Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
به «اکسترا» تغییر نام داد، که نتیجه آن گاهشماری همیشگی هنری–هانکه بود. تاریخ هدف برای پذیرش جهانی ابتدا ۱ ژانویه ۲۰۱۷ بود، اما سپس به سال ۲۰۱۸ به تعویق افتاد، زمانی که طراحی گاهشماری در اوایل سال ۲۰۱۶ تغییر کرد تا دوشنبه به عنوان آغاز هفته، فصل و سال انتخاب شود، تا با استاندارد بین المللی موجود ایزو ۸۶۰۱ سازگارتر باشد. در سال ۲۰۱۶، توسعه دهنده وب بلک تنت دیجیتال برنامه رسمی گاهشماری هنری–هانکه را منتشر کرد که امکان تبدیل بین گاهشماری میلادی و هنری–هانکه را فراهم می کرد تا انتقال به این نظام گاهشماری تسهیل شود. این برنامه تا مارس ۲۰۱۸ دیگر در دسترس نبود. مقایسه. تفاوت اصلی بین پیشنهاد گاهشماری رابرت مک کلنون و اصلاحیه هنری در این است که اولی قاعده ای ساده برای تعیین سال های دارای هفته کبیسه دارد. این قاعده شبیه قاعده سال کبیسه میلادی است و دوره ای مشابه دارد. سال هایی که عددشان بر ۵ قابل تقسیم است، هفته کبیسه دارند، اما سال هایی که عددشان بر ۴۰ قابل تقسیم است، مگر اینکه بر ۴۰۰ نیز قابل تقسیم باشند، هفته کبیسه ندارند. نقطه ضعف اصلی این قاعده این است که سال نو نسبت به سال نو میلادی تا ۱۷ روز تغییر می کند (برای
مثال، سال ۱۹۶۵ یازده روز زودتر از سال ۱۹۶۵ میلادی آغاز می شود و سال ۲۰۳۶ شش روز دیرتر از سال ۲۰۳۶ میلادی)، در حالی که قاعده هنری تضمین می کند که سال نو همیشه در محدوده سه روز از سال نو میلادی آغاز شود. تفاوت کلیدی بین پیشنهاد گاهشماری Symmetry010 ارو برومبرگ و گاهشماری هانکه/هنری در الگوی طول ماه هاست، به طوری که اولی ماه بلندتر را در میانه هر فصل قرار می دهد (۳۰:۳۱:۳۰). پیشنهاد بلندپروازانه تر Symmetry454 همچنین هر ماه را دقیقاً شامل ۴ یا ۵ هفته می کند (۲۸:۳۵:۲۸). هر دو پیشنهاد هفته را از دوشنبه آغاز می کنند و برای استفاده با قاعده کبیسه متفاوتی طراحی شده اند که منجر به دوره کبیسه ۲۹۳ ساله می شود. پیشنهادهای دیگر، مانند گاهشماری پکس از سال ۱۹۳۰ و گاهشماری ثابت بین المللی که توسط کاتسورث و ایستمن ترویج شد، دارای گاهشماری همیشگی با ۱۳ ماه ۲۸ روزه هستند. اولی همچنین دارای هفته کبیسه است، در حالی که دومی یک روز در پایان هر سال دارد که به هیچ ماه یا هفته ای تعلق ندارد و در سال های کبیسه یک روز دیگر اضافه می شود. منابع. ```
اتحادیه مستقل، اتحادیه ای صنفی است که به صورت مستقل عمل می کند. از نظر تاریخی، این اصطلاح به آن دسته از اتحادیه های کارگری اطلاق می شود که نمایندگی کارگرانی که تحت کنترل کارفرما نیستند را در بر بگیرد. (شامل اتحادیه ای می شود که نمایندگی کارگرانی که در بیش از یک کارخانه واقع در دو یا چند ایالت هستند، اما توسط یک کارفرما استخدام شده است). بریتانیا. اتحادیه مستقل. در بریتانیا، اتحادیه مستقل اصطلاحی است که برای توصیف اتحادیه های کارگری مردمی و جوان تر به کار می رود که کارگرانی را که توسط اتحادیه های کارگری جریان اصلی غیرقابل سازماندهی تلقی می شوند را سازماندهی می کنند. این نوع اتحادیه به ویژه کارگران مهاجر و کارگرانی که در مشاغل ناپایدار کار می کنند را در بر می گیرد. سه اتحادیه اصلی مستقل عبارتند از: آمریکای شمالی. در آمریکای شمالی، اتحادیه مستقل ملی، به اتحادیه ای با ماهیت ملی اطلاق می شود که به AFL - CIO وابسته نیست؛ در صورتی که یک اتحادیه مستقل محلی، اتحادیه ای با ماهیت محلی است که به اتحادیه بین المللیِ آن شاخه از صنعت، وابسته نمی باشد.
