Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یگر به عنوان نشانگر هویت یک گروه قومی خاص در نظر گرفته نمی شد و در عوض با مجموعه ای از گویش ها که در سرزمین اصلی، مدت ها تابع زبان ملی بود، ادغام می شد. حقوقدان کارلو باودی دی وسمه، در مقاله خود در سال ۱۸۴۸ با عنوان "«بررسی سیاست و اقتصاد در ساردینیا»"، اظهار داشت که زبان ساردینیایی یکی از مهم ترین موانع جداکننده جزیره نشینان از سرزمین اصلی ایتالیا است و تنها سرکوب گویش های آنها می تواند تضمین کند که آنها می توانند دستورالعمل های دولتی صادر شده به زبان ایتالیایی را درک کنند و به طور کامل به اتباع «متمدن» پادشاهی ساووی تبدیل شوند. با این حال، تا زمان ظهور فاشیسم، زبان ساردینیایی به طور فعال ممنوع و/یا از هرگونه فعالیت فرهنگی باقیمانده حذف نشد تا تغییر کامل به ایتالیایی اعمال شود. به گفته گویدو ملیس، جذب حاصل از این امر «شکاف بین نسلی ایجاد کرد که دیگر قابل درمان نبود». پس از پایان جنگ جهانی دوم، تلاش هایی برای ایتالیایی کردن بیشتر جمعیت ادامه یافت، با این توجیه که با انجام این کار، همان طور که اصول نظریه نوسازی اجرا می شد، جزیره می تواند خود را از شر «شیوه های سنتی باستانی» که مانع پیشرفت آن می شدند، خلاص کند،
که به عنوان میراثی از بربریت تلقی می شد که باید فوراً از بین می رفت تا به رشد اقتصادی سرزمین اصلی بپیوندد؛ بنابراین ایتالیایی شدن به یک پدیده توده ای تبدیل شده بود و در روستاهایی که تاکنون عمدتاً ساردینیایی زبان بودند، ریشه دوانده بود. برای بسیاری از ساردینیایی ها، کنار گذاشتن زبان خود و یادگیری زبان ایتالیایی به عنوان یک هنجار فرهنگی، وسیله ای بود که از طریق آن می توانستند از گروه اصلی خود که آن را به حاشیه رانده شده و فاقد اعتبار می دانستند، فاصله بگیرند و از این طریق خود را در یک گروه اجتماعی کاملاً متفاوت بگنجانند؛ بنابراین ساردینیایی ها به این نتیجه رسیده اند که از زبان خود جدا شوند، زیرا نشان از هویتی بدنام داشت، تجسم یک انقیاد اجتماعی و سیاسی طولانی مدت در یک جامعه زنجیر شده، در مقابل پیشرفت اجتماعی که با پذیرش زبان ایتالیایی به آنها اعطا شده بود؛ چنین انگ اجتماعی فراتر از خود زبان ساردینیایی بود و لهجهٔ تحت تأثیر ساردینیایی ها را هنگام صحبت به زبان ایتالیایی نیز در بر می گرفت، که برخلاف سایر لهجه ها، به همان اندازه ناهنجار و برازندهٔ مجرمان یا نادانی تلقی می شد. تحقیقات در مورد تعصبات قومی-زبانی به ا
حساس حقارت در میان ساردینیایی ها در رابطه با ساکنان سرزمین اصلی و زبان ایتالیایی اشاره دارد که به عنوان نمادی از برتری قاره ای و تسلط فرهنگی تلقی می شد. بسیاری از شیوه های فرهنگی بومی رو به انقراض بودند و به سمت اشکال دیگر اجتماعی شدن تغییر جهت می دادند. در عرض چند نسل، زبان ساردینیایی، و همچنین گویش کاتالان آلگرو، به زبان اقلیتی تبدیل شد که توسط خانواده های ساردینیایی کمتر و کمتری صحبت می شد، و اکثر آنها به ایتالیایی های تک زبانه و تک فرهنگی تبدیل شدند. این فرایند در روستاها کندتر از شهرهای اصلی رواج یافته است، جایی که این امر بیشتر مشهود بوده است. امروزه، مردم ساردینیا از نظر زبانی و فرهنگی در زبان ایتالیایی جذب شده اند و با وجود به رسمیت شناختن رسمی زبان ساردینیا توسط قانون ملی در سال ۱۹۹۹، به گفته جولیو پائولیس «زبان خود را کمتر از سایر اقلیت های زبانی در ایتالیا می شناسند و در عوض به نظر می رسد که بیشتر از سایر اقلیت های زبانی در ایتالیا با زبان ایتالیایی همذات پنداری می کنند». تخمین زده می شود که حدود ۱۰ تا ۱۳ درصد از جوانان متولد ساردینیا هنوز به زبان ساردینیا مسلط هستند، و این زبان در حال حاضر منحصراً
