Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در درون دژ یک چاه دیده می شود و در امتداد "رودخانه نام هان"، در پایین کوه، صخره ای قرار دارد که در دل آن، یک "غار آهکی" به نام "اوندال گول" جای گرفته است. لباس گوگوریو. "غار اوندال دانیانگ" (هانجا: 溫達洞窟)، که به عنوان "اثر طبیعی شماره ۲۶۱" در جمهوری کره به ثبت رسیده، یک "غار آهکی طبیعی" است که شکل گیری آن به حدود ۴۰۰ میلیون سال پیش بازمی گردد. این غار به نام "اوندال" شناخته می شود، زیرا بنا بر روایت های تاریخی و شفاهی، گفته می شود "سردار اوندال"، یکی از چهره های برجسته ی "امپراتوری گوگوریو"، در همین مکان آموزش نظامی دیده و تمرین کرده است. دانیانگ-گون در سال ۲۰۱۱ میلادی، یک میلیارد وون برای ایجاد میدانی با دیوار قلعه ای که مشابه دیوار قلعه ای از دوره امپراتوری گوگوریو است، سرمایه گذاری کرد. غار اوندال. این یک عمارت مربعی شکل است که در مسیر قلعه اوندالسانسونگ در دانیانگ واقع شده است. اوندال. این قلعه کوهستانی در نزدیکی "قله سونگ سان" و مشرف به "رودخانه نام هان گانگ" قرار دارد و با دیواره هایی سنگی احاطه شده است. نام "دژ اوندال سان سونگ" پس از آن به این منطقه داده شد که داستان "سردار اوندال"، داماد "پادشاه پیونگ
وون" از امپراتوری "گوگوریو" (دوران حکومت: ۵۵۹ تا ۵۹۰ میلادی)، سینه به سینه در این ناحیه روایت شد. اگرچه زمان دقیق ساخت این دژ مشخص نیست، اما منابعی وجود دارد که نشان می دهد این قلعه در دوره های ابتدایی "سلسله چوسان" با نام "سونگ سان سونگ" شناخته می شده و در آن زمان نیز وجود داشته است. ساموجئونگ. این قلعه ی کوهستانی کوچک، پیرامونی به طول ۶۸۳ متر دارد و دیوارهای آن با سنگ هایی هم اندازه که به طور منظم در دو سوی داخلی و خارجی چیده شده اند، ساخته شده است. درون قلعه، آثاری مربوط به دوران "سه پادشاهی کره" کشف شده است. بقایای یک چاه همچنان در این مکان برجای مانده و در بخش بیرونی دیواره های قلعه، یک مجرای فاضلاب به شکل ذوزنقه ای دیده می شود. آنچه این قلعه را متمایز می سازد، ساختار "دروازهٔ جنوب غربی" و برآمدگی در "دروازهٔ شرقی" آن است که نمونه هایی کم نظیر در میان قلعه های باستانی کره به شمار می رود.
الکتریک کال بوی (؛ که قبلاً با نام اسکیمو کال بوی شناخته می شد) یک گروه آلمانی در سبک الکترونیکور است که در سال ۲۰۱۰ در کاستروپ-راوکسل تشکیل شد. آن ها به خاطر ترانه های طنزآمیز، اجراهای زنده پرانرژی و ویدیوهایشان معروف هستند. متن ترانه های این گروه به موضوعاتی مثل مستی، مهمانی ها و سکس می پردازد. این گروه خودشان را «پورنو متال» می نامند. در مصاحبه ای با مجله آلمانی "FUZE"، خواننده سابق گروه، سباستین بیسلر، گفت که متن ترانه هایشان فقط از کلیشه ها به صورت طنز و هجوآمیز استفاده می کنند. مجله "ژرمن متال همر" نقد مثبتی از گروه منتشر کرد و نوشت: «به همین دلیل اسکیمو کال بوی جذابه: چون خودشان رو جدی نمی گیرند و اجازه می دهند سرگرمی حرف اول را بزند.»
