Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قال آب، مواد مغذی و گاز هستند. انتقال اکسیژن از پایه ریزومورف ها به قسمت رشد انتهایی (نوک ها) انجام می شود. ریزومورف هایی که در شرایط اکسیژن آزاد زندگی می کنند، قادر به جذب و انتقال مواد مغذی هستند. نمونه گونه. فرگشت ریزومورف ها در گونه های قارچ عسلی. جنس قارچ عسلی (Armillaria) یک جنس قارچ ساز است که به خوبی مورد مطالعه قرار گرفته و به طور گسترده توزیع شده است و تولید ریزومورف در اکثر گونه های آن فراوان است. یکی از رایج ترین ویژگی های ریخت شناسی این جنس، وجود حلقه است که ساختاری حلقه مانند در ساقه اندام میوه دهنده است، به استثنای گونه قارچ عسلی بی حلقه. این گونه به تولید ریزومورف های بدون ملانین در شرایط آزمایشگاهی معروف است، اما در طبیعت آنها را تولید نمی کند. در یک مطالعه محیطی کنترل شده با سطوح بالای اکسیژن و رطوبت اشباع خاک، گونه عسلی بی حلقه ریزومورف های ملانین دار تولید می کند. با این حال، یافتن این دو شرایط در آب و هوای امروزی دشوار است و می تواند فقدان ریزومورف های ملانین دار در طبیعت را توضیح دهد و می تواند از دوره های فرگشت قبلی به ارث رسیده باشد. ویژگی های ریزومورف را می توان در تمام گونه های قارچ
عسلی و همچنین سایر قارچ ها یافت، اما به نظر می رسد که جدیدترین گونه های جدا شده برای تشکیل ریزومورف های ملانین دار سازگار شده اند. ملانین موجود در ریزومورف ها به دلیل جذب یون های فلزی از خاک شناخته شده است و می تواند در ساختارهای مختلفی مانند هاگ ها و دیواره های سلولی قارچ ها و غیره یافت شود. عملکردهای ملانین همچنین شامل محافظت در برابر اشعه فرابنفش و تنش رطوبتی است. بنابراین تولید ملانین به طول عمر و بقای ریزومورف ها در خاک کمک می کند. ریزومورف های هوایی در خانواده ماراسمیاسه. قارچ برونئوکورتیسیوم () قارچی است که فقط از ریزومورف های هوایی سفید منشعب آن که در سایبان های جنگل های مدارگان رشد می کنند، شناخته شده است. تجزیه و تحلیل دی ان ای نشان داده است که این قارچ به خانواده ماراسمیاسه () (معمولاً یک خانواده قارچ ساز) تعلق دارد، اما هیچ اندام بارور یا ساختار بارور دیگری از آن یافت نشده است. قارچ موی اسب () گونه دیگری است که ریزومورف های هوایی تولید می کند، اما این ریزومورف ها اغلب قارچ های کوچکی دارند که از آنها منشعب می شوند.
بانوی اول مصر () عنوان رسمی همسر رئیس جمهور مصر است. تاریخچه. این عنوان در ۱۸ ژوئن ۱۹۵۳ پس از لغو سلطنت و اعلام جمهوری، جایگزین عنوان ملکه مصر شد. عایشه لبیب اولین بانوی اول مصر شد، زیرا همسر محمد نجیب، اولین رئیس جمهور مصر، بود. ریاست جمهوری نجیب کوتاه بود و جمال عبدالناصر جانشین او شد و در نتیجه، تحیه عبدالناصر، دختر یک مهاجر ایرانی به مصر، دومین بانوی اول مصر شد. جهان سادات در ۱۵ اکتبر ۱۹۷۰ پس از مراسم تحلیف انور سادات به عنوان رئیس جمهور، بانوی اول مصر شد. جهان از پدری اهل مصر علیا و مادری بریتانیایی از انگلستان متولد شد. سوزان مبارک در ۱۴ اکتبر ۱۹۸۱ چهارمین بانوی اول مصر شد. سوزان نیز از پدری اهل المنیا و اهل مصر علیا و مادری بریتانیایی اهل ولز متولد شد. او همچنین اولین بانوی اول مسیحی مصر است. نجلا محمود در ۳۰ ژوئن ۲۰۱۲ و پس از پیروزی محمد مرسی (۲۰۱۲–۲۰۱۳)، اولین رئیس جمهور دموکراتیک مصر، به عنوان پنجمین بانوی اول مصر انتخاب شد. خانم ناگلا عنوان بانوی اول را رد کرد و ترجیح داد که «خدمتکار اول»، «همسر رئیس جمهور» یا «ام احمد» نامیده شود، نامی سنتی که به معنای مادر احمد، پسر بزرگش است.
