Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
روابط ایتالیا و قطر، روابط دوجانبه بین ایتالیا و قطر است. ایتالیا در دوحه سفارت دارد و قطر در رم سفارت دارد. دیدارهای دیپلماتیک. امیر قطر، حمد بن خلیفه آل ثانی، در ژوئیه ۲۰۰۵ و آوریل ۲۰۱۲ به طور رسمی از ایتالیا بازدید کرد جورجو ناپولیتانو، رئیس جمهور ایتالیا، اولین رهبر ایتالیا بود که در نوامبر ۲۰۰۷ از قطر بازدید کرد. او با امیر قطر در مورد برنامه هسته ای ایران و راه های تقویت روابط دوجانبه گفتگو کرد. در نوامبر ۲۰۱۷، دیداری بین امیر قطر، تمیم بن حمد آل ثانی، و نخست وزیر ایتالیا، پائولو جنتیلونی، برای بحث در مورد روابط دیپلماتیک و بحران دیپلماتیک اخیر قطر برگزار شد. در ۱۴ ژوئن ۲۰۲۳، امیر قطر، شیخ تمیم بن حمد آل ثانی، در مراسم تشییع جنازه نخست وزیر سابق ایتالیا، سیلویو برلوسکونی، شرکت کرد و او را به عنوان دوست قطر توصیف کرد که در توسعه روابط دوجانبه بین دو کشور سرمایه گذاری کرده است. همکاری سیاسی. هر دو کشور در سال ۱۹۹۲ سفارتخانه های خود را در پایتخت های یکدیگر افتتاح کردند. آنها در سال ۱۹۹۶ یک توافقنامه فناوری و اقتصادی امضا کردند. دنیاگیری کووید-۱۹. در طول دنیاگیری کووید-۱۹، قطر در آوریل ۲۰۲۰ کمک های پزشکی فو
ری به ایتالیا ارائه داد. نیروی هوایی قطر، دو بیمارستان صحرایی با ظرفیت ۱۰۰۰ تخت مجهز برای درمان افراد مبتلا به کووید-۱۹ تحویل داد. روابط اقتصادی. گردش مالی تجارت بین قطر و ایتالیا در سال های اخیر کاهش یافته است. این رقم در سال ۲۰۱۲ به بالاترین حد خود رسید و به ۳٫۴ میلیارد یورو رسید. تا سال ۲۰۱۶، این رقم به ۱٫۷۵ میلیارد یورو کاهش یافت. این امر به کاهش واردات کالاهای ایتالیایی به قطر و تقاضای کمتر ایتالیا برای هیدروکربن های قطری نسبت داده می شود که بیشتر صادرات قطر به این کشور را تشکیل می دهند. با این وجود، حجم تجارت دوجانبه هنوز نسبتاً بالاست و ایتالیا هفتمین تأمین کننده بزرگ قطر است. در سال ۲۰۱۷، ارزش سرمایه گذاری های قطر در ایتالیا تقریباً ۲ میلیارد یورو بود و عمدتاً در صنعت گردشگری ایتالیا متمرکز بود. در ۲۳ اکتبر ۲۰۲۳، شرکت انی ایتالیا یک قرارداد ۲۷ ساله گاز طبیعی مایع با شرکت قطرانرژی امضا کرد. روابط نظامی. قطر مشتری مهمی برای صنایع دفاعی ایتالیا است. شرکت کشتی سازی ایتالیایی فینکانتیری در ژوئن ۲۰۱۶ با دولت قطر به توافقی ۴ میلیارد یورویی برای ساخت کشتی برای نیروی دریایی این کشور دست یافت. خدمات پشتیبانی و
ساخت اسکله نیز در این قرارداد گنجانده شده بود. در اوت ۲۰۱۷، قطر هفت کشتی نیروی دریایی را با هزینه ۵ میلیارد یورو از ایتالیا خریداری کرد. در مارس ۲۰۱۸، یک قرارداد عظیم بین قطر و شرکت دفاعی لئوناردو اس.پی.ای. منعقد شد که در آن قطر ۲۸ بالگرد ان اچ اینداستریز ان اچ۹۰ به همراه شبیه سازهای پرواز برای این بالگردها خریداری می کرد. اندکی پس از این قرارداد، قطر و ایتالیا رزمایش های دریایی مشترکی را در خلیج فارس انجام دادند. در سال ۲۰۲۴، فینکانتیری با یک شرکت قطر تفاهم نامه ای برای توسعه برنامه های آموزشی به رهبری ایتالیا برای نیروهای دریایی امیری قطر امضا کرد. این توافق نامه که در قطر اعلام شد، بر اساس قرارداد موجود فینکانتیری با قطر، آموزش و پشتیبانی عملیاتی برای پرسنل نیروی دریایی قطر را گسترش می دهد. روابط فرهنگی. توافق نامه های همکاری فرهنگی بین دو کشور ابتدا در ژانویه ۲۰۰۷ امضا شد که از اکتبر ۲۰۱۱ لازم الاجرا شد و در ژانویه ۲۰۱۶ از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸ لازم الاجرا شد. سفارت ایتالیا در دوحه در سازماندهی رویدادهای فرهنگی در قطر، عمدتاً در دهکده فرهنگی کتارا، فعال است. در اولین جشنواره جاز اروپایی کاتارا و دومین جشنواره
جاز اروپایی کاتارا به ترتیب در سال های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵، حضور ایتالیایی ها وجود داشت. در ژانویه ۲۰۱۶، به عنوان بخشی از توافق نامه همکاری فرهنگی که در آن ماه امضا شد، سفارت ایتالیا میزبان گالری عکس "ماهی بیرون از آب" در کتارا بود. سفارت ایتالیا. سفارت ایتالیا در دوحه واقع شده است. سفارت قطر. سفارت قطر در رم واقع شده است. مهاجرت. از سال ۲۰۲۳ تقریباً ۸۰۰۰ شهروند ایتالیایی در قطر زندگی می کنند.