زین الدین خان، مشهور به زَین خان سِرهندی (درگذشتهٔ ۱۴ ژانویهٔ ۱۷۶۴)، فُوج دار مُغولیِ سرهند، از خدمت گزاران شاه عالم دوم و از متحدان نجیب الدوله و احمدشاه دُرّانی بود. زین خان در سومین نبرد پانی پت شرکت کرد و در تقویت حاکمیت مغولان (گورکانیان هند) در این منطقه نقش داشت. زندگی نامه. زین خان از سپهسالاران و اشراف برجسته در دربار احمدشاه درانی بود. پس از فتح دهلی به دست دُرّانی، وی به عنوان صوبه دارِ سرهند منصوب شد. با این حال، زین خان به زودی به سبب غارت روستاهای قلمرو خود و نپرداختن حقوق سربازانش بدنام شد. طهماس خان که از رفتارهای او بیزار شده بود، از خدمتش کناره گیری کرد و پیش بینی نمود که زین خان همراه با شهر سرهند سقوط خواهد کرد. زین خان از حامیان احمدشاه بود و در نسل کشی بزرگ سیک ها (وَدّا گَلّوغارا) که در ۵ فبروری ۱۷۶۲ روی داد، شرکت داشت. در جنوری ۱۷۶۴، احمدشاه ششمین لشکرکشی خود را برای کمک سادات یارخان از منطقهٔ دواب و زین خان سرهندی و سپاه مغولی او آغاز کرد، اما این سپاه در بیرون از شهر سرهند، توسط ۳۶ هزار شورشی سیک به رهبری جسه سینگ آهلووالیا شکست خورد. شورشیان سپس شهر لاهور و بخش های بالایی دُواب را غ
ارت کردند. مرگ. زین خان سرهندی در نبرد سِرْهَند (۱۷۶۴) از سوی نیروهای سیک شکست خورد و کشته شد. نوادگان. زین خان اصالتاً از خاندان خان خیلِ طایفهٔ تَرَکزَیِ و از تیره مومند در منطقه لال پور بود. نسل مستقیم او در کتاب "مهمندها" نوشتهٔ دبلیو. آر. اچ. مِرک (W. R. H. Merk) ردیابی شده است. بانفوذترین شاخه از این خاندان، نوادگان چهار پسر نوروزخان هستند که به پیشاور مهاجرت کردند. برجسته ترین فرد کنونی این خاندان، خان طاهر زمان خان است که در پیشاور زندگی می کند و بر منطقه لالپوره، صاحب خان سالاری (خانی) است.
دم دراز سبز گونه ای پرنده از تیرهٔ سبدنشینان (Cisticolidae) و در سردهٔ تک نماد Urolais است. این پرنده در خط کامرون (از جمله بیوکو) یافت می شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل های کوهستانی نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری و ساوانای خشک است.
کایماش باش () یک شهرک در شهرستان یانائولسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
پیشگامان توسعه ارتباطات در سال ۱۳۸۲ با هدف گسترش صنعت فناوری اطلاعات در ایران و ارائه خدمات اینترنتی آغاز به کار کرد. این شرکت طی سال ها فعالیت در حوزه ارتباطات، خدمات مختلفی را در این زمینه ارائه کرده است. تاریخچه. پیشگامان از زمان تأسیس، اقدام به اخذ مجوزهای مورد نیاز برای فعالیت در زمینه ارتباطات کرده است. این شرکت پس از دریافت پروانه یکپارچه شبکه و خدمات ارتباطی (UNSP)، به ارائه انواع خدمات ارتباطی برای کاربران خانگی و تجاری پرداخته است پیشگامان فعالیت های خود را در بیش از ۳۰ استان و ۳۰۰ شهر در ایران گسترش داده است. خدمات. پیشگامان خدمات مختلفی در حوزه اینترنت و ارتباطات ارائه می دهد. این خدمات شامل اینترنت پرسرعت ADSL، اینترنت پرسرعت فیبر نوری، پهنای باند اختصاصی، تلفن ثابت مبتنی بر IP و خدمات دیتاسنتر می شود.
نووی سوسادی باش () یک شهرک در شهرستان یانائولسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
رول شیرین یا نان شیرین به هر یک از انواع غذاهای صبحانه یا دسر شیرین، پخته شده و تخمیر شده با عامل ورآورنده اشاره دارد. آنها ممکن است حاوی ادویه، آجیل، میوه های شیرین و غیره باشند و اغلب با گلیز یا با آیسینگ پوشانده می شوند. در مقایسه با خمیر نان معمولی، خمیر رول شیرین عموماً دارای مقادیر بیشتری قند، چربی، تخم مرغ و مخمر است. آنها اغلب گرد هستند، و به اندازه کافی کوچک هستند که یک وعده را تشکیل دهند. اینها با شیرینی ها که از خمیرابه خمیر مانند تهیه می شوند، با کیک ها که معمولاً بدون مخمر یا با تخمیر شیمیایی هستند، و با دونات ها که با روش روغن پزی عمیق سرخ می شوند، متفاوت هستند. خمیر نان شیرینِ آماده پخت که نیاز به نگهداری در یخچال دارد، به صورت تجاری در فروشگاه های مواد غذایی عرضه می شود. نان های شیرین گاهی با یخ زدگی (آیسینگ) پوشانده می شوند و/یا دارای مغزی شیرین هستند. در برخی سنت ها، از انواع دیگرِ مغزی و تزئینات استفاده می شود، مانند دارچین، خمیر بادام یا میوه های شکری.
