Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و در ۲۱ دسامبر ۱۰۹۹ وارد اورشلیم شدند. وضعیت دیمبرت زمانی که به شرق رفت نامشخص است. بسیاری از مورخان بر این باورند که اوربان او را به عنوان نماینده رسول پاپ در جنگ صلیبی به جانشینی ادهمار لوپوی که در ۱ اوت ۱۰۹۸ درگذشت، منصوب کرده بود. با این حال، خود اوربان در ۲۹ ژوئیه ۱۰۹۹ درگذشت، و دیمبرت در نامه ای به پاپ جدید، پاسکال دوم، در سپتامبر ۱۰۹۹، خود را صرفاً «اسقف اعظم پیزا» می نامد. بلافاصله پس از کریسمس، پاتریارک لاتین اورشلیم، آرنولف شوک، به این دلیل غیر متعارف بودن انتخابش، عزل شد و با حمایت بوهموند، دیمبرت به جای او انتخاب شد. افکار عمومی همیشه معتقد بودند که سرزمین مقدس باید میراث کلیسا باشد، اما آرنولف ضعیف تر از آن بود که بتواند دست بالا را برای رسیدن به خواسته بدست آورد. موقعیت دیمبرت قوی تر بود، زیرا او (احتمالاً) نماینده پاپ بود و از حمایت ناوگان پیزایی ها برخوردار بود. بلافاصله پس از به تخت نشستن او، گادفری بوین در برابر او زانو زد و قلمرو اورشلیم از سوی دیمبرت رسماً به او واگذار شد و بوهموند نیز همین کار را برای مشروعیت بخشی به حکومتش در انطاکیه انجام داد. بالدوین، پادشاه آینده اورشلیم، که در آن هن
گام کنت ادسا بود، برای بیعت با دیمبرت به پیش نیامد و به نظر می رسد روابط آنها خوب نبوده است.
سازمان دانشجویان پیشگام یک سازمان سیاسی متشکل از دانشجویان بود که در دانشگاه های ایران فعالیت می کرد. این سازمان از سازمان چریک های فدایی خلق ایران حمایت می کرد و مواضع آن را در دانشگاه نمایندگی می کرد و میان اعضای این دو سازمان همپوشانی وجود داشت. سازمان دانشجویان پیشگام در پاییز ۱۳۵۷ تأسیس شد و تا زمان تعطیلی دانشگاه ها در جریان انقلاب فرهنگی در اردیبهشت ۱۳۵۹ به فعالیت خود ادامه داد. دفتر مرکزی سازمان دانشجویان پیشگام در یکی از ساختمان های اداری دانشگاه تهران واقع در در ضلع شرقی خیابان ۱۶ آذر قرار داشت، اما این سازمان در دانشگاه های استان های مختلف اعضای بسیاری داشت که با همین نام به فعالیت می پرداختند. مسئولیت تأسیس و سپس مدیریت دفتر مرکزی این تشکل را مهدی فتاپور بر عهده داشت. تاریخچه. در سال ۱۳۵۱ گروهی از دانشجویان هوادار سازمان چریک های فدایی خلق ایران که در دانشگاه ها فعالیت می کردند برای وحدت بخشی به فعالیت هایشان اقدام به انتشار اطلاعیه های خود با یک امضای واحد کردند و نام "دانشجویان مبارز" را انتخاب کردند. نخستین بار این نام در دانشکده فنی دانشگاه تهران اجرا شد و سپس توسط دانشجویان هوادار سازمان چریک
های فدایی خلق در دیگر دانشکده ها نیز به کار گرفته شد. دانشجویان مبارز یک سازمان نبود، بلکه تنها عنوانی برای وحدت بخشی بود که موضع واحدی را نشان نمی داد و بیانیه هایی که با این امضا منتشر می شد مواضع مختلفی داشتند. در سال های ۱۳۵۱-۱۳۵۲ مهدی فتاپور تحت نظارت و مسئولیت حمید اشرف به عنوان مسئول فعالیت های دانشجویی با هدف تأسیس شاخه سیاسی سازمان چریک های فدایی خلق ایران انتخاب شد. با این وجود این امر متحقق نشد و فتاپور در سال ۱۳۵۲ دستگیر شد و فعالیت علنی دانشجویی به دلیل سرکوب و خفقان حکومت محمدرضا شاه امکانپذیر نشد. اگرچه در دهه های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ فعالیت سازمان چریک های فدایی خلق ایران در سطح دانشگاه ها به تبلیغات، پخش اعلامیه و عضوگیری از فعالان دانشجو محدود بود، اما این سازمان به همراه سازمان مجاهدین خلق ایران محبوبیت بالایی در میان دانشجویان داشتند. از سال ۱۳۵۶ با تعدیل فضای سیاسی ایران و اقداماتی مانند تغییر نخست وزیر و آزادی زندانیان سیاسی، فضای دانشگاه ها نیز بازتر شد و دانشجویان توانستند تا حدودی به ابراز عقیده بپردازند. در این سال ها گروه های هوادار احزاب و سازمان های مختلف به دانشگاه ها بازگشتند. با اوج گی
