Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لایم است که به سفره آب زیرزمینی در یک منطقه مرتفع (معمولاً در پای دامنه ها یا دشت های آبرفتی) متصل می شود و آب را به نقطه ای در سطح زمین با ارتفاع کمتر (مظهر قنات) منتقل می کند. برخلاف چاه های معمولی که آب را از طریق پمپاژ (با صرف انرژی) به صورت عمودی بالا می کشند، قنات با ایجاد یک مسیر افقی، به آب اجازه می دهد تا به صورت ثقلی جریان یابد. شیب کف تونل قنات بسیار کم و با دقتی فوق العاده (معمولاً بین ۱:۱۰۰۰ تا ۱:۵۰۰۰، یعنی یک متر کاهش ارتفاع به ازای هر ۱۰۰۰ تا ۵۰۰۰ متر طول) محاسبه و اجرا می شود. این شیب ملایم دو هدف اصلی را دنبال می کند: این طراحی پایدار، قنات را به یک چشمه مصنوعی دائمی تبدیل می کند که جریان آب آن تنها به میزان آبدهی سفره زیرزمینی بستگی دارد و برخلاف چاه های عمیق مدرن که می توانند منجر به برداشت بی رویه شوند، قنات به طور طبیعی با نوسانات سطح آب زیرزمینی سازگار است و از افت شدید و دائمی آن جلوگیری می کند. اجزای اصلی یک قنات. یک رشته قنات از اجزای مختلفی تشکیل شده که هر یک وظیفه مشخصی را بر عهده دارند: فنون ساخت و نگهداری. ساخت و نگهداری قنات یک دانش پیچیده و تخصصی است که سینه به سینه از نسلی به ن
سل دیگر منتقل شده و متخصصان آن مقنی نامیده می شوند. گسترش جهانی قنات: میراثی فراتر از مرزها. فناوری قنات، که در فلات ایران متولد شد و به تکامل رسید، در مرزهای این سرزمین محصور نماند. این ابداع هوشمندانه به همراه گسترش امپراتوری ها، مسیرهای تجاری و مهاجرت ها به نقاط مختلف جهان سفر کرد و در هر منطقه با توجه به شرایط محلی، نامی جدید و هویتی تازه یافت. این گستردگی جغرافیایی، قنات را به یک پدیده جهانی تبدیل کرده است که در پنج قاره جهان نمونه هایی از آن یافت می شود. مسیر غرب: از خاورمیانه به اروپا و آمریکا. گسترش قنات به سمت غرب احتمالاً در چند موج صورت گرفته است. اولین موج ممکن است در دوران هخامنشیان و از طریق ارتباط با مصر و یونان بوده باشد. داریوش بزرگ دستور حفر قناتی در واحهٔ «خرجاء» مصر را صادر کرد که نشان دهنده انتقال این دانش در آن دوران است. با این حال، شواهد اصلی به دوره های بعدی بازمی گردد: مسیر شرق: جاده ابریشم و فراتر از آن. مسیر افسانه ای جاده ابریشم نه تنها مسیر عبور کالا، بلکه بزرگراهی برای تبادل دانش و فناوری بود. فناوری قنات نیز از طریق همین مسیر به سمت شرق گسترش یافت: اهمیت جهانی و ثبت در یونسکو.
