Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
"مانیفست چهره های ایتالیایی مبارزه" (ایتالیایی: "Il manifesto dei fasci italiani di combattimento")، همچنین به عنوان «مانیفست فاشیست» یا «برنامه سن سپولکرو» ("Programma di San Sepolcro") شناخته می شود، یک پلتفرم سیاسی است که از بیانیه های طول تاسیس گروه های رزمی ایتالیایی در مارس در میدان سانسپولکرو پدید آمده است. 23، 1919. این بیانیه، نخستن بیانیه موضع سیاسی جنبش «گروه های رزمی ایتالیایی» بود، جنبشی که در سال 1919 توسط بنیتو موسولینی در میلان تأسیس شد و از اولین تجلی های فاشیسم شناخته شده با نام «سانسه پولکریسمو» است. این بیانیه به طور مشترک توسط آلچسته د آمبریس، سندیکالیست ملی گرا، و فیلیپو توماسو مارینتی، شاعر فوتوریست، نوشته شده است. این مانیفست در ۶ ژوئن ۱۹۱۹ در روزنامه «مردم ایتالیا» منتشر شد و به چهار بخش تقسیم شده است که اهداف جنبش را در زمینه های سیاسی، اجتماعی، نظامی و مالی شرح می دهد. مانیفست در عمل. مواضع اولیه منعکس شده در مانیفست، بعدها توسط موسولینی در سال ۱۹۳۲ در «دکترین فاشیسم» به عنوان «مجموعه ای از نکات، پیش بینی ها و اشاراتی که، هنگامی که از ماتریس اجتناب ناپذیر احتمالات رها می شدند، در عر
ض چند سال به مجموعه ای از مواضع عقیدتی تبدیل می شدند که فاشیسم را به عنوان یک دکترین سیاسی متفاوت از سایر دکترین ها، چه گذشته و چه حال، در رتبه بندی قرار می دادند.» از میان پیشنهادهای مانیفست، تعهد به سازماندهی شرکتی منافع اقتصادی، ماندگارترین آنها بود. مجلس به جای تبدیل شدن به واسطه ای برای دموکراسی گسترده، در سال ۱۹۲۹ طبق قانون به نهادی منحصراً منتخب فاشیست ها تبدیل شد؛ و یک دهه بعد جای خود را به «اتاق شرکت ها» داد. روز کاری هشت ساعته در سال ۱۹۲۵ معرفی شد. سیاست خارجی صلح طلبانه فاشیسم در طول اولین سال حکومت ایتالیا متوقف شد. در سپتامبر ۱۹۲۳، بحران کورفو تمایل رژیم به استفاده از زور در سطح بین المللی را نشان داد. شاید بزرگترین موفقیت دیپلماسی فاشیستی، پیمان لاتران در فوریه ۱۹۲۹ بود که اصل عدم مداخله در امور کلیسا را ​​پذیرفت. این امر به اختلاف ۵۹ ساله بین ایتالیا و دستگاه پاپی پایان داد.
ویچنزو فازولو (۵ ژوئیه ۱۸۸۵ – ۶ نوامبر ۱۹۶۹) معمار، مهندس، برنامه ریز شهری و مورخ معماری اهل ایتالیا بود. او یکی از چهره های برجسته معماری ایتالیا در دوران مدرن و دوره پس از رنسانس به شمار می رود و آثارش ترکیبی از روش های مثبت گرا در تاریخ نگاری و نگرش بصری و صحنه پردازانه به معماری سنتی است. زندگی و حرفه. فازولو تحصیلات خود را در رم زیر نظر و گذراند و با تلفیق رویکرد مثبت گرایانه در تاریخ نگاری معماری و روش طراحی بصری و صحنه پردازانه، سبک منحصر به فرد خود را ایجاد کرد. از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۶۱، فازولو در دانشکده معماری رم تدریس کرد و از ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۰ رئیس دانشکده بود. همزمان با فعالیت های دانشگاهی، فازولو پروژه های متعددی در رم طراحی کرد که شامل Casa delle Civette در ویلای تورلونیا (۱۹۱۶–۱۹۱۹)، دبیرستان مامیا نی (۱۹۲۴)، ایستگاه آتش نشانی در خیابان مارموراتا (۱۹۲۶–۱۹۲۸)، پل دوکا دئوستا (۱۹۳۶–۱۹۳۹) و مجموعه ای از مدارس و ساختمان های عمومی بود. به عنوان رئیس دفتر طراحی شهرداری رم (۱۹۱۲–۱۹۳۶)، فازولو نقش فعال در برنامه ریزی شهری داشت و دیدگاهی «رومی گرا» مطابق با رویکرد جیووانونی ارائه داد و با گرایش های نوگرایانه معم
اری مخالف بود. او عضو گروه دانشگاهی La Burbera بود و در مباحث شهری دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ شرکت داشت، اما به تدریج از پروژه های بزرگ دوران فاشیسم کنار گذاشته شد.
