Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لیت در ناربون، در رشتهٔ ۸۰۰ متر حضور یافت. در دسامبر ۲۰۰۲، در فرانسه با فودیل ذهیبه آشنا شد و در سال ۲۰۰۳ با او ازدواج کرد. پیش از پایان مهلت نامزدی المپیک آتن، تابعیت فرانسوی را دریافت کرد و برای فرانسه در المپیک ۲۰۰۴ آتن دوید. او در دور سوم مقدماتی ۱۵۰۰ متر هشتم شد و توانست آخرین جایگاه صعود به نیمه نهایی را کسب کند. در مسابقات داخل سالن اروپا ۲۰۰۵، ذهیبه در ۱۵۰۰ متر مدال برنز را به دست آورد. سپس، در مسابقات قهرمانی اروپا ۲۰۱۰ در بارسلونا، در همین ماده، مدال نقره کسب کرد. در سال ۲۰۰۵، هند ذهیبه در دیدار پاری سن دنی دوم شد و در مسابقهٔ ۱۵۰۰ متر در ریتی، رکورد جدید فرانسه را با ۴ دقیقه و ۰۰ ثانیه و ۴۹ صدم ثانیه ثبت کرد. در زمستان ۲۰۰۶، در فینال مسابقات جهانی داخل سالن ۱۵۰۰ متر در مسکو، چهارم شد و در مسابقات جهانی داخل سالن استانبول نیز به مقام پنجم دست یافت. او بعدها، با محرومیت دو ورزشکار به دلیل دوپینگ، به مدال برنز جهانی رسید. تعلیق دوپینگ. در ژانویه ۲۰۰۷، آزمایش دوپینگ او مثبت اعلام شد و به مدت دو سال از حضور در مسابقات محروم شد. شغل بعد. در ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۰، در لیگ الماس پاریس، او در ۱۵۰۰ متر مقام دوم را کس
ب کرد و برای دومین بار، رکورد ملی فرانسه را در ۱۵۰۰ متر، با ۳ دقیقه و ۵۹ ثانیه و ۷۶ شکست. هند ذهیبه در مسابقات دو و میدانی قهرمانی اروپا در سال ۲۰۱۰ (۱ اوت ۲۰۱۰) مدال نقره دوی ۱۵۰۰ متر را به دست آورد. در مسابقات قهرمانی قاره ای در اسپلیت، با شکست نانسی لنگات، قهرمان المپیک، به قهرمانی رسید و بهترین عملکرد سال جهان را در مایل با ۴ دقیقه و ۲۹ ثانیه و ۰۶ صدم ثانیه ثبت کرد. در طول دوران حرفه ای، ذهیبه سه بار روی سکوهای لیگ الماس ایستاد: دوم در پاریس ۲۰۰۵، دوم در پاریس ۲۰۱۰، و سوم در لوزان ۲۰۱۱. در سال های ۲۰۰۵ و ۲۰۱۰، در رده بندی جهانی ۱۵۰۰ متر، رتبهٔ چهارم را به خود اختصاص داد. او همچنین سه بار قهرمان مسابقات داخل سالن فرانسه در ۱۵۰۰ متر (۲۰۰۴، ۲۰۰۵، ۲۰۱۱) و پنج بار قهرمان مسابقات قهرمانی فرانسه در فضای باز در ۱۵۰۰ متر (۲۰۰۵، ۲۰۰۶، ۲۰۱۲) شد. هند ذهیبه نخستین و تنها ورزشکار فرانسوی است که ۱۵۰۰ متر را در کمتر از ۴ دقیقه دویده است. او این رکورد را با زمان ۳ دقیقه و ۵۹ ثانیه و ۷۶ صدم ثانیه در نشست لیگ الماس در پاریس، در ورزشگاه استاد دوفرانس در ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۰ به ثبت رساند. در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۲، او به عنوان عضو کمیته راهب
ری هیئت دو و میدانی سن و مارن انتخاب شد و ریاست کمیسیون ورزشکاران را بر عهده گرفت. از ژانویه ۲۰۱۱ تا دسامبر ۲۰۱۲، هند به عنوان یک ورزشکار حرفه ای در لیگ ملی دو و میدانی (LNA) فعالیت داشت. او مدرک ممتاز خود را در رشته آمادگی جسمانی اروپایی از دانشگاه لیون ۱، بروکسل و لوزان دریافت کرد و به عنوان مربی فعالیت کرد. در ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۳، هند ذهیبه در آلبوکرکی، ایالات متحده، دختری به نام اینس به دنیا آورد. سپس در ۱۴ نوامبر ۲۰۱۶، در کوربیل-اسون (فرانسه)، صاحب سه قلوهایی به نام های آدام، جانا و سلما شد. خانوادهٔ او در فونتن بلو، منطقهٔ پاریس زندگی می کنند. در ژانویه ۲۰۱۸، IAAF اعلام کرد که هند ذهیبه، پس از محرومیت دو ورزشکار به دلیل دوپینگ، به طور رسمی مدال برنز ۱۵۰۰ متر مسابقات جهانی داخل سالن ۲۰۱۲ را دریافت کرده است. منابع. Mayock bows out with silver medal. (2005-03-07). Retrieved on 2010-09-05.Doping Rule Violations. worldathletics.org (2007-06-11). Retrieved on 2021-08-02. DEHIBA BANNED FOR 2 YEARS. eurosport.com (2007-04-15). Retrieved on 2021-08-02. French runner allowed to race despite prior doping ban. cbc.ca (20
11-06-28). Retrieved on 2021-08-02. French runner allowed to race despite prior doping ban. cbc.ca (2011-06-28). Retrieved on 2021-08-02.
