Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یل و «میمون انسان »هایی بدوی است. در فیلم ساخت شوروی Planeta Bur (۱۹۶۲)، یک تیم علمی مشترک آمریکا–شوروی به زهره فرستاده می شود و آنجا با سیاره ای مواجه می شود که سرشار از اشکال مختلف حیات است؛ موجوداتی که اغلب شباهت زیادی به گونه های زمینی دارند، از جمله ونوسی هایی که اگرچه بدوی اند، اما نشانه هایی از هوش و شعور دارند. نویسندهٔ علمی–تخیلی، جری پورنل، اشاره کرده بود که داستان های اولیهٔ این ژانر سرشار از تصاویر زندگی عجیب و غریب در زهره بودند: «قارچ های غلیظی که آدم ها را زنده زنده می خوردند؛ جهانی پر از جانوران عجیب، اژدهاها، دایناسورها و موجودات باتلاقی که شبیه هیولای Black Lagoon* بودند». گیاهان هوشمند در چند داستان ظاهر می شوند، از جمله دنباله ای بر داستان «سیارهٔ انگل» واینبام با عنوان The Lotus Eaters (۱۹۳۵)، داستان کمیک سوپرمن به نام «سه نوجوان کله شق» (۱۹۶۲) نوشتهٔ جری سیگل و ال پلاستینو، و قسمت «دست های سرد، قلب گرم» از مجموعهٔ تلویزیونی «مرزهای بیرونی» (۱۹۶۴). کرمی هوشمند به نام Mister Mind نیز به عنوان ابرشرور در داستان های کاپیتان مارول از انتشارات فاوسِت ظاهر می شود. در نیمهٔ دوم قرن بیستم، با روش
ن شدن وضعیت جهنمی زهره، تصویرپردازی ها از حیات در این سیاره عجیب تر شد: از «نفت زنده» در داستان «نفت دیوانه» (۱۹۷۵) نوشتهٔ برندا پیرس گرفته، تا جواهرات تله پاتیک در داستان In the Bowl اثر جان وارلی، و حتی میکروب های معلق در ابرها در رمان «ناهید» (۲۰۰۰) نوشتهٔ بن بووا که بخشی از مجموعهٔ «گرند تور» اوست. ونوسی ها. در تضاد با تنوعی که در تصویرسازی محیط زهره دیده می شود، ساکنان این سیاره در اغلب داستان ها به صورت انسان یا شبیه انسان به تصویر کشیده شده اند. فهرستی از آثار علمی–تخیلی پیش از سال ۱۹۳۶ که توسط اورت فرانکلین بلی لر و ریچارد بلی لر در منابع مرجع «علمی تخیلی: دوران اولیه» (۱۹۹۰) و «علمی تخیلی: عصر گرنزبک» (۱۹۹۸) گردآوری شده، نمونه هایی متنوع را فهرست کرده است: انسان هایی با بال و چهره ای فرشته وار؛ تله پات ها؛ انسان های اولیه (نیمه انسان ها)؛ انسان هایی با شاخک یا بازوهای اضافه؛ انسان های پشمالو؛ کوتوله ها؛ غول ها؛ سانتورها (انسان–اسب ها)؛ ماهی مردها؛ گربه انسان ها؛ خزندگان انسان نما؛ موش مردها و حتی گیاه مردها. در برخی آثار که وِنوسی ها را کاملاً انسان نشان می دهند، توضیح داده شده که این سیاره زمانی توس
ط تمدن پیشرفته ای از زمین مستعمره شده بوده—مثل تمدن آتلانتیس در داستان «شرایدان سفیر می شود» (۱۹۳۲) اثر وارن ای. سندرز یا تمدن مصر باستان در رمان «پیشروان زهره» (۱۹۵۷) نوشتهٔ جفری لوید کسل. نمونهٔ مشابهی در رمان علمی–تخیلی لهستانی Zaziemskie światy (۱۹۴۸) از ووادیسواف اوومینسکی دیده می شود. کمیک های معروف «دن بی باک» که از سال ۱۹۵۰ آغاز شدند، نژادی از انسان های ربوده شده را معرفی می کنند که به طور ژنتیکی برای زندگی در زهره سازگار شده اند. در داستان کمیک Tommy Tomorrow با عنوان Frame-Up at Planeteer Academy (۱۹۶۲)، یک ونوسی با پوست آبی اما در ویژگی های انسان مانند، به نام Lon Vurian، در نقش دستیار حضور دارد. در کنار این ها، بلی لرها فهرستی از تصویرسازی های عجیب تر هم ارائه می دهند: ونوسی هایی شبیه اختاپوس؛ موجوداتی فیل مانند با چهار پا؛ زنبورها، سوسک ها، مورچه ها و لاروهای هوشمند در ابعاد غول پیکر؛ حشرات هیولاوار و حتی «رنگ های زنده». در داستان «ابزارها» (۱۹۴۲) نوشتهٔ کلیفورد سیماک، موجودی ونوسی به شکل «توده ای از گاز رادونِ بی جسم که در یک ظرف سربی زندانی شده» توصیف می شود. شاید به خاطر ارتباطی که سیارهٔ زهره