گسترش قنات در پنج قاره جهان، گواهی بر کارایی، انعطاف پذیری و پایداری این فناوری است. قنات ها در هر منطقه با نامی متفاوت (کاریز، کهریز، فلج، فوگارا، گالریا، کارز) خوانده می شوند، اما همگی بر یک اصل مهندسی ایرانی استوارند. به پاس این اهمیت جهانی، سازمان یونسکو در چهلمین اجلاس کمیته میراث جهانی در سال ۲۰۱۶، پرونده «قنات ایرانی» را به عنوان یک میراث فرهنگی جهانی به ثبت رساند. این پرونده شامل ۱۱ قنات از استان های مختلف ایران است (قنات قصبه گناباد، قنات بلده فردوس، قنات های حسن آباد مهریز و زارچ، قنات ابراهیم آباد اراک، قنات وزوان و مزدآباد اصفهان، قنات دوطبقه مون اردستان، قنات جوپار، اکبرآباد و قاسم آباد بم) که هر یک نمایانگر جنبه ای منحصربه فرد از تکامل، قدمت و تنوع این فناوری در طول تاریخ هستند. این ثبت جهانی، تأکیدی بر نقش قنات ایرانی نه تنها در شکل دهی به تمدن ایران، بلکه به عنوان یک منبع الهام بخش برای مدیریت پایدار آب در سراسر جهان است. نقش قنات در توسعه پایدار و جنبه های اجتماعی-اقتصادی. قنات فراتر از یک فناوری استحصال آب، یک نهاد اجتماعی-اقتصادی پیچیده است که طی هزاران سال، شالوده زندگی در فلات ایران و دیگ
ر مناطق خشک جهان را شکل داده است. تأثیرات عمیق قنات در جنبه های مختلف حیات اجتماعی، اقتصادی و زیست محیطی، آن را به یک الگوی برجسته از توسعه پایدار تبدیل کرده است. کشاورزی و امنیت غذایی. در اقلیم خشک و نیمه خشک ایران، آب همواره کمیاب ترین و تعیین کننده ترین عامل تولید بوده است. قنات با فراهم آوردن یک منبع آب دائمی و قابل اعتماد، کشاورزی پایدار را در مناطقی که پیش از آن غیرممکن بود، میسر ساخت. شکل گیری «واحه های کشاورزی» (Oases) در دل بیابان ها، مستقیماً به وجود قنات ها وابسته بود. این سیستم ها امکان کشت محصولات استراتژیک مانند گندم و جو، و همچنین محصولات اقتصادی با ارزش مانند پسته، انار، زعفران و پنبه را فراهم می کردند که نقش کلیدی در تأمین امنیت غذایی و رونق اقتصادی جوامع محلی داشتند. برخلاف رودخانه های فصلی یا بارندگی های نامنظم، جریان پایدار آب قنات به کشاورزان اجازه می داد تا برنامه ریزی دقیقی برای کشت داشته باشند و از زمین خود بهره وری حداکثری کنند. شکل گیری و توسعه سکونتگاه ها. محل ظهور آب قنات از دل زمین، یعنی «مظهر»، نقطه آغاز حیات و شکل گیری سکونتگاه های انسانی بود. شهرها و روستاهای بسیاری در فلات ایر
ان دقیقاً در جایی پدید آمدند که یک یا چند رشته قنات به سطح زمین می رسیدند. ساختار فضایی این سکونتگاه ها نیز کاملاً تحت تأثیر شبکه توزیع آب قنات قرار داشت. خانه ها، باغ ها، مساجد، حمام ها و کارگاه ها به گونه ای جانمایی می شدند که بهینه ترین دسترسی به آب ممکن شود. شهرهای تاریخی مانند یزد، کرمان و گناباد نمونه های برجسته ای هستند که حیات، هویت و توسعه تاریخی آن ها بدون وجود شبکه گسترده قنات هایشان غیرقابل تصور است. در واقع، قنات نه تنها آب، بلکه «منطق مکانی» توسعه شهری و روستایی را نیز فراهم می کرد. ساختارهای اجتماعی و نظام های مدیریتی آب. کمیابی آب و لزوم استفاده مشترک از آن، منجر به شکل گیری نظام های مدیریتی پیچیده، دقیق و مبتنی بر عدالت شد. این نظام ها که اغلب بر پایه دانش بومی و قراردادهای اجتماعی استوار بودند، از بروز درگیری بر سر آب جلوگیری کرده و همبستگی اجتماعی را تقویت می کردند. قنات به مثابه الگوی توسعه پایدار. در عصر بحران جهانی آب و تغییرات اقلیمی، قنات به عنوان یک الگوی تاریخی موفق از مدیریت پایدار منابع آب، مجدداً مورد توجه دانشمندان و برنامه ریزان قرار گرفته است. ویژگی های پایدار قنات عبارتند از:
این ویژگی ها قنات را نه به عنوان یک فناوری منسوخ، بلکه به عنوان یک منبع الهام برای طراحی سیستم های آبیاری و مدیریت آب مدرن و پایدار در سراسر جهان معرفی می کند. چالش های امروزی و آینده قنات. با وجود سابقه چندهزارساله و کارایی اثبات شده در مدیریت پایدار آب، قنات های ایرانی در دوران معاصر با چالش های جدی و چندوجهی روبرو شده اند که بقای بسیاری از آن ها را به شدت تهدید می کند. این چالش ها عمدتاً ریشه در تحولات فناورانه، اقتصادی و اجتماعی قرن اخیر، به ویژه پس از نیمه دوم قرن بیستم، دارند. رقابت با فناوری های مدرن و افت سطح آب های زیرزمینی. مهم ترین و ویرانگرترین تهدید برای قنات ها، حفر بی رویه چاه های عمیق و نیمه عمیق است. با رواج موتورپمپ ها از اواسط قرن بیستم، بهره برداری از آب های زیرزمینی با سرعتی بی سابقه شدت گرفت. چاه های عمیق با پمپاژ حجم عظیمی از آب، سطح ایستابی آبخوان ها را به سرعت و به شکلی غیرپایدار پایین می برند. از آنجایی که قنات ها با نیروی گرانش کار می کنند و تنها می توانند آبی را جمع آوری کنند که بالاتر از سطح گالری آن ها باشد، افت سطح آبخوان مستقیماً به کاهش شدید آبدهی (دبی) یا خشک شدن کامل قنات ها
منجر می شود. این «رقابت نابرابر» بین فناوری مدرنِ پرمصرف و فناوری سنتیِ پایدار، بسیاری از قنات های فعال کشور را از مدار خارج کرده و به یکی از دلایل اصلی بحران آب در ایران تبدیل شده است. توسعه شهری و کشاورزی ناپایدار. گسترش فیزیکی شهرها، شهرک های صنعتی و پروژه های عمرانی مانند جاده سازی و خطوط لوله، اغلب بدون توجه به شبکه زیرزمینی و تاریخی قنات ها صورت می گیرد. ساخت وساز بر روی حریم و مسیر قنات ها (که با ردیف چاه های عمودی یا میل ها مشخص است) می تواند به گالری های زیرزمینی آسیب فیزیکی برساند، باعث ریزش آن ها، شکستگی لوله های فاضلاب و آلودگی آب قنات، یا مسدود شدن کامل مسیر جریان آب شود. همچنین، تغییر کاربری اراضی کشاورزی که توسط قنات آبیاری می شدند (مثلاً تبدیل باغ ها به مناطق مسکونی)، انگیزه اقتصادی برای نگهداری و لایروبی قنات را از بین می برد و مالکان را به رها کردن این میراث ارزشمند وامی دارد. چالش های اجتماعی-اقتصادی. تغییرات سبک زندگی و ساختارهای اجتماعی نیز در تضعیف قنات ها مؤثر بوده است. آینده قنات: احیا، حفاظت و چشم اندازهای نوین. با وجود تمام چالش ها، در سال های اخیر آگاهی نسبت به ارزش های بی بدیل قنا
ت به عنوان میراث فرهنگی و یک راهکار پایدار افزایش یافته است. تلاش های متعددی برای حفاظت و احیای این میراث در جریان است: آینده قنات ها به توانایی ما در درک مجدد ارزش های پایدار آن ها و تلفیق این دانش کهن با رویکردهای مدیریتی، علمی و اقتصادی نوین بستگی دارد. قنات نه یک یادگار موزه ای، بلکه یک راهکار بالقوه و الهام بخش برای مواجهه با بحران آب و سازگاری با تغییر اقلیم در مناطق خشک جهان است.
جنوب پیش از جنگ داخلی ()، دوره ای در تاریخ جنوب ایالات متحده آمریکا بود که از پیمان گنت از جنگ ۱۸۱۲ تا آغاز جنگ داخلی آمریکا امتداد داشت. این دوره با برده داری در ایالات متحده آمریکا و هنجارهای اجتماعی مرتبط با آن مشخص شد. در طول این دوره، رهبران جنوب دستخوش دگرگونی در دیدگاه خود در مورد برده داری شدند. در ابتدا به عنوان یک نهاد ناهنجار و موقت در نظر گرفته شد، به تدریج به یک مفهوم دفاع شده تبدیل شد، با طرفدارانی که برای مزایای مثبت آن استدلال می کردند، در حالی که همزمان به شدت با جنبش لغو برده داری در ایالات متحده مخالفت می کردند. جامعه طبقاتی، نابرابر و از نظر مهاجران فاقد فرصت های شغلی بود. در نتیجه، پایگاه تولیدی از پایگاه تولیدی ایالت های غیر برده داری عقب ماند. نابرابری ثروت با تصاحب سهم بیشتر زمین داران بزرگتر از سود حاصل از بردگان، افزایش یافت که این امر به تثبیت قدرت آنها به عنوان یک طبقه سیاسی نیز کمک کرد.
