Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ده شود. مسکورترنز خاطرنشان کرد که کل ناوگان اتوبوسرانی تا سال ۲۰۳۰ با استفاده از اتوبوس های برقی و پیل سوختی هیدروژنی، بدون انتشار گازهای گلخانه ای خواهد بود. بیشتر باتری ها و تجهیزات نیروی محرکه اتوبوس های برقی مسکو توسط شرکت درایو الکترو ساخته شده است که قطعات ۶۰۰ دستگاه از وسایل نقلیه برقی این شهر را تولید و تأمین کرده است. مسکو قصد دارد تا سال ۲۰۳۰ تمام اتوبوس های دیزلی و سی ان جی خود را به طور کامل با اتوبوس های برقی جایگزین کند و از سال ۲۰۲۱ به بعد دیگر هیچ اتوبوس دیزلی سفارش داده نخواهد شد. در سال ۲۰۲۲، اعلام شد که اتوبوس های پیل سوختی هیدروژنی کاماز به صورت آزمایشی در شهر مورد استفاده قرار خواهند گرفت. در ژانویه ۲۰۲۳، سرگئی سوبیانین، شهردار مسکو، خاطرنشان کرد که تا سال ۲۰۲۴ حدود ۱۰۰۰ اتوبوس اضافی تحویل داده خواهد شد. بین سال های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۳، معرفی اتوبوس های برقی، انتشار CO2 را حدود ۱۳۰۰۰۰ تن کاهش داده است. تا ژوئیه ۲۰۲۴، بیش از ۱۷۰۰ اتوبوس برقی در حدود ۱۳۰ مسیر در حال خدمت رسانی بودند. انتقاد. حتی قبل از راه اندازی، پروژه اتوبوس برقی مسکو توسط کارشناسان و مسافران مورد انتقاد قرار گرفت، از جمله: برخی
شکایات جدی نیز به دلیل انطباق این نوع حمل و نقل با الزامات فعلی ایمنی در برابر آتش ایجاد می شود، زیرا اتوبوس برقی از عناصر الکتروشیمیایی به عنوان نیروی کشش استفاده می کند که در امتداد قسمت اصلی سقف قرار گرفته اند و تا نیمی از فضای آزاد را اشغال می کنند. تا به امروز، هیچ تصادف مرگباری در جهان در بین مسافران این نوع حمل و نقل ثبت نشده است، اما آتش سوزی های جدی با خودروهای سواری رخ داده است. یکی از اولین تصادفات مربوط به یک اتوبوس برقی در مسکو در ژوئیه ۲۰۱۹ در خیابان بودیونی رخ داد که در نتیجه آن ۱۲ نفر در اثر برخورد با یک خودروی سواری و یک تراموا مجروح شدند. خاطرنشان می شود که هرگونه ضربه به باتری ها، به طور معمول، بر عمر مفید باقی مانده آنها در آینده تأثیر منفی می گذارد و استفاده احتمالی از سلول های باتری بسیار فرسوده یا آسیب دیده می تواند خطرات مرگبار افت فشار آنها و انفجار بعدی همه عناصر روی سقف را به همراه داشته باشد. حامیان حفظ ترولی بوس مسکو معتقدند که معرفی اتوبوس های برقی یک هدف دارد - پوشش حذف ترولی بوس. این روایت با این واقعیت پشتیبانی می شود که بیشتر مسیرهای اتوبوس برقی موجود (۱۲ از ۲۱) در گذشته مسی
رهای ترولی بوس بوده اند، و همچنین این واقعیت که این پروژه تنها پس از خشم عمومی از جایگزینی مسیرهای ترولی بوس با مسیرهای اتوبوس به طور جدی مورد بحث قرار گرفت. کارشناسان همچنین معتقدند که تغییر به اتوبوس های برقی از نظر فنی و اقتصادی غیرعملی است و انتخاب نوع شارژ برای مسکو بهینه نیست. محاسبات کارشناسان بارها نشان داده است که استفاده از اتوبوس های برقی در مسیرهایی با شبکه تماس موجود، سودآور و ناکارآمد است. جایگزینی گسترده اتوبوس های دارای موتور احتراق داخلی با اتوبوس های برقی، با توجه به اتمام عمر مفید آنها، ممکن است بر وجود شبکه مسیر به شکل تثبیت شده تأثیر بیشتری بگذارد و منجر به کاهش تعدادی از مسیرهای مهم شود که تنها با ترکیب برخی مسیرها با مسیرهای دیگر یا با تغییر اساسی کل شبکه مسیر در منطقه با اتصال به مراکز حمل و نقل ترمینال در نزدیکی ایستگاه های مترو جبران خواهد شد. در عین حال، وزارت حمل و نقل نتوانسته است هیچ توجیه اقتصادی برای اثربخشی اتوبوس های برقی با شارژ فوق سریع در مقایسه با اتوبوس های برقی با افزایش سفر خودران ارائه دهد. تنها ارائه این پروژه از سال ۲۰۱۷ شامل ارقامی است که در آن هزینه نگهداری نهایی
اتوبوس های برقی ۱۰ برابر ارزان تر است. با این حال، محاسبات دقیقی که اعتبار این شاخص ها را تأیید کند، در این ارائه ارائه نشده است. علاوه بر این، در دسامبر ۲۰۱۹، نشریه بازا نامه ای از ماکسیم لیکسوتوف به وزارت حمل و نقل منتشر کرد که در آن وزارت حمل و نقل اذعان می کند که بهره برداری از یک اتوبوس برقی فوق سریع حدود یک میلیون روبل در سال گران تر از یک اتوبوس یا اتوبوس برقی است. از زمان آغاز این پروژه، وزارت حمل و نقل بارها از موفقیت آن گزارش داده است. در ۲۶ دسامبر ۲۰۱۹، میزگردی با موضوع «چشم انداز توسعه اتوبوس های برقی و خطر حذف اتوبوس های برقی» توسط داریا بسدینا، نماینده حزب یابلوکو، در دومای شهر مسکو برگزار شد که در آن شرکت کنندگان، شامل تولیدکنندگان وسایل نقلیه برقی، نمایندگان شرکت های فعال و کارشناسان حمل و نقل، ناکارآمدی فناوری انتخاب شده برای شارژ اتوبوس های برقی برای مسکو را به رسمیت شناختند. نمایندگان وزارت حمل و نقل در این رویداد شرکت نکردند.
