Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ات اسپاسم عروق کرونر می تواند با بروز علائم بسیار جدی تری مانند غش، شوک و ایست قلبی همراه باشد. معمولاً، این تظاهرات نشان دهنده توسعه حمله قلبی و/یا آریتمی قلبی بالقوه کشنده است؛ این افراد نیاز به مداخله پزشکی فوری و همچنین بررسی وجود و رژیم های درمانی خاص برای اختلال خود دارند. یک کاردیولوژیست زمانی باید به آنژین واریانت مشکوک شود که: الف) علائم یک فرد در حالت استراحت یا در حین خواب رخ می دهد؛ ب) علائم یک فرد به صورت خوشه ای بروز می کند؛ ج) فردی با سابقه آنژین در حین تست استرس تردمیل دچار آنژین نمی شود (آنژین واریانت تحمل فعالیت بدنی دارد)؛ د) فردی با سابقه آنژین هیچ نشانه ای از سایر اشکال بیماری قلبی نشان نمی دهد؛ و/یا ه) فردی که ویژگی های بیماری قلبی آترواسکلروتیک عروق کرونر را ندارد، سابقه غش غیرقابل توضیح دارد. شکایات از درد قفسه سینه باید بلافاصله برای بررسی نوار قلب (ECG) غیرطبیعی مورد بررسی قرار گیرد. تغییرات ECG که با آنژین واریانت سازگار است اما نشان دهنده آن نیست، شامل افزایش به جای کاهش در بخش ST یا افزایش بخش ST به همراه گسترش موج R برای ایجاد یک قله QRS تک و عریض به نام «منوفازیک کِرو» است. در ا
رتباط با این تغییرات ECG، ممکن است افزایش های کوچکی در سطح آنزیم های خونی نشانگر آسیب قلبی، به ویژه در طول حملات طولانی، وجود داشته باشد. برخی از افراد با آنژین واریانت معمولی ممکن است در طول درد آنژین، کاهش به جای افزایش در بخش های ST نوار قلب خود نشان دهند؛ آن ها همچنین ممکن است در طول حملات آنژین، موج های U جدیدی را در نوار قلب خود نشان دهند. یک درصد قابل توجهی از افرادی که دچار آنژین واریانت هستند، دوره های بدون علامت اسپاسم عروق کرونر دارند. این دوره ها ممکن است بسیار بیشتر از آنچه که انتظار می رود، رخ دهند، باعث ایسکمی میوکارد (یعنی جریان خون ناکافی به بخش هایی از قلب) شوند و با اختلالات بالقوه جدی در ریتم ضربان قلب، یعنی آریتمی ها، همراه باشند. تنها مدرک وجود آنژین واریانت کاملاً بدون علامت، شناسایی تغییرات تشخیصی در نوار قلب (ECG) است که به طور تصادفی انجام شده باشد. عوامل خطر. گزارش شده است برخی از عوامل می تواند حمله آنژین واریانت را تحریک کند. این عوامل شامل موارد زیر هستند: علاوه بر این، هایپرونتاسیون و تقریباً هر رویداد عاطفی یا فیزیکی استرس زا (مانند قرار گرفتن در معرض سرما) که مشکوک به ایجاد اف
زایش قابل توجهی در سطح کاتکول آمین ها در خون باشد، می تواند حمله آنژین واریانت را تحریک کند. این افزایش در کاتکول آمین ها می تواند منجر به اسپاسم عروق کرونر و در نتیجه بروز علائم آنژین شود. مکانیسم. مکانیسمی که باعث اسپاسم عروقی شدید می شود و منجر به تنگی بالینی قابل توجه عروق کرونر می گردد، هنوز ناشناخته است، اما سه فرضیه مرتبط وجود دارد: عوامل دیگری که به عنوان مرتبط با آنژین واریانت در نظر گرفته می شوند شامل: هایپرکانترک تیلی ذاتی عضله صاف شریان های کرونر؛ وجود بیماری شریان کرونر آترواسکلروتیک قابل توجه و کاهش فعالیت سیستم عصبی پاراسمپاتیک (که به طور معمول وظیفه گشاد کردن عروق خونی را دارد) هستند. تشخیص. اگرچه آنژین واریانت در حدود ۲٪ تا ۱۰٪ از بیماران آنژین مستند شده است، اما ممکن است توسط کاردیولوژیست نادیده گرفته شود، زیرا آن ها پس از رد کردن آنژین معمولی، ارزیابی های بیشتر را متوقف می کنند. افرادی که دچار درد قفسه سینه قلبی می شوند معمولاً به طور تجربی به عنوان «سندرم کرونر حاد» درمان می شوند و بلافاصله برای بررسی افزایش سطح آنزیم هایی مانند ایزوزنیم های کراتین کیناز یا تروپونین که نشانگرهای آسیب قلبی
