Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رهنگی شان، فایم و آسیا حاضرند برای تجربه عشق واقعی که با هم دارند، مصالحه کنند. با این حال، فرهنگ و سنت های خانواده فایم، این رابطه را در بحران قرار می دهد. شیپون، پدر فایم، فردی رویاپرداز و ایده آل گرا است که می خواهد به لندن نقل مکان کند. از سوی دیگر، اولمو، پدر آسیا، فردی پرخاشگر و پرانرژی است، اما به همه چیز به جز کمردرد و درگیری های مداوم با همسر سابقش علاقه دارد. در کنار اولمو، مادر آسیا نیز رضایت خود را از رابطه شان نشان می دهد. ناویلا، خواهر فایم، مدام با او درگیر است، در حالی که دختر عمو و هم اتاقی اش، سومایا، سعی می کند به او در زندگی شخصی و عاشقانه اش کمک کند. دوستش ماتئو همیشه روی همان نیمکت می نشیند، به او نصیحت می کند و حشیش می کشد. در مقابل، ولی مسجد محلی، رفعت، که دوست فایم نیز هست، به او در عبور از این بحران کمک می کند و از او حمایت می کند. بهترین دوست آسیا، فده، نیز همیشه در تصمیماتش از او حمایت می کند. همان طور که هر دو سعی می کنند عشق و تفاوت های فرهنگی خود را مدیریت کنند، خود را در محاصره شخصیت های عجیب و غریب دیگری در زندگی شان می بینند، مانند فایروج، تانگیر و شوشی که هم گروهی های فایم ه
ستند. همچنین، باب کورن، خواننده ای که عشق های ناامیدانه را روایت می کند و دوست دارد با نت های عجیب و غریب و صمیمانه اش، عجیب ترین زوج ها را همراهی کند. تولید. این سریال در درجه اول در تور پیگناتارا فیلمبرداری شد، دقیقاً مانند فیلمی که بر اساس زبان "بنگالی" ساخته شده است. این سریال تصویری طعنه آمیز و چند قومیتی از ایتالیا است که از نگاه نسل جدید مهاجران متولد و بزرگ شده در ایتالیا دیده می شود. این سریال در ۱۳ آوریل ۲۰۲۲ در رای پلی منتشر شد و بعداً در ۲۷ آوریل در رای۳ پخش شد. پس از موفقیت به دست آمده در پخش آنلاین، "سریال بنگلا-لا" در ۲۰ ژوئیه ۲۰۲۲ در نتفلیکس منتشر شد.
حرامزاده های پیتزوفالکون ( یک مجموعه تلویزیونی درام جنایی پلیسی ایتالیایی است که بر اساس رمان های «"من حرامزاده پیتزوفالکونه»" نوشته مائوریتزیو د جیووانی ساخته شده است. این سریال در تاریخ ۹ ژانویه ۲۰۱۷ از رای ۱ پخش شد و به مدت چهار فصل ادامه یافت. طرح. گروهی از کارآگاهان پلیس از اداره پلیس پیزوفالکونه در ناپل، پرونده های پیچیده ای را بررسی می کنند. انتشار. قسمت اول در ۹ ژانویه ۲۰۱۷ پخش شد، در حالی که قسمت دوم روز بعد پخش شد. فصل دوم در ۸ اکتبر ۲۰۱۸ پخش شد. تولید فصل سوم در اواخر سال ۲۰۱۸ آغاز شد و در ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۱ به نمایش درآمد. پخش فصل چهارم از ۲۳ اکتبر ۲۰۲۳ آغاز شد. جنجال. رابطه لزبین بین الکس دی ناردو و روزاریا مارتونه منجر به شکایت هایی از سوی روزنامه کاتولیک "آوِنیِر" و همچنین از سوی مائوریتزیو لوپی، عضو پارلمان ایتالیا و ائتلاف منطقه مردمی، شد. در پاسخ، الساندرو گاسمن، ستاره فیلم، توییت کرد: «می خواهم "از آوِنیِر" به خاطر جنجال بر سر صحنه های لزبین در "فیلم پیتزوفالکُنه" تشکر کنم! آنها شانس می آورند! دوشنبه می بینمت!»
