Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
&lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; زلزله باسیلیکاتا ۱۸۵۷ (که با نام زلزله بزرگ ناپل نیز شناخته می شود) در ۱۶ دسامبر در منطقه باسیلیکاتا ایتالیا در جنوب شرقی شهر ناپل رخ داد. مرکز این زلزله در مونته مورو، در مرز غربی استان مدرن پوتنزا بود. چندین شهر ویران شدند و طبق منابع رسمی حدود ۱۱۰۰۰ نفر جان خود را از دست دادند، اما برآوردهای غیررسمی نشان می دهد که تا ۱۹۰۰۰ نفر جان خود را از دست داده اند. در آن زمان، این سومین زلزله بزرگ شناخته شده بود و تخمین زده می شود که بزرگی آن ۷٫۰ ریشتر در مقیاس گشتاوری بوده است. زلزله. زلزله اصلی حدود ساعت ۱۰:۱۵ شب به وقت محلی در ۱۶ دسامبر ۱۸۵۷ رخ داد و مدت آن حدود ۲۵ ثانیه بود. قبل از آن چندین پیش لرزه رخ داد که بزرگ ترین آنها حدود دو دقیقه قبل از زلزله اصلی رخ داد. پس از زلزله، پس لرزه های متعددی رخ داد که تا ماه مه ۱۸۵۹ ادامه یافت که مخرب ترین آنها حدود ساعت ۰۴:۰۰ به وقت محلی در ۲۶ دسامبر رخ داد. پس لرزه مخرب دیگری در ۸ مارس ۱۸۵۸ رخ داد. بزرگ ترین پیش لرزه ۴ تا ۵ ثانیه طول کشید و منطقه بین بالوانو و مارسیکو نووو را تحت تأثیر قرار داد
. حداکثر شدت این شوک در محدوده VII-VIII در مقیاس مرکالی-کانکانی-سیبرگ (MCS) تخمین زده شده است، که بر اساس مقایسه با لرزش های تجربه شده در ناپل و لاگونگرو از زلزله های ۱۸۲۶ و ۱۸۹۳ می باشد. اثرات. این زلزله در منطقه وسیعی، تا لاکیلا در شمال، اوترانتو در شرق، کوزنتسا در جنوب و پونزا در غرب احساس شد. شدیدترین لرزش، که به عنوان XI ام سی اس تخمین زده می شود، مونته مورو و گرومنتو نووا را تحت تأثیر قرار داد. در هر دو مورد، شهرها به طور کامل ویران شدند و تنها یک یا دو ساختمان باقی ماندند، اگرچه به شدت آسیب دیدند. مونته مورو به ویژه تحت تأثیر آتش سوزی هایی قرار گرفت که پس از زلزله رخ داد. منطقه ای که تحت تأثیر لرزش X ام سی اس قرار گرفت، وسیع بود، از جمله آلیانلو، آتنا لوکانا، بریِنزا، کالوِلو، کاستل ساراسِنو، مارسیکو نووو، میسانلو، پاترنو، پولا ، سنت آنجلو لو فراته، سارکونی، اسپینوسو، تیتو، تراموتولا و ویجیانو. در همه این مکان ها خسارات شدیدی وارد شد و بیشتر ساختمان ها تخریب شدند. مطالعه علمی. در اوایل سال ۱۸۵۸، با کمک مالی انجمن سلطنتی، رابرت مالت از منطقه ویران شده بازدید کرد و بیش از دو ماه را صرف مطالعه اثرات این ف
اجعه کرد و توجه ویژه ای به خسارات وارده به ساختمان ها داشت. گزارش جامع او در سال ۱۸۶۲ منتشر شد و همچنان اثری به یاد ماندنی در تاریخ زلزله شناسی است. اعتقاد بر این است که مالت اولین کسی بود که از عکاسی برای ثبت پیامدهای زلزله استفاده کرد. دو عکاس فرانسوی، آلفونس برنود و کلود گریله (که مالت در گزارش خود به اشتباه گرلیه نامیده است)، در زمان زلزله در ناپل ساکن بودند. آنها در مجموع ۱۵۶ عکسی را که مالت استفاده کرد، در اختیار مالت قرار دادند، اگرچه میزان سفارش مستقیم آنها توسط او و اینکه کدام عکاس مسئول برخی از تصاویر بوده است، هنوز مشخص نیست. بخش عمده ای از کار مالت به تعیین موقعیت و بزرگی کانون زیرزمینی زلزله اختصاص داشت. او محاسبه کرد که حفره کانونی، یک شکاف منحنی شکل به طول حدود طول و ارتفاع و عرض ناچیز. او تخمین زد که نقطه مرکزی شکاف، مرکز لرزه نگاری نظری، بوده است. عمیق. مالت مرکز زمین لرزه خود را در نزدیکی روستای کاگیانو، نه چندان دور از پولا، قرار داد، اما بررسی های بعدی داده های او نشان داد که کانون دومی در نزدیکی مونته مورو، حدود وجود داشته است. به سمت جنوب شرقی.
