Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کوچه هوگان () یک فیلم کمدی صامت آمریکایی است که در سال ۱۹۲۵ منتشر شد. نسخهٔ ناکاملی از این فیلم در مرکز ملی سینما و تصویر متحرک موجود است.
نایجل بَـری (؛ – ) بازیگر، هنرمند رقص و خلبان سپاه هوایی بریتانیا بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "قطار باری سریع السیر"، "کوکتل ها"، "شکارچیان شوهر"، "ترجیحاً فولاد" و "کوچه هوگان" اشاره نمود.
مرکز ورزشی مرکزی توروار یک سالن سرپوشیده ورزشی در شهر ورشو، لهستان است. این ورزشگاه در سال ۱۹۵۳ افتتاح شد و گنجایش آن ۴۸۲۴ نفر به صورت استاندارد است و تا ۱۴۸۰ صندلی اضافی برای اضافه کردن به محل تماشاگران موجود است. این ورزشگاه در مجاورت ورزشگاه ارتش لهستان واقع شده است و عمدتاً برای کنسرت های موسیقی، هاکی روی یخ و دیکر ورزش های داخل سالن استفاده می شود، و ورزشگاه خانگی تیم هاکی UHKS Mazowsze است. سالن توروار میزبان فینال جام ساپورتا در سال ۲۰۰۱ بود. در ۲۲ تا ۲۸ ژانویه ۲۰۰۷ این مجموعه میزبان مسابقات قهرمانی اسکیت نمایشی اروپا بوده است. در سال ۱۹۸۴ آیرون میدن شب افتتاحیه ۱۹۷ کنسرت خود را در این سالن اجرا کرد. در سال ۱۹۸۵ دپش مد یکی از اولین کنسرت های خود را در شرق اروپا در توروار اجرا کرد.
ریون لیلانی (؛ زادهٔ ) رمان نویس آمریکایی است. اولین رمان او با نام درخشش در سال ۲۰۲۰ با تحسین منتقدان روبرو شد. این کتاب با عنوان چهل چراغ عنوان انگلیسی luster به فارسی ترجمه شده است
لژیونوو آرنا یک سالن ورزشی سرپوشیده در لژیونوو، مازوویا است. از سال ۲۰۱۸ شرکت DPD از حامیان اصلی این ورزشگاه بوده است.
ورزشگاه کماندار یک سالن ورزشی سرپوشیده، نمایشی و نمایشگاهی در شهر بیدگوشچ، لهستان است. این ورزشگاه عمدتاً برای والیبال و بسکتبال استفاده می شود و همچنین به طور منظم میزبان جلسات دوومیدانی داخل سالن است. این نام به یاد نشانه شهر، مجسمه کماندار نامگذاری شده است. مناسبت ها. از سال ۲۰۰۳ "،" ورزشگاه میزبان چندین مسابقه لیگ جهانی FIVB (والیبال مردان) بود. اخیراً نیز تیم ملی هندبال لهستان مسابقات خود را در این سالن انجام می دهد.
سپاه امام صادق بوشهر یگان نظامی زیرمجموعه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است، که ستاد فرماندهی آن در شهر بوشهر مستقر می باشد و وظیفه فرماندهی و کنترل کلیه یگان های سپاه و بسیج مستقر در استان بوشهر را برعهده دارد. مهم ترین یگان های زیرمجموعه این سپاه، تیپ ۳۹ امام صادق (از نیروی زمینی سپاه)، منطقه دوم دریایی نوح نبی ندسا و منطقه چهارم دریایی ثارالله ندسا (از نیروی دریایی سپاه) و ۱۰ سپاه ناحیه ای (نواحی بسیج شهرستان های استان) همچون سپاه بوشهر، سپاه عسلویه، سپاه خارگ، سپاه تنگستان، سپاه گناوه و سپاه دیلم می باشند. در حال حاضر سرتیپ دوم پاسدار حمید خرمدل فرماندهی سپاه امام صادق بوشهر را برعهده دارد.