توسط ۰٫۶ درصد از کل جمعیت استفاده می شود. مطالعه ای در سال ۲۰۱۲ که توسط دانشگاه کالیاری و ادینبورگ انجام شد، نشان داد که مصاحبه شوندگان اهل ساردینیا که قوی ترین حس هویت ایتالیایی را داشتند، همان هایی بودند که بیشترین نظر منفی را نسبت به زبان ساردینیا ابراز می کردند. جزایر دودکانیز. دوازده جزیره اصلی دودکانیز، که بزرگ ترین آنها رودوس است، بین سال های ۱۹۱۲ تا ۱۹۴۵ تحت حکومت ایتالیا بودند. پس از یک دوره حکومت نظامی، در سال ۱۹۲۳، اندکی پس از آغاز حکومت فاشیست ها بر ایتالیا و استقرار ایتالیایی ها در این جزایر، فرمانداران غیرنظامی منصوب شدند. اولین فرماندار، ماریو لاگو، ازدواج بین مهاجران ایتالیایی و یونانی ها را تشویق کرد، برای جوانان یونانی بورسیه تحصیلی برای تحصیل در ایتالیا فراهم کرد و یک کلیسای دودکانیز تأسیس کرد تا نفوذ کلیسای ارتدکس یونان را محدود کند. سازمان های جوانان فاشیستی در این جزایر معرفی شدند و مقامات ایتالیایی، ایتالیایی کردن نام ها را تشویق کردند. با این حال، ساکنان جزیره شهروندی کامل دریافت نکردند و ملزم به خدمت در نیروهای مسلح ایتالیا نبودند. به جمعیت اجازه داده شد تا شهرداران خود را انتخاب کنن
د. جانشین لاگوس، چزاره ماریا دِ وِکی، در سال ۱۹۳۶ کمپین ایتالیایی کردن اجباری را آغاز کرد. زبان ایتالیایی در آموزش و زندگی عمومی اجباری شد و زبان یونانی فقط یک درس اختیاری در مدارس بود. در سال ۱۹۳۷ شهرداران منتخب جای خود را به فاشیست های وفادارِ منصوب دادند. در سال ۱۹۳۸، قوانین نژادی جدید ایتالیا در جزایر وضع شد. جزایر ایونی. بقایای فرهنگی دوره ونیز بهانه موسولینی برای الحاق جزایر ایونی به پادشاهی ایتالیا بود. حتی قبل از وقوع جنگ جهانی دوم و جنگ زمستانی یونان و ایتالیا در سال های ۱۹۴۰–۱۹۴۱، موسولینی تمایل خود را برای الحاق جزایر ایونی به عنوان یک استان ایتالیایی ابراز کرده بود. پس از سقوط یونان در اوایل آوریل ۱۹۴۱، ایتالیایی ها بخش عمده ای از کشور، از جمله ایونی ها را اشغال کردند. موسولینی به ژنرال کارلو گلوسو اطلاع داد که جزایر ایونی از طریق الحاق دوفاکتو، یک استان جداگانه ایتالیایی تشکیل خواهند داد، اما آلمانی ها آن را تأیید نکردند. با این وجود، مقامات ایتالیایی به آماده سازی زمینه برای الحاق ادامه دادند. سرانجام، در ۲۲ آوریل ۱۹۴۱، پس از بحث و گفتگو بین حاکمان آلمان و ایتالیا، هیتلر موافقت کرد که ایتالیا می
تواند الحاق دوفاکتو این جزایر را آغاز کند؛ بنابراین در ۱۰ اوت ۱۹۴۱، جزایر کورفو، کفالونیا، زاکینتوس، لفکادا و برخی جزایر کوچک تر رسماً به عنوان بخشی از «"جامعه بزرگ امپراتوری روم نوین» (Grande Communità del Nuovo Impero Romano") به ایتالیا ملحق شدند. به محض اینکه فرماندار فاشیست، پیرو پارینی، خود را در کورفو مستقر کرد، با جدیت سیاست ایتالیایی سازی اجباری را آغاز کرد که تا پایان جنگ ادامه داشت. جزایر از مرحله ایتالیایی سازی در همه زمینه ها، از اداره گرفته تا اقتصاد، عبور کردند. زبان ایتالیایی تنها زبان رسمی جزایر تعیین شد؛ واحد پول جدیدی به نام دراخمای ایونی با هدف جلوگیری از تجارت با بقیه یونان معرفی شد، که توسط پارینی ممنوع شده بود. حمل و نقل با یونان قاره ای محدود شد؛ در دادگاه ها، قضات مجبور به اعمال قانون ایتالیا بودند و آموزش و پرورش از الگوی آموزشی سرزمین اصلی ایتالیا پیروی می کرد. مقامات اداری یونانی با مقامات ایتالیایی جایگزین شدند، مقامات اداری با اصالت غیر ایونی اخراج شدند، ژاندارم های محلی تا حدی با کارابینیرهای ایتالیایی جایگزین شدند، اگرچه پارینی در ابتدا به قضات یونانی اجازه داد تا به کار خود ا
