Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تکتونیک، مقیاس زمانی زمین شناسی، و تأثیر عواملی مانند تنش و گرما بر چینه بندی تلاش کردند. این منجر به درک بهتر موضوعات مختلف، از جمله ذخایر معدنی مغناطیسی، تکتونیک جهانی، و رفتار سنگ ها و خاک ها تحت دماها و فشارهای مختلف شد. در سال ۱۹۵۴، مری سی. رابیت اولین کتاب خود را با عنوان "خلاصه های ژئوفیزیکی ۱۵۷: آوریل-ژوئن ۱۹۵۴: خلاصه های ادبیات جاری مربوط به فیزیک زمین جامد و اکتشافات ژئوفیزیکی"، همراه با دوروتی بی. ویتالینو، اس.تی. وسلوسکی و دیگران منتشر کرد. اندکی بعد، در سال ۱۹۵۶، او کتاب "خلاصه های ژئوفیزیکی، ۱۶۶: ژوئیه-سپتامبر ۱۹۵۶" را منتشر کرد. پس از بازنشستگی در سال ۱۹۷۸، مری سی. رابیت به علاقه خود به زمین شناسی ادامه داد و یک تاریخچه سه جلدی و ارزیابی از سیاست های علمی زمین و نقشه برداری فدرال منتشر کرد. جلد اول کتاب "مواد معدنی، زمین ها، و زمین شناسی برای دفاع مشترک و رفاه عمومی" در سال ۱۹۷۹ منتشر شد. در سال ۱۹۸۰، او جلد دوم "مواد معدنی، زمین ها، و زمین شناسی برای دفاع مشترک و رفاه عمومی" و همچنین کتاب "جان وسلی پاول: سرباز، کاوشگر، دانشمند" را منتشر کرد. "جلد ۳: ۱۹۰۴‒۱۹۳۹" در سال ۱۹۸۶ منتشر شد. در همان سال
، رابیت همچنین کتاب "تاریخچه مختصر سازمان زمین شناسی ایالات متحده" را منتشر کرد. در سال ۱۹۹۵، مری سی. رابیت کتاب "کاوش جان وسلی پاول در رودخانه کلرادو" را منتشر کرد. این اثر آخرین کار منتشرشده او بود، پیش از انتشار جلد چهارم در سال ۲۰۱۵. رابیت نگارش این جلد را آغاز کرده بود، اما توسط کلیفورد ام. نلسون، زمین شناس USGS که نویسنده مشترک کتاب بود، به پایان رسید. این متون موضوعات اواخر قرن ۱۸ و اوایل قرن ۱۹ را از منظر تاریخ زمین شناسی، مواد معدنی و استخراج معدن بررسی می کنند. رابیت همچنین اطلاعاتی دربارهٔ جغرافیا، توپوگرافی و دیرین شناسی ارائه می دهد. آثار او بر تعدادی از زمین شناسان، از جمله جرج دبلیو. وایت و جیمز آر. فلمینگ، تأثیر گذاشته اند. مشارکت های او در مقاله وایت، "منطقه رودخانه کلرادو و جان وسلی پاول" و همچنین "جان وسلی پاول و مردم شناسی منطقه دره" توسط اد.دی. مک کی، دان دی. فاولر، رابرت سی. اویلر، و کاترین اس. فاولر و "مواد معدنی، زمین ها، و زمین شناسی برای دفاع مشترک و رفاه عمومی - جلد سوم: ۱۹۰۴–۱۹۳۹" توسط جیمز آر. فلمینگ مورد ارجاع قرار گرفته اند.
