Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فیلم استَگ () یا فیلم آبی یا اسموکر نوعی فیلم پورنو است که به طور مخفیانه و زیرزمینی در ۶۵ سال نخست قرن بیستم تولید می شد. به طور معمول، فیلم های استَگ دارای ویژگی های خاصی بودند. مدت زمان آنها کوتاه بود (حداکثر حدود ۱۲ دقیقه)، صامت بودند، پورنوگرافی هاردکور را به تصویر می کشیدند و به دلیل قوانین سانسور به صورت مخفیانه تولید می شدند. فیلم های استَگ برای تماشاگران مرد در انجمن های برادری یا مکان های مشابه نمایش داده می شد. تماشاگران با رد و بدل کردن شوخی های جنسی و دستیابی به برانگیختگی جنسی، بازخورد جمعی قابل توجهی به فیلم نشان دادند. فیلم های استَگ همچنین در بسیاری از روسپی خانه ها نمایش داده می شد. مورخان سینما، فیلم های استَگ را یکی از اَشکالِ بدوی سینما می دانند، زیرا توسط هنرمندان ناشناس و آماتور تولید می شد. امروزه بسیاری از این فیلم ها توسط «مؤسسه کینزی» بایگانی و نگهداری می شوند. با این حال، اکثر فیلم های استَگ در معرض پوسیدگی هستند و هیچ گونه حق تکثیر یا مالک یا تألیف تأیید شده ای ندارند و معلوم نیست عوامل سازنده آنچه کسانی بوده اند. دوران فیلم های حق تکثیر به دلیل آغاز انقلاب جنسی در دهه ۱۹۶۰ در ترک
یب با فناوری های جدید فیلم های خانگی دهه های پس از جنگ جهانی اول، مانند فیلم های ۱۶ میلی متری، ۸ میلی متری و فیلم سوپر ۸ به پایان رسید. پژوهشگران مؤسسه کینزی معتقدند که بین سال های ۱۹۱۵ تا ۱۹۶۸ حدود ۲٬۰۰۰ فیلم از این گونه تولید شده است. سینمایِ استَگ آمریکا به طور کلی ابتدا در اواسط دهه هفتاد مورد توجه پژوهشگران جریان اصلی قرار گرفت، مانند کتاب "فیلم های کثیف" اثر دی لورو و جرالد رابکین (۱۹۷۶)، و اخیراً برخی مورخان فرهنگی فمینیست و گی، مانند «لیندا ویلیامز» در کتاب "هاردکور: لذت قدرت هسته اصلی و دیوانگی قابل مشاهده" (۱۹۹۹) و کتاب "هم جنس آمیزی در فیلم های کلاسیک استَگ آمریکایی: روی پرده، بیرون از پرده" اثرِ «توماس وا» (۲۰۰۱).
باشگاه فوتبال پونتاریناس یک باشگاه فوتبال کاستاریکایی است که در حال حاضر در لیگ برتر کاستاریکا رقابت می کند. این تیم بازی های خانگی خود را در ورزشگاه لیتو پرز در پونتارناس، استان پونتارناس، کاستاریکا انجام می دهد که به دلیل دمای بالا و حمایت بی توقف هواداران به "دیگ جادویی" معروف است.
صداپیشه، و خواننده اهل اوساکا، ژاپن است. او بیشتر برای اجرای صداپیشگی برای تعداد بیشماری مجموعه تلویزیونی انیمه شهرت دارد که از آن ها می توان به آلفونسو الریک در "کیمیاگر تمام فلزی"/""، کاگورا در "گینتاما"، هپی در "فری تیل"، کارین کوروساکی/نِمو کوروتسوچی در "بلیچ"، میهارو رُکوجو در "ناباری نو او"، جوزو سوزویا در "توکیو غول"، و در بازی های ویدئویی مانند شخصیت هاروکا ساوامورا در سری "یاکوزا" اشاره کرد. به خاطر نقش های او در شخصیت هایی مانند شانا در "شاکوگان نو شانا"، تایگا آیساکا در "تورادورا!"، ناگی سانزنین در "هایاته ساقی مبارز"، آگوری مادوکا/کیور ایس در "دوکی دوکی! پیری کیور"، و آریا هولمز کانزاکی در "آریا اسکارلت مهمات"، برخی از طرفداران به او لقب «ملکهٔ تسوندره» داده اند.
جان هیلبرت لارسن (؛ ۱۴ مه ۱۹۲۳–۱۰ مارس ۲۰۰۱) با نام هنری جان هیلبارد () فیلم نامه نویس، کارگردان، تدوین گر و تهیه کننده اهل دانمارک بود.