«با نماینده من تماس بگیرید - ایتالیا» یک سریال تلویزیونی کمدی-درام ایتالیایی است که در ۲۰ ژانویه ۲۰۲۳ از شبکه اسکای آتلانتیک پخش شد. این سریال، نمایندگان استعدادیابی در آژانس تخیلی سی ام ای (آژانس کلودیو مایورانا) و روابط آنها با مشتریانشان را که افراد مشهور واقعی ایتالیایی هستند و نقش خودشان را بازی می کنند، به تصویر می کشد. این سریال که توسط اسکای استودیوز و پالومار تهیه شده است، بر اساس سریال تلویزیونی فرانسوی "«با نماینده ام تماس بگیر!»" ساخته شده است. فصل اول شامل شش قسمت است که توسط لیزا نور سلطان نوشته و توسط لوکا ریبولی کارگردانی شده است. . فصل دوم شش قسمتی در ۲۲ مارس ۲۰۲۴ به نمایش درآمد. نمای کلی. ویتوریو بارونچیانی، لیا مارتلی، گابریل دی لیلو و الویرا بو، از آژانس تخیلی سی ام ای (آژانس کلودیو مایورانا) در رم، مدیران استعدادیابی هستند که شغل مشتریان مشهور و عجیب و غریب خود را مدیریت می کنند. بازیگران و شخصیت ها. ستاره های مهمان. این سریال توسط اسکای استودیوز و پالومار، زیرمجموعه ایتالیایی شرکت تولید فرانسوی مدیاوان، که نسخه فرانسوی این سریال را تهیه کرده است، تهیه شده است. "سریال «با نماینده ام تماس
بگیر - ایتالیا»" در ۲۰ ژانویه ۲۰۲۳ از شبکه اسکای آتلانتیک پخش شد. فصل اول شامل شش قسمت است که توسط لیزا نور سلطان نوشته و توسط لوکا ریبولی کارگردانی شده است. . ستاره های مهمان عبارتند از : پائولا کورتلزی، پائولو سورنتینو، پیرفرانچسکو فاوینو و همسرش آنا فرزتی، ماتیلدا دی آنجلیس، استفانو آکورسی و کورادو گوزانتی. فصل ۲. فصل دوم در ۲۲ مارس ۲۰۲۴ پخش خواهد شد. نویسندگی شش قسمت بر عهده لیزا نور سلطان و فدریکو باکومو خواهد بود. و داریو داماتو، و به کارگردانی لوکا ریبوولی. ستارگان مهمان فصل دوم شامل والریا گولینو، والریا برونی تدسکی، گابریله موچینو، کلودیو سانتاماریا، سرنا روسی، داویده دوونوتو خواهند بود. آلودی و سابرینا ایمپاچیاتوره. فصل ۳. در مارس ۲۰۲۴، پیش از پخش فصل دوم، نیلز هارتمن، مدیر اجرایی اسکای ایتالیا، اعلام کرد که فصل سوم این سریال در مرحله پیش تولید است. پذیرش. ماریو مانکو از "مجله ونیتی فیر" این مجموعه را «لذت بخش، خنده دار، درخشان» نامید و آن را به عنوان «نشانه ای از منحصر به فرد و بی نظیر بودن روش ایتالیایی درگرفتن ایده هایی که از خارج از کشور می آیند و تبدیل آنها به ایده های خودشان» ستود، زیرا کمتر ک
سی می توانست "«با مأمور من تماس بگیر!» را" به شاهکاری به این بزرگی تبدیل کند.»
دست خدا یک سریال تلویزیونی درام و جنایی آمریکایی است که توسط بن واتکینز ساخته شده است. این سریال رسماً در ۴ سپتامبر ۲۰۱۵ پخش شد. فصل دوم در دسامبر ۲۰۱۵ سفارش داده شد که در ۱۰ مارس ۲۰۱۷ پخش شد. در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۶، استودیو آمازون اعلام کرد که این سریال پس از فصل دوم به پایان خواهد رسید. داستان. فیلم «دست خدا» داستان پرنل هریس (ران پرلمن)، قاضی فاسدی را دنبال می کند که دچار فروپاشی روانی شده و معتقد است که خدا او را مجبور به اجرای عدالت خودجوش می کند. او عضو کلیسایی به نام «دست خدا» می شود که فرقه ای خطرناک از آب در می آید.
ناو جنگی لیتوریو () یک ناو جنگی پیشرفته و مدرن از نیروی دریایی پادشاهی ایتالیا بود که به عنوان ناو اصلی کلاس لیتوریو طراحی و ساخته شد. این کشتی یکی از بزرگ ترین و قدرتمندترین ناوهای ایتالیا در دوره پیش از جنگ جهانی دوم بود و نقش مهمی در توسعه نیروی دریایی ایتالیا ایفا کرد. تاریخچه ساخت. ساخت ناو لیتوریو در سال ۱۹۳۴ در کارخانه کشتی سازی های متحد دریای آدریاتیک در تریسته آغاز شد و در سال ۱۹۳۷ به آب انداخته شد. پس از تکمیل، کشتی در سال ۱۹۴۰ به خدمت نیروی دریایی ایتالیا درآمد. هدف اصلی از طراحی این ناو، مقابله با ناوهای سنگین کشورهای رقیب و تقویت توان نیروی دریایی ایتالیا در دریای مدیترانه بود. طراحی و مشخصات. لیتوریو دارای طراحی پیشرفته برای آن دوران بود و ویژگی های زیر را دارا بود: خدمت عملیاتی. لیتوریو عمدتاً در دریای مدیترانه به خدمت پرداخت و به عنوان ناو اصلی کلاس خود نقش کلیدی در برنامه های دریایی ایتالیا داشت. کشتی عمدتاً برای اسکورت کاروان ها، حضور در ناوگان اصلی و نمایش قدرت نیروی دریایی طراحی شده بود. سرنوشت. پس از تسلیم ایتالیا در جنگ جهانی دوم، ناو لیتوریو توسط خود ایتالیایی ها در بندر لا اسپتزیا غرق
شد تا از دست آلمان ها خارج شود. بعدها توسط بریتانیایی ها بازسازی شد و سرانجام پس از پایان جنگ به اسقاط فرستاده شد.
