Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نانسی اس. لاکور (متولد آلبانی، نیویورک) یک دریاسالار سه ستاره است که به عنوان رئیس نیروی ذخیره نیروی دریایی ایالات متحده خدمت می کند. او پیش تر از ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴ به عنوان نود و سومین فرمانده ناحیه دریایی واشینگتن فعالیت داشت. همچنین، وی مدیر برنامه مشارکت دریایی در نیروهای دریایی ایالات متحده در بخش اروپایی-آفریقایی ناوگان ششم ایالات متحده بوده و به طور هم زمان به عنوان معاون فرمانده ناوگان ششم ایالات متحده در ناپل، ایتالیا خدمت کرده است. حرفه. لاکور در سال ۱۹۹۰ از کالج هولی کراس با مدرک کارشناسی هنر فارغ التحصیل شد و از طریق برنامه سپاه آموزش افسران ذخیره نیروی دریایی کمیسیون خود را دریافت کرد. او مدرک کارشناسی ارشد هنر را از دانشگاه ایالتی سن دیگو دریافت کرده و دانش آموخته کالج فرماندهی و ستاد نیروی هوایی و دانشگاه دفاع ملی در کالج ستاد نیروهای مشترک است. او در سال ۱۹۹۳ به عنوان یک خلبان نیروی دریایی منصوب شد. دوره های پروازی او شامل خدمت در اسکادران های پشتیبانی رزمی هلیکوپتری ۸ در نورفک، ویرجینیا و ۳ در سن دیگو، کالیفرنیا، و همچنین فرماندهی بال هلیکوپتر تاکتیکی اقیانوس آرام بوده است. او در سال ۲۰۰۰ به نیروی
ذخیره نیروی دریایی پیوست. وظایف ستادی لاکور شامل خدمت در نیروی ذخیره بال های هوایی نیروی دریایی اقیانوس آرام در سن دیگو، کالیفرنیا، و نیروی ذخیره فرماندهی ناوگان آبی-خاکی ۴، یگان ۱۰۴ در بسمر، آلاباما بوده است. او به عنوان افسر اجرایی یگان ۲۱۸۶ کنترل هوایی تاکتیکی نیروی ذخیره و فرماندهی نیروی ذخیره آموزش نیروی ضربتی آتلانتیک خدمت کرده و همچنین افسر ارشد ستاد برای فرماندهی نیروی ذخیره ناوگان دوم ایالات متحده، فرماندهی مشترک اجزای هوایی بوده است. وی در سال های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۲ به عنوان رئیس مشارکت کلیدی فرماندهی در ستاد نیروی بین المللی کمک به امنیت در کابل، افغانستان اعزام شد. دوره های فرماندهی او شامل فرماندهی یگان ۴۰ ناوشکن نیروی ذخیره در جکسون ویل، فلوریدا؛ فرماندهی نیروی ذخیره برنامه مشارکت دریایی نیروهای دریایی ایالات متحده در اروپا-آفریقا/ناوگان ششم ایالات متحده، یگان ۴۱۳ در دیترویت، میشیگان و فرماندهی ستاد عملیات دریایی و هوایی نیروی ذخیره ناوگان نیروهای ایالات متحده در نورفک، ویرجینیا بوده است. وی در سال ۲۰۱۷ به عنوان افسر ارشد ستاد نیروی ذخیره در ناوگان نیروهای ایالات متحده خدمت کرد و از آنجا برای فرمانده
ی اردوگاه لمونیه در جیبوتی اعزام شد. لاکور در سال ۲۰۱۸ به درجه دریابان ارتقا یافت. او در ۱ اکتبر ۲۰۲۱ به درجه دریابان ارتقا پیدا کرد. در مارس ۲۰۲۲، لاکور به عنوان فرمانده ناحیه دریایی واشینگتن منصوب شد و جایگزین مایکل استفن گردید. او در ۱۰ ژوئن ۲۰۲۲ فرماندهی را بر عهده گرفت. در مه ۲۰۲۴، لاکور برای ارتقا به درجه دریاسالار سه ستاره و انتصاب به عنوان رئیس نیروی ذخیره نیروی دریایی ایالات متحده نامزد شد. فعالیت ها. پس از بازگشت از افغانستان در سال ۲۰۱۲، او به عنوان داوطلب در سازمان غیرانتفاعی «"Wounded Wear"» در چساپیک که به خانواده های نظامیان کشته یا مجروح کمک می کند، فعالیت خود را آغاز کرد. او بعدها به هیئت مدیره این سازمان پیوست. لاکور به خاطر فعالیت های آگاهی بخشی اش شناخته می شود. در سال ۲۰۱۴، او برنامه «"Valor Knows No Gender: Run to Remember"» را بنیان گذاشت که شامل دوی ۱۶۰ مایلی در ۱۶۰ ساعت برای گرامی داشت ۱۶۰ زن که در حین خدمت در عراق و افغانستان جان باخته بودند، بود. در سال ۲۰۱۸، او در رویداد «"Women's Panel Event"» در جیبوتی که به مناسبت ماه تاریخ زنان و روز جهانی زنان برگزار شد، شرکت کرد. نشان ها و اف
تخارات. افتخارات شخصی او شامل لژیون افتخار، مدال خدمات شایسته دفاعی، مدال خدمات شایسته نیروی دریایی، مدال ستایش نیروی دریایی، مدال دستاورد نیروی دریایی و سایر نشان های مأموریتی و تقدیرنامه های واحدی است. او تقریباً ۱۳۰۰ ساعت پرواز در هواپیماهای نظامی داشته است. زندگی شخصی. نانسی لاکور متأهل است و ۶ فرزند دارد - ۵ دختر و یک پسر.