سانتیاگو لوندونیو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است که در حال حاضر برای انویگادو در پست مهاجم بازی می کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال کلمبیا بازی کرده است. دوران باشگاهی. سانتیاگو لوندونیو در مدئین در آنتیوکیا در کلمبیا زاده شد. فوتبالش را از تیم محلی "پایپه اوریبه" آغاز کرد. پس از دیدار مقابل آن ها، تیم حرفه ای انویگادو به او فرصت آزمایش داد که با موفقیت آن را گذراند و در هشت سالگی به این باشگاه پیوست. در مسیر پیشرفت در آکادمی، او به نمایندگی از دپارتمان آنتیوکیا در قهرمانی ملی زیر ۱۳ سال سال ۲۰۲۲ فراخوانده شد که استانش به مقام نایب قهرمانی رسید. او پس از قهرمانی در مسابقات ملی زیر ۱۵ سال با انویگادو و گلزنی در فینال مقابل دپورتیوو کالی، برای نخستین بار در مارس ۲۰۲۳ به تیم بزرگسالان دعوت شد، پیش از دیدار جام کلمبیا مقابل تیگرس. او بازی را آغاز کرد اما در نیمه ٔ دوم به جای ییلمار چلدون تعویض شد و انویگادو پس از تساوی ۰–۰ در ضربات پنالتی با نتیجه ۴–۱ شکست خورد. دوران ملی. لوندونیو در سال ۲۰۲۲ برای دو اردوی تیم ملی فوتبال تیم ملی فوتبال زیر ۱۵ سال کلمبیا دعوت شد. در ژانویه سال بعد، دوباره به فهرست تیم بر
ای شرکت در مسابقات دوستانه XXVI Mundialito Tahuichi در بولیوی دعوت شد.
باشگاه فوتبال انویگادو () یک باشگاه فوتبال مستقر در انویگادو، کلمبیا است که در حال حاضر در لیگ سری آ کلمبیا، "بالاترین" رده لیگ فوتبال در این کشور، به رقابت می پردازد. تاریخچه. این باشگاه در ۱۴ اکتبر ۱۹۸۹ تأسیس شد و با قهرمانی در نخستین دورهٔ دسته دوم فوتبال کلمبیا که در سال ۱۹۹۱ برگزار شد، نخستین تیمی بود که به دسته برتر فوتبال کلمبیا صعود کرد. در آن تورنمنت، آن ها در گروه نهایی بالاتر از آلیانزا یانوس، باشگاه ال کوندور و اتلتیکو اوئیلا قرار گرفتند. انویگادو توانست جایگاه خود را به عنوان یک تیم دسته اول تثبیت کند و برای نخستین بار در سال ۱۹۹۴ به مراحل نهایی لیگ راه یابد، زمانی که در جایگاه هشتم قرار گرفت. آن ها در مرحله نیمه نهایی حذف شدند و در گروه خود سوم شدند. آن ها همچنین به مراحل نهایی رقابت ها در آپرتورای ۲۰۰۲ نیز رسیدند که در آن مرحله نیز در گروه نیمه نهایی خود سوم شدند و در آپرتورای ۲۰۰۵ در گروه خود دوم شدند، تنها یک امتیاز کمتر از فینالیست نهایی یعنی سانتا فه. انویگادو در ۱۲ نوامبر ۲۰۰۶، پس از شکست ۱–۰ مقابل کوسوتا دپورتیوو در آخرین هفتهٔ تورنمنت فینالیزاسیون ۲۰۰۶، از دسته اول سقوط کرد، و به این ترت