زیبایی خفته () فیلمی درام ایتالیایی محصول سال ۲۰۱۲ به کارگردانی مارکو بلوچیو و با بازی تونی سرویلو و ایزابل هوپر است. این فیلم برای رقابت در جایزه شیر طلایی شصت و نهمین جشنواره بین المللی فیلم ونیز انتخاب شد. مایا سانسا برای این فیلم جایزه دیوید دی دوناتلو را برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن دریافت کرد) طرح. این فیلم حول داستان واقعی الوآنا انگلارو می چرخد، دختری که در سال ۱۹۹۲ پس از یک تصادف رانندگی به کمای غیرقابل برگشت فرورفت و غیرقابل درمان تشخیص داده شد. پس از سال ها مبارزه، والدینش تصمیم گرفتند او را از طریق اتانازی از بین ببرند و از مرجع ذیصلاح درخواست مجوز کردند و در سال ۲۰۰۹ آن را دریافت کردند. کلیسای کاتولیک و برخی از احزاب سیاسی در طول کابینه برلوسکونی چهارم بی رحمانه به آنها حمله کردند. الوآنا هرگز در فیلم نشان داده نمی شود، اما تصاویر برنامه های تلویزیونی و روزنامه هایی که به پرونده او اشاره می کنند، دائماً در پس زمینه وجود او را یادآوری می کنند و مخاطب را به حضور او ترغیب می کنند. طرح داستان شامل چندین داستان زنجیر شده به یکدیگر و با مضامین زندگی و مرگ است. اولیانو نماینده پارلمان منتخب از حزب فور
زا ایتالیا است که از پیوستن به این حزب خودداری می کند و قصد دارد علیه لایحه ای که اتانازی را غیرقانونی می کند، رأی دهد. دخترش ماریا به یک گروه دعای مسیحی ضد اتانازی در مقابل بیمارستان الوانا می پیوندد، اما سپس عاشق روبرتو، فعال گروه مخالف طرفدار اتانازی می شود که برادرش پیپینو از اختلال دوقطبی رنج می برد. یک بازیگر زن بزرگ فرانسوی که به عنوان «مادر الهی» شناخته می شود، با یک بازیگر ایتالیایی ازدواج کرده است، اما از زمانی که دخترشان رزا به کما رفته است، دیگر به شوهر، پسر و کارش اهمیت نمی دهد و تمام وقت خود را صرف دعا برای سلامتی اش می کند. رزا زن جوانی است که به هروئین معتاد است و تمایل به خودکشی دارد. پالیدو، پزشکی که عاشق او شده، او را نجات داده و در نهایت متقاعد به زندگی می کند. پذیرش. پاسخ انتقادی. "فیلم «زیبایی خفته»" در وب سایت جمع آوری نقد «راتن تومیتوز» بر اساس ۲۶ نقد، امتیاز ۸۱٪ و میانگین امتیاز ۶٫۸ از ۱۰ را کسب کرده است. اجماع منتقدان این وب سایت بیان می کند: «زیبایی خفته، اثری پیچیده و جذاب است که داستان اقتباسی از تیترهای اصلی آن شایسته آن است، اما به عنوان گواهی لذت بخش و پر از ابهام از کارگردان م
ارکو بلوکیو و بازیگران بااستعدادش عمل می کند.» متاکریتیک بر اساس نظر ۱۲ منتقد، میانگین امتیاز ۷۲ از ۱۰۰ را به این فیلم اختصاص داد که نشان دهنده «نقدهای عموماً مطلوب» است.
ویلیام بوستی (؛ زادهٔ ) که به با نام هنری ویل یا ویل بوس شناخته می شود، خواننده و ترانه سرا اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. ویلیام بوستی در ویتوریو ونه تو متولد شده و در ترویزو بزرگ شد. او کار خود را در سال ۲۰۱۹ آغاز کرد، او در آن زمان اولین آهنگ های خود را در یوتیوب منتشر نمود. در ۱۴ فوریه ۲۰۲۰، به طور مستقل اولین تک آهنگ خود را با نام «Rosso» منتشر کرد که پس از آن تک آهنگ های «Prima sera» و «Fiori nel deserto» منتشر شدند. در سال ۲۰۲۰، او در چهاردهمین دوره از برنامه استعدادیابی ایتالیایی "ایکس فاکتور" شرکت کرد و تحت راهنمایی مربی اما مارونه وارد گروه "پسران ۱۶ تا ۲۴ ساله" شد. با وجود حذف شدن در مسابقه، تک آهنگ «Estate» که قبلاً در طول تست ها اجرا شده بود، با فروش بیش از ۱۰۰۰۰۰ نسخه در ایتالیا، گواهی پلاتین دریافت کرد. در ۱۰ ژوئن ۲۰۲۲، پس از امضای قرارداد ضبط با کپیتال رکوردز، اولین آلبوم کوتاه خود "با نام" "«Chi sono veramente» را منتشر کرد که تک آهنگ "Più forte di me" از آن استخراج شده است." در نوامبر ۲۰۲۲، او یکی از ۱۲ هنرمندی بود که برای رقابت در«» انتخاب
شد. که یک مسابقه تلویزیونی با هدف انتخاب شش تازه وارد به عنوان شرکت کنندگان هفتاد و سومین جشنواره موسیقی سانرمو بود. با ورود قانونی به جشنواره با اثر «Le cose più importanti» موفق شد در بین شش نفر برتر قرار گیرد.
