Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ایتالیا چهاردهمین تولیدکننده بزرگ برق آبی در جهان است که در سال ۲۰۱۰ در مجموع ۵۰۵۸۲ گیگاوات ساعت برق تولید کرد. انرژی الکتریکی حاصل از نیروگاه های آبی حدود ۱۸٪ از تولید برق ملی را در سال ۲۰۱۰ تشکیل می داد. در سال ۲۰۱۰، در مجموع ۲۷۲۹ نیروگاه فعال وجود داشت که از این میان ۳۰۲ نیروگاه ظرفیتی بیش از ۱۰ مگاوات داشتند. نیروگاه های برق آبی به ویژه در شمال کشور، جایی که رودخانه ها و کوه های فراوان وجود دارد، بسیار گسترده اند. استان های لمباردی، پیمونت و ترنتینو-آلتو آدیجه در سال ۲۰۱۰ نزدیک به ۶۰٪ از کل تولید انرژی را به خود اختصاص دادند. نیروگاه های برق آبی نقش مهمی در توسعه بخش انرژی در ایتالیا ایفا کردند، چرا که تا دههٔ ۱۹۵۰ تقریباً تمام انرژی برق تولیدشده در کشور از این منبع تأمین می شد. در واقع، تقریباً تمام ظرفیت کنونی در نیمهٔ نخست سدهٔ بیستم نصب شده است. گیاهان در ایتالیا همچنین برای ذخیره انرژی اضافی از منابع دیگر در دوره های غیر اوج مصرف استفاده می شوند. تاریخچه. از آن جا که شبه جزیره ایتالیا یک ساختار زمین شناسی نسبتاً جدید است، ذخایر زغال سنگ و نفت تجاری ندارد؛ بنابراین، برق آبی نخستین منبعی بود که به طور
گسترده در ایتالیا برای تولید انرژی الکتریکی به کار گرفته شد، و دست کم تا دههٔ ۱۹۶۰ منبع اصلی باقی ماند. برای نمونه، از مجموع ۱۵٫۵ تراوات ساعت انرژی تولیدشده در سال ۱۹۳۸، سهم نیروگاه های برق آبی ۱۴٫۶ تراوات ساعت، یا ۹۴٪ بود. انرژی برق آبی از اواخر سدهٔ نوزدهم نقشی اصلی در صنعتی شدن ایتالیا ایفا کرد. ‏[۲] برق آبی از سال ۱۹۰۰ تا ۱۹۶۰ حدود ۸۷٫۵٪ از کل انرژی تولیدی کشور را تشکیل می داد. از دهه ۱۹۶۰، سهم برق آبی به دلیل افزایش نیازهای انرژی و تقریباً بدون تغییر در ظرفیت کل، به طور مداوم کاهش یافته است. تا سال ۱۹۸۰، سهم برق آبی کمتر از ۲۵ درصد بود. در آن زمان، اکثر انرژی توسط سوخت های فسیلی تولید می شد. برای مقایسه، انرژی مصرف شده در ایتالیا در سال ۲۰۱۰ حدود ۲۰ برابر سال ۱۹۳۸ بود. برآوردها نشان می دهد که حدود ۹۰ درصد از پتانسیل برق آبی ایتالیا تاکنون به کار گرفته شده است. همین امر توضیح می دهد که چرا طی نیم قرن گذشته ظرفیت نصب شده این بخش تقریباً بدون تغییر باقی مانده است. در واقع، بیشتر مکان های جغرافیایی مناسب برای احداث نیروگاه های برق آبی پیش تر شناسایی و مورد استفاده قرار گرفته اند. این وضعیت موجب شده است که ام
کان توسعه ی بیشتر در این حوزه با چالش های جدی فنی، اقتصادی و زیست محیطی همراه باشد. از یک سو، هزینه های بالای ساخت و نگهداری در مناطق کمتر دسترس پذیر، و از سوی دیگر پیامدهای زیست محیطی ناشی از تغییرات در بستر رودخانه ها و اکوسیستم های آبی، محدودیت های قابل توجهی را بر سر راه ایجاد نیروگاه های جدید قرار می دهد. بنابراین، رشد آینده در تولید برق آبی ایتالیا نه از طریق توسعه ظرفیت های بزرگ مقیاس جدید، بلکه بیشتر از راه بهینه سازی و نوسازی نیروگاه های موجود، بهبود راندمان توربین ها و ادغام با سایر منابع تجدیدپذیر دنبال خواهد شد.
فلورین بورگوندی جنگجوی زن صلیبی، دختر دوک بورگوندی، اودو یکم، و سیبلا و همچنین همسر اسوین، شاهزاده دانمارکی بود. با وجود افسانه های حول حضور وی در اراضی مقدس طی جنگ های صلیبی، برخی مورخان نسبت به تاریخی بودن شخصیت وی مردد هستند چرا که تنها وقایع نگار مقارن با وی که به اسم اشاره کرده است، آلبرت آخنی است. همچنین ویلیام صوری نیز تنها به نام شوهر وی اشاره کرده است.