برنیس سوم (؛ ) حاکم اهل امپراتوری بطلمیوسی بود. وی که همچنین با نام کلئوپاترا شناخته می شود، بین سال های ۱۰۱ تا ۸۰ پیش از میلاد حکومت کرد. پژوهشگران معاصر که برنیکه سوم را مطالعه می کنند، گاهی از او با عنوان کلئوپاترا برنیس یاد می کنند. او ملکهٔ هم حکمران مصر بطلمیوسی بود و از سال ۱۰۱ تا ۸۸ پیش از میلاد همراه با عمویش/همسرش بطلمیوس دهم (اسکندر اول) حکومت کرد، و بار دیگر در سال ۸۱ پیش از میلاد همراه با پدرش بطلمیوس نهم لاتیروس به سلطنت رسید تا آنکه سرانجام از ۸۱ تا ۸۰ پیش از میلاد به عنوان تنها فرمانروای مصر حکومت کند. تاریخچه و اوایل زندگی. بطلمیوس و برنیس در آن دوره، هم یونانی و هم مصری بودند. میراث آن ها به نمادی برجسته در دوران سلطنتشان تبدیل شد، زیرا عناصر هر دو فرهنگ والدین خود را گرفته و در حکومتشان در هم آمیختند. پدر برنیس، بطلمیوس نهم لاتیروس در سال ۱۱۶ پیش از میلاد به پادشاهی مصر رسید و مادرش، کلئوپاترا سوم به عنوان هم حکمران و نیروی مسلط در حکومت در کنار او بود. او در ابتدا با خواهرش کلئوپاترا چهارم ازدواج کرد، اما مادرش احتمالاً در اوایل ۱۱۵ پیش از میلاد او را مجبور به طلاق و ازدواج با خواهر دیگرش،
کلئوپاترا سلن یکم کرد. مشخص نیست که کدامیک از این همسران، مادر برنیس بوده است، اما برخی پژوهشگران مدرن کلئوپاترا چهارم را محتمل تر می دانند. تاریخ نگار کریستوفر بنت اشاره می کند که مشروعیت برنیس سوم هرگز توسط تاریخ نگاران باستان مورد تردید قرار نگرفت، برخلاف برادرانش، بطلمیوس دوازدهم و بطلمیوس قبرس. همچنین، ازدواج بطلمیوس نهم با کلئوپاترا چهارم غیرقانونی تلقی می شد، که احتمال اینکه برنیس سوم نتیجه ازدواج مشروع او با کلئوپاترا سلن یکم بوده باشد را افزایش می دهد. در این صورت، احتمالاً او در اواخر ۱۱۵ یا اوایل ۱۱۴ پیش از میلاد به دنیا آمده است. در نهایت، بطلمیوس نهم و کلئوپاترا سوم دچار اختلاف شدند. در سال ۱۰۷ پیش از میلاد، کلئوپاترا مردم اسکندریه را علیه بطلمیوس نهم شوراند و او را مجبور به فرار به قبرس کرد، در حالی که برنیس و برادرانش را در اسکندریه رها کرد. سپس کلئوپاترا، برادر کوچک تر بطلمیوس نهم، یعنی بطلمیوس دهم اسکندر را به عنوان هم حکمران جدید و فرمانبردارتر بر تخت نشاند. بطلمیوس دهم با مادر احتمالی برنیس کلئوپاترا سلن یکم ازدواج کرد و به این ترتیب ناپدری برنیس هفت ساله شد. احتمالاً آن ها پسری به دنیا آو
ردند که بعدها به بطلمیوس یازدهم تبدیل شد، اما حدود سال ۱۰۳ پیش از میلاد، کلئوپاترا سوم آن ها را مجبور به طلاق کرد تا کلئوپاترا سلن یکم با آنتیوخوس هشتم پادشاه سلوکی ازدواج کند. هم حکمرانی با بطلمیوس دهم (۱۰۱–۸۸ پیش از میلاد). در سال ۱۰۱ پیش از میلاد، بطلمیوس دهم دستور قتل کلئوپاترا سوم را صادر کرد. اندکی پس از آن، او با برنیس که در آن زمان سیزده ساله بود ازدواج کرد و او را به مقام هم حکمرانی ارتقا داد. این زوج در فرقهٔ دودمانی به عنوان "تئوئی فیلادلفوئی" (خدایان همنیادوست) شناخته شدند. در سال ۹۱ پیش از میلاد، شورشی در مصر علیا آغاز شد. این