بنای یادبود جونگ وون گوگوریو، کره ای :(충주 고구려비) ستون سنگی یادبودی در چونگجو، استان چونگچئونگ شمالی، کره جنوبی است که قدمت آن به اواخر قرن پنجم میلادی برمی گردد. این تنها سنگ یادبود امپراتوری گوگوریو است که در شبه جزیره کره یافت شده است. این سنگ در سال ۱۸۸۰ میلادی کشف و مورد محافظت قرار گرفت اما این سنگ بعد از دهه ها نابود شده و آثار چندانی از آن جز چند خطی باقی نمانده است. این بنا در ۱۸ مارس ۱۹۸۱ به عنوان گنجینه ملی شماره ۲۰۵ جمهوری کره ثبت شد. مشهور ترین جملاتی که از این بنا با وجود تخریب های گذشته وجود دارد، این است که امپراتور جانگسو بارها سلسله هایی مانند شیلا را با جملاتش مورد تحقیر قرار داده است. از نمونه های این جملات می توان به نوشته: ای بربر های جنوب شرقی(شیلا) برای نجات، بکجه دیر رسیدید. اشاره کرد. تاریخ کشف. ستون یادبود چونگجو گوگوریو در ۸ آوریل ۱۹۷۹ توسط تیم تحقیقات دانشگاهی موزه دانشگاه دانکوک حفاری و بررسی شد و مشخص شد که یک بنای سنگی از دوره گوگوریو است. این تنها بنای سنگی باقی مانده از گوگوریو در کره است و اعتقاد بر این است که بنایی است که توسط پادشاه جانگسو پس از فتح و توسعه چندین قلعه در حوض
ه رودخانه نامهانگانگ ساخته شده است. این بنا در سال ۱۹۷۹ در ورودی روستای ایپسئوک کشف شد، اما سطح ستون به دلیل گذشت سال های متمادی به شدت فرسوده شده بود. نظریه های مختلفی در مورد دوره ستون یادبود چونگجو گوگوریو وجود دارد که از اوایل قرن پنجم در زمان سلطنت پادشاه گوانگ گه تو تا قرن ششم در زمان سلطنت پادشاه پیونگ وون متغیر است، اما نظریه غالب این است که در اواخر قرن پنجم در زمان سلطنت پادشاه جانگسو ساخته شده است. حتی در سال ۱۹۷۹، زمانی که این ستون سنگی کشف شد، آنقدر فرسوده شده بود که بسیاری از حروف آن ناخوانا بودند. شکل آن شبیه یک ستون سنگی صاف است و از سنگ طبیعی به عنوان ستون سنگی استفاده شده است. در هر چهار طرف این ستون گرانیتی، ۵۲۸ کاراکتر با خط معمولی و ۲۳ کاراکتر در هر خط حکاکی شده است. اگرچه محتوای کتیبه به دلیل فرسودگی شدید قابل خواندن نیست، اما عبارت «شیلا برادر کوچک تر» نشان می دهد که نیروهای گوگوریو هنگام ساخت ستون سنگی چونگجو گوگوریو در شیلا مستقر بوده اند و گوگوریو بر شیلا نفوذ داشته است. نگهداری. پس از اینکه در مارس ۱۹۸۱ به عنوان گنجینه ملی تعیین شد، در اوت همان سال یک غرفه محافظ در جونگون-گان ساخته
شد و به عنوان بخشی از پروژه نوسازی نام میراث فرهنگی اداره میراث فرهنگی در دسامبر ۲۰۱۰، نام ستون یادبود جونگون گوگوریو به ستون یادبود چونگجو گوگوریو تغییر یافت. اگرچه یک غرفه محافظ برای حفظ ستون یادبود وجود داشت، اما همچنان در معرض محیط خارجی بود و در ژوئیه ۲۰۱۲، سالن نمایشگاه ستون یادبود چونگجو گوگوریو ساخته و افتتاح شد و ستون یادبود چونگجو گوگوریو در داخل سالن نمایشگاه حفظ شد و اکنون می توان آن را در داخل سالن مشاهده کرد. نوشته های سنگ. □□□□□□□□□□□□□□□□عمومی□□□□衆殘 □□□□□□□□□不□□使□□□壬子□□伐 □□□□□□□□□□□□□□در ماه مه، پادشاه ته وانگ از گوریو، سانگ وانگ گونگ و… مائگوم از شیلا آرزو کردند که تا ابد مانند برادران زندگی کنند و با یکدیگر هماهنگ باشند و از راه بهشت محافظت کنند، بنابراین به شرق آمدند. مائگوم گی [۷]، ولیعهد گونگ، سفیر اداره سابق، دا-هه هوان-نو، دبیرکل، دو-دئوک و دیگران… … به گوی یونگ رفتند. ولیعهد گونگ… … سانگ… … به سانگ گونگکان دستور داد تا تاجیکچو را اعطا کنند… … او لباس های مائگوم (寐錦) را داد و به افراد مسئول تأسیسات، خدمتکاران و مهمانان دستورالعمل هایی داد و به مناصب مختلف دستورالعمل هایی داد و دستور داد
