Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رد فرهیخته، چه فلورانسی و چه غیر آن، وادار کرد، مگر اینکه سطح فرهنگ آنها بالا برود تا بتوانند آن را جذب کنند؛ بنابراین، راه حل نه در تلاش برای ترغیب مردم به پذیرش مدل فلورانسی یا هر مدل دیگری، بلکه در افزایش سطح عمومی آموزش کشور و اجازه دادن به روند انتخاب طبیعی برای طی کردن مسیر خود بود. این اساساً اتفاقی است که افتاده است، و در نتیجه، از زمان اتحاد، زبان به دلیل نفوذ روم در اداره دولت و رسانه ها، و شمال ایتالیا در زندگی اقتصادی ملت، کمتر و نه بیشتر، حال و هوای فلورانسی پیدا کرده است.
آکادمیا دلا کراسکا ( آکادمی برن » که عموماً به اختصار دلا کروسکا نامیده می شود، انجمنی مستقر در فلورانس از محققان زبان شناسی و لغت شناسی ایتالیایی است. این انجمن یکی از مهم ترین مؤسسات تحقیقاتی زبان ایتالیایی، و همچنین قدیمی ترین آکادمی زبان شناسی در جهان است. "آکادمیا" در سال ۱۵۸۳ در فلورانس تأسیس شد و از آن زمان تاکنون با تلاش هایش برای حفظ خلوص زبان ایتالیایی شناخته می شود. در زبان ایتالیایی به معنای "سبوس" است، به انتقال استعاره ای مبنی بر شباهت کار آن به غربال کردن کمک می کند، همان طور که نشان آن که غربالی را برای جداسازی کلمات و ساختارهای فاسد (همان طور که سبوس از گندم جدا می شود) نشان می دهد. شعار آکادمی "Il più bel fior ne coglie" ("او زیباترین گل را جمع می کند") است، جمله ای معروف از شاعر ایتالیایی پترارک. در سال ۱۶۱۲، "آکادمیا" اولین نسخه از فرهنگ لغت خود، "لغت آکادمی کروسکا" , را منتشر کرد که به عنوان الگویی برای آثار مشابه به زبان های فرانسوی، اسپانیایی، آلمانی و انگلیسی عمل کرده است. این آکادمی عضو فدراسیون اروپایی مؤسسات ملی زبان شناسی است. تاریخچه. ریشه ها. بنیانگذاران و حلقه ای مرکب از شاعران،
ادبا و حقوقدانان تشکیل می داد. اعضا معمولاً در مناسبت های شاد و مفرح گرد هم می آمدند که در طی آن گفتارهایی با سبکی شاد و بازیگوشانه که نه آغازی دارند و نه پایانی- از بر خوانده می شد. کروسکونی ها از طنز، هجو و کنایه استفاده می کردند تا خود را از فضل فروشی آکادمیا فیورنتینا، که توسط گراند دوک کوزیمو اول د مدیچی محافظت می شد، دور کنند و خود را در تضاد با سبک سختگیرانه و کلاسیک آن نهاد قرار دهند. این نبرد بدون به خطر انداختن نیت اصلی گروه، که معمولاً ادبی بود، انجام می شد و در قالب مباحث ادبی با کیفیت بالا شرح داده می شد. مخالفت بکاریا و وری. خلوص زبانی آکادمیا با مخالفت چزاره بکاریا و برادران وری (پیترو و الساندرو) مواجه شد، که از طریق مجله خود، "ایل کافه،" به طور سیستماتیک به کهنه گرایی های آکادمیا به عنوان کوته بینی حمله می کردند و آکادمیا را محکوم می کردند، در حالی که به کسانی مانند گالیله و نیوتن و حتی خود جهان وطنی فکری مدرن، به عنوان رقیب استناد می کردند. با این حال، از آنجایی که گالیله آثار علمی خود را به زبان ایتالیایی فلورانسی، به جای لاتین که برای آثار دانشگاهی آن زمان مرسوم بود، منتشر می کرد، همچنین
استدلال شده است که او به طور ضمنی از هدف آکادمیا حمایت می کرد. دوره باروک. فعالیت های آکادمی با فراز و نشیب هایی تا سال ۱۷۸۳ ادامه یافت، زمانی که پیترو لئوپولدو استعفا داد و به همراه چند تن دیگر از اعضای آکادمی، دومین آکادمی فیورنتینا را تأسیس کرد. با این حال، در سال ۱۸۰۸، سومین آکادمی فیورنتینا تأسیس شد و با فرمانی در ۱۹ ژانویه ۱۸۱۱ که توسط ناپلئون امضا شد، کروسکا با وضعیت خودمختاری، اساسنامه و اهداف قبلی خود دوباره تأسیس شد. در قرن بیستم، فرمان ۱۱ مارس ۱۹۲۳ ترکیب و هدف آن را تغییر داد. تدوین "واژگان"، که تاکنون وظیفهٔ کروسکا بود، از آن حذف و به یک انجمن خصوصی از محققان واگذار شد؛ کروسکا وظیفهٔ تدوین متون زبان شناسی را بر عهده گرفت. با این حال، در سال ۱۹۵۵، برونو میلیورینی و دیگران بحث بازگشت کار تهیهٔ "واژگان" به کروسکا را آغاز کردند. در سال های اخیر. در سال ۲۰۰۷، وب سایت ("leonardodigitale.com") که شامل ۳۰۰۰ نقاشی و نوشته از لئوناردو داوینچی بود، با کمک آکادمیا دلا کروسکا برای رمزگشایی برخی از دست نوشته های این مخترع راه اندازی شد. در اوت ۲۰۱۱، موجودیت آکادمیا زمانی به خطر افتاد که جولیو ترمونتی و سیلویو ب