دامه دهند، اما در نهایت آنها توسط یک دادگاه نظامی ایتالیایی مستقر در کورفو جایگزین شدند. «بازگشت به نظم ونیزی» و ایتالیایی سازی که توسط پارینی دنبال می شد، حتی شدیدتر از سیاست های ایتالیایی سازی در جاهای دیگر بود، زیرا هدف آنها قطع اجباری و ناگهانی تمام پیوندهای فرهنگی و تاریخی با کشور مادر قدیمی بود. تنها روزنامه در این جزایر، روزنامه ایتالیایی زبان «Giornale del Popolo» بود. در اوایل سال ۱۹۴۲، سیاستمداران پیش از جنگ در جزایر ایونی شروع به اعتراض به سیاست های سختگیرانه پارینی کردند. پارینی با افتتاح یک اردوگاه کار اجباری در جزیره پاکسی واکنش نشان داد که دو اردوگاه دیگر در جزایر اوتونوی و لازارتو به آن اضافه شد. نیروهای پلیس پارینی حدود ۳۵۰۰ نفر را دستگیر کردند که در این سه اردوگاه زندانی شدند. تلاش های ایتالیایی سازی در جزایر ایونی در سپتامبر ۱۹۴۳، پس از آتش بس کاسیبیله، پایان یافت.
در سال ۱۹۱۹، در زمان الحاق آن، بخش میانی شهرستان تیرول که امروزه تیرول جنوبی نامیده می شود ( (در سال ۱۹۳۹، تقریباً ۹۰٪ آلمانی زبانان در آن ساکن بودند) طبق توافق نامهٔ گزینهٔ تیرول جنوبی در سال ۱۹۳۹، آدولف هیتلر و بنیتو موسولینی وضعیت آلمانی ها و لادین ها (یک گروه قومی راتو-رومانس زبان) ساکن در منطقه را تعیین کردند. آنها می توانستند به آلمان مهاجرت کنند یا در ایتالیا بمانند و ایتالیایی شدن کامل خود را بپذیرند. در نتیجهٔ این امر، جامعهٔ تیرول جنوبی عمیقاً دچار شکاف شد. کسانی که می خواستند بمانند، به اصطلاح به عنوان خائن محکوم شدند در حالی که کسانی که آنجا را ترک کردند، به عنوان نازی بدنام شدند. به دلیل وقوع جنگ جهانی دوم، این توافق هرگز به طور کامل اجرا نشد. غیرقانونی («مدارس دخمه ای») برای آموزش زبان آلمانی به کودکان تأسیس شدند. برنامه ایتالیایی سازی. دوره فاشیسم (۱۹۲۲–۱۹۴۵). در سال ۱۹۲۳، سه سال پس از آنکه تیرول جنوبی رسماً ضمیمه شد، نام مکان های ایتالیایی، تقریباً به طور کامل بر اساس ، به موجب یک فرمان رسمی شدند. نام آلمانی «تیرول» ممنوع شد، به همین ترتیب مشتقات و کلمات مرکب آن مانند «تیرولی» و «تیرول جنوبی»
روزنامه ها، انتشاراتی ها، باشگاه ها و انجمن های سازمان یافته آلمانی، از جمله باشگاه آلپاین تیرول جنوبی، باید تغییر نام می دادند، و گفته می شود این فرمان به شدت توسط ایتالیا اجرا شده است. اساس این اقدامات، بیانیه ای بود که توسط اتوره تولومی در ۱۵ ژوئیه ۱۹۲۳ منتشر شد و « نام داشت. («اقداماتی برای آلتو آدیجه»)، که به طرح اولیهٔ کارزار ایتالیایی سازی تبدیل شد. ۳۲ اقدام آن عبارت بودند از: در اکتبر ۱۹۲۳، «استفاده از زبان ایتالیایی در تمام سطوح دولت فدرال، ایالتی و محلی اجباری شد». مقررات مقامات فاشیستی ایجاب می کرد که انواع تابلوها و اطلاعیه های عمومی فقط به زبان ایتالیایی باشند، در حالی که نقشه ها، کارت پستال ها و سایر مطالب گرافیکی باید نام مکان های ایتالیایی را نشان می دادند. در سپتامبر ۱۹۲۵، زبان ایتالیایی تنها زبان مجاز در دادگاه ها شد، به این معنی که از آن به بعد، پرونده ها فقط به زبان ایتالیایی قابل رسیدگی بودند. مقررات قانون فاشیستی پس از جنگ جهانی دوم همچنان پابرجا ماند و برای دهه ها به موضوع اختلاف تبدیل شد تا اینکه سرانجام در دهه ۱۹۹۰ مورد بازنگری قرار گرفت. مطبوعات آلمانی زبان که هنوز منتشر می شدند، توس