استاری سوسادی باش () یک شهرک در شهرستان یانائولسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
پروژه پروموت (به انگلیسی: "PROMOTE") یکی از بزرگ ترین برنامه های USAID برای توانمندسازی زنان در افغانستان بود که از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۰ اجرا شد. این پروژه با بودجهٔ بیش از ۲۱۶ میلیون دلار و با هدف حمایت از ۷۵٬۰۰۰ زن افغان در حوزه های رهبری، اشتغال، جامعه مدنی و حکمرانی طراحی شده بود. اداره بازرسی امریکا ویژه بازسازی افغانستان (SIGAR) در ۲۰۱۸ اعلام کرد این پروژه ناکام بوده، در حالی که بزرگترین برنامه آژانس توسعه برای زنان در جهان بود. مؤلفه ها. پروژهٔ پروموت دارای چهار مؤلفهٔ اصلی بود که هر یک توسط پیمان کاران بین المللی اجرا می شد: دستاوردها. USAID اعلام کرد که پروموت توانسته است به بیش از ۵۰٬۰۰۰ زن خدمات آموزشی، شغلی یا اجتماعی ارائه دهد. در برنامهٔ WLD، بیش از ۲۰٬۸۰۰ زن در دوره ها شرکت کردند. همچنین در مؤلفهٔ WIE، بیش از ۱۲٬۵۰۰ شغل ایجاد یا بهبود یافته گزارش شد. اما بررسی ها نشان داد که بسیاری از شاخص های اولیه حذف یا تغییر کرده اند: از ۷۸ شاخص عملکردی، ۲۳ مورد حذف، ۳۲ مورد تغییر و ۱۳ شاخص جدید اضافه شده است. انتقادات. بازرس ویژه آمریکا برای بازسازی افغانستان (SIGAR) در گزارشی رسمی اعلام کرد که پس از سه سال و
صرف نزدیک به ۹۰ میلیون دلار، USAID هیچ گونه ارزیابی جامع از میزان موفقیت برنامه انجام نداده است. در این گزارش همچنین تأکید شده است که:
کلوویس گای آدیابا بوندوا (به انگلیسی: Clovis Guy Adiaba Bondoa؛ زادهٔ ۲ ژانویهٔ ۱۹۸۷) بازیکن سابق فوتبال اهل کامرون است که در چندین تیم بازی کرده است. دوران ملی. آدیابا در مسابقات قهرمانی جوانان آفریقا ۲۰۰۷، کاپیتان کامرون بود.
محمد علیم (به انگلیسی: Muhamed Alaim؛ زادهٔ ۱۰ فوریهٔ ۱۹۸۱) دروازه بان سابق فوتبال اهل بوسنی و هرزگوین است. دوران باشگاهی. علیم ۱۰ سال برای سارایوو بازی کرد و در ۲۷۰ بازی لیگ برای این باشگاه به میدان رفت. او دوران حرفه ای خود را با تیم شهید قندی یزد، به پایان رساند، جایی که از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲ در آن بازی کرد. دوران ملی. در سطح ملی، علیم یک بار برای تیم ملی بوسنی و هرزگوین در ۲۲ اوت ۲۰۰۷، در یک بازی دوستانه مقابل کرواسی به عنوان بازیکن تعویضی در نیمهٔ دوم به جای عدنان گوشو به میدان رفت. بعد از فوتبال. در حال حاضر او مؤسس و مربی مدرسه دروازه بانی خود در سارایوو است. این مدرسه از دروازه بان های جوان گرفته تا دروازه بان های باتجربه را می پذیرد. او همچنین به عنوان عضوی از حزب اقدام دموکراتیک (SDA) در سیاست فعال است.
