتر میلان. جیولیا دراگونی در میلان، ایتالیا به دنیا آمد. او فوتبال را از ۴ سالگی در آکادمی محلی فرانکو اسکارونی آغاز کرد و به سرعت به دلیل مهارت های استثنایی در دریبل زنی و کنترل توپ مورد توجه قرار گرفت. دراگونی در ابتدا در تیم های پسران بازی می کرد که این تجربه به توسعه مهارت های فنی او کمک شایانی کرد. در سال ۲۰۱۵ به آکادمی جوانان پرو سستو پیوست و در آنجا به "مسی کوچک" ملقب شد. در سال ۲۰۱۸ برای اولین بار در یک تورنمنت جوانان به اینتر میلان دعوت شد و در نهایت در تابستان ۲۰۲۰ به طور رسمی به آکادمی اینتر پیوست. در ۲۰ نوامبر ۲۰۲۲، دراگونی در سن ۱۶ سالگی در بازی برابر فیورنتینا به میدان رفت و ب
ه جوان ترین بازیکن تاریخ سری آ زنان از زمان حرفه ای شدن این لیگ تبدیل شد. او در مجموع چهار بازی برای اینتر انجام داد و در هر کدام نشان داد که آینده ای درخشان در پیش دارد. بارسلونا. در ژانویه ۲۰۲۳، دراگونی با قراردادی تا سال ۲۰۲۵ به باشگاه فوتبال زنان بارسلونا پیوست و به اولین بازیکن غیراسپانیایی تبدیل شد که در بخش زنان لا ماسیا مستقر می شود. او ابتدا برای تیم دوم بارسلونا به میدان رفت و در ۵ مارس ۲۰۲۳ اولین گل خود را در پیروزی ۳-۰ برابر اتلتیک بیلبائو بی به ثمر رساند. در فصل ۲۴-۲۰۲۳، دراگونی به یکی از بازیکنان کلیدی بارسلونا تبدیل شد و با این تیم چهارگانه تاریخی (لیگ، جام حذفی، سوپرجام و لیگ قهرمانان) را کسب کرد. او در این مسیر به اولین فوتبالیست زن ایتالیایی تبدیل شد که عنوان قهرمانی لیگ قهرمانان زنان را به دست آورده است. عملکرد دراگونی در این فصل به حدی چشمگیر بود که رسانه های اسپانیایی از او به عنوان "ستاره آینده فوتبال زنان" یاد کردند. انتقال قرضی به رم. در ژوئیه ۲۰۲۴، دراگونی قرارداد خود با بارسلونا را تا سال ۲۰۲۷ تمدید کرد و بلافاصله به صورت قرضی به باشگاه فوتبال زنان آ.اس. رم پیوست. این انتقال به او فر
صت داد تا در لیگ معتبر سری آ زنان تجربه بیشتری کسب کند. دراگونی در ۳۰ اوت ۲۰۲۴ اولین بازی خود را برای رم در شهرآورد برابر باشگاه فوتبال زنان لاتزیو انجام داد. دوران ملی. دراگونی سابقه بازی برای تیم های ملی پایه ایتالیا در رده های زیر ۱۶، زیر ۱۷ و زیر ۱۹ سال را دارد. او در مارس ۲۰۲۳ برای اولین بار به تیم ملی بزرگسالان ایتالیا دعوت شد و در ۱ ژوئیه ۲۰۲۳ در سن ۱۶ سال و ۲۳۶ روز در بازی دوستانه برابر مراکش به میدان رفت تا به جوان ترین بازیکن تیم ملی ایتالیا در قرن ۲۱ تبدیل شود. در جام جهانی ۲۰۲۳، دراگونی به عنوان دومین بازیکن جوان مسابقات (پس از کیسی فیر) شناخته شد. او در بازی افتتاحیه ایتالیا برابر آرژانتین در سن ۱۶ سال و ۲۵۹ روز به میدان رفت و رکوردهای متعددی را شکست: - جوان ترین بازیکن تاریخ ایتالیا در جام جهانی (مردان و زنان) - دومین بازیکن جوان اروپایی تاریخ جام جهانی زنان - جوان ترین بازیکن ایتالیا در تاریخ رقابت های جام جهانی شیوه بازی. دراگونی عمدتاً در پست هافبک میانی به سبک مزالا بازی می کند. نقاط قوت اصلی او شامل: - مهارت های فوق العاده دریبل زنی - کنترل توپ در فضاهای تنگ - هوش تاکتیکی بالا - پاس های دقی
ق و خلاقانه - دید بازی عالی کارشناسان فوتبال معتقدند دراگونی ترکیبی از ویژگی های فنی بازیکنان بزرگی چون آندرس اینیستا و الکس مورگان را دارد. توانایی او در خوانش بازی و تصمیم گیری سریع، او را به یکی از امیدهای بزرگ فوتبال زنان جهان تبدیل کرده است.