تا به بسیاری از مردم لباس بدهند. دونگی مائگوم او دیر بازگشت و فرمان قطع قدرت را برای مردم مائگوم (تحت حکومت لی) صادر کرد. (شاهزاده گونگ) لباس ها و آموزه هایی را از گوی یونگ به مقامات عالی رتبه و پایین رتبه و مقامات امپراتوری در گوگوریو ابلاغ کرد. در ۲۳ دسامبر، گاپین، مردم دونگی مائگوم، برای ابلاغ آموزه ها به اوبالسئونگ آمدند. سفیران دا هیه وانو و دودوک از لشکر مقدم، ۳۰۰ مرد را در نزدیکی مرز جمع کردند. گویدو، فرستاده شیلا از لشکر پایین تر تونائدانگجو، و گائرو، افراد مختلفی را در قلمرو شیلا جمع و منتقل کردند. سال سین یو (辛酉年) …… ده …… سرزمین پادشاه بزرگ (太王國土) …… (کل خط فرسوده شده است) وجود دارد…… شما…… قلمرو دونگ-ای مائ-گئوم…… نیش……… هوان□沙▲ 斯 وجود دارد…… (古鄒加) گونگ (共) به Ubalseong (于伐城) رسید. … … نگهبان قلعه گومورو (古牟婁城守事) هابو (下部) Dae-Hang (大兄) Ya□ (耶□) جستارهای وابسته. امپراتوری گوگوریو امپراتور جانگسو
فست فشن مدل کسب وکار و به معنای بازتولید سریع ترندهای تازه معرفی شده در نمایش های مد و طراحی های برندهای لوکس، تولید انبوه آن ها با هزینه پایین، و عرضه فوری به بازار در زمانی که تقاضا در بالاترین سطح قرار دارد، تعریف می شود. اصطلاح «فست فشن» همچنین به صورت کلی برای اشاره به محصولات حاصل از این مدل کسب وکار، به ویژه در زمینه پوشاک و کفش، به کار می رود. خرده فروشانی که از این استراتژی بهره می برند شامل برندهایی چون فشن نووا، پرایمارک، اچ اند ام، شین و زاراهستند؛ تمامی این برندها با عرضه سریع و پی درپی لباس های ارزان قیمت، فصلی و مطابق با مد روز که برای مصرف کنندگان مُدگرا جذاب هستند، به شرکت های چندملیتی بزرگ تبدیل شده اند. رشد رشد فست فشن در اواخر قرن بیستم آغاز شد، زمانی که هزینه تولید پوشاک کاهش یافت زنجیره تأمین کارآمدتر، روش های نوین تولید سریع، و اتکای بیشتر به نیروی کار ارزان قیمت در صنایع پوشاک واقع در جنوب، جنوب شرقی و شرق آسیا، جایی که ۸۵ تا ۹۰ درصد نیروی کار صنعت پوشاک را زنان تشکیل می دهند. رویکردهای کاری در صنعت فست فشن اغلب استثماری هستند و به دلیل تمرکز نیروی کار زن در این صنعت، آسیب پذیری زنان ب
یشتر است. برون سپاری تولید به کشورهای دارای دستمزد پایین موجب تداوم چرخه های وابستگی و نابرابری می شود که یادآور الگوهای استثمار اقتصادی در دوران استعمار است. برای حمایت از حقوق طراحان مد، قانون منع دزدی طراحی تصویب شد. با این حال، بسیاری از طراحان همچنان از شرکت های فست فشن به دلیل کپی برداری از طرح هایشان شکایت می کنند. شرکت های مهم. زارا. پدیده فست فشن ریشه در فعالیت های چند بازیگر کلیدی دارد و نمی توان آن را به یک برند یا شرکت خاص نسبت داد. یکی از چهره های تأثیرگذار در شکل گیری این جنبش، آمانسیو اورتگا، بنیان گذار برند زارا بود. این برند در سال ۱۹۶۳ در گالیسیا (اسپانیا) تأسیس شد و با عرضه نسخه های ارزان قیمت از مدهای لوکس در کنار طراحی های اصیل خود، به شهرت رسید. در سال ۱۹۷۵، اورتگا نخستین فروشگاه خرده فروشی خود را در اروپا افتتاح کرد و مدلی نوآورانه در تولید و توزیع کوتاه مدت را بنیان گذاشت. تا اوایل دهه ۱۹۹۰، فعالیت های زارا به نیویورک نیز گسترش یافت، و روزنامه "نیویورک تایمز" برای توصیف مدل کسب وکار زارا، اصطلاح فست فشن را به کار برد و توانایی برند در انتقال یک ایده طراحی تا قفسه فروشگاه در کمتر از ۱۵
روز را برجسته کرد. اچ اند ام. داستان پیدایش اچ اند ام، یکی دیگر از غول های فست فشن، با زارا اشتراکاتی دارد. در سال ۱۹۴۶، ارلینگ پرسون، یک کارآفرین سوئدی، به شهر نیویورک سفر کرد و در آنجا از تولید مد با حجم بالا که شاهد آن بود، بسیار مجذوب و تحت تأثیر قرار گرفت. سال بعد، پرسون یک فروشگاه مد به نام Hennes &amp; Mauritz (یا اچ اند ام) در وستروس سوئد تأسیس کرد. بین سال های ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۹، این شرکت به سرعت گسترش یافت و با ۴۲ فروشگاه در سراسر اروپا، شروع به تولید لباس برای زنان، مردان و کودکان کرد. شین. این شرکت در سال ۲۰۰۸ در نانجینگ چین توسط کارآفرین کریس شو (شو یانگتیان) برای فروش آنلاین لباس عروس تأسیس شد. شین به سرعت به یک شرکت مد جهانی آنلاین تبدیل شد. در سال ۲۰۲۰، با درآمد ۱۰ میلیارد دلار، به یک غول تبدیل شد و در سال ۲۰۲۲، صد میلیارد دلار درآمد داشت. در طول همه گیری کووید-۱۹، شین شاهد افزایش فروش بود و سهم بازار آن از رقبایی مانند اچ اند ام و زارا پیشی گرفت.