رلوسکونی پیشنهادی برای ریشه کن کردن تمام نهادهای دولتی با کمتر از ۷۰ عضو ارائه دادند. در اوت ۲۰۱۵، وب سایت آکادمیا توسط هکری مرتبط با داعش هک شد. در فوریه ۲۰۱۶، آکادمیا درخواست یک پسر هشت ساله برای کلمه جدید ایتالیایی "petaloso" (پر از گلبرگ) را تأیید کرد. ترکیب. اعضا. اعضا شامل:
کریستیانه فیلانجری دی کاندیدا گونزاگا (؛ ۲۱ اوت ۱۹۷۸) بازیگر و مدل پیشین ایتالیایی است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "من با یک پلیس ازدواج کردم"، "جنایات"، "سیسی"، "مظنون" و "پدر ماتئو" اشاره نمود. زندگی نامه. اوایل زندگی. او در خانواده ای اشرافی با تباری کهن (خاندان فیلانجری دی کاندیدا گونزاگا، کُنت های ناپلی از تبار و ریشهٔ نرمان ها هستند) زاده شد و محل تولدش آلمان است. پدرش، آنتونیو، کاوشگر و نیکوکار بود که در کاخ خانوادگی شان در سن پوتیتو سانیتیکو، مجموعه ای از اشیای بومیان جنگل های آمازون و ماتو گروسو را گردآوری کرده بود. او همچنین از مدافعان سرسخت تأسیس پارک ملی ماتزه به شمار می رفت. مادرش، الیزابت فلکل، اهل بوهم و زادهٔ پراگ در سال ۱۹۳۸ است؛ شهری که ناچار شد آن را همراه با خانواده اش در طول جنگ جهانی دوم ترک کند. او نقاش برجستهٔ شمایل های روسی است. خواهرش، ایوون کارولینا، دوران کودکی خود را برای مدت طولانی در برزیل گذراند. کریستیانه مدتی کوتاه به عنوان راهنمای گردشگری فعالیت کرد و سپس به حرفهٔ مدلینگ روی آورد. کریستیانه فعالیت بازیگری اش را پس از شرکت در م
سابقهٔ دوشیزه شایستهٔ ایتالیا در سال ۱۹۹۷ آغاز شد؛ که در آنجا رتبهٔ سوم را به دست آورد. وی در سال ۱۹۹۸، اجرای یک برنامهٔ مُد را در شبکهٔ کابلی «استریم تی وی» بر عهده گرفت. در سال ۱۹۹۹ با فیلم "هنوز نمی دانیم" پا به دنیای سینما گذاشت و در آن نقش مارینا را ایفا کرد. همچنین در همان سال، چهرهٔ تبلیغاتی شرکت مخابراتی تلکام ایتالیا شد و افزون بر حضور در مواد تبلیغاتی، در چندین آگهی بازرگانی با روایتی پیوسته نیز ظاهر شد. دهه ۲۰۰۰. سپس در مجموعه های تلویزیونی مختلفی ایفای نقش کرد، از جمله "تیم" (۲۰۰۰)، "زنی برای رفاقت ۳" (۲۰۰۱)، "اما مگر سرایدار هیچ وقت اینجا نیست؟"، "دل های ربوده شده" و "پرلاسکا – یک قهرمان ایتالیایی" (۲۰۰۲)، "عاشقان و رازها" (۲۰۰۴) و "عاشقان و رازها ۲" (۲۰۰۵). در سال ۲۰۰۶ نقش لورنتسا پترای را در "رنگ های جوانی" به کارگردانی جانلوئیجی کالدرونه ایفا کرد؛ در سال ۲۰۰۷ بازیگر نقش اصلی مینی سریالی در شبکهٔ رای ۱ با عنوان "ما تنها هزار نفر بودیم" به کارگردانی استفانو رئالی بود که در آن نقش ایزابلا را بازی کرد. همچنین در همان سال، سریال "من با یک پلیس ازدواج کردم" را با کارگردانی کارمینه الیا بازی کرد؛ در
این سریال، همراه با فلاویو اینسینا نقش اصلی را بر عهده داشت و بازیگرانی چون جووانا رالی، باربارا بوشه و لوئیزا کورنا نیز در آن حضور داشتند. در پاییز ۲۰۰۸ از جمله بازیگران اصلی سریال "جنایت های سفید" بود. دهه ۲۰۱۰. در سال ۲۰۱۰ بار دیگر در سریال "من با یک پلیس ازدواج کردم ۲" نقش آفرینی کرد. در سال ۲۰۱۱ در "دبیرستانی ها ۳" نقش معلمی به نام استرادا را بازی کرد و در سال ۲۰۱۲ نقش جوزپینا گوارینو را در "ژنرال راهزنان" ایفا کرد. در سال ۲۰۱۴ نقش سوفیا را در فصل ششم "خانواده چزارونی" بازی کرد و در سال های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۷ از بازیگران اصلی دو فصل سریال "بهشت بانوان" بود. از سال ۲۰۲۱، نقش ایرنه پیرونتی را در سریال "مینا سپتامبر" در شبکهٔ رای۱ ایفا می کند و نقش فلوریانا، همسر سابق شخصیت اصلی سری اول "یک معلم" با بازی آلساندرو گاسمان را نیز بازی کرده است. زندگی شخصی. از سپتامبر ۲۰۱۰، کریستیانه فیلانجری با لوکا پرنازی، سازندهٔ اهل رم، ازدواج کرده است. در آوریل ۲۰۱۲ این زوج صاحب پسری به نام آلساندرو شدند.