اعلامیه ریمینی ( اعلامیه ای از یواخیم مورات، پادشاه ناپل، بود که خواستار ایجاد یک ایتالیای متحد و خودگردان تحت حاکمیت قانون اساسی شد. متن آن به طور گسترده به پلگرینو روسی، که بعدها وزیر کشور پاپ در زمان پاپ پیوس نهم شد، نسبت داده می شود. در حالی که این اعلامیه در درجه اول به عنوان تلاشی ناامیدانه از مورات برای حفظ تاج و تخت ناپل در نظر گرفته می شود، اعلامیه ریمینی از اولین فراخوان ها برای اتحاد ایتالیا بود. اعلامیه ریمینی به ۳۰ مارس ۱۸۱۵، زمانی که ارتش مورات در جنگ ناپل علیه امپراتوری اتریش از ریمینی عبور می کرد، برمی گردد، اگرچه ممکن است تنها پس از شکست مورات در نبرد تولنتینو در ماه مه ۱۸۱۵ منتشر شده باشد. خطاب به شهروندان با این فراخوان آغاز می شود: پیشینه. پادشاهی ناپل که بر نیمه جنوبی شبه جزیره ایتالیا حکومت می کرد، دولتی وابسته به امپراتوری فرانسه ناپلئون بناپارت بود. در سال ۱۸۰۸، ناپلئون، یواخیم مورات را به عنوان پادشاه ناپل منصوب کرد؛ مورات در سال ۱۸۰۰ با کارولین بناپارت، خواهر کوچکتر ناپلئون، ازدواج کرده بود. نیمه شمالی شبه جزیره ایتالیا توسط امپراتوری فرانسه و از ۱۷ مارس ۱۸۰۵، پادشاهی ایتالیا، یکی دی
گر از دولت های وابسته به فرانسه، به ناپلئون به عنوان پادشاه ایتالیا تقسیم شد. تا ژانویه ۱۸۱۴، ناپلئون در حال شکست در جنگ ائتلاف ششم بود، جنگی که در آن ائتلافی از کشورهای اروپایی علیه امپراتوری فرانسه و کشورهای وابسته به آن می جنگیدند. در ۱۱ ژانویه ۱۸۱۴، پادشاهی ناپل و امپراتوری اتریش پیمان ناپل را امضا کردند که بر اساس آن، مورات به ائتلاف پیوست. به عنوان بخشی از این پیمان، مورات در ازای اعزام ۳۰۰۰۰ سرباز علیه پادشاهی ایتالیا، تاج و تخت ناپل را حفظ می کرد. سربازان مورات در ۱ فوریه ۱۸۱۴ از شهر ریمینی، در منتهی الیه جنوبی پادشاهی ایتالیا، عبور کردند. پس از شکست های نظامی بیشتر، ناپلئون در ۶ آوریل ۱۸۱۴ از سلطنت کناره گیری کرد. در کنگره وین، کلمنس فون مترنیخ، وزیر امور خارجه اتریش، توسط سایر متحدان ائتلاف که می خواستند فردیناند چهارم از خاندان بوربون را به تخت سلطنت ناپل بازگردانند، به ویژه بریتانیا، ملزم به همکاری شد. با بازگشت ناپلئون از تبعید، مورات که دیگر تاج و تختش امن نبود، در تلاشی ناموفق برای جلب نظر ناپلئون، تغییر موضع داد. در ۱۵ مارس ۱۸۱۵، پادشاهی ناپل به امپراتوری اتریش اعلام جنگ کرد و جنگ ناپل آغاز شد
. ارتش ناپل با حدود ۴۵۰۰۰ سرباز، به ایالات پاپی، توسکانی و مارکه حمله کرد. اگرچه ارتش اتریش در شمال ایتالیا ۹۴۰۰۰ سرباز داشت، اما به طور گسترده پراکنده بود. در ۳۰ مارس ۱۸۱۵، نیروهای مورات به ریمینی رسیدند و در آنجا توسط کنت های باتالینی پذیرایی شدند. مورات در آخرین تلاش برای جلب متحدان، اعلامیه ریمینی را منتشر کرد. فهرست مطالب. اعلامیه ریمینی شامل دو سند است: یکی خطاب به سربازان و دیگری خطاب به شهروندان. این اعلامیه اغلب به عنوان خطاب دوم به شهروندان شناخته می شود. اکثر محققان متن این خطاب ها را به پلگرینو روسی، که بعدها وزیر کشور پاپ در زمان پاپ پیوس نهم شد، نسبت می دهند. خطاب شهروندان با این فراخوان آغاز می شود: این اعلامیه به جغرافیای فیزیکی ایتالیا - «موانع آلپ» و «دریاها و کوه های غیرقابل دسترس» - به عنوان گواهی بر فراخوان ایتالیا برای استقلال اشاره می کند. این اعلامیه، انقیاد ایتالیا را با «انگلستان، آن الگوی حکومت مشروطه، آن مردم آزاد، که برای افتخار به جنگ می رود» مقایسه می کند. این اعلامیه از «ایتالیایی های خوب و ناراضی میلان، بولونیا، تورین، ونیز، برشا، مودنا ، [و] رجیو» می خواهد که «در اتحادی محکم»
