Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یادمان نظامی گنجوی در سن پترزبورگ، تندیسی از نظامی گنجوی شاعر و داستان سرای ایرانی است که در میدانی بین خانه های شمارهٔ ۲۵ و ۲۷ در خیابان کمنوستروفسکی پروسپکت، در سنت پترزبورگ واقع شده است. تاریخچه. این مجسمه در باکو ساخته شد و سپس به عنوان هدیه ای از سوی آذربایجان به مناسبت سیصدمین سالگرد تأسیس شهر سن پترزبورگ به این شهر اهدا شده است. این مجسمه را گروش بابایف، مجسمه ساز آذربایجانی و فارغ التحصیل آکادمی هنر و صنعت سن پترزبورگ ساخته است. فلیکس رومانوفسکی، هنرمند برگزیده فدراسیون روسیه، طراح پروژهٔ ستون پایه این مجسمه است. این ستون پایه در شرکت «Kombinat-skulbturà» سن پترزبورگ ساخته شده است. ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه و حیدر علی اف، رئیس جمهور وقت جمهوری آذربایجان نیز در مراسم افتتاحیه این بنای یادبود شرکت کردند. ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، در سخنرانی خود در مراسم افتتاحیه گفت: «اکنون رویدادی بسیار شاد و باشکوه در حال وقوع است - ما از یادمان فرزند برجسته شرق، فرزند برجسته آذربایجان - شاعر و متفکر، نظامی گنجوی رونمایی می کنیم. رئیس بخش زبان شناسی ایران و رئیس دانشکده شرق شناسی دانشگاه دولتی سن پترزبو
رگ، آی.ام. استبلین-کامنسکی، در طی صحبتی در مورد این یادمان، توصیف نظامی به عنوان یک شاعر آذربایجانی را ثمره گرایش های ناسیونالیستی و یک «جعل آشکار» توصیف می کند:«ما چنین متخصصانی را در «کشورهای تازه تأسیس» آموزش دادیم، اما، همان طور که ارتباط ما با آن ها نشان می دهد، گرایش های ناسیونالیستی و تحریفات علمی زیادی در آنجا وجود دارد. (...). آثار آنها حاوی عنصر ناسیونالیستی است، هیچ دیدگاه عینی و درک علمی از مشکلات و سیر تحولات تاریخی وجود ندارد. گاهی اوقات این یک تحریف آشکار است. به عنوان مثال، نظامی، که بنای یادبودش در خیابان کامنوستروفسکی ساخته شده است، به عنوان یک شاعر بزرگ آذربایجانی اعلام می شود. اگرچه او حتی به زبان آذربایجانی صحبت نمی کرد. و آنها این را با این واقعیت توجیه می کنند که او در قلمرو آذربایجان امروزی زندگی می کرد - اما نظامی اشعار و ابیات خود را به فارسی می نوشت!» معماری. این مجسمهٔ برنزی ۵ متری به سبک شرقی ساخته شده است. نظامی گنجوی در حالی که روی نیمکتی زیر طاق نشسته است، با لباس شرقی و کتابی در دست، به تصویر کشیده شده است. کلمات «نظامی گنجوی» () روی پایه به زبان آذربایجانی نوشته شده است.
فیلد مارشال مارکی نوزو میچیتسورا (; ژاپنی: 野津 道貫؛ – ) یک مارشال ارشد ژاپنی و از چهره های برجسته در ارتش امپراتوری ژاپن دوره مِیجی بود. زندگی. نوزو در کاگوشیما به دنیا آمد و دومین پسر یک سامورایی پایین رده از قلمروی ساتسوما بود. او زیر نظر یاکومارو کانه یوشی، استاد مشهور شمشیرزنی در ساتسوما، آموزش دید و در جریان جنگ بوشین (دوران اصلاحات میجی) به فرماندهی یک گروهان منصوب شد. نوزو در تمام نبردهای مهم این جنگ حضور داشت؛ از نبرد توبا-فوشیمی گرفته تا نبرد آیزو و نبرد هاکوداته. پس از جنگ، نوزو به توکیو رفت و در مارس ۱۸۷۱ به درجه سرگردی در تیپ دوم ارتش تازه تأسیس امپراتوری ژاپن مِیجی منصوب شد. در اوت ۱۸۷۲ به درجه سرهنگ دومی ارتقا یافت و در ژانویه ۱۸۷۴، با انتصاب به عنوان رئیس ستاد تیپ گارد امپراتوری، به درجه سرهنگی رسید. از ژوئیه تا اکتبر ۱۸۷۶، نوزو به ایالات متحده سفر کرد و در نمایشگاه صدمین سالگرد استقلال آمریکا (Centennial Exhibition) در فیلادلفیا شرکت نمود. پس از بازگشت به ژاپن، وظیفه ناخوشایند جنگیدن با هم ولایتی های سابق خود در قیام ساتسوما (Satsuma Rebellion) را بر عهده گرفت. در فوریه ۱۸۷۷، او به عنوان رئیس ست