یب، دوره ای ۱۵ ساله در سطح اول فوتبال کلمبیا برای این تیم به پایان رسید. اما آن ها خیلی زود با قهرمانی در دسته دوم ۲۰۰۷ بازگشتند؛ تیمی که با هدایت خسوس باریوس و بازی سازی بازیکنان تازه کار مانند خامس رودریگز و جیوانی مورنو اداره می شد. انویگادو با پیروزی برابر آکادمیا در فینال هر دو تورنمنت کوتاه فصل، صعود دوباره به دسته اول را تثبیت کرد. این تیم از آن زمان تاکنون هرگز سقوط نکرده است، اگرچه در ۲۰۰۸ و ۲۰۱۰ در پلی آف بقا شرکت کرد و در هر دو نوبت موفق شد جایگاه خود را در دسته اول حفظ کند. آن ها بهترین عملکرد خود در سطح اول فوتبال کشور را در فصل ۲۰۱۱ داشتند، زمانی که به مرحله یک چهارم نهایی هر دو تورنمنت آپرتورا و فینالیزاسیون راه یافتند، که این باعث شد در جدول تجمیعی فصل در جایگاه سوم قرار بگیرند و برای نخستین بار سهمیهٔ یک تورنمنت بین المللی را کسب کنند: کوپا سودآمریکانا ۲۰۱۲. آنجا آن ها در مرحله دوم حذف شدند؛ پس از پیروزی ۲–۰ برابر یونیون کومرسیو از پرو در مجموع دو بازی، با شکست ۲–۱ در مجموع برابر لیورپول از اروگوئه حذف شدند. در نوامبر ۲۰۱۴، انویگادو و سهام دار عمده اش، خوان پابلو اوپگویی، توسط دفتر کنترل دارا
یی های خارجی ایالات متحده (OFAC) به دلیل ارتباط با کارتل مواد مخدر دفتر انویگادو ("دفتر انویگادو")، در فهرست ویژه اتباع مشخص شده و افراد مسدود شده (که به طور غیررسمی با نام «فهرست کلیتون» شناخته می شود) قرار گرفتند. اگرچه مشخص شد که تمام تراکنش های این باشگاه غیرقانونی نبوده اند، اما وزارت خزانه داری ایالات متحده پس از ده سال تحقیق تأیید کرد که این باشگاه توسط این سازمان برای پول شویی مورد استفاده قرار گرفته است. انویگادو در ۲۶ آوریل ۲۰۱۸ از این فهرست خارج شد و مدت کوتاهی بعد اعلام شد که ۵۵٪ از سهام این باشگاه به صندوق سرمایه گذاری ProFútbol فروخته شده است.
ماریسا بودی (؛ زادهٔ ۲۸ اوت ۲۰۰۰) بازیگر آمریکایی است. پس از فارغ التحصیلی از آکادمی موسیقی و درام آمریکا، او برای بازی در نقش نساروس تروپ در فیلم های موزیکال "شرور" (۲۰۲۴) و "" (۲۰۲۵) انتخاب شد. این اولین باری بود که یک بازیگر دارای معلولیت نقش این شخصیت را ایفا کرد. او برای عملکردش نامزد دریافت جوایز در سی امین دوره جوایز منتخب منتقدان و سی ویکمین دوره جوایز انجمن بازیگران سینما شد. زندگی شخصی. ماریسا بودی در مازومانی، ویسکانسین متولد شد. در سن ۱۱ سالگی، به دنبال یک تصادف رانندگی فلج شد و از آن زمان برای جابجایی از ویلچر استفاده می کند. او بازیگری را در مدرسه آغاز کرد و در اجراهای محلی نقش آفرینی نمود، با اولین نقش خود به عنوان یک یتیم در نمایش "شاهزاده و گدا". او از آکادمی موسیقی و درام آمریکا فارغ التحصیل شده است و در لس آنجلس زندگی می کند. از سپتامبر ۲۰۲۳، او با لورن بروکس در رابطه بوده است.
