Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اسپانسیونه (به ایتالیایی: Espansione) یک مجله تجاری ماهانه به زبان ایتالیایی است که از سال ۱۹۶۹ در میلان، ایتالیا منتشر می شود. تاریخچه و مشخصات. "اسپانسیونه" در سال ۱۹۶۹ تأسیس شد. این مجله توسط روزنامه میلانو به صورت ماهانه منتشر می شود. دفتر مرکزی این مجله در میلان است. مالک و ناشر سابق آن موندادوری بود، که در سال ۲۰۰۲ آن را فروخت. در نوامبر ۲۰۰۴، این مجله پس از تغییرات در قالب و محتوا، توسط روزنامه میلانو دوباره منتشر شد. در سال ۲۰۰۷، به ضمیمه روزنامه "ایل جورناله" تبدیل شد. این مجله هنوز هم به صورت ماهانه در اولین جمعه هر ماه منتشر می شود. گردش خون. "اسپانسیونه" در سال ۲۰۰۹ با تیراژ ۱۴۳۰۰۰ نسخه، پرفروش ترین مجله تجاری ایتالیا بود. در سال ۲۰۱۰، این مجله ۱۴۳۹۱۹ نسخه فروخت.
دونا مدرنا () یک مجله هفتگی زنان و مد به زبان ایتالیایی است که در میلان، ایتالیا مستقر است و از سال ۱۹۸۸ منتشر می شود. تاریخچه و مشخصات. "دونا مدرنا" در سال ۱۹۸۸ تأسیس شد. این مجله به صورت هفتگی منتشر می شود و بخشی از آرنولدو موندادوری ادیتوره است. ناشر آن نیز آرنولدو موندادوری ادیتوره اس پی ای است. دفتر مرکزی این هفته نامه در میلان است. "دونا مدرنا" مقالاتی در مورد زیبایی، مد، غذا، عروسی و خرید ارائه می دهد. این مجله چندین ضمیمه از جمله "دونا مدرنا ولنس"، "کازا آیدیا" و "دونا این فورما را نیز" ارائه می دهد. مخاطب هدف این مجله زنان بین ۲۵ تا ۴۵ سال هستند. گردش خون. تیراژ مجله "دونا مدرنا" از سپتامبر ۱۹۹۳ تا اوت ۱۹۹۴، ۶۱۸٬۷۳۹ نسخه بود در سال ۲۰۰۱، این مجله با تیراژ ۶۱۸٬۰۰۰ نسخه، یکی از ۵۰ مجله برتر زنان در سراسر جهان بود. از ژانویه تا اوت ۲۰۰۳، تیراژ این مجله ۵۶۱٬۰۰۰ نسخه بود. تیراژ آن در سال ۲۰۰۴ به ۵۰۲٬۰۰۰ نسخه کاهش یافت تیراژ این هفته نامه در سال ۲۰۰۷، ۴۹۷٬۷۸۷ نسخه بود. در سال ۲۰۱۰ "دونا مدرنا" ۴۲۲۵۸۵ نسخه فروخت.
اروپا یک مجله خبری هفتگی برجسته ایتالیایی بود که در ۴ نوامبر ۱۹۴۵ توسط بنیانگذاران و سردبیران، جیانی مازوکی و آریگو بندتی، راه اندازی شد. کامیلا سدرنا نیز از بنیانگذاران بود. انتشار این مجله در سال ۱۹۹۵ متوقف شد. این عنوان در سال های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۲ به صورت فصلنامه، سپس از ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۷ به صورت دوماهنامه و از ۲۰۰۸ به صورت ماهنامه، تا زمان تعطیلی در سال ۲۰۱۳، به کیوسک های روزنامه فروشی بازگشت. جهت گیری. اروپا به عنوان مستقل، علماطی و لیبرال و معتبرترین ژانر خود توصیف می شود. این مجموعه اخبار، سیاست، هنر، داستان های واقعی جنایت و دنیای سرگرمی را ترکیب می کرد. این مجله در سال ۱۹۴۵ تأسیس شد و در اواسط دهه های ۱۹۴۰، ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به اوج خود رسید. با انتشار ۲۰۰۰۰ نسخه در سال ۱۹۴۷ به فروش می رسید ۳۰۰ هزار نسخه. این مجله توجه ویژه ای به تصویر عکاسی و عکاسی مستند به سبک مجله "لایف" در ایالات متحده داشت. به گفته بندتی: «مردم به مقالات نگاه می کنند، اما عکس ها را می خوانند». این کتاب که عمدتاً برای طبقه متوسط و خانواده های خواننده نوشته شده بود، از نظر فرهنگی کمی از رقیب محبوب خود، دوران سطح بالاتری داشت. جهت گیری سیاسی آن میا
نه رو بود، اما در عین حال یکی از معدود مجلاتی بود که در طول جنگ سرد مایل به گفتگو آشکار با حزب کمونیست ایتالیا بود. اروپا در سال ۱۹۸۴ به میزان ۱۲۷٬۴۲۲ نسخه منتشر شد.
