Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ایالت به درستی با نام دوک نشین های پارما و پیاچنزا شناخته شد. خاندان فارنزه تا سال ۱۷۳۱ و مرگ آخرین دوک نرینه، آنتونیو، بر دوک نشین ها حکومت می کردند. پس از مرگ او، دوک نشین به اینفانته چارلز اسپانیایی، وارث دوک نشین از طریق مادرش، الیزابت فارنزه، رسید. با این حال، طبق مفاد پیمان وین (۱۷۳۸)، چارلز مجبور شد دوک نشین را به اتریش واگذار کند. حکومت موقت هابسبورگ ها. هابسبورگ ها تنها تا زمان انعقاد پیمان اکس-لا-شاپل در سال ۱۷۴۸ حکومت کردند، زمانی که این دوک نشین توسط فیلیپ اسپانیایی، برادر کوچکتر چارلز، به بوربون ها بازگردانده شد. او به عنوان دوک فیلیپ، بنیانگذار خاندان بوربون-پارما شد. در سال ۱۷۹۶، این دوک نشین توسط نیروهای فرانسوی تحت فرمان ناپلئون بناپارت اشغال و در جمهوری سیزالپین و پادشاهی ایتالیا ادغام شد. در سال ۱۸۱۴، دوک نشین ها تحت فرمان ماری لوئیز، همسر ناپلئون، هابسبورگ، که قرار بود تا آخر عمر بر آنها حکومت کند، احیا شدند. این دوک نشین به دوک نشین پارما، پیاچنزا و گواستالا تغییر نام داد. بازگشت به بوربون ها. پس از مرگ ماری لوئیز در سال ۱۸۴۷، این دوک نشین به خاندان بوربون-پارما که بر دوک نشین کوچک لوکا ح
کومت می کردند، بازگردانده شد. به عنوان بخشی از این بازگشت، دوک نشین گواستالا به دوک نشین مودنا منتقل شد. بوربون ها تا سال ۱۸۵۹ حکومت کردند، تا اینکه پس از پیروزی فرانکو-ساردینیا در جنگ علیه اتریش، با انقلابی از آنجا بیرون رانده شدند. دوک نشین های پارما، پیاچنزا و گواستالا و دوک نشین لوکا در دسامبر ۱۸۵۹ به دوک نشین بزرگ توسکانی و دوک نشین مودنا پیوستند تا استان های متحد ایتالیای مرکزی را تشکیل دهند و در مارس ۱۸۶۰ به پادشاهی ساردینیا ضمیمه شدند. خاندان بوربون تا به امروز همچنان عنوان دوک پارما را برای خود حفظ کرده اند. کارلوس-هوگو (مدعی کارلیست تاج و تخت اسپانیا در دهه ۱۹۷۰) از سال ۱۹۷۷ تا زمان مرگش این عنوان را در اختیار داشت. پسرش اکنون این عنوان را برای خود محفوظ می دارد.
کارلوس، دوک پارما (؛ زادهٔ ) رئیس فعلی (از سال ۲۰۱۰) خاندان سلطنتی و دوک نشین بوربون-پارما است که از سال ۱۷۴۸ تا ۱۸۰۲ و از ۱۸۴۷ تا ۱۸۵۹ بر دوک نشین پارما و پیاچنزا (که شامل خانواده دوک نشین بزرگ لوکزامبورگ نیز می شود) حکومت می کرد. او عضوی از خانواده سلطنتی هلند است و از سال ۱۹۹۶ (بر اساس قانون اشراف هلندی ۱۹۹۴) با عنوان «والاحضرت سلطنتی» و عنوان شاهزاده کارلوس دو بوربون دو پارم در اشراف هلندی گنجانده شده است. او همچنین از سال ۲۰۱۰ توسط کارلیست ها با نام «دون کارلوس خاویر، پادشاه اسپانیا» به عنوان پادشاه قانونی اسپانیا و رئیس خانواده سلطنتی کارلیست ها در نظر گرفته می شود و جانشین پدرش می شود. در اسپانیا، او همچنین از عنوان دوک مادرید (دوک دو مادرید) استفاده می کند. پسر ارشد کارلوس هوگو، دوک پارما و پرنسس ایرنه هلند، او همچنین در اشراف فرانسه لقب پرنس دو بوربون را دارد. او استاد اعظم نشان مقدس نظامی کنستانتینی پارمزان سنت جورج، نشان سنت لوئیس برای شایستگی مدنی، نشان مشروعیت ممنوعه و نشان سنت جورج برای شایستگی نظامی است. اوایل زندگی. شاهزاده کارلوس خاویر برناردو سیکستو ماری از بوربن-پارما در ۲۷ ژانویه ۱۹۷۰ در ن