شورش، جدیدترین مورد از مجموعهٔ قیام های مردم بومی مصر در این منطقه بود، که پس از قیام های هوگرونافور (۲۰۵–۱۸۵ پیش از میلاد) و هارسیسی (۱۳۱–۱۳۰ پیش از میلاد) رخ داد. نام رهبر این شورش مشخص نیست و معلوم نیست که او نیز مانند رهبران پیشین، عنوان فرعون را برای خود ادعا کرده بود یا نه. شورشیان شهر طیبه را تحت کنترل خود درآوردند و از حمایت کاهنان طیبه برخوردار بودند. نیروهای آن ها همچنین در شهرهای لاتوپولیس و پاتیریس حضور داشتند. این قیام باعث شد که بطلمیوسیان ارتباط خود را با منط
قه تریاکونتاسخونوس (نوبه سفلی) از دست بدهند. مرواه کنترل این منطقه را به دست گرفت و آن را تا دوران رومیان در اختیار داشت. حدود ماه مه ۸۸ پیش از میلاد، مردم اسکندریه و ارتش علیه بطلمیوس دهم شورش کردند و او را از قدرت برکنار کردند. پس از آن، اسکندریه ای ها از بطلمیوس نهم دعوت کردند که به اسکندریه بازگردد و بار دیگر سلطنت را به دست گیرد، که او نیز این دعوت را پذیرفت. برنیس همراه با همسرش به تبعید رفت. آن ها نیروی دریایی ای گرد آوردند تا پادشاهی را بازپس بگیرند، اما در نبرد شکست خوردند. بطلمیوس دهم سپس نیرویی دیگر در شهر میرا تشکیل داد، به قبرس حمله کرد، اما در این حمله کشته شد. برنیس در مقطعی پس از مرگ بطلمیوس دهم و پیش از سال ۸۱ پیش از میلاد به مصر بازگشت، اما تاریخ دقیق بازگشت او مشخص نیست. سلطنت (۸۱–۸۰ پیش از میلاد). در ۵ اوت ۸۱ پیش از میلاد، بطلمیوس نهم دخترش، برنیس سوم، را که پیش تر همسر و هم حکمران بطلمیوس دهم بود، به مقام هم حکمرانی ارتقا داد. برخی منابع ادعا می کنند که بطلمیوس نهم از آغاز دومین دوره سلطنتش در سال ۸۸ پیش از میلاد برنیس را به عنوان هم حکمران خود برگزیده بود، اما تمامی شواهد مستند نشان می د
هند که او تا این زمان به تنهایی حکومت می کرد. بطلمیوس نهم اندکی پس از این تصمیم، احتمالاً در دسامبر همان سال، درگذشت و برنیس را به تنهایی بر تخت سلطنت باقی گذاشت. در این زمان، او دوباره در فرقهٔ دودمانی اش با لقب "تئو فیلوپاتور" (الههٔ پدردوست) گنجانده شد، که آشکارا به ارث بردن قدرت از پدرش اشاره داشت. پس از چند ماه حکومت به تنهایی، برنیس برادر ناتنی کوچک تر و پسرخواندهٔ پیشین خود، بطلمیوس یازدهم، را از روم فراخواند تا به عنوان هم حکمران در کنار او حکومت کند. بر اساس نوشته های آپیان، این هم حکمرانی به درخواست دیکتاتور (روم) روم، لوکیوس کورنلیوس سولا انجام شد، زیرا او امیدوار بود که بطلمیوس یازدهم یک پادشاه فرمانبردار و دولت متکی برای روم باشد. بطلمیوس یازدهم در ۳ آوریل ۸۰ پیش از میلاد تاج گذاری کرد، اما نوزده روز بعد برنیس را به قتل رساند. مرگ برنیس سوم باعث خشم مردم اسکندریه شد، و در پاسخ به این جنایت، مردم در ۲۲ آوریل ۸۰ پیش از میلاد شورش کردند. آن ها بطلمیوس یازدهم را در ژیمناسیوم به دام انداختند و او را کشتند. پس از مرگ او، تاج وتخت به بطلمیوس دوازدهم، که فرزند نامشروع بطلمیوس نهم و برادر ناتنی برنیس بود،
رسید. میراث. برنیس موضوع اپرای "برنیس" اثر جرج فردریک هندل است.