هستند، آزمایش می شوند. همچنین با گرفتن ECG که ممکن است آنژین واریانت را نشان دهد اگر افزایش هایی در بخش ST یا افزایش بخش ST به همراه گسترش موج R در طول علائم ناشی از یک عامل تحریک کننده (مانند ارگومترین یا استیل کولین) نشان دهد. الکتروکاردیوگرام ممکن است کاهش هایی به جای افزایش ها در بخش های ST نشان دهد، اما در تمام موارد قابل تشخیص، علائم بالینی باید به سرعت تسکین یابند و تغییرات ECG باید به سرعت با نیتروگلیسیرین زیر زبانی یا وریدی سریع العمل معکوس شوند. با این حال، استاندارد طلایی برای تشخیص آنژین واریانت، تصویربرداری از شریان های کرونر با آنژیوگرافی قبل و بعد از تزریق یک عامل تحریک کننده مانند ارگونویین، متیل ارگونوین یا استیل کولین برای ایجاد یک حمله اسپاسم عروقی است. یک تست مثبت به این عوامل القایی به عنوان تنگی ≥۹۰٪ (برخی از کارشناسان نیاز به تنگی کمتر، مثلاً ≥۷۰٪ دارند) از شریان های درگیر تعریف می شود. معمولاً این تنگی ها به طور کامل با نیتروگلیسیرین سریع العمل معکوس می شوند. افرادی که دچار آنژین واریانت هستند ممکن است دارای دوره های فراوان بدون علامت اسپاسم شریان کرونر باشند که با جریان خون ضعیف به بخ
ش هایی از قلب و در نتیجه آریتمی های قلبی غیرمنظم و بالقوه جدی همراه است؛ بنابراین، افراد مبتلا به آنژین واریانت باید به طور متناوب برای این موضوع با استفاده از پایش قلبی سرپایی بلندمدت ارزیابی شوند. پیشگیری. روش های متعددی برای جلوگیری از حملات آنژین واریانت توصیه می شود. افراد مبتلا نباید از محصولات دارای تنباکو استفاده کنند. ترک سیگار به طور قابل توجهی شیوع حملات آنژین واریانت گزارش شده توسط بیماران را کاهش می دهد. آن ها همچنین باید از هر عاملی که می دانند می تواند این حملات را تحریک کند، مانند استرس عاطفی، هیپرونتیلاسیون، قرار گرفتن غیرضروری در معرض سرما و فعالیت های صبحگاهی، پرهیز کنند. همچنین باید از هر یک از داروهای تفریحی و درمانی که در بخش های علائم و نشانه ها و عوامل خطر ذکر شده اند و همچنین مسدودکننده های گیرنده های بتا مانند پروپرانولول که به طور نظری می تواند اسپاسم عروقی را با مهار اثر گشادکننده عروقی گیرنده های بتا-۲ که توسط محرک های طبیعی این گیرنده ها یعنی اپی نفرین میانجی گری می شود، بدتر کند، پرهیز کنند. علاوه بر این، آسپرین باید با احتیاط و در دوزهای پایین استفاده شود، زیرا در دوزهای بالا ت
ولید گشادکننده عروقی طبیعی، پروستاگلاندین را مهار می کند. درمان. حملات حاد. در طول حملات حاد، افراد معمولاً به فرمولاسیون های نیتروگلیسیرین زیر زبانی، وریدی یا اسپری سریع العمل به خوبی پاسخ می دهند. شروع تسکین علائم در پاسخ به تجویز وریدی، که در حملات شدیدتر آنژین استفاده می شود، تقریباً بلافاصله اتفاق می افتد، در حالی که فرمولاسیون های زیر زبانی در عرض ۱ تا ۵ دقیقه عمل می کنند. فرمولاسیون های اسپری نیز به حدود ۱ تا ۵ دقیقه زمان نیاز دارند تا اثر کنند. بقا. به عنوان درمان نگهدارنده، قرص های نیتروگلیسیرین زیر زبانی می توانند ۳ تا ۵ دقیقه قبل از انجام فعالیتی که باعث آنژین می شود، توسط درصد کمی از بیمارانی که به ندرت دچار آنژین می شوند و فقط در حین انجام چنین فعالیتی دچار آن می گردند، مصرف شوند. برای اکثر افراد مبتلا، داروهای ضد آنژین به عنوان درمان نگهدارنده برای جلوگیری از حملات آنژین واریانت استفاده می شوند. مسدودکننده های کانال کلسیم از کلاس دی هیدروپیریدین (مانند نیفدیپین و آملودیپین) یا کلاس غیر دی هیدروپیریدین (مانند وراپامیل و دیلتیازم) به عنوان داروهای خط اول برای جلوگیری از حملات آنژین در نظر گرفته می