ایمخن، هلند به عنوان فرزند ارشد و پسر کارلوس هوگو، دوک پارما، و همسرش پرنسس ایرنه هلند متولد شد. او در ۱۰ فوریه ۱۹۷۰ توسط کاردینال جوزف-چارلز لفبور در مذهب کاتولیک غسل تعمید داده شد. او دو خواهر کوچکتر به نام های پرنسس مارگاریتا و پرنسس کارولینا و یک برادر کوچکتر به نام شاهزاده خایمه دارد. در زمان تولدش، والدینش، کارلیست مدعی تاج و تخت اسپانیا، از ۲۰ دسامبر ۱۹۶۸ توسط رژیم فرانکو از اسپانیا اخراج شدند، همان طور که فرانکو قبلاً پدربزرگش شاهزاده خاویر از بوربن-پارما و برخی از اعضای خانواده اش را در ۲۵ نوامبر ۱۹۳۷ از اسپانیا اخراج کرده بود. کارلوس دوران جوانی خود را در چندین کشور از جمله هلند، اسپانیا، فرانسه، انگلستان و ایالات متحده گذراند. در سال ۱۹۸۱، زمانی که یازده ساله بود، والدینش از هم جدا شدند. او به همراه مادر و خواهر و برادرانش به کاخ سوستدیک (بارن) در هلند نقل مکان کرد. او چندین سال در این کاخ با پدربزرگ و مادربزرگ مادری اش، ملکه جولیانا هلند و شاهزاده برنهارد زندگی کرد. تحصیلات و حرفه. شاهزاده کارلوس در دانشگاه وسلیان در کنتیکت علوم سیاسی و در دانشگاه کمبریج انگلستان جمعیت شناسی و فلسفه خواند؛ در سال
۱۹۹۵، مدرک کارشناسی ارشد (MPhil) جمعیت شناسی را از دانشگاه کمبریج دریافت کرد.[۶] او به زبان های اسپانیایی، هلندی، فرانسوی، ایتالیایی و انگلیسی مسلط است. کارلوس پس از اتمام تحصیلاتش، برای شرکت ای بی ان آمرو در آمستردام کار کرد، جایی که در آماده سازی برای معرفی یورو مشارکت داشت. سپس مدتی در بروکسل به عنوان مشاور امور عمومی برای شرکت مشاوران سیاست عمومی اروپا مشغول به کار شد. او ریاست بنیاد همکاری برای توسعه اقتصادی آمریکای لاتین را بر عهده داشته و به مدت هشت سال عضو شورای CSR هلند بوده است که مسئولیت اجتماعی شرکت ها را تضمین می کند. او مدیر غیر اجرایی "ASN Vermogensbeheer" و عضو هیئت مشاوره سرمایه گذاری مسئولانه PGGM بود. او عضو کمیته سرمایه گذاری صندوق انرژیک هلند جنوبی، رئیس هیئت مشاوره زنجیره های تأمین کوتاه مدت بخش کشاورزی هلند و همکار اندیشکده پروژه Ex'tax است. از سال ۲۰۰۷، او در پروژه های مربوط به پایداری در دنیای تجارت مشغول بوده و به پروژه هایی در سراسر جهان با تمرکز بر اقتصاد چرخشی، روش های تولید جایگزین و سازگار با محیط زیست و گذار انرژی به سمت انرژی های پاک مشاوره می دهد. او همچنین مدیر «کومپاز»، یک
بنیاد مستقل است که هدف آن ترویج نوآوری و پایداری در بخش اقتصادی است و به عنوان پلی بین بخش های دولتی، دانشگاهی و خصوصی عمل می کند و با دانش خود در ارتباطات و مدیریت موقعیت های درگیری پشتیبانی می شود. در سال ۲۰۲۱، او کتابی با عنوان «هیچ چیز اضافی نیست. ارزیابی مجدد طبیعت، اقتصاد و زندگی پس از کرونا» منتشر کرده است. وظایف و حضورها. کاخ سلطنتی هلند. کارلوس گاهی اوقات در مراسم های مربوط به خاندان سلطنتی هلند حضور دارد. در سال ۲۰۰۳، او به همراه عمه اش، ملکه بئاتریکس، در مراسم تحلیف «شاهزاده کلاوس لِرستول»، یک کرسی استادی که به نام همسر ملکه، شاهزاده کلاوس، نامگذاری شده است، شرکت داشت. در رویدادهای ویژه کاخ سلطنتی، او مرتباً حضور دارد. به عنوان مثال، او یکی از برگزارکنندگان جشن عروسی شاهزاده کنستانتین و پرنسس لورنتین بود. در آوریل ۲۰۱۳، شاهزاده کارلوس در مراسم تحلیف پسر عمویش، شاه ویلم-الکساندر و همسرش ملکه ماکسیما در آمستردام شرکت کرد. در اوت ۲۰۱۹، او و همسرش در مراسم تشییع جنازه عمه اش، پرنسس کریستینا از هلند، خواهر ملکه سابق بئاتریکس، در نزدیکی کاخ نوردینده، لاهه شرکت کردند. مدعی کارلیست. پس از مرگ پدرش کارلوس ه