آلساندرو رینا (؛ زادهٔ ) که با نام هنری الکس وایز شناخته می شود، خواننده و ترانه سرا اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۲۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. آلساندرو رینا در تاریخ ۱۶ ژوئن ۲۰۰۰ در توراته متولد شد، حرفه موسیقی او پس از تحصیل در موسسه موسیقی مدرن بریتانیا و ایرلند در لندن ، در سال ۲۰۱۹ آغاز شد. در سال ۲۰۲۱، او در برنامه استعدادیابی "آمیچی" شرکت کرد و در ماه مه ۲۰۲۲ به فینال رسید و در جایگاه چهارم قرار گرفت. در طول این برنامه، او اولین آلبوم کوتاه خود با نام «"Non siamo soli»" را منتشر کرد که در صدر فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا قرار گرفت و گواهی طلایی دریافت کرد. در ۴ نوامبر ۲۰۲۲، او اولین آلبوم استودیویی خود با نام «"Ciò che abbiamo dentro»" را منتشر کرد که آن هم گواهی طلایی دریافت کرد. چندین تک آهنگ از این آلبوم، از جمله «Mano ferma» و «Dire, fare, curare» منتشر شد. در سال ۲۰۲۴، او با آهنگ راک استار در جشنواره موسیقی سانرمو جیوانی شرکت کرد و موفق شد به بخش تازه واردان جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۲۵ راه پیدا کند که سرانجام در فینال مقام دوم را کسب کرد.
هری راسل یک بازیکن فوتبال انگلیسی بود که به عنوان مدافع کناری برای فولام بازی می کرد. او ۱۳۸ بازی در لیگ انجام داد و ۷ گل با پیراهن فولام به ثمر رساند. او عضو همیشگی تیم فولام بود که در سال ۱۹۱۹ به فینال جام پیروزی رسیدند، جایی که آنها ۳-۰ به چلسی باختند. راسل عضوی از گروه بازیکنان فعال و سابق فولام بود که در جنگ جهانی اول برای کشورشان جنگیدند
فرانسیس جان پن (5 آوریل ۱۸۹۶–۱۹۶۶) بازیکن فوتبال انگلیسی بود که تنها باشگاهش فولام بود. او در سال ۱۹۱۵ به این باشگاه پیوست و ۱۹ سال بعد آخرین بازی خود را برای آنها در سال ۱۹۳۴، مقابل وستهام یونایتد انجام داد. تا این زمان، او ۴۶۰ بار برای این باشگاه بازی کرده بود که در آن زمان یک رکورد باشگاهی بود، که از آن زمان تاکنون تنها سه بازیکن از آن پیشی گرفته اند. پن یک بازیکن چپ پا بود که به خاطر سرعت و توانایی اش در سانتر شناخته می شد و چندین گل برای باشگاه به ثمر رساند. او در حالی که هنوز بازی می کرد، مدرک فیزیوتراپی گرفت و پس از بازنشستگی، مهارت های فیزیوتراپی خود را در اختیار باشگاه قرار داد و به مدت ۲۶ سال دیگر، از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۶۵، برای باشگاه کار کرد. زندگی شخصی. پن یک مهندسی مکانیک واجد شرایط بود و در طول جنگ جهانی اول در نیروی هوایی سلطنتی خدمت کرد.