لاورنس جیانی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که در حال حاضر برای استوک سیتی در پست مدافع بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال، زیر ۱۷ سال و زیر ۱۸ سال ایتالیا بازی کرده است. زندگی نامه. جیانی در ۱۱ مارس ۲۰۰۸ در کرو، انگلستان زاده شد و در نورث ویچ، انگلستان بزرگ شد. او پسر مارچلو جیانی است و دو برادر بزرگ تر دارد. او در کودکی پائولو مالدینی را به عنوان الگوی فوتبالی خود می دانست و طرفدار تیم آ.ث. میلان در سری آ بود. دوران باشگاهی. جیانی به عنوان بازیکن جوان به آکادمی جوانان استوک سیتی پیوست و در سال ۲۰۲۴ به تیم اصلی باشگاه راه یافت. در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۴، برای نخستین بار به عنوان بازیکن ذخیره در شکست ۲–۳ مقابل ساوت همپتون در ای اف ال کاپ روی نیمکت نشست. دوران ملی. جیانی بازیکن ملی جوانان ایتالیا است. او در تابستان ۲۰۲۵ در ترکیب زیر ۱۷ سال ایتالیا در مسابقات فوتبال زیر ۱۷ سال اروپا ۲۰۲۵ بازی کرد. سبک بازی. جیانی در پست مدافع و با پای چپ بازی می کند. وبگاه ایتالیایی "موند و پرایماورا" در سال ۲۰۲۵ نوشت: «او به دلیل سرعت، شدت و قدرت بدنی خوبش با توجه به قد ۱۷۸ سانتی متری اش متمایز است. این و
یژگی ها به او امکان می دهد هم در دفاع و هم در حمله مؤثر باشد. او همچنین تکنیک بالایی دارد».
لایل آر. ویلر (; – ) طراح صحنه اهل ایالات متحده آمریکا بود. از جمله آثار تلویزیونی او می توان به سریال طولانی مدت «پری میسون» از شبکه سی بی اس اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه اسکار بهترین طراحی صحنه شده است.
توماس تی. مولتون (; – ) مهندسی صدا، و مهندس اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه اسکار بهترین صداگذاری شده است. فیلمشناسی برگزیده. مولتون پنج جایزه اسکار برای بهترین صدا، یازده جایزه دیگر در همین بخش و چهار جایزه دیگر برای بهترین جلوه های ویژه دریافت کرد:
جک کازگرو (; – ) جلوه های ویژه اهل ایالات متحده آمریکا بود. فیلم شناسی برگزیده. کازگرو نامزد پنج جایزه اسکار شد:
فرد آلبین (; – ) مهندسی صدا اهل ایالات متحده آمریکا بود. او نامزد دریافت جایزه جوایز اسکار برای جایزه اسکار بهترین جلوه های تصویری در فیلم "بربادرفته (فیلم ۱۹۳۹) در دوازدهمین دوره جوایز اسکار شد. او در سال ۱۹۴۰ همچنین برنده جایزه اسکار برای دستاورد فنی همراه با بخش فنی توماس شد. از استودیو ساموئل گلدوین برای پیدایش و استفاده از تست db Delta برای ضبط صدا در تصاویر متحرک.
آرتور جانز (; – ) مهندسی صدا اهل ایالات متحده آمریکا بود. فیلم شناسی برگزیده. جانز برنده جایزه اسکار بهترین جلوه های ویژه و نامزد دریافت سه جایزه دیگر نیز شد:
جایزه اسکار برای دستاورد فنی ()، یکی از سه جایزه علمی و فنی است که هر از گاهی توسط آکادمی علوم و هنرهای سینمایی اهدا می شود. (دو جایزه دیگر، جایزه علمی و مهندسی و جایزه شایستگی آکادمی هستند.)جایزه دستاورد فنی، جایزه ای افتخاری است که سالانه به کسانی که دستاوردهای فنی خاص آنها به پیشرفت صنعت سینما کمک کرده است، اهدا می شود.
برندون مچل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کلوب بروژ اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال بلژیک و بلژیک بازی کرده است.
نیکلاس راسکین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال خنت و باشگاه فوتبال استاندارد لیژ اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال بلژیک، Belgium national under-18 football team، زیر ۱۹ سال بلژیک، زیر ۲۱ سال بلژیک، و بلژیک بازی کرده است.
ارتوین د ولف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اوپن، باشگاه فوتبال زولته وارخم، باشگاه فوتبال رویال آنتورپ، باشگاه فوتبال مشلان، و باشگاه فوتبال لوکرن اوست والاندرن اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال بلژیک بازی کرده است.
خواکین سیز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال بلژیک و Belgium national under-18 football team بازی کرده است.
کیلیان ساردلا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اندرلشت اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال Belgium national under-15 football team، زیر ۱۷ سال بلژیک، زیر ۱۷ سال بلژیک، زیر ۱۹ سال بلژیک، زیر ۲۱ سال بلژیک، و بلژیک بازی کرده است.
متی اسمتز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال بلژیک، زیر ۲۱ سال بلژیک، و بلژیک بازی کرده است.
