Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پروژه هایی را در راستای بزرگداشت او به اجرا گذاشت. از جمله مهم ترین این اقدامات، نظارت بر خلق مجموعه ای از نقاشی های مذهبی با عنوان «کوادرونی شارل» بود که در دو چرخهٔ روایی تنظیم شدند: «وقایع زندگی شارل مبارک» و «معجزات شارل». این آثار در سال 1602، هم زمان با مراسم تبرک شارل، سفارش داده شدند و تا امروز در کلیسای جامع میلان آویخته اند، به عنوان گواهی بصری از زندگی، کرامت و تأثیر معنوی او. فدریکو همچنین از ساخت کلیسای «سن شارل آل کورسو» در رم حمایت کرد، پروژه ای که در سال 1610 آغاز شد و به عنوان نمادی از ارادت و پیوند میان هنر، ایمان و معماری در دوران باروک شناخته می شود. اقدامات فدریکو، تلفیقی از تعهد خانوادگی، بینش الهیاتی و حمایت از هنر مذهبی بود که در تثبیت جایگاه شارل بورومئو به عنوان قدیسی محبوب و الگوی اصلاحات کلیسایی نقش تعیین کننده ای ایفا کرد. با این حال، پروژه مورد علاقه فدریکو در آرونا به خانه اش نزدیک تر بود. فدریکو، شاید در اوایل سال ۱۵۹۸، ساخت یک "ساکرو مونته" یا کوه مقدس را به یاد سنت چارلز و با بلندترین مجسمه جهان در بالای آن، در نظر داشت. طرح اولیه، ساخت پانزده کلیسای کوچک را پیش بینی می کرد
که از مسیری از دریاچه به میدان مجسمه امتداد داشتند و هر کدام از طریق مجسمه ها و نقاشی های دیواری ، رویدادی مهم در زندگی این قدیس را به تصویر می کشیدند. فدریکو اولین سنگ ساکرو مونته را در ۱۳ ژوئیه ۱۶۱۴ گذاشت و یک مدرسه علمیه بین سال های ۱۶۲۰ تا ۱۶۴۳ ساخته شد. با این حال، تا سال ۱۶۵۶، تنها چهار کلیسای کوچک به پایان رسید. طرح بزرگ ساکرو مونته سنت چارلز هرگز تکمیل نشد - اما خود مجسمه به موفقیت چشمگیری دست یافت. تاریخچه بنای یادبود. حدود سال ۱۶۱۰ (زمانی که چارلز بورومئو قدیس اعلام شد)، پدر مارکو اورلیو گراتارولا ایده ساخت یک کلیسای جامع به نام سنت چارلز را در تپه ای پشت شهر زادگاهش در سر داشت. هدف از این کار، بزرگداشت اسقف اعظم میلان در قلمرو خانواده اش بود. عظمت این چهره الهام بخش ایده ساخت مجسمه ای عظیم بود که از سمت مقابل دریاچه ماجیوره قابل مشاهده باشد. این ابتکار از حمایت فدریکو بورومئو، که جانشین پسرعمویش به عنوان اسقف اعظم میلان شد، برخوردار شد. این مجسمه توسط جیوان باتیستا کرسپی (معروف به "ایل سرانو" ) طراحی و توسط سیرو زانلا از پاویا و برناردو فالکونه از لوگانو نصب شد. زانلا و فالکونه ورق های مسی را قالب
گیری کردند و پروژه اصلی را کمی تغییر دادند و مجسمه را بزرگتر کردند. ساخت آن در سال ۱۶۱۴، اندکی پس از تقدیس سنت چارلز بورومئو، آغاز شد و در سال ۱۶۹۸ به پایان رسید. در ۱۹ مه ۱۶۹۸ توسط اسقف اعظم میلان، کاردینال فدریکو کاچا، وقف شد. کلیسای مجاور که به سنت چارلز اختصاص داده شده بود، بین سال های ۱۷۲۵ تا ۱۷۲۸ تکمیل شد. با احتساب پایه، ارتفاع مجسمه عظیم سن کارلو بورومئو به سی و پنج متر و ده سانتی متر می رسید و این مجسمه به مدت نزدیک به دو قرن به عنوان بلندترین مجسمه جهان شناخته می شد که بازدیدکنندگان می توانستند از درون آن دیدن کنند. ساخت این اثر از اهمیت ویژه ای برخوردار بود، زیرا