Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نیروگاه زغال سنگ سوز یا نیروگاه زغال سنگی یک نیروگاه حرارتی است که زغال سنگ را برای تولید برق می سوزاند. در سراسر جهان بیش از ۲۴۰۰ نیروگاه زغال سنگی وجود دارد که در مجموع بیش از ۲۰۰۰ گیگاوات ظرفیت دارند. این نیروگاه ها حدود یک سوم مصرف انرژی جهان را تولید می کنند، اما در عین حال باعث بسیاری از بیماری ها و بیشترین مرگ و میرهای اولیه، عمدتاً از آلودگی هوا می شوند. نیروگاه زغال سنگ نوعی نیروگاه سوخت فسیلی است. زغال سنگ معمولاً به پودر تبدیل شده و سپس در دیگ بخار زغال سنگ سوزانده می شود. گرمای کوره، آب دیگ بخار را به بخار تبدیل می کند و سپس برای چرخاندن توربین هایی که مولدهای الکتریکی (ژنراتورها) را می چرخانند، استفاده می شود؛ بنابراین انرژی شیمیایی ذخیره شده در زغال سنگ به طور متوالی به انرژی حرارتی، انرژی مکانیکی و در نهایت به انرژی الکتریکی تبدیل می شود. نیروگاه های زغال سنگ، سالانه بیش از ۱۰ میلیارد تن دی اکسید کربن منتشر می کنند، که سهمی حدود یک پنجم از انتشار گازهای گلخانه ای جهان را در اختیار دارد، بنابراین بزرگ ترین عامل تغییرات آب و هوایی است. بیش از نیمی از کل برق زغال سنگ جهان، در کشور چین تولید می شود
. در سال ۲۰۲۰، تعداد کل نیروگاه ها شروع به کاهش کرد زیرا در اروپا و آمریکا روند از مدار خارج کردن آن در جریان است، اگرچه در آسیا و اغلب آن ها در چین، هنوز ساخته می شوند. برخی از آنها سودآور باقی می مانند، زیرا هزینه اثرات جانبی به دلیل تبعات بهداشتی و زیست محیطی صنعت زغال سنگ به آن ها تحمیل نشده و در هزینه تولید محاسبه نمی شود. اما این خطر وجود دارد که کارخانه های جدیدتر به دارایی های سرگردان تبدیل شوند. دبیرکل سازمان ملل متحد گفته است که کشورهای عضور سازمان توسعه و همکاری اقتصادی (OECD) باید تا سال ۲۰۳۰ و بقیه جهان تا سال ۲۰۴۰، تولید برق از زغال سنگ را متوقف کنند. ویتنام یکی از معدود کشورهای در حال توسعه سریع و وابسته به زغال سنگ است که به طور کامل متعهد شده است که تا دهه ۲۰۴۰ یا در اسرع وقت پس از آن، انرژی زغال سنگ را به تدریج حذف کند. اولین نیروگاه های زغال سنگ سوز در اواخر قرن نوزدهم ساخته شدند و از موتورهای رفت و برگشتی برای تولید برق جریان مستقیم (DC) استفاده کردند. در اوایل قرن بیستم، توربین های بخار امکان ساخت نیروگاه های بسیار بزرگ تری را فراهم کردند و برق جریان متناوب (AC) نیز برای خدمات رسانی به من
اطق دورتر مورد استفاده قرار گرفت. حمل و نقل و تحویل زغال سنگ. زغال سنگ به وسیله کامیون، ریل راه آهن، بارج، کشتی یا لوله های دوغاب زغال سنگ تحویل می شود. گاهی اوقات نیروگاه ها در کنار یک معدن، به ویژه یک معدن زغال سنگ مانند لیگنیت ساخته می شوند که هزینه حمل و نقل طولانی برای آن ها صرفه اقتصادی ندارد؛ بنابراین ممکن است مواد مصرفی خود را با تسمه نقاله یا کامیون ها بزرگ دیزل الکتریکی دریافت کند. یک قطار بزرگ زغال سنگ به نام «قطار واحد» که می تواند دو کیلومتر طول داشته باشد، می تواند حاوی ۱۳۰ تا ۱۴۰ واگن باری با حدود ۱۰۰ تن زغال سنگ در هر یک از آن ها، معادل بیش از ۱۰٬۰۰۰ تن باشد. یک نیروگاه بزرگ تحت بار کامل، حداقل یک بار در هر روز به این اندازه زغال سنگ نیاز دارد. برخی نیروگاه ها ممکن است هر روز به سه تا پنج قطار داشته باشند که به خصوص در فصل های اوج مصرف (گرمترین روزهای تابستان یا سردترین روزهای زمستان) که مصرف برق بالا است، اتفاق می افتد. تخلیه کننده های مدرن از دستگاه های گردان تخلیه استفاده می کنند که مشکلات چسبیدن زغال سنگ را در ماشین های حامل برطرف می کند. تخلیه کننده شامل یک بازو است که کل قطار را به گونه
