Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نتقال کودکان (آلمانی: &lt;bdi&gt;Kindertransport&lt;/bdi&gt;) و «هزار کودک» نجات یافتند که در آنها کودکان از سرزمین های خود گریختند. کودکان دیگری نیز با پنهان شدن نجات یافتند. در طول جنگ و حتی قبل از آن، بسیاری از کودکان آسیب پذیر توسط اُوور دو سکورس او انفان (OSE, سازمان بشردوستانه یهودی) نجات داده شدند. جداسازی در مدارس. در ۲۵ آوریل ۱۹۳۳ میلادی، رژیم نازی «قانون علیه ازدحام در مدارس و دانشگاه های آلمان» را تصویب کرد که باعث آغاز تفکیک نژادی در مدارس برای کودکان و جوانان یهودی شد. این قانون تعداد دانش آموزان یهودی که می توانستند در مدارس دولتی ثبت نام کنند را به ۱.۵ درصد از کل جمعیت دانش آموزی محدود می کرد. با این حال، وقتی که جمعیت یهودی در مناطق اطراف بیش از ۵ درصد بود، ۵ درصد از جمعیت مدرسه می توانست یهودی باشد. علاوه بر این، بسیاری از کودکان یهودی واجد شرایط معافیت بودند که به آنها اجازه می داد از این قانون مستثنا شوند. این معافیت ها شامل کودکان یهودی از ازدواج های مخلوط، کودکان که پدرانشان در جنگ جهانی اول خدمت کرده بودند و کودکان که تابعیت خارجی داشتند، می شد. با وجود افزایش واجدین شرایط از میان کودکان
و جوانان یهودی در نتیجه معافیت ها، بسیاری از دانش آموزان یهودی بالای ۱۴ سال سیستم آموزشی را ترک کردند، زیرا پس از این سن تحصیل الزامی نبود. به عنوان مثال، در وورتمبرگ، ۵۸ درصد از جمعیت دانش آموزان یهودی در مدارس عالی ترک تحصیل کردند، با وجود اینکه قانون ۱۹۳۳ میلادی تنها شامل ۱۰ درصد از دانش آموزان می شد. این نشان می دهد که چگونه بسیاری از دانش آموزان یهودی به انتخاب خود، سیستم آموزش دولتی را ترک کردند تا از محیط مدرسه که روز به روز ضدیهودی تر می شد، فرار کنند. خصومت رو به رشد علیه کودکان یهودی با این واقعیت منعکس می شود که دانش آموزان یهودی نمرات بدتری نسبت به بقیه دانش آموزان دریافت می کردند، صرف نظر از کیفیت کار آنها. علاوه بر این، معلمان از شرکت دانش آموزان یهودی در فعالیت های مدرسه جلوگیری می کردند و عناصر ایدئولوژی نازی را در کلاس هایشان وارد می کردند، مانند استفاده از اصطلاح ها یهودستیزی در کلاس. در نتیجه این فضای خصمانه در کلاس، بسیاری از دانش آموزان یهودی با انزوا از دوستان سابق خود مواجه شدند. سرانجام، بسیاری از یهودیان آلمانی فرزندان خود را در مدارس یهودی ثبت نام کردند تا از آزار و اذیت در کلاس درس
جلوگیری کنند. در نتیجه، تعداد کودکانی که در مدارس یهودی ثبت نام کرده بودند از ۱۴ درصد در سال ۱۹۳۲ به ۶۰ درصد در سال ۱۹۳۷ افزایش یافت. علاوه بر این، در عرض دو سال، تعداد مدارس یهودی از ۱۳۰ مدرسه در سال ۱۹۳۵ به ۱۶۷ مدرسه در سال ۱۹۳۷ افزایش یافت. افزایش مدارس یهودی و همچنین جمعیت دانش آموزی در چنین مدارسی، گرایش جامعه یهودیان آلمان را از مدارس دولتی به سمت مدارس خصوصی نشان می دهد. اگرچه جامعه یهودی به طور کلی به سمت مدارس خصوصی گرایش پیدا کرده بود، برخی از یهودیان آلمانی تا ۱۵ نوامبر ۱۹۳۸ به تحصیل در مدارس دولتی ادامه دادند، وقتی که وزیر آموزش و پرورش رایش، حضور تمامی دانش آموزان یهودی در مدارس دولتی آلمان را ممنوع کرد. علت های مرگ. نیروهای آلمانی از اوایل جنگ، گتوهایی را در بسیاری از شهرها و روستاهای لهستان مانند ورشو و لودز ایجاد کردند. در این گتوها، کودکان یهودی در اثر گرسنگی، سرما و همچنین کمبود پوشاک و سرپناه مناسب جان خود را از دست می دادند. مقام ها آلمانی نسبت به این مرگ و میر گسترده بی تفاوت بودند، زیرا اکثر کودکان کوچک تر گتو را «خورندگان بی فایده» و غیرمولد می دانستند. کنترل سختگیرانه ای بر ساکنان گتو
