Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فاق V دشوار است و باید به صورت موردی انجام شود، زیرا استانداردی برای هم بستگی نتایج این دو نوع فاق وجود ندارد. فاق دُم موشی معمولاً به صورت شکافی در نظر گرفته می شود که در انتهای آن سوراخی با شعاع معین قرار دارد. این نوع فاق بیشتر در مدل های عددی مورد بررسی قرار می گیرد. نتایج چقرمگی شکست حاصل از آزمون های فاق دم موشی معمولاً بیشتر از نتایج حاصل از نمونه های دارای فاق V یا ترک از پیش ساخته است.
تیی-مرن اسی تیی-مرن است یا تیی-مرنیست همسر بزرگ سلطنتی فرعون ست ناخت و مادر رامسس سوم از دودمان بیستم مصر بود. او تنها همسر شناخته شده فرعون ست ناخت است. او به همراه همسرش روی یک سنگ یادبود در ابیدوس به تصویر کشیده شد. کشیشی به نام «مرسیوتف» نشان داده می شود که ست ناخت و تیی-مرن اسی را می پرستد و پسرشان رامسس سوم نشان داده می شود که در حال هدایایی است. تیی-مرن اسی همچنین بر روی کتیبه های یافت شده در ابیدوس که در ساختمان های دیگر مورد استفاده مجدد قرار گرفتند، ظاهر می شود.
نبرد جعبهٔ واگن در ۲ اوت ۱۸۶۷، در نزدیکی "قلعهٔ فیل کرنی" و در جریان جنگ «ابر سرخ» رخ داد. گروهی متشکل از ۲۶ سرباز ارتش ایالات متحده و شش غیرنظامی، مورد حملهٔ چند صد جنگجوی لاکوتا سو قرار گرفتند. با اینکه تعدادشان بسیار کمتر بود، اما سربازان به تازگی به تفنگ های گلنگدنی و تفنگ های اهرمی "هِنری" مجهز شده بودند و با استفاده از دیوار دفاعی ای ساخته شده از بدنهٔ واگن ها، از خود دفاع کردند. آن ها توانستند ساعت ها در برابر مهاجمان مقاومت کنند و تنها تلفات کمی دادند، هرچند تعداد زیادی از اسب ها و قاطرهایشان را از دست دادند که توسط مهاجمان به یغما برده شد. این نبرد، آخرین درگیری عمده در جنگ «ابر سرخ» بود، هرچند نیروهای لاکوتا و متحدانشان تا مدت ها به کاروان های مهاجران اروپایی-آمریکایی در مسیر «بوزمن تریل» حمله می کردند. امروزه این منطقه به عنوان یک "مکان تاریخی ایالتی" در وایومینگ شناخته می شود و با یادبود و پلاکی تاریخی مشخص شده است. پیش زمینه. در ژوئیه ۱۸۶۷، پس از برگزاری آیین سالانهٔ «رقص خورشید» در اردوگاه هایی در کنار رودهای "تانگ" و "رزباد"، جنگجویان "اوگلالا لاکوتا" به رهبری ابر سرخ، به همراه گروه هایی از لاک
وتا، "شای اَنهای شمالی" و چند نفر از "آراپاهوها"، تصمیم گرفتند به سربازان مستقر در قلعه های «سی.اف. اسمیت» و «فیل کرنی» حمله کنند. این قرار بود نخستین اقدام نظامی عمدهٔ سال ۱۸۶۷ علیه نیروهای دولت ایالات متحده در این منطقه باشد. پیش تر، بومیان آمریکا در سال ۱۸۶۶ موفقیت هایی به دست آورده بودند، از جمله "نبرد فتِرمن." با این حال، میان لاکوتاها و شای اَن توافقی بر سر محل نخستین حمله حاصل نشد، بنابراین نیروهایشان که تعدادشان بین ۳۰۰ تا ۱۰۰۰ نفر تخمین زده می شود، به دو گروه بزرگ تقسیم شدند: یک گروه به سوی قلعهٔ سی.اف. اسمیت رفتند و گروهی مشابه، عمدتاً از لاکوتاها (و شاید با حضور ابر سرخ)، به سمت قلعهٔ فیل کرنی حرکت کردند. در کنار وظیفهٔ حفاظت از مهاجران در مسیر "بوزمن تریل"، کارهای اصلی ۳۵۰ سرباز و ۱۰۰ غیرنظامی مستقر در قلعهٔ فیل کرنی، جمع آوری چوب از جنگل های کاج در حدود پنج مایلی قلعه و بریدن علفزار برای دام ها بود. این کارها توسط پیمانکاران غیرنظامی انجام می شد که معمولاً به تفنگ های اسپنسر مجهز بودند و گروه هایی از سربازان آن ها را همراهی و محافظت می کردند. از زمان تأسیس این قلعه یک سال پیش، بومیان بارها به این