اد تیپ دوم منصوب شد و از مه تا اوت همان سال در استان بونگو (Bungo) در کیوشو - کانون اصلی شورش - مستقر گردید. در نوامبر ۱۸۷۸، نوزو به درجه سرتیپی ارتقا یافت و به فرماندهی منطقه نظامی توکیو منصوب شد. در فوریه ۱۸۸۴، او به همراه وزیر جنگ - مارشال اویاما ایوائو - سفری یک ساله به اروپا داشت تا سیستم های نظامی کشورهای اروپایی را مطالعه کند. در ژوئیه ۱۸۸۴، امپراتور میجی به او عنوان بارون (دانشاکو) در نظام اشرافی کازوکو اعطا کرد. بین فوریه تا آوریل ۱۸۸۵، نوزو به عنوان وابسته نظامی به پکن در چین دوران چینگ فرستاده شد. پس از بازگشت به ژاپن در مه ۱۸۸۵، به درجه سپهبدی ارتقا یافت و به فرماندهی منطقه نظامی هیروشیما منصوب شد. در مه ۱۸۸۸، با بازسازی ارتش امپراتوری ژاپن و تشکیل واحدهای یگانی و لشکر بر اساس توصیه های ژنرال یاکوب مکل، مشاور نظامی پروسی، نوزو به فرماندهی لشکر پنجم منصوب شد. این لشکر تحت فرماندهی او در جنگ اول چین و ژاپن، به ویژه در نبرد پیونگ یانگ (۱۸۹۴) شرکت داشت. در مارس ۱۸۹۵، نوزو به درجه ارتشبدی ارتقا یافت و جایگزین ژنرال یاماگاتا آریتومو به عنوان فرمانده کل ارتش اول ژاپن در منچوری شد. سپس در اوت همان سال، عن
وان وی از بارون به ویسکنت (شیشاکو) ارتقا یافت. پس از پایان جنگ، نوزو به ترتیب سمت های نظامی مختلفی را بر عهده گرفت که از جمله می توان به فرماندهی لشکر گارد امپراتوری، بازرس کل آموزش های نظامی و عضویت در شورای عالی نظام اشاره کرد. با آغاز جنگ روسیه و ژاپن، نوزو به فرماندهی ارتش چهارم ژاپن منصوب شد که نقش محوری در نبرد موکدن ایفا کرد. در پایان این جنگ، در ژانویه ۱۹۰۶ به درجه فیلد مارشالی ارتقا یافت و هم زمان عنوان اشرافی او به مارکی (کوشاکو) ارتقا پیدا کرد. به دستور امپراتور، نوزو از سپتامبر ۱۹۰۷ تا زمان مرگش در اکتبر ۱۹۰۸ به عنوان عضو مجلس اعیان ژاپن خدمت کرد. از جمله نشان های افتخار نوزو می توان به نشان عقاب طلایی (درجه یک) و نشان عالی خورشید تابان اشاره کرد. آرامگاه او در گورستان آئویاما در مرکز توکیو قرار دارد.
مارسلو آگواس (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل مکزیک است که از فصل ۲۰۰۹/۱۰ برای تیم جوانان زیر ۲۰ سال چیاپاس بازی می کرد.
تره برنو () یک شهرک در بخش کراسنویاروژسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
پوله ووی () یک شهرک در بخش نوووسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42435528&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-08-17T08:49:22Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Aryagolparvar&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;انتقال میان ویکی به ویکی داده&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42435529&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; استارایا بزگینکا () یک شهرک در بخش نوووسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
در پزشکی، کیسه وار () (جمع در لاتین: Haustra) به برجستگی های کیسه مانند رودهٔ بزرگ گفته می شود که در اثر انقباضات نوارهای طولی عضلانی (taeniae coli) ایجاد می شوند. کیسه وارها در روده بزرگ، برآمدگی های کیسه مانندی هستند که بر اثر تشکیل جیب (sacculation) پدید می آیند و به پس روده (کولون) نمای بخش بخش می دهند. نوارهای طولی کولون در امتداد روده بزرگ کشیده شده اند. توضیحی که برای وجود کیسه وارها ارائه شده این است که کولون به دلیل کوتاه تر بودن نوارهای طولی نسبت به طول واقعی روده، حالت کیسه ای پیدا می کند. با این حال، اکنون پذیرفته تر این است که کیسه وارها در اثر فعالیت شبکه عصبی روده ایجاد می شوند. انقباض های کیسه واری، حرکات آهسته، بخش بخش و ناهماهنگی هستند که تقریباً هر ۲۵ دقیقه رخ می دهند. هر کیسه وار با پر شدن از کیموس منبسط می شود و همین پرشدگی موجب تحریک عضلات برای انقباض و راندن محتویات به کیسه وار بعدی می گردد. همچنین بنگرید به حرکات لوله گوارش. فاصلهٔ میان کیسه وارها از فاصلهٔ میان چین های دایره ای در روده کوچک بیشتر است و کیسه وارها برخلاف چین های دایره ای، محیط روده را به طور کامل دور نمی زنند. این تفاو
ت ها می تواند در تشخیص روده کوچک از روده بزرگ در رادیوگرافی شکم کمک کننده باشد. اهمیت بالینی. از میان رفتن گستردهٔ کیسه وارها نشانه ای از پس روده آماس (کولیت زخمی) مزمن است. بزرگ شدن موضعی کولون بدون کیسه وارها را می توان در رادیوگرافی شکم هنگام انسداد یا ولولوس مشاهده کرد. ولولوس سیگموئید که بیشتر در بیماران روان پزشکی یا دچار اختلالات عصبی (مانند بیماری پارکینسون) دیده می شود، در تصویر رادیوگرافی نبود کیسه وارها را نشان می دهد و مسیر روده از لگن تا ربع بالایی راست شکم، زیر دیافراگم امتداد می یابد.