الکساندر بالفور چاپلین (۶ فوریه ۱۸۹۲ - ۹ مارس ۱۹۸۶) یک بازیکن فوتبال حرفه ای اسکاتلندی بود که در پست مدافع کناری بازی می کرد. دوران فوتبال. چاپلین که در داندی متولد شده بود، دوران حرفه ای خود را با تیم داندی هیبرنیان آغاز کرد و در ماه مه ۱۹۱۴ با این باشگاه قرارداد امضا کرد. او قبل از داوطلب شدن برای خدمت سربازی، به طور منظم در فصل ۱۹۱۴/۱۹۱۵ بازی می کرد. در طول جنگ جهانی اول، نام او در تیم داندی ثبت بود، اما دیگر هرگز برای این باشگاه بازی نکرد و در آوریل ۱۹۱۹ از تیم جدا شد. به توصیه پت ریلی، سرمربی سابق داندی، الکس در ژوئیه ۱۹۱۹ به فولام پیوست و تا سال ۱۹۲۶ در این باشگاه بازی کرد. او ۲۵۹ بازی لیگ برای فولام انجام داد، یک گل به ثمر رساند و از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۶ به عنوان کاپیتان باشگاه خدمت کرد. او ۲۷۶ بازی در تمام مسابقات برای این باشگاه انجام داد و تنها ۸ بازی را در هفت فصل از دست داد. پس از ترک فولام، او به مدت سه سال برای نورث فلیت یونایتد بازی کرد و سپس از دنیای فوتبال خداحافظی کرد. زندگی شخصی. برادران او جک چاپلین و جورج چاپلین، از دیگر بازیکنان حرفه ای بودند. پس از بازنشستگی، او تا زمان مرگش در سال ۱۹۸۶ در
منطقه فولام ماند و به عنوان عضو شورای محلی و عضو حزب کارگر خدمت کرد.[ "" ]
میشل زاریلو (؛ زادهٔ ) خواننده و ترانه سرا اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۷۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. در سال ۱۹۸۷ او در بخش تازه واردان جشنواره موسیقی سانرمو برنده شد. زاریلو چندین بار دیگر نیز در این مسابقه شرکت کرد که آخرین بار در سال ۲۰۲۰ با آهنگ «Nell'estasi o nel fango» بود. او ۱۳ بار در مسابقه سانرمو شرکت کرد، اما همانطور که در بالا ذکر شد، فقط یک بار برنده شده است. زندگی و حرفه. میشل زاریلو در تاریخ ۱۳ ژوئن ۱۹۵۷ در رم متولد شد، او فعالیت خود را به عنوان نوازنده در دهه ۷۰ میلادی آغاز کرد، در آن زمان شروع به نواختن گیتار در گروه «Semiramis» کرد. در سال ۱۹۷۳، این گروه آلبوم «"Dedicato a Frazz» را" منتشر کرد. در همین حال، او برای هنرمندان محبوب ایتالیایی، از جمله اورنلا وانونی و رناتو زیرو ترانه نوشت. در سال ۱۹۸۲، به عنوان تک نواز در جشنواره موسیقی سانرمو با اجرای آهنگ «Su quel pianeta libero» شرکت کرد. سال بعد، او برای سومین بار با اجرای «Una rosa blu» در این جشنواره شرکت کرد، اما در شب اول اجرا حذف شد. این آهنگ در سال ۱۹۹۷ دوباره منتشر شد و در ایتالیا به یک آهنگ محبوب تبدیل شد. این آهنگ همچنین
در اولین آلبوم زاریلو با نام «"Sarabanda»" که در سال ۱۹۸۲ منتشر شد، گنجانده شده است. در سال ۱۹۸۷، برای سومین بار در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و با آهنگ «La notte dei pensieri» در بخش تازه واردان مقام اول را کسب کرد. دومین آلبوم استودیویی او با نام «"Soltanto amici»" در سال ۱۹۸۸ منتشر شد. بیشتر آهنگ های موجود در این آلبوم توسط وینچنزو نوشته شده است، که در بیشتر آلبوم های بعدی خود با زاریلو همکاری داشت. این آلبوم پس از شرکت در جشنواره موسیقی سانرمو در همان سال، با آهنگ «Strade di Roma» منتشر شد. در سال ۱۹۹۴، زاریلو تک آهنگ «پنج سال پیش» را منتشر کرد که در چهل و چهارمین جشنواره موسیقی سانرمو مقام پنجم را کسب کرد و به یکی از شناخته شده ترین آهنگ های او تبدیل شد. و در هفته های پس از انتشار، در فهرست آهنگ های برتر ایتالیا قرار داشت. این آهنگ همچنین در سومین آلبوم استودیویی زاریلو با نام "«بیا اینجا، با" "تو برقصم"» قرار گرفت. دو سال بعد، زاریلو آلبوم «L'elefante e la farfalla» را منتشر کرد، که شامل آهنگی با همین عنوان بود که در جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۱۹۹۶ اجرا شد. در سال ۱۹۹۷، او اولین آلبوم تلفیقی خود ب
ا "نام «عشق و عاشقی»" را منتشر کرد که از نظر تجاری موفقیت آمیز بود و پنج بار توسط فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا به دلیل فروش داخلی بیش از ۵۰۰۰۰۰ نسخه، گواهی پلاتین دریافت کرد. نسخه اسپانیایی زبان این آلبوم نیز در اسپانیا منتشر شد. در سال های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۲، زاریلو دوباره با آهنگ «L'acrobata» وارد جشنواره موسیقی سانرمو شد، که در سال ۲۰۰۱ رتبه چهارم را کسب کرد. در سال ۲۰۰۳، زاریلو آلبوم «"Liberosentire»" را منتشر کرد و به دنبال آن در سال ۲۰۰۶ آلبوم «"L'alfabeto degli amanti»" را منتشر نمود که پیش از آن تک آهنگی با همین عنوان منتشر شد که بار دیگر در جشنواره موسیقی سانرمو به رقابت پرداخت. یازدهمین حضور زاریلو در جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۲۰۰۸ بود ، او در آن جا آهنگ «L'ultimo film insieme» را اجرا کرد که در آلبوم گردآوری شده «"Nel tempo e nell'amore»" قرار داشت. در ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۱، زاریلو آلبوم «"Unici al mondo»" را منتشر کرد که قبل از آن، تک آهنگ «La prima cosa che farò» منتشر شد و از طریق یک تور کنسرت در ایتالیا تبلیغ شد. در فوریه ۲۰۱۷، زاریلو در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و در آنجا آهنگ «Mani nelle mani» را
خواند. جایگاه نهایی او در این رقابت یازدهم شد. در طول رقابت سانرمو، آلبوم جدید او با آهنگ های بی سابقه «Vivere e rinascere» منتشر شد. او با آهنگ «Nell'estasi o nel fango» برای بار آخر در جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۲۰۲۰ شرکت کرد.