شاپینسی (, ) یکی از جزایر اورکنی در ساحل شمالی سرزمین اصلی اسکاتلند است، که با مساحتی برابر با ۲۹٫۵ کیلومتر مربع (۱۱٫۴ مایل مربع)، هشتمین جزیره بزرگ در مجمع الجزایر اورکنی به شمار می رود. این جزیره کم ارتفاع بوده و به دلیل داشتن سنگ بسترهایی از سنگ ماسه کهن سرخ که روی آن از لایه ای یخ نهشت پوشیده شده است، حاصلخیز می باشد، از این رو بیشتر منطقه برای کشاورزی بهره گیری دارد. شاپینسی دارای دو ذخیره گاه طبیعی بوده و برای زیستگاه پرندگانش حائز اهمیت است. دژ بالفور، که به شیوه بارونی اسکاتلندی ساخته شده، یکی از شاخص ترین ویژگی های جزیره است، که یادگاری از چیرگی خاندان بالفور بر شاپینسی در سده های هجدهم و نوزدهم می باشد؛ خاندان بالفور با به کارگیری روش های نوین کشاورزی، زندگی مردم جزیره دگرگون ساختند. از دیگر آثار دیدنی جزیره می توان از یک سنگ افراشت، سنگ دژی ازعصر آهن، یک سوتره (راهرو زیرزمینی) و یک دوش آب نمک نام برد. در این جزیره تنها یک روستا به نام بالفور، وجود دارد که کشتی های شناور رو-رو از آن جا به سمت کرک وال در سرزمین اصلی اورکنی حرکت می کنند. براساس سرشماری سال ۲۰۱۱، جمعیت شاپینسی ۳۰۷ نفر بود. اقتصاد جزیره
، به جز چند کسب وکار کوچک که بیشتر به گردشگری مربوط می شوند، عمدتاً مبتنی بر کشاورزی است. در سال ۲۰۱۱ یک توربین بادی توسط جامعه محلی راه اندازی شد. در جزیره یک مدرسه ابتدایی فعال می باشد، اما به دلیل بهبود زیرساخت های حمل ونقل با سرزمین اصلی اورکنی، مدارس پایه های بعدی، در جزیره وجود ندارد. تاریخ طولانی شاپینسی باعث شکل گیری افسانه های عامیانه گوناگونی شده است. ریشه شناسی. برخلاف بیشتر جزایر بزرگ اورکنی، ریشهٔ نام «شاپینسی» به روشنی آشکار نیست. بخش پایانی «ـی» (ay) از واژه ای در زبان نورس باستان به معنای «جزیره» گرفته شده، اما تفسیر دو هجای نخست آن دشوار است. هزول-اسمیت پیشنهاد می کند که شاید ریشهٔ نام (hjalpandis-øy)، به معنای «جزیرهٔ یاری گر» باشد، که دلیل آن وجود یک بندرگاه ایمن در این جزیره است، هرچند که در این مجمع الجزایر لنگرگاه های فراوانی وجود دارد. نخستین سند نوشتاری مربوط به سال ۱۳۷۵ میلادی است که به نام «اسکالپاندی سای» ("Scalpandisay") اشاره دارد، که ممکن است ریشه ای از «جزیره قاضی» را نشان دهد. در پیشنهادی دیگر ممکن است که نام آن جزیرهٔ «هیالپاندی» ("Hyalpandi") باشد، هرچند هیچ فرد شناخته شده ای
با این نام، که با شاپینسی ارتباط داشته باشد، وجود ندارد. اطلس مایور، یوهان بلاایو، در سال ۱۶۵۴ میلادی، شامل نقشه ای از جزیره با نام «سیاپانسا اوی» (Siapansa Oy) هست، اما متن توصیفی جزیره را شاپینسا (Shapinsa) خوانده است. پیشینه. تاریخچهٔ اولیه. سنگ های ایستاده شواهدی از سکونت انسانی در جزیره از دوران نوسنگی به بعد را ارائه می دهند. بر پایهٔ نوشته های تاسیتوس، ژنرال رومیآگریکولا بر ساکنان جزایر اورکنی چیرگی یافته و یک افسانه محلی ادعا می کند که او در شاپینسی پیاده شده است. در سدهٔ ۱۸ میلادی، مزرعه ای به نام «گروکالتی» (Grukalty) به آگریکولا تغییر نام داده شد (که در زبان لاتین به معنی «کشاورز» است). سکه های رومی در شاپینسی پیدا شده اند، اما ممکن است این سکه ها توسط بازرگانان به جزیره آورده شده باشند. در سرگذشت نامه ای نورسی، به نام «سرگذشت نامه هاکون هاکونسون» از شاپینسی یاد شده است و بیان می کند که هاکون چهارم نروژ پیش از آنکه به سمت جنوب روانه شود و درپی آن در «نبرد لارگس» شکست خورد، در «خلیج ال ویک» لنگر انداخته است. «اطلس نووس»، شامل نقشه ای به همراه شرح های گوناگون از جزیره است. بندر «اِلویک» به عنوان «بس