واروارا الکساندرونا باخمتوا (Varvara Aleksandrovna Bakhmeteva; 1815 - 9 سپتامبر ۱۸۵۱)، نام تولد واروارا الکساندرونا لوپوخینا، نجیب زاده روسی بود که الهه محبوب و تراژیک شاعر بزرگ رمانتیک میخائیل لرمانتوف بود. زندگی نامه. واروارا لوپوخین، در خانواده ای اشرافی و قدیمی به دنیا آمد و هفتمین فرزند از هشت فرزند خانواده بود. او و برادرش الکسی و خواهرش ماریا از سال ۱۸۲۸، زمانی که لرمانتوف برای تحصیلات متوسطه به مسکو آمد، از دوستان نزدیک میخائیل لرمانتوف بودند - و با گذشت زمان، واروارا و میخائیل عاشق هم شدند. لرمانتوف در سن ۱۸ سالگی این سطور را برای لوپوخین نوشت: طبق خاطرات بستگان شاعر، لرمانتوف این عشق را به لوپوخین تا زمان مرگش حفظ کرد. اما خانواده لوپوخین با ازدواج آنها مخالف بودند، به ویژه پدر واروارا، الکساندر لوپوخین، و خواهرش و دوست لرمانتوف، ماریا. در سال ۱۸۳۵ واروارا لوپوخینا با نیکولای فئودوروویچ باخمتف، زمین دار ثروتمند و عضو فعال شورای دولتی، ازدواج کرد. نیکولای در آن زمان ۳۷ ساله و واروارا ۲۰ ساله بود. به گفته آکیم شان-گیری، پسرعموی دوم لرمانتوف، با شنیدن خبر ازدواج قریب الوقوع لوپوخینا، چهره لرمانتوف «تغی
یر کرد و رنگش پرید». لرمانتوف در پذیرش نام خانوادگی جدید واروارا مشکل داشت. او نسخه جدیدی از «دیو» (شعری بلند با برخی از طنین اندازترین ابیات زبان روسی که چندین بار آن را بازنویسی کرد) را برای او فرستاد و در تقدیم نامه ای که برای کاتب فرستاد، چندین بار حروف اول «ВАБ» را خط زد و به جای آن «ВАЛ» نوشت. شایان ذکر است که «Л» حرف اول نام خود شاعر نیز هست، که نشان می دهد لرمانتوف قصد ازدواج با او را داشته است. لرمانتوف، که از حسادت رنج می برد، چندین بار در نوشته هایش با طنزی کنایه آمیز به نیکولای باخمتف به عنوان یک ریش سفید و بی غیرت اشاره کرد. با این حال، حملات نیش دار او به باخمتف به همسرش نیز منتقل شد: باخمتف نیز حسود بود و همسرش را از صحبت دربارهٔ لرمانتوف منع می کرد و تمام تلاش خود را برای از بین بردن مکاتبات او با شاعر به کار می گرفت، به طوری که منبع اصلی اطلاعات در مورد رابطه آنها پس از ازدواج، مکاتبات شاعر با خواهر واروارا، ماریا لوپوخینا، است. واروارا لوپوچینا در آثار لرمانتوف. بخش هایی از زندگینامه در «قهرمان زمان ما» آمده است. به گفته پاول ویسکوواتوف، اولین زندگینامه نویس لرمانتوف، هر کسی که فصل «شاهزاده
خانم ماری» را خوانده باشد، باخمتف ها را در شخصیت های فیث و همسرش شناخته است. توصیف لرمانتوف از شخصیت های زن داستان هایش خود گویای همه چیز است: واروارا باخمتوا توسط خواهرزاده اش، آن.ان.ان. تروبتسکایا، اینگونه توصیف می شود: این ویژگی بارز، چشمان تیره و موهای بور، تقریباً در همه جا وجود دارد، به جز شاید در شعری که اصطلاح «چشمان تیره» با «بالدار» جایگزین شده است. با این حال، طبق تحقیقات ن. پاخوموف، این شبیه تغییری است که شاعر در «قهرمان زمان ما» به آن متوسل شده است، زمانی که یک خال روی ابروی پرنسس فیث - ویژگی ای مشابه با ویژگی واروارا باخمتف - در نسخه نهایی به گونه منتقل شده است «تا از گمانه زنی ها در مورد شباهت بیش از حد نزدیک جلوگیری شود». لرمانتوف همچنین چندین پرتره از واروارا نقاشی کرد. برخی از پرتره ها به او تعلق دارند و تعدادی دیگر نیز وجود دارند که گمان می رود یا فرض می شود که او موضوع آنها بوده است. صومعه بشارت. واروارا باخمتوا همچنین در شهر تولیاتی (که تا سال ۱۹۶۴ با نام استاوروپول شناخته می شد) یادبود دارد. در سال ۱۸۴۶، نیکولای فدوروویچ باخمتف یک کلیسای سنگی ساخت که محراب آن به سنت باربارا تقدیم شده بود
، به امید شفای شفابخش الهی برای واروارا. اما این کار جواب نداد. این کلیسا اکنون قدیمی ترین ساختمان در تولیاتی است و کلیسای اصلی صومعه بشارت، یک بنای تاریخی شناخته شده تولیاتی، می باشد.
