Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۱۹۸۲ فیلم درام لبنانی به کارگردانی ولید مونس است که در سال ۲۰۱۹ نمایش داده شد. این فیلم برای اولین بار در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو در سال ۲۰۱۹ نمایش داده شد، جایی که جایزه NETPAC را برای اولین نمایش جهانی یا بین المللی یک فیلم آسیایی دریافت کرد. این فیلم به عنوان فیلم نماینده لبنان در بخش بهترین فیلم بلند بین المللی در نود و دومین دوره اسکار انتخاب شد، اما به جمع نامزدهای نهایی راه نیافت. داستان. داستان فیلم در آغاز جنگ لبنان در سال ۱۹۸۲ رخ می دهد. یک معلم به نام یاسمین (با بازی نادین لبکی) در بیروت کار می کند و کودکی به نام وسام (با بازی محمد دالی) دانش آموز اوست که در مدرسه، به دنبال ابراز عشق به همکلاسیش جوآنا (جیا ماضی) است.
نخست وزیر تایلند (، , ؛ با ترجمهٔ تحت اللفظی «وزیر ارشد دولت») رئیس دولت تایلند است. نخست وزیر تایلند رئیس کابینه تایلند نیز هست. این پست از زمان انقلاب ۱۹۳۲ که کشور به سلطنت مشروطه تبدیل شد، وجود داشته است. قبل از کودتای ۲۰۱۴، نخست وزیر با رأی اکثریت ساده در مجلس نمایندگان تایلند تایلند نامزد می شد و سپس توسط پادشاه تایلند منصوب می شد و به نام پادشاه سوگند یاد می کرد. انتخاب مجلس معمولاً بر این اساس است که یا نخست وزیر رهبر بزرگ ترین حزب سیاسی در مجلس سفلی باشد یا رهبر بزرگ ترین ائتلاف احزاب. بر اساس قانون اساسی ۲۰۱۷، نخست وزیر می تواند بیش از هشت سال، متوالی یا غیر متوالی، این سمت را در اختیار داشته باشد. نخست وزیر فعلی پائونگ ترن شیناواترا است که جانشین نخست وزیر موقت فومتام ویچایچای شد که از ۱۴ اوت ۲۰۲۴ پس از برکناری سرتا تاویسین سرمایه دار تایلندی، به مدت دو روز فعالیت کرد.
سقوط هواپیمای جت تجاری امبرائر لجسی ۶۰۰ در استان تور روسیه که حامل یوگنی پریگوژین، رهبر گروه واگنر و دیمیتری اوتکین، از بنیانگذاران واگنر، در ۲۳ اوت ۲۰۲۳ رخ داد. این جت تجاری از مسکو به سمت سن پترزبورگ در حرکت بود که در نزدیکی کوژنکینو سقوط کرد و ده سرنشین آن از جمله سه خدمه کشته شدند. پس از سقوط هواپیما، ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، در پیامی به خانواده های جان باختگان تسلیت گفت. پوتین گفت واگنر نقش مهمی در مبارزه با رژیم نئونازی در اوکراین ایفا کرد و پریگوژین را مردی بااستعداد اما پیچیده توصیف کرد که در مناطق مختلف جهان به نتایج موفقیت آمیزی دست یافت. جو بایدن، رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا گفت از شنیدن خبر مرگ احتمالی رئیس گروه واگنر تعجب نکرد و آن غیرقابل انتظار نخواند. زمینه. گروه واگنر، یک شرکت نظامی خصوصی وابسته به بودجه دولتی روسیه تحت رهبری یوگنی پریگوژین، نقش راهبردی در حمله روسیه به اوکراین ایفا کرد. پریگوژین یکی از نزدیکان ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه بود. پریگوژین به طور آشکار از وزارت دفاع روسیه برای سوء مدیریت حملات انتقاد نمود و گفت دلایل آنان برای حملات کذب بوده. در ۲۳ ژوئن ۲۰۲۳، پری
گوژین گروه واگنر را در یک شورش یک روزه بر ضد وزارت دفاع روسیه رهبری کرد. شورش از طریق مذاکرات حل شد. برخی معتقد بودند مصونیت پریگوژین بلند مدت نمی باشد. در ۲۳ اوت ۲۰۲۳، روز سقوط، اعلام شد پریگوژین اخیراً از سفر به آفریقا بازگشته است. کاخ کرملین ۳۰ اوت ۲۰۲۳ اعلام کرد نتیجه تحقیقات پیرامون سقوط هواپیما بیانگر احتمال عامدانه بودن این سانحه است. در سال ۲۰۱۹ به اشتباه گزارش شد پریگوژین در حادثه سقوط یک هواپیمای ترابری ای ان-۷۲ در کنگو کشته شده و بعد از گذشت ۳ روز دیده شد.
