Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کرد. گزیده زیر از اثر گویدو آستوتی اقدامات او را شرح می دهد:شاه جدید، چارلز فلیکس، با روش های سرکوبگرانه خودسرانه، با استفاده از کمیسیون های فوق العاده برای قضاوت در مورد شورشیان و ایجاد بازرسان سیاسی به منظور پاکسازی ارتش و بوروکراسی، واکنش نشان داد. در نهایت، پادشاه سه حوزه قضایی مختلف را تأسیس کرد: یک دادگاه مختلط مدنی و نظامی به نام هیئت سلطنتی با اختیارات کیفری، یک کمیسیون نظامی برای بررسی رفتار افسران و درجه داران، و یک کمیسیون بررسی دقیق برای بررسی رفتار هر کارمند پادشاهی. هیئت سلطنتی از ۷ مه تا اوایل اکتبر تشکیل جلسه داد و در این مدت ۷۱ حکم اعدام، ۵ حکم حبس ابد و ۲۰ حکم حبس از ۵ تا ۲۰ سال صادر کرد. پس از انحلال هیئت نمایندگی، سنا ۲۴ حکم اعدام دیگر، ۵ حکم حبس ابد و ۱۲ حکم حبس دیگر به مدت ۱۵ تا ۲۰ سال صادر کرد. تا پایان اکتبر، کمیسیون نظامی ۶۲۷ افسر را برکنار کرده بود. کمیسیون بررسی، که به یک دادگاه عالی و هفت هیئت بررسی منطقه ای تقسیم شده بود، اخراج ها و تعلیق های متعددی از کارمندان دولت و اساتید از هر نوع مدرسه ای را که به ویژه مقصر می دانست، صادر کرد. به دستور وزیر کشور، روژه دو شولکس، دانشگاه تورین
تعطیل شد و بسیاری از اساتید تذکرات شدیدی دریافت کردند، زیرا، همان طور که پادشاه در نامه ای به برادرش (۹ مه ۱۸۲۲) نوشت: «هر کسی که در دانشگاه تحصیل کرده است کاملاً فاسد است: اساتید منفور هستند، اما هیچ راهی برای جایگزینی آنها وجود ندارد بنابراین همه بدها آموزش دیده اند و همه خوب ها نادان هستند.». در هر صورت، اگرچه فضایی سرکوبگرانه برقرار شده بود، همراه با عادت به اتهامات و تنوع ایده های سیاسی که بهانه ای برای دنبال کردن انتقام های خصوصی فراهم می کرد، اما مقامات سلطنتی، به ویژه فرماندار جنوا، جورجیو د ژنه، مانع فرار مردم نشدند. از بین تمام افرادی که محکوم شدند، تنها دو نفر اعدام شدند. علاوه بر این، در نامه ای از کنت داگلیه آمده است که چارلز فلیکس هرگز مانع از پرداخت مخفیانه یارانه به محکومانی که به تبعید رفته بودند، نشد و آنجلو بروفریو گزارش می دهد که وقتی پادشاه متوجه شد که یکی از این یارانه ها به خانواده یکی از دو نفری که در سال ۱۸۲۱ اعدام شده بودند، تعلق می گیرد، پادشاه مبلغ را دو برابر کرد. سرکوب مخالفان در ۳۰ سپتامبر ۱۸۲۱ پایان یافت، زمانی که چارلز فلیکس عفو همه افرادی را که در شورش دست داشتند، به استثنای
رهبران، تأمین کنندگان مالی و کسانی که به جرم قتل یا اخاذی مجرم شناخته شده بودند، صادر کرد. چند روز بعد، چارلز فلیکس وارد تورین شد. سلطنت (۱۸۲۱–۱۸۳۱). حتی پیش از رسیدن به تورین، چارلز فلیکس وعده نایب السلطنه را رد کرد و برای کمک به برقراری نظم، اتریشی ها را فراخواند که تا سال ۱۸۲۳ در پیمونت ماندند. در همان سال، چارلز آلبرت به اسپانیا رفت تا با زور اسلحه آخرین جرقه های شورش را خاموش کند و خود را به عنوان خائن لیبرالیسم ایتالیا مورد نفرت قرار دهد، اما اعتماد پادشاه را که ممکن بود جانشین دیگری انتخاب کند، دوباره به دست آورد. شارل فلیکس یک مرتجع واقعی بود و متقاعد شده بود که جهان به زودی از تمام آن نوآوری های شرورانه و توهین آمیزی که توسط انقلاب فرانسه معرفی شده و توسط ناپلئون بناپارت، به قول خودش «رذل»، در سراسر اروپا رواج یافته بود، پاک خواهد شد. میراث. تئاتر کارلو فلیچه در جنوا به نام او نامگذاری شده است. جاده اصلی جزیره ساردینیا، خیابان استاتال ۱۳۱ کارلو فلیچه، که شهرهای کالیاری و ساساری-پورتو تورس را به هم متصل می کند و در قرن نوزدهم ساخته شده است، به نام او نامگذاری شده است. در انتهای کالیاری آن جاده، مجسمه
ای از او وجود دارد که به سمت شهر اشاره می کند. این مجسمه، وسیله ای معمول برای جشن های هواداران کالیاری کالچو است که هر زمان تیم صعود می کند یا از سقوط فرار می کند، با شنل ها و پرچم هایی به رنگ های قرمز و آبی تیم آراسته می شود.