جنگ آل سعود و آل راشد در سالهای ۱۹۰۳–۱۹۰۷ که نبردهای قاسم نیز نامیده می شود، نیروهای وفادار به آل سعود، حاکمان امارت جدید نجد، را در مقابل امیرنشین جبل شمر قرار داد که توسط خانواده آل راشد اداره می شد. نبردهای متناوب آن با پیروزی قاطع سعودی ها در نبرد روضات محنه و تصرف استان قصیم در ۱۳ آوریل ۱۹۰۶ منجر شد. اولین نبردهای سلطان عبدالعزیز آل سعود علیه امیرنشین جبل شمر متحد امپراتوری عثمانی بود که توسط ۸ گردان نظامی پشتیبانی می شد و تعداد اعضای هر گردان بین ۳۰۰ تا ۱۰۰۰ نفر بود. نبردهای زیادی بین ارتش سعودی به رهبری سلطان عبدالعزیز آل سعود در برابر امارت جبل شمر که توسط خاندان الرشید اداره می شد روی داد. نبردهای متناوب آن جنگ با پیروزی قاطع سعودی ها در نبرد روضات محنه و تصرف استان قصیم در ۱۳ آوریل ۱۹۰۶ به رغم درگیری های دیگری که در سال ۱۹۰۷ رخ داد، پایان یافت. اولین نبردها در شهر عنیزه در مارس ۱۹۰۴ آغاز شد، جایی که سلطان عبدالعزیز آل سعود عبدالعزیز بن متب الرشید را شکست داد. نیروهای سعودی کنترل شهر عنیزه را به دست گرفتند. تلفات امارت جبل شمر بسیار زیاد بود، زیرا در مقایسه با تلفات نیروهای سعودی که بیش از دو نفر نبو
د، ۳۷۰ نفر را از دست داد.
تأمین اجتماعی یا رفاه به معنای تأمین سطحی از نیک زیستی و حمایت اجتماعی برای همهٔ شهروندان یک کشور است. تأمین اجتماعی ممکن است اشاره به موارد زیر نیز باشد:
رفاه به معنای تأمین سطحی از نیک زیستی و حمایت اجتماعی برای همهٔ شهروندان یک کشور است. رفاه ممکن است اشاره به موارد زیر نیز باشد:
تا سال ۲۰۲۳، مصرف انرژی آلمان به ۱۰۷۹۱ پتاژول رسید که ۷۷٫۶ درصد آن از منابع فسیلی و ۱۹٫۶ درصد از انرژی های تجدیدپذیر تأمین می شد. آلمان تا سال ۲۰۲۰ هفتمین مصرف بزرگ انرژی در جهان است در سال ۲۰۲۱ تولید برق آلمان به ۵۵۳٫۹ تراوات ساعت رسید که کمتر از ۶۳۱٫۴ تراوات ساعت در سال ۲۰۱۳ بود. نکته کلیدی سیاست ها و سیاست گذاری های انرژی در آلمان موسوم به «Energiewende» به معنای «تحول انرژی» است. این سیاست شامل حذف تدریجی انرژی هسته ای (تکمیل شده در سال ۲۰۲۳) و جایگزینی تدریجی سوخت های فسیلی با انرژی های تجدیدپذیر است. جایگزینی برق هسته ای در ابتدا با تولید برق از زغال سنگ و همین طور واردات برق صورت گرفت. یک مطالعه نشان داد که حذف تدریجی هسته ای باعث ایجاد ۱۲ میلیارد دلار هزینه در سال شده است که بخش عمده آن به دلیل افزایش مرگ و میر ناشی از قرار گرفتن در معرض آلودگی ناشی از سوخت های فسیلی بوده است. قبل از حمله روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، آلمان به شدت به انرژی روسیه وابسته بود و نیمی از گاز طبیعی، یک سوم نفت گرمایشی و نیمی از واردات زغال سنگ از روسیه را به خود اختصاص می داد. آلمان به دلیل همین وابستگی، در بحبوحه تهاجم روس
یه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، پیشنهاد اتحادیه اروپا برای کاهش واردات انرژی روسیه را به تأخیر انداخت یا کمرنگ کرد. با این حال، تهاجم روسیه منجر به تغییر اساسی در سیاست انرژی آلمان شد، با این هدف که تا اواسط سال ۲۰۲۴ به طور کامل مستقل از واردات انرژی از روسیه باشد. آمار انرژی. انتشار CO2 در سال ۲۰۲۰: ۶۰۳٫۳۵ میلیون تن برنامه انرژی. در برنامه سال ۲۰۳۰، ۸۰ درصد برق مصرفی از انرژی های تجدیدپذیر تأمین می شود. مصرف انرژی. در سال ۲۰۱۹، آلمان ششمین مصرف کننده بزرگ انرژی در جهان بود. این کشور همچنین دارای بزرگ ترین بازار ملی برق در اروپا بود. آلمان پنجمین مصرف کننده