Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دانشکده پزشکی دانشگاه وین پرداخت و از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۸ به عنوان مدرس تحصیلات تکمیلی در دپارتمان فیزیولوژی این دانشگاه فعالیت کرد. در ژوئن ۱۹۶۹، دیویس مدرک پی اچ دی خود را در رشته فیزیولوژی از دانشکده پزشکی دانشگاه وین دریافت کرد. پایان نامه دیویس دربارهٔ پلاکت ترومبوپلاستین و مطالعه تطبیقی فاکتور بافتی و فاکتور هفت پلاکتی بود. مطالعات دانشگاهی. روث آن دیویس در کالج ایالتی پوتاماک، کیسر، تحصیل کرد و در سال ۱۹۵۶ با مدرک کاردانی در پیش پزشکی فارغ التحصیل شد. سپس در سال ۱۹۵۹ مدرک بی ای خود را در رشته پیش پزشکی از دانشگاه ویرجینیای غربی دریافت کرد. دیویس سپس تحصیلات تکمیلی خود را در دانشگاه ویرجینیای غربی ادامه داد و از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۲ به عنوان دستیار آموزشی در دپارتمان زیست شناسی فعالیت کرد. او همچنین از ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۴ به عنوان مدرس در دپارتمان زیست شناسی کالج کلارک تدریس کرد. در سال ۱۹۶۴، دیویس مدرک کارشناسی ارشد علوم خود را در رشته جانورشناسی از دانشگاه ویرجینیای غربی دریافت کرد. سپس او به تحصیلات تکمیلی در دانشکده پزشکی دانشگاه وین پرداخت و از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۸ به عنوان مدرس تحصیلات تکمیلی در دپارتمان فیزیولوژی
این دانشگاه فعالیت کرد. در ژوئن ۱۹۶۹، دیویس مدرک پی اچ دی خود را در رشته فیزیولوژی از دانشکده پزشکی دانشگاه وین دریافت کرد. پایان نامه دیویس دربارهٔ پلاکت ترومبوپلاستین و مطالعه تطبیقی فاکتور بافتی و فاکتور هفت پلاکتی بود.
بریل می دنت (; – ) ریاضیدان و فیزیکدان بریتانیایی بود که در حوزه مکانیک سیالات و ریاضیات کاربردی فعالیت داشت. او به دلیل مشارکت هایش در زمینه تحلیل جریان سیالات و مدل سازی ریاضی شناخته می شود.
زهرا قندور بازیگر و کارگردانی عراقی است. قندور،از پدری عراقی-لبنانی و مادری عراقی در بغداد به دنیا آمد و بزرگ شد. او در سال ۲۰۰۴ عراق را ترک کرد و مدتی در سوریه زندگی کرد، سپس به بیروت، لبنان رفت. پس از چند سال، به عراق بازگشت. زندگی در این سه کشور به او امکان داد تا به چندین گویش عربی، از جمله عراقی، لبنانی، سوری و فلسطینی تسلط پیدا کند. او همچنین به زبان انگلیسی مسلط است. شروع حرفه. قندور کار خود را در رسانه ها از ۱۷ سالگی آغاز کرد. در ۲۲ سالگی، برنامه تلویزیونی خود با عنوان «۵۲ دقیقه» را داشت؛ یک برنامه مستند هفتگی که بر مسائل اجتماعی در عراق متمرکز بود. او ابتدا به عنوان نویسنده و مجری فعالیت می کرد و از فصل دوم، کارگردانی برنامه را نیز بر عهده گرفت. او در رسانه های مختلف آنلاین، رادیو و تلویزیون کار کرده و برنامه بلندمدت فناوری «Dot.IQ» را در تلویزیون سومریا ارائه داده است. بازیگری. قندور در کنار فعالیت های فیلم سازی، حرفه بازیگری را نیز آغاز کرد و به سرعت به یکی از چهره های برجسته صنعت فیلم نوپا اما پویای عراق تبدیل شد. او در نقش هایی به دو زبان عربی و انگلیسی ظاهر شده است. آشنایی تصادفی او با محمد الدر
اجی، فیلمساز باسابقه عراقی، باعث شد تا نقش اصلی فیلم تحسین شده «سفر» را به دست آورد. این فیلم در سال ۲۰۱۷ در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو (TIFF) اکران شد و نماینده عراق برای نامزدی در بخش فیلم خارجی جوایز اسکار ۲۰۱۹ بود. بازی او در نقش سارا، یک بمب گذار انتحاری زن، توجه زیادی را به خود جلب کرد و تحسین گسترده منتقدان را برانگیخت. این فیلم با عنوان «ایستگاه بغداد» در ۲۰ فوریه ۲۰۱۹ در فرانسه اکران شد. او همچنین توسط سمیر، فیلمساز سوئیسی-عراقی، برای نقش اصلی زن در فیلم «بغداد در سایه من» دعوت شد که قرار بود در سال ۲۰۱۹ اکران شود. علاوه بر این، او در پروژه های تلویزیونی مانند سریال «قلب بغداد» از کانال ۴ نیز بازی کرده است.