آنجلو در جنگل اسرارآمیز یک فیلم پویانمایی فرانسوی به کارگردانی الکسیس دوکورد و وینسنت پارونو است که در سال ۲۰۲۴ منتشر شد. این فیلم اقتباسی از کتاب کمیک "«در جنگل تاریک و اسرارآمیز»" نوشته وینسنت «وینشلوس» پارونو است که در سال 2016 منتشر شد. داستان آنجلو در جنگل اسرارآمیز، به آثار صنعتی شدن جوامع انسانی و آسیب های جبران ناپذیر این روند، به طبیعت و محیط زیست می پردازد. خلاصه داستان. این پویانمایی داستان پسر بچه ای را روایت می کند که در مسیر خانه مادر بزرگ خود که در بستر مرگ است در جنگل گم می شود و طبیعت و حیوانات و جانوران به او یاری می رسانند.
&lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; برج رادیویی شوخوف ( که با نام برج شابولوفکا نیز شناخته می شود ()، یک برج پخش رادیویی در مسکو است که ولادیمیر شوخوف با الهام از جنبش آوانگارد روسی آن را طراحی کرده است. این برج ۱۶۰ متری سازه ای با طرح شبکهٔ مورب با جنس فولاد است که بین سال های ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۲ در طول جنگ داخلی روسیه ساخته شد. تاریخچه. طراحی. ولادیمیر شوخوف اولین سازه هذلولی شکل جهان را در سال ۱۸۹۰ اختراع کرد. بعدها او کتابی با "عنوان «تیرهای مایل»" نوشت که در آن ثابت کرد اشکال مثلثی ۲۰ تا ۲۵ درصد سنگین تر از اشکال قوسی با گریتینگ شعاعی (Ray grating) هستند. پس از آن، شوخوف تعدادی اختراع برای شبکهٔ مورب ثبت کرد. او نه تنها هدفش دستیابی به استحکام و سختی بیشتر سازه بود، بلکه سهولت و سادگی را نیز از طریق استفاده از کمترین مصالح ساختمانی ممکن مد نظر داشت. اولین برج شبکهٔ مورب برای نمایشگاه سراسری روسیه در نیژنی نووگورود در سال ۱۸۹۶ ساخته شد و بعداً از سوی یوری نچایف-مالتسف، تولیدکنندهٔ مشهور شهر، خریداری شد. شوخوف مسئول ساخت انواع جدیدی از فانوس های دریایی، دکل ها، و دکل
های انتقال برق بود. برج پخش در خیابان شابولوفکا یک سازه مورب به شکل یک هذلولی چرخان است. ایستگاه رادیویی خودینکا که در سال ۱۹۱۴ ساخته شده بود، دیگر نمی توانست حجم فزاینده رادیوگرام ها را تحمل کند. در ۳۰ ژوئیه ۱۹۱۹، ولادیمیر لنین فرمان شورای دفاع از کارگران و دهقانان را امضا کرد که در آن «نصب یک ایستگاه رادیویی مجهز به پیشرفته ترین و قدرتمندترین دستگاه ها و ماشین آلات به صورت بسیار فوری» برای تضمین امنیت کشور و امکان ارتباط مداوم با سایر جمهوری ها الزامی شده بود. طراحی برج بلافاصله در بسیاری از دفاتر آغاز شد. بعداً در همان سال، دفتر ساختمانی شوخوف در یک مسابقه برنده شد. ارتفاع برنامه ریزی شدهٔ برج جدید هذلولی ۹-بخشی؛ بود. (۱۵ متر بلندتر از برج ایفل، که هنگام طرح ریزی لحاظ شده بود) با جرم تخمینی ۲۲۰۰ تن (وزن برج ایفل ۷۳۰۰ تن است). با این حال، با توجه به جنگ داخلی و کمبود منابع، پروژه باید اصلاح می شد: ارتفاع به و وزن آن به ۲۴۰ تن کاهش یافت. نصب. ساخت برج بدون هیچ جرثقیل و داربستی، و فقط با وینچ انجام شد. ۲۴۰ تن فلز مورد نیاز برای ساخت و ساز، با فرمان شخصی لنین از ذخایر وزارت نظامی اختصاص داده شد. برای بلند کردن