هَـولاک اِلیس (؛ – ) پزشک، روان شناس، طرفدار اصلاح نژاد، روشنفکر ترقی خواهی، اصلاحگرا و نویسنده اهل بریتانیا بود که پژوهش های فراوانی در زمینهٔ میل جنسی در انسان انجام داد. او نخستین کتاب درسی پزشکی به زبان انگلیسی در مورد همجنس گرایی را در سال ۱۸۹۷ نوشت و همچنین آثاری در مورد انواع اعمال و تمایلات جنسی و همچنین روان شناسی تراجنسیتی منتشر کرد. او مفاهیم خودشیفتگی و خودتحریکی را گسترش داد که بعدها در روان کاوی به کار رفت. الیس از جمله پژوهشگران پیشگام داروهای روان گردان بود و یکی از نخستین گزارش های مکتوب را برای عموم مردم در مورد تجربه استفاده از مسکالین نوشت که در سال ۱۸۹۶ بر روی خودش انجام داد. او از اصلاح نژاد حمایت کرد و به عنوان یکی از ۱۶ قائم مقام انجمن اصلاح نژاد از ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۲ خدمت کرد. وی دانش آموختهٔ مدرسه پزشکی بیمارستان سنت توماس بود اما هرگز به کار منظم پزشکی نپرداخت.
کارلوس مارکس-مارست (؛ زادهٔ ۱۹۸۳) کارگردان فیلم، فیلم نامه نویس و تدوین گر اهل اسپانیا است. وی از سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "۱۰٬۰۰۰ کیلومتر" و "روزهای در پیش" اشاره نمود.
شورای نمایندگان کارگران و سربازان پتروگراد () شورای انقلابی شهر پتروگراد پایتخت وقت روسیه بین سال های ۱۹۱۷ تا ۱۹۲۴ بود. این شورا معمولاً به طور اختصاری شورای پتروگراد نامیده می شود. شورای پتروگراد در مارس ۱۹۱۷ و پس از انقلاب فوریه به عنوان شورای نمایندگان کارگران و سربازان پتروگراد تأسیس شد، در حالی که شهر از قبل دارای یک شورای شهر به نام بود. در طول روزهای انقلاب روسیه که از مارس تا اکتبر ۱۹۱۷ ادامه داشت، شورای پتروگراد تلاش کرد تا به نهاد اصلی قدرت در سراسر روسیه تبدیل شود و خود را به عنوان یک مرکز قدرت رقیب درمقابل دولت موقت معرفی کند. رقابت شورای پتروگراد و دولت موقت در تاریخ نگاری شوروی به نام "دوویولاستیه" (قدرت دوگانه) شناخته می شود. کمیته های شورای پتروگراد عناصری کلیدی در رهبری انقلاب روسیه بودند و برخی از آنها شورش مسلحانه را در پایتخت در هنگام وقوع انقلاب اکتبر رهبری کردند. تشکیل شورا. ریشه شورای پتروگراد به "شورای پترزبورگ"(تا پیش از ۱۹۱۴ پتروگراد به نام پترزبورگ شناخته می شد) برمی گردد که به مدت چند ماه در زمان انقلاب ۱۹۰۵ تشکیل شد و لئون تروتسکی ریاست آن را برعهده داشت. پس از شروع جنگ جهانی اول
و اعزام کارگران و کشاورزان به عنوان سرباز به جنگ، گروه های چپ به فکر سازمان دهی مجدد در شهرهای مختلف به ویژه در پتروگراد (پایتخت وقت روسیه) افتادند. درنتیجه انجمنی به نام "گروه مرکزی کارگران" تشکیل شد که اکثر اعضای آن را منشویک ها تشکیل می دادند. از نوامبر ۱۹۱۵ به بعد که شکست های روسیه در جنگ آغاز شد و تلفات روس ها افزایش پیدا کرد، گروه مرکزی کارگران نیز رادیکال تر شد و به تدریج شروع به تدارک اعتراضات و اقدامات انقلابی کرد. با افزایش اعتراضات به ادامه جنگ و شرایط نامساعد اقتصادی که از اواخر ۱۹۱۶ شروع به بدتر شدن کرده بود، دولت روسیه از وجود گروه های مخالف چپ احساس خطر کرد و در نتیجه در ۲۷ ژانویه ۱۹۱۷ تمام اعضای رهبری گروه مرکزی کارگران دستگیر و در قلعه پیتر و پل زندانی شدند. با وجود دستگیری رهبران مخالفان اعتراضات ادامه پیدا کرد تا اینکه در صبح روز ۲۷ فوریه (روز آغاز انقلاب فوریه) گروهی از سربازان خشمگین که از ادامه جنگ ناراضی بودند به قلعه پیتر و پل حمله کردند و رهبران مخالفان، ازجمله اعضای گروه مرکزی کارگران را آزاد کردند. رهبران و فعالان چپ گرای آزاد شده از در ادامه همان روز رسماً تشکیل "شورای کارگران و سر