وگو در سال ۲۰۱۰، شاهزاده کارلوس خاویر به عنوان دوک مادرید و مدعی کارلیست تاج و تخت اسپانیا جانشین او شد. او شروع به استفاده از عنوان کارلیست «ری دون کارلوس خاویر اول» (شاه دون کارلوس خاویر اول) کرد. با این حال، کارلوس خاویر در مصاحبه ای با روزنامه لا وانگواردیا گفت: من دعاوی دودمانی را مطرح نمی کنم. دوک پارما. شاهزاده کارلوس پس از مرگ پدرش در ۱۸ آگوست ۲۰۱۰، در سن ۸۰ سالگی، دوک پارما و پیاچنزا و رئیس خاندان بوربون-پارما شد. در سال ۲۰۱۶، در مراسم غسل تعمید شاهزاده کارلوس انریکه، شاهزاده کارلوس به پسرش عنوان «پرنسیپه دی پیاچنزا» (شاهزاده پیاچنزا) را اعطا کرد، که عنوان سنتی است که به ولیعهد خاندان بوربون-پارما، ادامه دهنده سلسله و دوک آینده پارما و پیاچنزا داده می شود. در سپتامبر ۲۰۱۷، دوک پارما دخترش پرنسس لوئیزا را «مارکیز کاستل آرکواتو» (مارکیز کاستل آرکواتو) نامید و خواهر کوچکترش پرنسس سسیلیا را «کنتس دی برستو» (کنتس برستو) نامید. شاهزاده کارلوس از سرزمین های دوک نشین سابق پارما و پیاچنزا بازدید کرده و مرتباً از آنها بازدید می کند. در سپتامبر ۲۰۱۵، او در پارما بود تا «مدال شاهزاده به مردان شایسته نقره ای» را
به آتش نشانانی که در جریان سیل ۲۰۱۵ که منطقه را درنوردید، خود را متمایز کردند، اعطا کند. در سپتامبر ۲۰۱۶، او از کاخ فارنسه در پیاچنزا بازدید کرد و در همان مکان برخی از نشان های خاندان سلطنتی را به افرادی از پیاچنزا که به خاطر شایستگی های شخصی خود را متمایز کرده بودند، اعطا کرد. در پایان سپتامبر ۲۰۱۷، او ریاست شعبه عمومی شوالیه های خاندان بوربون-پارما در پارما را بر عهده داشت تا نشان های دوک را به افرادی که به شایستگی های شخصی برای خاندان سلطنتی دست یافته بودند، اعطا کند؛ سپس از کاخ پیلوتا بازدید کرد. در سپتامبر ۲۰۱۸، او به همراه خانواده سلطنتی از پارما بازدید کرد تا برخی از نشان های خاندان سلطنتی را اعطا کند و از کلیسای سانتا ماریا دلا استکاتا بازدید کند. همچنین، او در افتتاحیه فصل اپرا با حضور در نمایش اپرای «مکبث» در تئاتر رجیو در پارما حضور داشت و از آکادمی نظامی مودنا بازدید کرد و توسط فرمانده مورد استقبال قرار گرفت. به عنوان دوک پارما، شاهزاده کارلوس متعهد به حفظ یاد سرزمین ها و اعضا و بستگان سلسله است: در ژوئیه ۲۰۱۱ او در وین بود تا در مراسم تشییع جنازه آرشیدوک اتو، آخرین ولیعهد اتریش-مجارستان (پسر پرنس
س زیتا از بوربن-پارما، خواهر پدربزرگ کارلوس، شاهزاده خاویر) در کلیسای جامع سنت استفان شرکت کند. در اوت ۲۰۱۶، شاهزاده کارلوس در رومانی بود تا در مراسم تشییع جنازه ملکه آن (شاهزاده بوربن-پارما به عنوان دختر شاهزاده رنه، برادر پدربزرگ کارلوس) در کورتئا د آرگس شرکت کند. در مراسم تشییع جنازه، کارلوس همچنین نماینده خانواده سلطنتی هلند بود که نتوانست در آن شرکت کند. در ژوئن ۲۰۱۸، او برای بزرگداشت جدش ماریا آمالیا، دوشس پارما، و شرکت در مراسم رونمایی از کتاب «ماریا آمالیا، دوشس پارما و پیاچنزا (۱۷۴۶–۱۸۰۴)» که به زندگی جدش اختصاص داده شده بود، به پراگ سفر کرد و بعداً از کلیسای جامع سن ویتو در پراگ بازدید کرد تا بر مزار دوشس ماریا آمالیا گل بگذارد. در ماه مه-ژوئن ۲۰۱۹، او به همراه همسرش آنه ماری به دعوت نشان نظامی سلطنتی مالت از ونیز بازدید کرد: آنها در یک شام در کاخ تروس دو بونفیلی، مشرف به کانال بزرگ، پذیرایی شدند؛ آنها همچنین از کلیسای جامع سنت مارک بازدید کردند و توسط پاتریارک ونیز، فرانچسکو موراگلیا، مورد استقبال قرار گرفتند. زندگی شخصی. رابطه با بریژیت کلینسترا. شاهزاده کارلوس با بریژیت کلینسترا (متولد ۱۰ ژانویه
