Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مرتد () یک فیلم ترسناک آمریکایی محصول سال ۲۰۲۴ به نویسندگی و کارگردانی اسکات بک و برایان ودز است. سوفی تاچر و کلویی ایست نقش دو مبلغ مورمون را بازی می کنند که تلاش دارد دیدگاه مردی (هیو گرانت) را که خطرناک تر از آن چیزی است که به نظر می رسد، اصلاح کنند. "مرتد" در ۸ سپتامبر ۲۰۲۴ در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو به نمایش درآمد و در ۸ نوامبر توسط ای۲۴ در ایالات متحده اکران شد. این فیلم با نقدهای مثبت منتقدان مواجه شد و به فروش جهانی ۵۹ میلیون دلار رسید. گرانت برای بازی خود نامزد جایزه بهترین بازیگر مرد در گلدن گلوب و بفتا شد. این فیلم همچنین در جوایز ایندیپندنت اسپیریت نامزد بهرین فیلم نامه شد. داستان. دو مبلغ جوان از کلیسای LDS، خواهر پکستون مشتاق و خواهر بارنز با اعتماد به نفس، به خانه مردی منزوی و میانسال به نام آقای رید می رسند. رید آن ها را به داخل دعوت می کند و می گوید همسرش در پشت خانه در حال پختن پای بلوبری است. گفت وگویی دربارهٔ دین آغاز می شود و خواهر پکستون با لحنی شوخ طبعانه آرزو می کند که پس از مرگ، به شکل پروانه ای درآید که روی دستان عزیزانش بنشیند. در طول مکالمه، رید چند نظر ناراحت کننده دربارهٔ
ایمان آن ها بیان می کند. وقتی رید اتاق را ترک می کند، بارنز متوجه می شود که بوی پای بلوبری از یک شمع است، درِ ورودی قفل شده و هیچ سیگنال تلفنی ندارند. آن ها رید را تا اتاق مطالعه اش دنبال می کنند. رید سخنرانی تهدیدآمیزی ارائه می دهد و ادعا می کند که همه ادیان مدرن نسخه هایی از یک دین اولیه هستند و او دین حقیقی را یافته است. او به دخترها می گوید که درِ ورودی با تایمر قفل شده و باز نمی شود. سپس دو در را نشانشان می دهد: یکی برای کسانی که هنوز به خدا ایمان دارند و دیگری برای کسانی که ندارند. بارنز مخالفت می کند و ادعاهای او را رد می کند. آن ها وارد درِ «ایمان» می شوند، اما بعداً می فهمند که هر دو در به یک سیاه چال ختم می شوند. زنی فرتوت ظاهر می شود، پای مسموم می خورد و می میرد. رید ادعا می کند که او پیامبر خداست و دخترها شاهد بازگشت او از مرگ خواهند بود. یکی از بزرگان کلیسا برای یافتن دخترها می آید، اما صدای فریادشان را نمی شنود و می رود. پکستون متوجه می شود که موقعیت جسد پیامبر تغییر کرده است. پیامبر ظاهراً زنده می شود و توصیفی از جهان پس از مرگ ارائه می دهد. بارنز این توصیف را رد می کند و می گوید شبیه توهمات را
یج در تجربه نزدیک به مرگ است. وقتی بارنز به پکستون علامت حمله می دهد، رید گلوی بارنز را می برد. سپس ادعا می کند که او نیز دوباره زنده خواهد شد. در حالی که بارنز به شدت خون ریزی دارد، رید شیء فلزی ای را از بازوی او بیرون می کشد و ادعا می کند که این یک میکروچیپ است که ثابت می کند بارنز واقعی نبوده و دنیا یک شبیه سازی است. پکستون آن را به عنوان ایمپلنت ضدبارداری می شناسد. او درمی یابد که همه چیز نقشه ای از پیش طراحی شده توسط رید بوده است؛ در حالی که دخترها با ورود بزرگ کلیسا حواسشان پرت شده بود، زنی دیگر جسد پیامبر را پنهان کرده، جای او را گرفته و توصیف از جهان پس از مرگ را طبق سناریوی رید ارائه داده، با این جمله غیرمنتظره: «واقعی نیست». قتل بارنز و تلاش برای متقاعد کردن پکستون به شبیه سازی بودن دنیا، بداهه پردازی رید برای پوشاندن اشتباهات نقشه اش بود. پکستون یک مسیر زیرزمینی پیدا می کند که جسد پیامبر در آن پنهان شده و وارد آن می شود. رید قول می دهد که این مسیر او را به «دین حقیقی» خواهد رساند. او از مجموعه ای از اتاق ها عبور می کند تا به اتاقی برسد که با قفل دوچرخه ای که پیش از ورود به خانه رید استفاده کرده بود
، بسته شده است. در آخرین اتاق، زنانی نحیف در قفس ها زندانی هستند. پکستون درمی یابد که باور شخصی رید این است: میل به کنترل دیگران، ریشه همه ادیان است. او با یک بازکن نامه رید را زخمی می کند، اما رید نیز هنگام فرار او را می زند. در حالی که هر دو در زیرزمین خون ریزی می کنند، پکستون دعا می خواند و به رید می گوید که دعا برای فکر کردن به دیگران است، نه برای رسیدن به نتیجه ای مادی. رید آماده می شود تا کار او را تمام کند. بارنز، که به طرز معجزه آسا هوشیاری اش را بازیافته، بی صدا به رید نزدیک می شود و با تخته ای پر از میخ، ضربه ای مرگبار به سر او وارد می کند. سپس خودش نیز فرو می ریزد و جان می سپارد. پکستون از پنجره ای بالا می رود و بیرون می آید. پروانه ای روی دستش می نشیند—همان طور که قبلاً گفته بود اگر دوباره متولد شود، به شکل پروانه ای بازمی گردد که روی دستان عزیزانش می نشیند.