مارچلو سولری (به ایتالیایی: "Marcello Soleri"؛ ۱۹ ژانویه ۱۸۸۲ – ۲۳ ژوئیه ۱۹۴۵) یک سیاستمدار و حقوقدان ایتالیایی بود. او بین سال های ۱۹۲۱ و ۱۹۲۲ به عنوان وزیر دارایی و در سال ۱۹۲۲ به عنوان وزیر جنگ خدمت کرد. پس از سقوط فاشیسم، او به عنوان وزیر خزانه داری از ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۵ فعالیت نمود. زندگی نامه. سال های اولیه. مارچلو سولری در کونه ئو، شهری در شمال غرب ایتالیا، در ۱۹ ژانویه ۱۸۸۲ متولد شد. پدرش، پیترو سولری، یک مهندس و فعال سیاسی محلی بود. او در دانشگاه تورین حقوق خواند و در همان دوران وارد فعالیت های روزنامه نگاری و سیاست شد. شهرداری. در ژوئیهٔ ۱۹۱۲، در ۳۰ سالگی، سولری به عنوان شهردار کونه ئو انتخاب شد. او پروژه های عمرانی بزرگی را آغاز کرد، از جمله ساخت ایستگاه راه آهن جدید و پل ویا دوتو سولری که بعدها به نام او شناخته شد. او تا سال ۱۹۲۰ شهردار باقی ماند. مجلس و وزارت. در سال ۱۹۱۳، سولری به عنوان نمایندهٔ مجلس نمایندگان ایتالیا از حوزهٔ انتخابیهٔ کونه ئو انتخاب شد و این سمت را تا سال ۱۹۲۹ حفظ کرد. او به حزب لیبرال ایتالیا پیوست و از نزدیکان جیووانی جیولیتی بود. در ژوئیهٔ ۱۹۲۱، در دولت ایوانوئه بونومی، به عنوان
وزیر دارایی منصوب شد و تا فوریهٔ ۱۹۲۲ در این سمت بود. در اوت ۱۹۲۲، در دولت لوئیجی فاکتا، وزیر جنگ شد و تا سقوط دولت در اکتبر همان سال این سمت را بر عهده داشت. دوران فاشیسم. پس از به قدرت رسیدن بنیٹو موسولینی در اکتبر ۱۹۲۲، سولری به صف مخالفان فاشیسم پیوست. او از معدود سیاستمداران لیبرالی بود که علیه رژیم جدید به طور علنی موضع گرفت. در ۱۹۲۴، او از منتقدان سرسخت پس از قتل جاکومو ماتئوتی بود و از امضاکنندگان اپوزیسیون آونتین به شمار می رفت. با تحکیم دیکتاتوری موسولینی، او در ژانویهٔ ۱۹۲۹ کرسی خود در مجلس را از دست داد و به فعالیت های سیاسی پشت پرده محدود شد. بازگشت به سیاست. پس از سقوط فاشیسم در ژوئیهٔ ۱۹۴۳ و آزادی جنوب ایتالیا، سولری دوباره به صحنهٔ سیاسی بازگشت. او در دولت های ایوانوئه بونومی و فروچو پاری وزیر خزانه داری شد و از ژوئن ۱۹۴۴ تا ژوئیهٔ ۱۹۴۵ در این سمت فعالیت کرد. در این دوره، او مسئولیت دشوار بازسازی مالی و اقتصادی ایتالیا را بر عهده داشت و با متحدین برای تأمین منابع مالی همکاری می کرد. مرگ. مارچلو سولری در ۲۳ ژوئیهٔ ۱۹۴۵، تنها چند روز پس از پایان دورهٔ وزارتش، در رم درگذشت. او در زادگاهش کونه ئو
به خاک سپرده شد. یادبود. در کونه ئو، پل ویا دوتو سولری به نام او نام گذاری شده است. خیابان ها و مدارس متعددی نیز در ایتالیا به یاد او نام گذاری شده اند.
گائتانو استاماتی (۴ اکتبر ۱۹۰۸ – ۱۱ فوریه ۲۰۰۲) یک سیاستمدار، استاد دانشگاه، مدیر اجرایی دولتی و بانکدار ایتالیایی بود. در طول دوران حرفه ای خود، استاماتی مدیرکل وزارت خزانه داری، عضو هیئت مدیرهٔ IRI، حسابدار کل دولت، رئیس بانک بازرگانی ایتالیا، استاد سیاست اقتصادی در دانشکدهٔ آمار دانشگاه ساپینتزا رم و چندین بار وزیر در دههٔ ۱۹۷۰ بود. زندگی نامه. استاماتی در سال ۱۹۰۸ در ناپل متولد شد و در سال ۱۹۳۰ در رشتهٔ حقوق فارغ التحصیل شد. پس از یک عمر خدمت در مدیریت دولتی، در سال ۱۹۷۶ در دولت آلدو مورو به عنوان وزیر دارایی منصوب شد و به عنوان سناتور مستقل در فهرست دموکراسی مسیحی در انتخابات عمومی ۱۹۷۶ ایتالیا انتخاب گردید. او از ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۸ وزیر خزانه داری، از ۱۹۷۸ تا ۱۹۷۹ وزیر کارهای عمومی و در سال ۱۹۷۹ وزیر تجارت بین الملل در دولت های سوم، چهارم و پنجم جولیو آندریوتی بود. او در انتخابات عمومی ۱۹۷۹ دوباره به عنوان سناتور انتخاب شد، اما در سال ۱۹۸۱ در پروپاگاندا دوه رسوایی درگیر شد و از سیاست کناره گیری کرد. استاماتی در ۱۱ فوریه ۲۰۰۲ در رم درگذشت، زمانی که ۹۳ سال داشت.
