Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
های نویسندگان قبلی. "آتلانتیک" اشاره کرد که این مجموعه تلاش می کند تا فانتزی و رئالیسم را به عنوان دو ژانر به ظاهر متناقض ادبیات در هم آمیزد، و کتاب های مارتین به طور کلی به خاطر واقع گرایی شان مورد تحسین قرار می گیرند. "آتلانتیک" قلب واقع گرایانه کتاب های "یخ و آتش" را در این می دید که «جادو فقط در حاشیه دنیایی که شخصیت ها در آن زندگی می کنند باقی می ماند و چیزی وحشتناک تر از شگفت انگیز است. این اثر یک داستان فانتزی است که انتظارات را به چالش می کشد و در نهایت کمتر در مورد دنیایی است که دوست داریم از آن فرار کنیم و گاهی به طرز ناراحت کننده ای با جهانی که در آن زندگی می کنیم، شبیه می شود.» قوس روایی بزرگ تر حل نشده "یخ و آتش"، گمانه زنی دربارهٔ رویدادهای داستانی آینده را تشویق می کند. به گفته مارتین، بسیاری از کلیدهای آینده داستان "یخ و آتش" در شانزده سال گذشته داستان نهفته است و هر جلد مجموعه چیزهای بیشتری را نشان می دهد. رویدادهایی که از ابتدا برنامه ریزی شده بودند، پیش بینی می شوند، اگرچه مارتین به تحولات داستان توجه می کند که قابل پیش بینی نیستند. شخصیت های دیدگاه، که به عنوان راوی غیرقابل اعتماد عمل می ک
نند، ممکن است دیدگاه های متفاوتی را دربارهٔ رویدادهای گذشته روشن کنند یا ارائه دهند؛ بنابراین، آنچه خوانندگان معتقدند درست است، ممکن است لزوماً درست نباشد. جهان. مارتین عمداً از اکثر عناصر فانتزی آشکار در "یخ و آتش" اجتناب می کند و ترجیح می دهد در عوض «جادوی با دقت سهمیه بندی شده» داشته باشد. او داستان "یخ و آتش" را در یک نسخه جایگزین از زمین یا یک «جهان ثانویه» تنظیم کرد. داستان عمدتاً در قاره ای به نام وستروس اتفاق می افتد، اما همچنین در قاره دیگری در شرق به نام اسوس می گذرد. سبک متناسب با هر شخصیت و محیط آن ها متفاوت است. قلمرو عجیب و غریب دنریس ممکن است رنگارنگ تر و خیال انگیزتر از وستروس به نظر برسد، که بیشتر بر اساس تاریخ آشنای قرون وسطی اروپا است. مارتین عمداً دربارهٔ اندازه جهان "یخ و آتش" مبهم بود، و مقیاس ها را روی نقشه ها حذف کرد تا از پیش بینی طول سفر بر اساس فواصل اندازه گیری شده جلوگیری کند، اگرچه قاره وستروس ممکن است به اندازه آمریکای جنوبی در نظر گرفته شود. نقشه های کامل جهان عمداً در دسترس نیستند تا خوانندگان بهتر بتوانند با مردم قرون وسطی واقعی که از مکان های دور بی اطلاع بودند، آشنا شوند. ا
ز آنجایی که هر کتاب جدید یک یا دو نقشه اضافه کرده است، خوانندگان ممکن است بتوانند تا پایان مجموعه نقشه جهان را کنار هم بچینند. تاریخ تخیلی وستروس به دوازده هزار سال پیش بازمی گردد. می توان داستان "یخ و آتش" را در دنیایی پس از جادو در نظر گرفت که در آن مردم دیگر به اژدها و دیگران اعتقادی ندارند. شخصیت ها فقط جنبه های طبیعی دنیای خود را درک می کنند، اما عناصر جادویی مانند دیگران در درک آن ها نیستند. مارتین که از یک پیشینه خانوادگی فقیر سابقاً ثروتمند آمده بود، همیشه جذب داستان های تمدن های سقوط کرده و امپراتوری های از دست رفته بود. امپراتوری گمشده والریا در "یخ و آتش" زمانی تمدنی عالی شبیه روم پیش از قرون وسطی بود. این عناصر ممکن است غم انگیزی به داستان بدهند. دیوار، که مارتین معتقد است در فانتزی منحصر به فرد است، از بازدید مارتین از دیوار هادریان در شمال انگلستان نزدیک به مرز با اسکاتلند الهام گرفته شد. مارتین با نگاهی به تپه ها به این فکر کرد که یک افسر رومی اهل دریای مدیترانه چه احساسی خواهد داشت، بدون اینکه بداند چه تهدیدهایی ممکن است از شمال به وجود بیاید. اندازه، طول و قدرت جادویی دیوار برای خواسته های ژا