دیوید اودوگو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلمان است که در حال حاضر برای میلان در پست مدافع بازی می کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال آلمان بازی کرده است.
چهار روز ناپل () فیلمی ایتالیایی ساخت سال ۱۹۶۲ به کارگردانی نانی لوی است که داستان آن در دوران قیام (۲۸ سپتامبر ۱۹۴۳ تا ۱ اکتبر ۱۹۴۳) که نام فیلم نیز از آن گرفته شده، روی می دهد. بازیگرانی چون رجینا بیانکی ، آلدو ژیفره ، لئا ماساری ، ژان سورل ، فرانکو اسپورتلی ، چارلز بلمونت ، جان ماریا ولونته و فرانک ولف در این فیلم بازی می کنند. این فیلم جایزه نقره ای بهترین کارگردانی را دریافت کرده است و نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی و بهترین فیلمنامه غیراقتباسی و جایزه بفتا برای بهترین فیلم بوده است. در سومین جشنواره بین المللی فیلم مسکو در سال ۱۹۶۳، این فیلم جایزه فیپرشی را دریافت کرد. طرح. پس از آتش بس میان ایتالیا و متفقین در جنگ جهانی دوم، نیروهای آلمانی ناپل را اشغال کردند و شروع به تیراندازی به مقاومت کنندگان، تخریب تأسیسات بندری و جمع آوری مردان جوان برای انتقال به آلمان به عنوان نیروی کار اجباری کردند. جمعیت شهر که از نزدیک بودن نیروهای متفقین و مصمم بودن آنها برای ایجاد اختلال در تبعیدها آگاه بودند، پس از اعدام عمومی یک ملوان ایتالیایی، علیه آلمانی ها شورش کردند. این امر باعث شورش خودجوش در میان ناپل
ی ها شد که با وجود سلاح ها و سازماندهی محدود خود، با پیشروی از ساحل سالرنو، نیروهای آلمانی را درست قبل از رسیدن نیروهای متفقین مجبور به عقب نشینی از شهر کردند. تولید. این فیلم در خیابان های ناپل، جایی که وقایع واقعاً اتفاق افتاده بود، فیلمبرداری شد. تهیه کنندگان فیلم با تأکید اظهار داشتند که «ستارگان» فیلم «مردم ناپل» هستند و به احترام آنها و کسانی که جان باختند، بازیگران حرفه ای موافقت کردند که نامشان را از تیتراژ فیلم حذف کنند. پذیرش. "فیلم «چهار روز ناپل»" بر اساس ۵ نقد، در وب سایت جمع آوری نقد و بررسی راتن تومیتوز، امتیاز تأیید ۸۰٪ و میانگین امتیاز ۷.۵ از ۱۰ را دارد.