آلبرتو ده استفانی (۶ اکتبر ۱۸۷۹ – ۱۵ ژانویه ۱۹۶۹) سیاستمدار و اقتصاددان ایتالیایی بود. او که از پیشینه ای لیبرال به بنیتو موسولینی و فاشیسم ایتالیایی پیوست، از ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۵ مسئول اقتصاد ایتالیا بود. دوران او با ایده های "لسه فر" مشخص می شود. وزارت خزانه داری. ده استفانی در دسامبر ۱۹۲۲، زمانی که وینچنزو تانگورا به طور ناگهانی درگذشت، توسط موسولینی به عنوان وزیر خزانه داری منصوب شد. او یک اقتصاددان لیبرال و از رهبران سرسخت پیشین در حزب مرکز بود که از سیاست هایی مانند آزادسازی بازرگانی، کاهش مالیات بدون دخالت بیش ازحد دولت و خصوصی سازی صنایع مانند صنعت ارتباطات حمایت می کرد. او همچنین اصلاحات گسترده ای در نظام مالیاتی ایتالیا انجام داد که در آن زمان موفق تلقی شد، هرچند یادآوری شده است که این اصلاحات پیش تر توسط فیلیپو مدا طراحی شده بود اما به اجرا درنیامده بود. ده استفانی از قدرت های دیکتاتوری موسولینی برای اجرای این اصلاحات که پیش تر در پارلمان متوقف شده بود استفاده کرد، اما در عوض از جمله پیروانی بود که با وجود آگاهی از مسئولیت موسولینی در جنایت ماتئوتی به او وفادار ماند. اقتصاد تحت مدیریت ده استفانی رونق گرفت
، بخشی از یک رشد سراسری در اروپا. دستمزدها و هزینه زندگی کاهش یافت. او هدف خود برای بودجه متوازن در سال مالی ۱۹۲۴–۲۵ را محقق کرد. با این حال تا اواسط ۱۹۲۵ اقتصاد به سوی بحران رفت و موسولینی ده استفانی را برکنار کرد و جای او را به جوزپه ولپی، یک شرکت گرا داد. دوران سیاسی بعدی. اگرچه از سمت وزارت کنار گذاشته شد، ده استفانی تا سقوط رژیم موسولینی عضو شورای عالی فاشیسم باقی ماند. او در این جایگاه اغلب برخی از اقدامات دولت موسولینی را نقد می کرد. او محافظه کار اجتماعی بود و در ۱۹۲۸ به قانونی که دربارهٔ ازدواج به طور «بیش ازحد لیبرال» تصویب شده بود حمله کرد و استدلال نمود کسانی که فرزندآوری نمی کنند نباید همان حقوق قانونی والدین را داشته باشند. او بعدها با گرایشی همراه شد که شامل امیلیو ده بونو، ایتالو بالبو و لوئیجی فدراتسونی بود و به شدت از معرفی قوانین نژادی در ایتالیا که از آلمان نازی تأثیر گرفته بود انتقاد می کرد. دوران دانشگاهی. جدای از سیاست، ده استفانی به عنوان مدرس اقتصاد در مؤسسه فناوری ویچنزا فعالیت کرد. او بعداً به عنوان استاد در دانشگاه ساپینتزا رم منصوب شد.