استحکامات منطقه آچاسان (峨嵯山 一帶 堡壘群) مجموعه ای از دژهای تاریخی هستند که در کوه "آچاسان" کشف شده اند و به دوره ی "سه پادشاهی کره" بازمی گردند. بیش از نیمی از این سازه ها به "پادشاهی گوگوریو" تعلق دارند و شواهدی از حضور نظامی و استراتژیک این پادشاهی در این منطقه ارائه می دهند. این مجموعه شامل ۱۸ قلعه است که از جمله ی آن ها می توان به قلعه های اول تا ششم "آچاسان"، قلعه های اول تا ششم "یونگ ماسان"، قلعه های اول و دوم "هونگ ریون بونگ"، دژهای "سیرو بونگ"، "سوراک سان" و "مانگ وو سان" اشاره کرد. این استحکامات در تاریخ "۵ اکتبر ۲۰۰۲" به عنوان "بنای یادبود شماره ۲۱ شهر سئول" به ثبت رسیدند، اما در "۲۷ اکتبر ۲۰۰۴"، با ثبت آن ها به عنوان "میراث تاریخی ملی شماره ۴۵۵" تحت عنوان «"مجموعه قلعه های کوهستانی آچاسان"»، از فهرست آثار یادبود محلی سئول خارج شدند. طرح کلی. این دژها، قلعه هایی کوچک با محیطی بین ۱۰۰ تا ۳۰۰ متر هستند که در راستای شمال به جنوب، در امتداد "جاده ملی شماره ۳"، پیرامون "نهر جونگ نانگ چئون"، "کوه آچاسان"، "کوه یونگ ماسان" و دیگر مناطق اطراف متمرکز شده اند. با توجه به اشیای باستانی کشف شده در جریان کاوش ها و ن
یز شیوه های ساخت وساز به کاررفته در آن ها، مشخص است که این قلعه ها به دوران "سه پادشاهی کره" تعلق دارند. این استحکامات، یادگارهایی ارزشمند به شمار می آیند که می توانند به روشن شدن تاریخ این دوره کمک کنند؛ به ویژه دوره ای که با ورود "گوگوریو" به "حوضه رودخانه هان" در اواخر سده پنجم آغاز شد و تا سال ۵۵۱ میلادی، زمانی که این منطقه به دست "شیلا" و "بکجه" افتاد، ادامه داشت. این مجموعه شامل ده قلعه یا بیشتر، در حال حاضر متمرکزترین و گسترده ترین آثار باستانی وابسته به "پادشاهی گوگوریو" در "کره جنوبی" به شمار می رود. از طریق کاوش های باستان شناسی انجام شده، ساختار و ویژگی های تأسیسات نظامی گوگوریو در این منطقه به تدریج آشکار می شود. انتظار می رود که این روند نه تنها به شناخت دقیق تر نظام دفاعی گوگوریو کمک کند، بلکه دستاوردهای ارزشمندی در زمینه ی "باستان شناسی دوران گوگوریو" نیز به همراه داشته باشد.