ها اعمال می شد و مواد غذایی تأمین شده به طور عمدی محدود بود. از سال ۱۹۴۲ به بعد، برنامه گتوسازی پایان یافت. ساکنان گتوها در اردوگاه های مختلف مرگ کشته شدند. از آنجا که کودکان معمولاً برای به کارگیری در کار اجباری بسیار جوان بودند، آنها به طور ویژه در معرض خطر کشته شدن قرار داشتند: آنها یکی از گروه های اصلی در اولین محموله های اعزامی به مراکز کشتار یا تیرباران دسته جمعی در کنار گورهای دسته جمعی به همراه سالمندان، بیماران و معلولان بودند. کودکانی که به اندازه کافی سالم بودند تا بتوانند کار کنند، اغلب تا سر حد مرگ مجبور به انجام کارهایی برای سود اردوگاه می شدند؛ گاهی اوقات نیز کودکان مجبور به انجام کارهای غیرضروری مانند کندن گودال ها می شدند. کودکان غیریهودی از برخی گروه های هدف دیگر نیز مصون نماندند. در اردوگاه کار اجباری آشویتس، کودکان رومانی کشته می شدند. همزمان، پنج تا هفت هزار کودک قربانی یک برنامه «یوتانازی» شدند. دیگران نیز در انتقام جویی ها کشته شدند، از جمله اکثر کودکان لیدیچه؛ بسیاری از کودکان در روستا های مناطق اشغالی اتحاد جماهیر شوروی نیز همراه با والدین خود کشته شدند. حوادث پزشکی. مقام ها آلمانی هم
چنین تعدادی از کودکان را در اردوگاه های کار اجباری و اردوگاه های ترانزیت زندانی می کردند. پزشکان و محققان پزشکی شوتزاِشتافل (SS) از کودکان، به ویژه دوقلو ها، در اردوگاه های کار اجباری برای آزمایشها پزشکی استفاده می کردند که اغلب منجر به مرگ کودکان می شد. در جستجوی بازیابی «خون آریایی» یا نژاد کامل، کارشناسان نژادی SS دستور ربودن و انتقال صدها کودک در لهستان اشغالی و مناطق اشغالی اتحاد جماهیر شوروی به رایش را برای فرزندخواندگی توسط خانواده های آلمانی واجد شرایط نژادی صادر کردند. اگرچه مبنای این تصمیمها «علم نژادی» بود، اما اغلب مو های بلوند، چشمان آبی یا پوست روشن برای "فرصت" آریایی سازی کافی بود. اردوگاه های ترانزیت. اردوگاه های ترانزیت، توقف گاه های موقتی در مسیر به اردوگاه های کار اجباری در طول هولوکاست بودند. بسیاری از کودکان همراه با خانواده هایشان به این اردوگاه ها آورده می شدند، بی آنکه بدانند چه چیزی در انتظارشان است. برخی امیدوار بودند که در آنجا زندگی جدیدی را آغاز کنند و دوستان جدیدی پیدا کنند، در حالی که بسیاری دیگر ترسیده بودند. کودکانی که به اردوگاه های ترانزیت آورده می شدند، از پیشینه های مختلفی
بودند. در اردوگاه های ترانزیت، کودکان با بدن های برهنه احاطه شده بودند. تخت خواب هایشان صرفاً چهارچوب های فلزی بود. کمبود غذا همراه با ترس از آمدن قطارها برای اخراج وجود داشت. هیچ لوازم مدرسه ای در اختیارشان قرار نمی گرفت. کودکان شروع به دیدن اعضای خانواده شان از زاویه ای متفاوت کردند، زیرا هر یک از اعضای خانواده با سختی های مختلفی در اردوگاه های ترانزیت دست و پنجه نرم می کرد. منابع کمی برای پرورش و رشد کودکان در اردوگاه های ترانزیت وجود داشت. گروهی از صهیونیست های مجارستانی یک کمیته نجات تشکیل دادند تا مذاکره برای جلوگیری از اخراج کنند. دختران بزرگ تر از کودکان کوچک تر مراقبت می کردند. پزشکان، پرستاران و موسیقی دانان سخنرانی ها، کنسرت ها و فعالیت هایی را برای کودکان سازماندهی می کردند. داوطلبان و سازمان های خیریه غذا و لباس تأمین و کلاس های آموزشی مخفیانه را برای ادامه تحصیل کودکان ترتیب می دادند. مربیان کودک به آنها درباره ایده های صهیونیسم و روح دموکراسی آموزش می دادند؛ همچنین جو پرمهری را ترویج می کردند. این گروه ها همچنین در کاهش مشکل گرسنگی در اردوگاه ها. کمک می کردند. یکی از موارد شناخته شده نگهداری ک