چارلز امانوئل اول (؛ ۱۲ ژانویه ۱۵۶۲ – ) دوک ساووی و حاکم ایالت های ساووی از ۳۰ اوت ۱۵۸۰ تا زمان مرگش در ۲۶ جولای ۱۶۳۰، تقریباً ۵۰ سال بعد، بود. در زمان مرگش، او طولانی ترین دوره سلطنت را در میان پادشاهان ساووی داشت، رکوردی که بعدها توسط نوه بزرگش ویکتور آمادئوس دوم شکسته شد. شارل امانوئل، حاکمی جسور و جاه طلب، در دوره ای از رقابت شدید بین فرانسه و اسپانیا، به دنبال گسترش نفوذ ساووی در سراسر شمال ایتالیا بود. او چندین لشکرکشی نظامی را رهبری کرد - سالوتزو، ترینو و آلبا را ضمیمه کرد اما در تصرف ژنو شکست خورد و پینرولو را از دست داد - و اغلب قدرت های اروپایی را در مانورهای پیچیده دیپلماتیک به جان یکدیگر می انداخت. او همچنین حامی هنر و خود نویسنده بود. کارزارهای او علیه نفوذ اسپانیا به ظهور احساسات ملی گرایانه اولیه ایتالیایی در شعر و گفتمان سیاسی قرن هفدهم کمک کرد. زندگی نامه. شارل در قلعه ریوولی در پیمونت، تنها فرزند امانوئل فیلیبر، دوک ساووی و مارگارت فرانسه، دوشس بری، متولد شد. او در ۳۰ اوت ۱۵۸۰ جانشین پدرش به عنوان دوک شد. پدرش یک کاتولیک معتقد بود و به چارلز توصیه کرد که راه او را دنبال کند: پسرم، من بیش از
هر چیز از تو می خواهم که مانند اجدادت، دوست واقعی و بندهٔ خدا و دین مقدس کاتولیک او باشی. هرگز بدون درخواست لطف و کمک او، کاری را شروع نکن، زیرا اگرچه ما انسان ها کم می دانیم، اما اعلیحضرت همه چیز را می بیند و خرد ابدی است. تا زمانی که به او توکل کنی، در امان خواهی بود. شارل تحصیل کرده و باهوش، به زبان های ایتالیایی، فرانسوی، اسپانیایی و همچنین لاتین صحبت می کرد. او اگرچه کوتاه قد و گوژپشت بود، جنگجوی توانمندی بود. درگیری علیه فرانسه، ژنو و کانتون های سوئیس. در پاییز ۱۵۸۸، با بهره گیری از جنگ داخلی که فرانسه را تضعیف می کرد، او مارکیزات سالوتزو را که از سال ۱۵۴۸ تحت مالکیت فرانسه بود، اشغال کرد. شاه جدید، هنری چهارم، خواستار استرداد آن سرزمین شد، اما شارل امانوئل امتناع ورزید و جنگ آغاز شد. کانتون های ژنو و سوئیس به ائتلاف فرانسه پیوستند. با این حال، حمله به ساووی دفع شد (آوریل ۱۵۸۹) و برن آتش بس امضا کرد (اکتبر ۱۵۸۹). در سال ۱۵۹۰، شارل امانوئل به نفع اتحادیه کاتولیک، لشکرکشی به پرووانس فرستاد و بعداً خود نیز آن را دنبال کرد، اما صلح ۱۵۹۳، که طی آن هنری ناوار به عنوان پادشاه فرانسه به رسمیت شناخته شد، به جاه
طلبی های او پایان داد. در ۱ آگوست ۱۵۹۱، دوک ساووی، توماس فرناندز دِ مدرانو را به عنوان وزیر امور خارجه و جنگ خود منصوب کرد. تخصص مدرانو در دیپلماسی و استراتژی نظامی می توانست به تلاش های سیاسی و نظامی دوک نشین بسیار کمک کند. درگیری گسترده تر فرانسه و اسپانیا با صلح ورووین (۲ مه ۱۵۹۸) پایان یافت، که مسئله فعلی اما جداگانه سالوتزو را حل نشده باقی گذاشت. پس از آنکه دوک مذاکرات را با اسپانیا آغاز کرد، هنری تهدید کرد که به جنگ بازخواهد گشت تا اینکه با پیمان لیون (۱۷ ژانویه ۱۶۰۱)، سالوتزو در ازای برس، بوگی و گکس به ساووی رفت. شارل امانوئل پس از صلح با فرانسه، به شهر ژنو حمله کرد. در ۱۱ دسامبر همان سال، او نیروهای خود را در طول شب به شهر هدایت کرد و آنها تا ساعت دو بامداد دیوارهای شهر را محاصره کردند. به سواره نظامیان ساوویارد دستور داده شد که به عنوان یک تاکتیک ضربتی از اسب پیاده شده و با زره کامل از دیوارهای شهر بالا بروند. با این حال، یک نگهبان شب زنگ خطر را به صدا درآورد و شبه نظامیان ژنو برای مقابله با مهاجمان برخاستند. این حمله ناموفق بود و ۵۴ ساوویارد کشته و بسیاری دیگر اسیر شدند. ارتش چارلز امانوئل با وحشت ع