گروه های جمع آوری چوب و علوفه حمله کرده بودند، ده ها سرباز و غیرنظامی را کشته و صدها دام را برای استفادهٔ خود به غنیمت برده بودند. سربازان در موقعیت دفاعی قرار داشتند؛ آن ها با کمبود اسب و سربازان سواره نظام آموزش دیده روبه رو بودند، و تسلیحات شان شامل تفنگ های سرپر مدل اسپرینگفیلد ۱۸۶۱ بود که در آن زمان عملاً منسوخ شده بودند. اما اخیراً به آن ها تفنگ های گلنگدنی داده شده بود که سه برابر سریع تر از تفنگ های سرپر شلیک می کردند و از موقعیت خوابیده هم به راحتی قابل بارگذاری بودند. در مقابل، لاکوتاها و شای اَن ها تسلیحات ضعیف تری داشتند؛ احتمالاً تنها حدود ۲۰۰ سلاح گرم در اختیارشان بود، آن هم با کمتر از دو گلوله برای هر تفنگ. تیر و کمان، سلاح اصلی شان بود. این سلاح ها در نبردهای کوتاه برد و چریکی مؤثر بودند، اما علیه دشمنی که در یک موضع دفاعی مستحکم سنگر گرفته باشد، عملاً ناکارآمد بودند. برای محافظت در برابر حمله های احتمالی در نزدیکی جنگل های کاج، پیمانکاران غیرنظامی یک حصار چوبی ساخته بودند. این حصار از ۱۴ بدنهٔ واگن تشکیل می شد که از شاسی جدا شده و بر زمین در قالب بیضی ای به طول حدود ۱۸ تا ۲۱ متر و عرض ۷٫۶ تا
۹٫۱ متر چیده شده بودند. سربازان و غیرنظامیانی که وظیفهٔ جمع آوری چوب را داشتند، در چادرهایی بیرون از این محوطهٔ واگن زندگی می کردند، اما در صورت خطر می توانستند به داخل آن عقب نشینی کنند. در ۳۱ ژوئیه، کاپیتان جیمز پاول به همراه ۵۱ سرباز قلعه را برای یک مأموریت ۳۰ روزهٔ محافظت از چوب بران ترک کرد. تابستان تا آن زمان آرام بود و برخوردهای چندانی با بومیان منطقه رخ نداده بود. نبرد. در صبح روز دوم اوت ۱۸۶۷، حدود ساعت ۹، حدود ۲۰۰ مرد از اردوگاه چوب بران خارج شدند و به سوی جنگل های کاج در پنج مایلی شمال غرب قلعهٔ فیل کرنی رفتند. این گروه شامل ۹۲ غیرنظامی (بیشترشان چوب بر)، ۵۱ سرباز تحت فرمان کاپیتان جیمز پاول و ستوان جان جی. جنینگ بود و همراه شان ۲۷ گاری و ۱۰۰ گاو وجود داشت. بومیان در حالی که ابر سرخ را همراه داشتند یا نه، به صورت دسته جمعی و از نقاط مختلف به گروه چوب بران حمله ور شدند. مهاجمان با پنهان شدن در علفزارها و پشت تپه ها، ابتدا خودشان را نشان ندادند. اما با نزدیک شدن گروه آمریکایی، بومیان ناگهان با فریاد و هیاهو به سمت شان یورش بردند. چوب بران، گاوها و سربازان همگی به سرعت به سمت دژ واگنی گریختند که از ق
بل در محل حاضر بود. بسیاری از واگن ها از قبل به شکل دیواری چیده شده بودند و سریع آمادهٔ دفاع شدند. گروهی هم که عقب تر مانده بودند، بدون محافظت به سمت قلعه بازگشتند. درون دژ، ۲۶ سرباز، ۶ غیرنظامی و ۲ افسر جا پنهان شدند و بقیهٔ گروه از میدان گریخته یا به دژ نرسیده بودند. حملهٔ گسترده آغاز شد. جنگجویان لاکوتا، شای اَن و آراپاهو بارها از هر سو به واگن ها هجوم بردند، اما مدافعان، حالا با سلاح های گلنگدنی جدید، پیاپی آتش گشودند. آن ها از موقعیت استراتژیکی که ارتفاعی نسبی داشت بهره می بردند و با آتش دقیق، حملات را یکی پس از دیگری دفع کردند. بر اساس روایت ها، بیش از ۱۰۰۰ جنگجو شرکت داشتند. گفته شده که یکی از آن ها سعی داشت پرچم آمریکا را از دست مدافعان برباید، اما با گلوله ای از پای درآمد. شدت آتش مدافعان، بومیان را واداشت تا به جای حملهٔ مستقیم، به تیراندازی از دور و آتش زدن علفزارها متوسل شوند، ولی باز هم کاری از پیش نبردند. پس از چهار ساعت نبرد نفس گیر، بومیان که با تلفات زیاد روبه رو شده بودند، عقب نشینی کردند. مدافعان، با وجود تعداد اندک شان، توانستند سنگر را حفظ کنند. با این که آن روز درگیری های کوچک تری هم در
