Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جیووانی ارمیلیا (; – ) آموزگار و کنشگر پرهیز از خشونت اهل ایتالیا بود. زندگی نامه. تحصیلات و دوران اولیه. جیووانی اِرمیلیا دیپلم دبیرستان خود را از لیسه کلاسیک کاسینی در سان رِمو، در منطقه لیگوریا در ایتالیا دریافت کرد. او مدرک حقوق را از دانشگاه جنوا و همچنین مدرک فلسفه را از دانشگاه تورین دریافت نمود. در زمان حضورش در پیدمونت، با نخبگان محلی وقت گذراند و با لالا رومانو، شاعر شناخته شده ای که چندین شعر برای او سروده بود، دوست شد. این آثار بعدها در کتاب "Poesie per Giovanni" که در ۲۰۰۷ منتشر شد، جمع آوری شدند و شامل برخی متون منتشرنشده قبلی نیز بودند. در بازگشت به لیگوریا، اِرمیلیا کار حقوقی خود را کنار گذاشت تا معلم فلسفه شود. در اواخر دهه ۱۹۶۰، او در بحث نقش آسکِتیک گری در جامعه غربی شرکت کرد. این پس از انتشار مقاله توماس مِرتون با عنوان "The contemplative and the atheist" بود که اِرمیلیا، از دیدگاه آتئیست، از ایدهٔ اینکه راهبان با جنبه های قابل سؤال کلیسای کاتولیک قدرت دنیوی دچار سازش نشده اند، حمایت نمود. فعالیت های خیریه در هند و ایتالیا. در سال ۱۹۶۹، در طول سفر به ایالت تامیلی نادو در هند، اِرمیلیا با ش
ری جی. لوگاناتان و دیگر فعالان جنبش بودان ملاقات کرد، جنبشی که در دهه ۱۹۵۰ توسط وی نوابا بهاوه تأسیس شده بود. هدف جنبش بودان توزیع عادلانه تر مالکیت زمین از طریق اهداهای داوطلبانه زمین بود. وی نوابا به مدت ۱۴ سال در سراسر هند پیاده روی کرد و ۴٬۱۹۳٬۵۷۹ جریب زمین (حدود ۱٬۷۰۰٬۰۰۰ هکتار) جمع آوری نمود. متأسفانه، بخش زیادی از این زمین خشک و یا مدتها رها شده بود و استفاده کنندگان جدید بسیار فقیر بودند و توان مالی کشت محصولات جدید را نداشتند، که موفقیت مأموریت او را محدود می کرد. پس از مأموریتش در هند، اِرمیلیا تصمیم گرفت در ایتالیا پول جمع آوری کند تا به برخی خانواده های کشاورز کمک شود تا زمین خود را به شکل مؤثر و کارآمد مدیریت کنند. این اقدام توجه زیادی در سراسر ایتالیا جلب کرد و منجر به تأسیس گروه های مختلف فعالان برای حمایت از مزارع سروه سوا شد، با گروه های محلی که جنبش بودان را به صورت مردمی اجرا می کردند. در این سال های نخست فعالیت، اِرمیلیا همچنین توسط جنبش توسعه و صلح و SERMIG، دو سازمان غیردولتی در شمال غرب ایتالیا، به ترتیب به رهبری Giorgio Ceragioli و Ernesto Olivero حمایت شد. تعهد اِرمیلیا به مزارع سروه
سوا افزایش یافت و او تا دهه ۱۹۹۰ زمان زیادی را در هند سپری کرد. در سال ۱۹۹۵، گروه های ایتالیایی حامیان بودان در یک سازمان ملی به نام "ASSEFA Italia" متحد شدند که به طور رسمی توسط وزارت امور خارجه در ۲۰۰۲ شناخته شد. علاوه بر ASSEFA، اِرمیلیا گاهی نماینده Movimento Sviluppo e Pace در هند نیز بود. سال های پایانی و مرگ. در سال های پایانی، بیماری مداوم فعالیت های اِرمیلیا را کاهش داد و کارها به چند دوست و همکار واگذار شد. فعالیت های ASSEFA، که ابتدا محدود به کشاورزی در تامیلی نادو و جنوب هند بود، به تدریج در سراسر کشور گسترش یافت و شامل فعالیت های دیگری مانند آموزش، اعطای ریزگرنت و بهبود وضعیت زنان شد. در سال ۲۰۱۵، این سازمان غیردولتی خدمات خود را به حدود یک میلیون خانواده در ۱۰٬۰۰۰ روستا ارائه می کرد. جیووانی اِرمیلیا در سال ۲۰۰۴ در زادگاه خود، سان رِمو، درگذشت. در وصیت نامه اش، دارایی خود را به بنیاد "Livia Rubino e Giovanni Ermiglia" که برای ادامهٔ میراث او تأسیس شده بود، واگذار کرد.