قب نشینی کرد و زندانیان ساوویارد اعدام شدند. کلاهخودهای سنگین سربازان چارلز امانوئل، با نقاب هایی که به شکل تقلیدی از چهره انسان ساخته شده بودند، پس از این حادثه بدنام به کلاهخودهای «ساوویارد» معروف شدند. تعدادی از این زره ها توسط سوئیسی ها به غنیمت گرفته شد و به عنوان غنیمت نگهداری شدند. دفاع موفقیت آمیز شبه نظامیان ژنو از دیوارهای شهر هنوز هم به عنوان یک عمل قهرمانانه در طول جشنواره سالانه L'Escalade جشن گرفته می شود. پیمان سنت جولین در ژوئیه ۱۶۰۳ به درگیری بین ساووی و ژنو پایان داد و هر طرف سرزمین های اشغالی را به طرف دیگر بازگرداند. خطابه دوک. توماس فرناندز د مدرانو، وزیر امور خارجه و جنگ دوک، رساله سیاسی مهمی با عنوان «جمهوری بزرگ» نوشت که در سال ۱۶۰۲ در مادرید منتشر شد و حاوی گزارشی نادر و دقیق از خطابه دوک ساووی در طول جنگ مذهبی فرانسه است. در بخشی از آن آمده است: اگر ارباب اختیار دارد که به رعایای خود فرمان دهد و رعایا موظفند در اموری که علیه خدا نیست از ارباب اطاعت کنند، پس در اموری که به او خدمت می کنند، او را جلال می دهند و برای رفاه شما هستند، چقدر بیشتر؟ بیش از ششصد سال است که اجداد شما تحت فرمان
من، با ایمان مسیحی و اطاعت از کلیسای کاتولیک، رسولی و رومی زندگی کرده اند، معابد ساخته اند و برای نجات ما آیین های مقدس را به جا آورده اند. چگونه می توانید تبار اصیل و باستانی خود، افتخار میراث کاتولیک خود و دینی را که اجدادتان پذیرفته اند، رها کنید؟ با همسویی با بدعت گذاران - کسانی که کلیسای خدا را رها کرده و پیوندهای دروغین را برگزیده اند - اکنون شما دشمنان مسیح و متحدان شیطان می شوید. تنها یک ایمان حقیقی، یک کلیسا و یک شبان وجود دارد: پاپ روم. آیا نمی بینید که ادیان دروغین اختلاف ایجاد کرده اند، فرقه ها را ایجاد کرده اند و اقتدار معنوی و دنیوی را تضعیف کرده اند؟ یک شاهزاده باید از ایمان کاتولیک محافظت کند، زیرا بدون یک دین قوی، هیچ امپراتوری نمی تواند قدرتمند باقی بماند. دین و سلاح های متحد، بقای یک سلطنت را برای قرن ها تضمین می کنند. بیایید به یاد داشته باشیم: «آنچه بهترین است باید توسط بهترین ها گرامی داشته شود و چه قوانینی باید توسط حاکم اجرا شود.» به ایمان حقیقی اجداد خود بازگردید و وحدت کلیسای مسیح را بپذیرید، مبادا صلح و رستگاری وعده داده شده به کسانی که وفادار می مانند را از دست بدهید. کاندیدای تاج
و تخت صربستان. شارل امانوئل یکی از نامزدهای تحت تعقیب برای تاج و تخت پادشاهی احیا شده صربستان بود، که به طور فرضی پس از یک جنگ صلیبی مسیحی علیه امپراتوری عثمانی در طول برنامه ریزی برای توطئه بزرگ اواخر قرن شانزدهم و اوایل قرن هفدهم تحت نظارت پاتریارک صرب، جووان، دیپلمات دامیان، دوک گرادان هرزگوین و دیگر روسای قبایل صرب فرض می شد. در شورای موراچا در سال ۱۶۰۸، طی گردهمایی نمایندگان قبایل صرب و کلیسای صرب، چارلز به عنوان پادشاه صربستان انتخاب شد و از او دعوت شد تا به ارتدکس شرقی (به عنوان پیش شرط تاجگذاری توسط پاتریارک جان) روی آورد و سوگند یاد کند که از مسیحیت ارتدکس محافظت کند. توطئه گران، با در نظر گرفتن شکست های دهه ۱۵۹۰، نمی خواستند قبل از حمایت مستقیم غرب، خود را در هیچ اقدامی رسوا کنند؛ بنابراین هیچ قیام گسترده ای از سوی مردم مسیحی بالکان علیه حکومت ترک های عثمانی شعله ور نشد، زیرا شارل امانوئل فاقد منابع مالی برای تصاحب تاج و تخت و احیای دولت صربستان بود که در قرن پانزدهم از بین رفته بود. در سال ۱۶۰۹، شارل امانوئل با مزدوران آلبانیایی مانند جووانی رنزی، برادرش دمتریو رنزی و یکی از بستگانش، دون جوآن رنزی