با الههٔ رومی عشق، ونوس دارد و حتی نام مشترکشان، موجودات هوشمند ساکن زهره در بسیاری از داستان ها، لطیف، اثیری و زیبا توصیف شده اند—تصویری که نخستین بار در کتاب «گفت وگوهایی دربارهٔ چندجهانی ها» (۱۶۸۶) نوشتهٔ برنار لو بوویه دو فنتنل ارائه شد. این کلیشه بعدها در آثار دیگری نیز تکرار شد، از جمله «صدایی از جهانی دیگر» (۱۸۷۴) و «نامه هایی از سیارات» (۱۸۸۷–۱۸۹۳) نوشتهٔ دبلیو. لاخ-شیرما، که دربارهٔ سفر میان سیاره ای یک ونوسی بالدار و شبیه فرشته است. همچنین در «ماه عسل در فضا» (۱۹۰۰) نوشتهٔ جورج گریفیت، انسان ها هنگام بازدید از زهره با ونوسی های پرنده ای روبه رو می شوند که با موسیقی با هم ارتباط برقرار می کنند. در رمان ناشناس «روایت سفرها و ماجراهای پل آرمونت میان سیارات» (۱۸۷۳)، یک نژاد از ونوسی ها همان موجودات لطیف و زیبا هستند، در حالی که نژادی دیگر، بدوی و خشن اند. ونوسی های بدوی در آثار دیگری هم دیده می شوند، مثل «با هواپیما تا خورشید» (۱۹۱۰) نوشتهٔ دونالد هورنر و «فرمانروای جنگ زهره» (۱۹۳۰) اثر فرانک بروکل. از سوی دیگر، ونوسی هایی پیشرفته اما شرور نیز در داستان هایی چون «پیشتازان زهره» (۱۹۲۸) نوشتهٔ لاندل بارت
لت و «با پست هوایی به زهره؛ یا، اسیران مردمی عجیب» (۱۹۲۹) نوشتهٔ روی راک وود ظاهر شده اند. تمدن های ونوسی در داستان های علمی-تخیلی اغلب هم سطح با تمدن زمین به تصویر کشیده شده اند؛ در مواردی کمتر، پیشرفته تر و تنها گاهی اوقات ابتدایی تر از زمین نشان داده شده اند. تصویرپردازی آرمان شهری از زهره رایج است و نمونه اش را می توان در رمان «سفری به زهره» (۱۸۹۷) اثر جان مانرو دید. از نظر نوع حکومت، در «تاریخ نژادی از فناناپذیران بی خدا» (۱۸۹۱) نوشتهٔ جیمز ویلیام بارلو، یک تمدن سوسیالیستی در زهره به تصویر کشیده شده است. در داستان «ملکه زندگی» (۱۹۱۹) از هومر ایون فلینت، جامعه ای آنارشیستی روی زهره روایت می شود. و در رمان «بربرهای آبی» (۱۹۳۱) نوشتهٔ استنتون ای. کوبلنتز، جامعه ای در زهره با طنز به صورت حکومتی سرمایه سالار به تصویر کشیده شده است. برادران بلی لر همچنین نمونه هایی از جوامع سرمایه داری، فئودالی، پادشاهی و مادرسالار را در میان ونوسی ها فهرست کرده اند. در رمان «فضانوردان» (۱۹۵۱) اثر نویسنده لهستانی، استانیسلاو لم—که بعدها به فیلمی با همکاری مشترک لهستان و آلمان شرقی با نام «ستاره خاموش» (۱۹۶۰) و سپس نسخه انگلیسی
شدهٔ آن «اولین سفینه فضایی در زهره (۱۹۶۲) تبدیل شد—یک هیئت فضایی به زهره سفر می کند و با محیطی خشک و ویرانه های تمدنی روبه رو می شود که به نظر می رسد قربانی فاجعه ای اتمی شده است. در مقابل، در داستان «درس تاریخ» (۱۹۴۹) نوشتهٔ آرتور سی. کلارک، ونوسی ها به زمین می آیند و درمی یابند که نوع بشر پیش تر به دلیل فجایع زیست محیطی منقرض شده است. ارتباط نمادین سیارهٔ زهره با زنان در بسیاری از آثار علمی-تخیلی به شکل های گوناگونی نمود پیدا کرده است. در برخی آثار، این سیاره کاملاً یا عمدتاً توسط زنان ساکن شده، مانند داستان «جان اسمیت در ماه چه دید: داستانی کریسمسی برای آن هایی که بیست سال پیش کودک بودند» (۱۸۹۳) نوشتهٔ فرد هاروی براون. همچنین در داستان «فتح گولا» (۱۹۳۱) اثر گرترود باروز استون، سیاره زهره تحت سلطهٔ زنان است. در کتاب های کمیک، چندین داستان از شخصیت زن پهلوان «واندر وومن» در دههٔ ۱۹۴۰، متحدان زن ونوسی او را به تصویر می کشند. در فیلم های «ابوت و کاستلو به مریخ می روند» (۱۹۵۳) و «ملکه فضای بیرونی» (۱۹۵۸)، از کلیشهٔ «زهره پر از زنان زیباست» استفاده شده است. فیلم «سفر به سیاره زنان ماقبل تاریخ» (۱۹۶۸)، که دومین