شوند. نیتروگلیسیرین های طولانی اثر مانند ایزوسوربید دی نیترات یا استفاده متناوب از نیتروگلیسیرین کوتاه اثر (برای درمان علائم حاد) ممکن است، در افرادی که به این مسدودکننده ها به طور بهینه پاسخ نمی دهند، به رژیم مسدودکننده های کانال کلسیم اضافه شود. با این حال، افراد معمولاً به اثر بخشی فرمولاسیون های نیتروگلیسیرین طولانی اثر که به طور مداوم استفاده می شوند، تحمل یا مقاومت پیدا می کنند. یکی از استراتژی ها برای جلوگیری از این مشکل، برنامه ریزی دوره های بدون نیتروگلیسیرین به مدت ۱۲ تا ۱۴ ساعت بین دوزهای فرمولاسیون های نیتروگلیسیرین طولانی اثر است.افرادی که علائم آن ها به خوبی با مسدودکننده های کلسیم کنترل نمی شود، ممکن است از اضافه کردن نیتروگلیسیرین طولانی اثر و/یا یک مسدودکننده کانال کلسیم دوم از کلاس متفاوت نسبت به مسدودکننده ای که در حال حاضر استفاده می شود، بهره مند شوند. با این حال، حدود ۲۰٪ از افراد به طور کافی به رژیم دو دارویی مسدودکننده کلسیم به همراه نیتروگلیسیرین طولانی اثر پاسخ نمی دهند. اگر این افراد دچار انسداد دائمی قابل توجهی در شریان های کرونر خود باشند، ممکن است از قرار دادن استنت در شریان های
مسدود شده خود بهره مند شوند. با این حال، قرار دادن استنت کرونر در افرادی که به داروها مقاوم هستند و انسداد ارگانیک قابل توجهی در شریان های کرونر خود ندارند، ممنوع است. برای افرادی که به داروها مقاوم هستند و انسدادی ندارند، داروهای دیگر که کمتر مورد بررسی قرار گرفته اند ممکن است تسکین علائم را فراهم کنند. استاتین ها، مانند فلوواستاتین، اگرچه در مطالعات بزرگ دو سوکور ارزیابی نشده اند، گزارش شده است که در کاهش حملات آنژین واریانت مفید هستند و باید در بیمارانی که مسدودکننده های کلسیم و نیتروگلیسیرین نتوانسته اند نتایج خوبی به دست آورند، در نظر گرفته شوند. همچنین، استفاده از مهارکننده های رو-کیناز، مانند فاسودیل (که در ژاپن و چین موجود است اما در ایالات متحده نیست)و مسدودکننده های گیرنده های آلفا-۱ آدرنرژیک مانند پرازوسین (که وقتی فعال می شوند، باعث گشاد شدن عروق می گردند) نیز مورد توجه قرار گرفته است، اما نیاز به مطالعات بیشتری برای حمایت از کارایی بالینی آن ها در آنژین واریانت وجود دارد. اورژانس. افرادی که دچار عوارض شدید خاصی از آنژین واریانت هستند، نیاز به درمان فوری دارند. افرادی که با اختلالات ریتم قلبی بال
قوه کشنده یا سابقه غش های دوره ای به دلیل چنین آریتمی هایی مراجعه می کنند، نیاز به کاشت دفیبریلاتور داخلی و/یا پیس میکر قلبی دارند تا این آریتمی ها را متوقف کرده و ضربان قلب طبیعی را بازگردانند.سایر عوارض نادر اما شدید آنژین واریانت، مانند انفارکتوس میوکارد، نارسایی قلبی شدید و شوک قلبی، نیاز به همان مداخلات پزشکی فوری دارند که برای سایر علل این شرایط بحرانی استفاده می شود. در تمام این موارد اضطراری، مداخله کاتتریزاسیون قلبی از طریق پوست برای قرار دادن استنت در نواحی که شریان های کرونر دچار اسپاسم هستند، تنها در افرادی که در آنژیوگرافی کرونر آتروسکلروز همزمان دارند، مفید است. پیش آگهی. بیشتر افراد مبتلا به آنژین واریانت پیش آگهی مطلوبی دارند، به شرطی که تحت درمان با مسدودکننده های کلسیم و/یا نیتروگلیسیرین های طولانی اثر قرار گیرند؛ نرخ بقای پنج ساله در این گروه بیش از ۹۰٪ تخمین زده می شود. انجمن اسپاسم کرونر ژاپن یک سیستم امتیازدهی خطر بالینی برای پیش بینی نتایج آنژین واریانت ایجاد کرده است. هفت عامل اصلی (یعنی سابقه ایست قلبی خارج از بیمارستان [امتیاز = ۴]؛ سیگار کشیدن، آنژین در حالت استراحت، بیماری شریان کر