ط مقامات مورد آزار و اذیت قرار می گرفتند و قبل از انتشار، سانسور می شدند. در سال ۱۹۲۶، مقامات فاشیستی شروع به انتشار روزنامه آلمانی زبان خود، "آلپنزایتونگ،" کردند. سایر روزنامه های آلمانی زبان موظف بودند از سیاست ویراستاری کاملاً طرفدار رژیم پیروی کنند. برنامه ایتالیایی سازی به ویژه با شدت در مدارس اعمال می شد و هدف آن نابودی سیستم مدارس آلمان بود. از سال ۱۹۲۸، زبان ایتالیایی به تنها زبان آموزشی در ۷۶۰ کلاس درس در جنوب تیرول تبدیل شده بود که بیش از ۳۶۰ مدرسه و ۳۰۰۰۰ دانش آموز را تحت تأثیر قرار می داد. به همین ترتیب، مهدکودک های آلمان ملزم به استفاده از زبان ایتالیایی بودند، در حالی که جایگزین ها مجبور به تعطیلی شدند. معلمان آلمانی به طور سیستماتیک به دلیل «آموزش ناکافی» اخراج شدند، یا به جنوب منتقل شدند، جایی که معلمان ایتالیایی به جای آنها استخدام شدند. مدارک تحصیلی از دانشگاه های اتریش یا آلمان فقط با اقامت اضافی یک ساله در یک دانشگاه ایتالیایی معتبر می شد. در امور مذهبی، یک فرمان سلطنتی در نوامبر ۱۹۲۳ آموزش مذهبی به زبان ایتالیایی را برای همه مدارس ایتالیایی شده الزامی کرد. درخواست های فاشیستی برای ایتالیا
یی شدن سازمان های خیریه و فرقه های مذهبی آلمان و لغو کامل آموزش مذهبی آلمانی به واتیکان کاملاً موفقیت آمیز نبود، به ویژه به دلیل مداخلات مکرر اسقف بریکسن و راه اندازی مدارس غیررسمی محلی. با این حال، در مدارس دولتی، زبان ایتالیایی برای پنج کلاس آخر اجباری شد، در حالی که استفاده از زبان آلمانی فقط در تدریس اصول و عقاید ایتالیایی در سه سال اول مجاز بود. جمعیت آلمانی زبان با تأسیس واکنش نشان دادند. («مدارس دخمه ای»)، مدارس خانگی مخفی خارج از سیستم آموزشی استاندارد ایتالیایی شده. کتاب های درسی آلمانی مخفیانه از مرز قاچاق می شدند و اغلب قبل از توزیع در بین دانش آموزان تیرول جنوبی، در ساختمان های مذهبی پنهان می شدند. پس از مشکلات اولیه، سمینارهای مخفی برای آموزش معلمان در سراسر استان، معمولاً تحت حمایت کلیسای کاتولیک، برگزار می شد. اقدامات متقابل فاشیستی از جستجو و مصادره گرفته تا حبس و تبعید را شامل می شد. ایجاد تعادل بین آموزش در مدارس ایتالیایی و آلمانی، که اغلب دقیقاً برعکس بود. تدریس می شد، به خصوص در تاریخ و زمینه های اجتماعی، بسیاری از دانش آموزان تیرولی را با هویتی تکه تکه رها کرد. تازه تألیف شده با تجلیل از
دلبستگی ناگسستنی تیرول جنوبی به سرزمین مادری خود، این سرود به سرعت به یکی از سرودهای غیررسمی تیرول جنوبی تبدیل شد. در قرن بیست و یکم، کمی بیش از ۱۰۰ سال پس از الحاق منطقه به ایتالیا، ۶۴ درصد از جمعیت تیرول جنوبی به زبان آلمانی به عنوان زبان اول و روزمره خود صحبت می کنند. دوره پس از جنگ. پس از پایان جنگ جهانی دوم، فرآیندهای اصلاحات، استفاده دوگانه از نام ها را در تابلوهای خیابان تحمل کردند، در حالی که نام های ایتالیایی، بر اساس قانون ۱۹۴۰، به عنوان نام های رسمی باقی ماندند. [ "" ] در دهه ۱۹۹۰، کمیسیونی متشکل از جوزف برو (وین، نماینده اتریش در کمیسیون توپونیمی سازمان ملل)، پیتر گلاتارد (برن) و کارلو آلبرتو ماسترلی (فلورانس، «بایگانی آلتو آدیجه» فعلی) شکست خورد زیرا ماسترلی بر احکام فاشیستی اصرار داشت، در حالی که برو و گلاتارد دستورالعمل های سازمان ملل را ترویج می کردند.