سمیّه اَکَعبون (، متولد ۱۶ فوریه ۱۹۷۴) بازیگر مغربی است. اوایل زندگی. سمیّه اَکَعبون در طنجه، مغرب به دنیا آمد و بزرگ شد. مادرش استایلیست و طراح لباس بود، در حالی که پدرش علاقهٔ زیادی به هنر داشت. او خانهٔ دوران کودکی خود را پناهگاهی برای هنرمندان و نیازمندان توصیف کرده است. در ۱۴سالگی، موریس بژارت، طراح رقص مشهور، او را کشف کرد و از او دعوت کرد تا به گروه رقص خود بپیوندد. اکعبون این پیشنهاد را پذیرفت و روزانه هشت ساعت تمرین کرد؛ دوره ای که به گفتهٔ خودش، شادترین زمان زندگی اش بود. او سپس به اروپا سفر کرد و در پاریس، سپس اسپانیا و لندن، به اجرای رقص پرداخت. در طول اقامتش در لندن، او با اجرای چندین نمایش موزیکال، تمرکز خود را بر روی تئاتر گذاشت. اما در سال ۱۹۸۹، آسیب دیدگی از ناحیه تاندون آشیل، به حرفهٔ رقص او پایان داد. در همان لندن، آکاابون با ساندرا برنهارد آشنا شد و برنهارد از او دعوت کرد تا در برنامهٔ Up All Night و سپس در نمایش برادوی I'm Still Here...Damn It اجرا کند. پیشه. اکعبون در استودیوی Loft در رشتهٔ بازیگری آموزش دید. در سال ۲۰۱۰، او در کنار مت دیمون در فیلم منطقه سبز به ایفای نقش پرداخت. سپس در
کمدی رمانتیک Playing for Keeps (۲۰۱۲) و فیلم زندگینامه ای لاولیس (۲۰۱۳) ظاهر شد. بین سال های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶، آکاابون در سریال محبوب «وادی» به کارگردانی یاسین فرحانه، نقش فطومه را بازی کرد.شخصیت او زنی بورژوا بود که در برابر بی عدالتی ایستادگی می کرد.این سریال در هر قسمت حدود ۷ میلیون بازدید داشت. در سال ۲۰۱۹، او در سریال جاسوسی در نقش مارسل ظاهر شد. اکعبون در سال ۱۹۹۹ با پیتر راجر، تهیه کنندهٔ فیلم، آشنا شد. این زوج پس از ازدواج، صاحب پسری به نام جاز شدند.او همچنین نامادری الیوت راجر، عامل قتل های ایسلا ویستا در سال ۲۰۱۴ بود.رابطهٔ او با الیوت پرتنش بود، و الیوت حتی قصد داشت کمی پیش از قتل ها، او را بکشد. اکعبون در اواخر سال ۲۰۱۴ به مغرب بازگشت. او به چهار زبان فرانسوی، عربی، انگلیسی و اسپانیایی مسلط است.
هوسپ گریگوری آتابکوف (؛ ؛ زاده - درگذشته ) ویروس شناس، پژوهشگر و میکروب شناس اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۷ دسامبر ۱۹۳۴ در تفلیس به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی کشاورزی روسیه فارغ التحصیل شد. وی عضو آکادمی علوم روسیه، و بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دوستی، مدال بزرگداشت ۸۵۰مین سالگرد مسکو، و جایزه دولتی فدراسیون روسیه شد. وی در ۷ آوریل ۲۰۲۱ در سن ۸۶ سالگی در مسکو درگذشت و در گورستان ترویکوروفسکوی به خاک سپرده شد.
آیتن امین (عربی: آیتن أمین) کارگردان، فیلمنامه نویس و تهیه کننده سرشناس مصری است که فعالیت حرفه ای خود را با ساخت مستندهای انقلابی در جریان تحولات سال ۲۰۱۱ مصر آغاز کرد. او بیشتر به خاطر آثار سینمایی تأثیرگذاری چون «سواد»، «ویلای ۶۹» و مستند «تحریر ۲۰۱۱: خوب، بد و سیاستمدار» شناخته می شود. اوایل زندگی. آیتن امین در اسکندریه مصر متولد شد. او فعالیت هنری خود را در سال ۲۰۰۵ با ساخت فیلم های کوتاه دربارهٔ رقص شرقی و زندگی مدیحه کامل، بازیگر مشهور مصری آغاز کرد. امین در دانشگاه آمریکایی قاهره در رشته نقد و تحلیل فیلم تحصیل کرد و در همین دوران فیلم کوتاه «مرد او» (راجلها) را ساخت که در ۱۰ جشنواره بین المللی به نمایش درآمد. حرفه سینمایی او از سال ۲۰۰۸ با کار به عنوان دستیار کارگردان شکل جدی تری به خود گرفت. نقطه عطف کارنامه هنری امین در سال ۲۰۱۱ با ساخت مستند «بهار ۸۹» فرا رسید که در جشنواره معتبر کن به نمایش درآمد. پیشه. آیتن امین که در جریان تظاهرات ۲۵ ژانویه و انقلاب مصر در خیابان های قاهره حضور فعال داشت، این تجربه را به فیلم «تحریر ۲۰۱۱: خوب، بد و سیاستمدار» تبدیل کرد که در سال ۲۰۱۱ کارگردانی آن را بر عهده گرفت