اِسْپِکتِیتر عنوان یک نشریهٔ روزانه بود که در اوایل قرن هجدهم (۱۷۱۱ تا ۱۷۱۲) در لندن، توسط جوزف ادیسون و ریچارد استیل منتشر می شد. هر شمارهٔ از این نشریه نزدیک به ۲۵۰۰ واژه داشت و محتوای آن عمدتاً به صورت مقالهٔ یا نامه هایی در موضوعاتی قبیل: اقتصاد سیاسی، فرهنگی و هنری ارائه می گردید. این نوشته ها در میان طیف گسترده ای از مخاطبان، چه در انگلستان و چه در خارج از آن، رواج پیدا کرد و حتی برخی از بنیان گذاران ایالات متحدهٔ آمریکا نیز از خوانندگان آن بودند. دورهٔ نخست انتشار اسپکتیتر، شامل ۵۵۵ شماره بود که از نخستین روز مارس ۱۷۱۱ آغاز شد. این مجموعه بعدها در قالب هشت جلد گردآوری و منتشر گردید. در سال ۱۷۱۴ این نشریه بعد از توقف های متعدد، مجدد منتشر شد، اما این بار بدون حضور ریچارد استیل و تنها برای مدتی محدود ادامه یافت؛ به گونه ای که سه بار در هفته به مدت شش ماه منتشر می شد. درنهایت، مجموع شماره های منتشر شده این دوره ها در پایان گردآوری شدند و مجموعه هشتم را تشکیل دادند. افزون بر ادیسون، چند نویسندهٔ دیگر نیز در تهیهٔ مطالب همکاری داشتند؛ از جمله یوستیس بادجل، پسرعموی ادیسون، و شاعر نامی، جان هیوز که هر دو سهم
قابل توجهی در محتوای نشریه داشتند. اهداف. نشریهٔ اسپکتیتر مجموعه ای از نامه ها و مقالات را منتشر می کرد که از نگاه یک «تماشاگر» زندگی اجتماعی در شهر لندن، به ویژه فضای پرجنب وجوش قهوه خانه ها را، روایت می کرد. موضوعات این نوشته ها دامنهٔ گسترده ای را دربر می گرفت؛ از سیاست داخلی و روابط خارجی گرفته تا تئاتر، هنر، ادبیات، شعر و حتی مسائل عاطفی. لحن این مطالب در بسیاری از موارد طنزآمیز و شوخ طبعانه بود و همین ویژگی سبب می شد برای طیف وسیعی از خوانندگان جذابیت داشته باشد. با وجود تیراژ روزانه، اما نسبتاً محدود، نزدیک به ۳۰۰۰ نسخه، "اسپکتیتر" به طور گسترده ای مشهور شده بود و توسط علاقه مندان خوانده می شد؛ در آن دوره، جوزف ادیسون، بنیان گذار اسپکتیتر، تخمین زده بود؛ هر شماره از روزنامهٔ توسط هزاران لندنی، حدود یک دهم جمعیت پایتخت در آن زمان، خوانده می شد. در همین حال، مورخان و محققان ادبی معاصر این ادعا را غیرمنطقی نمی دانند؛ اکثر خوانندگان خودشان مشترک روزنامه نبودند، بلکه مشتریان یکی از قهوه خانه های شهر که حق اشتراک داشت، بودند. این خوانندگان از اقشار و طیف مختلف جامعه بودند، اما این روزنامه، عمدتاً به منافع طب
قه متوسط نوظهور انگلستان - بازرگانان و تاجران بزرگ و کوچک - توجه ویژه داشت. "اسپکتیتر" همچنین خوانندگان زیادی در مستعمرات آمریکا داشت. به ویژه، طبق شواهد گفته شده در کتاب خاطرات جیمز مدیسون، وی در نوجوانی مشتاقانه این روزنامه را می خواند. گفته می شود که این روزنامه تأثیر زیادی بر جهان بینی او داشته و در طول عمر طولانی اش ماندگار بوده است. بنجامین فرانکلین نیز یکی از طرفداران و از علاقه مندان مطالعه بود و اسپکتیتر در نامه های «ساکت دوگود» بر سبک او تأثیر بسیاری گذاشت. یورگن هابرماس، "نشریه اسپکتیتر را" در شکل گیری حوزه عمومی در انگلستان، در قرن هجدهم مؤثر می داند. اگرچه "اسپکتیتر" خود را از نظر سیاسی بی طرف اعلام می کند، اما به طور گسترده به عنوان مروج ارزش ها و منافع ویگ شناخته می شود. "اسپکتیتر" در اواخر قرن ۱۸ و ۱۹ همچنان محبوب و پرخواننده بود. این مجله در نسخهٔ های هشت جلدی فروخته می شد. سبک نثر آن و پیوند اخلاق و نصیحت آمیز با سرگرمی، مثال زدنی تلقی می شد. کاهش محبوبیت آن توسط برایان مک کری و سی.اس.لوئیس مورد بحث قرار گرفته است. مقالهٔ قابل توجه. استیل، روایتی قالب دار خلق کرد که بعدها به داستانی بسیار شن
