Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه تیم طراحی کمک می کند تا محصولی را به شکلی طراحی کنند که با فرایند ساخت موردنظر هماهنگی بیشتری داشته باشد. این رویکرد باعث می شود که طراحی و تولید یکپارچه تر شوند و مشکلاتی که ممکن است در مرحله ساخت به وجود بیایند، از همان ابتدا شناسایی و برطرف شوند. با حذف فاصله بین طراحی و تولید، طراحان می توانند از تمام مزایای فرایند ساخت بهره مند شوند، از جمله کاهش ضایعات مواد، بهینه سازی زمان تولید، و کاهش هزینه های اضافی ناشی از اصلاحات یا تغییرات غیرضروری در مراحل بعدی. اگر اصول و دستورالعمل های DFM از همان مراحل اولیه طراحی رعایت شوند، می توانند تأثیر بسزایی در کاهش هزینه های تولید و کوتاه تر شدن زمان لازم برای عرضه محصول نهایی به بازار داشته باشند. به این ترتیب، شرکت ها می توانند محصولات خود را با کیفیت بالاتر، قیمت مناسب تر و در زمان کوتاه تری تولید کنند، که در نهایت باعث افزایش رقابت پذیری آن ها خواهد شد. در ادامه برخی از دستورالعمل های رایج برای DMLS آورده شده است. اندازه. اندازه قطعه ای که می توان چاپ کرد، به ابعاد چاپگر مورد استفاده بستگی دارد. با توجه به فناوری های فعلی، حداکثر ابعاد ساخت در حدود ۲۲۸ × ۲۲۸ × ۳
۰۴ میلی متر است؛ بنابراین، هنگام طراحی قطعه، باید اطمینان حاصل شود که ابعاد آن در محدوده قابل چاپ قرار دارد. همچنین، DMLS دارای حداقل عرض تف جوشی است که به قطر لیزر بستگی داشته و معمولاً بین ۰٫۶ تا ۰٫۹ میلی متر متغیر است. این مقدار، حداقل اندازه ویژگی خارجی قابل چاپ را تعیین می کند؛ بنابراین، طراحی هایی که شامل جزئیاتی با ابعادی کمتر از این مقدار هستند، باید اصلاح شوند یا از آن ها اجتناب شود تا چاپ به درستی انجام شود و کیفیت نهایی قطعه حفظ گردد. دقت. دقت و زبری سطح قطعه در تف جوشی لیزری مستقیم فلز (DMLS) به اندازه دانه های پودر فلز بستگی دارد که معمولاً در بازه ۵۰ تا ۱۰۰ میکرومتر قرار می گیرد. همچنین، ضخامت هر لایه که بین ۰٫۰۲ تا ۰٫۰۵ میلی متر متغیر است، میزان وضوح در جهت عمودی را تعیین می کند. به همین دلیل، بخش هایی از قطعه که نیاز به دقت بالا دارند، باید با در نظر گرفتن تلرانس ۰٫۱ تا ۰٫۵ میلی متر طراحی شوند. پس از چاپ، می توان با استفاده از فرایندهای تکمیلی ثانویه مانند ماشین کاری یا پرداخت سطحی، دقت موردنیاز را به دست آورد و کیفیت نهایی قطعه را بهبود بخشید. برآمدگی. در تف جوشی لیزری مستقیم فلز (DMLS)، بستر
پودر نقش تکیه گاه را ایفا کرده و قطعات را در جای خود نگه می دارد. با این حال، برای بیشتر سطوحی که در زاویه ای کمتر از ۴۵ درجه نسبت به بستر پودر قرار دارند، ساختارهای حمایتی به طور صریح موردنیاز است. دلیل این امر این است که بستر پودر به تنهایی قادر به نگه داشتن فاز مایع فلز که در اثر اسکن لیزر ایجاد می شود، نیست. علاوه بر این، ساختارهای حمایتی برای جلوگیری از انحنا و اعوجاج پودر ذوب شده که در اثر اختلاف دمای بالا رخ می دهد، ضروری هستند. به همین دلیل، در مرحله طراحی، بهتر است تا حد امکان از ایجاد بخش های معلق با زاویه کمتر از ۴۵ درجه اجتناب شود. مزیت اصلی این کار کاهش مصرف مواد و کاهش نیاز به فرایندهای پس پردازش برای حذف ساختارهای حمایتی از قطعه نهایی است. ارتفاع. تعداد کل لایه های مورد نیاز برای ساخت یک قطعه، به طور مستقیم به ارتفاع آن در جهت ساخت بستگی دارد. برای چاپ هر لایه از قطعه در فرایند چاپ سه بعدی مبتنی بر پودر، ابتدا یک لایه نازک و فشرده از پودر با استفاده از غلتک پهن می شود. سپس، لیزر بر اساس داده های سه بعدی وارد شده به دستگاه، مسیر موردنظر را در سطح افقی ردیابی می کند. پس از آن، بستر پودر کمی پایی