معزز علمیه چیغ (؛ – ) باستان شناس، دانشمند و متخصص تمدن سومر، آشورشناس، مؤلف و یک زن ابرصدساله اهل ترکیه بود. او متخصص مطالعات هیتی ها و یک متخصص تمدن سومر بود. اوایل زندگی. والدین چیغ از تاتارهای کریمه بودند که هر دو با خانواده یشان به ترکیه مهاجرت کرده بودند. خانواده پدر او در شهر مرزیفون و خانواده مادرش در شهر بورسا، چهارمین شهر بزرگ ترکیه، که در آن زمان مرکز اداری مهمی از امپراتوری عثمانی بود، سکونت داشتند. چیغ به نام شناسنامه ای معزز علمیه ای تیل چند هفته قبل از آغاز جنگ جهانی اول در بورسا در امپراتوری عثمانی متولد شد و زمانی که او به پنجمین سالگرد تولد خود در سال ۱۹۱۹ رسید، حمله ارتش یونان به ازمیر سبب شد پدرش که معلم بود، برای حفظ جان و امنیت خانواده به شهر چوروم مهاجرت کند و در آنجا معزز جوان تحصیلات ابتدایی خود را به پایان رساند. سپس او به بورسا بازگشت و در ۱۷ سالگی در سال ۱۹۳۱ از مرکز آموزش معلمان ابتدایی آنجا فارغ التحصیل شد. مدارک تحصیلی. پس از تقریباً پنج سال تدریس کودکان در شهر دیگری در شمال غربی ترکیه به نام اسکی شهر، چیغ در سال ۱۹۳۶ تحصیلات خود را در دپارتمان هیتی شناسی دانشگاه آنکارا آغاز کرد
. در میان استادان او، دو نفر از برجسته ترین محققان فرهنگ و تاریخ هیتی ها در آن دوره، هانس گوستاو گوتربوک و بنو لاندسبرگر، هر دو پناهندگان آلمانی-یهودی دوران آلمان نازی بودند که در طول جنگ جهانی دوم به عنوان استاد در ترکیه فعالیت می کردند. پس از دریافت مدرک خود در سال ۱۹۴۰، چیغ یک حرفه چند دهه ای را در «موزه شرق باستان» آغاز کرد، یکی از سه مؤسسه ای که مجموعه موزه های باستان شناسی استانبول را تشکیل می دهند، به عنوان متخصص مقیم در زمینه لوح های رُسی میخی که هزاران عدد از آن ها بدون ترجمه و دسته بندی در بایگانی موزه حفظ شده بودند. در سال های بعد، به دلیل تلاش های او در رمزگشایی و انتشار لوح ها، این موزه به یک مرکز یادگیری زبان های خاورمیانه ای تبدیل شد که پژوهشگران تاریخ باستان از سراسر جهان به آن مراجعه می کردند. شغل حرفه ای. معزز علمیه چیغ که با م. کمال چیغ مدیر موزه توپکاپی ازدواج کرده بود، به یکی از مدافعان برجسته سکولاریسم و حقوق زنان در ترکیه تبدیل شد و عضو افتخاری مؤسسه باستان شناسی آلمان و مؤسسه علوم پیش تاریخی دانشگاه استانبول بود. او در حرفه خود به دلیل تحقیقات دقیق و سیستماتیک که در کتاب ها، مقالات علم
ی و مقالات عمومی منتشر شده در مجلات و روزنامه هایی دیگر مشهود بود، شهرت پیدا کرده بود. در سال ۲۰۰۲، زندگی نامه اش به نام «"آهن را به آهن نرم می کنند"» که به صورت مجموعه ای از مصاحبه ها با روزنامه نگار سرحت اوزتورک تنظیم شده بود، توسط انتشارات ایش بانک ترکیه منتشر شد. با همکاری همکارانش، حاتچه کیزیلیای و فریتس رودولف کراوس، او هزاران لوح نوشته شده به زبان های سومری، اَکَدی و هیتی را در انبار موزه تمیز، طبقه بندی و شماره گذاری کرد. چیغ یک بایگانی از اسناد میخی تشکیل داد که شامل ۷۴٬۰۰۰ لوح می شد و ۳٬۰۰۰ لوح را کپی و فهرست بندی کرد. در سال های بعد، به لطف تلاش های او در رمزگشایی و انتشار لوح ها، موزه به یک مرکز مطالعه زبان های خاورمیانه تبدیل شد که به عنوان مرجعی برای محققان تاریخ باستان از سراسر جهان شناخته می شود. در سال ۱۹۵۷، او در کنگره شرق شناسان در مونیخ شرکت کرد. در سال ۱۹۶۰، او شش ماه در دانشگاه هایدلبرگ گذراند. در سال ۱۹۶۵، او در جابجایی نمایشگاه هیتی از رم به لندن شرکت کرد. چیغ در سال ۱۹۷۲ بازنشسته شد. چیغ که پس از بازنشستگی مدتی در خارج از کشور زندگی کرده بود، در کنگره آشورشناسی در فیلادلفیا در سال ۱۹۸