پاوِل بوریسوویچ آکسِلرود (; ۲۵ اوت ۱۸۵۰ – ۱۶ آوریل ۱۹۲۸) انقلابی روسی، نظریه پرداز مارکسیست و از رهبران منشویک ها بود. در خانواده ای یهودی در روستایی نزدیک پوچپ به دنیا آمد. از جوانی با آثار فردیناند لاسال، سوسیالیست آلمانی، آشنا شد و به صفوف جنبش انقلابی پیوست. پس از شکست های پیاپی این جنبش، به تدریج به دیدگاه های سیاسی و فکری میخائیل باکونین نزدیک شد. در سال ۱۸۷۴ به آلمان پناه برد، اما به زودی از سوی همراهانش برای فعالیت مخفی در روسیه مأمور شد و به صورت پنهانی به کشور بازگشت. در سن پترزبورگ در خانهٔ دانشجویی گئورگی پلخانف مخفی شد و هر دو با اندیشه های مارکسیستی آشنا شدند. آن ها با یکدیگر «گروه رهایی کار» را بنیان نهادند؛ هسته ای که بعدها به پایه گذار جنبش سوسیال دموکراسی روسیه تبدیل شد. آکسلرود در سال ۱۹۰۰ همراه با ژولیوس مارتوف و ولادیمیر لنین، روزنامهٔ «ایسکرا» (به معنای «جرقه») را تأسیس کرد. اما در کنگرهٔ تأسیسی حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه در لندن در سال ۱۹۰۳، به مخالفت با لنین برخاست و رهبری جناح منشویک ها را در مقابل بلشویک ها به عهده گرفت. او گرایش های لنین را به آنچه استبداد بوناپارتی می دانست، م
حکوم می کرد. هنگامی که انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ به وقوع پیوست، آکسلرود در استکهلم به عنوان نمایندهٔ روسیه در کنگرهٔ سوسیالیستی صلح حضور داشت. او این انقلاب را صرفاً اقدامی گذرا از سوی بلشویک ها تلقی کرد و به شدت آن را محکوم نمود. سال های پایانی عمر خود را در بیماری، فقر و انزوای سیاسی در برلین گذراند و به نوشتن خاطرات خود پرداخت. دوران اولیه و آغاز فعالیت انقلابی. پاول آکسلرود با نام اصلی پینخاس بوروخ در ۲۵ اوت ۱۸۵۰ در روستایی نزدیک شهر پوچپ، واقع در فرمانداری چرنیگوف از امپراتوری روسیه، زاده شد. او فرزند یک مهمان دار یهودی فقیر و بی سواد بود. خانواده اش در فقر زندگی می کردند، مرتباً جابه جا می شدند و مدتی نیز در یک سرای فقرا در شهر شکلوف که از سوی جامعهٔ یهودی اداره می شد، سکونت داشتند. تحصیلات رسمی آکسلرود به شکلی غیرمعمول آغاز شد: برای برآورده کردن سهمیهٔ دولتی دانش آموزان یهودی در مدارس دولتی، جامعهٔ یهودیان شکلوف او و چند کودک فقیر دیگر را انتخاب کرد تا به مدرسه فرستاده شوند و برایشان خوراک و پوشاک نیز فراهم ساخت. او با پشتکار و کنجکاوی فکری چشمگیر، تحصیل را در دبیرستانی (ژیمنازیوم) در موگیلف ادامه داد و با وجو
د سختی های فراوان، مسیر آموزشی اش را پی گرفت. در همین دوران با آثار اندیشمندان روسی و اروپای غربی آشنا شد، ایمان مذهبی اش را از دست داد و به آرمان های اصلاح طلبانه گرایش پیدا کرد. او به یکی از طرفداران روشنگری یهودی تبدیل شد و تلاش کرد فرهنگ روسی را در میان جوانان یهودی رواج دهد و با سنت گرایی مبارزه کند. در سال ۱۸۷۱، پس از بحرانی شخصی و تحت تأثیر نوشته های فردیناند لاسال، سوسیالیست آلمانی و رمان نویس آلمانی کارل گوتسکو، تصمیم گرفت زندگی خود را وقف انقلاب اجتماعی کند. آکسلرود فعالیت انقلابی خود را در محافل انقلابی کی یف آغاز کرد، جایی که به تبلیغ میان پیشه وران شهر می پرداخت. او در آغاز، به اندیشه های آنارشیستی میخائیل باکونین گرایش داشت؛ افکاری که در دههٔ ۱۸۷۰ میان رادیکال ها محبوب بود. دعوت باکونین به اقدام فوری و مخرب علیه دولت، با رمانتیسم آرمان گرایانهٔ آکسلرود و میل به ایثار شخصی اش هم خوانی داشت و بیشتر از رویکرد تدریجی و نظری پیوتر لاوروف بر او تأثیر گذاشت. با این حال، او به جناح میانه روِ باکونینی ها تعلق داشت و معتقد بود که نارضایتی دهقانان باید با هدایت انقلابیون به سوی اهداف مشخص جهت داده شود. در
سپتامبر ۱۸۷۴، در پی تشدید سرکوب پلیسی، او از روسیه گریخت و در برلین ساکن شد. میراث. میراث اصلی پاول آکسلرود در نقش او به عنوان معمار اصلی ایدئولوژی منشویکی نهفته است. بیش از هر فرد دیگری، او اصول بنیادینی را تعریف کرد که منشویک ها را از بلشویک ها متمایز می کرد. اندیشهٔ سیاسی آکسلرود بر پایهٔ تعهدی پایدار و قاطع به یک جنبش سوسیالیستی دموکراتیک و توده محور استوار بود. او باور داشت که رهایی طبقهٔ کارگر تنها به دست خود کارگران و از طریق فعالیت سیاسی آگاهانه و مستقل آن ها میسر است؛ دیدگاهی که در تضاد کامل با نظریهٔ پیشاهنگی نخبگان نزد لنین بود که حزب را به مثابهٔ پیشتاز رهبری کنندهٔ پرولتاریا می دید. استراتژی آکسلرود برای روسیه، تلاشی بود برای به کارگیری مدل سوسیال دموکراسی اروپای غربی در شرایط یک دولت استبدادی و عقب مانده. گرچه این رویکرد در نهایت عملی نشد، اما پافشاری او بر تفکیک ناپذیری سوسیالیسم و دموکراسی، تأکیدش بر بُعد اخلاقی سیاست، و بی اعتمادی عمیقش به هرگونه دیکتاتوری انقلابی، باعث شد که به تعبیر یکی از ناظران، از او به عنوان «وجدان حزب» یاد شود.