بازان پتروگراد" را اعلام کردند و روند انتخاب کادر رهبری شورا را آغاز کردند. در عصر ۲۷ فوریه بیش از ۳۰۰ نفر از رهبران کارگری و سربازان در مراسم آغاز به کار شورای پتروگراد در کاخ تورید شرکت کردند. در گام اول یک کمیته اجرایی (با نام اختصاری "ایسپولکوم") انتخاب شد که مسئولیت اداره امور شورا را برعهده داشت. اکثر اعضای ایسپولکوم را منشویک ها تشکیل می دادند و این اعضا، نیکولای چخیدزه را به ریاست شورا برگزیدند. به فرمان ایسپولکوم، روزنامه ایزوستیا به عنوان ارگان خبری رسمی شورای پتروگراد برگزیده شد. در روز بعد یعنی ۲۸ فوریه، روند گزینش اعضای عمومی شورا آغاز شد و کارخانه ها و پادگان ها نمایندگان خود را برای عضویت در شورا انتخاب کردند. اکثریت برگزیده شدگان دارای افکار سیاسی میانه رو بودند و انقلابیون تندرو مانند بلشویک ها به ندرت درمیان آنان یافت می شد. در پایان روز بیش از ۳۰۰۰ نفر به عضویت در شورا انتخاب شدند که سربازان اکثریت آن ها را تشکیل می دادند. جلسات عمومی شورا اغلب پرسروصدا و بی نظم بود و تصمیم گیری های اصلی معمولاً در جلسات کمیته اجرایی (ایسپولکوم) گرفته می شد. جنگ قدرت با دولت موقت. شورای پتروگراد در روزهای ا
نقلاب روسیه (از فوریه تا اکتبر ۱۹۱۷) به تدریج به یک مرجع قدرت رقیب در مقابل دولت موقت روسیه که ابتدا توسط گئورگی لووف و سپس توسط الکساندر کرنسکی رهبری می شد تبدیل شد. این رقابت بر سر قدرت بین دولت موقت و شورای پتروگراد وضعیتی را به وجود آورد که در تاریخ نگاری شوروی به قدرت دوگانه مشهور است. کمیته اجرایی (ایسپولکوم) شورای پتروگراد اغلب با عناوینی چون بورژوا و ناسیونالیست به دولت موقت حمله می کرد و تصمیمات این دولت را زیر سؤال می برد. شورای پتروگراد به تدریج توانست قدرت دولت موقت را به چالش بکشد و کنترل زیرساخت هایی چون پست، تلگراف، راه آهن و تامین غدا را از دست دولت موقت خارج سازد. شورای پتروگراد درنهایت از این تسلط بر زیرساخت ها برای سرنگون کردن دولت موقت در جریان انقلاب اکتبر استفاده کرد. بلشویزاسیون شورا. فرایند صعود بلشویک ها به قدرت در شورای پتروگراد در طول روزهای انقلاب روسیه به "بلشویزاسیون" شورای پتروگراد مشهور است. بلشویک ها که در روزهای ابتدایی پس از انقلاب فوریه قدرت کمی در شوراها داشتند و تعداد اندکی از آن ها در شوراهایی چون پتروگراد حضور داشتند، به تدریج و طبق تزهای آوریل لنین که در آن بر تصرف شور
اها تأکید شده بود اقدام به تصرف شوراهایی نظیر پتروگراد کردند و درنهایت به نیروی اصلی اپوزیسیون در مقابل دولت موقت تبدیل شدند. پس از روزهای ژوئیه و استعفای گئورگی لووف و به قدرت رسیدن کرنسکی، بلشویک ها از حضور اعضای حزب سوسیالیست انقلابی و منشویک ها در دولت کرنسکی استفاده کردند تا خود را به عنوان تنها نیروی مخالف سوسیالیست تثبیت کنند. بلشویک ها در این زمان با بیشترین توان اقدام به تولید و پخش پروپاگاندای انقلابی بر ضد دولت موقت می کردند. در ماه ژوئن روزانه بیش از صدهزار نسخه از روزنامه پراودا توزیع می شد و در ماه ژوئیه بیش از ۳۵۰ هزار اطلاعیه و شب نامه بر ضد دولت موقت از سوی بلشویک ها پخش شد. پس از کودتای کورنیلوف و شکست آن به وسیله گاردهای سرخ و نیروهای نظامی وابسته به شورای پتروگراد، فضای شورا به شدت به سمت چپ رادیکالیزه شد. از سپتامبر ۱۹۱۷ به بعد فقط عده اندکی از اعضای میانه روی شورا به دولت موقت وفادار بودند، درحالی که اکثریت رادیکال شورا به شدت مخالف دولت موقت بود. ایسپولکوم (کمیته اجرایی) شورای پتروگراد در ماه های سپتامبر و اکتبر کاملاً با موضع بلشویک ها همراه بود و با هر اقدام دولت موقت بر ضد آن ها مخال