ای در موقعیت مناسب قرار می دهد تا هر واگن را روی یک قیف تخلیه زغال سنگ قرار دهد. دامپر هر یک از حامل ها را به سکویی نگه می دارد تا وارونه شده و زغال سنگ را تخلیه کند. کوپلرهای گردان کل عملیات را در زمانی که حامل ها هنوز به یکدیگر متصلند، انجام می دهند. تخلیه یک «قطار واحد»، حدود سه ساعت طول می کشد. قطارهای کوتاه تر ممکن است از حامل های ریلی با یک تخلیه کننده هوایی استفاده کنند که به هوای فشرده به علاوه یک «کفشک داغ» روی هر حامل متکی است. این "کفشک داغ" در پایه تخلیه بار و در تماس با "ریل داغ، بار الکتریکی را از طریق دستگاه تخلیه کننده هوایی گسیل کرده و باعث می شود درهای پایینی حامل باز شوند و زغال سنگ را از طریق بازشو به داخل می ریزد. پایه تخلیه یکی از این قطارها از یک ساعت تا یک ساعت و نیم طول می کشد. تخلیه کننده های قدیمی تر ممکن است همچنان از حامل های ریلی که به صورت دستی کار می کنند، استفاده کنند که مجهز به یک لرزاننده است تا تخلیه زغال سنگ را تسهیل کند. یک کولیر (کشتی باری حامل زغال سنگ) ممکن است زغال سنگ را در خود جای دهد که تخلیه آن چند روز طول می کشد. برخی از کشتی ها تجهیزات انتقال خود را برای تخلیه م
خازن انبار خود حمل می کنند و برخی دیگر نیز به تجهیزات نیروگاه وابسته هستند. برای حمل زغال سنگ در آب های آرام تر، مانند رودخانه ها و دریاچه ها، اغلب از بارج های با کف مسطح استفاده می شود. بارج ها معمولاً بدون نیرو محرکه هستند و باید با یدک کش جابجا شوند. ممکن است که نیروگاه برای راه اندازی یا مصارف جانبی خود از نفت کوره نیز استفاده کند. نفت کوره را می توان با خط لوله، تانکر یا کامیون به نیروگاه ها تحویل داد. نفت کوره در مخازن فولادی استوانه ای عمودی، با ظرفیت ذخیره می شود. سوخت نف کوره با گرانروی ۵ و ۶، معمولاً قبل از پمپاژ در آب و هوای سرد، با بخار گرم می شوند. بهره برداری. یک نیروگاه زغال سنگی به عنوان یک نوع نیروگاه حرارتی، انرژی شیمیایی ذخیره شده در زغال سنگ را به طور متوالی به انرژی حرارتی، انرژی مکانیکی و در نهایت انرژی الکتریکی تبدیل می کند. زغال سنگ معمولاً با سامانه پودرساز به پودر تبدیل شده و سپس در دیگ بخار زغال سنگ سوزانده می شود. گرمای حاصل از سوزاندن ذغال سنگ پودر شده، آب دیگ بخار را به بخار تبدیل می کند و سپس برای چرخاندن توربین هایی که ژنراتورها را می چرخانند، استفاده می شود. در مقایسه با یک نی
روگاه حرارتی که سایر انواع سوخت را می سوزاند، نیاز به مراحل دیگری مانند پردازش سوخت و دفع خاکستر مورد نیاز است. برای واحدهای با ظرفیت بیش از ۲۰۰ مگاوات، افزونگی اجزای کلیدی با نصب فن های مکشی و دمشی، پیش گرم کن های هوا و جمع کننده های خاکستر فراهم می شود. در برخی از واحدهای حدود ۶۰ مگاواتی، به منظور ارائه افزونگی ممکن است دو دیگ بخار در هر واحد وجود داشته باشد. صد نیروگاه بزرگ زغال سنگی ظرفیتی از ۳۰۰۰ مگاوات تا ۶۷۰۰ مگاوات دارند. پردازش سوخت. آماده سازی و پردازش زغال سنگ با خرد کردن آن به قطعات کمتر از ۵ سانتی متری صورت می گیرد. سپس زغال سنگ با تسمه نقاله هایی با نرخ جابجایی تا ۴۰۰۰ تن در ساعت، از محل ذخیره سازی به سیلوهای ذخیره سازی در داخل واحد نیروگاهی منتقل می شود. در کارخانه هایی که زغال سنگ پودر شده می سوزانند، سیلوها زغال سنگ را به پودرکننده ها (آسیاب های زغال سنگ) رسانده و قطعات تا ۵ سانتی متر در پودر کننده ها در حد همنواختی پودر تالک آسیاب شده و با هوای احتراق اولیه مخلوط می شود تا به کوره دیگ بخار منتقل می شود. زغال سنگ قبل از احتراق گرم می شود تا رطوبت اضافی آن از بین برود. یک نیروگاه ۵۰۰ مگاواتی م