وزارت توسعه اقتصادی فدراسیون روسیه () یک وزارت خانهٔ فدرال در دولت روسیه است. این وزارت خانه مسئول تنظیم و تدوین سیاست های مرتبط با توسعهٔ اجتماعی-اقتصادی و بازرگانی در روسیه است. تاریخچه. آندری نچایف نخستین وزیر در سال ۱۹۹۲ بود. او در سال ۱۹۹۳ برکنار شد و آندری شاپووالیانتس جای او را گرفت. این وزارت خانه در طول زمان دچار تغییر در وظایف و عنوان شده است. در سال ۱۹۹۷، نهادی که در آن زمان وزارت اقتصاد نام داشت، وظایف وزارت دفاع را در خود ادغام کرد و تا سال ۱۹۹۹ به تنهایی آن ها را بر عهده داشت، سپس وظایف وزارت دفاع میان پنج نهاد تقسیم شد. در سال ۲۰۰۰، این نهاد به وزارت توسعه اقتصادی و بازرگانی بازسازی شد و گرمن گریف به عنوان وزیر منصوب شد و تا سال ۲۰۰۷ در این سمت باقی ماند. در سپتامبر همان سال، الویرا نابیولینا جانشین او شد و تا مه ۲۰۱۲ در این سمت بود. در زمان وزارت نابیولینا، در سال ۲۰۰۸، وظایف این وزارت خانه در زمینهٔ سیاست گذاری و نظارت بر تجارت به وزارت صنعت و تجارت روسیه واگذار شد و نام آن نیز به وزارت توسعه اقتصادی تغییر یافت. در ۲۱ مه ۲۰۱۲، اندری بلوسف جایگزین نابیولینا شد. در نوامبر ۲۰۱۶، یوگنی یلین توسط
رئیس جمهور ولادیمیر پوتین به عنوان وزیر توسعه اقتصادی منصوب شد. پیش از او، الکسی اولیوکایف به اتهام رشوه گیری توسط سرویس امنیت فدرال روسیه بازداشت شده بود.
لیگ قهرمانان خلیج بیست و هفتم بیست و هفتمین دوره مسابقات باشگاهی خلیج برای باشگاه های کشورهای شورای همکاری خلیج فارس بود که در سال ۲۰۱۲ برگزار شد. نیمه نهایی. بازی برگشت. "الوصل در مجموع ۴–۲ برنده شد." "المحرق در مجموع ۳–۲ برنده شد." فینال. بازی برگشت. "۴–۴ در مجموع؛ المحرق در ضربات پنالتی برنده شد."
پانزانلا یا پنمول سالادی از نان بیات خیس خورده، پیاز و گوجه فرنگی خردشده از منطقه توسکانی و اومبریا است که در تابستان محبوب است. این سالاد اغلب شامل خیار و گاهی ریحان است که با روغن زیتون و سرکه تزئین می شود. این سالاد مناطق مرکزی ایتالیا محبوب است. تاریخچه. هنرمند و شاعر قرن شانزدهم، برونزینو، در مدح پیاز با روغن و سرکه که با نان تست سرو می شود، سروده ای دارد و یک صفحه بعد، از سالادی از پیاز، خرفه و خیار صحبت می کند. این نوشته اغلب به عنوان توصیفی از "پانزانلا" تعبیر می شود. اعتقاد بر این است که این نام ترکیبی از کلمه "pane" به معنای ایتالیایی "نان" و "zanella" به معنای بشقاب گودی است که در آن سرو می شود. سالاد پانزانلا در کافه میلانو در جورج تاون واشینگتن دی سی سرو می شود. این رستوران از سال ۱۹۹۲ محل رفت و آمد سناتورهای آمریکایی و خانواده اول ایالات متحده بوده است. مواد لازم. "پانزانلا" تا قرن بیستم بر پایه پیاز و نه گوجه فرنگی بوده است. "پانزانلای" امروزی معمولاً از نان بیات خیسانده شده در آب و فشرده شده خشک، پیاز قرمز، گوجه فرنگی، روغن زیتون، سرکه، نمک و فلفل تهیه می شود. خیار و ریحان نیز اغلب به آن افزود
ه می گردد. مواد اختیاری شامل کاهو، زیتون، موزارلا، شراب سفید، کپر، ماهی کولی، کرفس، هویج، شراب قرمز، ماهی تن، جعفری، تخم مرغ آب پز، نعناع نعناع، فلفل دلمه ای، آبلیمو و سیر است. این مواد گاهی استفاده می شوند، اما سنت گرایان فلورانسی این مواد را تأیید نمی کنند.