سوسیس برا یک سوسیس ایتالیایی است که به عنوان یک محصول کشاورزی و غذایی سنتی شناخته می شود. این سوسیس منحصراً در "بخش" (شهرداری) برا، پیمونت، توسط قصابی های مرتبط با کنسرسیوم حفاظت و بهبود سوسیس برا تولید می گردد. خاستگاه. سوسیس برا زمانی بدون استفاده از چربی گوشت خوک تولید می شد و عمدتاً برای جامعه یهودی چراسکو، پیمونت، در نظر گرفته شده بود که گوشت خود را از بازار مجاور برا تأمین می کردند. به عنوان اعضای دین یهود، آنها از مصرف سوسیس های دارای گوشت خوک منع شده بودند. یک فرمان سلطنتی در سال 1847 رسم برادیس را به رسمیت شناخت و به قصاب های شهرداری اجازه داد که سوسیس گوشت گاو تازه تولید کنند، در حالی که این مورد در سایر نقاط کشور ممنوع بود. آماده سازی. این سوسیس با گوشت گاو بدون چربی (۷۰–۸۰٪) و چربی خوک برای بقیه آن تهیه می شود. مصرف. سوسیس برا را می توان هم به صورت پخته (به ویژه روی گریل) و هم به صورت خام و تازه مصرف کرد.
چاره ای نیست (؛ ) یک فیلم کمدی سیاه دلهره آور محصول کره جنوبی در سال ۲۰۲۵ به کارگردانی پارک چان ووک بر پایهٔ رمان "تبر" اثر دانلد ای وستلیک است. در این فیلم لی بیونگ هون، سون یه جین، پارک هی سون، لی سونگ مین، یوم هه ران و چا سونگ وون ایفای نقش کرده اند. این اثر دومین اقتباس سینمایی از این رمان پس از فیلم فرانسوی "تبر" (۲۰۰۵) به شمار می آید. این فیلم نخستین بار در بخش مسابقهٔ اصلی هشتاد و دومین دوره جشنواره بین المللی فیلم ونیز در ۲۹ اوت ۲۰۲۵ به نمایش درآمد و نامزد شیر طلایی شد. همچنین، به عنوان فیلم افتتاحیهٔ سی امین جشنواره بین المللی فیلم بوسان در ۱۷ سپتامبر اکران خواهد شد و پس از آن در ۲۴ سپتامبر به وسیلهٔ سی جی انترتینمنت در سینماهای کره جنوبی به نمایش عمومی درمی آید.
مانوئل اوسوریو مانریک د زونیگا یک پرتره بزرگ تمام قد با رنگ روغن است که در سال های ۱۷۸۷–۱۷۸۸ توسط هنرمند اسپانیایی فرانسیسکو گویا نقاشی شده است. این نقاشی پسری سه یا چهار ساله را نشان می دهد که با لباس های قرمز، در کنار پرندگان و گربه ها ایستاده است. همچنین این اثر به عنوان "پسر قرمز" گویا شناخته می شود. این نقاشی توسط مورخ هنر، کلاوس ویرچ، در سال ۱۹۶۷ به عنوان یکی از جذاب ترین و موفق ترین پرتره های کودکان که تاکنون نقاشی شده اند و همچنین یکی از مشهورترین آن ها توصیف شد. این نقاشی از سال ۱۹۴۹ توسط موزه هنر متروپولیتن در نیویورک نگهداری می شود.
پیر جیورجیو فراستی (; – ) فعال کاتولیک اهل ایتالیا و عضو سومین نظم دومینیک بود. او متعهد به مسائل عدالت اجتماعی بود و به چندین سازمان خیریه از جمله فعالیت کاتولیک و انجمن سنت وینسنت دوپل پیوست تا به فقرا و محرومان در تورین کمک کند؛ او باورهای دیندارانهٔ خود را در عمل پیاده می کرد و بیش تر به خاطر مهربانی و شخصیت دوست داشتنی اش شناخته می شد. فراستی کوهنوردی مشتاق بود و اغلب با دوستانش به کوه می رفت؛ او شناگر توانمند و ورزشکاری بود که بیش تر به فعالیت های اجتماعی با دوستان هم فکرش شناخته می شد. او از کودکی با فقرا و بیماران همراهی می کرد و به آن ها کمک می کرد و موقعیت اجتماعی اش آزادی بیشتری برای یاری رساندن به نیازمندان به او می داد. زندگی. سال های اولیه زندگی. پیر جیورجیو فراستی در ۶ آوریل ۱۹۰۱ – شنبهٔ مقدس – به دنیا آمد. پدرش (۲۸ سپتامبر ۱۸۶۸ – ۲۱ مه ۱۹۶۱؛ بی خدا و صاحب روزنامهٔ لیبرال "لا استامپا") و مادرش ادلاید آمتیس (۱۷ فوریه ۱۸۷۷ – ۱۸ ژوئن ۱۹۴۹) که نقاش بود. تنها خواهرش لوسیانا فراستی (۱۸ اوت ۱۹۰۲ – ۷ اکتبر ۲۰۰۷) بود. پدرش در سیاست ملی فعال بود و در سنا خدمت کرد و سپس سفیر ایتالیا در آلمان شد. والدینش د
