Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سرنگون شده، با اثرات ویرانگر، حیاتی بودند. این موضوع، به علاوه اقدامات دو افسر SASR که با لشکر ۱۰ کوهستان کار می کردند، مدال ستاره برنزی ایالات متحده را برای فرمانده نیروی SASR استرالیا در افغانستان به خاطر مشارکت برجسته واحدش در جنگ علیه تروریسم به ارمغان آورد. سربازان استرالیایی قبل از ورود از نرم افزار «واقعیت مجازی» برای تمرین مأموریت استفاده کرده بودند و این امر به آگاهی موقعیتی آنها در تاریکی و شرایط آب و هوایی نامناسب کمک شایانی کرد. این اولین باری بود که از این قابلیت برای یک مأموریت رزمی زنده استفاده می شد. حدود ساعت ۲۰:۰۰، نیروی واکنش سریع و ماکو ۳۰/۲۱ از قله تاکور غار خارج شدند. در نتیجه این اقدام، هم گروهبان فنی چپمن و هم سرباز کانینگهام نشان صلیب نیروی هوایی، دومین نشان عالی شجاعت، را دریافت کردند. در سال ۲۰۱۸، نشان صلیب نیروی هوایی چپمن به مدال افتخار ارتقا یافته و او پس از مرگ به درجه گروهبان یکم ارتقا درجه یافت. منابع آمریکایی و افغان بر این باورند که حداقل ۲۰۰ جنگجوی طالبان و القاعده در حمله اولیه و مأموریت نجات بعدی کشته شدند. همچنین در ۴ مارس، گردان دوم راکسان ها از طریق هوا به انتهای شرقی
دره حمله کرده و بلافاصله با پوشش آپاچی ها به ارتفاعات حمله کردند. در همین حال، گردان سوم در انتهای شمالی دره پیاده شد تا با نیروهای گیر افتاده در مواضع مسدودکننده ارتباط برقرار کند. راکسان ها با بهره گیری از حمایت ۱۶ فروند آپاچی، ۵ فروند هلیکوپتر کبرا تفنگداران دریایی ایالات متحده و چندین فروند هواپیمای تهاجمی زمینی ای-۱۰، به صورت نظام مند حدود ۱۳۰ غار، ۲۲ سنگر و ۴۰ ساختمان را پاکسازی کردند تا در نهایت دره را امن سازند. سرنوشت رابرتز. هنوز مشخص نیست آیا این ملوان بلافاصله جان باخت یا توسط سربازان دشمن کشته شد. این احتمال مطرح است که رابرتز توسط جنگجویان القاعده اسیر و سپس با شلیک گلوله ای به پشت سر اعدام شده باشد، اما این گزارش هنوز تأیید نشده است. سرلشکر فرانک هاگنبک تأیید کرد که در تصاویر ویدیویی زنده از یک پهپاد پرداتور، جنگجویان القاعده در حال تعقیب و پس از آن جابجا کردن جسد رابرتز مشاهده شدند. تصویر دیگری از همان پهپاد پرداتور نشان داد که موج گرمایی از سر لوله یک تفنگ خارج شده و پیکر ناشناسی در مقابل آن سقوط کرد. علاوه بر این، سربازان واکنش سریع گزارش دادند که جنگجویانی را مشاهده کرده اند که تجهیزات راب
رتز را بر تن داشتند و همچنین «کلاهی با سوراخ گلوله یافتند که نشان می داد آخرین نفری [رابرتز] که آن را پوشیده بود، به سرش شلیک شده است.» فیلم پهپاد پرداتور همچنین این احتمال را مطرح کرد که گروهبان جان چپمن پس از ترک نیروهای SEAL، زنده بوده و در قله می جنگیده است، نه اینکه همان طور که ماکو ۳۰ تصور می کرد، بلافاصله کشته شده باشد. چپمن در حال جنگیدن در یک سنگر در برابر چندین دشمن دیده شد، قبل از اینکه به فضای باز قدم بگذارد و برای آخرین بار در برابر آتش سلاح های سبک دشمن مقاومت کند تا به هلیکوپتر نیروی واکنش سریع فرصت فرار بدهد. در مقاله ای به نام «موانع فناوری: مطالعه موردی نبرد تاکور غار» که توسط اندرو میلانی (فرمانده سابق هنگ ۱۶۰ عملیات ویژه) و دکتر استفن دی. بیدل نوشته شده است، یادآوری می شود که پهپاد پرداتور ۹۰ دقیقه پس از سقوط رابرتز در محل حاضر شد. تصاویری که قبل از رسیدن پرداتور گرفته شده بود، توسط دوربین های مادون قرمز "گریم ۳۲" ضبط شده بود، هرچند این موضوع هنوز توسط فرماندهان تأیید نشده است. ۵ مارس ۲۰۰۲. آخرین تیم AFO باقی مانده در دره شاهی کوت، تیم جولیت بود. آنها یک مجموعه غار و ساختمان را در انتهای ش
