Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ط باستان شناسان غربی و سودجویان محلی، عمدتاً با هدف یافتن اشیای قیمتی و دفینه ها حفاری شد و بخش بزرگی از یافته ها به مجموعه داران در بازار سیاه فروخته شد. امروزه، چندین موزه برخی از نمونه های به دست آمده از منطقه ری را که مربوط به این موج عتیقه جویی هستند، در اختیار دارند. برای مثال، در موزه لوور، مجموعه ای از قطعات سفالی متعلق به مجموعه چارلز کیفر "(Charles Kiefer collection)" و شیئی متعلق به حفاری ویگنیه "(Vignier)" در سال ۱۹۲۱، به شماره "OA 7474" وجود دارد. نخستین گزارش ها. نخستین گزارش های غربی دربارهٔ سرزمین ری توسط سفرنامه نویسان بریتانیایی مانند سر جیمز موریه و سر ویلیام اوزلی نوشته شد که در فاصله دهه های ۱۸۱۰ تا ۱۸۳۰ از ری بازدید کردند. توصیفات آنها از شهر بر پایه رویکردی باستان شناسانه نبود، این گزارش ها لحنی آمیخته با حس نوستالژی داشتند و شکوه گذشته ری را یادآور می شدند. نخستین نقشه برداری. تنها در نیمه نخست قرن نوزدهم بود که سرزمین ری موضوع مطالعه ای جامع تر قرار گرفت. رابرت کر پورتر (۱۷۷۷–۱۸۴۲) نخستین نقشه از ری قدیم را ترسیم کرد که در آن شهر با دیواری مستحکم محصور شده بود. این نقشه با وجود دقیق ن
بودن، تا به امروز تنها نقشه ای است که در تمامی نشریات مورد استفاده قرار گرفته است. جهت یابی نقشه اشتباه است و منبع اصلی آب، یعنی چشمه علی به درستی شناسایی نشده است. چند سال بعد، در سال ۱۸۴۰، مسافر دیگری به نام پاسکال کوست، معمار فرانسوی، از ری بازدید کرد. پاسکال کوست نقشه ای دقیق تر از شهر قدیم ری ترسیم کرد. علاوه بر این، او نماهایی از محوطه نیز طراحی نمود. از کوه بی بی شهربانو چند متری به سمت شرق در این نقشه، تمامی منابع آبی مختلف مشخص شده اند و جهت یابی آن با موقعیت واقعی شهر منطبق است. او بخش های گوناگون شهر را شناسایی کرد و سه دیوار دفاعی متفاوت را که به دوره های مختلف تاریخی شهر تعلق دارند، نشان داد. گزارش های جُرج کرزن و ای.وی. وِی. جکسن. جُرج ناتانیل کِرزِن، پس از سفر خود به ایران (که گزارش آن در سال ۱۸۹۲ منتشر شد) در پایان قرن نوزدهم نوشت: «من از هیچ حفاری علمی یا نظام مندی در تپه های ری آگاه نیستم و انجام چنین کاری را یکی از وظایفی می دانم که باید به باستان شناسان توصیه کرد». کرزن در دهه پایانی قرن نوزدهم (سپتامبر ۱۸۸۹ تا ژانویه ۱۸۹۰) در ری حضور داشت و تردید او نسبت به انجام حفاری های علمی در این شهر
به احتمال نشان می دهد که تا آن زمان هیچ کاوش باستان شناسی نظام مندی در ری انجام نشده بود. چند سال بعد، آبراهام والنتاین ویلیامز جکسون (۱۸۶۲–۱۹۳۷)، یکی از نخستین کسانی که به وضعیت ناپایدار محوطه در آن زمان اشاره کرد، نوشت که «دزدان گنج در میان تپه های بیابانی آن به جست وجوی سکه و سفال مشغول اند و جویندگان آجر دیوارهای آن را برای مصالح ساختمانی به تهران می برند». متأسفانه این غارت وحشتناک هرگز متوقف نشده و حتی تا به امروز ادامه دارد. چارلز وینیه و آغاز حفاری های منظم. یکی از نخستین افرادی که به «حفاری های منظم» در ری اشاره کرد، باستان شناس باتجربه شارل وینیه بود. با این حال، حفاری او نیز با هدف یافتن اشیاء برای ارسال به بازارهای اروپا انجام می شد. اگرچه دقیقاً نمی دانیم که وینیه در کجا حفاری کرده است، اما می دانیم که تحقیقات خود را نه تنها بر روی شهر ری، بلکه بر نواحی وسیع تری از جمله کوه ها به سمت شمال متمرکز کرده بود. در آن زمان، شهر کوچک ری (امروزه شاه عبدالعظیم) به طور فشرده مسکونی نبود و کلان شهر تهران هنوز یک شهر کوچک در پای کوه های البرز به شمار می آمد. اریک اشمیت اولین تحقیق. اولین تحقیق باستان شناسی و