ن آورده می شود تا لایه بعدی روی آن قرار گیرد. از آنجا که این فرایند برای هر لایه تکرار می شود، هرچه ارتفاع قطعه بیشتر باشد، تعداد لایه های مورد نیاز افزایش یافته و زمان ساخت نیز بیشتر خواهد شد؛ بنابراین، طراحی قطعات با ارتفاع کمتر می تواند زمان تولید را به میزان قابل توجهی کاهش دهد. برای بهینه سازی این فرایند، باید جهت گیری قطعه در بستر چاپ به گونه ای باشد که ارتفاع آن در راستای ساخت حداقل شود، تا از افزایش بی رویه تعداد لایه ها جلوگیری شود. ناهمسانگردی. جهت اصلی جریان حرارت تولیدشده توسط لیزر در قسمت بالایی، در راستای ساخت است، زیرا بستر پودری که در پایین قرار دارد، به عنوان جذب کننده اصلی حرارت عمل می کند. در فرایند ذوب مستقیم فلز با لیزر (DMLS)، افزودن لایه ای مواد به صورت مرحله ای و جهت گیری مشخص جریان حرارت باعث رشد دانه های ریزساختاری در راستای ساخت شده و در نتیجه، خواص مکانیکی در این جهت ناهمگن (ناهمسانگرد) می شود. این موضوع باعث می شود که ساختار چاپ شده از طریق DMLS دارای خواص ضعیف تری در جهت ساخت است. برای رفع این ناهمسانگردی، می توان از فرآیندهای عملیات حرارتی استفاده کرد، اما این روش ها نیازمند مصر
ف انرژی زیاد و هزینه بر هستند؛ بنابراین، توصیه می شود که ناهمسانگردی از همان مرحله طراحی در نظر گرفته شود و جهت اعمال بیشترین تنش در ساختار، در صفحه افقی قرار گیرد تا استحکام قطعه بهینه شود. پیچیدگی. در ساخت افزایشی با روش ذوب مستقیم فلز با لیزر (DMLS)، پیچیدگی طراحی قطعه تأثیری بر هزینه تولید ندارد. برخلاف روش های سنتی که هرچه شکل قطعه پیچیده تر باشد، نیاز به ابزارهای خاص و مراحل ساخت بیشتری دارد، در DMLS تنها حجم کلی قطعه و تعداد لایه های موردنیاز تعیین کننده هزینه و زمان تولید هستند. یکی از مزایای مهم این روش، حذف نیاز به قالب سازی و ابزارهای ویژه است که در روش های سنتی برای تولید قطعات ضروری است. اما در مقابل، فناوری های ساخت افزایشی مانند DMLS برخلاف تولید سنتی، از صرفه جویی در مقیاس بهره نمی برند؛ یعنی تولید تعداد بیشتری از یک قطعه، هزینه ساخت هر واحد را به میزان قابل توجهی کاهش نمی دهد، زیرا هر قطعه همچنان باید لایه به لایه ساخته شود. برای بهینه سازی هزینه و زمان در این روش، توصیه می شود که قطعات با حداقل حجم اضافی طراحی شوند و تنها شامل بخش های ضروری باشند. همچنین، بهتر است از طراحی قطعاتی که نیاز به
مونتاژ دارند پرهیز شود. با پیشرفت این فناوری، اکنون می توان زیرمجموعه های پیچیده را به صورت یکپارچه چاپ کرد و نیاز به سرهم بندی قطعات جداگانه را کاهش داد، که علاوه بر کاهش هزینه، استحکام و دقت قطعه نهایی را نیز بهبود می بخشد. پیوند به بیرون. تف جوشی یا زینترینگ و مکانیزم های آن مروری بر فناوری تف جوشی لیزری مستقیم فلزات (DMLS) پرینت سه بعدی تف جوشی لیزری مستقیم فلزات (DMLS) Design Rules for DMLS Direct Metal Laser Sintering (DMLS)
پافنوتیای باکره (؛ فعال در حدود سال ۳۰۰ دوران مشترک) یک کیمیاگر مصری بود که در حوالی سال ۳۰۰ میلادی زندگی می کرد و در نامه های میان کیمیاگر زوسیموس پانوپولیس و خواهرش تئوسبیا (که احتمالاً خودش نیز کیمیاگر بود) به او اشاره شده است. در این نامه ها، زوسیموس از تئوسبیا انتقاد می کند که با پافنوتیا صحبت کرده و ایده ها را با او تبادل می کند، زیرا او را فردی بی سواد می داند که کیمیاگری را به طور نادرست انجام می دهد. اطلاعات زیادی از این کیمیاگر باستانی در دست نیست، جز اینکه گفته می شود پافنوتیا ممکن است به مکتب کیمیاگر رقیب زوسی موس مرتبط بوده باشد یا ممکن است او نیز یک کشیش بوده باشد.