عقرب ماهی های صخره () زیرتیره ای از ماهی های دریایی هستند که به تیرهٔٔ عقرب ماهیان در راستهٔ عقرب ماهی سانان تعلق دارند. به آن ها روغن ماهی صخره ای هم گفته اند اما، آن ها ارتباط نزدیکی با روغن ماهی های سردهٔ "جنس روغن ماهی" یا "روغن ماهی صخره" ندارند. رده بندی. زیرتیرهٔ Sebastinae یا خانوادهٔ Sebastidae نخستین بار در سال ۱۸۷۳ توسط جانورشناس آلمانی یوهان یاکوب کائوپ به طور رسمی شناسایی شد. برخی منابع این گروه را به عنوان خانواده ای مستقل از عقرب ماهیان می شناسند. پایگاه داده ماهی، پایگاه اطلاعاتی مرتبط با شیلات که توسط کنسرسیومی از نهادهای علمی تهیه شده، چنین نظری دارد. اما سامانهٔ رسمی دولت فدرال آمریکا یعنی سامانه اطلاعات آرایه شناسی یکپارچه و ویرایش پنجم کتاب "ماهی های جهان" این گروه را به صورت زیرتیره ای از خانوادهٔ عقرب ماهیان طبقه بندی می کنند. "فهرست ماهیان اشکمیر" نیز این گروه را زیرتیره ای از خانوادهٔ عقرب ماهیان می داند، اما Sebastolobinae که پیش تر به عنوان قبیله ای در Sebastinae شناخته می شد، در آن به عنوان زیرتیره ای جداگانه در نظر گرفته شده است. سرده ها. سرده های زیر در این گروه قرار می گیرند: وی
ژگی ها. گونه های زیرتیرهٔ Sebastinae بدنی پهن شده دارند و سر آن ها معمولاً دارای تیغه ها و خارهایی است. پرده های آبشش به برآمدگی میانی گلو (isthmus) متصل نیستند. در خارهای باله پشتی، باله سینه ای و باله شکمی آن ها غده های سمی وجود دارد. بزرگ ترین گونه در این زیرتیره، صخره ماهی کوتاه چنگکی ("Sebastes borealis") است که به درازای نهایی می رسد، و کوچک ترین گونه "Sebastes koreanus" است که بیشینهٔ طول کلی آن است. پراکندگی و زیستگاه. صخره ماهی های Sebastinae در اقیانوس های آرام، هند و اطلس یافت می شوند و بیشتر گونه های آن ها در بزرگ ترین سرده، یعنی تخم زنده زای "Sebastes" (با بیش از ۱۰۰ گونه) در شمال اقیانوس آرام زندگی می کنند. این ماهی ها در آب های شور و لب شور یافت می شوند.