آرنه انگلز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال Belgium national under-15 football team، زیر ۱۷ سال بلژیک، زیر ۱۹ سال بلژیک، زیر ۲۱ سال بلژیک، و بلژیک بازی کرده است.
یوری باس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پادشاهی هلند است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال هلند، زیر ۱۷ سال هلند، زیر ۱۹ سال هلند، زیر ۱۹ سال هلند، و زیر ۲۱ سال هلند بازی کرده است.
کارلتون ماس (; – ) کارگردان فیلم، کارگردان نمایش، و فیلم نامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
ملوین بی. تولسون (; – ) شاعر اهل ایالات متحده آمریکا بود. شاعر، معلم، مقاله نویس و سیاستمدار آمریکایی بود. او به عنوان یک شاعر هم تحت تأثیر [[نوگرایی] و هم از زبان و تجربیات [[سیاه پوستان آمریکا]] بود و عمیقاً تحت تأثیر مطالعه [[رنسانس هارلم]] بود. منابع. [[رده:اهالی مارشال (تگزاس)]] [[رده:اهالی منطقه کلان شهری کانزاس سیتی]] [[رده:اهالی موبرلی، میزوری]] [[رده:دانش آموختگان دانشگاه کلمبیا]] [[رده:درگذشتگان ۱۹۶۶ (میلادی)]] [[رده:زادگان ۱۸۹۸ (میلادی)]] [[رده:شاعران آفریقایی تبار اهل ایالات متحده آمریکا]] [[رده:شاعران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا]] [[رده:هیئت علمی کالج وایلی]]
عمو تام ، شخصیت اصلی رمان «کلبه عمو تام» نوشته ی «هریت بیچر استو» در سال ۱۸۵۲ است. این شخصیت در رمان دوره ویکتوریا به عنوان یک حمله ادبی پیشگامانه علیه «انسانیت زدایی» بردگان دیده شد. تام یک واعظ مسیحی عمیقاً مذهبی برای بردگان دیگر است که از «عدم مقاومت» استفاده می کند، اما حاضر است تا سر حد مرگ بمیرد تا اینکه با اطلاع رسانی علیه مسیری که دو زن تازه از بردگی فرار کرده اند، از آن استفاده می کنند، قانون سکوت مزرعه را زیر پا بگذارد. با این حال، این شخصیت همچنین به دلیل مهربانی غیرقابل توضیحش با برده داران سفیدپوست، به ویژه بر اساس تصویر او در دراماتیزه های طرفدار شفقت، مورد انتقاد قرار گرفت. این منجر به استفاده از عبارت «عمو تام» شد که گاهی به صورت خلاصه فقط «یک تام» نوشته می شود.
وی ان اکسپرس یک روزنامه آنلاین ویتنامی است که توسط گروه اف پی تی اداره می شود. این نخستین روزنامه در ویتنام بود که به صورت چاپی منتشر نمی شد. بر اساس آمار الکسا اینترنت، این وب سایت یکی از محبوب ترین سایت ها در ویتنام است. در سال ۲۰۲۰، وب سایت این روزنامه ۱۰ میلیارد بازدید داشت و بیش از ۵ میلیون نظر دریافت کرد، با میانگین مدت زمان بازدید کاربران پنج دقیقه و ۴۴ ثانیه. "وی ان اکسپرس" همچنین نسخه ای به زبان انگلیسی با نام "VnExpress International" منتشر می کند.