آلچسته دِ آمبریس (Alceste De Ambris) (۱۵ سپتامبر ۱۸۷۴ - ۹ دسامبر ۱۹۳۴) روزنامه نگار، فعال سوسیالیست و سندیکالیست ایتالیایی بود که به عنوان یکی از بزرگترین نمایندگان سندیکالیسم انقلابی در ایتالیا شناخته می شود. سال های نخستین و سوسیالیسم. دِ آمبریس در لیچانا ناردی، استان ماسا-کارارا، به عنوان اولین فرزند از هشت فرزند فرانچسکو دِ آمبریس و والریا ریچی متولد شد. پدرش یک جمهوری خواه طرفدار ماتزینی بود و دِ آمبریس از سنین پایین به سیاست علاقه نشان داد. وضعیت اسفناک کارگران لونیجیانا و مبارزات آنها باعث شد که او در سن 18 سالگی به جنبش سوسیالیستی بپیوندد و در سال 1892 به یک مبارز و مبلغ حزب سوسیالیست ایتالیا تبدیل شود و در تشکیل محافل سوسیالیستی متعددی در منطقه خود، به ویژه در آولا و لا اسپتزیا، که او عضو آنها بود، شرکت کند. در سال ۱۸۹۳، در سن ۱۹ سالگی، در رشته حقوق دانشگاه پارما ثبت نام کرد و به خاطر مشارکتش در زندگی سیاسی استان و کمک به سازماندهی جنبش کارگری در منطقه، برجسته شد. د آمبریس در دانشگاه چند استاد سوسیالیست داشت و در اولترتورنته، منطقه کارگری پارما، زندگی می کرد. او بین سال های ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۵ در دانشگاه تح
صیل کرد اما به دلیل فعالیت های سیاسی اش فارغ التحصیل نشد. در این دوره، او به کارگران و دیگر دانشجویان پارما در اعتراضات علیه جنگ های استعماری ایتالیا در آفریقا پیوست و در سال ۱۸۹۶ توسط مقامات هدف قرار گرفت و به افترا در مطبوعات متهم شد. در سال ۱۸۹۷، او برای خدمت اجباری سربازی در لا اسپتزیا فراخوانده شد، جایی که سعی کرد از خدمت فرار کند تا به گروهی از جمهوری خواهان ایتالیایی که برای جنگیدن در جنگ یونان و عثمانی در سال ۱۸۹۷ به یونان رفته بودند، بپیوندد. دِ آمبریس معتقد بود که یونان «جامعه ای آزاد و برابر، سرشار از برادری و همبستگی و قادر به فداکاری» ایجاد کرده است، که نمایانگر چیزی است که او می خواست در ایتالیا بسازد. او از الگوی یونان در مخالفت با ناسیونالیسم محافظه کار ایتالیایی استفاده کرد و ایده همبستگی با مردم مظلومی را که برای آزادی می جنگند، تأیید کرد. اگرچه برخی منابع ادعا می کنند که دِ آمبریس به دلیل تلاش برای فرار از خدمت دستگیر شد، برخی دیگر ادعا می کنند که او مجازات نشد. در سال ۱۸۹۸، او در نوشتن روزنامه «لا ترا» مشارکت داشت، روزنامه ای که مقالات آن شرایط دهقانان ماسا-کارارا را محکوم می کرد. دهقانان
تقریباً تمام وقت خود را صرف کار می کردند و در زمستان ۱۰ ساعت و در تابستان ۱۵ ساعت را به کار در زمینی اختصاص می دادند که همیشه حاصلخیز نبود. در همان سال، مجموعه ای از اعتراضات مردمی علیه افزایش قیمت نان در ایتالیا رخ داد.دِ آمبریس بار دیگر برای سرکوب اعتراضات به خدمت سربازی فراخوانده شد، اما او به احضاریه پاسخ نداد و برای فرار از دستگیری، مخفیانه به فرانسه مهاجرت کرد و در آنجا با دیگر ایتالیایی هایی که از سرکوب فرار می کردند، ملاقات کرد. او به کن و سپس به مارسی رفت و چند ماه در بندر کار کرد و با سختی زندگی کرد. دادگاه نظامی فلورانس او ​​را به جرم فرار از خدمت به یک سال زندان محکوم کرد. دِ آمبریس سپس به برزیل رفت. "اولین اقامت او در برزیل و هتل آوانتی!". دِ آمبریس به همراه دیگر مهاجران فقیر که با وعده های دولت برزیل که در آن زمان مهاجرت اروپایی ها را تشویق می کرد، جذب شده بودند، به طور غیرقانونی با کشتی از ایتالیا وارد برزیل شد. آلچسته در ابتدا قصد داشت به مونته ویدئو برود، اما مدتی را در ریودوژانیرو با برادرانش آلفردو و آنجلو گذراند که از سال 1894 در برزیل بودند و توسط آنها متقاعد شد که در این کشور بماند. او ب