ودکان توسط نازی ها در اردوگاه های ترانزیت، مورد آنه فرانک و خواهرش در برگن-بلزن است. از دیگر موارد قابل ذکر می توان به کودکانی که در اردوگاه مایدانک نگهداری می شدند اشاره کرد، برخی از آنها به دلیل کشته شدن والدینشان در عملیات های نازی ضد چریکی، یتیم شده بودند. اردوگاه آشویتس و یوزف منگله. یوزف منگله پزشکی بود که در اردوگاه کار اجباری آشویتس کار می کرد. افرادی که روی آن ها آزمایش می کرد، از غذا و مسکن بهتری نسبت به دیگر زندانیان برخوردار بودند و موقتاً از اتاق های گاز در امان بودند. او یک مهدکودک برای کودکانی که موضوع آزمایش ها بودند، به همراه تمامی کودکان رومانی زیر ۶ سال ایجاد کرد. این مرکز غذا و شرایط زندگی بهتری نسبت به سایر بخش های اردوگاه داشت و حتی زمین بازی نیز شامل می شد. هنگام ملاقات با کودکانی که روی آن ها آزمایش می کرد، خود را «عمو منگله» معرفی می کرد و به آن ها شیرینی می داد. با این حال، او شخصا مسئول مرگ تعداد نامشخصی از قربانیان نیز بود. نبود مقرراتی برای آزمایش های او، به منگله اجازه می داد آزادانه آزمایش هایش را انجام دهد. نویسنده رابرت جی لیفتون، منگله را سادیست، فاقد همدلی و به شدت یهودستیز
توصیف می کند و ادعا می کند که او معتقد بود یهودیان باید به عنوان یک نژاد حقیر و خطرناک به صورت کامل نابود شوند. پسر منگله، رولف، گفت که پدرش هیچ پشیمانی از اعمال خود در دوران جنگ نشان نمی داد. منگله شیفتگی به دوقلوها داشت. او به تفاوت بین دوقلوهای همسان و ناهمسان همچنین به اینکه بیماری های ژنتیکی چگونه بر آنها تأثیر می گذارد و از کجا منشا می گیرند، علاقه مند بود. این آزمایش ها همچنین بین صفات ژنتیکی و صفاتی که توسط محیط زندگی کودک شکل گرفته بود، تمایز قائل می شد. منگله معروف بود که وقتی قطار جدیدی از زندانیان می رسید، خود را مرخص جا می زد تا شخصا هر دوقلویی را که می دید انتخاب کند. او روی کودکان عمل جراحی انجام می داد، تاحدی برای یافتن نقاط ضعف ژنتیکی در ترکیب یهودیان یا رومانی ها و فراهم کردن شواهد علمی برای ایده های حزب نازی. منگله فرضیه داشت که موضوعات آزمایشی او به دلیل نژادشان در برابر برخی بیماری ها آسیب پذیرتر بودند. علاوه بر این، او معتقد بود که بر اساس نمونه هایش، آنها خون و بافت تحلیل رفته ای داشتند. منگله, یا یکی از دستیارانش, هر هفته دوقلوها را برای معاینه ها و اندازه گیری ویژگی های فیزیکی شان مور
د آزمایش قرار می داد. او آزمایش هایی مانند قطع اندام های غیرضروری انجام می داد؛ در آزمایش دیگری، عامدانه یکی از دوقلوها را به تیفوس یا بیماری دیگری آلوده می کرد و خون دوقلوی آلوده را به دوقلوی دیگر تزریق می نمود. بسیاری از موضوع های آزمایشی او در حین این روندها جان خود را از دست می دادند. پس از پایان یک آزمایش، گاهی دوقلوها کشته می شدند و بدن هایشان تشریح می شد. میکلوش نییسزلی، یکی از زندانیان اردوگاه آشویتس، به خاطر می آورد که در یک شب منگله