، که قصد شورش علیه عثمانی ها در کنوانسیون کوچی در سال ۱۶۱۴ را داشتند، تماس گرفت. اتحاد با فرانسه. با پیمان بروزولو (۲۵ آوریل ۱۶۱۰)، شارل امانوئل با فرانسه علیه اسپانیا متحد شد، اما ترور هنری چهارم اوضاع را تغییر داد، زیرا این پیمان توسط ماری د مدیچی به رسمیت شناخته نشد، که بلافاصله نیابت سلطنت را برای پسر هنری، لویی سیزدهم، که خردسال بود، به عهده گرفت. چارلز امانوئل در ادامه دسیسه چینی های خود، پس از مرگ دوک فرانچسکو چهارم گونزاگا از مانتوا، که ارباب دوک نشین مونتفرات بود، در سال ۱۶۱۲، با حمله به آن منطقه، جنگ جانشینی مونتفرات را آغاز کرد. این امر ونیزی ها، توسکانی، امپراتوری و اسپانیا را علیه او به صف کرد و او مجبور شد از فتح خود صرف نظر کند. چارلز امانوئل در ژانویه ۱۶۱۷، هنگامی که پادشاه جدید اتحاد پدرش را با ساووی از سر گرفت، از نیروهای فرانسوی برای آزادسازی آلبا از دست اسپانیایی ها کمک گرفت. در نهایت، این درگیری با پیمان آستی حل شد. خواهرش کریستین ماری در سال ۱۶۱۹ با پسر چارلز امانوئل، ویکتور آمادئوس، ازدواج کرد. شارل امانوئل در جنگ والتلینا (۱۶۲۰–۱۶۲۶) در کنار فرانسه علیه اسپانیا شرکت کرد. او با کمک فران
سه سعی کرد به هزینه جنوا به دریای مدیترانه دسترسی پیدا کند. پس از مداخله اسپانیا، جنوا از مخمصه رهایی یافت. سپس شارل با موفقیت از وروآ ساویا در محاصره ای طولانی دفاع کرد. درگیری والتلینا با پیمان مونسون پایان یافت. تغییر اتحادها و مرگ. هنگامی که فرانسوی ها در طول جنگ جانشینی مانتوان در سال ۱۶۲۸، کازاله مونفراتو را اشغال کردند، شارل امانوئل دوباره با اسپانیا متحد شد. در طول جنگ، او ترینو و آلبا را به ایالت ساووی ضمیمه کرد. با این حال، هنگامی که ریشلیو به پیمونت حمله کرد و شوش را فتح کرد، دوک دوباره تغییر موضع داد و به اتحاد با فرانسه بازگشت. سپس، پس از آنکه فیلیپ چهارم اسپانیا دو نیروی تهاجمی از جنوا و کومو به فرماندهی آمبروجیو اسپینولا اعزام کرد، شارل امانوئل خود را بی طرف اعلام کرد. در طول جنگ، همچنین در سال ۱۶۲۸، جیووانی آنتونیو آنسالدو، نماینده شارل امانوئل، گروهی از توطئه گران جنوایی به رهبری جولیو چزاره واچرو را استخدام و با بودجه فراوان تجهیز کرد که قرار بود جمهوری جنوا را سرنگون کنند و شهر را تحت حمایت دوک نشین ساووی قرار دهند. این توطئه شکست خورد و واچرو و همدستانش به اعدام محکوم شدند. در سال ۱۶۳۰، ری
شلیو به ارتش فرانسه دستور داد تا به ساووا پیشروی کند تا دوک را مجبور به ترک بی طرفی خود کند. نیروهای فرانسوی، که به زودی توسط ارتش دیگری پشتیبانی می شدند، پینرولو و آویلیانا را اشغال کردند و ارتش ساووا را به فرماندهی پسرش ویکتور آمادئوس در والسوسای سفلی شکست دادند. دوک در اواخر ژوئیه، هنگام لشکرکشی در طول جنگ دوم مونفراتو، در ساویلیانو، ناگهان بر اثر سکته مغزی درگذشت. پسرش ویکتور آمادئوس جانشین او شد. پیشگویی نوستراداموس. گفته می شود که این پیشگو در سال ۱۵۶۱ توسط دربار ساووی به تورین دعوت شد. از این دیدار باشکوه همچنین برای ترویج باروری دوشس مارگریت والوا استفاده شد: او یک پماد معطر با کتیبه ای با این مضمون با خود آورد: «بدون شک زن با همان فضیلت کمی که مرد دارد، به دنیا خواهد آمد.» نوستراداموس در یک ویلای اشرافی در خارج از شهر پذیرایی شد و در طول اقامت طولانی خود، تولد مورد انتظار را پیش بینی کرد: او گفت: «او نام چارلز امانوئل را بر خود خواهد داشت و بزرگترین رهبر زمان خود خواهد شد.» پیشگویی نوستراداموس در مورد تولد و مرگ پسر آینده شان شناخته شده است. در سال ۱۵۶۲، زوج مذکور دوک چارلز امانوئل اول ساووی را به دن