. این مستند تأثیرگذار که با مشارکت او در بخش «بدها» همراه بود، نقطه عطفی در حرفه اش محسوب می شد و راه را برای ساخت فیلم بلند «ویلای ۶۹» و کسب موقعیت های مهم در نویسندگی و تهیه کنندگی هموار کرد. امین سپس با همکاری فیلمسازان برجسته ای چون هبا یسری و نادین خان، مجموعه تلویزیونی تحسین شده «صابع گر» را کارگردانی کرد. فیلم اجتماعی «سواد» او که در جشنواره ترایبکا ۲۰۲۱ به نمایش درآمد، در فهرست ۵۰ فیلم برتر گاردین در سال ۲۰۲۱ قرار گرفت.و به عنوان نماینده مصر برای رقابت در نود و چهارمین دوره جوایز اسکار انتخاب شد. امین در ادامه با همکاری حسن عصام و احمد اسماعیل، فیلمنامه «الشنب» را نوشت و کارگردانی این پروژه کمدی را نیز بر عهده گرفت که در سال ۲۰۲۳ به نمایش عمومی درآمد. استقبال. آیتن امین در فیلم «تحریر ۲۰۱۱: خوب، بد و سیاستمدار» اگرچه مشارکتی متمایز داشت، اما برخی معتقدند این اثر نتوانست از کلیشه های موجود فراتر رود. مصاحبه هایش با طرفداران مبارک بیشتر تصویری قابل پیش بینی از این گروه ارائه داد. در مقابل، مجموعه تلویزیونی «صابع گر» به دلیل نگاه بی پرده و نوآورانه اش به جامعه مصر، با استقبال گسترده منتقدان روبرو شد. اما
نقطه اوج کارنامه امین، فیلم «سواد» بود که هم در مقام نویسندگی و هم کارگردانی، تحسین های فراوانی را برای او به ارمغان آورد. این فیلم نه تنها در جشنواره های معتبر جهانی حضور یافت، بلکه به عنوان نماینده مصر در رقابت های اسکار نیز انتخاب شد. زندگی شخصی. آیتن امین مسلمان است و وضعیت رابطه وی مشخص نمی باشد.
یارا سَلام (عربی: یارا رفعت سلّام؛ متولد ۲۴ نوامبر ۱۹۸۵) فمینیست و مدافع سرشناس حقوق بشر مصری است. او به عنوان وکیل و پژوهشگر با سازمان های متعدد حقوق بشری در سطح ملی و بین المللی همکاری داشته، از جمله با کمیسیون آفریقایی حقوق بشر و مردم (ACHPR). در ۲۱ ژوئن ۲۰۱۴، یارا سلام به همراه دست کم ۳۰ فعال دیگر در جریان یک راهپیمایی مسالمت آمیز در نزدیکی کاخ اتحادیه (دفاتر ریاست جمهوری در قاهره) که در اعتراض به قانون محدودکنندهٔ حق تجمع در مصر برگزار شده بود، دستگیر شد. محاکمهٔ او به همراه ۲۲ تظاهرکننده دیگر که همگی به نقض قانون تجمع متهم شده بودند، به نمادی از مقاومت در برابر محدودیت های شدید اعمال شده بر مخالفان توسط دولت عبدالفتاح سیسی تبدیل شده است. عفو بین الملل این محاکمه را «نمایشی مبتنی بر مدارک ناکافی و نامعتبر» توصیف کرده که به عنوان اخطاری آشکار برای معترضان به قانون محدودکنندهٔ تجمعات در مصر طراحی شده است. پیشه و فعالیت. یارا سلام در محله هلیوپلیس قاهره در خانواده ای چپ گرا و فعال سیاسی متولد شد. او در این باره می گوید: «برای درک فمینیسم نیازی به مطالعه تئوری ها نداشتم. در خانواده ای بزرگ شدم که برابری زن و
مرد نه تنها یک باور که در عمل هم جاری بود.» یارا سلام در مصاحبه ای در سال ۲۰۱۳ فاش کرد که علاقه اش به حقوق بشر از ۱۵ سالگی و همزمان با عضویتش در گروه «النُصُور الصغیره» (عقاب های جوان) شکل گرفت؛ گروهی که بر حقوق کودکان تمرکز داشت.به گزارش روزنامه آنلاین مدی مصر، این تشکل مورد استقبال خانواده های طبقه متوسط با گرایش های چپ قرار می گرفت که فرزندان خود را برای شرکت در جلسات و اردوهای دهه ۱۹۹۰ و اوایل ۲۰۰۰ این گروه می فرستادند. النُصُور الصغیره نقش مهمی در آشنایی نسل جوان با مفاهیم حقوق بشر ایفا می کرد. یارا سلام تحصیلات حقوقی خود را با اخذ مدرک لیسانس حقوق از دانشگاه قاهره در سال ۲۰۰۷ و مدرک Maîtrise در حقوق تجارت از دانشگاه پانتئون-سوربون پاریس در همان سال به پایان رساند. وی سپس تحصیلاتش را در ایالات متحده ادامه داد و موفق به دریافت مدرک کارشناسی ارشد حقوق (LL.M.) در رشته حقوق بین الملل بشر از دانشگاه نوتردام در سال ۲۰۱۰ شد. نکته قابل توجه اینکه سلام همزمان با تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد، به صورت حرفه ای به عنوان فعال حقوق بشر در مصر فعالیت می کرد. او کار پژوهشی خود را در مؤسسه رشد و توسعه (اندیشکده فرانسوی) د