انرژی زمین گرمایی حدود ۱٫۶ تا ۱٫۸٪ از کل تولید انرژی الکتریکی در ایتالیا را تشکیل می دهد و در سال ۲۰۱۰ نزدیک به ۷٪ از کل انرژی تجدیدپذیر تولیدی را شامل می شد. کل انرژی تولیدشده از زمین گرمایی در سال ۲۰۱۵ برابر با ۵٬۶۶۰ گیگاوات ساعت بود. ایتالیا از نظر ظرفیت نصب شدهٔ زمین گرمایی در جایگاه هفتم جهان قرار دارد. ‏ ایتالیا اولین کشور در جهان بود که از انرژی زمین گرمایی برای تولید برق بهره برداری کرد. شیب بالای زمین گرمایی که بخشی از شبه جزیره را تشکیل می دهد، استان های دیگر را نیز به طور بالقوه قابل بهره برداری می کند: تحقیقات انجام شده در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، میدان های زمین گرمایی بالقوه را در لاتزیو و توسکانی و همچنین در بیشتر جزایر آتشفشانی شناسایی می کند. ۳۳ نیروگاه زمین گرمایی فعال با ظرفیت کلی ۷۷۲ مگاوات وجود دارد. همه این نیروگاه ها در توسکانی در استان های گروستو، پیزا و سینا قرار دارند استان پیزا به تنهایی بیش از نیمی از تولید ملی را به خود اختصاص می دهد. گزارش آژانس بین المللی انرژی در سال ۲۰۲۳ دربارهٔ سیاست انرژی ایتالیا، پیشرفت این کشور در زمینهٔ انرژی زمین گرمایی را در چارچوب دستیابی به بی طرفی کربنی ت
ا سال ۲۰۵۰ برجسته می کند. این هدف با بستهٔ «مناسب برای ۵۵» اتحادیهٔ اروپا که بر راهبردهای ایتالیا در حوزهٔ انرژی پایدار تأثیر می گذارند، هم راستا است. این گزارش همچنین به تلاش های ایتالیا برای تنوع بخشی به منابع انرژی، افزایش بهره وری و کاهش وابستگی به واردات گاز طبیعی از روسیه اشاره دارد که موجب تقویت امنیت انرژی می شود. تاریخچه. در بیستمین در قرن بیستم، تقاضا برای برق منجر به در نظر گرفتن انرژی زمین گرمایی به عنوان یک منبع تولید برق شد. شاهزاده پیرو جینوری کونتی اولین ژنراتور برق زمین گرمایی را در ۴ ژوئیه ۱۹۰۴ در لاردرلو، در استان پیزا، آزمایش کرد. این ژنراتور با موفقیت چهار لامپ را روشن کرد. بعدها، در سال ۱۹۱۱، اولین نیروگاه زمین گرمایی تجاری جهان در آنجا ساخته شد. ژنراتورهای آزمایشی در دهه ۱۹۲۰ در کشورهای دیگر ساخته شدند، اما ایتالیا تا سال ۱۹۵۸ تنها تولیدکننده صنعتی برق زمین گرمایی در جهان بود. توسعه فعلی. در تاریخ ۳۰ مه ۲۰۱۲، شرکت انل گرین پاور از آغاز به کار نیروگاه زمین گرمایی در شهر رادیکوندولی، در استان Siena، خبر داد. این نیروگاه که ظرفیت نصب شده خالص ۱۷ مگاوات دارد، قادر به تولید حدود ۱۵۰ … گیگاوا
ت ساعت در سال. بازسازی مرکز رانسیا ۲ در چارچوب طرح تجاری گروه برای سال های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۶ قرار می گیرد که بسته سرمایه گذاری حدود ۵۰۰ میلیون یورویی را برای توسعه نیروگاه های زمین گرمایی در توسکانی در نظر گرفته است. در حالی که به روزرسانی نیروگاه های "رانسیا ۱ و لو پراتا" (به ترتیب در شهرهای رادیکوندولی (استان سیه نا) و کاستلنووو دی وال دی چچینا (PI)) در حال انجام است، کل بازسازی سه نیروگاه زمین گرمایی واقع در شهر پیانکاستانیایو نیز به زودی آغاز خواهد شد. در سال ۲۰۱۳، شرکت انل گرین پاور با ظرفیت ۳ تا ۱ مگاوات را نصب کرد. این اولین نیروگاه سیکل دوتایی در ایتالیا بود. حمایت سیاسی و رهبری. بخش انرژی زمین گرمایی ایتالیا تحت مدیریت نخست وزیر جورجیا ملونی فعالیت می کند که در اکتبر ۲۰۲۲ به این سمت منصوب شد. ملونی در اجلاس های بین المللی بزرگ، تعهد ایتالیا به انرژی پاک را علناً تأیید کرده است. در ژوئیه ۲۰۲۵، او میزبان کنفرانسی سطح بالا در رم با محوریت بازسازی اوکراین بود و بر اهمیت گذار به منابع انرژی پایدار و باثبات تأکید کرد - که پیشرفت های ایتالیا در زمینه زمین گرمایی را به عنوان بخش اصلی سیاست های اقتصادی و زیست محیط
ی بلندمدت برجسته می کند. رهبری او با تلاش ها برای گسترش پایگاه انرژی های تجدیدپذیر ایتالیا، از جمله میدان های زمین گرمایی تاریخی آن در توسکانی، تلاقی دارد. ملونی با پیوند دادن سیاست ملی به دیپلماسی بین المللی، به تدوین سرمایه گذاری در انرژی پاک - به ویژه زمین گرمایی - به عنوان امری ضروری برای استقلال انرژی، تاب آوری اقتصادی و بهبود پس از بحران کمک کرده است.