برای «قانون اساسی شایسته قرن و شما» گرد هم آیند. این اعلامیه در راستای میل به استقلال و مشروطه خواهی، برای الهام بخشیدن به نخبگان لیبرال در شمال ایتالیا نوشته شده بود. پیامدها. ۴۰۰ داوطلب در ۳۰ مارس ۱۸۱۵ به ارتش مورات پیوستند. ستون شرقی مورات از ریمینی به سمت شمال و به سمت رودخانه پو پیشروی کرد و در ۲ آوریل وارد بولونیا شد، در حالی که ستون غربی در ۸ آوریل به فلورانس رسید. در همان روز، ستون شرقی با ۳۰۰۰ سرباز اتریشی در نبرد اوکیوبلو درگیر شد. پس از شکست در اوکیوبلو، به سمت جنوب رانده شد و منجر به شکست قطعی مورات در نبرد تولنتینو در ۲–۳ مه شد. مورات در ۱۸ مه به ناپل بازگشت، جایی که کارولین قبلاً تسلیم بریتانیایی ها شده بود و بلافاصله به جنوب فرانسه گریخت. با شنیدن شکست ناپلئون در نبرد واترلو در ۱۸ ژوئن ۱۸۱۵، مورات به کرس گریخت، و از آنجا تلاش کرد تا به کالابریا حمله ای غیرممکن انجام دهد. ناپلئون اظهار داشت: «مورات تلاش کرد با ۲۰۰ نفر سرزمینی را که در زمان ۸۰۰۰۰ نفر در اختیار داشت و نتوانست آن را حفظ کند، دوباره فتح کند.» مورات دستگیر، به اعدام محکوم شد، و در ۱۳ اکتبر ۱۸۱۵ در پیزو کالابرو تیرباران شد. در کتاب "
«ایل ری لازارونه»" (۱۹۹۹)، جوزپه کامپولیتی، پژوهشگر جنبش ریسورجیمنتو، این فرضیه را مطرح می کند که اعلامیه ریمینی تنها در ۱۲ مه ۱۸۱۵، پس از شکست مورات در تولنتینو، منتشر شده و تاریخ آن به ۳۰ مارس برمی گردد. میراث. اعلامیه ریمینی در درجه اول تلاشی ناامیدانه از سوی مورات برای حفظ تاج و تخت ناپل تلقی می شود. با این وجود، و تا حدودی طعنه آمیز برای یک پادشاه فرانسوی، این اعلامیه از جمله اولین درخواست ها برای اتحاد و استقلال ایتالیا بود. این اعلامیه شاعر الساندرو مانزونی را تحت تأثیر قرار داد و او ترانه ای با عنوان اعلامیه ریمینی نوشت. اعلامیه ریمینی، اما پس از شکست لشکرکشی مراد، آن را ناتمام گذاشت.
خواندن، نوشتن و حساب نخستین آلبوم استودیویی از گروهٔ موسیقی آلترناتیو راک انگلیسی د ساندیز می باشد که در سال ۱۹۹۰ از سوی راف ترید رکوردز و از سوی دی جی سی رکوردز در ایالات متحده منتشر گردید. نام آلبوم برگرفته از شهر زادگاه گروه، ریدینگ، بارکشر است.
کلیسای سن جاکومو دی ریالتو (San Giacomo di Rialto) کلیسایی در منطقه سان پولو ونیز، در شمال ایتالیا است. وجود نام ریالتو در نام این کلیسا، آن را از کلیسای سن جاکومو دل اوریو که در منطقه سانتا کروچه، در همان سمت کانال بزرگ واقع شده است، متمایز می کند. این کلیسا یک ساعت بزرگ قرن پانزدهمی بالای ورودی خود دارد که در منطقه ی تجاری ونیزی وسیله ای مفید محسوب می شود، اما به دلیل عدم دقت کافی، به عنوان یک شوخی دائمی درآمده است. رواق گوتیک یکی از معدود نمونه های باقی مانده در ونیز است. این کلیسا دارای یک نقشه ی صلیبی لاتین با یک گنبد مرکزی است. در داخل، سرستون های ونیزی-بیزانسی بر روی شش ستون از جنس مرمر یونان باستان، مربوط به قرن یازدهم میلادی هستند. تاریخچه. طبق روایات، کلیسای سن جاکومو قدیمی ترین کلیسای شهر است که ظاهراً در سال ۴۲۱ میلادی تقدیس شده است. اگرچه اسنادی وجود دارد که به این منطقه اشاره می کنند اما از کلیسا در این اسناد سال ۱۰۹۷ نامی در آنها نرفته است، و نخستین سندی که به این کلیسا اشاره می کند مربوط به سال ۱۱۵۲ است. بنابراین ساخت این کلیسا به قرن دوازدهم برمی گردد، با تقدیس رسمی توسط پاپ الکساندر سوم در ۲