اقعی در ری توسط باستان شناس آلمانی-آمریکایی اریش فریدریش اشمیت انجام شد، که حفاری را تحت حمایت "موزه باستان شناسی و انسان شناسی دانشگاه پنسیلوانیا" و موزه هنرهای زیبا بوستون بین سال های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۶ پیش برد. یکی از اهداف اصلی اشمیت مطالعه برش فرهنگی دوره های باستانی فلات ایران بود. ری به دلیل «موقعیت جغرافیایی کلیدی خود در تقاطع مسیرهای باستانی از شمال به جنوب و شرق به غرب، و اهمیت آن از دوران مادها تا نابودی نهایی توسط تیمور لنگ» انتخاب شد. اگرچه اشمیت علاقه کمتری به دوره های بعدی مانند دوره اسلامی داشت، اما زمانی را نیز به بررسی آن ها اختصاص داد. دوره نوسنگی. در این منطقه وسیع باستان شناسی، دو تپه به طور واضح شناسایی شدند: چشمه علی و کوه سورسورا. (تصویر) فاصله بین این دو تپه حدود ۳۰۰ متر است. تپه چشمه علی که امروزه تقریباً کاملاً از بین رفته است، نخستین محلی بود که اشمیت در آن حفاری کرد. این مکان به دلیل منبع آبی که داشت (که در دوره ای بعد به عنوان یک زیارتگاه محلی مورد احترام قرار گرفت) و تپه اش از اهمیت بالایی برخوردار بود. در این نخستین حفاری او نتایج مهمی به دست آورد که به بازسازی نخستین سکونت های فلات
ایران کمک کرد. لایه های باستانی تر اولین سکونت را که اشمیت آن را به دوره "آناو I" نسبت داده بود، نشان داد. با این حال، تحقیقات اخیر "وایگت" و "دایسون" (۱۹۹۲)، که همچنین توسط "فاضلی" (۲۰۰۱) تأیید شده است، اکنون افق سفالین چشمه علی را به حدود ۵۵۰۰–۵۲۰۰ پیش از میلاد تعریف می کنند، بنابراین این دوره پیش از آناو I قرار دارد. عمده ترین سفال های پیش از تاریخ که در چشمه علی در این دوره پیدا شد، سفال های خاکی-قرمز با نقوش سیاه رنگ بود. الگوهای تزئینی آن ها از هندسی (اغلب زیگزاگ) تا الگوهای زومورفیک متفاوت بود. این ظروف به صورت دست ساز تهیه شده بودند و جنس سفال ها از ظروف نازک به صورت «پوسته تخم مرغ» تا ظروف ذخیره ضخیم متغیر بود. در میان تکه های مختلف این دوره، همچنین یک کاسه یافت شد که نشان دهنده یک الگوی غیرمعمول از سرهای جداشده بز کوهی است. دوره های پی درپی سکونت در دوران پیشاتاریخ از حدود ۵۰۰۰ تا ۳۰۰۰ پیش از میلاد ادامه داشته اند. سفال ها رنگی قهوه ای-قرمز روشن دارند و الگوهای تزئینی اغلب شامل پیچ وخم های گل مانند یا "پالمت ها" با چندین شاخه است. ویژگی شاخص، کوزه ای با پایه ای بلند است که با رنگ قهوه ای تیره نقاشی
شده و بدنه آن با نقش های هندسی و گیاهی تزئین شده است. این نوع با سفال های ابتدایی کشف شده در تپه حصار مطابقت دارد. نتایج حفاری در دژ ری و شواهد سکونت در دوران های مختلف. حفاری در دژ ری نتایج جالبی را برای اشمیت به ارمغان آورد. در سال ۱۹۳۵ او حفاری ای به مساحت ۴۰۰ متر مربع در تراس جنوبی دژ آغاز کرد، در حالی که بخش شمالی آن قبلاً توسط کارخانه سیمان ری آسیب دیده بود. لایه های پایین تر شامل نوعی سفال خاکستری بودند که نشان دهنده سکونت در دوران آهن اولیه (حدود ۱۰۰۰ پیش از میلاد) بود. لایه های زیر این ها تعدادی تکه سفال نقاشی شده از حصار IB را نشان می دهند که به هزاره سوم پیش از میلاد تعلق دارند؛ بنابراین، تپه دژ پس از چشمه علی مسکونی بوده است. حفاری های جدیدتر در سال ۲۰۰۷ در ری که در آن لایه ضخیمی از رسوبات آبرفتی (۲٫۶۰ متر) بدون هیچ گونه آثار انسانی پوشیده شده است، شامل خاک فشرده قرمز تیره و شن ریزه های ریز بود. در لایه های پایین تر این حفاری تعداد بسیار کمی از تکه های سفال خاکستری تیره یافت شد که برخی از آن ها با خطوط برش خورده و الگوهای تزئینی اعمال شده زینت داده شده بودند. در حالی که وضعیت فعلی پژوهش ها در مورد