بزرگ نفت جهان در سال ۲۰۱۸ بود که ۳۴٫۳ درصد از کل مصرف انرژی آن به خود اختصاص داده بود و ۲۳٫۷ درصد دیگر نیز از گاز طبیعی تأمین می شد. واردات انرژی. در سال ۲۰۲۱، آلمان ۶۳٫۷ درصد از انرژی مرد نیاز خود را وارد کرد. حدود ۹۸ درصد از نفت مصرفی در آلمان وارداتی است. در سال ۲۰۲۱، روسیه ۳۴٫۱ درصد، آمریکا ۱۲٫۵ درصد، قزاقستان ۹٫۸ درصد و نروژ ۹٫۶ درصد واردات نفت خام را تأمین کردنده اند. در سال ۲۰۲۱، آلمان بزرگ ترین واردکننده گاز طبیعی در جهان بود که بیش از یک چهارم مصرف انر
ژی اولیه در آلمان را پوشش می داد. حدود ۹۵ درصد از گاز طبیعی مصرفی در آلمان، وارداتی است که حدود نیمی از آن دوباره صادر می شود. ۵۵ درصد واردات گاز از روسیه، ۳۰ درصد از نروژ و ۱۳ درصد از هلند بوده است. از سال ۲۰۲۲، آلمان پایانه های LNG ندارد، بنابراین برای تمام واردات گاز از خطوط لوله استفاده می شود. پس از تهاجم روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، آلمان اعلام کرد که می خواهد یک پایانه LNG در بندر برونسبوتل دریای شمال بسازد تا امنیت تأمین انرژی را بهبود بخشد. آلمان به دلیل ذخایر غنی زغال سنگ، سنت دیرینه ای در استفاده از زغال سنگ دارد. آلمان چهارمین مصرف کننده بزرگ زغال سنگ جهان تا سال ۲۰۱۶ بود استخراج زغال سنگ سخت در سال ۲۰۱۸ به طور کامل متوقف شد، زیرا نمی توانست با منابع ارزان تر آن در نقاط دیگر جهان رقابت کند و این صنعت تنها با کمک یارانه ها زنده مانده بود. از سال ۲۰۲۲، فقط زغال سنگ قهوه ای است هنوز در آلمان استخراج می شود. پس از پایان تولید داخلی در سال ۲۰۱۸، آلمان تمام ۳۱٫۸ میلیون تن زغال سنگ سخت مصرفی در سال ۲۰۲۰ را وارد کرد. بزرگ ترین تأمین کنندگان آن نیز روسیه (۴۵٫۴ درصد)، ایالات متحده (۱۸٫۳ درصد) و استرالیا (۱
۲٫۳ درصد) بودند. در سال ۲۰۲۳، واردات گاز طبیعی آلمان با ۳۲٫۶ درصد کاهش به ۹۶۸ تراوات ساعت (TWh) رسید. این امر به صرفه جویی بیش از پیش انرژی و کاهش صادرات گاز نسبت داده شد. منابع اصلی واردات گاز طبیعی شامل نروژ (۴۳٪)، هلند (۲۶٪) و بلژیک (۲۲٪) بودند. منابع انرژی. سوخت های فسیلی. نیروی زغال سنگ. زغال سنگ دومین منبع بزرگ مورد استفاده برای تولید برق در آلمان است. تا سال حدود ۲۴ درصد برق این کشور از زغال سنگ تولید می شد. این میزان نسبت به سال ۲۰۱۳ کاهش داشت که در آن زمان زغال سنگ حدود ۴۵ درصد از تولید برق آلمان را تشکیل می داد که ۱۹ درصد از زغال سنگ سخت و ۲۶ درصد از ز زغال سنگ قهوه ای تأمین می شد. با این وجود، در نیمه اول سال ۲۰۲۱، زغال سنگ بزرگ ترین منبع برق در کشور بود. همچنین آلمان یک تولیدکننده بزرگ زغال سنگ است. زغال سنگ قهوه ای یا لیگنیت در بخش های زیادی از غرب و شرق این کشور، به طور عمده در نورد راین وستفالن، ساکسن و براندنبورگ استخراج می شود. مقدار قابل توجهی زغال سنگ در نیروگاه های زغال سنگی در نزدیکی معادن آن ها به منظور تولید برق سوزانده می شود چون حمل و نقل لگینیت به فاصله های دور از نظر اقتصادی صرفه ند