۵ ژوئیه ۱۱۷۷، همانطور که از پلاک نصب شده بر روی نمای کلیسا که به آن بخشش عمومی اعطا شده است، مشهود است. محل ایجاد بازار ریالتو با بانکداران و صرافان مقابل این کلیسا بود. سیستم «برات» در اینجا معرفی شد، زیرا مشتریان چنین برات هایی را با اعتباری که از یک بانکدار به بانکدار دیگر حک شده بود، استفاده می کردند. کلیسا از آتش سوزی شدید سال ۱۵۰۳ که منطقه تجاری مجاور را ویران کرد، جان سالم به در برد. همانطور که پلاک کنار سردر نشان می دهد، در سال ۱۵۳۱ مرمت شد. در سال ۱۶۰۱، دوک دوک مارینو گریمانی دستور مرمت بیشتر را داد که طی آن کف برای برای مقابله با جزر بالا (acqua alta) آورده شد و طرح اصلی لاتین به طرح صلیب یونانی فعلی تبدیل شد. این کلیسا مقر مدرسه اورِسی (Scuola degli Oresi) بود که کارگاه های خود را در رواق مجاور (Sotoportego dei Oresi) داشتند و مردگان خود را در آنجا دفن می کردند. قدیس حامی مدرسه، سنت آنتونی راهب بزرگ (Sant'Antonio Abate ) است که مجسمه او بر روی محراب مدرسه قرار دارد. همچنین این کلیسا مقر گاربلادوری (Garbeladori) و لیگادوری (Ligadori) بود. منابع. Giuseppe Tassini, Curiosità Veneziane, note integrativ
e e revisione a cura di Marina Crivellari Bizio, Franco Filippi, Andrea* Perego, Venezia, Filippi Editore, 2009 [1863], p. 287-288. Marion Kaminski, Venezia, Hong Kong, Konemann, 2000, p. 219, ISBN 3-8290-4227-2
الیزر «الی» فلدشتاین (؛ زادهٔ حدود ۱۹۹۲) سخنگوی امور نظامی بنیامین نتانیاهو است. او در نوامبر ۲۰۲۴ به ظن ارتکاب جرائم امنیتی در طول جنگ غزه مورد بازجویی قرار گرفت و دستگیر شد و در مارس ۲۰۲۵ به ظن دست داشتن در ماجرای ارتباط قطری دستگیر شد. زندگی نامه. فلدشتاین فارغ التحصیل است. در پتخ تیکوا، یک یشیوای حریدی - لیتواک. در ژوئن ۲۰۱۴، او به نیروهای دفاعی اسرائیل پیوست و به عنوان سخنگوی اداره پرسنل خدمت کرد، جایی که مسئول ارتباط با رسانه های حریدی بود. در ژوئیه ۲۰۱۶، او یک دوره افسری را به پایان رساند و به عنوان رئیس ستاد رئیس بخش برنامه ریزی در اداره برنامه ریزی منصوب شد. در ژوئن ۲۰۱۷، او به عنوان افسر عملیات دفتر سخنگوی ارتش اسرائیل منصوب شد. در ژوئیه ۲۰۱۹، او به عنوان سخنگوی لشکر یهودا و سامره منصوب شد و با درجه سروانی از خدمت عادی معاف شد. در دسامبر ۲۰۲۲، او به عنوان سخنگوی وزیر امنیت ملی، ایتامار بن گویر، منصوب شد تا اینکه در آوریل ۲۰۲۳ استعفا داد. در اکتبر ۲۰۲۳، در چهارمین روز جنگ اسرائیل و حماس، او به عنوان سخنگوی امور نظامی نخست وزیر اسرائیل، بنیامین نتانیاهو، منصوب شد و ارتباط بین خبرنگاران نظامی و دفتر نت
انیاهو به او واگذار شد. او در تحقیقات امنیتی انجام شده توسط شاباک شکست خورد و رسماً توسط دفتر نتانیاهو استخدام نشد. مسائل حقوقی. فلدشتاین در ۲۷ اکتبر ۲۰۲۴ دستگیر و به «انتقال اطلاعات طبقه بندی شده با هدف آسیب رساندن به کشور»، «در اختیار داشتن غیرقانونی اطلاعات طبقه بندی شده» و «مانع شدن اجرای عدالت» متهم شد. مظنون دیگری (که بعداً به عنوان آری روزنفلد شناسایی شد)، گفته است که اطلاعات را به فلدشتاین منتقل کرده تا به نخست وزیر اطلاع دهد. فلدشتاین (که اسناد را در ماه آوریل دریافت کرد)، در ماه اوت، پس از مرگ چندین گروگان، این اسناد را فاش کرد تا حماس را به خاطر شکست مذاکرات گروگان گیری در آن زمان سرزنش کند. به گفته ارتش اسرائیل، این کار به «هدف جنگی آزادسازی گروگان ها و همچنین عملیات ارتش اسرائیل و سرویس امنیتی شاباک در غزه» آسیب رساند. هویت فلدشتاین در ۳ نوامبر ۲۰۲۴ پس از لغو دستور سکوت توسط دادگاه ناحیه ریشون لتسیون فاش شد. در ۱۳ نوامبر ۲۰۲۴، دادگاه بازداشت فلدشتاین را تا ۱۷ نوامبر ۲۰۲۴ تمدید کرد و به او اجازه ملاقات با وکیل را داد. فلدشتاین در ۲۱ نوامبر به اتهام انتقال و نگهداری اطلاعات طبقه بندی شده و همچنین «