الیزابت دی.ای. مگنوس کوهن (; – ) نخستین زنی بود که مجوز طبابت در ایالت لوئیزیاناِ آمریکا را دریافت کرد. زندگی اولیه و تحصیلات. کوهن در ۲۲ فوریه ۱۸۲۰ در شماره ۲۰۵ خیابان هادسون، نیویورک سیتی، از فوبی (نام خانوادگی اصلی: مگنوس) و دیوید کوهن از انگلستان زاده شد. او بعدها با آرون کوهن در نیویورک ازدواج کرد و از این ازدواج صاحب پنج فرزند شد. پس از مرگ نخستین پسرش بر اثر بیماری سرخک، کوهن زندگی خود را وقف پزشکی کرد و اظهار داشت که باید کارهای بیشتری برای نجات پسرش انجام می شد.بنابراین تصمیم گرفت «خودش پزشک شود و به مادران کمک کند تا کودکانشان را سالم نگه دارند.» او با کلیشه رایج یهودی آن زمان مبنی بر اینکه پسران باید کسانی باشند که به دنبال دستاوردهای حرف های مانند پزشک شدن هستند، به چالش برخاست. دانشکده پزشکی. در سال ۱۸۵۳، کوهن در کالج پزشکی زنان پنسیلوانیا در فیلادلفیا ثبتنام کرد. او در سال ۱۸۵۴ برای ورود به دانشکده پزشکی در فیلادلفیا اقدام کرد و در کالج پزشکی زنان پنسیلوانیا پذیرفته شد که در سال ۱۸۶۷ به کالج پزشکی زنان پنسیلوانیا تغییر نام داد. او در سال ۱۸۵۷ با رتبه پنجم در میان ۳۶ نفر از کلاس خود فارغالتحصیل ش
د. عنوان پایاننامه او «بیرون زدگی رحم» بود. مذهب. کوهن در طول زندگی خود تظاهرات آشکاری به یهودیت نداشت، اما تعهد او به ایمانش در بیانیه مکتوبی که در سال ۱۹۰۲ به برادرش داد، آشکار شد: «من مطمئن نیستم در جهان پس از مرگ چه خواهم داشت، بنابراین سعی می کنم از آنچه اینجا به من داده شده لذت ببرم… من… نهایت تلاشم را می کنم تا بر اساس تصور خودم از خوبی خوب باشم - یعنی در ترس از خدا زندگی کنم و ده فرمان او را نگه دارم.» انتخاب او برای آسایشگاه پس از بازنشستگی در سال ۱۸۸۷، تعهدش به یهودیت را تثبیت کرد. حرفه و زندگی. در سال ۱۸۵۷، پس از اخذ مدرک پزشکی، کوهن به همسرش در نیواورلئان پیوست. او بلافاصله توجه انجمن پزشکی شهر را جلب کرد و با اشتیاق مورد استقبال قرار گرفت. به مدت سی سال از ۱۸۵۷ تا ۱۸۸۷، او از مردم محله فرانسوی نیواورلئان در دورهای مراقبت کرد که با همه گیری های دورهای تب زرد و آبله مشخص می شد. در طول بیشتر دوران خدمتش، او عمدتاً زنان و کودکان را در یک مطب خصوصی درمان می کرد. او این دوران را اینگونه توصیف کرد: «مراقبت از خانواده ها در طول نسل ها». همچنین در مصاحبهای با تایمز-پیکایون نقل قول شد که گفته است: «وقتی به
اینجا آمدم، به من نیاز داشتند.» با وجود این دستاوردها، او هنوز با تبعیض شدیدی مواجه بود و در نتیجه در سال ۱۸۶۷ در دایرکتوری شهر به عنوان قابله فهرست شد. سپس در سال ۱۸۶۹ به عنوان پزشک زن ذکر شد. تا سال ۱۸۷۶ بود که سرانجام عنوان پزشکی، به عنوان خانم الیزابت کوهن، پزشک را دریافت کرد. او در سال ۱۸۸۷ از طبابت بازنشسته شد. در مصاحبه خود با نیواورلئان تایمز-پیکایون، او به خاطر آورد که هنگام پذیرش به عنوان ساکن بخش «سالخوردگان و ناتوانان» آسایشگاه تورو در سال ۱۸۸۸، مجبور شد از مسئول ثبت بخواهد که «M.D. را بعد از نامش» اضافه کند. در طول اقامتش در آنجا، او در اتاق خیاطی و لباس داوطلبانه کار می کرد. در مصاحبهای در فوریه ۱۹۲۰ به مناسبت صدسالگیاش، کوهن اظهار داشت که هنوز به رویدادهای جاری علاقه مند است. او به ویژه به متمم نوزدهم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا که قرار بود همان سال اجرا شود و به زنان آمریکایی حق رأی می داد، علاقه داشت. او نقل قول شد که گفته است: «خوشحالم که می بینم دختران امروز در حال تحصیل هستند،» «در جوانی من مجبور بودی برای آن بجنگی… و من نیز به حق رأی اعتقاد دارم - وقتی زنان بتوانند رأی دهند و از اموا
ل و فرزندان خود محافظت کنند، اوضاع بهتر خواهد شد. حتی اگر صد ساله هم باشم، من طرفدار حق رأی برای زنان هستم.»
وندی هانت (به انگلیسی: Wendy Hunt) (زاده ۸ سپتامبر ۱۹۵۲ – درگذشته ۷ اوت ۲۰۱۷) یک دی جی باشگاه دیسکو آمریکایی مستقر در فلوریدا و ماساچوست بود. دوران اولیه زندگی و تحصیل. هانت در گلندیل، کالیفرنیا به دنیا آمد و در ماربلهد، ماساچوست بزرگ شد. او دختر دونالد ادگار هانت و ایوان ادوینا ریدل بود. او در سال ۱۹۷۰ از دبیرستان ماربلهد فارغ التحصیل شد و در دانشگاه نورث ایسترن تحصیل کرد و در آنجا شروع به آموزش برای حرفه پرستاری کرد. حرفه. هانت کار خود را به عنوان دی جی در سال ۱۹۷۴ در کلاب ۱۲۷۰ در بوستون آغاز کرد. به عنوان «یکی از معدود دی جی های زن بوستون» در آن زمان، او به سرعت طرفدارانی پیدا کرد و به عنوان دی جی در کلاب های دیسکو و رویدادهای جامعه LGBTQ در شهرهای مختلف، از جمله جشنواره زمستانی در ساحل جنوبی میامی، جشنواره سفید در پام اسپرینگز، جشنواره بنفش در دالاس و جشنواره صعود در آتش جزیره پاینز، مورد تقاضا بود.او همچنین در کروزهای دریایی و رویدادهای جمع آوری کمک مالی فعالیت داشت، موسیقی برای برنامه های رادیویی میکس کرد، و رکوردهایی تولید کرد. در اوایل سال ۲۰۱۷، او در «اولین جشنواره پراید فورت لادردیل در دوران ترامپ»
سخنرانی کرد. زندگی شخصی. هانت تصدیق کرد که با اعتیاد و اختلال دوقطبی مبارزه می کند. او داوطلب نجات لابرادور رتریور فلوریدا بود. هانت در تابستان ۲۰۱۷ در سن ۶۴ سالگی در ویلتون مانورس، فلوریدا در اثر خودکشی درگذشت.