اعتراضات بحران آب ۱۴۰۱ چهار محال و بختیاری در روز سه شنبه، ۲۵ مرداد، مقابل استانداری چهارمحال و بختیاری در شهرکرد به دلیل بحران بی آبی برگزار شد. به دنبال محقق نشدن مطالبات مردم و ادامه یافتن مشکل کمبود آب، مردم معترض این استان برای چندمین بار طی سال های ۱۴۰۰ و ۱۴۰۱ تجمع اعتراضی برپا کرده و با سردادن شعارهای ضد حکومتی خواستار رسیدگی به بحران بی آبی در این استان شدند. قطع آب شرب در برخی از مناطق شهرکرد تا دوازه روز ادامه پیدا کرده بود. پیشینه. در اوایل مرداد سال ۱۴۰۱ در پی بارش های شدید در سراسر استان چهارمحال و بختیاری، از جمله روستای بارده را در وضعیت اضطراری و بحرانی قرار داد و با ادامه بارش در مناطق کوهرنگ، بروجن، شهرکرد، غرب اردل و جنوب غرب لردگان بحران سیل سراسر استان را دربرگرفت. در ۱۴ مرداد نیز وقوع سیل سبب خسارات سنگین، شامل: تلفات و مفقود شدن افراد، قطع راه های ارتباطی و قطعی آب شرب در بخش هایی مانند منازل مسکونی، کسب وکار، دامداران و کشاورزان در اقصی نقاط این استان گردید. پس از وقوع سیل، سیستم آب رسانی در چشمه کوهرنگ که یکی از مراکز اصلی آب شرب شهرکرد است، آلوده به گل و لای گشته به طوریکه امکان استف
اده از تصفیه خانه نیز امکانپذیر نبود و لذا از مدار خارج گردید. این رویداد سبب ایجاد تنش بی آبی در هفت شهر و ۳۴ روستای این استان شده و آب شرب شهرکرد نیز به صورت سراسری قطع شد. سرانجام عواملی مانند سوءمدیریت و سیاست های نامتوازن و غیرکارشناسانه مسئولان در زمینه سدسازی و انتقال آب بین حوضه ای، در کنار خشکسالی و تغییرات اقلیمی به عنوان علل بحران آب در این استان، سبب بروز اعتراضات ۱۴۰۱ بحران آب چهارمحال و بختیاری گردید. اقدامات. مدیرعامل شرکت آب و فاضلاب چهارمحال و بختیاری گفت که برای جبران «کمبود آب شهرکرد» ۱۵ حلقه چاه با «۲۰ کیلومتر لوله گذاری» به شبکه توزیع آب متصل شده است. استاندار چهارمحال بختیاری گفت برای جبران فقدان اب از تصفیه خانه ها و منابع جایگزین استفاده می شود. در این مدت آب رسانی به شهروندان به وسیله تانکر و بعضا ریختن آب در کیسه های پلاستیکی و توزیع آن میان مردم صورت میگرفت، در مورد این که این شیوه آبرسانی نیاز شهروندان را رفع کند تردید شد. اعتراضات. اوایل آذر ۱۴۰۰ نیز، شماری از شهروندان استان چهارمحال و بختیاری برای چندمین بار در اعتراض به طرح های انتقال آب، در شهرکرد تجمع اعتراضی بر پا کردند. در ا
ردیبهشت ۱۴۰۱، معترضان در شهرکرد تجمع کرده و شعارهایی مانند «مرگ بر خامنه ای» و «بختیاری می میرد، ذلت نمی پذیرد» سر دادند. با اجرا نشدن وعده مسئولان برای حل مشکل چندین روزه بی آبی در استان چهارمحال و بختیاری، مردم معترض این استان سه شنبه، ۲۵ مرداد، در برابر استانداری در شهرکرد تجمع کردند و شعار «مرگ بر رئیسی» و « ننگ ما ننگ ما دولت الدنگ ما» سر دادند. شعارها. «فقط کف خیابون، به دست می آد حقمون» «بی شرف، بی شرف» «مرگ بر خامنه ای» «ننگ ما ننگ ما صداوسیمای الدنگ ما» «وای اگر برنو بدست شویم» اشاره به تفنگ معروف در اقوام بختیاری «بختیاری می میرد، ذلت نمی پذیرد» «نماینده کجایی، این قدر بی حیایی» «مرگ بر رئیسی» « ننگ ما ننگ ما دولت الدنگ ما»
