Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و در همان روز، گروه سوم توپخانه موشکی «ولتورنو» استقلال خود را از دست داد. روز بعد، این گروه به هنگ سوم توپخانه سنگین «ولتورنو» که اصلاح شده بود، پیوست که به سپاه پنجم ارتش واگذار شد. این هنگ تا ۳۰ نوامبر ۱۹۹۷ به عنوان یک واحد پشتیبانی از سپاه پنجم ارتش باقی ماند، زیرا روز بعد، این هنگ به گروه توپخانه ارتش واگذار شد. در سال ۲۰۰۱، این هنگ از اودرزو به پورتوگروارو منتقل شد. در ۳۰ نوامبر ۲۰۰۱، توپخانه های هنگ پنجم توپخانه سنگین صحرایی «سوپرگا» در اودینه منحل شدند و پرچم این هنگ به پورتوگروارو منتقل شد، جایی که روز بعد جایگزین پرچم هنگ سوم توپخانه سنگین «ولتورنو» شد، که سپس به معبد پرچم ها در ویتوریانو در رم منتقل شد.
هنگ ۶ برسالیری () یک واحد فعال ارتش ایتالیا است که در تراپانی در سیسیل مستقر است. این هنگ بخشی از یگان تخصصی برسالیری سپاه پیاده نظام ارتش است و از نظر عملیاتی به تیپ مکانیزه «آئوستا» اختصاص داده شده است. این هنگ در سال ۱۸۶۱ توسط ارتش سلطنتی ایتالیا با گردان های از پیش موجود تشکیل شد. در طول جنگ جهانی اول، این هنگ به همراه هنگ دوازدهم برسالیری، تیپ ۱ برسالیری را تشکیل داد که در جبهه ایتالیا خدمت می کرد. در طول جنگ جهانی دوم، این هنگ به لشکر سوم سواره نظام دی آکوستا اختصاص داده شد و با آن در لشکرکشی ایتالیا در اوکراین و روسیه خدمت کرد. در زمستان ۱۹۴۲ و ۱۹۴۳، این هنگ در طول حملات ساترن شوروی تلفات سنگینی متحمل شد. به دلیل شجاعت و فداکاری اش در اتحاد جماهیر شوروی، به این هنگ دو مدال طلای شجاعت نظامی اعطا شد. در سال ۱۹۷۶، پرچم و سنت های این هنگ به گردان ۶ برسالیری «پالسترو» واگذار شد که در ۳۰ اکتبر ۱۹۷۵ به یک واحد خودمختار تبدیل شده بود. در سال ۱۹۸۹، این گردان به یک واحد ذخیره تقلیل یافت که در سال ۱۹۹۱ منحل شد. در سال ۱۹۹۲، این گردان با تغییر نام به گردان دهم برسالیری «بِزِکا» اصلاح شد. پس از آن، این گردان به هنگ
اصلاح شده پیوست. در سال ۲۰۰۵، هنگ ۱۲ برسالیری در تراپانی به عنوان هنگ ششم برسالیری نامگذاری شد. سالگرد این هنگ، مانند تمام واحدهای برسالیری، در ۱۸ ژوئن ۱۸۳۶، روزی که واحد تخصصی برسالیری تأسیس شد، قرار دارد. تاریخچه. در ۱۶ آوریل ۱۸۶۱، فرماندهی سپاه ششم ارتش، برساگلیری، در کاپوا تشکیل و به سپاه ششم ارتش واگذار شد. این فرماندهی صرفاً وظایف اداری داشت و شامل گردان های تازه تأسیس و گردان انبار ششم برساگلیری بود. در ۳۱ دسامبر ۱۸۶۱، این فرماندهی به هنگ ششم برساگلیری تغییر نام داد، اما همچنان فقط وظایف اداری را انجام می داد. در ۱۸ دسامبر ۱۸۶۴، هنگ های برساگلیری از شش به پنج کاهش یافت و در نتیجه، هنگ چهارم برساگلیری منحل شد و گردان بیست و ششم آن به هنگ ششم برساگلیری منتقل شد. در سال ۱۸۶۵، این هنگ، گردان XL را تشکیل داد و اکنون شامل هشت گردان بود. در ۳۰ دسامبر همان سال، این هنگ به هنگ چهارم برساگلیری تغییر نام داد. در ۱ ژانویه ۱۸۷۱، هنگ ششم برساگلیری به عنوان یک هنگ عملیاتی در آنکونا با گردان های ششم، سیزدهم، نوزدهم و بیست و یکم که از هنگ اول برساگلیری منتقل شده بودند، بازسازی شد. چهار گردان پس از ورود به هنگ جدید، به
