Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
والنتینا بوریسوونا گریکووا (نام خانوادگی پیش از ازدواج: روزنفِلد) (۶ مهٔ ۱۹۳۱، سامارا – ۲ آوریل ۲۰۱۹) هنرمند و مرمت گر آثار هنری شوروی و روسیه بود. دارندهٔ عنوان «هنرمند شایستهٔ فدراسیون روسیه» (۱۹۹۳) زندگی نامه. در سال ۱۹۵۰، والنتینا گریکووا وارد دانشگاه دولتی مسکو به نام لومونسوف شد و در بخش شبانهٔ رشتهٔ هنرشناسیِ دانشکدهٔ تاریخ به تحصیل پرداخت. او در سال سوم دانشگاه، به گروه معماری کارگاه مرکزی علمی مرمت (که بعدها به «سویوزرستاوراتسیا» تغییر نام یافت) پیوست و در آنجا مشغول به کار شد. در سال ۱۹۵۵، هنگامی که والنتینا بوریسوونا گریکووا در آخرین سال دانشگاه بود، برای نخستین بار به نووگورود رفت تا در کارهای استحکام بخشی پیِ کلیسای «پاراسکوا پیاتنیتسا» در مجموعهٔ «یاروسلاووف دوُریشچه» شرکت کند و بر روی نقاشی های کلیسای جامع «سوفیا» کار کند. در سال ۱۹۶۳، کمیسیون ویژهٔ وزارت فرهنگ تصمیم به آغاز کاوش ها، پاک سازی آوارها و حفظ بقایای فِرِسکوهای باقی ماندهٔ کلیسای «منجی در کوالِوو» گرفت. والنتینا گریکووا به این پروژه پیوست. در همان سال، او با همسر آینده اش، آ. پ. گریکوف، آشنا شد. در بهار ۱۹۶۵، آن دو دوباره با هم به ن
ووگورود رفتند. کار بر روی کلیسای «منجی در کوالِوو» چنان برایشان جذاب بود که تصمیم گرفتند برای همیشه در آنجا بمانند. از سال ۱۹۶۵ که با هم کار می کردند، این زوج یک همکار خلاق و علمی واقعی شکل دادند. نام آن ها به طور جدایی ناپذیری در تمام نشریات و گزارش های بعدی ذکر شده است. از سال ۱۹۶۶، با مشارکت گریکووا و همسرش بیش از ده نمایشگاه برگزار شد که ویژگی های هنری منحصر به فرد فِرِسکوهای کلیسای «منجی در کوالِوو» و همچنین فعالیت های انجام شده برای حفظ آن ها را به نمایش گذاشت. زوج گریکوف ها روش شناسی نجات فِرِسکوهای بنای معماری که در نتیجهٔ جنگ تخریب شده بود را به کار گرفته و در عمل پیاده کردند. بر اساس این روش، جمع آوری و دسته بندی قطعات خردشدهٔ فِرِسکوها بر اساس بخش ها و موقعیت اصلی آن ها روی دیوارها و طاق ها انجام می شود. این کار امکان گروه بندی تقریبی قطعات بر اساس ترکیب های شناخته شده را فراهم می کند و در ادامه با روش انتخاب دقیق، نقاشی ها بازسازی می شوند. این روش منحصر به فرد است و در عمل، نخستین تجربه در تاریخ بازسازی جهان به شمار می رود. برای نووگورود، خانوادهٔ گریکوف ها که بیش از ۳۵ سال هدایت کارهای بازسازی فِ
رِسکوهای کلیسای «منجی در کوالِوو» را بر عهده داشتند، به نماد واقعی بازسازی تبدیل شدند. درگذشت او در ۲ آوریل ۲۰۱۹ در نووگورود بزرگ رخ داد. او همراه با همسرش در قبرستان صومعهٔ خوتین به خاک سپرده شده است.
تیم ملی کریکت بانوان اندونزی تیمی است که نماینده اندونزی در مسابقات بین المللی کریکت زنان است. این تیم اولین حضور بین المللی خود را در ماه ژانویه ۲۰۱۹ در مسابقات تی۲۰ اسمش زنان تایلند ۲۰۱۹ در بانکوک تجربه کرد. در آوریل ۲۰۱۸، انجمن بین المللی کریکت (ICC) به تمام اعضای خود مجوز کامل مسابقات بین المللی توانتی۲۰ زنان (WT20I) را اعطا کرد؛ بنابراین، تمام مسابقات توانتی۲۰ که از روز اول ژوئیه ۲۰۱۸ بین زنان اندونزی و سایر اعضا ICC برگزار شده است در وضعیت کامل WT20I قرار دارند.