یار فراخ» توصیف شده، و اقامتگاهِ «صدا یا ساوند» (sound) نیز مورد تحسین قرار گرفته است. ملک «ساوند»، که بخشِ غربیِ جزیره را در بر می گرفت، در سال ۱۶۲۷ میلادی از «خاندان تالاک» به «خاندان بوچانان» واگذار گردید. جان بوچانان از خدمتگزاران دربار سلطنتی بود و همسرش، مارگارت هارتساید، از خانواده ای اهل کِرک وال بود. در سال ۱۶۷۴ میلادی، آرتور بوچانان عمارت جدید ساوند را بنا نهاد، این ساختمان در ۲۵۰ متری غرب مکان کنونی دژ بالفور قرار داشت. شرح اطلس جزایر اورکنی، نوشته والتر استوارت، در ادامه اشاره می کند که در آن هنگام، جزیره شاپینسی تنها یک کشیش (کاهن) داشته است. سدهٔ ۱۸ ام میلادی. قرن هجدهم میلادی سرآغاز دگرگونی های کشاورزی جزیره شاپینسی بود، دگرگونی ای که با کوشش ها و ابتکار خاندان بالفور آغاز شد. نوهٔ دختری آرتور بوچانان با «جیمز فیا»، کسی که از قیام یعقوبی ها (جاکوبیت ها) سال ۱۷۱۵ میلادی پشتیبانی کرده بود، ازدواج کرد. در پی آن، در اقدامی تلافی جویانه خانه اش به دست نیروهای دودمان هانوفر به آتش کشیده شد. سپس این ملک از جانب استوارت قائم مقام ارل مورتون، دراورکنی به اندرو راس واگذار گردید. در پایان، وارثان راس، یعن
ی برادران لیندزی، این ملک را در سال ۱۷۸۲ میلادی به توماس بالفور فروختند. بالفور پیش تر مزرعهٔ بزرگ «بو» واقع در جزیرهٔ بری، از جزایر ارکنی، اجاره کرده بود، و با وجود دریافت ارثیهٔ قابل توجه همسر وی از برادرش، اما ثروت کافی برای خرید آن ملک را نداشت. برای تأمین ۱۲۵۰ پوند هزینهٔ مورد نیاز، بالفور منصب نظامی خود را فروخت و از برادرش قرض گرفت. پس از استقرار در جزیره، بالفور خانه ای جدید به نام «کلیف دِیل» ساخت و روستایی به نام «شورساید» بنیان گذاری کرد که امروزه با نام «بالفور» شناخته می شود. وی همچنین کشاورزی محلی را اصلاح نمود، مزارع را حصارکشی کرده و بناهای موردنیاز کشاورزی را احداث کرد. آخرین شخصی که در اورکنی اعدام شد، خانم «مارجری میسون» اهل شاپینسی و در سال ۱۷۲۸ بود. وی خدمتکاری جوان بود که به دلیل کشتن یک کودک در «کرکوال» به دار آویخته شد. در گزارش اعدام آمده است که بدون احتساب افسران، و هزینهٔ ۱۵ پوند و ۸ شیلینگ، به ۲۴ نفر نیروی مسلح نیاز داشته است. در این دوره، سوزاندن کتانجک یکی از ارکان اصلی اقتصاد جزیره بود. بیش از جلبک سوخته در سال تولید می شد تا خاکستر سدیم کربنات به دست آید، که ۲۰٬۰۰۰ پوند برای سا
کنان جزیره به ارمغان می آورد. درآمد توماس بالفور از صنعت جلبک چهار برابر درآمدی بود که از کشاورزی به دست می آورد. سدهٔ ۱۹ ام میلادی. سدهٔ نوزدهم دگرگونی های بنیادین در شاپینسی به همراه داشت. دیوید بالفور، نوه توماس بالفور، پس از به ارث بردن املاک خانوادگی، جزیره را دگرگون کرد، که تا سال ۱۸۴۶ همهٔ شاپینسی را در بر می گرفت. بیشتر زمین ها به قطعات تقسیم شدند، ویژگی که هنوز هم، امروزه قابل مشاهده است. مستأجران موظف بودند که زمین را حصارکشی و زهکشی کنند یا هزینه انجام این کار را به صورت مبلغی افزودن بر اجاره های خود پرداخت کنند تا مالک آن را انجام دهد. در سال ۱۸۴۶ میلادی، از شاپینسی شامل زمین های قابل کشت بود. تا سال ۱۸۶۰، این مقدار سه برابر شده و به بیش از رسید. محصولات نوین و نژادهای جدید گاو و گوسفند نیز معرفی شدند. اصلاحات بالفور به عنوان «منشأ و بنیان» بهبود اورکنی توصیف شدند. توماس بالفور در میان طبقهٔ صاحب نفوذ اورکنی دشمنانی داشت، و یکی از آن ها با زبانی تمسخرآمیز تلاش های او را توصیف کرده بود. تامسون اشاره می کند که بیرون راندن کامل خُرده دهقانان از زمین هایشان و اسکان دوبارهٔ آن ها در روستایی ازپیش طراحی