نمایانگر مهارت های برجستهٔ مجسمه سازان و مهندسان زمان خود بود و توانسته بود در طول سال ها توجه جهانیان را جلب کند. از زمان تکمیل این مجسمه در سال هزار و ششصد و نود و هشت، تا سال هزار و هشتصد و هشتاد و شش که مجسمه آزادی در ایالات متحده آمریکا ارتفاع آن را پشت سر گذاشت، سن کارلو بورومئو همچنان عنوان بلندترین مجسمه قابل بازدید در جهان را حفظ کرد و به نمادی از هنر و اقتدار برنزی بدل شد. اگرچه امروزه مجسمه های برنزی یا برنزی بلندتری ساخته شده ا
ند، مانند مجسمه عظیم اوشیکو دایبوتسو در ژاپن با ارتفاع یکصد و بیست متر که امکان بازدید از داخل آن نیز فراهم است، اما جایگاه تاریخی و ارزش فرهنگی سن کارلو بورومئو در تاریخ هنر مجسمه سازی و معماری همچنان بی بدیل باقی مانده است. این مجسمه نمونه ای از تلفیق مهندسی، هنر و نمادگرایی مذهبی است که توانسته است نسل ها را مجذوب خود کند و اهمیت تاریخی خود را حفظ نماید. توضیحات. تندیس عظیم سن شارل بورومئو بر فراز تپه ای مشرف به دریاچهٔ ماجیوره ساخته شده و در نزدیکی قلعهٔ نیاکانی خاندان بورومئو قرار دارد. این مجسمه، که از دوردست ها قابل مشاهده است، نه تنها یادبودی از قدیسی برجسته، بلکه نمادی از ایمان، قدرت معنوی و پیوند تاریخی میان خانوادهٔ بورومئو و کلیسای کاتولیک به شمار می رود. در کنار این تندیس، طرحی مذهبی برای ساخت مجموعه ای از نمازخانه ها شکل گرفت که هدف آن روایت زندگی شارل و فراهم سازی فضایی برای مراقبه و زیارت بود. این مجموعه قرار بود به صورت یک «کوه مقدس» طراحی شود. سنتی دیرینه در معماری مذهبی ایتالیا که با ترکیب طبیعت، هنر و ایمان، زائران را در مسیر معنوی همراهی می کرد. با این حال، از آن مجموعهٔ برنامه ریزی شده،
تنها سه نمازخانه ساخته شد. این محدودیت، هرچند مانع تحقق کامل طرح شد، اما همچنان روح پروژه را حفظ کرد و فضایی برای تأمل در زندگی و آموزه های شارل بورومئو فراهم آورد. این مکان، تا امروز، نقطه ای از تلاقی تاریخ، هنر و دیانت در چشم انداز شمال ایتالیاست. این مجسمه ۲۳.۵ متری از ورق های مسی برجسته کاری شده ساخته شده است که با نیزه و تیرهای آهنی به هسته داخلی آجری که تا گردن مجسمه امتداد دارد، متصل شده اند. «مس کمی نازک است و ضخامت آن تنها یک میلی متر است، اما با این حال کل اثر تا به امروز، یعنی به مدت دو قرن، پابرجا مانده است.» سر و دست های مجسمه از برنز است. این مجسمه بر روی یک پایه گرانیتی به ارتفاع ۱۱.۵ متر قرار دارد. سنت چارلز در حالی که با قبا ، روچت و موتزتای خود ایستاده است، در حالی که با دست راست خود شهر آرونا را متبرک می کند و در حالی که کتابی در دست چپ خود دارد، به تصویر کشیده شده است. بازوی متبرک این قدیس یک سازه فلزی پیچیده است که به طور ویژه برای مقاومت در برابر بادهای شدید این منطقه ساخته شده است. در پشت پایه، دو راه پله مارپیچ به بالکن منتهی می شود که دری پنهان در چین های ردای قدیس به یک راه پله مارپی