کتی باون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل نیوزیلند است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال زنان اینتر میلان در پست هافبک بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به اف سی کانزاس سیتی اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال، زیر ۲۰ سال و بزرگسالان زنان نیوزیلند بازی کرده است. اوایل زندگی. دانشگاه کارولینای شمالی. باون از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۵ در دانشگاه کارولینای شمالی تحصیل کرد و عضو تیم قهرمان مسابقات ملی در سال ۲۰۱۲ بود. دوران باشگاهی. اف سی کانزاس سیتی (۲۰۱۶-۲۰۱۷). باون در درفت ۲۰۱۶ لیگ ملی فوتبال زنان (NWSL) با انتخاب شانزدهم به اف سی کانزاس سیتی پیوست. او در سال ۲۰۱۶ در ۱۳ بازی حضور یافت و در سال ۲۰۱۷ با ۲۲ بازی و ۲ گل عملکرد بهتری داشت. یوتا رویالز (۲۰۱۸-۲۰۲۰). پس از انحلال اف سی کانزاس سیتی، باون در ۸ فوریه ۲۰۱۸ به باشگاه فوتبال زنان یوتا رویالز پیوست. او در سال ۲۰۱۸ در ۱۹ بازی برای یوتا به میدان رفت که این تیم در رده پنجم قرار گرفت و به پلی آف راه نیافت. او در فصل ۲۰۱۹ نیز برای یوتا بازی کرد، اما به دلیل حضور در جام جهانی ۲۰۱۹ در چند بازی غایب بود. کانزاس سیتی (۲۰۲۱). کانزاس سیتی
در دسامبر ۲۰۲۱ باون را آزاد کرد. نورث کارولینا کوراژ (۲۰۲۲). نورث کارولینا کوراژ در ۲۱ ژانویه ۲۰۲۲ با قراردادی یکساله با گزینه تمدید برای فصل ۲۰۲۳، باون را به خدمت گرفت. او در جام چلنج ان دبلیو اس ال ۲۰۲۲ بازی کرد و در دو بازی از لیگ ملی فوتبال زنان نیز حضور یافت، قبل از شروع فصل لیگ ای-لیگ زنان ۲۳-۲۰۲۲ برای پیوستن به یک باشگاه استرالیایی آزاد شد. ملبورن سیتی (۲۰۲۲). در نوامبر ۲۰۲۲ باون به باشگاه استرالیایی ملبورن سیتی پیوست. اینتر میلان (۲۰۲۳). باشگاه ایتالیایی باشگاه فوتبال زنان اینتر میلان در ۸ سپتامبر ۲۰۲۳ باون را با قراردادی برای فصل ۲۰۲۳ و با گزینه تمدید یکساله به خدمت گرفت. دوران ملی. باون که در آوکلند به دنیا آمده، در سال ۲۰۰۸ در روز تولد ۱۴ سالگی اش در بازی تیم زیر ۱۷ سال نیوزیلند مقابل استرالیا به جوان ترین بازیکن تاریخ نیوزیلند در سطح بین المللی تبدیل شد. او در همان سال در جام جهانی فوتبال زیر ۱۷ سال زنان ۲۰۰۸ به عنوان بازیکن تعویضی در برد ۳-۱ مقابل کلمبیا به میدان رفت. او در سال ۲۰۱۰ نیز به عنوان کاپیتان در جام جهانی فوتبال زنان زیر ۱۷ سال ۲۰۰۸ در ترینیداد و توباگو، نیوزیلند را همراهی کرد. باون در
۱۲ مه ۲۰۱۱ در باخت ۳-۰ به استرالیا اولین بازی ملی بزرگسالان خود را انجام داد. او در دو بازی از سه بازی نیوزیلند در جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۱۱ در آلمان و در هر سه بازی کشورش در جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۱۵ در کانادا حضور یافت. پس از اینکه در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ به عنوان بازیکن ذخیره بود، در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ در ریو در هر سه بازی نیوزیلند به میدان رفت. در جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۱۹، باون در سومین جام جهانی خود شرکت کرد. او در هر سه بازی مرحله گروهی نیوزیلند در فرانسه به میدان رفت که در همه آنها شکست خوردند و به مرحله حذفی راه نیافتند. در ۲۵ ژوئن ۲۰۲۱، باون به تیم نیوزیلند برای المپیک توکیو دعوت شد. باون برای جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۲۳ به تیم نیوزیلند دعوت شد. در ۴ ژوئیه ۲۰۲۴، باون به تیم نیوزیلند برای المپیک ۲۰۲۴ پاریس دعوت شد.