مَیار محمّد الغِیطی (۷ ژوئن ۱۹۹۲) بازیگر مصری است. بازیگری را از کودکی در ۵ سالگی در سریال الحصیده در سال ۱۹۹۷ آغاز کرد. در سال ۲۰۰۸ با فیلم «کاپیتان هیما» با هنرمندی تامر حسنی به هنرپیشه حرفه ای تبدیل شد و در همان سال سریال های «قلب مرده» و «ادهم الشرقاوی» را ارائه کرد که از این طریق برنده جایزهٔ بهترین چهره در حال ظهور شد. پیشتر در سال ۲۰۰۳ در سریال «لبهٔ چاقو» نقش آفریده بود. زندگی و پیشه. میار الغیطی در ۷ ژوئن ۱۹۹۲ در قاهره به دنیا آمد. او دختر بزرگ محمد الغیطی فیلمنامه نویس و مادرش منی بارومه شخصیت رسانه ای است. خواهرش می الغیطی زادهٔ ۱۹۹۸ نیز بازیگر است. اولین حضور او در دنیای بازیگری در سریال الحصیده در سال ۱۹۹۷ بود که در آن زمان کودکی ۵ ساله بود. از کودکی عاشق بازیگری بود، اما پدرش اصرار داشت که تا پایان تحصیل از این عرصه دوری کند. او در دانشکدهٔ ارتباطات جمعی در دانشگاه کانادایی الاهرام ثبت نام کرد و سعی کرد تحصیلات خود را با استعداد بازیگری خود هماهنگ کند. او همچنین در سال ۲۰۰۲ در سریال «ذبح کننده» و در ۲۰۰۳ در ۱۱ سالگی با هدی سلطان، عبله کامل و هشام در سریال «حد السکین» شرکت کرد. اولین حضور هنری او
در فیلم «کاپیتان هیما» با تامر حسنی و طلعت زکریا به کارگردانی نصر محروس در سال ۲۰۰۸ بود. در همان سال در سریال های «روزها» ، «وحشت و عشق» ، «دختر این زمان» ، «ادهم الشرقاوی» و «قلب مرده» شرکت کرد.در سال ۲۰۰۹ در نمایش «چاقو و سیب (زنان و خون)» ، سریال «فرار از غرب» و سریال کمدی «سیت کوم-حرمت یا بابا» شرکت کرد. در سال ۲۰۱۰ در قسمت دوم کمدی «حرمت یا بابا»، فیلم «هر سه روی آن کار می کنند» و فیلم «زندگی در لحظه» شرکت کرد. در سال ۲۰۱۱ در دو سریال «خیابان های پشتی» و «لحظهٔ میلاد» و نمایش «گل سرخ باغ ها» شرکت کرد. او در سال ۲۰۱۲ به عنوان مجری در برنامهٔ «ملکهٔ طبخ» شرکت کرد. در سریال ما با سوءنیت به همراه غاده عبدالرزاق، ماجد المصری و طارق لطفی به کارگردانی محمد سامی شرکت کرد. در ابتدای سال ۲۰۱۳ در فیلم «فوریهٔ سیاه» به همراه خالد صالح و احمد ظاهر به کارگردانی محمد امین شرکت کرد. در همان سال در سریال «آدم و جمیله» و نمایش «بدر البدور و البیر المسحور» نقش آفرید. در سال ۲۰۱۴ در سریال «سرایا عابدین»، سریال و فیلم «یک صعیدی» ظاهر شد.سپس در سال ۲۰۱۵ در سریال های «وِش تانی» و «یک مرد می خواهم» شرکت کرد. در سال ۲۰۱۶ در سری
ال «گرند هتل» و «جراب حواء» و نمایش «عشق در بالا» شرکت کرد. در سال ۲۰۱۷، او در قسمت سوم «داستان دختران» و سریال های «نُه پسران» و «السرایا» ظاهر شد. در ۲۰۱۸، در سریال های «درهای شک» و «دیوای مرده را رها کنید» شرکت کرد. او در سال ۲۰۱۹ در سریال های «پادشاهی کولیان» و «سوپر میرو» شرکت کرد. در سال ۲۰۲۲ در سریال «جزیرهٔ غمام» و فیلم «در ۲ طلعت حرب اتفاق افتاد» ظاهر شد و آخرین کارهایش در سال ۲۰۲۴ سریال «شکار عقرب ها» و «اتفاقی» در فصل درام رمضان بود. در سال ۲۰۲۵ در سریال «جنایت نیمه شب» در نقش میسون ظاهر شد. زندگی شخصی. میار الغیطی جشن نامزدی خود را با شریف العالمی در ژوئیه ۲۰۱۹ اعلام کرد.او در ۲۹ نوامبر ۲۰۲۰ ازدواج خود را اعلام کرد. مراسم ازدواج با حضور خانواده، دوستان نزدیک و تعدادی از ستارگان هنر برگزار شد. میار جزئیات زیادی از زندگی زناشویی خود را فاش نکرد و ترجیح می دهد حریم خصوصی خود را به دور از توجهات حفظ کند. در نوامبر ۲۰۲۴، او تولد اولین دخترش را اعلام کرد.