آندری نیکیفوروویچ ورونیکین (روسی: Андрей Никифорович Воронихин؛ ۲۸ اکتبر ۱۷۵۹، نووئه اوسولیه، استان پرم – ۲۱ فوریه ۱۸۱۴، سنت پترزبورگ) معمار و نقاش روسی بود. او نماینده سبک کلاسیک و یکی از بنیان گذاران سبک عظمت گرای امپراتوری روسیه به شمار می رود. ورونیکین که از نوکران خانواده استروگانف به دنیا آمد، بیشتر به خاطر طراحی کلیسای کازان در سن پترزبورگ شناخته می شود. آندری ورونیکین در روستای نووا اوصولیه (امروزه در قلمروی پرم) به دنیا آمد، در خانواده ای که نوکران کنت الکساندر سرگیویچ استروگانف، رئیس دیرینه آکادمی هنرهای امپراتوری، بودند. عموماً بر این باورند که پدر او الکساندر استروگانف بوده است. ورونیکین آموزش نقاشی را در کارگاه نقاش ایکون های اورال، گابریل یوشکوف، گذراند. استعدادهای او در جوانی توجه استروگانف را جلب کرد و در سال ۱۷۷۷، کنت او را برای تحصیل به مسکو فرستاد. از جمله معلمان او می توان به واسیلی ایوانویچ باژنوف و ماتوی فئودوروویچ کازاکوف اشاره کرد. پس از سال ۱۷۷۹، ورونیکین در سن پترزبورگ به فعالیت پرداخت. در سال ۱۷۸۵، ورونیکین آزاد شد. از سال ۱۷۸۶ تا ۱۷۹۰، او به تحصیل معماری، مکانیک و ریاضیات در فرانسه
و سوئیس پرداخت. در سال ۱۷۹۷، این هنرمند از آکادمی هنرهای زیبا عنوان علمی «نقاشی پرسپکتیو» را برای آثار «نمای گالری نقاشی در کاخ استروگانف» (۱۷۹۳، هرمیتاژ) و «نمای دِرِچه استروگانف» (۱۷۹۷، موزه روسیه، سن پترزبورگ) دریافت کرد. از ابتدای قرن نوزدهم، او به تدریس در آکادمی هنرهای زیبا پرداخت. نخستین آثار معماری وورونیکین شامل تکمیل دکوراسیون داخلی کاخ استروگانف (۱۷۹۳) بود. فرم های باشکوه باروک که توسط راسترِلی پیشنهاد شده بودند، توسط وورونیکین با نظم کلاسیک سختگیرانه ای جایگزین شدند که با سادگی و ظرافت شناخته می شود. علاوه بر این، او دکوراسیون داخلی دِرِچه استروگانف در رودخانه سیاه (۱۷۹۵–۱۷۹۶) را بازسازی کرد و همچنین عمارت هایی در گوردنیا (۱۷۹۸) ساخت. اثر اصلی وورونیکین، کلیسای کازان در سن پترزبورگ بود. ساخت این بنا در ۲۷ مارس ۱۸۰۱ آغاز شد و در سال ۱۸۱۱ به پایان رسید. به مناسبت بازسازی این معبد، به وورونیکین حقوق بازنشستگی و نشان سنت آنا درجه دوم اعطا شد. تعدادی از دیگر آثار وورونیکین شامل ساختمان اداره وزارت دارایی، ساختمان مؤسسه معدن کاری سن پترزبورگ، کولوناد پیترف، و کاخ هایی در استرلنا، گاتچینا و پاولوفسک بود
. این معمار در ۵ مارس ۱۸۱۴ در سن پترزبورگ درگذشت. خواهرزاده وارنیکین، نیکولای ایلیچ وارنیکین، معمار مقیم ریازان بود. او آرشیو آندری وارنیکین را به ارث برد؛ کلیسای صعود در قاسمف (عکس) اثر نیکولای وارنیکین تا حدی بر اساس طرح تحقق نیافته آندری وارنیکین برای کلیسای حضرت مسیح نجات دهنده در مسکو ساخته شده است.