ماری دیترویر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال زنان اینتر میلان در هافبک گراز بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به او هورلی لوون و اینتر میلان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان بلژیک بازی کرده است. دوران حرفه ای. ماری دیترویر، زاده شهر دیلبیک، فوتبال را از پنج سالگی در باشگاه وربرودرینگ بیرسل-درونبوس آغاز کرد. استعداد ذاتی او از همان سال های نخست مشهود بود. در سن ۱۰ سالگی، او در یک جلسه تمرینی در آکادمی فوتبال وتبالاکادمی-نت واقع در پارک اُسبروک شهر آلست همراه با برخی هم تیمی هایش از وربرودرینگ شرکت کرد. این تمرین نقطه عطفی در زندگی حرفه ای او بود، چرا که توجه مایکل دِ میست، بازیکن فوتبال سابق و مربی جوانان اندراخت آلست را جلب کرد. مهارت های خارق العاده او با توپ چنان چشمگیر بود که از او در ویدیوهای آموزشی تمرینات تکنیکی استفاده شد. دِ میست با باشگاه سابق خود در آلست تماس گرفت. علی رغم سیاست معمول این باشگاه در عدم پذیرش بازیکنان دختر، آنها برای یک جلسه تمرین به او فرصت دادند. عملکرد درخشان ماری، مدیریت باشگاه را متقاعد کرد که با استثنا
قائل شدن، او را به عنوان اولین دختر در تیم پسران اِندراخت ثبت نام کنند. پس از یک سال حضور در تیم جوانان خنت، دیترویر در سال ۲۰۱۹ به اود-هوورلی لوون پیوست. در اولین فصل حضورش، دو بار به عنوان بازیکن ماه (اکتبر ۲۰۱۹ و نوامبر ۲۰۲۱) انتخاب شد. این موفقیت ها نشان دهنده رشد سریع او در لیگ حرفه ای بود. در فصل ۲۲-۲۰۲۱، تیم لوون با وجود پیروزی ۱-۰ مقابل آندرلخت قهرمان، به مقام نایب قهرمانی لیگ دست یافت. این نتیجه نشان داد که دیترویر و هم تیمی هایش پتانسیل رقابت با بهترین های لیگ را دارند. در مه ۲۰۲۲، او برای اولین بار نامزد دریافت جایزه "فوتبالیست حرفه ای سال" بلژیک شد. رقابت او با بازیکنان بزرگی مانند تسا وولارت از آندرلخت و ماری مینارت از کلاب یو ال ای نشان از جایگاه رو به رشدش داشت. اگرچه در دو فصل متوالی (۲۰۲۲ و ۲۰۲۳) این جایزه را از دست داد، اما اختلاف امتیاز او با برندگان (لور ژاکوبز و استفانیا واتافو از آندرلخت) تنها چهار امتیاز بود که خود گواهی بر عملکرد درخشان این هافبک جوان بود. دوران ملی. دیترویر در ۱۲ ژوئن ۲۰۲۱ و در بازی مقابل لوکزامبورگ اولین بازی ملی خود را برای بلژیک انجام داد. اگرچه او در ترکیب بلژیک
برای مسابقات قهرمانی فوتبال زنان اروپا ۲۰۲۲ حضور نداشت (جایی که بلژیک در یک چهارم نهایی ۱-۰ مغلوب سوئد شد)، اما نقش کلیدی در راهیابی تیمش به مسابقات قهرمانی فوتبال زنان اروپا ۲۰۲۵ ایفا کرد. او در هر دو بازی فینال پلی آف مقابل اوکراین در ترکیب اصلی قرار داشت. شیوه بازی. پیشرفت مستمر ماری دیترویر در سال های اخیر، او را به یکی از امیدهای اصلی فوتبال زنان بلژیک تبدیل کرده است. کارشناسان معتقدند با توجه به سن کم و پتانسیل بالایش، می تواند در سال های آینده به یکی از ستاره های این رشته در سطح اروپا تبدیل شود. سبک بازی هوشمندانه، دیدگاه تاکتیکی پیشرفته و توانایی کنترل میانه میدان از مهم ترین ویژگی های فنی این بازیکن مستعد است.
آرزو تاجیک (زادهٔ ۵ تیر ۱۳۷۷) بازیگر ایرانی است. او بازیگری را با سریال "جان سخت" (۱۴۰۳) به کارگردانی مصطفی تقی زاده آغاز کرد.
ویکتور کِلمان ژرژ فیلیپ لُره (؛ ۱ سپتامبر ۱۸۵۹ – ۳ فوریه ۱۹۴۶) متخصص مصرشناسی و باستان شناسی اهل فرانسه بود. وی زیر نظر گستون مسپرو در مدرسه عملی پژوهش های عالی تحصیل کرد و در سال ۱۸۹۷ سرپرست شورای عالی آثار باستانی مصر شد. او در مارس ۱۸۹۸ مقبرهٔ آمنهوتپ دوم را در دره پادشاهان کشف کرد. آن گور سطلنتی همچنین محل ئنهان سازی گنج چند فرعون بزرگ دیگر از جمله تحوتموس چهارم، آمنهوتپ سوم و رامسس ششم بود که توسط کاهن بزرگ دودمان بیست و یکم مصر «پینوزم یکم» از ترس ربوده شدن توسط غارتگران در آنجا پنهان شده بود. او پیش از مرگش در سن ۸۶ سالگی، بخشی از کلکسیون شخصی خود را به دانشگاه لیون و قسمت اعظم آن را به شاگرد محبوب خود الکساندر واری اعطا کرد.
باشگاه فوتبال اسپورتینگ سن میگلیتو یک تیم فوتبال حرفه ای پانامایی است که در لیگ فوتبال پاناما بازی می کند. این تیم در سال ۱۹۸۹ تأسیس شد و در منطقه سن میگلیتو در استان پاناما قرار دارد.