از پنج وینچ چوبی استفاده شد که به قسمت های بالایی منتقل شدند. این برج از شش بخش تشکیل شده است که یکی بالای دیگری قرار دارد. هر بخش یک هذلولی شکل مستقل است که بر پایه یک هذلولی بزرگتر بنا شده است. بخش ششم نصب و سرانجام در ۱۴ فوریه ۱۹۲۲ تحکیم شد. ساختار. برج شوخوف یک سازه هذلولی (پوسته شبکه ای فولادی هذلولی) است که از مجموعه ای از مقاطع هذلولی که روی یکدیگر چیده شده اند تا تقریباً به شکل مخروطی کلی برسند، تشکیل شده است. این برج دارای یک سازه با شبکه مورب است و پوسته فولادی آن بار حداقلی باد را تحمل می کند (یک عامل طراحی مهم برای ساختمان های بلند). مقاطع برج، هذلولی های تک حفره ای چرخشی هستند که از تیرهای مستقیم ساخته شده اند و انتهای آن ها به پایه های دایره ای تکیه دارد. مکان. این برج در چند کیلومتری جنوب قلعهٔ کرملین مسکو واقع شده است، اما برای گردشگران قابل دسترسی نیست. آدرس خیابان برج «خیابان شابولوفکا، پلاک ۳۷» است. تخریب احتمالی. از اوایل سال ۲۰۱۴، این برج پس از سال ها، با وجود درخواست های مردمی برای مرمت، از سوی کمیته دولتی پخش رادیو و تلویزیون روسیه با خطر تخریب مواجه شد. پس از یک کارزار هماهنگ که خواست
ار حفظ برج بود، در ۳ ژوئیه وزارت فرهنگ روسیه اعلام کرد که این برج تخریب نخواهد شد، و در سپتامبر ۲۰۱۴ شورای شهر مسکو برای نگهداری از برج، دستور حفاظت از آن را صادر کرد. در ژانویه ۲۰۱۷، شبکهٔ پخش رادیو و تلویزیون روسیه (RTRS) یک درخواست مناقصه برای طرحی جهت بازسازی و حفظ این بنای تاریخی ارائه داد. مدل ها. ماکتی از برج شابولوفکای شوخوف در گالری عصر اطلاعات در موزه علوم لندن وجود دارد. این ماکت در مقیاس ۱:۳۰ است و در اکتبر ۲۰۱۴ نصب شده است.
یوری لووویچ اسلیوزکین (به روسی: Ю́рий Льво́вич Слёзкин) "(" زاده ۷ فوریه ۱۹۵۶) مورخ و مترجم آمریکایی متولد روسیه است. او استاد تاریخ روسیه، شوروی شناس بود و از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۳ به عنوان مدیر مؤسسه مطالعات اسلاو، اروپای شرقی و اوراسیا در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی خدمت کرد. او بیشتر به عنوان نویسنده کتاب های "«قرن یهود"» (۲۰۰۴) و "«خانه دولت: حماسه انقلاب روسیه"» (۲۰۱۷) شناخته می شود. شغل. اسلزکین در ابتدا به عنوان مترجم در دانشگاه ایالتی مسکو آموزش دید. اولین سفر او به خارج از اتحاد جماهیر شوروی در سال های ۱۹۷۸–۱۹۷۹ بود، زمانی که به عنوان مترجم در موزامبیک کار کرد. او به مسکو بازگشت تا به عنوان مترجم زبان پرتغالی خدمت کند و در سال ۱۹۸۲ به لیسبون نقل مکان کرد و سال بعد وارد دانشکده تحصیلات تکمیلی در آستین، تگزاس شد. او مدرک دکترا را از دانشگاه تگزاس در آستین دریافت کرد. اسلزکین عضو ملی دبلیو. گلن کمپبل و ریتا ریکاردو-کمپبل در موسسه هوور دانشگاه استنفورد و استاد تاریخ با کرسی جین کی. ساتر در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی بود. او همچنین عضو آکادمی هنر و علوم آمریکا (۲۰۰۸) است. نظریه هویت قومی اسلزکین. اسلزکین یهودیان (