یا آوردند که نوستراداموس برای او نوعی طالع بینی ترسیم کرد که پیشگویی های اعلام شده قبلی را تأیید می کرد. پیشگو همچنین مرگ خود را پیش بینی کرد و اعلام کرد که او «در جاده اورشلیم، زمانی که یک عدد نه خود را در مقابل یک عدد هفت می بیند» خواهد مرد. این بلافاصله به عنوان یک نشانه خوب به نظر می رسید، زیرا از یک تفسیر اولیه پیش بینی شده بود که او در سن بسیار بالایی (۹۷ سال) خواهد مرد. این پیشگویی واقعاً به حقیقت پیوست، اما شاید نیاز به تفسیر متفاوتی داشته باشد. شارل امانوئل اول در سال ۱۶۳۰ در ساویلیانو، در پالازو کراوتا، در سن ۶۸ سالگی (و بنابراین در ۶۹ سالگی)، قبل از ورود به ۷۰ سالگی درگذشت. از این رو شاید عدد نه قبل از هفت باشد. علاوه بر این، اشاره به اورشلیم نیز قابل تشخیص بود: پالازو کراوتا در خیابان اورشلیم، در ساویلیانو واقع شده بود و هنوز هم هست. افکار عمومی در مورد دوک در آن زمان. گرایش چارلز امانوئل به مخالفت با قدرت های بزرگ اروپایی، که چندین بار آشکار شد، تحسین ایتالیایی ها را برانگیخت؛ در واقع، تاسونی در مورد ورود چارلز امانوئل به جنگ برای جانشینی دوک نشین مانتوا گفت: «فضیلت نظامی در این عصر موهبتی نادر ا
ست، آنقدر نادر که باعث شگفتی می شود.» خطیب ونیزی، دوناتو، بعدها این احساس را تکرار کرد: «در ایتالیا، کسی را نیافته اند که به آنها [قدرت های اروپایی، یادداشت سردبیر] دندان هایش را نشان داده باشد، جز دوک.» نوادگان. از همسرش، کاترین مایکل هابسبورگی (۱۵۶۷–۱۰ نوامبر ۱۵۹۷)، او ده فرزند داشت: وی یازده فرزند نامشروع دیگر داشت:
اَریج احمد الحَمّادی (۱۳ فوریهٔ ۱۹۸۶) بازیکن فوتبال اماراتی است که در پست های هافبک، مهاجم و وینگر بازی می کند و در حال حاضر برای تیم پریسیشن به میدان می رود. او پیش تر برای تیم های الوحده و ابوظبی بازی کرده و نمایندهٔ تیم ملی فوتبال زنان امارات نیز بوده است. اریج با کسب تمامی جوایز مهم ملی باشگاهی به عنوان بازیکن، به طور گسترده به عنوان یکی از تأثیرگذارترین بازیکنان فوتبال زنان در امارات شناخته می شود. دوران باشگاهی. اریج الحمادی فعالیت فوتبالی خود را با بازی در جمع خانواده و شرکت در مسابقاتی که امکان حضور زنان در آن فراهم بود آغاز کرد. سپس برای تیم زنان دانشگاه خود بازی کرد و پس از آن در لیگ های هفت نفره محلی، مانند انجمن فوتبال زنان دبی حضور یافت، جایی که توسط تیم ملی شناسایی شد. او به صورت حرفه ای، با تیم الوحده بازی را آغاز کرد و در ژوئیه ۲۰۱۶ به باشگاه فوتبال زنان شهر ابوظبی منتقل شد. الحمادی در قهرمانی باشگاه های زنان غرب آسیای ۲۰۱۹ در عقبه، اردن با تیم ابوظبی حضور یافت و با به ثمر رساندن دو گل، تیمش را در آخرین بازی گروهی به پیروزی رساند. او همچنین با تیم فیولیز در مسابقات نیمار جونیورز فایو، یک تورنم
نت پنج نفره، بازی کرد. در سال ۲۰۲۲، الحمادی با تیم اونیکس در لیگ فوتبال زنان امارات بازی کرد و تیمش در جایگاه دوم قرار گرفت. در فصل ۲۰۲۳–۲۰۲۴، او با تیم پریسیشن حضور داشت و بار دیگر در لیگ فوتبال زنان امارات به رتبهٔ دوم رسید. دوران جهانی. در اوت ۲۰۱۵، اریج الحمادی اولین کاپ ملی خود را برای تیم ملی فوتبال زنان امارات متحده عربی کسب کرد. او در مسابقاتی همچون جام آفرودیت زنان در قبرس، مرحله انتخابی جام ملت های آسیا زنان ۲۰۱۸ در تاجیکستان و قهرمانی باشگان های زنان غرب آسیا ۲۰۱۹ در بحرین حضور داشت. الحمادی همچنین در مرحله انتخابی جام ملت های آسیا زنان ۲۰۲۲ شرکت کرد، اگرچه تیم امارات موفق به صعود به مرحله نهایی نشد. او علاوه بر فوتبال، برای تیم ملی فوتسال زنان امارات نیز تمرین و بازی کرده است. رکوردها. اریج الحمادی دارندهٔ دو رکورد جهانی گینس در زمینهٔ ورزش است. یکی از این رکوردها مربوط به هات استپینگ در سال ۲۰۲۰ است.