عداً در سائوپائولو ساکن شد. او که از عذاب هایی که در طول سفر 25 روزه با کشتی دیده بود، متزلزل شده بود، تصمیم گرفت شرایط زندگی و کار مهاجران ایتالیایی را در مزارع قهوه مطالعه کند و با یکی از قطارهایی که کارگران را به مزارع می برد، از Hospedaria dos Imigrantes در براس حرکت کرد و به مهاجران کمک کرد تا خود را در انجمن ها و سندیکاها سازماندهی کنند. در سال ۱۹۰۰، او در تأسیس روزنامه سوسیالیستی «"آوانتی!"» شرکت کرد که نام خود را از نام ایتالیایی اش گرفته بود و قصد داشت ارگانی در خدمت کارگران و مبارزات اجتماعی باشد. این روزنامه تیراژ خوبی در میان جامعه ایتالیایی در سائوپائولو داشت و به طور کلی، از اصلاحات اجتماعی که می توانست به نفع طبقه کارگر باشد و تشکیل انجمن های مقاومت کارگری با هدف بهبود شرایط زندگی کارگران حمایت می کرد. «آوانتی!» یکی از اولین نشریات چپ گرا بود که در برزیل منتشر شد و سردبیران آن تلاش کردند تلاش های خود را با گرایش های مختلف سوسیالیستی متحد کنند، به طوری که در صفحات روزنامه جایی برای مواضع اصلاح طلبانه تر، مانند مواضع آلسبیادس برتولوتی، و همچنین برای مواضع رادیکال تر، مانند مواضع دِ آمبریس، وجود د
اشت. در پایان سپتامبر ۱۹۰۱، زمانی که روزنامه در شرف تکمیل یک سال انتشار بود، دِ آمبریس مقاله ای منتشر کرد که در آن کارگران برزیل را به سازماندهی مستقل خود دعوت کرد و ادعا کرد که بسیاری از پیشرفت ها را می توان مستقیماً از طریق اقدام و سازماندهی طبقه کارگر به دست آورد. در شماره بعدی، برتولوتی در پاسخ استدلال کرد که سازمان های کارگری هدفشان افزایش دستمزدها و بهبود زندگی طبقه کارگر است، اما این نباید به این نتیجه منجر شود که انجمن های اقتصادی باید نقش دولت و حزب را نادیده بگیرند و سازمان های کارگری نمی توانند و نباید به نوعی بر آنها فشار وارد کنند. علیرغم این جدل ها، ایده سوسیالیستی نیاز به یک اتحادیه کارگری برای مبارزات اقتصادی و یک حزب برای مبارزات سیاسی در "آوانتی!" غالب شد. خود دِ آمبریس، در یک کنگره سوسیالیستی که بین ۳۰ مه و ۲ ژوئن ۱۹۰۲ برگزار شد، از اقدام انتخاباتی دفاع کرد و لزوم ثبت نام سوسیالیست ها در فهرست های انتخاباتی را اعلام کرد و از خارجی ها دعوت کرد تا ملی گرایی را کنار بگذارند و برای برخورداری از حق رأی، تابعیت بگیرند. او همچنین در همان دوره عضو فعال لیگ دموکراتیک ایتالیا ( "Lega Democratica Ital
iana") و حلقه سوسیالیست های آوانتی!» (Circolo Socialista Avanti!) بود و چندین کنفرانس در شهر سائوپائولو برگزار کرد. او همچنین تعدادی سفر تبلیغاتی به داخل کشور انجام داد و در آنجا به یافتن لیگ ها و باشگاه های سوسیالیستی کمک کرد. در ۱۲ ژانویه ۱۹۰۱، آوانتی! اولین تلاش ها برای ایجاد یک حزب سوسیالیستی را اعلام کرد و در ماه فوریه، مبارزانی که در اطراف روزنامه جمع شده بودند، با شور و شوق فراوان اعتصاباتی را که در سائوپائولو آغاز شد، به ویژه پس از اعتصاب در کارخانه نساجی آلوارز پنتادو که به سایر