اطراف رخ داد، اما دژ واگنی پابرجا ماند. پیامدها. نبرد دژ واگنی در فرهنگ عامه و ادبیات غرب وحشی، به عنوان نمونه ای از ایستادگی یک گروه کوچک اما حرفه ای و مجهز در برابر نیرویی بسیار بزرگ تر ولی ضعیف تر از نظر تسلیحات، شهرت یافته است. موفقیت مدافعان اغلب به دلیل استفاده از تفنگ های گلنگدنی جدید بود که سرعت شلیک بالاتری داشتند و قابلیت بارگذاری در حالت خوابیده را نیز فراهم می کردند. برآوردها از تلفات جنگجویان لاکوتا و شای اَن از دو نفر -که بعید است صحیح باشد- تا ۱۵۰۰ نفر -که آشکارا اغراق آمیز است- متفاوت است. کاپیتان پاول ادعا کرد که نیروهایش ۶۰ تن از مهاجمان را کشته اند، اما تاریخ نگاران این رقم را "شدیداً اغراق آمیز" می دانند. تاریخ نگاران دروری و کلاوین نیز رقم دولتیِ ۶۰ کشته را "احتمالاً اغراق شده" عنوان کرده اند. نبرد دژ واگنی، آخرین درگیری عمدهٔ جنگ ابر سرخ بود. به نظر می رسد نتایج این نبرد و همچنین نبرد مشابه «مزرعهٔ علوفه» که یک روز قبل در نزدیکی قلعه سی.اف. اسمیت رخ داده بود، جنگجویان بومی را از انجام حملات گستردهٔ بیشتر علیه نیروهای دولتی دلسرد کرد. این آخرین حملهٔ بزرگ دیوانه وار بود که "اسب سرکش" علیه
سفیدپوستان مستقر در موقعیتی مستحکم رهبری کرد. او دریافته بود که بومیان با کمان و تیر نمی توانند سفیدپوستان مجهز به تفنگ های گلنگدنی را درون استحکامات شکست دهند. در ادامهٔ سال ۱۸۶۷، لاکوتا و متحدانشان تمرکزشان را بر حملات کوچک و ضربتی در امتداد مسیر بوزمن گذاشتند. ایالت وایومینگ این منطقه را به عنوان یک مکان تاریخی ایالتی به ثبت رسانده است؛ پلاکی بزرگ در محل، جزئیات نبرد را توضیح می دهد. در فرهنگ عامه. این نبرد در فیلم وسترن "تاماهاوک" محصول سال ۱۹۵۱ به تصویر کشیده شده است.
فاق پله ای () دندانه ای به شکل L لاتین است که در لبهٔ چوب ایجاد می شود که با چوب دیگری با زاویهٔ و دندانهٔ سازگار چفت شده و اتصال پله ای را شکل می دهد. یکی ساده ترین راه های ایجاد اتصال پله ای استفاده از تیغ دوراهه مجهز به بلبرینگ است. تیغ های فاق پله ای با عرض و عمق دندانه ای که ایجاد می کنند دسته بندی می شوند. پرکاربردترین سایزها در این تیغ مدل های ۱۰ یا ۱۲ میلی متر هستند. اتصالات فاق پله ای در کابینت سازی برای ساخت کشو یا اتصال دوطرف کابینت به سمت فوقانی و نصب قسمت پشتی کابینت مورد استفاده قرار می گیرند. فاق پله ای به صورت شیار یا فرورفتگی در لبهٔ یک قطعه از ماده ای قابل ماشین کاری—معمولاً چوب—ایجاد می شود. در نمای مقطع، فاق پله ای دو ضلع دارد و به لبه یا انتهای سطحی که در آن ایجاد شده، باز است. نمونه ای از کاربرد فاق پله ای در میلهٔ نگهدارندهٔ شیشه است، جایی که برای جای گذاری شیشه و بتونه کاری به کار می رود. همچنین ممکن است لبهٔ تختهٔ پشتی یک کابینت را در خود جای دهد. از این فاق در چارچوب در و پنجرهٔ لنگه ای نیز استفاده می شود، و همچنین در تخته چینی به سبک shiplap. در قاب عکس، فاق پله ای ممکن است لبه های
نامنظم یا ضعیف تابلو یا نگهدارنده اش را پنهان کند؛ در آثار گرافیکی و عکس ها نیز برای جای گیری پوشش محافظ شفاف استفاده می شود. فاق پله ای همچنین می تواند برای تشکیل اتصال با قطعه ای دیگر از چوب (که اغلب دارای یک فاق است) به کار رود. اتصال های فاق پله ای ساخت آسانی دارند، اما از نظر استحکام به اندازهٔ برخی دیگر از اتصال ها مقاوم نیستند. برای افزایش استحکام کلی می توان از میخ یا پیچ بهره گرفت.