گردان های اول، دوم، سوم و چهارم شماره گذاری شدند. در ۱۶ سپتامبر ۱۸۸۳، گردان چهارم به هنگ تازه تأسیس دوازدهم برساگلیری منتقل شد. در ۱۸ ژوئن ۱۸۸۶، تمام گردان های برساگلیری شماره گذاری اولیه خود را از سر گرفتند و پس از آن، هنگ ششم برساگلیری شامل گردان ششم، سیزدهم و نوزدهم بود. گردان ششم در سال ۱۸۴۸ توسط ارتش سلطنتی ساردینیا با داوطلبانی از لومباردی به فرماندهی لوسیانو مانارا تشکیل شده بود. این گردان در اولین جنگ استقلال ایتالیا جنگید و به عنوان واحد «داوطلب» در دفاع از رم در طول محاصره جمهوری روم توسط فرانسه در سال ۱۸۴۹ شرکت کرد. در سال ۱۸۵۹، گردان ششم در دومین جنگ استقلال ایتالیا جنگید، که طی آن گردان در عبور از رودخانه سسیا و در نبردهای نبرد پالسترو و در بورگو ورچلی خود را متمایز کرد. به خاطر عملکردش در طول جنگ، به گردان ششم مدال برنز شجاعت نظامی اعطا شد که به پرچم هنگ ششم برساگلیری الصاق و با پیوستن گردان به هنگ، به نشان هنگ اضافه شد. گردان سیزدهم در سال ۱۸۵۹ و گردان نوزدهم در سال ۱۸۶۰ تشکیل شدند. در سال ۱۸۶۲، گردان ششم در نبرد آسپرومونته علیه سرخ پوشان جوزپه گاریبالدی که برای اشغال رم در حال پیشروی بودند، ش
رکت کرد. به دلیل متوقف کردن داوطلبان گاریبالدی، به گردان ششم مدال برنز شجاعت نظامی اعطا شد که بر پرچم هنگ ششم برساگلیری الصاق و به نشان هنگ اضافه شد، زمانی که گردان به هنگ ملحق شد. در سال ۱۸۶۶، گردان ها در سومین جنگ استقلال ایتالیا شرکت کردند، که در طی آن گردان سیزدهم در نبرد کاستوزا خود را متمایز کرد و مدال برنز شجاعت نظامی به آنها اعطا شد، که بر پرچم هنگ ششم برساگلیری الصاق و به نشان هنگ اضافه شد، زمانی که گردان به هنگ ملحق شد. در سپتامبر ۱۸۷۰، گردان های ششم و نوزدهم در تصرف رم شرکت کردند. در سال های ۱۸۹۵–۹۶، این هنگ ۱۵ افسر و ۳۷ سرباز را برای کمک به تشکیل گردان های موقت اول، سوم و چهارم که برای جنگ اول ایتالیا و اتیوپی به اریتره اعزام شده بودند، فراهم کرد. در ۱ اکتبر ۱۹۱۰، انبار این هنگ در بولونیا، گردان ششم دوچرخه سواران را تشکیل داد. در سال ۱۹۱۱، این هنگ ۲۲ افسر و ۱۲۱۵ سرباز را برای تقویت واحدهای درگیر در جنگ ایتالیا و ترکیه فراهم کرد. جنگ جهانی اول. در آغاز جنگ جهانی اول، این هنگ شامل گردان های VI, XIII و XIX و گردان VI دوچرخه سواران بود که در طول جنگ به عنوان یک واحد مستقل فعالیت می کردند. در ژانویه ۱۹
۱۵، انبار هنگ ششم برساگلیری در بولونیا، گردان های XLIX و L را تشکیل داد که در ابتدا به عنوان واحدهای مستقل فعالیت می کردند. در ۲۰ مه ۱۹۱۵، سه روز قبل از ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول، این هنگ به همراه هنگ نهم برساگلیری، هنگ یازدهم برساگلیری و هنگ دوازدهم برساگلیری، لشکر ویژه برساگلیری را تشکیل داد که شامل گروه چهارم توپخانه کوهستانی از هنگ اول توپخانه کوهستانی و واحدهای پشتیبانی جزئی نیز می شد. در ۱۱ فوریه ۱۹۱۶، چهار هنگ در دو تیپ گروه بندی شدند: تیپ اول برساگلیری شامل هنگ های ششم و دوازدهم برساگلیری بود، در حالی که تیپ دوم برساگلیری شامل هنگ های نهم و یازدهم برساگلیری بود. این لشکر، پس از گذشت حتی یک سال از تأسیسش، در ۵ مارس ۱۹۱۶ به یک لشکر پیاده نظام استاندارد تبدیل شد و تیپ های پیاده نظام «پیه مونته» و تیپ «آئوستا» جایگزین تیپ های برساگلیری شدند که بعداً مانند سایر واحدهای برساگلیری، در صورت نیاز به لشکرها و سپاه های ارتش متصل شدند. در ۲۳ مه ۱۹۱۵، روزی که ایتالیا وارد جنگ شد، هنگ ششم برساگلیری از مرز اتریش-مجارستان در روبیدیشچه عبور کرد و به سمت کوبارید پیشروی کرد. در سپتامبر ۱۹۱۵، این هنگ در بخش بووِتس جن