شخصا چهارده دوقلو را با تزریق کلروفرم به قلب شان کشت. اگر یکی از دوقلوها در اثر بیماری می مرد، منگله دوقلوی دیگر را می کشت تا بتواند پس از مرگ شان گزارش های مقایسه ای تهیه کند. منگله به خاطر آزمایش هایش روی چشم ها شناخته می شد. یکی از مطالعهای خاص او ناهمرنگی عنبیه بود، وضعیتی که در آن چشم های افراد رنگ متفاوتی داشتند. پس از کشتن افراد مبتلا به ناهمرنگی عنبیه، او چشم هایشان را خارج می کرد و برای مطالعه به برلین می فرستاد. یکی دیگر از آزمایش های منگله روی چشم ها، تلاش برای تغییر رنگ چشم با تزریق مواد شیمیایی به چشم های موضوع های زنده بود. آزمایش های او روی افراد کوتاه قام
ت و کسانی که ناهنجاری های فیزیکی داشتند، شامل گرفتن اندازه های فیزیکی، خونگیری، کشیدن دندان های سالم و درمان با داروها و اشعه ایکس غیرضروری بود. شاهد عینی ورا الکساندر توصیف کرد که چگونه منگله دو دوقلوی رومانی را پشت به پشت به یکدیگر دوخت تا دوقلوی به هم چسبیده ایجاد کند. این کودکان پس از چند روز رنج کشیدن جان باختند. آشویتس، شاهد اولیه از کودکانی که زنده سوزانده شده اند. در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۵ میلادی در کراکوف، قاضی استانیسلاو ژمودا (دکترای فلسفه) به کمیسیون اصلی برای بررسی جرایم آلمان در لهستان به درخواست، با مشارکت و در حضور یکی از اعضای کمیسیون اصلی، وکیل وینسنتی یاروسینسکی (دکترای فلسفه) سابق زندان اردوگاه آشویتس با شماره ۲۶۲۸۱ [Stanisława Rachwał née Surówka] را به عنوان گواهی مصاحبه کرد. پس از آگاهی از مسئولیت جنایی برای ارائه اظهارات غلط، گواهی به شرح زیر شهادت داد: اردوگاه کار اجباری کودکان سیساک. در طول وجود دولت کرواسی در جنگ جهانی دوم، اوستاشه کرواسی اردوگاه های کار اجباری متعددی مانند اردوگاه های یاسنواتس، جاکوو و یاسترِبارسکو را ایجاد کردند که در آنجا بسیاری از کودکان صرب، یهودی و کولی زندانی شده و جا
ن خود را از دست دادند. یکی از این اردوگاه ها، اردوگاه کار اجباری سیساک بود که به طور ویژه برای کودکان و به عنوان بخشی از اردوگاه یاسنواتس تشکیل شده بود. اردوگاه کار اجباری کودکان سیساک در ۳ اوت ۱۹۴۲ میلادی پس از عملیات کوزارا تأسیس شد. این اردوگاه بخشی از یک اردوگاه اجتماعی بود که به طور رسمی «اردوگاه ترانزیت پناهندگان» نام داشت. این اردوگاه شامل یک بخش ویژه بود که رسماً «پناهگاه کودکان پناهنده» نامیده می شد. تمام ساختمان های این اردوگاه برای اسکان کودکان نامناسب تشخیص داده شده بودند. به عنوان مثال، در انجمن شاهین، درهایی وجود نداشت؛ به دلیل اینکه برای خشک کردن نمک ساخته شده بود، جریان هوا در آن زیاد بود. کودکان، حتی آنهایی که تنها چند ماه از عمرشان می گذشت، مجبور بودند روی زمین با لایه نازکی از کاه، بدون هیچ لباس یا پتویی بخوابند. زمانی که اپیدمی تیفوس شیوع یافت، کودکان آلوده به یک بیمارستان بدوی منتقل شدند که تنها باعث افزایش تلفات شد. اولین گروه از کودکان در ۳ اوت ۱۹۴۲ میلادی رسیدند؛ تعداد آنها ۹۰۶ نفر بود. در روز بعد گروه دیگری از ۶۵۰ کودک آورده شد؛ گروه سوم در ۶ اوت با ۱۲۷۲ کودک رسید. در طول اوت و سپتامب