ونر با انسداد فیزیکی و اسپاسم در چندین شریان کرونر [امتیاز = ۲]؛ و وجود بالا رفتن قطعه ST در نوار قلب و سابقه استفاده از بتا بلاکرها [امتیاز = ۱]) اختصاص داده شده است. افرادی که امتیاز ۰ تا ۲، ۳ تا ۵ و ≥۶ داشتند، به ترتیب در ۲٫۵، ۷٫۰ و ۱۳٫۰٪ موارد دچار یک رویداد قلبی عروقی عمده شدند. تاریخچه. ویلیام هبردن اولین کسی است که در یک نشریه در سال ۱۷۶۸ به توصیف وقوع حملات درد قفسه سینه (یعنی آنژین پکتوریس) پرداخته که به دلیل انسداد پاتولوژیک شریان های کرونر رخ می دهد. این حملات با ورزش یا سایر اشکال فعالیت بدنی تحریک می شدند و با استراحت و نیتروگلیسیرین تسکین می یافتند. در سال ۱۹۵۹، مایرون پرینزمتال نوعی از آنژین را توصیف کرد که با موارد کلاسیک آنژین هبردن متفاوت بود، زیرا معمولاً در غیاب ورزش یا فعالیت بدنی رخ می داد. در واقع، این نوع آنژین غالباً بیماران را از خواب طبیعی خود بیدار می کرد. آنژین واریانت از آنژین کلاسیکی که هبردن توصیف کرده بود، متفاوت بود، زیرا به دلیل اسپاسم عروقی اپیزودیک شریان های کرونر که معمولاً به وسیله فرآیندهای پاتولوژیک مانند آتروسکلروز، آمبولی یا دیسکسیون خودبخودی مسدود نشده بودند، ظاهر م
ی شد.آنژین واریانت در دهه ۱۹۳۰ توسط نویسندگان دیگری دو بار توصیف شده و در سال ۱۹۷۳ توسط کِمپ به عنوان سندرم قلبی X (CSX) نامیده شد، به بیماران با آنژین ناشی از ورزش اشاره داشت که با این حال آنژیوگرافی کرونر نرمال داشتند. اکنون CSX به عنوان آنژین میکروواسکولار شناخته می شود، یعنی آنژینی که به دلیل بیماری شریان های کوچک قلب ایجاد می شود. برخی ویژگی های کلیدی آنژین واریانت شامل درد قفسه سینه است که به طور همزمان با افزایش های قطعه ST در نوار قلب همراه است، که معمولاً در ساعات پایانی شب یا اوایل صبح در افرادی که در حالت استراحت، در حال انجام فعالیت های غیر شدید یا خواب هستند، رخ می دهد و با انسداد دائمی عروق کرونر آن ها همراه نیست. این اختلال به نظر می رسد بیشتر در زنان نسبت به مردان رخ می دهد و شیوع بالایی در مردان و زنان ژاپنی دارد و افرادی را تحت تأثیر قرار می دهد که ممکن است محصولات تنباکو مصرف کنند اما عوامل خطر قلبی عروقی دیگری را نشان نمی دهند. با این حال، افرادی که علائم آنژین را نشان می دهند که با کاهش های قطعه ST در نوار قلب همراه است، که با فعالیت بدنی تحریک می شود و/یا دارای بیماری شریان کرونر آتروسکل
روتیک هستند، هنوز هم به عنوان مبتلا به آنژین واریانت در نظر گرفته می شوند اگر علائم آن ها ناشی از اسپاسم شریان های کرونر باشد. در نهایت، موارد نادری ممکن است اسپاسم شریان کرونر بدون علامت را نشان دهند که با ایسکمی عضله قلب (یعنی محدودیت جریان خون و اکسیژن رسانی ضعیف) همراه است و تغییرات ایسکمیک در نوار قلب همزمان وجود دارد. اصطلاح آنژین واسپاستیک گاهی برای شامل کردن تمام این موارد غیرمعمول با موارد معمول آنژین واریانت استفاده می شود.در اینجا، آنژین واریانت به موارد معمول و غیرمعمول اشاره دارد. برای بخشی از بیماران، آنژین واریانت ممکن است نشانه ای از یک اختلال عمومی تر انقباض عضله صاف اپیزودیک مانند میگرن، پدیده رینود یا آسم ناشی از آسپرین باشد. آنژین واریانت همچنین عارضه اصلی پری آرتریت کرونر ائوزینوفیلیک است که یک اختلال بسیار نادر ناشی از نفوذ گسترده ائوزینوفیل ها به آدونتیسیا و پری آدونتیسیا، یعنی بافت های نرم اطراف شریان های کرونر است. آنژین واریانت همچنین از سندرم کونیس (که به آن سندرم حاد کرونر آلرژیک نیز گفته می شود) متفاوت است، جایی که تنگی شریان کرونر و علائم ناشی از واکنش های آلرژیک یا واکنش های ایم
نی قوی به یک دارو یا ماده دیگر است. درمان سندرم کونیس به طور قابل توجهی با درمان آنژین واریانت متفاوت است.