فت می کرد. حتی اعضای منشویک شورا که پس از شکست قیام بلشویک ها در روزهای ژوئیه با دستگیری آن ها موافق بودند از ماه سپتامبر به بعد با نظر آن ها همراه شدند. در جریان کودتای کورنیلوف، کرنسکی دستور داد که برای دفاع از شهر در مقابل نظامیان بیش از ۴۰ هزار قبضه سلاح بین کارگران و گاردهای سرخ که بلشویک ها اکثریت آن ها را تشکیل می دادند توزیع شود. بسیاری از این اسلحه ها درنهایت در جریان انقلاب اکتبر بر ضد خود دولت موقت استفاده شد. قصد بلشویک ها برای تصرف شورای پتروگراد بالاخره در اواخر سپتامبر به نتیجه رسید و اعضای شورای پتروگراد که حال بلشویک ها اکثریت آن ها را تشکیل می دادند در ۲۵ سپتامبر لئون تروتسکی را به عنوان رئیس جدید خود برگزیدند. انتخاب تروتسکی فرایند تبدیل شورای پتروگراد به یک نهاد انقلابی بلشویکی که از ماه آوریل آغاز شده بود را به پایان رساند. انقلاب اکتبر. در ۶ اکتبر با پیشروی آلمان در جبهه جنگ، پتروگراد در خطر اشغال نظامی قرار گرفت. دولت موقت تصمیم گرفت که پتروگراد را تخلیه کند و پایتخت را به مسکو منتقل کند. ایسپولکوم شورای پتروگراد به شدت این تصمیم را محکوم کرد و تروتسکی بخش سربازان شورا که اکثریت آن را م
نشویک ها تشکیل می دادند را وادار کرد تا قطعنامه ای را برای محکوم کردن تصمیم دولت موقت صادر کند. دولت موقت درنهایت بر اثر فشار شورای پتروگراد تصمیم تخلیه را لغو کرد. کرنسکی سپس تصمیم گرفت که سربازان پادگان پتروگراد را به جبهه اعزام کند، تصمیمی که مجدداً با مقاومت از سوی شورای پتروگراد روبرو شد و سرانجام لغو شد. در ۹ اکتبر شورای پتروگراد تصمیم به ایجاد یک کمیته دفاع انقلابی برای مقابله با اشغال احتمالی پایتخت توسط آلمان گرفت. تروتسکی با حمایت بلشویک ها و اس ارهای چپ قطعنامه ای را پیشنهاد کرد که وظایف کمیته تازه تأسیس را شامل دفاع از انقلاب در مقابل اشغال آلمان و همچنین دشمنان داخلی انقلاب می کرد. علی رغم مقاومت منشویک ها، ایسپولکوم این قطعنامه را در ۱۲ اکتبر پذیرفت و قطعنامه سرانجام در ۱۶ اکتبر به تصویب مجمع عمومی شورای پتروگراد رسید. کمیته تازه ایجاد شده، کمیته نظامی-انقلابی (میلرِوکوم) شورای پتروگراد نام گرفت. ریاست کمیته نظامی انقلابی را پاول لازیمیر، یکی از اعضای "اس ارهای چپ" که به مواضع بلشویک ها نزدیک بود برعهده داشت و معاونت وی را " نیکولای پودوُیسکی" بلشویک عهده دار بود. به خاطر نفوذ پودویسکی، کمیته نظ
امی انقلابی عملاً به سازمان نظامی بلشویک ها تبدیل شد. با ایجاد کمیته نظامی انقلابی پتروگراد، دولت موقت عملاً کنترل خود را بر اکثریت نیروهای نظامی مستقر در پایتخت از دست داد زیرا عده اندکی از نظامیان بودند که با نظرات انقلابی بلشویک ها موافق نبودند. در ۲۱ اکتبر کمیته نظامی انقلابی به به پادگان پتروگراد که فرماندهان آن هنوز به دولت موقت وفادار بودند دستور داد که نیروهای خود را به بخش سربازان شورای پتروگراد تسلیم کند. فرمانده ارشد پادگان، کلنل پولکوفنیکوف که به شدت با بلشویک ها مخالف بود از این فرمان سرپیچی کرد. کمیته نظامی انقلابی در یک اطلاعیه عمومی سرپیچی پولکوفنیکوف از تصمیم شورا را نشانه بارز ضدیت با انقلاب دانست و با لحنی تند از فرماندهان پادگان پتروگراد انتقاد کرد. فرماندهان پادگان پیشنهاد یک مذاکره بین خود و کمیته نظامی انقلابی را مطرح کردند، مذاکره ای که در ۲۳ و ۲۴ اکتبر انجام شد اما موفقیت آمیز نبود. در شب ۲۴ اکتبر نیروهای وابسته به دولت موقت که اقدام نظامی بلشویک ها را قریب الوقوع می دیدند سعی کردند تا با انجام یک حمله پیشگیرانه نیروهای نظامی بلشویک ها را از کار بیندازند. به این صورت انقلاب اکتبر آغاز
