Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وگل در سال 2010 خریداری شد و دایرکتوری آموزش آنلاین TeachStreet که در سال 2011 توسط آمازون خریداری شد. در تابستان 2009، مک کلور به عنوان مدیر سرمایه گذاری موقت در fbFund فیس بوک (یک شتاب دهنده/انکوباتور مشترک با شرکت های سرمایه گذاری برجسته Founders Fund و Accel Partners) فعالیت می کرد که سرمایه گذاری های اولیه در استارتاپ های استفاده کننده از پلتفرم فیس بوک و Facebook Connect را فراهم می کرد. در سال 2010، مک کلور 500 استارتاپ (اکنون 500 گلوبال) را تأسیس کرد که یک شتاب دهنده سرمایه گذاری اولیه و صندوق سرمایه گذاری مرتبط بود. مک کلور هم برای وبلاگ تحلیلی اش 500 Hats (که از سال 2011 یکی از ده وبلاگ پربازدید در زمینه سرمایه گذاری ریسک پذیر بود) و هم به عنوان یکی از سرمایه گذاران "سوپر آنجل" معروف در جنجال Angelgate توجه ها را جلب کرد. اتهامات آزار جنسی. در سال 2017، مک کلور در مقاله ای از نیویورک تایمز همراه با ساکا، به عنوان یکی از افرادی که درگیر اتهامات آزار جنسی در حوزه سرمایه گذاری ریسک پذیر بودند، شناسایی شد. او متهم به ارسال پیام های نامناسب جنسی به یک سرمایه گذار زن شد که بعدها به دنبال اشتغال در شرکت او
بود. در پاسخ، او از مدیریت روزانه شرکت استعفا داد و در پستی با عنوان "من یک مزاحم هستم. معذرت می خواهم" از خود عذرخواهی کرد. سپس او اتهامات را رد کرده و در پستی دیگر که بعداً حذف شد، عذرخواهی خود را پس گرفت. چند روز بعد، مک کلور تمام روابط خود را با 500 استارتاپ قطع کرد و از سمت شریک عمومی استعفا داد. چند ساعت پس از استعفای مک کلور، اتهام جدیدی علیه او مطرح شد، این بار اتهام تجاوز جنسی. مک کلور بعداً یک صندوق سرمایه گذاری خطرپذیر جدید به نام Practical Venture Capital ایجاد کرد که هدف آن خرید سهام در شرکت هایی بود که او از طریق 500 استارتاپ تأمین مالی کرده بود.
شاخص ارز یورو (EUR_I) نشان دهندهٔ نسبت حسابی چهار ارز اصلی دلار آمریکا، استرلینگ بریتانیا، ین ژاپن و فرانک سوئیس در برابر یوروست. همهٔ نسبت ها بر حسب واحد پول در هر یورو بیان می شود. این شاخص در سال ۲۰۰۴ توسط درگاه صرافی استوک دات کام راه اندازی شد. شاخص ارز یورو می تواند قدرت یا ضعف یورو را نشان دهد. افزایش این شاخص نشان دهندهٔ افزایش ارزش یورو در برابر ارزهای موجود در سبد ارز است، و بالعکس. در حقیقت افزایش شاخص ارز یورو به معنای تمایل به کاهش قیمت کالاها است. این امر به ویژه در مورد قیمت کالاهای کشاورزی و قیمت نفت صادق است. حتی قیمت فلزات گران بها (همچون طلا و نقره) نیز با این شاخص همبستگی دارد.
صالح عبدالله سَریّه (۱۹۳۶ – ۹ نوامبر ۱۹۷۶) سیاستمدار فلسطینی بود. در سال ۱۹۵۹ از دانشکدهٔ نظامی در بغداد با درجه ستوان دوم فارغ التحصیل شد. او به تیپ آزادسازی فلسطین که به درخواست و مشورت مفتی فلسطین، امین الحسینی توسط عبدالکریم قاسم تأسیس شده بود، پیوست. به عنوان داوطلب در علوم حدیث تخصص یافت و در آن سرآمد شد. افکارش را در «پیام ایمان» که بین اعضای سازمانش توزیع کرد، خلاصه کرد. او فوق لیسانس و دکترای علوم تربیتی را از بغداد و قاهره گرفت. وی متهم به دست داشتن در پنج کودتا بود که آخرین آن در قاهره در دوران سادات بود.او متهم بود که مغز متفکر حمله به دانشکدهٔ فنی نظامی در قاهره به منظور سرنگونی نظام مصر و ایجاد یک نظام اسلامی است. به همراه ۹۱ نفر دیگر دستگیر شد و دادگاه امنیت دولتی مصر او را در ۳۱ مه ۱۹۷۵ به اعدام با چوبهٔ دار محکوم کرد. رئیس جمهور انور سادات این حکم را در ۱۲ اکتبر ۱۹۷۵ تصویب کرد و در ۹ نوامبر ۱۹۷۶ اجرا شد. زندگی و پیشه. صالح عبدالله سَریّه در روستای اجزم، شهرستان حیفا، ناحیهٔ لیدا، سرپرستی فلسطین، در سال ۱۹۳۶ متولد شد. تحصیلات ابتدایی خود را در آنجا گذراند. پس از نکبت ۱۹۴۸ به همراه خانواده به ب