جنایات جنگی روسیه نقض قوانین جنگ از جمله کنوانسیون های لاهه ۱۸۹۹ و ۱۹۰۷ و کنوانسیون های ژنو است که شامل جنایات جنگی و جنایات علیه بشریت است که نیروهای رسمی مسلح و نظامی نمای فدراسیون روسیه از زمان انحلال اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ متهم به انجام آن ها هستند. این امر همچنین شامل کمک و مشارکت در جنایات دولت های معمول یا دولت های متکی است که توسط روسیه مسلح و تأمین مالی می شوند، از جمله جمهوری خلق لوهانسک و دونتسک. این موارد شامل اعدام خودسرانه رزمندگان اسیرشدهٔ دشمن، بدرفتاری با زندانیان در حین بازجویی (شکنجه)، و استفاده از خشونت علیه غیرنظامیان ، از جمله تجاوز جنسی بوده است. عفو بین الملل و دیده بان حقوق بشر جنایات جنگی روسیه در چچن، گرجستان، اوکراین و سوریه را ثبت کرده اند.&lt;ref name="Syria/Russia: Incendiary Weapons Burn in Aleppo"&gt;&lt;/ref&gt; سازمان پزشکان بدون مرز نیز جنایات جنگی در چچن را مستند کرده است. در سال ۲۰۱۷ دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل (OHCHR) گزارش داد که روسیه از سلاح های خوشه ای و آتش زا در سوریه استفاده کرده است که جنایت جنگی «حملات بی رویه» در یک منطقهٔ غیرنظامی است. در ۱
۳ آوریل ۲۰۲۲، سازمان امنیت و همکاری اروپا گزارشی را منتشر کرد که در آن روسیه را در حمله هوایی به بیمارستان ماریوپل به جنایات جنگی متهم کرد. قتل های هدفمند و ناپدید شدن اجباری یا ربودن غیرنظامیان، از جمله روزنامه نگاران و مقامات محلی نیز احتمالاً می تواند جنایت علیه بشریت باشد. تا سال ۲۰۰۹، دادگاه اروپایی حقوق بشر ۱۱۵ حکم علیه دولت روسیه به دلیل ناپدید شدن اجباری، قتل، شکنجه، و ناتوانی در بررسی صحیح این جنایات در چچن صادر کرده است. این دادگاه همچنین در سال ۲۰۲۱ روسیه را به طور جداگانه در قتل، شکنجه، غارت و تخریب منازل در گرجستان و همچنین جلوگیری از بازگشت ۲۰۰۰۰ آوارهٔ گرجی به میهن خود مجرم شناخت. در نتیجهٔ دخالت روسیه در جنگ های اوکراین، تحریم های بین المللی گسترده ای علیه مقامات روسیه در سال ۲۰۱۴ و بار دیگر در سال ۲۰۲۲ توسط بسیاری از کشورها اعمال شد. هنگامی که دیوان کیفری بین المللی شروع به تحقیق در مورد الحاق کریمه به روسیه به دلیل نقض احتمالی قوانین بین المللی کرد، روسیه در سال ۲۰۱۶ از عضویت این نهاد، خارج شد. در ۷ آوریل ۲۰۲۲، قطعنامه ES-11/3 مجمع عمومی سازمان ملل متحد روسیه را از عضویت شورای حقوق بشر سازما
ن ملل به دلیل جنایات جنگی در اوکراین تعلیق کرد. چچن. پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، چچن استقلال خود را از فدراسیون روسیه اعلام کرد. مقامات روسی اعلامیهٔ خودمختاری چچن را رد کردند که این اقدام، باعث تنش شد. این تنش ها در نهایت با عبور ۲۵٬۰۰۰ سرباز روسی به چچن در ۱۱ دسامبر ۱۹۹۴ به یک جنگ کامل تبدیل شد. جنگ با استقلال عملی چچن و خروج نیروهای روسیه در سال ۱۹۹۶ پایان یافت. درگیری دوم دوباره در سال ۱۹۹۹ تشدید شد و تا سال ۲۰۰۹ ادامه داشت و روسیه کنترل کامل چچن را به دست گرفت و یک دولت طرفدار روسیه را روی کار آورد. در این دوره جنایات جنگی متعددی، عمدتاً توسط نیروهای مسلح روسیه، ثبت شد. در طول دو جنگ، چچنی ها توسط پروپاگاندای روسیه با عنوان هایی همچون «سیاهان»، «راهزنان»، «تروریست ها»، «سوسک ها» و «ساس ها» معرفی شدند. نیروهای مسلح روسیه جنایات جنگی متعددی را در چچن مرتکب شدند. این جنایات شامل موارد زیر بود: استفاده از بمب های خوشه ای ممنوع در حمله بمب خوشه ای شالی در سال ۱۹۹۵، که یک بازار، یک پمپ بنزین و یک بیمارستان را هدف قرار داد. کشتار سامشکی در آوریل ۱۹۹۵، که در آن بیش از ۱۰۰ غیرنظامی چچنی توسط نیرو