شده، آن ها را به کارمندان املاک تبدیل کرد، تغییری که شاید از نگاه خودشان «بهتر شدن اوضاع» به حساب نمی آمد. همچنین فرایندی که طی آن پسرش، دیوید، مالک همهٔ جزیره گشت، بخشی از روند بحث برانگیز محصورسازی زمین ها بود. در آغاز قرن نوزدهم، ۴۵٪ از کل زمین های اورکنی و به طور دقیق ۲٬۹۵۶ جریب از زمین های شاپینسی، زمین های مشاع بودند. امروزه در سراسر اورکنی، تنها ۶۲۴ جریب از زمین های مشاع باقی مانده است. در آن زمان، این فرایند پاک سازی و محصورسازی زمین ها، در سراسر اسکاتلند رایج بود، این فرایند، با افزایش فاصلهٔ اجتماعی بین مالک زمین و مستأجران همراه بود. برای مثال، توماس بالفور، همانند پدرش در مدرسهٔ دولتی «گرامر» واقع در کرکوال تحصیل کرده بود، اما دو تا از پسرانش در مدرسهٔ معتبر «هارو»، در جنوب انگلستان، تحصیل کردند. قدرت مالکان زمین را می توان از رویدادی که در دورهٔ مالکیت نوه اش، دیوید، رخ داد، مشاهده کرد. تعدادی از بزرگان کلیسا رویدادهای یک گردهمایی اجتماعی را رفتار غیراخلاقی می پنداشتند (مردان اجازه رقص با زنان را داشتند) شکایت کردند، بنابراین بالفور آن ها را از جزیره اخراج کرد. همچنین دیوید بالفور با استخدام یک
معمار اهل ادینبرو به نام دیوید برایس، مشهورترین بنای شاخص جزیره را پدیدآورد، او خانهٔ «کلیف دیل» را به دژ بالفور با سبک معماری بارونی اسکاتلندی تبدیل کرد. از دیگر ساختمان هایی که وی به جزیره افزود، شامل ساختمان نگهبانی ورودی (امروزه میخانه ای به نام دروازه خانه است)، آسیابی آبی، مدرسه و کارخانه ای گازی می شود که تا دههٔ ۱۹۲۰ فعال مانده بود. کارخانهٔ گاز به شکل برجی گرد ساخته شده که دارای دیوارهٔ بالایی برآمده از آجر قرمز و سنگ های تراش خورده است (از جمله یکی از آن ها که احتمالاً از «قلعهٔ نولت لند» در جزیرهٔ «وستری» برداشته شده و روی آن سال ۱۷۲۵ حک شده است). این سازه مطابق با نیّت بالفور برای اینکه به روستا ظاهری قرون وسطایی دهد، حالتی دژ مانند (مستحکم و قلعه وار) دارد. دیوید بالفور همچنین مسئول ساخت سدِ «میل دام» (Mill Dam) بود، منطقه ای تالابی که در گذشته منبع تأمین آب آسیاب بود و اکنون به عنوان ذخیره گاه طبیعی انجمن سلطنتی حفاظت از پرندگان (RSPB) شناخته می شود. ماهیگیری شاه ماهی و ماهی روغن در طول سدهٔ نوزدهم اهمیت فزاینده ای پیدا کرد. در آن هنگام، ماهیگیری شاه ماهی به گونه ای رایج در اسکاتلند در حال گسترش
بود، و ایستگاه های ماهیگیری در مناطق دورافتاده بنیان گذاری می شدند. ماهیگیری شاه ماهی در سال ۱۸۱۴ در جزیره «استرونسای» آغاز شد و در مدت کوتاهی در سراسر جزایر اورکنی گسترش یافت. تا میانه این سدهٔ، جزیره شاپینسی ۵۰ قایق شاه ماهی گیری داشت. ماهی روغن بیشتر به دلیل اینکه جنگ های ناپلئونی، قایق های ماهیگیری انگلیسی را مجبور کردند که برای ماهیگیری به مناطق شمالی تر بروند، اهمیت یافت. ماهیگیران محلی که سده ها با بهره گیری از قلاب و طناب از قایق های کوچک ماهی شکار می کردند، شروع به روش صید کشیدن تور در بستر آبها، برای صید ماهی روغن کردند، هرچند ماهیگیری بیشتر یک فعالیت پاره وقت بود. سواحل «هلیار هولم» پس از نمک سود شدن شاه ماهی و ماهی روغن، برای خشک کردن آن ها مورد استفاده قرار می گرفتند. با پایان جنگ های ناپلئونی، که منجر به دسترسی به منابع ارزان تر سدیم کربنات در اروپا شد، صنعت جلبک دریایی تا سال ۱۸۳۰ فروپاشید. این فروپاشی منجر به بهبود اصلاحات کشاورزی شد، زیرا دهقانان خُرده مالک که به داشتن درآمد دوم عادت کرده بودند، اکنون مجبور بودند درآمد بیشتری از کشاورزی به دست آورند. سدهٔ ۲۰ ام میلادی. اورکنی در طول هر دو جن