این لایه های پایین هنوز تمام نشده است، اما ممکن است این احتمال وجود داشته باشد که ناحیه درست زیر آن ها نیز در این زمان مسکونی بوده باشد، اگر دژ در دوران آهن اولیه دارای سکنه بوده باشد. دوره اشکانی در چشمه علی. لایه های بالاتر از نخستین سکونت نوسنگی، حضور یک سازه مهم از آجر خشتی را آشکار کرد. این بخش از یک مجموعه منحصر به فرد بود که اشمیت آن را معبد توصیف کرد و به سکه هایی که تاریخ گذاری شده بودند و به دوره پارتی تعلق داشتند، دست یافت. بنابراین نشان دهنده یک فاصله سکونتی ۳۰۰۰ ساله است. این مجموعه معماری شامل یک حیاط مرکزی بود که توسط اتاق ها احاطه شده بود. در داخل این ساختمان، سکه هایی مربوط به مهرداد یکم (۱۷۱–۱۳۸ پیش از میلاد) و پاکور دوم (۷۸–۱۰۵ پیش از میلاد) پیدا شد. خارج از مجموعه، در همان سطح ساخت وساز، ۵۰۰ سکه مسی یافت شد که متعلق به مهرداد دوم (۱۲۳–۸۸ پیش از میلاد)، ارد یکم (۵۷–۳۷ پیش از میلاد)، فرهاد دوم و ونون یکم (۸–۱۲ میلادی) بود. همچنین تکه های سفال لعاب دار سبز مایل به آبی نیز یافت شد. کاسه های خاکستری مربوط به این منطقه امروز در موزه ملی ایران نگهداری می شوند. برخی از این کاسه ها که مکان عمودی آ
ن ها با توجه به یادداشت های حفاری اشمیت مشخص شده است، به ساختمان اشکانی تعلق دارند، خاکستری روشن هستند، با بافتی بسیار ریز و به نوع سفال «کلینکی وار» تعلق دارند (که معادل سرامیک سونور در اصطلاح هارینک است، که در حفاری های اخیر پیدا شده و به دوره اشکانی اولیه تعلق دارند. دژ ری و شواهد نخستین سکونت اشکانی. کاوش های انجام شده در مجموعهٔ شهرستان و دیوارهٔ حفاظتی سایت نشان داد که بنیان گذاری این بخش به اوایل شاهنشاهی اشکانی بازمی گردد. دیوارهٔ حفاظتی روی خط الراس صخره ای، حدود ۶ متر بالاتر از دشت، ساخته شده است. این دیوار در یک مرحله، اما به دو شیوهٔ متفاوت بنا شده: در بخش بیرونی (به ضخامت حدود ۱٫۵ متر در ارتفاع خط الراس صخره)، از خشت های گِلی به ابعاد ۴۵×۴۵×۱۵ سانتی متر استفاده شده و در سایر بخش ها (به ضخامت حدود ۴٫۵ متر در همان ارتفاع)، خشت ها ابعادی برابر با ۳۸×۳۸×۱۰/۱۲ سانتی متر داشته اند. این نوع ساخت وساز با استفاده از خشت هایی با ابعاد مشابه، در سایت بکتریه (بلخ؛ Balḵ)، به ویژه در دورهٔ Bactres IA، نیز مشاهده شده است. دیوارهٔ حفاظتی شامل پنج برج است که دو برج شرقی تر به شکل مربع ساخته شده اند (که یکی از آن
ها به دلیل مرمت های بعدی، اکنون ظاهری گرد یافته است). برج میانی که بعدها افزوده شده، به شکل گرد است، و دو برج دیگر به دلیل آسیب های شدید، قابل توصیف دقیق نیستند. میان برج گرد و برج بعدی در سمت غرب، در جایی که ارتفاع خط الراس صخره تقریباً با ارتفاع دشت برابر است، یک ورودی (پورتال) به عرض حدود ۶ متر در پایه شناسایی شده است. شکستگی های سفالی خاکستری رنگ با صدای خفیف (اصطلاحاً "clinky ware") که در حین کاوش در دیواره و نیز در پی های آن یافت شد ـ برخی از آن ها در میان خشت ها و ملات قرار داشتند ـ شواهدی از ساخت اولیه در دورهٔ اشکانی ارائه می دهند. افزون بر این، در لایه هایی بالاتر از کف گمانهٔ حفاری در شهرستان نیز تعداد زیادی از این سفال های خاکستری رنگ "clinky ware" مشاهده شد که تأییدی بر حضور و استقرار در دورهٔ اشکانی است. ارگ در دوران اشکانی. احتمالاً ارگ نیز شاهد یک دورهٔ مهم از اشغال در دوران اشکانی بوده است. کاوش های اخیر در بخش غربی ارگ، دیوارهٔ دفاعی آن را آشکار کرد که از خشت های گلی به ابعاد ۴۵×۴۵×۱۵ سانتی متر ساخته شده و توسط دژ کوچکی از سنگ های ریز در بخش غربی تپهٔ ارگ، که به دوران اسلامی تعلق دارد، پوشان