گید. در سال ۱۹۱۶، تیپ اول برساگلیری در هشتمین نبرد ایسونزو در فلات کارست در منطقه ولیکی هریباخ و سپس در نهمین نبرد ایسونزو در پچینکا مستقر شد. در سال ۱۹۱۷، تیپ اول برساگلیری در دهمین نبرد ایسونزو در مونته وودیسه مستقر شد و سپس برای یازدهمین نبرد ایسونزو به فلات بانجیسسه نقل مکان کرد که در طی آن، این تیپ از ۱۶ تا ۲۰ اوت خود را متمایز کرد. در ۲۴ اکتبر ۱۹۱۷، ارتش اتریش-مجارستان و ارتش امپراتوری آلمان نبرد کاپورتو را آغاز کردند و روز بعد، این تیپ سه حمله اتریش-مجارستان را در منطقه مونته گلوبوکاک شکست داد. پس از آن، این تیپ به عقب نشینی ایتالیایی ها به رودخانه پیاوه پیوست. پس از فرار از رودخانه پیاوه، هنگ ششم برساگلیری نه افسر و ۱۲۰۷ سرباز را از دست داد، در حالی که هنگ دوازدهم برساگلیری ۴۹ افسر و ۱۵۵۱ سرباز را از دست داده بود. برای بازگرداندن قدرت به دو هنگ، هنگ بیست و یکم برساگلیری منحل شد و پرسنل آن به دو هنگ اختصاص داده شدند. بین ۲۳ نوامبر و ۵ دسامبر ۱۹۱۷، این تیپ در مونته ملتا دی گالیو در طول اولین نبرد مونته گراپا جنگید. متوقف کردن حمله اتریش-مجارستان برای هنگ ششم برساگلیری ۶۹ افسر و ۱۷۶۲ سرباز هزینه داشت، در
حالی که هنگ دوازدهم برساگلیری ۵۲ افسر و ۱۶۷۰ سرباز را از دست داد. پس از آن، تیپ متلاشی شده برای بازسازی به والداگنو در عقب فرستاده شد. به دلیل عملکرد خوب هنگ ششم برساگلیری در سال ۱۹۱۷، به ویژه در مونت گلوبوکاک، به این هنگ مدال برنز شجاعت نظامی اعطا شد که بر پرچم هنگ ششم برساگلیری الصاق و به نشان این هنگ اضافه شد. در ژوئن ۱۹۱۸، هنگ ششم برساگلیری در جریان نبرد دوم رودخانه پیاوه در ساسو روسو در مونته کورنون مستقر شد. در طول این نبرد، گردان ششم دوچرخه سواران این هنگ در نبرد لوسون و سپس در امتداد رودخانه سیله سفلی متحمل خسارات سنگینی شد. در ۲۴ ژوئن ۱۹۱۸، گردان های دوم، ششم، نهم و دهم دوچرخه سواران منحل شدند و پرسنل باقی مانده آنها در یک گردان تهاجمی دوچرخه سواران ادغام شدند. در اکتبر ۱۹۱۸، تیپ اول برساگلیری در نبرد ویتوریو ونتو شرکت کرد. در ۸ ژوئن ۱۹۱۵، گردان های XLIX و L که توسط انبار هنگ در بولونیا تشکیل شده بودند، به همراه گردان LI که توسط انبار هنگ یازدهم برساگلیری در ناپل تشکیل شده بود، به هنگ سیزدهم موقت برساگلیری اختصاص داده شدند. این هنگ ۱۷ روز بعد منحل شد. در ۲۴ سپتامبر، این سه گردان به هنگ اول بیس برساگ
لیری اختصاص داده شدند که به عنوان جایگزینی برای هنگ اول برساگلیری که در لیبی مستقر بود، تشکیل شد. در ۵ ژانویه ۱۹۱۶، هنگ اول بیس برساگلیری به هنگ پانزدهم برساگلیری تغییر نام داد. این هنگ در جبهه ایتالیا خدمت می کرد. در اکتبر ۱۹۱۷، این هنگ در کوه های آلپ کارنیک مستقر شد و پس از نبرد فاجعه بار کاپورتو مجبور به عقب نشینی شد. در ۷ نوامبر، این هنگ توسط نیروهای در حال پیشروی اتریش-مجارستان محاصره شد و پس از تحمل ۲۳۱۵ تلفات در ۱۱ روز نبرد، مجبور به تسلیم شد. سال های بین دو جنگ جهانی. پس از جنگ جهانی اول، ارتش سلطنتی ایتالیا نیروهای خود را کاهش داد و در سال ۱۹۲۰ گردان های ششم و نوزدهم به واحدهای ذخیره تبدیل شدند. در ۷ مارس ۱۹۲۳ گردان ششم اصلاح شد و این هنگ اکنون شامل گردان های ششم و سیزدهم و یک انبار بود. در ژوئیه ۱۹۲۴ این هنگ به یک واحد دوچرخه سواران تبدیل شد. در ۱ نوامبر ۱۹۳۴، هنگ ششم برساگلیری، به همراه هنگ های سواره نظام هنگ «لانچیری دی فایرنتسه» و هنگ «لانچیری ویتوریو امانوئل دوم»، هنگ دوم توپخانه سریع و گروه دوم تانک سبک «سن مارکو»، به لشکر دوم سواره نظام «امانوئل فیلیبرتو تستا دی فرو» اختصاص یافت. در سال ۱۹۳۶،