های پلیس اومون کشته شدند. در طول نبرد اول گروزنی، حملات هوایی و بمباران توپخانه ای روسیه به عنوان سنگین ترین عملیات بمباران در اروپا از زمان ویرانی درسدن توصیف شد. کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد در گزارشی که در ۲۶ مارس ۱۹۹۶ منتشر کرد، نیروهای روسی را به تیراندازی و کشتن غیرنظامیان در ایست های بازرسی و اعدام خودسرانهٔ مردان چچنی اسیر شده اعم از غیرنظامی و جنگجو متهم کرد. دو مورد از این اعدام ها مربوط به قتل کارکنان کمک های بشردوستانه بود که سعی داشتند یک غیرنظامی را از اعدام در خیابانی در گروزنی نجات دهند. افسران نیروهای وزارت کشور روسیه نیز به سوی گروهی از سربازان روسی که حاضر به کشتن غیرنظامیان نبودند شلیک کردند. جنگ باعث آوارگی ۴۵۰٬۰۰۰ نفر و به عبارتی ۴۵ درصد از جمعیت چچن شد و ۲٬۰۰۰ کودک جان خود را از دست دادند. جنگ دوم چچن به دور دیگری از جنایات جنگی و حملات علیه غیرنظامیان منجر شد. یکی از این موارد، بمباران خوشه ای الیستانزی در سال ۱۹۹۹ علیه غیرنظامیان بود ۲۹ حملهٔ موشکی بالستیک یک بازار شلوغ در گروزنی را هدف قرار داد که بیش از صد غیرنظامی کشته شدند. نیروی هوایی روسیه حملات راکتی را به کاروان پناهجویان
که قصد ورود به اینگوشتیا را داشتند، انجام داد. این اقدامات در دسامبر ۱۹۹۹ تکرار شد که سربازان روسی به پناهجویان فراری گروزنی شلیک کردند. کشتار آلخان یورت و کشتار نویه آلدی شامل قتل، غارت و تجاوز به چچنی ها توسط سربازان روسی بود. کشتار استاروپرومیسلووسکی در ژانویهٔ ۲۰۰۰ رخ داد. بمباران کاتیر–یورت در ۴–۶ فوریهٔ ۲۰۰۰ رخ داد. محاصره و بمباران گروزنی از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۰ باعث شد هزاران غیرنظامی کشته شوند. در ۱۷ دسامبر ۱۹۹۶، شش نمایندهٔ کمیته بین المللی صلیب سرخ در حملهٔ افراد مسلح نقابدار به بیمارستان صلیب سرخ در نوویه آتاگی در نزدیکی گروزنی کشته شدند. در سال ۲۰۱۰، افسر نیروهای ویژهٔ روسیه، سرگرد الکسی پوتیومکین، ادعا کرد که این قتل ها توسط مأموران سرویس امنیت فدرال روسیه انجام شده است. گزارشی در سال ۲۰۰۴ نشان می دهد که سربازان روسی از تجاوز جنسی به عنوان ابزاری برای شکنجه علیه چچنی ها استفاده می کنند. از ۴۲۸ روستا در چچن، ۳۸۰ روستا در درگیری ها بمباران شدند و ۷۰ درصد از خانه ها نابود شدند. عفو بین الملل برآورد کرده است که بین ۲۰۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰ غیرنظامی تنها در جنگ اول چچن کشته شده اند که عمدتاً در اثر حملات بی رویهٔ
نیروهای روسی به مناطق پرجمعیت بوده است و ۲۵۰۰۰ غیرنظامی دیگر در جنگ دوم چچن کشته شدند. منبع دیگری فرض می کند که ۴۰۰۰۰ تا ۴۵۰۰۰ غیرنظامی در درگیری دوم کشته شدند. در سال ۱۹۹۶، الکساندر لبد، رئیس وقت امنیت ملی روسیه گفت که ۸۰۰۰۰ نفر در جنگ اول کشته شدند. مقامات و اتباع چچن می گویند که از مجموع یک میلیون شهروند چچنی، ۲۰۰۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰۰ نفر در دو جنگ کشته شدند. از زمان آغاز درگیری ها، ۵۷ گور دسته جمعی در چچن ثبت شده است. به باور برخی پژوهشگران، حملات روسیه به چنین گروه قومی کوچکی یک جنایت نسل کشی است. سازمان غیردولتی «جامعه برای مردمان در معرض تهدید» مستقر در آلمان در گزارش سال ۲۰۰۵ خود در مورد چچن، مقامات روسیه را به نسل کشی متهم کرد. دیده بان حقوق بشر همچنین بین ۳۰۰۰ تا ۵۰۰۰ ناپدید شدن اجباری در چچن را بین سال های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۵ ثبت کرده و آن را به عنوان جنایت علیه بشریت دسته بندی کرده است. گرجستان. پس از تشدید تنش در ۷ اوت ۲۰۰۸ بین منطقهٔ جدا شدهٔ اوستیای جنوبی و گرجستان، نیروهای روسی در ۸ اوت از مرز بین المللی عبور کردند و به سربازان گرجستان در حمایت از اوستیای جنوبی حمله کردند. سربازان روسی همچنین به دیگر منطقهٔ