غداد نقل مکان کرد و تحصیلات راهنمایی و متوسطه را در آنجا به پایان رساند. او به عنوان معلم در مدارس بغداد مشغول به کار شد.در جوانی یک گروه فلسطینی به نام جبهه آزادیبخش فلسطین را تأسیس کرد.در طول کار خود به دانشکدهٔ تربیت دانشگاه بغداد پیوست و با پایان نامهٔ «توسعهٔ آموزش صنعتی در عراق» مدرک کارشناسی ارشد گرفت. سپس در آنجا در تحصیلات تکمیلی ثبت نام کرد و مدرک فوق لیسانس خود را در رشتهٔ تعلیم و تربیت و روان شناسی گرفت. او به عنوان مدرس در دانشکدهٔ تربیت دانشگاه بغداد منصوب شد. او در علم حدیث ممتاز شد، آن را نزد عبدالکریم الصاعقه فرا گرفت. او در این علم تسلط یافت و در علم حدیث از جمله در مسجد مأمون سخنرانی می کرد. در سال ۱۹۵۹، صالح سریه در تأسیس جبهه آزادیبخش فلسطین مشارکت داشت که بعدها نام خود را به جبهه آزادیبخش ملی فلسطین تغییر داد. بیشتر اعضای آن در سال ۱۹۶۸ در جنبش فتح ادغام شدند.پس از کودتای انقلاب ۱۴ ژوئیه ۱۹۵۸ در عراق به ارتش آزادی بخش فلسطین پیوست که به درخواست مفتی امین الحسینی توسط عبدالکریم قاسم در ۲۷ مارس ۱۹۶۱ تأسیس شد. او وارد دانشکدهٔ افسری ذخیرهٔ نظامی عراق شد و به درجه ستوان دومی نائل آمد. او به
هنگ آزادسازی فلسطین که مقر آموزشی آن در ورزشگاه مدیریت محلی در المُسَیِّب مستقر بود، پیوست که این هنگ به عنوان ارتشی بود که نمایندهٔ بازوی نظامی سازمان آزادیبخش فلسطین شمرده می شد. در عمل، نیروهای ارتش آزادیبخش تحت فرمان دولت های میزبان خود بودند. ارتش عراق این ارتش آزادیبخش را آموزش داده و مسلح کرد. وی در سال ۱۹۶۵ به اتهام توطئه علیه نظام در زمان عبدالسلام محمد عارف دستگیر شد اما پس از آزادی، مدت کوتاهی از فعالیت سیاسی دور ماند. پس از شکست در سال ۱۹۶۷ به فعالیت های مقاومتی خود بازگشت و به مجلس ملی فلسطین پیوست و در نشست این مجلس در قاهره در سال ۱۹۶۸ شرکت کرد. در سال ۱۹۶۹، پس از متهم شدن به شرکت در سوء قصد به ترور احمد حسن البکر، به سوریه و سپس اردن گریخت و در آنجا با تقی الدین النبهانی، بنیانگذار حزب التحریر، ارتباط برقرار کرد، گفته می شود بعدها از او جدا شد. در سال ۱۹۷۱ به دانشگاه عین شمس در قاهره پیوست و از آنجا مدرک دکترا در علوم تربیتی گرفت. موضوع پایان نامه اش «آموزش عرب ها در اسرائیل» بود. او شغلی در سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو) در اتحادیه کشورهای عربی در قاهره پیدا کرد.سپس در سازمان
آموزشی، فرهنگی و علمی اتحادیهٔ عرب در قاهره به عنوان کارشناس مدیریت آموزشی و سپس به عنوان دبیر اول ادارهٔ آموزش از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۴ مشغول به کار شد. او در چندین کنفرانس عربی و بین المللی شرکت کرد و دیدگاهی کاملاً اسلامی داشت و خواستار برادری میان ملت ها بر اساس عدالت و برابری بود. او را دارای شخصیت کاریزماتیک توصیف کرده اند که با هر کسی که ملاقات می کرد، تأثیر زیادی می گذاشت. بنا به گفتهٔ اکرم عبدالرزاق المشهدانی در "الزمان"، صالح سریه در مدت کوتاهی در قاره یک سازمان مخفی را در دانشکدهٔ فنی نظامی تأسیس کرد، سازمانی مستقل از هر گروه دیگری، با هدف سرنگونی نظام رئیس جمهور محمد انور سادات. وی از فرصت کنفرانسی با حضور سادات با حضور اعضای مجلس خلق در مقر کمیتهٔ مرکزی اتحادیه سوسیالیست ها در صبح روز ۱۸ آوریل ۱۹۷۴ استفاده کرد و بر این اساس، نقشه ای را برای اجرای عملیات در شامگاه ۱۹ آوریل - بنا به اعترافاتش در دادگاه - اندیشید. تحقیقات در مورد این پرونده حدود ۶۰ روز به طول انجامید و دادستانی ۹۲ متهم را که بیشتر آنها دانشجویان دانشگاه های مصر و دانشکدهٔ فنی نظامی بودند، در جنایت شماره ۸۱ در سال ۱۹۷۴ به دادگاه عالی امنی