ارد؛ بنابراین، این نیروگاه ها در نزدیکی کارگاه های استخراج قرار دارند. زغال سنگ سیاه یا بیتومینه در شمال راین و وستفالن و سارلند استخراج می شود. اکثر نیروگاه های برق که این نوع زغال سنگ را می سوزانند، بر اساس واردات آن کار می کنند، بنابراین، این نیروگاه ها نه تنها در نزدیکی سایت های معدن، بلکه در سراسر کشور واقع شده اند. نیروگاه های زغال سنگ آلمان در حال طراحی مجدد و اصلاح هستند تا بتوانند به طور فزاینده ای انعطاف پذیر باشند تا از نوسانات ناشی از افزایش انرژی های تجدید پذیر پشتیبانی کنند. نیروگاه های موجود در آلمان برای عملکرد انعطاف پذیر طراحی شده اند. بار پایه توسط نیروگاه های سیکل ترکیبی با گاز طبیعی و نیروگاه های زغال سنگی بدست می آید. نیروگاه های جدید زغال سنگ دارای حداقل ظرفیت بار ۴۰ درصد هستند و امکان بیشتری برای کاهش آن به ۲۰ تا ۲۵ درصد دارند. دلیل این امر این است که خروجی دیگ بخار زغال سنگی از طریق احتراق مستقیم سوخت زغال سنگ کنترل می شود و نه آن گونه که در مورد نیروگاه سیکل ترکیبی، از طریق یک مولد بخار بازیاب حرارت با یک توربین گاز بالادست کنترل می شود. آلمان تا همین اواخر نیروگاه های جدید زغال سنگی
افتتاح کرده است که در پی طرحی در سال ۲۰۰۷ برای ساخت ۲۶ کارخانه زغال سنگ جدید بوده است. این موضوع با توجه به تعهد آلمان به کاهش انتشار کربن بحث برانگیز بوده است. تا سال ۲۰۱۵، سهم رو به رشد انرژی های تجدیدپذیر در بازار ملی برق (۲۶ درصد در سال ۲۰۱۴، نسبت به ۴ درصد در سال ۱۹۹۰) و اهداف دستوری دولت برای کاهش انتشار CO 2 (40 درصد کمتر تا سال ۲۰۲۰ و ۸۰ درصد تا سال ۲۰۵۰ نسبت به سطح ۱۹۹۰)، به طور فزاینده ای برنامه های قبلی برای ظرفیت جدید و توسعه انرژی زغال سنگ را محدود کرده اند. در ۲۶ ژانویه ۲۰۱۹، گروهی از رهبران فدرال و ایالتی و همچنین نمایندگان صنعت، متخصصان محیط زیست و دانشمندان توافق کردند که تا سال ۲۰۳۸ تمام ۸۴ کارخانه زغال سنگ در کشور را تعطیل کنند. هزینه این تصمیم به تنهایی ۴۰ میلیارد یورو غرامت به مشاغل تعطیل شده پیش بینی شده است. زغال سنگ برای تولید حدود ۴۰ درصد برق کشور در سال ۲۰۱۸ استفاده شد و انتظار می رود انرژی های تجدیدپذیر و گاز طبیعی جایگزین آن شوند. قرار است ۲۴ کارخانه زغال سنگ تا سال ۲۰۲۲ بسته شوند و همه آنها به جز ۸ تا سال ۲۰۳۰ بسته شوند. انتظار می رود تاریخ نهایی هر ۳ سال یکبار ارزیابی شود. در سا
ل ۲۰۱۹ واردات زغال سنگ نسبت به سال ۲۰۱۸ حدود ۱٫۴ درصد افزایش یافت. حذف تدریجی زغال سنگ سیاه (از نوع آنتراسیت) در سال ۲۰۲۳ آغاز شد تا به مدت ۸ سال تا سال ۲۰۳۰ به انجام برسد، هنوز توافقی در مورد حذف تدریجی زغال سنگ قهوه ای (لیگنیت) وجود ندارد اگرچه اتحادیه اروپا در اواخر سال ۲۰۲۳ برای غرامت ۲٫۶ میلیارد یورویی جهت پرداخت به شرکت RWE برای حذف تدریجی زغال سنگ قهوه ای در منطقه راین موافقت کرد. گاز طبیعی. با توسعه پروژه های انرژی سبز، سیاست ملی انرژی به سمت استفاده از گاز طبیعی برای جایگزینی زغال سنگ و خدمت به عنوان منبع سوخت پشتیبان تغییر کرده است. بنادر دریایی لوبین، برانسبوتل، اشتاد و ویلهلم هاون از واحدهای ذخیره سازی شناور و گاز مایع شناور برای واردات گاز استفاده می کنند. انرژی تجدید پذیر. انرژی های تجدیدپذیر شامل منابع انرژی از باد، خورشید، زیست توده و زمین گرمایی است. سهم برق تولید شده در آلمان از انرژی های تجدیدپذیر از ۶٫۳ درصد کل کشور در سال ۲۰۰۰ به ۴۶٫۲ درصد در سال ۲۰۲۲ افزایش یافته است. بازار برق تجدیدپذیر آلمان از ۰٫۸ میلیون مشتری مسکونی در سال ۲۰۰۶ به ۴٫۹ میلیون نفر در سال ۲۰۱۲ (یا ۱۲٫۵ درصد از کل خانوار