رقی دره بررسی کردند. این منطقه توسط حملات هوایی متعددی، از جمله یک بمب گرمافشاری که غار را در روز شروع عملیات منهدم کرده بود، هدف قرار گرفته بود. تیم جولیت از ATVهای خود برای انجام عبور از خطوط با عناصر نیروی ضربت راکسان (TF Rakkasan) استفاده کرد. سپس سوار شینوک خود شدند و به گردیز بازگشتند، به این معنی که اکنون تمام تیم های AFO دره را ترک کرده بودند. برنامه هایی برای آوردن نیروهای تازه برای پاکسازی دره شاهی کوت، مانند نیروهای گردان چهارم هنگ ۳۱ پیاده نظام و نیروهای کانادایی ائتلاف، به اجرا درآمد. با این حال، پس از رویدادهای تاکور غار، درگیری بسیار کمی رخ داد و فرماندهان آمریکایی به سادگی تصمیم گرفتند رویکردی منفعلانه اتخاذ کنند و اجازه دهند آتش های اطراف نیروهای دشمن را نابود کند. ۱۰ مارس ۲۰۰۲. سرگرد برایان هیلفرتی اظهار داشت که «نبرد اصلی سه یا چهار روز پیش به پایان رسید.» ایالات متحده ۴۰۰ نفر از نیروهای خود را به پایگاه بازگرداند. تلاش هایی برای گردهمایی جنگ سالاران افغان، ضیا لودین و گل حیدر، سازماندهی شد. هدف از همکاری آنها تدوین یک حمله نهایی برای پاکسازی کف دره و رهایی روستاها از هرگونه حضور باقی مانده
القاعده بود. مارک روزنگارد همچنان به پرورش حس مالکیت و غرور در میان افغان ها اعتقاد داشت. او تأکید کرد که خود افغان ها باید عملیات پاکسازی روستاها را رهبری کنند و از مشارکت فعال آنها در این روند اطمینان حاصل کنند. تلاش برای تسهیل همکاری بین ضیا لودین و گل حیدر چالش های قابل توجهی را به همراه داشت. آشکار بود که بین این دو مرد سابقه ای وجود دارد که با عدم اعتماد متقابل مشخص می شود، اگرچه جزئیات دقیق آن برای آمریکایی ها مبهم باقی ماند. ضیا لودین، یک فرمانده پشتون، تفاوت های مشخصی با گل حیدر، یک تاجیک از ولایت لوگر، که به عنوان وزیر دفاع افغانستان خدمت می کرد و با ائتلاف شمال همکاری کرده بود، داشت. نقطه اصلی اختلاف بین این دو مرد ترتیب ورود آنها به دره بود. هر دو نگران بودند که پیشروی اول باعث شود پشت آنها به سمت دیگری باشد و دیگری به طور بالقوه از این وضعیت سوء استفاده کرده و از پشت به آنها شلیک کند. این اختلاف ناشی از بی اعتمادی متقابل آنها بود و پیچیدگی هایی را به تلاش های همکاری آنها اضافه کرد. با این وجود، آمریکایی ها در نهایت موفق شدند جنگ سالاران را متقاعد به همکاری کنند و در ۱۲ مارس به دره حمله کنند. ۱۲
مارس ۲۰۰۲. نیروهای افغان سرانجام پاکسازی دیرهنگام خود را به دره با استفاده از یک حمله گازانبری آغاز کردند. جنبه مهم این عملیات، گنجاندن ستونی از تانک های تی-۵۵ توسط گل حیدر بود. فرماندهان نظامی ایالات متحده معتقد بودند که این تانک ها می توانند نقش مهمی در این عملیات نهایی ایفا کنند، علی رغم اطلاعاتی که نشان می داد بعید است هیچ جنگجوی دشمن در دره باقی مانده باشد. نیروهای آمریکایی که نیروهای گل حیدر را همراهی می کردند، تحت تأثیر ویژگی های رهبری او قرار گرفتند. یک مثال گویا از این موضوع زمانی بود که ستون تانک او با چندین مین ضد تانک مواجه شد که به طور نیمه مدفون در طول مسیر قرار داشتند. گل حیدر مسئولیت وضعیت را بر عهده گرفت و شخصاً از یک قلاب گیرنده برای ایمن کردن مین ها استفاده کرد. این امر هم احترام و هم نگرانی آمریکایی ها را برانگیخت، که نگران امنیت فرمانده بودند. تنها مشکل در یک نقطه رخ داد که تانک های حیدر به اشتباه به نیروهای راکسان مستقر در دامنه کوه شلیک کردند. خدمه یک تانک تی-۵۵ به طور تصادفی یک گلوله توپ را شلیک کردند که مستقیماً از وسط یک چادر کوچک متعلق به گردان ۲–۱۸۷ پیاده نظام عبور کرد. خوشبختانه،
کسی مجروح نشد و ارتباط بی سیمی سریع این اشتباه را اصلاح کرد. در همین حال، نیروهای ضیا لودین، که خود پیت بلبر آنها را همراهی می کرد، در حال پاکسازی انتهای جنوبی دره بودند. این بار، نیروهای افغان آزادی عمل داشتند تا عملیات را طبق استراتژی های خود انجام دهند و این تفاوت بزرگی ایجاد کرد. بلبر خاطرنشان کرد که نیروهای افغان بسیار باانگیزه بودند زیرا این بار واقعاً از تاکتیک های خود استفاده می کردند. در این مرحله، عملیات به پایان خود نزدیک می شد و پس از تاکور غار، به جز یک درگیری جزئی در ۱۷ مارس، هیچ نبردی رخ نداد. نیروهای ضیا به پاکسازی روستاهای متروکه در داخل دره ادامه دادند، اما نشانه های کمی از غیرنظامیان یا جنگجویان دشمن وجود داشت. این عملیات رسماً چند روز دیگر ادامه یافت، اما در این مدت، تمرکز به شمارش اجساد و تأیید تلفات دشمن به جای مواجهه با نبردهای بیشتر تغییر کرد. ۱۳ مارس ۲۰۰۲. راکسان ها با نیروهای تازه از لشکر ۱۰ کوهستان جایگزین شدند که به پاکسازی انتهای جنوبی شاهی کوت ادامه دادند. تیم های AFO تیم های شناسایی بیشتری را به دره ناکا در نزدیکی اعزام کردند و به دنبال تروریست های القاعده ای بودند که فرار کرده
بودند، اما چیزی پیدا نکردند. در این روز، پس از بمباران سنگین توسط هواپیماهای جنگنده ایالات متحده، نیروهای مشترک ایالات متحده و افغان وارد دره شده و تا ۱۸ مارس دره را از نیروهای شورشی باقی مانده پاکسازی کردند. در مجموع ۸ سرباز، ملوان و خلبان آمریکایی کشته و ۸۲ نفر به همراه چندین شبه نظامی افغان زخمی شدند؛ برآوردهای ایالات متحده از تلفات دیگر متفاوت است و تلفات شورشیان را بین ۵۰۰ تا ۸۰۰ نفر و حداقل ۱۴ تلفات غیرنظامی نشان می دهد. گفته می شود تعداد نامشخصی از شورشیان از طریق زمین های ناهموار از درگیری فرار کرده اند. ۱۷ مارس ۲۰۰۲. نیروی ضربت ۱۱ (Task Force 11) اطلاعات حساسی دریافت کرد که نشان می داد یک هدف با ارزش بالا ممکن است در کاروان جنگجویان القاعده ای باشد که در تلاش برای فرار با وسیله نقلیه از شاهی کوت به سمت پاکستان بودند. یک پهپاد پرداتور در حال رصد کاروان بود و ۳ خودروی شاسی بلند، یک کامیون وانت و یک گروه بزرگ امنیتی از افراد مسلح را شناسایی کرد. عنصر نیروی ضربت ۱۱ که برای این مأموریت تعیین شده بود، شامل اپراتورهای SEAL از گروه توسعه جنگاوری ویژه نیروی دریایی به فرماندهی ملوانی که مأموریت ماکو ۳۰ را در ت
اکور غار رهبری کرده بود، و همچنین اپراتورهای سرویس دریایی ویژه به همراه یک نیروی ترکیبی از تکاوران به عنوان پشتیبان بود.. اپراتورها و یک تیم امداد و نجات رزمی اختصاص داده شده سوار ۳ فروند شینوک شدند در حالی که تکاوران سوار یک جفت بلک هاوک شدند و در اوایل صبح از بگرام پرواز کردند. شینوک های حامل نیروهای SEAL به اهداف مشخص شده خود رسیدند؛ شینوک اول در جلوی کاروان فرود آمد و همان طور که سرنشینان از وسایل نقلیه خود پیاده می شدند، توپچی در با مینی گان خود وسایل نقلیه را زیر آتش گرفت و تعدادی از تروریست های القاعده را از پای درآورد. شینوک دوم به سمت ستون حرکت کرد و هنگام عبور با آتش مینی گان آن را مورد حمله قرار داد. در این زمان اپراتورهای نیروی ضربت ۱۱ شروع به شلیک کردند. سپس دو فروند شینوک مسافران خود را در پوششی در نزدیکی پیاده کردند و اپراتورها مواضعی را مشرف به کاروان اتخاذ کردند. هر دو تیم اپراتورهای SEAL اکنون با آتش متقابل به جنگجویان دشمن شلیک کردند و شینوک سوم اپراتورهای خود را در نزدیکی پیاده کرد تا یک وسیله نقلیه مشکوک را بررسی کند. درگیری مسلحانه در عرض چند دقیقه به پایان رسید؛ از ۱۸ جنگجوی القاعده، ۱۶
نفر کشته و دو نفر زخمی شدند. جنگجویان ترکیبی از ازبک ها، چچنی ها و عرب های مجهز بودند. اپراتورها مقدار زیادی از تجهیزات نظامی ایالات متحده را بازیابی کردند که شامل یک صدا خفه کن ساخت آمریکا، تعدادی نارنجک ترکش زا آمریکایی تحویل داده شده به نیروی ضربت ۱۱ و یک GPS دستی گارمین بود که بعداً مشخص شد متعلق به خدمه ریزر ۰۱ بوده است. ۱۸ مارس ۲۰۰۲. ژنرال تامی فرانکس عملیات آناکوندا را پایان یافته اعلام کرد و بعداً آن را «یک موفقیت کامل و بدون قید و شرط» توصیف کرد. سیمور هرش، خبرنگار تحقیقی، روایت رسمی را رد کرد و آن را «در واقع یک فاجعه، مملو از نزاع بین سرویس ها، برنامه ریزی نظامی بد و مرگ های قابل اجتناب سربازان آمریکایی، و همچنین فرار رهبران کلیدی القاعده، احتمالاً از جمله اسامه بن لادن» توصیف کرد. ارزیابی. در پایان عملیات آناکوندا، نیروهای آمریکایی و افغان موفق شدند اکثر نیروهای القاعده و طالبان را از دره شاهی کوت حذف کنند. نیروهای آمریکایی در این عملیات متحمل ۸۰ تلفات شدند که شامل ۸ کشته و ۷۲ زخمی بود. تعداد نامشخصی از جنگجویان افغان نیز در عملیات آناکوندا کشته شدند. برآوردهای تلفات القاعده و طالبان از ۱۰۰ تا ۱۰
۰۰ نفر متغیر است، به طوری که فرماندهان آمریکایی برآوردهای بالاتر و فرماندهان افغان برآوردهای پایین تر را ترجیح می دهند. نیروهای آمریکایی تخمین زدند که حداقل ۵۰۰ جنگجو را در طول نبرد کشته اند، با این حال، روزنامه نگاران بعداً خاطرنشان کردند که تنها ۲۳ جسد پیدا شده است – و منتقدان عملیات اظهار داشتند که پس از چند روز، این عملیات «بیشتر تحت تأثیر وسواس رسانه ای بود تا ضرورت نظامی». بیل روگیو، کارشناس امنیتی، استدلال کرد که القاعده «در طول نبرد ضربه خورد، [اما] به هیچ وجه شکست نخورد». انتقاد قابل توجه از عملیات آناکوندا حول محور کمبود پشتیبانی هوایی بود که نیروهای راکسان به آن تکیه می کردند. ژنرال هاگنبک از تأخیر در دریافت حملات هوایی درخواستی در زمان نیاز ابراز ناامیدی کرد. او در مصاحبه ای با مجله "توپخانه صحرایی" در سپتامبر ۲۰۰۲ برجسته کرد که در برخی موارد، مدت زمان رسیدن حملات هوایی درخواست شده بین بیست و شش دقیقه تا چند ساعت طول می کشید. این موضوع به این معنا بود که پیاده نظام های مستقر در منطقه مجبور بودند برای مدت زمان های طولانی بدون پوشش هوایی در برابر آتش دشمن مقاومت کنند. عملیات آناکوندا با انتقاد نیروه
ای ائتلاف متحد نیز مواجه شد. بر اساس مصاحبه هایی با برخی از سربازان نیروهای ویژه آلمانی، جلسه توجیهی پس از عملیات با بحث بین سربازان KSK و سربازان آمریکایی از هم پاشید. گفته می شود علت درگیری شکایت برخی از سربازان آمریکایی بوده است که سربازان KSK تنها زمانی موقعیت خود را تغییر داده اند که یک چوپان به مخفیگاه آنها برخورد کرده است، به جای اینکه او را بکشند. «از تفنگ صداخفه کن دار خود استفاده کنید، سپس حرکت کنید.» "سربازان آمریکایی در واقع چنین "تهدیدهایی" را حذف می کردند،" یک افسر سابق KSK می گوید. (...) نقل شده است که آلمانی ها شاهد بوده اند که نیروهای آمریکایی در طول عملیات آناکوندا کل روستاها را با خاک یکسان کرده اند: "بریم، آزاد برای غارت" (...). نقل شده است که یک فرمانده سابق KSK در مجله آلمانی اشترن گفته است: "تصاویر ابوغریب، شکنجه در اردوگاه های زندانیان عراقی، اصلاً مرا غافلگیر نکرد." در پی عملیات آناکوندا، روابط بین نیروهای آمریکایی و بریتانیایی در صحنه نبرد زمانی تیره شد که استارز اند استرایپس، مجله نیروهای آمریکایی و خانواده هایشان، علناً از تفنگداران دریایی سلطنتی به دلیل بازگشت «دست خالی» از جستجوی
جنگجویان القاعده و طالبان انتقاد کرد و ادعا کرد که سهم بریتانیا در این کارزار «ناامیدکننده» بوده است. این روابط با گزارش هایی از چندین نشریه مبنی بر اینکه اسامه بن لادن ممکن است به علت تأخیر زیاد در حرکت نیروهای بریتانیایی پس از زمان مقرر استقرار نیروهای آمریکایی فرار کرده باشد، بدتر شد. استفان بیدل عملیات آناکوندا را به عنوان «مجموعه ای از نبردهای زمینی شگفت آور متعارف» توصیف کرده است. او توصیف رایج این عملیات به عنوان یک جنگ چریکی را رد می کند. رکورد تک تیرانداز در مسافت های طولانی. رکورد طولانی ترین مسافت کشتار ثبت شده توسط سلاح تک تیراندازی در طول عملیات آناکوندا توسط سرجوخه راب فورلانگ، تک تیرانداز ارتش کانادا از گردان سوم نیروهای سبک پیاده نظام شاهزاده پاتریشیا کانادا به دست آمد و به مدت هفت سال تا سال ۲۰۰۹، حفظ شد. فورلانگ با استفاده از یک تفنگ مک میلان TAC-50 کالیبر ۵۰، یک جنگجوی طالبان مسلح به مسلسل آرپی کی را در فاصله تأیید شده ۲۴۳۰ متری (۱٫۵۱ مایل) کشت. چند روز قبل از شلیک فورلانگ، هم تیمی او، آرون پری، که او نیز از گردان سوم بود، رکورد قبلی ۲۳۱۰ متر (۷۵۸۰ فوت) را ثبت کرده بود، به این معنی که در ط
ول این عملیات دو بار رکورد جدیدی به دست آمد. تیم پنج نفره، شامل سرجوخه گراهام رگزدیل، سرجوخه تیم مک میکین، سرجوخه آرون پری، سرجوخه دنیس ایسون و سرجوخه راب فورلانگ، بیش از ۲۰ جنگجوی دشمن را در طول این عملیات کشتند و به خاطر خدماتشان مدال های ستاره برنزی توسط ایالات متحده به آنها اهدا شد. پیامدها. پس از شکست نیروهای طالبان و القاعده در دره شاهی کوت، نیروهای ائتلاف مجموعه ای از عملیات های پیگیری با نام رمز «عملیات جاکانا یا روآبرواک» را از ۱۶ آوریل آغاز کردند. هدف از این عملیات ها مقابله با شورشیانی بود که انتظار می رفت در مناطق اطراف دوباره سازماندهی شده و حملات چریکی انجام دهند. جف هون، وزیر دفاع بریتانیا، بزرگ ترین استقرار نیروهای رزمی بریتانیا از زمان جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱ را اعلام کرد. حدود ۱۷۰۰ تفنگدار دریایی سلطنتی، از جمله نیروهایی از گردان ۴۵ کماندو، برای این عملیات های برنامه ریزی شده به افغانستان اعزام شدند. فرانکس و هاگنبک پیش بینی می کردند نبردهای بسیار بیشتری در پیش باشد و اظهار داشتند که «هزاران دشمن [هنوز] در آنجا هستند». در واقع، این فرض کاملاً نادرست از آب درآمد و عملیات آناکوندا به آخرین ن
برد بزرگ در افغانستان برای چند سال آینده تبدیل شد. این مسئله باعث شد بسیاری از تفنگداران دریایی سلطنتی از اینکه «یک ماه دیرتر» مستقر شده اند، شکایت کنند، چرا که در نهایت اقدام رزمی که انتظار داشتند، رخ نداد. لشکر ۱۰ کوهستان عملیات های مبتنی بر اطلاعات را برای یافتن هرگونه شورشی باقی مانده القاعده و طالبان انجام داد، اما چیز زیادی پیدا نکرد، زیرا به نظر می رسید جهادگران یا به پاکستان فرار کرده اند یا در مناطق دورافتاده افغانستان مخفی شده اند. بخش عمده ای از نیروهای آمریکایی خود را در حالت انتظار یافتند، مشتاق به اقدام، اما بدون وظایف فوری در دست. نیروهای سپاه پیاده نظام سلطنتی کانادا خود را در موقعیت مشابهی یافتند و تنها ۵ روز از ۱۲۰ روز را به طور فعال در عملیات خارج از پایگاه های خود شرکت کردند. تا ماه ژوئیه، واحدهای سطح تاکتیکی از لشکر ۱۰ کوهستان و لشکر ۱۰۱ هوابرد، از جمله نیروی ضربت راکسان، همگی افغانستان را ترک کرده بودند. ستاد فرماندهی نیروی ضربت کوهستان در اوایل سپتامبر به دنبال آنها از کشور خارج شد. آنها توسط نیروی ضربت ۸۲ جایگزین شدند، که از ستاد لشکر ۸۲ هوابرد تشکیل شده بود و توسط فرمانده لشکر، سرلشکر
جان آر. واینز رهبری می شد. ستاد فرماندهی نیروی ضربت ۸۲ در فرودگاه بگرام بود و نیروی ضربت پنتر/پلنگ تحت فرماندهی واینز، عنصر مانور اصلی او، در فرودگاه قندهار مستقر بود. نیروی ضربت پنتر تحت فرماندهی سرهنگ جیمز ال. هاگینز بود و دو گردان پیاده نظام از تیپ سوم لشکر ۸۲ هوابرد و یک گردان پیاده نظام متصل از تیپ اول لشکر را در اختیار داشت. هاگینز همچنین توسط یگان های توپخانه، هوانوردی، اطلاعات نظامی و سایر واحدها پشتیبانی می شد. نیروی ضربت پنتر در اواخر ژوئن ۲۰۰۲ به افغانستان اعزام شد و تا ۵ دسامبر ۲۰۰۲ تحت فرماندهی نیروی ضربت ۸۲ خدمت می کرد. در آن زمان، نیروی ضربت شیطان، واحدی که حول تیپ اول لشکر ۸۲ هوابرد تشکیل شده بود، برای رهبری عملیات های امنیتی سطح تاکتیکی وارد شد. طالبان متعاقباً این عملیات را به عنوان «نبرد تاریخی» و «آغاز جهاد مقدس علیه اشغال افغانستان» به تصویر کشید و از رهبری سیف الرحمان منصور تمجید کرد. این نبرد و منصور (که در سال ۲۰۰۸ کشته شد) توسط وب سایت رسمی طالبان، صدای جهاد، در ۷ مارس ۲۰۲۱ مورد ستایش قرار گرفت.
کلیسای جامع مسیح پادشاه که به نام کلیسای جامع مسیح نیز شناخته می شود یک کلیسای جامع انگلیسی در نیوکاسل، نیو ساوت ولز است. این کلیسای جامع کلیسای اسقف نیوکاسل در کلیسای انگلیکن استرالیا می باشد. ساختمان آن توسط جان هوربوری هانت به سبک احیای گوتیک طراحی شده، بر روی تپه ای در انتهای شرقی شهر و در حومه ای به نام «دی هیل» واقع شده است. این بنا در تاریخ ۲۸ ژوئن ۲۰۱۱ به فهرست میراث ایالتی نیو ساوت ولز اضافه شد. دین کنونی، خانم بسیار محترم کاترین باویر (رئیس سابق پارش کاردیف)، در تاریخ ۴ اکتبر ۲۰۱۷ منصوب شد. او اولین زنی است که این سمت را در اختیار دارد.. تاریخچه. توسعه کلیسای انگلیکن در نیوکاسل. زمینی که کلیسای جامع مسیح بر روی آن قرار دارد، محل یکی دیگر از کلیساها بوده است: کلیسای مسیح که در سال های ۱۸۱۷–۱۸ ساخته شد. برخلاف ساخت سریع کلیسای مسیح، ساخت کلیسای جامع مسیح یک فرایند طولانی و پیچیده بود؛ دقیقاً یکصد سال از آغاز ساخت تا تقدیس آن طول کشید. جان هوربوری هانت معمار اصلی این پروژه بود و سایر معماران برجسته نیوکاسل نیز در طراحی آن مشارکت داشتند. اولین کلیسای شناخته شده در این محل به دستور فرماندار لاچلان مک کوا
ری ساخته شد تا خدماتی برای مقامات مدنی و نظامی و محکومانی که در آنجا مستقر بودند، ارائه دهد. پس از بسته شدن جزیره نورفولک به عنوان یک محل penal در سال ۱۸۱۴، جمعیت نیوکاسل افزایش یافته بود که این نیاز را ضروری تر می کرد. مدرسه کلیسای مسیح، اولین مدرسه در نیوکاسل، از نیمه سال ۱۸۱۸ تا اوایل دهه ۱۸۳۰ از اتاقک کلیسا فعالیت می کرد.