ت دولتی معرفی کرد. آنها توسط رهبر سازمان، صالح عبدالله سریه، و چهار فرماندهٔ او: طلال عبدالمنعم الانصاری، کامل محمد عبدالقادر، حسن محمد هلاوی و کارم عزت حسن الاناضولی رهبری می شدند. متهمان از اولین تا هفتاد و چهارمین به اتهام «تلاش برای تغییر قانون اساسی و شکل حکومت به زور و تشکیل یک سازمان مسلح مخفی با هدف سرنگونی دولت موجود از طریق کودتای مسلحانه برای به دست گرفتن کنترل دولت» تفهیم شدند.پس از شکست عملیات فنی نظامی، صالح اعترافات خود را بیان کرد. صالح سریه هیچ طرح و برنامه ای نداشت که در صورتی که بتواند به رؤیای خود مبنی بر تصرف قدرت به زور دست یابد، اجرا کند. از او در مورد ایده هایی که در آن زمان قصد اجرای آن را داشت پرسیدند، پاسخ داد: «من نظر خاصی ندارم.» دادگاه عالی امنیت دولتی به ریاست مستشار برهان العبد و شامل مشاوران عبداللطیف المراغی و وجدی عبدالصمد چندین جلسه برای رسیدگی به این پرونده تشکیل داد و طی آن به استدلال های دادستان عمومی و دفاعیات متهمان رسیدگی کرد. دادگاه امنیت دولتی مصر او را در ۳۱ مه ۱۹۷۵ به اعدام با چوبهٔ دار محکوم کرد. رئیس جمهور انور سادات این حکم را در ۱۲ اکتبر ۱۹۷۵ تصویب کرد و در صب
ح ۹ نوامبر ۱۹۷۶ اجرا شد. زندگی شخصی. او با یک زن عراقی به نام بشری النعیمی ازدواج کرد و از او صاحب شش دختر و سه پسر شد که بعداً همهٔ آنها را با خود به قاهره برد.
الجزایر در مراکش (مغرب) با سفارت خود در رباط نمایندگی می شود. الجزایر همچنین در کازابلانکا و اوجدا کنسولگری دارد. مراکش (مغرب) هم در الجزایر توسط یک سفارت در الجزیره نمایندگی می شود. همچنین دارای کنسولگری در الجزیره، اوران و سیدی بلعباس است. روابط بین این دو کشور شمال آفریقا از زمان استقلال آنها با بحران های متعددی خدشه دار شده است، به ویژه جنگ شن ۱۹۶۳، جنگ صحرای غربی ۱۹۷۵–۱۹۹۱، بسته شدن مرز الجزایر و مراکش در سال ۱۹۹۴، اختلاف نظر مداوم بر سر وضعیت سیاسی صحرای غربی و امضای توافقنامه عادی سازی روابط مراکش و اسراییل (توافقنامه ابراهیم) در سال ۲۰۲۰. در ۲۴ اوت ۲۰۲۱، الجزایر روابط خود را با مراکش قطع کرد، زیرا مراکش را به حمایت از جنبش جدایی طلبان برای خودمختاری کابیلیا متهم می کرد که گفته می شود در تلافی حمایت تاریخی الجزایر از استقلال جمهوری صحرا در صحرای غربی است. در مارس ۲۰۲۳، عبدالمجید تبون، رئیس جمهور الجزایر اظهار داشت که روابط دو کشور به دلیل ادامه تحریک مراکش علیه الجزایر به نقطه بی بازگشتی رسیده است. روابط تاریخی. پس از استعمار و جنگ شن. پس از استقلال مراکش از فرانسه در سال ۱۹۵۶، پادشاه محمد پنجم اسلحه،
پول و دارو را در اختیار نیروهای FLN الجزایر قرار داد که علیه حکومت فرانسه جنگی استقلال طلبانه به راه اندازند. مراکش همچنین به عنوان پایگاه عقب نشینی برای شورشیان الجزایری عمل کرد تا اردوگاه های آموزشی برای نیروهای جدیدتر ایجاد کنند. در این دوره، ملک محمد همچنین از مذاکره با فرانسه بر سر طرح دقیق مرز مراکش با الجزایر در صحرای بزرگ که هنوز قبل از آن در سال ۱۸۴۴ مشخص نشده بود یا با خط وارنیه در سال ۱۹۱۲ مشخص نشده بود، خودداری کرد. این امر در راستای ایجاد طرح پرطرفدار مغرب بزرگ بود که رئیس وقت حزب استقلال مراکش از حامیان آن بود. مرزهای این طرح، کل موریتانی، بخشی از مالی و الجزایر را هم در بر می گرفت. در ۲۳ ژانویه ۱۹۶۱ حسن، دوم پادشاه مراکش گزارش داد که کمیسیون مراکشی-الجزایری در سطح وزیران ساختاری برای مغرب عربی متحد را نهایی کرده است. پس از استقلال الجزایر، اختلافات مرزی همچنان منجر به درگیری در امتداد مرز الجزایر و مراکش و در نهایت وقوع جنگ شن در سال ۱۹۶۳ شد. مناقشه حول محور مراکش بود که مدعی منطقه اطراف تندوف بود. پس از دو ماه درگیری، الجزایر و مراکش در مورد آتش بسی که در ۲۹ و ۳۰ اکتبر ۱۹۶۳ در باماکو، مالی امض