رابطه جنسی خشک به عمل جنسی اشاره دارد که در آن نزدیکی جنسی بدون روانکاری واژنی انجام می شود. روانکاری واژنی می تواند با استفاده از داروهای گیاهی، مواد شوینده خانگی، ضدعفونی کننده ها، با پاک کردن واژن، یا با قرار دادن برگ ها در واژن و دیگر روش ها انجام شود. رابطه جنسی با افزایش خطرات بهداشتی مرتبط است. حذف یا جلوگیری از روانکاری واژنی از طریق روش های مرتبط با رابطه جنسی خشک باعث افزایش اصطکاک در حین نزدیکی می شود، که ممکن است به عنوان افزایش تنگی واژن تلقی شود و برخی بر این باورند که این امر لذت جنسی را برای شریک مرد افزایش می دهد. برخی از مردانی که بر این نوع رابطه اصرار دارند، زنان «خیس» را به عنوان بی عفت می دانند. رابطه جنسی خشک می تواند برای زنان و مردان دردناک باشد. این نوع از رابطه در آفریقای جنوب صحرا رایج است و همچنین در سورینام در میان زنان آفرو-سورینامی گزارش شده است. خطرات سلامتی. این عمل به شیوع بالای ایدز در آفریقا مرتبط است. این عمل به عنوان عاملی که خطر انتقال بیماری های مقاربتی (STDs) را برای هر دو شریک، از جمله HIV، افزایش می دهد، شناخته می شود و به چندین روش این خطر را افزایش می دهد. افزایش
اصطکاک در حین نزدیکی می تواند باعث بریدگی در بافت واژن شود. خشک کردن واژن همچنین ضدعفونی کننده طبیعی لاکتوباسیل را که می تواند با بیماری های مقاربتی مقابله کند، از بین می برد. علاوه بر این، رابطه جنسی خشک خطر پاره شدن کاندوم را به دلیل افزایش اصطکاک افزایش می دهد. این عمل همچنین می تواند منجر به التهاب واژن یا زخم های تروماتیک شود که به نوبه خود ممکن است انتقال بیماری های مقاربتی را به روش های دیگر افزایش دهد.
سِفری خاتون (درگذشته پس از ۴۸۵ هـ. ق) شاهدخت سلجوقی و همسر خلیفه عباسی، المقتدی بالله، از زنان درباری اثرگذار سدهٔ پنجم هجری قمری بود. او دختر آلپ ارسلان، دومین سلطان بزرگ سلجوقی، و خواهر ملکشاه یکم بود. ازدواج او با خلیفه عباسی بخشی از سیاست هم پیمانی میان خلافت عباسی و دولت نوپای سلجوقی بود که در نیمه دوم قرن پنجم هجری قمری به طور فزاینده ای شکل گرفت. زندگی نامه. تبار و خانواده. سفری خاتون در خاندان سلجوقی زاده شد، پدرش آلپ ارسلان (حکومت: ۴۵۵–۴۶۵ هجری قمری) از فاتحان نامدار این دودمان بود و بر بخش های وسیعی از جهان اسلام از آسیای مرکزی تا خراسان و بین النهرین حکومت می کرد. مادر او، سَفَریه خاتون، در سال ۴۶۶ هـ. ق در اصفهان درگذشت. پس از درگذشت آلپ ارسلان، سلطنت به پسرش ملکشاه رسید و سفری خاتون به عنوان خواهر سلطان، جایگاهی ویژه در روابط سیاسی ایفا کرد. زمینهٔ ازدواج با المقتدی. در حدود سال ۴۸۰ هجری قمری، المقتدی بالله، خلیفه عباسی، از طریق سفیر و وزیرش عمیدالدین ابن جهیر، از سلطان ملکشاه درخواست کرد تا با یکی از دختران خاندان او ازدواج کند. ملکشاه، با مشورت همسرش ترکان خاتون، سفری خاتون را برای این وصلت برگ