اخته شده در قرن هجدهم تبدیل شد، داستان "اینکل و یاریکو." اگرچه این مقالهٔ دوره ای، در ۱۳ مارس ۱۷۱۱ منتشر شد، اما این داستان بر اساس کتاب ریچارد لیگون در سال ۱۶۴۷ است. کتاب لیگون با عنوان "«تاریخ واقعی و دقیق جزیره باربادوس"» در مورد چگونگی تأثیر ظلم و ستم، تجارت برده در آن سوی اقیانوس اطلس بر کالاهای تولید شده مانند تنباکو و نیشکر گزارش می دهد. داستان از آنجا آغاز می شود که آقای اسپکتیتر برای صحبت با زنی مسن به نام آریتا می رود، زنی که افراد زیادی برای مباحثه علمی در مورد موضوعات مختلف به ملاقاتش می روند. وقتی آقای اسپکتیتر وارد اتاق می شود، متوجه حضور مرد دیگری و گفت و گویش با آریتا می شود. آنها در حال مجادله در مورد «ثبات در عشق» بودند؛ آن مرد از داستان «"زن متعصب افسسی»" برای تأیید سخنان و نظر خود استفاده می کند. آریتا از ریاکاری و تبعیض جنسیتی که مرد قائل می شد، خشمگین و ناراحت می شود. او داستان وی را با داستان خودش، یعنی داستان "اینکل و یاریکو"، تلافی می کند. توماس اینکل، مردی مجرد از لندن است که بیست سال دارد، وی برای افزایش ثروت خود از طریق تجارت و بازرگانی به هند غربی مهاجرت می کند. در جزیره ای ناشناخ
ته، با گروهی از سرخپوستان روبرو می شود که با بسیاری از هم سفرهایش می جنگند و آنها را به طرز وحشیانه ای به قتل می رسانند. پس از فرار، اینکل در غاری پنهان می شود و در آنجا یاریکو، یک دوشیزه زیبا هندی، را پیدا می کند. آنها شیفته و دلباخته فرهنگ، لباس و ظاهر یکدیگر می شوند، یاریکو برای چند ماه معشوق خود را از دوستان و آشنایان پنهان می کند و برای او خوراک، آب شیرین و پوشاک فراهم می کند. سرانجام، یک کشتی به سمت باربادوس عبور می کند؛ اینکل و یاریکو از این فرصت برای ترک جزیره استفاده می کنند. پس از رسیدن به انگلیس، اینکل، یاریکو را به یک تاجر ثروتمند برای افزایش ثروت خود می فروشد، حتی پس از اینکه یاریکو به وی می گوید که از او باردار است. آریتا داستان را با این جمله به پایان می رساند که اینکل صرفاً از اظهارات یاریکو برای استدلال بر قیمت بالاتر، هنگام فروش او استفاده می کند. آقای اسپکتیتر چنان تحت تأثیر این داستان قرار می گیرد که آن محل را فوراً ترک می کند. داستان نوشته شده توسط استیل چنان شناخته شده و تأثیرگذار بود که هفت دهه پس از انتشارش، جورج کولمن، این داستان کوتاه را به یک اپرای کمیک به نام اینکل و یاریکو اجرا می
کند. نسخهٔ فعلی. اسپکتیتر (انگلیسی: The Spectator) درحال حاضر یک مجله خبری هفتگی بریتانیایی دربارهٔ سیاست، فرهنگ و امور جاری است. این مجلهٔ به دلیل قدمت و سال انتشار آن، به عنوان قدیمی ترین مجلهٔ هفتگی بازمانده در جهان شناخته می شود. پیوند به بیرون. (transcription of 1891 republication)
ناسیونالیسم عراقی نوعی ناسیونالیسم است که بر این باور تأکید دارد که عراقی ها یک ملت را تشکیل می دهند و وحدت فرهنگی عراقی های متعلق به گروه های قومی-مذهبی مختلف مانند اعراب بین النهرین ، کردها ، ترکمن ها ، آشوری ها ، ایزدی ها ، مندایی ها و شبک ها را ترویج می دهد . ملی گرایی عراقی شامل به رسمیت شناختن هویت عراقی است که ریشه در بین النهرین باستان ، از جمله تمدن ها و امپراتوری های سومر ، اکد ، بابل و آشور دارد و بر جنبش استقلال عراق از عثمانی و اشغال بریتانیا تأثیر گذاشت و عامل مهمی در