Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ل ضعف سلامتی پدرش، خانواده در سال ۱۸۱۷ به لیون نقل مکان کرد، جایی که سسیل به دنیا آمد. یک سال بعد، خانواده به فرانکفورت بازگشتند. پدرش در سال ۱۸۱۹ بر اثر سل درگذشت. از آن زمان، بیوه ی بیست و دو ساله اش با چهار فرزند خود در خانه ی خانواده ی سوچای در «آلته ماینتسر گاسه» در نزدیکی «» اقامت گزید. مندلسون بارتولدی در سال ۱۸۳۶ در فرانکفورت با سسیل ژانرنو آشنا شد، زمانی که او به نمایندگی از بیمار، رهبری گروه کر سِسیلین را بر عهده داشت. این زوج در ۹ سپتامبر ۱۸۳۶ در خانه ی ژانرنوها نامزد کردند. مراسم ازدواج در ۲۸ مارس ۱۸۳۷ در کلیسای اصلاح دین فرانسوی برگزار شد. فلیکس مندلسون بارتولدی ارتباط نزدیکی با خانواده ی همسرش برقرار کرد. این زوج در مجموع پنج فرزند داشتند که همگی در لایپزیگ، محل اصلی فعالیت فلیکس مندلسون، به دنیا آمدند: مرگ. پس از مرگ همسرش در سال ۱۸۴۷، سسیل بیمار شد. او با پنج فرزند خود به برلین و نزد خویشاوندان همسرش نقل مکان کرد. سسیل مندلسون بارتولدی در ۲۵ سپتامبر ۱۸۵۳ در حین اقامت در فرانکفورت درگذشت. او در آرامگاه خانوادگی ژانرنو و سوچای در قبرستان اصلی (Hauptfriedhof) به خاک سپرده شد. صلیب قبر او در پشت،
کتیبه ی فرانسوی زیر را دارد: «Elle n’est pas ici; pourquoi chercher parmi les morts ceux, qui sont vivants» (او اینجا نیست؛ چرا زندگان را در میان مردگان می جویید؟). این جمله اقتباسی از کلام کتاب مقدس درباره ی عیسی مسیح برخاسته از مردگان، در انجیل لوقا ۲۴:۵ است که اکنون به سسیل اشاره دارد: «او اینجا نیست. چرا زندگان را در میان مردگان می جویید؟» از آن پس، پسرانش در خانه ی باجناق سسیل، یعنی پاول مندلسون بارتولدیِ بانکدار، زندگی کردند و دخترانش در خانه ی مادر سسیل در فرانکفورت بزرگ شدند. در سال ۲۰۰۴، انجمن مندلسون فرانکفورت اقدام به بازسازی قبر فرسوده ی سسیل مندلسون کرد. در مراسم تحویل رسمی این قبر بازسازی شده در ۲۲ مه ۲۰۰۵، قطعات موسیقی همسرش اجرا شد. یادکرد. گزارش های معاصر به طور ویژه بر ظرافت و زیبایی او تأکید می کنند. ، خواهرزاده ی او، وی را چنین توصیف کرده است: «او فوق العاده باهوش نبود، عمیقاً تحصیل کرده نبود، بسیار بااستعداد نبود، اما معاشرت با او به قدری آرامش بخش و شاداب کننده بود که گویی هوای پاک آسمان یا آب چشمه ای تازه است». همچنین ادوارد دِورییِنْت در خاطرات خود که ۲۰ سال پس از مرگ او منتشر شد، وی ر
ا چنین توصیف می کند: «سسیل یکی از آن زنانی با ظاهر دلپذیر بود که حس آرام و کودکانه و صرفاً نزدیکی با او باید برای هر مردی آرامش بخش و تسلی دهنده می بود. قامتی باریک، با ویژگی های چهره ای که زیبایی چشمگیری داشتند...» سسیل به عنوان یک طراح و نقاش ماهر نیز شناخته می شد. مادر ماکس وبر دختر خاله ی سسیل بود.
لولائیسم ( ) یک ایدئولوژی سیاسی است که نشان دهنده و توصیف کننده ی اتحاد بخش هایی از جامعه ی برزیل است که با جنبش های اجتماعی و حزب کارگران اختلاف داشته و از نیروهای سیاسی به رهبری رئیس جمهور لوئیز ایناسیو لولا دا سیلوا حمایت می کنند. همچنین بدلیل اصلاح طلبی کنترل شده و تغییر ساختاری محدود با تمرکز بر فقیرترین بخش های جامعه مورد توجه قرار گرفته است. لولائیسم ضمن دفاع از سوسیالیسم ، رویکردی « لیبرال اجتماعی » را دنبال می کند که به تدریج شکاف بین ثروتمندان و فقرا را به شیوه ای متعادل و بازارمحور حل می کند. این تعادل به دولت برزیل اجازه داد تا به تدریج تغییرات قابل توجهی در سیاست های داخلی و خارجی خود ایجاد کند. در جنبش لولائیسم، عدم رویارویی و دخالت مستقیم "شرط لازم" برای توسعه است. لولائیسم بخشی از موج چپ آمریکای لاتین است که به عنوان سوسیالیسم قرن بیست و یکم شناخته می شود. پیوند به بیرون. https://en.wikipedia.org/wiki/Lulism منابع.