۸ شرکت کرد. او کتاب «"تاریخ از سومر آغاز می شود"» نوشته ساموئل نوآ کریمر را به ترکی ترجمه کرد. در سال ۱۹۹۰، این کتاب توسط جامعه تاریخ نگاری ترکیه با عنوان «"تاریخ از سومر آغاز می شود"» منتشر شد. این کتاب توجه زیادی را جلب کرد و او ۱۳ کتاب دربارهٔ فرهنگ های سومری و هیتی در سال ۱۹۹۳ نوشت. یکی از آن ها کتابی است به نام «"سفر به سومر از طریق تونل زمان"» که او برای کودکان نوشته است. مناقشات. اتهام مشارکت در شکنجه. برادر معزز علمی چیغ توران ای تیل، روان شناسی بود که در دانشگاه میسوری بر روی اثرات ال اس دی، یک داروی روانگردان، تحقیق می کرد. در دهه ۱۹۷۰، ای تیل به ترکیه بازگشت و در سال ۱۹۷۱ بنیاد HZİ را با خواهرش تأسیس کرد. چیغ رئیس این بنیاد شد و عمدتاً در امور مدیریتی آن فعالیت می کرد. در سال ۱۹۸۴، مجله "نکته" ادعا کرد که توران ای تیل زندانیانی را به دلیل شرکت در خشونت های سیاسی دهه ۱۹۷۰ محکوم شده بودند، با استفاده از داروهای آزمایشی، شکنجه کرده است.. روزنامه "جمهوریت" نیز ادعا کرد که برخی از کارکنان کاخ توپکاپی که همسر چیغ مدیر آن بود، به عنوان آزمایش شوندگان استفاده شده اند. چیغ ای تیل، دوستان، خانواده ها و برخی
از کارکنان بنیاد این اتهامات را رد کردند. آن ها ادعا کردند که آزمایش ها به صورت داوطلبانه انجام شده و با اجازه دولت موقت نظامی تحت نظارت بنیاد HZİ برای شناسایی تروریست ها صورت گرفته است. اتهامات بیشتری مطرح شد مبنی بر اینکه حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا یا صنایع داروسازی آمریکا نیز از نتایج شکنجه بهره برداری کرده اند. در سال ۱۹۹۰، مقر بنیاد HZİ توسط گروه Dev Sol، سازمان سلف حزب/جبهه آزادی بخش انقلابی خلق، به دلیل آزمایش های بی رحمانه بر روی آزمایش شوندگان انسانی، مورد حمله قرار گرفت. پس از حمله با بمب به آن، بنیاد به فراموشی سپرده شد و در سال ۲۰۱۱ به طور رسمی منحل شد. اگرچه برخی تحقیقات بعدی انجام شد، اما هیچ کسی از اعضای بنیاد محاکمه نشد. معلوم نیست که چیغ تا چه اندازه از شکنجه های ادعایی در سِمَت رسمی خود آگاه بوده است. پس از مرگ چیغ اتهامات شکنجه دوباره مطرح شد. پرونده روسری. چیغ در کتاب های خود در دهه ۲۰۰۰، ادعا کرد که روسری ای که زنان مسلمان می پوشند، از جهان اسلام منشأ نگرفته، بلکه ۵۰۰۰ سال پیش توسط کشیشان سومری به عنوان روشی برای وارد کردن مردان جوان به رابطه جنسی به کار می رفته است. این موضوع در دنی
ای مسلمانان جنجال برانگیز شد و پوشش رسانه ای جهانی پیدا کرد. در نهایت، او و ناشر کتابش به اتهام «ایجاد نفرت و نفاق بر اساس تفاوت های مذهبی» محاکمه شدند. در ۳۱ اکتبر ۲۰۰۶، در اولین جلسه دادگاه، اتهامات رد شد و تبرئه شدن او باعث جلب توجه بیشتر به چیغ شد. در دادگاه، او اتهامات را رد کرده و اظهار داشت: «من یک زن علم گرا هستم… هیچ گاه به کسی توهین نکرده ام». در جلسه اول دادگاه، قاضی پرونده او را رد کرده و پس از دادگاهی که کمتر از نیم ساعت به طول انجامید، ناشر کتاب نیز تبرئه شد. زندگی بعدی و مرگ. چیغ در ۲۰ ژوئن ۲۰۱۴ به ۱۰۰ سالگی رسید و در ۲۰ ژوئن ۲۰۲۴ به ۱۱۰ ساله شد. او در ۱۷ نوامبر ۲۰۲۴ در سن ۱۱۰ سال و ۱۵۰ روز درگذشت. او در زمان مرگش مسن ترین فرد تأییدشده در ترکیه بود.