موزه گالیله که قبلاً با نام مؤسسه و موزه تاریخ علم شناخته می شد در فلورانس، ایتالیا، در میدان جودیچی، در امتداد رودخانه آرنو و نزدیک به گالری اوفیتزی واقع شده است. این موزه که به گالیله، ستاره شناس و دانشمند، اختصاص داده شده است، در کاخ کاستلانی، ساختمانی مربوط به قرن یازدهم که در آن زمان با نام قلعه آلتافرونته شناخته می شد، قرار دارد. موزه گالیله یکی از بزرگ ترین مجموعه های ابزارهای علمی جهان را در اختیار دارد که گواهی بر نقشی است که دوک های بزرگ مدیچی و لورن برای علم و دانشمندان قائل بودند. موزهٔ «داستان علوم» پس از دو سال تعطیلی به دلیل طراحی مجدد و کارهای نوسازی، از ۱۰ ژوئن ۲۰۱۰ با نام جدید "«موزه گالیله»" برای عموم بازگشایی شده است. تغییر نام آن به مناسبت چهارصدمین سالگرد انتشار "کتاب" «"پیام آور ستاره ای"» گالیله است که اولین بار در مارس ۱۶۱۰ منتشر شد. موزه. این موزه ابزارهای علمی ارزشمندی از مجموعه های مدیچی را به نمایش می گذارد که برای اولین بار در اتاق ریاضیات در گالری اوفیتزی به نمایش گذاشته شدند. این ابزارها بعداً به موزه فیزیک و تاریخ طبیعی که توسط گراند دوک پیتر لئوپولت در سال ۱۷۷۵ تأسیس شد، منتق
ل شدند. در دوران سلطنت گراند دوک های لورن، ابزارهای جدیدی به مجموعه های علمی اضافه شد. در سال ۱۹۲۹، اولین نمایشگاه ایتالیایی تاریخ علم در فلورانس، اهمیت مجموعه های علمی را در میراث فرهنگی ایتالیا برجسته کرد. در نتیجه، در سال ۱۹۳۰ ، دانشگاه فلورانس مؤسسه تاریخ علم و موزه وابسته به آن را تأسیس کرد. این مؤسسه در پالاتزو کاستلانی قرار داشت و مجموعه ابزارهای سلسله های مدیچی و لورن به آن سپرده شده بود. نمایشگاه دائمی بر اساس مسیرهای زمانی و موضوعی ترتیب داده شده است. مدیران موزه. ۱۹۳۰–۱۹۶۱ آندره آ کورسینی ۱۹۶۱–۱۹۸۱ ماریا لوئیزا ریگینی بونلی ۱۹۸۲–۲۰۲۱ پائولو گالوزی از سال ۲۰۲۱ روبرتو فراری (مدیر اجرایی) از ژوئیه تا دسامبر ۲۰۲۱ مارکو سیاردی (مدیر علمی) از دسامبر ۲۰۲۱ فیلیپو کامروتا (مدیر علمی) مجموعه مدیچی. نه اتاق طبقه اول به مجموعه های مدیچی اختصاص داده شده است که قدمت آنها به قرن پانزدهم تا هجدهم میلادی برمی گردد. نمایشگاه دائمی شامل تمام آثار منحصر به فرد گالیله است، از جمله تنها دو تلسکوپ باقی مانده او و عدسی شیئی قاب دار تلسکوپی که با آن قمرهای گالیله ای مشتری را کشف کرد؛ دماسنج های مورد استفاده اعضای آکادمی دل
سیمنتو؛ و مجموعه ای خارق العاده از کرات زمینی و آسمانی، از جمله استرلاب سانتوچی، یک استرلاب گوی شکل غول پیکر که توسط آنتونیو سانتوچی طراحی و ساخته شده است. مجموعه لورین. نه اتاق در طبقه دوم، ابزارها و دستگاه های آزمایشگاهی جمع آوری شده توسط سلسله لورن (قرن ۱۸–۱۹) را در خود جای داده اند که گواه سهم قابل توجه توسکانی و ایتالیا در پیشرفت برق، الکترومغناطیس و شیمی هستند. این نمایشگاه ها شامل مدل های مومی زایمان از بیمارستان سانتا ماریا نوئووا، کابینت شیمی دوک بزرگ پیتر لئوپولد و ماشین های زیبایی است که در کارگاه موزه فیزیک و داستان طبیعی برای نشان دادن قوانین اساسی فیزیک ساخته شده اند. تحقیق و مستندسازی. موزه گالیله در زمینه تاریخ علم و فناوری و همچنین در زمینه حفظ و بهبود مجموعه های موزه ای، به تحقیق و مستندسازی می پردازد. مجموعه کتاب های کتابخانه و تعدادی از منابع آنلاین برای محققان در دسترس است. این موزه با مؤسسات مهمی مانند آکادمی سلطنتی علوم سوئد، بنیاد نوبل، مؤسسات انجمن ماکس پلانک و دانشگاه هاروارد همکاری دارد و از چندین پروژه تحقیقاتی حمایت مالی می کند. همچنین کنفرانس های بسیاری در زمینه موزه شناسی علمی