شکست قیمتی یا بریک اوت (به انگلیسی: Breakout) زمانی رخ می دهد که قیمت یک دارایی از سطح حمایتی یا مقاومتی مشخص عبور کرده و در آن محدوده جدید تثبیت شود. در نمودارهای تحلیل تکنیکال، این پدیده هنگامی مشاهده می شود که قیمت یک سهم یا کالا از یک الگوی قیمتی محدود خارج گردد. معمولاً دارایی موردنظر در بازه ای میان سطوح حمایت و مقاومت نوسان می کند و عبور از هر یک از این سطوح می تواند نشانگر آغاز یک روند جدید باشد. در بسیاری از موارد، سطح مقاومتی که شکسته می شود، به عنوان سطح حمایتی جدید عمل می کند و بالعکس. این وضعیت می تواند به عنوان سیگنال خرید یا فروش تلقی گردد؛ بسته به این که عبور قیمت از کدام یک از موانع صورت گرفته باشد. در صورتی که قیمت یک سهم چندین مرتبه به سطوح حمایتی یا مقاومتی برخورد نماید، این سطوح «قوی تر» تلقی می شوند. به عکس، سهامی که موفق به عبور از چنین موانع «قوی تر» می شوند، معمولاً احتمال بیشتری برای تداوم حرکت در مسیر جدید خود دارند. لازم است ذکر شود که عبور از سطوح حمایت و مقاومت منحصر به سهام نیست؛ هر بازاری که مورد توجه تحلیل گران تکنیکال قرار گیرد ـ از جمله بازار کالاها و بازار ارز (فارکس) ـ می
تواند شاهد وقوع شکست قیمتی باشد. معامله گران و سرمایه گذاران فعال از پدیده شکست قیمتی به منظور شناسایی روندها در مراحل اولیه بهره می گیرند. این شکست ها غالباً با حرکات جدید قیمت و افزایش نوسانات همراه هستند و همین ویژگی، آن ها را به بستری مستعد برای شناسایی فرصت های سودآور در بازار تبدیل می کند.
قراردادهای باز که با نام موقعیت های باز، تعهدات باز یا اپن اینترست (به انگلیسی: Open interest) نیز شناخته می شود، به تعداد کل قراردادهای مشتقه معوق اشاره دارد که هنوز تسویه نشده یا از طریق تحویل فیزیکی جبران نگردیده اند. برای هر خریدار یک قرارداد آتی، لزوماً یک فروشنده وجود دارد. از لحظه ای که خریدار یا فروشنده قرارداد را باز می کند تا زمانی که طرف مقابل آن را ببندد، آن قرارداد در وضعیت «باز» قرار دارد. قراردادهای باز همچنین اطلاعات مهمی دربارهٔ نقدینگی یک آپشن ارائه می کنند. در صورتی که هیچ قرارداد باز برای یک آپشن وجود نداشته باشد، بازار ثانویه ای برای آن شکل نمی گیرد. هنگامی که آپشن ها دارای تعداد زیادی قرارداد باز هستند، تعداد قابل توجهی خریدار و فروشنده برای آن وجود دارد. بازار ثانویه فعال، احتمال اجرای سفارش های آپشن با قیمت های مناسب را افزایش می دهد. در شرایط برابر، هرچه حجم قراردادهای باز بیشتر باشد، انجام معاملات آپشن با اختلاف قیمت معقول بین قیمت خرید و فروش آسان تر خواهد بود. به عنوان یک شاخص تأییدکننده. طرفداران تحلیل تکنیکال معتقدند که افزایش تعداد موقعیت های باز همراه با رشد قیمت، نشان دهنده تأ
یید روند صعودی است. به طور مشابه، افزایش موقعیت های باز در همراهی با کاهش قیمت، روند نزولی را تأیید می کند. از سوی دیگر، افزایش یا کاهش قیمت در حالی که موقعیت های باز ثابت یا در حال کاهش باقی می مانند، ممکن است نشانه ای از احتمال تغییر روند باشد. رابطه میان روند غالب قیمت و موقعیت های باز را می توان به صورت خلاصه در جدول زیر نشان داد:
آموفیلا یا علف ساحلی (به انگلیسی: Ammophila مشهور به beachgrass و مترادف با "Psamma" P. Beauv.)، سرده ای از گیاهان گلدار است که از دو یا سه گونه بسیار مشابه علف تشکیل شده است. نام سرده "آموفیلا" از کلمات یونانی (ἄμμος - "ámmos") به معنی «شن» و (φίλος - "philos") به معنی «دوست» گرفته شده است. نام رایج این علف ها شامل علف مارام (marram)، علف خمیده (bent grass) و علف ساحلی (brach grass) است. این علف ها تقریباً منحصراً در ابتدای تپه های شنی ساحلی یافت می شوند. سیستم گسترده ساقه های زیرزمینی خزنده یا ریزوم های آنها به آنها اجازه می دهد تا در شرایط جابجایی شن ها و بادهای شدید رشد کنند و به تثبیت تپه های شنی و جلوگیری از فرسایش ساحلی کمک می کنند. گونه های "آموفیلا" بومی سواحل اقیانوس اطلس شمالی هستند، جایی که معمولاً گونه غالب در تپه های شنی رشد می کنند. محدوده رشد و توسعه بومی آنها به ندرت در مناطق داخلی دیده می شود؛ به جز دریاچه های بزرگ آمریکای شمالی که استثنای اصلی است.
