Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آریپرت دوم (; – ) پادشاه لومباردها از ۷۰۱ تا ۷۱۲ بود. دوک تورین و پسر شاه راگینپرت، و بنابراین از نوادگان سلسله باواریا، او از اوایل سال ۷۰۰ میلادی به سلطنت پیوست. او توسط لیوتپرت که از ۷۰۰ تا ۷۰۲ سلطنت کرد، برکنار شد، به جز سال ۷۰۱ که راگینپرت تاج و تخت را به دست گرفت. پس از مرگ پدرش، او نیز سعی کرد تاج و تخت را به دست گیرد. او لیوتپرت و افراد نایب السلطنه آنسپراند را در پاویا شکست داد و پادشاه را که بعداً در حمام خفه کرده بود، اسیر کرد. او پایتخت را تصرف کرد و آنسپراند را به آلپ راند. او تا سال ۷۰۳ میلادی در قدرت بود. از آن زمان تا زمان مرگش بی وقفه سلطنت کرد. دوران سلطنت او پر از مشکلات بود. در سال ۷۰۳، فاروالد، دوک اسپولتو، به فرمانداری راونا حمله کرد، اما آریپرت از کمک به او خودداری کرد، زیرا خواهان روابط خوب با پاپ و امپراتوری بود. با این وجود، او سعی کرد اقتدار خود را بر اسپولتو و بنونتو در مزوجیورنو تثبیت کند. او با اهدای قطعات وسیعی از زمین در کوه های آلپ کوتیان به مقر مقدس، دوستی خود را با پاپ ژان ششم حفظ کرد. این دوستی کمکی به او نکرد، زیرا او با شورش های زیادی روبرو بود و حملات اسلوونیایی زیادی به
ونیز انجام می داد. در سال ۷۱۱، آنسپراند، که او تبعید کرده بود، با ارتش بزرگی از دوک باواریا، تئودبرت، بازگشت. بسیاری از اتریشی ها (مردان ونیز و شرق) به نایب السلطنه بازگشتند و پاویا نیز به نبرد پیوست. آریپرت وقتی جریان آب بر خلاف او پیش رفت، به پایتخت خود گریخت، اما گنجینه ها را احتکار کرد و سعی کرد شبانه از آن عبور کند و به گل برود. او در رودخانه تیچینو غرق شد و آنسپراند به عنوان حاکم مورد تحسین قرار گرفت. او آخرین باواریایی بود که تاج آهنین را بر سر گذاشت. او در کلیسای سانتیسیمو سالواتوره در پاویا به خاک سپرده شد. زندگی نامه. پسر راگیمپرت، دوک تورین، در سال ۷۰۰ میلادی از پدرش در به سلطنت رسیدنش در برابر پسر مرحوم کونیپرت، لیوتپرت، حمایت کرد. این تلاش به لطف حمایت لومباردی های نوستریا (نامی که در آن زمان منطقه شمال غربی پادشاهی نامیده می شد) به موفقیت رسید و راگیمپرت پسرش را با تاج و تخت مرتبط کرد (۷۰۱)، اما چند ماه بعد درگذشت. آریپرت توسط حامیان لیوتپرت، نایب السلطنه آنسپران و دوک برگامو، روتاریت، زندانی شد که پسر جوان کونیپرت را به تخت سلطنت بازگرداند. آریپرت موفق به فرار شد و سال بعد، ۷۰۲، محافظان لیوتپر
ت را در پاویا شکست داد. او پادشاه جوان را عزل و زندانی کرد و خود را به جای او تاجگذاری کرد. روتاریت، در برگامو، در مخالفت خود پافشاری کرد و خود را پادشاه اعلام کرد. آریپرت علیه او لشکرکشی کرد، پس از محاصره ای خونین او را شکست داد و پس از تراشیدن سر و ریشش به نشانه تحقیر (این رفتاری بود که با بردگان و اسیران جنگی می شد)، او را به تورین تبعید کرد و در آنجا او را کشت. لیوتپرت نیز به قتل رسید و در حین حمام غرق شد. آنسپراند از اسارت فرار کرد و ابتدا در جزیره کوماسینا و سپس نزد دوک باواریا پناه برد. با این حال، آریپرت خانواده اش (همسر و فرزندانش) را که به طرز وحشتناکی مثله کرده بود، زندانی کرد. تنها پسر کوچک بسیار کوچکش، لیوتپراند، زنده ماند و به پدرش بازگردانده شد. بلافاصله پس از آن، او دوک نشین برگامو را به یک گاستالدات تبدیل کرد تا از طریق افراد مورد اعتماد خود، گروه قدرتی را که در برگامو تشکیل شده بود و از زمان مرگ کلفی به یکی از قوی ترین دوک نشین های لومبارد تبدیل شده بود، مستقیماً کنترل کند. کمی پس از آن، دوک نشین فریولی، کورولو، تلاشی برای شورش جدید برنامه ریزی کرد. آریپرت او را شکست داد، کورش کرد و پمون وفا
