Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
«تقریباً قطعاً» به اکسی اوغلو مرتبط بوده است. به گفتهٔ اکسوی اوغلو، طومار سافوی اوبینک و طومار شمارهٔ ۱۰۵ مجموعهٔ گِرین، بیش از ۱۰۰ سال در مجموعهٔ خانوادگی او نگهداری می شدند، هرچند او هیچ مدرکی برای اثبات این ادعا ارائه نکرد. برایان دی. هایلند این ادعای «کاملاً غیرقابل باور» را رد کرد. منتقدانِ عدم شفافیت دربارهٔ منشأ این پاپیروس معتقدند این پنهان کاری برای مخفی کردن منشأ مشکوک اثر بوده است. سامپسون استدلال می کند که روایت های ارائه شده در سال های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ جعلی بوده اند تا منشأ واقعیِ «مستندنشده» یا «غیرقابل ذکر» را بپوشانند. تئودور نش استدلال می کند که «روایت پیچیدهٔ کارتوناژ صرفاً یک منحرف کنندهٔ ذهن بود تا یک پاپیروس تازه یافته را مشروعیت بخشد». هایلند پیشنهاد می کند که این پاپیروس ها احتمالاً در سال ۲۰۱۱ و همزمان با سرنگونی حسنی مبارک، رئیس جمهور مصر، به صورت قاچاق از این کشور خارج شده اند؛ یا ممکن است بخشی از پاپیروس های فهرست نشده ای باشند که گرنفل و هانت در اکسیرینخوس کشف کرده بودند. رابرتا مازا که او نیز معتقد است این پاپیروس ها به صورت غیرقانونی از مصر خارج شده اند، در مورد این نظریه که این ها جز
و پاپیروس های فهرست نشدهٔ اُکسی رینخوس بوده اند تردید دارد. به باور او بعید است پژوهشگرانی که روی این پاپیروس ها کار می کردند - به ویژه اِدگار لوبل که علاقهٔ ویژه ای به آثار سافو داشت - نتوانسته باشند وزن مخصوص شعرهای سافو را در پاپیروس سافوی اوبینک تشخیص دهند. در سال های ۱۳۹۲ و ۱۳۹۴ خورشیدی (۲۰۱۳ و ۲۰۱۵ میلادی)، پاپیروس سافوی اوبینک به صورت خصوصی از طریق حراجی کریستی برای فروش عرضه شد. این پاپیروس هرگز فروخته نشد و تا سال ۱۴۰۱ (۲۰۲۲ میلادی) که توسط پلیس توقیف شد، در انبارهای کریستی باقی ماند. قطعات مرتبط از مجموعهٔ گرین در سال ۲۰۲۰ به مصر بازگردانده شدند. شعر. این شعر در ۲۰ سطر (پنج بند) سروده شده و در وزن سافیک (اوزان سافو) نوشته شده است. این وزن شعری - که به نام سافو نامگذاری شده - شامل سه مصراع بلند و به دنبال آن یک مصراع کوتاه تر در هر بند می باشد. آغاز شعر از بین رفته، اما برآوردها نشان می دهد اثر کامل احتمالاً ۱ تا ۳ بند بیشتر داشته است. این شعر در ژانر دعاهای بازگشت به وطن جای می گیرد، از دیگر آثار سافو با این درون مایه می توان به قطعات ۵، ۱۵ و ۱۷ اشاره کرد. «متن حاضر خطابی است به مخاطبی نامعلوم، در د
و پارهٔ هم ساخت که هر یک به یکی از برادران سافو - خاراکسوس و لاریخوس - می پردازد.» راوی امیدوار است که خاراکسوس از سفر تجاری خود با موفقیت بازگردد و لاریخوس نیز به مردی بالغ تبدیل شود. و جایگاه خود را در میان نخبگان جامعهٔ لسبوس به دست آورد. دو بند نخستِ باقی مانده به جزئیات ورود خاراکسوس می پردازند. در بند اول، گوینده مخاطب را به دلیل تکرار این پیش بینی که خاراکسوس «با کشتی ای انباشته [از کالا]» بازخواهد گشت، سرزنش می کند. چرا که تنها خدایان توانایی دانستن چنین اموری را دارند، و اینکه مخاطب باید او را [=گوینده را] به نیایش نزد هرا بفرستد تا برای بازگشت ایمن خاراکسوس دعا کند. بندهای سوم و چهارم به بررسی کلی تری از وابستگی انسان به خدایان می پردازند. گوینده تأکید می کند که هرچند اقبال انسان تغییرپذیر است («پس از تندبادهای سهمگین، بادهای ملایم به سرعت می وزند»)، زئوس به آنان که مورد لطفش هستند، نیک بختی ارزانی می کند. در بند پایانی، گوینده امیدوار است که لاریخوس «سرش را بالا بگیرد» و «به معنای واقعی کلمه به یک مرد (ἄνηρ) تبدیل شود» — همان طور که اوبینک بیان می کند — و خانواده را از مشکلاتش رهایی بخشد. سرایندگی.