آزمون چشم اشپیگل (به انگلیسی: Spiegel Eye Roll Test) یکی از روش های سنجش میزان هیپنوتیزم پذیری افراد است که توسط دکتر هربرت اشپیگل طراحی شده است. این آزمون بخشی از مجموعه ای به نام "Hypnotic Induction Profile" یا "پروفایل القای هیپنوتیزمی" است که شامل چندین تست برای ارزیابی ظرفیت ورود به حالت خلسه می باشد. روش اجرا. در این آزمون، از فرد خواسته می شود بدون حرکت دادن سر، فقط با چشم هایش به سمت بالا نگاه کند و سپس چشمانش را ببندد. میزان دیده شدن صلبیه (سفیدی چشم) در حالت نگاه به بالا، معیار سنجش آمادگی فرد برای ورود به حالت هیپنوتیزمی است. امتیاز آزمون از ۰ تا ۴ تعیین می شود: سایر تست های اشپیگل. پروفایل HIP شامل پنج آزمون اصلی است: هر تست به صورت جداگانه امتیازدهی می شود و مجموع آن ها پروفایلی از هیپنوتیزم پذیری فرد ارائه می دهد که در انتخاب روش درمانی مناسب کاربرد دارد. کاربردها. آزمون چشم اشپیگل به عنوان یک ابزار سریع و بالینی برای ارزیابی ظرفیت ورود به حالت هیپنوتیزمی استفاده می شود. در بسیاری از موارد، این آزمون می تواند در کمتر از پنج ثانیه پیش بینی قابل قبولی از هیپنوتیزم پذیری فرد ارائه دهد.
یودوکیا داویدونا برشانسکایا (روسی: Евдокия Давыдовна Бершанская؛ زاده ۶ فوریه ۱۹۱۳ در دابروولنویه، استاوروپل – درگذشته ۱۶ سپتامبر ۱۹۸۲ در مسکو) فرمانده گردان ۴۶مین هنگ بمباران شبانه نگهبان تامان در طول جنگ جهانی دوم بود و تنها زن تاریخ شد که نشان سووروف را دریافت کرد. تحت فرماندهی او، بیست و سه خلبان این هنگ به دلیل موفقیت هایشان در ماموریت های بمباران علیه نیروهای محور، عنوان قهرمان اتحاد شوروی را کسب کردند. اوایل زندگی. برشانسکایا در ۶ فوریه ۱۹۱۳ در دابروولنویه، در امپراتوری روسیه متولد شد. پس از آنکه هر دو والدینش در جریان جنگ داخلی روسیه درگذشتند، توسط عمویش بزرگ شد. او پس از فارغ التحصیلی از مدرسه متوسطه در بلاگودارنی، در مدرسه خلبانی باتایسک ثبت نام کرد و پس از فارغ التحصیلی بین سال های ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۹ به آموزش خلبانان دیگر پرداخت. سپس به عنوان فرمانده گردان ۲۱۸ عملیات ویژه هوایی منصوب شد و همچنین نماینده شورای شهر کراسنودار شد. پیش از تهاجم آلمان به اتحاد جماهیر شوروی، با پیوتر برشانسکی ازدواج کرد و صاحب یک پسر شد، اما ازدواجشان به سرعت به جدایی انجامید. او تا پایان جنگ از نام خانوادگی برشانسکایا استفاده
می کرد و پس از آن با کنستانتین بوچاروف ازدواج کرد. جنگ جهانی دوم. در سال ۱۹۴۱، مارینا راسکوا توانست موافقت استالین را برای تشکیل سه گردان هوایی زنانه به دست آورد: گردان ۵۸۶ خلبان شکاری، گردان ۵۸۷ بمب افکن و گردان ۵۸۸ بمب افکن شبانه. به عنوان خلبانی با ده سال تجربه، یودوکیا برشانسکایا برای رهبری گردان ۵۸۸ بمب افکن شبانه انتخاب شد، که با هواپیماهای دوجنگی پولیکارپوف Po-2 پرواز می کردند. در سال ۱۹۴۳، این گردان به گردان ۴۶ گارد بمب افکن شبانه تبدیل شد و عنوان گارد به آن اعطا گردید. بعدها به او نشان پرچم سرخ تعلق گرفت. خلبانان زن آنقدر شجاع و دقیق بودند که سربازان آلمانی آن ها را «جادوگران شب» نامیدند. دلیل این نامگذاری این بود که اغلب در مأموریت ها، موتور هواپیماهایشان را کم قدرت کرده و روی اهداف خود گلاید می کردند، سپس بمب ها را رها و موتور را دوباره به قدرت کامل بازمی گرداندند. از زمان تشکیل تا انحلال در اکتبر ۱۹۴۵، این گردان کاملاً متشکل از زنان باقی ماند. در مجموع، آن ها بیش از ۲۳,۰۰۰ سورتی پرواز انجام دادند و بیش از ۳,۰۰۰ تن بمب بر نیروهای دشمن رها کردند. علاوه بر بیست و سه عضو این گردان که عنوان قهرمان اتحا
د جماهیر شوروی را دریافت کردند، دو نفر در نهایت به عنوان قهرمان روسیه شناخته شدند و یک نفر نیز عنوان قهرمان قزاقستان را دریافت کرد. مرگ. پس از جنگ، یِودوکیا با کنستانتین بوچاروف ازدواج کرد، فرماندهٔ گردان بمب افکن سبک شبانه ۸۸۹، که در طول جنگ به طور نزدیک با گردان بمب افکن شبانهٔ ۴۶م گارد همکاری داشتند و در همان زمان با هم آشنا شده بودند. مراسم عروسی با حضور بسیاری از اعضای گردان های آن ها برگزار شد. آن ها سه دختر داشتند. در سال ۱۹۷۵، او عنوان شهروند افتخاری کراسنودار را دریافت کرد. او در مسکو زندگی می کرد و در سال ۱۹۸۲ بر اثر حمله قلبی درگذشت و در گورستان نوودویچی دفن شد.