خاموشی سراسری ایتالیا در سال ۲۰۰۳ حادثه ای بود که در ۲۸ سپتامبر ۲۰۰۳ در شبکه برق ملی ایتالیا رخ داد و جدی ترین رویداد از این نوع در تاریخ ایتالیا بود. علل. تقریباً ساعت ۳ بامداد روز یکشنبه، ۲۸ سپتامبر ۲۰۰۳، تقریباً برق با در امتداد خط حرکت کرد. از گذرگاه لوکمانیر، که از متلن، شهری در نزدیکی اینویل، در مرکز سوئیس، تا لاورگو، در کانتون تیچینو، نقطه شروع خط اتصال با ایتالیا به سمت موسیگنانو، در استان وارسه، امتداد دارد. این خط، با ظرفیت اعلام شده ، ۸۶٪ شارژ شده بود؛ به دلیل گرمایش ناشی از جریان های بالا، طول هادی ها افزایش یافت و آنها را به زمین نزدیک تر کرد. در ساعت ۰۳:۰۱، به دلیل نزدیکی بیش از حد خط به زمین، تخلیه ای به سمت درخت رخ داد که باعث باز شدن مدارشکن های خط شد. سپس بار به خطوط باقی مانده گسترش یافت که خود را دچار اضافه بار و خاموشی یافتند. پس از حدود ۲۴ دقیقه، دو خط دیگر اتصال با کانتون تیچینو نیز باز شدند. مدیر شبکه انتقال سوئیس، اترانس، اقدامی را که تنها می توانست مشکل را حل کند انجام نداد: تغییر برنامه تبادل با ایتالیا به میزان دست کم ۲۰۰۰ مگاوات؛ اقدامی که مدیر شبکه انتقال ایتالیا، می توانست با قط
ع پمپ های نیروگاه های برق آبی ذخیره ای اجرا کند. همان مدیر سوئیسی، به جای این کار، پس از باز شدن نخستین خط و در شرایطی که خطی نزدیک در وضعیت اضافه بار قرار داشت، تلاش هایی بر روی شبکه خود انجام داد که بی اثر از کار درآمد. حادثه. ساعت ۳:۲۷ بامداد روز یکشنبه ۲۸ سپتامبر ۲۰۰۳، تقریباً تمام سرزمین ملی ایتالیا بدون برق بود. این پدیده باعث اختلال قابل توجهی شد: قطع حمل و نقل (از جمله فرودگاه ها و راه آهن)، خاموش شدن چراغ های راهنمایی و مسدود شدن آسانسورها؛ افرادی که در داخل ساختمان ها محبوس شده بودند، درخواست مداخله آتش نشانی را کردند. ترس از خاموشی به دلیل اضافه بار شبکه برق، پیش از این در تابستان به دلیل موج گرمای استثنایی و استفاده گسترده از کولرهای گازی و سیستم های تبرید برقی افزایش یافته بود. در برخی مناطق، ترافیک جاده ای نیز به دلیل بارندگی که در آن زمان در حال باریدن بود، بدتر شده بود. خاموشی در حالی ایتالیا را تحت تأثیر قرار داد که در رم نخستین دوره «نویی بلانش» در حال برگزاری بود؛ رویدادی که حدود ۵۰۰٬۰۰۰ نفر در آن شرکت داشتند و بسیاری از آنان در خیابان ها و متروی رم گرفتار شدند. وضعیت در طول روز بهبود یافت
و برق ابتدا در شمال و سپس در جنوب وصل شد. در شمال، برق حدود ساعت ۹ صبح، در مرکز ساعت ۴:۳۰ بعد از ظهر (در رم حدود ساعت ۱۱:۳۰ صبح)، در جنوب ساعت ۷ بعد از ظهر و در سیسیل ساعت ۱۰ شب وصل شد. تنها مناطقی از خاک ایتالیا که درگیر این رویداد نشدند، جزایر پانتلریا، کاپری، اگادی و ساردینیا بودند. اثرات. علاوه بر خسارات اقتصادی، از جمله غیرقابل استفاده شدن ذخایر غذایی، ۴ مورد مرگ ناشی از خاموشی گزارش شده است.