گ جهانی موقعیت استراتژیکی داشت. در سال ۱۹۱۷، در طول جنگ جهانی اول، ناو کشتی ، توسط یک مین در فاصله ۴ کیلومتری (۲٫۵ مایل) شرق «هاکس نس» اصابت کرد و در عمق ۱۹ متری (۶۲ فوت) آب غرق شد که در پی آن یک نفر جان خود را از دست داد. محل لاشه کشتی تا سال ۱۹۹۷ کشف نشد. املاک بالفور بین سال های ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۸ مزارع خود را در جزیره شاپینسی به فروش رساند؛ زیرا این موضوع در آن هنگام، به دلیل روی آوردن مالکان ثروتمند زمین به سمت شکل های سودآورتری از سرمایه گذاری، در اورکنی رایج بود. مزارع معمولاً به مستأجران کنونی یا به همسایگانی که مایل به گسترش زمین های خود بودند، فروخته می شدند. در طول جنگ جهانی دوم، توپخانه هایی در این جزیره ساخته شد. یک جایگاه دوقلوی توپ شش پوندی در «گلاتنس باتری» واقع در ساحل «سلت نس»، تنگه «وایت فرس» را در برابر قایق های اژدرافکن آلمانی محافظت می کرد. توپخانه ای به نام «کسل باتری» از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۳ فعال بود، همچنین یک آتشبار ضدهوایی نیز در همین بازه زمانی آماده باش بود. ابزارهای مکانیزه، به ویژه پس از جنگ جهانی دوم، به جزیره وارد شدند و میزان زمینی که به کشت علف اختصاص داده می شد افزایش یافت. کشت غلات
(به جز جو) و شلغم به تدریج کاهش یافت، زیرا این محصولات با سیلو کردن علوفه زمستانی جایگزین شدند، که معمولاً توسط دستگاه های دروگر علوفه برداشت می شد. روند کشاورزی فشرده تا پایان قرن تا حدی معکوس شد، زیرا روش های سازگارتر با محیط زیست از سوی دولت و اتحادیه اروپا با اعطای کمک هزینه مورد تشویق قرار گرفتند. بخشی از این زمین ها برپایهٔ طرحی به نام طرح ایجاد زیستگاه مدیریت می شوند، که هدف آن تشویق رویش طبیعی پوشش گیاهی، گل های وحشی و پرندگان لانه ساز از طریق محدود کردن چرا و کاهش استفاده از کودهای شیمیایی است. در دههٔ ۱۹۷۰ برق شهری، از طریق کشیدن یک کابل زیرآبی از کرکوال، به جزیره شاپینسی رسید. گردشگری در نیمه دوم سده اهمیت یافت؛ نخستین رستورانی که امکانات اقامت تختخواب و صبحانه را نیز ارائه می داد، در سال ۱۹۸۰ افتتاح شد. پیش از سال ۱۹۹۵، جزیره دارای یک مدرسه متوسطه بود، اما به دلیل کاهش تعداد ثبت نام کنندگان و بهبود راه های ارتباطی با کرکوال، مدرسه تعطیل شد و اکنون دانش آموزان مقطع متوسطه شاپینسی به کرکوال رفت وآمد می کنند. کوتاه تر شدن زمان عبور با کشتی این امکان را فراهم کرد که ساکنان شاپینسی در کرکوال کار کنند،