زمانی که اوبینک این شعر را در سال ۲۰۱۴ منتشر کرد، آن را بر اساس وزن شعری، گویش آیولی و اشاره هایش به خاراکوس و لاریخوس — که در سایر منابع به عنوان برادران سافو شناسایی شده اند — به سافو نسبت داد. این احتمال وجود دارد که متن مورد نظر یک جعل باستانی باشد؛ هرچند این شعر در برخی از نسخه های هلنیستی آثار سافو گنجانده شده بود (که پاپیروس های سافوی اوبینک و اکسی رینخوس ۲۲۸۹ از آنها گرفته شده اند)، اما تقلید کلاسیک از سبک سافو نیز همچنان امکان پذیر است. با این حال، شواهدی که هرودوت ارائه می کند نشان می دهد که خاراکوس در اشعاری ذکر شده که در قرن پنجم پیش از میلاد به سافو نسبت داده می شدند؛ بنابراین به احتمال زیاد این اثر دست کم به راستی متعلق به دورهٔ کهن لزبوس است. شخصیت ها. هیچ یک از این دو شخصیت در شعر نامی ندارند. این که آیا راوی شعر را می توان خود سافو دانست، مسئله ای محوری در تفسیر این اثر است. آندره لاردینوا خاطرنشان می کند که بیشتر راویانِ شناخته شده در شعرهای سافو زن هستند. ملیسا مولر راوی شعر را خود سافو می داند، و این شعر عموماً به عنوان اثری خودزندگینامه ای تفسیر شده است. همهٔ پژوهشگران راوی شعر را با ساف
وی تاریخی یکی ندانسته اند؛ بِر و اِوا اِشتِله هر دو استدلال می کنند که این راوی، در واقع نسخه ای ادبی یا تخیلی از سافو است. اگر قرار باشد راوی شعر را همان سافو بدانیم، اوبینک پیشنهاد می کند که او را باید زنی جوان تفسیر کنیم: برادرش لاریخوس (که حداکثر شش سال از او کوچک تر است، زیرا سافو در زمان مرگ پدرش همین سن را داشت - طبق روایت زندگینامه ای که در نامه های هروئید اوید حفظ شده) به زودی به سن بلوغ می رسد (اوبینک سن او را حدود دوازده سال تخمین می زند)؛ بنابراین سافوی راوی خود نیز هنوز در سنین نوجوانی است. هرچند در متن موجود نامی از مخاطب شعر برده نشده، پژوهشگرانی مانند کامیو نری با بررسی منابع، ۱۱ احتمال مختلف برای شناسایی این چهرهٔ ناشناس مطرح کرده اند. اوبینک محتمل ترین گزینه ها را رودوپیس یا دوریکا می داند که در منابع باستانی به عنوان معشوقهٔ خاراکوس توصیف شده اند. گزینهٔ دیگر مادر سافو است که سافو در دیگر اشعارش خطاب به او سروده است. بیشتر پژوهشگران موافقند که مخاطب شعر، یکی از دوستان یا بستگان نگران خاراکوس بوده است. بسیاری از آنان (از جمله مارتین ال. وست، فرانکو فراری، کامیو نری و لزلی کورکه) مادر سافو را
محتمل ترین گزینه می دانند. جیامباتیستا دالسیو با اشاره به شباهت های این شعر با دیگر قطعات بازمانده از سافو که در آنها از مادر یاد شده — به ویژه قطعهٔ ۹ که آن هم ظاهراً مادر را در ارتباط با آیین مذهبی ذکر می کند — این فرضیه را تقویت می کند. این نظر مورد اجماع همگان نیست. آنتون بیرل، مورخ دوران باستان، استدلال می کند که کشمکش محوری این شعر، تقابل ایدئولوژی مردانه و زنانه است. به باور او، پیشنهاد راوی برای نیایش به درگاه هرا، «راه حلی زنانه وار» است و در تضاد با باور مردانه ای قرار می گیرد که مشکلات خانواده را تنها از طریق ثروت اندوزی خاراکوس حل شدنی می داند؛ بنابراین، او مخاطب شعر را یکی از بستگان مذکر سافو می داند. لاردینوا نیز معتقد است مخاطب شعر یک مرد است. او استدلال می کند که اگر مخاطب مادر سافو بود، خود می توانست مستقیماً به نیایش نزد هرا برود و بنابراین فرستادن سافو به جای خود منطقی به نظر نمی رسد. در مقابل، مولر و لزلی کورکه هر دو استدلال می کنند که مخاطب به احتمال زیاد زن است. این استنباط بر اساس استفاده سافو از واژه θρυλέω (به معنای «وراجی کردن» یا «پچ پچ کردن») برای توصیف گفتار مخاطب شکل گرفته است.