چندجهانی (Multiverse) یک زمینه ی در داستان های فرنچایز رسانه ای دنیای سینمایی مارول (MCU) است. مسئله ی چندجهانی در دنیای سینمایی مارول بر پایه ی فرضیه های علمی جهان های موازی بعلاوه ی شاخ و برگ های ژانر علمی-تخیلی بسط داده شده است. بر اساس زمینه ی داستانی با همین نام از کمیک های مارول، این مجموعه شامل بی نهایت واقعیت و بُعد جایگزین است. چندجهانی در دنیای سینمایی مارول (MCU)، برای اولین بار در فیلم "دکتر استرنج" (۲۰۱۶)، و سپس در فیلم "" (۲۰۱۹) به صورت جزئی و نامحسوس و تنها با اشارات تصویری، به نمایش در آمد. سپس نقشی کلیدی در فازهای ، و دنیای سینمایی مارول، که «حماسه ی چندجهانی (Multiverse Saga)» را تشکیل می دهند، ایفا می کند. چندجهانی دنیای سینمایی مارول (MCU) بر جهانی متمرکز است که گاهی اوقات به آن «خط زمانی مقدس» گفته می شود، که همچنین مجموعه ای از خطوط زمانی نامتناهی و نزدیک به هم را توصیف می کند که منجر به ظهور گونه ی دیگری از کانگ نمی شوند. در ابتدا، خطوط زمانی شاخه دار عموماً توسط سازمان مغایرت های زمانی (TVA) «هَرَس» می شدند، تا اینکه یکی از شخصیت های سرکش سریال لوکی، سیلوی، در جریان این سریال، رهبر TVA
، « او که باقی می ماند »، را از قدرت برکنار میکند و به چندجهانی اجازه می دهد تا آزاد شود و خطوط زمانی شاخه دار جدید به طور کامل شکل بگیرند. پس از این، TVA تحت مدیریت جدید، این جهان های جدید را پرورش داده و مشاهده می کند. گاهی اوقات، برخی از جهان ها جدا از «خط زمانی مقدس» در نظر گرفته می شوند، اما همچنان توسط TVA نظارت می شوند. بسیاری از نسخه های جایگزین (واریانت - Variant) شخصیت های موجود در دنیای سینمایی مارول از طریق این چندجهانی معرفی شده اند، که از جمله مهم ترین آن ها می توان به واریانت های لوکی، کانگ فاتح، مرد عنکبوتی، دکتر استرنج، ددپول و ولورین اشاره کرد. واقعیت اصلی به تصویر کشیده شده در دنیای سینمایی مارول، با وجود نامگذاری اولیه اش به عنوان زمین-۱۹۹۹۹۹ توسط مارول کامیکس و رسانه های خارجی، با نام زمین-۶۱۶ شناخته می شود که در فیلم های (۲۰۱۹)، "دکتر استرنج در چندجهانی جنون" (۲۰۲۲) و سریال لوکی به آن اشاره میشود. به طور کلی منتقدان واکنش های متفاوتی به چندجهانی مارول نشان داده اند؛ از جلوه های بصری و جذابیت نوستالژیک آن تمجید شده، اما از اتکای بیش از حد آن به خدمت به طرفداران (فن سرویس) و رها کردن داستا
ن (مانند فیلم ددپول و ولورین (۲۰۲۴)) انتقاد شده است. استفاده از شخصیت های فیلم های مارول غیر از دنیای سینمایی مارول (MCU) در فیلم های "" (۲۰۲۱) و "ددپول و ولورین" (۲۰۲۴) نیز مورد توجه قرار گرفته است که باعث گمانه زنی ها و بحث هایی در بین بینندگان و مفسران شده است.
ماریو تاناسی (۱۷ مارس ۱۹۱۶ – ۵ مه ۲۰۰۷) سیاستمدار ایتالیایی بود که چندین بار وزیر جمهوری ایتالیا شد. در سال ۱۹۷۹ او توسط دادگاه قانون اساسی ایتالیا به دلیل دخالت در رسوایی رشوه خواری لاکهید محکوم شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان نظامی ایتالیا شده است. زندگی نامه. تاناسی در اوروری، در استان کامپوباسو به دنیا آمد. او به حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا ("Partito Socialista Democratico Italiano"؛ PSDI) پیوست و بعدها همراه با فرانچسکو ده مارتینو، حزب متحد PSI-PSDI را که اتحاد کوتاه مدتی میان PSDI و حزب سوسیالیست ایتالیا بود، رهبری کرد. در ۱۹۶۳ او نمایندهٔ مجلس نمایندگان شد و تا ۱۹۷۹ این سمت را حفظ کرد. او برای نخستین بار وزیر دفاع در دولت رومور دوم (۱۹۷۰) شد که با اتحاد دموکراسی مسیحی (DC)، حزب سوسیالیست ایتالیا و PSDI تشکیل شده بود. در ۱۹۷۲ دوباره به عنوان وزیر دفاع و نیز معاون نخست وزیر در دولت آندریوتی دوم منصوب شد (که در آن حزب لیبرال ایتالیا جای سوسیالیست ها را گرفته بود). تاناسی سومین بار وزیر دفاع در دولت رومور چهارم (DC-PSI-PSDI-حزب جمهوری خواه ایتالیا) بود. پس از مدتی کوتاه در ۱۹۷۲، او در ژوئن ۱۹۷۵
بار دیگر دبیر کل PSDI شد و جای فلاویو اورلاندی را گرفت. اندکی بعد، او همراه با ماریانو رومور و لوئیجی گویی در رسوایی رشوه خواری لاکهید دخیل شد که باعث شد سمت دبیرکلی حزب را از دست بدهد. در ۱۹۷۹ دادگاه قانون اساسی ایتالیا او را به جرم رشوه خواری محکوم کرد و او چهار ماه را در زندان گذراند. او نخستین وزیر پیشین ایتالیا بود که محکوم به زندان شد و نخستین سیاستمداری بود که پیش از رسوایی های سراسری دست های پاک در دهه ۱۹۹۰ به جرم فساد محکوم گردید.