زید. به گفته ابن اثیر، شرایطی سخت گیرانه برای این ازدواج تعیین شد؛ از جمله اینکه خلیفه باید تمامی همسران دیگرش را طلاق دهد و تا زمانی که سفری خاتون زنده است، همسر دیگری اختیار نکند، و همچنین مهریه ای گزاف پرداخت کند. این شرایط نشان از اقتدار سیاسی سلطان سلجوقی و خانواده سلطنتی او دارد. در واقع، خلیفه عباسی که در این دوره در سایه حمایت نظامی سلجوقیان قدرت داشت، برای استمرار اتحاد با دولت سلجوقی تن به این شرایط داد. ازدواج در بغداد برگزار شد و سفری خاتون وارد دارالخلافه شد. نقش سفری خاتون در سیاست سلجوقی–عباسی. در دورهٔ سلجوقی و عباسی، زنان خاندان های سلطنتی و خلافتی، اگرچه اغلب از قدرت رسمی محروم بودند، اما در پشت پردهٔ تحولات سیاسی و دیپلماتیک نقش مؤثری ایفا می کردند. این نقش ها معمولاً از طریق ازدواج های سیاسی، مادری شاهزادگان، مدیریت حرم سراها، و نفوذ غیررسمی بر پادشاهان و خلفا اعمال می شد. ازدواج های سیاسی یکی از ابزارهای رایج برای تثبیت اتحادها یا کاهش تنش ها میان قدرت های رقیب بود. در این بستر، زنان به عنوان واسطه های اتحاد میان دو دستگاه سیاسی عمل می کردند. نمونه ای برجسته از این فرایند، ازدواج سفری خات
ون، دختر آلپ ارسلان و خواهر ملکشاه سلجوقی، با خلیفه عباسی المقتدی بالله است. این ازدواج، که به دنبال مذاکرات سیاسی میان دو دربار انجام شد، گواهی بر جایگاه دیپلماتیک زنان در نظام های قدرت آن دوره است. لمبتون معتقد است که سفری خاتون نه تنها شاهدختی از دودمانی مقتدر بود، بلکه شرایط ازدواجش نیز نشان از اقتدار خانوادهٔ او دارد: خلیفه عباسی مجبور شد تمامی همسران دیگر خود را طلاق دهد و شرط وفاداری انحصاری به او را بپذیرد. چنین شروطی در یک جامعه مردسالار و مذهبی کم سابقه بوده و تنها در سایه قدرت فوق العادهٔ خاندان سلجوقی و حمایت ترکان خاتون، مادر ملکشاه، ممکن شد. این نمونه بیانگر آن است که زنان دربار، به ویژه مادران و دختران شاهان، می توانستند در تصمیم گیری های کلان سیاسی و تعیین مناسبات خلافت و سلطنت نقش آفرین باشند. فرزند و جدایی. از این پیوند پسری زاده شد، که برخی منابع او را جعفر نامیده اند. با این حال، پس از درگذشت ملکشاه در سال ۴۸۵ هـ. ق و آغاز رقابت های سیاسی میان جانشینان او، شرایط برای خلیفه دگرگون شد. خلیفه که دیگر خود را ناگزیر به حفظ اتحاد نمی دید، سفری خاتون را طلاق داد. پسر او نیز، علیرغم داشتن تبار سلج
وقی، از جانشینی در خلافت محروم شد. گفته شده که خلیفه از آغاز این ازدواج رضایت کامل نداشته و شرایط تحمیلی آن را توهین آمیز می دانسته است.
امیلی دانینگ بارینجر (؛ ۲۷ سپتامبر ۱۸۷۶ – ۸ آوریل ۱۹۶۱ (در سن ۸۴ سالگی)) نخستین جراح آمبولانس زن در جهان و اولین زنی بود که دوره رزیدنتی جراحی را گذراند. زندگی اولیه و تحصیل. امیلی دانینگ در اسکارسدیل، نیویورک، از ادوین جیمز دانینگ و فرانسیس گور لانگ زاده شد. این خانواده مرفه نیویورکی زمانی که او حدود ده سال داشت، با مشکلات مالی مواجه شدند و پدرش برای بازیابی ثروت خانوادگی به اروپا رفت و مادرش را با پنج فرزند تنها گذاشت. وقتی یکی از دوستان مادر دانینگ پیشنهاد داد که دخترشان می تواند شاگرد کلاهدوز شود، مادرش گفت: «این مسئله را حل می کند. تو به دانشگاه خواهی رفت.» دکتر ماری کورینا پاتنام جاکوبی، دوست خانواده، دوره آمادگی پزشکی دانشگاه کرنل را توصیه کرد و عموی او، هنری دبلیو. سیج، یکی از بنیانگذاران کرنل، موافقت کرد که شهریه اش را بپردازد. دوستان دیگر خانواده نیز در هزینه ها کمک کردند. امیلی دانینگ در سال ۱۸۹۷ فارغ التحصیل شد و تصمیم گرفت در کالج پزشکی بیمارستان زنان نیویورک تحصیل کند. در سال دوم تحصیل او، این کالج با دانشکده پزشکی جدید دانشگاه کرنل ادغام شد. علیرغم اخذ مدرک پزشکی در سال ۱۹۰۱ و کسب دومین نمره بر