جدا شده آبخازیا رفتند، که هیچ درگیری در آن جا ثبت نشد. جنگ در ۱۲ اوت با آتش بس با میانجیگری دیپلمات های بین المللی پایان یافت. دولت روسیه اوستیای جنوبی و آبخازیا را به عنوان کشورهای مستقل به رسمیت شناخت. روسیه عمداً به غیرنظامیان فراری در اوستیای جنوبی و منطقهٔ گوری گرجستان حمله کرد. هواپیماهای جنگی روسیه مراکز جمعیتی غیرنظامی را در گرجستان و روستاهای گرجی ها در اوستیای جنوبی بمباران کردند. شبه نظامیان مسلح، اقدام به غارت، سوزاندن و آدم ربایی کردند. استفاده از بمب های خوشه ای توسط روس ها باعث تلفات غیرنظامی شد. عفو بین الملل روسیه را به بمباران و حملهٔ عمدی به مناطق و زیرساخت های غیرنظامی متهم کرد که جنایت جنگی است. روسیه استفاده از بمب های خوشه ای را رد کرد. ۲۲۸ غیرنظامی گرجستان در این درگیری ها جان باختند. علاوه بر این، ارتش روسیه هیچ کاری برای جلوگیری از پاکسازی قومی گرجی ها در اوستیای جنوبی در منطقهٔ تحت کنترل خود انجام نداد. اوکراین. ۲۰۱۴–۲۰۲۱. پس از انقلاب اوکراین در سال ۲۰۱۴، ویکتور یانوکوویچ، رئیس جمهور اوکراین که طرفدار روسیه بود، برکنار شد و به روسیه گریخت و دولت جدید اوکراین دیدگاهی طرفدار اروپا را
اتخاذ کرد. روسیه با پشتیبانی از الحاق کریمه به این موضوع واکنش نشان داد که توسط مجمع عمومی سازمان ملل در قطعنامه ۶۸/۲۶۲ غیرقانونی اعلام شد، جدایی طلبان طرفدار روسیه شبه دولت ناشناختهٔ نووروسیا را اعلام کردند که قصد جدایی از اوکراین و شورش را دارد. این رویدادها در نهایت منجر به جنگ در دونباس و بخش های شرقی اوکراین شد. در حالی که روسیه دخالت در جنگ دونباس را رد کرد، شواهد متعددی حاکی از حمایت این کشور از جدایی طلبان طرفدار روسیه بود. عفو بین الملل، روسیه را به «تحریک به جنایات جدایی طلبانه» متهم کرد و از «همهٔ طرف ها، از جمله روسیه، خواست تا نقض قوانین جنگی را متوقف کنند». دیده بان حقوق بشر اعلام کرد که شورشیان طرفدار روسیه «تمام اقدامات احتیاطی ممکن را برای اجتناب از استقرار در مناطق غیرنظامی انجام ندادند» دیده بان حقوق بشر از همهٔ طرف ها خواست تا استفاده از راکت های گراد «فاقد دقت» را متوقف کنند. در گزارش دیگری از دیده بان حقوق بشر آمده است که: «شورشیان، دیوانه وار می دویدند… گروگان ها را می گرفتند، کتک می زدند و شکنجه می کردند، و همچنین افرادی را که طرفدار کی یف بودند، تهدید و کتک می زدند». همچنین گفته شده
است که شورشیان، تجهیزات پزشکی را منهدم کرده، کادر پزشکی را تهدید کرده و بیمارستان ها را اشغال کرده اند. یکی از اعضای دیده بان حقوق بشر شاهد نبش قبر یک «گور دسته جمعی» در اسلوفیانسک بود که پس از عقب نشینی شورشیان از شهر کشف شد. شورشیان با تفنگ های خودکار مجهز به سرنیزه در شهر دونتسک در ۲۴ اوت، روز استقلال اوکراین، سربازان اوکراینی را در خیابان ها اسیر کردند. در طول رژه، آهنگ های ناسیونالیستی روسی از بلندگو پخش می شد و اعضای جمعیت با لقب «فاشیست» اسیرها را تمسخر می کردند. ماشین های نظافت خیابان معترضان را تعقیب می کردند و زمینی را که روی آن رژه می رفتند «پاکسازی» می کردند. دیده بان حقوق بشر گفت که این امر، نقض آشکار مادهٔ ۳ مشترک کنوانسیون ژنو است. این ماده «توهین به حیثیت شخصی، به ویژه رفتار تحقیرآمیز» را ممنوع می کند. آن ها همچنین گفتند که این رژه «ممکن است جنایت جنگی تلقی شود». نقشه ای از نقض حقوق بشر توسط جدایی طلبان با نام «نقشهٔ مرگ» توسط سرویس امنیتی اوکراین (SBU) در اکتبر ۲۰۱۴ منتشر شد. تخلفات گزارش شده شامل اردوگاه های بازداشت و گورهای دسته جمعی بود. متعاقباً، در ۱۵ اکتبر، سرویس امنیتی اوکراین پرونده ا