شد. نیروهای کمیته نظامی انقلابی در واکنش اقدام به تصرف تلگراف خانه مرکزی پتروگراد و پل های روی رود نوا، که بخش مرکزی شهر را به حومه متصل می کرد کردند. در فاصله شب ۲۴ اکتبر تا صبح ۲۵ اکتبر نیروهای کمیته نظامی انقلابی تقریباً تمام زیرساخت های اساسی پتروگراد را به سرعت و بدون مقاومت خاصی تصرف کردند، زیرا تقریباً تمامی نیروهای نظامی مؤثر پایتخت از قبل با آنان همراه شده بودند و با اهداف آنان همدل بودند. در ساعت ۱۰ صبح ۲۵ اکتبر، کمیته نظامی انقلابی با انتشار بیانیه ای که در حقیقت توسط شخص لنین نوشته شده بود اعلام کرد که دولت موقت سقوط کرده و قدرت آن به طور کامل به شورای پتروگراد انتقال یافته است. در بعدازظهر آن روز تروتسکی رسماً در شورای پتروگراد اعلام کرد که این شورا از این لحظه تنها دارنده قدرت در روسیه است. ساختمان شورای پتروگراد در آن زمان مملو از نمایندگان بلشویک و اس ار چپ بود که برای دومین کنگره سراسری شوراها از سراسر روسیه به پتروگراد آمده بودند. در شب ۲۵ اکتبر تروتسکی رسماً دومین کنگره شوراهای کارگران و سربازان سراسر روسیه را در ساختمان مؤسسه اسمولنی که در آن زمان به عنوان محل استقرار شورای پتروگراد درنظر
گرفته شده بود افتتاح کرد. همزمان با افتتاح کنگره سراسری شوراها، اعضای کمیته نظامی انقلابی به رهبری ولادیمیر آنتونف-افسینکو به کاخ زمستانی پتروگراد محل استقرار وزرای دولت موقت حمله کردند. با تصرف کاخ زمستانی، دولت موقت روسیه رسماً سقوط کرد و تمام قدرت به دست شوراها افتاد. ولادیمیر لنین شخصاً به جلسه کنگره شوراها در ساختمان اسمولنی آمد تا تصرف آخرین سنگر دولت موقت در پایتخت و پیروزی انقلاب اکتبر را به نمایندگان کارگران و سربازان اعلام کند.
۱۰٬۰۰۰ کیلومتر () یک فیلم عاشقانه درام با کارگردانی کارلوس مارکس-مارست است که در سال ۲۰۱۴ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می توان به ناتالیا تنا و داوید برداگر اشاره کرد.
جادوگر یک فیلم فراطبیعی ترسناک آمریکایی به کارگردانی چاک راسل و نویسندگی مشترک راسل و گرگ مک کی است. این بازسازی فیلمی به همین نام محصول ۱۹۸۶ می باشد، و مدیسون ایسمن، آرون دومینگز، مل جارنسون، آنتونیا دسپلات، چارلی تاهان و جیمی باور در این فیلم بازی می کنند. نمایش افتتاحیه "جادوگر" در ۲۶ ژوئیه ۲۰۲۴ و طی بیست و هشتمین جشنواره بین المللی فیلم فنتیژا بود و سپس در ۱۵ اوت ۲۰۲۵ در ایالات متحده اکران شد. داستان. امیلی، نامزدش کریستین و گروه دوستانشان با بازسازی یک کالسکه قدیمی، یک کافه ارگانیک جدید در محله فرانسوی نیواورلئان باز کرده اند. با این حال، وقتی امیلی یک تخته آونگ باستانی را پیدا می کند که زمانی برای احضار ارواح استفاده می شد، همه چیز به سمت تاریکی تغییر می کند و … تولید. تصویربرداری اصلی در مونترآل و نیواورلئان از آوریل تا ژوئن ۲۰۲۳ انجام شد.
میشل گاستامبیده (؛ زادهٔ ) فیلم نامه نویس و کارگردان فیلم اهل اسپانیا است. او در آپ، وکلوز، فرانسه به دنیا آمد و در پامپلونا نابارا بزرگ شد و بعدها به سان سباستیان نقل مکان کرد. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "نابکاران آسوده نخواهند ماند"، "خزانه" و "پترا" اشاره نمود.