نر تنظیم شد. به طور مشابه، تایتان، مجسمه بسیار بزرگ در شهر براووس، قابل مقایسه با مجسمه تاریخی رودس است. یکی از برجسته ترین جنبه های دنیای وستروس، طبیعت طولانی و تصادفی فصول است. طرفداران تئوری های علمی طولانی برای فصل ها ایجاد کرده اند، اما مارتین اصرار دارد که به جای توضیح علمی، یک توضیح فانتزی فراطبیعی وجود دارد. مارتین بیشتر از نمادگرایی فصول لذت می برد، تابستان به عنوان زمان رشد و فراوانی و شادی و زمستان زمان تاریکی است که در آن باید برای بقا تلاش کرد. دنیای "ترانه یخ و آتش" عمدتاً توسط انسان ها پر شده است، اگرچه غول ها، به اصطلاح «دیگران» و فرزندان جنگل به عنوان سایر گونه های در منتهی الیه شمال وستروس در آن سوی دیوار ظاهر می شوند. علاوه بر حیوانات معمولی مانند سگ، گربه و اسب، برخی از گونه های جانوران ساکن دنیای مارتین شبیه به بزرگ زیان عظیم الجثه پلیستوسن در دنیای واقعی هستند، مانند نیاگاوها، گرگ ها و ماموت ها. از میان این بزرگ زیان، تنها نیاگاوها معمولاً در سرتاسر وستروس به عنوان یک حیوان گله اهلی دیده می شوند. گرگ ها و ماموت ها فقط در سرزمین های آن سوی دیوار در منتهی الیه شمال یافت می شوند. گرگ هایی ک
ه توسط فرزندان استارک پذیرفته شده اند، نشانه هایی از باهوش تر بودن آن ها نسبت به سگ ها یا گرگ های معمولی را نشان می دهند. هر توله گرگ با رشد خود منعکس کننده خلق و خوی کودکی است که با او پیوند دارد. موجودات افسانه ای مانند پری دریایی، اسب تک شاخ، مردخوار، کراکن، لویاتان، باسیلیسک و برجسته ترین آن ها اژدها (اگرچه توصیف آن ها بیشتر به اژدهای دوپا شبیه است) نیز ظاهر می شوند یا ذکر شده اند. فرزندان جنگل. فرزندان جنگل به عنوان ساکنان اصلی وستروس معرفی می شوند، اما برای هزاران سال دیده نشده اند. تصور می شود که آن ها موجودات انسان نمای کوچکی هستند، تاریک و زیبا، با قدرت های مرموز بر رؤیاها و طبیعت. آن ها ظریف، سریع و چابک بودند و می توانستند با سرعتی آرام روی زمین و همچنین در میان کوه ها و درختان حرکت کنند. جورج آر.آر. مارتین گفته است: «فرزندان… خب، بچه هستند. الف هایی که تا سر حد مرگ کشته شده اند.» در پس زمینه سریال، فرزندان جنگل یک مجموعه جنگ را علیه نخستین انسان ها (تمدنی از جنگجویان اسب سوار ابتدایی با سلاح های برنزی) انجام دادند تا سرانجام پیمان جزیره چهره ها میان آن ها بسته شد که در آن انسان ها کنترل دشت ها و ف
رزندان کنترل جنگل ها را به دست آوردند. این پیمان پس از چهار هزار سال با ظهور دیگران، که با استفاده ترکیبی از ابسیدین، آتش، جادوی خدایان قدیمی و ساختن دیوار مغلوب شدند، تضعیف شد. در سده های بعد، فزندان به تدریج ناپدید شدند و فرض بر این بود که آن ها وستروس را ترک کردند یا منقرض شدند. اندکی از میراث آن ها همچون پرستش خدایان بی نام، که هنوز توسط برخی در شمال انجام می شود، و جنگل های باقی مانده که از طریق آن ها فرزندان به صورت تله پاتی با هم ارتباط برقرار می کردند، در سریال به نمایش درآمده است. دیگران. دیگران (که در سریال تلویزیونی به آن ها وایت واکرها یا رهروان سفید گفته می شود) موجودات مرموزی هستند که در مناطق شمالی وستروس در آن سوی دیوار زندگی می کنند. دیگران در آغاز "بازی تاج و تخت" پس از جنگ برای سپیده دم، که منجر به ساخت دیوار شد، دوباره ظاهر می شوند. آن ها به صورت انسان نماهای قد بلند، لاغر و برازنده با چشمان آبی درخشان و پوست رنگ پریده ظاهر می شوند. آن ها زرهی می پوشند که با هر قدم تغییر رنگ می دهد و شمشیرهای کریستالی نازکی را به کار می گیرند که می توانند فولاد را بشکنند. اژدهایان. در پس زمینهٔ "آواز یخ و