اقتباس انگلیسی زبان از فیلم شوروی «سیاره طوفان» محسوب می شود (اولی «سفر به سیاره ماقبل تاریخ» در ۱۹۶۵ بود)، زن های ونوسی را به شکل «پری روهایی نیمه برهنه با موهای بور، جذاب و اغواگر» به تصویر می کشد که دارای قدرت های فراطبیعی یا ذهنی اند. موضوع «سفر ونوسی ها به زمین» در برخی آثار علمی-تخیلی دیده می شود، مانند «صدایی از جهانی دیگر» نوشته لاخ-شیرما و «لوما، شهروند زهره» (۱۸۹۷) اثر ویلیام ویندزور. فیلم بریتانیایی «غریبه ای از زهره» (۱۹۵۴) نیز بازدید یک ونوسی را به شکلی مشابه با مریخی فیلم آمریکایی «روزی که زمین آرام گرفت» (۱۹۵۱) به تصویر می کشد. چنین دیدارهایی معمولاً صلح آمیز هستند و هدفشان روشنگری بشر است. با این حال، گاهی اوقات ونوسی ها با نیت تسخیر زمین به آن می آیند، همان طور که در «جنگ ونوس ها» (۱۸۹۸) اثر چارلز ال. گریوز و ای. وی. لوکاس – که پارودی ای از «جنگ دنیاها»ی هربرت جرج ولز بود – و همچنین در «تارانو، فاتح» (۱۹۲۵) نوشته ری کامینگز و فیلم «هدف: زمین» (۱۹۵۴) دیده می شود. در یکی از داستان های دوران طلایی کمیک، شخصیت «ساب-مرینر» از زمین در برابر حمله ونوسی های دوزیست دفاع می کند. همچنین، ونوسی هایی که ب
ا تغییر ظاهر خود را به شکل انسان ها درمی آورند و در زمین نفوذ می کنند، در آثاری چون «سه تن برای تسخیر (۱۹۵۶) اثر اریک فرانک راسل و «لوما، شهروند زهره» حضور دارند.
در تاریخ ۲۴ ژوئیه ۲۰۲۵، یک فروند هواپیمای مسافربری از نوع Antonov An-24RV متعلق به شرکت هواپیمایی Angara Airlines که در مسیر پروازی از بلاگووشچنسک به شهر تیندا در شرق روسیه حرکت می کرد، دقایقی پیش از فرود، از رادار ناپدید شد. طبق اطلاعات اعلام شده توسط وزارت حمل ونقل روسیه، این هواپیما دارای ۴۸ سرنشین شامل ۴۳ مسافر و ۵ خدمه بود. از میان مسافران، ۵ کودک نیز حضور داشتند. هواپیما پس از ناپدید شدن، توسط تیم های جست وجو و نجات در جنگل های اطراف تایندا، در وضعیت سوخته و متلاشی شده کشف شد. هیچ کدام از سرنشینان زنده نماندند. دلایل اولیه سقوط توسط مقامات محلی، ترکیبی از شرایط نامساعد جوی (دید کم و مه شدید) و احتمال خطای انسانی در هنگام تلاش دوم برای فرود اضطراری اعلام شده است. در گزارش های تکمیلی همچنین به احتمال نقص فنی در سیستم ناوبری و فرسودگی هواپیما نیز اشاره شده است. هواپیمای مذکور ساخت سال ۱۹۷۶ بود و علی رغم کهنگی، با تأیید سازمان هواپیمایی روسیه همچنان در حال فعالیت بود. بر اساس گزارش روزنامه های داخلی روسیه نظیر Izvestia، در ماه گذشته بازرسی هایی از شرکت هواپیمایی Angara انجام گرفته بود که تخلفات ایمنی جدی در
زمینه نگهداری ناوگان، مدارک مهندسی، و صلاحیت پرسنل فنی شناسایی شده بود. در پی این حادثه، دادستانی روسیه پرونده جنایی با محوریت تخلف در ایمنی پروازی باز کرد و تحقیقات رسمی با مشارکت کمیتهٔ هوانوردی فدرال آغاز شد. واکنش بین المللی به این حادثه عمدتاً ابراز تسلیت و همدردی از سوی برخی کشورها از جمله هند، بلاروس و چند کشور حوزه Cls بود. رسانه های بین المللی تمرکز خود را بر ریسک استفاده از هواپیماهای قدیمی، تأثیر تحریم های غرب بر صنعت هوانوردی روسیه، و ضرورت نوسازی ناوگان هواپیمایی منطقه ای معطوف کردند. علت سقوط این هواپیما قدیمی و کهنگی این هواپیما بوده است.