شاهزاده ماریا آملیا (; – ) یا دن ماریا آملیا شاهزاده ای از امپراتوری برزیل و عضوی از شاخهٔ برزیلی دودمان براگانسا بود. والدین او امپراتور دن پدروی یکم (برزیل), نخستین فرمانروای برزیل، و آملی دو لوکزامبورگ بودند. ماریا آملیا که تنها فرزند ازدواج دوم پدرش بود، در سلطنت ژوئیه فرانسه متولد شد؛ در آن زمان پدرو اول به نفع پسرش، پدروی دوم، از تاج وتخت برزیل کناره گیری کرده بود. پیش از آنکه ماریا آملیا یک ماهه شود، پدرو اول برای بازگرداندن تاج وتخت به بزرگ ترین دختر خود از ازدواج نخستش، ماریا دوم، راهی پرتغال شد. او در جنگی موفقیت آمیز برادرش میگل یکم را که تاج وتخت ماریا دوم را غصب کرده بود، شکست داد. چند ماه پس از پیروزی، پدرو اول بر اثر سل درگذشت. مادر ماریا آملیا او را به پرتغال برد، جایی که بیشتر عمرش را بدون بازدید از برزیل سپری کرد. دولت برزیل به دلیل تولد او در خارج از کشور، ماریا آملیا را به عنوان عضوی از خاندان امپراتوری برزیل به رسمیت نشناخت؛ اما زمانی که برادر ناتنی بزرگ ترش، پدرو دوم، در سال ۱۸۴۰ به سن قانونی رسید، موفق شد این موضوع را اصلاح کند. ماریا آملیا در اوایل سال ۱۸۵۲ با فردیناند ماکسیمیلیان یوزف
نامزد شد؛ اما پیش از آنکه ازدواج صورت گیرد، به بیماری سل مبتلا شد و به شهر فونشال در جزیرهٔ مادیرا در پرتغال منتقل گردید. با وجود آب وهوای سالم این منطقه، وضعیت سلامتی اش رو به وخامت گذاشت و سرانجام در ۴ فوریه ۱۸۵۳ درگذشت. پیکر او به پرتغال منتقل و در پانتئون دودمان براگانسا به خاک سپرده شد. حدود ۱۳۰ سال بعد، بقایای او به برزیل انتقال یافت. در بزرگداشت دخترش، مادر ماریا آملیا تأمین مالی ساخت بیمارستان "Princesa D. Maria Amélia" را در فونشال بر عهده گرفت. نامزد ماریا آملیا، ماکسیمیلیان، سفری زیارتی به برزیل و مادیرا انجام داد که بر پذیرش تاج وتخت امپراتوری دوم مکزیک توسط او در سال ۱۸۶۴ تأثیر گذاشت. سال های نخست زندگی. تولد. ماریا آملیا در ۱ دسامبر ۱۸۳۱ در پاریس متولد شد و به نام کامل ماریا آملیا آگوستا اوژِنیّا جوزفینا لوئیزا تئودولینا الوئی فرانسیسکو خاویر دو پائولا گابریلا رافائلا گونزاگا تعمید یافت. او تنها دختر پدروی یکم (برزیل) از همسر دومش آملی دو لوکزامبورگ بود. از طریق پدرش، ماریا آملیا عضوی از شاخهٔ برزیلی دودمان براگانسا (پرتغالی: "Bragança") محسوب می شد و از بدو تولد، عنوان افتخاری "دن" (بانو) به ا
و تعلق گرفت. او نوهٔ ژائو ششم، پادشاه پرتغال بود. مادر ماریا آملیا، دختر اوژن دو بوآرنه، دوک لوکزامبورگ، و نوه خواندهٔ ناپلئون بناپارت، امپراتور فرانسه، بود. اوژن با شاهزاده آگوستا بایرن، دختر ماکسیمیلیان یوزف، ازدواج کرده بود. پدرو پیش تر نخستین امپراتور برزیل با عنوان پدرو اول و همچنین پادشاه پرتغال با عنوان پدرو چهارم بود. پس از او، تاج وتخت پرتغال به دختر بزرگ ترش، ماریا دوم، که خواهر ناتنی بزرگ تر ماریا آملیا بود، رسید. ماریا دوم فرزند ازدواج نخست پدرو با ماریا لئوپولدینه اتریشی بود. در سال ۱۸۲۸، تاج وتخت ماریا دوم توسط میگل یکم، برادر جوان تر پدرو، غصب شد. پدرو که مصمم بود تاج وتخت دخترش را بازگرداند، در آوریل ۱۸۳۱ از تاج وتخت برزیل کناره گیری کرد و همراه با آملی، که در آن زمان باردار بود، به اروپا رفت. به منظور تأیید حقوق ماریا آملیا به عنوان یک شاهزاده برزیلی، پدرو از چندین مهمان، از جمله نماینده دیپلماتیک برزیل در فرانسه، دعوت کرد تا شاهد تولد او باشند. والدین تعمیدی او لوئی فیلیپ و همسرش ماریا آمالیا ناپل و سیسیل بودند، و نام او به افتخار آن ها انتخاب شد. پدرو در نامه ای به فرزندانش که در برزیل ماند