دادگاه قانون اساسی جمهوری ایتالیا () بالاترین دادگاه ایتالیا در امور حقوق اساسی است. گاه نام «کونسولتا» به صورت استعاری به کار می رود زیرا جلسات آن در پالازو دلا کونسولتا در رم برگزار می شود. تاریخچه. دادگاه نوآوری ای پس از جنگ جهانی دوم است که در قانون اساسی جمهوری ایتالیا در سال ۱۹۴۸ پیش بینی شد اما تنها در سال ۱۹۵۵ پس از تصویب قانون اساسی شماره ۱ سال ۱۹۵۳ و قانون شماره ۸۷ سال ۱۹۵۳ عملیاتی گردید. دادگاه نخستین جلسه خود را در سال ۱۹۵۶ برگزار کرد. اختیارات. طبق ماده 134 قانون اساسی ایتالیا، دادگاه دربارهٔ موارد زیر رای صادر می کند: علاوه بر این، چند قانون اساسی در طول سال ها برای تنظیم اختیارات و کارکرد دادگاه وضع شده است. از میان آنها مهم ترین، قانون اساسی شماره ۱/۱۹۵۳ است که از جمله اختیارات بررسی و تصویب درخواست های همه پرسی را به دادگاه گسترش داد (ماده ۲). دادگاه قانون اساسی دربارهٔ قانونیت اساسی قوانین حکم می دهد و علیه آرای آن حق تجدیدنظر وجود ندارد؛ زیرا دادگاه در امور مربوط به قانون اساسی بالاترین مرجع است. از ۱۲ اکتبر ۲۰۰۷، زمانی که اصلاح ساختار سازمان های اطلاعاتی ایتالیا که در اوت ۲۰۰۷ تصویب شده بو
د لازم الاجرا گردید، پیشداوری «اسرار طبقه بندی شده دولتی» دیگر نمی تواند به عنوان بهانه ای برای امتناع از در اختیار گذاشتن اسناد به دادگاه مورد استفاده قرار گیرد. ترکیب دادگاه. دادگاه قانون اساسی از ۱۵ قاضی تشکیل شده است که دوره خدمت آنها ۹ سال است: ۵ قاضی توسط رئیس جمهور ایتالیا منصوب می شوند ۵ قاضی توسط پارلمان انتخاب می گردند و ۵ قاضی توسط دیوان های عالی عادی و دیوان های عالی اداری انتخاب می شوند. از میان آنانی که توسط دیوان های عالی انتخاب می شوند، ۳ نفر توسط دادگاه عالی کاسیاسیون (دادگاه کیفری و مدنی)، یک نفر توسط دیوان محاسبات و یک نفر توسط شورای دولت (دیوان عالی اداری) انتخاب می گردد. کاندیداها باید یا وکیلان دارای بیست سال یا بیشتر تجربه باشند یا استادان تمام رشته حقوق یا قضاتی (حتی بازنشسته) از محاکم عالی اداری یا مدنی یا کیفری باشند. اعضای دادگاه سپس رئیس دادگاه را انتخاب می کنند. رئیس دادگاه از میان اعضا با رای مخفی و با اکثریت مطلق (۸ رای در صورت حضور کامل دادگاه) انتخاب می شود. اگر هیچ کس اکثریت را به دست نیاورد، انتخابات دور دوم میان دو قاضی دارای بیشترین آرا برگزار می شود. رئیس دادگاه یک یا چند
معاون تعیین می کند تا در صورت غیبت وی به نمایندگی از او اقدام نمایند.
پائولو اینیاتسیو ماریا تاون دی رِوِل (۲ مه ۱۸۸۸ – ۱ ژوئن ۱۹۷۳) سیاستمدار و شمشیرباز ایتالیایی بود. او فرزند کنت ویتوریو تاون دی رِوِل و الفریدا ماریا اتکینسون بود. وی در جنگ جهانی اول شرکت داشت. همچنین شهردار تورین (۱۹۲۹–۱۹۳۵) و وزیر دارایی ایتالیا (۱۹۴۳–۱۹۳۵) در کابینه بنیتو موسولینی بود. پس از جنگ، او ریاست کمیته برگزاری المپیک زمستانی ۱۹۵۶ در کورتینا دامپتزو را بر عهده داشت. او مدال طلای تیمی اپه را در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۲۰ کسب کرد.