دار را جایگزینش کرد. او سیاست طرفدار کاتولیک سلسله باواریایی که به آن تعلق داشت را ادامه داد و سرزمین های اشغال شده توسط اسلافش در کوه های آلپ کوتین را به پاپ بازگرداند و به دنبال دوستی هم با پاپ و هم با بیزانسی ها بود، بدون اینکه از بحرانی که در آن زمان امپراتوری را تحت تأثیر قرار می داد و استان های ایتالیایی او را به سمت جدایی و خودمختاری بیشتر سوق می داد، سوءاستفاده کند. پس از غلبه بر تنش های اولیه، سلطنت آریپرت صلح آمیز و مرفه بود، اما به گفته پل شماس، با گذشت زمان پادشاه بی اعتمادی فزاینده و عمیقی نسبت به همه پیدا کرد، که به جنون آزار و اذیت نزدیک می شد. او خود را مبدل می کرد تا بتواند به طور ناشناس بشنود که در دربار و در میان مردم پاویا چه فکری در مورد او می شود. حرص و طمع او نیز افسانه ای بود: وقتی سفیر خارجی را می پذیرفت، با لباس های خشن و فروتن ظاهر می شد تا شهوت دیگر حاکمان را برای غارت تشویق نکند. مقام دوکس تا حدی موروثی شده بود. با این حال، در فریولی، دوک ها توسط پادشاه منصوب و عزل می شدند، در حالی که در اسپولتوی دورافتاده و بنونتو، پسران بدون نفوذ پادشاه به قدرت می رسیدند. با این حال، او توانست ی
کی از بستگان آنسپراند، پیتر، را به اسپولتو تبعید کند. پس از حدود ده سال تبعید، آنسپراند در سال ۷۱۲ با ارتشی از خویشاوندش، دوکس باواریایی تئودبرت، از طریق آلپ بازگشت تا خود تاج و تخت را ادعا کند. نبردی با ارتش آریپرت در نزدیکی پاویا رخ داد. ظاهراً این نبرد هنوز قطعی نشده بود - پائولوس دیاکونوس گزارش می دهد که ارتش آریپرت حتی پیروزمندانه به اردوگاه خود بازگشت - زمانی که آریپرت عصر از ارتش خود جدا شد تا شب را در کاخ بگذراند. ارتش احساس خیانت و شورش کرد. آریپرت سپس از پاویا فرار کرد، اما در رودخانه تیچینوس غرق شد، جایی که سعی کرد با شنا از آن عبور کند، در حالی که گنجینه هایی به همراه داشت. جسد آریپرت صبح روز بعد پیدا شد و در پاویا در کنار کلیسای دومینی سالواتوریس (کلیسای خداوند و ناجی، امروزه: صومعه سن سالواتوره)، که آریپرت اول ساخته بود، به خاک سپرده شد. آنسپراند بدون هیچ رقیبی جانشین آریپرت شد (تاریخ لانگوباردوروم ششم، ۳۵)، اما تنها پس از سه ماه درگذشت. پسرش لیوتپراند جانشین او شد و بعداً با گونترود، دختر حامی باواریایی خود، ازدواج کرد. در اوایل سال ۷۱۲، آنسپراند موفق شد ارتشی را در باواریا جمع آوری کند و به ای
تالیا لشکرکشی کند. این نبرد که تا شب ادامه داشت، در ماه مارس رخ داد و نتیجه ای نامشخص داشت. به نظر می رسید آریپرت در حال کسب برتری است، به طوری که باواریایی ها در آستانه ترک میدان بودند، اما او اشتباه بزرگی مرتکب شد و فوراً به پاویا بازگشت. سربازانش که از آنچه عملی بزدلانه می دانستند، آزرده خاطر شده بودند، او را رها کردند. آریپرت سعی کرد از او بگریزد و پایتخت را رها کرد تا به فرانک ها پناه ببرد، در حالی که برادر و پسرش نیز فرار کردند. آریپرت در رودخانه تیچینو غرق شد، زیرا گنجی که سعی در فرار با آن داشت او را به زانو درآورده بود و پس از او هیچ عضو دیگری از سلسله باواریایی به تخت لومبارد بازنگشت. او در کلیسای سن سالواتوره به خاک سپرده شد.