و این جزیره را به یک «جزیرهٔ رفت وآمدی» تبدیل کرد. جغرافیا. با مساحتی برابر با ، شاپینسی هشتمین جزیره بزرگ اورکنی و بیست ونهمین جزیره اسکاتلند از لحاظ وسعت است. بلندترین نقطهٔ جزیره با ارتفاع بالاتر از سطح دریا در «وارد هیل» قرار دارد. ساحل شرقی از صخره های کم ارتفاع تشکیل شده و چندین غار دریایی دارد، از جمله «ژئو» در نوک شمالی ترین قسمت که به نام «ژئو آو اورک» شناخته می شود. خلیج الویک یک لنگرگاه محافظت شده در ساحل جنوبی است که رو به سرزمین اصلی اورکنی قرار دارد؛ بزرگ ترین سکونتگاه جزیره، با نام بالفور، در انتهای غربی خلیج واقع شده است. هنگامی که از آسمان به جزیره شاپینسی نگاه شود، زمین های مربع شکل ده هکتاری و جاده های مستقیم، ویژگی های آشکاری از منظره جزیره هستند. این ها نتیجه «اصلاحات» دیوید بالفور در قرن نوزدهم می باشند. جزیره چندین سد طبیعی یا سواحل توفانی دارد که باریکه هایی از قلوه سنگ یا ماسه را تشکیل می دهند و در انتهای داخلی و خارجی خلیج های کم عمق به طور عرضی کشیده می شوند. آن ها گاهی مواقع می توانند یک توده آبی را از دریا جدا کنند و در نتیجه دریاچه های کم عمق آب شیرین به نام «اویس» (oyce) تشکیل د
هند. نمونه هایی از این دریاچه ها شامل «واسا لاخ» (Vasa Loch) و «لایرو واتر» (Lairo Water) می باشد. چندین جزیره کوچک، از جمله «براد شوال»، «گراس هولم» و «اسکری آو واسا» در اطراف وجود دارد. هلیر هولم یک جزیرهٔ خرد جزر و مدی است که در ورودی شرقی بندر اصلی بالفور قرار دارد؛ این جزیره یک فانوس دریایی کوچک و یک سنگ دژ خرابه دارد. بخشی از آب بین جزیره هلیر هولم و خشکی که جریان های شدید جزر و مدی دارد «استرینگ» می گویند. شاپینسی دارای سنگ بستر متشکل از «ماسه سنگ کهن سرخ» است که پیشینه ای در حدود ۴۰۰ میلیون سال دارد و در دوره دوونین ته نشین شده است. این رسوبات ضخیم هنگامی که سنگ های دوره سیلورین اولیه، که بر اثر تشکیل قاره پانگه آ بالا آمده بودند، شکل گرفتند، و فرسایش یافتند و سپس در دلتاهای رودخانه ای ته نشین شدند. دریاچه آب شیرین «اورکادی» در حاشیه این کوه های در حال فرسایش وجود داشت و از شتلند تا جنوب «موری فرث» امتداد داشت. ترکیب زمین شناسی جزیرهٔ شاپینسی عمدتاً از گروه سنگ پرچم های جزیرهٔ کوچک «روسای» مربوط به دوره دوونین میانی پایین تشکیل شده است، و مقداری سنگ پرچم «ایدی» نیز در جنوب شرق آن یافت می شود که در شرا
یط مرطوب تری در دوره دونین بالایی پایانی شکل گرفته اند. سنگ پرچم های ایدی به عنوان مواد ساختمانی با کیفیت بهتری نسبت به سنگ پرچم روسای شناخته می شود. در «نس هاکو» واقع در گوشه جنوب شرقی جزیره، یک برون زد کوچک از دیاباز آمیگدالوئیدی وجود دارد. سطح جزیره با لایه ای حاصلخیز از خاک رس صخره ای پوشیده شده است که در دوران یخبندان پلیستوسن تشکیل شده است. پوشش گیاهی و جانوری. زندگی پرندگان در این جزیره پر رونق است، به ویژه پرندگان آبچر مانند گیلانشاه های نوک خمیده و آبچلیک پاسرخ معمولی که در «اویوز» و خلیج «وینترو» یافت می شوند، همچنین کلونی هایی از مرغ های نوروزی وپرستوهای دریایی در سواحل و صخره های سنگی آن وجود دارد. اردک دم تیز، اردک نوک پهن و قوهای فریادکش از بازدیدکنندگان منظم تابستانی این منطقه هستند و جمعیت های زادآوری از تنجه، سنقرهای خاکستری و کاکایی اقیانوسی قطبی در آن جا وجود دارد. جمعیتی از کبک های پاسرخ به صورت غیربومی در این منطقه وجود دارد. سمورهای آبی را می توان در «اویوز»، لایرو واتر و واسا لاخ مشاهده کرد، همچنین در نقاط گوناگون اطراف ساحل، فک های معمولی (فک بندرگاه) و فک های خاکستری اقیانوس اطلس دیده