جوزپه ترابوکی (۱۹۰۴–۱۹۷۵) حقوق دان و سیاستمدار ایتالیایی بود. او عضو دموکراسی مسیحی بود و میان سال های ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۲ به عنوان وزیر دارایی ایتالیا خدمت کرد. زندگی و تحصیلات. ترابوکی در ورونا در ۲۹ ژوئن ۱۹۰۴ به دنیا آمد. خانواده او در سال ۱۸۷۵ یک دفتر وکالت در ورونا بنیان نهادند. برادرش، آلبرتو، نیز وکیل بود و بعدها شهردار ایلاسی شد. پدربزرگشان، الساندرو ترابوکی، افسر ارتش ایتالیا در هر دو جنگ جهانی و از سربازان مقاومت پارتیزان در پیه مونته پس از امضای آتش بس بود. او مدرک حقوق خود را از دانشگاه پادووا دریافت کرد. فعالیت سیاسی. ترابوکی در دومین و سومین مجلس قانونگذاری به عنوان سناتور دموکراسی مسیحی خدمت کرد. او در مارس ۱۹۶۰ به عنوان وزیر دارایی ایتالیا در کابینه تامبرونی منصوب شد و تا ژوئیه همان سال در این سمت بود. سپس همان سمت را در سومین و چهارمین کابینه امینتوره فانفانی (ژوئیه ۱۹۶۰ – فوریه ۱۹۶۲) برعهده داشت. در میانه دهه ۱۹۶۰، ترابوکی از سوی دادستان عمومی رم به دست داشتن در دو پرونده رشوه متهم شد، اما کمیسیون پارلمان اجازه لازم برای پیگرد را صادر نکرد.
روبرتو ترملونی (۳۰ اکتبر ۱۹۰۰ – ۸ سپتامبر ۱۹۸۷) اقتصاددان، دانشگاهی، تاجر و سیاستمدار سوسیال دموکرات ایتالیایی بود. او در سمت های مختلف کابینه خدمت کرد. سال های اولیه زندگی. ترملونی در شهر میلان، ایتالیا در ۳۰ اکتبر ۱۹۰۰ به دنیا آمد. او ابتدا حسابداری را در «ایستیتوتو کارلو کاتانه و» در همان شهر خواند و سپس در سال ۱۹۲۴ از دانشگاه تورین در رشته اقتصاد و علوم بازرگانی فارغ التحصیل شد. او که مدت ها آرزو داشت روزنامه نگار شود، پس از خدمت در ارتش ایتالیا در جنگ جهانی اول به تحریریه روزنامه مشهور میلان «لا سرا» پیوست. در همان سال ها به تدریج ارتباط نزدیکی با محافل روشنفکری و فرهنگی شهر پیدا کرد و نوشته های او در حوزه اقتصاد و مسائل اجتماعی توجه برخی محققان جوان را جلب کرد. در سال ۱۹۱۹ همراه برادرش آتیلیو انتشارات «آراکنه» را بنیان گذاشت و سپس در ایجاد یک تعاونی صنعتی مشارکت کرد که نخستین نمایشگاه تجاری میلان را راه اندازی کرد. این تجربه برای او آغاز پیوند جدی با دنیای صنعت و اقتصاد عملی بود که بعدها در مسیر سیاسی و دانشگاهی اش تأثیر گذاشت. فعالیت سیاسی ترملونی در دوران جنگ آغاز شد، زمانی که به شاخه جوانان حزب جمهور
ی خواه ایتالیا (PRI) ملحق شد. سپس به یکی از حامیان سرسخت فیلیپو توراتی، سوسیالیست تکاملی و ضد فاشیست، تبدیل شد و در سال ۱۹۲۲ با تشکیل حزب سوسیالیست واحد (PSU) به فیلیپو توراتی پیوست. این حزب که از حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) جدا شده بود، در سال ۱۹۳۰ دوباره به آن ملحق شد و ترملونی در کنار چهره هایی چون توراتی، کلودیو ترووس، کارلو روسلی و جوزپه سارگات در جناح اصلاح طلب حزب برجسته شد. او همراه روسلی و پیترو ننی در سال ۱۹۲۶ نشریه سوسیالیستی «کواترو استاتو» را تأسیس کرد. این فعالیت مطبوعاتی، او را به عنوان یکی از صداهای منتقد فاشیسم و مدافع اصلاحات اجتماعی در فضای سیاسی دهه ۱۹۲۰ معرفی کرد. فعالیت حرفه ای. به دلیل باورهای ضد فاشیستی موفق به یافتن شغل دانشگاهی نمی شد، بنابراین در سال ۱۹۳۰ به عنوان مدرس اقتصاد سیاسی در دانشگاه ژنو در سوئیس مشغول به کار شد. او روزنامه مالی «۲۴ اوره» را که بر اساس الگوی «فایننشال تایمز» طراحی شده بود، در ۱۵ فوریه ۱۹۳۳ منتشر کرد. در سال ۱۹۳۷ مطالعه ای دربارهٔ صنعت نساجی ایتالیا انجام داد. او که از بازداشت به دلیل فعالیت های ضد فاشیستی گریخته بود، در جنگ جهانی دوم در کوکیو-ترویزاگو در وا