آنسپراند (; – ) در سال ۷۱۲ برای مدت کوتاهی پادشاه لومباردها بود. پیش از آن، او دوک آستی و نایب السلطنه در دوران اقلیت لیوتپرد (۷۰۰–۷۰۱) بود. او در نووارا توسط راگینپرد شکست خورد و در طول جنگ بعدی بر سر جانشینی تبعید شد و در سال ۷۰۲ به دربار تئودبرت، دوک باواریا، گریخت. در سال ۷۱۱، او با ارتش بزرگی از دوک بازگشت. بسیاری از اتریشی ها (مردان ونیز و شرق) به نایب السلطنه بازگشته پیوستند و نبردی در نزدیکی پاویا، بین نیروهای او و نیروهای شاه آریپرت دوم، که تاج و تخت را غصب کرده بود، درگرفت. آریپرت وقتی جزر و مد علیه او شد، به پایتخت خود گریخت، اما گنجینه ها را احتکار کرد و سعی کرد شبانه به گل برود. او در رودخانه تیچینو غرق شد و آنسپراند به عنوان حاکم اعلام شد. او در ماه مارس به تخت سلطنت نشست و در ماه ژوئن درگذشت و تنها پسر بازمانده اش، لیوتپرند، پادشاهی را به جا گذاشت. او با تئودلیندا (متولد قرن هشتم) ازدواج کرد و پدر ایمبرگ بود. زندگی نامه. دوک آستی از سال ۶۸۸، پس از مرگ پادشاه کونیپرت، او نیابت سلطنت پسر خردسال پادشاه تازه فوت شده، لیوتپرت، را به عهده گرفت. آنسپراند مجبور شد با شورش دوک تورین، راگیمپرت، که تنها ه
شت ماه پس از جانشینی رخ داد، روبرو شود. راگیمپرت در اوایل سال ۷۰۱ در نزدیکی نووارا با او روبرو شد و با وجود حمایت دوک برگامو، روتاریت، شکست خورد. پس از مرگ راگیمپرت، هنوز در سال ۷۰۱، آنسپراند و روتاریت دوباره تلاش کردند تا لیوتپرت را به تخت بنشانند و موفق شدند پسر و جانشین راگیمپرت، آریپرت دوم، را شکست داده و به اسارت بگیرند. با این حال، پس از مدت کوتاهی، آریپرت فرار کرد و در نبردی با نایب السلطنه لیوتپرت روبرو شد و او را در پاویا (۷۰۲) شکست داد. آنسپراند ابتدا در جزیره کوماسینا پناه گرفت، سپس با دوک باواریا، تئودبرت، از طریق چیاوانا و سپس چور، به آنجا رفت. آریپرت خانواده اش، همسرش تئودورادا، و فرزندانش آرونا، ایمبرگا و سیگیپراند را که به طرز وحشتناکی مثله کرده بود، زندانی کرد. تنها پسر بسیار کوچکش، لیوتپراند، زنده ماند و به پدرش بازگردانده شد و در باواریا به او پیوست. در آغاز سال ۷۱۲، او موفق شد ارتشی را در باواریا جمع آوری کند و به لمباردی حمله کند. نبردی که تا شب ادامه داشت، در ماه مارس رخ داد و نتیجه ای نامشخص داشت. به نظر می رسید آریپرت دست بالا را دارد، به طوری که باواریایی ها در آستانه ترک میدان بودند،
اما او اشتباه بزرگی مرتکب شد و فوراً به پاویا بازگشت. سربازانش که از آنچه که آن را عملی بزدلانه می دانستند، آزرده خاطر شده بودند، او را رها کردند و آریپرت در تلاش برای فرار جان باخت. آنسپراند سپس به عنوان پادشاه معرفی شد، که هم توسط کسانی که غصب لیوتپرت توسط راگیمپرت و آریپرت دوم را دوست نداشتند، و هم توسط هواداران خود آریپرت که مجذوب کاریزمای او شده بودند، حمایت می شد. او بلافاصله پسرش لیوتپرت را با تاج و تخت مرتبط کرد، که تنها سه ماه بعد پس از مرگش جانشین او شد. سپس برادرزاده آنسپراند، هیلدبراند، جانشین لیوتپرت شد. او در کلیسای کوچک سنت آدریانو در کلیسای سانتا ماریا آله پرتیچه در پاویا، که در نزدیکی یک گورستان بت پرستان لومبارد ساخته شده بود و همان طور که از نامش پیداست، با وجود پرتی های تدفینی مشخص می شد، به خاک سپرده شد. این مجموعه که لیوتپرت بعداً در آن دفن شد، دیگر وجود ندارد. بین سال های ۱۱۶۹ تا ۱۱۸۰، طبق خواسته لیوتپرت، هر دو به همراه بقایای سنت آگوستین به کلیسای جامع سن پیترو در سیل دورو منتقل شدند.
