Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی های اهل روستای عسیره الشمالیه انجام شد. سه دختر ۱۴ ساله در این حمله کشته شدند: سیوان زارکا، یائل بوتوین و اسمادار الحانان. الحانان دختر نوریت پلد الحانان فعال صلح و نوه ژنرال و سیاستمدار اسرائیلی متیتیاهو پلد بود. خانواده ییل بوتوین شهروند آمریکایی در آمریکا علیه جمهوری اسلامی ایران شکایت کردند. حکم غیابی ۲۵۱ میلیون دلاری به عنوان غرامت و خسارت جزایی به بستگان آمریکایی های کشته شده در این حمله صادر شد. پس از این حکم، دارایی های اندکی از دولت ایران در ایالات متحده وجود داشت. شاکیان تهدید کردند که آثار با ارزش ایرانی واقع در موزه های شیکاگو را مصادره خواهند کرد و آنها را در ازای عواید به فروش می رسانند که منجر به بحران میراث ایرانی شیکاگو می شود و همچنین از حساب بانک ملی ایران در بانک نیویورک شکایت می کنند، اما وزارت دادگستری ایالات متحده در حمایت از بانک ملی دست به عمل شد و گفت که بانک هیچ مسئولیتی در انتقال وجوه ندارد و منجر به صدور حکم علیه دانشجویان شد. ۲۰۰۱ (۱۱ کشته). در ۱ دسامبر ۲۰۰۱، دو بمب گذار انتحاری خود را در خیابان بن یهودا منفجر کردند و به دنبال آن یک خودروی بمب گذاری شده با رسیدن امدادگران منفجر
شد. بمب گذاران انتحاری یازده قربانی ۱۵ تا ۲۱ ساله را کشتند، و ۱۸۸ نفر نیز مجروح شدند. حماس مسئولیت آن را بر عهده گرفت و اعلام کرد که این اقدام در انتقام از کشته شدن محمود ابوحنود، یکی از مبارزان ارشد حماس بوده است. سخنگوی حماس در غزه اظهار داشت که این بمب گذاری ها شهوت انتقام جویی آن ها را کاهش نداده و بمب گذاری های بیشتری انجام خواهد شد. شکایت هایی علیه بانک عرب، نات وست و کردیت لیون به اتهام انتقال پول به حماس مطرح شد.
سارا مویل (زاده ۱۴ سپتامبر ۱۹۶۹) یک هنرپیشه انگلیسی است که برای نقش هایش به عنوان لیندا فاوست در تولیدات صحنه ای مختلف "اورشلیم" و والری پیتمن در سریال "پزشکان" بی بی سی شناخته می شود. مویل همچنین نقش تکرارشونده کارولین سوان را در سریال تلویزیونی تلویزیونی "امردیل" به تصویر کشید. مویل برای بازی در نقش والری در "Doctors" برنده جایزه بهترین اجرای کمدی در جوایز صابون بریتانیایی ۲۰۱۹ شد. در سپتامبر ۲۰۱۸، مویل ۲۸۲ کیلومتر در رواندا دوچرخه سواری کرد تا پول و آگاهی برای خانه های کودکان جمع آوری کند. او همچنین از طرفداران انجمن آلزایمر است و در ماراتن لندن در سال ۲۰۰۰ شرکت کرد تا برای این مؤسسه خیریه پول جمع کند. در سال ۲۰۲۰، مویل برای خیریه ای که حامی آن است، Embracing Arts, با دوچرخه سواری ۴۶ مایلی در اطراف لندن، پول جمع آوری کرد.