ا شد، توافق کردند. دو نکته اصلی مستلزم این بود که مرز به وضعیت قبل از جنگ برگردد و منطقه مرزی با تضمین ناظران اتیوپیایی و مالی غیرنظامی بماند. با این حال، مراکش به درخواست خود مبنی بر برگزاری همه پرسی در روستاهای حسی بیضا و تندجوب ادامه داد که آیا این روستاها می خواهند به مراکش بپیوندند یا در الجزایر باقی بمانند. در روز آتش بس رسمی جنگ شن، در ۱ نوامبر، رئیس جمهور الجزایر، بن بله، خواستار تخلیه نیروهای مسلح مراکش از حسی بیضا و تندجوب شد. سربازان مراکشی نپذیرفتند که با بمباران فکیک در مراکش توسط الجزایر مواجه شدند. پس از دومین آتش بس در ۲۰ فوریه ۱۹۶۴، نیروهای مراکشی از حسی بیضا و تندجوب و نیروهای الجزایری از فکیک عقب نشینی کردند. معاهده افران. معاهده افران در ژانویه ۱۹۶۹ بین هواری بومدین رئیس جمهور الجزایر و دولت ملک حسن امضا شد و یک توافق تاریخی مهم است که روابط بین الجزایر و مراکش را شکل می دهد. معاهده افران به دنبال ایجاد چارچوبی برای همزیستی مسالمت آمیز، همکاری و حل مناقشات بین الجزایر و مراکش بود. بر تعیین مرزها، شفاف سازی ادعاهای سرزمینی و ایجاد مکانیسمی برای مدیریت مشترک بر منابع مشترک تمرکز داشت. علاوه
بر این، هدف این معاهده ارتقای یکپارچگی اقتصادی، تبادلات فرهنگی، تقویت حس وحدت و ثبات منطقه ای بود. معاهده افران که توسط سران کشورهای مربوطه امضا شد و میانجیگران بین المللی نیز شاهد آن بودند، نماد تعهد الجزایر و مراکش برای حل اختلافات خود از طریق راه های صلح آمیز و ایجاد پایه ای برای روابط متقابل سودمند بود. از زمان امضا، این معاهده نقش مهمی در شکل دادن به مذاکرات دیپلماتیک، تقویت گفتگو و تسهیل همکاری در مورد مسائل مختلف منطقه ای ایفا کرده است. در حالی که معاهده افران با چالش هایی روبرو بوده و تنش های دوره ای همچنان ادامه دارد، اهمیت آن در ارائه چارچوبی برای تعامل دیپلماتیک و حل مناقشه بین الجزایر و مراکش است. صحرای غربی. قلمرو مستعمره سابق صحرای غربی باعث یک تضاد عمیق و بی اعتمادی عمومی بین الجزایر و مراکش شده است که تمامی جنبه های روابط مراکش و الجزایر را تحت تأثیر خود قرار داده است. پس از این که اسپانیا در سال ۱۹۷۵ قصد خود را برای ترک این قلمرو اعلام کرد، روابط بین مراکش و الجزایر که هر دو قبلاً در یک جبهه واحد بودند، از هم پاشید. الجزایر، اگرچه ادعای مالکیت ارضی بر صحرای غربی نداشت، اما به جذب این سرزمین ت
وسط هیچ یک از همسایگان خود راضی نشد و از درخواست جبهه پولیساریو برای ایجاد یک کشور مستقل در این سرزمین حمایت کرد. قبل از تخلیه اسپانیا، دولت این کشور با تقسیم قلمرو موافقت کرده و اکثریت زمین ها را به مراکش و بخشی را به موریتانی بخشید. این توافقنامه قطعنامه سازمان ملل را نقض کرد که تمام ادعاهای تاریخی موریتانی یا مراکش را برای توجیه مالکیت ارضی ناکافی اعلام کرده بود و انتقاد شدید الجزایر را در پی داشت. جنبش های چریکی در داخل قلمرو صحرای غربی، به ویژه جبهه پولیساریو (Frente Po pular para la Li beración de Sa guia el Hamra y Río de Oro)، که از سال ۱۹۷۳ برای استقلال صحرا می جنگیدند، بلافاصله جمهوری دموکراتیک عربی صحرا (SADR) را کشوری مستقل اعلام کردند. الجزایر این کشور خودخوانده جدید را در سال ۱۹۷۶ به رسمیت شناخت و از آن زمان تلاش دیپلماتیک مصمم خود را برای به رسمیت شناساندن بین المللی این سرزمین دنبال می کند. همچنین غذا، مواد و آموزش چریک ها را تأمین کرده است. در سال ۱۹۷۹، پس از سال ها جنگ چریکی گسترده و شدید، موریتانی ادعاهای ارضی خود را رها کرد و از صحرا عقب نشینی کرد. مراکش به سرعت مدعی قلمروی شد که موریتانی