۱۹۵۹)، دخترخوانده کنت آدولف رودریک از رچترن-لیمپورگ، رابطه داشت. در طول این رابطه، او صاحب یک پسر شد: در دسامبر ۲۰۱۵، کارلوس کلینسترا که در آن زمان ۱۸ ساله بود، مراحل قانونی را برای تلاش برای تغییر نام خانوادگی خود به نام پدر بیولوژیکی اش آغاز کرد که به او اجازه می داد از عنوان «شاهزاده» نیز استفاده کند. دوک پارما با این امر مخالفت کرد، زیرا این امر مغایر با سنت های خاندان بوربون-پارما بود. در ۹ مارس ۲۰۱۶، وزیر امنیت و دادگستری درخواست نام خانوادگی او را معتبر اعلام کرد. بعداً در همان سال، دادگاهی در لاهه با وزیر موافقت کرد و این ادعا را طبق قانون هلند معتبر اعلام کرد. طبق این حکم، کارلوس هوگو حق خواهد داشت که با عنوان «شاهزاده والاحضرت کارلوس هوگو رودریک سیبرن از بوربن-پارما» شناخته شود؛ این امر تنها پس از امضای فرمان سلطنتی توسط پادشاه هلند، لازم الاجرا خواهد شد. طبق بیانیه مطبوعاتی شورای دولتی در ۲۸ فوریه ۲۰۱۸، تغییر نام به این معنی نیست که کلینسترا اکنون عضو خاندان سلطنتی بوربن-پارما نیز هست. این یک موضوع خصوصی مربوط به خود خاندان است و خارج از صلاحیت قانون اشراف هلند است. ازدواج با آنه ماری گوالتری ون وی
زل. در ۷ اکتبر ۲۰۰۹، از طریق منشی خصوصی مادرش اعلام شد که شاهزاده کارلوس با آنه ماری سیسیلیا گوالتری ون ویزل ازدواج خواهد کرد. ازدواج رسمی در ۱۲ ژوئن ۲۰۱۰ در ویک بیژ دورستده انجام شد. قرار بود عروسی در کلیسا در ۲۸ آگوست در صومعه لا کامبر در ایکسل برگزار شود، اما به دلیل بیماری پدرش به تعویق افتاد. شاهزاده کارلوس هوگو اندکی پس از آن درگذشت. آنه ماری (متولد لاهه، ۱۸ دسامبر ۱۹۷۷) دختر یوهان (هانس) استفان لئونارد گوالتری ون ویزل و جراردا گزین یولاند (آنک) د ویسر است. پدرش عضو مجلس نمایندگان هلند از حزب دموکرات مسیحی، سفیر هلند در شورای اروپا در استراسبورگ و سفیر لوکزامبورگ بود. پدربزرگ پدری گوالتری ون ویزل، یان هانس گوالتری ون ویزل بود که رئیس پلیس لاهه و عضو مقاومت هلند در طول جنگ جهانی دوم بود. آنه ماری گوالتری ون ویزل در استراسبورگ به مدرسه متوسطه رفت و مدرک کارشناسی ارشد حقوق را از دانشگاه اوترخت دریافت کرد. پس از آن، او تحصیلات تکمیلی خود را در رشته روزنامه نگاری رادیو و تلویزیون در دانشگاه گرونینگن به پایان رساند. گوالتری ون ویزل به عنوان روزنامه نگار پارلمانی در لاهه و بروکسل برای کانال عمومی هلند NOS کار
می کند. در بروکسل، او برای اولین بار با شاهزاده کارلوس ملاقات کرد. در ۲ آگوست ۲۰۱۰، مشخص شد که سلامت پدرش، دوک پارما، به دلیل سرطان به سرعت رو به وخامت است. در نتیجه، عروسی کلیسایی شاهزاده کارلوس و نامزدش به تعویق افتاد. دوک در یک اعلامیه نهایی در مورد وضعیت او، کارلوس را به عنوان رئیس بعدی خاندان بوربون-پارما تأیید کرد. درست قبل از مرگش، دوک پیر پارما، آنه ماری را به عنوان «کوندسا د مولینا» (کنتس مولینا) نامگذاری کرد. پدر شاهزاده کارلوس در ۱۸ اوت ۲۰۱۰ در بارسلونا، اسپانیا، در سن ۸۰ سالگی درگذشت؛ کارلوس متعاقباً رئیس بعدی خاندان بوربون-پارما شد. دوک جدید پارما و آنه ماری در ۲۰ نوامبر ۲۰۱۰ در صومعه لا کامبر در بروکسل ازدواج کردند. در این عروسی ماکسیما، پرنسس اورانژ، ویلم-الکساندر، شاهزاده اورانژ، ملکه بئاتریکس هلند، شاهزاده ژان لوکزامبورگ، پرنسس آسترید بلژیک، شاهزاده لورنز بلژیک و دوآرته پیو، دوک براگانزا حضور داشتند. آنها با هم دو دختر و یک پسر دارند:
جولیا الیزابتا لاما (۱ اکتبر ۱۶۸۱–۸ اکتبر ۱۷۴۷) یک نقاش ایتالیایی بود که در اواخر دوره باروک در ونیز فعالیت می کرد. سبک تیره و شدید او در تضاد با تُن های پاستلی غالب آن دوران بود. او یکی از اولین هنرمندان زنی بود که به مطالعه و به تصویر کشیدن پیکره برهنه مرد پرداخت. زندگی نامه. جولیا لاما، با نام مستعار «لیسالبا آرکادیا»، در محلهٔ سانتا ماریا فورموزا در شهر ونیز به دنیا آمد. او دختر نقاش آگوستینو لاما و والنتینا دل آوزه بود. جولیا بزرگ ترین فرزند خانواده بود و دو خواهر و برادر دیگر به نام های چچلیا، نیکولو و پیِترو داشت. بر اساس اسناد تاریخی، محل سکونت او در خیابان «کاله لونگا» به شماره ۱۲۴۲ ثبت شده است؛ این مکان میان میدان سانتا ماریا فورموزا و میدان سن های جووانی و پائولو قرار داشت. این موقعیت جغرافیایی نه تنها نشان دهنده پیوند او با قلب فرهنگی و هنری ونیز است، بلکه گواهی بر حضور او در محیطی است که در آن هنر، مذهب، و زندگی شهری در هم تنیده بودند. جولیا لاما در فضایی رشد کرد که هم از نظر خانوادگی و هم از نظر محیطی، زمینه ساز شکوفایی استعداد هنری اش بود. پدرش، آگوستینو، به عنوان نقاش، احتمالاً نخستین آموزگار
او در هنر بود و این پیوند خانوادگی با هنر، نقش مهمی در شکل گیری مسیر حرفه ای او ایفا کرد. همچنین، قرار گرفتن خانهٔ او در نزدیکی دو میدان مهم و تاریخی ونیز، او را در معرض تعامل با هنرمندان، متفکران، و جریان های فرهنگی روز قرار می داد. زندگی جولیا لاما، با وجود محدودیت های اجتماعی برای زنان در آن دوران، نمونه ای از مقاومت، خلاقیت، و حضور مؤثر زنان در تاریخ هنر اروپا است. او نه تنها در عرصه نقاشی، بلکه در طراحی، شعر، و اندیشه نیز فعالیت داشت و نامش به عنوان یکی از زنان پیشگام در هنر باروک ایتالیا ثبت شده است. او در ابتدا توسط پدرش آموزش دید و بعدها در کنار دوست دوران کودکی اش، جامباتیستا پیازتا (۱۶۸۲–۱۷۵۴)، در کارگاه آنتونیو مولیناری در ونیز تحصیل کرد. آموزش آنها منجر به شباهت های سبکی، به ویژه استفاده شدید از سایه روشن شد. نامه ای که در مارس ۱۷۲۸ توسط «آنتونیو اسکینلا کونتی» خطاب به «مدام دو کایلوس» نوشته شد، نگاهی عمیق به شخصیت و پیش زمینهٔ جولیا لاما ارائه می دهد. در این نامه، کونتی از فشارها و آزارهایی که لاما از سوی دیگر نقاشان متحمل می شد سخن می گوید، اما در عین حال بر پیروزی فضیلت و اخلاق او بر دشمنانش تأ
کید می کند. او می نویسد: «این دختر بیچاره مورد آزار نقاشان قرار گرفته، اما فضیلتش بر دشمنانش پیروز می شود. درست است که به همان اندازه که باهوش است، زشت هم هست، اما با ظرافت و دقت سخن می گوید، به طوری که چهره اش به راحتی قابل چشم پوشی است.» این توصیف، هرچند آمیخته با قضاوت های ظاهری و جنسیتی رایج در قرن هجدهم است، اما در عین حال نشان دهندهٔ احترام و تحسین نسبت به توانایی های فکری و اخلاقی لاما نیز هست. در زمانی که زنان به ندرت اجازه حضور در عرصه های هنری و فکری داشتند، جولیا لاما نه تنها در نقاشی، بلکه در سخن وری، شعر، و فلسفه نیز برجسته بود. او با وجود تبعیض ها و نگاه های تحقیرآمیز، جایگاه خود را در جامعه هنری ونیز تثبیت کرد و به الگویی از مقاومت و شکوفایی زنانه در تاریخ هنر تبدیل شد. نامهٔ کونتی همچنین نشان می دهد که لاما با وجود ظاهرش، از قدرت بیان و حضور ذهنی برخوردار بود که اطرافیان را تحت تأثیر قرار می داد. این ویژگی ها، همراه با استعداد هنری اش، او را به شخصیتی متمایز در میان هنرمندان زن قرن هجدهم بدل کرد—زنی که با قلم، رنگ، و کلام، مرزهای محدودکنندهٔ زمانه اش را درنوردید. این نامه نشان می دهد که لاما ع