انقلاب 1920 علیه بریتانیا و انقلاب 1958 علیه سلطنت هاشمیِ دست نشانده بریتانیا بود . دو نوع برجسته وجود دارد. یک نوع، ملت عراق را ملتی می داند که شامل مردم عرب، ترکمن، آشوری و کرد است که همگی میراث مشترک بین النهرینی دارند. این دیدگاه توسط عبدالکریم قاسم ، که از نسل مختلط عرب-کرد و سنی-شیعه بود، ترویج می شد . نوع دوم، ملی گرایی دوگانه است و ملی گرایی عراقی و ملی گرایی عربی را با هم ترکیب می کند ، که شکل بسیار گسترده تری از ملی گرایی قومی است که از ملی گرایی عراقی حمایت می کند و آن را به مسائلی که بر کل اعراب تأثیر می گذارد، پیوند می
دهد . صدام حسین معتقد بود که به رسمیت شناختن ریشه ها و میراث باستانی بین النهرینی اعراب عراق، مکمل حمایت از ملی گرایی عربی است. رژیم بعث رسماً صلاح الدین، رهبر تاریخی مسلمان کرد ، را به عنوان نمادی میهن پرستانه در عراق گنجاند. صدام خود را پسر نبوکدنصر ، پادشاه بابل، می نامید و نام و القاب او را در کنار آجرهای بابل باستان حک کرده بود. هویت و فرهنگ ملی گرایانه عراقی. تاریخ فرهنگی. ملی گرایی عراقی بر میراث فرهنگی عراق که به سومر ، اکد ، بابل و آشور باستان بازمی گردد، تأکید داشته است ؛ کشورهایی که مهد تمدنی محسوب می شوند که تمدن را به سایر نقاط جهان گسترش داده اند. نبوکدنصر دوم ، حاکم بابلی ، و صلاح الدین ایوبی، رهبر مسلمان کرد ، دو شخصیت تاریخی مهم عراق و چهره های نمادین در ملی گرایی عراقی هستند. مفهوم هویت ملی معاصر عراق ممکن است از شورش و محاصره نجف توسط بریتانیا در سال ۱۹۱۸ در طول جنگ جهانی اول سرچشمه گرفته باشد ، اما این موضوع مورد اختلاف است. تا دهه ۱۹۳۰، حمایت از مفهوم هویت سرزمینی عراق در میان حوزه روشنفکری عراق ظهور کرد و هویت عراقی پس از جنگ جهانی دوم اهمیت یافت . اگرچه ملی گرایی عراقی و ملی گرایی عربی
از نظر فنی از یکدیگر جدا هستند، اما هر دو ملی گرایی بر یکدیگر تأثیر گذاشته و استعاره ها و روایت های یکدیگر را پذیرفته اند. در برخی موارد، ملی گرایی عراقی به عنوان مکملی ضروری برای ملی گرایی عربی مورد حمایت قرار گرفته است، مانند روزنامه سیاسی عراقی "الحاتیف" که از ملی گرایی عراقی در مورد مسائل فرهنگ داخلی عراق و از ملی گرایی عربی در مورد مسائل فرهنگ گسترده تر عرب حمایت می کند. در دوره سلطنت هاشمی در عراق ، نوشتن درباره هویت عراقی جدا از چارچوب عربی برای نویسندگان امری عادی بود، رسانه های چاپی و آموزشی عراق در آن زمان بر چشم انداز عراق، قبایل آن و شعر و ادبیات منحصر به فرد آن تأکید داشتند. [4] : 128 از دهه 1930، مورخان عراقی شروع به پرداختن به شورش 1920 عراقی ها یک لحظه شکل دهنده در تاریخ عراق کردند که مورخان عراقی از آن به عنوان "انقلاب بزرگ عراق" یاد می کردند. چهره های برجسته ملی گرای اولیه عراق، روشنفکران عبدالرزاق الحسنی و عباس عزاوی بودند . الحسنی به شدت از قیمومیت بریتانیا بر بین النهرین انتقاد می کرد ، جلد اول اثر خود با عنوان "«تاریخ دولت های عراق» را" در دهه 1930 منتشر کرد (جلد دوم در دهه 1950 منتشر ش