چ دیگر و پله های عمودی شیب دار که در بالای مجسمه قرار دارند، منتهی می شود. از اینجا می توان از طریق مجموعه ای از دریچه ها که محل قرارگیری چشم ها، گوش ها و سوراخ های بینی هستند، یا از طریق برخی روزنه ها در امتداد پشت، منظره را تماشا کرد. فردریک آگوست بارتولدی ، هنرمند فرانسوی که مجسمه آزادی را طراحی کرد، در سال ۱۸۶۹ در راه بازگشت از مصر برای مطالعه ساختار مجسمه از آرونا بازدید کرد. غول آرونا بر روی پلاکی که در پای مجسمه آزادی قرار دارد، ذکر شده است. چیزهای بی اهمیت. در فیلم "" ، بانوی مشعل از لوگوی کلمبیا پیکچرز در مجسمه سنکارلونه محو می شود. [ " – بحث کنید" ]
فرانچسکو روبا (۱ مه ۱۶۹۸–۲۴ ژانویه ۱۷۵۷) مجسمه ساز ایتالیایی از دوره باروک از ونیز بود. زندگی. فرانچسکو روبا در ونیز متولد شد. او از سال ۱۷۱۱ تا ۱۷۱۶ در کارگاه مجسمه ساز ونیزی، پیترو باراتا، آموزش دید. در سال ۱۷۲۰، او برای کار در فرقه ژزوئیت به لیوبلیانا نقل مکان کرد. در آنجا در ۱۶ آوریل ۱۷۲۲ با ترزا میسلج، دختر سنگ تراش محلی، لوکا میسلج، ازدواج کرد. در این دوره اولیه، اولین مجسمه ها و نقش برجسته های مرمرین او هنوز هم منعکس کننده تأثیر پیترو باراتا هستند. هنگامی که میسلج در سال ۱۷۲۷ درگذشت، روبا کارگاه و مشتریان او را به دست گرفت. خیلی زود روبا شروع به کسب شهرت کرد و از سوی حامیان کلیسایی، اشرافی و بورژوا سفارش هایی دریافت کرد. پیش از این در سال ۱۷۲۹، فرانچسکو ساوریو بارچی، رئیس کالج یسوعیون در زاگرب، در نامه ای به شاهزاده امریش استرهازی، اسقف اعظم اسزترگوم، از کار او تمجید کرده بود. از سال ۱۷۲۷ به بعد، آثار او گواه اعتماد به نفس فزاینده ای است. مهارت فنی او در بیان احساسات و فرم های ظریف مجسمه هایش آشکار می شود. در طول اقامتش در لیوبلیانا، ارتباطش با ونیز را از دست نداد، زیرا چندین بار به شهر زادگاهش سفر کرد
. این امر به او اجازه داد تا با مجسمه سازی باروک ونیز، مرکز ایتالیا و رم آشنا بماند. دیدگاه غالب این بوده است که در سال ۱۷۵۵، روبا لیوبلیانا را به مقصد زاگرب، کرواسی ترک کرد و در ۲۴ ژانویه ۱۷۵۷ در آنجا درگذشت. بر اساس مقاله ای که در سال ۲۰۰۱ توسط بلاژ رسمن منتشر شد، اسناد جدید نشان داده است که اگرچه روبا در سفری کوتاه به زاگرب درگذشت، اما محل اقامت و کارگاه او در لیوبلیانا باقی ماند. آثار. شناخته شده ترین اثر فرانچسکو روبا، فواره سه رودخانه کارنیولا (۱۷۵۱) است که نمایانگر لیوبلیانیسا، ساوا و کرکا است. این اثر با الهام از فواره چهار رودخانه برنینی در میدان ناوونا و فواره میدان روتوندا، هر دو در رم، خلق شده است. از دیگر آثار او می توان به فواره نارسیس (لیوبلیانا)، محراب اصلی و مجسمه ها (۱۷۳۲) در کلیسای سنت جیمز (لیوبلیانا)، محرابی در کلیسای جامع لیوبلیانا، بخش عمده ای از محراب اصلی در کلیسای فرانسیسکن بشارت (لیوبلیانا)، مجسمه ای از سنت جان نپوموک در کلاگنفورت (اتریش) و محرابی در کلیسای محلی در ورانسکو اشاره کرد. فرانچسکو روبا همچنین خالق محراب اصلی کلیسای اورسولین تثلیث مقدس در لیوبلیانا و احتمالاً مجسمه مرمری
بنای یادبود تثلیث مقدس که در مقابل آن قرار دارد نیز می باشد. آثار فرانچسکو روبا در یک سمپوزیوم علمی بین المللی که در نوامبر ۱۹۹۸ در لیوبلیانا برگزار شد، مورد توجه قرار گرفت. آثار او در نمایشگاه بزرگ باروک در سال ۲۰۲۵ در گالری ملی لیوبلیانا به نمایش گذاشته شده است.