رائیس قدیس (؛ سدهٔ سوم پس از میلاد – ۳۰۳ پس از میلاد) که با نام های دیگری چون ایریس، ایرائیدا، هرائیس و راییس هم شناخته می شود، یک قدیس مسیحی و شهیدی است که توسط کلیساهای کاتولیک رومی و کلیساهای ارتدکس شرقی مورد احترام قرار می گیرد. طبق یک روایت، او دختر یک کشیش مسیحی به نام پیتر بود که در اسکندریه واقع در استان رومی مصر زندگی می کرد. در سن دوازده سالگی، او را برای زندگی در صومعه زنانه به شهر باستانی تمان فرستادند. روزی در سال ۳۰۳ پس از میلاد، در زمان آزار و شکنجه گسترده مسیحیان در زمان امپراتور روم دیوکلتیان، او با راهبه های دیگر به چاهی رفت تا آب بکشد. در راه، یک کشتی را با گروهی راهبه، راهبان و دیگر مسیحیان در زنجیر دیدند که توسط لوکیانوس و افرادش مورد آزار و اذیت قرار گرفتند. رائیس متجاوزان را مورد سرزنش قرار داد و اصرار داشت که اگر مسیحیان را می کشند، او را نیز بکشند. او را به بازداشتگاه بردند. وقتی کشتی به آنتینوپولیس رسید، رائیس یکی از اولین کسانی بود که کشته شد. زمانی که لوکیانوس فریاد زد: «من بر خدای مسیحی تف می کنم»، رائیس اعتراض کرد، پا شد و آب دهانش را به صورت ظالم تف کرد. لوکیانوس سپس دستور داد د
ختر را شکنجه کرده و سر بریدند.
دستکش لاستیکی نوعی دستکش است که از لاستیک طبیعی یا مصنوعی ساخته می شود. منظور از «لاستیک» ماده ای بادوام، ضد آب و کشسان است که از لاتکس طبیعی یا مصنوعی تهیه می شود. دستکش های لاستیکی می توانند به صورت بدون آستر (فقط از لاستیک) یا با آستر (روکش لاستیکی روی دستکش پارچه ای) باشند. هدف اصلی این دستکش ها، محافظت از دست ها هنگام انجام کارهایی است که با مواد شیمیایی سروکار دارند. از دستکش های لاستیکی می توان هنگام ظرف شویی استفاده کرد تا از تماس دست با مواد شوینده جلوگیری شده و امکان استفاده از آب داغ تر فراهم شود. گاهی اوقات مراقبان کودک، هنگام تعویض پوشک از دستکش لاستیکی استفاده می کنند تا از تماس با مدفوع یا ادرار کودک جلوگیری شود. متخصصان سلامت در زمان انجام عمل جراحی به جای دستکش های لاستیکی، از دستکش های پزشکی استفاده می کنند. خاستگاه. در سال ۱۸۹۴، ویلیام استوارت هالستد، نخستین رئیس بخش جراحی در بیمارستان جانز هاپکینز، دستکش های لاستیکی را برای همسرش کارولین همپتون اختراع کرد. او متوجه شده بود که دست های همسرش بر اثر انجام جراحی های روزانه آسیب دیده اند و همچنین می خواست از ابتلای کارکنان پزشکی به درماتیت ناشی
از مواد شیمیایی جراحی جلوگیری کند. با این حال، اولین دستکش یک بارمصرف مدرن در سال ۱۹۶۵ توسط شرکت آنسل رابر اختراع شد. استفاده خانگی. از دهه ۱۹۶۰، دستکش های لاستیکی خانگی برای شستن ظروف و تمیزکاری در خانه مورد استفاده قرار گرفته اند. انواع مختلفی از این دستکش ها با طراحی ها و رنگ های گوناگون در دسترس بوده اند، اما طراحی های سنتی معمولاً به رنگ زرد یا صورتی و با سرآستین های بلند هستند. اگرچه این طرح ها هنوز هم محبوب ترین نوع محسوب می شوند، اما امروزه دستکش هایی با اندازه های مختلف، از مچ دست تا روی شانه، قابل تهیه هستند. حتی مدل هایی وجود دارد که به پیراهن یا لباس های یک سره متصل شده اند تا محافظت بیشتری فراهم کنند. دستکش های لاستیکی بهتر است کاملاً اندازه دست باشند تا ضمن فراهم کردن امکان تنفس برای پوست، گرفتن و کنترل اشیاء آسان تر شود. معمولاً کف دست و انگشتان این دستکش ها دارای طرح های برجسته ای هستند که به گرفتن بهتر اجسام کمک می کند. استفاده از این دستکش ها، از پوست دست در برابر مواد شوینده قوی و سایر محصولات تمیزکننده که در خانه یا محیط های دیگر استفاده می شوند، محافظت می کند. این دستکش ها به طور سنتی تو