لاوه بر نقاشی، در ریاضیات، شعر و توربافی نیز مهارت داشته است. جولیا لاما در شهر ونیز به عنوان نقاش و شاعر فعالیت داشت و بیشتر عمر خود را در خیابان «کاله لونگا» شماره ۱۲۴۲ گذراند. او در تاریخ ۷ یا ۸ اکتبر سال ۱۷۴۷ درگذشت که احتمالاً علت مرگش طاعون خیارکی بود—بیماری ای که در آن دوران جان بسیاری را گرفت. لاما در طول دوران حرفه ای خود توانست هم چهره های خصوصی و هم شخصیت های عمومی را با موفقیت نقاشی کند، و آثارش در میان محافل هنری و اجتماعی مورد توجه قرار گرفت. او از جمله نخستین زنانی بود که در برابر محدودیت های اجتماعی زمانه اش ایستادگی کرد—محدودیت هایی که زنان را از مطالعه و طراحی بدن برهنه انسان، به ویژه از مدل زنده، منع می کردند. لاما این تابو را شکست و با جسارت به تمرین طراحی از بدن های مردانه و زنانه پرداخت. بیش از ۲۰۰ طراحی باقی مانده از او گواهی بر این تمرین هاست و نشان می دهد که او در آموزش هنری خود، به طور جدی و حرفه ای به مطالعه آناتومی انسانی پرداخته است. این اقدام نه تنها از نظر هنری، بلکه از نظر اجتماعی نیز انقلابی محسوب می شد، زیرا در قرن هجدهم، زنان به ندرت اجازه داشتند به چنین حوزه هایی وارد شوند.
جولیا لاما با استعداد، پشتکار، و شجاعت خود، مرزهای جنسیتی را در هنر نقاشی درنوردید و به الگویی برای نسل های بعدی زنان هنرمند تبدیل شد. آثار او نه تنها از نظر فنی قابل توجه اند، بلکه از نظر تاریخی نیز اهمیت دارند، زیرا نشان دهندهٔ مبارزه ای خاموش اما مؤثر برای دستیابی به آزادی هنری و برابری در آموزش هستند. لاما به خاطر کارش در نقاشی تاریخی، ژانری که به طور سنتی تحت سلطه مردان بود، به شهرت عمومی دست یافت. او در هنر خود، با خلق پرتره های حساس - مانند "مرد جوان با عمامه" - و سفارش های بزرگ، از جمله نقاشی های محراب، مهارت و استعداد خود را نشان داد. شناسایی سه نقاشی محراب از این دست در یک کتاب راهنمای ونیزی مربوط به سال ۱۷۳۳، نقش مهمی در بازسازی میراث هنری او داشت. کشف مجدد مجموعه آثار لاما شامل انتساب مجدد نقاشی هایی است که قبلاً به هنرمندانی مانند جامباتیستا پیازتا، فدریکو بنکوویچ، دومنیکو ماجیوتو، فرانچسکو کاپلا و حتی فرانسیسکو د زورباران نسبت داده می شد. آموزش. تحصیلات جولیا لاما از اوایل زندگی، توسط پدرش، آگوستینو لاما، آغاز شد که او را در ریاضیات و هنر آموزش می داد. در آن زمان، ونیز زنان را از ادامه تحصیل در
علوم دلسرد می کرد و تحصیل در ریاضیات، به ویژه در خارج از خانه، را دشوار می کرد. با وجود این چالش ها، لاما به دنبال کردن علایق فکری خود ادامه داد. او تحصیل را زیر نظر پدر مافی، ریاضیدان برجسته آن دوران، آغاز کرد. منابع حاکی از آن است که لاما ممکن است به عنوان وسیله ای برای تأمین مالی، به توری دوزی روی آورده باشد. محققان همچنین به مهارت های او در گلدوزی اشاره کرده اند. نامه ای از آنتونیو شینلا کونتی به مادام د کایلوس، جزئیات بیشتری از مشارکت لاما در توری دوزی را شرح می دهد و می گوید:جولیا توری می دوزد و علاقه زیادی به دستگاه توری سازی کللیا بورومئو با ماشین دارد، همان طور که در ساخت جوراب و پارچه استفاده می شود. من معتقدم که اختراع چنین دستگاهی دشوار نیست و هر کسی که موفق شود، پول زیادی به دست می آورد و هزینه های کار زنان را کاهش می دهد. به پسرت بگو. شاید او وقتی در ونیز بوده با لاما آشنا شده باشد. او زندگی بسیار منزوی ای دارد. با آن که هیچ سند رسمی ای وجود ندارد که نشان دهد جولیا لاما در زمینه تولید تور یا ساخت دستگاه های توربافی فعالیت داشته، این احتمال وجود دارد که چنین مهارتی برای او منبع درآمد بوده باشد.