ملکیوره کافا (متولد ملکیوره گافا؛ ۱۶۳۶–۱۶۶۷) یک مجسمه ساز باروک اهل مالت بود. کافا حرفهٔ نویدبخشی را در رم آغاز کرد، اما این حرفه با مرگ زودهنگامش در پی یک حادثهٔ کاری، کوتاه شد. او برادر بزرگتر معمار لورنزو گافا بود. زندگی نامه. کافا در ویتوریوسا، مالت متولد شد و در زمان غسل تعمید در ۲۱ ژانویه ۱۶۳۶ نام مارچلو را بر خود نهاد. پس از نقل مکانش به رم در سال ۱۶۵۸ یا کمی پس از آن، او اغلب با نام ملکیور (یا ملکیوره) مالتی شناخته می شد. برادرش لورنزو گافا یکی از معماران برجسته مالت بود. کافا پیش از آمدن به رم و ورود به کارگاه ارکوله فراتا، مجسمه ساز چیره دستی بود. ارکوله فراتا به معنای دقیق کلمه معلم کافا نبود، هرچند احتمالاً در اصلاح تکنیک او به کافا کمک کرده بود. با وجود اینکه کافا خیلی زود سفارش های خودش را دریافت کرد، اما همچنان با فراتا در ارتباط نزدیک بود و با او همکاری می کرد. در سال ۱۶۶۰، کافا اولین قرارداد مستقل خود را با شاهزاده کامیلو پامفیلی برای یادبود "شهادت سنت یوستاچه" در سنت آنیس این آگون امضا کرد. در سال ۱۶۶۲، او به عضویت آکادمی سن لوکا درآمد و حتی در سال ۱۶۶۷ به عنوان مدیر آن انتخاب شد، اما این اف
تخار را نپذیرفت. طبق گزارش ها، او دوست صمیمی نقاش جووانی باتیستا گائولی بود. کافا در ۴ سپتامبر ۱۶۶۷ پس از فرو ریختن مقداری از مصالح در ریخته گری سنت پیتر، در حالی که روی تزئینات محراب کلیسای جامع سنت جان در والتا کار می کرد، درگذشت. هیچ بنای یادبود یا پلاک یادبودی به افتخار او در شهر زادگاهش، ویتوریوسا، مالت، وجود ندارد. با این حال، اداره پست مالت چندین تمبر با طرح مجسمه های کافا منتشر کرد. آثار. او در طول زندگی کوتاهش بسیار پرمشغله بود و تنها توانست چند سفارش بزرگ را خودش به پایان برساند: تعدادی از سفال های کافا در موزه ارمیتاژ در سن پترزبورگ، موزه موژا (که قبلاً موزه ملی هنرهای زیبا بود) در والتا، موزه پالازو ونیز در رم، موزه فوگ در دانشگاه هاروارد، ماساچوست و موزه روما قرار دارند. نقش برجسته ها و مجسمه های مومی مختلفی از کافا در مالت وجود دارد: موزه والتا طرح هایی از شهدا و مدل هایی برای مجسمه های موجود در رواق میدان سنت پیتر در رم دارد. قابل توجه است که موژا محل نگهداری "خیریه حکاکی شده سنت توماس ویلانووا" و یک مجسمه برنزی از سنت رز لیما است که کپی کوچکتری از مجسمه "سنت رز لیما" در حال مرگ است که خود کافا
آن را از سنگ مرمر ساخته بود. اخیراً چهار نقش برجسته در کلیسای جامع مدینا کشف شده است که نمایانگر تولد عیسی مسیح، ستایش چوپانان، بشارت و جلال سنت رز لیما هستند. بیشتر کارهای ناتمام توسط ارکوله فراتا تکمیل شد، به عنوان مثال:
جووانی پیترو پرتی یا پرتی (۱۶۴۸–۱۷۱۴) مجسمه ساز و معمار باروک ایتالیایی بود که به عنوان یکی از مجسمه سازان برجسته اروپایی در آستانه قرن هجدهم شناخته می شود. او از بزرگان حومه های اشنیپیشک و آنتاکالنیس بود که توسط ساپیهاس اداره می شدند. پرتی، به عنوان مجسمه ساز "مکتب کوماسکو"، در کانتون تیچینو زندگی می کرد و تحت تأثیر استاد ایتالیایی ، جیان لورنزو برنینی، قرار گرفت. پرتی که در فلورانس تحصیل کرده و توسط میخال کازیمیرز پاک به ویلنیوس دعوت شده بود، بیشتر عمر خود را در پایتخت دوک نشین بزرگ لیتوانی و با کار برای خانواده های اشراف گذرانده است. او به خاطر تزئینات گچبری کلیسای سنت پیتر و سنت پاول (۱۶۷۷–۱۶۸۲) که شاهکار باروک لیتوانیایی محسوب می شود، مشهور شد. او با جیووانی ماریا گالی همکاری کرد که تزئینات اطراف مجسمه های پرتی را اضافه کرد. پرتی از سال ۱۶۸۹ تا ۱۷۰۱ در عمارت بزرگ هتمن لیتوانی، یان کازیمیرز ساپیها جوان، خدمت کرد. پرتی در طول دوران حرفه ای خود، برخی از برجسته ترین بناهای تاریخی باروک لیتوانیایی در ویلنیوس را طراحی، ساخته و تزئین کرده است: کاخ اسلوشکو (۱۶۹۰)، کاخ ساپیها (۱۶۹۱) و کلیسای منجی به همراه صومعه ت
ثلیث (که در سال ۱۶۹۱ آغاز شد و از ۱۷ تا ۱۷۰۵ تزئین شده است)، که همگی در آنتاکالنیس واقع شده اند؛ او فضای داخلی را بازسازی کرد و گچ بری محراب کلیسای سنت کازیمیر در کلیسای جامع ویلنیوس (۱۶۸۶–۱۶۸۸) را طراحی کرد. پرتی همچنین به همراه خوان مرلی و میکل آنژ پالونی، که دخترش ماریا ماگدالنا با او ازدواج کرده بود، در تزئین مجموعه صومعه پاژایسلیس در کاوناس شرکت داشته است.