ی را در مورد «جنایت علیه بشریت» که نیروهای شورشی مرتکب شده بودند، باز کرد. گزارش اواسط اکتبر عفو بین الملل مواردی از اعدام های خودسرانه توسط نیروهای طرفدار روسیه را مستند کرد. گزارش دیده بان حقوق بشر استفاده از بمب های خوشه ای توسط نیروهای ضد دولتی را مستند کرده است. در اکتبر ۲۰۱۴، آلکسی موزگووی یک «دادگاه مردمی» را در آلچفسک ترتیب داد که حکم اعدام را با بالا بردن دست برای مردی که متهم به تجاوز جنسی بود صادر کرد. ایوان شیمونوویچ، دستیار دبیرکل سازمان ملل متحد در امور حقوق بشر، در یک کنفرانس مطبوعاتی در کی یف در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۵ اظهار داشت که بیشتر موارد نقض حقوق بشر در جریان درگیری، توسط جدایی طلبان انجام شده است. عفو بین الملل گزارش داد که «شواهد جدیدی» از اعدام خودسرانهٔ سربازان اوکراینی در ۹ آوریل ۲۰۱۵ پیدا کرده است. با بررسی فیلم های ویدئویی، مشخص شد که حداقل چهار سرباز اوکراینی به شیوهٔ اعدام به ضرب گلوله کشته شده اند. دنیس کریوشیف، معاون مدیر عفو بین الملل برای اروپا و آسیای مرکزی گفت که «شواهد جدید از این قتل های بدون دادگاه، آنچه را که ما مدت ها به آن مشکوک بودیم، تأیید می کند.» به گزارش این سازمان، مکا
لمه ای توسط روزنامهٔ "کیف پست" منتشر شده از مردی به عنوان رهبر جدایی طلبان، آرسنی پاولوف، که ادعا می کند پانزده اسیر جنگی اوکراینی را به قتل رسانده است. این یک «اعتراف دلخراش» است و «نیاز فوری به تحقیقات مستقل دربارهٔ این موضوع را نشان می دهد». اقدامات روسیه در اوکراین به عنوان جنایت علیه صلح و جنایت علیه بشریت توصیف شده است (سقوط پرواز ۱۷ خطوط هوایی مالزی). در سال ۲۰۱۹، دولت اوکراین ۷ درصد از خاک اوکراین را تحت اشغال روسیه اعلام کرد. قطعنامهٔ A/73/L.47 مجمع عمومی سازمان ملل متحد، که در ۱۷ دسامبر ۲۰۱۸ به تصویب رسید، اکثراً موافق بوده و کریمه را با عنوان «اشغال موقت» معرفی کرده است. سازمان ملل متحد ثبت کرده است که جنگ تا سال ۲۰۱۸ جان بیش از ۳۰۰۰ غیرنظامی را گرفته است. ۲۰۲۲. در ۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۲، نیروهای روسی از شمال، جنوب و شرق به اوکراین حمله کردند. دیده بان حقوق بشر و عفو بین الملل، روسیه را به استفاده از مهمات خوشه ای غیردقیق در مناطق غیرنظامی، از جمله نزدیک بیمارستان ها و مدارس متهم کردند، که این حملات غیرقانونی با سلاح هایی است که با بی توجهی باعث مرگ و معلولیت می شوند. کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متح
د اقدام نظامی روسیه را به عنوان نقض قوانین بین المللی محکوم کرد. عفو بین الملل آن را یک اقدام تجاوزکارانه خواند که بر اساس قوانین بین المللی جرم محسوب می شود. جنایات جنگی متعددی از جمله قتل، شکنجه، آدم ربایی، تبعید، غارت، تجاوز به زنان اوکراینی، حمله به غیرنظامیان، حملات هوایی غیرقانونی یا حملات علیه اهداف غیرنظامی، تهدید به خشونت، و رفتار غیرانسانی با اسرا ثبت شد. یکی از اهداف حملات هوایی روسیه، کی یف پایتخت اوکراین، شهری با جمعیت حدود ۳ میلیون نفر بود. مهدکودک ها و یتیم خانه ها نیز گلوله باران شدند. نیروهای روسیه متهم به کارزار ترور علیه اوکراینی ها شدند. طبق گزارش ها، در ۳ مارس ۲۰۲۲، نیروهای روسی در سراسر خرسون غارت می کردند. در طول محاصره ماریوپل، شهر با گلوله باران ویران شد و برق، غذا و آب قطع شد. گزارش شده است که یک دختر ۶ ساله در مارس بر اثر کم آبی زیر ویرانه های خانه خود در ماریوپول جان خود را از دست داده است. در جریان حمله به ایرپین، نیروهای روسی بدون تفهیم به پناهندگانی که سعی داشتند از روی پل فروریخته فرار کنند، شلیک کردند. یک خانوادهٔ چهارنفره بر اثر اصابت خمپاره کشته شدند. در طول نبرد ۲۰۲۲ خارکیف