مدیریت پسماند در کره جنوبی مدیریت پسماند در کره جنوبی شامل کاهش تولید زباله و تضمین حداکثر بازیافت زباله ها است. این فرایند شامل جمع آوری، حمل ونقل، پردازش مناسب و دفع نهایی پسماندهای جمع آوری شده می شود. قانون مدیریت پسماند کره جنوبی در سال ۱۹۸۶ تصویب شد و جایگزین قوانین قبلی یعنی قانون حفاظت از محیط زیست (مصوب ۱۹۶۳) و قانون کثافات و نظافت (مصوب ۱۹۷۳) گردید. هدف این قانون جدید، کاهش پسماندهای عمومی بر اساس هرم پسماند (یا سه اصل "کاهش، استفاده مجدد و بازیافت") در کره جنوبی بود. این قانون، سیستم هزینه گذاری بر اساس حجم زباله را اجرایی کرد که برای زباله های حاصل از فعالیت های خانگی و صنعتی (یا پسماند جامد شهری) اعمال می شود. مدیریت پسماند. مدیریت پسماند جامد. دولت کلان شهر سئول در دهه ۱۹۹۰، سیاست ملی مدیریت پسماند را با هدف پاسخ گویی به نیازهای روبه افزایش برای بهبود سیستم دفع زباله، متناسب سازی کرد. برای جلب رضایت عمومی، سئول تمرکز سیاست های مدیریت پسماند خود را برکمینه سازی پسماند و استفاده مجدد از آن ها قرار داد. در ابتدا، پسماند جامد در کره جنوبی یک خطر زیست محیطی به شمار نمی رفت. در آن زمان، هیچ نگرانی قاب
ل توجهی نسبت به خطرات زیست محیطی ناشی از حجم زباله های تولیدشده و دفن شده وجود نداشت. دولت کره جنوبی با وجود حجم بالای تولید زباله، تنها بخشی از خدمات دفع زباله خانگی را تغییر داد. این امر در طول رونق اقتصادی کره که باعث افزایش تولید زباله های جامد شهری شد، قابل توجه بود. بین سال های ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۰، میزان زباله جامد شهری تولید شده از ۱۲۰۰۰ تن به ۸۴۰۰۰ تن در روز افزایش یافت. این امر منجر به افزایش مشکلات دفع زباله در کره جنوبی شد. نرخ پایین بازیافت و افزایش تولید زباله های جامد، سهم زیادی در آلودگی محیط زیست داشته است. از آنجایی که به شدت به محل های دفن زباله تکیه می شد، زمین و آب آلوده شدند. آلودگی هوا نیز تحت تأثیر قرار گرفت زیرا محل های دفن زباله به انتشار گازهای خطرناک و آتش سوزی های پیش بینی نشده کمک می کردند. مدیریت آب. آلودگی آب. رودخانه ناکدونگ یکی از نهرهای اصلی کره جنوبی و منبع اصلی آب آشامیدنی در استان گیونگ سانگ است. در طول دهه های گذشته، رشد جمعیت و صنعتی سازی در امتداد رودخانه ناکدونگ باعث آلودگی این نهر شده است. پسماند صنعتی و فاضلاب های صنعتی، همراه با زهکشی های شهری و کشاورزی، منجر به وخامت وضعی
ت رودخانه شدند. تصفیه آب. آریسو یک تصفیه خانه آب است که در سئول واقع شده است. این مکان به عنوان منبع آب لوله کشی ایمن برای شهروندان سئول قرار گرفته است. آریسو آب خود را از رود هان تأمین می کند و برای اطمینان از کیفیت آب آشامیدنی، طبق توصیه سازمان جهانی بهداشت جهانی (WHO)، آزمایش های متعددی روی آن انجام می شود. موادی که برای آنها آزمایش شده شامل کلر، آهن و مس است. آریسو همچنین به طور سیستماتیک سرعت جریان آب را مدیریت می کند و کیفیت آب را در مراکز تصفیه کنترل می کند. گذشته از آن، دولت کلان شهر سئول چندین تصفیه خانه آب و مراکز تصفیه فاضلاب را برای اطمینان از بهبود کیفیت آب اداره می کند. بازیافت در کره جنوبی. جونگنیانگجه یک سیستم مدیریت پسماند سازمان یافته برای جمع آوری و استفاده مجدد مؤثر از زباله و منابع در کره جنوبی است. تمام زباله ها باید به زباله های عمومی، زباله های مواد غذایی، اقلام قابل بازیافت یا اقلام حجیم تفکیک شوند. اقلام حجیم شامل زباله هایی هستند که برای قرار گرفتن در کیسه های مخصوص دفع زباله، مانند مبلمان، لوازم برقی و وسایل اداری، بسیار بزرگ هستند. این اقلام حجیم نیاز به برچسب های مخصوص دارند که ا
ز ادارات منطقه ای قابل تهیه هستند. بازیافت در کره جنوبی ضروری است و اقلام قابل بازیافت بر اساس نوع ماده، از کاغذ گرفته تا پلاستیک، تقسیم بندی می شوند.
دنیاگیری ۱۸۹۰-۱۸۸۹ که اغلب با نام «آنفولانزای آسیایی» یا «آنفولانزای روسی» شناخته می شود، یک همه گیری ویروسی تنفسی در سراسر جهان بود. این دنیاگیری آخرین بیماری همه گیر بزرگ سده نوزدهم بود و از جمله مرگبارترین بیماری های همه گیر تاریخ است. این بیماری پاندمی حدود ۱ میلیون نفر از جمعیت ۱٫۵ میلیارد نفری جهان (۰٫۰۶۷٪ از جمعیت) را کشت. بیشترین اثرات گزارش شده از این بیماری همه گیر از اکتبر ۱۸۸۹ تا دسامبر ۱۸۹۰ رخ داد و عودهای آن در مارس تا ژوئن ۱۸۹۱، نوامبر ۱۸۹۱ تا ژوئن ۱۸۹۲، زمستان شمالی ۱۸۹۳–۱۸۹۴ و اوایل ۱۸۹۵ پیش آمد. در ایران. به گفته جرج کرزن در کتاب مشهورش ایران و قضیه ایران همه گیری آنفولانزا و قحطی «دو بلای آسمانی بزرگ» بودند که در دوره ناصرالدین شاه جمعیت ایران را از ۱۰ به چهار میلیون نفر رساندند.