ری اعتراضات مردمی در سال ۱۳۵۷ فعالیت های دانشجویی نیز اوج گرفت و فعالیت های دانشجویان هوادار سازمان چریک های فدایی خلق ایران نیز افزایش یافت و این سازمان به ویژه در نیمه دوم سال ۱۳۵۷ در میان دانشجویان به محبوبیت بالایی رسیده بود. در تابستان ۱۳۵۷ جمعی از اعضای سازمان چریک های فدایی خلق ایران که دانشجو یا دانش آموخته بودند به این نتیجه رسیدند که توان سرکوب حکومت شاه کاهش یافته و در شرایط جدید امکان تشکیل یک سازمان علنی سیاسی دانشجویی مهیا شده است. این مسئله در سطح رهبری سازمان مطرح نشد، اما مهدی فتاپور به گفته خود این ایده را در جلسه مشترک هیأت اجرایی و شورای سیاسی مطرح کرد و مجید عبدالرحیم پور و رضا غبرایی نسبت به آن برخورد مثبتی داشتند. پس از آغاز کار تأسیس سازمان مسئله به صورت غیررسمی با فرخ نگهدار و علیرضا اکبری نیز در میان گذاشته می شود و آن ها نیز از این اقدام استقبال می کنند. فتاپور برای تأسیس سازمان دانشجویان پیشگام با تعدادی از رهبران فعالیت های دانشجویی دانشجویی ازجمله علی سلیمی (دانشگاه پلی تکنیک)، اصغر سلیمی (دانشکده کشاورزی)، تقی قانع خشکبیجاری (دانشسرای عالی)، محمدرضا صاحب نسق (دانشکده فنی) ارتباط
می گیرد و مریم سطوت نیز به عنوان دیگر عضو سازمان با حمید چشم براه و آذر از دانشکده اقتصاد ارتباط می گیرند. نخستین جلسه ها برای تأسیس یک سازمان دانشجویی علنی هوادار سازمان چریک های فدایی خلق ایران با شرکت این افراد از ۵ دانشکده به اضافه نمایندگان دانشکده های علم و صنعت و دانشگاه صنعتی برگزار شد. برخی از بنیانگذاران این سازمان مانند مهدی فتاپور قصد داشتند از همان نام دانشجویان مبارز برای سازمان جدید استفاده کنند. اما از آنجا که این عنوان در طی سال ها توسط گرایش های دیگر همچون منشعبین سازمان متأثر از تورج حیدری بیگوند که با مشی مسلحانه مخالف بودند و دانشجویان متمایل به خط ۳ نیز مورد استفاده قرار می گرفت، تصمیم به انتخاب نام دیگری گرفته شد. از میان نام های متعددی که برای این سازمان پیشنهاد شد در نهایت نام "دانشجویان پیشگام" انتخاب شد. فعالیت ها. از آنجا که سازمان چریک های فدایی خلق ایران فعالیت مخفی داشت، تأسیس سازمان دانشجویان پیشگام به عنوان یک شاخه علنی دانشجویی امکانات بسیاری در اختیار این جریان قرار می داد. دانشجویان پیشگام نمایشگاه ها و جلسه های مختلفی برگزار می کردند و امکان برگزاری تجمعات را فراهم می کرد
ند که در آن ها علاوه بر دانشجویان، هواداران غیردانشجو، کارگران و مردم عادی نیز حضور پیدا می کردند. به گفته مهدی فتاپور در ماه های منتهی به انقلاب بهمن ۱۳۵۷ این دانشجویان پیشگام بودند که نیروی عملی سازمان چریک های فدایی خلق را تشکیل می دادند و بخش عمده فعالیت های سیاسی و تبلیغی سازمان توسط دانشجویان پیشگام انجام می شده است. سازمان دانشجویان پیشگام در رابطه با مسائل مهم سیاسی موضع می گرفت. در رابطه با درگیری های ترکمن صحرا و کردستان دانشجویان پیشگام همراستا با مواضع سازمان چریک های فدایی خلق ایران از طریق چاپ و توزیع عکس، پوستر، بیانیه و برگزاری تجمع از نیروهای چپ و مردم دفاع کردند و خواسته های گروه های سیاسی و مردم کُرد و ترکمن را در جامعه انعکاس می دادند. دانشجویان پیشگام کتاب ها و جزواتی را با موضوعات سیاسی تبلیغی و تئوریک تهیه می کرد که از طریق واحد انتشارات این سازمان در سراسر ایران چاپ و منتشر می شد. ساختار رهبری. رهبری سازمان دانشجویان پیشگام در ابتدا غیرمتمرکز بود. در ابتدا دانشکده ها دارای اختیار عمل بودند و رهبری رسمی مشخصی بر فعالیت های آنان نظارت نمی کرد. این شکل از فعالیت در ماه های منتهی به انقلاب