اکبر سلطانی (زاده ۱۳۴۵) پزشک، متخصص غدد درون ریز، استاد تمام دانشگاه علوم پزشکی تهران و مترجم و نویسنده در حوزه تفکر نقاد است. او همچنین ریاست مرکز تحقیقات طب مبتنی بر شواهد بیمارستان شریعتی را بر عهده دارد. زندگی و تحصیلات. اکبر سلطانی در سال ۱۳۴۵ در تهران متولد شد. او در سال ۱۳۶۹ موفق به دریافت دکترای حرفه ای پزشکی از دانشگاه علوم پزشکی اصفهان شد. او تحصیلات خود را در رشته تخصصی بیماری های داخلی ادامه داد و در سال ۱۳۷۴ با کسب رتبه اول در امتحانات بورد تخصصی، این دوره را به پایان رساند. سپس در سال ۱۳۷۷ موفق به کسب رتبه اول کشوری در امتحانات فوق تخصصی رشته غدد درون ریز و متابولیسم از دانشگاه علوم پزشکی تهران شد. او همچنین دارای مدرک کارشناسی ارشد در رشته آموزش پزشکی از دانشگاه علوم پزشکی تهران است که در سال ۱۳۸۹ به پایان رساند. پایان نامه او با عنوان «تدوین برنامه درسی آموزش تفکر نقاد برای دانشجویان علوم پزشکی» بوده است. سوابق شغلی و پژوهشی. سلطانی از سال ۱۳۷۸ به عنوان عضو هیئت علمی گروه داخلی و فوق تخصص غدد درون ریز در بیمارستان شریعتی تهران و دانشگاه علوم پزشکی تهران فعالیت می کند و از سال ۱۳۹۸ به مرتبه است
اد تمام رسید. وی همچنین از سال ۱۳۸۸ ریاست گروه تفکر نقاد ابن سینا و از سال ۱۳۹۴ مدیریت مرکز تحقیقات طب مبتنی بر شواهد بیمارستان شریعتی را بر عهده دارد. او در زمینه پژوهش، دارای شاخص h ۲۰ و بیش از ۲۲۰۰ ارجاع در پایگاه داده اسکوپوس است. آثار. کتاب ها. سلطانی به عنوان مترجم و نویسنده در زمینه تفکر نقاد و پزشکی فعالیت داشته است. از آثار او می توان به موارد زیر اشاره کرد: مقالات علمی. سلطانی بیش از صد مقاله علمی در مجلات معتبر داخلی و خارجی منتشر کرده است. برخی از مقالات او عبارتند از: سخنرانی ها و رسانه. اکبر سلطانی در زمینه تفکر نقاد و طب مبتنی بر شواهد، سخنرانی ها و گفتگوهای متعددی در رسانه ها و رویدادهای عمومی داشته است. به عنوان مثال، ایشان در رویداد "بینشانه ۱۴۰۱" سخنرانی داشته اند. همچنین، ویدئوهای متعددی از ایشان در پلتفرم هایی مانند آپارات و یوتیوب موجود است که به طور مستقیم به موضوعاتی چون تفکر آماری، مغالطات و نقد در زندگی روزمره می پردازند. او همچنین در مصاحبه با رسانه ها مانند جهان نیوز دربارهٔ موضوعاتی مانند پوکی استخوان صحبت کرده است.
ال آربول دل تول(El Árbol del Tule اسپانیایی به معنی درخت تول) درختی است که در محوطه کلیسایی در مرکز شهر سانتا ماریا دل تول در ایالت اوآخاکای مکزیک، تقریباً در 9 کیلومتری (6 مایلی) شرق شهر اوآخاکا در جاده میتلا واقع شده است. این درخت سرو مونتزوما (Taxodium mucronatum) یا آهوهوته (به معنی "پیرمرد آب" در زبان ناهواتل) است. این درخت، تنومندترین تنه درخت جهان را دارد. در سال 2001، این درخت در فهرست موقت میراث جهانی یونسکو قرار گرفت، اما در سال 2013 از این فهرست حذف شد. ویژگی ها. در سال ۲۰۰۵، محیط تنه آن ۴۲ متر (۱۳۷.۸ فوت) بود که معادل قطر ۱۴.۰۵ متر (۴۶.۱ فوت) است، که نسبت به اندازه گیری ۱۱.۴۲ متر (۳۷.۵ فوت) در سال ۱۹۸۲ افزایش یافته است. با این حال، تنه به شدت شاخه شاخه شده است و قطر بیشتری نسبت به سطح مقطع واقعی تنه نشان می دهد؛ با در نظر گرفتن این موضوع، قطر تنه «صاف» ۹.۳۸ متر (۳۰.۸ فوت) است. این درخت کمی پهن تر از درخت تنومند بعدی شناخته شده، یک سکویای غول پیکر با قطر ۸.۹۰ متر (۲۹.۲ فوت) است. اندازه گیری ارتفاع به دلیل تاج بسیار پهن آن دشوار است. اندازه گیری سال ۲۰۰۵ که با لیزر انجام شد، ۳۵.۴ متر (۱۱۶ فوت) است،