مانع از اجرای عدالت» متهم شد. الکس استاین از دیوان عالی دادگستری در ۹ دسامبر ۲۰۲۴ حکم داد که فلدشتاین می تواند به حبس خانگی منتقل شود. در مارس ۲۰۲۵، یک تاجر اسرائیلی به نام گیل بیرگر، با دور زدن قانون مالیات بر درآمد اسرائیل، پولی را از جی فوتلیک به عنوان حقوق فلدشتاین در دفتر نخست وزیری به فلدشتاین منتقل کرد. او در مارس ۲۰۲۵ به دلیل مظنون بودن به دست داشتن در ماجرای ارتباط قطری دستگیر شد. نتانیاهو فلدشتاین و دیگر دستیارش، جاناتان اوریچ، را پس از دستگیری، «گروگان گرفته» توصیف کرده است. این جزئیات تحت حکم سکوت دادگاه بود، اما گروهی که مسئول دفاع از اوریچ بود، درخواست لغو این حکم را داد که در ۱ آوریل پذیرفته شد. فلدشتاین در ۴ آوریل ۲۰۲۵ به حبس خانگی آزاد شد. او مظنون به ارتکاب جرایم متعدد است. فلدشتاین در اوت ۲۰۲۵ مورد بازجویی قرار گرفت.
جاناتان اوریچ (؛ زادهٔ ۲۱ فوریهٔ ۱۹۸۹) مشاور استراتژیک بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل است. او پیش از این به عنوان سخنگوی نتانیاهو، مدیر رسانه های جدید و سخنگوی حزب لیکود خدمت کرده است. زندگی نامه. اوریچ در کفر سابا متولد شد. پدرش، ادوارد (ادی)، اصالتاً اهل لهستان بود، در حالی که مادرش مذهبی بود. او در یک خانواده مذهبی بزرگ شد و در مدرسه دولتی مذهبی بار-ایلان در این شهر تحصیل کرد. در دوران جوانی، او عضو جنبش بنی آکیوا و جنبش صهیونیسم مذهبی واقع گرایانه بود. او پیش از این به عنوان سخنگوی بنیامین نتانیاهو، به عنوان مدیر رسانه های جدید و سخنگوی حزب لیکود خدمت کرده است. مسائل حقوقی. اوریچ، یسرائیل آینهورن و اوفر گولان، که همگی از مشاوران نتانیاهو بودند، در سال ۲۰۱۹ به اتهام ارعاب شاهدان مورد بازجویی قرار گرفتند. در نوامبر ۲۰۲۴، گزارش هایی منتشر شد مبنی بر اینکه اوریچ و آینهورن در ماجرای ارتباط قطری برای بهبود وجهه قطر پیش از جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲ مشارکت داشته اند. او در همان ماه به ظن اینکه به الی فلدشتاین گفته است اطلاعات طبقه بندی شده را برای آینهورن ارسال کند، مورد بازجویی قرار گرفت. آینهورن نیز اطلاعات را
برای روزنامه آلمانی بیلت ارسال کرده است. در فوریه ۲۰۲۵، کانال ۱۲ اسرائیل اعلام کرد که اوریچ، به همراه فلدستاین، توسط یک شرکت بین المللی تحت حمایت مالی قطر، به نام «دایره سوم» (که متعلق به جی فوتلیک بود)، استخدام شده بودند تا تصویر دوحه را در اسرائیل ارتقا دهند، به ویژه نقش قطر را در میانجیگری مذاکرات گروگان گیری بین اسرائیل و حماس برجسته کنند. همچنین اشاره شد که این شرکت به دنبال تأثیرگذاری بر پوشش رسانه ای در اسرائیل از طریق روش های مستقیم و غیرمستقیم بوده است. در همان ماه، دادستان کل اسرائیل، گالی بهاراو-میارا، به آژانس امنیتی شاباک و پلیس اسرائیل دستور داد تا در مورد این ادعاها تحقیق کنند و این آغاز رسمی تحقیقات «قطرگیت» بود. اوریچ در ۳۱ مارس ۲۰۲۵ دستگیر شد، و بازداشت او توسط دادگاه بدوی پتخ تیکوا در ۴ آوریل تا ۷ آوریل ۲۰۲۵ تمدید شد. اوریچ مظنون به جرایم متعددی از جمله ارتباط با یک عامل خارجی، رشوه، کلاهبرداری، نقض اعتماد و پولشویی است. او در ۷ آوریل به حبس خانگی آزاد شد، که در ماه مه ۲۰۲۵ پایان یافت. محدودیت های امنیتی که اعمال شده بود، در ۱۸ آگوست لغو می شد، پس از آنکه دادگاه بدوی در ۱۴ آگوست حکم داد که
پلیس «مدرک» لازم برای احراز «خدمتگزار عمومی» بودن اوریچ را ارائه نکرده است. پلیس در ۱۷ آگوست به این تصمیم اعتراض کرد، که در ۱۹ آگوست توسط قاضی دادگاه منطقه لد، آمیت میشلز، پذیرفته شد. محدودیت های اعمال شده علیه اوریچ تا ۱۰ سپتامبر ادامه خواهد داشت. اوریچ توسط لاهاو ۴۳۳ برای بازجویی فراخوانده شد که این بازجویی در ۲۰ آگوست انجام شد. پلیس اسرائیل در ماه سپتامبر از دادگاه بدوی درخواست کرد که به اوریچ اجازه کار در دفتر نخست وزیری را ندهد، هرچند این درخواست رد شد. پلیس در ۱۲ سپتامبر به دادگاه منطقه لود شکایت کرد.