هوندا سی ام۱۲۵ یک موتورسیکلت ۱۲۵ سی سی کروزر چهارزمانه با موتور دوسیلندر خطی هواخنک (بدون رادیاتور) که توسط کمپانی هوندا بین سال های ۱۹۷۸ تا ۲۰۰۲ تولید می شد، حداکثر سرعت این موتورسیکلت ۶۵ مایل در ساعت (۱۰۵ کیلومتر در ساعت) بود.
ّکلودیا یعقوبی (؛ ) نویسنده و پژوهشگر ارمنی-آمریکایی، استاد دانشگاه کارولینای شمالی و مدیر «مرکز خاورمیانه و مطالعات اسلامی» این دانشگاه می باشد. زندگی نامه. وی در ۲۰ نوامبر ۱۹۷۴ در بیمارستان فیروزگر، تهران در خانواده ای شش نفره شامل دو برادر و یک خواهر به دنیا آمد و کودکی خویش را در محله حشمیته سپری نمود. و از دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا (۲۰۱۳) فارغ التحصیل شد. وی تدریس درس دربارهٔ «جنگ ها و کهنه سربازان» در بهار ۲۰۱۷ در دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل شروع کرد. فرهنگ فراملی در دیاسپورای ارامنه ایران. یعقوبی کتابی دربارهٔ ارامنهٔ ایران به زبان انگلیسی نوشته است. این کتاب «فرهنگ فراملی در دیاسپورای ارامنهٔ ایران» نام دارد. خانم یعقوبی که ارمنی است، در این کتاب تجربه های خود از زندگی در ایران و آمریکا را دستمایه ای قرار داده برای بازنمایی تجربه های ارامنه در زندگی در این دو کشور. یکی از تجربه های مهم او جنگ ایران و عراق است که در این کتاب حضور پررنگی دارد. او در کتابش یادی می کند از شهدای ارمنی جنگ ایران و عراق. از جمله به یکی از پسرعموهای پدرش اشاره داشته که اولین ارمنی کشته شده در جنگ بوده.
تیه () ملکه همسر مصر باستان و همسر فرعی فرعون رامسس سوم در دوران حکومت دودمان بیستم مصر بود که او علیه او توطئه ای را برانگیخت. تیه را از «پاپیروس قضایی تورین» می شناسیم که در آن توطئه حرمسرا علیه رامسس وجود داشت که در آن چندین نفر در مناصب بالا در دولت فرعون شرکت داشتند. توطئه گران می خواستند شاه را بکشند و به جای وارث منصوب که پسر تیتی، یکی از دو همسر اصلی شاه، پنتاور پسر تیه را بر تخت بنشانند. رامسس توسط چندین مهاجم مورد حمله قرار گرفت، یکی گلویش را برید، دیگری انگشت شست پایش را با شمشیر یا تبر سنگین قطع کرد. با این حال، وارث تعیین شده او توانست اوضاع را کنترل کند و جانشین او به عنوان رامسس چهارم شد. توطئه گران دستگیر و محاکمه و سرانجام محکوم شدند. چند نفر از آنها اعدام یا مثله شدند. دیگران، از جمله پنتاور، مجبور به خودکشی شدند. معلوم نیست چه بر سر تیه آمده است.
ایسِت (؛ ) کاهنه و شاهدختی در مصر باستان و همسر خدای آمون در دودمان بیستم مصر بود. ایسِت دختر فرعون رامسس ششم و همسر بزرگ سلطنتی او نوب خسبد و خواهر فرعون رامسس هفتم بود. او نخستین کسی بود که القاب احیاشده «همسر خدای آمون» و «ستایشگر مقدس آمون» را داشت که هر دو در اوایل دودمان هجدهم مصر اهمیت زیادی داشتند اما بعداً کم رنگ شدند. از زمان او، جایگاه «همسر خدا» بیش از پیش تأثیرگذار شد و در دوره سوم میانی مصر به اوج قدرت خود رسید. ایسِت احتمالاً نخستین همسر خدای آمون بود که در تجرد زندگی کرد (دارندگان قبلی این عنوان ملکه ها بودند، معمولاً همسران سلطنتی بزرگ). او بر روی یک سنگ یادبود در قفط (امروز در «موزه منچستر»، شماره ۱۷۸۱) به تصویر کشیده شده است. منصب او به عنوان همسر خدا در کتیبه ای به دست آمده از ذراع ابوالنجا نشان داده شده است. نام او در کارتوش همراه با عنوان «ستایشگر مقدس آمون» نوشته شده است.