ر ۵ سپتامبر ۱۸۹۸ ازدواج کردند. آثار مادر هنرمندش در نمایشگاهی در ونیز به فروش رسید و شاه ویکتور امانوئل سوم برخی از آثار او را خریداری کرد. پدربزرگ و مادربزرگ پدری او پیِترو فراستی و جوزپینا کودا کاناتی بودند. گرایش فراستی به کمک به دیگران از کودکی آشکار بود. یک بار وقتی کودک بود، در را باز کرد و مادر و پسری را دید که پسرش بدون کفش بود. او کفش های خود را به پسر داد. در ۱۹۰۹ پدرش از کمک به مردی که مست بود خودداری کرد. فراستی به مادرش گفت و او دستور داد مرد را بیاورد و به او غذا بدهد. اولین اعتراف او در کلیسای کورپوس کریستی در ۲۰ ژوئن ۱۹۱۰ بود و اولین کامیونیون خود را در ۱۹ ژوئن ۱۹۱۱ دریافت کرد؛ و تأیید خود را در کلیسای محله در ۱۰ ژوئن ۱۹۱۵ دریافت کرد. فراستی به دلیل علاقه به شوخی های عملی «ترسناک» لقب گرفت، گرچه شوخی ها با مزه و بی آزار بودند. او دانش آموز متوسطی بود اما به خاطر هوش و دیانتش در میان همسالان شناخته می شد. او در امتحانات ۱۹۱۳ مردود شد و به مدرسهٔ خصوصی اداره شده توسط یسوعیان فرستاده شد. او به فعالیت های اجتماعی متعهد بود که مردم را متحد می کرد تا بر نابرابری ها غلبه کنند. او مخالف فاشیسم بود و ا
ز رژیم بنتو موسولینی حمایت نمی کرد. یک بار در رم هنگام اعتراض در کنار کنگرهٔ ۱۹۲۱ کارگران کاتولیک جوان دستگیر شد. او در گروه های دانشجویی، حکومت دعای رسولان و فعالیت کاتولیک (پیوس در ۱۹۱۹) فعال بود. او در ۲۸ مه ۱۹۲۲ به عضویت رسمی سومین نظم دومینیک درآمد و نام مذهبی "جیرولامو" را به احترام جیرولامو ساونارولا برگزید. او همچنین پیرو تعالیم توماس آکویناس و کاترین سیینا بود و از پولس رسول الهام می گرفت که در نامه های فراستی بارها ذکر شده است. او اغلب می گفت: «خیریه کافی نیست؛ ما به اصلاحات اجتماعی نیاز داریم». او روزنامه ای با نام "مومنتو" راه اندازی کرد که اصولش بر اساس پاپ لئو سیزدهم و ریروم نواروم بود. او در ۱۹۱۸ به انجمن سنت وینسنت دوپل پیوست و بیشتر وقت خود را صرف کمک به فقرا کرد. در همان سال تحصیلات مهندسی را آغاز کرد تا مهندس معدن شود و بگوید: «برای خدمت بهتر به مسیح در میان معدنچیان». پس از فارغ التحصیلی، پدرش به او خودرو یا مبلغی قابل توجه پیشنهاد داد و او مبلغ را برای کمک به فقرا انتخاب کرد. او همچنین بستر یک بیمار مبتلا به سل را فراهم کرد و از سه کودک بیوه بیمار حمایت نمود. دوران جوانی و فعالیت های اجتم
اعی. گرایش فراستی به کمک به دیگران از کودکی آشکار بود. یک بار وقتی کودک بود، در را باز کرد و مادر و پسری را دید که پسرش بدون کفش بود. او کفش های خود را به پسر داد. در ۱۹۰۹ پدرش از کمک به مردی که مست بود خودداری کرد. فراستی به مادرش گفت و او دستور داد مرد را بیاورد و به او غذا بدهد. اولین اعتراف او در کلیسای کورپوس کریستی در ۲۰ ژوئن ۱۹۱۰ بود و اولین Communion خود را در ۱۹ ژوئن ۱۹۱۱ دریافت کرد؛ و تأیید خود را در کلیسای محله در ۱۰ ژوئن ۱۹۱۵ دریافت کرد. فراستی به دلیل علاقه به شوخی های عملی «ترسناک» لقب گرفت، گرچه شوخی ها با مزه و بی آزار بودند. او دانش آموز متوسطی بود اما به خاطر هوش و دیانتش در میان همسالان شناخته می شد. او در امتحانات ۱۹۱۳ مردود شد و به مدرسهٔ خصوصی اداره شده توسط یسوعیان فرستاده شد. او به فعالیت های اجتماعی متعهد بود که مردم را متحد می کرد تا بر نابرابری ها غلبه کنند. او مخالف فاشیسم بود و از رژیم بنتو موسولینی حمایت نمی کرد. یک بار در رم هنگام اعتراض در کنار کنگرهٔ ۱۹۲۱ کارگران کاتولیک جوان دستگیر شد. او در گروه های دانشجویی، Apostolato di preghiera و فعالیت کاتولیک (پیوس در ۱۹۱۹) فعال بود.