متئو جاستیس بریونز (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۱۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به ""، "پنج شب با فردی ۲" و "دروغ گوهای کوچک زیبا" اشاره کرد. زندگی و حرفه. بریونز در آکسفورد، انگلستان، زمانی که والدینش در مسافرت بودند، متولد شد. او در خانواده ای از بازیگران سینما متولد شد، پدرش جان بریونز، بازیگر و خواننده فیلیپینی و مادرش مگان بریونز (با نام خانوادگی قبلی: جانسون) بازیگر و خواننده آمریکایی است. خواهرش ایزا بریونز نیز بازیگر و خواننده است. خانواده اش زمانی که او ۳ ساله بود به لس آنجلس نقل مکان کردند و او بازیگری و مدلینگ را از ۵ سالگی آغاز کرد. او علاوه بر بازیگری، نوازنده گیتار، گیتار بیس و درام نیز هست. او در ژیمناستیک، آکروباتیک، هنرهای رزمی سینمایی مهارت دارد و کمربند آبی کاراته دارد و همچنین در رقص نیز تجربه دارد و در هیپ هاپ، باله و تپ آموزش دیده است. وی در سال ۲۰۱۲، اولین نقش برجسته خود را در مجموعه تلویزیونی "دروغ گوهای کوچک زیبا" در فصل های سوم و چهارم بازی کرد. سال بعد، او برای شش قسمت به مجموع
ه "روزهای زندگی ما" پیوست. در همان سال، اولین بازی خود را در فیلم کمدی «"پسر تنها»" انجام داد که خواهر بزرگترش نیز در آن بازی می کرد. در سال ۲۰۱۷، در فیلم درام "رودخانه ویند" در نقش پسر جوان یک مأمور خدماتی که در حال تحقیق در مورد قتل مرموز یک زن جوان در یک منطقه حفاظت شده بومیان آمریکا است، بازی کرد. در سال ۲۰۲۰، در مجموعه تلویزیونی "رچد" به کارگردانی رایان مورفی ظاهر شد که پیش درآمدی بر فیلم دیوانه از قفس پرید است. در سال ۲۰۲۴، در فیلم "" به تهیه کنندگی وارنر برادرز پیکچرز بازی کرد. او در فیلم بعدی خود، به نام "پنج شب با فردی ۲ (فیلم)" نیز حضور دارد. فیلم شناسی. سینمایی تلویزیونی
ایزابلا کامیل بریونز (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به ""، "پیت" و "سارقان" اشاره کرد. زندگی و حرفه. ایزا بریونز در لندن، از جان بریونز و مگان بریونز (نام خانوادگی قبلی: جانسون) متولد شد و یک برادر کوچکتر به نام تئو دارد. اعضای خانواده او همگی هستند. او از طرف پدری فیلیپینی و از طرف مادری سوئدی-ایرلندی است. او ده ماهه بود که خانواده اش از لندن به نیویورک نقل مکان کردند. در سال ۲۰۰۶، وقتی که بریونز هفت ساله بود، خانواده اش به لس آنجلس نقل مکان کردند. وی در دبیرستان هنر شهر لس آنجلس در رشته تئاتر و تئاتر موزیکال تحصیل کرد. بریونز حرفه بازیگری خود را از سال ۲۰۰۸ آغاز کرد. او در تبلیغات تلویزیونی ظاهر شد و نقش های مکمل را در فیلم های سینمایی از جمله "سارقان" ایفا کرد. در سال ۲۰۱۸، او به همراه پدرش در قسمتی از مجموعه تلویزیونی "" ظاهر شد. در سال ۲۰۱۹، برای بازی در مجموعه "" انتخاب شد. بریونز در حالی که چندین نقش را روی صحنه در "همیلتون" بازی می کرد، نوارهایی از خودش را برای تست ب
ازیگری برای این سریال تلویزیون اینترنتی فرستاد و در طول این فرآیند متوجه شد که قرار است نقش دوقلوها را در این مجموعه بازی کند. او اولین بازی خود را در نقش داج و سوجی در اولین قسمت فصل در ژانویه ۲۰۲۰ انجام داد. بریونز در سال ۲۰۲۴ به جمع بازیگران مجموعه تلویزیونی "پیت" پیوست و در نقش ترینیتی سانتوس ظاهر شد.