انرژی برای ایتالیا (به , EpI) یک حزب سیاسی در ایتالیا بود که در نوامبر 2016 راه اندازی شد و رسماً در ۱ آوریل ۲۰۱۷ تأسیس شد. رهبر آن استفانو پاریسی، مدیرکل سابق کنفیندوستریا و مدیرعامل فست وب است که در انتخابات شهرداری میلان در سال ۲۰۱۶ کاندیدای ناموفقی برای شهرداری بود. تاریخچه. در آستانهٔ انتخابات شهرداری میلان در سال ۲۰۱۶، استفانو پاریزی توسط سیلویو برلسکونی به عنوان نامزد شهرداری برای حزب فورزا ایتالیا (FI) انتخاب شد. در این انتخابات، پاریزی حزب را به ۲۰٫۲٪ رساند، اما با این حال در دور دوم رقابت به طور نزدیک به رقیب دموکرات خود، جوزپه سالا، باخت. پس از آنکه برلسکونی از پاریزی خواست تا حزب را اصلاح کند، در نوامبر او را طرد کرد، به دلیل روابط سیاسی دشوار پاریزی با متحد اصلی حزب، لیگای شمال (LN). بنابراین پاریزی حزب خود، EpI، را تأسیس کرد و به زودی دوباره با LN به توافق رسید، با هدف پیوستن به همان ائتلاف راست میانه. در مارس ۲۰۱۷، مائوریتزیو ساکونی، سناتور و وزیر سابق، که عضو حزب سوسیالیست ایتالیا (مانند پاریسی)، حزب قدیمی فورزا ایتالیا (FI) و حزب راست میانه جدید (NCD) بود، پس از کناره گیری از رهبری سنا در فور
یه ۲۰۱۵ و بعداً امتناع از پیوستن به حزب آلترناتیو مردمی (AP) تحت حمایت NCD، به EpI پیوست. بعداً، یک سناتور دیگر (گابریل آلبرتینی) و پنج نماینده (دومنیکو منورلو، جیووانی مونچیرو، دینو سکو، گوگلیمو واکارو و جیانلوئیجی گیگلی) به این حزب پیوستند، که عمدتاً از احزاب FI, NCD/AP و Civic Choice (SC) انشعاب کرده بودند. در سپتامبر ۲۰۱۷، حزب Epi با «ماریان»، یک انجمن سیاسی لیبرال به رهبری جیووانی نگری (دبیر سابق حزب رادیکال)، متحد شد. در نوامبر ۲۰۱۷، زیرگروه مدنی و نوآوران در مجلس، به رهبری مونچیرو، به «مدنی و نوآوران - انرژی برای ایتالیا» تغییر نام داد. در ۱۳ ژانویه ۲۰۱۸، EpiI و CI فهرست مشترکی با عنوان «انرژی هایی برای ایتالیا - برای راست میانه» منتشر کردند که با حزب سیلویو برلوسکونی متحد بود. در ۱۷ دسامبر ۲۰۲۰، پاریزی با یادآوری تلاش ناموفق برای بخشیدن انگیزه ای لیبرال-مردمی به راست میانه، خداحافظی خود را از سیاست و بازگشت به کارآفرینی اعلام کرد.
لیوتپراند (; ۶۸۰ – ۷۴۴) از سال ۷۱۲ تا ۷۴۴ پادشاه لومباردها بود. او عمدتاً به خاطر مراحل متعدد قانون گذاری اش، در پانزده دوره جداگانه از ۷۱۳ تا ۷۳۵، و سلطنت طولانی اش که او را درگیر مجموعه ای از درگیری ها، که اغلب موفقیت آمیز بودند، با بیشتر ایتالیا کرد، به یاد آورده می شود. لیوتپراند اغلب به عنوان موفق ترین پادشاه لومباردی شناخته می شود، که به خاطر اهدای سوتری در سال ۷۲۸، که اولین اعطای قلمرو مستقل به دستگاه پاپ بود، قابل توجه است. زندگی. زندگی لیوتپراند با بدشانسی آغاز شد. پدرش به تبعید در میان باواریایی ها رانده شد، برادر بزرگترش سیگیپرت توسط آریپرت دوم، پادشاه لومباردها، کور شد و مادرش تئودارادا و خواهرش آرونا مثله شدند (بینی و گوش هایشان بریده شد). لیوتپراند تنها به این دلیل که جوانی اش او را بی خطر نشان می داد، در تاریخ لانگوباردوروم (کتاب ششم، بیست و دوم) نوشتهٔ پاول دیکون به عنوان نوجوان توصیف شد، که نشان می دهد او «احتمالاً بیش از ۱۹ سال سن داشته اما هنوز بیست و چند ساله بوده است». او از بازداشت آریپرت دوم آزاد شد و به پدرش اجازه داده شد. سلطنت. سلطنت لیوتپراند پس از سرنگونی آریپرت دوم توسط او رخ داد