او در ۲۸ مه ۱۹۲۲ به عضویت رسمی سومین نظم دومینیک درآمد و نام مذهبی "جیرولامو" را به احترام جیرولامو ساونارولا برگزید. او همچنین پیرو تعالیم توماس آکویناس و کاترین سیینا بود و از پولس رسول الهام می گرفت که در نامه های فراستی بارها ذکر شده است. او اغلب می گفت: «خیریه کافی نیست؛ ما به اصلاحات اجتماعی نیاز داریم». او روزنامه ای با نام "Momento" راه اندازی کرد که اصولش بر اساس پاپ لئو سیزدهم و Rerum novarum بود. او در ۱۹۱۸ به Saint Vincent de Paul conference پیوست و بیشتر وقت خود را صرف کمک به فقرا کرد. در همان سال تحصیلات مهندسی را آغاز کرد تا مهندس معدن شود و بگوید: «برای خدمت بهتر به مسیح در میان معدنچیان». پس از فارغ التحصیلی، پدرش به او خودرو یا مبلغی قابل توجه پیشنهاد داد و او مبلغ را برای کمک به فقرا انتخاب کرد. او همچنین بستر یک بیمار مبتلا به سل را فراهم کرد و از سه کودک بیوه بیمار حمایت نمود. مرگ و میراث. در ۳۰ ژوئن ۱۹۲۵، هنگام قایق سواری با دو دوست در رود پو، از درد شدید در عضلات کمر شکایت کرد. در ۱ ژوئیه به خانه بازگشت با سردرد و تب شدید. همان روز مادربزرگ مادری اش درگذشت و او به دلیل تواضع، توجه را از
خود دور کرد و ترجیح داد خانواده برای مادربزرگش عزاداری کنند. در ۲ ژوئیه پزشک آمد و از فراستی خواست برخیزد. او پاسخ داد: «نمی توانم!» سپس تشخیص فلج اطفال داده شد که خستگی او را تشدید کرد. او درخواست مورفین کرد تا راحت تر بخوابد، اما پزشک و مادرش آن را نادرست دانستند و او تسلیم شد. با وخیم شدن وضعیت، او دستورالعمل های نهایی خود را به خواهرش داد. در ساعت ۳ صبح ۴ ژوئیه کشیش برای ادای آخرین مناسک فراخوانده شد. او حدود ساعت ۴ بعدازظهر در آغوش مادر درگذشت و آخرین گفته اش بود: «باشد که جانم در آرامش بر تو جاری شود.» فراستی در ۴ ژوئیه ۱۹۲۵ ساعت ۷ عصر درگذشت. والدین انتظار داشتند شخصیت های سیاسی و نخبگان در مراسم حاضر شوند، اما هزاران نفر در خیابان ها حضور داشتند. او در قبرستان پولونه به خاک سپرده شد و بقایای او در ۱۹۸۱ به کلیسای جامع تورین منتقل شد و پس از بررسی، سالم و بدون فساد یافت شد. تقدیس. فقرا از اسقف تورین درخواست کردند که پروندهٔ قدیسی فراستی آغاز شود
بمب گذاری در خیابان جورجوفیلی (ایتالیایی: "Strage di via dei Georgofili") یک حمله تروریستی بود که توسط مافیای سیسیلی در ۲۷ مه ۱۹۹۳ در خارج از گالری اوفیتزی در فلورانس، ایتالیا به تلافی دستگیری سالواتوره رینا، رئیس مافیا، انجام شد. این حمله با یک فیات فیورینو پر از ۲۲۷ کیلوگرم مواد منفجره که در نزدیکی برج پولچی، بین موزه اوفیتزی و رودخانه آرنو پارک شده بود، انجام شد. این برج محل آکادمیا دی جورجوفیلی بود. انفجار بزرگ باعث مرگ پنج نفر و زخمی شدن چهل و هشت نفر دیگر در اثر انفجار شد. برج و سایر ساختمان ها ویران شدند و به برخی دیگر از جمله گالری اوفیتزی و راهروی واساری آسیب رسید، جایی که چندین نقاشی به شدت آسیب دیده یا از بین رفتند. تاریخچه. آماده سازی ها در آوریل ۱۹۹۳، جواکینو کالابرو، رئیس کاستلاماره دل گولفو، به همراه جورجیو پیتزو، یک مافیوز برانکاچیو، از پراتو دیدن کرد. در آنجا، آنها میزبان گاسپار اسپاتوزا، کوزیمو لو نیگرو و فرانچسکو جولیانو، مافیایی از برانکاچیو و کورسو دی میل، دو ناحیه پالرمو بودند. این سه نفر در یک ساختمان متروکه در کورسو دی میل مواد منفجره می ساختند و در ۲۳ می ۱۹۹۳ به پراتو رسیدند. سپس مواد