ه بودند، از جمله پدرو دوم، نوشت: «مشیت الهی خواست که اندوهی را که قلب پدرانه ام به سبب جدایی از اعلی حضرت دارد، با دادن دختری دیگر به من و خواهری دیگر و رعیتی بیشتر برای اعلی حضرت، تسکین دهد.» شاهزاده برزیلی. هنگامی که ماریا آملیا تنها ۲۰ روز داشت، پدرش فرانسه را ترک کرد تا به پرتغال حمله کند. او تقریباً دو سال در پاریس همراه با مادرش و خواهر ناتنی اش، ماریا دوم، زندگی کرد. هنگامی که خبر سقوط پایتخت پرتغال، لیسبون، به دست نیروهای پدرو رسید، آملی دو لوختنبورگ همراه با دختر نوزادش و دخترخوانده اش لیسبون را به مقصد پرتغال ترک کرد. آن ها در ۲۲ سپتامبر ۱۸۳۳ به لیسبون رسیدند و روز بعد پیاده شدند. چارلز جان نپیر، افسر نیروی دریایی بریتانیا که در کنار پدرو جنگیده بود، دربارهٔ دیدار احساسی خانواده نوشت: با شکست و تبعید میگل یکم و بازگرداندن ماریا دوم به تاج و تخت، ماریا آملیا و خانواده اش در پرتغال ماندند. ابتدا در کاخ رامالیاو و سپس در کاخ کوئلوز در نزدیکی لیسبون اقامت گزیدند. اما جنگ تأثیر خود را بر سلامت پدرو گذاشته بود و او در آستانه مرگ به دلیل سل قرار داشت. در ساعات اولیه ۲۴ سپتامبر ۱۸۳۴، ماریا آملیا که هنوز سه
سال نداشت، به بستر مرگ پدرش برده شد. پدرو که بسیار ضعیف بود، دستانش را برای دعای خیر بلند کرد و گفت: «همیشه به این کودک بگویید که پدری داشت که او را بسیار دوست داشت… او نباید مرا فراموش کند… همیشه باید از مادرش اطاعت کند… این ها آخرین خواسته های من هستند». پدرو در همان روز بعدازظهر درگذشت. آملی که بیوه شده بود، هرگز دوباره ازدواج نکرد و تمام وقت خود را به پرورش دخترش در پرتغال اختصاص داد. آن ها اگرچه ارتباط نزدیکی با خانواده سلطنتی پرتغال داشتند، اما رسماً عضوی از آن نبودند. نه آملی و نه دخترش هرگز به برزیل سفر نکردند، اما آملی بدون موفقیت از دولت برزیل درخواست کرد تا دخترش را به عنوان عضوی از خانواده امپراتوری برزیل به رسمیت بشناسد، که در این صورت او مستحق دریافت کمک مالی می شد. در آن زمان، برادر ناتنی ماریا آملیا، پدرو دوم، هنوز صغیر بود و اداره کشور در دست یک نایب السلطنه بی ثبات قرار داشت. دولت برزیل به دلیل تولد خارجی ماریا آملیا از به رسمیت شناختن او به عنوان یک شاهزاده برزیلی امتناع کرد و ورود او و مادرش را به برزیل ممنوع نمود. این وضعیت تنها زمانی تغییر کرد که پدرو دوم در سال ۱۸۴۰ به سن قانونی رسید و
توانست اصرار کند که خواهرش به عنوان عضوی از خانواده سلطنتی برزیل شناخته شود. اوریلیانو کوتینیو (بعدتر مارکیز سپتیبا)، وزیر امور خارجه برزیل، از پارلمان درخواست کرد که ماریا آملیا را به رسمیت بشناسد، که این امر در ۵ ژوئیه ۱۸۴۱ تحقق یافت.