رزه مخفی شد و بر کار با انتشارات آراکنه و نگارش تاریخ صنعت معاصر ایتالیا تمرکز کرد. پس از جنگ، به عنوان کمیسر وزارت تولیدات صنعتی در ایتالیا شمالی و رئیس شورای صنعتی ایتالیا شمالی منصوب شد. ترملونی سال ها چهره برجسته حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) و سپس پس از ۱۹۴۷ در حزب دموکراتیک سوسیالیست ایتالیا (PSDI) بود. در سال ۱۹۴۶ به شورای شهر میلان انتخاب شد و همان سال به عضویت مجلس مؤسسان ایتالیا درآمد. میان سال های ۱۹۴۷ و ۱۹۴۸ به عنوان وزیر صنعت و بازرگانی ایتالیا در کابینه چهارم د گاسپری خدمت کرد. او در سال ۱۹۴۸ در کابینه پنجم د گاسپری وزیر بدون پرتفوی و مسئول اجرای طرح مارشال شد. اما در ۳۱ اکتبر ۱۹۴۹ همراه با جوزپه سارگات و ایوان ماتئو لومباردو از دولت استعفا داد. در ادامه ریاست «ایستیتوتو پر له رلاتسیونی پوبلیکه» را بر عهده گرفت که در سال ۱۹۵۲ در میلان تأسیس شده بود. و در سال ۱۹۵۳ به استادی اقتصاد و سازمان کسب وکار در پلی تکنیک میلان رسید. در همین دوره همراه با اتزیو ویگورلی کمیته پارلمانی بررسی مشکلات فقر و بیکاری را رهبری کرد. در ۱۹۵۴ به عنوان وزیر دارایی ایتالیا در کابینه شلبا منصوب شد. در دهه ۱۹۶۰ سه بار به عنو
ان وزیر خزانه داری ایتالیا (۱۹۶۲–۱۹۶۶) و سپس از ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۸ به عنوان وزیر دفاع ایتالیا خدمت کرد. او همچنین عضو هیئت مدیره بانک سرمایه گذاری اروپا بود. از ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۸ سناتور سنای ایتالیا بود. ترملونی بر اثر سکته قلبی در بیمارستانی در برونک، آلتو آدیجه، در ۸ سپتامبر ۱۹۸۷ درگذشت.
جولیو ترمونتی (زادهٔ ۱۸ اوت ۱۹۴۷) سیاستمدار ایتالیایی است. او در دولت های مختلف ایتالیا به عنوان وزیر اقتصاد و دارایی ایتالیا در دوره های نخست وزیری سیلویو برلوسکونی بین سال های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۵، ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۴، ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۶ و ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱ خدمت کرد. زندگی و تحصیلات. ترمونتی در شهر سوندریو در شمال لومباردی در خانواده ای با تبار ونتویی و کامپانیایی زاده شد. او استاد تمام حقوق در دانشگاه پاویا و استاد مهمان در مؤسسه حقوق تطبیقی آکسفورد بوده است. حوزه های تخصصی او در زمینه حقوق مالیاتی، سیاست های مالی و فدرالیسم مالی است. فعالیت سیاسی. ترمونتی نخستین بار در سال ۱۹۸۷ با حزب سوسیالیست ایتالیا وارد رقابت های انتخاباتی شد. در سال ۱۹۹۴ به عنوان عضو پیمان سنی وارد مجلس شد اما خیلی زود به جناح راست میانه و حزب فورتسا ایتالیا پیوست. او در همان سال نخستین بار به عنوان وزیر دارایی در دولت اول برلوسکونی منصوب شد. او بارها به عنوان وزیر اقتصاد و دارایی بازگشت و در دوره های مختلف، اصلاحات مالیاتی متعددی از جمله کاهش نرخ مالیات بر درآمد، کاهش مالیات شرکت ها و لغو برخی مالیات های ارث و املاک را اجرا کرد. سایر فعالیت ها. ترمونتی نویسن
ده چندین کتاب در زمینه مالیات، فدرالیسم مالی و سیاست های اقتصادی است. او منتقد سیاست های تجاری چین و جهانی شدن بی مهار بوده است و در اندیشکده هایی مانند مؤسسه اسپن ایتالیا و بنیاد ایتالیا-آمریکا عضویت داشته است.
مرحله پلی آف مقدماتی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۲۲ از ۸ تا ۱۵ مارس ۲۰۲۲ برگزار شد. در مجموع ۱۶ تیم در مرحله پلی آف مقدماتی برای تعیین تکلیف هفت تیم از ۴۰ تیم حاضر در مرحله گروهی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۲۲ به رقابت پرداختند. تیم ها. ۱۴ تیم زیر که به دو منطقه (منطقه غرب و منطقه شرق) تقسیم شده اند، وارد مرحله پلی آف مقدماتی شدند که شامل دو دور می شود: فرمت. در مرحله پلی آف مقدماتی، هر مسابقه به صورت تک بازی برگزار می شد. در صورت لزوم، وقت اضافه و ضربات پنالتی برای تعیین برنده به کار گرفته می شد. برنامه. برنامه مسابقات به شرح زیر بود. نمودار. نمودار مرحله پلی آف مقدماتی برای هر منطقه بر اساس رتبه بندی اتحادیه هر تیم و جایگاه آنها در فدراسیون شان تعیین شد، به طوری که تیم فدراسیون با رتبه بالاتر میزبان مسابقه بود. تیم های یک فدراسیون نمی توانستند در یک گروه قرار بگیرند. هفت برنده مرحله پلی آف (سه تیم از منطقه غرب و چهار تیم از منطقه شرق) به مرحله گروهی راه یافتند تا به ۳۲ تیم راه یافته مستقیم بپیوندند. دور مقدماتی. خلاصه. در مجموع دو تیم در دور مقدماتی شرکت کردند. دور پلی آف. خلاصه. در مجموع ۱۴ تیم در دور پلی آف بازی کردند: ۱
۲ تیم که در این مرحله وارد شدند و دو تیم برنده دور مقدماتی.