ایسِت تاحمجرت () ملکه همسر مصر باستان بود. او همسر بزرگ سلطنتی رامسس سوم و مادر رامسس ششم در دوران حکمرانی دودمان بیستم مصر بود. او احتمالاً اصالتاً آسیایی داشت. نام مادرش «حمجرت» یک نام مصری نیست بلکه یک نام سوری است. هویت یکی از فرزندان او رامسس ششم امروزه برای ما شناخته شده است که جانشین برادرزاده اش رامسس پنجم، پسر کوتاه عمر رامسس چهارم شد. به غیر از رامسس پنجم، نوه های ایست تاحمجرت عبارتند از رامسس هفتم، ایست همسر خدای آمون و شاهزادگان آمن حرخپ شیف و پانبنکمیت. اینها همه فرزندان رامسس ششم هستند. زمانی تصور می شد که رامسس چهارم پسرِ خودِ این ملکه است تا اینکه در مقاله اخیر مجله باستان شناسی مصر در سال ۲۰۱۰ مشخص شد که ملکه تیتی به احتمال زیاد مادر این پادشاه است که بر اساس کپی هایی از پاپیروس های سرقت رفته از مقبره است که آنتونی هریس نشان می دهد که او همسر رامسس سوم بوده است، علاوه بر این واقعیت که مشخص شده بود او «مادر پادشاه» است. او به غیر از لقب "همسر بزرگ سلطنتی"، عنوان "همسر خدا" و در دوران سلطنت پسرانش «"مادر پادشاه"» را نیز داشت. او بر روی مجسمه رامسس سوم در معبد موت در کرنک نشان داده شده است. محل
دفن. ایسِت تاحمجرت در دره ملکه ها، در مقبره QV51 به خاک سپرده شد. این مقبره توسط ژان-فرانسوا شامپولیون توصیف شده است و در کارل ریچارد لپسیوس مستند شده است. ساخت مقبره ممکن است در زمان سلطنت همسرش، پادشاه رامسس سوم آغاز شده باشد، اما در زمان سلطنت پسرش رامسس ششم به پایان رسید. این مقبره در زمان های بسیار قدیم غارت شده بود و در پاپیروس ها در مورد سرقت مقبره ها در دوران دودمان بیستم مصر مطالبی ذکر شده است. مقبره شامل راهرویی است که به تالار اصلی با دو اتاق کناری ختم می شود. راهرو با صحنه هایی تزئین شده است که ملکه را در برابر خدایان مختلف از جمله پتاح-سوکر، آتوم و ازیریس نشان می دهد. دیوارهای بیرونی سالن اصلی حاوی متنی از رامسس ششم است. ملکه در برابر چندین خدا از جمله پتاح و خدای شاهین، خدای انحور-شو و آتوم ظاهر می شود. اتاق های کناری با صحنه هایی تزئین شده اند که الهه های مختلفی از جمله نیث، سرکت، ایزیس و نفتیس را نشان می دهند. تکه هایی از یک گور سنگی گرانیتی قرمز در حفاری های جووانی اسکیاپارلی پیدا شد و امروزه در موزه مصرشناسی تورین در ایتالیا نگهداری می شود.
تکنیک های دور زدن سیستم تشخیص نفوذ تکنیک های دور زدن سیستم تشخیص نفوذ (IDS) تغییراتی هستند که به حملات اعمال می شوند تا از تشخیص توسط سیستم تشخیص نفوذ جلوگیری کنند. تقریباً تمام تکنیک های منتشر شده به حملات شبکه ای مربوط می شوند. مقاله سال ۱۹۹۸ با عنوان "درج، دور زدن و محرومیت از سرویس: فرار از تشخیص نفوذ شبکه" موضوع دور زدن IDS را رواج داد و هم تکنیک های دور زدن و هم مناطقی که تفسیر صحیح بستگی به سیستم کامپیوتری هدف داشت را بررسی کرد. برنامه های 'fragroute' و 'fragrouter' تکنیک های دور زدن مطرح شده در مقاله را پیاده سازی می کنند. بسیاری از اسکنرهای آسیب پذیری وب مانند 'Nikto'، 'whisker' و 'Sandcat' نیز تکنیک های دور زدن IDS را شامل می شوند. اکثر سیستم های IDS برای تشخیص یا حتی معکوس کردن تکنیک های پایه ای دور زدن اصلاح شده اند، اما دور زدن IDS (و مقابله با دور زدن IDS) هنوز از زمینه های فعال تحقیقاتی هستند. پنهان سازی یک سیستم تشخیص نفوذ (IDS) را می توان با پنهان سازی یا کدگذاری محموله حمله به گونه ای دور زد که سیستم هدف آن را معکوس کند اما IDS قادر به این کار نباشد. به این ترتیب، مهاجم می تواند از میزبان هد