ها در کشور) رشد کرد. در پایان سال ۲۰۱۱، مجموع نیروگاه های تجدیدپذیر نصب شده ۶۵٫۷ گیگاوات بود. اگرچه آلمان آب و هوای خیلی آفتابی ندارد، اما انرژی فتوولتائیک خورشیدی سهم ۴ درصد از مصرف برق سالانه را بر عهده دارد. در ۲۵ می ۲۰۱۲، انرژی خورشیدی به حدنصاب جدیدی رسید و ۲۲ گیگاوات برق به شبکه برق آلمان تزریق کرد که ۵۰ درصد از تقاضای برق نیمه روز کشور در آن روز را برآورده کرد. در سال ۲۰۱۶، تولید برق مبتنی بر انرژی های تجدیدپذیر به ۲۹٫۵٪ رسید، اما زغال سنگ همچنان به عنوان عامل اصلی ۴۰٫۱٪ از کل تولید، باقی ماند. باد با ۱۲٫۳ درصد، منبع تجدیدپذیر پیشرو بود، پس از آن زیست توده با ۷٫۹ درصد و خورشیدی با ۵٫۹ درصد، قرار داشتند. در سال ۲۰۲۰، انرژی های تجدیدپذیر به سهم ۵۰٫۹ درصدی در شبکه ملی برق آلمان رسید. نیروی بادی ۲۷ درصد، انرژی خورشیدی ۱۰٫۵ درصد، زیست توده ۹٫۷ درصد و انرژی آبی ۳٫۸ درصد از کل تولید را تشکیل می داد. بزرگ ترین منبع غیر تجدیدپذیر، زغال سنگ قهوه ای با ۱۶٫۸ درصد تولید و پس از آن هسته ای با ۱۲٫۵ درصد و سپس زغال سنگ سخت با ۷٫۳ درصد قرار داشتند. سوخت گاز به طور عمده مصارف پیک را تأمین و سهم تولید ۱۱٫۶٪ را امکان پذیر
می کند. نیروی خورشیدی. در سال ۲۰۲۲ آلمان دارای ۶۶٫۵ گیگاوات ظرفیت انرژی خورشیدی بود که از ۲٫۶۵ میلیون تأسیسات جداگانه، ۶۲ تراوات ساعت برق تولید کرد. قدرت بادی. در مارس ۲۰۲۳ حدود ۲۸۵۰۰ توربین بادی در آلمان با ظرفیت ۵۸٫۵ گیگاوات در حال کار بود. پیش بینی می شود تولید انرژی بادی در مناطق فراساحلی آلمان تا سال ۲۰۳۰ به ۱۱۵ گیگاوات برسد. انرژی زیستی. در اکتبر ۲۰۱۶ مرکز تحقیقات زیست توده "" (DBFZ) یک اطلس زیست توده آنلاین را برای محققان، سرمایه گذاران و عموم علاقمندان راه اندازی کرد. نیروی هسته ای. در دهه های اخیر، انرژی هسته ای با بحث های ادامه دار دربارهٔ حذف این فناوری، یک مسئله سیاسی بوده است. دولت ائتلافی گرهارد شرودر در سال ۲۰۰۲ تصمیم گرفت تا تمام انرژی هسته ای را تا سال ۲۰۲۲ به تدریج متوقف کند. این موضوع در آغاز سال ۲۰۰۷ به دلیل تأثیر سیاسی مناقشه انرژی روسیه و بلاروس و در سال ۲۰۱۱ پس از حوادث هسته ای فوکوشیما I در ژاپن، مورد توجه مجدد قرار گرفت. چند روز پس از فاجعه هسته ای فوکوشیما دایچی در مارس ۲۰۱۱، تظاهرات بزرگ ضد هسته ای در آلمان رخ داد. اعتراضات ادامه یافت و در ۲۹ مه ۲۰۱۱، دولت مرکل اعلام کرد که تمام نی
روگاه های هسته ای خود را تا سال ۲۰۲۲ خواهد بست. هشت راکتور از هفده راکتور فعال در آلمان، به دنبال حادثه سال ۲۰۱۱ فوکوشیما برای همیشه تعطیل شدند. آخرین راکتورهای در دست بهره برداری آلمان، در آوریل ۲۰۲۳ تعطیل شدند. بهره وری انرژی. بین سال های ۱۹۹۱ و ۲۰۰۶، شاخص پایین به بالای بهره وری انرژی برای کل اقتصاد (ODEX) آلمان به میزان ۱۸ درصد کاهش یافته است که معادل بهبود بهره وری انرژی به طور متوسط ۱٫۲ درصد در سال بر اساس ODEX بوده است که بهبودهای بهره وری فنی را محاسبه می کند. با این حال از آغاز قرن جدید، بهبود کارایی اندازه گیری شده توسط ODEX کند شده است. در حالی که کاهش مداوم ۱٫۵٪ در سال بین سال های ۱۹۹۱ و ۲۰۰۱ مشاهده شده بود، کاهش در دوره ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶ تنها به ۰٫۵٪ رسید که کمتر از سطح EU-27 است. تا سال ۲۰۳۰، وزارت اقتصاد فدرال آلمانt افزایش مصرف برق را ۶۵۸ تراوات ساعت پیش بینی کرده است. افزایش مورد انتظار به دلیل افزایش خودروهای الکتریکی، مصارف گرمایشی با پمپ های حرارتی الکتریکی و تولید باتری و هیدروژن است. سیاست گذاری انرژی دولت. آلمان چهارمین تولیدکننده بزرگ انرژی هسته ای در جهان بود، اما در سال ۲۰۰۰، دولت و صنعت