«دوچرخه سواری مؤثر» یک برنامه آموزشی دوچرخه سواری با علامت تجاری است که توسط جان فورستر طراحی شده است و برای چندین سال برنامه آموزشی ملی اتحادیه ویلمن های آمریکا بود تا اینکه فورستر اجازه استفاده از این نام را از آنها سلب کرد. همچنین نام کتاب فورستر (که اولین بار در سال ۱۹۷۶ منتشر شد و از آن زمان بارها ویرایش شده است) در مورد این موضوع است. این برنامه شامل کتاب های درسی و دوره های آموزشی (برای دانش آموزان و مربیان) و یک ویدیوی آموزشی برای دانش آموزان است. آموزش اصلی این برنامه، شیوه های دوچرخه سواری با وسایل نقلیه است. توصیه اصلی این است که یک دوچرخه سوار، به عنوان راننده یک وسیله نقلیه پدالی، باید از قوانین جاده ای که برای همه انواع وسایل نقلیه مشترک است، پیروی کند. فورستر استدلال می کند که رفتار خلاف این، در واقع احتمال برخورد با سایر وسایل نقلیه را افزایش می دهد. اصول. فورستر قوانین جاده ای برای عملکرد وسایل نقلیه را در پنج اصل خلاصه می کند: فورستر دوچرخه سواری مؤثر را با آنچه که اصل دوچرخه سواری با وسیله نقلیه (VC) می نامد، خلاصه می کند: «دوچرخه سواران زمانی بهترین عملکرد را دارند که مانند رانندگان وسایل
نقلیه رفتار کنند و با آنها مانند رانندگان وسایل نقلیه رفتار شود.» این حکم با قوانین جاده ای که عموماً در مورد همه انواع رانندگان وسایل نقلیه اعمال می شود، سازگار است. اصل VC اغلب به اشتباه به معنای «مثل یک ماشین رفتار کن» تعبیر می شود. حداکثر، یعنی مثل رانندهٔ یک موتورسیکلت کم قدرت رفتار کردن. دستور فورستر نه تنها به رفتار دوچرخه سواران اشاره دارد، بلکه به نحوه برخورد رانندگان، پلیس و مهندسان راه با دوچرخه سواران نیز می پردازد. مخالفت با دوچرخه سواری تفکیک شده. فورستر عموماً با امکانات تفکیک شدهٔ دوچرخه سواری (مانند خطوط دوچرخه سواری) مخالف است، چرا که به گفتهٔ او این امکانات، رفتارهایی را تشویق می کنند که مغایر با رویه های دوچرخه سواری با وسایل نقلیه است. این ادعا توسط کسانی که معتقدند چنین امکاناتی ایمنی دوچرخه سواران را افزایش می دهد، به چالش کشیده شده است، مانند نویسندگان یک مطالعه جامع در مورد تحقیقات ایمنی زیرساخت های دوچرخه سواری در دانشگاه بریتیش کلمبیا، که علناً اظهار داشته اند که «در مقایسه با دوچرخه سواری در زیرساخت های مخصوص دوچرخه (مسیرها، خطوط، مسیرها)، دوچرخه سواری در جاده به نظر می رسد ایمنی ک
متری داشته باشد.» با این حال، این مطالعه همچنین نتیجه می گیرد که «پیاده روها و مسیرهای چند منظوره بالاترین خطر را دارند» و فروستر پاسخی منتشر کرده است. ادعای فورستر همچنین توسط برخی مطالعات در اروپا و ایالات متحده، از جمله ارزیابی سال ۲۰۱۲ از امکانات دوچرخه سواری توسط وزارت حمل و نقل ناحیه کلمبیا، که نشان داد تصادفات پس از نصب مسیرهای دوچرخه سواری تا دو برابر افزایش یافته است، پشتیبانی می شود. بررسی ادبیات آزمایشگاه تحقیقات حمل و نقل در سال ۲۰۱۱ نشان داد که «شواهد نشان می دهد نقاطی که شبکه های تفکیک شده با بزرگراه ها تلاقی می کنند، خطر بیشتری را ایجاد می کنند، که به طور بالقوه به اندازه ای بزرگ است که می تواند مزایای ایمنی حذف دوچرخه سواران از تماس با وسایل نقلیه در مکان های دیگر را جبران کند.» یک مطالعه در سال ۲۰۰۸ که توسط شهرداری کپنهاگ سفارش داده شده بود، خاطرنشان کرد که «مسیرهای دوچرخه سواری ساخته شده منجر به افزایش ۹ تا ۱۰ درصدی تصادفات و جراحات در جاده های بازسازی شده شده است.» یک مطالعه دانمارکی در سال ۲۰۰۸ که توسط گروه تحقیقات ترافیک وزارت توسعه و برنامه ریزی دانشگاه آلبورگ انجام شد، نتیجه گرفت که «نت
ایج اصلی این است که مسیرهای دوچرخه سواری ایمنی ترافیک را مختل می کنند و این عمدتاً به دلیل تصادفات بیشتر در تقاطع ها است.» با این حال، این ممکن است به دلیل افزایش کلی ترافیک دوچرخه باشد، که یکی دیگر از پیامدهای نصب امکانات دوچرخه سواری تفکیک شده است.