تروپیکوکِتا () پنجمین آلبوم استودیویی از خوانندهٔ کلمبیایی، کارول جی است که در ۲۰ ژوئن ۲۰۲۵ از طریق بیچوتا رکوردز و اینترسکوپ رکوردز منتشر شد. این آلبوم شامل بیست قطعه است و هنرمندانی چون مارکو آنتونیو سولیس، گرییسی رندون و مانو چائو به عنوان مهمان در آن حضور دارند. "تروپیکوکِتا" با انتشار دو تک آهنگ «Si Antes Te Hubiera Conocido» و «Latina Foreva» پشتیبانی شد. این آلبوم پس از انتشار با استقبال تجاری چشم گیری مواجه شد و به چهارمین آلبوم کاملاً اسپانیایی زبان از یک خوانندهٔ زن تبدیل شد که در میان سه رتبهٔ نخست جدول "بیلبورد" ۲۰۰ ایالات متحده قرار می گیرد. این آلبوم در نخستین هفتهٔ انتشار، ۵۷٬۰۰۰ واحد معادل آلبوم فروش داشت.
آنچه که از روابط خارجی با سایر دولت های خارجی در مصر باستان برای ما فعلاً موجود است از ارتباطات خارجی پیش از سلسله ها و مصر باستان تا سال ۳۴۳ پیش از میلاد است. ازدواج سیاسی، راهی برای برقراری روابط خارجه. بیشتر پادشاهان دورهٔ جدید برای تقویت پیوند میان دولت ها، ازدواج های سیاسی ترتیب می دادند. این گونه ازدواج ها به عشق و تفاهم میان زوجین هیچ ربطی نداشت. امروزه تعدادی نامه به دست آمده است که دو نوع ازدواج سیاسی را شرح می دهد: بعد از آنکه این عروس های دیپلماتیک با همراهان و اطرافیان خود، که گاهی تعداد ایشان تا سیصد نفر هم ثبت شده است، وارد مصر می شدند، دیگر اجازه برقراری ارتباط با خانواده های خود را نداشتند زیرا احتمال آن می رفت که عروس های خارجی بر خلاف منافع مصر عمل کنند و اسرار نظامی و حکومتی را فاش کنند؛ مثلاً در نامه ای که از سوی پادشاه هیتی برای رامسس دوم نوشته شده، او از حال دخترش که به عنوان عروس دیپلماتیک روانه مصر شده بود، جویا می شود. این نشان می دهد که دختر با دیگران هیچ ارتباطی نداشته است. پادشاهان مصر با شاهدخت های سایر کشورهای بیگانه ازدواج می کردند، اما شهبانوهای مصری را به شاهزادگان خارجی نمی د
ادند. چنین تمایزی در یکی از نامه های دیپلماتیک عمارنه مبنی بر در خواست پادشاه بابل به آمنهوتب سوم برای عقد یک عروس مصری کاملاً روشن شده است. به پادشاه بابل، بدون هیچ تعارفی گفته بودند: «از قدیم الایام دختر پادشاه مصر را برای ازدواج به هیچ کس نمی دهند.» این جواب قاطع تا مقداری برای پادشاه بابل توهین آمیز تلقی می شد زیرا خواهرش در اندرونی مصریان بود. رامسس دوم و ازدواج های دیپلماتیک. شماری از ازدواج های رامسس دوم دیپلماتیک بود. ستون سنگی یادبود ازدواج رامسس دوم، ازدواجی میان او و شاهزاده هیتی را در سال ۳۵ ثبت کرده است. نبته پلایای ماقبل تاریخ (حدود ۷۵۰۰ سال قبل از میلاد). در نبته پلایا تا پایان هزاره ششم پیش از میلاد، مصریان ماقبل تاریخ بز و گوسفند را از جنوب غربی آسیا وارد می کردند. بداری پیش دودمانی (حدود ۴۵۰۰–۴۰۰۰ قبل از میلاد). آثار باستانی خارجی مربوط به هزاره پنجم پیش از میلاد در فرهنگ بداری مصر، نشان دهنده ارتباط با سوریه و اوروک است. نقاده پیش دودمانی، گرزه و معادی (حدود ۴۴۰۰–۳۱۰۰ قبل از میلاد). مصریان پیش از سلسله در دوره نقاده اول با نوبیا در جنوب، واحه های صحرای غربی در غرب و فرهنگ های شرق مدیترانه د