سط افرادی که در خانه مشغول تمیزکاری هستند استفاده می شوند و در میان نظافتچی های حرفه ای و برای تمیزکاری در فروشگاه ها، کافه ها و سایر اماکن عمومی نیز محبوب هستند. ضخامت این دستکش ها و سرآستین های بلند آن ها محافظت بسیار خوبی را در برابر وظایف عمومی نظافت فراهم می کنند و برای تمام کارهایی که نیاز به فرو بردن دست در آب دارند، همچنین هنگام جاروبرقی کشیدن، گردگیری و برق انداختن سطوح، بسیار مفید هستند. رایج ترین ماده برای ساخت دستکش های خانگی، لاتکس است که نوعی از لاستیک محسوب می شود. معمولاً داخل این دستکش ها با آستر نخی (فلاک) پوشانده شده تا پوشیدن و درآوردن آن ها آسان تر شود. این دستکش ها در طیف وسیعی از رنگ ها و اندازه های مختلف سرآستین عرضه می شوند. از جمله مشکلات لاستیک لاتکس می توان به واکنش های آلرژیک و محافظت ضعیف در برابر موادی مانند حلال ها اشاره کرد. برای رفع این مشکلات، از مواد دیگری مانند پی وی سی، نیتریل و نئوپرین استفاده می شود. لاستیک طبیعی که به طور شیمیایی پردازش شده باشد تا میزان محرک های آنتی بادی زا را کاهش دهد، مانند لاتکس طبیعی وایتکس، می تواند برای تولید دستکش هایی به کار رود که خواص لاستی
ک سنتی را حفظ کرده و در عین حال میزان آلرژن های لاتکس را به طور چشم گیری کاهش می دهد. در صنعت خدمات، از دستکش ها برای کاهش تماس مستقیم با غذاهای آماده مصرف استفاده می شود. به طور کلی، کارکنان حوزه خدمات غذایی موظف اند قبل از شروع کار یا پوشیدن دستکش های یک بارمصرف، دست های خود را بشویند. به دلیل شیوع آلرژی به لاتکس، بسیاری از افراد استفاده از دستکش های وینیل یا نیتریل را جایگزین کرده اند. دستکش های پلی اتیلن نیز جایگزینی بسیار ارزان قیمت محسوب می شوند. دستکش های لاتکس، وینیل و نیتریل هم به صورت پودردار و هم بدون پودر در دسترس هستند. پودری که در این دستکش ها استفاده می شود معمولاً از نشاسته ذرت تأییدشده توسط یواس دی ای تهیه می شود. دستکش های بدون پودر معمولاً گران تر هستند، زیرا برای جدا کردن دستکش از قالب تولید، به پودر نیاز است و حذف این مرحله هزینه برتر است. بیشتر دستکش های یک بارمصرف در کشورهای چین، مالزی، اندونزی و ویتنام تولید می شوند. همچنین در مراقبت از کودک، از دستکش های یک بارمصرف هنگام تعویض پوشک یا رفتن کودک به دستشویی استفاده می شود تا از تماس مراقب با مدفوع یا ادرار کودک جلوگیری شود، چرا که مدفوع
می تواند ناقل بسیاری از بیماری ها باشد. بسیاری از مراقبان هنگام تمیز کردن یا استفاده از کرم روی نشیمنگاه یا اندام تناسلی کودک از دستکش استفاده می کنند. این دستکش ها معمولاً از جنس لاتکس، وینیل یا نیتریل ساخته می شوند. هنگامی که افراد به نظافت سرویس های بهداشتی می پردازند، مثلاً در مواقعی که توالت گرفته باشد، برخی از آن ها برای محافظت، دستکش های لاتکس می پوشند و سپس دست خود را داخل توالت می برند تا آن را تمیز کنند. استفاده از دستکش های لاتکس هنگام تمیز کردن توالت ها، رویکردی چندوجهی نسبت به بهداشت و ایمنی را نشان می دهد. این دستکش ها به عنوان مانعی محافظتی بین پوست و مجموعه ای از مواد بالقوه مضر موجود در چنین محیط هایی عمل می کنند–موادی که می توانند شامل باکتری ها، ویروس ها و مواد شیمیایی قوی تمیزکننده باشند–و از این رو، نقش مهمی در حفظ سلامت فردی ایفا می کنند. علاوه بر این، استفاده از دستکش ها باعث می شود که کار با آلودگی ها و پسماندها آسان تر و مؤثرتر انجام شود و فرایند تمیزکاری با کارایی و دقت بیشتری صورت گیرد. چه در محیط های خانگی و چه در مکان های حرفه ای، به کارگیری دستکش های لاتکس نشان دهنده تعهد به حفظ