( به )، نام نوعی شیرینی سنتی ایتالیایی است که خاستگاه آن به منطقه کامپانیا در جنوب ایتالیا بازمی گردد. این شیرینی که در فارسی گاه با نام «صدفی» نیز ترجمه می شود، به دلیل شکل صدف مانند و بافت چندلایه ی خود شناخته می شود. در بسیاری منابع، اسفولیاتلا با شیرینی مشابهی به نام دم خرچنگ یکی دانسته می شود، هرچند این دو از نظر خاستگاه و برخی ویژگی های تهیه تفاوت هایی با هم دارند. درون این شیرینی بسته به دستور پخت و منطقه، می تواند با انواع پرکننده های شیرین مانند ریکوتا، خامه شیرین شده، یا کرم های طعم دار پر شود. به همین دلیل، اسفولیاتلا نه تنها در ایتالیا بلکه در میان مهاجران ایتالیایی در دیگر کشورها نیز محبوبیت یافته و به نمادی از شیرینی های سنتی ناپلی تبدیل شده است. نام اسفولیاتلا در زبان ایتالیایی به معنای «برگک نازک» یا «لایه ظریف» است؛ این نام اشاره ای مستقیم به ساختار خاص خمیر آن دارد که از لایه های نازک و روی هم نشسته تشکیل شده و به ظاهر دسته ای از برگ های ریز یا ورقه های روی هم چیده شده شباهت دارد. [ "" ] مبدا. اسفولیاتله سانتا رزا، که می توان آن را نیاکان اسفویاتلای امروزی دانست، در سدهٔ هفدهم میلادی در صومع
هٔ سانتا رزا واقع در شهر کونکا دی مارینی (استان کامپانیا، ایتالیا) ابداع شد. بر اساس روایت های تاریخی، این شیرینی ابتدا توسط راهبه های صومعه و برای مصرف در همان محیط مذهبی تهیه می شد. در اوایل سدهٔ نوزدهم، یک شیرینی پز ناپلی به نام پاسکواله پینتائورو دستور اصلی آن را به دست آورد و در سال ۱۸۱۸ میلادی به عرضهٔ این شیرینی در شیرینی فروشی خود در شهر ناپل پرداخت. همین اقدام سبب شد که اسفولیاتلا از یک خوراک محدود به صومعه ها به یک شیرینی محبوب مردمی تبدیل شود و جایگاه ویژه ای در فرهنگ خوراکی ناپل و سپس سراسر ایتالیا بیابد. تغییرات منطقه ای. در آشپزی ناپلی، دو نوع شیرینی وجود دارد: اسفویاتلا ریچه به معنای «مجعد» یا «فرفری» که شکل رایج و استاندارد این شیرینی است؛ اسفویاتلا فروله که تهیهٔ آن به مراتب ساده تر و کم زحمت تر است و به جای خمیر چندلایهٔ مخصوص، از خمیر بریزه استفاده می کند؛ در نتیجه ظاهر صدفی و لایه لایهٔ خاص اسفویاتلا در آن شکل نمی گیرد. گونه ای دیگر از این شیرینی با نام کودا داراگوستا (در ایالات متحده با نام لوبستر تیل) نیز وجود دارد. این نوع از همان خمیر چندلایهٔ اسفولیاتلا ساخته می شود، اما درون آن با پر
کننده ای شیرین تر و غنی تر پر می گردد.