و رسماً درست قبل از مرگ پدرش آنسپران آغاز شد. لیوتپراند سی و یک سال حکومت کرد و به عنوان یک رهبر تهاجمی دیده می شد که بلافاصله پس از رسیدن به تخت سلطنت، علیه اسقف نشین بیزانس اقدام کرد. او همچنین به راونا حمله کرد، کلاسه را نابود کرد، قلعه هایی را در بولونیا و همچنین اوسیمو اشغال کرد و سوتری را تصرف کرد. لیوتپراند با در نظر گرفتن ملاحظات استراتژیک، اتحاد خود را با ملت «قدرتمندتر و سازمان یافته تر» فرانک ها حفظ کرد. لیوتپراند با اقدامات قاطعانه خود، مرزهای پادشاهی لومبارد را به میزان زیادی گسترش داد، زیرا تلاش کرد تا کل شبه جزیره ایتالیا را تقریباً به همان روشی که چارلز مارتل انجام داده بود، تحت کنترل خود درآورد. او در برابر بیزانسی ها و دستگاه پاپ به طور یکسان موفقیت هایی کسب کرد. پیشرفت های او در بوروکراسی سلطنتی، اجرای مؤثرتر عدالت در سراسر قلمرو لومبارد، اقدامات نظامی و حکومت شایسته، میراث مهمی برای لومباردها به جا گذاشت. روابط با خاندان آگیلوفینگ باواریا. با توجه به موقعیت مکانی آنها در شمال ایتالیا، باواریایی ها متحدان ارزشمندی برای لومباردها بودند. پیوندهای ازدواج سلطنتی بین هر دو قوم از حدود سال ۵۹۰ وج
ود داشت، زمانی که پادشاه لومباردی، آوتاری، با تئودلیندا، دختر گاریبالد باواریایی - از خانواده آگیلوفینگ - نامزد شد. در آغاز سلطنت لیوتپراند در سال ۷۱۲، روابط بین پادشاهی لومباردی و باواریا خوب بود، و یکی از متحدان اصلی او، تئودو اول از خاندان آگیلوفینگ، عملاً دوک فرانکی باواریا، بود. در نتیجه، لیوتپراند در سال ۷۱۵ با گونترود، از خاندان آگیلوفینگ جوان، ازدواج کرد. جنگ های بیزانس. پیش از سلطنت لیوتپراند، بیزانسی ها از طریق پیمانی در حدود سال ۶۸۰ «مرزهای سیاسی درون ایتالیا را قطعی» کرده بودند. با این حال، صلحی که لومباردها از آن برخوردار بودند، در دوران حکومت او به پایان رسید، زمانی که بیزانسی ها با بحران اقتدار خود در داخل ایتالیا مواجه شدند و مشروعیت لومباردها را به چالش کشیدند. لیوتپراند در ابتدا در بحبوحه این چالش ها به اسقف نشین راونا یا دستگاه پاپ حمله نکرد. اما در سال ۷۲۶، امپراتور لئو سوم اولین فرمان از فرمان های متعدد خود را مبنی بر ممنوعیت تصاویر یا شمایل ها صادر کرد (به بحث شمایل شکنی مراجعه کنید)، اما این فرمان در آن زمان تأثیر عملی چندانی نداشت. پاپ، گرگوری دوم، از پذیرش این فرمان خودداری کرد و به ه
مین ترتیب «در مکاتبات رسمی خود از به رسمیت شناختن امپراتور خودداری کرد». پاپ گرگوری حتی ممکن است لیوتپراند را به عنوان یک متحد می دید، زیرا لیوتپراند نه تنها رشوه های اسقف اعظم پاول در راونا را رد کرده بود، بلکه «تصویر یک آزادکننده را در خود پرورش داده بود» و در نتیجه، «گرمی و همبستگی قابل توجهی» بین پاپ و پادشاه لومبارد وجود داشت. لیوتپراند این زمان تقسیم بین دلالان قدرت رومی را برای حمله به متصرفات بیزانس در امیلیا انتخاب کرد. در سال ۷۲۷، او از رودخانه پو عبور کرد و بولونیا، اوسیمو، ریمینی و آنکونا را به همراه سایر شهرهای امیلیا و پنتاپولیس تصرف کرد. مقامات این مناطق «خود به خود» تسلیم لیوتپراند شدند. پادشاه لومبارد همچنین کلاسیس، بندر راونا، را تصرف کرد، اما نتوانست خود راونا را تصرف کند. اهدای سوتری و رضایت پاپ. در سال ۷۲۷، لیوتپراند وارد رم شد و قلعه سوتری را در امتداد ویا کاسیا در نزدیکی مرز لومبارد در توسکانی تصرف کرد. پاپ گرگوری دوم که از تصرف سوتری توسط لومباردها نگران شده بود، برای مدت حدود چهار ماه با «سیلی» از پول و هدایا از لیوتپراند التماس کرد تا اینکه لیوتپراند موافقت کرد و سوتری را در سال ۷۲۸