پیادینا رومانولا (، ) یا به سادگی پیادینا، به طور سنتی پیادا (، ); نان تخت ایتالیایی است که معمولاً در رومانیا منطقه تاریخی (استانهای فورلی-چزنا، راونا، و استان ریمینی تهیه می شود. این غذا معمولاً با آرد سفید، گوشت خوک یا روغن زیتون، نمک و آب تهیه می شود. خمیر به طور سنتی روی ظرف سفالی (که در زبان محلی «تِگیا» یا «تِستو» نامیده می شود) پخته می شد، اگرچه امروزه معمولاً از تابه های تخت یا ماهیتابه های برقی استفاده می شود. «پیادینا» در سال ۲۰۱۴ به فهرست «محصولات کشاورزی سنتی» (PAT) منطقه امیلیا-رومانیا و به نشانه جغرافیایی محافظت شده اتحادیه اروپا اضافه شده است. منشا. از زمان استفاده از نان های مسطح مانند این، اولین اشاره به «پیادینا» در سال ۱۳۱۷، در بود، زمانی که نماینده پاپ آنجل دی گریمور دستور پخت آن را اینگونه توصیف می کند: «این نان با گندم مخلوط با آب و طعم دار شده با نمک تهیه می شود. همچنین می توان آن را با شیر و با کمی چربی خوک مزه دار شده است." ریشه شناسی. ریشه شناسی کلمه «پیادینا» نامشخص است؛ بسیاری فکر می کنند اصطلاح «پیادا» (piê، pièda، pìda) از کلمه یونانی به معنای 'فوکاچا گرفته شده است. برخی دیگر فک
ر می کنند که این اصطلاح به دلیل استفاده زیاد از غذاهای مشابه در سراسر امپراتوری روم شرقی از زبان های دیگر گرفته شده است. اصطلاح «پیادا» توسط جووانی پاسکولی رسمیت یافت، که کلمه رومانیول 'piè' را به شکل ایتالیایی تر آن اقتباس کرد. دوران مدرن. "پیادینه ها" معمولاً بلافاصله پس از آماده شدن در کوشک های مخصوص (به نام "پیادینری") فروخته می شوند که با انواع پنیر، "سالومی" و سبزیجات، و همچنین با مواد شیرین، از جمله نوتلا یا مربا پر می شوند. بسته به منطقه تولید، ممکن است تفاوت های کوچکی وجود داشته باشد. «پیادین» تولید شده در اطراف راونا و فورلی عموماً ضخیم تر هستند، در حالی که آنهایی که در اطراف ریمینی و منطقه مارکه تولید می شوند، نازک تر و قطر بیشتری دارند. «پیادینا» حتی راه خود را به فضا پیدا کرده و توسط یک فضانورد روسی به عنوان بخشی از یک آزمایش رژیم غذایی مدیترانه ای در ایستگاه فضایی بین المللی خورده شده است. به گفته جووانی پاسکولی،
روابط روم و ساسانیان به مناسبات سیاسی، نظامی، اقتصادی و فرهنگی بین امپراتوری روم (و جانشین آن، بیزانس) و امپراتوری ساسانی از سال ۲۲۴ تا ۶۵۱ میلادی اشاره دارد. این روابط که نزدیک به چهار سده به طول انجامید، عمدتاً خصومت آمیز بود و با دوره هایی کوتاه از صلح و آرامش همراه می شد. این تقابل طولانی مدت، یکی از طولانی ترین درگیری های تاریخ بشر محسوب شده و منابع انسانی و اقتصادی دو ابرقدرت را به میزان قابل توجهی تحلیل برد و زمینه را برای فتوحات بعدی مسلمانان در منطقه فراهم کرد. پیش زمینه تاریخی. با سقوط اشکانیان به دست اردشیر بابکان (بنیانگذار سلسله ساسانی) در سال ۲۲۴ میلادی، موازنه قوا در منطقه به شدت تغییر کرد. ساسانیان خود را وارثان واقعی هخامنشیان می دانستند و ادعای حاکمیت بر تمامی سرزمین هایی را داشتند که روزی تحت کنترل هخامنشیان بود، از جمله آناتولی، شام، مصر و حتی یونان. این ادعا به طور مستقیم با منافع امپراتوری روم در شرق در تضاد بود. از سوی دیگر، رومیان نیز همواره تهدیدی در مرزهای شرقی خود احساس می کردند و ساسانیان را جانشینان مستقیم اشکانیان، که دشمن دیرینه روم بودند، می دانستند. دوره های اصلی درگیری. جنگ ه