، شهر با گلوله باران روسیه، از جمله یک مدرسهٔ شبانه روزی برای افراد نابینا، ویران شد. از جمعیت ۱٫۸ میلیون نفری، تنها ۵۰۰۰۰۰ نفر تا مارس در خارکف باقی مانده بودند. در ۲۸ فوریهٔ ۲۰۲۲، بمباران خوشه ای خارکیف توسط روسیه ۹ غیرنظامی را کشت و ۳۷ نفر دیگر را زخمی کرد. در ۳ مارس، ۴۷ غیرنظامی در چرنیهیو کشته شدند، که بیشتر آن ها در صف یک فروشگاه مواد غذایی ایستاده بودند و منتظر نان بودند که حملهٔ هوایی روسیه با هشت بمب هوایی هدایت ناپذیر به آن ها اصابت کرد. در حملهٔ هوایی به بیمارستان ماریوپل، سه نفر، از جمله یک دختر جوان کشته شدند. صدها نفر نیز در حمله هوایی تئاتر ماریوپل، که به عنوان پناهگاه حمله هوایی استفاده می شد، جان باختند. پس از عقب نشینی نیروهای روسی از بزرگراه E-40 در اطراف منطقهٔ کی یف، بی بی سی نیوز پیکر ۱۳ جان باخته را کشف کرد که در جاده افتاده بودند که تنها دو نفر آن ها لباس نظامی اوکراینی بر تن داشتند. شواهد نشان می دهد که سربازان روسی این غیرنظامیان را که در حال فرار بوده اند به قتل رسانده اند. پس از این که نیروهای روسی پس از یک ماه اشغال، منطقهٔ بوچا را ترک کردند، در ۱ تا ۳ آوریل عکس ها و فیلم هایی منت
شر شد که صدها کشته در خیابان ها یا گورهای دسته جمعی را نشان می داد. این رویداد، واکنش بین المللی را برانگیخت زیرا به طور گسترده توسط روزنامه نگاران، با عنوان کشتار بوچا پوشش داده شد. هزاران غیرنظامی در اثر گلوله باران و حملات موشکی بی رویهٔ روسیه به مناطق غیرنظامی در بورودیانکا، کراماتورسک، وینیستیا، چاسیف یار، سرهیوکا، و مناطق دیگر، کشته شدند. یک مقام اوکراینی گفت که روسیه از کوره های مرده سوز متحرک برای نابودی اجساد در ماریوپل استفاده می کند تا شواهد جنایات جنگی و تعداد افراد کشته شده را پنهان کند. در ۷ مه ۲۰۲۲، بمباران مدرسهٔ بیلوهوریوکا ده ها نفر را که در زیرزمین پناه گرفته بودند، کشت. اودسا نیز ماه ها به طور مداوم بمباران شد. در ۱۵ ژوئن ۲۰۲۲، دیده بان حقوق بشر نسبت به گزارش هایی مبنی بر اخراج اجباری کودکان اوکراینی به روسیه برای فرزندخواندگی، ابراز نگرانی کرد و اظهار داشت که «به نظر نمی رسد این موارد شامل اقداماتی برای اتحاد مجدد خانواده یا احترام به منافع کودک باشد.». یونیسف هم به طور مشابهی اعلام کرد که «فرزندخواندگی هرگز نباید در طول یا بلافاصله پس از شرایط اضطراری اتفاق بیفتد». اردوگاه های فیلتراسیون
روسیه برای بازداشت، بازجویی و شکنجهٔ اوکراینی هایی که مظنون به ارتباط با دولت اوکراین بودند، ایجاد شد. در ۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، سازمان امنیت و همکاری اروپا گزارشی را منتشر کرد که در آن اعلام کرد روسیه در قتل، تجاوز، ربودن و کوچ اجباری غیرنظامیان اوکراینی، از جمله انتقال ۲۰۰۰ کودک از یتیم خانه ها و مؤسسات مشابه به روسیه، مقصر است و یک حملهٔ گسترده و سیستماتیک علیه جمعیت غیرنظامی و جنایت علیه بشریت است. چندین محقق اعلام کردند که روسیه در اوکراین نسل کشی می کند. این ادعا با گزارشی توسط مؤسسهٔ استراتژی و سیاست نیولاین و مرکز حقوق بشر رائول والنبرگ تأیید شد که استنباط کرد روسیه دو ماده از کنوانسیون نسل کشی مصوب ۱۹۴۸ را نقض کرده است. تا ۳۰ مارس، سازمان ملل گزارش داد که ۴ میلیون پناهجو از اوکراین فرار کردند، ۵۰ بیمارستان در این کشور هدف قرار گرفتند و روسیه حداقل در ۲۴ مورد از مهمات خوشه ای ممنوعه استفاده کرد. حملهٔ روسیه به اوکراین ۱۱٫۵ میلیون نفر را مجبور به ترک خانه های خود کرد، که باعث ایجاد بزرگ ترین بحران پناهجویان در قرن بیست و یکم شد. در ۲۲ آوریل، سازمان ملل جان باختن حداقل ۲۳۴۳ غیرنظامی را ثبت کرد که ۹۲٫۳ درصد از