ر ۱۹۴۲ میلادی، اوستاشه ها والدین را از ۳۹۷۱ کودک جدا کردند و آنها را به کار اجباری فرستادند. از اوت ۱۹۴۲ تا ۸ فوریه ۱۹۴۳، ۶۶۹۳ کودک بازداشت شده. تا ۴۰ کودک در هر روز می مردند. لازار مارگولیش در مورد شرایط اردوگاه گواهی داد: جانا کوه، دبیر سابق صلیب سرخ کرواسی، درباره شرایط اردوگاه چنین گفت: وسیله بقا. علیرغم آسیب پذیری حاد آنها، بسیاری از کودکان راه هایی برای بقا پیدا کردند. کودکان غذا و دارو را به داخل گتوها قاچاق می کردند، در عوض اشیاء شخصی خود را برای مبادله با این کالاها قاچاق می کردند. کودکان در جنبش های جوانان بعداً از گتوها گریختند تا به فعالیت های مقاومت زیرزمینی مانند واحدهای پارتیزان شوروی بپیوندند؛ دیگران واحدهای خود را تشکیل دادند تا اشغالگران آلمانی را اذیت کنند. بسیاری از کودکان با والدین یا سایر بستگان به اردوگاه های خانوادگی اداره شده توسط پارتیزان های یهودی گریختند؛ دیگران مجبور شدند به تنهایی فرار کنند. بسیاری از کودکان یهودی مجبور شدند برای امنیت خود هویت خود را جعل کنند. آنها مدارک هویت جعلی را که معمولاً از مقاومت ضد نازی می آمد، به دست آوردند تا خود را آریایی جلوه دهند. هرچند این یکی از
تنها راه های بقا برای کودکان بود، اما ریسک امنیتی عمده ای را به همراه داشت. پلیس و سایر مقامات نازی به دقت مدارک را بررسی می کردند تا یهودیان پنهان شده را کشف کنند. بریت میلا (ختنه)، سنت یهودی که در آن پیش پوست نوزادان پسر یهودی برداشته می شود، راهی آسان برای شناسایی یهودیان بود زیرا غیریهودیان معمولاً از این روند عبور نمی کردند. پسران باید در استفاده از دستشویی های عمومی و شرکت در ورزش های گروهی مراقب می بودند زیرا هویت یهودی آنها ممکن بود فاش شود. به عنوان یک راه حل، آنها باید تحت روش های اضافی قرار می گرفتند که ختنه را پنهان می کرد یا گاهی اوقات حتی لباس دختر می پوشیدند. انتقال کودکان. بین سال های ۱۹۳۸ و ۱۹۳۹ میلادی، کیندرترانسپورت (انتقال کودکان) یک تلاش نجات بود که توسط دولت بریتانیا و با همکاری سازمان های یهودی سازماندهی شد. حدود ۱۰،۰۰۰ کودک پناهنده یهودی را از آلمان نازی و مناطق اشغال شده آلمان به امنیت در بریتانیای کبیر آورد، هرچند خانواده های آنها همراهشان نبودند. همچنین مهاجرت نوجوانان مسئول ادغام هزاران کودک در زندگی در سرزمین اسرائیل برای بقای آنها و همچنین احیای اجتماع یهودی در سرزمین اسرائیل بود
. در ایالات متحده، برخی افراد تلاش کردند تا کمک کنند، و تلاش های سراسر کشور امکان نجات ۱،۰۰۰ کودک یهودی از نازی ها را فراهم کرد. برخلاف کار انگلیسی ها، تلاش های واقعی نجات هیچ پشتیبانی دولتی نداشت؛ کسانی که می خواستند کمک کنند، باید راه های خود را برای مبارزه با سهمیه های مهاجرتی پیدا می کردند. گیلبرت و الینور کراوس زوجی بودند که در سال ۱۹۳۹ قبل از شروع جنگ، ۵۰ کودک یهودی را برای نجات از نازی ها به ایالات متحده آوردند. آنها این ۵۰ کودک را با مصاحبه از خانواده هایشان که نزدیک به دریافت ویزای آمریکا بودند، انتخاب کردند. اکثر این کودکان که به فیلادلفیا نقل مکان کرده بودند، در نهایت با خانواده هایشان ملاقات کردند. با الهام از کیندرترانسپورت، کنگره تحت فشار قرار گرفت تا اجازه ورود تا ۱۰۰،۰۰۰ کودک یهودی به آمریکا را بدهد. در سال ۱۹۳۹، لایحه واگنر-راجرز پیشنهاد شد که قرار بود ۲۰،۰۰۰ کودک پناهنده یهودی زیر ۱۴ سال را بدون همراه به ایالات متحده راه دهد. اما در فوریه ۱۹۳۹، این لایحه نتوانست تأیید کنگره را کسب کند. پنهان کردن کودکان. در همین حال، برخی از غیریهودیان کودکان یهودی را پنهان می کردند؛ گاهی، همانطور که در مورد