ای اولیه (سده سوم میلادی). نخستین درگیری های بزرگ بین دو امپراتوری در دوران شاپور یکم (۲۴۱–۲۷۲ میلادی) رخ داد. شاپور یکم در نبرد ادسا در سال ۲۶۰ میلادی، امپراتور روم والرین را اسیر کرد. این رویداد که یکی از تحقیرآمیزترین شکست های تاریخ روم به شمار می رود، در کتیبه های شاپور در کعبه زرتشت (نقش رستم) به تفصیل شرح داده شده است. با این حال، موفقیت های ساسانیان توسط اودیناتوس حاکم مستقل پالمیرا تا حدی خنثی شد. جنگ های طولانی سده چهارم میلادی. در این دوره، جنگ ها اغلب حول کنترل ارمنستان و بین النهرین متمرکز بود. امپراتور روم جولیان مرتد در سال ۳۶۳ میلادی با لشکری بزرگ به قلب ایران یورش برد، اما در نبردى نامعلوم کشته شد. جانشین او، یوویان، مجبور به انعقاد پیمان صلحی تحقیرآمیز شد که بر اساس آن، روم متصرفات مهمی از جمله شهرهای نظامی استراتژیک مانند نیسیبیس و سینگارا را به ساسانیان واگذار کرد. اوج رقابت: جنگ های سده ششم و هفتم میلادی. این دوره شاهد طولانی ترین و فرسایشی ترین جنگ ها بین دو طرف بود که تحت حکومت پادشاهانی چون خسرو انوشیروان (۵۳۱–۵۷۹) و خسرو پرویز (۵۹۰–۶۲۸) از سوی ایران و ژوستینین یکم (۵۲۷–۵۶۵) و هراکلیوس
(۶۱۰–۶۴۱) از سوی روم شرقی رخ داد. این جنگ که ویرانگرترین نبرد بین دو امپراتوری بود، با بهانه ای برای بازگرداندن خسرو پرویز به تخت پادشاهی آغاز شد. ساسانیان در اوج خود، سرزمین های وسیعی از جمله شام، فلسطین و مصر را فتح کرده و حتی اورشلیم را تسخیر و صلیب مقدس را به تیسفون بردند. اما ضدحمله قاطعانه امپراتور هراکلیوس، اوضاع را دگرگون کرد. او با یورش به قلب ایران، پایتخت ساسانیان تیسفون را تهدید کرد. این جنگ که با قتل خسرو پرویز به دست پسرش شیرویه و عقد پیمان صلح پایان یافت، هر دو امپراتوری را تا سر حد ورشکستگی مالی و نظامی پیش برد. دوره های صلح و دیپلماسی. علیرغم خصومت های طولانی، دوره هایی از صلح و همزیستی مسالمت آمیز نیز وجود داشت. مهم ترین این دوره ها، صلح ۵۰ ساله پس از پیمان صلح نرسی در سال ۲۹۹ میلادی و همچنین صلحی بود که پس از جنگ ۴۴۰–۴۲۱ میلادی برقرار شد. در دوران صلح، مرزها امن بود و مبادلات تجاری و فرهنگی به شدت رونق می گرفت. روابط اقتصادی و فرهنگی. جاده ابریشم شریان اصلی ارتباطی بین دو امپراتوری بود. کالاهای لوکس ایرانی مانند ابریشم، فرش و جواهرات به روم صادر می شد و در مقابل، طلا و نقره رومی به ایران سر
ازیر می گردید. این تجارت اگرچه تحت تأثیر جنگ ها قرار می گرفت، اما هرگز به طور کامل قطع نشد. تأثیرات فرهنگی دو طرف بر یکدیگر نیز قابل توجه بود. هنر ساسانی به شدت بر هنر بیزانسی تأثیر گذاشت. مفاهیم معماری، نقاشی و حتی تشریفات درباری بین دو دربار مبادله می شد. علاوه بر این، مرز بین دو امپراتوری، محل تبادل ایده های فلسفی و مذهبی بود و آیین هایی مانند مسیحیت و مزدیسنا در این منطقه با یکدیگر در تماس بودند. پیامدها و فروپاشی. جنگ نهایی و فرسایشی ۶۰۲–۶۲۸ میلادی، هر دو امپراتوری را به شدت تضعیف کرد. ساختار اداری و نظامی هر دو طرف از هم پاشید و خزانه های آنها تهی شد. هنگامی که ارتش های تازه نفس خلافت راشدین در دهه ۶۳۰ میلادی ظهور کردند، با مقاومت سازمان یافته و قدرتمندی روبرو نشدند. امپراتوری ساسانی تا سال ۶۵۱ میلادی به طور کامل سقوط کرد و سرزمین های شرقی روم (شام، مصر و آفریقای شمالی) نیز برای همیشه از دست رفت.