ر شرق تجارت می کردند. آنها همچنین ابسیدین را از اتیوپی برای شکل دادن به تیغه ها و اشیاء دیگر وارد می کردند. نمونه های زغال یافت شده در مقبره های نخن، که قدمت آنها به دوره های نقاده اول و دوم برمی گردد، به عنوان چوب سدر لبنان شناسایی شده اند. مصنوعات مصری مربوط به این دوران در کنعان و دیگر مناطق خاور نزدیک، از جمله تل براک و اوروک و شوش نیز یافت شده اند. سنگ لاجورد به شکل مهره، از تنها منبع شناخته شدهٔ ماقبل تاریخ آن یعنی منطقه بدخشان، در شمال شرقی افغانستان به برای تجارت گرزه باستان رسید. در نیمه اول هزاره چهارم پیش از میلاد، مصریان در معادی، سفال را از کنعان وارد می کردند. دوره آغازی دودمانی (حدود ۳۱۰۰–۲۵۷۵ پیش از میلاد). شواهد مربوط به ارتباطات دوره آغازی دودمانی مصر باستان اساساً ادامهٔ ارتباطات پیش از سلسله های فوق با گسترش بیشتر به سودان است. همچنین نشانه هایی از ارتباط با دریای اژه و جزیره کرت در این دوره وجود دارد، اما این شواهد ضعیف است. نارمر سفال های مصری را در جنوب کنعان تولید می کرد، با نام خود که روی ظروف حک شده بود، و سپس دوباره به مصر صادر می کرد. کارگاه های تولید سفال مصری در تل آراد، منطقه غز
ه (اِن بسور)، رفح و بود. یک مستعمره مصری که در جنوب کنعان مستقر بود، به همین دوران برمی گردد. سفال های مصری سلسله اول در جنوب کنعان یافت شده اند برخی از آنها نام نارمر را دربردارند. از دیگر بازتاب های ارتباطات باستانی با خاور نزدیک، می توان به طرحی از یک چاقوی سنگ چخماقی اشاره کرد. پادشاهی کهن (قبل از حدود ۲۱۳۴ پیش از میلاد). شواهد تجارت پادشاهی کهن (نقشه اینجا) از جنوب به نوبیا (در سودان و اتیوپی امروزی) و پونت (احتمالاً اتیوپی/اریتره امروزی یا مناطق مرزی اریتره-سودان، احتمالاً سومالی)، از شرق به خاور نزدیک (جبیل و ابلا، سوریه)، از شمال به دریای اژه و جزایر یونان، و از غرب (شواهد محدود) به لیبی گسترش یافته است. مسیر تجاری که از خارجه در جنوب و اسیوط در شمال عبور می کرد، از همان اوایل پادشاهی کهن برای حمل و نقل و تجارت طلا، عاج، ادویه، گندم، حیوانات و گیاهان مورد استفاده قرار می گرفت. پادشاهی میانه (قبل از حدود ۱۶۴۸ پیش از میلاد). شواهد ارتباط پادشاهی میانه (نقشه اینجا) در قسمت جنوبی مصر به سرزمین نوبیا، به ویژه بوهین و کِرمَه می رسد. نوبیایی ها نیز در این دوره در مصر باستان زندگی می کردند. ارتباطات مصری ها د
ر قسمت شرقی مصر با اشیاء و آثار نقش دار مصر باستان که در خاور نزدیک، از جمله آناتولی و بیبلوس و مناطق باستانی اطراف کنعان و سوریه یافت شده اند، نشان داده شده است. برخی از پادشاهان بیبلوس در حالی که با اقلام مصری دفن شده بودند، یافت شده اند. در سمت غربی مصر، شواهد رابطه با لیبی عموماً به سفرهای نظامی محدود می شود. در سمت شمال، ارتباط مصریان باستان با فرهنگ های دریای اژه به وسیلهٔ اشیاء و وسایل های به جا ماندهٔ مینوسی یافت شده در مصر مشخص شده است. پادشاهی نوین (قبل از حدود ۱۰۷۰ پیش از میلاد). به نظر می رسد ارتباطات پادشاهی نوین (به جز یونان) تحت نظارت و سلطه فعالیت های نظامی بوده است. ارتباطات قوی مصریان با همسایگان شمالی یعنی کرت، میسنی و (در جزایر دریای اژه) در این مدت ادامه داشته است. در جنوب، مصریان سرزمین نوبیه را فتح کردند. در شرق، مصری ها با موفقیت فلسطین و سوریه را فتح کردند که با مخالفت و دشمنی میتانی ها و هیتی ها مواجه شدند. اگرچه به نظر می رسد که تجارت محدود بین مناطق ادامه داشته است و به اولین پیمان صلح شناخته شده جهان، یعنی معاهده مروارید بین رامسس دوم و هیتی ها، منجر شده است.در غرب مصر نیز ارتباط