دین ایلیری (به انگلیسی: Illyrian Religion) به باورها و آیین های مذهبی مردمان ایلیری اشاره دارد؛ مردمانی که به زبان های ایلیری سخن می گفتند و از حدود سده هشتم پیش از میلاد تا سده هفتم میلادی در بخشی از شبه جزیره بالکان غربی ساکن بودند. منابع مکتوب موجود درباره این موضوع بسیار اندک و پراکنده اند و بیشتر شامل نام های شخصی و جغرافیایی و همچنین چند واژه برگرفته از منابع کلاسیک هستند. مطالعات درباره دین ایلیری هنوز ناکافی است. با این حال بیشترین نشانه های برجای مانده از آیین های مذهبی پیشارومی به نمادهای دینی مربوط می شود. این نمادها در طرح ها و نقش مایه های گوناگون دیده می شوند و نشان می دهند که مهم ترین عنصر پرستش در میان ایلیری ها «خورشید» بوده است؛ خورشیدی که در چارچوب یک نظام مذهبی گسترده و پیچیده ستایش می شد. خدای خورشید ایلیری در نقش برجسته های عصر آهن به صورت خدای آسمان و صاعقه تصویر شده و با آتشکده ای در ارتباط بوده که از آنجا صاعقه پرتاب می کرد. نام و تصویر خدایان ایلیری در کتیبه ها، مجسمه ها، یادمان ها و سکه های دوره رومی ذکر شده و برخی نویسندگان باستانی آنها را از راه دین پژوهی تطبیقی تفسیر کرده اند. هم
چنین در منطقه آپولیا در جنوب شرقی ایتالیا، کتیبه های متعددی به زبان مساپی یافت شده که عموماً خویشاوند ایلیری دانسته می شود، هرچند این ارتباط تا حدی محل بحث و گمانه زنی است. به نظر می رسد هیچ خدایی به عنوان مهم ترین ایزد همه قبایل ایلیری وجود نداشته و خدایان خاص تنها در برخی نواحی پرستیده می شدند. ایلیری ها به نیروهای ماورایی باور داشتند و برای خدایان ویژگی هایی قائل می شدند که در زندگی روزمره همچون تندرستی و بیماری، فراوانی و قحطی بازتاب داشت. بسیاری از نام های مکان ها و افراد ایلیری از نام حیوانات گرفته شده بود و این امر بیانگر باور به حیوانات به عنوان نیاکان اسطوره ای و نگهبانان بود. مار از مهم ترین توتم های حیوانی در نزد ایلیری ها بود. آنان به تأثیر جادو، چشم زخم و نیروی حفاظتی و سودمند طلسم ها و تعویذها اعتقاد داشتند؛ ابزارهایی که می توانستند چشم بد یا نیت های شوم دشمنان را دور کنند. تنوع گسترده باورهای دینی و آیین های تدفین در ایلیریا، به ویژه در دوره رومی احتمالاً بازتابی از گوناگونی هویت های فرهنگی در این منطقه است. بخش هایی از باورها و خدایان ایلیری در اصل ریشه در اسطوره شناسی هندواروپایی دارند. در کن
ار باورهای ترکی و داسی، دین ایلیری بخشی از مجموعه اساطیر بالکان کهن به شمار می آید. آلبانیایی ها نشانه هایی از نمادگرایی دینی ایلیری را حفظ کرده اند و دین باستانی ایلیری یکی از سرچشمه های اصلی باورهای عامیانه آلبانیایی است. همچنین برخی ردپای آیین های ایلیری در باورهای دینی و خرافی مردمان اسلاو جنوبی امروز دیده می شود. فرقه ها. فرقه هایی که ریشه در سنت نوسنگی داشتند ــ به ویژه آنهایی که با باروری زمین و کشاورزی مرتبط بودند ــ در سراسر عصر برنز و آغاز عصر آهن در منطقه بالکان غربی همچنان مورد عمل قرار می گرفتند. این سنت ها شامل پرستش «مادر زمین»، پرستش «خورشید» و پرستش «مار» بود. در اوایل عصر آهن، هنر ایلیری ها به صورت هندسی و غیر بازنمایانه بود، که شامل ترکیبی از دایره های متحدالمرکز، لوزی ها، مثلث ها و خطوط شکسته می شد. این نوع هنر، سخت گیرانه و خالی از تخیل بود و بیشتر برای کشاورزان، دامداران یا جنگجویان ساخته می شد. نبود تزئینات پیکره ای شاید بازتابی از فقدان آشکار پرستش های انسان انگارانه در اوایل عصر آهن باشد. هنر هندسی آن دوره که اوج خود را در سده هشتم پیش از میلاد یافت، به نظر می رسد تنها ویژگی مشترک بین