آتش"، اگون جهانگشا سه اژدها را به وستروس آورد و از آن ها برای متحد کردن هفت پادشاهی استفاده کرد. فرزندان او آن ها را در اسارت پرورش دادند؛ اما بیشتر آن ها ۱۵۰ سال پیش از شروع داستان در جنگ داخلی میان وارثان تاج وتخت که به رقص اژدهایان معروف است، کشته شدند. در ابتدای داستان، آن ها تا اواخر "بازی تاج و تخت" منقرض شده اند اما در آن زمان دنریس سه اژدهای خود را از آتش سوزی مراسم خاکسپاری کال دروگو از تخم بیرون می آورد. اژدهایان در داستان موجودات خزنده ای کوچک، آتش افشان با هوش حیوانی هستند. گرچه برخی از آثار هنری همراه برای "ترانه یخ و آتش" آن ها را با چهار پا و مجموعه ای از بال های جدا شده به تصویر می کشند، جورج آر.آر. مارتین اصرار دارد که این نادرست است. اژدهای او مارپیچ و باریک هستند و چهار (نه شش) اندام (شبیه به اژدهای دوپا) دارند که دو اندام جلویی بال هستند. مارتین ابتدا به این فکر کرد که تارگرین ها از یک قدرت آتش بازی برای تظاهر به قدرت اژدها استفاده کنند، اما تصمیم گرفت در عوض اژدهایان زنده را انتخاب کند، اگرچه از دادن زبان انسانی به آن ها امتناع کرد. مارتین با مقایسه اژدهایان با زرادخانه های هسته ای امروزی
این سؤال را مطرح می کند که آیا قدرت برتر کاربر را قادر به اصلاح، بهبود یا ساختن جامعه می کند یا خیر. تغییرات جهانی آب وهوا. در سریال تهدید تغییرات آب وهوایی جهانی همیشه وجود دارد. هیچ فصل منظمی وجود ندارد که در فواصل زمانی مورد انتظار رخ دهد. زمستان و دماهای سرد همراه با آن ممکن است چند سال یا حتی یک دهه یا بیشتر طول بکشد. در طول این مدت هزاران، اگر نه میلیون ها نفر ممکن است از گرسنگی یا ویرانی های جنگ و خشونت که اغلب با گرسنگی دسته جمعی مصادف می شود، بمیرند. وایت واکرها یا دیگران نشان دهنده شخصیت این تهدید هستند. با این حال، با وجود ماهیت تهدید به عنوان یک خطر وجودی برای بقای نسل بشر، بسیاری از قدرتمندان در وستروس تصمیم می گیرند وجود آن را انکار کنند یا آن را نادیده بگیرند. این به وضوح در درگیری میان استارک ها و لنیسترها دیده می شود که اساس داستان را در "ترانه یخ و آتش" تشکیل می دهد. استارک ها (همراه با حمایت خود از نگهبانان شب) از تمام وستروس در برابر تهدید زمستان دفاع می کنند. آن ها اجتناب ناپذیر بودن آن را تصدیق می کنند و تمام تلاش خود را برای آماده شدن و جلوگیری از بلایایی که ممکن است از زمستان طولانی و
جنگ علنی با وایت واکرها ناشی شود، انجام می دهند. با این حال، تلاش آن ها برای هشدار دادن به دیگران در مورد تهدید و متحد کردن خاندان های بزرگ معمولاً موفقیت آمیز نیست. سیاست و جامعه. به گزارش ایتان ساکس، "روزنامه دیلی نیوز" نیویورک دریافت که داستان «بیشتر بر فتنه های سیاسی ماکیاولیستی تمرکز دارد تا شمشیر و جادوگری تالکین». از آنجایی که مارتین از منابع تاریخی برای ساختن دنیای "یخ و آتش" استفاده کرد، دیمین جی والتر از "روزنامه گاردین" لندن شباهت شگفت انگیزی را میان وستروس و انگلیس در دوره جنگ رزها مشاهده کرد، جایی که «یک تخت قلمرو را متحد می کند اما خاندان های بزرگ بر سر نشستن بر روی آن در جنگ هستند. بدون پادشاهی واقعی، سرزمین با اربابان فاسد و پول خوارانی که تنها علاقه آن ها منافعشان است، احاطه شده است. دو اتحاد سست قدرت، یک شمال فقیر اما شرافتمند را در برابر جنوبی ثروتمند و حیله گر قرار می دهند. و مردم کوچک باید از همه این ها رنج ببرند، صرف نظر از اینکه کدام طرف برنده است.» همان طور که در قرون وسطی، شخصیت ها اتحاد خود را بر اساس شهر یا خویشاوندی خود تعریف می کنند، نه با مفاهیم نوین مانند کشور یا ملی گرایی. پاد