برق هسته ای آلمان در نتیجه یک رای گیری با ۵۱۳ بله، ۷۹ نه و ۸ رای ممتنع، توافق کردند که تمام نیروگاه های هسته ای را تا سال ۲۰۲۱ متوقف کنند. هفت تا از قدیمی ترین رآکتورهای هسته ای پس از حادثه فوکوشیما برای همیشه بسته شدند. با این حال، آلمان به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از بازار داخلی برق اتحادیه اروپا، حتی پس از سال ۲۰۲۲ نیز به مصرف برق هسته ای وارداتی ادامه داد. در سپتامبر ۲۰۱۰، دولت مرکل به توافقی دست یافت که طبق آن، ۱۷ نیروگاه هسته ای کشور به طور متوسط ۱۲ سال بیشتر از برنامه کار کنند و برخی از آن ها تا دهه ۲۰۳۰ در تولید باقی بمانند. اما پس از فاجعه هسته ای فوکوشیما دایچی، دولت دوباره نظر خود را تغییر داد و تصمیم گرفت تا با طرح تعطیلی تمام نیروگاه های هسته ای کشور تا سال ۲۰۲۲ ادامه دهد. آنگلا مرکل پس از تصدی مقام صدر اعظمی آلمان، نسبت به اتکای بیش از حد به انرژی روسیه ابراز نگرانی کرد، اما پس از آن، سیاست واردات انرژی تغییر چندانی نکرد. سیاست دولت بر حفاظت و توسعه منابع تجدیدپذیر مانند خورشید، باد، زیست توده، آب و انرژی زمین گرمایی تأکید دارد. در نتیجه اقدامات صرفه جویی در انرژی، بهره وری انرژی (مقدار انرژی مور
د نیاز برای تولید یک واحد تولید ناخالص داخلی) از ابتدای دهه ۱۹۷۰ بهبود یافته است. انرژی پایدار. در سپتامبر ۲۰۱۰، دولت آلمان یک سیاست تهاجمی انرژی جدید را برای تأمین اهداف زیر اعلام کرد: فوربس تاجر میلیاردر آلمانی به نام آلویس ووبن (۳ میلیارد دلار دارایی)، بنیانگذار انرکون را در سال ۲۰۱۳ به عنوان ثروتمندترین فرد در تجارت انرژی (نیروی بادی) معرفی کرد. مالیات. مالیات کربن. اصلاح مالیات زیست محیطی در آلمان در سال ۱۹۹۹ تصویب شد. پس از آن، این قانون در سال ۲۰۰۰ و ۲۰۰۳ اصلاح شد. این قانون مالیات بر سوخت از جمله سوخت های فسیلی را افزایش داد و پایه مالیات را بر انرژی پایه ریزی کرد. در دسامبر ۲۰۱۹، دولت آلمان با مالیات ۲۵ یورویی کربن به ازای هر تن موافقت کرد. موافقت کرد. برای شرکت های نفت و گاز موافقت کرد. این قانون در ژانویه ۲۰۲۱ اجرایی شد. این مالیات تا سال ۲۰۲۵ به ۵۵ یورو در هر تن افزایش خواهد یافت. از سال ۲۰۲۶ به بعد، قیمت ها در حراج تعیین می شود.
دانشگاه ملی کشاورزی که رسماً به آن دانشگاه ملی کشاورزی - لا مولینا (به اسپانیایی: "Universidad Nacional Agraria La Molina") (UNALM) نیز گفته می شود، یک دانشگاه دولتی در لیما، پرو است. این دانشگاه در زمینه های علوم کشاورزی، زیست شناسی و جنگل داری شهرت خاصی دارد و همچنین تنها دانشگاه در پرو است که مدرک های هواشناسی را ارائه می دهد. این دانشگاه به هشت دانشکده که شامل دوازده بخش دانشگاهی است، سازماندهی شده است. این دانشگاه یکی از مهم ترین موسسات آموزش عالی پرو محسوب می شود. در سال ۱۹۰۱، در زمان دولت رئیس جمهور ادواردو لوپز د رومانا، ایجاد مدرسه ملی کشاورزی و علوم دامپزشکی با مشارکت یک مأموریت بلژیکی برنامه ریزی شد. افتتاح رسمی مدرسه در ۲۲ ژوئیه ۱۹۰۲ بود. در سال ۱۹۱۲، ایستگاه مرکزی زراعی با هدف توسعه بخش کشاورزی ایجاد شد.
دانشگاه کلایپدا ( یا KU) دانشگاهی در شهر بندری لیتوانی کلایپدا است. دانشگاه کلایپدا به طور رسمی در ۱ ژانویه ۱۹۹۱، با فرمان سیماس (پارلمان لیتوانی) تأسیس شد. دانشگاه جدید موسسات آموزش عالی موجود در شهر را دربر گرفت. در آغاز، این دانشگاه شامل ۳۰۰۰ دانشجو و سه دانشکده (علوم انسانی و طبیعی، مهندسی دریا، و آموزش) بود.
آدو ماگادرا بوجی فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۳ و به کارگردانی کریشنا ردی، گانداسو است. در این فیلم بازیگرانی همچون سودهر بابو، آسمیتا سود، اجی، راندهیر گاتا، پونام کائور و سومان ایفای نقش کرده اند.