تر در آزمون صلاحیت، بیمارستان گاورنر در نیویورک سیتی از اعطای دوره انترنی به او خودداری کرد. سال بعد او دوباره درخواست داد، این بار با حمایت شخصیت های سیاسی و مذهبی، و بیمارستان او را پذیرفت—نخستین زنی که تا آن زمان برای آموزش تکمیلی جراحی در خدمت به یک بیمارستان پذیرفته شده بود. دوره رزیدنتی. بر اساس وبسایت کتابخانه ملی پزشکی، «همکاران مرد برینجر در دوره رزیدنتی، برنامه های دشوار شیفت های اورژانس و وظایف بخش را به او محول می کردند و از راه های دیگر او را آزار می دادند.» او دربارهٔ این آزارها در زندگینامه خود نوشته است که «ارزش حمایت مربیان، خانواده، دوستان، کادر پرستاری و عموم مردم را نشان می دهد.» به عنوان یکی از نخستین پزشکان زن در جامعه خود، حضور او با کنجکاوی و توجه رسانه های محلی مواجه شد. او یک روز پس از اتمام دوره رزیدنتی در سال ۱۹۰۴ با بنجامین برینجر، همکار پزشک خود، ازدواج کرد. این زوج دو فرزند به نام های بنجامین لانگ برینجر و ولونا برینجر استیور داشتند. در طول جنگ جهانی اول، او به عنوان معاون رئیس کمیته خدمات جنگی بیمارستان های زنان آمریکا در انجمن پزشکی زنان ملی (که بعدها به انجمن پزشکی زنان آمریک
ا تغییر نام یافت) خدمت کرد و کمپینی برای جمع آوری پول جهت ارسال آمبولانس به اروپا رهبری کرد. حرفه متأخر. پس از جنگ جهانی اول، برینجر در چندین بیمارستان نیویورک، از جمله بیمارستان پلی کلینیک نیویورک، بیمارستان زنان و کودکان نیویورک، بیمارستان کینگستون اونیو در بروکلین، و بیمارستان زایمانی مارگارت هاگ کار کرد. او در مطالعه و درمان بیماری های مقاربتی تخصص داشت و همچنین در چندین از این بیمارستان ها سمت های رهبری را بر عهده گرفت. برینجر حامی حق رأی زنان بود و برای بهبود آموزش پزشکی زنان، بهداشت عمومی و اصلاحات در درمان زنان زندانی تلاش می کرد. او در سال ۱۹۴۲ رئیس انجمن پزشکی زنان آمریکا بود. در مقام هم رئیس کمیته خدمات جنگی این انجمن، او بیمارستان زنان آمریکا در اروپا را سازماندهی کرد که در طول و پس از جنگ مراقبت های پزشکی و جراحی ارائه می داد. در طول جنگ جهانی دوم، برینجر برای اعطای درجه افسری به پزشکان زن در سپاه ذخیره پزشکی ارتش تلاش کرد. فعالیت های لابیگری برینجر منجر به تصویب قانون اسپارکمن در سال ۱۹۴۳ توسط کنگره شد که به زنان اجازه می داد به عنوان افسر جزء در سپاه ذخیره پزشکی ارتش، و همچنین نیروی دریایی و خد
مات بهداشت عمومی خدمت کنند. او بعدها در دریِن و نیو کانان، کنتیکت زندگی کرد. در سال ۲۰۰۰ به تالار مشاهیر زنان کنتیکت راه یافت و در سال ۱۹۶۱ درگذشت. زندگینامه او با عنوان از بولوری تا بلویو: داستان نخستین جراح زن آمبولانس نیویورک، در سال ۱۹۵۲ توسط ام جی ام به فیلم دختر سفیدپوش تبدیل شد.
وَشَق (به انگلیسی: Lynx) سرده ای از گربه ایان است که شامل چهار گونهٔ وشق اوراسیایی، وشق کانادایی، وشق ایبری و گربه دم کوتاه است. این گربه سانان متعلق به زیرخانواده گربه ایان کوچک هستند. زیستگاه وشق، جنگل های کوهستانی با تراکم بالای بته و درختچه و علف است. وشق ها، گربه سانانی با رنگ خاکستری و خال های سیاه هستند و شباهت زیادی به گربه سانان دیگری به نام کاراکال دارند که در سردهٔ دیگری قرار دارند.