دسته ها گسترش یافت، مشاهده کردند. پیروزی اعتصاب کنندگان در کارخانه نساجی پنتادو که خواستار بازگرداندن تعرفه قدیمی، کاهش جریمه ها و اقداماتی برای پایان دادن به بدرفتاری بودند، توسط روزنامه به عنوان یک پیروزی بزرگ تلقی شد. د آمبریس و برتولوتی، که از طرف آوانتی! در طول مذاکرات به عنوان واسطه عمل کرد و به محض شنیدن خبر پیروزی به براس رفت تا به اعتصاب کنندگان خبر دهد. آوانتی! همچنین به نمایندگی از آنجلو لونگارتی، دهقان ایتالیایی که مالک کارخانه ای که در آن کار می کرد، دیوگو اوژنیو سالز، برادر کامپوس سالز، رئیس جمهور وقت جمهوری برز
یل، را به قتل رساند، کمپینی را به راه انداخت. آلچسته و برادرش آنجلو در سائوپائولو بودند که خبر مرگ غیرمنتظره مادرشان را دریافت کردند. سردبیران آوانتی! برای هر دوی آنها درودهای محبت آمیز فرستادند. در سپتامبر 1901، او از سردبیری روزنامه کناره گیری کرد و استدلال کرد که می خواهد زمان بیشتری را به تبلیغات اختصاص دهد و کار بر روی سالنامه سوسیالیستی برای سال 1902 را آغاز کند که چند ماه بعد با متن، پرتره و کاریکاتور منتشر شد. این سالنامه شامل مقدمه ای نوشته ی دِ آمبریس، متنی با عنوان سوسیالیسم یکپارچه از انریکو فری سوسیالیست، متنی درباره ی سوسیالیسم از استوام استرلا، اشعار و داستان های کوتاهی از جووانی چنا، رائول پمپئیا، ادموندو دِ آمیسیس و خود دِ آمبریس با عنوان «شورش (صحنه ی زندگیِ افسانه ای)» بود که داستان آنجلو لونگارتی و دشواری های کار روستایی را روایت می کرد، دشواری هایی که این مهاجر را به اقدام افراطی قتل کشاورز سوق داد. در سال ۱۹۰۲، او به مدیریت آوانتی بازگشت! و در کنگره ی سوسیالیستی که بین پایان ماه مه و آغاز ژوئن همان سال برگزار شد، شرکت کرد. در آوریل ۱۹۰۳، دادگاه سائوپائولو او را به جرم افترا از طریق مطبوع
ات علیه نیکولا ماتارازو، صنعتگر، به ۴ ماه و ۲۰ روز زندان محکوم کرد. برادرش آلفردو، که وکیل بود، در طول روند اخراج از آلچسته دفاع کرد و خواستار بررسی پرونده توسط دیوان عالی ریودوژانیرو شد تا حکم لغو شود. با این حال، با توجه به اینکه محکومیت او به جرم فرار از خدمت مشمول عفو شده بود، د آمبریس ترجیح داد به ایتالیا بازگردد. شباهت با سندیکالیسم انقلابی و اعتصاب پارما در سال ۱۹۰۸. در برزیل، دِ آمبریس به یک سازمان دهنده باتجربه و روزنامه نگاری مشهور به خاطر سرسختی و قدرت جدل هایش تبدیل شد. در ایتالیا، او سمت های مهمی را در انجمن های سندیکالیسم بر عهده گرفت. به محض بازگشت، دبیر اتاق کار در ساوونا، لیگوریا شد و عمدتاً با کارگران فلزکار کار می کرد. در پایان سال ۱۹۰۴، او از ساوونا به دبیرخانه فدراسیون ملی شیشه سازان، مستقر در لیورنو، توسکانی، که در آن زمان یکی از مبارزترین انجمن ها در ایتالیا بود، نقل مکان کرد. او حتی از راه دور، کار سوسیالیست های ایتالیایی در برزیل را نیز هماهنگ می کرد و خبرنگار روزنامه فانفولا بود. در این دوره، او به سندیکالیسم انقلابی نزدیک شد، مفهومی که در میان کارگران و عناصر رادیکال حزب سوسیالیست ا