به پاپ واگذار کرد و در عین حال کنترل منطقه مجاور را حفظ کرد. مورخ یان هالنبک حدس می زند که لیوتپراند سوتری را یا به خاطر اخاذی پول از پاپ برای به تعویق انداختن هزینه های مالی لشکرکشی های نظامی خود، یا به عنوان بخشی از حمله او در مرکز ایتالیا علیه قلمرو امپراتوری بیزانس، اشغال کرد. هالنبک اضافه می کند که هیچ کدام از این احتمالات «منافع متقابل» ندارند و به طور خاص «قطعی» نبودند، اما تصرف سوتری توسط پادشاه لومبارد هیچ «اختلالی در رابطه مثبت بین پاویا و روم» که «در اوایل قرن» برقرار شده بود، ایجاد نکرد. هدیه سوتری توسط لیوتپراند با شور و شوق زیادی همراه بود - زمانی که پادشاه به طور نمادین ارتش خود را به کمپ نرونیس هدایت کرد و نشان های سلطنتی، لباس ها، شنل، کمربند، شمشیر، تاج طلایی و صلیب نقره ای خود را در مقابل پاپ گرگوری دوم به زمین گذاشت، که پاپ به طور تشریفاتی آن ها را به نشانهٔ اذعان به تسلط پادشاه لومبارد بر شمال ایتالیا پس داد. اندکی پس از آن، لیوتپراند به صومعه یونانی سنت آناستوسیوس سفر کرد، دیداری که در کتیبه ای لاتین «در بنیاد پادشاه در کورتئولونا» ثبت شده است. لیوتپراند پس از واگذاری سوتری و شرکت در اقد
امات نمادین، با پذیرش هدایا و پول از اوتیچیوس، حاکم راونا، و متحد شدن با او، «یک انقلاب دیپلماتیک شگفت انگیز» را رقم زد؛ رویدادی که زندگینامه نویس گرگوری دوم آن را به عنوان یک توافق «شرورانه» توصیف می کند. این توافق این ظاهر را ایجاد کرد که پادشاه لومبارد می خواست به اوتیچیوس در مقابله با دوک نشین های مستقل لومبارد جنوبی در اسپولتو و بنونتو که به ترتیب توسط دوک ها، تراسیموند دوم و گودسکال، اداره می شدند، کمک کند. با این حال، هالنبک فرض می کند که به احتمال زیاد لیوتپراند با متحد کردن اوتیچیوس، قدرت پاپ را مهار می کرد و اطمینان حاصل می کرد که اوتیچیوس برای او در دریای آدریاتیک مشکلی ایجاد نخواهد کرد. برای این منظور، لیوتپراند کم و بیش از اوتیچیوس برای احیای پادشاهی لومبارد ایتالیا استفاده کرد. پس از این وقایع، لیوتپراند و اوتیچیوس لشکرکشی مشترکی را به سمت دروازه های رم رهبری کردند، اما به محض رسیدن به آنجا، پادشاه لومبارد تغییر عقیده داد و تسلیم پاپ گرگوری دوم شد. او متعاقباً پاپ را متقاعد کرد که قصد بدی ندارد و هم اوتیچیوس و هم گرگوری دوم را متقاعد کرد که در هماهنگی با یکدیگر «زندگی کنند». هالنبک پیامدهای این
تحول را برای لیوتپراند و دستگاه پاپ به طور یکسان توضیح می دهد: پادشاهی جدید لومبارد و نهاد سیاسی روم قرار بود به عنوان کشورهای جداگانه و مستقل در هماهنگی با هم زندگی کنند. اما لیوتپراند آشکارا پا را فراتر گذاشت و سعی کرد نشان دهد که هنوز از دستگاه پاپ در برابر بیزانس حمایت می کند. به نظر می رسد که این به معنای تلاش موفقیت آمیز پادشاه برای دستیابی به نوعی آشتی بین اگزارش اوتیچیوس و گرگوری بوده است. لیوتپراند نه تنها از کمک به اوتیچیوس علیه پاپ، همان طور که قول داده بود، خودداری کرد، بلکه از آشتی نیز حمایت کرد، که آشکارا به نفع گرگوری بود، زیرا شکاف عمیق بین پاپ و امپراتوری را کاهش می داد و از آنجایی که هیچ گونه تسلیم پاپ در برابر امپراتوری را شامل نمی شد، نشان دهندهٔ رضایت امپراتوری از جدایی روم از بیزانس و استقلال نوظهور در روم و دوک نشین بود. در مجموع، لیوتپراند به جای تهدید دستگاه پاپ، آشکارا شرایطی را ترویج می کرد که مزایای مثبت و صلح با پادشاهی جدید لومبارد ایتالیا را به همراه داشت. ساردینیا و بقایای آگوستین. هنگامی که ساراسن ها به ساردینیا حمله کردند، لیوتپراند یادگارهای آگوستین را به شهر پاویا در شمال ا