مکن است دارای شش پودر کننده باشد که پنج تای آنها می توانند زغال سنگ را با ۲۵۰ تن در ساعت، تحت بار کامل به کوره برسانند. در نیروگاه هایی که زغال سنگ پودر شده را نمی سوزانند، ممکن است قطعات بزرگتر از ۵ سانتی متر به طور مستقیم به سیلوها وارد شوند که سپس یا توزیع کننده های مکانیکی روی یک توری متحرک یا مشعل های سیکلونی ریخته می شوند. کوره های سیکلونی نوع خاصی از محفظه احتراق است که می تواند به طور مؤثری قطعات بزرگ تر سوخت زغال سنگی را بسوزاند. دیگ بخار. نیروگاه های طراحی شده برای سوزاندن زغال سنگ قهوه ای (لیگنیت)، در مکان هایی مانند آلمان، ویکتوریا، استرالیا و داکوتای شمالی استفاده می شوند. لیگنیت زغال سنگی بسیار جوان تر از زغال سنگ سیاه است. چگالی انرژی کمتری نسبت به زغال سنگ سیاه دارد و برای تولید حرارت معادل به کوره بسیار بزرگتری نیاز دارد. چنین زغال هایی ممکن است تا ۷۰ درصد آب و خاکستر داشته باشند که در نتیجه دمای کوره کمتری تولید می کنند و به فن های مکشی (ID Fan) بزرگ تری نیاز دارند. سیستم های مشعل آن نیز با زغال سنگ سیاه متفاوت است و به طور معمول بخشی از گاز داغ را از سطح خروجی کوره مکش کرده و آن را با زغال
سنگ ورودی در آسیاب های فن دار مخلوط می کنند و زغال سنگ پودر شده و مخلوط گاز داغ را به دیگ تزریق می کنند. دفع خاکستر. خاکستر نیروگاه های زغال سنگی بیشتر در حوضچه های خاکستر ذخیره می شود. اگرچه استفاده از حوضچه های خاکستر در کنار کنترل های آلودگی هوا (مانند اسکرابرهای مرطوب)، میزان آلاینده های موجود در هوا را کاهش می دهد، اما این مکان ها خطرات جدی برای سلامت محیط اطراف آن ایجاد می کنند. شرکت های برق، به ویژه در ایالات متحده، اغلب حوضچه ها را بدون لایه آستر ساخته اند و بنابراین مواد شیمیایی موجود در خاکستر می توانند به آب های زیرزمینی و آب های سطحی نفوذ کنند. از دهه ۱۹۹۰، شرکت های برق در ایالات متحده، بسیاری از نیروگاه های جدید خود را با سیستم های انتقال خاکستر خشک طراحی کرده اند. خاکستر خشک در محل های دفن زباله دفع می شود که معمولاً شامل آستر و سیستم های نظارت بر آب های زیرزمینی است. همچنین خاکستر خشک برای ساخت و ساز جاده، ممکن است به محصولاتی مانند بتن، دوغاب و پرکننده های ساختمانی بازیافت شود. جمع آوری خاکستر بادی. خاکستر بادی توسط رسوب دهنده های الکترواستاتیکی یا فیلترهای کیسه ای پارچه ای (یا گاهی اوقات هر د
و) که در خروجی کوره و قبل از فن های مکشی قرار دارند، از گاز خروجی از دودکش گرفته شده و خارج می شود. خاکستر بادی به صورت دوره ای از قیف های جمع آوری زیر فیلترها یا فیلترهای کیسه ای خارج می شود. به طور کلی، خاکستر بادی با ابزار هوایی (پنوماتیکی) به سیلوهای ذخیره سازی منتقل می شود و در محل حوضچه های خاکستر انبار می شود یا توسط کامیون ها یا واگن های ریلی به محل های دفن زباله منتقل می شود. جمع آوری و دفع خاکستر پایین کوره. در پایین کوره، یک قیف برای جمع آوری خاکستر زیرین وجود دارد. این قیف را پر از آب نگه می دارند تا خاکستر و پوسته هایی که از کوره به پایین می ریزند را خاموش کند. ترتیباتی برای خرد کردن این ضایعات و انتقال آن ها همراه با خاکسترهای پایین کوره به حوضچه های خاکستر در محل یا به مکان های دفن زباله در نظر گرفته شده است. از دستگاه های استخراج خاکستر برای تخلیه خاکستر از بویلرهای زباله سوز شهری نیز استفاده می شود. انعطاف پذیری. برای تحقق انعطاف پذیری، طراحی یک سیاست خوب انرژی، قانون حقوقی انرژی و بازار برق حیاتی هستند. اگرچه از نظر فنی، انعطاف پذیری برخی از نیروگاه های زغال سنگی را می توان بهبود بخشید، اما