آن را واگذار کرده بود. زمانی که دولت جمهوری دموکراتیک عربی صحرا (صدر) از سوی سازمان وحدت آفریقا (OAU) و بسیاری از کشورهای مستقل دیگر به رسمیت شناخته شد، مراکش تحت فشار بین المللی قرار گرفت. در نتیجه، دولت مراکش در نهایت در سال ۱۹۸۱ یک همه پرسی ملی برای تعیین حاکمیت سرزمین صحرا پیشنهاد کرد. این همه پرسی قرار بود تحت نظارت وحدت آفریقا انجام شود، اما این پیشنهاد به سرعت توسط پادشاه مراکش پس گرفته شد، زیرا وحدت آفریقا نتوانست بر روی روش همه پرسی به توافق دست یابد. در سال ۱۹۸۷، دولت مراکش مجدداً موافقت کرد که پولیساریو را به رسمیت بشناسد و ملاقاتی با سران آن برگزار کند. الجزایر یک پیش شرط انفرادی برای احیای روابط دیپلماتیک - به رسمیت شناختن پولیساریو و گفتگو برای راه حل قطعی برای درآمدن از باتلاق صحرای غربی - تعیین کرد. بدون تعهد قاطعانه پادشاه مراکش، الجزایر موافقت کرد و روابط دیپلماتیک خود را با مراکش در سال ۱۹۸۸ از سر گرفت. مرز. در سال ۱۹۹۴، مراکش سرویس مخفی الجزایر را متهم کرد که در برنامه ریزی برای حمله ای به مراکش در سال ۱۹۹۴، که در آن دو اسپانیایی کشته شدند، دست داشته و در نتیجه برای الجزایری ها و اتباع الج
زایری الاصل خود شرایط نیاز به ویزا وضع کرد. واکنش فوری دولت الجزایر بستن مرزها با مراکش بود. مرزها تا مدت ها بسته هستند و تخمین زده می شود که ۲ درصد از نرخ رشد سالانه هر دو کشور هزینه این سیاست هاست. در سال ۱۹۹۹، عبدالعزیز بوتفلیقه، رئیس جمهور تازه منتخب الجزایر در مراسم تشییع جنازه ملک حسن دوم شرکت کرد و در الجزایر سه روز عزای عمومی اعلام کرد. در همان سال، بوتفلیقه مراکش را به میزبانی پایگاه های گروه های شبه نظامی اسلامگرای الجزایری متهم کرد، که از آنجا برخی حملات علیه الجزایر را برنامه ریزی و هدایت می کردند. چند روز بعد دوباره مراکش را به صادرات مواد مخدر به الجزایر متهم کرد. در ژوئیه ۲۰۰۴، ملک محمد ششم شرایط ویزا را برای الجزایری هایی که وارد مراکش می شدند لغو کرد. در آوریل ۲۰۰۶، رئیس جمهور بوتفلیقه متقابلاً این حرکت را انجام داد. احمد اویحیه، نخست وزیر الجزایر، در سال ۲۰۱۲ گفت که بازگشایی مرزها اولویت دولت او نیست. سایر بیانیه های رسمی حاکی از آن است که این موضوع به زودی حل نخواهد شد. تا سال ۲۰۱۴، تعداد فزاینده ای از جامعه مدنی و روشنفکران از کشورهای متبوع خود خواسته بودند تا گام هایی برای صلح مجدد بردارن
د. روابط دهه ۲۰۲۰. در سال ۲۰۲۱، مقامات الجزایر مراکش را متهم کردند که در یک «بمباران وحشیانه» سه راننده کامیون را که مسیر بین نواکشوت، پایتخت موریتانی، و شهر ورقلا الجزایر را طی می کردند، کشته است و هشدار دادند که این «بدون مجازات نخواهد ماند». به گفته همین منبع، این رویداد در ۱ نوامبر زمانی رخ داد که قربانیان در حال انجام یک سفر تجاری بین کشورهای منطقه بودند. در بحبوحه وخامت روابط با مراکش، الجزایر تصمیم گرفت قرارداد خط لوله گاز مغرب-اروپا (GME) را که در نیمه شب ۳۱ اکتبر ۲۰۲۱ منقضی شد، تمدید نکند. از اول نوامبر، صادرات گاز طبیعی الجزایر به اسپانیا و پرتغال عمدتاً از طریق خط لوله مدگاز (با امکان پوشش کوتاه مدت تقاضای بیشتر یا با گسترش مدگاز یا با حمل LNG) حمل می شود. در سپتامبر ۲۰۲۴، الجزایر برای مراکشی ها روادید وضع کرد و مراکش را متهم کرد که در «اقدامات مختلفی که ثبات الجزایر را تهدید می کند»، از جمله «جاسوسی برای صهیونیست ها» و «قاچاق مواد مخدر و انسان» شرکت دارد.