شاه به مثابه نمود خدا تلقی می شد به طوری که مشروعیت پادشاهی بسیار مهم بود. مارتین می خواست پیامدهای احتمالی تصمیمات رهبران را نشان دهد، زیرا خیرخواهی عمومی به طور خودکار رهبران شایسته نمی سازد و بالعکس. آدام سرور از "آتلانتیک"، "ترانه یخ و آتش" را «بیشتر داستانی سیاسی می داند تا قهرمانی؛ داستانی در مورد بشریت که به جای تحقق پتانسیل باشکوه خود با عقده های پست ترش دست و پنجه نرم می کند.» جایی که جنگ قدرت در حال ظهور ناشی از سرکوب سیستم فئودالی است و از مبارزه میان خیر و شر خبری نیست (به بخش ابهام اخلاقی مراجعه کنید). دیمین جی. والتر قدرت مارتین را در «درک جامع او از داستان های انسانی که روایت بزرگ سیاسی را پیش می برد» دید. از نظر او «به نظر نمی رسد در سرزمین وستروس حتی یک روح زنده وجود داشته باشد که مارتین در مورد آن بینش نداشته باشد، از بالاترین پادشاه تا پست ترین دزد کوچک. . . . این دنیایی پر از ریسک است که در آن برنده ها موفق می شوند و بازنده ها بی رحمانه زیر پاشنه له می شوند. در برابر این پرده، هر یک از شخصیت های مارتین مجبور می شوند میان عشقشان به نزدیکانشان و علایق بزرگ تر شرافت، وظیفه و وطن یکی را انتخاب
کنند. غالباً کسانی که این انتخاب شریف را انجام می دهند با جان خود هزینه می دهند.» چارلی کارپنتر در نشریه "فارن افرز" خاطرنشان کرد که «رهبران با بیم زیان خود به هنجارهای اخلاقی، نیازهای افراد کوچک و دنیای طبیعی بی اعتنایی می کنند. نیرنگ برای کسب قدرت توسط بازیگران منفعت طلب نه یک تعادل پایدار، بلکه هرج و مرج ایجاد می کند. بازیگری و تعقیب اهداف کوتاه مدت بازیگران را از مسائل واقعاً مبرم بقا و ثبات انسان منحرف می کند.» این رمان ها منعکس کننده اصطکاک های ساختارهای طبقاتی قرون وسطایی هستند، جایی که مردم برای دانستن وظایف و امتیازات طبقه شان تربیت شدند. سی شپرد از "سالون" این را مشکل ساز می دانست، زیرا با روایت غالب در داستان های تخیلی مطابقت دارد که به موجب آن عاملیت سیاسی حق انحصاری یک نخبگان سلسله مراتبی است. مارتین همچنین بررسی می کند که تولد و طبقه اجتماعی، یا ارزش ها و خاطرات چقدر هویت افراد را تعیین می کنند. از جمله شخصیت هایی که نام و هویت خود را از دست داده اند، آریا استارک و تئون گریجوی هستند. آریا پیش از پیوستن به مردان بی چهره از چندین هویت مختلف عبور می کند و هدف نهایی او این است که هیچ کس نباشد تا بت
واند آزادانه هویت های دیگری را به خود بگیرد. از سوی دیگر، کوئنتین مارتل و همراهانش عمداً هویت خود را با نام های جعلی پنهان می کنند، اگرچه این موضوع هرگز واقعاً بر شخصیت آن ها تأثیر نمی گذارد. ابهام اخلاقی. یک موضوع رایج در ژانر فانتزی، نبرد میان خیر و شر است، اگرچه مارتین عمداً قراردادها و مفروضات فانتزی نئو تالکینی را به چالش کشید. در حالی که "ارباب حلقه ها" در بیرونی کردن شرارت از طریق زشتی موفق شده بود، مارتین احساس می کرد که مقلدان تالکین مبارزه میان خیر و شر را بیش از حد ساده