بهمن ۱۳۵۷ با شرایط آن زمان سازگاری داشت. با این وجود پس از انقلاب جلسه های مشترکی میان نمایندگان دانشکده ها برگزار شد. این جلسه ها در ابتدا برای هماهنگی فعالیت ها برگزار می شد، اما در این جلسه ها تصمیم گرفته شد که این سازمان دارای یک دفتر مرکزی باشد. تشکیل دفتر مرکزی سازمان دانشجویان پیشگام سبب به وجود آمدن رهبری متمرکز شد. علاوه بر دفتر مرکزی که در تهران قرار داشت، در مدت کوتاهی در همه شهرهایی که دانشگاه داشتند دفاتر دانشجویان پیشگام تأسیس شد که بر اساس تجربه و الگوی پیشگام تران فعالیت می کردند. با این وجود فعالیت آن ها مستقل از دفتر تهران و در ارتباط با تشکیلات سازمان چریک های فدایی خلق ایران در همان استان بود. به گفته مهدی فتاپور رابطه میان دانشجویان پیشگام در استان ها با دفتر مرکزی در تهران در حد «انتقال تجربه و رد و بدل اعلامیه و نشریات» بود، اما سوگیری ایدئولوژیک و سیاسی واحدی وجود داشته است. سازمان دانشجویان پیشگام در قبال همه مسائل سیاسی بااهمیت جامعه موضع گیری می کرد و از آنجا که شکل این سازمان غیرمتمرکز بود در برخی موارد میان موضع پیشگام با رهبری سازمان چریک های فدایی خلق ایران تناقض وجود داشت و به
همین دلیل گاه تنش هایی در رابطه رهبری و پیشگام به وجود می آمد. مهدی فتاپور می گوید در جلسه ای در اواسط ۱۳۵۸ که در آن او به همراه مجید عبدالرحیم پور، علی توسلی، اصغر سلطان آبادی و رحیم اسداللهی از تشکیلات تهران و مریم سطوت و رضی الدین تابان از دانشجویان پیشگام حضور داشته است حتی پیشنهاد شده که دانشجویان پیشگام به عنوان یک سازمان منحل شده و کادرهای آن به صورت یک کمیسیون در تشکیلات سازمان سازماندهی شوند و از نام پیشگام تنها در بیانیه ها استفاده شود. اگرچه این تصمیم مورد مخالفت مسئولان دانشجویان پیشگام قرار می گیرد، اما در نهایت تصمیم گرفته شد که دفاتر محلی سازمان دانشجویان پیشگام با دفتر مرکزی قطع رابطه کرده و تحت رهبری کمیته های ایالتی سازمان چریک های فدایی خلق ایران دربیایند و در تهران نیز مسئولان دانشجویان پیشگام در تشکیلات سازمان چریک های فدایی خلق ایران سازماندهی شوند. این تصمیم کنترل سازمان را بر پیشگام افزایش می داد، اما به گفته مهدی فتاپور از آنجا که کادرهای دو مجموعه به لحاظ تجربه و توان سیاسی تفاوت زیادی با هم نداشتند ضربه مهمی به سازمان دانشجویان پیشگام وارد نشد. مسئولان. مسئولیت تأسیس سازمان دانشجوی
ان پیشگام را مهدی فتاپور بر عهده داشت. پس از انقلاب و با تأسیس دفتر مرکزی رضی الدین تابان و علی سلیمی اداره این دفتر را بر عهده داشتند. مشارکت زنان. به گفته مهدی فتاپور حدود نیمی از فعالان دانشجویان پیشگام را زنان دانشجو تشکیل میداده اند، اما در دفتر مرکزی و مسئولان ایالتی تعداد زنان محدود بود و در سطح مسئولان دانشکده ها نیز زنان کمتر از ۳۰ درصد مسئولیت ها را در دست داشته اند. انتخابات نمایندگان دانشجویی. پس از انقلاب در بسیاری از دانشکده ها انتخاباتی برای مشخص شدن نمایندگان دانشجویان در انجمن های نمایندگان دانشجویان برگزار شد. این انجمن ها در اداره دانشگاه ها سهیم شده و نظرات نمایندگان دانشجویان را به اساتید و مسئولان دانشگاه ها می رساندند. در انتخاباتی که برای انتخاب نمایندگان دانشجویان برگزار شد، سازمان دانشجویان پیشگام با اخذ ۳۰ تا ۳۵ درصد از آراء بیشترین آرای دانشجویان را به خود اختصاص دادند. در رتبه بعدی انجمن دانشجویان مسلمان (هوادار سازمان مجاهدین خلق ایران) بود که تقریباً با دانشجویان پیشگام برابری می کرد و پس از آن انجمن های اسلامی دانشجویان (هوادار حزب جمهوری اسلامی) با آرایی به مراتب کمتر قرار داش