در قرن هجدهم، بسیاری از زنان برای تأمین معاش خود به هنرهای دستی مانند توربافی، گلدوزی یا نقاشی روی پارچه روی می آوردند، به ویژه آن هایی که خارج از چارچوب های سنتی زندگی می کردند. لاما هرگز ازدواج نکرد و توانست به تنهایی از نظر مالی خود را تأمین کند—امری بسیار نادر و جسورانه برای زنان در آن دوران. در جامعه ای که وابستگی اقتصادی زنان به خانواده یا همسر امری رایج و حتی ضروری تلقی می شد، استقلال مالی لاما نشانه ای از توانمندی، پشتکار، و اعتماد به نفس او بود. او با تکیه بر استعدادهای هنری و احتمالاً مهارت های دیگر، توانست جایگاهی برای خود در جامعه هنری ونیز بیابد و بدون اتکا به نهادهای مردسالار، مسیر زندگی اش را شکل دهد. این استقلال نه تنها از نظر اقتصادی، بلکه از نظر اجتماعی نیز اهمیت دارد، زیرا لاما با انتخاب سبک زندگی متفاوت، به نوعی در برابر انتظارات فرهنگی زمانه اش ایستادگی کرد. او نمونه ای از زنانی بود که با وجود محدودیت های ساختاری، توانستند با خلاقیت و اراده، مسیر خود را در تاریخ هنر و جامعه هموار کنند. جزئیات مربوط به تحصیلات رسمی جولیا لاما پس از آموزش های اولیه نزد پدرش چندان روشن نیست، اما برخی منابع ت
اریخی حاکی از آن اند که او احتمالاً نزد جوزپه آنجلی آموزش دیده است. در دوران فعالیت هنری اش، لاما با هنرمندانی چون فرانچسکو کاپلا، اجیدیو دال اُلیو، دومنیکو ماجوتو و آنتونیو مارینتو هم دوره بود و همگی در مدرسهٔ آنتونیو مولیناری در ونیز آموزش می دیدند—مدرسه ای که یکی از مراکز مهم آموزش هنر در آن زمان محسوب می شد. بیش از ۲۰۰ طراحی باقی مانده از لاما نشان می دهد که او در سال های اولیهٔ آموزش خود به طور جدی به مطالعه آناتومی انسانی پرداخته است. یکی از روش هایی که او احتمالاً برای مطالعه بدن مردانه به کار می برد، مشاهدهٔ کارگران در زرادخانهٔ ونیز بود—محلی صنعتی و پررفت وآمد که لاما به طور مکرر از آن بازدید می کرد. این محیط، با حضور مردانی در حال کار فیزیکی، فرصتی فراهم می کرد تا او بتواند حرکات، عضلات، و ساختار بدن مردانه را از نزدیک بررسی کند. همچنین شواهدی وجود دارد که نشان می دهد لاما در محیط های خصوصی نیز از مدل های برهنهٔ مردانه برای تمرین طراحی استفاده می کرد. این اقدام در آن دوران بسیار جسورانه و غیرمعمول بود، زیرا زنان به ندرت اجازه داشتند به چنین آموزش هایی دسترسی داشته باشند. لاما با عبور از این محدودیت
ها، نه تنها مهارت های فنی خود را ارتقا داد، بلکه در برابر ساختارهای اجتماعی زمانه اش نیز ایستادگی کرد و به یکی از پیشگامان مطالعه علمی بدن انسان در میان زنان هنرمند تبدیل شد. آثار باقی ماندهٔ او گواهی بر این تلاش ها و جسارت هاست—تلاشی که مسیر را برای نسل های بعدی زنان هنرمند هموار کرد. شغل. حرفه لاما تا حدودی مبهم است. با این حال، مشخص است که کار او به عنوان یک نقاش از نظر مالی موفقیت آمیز بود و او سفارش های متعددی، چه دولتی و چه خصوصی، دریافت کرد. دو سال قبل از نامه آبوت کونتی، لوئیزا برگای گوتزی (۱۷۰۳–۱۷۷۹) در مورد دستاوردهای لاما بحث کرد: «... لیسالبا آرکادیا [جولیا لاما]، دانشمندترین در فلسفه، یک نقاش مشهور، آنقدر که کلیساهای اصلی به دنبال به دست آوردن آثار او، به ویژه برخی از محراب ها بودند. او به خاطر سبک نقاشی خود افتخارات زیادی کسب کرد.» لاما در سال ۱۷۲۲ مأموریت مهمی برای نقاشی محراب کلیسای محلی خود، سانتا ماریا فورموسا، واقع در سستیر کاستلو، دریافت کرد. مأموریت مهم دیگری حدود سال ۱۷۵۰ به او داده شد، زمانی که وظیفه نقاشی صحنه "مصلوب شدن" برای محرابی در سن ویدال را بر عهده داشت. آثار. خودنگاره. در خودن