نسبت به بسیاری از نیروگاه های گازسوز، کمتر قادر به ارائه تولید قابل برنامه ریزی و کنترل هستند. مهم ترین قابلیت انعطاف پذیری، کمترین باردهی به صورت پیوسته است، با این حال ممکن است برخی از گزینه های بهبود انعطاف پذیری، گران تر از انرژی های تجدید پذیر با باتری باشد. تولید برق زغال سنگ. تا سال ۲۰۲۰ دو سوم از زغال سنگ استخراجی برای تولید برق استفاده می شد و در همان سال زغال سنگ با سهم ۳۴٪، بزرگ ترین منبع تولید برق بوده است و نیمی از تولید برق زغال سنگی نیز در چین بوده است. نزدیک به ۶۰٪ تولید برق کشورهای چین، هند و اندونزی از زغال سنگ انجام می شود. در سال ۲۰۲۰ در سراسر جهان، ۲۰۵۹ گیگاوات نیروگاه زغال سنگی در دست بهره برداری بود، ۵۰ گیگاوات جدید هم راه اندازی شد و ۲۵ گیگاوات نیز در دست ساخت و ساز (بیشتر در چین) بود و ۳۸ گیگاوات نیز (بیشتر در ایالات متحده و اتحادیه اروپا) از مدار خارج شد. بهره وری. چهار نوع اصلی نیروگاه زغال سنگی به ترتیب افزایش بهره وری وجود دارد: زیربحرانی، فوق بحرانی، مافوق بحرانی و تولید همزمان (که گرمای و قدرت ترکیبی یا CHP نیز نامیده می شود). نوع زیربحرانی کمترین کارایی را دارد، اما نوآوری های
اخیر به نیروگاه های قدیمی زیربحرانی امکان داده است تا به کارایی نیروگاه های فوق بحرانی برسند یا حتی از آن فراتر روند. سیکل ترکیبی گازی سازی یکپارچه. سیکل ترکیبی گازی سازی یکپارچه (IGCC)، یک فناوری تولید برق از زغال سنگ است که از یک گازساز فشار بالا برای تبدیل زغال سنگ (یا سایر سوخت های مبتنی بر کربن) به گاز سنتز فشار بالا (syngas) استفاده می کند. تبدیل زغال سنگ به گاز امکان استفاده از آن در نیروگاه سیکل ترکیبی را فراهم می کند که معمولاً بازده بالاتری از نیروگاه زغال سنگی را به دست می آورد. فرایند IGCC همچنین می تواند برخی از آلاینده ها را از گاز سنتز، قبل از چرخه تولید برق حذف کند. با این حال، این فناوری در مقایسه با نیروگاه های معمولی با سوخت زغال سنگ پرهزینه است. انتشار دی اکسید کربن. از آنجایی بخش عمده زغال سنگ از کربن است، نیروگاه های زغال سنگی دارای ضریب نشر کربن بالایی هستند. نیروگاه های زغال سنگ به طور متوسط در مقایسه با سایر منابع انرژی، گازهای گلخانه ای بیشتری را به ازای واحد برق تولیدی برابر، منتشر می کنند. در سال ۲۰۱۸، زغال سنگ سوزانده شده برای تولید برق، بیش از ۱۰ گیگاتن دی اکسید کربن () از مجموع
۳۴ گیگاتن از احتراق سوخت را منتشر کرده است (کل انتشار گازهای گلخانه ای برای سال ۲۰۱۸ حدود ۵۵ گیگاتن بود). کاهش. حذف تدریجی. از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۰، اگرچه تولید زغال سنگ به معنای واقعی به سختی کاهش یافت، اما بخشی از سهم بازار آن توسط بادی و خورشیدی گرفته شد. در سال ۲۰۲۰ تنها چین تولید برق زغال سنگ را افزایش داد و در سطح جهانی ۴ درصد کاهش یافت. با این حال، در سال ۲۰۲۱، چین اعلام کرد که تولید زغال سنگ را تا سال ۲۰۲۵ محدود کرده و به مرور زمان آن را متوقف می کند. دبیرکل سازمان ملل متحد گفته است که کشورهای سازمان توسعه و همکاری اقتصادی باید تا سال ۲۰۳۰ و بقیه کشورهای جهان تا سال ۲۰۴۰، تولید برق از زغال سنگ را متوقف کنند، در غیر این صورت محدود شدن گرمایش جهانی به اندازه ۱٫۵ درجه سانتیگراد، که هدف توافق پاریس است، بسیار دشوار خواهد بود. حذف تدریجی این نیروگاه ها در آسیا می تواند یک چالش مالی باشد زیرا این نیروگاه ها در آنجا به نسبت نو هستند. در چین سرجمع مزایای بستن یک نیروگاه به موقعیت آن بستگی دارد و بسیار متفاوت است. سوزاندن همزمان آمونیاک. آمونیاک چگالی هیدروژن بالایی دارد و به راحتی قابل کنترل است. می توان از آن به