یتالیا آورد. مذاکرات پاپی. پاپ گرگوری دوم در سال ۷۳۱ درگذشت و پاپ گرگوری سوم جانشین او شد. روابط بین پاپ جدید و لیوتپراند در ابتدا مسالمت آمیز بود، اما گرگوری سوم خیلی زود مسیر خود را تغییر داد و با دوک اورسوس ونیزی و پاتریارک آنتونینوس گرادو توافقاتی انجام داد که سپس لمباردها را از راونا بیرون راند و کرسی را به اوتیچیوس بازگرداند. در نتیجه، صلح در سراسر ایتالیا تا حدی از بین رفت و قدرت لیوتپراند تنها به «قلمرو مرسوم لمبارد در شمال و مناطق سلطنتی جدیدتر اکسارخیت و پنتاپولیس» کاهش یافت. خصومت هایی بین قدرت های مختلف دوک نشین که با پاپ و لمباردها همسو بودند، درگرفت؛ وقتی اوضاع برای پاپ به ویژه خطرناک به نظر می رسید، گرگوری سوم از چارلز مارتل درخواست کمک کرد، اما درخواست های پاپ بی پاسخ ماند، زیرا پادشاه فرانک ها و لیوتپراند همچنان در ارتباط نزدیک و دوستانه با یکدیگر به عنوان خویشاوند باقی ماندند. درست زمانی که حاکم لومبارد آماده حمله مجدد به رم شد، پاپ گرگوری سوم درگذشت. کمی پس از مرگ پاپ گرگوری سوم (۷۴۱)، لیوتپراند بار دیگر در آستانه رم بود و نه بیزانسی ها و نه فرانک ها «به نظر نمی رسید که نیروهایی برای کمک به
شهر بفرستند». زاخاری، پاپ جدید، مذاکرات با پادشاه لومبارد را آغاز کرد و صلح بیست ساله را امضا کرد. زاخاری به یک موفقیت دیپلماتیک دست یافت و چهار شهری را که اخیراً توسط لومباردها تصرف شده بود، صرفاً با موافقت با درخواست لیوتپراند مبنی بر عدم اتحاد با دوک های اسپولتو یا بنونتو، دوباره به دست آورد. پاپ زاخاری از طریق توافق خود با لیوتپراند، برخی از سرزمین هایی را که بعداً به ایالات پاپی تبدیل شدند، تصرف کرد. مدتی بعد، پاپ زاخاری دوباره با لیوتپراند ملاقات کرد و زمین های بیشتری در اطراف راونا و دو سوم چزنا در مجاورت کوه های آپنین به او واگذار شد. قانونگذاری. در کنار روتاری، لیوتپراند یکی دیگر از چهره های مهم لومبارد است که میراث حقوقی او امروزه به رسمیت شناخته شده است. قوانین لیوتپراند میزان بیشتری از نفوذ رومی را نسبت به قوانین اسلافش نشان می دهد. به همین دلیل، لیوتپراند به خاطر وضع قوانین مبتنی بر عقل سلیم شناخته می شد و در طول سلطنت خود - حداقل به طور اسمی، طبق گفته مورخ کریس ویکهام - تمام تلاش خود را کرد تا اطمینان حاصل کند که اجرای قانون «در حضور تمام مردم، با مشورت مشترک با ما» انجام می شود. بسیاری از قوان
ین وضع شده توسط لیوتپراند «مدل یک دولت ایده آل را بر اساس ایده های سیاسی» مطابق با آرمان های ژرمنی مردم شرکت کننده در اداره ملت خود به تصویر می کشند، همان طور که مورخ پائولو دلوگو ادعا می کند. چنین حکومتی حول مفهوم لومباردی های آزاد در همبستگی با پادشاه متمرکز بود و شامل ادغام قضات از سراسر پادشاهی لومباردی می شد. دلوگو اضافه می کند که خدمت نظامی به دولت و نمایندگی در دفاع از آن «کامل ترین و محترمانه ترین شکل آزادی محسوب می شد، که به موجب آن افراد آزاد در حفظ نظم و عدالت در داخل پادشاهی و استقلال یا برتری آن نسبت به سایر مردم همکاری می کردند.» بدین ترتیب، همبستگی با پادشاه و با او با سوگند وفاداری شخصی «تقویت» می شد. خود عدالت برای همه لومباردی ها تحت فرمان و اقتدار پادشاه لیوپراند اجرا می شد. قانونگذاری لیوتپراند به مدل های قبلی سنت ژرمنی وابسته نبود، که در آن موکلان پیرامون افراد قدرتمند منطقه ای، اقتدار عملکردی عمومی را اعمال می کردند، بلکه در عوض حول سلطنت پادشاه متمرکز بود. چنین تغییراتی به معنای ساده سازی قوانین لومبارد نیست، زیرا قانون گذاری لیوتپراند کاملاً مفصل بود. به عنوان مثال، یکی از قوانین موارد