این واژه بار معنایی منفی دارد و بعید است سافو آن را خطاب به یک مرد به کار برده باشد. آنیا بتنورث استدلال کرده است که مخاطب از موقعیت اجتماعی پایین تری نسبت به سافو برخوردار بوده، که این هم بر اساس استفاده از واژهٔ θρυλέω (وراجی/پچ پچ) است. اما کورکه در پاسخ معتقد است که به احتمال زیاد مخاطب مرجع اقتداری بر سافو بوده، چرا که سافو از او انتظار دارد وی را برای نیایش نزد هرا بفرستد. دو شخصیت پایانی شعر، یعنی خاراکوس و لاریخوس، در منابع باستانی به عنوان برادران سافو شناسایی شده اند. هرودوت نخستین کسی است که از خاراکوس نام برده و او را دلباختهٔ روسپیای به نام رودوپیس توصیف کرده است. استرابو و آتنائوس نیز او را تاجر شراب معرفی کرده اند. نخستین اشاره به لاریخوس از آتنائوس است که می گوید او در جوانی به عنوان ساقی در پریتانه یون (تالار شهر) میتیلنه خدمت می کرده است. پژوهشگران امروزی مطمئن نیستند که آیا هر یک از این دو (خاراکوس و لاریخوس) واقعاً برادر سافو بوده اند یا خیر. برای مثال، لاردینوا، خاراکوس و لاریخوس را شخصیت های تخیلی می داند و آن ها را با شعرهای آرشیلوخوس دربارهٔ لیکامبس و دخترانش مقایسه می کند که عموماً تخ
یلی در نظر گرفته می شوند. او خاطرنشان می کند که در مجموعهٔ باقی مانده از اشعار سافو، این دو شخصیت در قالبی ثابت گیر کرده اند: خاراکوسِ همیشه غایب و عاشقِ دوریکا، و لاریخوسِ ساقیِ هماره جوان — که این ایستایی، به گفتهٔ او «بیشتر به شخص پردازی ادبی می ماند تا بازتاب واقعیت خانوادگی». زمینه. اشعار سافو در کتاب اول از نسخهٔ اسکندریه ای عمدتاً به دو موضوع می پرداخت: خانواده و آیین های مذهبی/عبادی و شور و عشق. شعر برادران بر خانوادهٔ او تمرکز دارد. زمینهٔ اجرای اصلی این شعر نامشخص است، اما بیشتر پژوهشگران معتقدند که برای اجرای تک خوانی (توسط یک خوانندهٔ منفرد، نه گروه کُر) طراحی شده بود. همانند تمام اشعار سافو، ملودی که همراه با این شعر اجرا می شده، به دست ما نرسیده است. آریستوکسنوس گزارش می دهد که سافو از مُد میکسولیدین استفاده می کرد و در دوران باستان با ساز باربیتوس (ساز زهی شبیه به چنگ) مرتبط دانسته می شد. بر اساس این اطلاعات، آرمان دآنگور این شعر را به موسیقی تبدیل کرده تا تصویری از نحوهٔ اجرای احتمالی آن در عصر باستان بازسازی کند. برادری از درونمایه های پرتکرار شعر یونان باستان بود و روابط بین برادران اغلب به
عنوان بستری برای بررسی الگوهای رفتاری مطلوب استفاده می شد. به نظر می رسد شعر برادران یکی از چندین شعری بوده که دربارهٔ خاراکوس و لاریخوس سروده شده است. اوا اِشتِله پیشنهاد می کند که این شعر ممکن است بخشی از یک «سری از اشعار برادران» بوده باشد. با این حال، دیوید گریبل خاطرنشان می کند که قطعات باقی مانده از آثار سافو برای نتیجه گیری دربارهٔ وجود چنین سری ای که داستان رابطهٔ خاراکوس با دوریکا را روایت کند، کافی نیستند. سافو، خاراکوس را به عنوان فردی بی مسئولیت به تصویر می کشد و در مقابل، لاریخوس را به عنوان شخصیتی محترم و نقطهٔ مقابل او قرار می دهد. برخلاف روایت های هومر و هزیود از این تمثیل، سافو شخصیت سوم و زنانه ای را به این رابطه وارد می کند. در این طرح، شخصیت دارای اقتدار اخلاقی به دلیل جنسیت خود نمی تواند برای خاراکوسِ گمراه الگوی اخلاقی باشد و بنابراین باید به لاریخوس متکی باشد که هنوز ظرفیت تبدیل شدن به فردی شایسته را دارد. بدین ترتیب، لورا سوئیفت این شعر را نمونه ای از بازآفرینی سافو می داند که تمثیل های حماسیِ جاافتاده را از منظر زنانه بازسازی می کند – همان گونه که در قطعهٔ ۱۶ نیز چنین کرده است. آنتون