بازی بز و ببر و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۶ و به کارگردانی کننان تاماراککلام است. در این فیلم بازیگرانی همچون جایارام، اوم پوری، رامیا کریشنان، آکشارا کیشور، شیلو آبراهام، سامپات راج، رامش پیشارودی و صدیق ایفای نقش کرده اند.
پژمان فاتحی (به کردی: پژمان فاتێحی) (۲۳ آبان ۱۳۷۲ – ۹ بهمن ۱۴۰۲) زندانی سیاسی محکوم به اعدام و اهل شهرستان کامیاران بود که در اواخر تیرماه ۱۴۰۱ از سوی نیروهای انتظامی و امنیتی جمهوری اسلامی در منطقه صومای برادوست استان آذربایجان غربی به همراه سه شهروند دیگر به نام های وفا آذربار، محسن مظلوم و محمد فرامرزی دستگیر شد. وزارت اطلاعات و نورنیوز و سازمان اطلاعات نیروی انتظامی از تاریخ یکم مردادماه به بعد در خبرهای متناقضی دستگیری یک تیم خرابکاری وابسته به موساد را بدون اشاره به هویت دستگیرشدگان منتشر کرد. در ۲۲ تیرماه، وزارت اطلاعات در بیانیه ای از دستگیری ۱۰ نفر در استان آذربایجان غربی خبر داد. وزارت اطلاعات در یکم مرداد اعلام کرد یک تیم خرابکاری در اصفهان پیش از انجام عملیات خرابکارانه دستگیر شده اند و در خبرهای بعدی اعلام شد که این افراد از اعضای حزب کومله کردستان ایران بوده و قصد خرابکاری در یک مرکز حساس امنیتی در اصفهان را داشته اند. این چهار نفر به همراه رضا رسایی و منصور دهمرده و فرشید حسین زهی و مجاهد کورکور در خطر اعدام قریب الوقوع قرار داشتند. پژمان فاتحی همانند سه هم پرونده ای دیگرش در تمام مدت بازداشت ا
ز زمان دستگیری تا اعدام از حق ملاقات محروم بود و تنها ملاقات وی با خانواده اش یک روز قبل از اعدام، در روز ۸ بهمن ۱۴۰۲ و پس از ۱۹ ماه بی خبری و تنها به مدت ۱۵ تا ۲۰ دقیقه صورت گرفت. وی در این ملاقات به مادرش گفته بود که «این یک مرگ با عزت و افتخار است برای من، به بیان همسرم هم بگوید، برایم سیاە نپوشید و ناراحت نباشید.» به گفته ماریا محمودی همسر محمد فرامرزی این ۴ زندانی سیاسی احکام صادره علیه خود را ناعادلانه و غیرواقعی دانسته و در روز ملاقات در اعتراض به آن در اعتصاب غذا بوده اند. اتهامات و حکم اعدام. وزارت اطلاعات پس از چند روز حزب کومله کردستان ایران را متهم کرد، اما این حزب با وجود تأیید دستگیری تعدادی از اعضای خود، در اطلاعیه ای این اتهامات را واهی و بی اساس خواند و قویاً تکذیب کرد و اظهار داشت افراد دستگیر شده هیچ ارتباطی با موساد ندارند و برای فعالیت های تشکیلاتی و حزبی به این منطقه مرزی در آذربایجان غربی رفته بوده اند. پس از چهار ماه و بعد از آغاز خیزش سراسری زن، زندگی، آزادی جمهوری اسلامی در مستندی فیلم اعتراف اجباری این چهار نفر را پخش کرد. این زندانیان بدون هیچ سلاح و بدون درگیری بازداشت شده اند. پس
از ۱۸ ماه بی خبری از سرنوشت این چهار نفر، حکم اعدام هر چهار تن در مدت زمان بسیار کمی در دادگاهی کوتاه و فرمایشی صادر شد و به تأیید دیوان عالی کشور نیز رسید. به گفته شبکه حقوق بشر کردستان پس از اعتراض وکیل تسخیری پرونده به حکم صادره، پرونده به شعبه ۹ دیوان عالی کشور ارجاع و عیناً تأیید شد. این حکم پس از تأیید در دیوان عالی کشور به اجرای احکام دادگاه تهران ارسال شد و از آن زمان هر لحظه خطر اجرای حکم اعدام این چهار زندانی سیاسی کُرد وجود داشت. واکنش ها. در مرداد ۱۴۰۱ برای دفاع از حقوق این زندانیان کمپینی تحت عنوان «کمپین دفاع از چهار زندانی سیاسی کُرد» به راه افتاد. این کمپین خواستار پیوستن فعالان به کمپین نه به اعدام شد. بنا بر ویدئوهای منتشرشده در رسانه های اجتماعی، برخی از شخصیت ها و همچنین مردم عادی در کردستان ایران به این کارزار پیوسته اند. بسیاری از حقوق دانان و سازمان های حقوق بشری صدور این احکام را فراقضایی و ناشی از دلایل سیاسی اعلام کردند. وکیل خانواده زندانیان، این احکام و روند دادرسی را غیرمنصفانه اعلام کرد و گفت خود او و موکلینش از حقوق قانونی شان محروم بوده اند. این زندانیان در تمام این مدت تحت آز