آنه فرانک بود، آنها اعضای دیگر خانواده را نیز پنهان می کردند. در برخی موارد، یهودیان واقعاً پنهان شده بودند؛ در موارد دیگر، آنها به خانواده که آنها را پنهان کرد ملحق شدند. یک مورد منحصربفرد از پنهان شدن در فرانسه رخ داد. تقریباً تمام جمعیت پروتستان شهر لو شامبون-سور-لینیون، به همراه بسیاری از کشیشان کاتولیک، راهبه ها و شهروندان عادی، کودکان یهودی را در این شهر از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۴ پنهان کردند. در ایتالیا و بلژیک نیز، بسیاری از کودکان با پنهان شدن جان سالم به در بردند. در بلژیک، سازمان مسیحی ژوننس اوریر کرتین (Jeunesse Ouvrière Chrétienne) کودکان و نوجوانان یهودی را با حمایت ملکه الیزابت (Queen-Mother Elisabeth) از بلژیک پنهان کرد. پس از تسلیم آلمان نازی که به پایان جنگ جهانی دوم منجر شد، پناهندگان و آوارگان در سراسر اروپا به دنبال کودکان گمشده می گشتند. هزاران کودک یتیم در اردوگاه ها آواره شده بودند. بسیاری از کودکان یهودی بازمانده از اروپای شرقی در قالب خروج انبوه (بریها) به مناطق غربی آلمان اشغال شده، در مسیر جامعه یهودی در سرزمین اسرائیل گریختند. علیه نوجوانان پس از جنگ نیز به فعالیت خود ادامه داد و به کود
کان بازمانده کمک کرد تا به فلسطین تحت قیمومیت که به زودی در سال 1948 به دولت اسرائیل تبدیل شد، نقل مکان کنند. پس از تسلیم آلمان نازی که به پایان جنگ جهانی دوم منجر شد، پناهندگان و آوارگان در سراسر اروپا به دنبال کودکان گمشده می گشتند. هزاران کودک یتیم در اردوگاه ها آواره شده بودند. بسیاری از کودکان یهودی بازمانده در قالب خروج انبوه (بریخا) از اروپای شرقی به مناطق غربی آلمان اشغال شده، در مسیر جامعه یهودی در سرزمین اسرائیل گریختند. سازمان «علیه نوجوانان» پس از جنگ نیز به فعالیت خود ادامه داد و به کودکان بازمانده کمک کرد تا به قیمومت بریتانیا بر فلسطین که به زودی در سال ۱۹۴۸ به دولت اسرائیل تبدیل شد، نقل مکان کنند.
نبولوسا گروه موسیقی دونفره اسپانیایی است. آن ها نماینده اسپانیا در یوروویژن ۲۰۲۴ بودند.
مهدی نوروزی بازیکن فوتسال است که که برای تیم ملی افغانستان بازی می کند. زندگی ورزشی. وی با درخشش در بازی های داخل سالن آسیا در ترکمنستان در پنجمین دور بازی های داخل سالن و ورزش های رزمی آسیا در افغانستان مقام چهارم را در مسابقات فوتسال به دست آورد. مهدی نوروزی در تابستان ۱۴۰۲ به تیم باشگاه فوتسال سن ایچ پیوست و از لژیونرهای تیم ملی فوتسال افغانستان محسوب می شود. همچنین در اسفند ۱۴۰۲ به دعوت سرمربی وقت تیم ملی افغانستان، مجید مرتضایی در اردوهای مقدماتی تیم ملی شرکت کرد. او به مدت دو فصل از ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۲ در تیم باشگاه فوتسال مقاومت البرز بازی کرده است. نوروزی در تیم های «فرید» و «درمانگاه بقیةالله» در لیگ برتر استان قم، تیم فوتسال مهاجرین «شهباز» و «سرخ پوشان» در لیگ برتر هرات سابقه بازی دارد. در مارس ۲۰۲۵ با قراردادی شش ماهه به تیم گل فرانسه پیوست. این انتقال، او را به اولین فوتسالیست افغانستانی تبدیل می کند که در لیگ فرانسه بازی خواهد کرد. زندگی شخصی. مهدی نوروزی، در سال ۱۳۷۵ خورشیدی در مرکز ولایت سرپل افغانستان، چشم به جهان گشود و در هشت سالگی هنگامی که در ایران بود، به ورزش فوتسال رو آورد. وی سابقه گلزنی در
پیروزی ۴–۶ تیم مقاومت البرز برابر فرش آرا را در کارنامه خود دارد. او در حال حاضر کاپیتان تیم ملی فوتسال افغانستان است.