در ادیان آریایی، صدقه دادن بیشتر با واژهٔ دَهِش بیان می شود. در ادیان شبه قاره هند این مفهوم بیشتر با واژه دانَه () بیان می شود که همریشه با همان دادن و دهش در فارسی است. واژهٔ «دانه» به معنای اهدای داوطلبانه، بخشش یا صدقه است و در چهار دین اصلی هندی یعنی هندوئیسم، بوداگرایی، جینیسم و سیک گرایی جایگاه اخلاقی و معنوی ویژه ای دارد. در بوداگرایی، دانه از مهم ترین فضیلت ها به شمار می رود. این عمل، نخستین گام در مسیر رشد اخلاقی است و باید بدون چشم داشت انجام شود. در این سنت، دانه به عنوان یکی از شش کمال یا پارامیتا (pāramitā) آموزش داده می شود. کسانی که با نیت خیرخواهی و دل کندگی از وابستگی ها دهش می کنند، پاداشی معنوی دریافت می کنند و ذهن آن ها از شفقت و پاکی بیشتری برخوردار می شود. دانه ممکن است مادی باشد، مانند خوراک، پوشاک، پول یا دارو؛ یا معنوی، مانند آموزش های دینی و راهنمایی های روحی. در این سنت، آموزش و انتقال معارف (که به آن dhamma-dāna می گویند) حتی بالاتر از بخشش مادی ارزیابی شده است. در هندوئیسم، دانه به عنوان یک کنش اخلاقی و اجتماعی بسیار مهم تلقی می شود. در این سنت، دهش به نیازمندان شامل مواردی همچون
خوراک، مدرسه، منابع آب یا هزینهٔ ساخت بناهای عام المنفعه مذهبی یا فرهنگی می شود. ریشهٔ مفهوم دانه در متون ودایی دیده می شود و این آموزه در نوشته هایی چون اوپانیشاد و بهاگاواد گیتا نیز مورد تأکید قرار گرفته است. در جینیسم، دانه به عنوان یک فضیلت دینی و اخلاقی الزامی است. انواع دهش در این سنت شامل خوراک، دارو، دانش و پناه دادن به موجودات در خطر می شود. این اعمال سبب کسب کارمای نیک تلقی شده و در مسیر رهایی نقش دارند. در دین سیک، عمل دهش تحت عنوان Vand Chhakna شناخته می شود. این یکی از سه اصل مهم اخلاقی و معنوی این آیین است که پیروان را به تقسیم درآمد خود با نیازمندان و هم نوعان ترغیب می کند. از نظر اخلاقی و دینی، دانه باعث تقویت شفقت، بخشش، دل کندگی از تعلقات و رشد درونی می شود. در آموزه های بودا تأکید می شود که نیّت پشت عمل دانه، از خود عمل مهم تر است؛ بنابراین اگر دهش از نیتی پاک سرچشمه بگیرد، تأثیر و پاداش معنوی آن بسیار عمیق تر خواهد بود.
تاج العارفین سید ابوالوفا محمد بن محمد أریز البغدادی (متولد ۱۰۲۶ - درگذشته ۹ دسامبر ۱۱۰۷)، که با القاب ابوالوفا بغدادی، الکاکس یا الکردی نیز شناخته می شود، بنیانگذار طریقت وفاییه بود. در شرح حال او آمده است که او سیدی از نسل علی مرتضی بوده است. زندگی. بر اساس شرح حال ها، ابوالوفا، که نام اصلی اش محمد بن محمد أریز بود، در سال ۱۰۲۶ در روستای کوسان در عراق، در خانواده ای با اصالت کرد، متولد شد. همچنین مشخص است که او در روستایی به نام کلمینا اقامت داشته است. پدر او "سید محمد" أریز "بود" که گفته می شود متعلق به قبیله کرد بنی نرگس، یکی از نوادگان امام حسین ، بوده و به دلیل ظلم و ستم مداوم مجبور بوده به طور متناوب بین روستاهای زباله و هیاسم زندگی کند و مادرش "فاطمه" ام کلثوم نیز کرد بود. به گفته برخی از محققان، در حالی که پدرش محمد در منطقه زباله عراق زندگی می کرد، به دلیل آزار و اذیت سادات آنجا به منطقه کوسان گریخت و به قبیله کرد بنی نرگس پناه برد و با دختری کرد از این قبیله ازدواج کرد و ابوالوفا در اینجا متولد شد. ابوالوفا، که درباره زندگی او اثری به نام "«مناقب نامه تاج العارفین السید أبو الوفا»" وجود دارد، در ۹
دسامبر ۱۱۰۷ درگذشت. مقبره ابوالوفا در روستای الأمه (وریور) در منطقه بسروجیه، در جنوب غربی شهر کوت در عراق قرار دارد. طریقت وفاییه. "سید" محمد بنیانگذار طریقت وفاییه است. او به لقب "تاج العارفین" مشهور بود. و در میان کردها به «کاکی» معروف بود. پس از گذراندن بخش قابل توجهی از تحصیلات خود در بغداد، به بخارا رفت. پس از فراگیری علوم دینی، به بغداد بازگشت و در آنجا به شیح ابومحمد شنبکی پیوست. شیخ ابومحمد شنبکی در طول زندگی خود یکی از بزرگترین شیوخ عراق محسوب می شد. شیخ ابومحمد شنبکی آموزش صوفیانه خود را زیر نظر ابوبکر بن حواز الهواری البتیحی، که به خاطر رفتار جذاب و شخصیت قاطعش شناخته می شد، به پایان رساند. شیخ شنبکی به سرعت نفوذ خود را در منطقه افزایش داد و شاگردان بی شماری تربیت کرد. خلفایی که او تربیت کرد، به طور مستقیم یا غیرمستقیم بر فرقه های صوفیه، به ویژه طریقت وفاییه، و همچنین فرقه های رفاعی و قادری تأثیر گذاشتند. "سید" محمد که نزد چنین شخصیت بانفوذی به تحصیل تصوف پرداخته بود، تحسین فراوان شیخ خود را به دست آورد، به طوری که پس از مدت ها خدمت به او، به خاطر وفاداری و صداقتش، لقب "«ابوالوفا»" را به او اعطا کر