تئاتر سیاه (که در زبان چکی به آن «černé divadlo» می گویند) یا تئاتر نور سیاه، سبکی از اجرای تئاتر است که با استفاده از تئاتر جعبه سیاه همراه با خطای دید نور سیاه شناخته می شود. این شکل از تئاتر از آسیا سرچشمه می گیرد و در بسیاری از نقاط جهان یافت می شود. این سبک به یک تخصص پراگ تبدیل شده است و بسیاری از تئاترهای این شهر از آن استفاده می کنند. ویژگی های متمایز «تئاتر سیاه» استفاده از پرده های سیاه، صحنه تاریک و «نور سیاه» (نور فرابنفش) همراه با لباس های فلورسانس برای ایجاد توهمات بصری پیچیده است. این تکنیک «کابینت سیاه» توسط ژرژ ملی یس و انقلابی تئاتر کنستانتین استانیسلاوسکی (به ویژه در تولید او از «کین»Cain) استفاده شد. این شگرد، همراه با هنر بیانی رقص، هنرمند میم و آکروباتیک بازیگران، قادر به خلق منظره های قابل توجهی است. اصول بصری. یک اصل مهم در تئاتر نور سیاه این است که چشم انسان نمی تواند اشیاء سیاه را از پس زمینه سیاه تشخیص دهد. به همین دلیل، هر شیءی که با «نور سیاه» روشن نشود، عملاً نامرئی می شود. دومین اصل مهم در این نوع تئاتر، اثر نور فرابنفش بر روی اجسام شب تاب است. نورهای سیاه به اندازه نورهای معمول
ی نور دارند، اما این نور در فرکانسی است که برای چشم انسان قابل دیدن نیست. بیشتر اجسام نور فرابنفش را جذب می کنند یا آن را با همان فرکانس ورودی منعکس می کنند، اما اجسام شب تاب، نور فرابنفش را جذب کرده و آن را در طول موج بلندتری که برای چشم انسان قابل دیدن است، منتشر می کنند. ترکیب این دو اصل به طراحان اجازه می دهد تا برخی اشیا را بسیار روشن، انگار که اتاق کاملاً روشن است، و برخی دیگر را بسیار تاریک، انگار که اتاق کاملاً تاریک است، نشان دهند. تاریخچه. «ترفند جعبه سیاه» استفاده از بازیگران لباس سیاه در یک فضای بازی تاریک، از هزاران سال پیش در چین باستان، زمانی که شعبده بازان برای امپراتور اجرا می کردند، استفاده می شده است. ژاپن این تکنیک را در بونراکو خود با پوشیدن لباس سیاه توسط عروسک گردانان توسعه داد تا بر روی عروسک تأکید کامل شود. در تئاتر مدرن، ترفند جعبه سیاه توسط کارگردان روسی کنستانتین استانیسلاوسکی، کارگردان فیلم ژرژ ملی یس و کارگردانان آوانگارد فرانسوی مختلف در دهه ۱۹۵۰ اتخاذ شد. از جمله این کارگردانان، جورج لافای یکی از پیشگامان اولیه کابینت سیاه شد. اما همه این کارگردانان از ترفند ساده کابینت سیاه بر
ای چند لحظه در طول نمایش خود استفاده می کردند، بیشتر برای اینکه چیزی روی صحنه ناپدید شود. ییرژی سرنتس، پدر تئاتر مدرن نور سیاه، اصول کابینت سیاه را به شکلی که امروزه می شناسیم، بنیان نهاد. او محل قرارگیری نورافکن ها و نورهای فرابنفش، استفاده از مخمل سیاه برای جذب نورهای اضافی در صحنه و حتی نام «تئاتر نور سیاه» را ابداع کرد. به این ترتیب، او اولین تئاتر نور سیاه جهان را خلق کرد. اولین اجرای گروه او در سال ۱۹۵۹ در وین بود و پس از شرکت در جشنواره تئاتر ادینبورگ در سال ۱۹۶۲ به شهرت رسید. پس از آن، گروه های دیگری نیز با استفاده از تکنیک جعبه سیاه به وجود آمدند و موج جدیدی در این سبک تئاتری ایجاد کردند. از آن زمان، پراگ با حدود ۱۰ گروه تئاتری نور سیاه به خانه تئاتر نور سیاه تبدیل شده است. یکی دیگر از گروه های تئاتر نور سیاه معروف، هیلتHILT پراگ است که اجراهایشان بر پایه موسیقی و رقص های مدرن است و آواز زنده هم در آن اجرا می شود. این گروه در سال ۲۰۰۶ توسط تئودور هوی دِکر، رقصنده، طراح رقص، کارگردان و آهنگساز اهل چک، تأسیس شد. در سال ۲۰۱۶، این گروه سبکی جدید از تئاتر نور سیاه به نام «تئاتر فیلم سایه» را ابداع کرد. در