جفت عظیم مرمری «رام کنندگان اسب» - که اغلب با نام های کاستور و پولوکس شناخته می شوند - از دوران باستان در نزدیکی محل حمام های کنستانتین در تپه کوئیرینال، رم، قرار داشته اند. مأموران ناپلئون می خواستند آنها را در میان غنایم کلاسیکی که پس از پیمان تولنتینو در سال ۱۷۹۷ از رم خارج شدند، قرار دهند، اما آنها برای دفن شدن یا جابجایی خیلی دور، بسیار بزرگ بودند. آنها کپی های رومی قرن چهارم از نسخه های اصلی یونانی هستند. آنها به کوئیرینال نام قرون وسطایی معادل (مونت کاوالو، کوه اسب) دادند. که تا قرن نوزدهم نیز پابرجا بود. زمختی آنها مورد توجه قرار گرفته، در حالی که قدرت - به ویژه قدرت اسب ها - مورد تحسین قرار گرفته است. غول های کوئیرینال، نمایندگان اصلی این مضمون قدرت سلطه گر هستند که از قرن هفدهم، از مارلی لو روآ گرفته تا سن پترزبورگ، مورد توجه اربابان قدرتمند بوده است. این مجسمه های عظیم در کتاب راهنمای قرون وسطایی برای زائران، میرابیلیا اوربیس روما، ذکر شده اند. پایه های ویران شدهٔ آنها هنوز کتیبه هایی با عنوان را بر خود داشتند، اسناد امیدوارکننده ای که باید مربوط به اواخر دوران باستان باشند (هسکل و پنی ۱۹۸۱، ص ۱۳۶)
. میرابیلیا با اطمینان گزارش داد که اینها «نام دو پیشگو بودند که در زمان تیبریوس، برهنه، به روم رسیده بودند تا «حقیقت محض» را بگویند که شاهزادگان جهان مانند اسب هایی هستند که هنوز توسط یک پادشاه واقعی سوار نشده اند.» بین سال های ۱۵۸۹ و ۱۵۹۱، سیکتوس پنجم آنها را بازسازی کرد و بر روی پایه های جدیدی در کنار یک فواره قرار داد، که یک پیروزی مهندسی دیگر برای دومنیکو فونتانا بود، کسی که ابلیسک را در میدان سن پیترو جابجا و دوباره نصب کرده بود. در سال های ۱۷۸۳–۱۷۸۶، آنها با زاویه ای دوباره نصب شدند و یک ابلیسک که اخیراً در مقبره آگوستوس پیدا شده بود، بین آنها دوباره نصب شد. (حوضچه گرانیتی فعلی که برای آب دادن به گاوها در میدان رومی استفاده می شد، در سال ۱۸۱۸ بین آنها قرار گرفت) تفسیری از موضوع آنها به عنوان اسکندر و بوسفالوس در سال ۱۵۵۸ توسط اونوفریو پانوینیو پیشنهاد شد، که اظهار داشت کنستانتین آنها را از اسکندریه برده است، جایی که آنها به افسانه آشنای بنیانگذار شهر اشاره می کردند. این به یک جایگزین محبوب برای شناسایی آنها به عنوان دیوسکوری تبدیل شد. طبق داستانی که مدت ها توسط راهنماهای محبوب تکرار می شد، آنها توسط فی
دیاس و پراکسیتلس که برای شهرت رقابت می کردند، ایجاد شدند، با وجود اینکه این دو نفر مدت ها قبل از اسکندر بودند. آثار دیگر. حدود سال ۱۵۶۰، جفت دوم از مجسمه های مرمرین عظیم الجثه که به همراه اسب ها بودند، از زیر خاک بیرون کشیده شده و در دو طرف ورودی کامپیدوگلیو نصب شدند. شهرت رام کنندگان اسب، آنها را برای موقعیت های دیگری که در آنها تسلط طبیعت والا بر طبیعت پست از نظر شمایل نگاری مطلوب بود، توصیه می کرد. "اسب های مارلی" که توسط گیوم کوستوی بزرگ برای لویی پانزدهم در مارلی لو روآ ساخته شده بودند، در زمان انقلاب فرانسه پیروزمندانه در پاریس دوباره نصب شدند و در کنار ورودی شانزه لیزه قرار گرفتند. در دهه ۱۶۴۰، قرار بود ماکت های برنزی در کنار ورودی لوور قرار گیرند: برای این منظور قالب هایی گرفته شد، اما این پروژه شکست خورد. پائولو تریسکورنیا چیزی را تراشید که به نظر می رسد اولین ماکت های تمام عیار از گروه ها برای ورودی مانژ (مدرسه سوارکاری گارد سلطنتی) در سن پترزبورگ بوده اند (هاسکل و پنی، صفحه ۱۳۹). جایگاه قهرمانان برهنه با رویکرد جدید به دوران باستان نئوکلاسیسیسم ارتقا یافته بود: سر ریچارد وستماکوت مأمور شد تا یک مجس