ژانا آقامیریان (؛ ) زاده - درگذشته ) هنرمند، منتقد هنری، معلم، نقاش اهل ارمنستان بود. وی بین سال های ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۵ میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در ۱۶ دسامبر ۱۹۳۶ در باتومی به دنیا آمد . وی اولین مؤسس و مدیر گالری کودکان ایروان، اولین موزه هنر کودکان جهان (و اتحاد جماهیر شوروی) بود. فعالیت وی در این موزه باعث ایجاد آموزش هنری برای بسیاری از هنرمندان، مانند سرگئی روبنیان شد. این گالری در سال ۱۹۷۰ توسط آقامیریان و همسرش هنریک ایگیتیان تأسیس شد و در سال ۱۹۷۸ به موزه هنر کودکان تغییر نام داد. این موزه بعدها بخشی از مرکز ملی زیبایی شناسی شد. وی همچنین برنده جوایزی همچون شهروند افتخاری ایروان شد. وی در ۱۵ ژوئیهٔ ۱۹۷۵ در سن ۳۸ سالگی در یک سانحه هوایی در مسیر ایروان-باتومی جان باخت. وی در آرمستان مرکزی ایروان (توخماخ) به خاک سپرده شد.
دوروتی جین فیلیپس (با نام خانوادگی پیشین: وینگفیلد) (زادهٔ ۲۷ ژوئیه ۱۹۴۵) یک شیمیدان آمریکایی و رئیس منتخب انجمن شیمی آمریکا است. او در زمینهٔ دوپاشی دایره ای و جداسازی زیستی فعالیت داشته است. در سال ۱۹۶۷، فیلیپس نخستین زن آفریقایی تبار بود که مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه وندربیلت دریافت کرد. زندگی اولیه و تحصیلات. فیلیپس در دوران جداسازی نژادی در جنوب ایالات متحده بزرگ شد. او یکی از هشت فرزند خانواده بود. پدرش، کشیش رابرت کَم وینگفیلد، پیش از آن که در "مدرسه الهیات باپتیست آمریکایی" برای کشیش شدن در کلیسای باپتیست تحصیل کند، به عنوان باربر در ایستگاه اتوبوس "گری هاوند" کار می کرد. مادرش، ربکا کوپر وینگفیلد، گه گاه کار خانگی انجام می داد. فیلیپس در دوران کودکی فقط سفیدپوستانی را می شناخت که مادرش برایشان کار می کرد. والدین او اهمیت زیادی برای تحصیلش قائل بودند و در نشست های محلی "انجمن اولیاء و مربیان سیاه پوستان" شرکت می کردند. خانوادهٔ وینگفیلد پس از تحریم اتوبوس رانی توسط رزا پارکس در سال ۱۹۵۶ فعال تر در جنبش حقوق مدنی شرکت کردند. برادرش در "تحصن های نشویل" شرکت داشت و خانواده اش از نخستین خانواده هایی
بودند که به نشویل، تنسی یکپارچه شدند. فیلیپس در یک دورهٔ تابستانی بنیاد ملی علوم ویژهٔ دانش آموزان آفریقایی تبار شرکت کرد که علاقه اش به مطالعهٔ شیمی را برانگیخت. او و دوست پسرش در یک رقابت ریاضی ایالتی «برای دانش آموزان رنگین پوست» شرکت کردند. فیلیپس در نهایت رشتهٔ شیمی را در دانشگاه ایالتی تنسی انتخاب کرد، اما در سال ۱۹۶۶ به دانشگاه وندربیلت منتقل شد. در ابتدا قصد داشت پزشکی بخواند، اما مشاورش او را از این کار منصرف کرد، چراکه معتقد بود او نمی تواند هم خانواده داشته باشد و هم به دانشکده پزشکی برود. فیلیپس به انجمن خواهری آلفا کاپا آلفا پیوست. او در دانشگاه وندربیلت شیمی خواند و در سال ۱۹۶۷، نخستین زن آفریقایی تباری شد که مدرک کارشناسی هنرها را از این دانشگاه دریافت کرد. تحصیل در دانشگاه وندربیلت نخستین تجربهٔ فیلیپس از حضور در کلاس هایی با هم کلاسی ها و استادان سفیدپوست بود. پس از فارغ التحصیلی، در زمینهٔ پژوهش های داروشناسی روانی فعالیت کرد. او دورهٔ دکترای خود را در دانشگاه سینسینتی به پایان رساند و بار دیگر، نخستین زن آفریقایی تباری شد که در سینسینتی مدرک دکترای زیست شیمی گرفت. فیلیپس در سال ۱۹۷۳ به انجم