عنوان ذخیره سوخت بدون کربن در تولید برق توربین گاز استفاده کرد و به کاهش قابل توجه انتشار دی اکسید کربن کمک کرد. در ژوئن ۲۰۲۱ در ژاپن، اولین پروژه آزمایشی بزرگ چهار ساله برای توسعه فناوری برای سوخت همزمان مقدار قابل توجهی آمونیاک با زغال سنگ در یک نیروگاه تجاری بزرگ آغاز شد. با این حال، هیدروژن و آمونیاک کم کربن، برای حمل و نقل پایدار مورد تقاضا است، که برخلاف تولید برق، گزینه های پاک دیگر کمی دارد. تبدیل. برخی از نیروگاه ها در حال تبدیل گازسوز، زیست توده یا زباله سوز هستند، و تبدیل آزمایشی آن ها به ذخیره ساز حرارتی در سال ۲۰۲۳ انجام خواهد شد. جذب کربن. در سال ۲۰۲۰ در چین، بازطراحی برخی از نیروگاه های زغال سنگی موجود با سامانه های جذب و ذخیره کربن در نظر گرفته شد، اما اجرای آن بسیار گران است، و تولید انرژی را کاهش می دهد. ضمن این که از نظر فنی برای برخی از نیروگاه ها امکان پذیر نیست. آلایندگی. نیروگاه های زغال سوز هر ساله هزاران نفر را با انتشار ذرات، آلاینده های میکروسکوپی هوا که وارد ریه ها و سایر اندام های انسان شده و با ایجاد انواع بیماری های نامطلوب از جمله آسم، بیماری قلبی، وزن کم هنگام تولد و سرطان می
شوند، باعث مرگ می شوند. تنها در ایالات متحده، چنین ذرات موسوم به PM2.5 (ذراتی با قطر ۲٫۵ میکرومتر یا کمتر)، باعث افزایش حداقل ۴۶۰۰۰۰ مرگ و میر اضافی در طول دو دهه شده است. در برخی از کشورها، آلودگی تا حدودی با بهترین تکنیک های موجود کنترل می شود. به عنوان مثال در اتحادیه اروپا دستورالعمل انتشار گازهای گلخانه ای صنعتی تدوین شده است. در ایالات متحده، نیروگاه های زغال سنگی در سطح ملی توسط چندین مقررات آلودگی هوا، از جمله مقررات استانداردهای سموم جیوه و هوا (MATS), دستورالعمل های پساب برای جلوگیری از آلودگی آب، و پسماندهای جامد تحت مقررات قانون حفاظت و بازیابی منابع (RCRA) مدیریت می شوند. نیروگاه های زغال سنگ همچنان در کشورهایی مانند بالکان غربی، هند، روسیه و آفریقای جنوبی که دارای قوانین ضعیف هستند، آلودگی دارند و باعث بیش از صد هزار مرگ زودرس در هر سال می شود. آلودگی هوای محلی. بیشتر موارد آسیب به سلامتی ناشی از ذرات معلق، دی اکسید گوگرد و اکسید نیتروژن در آسیا رخ می دهد و اغلب به دلیل سوزاندن زغال سنگ با کیفیت پایین، مانند زغال سنگ قهوه ای در نیروگاه های فاقد تصفیه مدرن گازهای دودکش است. مرگ و میر زودهنگام نا
شی از آلودگی هوا در هر گیگاوات در سال، برابر ۲۰۰ نفر تخمین زده شده است، اما ممکن است در اطراف نیروگاه هایی که از اسکرابر استفاده نمی شود، بیشتر هم باشد یا اگر دور از شهرها باشند، کمتر باشد. شواهد نشان می دهد که قرار گرفتن در معرض گوگرد، سولفات ها یا ذرات PM2.5 ناشی از انتشار زغال سنگ، ممکن است با عوارض نسبی یا خطر مرگ و میر بالاتری نسبت به ذرات PM2.5 از سایر ترکیبات و منابع مشابه باشد. آلودگی آب. آلاینده هایی مانند فلزات سنگین که از محل ذخیره سازی خاکستر زغال سنگ بدون پوشش یا محل های دفن زباله وارد آب های زیرزمینی می شوند، احتمالاً برای دهه ها یا قرن ها آب را آلوده می کنند. تخلیه آلاینده از حوضچه های خاکستر به رودخانه ها (یا سایر آب های سطحی)، معمولاً شامل آرسنیک، سرب، جیوه، سلنیوم، کروم و کادمیوم است. انتشار جیوه از نیروگاه های زغال سنگ می تواند به کمک باران به زمین و آب بازگردد و سپس توسط باکتری ها به متیل جیوه تبدیل شود. از طریق زیست انباشتگی افزایشی، این جیوه می تواند به سطوح خطرناکی در بدن ماهی ها برسد. بیش از نیمی از جیوه اتمسفر از نیروگاه های زغال سنگ تأمین می شود. نیروگاه های زغال سنگی، دی اکسید گوگرد