کرده و به کلیشه تبدیل کردند. سخنرانی ویلیام فاکنر در سال ۱۹۵۰ در هنگام دریافت جایزه نوبل بیشتر به عنوان الگویی برای نوشته مارتین عمل می کند. فاکنر گفت که فقط قلب انسان در تضاد با خودش ارزش نوشتن دارد. درست مانند ظرفیت افراد برای خیر و شر در زندگی واقعی، مارتین به بررسی مسائل مربوط به رستگاری و تغییر شخصیت در مجموعه "یخ و آتش" می پردازد. لورا میلر از "نیویورکر" خلاصه کرد که «شخصیت هایی که در ابتدا دوست داشتنی به نظر می رسند، مرتکب اعمال مذموم می شوند و شرورهای ظاهری با گذشت زمان مورد همدردی قرار می گیرند» و "آتلانتیک" افزود که حتی اق
تباس تلویزیونی «به راحتی یک قهرمان قابل شناسایی را به بیننده ارائه نمی کند و بیشتر مجموعه ای از شخصیت ها با انگیزه های گاه دلسوزانه و اغلب ناکامل ارائه می شود.» مارتین که به جای اورک ها و فرشته ها جذب شخصیت های خاکستری می شود، قهرمان را شرور طرف مقابل می داند. نگهبانان شب دیوار، که مارتین آن را به عنوان «تفاله های جنایتکار [که] قهرمان هم هستند و لباس سیاه می پوشند» توصیف می کرد، یک چرخش عمدی در کلیشه های فانتزی بود. افزون بر این، استفاده از رنگ مشکی به عنوان رنگ شناسایی برای نگهبانان اساساً خوب و استفاده از رنگ سفید برای نگهبانان پادشاه بسیار فاسدتر، نمونه دیگری از رفتار مارتین است که فانتزی سنتی را زیر و رو می کند که تمایل دارد رنگ های روشن تر را با خیر و تیره تر را با شر پیوند دهد. مارتین با در نظر گرفتن شخصیت های مورد ستایش یا منفور جهانی بیش از حد تک بعدی، شخصیت هایش را با طبیعتی ترکیب می نویسد تا خوانندگان روی آن ها سرمایه گذاری و با آن ها همذات پنداری کنند. اعمال و سیاست در رمان ها این را به خواننده واگذار می کند که در مورد اینکه چه کسی خوب و بد است، تصمیم بگیرد. شخصیت ها از جهات مختلف از طریق ساختار دی
دگاه های چندگانه کاوش می شوند تا برخلاف بسیاری از فانتزی های دیگر، شرورهای فرضی بتوانند دیدگاه خود را ارائه دهند. این امر از آنجایی ضروری است که در دنیای واقعی در طول تاریخ، اکثر انسان ها اعمال خود را به عنوان کار درست و حریف را به عنوان شرور توجیه کرده اند. شاید تعیین اینکه چه کسی جنبه خیر و شر را در زندگی واقعی نشان می دهد، همیشه آسان نباشد، زیرا برخی از تاریک ترین تبهکاران تاریخ چیزهای خوبی در مورد خود داشتند و بزرگ ترین قهرمانان نیز دارای نقاط ضعف و نقص بودند. با این حال، به گفته مارتین، تیریون لنیستر از نظر اخلاقی خنثی ترین شخصیت اصلی کتاب است که در کنار بدبینی او، او را به شخصیت مورد علاقه اش تبدیل می کند. خشونت و مرگ. دیوید اور از "نیویورک تایمز"، مارتین را به عنوان «خونسرد» بدون عذرخواهی تحسین کرد و گفت: این مجموعه کتاب ادبیات کودکان نیست، «پسری را از بالکن پرت می کنند، زنی که صورتش را گاز می گیرند، مردی که بینی اش را می برند. گوش دختری که بریده می شود، تجاوزهای متعدد، کشتارهای فراوان، بلعیدن مردم توسط حیوانات [و] سر بریدن های بسیار». جیمز هیبرد از "اینترتینمنت ویکلی" بی رحمی مارتین در مورد کشتن شخصیت