ن شیمی آمریکا پیوست. او روی ویروس R17 کار کرد و از دوپاشی دایره ای و تشدید پارامغناطیسی الکترونی برای درک ساختار پروتئین ویروسی استفاده نمود. در حین تحقیق روی ویروس R17، فیلیپس با کارهای "پاتریک آوریل" در شرکت داو کمیکال آشنا شد و تصمیم گرفت برای کار در آنجا درخواست بدهد. حرفه. پس از فارغ التحصیلی، فیلیپس به عنوان دانشمند آزمایشگاهی به شرکت داو کمیکال پیوست. او توسعهٔ دوپاشی دایره ای را آغاز کرد و شروع به کار روی آنتی بیوتیک ها و علف کش ها نمود. فیلیپس در شرکت داو کمیکال به دانشجویان دانشگاه ایالتی میشیگان کمک کرد تا آنتی بیوتیک های موجود در خوراک دام را تحلیل کنند. او تأثیر این ترکیبات بر رشد حیوانات را بررسی و مشخص کرد. فیلیپس مخترع چندین اختراع ثبت شده در این زمینه است، از جمله روشی برای بهبود شیردهی و دیگری برای بهینه سازی استفاده از خوراک. فیلیپس در سال ۱۹۸۴ به شرکت واترز پیوست و تا سال ۱۹۹۶ در بخش تحقیق و توسعه فعالیت کرد. او در شرکت واترز عضوی از بخش تحقیقات و توسعه شیمیایی بود و روی توسعهٔ مواد بسته بندی برای کروماتوگرافی و جداسازی های زیستی کار کرد. تحت رهبری او، تیم تحقیقاتی بسته بندی های تبادل یونی
"اکسل پلاس" را توسعه داد که برای جداسازی پروتئین ها به کار می رفت. او به همکاری با شرکت زیست فناوری شرکت میلی پور پرداخت و برای ارائهٔ دستاوردهای شرکت واترز به سراسر جهان سفر کرد. حوزهٔ کاری او به کروماتوگرافی مایع با کارایی بالا نیز گسترش یافت. فیلیپس همچنین روی مولکول های کوچک، از جمله داروی سیلدنافیل تحقیق کرد. او به عنوان مدیر بازاریابی بالینی و مدیر بازاریابی راهبردی خدمت کرد. فیلیپس در توسعهٔ ستون های "متقارن" و کارتریج های اویسیس شرکت واترز نقش داشت. در هر دو شرکت شرکت داو کمیکال و شرکت واترز، او از پژوهش و توسعه به مدیریت تجاری انتقال یافت. فیلیپس پس از نزدیک به سی سال فعالیت حرفه ای، در سال ۲۰۱۳ به عنوان مدیر بازاریابی راهبردی از شرکت واترز بازنشسته شد.
ماریا لوئیزا (ویچا) کراوفورد یک زمین شناس و سنگ شناس آمریکایی بود. او در ۱۸ ژوئیه ۱۹۳۹ در بورلی، ماساچوست متولد شد و در ۴ نوامبر ۲۰۲۳ در هاورفورد، پنسیلوانیا درگذشت. در سال ۱۹۶۰، کراوفورد مدرک کارشناسی هنر خود را در رشته زمین شناسی از کالج برین ماور در پنسیلوانیا دریافت کرد. پنج سال بعد، او مدرک دکترای خود را از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی دریافت کرد، جایی که با همسرش، ویلیام کراوفورد، آشنا شد. پس از فارغ التحصیلی، کراوفورد در دپارتمان زمین شناسی کالج برین ماور مشغول به کار شد. در طول دوران حرفه ای خود، او علایق گسترده ای داشت و به عنوان یکی از اولین دانشمندانی شناخته می شود که از میکروپروب الکترونی برای مطالعه سنگ های دگرگونی استفاده کرد. کراوفورد همچنین به سنگ شناسی ماه و ژئوشیمی علاقه مند بود. در این زمینه، او به مطالعه تبلور گدازه هایی پرداخت که به نظر می رسید دهانه های ماه را پر کرده اند. علایق شخصی. ماریا لوئیزا کراوفورد برای اولین بار به علوم زمین علاقه مند شد زمانی که برای تکمیل الزامات گزینه علمی خود در کالج برین ماور یک کلاس مقدماتی زمین شناسی را گذراند. این علاقه ایجاد شده باعث شد که او زندگی خود را ب
ه حوزه علوم زمین اختصاص دهد. در سال ۱۹۶۰،کراوفورد یک سال مرخصی بین دوره های کارشناسی و تحصیلات تکمیلی خود گرفت که در این مدت به نروژ سفر کرد. این معرفی به سفر، شور و شوقی مادام العمر در او به وجود آورد که او را به مطالعه مناطق دورافتاده آلاسکا و بریتیش کلمبیا سوق داد. پس از بازگشت به تحصیلات تکمیلی، کراوفورد با همسر آینده اش، زمین شناس ویلیام ای. کراوفورد آشنا شد. این دو در زمان تحصیلات تکمیلی با یکدیگر ازدواج کردند و در کالج برین ماور به تدریس زمین شناسی مشغول شدند. علیرغم بازنشستگی از کالج برین ماور در سال ۲۰۰۶، کراوفورد همچنان عضو فعال جامعه علوم زمین باقی مانده است. شور و شوق او برای سفر و زمین شناسی باعث شده که به همکاری با گروه های مدرسه ای و دانشجویان کارشناسی ادامه دهد. او امروزه اغلب با گروه های دانشجویی به کشورهای مختلف سفر می کند تا زمین شناسی را مطالعه کند. ماریا لوئیزا کراوفورد همچنین از مدافعان بزرگ زنان در حوزه علم است. او و همسرش بورسیه کمپ میدانی کراوفورد را بنیان گذاری کردند که توسط انجمن زنان زمین شناس به زنانی که حرفه خود را در علوم زمین دنبال می کنند، اهدا می شود. به عنوان یکی از معدود زن