د). جلد اول توسط ملک فیصل اول، پادشاه عراق، تأیید شد . الحسنی از طرفداران برجسته ملی گرایی عراقی بود. الحسنی در یکی از آثار خود نامه ای از فیصل اول را گنجانده است. در این نامه، فیصل اول عراق را به عنوان کشوری توصیف کرده است که به دلیل ناتوانی عراقی ها در تشکیل یک ملی گرایی مشترک، از تنش های مذهبی و فرقه ای رنج می برد. فیصل اول عراق را به عنوان کشوری توصیف کرد که توسط نخبگان سنی باسواد بر فرقه های شیعه و کرد بی سواد و نادان که با دولت مرکزی مخالف بودند، اداره می شود . عزاوی کتاب "«عراق بین دو اشغال»" را نوشت - که به حکومت ترکیه و بریتانیا اشاره دارد و مورد تحسین دولت عراق قرار گرفت که در انتشار اثرش به او کمک کرد. آثار الحسنی و عزاوی از سال 1935 تا 1965 بسیار محبوب بودند، و بسیاری از آثار آنها در چاپ دوم و سوم منتشر شد و آثار هر دو نویسنده بر ملی گرایی عراقی تأثیر گذاشت. عبدالکریم قاسم نوعی ملی گرایی مدنی را در عراق ترویج کرد که اعراب و کردهای عراق را به عنوان شرکای برابر در دولت عراق به رسمیت می شناخت. زبان کردی نه تنها رسماً در عراق تحت حکومت قاسم مجاز بود ، بلکه نسخه کردی الفبای عربی [ "نیازمند توضیح" ] توس
ط دولت عراق پذیرفته شد و زبان کردی به زبان آموزشی در تمام مؤسسات آموزشی [ "مشکوک - بحث" ] ، چه در سرزمین های کردنشین و چه در بقیه عراق، تبدیل شد. در زمان قاسم، هویت فرهنگی عراق مبتنی بر برادری عرب-کرد بر هویت قومی تأکید می شد. دولت قاسم در پی ادغام ناسیونالیسم کردی در ناسیونالیسم عراقی و فرهنگ عراقی بود و اظهار داشت: «عراق نه تنها یک کشور عربی، بلکه یک کشور عرب-کرد است... به رسمیت شناختن ناسیونالیسم کردی توسط اعراب به وضوح ثابت می کند که ما در این کشور با هم مرتبط هستیم، ما ابتدا عراقی هستیم، سپس عرب و کرد». سیاست های طرفدار کردهای دولت قاسم، از جمله بیانیه ای که نوید «حقوق ملی کردها در چارچوب وحدت عراق» را می داد و تلاش های آشکار عراق برای جذب کردهای ایران برای حمایت از اتحاد با عراق، منجر به واکنش ایران با اعلام حمایت ایران از اتحاد همه کردهایی که در عراق و سوریه ساکن بودند ، در ایران شد. سیاست های اولیه قاسم در قبال کردها در میان کردهای سراسر خاورمیانه بسیار محبوب بود و آنها در حمایت از سیاست های خود، قاسم را «رهبر اعراب و کردها» می نامیدند. مصطفی بارزانی، رهبر کردها ، در دوران اتحادش با قاسم و پس از اعطای
حق بازگشت به عراق از تبعید تحمیلی توسط سلطنت سابق توسط قاسم، حمایت خود را از مردم کرد به عنوان شهروند عراق اعلام کرد و در سال 1958 گفت: «از طرف همه برادران کردم که مدت هاست مبارزه کرده اند، بار دیگر به شما [قاسم] و مردم عراق، کردها و عرب ها، به خاطر انقلاب باشکوهی که به امپریالیسم و ​​باند ارتجاعی و فاسد سلطنت طلب پایان داد، تبریک می گویم.» بارزانی همچنین از قاسم به خاطر اجازه بازگشت پناهندگان کرد به عراق تقدیر کرد و وفاداری خود را به عراق اعلام کرد و گفت: «جنابعالی، رهبر مردم: من از این فرصت استفاده می کنم تا قدردانی صمیمانه خود و دیگر پناهندگان کرد در کشورهای سوسیالیستی را به خاطر اجازه بازگشت به میهن عزیزمان و پیوستن به افتخار دفاع از آرمان بزرگ مردممان، آرمان دفاع از جمهوری و میهنشان، ابراز کنم.» صدام حسین و ایدئولوژیست های بعثی عراق با این ادعا که بابلی ها و آشوری های باستان اجداد اعراب هستند، در پی پیوند دادن تمدن باستانی بابل و آشور در عراق با ناسیونالیسم عربی بودند . بنابراین، صدام حسین و حامیانش ادعا می کنند که هیچ تضادی بین میراث بین النهرین و ناسیونالیسم عربی وجود ندارد. صدام حسین به عنوان رئیس جم