منفجره توسط پیترو کارا، راننده کامیون و همدست مافیا، که آنها را در محفظه ای مخفی از وسیله نقلیه خود پنهان کرده بود، از ساختمان متروکه مذکور به پراتو منتقل شد. شامگاه ۲۶ مه، جولیانو و اسپاتوزا یک کامیون فیات فیورینو را سرقت کردند و آن را با تقریباً یک چهارم تن مواد منفجره ای که در کورسو دی میل ساخته بودند، پر کردند. حمله شامگاه ۲۶ مه، جولیانو و اسپاتوزا کامیون را در خیابان ویا دی گرگوفیلی، نزدیک توره دی پولچی، محل آکادمیا دی گرگوفیلی، پارک کردند. ساعت ۱:۰۴ بامداد ۲۷ مه، مواد منفجره ای که در داخل وسیله نقلیه نگهداری می شد، منفجر شد و بلافاصله تمامیت سازه توره دی پولچی را به خطر انداخت. این انفجار همچنین هر چهار عضو خانواده ننچونی را که در ساختمان زندگی می کردند، کشت: آنجلا فیومه، متولی آکادمی، همسرش، فابریزیو ننچونی، و دو دخترشان، نادیا ۹ ساله و کاترینا دوماهه، همگی هنگام فرو ریختن ساختمان جان باختند. آتش سوزی های بعدی، داریو کاپولیچیو ۲۲ ساله، دانشجوی دانشگاه فلورانس را نیز کشت. در مجموع، این حمله پنج کشته و چهل و هشت زخمی بر جای گذاشت. این انفجار همچنین به بخشی از موزه اوفیتزی و راهروی واساری آسیب رساند. حدو
د یک چهارم آثار موجود در داخل آسیب دیدند. برخی از شاهکارهای گالری سالم ماندند، زیرا در قاب های نشکن و ضد ضربه نگهداری می شدند. با این حال، چندین نقاشی به طرز غیرقابل تعمیری آسیب دیدند: "«کنسرت موسیقی»" و "«بازیکنان ورق»" اثر بارتولومئو مانفردی، به همراه آثار دیگری از جرارد ون هونتورست، بارتولومئو بیمبی، آندره آ اسکاچیاتی، فرانسیس گرانت و ادوین لندسیر از بین رفتند. محاکمات. پس از دستگیری سالواتوره رینا، رئیس قبیله مافیایی کورلئونزی در ژانویه ۱۹۹۳، مافیا شروع به بمباران اماکن میراث فرهنگی ایتالیا کرد. چندین حمله، از جمله این حمله، به عنوان هشداری برای اعضای مافیا، به امید جلوگیری از تبدیل شدن آنها به پنتیتی، و به عنوان انتقامی برای لغو ماده ۴۱ مکرر در مورد رژیم زندان توسط دولت، دستور داده شد. در ژوئن ۱۹۹۸، پنتیتو گاسپاره اسپاتوزا در رابطه با بمب گذاری به حبس ابد محکوم شد. در سال ۲۰۰۰، سالواتوره رینا، جوزپه گراویانو، لئولوکا باگارلا و برناردو پروونزانو به دلیل دستور قتل عام به حبس ابد محکوم شدند. در سال ۲۰۰۸، اسپاتوزا به همکاری با عدالت روی آورد و شروع به افشای جزئیات پشت حمله کرد: برنامه ریزی، ایده پردازی و اجر
ای کامل آن. اسپاتوزا به ویژه ادعا کرد که ایده این قتل عام در حضور روسای کوزا نوسترا ، ماتئو مسینا دنارو، جوزپه گراویانو و فرانچسکو تالیاویا، مطرح شده بود. او همچنین ادعا کرد که تالیاویا هزینه های عملیاتی بمب گذاری را بر عهده گرفته است. در سال ۲۰۱۱، تالیاویا به دلیل نقشش در این حمله، توسط دادگاه تجدیدنظر شهر فلورانس به حبس ابد محکوم شد. به لطف همکاری اسپاتوزا، پسرعموی کاسیمو لو نیگرو، ماهیگیر، کاسیمو داماتو، دستگیر شد: اسپاتوزا ادعا کرد که او بوده که مواد منفجره را در اختیار گروه کورسو دی میل قرار داده و مهمات منفجر نشده ای را که در سواحل پالرمو جمع آوری شده بود، از هم جدا کرده است. این مواد منفجره تقریباً در تمام حملات متعدد کوزا نوسترا علیه دولت، از جمله بمب گذاری ویا دی جورجوفیلی، استفاده شده است. داماتو پس از یک حکم فوری در سال ۲۰۱۳ به حبس ابد محکوم شد. در سال ۲۰۱۵، او نیز به عنوان همکار عدالت و عضو گروه پنتیتو درآمد و دخالت خود و دیگر اعضای مافیا را در چندین بمب گذاری تأیید کرد.