استانداردهای بالای پاکیزگی و بهداشت است. استفاده برای مخفی کردن اثر انگشت. گاهی مجرمان هنگام ارتکاب جرم از دستکش استفاده می کنند تا از برجای گذاشتن اثر انگشت جلوگیری کنند؛ چرا که اثر انگشت می تواند به عنوان مدرکی علیه آن ها مورد استفاده قرار گیرد. با این حال، اگر دستکش نازک باشد، ممکن است اثر انگشت از طریق آن منتقل شده و به صورت اثر دستکش روی سطوح باقی بماند، و در نتیجه اثر انگشت فرد از روی دستکش عبور کرده و به سطح تماس منتقل شود. همچنین، ممکن است اثر انگشت روی خود دستکش نیز باقی بماند و در صورت یافتن دستکش در صحنه جرم یا نزدیکی آن، می توان اثر انگشت پنهان را از روی آن استخراج کرد. حتی جنسیت فردی که دستکش را پوشیده نیز می تواند از طریق اثر دستکش با دقت بالا تشخیص داده شود. محدودیت ها. کارن وترهاهن بر اثر مسمومیت با جیوه کشته شد، پس از آن که چند قطره از دی متیل جیوه هنگام یک آزمایش، روی دستکش او ریخت. آزمایش ها بعداً نشان دادند که دی متیل جیوه که یک مولکول کوچک و غیرقطبی است، می تواند خیلی سریع از انواع مختلف دستکش های لاتکس عبور کرده و در مدت حدود ۱۵ ثانیه وارد پوست شود. مرگ وترهاهن باعث افزایش چشمگیر آگاهی
نسبت به مشکل نفوذپذیری دستکش ها در ایمنی شیمیایی شد و به دنبال آن، استفاده از دستکش های با لایه های پلاستیکی چندگانه (سیلورشیلد) برای کار با دی متیل جیوه الزامی شد. این حادثه موجب بهبود قابل توجه و ماندگاری در ایمنی آزمایشگاهی شد.
ناریا، مجموعه تلویزیونی ایرانی به کارگردانی جواد افشار و نویسندگی حمید رسول هدایتی پور است که در مرکز معاونت برون مرزی سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران تولید شده است. این مجموعه از ۳۰ فروردین تا ۷ تیر ۱۴۰۴ از شبکه یک پخش شد. خلاصه داستان. هوژان، دختر نخبه و دانشمند ایرانی به دنبال اختراع پدیده ای است که ایران را از واردات محصولی استراتژیک بی نیاز کند. در این میان گروهی از تبهکاران و گنگسترهای داخلی و خارجی به دنبال مانع تراشی و جلوگیری از تحقق این اختراع هستند.
نیروی هوایی نهم () یا نیروی هوایی مرکزی ایالات متحده آمریکا، یک نیروی هوایی شماره دار در مجموعه نیروی هوایی آمریکا است، که ستاد فرماندهی آن در پایگاه نیروی هوایی شاو، کارولینای جنوبی مستقر می باشد. این یگان وظایف نیروی هوایی را در فرماندهی مرکزی ایالات متحده آمریکا برعهده دارد و یک فرماندهی یکپارچه رزمی در مجموعه وزارت دفاع آمریکا است که مسئول منافع امنیتی ایالات متحده در ۲۷ کشور می باشد و محدودهٔ فعالیت آن از شاخ آفریقا تا منطقه خلیج فارس تا آسیای مرکزی امتداد دارد. نیروی هوایی مرکزی ایالات متحده آمریکا در ۸ آوریل ۱۹۴۲ به عنوان نهمین نیروی هوایی فعالیت خود را آغاز کرد و در خلال جنگ جهانی دوم در کارزار صحرای غربی در مصر و لیبی فعال بود، همچنین به عنوان یگان رزمی تاکتیکی نیروی هوایی ایالات متحده در اروپا، حضور داشت. نیروی هوایی نهم در طول جنگ سرد، یکی از دو نیروی هوایی شماره دار فرماندهی هوایی تاکتیکی بود.
تئوکلیای قدیس ( یک شهید و قدیس مصری از قرن چهارم میلادی بود. تئوکلیای قدیس همسر «یوستوس قدیس» بود. آنها در اسکندریه از هم جدا شدند، در این هنگام یوستوس قدیس به آنتینوپولیس فرستاده شد و در آنجا در نهایت به شهادت رسید، در حالی که تئوکلیای قدیس به سائیس فرستاده شد. فرماندار شهر تلاش کرد تا او را متقاعد کند که از مسیحیت دست بکشد، اما او امتناع کرد. او سپس به شدت شکنجه شد تا جایی که پوست بدنش کنده شد و پس از آن به زندان انداخته شد. در روایت قدیس نگاری او آمده که فرشته ای در زندان ظاهر شد، او را تسلی داد و زخم هایش را شفا بخشید. بسیاری از زندانیانی که این معجزه را دیدند، مسیحی شدند و بعدها به شهادت رسیدند. تئوکلیای قدیس در نهایت در تاریخ «۱۱ پاشون» از گاه شماری قبطی سر بریده شد.