بیرل هفت قطعهٔ دیگر از اشعار سافو را شناسایی کرده است که ظاهراً به خاراکوس یا دوریکا پرداخته اند. هم چون شعر برادران، سه قطعهٔ دیگر سافو (شماره های ۵، ۱۵ و ۱۷) نیز درون مایهٔ بازگشت را محور اصلی خود قرار داده اند. بر اساس شواهد، هر دو قطعهٔ ۵ و ۱۵ به سرنوشت خاراکوس می پردازند. بیرل با استناد به محتوای قطعهٔ ۱۷ (سرودی مذهبی دربارهٔ توقف منلائوس در لزبوس پس از جنگ تروا)، آن را نیایشی نمادین برای سلامت خاراکوس در سفر دریایی تفسیر می کند. بر اساس قراین، این چهار قطعهٔ پراکنده (شماره های ۳، ۷، ۹ و ۲۰) احتمالاً بخشی از چرخهٔ رواییِ مربوط به ماجرای عاشقانهٔ خاراکوس و دوریکا بوده اند. سیلویو بِر با بررسی چینش آثار در پاپیروس اوبینک نشان می دهد که جایگاه شعر برادران بلافاصله پس از قطعهٔ ۵ (با فاصلهٔ یک ستون) تصادفی نیست، بلکه بازتاب دیدگاه ویراستاران هلنیستی است که این دو را به عنوان بخش هایی از یک روایت پیوسته می شناخته اند. او پیشنهاد می کند که این شعر به نوعی دیدگاه های مطرح شده در قطعه ۵ را اصلاح می کند: در آنجا، سافو نه تنها برای بازگشت ایمن برادرش، بلکه برای اینکه «هر آنچه دلش می خواهد محقق شود» به نرئیدها دعا م
ی کند. در «شعر برادران»، او درمی یابد که چنین درخواست گسترده ای خارج از حیطهٔ قدرت نرئیدها است و باید به درستی خطاب به الهه هرا مطرح شود. هم خوانی های ساختاری و مضمونی بین ادیسه و شعر برادران که بِر آن را «چارچوب بینامتنی بنیادین» می خواند — موضوع مطالعات گسترده ای بوده است. این شعر با بازآفرینی سه گانهٔ پنه لوپه-ادیسه-تلماخوس در قالب راوی-خاراکوس-لاریخوس، همان الگوی روایی را از منظر زنانه بازسازی می کند: در «شعر برادران»، راوی در انتظار بازگشت خاراکوس از سفر دریایی و بلوغ لاریخوس است؛ در اُدیسه، پنه لوپه چشم به راه بازگشت ادیسه و بلوغ تلماخوس است. علاوه بر این، آنتون بیرل پیشنهاد می کند که زمینهٔ حضور خاراکسوس در مصر - که به گفتهٔ هرودوت، عاشق روسپی رودوپیس بوده - با موقعیت ادیسه در اسارت کالیپسو و کیرکه قابل مقایسه است. تشابه خاص با روایت بازگشت ادیسه در سطر ۹ این شعر دیده می شود. [۱۳]. سافو از صفت ἀρτεμής (به معنای "سالم و ایمن") استفاده می کند که تنها یک بار در ادیسه (۱۳٫۴۳) ظاهر شده است؛ جایی که ادیسه امیدوار است به ایتاکا بازگردد و خانواده اش را سالم بیابد. این دقیقاً مشابه امید گویندهٔ شعر در بند سوم ش
عر برادران است که آرزو می کند خاراکسوس به لزبوس بازگردد و خانواده اش را سالم بیابد. مولر پیشنهاد می کند که «شعر برادران» بازآفرینی آگاهانه از داستان هومری است، با تمرکز بر رابطه خواهر و برادری بین سافو و خاراکسوس، در تقابل با رابطهٔ زناشویی بین ادیسه و پنه لوپه. به گفته آناستازیا-اراسمیا پپونی، این موضوع باید در چارچوب سنت یونان باستان از گفتمان های خانوادگی - و به ویژه گفتمان های خواهرانه - مورد بررسی قرار گیرد. همراه با داستان های بازگشت ادیسه در سنت حماسی، «شعر برادران» شباهت هایی با چندین ژانر دیگر از شعر یونان باستان دارد. جوئل لیدوف آن را در سنت دعا برای بازگشت ایمن می بیند؛ ریچارد مارتین شباهت های ساختاری بین این شعر و کوپن اپود اثر آرخیلوخوس (قطعهٔ ۱۹۶a) - یک اثر هجایی آیامبیک - شناسایی کرده است؛ و پیتر اکانل شباهت هایی با ترانه های خوشامدگویی، به ویژه قطعهٔ ۲۴ آرخیلوخوس، پیشنهاد می کند. آندره لاردینوا به شباهت هایی بین نگرانی های سافو دربارهٔ خاراکسوس و اثر «کارها و روزها» از هزیود اشاره می کند: هر دو اثر به اختلاف روایتگر با برادرش می پردازند و هر دو نگرانی هایی دربارهٔ خطرات سفر و تجارت دریایی را ب