های محبوب را به عنوان ویژگی بارز سریال می دید، که باعث می شد «هواداران کتاب هایشان را در اتاق پرت کنند - فقط برای اینکه دوباره آن ها را بردارند». بیل شیهان از "واشینگتن پست" خاطرنشان کرد که آسیب پذیری شخصیت ها و احتمالاً مرگ قریب الوقوع «احساس خوش آمدگویی از عدم قطعیت را به روند قضاوت می دهد و به حفظ سطح تعلیق به طور مداوم در سرتاسر داستان کمک می کند». اگرچه فانتزی از قلمروی تخیلی سرچشمه می گیرد، اما مارتین یک ضرورت صادقانه برای انعکاس دنیای واقعی می بیند که در آن مردم، حتی افراد محبوب، با مرگی گاه زشت می میرند. مرگ افراد اضافی یا اورک ها هیچ تأثیر عمده ای بر خوانندگان ندارد، در حالی که مرگ یک دوست تأثیر عاطفی بسیار بیشتری دارد. مارتین شخصیت های اصلی را می کشد، زیرا برای او بسیار آزاردهنده است که در اوایل داستان مردم بدانند چه کسی به عنوان قهرمان آسیب نمی بیند. مارتین از این فقدان واقع گرایی متنفر است و موقعیت را با سربازی که شب قبل از نبرد ترسیده بود، مقایسه می کند. مارتین از خوانندگانش می خواهد که وقتی صفحه را ورق می زنند احساس کنند که هیچ کس در امان نیست. مارتین فدا کردن یک قهرمان را برای گفتن چیزی عمیق د
ر مورد طبیعت انسان ترجیح می دهد و به خوانندگانی که نمی خواهند ناراحت یا آزرده شوند، کتاب های دیگر را برای خواندنی آسوده پیشنهاد می کند. مارتین هنگام انتخاب شخصیت ها برای مرگ در صحنه های نبرد، شخصیت های ثانویه یا ثالث را از لیست شخصیت ها انتخاب می کند بدون اینکه زیاد فکر کند، زیرا او این شخصیت ها را کمتر توسعه یافته و در برخی موارد فقط به عنوان نام می بیند. با این حال، مرگ و زمان مرگ بسیاری از شخصیت های اصلی از ابتدا برنامه ریزی شده است، اگرچه نوشتن این صحنه ها ممکن است همیشه آسان نباشد. صحنه ای به نام «عروسی سرخ» که در اواسط "طوفان شمشیرها" اتفاق می افتد و چندین شخصیت اصلی در آن می میرند، سخت ترین صحنه ای بود که مارتین نوشته بود. او بارها از نوشتن این فصل صرف نظر کرد و در نهایت آن را برای "طوفان شمشیرها" نوشت. پاسخ خوانندگان از ستایش تا محکومیت متغیر بود، اما مارتین گفت که این فصل «برای نوشتن دردناک بود، خواندن آن [هم] باید دردناک باشد، باید صحنه ای باشد که قلب شما را کنده و شما را مملو از وحشت و اندوه کند.» جنگ های رمان ها از نظر اخلاقی بسیار پیچیده تر از مبارزه میان خیر و شر هستند. این رمان ها باید منعکس کن
ند که جنگ ها نرخ مرگ و میر قابل توجهی دارند. نگرش رمان ها نسبت به جنگ بر اساس تجربیات مارتین در مورد جنجال های جنگ ویتنام شکل گرفته است. از آنجایی که مارتین مخالف جنگ ویتنام بود، کتاب ها برخی از دیدگاه های او را دربارهٔ جنگ و خشونت و هزینه های آن منعکس می کنند، اگرچه او تلاش می کند از استفاده از شخصیت هایش به عنوان سخنگو برای دیدگاه شخصی خود اجتناب کند. در میان پیچش های داستانی می توان به مرگ شخصیت های به ظاهر حیاتی و ظاهر شدن دوباره شخصیت های مرده اشاره کرد. با این حال، ریچل براون از "آتلانتیک" گفت که تمایل مارتین به غیرقابل پیش بینی بودن ممکن است باعث شود خواننده به طور فزاینده ای نسبت به مرگ های ظاهری شک کند و به سرنوشت جان اسنو در "رقصی با اژدهایان" اشاره کرد. مارتین معتقد است که بازگرداندن یک شخصیت مرده مستلزم یک تجربه دگرگون کننده برای شخصیت است. بدن ممکن است در حال حرکت باشد، اما جنبه ای از روح تغییر کرده یا از بین می رود. یکی از شخصیت هایی که بارها و بارها از مرگ بازگشته است، بریک دونداریون، ارباب رعد و برق است و اتفاقی که با او افتاده است با برخی دیگر از شخصیت های احیا شده نیز تکرار می شود. تکه هایی