بنی حسن ()، آرامگاهی باستانی که در ۲۰ کیلومتری جنوب المنیا امروزی که درگذشته بخشی از مصر میانی و حدفاصل اسیوط و منف قرار گرفته است. ای آرامگاه در دوره پادشاهی میانه مصر مورد استفاده قرار می گرفته است. هرچند مقبره هایی از پادشاهی کهن نیز در این آرمگاه یافته شده است. در جنوب این آرامگاه نیز معبدی توسط حتشپسوت و تحوتموس سوم برای پکهت، از خدایان محلی مصر، ساخته شده است که در منابع یونانی با نام غار آرتمیس نیز شناخته می شود.
تماده اسکندریه (؛ سدهٔ پنجم میلادی – ۴۷۶ پیش از میلاد) یک قدیس و شهید مسیحی است، او در ۱۴ آوریل در کلیسای کاتولیک رومی و کلیسای ارتدکس شرقی مورد تجلیل و تکریم قرار می گیرد. اوایل زندگی. تماده در سده پنجم میلادی متولد شد و بومی اسکندریه مصر بود. سرانجام، تماده با یک ماهیگیر ازدواج کرد، پدرشوهرش به زودی شیفته تماده شد و سعی کرد او را برای نزدیکی جنسی اغوا کند. او در حالی که از پاکدامنی خود دفاع می کرد، توسط پدرشوهرش با ضربات چاقو کشته شد. پس از این حادثه پدرشوهرش نابینا شد. او محاکمه و محکوم شد و دیری نپایید که به دلیل جنایت خود، به قطع سر محکوم شد.
پارک ملی رأس محمد ()، پارکی ملی در کشور مصر و جنوب شبه جزیره سینا، در کناره خلیج سوئز از سمت غرب و خلیج عقبه از سمت شرق است. این پارک مبدل به مرکز اکوتوریسم در ناحیه سینا شده است.
قدریجان (۱۹۱۱ – ۹ اوت ۱۹۷۲) شاعر، سیاستمدار، داستان نویس، مقاله نویس و مترجم کرد بود. او در سال ۱۹۱۱ در شهر دیرک در نزدیکی ماردین به دنیا آمد. او به عنوان پدر شعر نو کردی شناخته می شود. زندگی نامه. قدریجان در سال ۱۹۱۱ در خانواده کرد در شهر دریک استان ماردین به دنیا آمد او تحصیلات ابتدایی خود را در محل زندگی خود گذراند و سپس به برای ادامه تحصیل به قونیه رفت او پس شکست شورش شیخ سعید به همراه خانواده خود به سوریه گریخت و در آنجا به تدریس زبان کردی پرداخت او در سوریه با دیگران روشنفکران کرد که در سوریه بودن مانند عثمان صبری و جگرخوین و عبدالرحمان قاسملو ارتباط برقرار کرد و همچنین او یکی از نویسندگان مجله هاوار بود و با مجله روناهی نیز هکاری داشت اشعار او گاه در این دو مجله چاپ میشدن قدریجان یکی از اولین شاعران کرد بود که به سبک شعر آزاد مدرن شعر سرود. شعر او شبیه مایاکوفسکی و ناظم حکمت است و با شعرش سوسیالیسم را ترویج می کند. او علاوه بر شعر، داستان های کوتاه و زندگی نامه نیز می نوشت. او در سال ۱۹۷۲ در دمشق از دنیا رفت در همان جا نیز به خاک سپرده شد.