آن ها به دست نیروهای مسلح روسیه به قتل رسیده اند. تا ماه ژوئیهٔ ۲۰۲۲، سازمان ملل کشته شدن ۵۰۲۴ غیرنظامی را ثبت کرد. سوریه. در ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۵، ارتش روسیه به طور مستقیم در جنگ داخلی سوریه در کنار دولت حامی روسیه، بشار اسد مداخله کرد. به گفتهٔ عفو بین الملل، در اواخر فوریهٔ ۲۰۱۶، هواپیماهای جنگی روسیه عمداً غیرنظامیان و نیروهای امدادی را در طول عملیات بمباران خود هدف قرار دادند. این گروه حقوق بشری، حملات به مدارس، بیمارستان ها و خانه های غیرنظامیان را مستند کرده است. عفو بین الملل همچنین گفت که «روسیه در برخی از فاجعه بارترین جنایات جنگی دهه های اخیر مقصر است». تیرانا حسن، مدیر برنامهٔ واکنش به بحران عفو بین الملل، گفت که پس از بمباران اهداف غیرنظامی، هواپیماهای جنگی روسیه برای حملهٔ دوم به منظور هدف قرار دادن بشردوستان و غیرنظامیانی که در تلاش برای کمک به مجروح شدگان بودند، به پرواز درآمدند. در فوریهٔ ۲۰۱۶، دیده بان حقوق بشر استفادهٔ گسترده از بمب های خوشه ای توسط حکومت سوریه و روسیه را گزارش کرد که نقض قطعنامه ۲۱۳۹ شورای امنیت در ۲۲ فوریهٔ ۲۰۱۴ بود که از همهٔ طرف ها خواسته بود به «استفادهٔ بی رویه از سلاح در
مناطق پرجمعیت» پایان دهند. دیده بان حقوق بشر گفت که «نیروهای روسی یا سوری مسئول این حملات بوده اند» و این مهمات «ساخته شده در اتحاد جماهیر شوروی یا روسیه» بوده و برخی از آن ها از نوعی بوده اند که پیش از حملهٔ روسیه «در سوریه مورد استفاده قرار نگرفته اند» دیده بان حقوق بشر همچنین خاطرنشان کرد که در حالی که نه روسیه و نه سوریه عضو کنوانسیون بمب های خوشه ای نیستند، استفاده از این مهمات با اظهارات دولت سوریه مبنی بر خودداری از استفاده از آن در تناقض است. بمباران بی رویهٔ روسیه علیه غیرنظامیان، با استفاده از بمب های خوشه ای یا بمباران آتش زا، در طول نبرد حلب و محاصره غوطه شرقی، اغلب به عنوان نقض قوانین بین المللی تلقی شد. چندین شباهت بین ویرانی های سال ۲۰۱۶ در حلب و تخریب های گروزنی در سال ۲۰۰۰ ترسیم شد، که برخی آن ها را به عنوان نشان دهندهٔ سیاست مشترک «اسیر نگیرید» توصیف کردند. بین ماه های مه تا ژوئیهٔ ۲۰۱۹، روسیه با بمباران های شدید در حمله به ادلب، ۵۴۴ غیرنظامی را کشت. در ۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، بمباران بازار معرات النعمان ۴۳ غیرنظامی را کشت. در ۱۶ اوت ۲۰۱۹، جت های جنگندهٔ روسی یک حملهٔ هوایی به اردوگاه پناهندگان هس
انجام دادند که منجر به کشته شدن ۲۰ غیرنظامی شد. در ۶ مارس ۲۰۱۸، شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد گزارشی عمومی منتشر کرد که در آن تأیید کرد که بمباران بازار عطاریب توسط ارتش روسیه انجام شده است. یک هواگرد ثابت بال روسی با استفاده از مهمات هدایت ناپذیر، از جمله سلاح های انفجاری، به این مکان حمله کرد. این گزارش به این نتیجه رسید که استفاده از چنین سلاح های سنگینی در مناطق پرجمعیت غیرنظامی ممکن است جنایت جنگی باشد. در ۲ فوریهٔ ۲۰۱۷، دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل گزارشی دربارهٔ نبرد حلب منتشر کرد و تأیید کرد که روسیه از سلاح های خوشه ای و آتش زا استفاده کرده است که نوعی جنایت جنگی تلقی می شود. دیده بان حقوق بشر سوریه مدعی است که حملات هوایی و توپخانه ای روسیه تا ۱ اکتبر ۲۰۱۸ باعث کشته شدن ۱۸۰۰۰ نفر از جمله نزدیک به ۸۰۰۰ غیرنظامی در سوریه شده است. جمهوری آفریقای مرکزی. در ۲۷ اکتبر ۲۰۲۱، کارشناسان شورای حقوق بشر سازمان ملل هشدار دادند که گروه شبه نظامی واگنر روسیه «با خشونت، غیرنظامیان، از جمله حافظان صلح، روزنامه نگاران، امدادگران و اقلیت ها در جمهوری آفریقای مرکزی» را مورد آزار و اذیت و ارعاب قرار داده است