مادران شنبه () گروهی است که هر شنبه ظهر به مدت نیم ساعت در گالاتاسارای استانبول ترکیه گرد هم می آیند تا اساساً در مورد بستگان گمشده خود توضیح بخواهند. ایشان عمدتاً از مادران قربانیان تشکیل شده و به عنوان الگویی از نافرمانی مدنی شناخته می شوند. مادران شنبه به عنوان روش اعتراض خود به ناپدیدشدن های اجباری و قتل های سیاسی توسط دولت پنهان در ترکیه در دوران کودتای نظامی دهه و دوران OHAL در دهه ، تحصن خاموش را با بیداری جمعی ترکیب می کنند. این گروه در سال شروع به کار کرد و با سرکوب دولت، از جمله خشونت پلیس و پیگرد قانونی، که آخرین بار در نوامبر رخ داده، مواجه شده است. تاریخچه. بر اساس گزارش انجمن حقوق بشر، بین سال های و ، ناپدیدی اجباری و قتل دولتی در شرق ترکیه گزارش شده است، افزون بر تعداد بسیار بیشتری از افراد گم شده که گزارش نشده اند (OHAL را نیز ببینید). اوّلین تحصن مادران شنبه — که گفته می شود تحت تأثیر مادران میدان مایو بوده — در مه بود. ایشان، پس از مواجهه با حملات خشونت آمیز پلیس که تقریباً هر هفته رخ می داد و به ویژه به دنبال چند حمله شدید که ضربه روحی به شرکت کنندگان وارد کرد، در مارس مجبور به توقف اعتراض
خود شدند. این اعتراضات در ژانویه از سر گرفته شد. گروهی که با حدود نفر شروع به کار کرده بود، در حال حاضر هزاران شرکت کننده دارد. در آگوست ، مقامات ترکیه اعلام کردند که فرمانداری این رویداد تجمع را برای مدت نامحدود ممنوع کرده است. پس از اعلام این خبر، مادران شنبه در هفت صدمین اعتراض مسالمت آمیز خود با خشونت پلیس مواجه و تعدادی از شرکت کنندگان بازداشت شدند. در نوامبر ، یک دادستان برای معترضان به دلیل تلاش برای برگزاری یک «جلسه غیرقانونی» تا سه سال زندان درخواست کرد. خواسته های اصلی این گروه عبارتند از: دیدار با نخست وزیر اردوغان. در فوریه ، نخست وزیر رجب طیب اردوغان مادران شنبه را به دفتر خود در استانبول دعوت کرد تا درخواست های ایشان را بشنود. اردوغان گفت که به عنوان دولت هر کاری که از دستش بربیاید برای کاهش درد و رنج اعضای خانواده ها انجام خواهد داد، امّا خاطرنشان کرد که دستیابی به نتایج در پرونده های بالای سال آسان نخواهد بود. با این وجود، او افزود که این نمی تواند بهانه ای باشد و تلاش های لازم برای دستیابی به نتایج مثبت انجام خواهد شد. ممنوعیت توسط دولت اردوغان. در آستانهٔ هفت صدمین شنبه، دولت اردوغان فعالیت
مادران شنبه را ممنوع کرد. عفو بین الملل، دیده بان حقوق بشر و مدافعان حقوق بشر در بیانیه ای مشترک این اقدام را بخشی از «سرکوب بی امان جامعهٔ مدنی، مدافعان حقوق بشر و کسانی که به طور مسالمت آمیز مخالفت خود را در ترکیه ابراز می کنند» خواند. مادران شنبه پس از گردهمایی در آن روز دستگیر شدند و محاکمهٔ آنها در مارس در استانبول آغاز شد.