ت. دانشجویان مبارز (هوادار خط ۳) و دانشجویان دمکرات (هوادار حزب توده ایران) نیز با آرایی کمتر در رتبه های بعدی قرار داشتند. رابطه با دیگر تشکل های دانشجویی. در سال های ابتدای انقلاب با روی کار آمدن حکومت اسلامی انجمن های اسلامی دانشجویان که از حکومت جدید و حزب جمهوری اسلامی هواداری می کردند نماینده تفکر حکومت به شمار می آمد. سه سازمان دانشجویی پیشگام، مبارز و دانشجویان مسلمان علیه حکومت جدیدالتأسیس اسلامی و تشکل انجمن های اسلامی موضع گیری می کردند، اما دانشجویان دموکرات از حکومت جدید هواداری می کرد. دانشجویان پیشگام با انجمن دانشجویان مسلمان که از سازمان مجاهدین خلق ایران هواداری می کرد رابطه دوستانه و نزدیکی داشت. اما میان پیشگام و دانشجویان مبارز که هوادار خط ۳ بودند و اغلب علیه انجمن های اسلامی موضع رادیکال تری داشتند رقابت وجود داشت و پیشگام دانشجویان مبارز را ماجراجو و تحلیل های آن ها را ذهنی می دانست. میان پیشگام و دانشجویان دموکرات رابطه غیردوستانه ای وجود داشت، اما رابطه فعالان این دو سازمان بعداً و با انشعاب دو طیف اقلیت و اکثریت در سال ۱۳۵۹ نزدیک شد و طیف اکثریت روابط نزدیکی با حزب توده ایران پیدا ک
رد. نشریات. سازمان دانشجویان پیشگام نشریه ای را با نام "نبرد دانشجو" منتشر می کرد. قبل از انتشار نبرد دانشجو نشریه دیگری برای دانش آموزان با نام "پیام دانش آموز" منتشر می شد. هیئت تحریریه این دو نشریه یکسان بود و فواد تابان، فریدون احمدی، حبیب پرزین، عباس سلیمی، مظفر بنی هاشمی، علی کامیابی از جمله اعضای آن بودند. اطلاعیه ها و اعلامیه های دانشجویان پیشگام نیز توسط همین تحریریه تهیه می شد. از آنجا که مطالب این نشریه به نشریه "کار" ارگان سازمان چریک های فدایی خلق ایران شباهت داشت و تحریریه "کار" که گسترده تر از تحریریه "نبرد دانشجو" بود همان مطالب را به صورت مطلوب تر و حرفه ای تری منتشر می کرد، لذا تصمیم بر قطع انتشار "نبرد دانشجو" گرفته شد و انتشار این نشریه پس از چند شماره متوقف شد و از آن پس مواضع دانشجویان پیشگان تنها از طریق بیانیه ها و اطلاعیه ها انتشار یافت. انقلاب فرهنگی. انقلاب فرهنگی طی سال های ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۲ خورشیدی اتفاق افتاد و گروه های سیاسی دانشجویی امکان فعالیت خود را از دست دادند. در اواخر فروردین ۱۳۵۹ شورای انقلاب اسلامی، با تأیید روح الله خمینی، به گروه های سیاسی فعال در دانشگاه ها اولتیماتوم دا
د تا ظرف سه روز دفاتر خود را در دانشگاه های ایران تخلیه کنند. پس از آن ابوالحسن بنی صدر رئیس جمهور وقت و به دنبال آن میان نیروهای وابسته به حکومت و گروه های مخالف در دانشگاه ها درگیری و خشونت گسترده ای درگرفت. به گفته مهدی فتاپور انجمن دانشجویان مسلمان هوادار مجاهدین خلق تصمیم به تحویل دفتر خود گرفت و ضمن هشدار نسبت به خطرناک بودن اوضاع از دانشجویان پیشگام نیز خواست دفتر خود را تحویل دهد. مهدی فتاپور می گوید دانشجویان پیشگام قصد نداشتند دفتر خود در دانشگاه تهران را تحویل دهند. با این وجود در روزهای منتهی به حمله حکومت تبلیغات وسیعی علیه دانشجویان انجام داد و در محلات نیروهای زیادی را برای حمله به دانشگاه بسیج کرد. شب قبل از حمله مهدی فتاپور و فرخ نگهدار توسط بنی صدر به دفتر ریاست جمهوری فراخوانده می شوند و در آنجا بنی صدر به آن ها هشدار می دهد که این اقدام قرار نیست با تخلیه دفاتر خاتمه بیابد و عاملان آن قصد دارند پس از آن به تصفیه اساتید و دانشجویان و اجرای برنامه ای برای اسلامی کردن دانشگاه ها بپردازند. در آنجا بنی صدر قول می دهد که علیه این طرح موضع بگیرد و مانع آن شود و نمایندگان دانشجویان پیشگام نیز دفتر