یان می کنند بندهای گم شده. معلوم نیست چه مقدار از «شعر برادران» از بین رفته است. همپوشانی بین پاپیروس های اکسیرینخوس ۲۲۸۹ و سافوی اوبینک، ترتیب ظاهری الفبایی در نسخهٔ اسکندریه ای آثار او، و نامعقول بودن شروع هر شعری با کلمهٔ ἀλλά (به معنای «اما» یا «بااین حال»)، همگی نشان می دهند که دست کم یک بند آغازین از شعر مفقود شده است. بِر با این دیدگاه مخالفت کرده و اشاره می کند که همپوشانی بین پاپیروس های اُکسیرینخوس و اوبینک آنقدر ناچیز است (تنها شش نویسه) که نمی تواند نتیجه گیری قطعی داشته باشد. او استدلال می کند که استثناهای دیگری برای ترتیب الفبایی در نسخهٔ اول اسکندریه ای آثار سافو وجود دارد، دلایل موضوعی برای اینکه چرا «شعر برادران» ممکن است خارج از این ترتیب و بلافاصله پس از قطعهٔ ۵ قرار گرفته باشد، و شواهد مشابهی در ادبیات یونان برای شروع شعر با ἀλλά (اما/بااین حال) موجود است. علیرغم استدلال های بِر، اکثر پژوهشگران نتیجه می گیرند که «شعر برادران» دست کم یک بند و احتمالاً تا سه بند از ابتدا را از دست داده است. گوتییه لیبرمان پیشنهاد می کند که این شعر در اصل هفت بند داشته است؛ از سوی دیگر، کورکه استدلال می کند ک
ه احتمالاً تنها یک بند از آن از بین رفته است. نظریه های مختلفی دربارهٔ محتوای بندهای ازدست رفته وجود دارد. مولر پیشنهاد می کند که این بندها ممکن است هویت مخاطب شعر را آشکار کرده باشند. جوئل لیدوف پیشنهاد می کند که مخاطب که تاکنون منفعل به نظر می رسید، در واقع در بندهای ازدست رفته سخن می گفته است. اوبینک بازسازی یک بند آغازین از این شعر را ارائه می دهد. او استدلال می کند که اشاره به لاریخوس در بندهای بعدی بسیار ناگهانی به نظر می رسد، و بنابراین احتمالاً در بندهای قبلی که اکنون از دست رفته اند، از او نام برده شده بود. آتنائوس خاطرنشان می کند که سافو اغلب لاریخوس را به دلیل ساقی گری در پریتانه یون میتیلنه ستایش می کرد؛ ممکن است این ساقی گری در این بخش [از شعر] نیز ذکر شده باشد. اوبینک همچنین پیشنهاد می کند که بندهای آغازین احتمالاً به مرگ پدر سافو در دوران کودکی او اشاره داشته اند، که منبع روایت اوید در نامه های قهرمانان (هروئیدها) ۱۵٫۶۱–۶۲ بوده است. کورکه استدلال کرده است که بند گمشده به خاراکوس پرداخته بوده، و به این ترتیب به شعر تقارنی سه بندی می داد - به طوری که سه بند به هر یک از برادران اختصاص می یافت. واک
نش ها. کشف «شعر برادران» به همراه قطعاتی از هشت شعر دیگر — که بزرگ ترین یافتهٔ جدید از آثار سافو در نزدیک به یک قرن اخیر بود — توجه رسانه ها را به طور چشمگیری به خود جلب کرد. جیمز رام در مقاله ای برای دیلی بیست از این کشف به عنوان «یک کشف ادبی خیره کننده» یاد کرد، و تام پین در دیلی تلگراف آن را «هیجان انگیزتر از یک آلبوم جدید دیوید بویی» توصیف نمود. برخی دیگر از صاحب نظران نگرانی خود را دربارهٔ منشأ پاپیروس ابراز کردند و بیم آن داشتند که این اثر به صورت غیرقانونی از بازار سیاه به دست آمده باشد، یا حتی جعلی مانند انجیل همسر عیسی باشد. داگلاس بوین در نیویورک تایمز، عدم بررسی دقیق منشأ پاپیروس را «بی توجهی نگران کننده به مسائل حقوقی و اخلاقی» توصیف کرد. پس از گزارش های سال ۲۰۱۹ مبنی بر اینکه اوبینک چندین قطعه پاپیروس را به صورت غیرقانونی به شرکت هاببی لابی فروخته و سپس این آثار به مجموعهٔ گرین اهدا شده بود، پرسش های بیشتری دربارهٔ منشأ این آثار مطرح شد. شارلوت هیگینز در گاردین گزارش داد که «حتی شک هایی دربارهٔ اصالت آن وجود دارد. جدیدترین شایعات در محافل کلاسیک این است که ممکن است حتی یک جعل باشد. یکی از اساتید