کریس تامپسون (; – ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بولتون واندررز، باشگاه فوتبال کاردیف سیتی، باشگاه فوتبال والسال، باشگاه فوتبال ویگان اتلتیک، باشگاه فوتبال بلکبرن روورز، باشگاه فوتبال لینکولن سیتی، و باشگاه فوتبال بلکپول اشاره کرد.
بیلی ترملینگ (; – ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال منزفیلد تاون، باشگاه فوتبال پرستون نورث اند، و باشگاه فوتبال بلکپول اشاره کرد.
کادیم هریس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال شفیلد ونزدی، باشگاه فوتبال کاردیف سیتی، باشگاه فوتبال وایکام واندررز، باشگاه فوتبال بارنزلی، و باشگاه فوتبال برنتفورد اشاره کرد.
جان-جو اتول (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ساوتند یونایتد، باشگاه فوتبال کولچستر یونایتد، باشگاه فوتبال ویلدستون، باشگاه فوتبال بریستول راورز، باشگاه فوتبال نورث همپتون تاون، باشگاه فوتبال واتفورد، و باشگاه فوتبال شفیلد یونایتد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال جمهوری ایرلند بازی کرده است.
پل اسمیت (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ساوتند یونایتد، باشگاه فوتبال میدلزبرو، باشگاه فوتبال چارلتون اتلتیک، باشگاه فوتبال ساوت همپتون، باشگاه فوتبال کارشالتون اتلتیک، باشگاه فوتبال ناتینگهام فارست، و باشگاه فوتبال برنتفورد اشاره کرد.
جورج وایتکومب (; – ) بازیکن فوتبال اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کولوین بای، باشگاه فوتبال کاردیف سیتی، باشگاه فوتبال نوتس کانتی، باشگاه فوتبال استوک پورت کانتی، و باشگاه فوتبال پورت ویل اشاره کرد.
دانیل پاول (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال فارست گرین راورز، باشگاه فوتبال میلتون کینز دونز، باشگاه فوتبال کراولی تاون، و باشگاه فوتبال دارلینگتون اشاره کرد.
دیو وینفیلد (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سالزبری سیتی، باشگاه فوتبال وایکام واندررز، باشگاه فوتبال استاینز تاون، باشگاه فوتبال ابسفلیت یونایتد، باشگاه فوتبال یورک سیتی، باشگاه فوتبال ای اف سی ویمبلدون، باشگاه فوتبال چرتسی تاون، باشگاه فوتبال شروزبری تاون، و باشگاه فوتبال آلدرشات تاون اشاره کرد.
جاش لورنت (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هارتل پول یونایتد، باشگاه فوتبال نیوپورت کانتی، باشگاه فوتبال براینتری تاون، باشگاه فوتبال کویینز پارک رنجرز، باشگاه فوتبال ویگان اتلتیک، و باشگاه فوتبال برنتفورد اشاره کرد.
گری تیلور-فلچر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هادرزفیلد تاون، باشگاه فوتبال شفیلد ونزدی، باشگاه فوتبال هال سیتی، باشگاه فوتبال ترانمره راورز، باشگاه فوتبال لستر سیتی، باشگاه فوتبال میلوال، باشگاه فوتبال داگنم و ردبریج، باشگاه فوتبال لینکولن سیتی، باشگاه فوتبال بلکپول، باشگاه فوتبال نورتویچ ویکتوریا، باشگاه فوتبال لیتون اورینت، و باشگاه فوتبال گرایس اتلتیک اشاره کرد.