این سبک، علاوه بر نمایش های معمول تئاتر نور سیاه، رقصندگان و بازیگران با سایه های خودشان روی پرده نمایش بازی می کنند و تصاویری از مکان های واقعی هم بر روی پرده نمایش داده می شود. در آلمان، راینر پاولکه تفسیر خود از تئاتر سیاه را برای اولین بار در سال ۱۹۸۰ در یک نمایش صحنه ای ارائه کرد. این نمایش با همکاری دانشجویانش در دانشگاه رگنسبورگ توسعه یافت و پیش زمینه پروژه تئاتر ورزشی آموزشی تراوم فابریکTraumfabrik بود. این پروژه در دهه ۱۹۸۰ بسیار محبوب شد و در تلویزیون آلمان هم نمایش داده شد. تراوم فابریک هنوز هم هر سال با ۴۰ نمایش، از جمله نمایش های تئاتر نور سیاه، تور برگزار می کند. راینر پاولکه همچنین کتابی با عنوان «تئاتر سیاه در تراوم فابریک»"Schwarzes Theater aus der Traumfabrik" نوشت تا بینش خود را در مورد تئاتر سیاه به اشتراک بگذارد. رقص مدرن در تئاتر سیاه. در سال ۱۹۸۹، تئاتر ایمجImage توسط ایوا آستروا (عضو سابق گروه باله معروف پاول اسموک در چک) و الکساندر چیهار تأسیس شد. آن ها جنبه های جدیدی مانند رقص مدرن و بازیگری بدون کلام را به جلوه های تئاتر نور سیاه اضافه کردند. ایوا آستروا، مدیر هنری تئاتر، به دنبال
ایجاد یک ظاهر منحصر به فرد برای صحنه های نمایش است. در این تئاتر، تماشاگران هم اغلب بخشی از اجرا می شوند. نمایش های تئاتر ایمج همگی از آثار خود گروه هستند. علاوه بر ایوا آستروا، نویسندگان دیگری مانند یوزف تیچی، پتر لیشکا، رنه پیش و زدینک زدینک نیز در اجراهای تئاتر ایمج همکاری می کنند. از زمان تأسیس، تئاتر ایمج ده اجرای متفاوت را ارائه کرده است و در هر یک از آن ها، جلوه های جدیدی از تکنیک نور سیاه را به کار گرفته است. شاعرانگی جادویی، بازیگوشی و شوخ طبعی از مهم ترین ویژگی های این گروه است. تئاتر ایمج با ۲۲ سال تجربه در زمینه تئاتر نور سیاه پراگ، علاوه بر اجراهای منظم در پراگ، در سطح بین المللی نیز به اجرای برنامه می پردازد (کره، هنگ کنگ، ماکائو، اسرائیل، ترکیه، هند، لبنان، یونان، آلمان، فرانسه، ایتالیا، سوئیس، بلژیک، مجارستان، اسلواکی و قبرس). تئاتر سیاه امروزه. امروزه گروه های تئاتر نور سیاه زیادی در خارج از پراگ (مانند مجارستان، اوکراین، آلمان و آمریکا) نیز وجود دارند که سعی می کنند نمایش هایی مشابه تئاترهای نور سیاه پراگ را اجرا کنند. سبک تئاتر نور سیاه در پراگ به سبک قرن بیستم تغییر کرده است - رقص مدرن به
آن اضافه شده، طراحی لباس ها جذاب تر شده و نمایش ها موسیقایی تر شده اند. پراگ همچنان خانه تئاتر نور سیاه است و صدها هزار گردشگر هر ماه از نمایش های آن دیدن می کنند. هیلتHILT، تئاتر نور سیاه تئودور هوی دِکر، اولین تئاتری بود که آواز زنده را در نمایش نور سیاه اجرا کرد. محبوب ترین نمایش موزیکال این تئاتر، «رؤیای ژولیت» بود که اولین بار در ۱۴ فوریه ۲۰۱۲ در پراگ اجرا شد. همه اعضای هیلت در تئاترهای سیاه پراگ تجربه دارند و این گروه در حال کار بر روی سبک جدیدی از تئاتر سیاه است. بنیانگذار و کارگردان آن، تئودور هوی دِکر، در ابتدا یک رقصنده بود که بعداً به این سبک تئاتری روی آورد. تجربیات او از پراگ، اسلواکی، آلمان، مالت، یونان، آمریکای جنوبی و هند نشأت می گیرد. از ۸ آوریل ۲۰۱۵، هیلت نمایش جدید «شبح» را اجرا می کند که اولین نسخه تئاتر سیاه در جهان از شخصیت مرموز شبح است. تئاتر سیاه هیلت بخش جدیدی از تاریخ خود را در تئاتر رویال پراگ آغاز می کند. در سال ۲۰۱۶، هیلت اولین «تئاتر فیلم سایه» با نمایش سیندرلا را ارائه کرد. در سال ۲۰۱۷، هیلت به تئاتر محبوب «او والشو»U Valšů پراگ در مرکز پراگ قدیمی نقل مکان کرد. در ۲ ژوئن ۲۰۱۷،
آن ها بهترین نمایش خود به نام شبح (بهترین نمایش های ۲۰۰۷–۲۰۱۷) را که ترکیبی از تئاتر نور سیاه، تئاتر سایه و نمایش است، ارائه کردند. این نمایش تنها تئاتر چک و تنها تئاتر نور سیاه بود که در هشتمین المپیاد جهانی تئاتر ۲۰۱۸ در هند ارائه شد. در اجرا. تأثیر تئاتر سیاه به بازیگران نامرئی اجازه می دهد تا اشیاء قابل مشاهده را حرکت دهند و این اشیاء را به بازیگران مستقلی در تئاتر تبدیل کنند که در سطحی برابر با بازیگران انسانی قرار می گیرند. علاوه بر این، ظهور اشیاء و بازیگران در یک اجرا می تواند ناگهانی باشد و در هر نقطه از صحنه، حتی در فاصله چند متری یک تماشاگر رخ دهد. برای دستیابی به این اثر، ایجاد یک میدان قوی از نور فرابنفش (یو-وی) در کل فضای بازی ضروری است. از آنجایی که شدت نور ساطع شده از یک منبع معمولی «نور سیاه» با افزایش فاصله از منبع به طور قابل توجهی کاهش می یابد، پوشش کل فضای تئاتر با نور فرابنفش نیازمند این است که منابع «نور سیاه» در فاصله یک متری از هم قرار گیرند یا نور بسیار بیشتری نسبت به یک «نور سیاه» معمولی ساطع کنند. نکته مهم دیگر این است که از آنجایی که بیشتر فضا کاملاً تاریک است و این نوع تئاتر تا ح