از انسانیت و زندگی های گذشته اش از دست می رود هر بار که از مرگ بازمی گردد، گوشتش از او فروکش می شود، اما او مأموریتی را که قبل از مرگ برای انجام آن فرستاده شده بود، به یاد می آورد. جنسیت. با در نظر گرفتن تمایلات جنسی یک نیروی محرکه مهم در زندگی انسان که نباید از روایت حذف شود، مارتین بسیاری از شخصیت های "یخ و آتش" را به میل جنسی مجهز کرد. مارتین همچنین مجذوب تضادهای قرون وسطایی بود که در آن شوالیه ها با شعر به خانم هایشان احترام می گذاشتند و در مسابقات به علاقه آن ها کار انجام می دادند، در حالی که ارتش هایشان در زمان جنگ به زنان تجاوز می کردند. عدم وجود نوجوانی در قرون وسطی به عنوان الگویی برای فعالیت جنسی دنریس در سن ۱۳ سالگی در کتاب ها عمل کرد. بسیاری از زنان بلندپایه در آن سن یا کمتر از آن ازدواج کردند، زیرا ظاهراً شروع بلوغ جنسی، کودکان را به بزرگسال تبدیل کرد. در رابطه با تارگرین ها، رمان ها همچنین به اعمال زنای با محارم در دودمان بطلمیوسی مصر باستان اشاره می کنند تا دودمان خونی خود را خالص نگه دارند. اما مارتین همچنین یک عنصر اجتماعی را در رابطه با محارم دوقلوهای سرسی و جیمی لنیستر به تصویر کشید که پیون
د قوی آن ها مانع از جفت شدن آن ها با دیگران می شود که آن ها را پست تر می دانند. مارتین صحنه های جنسی رمان ها را به تفصیل نوشت: «خواه این یک رابطه جنسی ماورایی، هیجان انگیز و جذاب باشد، خواه رابطه جنسی نگران کننده، پیچ خورده، تاریک یا ناامیدکننده.» مارتین نگرش آمریکایی ها نسبت به رابطه جنسی را عامل توهین برخی از خوانندگان با صحنه های جنسی رمان ها می داند، به این دلیل که تنها یک استاندارد دوگانه قوی، بیزاری از رابطه جنسی را در افرادی که با توصیفات جنگ مزاحمتی ندارند، توضیح می دهد. او همچنین استدلال کرد که هدف از روایت او بیشتر غوطه ور کردن خواننده در تجربه شخصیت ها است تا پیشبرد طرح. به دلیل قوانین پورنوگرافی کودکان، اقتباس تلویزیونی مجبور شد یا صحنه های جنسی را برای شخصیت های جوان تر کاهش دهد یا سن همه شخصیت ها را بالا ببرد. اچ بی او دومی را ترجیح داد؛ برخی صحنه های جنسی را به سریال تلویزیونی اضافه کرد و در عین حال صحنه های دیگر را کنار گذاشت. اولین نمایش "بازی تاج وتخت" با بحث های زیادی در مورد به تصویر کشیدن رابطه جنسی، تجاوز جنسی و عاملیت زن در این مجموعه دنبال شد. ارزیابی "یواس ای تودی" مبنی بر اینکه اچ بی
او «آنقدر فاحشه های بی هدف و برهنه را اضافه کرده که وستروس در تلویزیون، وگاس را شبیه صومعه می کند.» این پاسخ مارتین را به همراه داشت که فاحشه خانه های فراوانی در قرون وسطی وجود داشته است. امبر تیلور از "آتلانتیک"، به تصویر کشیدن رابطه جنسی را به عنوان یکی از متمایزترین جنبه های سریال می دید، «تنها تا آنجا که رابطه جنسی اساساً پوچ است.» علیرغم آزادی اچ بی او برای جلب نظر بینندگان با سکس و برهنگی، هیچ یک از صحنه های سکس سریال برای او زائد به نظر نمی رسید. برخی از صحنه های تلویزیونی دنریس «آسیب پذیری او را بیش از هر نمایش سیاسی، واقعی می سازد». تیلور همچنین «انتخاب تحسین برانگیز اچ بی او» را ستود «... که صحنه های جنسی غیرموافق آن عمیقاً برانگیزاننده و در تضاد آشکار با برنامه های شبکه های دیگر است که از یک فضای تاریخی به عنوان لباسی برای نمایش تجاوز جنسی استفاده می کنند.» هویت. این ایده که مردم چه کسانی هستند و چه چیزی آن ها را به هویتشان تبدیل می کند، موضوعی برجسته در طول سریال است و با ادامه سریال برجسته تر می شود. شخصیت ها نام خود را تغییر می دهند، حتی تا جایی که هویت خود را در عنوان فصل از دست می دهند. این ب