جمعه سفید مجموعه ای از بهمن ها در جبهه ایتالیا در جنگ جهانی اول بود. مهم ترین بهمن به پادگان های اتریش-مجارستان در کوه مارمولادا برخورد کرد و ۲۷۰ سرباز را کشت. بهمن های دیگری در همان روز به مواضع ایتالیایی ها و دیگر مواضع اتریش-مجارستان برخورد کرد و صدها نفر را کشت. طبق برخی گزارش ها، هر دو طرف عمداً گلوله هایی را به سمت توده های برف ضعیف شده شلیک کردند تا طرف مقابل را دفن کنند. تخمین دقیقی از تعداد تلفات ناشی از بهمن های جمعه سفید در دسترس نیست؛ اسناد تاریخی حاکی از مرگ حداقل ۲۰۰۰ سرباز و چند ده غیرنظامی است. اگرچه وقوع بهمن در کوه های دولومیت در روز چهارشنبه در سال ۱۹۱۶ رخ داد، اما اصطلاح «جمعه سفید» برای نامگذاری این روز فاجعه بار به کار رفت و این رویداد هر ساله در ۱۳ دسامبر گرامی داشته می شود، که با روز سنت لوسی، یک تعطیلات مذهبی یادبود که توسط اکثر کاتولیک های ایتالیایی برگزار می شود، نیز مشخص شده است. بهمن های قله گرند پوز. پادگان نظامی "کایزرشوتزِنِ" اتریش-مجارستان بر روی قله گران پوز (تقریباً ۱۱۰۰۰ نفر) ساخته شد. (تقریباً ۳٫۳۵ کیلومتر بالاتر از سطح دریا) در کوه مارمولادا. این سربازخانه چوبی در اوت تاب
ستان ۱۹۱۶ برای اسکان افراد گردان اول هنگ تفنگداران امپراتوری شماره ۳ (۱.Btl. KschRgt.III) ساخته شد. محل سربازخانه طوری برنامه ریزی شده بود که در موقعیت خوبی قرار داشته باشد تا از حمله ایتالیایی ها محافظت شود و دفاعی در بالای کوه مورد مناقشه مارمولادا ایجاد کند. سربازخانه در امتداد صخره های سنگی قرار گرفته بود تا از آتش مستقیم دشمن محافظت شود و این مکان خارج از برد خمپاره های زاویه بالا بود. در زمستان ۱۹۱۶، بارش سنگین برف و ذوب ناگهانی یخ ها در آلپ، شرایط را برای وقوع بهمن مساعد کرد. از ابتدای دسامبر، ارتفاع برف انباشته شده ثبت شد. بالای قله. فرمانده اتریشی-مجارستانی هنگ اول، کاپیتان رودولف اشمید، متوجه خطر قریب الوقوعی شد که گروهانش با آن مواجه بودند. کاپیتان اشمید از ترس اینکه موقعیتش به زودی غیرقابل دفاع شود، درخواستی به مافوق خود، فیلد مارشال ستوان لودویگ گویگینگر از لشکر ۶۰ پیاده نظام، نوشت. در نهایت این درخواست برای تخلیه پایگاه بالای قله گران پوز رد شد. در هشت روز قبل از بهمن، بارش برف سنگین اضافی خطوط تلفن را مختل کرد و هر پاسگاه را با کمبود آذوقه مواجه کرد. در ۱۳ دسامبر ۱۹۱۶، ساعت ۵:۳۰ صبح، بیش از ۲۰۰
۰۰۰ تن (تقریباً ۱ میلیون متر مکعب) برف و یخ از دامنه کوه مستقیماً به سمت پادگان ها سرازیر شد. ساختمان های چوبی مملو از سرباز، زیر وزن بهمن فرو ریختند و سرنشینان را له کردند. از ۳۲۱ سرباز حاضر، ۲۲۹ نفر از پیاده نظام کوهستانی "کایزرشوتزِن" و ۱۰۲ نفر از ستون پشتیبانی بوسنیایی بودند. تنها تعداد کمی به سلامت بیرون کشیده شدند در حالی که ۲۷۰ نفر زنده به گور شدند. تنها ۴۰ جسد از این توده آوار بیرون آورده شد. در میان کسانی که زنده ماندند، کاپیتان اشمید به همراه دستیارش بود که با کمی جراحت فرار کردند. بهمن های وال چیامپی دآری. در شب ۱۳ دسامبر، بهمن به یک لشکر ایتالیایی از لشکر هفتم آلپینی برخورد کرد و پادگان های کوهستانی آنها را درنوردید. ایتالیایی ها این روز فاجعه بار را به نام سنت لوسیا "، لا سانتا لوسیا نرا" نامیدند. پیامدها. پس از جمعه سفید، ۱۰٬۰۰۰ سرباز از هر طرف در ماه دسامبر بر اثر بهمن کشته شدند. در مجموع، این حادثه بیشترین تعداد مرگ و میر ناشی از آوار برف/یخ ناشی از بهمن در تاریخ را تشکیل داد. با احتساب تمام مرگ و میرهای مرتبط با بهمن (این شامل رانش گل و لای و سنگ ناشی از بهمن نیز می شود)، جمعه سفید پس از بهمن
هواسکاران در سال ۱۹۷۰، دومین فاجعه بزرگ مرتبط با بهمن است که ثبت شده است.