و نیتروژن نیز تولید می کنند. این انتشار منجر به باران اسیدی می شود که می تواند شبکه های غذایی را تحت تأثیر قرار داده و منجر به فروپاشی جمعیت ماهی ها و بی مهرگان شود. کاهش آلودگی های محلی. پیش بینی می شود آلودگی محلی در چین تا سال ۲۰۱۸، که بیشتر نیروگاه های زغال سنگی را در اختیار دارد، تا سال ۲۰۳۰ با خارج شدن از مدار نیروگاه های کوچک و کم کاراتر، کاهش یابد. اقتصاد. یارانه ها. نیروگاه های زغال سنگی، معمولاً به عنوان فناوری تولید بار پایه در کشورها بهره برداری می شوند، زیرا قابلیت اطمینان بالایی دارند و از طرفی در آن ها تغییرات زیاد باردهی، دشوار و گران است. به این ترتیب، آنها در بازارهای انرژی برخط، عملکرد ضعیفی دارند و قادر به پاسخگویی به تغییرات سریع تولید و قیمت فروش نیستند. در ایالات متحده، این امر به ویژه با توجه به ظهور گاز طبیعی ارزان به عنوان سوخت در نیروگاه های قابل کنترل که در شبکه نقش بار پایه را دارند، صادق است. روسیه به دلیل اهمیت درآمدهای صادراتی، جوامع معدنی و الیگارشی های صاحب شرکت های زغال سنگ، یارانه های گسترده ای را به صنعت زغال سنگ خود اختصاص می دهد. در سال ۲۰۲۰، صنعت زغال سنگ ۱۸ میلیارد دل
ار یارانه دریافت کرده است. تأمین مالی. منظور از تأمین مالی زغال سنگ، حمایت مالی ارائه شده برای پروژه های مرتبط با زغال سنگ است که شامل استخراج زغال سنگ و احداث نیروگاه های زغال سنگی می شود. نقش آن در شکل دادن به چشم انداز انرژی جهانی و اثرات زیست محیطی و آب و هوایی، آن را به موضوعی نگران کننده تبدیل کرده است. ناهماهنگی تأمین مالی زغال سنگ با اهداف بین المللی آب و هوایی، به ویژه توافقنامه پاریس، توجه ها را به خود جلب کرده است. هدف توافق پاریس محدود کردن گرمایش زمین به زیر ۲ درجه سانتیگراد و در حالت ایده آل آن را به ۱٫۵ درجه سانتیگراد است. دستیابی به این اهداف مستلزم کاهش قابل توجه فعالیت های مرتبط با زغال سنگ است. مطالعات صورت گرفته، از جمله با احتساب تأثیرات مالی انتشار زغال سنگ، ناهماهنگی تأمین مالی زغال سنگ را با اهداف آب و هوایی آشکار کرده است. کشورهای بزرگی مانند چین، ژاپن و ایالات متحده، حمایت مالی خود را از زیرساخت های انرژی زغال سنگ در خارج از کشور گسترش داده اند. بزرگ ترین حامیان بانک های چینی تحت ابتکار کمربند و جاده (BRI) هستند. این حمایت منجر به مخاطرات اقلیمی و مالی بلندمدت قابل توجهی شده و به اهد
اف کاهش انتشار CO2 تعیین شده توسط توافقنامه پاریس، که چین، ایالات متحده و ژاپن امضاکنندگان آن هستند، آسیب می رساند. پیش بینی می شود که بخش قابل توجهی از انتشار دی اکسیر کربن پس از سال ۲۰۱۹ رخ دهد. تأمین مالی زغال سنگ، چالش هایی را برای کربن زدایی در بخش تولید برق جهانی ایجاد می کند. با رقابتی شدن فناوری های انرژی های تجدیدپذیر، توان اقتصادی پروژه های زغال سنگی کاهش می یابد و جذابیت سرمایه گذاری های قبلی در سوخت های فسیلی را کمتر می کند. برای پرداختن به این نگرانی ها و همسویی با اهداف آب و هوایی، تقاضای فزاینده ای برای سیاست های سخت گیرانه تر در مورد تأمین مالی زغال سنگ وجود دارد. برخی کشورها، از جمله ژاپن و ایالات متحده، به دلیل اجازه تأمین مالی برخی پروژه های زغال سنگ با انتقاد مواجه شده اند. تقویت سیاست ها، به طور بالقوه با ممنوعیت کامل تأمین مالی عمومی پروژه های زغال سنگ، تلاش ها و اعتبار آن ها را افزایش می دهد. علاوه بر این، افزایش شفافیت در افشای جزئیات تأمین مالی برای ارزیابی اثرات زیست محیطی آن ها بسیار مهم است. ضریب ظرفیت. در هند ضریب ظرفیت زیر ۶۰ درصد است. در سال ۲۰۲۰ نیروگاه های زغال سنگ در ایالات م