که کوتاه تر از اندازه گیری های قبلی ۴۱ تا ۴۳ متر (۱۳۵ تا ۱۴۱ فوت) است. این درخت آنقدر بزرگ است که در ابتدا تصور می شد چندین درخت است، اما آزمایش های DNA ثابت کرده اند که فقط یک درخت است. این فرضیه دیگری را رد نمی کند که می گوید شامل چندین تنه از یک درخت است.سن آن ناشناخته است و تخمین ها بین 1200 تا 3000 سال و حتی یک ادعا 6000 سال است؛ بهترین تخمین سن علمی بر اساس نرخ رشد، 1433 تا 1600 سال است. دانش محلی زاپوتک می گوید که این درخت حدود 1400 سال پیش توسط پچوچا، کاهن خدای باد آزتک، ائکاتل، کاشته شده است - این سن با تخمین علمی کاملاً مطابقت دارد؛ موقعیت آن در یک مکان مقدس (که بعداً توسط کلیسای کاتولیک روم تصاحب شد) نیز این موضوع را تأیید می کند. این درخت گاهی اوقات به دلیل تصاویر حیواناتی که به طور مشهور در تنه گره دار درخت قابل مشاهده هستند، "درخت زندگی" نامیده می شود. به عنوان بخشی از یک پروژه رسمی، دانش آموزان محلی گردشگران را به بازدید از درخت می برند و اشکال موجودات روی تنه، از جمله جگوار و فیل، را به آنها نشان می دهند.[نیازمند منبع] در سال ۱۹۹۰ گزارش شد که این درخت به آرامی در حال خشک شدن است زیرا ریشه های
آن به دلیل کمبود آب، آلودگی و ترافیک آسیب دیده است، به طوری که روزانه ۸۰۰۰ خودرو در بزرگراهی در نزدیکی آن تردد می کنند.
هلن جی. نیکلسون ()، مورخ و پژوهشگر مطالعات قرون وسطا و همچنین استاد بازنشسته افتخاری تاریخ قرون وسطی و رئیس دپارتمان تاریخ دانشگاه کاردیف است. او یکی از محقق برجسته در حوزه فرقه های نظامی جامعه رهبانی به خصوص شوالیه های معبد و همچنین جنگ های صلیبی است. او دوره کارشناسی خود را در رشته تاریخ باستان و مدرن در کالج سنت هیلدا دانشگاه آکسفورد گذارند و موفق به دریافت دکتری یا پی اچ دی از دانشگاه لستر در سال ۱۹۹۰ شد.
بهره برداری از انرژی هسته ای در ایتالیا عمدتاً بین سال های ۱۹۶۳ تا ۱۹۹۰ صورت گرفت. در واقع، پس از آن سال، تمام نیروگاه های هسته ای ایتالیا تعطیل شدند، یا به دلیل رسیدن به سن مجاز یا به دلیل تصمیم سیاسی که پس از نتیجه همه پرسی ۱۹۸۷ گرفته شد. تاریخچه. تولد برنامه هسته ای ایتالیا. بلافاصله پس از پایان جنگ جهانی دوم، گروه های صنعتی و مراکز پژوهشی ایتالیا برای توسعه یک برنامه هسته ای ملی فعال شدند. در سال ۱۹۴۶، «مرکز اطلاعات، مطالعات و تجربه» (CISE) در میلان تأسیس شد که فیزیک دانان و مهندسانی چون ماریو سیلوستری و جورجو سالوینی، و همچنین برخی از بزرگ ترین شرکت های ایتالیایی از جمله شرکت برق میلان، کوگنه، ادیسون، فالک، فیات، مونته کاتینی، پیرلی، ساد و ترنی در آن مشارکت داشتند.با این حال، تلاش های ایتالیا در زمینه انرژی هسته ای توسط ایالات متحده محدود شد؛ چرا که آمریکا در سال ۱۹۴۶ با «قانون انرژی اتمی» دسترسی کشورهای دشمن سابق در جنگ را به فناوری های هسته ای محدود کرد و با قراردادهای صلح ۱۹۴۷ مانع از آن شد که ایتالیا صنعتی برای غنی سازی سوخت در اختیار داشته باشد. علاوه بر این، در قالب «طرح مارشال»، ایالات متحده اجرای
برنامه هسته ای را تأمین مالی نکرد و ترجیح داد سیاست انرژی ایتالیا و در کل اروپا را به سوی بازار نفتی شرکت های آمریکایی هدایت کند. با این وجود، توسعه برنامه هسته ای ایتالیا ادامه یافت: در سال ۱۹۵۱ «مؤسسه ملی فیزیک هسته ای» (INFN) و در سال ۱۹۵۲ «کمیته ملی تحقیقات هسته ای» (CNRN) تحت ریاست فرانچسکو جوردانی، رئیس پیشین IRI در دوران فاشیسم، تأسیس شدند. با کشف برخی ذخایر اورانیوم در شمال ایتالیا، ایالات متحده پیشنهاد آموزش نیروی فنی لازم را داد، به شرط آنکه در آینده، ایتالیا تنها سهم مورد نیاز خود برای برنامه هسته ای را از اورانیوم استخراج شده نگه دارد. در نیمه دوم دهه ۱۹۵۰، در آزمایشگاه های CISE در میلان، اولین واحد متالورژی اورانیوم ساخته و راه اندازی شد. با ریاست جمهوری دوایت دی. آیزنهاور و برنامه او به نام «اتم ها برای صلح»، ایالات متحده نخستین مذاکرات برای اجرای برنامه هسته ای را با دولت ایتالیا آغاز کرد و در سال ۱۹۵۵ اولین توافق ها امضا و نخستین مواد ارسال شدند. با این حال، همکاری آمریکایی ها محدود باقی ماند، به دلیل حضور قابل توجه حزب کمونیست ایتالیا و همچنین تمایل دولت ایتالیا و Eni به رهبری انریکو ماتئی ب