جووانی مانگونه (متولد اواخر قرن پانزدهم، درگذشته ۲۵ ژوئن ۱۵۴۳) یک هنرمند ایتالیایی بود که تقریباً منحصراً در دوران رنسانس در رم فعالیت داشت. مهارت های مانگونه متنوع بود: او به عنوان مجسمه ساز، معمار، سنگ تراش و برآوردگر ساختمان کار می کرد. علاوه بر این، او یک عتیقه شناس مشتاق و از بنیانگذاران آکادمی هنرهای زیبای پانتئون بود. او به عنوان مهندس نظامی در بین معاصران خود مشهور بود. زندگی و آثار. او که حدود اواخر قرن پانزدهم میلادی توسط فرانچسکو، از اهالی کاراواجو در لمباردی، به دنیا آمد، طبق گفته جورجو واساری، زیر نظر آندره آ فروچی، مجسمه ساز و معمار اهل فیزوله، آموزش دید. در رم، جایی که در کاخی در ویا دله کوپل، بین سنت آگوستینو و پالازو بالداسینی زندگی می کرد، در آغاز کار خود چندین مأموریت داشت؛ از سال ۱۵۲۷ تا ۱۵۳۲ سرپرست چشمه سنت پیتر بود؛ تا سال ۱۵۴۱، متصدی سقف طلایی باسیلیکای سانتا ماریا ماجوره بود؛ از سال ۱۵۲۸ و تا زمان مرگش، معمار تالار حواریون بود. علاوه بر این، در تمام دوران کاری خود به عنوان برآوردگر ساختمان نیز کار کرد. در سال ۱۵۳۴ همکاری خود را با آنتونیو دا سانگالوی جوان آغاز کرد: آنها با هم "دستگاه ه
ای" چوبی مخصوص مراسم تاجگذاری پاپ پل سوم (حکومت: –) و در سال ۱۵۳۶، مراسم بازدید امپراتور مقدس روم، چارلز پنجم، از رم را آماده کردند. در سال ۱۵۳۷، مانگون صومعه سرویتس را در نزدیکی کلیسای سن مارچلو آل کورسو اصلاح کرد و آن را تکمیل نمود. با این حال، به دلیل تغییرات بعدی در قرن هفدهم، کار او در صومعه دیگر قابل تشخیص نیست. شاید از سال ۱۵۳۲ او برای آنجلو ماسیمو کاخی در جنوب میدان ناوونا، در ریونه پاریون طراحی کرد. این ساختمان که در سال ۱۵۳۷ تا زمان "ساخت پیانو نوبل" آن تکمیل شده بود، به اشتباه به نام پادشاه پیروش اپیروس نامگذاری شد، زیرا مجسمه ای (در واقع از مارس) زمانی در طاقچه حیاط به نمایش گذاشته شده بود و اکنون در موزه کاپیتولینی قرار دارد. این بنا در مجاورت کاخی به نام پالاتزو ماسیمو آله کولون قرار دارد که در آن سال ها توسط بالداساره پروزی ساخته شد و به سفارش برادر آنجلو، پیترو، ساخته شد. کاخ ماسیمو دی پیرو تنها اثر معماری قطعی مانگونه است که هنوز موجود است. در این ساختمان، الگوی او آنتونیو دا سانگالوی جوان است که از او طرح های گونه شناختی و – تا حدی – ویژگی های سبکی را اقتباس می کند. به هر حال، در چندین عنصر،
مانند طراحی حیاط نامنظم، استفاده از ایوان های سرپوشیده با معماری، استفاده از عناصر تزئینی به عنوان پیش آمدگی، و تعادل نما، او سبکی بدیع را نشان می دهد. بر اساس تحلیل سبک شناختی، کاخ آلیکورنی در بورگو وکیو (بعداً پیاتزا روستیکوچی) در بورگو (تخریب شده در سال ۱۹۳۱ و بعداً بازسازی شد) و – با شک بیشتر – کاخ دی ولیس در میدان سانتا ماریا در تراستور به او نسبت داده شده است. به عنوان یک مجسمه ساز، تنها دو اثر به او نسبت داده شده است: به نظر می رسد بنای یادبود تدفین کاردینال ویلم ون انکووارت (درگذشته در سال ۱۵۳۴) در سانتا ماریا دل آنیما، که به خوبی ساخته شده است، تأثیر میکل آنژ را در آن می توان مشاهده کرد، در حالی که بنای یادبود اسقف کیوسی و فرماندار بولونیا، گرگوریو ماگالوتی، در سانتا چسیلیا در تراستوره، که در سال ۱۵۳۸ حکاکی شده است، حس سردی را ساطع می کند. در سال ۱۵۴۲، مانگون به عنوان یک معمار نظامی، توسط پاول سوم، که می خواست استحکامات بورگو را تقویت کند، به همراه دیگر معماران فراخوانده شد و در آن زمان، او پروژه ای را ارائه داد. سال بعد، او در سرمونتا فعال بود و در دیوارهای شهر کار می کرد. مانگون همچنین یک عتیقه شن