د. پس از مرگ ابومحمد شنبکی، ابوالوفا جانشین او شد و تقریباً از هر طبقه ای شاگردان بی شماری به دست آورد. گزارش شده است که این وضعیت خلیفه عباسی، قائم بمرالله (۱۰۳۱-۱۰۷۵)، را نگران کرد، زیرا گمان می کرد که ابوالوفا، به عنوان یک سید، ممکن است در آینده به خلافت چشم دوخته باشد. طبق شرح حال، خلیفه برای کاهش این نگرانی، شیخ را به بدعت متهم کرد، قصد داشت او را در برابر کمیته ای از علما محاکمه و به اعدام محکوم کند. با این حال، این نقشه طبق برنامه پیش نرفت و شیخ با پاسخ های قانع کننده به سؤالات، آنها را شرمنده کرد. معجزات زیادی در مناقب نامه به او نسبت داده شده است. طبق یک روایت، سید ابوالوفا، که قبل از تحصیل عربی نمی دانست، شبی پیامبر را در خواب دید. پس از بیدار شدن، او شروع به صحبت کردن به زبان عربی روان کرد. به همین دلیل، او گفت: «من کُرد به رختخواب رفتم و عرب از خواب بیدار شدم.» مولانا جلال الدین رومی نیز همین جمله را در مقدمه مثنوی خود ، ضمن توصیف نسب حسام الدین چلبی، نقل می کند. دیدگاه کلی در مورد سلسله وفاییه این است که این طریقت شاخه ای از شنبکیه است. طریقتی که توسط ابوالوفا تأسیس شد، پس از مرگ او وفاییه نام گر
فت. اطلاعات کافی در مورد سلسله، آیین ها، رویه ها و قوانین این طریقت وجود ندارد. از نظر تاریخی، به نظر می رسد که وفاییه در برخی مناطق سنی و در برخی دیگر غیرسنی بوده و ماهیتی علوی-باطنی داشته است. در برخی دوره ها، به نظر می رسد که در یک منطقه به هر دو شکل وجود داشته است. در مناقب نامه آمده است که ابوالوفا در طول زندگی خود سماع را اجرا می کرد، موضوعی که باعث اعتراض و بحث هایی در بین اعضای سایر طریقت ها شد. برخی از وقایع نقل شده در شرح حال ابوالوفا نشان می دهد که رفتار او کاملاً با اصول اهل سنت سازگار نبوده است. بخشی از این اثر روایت می کند که خلیفه به همراه نامه ای، جام شرابی برای شیخ فرستاد و در نامه آمده است که این جام برای سرو شراب در مراسمی که مردان و زنان با هم انجام می دادند، فرستاده شده است. یکی از شجره نامه های قدیمی وفاییه، مربوط به سال ۱۴۵۱، ظاهراً نام چهار خلیفه اول را در بخش دعا در ابتدای آن آورده است، در حالی که دیگری، مربوط به سال ۱۵۸۲، که همزمان با پیامدهای رقابت عثمانی-صفوی است، نام سه خلیفه اول را حذف کرده و نام دوازده امام را جایگزین آنها کرده است. آیفر کاراکایا-استامپ، که به خاطر تحقیقاتش در م
ورد وفایی گرایی و علوی گرایی شناخته می شود، این ترکیب ظاهراً التقاطی را از منظر فرقه ای به عنوان «بازتابی از تکامل میراث وفاییه از سنی گرایی اسمی به یک متادوکسی با مرزهای فرقه ای مبهم در طول گسترش میراث وفایی از عراق قرن یازدهم تا آناتولی پس از حمله مغول و از آنجا به یک تصویر شیعه/علی گرا که پس از رقابت عثمانی-صفوی تشدید می شود» تفسیر می کند. پس از مرگ ابوالوفا، فرقه وفاییه از طریق خلفایی مانند علی بن هیتی، علی الکردی، معاد الکردی، چاکر الکردی، بوغا بن باتو، عبدالرحمن بن دوغانجی، محمد ترکمانی، شیخ تورهان، شیخ تکین، محمد بن بلقیسا، مطر البدرانی و احمد بن بکلی الیمنی به طور گسترده در سراسر عراق و سوریه گسترش یافت. سپس فعالیت خود را در آناتولی آغاز کرد. این واقعیت که سه نفر از خلفای ابوالوفا با نام مستعار "کردی" شناخته می شدند، نفوذ قابل توجه شیخ را در میان قبایل کرد نشان می دهد. وجود خلفای دیگری با نام های ترکی نشان می دهد که نفوذ ابوالوفا محدود به مناطق کردنشین نبوده است. با این حال، اطلاعات مربوط به وضعیت وفاییه در عراق و سوریه، مناطق اصلی گسترش آن و مدت زمان نفوذ آن در آنجا، کمتر از آناتولی است. مهمترین نمای
نده این طریقت در آناتولی، شیخ ترکمن دده گارکین بود که تقریباً یک قرن پس از مرگ شیخ زندگی می کرد و گفته می شود که یک طریقت مذهبی به نام خود تأسیس کرده است. سنتی که او نماینده آن بود، بیشتر توسط بابا الیاس خراسانی و شیوخ خانواده اش نمایندگی می شد. شیخ اده بالی، چهره برجسته ای در تأسیس امارت عثمانی، نیز عضوی از این طریقت بود. وفاییه نفوذ خود را در جغرافیایی وسیع و برای مدت طولانی حفظ کرد.