ناو اطلاعاتی زاگرس نام یکی از ناوهای ایرانی است که توسط نیروی دریایی ارتش و وزارت دفاع ایران تولید شده و هم اکنون در حال خدمت در خلیج فارس و دریای عمان می باشد. این ناو در تاریخ ۲۶ دی ماه ۱۴۰۳ به نیروی دریایی ملحق شد زاگرس دارای پنج آنتن ماهواره ای است که داده ها را بر اساس آرایه های الگوریتمی و مدیریت یکپارچه و هوش مصنوعی دسته بندی می کند. مشخصات فنی. تجهیزات و امکانات ناو زاگرس: ۱. سامانه های جنگ الکترونیک (EW): - مجهز به سامانه های اخلالگر پیشرفته برای مختل کردن ارتباطات، رادارها و سیستم های هدایت موشکی دشمن. - توانایی شناسایی و رهگیری سیگنال های دشمن در محدوده های فرکانسی مختلف. ۲. گردآوری اطلاعات سیگنالی (SIGINT): - استفاده از سامانه های شنود الکترونیک و تحلیل سیگنال ها برای جمع آوری اطلاعات از نیروهای دریایی منطقهای و فرامنطقه ای. - امکان ردیابی حرکت شناورها و هواگردهای دشمن از طریق امواج راداری و ارتباطی. ۳. سامانه های دفاع سایبری: - ادعا شده است که این ناوچه قابلیت مقابله با تهدیدات سایبری و عملیات روانی الکترونیک را داراست. ۴. تسلیحات همراه: - مسلح به موشک های ضدکشتی (مانند نصر و قادر) و توپ های دریا
یی برای دفاع نزدیک. - امکان استفاده از پهپادهای شناسایی برای گسترش دامنه نظارتی. ۵. پیشرانه و تحرک: - طراحی بدنه برای عملیات در آب های آزاد و اقیانوس - سرعت و مانورپذیری بالا برای واکنش سریع به تهدیدات.
سسیلیا بناویدس ده کاروالیو میرلیس (۷ نوامبر ۱۹۰۱ – ۹ نوامبر ۱۹۶۴) نویسنده و آموزگار برجستهٔ برزیلی بود که به طور ویژه به عنوان شاعر شناخته می شود. او یکی از نام های شاخص مدرنیسم برزیل و از برترین شاعران زن به زبان پرتغالی محسوب می شود. سسیلیا میرلیس در عرصه شعر به طور گسترده به عنوان بهترین شاعر زن برزیل شناخته می شود. هرچند او با استفاده از واژه «شاعر زن» به دلیل تبعیض جنسیتی مخالفت می کرد. در دهه ۱۹۴۰، سسیلیا میرلیس به سفر در قاره آمریکا پرداخت و از ایالات متحده، مکزیک، آرژانتین، اروگوئه و شیلی بازدید کرد. در تابستان ۱۹۴۰، او سخنرانی هایی در دانشگاه تگزاس در آستین ارائه داد. او دو شعر دربارهٔ زمان حضورش در پایتخت تگزاس نوشت و یک شعر بلند (۸۰۰ خطی) به نام "آمریکا ۱۹۴۰" که بسیار اجتماعی و آگاهانه بود و پس از مرگش منتشر شد. به عنوان یک روزنامه نگار، ستون های او ("کرونیکاس" یا وقایع نگاری ها) اغلب بر موضوع آموزش متمرکز بودند، اما همچنین سفرهایش به نیمکره غربی، پرتغال، دیگر نقاط اروپا، اسرائیل و هند را شامل می شدند (جایی که او یک دکترای افتخاری دریافت کرد). به عنوان شاعر، سبک سسیلیا میرلیس عمدتاً نئوسیمبولیستی ب
ود و درون مایه های آثار او شامل گذرای زمان و زندگی تأملی می شد. با اینکه او به رنگ و بوی محلی، گویش بومی یا آزمایش هایی در نحو (عامه پسند) توجهی نداشت، به عنوان یکی از مهم ترین شاعران فاز دوم مدرنیسم برزیل شناخته می شود که با پیشرو بودن ملی گرایی ارتباط داشت. زندگی نامه. سسیلیا میرلیس در سه سالگی یتیم شد و تحت سرپرستی مادربزرگ مادری اش بزرگ شد. او به عنوان شاعر، نخستین اثر خود را در هجده سالگی با کتاب "اشباح" ("Espectros") منتشر کرد. این اثر به عنوان «شعری سبک و مبهم، سرشار از سیالیت و حالتی ملایم، در فضایی از سایه ها و رؤیاها» توصیف شده است. این مجموعه که شامل هفده سونات