ر قاهره آغاز نمود و به بررسی تأثیرات قوانین و سیاست های طلاق بر زندگی زنان مصری پرداخت. پس از آن به واحد آزادی های مدنی در «ابتکار مصر برای حقوق شخصی» (EIPR) - از گروه های پیشرو حقوق بشر در مصر - پیوست و تمرکز خود را بر مسائل تبعیض و خشونت علیه اقلیت های مذهبی معطوف کرد. حسام بغدادی، بنیان گذار EIPR، خاطره ای گویا از تعهد حرفه ای و انسانی سلام نقل می کند: «یارا این توانایی منحصر به فرد را داشت که کار حرفه ای را با حفظ حس انسانی ترکیب کند… به یاد دارم در سال ۲۰۰۹ پس از حمله به خانه بهائیان در روستایی نزدیک سوهاگ، وقتی به اتاق کار یارا وارد شدم، او را در حالی دیدم که همزمان با گریه، مشغول ثبت شهادت تلفنی یک زن سالخورده بود که خانه اش سوخته و از روستا رانده شده بود - زنی که تنها آرزویش بازگشت به خانه برای مردن در آنجا بود. یارا پس از پایان تماس، با چشمانی اشک بار بلافاصله شروع به تدوین گزارش این واقعه کرد.» یارا سلام پس از اخذ مدرک کارشناسی ارشد حقوق (LL.M.) به گامبیا رفت و به عنوان دستیار حقوقی در کمیسیون آفریقایی حقوق بشر و مردم مشغول به کار شد. او پس از انقلاب ۲۰۱۱ مصر به کشورش بازگشت و توسط سازمان نَظره برای
مطالعات فمینیستی - یک نهاد فعال در زمینه حقوق زنان - استخدام شد تا برنامه «مدافعان حقوق بشر زنان» را رهبری کند. تلاشهای او در مستندسازی نقض حقوق فعالان زن، در سال ۲۰۱۳ جایزه «سپس مدافع حقوق بشر آفریقای شمالی» را از سوی شبکه مدافعان حقوق بشر پانآفریقایی برایش به ارمغان آورد.سلام در تحلیل وضعیت زنان مصر در آن دوره هشدار داد: "ما نه تنها با دولتی مواجهیم که از مسئولیت پذیری در قبال نقض حقوق بشر - از جمله خشونتهای جنسی شدید حتی با سلاحهای برنده در میدان تحریر - شانه خالی می کند، بلکه شاهدیم که مقامات رسمی با اظهارات خود، قربانیان را عامل تجاوز جنسی معرفی می کنند… نبرد ما امروز نه تنها علیه حکومت، که با بخش هایی از جامعه مدنی همسو با این دیدگاه ها نیز ادامه دارد. در ژوئن ۲۰۱۳، یارا سلام بار دیگر به ابتکار مصر برای حقوق شخصی (EIPR) پیوست و این بار به عنوان محقق در واحد عدالت انتقالی مشغول به کار شد. در این نقش، او مسئولیت مستندسازی سرکوب خونین اعتراضات ضد دولتی در تابستان و پاییز همان سال را بر عهده گرفت - موجی از خشونت های حکومتی که به کشته شدن بیش از ۱۰۰۰ معترض انجامید. دستگیری و محاکمه. در ۲۴ نوامبر ۲۰۱۳، عدلی
منصور، رئیس جمهور موقت مصر، قانون جدید اعتراضات را امضا کرد. این قانون که در غیاب نهادهای دموکراتیک منتخب و از طریق فرمان اجرایی تصویب شد، به دولت اختیارات گسترده ای برای تصویب یا ممنوعیت هرگونه تظاهرات اعطا کرد. این قانون برای معترضانی که «موجب اخلال در منافع عمومی» شناخته شوند، مجازات ۲ تا ۵ سال حبس تعیین کرده است. این قانون به سرعت برای زندانی کردن مخالفان برجسته مانند علا عبدالفتاح و ماهینور المصری، وکیل حقوق بشر، و همچنین بسیاری دیگر از معترضان مسالمت جوی ضد دولتی مورد استفاده قرار گرفت. در ۲۱ ژوئن ۲۰۱۴، فعالان مصری روز جهانی همبستگی علیه قانون اعتراضات را برگزار کردند. در این روز، چندصد معترض در محله هلیوپولیس قاهره تجمع کرده و به سمت کاخ ریاست جمهوری حرکت کردند. مردان غیرنظامی مسلح به بطری و سنگ بدون مداخله پلیس به تظاهرکنندگان حمله کردند، درحالی که نیروهای امنیتی گاز اشک آور شلیک می کردند. نیروهای امنیتی حداقل ۳۰ معترض از جمله یارا سلام و پسرعمویش را که در حال خرید آب از یک کیوسک بودند، دستگیر کردند.پسرعموی سلام همان شب آزاد شد، اما به گزارش عفو بین الملل: «یارا سلام پس از شناسایی شغلش در EIPR (ابتکار