رولا جِبریل (۲۴ آوریل ۱۹۷۳) تحلیل گر سیاست خارجی، روزنامه نگار، رمان نویس و فیلم نامه نویس فلسطینی است که دارای تابعیت دوگانهٔ اسرائیلی و ایتالیایی می باشد. او مفسر شبکهٔ ام اس ان بی سی بوده است. زندگی اولیه و تحصیلات. جبریل در حیفا، اسرائیل، از پدری به نام عثمان جبریل که زادهٔ نیجریه بود، و همسرش زکیه به دنیا آمد و در اورشلیم رشد یافت. پدر او یک امام صوفی و سرایدار مسجدالاقصی بود. مادرش که در کودکی به شدت مورد آزار قرار گرفته بود، در سال ۱۹۷۸، زمانی که رولا پنج ساله بود، با قدم زدن به دریا و غرق کردن خود، خودکشی کرد. او و خواهرش رانیه بلافاصله از سوی پدرشان به یتیم خانهٔ دارالطفل سپرده شدندو تا سال ۱۹۹۱ در آنجا بزرگ شدند. رولا، بنیان گذار آن مؤسسه، هند الحسینی را آموزگار و مادر خود می داند و از او به عنوان کسی یاد می کند که زندگی اش را نجات داد. در سال ۱۹۹۳، او بورسیه ای از دولت ایتالیا برای تحصیل در دانشگاه بولونیا دریافت کرد و در آنجا در رشتهٔ فیزیوتراپی فارغ التحصیل شد. حرفه. روزنامه نگاری. جبریل به مدت دوازده سال در ایتالیا به عنوان روزنامه نگار فعالیت کرد. در سال ۲۰۰۶، او با میشل سانتورو به عنوان مصاحبه
گر در برنامهٔ تلویزیونی سیاسی "AnnoZero" در ایتالیا همکاری داشت. کتاب ها و فیلم ها. نخستین رمان جبریل با عنوان "میرال" در سال ۲۰۰۳ منتشر شد. نسخهٔ سینمایی آن، که توسط جبریل اقتباس و به کارگردانی جولیان اشنابل ساخته شد، نخستین بار در سال ۲۰۱۰ اکران گردید. دومین رمان او با عنوان "عروس اسوان" در سال ۲۰۰۷ منتشر شد. سومین کتاب او با عنوان "طردشدگان" یک پژوهش غیرداستانی است که بر اساس مصاحبه هایی با مهاجرانی نگاشته شده که یا در ایتالیا به موفقیت شغلی دست یافته اند یا در حاشیهٔ جامعهٔ ایتالیایی زندگی می کنند. زندگی شخصی. او دختری به نام میرال دارد که پدرش هنرمند داویده ریوالتا است. همکاری جبریل با جولیان اشنابل در فیلم "میرال" فراتر از عرصهٔ سینما ادامه یافت و او از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۱ با شنابل در رابطه بود. در سال ۲۰۱۳، او با آرتور آلتشول جونیور، پسر بانکدار آرتور گودهارت آلتشول سینیور و یکی از اعضای خانوادهٔ لیمن ازدواج کرد. او در سال ۲۰۱۶ از آلتشول جدا شد و سپس با راجر واترز، بنیان گذار پینک فلوید وارد رابطه شد. او به چهار زبان عربی، عبری، انگلیسی و ایتالیایی مسلط است.جبریل خود را یک «مسلمان سکولار» توصیف می کند.