این هنگ نقش خود را به عنوان واحد دوچرخه سواران از دست داد. در ۱ ژانویه ۱۹۳۷، گردان نوزدهم به عنوان یک واحد ذخیره اصلاح شد. در همان ماه، این هنگ، گروهان اول موتورسیکلت سواران ماشین ریز را با پرسنلی از هنگ های دوم، پنجم، ششم و نهم برساگلیری و مرکز ششم اتومبیل سازی در بولونیا تشکیل داد. این گروهان به اسپانیا اعزام شد و به سپاه داوطلبانه پیوست که در جنگ داخلی اسپانیا در کنار ملی گرایان جنگید. در ۷ آوریل ۱۹۳۹، گردان ششم در حمله به آلبانی شرکت کرد. در ۱ آوریل ۱۹۳۹، گردان نوزدهم به یک واحد فعال تبدیل شد. جنگ جهانی دوم. در مراحل اولیه جنگ جهانی دوم، این هنگ به لشکر دوم سواره نظام «امانوئل فیلیبرتو تستا دی فرو» اختصاص داده شد که با آن در ژوئن ۱۹۴۰ در حمله به فرانسه و در آوریل ۱۹۴۱ در حمله به یوگسلاوی شرکت کرد. در آن زمان، این هنگ از واحدهای زیر تشکیل شده بود: در ۲۰ ژانویه ۱۹۴۲، هنگ ششم برساگلیری به لشکر سوم سواره نظام «پرنس آمادئو دوکا دائوستا» منتقل شد که در اوت ۱۹۴۱ به جبهه شرقی اعزام شده و از آن زمان در اوکراین می جنگید. در ۱۵ مارس ۱۹۴۲، این هنگ به خط مقدم رسید و در کنار هنگ سوم برساگلیری وارد جبهه شد. در تابستان ۱
۹۴۲، این هنگ در حمله تابستانی آلمان در جنوب روسیه شرکت کرد. از ۳۰ ژوئیه تا ۹ اوت، دو هنگ برساگلیری یک سرپل شوروی را در سرافیموویچ منهدم کردند. بعداً در همان ماه، و با پشتیبانی تانک های آلمانی، برساگلیری در طول اولین نبرد دفاعی رودخانه دون، حمله شوروی را دفع کرد. در اواخر پاییز ۱۹۴۲، ارتش هشتم ایتالیا، به همراه نیروهای مجارستانی و رومانیایی، جناح چپ ارتش ششم آلمان را که به استالینگراد حمله می کرد، پوشش می داد. خط مقدم ایتالیا در امتداد رودخانه دن به طول بیش از ۲۵۰ کیلومتر (۱۶۰ مایل) بین مواضع ارتش دوم مجارستان در کالمیسکوا و مواضع ارتش سوم رومانی در وشنسکایا امتداد داشت. در ۱۷ دسامبر، نیروهای شوروی عملیات زحل کوچک را آغاز کردند و تحت فشار شدید نیروهای زرهی برتر شوروی، لشکرهای ایتالیایی روز بعد مجبور به عقب نشینی از دن شدند. پس از یک استراحت کوتاه، شوروی ها در ۱۳ ژانویه ۱۹۴۳ حمله ورونژ-خارکف را آغاز کردند و نیروهای محور مجبور به عقب نشینی بیشتر شدند، به طوری که لشکر سوم سواره نظام «پرنس آمادئو دوکا دائوستا» به سمت پاولوهراد در اوکراین عقب نشینی کرد، جایی که بین ۴ تا ۱۹ فوریه ۱۹۴۳، هنگ ششم برساگلیری مواضع خود را
در برابر حملات مکرر شوروی حفظ کرد. در ۱۹ فوریه، بقایای این هنگ به سمت دنیپرو عقب نشینی کردند، جایی که بازماندگان دو روز بعد به آنجا رسیدند. به خاطر شجاعت نشان داده شده در عملیات تابستان ۱۹۴۲ و فداکاری آنها در طول عقب نشینی بین ۱۷ دسامبر ۱۹۴۲ و ۲۰ فوریه ۱۹۴۳، به هنگ ششم برساگلیری دو مدال طلای شجاعت نظامی اعطا شد که به پرچم هنگ الصاق و به نشان هنگ اضافه شد. در ۱۸ آوریل ۱۹۴۳، بازماندگان این هنگ به بولونیا بازگشتند و در ۱ ژوئیه، این هنگ به عنوان هنگ ششم موتوریزه برساگلیری، با پرسنل هنگ سی ام از لشکر هشتم، سازماندهی مجدد شد. لشکر هشتم یک واحد موقت بود که جایگزینی واحدهای عملیاتی ارتش هشتم ایتالیا را مدیریت می کرد و هنگ سی ام مسئول جایگزینی لشکر سوم سواره نظام «پرنس آمادئو دوکا دائوستا» بود. پس از اعلام آتش بس کاسیبیل در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، این هنگ توسط نیروهای مهاجم آلمانی منحل شد. جنگ سرد. در ۱ اکتبر ۱۹۶۹، گردان ششم برساگلیری به عنوان یک واحد مکانیزه از هنگ ۲۲ پیاده نظام زرهی «کرمونا» اصلاح شد. در طول اصلاحات ارتش در سال ۱۹۷۵، ارتش سطح هنگ را منحل کرد و گردان های تازه مستقل شده برای اولین بار پرچم های خود را دریافت