اس مشتاق بود و در کاخ خود تعداد زیادی از قطعات معماری و مجسمه سازی را جمع آوری کرد. در سال ۱۵۴۳، او با تعریف خود به عنوان یک مجسمه ساز، از جمله اعضای بنیانگذار جماعت «سنت جوزف در سرزمین مقدس در روتوندا» بود که بعدها با نام آکادمی هنرهای پانتئون، یکی از مراکز اصلی بحث در مورد آثار باستانی و معماری در رم، شناخته شد. در ۲۵ ژوئن ۱۵۴۳ او وصیت نامه اش را نوشت، و شاید در همان روز درگذشت. اهمیت. مانگون به عنوان یک مجسمه ساز، راه آندره آ سانسووینو را دنبال کرد و به نتایج متفاوتی رسید. به عنوان یک معمار، تحصیلات قبلی او به عنوان مجسمه ساز و سنگ تراش در طراحی قالب ها به او اجازه داد تا به تعادل قابل توجهی از تناسبات دست یابد. علاوه بر این، مانگون از اولین کسانی بود که سبک «جدی» را که توسط آنتونیو دا سانگالوی جوان آغاز شده بود، گسترش داد. او با ساخت کاخ دی پیرو، نمونه خوبی از معماری «روزمره» را طراحی کرد که در نیمه دوم قرن شانزدهم مقلدان زیادی پیدا کرد. به عنوان یک معمار نظامی، اگرچه توسط مهندس نظامی فرانچسکو د مارچی مورد ستایش قرار گرفت، اما فقدان آثار باقی مانده ای که بتوان به او نسبت داد، ارزیابی سهم واقعی او در این ز
مینه را دشوار می کند.
آلساندرو ویتوریا (۱۵۲۵–۲۷ مه ۱۶۰۸) یک مجسمه ساز ایتالیایی سبک منریسم از مکتب ونیزی، «یکی از نمایندگان اصلی سبک کلاسیک ونیزی» و رقیب جامبولونیا به عنوان برجسته ترین مجسمه سازان اواخر قرن شانزدهم در ایتالیا بود که آثاری مانند "«بشارت»" (مؤسسه هنر شیکاگو) را خلق کرد. زندگی نامه. ویتوریا با نام اصلی آلساندرو ویتوریا دی ویجیلیو دلا ولپا، در ترنتو، ایتالیا، در شمال ایتالیای کنونی، به دنیا آمد و پسر یک خیاط بود. ویتوریا در آتلیه معمار-مجسمه ساز، جاکوپو سانسووینو، آموزش دید؛ او معاصر تیتیان بود و تأثیر او را می توان در ترکیب بندی هایش تشخیص داد. او در سفالگری استاد بود و اغلب آثارش با سطوح طلاکاری شده، مرمر و برنز ارائه می شدند. ویتوریا مانند تمام مجسمه سازان ایتالیایی هم نسل خود، تحت تأثیر میکل آنژ و هنرمند فلورانسی، بارتولومئو آماناتی، نیز قرار داشت. نزدیکی ارتباطات او در پروژه های معماران سانسووینو، سانمیچلی و پالادیو، و همکاری با نقاشانی مانند تیتیان، تینتورتو و ورونزه، او را در میان پیشگامان دنیای هنر در اواخر قرن شانزدهم ونیز قرار داد. شغل. ویتوریا ابتدا در شهر زادگاهش، ترنتو، آموزش دید و سپس در ۲۵ ژوئیه ۱۵۴۳ ب
ه ونیز نقل مکان کرد و در آنجا با یاکوپو سانسووینو آموزش دید و کار کرد. رابطه هنری طولانی او با سانسووینو طوفانی بود. پس از یک مشاجره با سانسووینو، او از ونیز خارج شد و در ویچنزا کار کرد، جایی که قبل از بازگشت، با ورونزه در تزئینات ویلا باربارو در ماسر (۱۵۶۰–۱۵۶۲) همکاری کرد. این دو استاد تا زمان مرگ سانسووینو به طور مشترک روی سفارش های بزرگ مجسمه سازی کار می کردند. ویتوریا استودیوی او را به دست گرفت و سفارش های ناتمام سانسووینو را تکمیل کرد. از جمله شاگردان او می توان به کامیلو ماریانی و آندره آ دی آلساندرو اشاره کرد. ویتوریا در ۲۴ ژانویه ۱۵۶۳ به مدرسه بزرگ سن مارکو و آکادمی طراحی، فلورانس، . او در ۲۷ مه ۱۶۰۸ در ونیز درگذشت. آرامگاه او، به همراه مجسمه نیم تنه اش که از خودش نقاشی شده، در کلیسای سن زکریا قرار دارد. ویتوریا به خاطر نیم تنه های پرتره کلاسیکش، ژانری که پیش از او به ندرت در ونیز وجود داشت، و همچنین به خاطر مدال ها و همچنین پیکره های تمام قدش که برخی از آنها "از کتابخانه مارسیانا" اثر سانسووینو فراتر می روند، شناخته می شود. منابع. دفتر خاطرات او، همان طور که وصیت نامه اش در ۲۹ ژوئیه ۱۵۷۶ است، منبع م
همی برای جزئیات دوران حرفه ای اوست. نمایشگاهی در ترنتو، ۱۹۹۹، در کاتالوگی توسط آندره آ باکی، لیا کامرلنگو و مانفرد لیته-جاسپر با "عنوان «شیوه زیبا»: الساندرو ویتوریا و مجسمه سازی ونیزی قرن شانزدهم" (ترنتو ۱۹۹۹) به یادگار مانده است که متن اصلی مقالات مقدماتی آن در مورد هنر و حرفه ویتوریا، نوشته مانفرد لیته-جاسپر؛ حامیان او، نوشته توماس مارتین؛ ارتباطات او با نقاشی ونیزی، نوشته استفانو تومیده؛ و نقش ویتوریا به عنوان یک مجموعه دار، نوشته ویکتوریا آوری است.