جوآن وینترز (۸ دسامبر ۱۹۰۹ – اکتبر ۱۹۳۳) یک رقصندهٔ برادوی بود که در باغ جتسمانی، خارج از اورشلیم، در سال ۱۹۳۳ به قتل رسید. اگرچه نام اصلی او کارول وستا فون نیدرگزس بود، اما پدرش نام خانوادگی را در طول جنگ جهانی اول به «گادفری» تغییر داد، بنابراین او در بیشتر زندگی اش با نام کارول گادفری شناخته می شد. او در سیاتل، واشینگتن به دنیا آمد و تا سال ۱۹۲۸ در کنار خانواده اش زندگی کرد. رقصنده. وینترز در سال ۱۹۳۰ در نمایش "دختر بد" در برادوی در نقش سو ظاهر شد. او در ۱۳ آوریل ۱۹۳۲ به اروپا سفر کرد و قصد داشت تا برای جشن تولدش در ۸ دسامبر ۱۹۳۳ به نیویورک بازگردد. قتل. بر اساس گزارش خبرگزاری یوپی آی در ۴ نوامبر ۱۹۳۳، جسد وینترز به همراه جسد محمد کرامینی، یک کارمند خدمات مدنی اهل چنای، توسط یک راهب سالخورده در بخشی خلوت از باغ جتسمانی، «در مکانی که معمولاً جز در ایام عید پاک، زمانی که زائران مؤمن به این زمین مقدس می روند، مورد بازدید قرار نمی گیرد»، در اوایل نوامبر ۱۹۳۳ کشف شد. کرامینی، که راهنمای وینترز بود، با شلیک گلوله کشته شده بود. وینترز بر اثر ضربات وارده به سر جان باخت. یک منبع گزارش داد که وینترز در آتن، یونان با
کرامینی آشنا شد و هر دو در ۲۹ اکتبر وارد حیفا شدند. ممکن است آن ها با شورش های عربی که در خارج از شهر قدیم اورشلیم در اعتراض به افزایش مهاجرت یهودیان به فلسطین در جریان بود، روبه رو شده باشند. طبق گزارش یوپی آی، وینترز و کرامینی ظاهراً در کمین گرفتار شده بودند. مقامات اذعان داشتند که از این قتل ها سردرگم شده اند. یک مسلمان اهل هند شرقی به نام محمد اکرام در اوایل نوامبر ۱۹۳۳ به عنوان مظنون در این پرونده بازداشت شد اما به دلیل نبود مدارک کافی آزاد گردید. واکنش خانواده. پدر جوآن، برت گادفری (با نام اصلی اتو کریستیان فون نیدرگزس)، یک مهندس دریایی اهل بروکلین، نیویورک و رئیس شرکت تنظیم پروانه گادفری در بروکلین بود. او در هتل سنت جورج با خبرنگاران دیدار کرد. وی نامه ای از جوآن که به مادرش، بیولا گادفری (با نام اصلی بیولا می تافت، ۱۸۸۱–۱۹۷۴) نوشته شده بود و دو هفته پیش از آن دریافت شده بود، فاش کرد. وینترز در این نامه نوشته بود که هنگام ورود به استانبول در اوایل اکتبر به عنوان جاسوس بازداشت و توسط مأموران پلیس زن تفتیش شد و نامه هایی که همراه داشت، توقیف گردید. او پس از چند ساعت بازجویی آزاد شد. دو ماه پیش از قتل،
والدینش نامه ای از او دریافت کردند که در آن نوشته بود با یک تاجر جوان صربی آشنا شده و عاشق او شده است، اما این احساس از سوی او متقابل نبود. این نامه از بخارست، رومانی ارسال شده بود. گادفری اظهار داشت که چندین نامه به وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا ارسال کرده اما هیچ یک از آن ها پاسخ داده نشد. مادرش که گفت وینترز قصد داشت کتابی دربارهٔ فلسطین بنویسد، مجموعه ای از عروسک هایی را که جوآن از کشورهای مختلفی که در سفر نافرجامش از آن ها عبور کرده بود، برای خواهر کوچکش، لویال، فرستاده بود، نگه داشت. تدفین. وینترز در گورستان آمریکایی در اورشلیم که اکنون با نام گورستان بین المللی کلیسای اتحاد شناخته می شود، به خاک سپرده شده است. انجمن یهودیان آمریکایی برای حفاظت تاریخی در ژوئن ۲۰۱۴ یک سنگ قبر برای او فراهم کرد. متن یک شعر رازآلود و پیشگویانه که او اندکی پیش از مرگ برای والدینش نوشته بود، بر روی سنگ مزارش حک شده است. متن کامل آن چنین است:
دانل برت (۲۰ ژوئیه ۱۹۶۷ – ۲۶ اوت ۲۰۲۴) یک افسر نیروی دریایی ایالات متحده بود که به عنوان دریابد در نیروی دریایی ایالات متحده خدمت کرد. او یکی از کمتر از ۲۰۰ زنی بود که در تاریخ به درجه دریابد در نیروی دریایی ایالات متحده دست یافت. اوایل زندگی، تحصیلات و زندگی شخصی. برت در بوفالو، نیویورک، در ۲۰ ژوئیه ۱۹۶۷ متولد شد. او سه برادر داشت. برت در دانشگاه بوستون تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۹ با مدرک کارشناسی هنر در رشته تاریخ فارغ التحصیل شد. او دارای مدرک کارشناسی ارشد مدیریت، مطالعات امنیت ملی/راهبردی و توسعه منابع انسانی بود. برت همچنین مدرک کارشناسی ارشد علوم در مدیریت اطلاعات را دریافت کرد. او ازدواج کرده و یک دختر داشت. در ۱۰ ژوئن ۲۰۲۰، برت به هیئت مدیره شرکت صنایع "کی وی اچ" انتخاب شد. او در هیئت مدیره پروگرسیو اینشورنس، شولدرآپ، بانک امانت پروتگو و بانک وام مسکن فدرال نیویورک خدمت کرد. برت همچنین در چندین فیلم و سریال تلویزیونی به عنوان بازیگر فرعی حضور داشت. در سال ۲۰۲۳، برت به سرطان مغز مبتلا شد. او به حامی درمان های تجربی و مراقبت های پزشکی تبدیل شد و تمرکز حضور آنلاین خود را بر مربی گری و فلسفه زندگی معطوف کرد.