مه برنزی تمام عیار از فیگور «فیدیاس» را به همراه یک سپر و شمشیر، به عنوان ادای احترام به دوک ولینگتون، بریزد. این مجسمه در گوشه هاید پارک، روبروی خانه آپسلی، محل اقامت دوک آهنین در لندن، نصب شد، جایی که برخی از فرانسوی ها تصور می کردند که خود دوک، کاملاً برهنه، است. کریستین فریدریش تیک، کپی هایی از این فیگورها را، از جنس چدن، بر بالای موزه آلتس کارل فریدریش شینکل در برلین قرار داد. در سن پترزبورگ، پل آنیچکوف دارای چهار مجسمه برنزی عظیم رام کننده اسب اثر بارون پیتر کلودت فون اورگنسبورگ است ("تصویر، سمت چپ"). در پراسپکت بروکلین در ورودی پارک اوشن پارکوی ("پارک سیرکل") یک جفت مجسمه برنزی رام کننده اسب (۱۸۹۹) اثر فردریک مک مانیز قرار دارد که همزمان با گسترش شهر نیویورکِ تازه ادغام شده در سراسر چشم انداز لانگ آیلند نصب شده بودند.
بنای یادبود جوردانو برونو، که توسط استاد اعظم ماسون اتوره فراری ساخته شده است، در سال ۱۸۸۹ در میدان کامپو د فیوری در رم، ایتالیا، برای بزرگداشت فیلسوف ایتالیایی جوردانو برونو که در سال ۱۶۰۰ در آنجا سوزانده شد، ساخته شد. از زمان آغاز، ایده ساخت بنای یادبودی برای این مرتد اعدام شده واقع در رم، که زمانی پایتخت ایالات پاپی بود، باعث ایجاد اختلاف نظر بین ضد روحانیت و کسانی که بیشتر با کلیسای کاتولیک روم همسو بودند، شده است. توضیحات. کتیبه روی پایه می گوید: در بالای پایه، هشت مدالیون با نقش برجسته های نیم تنه قرار دارند؛ این مدالیون ها پائولو سارپی ونیزی، توماسو کامپانلا کالابریایی، پتروس راموس فرانسوی، لوسیلیو وانینی رومی، آئونیو پالاریو ایتالیایی؛ میشل سروتو اسپانیایی، جان ویکلیف انگلیسی و یان هوس بوهمیایی را به تصویر می کشند. در سال ۱۹۹۱، دوباره کشف شد که مدالیون با نیم تنه وانینی، تصویر کوچکی از مارتین لوتر را نیز به همراه دارد. همه این افراد با مقامات مذهبی درگیر شده بودند؛ همه به جز سروتو (که توسط کالوینیست های سوئیسی به جرم بدعت سوزانده شد) با کلیسای کاتولیک درگیری داشتند. مدالیونی که پائولو سارپی را به تصوی
ر می کشد، قبلاً قرار بود نمایانگر گالیله باشد، اما از آنجایی که این ستاره شناس از اعتقادات خود دست کشیده بود، احساس نمی شد که با دیگر متفکران سرکش همخوانی داشته باشد. تاریخچه. مجسمه ساز، اتوره فراری، بعدها به استاد اعظم گرند اورینته دیتالیا، حوزه قضایی ماسونی ایتالیا، تبدیل شد. ماسون ها قویاً از حذف حکومت پاپ بر رم و ادغام آن در یک جمهوری یا اتحاد ایتالیا تحت سلطنت پیدمونت ساوویار حمایت می کردند. از دیگر مجسمه های او می توان به بنای یادبودی در روویگو اشاره کرد که به جوزپه گاریبالدی، که برای استقلال ایتالیا جنگید، اختصاص داده شده است. در ۲۰ آوریل ۱۸۸۴، پاپ لئو سیزدهم بخشنامهٔ جنس انسان را منتشر کرد. کمی پس از آن، فراماسون ها تصمیم گرفتند مجسمه ای از جوردانو برونو، از پیروان پانتئیسم، بسازند. این بنای یادبود با کمک های خصوصی، عمدتاً با کمک های مالی دانشجویان دانشگاه رم، تأمین مالی شد و شوراهای ملی ایالتی مانع از نصب آن نشدند. شورای کمون رم در ۱۰ دسامبر ۱۸۸۸، با رأی ۳۶ به ۱۳، محل بنای یادبود کامپو دی فیوری را تصویب کرد. کلیسای کاتولیک با آنچه که "توهین به دین" تلقی می شد، مخالفت شدیدی داشت. این مجسمه در ۹ ژوئن ۱