و تاریخ علم و فناوری برگزار و در آنها شرکت می کند. نمایشگاه های موقت. موزه گالیله سال هاست که به ترویج و گسترش فرهنگ علمی می پردازد. برای تحقق مؤثر این تعهد، نمایشگاه هایی در مورد تاریخ علم و رابطه بین علم، فناوری و هنر برگزار می کند. از جمله مهم ترین نمایشگاه ها در ایتالیا و جهان می توان به موارد زیر اشاره کرد: "مهندسان رنسانس: از برونلسکی تا لئوناردو داوینچی"؛ "ذهن لئوناردو: نابغه جهانی در کار"؛ "مدیچی و علم"؛ "تلسکوپ گالیله: ابزاری که جهان را تغییر می دهد"؛ "گالیله: تصاویر جهان از دوران باستان تا تلسکوپ"؛ "شراب ناب: هنر، علم و اسطوره های شراب در فرهنگ های مدیترانه ای باستان"؛ "ارشمیدس: هنر و علم اختراع"، و جدیدترین (۲۰۱۹–۲۰۲۰) "آب به عنوان میکروسکوپ طبیعت: نسخه خطی لئوناردو داوینچی لستر"، "لئوناردو و کتاب هایش: کتابخانه نابغه جهانی"، "لئوناردو داوینچی و حرکت دائمی"، "هنر ساخت یک شاهکار: ستون تراژان". انتشارات. موزه گالیله آثار علمی تاریخی و دو مجله منتشر می کند که عبارتند از "«نُنسیوس: مجله تاریخ مادی و بصری علم»" و "«گالیله آن»" که به تحقیقات در مورد شخصیت، آثار و یافته های علمی گالیله اختصاص دارد. مجموعه
کتابخانه نُنسیوس نتایج تحقیقات اصیل در تاریخ علم و فناوری و همچنین ویرایش منابع را منتشر می کند، در حالی که مجموعه کتابخانه گالیله آن مقالات انتقادی، مجموعه اسناد و ویرایش های متنی مربوط به گالیله و سناریوی فرهنگی اوایل دوره مدرن را منتشر می کند. همچنین باید به آرشیو مکاتبات دانشمندان ایتالیایی و مجموعه کتابخانه علوم ایتالیا اشاره کرد. علاوه بر این، موزه کاتالوگ های مربوط به مجموعه های خود و نمایشگاه های موقتی که برگزار می کند را منتشر می کند. کتابخانه. این کتابخانه - که از زمان تأسیس بخشی از مؤسسه بوده است - در سال ۲۰۰۲ به طور کامل بازسازی شد و به طبقه سوم کاخ کاستلانی منتقل شد. به معماری جدید آن جایزه اهدا شد. این کتابخانه حدود ۱۵۰٬۰۰۰ اثر مربوط به تاریخ علم را در خود جای داده است. مجموعه کتاب های عتیقه شامل تقریباً ۵۰۰۰ اثر است. این مجموعه شامل مجموعه مدیچی-لورن است که از کتاب های علمی عمدتاً در مورد فیزیک و ریاضیات تشکیل شده و توسط سلسله های توسکانی طی پنج قرن جمع آوری شده است. این کتابخانه همچنین محل نگهداری چندین مجموعه بایگانی مربوط به قرن ۱۸ تا ۲۰ و یک بایگانی عکس مربوط به تاریخ مجموعه های موزه، ابزا
رهای باستانی و مکان های مورد علاقه علمی است. مجموعه معاصر شامل کتاب هایی به زبان ایتالیایی و زبان های اصلی اروپایی است و سالانه حدود ۱۸۰۰ کتاب جدید به آن اضافه می شود. تمام مطالب کتابخانه را می توان در کاتالوگ آنلاین جستجو کرد. از جمله فعالیت های این کتابخانه می توان به گردآوری کتابشناسی ها - به ویژه کتابشناسی بین المللی گالیله - و فهرست نویسی اسناد مربوط به تاریخ علم، حتی اسنادی که در اختیار کتابخانه نیستند، اشاره کرد. در سال ۲۰۰۴، یک کتابخانه دیجیتال برای حفظ و انتشار مجموعه های دیجیتالی با اهمیت تاریخی-علمی ایجاد شد. آزمایشگاه چندرسانه ای. موزه گالیله با آگاهی از اهمیت روزافزون فناوری های اطلاعات و ارتباطات، آزمایشگاه چندرسانه ای خود را در سال ۱۹۹۱ راه اندازی کرد. این آزمایشگاه برنامه های تعاملی آفلاین و آنلاین مرتبط با انتشار و مستندسازی مجموعه های دائمی و نمایشگاه های موقت تولید می کند. همچنین آرشیوهای دیجیتالی برای تحقیقات علمی تاریخی ایجاد می کند. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