دختر اگتوِد () دختری از عصر برنز نوردیک بود که بقایای به خوبی حفظ شده او در سال ۱۹۲۱ در خارج از اگتوِد، دانمارک کشف شد. او هنگام مرگ ۱۶ تا ۱۸ ساله بود، اندامی لاغر، قدی برابر با ، موهایی کوتاه و بلوند و ناخن هایی مرتب داشت. دفن او با استفاده از درخت گاه شماری به سال ۱۳۷۰ پیش از میلاد تاریخ گذاری شده است. او همراه با بقایای سوزانده شده یک کودک در یک گورپشته به عرض تقریبی و ارتفاع کشف شد. تنها مو، مغز، دندان ها، ناخن ها و بخش اندکی از پوست او باقی مانده است. دفن. گورپشته در سال ۱۹۲۱ کاوش باستان شناسی شد و یک تابوت در جهت شرق-غرب در آن یافت شد. تابوت مهر و موم شد و به موزه ملی دانمارک در کپنهاگ منتقل گردید، جایی که در آن گشوده شد و دختر اگتوِد آشکار گردید. درون تابوت، دختر در یک پوست گاو پیچیده شده بود. او یک تونیک کوتاه و گشاد با آستین هایی تا آرنج بر تن داشت. کمر او برهنه بود و یک دامن کوتاه از رشته های نخی پوشیده بود. او همچنین دستبندهای برنزی و کمربندی پشمی با دیسکی بزرگ که با مارپیچ ها و یک برآمدگی تزئین شده بود، داشت. در کنار پاهای او، بقایای سوزانده شده کودکی ۵ تا ۶ ساله قرار داشت. در کنار سرش، یک جعبه کو
چک از پوست درخت غان یافت شد که حاوی یک درفش، سنجاق های برنزی و یک تور مو بود. پیش از بسته شدن تابوت، او با یک پتو و یک پوست گاو پوشانده شد. گل های بومادران معمولی (که نشان دهنده دفن در تابستان است) و یک سطل آبجو تهیه شده از گندم، عسل، مورت مرداب و سیاه دار سرخ روی تابوت قرار داده شد. لباس منحصربه فرد او که در زمان کشف در دهه ۱۹۲۰ شگفتی آفرید، بهترین نمونه حفظ شده از سبکی است که اکنون مشخص شده در شمال اروپا در عصر برنز رایج بوده است. حفظ خوب بقایای دختر اگتوِد به دلیل شرایط اسیدی مرداب گونه خاک بوده که ویژگی رایج این منطقه است. بازسازی. لباس های او برای موزه ملی دانمارک توسط مرکز تجربی لیری بازسازی شد و در همان جا به نمایش گذاشته شده است. همچنین، مجموعه ای بازسازی شده از لباس ها و جزئیات کاوش در موزه دختر اگتوِد در محل حفاری به نمایش درآمده است. منشأ و زندگی. تحقیقات اولیه انجام شده توسط فری و همکارانش در سال ۲۰۱۵، که بعدها مورد تردید قرار گرفت، ایزوتوپهای استرانسیوم موجود در دندان ها، ناخن ها، مو و لباس های دختر اگتوِد را بررسی کرد و بر اساس آن ها پیشنهاد شد که او احتمالاً از منطقه جنگل سیاه در آلمان آمده، ام
ا ازدواج کرده و به دانمارک نقل مکان کرده است و سپس بین این دو منطقه سفر کرده است. ثومسن و آندریاسن در سال ۲۰۱۹ نشان دادند که داده های ایزوتوپی استرانسیم به دست آمده از منطقه اطراف گور، که برای مقایسه با بقایای دختر توسط فرای و همکارانش استفاده شده بود، به دلیل وجود استرانسیم اضافی موجود در آهک کشاورزی مورد استفاده در کشاورزی مدرن در منطقه اگتوِد آلوده شده است. هنگامی که ثومسن و آندریاسن نمونه هایی را از مکان هایی که تحت تأثیر کشاورزی مدرن قرار نگرفته بودند، تجزیه و تحلیل کردند، دریافتند که دامنه مقادیر ایزوتوپی استرانسیم در محیط طبیعی اطراف با مقادیر مشاهده شده در بقایای دختر مطابقت دارد؛ بنابراین، محتمل ترین سناریو این است که او از منطقه اگتوِد بوده و تمام عمر خود را در همان جا سپری کرده است و برخلاف نظریه فرای و همکارانش، از منطقه ای دوردست نیامده است. یافته های ثومسن و آندریاسن نشان می دهد که این دختر حدود نیمی از سال را در یک منطقه – احتمالاً دره رودخانه ای در اگتوِد – و نیمه دیگر سال را در منطقه ای دیگر – احتمالاً فلات محلی – سپری کرده است که شاید در چارچوب رمه گردانی و جابه جایی فصلی دام در یک محدوده کو
چک بوده باشد. در یک مقاله منتشرشده در سال ۲۰۱۹ که بر تحلیل ایزوتوپ استرانسیم مبتنی است، سوفی برگبرانت منشأ دختر اگتوِد را از سوئد یا نروژ پیشنهاد می کند.