خود را تحویل دهند. فتاپور سپس با تشکل های هوادار سازمان های پیکار و راه کارگر تماس می گیرد و جلسه ای را با نمایندگان این دو سازمان به ترتیب حسین روحانی و اصغر ایزدی ترتیب می دهد تا به گفته خودش آن ها را تشویق به تحویل دادن دفاتر بکند. در این جلسه حسین روحانی نماینده سازمان پیکار به شدت با تحویل دادن دفتر مخالفت می کند و می گوید این روز به "۱۳ آبان جمهوری اسلامی" تبدیل خواهد شد و همانند آن روز یک جنبش اجتماعی را برای سرنگونی حکومت اسلامی به وجود خواهد آورد و حتی اگر احتمال کشته شدن دانشجویان وجود داشته باشد در مسیر انقلاب نباید از کشته شدن ترسید. مهدی فتاپور و رضی الدین تابان روز بعد در محل هیئت دولت با حبیبی نماینده دولت دیدار می کند و او قول بنی صدر مبنی بر عقب نشینی دولت از اجرای طرح را تکرار می کند؛ با این وجود تا عصر آن روز دولت موضعی نمی گیرد و از سوی دیگر در شرایطی که رضی الدین تابان برای تخلیه به دانشگاه تهران رفته و حتی برخی از دانشجویان مبارز نیز تصمیم به تخلیه می گیرند، اما کمیته هایی که دانشگاه را محاصره کرده بودند اعلام می کنند که دانشجویان باید یکی یکی از دانشگاه بیرون رفته و تفتیش بدنی بشوند. ا
ین وضعیت منجر به بالا گرفتن درگیری میان طرفین تا پاسی از نیمه شب شد. در این زمان فرخ نگهدار به همراه مسعود رجوی به دفتر بنی صدر رفته و تلاش می کنند تا نظر مثبت مقامات بالاتر را برای خروج دانشجویان تحت محاصره در دانشگاه جلب کنند. با این وجود تعداد زیادی از دانشجویان در تهران زخمی شده و در دانشگاه های گیلان و جُندی شاپور اهواز نیز چند دانشجو کشته می شوند. متعاقب این تهاجم مناظره ای تلویزیونی درباره انقلاب فرهنگی و حمله به دانشگاه برگزار شد که در آن حشمت الله طبرزدی نماینده انجمن های اسلامی و طرفداران انقلاب فرهنگی و فواد تابان نماینده دانشجویان پیشگام و مخالف انقلاب فرهنگی بودند و اگرچه طبرزدی وجود هرگونه طرحی مبنی بر تصفیه دانشگاه را تکذیب کرد، اما در مدت کوتاهی نه تنها دانشجویان و اساتید، بلکه حتی کارکنان دگراندیش دانشگاه ها نیز تصفیه شدند. اگرچه آمار مشخصی درباره دانشجویان تصفیه شده عضو سازمان دانشجویان پیشگام وجود ندارد، اما تقریباً تمامی دانشجویان شناخته شده عضو سازمان های دانشجویی مخالف حکومت اسلامی تصفیه شدند که بسیاری از آنان در جریان درگیری های دهه ۱۳۶۰ دستگیر و زندانی شدند و یا به ناچار ایران را ترک ک
ردند و برخی نیز در جریان اعدام های آن دهه اعدام شدند. پس از این رخداد دانشجویان پیشگام بدون اعلام انحلال رسمی امکان فعالیت خود را از دست داد. از آن پس به جز انجمن های اسلامی دانشجویان وابسته به دفتر تحکیم وحدت که مهدی فتاپور از آن ها به عنوان «پلیس سیاسی دانشگاه ها» یاد می کند، هیچ تشکل و سازمان دانشجویی دیگری حق فعالیت سیاسی در دانشگاه ها را نداشت، هرچند در نیمه دهه ۱۳۷۰ تغییراتی در این وضعیت به وجود آمد. سازمان جوانان پیشگام. پس از انقلاب فرهنگی دیگر امکان تداوم فعالیت سازمان دانشجویان پیشگام در دانشگاه ها وجود نداشت. جمعی از فعالان این سازمان با تأسیس سازمان جوانان پیشگام فعالیت خود را در خارج از دانشگاه ادامه دادند که تا سال ۱۳۶۲ تداوم داشت.