پانه کوی سانتی () یک نان میوه ای سنتی ایتالیایی کیک میوه است. این نان در تنور هیزمی پخته می شود و تقریباً همزمان با روز همه قدیسین در ۱ نوامبر و روز مردگان در روز بعد خورده می شود. این غذا مخصوص سیه نا و مارما است و در میان محصولات توسکانی با وضعیت "محصول کشاورزی سنتی ایتالیا' قرار دارد. تاریخچه. پنه کوی سانتی یک محصول منطقه ای ایتالیایی سنتی است که به شدت با شهر سیه نا و با جشن روز همه قدیسین در ۱ نوامبر و روز مردگان در روز بعد مرتبط است. جورج گیسینگ در دفتر خاطرات خود برای ۱ نوامبر ۱۸۹۷ نوشت: "در سیه نا (و فقط در اینجا) امروزه نوعی کیک آلو بسیار ساده به نام "پنه کوی" می خورند. santi"". طرز تهیه. مواد اولیه سنتی عبارتند از آرد، روغن زیتون، کشمش و گردو. سایر مواد ممکن است شامل بادام، دانه کاج، عسل، انجیر و خرما باشد. از آرد برای تهیه خمیر نان استفاده می شود که سپس سایر مواد با آن مخلوط می شوند. سپس آن را به شکل یک قرص نان گرد یا بیضی شکل درمی آورند و در تنور هیزمی می پزند. نتیجه معطر، قهوه ای نسبتاً تیره و نسبتاً نرم است.
روابط ایتالیا و گرجستان، روابط خارجی بین ایتالیا و گرجستان است. هر دو کشور در ۱۱ مه ۱۹۹۲ روابط دیپلماتیک برقرار کردند. گرجستان در رم سفارت دارد. ایتالیا در تفلیس سفارت دارد. هر دو کشور عضو کامل شورای اروپا هستند. در طول جنگ روسیه و گرجستان، فرانکو فراتینی، وزیر امور خارجه ایتالیا، گفت: «ما نمی توانیم یک ائتلاف ضد روسی در اروپا ایجاد کنیم و در این مورد به موضع پوتین نزدیک هستیم.» او همچنین تأکید کرد که سیلویو برلوسکونی، نخست وزیر ایتالیا، متحد نزدیک ولادیمیر پوتین، نخست وزیر روسیه است. در ۸ اوت، دولت ایتالیا بیانیه ای صادر کرد و گزارش داد که «دولت ایتالیا با هماهنگی نزدیک با شرکای اتحادیه اروپا و آتلانتیک خود، وضعیت بحرانی که در اوستیای جنوبی ایجاد شده است را با نگرانی شدید دنبال می کند» و «ایتالیا از همه طرف ها می خواهد که فوراً به خشونت پایان دهند و به یک توقف دائمی خصومت ها دست یابند. این کشور قویاً از سرگیری مذاکرات برای یک راه حل سیاسی برای این مشکل را با احترام به حاکمیت و تمامیت ارضی گرجستان تشویق می کند.» بعداً، در ۱۰ اوت، پس از تماس با وزیر امور خارجه آمریکا، وزیر امور خارجه فرانسه و وزیر امور خارجه ف
نلاند، وزیر امور خارجه ایتالیا این دعوت را تکرار کرد. وزارت امور خارجه ایتالیا در مصاحبه ای در ۱۱ اوت با روزنامه لا استامپا، از دخالت مستقیم سیلویو برلوسکونی، نخست وزیر ایتالیا، خبر داد: «سارکوزی به عنوان رئیس فعلی اتحادیه اروپا با پوتین تماس گرفت و ۱۰ دقیقه بعد با برلوسکونی تماس گرفت. او گفت: «سیلویو، شما هم با ولادیمیر صحبت کنید، توضیح دهید که ما ضد روسیه نیستیم و همه ما می خواهیم مسکو به اتحادیه اروپا نزدیک باشد». پوتین در گفتگوی خود با برلوسکونی، موضع خود را تکرار کرد: روسیه کاملاً حق مداخله در گرجستان را دارد» و به استقرار نهایی نیروهای ایتالیایی اشاره کرد: «اگر کوشنر پس از جلسات خود در تفلیس و مسکو، روز چهارشنبه پیشنهادی را به شورای وزیران امور خارجه اروپا ارائه دهد و تصویب شود، ما آن را در نظر خواهیم گرفت. «اگر» های زیادی وجود دارد و در هر صورت باید نیروهای خود را که محدود هستند، با جابجایی آنها از سایر مأموریت های بین المللی، دوباره توزیع کنیم. کمک های بشردوستانه برای اوستیای جنوبی، در از طرف دیگر، از همین الان آماده است".