زره چهارآینه (، zertsalo، به معنی آینه؛ ، hùxīnjìng، به معنی آینه محافظ قلب)، که گاهی اوقات به عنوان زره دیسکی یا چهارآینه یا چهارآیینه () نامیده می شود، نوعی زره بالاتنه بود که عمدتاً در آسیا، خاورمیانه و اروپای شرقی از جمله هند، ایران، تبت، روسیه و امپراتوری عثمانی استفاده می شد. چهار آینه بازتابی از نحوه ظاهر این قطعات است که شبیه چهار (گاهی بیشتر) دیسک فلزی یا صفحات زره مستطیلی شکل است. زره آینه ای در برخی فرهنگ ها تا قرن بیستم مورد استفاده قرار می گرفت. در ایران، زره چهارآیینه از قرن شانزدهم میلادی رواج یافت و به ویژه در دوره های صفوی، افشاری و قاجار به اوج ظرافت و کاربری خود رسید. ساختار اصلی آن از چهار قطعه فلزی مستطیلی یا مربعی تشکیل شده بود که دو قطعه برای پوشش سینه و پشت و دو قطعه کوچک تر برای محافظت پهلوها به کار می رفت. صفحات به وسیله لولا یا تسمه های چرمی به یکدیگر متصل می شدند. این زره نه تنها کارکرد دفاعی داشت، بلکه جلوه ای از هنر فلزکاری ایرانی نیز بود. قطعات چهارآیینه با خطوط نسخ یا نستعلیق، آیات قرآن، ادعیه، و نقوش اسلیمی، زرکوب یا نقره کوب می شدند. نمونه های باشکوهی از این زره در تبریز، اصف
هان، شیراز، یزد و هرات تولید شده و تطابق تزئینات آن ها با کلاه خودهای هم دوره نشان از هماهنگی هنری در سلاح سازی ایرانی دارد. برخی پژوهشگران منشأ اختراع چهارآیینه را ایرانیان می دانند، چرا که قدیمی ترین نمونه های شناخته شده به ایران بازمی گردد.
وروگایت (؛ به معنی تله) یک مجموعه تلویزیونی جنایی ارمنستانی به کارگردانی و آرمان گئورگیان و نویسندگی هاروتیون قوکاسیان می باشد. این مجموعه از روز ۹ فوریه ۲۰۰۸ از شانت تی وی شروع به نمایش درآمد. بیشتر داستان این مجموعه در ایروان در ارمنستان اتفاق می افتد. حواشی. گغام غاندیلیان در روز ۲۳ ژوئن ۲۰۰۹ در در یک تصادف رانندگی در بزرگراه واغارشاپات-آرماویر وی به همراه آرام میسکاریان در سن ۳۴ سالگی کشته شدند.
ماراتن بوستون ۲۰۲۴، صد و بیست و هشتمین دوره رسمی مسابقات ماراتن سالانه در بوستون، ماساچوست بود که در روز دوشنبه، برگزار شد. این ماراتن که توسط پلاتینیوم لیبل برگزار شد، دومین رویداد از شش رویداد بزرگ ماراتن جهانی بود که برای سال ۲۰۲۴ برنامه ریزی شده بود. تعداد شرکت کنندگان به ۳۰۰۰۰ نفر محدود شد که از این تعداد ۲۲۰۱۹ دونده بر اساس عملکردشان در مسابقات مقدماتی انتخاب شدند. تعداد بی سابقه ای از ۳۳۰۰۰ دونده از ۱۲۷ کشور برای شرکت در این مسابقه ثبت نام کردند. در اواسط ماه مارس، برگزارکنندگان اعلام کردند که راب گرونکوفسکی، بازیکن سابق NFL، به عنوان مارشال (مسئول برگزاری) بزرگ این رویداد انتخاب شده است. برنده در بخش نخبگان مردان، سیسای لِما و برنده بخش نخبگان زنان، هلن اوبیری بودند. ایوانز چبت، برنده دو دوره قهرمانی مردان، که به دنبال تبدیل شدن به پنجمین مردی بود که سه بار متوالی در این رویداد برنده می شود، در جایگاه سوم قرار گرفت. در بخش های ویلچر، برنده بخش مردان مارسل هوگ و برنده بخش زنان ادن رینبو-کوپر بودند. رینبو-کوپر اولین برنده از کشور بریتانیای کبیر در بخش ویلچر زنان این رویداد نام گرفت.