موریتانی بزرگ ( عربی : موریتانیا الکبرى ) اصطلاحی است برای ادعای الحاق طلبانه موریتانی که عموماً شامل صحرای غربی و دیگر مناطق صحرانشین در صحرای غربی می شود. این اصطلاح در ابتدا توسط اولین رئیس جمهور موریتانی ، مختار ولد دادا ، استفاده شد، زیرا او حتی قبل از استقلال موریتانی در سال ۱۹۶۰ ، ادعای مالکیت بر سرزمینی را که در آن زمان صحرای اسپانیا نامیده می شد، آغاز کرد . ایدئولوژی های رقیب اصلی آن بربریسم ، ملی گرایی صحراوی ، الحاق گرایی مراکشی ، فدراسیون گرایی مالی و ملی گرایی طوارق بوده اند . تاریخچه و پیشینه. این ایده در دهه ۱۹۵۰ میلادی در واکنش به ایده های مراکش بزرگ که در بالا به آنها اشاره شد، تکامل یافت . طرفداران اصلی آن در میان جامعه "بیدانه" (پوست روشن) بودند. در سال ۱۹۵۷، مختار ولد دادا ، اولین رئیس جمهور آینده موریتانی ، اظهار داشت: مبنای ادعای او پیوندهای نزدیک قومی و فرهنگی بین موریتانیایی ها و صحراوی های صحرای اسپانیا بود که در واقع دو زیرمجموعه از جمعیت قبیله ای عرب-بربر را تشکیل می دادند . منطقه موریتانی بزرگ تا حد زیادی با منطقه حسنیه که به زبان عربی صحبت می کند، هم مرز است و از نظر تاریخی بخشی ا
ز بلاد شنقیط ( به عربی : بلاد شنقیط ، "بلاد شنقیط" ) پیش از دوران مدرن، سرزمین شنقیط ، یک مرکز مذهبی در موریتانی معاصر، بوده است. ادعاهای مالی. در مالی ، که در آن زمان سودان فرانسه بود ، سیاستمداران "بیدانه" طرح «موریتانی بزرگ» را تدوین کردند که شامل مناطق شمال غربی سودان فرانسه که در "بیدانه ساکن بودند، به همراه موریتانی و صحرای غربی می شد. این ایده از" سلسله المراوید در قرن یازدهم الهام گرفته شده بود که در موریتانی امروزی ظهور کرد و بعداً بیشتر شمال غربی آفریقا، از جمله سرزمین های امروزی موریتانی ، مراکش ، صحرای غربی ، ازواد و شبه جزیره ایبری را در بر گرفت . در نتیجه این طرح، برخی حتی معتقد بودند که موریتانی بزرگ باید مراکش را نیز شامل شود و بنابراین اساساً با ادعاهای ارضی الحاق گرایانه مراکشی ها برابری می کرد. در هر صورت، برخی از "بیدانه ها" آرزو داشتند که منطقه آنها به موریتانی ملحق شود. این گروه توسط حزب رنسانس ملی موریتانی نمایندگی می شد که در اوت ۱۹۵۸ در اتار ، موریتانی تأسیس شد و بعداً شعبه های محلی آن در مناطق مختلف سودان فرانسوی اضافه شد. این سازمان توسط زیرمجموعه ای از انجمن جوانان موریتانی ( به فر
انسوی : "Association de la Jeunesse Mauritanienne ) تأسیس شد که در طول" جنگ ایفنی گرایش های طرفدار مراکشی داشت . این گرایش ها هم برای مقامات فرانسوی و هم برای برخی از مقامات سودانی فرانسوی نگران کننده بود. حزب سیاسی مسلط مالی، US-RDA ، ادعای مالکیت بخش هایی از موریتانی را مطرح کرد و همچنین برای بازگرداندن محفل "تیمبدغه" که در سال ۱۹۴۴ به صورت اداری به موریتانی منتقل شده بود، تلاش می کرد . US-RDA برای این کار حمایت بسیاری از نخبگان "بیدانه" در تیمبدغه را به دست آورد که باعث خشم ولد دادا شد. با این وجود، تا سال ۱۹۵۹، ولد دادا هژمونی تک حزبی را در موریتانی تضمین کرده بود و این سازمان های طرفدار مراکش و طرفدار مالی همگی منحل شدند. با این وجود، علیرغم انحلال فدراسیون مالی در سال ۱۹۶۰، دولت مالی همچنان از ادعاهای مراکش بر موریتانی حمایت می کرد و درگیر درگیری های مرزی بود، به طوری که دولت موریتانی، هورما ولد بابانا ، که هنوز در مراکش تبعید شده بود، را به توطئه برای ترور یک مدیر عشایری در "دایره" نعما در سال ۱۹۶۱ متهم کرد . علاوه بر این، موریتانیایی ها مالی را به حمایت از ولد بابانا متهم کردند. با این وجود، مالی و مو