پانتونه (, نوعی از نان شیرین ایتالیایی و کیک میوه است که در اصل از میلان ایتالیا آمده است و معمولاً برای کریسمس و سال نو در غربی، جنوبی و جنوب شرقی و همچنین در آمریکای جنوبی، اریتره، استرالیا، ایالات متحده و کانادا تهیه و نوشیده می شود. این نان شکلی کوپولا دارد که از یک پایه استوانه امتداد می یابد و معمولاً برای یک پانتونه با وزن ، ارتفاع دارد. ممکن است از پایه های دیگری مانند هشت ضلعی یا هرم ناقص با شکل ستاره ای که بیشتر شبیه به پاندرو است، استفاده شود. این کیک طی یک فرآیند طولانی که شامل عمل آوری خمیر است، که اسیدی است، شبیه به نان خمیر ترش، تهیه می شود. فرآیند اثبات به تنهایی چندین روز طول می کشد و به کیک ویژگی های پفکی متمایز آن را می دهد. این کیک حاوی پرتقال شیرین، بالنگ و خلال لیمو و همچنین کشمش است که به صورت خشک و نه خیس خورده اضافه می شوند. انواع دیگری مانند ساده یا با شکلات نیز موجود است. این کیک به شکل های گوه ای، برش عمودی، همراه با نوشیدنی های گرم شیرین یا یک شراب شیرین، مانند آستی یا مسکاتو د آستی سرو می شود. در برخی مناطق ایتالیا، این دسر با «کرما آل ماسکارپونه» سرو می شود، خامه ای که با ترکیب
تخم مرغ، ماسکارپونه و یک لیکور شیرین تهیه می شود. تلاش هایی برای کسب نام مبدأ حفاظت شده (PDO) و "نام مبدأ کنترل شده' (DOC)' برای این محصول در حال انجام است، اما این تلاش ها هنوز موفقیت آمیز نبوده است. ریشه ها. در ایتالیا، روایت های تاریخی از پنتونه همواره بیان می کنند که منشأ آن میلان بوده است. کلمه «پانتونه» از «پانتو» به معنای یک قرص نان کوچک گرفته شده است. پسوند جمع شونده «-one» معنی آن را به «نان بزرگ» تغییر می دهد. احتمالاً در یک کتاب دستور غذای معاصر نوشته شده توسط بارتولومئو اسکاپی ایتالیایی، سرآشپز شخصی پاپها و امپراتورها در زمان شارل پنجم، به آن اشاره شده است. قدیمی ترین و قطعی ترین گواهی پانه تونه در فهرست هزینه های کالج بورومئو در پاویا در سال ۱۵۹۹ یافت می شود: در ۲۳ دسامبر همان سال در فهرست غذاهای ارائه شده برای ناهار کریسمس، هزینه های ۵ پوند کره، ۲ پوند کشمش و ۳ اونس ادویه که به نانوا داده می شد تا ۱۳ "قرص" درست کند که در روز کریسمس به دانشجویان دانشگاه داده شود، نیز ذکر شده است. اولین ارتباط ثبت شده پانه تونه با کریسمس را می توان در نوشته های ایتالیایی قرن ۱۸ ایلومیناتیست پیترو وری یافت. او از آ
ن به عنوان «نان لوکس» یاد می کند. قرن بیستم. در اوایل قرن بیستم، دو نانوای اهل میلان شروع به تولید پانتونه در مقادیر زیاد برای بقیه ایتالیا کردند. در سال ۱۹۱۹، آنجلو موتا شروع به تولید برند کیک های خود با نام خودش کرد. همچنین موتا بود که با دادن شکل گنبدی بلند به پانتونه سنتی، با سه بار ور آمدن خمیر، تقریباً به مدت ۲۰ ساعت، قبل از پخت، انقلابی در آن ایجاد کرد و به آن بافت سبکی داد که اکنون برای ما آشناست. این دستور پخت کمی بعد توسط یک نانوای دیگر به نام جیواچینو آلمگنا، حدود سال ۱۹۲۵، اقتباس شد که نام خود را به برندی داد که هنوز هم وجود دارد. رقابت سختی که بین این دو ایجاد شد، منجر به تولید صنعتی این کیک شد. نستله در اواخر دهه ۱۹۹۰ این برندها را با هم به دست آورد، اما باولی، یک شرکت نانوایی ایتالیایی مستقر در ورونا، از آن زمان موتا و آلِمَگنا را از نستله خریداری کرده است. تا پایان جنگ جهانی دوم، پانِتونه برای هر کسی به اندازه کافی ارزان بود و خیلی زود به شیرینی اصلی کریسمس در کشور تبدیل شد. مهاجران لومبارد به آرژانتین، اروگوئه، پاراگوئه، ونزوئلا، کلمبیا، اکوادور و برزیل نیز عشق خود را به پانِتونه آوردند و پان