۸۸۹، در محلی که برونو در ۱۷ فوریه ۱۶۰۰ به جرم بدعت گذاری در آتش سوزانده شد، رونمایی شد و سیاستمدار رادیکال، جیووانی بوویو، در حالی که حدود ۱۰۰ پرچم ماسونی در اطراف آن قرار داشت، سخنرانی کرد. از آنجایی که هزاران نفر از افراد و دانشجویان همسو با جنبش های ضد روحانیت برای رونمایی در رم جمع شده بودند، واتیکان موزه را تعطیل کرد و به کلیساها و بخش های محلی هشدار داد که درهای خود را ببندند تا از درگیری یا حوادثی که آنها یک گروه ملحد می دانستند، جلوگیری شود. در اکتبر ۱۸۹۰، پاپ لئو سیزدهم در "بخشنامه" خود علیه فراماسونری، هشدار دیگری به ایتالیا صادر کرد. او در مورد این بنای یادبود در عبارت زیر اظهار نظر کرد:آن کار فرقه ای برجسته، یعنی نصب بنای یادبود مرتد مشهور نولا، که با کمک و حمایت دولت، توسط فراماسونری ترویج، تعیین و اجرا شد، که مجازترین سخنگویان آن از اذعان به هدف و اعلام معنای آن شرمی نداشتند. هدف آن توهین به دستگاه پاپ بود؛ معنای آن این بود که به جای ایمان کاتولیک، اکنون باید مطلق ترین آزادی بررسی، انتقاد، فکر و وجدان جایگزین شود: و منظور از چنین زبانی در دهان فرقه ها به خوبی شناخته شده است. روزگار کنونی. هر سال
ه، در سالگرد اعدام او، گروه های مختلفی از آزاداندیشان - ماسون ها، ملحدان، پانتئیست ها - در این بنای یادبود جمع می شوند و نماینده ای از شهرداری رم تاج گلی را در پای آن قرار می دهد. مجسمه ای از یک انسان کشیده که روی سر ایستاده و توسط الکساندر پولزین طراحی شده و مرگ برونو را در آتش نشان می دهد، در تاریخ ۲ مارس ۲۰۰۸ در ایستگاه پوتسدامر پلاتز در برلین، آلمان قرار داده شد.
پیاده روی اسکارلت هفتمین آلبوم استودیویی از خواننده-ترانه پرداز و پیانیست آمریکایی توری ایموس می باشد که در ۲۸ اکتبر سال ۲۰۰۲ در بریتانیا و در ۲۹ اکتبر نیز در ایالات متحده از سوی اپیک رکوردز منتشر گردید؛ و نخستین آلبوم او پس از جدایی از آتلانتیک رکوردز محسوب می شود. این اثر، نخستین آلبوم استودیویی ایموس با قطعات کاملاً جدید از زمان انتشار "تا زهره و بازگشت" در سال ۱۹۹۹ به شمار می رود. این آلبوم مفهومی ۱۸ قطعه ای که خود ایموس آن را «رمانی صوتی دربارهٔ یک سفر جاده ای» خوانده، ماجراجویی های اسکارلت — که تا حدودی از روی خود ایموس شکل گرفته — را حین سفر در سراسر آمریکا روایت می کند. الهام اصلی آلبوم از دگرگونی های جامعه و سیاست آمریکا پس از حملات ۱۱ سپتامبر سال ۲۰۰۱ گرفته شده است. موضوعاتی که در این آلبوم به آن ها پرداخته شده ملی گرایی، روابط شخصی، و مرگ یکی از دوستان نزدیک ایموس هستند. او همچنین از داستان های پدربزرگش الهام گرفته است؛ که به گفتهٔ ایموس ایشان از تبار چروکی بوده و برایش از ظلم ها و ستم هایی که در طول تاریخ آمریکا بر سر بومیان سرخپوست آمده است، می گفته.
شهر آزاد فرانکفورت (به آلمانی: Die Freie Stadt Frankfurt) از سال ۱۸۱۵ تا ۱۸۶۶ یکی از چهار ایالت-شهر در کنفدراسیون آلمان (Deutscher Bund) بود. این شهر مقر مجلس کنفدراسیون (به آلمانی: بوندس تاگ) و یک مرکز مالی در سطح اروپا به شمار می آمد. در جنگ اتریش و پروس، این شهر در ۱۶ ژوئیه ۱۸۶۶ توسط نیروهای پروس اشغال شد. در ۳ اکتبر ۱۸۶۶، پروس شهر آزاد فرانکفورت را تصرف و ضمیمه کرد و آن را در استان تازه تأسیس هسن-ناساو ادغام نمود.