ماریو ورچلینو (; – ) ژنرال نیروی زمینی ایتالیا بود که در جنگ عثمانی و ایتالیا، جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم حضور داشت. زندگی نامه. ورچلینو در سال ۱۸۷۹ در آسته زاده شد و فعالیت نظامی خود را به عنوان ستوان دوم توپخانه در سال ۱۸۹۸ آغاز کرد. پس از تحصیل در مدرسه جنگ ارتش سلطنتی ایتالیا، به ستاد کل منتقل شد و در طول جنگ ایتالیا و ترکیه در لیبی جنگید. سپس در جنگ جهانی اول به عنوان فرمانده هنگ اول توپخانه کوهستانی شرکت کرد. از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۱ فرماندهی اس آی ام، از سال ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۴ فرماندهی سپاه توپخانه ارتش آلساندریا را بر عهده داشت، در سال ۱۹۳۴ فرمانده لشکر ۱ پیاده سوپرگا شد و در سال بعد فرماندهی مدرسه جنگ و سپاه ارتش تورین را به دست گرفت که به مدت پنج سال این سمت را بر عهده داشت. در سال ۱۹۴۰ فرمانده ارتش پو شد که تا زمان ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم در ۱۰ ژوئن، همچنان فرماندهی آن را بر عهده داشت. ارتش در طول حمله کوتاه علیه فرانسه در حالت ذخیره نگه داشته شد؛ در این دوره، ورچلینو نقشه تی۱ را برای حمله به تیچینو تدوین کرد، که با این حال هرگز به اجرا در نیامد. در نوامبر ۱۹۴۰، او به عنوان فرمانده ارتش نهم منصوب شد
که در آلبانی مستقر شد و در جنگ یونان و ایتالیا شرکت داشت. او در فوریه ۱۹۴۱، زمانی که دستیار پادشاه ویکتور امانوئل سوم شد، فرماندهی ارتش را ترک کرد. در آوریل ۱۹۴۱، فرماندهی ارتش چهارم، مستقر در شمال غربی ایتالیا در مرز با فرانسه، به او واگذار شد. در نوامبر ۱۹۴۲، ارتش چهارم در طول عملیات آنتون، جنوب فرانسه را اشغال کرد. پس از آن، وظایف اشغال در این منطقه به آن محول شد. نیروهای ایتالیایی به ندرت توسط مقاومت فرانسه مورد آزار و اذیت قرار می گرفتند و ورچلینو از همکاری با نازی ها در جمع آوری یهودیان ساکن در منطقه اشغالی فرانسه تحت کنترل آنها خودداری کرد و مانع از اخراج یهودیان در منطقه اشغالی ایتالیا شد که به پناهگاهی امن برای ده ها هزار یهودی فراری از منطقه آلمان تبدیل شد. یواخیم فون ریبنتروپ، وزیر امور خارجه آلمان، به موسولینی شکایت کرد که "محافل نظامی ایتالیا درک درستی از مسئله یهودیان ندارند. در اواخر تابستان ۱۹۴۳، به دلیل وخامت اوضاع در ایتالیا، تصمیمی مبنی بر بازگرداندن ارتش چهارم و تحویل منطقه اشغالی در فرانسه به آلمانی ها گرفته شد. خروج از فرانسه در حال انجام بود که آتش بس کاسیبیل در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ اعلام شد
و نیروهای آلمانی عملیات آخسه را آغاز کردند. ارتش چهارم که بین فرانسه، پیدمونت و لیگوریا پراکنده شده بود، توسط نیروهای متحد فیلد مارشال های گرد فون روندشتت از پرووانس و اروین رومل از ایتالیا مورد حمله قرار گرفت و به تدریج بین ۹ تا ۱۱ سپتامبر از هم پاشید. نیروهای ایتالیایی بخشی از تونل فرژو را منفجر کردند و در نیس، گرنوبل، چمبری، منتون و مونت سنیس مقاومت کردند، اما شکست خوردند. بخشی از سربازان پراکنده شدند و سعی کردند به خانه های خود برسند، برخی دیگر تصمیم گرفتند به آلمانی ها بپیوندند، در حالی که گروه های قابل توجهی تصمیم گرفتند با اشغال مخالفت کنند و به کوهستان رفتند، جایی که به گروه های غیرنظامی ضد فاشیست پیوستند و بدین ترتیب اولین گروه های پارتیزانی را در پیدمونت تشکیل دادند. در ۱۲ سپتامبر، ژنرال ورچلینو رسماً ارتش خود را منحل کرد، در حالی که ژنرال رافائلو اوپرتی، مسئول فرماندهی ارتش، گنجینه ارتش را که بخشی از آن بعداً برای تأمین مالی مقاومت استفاده شد، تأمین کرد. در همان روز، ورچلینو به همراه کارکنانش توسط آلمانی ها دستگیر و ابتدا در تولون و سپس در آلمان زندانی شد و تا پایان جنگ در آنجا زندانی بود. او در سا
ل ۱۹۴۵ آزاد شد و در همان سال ارتش را ترک کرد. او در ۱۱ ژوئیه ۱۹۶۱ در خانه اش در سانرمو به دلیل نارسایی قلبی درگذشت.
ایکی فرناندز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است که در حال حاضر برای بایر لورکوزن در پست هافبک بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به بوکا جونیورز القادسیه عربستان سعودی و اتلتیکو تیگره اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال و زیر ۲۳ سال آرژانتین بازی کرده است.