کردند. در ۲۹ اکتبر ۱۹۷۵، هنگ ۲۲ پیاده نظام زرهی «کرمونا» منحل شد و روز بعد، گردان ششم برساگلیری این هنگ در تورین به یک واحد مستقل تبدیل شد و به گردان ششم برساگلیری «پالسترو» تغییر نام داد. این گردان به یاد نبرد پالسترو نامگذاری شد، جایی که گردان ششم در طول جنگ دوم استقلال ایتالیا خود را متمایز کرده بود. این گردان به تیپ سوم مکانیزه «گویتو» اختصاص داده شد و شامل یک فرماندهی، یک گروهان فرماندهی و خدمات، سه گروهان مکانیزه با نفربرهای زرهی M113 و یک گروهان خمپاره انداز سنگین با خمپاره اندازهای M106 با خمپاره اندازهای ۱۲۰ میلی متری مدل ۶۳ بود. این گردان اکنون ۸۹۶ نفر (۴۵ افسر، ۱۰۰ افسر درجه دار و ۷۵۱ سرباز) را در میدان نبرد داشت. در ۱۲ نوامبر ۱۹۷۶، رئیس جمهور ایتالیا، جیووانی لئونه، با حکم ۸۴۶، پرچم و سنت های هنگ ششم برساگلیری را به این گردان واگذار کرد. در ۵ دسامبر ۱۹۸۹، گردان ششم برساگلیری «پالسترو» به یک واحد ذخیره کاهش یافت و در ۱۵ دسامبر، پرچم هنگ ششم برساگلیری به معبد پرچم ها در ویتوریانو در رم منتقل شد. این گردان تا ۳۱ مه ۱۹۹۱، که رسماً منحل شد، همچنان در فهرست نیروهای ذخیره قرار داشت. دوران اخیر. در ۱۵ سپت
امبر ۱۹۹۲، گردان دهم برساگلیری «بِزِکا» در بولونیا پرچم خود را به معبد پرچم ها در ویتوریانو در رم منتقل کرد. روز بعد، در ۱۶ سپتامبر ۱۹۹۲، نیروها و تجهیزات گردان دهم برساگلیری «بِزِکا» برای اصلاح گردان ششم برساگلیری «پالسترو» مورد استفاده قرار گرفت که در همان روز به هنگ ششم برساگلیری اصلاح شده پیوست. این هنگ به تیپ مکانیزه «فریولی» منصوب شد. بین ۲۷ نوامبر ۱۹۹۳ و ۲۴ فوریه ۱۹۹۴، این هنگ در عملیات سازمان ملل متحد در سومالی ۲ خدمت کرد و به همین دلیل مدال نقره شجاعت ارتش را دریافت کرد که به پرچم هنگ ششم برساگلیری الصاق و به نشان این هنگ اضافه شد. در اوایل سال ۲۰۰۵، گروه های هنگ در بولونیا منحل شدند و در ۱۴ آوریل ۲۰۰۵، پرچم هنگ از بولونیا خارج و به تراپانی منتقل شد، جایی که روز بعد، در ۱۵ آوریل ۲۰۰۵، پرچم جایگزین پرچم هنگ دوازدهم برساگلیری از تیپ مکانیزه «آئوستا» شد. متعاقباً پرچم هنگ دوازدهم برساگلیری به معبد پرچم ها در ویتوریانو در رم منتقل شد. در سال های بعد، این هنگ به عنوان بخشی از نیروی چندملیتی - عراق - به عراق، به عنوان بخشی از نیروی کمک امنیتی بین المللی ناتو به افغانستان، به عنوان بخشی از نیروی موقت سازمان
ملل متحد در لبنان و به عنوان بخشی از KFOR ناتو به کوزوو اعزام شد. به دلیل استقرارهای متعدد، این هنگ نشان نظامی ایتالیا را دریافت کرد که به پرچم هنگ الصاق شده بود.
هنگ ۱ برسالیری () هنگ نیروی زمینی ایتالیا است که در کوزنتسا در منطقه کالابریا مستقر است. این هنگ بخشی از یگان تخصصی برسالیری سپاه پیاده نظام ایتالیا است و از نظر عملیاتی به تیپ برسالیری اختصاص داده شده است. این هنگ با ۱۴ مدال شجاعت نظامی، پرافتخارترین واحد ارتش ایتالیا است. این هنگ در سال ۱۸۶۱ توسط ارتش سلطنتی ایتالیا با گردان های از پیش موجود تشکیل شد. در طول جنگ جهانی اول، گردان های این هنگ ابتدا در لیبی و سپس در جبهه ایتالیا خدمت کردند. در طول جنگ جهانی دوم، این هنگ در جنگ یونان و ایتالیا و سپس در حمله به یوگسلاوی جنگید. در سال ۱۹۴۲، این هنگ در کیس آنتون، اشغال ویشی فرانسه، شرکت کرد. این هنگ پس از اعلام آتش بس کاسیبیل در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ توسط نیروهای آلمانی منحل شد. در سال ۱۹۵۳ این هنگ اصلاح شد و در سال ۱۹۵۸ به لشکر پیاده نظام «گراناتیری دی ساردگنا» واگذار شد. در سال ۱۹۶۴ این هنگ به لشکر زرهی «سنتارو» منتقل شد. در سال ۱۹۷۵ این هنگ به لشکر پیاده نظام «گراناتیری دی ساردگنا» بازگشت. در سال ۱۹۷۶ این هنگ منحل شد و پرچم و سنت های آن به گردان اول برساگلیری «لا مارمورا» واگذار شد. این هنگ در سال ۱۹۹۵ اصلاح شد. بین س
ال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵ این هنگ بدون پرسنل بود. در سال ۲۰۰۵، هجدهمین هنگ برسالیری از تیپ مکانیزه «گاریبالدی» به هنگ اول برسالیری تغییر نام داد. سالگرد تأسیس این هنگ، مانند تمام واحدهای برسالیری، مصادف با ۱۸ ژوئن ۱۸۳۶ است، روزی که تخصص برساگلیری تأسیس شد.