تحده دارای ضریب ظرفیت کلی ۴۰٪ بودند؛ یعنی با کمی کمتر از نیمی از ظرفیت پلاک نامی تجمعی خود کار می کردند. دارایی های سرگردان. اگر گرمایش زمین همان طور که در توافقنامه پاریس مشخص شده است به زیر ۲ درجه سانتی گراد محدود شود، دارایی های سرگردان نیروگاه های زغال سنگی تا سال ۲۰۵۰، بیش از ۵۰۰ میلیارد دلار پیش بینی می شود که بیشتر آن در چین است. در سال ۲۰۲۰، اندیشکده ردیاب کربن تخمین زد که ۳۹٪ از نیروگاه های زغال سنگ در حال حاضر گران تر از انرژی های تجدید پذیر و ذخیره سازی جدید هستند و نسبت تا سال ۲۰۲۵، ۷۳٪ خواهد بود. از سال ۲۰۲۰ حدود نیمی از شرکت های برق زغال سنگ چین، در حال ضرردهی هستند و نیروگاه های قدیمی و کوچک «امیدی به سود ندارند». از سال ۲۰۲۱، هند دارایی های بالقوه سرگردان را با یارانه دادن به آنها حفظ می کند. سیاست. در ماه مه ۲۰۲۱، گروه کشورهای G7 متعهد شد که در طول همان سال، به حمایت از نیروگاه های زغال سنگ پایان دهد. سیاست انرژی چین در مورد زغال سنگ مهم ترین عامل در مورد آینده نیروگاه های زغال سنگ است زیرا این کشور تعداد زیادی از این نیروگاه دارد. بر اساس یک تحلیل، مقامات محلی در اواسط دهه ۲۰۱۰ بیش از حد بر
روی انرژی زغال سنگ سرمایه گذاری کردند، زیرا دولت مرکزی ساعات کار را تضمین می کرد و قیمت عمده فروشی برق را بالا می برد. در کشورهای دارای دموکراسی ها، سرمایه گذاری انرژی زغال سنگ از منحنی کوزنتس زیست محیطی پیروی می کند. سیاست انرژی هند در مورد زغال سنگ یک موضوع اصلی در سیاست هند است. اعتراضات. در قرن بیست و یکم، مردم به استخراج معادن روباز اعتراض کرده اند، به عنوان مثال در جنگل هامباخ، جنگل آکبلن و افوس-ی-فران و در ساختگاه نیروگاه های جدید پیشنهادی مانند کنیا و چین.
نرخ جریان گرما، مقدار گرمایی می باشد که در واحد زمان در برخی از مواد منتقل می شود. واحد آن معمولا بر حسب وات (ژول بر ثانیه) اندازه گیری می شود. گرما، جریان انرژی حرارتی می باشد که بدلیل عدم تعادل حرارتی، هدایت می شود، بنابراین اصطلاح (جریان گرما) یک لفظ است، یعنی یک (پلئوناسم). گرما را نباید با انرژی گرمایی ذخیره شده اشتباه کرد و انتقال یک جسم داغ از مکانی به مکان دیگر را نباید انتقال حرارت نامید. با این حال، معمولا (جریان گرما) را به معنای (محتوای گرما) می نامند. معادله جریان گرما توسط قانون هدایت حرارتی فوریه به دست می آید و عبارت است از : نرخ جریان گرما = - (ضریب انتقال حرارت) * (مساحت صفحه) * (تغییرات دمایی) / (طول جسم) رابطه نرخ جریان گرما عبارت است از : formula_1 که در آن : اگر یک قطعه با سطح مقطع formula_7 و ضخامت formula_5 با اختلاف دمای formula_4 بین صفحه ای باشد و گرم میان این دو صفحه جریان یابد، نرخ جریان گرما formula_11، برای formula_2 کم و formula_3 کم، متناسب است با formula_14. در ضخامت بسیار کم با اختلاف دمایformula_4رابطه بصورت formula_16 است که در آن formula_17, نرخ زمانی جریان گرما در مساحت
formula_7 است. formula_19 گرادیان دمایی در اطراف جسم است و formula_6، ثابت تناسب و ضریب انتقال حرارت جسم است. مردم در اغلب اوقات از formula_6،formula_22 یا در زبان یونانی از formula_23 برای نشان دادن این ثابت استفاده می کنند. علامت منفی به این خاطر است که سرعت جریان گرما همیشه منفی است - گرما از سمت با دمای بالاتر به سمت با دمای پایین تر جریان می یابد و نه خلاف آن.