روزشمار اعدام شدگان با اتهام جرائم سیاسی و امنیتی توسط جمهوری اسلامی در ایران(توجه کنید که این روزشمار شامل اعدام های مرتبط با جرائم مواد مخدر و سایر جرائم نیست) روزشمار اعدام شدگان سال ۱۴۰۴. بهمن (بهرام) چوبی اصل: به اتهام جاسوسی به نفع اسرائیل. بابک شهبازی: به اتهام جاسوسی به نفع اسرائیل. مهران بهرامیان: اعدام شده مرتبط با خیزش ۱۴۰۱. روزبه وادی: به اتهام جاسوسی به نفع اسرائیل. بهروز احسانی اسلاملو: اعدام شده مرتبط با خیزش ۱۴۰۱. مهدی حسنی: اعدام شده مرتبط با خیزش ۱۴۰۱. ادریس آلی: به اتهام جاسوسی به نفع اسرائیل. آزاد شجاعی: به اتهام جاسوسی به نفع اسرائیل. رسول احمد رسول: به اتهام جاسوسی به نفع اسرائیل محمد امین مهدوی شایسته: به اتهام جاسوسی به نفع اسرائیل. مجید مسیبی: به اتهام جاسوسی به نفع اسرائیل. اسماعیل فکری: به اتهام جاسوسی به نفع اسرائیل. مجاهد کورکور: اعدام شده مرتبط با خیزش ۱۴۰۱. محسن لنگرنشین: به اتهام جاسوسی به نفع اسرائیل. روزشمار اعدام شدگان سال ۱۴۰۳. جمشید شارمهد: به اتهام محاربه. غلامرضا رسایی: اعدام شده مرتبط به خیزش ۱۴۰۱. روزشمار اعدام شدگان سال ۱۴۰۲. محمد فرامرزی: با اتهام عضویت در احزاب کردس
تان. وفا آذربار: با اتهام عضویت در احزاب کردستان. پژمان فاتحی: با اتهام عضویت در احزاب کردستان. محسن مظلوم: با اتهام عضویت در احزاب کردستان. محمد قبادلو: اعدام شده مرتبط با خیزش ۱۴۰۱. فرهاد سلیمی: زندانی عقیدتی اهل سنت. میلاد زهره وند: اعدام شده مرتبط با خیزش ۱۴۰۱. هیمن مصطفایی: با اتهام محاربه. سعید یعقوبی: اعدام شده مرتبط با خیزش ۱۴۰۱. صالح میرهاشمی: اعدام شده مرتبط با خیزش ۱۴۰۱. مجید کاظمی: اعدام شده مرتبط با خیزش ۱۴۰۱. یوسف مهرداد: با اتهام توهین به مقدسات. صدراله فاضلی زارع: با اتهام توهین به مقدسات. حبیب چَعَب: با اتهام فساد در زمین. روزشمار اعدام شدگان سال ۱۴۰۱. علیرضا اکبری: با اتهام جاسوسی به نفع بریتانیا. محمد مهدی کرمی: اعدام شده مرتبط با خیزش ۱۴۰۱. سید محمد حسینی: اعدام شده مرتبط با خیزش ۱۴۰۱. مجیدرضا رهنورد: اعدام شده مرتبط با خیزش ۱۴۰۱. محسن شکاری: اعدام شده مرتبط با خیزش ۱۴۰۱. روزشمار اعدام شدگان سال ۱۴۰۰. حیدر قربانی: با اتهام محاربه. روزشمار اعدام شدگان سال ۱۳۹۹. روح اله زم: با اتهام محاربه. نوید افکاری سنگری: با اتهام محاربه. مصطفی صالحی: اعدام شده مرتبط به خیزش ۱۳۹۶. سید محمود موسوی مجد: با
اتهام جاسوسی به نفع اسرائیل و آمریکا. روزشمار اعدام شدگان سال ۱۳۹۸. حمیدرضا درخشنده: به اتهام قتل امام جمعه کازرون. روزشمار اعدام شدگان سال ۱۳۹۷. حمیدرضا باقری درمنی: با اتهام فساد در زمین. وحید مظلومین: به اتهام سلطان سکه. لقمان مرادی: با اتهام محاربه. زانیار مرادی: با اتهام محاربه. رامین حسین پناهی: با اتهام محاربه. محمد ثلاث باباجانی: با اتهام محاربه. روزشمار اعدام شدگان سال ۱۳۹۶. کریم زرگر: با اتهام فساد بر روی زمین. روزشمار اعدام شدگان سال ۱۳۹۵. شهرام امیری: با اتهام جاسوسی به نفع دولت متخاصم. روزشمار اعدام شدگان سال ۱۳۹۳. ریحانه جباری: اعدام شده به دلیل دفاع از خود. محسن امیراصلانی زنجانی: با اتهام بدعت گذاری در اسلام. غلامرضا خسروی سوادجانی: با اتهام محاربه . مَه آفرید امیرخسروی: با اتهام فساد در زمین. روزشمار اعدام شدگان سال ۱۳۹۲. شیرکو معارفی: به اتهام عضویت در احزاب کردستان. حبیب الله گلپری پور: به اتهام عضویت در احزاب کردستان. روزشمار اعدام شدگان سال ۱۳۹۱. مجید جمالی فشی: با اتهام ترور دانشمند هسته ای. روزشمار اعدام شدگان سال ۱۳۸۹. مطهره بهرامی: اعدام شده مرتبط با خیزش سال ۱۳۸۸. جعفر کاظمی: اعدام