هنگ ۳ برسالیری () یک واحد فعال نیروی زمینی ایتالیا است که در تئولادای ساردینیا مستقر است. این هنگ بخشی از تخصصی برسالیری سپاه پیاده نظام ارتش است و از نظر عملیاتی به تیپ مکانیزه «ساساری» اختصاص داده شده است. این هنگ با سه مدال طلای شجاعت نظامی، بالاترین نشان افتخار ارتش ایتالیا را دارد. این هنگ در سال ۱۸۶۱ توسط ارتش سلطنتی ایتالیا با گردان های از پیش موجود تشکیل شد. در طول جنگ جهانی اول، این هنگ در جبهه ایتالیا حضور داشت. در طول جنگ جهانی دوم، این هنگ به لشکر سوم سواره نظام «پرنس آمادئو دوکا دائوستا» اختصاص داده شد که با آن در لشکرکشی ایتالیا در اوکراین و روسیه خدمت کرد. در زمستان ۱۹۴۲ و ۱۹۴۳، این هنگ در طول حملات ساترن کوچک شوروی و ورونژ-خارکوف تلفات سنگینی متحمل شد. به دلیل شجاعت و فداکاری اش در اتحاد جماهیر شوروی، به این هنگ دو مدال طلای شجاعت نظامی اعطا شد. در سال ۱۹۴۶ این هنگ اصلاح شد و در سال ۱۹۵۱ به تیپ زرهی «سنتارو» منصوب شد. در سال ۱۹۷۵ این هنگ منحل شد و پرچم و سنت های آن به گردان هجدهم برسالیری واگذار شد. این هنگ در سال ۱۹۹۲ اصلاح شد. در سال ۲۰۰۹ این هنگ به ساردینیا نقل مکان کرد و در آنجا به تیپ مکا
نیزه ساساری الحاق شد. سالگرد این هنگ، مانند تمام واحدهای برسالیری، در ۱۸ ژوئن ۱۸۳۶، روزی که واحد تخصصی برسالیری تأسیس شد، قرار دارد.
تیپ مکانیزه ساساری () یک تیپ پیاده نظام مکانیزه ارتش ایتالیا است که در جزیره ساردینیا مستقر است. هسته اصلی آن سه هنگ پیاده نظام است که در طول جنگ جهانی اول در نبردها حضور داشتند. این تیپ که نام شهر ساردینیایی ساساری را یدک می کشد، نشان آن از نشان این شهر الگوبرداری شده است. این تیپ بخشی از لشکر آکوئی است. در آماده سازی برای ورود به جنگ جهانی اول، ارتش سلطنتی ایتالیا در ۱ مارس ۱۹۱۵ تیپ "ساساری" را با هنگ ۱۵۱ پیاده نظام که در سینا و هنگ ۱۵۲ پیاده نظام که در تمپیو پوسانی مستقر شده بود، فعال کرد. این تیپ اولین بار در تابستان ۱۹۱۵ در طول نبرد اول ایسونزو وارد عمل شد و در نبرد دوم ایسونزو خود را متمایز کرد. در ماه مه ۱۹۱۶، این تیپ به فلات آسیاگو اعزام شد تا در تلاش ایتالیا برای متوقف کردن حمله بهاری اتریشی ها کمک کند. در ماه ژوئن ۱۹۱۶، این تیپ مونت فیور، مونت کاستلگومبرتو، مونت اسپیل، مونت میلا و مونت زبیو را تصرف کرد. به خاطر این اقدامات، به هر دو هنگ تیپ مدال طلای شجاعت نظامی اعطا شد.