ساتیریوم کلاه قرمزی ، گونه ای از ارکیده خاکی و بومی جنوب غربی کیپ غربی است. شرح. ساتیریوم کلاه قرمزی یک خاکزی قوی هیکل است که ارتفاع آن از ۳۷ سانتی متر تا ۷۱ سانتی متر می رسد. برگ ها ۲ تا ۴ عدد، ضخیم و گوشتی هستند. ۲ برگ پایینی تا حدودی بر روی زمین فشرده می شوند، به طول ۷ تا ۲۳ سانتی متر، با انتقال تدریجی به غلاف های بالاتر. توزیع. این گیاه از شبه جزیره کیپ () تا ریورسدال () و سجیفیلد () یافت می شود. به طور فزاینده ای محلی و نادر می باشد. زیستگاه ساتیریوم کلاه قرمزی در پوشش گیاهی بوته های تپه های شنی، در فینبوها () در تپه های ساحلی و بر روی پشته ها، روی ماسه های مرطوب تا خشک و سنگ آهک، در ارتفاعات ۱۰–۳۰۰ متری یافت می شود. وضعیت حفاظت. ارکیده ساتیریوم کلاه قرمزی به عنوان کمترین نگرانی طبقه بندی می شود، زیرا یک گونه معمولی است که در سراسر محدوده خود در حال کاهش است، اما هنوز در خطر انقراض نیست. مشاهدات اخیر نشان می دهد که هنوز در حداقل ۲۵ مکان وجود دارد. با تهدید از دست دادن زیستگاه مواجه است، ۲۲ درصد از زیستگاه خود را به دلیل گسترش شهری در شبه جزیره کیپ و کیپ فلتس () و توسعه ساحلی بین خلیج بتی () و گانسبایی ()
از دست داده است. همچنین رقابت ناشی از هجوم انبوه گیاهان مهاجم بیگانه در سراسر محدوده آن تهدید می شود.
ممدوح صبری عدوان (۱۹۴۱–۲۰۰۴) استاد دانشگاه، نویسنده، شاعر و نمایشنامه نویس اهل سوریه بود. زندگی. ممدوح عدوان در ۲۳ نوامبر ۱۹۴۱ در روستای کایرون در نزدیکی مصیاف در استان حماه به دنیا آمد. وی در سال ۱۹۶۶ از دانشگاه دمشق - گروه انگلیسی فارغ التحصیل شد. او از سال ۱۹۶۴ به عنوان روزنامه نگار برای روزنامه سوریه الثوره کار می کرد، اما می نوشت. او تا زمان مرگش در بسیاری از روزنامه ها و مجلات عربی سوریه مقاله داشت و تعدادی سریال دارد که از تلویزیون سوریه پخش می شد. انتشار شعر را از سال ۱۹۶۴ در مجله الاداب لبنان و سایر مجلات عربی آغاز کرد و ۲۶ نمایشنامه به جای گذاشت که در تئاترهای سوریه و کشورهای مختلف عربی ارائه شدند و ۲۲ مجموعه شعر در مؤسسات انتشاراتی سوریه و عربی و دو مجموعه (مختارات) در قاهره منتشر کرد. ۳۰ کتاب در زمینه ادبیات، اندیشه و تئاتر به عربی ترجمه کرد و شش کتاب نثر در مورد وسواس های خود در ادبیات، هنر و زندگی منتشر کرد. علاوه بر این از ۱۹۹۲ به تدریس نمایشنامه نویسی در مؤسسه عالی هنرهای دراماتیک دمشق پرداخت. آثار. تئاتر. کار - نمایشنامه منظوم - چاپ الجمهوریه. محاکمه مردی که نجنگید. چگونه شمشیر را رها کردی؟ ش
ب برده. هملت دیر بیدار می شود. هیولاها آواز نمی خوانند وضعیت جهان - یک مونودرام. دختر زن اگر فلسطینی بودی لامپ - نمایشی برای معلولان جسمی. دیدار ملکه لاشخور - مونودرام. رستاخیز - مونودرام. آدمخوارها - مونودرام. وراثت. داستان های پادشاهان. دستگیری طریف الحادی رازها را بگو و روستاها را بگو. ماسک. سفر برلاک جانور ریما. حمام شوالیه و شاعر. اختلاف فرهنگی. سگ ها (مجموعه ای از نمایشنامه های کوتاه). شعر هشت مجموعه اول در سال ۱۹۸۱ در دو جلد توسط دارالعوده منتشر شد. سایه سبز - ۱۹۶۷ - وزارت فرهنگ - دمشق. تکان دادن دست های خسته - ۱۹۶۹ - اتحادیه نویسندگان عرب - دمشق. خون به پنجره ها می کوبد - ۱۹۷۴ - وزارت اطلاعات - بغداد. زمان غیرممکن می آید - ۱۹۷۴ - اداره فرهنگی - سازمان آزادیبخش فلسطین. آنها تو را دوست دارند فنفر - ۱۹۷۷ - اتحادیه نویسندگان عرب - دمشق. مادرم در تعقیب قاتلش - ۱۹۷۷ - حلقه فرهنگی. توضیح لازم است - ۱۹۷۹ - دارالکلیمه - بیروت. ترس همیشگی - ۱۹۸۰ - دارالعودة - بیروت. این هم من هستم - ۱۹۸۴ - اتحادیه نویسندگان عرب - دمشق. شبی که در من است - ۱۹۸۷ - دارالاهلی - دمشق. هرگز به تبعید - ۱۹۹۰ - حلقه فرهنگی. راهی به رم نی