تئودورا اهل حمص عضوی از یک گروه فکری از نوافلاطونیان در اواخر سدهٔ پنجم و اوایل سدهٔ ششم میلادی در اسکندریه و از شاگردان ایزیدور بود. داماسکیوس کتاب "زندگی ایزیدور" خود را که به عنوان "تاریخ فلسفی" نیز شناخته می شود، به تئودورا تقدیم کرد و به درخواست او، آن را نوشت. زندگی نامه. تئودورا دختر کایرینا و دیوژن بود و همچون یامبلیخوس از تبار سلطنتی حمص محسوب می شد. مکتب نوافلاطونی آتن در اواخر سدهٔ پنجم در میان مکتب مشرک سوری و مصری طرفدارانی پیدا کرده بود و تئودورا به همراه خواهران کوچک ترش در مدرسه ایزیدور در اسکندریه فلسفه خوانده بودند. این می تواند در دهه ۴۸۰ میلادی باشد، که ایزیدور از مدت های پیش در محیط روشنفکر اسکندریه تثبیت شده بود، یا شاید در دهه ۴۹۰ میلادی پس از بازگشت از آتن. او همچنین در شعر و دستور زبان ورزیده بود و ریاضیدانی متبحر در هندسه و محاسبات عالی محسوب می شد. او یک فیلسوف نوافلاطونی از نوع یامبلیخوس و بنابراین یک پاگانیست معتقد بود. به گفته فوتیوس اول، سه قرن بعد، او مناسک پاگانیسم و کرامات را انجام می داد: فوتیوس اول او را به عنوان یک یونانی با اقناع مذهبی توصیف می کند، و اجدادش را به عنوان «
همه آنها برنده جایزه اول در کار نکوهیده بت پرستانه» توصیف می کند. کتاب "زندگی ایزیدور" به قلم داماسکیوس نشان می دهد که حلقه فلسفی که تئودورا به آن تعلق داشت در اواخر سدهٔ پنجم و اوایل سدهٔ ششم میلادی بین آتن، اسکندریه و آفرودیسیاس بدون هیچ دردسر و مشکلی در جابجایی و حرکت بود. هیچ گزارشی مبنی بر فرار تئودورا به ایران پس از دستور ژوستینین یکم مبنی بر بستن مدرسه افلاطونی در آتن در سال ۵۲۹ به همراه ایزیدور، داماسکیوس، سیمپلیکیوس، پیریسکیانوس لیدیایی، یولامیوس فریگیه، هرمیاس فنیقیه و دیوژن فنیقیه وجود ندارد.
تئودورا اهل اسکندریه () شهید و قدیس مسیحی اهل امپراتوری بیزانس بود که در سدهٔ پنجم میلادی و در دوران سلطنت امپراتور زنون در اسکندریه زندگی می کرد. قدیس نگار بریتانیایی سیبین بیرینگ-گلد اظهار می کند که در روایت داستان تئودورا ممکن است زیاده روی شده باشد و زندگینامه او احتمالاً از زندگی های دیگر قدیسان، مانند «مارینای راهب» ساخته شده باشد که قدیس دیگری از سدهٔ پنجم بیزانسی بود که به صورت یک مرد در میان راهبان زندگی می کرد و متهم به همان اتهامات تئودورا بود و تنها پس از مرگش تبرئه شد. بر اساس یک منبع، تئودورا «با زیبایی ظاهری آراسته بود و به شوهر دین دار خود وفادار بود» اما اشتباه بزرگی مرتکب شد و به او را خیانت کرد. طبق افسانه، شوهر او گریگوری (یا پافنوتیوس)، بخشدار مصر و «مردی دیندار و محترم» بود که تئودورا وی را «به دلیل ندامت ناشی از زنا با مردی دیگر» ترک کرد و «برای توبه از گناهی که مرتکب شده بود» تا شوهرش او را پیدا نکند. او لباس مردانه پوشید، خود را «تئودور» نامید و به عنوان یک خواجه خود را پنهان کرده و بقیه عمر خود را به عنوان راهب در یک صومعه در ثباید زندگی کرد. او ریاضت می کشید، کارهای خوار و خفیف انجا
م می داد و به شدت دعا می کرد تا خدا او را ببخشد و به عفت بازگرداند. به گفته سیبین بیرینگ-گلد وی «با تعدادی شتر به اسکندریه فرستاده شد» و شوهرش گریگوری او را شناخت. تئودورا با این حال بر بازگشت به صومعه پافشاری کرد و باقی عمر خود را به عنوان یک راهب و عابد تنها زندگی کرد. پس از دو سال، فردی تئودورا را متهم به پدر بودن برای فرزندی از یک زن در روستای مجاور نمود؛ به جای دفاع از خود و افشای هویت خود، او پذیرفت که از صومعه برای هفت سال اخراج شود و در «فقر شدید» فرزند را به عنوان فرزند خود بزرگ کند. او به ریاضت خود ادامه داد و فرزند را بزرگ کرد تا زمانی که درگذشت. هویت او به عنوان یک زن کشف نشد و افترا علیه او تا پس از مرگش آشکار نشد. او وقتی متوجه شد که در حال مرگ است، شوهرش را بر بالین بیماری فرا خواند، اما شوهرش بعد از مرگش رسید؛ شوهرش در مراسم تشییع جنازه او شرکت کرد، دارایی های خود را به فقرا تقسیم کرد و به صومعه نقل مکان کرد. تصویری نادر از تئودورا در هنر غربی، چاپی است از برناردینو کاپیتلی که در سال ۱۶۲۷ برای تئودورا کوستا دال پوزو ساخته شد و این قدیسه را در حالی نشان می دهد که به شکل یک راهب مرد درآمده و از
کودکی که متهم به پدری او شده بود، مراقبت می کند، (وین: مجموعه گرافیک آلبرتینا). تئودورا با یک جشن کوچک (همراه با سارای بیابان و سینکلتیکا از اسکندریه) در تقویم اسقفی در کلیسای اپیسکوپال در ۵ ژانویه و در ۱۱ سپتامبر در کلیسای ارتدکس شرقی و یونانی آمریکا مورد تکریم قرار می گیرد.