تنها در مزرعه فیلم کوتاهی ایرانی به تهیه کنندگی و کارگردانی سید علی موسوی است که در سال ۱۴۰۳ و در ژانر دلهره آور ساخته شده است. داستان این فیلم دربارهٔ مردی تنهاست که برای مدتی در مزرعه ای دورافتاده زندگی می کند، اما اتفاقاتی غیرمنتظره او را با چالش هایی روبه رو می سازد.
فادیمه تونجر (؛ زادهٔ ۸ اوت ۱۹۶۹، سیواس، ترکیه) سیاستمدار آلمانی و عضو حزب اتحاد ۹۰/سبزها است. او از فوریه ۲۰۲۲ نماینده مجلس ایالتی بادن-وورتمبرگ برای حوزه واینهایم است. زندگی نامه. فادیمه تونجر در ۸ اوت ۱۹۶۹ در سیواس، ترکیه، متولد شد. او شش سال اول زندگی اش را در سیواس گذراند. پدرش از سال ۱۹۷۰ به عنوان کارگر مهمان در مرسدس-بنز در آلمان کار می کرد؛ مادرش در سال ۱۹۷۱ به او پیوست. او ابتدا توسط مادربزرگش بزرگ شد تا اینکه در سال ۱۹۷۵ به والدینش در آلمان ملحق شد. او از آن زمان در مانهایم بزرگ شد و در سال ۱۹۹۱ دیپلم خود را از دبیرستان کاتولیک اورزولینن مانهایم دریافت کرد. از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۹ در دانشگاه های مانهایم و هایدلبرگ رشته حقوق خواند، اما مدرکی دریافت نکرد. از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۵ در دانشگاه هایدلبرگ علوم سیاسی (رشته اصلی)، جامعه شناسی (رشته فرعی)، و حقوق (رشته فرعی) با تمرکز بر حقوق عمومی را تحصیل کرد و مدرک کارشناسی ارشد (Magistra Artium) گرفت. او از سال ۱۹۹۸ در شریزهایم زندگی می کند، متأهل است و دو فرزند دارد. او در سال ۲۰۰۰ شهروندی ترکیه را واگذار کرد و تابعیت آلمان را پذیرفت. فعالیت سیاسی. تونجر از سال ۲۰۰
۹ عضو حزب اتحاد ۹۰/سبزها است. همچنین از همان سال عضو شورای شهر شریزهایم و عضو شورای منطقه ای راین-نکار-کرایس بوده است. در انتخابات مجالس ایالتی بادن-وورتمبرگ در سال های ۲۰۱۶ و ۲۰۲۱، تونجر به عنوان نامزد جایگزین اولی اشکرل در حوزهٔ انتخاباتی واینهایم نامزد شد. پس از درگذشت او، تونجر در تاریخ ۲۱ فوریهٔ ۲۰۲۲ به جای وی وارد مجلس ایالتی شد. او در پارلمان ایالتی در کمیته های آموزش و امور مالیاتی فعالیت می کند و سخنگوی حزب سبزها در زمینه آموزش و پرورش است. همچنین به عنوان رئیس گروه کاری مهاجرت و پناهندگان اتحاد ۹۰/سبزها در بادن-وورتمبرگ خدمت می کند. وی در سال ۲۰۲۳، به دلیل حمایت سیاسی از یاسر رحمانی راد، پزشک ایرانی، و دو همکارش که به دلیل ارائه خدمات درمانی به معترضان خیزش ۱۴۰۱ ایران بازداشت شده بودند، مورد توجه رسانه ها قرار گرفت. در سپتامبر ۲۰۲۳، تونجر بار دیگر از رحمانی راد حمایت کرد. تونجر علیه بازداشت خودسرانه او اعتراض کرد و با تأکید بر اینکه او حق دارد از اتهامات علیه خود آگاه شود و از دادرسی عادلانه و وکیل انتخابی برخوردار باشد، خواستار آزادی فوری وی شد.