رای توسعه یک بخش هسته ای کاملاً دولتی و مبتنی بر اورانیوم غیرغنی شده، که آن را از فناوری های غنی سازی آمریکایی مستقل می کرد. ساخت نیروگاه ها در دهه ۱۹۶۰. در طول دهه ۱۹۶۰، ایتالیا سه نیروگاه نسل اول را در خاک خود بر اساس سه فناوری نوآورانه آن زمان ساخت: راکتورهای واکنشگاه آب جوشان و رآکتور آب فشرده با منشأ آمریکایی و راکتور نوع مگنس با منشأ بریتانیایی. با توجه به اینکه فناوری های موجود در مراحل اولیه بهره برداری از انرژی هسته ای متعدد بودند و تمام مزایا و مشکلات مربوط به هر یک هنوز شناخته نشده بود، ایتالیا خود را به سه نیروگاه با روش های تولید متفاوت (اگرچه همگی منشأ انگلیسی-آمریکایی داشتند) مجهز کرد که برای هر یک از آنها عملاً نمونه های اولیه بودند و بنابراین به خود بریتانیا و ایالات متحده آمریکا کمک کردند تا راکتورهای پیشگام بخش های مربوطه خود را در خارج از کشور آزمایش کنند. اولین نیروگاه هسته ای ایتالیا در لاتینا ساخته شد، نیروگاهی با یک راکتور مگنوکس . و ناخالص که پس از تکمیل در ۱۲ مه ۱۹۶۳، قدرتمندترین نمونه در اروپا بود. هشت ماه بعد، نمونه سسا آورونکا آماده شد و کمتر از یک سال بعد، ترینو نصب شد که یک راکت
ور رآکتور آب فشرده وستینگهاوس کیلوواتی در آن موجود بود. و ناخالص و آن. در اول ژانویه ۱۹۷۰، ساخت چهارمین نیروگاه، یعنی نیروگاه کائورسو، آغاز شد. بحران نفت. در طول دهه ۱۹۶۰، به منظور مهار سرمایه گذاری ها و افزایش سود، شرکت های نفتی تصمیم گرفتند پالایشگاه های نفتی متعددی با فناوری پایین در خاک ایتالیا بسازند. به طور خاص، کارخانه هایی که برای کراکینگ نامناسب بودند ساخته شدند و در نتیجه، پس از پالایش، سهمی بین ۵۰ تا ۵۵ درصد از نفت به شکل نفت کوره غنی از سولفیدها بازگردانده می شد. به دلیل وجود قوانین بسیار سهل گیرانه در مورد آلودگی، این محصول جانبی که در مقادیر بیش از حد وجود داشت، می توانست در نیروگاه های نفت کوره انل مورد استفاده قرار گیرد و در نتیجه انرژی هسته ای را از نظر اقتصادی غیرقابل توجیه کرد. در طول مدیریت آرنالدو ماریا آنجلینی بر Enel، سهم برق حاصل از نفت کوره در ایتالیا از ۲۳ درصد در سال 1963 ( افزایش یافت.) به ۵۹٪ از سال ۱۹۷۳ (). به دلیل این سیاست های انرژی، ایتالیا با وقوع بحران نفت در سال ۱۹۷۳ به شدت آسیب دید. آسیب پذیری سیستم انرژی ایتالیا، شرکت انل را بر آن داشت تا پروژه ای را برای کاهش وابستگی به
سوخت های فسیلی اجرا کند. از آنجایی که بخش انرژی برق آبی از قبل اشباع شده بود و فناوری های بهره برداری از انرژی باد و فتوولتائیک هنوز در مرحله آزمایشی بودند، تنها گزینه برای تنوع بخشی به انرژی ممکن، انرژی هسته ای بود. بنابراین، یک طرح بلندپروازانه پیشنهاد شد که ساخت ده نیروگاه هسته ای، هر کدام متشکل از دو راکتور یکسان را در عرض ده سال پیش بینی می کرد.هر کدام به ظرفیت ، زمانی که انرژی هسته ای نصب شده در آن زمان در مجموع بود. در سپتامبر ۱۹۷۵، این پروژه در طرح ملی انرژی گنجانده شد، اما محل های ساخت و نوع نیروگاه هایی که قرار بود ساخته شوند، در آن ذکر نشده بود. با توجه به گسترش پارک راکتور، ایتالیا در ساخت نیروگاه های غنی سازی اورانیوم در سایت هسته ای تریکاستین در فرانسه مشارکت کرد و اورانیوم غنی شده را پیش خرید کرد که متعاقباً با ضرر دوباره فروخته شد. تنها اقدام برای اجرای این طرح در سال ۱۹۷۶ انجام شد، زمانی که تصمیم به ساخت نیروگاه مونتالتو دی کاسترو با دو راکتور آب جوش (BWR) . برق خالص برای هر کدام. طرح کلی یک نیروگاه دوم نیز در ترینو، که اولین نیروگاه بر اساس «پروژه هسته ای یکپارچه» در آن زمان نوپا بود، با دو