منطقه کوه کیان چهاربنیچه در شهرستان دزپارت واقع شده است که یکی از مناطق گرمسیری تیره چهاربنیچه طایفه اورک است. روستاها عبارتند از: گرمت. یکی از روستاهای گرمسیری چهاربنیچه نشین کوه کیان است که ساکنان آن تماماً از تش کی کریمی و اولاد مقصود می باشند که نام خانوادگی بیشتر آنها :کیانی گرمتی،کیانی دسفاردی،کیانیان می باشد.گرمت از یک سو به دریاچه کارون ۳ و از سوی دیگر به روستاهای کل خواجه ،دره جهود ،مرغاب و ده مورد راه دارد که فاصله گرمت تا کل خواجه حدود ۵۰۰ متر است .مرقد امامزاده زین العابدین در قبرستان این روستا واقع شده است و چشمه آب تلخ گرمت نیز در کناره آن پیر واقع است. روستای گرمت تاریخ چند هزار ساله دارد که از سنگ قبر های گورستان آن هویدا است؛برخی وجه تسمی آن را به دودمان قرمطیان یا گرمتیان منسوب میکنند.اهالی آن مهاجرت کرده و ساکنان فعلی گرمت حدود ۱۰ خانوار هستند که بیشتر آنها به ایذه، دهدز ، اردل، شاهین شهر ،گناوه و تهران کوچ کرده اند دره جهود. دره جهود یکی از روستاهای گرمسیری چهاربنیچه نشین کوه کیان است.که ساکنان آن اغلب از تش کی فرامرزی هستند و نام خانوادگی بیشتر آنها : کیانی ، کیانی جهودی و کهیانی است.روست
ای دره جهود از طرفی با روستاهای کوه کیان و از طرف دیگر با روستای کهرلا تیره خدابخشی و از طرفی با دره غریب روستای زندی ها یه تیره زندی هم مرز است .اهالی آن مهاجرت کرده و ساکنان فعلی دره جهود کمتر از ۵ خانوار اند که از ده قدیم بالاتر آمده و در نزدیکی جاده خانه سازی کرده اند. کل خواجه. کل خواجه یکی از روستاهای گرمسیری چهاربنیچه نشین کوه کیان و بزرگترین آنها است.ساکنان آن اغلب از تش کی کلبعلی و از خوانین چهاربنیچه و بختیاری هستند نام خانوادگی بیشتر آنها: کیانی، کیانی کری، کیانپور،آذرنیا،کهانی،کهیانی،اتش پرور،اتش افزون و... است.کلخواجه از طرفی به گرمت از طرفی به مرغاب و از طرفی به کوکیا و اراضی کشاورزی تیره قلعه سردی راه دارد.کوشک آعلیار و چهار فرزند که به ثبت میراث فرهنگی هم رسیده است از جاذبه های گردشگری آن روستا است که مرقد آعلیار کیان پور چهاربنیچه یکی از بزرگترین کلانتران ایل بختیاری و چهار فرزندش است .همچنین چشمه تلخ آب کلخواجه در جهت شمال شرقی این روستا واقع شده است.طبق گفته اهالی گنجی به عظمت گنج قارون در این روستا واقع است و همچنین حلوی های بزرگی از روغن حیوانی که زنان موعد کوچ به زیر زمین می کردند و به م
وقع بازگشت در پاییز مکان آن را فراموش می کردند. ده مورد. ده مورد یکی از روستاهای گرمسیری چهاربنیچه نشین کوه کیان چهاربنیچه است.که ساکنان آن اغلب از تش میرتاج الدین هستند. و نام خانوادگی بیشتر آنها: میرعلائی ،میر مرغابی، میر هاشمی و ... است.منظره آن روستا دریاچه کارون ۳ و همچنین رشته کوه های منگشت است و از طرفی با گرمت و مرغاب مرز دارد.این روستا خالی از سکنه شده و فقط در فصول سرد یک یا دو خانوار در آن سکونت می کنند. مرغاب. مرغاب یکی از روستاهای گرمسیری چهاربنیچه نشین کوه کیان است.ساکنان آن هم از تش کی کریمی اولاد عبده و حضرات کل اوی و هم از تش میر هستند که نام خانوادگی بیشتر آنها: کیانی ،میرمرغابی، پورکیان است.مرغاب از یک طرف به دریاچه کارون ۳ از طرفی به گرمت ، ده مورد و احمد آباد راه دارد.ساکنان آن مهاجرت کرده و جمعیت آن حدود ۲ خانوار است . احمد آباد. احمد آباد یکی از روستاهای گرمسیری چهاربنیچه نشین کوه کیان چهاربنیچه است.کلا چند خانه بیشتر در این روستا نیست که اهالی آن بیشتر از تش کی کریمی و اولاد عبده می باشند که عشایر آمد و فقط در بهار چند ماهی به احمد آباد می روند که نام خانوادگی آنها بیشتر پورکیان است.اح