ریک و مورتی یک فرنچایز چندرسانه ای انیمیشن بزرگسالان آمریکایی است که ابتدا با مجموعه تلویزیونی ریک و مورتی از شبکه ادالت سویم شروع شد و توسط جاستین رویلند و دان هارمون ساخته شده است. این مجموعه اولین بار در سال ۲۰۱۳ پخش شد. داستان سریال حول شخصیت ریک سانچز، دانشمند نابغه و عیاشی می چرخد که نوه اش مورتی اسمیت را با خود به ماجراجویی های خطرناک و عجیب در سراسر کیهان و جهان های موازی می برد. فرنچایز ریک و مورتی همچنین شامل یک سری فرعی و انیمه و چندین مجموعه کمیک و مانگا است. آنچه در ادامه می آید، فهرستی از شخصیت های مجموعه اصلی این فرنچایز است.
آرامگاه لینکلن محل دفن نهایی آبراهام لینکلن، شانزدهمین رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا، همسرش مری تاد لینکلن و سه نفر از چهار پسر آنان — ادوارد، ویلی و تاد — است. این آرامگاه در گورستان اوک ریج در اسپرینگفیلد، ایلینوی قرار دارد. این بنای گرانیتی پایه ای یک و نیم طبقه ای به شکل ذوزنقه دارد که یک اُبِلیسک بر فراز آن قرار گرفته و در یک سمت، ورودی نیم دایره ای برای تالار پذیرش و در سمت دیگر فضای مدور محل دفن تعبیه شده است. در نمای بیرونی، چهار پلکان بالستره دار به تراسی در سطح بالاتر منتهی می شوند. نرده های سنگی پیرامون این تراس را تشکیل می دهند و در پای اُبلیسک چندین تندیس برنزی و نقش برجستهٔ سنگی قرار گرفته است. اُبلیسک ۱۱۷ فوت (۳۶ متر) ارتفاع دارد. یک مجسمهٔ برنزی از گوتزن بورگلوم به نام "سر لینکلن" بر سکویی مقابل ورودی نصب است؛ نسخهٔ مرمری اصلی آن در کاخ کنگره آمریکا قرار دارد. داخل ورودی آرامگاه یک روتوندای مرکزی قرار دارد که راهروهایی آن را به اتاق تدفین متصل می کند. در فضای داخلی به طور گسترده از سنگ مرمر استفاده شده و چندین مجسمهٔ برنزی شناخته شده از لینکلن در اتاق ورودی و راهروها به نمایش گذاشته شده اند.
پنجره ای از شیشه های رنگی و پرچم ها فضای دخمه را می آرایند و در مرکز آن بنای یادبود مرمری سرخ رنگ با کتیبه ای قرار دارد. پس از پایان مراسم و آیین های مربوط به مرگ لینکلن، پیکر او ابتدا در آرامگاهی موقتی در همان گورستان گذاشته شد و بعدها به آرامگاه دائمی منتقل شد. مالکیت و ادارهٔ آرامگاه بر عهدهٔ ایالت ایلینوی به عنوان «محوطهٔ تاریخی آرامگاه لینکلن» است. این بنا در سال ۱۹۶۰ یکی از نخستین بناهای تاریخی ملی اعلام شد و در سال ۱۹۶۶ در فهرست ثبت ملی اماکن تاریخی ایالات متحده ثبت گردید. تاریخ. در ۱۶ آوریل ۱۸۶۵، دو روز پس از ترور آبراهام لینکلن، گروهی از شهروندان اسپرینگفیلد «انجمن ملی بنای یادبود لینکلن» را تشکیل دادند و تلاش برای جمع آوری بودجه جهت ساخت یک یادمان یا آرامگاه را آغاز کردند. وقتی قطار تشییع جنازه در ۳ مه به اسپرینگفیلد رسید، جسد لینکلن یک شب در کاپیتول ایالت ایلینوی در معرض عموم قرار گرفت. پس از مراسم خاکسپاری، تابوت او در آرامگاه موقتی گورستان اوک ریج قرار داده شد، همان محلی که خانم لینکلن درخواست کرده بود. در دسامبر همان سال، جسد او به آرامگاهی موقت در نزدیکی محل یادبود آینده منتقل شد. در سال ۱۸۷۱،