با لیبی دوباره به طور کلی به فعالیت های نظامی محدود می شد. دوره متأخر (قبل از حدود ۳۴۳ پیش از میلاد). به نظر می رسد ارتباطات خارجی در دوره پایانی مصر باستان، صرفاً ادامه ارتباطات پادشاهی نوین بوده است. لشکرکشی های نظامی دوباره در همه جا به جز یونان باستان ادامه یافت. در واقع، در این دوره شواهدی از سربازان یونانی وجود دارد که برای فراعنهٔ مصر می جنگیدند و یک پست تجاری حمل و نقل یونانی به نام ناوکراتیس را در مصر تأسیس کردند. نوبیا در این دوره تحت سلطه مصر باستان قرار گرفت. با این حال، سرانجام، در دودمان بیست و پنجم، نوبیا سرزمین مصر را فتح و کنترل می کند، اما بعداً توسط آشوریان سرنگون می شوند. علاوه بر این، برخی از محققان معتقدند که آشوریان بعداً توسط نپاتانی ها بیرون رانده شدند. مسیر تجاری درب الاربعین که توسط هرودوت به عنوان جاده ای که «در چهل روز پیموده می شود» توصیف شده است، در زمان او به یک مسیر زمینی مهم تبدیل شد که تجارت بین نوبیا و مصر را تسهیل می کرد. در شرق، مصر کنترل قبرس را به دست گرفت، اما با وجود تلاش های متعدد، هرگز فلسطین را به دست نیاورد. باز هم، ارتباطات مصر با لیبی در این دوره عموماً به فعالی
ت های نظامی محدود می شد.
تکدست، نوعی رقص مازنی است که معمولاً در جشن ها و مراسمات عروسی در مازندران، به ویژه در غرب مازندران و شهرهای نور و چمستان، رواج دارد.نحوه ی اجرای آن معمولاً بدین صورت است که افراد در وسط، دور یک دیگر حلقه زده و دست ها را مقابل صورت خود میگیرند و هماهنگ با ضرب طبل کوچک آهنگ، کف میزنند. بیشتر اوقات، پس از هر بار کف زدن، دستهای خود را دور هم می چرخانند و این به خاص تر کردن این رقص می افزاید، اما نسخه های بدون چرخش و ساده ی آن نیز وجود دارد.گاهاً دو نفر از حلقه جدا شده در وسط این حلقه و رو به روی هم، این رقص را انجام میدهند که تفاوت اجرای آن ها با افراد دور حلقه در پرش آنها همراه با حرکات پا و هماهنگ با Snare است. تفاوت تکدست با دُروم. رقص تکدست یا دستهای پروانه ای، با نوع دیگر از رقص غرب مازندران که دُروم نام دارد، کاملاً متفاوت است و گاه غیر بومیانی که ِآشنایی با آن ها ندارند، از نام این دو به جای همدیگر استفاده میکنند و یا بدتر از آن این که هر دو رقص را یکی میدانند. اما با تماشای اجرای این دو رقص، کاملاً شاهد تفاوت آشکار آن خواهند شد. در رقص تکدست، تمرکز اصلی بر کف زدن هماهنگ با Snare آهنگ است و حرکات اضافه تر
در خدمت همین تمرکز هستند. اما در رقص دُروم، تمرکز بر روی پرش با آهنگ است و معمولاً در هماهنگ با Snare، افراد به صورت تک پا میپرند و با یک پای دیگرشان فرود می آیند و در حرکت بعدی پا را عوض میکنند. این رقص به طور تمام با پرش انجام میشود. همچنین هیچگاه کف نمیزنند و دست ها را با هر بار پرش به صورت یکی در میان، به بالا آورده و به پایین میبرند. علاوه بر تفاوت در نحوه ی اجرای این دو رقص، آهنگ های مخصوص رقص تکدست، ریتم کُندتر (معمولاً 90bpm و ریتم 6/8) اشعار نسبتاً غمگین تری نسبت به دُروم دارد. اما برای رقص دُروم، از ریتم های تند (معمولاً 150bpm یا بیشتر و ریتم 4/4) و اشعار شاد استفاده میشود. البته ریتم و مضمون آهنگهای مخصوص هر دو رقص، طیف وسیعی از سرعت و یا حتی محتوا را در بر میگیرند، ولی به طور کلی ریتم تکدست از دُروم آهسته تر است و همچنین مضامین غمگین تری دارد.