ار و شکنجه بوده و از حق داشتن وکیل تعیینی، حق دادرسی عادلانه و حق ملاقات با خانواده محروم بوده اند. خانواده این زندانیان، بارها از سوی مأموران اطلاعاتی و امنیتی مورد فشار، اذیت و تهدید قرار گرفته اند. سازمان عفو بین الملل چندین بار در مورد وضعیت این چهار زندانی ابراز نگرانی کرد. این سازمان در نامه ای که در اسفند ۱۴۰۱ به غلامحسین محسنی اژه ای، رئیس قوه قضائیه جمهوری اسلامی و همچنین سفارت ایران در اتحادیه اروپا ارسال کرده، خواستار روند عادلانه دادرسی برای چهار شهروند کُرد شده که به مدت هفت ماه بود خانواده های آن ها از وضعیت شان بی اطلاع بودند و وضعیت آنان را مصداق ناپدیدسازی قهری دانست. عفو بین الملل در آخرین واکنش خود صدور حکم اعدام برای این متهمان را ناعادلانه و به مثابه نقض آشکار حقوق آن ها دانست که براساس اعترافات اجباری بوده است. بیش از ۱۵ نهاد و سازمان حقوق بشری این احکام را ناعادلانه و غیرمنصفانه اعلام داشته و شدیداً نسبت به آن اعتراض کردند. آبرام پیلی، معاون نماینده ویژه آمریکا در امور ایران، روز پنجشنبه ۱۱ ژانویه (۲۱ دی ۱۴۰۲) با انتشار پستی در شبکه اجتماعی ایکس (توئیتر سابق)، صدور حکم اعدام برای چهار ز
ندانی سیاسی کُرد در ایران را محکوم کرد. «ایمپکت ایران» که ائتلافی متشکل از سازمان های حقوق بشری بین المللی است، در ۱۲ ژانویه ۲۰۲۴، ضمن محکوم نمودن صدور احکام اعدام برای این چهار نفر و ناعادلانه خواندن آن، خواهان لغو فوری این احکام شده و از جامعهٔ جهانی درخواست نموده تا در تلاشی جمعی در راستای توقف این احکام، اقداماتی سریع و جدی را در دستور کار قرار دهند. جامعهٔ دفاع از حقوق بشر در ایران ‏(‏LDDHI‏) با اشاره به اسامی و پروندهٔ این چهار نفر افزود که با مجازات اعدام به هر اتهامی و در هر شرایطی مخالف است و علیه آن مبارزه می کند، و تمام ایرانیان و جامعهٔ بین المللی را به اقدام فوری برای تلاش در جهت متوقف کردن ماشین کشتار در جمهوری اسلامی فرا خواند. درحال حاضر، دست کم ۲۰ زندانی سیاسی محکوم به اعدام و ۱۲ ‏تن نیز به «جرم»هایی متهم هستند که خطر محکومیت به اعدام در پی دارد. به علاوه، دست کم ۲۰ تن از معترضان دستگیرشده در اعتراضات سال ‏۱۴۰۱ نیز محکوم به اعدام و ۱۵۹ تن به جرم هایی متهم هستند که که ممکن است به صدور حکم اعدام بینجامد.‏ حزب حیات آزاد کردستان (پژاک) روز ۸ بهمن ۱۴۰۲ همزمان با انتشار خبر احتمال اعدام قریب ا لوقو
ع چهار زندانی سیاسی کُرد در مخالفت با اجرای احکام اعدام بیانیه ای منتشر نمود و ضمن محکوم کردن موج اعدام ها از همه اقشار جامعه درخواست کرد که با کارزارهای فعالانه خود پاسخی محکم به «جمهوری اعدام» بدهند و به جمهوری اسلامی نیز هشدار داد که «امتحان کردن صبر خلق ها با حربه اعدام، عواقبی جدی برایش دربر خواهد داشت.» «مادران صلح روژهلات کردستان» در شهر کامیاران با انتشار پیامی، از «مردم آزادی خواه» و سازمان های حقوق بشری جهان خواستند که علیه حکم اعدام حکومت ایران بایستند و اعلام کردند که بیش از این «قتل فرزندانمان» توسط جمهوری اسلامی را نخواهیم پذیرفت. اجرای حکم اعدام. در سحرگاه ۹ بهمن سال ۱۴۰۲، پژمان فاتحی به همراه محمد فرامرزی، وفا آذربار و محسن مظلوم، در زندان قزل حصار اعدام شدند. واکنش ها به اعدام. حزب کومله کردستان ایران با انتشار بیانیه ای از پژمان فاتحی، وفا آذربار، محسن مظلوم و محمد فرامرزی به عنوان اعضای خود و افرادی مبارز یاد کرد که جوانی و زندگی خود را وقف مبارزه کرده، در این راه جان باخته و جان خود را با افتخار فدای مردم کردستان کرده و مایه افتخار این حزب و مردم کردستان هستند. حزب برابری و دمکراسی خلق ها