بود، به شخصیت های مختلف تاریخی می پرداخت. با اینکه آثار بعدی او شامل اشعار آزاد بود، اما میرلیس همچنان به اشکال سنتی و نمادگرایی علاقه مند بود. بین سال های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۷، او به انتشار مقالات در مجلات "درخت نو" ("Árvore Nova") و "سرزمین خورشید" ("Terra do Sol") پرداخت. میرلیس همچنین یکی از چهره های کلیدی در مجله معنوی و متعالی "جشن" ("Festa") بود. شاعران "جشن" از بیان های سنتی تر و جهان شمولی بیشتری نسبت به آینده گرایی و نویسندگان پیشگام گرایی
سائو پائولو حمایت می کردند؛ جریانی که هفته هنر مدرن آن ها در ۱۹۲۲ جنجال های زیادی به پا کرد. میرلیس همواره ویژگی های نمادگرایانه خود را حفظ کرد. او به ویژه به شعر پرتغالی علاقه مند بود. در سال ۱۹۳۴ به پرتغال سفر کرد و در دانشگاه های لیسبون و کویمبرا در مورد ادبیات برزیل سخنرانی کرد. پس از ۱۴ سال عدم انتشار کتابی در زمینه شعر، سسیلیا میرلیس یکی از برجسته ترین آثار خود، "سفر" ("Viagem") را در سال ۱۹۳۹ منتشر کرد که نشان دهنده بلوغ شعری او بود. این کتاب در سال ۱۹۳۸ جایزه سالانه شعر از سوی آکادمی ادبیات برزیل را دریافت کرده بود. عنوان این کتاب به سفری معنوی اشاره دارد که در آن زندگی و شعر با هم آمیخته می شوند. میرلیس کاتولیکی معتقد بود، اما تأکید زیادی بر مواضع دینی یا اجتماعی خود نداشت. در دهه ۱۹۴۰، او به طور گسترده سفر کرد و در این دوره، دریا به تصویری مهم در آثارش تبدیل شد. "دریای مطلق" ("Mar Absoluto") که در سال ۱۹۴۲ منتشر شد، اشعاری دربارهٔ دریا با ویژگی های اصطلاحاً «شعر خالص» بود. در سال ۱۹۵۳، میرلیس در سمپوزیومی دربارهٔ آثار مهاتما گاندی شرکت کرد و هند تأثیر بسیاری بر آثار او گذاشت. او زبان های هندی و سان
سکریت را خودآموز یادگرفته بود. اثر "رمانس نامه خیانت" ("Romanceiro da Inconfidência") که در سال ۱۹۵۳ نوشته شد، به سبک بالادهای قرون وسطایی ایبریایی نوشته شده و موضوع آن از اولین تلاش استعماری برای استقلال برزیل در میناس گرایس در سال ۱۷۸۹ الهام گرفته است. این اثر بر رهبر این قیام، خواکیم ژوزه دا سیلوا ژاویر، که به عنوان یک مسیح دیگر شناخته می شد، تمرکز دارد. اثر "جیروفله، جیروفلا" ("Giroflê, Giroflá") در سال ۱۹۵۶ بر اساس سفرهای نویسنده به هند و ایتالیا نوشته شده است. سسیلیا میرلیس یکی از نویسندگان پرکار در نشریات برزیلی بود و مدتی به عنوان سردبیر بخش آموزش در روزنامه "اخبار روز" ("Diario de Noticías") در ریو فعالیت می کرد. او نویسندگان متنوعی از جمله ماترلینک، فدریکو گارسیا لورکا، آنوی، ایبسن، تاگور، ریلکه، ویرجینیا وولف و پوشکین را به پرتغالی ترجمه کرد. آثار دیگر او شامل نمایشنامه ها و کتاب های کودکان می شود. سسیلیا میرلیس در ۹ نوامبر ۱۹۶۴، دو روز پس از تولد ۶۳ سالگی اش، بر اثر سرطان در ریو دو ژانیرو درگذشت. در طول دوران حرفه ای خود، او تحت تأثیر بسیاری از جنبش های ادبی زمان خود قرار گرفت. بااین حال، اشعار او
همواره حالتی عمیقاً شخصی داشت. در اکتبر ۲۰۰۹، سسیلیا میرلیس یکی از سه نویسنده برجسته ای بود که در "اولین کنگره نویسندگان زن برزیلی در نیویورک" ("Primeiro Congresso de Escritoras Brasileiras em Nova Iorque") شرکت کرد. این رویداد در مرکز فرهنگی برزیل / بنیاد هنرهای برزیلی در میدتاون منهتن برگزار شد.