ست ـ۱۹۹۰ آواز قو / دو شعر / - الجزایر - ۱۹۹۷. باد برای من خاطره دارد - ادبیات - بیروت - ۱۹۹۷م. پرواز به سوی دیوانگی - الریس - بیروت - ۱۹۹۸م. زندگی بر تو خیمه می زند ۱۹۹۹. نوشتن مرگ - دار حیا - دمشق - ۲۰۰۰. منتخب - آژانس مطبوعاتی عرب - قاهره - ۲۰۰۰. منتخب معوقه کودکی - دارالعین - و اداره کل فرهنگ. منتخب - خانه مرجع کتاب عمومی. زندگی پراکنده - دار قدمها - ۱۳۸۳. رمان ها. قطع شده (رمان) - ۱۹۶۹ - اداره سیاسی (ارشاد اخلاقی) - دمشق. دشمنان من (رمان) - الریس - بیروت - ۲۰۰۰. کتابها. در دفاع از جنون - چاپ اول: ۱۹۸۵. الزیر سالم - ۱۹۹۸. المتنبی در پرتو نمایش. ما دن کیشوت هستیم - ۲۰۰۲. یهودی سازی دانش - ۲۰۰۲. سرزندگی انسان - دمشق - ۲۰۰۳. جنون دیگری - دمشق - ۲۰۰۴. وسواس شعر - ۲۰۰۷. ترجمه. مسلمانان در تاریخ آمریکا (نوشته جرالد دیرکس) (۲۰۱۰) گلوبالیزم (۲۰۱۴) اثر Ngugi wa Thiong'o شاعر در تئاتر، رونالد طاووس، نقد تئاتر، وزارت فرهنگ - دمشق سفر به شرق رمان هرمان هسه بن رشد - بیروت رمان چراغ های دریایی اثر هرمان هسه - امان. شکنجه در طول اعصار برنادت جی هاروود پژوهش گفتگو - لاذقیه. گزارش به گرکو -نیکلاس کازانتزاکیس، شرح حال ابن ر
شد - بیروت. خیمه معجزه (زوربای برزیلی) نوشته جورج آمادو، رمان دارالعوده - بیروت. بازگشت ملوان اثر جورج آمادو، رمان بازگشت - بیروت. دربارهٔ کارگردانی تئاتر، هارولد کلرمن، تحقیقات تئاتری، خانه دمشق، دمشق. کمدی ایتالیایی، پیر لویی دو شوتر، پژوهشی نمایشی، وزارت فرهنگ - دمشق - (ترجمه با همکاری شاعر علی کنعان). طوفان سزار، نمایشی از وزارت فرهنگ - دمشق. صبر سوزان (پستچی) اثر آنتونیو اسکارمینا، نمایشنامه ای از وزارت فرهنگ - دمشق. مهابهاراتا اثر پیتر بروک، نمایشی از وزارت فرهنگ - دمشق. صلاح الدین و عصر او، بی اچ نیوبی، تحقیق تاریخی، الجندی - دمشق. شیخ و ویسام، فردیناند اویونو، یک رمان آفریقایی، فانوس دریایی - امان. تاریخ شیطان نوشته ویلیام وودز، رمان سرباز - دمشق. رقصیدن در دمشق، نانسی لیندسفرن، داستان های دارالمدا - دمشق تاریخچه بازنمایی توبی کول / هلن کریش چنوی مطالعه مجتمع فرهنگی شعر در پایان قرن (صدای دیگر) اثر اکتاویو پاز، مطالعه محدوده - دمشق ادیسه (بازگشت اولیس) درک والکات (نوبل ۱۹۹۲) نمایشنامه شعر آل مدا - دمشق جعل تاریخ اسرائیل کتاب مقدس و محو تاریخ فلسطین، کیث ویتلام، دار قدموس، دمشق جورج اورول (بیوگرافی)، ن
وشته برنارد کریک، بیوگرافی بنیاد فرهنگی. ایلیاد هومر یک مجموعه فرهنگی شاعرانه حماسی است جورج اورول - بیوگرافی برنارد کریک بیوگرافی بنیاد فرهنگی شیشه شکسته اثر آرتور میلر، نمایشنامه وزارت فرهنگ سوریه سریال تلویزیونی. دایره آتش تار عنکبوت شب ترسو مشت من بهلول است ناپدید شدن یک مرد جنایت در خاطره (سریال) نقاشی گم شده یک داستان عاشقانه معمولی دوکان الدنیا (سریال) الزیر سالم (سریال) ابوالطیب المتنبی (سریال) گرداب (سریال) جوایز. او در سال ۱۳۷۶ برنده جایزه شعر عرار شد. دریافت جایزه بنیاد عبدالعزیز سعود البابطین برای خلاقیت شاعرانه - ۱۹۹۸ او در جشنواره بین المللی تئاتر تجربی قاهره در دهمین دوره آن به عنوان یکی از کسانی که جنبش نمایشی عرب را غنی کرد مورد تقدیر قرار گرفت. او در نمایشگاه کتاب قاهره در سال ۲۰۰۲ برای گلچین شعرش با عنوان «کودکی تأخیر» مورد تقدیر قرار گرفت. وی در تاریخ ۷/۳/۲۰۰۳ در دمشق به عنوان پیشکسوت تئاتر ملی تجلیل شد.