ارتش نهم ایتالیا () یک ارتش میدانی ارتش سلطنتی ایتالیا در جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم بود. در طول جنگ جهانی اول پس از نبرد کاپورتو در نوامبر ۱۹۱۷، ارتش ایتالیا توسط آرماندو دیاز به طور کامل سازماندهی مجدد شد. ارتش نهم جدید ایتالیا تحت فرماندهی پائولو مورونه تشکیل شد. این ارتش از دو سپاه پیاده، یک سپاه سواره نظام، لشکر ۶ چکسلواکی تشکیل می شد و به عنوان نیروی ذخیره در نبردهای موفقیت آمیز رودخانه پیاوه (ژوئن ۱۹۱۸) و ویتوریو ونتو (اکتبر-نوامبر ۱۹۱۸) شرکت کرد. ارتش نهم ایتالیا در جنگ جهانی دوم در حمله نافرجام ایتالیا به یونان در سال ۱۹۴۰ و حمله به یوگسلاوی در سال ۱۹۴۱ شرکت داشت. سپس تا زمان تسلیم ایتالیا در سال ۱۹۴۳، به پادگان ایتالیایی سرزمین های اشغالی یا ضمیمه شده پادشاهی آلبانی و فرمانداری مونته نگرو ایتالیا منتقل شد. تاریخچه. فرماندهی ارتش نهم در ۱ ژوئن ۱۹۱۸ در مونتانیانا در استان پادوا به عنوان تغییر شکل فرماندهی ارتش پنجم تأسیس شد. ارتش نهم، تحت فرماندهی سپهبد پائولو مورون، مستقیماً در عملیات ها شرکت نمی کرد، اما همیشه به عنوان نیروی ذخیره در اختیار فرماندهی عالی خدمت می کرد. در نهایت، در ۱۵ فوریه ۱۹۱۹، ف
رماندهی ارتش نهم به فرماندهی ارتش هشتم تبدیل شد، در ۱ اوت به فرماندهی نیروهای سلطنتی ونیز جولیا تبدیل شد و در ۳۱ دسامبر ۱۹۱۹ منحل گردید. جنگ جهانی دوم. ارتش نهم در ۹ نوامبر ۱۹۴۰ در پوگرادتس، آلبانی، به عنوان تغییر شکل فرماندهی ارتش پو با ادغام سپاه بیست و ششم ارتش، که از قبل در منطقه بالایی دوولی بود، و سپاه سوم ارتش که از ایتالیا می آمد، بازسازی شد. این دو واحد برای محافظت از دشت کورچیانو، در بخش شمالی مرز یونان و آلبانی، بین دریاچه پرسپا و ارسکه، استقرار دفاعی به عهده گرفتند. برخی از واحدهای سپاه سوم ارتش در ساحل غربی دریاچه اوهرید و شمال آن، با وظیفه محافظت از مرز آلبانی و یوگسلاوی، مستقر شدند. در روزهای اول نوامبر، یونانی ها به منتهی الیه شمالی بخش ارتش نهم حمله کردند، جایی که اگرچه آنها موفق به شکستن خط در نزدیکی بیلیشت، در دریاچه پرسپا، شدند، اما توسط نیروهای ایتالیایی مهار شدند. در سیزدهم همان ماه، حملات مکرر جدیدی توسط ارتش یونان با شدت خاصی در امتداد کل جبهه ارتش نهم انجام شد. نفوذ ارتش یونان در جناحین توده کوه مورووا، واقع در مرکز استقرار، و در ارسکه، پیوندی با ارتش یازدهم، واحدهای ایتالیایی را مجبو
ر به ترک دشت کورچه و عقب نشینی به خط عقب تر کرد. در ۲۴ نوامبر، حمله ای خشونت آمیز از سوی ارتش یونان، به سمت دریاچه اوهرید، به یونانی ها اجازه داد تا پس از یک نبرد چهار روزه، شهر پوگرادک را تصرف کنند. در ۸ دسامبر، نیروهای ارتش نهم، نواری بین سواحل غربی دریاچه اوهرید و توده توموری را اشغال کردند و تلاش های یونان در امتداد دره دوولی و دره توموریزا برای گشودن مسیری به الباسان بی فایده بود. پس از کاهش فعالیت زمستانی، نبردها در مارس ۱۹۴۱، به ویژه از ۴ تا ۱۸ مارس، با از دست دادن و بازپس گیری بسیاری از مواضع، با قدرت از سر گرفته شد. از ۳۰ مارس، ارتش نهم وظیفه دفاع از مرز آلبانی و یوگسلاوی را در بخشی که از دشت اسکاتاری محافظت می کرد، بر عهده گرفت. پس از آغاز خصومت ها علیه یوگسلاوی، واحدهای ارتش نهم در خط مرزی مستقر شدند و در ۱۰ آوریل، پیشروی خود را به داخل خاک یوگسلاوی، در امتداد دو محور نفوذ، یکی به سمت دیبر و دیگری به سمت استروگا، آغاز کردند و در ۱۲ آوریل این دو مکان را اشغال کردند. پس از درخواست آتش بس توسط یوگسلاوی در ۱۸ آوریل، واحدهایی که در عملیات شرکت کرده بودند، درگیر فعالیت های تجسسی و پادگانی شدند. واحدهای ا