هور عراق ، خود را به عنوان یک عراقی در هنر دولتی ابراز کرد - خود را به عنوان یک نبوکدنصر دوم امروزی مرتبط می کرد و در چنین هنری سربندهای عربی و کردی می پوشید. صدام حسین همچنین خود و دولت بعثی را با صلاح الدین ایوبی ، رهبر مشهور کرد مسلمانان و اعراب علیه صلیبیون در اورشلیم ، که اهل عراق امروزی بود، مقایسه می کرد. ایردنتیسم. پس از کسب استقلال در سال ۱۹۳۲، دولت عراق بلافاصله اعلام کرد که کویت به حق بخشی از خاک عراق است و ادعا کرد که تا زمان ایجاد آن توسط بریتانیا ، بخشی از خاک عراق بوده است . دولت قاسم ادعای الحاق خوزستان را داشت . همچنین ادعاهای الحاق کویت را نیز داشت. دولت صدام حسین در پی الحاق چندین سرزمین بود. در جنگ ایران و عراق ، صدام ادعا کرد که عراق حق دارد حاکمیت خود را بر کرانه شرقی رودخانه شط العرب که در اختیار ایران است، حفظ کند . عراق رسماً در توافقنامه الجزایر 1975 با مصالحه برای حفظ مرز در خط مرکزی رودخانه موافقت کرده بود ، در عوض ایران حمایت خود را از شورشیان کرد در عراق پایان دهد . سرنگونی سلطنت ایران و به قدرت رسیدن امام روح الله خمینی در سال 1979، روابط ایران و عراق را رو به وخامت گذاشت و پس ا
ز درگیری های قومی در خوزستان و درگیری های مرزی بین نیروهای ایرانی و عراقی، عراق توافقنامه الجزایر را باطل و آن را لغو کرد و چند روز بعد نیروهای عراقی حمله ای تمام عیار به ایران انجام دادند که منجر به جنگ ایران و عراق شد. علاوه بر این، صدام از جنبش آزادیبخش اهواز مستقر در عراق و هدف آنها برای جدا کردن قلمرو ادعایی آنها، اهواز ، از ایران، حمایت کرد، با این باور که این جنبش اعراب خوزستان را به حمایت از حمله عراق ترغیب خواهد کرد. در جنگ خلیج فارس ، عراق کویت را اشغال و ضمیمه خاک خود کرد، قبل از اینکه توسط یک ائتلاف نظامی بین المللی که از احیای حاکمیت کویت حمایت می کرد، اخراج شود. پس از الحاق کویت، نیروهای عراقی در مرز با عربستان سعودی تجمع کردند و سرویس های اطلاعاتی خارجی گمان می کردند که صدام در حال آماده شدن برای حمله به عربستان سعودی برای تصرف یا حمله به میدان های نفتی آن است که در فاصله بسیار کمی از مرز قرار داشتند. گمان می رود که صدام حسین قصد حمله و الحاق بخشی از استان شرقی عربستان سعودی را داشته است ، با این توجیه که منطقه سعودی الحسا بخشی از استان بصره عثمانی بوده است که بریتانیایی ها در سال 1913 به عربست
ان سعودی در فتح آن کمک کرده بودند. اعتقاد بر این است که صدام قصد داشت کویت و منطقه نفتی الحساء را ضمیمه خاک خود کند تا عراق کنترل تولید نفت گسترده منطقه خلیج فارس را در دست داشته باشد و این امر عراق را به قدرت غالب در خاورمیانه تبدیل می کرد . دولت عربستان سعودی از بسیج ده لشکر ارتش عراق که به شدت مسلح و مجهز بودند در امتداد مرز کویت و عربستان سعودی که به خاک عراق ضمیمه شده بودند، نگران شد و به دولت ایالات متحده هشدار داد که آنها معتقدند عراق در حال آماده شدن برای حمله فوری به استان شرقی عربستان سعودی است. دولت عربستان سعودی اظهار داشت که بدون کمک نیروهای خارجی، عراق می تواند ظرف شش ساعت به استان شرقی حمله کرده و کنترل کل آن را به دست گیرد. ناسیونالیسم عراقی امروز. پس از حمله به عراق در سال ۲۰۰۳ ، این کشور در هرج و مرج فرو رفت. یک دولت مرکزی ضعیف به همراه ظهور جنگ داخلی فرقه ای در میان مردم عراق، ارزش ملی گرایی عراقی را کاهش داد. بسیاری از کسانی که خواستار احیای ملی گرایی عراقی برای شکوه مردم عراق هستند، به عنوان بعثی انگ خورده و کلیشه سازی می شوند . با وخامت شرایط زندگی در بسیاری از نقاط کشور و ادامه جنگ های