ِتونه برای کریسمس با کاکائو داغ یا مشروبات الکلی در طول فصل تعطیلات میل می شود که به یک سنت رایج در آن کشورها تبدیل شد. در بعضی جاها، جایگزین کیک پادشاه می شود. مصرف مدرن. پنتونه به طور گسترده در آمریکای جنوبی، از جمله در آرژانتین، برزیل، شیلی (به عنوان مثال "پن د پاسکوا")، پرو، کلمبیا، اروگوئه، ونزوئلا، بولیوی، پاراگوئه و اکوادور، در دسترس است. در اسپانیایی به عنوان "panetón" یا "pan dulce" و در پرتغالی برزیلی به عنوان "panetone" شناخته می شود. آنتونیو دونوفریو اهل پرو، پسر مهاجرانی از کازرتا ایتالیا، برند خود را با استفاده از یک فرم اصلاح شده از فرمول Alemagna (به عنوان مثال، پاپایای شیرین شده به جای آب نبات استفاده می شود) ایجاد کرد. لیمو و مرکبات، زیرا این میوه ها در پرو موجود نیستند)، که او به همراه سبک بسته بندی، مجوز آن را صادر کرد. این برند اکنون متعلق به نستله نیز هست و به سراسر آمریکای جنوبی صادر می شود. پانِتونه در جوامع ایتالیایی در ایالات متحده، کانادا، استرالیا و بریتانیا محبوب است. شرکت های تولید مواد غذایی و نانوایی های ایتالیایی هر کریسمس ۱۱۷ میلیون پنِتونه و کیک «پاندرو» تولید می کنند که در
مجموع ۵۷۹ میلیون یورو ارزش دارد. پرو بزرگترین مصرف کننده پانِتونه در جهان است و از ایتالیا پیشی گرفته است، با ۱٫۳ کیلوگرم پانِتونه به ازای هر نفر در سال برای پرو.
ایتالیا و به ویژه جمهوری های دریایی آن، نقشی حیاتی و چندوجهی در تمامی جنگ های صلیبی از قرن یازدهم تا سیزدهم میلادی ایفا کردند. موقعیت جغرافیایی مرکزی این شبه جزیره در دریای مدیترانه، توانمندی دریایی شهرهای ساحلی آن و انگیزه های اقتصادی قوی، آن ها را به عاملی برای موفقیت صلیبیون تبدیل کرد. نقش ایتالیا تنها به حمل و نقل و لجستیک محدود نبود، بلکه در فتح شهرها، استقرار حکومت های صلیبی و شکل دادن به تحولات اقتصادی و فرهنگی ممالک صلیبی نیز تعیین کننده بود. پیش زمینه و بستر تاریخی. در آستانهٔ نخستین جنگ صلیبی، شبه جزیره ایتالیا یکپارچه نبود و تحت سلطهٔ چندین قدرت منطقه ای قرار داشت. از جمله مهم ترین آن ها جمهوری ونیز، جمهوری جنوا، جمهوری پیزا و دوکنشین آپولیا و سیسیل تحت فرمان نورمن ها بودند. این دولت های شهری رقیب، برای گسترش تجارت و نفوذ سیاسی خود در مدیترانه شرقی با یکدیگر به رقابت می پرداختند. دعوت پاپ اوربان دوم برای آزادی سرزمین های مقدق، فرصتی استثنایی برای آن ها فراهم آورد تا هم به عنوان مبارزانی مذهبی ظاهر شوند و هم منافع تجاری خود را به طور چشمگیری پیش ببرند. نقش جمهوری های دریایی. جمهوری ونیز. ونیز اگرچه
در جنگ صلیبی اول حضور کمرنگی داشت، اما به تدریج به بازیگری اصلی تبدیل شد. مشارکت ونیز در جنگ صلیبی چهارم (۱۲۰۲–۱۲۰۴) بود که به انحراف مسیر جنگ و تصرف و غارت قسطنطنیه (پایتخت امپراتوری بیزانس) انجامید. این رویداد منجر به تأسیس امپراتوری لاتین و تقسیم قلمرو بیزانس شد که ونیز سهم عمده ای از آن را به دست آورد. پیش از آن نیز، ونیزی ها در ایجاد پادشاهی قبرس نقش داشتند. جمهوری جنوا. جنوا از همان آغاز، از حامیان اصلی جنگ های صلیبی بود. ناوگان جنوایی نقش کلیدی در فتح انطاکیه (۱۰۹۸) در خلال نخستین جنگ صلیبی ایفا کرد. در ازای این کمک، بازرگانان جنوایی امتیازات تجاری گسترده ای در انطاکیه و دیگر بنادر شام به دست آوردند. محله ها و انبارهای تجاری (فونداک ها) ی آن ها در شهرهایی مانند عکا و صور به مراکز اصلی تجارت و نفوذ جنوا تبدیل شد. جمهوری پیزا. پیزا نیز رقیبی سرسخت برای ونیز و جنوا بود. ناوگان پیزا در نخستین جنگ صلیبی و به ویژه در فتح اورشلیم (۱۰۹۹) حضور فعالی داشت. پیزایی ها نیز مانند رقبای خود، در ازای خدمات نظامی و دریایی خود، امتیازات تجاری، معافیت های مالیاتی و محله های مستقل در شهرهای صلیبی دریافت کردند. نقش پادشاهی