برجستهٔ مطالعات کلاسیک کمبریج به من گفت: «هر چیزی دربارهٔ آن به قدری عالی است که به نظر واقعی نمی رسد.» هرچند پژوهشگران مطالعات کلاسیک این اثر را «خیره کننده ترین» کشف سال ۲۰۱۴ دانسته اند، اما آن را در زمرهٔ برترین آثار سافو به شمار نمی آورند. مارتین وست در ابتدا این شعر را «اثری بسیار ضعیف» و «تولید ناشیانه ای از دورهٔ نوجوانی شاعر» ارزیابی کرد، هرچند بعدها از شدت انتقادهایش کاست. لیبرمان نوشت که این شعر ناشیانه است و ردپای شتابزدگی در سرایش آن مشهود است. ریچارد رالز معتقد بود نارضایتی اولیه از این شعر ناشی از غیابِ درون مایه های اروتیک بوده، اما همین ویژگی در آینده آن را به موضوعی جذاب برای پژوهش تبدیل خواهد کرد. برخی از منتقدان نگاه مثبت تری داشته اند. اگرچه لوکاس پاپادیمیتروپولوس گفته بود که اولین برداشت او این بود که شعر ساده انگارانه است، اما در نهایت نتیجه گرفت که معنای این شعر «شاید ژرف ترین مفهوم در میان تمام آثار بازماندهٔ سافو» است و اینکه این شعر «امر ساده [...] را به چیزی بسیار معنادار بدل می کند». علیرغم ناامیدی پژوهشگران از کیفیت آن، «شعر برادران» به دلیل اطلاعات تاریخی و زندگینامه ای که دربردا
رد، ارزشمند است. این نخستین قطعه از اشعار سافو است که در آن به نام های «خاراکوس» و «لاریخوس» اشاره شده است — شخصیت هایی که منابع باستانی آن ها را برادران سافو دانسته اند، اما پیش از این در هیچ یک از نوشته های شناخته شدهٔ او ظاهر نشده بودند. پیش از کشف این شعر، پژوهشگران تردید داشتند که آیا سافو هرگز به خاراکوس اشاره کرده است یا خیر.
رالی ایتالیا ساردینیا ۲۰۲۱ (همچنین به عنوان رالی دی ایتالیا ساردینیا ۲۰۲۱ نیز شناخته می شود) یک رویداد اتومبیل رانی برای خودروهای رالی بود که طی چهار روز بین ۳ و ۶ ژوئن ۲۰۲۱ برگزار شد. این رویداد هجدهمین دوره رالی ایتالیا ساردینیا را رقم زد. این رویداد همچنین پنجمین دور از مسابقات رالی قهرمانی جهان ۲۰۲۱، مسابقات رالی قهرمانی جهان ۲ و رالی قهرمانی جهان ۳ بود. این رویداد در منطقه البیا در ساردینیا در بیش از بیست مرحله ویژه برگزار شد که مجموعاً مسافت کلی را رانندگان طی کردند.
هی برادر یک ترانه در سبک موسیقی رقص توسط دی جی سوئدی و تهیه کننده آویچی از اولین آلبوم استودیویی او، محصول سال "واقعی" (۲۰۱۳) است. خواننده آمریکایی بلوگرس دانیل جان تیمنسکی آواز این آهنگ را خوانده است. این اثر توسط آویچی، آرش پورنوری، سالم الفاکر، وینسنت پونتار و ورونیکا ماجیو نوشته شده است. این ترانه به عنوان سومین تک آهنگ آلبوم در ۹ اکتبر ۲۰۱۳ به رادیوهای استرالیا ارسال و منتشر شد، در ۲۸ اکتبر در آلمان، سوئیس و اتریش منتشر شد. در مارس ۲۰۱۴، نسخه ای از این ترک که توسط خود آویچی بازسازی شده بود، در آلبوم بازسازی شده اش، واقعی (اویچی توسط اویچی) منتشر شد. این نسخه جدید شامل صدای جدیدی از خواننده سالم الفقیر بود. ویدئو متن موسیقی. در ۱ نوامبر ۲۰۱۳، ویدئوی متن آهنگ «هی برادر» توسط کانال رسمی اویچی در یوتیوب منتشر شد. این ویدئو شامل مجموعه ای از کلیپ های آرشیوی با حرکت آهسته است که لحظات روزمره ای همچون پخت پاپ کورن، خوردن میان وعده توسط یک زن، و بازی بسکتبال افراد را به تصویر می کشد و با نمایش متنی پویا از اشعار آهنگ همراه است.