شده مرتبط با خیزش سال ۱۳۸۸. محمد علی حاجی آقایی: اعدام شده مرتبط با خیزش سال ۱۳۸۸. حسین خضری: با اتهام عضویت در پژاک. علی صارمی: اعدام شده مرتبط با خیزش سال ۱۳۸۸. مهدی اسلامیان: با اتهام محاربه. فرهاد وکیلی: با اتهام محاربه. علی حیدریان: با اتهام محاربه. شیرین علم هولی آتشگاه: با اتهام عضویت در پژاک. روزشمار اعدام شدگان سال ۱۳۸۸. آرش رحمانی پور: با اتهام عضویت در انجمن پادشاهی ایران. محمدرضا علی زمانی: با اتهام عضویت در انجمن پادشاهی ایران. فصیح یاسمنی: با اتهام محاربه. احسان فتاحیان: با اتهام عضویت در احزاب کردستان. روزشمار اعدام شدگان سال ۱۳۸۷. علی اشتری: با اتهام جاسوسی به نفع اسرائیل. یعقوب مهرنهاد: با اتهام ارتباط با گروه جنداله. روزشمار اعدام شدگان سال ۱۳۸۶. مجید کاووسی فر: با اتهام ترور قاضی مقدسی. روزشمار اعدام شدگان سال ۱۳۸۲. محمدمهدی دوزدوزانی: با اتهام براندازی مسلحانه. روزشمار اعدام شدگان سال ۱۳۶۹. سید حسین سودمند: با اتهام تغییر دین از اسلام به مسیحیت و تبلیغ دین مسیحیت. روزشمار اعدام شدگان سال ۱۳۶۸. ناصر سبحانی: با اتهام فساد بر روی زمین فاطمه مدرسی تهرانی: با اتهام عضویت در سازمان نوید. روزشمار
اعدام شدگان سال ۱۳۶۷. میر علی نقی سیدخاوری لنگرودی: با اتهام فساد روی زمین. فرج الله میزانی: با اتهام عضویت در حزب توده. فتح الله امید نجف آبادی: با اتهام مشارکت در ماجرای مک فارلین. اصغر آراسته: با اتهام عضویت سازمان فدائیان خلق. منوچهر بهزادی: با اتهام عضویت در حزب توده. محمد پورهرمزان: با اتهام عضویت در حزب توده. حسن جهان آرا: با اتهام عضویت در سازمان مجاهدین. داریوش کایدپور: با اتهام عضویت در سازمان رزمندگان آزادی طبقه کارگر. رحیم شمس: با اتهام عضویت در حزب توده. عباس حجری: با اتهام وابستگی فکری به کمونیسم. فروزان عبدی پور پیربازاری: با اتهام هواداری از سازمان مجاهدین خلق. هیبت الله(همایون) معینی چاغروند: با اتهام عضویت در سازمان فدائیان خلق. احمدعلی رصدی: با اتهام عضویت در حزب توده. روزشمار اعدام شدگان سال ۱۳۶۶. سید مهدی هاشمی: با اتهام فساد روی زمین. روزشمار اعدام شدگان سال ۱۳۶۵. فرید بهمردی: با اتهام اعتقاد به دین بهائیت. روزشمار اعدام شدگان سال ۱۳۶۳. حسین احمدی روحانی: به اتهام عضویت در سازمان پیکار. سید سیامک زعیمی: به اتهام عضویت در سازمان انقلابیون کمونیست. حبیب خیبری: با اتهام عضویت در سازمان مجا
هدین. روزشمار اعدام شدگان سال ۱۳۶۲. بیژن کبیری: با اتهام عضویت در حزب توده. حسن آذرفر: با اتهام عضویت در حزب توده. بهرام افضلی: با اتهام عضویت در حزب توده. هوشنگ عطاریان: با اتهام عضویت در حزب توده. رحمان هاتفی: با اتهام عضویت در حزب توده. سیمین صابری: با اتهام داشتن دین بهائیت مونا محمودنژاد: با اتهام داشتن دین بهائیت روزشمار اعدام شدگان سال ۱۳۶۱. خسرو خان صولت قشقایی: با اتهام مبارزه مسلحانه. صادق قطب زاده: با اتهام تلاش برای کودتا. سهراب غلامی: با اتهام عضویت در کومله. بیوک امینی افشار: با اتهام عضویت در ارتش شاهنشاهی. کمال سامع: با اتهام مشارکت در کودتای نوژه. روزشمار اعدام شدگان سال ۱۳۶۰. علاءالدین (حمید) عترتی کوشالی: به اتهام عضویت در سازمان مجاهدین خلق. کامران صمیمی: به اتهام داشتن دین بهائیت. ژینوس نعمت محمودی: به اتهام داشتن دین بهائیت. معصومه شادمانی(مادر کبیری): به اتهام عضویت در سازمان مجاهدین خلق. جلال سجده ای: به اتهام عضویت در ساواک. سیروس روشنی: به اتهام داشتن دین بهائیت. مَنوچِهر سَلیمی گَلَنگَشی: به اتهام داشتن ریاست دانشگاه ملی در دوره پهلوی. ضیا مدرس: به اتهام مشارکت در کودتای نوژه. هوشنگ