سیرسه مایا، (متولد ۲۹ ژوئن ۱۹۳۲ در مونته ویدئو)، شاعر، مقاله نویس، مترجم و معلم اهل اروگوئه است. زندگی نامه. سیرسه مایا در سال ۱۹۳۲ در مونته ویدئو، اروگوئه متولد شد. والدین او، ماریا ماگدالنا رودریگز و جولیو مایا، سردفتر اسناد رسمی، اصالتاً اهل شمال اروگوئه بودند. پدرش نخستین کتاب شعر او به نام "پرهای کوچک" را در سال ۱۹۴۴، وقتی که فقط ۱۲ سال داشت، منتشر کرد. مرگ ناگهانی مادرش در ۱۹سالگی، تأثیری تلخ بر نخستین کتاب شعر بالغ مایا گذاشت که در ۲۵سالگی با عنوان "در زمان" منتشر شد. او در سال ۱۹۵۷ با آریل فریرا، که پزشک بود، ازدواج کرد. در سال ۱۹۶۲، آن ها به همراه دو فرزند نخست خود به طور دائم به تاکوارمبو در شمال اروگوئه نقل مکان کردند. او فلسفه را در مؤسسه پروفسوران آرتیگاس و همچنین در دانشکده علوم انسانی و علوم دانشگاه جمهوری در مونته ویدئو آموخت. تدریس فلسفه را در یک دبیرستان در تاکوارمبو و در مؤسسه تربیت معلم تاکوارمبو، کالج محلی معلمان، آغاز کرد. او یکی از اعضای بنیان گذار اتحادیه دانشجویان (مرکز دانشجویان مؤسسه پروفسوران آرتیگاس) و همچنین یکی از اعضای فعال حزب سوسیالیست اروگوئه بود. سال های دیکتاتوری مدنی-نظام
ی اروگوئه برای سیرسه مایا و خانواده اش دشوار بود. در ساعت ۳ بامداد یکی از روزهای سال ۱۹۷۲، پلیس به خانه آن ها یورش برد تا آریل و سیرسه را دستگیر کند. با این حال، به دلیل مراقبت او از دختر چهارروزه شان، سیرسه اجازه یافت در خانه بماند. همسرش به دلیل ارتباط با جنبش آزادی بخش ملی توپاماروس به دو سال زندان محکوم شد. در سال ۱۹۷۳، دولت او را از سمت تدریس در دبیرستان برکنار کرد. با این حال، او تدریس خصوصی زبان های انگلیسی و فرانسوی را آغاز کرد. در سال ۱۹۸۲، پسر ۱۸ساله اش در یک سانحه رانندگی جان باخت. این تراژدی، همراه با فشارهای ناشی از دیکتاتوری، باعث شد که او نوشتن شعر را متوقف کند. با بازگشت دموکراسی در سال ۱۹۸۵، او به موقعیت خود در دبیرستان بازگشت و در سال ۱۹۸۷ دو کتاب منتشر کرد: "ویرانی ها"، کتابی کوچک از نثر تلخ، و "سفری به سالتو"، روایتی از یک واقعه در دوران زندانی بودن همسرش. بازگشت سیرسه مایا به شعر با انتشار کتاب "سطوح" در سال ۱۹۹۰ رقم خورد. این اثر پس از آن با انتشار دیگر مجموعه های شعری و ترجمه های او از زبان های انگلیسی، یونانی و دیگر زبان ها همراه شد. از نظر عموم خوانندگان، مهم ترین اثر او بازنشر مجموعه
اشعاری از ۹ کتاب پیشین او تحت عنوان "سیرسه مایا: آثار شعری" بود که در سال های ۲۰۰۷ و ۲۰۱۰ منتشر شد و شامل بیش از ۴۰۰ صفحه بود. سیرسه مایا تا زمان بازنشستگی اش در سال ۲۰۰۱، فلسفه را در دبیرستان تدریس می کرد، اما همچنان به تدریس زبان انگلیسی در یک مؤسسه خصوصی ادامه داد و به کارگردانی تولیدات محلی تئاتر پرداخت. او همچنین به فعالیت های خود به عنوان شاعر، مقاله نویس و مترجم ادامه داد. شعر. اولین کتاب خود به عنوان یک بزرگسال، "در زمان"، که در سال ۱۹۵۸ منتشر شد، سیرسه مایا نوشت که ترجیح او زبانی شعری بود که «مستقیم، متین و باز باشد؛ زبانی که از نظر لحن با مکالمه تفاوت نداشته باشد، بلکه مکالمه ای باشد با کیفیت و شدت بیشتر… مأموریت این زبان آشکار کردن است، نه پنهان کردن؛ آشکار کردن ارزش و معنای وجود، نه کشاندن ما به جهانی جداگانه که نیازمند زبانی شعری انحصاری و بسته باشد.» سیرسه مایا در تمام دوران حرفه ای شعری خود به این باور وفادار مانده است. انسان ها، اشیاء، تراژدی های شخصی، هنر نقاشی و گذر زمان از جمله موضوعاتی هستند که او با کشف آن ها به بیان شرایط انسانی پرداخته است. او از تجربه شخصی خود برای درک ضربان بشریت است
فاده می کند و آن را به گونه ای محاوره ای، همچون گفت وگویی با دوستی نزدیک، مورد بحث قرار می دهد. برای بیش از پنجاه سال، سیرسه مایا از تبدیل شدن شعرش به ادبیاتی بسته که به مونولوگ ختم می شود، پرهیز کرده است. او خود گفته است: «در تجربه زیستهٔ روزمره، یکی از اصیل ترین منابع شعر را می بینم.» شعر هوشمندانه و عمیق او بازتابی از حس ها است، به ویژه آنچه شنیده و دیده می شود.