صومعه استپانوس مقدس (پوراداشت قدیم) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای استپانوس مقدس (کریمه قدیم) (؛ Սուրբ Ստեփանոս Նախավկա) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کریمه قدیم، شبه جزیره کریمه اوکراین می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
رولو، که با نام های رولو نیسنو یا رول ریکوتا کالتانیستا نیز شناخته می شود (واژهٔ "rollò" از واژهٔ فرانسوی "roulé" به معنای «رول شده» گرفته شده است)، شیرینی ای سنتی و بومی کالتانیستا در سیسیل است که توسط شیرینی پزان محلی تولید می شود. این دسر برخلاف بسیاری از شیرینی های فصلی یا آیینی، به هیچ مناسبت خاصی وابسته نیست و در طول سال مصرف می شود. رولو، در کنار راویولای ریکوتا، از شیرینی های سنتی شهر کالتانیسِتا به شمار می آید و بخشی از میراث خوراکی این ناحیه محسوب می شود. تاریخچه. این دسر، به همراه راویولا دی ریکوتا نیسنا، دسری است که از کالتانیستا سرچشمه گرفته است. احتمالاً رولو در دهه های پایانی قرن نوزدهم پدید آمد، زمانی که تأثیر شیوه های شیرینی پزی سوئیسی به شهر کالتانیسِتا رسید. این تأثیر از طریق شیرینی پزان مشهوری مانند لوئیجی کافلیشدر پالرمو، الساندرو کاویزل و اولریکو گروتر در کاتانیا منتقل شد. این ورود سبک های نوین شیرینی پزی، سبب شد شیرینی هایی مانند رولّو با تکنیک های پیشرفته تر و طعم های غنی تر در ناحیهٔ نیسِنو شکل بگیرند و به مرور به بخشی از سنت شیرینی پزی محلی تبدیل شوند. رولو از نظر ساختاری شباهت هایی
به کیک رولت سوئیسی دارد—نوعی کیک اسفنجی که در قرن نوزدهم در اروپای مرکزی ابداع شد و با کرم یا مربا پر می شود—اما از نظر ترکیب مواد اولیه متفاوت است. همچنین، رولو نیسِنو به سنت های بین المللی شیرینی های رول شده شباهت دارد که در بسیاری از کشورها یافت می شوند، از جمله کیک چوب کریسمس در ایتالیا. با این حال، ویژگی منحصر به فرد رولّو نیسِنو همچنان حفظ شده است، زیرا از مواد خاص شیرینی پزی سیسیلی مانند ریکوتا گوسفندی و پاستا رئاله استفاده می کند.[ "" ] مواد لازم. مواد اصلی رولو شامل تخم مرغ کامل، آرد، بادام آسیاب شده، شکر و پودر کاکائوی تلخ است که پایهٔ کیک اسفنجی را تشکیل می دهند. این کیک پس از پخت، با ریکوتای گوسفندی و مرکز مارزیپان به شکل رول پیچیده می شود تا طعم و بافتی منسجم و لطیف ایجاد شود. علاوه بر این مواد پایه، برای تزئین و تقویت طعم رولو از موارد متنوعی استفاده می شود. عسل می تواند طعمی شیرین و ملایم به کیک اضافه کند، مارزیپان سبز جلوهٔ بصری جذابی می بخشد، و ریکوتای شیرین و الک شده لطافت و خامه ای بودن بافت را تقویت می کند. همچنین، برای ایجاد تنوع طعم و بافت، از شکلات تلخ و پسته خردشده روی سطح رولو استفاده
می شود. این ترکیب ها نه تنها چشم نواز و خوشمزه هستند، بلکه هر قطعه رولو را به تجربه ای متفاوت و لذت بخش تبدیل می کنند. برخی از قنادان رولو را به صورت افقی برش می دهند تا ضخامت کیک یکنواخت باقی بماند و هر قطعه شکل و ظاهر یکسانی پیدا کند. این روش به خصوص زمانی کاربرد دارد که کیک برای پذیرایی یا بسته بندی های تجاری آماده می شود و زیبایی و نظم ظاهری اهمیت دارد. در مقابل، گروه دیگری از شیرینی پزان ترجیح می دهند برش ها را به صورت مایل انجام دهند، به گونه ای که یک سمت کیک نازک تر و سمت دیگر ضخیم تر باشد؛ این روش باعث می شود طعم و بافت کیک در هنگام خوردن تغییر کند و تجربهٔ متفاوتی برای مصرف کننده ایجاد شود.ضخامت مرکز مارزیپان سبز در رولو معمولاً متغیر است و بسته به ذائقهٔ سازنده یا سبک خاص شیرینی پزی ممکن است کمی بیشتر یا کمتر باشد. همچنین کیک اسفنجی شکلاتی که پایهٔ رولو را تشکیل می دهد، در ضخامت خود دارای نوسان هایی است که می تواند به لطافت و بافت متفاوت هر قطعه کمک کند. تزئینات رولو نیز تنوع زیادی دارد و معمولاً شامل دانه های پسته برای افزودن بافت ترد و طعم ملایم مغزیجات است. برخی قنادان این دانه ها را با تکه های
شکلات تلخ ترکیب می کنند تا تضاد طعم و رنگ ایجاد شود و ظاهر جذاب تری به کیک ببخشند. علاوه بر این، در برخی دستورها ممکن است از سایر تزئینات مانند پودر قند، خلال بادام یا حتی شکلات آب شده برای زیباتر کردن سطح رولو استفاده شود. این تنوع در برش، ضخامت و تزئینات باعث می شود هر قطعه رولو تجربه ای خاص از طعم و بافت ارائه دهد و شیرینی پزان بتوانند خلاقیت خود را در طراحی و ارائهٔ محصول نشان دهند.