لوئیس مولت (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال منزفیلد تاون، باشگاه فوتبال آلفرتون تاون، باشگاه فوتبال نانیتون تاون، باشگاه فوتبال استوک سیتی، باشگاه فوتبال برادفورد سیتی، باشگاه فوتبال مادرول، باشگاه فوتبال آکرینگتون استنلی، باشگاه فوتبال ورکسام، و باشگاه فوتبال نورث همپتون تاون اشاره کرد.
رایان لئونارد (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پلیموث آرگیل، باشگاه فوتبال تیورتون تاون، باشگاه فوتبال وستون سوپر مار، و باشگاه فوتبال ساوتند یونایتد اشاره کرد.
دارن کلی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل ایرلند شمالی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسکاربرو اتلتیک، باشگاه فوتبال کارلایل یونایتد، باشگاه فوتبال استالی بریج سلتیک، باشگاه فوتبال دری سیتی، و باشگاه فوتبال یورک سیتی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال ایرلند شمالی بازی کرده است.
نیکی لاو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال روترهام یونایتد، باشگاه فوتبال رنجرز، باشگاه فوتبال برادفورد سیتی، باشگاه فوتبال مادرول، باشگاه فوتبال یئوویل تاون، و باشگاه فوتبال شفیلد یونایتد اشاره کرد.
ریچارد اودانل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال مکلسفیلد تاون، باشگاه فوتبال شفیلد ونزدی، باشگاه فوتبال آلفرتون تاون، باشگاه فوتبال روترهام یونایتد، باشگاه فوتبال والسال، باشگاه فوتبال گریمزبی تاون، باشگاه فوتبال باکستون، باشگاه فوتبال استوک پورت کانتی، باشگاه فوتبال ویگان اتلتیک، باشگاه فوتبال یورک سیتی، باشگاه فوتبال اولدهام اتلتیک، باشگاه فوتبال بریستول سیتی، باشگاه فوتبال برادفورد سیتی، باشگاه فوتبال چسترفیلد، و باشگاه فوتبال نورث همپتون تاون اشاره کرد.
رایان رایدل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال فلیتوود تاون اشاره کرد.
جون-پل مکگوورن (؛ زادهٔ &lt;) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کلاید، باشگاه فوتبال شفیلد ونزدی، باشگاه فوتبال لیوینگستون، باشگاه فوتبال سلتیک نیشن، باشگاه فوتبال کارلایل یونایتد، باشگاه فوتبال ایر یونایتد، باشگاه فوتبال دری سیتی، باشگاه فوتبال میلتون کینز دونز، باشگاه فوتبال سوئیندون تاون، باشگاه فوتبال سلتیک، و باشگاه فوتبال شفیلد یونایتد اشاره کرد.
ویلو فلاد (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری ایرلند است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کاردیف سیتی، باشگاه فوتبال میدلزبرو، باشگاه فوتبال روچدیل، باشگاه فوتبال داندی یونایتد، باشگاه فوتبال منچستر سیتی، باشگاه فوتبال سلتیک، باشگاه فوتبال کاونتری سیتی، و باشگاه فوتبال آبردین اشاره کرد.
کالوم بوٍث (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پاتریک تیسل، باشگاه فوتبال لیوینگستون، باشگاه فوتبال برچین سیتی، باشگاه فوتبال هیبرنین، و باشگاه فوتبال ریت روورز اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال اسکاتلند، اتحادیه فوتبال اسکاتلند، زیر ۲۱ سال اسکاتلند، و اتحادیه فوتبال اسکاتلند بازی کرده است.
شان ولش (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پاتریک تیسل و باشگاه فوتبال هیبرنین اشاره کرد.
یان کامرون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پاتریک تیسل، باشگاه فوتبال کلاید، باشگاه فوتبال سنت میرن، باشگاه فوتبال هیبرنین، باشگاه فوتبال ریت روورز، و باشگاه فوتبال آبردین اشاره کرد.
نیکی کادن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال مادرول اشاره کرد.
چارلی کرک بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کرو آلکساندرا اشاره کرد.
بابی لین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال گرینوک مورتون و باشگاه فوتبال داندی اشاره کرد.
کالوم پترسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هارت آف میدلوتیان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اسکاتلند بازی کرده است.
کیوتکس () یک برند آمریکایی محصولات مراقبت از ناخن است که متعلق به شرکت رولون می باشد.