ف سوءاستفاده کند بدون اینکه IDS هشدار دهد. پنهان سازی. یک سیستم تشخیص نفوذ (IDS) را می توان با پنهان سازی یا کدگذاری محموله حمله به گونه ای دور زد که سیستم هدف آن را تفسیر کند اما IDS قادر به تشخیص آن نباشد. به این ترتیب، مهاجم می تواند میزبان هدف را مورد سوءاستفاده قرار دهد بدون اینکه IDS هشدار دهد. کدگذاری. پروتکل های لایه کاربردی مانند HTTP امکان کدگذاری های متعددی از داده ها را فراهم می کنند که به عنوان مقدار یکسان تفسیر می شوند. برای مثال، رشته "cgi-bin" در یک URL می تواند به صورت "%63%67%69%2d%62%69%6e" (یعنی به صورت هگزادسیمال) کدگذاری شود. یک سرور وب این موارد را به عنوان رشته یکسان در نظر گرفته و بر همین اساس عمل می کند. یک IDS باید از تمام کدگذاری های ممکن که میزبان های هدف می پذیرند آگاه باشد تا بتواند ترافیک شبکه را با امضاهای مخرب شناخته شده مطابقت دهد. حملات روی پروتکل های رمزنگاری شده مانند HTTPS توسط IDS قابل خواندن نیستند مگر اینکه IDS یک کپی از کلید خصوصی مورد استفاده سرور برای رمزنگاری ارتباط را داشته باشد. چندشکلی. سیستم های تشخیص نفوذ مبتنی بر امضا اغلب به دنبال الگوهای حمله رایج هستند تا
ترافیک مخرب را با امضاها مطابقت دهند. برای تشخیص حملات [بافر]، یک IDS ممکن است به دنبال شواهدی از [NOP] باشد که برای تضعیف حفاظت از [تصادفی فضای آدرس] استفاده می شوند. مهاجمان می توانند از [چندشکلی] برای ایجاد الگوهای حمله منحصر به فرد استفاده کنند. این تکنیک معمولاً شامل کدگذاری محموله به روشی خاص (مثلاً XOR کردن هر بایت با 0x95) و سپس قرار دادن یک رمزگشا در جلوی محموله قبل از ارسال آن است. هنگامی که هدف کد را اجرا می کند، رمزگشا اجرا شده و محموله را به شکل اصلی خود بازنویسی می کند که سپس توسط هدف اجرا می شود. حملات چندشکلی دارای یک امضای قابل تشخیص واحد نیستند، بنابراین تشخیص آنها برای IDSهای مبتنی بر امضا و حتی برخی IDSهای مبتنی بر ناهنجاری بسیار دشوار است. [ga nai] ("چاره ای نیست") یک رمزگذار چندشکلی محبوب در چارچوب [] است که برای تبدیل [] مخرب به شِل کد چندشکلی که تشخیص آن دشوار است، از فیدبک افزودنی XOR استفاده می کند. فرار. مهاجمان می توانند با ساخت بسته هایی به گونه ای که میزبان هدف محموله حمله را به درستی تفسیر کند اما IDS یا آن را به اشتباه تفسیر کند یا خیلی سریع ترافیک را بی خطر تشخیص دهد، از IDS
فرار کنند. تکه تکه سازی و بسته های کوچک. یک تکنیک پایه، تقسیم محموله حمله به چندین بسته کوچک است، به طوری که IDS مجبور به مونتاژ جریان بسته برای تشخیص حمله باشد. یک روش ساده برای تقسیم بسته ها، [] آنهاست، اما یک [] همچنین می تواند به سادگی بسته هایی با محموله های کوچک بسازد. ابزار فرار 'whisker' ساخت بسته ها با محموله های کوچک را 'اتصال جلسه' می نامد. به خودی خود، بسته های کوچک نمی توانند از هیچ IDS که جریان بسته را مونتاژ می کند فرار کنند. با این حال، بسته های کوچک را می توان بیشتر تغییر داد تا مونتاژ و تشخیص پیچیده شود. یک تکنیک فرار، مکث بین ارسال بخش های حمله است، به این امید که IDS قبل از میزبان هدف زمانش به پایان برسد. تکنیک دوم فرار، ارسال بسته ها به ترتیب نادرست است. قطعات همپوشانی و بخش های TCP. تکنیک دیگر فرار، ساخت یک سری بسته با [توالی TCP] پیکربندی شده برای همپوشانی است. به عنوان مثال، بسته اول شامل 80 بایت محموله خواهد بود، اما شماره توالی بسته دوم 76 بایت پس از شروع بسته اول خواهد بود. هنگامی که میزبان هدف جریان TCP را مونتاژ می کند، باید تصمیم بگیرد که چگونه با 4 بایت همپوشانی برخورد کند. برخی