میراث جهانی در تایلند شامل ۸ اثر است. تایلند این کنوانسیون را در تاریخ ۱۷ سپتامبر ۱۹۸۷ پذیرفت و از آن هنگام، مکان های طبیعی و فرهنگی تایلند دارای شرایط برای گنجانده شدن در فهرست میراث جهانی هستند. سایت های میراث جهانی سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد، یونسکو مکان هایی هستند که دارای اهمیت فرهنگی یا طبیعی هستند، همان طور که در پیمان نامه میراث جهانی، که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده، شرح داده شده است. میراث فرهنگی شامل بناهای تاریخی مانند آثار معماری، مجسمه ها، کتیبه ها، مجموعه های ساختمانی و محوطه های باستانی است. از سوی دیگر، میراث طبیعی به ویژگی های فیزیکی و زیستی، شکل های زمین شناسی و زیستگاه گونه های در خطر انقراض حیوانات و گیاهان اطلاق می شود. همچنین مکان هایی که از نظر علمی، حفاظتی یا زیبایی طبیعی اهمیت دارند، جزو میراث طبیعی به شمار می روند. ، تایلند هشت اثر در فهرست دارد و ۶ مکان دیگر در فهرست پیشنهادی قرار دارند. سه اثر نخست شامل شهرستان تاریخی ساکهاتایی، پارک تاریخی آیوتایا و پناهگاه های حیات وحش تونگ یای–هوی خا خا انگ در سال ۱۹۹۱ ثبت شدند. جدیدترین اثر ثبت شده پارک تاریخی فو پرا بت در سال ۲۰۲۴
است. پنج اثر از تایلند فرهنگی و سه اثر طبیعی هستند. همچنین، تایلند شش اثر در فهرست موقت دارد. میراث جهانی. یونسکو سایت ها را با ده معیار فهرست می کند. هر ورودی باید حداقل یکی از معیارها را داشته باشد. فهرست آزمایشی. افزون بر سایت های موجود در فهرست میراث جهانی، کشورهای عضو می توانند فهرستی از سایت های آزمایشی را که ممکن است برای نامزدی در نظر بگیرند، در این فهرست قرار دهند. نامزدها در فهرست میراث جهانی تنها در صورتی پذیرفته می شوند که سایت پیش تر در فهرست آزمایشی قرار داشته باشد. تایلند ۶ نامزد در این فهرست دارد.
در ، سیال انتقال حرارت، گاز یا مایعی است که به عنوان واسطه در سرمایش در یک طرف فرآیند و در سمت دیگر فرآیند انتقال و ذخیره انرژی حرارتی و گرمایش ، در انتقال حرارت شرکت می کند. سیالات انتقال حرارت در کاربردها و فرآیندهای صنعتی بی شماری که نیاز به گرمایش یا سرمایش دارند، معمولاً در مدار بسته و در چرخه های پیوسته استفاده می شوند. به عنوان مثال، آب در رادیاتور ماشین ، موتور را خنک می کند، در حالی که گرم کردن آب در سیستم گرمایش خانه، رادیاتور یک اتاق را گرم می کند. آب به دلیل صرفه جویی در مصرف، ظرفیت حرارتی بالا و خواص انتقال مطلوب، رایج ترین مایع انتقال حرارت است. با این حال، محدوده دمای مفید با انجماد زیر 0 درجه سانتیگراد و جوشاندن در دماهای بالا، بسته به فشار سیستم محدود می شود. افزودنی های ضد یخ می توانند مشکل یخ زدگی را تا حدودی کاهش دهند. با این حال، بسیاری از سیالات انتقال حرارت دیگر توسعه یافته اند و در کاربردهای بسیار متنوعی مورد استفاده قرار می گیرند. برای دماهای بالاتر، روغن یا سیالات مبتنی بر هیدروکربن یا سیلیکون مصنوعی فشار بخار کمتری را ارائه می دهند. و فلزات مذاب را می توان برای انتقال و ذخیره گرما د