می شوند. در این جزیره یک ذخیره گاه متعلق به انجمن سلطنتی برای حفاظت پرندگان (RSPB) در میل دام وجود دارد، و یک ذخیره گاه متعلق به مؤسسهٔ حیات وحش اسکاتلند در «هولم آو برگلی» در جنوب شرق جزیره قرار دارد. منطقه میل دم، زیستگاه زنبورعسل زرد بزرگ است که یکی از نادرترین گونه های زنبورعسل در بریتانیا به شمار می رود. در جزیره شاپینسی تعداد بسیار کمی درخت زار وجود دارد. دو درخت زار بزرگ آن یکی در محوطهٔ دژ بالفور و دیگری در کرانه جنوب غربی دریاچه (لاخ) وست هیل، در فاصلهٔ به سمت شمال واقع شده اند. سواحل جزایر اورکنی، از جمله شاپینسی، به خاطر گل های بهاری و تابستانی فراوان و رنگارنگ خود شهرت دارند. از جمله این گیاهان شامل: آستر دریایی ، اسکویل دریایی ، میخک دریایی، اسطوخودوس دریایی معمولی، خلنگ سینرا وخلنگ معمولی می شود. گلسنگ ملاسپیلا اینترجکتا که گونه ای بوم زادی اسکاتلند است، تنها در سه مکان که یکی از آن ها جزیره شاپینسی می باشد، یافت می شود. جمعیت شناسی. بیشترین جمعیت ثبت شده برای جزیره شاپینسی مربوط به سال ۱۸۸۱ بوده که در آن زمان ۹۷۴ نفر در این جزیره زندگی می کردند. از آن هنگام تاکنون، جمعیت جزیره به طور پیوسته کا
هش یافته؛ در سرشماری سال ۲۰۰۱، کمتر از یک سوم آن تعداد، ثبت شده بود. نرخ کاهش مطلق جمعیت در دهه های پایانی قرن بیستم کمتر از آن چیزی بود که در نیمه اول همان قرن مشاهده شده بود. در سال ۲۰۰۱، جمعیت جزیره شاپینسی به ۳۰۰ نفر رسید که نسبت به ۳۲۲ نفر در سال ۱۹۹۱، کاهش ۶٫۸ درصدی را نشان می دهد. این کاهش، از میزان کاهش جمعیت کل اورکنی در همان دوره، بیشتر بوده، که برابر با ۱٫۹ درصد گزارش شده است. با این حال، کاهش جمعیت در شاپینسی کمتر از آن چیزی بود که در بیشتر جزایر اورکنی مشاهده شد، چرا که اکثر آن ها با کاهشی بیش از ۱۰ درصد مواجه بودند. تراکم جمعیت در شاپینسی ۰٫۱ نفر در هر هکتار بود، که با میانگین ۰٫۲ نفر در هر هکتار در کل اورکنی نزدیک است. در هنگام سرشماری سال ۲۰۱۱، جمعیت دائمی ساکن جزیره شاپینسی به ۳۰۷ نفر افزایش یافته بود. در همان بازه زمانی، جمعیت جزایر اسکاتلند به طور کلی ۴ درصد افزایش یافت و به ۱۰۳٬۷۰۲ نفر رسید. از جمعیت ۳۰۰ نفرهٔ ثبت شده جزیره در سال ۲۰۰۱، ۲۸۳ نفر در پادشاهی بریتانیا متولد شدند (از این تعداد، ۲۲۷ نفر در اسکاتلند و ۵۶ نفر در انگلستان بودند). هفده نفر از ساکنان جزیره در خارج از پادشاهی بریتانیا
به دنیا آمده بودند، (شامل: ۴ نفر از نقاط دیگر اروپا، ۴ نفر از آسیا، ۴ نفر از آمریکای شمالی، ۱ نفر از آمریکای جنوبی و ۴ نفر از اقیانوسیه). بر اساس گروه سنی، ۸۵ نفر از ساکنان زیر ۳۰ سال سن، ۱۳۴ نفر بین ۳۰ تا ۵۹ سال و ۷۱ نفر ۶۰ سال به بالا بودند. سازهای برجسته. دژ بالفور بر نمای جنوب غربی جزیره تسلط دارد و از برج کلیسای جامع سنت مگنس در کرک وال قابل مشاهده است. کتابخانهٔ دژ دارای یک دالان مخفی است که پشت یک قفسهٔ کتاب های جعلی پنهان شده است. ساکنان بالفور از بازدیدکنندگان ناخوانده در این دالان مخفی فرار می کردند، که به در اتاق نشیمن منتهی می شود. ویژگی دیگر دژ بالفور، سرهای گوزن است که در نوک شاخ هایشان چراغ های گازی نصب شده اند، هرچند که این چراغ ها دیگر به عنوان چراغ های کاربردی استفاده نمی شوند. همچنین، محوطهٔ قلعه شامل جنگل های برگ ریز است که اکنون در اورکنی نادر به شمار می آید و مقدار از باغ های دیوارکشی شده را در بر می گیرد. اگرچه این قلعه بر پایه سازه ای قدیمی تر که پیشینهٔ آن دست کم به سدهٔ ۱۸ ام بازمی گردد، بنا شده، اما بنای کنونی در سال ۱۸۴۷، به سفارش سرهنگ دیوید بالفور و با طراحی معمار اهل ادینبرو، د