حنا گونزالس (زادهٔ ۲۱ نوامبر ۱۹۹۰ در کالی، کلمبیا) که با نام هنری دی جی حنا شناخته می شود، مدل، دی جی موسیقی الکترونیک و یک تهیه کننده موسیقی اهل کلمبیا است. حرفه شخصی. حنا گونزالس در ۲۱ نوامبر ۱۹۹۰ در کلمبیا به دنیا آمد. او فعالیت خود را به عنوان دی جی از سن ۱۵ سالگی آغاز کرد و در آن زمان با نام لیز گونزالس شناخته می شد. در مراحل اولیه حرفه، تمرکز او بر سبک های ووکال هاوس و پروگرسیو هاوس بود. حنا در این دوران به اجرای میکس در جشنواره های موسیقی الکترونیک در شهرهای مختلف کلمبیا دعوت شد. با تثبیت جایگاه خود در صحنه موسیقی الکترونیک کشورش، نام هنری دی جی حنا را برای خود انتخاب کرد. از ابتدای فعالیت حرفه ای، او سبک های متنوعی از موسیقی هاوس از جمله تریب هاوس، تک هاوس و آفرهاوس را تجربه و اجرا کرده است. در سال ۲۰۰۹، حنا مجموعه ای از ست های اختصاصی را برای برنامه رادیویی الکتروامیت در مدیئین آماده کرد، برنامه ای که معمولاً به معرفی استعدادهای جدید کلمبیا می پردازد. در سال ۲۰۱۳، او آلبوم های Orgasmic Sessions (دو جلد) و Elitech (دو جلد) را منتشر کرد. این آثار باعث شد تا به اجرای زنده در کشورهای اکوادور، پاناما، آرژ
انتین و پونتا کانا در جمهوری دومینیکن دعوت شود، جایی که او با گروه بریتانیایی فرانز فردیناند به صحنه رفت. پس از این تور، او برای اجرای مشترک با دی جی Umek در مدیئین دعوت شد. در ژوئن ۲۰۱۱، حنا گونزالس با حضور در برنامه ال کارتل د لا مگا در ایستگاه رادیویی RCN Radio کلمبیا، توجه بیشتری به عنوان یک دی جی به دست آورد. او همان سال هشتمین اثر خود با نام Happy Birthday to Me را منتشر کرد و در ادامه برای نمایندگی کلمبیا در کشور گواتمالا دعوت شد؛ جایی که در کنار دی جی ریهانون، دی جی رسمی عمارت پلی بوی در ایالات متحده، روی صحنه رفت. در ابتدای سال ۲۰۱۲، حنا گونزالس اثر موسیقایی خود با نام Dance or Die را منتشر کرد که بازگشتی به سبک هاوس، مشابه سال های آغاز فعالیتش بود. در همان زمان، وب سایت رسمی خود را نیز راه اندازی کرد. در میانه همان سال، او در یک ریو پارتی که توسط برند Beer Barena در شهر تگوسیگالپا، پایتخت هندوراس، برگزار شد به اجرا پرداخت. حنا گونزالس تاکنون در سراسر آمریکای لاتین، کارائیب، اروپا، آسیا و آمریکای شمالی به اجرا پرداخته است. او مجموعه ای از اجراها را در Paradise of Electronic Music در جزیره ایبیزا در ا
سپانیا برگزار کرده و همچنین در شهر دبی در امارات متحده عربی روی صحنه رفته است. پس از اقامت در نیویورک و سپس سکونت در میامی، در سالن های مطرحی در آمریکای شمالی از جمله Pacha NYC، Space Miami، Space Ibiza NY، Cielo، Output، Treehouse، Heart Miami، Trade و بسیاری دیگر به اجرا پرداخته است. دوران حرفه ای گستردهٔ او ترکیبی از بهترین آثار موسیقایی اش با ظرافت و کیفیت بالای اجراهای صحنه ای بوده است. در سال ۲۰۲۲، انتظار می رفت که حنا آلبومی شامل برخی از قطعات بازسازی شدهٔ دوران فعالیت خود منتشر کند. جوایز. در دسامبر ۲۰۱۲، روزنامهٔ Publimetro México یک نظرسنجی عمومی در نسخهٔ چاپی و آنلاین خود برگزار کرد تا مشخص شود مخاطبان چه کسی را به عنوان «میس توییتر ۲۰۱۲» انتخاب می کنند. گونزالس در دور نخست یکی از ۱۰ فینالیست بود. در مرحلهٔ نهایی، حنا گونزالس با کسب بیش از ۵۴٪ آرا برنده شد و رقیبان خود را پشت سر گذاشت. دیسکوگرافی. تک آهنگ ها: • «Hipnotik» (۲۰۱۱) • «My Roots» (۲۰۱۱) • «Elixir» (۲۰۱۱) • «Happy Birthday to Me» (۲۰۱۱) آلبوم های میکس شده: • Orgasmic Vol. 1 (۲۰۱۰) • Orgasmic Vol. 2 (۲۰۱۰) • Elitech Vol. 1 (۲۰۱۰) • Elitec
h Vol. 2 (۲۰۱۰) • Dance or Die Vol. 1 (۲۰۱۲) • Dance or Die Vol. 2 (۲۰۱۲) • Partylicious (برنامه رادیویی) (۲۰۱۳)