کلارا بوسکالیا (۱۹۳۰ – ۲۲ ژوئیه ۱۹۹۰) یک سیاستمدار اهل سان مارینو بود. او یکی از نخستین زنانی بود که به عضویت «شورای بزرگ و عمومی» (Grand and General Council) انتخاب شد و بعدها نخستین زنی در سان مارینو شد که به عنوان وزیر دولت خدمت کرد. شغل اصلی بوسکالیا تدریس زبان یونانی و لاتین در سطح دبیرستان بود. او یکی از اعضای حزب دموکرات مسیحی ساماری (SCDP) بود و یکی از اعضای بنیان گذار "کنفدراسیون عمومی دمکراتیک کارگران سان مارینو در سال" ۱۹۵۷ به شمار می رفت. او رهبر گروه پارلمانی و دبیر سیاسی حزب SCDP نیز بود. هنگامی که در سال ۱۹۷۳ زنان در سان مارینو حق نامزدی در انتخابات را به دست آوردند، او یکی از چهار زنی بود که در سال ۱۹۷۴ به همراه آنا ماریا کاسالی، مارینا بوسینانی رفی و فاوستا مورگانتی یکی از اولین زنانی بود که به عضویت شورای بزرگ و عمومی انتخاب شدند، هرچند رفی در نهایت از پذیرش کرسی خود صرف نظر کرد. از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۶ بوسکالیا وزیر امور عمومی بود. در سال ۱۹۷۶، پس از بازسازی دولت، او وزیر کشور و دادگستری شد. او در سال ۱۹۷۸ به اپوزیسیون پیوست. اما با تشکیل دولت ائتلافی حزبش با حزب کمونیست سامارین در سال ۱۹۸۶، او
وزیر دارایی شد. بوسکالیا پس از انتخابات عمومی ۱۹۸۸ نیز این سمت را حفظ کرد. بوسکالیا تا زمان مرگش در سال ۱۹۹۰ عضو شورا و وزیر دولت باقی ماند. در سال ۲۰۱۰، بیستمین سالگرد درگذشت او با برنامه یادبودی برای بررسی میراث او گرامی داشته شد.
توبیاس و فرشته نقاشی رنگ روغن و چسب رنگ روی صفحه صنوبر در دوره رنسانس توسط نقاش فلورانسی فیلیپینو لیپی است که در سال ۱۴۷۵–۱۴۸۰ کشیده شده است، موضوع آن توبیاس و فرشته است که موضوع محبوب در آن زمان بود. این تابلو اکنون در گالری ملی هنر در واشینگتن نگهداری می شود.
عزیزه عمر هارون (۱۹۲۳ – ۱۲ فوریه ۱۹۸۶) شاعر سوری بود. او در لاذقیه به دنیا آمد و تحصیل کرد. تحصیلات خود را در خانه پدری به پایان رساند و از راه خودآموزی ادامه داد. سه بار ازدواج کرد اما در زندگی زناشویی خود موفق نبود. برای کار در رادیو و تلویزیون به دمشق رفت. در سنین کودکی شعر سرودن را آغاز کرد و آن را در مجله های ادبی «الصباح» دمشق، «التمدن الاسلامی» و مجلهٔ «اصداء» منتشر می کرد و از رادیوی دمشق پخش کرد. او در کنفرانس های ادبی عرب شرکت کرد و میخائیل نعیمه، احمد رامی و طه حسین استعداد شعری او را شناسایی کردند. او به عنوان عضو کمیتهٔ شعر در اتحادیهٔ نویسندگان عرب در دمشق انتخاب شد. در مجامع ادبی و جشنواره های شعر حضور برجسته ای داشت. اما بیماری اش باعث عزلت گزینی او شد. اشعار او به شکل دست نوشته و چاپ شده در مطبوعات باقی ماند تا اینکه مجمع فرهنگی زنان در دمشق، مجموعه شعر او را در سال ۱۹۹۲ منتشر کرد که توسط شاعر عفیفه الحصنی (۱۹۱۸–۲۰۰۳) تهیه شده است. زندگی و پیشه. عزیزه بنت عمر هارون در سال ۱۹۲۳ در حی القلعه در لاذقیه، مرکز دولت علوی، به دنیا آمد. پدرش عمر هارون به پیروی از دین و اخلاق معروف بود. تحصیلات ی اولی