مصر برای حقوق شخصی) در بازداشت ماند.» بازداشت شدگانی که بعداً آزاد شدند به سازمان های حقوق بشر گزارش دادند که «برخی معترضان مورد ضرب و شتم قرار گرفته و تهدید شدند که به عضویت در اخوان المسلمین (گروه ممنوعه) یا جنبش ۶ آوریل متهم خواهند شد.» ۱۴ مرد و ۸ زن دستگیرشده در تظاهرات ۲۹ ژوئن - که طبق قانون اعتراضات مصر با احتمال سال ها حبس روبرو هستند - به دادگاه احضار شدند. (یک متهم نوجوان نیز به صورت جداگانه محاکمه می شود). در میان متهمان، علاوه بر یارا سلام، چهره های سرشناسی همچون صنعا سیف (دانشجو و فعال انقلابی، خواهر علا عبدالفتاح)، عبدالرحمن محمد (عکاس خبری) و رانیا الشیخ (عکاس) حضور دارند. در جلسه دادگاه ژوئن در محوطه امنیتی تورا (جنوب قاهره)، قاضی نه تنها آزادی مشروط متهمان را رد کرد، بلکه حتی درخواست برداشتن زنجیر از دست وپای مردان بازداشتی را نیز نپذیرفت. این پرونده بیش از دو ماه به تعویق افتاد. در این مدت، مردان در زندان توره (مخصوص زندانیان سیاسی پرخطر) و زنان در زندان القناطر نگهداری می شدند. پس از برگزاری جلسات بعدی در ۱۳ سپتامبر و ۱۱ اکتبر، دادگاه به ۱۶ اکتبر موکول شد. در این تاریخ، قاضی اعلام کرد حکم ن
هایی در ۲۶ اکتبر صادر خواهد شد. یارا سلام حتی در زندان نیز به دفاع از حقوق همنوعان خود ادامه داد. در ژوئیه ۲۰۱۴، هنگامی که بازرسان شورای ملی حقوق بشر مصر (NCHR) برای بررسی وضعیت زندانیان زن به زندان القناطر مراجعه کردند، سایر فعالان زن از ملاقات با آنها خودداری کردند و یارا سلام و سالوا محرز را به عنوان نماینده معرفی نمودند. این دو به بازرسان اعلام کردند: «اگر می خواهید از واقعیت شرایط زندان مطلع شوید، باید با زندانیانی ملاقات کنید که در وضعیت به مراتب بدتری به سر می برند و خشونت بیشتری تجربه می کنند.»پیش از این بازداشتها، سازمانهای حقوق بشر مصری الگوی گسترده ای از شکنجه و سوءاستفاده جنسی از زندانیان زن در القناطر - که بسیاری از اعضای اخوان المسلمین نیز در آنجا نگهداری می شدند - را مستند کرده بودند. سرانجام در ۲۶ اکتبر، دادگاه جنحه هلیوپولیس تمام متهمان پرونده اتحادیه از جمله یارا سلام را به اتهام نقض قانون اعتراضات به سه سال حبس و پرداخت ۱۰ هزار پوند مصری جریمه محکوم کرد. عفو و آزادی ریاست جمهوری. در ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۵، یک روز پیش از سفر عبدالفتاح سیسی به نیویورک برای شرکت در مجمع عمومی سازمان ملل، دولت مصر «عف
و ریاست جمهوری» شامل ۱۰۰ جوان محکوم شده در پرونده های جنجالی با اتهامات سیاسی را اعلام کرد. این عفو شامل محکومان پرونده های معروفی چون «تظاهرات مقابل کاخ ریاست جمهوری» و «اعتراضات مجلس شورا» - که اتهام اصلی آنها نقض قانون اعتراضات بود - می شد. یارا سلام نیز در میان عفو شدگان قرار داشت. این عفو همچنین شامل زندانیان با «وضعیت سلامت بحرانی» می شد که سلام بر همین اساس آزاد شد.
مغول بزرگ، الماس بزرگی بود که گمان می رود در حدود سال 1650 ، به احتمال زیاد در اطراف معدن کولور در منطقه گلکوندا در جنوب هند کشف شده باشد. تاورنیه که موفق شده است الماس را از نزدیک ببیند آن را اینگونه توصیف کرده است: "شکل الماس شبیه نیمهٔ تخم مرغ نصف شده، است" تاریخچه. این الماس در ابتدا به وزن ۷۸۷ قیراط (۱۵۷/۴ گرم) به صورت تراش نخورده به شاه جهان هدیه داده شد بعدها جزئی از غنائم جنگ با هند بود که نادرشاه با خود به ایران آورد ولی بعد از ترور او و هرج و مرجی که به وقوع پیوست ناپدید شد و تا امروز گمشده باقی مانده است.برخی از جواهرشناسان اعتقاد دارند که این الماس گم نشده است و همان الماس اورلف در کاخ کرملین است.