اوتونوکه () نام یک ترانه از گروه دو نفره هیپ هاپ ژاپنی به نام کریپی ناتز است که به عنوان تک آهنگ در ۴ اکتبر ۲۰۲۵ توسط سونی میوزیک انترتینمنت منتشر شد. اوتونوکه ترانه شروع انیمه دان دادان بود و در چارت ژاپن به رتبه یک رسید و در سال ۲۰۲۵ برنده جایزه بهترین ترانه انیمه کرانچی رول گردید.
کریپی ناتز () نام یک گروه دو نفره موسیقی هیپ هاپ است که اعضای آن دی جی ماتسوناگا و آر-شیتی هستند. کریپی ناتز بخشی از سونی میوزیک انترتینمنت است و با ترانه بلینگ بنگ بنگ بورن که ترانه شروع انیمه ماشل بود به شهرت رسیدند. همچنین ترانه اوتونوکه که ترانه شروع انیمه دان دادان است نیز متعلق به این گروه است.
, خدمت به طرفداران اصطلاحی است که به بخشی از یک اثر داستانی اشاره می کند که عامدا برای راضی کردن طرفداران اضافه شده است. این بخش ها اکثرا به صورت نمایش برهنگی یا صحنه های اروتیک هستند. این اصطلاح در ژاپن و خرده فرهنگ انیمه و مانگا ریشه دارد اما در دیگر زبان ها و مدیاهای دیگر نیز استفاده می شود. وقتی انیمه و مانگا توسط شرکت های آمریکایی به انگلیسی ترجمه می شدند، اثر اصلی اغلب ویرایش می شد تا برخی از فن سرویس ها حذف شود تا مخاطبان آمریکایی مناسب تر باشد. مایک تاتسوگاوا عقیده دارد این تغییرات را به خاطر تفاوت فرهنگی ژاپن و ایالات متحده انجام می شده است.
یک مانگای ژاپنی یائویی از یو تویاتا است که برای اولین بار آن را در حسابش در توییتر و پیکسیو در ژانویه ۲۰۱۸ منتشر کرد و بعد از آنکه توسط گان گان کامیکس استخدام شد، این مانگا به شکل دیجیتال توسط Pixiv Comics انتشار یافت. بین ۹ اکتبر تا ۲۴ دسامبر ۲۰۲۰ یک سریال تلویزیونی ساخته شده بر اساس این مانگا در تی وی توکیو پخش شد. همچنین یک انیمه ساخته شده بر اساس این مانگا توسط Satelight نیز بین ژانویه تا مارس ۲۰۲۴ پخش شد. داستان این مانگا شخصی به نام اداچی است که بعد از سی سالگی قدرت این را پیدا می کند تا فکر کسانی که لمس می شوند را بخواند و بعد از تصادفی خوردن به یکی از همکارانش با نام کوروساوا در آسانسور متوجه می شود که وی مدت زیادی است روی آداچی کراش دارد.
استیو استارک (به انگلیسی: Steve Stark) تهیه کننده تلویزیونی و مدیر اجرایی استودیو است. او در حال حاضر رئیس و تهیه کننده اجرایی تولوکا پیکچرز است. اوایل زندگی. استیو در فورت داج، آیووا بزرگ شد و در دانشگاه نورث وسترن با مدرک لیسانس در رشته تلویزیون و فیلم فارغ التحصیل شد و روز بعد به لس آنجلس نقل مکان کرد. زندگی شخصی. استارک به مدت بیست و چهار سال با میشل نیکاسترو ازدواج کرد، تا اینکه میشل نیکاسترو در سال ۲۰۱۰ بر اثر سرطان سینه و سرطان مغز درگذشت. او دو دختر به نام های کالی و کدی دارد.
تهمینه درانی (اردو: تہمینہ درانی؛ متولد ۱۸ فوریه ۱۹۵۳) نویسنده پاکستانی است که به خاطر کتاب پرفروشش «ارباب فئودال من» شناخته می شود. او یک هنرمند و فعال حقوق زنان و کودکان است. او از مارس ۲۰۲۴ همسر فعلی نخست وزیر پاکستان، شهباز شریف، است. شریف پیش از این از ۱۰ آوریل ۲۰۲۲ تا ۱۳ اوت ۲۰۲۳ در این سمت خدمت کرده است.
ران اشمیت (به انگلیسی: Rohn Schmidt) فیلم بردار و کارگردان تلویزیونی اهل آمریکا است. او به عنوان فیلم بردار در تعدادی از فیلم ها از جمله "مردان جنگ" (۱۹۹۴) و "مه" (۲۰۰۷) فعالیت داشت. او همچنین به عنوان فیلم بردار در مجموعه تلویزیونی "مردگان متحرک" (۲۰۱۰–۲۰۲۲) فعالیت داشت. از آثار کارگردانی او می توان به "نجات گریس" اشاره کرد.