کلکسیونی از توری ایموس: قصه های یک کتابدار نخستین آلبوم گردآوری شده از خواننده-ترانه پرداز آمریکایی توری ایموس می باشد. با وجود اینکه این پروژه می توانست بدون دخالت مستقیم او انجام شود، ایموس ترجیح داد نقش اصلی را در تهیه و تولید آن بر عهده داشته باشد. این آلبوم در سال ۲۰۰۳ از سوی آتلانتیک رکوردز، که ناشر پیشین آثار او بود، منتشر گردید. ایموس این مجموعه را یک «زندگی نامهٔ صوتی» توصیف کرد؛ این عبارت از نارضایتی او نسبت به اصطلاح «برترین آثار» الهام گرفته شده است. او این ایده را بر اساس این دیدگاه بنا کرد که یک کتابدار، وقایع نگار است. به همین دلیل، این مجموعه را بر اساس رده بندی دهدهی دیوئی تنظیم نمود. به عنوان مثال، ترانهٔ «خواب های خوب» که در بخشی از آن آمده است: «سرزمین، سرزمین آزادی / مردی یبوست زده بر ما نظارت می کند» تحت شمارهٔ ۹۷۳.۹۳۸: تاریخ آمریکای شمالی -- سیاست توهم دسته بندی شده است. ایموس در این کلکسیون بسیاری از ترانه های محبوبش را از نو میکس کرده، مخصوصاً آن هایی که احساس می کرد در نسخه های اصلی به طور کامل شکل نگرفته اند یا بهتر می توانستند داستان زندگی اش را بیان کنند. علاوه بر این، وی دو ترانه
ٔ جدید («فرشتگان» و «گیلاس های برفی فرانسه») و دو قطعه ی بازخوانی شده از بی سایدهای قدیمی («خواب های خوب» و «مری») را به آلبوم افزوده. «مری» و «فرشتگان» در اصل در سال ۱۹۹۰ و طی جلسات ضبط آلبوم "زمین لرزه های کوچک" (۱۹۹۲) ساخته شده بودند.
جوزپه آلسی (۲۹ اکتبر ۱۹۰۵ – ۱۳ ژوئیه ۲۰۰۹) یک سیاستمدار ایتالیایی بود. او نخستین رئیس دولت منطقه ای سیسیل پس از جنگ جهانی دوم شد و در سال های ۱۹۴۷ تا ۱۹۴۹ این سمت را بر عهده داشت. آلسی همچنین از ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۸ سناتور و از ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۲ نماینده مجلس نمایندگان ایتالیا بود. زندگی نامه. آلسی در سان کاتالدو، استان کالتانیسه تا، سیسیل زاده شد. او یکی از اعضای بنیان گذار حزب دموکراسی مسیحی در سیسیل بود و در ۱۹۴۷ به عنوان نخستین رئیس دولت منطقه ای سیسیل انتخاب شد. روزنامه نگار الکساندر استیل در دهه ۱۹۹۰ با آلسی درباره ارتباط دموکرات های مسیحی و مافیا گفتگو کرد. آلسی در این گفتگو توضیح داد که سیاستمداران محلی ناچار بودند برای مقابله با تهدید کمونیسم در دوره جنگ سرد با رهبران محلی مافیا همکاری کنند و این را «شرّی لازم» برای حفظ نظام دموکراتیک می دانست. دیدگاه های سیاسی. آلسی مافیا در دهه های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ را نه به عنوان مجرمان، بلکه به عنوان «سران محلی و افراد صاحب نفوذ» توصیف می کرد و جرائم آنان را بیشتر اقتصادی (مانند کلاهبرداری یا جعل اسناد) می دانست تا جنایی خشونت آمیز. مرگ. آلسی در ۱۳ ژوئیه ۲۰۰۹ در پالرمو و در سن ۱۰۳ س
داماد شاهزاده محمد عبدالمنعم بی افندی (۲۰ فوریه ۱۸۹۹ - ۱ دسامبر ۱۹۷۹) شاهزاده ای مصری و ولیعهد مصر و سودان از سال ۱۸۹۹ تا ۱۹۱۴ بود. پس از کناره گیری ملک فاروق پس از انقلاب مصر در سال ۱۹۵۲، او به عنوان نایب السلطنه ملک فؤاد دوم تا زمان اعلام جمهوری مصر و لغو سلطنت مصر و سودان در سال ۱۹۵۳ خدمت کرد. اوایل زندگی. شاهزاده محمد عبدالمنعم در کاخ المنتزه، نزدیک اسکندریه، متولد شد. پدرش، عباس دوم، خدیو مصر بود، بنابراین شاهزاده محمد عبدالمنعم از بدو تولد وارث سلطنت شد و عنوان شاهزاده موروثی به او داده شد. او در فریبورگ سوئیس تحصیل کرد. پس از ورود امپراتوری عثمانی به جنگ جهانی اول، پدر محمد عبدالمنعم، خدیو عباس دوم، در ۱۸ دسامبر ۱۹۱۴ به دلیل حمایت از عثمانی ها در جنگ توسط بریتانیا برکنار شد. پدرش با کنار زدن محمد عبدالمنعم که اکنون در خط جانشینی تنزل مقام یافته بود، توسط عمویش حسین کامل بر تخت سلطنت جایگزین شد. در سال ۱۹۲۷، او به پادشاهی وقت مصر بازگشت. در سال ۱۹۳۳، او و پسرعمویش، شاهزاده یوسف کمال، از ایالات متحده و کانادا بازدید کردند. او از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۸ به عنوان رئیس کمیته المپیک مصر خدمت کرد. طبق گزارش ها، در س