ده شده است. باستان شناس ایرانی، قدیر آف روند، بخش هایی از این دیوارهٔ مهم را کشف کرد و نشان داد که ارگ نیز با دیواری مستحکم، که احتمالاً در دورهٔ اشکانی ساخته شده، محافظت می شده است. (۲۰۰۶ میلادی) در جریان کاوش ها، چندین سکهٔ کوچک مفرغی اشکانی نیز به صورت اتفاقی بر روی پلکان خشتی که از دژ کوچک به بالای تپه می رفت، یافت شد. لایه نگاری کاوش در ارگ به سطوح پیش از اسلام نرسید. با این حال، اشمیت در دههٔ ۱۹۳۰ در بخش شرقی تپه به پایهٔ آن رسید و نشان داد که لایه های اسلامی مستقیماً بر روی یک لایهٔ مهم از عصر آهن اولیه قرار گرفته اند. دوره ساسانی. در دوره ساسانی، تپه (چشمه علی) مسکونی نبود، اشمیت در یادداشت های حفاری خود در دهه ۱۹۳۰ نوشت. این باستان شناس سایت های دیگری در نزدیکی چشمه علی حفاری کرد و سکونتگاه های مهم ساسانی را پیدا کرد. مهم ترین سایت مربوط به این دوره در تپه میل قرار دارد، جایی که معبد آتش عظیمی در مرکز یک تپه کوچک دیگر قرار دارد. دو تپه کوچکتر در طرف شرقی معبد توسط اشمیت حفاری شد که دو اقامتگاه کوچک از همان دوره را به نمایش گذاشت که به طور متوالی مورد استفاده مجدد و مرمت قرار گرفته بودند. این دو اقامت
گاه و به ویژه معبد آتش با گچبری های کنده کاری شده تزئین شده بودند که امروز هنوز داخل بنا و بخشی از آن ها در یک موزه کوچک نزدیک به آن نگهداری می شود. موتیف های گچبری متعلق به پانورامای سنتی تزئینات ساسانی است و شامل عناصر زومورفیک، هندسی و گیاهی است (مراجعه کنید به تامپسون). بعدها، تپه بزرگ معبد آتش توسط یک هیئت ایرانی به رهبری زرین تاج شیبانی حفاری شد. دیگر سکونت گاه ها. در نزدیکی معبد آتش، به سوی غرب و جنوب غرب، سکونت گاه های ساسانی دیگری قرار داشتند، مانند چال تلخان، عشق آباد و نظام آباد، که چند کیلومتر جنوب غربی تپه میل قرار دارند. این مکان ها نیز مواد گچبری مهمی به همراه داشتند که همواره با تم های ساسانی همخوانی دارند، اما به طور کافی مطالعه نشده اند. یک سایت ساسانی دیگر که اشمیت در آن یک ترنچ آزمایشی حفاری کرد، قلعه گبر بود، که چند متر جنوب دژ و شهر fortified (شهرستان) قرار دارد. در دوره اسلامی، این «قلعه» کوچک به دیوار شهر جدیدتر جذب شد و به دروازه تبدیل گردید (باب الصین، «دروازه به چین»). سفال های ساسانی. کاوش ها در شهرستان (Šahrestān) توالی جالبی از لایه ها را فراهم کرده است که شامل نمونه هایی از شکست
ه های سفالی ساسانی می باشد. لایه های بالای مراحل نخستین سکونت در شهرستان و لایه های زیر اولین سکونت اسلامی، که در آن ها لعاب های سفید کدر دورهٔ اسلامی به وضوح شناسایی شد، نوعی سفال با بافتی متفاوت از دورهٔ پیشین را به نمایش می گذارند. بافت این سفال ها دیگر خاکستری ریز نیست، بلکه از رنگ نارنجی تا نارنجی-زرد با دانه های روشن کوچک است. برخی از شکسته ها زردترند و شامل دانه های آتشفشانی هستند، و بافت آن ها کمی شکننده است. کاوش در دیوارهٔ حفاظتی نشان داد که در این دوره، نمای خارجی دیوار مرمت شده است. یک سکه که به انتهای قرن پنجم (پیروز یا قباد اول؟) تعلق دارد، در پای دیوارهٔ مرمت شده پیدا شده است. کاوش در نمای داخلی تعداد زیادی کوزه با تزیینات خطوط مایل چاپی روی بدنه را آشکار ساخت. همان نوع تزیینات، با همان بافت زرد-کرم و زرد-سبز، در مرو نیز پیدا شده و به دورهٔ ساسانی اولیه و میانه نسبت داده شده است. شکل کوزه کوچک از مرو همچنین در ری رایج بوده و به دورهٔ ساسانی اولیه و میانه تعلق دارد. فرضیه اشغال. ارگ احتمالاً در دورهٔ ساسانی نیز مسکونی بوده است، هرچند که هیچ اثری برای تأیید این موضوع وجود ندارد. در جریان کاوش داخ