جو آن ایوانزگاردنر (; – ) روان شناس و فعال اجتماعی آمریکایی بود. او در لتروب، پنسیلوانیا متولد شد و روان شناسی را در دانشگاه پیتسبرگ مطالعه کرد، جایی که با همسرش، جرالد گاردنر آشنا شد و در همان سالی که مدرک کارشناسی خود را دریافت کرد، با او ازدواج نمود. این زوج به دوبلین نقل مکان کردند اما پس از پنج سال به پیتسبرگ بازگشتند، جایی که اوانس گاردنر مدرک دکترای خود را در روان شناسی تجربی دریافت کرد. او در سال ۱۹۶۹ انجمن روان شناسی زنان را بنیان نهاد و همراه با همسرش در انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان و سازمان های فمینیستی متعدد فعالیت داشت. در سال ۱۹۶۸، این زوج به سازمان ملی زنان (NOW) پیوستند و به عنوان رؤسای مشترک اولین شعبه NOW در پیتسبرگ خدمت کردند. در این نقش، اوانس گاردنر در تأسیس KNOW, Inc. مشارکت داشت و در پرونده ۱۹۷۳ دیوان عالی ایالات متحده آمریکا، "Pittsburgh Press Co. v. Pittsburgh Commission on Human Relations"، که به تفکیک آگهی های استخدامی بر اساس جنسیت در روزنامه ها پایان داد، درگیر بود. او به عنوان مدیر منطقه شرقی NOW منصوب شد و اعتراضات ملی علیه ای تی اندتی را هماهنگ کرد. اوانس گاردنر در سال ۱۹۷۷ از
شرکت پخش وستینگهاوس به دلیل تبعیض جنسیتی شکایت کرد. این پرونده به دیوان عالی کشور رسید و با عنوان "Gardner v. Westinghouse Broadcasting Co." شناخته شد. او همچنین یکی از بنیان گذاران کاکس سیاسی ملی زنان و نامزد ناکام جمهوری خواهان برای شورای شهر پیتسبرگ در سال ۱۹۷۱ بود. او و همسرش در سال ۱۹۸۰ به هیوستون نقل مکان کردند، جایی که او یک شعبه محلی NOW را در دانشگاه هیوستون تأسیس کرد. آنها بعداً به پیتسبرگ بازگشتند، جایی که او در ۱۶ فوریه ۲۰۱۰ درگذشت. اوایل زندگی. اوانس گاردنر با نام جو آن اوانس در ۱۹ آوریل ۱۹۲۵ در لتروب، پنسیلوانیا متولد شد. پدر و مادر او یوجین و الیزابت اوانس بودند و برادرزاده اش باربارا اوانس فلایشهاور، بعدها نماینده ایالتی در ویرجینیای غربی شد. او در محله هیزل وود در پیتسبرگ بزرگ شد. در کودکی، قصد داشت پزشک شود اما از این حرفه مردسالارانه بازداشته شد. او در دوران جنگ جهانی دوم به کارولینای شمالی نقل مکان کرد، جایی که برای ارتش دوم کامیون می راند. در سال ۱۹۴۵، به زادگاهش بازگشت و برای یونیون کاربید در مؤسسه تحقیقات صنعتی ملون مشغول به کار شد، شغلی که به او اجازه داد در دانشگاه پیتسبرگ تحصیل کند.