پشیمانی از تو (انگلیسی: Regretting You) یک فیلم عاشقانه درام آمریکایی محصول سال ۲۰۲۵ به کارگردانی جاش بون با فیلمنامه ای از سوزان مک مارتین که بر اساس رمانی به همین نام اثر کالین هوور در سال ۲۰۱۹ ساخته شده است. الیسون ویلیامز، مکینا گریس، دیو فرانکو، میسون تیمز، ویلا فیتزجرالد و اسکات ایستوود در این فیلم به ایفای نقش پرداخته اند. این فیلم قرار است در ۲۴ اکتبر ۲۰۲۵ توسط پارامونت پیکچرز در ایالات متحده به نمایش درآید. داستان. تمرکز بر روابط تیره بین مادر جوان مورگان گرانت و دختر نوجوانش کلارا است که با مرگ غم انگیز کریس شوهر مورگان تشدید شده است و آنها را مجبور می کند تا چالش های زندگی را با هم پشت سر بگذارند. ساخت. فیلمبرداری در مارس ۲۰۲۵، در آتلانتا آغاز شد.
تُویا (گاه به صورت توییو، تویو، تویا، تجیو یا تویو) یک بانوی نجیب زاده مصری و مادر ملکه تیه (ملکه) و همسر یویا بود. او مادربزرگ آخناتون و نیای بزرگ توت عنخ آمون است. زندگی نامه. گمان می رود تویا از نوادگان ملکه احمس-نفرتاری باشد و او در بسیاری از نقش های رسمی در پیوند میان مذهب و حکومت در مصر باستان مشارکت داشته است. او در آیین های مذهبی مختلف نقش داشت و از جمله عنوان های او می توان به «خواننده حاثور» و «رئیس نوازندگان» برای آمون و مین (اسطوره) اشاره کرد. او همچنین مسئولیت مهمی در مقام «سرپرست حرم سرا» برای خدای مین (اسطوره) در اخمیم و خدای آمون در طیبه (مصر) داشت. او با یویا، یکی از درباریان قدرتمند مصر باستان در دوره دودمان هجدهم مصر ازدواج کرد. گمان می رود که او در حدود ۱۳۷۵ پ.م. در دهه ۵۰ زندگی اش درگذشته باشد. فرزندان. تویا و یویا دختری به نام تیه (ملکه) داشتند که همسر فرعون آمنهوتپ سوم شد. همسر بزرگ سلطنتی، بالاترین مقام مذهبی مصر بود که در مراسم و آیین های رسمی در کنار فرعون شرکت می کرد. آن ها همچنین پسری به نام آنن داشتند که دارای عنوان هایی همچون «صدر اعظم مصر سفلی»، «دومین پیامبر آمون»، «کاهن اعظم ه
لیوپولیس» و «پدر الهی» بود. گمان می رود که آن ها والدین احتمالی آیی، درباری برجسته در دوران حکومت آخناتون، نیز بوده باشند که پس از مرگ توت عنخ آمون به تخت فرعونی رسید. با این حال، شواهد قطعی در مورد نسبت یویا و آیی وجود ندارد، اما مشخص است که هر دو از اخمیم بودند. آرامگاه. تویا در آرامگاه KV46 در دره پادشاهان، در کنار همسرش یویا به خاک سپرده شد. این مقبره که در سال ۱۹۰۵ کشف شد، تا پیش از کشف مقبره توت عنخ آمون، سالم ترین مقبره کشف شده در این دره محسوب می شد. این مقبره توسط گروهی از کارگران به سرپرستی باستان شناس جیمز کویبِل و به نمایندگی از میلیونر آمریکایی تئودور م. دیویس کشف شد. هرچند که مقبره در دوران باستان مورد دستبرد قرار گرفته بود و تمامی جواهرات جعبه های جواهرات آن به سرقت رفته بودند، بسیاری از اشیای آن همچنان در جای خود باقی بودند، از جمله تخت ها، جعبه ها، تابوت ها، ارابه و مومیایی های دو صاحب مقبره. تابوت چوبی بزرگ تویا، با روکش طلا و رنگ سیاه، در برابر دیوار جنوبی مقبره قرار داده شده بود. این تابوت مستطیل شکل است و درپوش آن به شکل سقف شیب دار زیارتگاه "پر-ور" مصر علیا طراحی شده است و بر روی پایه ها