قاچاق جنسی سایبری، سوء استفاده جنسی از طریق پخش زنده اینترنتی، وب گردی/مشاهده سوءاستفاده جنسی از طریق وب کم یا بهره کشی جنسی تسهیل شده توسط فناوری های اطلاعات و ارتباطات (ICTs) یک نوع جرم سایبری است که شامل قاچاق جنسی و پخش زنده اعمال جنسی اجباری و/یا تجاوز جنسی در وب کم می شود. قاچاق جنسی سایبری از جنایات جنسی متمایز است. قربانیان توسط قاچاقچیان به «آشیانه های سکس سایبری» منتقل می شوند، که مکان هایی با وب کم و دستگاه های متصل به اینترنت با نرم افزار پخش زنده هستند. در آنجا، قربانیان مجبور به انجام اعمال جنسی بر روی خود یا دیگران در بردگی جنسی می شوند یا توسط قاچاقچیان یا به کمک دستیار مهاجمان در ویدیوهای زنده تجاوز جنسی می شوند. به قربانیان غالباً دستور داده می شود که مشتریان یا خریدارانی را که از راه دور و نزدیک پرداخت می کنند، را روی صفحه های مشترک به صورت زنده تماشا کنند و دستورهای آنها را دنبال کنند. این اغلب یک شکل سایبری تجاری شده از روسپیگری اجباری است. زنان، کودکان، و افراد فقیر به ویژه در برابر سکس اینترنتی اجباری آسیب پذیر هستند. تصاویر ارتباطات با واسطه رایانه که در جریان جنایت تولید می شود، نوعی
پورنوگرافی تجاوز جنسی یا پورنوگرافی کودکان است که فیلمبرداری و به صورت رایانش بی درنگ پخش می شود و می توان آن را ضبط کرد. هیچ داده ای در مورد میزان قاچاق جنسی سایبری در جهان وجود ندارد. فناوری برای تشخیص تمام حوادث پخش زنده جرایم هنوز توسعه نیافته است. سالانه میلیون ها گزارش از قاچاق جنسی سایبری به مقامات ارسال می شود. این یک صنعت غیرقانونی با ارزش میلیاردها دلار است که با عصر اطلاعات به وجود آمد و با جهانی شدن مرتبط است. این صنعت از گسترش جهانی ارتباطات و انتشار جهانی اینترنت و تلفن های هوشمند، به ویژه در کشورهای در حال توسعه، افزایش یافته است. همچنین استفاده از نرم افزارها، سیستم های ارتباطی رمزگذاری شده و فناوری های شبکه که به طور مداوم در حال تکامل هستند، و همچنین رشد و توسعه سامانه های بین المللی پرداخت تجارت الکترونیک با خدمات انتقال وجه و رمزارز که هویت انتقال دهنده را پنهان می کنند، این فرایند را تسهیل کرده است. ماهیت جنایت فراملی و مقیاس جهانی «قاچاق جنسی سایبری» ایجاب می کند که ملت ها، شرکت ها و سازمان های جهان واکنشی واحد برای کاهش حوادث جنایت داشته باشند. از قربانیان محافظت، نجات، و بازپروری کنند
و عاملان را دستگیر و تحت تعقیب قرار دهند. برخی از دولت ها تبلیغات و کمپین های رسانه ای را آغاز کرده اند که بر آگاهی از جرم متمرکز است. آنها همچنین سمینارهای آموزشی را برگزار کرده اند تا به مجریان قانون، دادستان ها، و سایر مقامات، و همچنین کارگران سازمان غیردولتی آموزش دهند تا با این نوع جرم مبارزه کنند و خدمات مراقبت های پس از تروما را ارائه دهند. در قرن بیست و یکم، قوانین جدیدی برای مبارزه با قاچاق جنسی سایبری نیاز است. واژه شناسی. سایبر، به عنوان یک فرم ترکیبی، به معنای «مرتبط با شبکه های ارتباطی الکترونیکی، به ویژه اینترنت» تعریف می شود. قاچاق جنسی، قاچاق انسان به منظور استثمار جنسی، از جمله بردگی جنسی است. قربانیان به «آشیانه های سکس سایبری» قاچاق یا انتقال داده می شوند، که اتاق ها یا مکان هایی مجهز به وب کم هستند. جرایم سایبری همچنین شامل انتقال یا پخش زنده تصاویر بدن قربانیان و تعرض جنسی در وب بی درنگ از طریق رایانه دارای وب کم به رایانه های دیگر متصل به اینترنت، است. بنابراین بخشی در دنیای فیزیکی یا واقعی رخ می دهد، زیرا تجاوز جنسی واقعی است و بخشی در فضای سایبری است. قربانیان. قربانیان، عمدتاً زنانو ک