سیسیل. پادشاهی سیسیل تحت فرمان حکومت نورمن ها و بعدها هوهنشتاوفنها، به دلیل موقعیت استراتژیک خود در مرکز مدیترانه، پایگاهی حیاتی برای تأمین نیرو و تدارکات جنگ های صلیبی بود. پادشاهانی مانند روجر دوم سیسیل و ویلهلم دوم سیسیل به طور فعال از صلیبیون حمایت مالی و نظامی می کردند. ناوگان سیسیلی در محاصره شهرهای ساحلی شام و مصر مشارکت داشت. تأثیرات اقتصادی و تجاری. مشارکت ایتالیا در جنگ های صلیبی عمدتاً با انگیزه های اقتصادی هدایت می شد. جمهوری های دریایی در ازای خدمات حمل و نقل و محاصره، امتیازات تجاری بسیار سودآوری به دست آوردند. آن ها کنترل تجارت کالاهای لوکس شرقی (مانند ابریشم، ادویه جات و عطر) را به دست گرفته و آن را به اروپا منتقل می کردند. ایجاد شبکه ای از پایگاه های تجاری در سراسر شرق مدیترانه، بنیانی برای سلطه اقتصادی ایتالیا در سده های بعدی فراهم آورد. تأثیرات فرهنگی و معماری. بازرگانان، دریانوردان و مهاجران ایتالیایی، پل فرهنگی بین شرق و غرب بودند. آن ها نه تنها کالا، که ایده ها، فناوری ها و سبک های معماری را نیز منتقل می کردند. تأثیر معماری ایتالیایی را می توان در ساخت وسازهای نظامی و مذهبی در ممالک صلی
بی، به ویژه در بندرهای تحت کنترل آن ها مشاهده کرد. همچنین، دانش هایی مانند نقشه برداری و دریانوردی از طریق این تعاملات غنی شد. پیامدها و میراث. مشارکت ایتالیا در جنگ های صلیبی پیامدهای عمیقی داشت:
ایتالیا در جنگ جهانی اول به دوره مشارکت پادشاهی ایتالیا در جنگ جهانی اول از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۸ اشاره دارد. اگرچه ایتالیا در ابتدا عضو پیمان سهگانه با امپراتوری آلمان و اتریش-مجارستان بود، اما در سال ۱۹۱۴ اعلام بی طرفی کرد. پس از دوره ای از مذاکرات محرمانه با هر دو طرف درگیر، ایتالیا در ۲۳ مه ۱۹۱۵ با امضای پیمان لندن به متفقین پیوست و به اتریش-مجارستان اعلان جنگ داد. مشارکت ایتالیا عمدتاً در یک جبهه ثابت در امتداد مرزهای شمالی و شمال شرقی خود، موسوم به جبهه ایتالیا، متمرکز بود و به یکی از خونین ترین صحنه های نبرد جنگ تبدیل شد. پیش زمینه و بی طرفی اولیه (۱۹۱۴–۱۹۱۵). ایتالیا در سال ۱۸۸۲ به پیمان سهگانه پیوسته بود، اما این اتحاد ماهیتاً دفاعی بود. زمانی که جنگ در اوت ۱۹۱۴ آغاز شد، ایتالیا استدلال کرد که اتریش-مجارستان به صربستان حمله کرده و جنگ را آغاز کرده است، تعهدات اتحادیه را فعال نکرده و بنابراین بی طرفی خود را اعلام کرد. در داخل ایتالیا، جدال بزرگی بین دو جناح درگرفت: دولت به رهبری آنتونیو سالاندرا و وزیر خارجه او سیدنی سونینو، به طور همزمان با هر دو طرف بلوک مرکزی و متفقین برای تعیین بهترین پیشنهاد برای ورود