د زیادی مبتنی بر رقص است، یک حرکت اشتباه توسط یک اجراکننده می تواند تأثیر منفی بر کل تولید بگذارد. به همین دلیل، بازیگران به طور گسترده و ویژه برای محیط تئاتر نور سیاه آموزش می بینند. تئاتر نور سیاه امروزی اغلب شامل بسیاری از دستگاه های بسیار فنی، علاوه بر تکنیک استاندارد «نور سیاه» است. این دستگاه ها می توانند شامل اجراکنندگان «پرواز»، رقصندگان در لباس های ال ئی دی (دیود نورافشان)، نمایشگرهای بزرگ ویدیویی و حتی عروسک های عظیم باشند. این دستگاه های فنی نقش مهمی در محبوبیت جهانی تئاتر نور سیاه دارند. از آنجایی که مهم ترین عناصر آن کاملاً بصری هستند، مخاطبان در سراسر جهان می توانند بیشتر اجراهای تئاتر نور سیاه را درک کنند. نتیجه مورد نظر، یک اثر نمایشی است که تماشای باشکوه را با هنر زیبا و متحرک ترکیب می کند. شرکت های بزرگی که در حال حاضر تئاتر نور سیاه تولید می کنند عبارتند از: تئاتر سرنتسSrnec، هیلت، تئاتر تا فانتاستیکاTa Fantastika، تئاتر ایمج، تئاتر مترو و تئاتر آل کالرزAll Colors.
کارخانه هواپیماسازی آرژانتین (فابریکا آرخنتینا دی آویونس) با نام رسمی کارخانه هواپیماسازی آرژانتین (سرتیپ سن مارتین) اس. ای ، سازنده اصلی هواپیما در کشور آرژانتین است. این شرکت که در کوردوبا واقع شده، در ۱۰ اکتبر ۱۹۲۷ "(۱۷ مهرماه ۱۳۰۶ خورشیدی)"بنیان گذاری شده است و، تا زمان خصوصی سازی و اگذاری سهام آن در دهه۱۹۹۰ به شرکت لاکهید مارتین، برای بیشتر عمر خود به نام فابریکا میلیتار دی آویونس (اف.ام. ای) شناخته می شد. در سال ۲۰۰۹ این شرکت از مالکیت خصوصی درآمده و اکنون به طور کامل تحت مالکیت دولت آرژانتین می باشد. تاریخچه. این شرکت در ۱۰ اکتبر ۱۹۲۷ بنیان گذاری شد، عملیات ساختمانی و آزمایش ها در ۱۸ ژوئیه ۱۹۲۸ به پایان رسیده و اولین تولید بومی آغاز شد: تولید تحت امتیاز هواپیمای آموزشی آورو ۵۰۴ گاسپورت مجهز به موتور نوم Gnome به قدرت ۱۰۰ اسب بخار (۷۵ کیلووات). سرعت ۱۴۰ کیلومتر بر ساعت با مداومت پرواز ۲ ساعت. اما بلافاصله، تحت هدایت کاپیتان بارتولومه دِ لا کولینا، طراحی هواپیماهای بومی آغاز شد. همه هواپیماهای اولیه بومی، کوچک، تک بال، با بال پایین و تک موتوره با طراحی ساده و مشابه بودند. فقط ای ئی. تی. ۱ به دلیل ابعاد آ
ن تفاوت های بیشتری داشت، که به آن اجازه می داد علاوه بر دو خلبان، پنج مسافر را حمل نموده همچنین می توانست به یک بمب افکن سبک تبدیل شود. این کارخانه به دلیل تولید اولین هواپیمای جنگنده جت در آمریکای لاتین شناخته شده است: پولکی-۱ (Pulqui I) در سال ۱۹۴۷ و پولکی ۲ (Pulqui II) در سال ۱۹۵۰ به ترتیب به سرپرستی مهندسان امیل دوواتین و کورت تانک . در دهه ۱۹۶۰، هواپیمای چند منظوره و ترابری سبک گوارانی و هواپیمای ضد شورش پوکارا و به دنبال آن، در دهه ۱۹۸۰ هواپیمای آموزشی جت پامپا تولید شدند. دو مورد آخر تا اوایل سال ۲۰۱۶ در در خدمت نیروی هوایی آرژانتین بودند. خصوصی سازی (۱۹۹۵). در سال ۱۹۹۵، اف ام ای توسط دولت کارلوس منم خصوصی شد و از آن سال تا مارس ۲۰۰۹ به صورت انحصاری و تحت نام شرکت سهامی عام لاکهید آرژانتین و به عنوان یکی از شرکت های تابعه شرکت لاکهید مارتین فعالیت نمود. طبق شرایط قرارداد خصوصی سازی LAASA شرکت را به مدت ۲۵ سال اداره می نمود که می توانست برای دو دوره ۱۰ ساله تمدید گردد. در این دوره تمرکز فعالیت های شرکت بیشتر بر تعمیر و نگهداری و ارتقاء هواپیماهای موجود در خدمت نیروی هوایی آرژانتین بود. ملی سازی (۲۰۱۰).