ودکان، مورد ربوده شدن،تهدید یا فریب قرار می گیرند. برخی تحت تأثیر موادمخدر قرار می گیرند. آنها اسیر می شوند ودر اتاق هایی با پنجره های پوشیده یا بدون پنجره و مجهز به دوربین ویدئویی نگهداری می شوند. آنها آسیب های جسمی و روانی را تجربه می کنند. تجاوز گروهی در وب کم رخ داده است. برخی مجبور به زنا با محارم می شوند. قربانیان از خوردن غذا محروم شده اند، از خواب محروم شده اند، و گاهی مجبور شده اند در هنگام بیماری نیز به اجرای وظایف بپردازند. آنها در زمان اسارت به بیماری هایی از جمله سل مبتلا شده اند. تعدادی مورد حمله قرار می گیرند یا شکنجه می شوند. قربانیان می توانند در هر مکانی که قاچاقچیان جنسی سایبری، کامپیوتر، تبلت یا تلفن با اتصال اینترنت دارند مورد سوء استفاده قرار گیرند. این مکان ها، که معمولاً به عنوان «آشیانه های سکس سایبری» نامیده می شوند، می تواند در خانه ها، هتل ها، ادارات، کافی نت ها و سایر مشاغل باشد که شناسایی آنها را برای مجریان قانون بسیار دشوار یا غیرممکن می کند. تعداد قربانیان قاچاق سکس سایبری مشخص نیست. برخی از قربانیان به طور همزمان در فاحشه خانه یا مکان دیگری مجبور به تن فروشی می شوند. نجات های
ی که شامل «بهره کشی جنسی تجاری از کودکان» توسط والدین است، اغلب مستلزم جدایی خردسالان از خانواده و ایجاد زندگی جدید برای آنها در یک پناهگاه امن است. برخی از قربانیان به طور فیزیکی جابه جا و اسیر نمی شوند، بلکه قربانی اخاذی آنلاین هستند. آنها تهدید می شوند، با به کارگیری وب کم اخاذی جنسی می شوند، یا مورد آزار و اذیت قرار می گیرند تا از خود در حال انجام اعمال جنسی به صورت آنلاین فیلمبرداری کنند. قربانیان مجبور به نفوذ به خود شده اند، چیزی که «تجاوز جنسی از راه دور» نامیده می شود. برخی دیگر نیز فریب می خورند، از جمله توسط شرکای عاشقانهٔ جعلی که در واقع توزیع کنندگان فیلم های تجاوز جنسی یا پورنوگرافی کودکان هستند، تا از خودارضاییِ خود فیلم بگیرند. این ویدیوها به صورت زنده برای خریداران پخش می شوند یا برای فروش در آینده ضبط می شوند. کسانی که از طبقه پایین تر، تبعیض نژادی، اقلیت یا سایر آسیب های اجتماعی هستند در معرض خطر بیشتری برای قربانی شدن قرار دارند. قاچاق سکس سایبری، قاچاق جنسی سایبری یا انتشار بدون رضایت محتوای جنسی شامل زنان و دختران، که اغلب با تهدید همراه است، به عنوان «خشونت جنسی دیجیتال» یا «خشونت مبتنی
بر جنسیت آنلاین» نامیده می شود. قربانیان، علی رغم اجبار، همچنان در برخی از حوزه های قانونی، جرم انگاری شده و مورد پیگرد قرار می گیرند. عاملان. قاچاقچیان قربانیان را به مکان هایی مجهز به وب کم و نرم افزارهای پخش زنده منتقل می کنند. آن ها به متجاوزان کمک می کنند و سپس مرتکب جنایات جنسی می شوند و فیلم برداری می کنند تا فیلم های پورنوگرافی تجاوز جنسی یا پورنوگرافی کودکان به صورت رایانش بی درنگ تولید کنند که ممکن است ضبط شده یا نشده باشد. مخاطبان آنلاین یا مصرف کنندگان، که اغلب از کشور دیگری هستند، ممکن است دستوراتی به قربانیان یا متجاوزان صادر کنند و هزینه ای بابت خدمات پرداخت کنند. متجاوزان مرد و زن، که پشت یک مانع مجازی و اغلب به صورت ناشناس فعالیت می کنند، از کشورهای مختلف جهان و از هر طبقه اجتماعی و اقتصادی آمده اند. برخی از قاچاقچیان و متجاوزان؛ اعضای خانواده، دوستان و آشنایان قربانیان بوده اند. قاچاقچیان ممکن است بخشیِ از یا با کمک سازمان های جنایتکار بین الملل، باندهایِ محلی یا حلقه هایِ جرمیِ کوچک باشند یا فقط یک نفر باشند. آنها به طور مخفیانه فعالیت می کنند و گاهی ساختارهای هماهنگ شده ای ندارند که می تو