عنصر مقاله یک عنصر معنایی HTML5 است که مشابه &lt;section&gt; و &lt;header&gt; می باشد. این عنصر بیشتر برای نگهداری اطلاعاتی استفاده می شود که ممکن است به طور مستقل از سایر بخش های سایت یا برنامه ای که در آن ظاهر می شود، توزیع شود. ویژگی ها و کاربرد. عنصر &lt;article&gt; در HTML5 نمایانگر یک ترکیب کامل در یک صفحه وب یا برنامه وب است که به طور مستقل قابل توزیع یا استفاده مجدد است، به عنوان مثال در توزیع محتوا. این می تواند یک پست در انجمن، یک مقاله در مجله یا روزنامه، یک ورودی وبلاگ، یک نظر ارسال شده توسط کاربر، یک ویجت یا بزار تعاملی، یا هر مورد مستقل دیگری از محتوا باشد. نمونه های مورد استفاده. در ابتدایی ترین حالت، می توان برای کپسوله کردن متن و عنوان مربوطه مانند موارد زیر استفاده کرد:&lt;article&gt; &lt;h2&gt;Insert Title Here&lt;/h2&gt; &lt;p&gt;Insert a paragraph of text here&lt;/p&gt; &lt;/article&gt;ورودی های انجمن و نظرات معمولاً توسط تگ های تودرتوی پیاده سازی می شوند: &lt;article&gt; &lt;header&gt; &lt;h1&gt;Entry Title&lt;/h1&gt; &lt;p&gt;Header Info&lt;/p&gt; &lt;/header&gt; &lt;p&gt;Content of ent
ry...&lt;/p&gt; &lt;article&gt; &lt;header&gt; &lt;h2&gt;Author: John Smith&lt;/h2&gt; &lt;p&gt;Comment Info&lt;/p&gt; &lt;/header&gt; &lt;p&gt;Comment text...&lt;/p&gt; &lt;/article&gt; &lt;article&gt; &lt;header&gt; &lt;h2&gt;Author: Jane Johnson&lt;/h2&gt; &lt;p&gt;2nd Comment's Info&lt;/p&gt; &lt;/header&gt; &lt;p&gt;Comment text...&lt;/p&gt; &lt;/article&gt; &lt;/article&gt;
سیستم ایجاد بازی یک موتور بازی سازی ویژه ای می باشد که برای مصرف کنندگان طراحی شده و شامل مجموعه ای از ابزارهای تخصصی طراحی و گاهی یک زبان اسکریپت نویسی ساده نیز دارد. این سیستم به کاربران امکان می دهد بدون نیاز به دانش برنامه نویسی پیشرفته، بازی های ویدئویی خود را به سرعت طراحی، توسعه و آزمایش نمایند. برخلاف موتورهای بازی سازی که بیشتر برای توسعه دهندگان حرفه ای ساخته شده اند، سیستم های ساخت بازی ورود راحت تری برای مبتدیان و علاقه مندان به طراحی بازی فراهم می کنند و معمولاً برای پیاده سازی رفتارهای ساده یا عملکردهای ابتدایی نیاز به کدنویسی کمی یا اصلاً ندارند. اگرچه در ابتدا این سیستم ها زیاد جدی گرفته نمی شدند، اما ابزارهایی مانند یونیتی، پیکسل گیم میکر ام وی و گیم میکر نقش مهمی در رشد بازی سازی مستقل داشتند و حالا این سیستم ها اعتبار بیشتری پیدا کرده اند. در حال حاضر، جشنواره بازی های مستقل بازی هایی که با این پلتفرم ها ساخته شده اند را به رسمیت می شناسد.
جام فراترنیداد ۱۹۸۲ دوازدهمین دوره جام فراترنیداد بود، رقابت فوتبال برای باشگاه های آمریکای مرکزی که توسط اونکاف برگزار شد. یک چهارم نهایی. ---- نیمه نهایی. ----
تریسا فربر برنستین مایروویتز (؛ – ) نقاش، هنرمند، نویسنده و زن ابرصدساله اهل ایالات متحده آمریکا بود که در کراکوف، در لهستان کنونی زاده شد و در فیلادلفیا بزرگ شد. او دورهٔ آموزش هنر خود را در فیلادلفیا و شهر نیویورک گذراند. در طول نزدیک به یک قرن، او صدها نقاشی و آثار هنری دیگر، به علاوه چندین کتاب و مجله خلق کرد. برنستین و همسرش ویلیام مایروویتز، که او نیز هنرمند بود، در منهتن و گلوکستر، ماساچوست زندگی و کار می کردند. او پرتره ها و صحنه هایی از زندگی روزمره، و همچنین طرح هایی از مسائل مهم زمان خود را به سبکی مدرن که از واقع گرایی به اکسپرسیونیسم تکامل یافته بود، نقاشی کرد. او در چندین انجمن هنری فعال بود و کارهای همسرش و همچنین کارهای خودش را تبلیغ می کرد. آثار هنری او در ده ها موزه و مجموعه خصوصی در ایالات متحده آمریکا و خارج از کشور یافت می شود. او تمام زندگی خود را فعال ماند و با برپایی نمایشگاه انفرادی از ۱۱۰ اثر هنری به مناسبت تولد ۱۱۰ سالگی خود مفتخر شد. برنستین همچنین چندین کتاب از جمله زندگی نامه همسرش و روزنگاری دربارهٔ سفرهای متعدد آنها به اسرائیل نوشت. او در سال ۲۰۰۲، تنها چند هفته پیش از تولد ۱۱۲