او در سال ۱۹۵۰ با مدرک کارشناسی در روان شناسی فارغ التحصیل شد. همان سال، با جرالد گاردنر، ریاضی دان و ژئوفیزیکدان، ازدواج کرد. ابتدا نام خانوادگی خود را با نام همسرش ترکیب کرد، اما به دلیل مشکلات فنی در ثبت نام های ترکیبی، تصمیم گرفت نام های خود و همسرش را ادغام کند. مدت کوتاهی پس از ازدواج، این زوج پنج سال را در دوبلین گذراندند، جایی که اوانس گاردنر از ایفای نقش یک زن خانه دار مقاومت کرد. فعالیت های اجتماعی. اوانس گاردنر در جنبش حقوق مدنی فعال بود و در سال ۱۹۶۳ همراه با همسرش به انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان (NAACP) پیوست. این زوج در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ در اتحادیه آزادی های مدنی آمریکا (ACLU)، سال جهانی زن در ۱۹۷۵، کنفرانس ملی زنان ۱۹۷۷ و گروه های حامی حقوق تولیدمثل نقش داشتند. او در سال ۱۹۶۸ به سازمان ملی زنان (NOW) پیوست. ویلم اسکات هاید، همکار او در دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا، او را به این گروه معرفی کرد و او در جذب دیگر زنان به جنبش شهرت یافت. اوانس گاردنر به دلیل متقاعد کردن النور اسمیل، که بعداً رئیس سازمان ملی زنان و بنیاد اکثریت فمینیستی شد، اعتبار دارد. KNOW, Inc.. در سال ۱۹۶۸، اوانزگاردنر همراه با
همسرش هایده، جین ویتر و فیلیس وتربی KNOW, Inc. را تأسیس کرد. این انتشارات نخستین انتشارات فمینیستی بود که از خانه اوانزگاردنر در شیدساید فعالیت می کرد. این انتشارات تحت شعار «آزادی مطبوعات متعلق به کسانی است که مالک مطبوعات هستند» فعالیت داشت. آن ها سخنرانی ها و مقالات فمینیستی از اعضای سازمان ملی زنان را منتشر کردند، از جمله "The Tyranny of Structurelessness" اثر جو فریمن و "من از خانه فرار می کنم، اما اجازه عبور از خیابان را ندارم" اثر گابریل برتون. شیلا توبیاس، که یکی از اولین کنفرانس های حقوق زنان را سازماندهی کرده بود، با KNOW همکاری کرد و اجازه داد این انتشارات مواد آموزشی گردآوری شده از استادان دانشگاه های مختلف دربارهٔ مسائل زنان را منتشر کند. از طریق این همکاری، KNOW اولین مواد درسی مطالعات زنان را منتشر کرد. سال بعد، اوانزگاردنر پیشنهاد کرد که به جای Mrs. یا Miss از اصطلاح Ms. استفاده شود. اولین NOW پیتسبورگ. اوانزگاردنر همراه با همسرش به عنوان رئیس مشترک اولین شاخه محلی سازمان ملی زنان در پیتسبورگ فعالیت کرد. او در کنار انجمن مسیحیان زن جوان (YWCA)، زنان در بحران شهری و NAACP در اعتراضات مقابل فروش
گاه سیرز در منطقه ایست لیبرتی برای افزایش استخدام سیاه پوستان شرکت کرد. هنگامی که پلیس فقط معترضان سیاه پوست را دستگیر کرد، اوانزگاردنر و همسرش درخواست دستگیری خود را نیز کردند. این اعتراض منجر به افزایش ۳۰ درصدی استخدام آفریقایی-آمریکایی ها در سیرز شد. او همچنین در کمپین تصویب متمم حقوق برابر (ERA) در پنسیلوانیا نقش داشت. اوانزگاردنر و همسرش بین سال های ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۸ جلسات هفتگی نامه نگاری برای نمایندگان برگزار می کردند. در سال ۱۹۶۹، او به هیئت مدیره ملی سازمان ملی زنان انتخاب شد. همان سال، او و همسرش شکایتی علیه روزنامه "پیتسبورگ پرس" مطرح کردند که نیازمندی های شغلی را به صورت جنسیتی تفکیک می کرد. این شکایت منجر به پرونده ای شد که در دیوان عالی آمریکا بررسی شد و در سال ۱۹۷۳ به نفع سازمان ملی زنان رأی داده شد. این رأی همه تبلیغات شغلی جنسیتی را غیرقانونی اعلام کرد. اوانزگاردنر به عنوان مدیر منطقه ای شرقی سازمان ملی زنان فعالیت داشت و برای سمت معاونت حقوقی رقابت کرد، اگرچه موفق به کسب آن نشد. او تظاهراتی علیه ای تی اندتی در ۱۵ شهر مختلف ایالات متحده سازماندهی کرد و در دادخواست علیه این شرکت به دلیل تبعیض جنسی
و نژادی نقش داشت. او همچنین در سال ۱۹۷۴ کنفرانس «زن شگفت انگیز» را در آتلانتیک سیتی، نیوجرسی سازماندهی کرد که به عنوان «ضد مراسم ملکه زیبایی» در برابر مسابقات میس آمریکا ۱۹۷۴ برگزار شد. اوانزگاردنر به خاطر برخوردهای صریحش شناخته می شد. او در اعتراض به ممنوعیت سقط جنین در بیمارستان وسترن پنسیلوانیا با یکی از نگهبانان درگیر شد و در سال ۱۹۷۰ دو جلسه سنا را برای طرح مسائل زنان مختل کرد. در ۱۹۷۲، او و همسرش به دلیل قرار دادن یک مجسمه کاغذی از سوزان آنتونی بر سر مجسمه پدر دافی در تایمز اسکوئر دستگیر شدند. در سال ۱۹۷۴، او به یک مقام محلی که به او گفته بود «به آشپزخانه ات برگرد» حمله کرد. در ۱۹۷۵، او و جین کلارک در اعتراض به حقوق باروری مقابل سفارت واتیکان در واشینگتن شرکت کردند، جایی که مردی به او تف انداخت و او نیز به وی لگد زد.