در کنار گروه های دیگری مانند ارمنی ها و چینی های خارج از کشور) را به عنوان مردمی از اهالی "مرکوری" توصیف می کند که «منحصراً در ارائه خدمات به جوامع تولیدکننده مواد غذایی اطراف تخصص دارند»، که او آنها را «آپولونی ها» می نامد. به گفته او، این تقسیم بندی در جوامع پیش از قرن بیستم نیز تکرار می شود. به استثنای رومانیایی ها، این «مردمان مرکوری» همگی از موفقیت های اجتماعی-اقتصادی بزرگی نسبت به میانگین در میان میزبانان خود برخوردار بوده اند و همگی، بدون استثنا، خصومت و خشم را به خود جلب کرده اند. یک الگوی تکرارشونده از رابطه بین آپولونی ها و مردم مرکوری این است که بازنمایی اجتماعی هر گروه توسط گروه دیگر متقارن است، به عنوان مثال، مرکوری ها، آپولونی ها را وحشی می بینند در حالی که آپولونی ها، مرکوری ها را زنانه می بینند. مرکوری ها فرهنگی از «پاکی» و «اسطوره های ملی» را برای پرورش جدایی خود از آپولونی ها توسعه می دهند، که به آنها اجازه می دهد خدمات بین المللی (واسطه گری، دیپلماسی) یا خدماتی را ارائه دهند که برای فرهنگ محلی آپولونی تابو هستند (مرتبط با مرگ، جادو، تمایلات جنسی یا بانکداری). اسلزکین این تز را با این استدلا
ل بسط می دهد که یهودیان، موفق ترین این مردمان مرکوری، به طور فزاینده ای بر مسیر و ماهیت جوامع غربی، به ویژه در دوره های اولیه و میانی کمونیسم شوروی، تأثیر گذاشته اند و مدرنیته را می توان به عنوان تبدیل آپولونی ها به مرکوری ها دانست. دیدگاه هایی دربارهٔ جنگ روسیه و اوکراین و تمدن غرب. به گفته اسلزکین، روسیه در حال جدا شدن از بقیه تمدن غرب است، فرآیندی که با جنگ روسیه و اوکراین تقویت شد. او همچنین استدلال می کند که عدم تمایل غرب برای ادغام روسیه در یک زیرساخت امنیتی مشترک اروپایی، عامل اصلی تحریک جنگ بود. در اکتبر ۲۰۲۲، او استدلال کرد که غرب تا حدودی با توصیف روسیه به عنوان "شر" وحدت خود را حفظ می کند و اظهار داشت: "غرب بدون آن کجا بود؟" او همچنین به ایده های ظاهراً بحث برانگیز در اوکراین که با دیدگاه های غربی همخوانی ندارند، اشاره کرد: "ایدئولوژی ملی اوکراین از بسیاری جهات برعکس چیزی است که در ایالات متحده یا اروپای غربی به ما آموزش داده می شود." به طور کلی، او معتقد است که تمدن غرب بین جهان وطنی آنگلو-آمریکایی/اروپای غربی و قوم گرایی اروپای شرقی/اسرائیلی تقسیم شده است. او کشورهای بالتیک را «قوم سالاری» و اسرا
ئیل را «یک دولت نژادپرست» توصیف کرده است که به دلایل درست یا نادرست، یک سیستم آپارتاید با شهروندان درجه یک، دو و سه را اجرا کرده است. خود اسلزکین اقوام زیادی در اسرائیل دارد؛ کیبوتص عمه اش در حملات ۷ اکتبر مورد حمله قرار گرفت، اما او جان سالم به در برد. او استدلال می کند که سانسور در غرب بسیار مهم است. این سانسور از سازمان های خصوصی و حرفه ای سرچشمه می گیرد و «جامعه ای از افراد دنباله رو» ایجاد می کند. در میان «مقدس ترین» مسائل غرب، مسائلی مربوط به خانواده، تمایلات جنسی و نژاد وجود دارد.