ه بهترین وجه در شخصیت آریا نشان داده می شود، که با طی کردن مسیر از شاه نشین به براووس، چندین تغییر هویتی را تجربه می کند: آری، نایمریا، نان، سالتی و گربه کانال ها و غیره. (فصل های او در "رقصی با اژدهایان" او را «دختر نابینا» و «دختر کوچک زشت» نامیده اند). مارتین می گوید: «آریا هویت های متفاوتی را پشت سر گذاشته است، حتی به براووس رسیده است - جایی که هدف نهایی مردان بی چهره این است که هیچ کس نباشند، و بتوانند هویت هایی را به عنوان یکی از لباس های پوشیده در نظر بگیرند.» آریا تنها شخصیتی نیست که نام خود را تغییر داده یا نامش را برای او تغییر داده اند. خواهرش سانسا استارک هویت آلین استون را بر خود گرفته است. تیریون لنیستر با نام های یولو و هوگور هیل سفر می کند. کاتلین استارک تبدیل به لیدی استون هارت می شود. و فصل های تیان گریجوی در "رقص با اژدها" عبارتند از: ریک، شاهزاده وینترفل، روپوش، روحی در وینترفل و در نهایت، دوباره تیان. مارتین می گوید: «هویت یکی از چیزهایی است که من در کل این مجموعه، و در این کتاب خاص با آن بازی می کنم - چه چیزی ما را به آن چیزی که هستیم تبدیل می کند؟ آیا تولد ما، خون ما، موقعیت ما در جهان
است؟ یا چیزی جدایی ناپذیر از ما؟ ارزش های ما، خاطرات ما، و غیره.» فمینیسم. مارتین انواع شخصیت های زن را برای بررسی برخی از پیامدهای رمان هایی که در جامعه ای مردسالار روایت می شوند، ارائه می کند. مارتین می گوید که همه شخصیت ها را به عنوان انسان هایی با نیازها، رؤیاها و تأثیرات اولیه یکسان نوشته است، و شخصیت های زن او باید طیف گسترده ای از ویژگی های انسانی را مانند مردان پوشش دهند. مارتین ادعا می کند که او با همه شخصیت ها با وجود تفاوت های قابل توجه با او، چه از نظر جنسیت و چه سن، در فرایند نوشتن همذات پنداری می کند. او خود را زن ستیز یا مروج فمینیسم نمی داند، اگرچه اذعان داشت که برخی از ارزش های تلقین شده در دوران کودکی هرگز نمی توانند به طور کامل کنار گذاشته شوند، حتی آن هایی که آگاهانه رد شوند. او می گوید که از بحث هایی که آیا سریال فمینیستی یا ضدفمینیستی است، قدردانی می کند. او می گوید که به هیچ وجه تصور نمی کند که اظهارات فمینیستی کند. کتاب های مارتین اغلب تجاوز و تحقیر را به تصویر می کشند و به آن ها اشاره می کنند که بیشتر موارد آن بر زنان انجام می شود. پس از شروع پخش سریال "بازی تاج وتخت" در سال ۲۰۱۱، منت
قدان به تصویر زنان در سریال پرداختند. جینیا بلافانت در یادداشتی از "نیویورک تایمز" نوشت که این سریال «داستانی پسرانه بود که به طور حامیانه به نیمه دیگر جمعیت رسید» و آن را یک «انحراف واقعی» دانست که «همه این نامشروعیت [در سریال تلویزیونی]، از ترسی موجه، شاید از این که هیچ زن زنده ای در غیر این صورت آن تماشا نمی کند، به صورت یک چیز کوچک به سوی خانم ها پرتاب می شود.» بلافانت می گوید که اگرچه ممکن است زنانی باشند که کتاب هایی مانند مجموعه "یخ و آتش" را بخوانند، هرگز «یک زن مجرد که با عصبانیت در باشگاه کتابش ایستاده و از خواندن جدیدترین کتاب های لری مور امتناع کند، مگر اینکه همه اول با "هابیت" موافقت کنند، ندیده است.» این مقاله آنقدر پاسخ دریافت کرد که "نیویورک تایمز" مجبور شد بخش نظرات را ببندد. ایلانا تیتلبام از "هافینگتون پست" در مقاله ای به نام «"نیویورک تایمز" عزیز: "بازی تاج وتخت" فقط برای پسران نیست» پاسخ داد و ادعا کرد که یادداشت بلافانت نه تنها مملو از نادرستی است، بلکه برای خوانندگان زن نیز رئیس وار رفتار کردن است. تیتلبام از بسیاری از صحنه های جنسی در مجموعه تلویزیونی دفاع کرد زیرا از کتاب ها به عنوان