مد آباد از سوی به دریاچه کارون ۳ و از سوی به مرغاب و از سوی دیگر با مناطق و نواحی طایفه شالو مرز دارد. قطعه. روستای قطعه با فاصله بیشتر از سایر روستاهای گرمسیری چهاربنیچه نشین کوه کیان قرار دارد و در واقع جزو کوه کیان نیست اما برخی آن را محسوب می کنند.که ساکنان آن اهل یک خانواده اند که از خوانین اسبق چهاربنیچه و طایفه اورک بودند که نام خانوادگی آنها کیانی دسفاردی و کیانی کری است. درب. درب ناحیه ای است در کف دریاچه کارون ۳ که پس از آب گیری به زیر انبوهی از آب رفت .با مشخصاتی که اهالی میدهند درب در واقع یک دشت کاملا هموار و بدون شیبی بود که پر را از درختان گینه و جاز بوده و البته دربی هم در روستای غریبی ها وجود دارد که احتمال می رود گستردگی درب به حدی بود که همه آن از منطقه چهاربنیچه ها تا منطقه غریبی ها یکدست بوده است. منابع. .سرشماری عمومی سال ۱۳۹۵. .کتاب تاریخچه قوم کرد و لر اثر دکتر مراد کرد. .واژنامه بختیارکا. .جغرافیای ایران .
دین بو لین (۹۲۴–۹۷۹; حکومت ۹۶۸–۹۷۹)، که نام واقعی او احتمالاً دین هوان (丁環) بود بنیان گذار دودمان کوتاه مدت دین در ویتنام بود که پس از اعلام استقلال از دودمان چینی هان جنوبی شکل گرفت. او یکی از چهره های مهم در برپایی استقلال و وحدت سیاسی ویتنام در سدهٔ دهم میلادی به شمار می آید. دین بو لین با شکست دادن جنگ سالاران شورشی، کشور را متحد کرد و به مقام امپراتوری رسید. پس از جلوس، نام کشور را به دای کو ویت تغییر داد. او همچنین با لقب دین تین هوانگ (丁先皇؛ به معنای امپراتور پیشین سلسله دین) شناخته می شد. زندگی نامه. دین بو لین در سال ۹۲۴ در منطقه هوا لو (جنوب دلتای رود سرخ، استان نین بین امروزی) متولد شد. او در یک روستای محلی و در دوران فروپاشی سلسله چینی تانگ – که قرن ها بر ویتنام تسلط داشت – بزرگ شد و در سنین بسیار کم به یک رهبر نظامی محلی تبدیل شد. در این دوران پرتلاطم، نخستین دولت مستقل ویتنامی زمانی شکل گرفت که نگو کوین در سال ۹۳۸ میلادی نیروهای هان جنوبی را در نبرد نخست رود باک دانگ شکست داد. با این حال، دودمان نگو ضعیف بود و نتوانست کشور را به طور مؤثر متحد کند. رقابت دوازده جنگ سالار فئودال برای تصاحب قدرت، مو
جب هرج ومرج داخلی شد. از سوی دیگر، هان جنوبی که خود را وارث پادشاهی باستانی نانیو می دانست – پادشاهی ای که شامل جنوب چین و منطقه باک بو ویتنام می شد – خطری خارجی محسوب می شد. دین بو لین برای ایجاد وحدت سیاسی، به دنبال راهبردی کارآمد بود. در سال ۹۶۵، پس از مرگ آخرین پادشاه دودمان نگو، زمام امور را در دست گرفت و پایتخت را در زادگاه خود، هوا لو، بنا نهاد. برای تثبیت مشروعیت خویش نسبت به دودمان پیشین، با زنی از خاندان نگو ازدواج کرد. روابط خارجی. در نخستین سال های سلطنت، دین بو لین از دشمنی با هان جنوبی خودداری کرد. با این حال، در سال ۹۶۸ با اتخاذ عنوان امپراتور (هوآنگ دِه)، رسماً استقلال خود را از سلطهٔ چین اعلام کرد و دودمان دین را بنیان نهاد. او کشور را دای کو ویت نامید. موضع او زمانی تغییر کرد که سلسلهٔ قدرتمند سونگ در سال ۹۷۱ هان جنوبی را به قلمرو خود ضمیمه کرد. در سال ۹۷۲، دین بو لین با اعزام یک هیئت خراج گذار به دربار چین، برای نشان دادن وفاداری خود به امپراتور چین، توانست اعتماد و توجه سلسله سونگ را به خود جلب کند. امپراتور تای زو از دودمان سونگ، عنوان پادشاه استان جیاوزی (Giao Chỉ quận vương) را به او اع