گاره اش، لاما در ۴۵ سالگی به تصویر کشیده شده است. او یک قلم مو و پالت در دست دارد و لباس ساده ای پوشیده است. دور مچش یک دستبند مروارید دو حلقه ای قرار دارد. شهادت سنت یوروسیا. تصویر لاما از سر بریدن سنت یوروسیا یا در کلیسای سنت یوروسیا یا در مجاورت آن، صومعه عروج مریم و سنت یوروسیا در لو وینیول، به نمایش گذاشته شده است. مالک قبلی این اثر هنری ناشناخته است. موزه کا' رتزونیکو این نقاشی را در سال ۱۹۶۲، زمانی که گاتی کاساتزا مجموعه خود را به موزه اهدا کرد، ثبت کرد. سر بریدن هولوفرنس توسط جودیت. لاما دو نسخه از رسر بریدن هولوفرنس توسط جودیت خلق کرد. نسخه اولیه که در سال ۱۷۲۵ خلق شد، در گالری آکادمیا در ونیز نگهداری می شود (در سمت چپ نشان داده شده است). لاما نسخه بعدی را در سال ۱۷۳۵ خلق کرد که بخشی از مجموعه جی. روسی در میلان است. تجاوز به اروپا. «تجاوز به اروپا» اثری از لاما است که اکنون گم شده است. آنتونیو شینلا کونتی در نامه خود این اثر را اینگونه توصیف می کند: «موضوع اثر، "«تجاوز به اروپا"» است [که اکنون مفقود شده است]، اما گاو نر در جنگل، دور از دریا است و همراهانش در اطراف هیولایی که اروپا را حمل می کند، می ر
قصند و می خندند. گروه این چهره ها سرشار از شعر است، آنقدر که این زن در هنر خود، تارهای بیشتری دارد و در نقاشی به همان اندازه که در شعر سرآمد است، در شعر نیز سرآمد است - شعر او به سبک پترارک است.» شعر. اگرچه اطلاعات محدودی در مورد تعداد اشعاری که لاما سروده است وجود دارد، منابع نشان می دهند که او دو آهنگ، سه غزل و یک مدح نوشته است. این مدح به یاد مرگ دوست ادبی اش، راهب آنتونیو اسفورتزا، نوشته شده است. مرگ. منابع نشان می دهند که لاما احتمالاً در ۸ اکتبر ۱۷۴۷ بر اثر طاعون درگذشته است. در این گزارش آمده است:بانو جولیا، دختر آگوستینو لاما، حدود ۶۶ ساله، مبتلا به تب حاد ناشی از یک بیماری پوستی که به تشنج منجر شد، امروز ساعت ۲۱ روز هشتم درگذشت. او در کلیسای سانتی جووانی پائولو به خاک سپرده شد.
لئونیدا بیسولاتی (۲۰ فوریه ۱۸۵۷ - ۶ مه ۱۹۲۰) از نمایندگان برجسته جنبش سوسیالیستی ایتالیا در نیمه دوم قرن نوزدهم و آغاز قرن بیستم بود. سال های نخستین و تحصیلات. بیسولاتی در کرمونا از رابطه ی پائولینا برگاماسکی، یک پرستار، با استفانو بیسولاسکی، کشیشی که در سال ۱۸۵۹ در سن ۳۷ سالگی کلیسا را ​​ترک کرد و بعدها مدیر کتابخانه ی شهر کرمونا و محققی برجسته شد، متولد شد. در بدو تولد، نام کودک لئونیدا برگاماسکی بود؛ نام او در سن ۱۸ سالگی، زمانی که استفانو بیسولاسکی او را به طور قانونی او را به فرزندی پذیرفت (پس از ازدواج با پائولینا در سال ۱۸۶۸، و پنج سال پس از بیوه شدن او) تغییر کرد. با این پیشینه ی خانوادگی، جای تعجب نیست که لئونیدا در دوران دانشجویی در دانشگاه بولونیا، جایی که مدرک حقوق خود را در سن ۲۰ سالگی دریافت کرد، به سیاست های چپ گرایانه روی آورد. با بازگشت به کرمونا، او به عنوان وکیل مشغول به کار شد و مقالات زیادی را در مجلات و روزنامه ها منتشر کرد.. حرفه. در سال ۱۸۷۶، بیسولاتی به شورای شهر کرمونا انتخاب شد، ابتدا در صفوف حزب رادیکال ایتالیا، سپس به تدریج به حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) نزدیک تر شد. او به مدت ۱۸