الگوی هیکاکی یکی از الگوهای تحلیل تکنیکال به شمار می رود که به منظور شناسایی نقاط عطف و ادامهٔ روند بازار مورد استفاده قرار می گیرد. یک الگوی است که برای تعیین نقاط عطف و ادامه روند بازار استفاده می شود. این الگو ساختاری ساده دارد و امکان مشاهدهٔ آن در داده های قیمتی بازار، از طریق نمودارهای میله ای سنتی، نمودارهای نقطه و رقم و نیز نمودارهای شمعی ژاپنی وجود دارد. شایان ذکر است که الگوی هیکاکی در زمرهٔ الگوهای کلاسیک نمودار شمعی قرار نمی گیرد. اگرچه برخی افراد از الگوی هیکاکی با عناوینی نظیر «شکست کاذب اینسایدبار» یا «الگوی جعلی» یاد کرده اند، اما این اصطلاحات انحرافاتی از نام اصلی این الگو هستند که نخستین بار توسط دانیل ال. چسلر، تکنسین خبرهٔ بازار، معرفی شده است و به طور رایج در منابع معتبر به کار نمی روند. به عنوان نمونه، اغلب نویسندگان آثار تخصصی در زمینهٔ تحلیل تکنیکال، اصطلاح «الگوی هیکاکی» را به جای تعبیراتی نظیر «شکست کاذب اینسایدبار» ترجیح داده اند؛ از جمله می توان به کتاب های "تحلیل تکنیکال: منبع کامل برای تکنسین های بازار مالی" نوشتهٔ چارلز دی. کرکپاتریک و جولی آر. دالکویست، "پویایی های بازار خرید/ف
روش: استراتژی های معاملاتی برای بازارهای امروز" اثر کلایو ام. کورکوران، و "خاطرات یک معامله گر حرفه ای کالا" نوشتهٔ پیتر ال. برانت اشاره کرد. خاستگاه. الگوی هیکاکی برای اولین بار از طریق مجموعه ای از مقالات منتشرشده توسط تحلیلگر فنی، دانیل ال. چسلر، ابداع و به جامعهٔ مالی معرفی شد. «هیکاکی» یک فعل ژاپنی به معنای «فریب دادن» یا «به دام انداختن» است. چسلر پس از مشورت با یوهی آراکاوا، دانشیار زبان ژاپنی در دانشگاه مطالعات خارجی توکیو، نام «هیکاکی» را برای این الگو انتخاب کرد که به خوبی ماهیت گول زننده و به دام افکنده این الگو را نشان می دهد.
ساماتاتا () یکی از نواحی و پادشاهی های باستانی در جنوب شرق بنگال بود که حدوداً از سدهٔ سوم پیش از میلاد تا قرن سیزدهم میلادی وجود داشت. این ناحیه که در کنار دلتای رود مگنا قرار داشت، شامل مناطق امروزی کومیلا، نوآخالی، سیلهت و جزایر ساحلی اطراف می شد. ساماتاتا منطقه ای مرطوب، هموار و ساحلی بود. نخستین اشارهٔ مکتوب به ساماتاتا در کتیبه الله آباد مربوط به دوران سامودراگوپتا در سدهٔ چهارم میلادی دیده می شود که آن را به عنوان یک پادشاهی مرزی تحت خراج گزاری به امپراتوری گوپتا توصیف می کند. در سدهٔ هفتم میلادی، راهب چینی ژوان زنگ در سفرنامه اش از وجود حدود سی صومعهٔ بودایی و دوهزار راهب در این منطقه خبر داده است و ساماتاتا را کانونی مهم برای آیین بودایی دانسته است. ساماتاتا در دوره های مختلف توسط دودمان هایی چون گاوده، خاندان بهادرا، خادگا، دِوا، چاندرا و ورمان اداره می شد. دودمان های دِوا و چاندرا به ویژه به عنوان پشتیبانان آیین بودایی شناخته می شوند. دیواپارواتا، که امروزه در حوالی مین اماتی قرار دارد، در دورهٔ چاندرا مرکز مذهبی و اداری ساماتاتا بود. این شهر بندری ارتباط گسترده ای با مناطق ساحلی میانمار، تایلند، ا
ندونزی و ویتنام داشت. در قرن سیزدهم میلادی و با یورش مسلمانان به بنگال، ساماتاتا به آخرین پناهگاه دودمان سنا تبدیل شد و سرانجام در ساختار سلطان نشین دهلی ادغام شد. از آن زمان، نقش فرهنگی و سیاسی ساماتاتا کاهش یافت و بنگال به تدریج تحت حکومت مرکزی اسلامی شکل واحدتری به خود گرفت. ساماتاتا از جنبه های جغرافیایی، مذهبی و سیاسی، بخشی مهم از تاریخ کهن بنگال به شمار می رود و تا پیش از ادغام در ساختارهای میان عصر اسلامی، نقشی کلیدی در ارتباطات دریایی و فرهنگ بودایی در جنوب شرق آسیا ایفا می کرد.