در ماه اوت سال ۲۰۰۹ و در زمان دولت کریستینا فرناندس د کیرشنر، این شرکت پرداخت با غرامت ۶۷ میلیون دلاری پزوی آرژانتین ملی شد. در متن قانون سلب مالکیت خصوصی در این مورد مقرر شده بود که «دولت نمی تواند خود را از سهام اکثریت یا قدرت تصمیم گیری در کارخانه سلب کند.» این شرکت به افتخار سرتیپ نیروی هوایی آرژانتین خوان ایگناسیو سن مارتین تغییر نام یافت، مهندسی نظامی که پایه های صنعت هوانوردی را در کوردوبا زمانی که در دهه ۱۹۴۰ انستیتو آئروتکنیکو را مدیریت می نمود، شرکتی که بعداً به اف ام ای FMA تبدیل شد. وزارت امور خارجه ایالات متحده اعلام کرد که از ۱۸ دسامبر ۲۰۰۹، شرکت هواپیمایی لاکهید مارتین آرژانتین به کارخانه هواپیماسازی آرژانتین (سرتیپ سن مارتین) اس. ای (سهامی عام) و به دولت آرژانتین واگذار خواهد شد. هواپیماهای طراحی و تولید شده. اف. ام. ای نمونه های اولیه هواپیماهای نوآورانه ای را تولید نموده است، اما معمولاً وضعیت اقتصادی آرژانتین از ورود بیشتر آنها به تولید انبوه جلوگیری نموده است. با این وجود اف. ام. ای موفق شده است چندین نوع هواپیما با طراحی های ساده و معمولی تر را در به تولید کامل برساند. همچنین در تولید هوا
پیماهای تحت امتیاز از کشورهای دیگر نیز فعالیت داشته است. پیشوندهای مورد استفاده برای هواپیماهای توسعه یافته (و تولید شده) عبارتند از:
اما وو یینگ چیه (Chinese ; متولد ۱۱ اوت ۱۹۸۹)، همچنین به نام گوی گوی(Chinese)، خواننده و بازیگر تایوانی است. وو یینگ چیه، با نام مستعار "گوی گوی"، در ۱۱ اوت ۱۹۸۹ در شهر کیلونگ، تایوان به دنیا آمد و تنها فرزند والدینی است که از هم جدا شده اند.
use both this parameter and |birth_date to display the person's date of birth, date of death, and age at death) --&gt; آلیسا چیا چینگ ون (Chinese ; متولد ۷ اکتبر ۱۹۷۴) بازیگر و مجری تلویزیونی تایوانی است. او برای نقش هایش در سریال های تلویزیونی مانند درام های دوره ای "شاهزاده سلسله هان" (۲۰۰۱)، "شمشیر بهشت و صابر اژدها" (۲۰۰۲) و "" (۲۰۰۳) و همچنین رئالیست اجتماعی معاصر شناخته شده است. خانه اجدادی چیا در تیانجین چین است. چیا با چارلز سان ژیهائو ازدواج کرد و اولین دخترش آنجلینا سان لینگ کیان را به دنیا آورد. چیا و سان در سال ۲۰۱۰ از هم جدا شدند. آنها حضانت مشترک دخترشان را دارند، در حالی که چیا قیم اصلی است.
شیلا رید (زاده ۲۱ دسامبر ۱۹۳۷) یک هنرپیشه اسکاتلندی است که برای بازی در نقش مدج هاروی در سریال کمدی ITV "بنیدورم" (۲۰۰۷–۲۰۱۸) شناخته شده است. او که عضو اصلی تئاتر ملی سلطنتی در سال ۱۹۶۳ بود، نقش بیانکا را در نسخه سینمایی "اتللو" در سال ۱۹۶۵ با لارنس اولیویه بازی کرد. از دیگر فیلم های او می توان به "برزیل" (۱۹۸۵)، "مهمان زمستان" (۱۹۹۷) و "مهار" (۲۰۱۵) اشاره کرد. رید قبلاً با جولیان کوری بازیگر ازدواج کرده بود. در ۱۱ آوریل ۲۰۰۸، پس از ۳۲ سال زندگی مشترک، او و تری بولن در یک مراسم خصوصی در لندن ازدواج کردند.