عَبله الکَحلاوی (۱۵ دسامبر ۱۹۴۸ – ۲۵ ژانویه ۲۰۲۱) پژوهشگر برجسته مصری، استاد فقه اسلامی، واعظ و چهره رسانه ای بود. وی به عنوان استاد دانشگاه الازهر قاهره فعالیت داشت و در این دانشگاه به ریاست دانشکده علوم اسلامی و عربی (ویژه بانوان) منصوب شد. نام وی در سال ۲۰۰۹ در میان ۵۰۰ مسلمان تأثیرگذار جهان در نسخه افتتاحیه این فهرست قرار گرفت که این انتخاب به دلیل تحقیقات پیشگامانه اش در حوزه دین و مطالعات زنان بود. از این محقق پرکار، آثار متعددی در زمینه زنان و فقه اسلامی به جای مانده است. الکحلاوی به عنوان خطیبی توانا هم در مصر (هم از طریق برنامه های حضوری و هم تلویزیونی) و هم در عربستان سعودی به تبلیغ دین پرداخت. نقطه عطف فعالیت های تبلیغی او، اقامت دو ساله (۱۹۸۷ تا ۱۹۸۹) در مسجدالحرام بود که طی آن به مدت دو سال به صورت روزانه در مقدسترین مسجد جهان اسلام به وعظ و ارشاد پرداخت. زندگی. عبله الکحلاوی در ۱۵ دسامبر ۱۹۴۸ در مصر متولد شد. پدرش، محمد الکحلاوی، از خوشنویسان سرشناس مصری بود. این عالم برجسته سرانجام در ۲۵ ژانویه ۲۰۲۱ و در ۷۲ سالگی، بر اثر ابتلا به بیماری کووید-۱۹ دار فانی را وداع گفت. پیشه. الکحلاوی تحصیلات خود
را در رشته حقوق اسلامی در دانشگاه الازهر قاهره به پایان رساند. او در سال ۱۹۷۴ موفق به اخذ مدرک کارشناسی ارشد و در سال ۱۹۷۸ مدرک دکترای خود را در همین رشته دریافت کرد. حرفه علمی وی از سال ۱۹۷۹ با انتصاب به ریاست گروه شریعت در دانشکده تعلیم و تربیت دانشکده زنان مکه آغاز شد. پس از آن، به سمت ریاست مطالعات اسلامی و عربی در دانشکده زنان دانشگاه الازهر منصوب گردید. علاوه بر این، الکحلاوی تجربه تدریس در کالج آموزش دختران ریاض در عربستان سعودی را نیز در کارنامه علمی خود دارد. الکحلاوی بین سال های ۱۹۸۷ تا ۱۹۸۹ به صورت روزانه در مسجدالحرام، مقدس ترین مکان اسلامی در عربستان سعودی، به ایراد خطبه و تدریس می پرداخت. جلسات او با استقبال گسترده زنان زائر از سراسر جهان مواجه می شد.پس از این دوره، وی فعالیت تبلیغی خود را در مصر ادامه داد و در مساجد معتبری همچون الازهر، الحمد و الحصاری، و همچنین در مسجدی که پدرش بنا نهاده بود، به وعظ و ارشاد ویژه زنان پرداخت که با حضور پرشور مخاطبان همراه بود.این بانوی مبلغ، مجری چندین برنامه مذهبی پرطرفدار منطقه ای نیز بود که مخاطبانش با محبت او را «ماما ابله» خطاب می کردند. محتوای سخنرانی های
او شامل بررسی احکام و اصول اسلامی، تفسیر متون دینی و پاسخ به پرسش های فقهی بود.بر اساس دایرةالمعارف اسلام و زنان آکسفورد، رویکرد پژوهشی و تبلیغی الکحلاوی به نقد تفسیرهای زن ستیزانه از متون اسلامی و مقابله با گرایش های افراطی می پرداخت و در عین حال از حقوق زنان در مسائل طلاق حمایت می کرد و ارزش هایی چون مدارا، میانه روی، مهربانی و صلح را ترویج می نمود. در سال ۲۰۰۹، نام الکحلاوی در میان ۵۰۰ مسلمان تأثیرگذار جهان قرار گرفت. این فهرست که اولین ویرایش از مجموعه سالانه بود، توسط مرکز مطالعات استراتژیک سلطنتی اسلامی اردن تهیه می شد و هر سال با همکاری مرکز تفاهم مسلمانان و مسیحیان شاهزاده الولید بن طلال در دانشگاه جورج تاون آمریکا منتشر می گردید.در این فهرست از وی با عنوان «مرجع برجسته در امور زنان و رئیس یکی از معتبرترین مراکز علمی ویژه زنان مسلمان در جهان» یاد شده بود. دایرهالمعارف اسلام و زنان آکسفورد نیز او را به عنوان «یکی از سرشناسترین زنان عالم اسلامی در جهان عرب» توصیف کرده است. در سال ۲۰۰۶، الکحلاوی در جمع ۴۱ رهبر و عالم برجسته اسلامی قرار داشت که با صدور بیانیه ای، همزمان با محکومیت خشونت های ناشی از جنجال