ال ۱۹۳۸، او از ملک فاروق اجازه خواست تا با میزجن زوگو، خواهر زوگ یکم، پادشاه آلبانی، ازدواج کند. در سال ۱۹۳۹، او به عنوان رئیس هیئت نمایندگی عرب در کنفرانس فلسطین در لندن منصوب شد. دوره نیابت سلطنت. پس از کناره گیری ملک فاروق، شاهزاده محمد عبدالمنعم از ۲۶ ژوئیه ۱۹۵۲ تا ۱۸ ژوئن ۱۹۵۳ به عنوان رئیس شورای نیابت سلطنت مصر برای ملک فواد دومِ نوزاد خدمت کرد. دوره نیابت سلطنت زمانی به پایان رسید که سرلشکر محمد نجیب قدرت را به دست گرفت و مصر را جمهوری اعلام کرد و به حکومت دودمان محمدعلی پایان داد. در دسامبر ۱۹۵۷، او به جرم تلاش برای سرنگونی ناصر و بازگرداندن سلطنت دستگیر شد. مرگ. او در اورتاکوی استانبول درگذشت و در قاهره به خاک سپرده شد. خانواده. محمد عبدالمنعم در ۲۶ سپتامبر ۱۹۴۰ با شاهدخت فاطمه نسل شاه سلطان (۴ فوریه ۱۹۲۱ - ۲ آوریل ۲۰۱۲) در کاخ هلیوپولیس قاهره ازدواج کرد. او دختر شاهزاده عمر فاروق (۱۸۹۸-۱۹۶۹/۱۹۷۱) و همسر نخست و دختر عمویش، شاهدخت رقیه صبیحه سلطان (۱۸۹۴-۱۹۷۱) بود. فاطمه نسل شاه همچنین نوه پدری آخرین خلیفه عثمانی، عبدالمجید دوم از همسر نخستش و نوه مادری آخرین سلطان عثمانی، محمد ششم از همسر نخستش بود. م
حمد عبدالمنعم و فاطمه نسل شاه دو فرزند داشتند:
زنبوردار هشتمین آلبوم استودیویی از موسیقی دان آمریکایی توری ایموس می باشد که در ۲۰ فوریهٔ سال ۲۰۰۵ از سوی اپیک رکوردز منتشر گردید و دومین اثر او با این ناشر به شمار می رود. مانند بسیاری از آثار ایموس در دههٔ ۲۰۰۰، "زنبوردار" نیز یک آلبوم مفهومی می باشد که به شدت از زنبورداری و پیوند آن با زنانگی و توانمندسازی زنان الهام گرفته است. این آلبوم ۱۹ قطعه دارد که در شش «باغ» متفاوت دسته بندی شده اند (که در دفترچه نسخهٔ محدود آلبوم توضیح داده شده است). مضامین هر قطعه از تجربه های گوناگون ایموس سرچشمه گرفته اند، از جمله مادری (روبان های رها شده)، خیانت (گواه) و اسطوره شناسی مسیحی (مریم های دریا)
لئونتو آمادئی (زادهٔ ۷ اوت ۱۹۱۱ در سراوتسا – درگذشتهٔ ۱۰ نوامبر ۱۹۹۷ در مارینا دی پیتراسانتا) وکیل و سیاستمدار ایتالیایی بود. زندگی نامه. آمادئی در دانشگاه پیزا در رشته حقوق تحصیل کرد و پس از فارغ التحصیلی به عنوان وکیل، اغلب پرونده هایی در دفاع از کارگران، محرومان و اقشار ضعیف جامعه به عهده گرفت. در انتخابات مجلس مؤسسان ۱۹۴۶ به نمایندگی از حزب سوسیالیست ایتالیا نامزد شد و پس از پیروزی، در کمیسیون قانون اساسی فعالیت کرد؛ جایی که به ویژه بر روی نگارش بخش نخست قانون اساسی ایتالیا کار نمود. او در حوزه انتخابیه لوکا، لیورنو، پیزا و ماسا-کارارا به عنوان نماینده مجلس انتخاب شد و همچنین در دولت نخست ماریانو رومور، سمت دبیر وزارت دادگستری را برعهده داشت. آمادئی چندین دوره متوالی نماینده باقی ماند تا اینکه در ۱۹۷۲ به عضویت دیوان قانون اساسی ایتالیا منصوب شد. در ۵ مارس ۱۹۷۹، او به عنوان رئیس دیوان قانون اساسی برگزیده شد و تا ۲۸ ژوئن ۱۹۸۱ این مقام را حفظ کرد. پرونده «پلاژیو». نام آمادئی بیش از همه با رأی شماره ۹۶ دیوان قانون اساسی در ۸ ژوئن ۱۹۸۱ پیوند خورده است؛ رأیی که جرم «پلاژیو» (کنترل ذهنی یا تسلط روانی بر دیگران)
را مغایر با قانون اساسی اعلام کرد. دادگاه این جرم را به دلیل «ابهام در تعریف، نبود انسجام و خطر تفسیر خودسرانه» غیرقانونی دانست. در سال ۱۹۸۹، آمادئی در همایش علمی «اقناع اجتماعی پذیرفته شده، پلاژیو و شستشوی مغزی» به مدیریت ماریو دی فیورینو در فورته دی مارمی شرکت کرد. بر اساس گزارش مایکل لنگون در *Cultic Studies Journal* (انتشارات انجمن بین المللی مطالعات فرقه ای - ICSA)، در این همایش طیفی از پدیده های مرتبط با «دستکاری ذهنی» و «تسلط روانی» مورد بحث قرار گرفت.
راکسَول (به انگلیسی: Raxaul)(به هندوستانی: ، ) شهری است در هند است که در ناحیه چمپاران شرقی ایالت بیهار واقع شده است. راکسَول ۵۵٬۵۳۷ نفر جمعیت دارد و ۶۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. راکسَول از پایانه های مهم راه آهن در منطقه است. این شهر مرزی امروزه تبدیل به یکی از پرترددترین شهرها از نظر حمل و نقل تجاری شده است. تقریباً ۵۶ درصد از کل تولیدات برگنج از این مسیر به ایالت بیهار صادر می شود مردم این شهر با یکدیگر به زبان های بوجپوری و هندی ارتباط برقرار می کنند.
«آدم حسود» ترانه ای از رپر و خوانندهٔ آمریکایی دوجا کت است که در پنجمین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "وی" قرار دارد. این ترانه در ۲۱ اوت سال ۲۰۲۵ از سوی کموساب رکوردز و آرسی ای رکوردز به عنوان تک آهنگ اصلی از آلبوم منتشر گردید. این ترانه توسط دوجا، با تهیه کنندگان ترانه یعنی وای۲کی و جک آنتونوف نوشته شده و یک قطعهٔ پاپ رپ، فانک پاپ و دیسکو-پاپ می باشد. «آدم حسود» در مراسم جوایز ویدئو موسیقی ام تی وی ۲۰۲۵ برای ترانهٔ تابستان نامزد شده بود. موزیک ویدئو. موزیک ویدئوی «آدم حسود» به کارگردانی بونی ماتا ساخته و با الهام از سبک دههٔ ۱۹۸۰ در در لس آنجلس فیلم برداری شده. این ویدئو هم زمان با انتشار ترانه در ۲۲ اوت ۲۰۲۵ منتشر گردید. دوجا کت در آغاز ویدئو لیوانی پاترون برای خودش می ریزد و سیستم صوتی چند اتاقهٔ های فای را روشن می نماید. سپس روی صندلی می نشیند و شروع به تماشای یک فیلم خانگی از خودش می کند که بر روی پروژکتور فیلم نمایش داده می شود. در ادامه ی ویدئو، دوجا با نسخهٔ دوم خودش مواجه می شود. هر دو با لباس هایی به سبک دههٔ ۱۹۸۰ برتن دارند و و در دو سوی پنجرهٔ یک لیموزین شروع به رقص می کنند و در پایان روی کاپوت خو
درو به یکدیگر می پیوندند.
«به شکل ۸» ترانه ای از خواننده-ترانه پرداز انگلیسی الی گولدینگ می باشد که در دومین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "هالسیون" (۲۰۱۲) قرار دارد. این آلبوم در ۱۴ دسامبر سال ۲۰۱۲ به عنوان دومین تک آهنگ آلبوم منتشر گردید. بازخوردها. «به شکل ۸» بیشتر نقدهای مثبت از سوی منتقدان موسیقی دریافت کرد. مایکل رافن از مجلهٔ "تایم" آن را «قطعه ای دفاعی که [گولدینگ] را در حال استدلال کردن با مسیرهای سوخته اش نشان می دهد» توصیف کرد و افزود که کار اسپنسر با جمیروکوای و کایلی مینوگ «کیفیتی بصری به ترانه تزریق می کند که با چگالی سینمایی کوبنده عمل می کند.» لوئیس کورنر از "دیجیتال اسپای" نیز خاطر نشان کرد که که این ترانه «ادامهٔ مسیر الی به سمت بلوغ زنانه را نشان می دهد و حول تجربهٔ دل شکستگی اش از یک عشق قدیمی روی یک خط بیس دابستپی وزوزکنان ساخته شده که با اشاره ای ظریف به نام آلبوم می لرزد.» سم لنسکی از آیدولیتر اظهار داشت که «به شکل هشت» «سهم الزامی به دابستپ ارائه می دهد، تهیه کنندگی مانستا نیز به اندازهٔ کافی کار مؤثر است، البته اگر نگوییم بیش از آنچه [...] خود اسکریلکس انجام می داد.» اسکات شتلر از "پاپ کراش" نیز نوشت: «قطعهٔ «ب
ه شکل ۸» بر پایهٔ پیانو و الکترونیک ساخته شده و حال وهوای عبوس آن نیز با متن دل شکسته اش هم خوانی دارد» و آن را با «خیلی نزدیک» اثر الکس کلر مورد مقایسه قرار داد، اسپنسر در این پروژه دست داشته است. با این وجود، در نقد "هالسیون" بن هویت از بی بی سی میوزیک آمده که: «به جای آنکه استعدادهای او را نشان دهند، امثال «به شکل ۸» و «آتلانتیس» به گودال هایی بی انتها تبدیل می شوند که با دست کاری های افراطی و اغراق آمیز پر شده اند.» عملکرد تجاری. «به شکل هشت» پیش از انتشار رسمی به عنوان تک آهنگ، در ۸ دسامبر سال ۲۰۱۲ در جدول تک آهنگ های بریتانیا با رتبهٔ ۱۲۱ کارش را آغاز کرد. هفتهٔ بعد نیز جزو ۱۰۰ ترانهٔ برتر شد و رتبهٔ ۸۲ را از از آن خود ساخت. این تک آهنگ پس از صعود به رتبهٔ ۴۹ در هفتهٔ چهارم حضورش در جدول به رتبهٔ ۳۳ رسید. این ترانه در نیوزیلند عملکرد بهتری داشت و به رتبهٔ هفتم رسید، که تا آن زمان بالاترین رتبهٔ تک آهنگ های گولدینگ در این کشور به شمار می رفت، و بعدها از سوی انجمن صنعت ضبط نیوزیلند گواهی پلاتین دریافت نمود. همچنین «به شکل ۸» اولین ترانهٔ گولدینگ بود که در فنلاند وارد جدول شد و در آنجا به رتبهٔ هشتم دست یا
نوسان دهه ای اقیانوس آرام () یا به اختصار PDO، یک الگوی قوی و تکرارشونده از تغییرپذیری اقلیم اقیانوسی-جوّی است که بر حوضه اقیانوس آرام در عرض های جغرافیایی میانی متمرکز شده است. نوسان دهه ای آرام به صورت آب های سطحی گرم یا سرد در اقیانوس آرام، در شمال مدار ۲۰ درجه شمالی، شناسایی می شود. در طول قرن گذشته، دامنه این الگوی اقلیمی در مقیاس های زمانی بین سالانه تا بین دهه ای (به معنی دوره های زمانی چند ساله تا دوره های زمانی چند دهه ای) به طور نامنظم تغییر کرده است. شواهدی از تغییر در قطبیت غالب وجود دارد. شواهدی از وارونگی در قطبیت غالب این نوسان (به معنی تغییرات در آب های سطحی سرد در مقابل آب های سطحی گرم در منطقه) وجود دارد که حدود سال های ۱۹۲۵، ۱۹۴۷ و ۱۹۷۷ رخ داده است؛ دو وارونگی آخر با تغییرات چشمگیر در رژیم های تولید ماهی سالمون در اقیانوس آرام شمالی مطابقت داشت. همچنین این الگوی اقلیمی بر دمای سطح دریاهای ساحلی و سطوح ساحلی قاره ای از آلاسکا تا کالیفرنیا تأثیر می گذارد. در طول فاز «گرم» یا «مثبت»، غرب اقیانوس آرام سردتر می شود و بخشی از اقیانوس آرام شرقی گرم می شود و بالعکس، در طول فاز «سرد» یا «منفی»، الگو
ی مخالف رخ می دهد. نوسان دهه ای اقیانوس آرام توسط استیون آر. هیر نامگذاری شد، که هنگام مطالعه نتایج الگوی تولید ماهی سالمون در سال ۱۹۹۷ متوجه آن شد.
دورپیوند () در علوم جوی به آن دسته از ناهنجاری های اقلیمی اشاره دارد که در فواصل دور (معمولاً هزاران کیلومتر) با یکدیگر مرتبط هستند. نمادین ترین دورپیوند، ارتباط فشار سطح دریا در تاهیتی و داروین در استرالیا است که به نام نوسان جنوبی شناخته می شود. یکی دیگر از دورپیوندهای شناخته شده، فشار سطح دریا بر فراز ایسلند را با فشار بر فراز جزایر آزور به هم مرتبط می کند که به صورت سنتی به نام نوسان اطلس شمالی (NAO) شناخته می شود.