ی تزیینی سورتمه مانندی قرار دارد که سه تیرک متصل در زیر آن ها، غیرعملکردی بودنشان را نشان می دهد. دزدان باستانی تابوت را تا حدی از هم جدا کرده بودند تا به تابوت های داخلی و مومیایی او دسترسی پیدا کنند. درپوش و یکی از دیواره های بلند آن را روی تختی در سوی دیگر مقبره قرار داده بودند، درحالی که دیوارهٔ دیگر را به دیوار جنوبی تکیه داده بودند. تابوت بیرونی او که به صورت انسان شکل و دارای روکش طلا بود، برداشته شده و درپوش آن روی تخت ها قرار داده شده بود، درحالی که قسمت زیرین تابوت در دورترین گوشهٔ مقبره گذاشته شده بود. درپوش تابوت دوم (داخلی ترین تابوت)، که آن نیز با طلا پوشیده شده بود، برداشته و به کناری گذاشته شده بود، اما قسمت زیرین تابوت و مومیایی او همچنان درون تابوت بیرونی باقی مانده بودند. کویبل بر این باور بود که این امر به دلیل دشواری سارقان دربرداشتن درپوش این تابوت رخ داده است. مومیایی. پیکر مومیایی شدهٔ تویا درحالی یافت شد که با پارچهٔ بزرگی از کتان پوشانده شده بود. این پارچه در پشت گره خورده و با چهار نوار بسته شده بود. این نوارها با رزین پوشانده شده بودند و در مقابل هر یک از آن ها، عناوین طلایی او که
از ورق طلا بریده شده بودند، قرار داشت. پوشش رزینی بر روی لایه های زیرین نوارها، اثر یک طوق عریض بزرگ را حفظ کرده بود. نوارهای مومیایی که زمانی پیکر پیچیده شدهٔ او را پوشانده بودند، در بالای کوزه های ذخیره سازی در سوی دیگر اتاق پیدا شدند. نخستین بررسی بر روی پیکر او توسط کالبدشناس استرالیایی گرافتن الیوت اسمیت انجام شد. او دریافت که تویا زنی سالخورده و کوتاه قد، به ارتفاع ، با موهای سفید بوده است. هر دو نرمهٔ گوش او دارای دو سوراخ بودند. دستان او به صورت صاف در کنار بدنش قرار داشتند و کف دستانش بر روی ران هایش گذاشته شده بودند. برش مومیایی او با نخ دوخته شده بود و در انتهای پایینی آن، مهره ای از عقیق جگری متصل شده بود؛ حفرهٔ بدنش با پارچهٔ کتانی آغشته به رزین پر شده بود. هنگامی که داگلاس دری، که بعدها نخستین کالبدشکافی مومیایی توت عنخ آمون را انجام داد، در حین بررسی به اسمیت کمک می کرد و پای تویا را آشکار کرد تا قد او را به طور دقیق اندازه بگیرد، مشخص شد که او صندل هایی از ورق طلا به پا دارد. اسمیت سن او را تنها بر اساس ظاهر خارجی اش بیش از ۵۰ سال برآورد کرد. اسکن سی تی، سن او در زمان مرگ را بین ۵۰ تا ۶۰ سال ت
خمین زده است. مغز او برداشته شده بود، اما هیچ ماده ای جایگزین آن نشده بود، و هر دو سوراخ بینی اش با پارچهٔ کتانی پر شده بودند. مواد مومیایی به درون حفره های چشمی او تزریق شده بود و همچنین پرکننده هایی در بخش های میانی و پایین تر صورتش قرار داده شده بودند تا ظاهر او طبیعی تر به نظر برسد. مواد مومیایی در دهان و گلو نیز قرار داده شده بودند. دندان های او در زمان مرگش وضعیت نامناسبی داشتند و چندین دندان آسیاب او از بین رفته بودند. فرسایش شدید و آبسه ها در تصاویر پرتوی ایکس پیشین دیده شده بودند. اسکن نشان داد که او دچار کژپشتی خفیف بوده است و زاویهٔ زاویه کاب او ۲۵ درجه بوده است. هیچ دلیل مشخصی برای مرگ او یافت نشد. مومیایی او دارای شمارهٔ موجودی CG 51191 است.