مرحله حذفی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۹ از ۱۸ ژوئن تا ۲۴ نوامبر ۲۰۱۹ برگزار شد. در مجموع ۱۶ تیم در مرحله حذفی برای تعیین قهرمان لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۹ به رقابت پرداختند. تیم های راه یافته. تیم های اول و دوم هر هشت گروه در مرحله گروهی، به دور یک هشتم نهایی صعود کردند، هشت تیم از منطقه غرب (گروه های A تا D) و هشت تیم از منطقه شرق (گروه های E تا H) به این مرحله صعود کردند. فرمت. در مرحله حذفی، ۱۶ تیم به صورت تک حذفی به رقابت پرداختند. هر مسابقه به صورت نوبت گردشی و رفت و برگشت برگزار شد. در صورت لزوم، از قانون گل زده در خانه حریف، وقت اضافه (گل زده در خانه حریف در وقت اضافه لحاظ نمی شود) و ضربات پنالتی برای تعیین برنده استفاده شد. برنامه. برنامه هر دور به شرح زیر بود. تا مرحله نیمه نهایی، مسابقات منطقه غرب در روزهای دوشنبه و سه شنبه و مسابقات منطقه شرق در روزهای سه شنبه و چهارشنبه برگزار می شد. نمودار. نمودار مسابقات به شرح زیر بود: نمودار پس از قرعه کشی مرحله حذفی، که در تاریخ ۲ ژوئیه ۲۰۱۹، ساعت ۱۶:۰۰ به وقت مالزی (یوتی سی ۸+) در خانه ای اف سی در کوالا لامپور، مالزی برگزار شد، تعیین شد. یک هشتم نهایی. خلاصه. در مرحله
یک هشتم نهایی، برندگان یک گروه با تیم های دوم گروه دیگر در همان منطقه بازی کردند و برندگان گروه ها میزبان بازی برگشت بودند. منطقه غرب. "النصر در مجموع ۴–۳ برنده شد." "الاتحاد در مجموع ۶–۴ برنده شد." "السد در مجموع ۴–۲ برنده شد." "الهلال در مجموع ۴–۳ برنده شد." منطقه شرق. "۳–۳ در مجموع. کاشیما آنتلرز با گل زده بیشتر در خانه حریف برنده شد." "۴–۴ در مجموع. گوانگژو اورگراند در ضربات پنالتی ۶–۵ برنده شد." "اوراوا رد دایموندز ۴–۲ برنده شد." "۲–۲ در مجموع. شانگهای اس آی پی جی در ضربات پنالتی ۵–۳ برنده شد." یک چهارم نهایی. خلاصه. قرعه کشی مرحله یک چهارم نهایی در ۲ ژوئیه ۲۰۱۹ برگزار شد. در مرحله یک چهارم نهایی، چهار تیم از منطقه غرب در دو گروه و چهار تیم از منطقه شرق در دو گروه دیگر بازی کردند و مسابقات و ترتیب مراحل با قرعه کشی و بدون هیچ گونه سیدبندی یا حفاظت از کشور مشخص شد. منطقه غرب. "السد در مجموع ۴–۳ برنده شد." "الهلال در مجموع ۳–۱ برنده شد." منطقه شرق. "۳–۳ در مجموع." "اوراوا رد دایموندز با گل زده بیشتر در خانه حریف برنده شد." "۱–۱ در مجموع. گوانگژو اورگراند با گل زده بیشتر در خانه حریف برنده شد." نیمه نهایی.
خلاصه. در نیمه نهایی، دو برنده یک چهارم نهایی از منطقه غرب با یکدیگر بازی می کنند و دو برنده یک چهارم نهایی از منطقه شرق با یکدیگر بازی می کنند و ترتیب مسابقات توسط قرعه کشی یک چهارم نهایی مشخص می شود. منطقه غرب. "الهلال در مجموع ۶–۵ برنده شد." منطقه شرق. "اوراوا رد دایموندز در مجموع ۳–۰ برنده شد." فینال. در فینال، دو برنده نیمه نهایی با یکدیگر بازی کردند، با این تفاوت که ترتیب بازی ها (بازی رفت به میزبانی تیمی از منطقه غرب، بازی برگشت به میزبانی تیمی از منطقه شرق) برخلاف فینال فصل قبل بود. "الهلال در مجموع ۳–۰ برنده شد."
تیپ آلپ تریدنتینا () تیپ پیاده نظام سبک ارتش ایتالیا و تحت امر فرماندهی نیروهای آلپ بود که در جنگ کوهستانی تخصص داشت. واحدهای اصلی آن یگان آلپینی، سپاه پیاده نظام کوهستانی ارتش ایتالیا بود که در طول جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم در نبردها حضور داشت. تیپ آلپ تریدنتینا رنگ ها و سنت های لشکر ۲ آلپ تریدنتینا در جنگ جهانی دوم را ادامه داد. این تیپ در نیمه شرقی استان تیرول جنوبی ایتالیا مستقر بود و ستاد آن در شهر بریکسن قرار داشت. این تیپ در سال ۲۰۰۲ منحل شد، اما نام و سنت های آن به لشکر تازه تأسیس تریدنتینا، یک ستاد نظامی قابل استقرار ارتش ایتالیا، منتقل شد. تیپ آلپ تریدنتینا در ۱ مه ۱۹۵۱ در شهر بریکسن تأسیس شد. نام این یگان از ونیز تریدنتینا گرفته شده است، نامی که توسط زبان شناس گراتزیادیو ایسایا آسکولی برای منطقه ترنتینو-آلتو آدیجه/سودتیرول ابداع شده بود و رسماً بین سال های ۱۹۱۹ تا ۱۹۴۸ برای این منطقه استفاده می شد. بر این اساس، نشان این تیپ بر اساس نشان پایتخت منطقه، ترنتو، است. این تیپ کاملاً در داخل منطقه مستقر بود و اکثر نیروهای خود را از آنجا جذب می کرد. وظیفه این تیپ دفاع از دره پوستر بود تا اطمینان حاصل ش