برت در ۲۶ اوت ۲۰۲۴ در سن ۵۷ سالگی بر اثر گلیوبلاستوما درگذشت. خدمت نظامی. برت در ۲۸ اوت ۱۹۸۹ در مراسمی بر عرشه یواس اس کانستیتوشن، به عنوان افسر ناوبان از طریق سپاه آموزش افسران ذخیره نیروی دریایی به خدمت گرفته شد. او در فرماندهی مرکزی نیروهای دریایی ایالات متحده/ناوگان پنجم ایالات متحده، فرماندهی ناوگان دوم، گروه ضربت ناو هواپیمابر دو، و به عنوان معاون مدیر دانش در نیروی چندملیتی - عراق خدمت کرد. همچنین، او در گروه ضربت ناو هواپیمابر ۱۲ مأموریت هایی داشت که شامل استقرارهایی در حمایت از عملیات آزادی پایدار متمرکز بر افغانستان و عملیات واکنش یکپارچه در هائیتی بود. او در ستاد فرماندهی مشترک دائمی فرماندهی اقیانوس آرام ایالات متحده خدمت کرد. همچنین به عنوان معاون مدیر عملیات جاری در فرماندهی سایبری ایالات متحده مشغول به کار بود. پس از ارتقا به درجه دریابد (نیمه پایین) در ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۵، برت به عنوان مدیر عملیات جاری در فرماندهی سایبری ایالات متحده خدمت کرد. تکالیف ساحلی برت شامل مأموریت هایی در ایستگاه های رایانه ای و مخابراتی نیروی دریایی در سیسیل فیلد، پورتوریکو و جکسون ویل، فلوریدا بود. او همچنین به عنوان پژو
هشگر ارشد نیروی دریایی در انجمن ارتباطات و الکترونیک نیروهای مسلح، و به عنوان فرمانده مرکز پشتیبانی سیستم های فرماندهی متحد آتلانتیک در فرماندهی پرسنل نیروی دریایی نورفک خدمت کرد. نیروی دریایی ایالات متحده او را به عنوان فرمانده ایستگاه اصلی منطقه ای رایانه و مخابرات نیروی دریایی آتلانتیک منصوب کرد و بعداً به عنوان رئیس ستاد فرماندهی نیروهای اطلاعاتی نیروی دریایی فعالیت داشت. در سال ۲۰۱۷، برت به عنوان مدیر بخش امنیت سایبری نیروی دریایی ایالات متحده و معاون مدیر ارشد اطلاعات در ستاد رئیس عملیات دریایی منصوب شد. او در اکتبر ۲۰۱۹ از نیروی دریایی ایالات متحده بازنشسته شد. نویسندگی. در ژوئن ۲۰۲۱، برت کتابی با عنوان "تکان دادن قایق: پذیرش تغییر، تشویق نوآوری و تبدیل شدن به یک رهبر موفق" منتشر کرد. این کتاب در چندین دسته بندی در فهرست پرفروش ترین های آمازون قرار گرفت. برت همچنین ۳۵ مقاله تألیف و منتشر کرده است.
مونترال ایمپکت () یک باشگاه فوتبال حرفه ای کانادایی مستقر در مونترال، کبک بود. این تیم که در سال ۱۹۹۳ تأسیس شد، در لیگ های مختلف در سطح دوم سیستم لیگ فوتبال ایالات متحده بازی کرد که با لیگ فوتبال حرفه ای آمریکا شروع شد. آنها بعداً در دسته اول یوسی ال، لیگ برتر دسته دوم و لیگ فوتبال آمریکای شمالی بازی کردند. پس از فصل ۲۰۱۱، تیم ایمپکت با تیمی به همین نام جایگزین شد که در سال ۲۰۱۲ به ام ال اس پیوست.