زیگموند (زیگیسموند) فرایهر فون هربرشتاین (یا بارون زیگیسموند فون هربرشتاین؛ ۲۳ اوت ۱۴۸۶–۲۸ مارس ۱۵۶۶) دیپلمات، نویسنده، مورخ و عضو شورای امپراتوری مقدس روم اهل کارنیولان بود. او بیشتر به خاطر نوشته های گسترده اش در مورد جغرافیا، تاریخ و آداب و رسوم روسیه شناخته می شود و سهم بسزایی در دانش اولیه اروپای غربی از آن منطقه داشته است. اوایل زندگی. هربرشتاین در سال ۱۴۸۶ در ویپاوا ( به دنیا آمد) در دوک نشین کارنیولا، که اکنون در اسلوونی است و در آن زمان بخشی از سلطنت هابسبورگ بود. والدین او لئونارد فون هربرشتاین و باربارا فون لوگ، اعضای خانواده ای برجسته آلمانی زبان بودند که نزدیک به ۲۰۰ سال در قلعه هربرشتاین ساکن بودند. اطلاعات کمی از دوران کودکی او در دست است، جز اینکه او با زبان اسلوونیایی رایج در منطقه آشنا شد. این دانش بعدها در زندگی او اهمیت یافت. در سال ۱۴۹۹، او برای تحصیل فلسفه و حقوق وارد دانشگاه وین شد. در سال ۱۵۰۶، به عنوان افسر وارد ارتش شد و در تعدادی از لشکرکشی ها خدمت کرد. در سال ۱۵۰۸، شخصاً توسط امپراتور مقدس روم، ماکسیمیلیان اول، به مقام شوالیه مفتخر شد. در سال ۱۵۱۵، او وارد شورای امپراتوری یا پارلما
ن شد و یک حرفه دیپلماتیک طولانی و درخشان را آغاز کرد. حرفه دیپلماتیک. بین سال های ۱۵۱۵ تا ۱۵۵۳، هربرشتاین تقریباً ۶۹ مأموریت به خارج از کشور انجام داد و در سراسر اروپا، از جمله ترکیه، سفر کرد. او توسط حاکمان هابسبورگ مورد استقبال قرار گرفت و با عناوین و املاک پاداش گرفت. او دو بار به عنوان سفیر امپراتور مقدس روم به روسیه فرستاده شد، در سال ۱۵۱۷ برای تلاش برای ترتیب دادن آتش بس بین روسیه و لیتوانی، و در سال ۱۵۲۶ برای تمدید پیمانی بین این دو که در سال ۱۵۲۲ امضا شده بود. این سفرهای طولانی (نه ماه در سفر ۱۵۱۷ او) به او فرصتی برای مطالعه جامعه روسیه که تا آن زمان تا حد زیادی ناشناخته بود، داد. نوشتن در مورد روسیه. دانش هربرشتاین از زبان اسلوونیایی که در جوانی به دست آورده بود، به او اجازه می داد با روس ها ارتباط برقرار کند، زیرا اسلوونیایی و روسی هر دو به زبان های اسلاوی تعلق دارند. او از این توانایی برای پرسش از افراد مختلف در روسیه در مورد طیف وسیعی از موضوعات استفاده کرد. این امر به او بینشی نسبت به روسیه و روس ها داد که برای معدود بازدیدکنندگان قبلی روسیه در دسترس نبود. او احتمالاً اولین روایت خود از زندگی در
روسیه را بین سال های ۱۵۱۷ تا ۱۵۲۷ نوشته است، اما هیچ نسخه ای از این نوشته باقی نمانده است. در سال ۱۵۲۶، از او خواسته شد تا گزارشی رسمی از تجربیاتش در روسیه تهیه کند، اما این گزارش در بایگانی ها نسبتاً مورد توجه قرار نگرفت تا اینکه توانست زمانی برای اصلاح و گسترش آن پیدا کند، کاری که احتمالاً در دهه ۱۵۳۰ آغاز کرده بود. شواهد نشان می دهد که هربرشتاین یک قوم شناس پرانرژی و توانمند بوده است. او هم با پرسش از مردم محلی و هم با بررسی انتقادی متون کمیاب موجود در مورد روسیه، به تحقیق عمیق می پرداخت. نتیجه، اثر بزرگ او بود، کتابی به زبان لاتین با عنوان "Rerum Moscoviticarum Commentarii" (یادداشت هایی در مورد امور مسکو) که در سال ۱۵۴۹ منتشر شد. این کتاب به منبع اصلی اولیه دانش در اروپای غربی در مورد روسیه تبدیل شد. او اولین کسی بود که املای "تزار" را به صورت "czar" ثبت کرد (هر دو املا برای بیان تلفظ یکسانی در نظر گرفته شده اند). بعدها، در قرن نوزدهم، انگلیسی و فرانسوی شروع به تغییر از املای «cz» به املای «ts» کردند. هربرشتاین همچنین به یک «راهنمای جاده ای روسی» اشاره کرد که برای داده های جغرافیایی در مورد شمال اورال و
سیبری به دست او رسیده بود و نشان می داد که این سرزمین ها در آن زمان برای روس ها کاملاً شناخته شده بوده اند.