کلیسای استاپانوس مقدس (تئودوسیا) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تئودوسیا، شبه جزیره کریمه اوکراین می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
یک نوع فوکاچا شیرین است که سطح آن با کشمش، بادام، گردو و دانه کاج تزئین می شود. این شیرینی به طور سنتی به منطقهٔ ریمینی در امیلیا-رومانیا در شمال ایتالیا تعلق دارد و یکی از خوراکی های سنتی این ناحیه به شمار می آید. پیادا معمولاً در ماه نوامبر و به مناسبت روز ارواح درگذشته مصرف می شود، جشنی که در فرهنگ ایتالیایی برای بزرگداشت درگذشتگان و یادآوری روح آنان برگزار می گردد. این شیرینی، علاوه بر ارزش خوراکی، جنبهٔ نمادین نیز دارد و حضور آن بر سر سفره ها نشان دهندهٔ احترام به درگذشتگان و حفظ سنت های محلی است. نمای کلی. اگرچه از نامش پیداست که یک است، یک نان مسطح سنتی که آن هم ریشه در ناحیهٔ رومانیا دارد—اما در واقع این شیرینی یک فوکاچای شیرین به شمار می آید، یعنی نانی نرم و شیرین. ارتباط پیادای مردگان با پیادینا بیشتر به شکل دایره ای آن بازمی گردد؛ همان ویژگی ظاهری که باعث شده این شیرینی نامی شبیه پیادینا دریافت کند، اگرچه از نظر مواد اولیه و طرز تهیه با پیادینا تفاوت های اساسی دارد. روی نان با کشمش، بادام، گردو و دانه کاج پوشانده می شود. میوه های خشک باید روی نان قرار گیرند نه داخل خمیر. در دستورهای سنتی، حاوی شیره
انگور است، اگرچه دستورهای مدرن به جای آن، کشمش ها را در شراب سانچوویزه می خیسانند. پیادای مردگان معمولاً به صورت گرم سرو می شود و هم برای صبحانه و هم به عنوان میان وعدهٔ عصرگاهی مصرف می گردد. این شیرینی به طور سنتی در ماه نوامبر و به مناسبت روز همهٔ ارواح خورده می شود، اما از ماه اکتبر نیز در دسترس است. پیادای مردگان در مناسبت های محلی نیز حضور دارد؛ از جمله در جشن قدیس حامی ریمینی، سان گائودنزو که در ۱۴ اکتبر برگزار می شود، و همچنین در فعالیت های مرتبط با هالووین و رسم شیرینی گرفتن. این انعطاف در زمان مصرف و حضور در مناسبت های مختلف نشان دهندهٔ جایگاه ویژهٔ پیادای مردگان در فرهنگ خوراکی و سنت های محلی ریمینی است. ریشه ها. خاستگاه مورد بحث است. در فرهنگ عامه محلی، این نان به دستور پخت های اجدادی از زمان سلت ها در رومانیا، یا سنون ها نسبت داده می شود. در شب سوون، جن های خانگی شبگرد شیطان که به معروف هستند، در حالی که ارواح مردگان به خانه ها و شهرهایشان بازمی گشتند، به خانه ها سر می زدند. به عنوان یک خوراکی لذیذ فصلی برای استقبال از ارواح درگذشتگان پدیدار شد. برخی دیگر این نان را به سیرو برونوری، شیرینی پز در
شیرینی پزی آنتیکا پاستی سریا وکی در بورگو سن جولیانو ریمینی، از اوایل قرن بیستم نسبت می دهند.
رامون باتیستا اورتگا (؛ ؛ زادهٔ ) بازیگر، خواننده، سیاستمدار، تهیه کننده موسیقی، آهنگساز، موسیقی دان و کارگردان فیلم اهل آرژانتین است که بیشتر با نام پالیتو اورتگا () شناخته می شود. اورتگا یکی از چهره های نمادین موسیقی مردمی آرژانتین به شمار می رود و از مهم ترین نمایندگان سبک موسیقایی «موج نو» است که موسیقی اسپانیایی-آمریکایی را بین دهه های ۶۰ و ۷۰ میلادی تحت تأثیر قرار داد. او در دهه ۱۹۶۰، زمانی که سبک راک اند رول به زبان اسپانیایی میان نوجوانان در این منطقه رواج یافت، به شهرتی بین المللی دست یافت، به ویژه در آمریکای لاتین و اسپانیا. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "دانش آموختگان" و "شب سرقت" اشاره نمود.
کلیسای جامع عروج مریم مقدس (لویو) (؛ ) یک کلیسای جامع و صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر لویو، استان لویو اوکراین می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای سارگیس مقدس (تئودوسیا) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تئودوسیا، شبه جزیره کریمه اوکراین می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.