رتش نهم که در جبهه یونان-آلبانی درگیر بودند، در ۱۳ آوریل به حمله پرداختند و پس از نبردهای مکرر، در ۱۵ آوریل کورچا را اشغال کردند. از ۱۶ آوریل، کل جبهه به سمت شرق متمرکز شد و ارتش نهم در ۱۷ آوریل دوباره ارسکه را اشغال کرد و از منطقه دریاچه های پیندوس به مرز یونان-آلبانی رسید. در اول ژوئیه ۱۹۴۱، ارتش نهم، با وظایف و کارکردهای گسترده ترش، نام خود را به فرماندهی عالی نیروهای مسلح آلبانی تغییر داد و سپاه های سوم و بیست و ششم ارتش را به ارتش یازدهم واگذار کرد و در عوض سپاه های چهارم و چهاردهم ارتش را دریافت نمود. پس از این تحول، مسئولیت دفاع از خاک آلبانی، جنوب دالماتیا، تا رودخانه های نرتوا، کوزوو و دیبرانو را بر عهده گرفت. در اول دسامبر، سپاه چهاردهم از ارتش نهم جدا شد و خودمختار شد و به پادگان مونته نگرو واگذار گردید. در ازای سپاه چهاردهم، ارتش نهم سپاه بیست و پنجم را دریافت کرد و همچنین صلاحیت نیروهای مستقر در جزایر ایونی کورفو، سانتا مائورا، کفالونیا و زاکینتوس را نیز بر عهده گرفت. از فوریه ۱۹۴۲، کنترل جزایر ایونی به ارتش یازدهم منتقل شد. در طول سال ۱۹۴۲، فرماندهی عالی نیروهای مسلح آلبانی به هماهنگی دفاع ارضی
و ساحلی آلبانی ادامه داد. در ۱ ژوئن ۱۹۴۳، فرماندهی عالی نیروهای مسلح آلبانی، عنوان ارتش نهم را از سر گرفت و واحدهای آن تا سپتامبر وظایف دفاعی و پادگانی خود را انجام دادند. در ۱۹ سپتامبر ۱۹۴۳، پس از وقایع ناشی از آتش بس، فرماندهی ارتش نهم منحل شد.
ارتش چهارم ایتالیا () ارتش میدانی ارتش سلطنتی ایتالیا در جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم بود. در طول جنگ جهانی اول، ارتش چهارم بین فلات آسیاگو و کوه های آلپ کارنیک مستقر بود. در طول فاجعه کاپورتو، این ارتش مجبور به عقب نشینی به توده کوه گراپا شد، جایی که در نبرد دفاعی کوه گراپا پیروز شد. سپس در نبرد موفقیت آمیز رودخانه پیاوه (ژوئن ۱۹۱۸) و نبرد ویتوریو ونتو (اکتبر-نوامبر ۱۹۱۸) شرکت کرد. در آغاز جنگ جهانی دوم، ارتش چهارم یکی از سه ارتشی بود که گروه ارتش غرب را به فرماندهی شاهزاده ژنرال اومبرتو دی ساوویا تشکیل می داد. ارتش چهارم به همراه ارتش اول ایتالیا و ارتش هفتم ایتالیا (که در حالت ذخیره نگه داشته شده بود)، در طول حمله ایتالیا به فرانسه به نیروهای فرانسوی حمله کرد. پس از آتش بس فرانسه-ایتالیا، ارتش چهارم منطقه کوچکی از فرانسه را اشغال کرد که در نوامبر ۱۹۴۲ گسترش یافت، زمانی که در جریان پرونده آنتون، ایتالیایی ها تمام جنوب شرقی فرانسه و کرس را اشغال کردند. پس از آتش بس کاسیبیل در سپتامبر ۱۹۴۳، ارتش چهارم تسلیم آلمانی ها شد. تاریخچه. ارتش چهارم از فرماندهی ارتش تعیین شده در بولونیا مشتق شده بود که در اکتبر ۱۹۱۴
به فرماندهی ارتش چهارم تبدیل شد. هنگامی که پادشاهی ایتالیا در ۲۴ مه ۱۹۱۵ وارد جنگ شد، ارتش چهارم، تحت فرماندهی سپهبد لوئیجی ناوا و با مقر در ویتوریو ونتو، سپاه اول ارتش به فرماندهی سپهبد اوتاویو راگنی، سپاه نهم ارتش به فرماندهی ژنرال پیترو مارینی و فرماندهی منطقه کارنیا به فرماندهی سپهبد کلمنته لِکیو را تحت فرماندهی خود داشت. رئیس ستاد ارتش سرلشکر اورسته باندینی بود. این واحد بزرگ نیروهای خود را از گذرگاه سردا تا مونته پرالبا (منبع پیاوه) در جبهه ای به طول تقریبی ۷۵ کیلومتر مستقر کرد و طبق نیات ژنرال لوئیجی کادورنا، فرمانده عالی ارتش سلطنتی، قرار بود به حمله عمومی