سیستم های عامل داده قدیمی تر و برخی داده جدیدتر را می گیرند. اگر IDS جریان TCP را به همان روش میزبان هدف مونتاژ نکند، می توان آن را فریب داد تا بخشی از محموله حمله را از دست بدهد یا داده بی خطر وارد شده در محموله مخرب را ببیند، که امضای حمله را می شکند. این تکنیک را می توان به روشی مشابه با تکه تکه سازی IP نیز استفاده کرد. ابهامات. برخی تکنیک های فرار از IDS شامل دستکاری عمدی پروتکل های [] یا IP به گونه ای است که میزبان هدف به شکلی متفاوت از IDS با آن برخورد کند. به عنوان مثال، اشاره گر فوری TCP در سیستم های عامل مختلف به صورت متفاوتی مدیریت می شود. اگر IDS این نقض پروتکل ها را به روشی سازگار با میزبان های هدف خود مدیریت نکند، در برابر تکنیک های درج و فرار مشابه موارد ذکر شده آسیب پذیر است. حملات پهنای باند کم. حملاتی که در یک دوره زمانی طولانی یا تعداد زیادی از آدرس های IP منبع پخش می شوند، مانند اسکن آهسته nmap، می توانند از میان ترافیک عادی به سختی قابل تشخیص باشند. یک [رمز عبور] آنلاین که هر روز یک رمز عبور برای هر کاربر آزمایش می کند، تقریباً شبیه به یک کاربر عادی که رمز عبور خود را اشتباه تایپ کرده است
به نظر می رسد. محرومیت از سرویس. با توجه به اینکه IDSهای غیرفعال ذاتاً به حالت باز شکست می خورند (به جای حالت بسته)، راه اندازی یک [محرومیت از سرویس] علیه IDS در یک شبکه، روشی عملی برای دور زدن محافظت آن است. یک مهاجم می تواند این کار را با استفاده از یک اشکال در IDS، مصرف تمام منابع محاسباتی روی IDS، یا ایجاد عمدی تعداد زیادی هشدار برای پنهان کردن حمله واقعی انجام دهد. خستگی CPU. بسته های گرفته شده توسط یک IDS در یک بافر هسته ذخیره می شوند تا CPU آماده پردازش آنها شود. اگر CPU تحت بار زیاد باشد، نمی تواند بسته ها را به اندازه کافی سریع پردازش کند و این بافر پر می شود. سپس بسته های جدید (و احتمالاً مخرب) به دلیل پر بودن بافر حذف می شوند. یک مهاجم می تواند منابع CPU یک IDS را به روش های مختلف تخلیه کند. به عنوان مثال، سیستم های تشخیص نفوذ مبتنی بر امضا از الگوریتم های تطبیق الگو برای مطابقت بسته های ورودی با امضاهای حملات شناخته شده استفاده می کنند. طبیعتاً، تطبیق برخی امضاها از نظر محاسباتی پرهزینه تر از سایرین است. یک مهاجم می تواند با استفاده از این واقعیت، ترافیک شبکه ای را به گونه ای طراحی کند که IDS مجب
ور شود حداکثر زمان CPU ممکن را برای اجرای الگوریتم تطبیق الگوی خود روی ترافیک صرف کند. این [پیچیدگی الگوریتمی] می تواند IDS را با مقدار نسبتاً کمی از پهنای باند تحت فشار قرار دهد. یک IDS که ترافیک رمزگذاری شده را نیز نظارت می کند، می تواند بخش بزرگی از منابع CPU خود را صرف رمزگشایی داده های ورودی کند. خستگی حافظه. برای مطابقت با برخی امضاها، یک IDS ملزم به حفظ حالت مربوط به اتصالاتی است که تحت نظر دارد. به عنوان مثال، یک IDS باید "بلوک های کنترل TCP" (TCBها)، تکه هایی از حافظه که اطلاعاتی مانند شماره های توالی، اندازه پنجره ها و حالت های اتصال (ESTABLISHED, RELATED, CLOSED و غیره) را برای هر اتصال TCP تحت نظر ردیابی می کنند، حفظ کند. هنگامی که تمام [با دسترسی تصادفی] (RAM) IDS مصرف شود، مجبور به استفاده از حافظه مجازی روی هارد دیسک می شود که بسیار کندتر از RAM است و منجر به مشکلات عملکردی و حذف بسته ها مشابه اثرات خستگی CPU می شود. اگر IDS به درستی و به طور کارآمد TCBها را جمع آوری نکند، یک مهاجم می تواند با شروع تعداد زیادی اتصال TCP به سرعت، حافظه IDS را تخلیه کند. حملات مشابهی را می توان با تکه تکه سازی تع
داد زیادی بسته به تعداد بیشتری بسته کوچک، یا ارسال تعداد زیادی بخش TCP خارج از ترتیب انجام داد. خستگی اپراتور. هشدارهای تولید شده توسط یک IDS باید مورد توجه قرار گیرند تا ارزشی داشته باشند. یک مهاجم می تواند «در دسترس بودن» یک IDS را با بمباران اپراتور انسانی با تعداد نامتعارفی از هشدارها از طریق ارسال مقدار زیادی ترافیک «مخرب» که برای تولید هشدار روی IDS طراحی شده اند، کاهش دهد. مهاجم سپس می تواند حمله واقعی را با استفاده از سروصداهای هشدار به عنوان پوشش انجام دهد. ابزارهای 'stick' و 'snot' برای این منظور طراحی شده اند. آنها تعداد زیادی هشدار IDS با ارسال امضای حمله در شبکه تولید می کنند، اما در IDSهایی که زمینه پروتکل برنامه را حفظ می کنند، هشدار ایجاد نمی کنند. دور زدن سیستم تشخیص نفوذ