راکتور آب تحت فشار (PWR) با ظرفیت ترسیم شد. توان الکتریکی خالص برای هر نفر. همه پرسی سال ۱۹۸۷. در دهه ۱۹۸۰، ایمنی نیروگاه های هسته ای به یک نگرانی فزاینده تبدیل شد. در پی حادثه تری مایل آیلند در سال ۱۹۷۹، شروع بهره برداری تجاری از نیروگاه کائورس به تعویق افتاد تا امکان ارتقاء سیستم های ایمنی فراهم شود. در سال ۱۹۷۸، نیروگاه سسا آورونکا به دلیل نقص در یکی از ژنراتورهای بخار ثانویه تعطیل شد. پس از زلزله ۱۹۸۰ ایرپینیا، کل منطقه کامپانیا تحت ارزیابی مجدد لرزه ای قرار گرفت. طبقه بندی لرزه ای جدید مناطقی که نیروگاه در آن قرار داشت، مقاوم سازی لرزه ای اساسی را ضروری ساخت. در سال ۱۹۸۲، با توجه به اینکه این مداخلات غیراقتصادی تشخیص داده شدند، نیروگاه برای همیشه "تعطیل" شد. فاجعه چرنوبیل در سال ۱۹۸۶ منجر به برگزاری سه همه پرسی ملی در مورد بخش هسته ای در ایتالیا در سال بعد شد. در این همه پرسی عمومی، تقریباً ۸۰٪ از رأی دهندگان به درخواست های مطرح شده توسط مروجان رأی مثبت دادند. این سه "همه پرسی" صراحتاً ساخت نیروگاه های جدید را ممنوع نکرد و تعطیلی نیروگاه های موجود یا در حال ساخت را نیز تحمیل نکرد، بلکه صرفاً «هزینه های ج
برانی» ناشی از مقامات محلی مستقر در مکان های مشخص شده برای ساخت نیروگاه های هسته ای جدید و همچنین قانونی را که به CIPE قدرت انتخاب مکان ها را در صورت عدم توافق با شهرداری های ذی نفع می داد، لغو کرد و مانع از مشارکت انل در ساخت نیروگاه های هسته ای در خارج از کشور شد. راکتورهای بازنشسته. یادداشت ها:
پیوستن به خانواده در بسیاری از کشورها دلیل شناخته شده ای برای مهاجرت است، زیرا حضور یک یا چند عضو خانواده در یک کشور خاص، به بقیه اعضای خانواده از هم جدا شده یا فقط اعضای خاصی از خانواده اجازه می دهد تا به آن کشور مهاجرت کنند. قوانین مربوط به پیوستن به خانواده تلاش می کنند بین حق زندگی مشترک خانواده و حق کشور برای کنترل مهاجرت تعادل برقرار کنند. نحوه ایجاد تعادل و اینکه کدام اعضای خانواده می توانند دوباره به هم بپیوندند، تا حد زیادی در هر کشور متفاوت است. یکی از زیرمجموعه های الحاق خانواده، مهاجرت از طریق ازدواج است که در آن یکی از زوج ها به کشور همسرش مهاجرت می کند. مهاجرت از طریق ازدواج ممکن است قبل از ازدواج انجام شود و سپس تحت دسته مهاجرت از راه ازدواج قرار گیرد، یا می تواند پس از ازدواج انجام شود و سپس تحت قوانین الحاق خانواده قرار گیرد. برخی از کشورها در صورتی که بتوانند رابطه صمیمی مداومی را که بیش از یک دوره زمانی خاص ادامه داشته است، اثبات کنند، به زوج های مجرد اجازه الحاق به خانواده را می دهند. در سال های اخیر، خبرهایی از سفرهای خطرناک چندین فرد زیر سن قانونی برای درخواست پناهندگی سیاسی و فراهم کردن
امکان پیوستن خانواده هایشان به آنها منتشر شده است. در برخی کشورها، متقاضیان باید حداقل ۱۸ سال سن داشته باشند و فقط می توانند با فرزندان تحت تکفل زیر ۱۶ سال یا شریک زندگی خود، و نه با والدین یا خواهر و برادر، دوباره به کشور خود ملحق شوند. اروپا. بخش عمده ای از مهاجران به اروپا از طریق قوانین مرتبط با پیوستن به خانواده این کار را انجام می دهند. بسیاری از کشورهای اروپایی در سال های اخیر قوانینی را تصویب کرده اند تا توانایی افراد برای انجام این کار را محدود کنند. دانمارک. در مورد ازدواج، قانون دانمارک ایجاب می کند که هر دو همسر حداقل ۲۳٫۵ سال داشته باشند. این قانون به عنوان قانون ۲۴ سال شناخته می شود. علاوه بر این، ارتباط زوجین با دانمارک باید قوی تر از کشور مبدأ باشد، در عمل همسر در دانمارک باید ۱۲ سال در آنجا اقامت داشته باشد.