ه خود را در خانهٔ پدری گذراند و توسط دوست پدرش، سعید مطرجی، آموزش دید؛ از او علوم زبان عربی و قرآن یادگرفت. به دلیل سنت ها و رسومی که آن زمان زنان را از مشارکت در زندگی اجتماعی بازمی داشت، تحصیلات خود را به پایان نرساند. برای ادامه تحصیل با یادگیری در مورد میراث عرب و جنبش شعر معاصر به خود متکی شد. او از دوران کودکی علاقهٔ بسیاری به ادبیات داشت، دیوان های شعری عرب او را جذب کرد و اشعار برگزیده را حفظ کرد. شاعری خودساخته و خودآموخته شمرده می شود، استعدادهای ادبی خود را با هنرهای ادبی که از راه خواندن و بررسی به دست آورده بود، تکمیل کرد. هنوز سیزده ساله نشده بود که به نظم شعر پرداخت. او در کنفرانس ها و جشنواره های ادبی متعددی در سوریه و خارج از کشور شرکت کرد و اشعارش در چندین روزنامه و مجلهٔ عربی از جمله مجلهٔ «اصداء»، مجلهٔ «الصباح»، «التمدّن الإسلامی»، «الادیب»، «الآداب» و غیره منتشر شد. عزیزه هارون در رادیو دمشق کار کرد و اشعار شاعران کهن و معاصر را پخش می کرد. شعر خود را نیز دکلمه می کرد. یک برنامهٔ رادیویی به نام «برای تو می خوانم» داشت که با صدای خود در رادیو دمشق ارائه کرد.او همچنین سرپرست کتابخانهٔ ریاس
ت رادیوی دمشق بود. او در روزگار اتحاد سوریه و مصر (۱۹۵۸–۱۹۶۱) به عنوان عضو کمیتهٔ شعر شورای عالی مراقبت از هنر، ادبیات و علوم اجتماعی انتخاب شد.او همچنین عضو کمیته شعر اتحادیه نویسندگان عرب در دمشق بود. ابراهیم الجندی دربارهٔ شاعرانگی او گفته است: «این شاعر الهام بخش با انتخاب موضوعات ظریف و پیچیده اش متمایز بود. جادوی قافیه ها، شکوه معانی و والای اندیشه هایش را به آنها اضافه کرد. او در تولید فراوان و بیان احساسات انسانی خود هر چه می خواست خلق کرد. جاه طلبی ادبی یک ویژگی است که در رنگ های شعر او مشهود است. الهام به او جریان می ابد و او بدون مشکل در ذات شعر قدم می زند. تلخی زندگی خصوصی، او را برای مدتی ذوب کرد، سپس مسیر زندگی اش تغییر کرد. او زندگی آرامی را با شوهری فاضل دارد که معانی زندگی و وظایف را درک می کند. شعر او از لحن بدبینانه ای که بر بسیاری از ادبیات تسلط داشت، عاری بود.» شعر او بین پایبندی به وزن و قافیه و نوشتن در قالب آزاد متفاوت است. به صورت عینی به جنبش شعر آزاد در بیان خود و علاقه به مسایل ملی تعلق داشت. شعر او با «رنگی از غم و اندوه» توصیف شده با بیانی از خود و تجربهٔ دردناکش در مواجهه با شرا
یط زنان عرب در عصر خود. در معجم بابطین دربارهٔ شعر او آمده است: «ویژگی شعر او صداقت عاطفی، سادگی و عدم پیچیدگی و پیوند با طبیعت در گرایش عرفانی و عاطفی است. او در ثبت تصاویر و نماهای واقع گرایانه که به بیانی شاعرانه از روحیهٔ زنانه و حالات مادری که بر او وارد می شد، عالی بود که متناسب با محرومیت او از مادرانگی می باشد. اشعار او سرشار از کلمات غمگین و اشک آلود است که به شکل هنرمندانه ای متناسب با فضای شعر به کار رفته است.» هارون در سال های آخر زندگی اش عزلت گزید. در ۱۲ فوریه ۱۹۸۶ در دمشق درگذشت. زندگی شخصی. عزیزه هارون سه بار ازدواج کرد اما صاحب فرزند نشد و در هر سه بار شکست خورد. در سیزده سالگی با پسرعمویش که سال ها از او بزرگتر بود، ازدواج کرد اما بعدها جدا شد. سپس با محمد نذیر الحسینی شاعر ازدواج کرد که ناتوانی او در بچه دار شدن منجر به طلاق دوم او شد. سپس از با او سیاستمدار، قدری المفتی ازدواج کرد و از او نیز جدا شد.