دومین زمین لرزه در سلسله زلزله های ایرپینیا در سال ۱۹۶۲ (terremoto dell'Irpinia del 1962) بزرگ ترین و مخرب ترین زمین لرزه در یک سری از زمین لرزه ها در جنوب آپنین بود. این زمین لرزه در ۲۱ اوت ساعت ۱۸:۱۹ به وقت اروپای مرکزی رخ داد. محیط تکتونیکی. شبه جزیره مرکزی ایتالیا تحت سلطه تکتونیک کششی فعال است که کوه های آپنین را تشکیل می دهد. یک توضیح این است که عقب نشینی صفحه در داخل صفحه آدریاتیک در حال وقوع است زیرا به زیر دریای تیرنین فرومی رود. توضیح دیگر این است که حوضه پشت قوسی در دریای تیرنین با سرعتی بیشتر از صفحه آفریقا باز می شود و با صفحه اوراسیا برخورد می کند. تکتونیک کششی در منطقه از دوران پلیوسن فعال بوده است که عمدتاً توسط گسل های عادی ضربه ای شمال غربی-جنوب شرقی جای گرفته است. گسل های مرتبط با زلزله های بزرگ در شبه جزیره از نظر زمین شناسی جوان هستند و به ندرت سطح را می شکنند. گاهی، رویدادهای امتداد لغزشی مانند زلزله های ۱۴۵۶ ایتالیای مرکزی و همچنین زلزله ۱۹۷۱ ( رخ می دهد. ۵٫۰) و ۲۰۱۲ ( ۴٫۶) زلزله های متوسط در منطقه جنوبی آپنین نشان می دهد که سبک غالب گسلش محدود به لغزش شیب دار معمولی نیست. گسل های امتدا
دلغز در شبه جزیره ایتالیا جهت شرقی-غربی دارند. زمین شناسی. قبل از وقوع پیش لرزه بزرگ در ساعت ۱۸:۰۹، مجموعه ای از پیش لرزه ها در بعدازظهر همان روز وجود داشتند. زمین لرزه اصلی در ساعت ۱۸:۱۹ با بزرگی گشتاوری ۶٫۱۵ رخ داد و در مقیاس ریشتر ۶٫۱ تعداد بسیار کمی پس لرزه با دستگاه ثبت شد؛ بزرگ ترین آنها ۵٫۴ قدرت داشت هر دو پیش لرزه و زمین لرزه اصلی در عمق ۸ رخ دادند. کیلومتر، بر اساس تحلیل شکل موج، اما این نتیجه هنوز بحث برانگیز و غیرقابل اعتماد است. فقدان گسیختگی های سطحی مستند، بحث های بیشتری را در مورد مکانیسم زمین لرزه ها برانگیخت. جامعه زلزله شناسی بین گسلش امتدادلغز و گسلش عادی به عنوان علت بحث کرد. یک مطالعه در سال ۲۰۱۶ عمق آن را به ۹ مورد ارزیابی مجدد کرد. کیلومتر، و یک سازوکار کانونی امتدادلغز قابل اعتماد ایجاد کرده است. کانون های زلزله بین منطقه گسل های نرمال با روند شمال غربی-جنوب شرقی و گسل های امتدادلغز با روند شرقی-غربی قرار دارند. توالی زلزله نشان دهنده گسلش امتدادلغز با مؤلفه های نرمال کوچک در امتداد گسل های با روند شرقی-غربی یا شمالی-جنوبی است. محل زلزله های ۱۹۶۲ نزدیک به گسل هایی است که باعث زلزله های
۱۴۵۶ شدند. تأثیر. اولین مورد از سه زلزله شدید در ساعت ۱۸:۰۹ به وقت محلی رخ داد. اگرچه هیچ خسارتی به بار نیاورد، اما به اندازه ای قوی بود که ساکنان بنونتو و آولینو را ترساند. بسیاری از ساکنان از ترس زلزله های بیشتر از خانه های خود بیرون رانده شدند. زلزله دوم مخرب ترین و شدیدترین زلزله بود. این زلزله به ۶۸ شهرداری در سراسر استان های بنونتو و آولینو آسیب رساند. حداکثر شدت زلزله IX در شهرهای ملیتو ایرپینو، مولینارا، رینو و سنت آرکانجلو تریمونته ثبت شد. این شهرها خسارات سنگینی متحمل شدند و حداقل ۹۰٪ از کل سازه ها آسیب دیدند. بیش از ۵۰٪ از کل ساختمان های آسیب دیده به دلیل شدت خسارت یا تخریب کامل، به طور کامل از بین رفتند. نزدیک به بیست نفر جان باختند و ۱۶۰۰۰ نفر بی خانمان شدند. پیامدها. شورای وزیران، ۲ میلیارد لیر ایتالیا برای امدادگران و ۴۰۰ میلیون لیر برای کمک اختصاص داد. بیش از ۲۰٬۰۰۰ چادر طی ده روز آینده برای بی خانمان ها برپا شد. مقادیر قابل توجهی لوازم پزشکی، غذا و پوشاک توزیع شد. بیش از ۲۰۰۰ سربازخانه توسط مهندسان عمران و نظامی برای اسکان بی خانمان ها ساخته شد. پس از زلزله، نگرانی هایی در مورد احتمال رانش ز
مین وجود داشت، زیرا تکان های زمین شرایط زمین را در تپه های اطراف بی ثبات کرده بود. در نتیجه، مقامات تصمیم گرفتند ساکنان ملیتو ایرپینو و آپیچه را تخلیه کنند. ملیتو ایرپینو قدیمی و قرون وسطایی در حال حاضر یک شهر ارواح است.