ی مانند مجازات برای مردی که لباس زنی را در حین حمام کردن او می دزدد را در نظر می گرفت و مرتکب را ملزم به پرداخت کامل مالیات می کرد، گویی کسی را کشته است. برخی از قوانین لیوتپراند روشن می کند که رومی ها و لومباردها در هماهنگی نسبی زندگی می کردند، زیرا یک قانون (لیوتپراند ۱۲۷) مقرر می کرد که زنان لومبارد که با رومی ها ازدواج می کردند، موظف به رعایت قوانین روم بودند. قوانین اضافی که شامل منشورها، وصیت نامه ها، جعل اسناد، فروش املاک و اختلافات ارثی مختلف می شد، امری عادی بود. قانون گذاری عمل گرایانه او چنان مؤثر بود که پس از سال ۷۷۴، فرانک ها بسیاری از رویه های قانونی خود را از آنها قرض گرفتند. مرگ و میراث. به گفته مورخ کریس ویکهام، لیوتپراند «قدرتمندترین پادشاه لومبارد» بود و تا زمان مرگش در سال ۷۴۴، قدرت «هژمونیک» را در سراسر «کل شبه جزیره» در اختیار داشت. جانشینان او شامل برادران راچیس، آیستولف، دسیدریوس و آریچیس بودند که هیچ یک از آنها - با وجود برخی موفقیت ها - به مدت طولانی حکومت نکردند یا قلمرو معادل آن را کنترل نکردند. مرگ لیوپراناد باعث ایجاد وقفه ای کوتاه در فعالیت های لومبارد شد، اما راچیس برای تصرف قل
عه پروجا - استحکاماتی در امتداد جاده نظامی که روم و راونا را به هم متصل می کرد - به لشکرکشی پرداخت، اما مداخله پاپ زاخاری چنان مؤثر واقع شد که پادشاه لومبارد به زودی تاج و تخت را واگذار کرد و به زندگی رهبانی روی آورد. در سال ۷۴۹، راچیس توسط آیستولف جایگزین شد، که لومباردها را در لشکرکشی های تهاجمی از جمله تصرف راونا رهبری کرد. با این حال، میراث لیوتپراند و جانشینان لومبارد او میراثی بود که مورخ هرویگ ولفرام اذعان می کند «زمینه را برای ایجاد یک ملت ایتالیایی قرون وسطایی فراهم کرد» زیرا کسی جز لومباردها نبود که «آن را به عنوان یک نهاد سیاسی، علیرغم. از دست دادن سرزمین ها و جدایی ها، حفظ کرد.» لومباردها به دلیل پادشاهانی مانند لیوتپراند چنان برجسته بودند که حتی شارلمانی، حاکم بزرگ کارولنژی، در عنوان خود «پادشاه فرانک ها و لومباردها» را گنجاند و منطقه ای که لومباردها در قرن هشتم بین میلان و پاویا اشغال کردند، هنوز هم تا به امروز لومباردی نامیده می شود. بقایای باستانی احتمالی لیوتپراند. در سال ۲۰۱۸، استخوان های پادشاه لیوتپراند موضوع تحقیقات زیست باستان شناسی و ژنتیکی قرار گرفت. تجزیه و تحلیل ها نشان داد که استخوا
ن ها متعلق به سه فرد از طبقه بالا، با عضلات قوی و کسانی که پروتئین، عمدتاً از گوشت و ماهی، را به میزان بیشتری نسبت به بقیه جمعیت مصرف می کردند، است، همان طور که مقایسه با یافته های استخوانی از برخی گورستان های عصر لومبارد که در شمال ایتالیا یافت شده است، گواه این موضوع است. از این سه نفر، دو نفر (یک مرد میانسال و یک مرد جوان تر) به قرن ششم برمی گردند، در حالی که فرد سوم که حدود ۴۰/۵۰ سال سن داشت، معاصر لیوتپراند بود: بنابراین ممکن است استخوان های فرد سوم متعلق به پادشاه لومبارد باشد.
هیلدپراند (; ۸۰۰ – ۷۴۴) او از حدود سال ۷۳۵ به همراه عمویش، لیوتپراند، پادشاه لمباردها بود. پس از مرگ لیوتپراند در سال ۷۴۴، هیلدپراند به نام خود حکومت کرد تا اینکه در اواخر همان سال توسط راچیس، دوک فریولی، سرنگون شد. هیلدپراند، پسر زیگیپراند، دوک آست، قبل از رسیدن به تخت سلطنت نیز دوک (دوکس) بود. در سال ۷۳۴، او در محاصره موفقیت آمیز راونای بیزانس شرکت کرد. لیوتپراند درست قبل یا بعد از محاصره بیمار شد و انتظار نمی رفت که زنده بماند. اشراف برجسته لمبارد هیلدپراند را به عنوان پادشاه انتخاب کردند، اما لیوتپراند بهبود یافت. اگرچه از این انتخاب ناراضی بود، اما احساس می کرد که باید هیلدپراند را به عنوان فرمانروای مشترک بپذیرد. خود لیوتپراند در حالی انتخاب شده بود که پدرش، آنسپراند، به شدت بیمار بود. در هر دو مورد، ابتکار انتخاب جانشین توسط اشراف انجام شد. تا سال ۷۳۵، دیپلماسی پاپ گرگوری دوم اتحادی بین اسقف بیزانس، اوتیچیوس، دوک اورسوس ونیزی و پاتریارک آنتونینوس گرادو ایجاد کرد. متحدان جدید با یک ناوگان بزرگ ونیزی، راونا را بازپس گرفتند. طبق کرونیکون ونتوم، در این محاصره دوم، هیلدپراند و دوک پردیو از ویچنزا توسط ونیزی