کنترل توجه (به انگلیسی Attentional Control) در روان شناسی حس و ادراک به توانایی و ظرفیت فرد برای این که برگزیند که به چه چیزی توجه کند و چه چیزی را نادیده انگارد گفته می شود. به طور کلی ، کنترل توجه به عنوان توانایی فرد در کنترل توجهٔ خود شناخته می شود. واپایی کنترل توجه اساسی از کارکرد شناختی است که پیامدهای چشمگیری برای یادگیری، اجرای وظایف و کارهای زندگی روزمره دارد. بنیان های عصب روان شناسی. پژوهش های عصب روان شناسی سه شبکهٔ اصلی وابسته به توجه بررسی می کنند: هشدار: این شبکه مسئول حفظ آگاهی کلی و آمادگی برای پاسخ به محرکها است. جهت گیری: این شبکه مربوط به هدایت محرک به اطلاعات احساسی ویژه است. کنترل اجرایی: مدیریت تعارضات در توجه و تمرکز بر وظایف معطوف به هدف را بر عهده دارد. تعامل میان شبکه های هشدار، جهت گیری و اجرایی نقشی حیاتی در چگونگی مدیریت اثر بخش توجه به دست افراد، ایفا می کند.
روان سایبرنتیک کتابی در زمینهٔ خودیاری و روان درمانی انگیزشی نوشتهٔ ماکسول مالتز، جراح پلاستیک آمریکایی است که در سال ۱۹۶۰ منتشر شد. این کتاب پایهٔ الهام بسیاری از نویسندگان و سخنرانان حوزهٔ توسعهٔ فردی از جمله زیگ زیگلار، آنتونی رابینز، و برایان تریسی بوده است. مالتز با ترکیب مفاهیم درمان شناختی رفتاری، تصویرسازی ذهنی، و سایبرنتیک، دیدگاهی نوین در مورد ارتباط ذهن و بدن ارائه می دهد که تأثیر زیادی در موفقیت شخصی دارد. زمینه و مفهوم اصلی. ماکسول مالتز پس از آن که متوجه شد بسیاری از بیمارانش حتی پس از عمل جراحی زیبایی رضایتی روانی از ظاهر خود ندارند، به بررسی مسئلهٔ تصویر ذهنی و تأثیر آن بر موفقیت های بیرونی پرداخت. او نتیجه گرفت که ذهن ناخودآگاه همچون یک «مکانیسم سایبرنتیک» عمل می کند که بر اساس اهداف ذهنی عمل کرده و انسان را به سمت آن سوق می دهد؛ چه این اهداف مثبت باشند و چه منفی. مالتز نظریه های نوربرت وینر دربارهٔ سایبرنتیک و مکانیسم های خود-هدایت شونده مانند موشک های هدایت شونده را پایهٔ مدل خود قرار داد. او معتقد است که «تصویر از خود» (self-image) اساسی ترین هدف ذهن است. اگر این تصویر مثبت و واقعی باشد، م
کانیسم روانی انسان به صورت طبیعی فرد را به موفقیت هدایت می کند. عامل و «مکانیسم». ماکسول مالتز با الهام از کتاب نوربرت وینر با عنوان «»، نظریه ای را مطرح کرد که در آن ذهن انسان را همانند یک سیستم هدایت پذیر خودکار، مشابه موشک های هدایت شونده یا حیوانات دارای رفتار هدفمند، در نظر می گیرد. در کتاب "روان سایبرنتیک"، مالتز با بررسی سیستم های سایبرنتیک چنین نتیجه گیری هایی ارائه می دهد: ۱- هر «مکانیسمی» شامل ویژگی های زیر است: ۲- «عامل» یا اپراتور، هدف را به مکانیسم می دهد و آن را فعال می کند. ۳- مکانیسم هنگام حرکت، اطلاعات دریافتی را با هدف مقایسه کرده و در صورت انحراف، سیستم تصحیح فعال می شود. ۴- مکانیسم از حافظه برای یادآوری حرکات موفق گذشته استفاده می کند تا در آینده بدون نیاز به آزمون و خطا به هدف برسد. مالتز از این سیستم الگوبرداری کرده و آن را به انسان تعمیم می دهد: مالتز تأکید می کند که این مکانیسم نسبت به هر هدفی (مثبت یا منفی) واکنش نشان می دهد و آن را دنبال می کند. به بیان دیگر، این سیستم بی طرف است؛ اگر فردی به طور مداوم افکار منفی داشته باشد یا خود را شکست خورده تصور کند، مکانیسم ذهنی به همان سمت حرکت