سیوکولاتو دی مودیکا (شکلات مودیکا یا شکلات مودیکا، که با نام "سیوکولاتا مودیکانا" نیز شناخته می شود) یک شکلات مخصوص ایتالیایی با نشان جغرافیایی حفاظت شده (PGI) است، که مختص "کومونه" مودیکا در سیسیل است و با یک دستور پخت باستانی و اصیل با استفاده از آسیاب دستی (به جای کنچینگ) مشخص می شود که به شکلات بافت دانه ای خاص و طعم معطری می دهد. به عنوان یک محصولات کشاورزی-غذایی سنتی (PAT)، این یک تخصص است که رسماً توسط وزارت کشاورزی، غذا و سیاست های جنگلداری ایتالیا به رسمیت شناخته شده است. شکلات مودیکا به روش «سرد» و بر اساس دستور سنتی تهیه می شود و فرایند کنچینگ در آن به کار نمی رود. تاریخچه و ویژگی ها. این محصول ویژه توسط اسپانیایی ها در دوران سلطه شان بر جنوب ایتالیا در شهرستان مودیکا معرفی شد. خاندان اشرافی آنها در قرن شانزدهم، در دوران سلطه اسپانیا بر سیسیل، تأثیرگذارترین قدرت فئودالی در جنوب ایتالیا بود. حتی امروزه نیز نوع مشابهی از تهیه آن در اسپانیا به شکل "شکلات آ لا پیدرا" وجود دارد؛ چنین گونه هایی در مکزیک و گواتمالا نیز شناخته شده هستند. به گفته لئوناردو شیاشیا، دستور تهیه آن از آلیکانته آمده است؛ در ابتدا
فقط دو نوع تهیه وجود داشت، با دارچین و با وانیل. قبل از اینکه این محصول به یک محصول ویژه بین المللی تبدیل شود، یک دسر تعطیلات در خانواده های اشرافی بود. اسپانیایی ها احتمالاً تکنیک فرآوری دانه های کاکائو را از طریق استفاده از کابیله از آزتک ها آموخته اند. با این حال، شکلات مودیکا علاوه بر کاکائو از شکر نیز استفاده می کند، ماده ای که برای آزتک ها در دسترس نبود. شکلات مودیکا تنها در سال ۱۹۹۹ در سطح ملی شناخته شد، زمانی که فرانکو روتا، شکلات ساز، مقاله ای در روزنامه منتشر کرد و متعاقباً در "برنامه تلویزیونی مائوریتزیو کاستانزو" ظاهر شد. روتا مدیر عامل "آنتیکا دولچریا بوناجوتو" بود که در سال ۱۸۸۰ تأسیس شد و تا سال ۱۹۹۲ با نام "کافه روما" شناخته می شد. از سال ۲۰۱۶ این شرکت در دست پسر فرانکو روتا، پیرپائولو روتا، بوده است. همزمان با حضور روتا در تلویزیون، سریال پلیسی محبوب "بازرس مونتالبانو"، که بخشی از آن در مودیکا فیلمبرداری شده بود، از تلویزیون ایتالیا پخش شد. "کومونه" مودیکا با میزبانی یک نمایشگاه سالانه شکلات این تبلیغات را تقویت کرد. در مدت کوتاهی ۷۵ شرکت در مودیکا به تولید یا فروش شکلات مشغول شدند؛ بنابراین
صنعت شکلات به بزرگ ترین کارفرمای شهر تبدیل شد. در سال ۲۰۰۳، ۲۰ تولیدکننده محلی را برای محافظت از این شکلات به عنوان یک نشان جغرافیایی حفاظت شده (PGI) تأسیس کردند. در سال ۲۰۱۷، این کنسرسیوم همچنین برای حفاظت در سطح اتحادیه اروپا به عنوان نشان جغرافیایی حفاظت شده برای همان عنوان، درخواست داد که در اکتبر ۲۰۱۸ با آیین نامه اجرایی (EU) 2018/1529 اعطا شد. فروشگاه "آنتیکا دولچریا بوناجوتو"، که قدیمی ترین فروشگاه شکلات سازی هنوز فعال در منطقه محسوب می شود، در این کنسرسیوم شرکت نکرد. در عوض، خانواده روتا از این مشخصات به عنوان ناکافی انتقاد کردند و پس از انتشار PGI، شکلات هایی را به عنوان یک اقدام تحریک آمیز با نام شکلات از روستایی نزدیک راگوسا تولید کردند. تولید. شکلات مودیکا به صورت سرد فرآوری می شود و کره کاکائو به آن اضافه نمی شود، در دمای ۴۵ درجه سانتیگراد و بدون فرایند کنچینگ، شکر حل نمی شود؛ به همین دلیل بافت متفاوتی دارد؛ بنابراین شکلات نهایی دارای بافتی دانه دار و زبر است و حباب های هوای کوچکی در آن وجود دارد؛ هنگام شکستن خرد می شود. هنگام فروش، به دلیل کره کاکائویی که از آن خارج شده است، سطح شکلات کمی خاکست