بتلفیلد ۶ یک بازی ویدئویی رو به انتشار به سبک تیراندازی اول شخص است که توسط بتلفیلد استودیوز توسعه یافته و به وسیلهٔ الکترونیک آرتس منتشر خواهد شد. این بازی که به عنوان هجدهمین قسمت از مجموعه بازی های "بتلفیلد" به شمار می رود، قرار است در تاریخ ۱۰ اکتبر ۲۰۲۵ برای پلتفرم های پلی استیشن ۵، ویندوز و ایکس باکس سری اکس/اس عرضه شود. داستان بخش تک نفره بازی در سال ۲۰۲۷ روایت می شود و درگیری بین سازمان ناتوی از هم پاشیده و پکس آرماتا، یک شرکت نظامی خصوصی، را به تصویر می کشد. پس از عرضهٔ "بتلفیلد ۲۰۴۲" (۲۰۲۱) که با نقدهای متوسط تا منفی روبه رو شد، توسعه عنوان جدیدی از این مجموعه تحت هدایت وینس زمپلا آغاز شد. این بازی با الهام از نسخه های "بتلفیلد ۳" (۲۰۱۱) و "بتلفیلد ۴" (۲۰۱۳)، فضای جدی تری به خود گرفته است. با بودجه ای تخمینی بیش از ۴۰۰ میلیون دلار، این عنوان یکی از پرهزینه ترین بازی های ویدیویی تاریخ محسوب می شود. در پی افشای اطلاعات از مارس تا ژوئیه ۲۰۲۵، این بازی در ماه ژوئیه به طور رسمی معرفی شد. دوره های بتای عمومی در ماه اوت برگزار شد که نخستین آن بیش از ۵۰۰ هزار بازیکن را جذب کرد. توسعه. "بتلفیلد ۶" توسط دایس،
کرایتریون گیمز، موتیو استودیوز؛ و ریپل افکت استودیوز که قبلاً با نام دایس ال اِی شناخته می شد، تحت برند مشترک بتلفیلد استودیوز توسعه یافته است. قبل از تعطیلی استودیو در سال ۲۰۲۴، ریجلاین گیمز نیز در توسعه این بازی مشارکت داشت و تمرکز خود را بر روی بخش تک نفره آن گذاشته بود. دایس رهبری توسعه بخش چندنفره را بر عهده دارد. موتیو و کرایتریون رهبری توسعه بخش تک نفره را بر عهده دارند و موتیو همچنین در طراحی نقشه بخش چندنفره مشارکت دارد. ریپل افکت استودیوز در حال حاضر رهبری توسعه حالت بتل رویال را بر عهده دارد. این اولین عنوان از سری اصلی "بتلفیلد" از زمان بر عهده گرفتن این فرنچایز توسط وینس زامپلا محسوب می شود. در ژوئیه ۲۰۲۵، وبگاه "ارز تکنیکا" گزارش داد که این بازی با چالش های قابل توجهی در توسعه مواجه است، از جمله فرسودگی و خستگی تیم، اختلافات فرهنگی بین چهار استودیو، انتظارات فروش غیرواقعی از الکترونیک آرتس و بودجه ای رو به افزایش که بسیار فراتر از ۴۰۰ میلیون دلار است. پس از واکنش های ضد و نقیض به نسخهٔ "بتلفیلد ۲۰۴۲"، شرکت الکترونیک آرتس یک تست بازی جهانی با دسترسی محدود برای "بتلفیلد ۶" راه اندازی کرد که به دا
یس اجازه می داد تا بازخورد بازیکنان را جمع آوری کرده و تنظیمات گیم پلی را انجام دهد. "بتلفیلد ۳" و "بتلفیلد ۴" که توسط زامپلا به عنوان «دوران اوج» این فرنچایز توصیف شده اند، توسط تیم سازنده به عنوان منابع اصلی الهام بخش آن ها ذکر شده اند و تیم سازنده اضافه کرده است که این بازی لحنی «جدی» خواهد داشت. عنوان ' در خلق سیستم «تخریب تاکتیکی» تأثیرگذار بود، و تیم سازنده طراحی تعمدی انجام داد تا از تخریب تمام ساختمان های نقشه توسط بازیکنان جلوگیری کند. همچنین این اولین بازی "بتلفیلد" از زمان "بتلفیلد ۴" خواهد بود که شامل یک کمپین روایت خطی می شود. موتیو استودیوز در ادامه افزود که داستان های مجموعه تلویزیونی ' و فیلم "جنگ داخلی" (۲۰۲۴)، دربارهٔ «افراد بااستعداد اما عادی که در موقعیت های خارق العاده قرار می گیرند»، الهام بخش تیم بوده است.