سه سال پس از آغاز ساخت آرامگاه، پیکر لینکلن و سه پسر کوچک ترش در دخمه های بنای نیمه تمام قرار داده شد. در ۱۸۷۴ و پس از تکمیل یادبود که توسط لارکین گلدسمیت مید طراحی شده بود، جسد لینکلن درون یک گور سنگی مرمری در مرکز اتاقی که به «زندان زیرزمینی» یا «اتاق تدفین» معروف بود، قرار گرفت. با این حال، در ۱۸۷۶ دو خلافکار اهل شیکاگو تلاش نافرجامی برای ربودن جسد لینکلن و مطالبه باج انجام دادند؛ در پی این حادثه، انجمن بنا جسد را در بخش دیگری از یادبود مخفی کرد: ابتدا زیر چوب و آوار و سپس در زمین درون آرامگاه دفن نمود. وقتی مری تاد لینکلن در ۱۸۸۲ درگذشت، جسد او در کنار لینکلن قرار گرفت، اما در ۱۸۸۷ هر دو به یک آرامگاه آجری زیر کف اتاق تدفین منتقل شدند. تا سال ۱۸۹۵، زمانی که دولت ایالت مالکیت بنا را به دست گرفت، مجموعه رو به خرابی بود. بین سال های ۱۸۹۹ تا ۱۹۰۱، در برنامه ای برای بازسازی، هر پنج تابوت به آرامگاهی زیرزمینی نزدیک منتقل شدند. پس از اتمام بازسازی، مسئولان ایالت آن ها را به اتاق تدفین بازگرداندند و تابوت لینکلن را در همان سارکوفاگ پیشین قرار دادند. چند ماه بعد و به درخواست رابرت تاد لینکلن، تنها پسر بازماندهٔ رئ
یس جمهور، جسد لینکلن به محل نهایی خود در دخمه ای بتنی در عمق ۱۰ فوت (۳ متر) زیر سطح اتاق تدفین منتقل شد. در سال های ۱۹۳۰–۳۱، دولت ایالت فضای داخلی بنا را به سبک آرت دکو بازسازی کرد و در سال بعد توسط رئیس جمهور هربرت هوور دوباره افتتاح شد؛ از آن زمان تغییر عمده ای در بنا رخ نداده است. آرامگاه لینکلن در سال ۱۹۶۰ به عنوان یک یادمان ملی تاریخی شناخته شد. طراحی و معماری. بنای آرامگاه در مرکز زمینی به مساحت ۱۲٫۵ جریب (۵۱٬۰۰۰ متر مربع) قرار دارد. این بنا از گرانیت استخراج شده در بیدفورد، مِین ساخته شده و در کویینسی، ماساچوست تراش داده شده است. آرامگاه دارای پایه ای مستطیلی است که اُبلیسکی به ارتفاع ۱۱۷ فوت (۳۶ متر) و ورودی نیم دایره ای بر فراز آن قرار دارد. نسخهٔ برنزی سر لینکلن ساختهٔ گوتزون بورگلوم که نمونهٔ مرمری آن در کاخ کنگره آمریکا قرار دارد، بر سکویی در مقابل ورودی نصب شده است. چهار ردیف پلکان بالستره دار — دو در در دو طرف ورودی و دو در پشت — به تراسی همسطح می رسند. نردهٔ سنگی پیرامون این تراس را تشکیل می دهد و در گذشته این تراس برای عموم باز بود اما بعدها به دلایل ایمنی بسته شد. در مرکز تراس، پایه ای بزرگ و
تزیینی اُبلیسک را نگه می دارد. بر دیوارهای این پایه ۴۰ سنگ تراشیده شده به شکل سپر قرار گرفته است؛ ۳۷ سپر دارای حروف اختصاری ایالت های آمریکا در زمان ساخت آرامگاه هستند و سه سپر دیگر با حروف «U»، «S» و «A» علامت گذاری شده اند. سپرها توسط دو نوار برجسته به یکدیگر متصل اند و زنجیره ای پیوسته دور پایه تشکیل می دهند. چهار تندیس برنزی گوشه های پایه را زینت می دهند؛ این مجسمه ها نماد پیاده نظام، نیروی دریایی، توپخانه و سواره نظام دورهٔ جنگ داخلی آمریکا هستند و در جلوی اُبلیسک و بالای ورودی، تندیس تمام قدی از لینکلن قرار دارد. معمار و مجسمه ساز این بنا لارکین جی. مید بود که این نقش برجسته ها و تندیس ها را طراحی و اجرا کرد. فضای داخلی بنا از سنگ مرمر استخراج شده در ایالت های مینه سوتا، میزوری، ماساچوست، آرکانزاس، یوتا و همچنین کشورهای ایتالیا، اسپانیا، فرانسه و بلژیک ساخته شده است و شامل یک روتوندا، اتاق تدفین و راهروهای ارتباطی می شود. نمونهٔ کوچک شدهٔ مجسمهٔ دانیل چستر فرنچ از سال ۱۹۲۰ که در یادبود لینکلن واشینگتن دی سی نصب است، تالار ورودی را تسخیر کرده است. دیوارهای روتوندا با ۱۶ ستون نمای مرمرین تزئین شده اند که