مروین لارنس پیک (؛ ۹ ژوئیهٔ ۱۹۱۱ – ۱۷ نوامبر ۱۹۶۸) نویسنده، هنرمند، شاعر و تصویرگر بریتانیایی بود. او بیشتر به خاطر آنچه معمولاً به نام کتاب های "گرومن گاست" شناخته می شوند، شهرت دارد. این چهار اثر بخشی از چرخه ای بلندپروازانه بودند که پیک در نظر داشت بنویسد، اما مرگش مانع تکمیل آن شد. این آثار گاه با نوشته های هم دورهٔ مسن تر او جی. آر. آر. تالکین مقایسه می شوند، اما داستان های سورئال پیک بیش از آنکه از مطالعات تالکین بر اسطوره شناسی و فیلولوژی تأثیر گرفته باشند، تحت تأثیر علاقهٔ اولیه اش به چارلز دیکنز و رابرت لوئیس استیونسن بودند. پیک همچنین شعر و ادبیات بی معنی در قالب منظوم، داستان های کوتاه برای بزرگسالان و کودکان ("نامه هایی از یک عموی گمشده"، ۱۹۴۸)، نمایشنامه های صحنه ای و رادیویی و "مستر پای" (۱۹۵۳) را نوشت؛ رمانی ساختارمند که در آن خدا به طور ضمنی به تمسخر تظاهرهای انجیلی و جهان بینی آرام و خودپسند قهرمان داستان می پردازد. پیک نخستین بار در دهه های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ در لندن به عنوان نقاش و تصویرگر شهرت یافت و سفارش هایی برای کشیدن پرترهٔ افراد مشهور دریافت کرد. برای مدتی کوتاه در پایان جنگ جهانی دوم از سو
ی روزنامه های مختلف مأمور شد صحنه های جنگ را ترسیم کند. مجموعه ای از طراحی های او هنوز در اختیار خانواده اش باقی مانده است. هرچند در زمان زندگی اش چندان موفقیت مردمی به دست نیاورد، اما کارهای او نزد هم قطارانش بسیار مورد احترام بود و دوستانی چون سی. اس. لوئیس، دیلن تامس و گراهام گرین داشت. اکنون آثار او در مجموعه های نگارخانه ملی پرتره، موزه جنگ امپراتوری و آرشیو ملی بریتانیا نگهداری می شوند. در سال ۲۰۰۸، "تایمز" نام پیک را در فهرست «۵۰ نویسندهٔ بزرگ بریتانیایی پس از ۱۹۴۵» قرار داد. زندگی اولیه. مروین پیک در سال ۱۹۱۱ از والدینی بریتانیایی در کولینگ بر فراز کوه لو در جیوژیانگ زاده شد؛ تنها سه ماه پیش از انقلاب و تأسیس جمهوری چین. پدرش، ارنست کرامول پیک، یک پزشک مبلغ علم پزشکی وابسته به انجمن مبلغین لندن از سنت جماعت گرایی بود و مادرش، آماندا الیزابت پاول، به عنوان دستیار مبلغ به چین آمده بود. ارنست و آماندا در ژوئیهٔ ۱۹۰۳ در کولینگ (برگرفته از واژهٔ انگلیسی «cooling») که اقامتگاه تابستانی مبلغین اروپایی در کوه لو در کنار رود یانگتسه در جیوژیانگ بود، با یکدیگر آشنا شدند و همان سال در دسامبر در هنگ کنگ ازدواج کر
دند. خانوادهٔ پیک درست پیش از جنگ جهانی اول در ۱۹۱۴ مرخصی گرفتند تا به انگلستان بروند و در ۱۹۱۶ به چین بازگشتند. مروین پیک تا دسامبر ۱۹۲۲ که خانواده از طریق راه آهن سراسری سیبری به انگلستان بازگشت، در مدرسه دستور زبان تیانجین تحصیل می کرد. او بعدها یک رمان کوتاه دربارهٔ این دوره نوشت با نام "رئیس سفید قبایل امزیمبوبو". پیک هرگز به چین بازنگشت اما گفته می شود که تأثیرات چینی در آثارش مشهود است، به ویژه در قلعهٔ گرومن گاست که در برخی جنبه ها یادآور زادگاهش کولینگ، شهر دیوارکشی شدهٔ پکن و همچنین محوطهٔ بسته ای است که او در تیانجین در آن رشد کرد. همچنین احتمالاً مواجههٔ اولیهٔ او با تضادهای میان زندگی اروپایی ها و چینی ها و میان فقرا و ثروتمندان در چین، بر کتاب های گرومن گاست تأثیر گذاشته است. تحصیلات او در کالج التام، موتینگام (۱۹۲۳–۱۹۲۹) ادامه یافت، جایی که استعدادهایش توسط معلم انگلیسی اش، اریک دریک، کشف شد. پیک آموزش رسمی خود را در مدرسه هنر کرایدون در پاییز ۱۹۲۹ به پایان رساند و سپس از دسامبر ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۳ در مدارس آکادمی سلطنتی تحصیل کرد، جایی که برای نخستین بار با رنگ روغن نقاشی کشید. در این زمان نخستین شعر