تئاتر نامرئی () نوعی نمایش است که در مکان های غیرمنتظره مثل خیابان یا فروشگاه اجرا می شود. بازیگران طوری وانمود می کنند که انگار در حال اجرای تئاتر نیستند و مردم عادی هم متوجه این موضوع نمی شوند و ممکن است در نمایش شرکت کنند. این نوع تئاتر در دهه ۱۹۶۰ توسط آگوستو بوال، یک متخصص تئاتر برزیلی، و پاناگیوتیس آسمیاکوپولوس در آرژانتین ابداع شد. در آن زمان، دیکتاتوری در برزیل و آرژانتین شدت گرفته بود و هدف از این تئاتر، نشان دادن ظلم و ستم در زندگی روزمره و محیط های عادی، بدون اینکه مردم متوجه شوند در حال تماشای تئاتر هستند، بود (تئاتر ستم دیدگان). بوال بعدها تئاتر دیگری به نام تئاتر انجمن را نیز ابداع کرد. تئاتر نامرئی در آرژانتین. تئاتر نامرئی در بوئنوس آیرس به عنوان یک فعالیت عمومی و مشارکتی که از برخورد با پلیس جلوگیری می کرد، شکل گرفت. آگوستو بوال، تئاتری اهل برزیل، از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۶ در آرژانتین تبعید بود و اولین تجربه تئاتر نامرئی خود را با همکاری گروهی از بازیگران در آنجا اجرا کرد. این نمایش در یک رستوران شلوغ در هنگام ناهار اجرا شد، به این صورت که بازیگران روی میزهای مختلف می نشستند. یکی از بازیگران، غذای
خود را به صورت جداگانه سفارش داد، اما در پایان ناهار به پیشخدمت گفت که نمی تواند ۷۰ سول (واحد پول آرژانتین) بپردازد. او پیشنهاد کرد که به جای پول، با کار کردن هزینه غذا را بدهد و از پیشخدمت پرسید که برای بیرون بردن زباله ها چقدر دستمزد می گیرد. در همین حین، بازیگران دیگری که در میزهای دیگر نشسته بودند، به مشتریان می گفتند که یک رفتگر ساعتی ۷ سول و یک باغبان ساعتی ۱۰ سول دستمزد می گیرند. در نهایت، یکی دیگر از بازیگران شروع به جمع آوری پول از مشتریان کرد تا صورت حساب بازیگر اول را پرداخت کند. بوال تئاتر را به مخاطبانی برد که تشخیص نمی دادند مخاطب هستند. او استدلال می کرد که بسیار مهم است که بازیگرانی که در تئاتر نامرئی شرکت می کنند، فاش نکنند که بازیگر هستند. تئاتر نامرئی در مرحله اولیه خود با هدف افزایش آگاهی عمومی از تفاوت های طبقاتی و ایجاد بستری برای بیان مخالفت بود. تئاتر نامرئی در اروپا. در اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰، بوال نمایش های تئاتری نامرئی را در سیسیل، استکهلم، پاریس و سایر شهرهای اروپایی، در مکان های عمومی مانند متروی پاریس و کشتی های استکهلم به نمایش گذاشت. این نمایش ها به موضوعاتی مانند نژا
دپرستی، سن گرایی، جنسیت گرایی و بی خانمانی می پرداختند. تئاتر نامرئی در برزیل. زمانی که بوال در سال ۱۹۸۶ به برزیل بازگشت، یک برنامه تئاتر نامرئی هفتگی برای یک ایستگاه تلویزیونی در ریو تولید کرد. در یکی از قسمت ها، یک مرد سیاه پوست خود را به عنوان برده در بازار فروخت و به جمعیت اطلاع داد که درآمد او کمتر از یک برده در قرن نوزدهم است. مقایسه با نمایش های پیشامدی. از نظر تاریخی، تئاتر نامرئی پس از اجرای نمایش های پیشامدی توسط اسکار موساتا در آرژانتین توسعه یافت. موساتا در اواخر دهه ۱۹۶۰ پس از حضور در چنین اجراهایی در نیویورک در سال ۱۹۶۶، نمایش های پیشامدی را روی صحنه برد. در حالی که از نمایش های پیشامدی نیز برای افزایش آگاهی در مورد یک موضوع استفاده می شود، در خارج از یک تئاتر یا نگارخانه اتفاق می افتد، و دارای فیلمنامه است، اما مخاطب می داند که در حال حضور در یک نمایش پیشامدی است. بوال در کتاب "شگردهای تئاتر مردمی آمریکای لاتین" بیان می کند که تئاتر نامرئی و نمایش های پیشامدی با هم متفاوت هستند. او می گوید: «تئاتر نامرئی را نباید با نمایش پیشامدی اشتباه گرفت که یک رویداد تئاتری غیرمعمول و آشفته است که در آن هر
چیزی می تواند به شکل هرج و مرج رخ دهد.»