گردان های انقلاب ۱۹۲۰ ()، یک گروه شبه نظامی و شورشی سنی در عراق بود که توسط اعضای سابق ارتش منحل شده عراق در دوران صدام، پس از حمله ۲۰۰۳ به عراق تشکیل شد. این گروه از بمب های دست ساز و حملات مسلحانه علیه نیروی چندملیتی عراق استفاده کرده و شاخه نظامی کتائب حزب الله را تشکیل می دهد. نام این گروه از انقلاب ۱۹۲۰ عراق گرفته شده است. متحدین. سخنگوی ارتش آمریکا اظهار داشت که گروه شهروندان محلی نگران اکنون با نیروهای آمریکایی همسو شده است، در حالی که گردان ها در پستی در وب سایت خود این موضوع را تکذیب کرد: ما به… اشغالگران و پیروان و عوامل شما می گوییم که شما با مرتبط کردن این گروه با کمپین ضد القاعده دیاله، دروغ بسیار بزرگی گفتید. این گروه معتقد است که سازمان «حماس عراق»، که متشکل از اعضایی بود که قبل از عملیات دیاله گردان ها را ترک کرده بودند، در این عملیات دخیل بودند. نوری مالکی، نخست وزیر عراق، از اینکه چنین «شهروندان محلی نگران» مسلح به آمریکا، یک اپوزیسیون مسلح سنی در حال شکل گیری باشند، بیم داشته و استدلال کرده است که چنین گروه هایی باید تحت فرماندهی ارتش یا پلیس عراق باشند. فعالیت ها. گردان های انقلاب ۱۹۲۰ هدف
خود را ایجاد یک دولت آزاد و مستقل عراقی بر اساس اسلام توصیف می کنند. این گروه در منطقه سنی نشین غرب بغداد، در مناطق ابو غریب، خان داری و فلوجه و در استان های نینوا، دیاله و انبار فعال بوده است. نام این گروه، به انقلاب ۱۹۲۰ عراق علیه بریتانیا اشاره دارد و به طور ضمنی جنبش ملی گرایانه علیه بریتانیا را با چریک های عراقی که علیه نیروهای ائتلاف در قرن بیست و یکم می جنگند، مقایسه می کند. آنها شاخه نظامی کتائب حزب الله هستند. لوگوی این گروه نقشه عراق است که یک قرآن بر روی آن قرار دارد و آیه «ینصر من الله و فتح قریب» نوشته شده است. در وسط، نمادی آینه ای از یک کلاشینکف وجود دارد که پرچم عراق به آن متصل است. بین اسلحه و پرچم، نوشته کوچکی با عنوان «جنبش مقاومت اسلامی» و در زیر آن، نوشته بزرگتری با عنوان «گردان های انقلاب بیستم» دیده می شود. تاریخچه. این گردان اولین بار در بیانیه ای در ۱۶ ژوئیه ظاهر شد که در آن ادعا شد نیروهای آمریکایی تلفاتی بیشتر از آنچه گزارش شده است، متحمل شده اند. از آن زمان، این گردان به صورت دوره ای، از جمله در نقاشی های دیواری در دژهای شورشی مانند فلوجه، دوباره ظاهر شده است. به نظر می رسد این گر
وه بر فعالیت های چریکی تمرکز دارد تا تروریسم، و نسبت به نظرات روحانیون سنی مستقر در عراق (برخلاف گروه هایی مانند جماعت توحید و جهاد) حساس است. عملیات های مهم آن شامل ربودن شهروند آمریکایی دین صادق در نوامبر ۲۰۰۴ و بمب گذاری در دفتر مرکزی شبکه تلویزیونی العربیه در بغداد در اکتبر ۲۰۰۵ است. همچنین چندین هلیکوپتر آمریکایی را در منطقه فلوجه سرنگون کرده است. اطلاعات کمی در مورد رهبری این گروه وجود دارد. در ۲ ژانویه ۲۰۰۵، وزارت دفاع عراق گزارش داد که نیروهای امنیتی عراق حاتم الزوبعی را که او را به عنوان فرمانده گردان های انقلاب ۱۹۲۰ معرفی کردند، دستگیر کردند. در