انند توسط مقامات ریشه کن شوند. اکثر خریداران یا مصرف کنندگان مردان هستند. ماهیت رمزگذاری شده فناوری مدرن باعث می شود که پیدا کردن متجاوزان دشوار باشد. برخی از آنها به دنبال رضایت جنسی هستند. قاچاقچیان برای به دست آوردن خریداران، کودکان را در اینترنت تبلیغ می کنند. منابع حاصل از قاچاق جنسی سایبری قابل شستشو است. شکارچیان جنسی از خارج از کشور به دنبال خدمات پخش زنده یا سفارشی هستند که از کودکان بهره کشی جنسی می کنند. آنها برای جلب اعتماد قاچاقچیان محلی، اغلب والدین یا همسایگان قربانیان را قبل از وقوع آزار جنسی، تهدید می کنند. پلتفرم های اینترنتی. قاچاق جنسی سایبری، جزئی از جرم های مبتنی بر اینترنت است. مجرمان از شبکه های رسانه های اجتماعی، ویدیو کنفرانس، صفحات دوست یابی آنلاین، اتاق های گفتگوی آنلاین، اپ موبایل، سایت ها و دامنه های دارک وب و سایر صفحات و دامنه ها استفاده می کنند. آنها همچنین از تلگرام و سایر برنامه های خدمات پیام رسانی فوری مبتنی بر خدمات ابری و صوتی مبتنی بر IP و همچنین پلتفرم های همتابه همتا (P2P)، شبکه خصوصی مجازی (VPN) و پروتکل ها و نرم افزارهای تور و برنامه های دیگر استفاده می کنند تا فعال
یت های خود را به صورت ناشناس انجام دهند. مصرف کنندگان با استفاده از وسترن یونیون، پی پل و سایر سامانه های پرداخت تجارت الکترونیک به قاچاقچیان؛ که گاهی اعضای خانواده قربانی هستند، پرداخت کرده اند. دارک وب. قاچاق جنسی سایبری، معمولاً در برخی از وب سایت های دارک وب رخ می دهد که در آن به کاربران پوشش فنی پیچیده ای در برابر شناسایی ارائه می شود. رسانه های اجتماعی. مجرمان از فیس بوک و سایر فناوری های رسانه های اجتماعی استفاده می کنند. آنها از طریق آگهی های شغلی جعلی قربانیان را جذب می کنند. این کار را با ایجاد آژانس های کاریابی جعلی انجام می دهند تا قربانیان با مجرم ملاقات کنند. این آگهی هایِ کاریابیِ جعلی می تواند مواردی مانند شغل های مدلینگ باشد. رسانه های اجتماعی به متجاوزان کمک می کند تا به طور همزمان با چندین نفر ارتباط برقرار کنند. آنها به طور مداوم درخواست های دوستی ارسال می کنند تا شانس خود را برای جذب قربانی افزایش دهند. رسانه های اجتماعی به متجاوزان این امکان را می دهد تا هویت خود را پنهان کنند. در رسانه های اجتماعی می توانید هرکسی که می خواهید باشید؛ بنابراین، مجرمان از حساب های جعلی برای جلب توجه قربانی
ان استفاده می کنند بیشتر متجاوزان به عنوان یک شخص جذاب که زندگی شاد و مجللی دارد، عمل می کنند. این برای جذب کاربران آسیب پذیری است که به آن تجملات علاقه مند هستند، استفاده می شود. افرادی که به شدت خواهان یک زندگی لوکس هستند، آسان ترین هدف هستند. آنها درگیر این تقلب هستند که آنها نیز می توانند مانند آن حساب های جعلی زندگی کنند. علاوه بر این، افراد جوان تر بیشتر قربانی «قاچاق جنسی سایبری» در رسانه های اجتماعی می شوند. درواقع آنها آگاهی کمتری دارند و هنوز در حال یادگیری استفاده از رسانه های اجتماعی هستند. علاوه بر این، نوجوانان در رسانه های اجتماعی آسیب پذیرتر هستند زیرا در حال کاوش هستند. نوجوانان می توانند از رسانه های اجتماعی برای کشف تمایلات جنسی خود استفاده کنند. این باعث می شود که آنها برای متجاوزان قابل دسترس تر شوند. بدون راهنمایی، نوجوانان در معرض خطر افتادن به دام ها و ترفندهای استفاده شده برای جذب آنها به «قاچاق جنسی سایبری» هستند. علاوه بر این، احتمال کمتری دارد که تشخیص دهند چه زمانی امنیت آنها در خطر است. مجرمان با قربانیان خود در رسانه های اجتماعی رابطه عاشقانه جعلی برقرار می کنند تا از آنها سوء ا