بلند خود با نام "کمی خاکستر" را نوشت. در ۱۹۳۱ یکی از نقاشی هایش برای نمایش در آکادمی سلطنتی هنر پذیرفته شد و آثارش را با گروه بندی به اصطلاح «سوهو» به نمایش گذاشت. حرفه. حرفهٔ اولیهٔ او در دههٔ ۱۹۳۰ نقاشی در لندن بود، هرچند مدتی هم در جزیرهٔ سارک زندگی کرد. او نخستین بار در ۱۹۳۲ به سارک رفت، جایی که معلم سابقش اریک دریک در حال راه اندازی یک مستعمرهٔ هنری بود. در ۱۹۳۴ پیک همراه با هنرمندان سارک هم در نگارخانهٔ سارک ساخته شده توسط دریک و هم در گالری کولینگ در لندن آثارش را نمایش داد و در ۱۹۳۵ در آکادمی سلطنتی و گالری لژه در لندن نمایشگاه داشت. در ۱۹۳۶ او به لندن بازگشت و سفارش طراحی دکور و لباس برای نمایش "نمایش حشرات" را دریافت کرد و کارش در "ساندی تایمز" مورد تحسین قرار گرفت. او همچنین تدریس طراحی از فیگور را در مدرسه هنر وست مینستر آغاز کرد، جایی که با نقاش میو گیلمور آشنا شد و در ۱۹۳۷ با او ازدواج کرد. آن ها سه فرزند داشتند: سباستین (۱۹۴۰–۲۰۱۲)، فابیان (زادهٔ ۱۹۴۲) و کلر (زادهٔ ۱۹۴۹). پیک در ۱۹۳۸ نمایشگاه بسیار موفقی در گالری کالمن در لندن برگزار کرد و نخستین کتابش، رمان دزدان دریایی کودکان با تصویرگری خود
ش به نام "کاپیتان اسلاتربرد لنگر می اندازد" (بر اساس داستانی که در حدود ۱۹۳۶ نوشته بود) در ۱۹۳۹ توسط انتشارات "کانتری لایف" منتشر شد. در دسامبر ۱۹۳۹، چاتو اند وینداس سفارش تصویرگری یک کتاب کودکانه را به او داد به نام "سوار بر اسب نر و دیگر اشعار کودکانه" که برای بازار کریسمس ۱۹۴۰ منتشر شد. سال های پایانی زندگی. در سال ۱۹۵۶، مروین و میو به اسپانیا سفر کردند؛ هزینه این سفر را دوستی پرداخت کرده بود که امیدوار بود تعطیلات باعث بهبود وضعیت سلامتی پیک شود، که در آن زمان از قبل رو به وخامت گذاشته بود. در همان سال، داستان کوتاه او با عنوان "پسران در تاریکی" همراه با داستان هایی از ویلیام گلدینگ و جان ویندهام در مجموعه ای با نام "گاهی، هیچ وقت" منتشر شد. در ۱۸ دسامبر، بی بی سی نمایش رادیویی او با عنوان "چشم بیننده" (که بعداً با نام "صدای یک" بازنویسی شد) را پخش کرد که در آن یک هنرمند پیشرو مأمور می شود تا نقاشی دیواری یک کلیسا را خلق کند. پیک امید زیادی به نمایشنامهٔ خود با عنوان "شوخ طبعی برای خواستگاری" داشت که سرانجام در سال ۱۹۵۷ در وست اند لندن روی صحنه رفت، اما شکست تجاری و انتقادی خورد. این موضوع تأثیر عمیقی بر
او گذاشت؛ سلامتی اش به سرعت رو به وخامت رفت و دوباره با یک فروپاشی عصبی در بیمارستان بستری شد. در این دوره، آثار او عمدتاً در مجلهٔ "نیووُرلْدز" به سردبیری مایکل مورکاک منتشر می شد؛ مورکاک از میانهٔ دههٔ ۱۹۵۰ حامی ثابت قدم او بود. وخامت سلامتی. او نشانه های آشکار آغازین زوال عقل را نشان می داد و برای آن تحت درمان الکتروشوک قرار گرفت که تأثیر چندانی نداشت. طی سال های بعد، او به تدریج توانایی طراحی دقیق و سریع را از دست داد، هرچند با کمک همسرش همچنان موفق به خلق برخی نقاشی ها شد. از آخرین آثار تکمیل شدهٔ او می توان به تصویرگری برای "قصه های هزل آمیز" اثر اونوره دو بالزاک در ۱۹۶۱ و برای شعر خودش "قافیه بمب پرنده" در ۱۹۶۲ اشاره کرد؛ شعری که حدود ۱۵ سال پیش تر نوشته بود. "تایتوس تنها" در سال ۱۹۵۹ منتشر شد و در سال ۱۹۷۰ توسط لنگدون جونز – ویراستار "جهان های نو" – بازبینی شد تا ناسازگاری های ایجادشده توسط ویرایش ناشیانهٔ ناشر برطرف گردد. جونز، که آهنگساز نیز بود، "قافیه بمب پرنده" را به موسیقی درآورد. نسخهٔ ۱۹۹۵ شامل هر سه رمان کامل شدهٔ "گُرمِنگَست" بود که یک قطعهٔ بسیار کوتاه از آغاز رمان چهارم، "تایتوس بیدار می ش