به جنگ مذاکره کرد. پیمان لندن و ورود به جنگ. در ۲۶ آوریل ۱۹۱۵، ایتالیا پیمان لندن را با متفقین (بریتانیا، فرانسه و روسیه) امضا کرد. بر اساس این پیمان محرمانه، در ازای اعلان جنگ به متحدین سابق خود، به ایتالیا وعده داده شد که پس از پیروزی، سرزمین های وسیعی از جمله: اعطا خواهد شد. بر این اساس، ایتالیا در ۲۳ مه ۱۹۱۵ به اتریش-مجارستان اعلان جنگ داد. لازم به ذکر است که ایتالیا تا اوت ۱۹۱۶ به آلمان اعلان جنگ نداد. جبهه ایتالیا و نبردهای اصلی. جنگ برای ایتالیا عمدتاً در مرزهای کوهستانی شمال و شمال شرق، به ویژه در امتداد رودخانه ایسونزو و در کوه های دولومیت متمرکز بود. شرایط نبرد به دلیل زمین ناهموار و آب وهوای سخت بسیار دشوار بود. جبهه داخلی و تأثیرات اجتماعی. جنگ فشار بی سابقه ای بر جامعه و اقتصاد ایتالیا وارد کرد. تلفات و پیامدها. ایتالیا هزینه انسانی وحشتناکی پرداخت کرد: در کنفرانس صلح پاریس، ایتالیا با «پیروزی مخدوش» مواجه شد. اگرچه ایتالیا ترنتینو، آلتو آدیجه، ونتو جولیا و ایستریا را به دست آورد، اما وعده های پیمان لندن به طور کامل محقق نشد. به ویژه، اعطای فیومه (رییکا) و حاکمیت بر دالماسی به دلیل اصل حق تعیین
سرنوشت رئیس جمهور آمریکا وودرو ویلسون و مخالفت های یوگسلاوی آینده رد شد. این احساس که «پیروزی دزدیده شده» است ("vittoria mutilata")، خشم ملی گرایان را برانگیخت و نارضایتی عمیقی از دولت لیبرال ایجاد کرد. این احساس شکست در میان پیروزی، بستری حاصلخیز برای برآمدن فاشیسم و به قدرت رسیدن بنیو موسولینی در سال ۱۹۲۲ فراهم آورد.
قلعه آراگونی () قلعه ای است که بر روی یک جزیره کوچک کشندی در شرق ایسکیا (یکی از جزایر فلگری)، در انتهای شمالی خلیج ناپل، ایتالیا ساخته شده است. این قلعه بر روی یک جزیره کوچک صخره ای آتشفشانی قرار دارد که توسط یک میان گذر (") به جزیره بزرگتر ایسکیا متصل می شود. تاریخچه. اولین قلعه توسط هیرو اول سیراکوز در سال ۴۷۴ پیش از میلاد ساخته شد. در همان زمان، دو برج برای کنترل حرکات ناوگان دشمن ساخته شد. سپس این صخره توسط پارتنوپیایی ها، ساکنان باستانی ناپل، اشغال شد. در سال ۳۲۶ پیش از میلاد، این قلعه توسط رومی ها و سپس دوباره توسط پارتنوپی ها تصرف شد. در سال ۱۴۴۱ آلفونسوی پنجم، پادشاه آراگون صخره را به جای پل چوبی قبلی، با یک پل سنگی به جزیره متصل کرد و دیوارها را برای دفاع از ساکنان در برابر حملات دزدان دریایی تقویت کرد. حدود سال ۱۷۰۰، حدود ۲۰۰۰ خانواده در این جزیره زندگی می کردند، از جمله یک صومعه پور کلرز، یک صومعه راهبان باسیلی (از کلیسای ارتدکس یونانی)، اسقف و سمینار، شاهزاده با یک پادگان نظامی. همچنین ۱۳ کلیسا وجود داشت. در سال ۱۸۰۹، نیروهای بریتانیایی جزیره را که در آن زمان تحت فرماندهی فرانسه بود، محاصره کردند
و آن را تا نابودی کامل گلوله باران کردند. در سال ۱۹۱۲، قلعه به یک مالک خصوصی فروخته شد. امروزه این قلعه پربازدیدترین بنای تاریخی جزیره است. مکان و توضیحات. این قلعه بر روی یک جزیره کشندی کوچک در شرق ایسکیا (یکی از جزایر فلگری)، در انتهای شمالی خلیج ناپل، ایتالیا ساخته شده است. این قلعه بر روی یک جزیره کوچک صخره ای آتشفشانی قرار دارد که توسط یک میان گذر (") به جزیره بزرگتر ایسکیا متصل می شود. دسترسی به آن از طریق یک تونل با دهانه های بزرگ است که به نور اجازه ورود می دهد. در امتداد تونل، یک کلیسای کوچک وجود دارد که به جان جوزف صلیبی ()، قدیس حامی جزیره، تقدیم شده است. در بیرون قلعه، کلیسای ایماکولاتا و کلیسای جامع آسونتا قرار دارند. اولین کلیسا در سال ۱۷۳۷ در محل یک کلیسای کوچک تر اختصاص داده شده به سنت فرانسیس ساخته شد و پس از سرکوب صومعه ها در سال ۱۸۰۶ و همچنین صومعه کلاریس ها بسته شد. کاربردها. جشنواره فیلم ایسکیا، یک جشنواره فیلم بین المللی، هر ساله از اواخر ژوئن تا اوایل ژوئیه در قلعه برگزار می شود. در فرهنگ عامه. این قلعه به عنوان «دژ مستحکم» رضا در فیلم «» محصول ۲۰۱۹ مورد استفاده قرار گرفت.