ریتانی سرانجام در فوریه 1963 یک توافق مرزی مشترک امضا کردند. ادعاهای مراکش. «مراکش بزرگ» اولیه نه تنها شامل صحرای غربی، بلکه شامل کل موریتانی نیز می شد، که مراکش از زمان استقلال خود در سال ۱۹۶۰ از به رسمیت شناختن آن خودداری کرد. سی. آر. پنل می نویسد که در عوض، با این وجود، تامپسون و آدلوف می نویسند که، ادعای مالکیت صحرای اسپانیا دوباره توسط رژیم در اوایل دهه 1970 مطرح شد، زمانی که اسپانیا آماده خروج از مستعمره می شد . موریتانی در آن زمان از گسترش مراکش به سمت مرزهای خود، در پس زمینه ادعای " مراکش بزرگ "، بیم داشت. با این حال، دولت های مراکش، الجزایر و موریتانی توانستند راه هایی برای همکاری در این زمینه پیدا کنند و اگرچه روابط مراکش و موریتانی در اوایل سال 1969 برقرار شده بود، مراکش رسماً در ژوئن 1970 پس از امضای پیمان دوستی با موریتانی، ادعاهای خود بر موریتانی را کنار گذاشت. نتایج و میراث. بنابراین، ادعاهای موریتانی بر این سرزمین برای دفع تهدید توسعه طلبی مراکش و ترغیب اسپانیا به تقسیم این سرزمین بین مراکش و موریتانی در توافق نامه های مادرید مورد استفاده قرار گرفت . با این حال، این توافق نامه، نظر مشورتی دیوا
ن بین المللی دادگستری (ICJ) را که در اواخر سال 1975 تصمیم گرفته بود که مردم صحرای غربی حق تعیین سرنوشت خود را دارند و می توانند آزادانه آن را به شکل انتخاب بین ادغام با یک یا هر دو موریتانی و مراکش یا تشکیل یک کشور مستقل اعمال کنند، در نظر نگرفته بود. بخش موریتانیایی این سرزمین، که مربوط به نیمه جنوبی ریو دو اورو یا یک سوم کل سرزمین بود، رسماً به تیریس الغربیه تغییر نام داد . این تصرف با مخالفت شدید یک جنبش استقلال طلب بومی از پیش موجود، جبهه پولیساریو ، که از الجزایر حمایت می شد، مواجه شد . جنگ متعاقب آن برای موریتانی بد پیش رفت و دولت مختار ولد دادا در سال 1978 سقوط کرد . این کشور سال بعد (1979) تیریس الغربیه را تخلیه و ترک کرد و از تمام ادعاهای خود نسبت به هر بخشی از صحرای غربی صرف نظر کرد و جبهه پولیساریو را به عنوان نماینده مشروع مردم خود به رسمیت شناخت. روابط با رباط به سرعت رو به وخامت گذاشت و در بحبوحه ادعاهای حمایت مراکش از کودتاهای ناموفق و درگیری های مسلحانه جزئی، موریتانی به الجزایر و پولیساریو نزدیک تر شد. دولت بعداً روابط رسمی با دولت در تبعید جبهه ، جمهوری دموکراتیک عربی صحرا ، به عنوان یک حاکم
یت شناخته شده بر این سرزمین برقرار کرد. آرمان موریتانی بزرگ در موریتانی امروز جذابیت چندانی ندارد و توسط هیچ جناح سیاسی عمده ای دنبال نمی شود. موریتانی در حالی که هنوز جمهوری صحرا را به رسمیت می شناسد ، روابط خود را با مراکش تا حد زیادی بهبود بخشیده و اکنون به طور کلی تلاش می کند تا از مناقشه صحرای غربی که همچنان حل نشده است، دوری کند.