فریدا فریزر (; – ) پزشک، دانشمند و استاد دانشگاه کانادایی بود که در زمینه بیماری های عفونی، از جمله تحقیقات بر روی مخملک و سل فعالیت می کرد. پس از اتمام تحصیلات پزشکی در دانشگاه تورنتو در سال ۱۹۲۵، او یک دوره کارورزی دوساله را در ایالات متحده آمریکا گذراند و در منهتن و فیلادلفیا مطالعه و کار کرد. پس از آن، او در آزمایشگاه های کانوت در تورنتو بر روی بیماری های عفونی تحقیق کرد و در دوران پیش از کشف پنی سیلین، نقش مهمی در جداسازی سویه های استرپتوکوک که احتمال بروز بیماری را داشتند، ایفا کرد. از سال ۱۹۲۸، او در دانشکده بهداشت در دانشگاه تورنتو در زمینه پزشکی پیشگیری تدریس کرد و از دستیار آموزشی به رتبه استاد تمام در سال ۱۹۵۵ رسید. در دوران دانشگاه، حدود سال ۱۹۱۷، فریزر با ادیت ویلیامز، شریک زندگی خود، آشنا شد و با وجود تلاش های خانواده هایشان برای جدایی، رابطه آنها تا زمان درگذشت ادیت در سال ۱۹۷۹ ادامه یافت. مکاتبات میان این دو حفظ شده و به عنوان یک میراث مهم در تاریخ همجنس گرایی زنان در کانادا شناخته می شود. اوایل زندگی. نام اتل فریدا فریزر در ۳۰ اوت ۱۸۹۹ در یورک (تورنتو), انتاریو، کانادا، به عنوان فرزند هلن (نا
م خانوادگی اصلی: زان) و ویلیام هنری فریزر ثبت شد. مشخص نیست که چه زمانی نام او به فریدا هلن فریزر تغییر یافت. پدرش اهل انتاریو و فارغ التحصیل دانشگاه تورنتو بود که در کالج آپر کانادا تدریس می کرد و سپس به عنوان مدرس زبان های ایتالیایی و اسپانیایی در دانشگاه تورنتو منصوب شد. او کتاب های درسی زیادی تألیف کرد که سال ها در مدارس استان استفاده می شدند. مادرش اصالتاً اهل آلمان بود و فرزندانشان، ویلیام کاسپار، دونالد و فریدا به زبان های آلمانی و فرانسوی تسلط داشتند. فریزر تا سال ۱۹۱۴ در خانه آموزش دید و سپس در کالج هاورگال ثبت نام کرد. اندکی بعد، در سال ۱۹۱۶، پدرش درگذشت و برادرش دونالد نقش حمایتی مهمی در زندگی او ایفا کرد. در سال ۱۹۱۷، فریزر در کالج دانشگاهی برای تحصیل در فیزیک و زیست شناسی ثبت نام کرد. در دوران دانشگاه، او به انجمن کاپا آلفا تتا پیوست و در آنجا با ادیت ویلیامز آشنا شد. او در سال ۱۹۲۲ مدرک کارشناسی خود را دریافت کرد و وارد دانشکده پزشکی دانشگاه تورنتو شد و در سال ۱۹۲۵ مدرک کارشناسی پزشکی و جراحی را کسب کرد. کلاس او اولین گروهی بود که ملزم به گذراندن شش سال تحصیل بودند و سهمیه هایی برای محدود کردن ت
عداد زنان در نظر گرفته شده بود. از آنجا که بیمارستان های کمی زنان پزشک را برای دوره های کارورزی می پذیرفتند، فریزر در تابستان ۱۹۲۵ به ایالات متحده رفت و کارورزی خود را در درمانگاه زنان و کودکان نیویورک آغاز کرد. کارورزی در خارج از کشور. فریزر از سال ۱۹۲۴ در زمینه پزشکی زنان و زایمان شروع به فعالیت کرد. در آن زمان، تنها فرصت های کارورزی موجود برای او در زمینه جراحی زنان و زایمان یا تانسیلکتومی کودکان بود. بخش عمده ای از کار او شامل ویزیت بیماران مهاجر ساکن خانه های اجاره ای در لوئر ایست ساید بود. فریزر دانش کمی دربارهٔ تنوع قومی بیماران، فقر آنها و شرایط زندگی شان داشت. دیدگاه های او تحت تأثیر مطالعات اصلاح نژاد قرار داشت که بر شیوه های پزشکی او اثر گذاشت. او متقاعد شد که اطلاعات کافی دربارهٔ پیشگیری از بارداری برای پزشکان و بیماران در دسترس نیست و به دنبال منابع غیرپزشکی رفت و به مدافع آن تبدیل شد. پس از ورود به نیویورک، مکاتبات او با ویلیامز بیشتر شد و رابطه شان جدی تر گردید. خانواده های هر دو تلاش کردند تا آنها را از هم جدا کنند—خانواده ویلیامز او را به انگلستان فرستادند و خانواده فریزر تهدید کردند که ادامه