مداوم، بسیاری از مردم کمتر به میراث عراقی خود اهمیت می دهند. در سال های اخیر، تحلیلگران شاهد افزایش ناسیونالیسم و ​​میهن پرستی عراقی بوده اند، چرا که اکثر عراقی ها فرقه گرایی را عامل خونریزی و خشونت در کشور می دانستند. یکی از بزرگترین عواملی که منجر به اعتراضات عراق در سال های 2019 تا 2021 شد ، ظهور ملی گرایی عراقی در میان جوانان بود. ملی گرایی و مداخله خارجی. حمله ایالات متحده بر رویکرد عراق به مداخله تأثیر گذاشت. عراق پس از فرآیند بعث زدایی که شامل تغییر دولت نیز می شد، به عنوان منطقه ای با منازعه سیاسی مفهوم سازی می شود. گروه های قومی برداشت های متفاوتی در مورد معنای عراقی بودن داشتند. صدام حسین، پیش از سال 2003، پس از به قدرت رسیدن در سال 1979، دیکتاتوری به رهبری سنی ها را تأسیس کرد که شامل تنش های قومی و فرقه ای همراه با ناکارآمدی سیاسی بود. هویت فرقه ای منجر به درگیری بین گروه های قومی شد و به برداشت های متضاد آنها از بیگانگان کمک کرد. مداخله، چه توسط ایالات متحده و چه توسط ایران، می تواند از دیدگاه ملی گرایانه به طور متفاوتی مفهوم سازی شود. از یک سو، ملی گرایی مخالفت با مداخله را ترویج می دهد زیرا اشغا
ل به معنای نقض حاکمیت و کاهش حق تعیین سرنوشت دولت است. تجاوز به مرزهای قانونی یک کشور دیگر با مفهوم حاکمیت ارضی در تضاد است، بنابراین، ملی گرایان مقاومت در برابر مداخله را تشدید می کنند. از سوی دیگر، ملی گرایان، برای دفاع از ملت خود، از حمایت خارجی برای رسیدن به اهداف خود استقبال می کنند. هویت ملی از سایر انواع هویت یابی پیشی می گیرد، بنابراین، ملی گرایان اغلب از مداخله به عنوان ابزاری برای از بین بردن تهدیداتی که در مورد عراق توسط داعش ایجاد می شود، حمایت می کنند. گروه های قومی اکثریت کشور، اعراب شیعه، اعراب سنی و کردها، مداخله را از طریق درک خود از ملی گرایی تفسیر می کنند. در حالی که اعراب شیعه به دلیل هویت فرقه ای مشترک خود، دخالت ایران را تأیید می کنند، اعراب سنی ایران را به عنوان یک دشمن می شناسند و از نقش قدرتمند ایالات متحده حمایت می کنند. کردها، یک جامعه قومی که در برابر ظلم و ستم از حمایت آمریکا برخوردار شده اند، دخالت ایالات متحده را تشویق می کنند. صرف نظر از نگرش های متنوع فراملی آنها، هویت ملی عراقی آنها را تحت تأثیر قرار داد تا از مداخله حمایت کنند زیرا کمک به مبارزه مسلحانه علیه داعش اجتناب ناپذ
یر است. ملی گرایی و روابط شیعه و کرد پس از ۲۰۰۳. فروپاشی نظام بعثی و تغییر رژیم، شیعیان و کردها را برای ایجاد یک ساختار تقسیم قدرت مجهز کرد. به رسمیت شناختن متقابل بین این گروه ها قابل تصور بود زیرا هیچ یک از آنها حس ذات گرایانه ای از هویت را که مانع همکاری آنها می شد، نپذیرفتند. پست مدرنیسم، که مورد توجه دو جامعه است، با درک شخصیت به عنوان امری سیال، تکه تکه و در حال تغییر مداوم، مفاهیم ثابت هویت را از بین می برد. مفهوم سازی هویت از طریق این دیدگاه، آنها را قادر ساخت تا با وجود مبارزات قدرت، در همکاری مشارکت کنند. قانون اساسی، عراقی ها را به عنوان «مردم بین النهرین» به تصویر می کشد که نشان دهنده ارتباط آنها با اسلام و دموکراسی اسلامی است، همانطور که توسط شیعیان تشویق می شود. با تأکید بر بنیان اسلامی هویت ملی با پیوند دادن آن با میراث عراق، گسستی از دیکتاتوری سکولار صدام حسین آشکار می شود. انقلاب های پس از ۲۰۰۳. در سال ۲۰۱۱، قیام هایی در سراسر خاورمیانه رخ داد. مردم عراق در فوریه ۲۰۱۱ به بهار عربی پیوستند. صدها نفر در بغداد و همچنین در سراسر شهر اعتراض کردند. مردم به این دلیل اعتراض می کردند که دولت در تأمین