هیدرولیز قلیایی (که با نام های زیست سوز کردن، رزوماسیون، سوزاندن بدون شعله، آکواماسیون یا سوزاندن در آب نیز شناخته می شود) فرآیندی برای دفع بقایای انسان و حیوانات خانگی است که با استفاده از قلیاب و حرارت انجام می شود؛ این روش جایگزینی برای خاکسپاری، آتش سپاری یا خاکسپاری آسمانی است. فرایند. این فرایند بر اساس آبکافت و به این صورت است که جسد در یک محفظه تحت فشار قرار می گیرد که سپس با مخلوطی از آب و پتاسیم هیدروکسید پر شده و در دمای حدود ۱۶۰ درجه سانتی گراد (۳۲۰ درجه فارنهایت) و تحت فشار بالا که از جوشیدن جلوگیری می کند، گرم می شود. در این شرایط، بدن به طور کامل به اجزای شیمیایی خود تجزیه می شود و DNA آن نیز کاملاً تخریب می گردد. این فرایند معمولاً بین ۴ تا ۶ ساعت طول می کشد. همچنین می توان از دما و فشار پایین تر، مثلاً ۹۸ درجه سانتی گراد (۲۰۸ درجه فارنهایت) استفاده کرد که در این حالت مدت زمان فرایند به ۱۴ تا ۱۶ ساعت افزایش می یابد. در ابتدای فرایند، مخلوط بسیار قلیایی است و سطح پی اچ آن حدود ۱۴ می باشد؛ این مقدار تا پایان فرایند به حدود ۱۱ کاهش می یابد، هرچند مقدار دقیق آن به مدت کل عملیات و میزان چربی بدن بس
تگی دارد. نتیجهٔ فرایند هیدرولیز قلیایی، مایعی به رنگ سبز-قهوه ای است که حاوی آمینو اسید، پپتید، قندها و نمک ها می باشد، به همراه بازمانده های استخوانی سفید، نرم و متخلخل که عمدتاً از کلسیم فسفات تشکیل شده اند. این بقایای استخوانی آن قدر شکننده اند که به آسانی با دست خرد می شوند، هرچند معمولاً از دستگاه مخصوصی به نام کرمولاتور برای تبدیل آن ها به پودر سفیدرنگ (مشابه "خاکستر" در سوزاندن سنتی) استفاده می شود. این "خاکستر" سپس به بستگان متوفی تحویل داده می شود. مایع باقی مانده از فرایند از طریق *سیستم فاضلاب بهداشتی دفع می شود، یا گاهی از روش های جایگزین مانند استفاده در **فضاهای سبز یا باغ ها** بهره گرفته می شود. برای تجزیه حدود ۴۵۰ کیلوگرم (۱۰۰۰ پوند) توده زیستی، به طور متوسط۶۰ تا ۲۴۰ گالن آمریکا (۲۳۰ تا ۹۱۰ لیتر) آب مصرف می شود که در نتیجه، ۱۲۰ تا ۳۰۰ گالن (۴۵۰ تا ۱۱۴۰ لیتر) پساب تولید می گردد. این پساب حاوی حدود ۹٫۱ کیلوگرم (۲۰ پوند) مواد خشک غیرآلی و معدنی است که تقریباً ۲٪ از وزن اولیه را تشکیل می دهد. هیدرولیز قلیایی نیز توسط صنعت حیوانات خانگی و دامداری پذیرفته شده است. تعداد انگشت شماری از شرکت ها در آم
ریکای شمالی این روش را به عنوان جایگزینی برای سوزاندن حیوانات خانگی ارائه می دهند. هیدرولیز قلیایی همچنین در صنعت کشاورزی برای استریل کردن لاشه های حیواناتی که ممکن است برای سلامتی خطرناک باشند، استفاده می شود، زیرا این فرایند ویروس ها، باکتری ها و پریون هایی را که باعث انسفالوپاتی اسفنجی شکل قابل انتقال می شوند، غیرفعال می کند. تاریخچه. این فرایند در سال ۱۸۸۸ توسط آموس هربرت هابسون به عنوان روشی برای فرآوری لاشه حیوانات و تبدیل آن به غذای گیاهی به ثبت رسید. در سال ۲۰۰۵، شرکت بیو ریسپانس اولین سیستم هیدرولیز قلیایی تک جسد را در کلینیک مایو طراحی، فروخته و نصب کرد، که تا سال ۲۰۱۹ هنوز در آنجا مورد استفاده قرار می گرفت. در سال ۲۰۰۷، یک بیوشیمیست اسکاتلندی به نام سندی سالیوان، شرکتی را تأسیس کرد که این ماشین آلات را می ساخت و این فرایند (و شرکت) را Resomation نامید.