یتالیا، به ویژه پس از اعتصاب عمومی ۱۹۰۴، که توسط سندیکالیست های انقلابی و سوسیالیست های رادیکال که در اتاق کار پارما در حال قدرت گرفتن بودند، تقویت می شد. دِ آمبریس در مقاله ای برای نشریه ی فانفولا در سال ۱۹۰۵، ضمن اظهار نظر در مورد کنگره ی سوسیالیست های ایتالیایی که در سوئیس برگزار شد، به قدرت گرفتن این مفهوم در حزب سوسیالیست ایتالیا اشاره کرد. پیشنهادهای سندیکالیست ها شکست خورده بود، اما با اختلاف ۳۶۳ رأی در مقابل ۴۰۲ رأی برای اصلاح طلبان. در پایان آن سال، دِ آمبریس در رم بود و شروع به همکاری با «دیوینیر سوسیال» انریکو لئونه، «لا جیوونتو سوسیالیستا»، ارگان فدراسیون ملی جوانان سوسیالیست، و «ایل سینداکاتو اپرایو» کرد و مقالاتی نوشت که موضع او را در حمایت از سندیکالیسم انقلابی روشن می کرد و تأیید می کرد که اتحادیه کارگری ابزاری است که تحول جامعه را به ارمغان می آورد و پرولتاریا را قادر می سازد تا قدرت را مدیریت کند، از طریق مبارزه، گذار از دولت به سازمان اقتصادی طبقه را تعیین کند و از استقلال سندیکاها در برابر احزاب سیاسی دفاع کند. از نظر دِ آمبریس، سوسیالیسم پارلمانی ویژگی پرولتری و تهاجمی خود را رها کرده بود
تا در یک قانون گرایی و انسان گرایی «خرده بورژوایی» با ادعای نمایندگی «منافع عمومی» راکد شود و منافع طبقه کارگر را که به نام آن ظهور کرده و خود را مطرح کرده بود، فدا کند. این روند از آن زمان ادامه داشته است. ۱۹۰۱، زمانی که حزب سوسیالیست ایتالیا شروع به همکاری با دولت های لیبرال جوزپه زاناردلی و جووانی جولیتی کرد. بنابراین، سندیکالیسم انقلابی به عنوان جایگزینی برای سوسیالیسم اصلاح طلب ظاهر شد. دِ آمبریس در سال ۱۹۰۶ مدت کوتاهی را در بانیونه به همراه پدر و برخی از برادرانش گذراند، جایی که در آنجا سخنرانی می کرد و با روزنامه لا ترا که در همان سال دوباره تأسیس شده بود، همکاری می کرد. او در سال ۱۹۰۷ با خانواده اش در لونیجیانا بود که برخی از دوستانش برای او نامه نوشتند و از او خواستند که سمت دبیری اتاق کار پارما را بر عهده بگیرد. دِ آمبریس با اشتیاق این دعوت را پذیرفت و در ماه نوامبر، سردبیر نشریه ی «اینترناسیونال» شد که «سخنگوی بزرگ سندیکالیسم انقلابی» محسوب می شد. پیش از ورود او، اتاق کار هنوز تحت کنترل اصلاح طلبان بود، اما بیشتر کارگرانی که عضو آن بودند، از زمان اعتصاب ۱۹۰۴ مواضع رادیکال تری اتخاذ کرده بودند. هنگ
امی که او به عنوان دبیرکل سازمان منصوب شد، جنبش کارگری در استان پارما، پس از شکست های متوالی و به دلیل شکاف بین سوسیالیست های میانه رو و رادیکال و بین لیگ های شهری و روستایی، دوره ای از بحران را سپری می کرد. دعوت از دِ آمبریس برای ریاست اتاق کار، با توجه به اعتبار زیادی که او در منطقه داشت، به عنوان تلاشی برای سازماندهی مجدد جنبش در نظر گرفته شد. دِ آمبریس، به عنوان دبیر اتاق کار پارما، در تلاش برای پاسخ به تمایل کارگران به دموکراتیزه کردن اتحادیه ها، سعی کرد ابزارهایی ایجاد کند که امکان تأثیرگذاری مؤثر بر انتخاب های اعضا را تضمین کند. در مورد مهم ترین تصمیمات، مانند شروع یا عدم شروع اعتصاب، از نمایندگان و جلسات و همه پرسی های متعدد استفاده می شد. تنها در عرض چند ماه، اعضای اتاق به 30000 نفر افزایش یافت. علاوه بر این، دِ آمبریس تمام تلاش خود را برای جلوگیری از اختلافات سیاسی درون اتحادیه انجام داد، با این نظر که اگر کارگران ورود سازمان به مبارزه انتخاباتی را مفید می دانند، این تصمیم باید به اتفاق آرا در میان کارگران متشکل در اتاق گرفته شود. در سال 1907، پس از اینکه دِ آمبریس به عنوان دبیر اتاق کار پارما منصوب