با تصرف قلعه های سکستن، لندرو و والپارولا با عملیاتی با ویژگی و قدرت مشخص، آغاز کند. اولین هدف این عملیات، تصرف تقاطع توبلاخ در سمت راست و تپه های اطراف رشته کوه سلا در سمت چپ بود. ارتش چهارم نتوانست انتظارات را برآورده کند و ژنرال ناوا خود را به عنوان محتاط ترین فرمانده ارتش ایتالیا معرفی کرد. در پایان ژوئن ۱۹۱۵، ناوا درخواست برکناری ژنرال پیترو مارینی، فرمانده سپاه نهم ارتش، را به دلیل اشغال بی احتیاط زین اسب ساسو دی استریا، کرد. کادورنا که از احت
رامی که تقریباً به اتفاق آرا برای ناوا قائل بودند، برخوردار نبود، این درخواست را پذیرفت، اما در ۲۵ سپتامبر همان سال، ناوا را نیز برکنار کرد و او را با سپهبد ماریو نیکولیس دی روبیلانت جایگزین کرد. دلیل رسمی این بود که: در پانزده روز اول عملیات، او به سرعت و با انرژی عمل نکرده بود، از برتری نیروهای خود سوءاستفاده کرده بود و فرماندهی را با قاطعیت ناکافی انجام داده بود. ارتش چهارم در نبرد مونته پیانا، یک سری طولانی و خونین از نبردهای کوهستانی که در قله مونته پیانا، یکی از خونین ترین و ایستاترین صحنه های کل جنگ، بخشی از رشته کوه سستو دولومیت، رخ داد، شرکت کرد، جایی که بین سال های ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۷ برخی از خشونت آمیزترین درگیری ها بین سربازان ایتالیایی و اتریش-مجارستانی رخ داد که به مدت دو سال در قله مسطح این کوه جنگیدند. پس از شکست در کاپورتو، ارتش چهارم توسط ژنرال کادورنا دستور عقب نشینی در نزدیکی مونته گراپا را دریافت کرد، اما نیکولیس دی روبیلانت، که شاید وخامت اوضاع را درک نکرده بود، دستور عقب نشینی را با تأخیر صادر کرد که منجر به اسارت تقریباً ۱۱۵۰۰ نفر شد که در دام نیروهای اتو فون بیلو گرفتار شده بودند. با این حال
، نیکولیس دی روبیلانت اندکی پس از آن با پیروزی در نبرد اول پیاوه به این خطای فاحش پاسخ داد. در فوریه ۱۹۱۸، نیکولیس دی روبیلانت فرماندهی ارتش چهارم را ترک کرد تا فرماندهی ارتش پنجم را به سپهبد گائتانو جیاردینو، فرمانده ارتش، بسپارد. جیاردینو نگران افزایش استحکامات رشته کوه گراپا بود که آخرین مانع طبیعی بین جبهه و دشت ونتو محسوب می شد. او همچنین به بهبود ارتباطات و مهم تر از همه، شرایط زندگی سربازانی که از این موقعیت دفاع می کردند، چه در سنگرها و چه در زمان استراحت، توجه داشت. علاوه بر این، در زمینه به کارگیری تاکتیکی سربازان، او به نوآوری در روش های نبرد و معرفی واحدهای تهاجمی و آتش ضد آماده سازی توپخانه به دکترین تاکتیکی ارتش خود می پرداخت. این آموزش نیروها با استفاده از دستورالعمل های تاکتیکی مدرن تر در طول نبرد انقلاب زمستانی مفید واقع شد، زمانی که جبهه، پس از یک بی نظمی اولیه، با استفاده از واحد تهاجمی نهم به فرماندهی سرگرد جیووانی مسه و توپخانه ترکیبی ارتش های چهارم و ششم دوباره برقرار شد. در طول نبرد ویتوریو ونتو، ارتش گراپا، که شامل سپاه نهم به فرماندهی سپهبد امیلیو د بونو و سپاه ششم به فرماندهی سپهبد ا
ستفانو لومباردی بود، در عملیاتی که از ۲۴ تا ۲۹ اکتبر ۱۹۱۸ رخ داد، جنگید و ۲۵۰۰۰ نفر را از دست داد. در ۱۸ ژوئیه ۱۹۱۹، ارتش گراپا منحل شد. جنگ جهانی دوم. در ژوئن ۱۹۳۸، فرماندهی ارتش چهارم در رم تأسیس شد که در اوت ۱۹۳۹ به فرماندهی ارتش چهارم تبدیل شد. در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، روزی که پادشاهی ایتالیا وارد جنگ جهانی دوم شد، ارتش چهارم، بخشی از گروه ارتش غرب، در امتداد مرز فرانسه، به همراه سپاه اول ارتش، سپاه چهارم ارتش و سپاه آلپاین مستقر شد. این ارتش بخش شمالی ارتش اول، بین مونته روزا و مونویزو را کنترل می کرد. این ارتش نقش حاشیه ای در نبرد علیه فرانسه داشت و فعالیت آن از ۱۰ تا ۲۰ ژوئن به اقدامات پراکنده برای تصرف گذرگاه های مرزی و نقاط مورد توجه تاکتیکی در دره های آرک و ایزر محدود شد، زیرا آب و هوای نامساعد در محیط کوهستانی مرتفع، مانع از عملیات در مقیاس بزرگتر می شد. در ۲۰ ژوئن، حرکت برای نفوذ به خاک دشمن آغاز شد و دستاوردهای ارضی حاصل شد، به ویژه در بخش مونت سنیس-باردونکیا با اشغال روکا دی شاردونه و شهر فورنو، و در بخش مونتژنور، با تصرف تپه های شمال شهر. آتش بس ۲۵ ژوئن، ارتش چهارم را در مواضعی که به آن رسیده بود، متوق
ف کرد. در پایان عملیات جنگی علیه فرانسه، واحدهای ارتش چهارم تا ۱۱ نوامبر ۱۹۴۲ در پادگان های پیمونت و لیگوریا باقی ماندند و منتظر عملیات بیشتر بودند. در این تاریخ، با پیش بینی فرود احتمالی دشمن در امتداد سواحل جنوبی فرانسه، ارتش چهارم برای استقرار در منطقه دوفینه، پرووانس و ساووی وارد خاک فرانسه شد و سپاه اول، سپاه پانزدهم و سپاه بیست و دوم را بین گرنوبل، مارسی و نیس مستقر کرد و به دفاع ضد پیاده شدن و فعالیت پادگانی در جنوب فرانسه تا ۸ سپتامبر ادامه داد و در ۹ سپتامبر ۱۹۴۳، در نتیجه وقایع پس از آتش بس کاسیبیل و انحلال آن در کارالیو، در استان کونئو، در ۱۲ سپتامبر ۱۹۴۳، تمام فعالیت ها را متوقف کرد.
صادق صادق پور (زادهٔ ۲۴ بهمن ۱۳۶۷ اهل رحیم آباد شهرستان رودسر) متولد شهرستان رامسر ، دارای دکترای تخصصی شهرسازی است. وی سابقاً شهردار شهرهای رحیم آباد و لنگرود بود و در تاریخ ۹ تیر ۱۴۰۴ با رأی اکثریت اعضای شورای اسلامی شهر بندر انزلی به عنوان شهردار این شهر برگزیده شد. مراسم تودیع و معارفه وی در ۲۵ مرداد ۱۴۰۴ برگزار شد. زندگی نامه. صادق پور پس از تحصیل تا مقطع دکتری در رشته شهرسازی، در مسئولیت های متعددی فعالیت کرد.وی مدتی شهردار رحیم آباد و شهردار لنگرود بود و سپس با رأی شورای اسلامی بندر انزلی به عنوان شهردار این شهر انتخاب شد. تدریس در دانشگاه و کسب عنوانین قهرمانی در رشته های رزمی نیز از جمله فعالیت های اجتماعی وی به حساب می آید. همچنین عضو سازمان نظام مهندسی ساختمان و دارای پروانه اشتغال نظام مهندسی به عنوان مهندس ناظر و مجری ساختمان است .
آنتونیو فرانچسکو گراتزینی یا آنتونفرانچسکو گراتزینی (۲۲ مارس ۱۵۰۳) ۱۸ فوریه ۱۵۸۴) نویسنده ایتالیایی دوره رنسانس بود. زندگی نامه. او در فلورانس یا در استاگیا سنسه به دنیا آمد (او دربارهٔ خود نوشت: ') از یک خانواده خوب، اما هیچ سابقه ای از تربیت و تحصیلات او وجود ندارد. او احتمالاً در جوانی به عنوان عطار شروع به کار کرد؛ و صاحب داروخانه معروف آن زمان، فارماسیا دل مورو، در نزدیکی کلیسای جامع بود. در سال ۱۵۴۰ او از بنیانگذاران آکادمی امیدی بود که به زودی به آکادمی فیورنتینا تغییر نام داد. او بعداً نقش مهمی در تأسیس آکادمی معروف تر کروسکا داشت، که "واژگان" کلمات او را که به عنوان خالص ترین زبان ایتالیایی پذیرفته شده بود، منتشر کرد. در هر دو انجمن، او با نام ایل لاسکا یا لئوکیسکوس شناخته می شد، نام مستعاری که هنوز هم اغلب جایگزین نام او می شود. گراتزینی دمدمی مزاج بود و در نتیجه زندگی اش با نزاع های ادبی مختلف، شور و نشاط می یافت یا مختل می شد. برادران امیدی اش او را برای مدتی اخراج کردند، به دلیل انتقاد بی رحمانه اش از آرامی ها، گروهی از دانشگاهیان به رهبری جیامباتیستا جلی که معتقد بودند زبان فلورانس از عبری، آرام