رابطه موجب قطع روابط خانوادگی خواهد شد—اما آنها از هم جدا نشدند. تجربیات کارورزی فریزر باعث شد که به پژوهش پزشکی بیشتر از طبابت علاقه مند شود. پس از اتمام کارورزی در نیویورک در سال ۱۹۲۶، او به فیلادلفیا رفت و از ژانویه ۱۹۲۷ آموزش پسادکتری خود را در مؤسسه فیپس برای مطالعه، درمان و پیشگیری از سل در زمینه باکتری شناسی آغاز کرد. در مارس ۱۹۲۷، به او موقعیتی در آزمایشگاه های کانوت پیشنهاد شد، جایی که برادرش نیز مشغول به کار بود. او این پیشنهاد را پذیرفت و در اکتبر کار خود را آغاز کرد. بازگشت به کانادا. در سال ۱۹۲۸، فریزر به تورنتو بازگشت و در کنار تحقیقاتش، به عنوان دستیار آموزشی در گروه بهداشت و پزشکی پیشگیری تدریس کرد. او یکی از اعضای بنیان گذار دانشکده بهداشت دانشگاه تورنتو بود. در سال ۱۹۳۳، ویلیامز به مزرعه خانوادگی اش نقل مکان کرد و تنها در تعطیلات آخر هفته به تورنتو بازمی گشت. در ۱۹۴۱، او فارغ التحصیل شد و به عنوان دامپزشک شروع به کار کرد. برای نخستین بار، آنها خانه ای مشترک در تورنتو داشتند و سرپرستی یک کودک پناهنده جنگی از انگلستان را بر عهده گرفتند. آنها تا زمان مرگ ویلیامز در سال ۱۹۷۹ با هم زندگی کردند.
حرفه. در تحقیقات خود، فریزر عمدتاً در زمینه بیماری های عفونی کار می کرد و به مطالعه عفونت های عمومی، تب نفاسی، مخملک و فارنژیت سپتیک در میان سایر عفونت های باکتریایی پرداخت. او در اوایل دهه ۱۹۳۰ مطالعات خود را روی مخملک آغاز کرد و همراه با دکتر هلن پلامر، پریسیپیتین موجود در گونه های استرپتوکوک که احتمال ایجاد بیماری داشتند را جداسازی کرد. این یافته ها در تعیین انواع آنتی توکسینهایی که ممکن بود برای ایمنی سازی و خنثی سازی بیماری به کار روند، اهمیت داشت. نوع تحقیقاتی که فریزر در آن مشغول بود، مستلزم جداسازی باکتری های بیماری زا بود که توکسین تولید می کردند تا بتوان آن را به یک اسب تزریق کرد. تزریق مکرر دوزهای کوچک توکسین، ایمنی اسب را در برابر بیماری افزایش می داد. سرم (خون) حاصل از خون حیوانات ایمن شده حاوی پادتن (که در آن زمان به عنوان آنتی توکسین شناخته می شد) بود که می توانست برای درمان بیماری در انسان ها مورد استفاده قرار گیرد. توسعه سولفونامیدها ایمن سازی علیه مخملک را غیرضروری کرد، اما فریزر همچنان به مطالعه جنبه های دیگر این بیماری ادامه داد. در سال ۱۹۴۱، او نوع خاصی از استرپتوکوک مرتبط با مخملک را شنا
سایی کرد که پیشرفتی مهم در همه گیرشناسی این بیماری محسوب می شد. فریزر همچنین در تلاش برای توسعه یک آنتی ژن برای سل تحقیقاتی انجام داد. با توسعه پنی سیلین، تحقیقات او پس از سال ۱۹۴۷ بر مطالعه آنتی بیوتیکهایی مانند باسیتراسین، پنی سیلین، پلی میکسین و سابتیلین متمرکز شد. او تأثیر انواع مختلف پنی سیلین را در برابر باکتری سل و به عنوان درمانی برای سوزاک بررسی کرد. با ارتقاء از استادیار و دانشیار، فریزر در سال ۱۹۴۹ استاد تمام شد و برای ادامه دوران حرفه ای خود، در رشته پزشکی پیشگیری برای مدرک کارشناسی علوم و پرستاری تدریس کرد. در سال ۱۹۵۵، او به عنوان استاد میکروب شناسی منصوب شد و این سمت را تا زمان بازنشستگی اش در یک دهه بعد حفظ کرد. اواخر دوران حرفه ای و بازنشستگی. در سال ۱۹۵۹، این زوج خانه ای در خیابان برلینگتون کرِسنت در تورنتو، در نزدیکی کلینیک ادیت ویلیامز، خریداری کردند و تا زمان بازنشستگی خود در آنجا زندگی کردند. در سال ۱۹۶۵، هر دو بازنشسته شدند و خانه خود را فروخته و به خانه ای در مزرعه خانوادگی فریزر در برلینگتون، انتاریو نقل مکان کردند. این مزرعه در منطقه ای بسیار دیدنی در پرتگاه نیاگارا، در نزدیکی مسیر ب