برف قلابی، برف دروغین یا برف جعلی محصولی است که دارای ظاهر و بافتی همچون برف است اما از بلور منجمد آب ساخته نشده است. می توان از مواد مختلفی برای ساخت برف جعلی استفاده کرد. در اوایل دهه ۱۹۰۰، گاهی اوقات برف تزئینی از تکه های بوره و حتی آمونیاک ساخته می شد. قبل از اینکه خطرات پنبه نسوز شناخته شود، از آن برای تزئین درخت کریسمس فروخته می شد. از گچ نیز در فیلم هایی از جمله "جادوگر شهر اوز" و "شهروند کین" برای شبیه سازی برف استفاده شد. لان چینی بازیگر آمریکایی پس از رفتن برف جعلی در گلویش درگذشت. برف جعلی در قوطی های اسپری نیز فروخته می شود که می تواند روی پنجره ها و نمایشگرهای داخلی کرک پوشانی کند. فیلم و تئاتر. وقتی در تئاتر زنده به مناظر برفی نیاز است، موادی که استفاده می شود شامل پر، پنبه، کاغذ، غلات صبحانه و تکه های سیب زمینی است. بسیاری از سالن ها برای کاهش مشکل پاکسازی، از «مولد برف» استفاده می کنند. این مولدها حباب های سفید صابونی ایجاد می کنند که پس از مدت کوتاهی ناپدید می شوند. فرایند مشابهی در استودیوهای فیلمسازی و دکور صحنه استفاده شده است. "چه زندگی شگفت انگیزی" یکی از نمونه های معروف این فیلم هاست. ب
رای صحنه های بیرون از استودیو که نیاز به مقدار زیادی برف جعلی دارد، نمک گزینهٔ ارزان قیمتی بود، اما مشکلش این بود که به خاک و زندگی گیاهان آسیب می رساند. اغلب از سنگ گچ و تکه های کوچک سفید شده غلات استفاده شده است؛ اما سنگ گچ و غلات هم مشکلات خود را داشتند؛ وقتی به زمین برخورد می کردند، صدا تولید می کردند. کاغذ مشکلات هیچ کدام از سه گروه قبلی را نداشت؛ نه شور بود و نه صدا داشت. کاغذ توسط ماشین ها خرد و در محیط پخش می شد. فناوری جدیدتر ساخت برف جعلی زیست تخریب پذیر و سازگار با محیط زیست است. در این روش جدید از مواد غذایی استفاده می شود که در باران بدون برجای گذاشتن بقایایی، به راحتی حل می شوند. البته از این مواد زیست تخریب پذیر، سلولز و مواد دیگری هستند که پس از خیس شدن، آثار مضری بر جای می گذارند.
امپراتوری اشکانی، یک دولت بزرگ در ایران باستان، از ۲۴۷ پیش از میلاد تا ۲۲۴ میلادی دوام داشت و موسیقی نقش برجسته ای در آن ایفا می کرد. موسیقی در جشنواره ها، عروسی ها، آموزش، جنگ و دیگر گردهمایی های اجتماعی حضور داشت. پیشینه های هنری باقی مانده نشان می دهد که این هنر شامل مردان و زنان بود که می توانستند نوازنده یا خواننده باشند. به همراه موسیقی قدیمی تر دوران مادها، آشوری ها و به ویژه دوره هخامنشی، موسیقی اشکانی در ایجاد پایه های دوران طلایی موسیقی ساسانی نقش مهمی داشت. گوسان ها شاعران و موسیقیدانانی بودند که احتمالاً از دوره هخامنشیان به صورت یک سنت محوری فعالیت داشتند. اطلاعات کمی دربارهٔ آن ها وجود دارد، اما نویسندگان یونانی به مضامین ستایش و مدح در آهنگ های آن ها اشاره کرده اند. انواع مختلفی از سازها استفاده می شد، که اغلب برای همراهی با گوسان به کار می رفتند. این سازها شامل سازهای بادی با لوله های تک تایی و دوتایی، مانند پان پایپ ها (سیرنکس)، فلوت های عرضی، ترومپت های کوچک و آولوس، و همچنین سازهای زهی مانند کیتارا، چنگ ، لیر، لوت و تنبور بودند. حداقل برخی از این سازها، مانند چنگ ها، لوت ها و لیرها، در دوره