دایناتک مجموعه ای از تلفن های همراه است که توسط موتورولا از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۹۴ تولید شد. موتورولا دایناتک ۸۰۰۰ ایکس در ۳ آوریل ۱۹۷۳ تأییدیه اف سی سی ایالات متحده آمریکا را دریافت کرد. شارژ کامل تقریباً ۱۰ ساعت طول کشید و ۳۰ دقیقه زمان مکالمه را ارائه داد. همچنین یک صفحه نمایش ال ئی دی برای شماره گیری یا فراخوانی یکی از ۳۰ شماره تلفن ارائه می دهد. قیمت آن در سال ۱۹۷۳، ۳۹۹۵ دلار آمریکا، سال انتشار تجاری آن، معادل ۲۸٬۲۹۷ دلار در سال ۲۰۲۴ بود. چندین مدل دنبال شد، از سال ۱۹۸۳ با دهه ۸۰۰۰ شروع شد و تا کلاسیک II در سال ۱۹۹۳ با به روزرسانی های دوره ای با افزایش فرکانس ادامه یافت. دایناتک در بسیاری از نقش ها با موتورولا میکروتاک بسیار کوچکتر در سال ۱۹۸۹ که برای اولین بار معرفی شد جایگزین شد و در زمان عرضه موتورولا استارتاک در سال ۱۹۹۶، منسوخ شده بود. تاریخچه. اولین تلفن همراه نقطه اوج تلاش هایی بود که در آزمایشگاه های بل آغاز شد، که برای اولین بار ایده یک سیستم تلفن همراه را در سال ۱۹۴۷ ارائه کرد و همچنان به کمیسیون ارتباطات فدرال (اف سی سی) برای کانال هایی در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ و تحقیقات انجام شده در موتورولا درخواست
داد. در سال ۱۹۶۰، مهندس برق جان اف. میچل مهندس ارشد موتورولا برای محصولات ارتباطات سیار آن شد. میچل بر توسعه و بازاریابی اولین پیجری که از ترانزیستور استفاده کرد نظارت داشت. موتورولا مدت هاست تلفن های همراهی را برای خودروهایی تولید می کرد که بزرگ و سنگین بودند و انرژی زیادی مصرف می کردند که امکان استفاده از آن ها را بدون روشن شدن موتور خودرو فراهم می کرد. تیم میچل، که شامل مارتین کوپر بود، تلفن همراه قابل حمل را توسعه داد و میچل از جمله کارمندان موتورولا بود که در سال ۱۹۷۳ برای این کار حق امتیاز اعطا کرد. طبق گزارش ها، اولین تماس با نمونه اولیه با شماره اشتباهی تکمیل شد. موتورولا توسعه دایناتک در آوریل ۱۹۷۳ اعلام کرد و گفت که انتظار می رود ظرف سه سال آن را به طور کامل عملیاتی کند. موتورولا گفته است که دایناتک دارای وزن ۳ پوند (۱٫۴ کیلوگرم) و قیمتی بین ۶۰ تا ۱۰۰ دلار در ماه خواهد بود. موتورولا پیش بینی کرد که هزینه آن تا ۲۰ سال آینده به ۱۰ یا ۱۲ دلار در ماه کاهش می یابد. موتورولا گفت، در حالی که دایناتک از شبکه مشابهی با شبکه خدمات تلفن همراه موجود استفاده نمی کند، پیش بینی می کند که این مشکل حل شود تا همه دست
گاه های تلفن همراه تا حدود سال ۱۹۸۰ از یک شبکه استفاده کنند. در سال ۱۹۷۵، انتظارات موتورولا تغییر کرده بود. پیش بینی می شد که دایناتک تا سال ۱۹۸۵ به دلیل اقدامات کمیسیون ارتباطات فدرال ایالات متحده برای عموم منتشر شود. در حالی که موتورولا در حال توسعه خود تلفن همراه بود، از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۳، آزمایشگاه های بل روی سیستمی به نام ای ام پی سی کار کردند، در حالی که دیگران تلفن های همراه را برای آن و سایر سیستم های سلولی طراحی کردند. مارتین کوپر، مدیر کل سابق بخش سیستم در موتورولا، تیمی را رهبری کرد که دایناتک ۸۰۰۰ ایکس را تولید کردند، اولین تلفن همراه تجاری موجود به اندازه ای کوچک که به راحتی قابل حمل باشد، و اولین تماس تلفنی را از آن برقرار کرد. مارتین کوپر اولین کسی بود که در سال ۱۹۷۳ یک تماس تلفن همراه آنالوگ بر روی یک نمونه اولیه برقرار کرد. موتورولا دایناتک ۸۰۰۰ ایکس مقایسه با گوشی های امروزی بسیار بزرگ بود. این اولین تلفن همراه زمانی که در سال ۱۹۸۴ در ایالات متحده عرضه شد بسیار گران بود. قیمت خرده فروشی دایناتک، ۳۹۹۵ دلار (حدود ۱۲۱۰۰ دلار در سال ۲۰۲۴)، تضمین می کرد که به یک کالای انبوه تبدیل نمی شود (حداقل دس