فهرست پادشاهان کارناک، فهرستی از پادشاهان اولیه مصر که بر روی سنگ حکاکی شده است، در گوشه جنوب غربی تالار جشنواره توتمس سوم، در وسط محوطه آمون-رع، در مجتمع معبد کارناک، در لوکسور مدرن مصر قرار داشت. این فهرست که در دوران سلطنت توتمس سوم تدوین شده است، شصت و یک پادشاه را که با سنفرو از پادشاهی قدیم مصر شروع می شدند، فهرست کرده است. فقط نام سی و نه پادشاه هنوز خوانا است و یکی از آنها در کارتوش (حاشیه ای که معمولاً برای احاطه نام یک پادشاه استفاده می شود) نوشته نشده است. این فهرست کاملی از فراعنه مصر نیست، زیرا پادشاهان دیگری نیز از فهرست های باستانی دیگر شناخته شده اند، اما این فهرست از آن جهت ارزشمند است که شامل نام پادشاهان دوره های میانی اول و دوم است که در اکثر فهرست های پادشاهان دیگر حذف شده اند. اولین بار توسط جیمز برتون در سال ۱۸۲۵ توصیف شد. در سال ۱۸۴۳، یک گروه اکتشافی آلمانی به رهبری مصرشناس کارل لپسیوس در حال سفر به سمت رود نیل به سمت کارناک بودند. یک ماجراجوی فرانسوی به نام امیل دان، یک شب بلوک های حاوی فهرست پادشاهان را برچید و دزدید تا آن را برای فرانسه به ارمغان بیاورد و به خانه فرستاد. این اثر که
به شدت آسیب دیده است، اکنون در موزه لوور پاریس به نمایش گذاشته شده است. شرح فهرست پادشاهان کرنک. این فهرست شامل نام فرعون و به دنبال آن نام واقعی او است که در فهرست حک شده است. این فهرست شامل سه بخش است و از مرکز تقسیم شده است. شماره گذاری از لپسیوس پیروی می کند و از طرفین به سمت مرکز می شمارد. فراعنه شناخته شده، قسمت آسیب دیده نام حک شده را در پرانتز دارند.
لانا زَکی نُسِیْبه دیپلمات اماراتی است که در حال حاضر به عنوان معاون وزیر امور سیاسی و فرستادهٔ وزیر امور خارجهٔ امارات فعالیت می کند. او پیش تر از سپتامبر ۲۰۱۳ تا آوریل ۲۰۲۴ به عنوان نمایندهٔ دائم امارات در سازمان ملل متحد خدمت کرده است. زندگی اولیه و تحصیلات. پدر لانا نُسِیبه، زکی نسیبه، که از تبار فلسطینی است، مشاور ریاستی و مترجم است و پدربزرگ او، انور نسیبه، از فعالان ملی گرایی فلسطینی بود.لانا نسیه دارای مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد در رشتهٔ تاریخ از کالج کویینز، دانشگاه کمبریج است و همچنین مدرک کارشناسی ارشد در مطالعات اسرائیل و دیاسپورای یهودی از مدرسه مطالعات شرق و آفریقا، دانشگاه لندن دارد. حرفه. لانا نسیبه از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۱ به عنوان مشاور برای یونسکو در پاریس فعالیت داشت و از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ به عنوان تحلیلگر در برنامه امنیت و تروریسم مرکز تحقیقات خلیج کار می کرد. او ریاست گروه کاری آژانس بین المللی انرژی های تجدیدپذیر را برعهده داشت و سپس در وزارت امور خارجه امارات متحده عربی از سال ۲۰۰۹ مشغول به کار شد، ابتدا به عنوان مدیر بخش برنامه ریزی سیاست ها و سپس به عنوان فرستاده ویژه برای افغانستان و پ
اکستان. نسیبه همچنین معاون شِرپا در مشارکت امارات در گروه ۲۰ و عضو گروه کاری وزارتی بریتانیا-امارات بود. لانا نسیبه در سپتامبر ۲۰۱۳ توسط رئیس امارات، خلیفه بن زاید آل نهیان، به عنوان سفیر و نمایندهٔ دائم امارات متحده عربی در سازمان ملل منصوب شد و بدین ترتیب نخستین زن اماراتی در این سمت گردید.در سال ۲۰۱۷، او به عنوان یکی از معاونان رئیس جلسه هفتاد و دوم مجمع عمومی سازمان ملل انتخاب شد و گروه کشورهای آسیا-اقیانوسیه را نمایندگی کرد.همچنین در همان سال، ریاست هیئت اجرایی زنان سازمان ملل را برعهده داشت.نسیبه همچنین هم رئیس گروه «دوستان آینده سازمان ملل» است و عضو هیئت امنای آکادمی دیپلماتیک امارات می باشد. نسیبه عضو هیئت امنای آکادمی دیپلماتیک امارات است.
بنزتیازید () یک دیورتیک تیازیدی است که در درمان فشار خون بالا و ادم استفاده می شود.