طا کرد و حکومتش را به رسمیت شناخت. این عنوان، بیانگر نوعی رابطهٔ خراج گذارانهٔ با امپراتوری چین بود. دین بو لین که از قدرت نظامی سونگ آگاه بود و در پی حفظ استقلال کشورش بود، در ازای خراجی که هر سه سال یکبار به دربار چین پرداخت می شد، توافق عدم تجاوز را به دست آورد. اصلاحات داخلی. دین بو لین علاوه بر مدیریت روابط با چین، با جدیت به اصلاح ساختار دولت و نیروی نظامی پرداخت تا پایه های کشور تازه استقلال یافته را تقویت کند. او دربار سلطنتی و سلسله مراتب مشخصی از مقامات کشوری و لشکری ایجاد کرد. همچنین نظام قضایی سخت گیرانه ای برقرار ساخت که بر اساس آن، مجرمان – به ویژه در جرایمی مانند خیانت – با مجازات هایی سنگین همچون انداخته شدن در دیگ روغن جوشان یا خوراندن به ببر درنده روبه رو می شدند. این سختگیری ها برای بازدارندگی و حفظ نظم نوپای پادشاهی انجام می گرفت. مرگ. ترور دین بو لین. در سال ۹۷۹، یکی از درباریان که با الهام از خوابی که دیده بود، دین بو لین و پسر ارشدش، دین لین، را هنگام خواب در حیاط کاخ به قتل رساند. قاتل به سرعت به دست ژنرال نگوین باک دستگیر و اعدام شد. پس از او، پسر شش ساله اش، دین فه دِ، بر تخت نشست. پ
س از قتل دین بو لین، سلسله سونگ کوشید از آشفتگی داخلی ایجاد شده بهره ببرد و بار دیگر سلطه چین را بر دای کو ویت را برقرار کند. آنان ارتشی برای حمله به ویتنام اعزام کردند. در این زمان، فرماندهٔ کل ارتش، لِه هوآن، از خلأ قدرت استفاده کرد، امپراتور خردسال را برکنار نمود، مخالفان خود را از دربار حذف کرد و با امپراتریس بیوه زوونگ وِن نگا رابطهٔ نامشروع برقرار ساخت. لِه هوآن با موفقیت حمله سونگ را دفع کرد، خود را امپراتور خواند و دودمان لِه نخستین را بنیان نهاد. او همچنان نام کشور را دای کو ویت حفظ کرد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42421141&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-08-15T01:58:35Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Dexbot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;ربات: حذف پیوندهای میان ویکی که در ویکی داده موجود است&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42424451&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; هفت تن ادینبرو () نام نخستین گروه از زنانی بود که توانستند در بریتانیا راه خود را به دانشگاه باز کنند و در آن ثبت نام نمایند. آن ها تحصیلات خود را در رشته پزشکی از سال ۱۸۶۹ میلادی در دانشگاه ادینبرو آغاز کردند و هرچند که ثبت نام این هفت تن در نهایت با حکم دادگاه لغو و از ادامه تحصیل منع شدند اما مبارزه ای که این زنان آغاز نمودند توجه زیادی را در سرتاسر بریتانیا برانگیخت و حامیان سرشناسی مانند چارلز داروین را به دست آورد. کارزار این هفت تن حق تحصیل زنان در دانشگاه را تبدیل به یک موضوع سیاسی ملی کرد که در نهایت منجر به تصویب قانون پزشکی ۱۸۷۶ شد که اجازه تحصیل در رشته پزشکی و طبابت در
بریتانیا را به زنان می داد. این گروه را هفت تن علیه ادینبرو نیز می خواندند که اشاره به افسانه هفت تن علیه تبس در افسانه های یونانی داشت. در طول سال های کارزار تعدادی از اعضا این گروه جدا شدند و افرادی نیز به آن پیوستند اما به صورت کلی این هفت نفر به عنوان هفت تن ادینبرو شناخته می شوند:
پرنسس اولگا آندریونا رومانوف ( (متولد ۸ آوریل ۱۹۵۰) یک اشراف زاده بریتانیایی و عضو خاندان رومانوف است. او نوه نیکلاس دوم روسیه و الکساندرا فئودوروونا، آخرین امپراتور و ملکه روسیه است. پرنسس اولگا به عنوان رئیس انجمن خانواده رومانوف، سازمانی برای نوادگان خاندان امپراتوری سابق روسیه، خدمت می کند. او مالک خانه پرووندر، خانه ای روستایی در کنت است که از خانواده مادرش به ارث برده است. اوایل زندگی و خانواده. پرنسس اولگا کوچک ترین فرزند شاهزاده آندری الکساندروویچ روسیه و تنها فرزند حاصل از ازدواج دوم او در سال ۱۹۴۲ با نادین سیلویا آدا مک دوگال، دختر سرهنگ دوم هربرت مک دوگال از کاوستون مانور، عضو خاندان مک دوگال است. پدر او پسر دوک بزرگ الکساندر میخائیلوویچ روسیه، که متعلق به شاخه ای از رومانوف ها بود، و همسرش دوشس بزرگ زنیا الکساندرونا، خواهر تزار نیکلاس دوم، بود. اولگا آندریونا از نسخه انگلیسی نام خانوادگی خود استفاده می کند و «رومانوف» را به «رومانووا»، شکل زنانه نام خود در روسی، ترجیح می دهد. او با عنوان «پرنسس اولگا آندریونا رومانوف» شناخته می شود. او که در خانه روستایی مادرش در پرووندر، فاورشام، کنت، انگلستان تو
سط معلمان خصوصی تحصیل کرده بود، در کودکی توسط پدر تبعیدی اش از میراث غم انگیز امپراتوری خانواده اش در روسیه پیش از انقلاب برای او گفته شد. او در سال ۱۹۶۸ در یک مهمانی رقص با تم ریجنسی که توسط والدینش برگزار شده بود، به عنوان یک تازه وارد به جامعه معرفی شد. زندگی بزرگسالان. او در سال ۱۹۸۰ به انجمن خانواده رومانوف (RFA) پیوست و به همراه دیگر اعضا، در مراسم تدفین طولانی مدت آخرین امپراتور و ملکه روسیه در سن پترزبورگ در سال ۱۹۹۸ شرکت کرد. در ۳ دسامبر ۲۰۱۷، تقریباً یک سال پس از مرگ شاهزاده دیمیتری رومانوویچ رومانوف در آخرین روز سال ۲۰۱۶، او به عنوان رئیس RFA انتخاب شد. در این فاصله، برادر ناتنی بزرگترش، شاهزاده اندرو آندریویچ رومانوف (متولد ۱۹۲۳)، از نوادگان ارشد رومانوف، به عنوان رئیس افتخاری RFA انتخاب شد. اولگا قصد داشت در سال ۲۰۱۸ برای مراسم یادبود صدمین سالگرد بازگردد، که در آن، پاول کولیکوفسکی، نتیجه دوشس بزرگ اولگا الکساندرونا، و گروهی از دیگر نوادگان رومانوف، نماینده RFA بودند. او در خانه پرووندر در دهکده پرووندر، نزدیک فاورشام در کنت زندگی می کند، جایی که خانه قرن سیزدهمی را مرمت کرده و آن را به روی گردشگ
ران باز کرده است. او عمارت قدیمی و به ارث برده است. او در سال، پس از خرید ملک پدرش، با فروش آنچه از گنجینه آثار باستانی پیش از انقلاب پدرش باقی مانده بود، پول لازم برای نوسازی آن را فراهم کرد. بیشتر این آثار مدت ها پیش به خانواده سلطنتی بریتانیا فروخته شده بودند. در سال ۲۰۰۵، او در "برنامه تلویزیونی «شاهزاده خانم استرالیایی"» (یک نمایش واقع نما) حضور داشت و به رقبا مشاوره می داد. او در مصاحبه ای با برنامه تلویزیونی «کاخ سلطنتی ویندزور» از کانال ۴، این دیدگاه رایج را اصلاح کرد که رها کردن مرگبار تزار نیکلاس دوم، همسر و فرزندانش توسط بریتانیایی ها به بلشویک ها در طول انقلاب روسیه، نه به دلیل سنگدلی دولت وقت بریتانیا، بلکه به دلیل اکراه پسرعمویش جورج پنجم بوده است، همان طور که کنت رز در زندگینامه خود از پادشاه فاش کرده است. در سال ۲۰۱۷ او خاطرات خود را با عنوان «"شاهزاده خانم اولگا، یک رومانوف وحشی و پابرهنه»" منتشر کرد. او در کنار پرنسس کاتارینا از یوگسلاوی به عنوان حامی سلطنتی مجلس رقص ملکه شارلوت خدمت می کند. ازدواج و فرزندان. او که زمانی مادرش او را به عنوان عروس احتمالی پسرعموی سومش، شاه چارلز سوم، پیشنهاد