تمزد در ایالات متحده ۳٫۳۵ دلار در هر ساعت بیشتر از ۳٫۳۵ دلار در هر ساعت بود، که من در ۱۹۸ ساعت آن را بیشتر از ۲۱۹ ساعت کار می کردم. بیش از ۷ ماه در هفته کاری ۴۰ ساعته - فقط برای تلفن کار می کنید، بدون مالیات). تا سال ۱۹۹۸، زمانی که میچل بازنشسته شد، تلفن های همراه و خدمات مرتبط دو سوم از درآمد ۳۰ میلیارد دلاری موتورولا را تشکیل می دادند. در ۱۳ اکتبر ۱۹۸۳، دیوید میلهن اولین تماس تجاری بی سیم را با دایناتک از مرسدس بنز ۳۸۰اس ال سال ۱۹۸۳ خود با باب بارنت، رئیس سابق ارتباطات موبایلی آمریتچ برقرار کرد، که سپس با یک دایناتک از داخل یک رویداد کانورتیبل کرایسلر با نوه الکساندر گراهام آلمان تماس گرفت. این تماس، که در میدان سرباز در شیکاگو انجام شد، نقطه عطف بزرگی در ارتباطات محسوب می شود. بعدها، ریچارد اچ. فرنکیل، رئیس توسعه سیستم در آزمایشگاه بل، در مورد دایناتک گفت: «این یک پیروزی واقعی بود؛ یک پیشرفت بزرگ.» توضیحات. چندین نمونه اولیه بین سالهای ۱۹۷۳ و ۱۹۸۳ ساخته شد. محصول پذیرفته شده توسط ۲۸ اف سی سی اونس (۷۹۰ گرم) وزن و ۱۰ اینچ (۲۵ سانتی متر) ارتفاع داشت، بدون احتساب آنتن شلاقی انعطاف پذیر «اردک لاستیکی». علاوه بر
صفحه کلید معمولی تلفن ۱۲ کلیدی، ۹ کلید ویژه دیگر نیز داشت: برخی از فناوری هایی که قبلاً در سیستم استفاده می شد، از جمله فرستنده گیرنده فلز-اکسید-نیمه هادی (ام او اس) و فناوری مودم استفاده می کرد. قابل حمل بودن. در حالی که ممکن است از نظر استانداردهای مدرن بسیار سخت تلقی شود، در آن زمان انقلابی تلقی می شد زیرا تلفن های همراه وسایل حجیمی بودند که در وسایل نقلیه یا در کیف های سنگین نصب می شدند. دایناتک ۸۰۰۰ ایکس ۱۰ اینچ (۲۵ سانتی متر) طول و ۲٫۵ پوند (۱ کیلوگرم) وزن داشت. این واقعاً اولین تلفن همراهی بود که می توانست بدون کمک اپراتور تلفن همراه به شبکه تلفن متصل شود و کاربر می توانست آن را حمل کند.
رمولوس و رموس (به ) دو گرگ خاکستری اصلاح ژنتیکی هستند که در ۱ اکتبر ۲۰۲۴ به دست کولوسال بایوساینسز با هدف تکثیر فنوتیپ گونهٔ منقرض شدهٔ گرگ وحشت به دنیا آمدند. بعدتر و در تاریخ ۳۰ ژانویه ۲۰۲۵ یک گرگ ماده به نام کالیسی () نیز متولد شد، کولوسال مدعی است این دو نر اولین نمونه های زنده این گونه از زمان انقراض آن در حدود ۱۰۰۰۰ سال پیش هستند. از آنجایی که گرگ وحشت ها متعلق به یک سرده کاملاً متفاوت بودند، رمولوس، رموس و کالیسی در واقع گرگ های خاکستری با مهندسی ژنتیک هستند. دانشمندان ۱۴ ژن کلیدی را در سلول های پیش ساز لایه درون رگی گرگ خاکستری بازنویسی کردند تا ۲۰ ویژگی گرگ وحشت را بیان کنند، در واقع دی ان ای گرگ وحشت باستانی در ژنوم گرگ خاکستری پیرایش نشد. اعلام عمومی تولد آنها در آوریل ۲۰۲۵ مورد توجه عمومی قرار گرفت.
دل انگیزترین لحظه هفتمین آلبوم استودیویی از خوانندهٔ کانادایی کارلی ری جپسن می باشد که در ۲۸ ژوئیهٔ سال ۲۰۲۳ از سوی ۶۰۴، اسکول بوی و اینترسکوپ رکوردز منتشر گردید.