بیانیه ای که در ۱۳ فوریه ۲۰۰۶ منتشر شد، این گروه سوگند یاد کرد که «جهاد را تا آزادی و پیروزی یا [تا زمانی که] شهید شوند، ادامه خواهد داد. در سال ۲۰۱۴، پس از ظهور داعش در عراق، گردان های انقلاب ۱۹۲۰ اعلام کردند که متحد داعش نیستند، اما اگر مداخله ایران در عراق باعث کشته شدن غیرنظامیان سنی شود، با حملاتی پاسخ خواهند داد. تقسیم سازمان. در مارس ۲۰۰۷، برخی از اعضای آن از گردان های انقلاب ۱۹۲۰ جدا شدند تا حماس عراق را تشکیل دهند. در بیانیه ای که در ۱۸ مارس ۲۰۰۷ من
تشر شد، گردان های انقلاب ۱۹۲۰ اعلام کردند که به دو گردان جدید، "فتح اسلامی" و "جهاد اسلامی"، منحل شده اند. فتح اسلامی به حماس عراق تبدیل شد و نامی است که برای شاخه نظامی آن انتخاب شده است. جهاد اسلامی نام گردان های انقلاب بیستم را به خود گرفت و قول داد که میراث جهادی خود را حفظ کند. روابط با دیگران. گردان های انقلاب ۱۹۲۰ از بمب گذاری، آدم ربایی و حملات مسلحانه علیه نیروهای آمریکایی استفاده کرده اند، اما غیرمسلمانان یا شیعیان را هدف قرار نمی دهند و از جنگ فرقه ای دوری می کنند. در نتیجه، این گروه شکاف فزاینده ای با القاعده در عراق ایجاد کرده است که اغلب از بمب گذاری های انتحاری برای هدف قرار دادن غیرنظامیان شیعه که آنها را کافر می دانند، استفاده می کند. گردان های انقلاب ۱۹۲۰ پیشنهاد وفاداری به یک گروه ائتلافی شورشی، یعنی مجلس شورای مجاهدین، که توسط سازمان پایگاه جهاد در بین النهرین تأسیس شده بود، را رد کرد. در ۲۷ مارس ۲۰۰۷، رهبر گردان های انقلاب ۱۹۲۰، حارث ظاهر خمیس الداری (برادرزاده برجسته ترین روحانی سنی عراق، هیث الداری) در یک کمین نیروهای دولت اسلامی عراق کشته شد. درگیری های مسلحانه متناوبی بین جنگجویان گرد
ان های انقلاب ۱۹۲۰ و داعش در عراق رخ داده است و شایعاتی مبنی بر مذاکرات بین اعضای این گروه و دولت عراق و نیروهای آمریکایی منتشر شده است. اگرچه این گروه از بمب گذاری، آدم ربایی و حملات مسلحانه علیه نیروهای آمریکایی استفاده کرده است، اما در ۲۰ ژوئن ۲۰۰۷، "واشینگتن پست" گزارش داد که در مصاحبه تلفنی با سرهنگ دوم جوزف دیویدسون، افسر اجرایی لشکر دوم پیاده نظام، نیروهای آمریکایی اکنون با شورشیان سنی از گردان های انقلاب ۱۹۲۰، که شامل اعضای سابق ارتش منحل شده صدام حسین، رئیس جمهور مخلوع، می شود، همکاری می کنند. در اکتبر ۲۰۰۷، "گاردین" گزارش داد که گردان های انقلاب ۱۹۲۰ به اتحاد شش گروه شورشی دیگر عراقی نخواهد پیوست. این شش گروه یک برنامه سیاسی ۱۴ ماده ای را فهرست کردند، از جمله درخواست ادامه اقدام علیه نیروهای آمریکایی و اعلام اینکه تمام قوانین تصویب شده توسط دولت عراق باطل و بی اعتبار است. سخنگوی این گردان ها گفت که به این دلیل به این ائتلاف نپیوسته است که نمی خواهد با آن دسته از گروه های قبیله ای سنی که با آمریکا علیه القاعده همکاری می کنند، بجنگد. این سخنگو همچنین گزارش "اکونومیست" مبنی بر همکاری گردان های انقلاب ۱
۹۲۰ با آمریکایی ها را تکذیب کرد و اصرار داشت که این گروه هنوز به آمریکایی ها حمله می کند.