تقلیدگر یا شخصیت دهنده فردی است که رفتار، گفتار یا ظاهر شخص دیگری را برای اهداف گوناگون تقلید می کند. دلایل مختلفی برای تقلید از دیگران وجود دارد: تقلیدگران افراد مشهور. بدل کاران مشاهیر کسانی هستند که شباهت زیادی به افراد مشهور دارند و با پوشیدن لباس و اتخاذ حرکات و سبک گفتار آنان، آن ها را تقلید می کنند. این افراد معمولاً به عنوان «شبیه خوان»، «شبیه نما»، «تقلیدگر» یا «هنرمند ادای احترام» شناخته می شوند. تقلید از الویس پریسلی از نمونه های معروف در این زمینه است. ادوارد ماس در فیلم ها و برنامه های تلویزیونی نقش مایکل جکسون را ایفا کرده است. بدل های تام جونز نیز در کشورهای مختلف، از آمریکا گرفته تا جنوب شرق آسیا و بریتانیا، فعالیت دارند و از نظر صدا و حرکات، او را تقلید می کنند. تقلیدگری جنایی. در انگلستان و ولز، طبق قانون اصلاح فقرای سال ۱۸۵۱، جعل هویت در انتخابات جرم محسوب می شود. در پروندهٔ معروف Whiteley v Chappell (۱۸۶۸)، دادگاه با تفسیر لغوی قانون به این نتیجه رسید که فرد مرده «شخصی دارای حق رأی» نیست، بنابراین فرد متهم تبرئه شد. در کلرادو، مهاجری که از شمارهٔ تأمین اجتماعی فرد دیگری استفاده کرده بود به
جعل هویت متهم شد، اما برخی دادگاه ها حکم دادند که اگر این کار موجب ضرر به فرد دیگر نشده باشد، ممکن است جرم محسوب نشود. بدل کاری با استفاده از فناوری دیپ فیک. دیپ فیک صوتی در کلاهبرداری ها مورد استفاده قرار گرفته اند. در سال ۲۰۱۹، مدیرعامل یک شرکت انرژی در بریتانیا با استفاده از تماس تلفنی که از طریق تقلید صدای رئیس شرکت مادر انجام شده بود، مبلغ ۲۲۰٬۰۰۰ یورو به یک حساب منتقل کرد، در حالی که تماس جعلی بوده است. در سال ۲۰۲۳، با ترکیب فناوری دیپ فیک صوتی و ابزارهای هوش مصنوعی مولد، کلاهبرداری های جدیدی با تقلید صدای دوستان یا بستگان قربانیان گسترش یافته است.
باشگاه فوتبال دپورتیوو هندوراس پروگرسو (که معمولاً با نام هندوراس پروگرسو یا به سادگی هندوراس شناخته می شود)، یک باشگاه فوتبال هندوراسی مستقر در ال پروگرسو، هندوراس است. این تیم در سال ۱۹۶۵ تاسیس شد و در حال حاضر در لیگ ناسیونال هندوراس بازی می کند.
باشگاه دپورتیوو گواستاتویا یک باشگاه فوتبال حرفه ای گواتمالایی است که در گواستاتویا، بخش ال پروگرسو واقع شده است. آنها در لیگ ناسیونال، بالاترین سطح فوتبال گواتمالا، رقابت می کنند.
مبطاحیه (؛ زادهٔ ۴۷۶ پیش از میلاد - درگذشت قبل از ۴۱۶ پیش از میلاد) بانوی تاجر و بانکدار یهودی بود. او یکی از نخستین زنان یهودی است که اطلاعاتی خارج از کتاب مقدس از آنها وجود دارد و همچنین نخستین زن تاجر یهودی است. نام زندگی او به خوبی از مجموعه های پاپیروس آرامی باستان از شهر الفانتین در مصر، معروف به «پاپیروس موند سسیل» در موزه قاهره و «پاپیروس بادلیان» که به نام او «بایگانی مبطاحیه» نیز نامیده می شود، مستند است. مبطاحیه دختر تاجری به نام «ماحسیاه» بود و احتمالاً خواهری به نام «مپطاحیه» و همچنین برادرزاده ای به نام «یدنیا» داشت که رهبر یهودیان بود. مبطاحیه سه بار ازدواج کرد و ازدواج های او شامل «قراردادهای پیش از ازدواج» بود که از ثروت و دارایی او محافظت می کرد. یکی از شوهرانش یک سازنده مصری به نام «ایسحور» (که بعداً ناتان نام گرفت) بود که با او شریک تجاری بود. او ملکی را از پدرش به ارث برد که در طول زندگی و تجارت خود رشد کرد و ارثی را به فرزندان خود به جای گذاشت.