علی امیرعشایری سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیستم و دوره بیست و چهارم بعنوان نماینده مهاباد در مجلس شورای ملی حضور داشت.
محمد جواد حریری (متولد ۱۲۸۴ شمسی-؟) بازرگان و نایب رئیس اتاق بازرگانی تهران و از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره بیستم به عنوان نماینده کرمانشاه در مجلس شورای ملی حضور داشت. محمد جواد حریری در سال ۱۲۸۴ در کرمانشاه به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی را در مدرسه نصرت کرمانشاه به پایان رساند و سپس در شرکت تضامنی برادران حریری مشغول به کار شد. او از سال ۱۳۲۴ به صورت مستقل به تجارت روی آورد. او یکی از اعضای هیئت مدیره شرکت بی.اف.گودریچ بود. حریری در سال های ۱۳۳۶ تا ۱۳۴۲ به عضویت هیئت مدیره اتاق بازرگانی تهران درآمد و سمت نایب رئیس اتاق را برعهده گرفت. منابع.
عبدالرحیم چنگیزی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره بیست و سوم بعنوان نماینده کرمانشاه در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
اسدالله معظمی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره بیستم بعنوان نماینده گلپایگان در مجلس شورای ملی حضور داشت. کفیل موسسه انحصار دولتی تریاک اصفهان بود منابع.
عبدالله زنوری از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره بیستم بعنوان نماینده مرند در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
عزت الله سردارپور گودرزی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره بیستم بعنوان نماینده پلدختر در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
سیدحسین بشارت از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره بیستم بعنوان نماینده مینودشت در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
WiiWare سرویسی بود که به کاربران Wii اجازه می داد بازی ها و برنامه هایی را که به طور خاص برای کنسول بازی ویدیویی Wii ساخته شده توسط Nintendo طراحی و توسعه داده شده بودند، دانلود کنند. این بازی ها و برنامه ها را فقط می توان از کانال Wii Shop در بخش WiiWare خریداری و دانلود کرد. هنگامی که کاربر بازی یا برنامه را دانلود کرد، به عنوان یک کانال جدید در منوی Wii یا منوی کارت SD ظاهر می شود. WiiWare یکی از همراهان کنسول مجازی بود که در بازی های شبیه سازی شده که در اصل برای سیستم های دیگر به جای بازی های اصلی توسعه یافته بودند، تخصص دارد. WiiWare به عنوان راهی برای توسعه دهندگان با بودجه اندک برای انتشار بازی های خلاقانه، اصلی و در مقیاس کوچکتر بدون هزینه و خطر ایجاد عنوانی برای فروش خرده فروشی (مشابه Xbox Live Arcade و PlayStation Store ) تبلیغ شد. کیت توسعه حدود 2000 دلار آمریکا هزینه دارد و توسعه دهندگان نیاز به مجوز و تایید نینتندو داشتند. به گفته نینتندو، " کنترل های حرکتی قابل توجه، برداشت های تازه ای از ژانرهای تثبیت شده و همچنین ایده های اصلی که در حال حاضر فقط در ذهن توسعه دهندگان وجود دارد، ایجاد می کند". ن