صخره ماهی خشن چشم (Sebastes aleutianus) گونه ای از عقرب ماهی های صخره از سردهٔ "صخره ماهی" است. این گونه با نام های دیگری همچون صخره ماهی گلوسیاه و صخره ماهی نوک سیاه نیز شناخته می شود. این ماهی تا حداکثر رشد می کند، و رکورد جهانی وزن آن نزد انجمن جهانی ماهی گیری ورزشی (IGFA) برابر با ثبت شده است. همانند بسیاری دیگر از اعضای این سرده، این ماهی بسیار دراززیست است و تا سن ۲۰۵ سالگی نیز دیده شده است. رده بندی. صخره ماهی خشن چشم نخستین بار در سال ۱۸۹۸ به طور رسمی با نام "Sebastodes aleutianus" توسط دو ماهی شناس آمریکایی، دیوید استار جردن و بارتون وارن اورمان توصیف شد. نماد آن از نزدیکی کارلوک، آلاسکا در جزیره کودیاک در تنگه شلیکوف گرفته شد. این آرایه پیش تر با گونهٔ "صخره ماهی خال سیاه" یکسان پنداشته می شد، اما امروزه آن گونه به عنوان گونه ای مستقل و معتبر شناخته می شود. هر دو گونه اکنون در زیرسرده "Zalopyr" طبقه بندی شده اند. نام گونه ای "aleutianus" به معنای «وابسته به جزایر آلیوتی» است؛ جزیره کودیاک در گذشته جزو این مجمع الجزایر شمرده می شد. ویژگی ها. نام این ماهی برگرفته از وجود ۲ تا ۱۰ خار در لبهٔ زیرین کاسه
ٔ چشم آن است. رنگ بدن آن صورتی، خاکی یا قهوه ای با لکه هایی نامنظم از قهوه ای تیره تر است، و اغلب لکه ای تیره در عقب آبشش پوش دارد. بخش پشتی خط جانبی نیز معمولاً صورتی رنگ است. اندازهٔ میانگین افراد بالغ این گونه حدود است. پراکندگی و زیستگاه. صخره ماهی خشن چشم گونه ای از ماهیان آب های عمیق است و در گستره ای میان مدار ۳۱ درجه شمالی تا عرض جغرافیایی ۶۶ درجه شمالی در اقیانوس آرام یافت می شود؛ به ویژه از سواحل ژاپن تا دره ناوارین در دریای برینگ، جزایر آلیوتی و تا جنوب سن دیگو، کالیفرنیا. این ماهی در عمق بین ۱۵۰ تا ۴۵۰ متر (۴۹۰ تا ۱۴۸۰ فوت) یافت می شود، و ماهیان بزرگ تر در آب های ژرف تری نسبت به ماهیان کوچک تر زندگی می کنند. دمای آب در این ژرفاها بین منفی ۰٫۳ تا ۵٫۰ درجهٔ سلسیوس (۳۱٫۵ تا ۴۱٫۰ درجهٔ فارنهایت) است. این ماهیان معمولاً نزدیک بستر دریا زندگی می کنند، در میان صخره ها، سنگ ها، بسترهای نرم، و اغلب در غارها یا شکاف ها یافت می شوند. رفتار. در برخی دوره ها، صخره ماهی های خشن چشم به صورت گله ای ظاهر می شوند، اما در بیشتر سال، افراد بزرگ تر تمایل به زیست انفرادی یا در گروه های کوچک دارند. این گونه از جمله دراز
زیست ترین ماهیان شناخته شده است و ممکن است بیش از دویست سال عمر کند. رژیم غذایی این ماهی شامل میگوها، خرچنگها، دیگر ماهیان، دوجورپایان و صاریغ میگوسانان است. این گونه تخم گذار است و معمولاً بین فوریه تا ژوئن تولیدمثل می کند، اگرچه گاه تولیدمثل آن میان اکتبر تا ژانویه نیز دیده شده است.
باشگاه فوتبال کلوب نکست () یک باشگاه فوتبال مستقر در روزلاره، بلژیک است که در حال حاضر در لیگ حرفه ای چلنجر، دومی رده لیگ فوتبال در این کشور، به رقابت می پردازد. مالک این باشگاه، باشگاه فوتبال کلوب بروژ است و در حقیقت این باشگاه به عنوان تیم دوم کلوب بروژ فعالیت دارد. تاریخچه. در ۱ ژوئیه ۲۰۲۰، باشگاه مطرح لیگ حرفه ای بلژیک، کلاب بروژ اعلام کرد که آکادمی جوانان خود را به کلوب نکست تغییر نام خواهد داد. در ۱۳ اوت ۲۰۲۰ اعلام شد که تیم ذخیره کلوب برای فصل ۲۰۲۰–۲۱ در لیگ حرفه ای چلنجر، دومین سطح فوتبال بلژیک، بازی خواهد کرد پس از اینکه سال قبل قهرمان لیگ ذخیره ها شده بود. کلاب نکست اولین بازی خود را در دسته دوم در ۲۲ اوت ۲۰۲۰ مقابل آرودی ام ۴۷ انجام داد. در ۳۰ اوت ۲۰۲۰، توماس وان دن کیبوس اولین گل کلوب را مقابل لامل در تساوی ۲–۲ به ثمر رساند. در فصل بعد، کلاب نکست محل بازی خانگی خود را تغییر داد. تیم جوانان بازی های خانگی خود را در ورزشگاه شیره ولده در روس لار، ۲۵ کیلومتر دورتر از ورزشگاه یان برایدل برگزار خواهد کرد. این ورزشگاه به «لانه» تغییر نام خواهد داد. برای فصل ۲۰۲۲–۲۳ تصمیم گرفته شد که ۴ تیم ذخیره در لیگ چا
لشگر پرو شرکت کنند. براساس جایگاه نهایی در لیگ ذخیره ها، این بدان معنا بود که کلاب نکست بازخواهد گشت و با تیم های یانگ جنک، آراس سی ای فیوچرز و اس ال۱۶ اف سی همراه خواهد بود. در ۱۵ ژوئن ۲۰۲۲، کلاب بروژ نیکی هاین را به عنوان سرمربی جدید کلاب نکست معرفی کرد. این اتفاق ۱۰ روز پس از آن افتاد که گیلین پرودهوم به عنوان مدیرعامل جداگانه کلاب نکست و کلاب یلا اعلام شد.