یوید برایس ساخته شده است. از دیگر ساختمان های ساخته شده توسط دیوید بالفور، می توان از برج «دیشان» که در میان مردم بومی با نام «دوش» شناخته می شود، نام برد، که یک ساختمان دوش آب شور که در بالای آن یک کبوترخانه قرار دارد، می باشد. این ساختمان با قابلیت دید بالای خود هنگام نزدیک شدن از سمت دریا به جزیره، یک نقطه دیدنی محلی بوده، که اکنون این ساختمان در وضعیت نیازمند تعمیر بوده و سقف آن فرو ریخته است. یکی از سکونت گاه های باستانی تر در شاپینسی، برج سنگی عصر آهن به نام «بروخ بوروستن» است. در سال ۱۸۶۱، دیوید بالفور ترتیب داد، این محل را به باستان شناسان «جورج پتری» و «سر ویلیام درایدن» کاوش شود. این مکان پس از حفاری، مورد بی توجهی قرار گرفت و به تدریج با پوشش گیاهی و آوار پر گشت تا اینکه در سال ۱۹۹۴ پاک سازی شد. تنها بخش میانی این ساختمان که تا حدی، زیر خاک مدفون گشته، حفاری شده است، به گونه ای که بازدیدکنندگان می توانند از روی تپهٔ اطراف به داخل «بروخ» نگاه کنند. دیوارهای خشکه چین باقی مانده تا حدود سه متر (۱۰ فوت) ارتفاع دارند و در برخی نقاط، بیش از چهار متر (۱۳ فوت) ضخامت دارند. مرکز میراث شاپینسی در کارگاه فلزک
اری پیشین بالفور قرار دارد و شامل یک فروشگاه صنایع دستی و یک کافه می باشد. دروازه خانهٔ پیشین دژ اکنون به میخانهٔ روستا تبدیل شده است. اقتصاد. همانند دیگر جزایر ارکنی، زمین های کشاورزی شاپینسی نیز حاصل خیز است و مزارع آن به ویژه در زمینه پرورش گوشت گاو و گوسفند تخصص دارند و هر ساله هزاران رأس گاو و گوسفند به خارج صادر می کنند. شاپینسی دارای یک انجمن کشاورزی فعال است که نمایشگاهی کشاورزی سالانه را برگزار می کند و همچنین میزبان رویدادهای منظم دیگری نیز هست. صندوق توسعه شاپینسی یک برنامهٔ اجتماعی برای جزیره تدوین کرده و مالک یک توربین بادی است که، پس از رأی موافق جامعه محلی برای ساخت آن، در اوت ۲۰۱۱ راه اندازی شد. به گفتهٔ صندوق توسعه، این توربین می تواند در درازای عمر ۲۵ سالهٔ خود بیش از ۵ میلیون پوند درآمد داشته باشد. در سال ۲۰۲۲–۲۰۲۳، «شرکت با مسئولیت محدود تجدیدپذیر شاپینسی» که توربین بادی را اداره می کند، مبلغی نزدیک به ۱۳۴٬۰۰۰ پوند به عنوان کمک بلاعوض به صندوق توسعه پرداخت کرد. در هر دو سال ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳، صندوق توسعه بودجه ای برای ساخت مسکن اجاره ای مقرون به صرفه در جزیره دریافت کرد، آن ها همچنین در سال ۲۰۲۳
، یک مرکز میراث بازسازی شده و کافه ای جدید بازگشایی کردند. کسب وکارهای کوچک در شاپینسی شامل؛ یک تولیدکننده مربا و چاشنی(چتنی) است که از روش های سنتی استفاده می کند. دژ بالفور توسط خانوادهٔ کاپیتان «تادئوش زوادسکی»، افسر سواره نظام لهستانی، به عنوان هتل اداره می شد، اما اکنون به عنوان یک خانه خصوصی مورد استفاده قرار می گیرد. یک مزرعهٔ پرورش ماهی سالمون در نزدیکی شاپینسی وجود دارد. حمل و نقل. شرکت کشتیرانی اورکنی برای نفرات و وسایل نقلیه حمل ونقل را فراهم می کند، و نزدیکی جزیره شاپینسی به کرک وال امکان ارتباط نزدیکتر با جزیره اصلی اورکنی را فراهم می آورد که برای بیشتر جزایر شمالی ممکن نیست. روزانه ۶ عبور در روز انجام می گیرد و مدت زمان سفر حدود ۲۵ دقیقه طول می کشد. بین سال های ۱۸۹۳ و ۱۹۶۴، جزیره توسط کشتی بخار آیونا خدمات دهی می شد که در ابتدا متعلق به «جان رید» بود و در سال ۱۹۱۴ توسط «ویلیام دنیسون» خریداری گردید، و پس از سال ۱۹۶۴، به کشتی ماهیگیری «کلیدن» تبدیل شد، و سپس کشتی «کلیتوس»، یک کشتی سابق هدایت گر در رود کلاید که توسط شرکت کشتیرانی دولتی اورکنی اداره می شد، در این مسیر، فعالیت داشت. کشتی کنونی، است