کمال نبی زاده (زاده ۲۷ نوامبر ۱۹۵۷) بازرگان برجستهٔ افغان است که از سال ۱۹۹۱ فعالیت های تجاری خود را در زمینه های نفت و گاز، ساخت وساز، رسانه، بنیاد خیریه، محصولات کشاورزی و هتل داری در افغانستان، روسیه و کشورهای آسیای مرکزی آغاز کرده است. او به عنوان یکی از پیشگامان تجارت در پروژه معروف مسکو سیتی شناخته می شود و بنیاد نبی زاده را برای حمایت از نیازمندان افغانستان تأسیس کرده است. پیشینه. کمال نبی زاده در ۲۷ نوامبر ۱۹۵۷ در شهر مزار شریف، ولایت بلخ، افغانستان زاده شد. پدر او، غلام نبی خان، چهره ای مردمی در ولایت بلخ بود. نبی زاده تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در مزارشریف به پایان رساند و سپس وارد تخنیکم افغانستان شد، جایی که مدرک لیسانس و فوق لیسانس خود را کسب کرد. او برای ادامه تحصیل به مسکو رفت و مدرک دکتری خود را در رشته علوم سیاسی از MGIMO دریافت کرد. پیشینه تجاری. کمال نبی زاده از کودکی به فعالیت های تجاری علاقه مند بود و با گسترش تدریجی کسب وکار خود، شرکت های نبی زاده را به یکی از مجموعه های تجاری موفق در منطقه تبدیل کرد. این شرکت ها در حوزه های زیر فعالیت دارند: نبی زاده به عنوان اولین تاجر افغان در پر
وژه عظیم مسکو سیتی سرمایه گذاری کرد و صاحب املاک متعددی در افغانستان، مسکو و کشورهای آسیای مرکزی است. او همچنین برای مدتی به صورت افتخاری به عنوان مستشار در سفارت افغانستان در مسکو فعالیت داشته است. زندگی شخصی. کمال نبی زاده دارای چهار برادر و دو خواهر است. او در اوایل جوانی ازدواج کرد و حاصل این ازدواج سه پسر، یک دختر و چهار نواسه است. فرزندان او نیز تحصیلات عالی دارند و در کنار پدرشان در فعالیت های تجاری مشارکت می کنند. فعالیت های خیریه. نبی زاده با تأسیس بنیاد نبی زاده، به حمایت از اقشار کم درآمد و نیازمندان افغانستان پرداخته است. این بنیاد نقش مهمی در ارائه خدمات اجتماعی و کمک به توسعه جوامع محلی ایفا می کند.
مهاجرت بازگشتی به معنی تصمیم فردی یا خانوادگی یک مهاجر برای ترک کشور میزبان و بازگشت دائمی به کشور مبدا خود است. مباحث تحقیقاتی شامل فرآیند مهاجرت بازگشتی، انگیزه های بازگشت، تجربیاتی که افراد بازگشتی با آن مواجه می شوند و تأثیرات مهاجرت بازگشتی بر کشورهای میزبان و مبدا است. اعداد دقیق مشخص نیستند و محل بحث هستند، اما مارک وایمن نتیجه گرفته است که: «مجموع این اعداد بسیار زیاد است: حداقل یک سوم از ۵۲ میلیون اروپایی که بین سال های ۱۸۲۴ تا ۱۹۲۴ اروپا را ترک کردند، برای همیشه به سرزمین های خود بازگشتند.» «مهاجرت بازگشتی» را می توان در مقابل بازگشت به وطن قرار داد. بازگشت به وطن یعنی دولت میزبان گروه مشخصی از مهاجران را مجبور به بازگشت به کشور خود می کند. همچنین باید آن را از مهاجرت دایره ای که در آن مهاجران بارها و بارها بین کشورهای مبدا و مقصد سفر می کنند، مثلاً برای کاشت و برداشت محصولات کشاورزی در هر فصل، متمایز کرد.