ل دژ کوچک در بخش غربی تپه، چند شکسته سفالی مشابه با توالی لایه شناسی مشاهده شد. طبری (صفحات ۲۶۵۴–۲۶۵۵) گزارش می دهد که فرمانده اسلامی، نعیم بن مقرن، برای سرکوب شورشی که توسط سیاوخش بن مهران بن بهرام چوبین (۶۴۲–۶۴۳ میلادی) سازماندهی شده بود، به ری اعزام شد. پس از سرکوب شورش، این فرمانده دستور داد تا ارگ قدیمی تخریب و بازسازی شود. منابع اسلامی دیگر از اشغال پیشین ساسانی در شهر مستحکم ری یاد می کنند. با این حال، هیچ گمانه زنی باستان شناسی تاکنون توالی ساسانی روشنی را برای تعیین چنین اشغالی در این مکان پیدا نکرده است. از طرفی، مطالعهٔ مواد حفظ شده در انبار موزه ملی ایران در تهران، همراه با منبع شناسی کلی از سایت، گروه های سرامیکی با نوع شناسی ساسانی را شناسایی کرده است که مشابه نمونه های یافت شده در تپه میل، چال ترخان و دیگر مکان های ساسانی است. این موضوع حضور قوی ساسانی در ری را تأیید می کند، نه تنها در داخل و اطراف معبد آتش، بلکه در تمام منطقهٔ باستان شناسی آن. دوره های اسلامی. دوره های اسلامی در ری نشان دهندهٔ مهم ترین و گسترده ترین اشغال در این سایت است و تنها در این دوره است که می توان یک نقشهٔ کامل از شهر ر
ا بازسازی کرد. در چشمه علی، پیش از اتصال لایه های اشکانی و نوسنگی، اشمیت یک لایهٔ عمیق (۲ متر) از دورهٔ اسلامی را کاوش کرد. در مقاله ای که در سال ۱۹۳۶ منتشر شد، اشمیت نوشت: «در چشمه علی از لایه های دورهٔ اسلامی خسته شده بودیم چرا که تنها مانع و کندکنندهٔ کاوش ها بودند». «چند شیء بسیار کم» که در این لایه های اسلامی پیدا شد، شامل تعداد زیادی دفن، مقبره های کوچک، چند قبر (که حاوی اسکلت های به دقت حفظ نشده بودند) و یک سنگ قبر از سنگ مرمر سفید با کتیبه های کوفی و مذهبی بود. لایه های اسلامی مربوط به اشغالات «اسلام میانه» (آل بویه/سلجوقی) و همچنین «اسلام اولیه» (اموی/عباسی) بودند. علاوه بر این، ۱۰۷ دینار سکه (تاریخ گذاری ۱۱۱۶–۱۱۶۱ میلادی)، که بخشی از مطالعهٔ گستردهٔ نومیستیک مایلز (۱۹۳۸) است، و تعداد زیادی «دستگاه های انفجاری» در این سایت پیدا شد. کاوش ها در تپهٔ ارگ. کاوش ها در تپهٔ ارگ نشان می دهد که ارگ در دورهٔ اسلامی اولیه مسکونی بوده و از سازه های قبلی استفاده شده است. در سال های اولیهٔ سلطهٔ مسلمانان، ری به عنوان یک پایگاه نظامی برای فتح و کنترل استان های شرقی امپراتوری اسلامی بود. بر این اساس، این سایت سیاسی
-نظامی عمده توسط یک فرماندار و گروهی از ارتش او اشغال شده بود. در همین دوران اشغال نظامی بود که ری به طور جزئی بازسازی شد. این بازسازی با استفاده از سنگ و ملات انجام شد و نه با آجر گل پزی که پیش از آن استفاده می شد؛ برخی از بقایا هنوز هم امروز قابل مشاهده هستند. این روش ساخت و ساز به پایه های مسجد احتمالی پیدا شده در شهرستان مربوط می شود. در کاوش های اخیر، لایه های اولیه شامل سرامیک های بدون لعاب فراوان و برخی از شکسته های سرامیک لعاب سبز تک رنگ بودند. لایه های بالاتر سرامیک های لعاب دار قرن ۸–۹ را به نمایش گذاشتند، هنوز هم شکسته های لعاب سبز تک رنگ در آن ها مشاهده می شد. همچنین تعداد زیادی سفال های رنگ آمیزی شده روی لایه ای از گل، تحت لعابی شفاف و متفاوت از سفال های رنگ آمیزی شدهٔ معمول و شناخته شده پیدا شد. در گمانهٔ ۴۰۰ مترمربعی خود در بخش شرقی ایوان جنوبی تپه، اشمیت سکه ای پیدا کرد که به نیمهٔ اول قرن ۱۱ تعلق داشت و به وضوح به لایه های بالاتر مربوط می شود. علاوه بر این، پس از یک وقفهٔ چهار قرنی، اشغال بسیار بعدی با برخی مواد تیموری در لایه ای که به سکه ای از شاهروخ تاریخ گذاری شده در ۱۴۳۲–۱۴۳۳ اشاره دارد،
نشان داده شد. دیگر اکتشافات. «محلهٔ دولتی»، یا شهرستان (Šahrestān)، برای اولین بار در سال ۱۹۳۴ توسط اشمیت کاوش شد. او بر روی دو تپه متمرکز شد که سازه های معماری را پوشانده و بین دامنهٔ جنوبی ارگ و دیوارهٔ جنوبی شهرستان قرار داشتند. کاوش در تپهٔ شرقی سری از پی های سنگی مربعی شکل را نمایان ساخت که جهت گیری آن ها به سمت مکه نشان می دهد که احتمالاً برای پایه های یک مسجد بوده اند. گرچه اشمیت در این ساختمان محراب پیدا نکرد، و کیل بیان می کند که، همان طور که در سیراف نیز ممکن است، این بنا می توانست «انبار» باشد اما این مجموعه هرگز به طور کامل کاوش نشد. امروزه، محلی که احتمالاً محراب در آن قرار داشته است، توسط یک کارخانهٔ گلیسرین پوشیده شده است. با این حال، جهت گیری قبلهٔ اجزای باقی مانده از بنا و موقعیت آن در داخل شهرستان، عملکرد مهمی را پیشنهاد می دهد. این ساختمان، که احتمالاً یک مسجد بوده، به دورهٔ اولیهٔ عباسیان تاریخ گذاری شده است، به دلیل یافتن برخی سکه های عباسی اولیه در کف بنا، که برخی از آن ها به سال ۷۷۵ میلادی تعلق دارند. زیر کف، اشمیت برخی سکه های اموی نیز کشف کرد. تپهٔ غربی شهرستان، شمال کارخانهٔ گلیسرین
، به عنوان یک مدرسه (مدرسهٔ سنتی) شناسایی شد به دلیل کشف ایوان هایی که از یک حیاط مرکزی باز می شدند و اتاق های کوچکی که در کنار آن ها قرار داشتند. این مدرسه به دورهٔ سلجوقی تاریخ گذاری شده است. مدرسهٔ دیگری که به دورهٔ سلجوقی تعلق دارد نیز بعدها توسط باستان شناسان ایران کشف شد. آخرین کاوش ها در شهرستان اطلاعات اضافی در مورد اشغال اسلامی ارائه داده است. در عمق تقریبی ۱.۵ متر از سطح، دو پی سنگی کشف شد. این دو پی از لایه های احتمالی ساسانی و اموی کاوش شده بودند، جایی که تکه های سفالی بدون لعاب و سبز تک رنگ جمع آوری شده است. این پی ها مانند کاوش اشمیت به سمت شمال شرقی/جنوب غربی جهت گیری داشتند. گروهی از تکه های سفال سفید کدر، که بافت آن ها تفاوت کمی با تولیدات سفید کدر مشخص بصره داشت، در پایه ی پی سنگی غربی پیدا شد. یکی از این تکه ها، که پایه ی یک کاسه است. منابع. Ch. Adle, “Constructions funéraires à Rey circa Xe-XIIe siècles,” Akten des VII. Internationalen Kongresses für Iranische Kunst und* Archäologie München, 7. -10. September 1976, Berlin, 1979, pp. 511-15. Idem, “Notes sur les première et seconde campagne
s archéologiques à Rey, Automne-hiver 1354-1355/1976-77,” in F. Vallat, ed. , Contribution à* l’histoire de l’Iran, Mélanges offerts à Jean Perrot, Recherche sur les civilisations, Paris, 1990, pp. 295-307. اداره کل باستان شناسی، ص ۱۱۷) به قلم علی اصغر مصطفوی، شماره ۶۹۹؛
&lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; حادثه رادیولوژیک لیا در ۲ دسامبر ۲۰۰۱ با کشف دو منبع تشعشع رها شده در نزدیکی سد انگوری در ناحیه تسالنجیخا در کشور گرجستان آغاز شد. سه روستایی اهل لیا ناخودآگاه در اثر این حادثه مسموم شدند که یکی از آنها در نهایت جان باخت. این حادثه در نتیجه تشعشعات حاصل از ژنراتور ترموالکتریک (RTG) و بدون برچسب رادیو ایزوتوپ رخ داد که به طور نامناسبی رها شده و از دوران حاکمیت شوروی به جا مانده بود. آژانس بین المللی انرژی اتمی (IAEA) عملیات بازیابی و مراقبت های پزشکی پس از حادثه را سازمان دهی کرد. منبع مواد رادیواکتیو. در اوایل دهه ۱۹۸۰، یک سری رله رادیویی برای اتصال سد انگوری به سد هودونی که در آن زمان در حال احداث بود ایجاد شدند. رله ها در قلمروی دورافتاده و بدون دسترسی قابل اعتماد به برق قرار داشتند و با یک سری هشتایی ژنراتور ترموالکتریک رادیوایزوتوپ (RTG) تولید شده در سال ۱۹۸۳ تغذیه می شدند. هر RTG از نوع Beta-M بود که از استرانسیوم-۹۰ نیرو می گرفت و حاوی ۱۲۹۵ ۱۴۸۰ ترابایت رادیواکتیویته بود. ساخت سد هودونی با نزدیک شدن به استقلال گرجستان از ا
تحاد جماهیر شوروی متوقف شد. ایستگاه ها و RTGهای آن در همان مکان رها و در نهایت برچیده شدند. برخی از RTGها نیز در آن زمان گم شدند. دو مورد در سال ۱۹۹۸ دوباره کشف شدند که منجر به هیچ آسیبی نشدند. دو مورد دیگر هم در سال ۱۹۹۹ یافت شد و که آنها هم منجر به آسیب دیدگی یا قرار گرفتن در معرض پرتوهای قابل توجهی نشدند. دو مورد دیگر در سال ۲۰۰۱ کشف شدند که منجر به حادثه شد. دو منبع دیگر هنوز نامشخص و مفقود هستند. منابع هیچ یک علامت گذاری نشده بودند و از محفظه ژنراتور هم جدا شده و رها شده بودند. هریک از این منابع نسبت به اندازه خود سنگین بودند، وزن آنها بود با وجود اینکه ابعادشان فقط بود. پس از بازیابی، مشخص شد که تشعشعات ساطع شده از سطح منابع ۴٫۶ سیورت (Sv) در ساعت است. دوز 5 Sv کاملاً جذب کل بدن می شود و ۵۰ درصد احتمال مسمومیت کشنده را به دنبال دارد. خروجی دوز اولیه در زمان ساخت آنها بسیار بیشتر بود، اما این خروجی از زمان ساخت تا زمان کشف آنها به دلیل واپاشی رادیواکتیو ۴۰ درصد کاهش یافته بود؛ بنابراین دوز واقعی دریافتی در هر ساعت کمتر از آنچه برای مسمویت حاد تشعشعی لازم است سنجیده شد مگر اینکه فرد به طور فیزیکی منبع را
لمس کند، زیرا طبق قانون مربع معکوس، تابش با افزایش فاصله در هوا رقیق شده و کاهش می یابد. تصادف. سه مرد از لیا (که بعداً توسط آژانس بین المللی انرژی اتمی به عنوان بیماران (2-DN-1، MG-3 ،MB) کد شدند. رانندگی کرده بودند. به جنگلی مشرف به مخزن سد انگوری رسیده و برای جمع آوری هیزم و ایجاد کمپ در طبیعت تلاش می کردند. آنها در یک جاده تقریباً صعب العبور و در هوای برفی زمستانی رانندگی و سپس پیاده روی کرده و حدود ساعت ۶ بعد از ظهر دو منبع را کشف کردند. در اطراف منبع ها به شعاع حدود برف دیده نمی شد و از زمین بخار برمی خاست. بیمار DN-1 یکی از آنها را برداشت و بلافاصله آن را انداخت، زیرا بسیار گرم بود. گردشگران تصمیم گرفتند از منطقه عقب نشینی کنند اما خیلی دیر شده بود و مجبور به ایجاد کمپ شبانه بودند. به همین علت آنها متوجه فایده ظاهری دستگاه ها به عنوان منابع گرما برای کمپ شبانه خود شدند، تصمیم گرفتند منابع را به فاصله کوتاهی جابجا کنند و در اطراف آنها اردو بزنند. بیمار MB-3 از یک سیم محکم برای برداشتن یک منبع استفاده کرد و آن را به یک مکان صخره ای برد که بتواند در کنار صخره سرپناهی ایجاد کند. دو بیمار دیگر آتش روشن کردن