ودکا فینلاندیا () یک نام تجاری ودکای تولید شده در فنلاند است. فینلاندیا از جو تقطیر شده به یک عرق دوآتشه در روستای کوسکنکوروا (Koskenkorva) در ایلمایوکی ساخته شده است که توسط شرکت التیا فنلاند اداره می شود. سپس الکل مقطر به یک مرکز تولید در روستای رایامکی در نورمی یروی، در حدود ۴۵ کیلومتری (۲۸ مایلی) شمال هلسینکی منتقل می شود. در رایامکی، عرق دوآتشه با آب حاصل از یخچال های طبیعی ترکیب و طعم دار می شود (به جز نسخه کلاسیک بدون طعم، ۱۰۱ و پلاتینیوم)، و سپس در بطری بسته بندی می شود. برند فینلاندیا در سال ۱۹۷۰ توسط الکو کورپوریشن، شرکت دولتی نوشیدنی الکلی فنلاند تأسیس شد و اکنون متعلق به شرکت بسته بندی بطری کوکاکولا هلنیک است. ودکا فینلاندیا در ۱۳۵ کشور توزیع می شود و به طور گسترده ای با فنلاند در بازار بین المللی مرتبط است. طعم ها شامل توت خرس (از سال ۱۹۹۴)، لیموی شیراز (۱۹۹۹)، انبه (۲۰۰۴)، توت قرمز (۲۰۰۴)، توت وحشی (۲۰۰۵)، گریپ فروت (۲۰۰۶)، نارنگی (۲۰۰۹) و انگورفرنگی سیاه (۲۰۰۹) هستند.
نمایش کین خواهی یا نمایشنامه انتقام ()، یک ژانر نمایشی است که در آن شخصیت اصلی به دنبال انتقام گرفتن از یک جرم یا آسیب واقعی یا خیالی است. این نوع نمایش ها معمولاً با یک قتل یا جنایت آغاز می شوند و شخصیت اصلی در طول داستان برای اجرای نقشه انتقام خود تلاش می کند. نمایش های کین خواهی معمولاً با خشونت و خونریزی همراه هستند و اغلب به مرگ شخصیت های اصلی و فرعی منجر می شوند. این نمایش ها معمولاً به بررسی مفاهیمی مانند عدالت، انتقام، بخشش و عواقب اعمال خشونت آمیز می پردازند. نمایش های کین خواهی در دوران های مختلف و در فرهنگ های گوناگون وجود داشته اند، اما در دوره الیزابت و جاکوبین در انگلستان (۱۵۸۰ تا ۱۶۲۰) به اوج خود رسیدند. برخی از مشهورترین نمایش های کین خواهی عبارتند از: نمایش های کین خواهی تأثیر زیادی بر ادبیات و هنرهای نمایشی داشته اند و همچنان به عنوان یک ژانر محبوب در تئاتر، سینما و تلویزیون مورد استفاده قرار می گیرند. ویژگی های کلیدی نمایش های کین خواهی: نمایش های کین خواهی با کاوش در موضوعات تاریک و پیچیده انسانی، همچنان به عنوان یک ژانر جذاب و تأثیرگذار در دنیای تئاتر و سینما باقی مانده اند.
کانتاستوریا () که با املای دیگری چون کانتاستوریه، کانتا استوریا یا کانتا هیستوریا نیز نوشته می شود، در زبان ایتالیایی به معنی «داستان خوان» است و در سراسر جهان با نام های مختلفی شناخته می شود. این یک شکل نمایشی است که در آن یک اجراکننده داستانی را تعریف می کند یا می خواند و در حین آن به مجموعه ای از تصاویر اشاره می کند. این تصاویر می توانند نقاشی، چاپ یا طراحی شده روی هر نوع ماده ای باشند. آسیا. در هند قرن ششم، داستان های مذهبی به نام saubhikas توسط داستان سرایان سیار که پرچم هایی با تصاویر خدایان را از خانه ای به خانه دیگر می بردند، اجرا می شد. شکل دیگری به نام yamapapaka شامل داستان سرایانی بود که طومارهای عمودی پارچه ای را حمل می کردند و داستان هایی در مورد زندگی پس از مرگ می خواندند. در زمان های اخیر، این نمایش ها هنوز توسط زنان Chitrakar از بنگال غربی در هند اجرا می شود. در تبت، این نمایش ها به نام ma-ni-pa شناخته می شد و در سایر نقاط چین به نام pien شناخته می شد. در اندونزی، طومار به صورت افقی ساخته می شد که wayang beber نامیده می شود و چهار اجراکننده را به کار می گرفت: یک مرد که داستان را می خواند، دو