توربومکا آریل یک سری از موتورهای توربوشفت فرانسوی است که نخستین بار در سال ۱۹۷۴ راه اندازی شد. این موتورها با توان ، بیش از ۱۲٬۰۰۰ دستگاه از آن ها از سال ۱۹۷۸ تا ۲۰۱۸ تولید شده و در مجموع بیش از ۵۰ میلیون ساعت پرواز برای ۴۰ نوع بالگرد ثبت کرده اند. در ژوئن ۲۰۱۸، تعداد ۱٬۰۰۰ دستگاه آریل دی-۲ در خدمت بودند و بالگردهای تک موتوره H125 و H130 را نیرو می بخشیدند، که از سال ۲۰۱۱ یک میلیون ساعت پرواز ثبت کرده بودند. پس از آزمایش های استقامت و تحلیل داده های ناوگان، فاصله زمانی بین تعمیرات اساسی این موتورها ۲۵٪ افزایش یافته و به ۵٬۰۰۰ ساعت رسیده و بازرسی اجباری آن ها به ۱۵ سال بدون محدودیت ساعتی افزایش یافت، که هزینه های نگهداری را کاهش داد. لیمینگ WZ-8 (توربوشفت) و لیمینگ WJ-9 (توربوپراپ) نام هایی هستند که برای تولید توربومکا آریل در چین به کار می روند. در سال ۲۰۲۱، سافران یک مرکز تولید در گرند پریری، تگزاس برای تولید موتورهای آریل 2E راه اندازی کرد که پیش از این تنها در فرانسه تولید می شدند.
کارولین لد ویدمر (۱۹ ژانویه ۱۹۰۲ – ۱۰ ژانویه ۱۹۹۱) یک آموزگار پرستاری و مدیر دانشگاهی آمریکایی بود که به عنوان نخستین رئیس دانشکده پرستاری دانشگاه کنتیکت خدمت کرد. او این سمت را به مدت بیست وپنج سال (۱۹۴۲–۱۹۶۷) بر عهده داشت. حرفه و تحصیلات. ویدمر در ۱۹ ژانویه ۱۹۰۲ در راندولف، ورمانت به دنیا آمد. والدین او جورج لد، یک کشیش، و مری هملین، دختر سایروس هملین، بنیان گذار کالج رابرت و رئیس کالج میدلبری بودند. ویدمر مدرک کارشناسی خود را در سال ۱۹۲۳ از کالج ولزلی دریافت کرد. او عضو انجمن فی بتا کاپا بود. پس از دوره هایی به عنوان دستیار پژوهشی آسیب شناسی در بوستون و مربی آزمایشگاه در دانشگاه ورمانت، در سال ۱۹۲۹ وارد مدرسه پرستاری دانشگاه ییل شد. در اواخر همان سال، چندین ماه به عنوان سازمان دهنده بهداشت عمومی در بوگوتا، کلمبیا فعالیت کرد. پس از فارغ التحصیلی به عنوان پرستار ثبت شده، ویدمر به عنوان سرپرست پرستاران در بیمارستان ییل نیو هیون مشغول به کار شد. دانشگاه کنتیکت. ورود ایالات متحده به جنگ جهانی دوم باعث افزایش شدید تقاضا برای پرستاران شد و ایالت کنتیکت برای پاسخ به این نیاز اقدام کرد. ویدمر، به توصیه آنی واربرتون
گودریچ و با انتصاب رئیس دانشگاه کنتیکت، آلبرت ن. یورگنسن، در اوت ۱۹۴۲ به عنوان نخستین مدیر (و یک سال بعد، رئیس) دانشکده پرستاری دانشگاه کنتیکت منصوب شد. او برنامهٔ درسی را تدوین و به طور مداوم بازبینی کرد، اعضای هیئت علمی را استخدام کرد (نخستین نفر جوزفین دولان بود) و با بیمارستان ها برای ایجاد دوره های عملی برای دانشجویان همکاری داشت. این دانشکده نخستین گروه دارای مدرک کارشناسی خود را در سال ۱۹۴۷ فارغ التحصیل کرد و در سال ۱۹۵۵ شعبه ای از انجمن افتخاری "سیگما تتا تاو" را تأسیس کرد. در سال ۱۹۴۹، کمیته ملی بهبود خدمات پرستاری دانشگاه کنتیکت را در میان ۲۵٪ برتر دانشکده های پرستاری کشور رتبه بندی کرد. ویدمر همچنین پایه های برنامه تحصیلات تکمیلی پرستاری را بنا نهاد که در سال ۱۹۷۱ آغاز شد. تا زمان بازنشستگی ویدمر، تعداد دانشجویان این دانشکده از ۱۳ نفر در سال ۱۹۴۲ به ۴۸۳ نفر (و ۳۸ عضو هیئت علمی) در سال ۱۹۶۷ افزایش یافت. در دوران ریاست خود، ویدمر برای ادامه تحصیل در کالج ترینیتی (کنتیکت) رفت و در سال ۱۹۵۱ مدرک کارشناسی ارشد آموزش را دریافت کرد. میراث. پس از بازنشستگی، ویدمر همچنان در جامعه پرستاری ملی و سازمان های م
حلی نزدیک محل سکونتش در استورز، کنتیکت فعال باقی ماند. او نزدیک به هفت سال به عنوان دبیر اجرایی انجمن "سیگما تتا تاو" خدمت کرد. همچنین، ریاست انجمن تاریخی منسفیلد، انجمن بیمارستان ویندهم و انجمن پرستاران کنتیکت را بر عهده داشت. او عضو هیئت دولتی آزمونگران پرستاری و لیگ آموزش پرستاری کنتیکت نیز بود. علاوه بر خدمات حرفه ای، ویدمر در سال ۱۹۷۵ جایزه فارغ التحصیل برجسته را از دانشگاه ییل و در سال ۱۹۶۷ جایزه افتخاری انجمن پرستاران کنتیکت را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۲، بال ویدمر در ساختمان استورز هال، محل دانشکده پرستاری، به افتخار او نام گذاری شد. این بخش دارای ۱۵٬۸۰۰ فوت مربع مساحت بود و با هزینه ۱۴ میلیون دلار ساخته شد. این ساختمان شامل یک کلاس بزرگ، سالن مطالعه، اتاق های شبیه سازی بالینی و اتاق های معاینه بود. ساختمان پیشین دانشکده پرستاری نیز بین سال های ۱۹۵۰ تا ۱۹۹۶ با نام ساختمان کارولین لد ویدمر شناخته می شد که در ابتدا در سال ۱۹۱۹ به عنوان درمانگاه دانشگاه ساخته شده بود و پس از تعطیلی در سال ۱۹۹۶ تخریب شد. هر سال، دانشکده پرستاری دانشگاه کنتیکت جایزه کارولین لد ویدمر را برای رهبری در پرستاری به فارغ التحصیلان
برجسته اعطا می کند. زندگی شخصی. در دوران اقامتش در بیروت، ویدمر با رابرت ویدمر آشنا شد و در ۲۷ آوریل ۱۹۳۴ با او ازدواج کرد. آن ها دو پسر به نام های اریک ویدمر و مایکل ویدمر داشتند. ویدمر در ویندهام در ۱۰ ژانویه ۱۹۹۱ درگذشت. هر دو پسرش از او به جا ماندند.
مادران دیاربکر () گروهی از مادران کرد هستند که هر روز با برپایی تحصن اعتراضی علیه حزب دموکراتیک خلق ها (HDP) گردهم می آیند و خواهان بازگرداندن فرزندان خود هستند که گفته می شود توسط حزب کارگران کردستان (PKK) فریب خورده یا ربوده شده اند. این تحصن در پیرامون مقرّ HDP در دیاربکر برگزار می شود. برخلاف مادران شنبه در استانبول که آن ها نیز در پی یافتن سرنوشت بستگانِ ناپدیدشده خود هستند و اعتراضات شان با سرکوب پلیس مواجه می شود، مادران دیاربکر از حمایت پلیس ترکیه برخوردارند که هر شب آن ها را تا منزل اسکورت می کند و همچنین تحت حمایت دادستانی محلی نیز قرار دارند. رسانه های طرفدار دولت نیز از این گروه حمایت می کنند. تاریخچه. قبل از شکل گیری این گروه در دیاربکر، هر از گاهی شکایات مشابهی از سوی مادران مطرح می شد که از پسران خود می خواستند خود را تسلیم مقامات امنیتی کنند. آیتکین یلماز، از اعضای سابق پ ک ک که کتاب هایی دربارهٔ این سازمان نوشته است، می گوید برخی از جوانان کرد داوطلبانه و برخی دیگر تحت فشار به پ ک ک پیوسته اند. اعتراضات در اوت و زمانی آغاز شد که مادر کرد «حسیره آکار» پ ک ک را به ربودن پسرش متهم کرد. بلافاصله
پس از آن، یک خبرگزاری نزدیک به ملی گرایان کُرد با آن پسر ساله مصاحبه کرد. او در این مصاحبه مدعی شد به پ ک ک نپیوسته، بلکه به دلیل یک موضوع خانوادگی از خانه فرار کرده است. او به خانه برگشت. این نتیجه باعث دلگرمی مادران دیگر شد. از سپتامبر ، خانواده به تظاهرات خارج از مقر HDP در دیاربکر پیوستند. HDP یک حزب سیاسی است که توسط چندین حزب و دولت ترکیه به داشتن ارتباط با پ ک ک متهم شده است. به خاطر این تحصن و پس از انتشار گزارش های رسانه ای مبنی بر تهدید تظاهرکنندگان از سوی هواداران ادعایی پ ک ک، دفتر دادستان عمومی اصلی دیاربکر تحقیقاتی را علیه مدیران استانی و منطقه ای HDP دیاربکر آغاز کرده است. HDP این اتهامات را رد می کند و می گوید که اعتراضات توسط دولت سازماندهی شده تا این حزب را شیطانی جلوه دهد. زیات جیلان، رئیس مشترک HDP دیاربکر، مدعی شد که حزب عدالت و توسعه (AKP) با استفاده از خانواده ها در تلاش است تا انتقام شکست خود در انتخابات شهرداری استانبول در ژوئن را بگیرد. متین گورجان، ستون نویس "المانیتور"، این اعتراضات را اهرم فشار بر HDP برای «فاصله گرفتن از پ ک ک و تغییر شکل» می داند. این گروه از نشستن روی پله های ج
لوی ساختمان حزب دست کشیدند و برای پناه گرفتن از هوای سرد به یک چادر نقل مکان کردند. پلیس این گروه را با آب و غذا اسکان داد. در مارس ، تعداد خانواده های معترض به خانواده افزایش یافت. در این اعتراضات افرادی از خارج از استان دیاربکر نیز حضور پیدا می کنند. اعتراضات در طول شیوع ویروس کرونا با مراعات اقدامات اتخاذشده برای مبارزه با همه گیری ادامه پیدا کرد؛ سالمندان به خانه رفتند و بقیه با فاصله از هم با دستکش و ماسک جمع شدند. یکی از اعضای پ ک ک که ادعا می کند خانواده اش بخشی از تظاهرات هستند، از ایشان می خواهد که «فوراً بس کنند» و منکر دستکاری روانی شده است. مراد کارایلان، از فرماندهان پ ک ک، در مصاحبه ای هرگونه اتهام علیه HDP و پ ک ک را رد کرد. بازدیدها. در نوامبر ، توماش زدخوفسکی، نایب رئیس کمیتهٔ امور اجتماعی پارلمان اروپا، با مادران در دیاربکر دیدار کرد. سفیرانی از ۹ کشور از جمله سانجای باتاچاریا از هند، آندری سیبیها از اوکراین و دومنیک جان چیلکات از بریتانیا نیز از مادران دیدن کردند. در سپتامبر ، رئیس کمیسیون حقوق بشر مجلس ترکیه و رئیس کمیته پارلمانی فرصت های برابر زنان و مردان از تحصن بازدید و حمایت خود را اع
لام کردند. سلیمان سویلو، وزیر کشور ترکیه نیز از تظاهرات بازدید کرد؛ اما از سوی مخالف اصلی خود کمال قلیچ داراوغلو، رئیس حزب جمهوری خواه خلق (CHP) مورد انتقاد قرار گرفت. او گفت: «چرا می روی و آنجا می نشینی؟ وظیفهٔ تو حل کردن مشکل است.» طی بازدیدی در دسامبر ، آمینه اردوغان، بانوی اول ترکیه، با همراهی زهرا زمرد سلچوک، وزیر خانواده، کار و خدمات اجتماعی، حمایت خود را از خانواده ها اعلام کردند. در اکتبر ، گروه لابی گری مادران سربرنیتسا نیز در مقابل مقرّ HDP در دیاربکر از خانواده ها دیدار کرد. جوایز. ثمیح دورموش، رئیس اتحادیه کارکنان خدمات بهداشتی و اجتماعی (Sağlık-Sen)، جایزه «مادر سال» را در ژانویه به مادران دیاربکر اعطا کرد.
مری کستی ویزی (یا ماریا هنریکوونا ویزی به زبان )(۱۷ ژانویه ۱۹۰۴۱۸ اکتبر ۱۹۹۴) یک شاعر و مترجم آمریکایی بود که به زبان های انگلیسی و روسی منتشر کرد و «میراث خوبی از آثار منتشر شده و منتشر نشده» به جا گذاشت. زندگی. مری کستی ویزی در ۱۷ ژانویه ۱۹۰۴ در نیویورک به دنیا آمد. او از مادر روسی اش، ماریا پلاتونوونا تراولینسکایا (۱۸۷۴–۱۹۵۰)، و پدر آمریکایی اش، هنری کستی ویزی (۱۸۷۳–۱۹۳۹) متولد شد. او در سن پترزبورگ، روسیه که خانواده در چهار هفته گی او به آنجا نقل مکان کرده بودند، و هاربین، چین که پدرش در سال ۱۹۱۷ به عنوان کنسولگری آمریکایی به آنجا منتقل شده بود، بزرگ شد. خانواده او بخشی از دیاسپورای روسی در چین بودند، جایی که بسیاری از روس ها پس از انقلاب ۱۹۱۷ و جنگ داخلی از روسیه فرار کرده بودند. از اوایل دهه ۱۹۲۰، هنری کستی ویزی روزنامه ای به نام راشا دیلی نیوز ("Russian Daily News)" را که بعداً به هاربین دیلی نیوز ("Harbin Daily News)" تغییر نام یافت، ویرایش و منتشر می کرد. مری ویزی از سن شش سالگی شروع به نوشتن شعر کرد، ابتدا به زبان روسی. او آثار الکساندر پوشکین، میکائیل لرمونتوف، الکساندر بلوک، نیکولای گومیلیف و آنا
آخماتووا را تحسین می کرد. مری ویزی در چین تحصیلات خوبی دریافت کرد؛ ابتدا در یک مدرسه دخترانه روسی معتبر در هاربین و سپس در سال های ۱۹۲۱–۱۹۲۲ در مدرسه آمریکایی شمال چین در تونگ ژو، پکن. پس از فارغ التحصیلی، دو سال برای دبیرکل ی.م.ک.ا. در هاربین کار کرد و سپس در سال ۱۹۲۵ به آمریکا رفت. او در دانشگاه پومونا در کلرمونت، کالیفرنیا تحصیل کرد و در رشته زبان ها و ادبیات فارغ التحصیل شد و در سال ۱۹۲۷ فارغ التحصیل شد. در دانشگاه پومونا، او به طور فعال در باشگاه ها و انجمن های مختلف شرکت می کرد و شعرهای انگلیسی او شناخته شده بود. او دعوت شد تا به جامعه "انجمن نویسندگان" بپیوندد، که یک جامعه خاص به طور انحصاری بود که در سال ۱۹۱۳ تأسیس شده بود. مقاله ای دربارهٔ شعر چینی و دو شعر او در نشریه این جامعه منتشر شد. پس از بازگشت به هاربین، ویزی برای روزنامه پدرش کار کرد و در نقش های دیگر به خاطر توانایی اش در صحبت کردن به زبان های روسی و انگلیسی به کار مشغول شد. اولین مجموعه شعر او، در هاربین منتشر شد و بازخورد مثبتی دریافت کرد. این مجموعه متمایز بود به خاطر دو زبانه بودن آن که شامل ۱۲۷ شعر به زبان روسی، ۱۳ شعر به زبان انگلیسی،
۱۱ ترجمه از روسی به انگلیسی و ۸ ترجمه از انگلیسی به روسی بود. ویزی اشعار تعدادی از شاعران معروف را به زبان روسی ترجمه کرد. از جمله این شاعران ادنا سنت وینسنت میلی، سارا تیزدیل و جورج سانتایانا بودند. در سال ۱۹۳۳، خانواده به شانگهای منتقل شدند و دومین مجموعه شعر ویزی در سال ۱۹۳۶ منتشر شد. تمامی ۵۲ شعر آن به زبان روسی بودند. در سال ۱۹۳۹، خانواده دوباره جابه جا شد و این بار به سان فرانسیسکو رفتند. پدر ویزی بلافاصله پس از ورودشان درگذشت و مادرش در سال ۱۹۵۰ درگذشت. در سال ۱۹۴۰، ویزی با اوگنی فدوروویچ تورکوف (۱۹۰۸–۱۹۸۱)، مهندس، ازدواج کرد و این زوج به زودی دختری به نام اولگا داشتند. در سان فرانسیسکو، او به نوشتن و ترجمه ادامه داد و اشعارش در مجموعه های مختلفی در ایالات متحده و اروپا منتشر شد. سومین مجموعه شعر او، "Golubaia trava (علف های آبی رنگ)" در سال ۱۹۷۳ منتشر شد و به همسرش تقدیم شد. اگرچه کار او اغلب به عنوان شعر مهاجر توصیف می شد، ویزی احساس می کرد که هم روسی است و هم آمریکایی؛ مهاجر هیچ کدام از این دو کشور نیست. او نوشت: در روسیه اشعار من اکنون به عنوان شعر مهاجر منتشر می شوند، اما من اصلاً مهاجر نیستم. اگ
رچه به زبان روسی می نویسم، من یک آمریکایی نسل یازدهم هستم! اخیراً یک سری شگفت انگیز (اگرچه ترسناک) به نام «جنگ داخلی» در تلویزیون پخش شد، و من آن را خیلی عمیق حس کردم. چند نفر از بستگانم (جنوبی ها) را در آنجا دیدم. وقتی همکلاسی هایم در یک مدرسه روسی از من می پرسیدند که کی هستم، روسی هستم یا آمریکایی، من با افتخار پاسخ می دادم که صد در صد روسی و صد در صد آمریکایی هستم.در سال های آخر عمر، ویزی تمایل خود را برای جمع آوری و انتشار آثار ترجمه شده افرادی که نگران بود ممکن است از بین بروند یا فراموش شوند، ابراز کرد. او در ۱۸ اکتبر ۱۹۹۴ در سان فرانسیسکو درگذشت. مجموعه اشعار و ترجمه های مری کستی ویزی در سال ۲۰۰۵ تحت عنوان "ماه در در و دیوار من" ("A Moongate in My Wall)" منتشر شد و توسط اولگا باکیچ ویرایش شد.