د و سپس 3-MB و 2-MG با همکاری منبع دیگر را نیز به زیر همان صخره ای که در آنجا سرپناه به پا کرده بودند منتقل کردند. آنها باهم شام خوردند و مقدار کمی ودکا نوشیدند، برای شب در نزدیکی منابع ماندند. علیرغم مصرف مقدار کمی الکل، همه آنها بلافاصله پس از مصرف آن استفراغ کردند، اولین علامت سندرم تشعشع حاد (ARS) حدود سه ساعت پس از اولین قرار گرفتن در معرض تابش. حالت تهوع و استفراغ شدید بود و در طول شب ادامه داشت و منجر به کم خوابی آنها شد. گردشگران از منابع برای گرم نگه داشتن کمپ در طول شب استفاده کردند و آنها را در پشت جانپناهشان قرار داده بودند بطوری که فاصله آنها از منابع تا تخمین زده شد. روز بعد،1-DN و 2-MG منابع را از پشت کوله خودشان آویزان کردند تا پس از جمع آوری چوب آنها را نیز در کامیونشان بار بزنند و با خود ببرند. همه آنها بیان کردند، از آنجایی که صبح بسیار خسته و دچار ضعف بودند، توانستند فقط نیمی از چوبی را که در نظر داشتند بار کنند. عصر همان روز به خانه برگشتند. عواقب. پزشکی. دو روز پس از قرار گرفتن در معرض، در ۴ دسامبر، بیمار 2-MG به یک پزشک محلی مراجعه کرد اما چیزی در مورد منبع گرمایش مرموز ذکر نکرد و پزشک
تصور کرد که او دچار مسمویت متانول شده است و بهمین علت درمان به دست آمده علائم را برطرف نکرد. در ۱۵ دسامبر، بیماران 1-DN و 2-MG دچار سوزش و خارش در قسمت پشت خود شدند، یعنی نزدیکترین نقطه ای که در معرض منبع تشعشع قرار گرفته بود. تا آن روز بیمار 1-DN صدای خود را نیز از دست داده بود اما با تصور سرماخوردگی به دنبال مراقبت پزشکی نرفته بود. همسر بیمار 3-MB و برادر بیمار 2-MG متوجه شدند که هر سه مرد با علائم مشابه، از جمله پوسته پوسته شدن بدن در ناحیه کمر بیمار شده اند. آنها به پلیس مراجعه کردند و پلیس پیشنهاد کرد که هر سه مرد به دنبال مراقبت های پزشکی باشند. هر سه بیمار در نهایت در ۲۲ دسامبر در بیمارستان بستری شدند و مشخص شد که به ARS مبتلا هستند. بیمار 3-MB در ۲۳ ژانویه ۲۰۰۲ مرخص شد، زیرا مسمومیت او خفیف بود. وضعیت دو بیمار دیگر وخیم شد و دولت گرجستان از آژانس بین المللی انرژی اتمی برای درمان آنها درخواست کمک کرد. با مداخله آژانس بیمار 1-DN به مرکز بیوفیزیک پزشکی فدرال Burnasyan در مسکو و بیمار 2-MG به بیمارستان نظامی پرسی در پاریس فرستاده شدند. بیمار 2-MG بیش از یک سال در بیمارستان بستری بود و به پیوندهای پوستی گس
ترده نیاز داشت، اما زنده ماند و در ۱۸ مارس ۲۰۰۳ مرخص شد. جراحات بیمار 1-DN باقی ماند. او بیشترین تابش را در کمر، قلب و اندام های حیاتیش دریافت کرده بود. یک زخم تشعشعی بزرگ در قسمت بالای کمر و سمت چپ او ایجاد شد، همچنین در کف دستش یک سوختگی تشعشعی حاد داشت. با وجود مراقبت های ویژه، آنتی بیوتیک های مکرر، جراحی های متعدد و تلاش برای پیوند پوست، زخم بهبود نیافت. وضعیت او به دلیل پنومونی پیچیده تر شد و درمان نتوانست از آسیب بیشتر ریه جلوگیری کند. او همچنین به سپسیس نیز مبتلا شد و در ۱۳ مه ۲۰۰۴، ۸۹۳ روز پس از اولین تماس، بر اثر نارسایی های گسترده قلبی، ریوی و کبدی درگذشت. دوزها. دوزهای پرتو به روش های مختلف تخمین زده شد، اما واضح بود که بیمار 2-MG بیشترین دوز را دریافت کرده. توضیح اینکه دوز ۱۰ گری برای کل بدن ۹۹٪، دوز ۶ گری ۵۰٪ و دوز ۲ گری ۵٪ حتی با وجود درمان منظم کشنده خواهند بود. دوزهای موضعی، به ویژه در مواردی که بیماران از زخم تشعشع رنج می برند، ممکن است با درصد بسیار بالا کشنده باشد. بیمار 1-DN، با دریافت دوز تابش قابل توجه موضعی (از ناحیه دستی که با آن منبع را برداشته بود) و همچنین دوز تخمینی بین ۲٫۸ تا ۵٫۴