بوسه دومین آلبوم استودیویی از خوانندهٔ کانادایی کارلی ری جپسن می باشد که در ۱۴ سپتامبر سال ۲۰۱۲ از سوی ۶۰۴، اسکول بوی و اینترسکوپ رکوردز منتشر گردید. پس از اینکه نخستین آلبوم وی تحت عنوان "طناب کشی" (۲۰۰۸) تنها در کانادا منتشر گردید، این آلبوم به اولین آلبوم بین المللی جپسن تبدیل شد. ترانه های این آلبوم در سبک های نیو دیسکو، دنس پاپ، و تین پاپ قرار دارند و از د کارز، مدونا و روبین الهام گرفته اند. جاستین بیبر و اول سیتی در این آلبوم به عنوان هنرمند مهمان حضور دارند.
جیمز کیلبی (؛ زادهٔ ۱۹۶۳) ادمیرال نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا است، که از ژانویه ۲۰۲۴ به عنوان چهل و سومین جانشین فرمانده نیروی دریایی آمریکا فعالیت می کند و با حفظ سمت، از فوریه ۲۰۲۵ سرپرست فرمانده عملیات نیروی دریایی آمریکا است. کیلبی فعالیت نظامی را از سال ۱۹۸۶ در نیروی دریایی آمریکا آغاز کرد. وی از ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ فرمانده مرکز توسعه نبردهای سطحی و مین دریایی بود، از ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۷ فرماندهی گروه ۱ ضربت دریایی را برعهده داشت، در فاصله سال های ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ به عنوان مدیر جنگ یکپارچه نیروی دریایی آمریکا فعالیت می کرد و از ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۱ معاون عملیات نیروی دریایی در مورد الزامات و قابلیت های جنگی نیروی دریایی بود.
متعهد چهارمین آلبوم استودیویی از خوانندهٔ کانادایی کارلی ری جپسن می باشد که در ۱۷ مهٔ سال ۲۰۱۹ از سوی ۶۰۴ رکوردز در کانادا و توسط اسکول بوی و اینترسکوپ رکوردز در ایالات متحده منتشر گردید. جپسن به منظور حمایت از این آلبوم تور متعهد را را آغاز نمود که در اروپا، آمریکای شمالی و آسیا برگزار شد. یک آلبوم جانبی تحت عنوان "متعهد ساید بی" که حاوی ترانه های حذف شده از آلبوم اصلی بود، یک سال پس از انتشار آلبوم اصلی، در ۲۱ مهٔ سال ۲۰۲۰ منتشر گردید.
صندلی عشق ( به فرانسوی : siège d'amour ) وسیله ای بود که توسط یک تولیدکننده مبلمان فرانسوی برای پادشاه بریتانیا ادوارد هفتم (سلطنت ۱۹۱۰-۱۹۰۱) ساخته شد تا او بتواند با دو زن همزمان رابطه جنسی داشته باشد. تاریخچه. پادشاه ادوارد به خاطر روابطش با مشهورترین اشراف فرانسوی، فاحشه ها ، هنرپیشه ها و رقصندگان کن کن معروف بود. پدرش ، پس از اطلاع از بی حیایی پسر، او را «فاسد» توصیف کرد. او بازدیدکننده همیشگی مجلل ترین بوردلوی پاریس ویکتوریایی، لو شابانه بود، جایی که صندلی عشق، به طور خاص برای پاسخگویی به سلیقه او وجود داشت. در سال ۲۰۱۸ گزارش شد که این صندلی که توسط سازنده خانوادگی مبلمان سوبریه (Soubrier) ساخته شده بود، در دست وراث آن خانواده است. و در نمایشگاهی در موزه اورسی در ۲۰۱۵ در نمایش بوده است. دستکم سه نسخه از صندلی عشق وجود دارد، از جمله نسخه اصلی متعلق به خانواده سوبریه. دو ماکت نیز وجود دارد که یکی از آنها در موزه دستگاه های سکس در پراگ است و دیگری در فوریه ۲۰۲۰ توسط یک فروشگاه مبلمان عتیقه در نیواورلئان به قیمت ۶۸ هزار دلار به فروش رسید.
متعهد ساید بی پنجمین آلبوم استودیویی از خوانندهٔ کانادایی کارلی ری جپسن می باشد که در ۲۱ مهٔ سال ۲۰۲۰ از سوی ۶۰۴ رکوردز در کانادا و توسط اسکول بوی و اینترسکوپ رکوردز در ایالات متحده منتشر گردید. این آلبوم به عنوان یک قطعهٔ مکمل "متعهد" (۲۰۱۹) در نظر گرفته می شود و حاوی ۱۴ قطعهٔ که از آلبوم اصلی حذف شده بودند، است. این آلبوم از لحاظ موسیقایی اساساً یک آلبوم دنس-پاپ است که تأثیرات دیسکو را در خود دارد.
تنهاترین لحظه ششمین آلبوم استودیویی از خوانندهٔ کانادایی کارلی ری جپسن می باشد که در ۲۱ اکتبر سال ۲۰۲۲ از سوی ۶۰۴ رکوردز در کانادا و توسط اسکول بوی و اینترسکوپ رکوردز در ایالات متحده منتشر گردید.