روس قرار داشت. فریزر که به باغبانی علاقه داشت، به کار در زمین های مزرعه می پرداخت و ویلیامز که آشپزی ماهری بود، از آشپزی برای مهمانان متعددشان لذت می برد. آنها به کوهنوردی علاقه مند شدند و ویلیامز به ویژه از صعود به کوه ها لذت می برد. هر دو از گردش هایی که به آنها امکان می داد در طبیعت باشند، بهره می بردند. در آرشیو آن ها عکس های بسیاری از سفرهای کمپینگ و قایق رانی همراه با گروه های زنان وجود دارد. در اواخر سال ۱۹۷۶، ویلیامز دچار سکته مغزی شد و هرگز به طور کامل بهبود نیافت، نیاز به بستری شدن مکرر در مؤسسه توانبخشی تورنتو پیدا کرد. فریزر هر روز از برلینگتون برای ملاقات با ویلیامز به بیمارستان می رفت. ویلیامز در سال ۱۹۷۹ پس از چندین سکته دیگر درگذشت، و فریزر به خانه خود در برلینگتون بازگشت، جایی که تا سه هفته پیش از درگذشتش در آنجا زندگی کرد. سپس خانواده اش او را در یک خانه سالمندان بستری کردند. درگذشت و میراث. فریزر در ۲۹ ژوئیه ۱۹۹۴ در خانه سالمندانی در برلینگتون، انتاریو درگذشت. در طول زندگی اش، فریزر از فرانسیس ام. گیج، هنرمند کانادایی، حمایت مالی کرد و هزینه دو سال تحصیل او را در لیگ دانشجویان هنر نیویورک ت
أمین نمود. گیج در کلینیک دامپزشکی ویلیامز کار می کرد و استعداد مجسمه سازی او از طریق دوستان مشترکشان فرانسیس لورینگ و فلورنس وایل مورد تأیید قرار گرفت.
نیاز ورا ایگناتیونا گدرویتس (; – مارس ۱۹۳۲) با نام ادبی سرگئی گدرویتس) پزشک و نویسنده روسی بود. او اولین زن جراح نظامی در روسیه، اولین زن استاد جراحی و اولین زنی بود که به عنوان پزشک دربار امپراتوری روسیه خدمت کرد. پس از شرکت در یک جنبش دانشجویی، گدرویتس نتوانست تحصیلات خود را در روسیه به پایان برساند. با وجود آشکارا همجنس گرایی زنانه، او یک ازدواج مصلحتی انجام داد که به او امکان داد با نام دیگری گذرنامه بگیرد و از کشور خارج شود. در سوئیس، او در دوره های پزشکی سزار رو ثبت نام کرد و در سال ۱۸۹۸ فارغ التحصیل شد و به عنوان دستیار رو مشغول به کار شد. اما به دلیل بیماری های خانوادگی به روسیه بازگشت. به عنوان یک پزشک جوان، گدرویتس نگران استانداردهای پایین بهداشت، تغذیه و شرایط بهداشتی بود و پیشنهادهایی برای بهبود شرایط ارائه داد. در جنگ روسیه و ژاپن، او برخلاف سیاست های موجود، جراحی های شکمی انجام داد که منجر به تغییر در نحوه ارائه پزشکی در میدان نبرد شد. او به خاطر خدمات جنگی خود بسیار مورد تقدیر قرار گرفت و تا زمان آغاز جنگ جهانی اول به عنوان پزشک دربار سلطنتی خدمت کرد و آلکساندرا فیودوروفنا، ملکه روسیه و دخترانش
را برای پرستاری آموزش داد. با آغاز انقلاب روسیه، گدرویتس به جبهه بازگشت. پس از زخمی شدن، به کی یف منتقل شد و در آنجا به عنوان پزشک و دانشگاهی فعالیت خود را از سر گرفت. در سال ۱۹۲۱، او برای تدریس جراحی کودکان در مؤسسه پزشکی کی یف استخدام شد و ظرف دو سال به عنوان استاد پزشکی منصوب گردید. در جریان پاکسازی های شوروی در سال ۱۹۳۰، او از سمت خود برکنار شد و مستمری اش قطع گردید. گدرویتس پس از آن به نوشتن رمان های خودزندگی نامه ای پرداخت تا این که در سال ۱۹۳۲ بر اثر سرطان رحم درگذشت. اوایل زندگی. ورا ایگناتیونا گدرویتس در ۷ آوریل ۱۸۷۰ O.S. در , (اکنون در استان بریانسک)، در استان اوریول از امپراتوری روسیه متولد شد. پدر و مادرش داریه کنستانتینوونا میخائو () و نیاز (عنوان) ایگناتی ایگناتیویچ گدرویتس () بودند. خانواده مادرش آلمانی های روسی شده بودند و پدربزرگ مادری اش به عنوان کاپیتان در ارتش خدمت می کرد. سال های سوئیس. مشتاق ادامه تحصیل، اما ناتوان از انجام این کار در روسیه، گدرویتس یک ازدواج مصلحتی با یکی از دوستانش از سنت پترزبورگ، نیکولای بلوزروف، ترتیب داد. با این که گدرویتس آشکارا همجنس گرا بود، او و بلوزروف به طور
مرتب مکاتبه داشتند، با هم ملاقات می کردند و سفر می رفتند. به گفته تاتیانا خوخلوا، زندگینامه نویس، آن ها احساسات واقعی نسبت به یکدیگر داشتند. برای پنهان کردن ازدواجشان، آن ها به طور جداگانه زندگی می کردند. بلوزروف به خاطر حرفه نظامی اش به ایرکوتسک در سیبری رفت، در حالی که گدرویتس از نام جدید خود برای دریافت گذرنامه و رفتن به سوئیس استفاده کرد. او در دانشگاه لوزان ثبت نام کرد و تحت نظر سزار رو در کلینیک جراحی آموزش دید و در سال ۱۸۹۸ فارغ التحصیل شد. با کسب نمرات تقریباً عالی، او مدرک کارشناسی پزشکی و جراحی خود را دریافت کرد.
آنکا گیورچسکو (; – ) پژوهشگر مردم رومانی در زمینهٔ رقص های محلی و یک قوم رقص شناس بود و از بنیان گذاران این رشته محسوب می شود. او در بخارست متولد شد اما خانواده اش اصالتی ترانسیلوانیایی داشتند و دوران کودکی خود را در این منطقه سپری کرد. او در دوران دانشگاه در مؤسسه ملی آموزش جسمانی به تحصیل در رشتهٔ رقص پرداخت. در طول دوران تحصیل، در مسابقات تیراندازی نیز شرکت داشت و در مسابقات تیراندازی قهرمانی اروپا در سال ۱۹۵۵ توانست مدال نقره تیمی و مدال برنز انفرادی را کسب کند. او در حین تحصیل به عنوان پژوهشگر در مشغول به کار شد و در سال ۱۹۶۲ به عضویت شورای بین المللی موسیقی سنتی درآمد. این شورا گروه کاری ای را تشکیل داد که جیورچسکو نیز عضو آن بود و این گروه پایه های علمی رشتهٔ قوم رقص شناسی را بنا نهاد. در سال ۱۹۷۹، جیورچسکو پس از شرکت در یک سمینار در بلفاست، به همسرش در کپنهاگ پیوست و از رومانی گریخت. او پژوهش های خود را دربارهٔ زمینه های فرهنگی، تاریخی و اجتماعی رقص ادامه داد و در سراسر اروپا و ایالات متحده تدریس کرد. در سال ۱۹۸۹، با سرنگونی جمهوری سوسیالیستی رومانی، خانواده اش به مدت چهار سال به رومانی بازگشتند اما م
جدداً به کپنهاگ نقل مکان کردند. او سفرهای پژوهشی بین المللی متعددی را برای مطالعهٔ آیین ها و سنت های رقص در میان اقلیت های قومی با ریشه های رومانیایی و کشورهای اطراف رهبری کرد. وی از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۶ رئیس گروه مطالعاتی قوم رقص شناسی در شورای بین المللی موسیقی سنتی و از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۴ رئیس و بنیان گذار زیرگروه مطالعاتی این شورا در زمینهٔ نظریه و روش های پژوهش میدانی بود. اوایل زندگی. رودیکا ماریا آنکا چورچا در ۱۹ دسامبر ۱۹۳۰ در بخارست، رومانی، از لیویا (با نام خانوادگی پیشین میرچا) و مارین چورچا زاده شد. خانواده اش اصالتاً اهل Cața در منطقهٔ روپه-سیگیشوآرا بودند. مادرش نوهٔ نیکولائه میرچا بود که در سال ۱۸۹۹ همراه با برادرانش ایگنات و ویکتور، رستوران "Caru' cu Bere" را تأسیس کرد. پدرش مهندس صنعت گاز متان بود و در نزدیکی کوپشا میکا مزرعه ای داشت و در مدیاش کار می کرد. او همچنین نقاش و نویسنده ای شناخته شده بود و مزرعه اش محل گردهمایی هنرمندان و نویسندگان، از جمله لوسیان بلاگا بود. چورچا از کلاس دوم در سیبیو تحصیل کرد تا اینکه پدرش به بخارست منتقل شد تا در یک کارخانهٔ گاز کار کند. او در سال ۱۹۴۹ تحصیلات دانشگاه
ی خود را در مؤسسه ملی آموزش جسمانی آغاز کرد. در همان سال، دولت رومانی کسب وکار خانوادگی آن ها را ملی کرد و مالکیت "Caru' cu Bere" را بر عهده گرفت. مادرش می خواست که او پزشکی بخواند، اما چورچا به رقص علاقه داشت. در دوران تحصیل، او به تیم ملی تیراندازی رومانی پیوست و تنها زن تیم بود. وی چندین بار قهرمان مسابقات ملی تیراندازی با تفنگ هشت کیلویی شد. در سال ۱۹۵۵، او همراه با تیمش مدال نقرهٔ مسابقات تیراندازی قهرمانی اروپا را کسب کرد و مدال برنز انفرادی را نیز به دست آورد، اما به دلیل داشتن پیشینهٔ بورژوازی از تیم کنار گذاشته شد. همچنین به دلیل همین سابقه، از کلاس های دانشگاهی اخراج شد، اما به تحصیل شبانه ادامه داد تا در نهایت مجدداً پذیرش شد. فعالیت حرفه ای. در دوران تحصیل، چورچا در یک کارخانهٔ لوازم برقی به تنظیم تجهیزات مکانیکی مشغول بود. عمه اش پیشنهاد کرد که در بخش تحقیقاتی رقص مؤسسه فولکلور، که تازه تأسیس شده بود، مشغول به کار شود. او در سال ۱۹۵۳ در این مؤسسه استخدام شد و تا سال ۱۹۷۹ در آنجا کار کرد و به مقام پژوهشگر ارشد ارتقا یافت. وی در مناطق روستایی کار میدانی انجام داد و به مستندسازی آیین ها و رقص های مح
لی پرداخت و ساختار و توسعهٔ این رقص ها را تحلیل کرد. او همچنین پژوهش هایی دربارهٔ استفاده از سنت ها به عنوان ابزار تبلیغاتی دولت برای مشروعیت بخشی به قدرت و همچنین تأثیر آن ها بر هویت اقلیت هایی مانند مردم کولی انجام داد. او با لوسیان جیورچسکو، کارگردان تئاتر رومانیایی ازدواج کرد و در سال ۱۹۵۹ صاحب دختری به نام ایلئانا شدند. در سال ۱۹۷۹، دختر جیورچسکو ویزای توریستی برای سفر به سوئد دریافت کرد. همزمان، همسرش با "Teatrul de Comedie" در دانمارک مشغول کار بود و جیورچسکو در بلفاست تدریس می کرد. در ماه نوامبر، او به کپنهاگ رفت و همسرش اعلام کرد که قصد گریز از رومانی را دارد. آن ها به عنوان پناهندهٔ سیاسی پذیرفته شدند و جیورچسکو برای یادگیری زبان دانمارکی ثبت نام کرد.
کاترین آنسلم گلیسون (; November 24, 1865 – ) مهندس و تاجر آمریکایی بود که به خاطر دستاوردهایش در زمینه مهندسی و انسان دوستی شناخته شده است. او از سنین جوانی چندین نقش مدیریتی را در شرکت خانوادگی گلیسون ورکز در راچستر، نیویورک بر عهده داشت و بعدها از تجربه خود برای آغاز یک حرفه موفق در امور مالی و ساخت وساز استفاده کرد. او با ترکیب آموزش رسمی و تجربه کاری در گلیسون ورکز، به عنوان یک مهندس شناخته شد و در سال ۱۹۱۴ به عنوان اولین عضو زن انجمن مهندسان مکانیک آمریکا انتخاب شد. نام او بر کالج مهندسی کیت گلیسون در مؤسسه فناوری راچستر نهاده شده است. زندگی و تحصیلات. کاترین آنسلم گلیسون در ۲۴ نوامبر ۱۸۶۵ در راچستر، نیویورک متولد شد. او نخستین فرزند از چهار فرزند ویلیام و الن مک درموت گلیسون، مهاجران ایرلندی بود. ویلیام مالک یک شرکت ماشین ابزار بود که بعدها به نام گلیسون ورکز شناخته شد. او در سال ۱۸۷۴ دستگاهی را برای تراش چرخ دنده مخروطی به طور خودکار توسعه داد و گلیسون ورکز به یک شرکت برجسته در برش چرخ دنده تبدیل شد. هنگامی که کیت ۱۱ ساله بود، برادر ناتنی اش تام بر اثر حصبه درگذشت که این امر هم برای خانواده و هم برای ش