سالگی اش درگذشت. اوایل زندگی. تریسا فربر برنستین در ۱ مارس ۱۸۹۰ در شهر کراکوف لهستان به دنیا آمد. او تنها فرزند ایزیدور برنشتاین، یک یهودی تولیدکننده پارچه و همسرش آنه (نام خانوادگی دوشیزگی: فربر) برنشتاین، یک پیانیست ماهر بود. خانواده زمانی که تریسا یک ساله بود به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کردند. او از همان کودکی علاقه اولیه خود را به هنر نشان داد و در سنین جوانی شروع به یادگیری طراحی و نقاشی کرد. به عنوان زنی جوان، او چندین بار در کنار مادرش به اروپا سفر کرد و در آنجا تحت تأثیر هنرمندان جنبش اکسپرسیونیم نوین مانند واسیلی کاندینسکی، فرانتس مارک و ادوارد مونک قرار گرفت. تحصیلات. برنستین در ژوئن ۱۹۰۷ در سن ۱۷ سالگی از مدرسه ویلیام دی. کلی در فیلادلفیا فارغ التحصیل شد. در همان سال، او یک بورس تحصیلی برای مدرسه طراحی فیلادلفیا برای زنان، که اکنون کالج هنر و طراحی مور نام دارد، دریافت کرد و در آنجا که او با هریت سارتین، الیوت داینگرفیلد، هنری بی اسنل، دانیل گاربر و تنی چند از هنرمندان دیگر تحصیل کرد. برنستین در سال ۱۹۱۱ با درجه عالی و دریافت جایزه ای برای دستاوردهای عمومی فارغ التحصیل شد (کالج در سال ۱۹۹۲ به او
دکترای افتخاری اعطا کرد). او در سال ۱۹۱۲ در منهتن مستقر شد و در مرکز آموزشی «لیگ دانشجویان هنر» ثبت نام کرد، که در آن در دوره های نقاشی زندگی و پرتره زیر نظر ویلیام مریت چیس شرکت کرد. ازدواج و خانواده. برنستین در سال ۱۹۱۷ با همسر آینده اش ویلیام مایروویتز که او نیز هنرمند بود، آشنا شد و این دو در ۷ فوریه ۱۹۱۹ در فیلادلفیا ازدواج کردند. تنها فرزند آنها، دختری به نام ایزدورا، در دوران نوزادی درگذشت. آنها در شهر نیویورک زندگی می کردند و در دهه ۱۹۲۰ تابستان ها را در گلوکستر، ماساچوست سپری کردند. در سال ۱۹۲۳، این زوج با هم به خارج از کشور سفر کردند. در ابتدا، فروش آثار و نقدهای برنستین به مراتب بهتر از شوهرش بود، اما با گذشت زمان، شهرت او به دلیل کاهش علاقه به موضوعات واقع گرایانه کاهش یافت، حتی اگر آنها خود را به عنوان یک «زوج نقاشی» معرفی کردند. در طول رکود بزرگ برنستین و همسرش به تدریس در استودیوهای خود در منهتن و گلاستر ادامه دادند و برای تکمیل درآمد خود، آثار گرافیک می فروختند. آنها در جنبش صهیونیسم شرکت کردند و پس از تأسیس دولت اسرائیل، در طول ۳۰ سال ۱۳ بار از این کشور دیدن کردند. تا زمان مرگ همسرش در سال ۱
۹۸۱، برنستین در حالی که آثار هنری خود را خلق می کرد، آثار هنری همسرش را هم تبلیغ می کرد. او اظهار داشت که نیازی به رقابت با او احساس نمی کند، زیرا ذاتاً آدم اهل رقابت نیست. برنستین و مایروویتز به دو خواهرزاده خود، لورا نیرو و باربارا میروویتز (معروف به باربارا دی آنجلیس) نزدیک بودند و هزینه آموزش موسیقی آنها فراهم کردند. پس از مرگ همسرش، برنستین با کوچک ترین پسر دی آنجلیس، کیت کارلسون، رابطه نزدیکی برقرار کرد، و کیت رابطه شان را برای وب سایتی که به نام این هنرمند توسط دانشگاه شهری نیویورک ایجاد شده بود، مستند کرد. مرگ. برنستین و همسرش چندین دهه در یک آپارتمان استودیویی زیر شیروانی در پلاک ۵۴ خیابان ۷۴ غربی در آپر وست ساید تنها یک خیابان مانده به خیابان هشتم زندگی کردند. این استودیو در زمان مرگ او در ۱۲ فوریه ۲۰۰۲، در بیمارستان ماونت ساینای کمی قبل از جشن تولد ۱۱۲ سالگی اش، همچنان محل زندگی او بود. سبک هنری. برنستین در سال ۱۹۱۳، در نمایشگاه «آرموری شو» حضور یافت که نخستین نمایشگاه بزرگ هنر نوگرا در آمریکا شرکت کرد. برنشتاین سبک هنری رابرت هنری بنیانگذار مکتب اشکن رئالیسم آمریکایی، و شیوه او برای به تصویر کشیدن