مرد که غلتاندن طومار را انجام می دادند و یک زن که چراغی را برای روشن کردن تصاویر خاص نشان داده شده در داستان نگه می داشت. سایر اشکال تئاتر اندونزیایی که به عنوان نمایش سایه شناخته می شوند، wayang kulit و wayang golek هستند که از نمایش عروسکی میله ای استفاده می کنند و امروزه نیز اجرا می شوند. در ژاپن، کانتاستوریا به صورت etoki (絵解) یا emaki (絵巻) در قالب طومارهای آویزان تقسیم شده به پانل های جداگانه ظاهر می شود که پیش درآمدی بر مانگا محبوب مدرن یا کمیک ژاپنی است. Etoki گاهی به شکل کتابچه های کوچک یا حتی نمایش عروسک هایی بود که در کنار جاده با پس زمینه هایی در پشت آن ها قرار می گرفتند. در قرن بیستم، آبنبات فروشان ژاپنی با دوچرخه، نمایش های سریالی به نام kamishibai (紙芝居) را اجرا می کردند که در آن داستان با مجموعه ای از تصاویر متغیر که در یک جعبه قاب باز می لغزیدند و بیرون می آمدند، روایت می شد. برخی از نمایش های kamishibai دارای یک عنصر نمایش راریتی (نمایش عجیب و غریب) بودند که در آن بیننده می توانست هزینه بیشتری بپردازد تا از طریق یک سوراخ به یک اثر باستانی مرتبط با داستان نگاه کند. اروپا. در قرن شانزدهم در ایتا
لیا، دعاها اغلب در حضور طومارهای روشن خوانده می شد، در حالی که جامعه سکولار "cantambanco" یا "نیمکت آوازخوان" را تولید کرد که در آن فردی روی نیمکتی می ایستاد و با چوب به تصاویر اشاره می کرد. در اسپانیا تا قرن ۱۹، مردان نابینایی وجود داشتند که توسط یک یاور جوان همراهی می شدند. آنها با سفر از شهری به شهر دیگر و نمایش تصاویر امرار معاش می کردند و مرد نابینا داستانی را اغلب دربارهٔ جنایات، می خواند یا می خواند، در حالی که یاور او به تصویری که در آن لحظه مرتبط بود اشاره می کرد. این ها «Romances de ciego» (داستان های مرد نابینا) نامیده می شدند. نیمکت آوازخوانی به سمت شمال به اروپای مرکزی و شمالی مهاجرت کرد، جایی که به عنوان شبه خبری هیجان انگیز در مورد قتل، آتش سوزی، مرگ، روابط، رابطه جنسی و رسوایی ها عمل می کرد. اجراکنندگان چنین ترانه های نیمکتی بحث برانگیز به عنوان ولگرد و دردسرساز دیده می شدند و اغلب به دلیل فعالیت هایشان دستگیر، تبعید یا طرد می شدند. در آلمان، خوانندگان سیار بالاد نمایش های «Moritat» یا «Bänkelsang» (آواز نیمکت) را برای چهار قرن تا زمانی که نازیسم این عمل را در دهه ۱۹۴۰ ممنوع کرد، اجرا می کردند
. «آواز نیمکت» آلمانی در «اپرای سه پولی» برتولت برشت و در کارهای اجرایی پیتر شومان باقی مانده است. در چکسلواکی، نمایش های بنری «kramářská píseň» نامیده می شدند. بیشتر آن ها ناپدید شده اند، به استثنای قابل توجه یک آهنگ تقلیدی به نام "توپچی یابورک" (Cannoneer Jabůrek). در مجارستان این اصطلاح «képmutogatás» نامیده می شود.
نمایش فرعی () در فرهنگ سرگرمی آمریکا، یک نمایش جانبی و جذاب در رویدادهای سیرک یا نمایشگاه های سالانه بود. این نمایش ها می توانست شامل نمایش افراد عجیب و غریب ("Freakshow")، نمایش های قومی، برنامه های واریته مانند ودویل یا نمایش های اروتیک مانند بِرلسک باشد. این نمایش ها بیشتر برای مخاطبان عادی و طبقه کارگر جذاب بود. نمایش های فرعی قبل از ظهور رسانه های الکترونیکی در دهه ۱۹۲۰ محبوب بودند. از آخرین نمایش های فرعی منظم با رنگ و بوی تاریخی و طنز می توان به Sideshows by the Seashore در کنی آیلند اشاره کرد. بازتاب و استفاده امروزی از این اصطلاح. موزیکال برادوی به نام Side Show (1997) به زندگی حرفه ای دوقلوهای به هم چسبیده، دیزی و ویولت هیلتون، در یک سوم اول قرن بیستم می پردازد. این اصطلاح امروزه نیز به معنای چیزی فرعی اما تماشایی (و تا حدودی نامناسب) استفاده می شود. نمایش فرعی در ژانرهای ترسناک یا طنز می تواند به معنای فرد یا پدیده ای عجیب و غریب و نامتعارف باشد (مانند Sideshow Bob در سریال تلویزیونی سیمپسون ها). انواع. چهار نوع اصلی نمایش های عجیب و غریب در گذشته وجود داشت: