Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نبرد ایرگیز درگیری کوچکی بود که میان نیروهای امپراتوری خوارزمشاهیان و امپراتوری مغول در آغازین سال های سده سیزدهم در گرفت. در حالی که روی دادن این درگیری به خوبی پذیرفته شده است، ریز زمان رخ دادن آن روشن نیست زیرا وقایع نگاران اصلی آن دوره گزارش های گوناگونی می دهند. مورخان امروزی دو تاریخ گمانه زنی کرده اند: ۱۲۰۹ یا ۱۲۱۹. رویدادهای پس زمینه برای هر تاریخ میتواند همانند هم باشد: چنگیز خان، خاقان مغول، ارتشی را به فرماندهی سردار خود سبتای برای تاختن به نیروهای دشمن (مانند کنفدراسیون مرکیت یا شاهزاده نایمان کوچلک خان بی دین) در سرزمین های پیشین دودمان قراختاییان فرستاد. سلطان محمد خوارزمشاه فرمانروای امپراتوری خوارزمشاهیان، آگاهی هایی درباره نبرد لشکرهای بزرگ در مرزهای شمالی خود دریافت کرد و به رویارویی با آنها برخاست. چنین می نماید که ارتش مغول دربردارنده سردار جبه نویان و جوچی پسر بزرگ چنگیز نیز بود. این ارتش خیلی زود پس از شکست دادن هدف نخستین خود، از سوی سلطان محمد خوارزمشاه غافلگیر شد. محمد پیشنهادهای آشتی را نپذیرفت و نبرد را آغاز کرد. درگیری سخت میان دو ارتش با توانمندی تقریباً برابر، تا شب پی گرفته شد،
ولی چنین می نماید که مغول ها دست برتر را داشتند. با این همه از آنجایی که به آنها دستور داده شده بود که از هرگونه درگیری احتمالی خودداری کنند، در درازای شب از اردوگاه خود را پنهانی رفتند. بی باکی سربازان مغول که در درگیری نشان داده شد، در جایگاه انگیزه بنیادین گزینش راهبرد پدافندی از سوی سلطان محمد خوارزمشاه در درازای جنگ ۱۲۲۰-۱۲۲۱ بازگو شده است۰ گاه شناسی. ریزگان این زد و خورد با لایه های گوناگون از سوی چهار وقایع نگارِ جداگانه گزارش شده است که هر کدام به زمانهای گوناگونی گواهی می دهند. گذشته نگار عرب ابن اثیر باورمند است که این نبرد پس از دار زدن کاروانی در اترار در سال ۱۲۱۸ رخ داد. شهاب الدین محمد النساوی که نزدیک به دوره ابن اثیر می زیسته بی پیرایه گفته او را ویرایش میکند و گواهی می دهد که جنگ در سال ۶۱۲ گاهشماری اسلامی ۱۲۱۵-۱۲۱۶ رخ داده است. جوزجانی، مورخ ایرانی که دیر از نساوی و ابن اثیر میزیسته تاریخ ۶۱۵ (۱۲۱۸) را مینگارد در حالی که جوینی گزارش می دهد که شاه در پایان سال ۱۲۱۸ به لشکرکشی خود رفت و سال ۱۲۱۹ را برای خود نبرد بازگو کرد. افزون بر این سردرگمی، همه تواریخ دربردارنده نادرستی هایی با اندازه های
گوناگون است: برای نمونه نساوی نشان می دهد که نبرد پس از شکست کوچلوگ رخ داده است، که روشن است زودتر از سال ۱۲۱۸ رخ داده است. در برابر، نوشته جوینی بازگو می کند که سلطان محمد خوارزمشاه از ۳۰ اکتبر تا ۳۰ دسامبر در بخارا ماند «زیرا فصل بهار بود» - که خود یک دوگانگی است.
سرنوشت های لهستانی () یک مجموعهٔ تلویزیونی جنگی لهستانی به کارگردانی یانوش مورگن اشترن است که در سال ۱۹۷۶ منتشر شد. این سریال روایتی حماسی دربارهٔ سرنوشت مردم لهستان در جریان جنگ جهانی دوم است. فیلم نامه این فیلم توسط یژی یانیتسکی (به جز قسمت اول به نویسندگی بوهدان چشکو) نوشته شده است. تولید این مجموعه بیش از سه سال به طول انجامید. فیلم برداری آخرین قسمت سریال در اوت ۱۹۷۷ صورت پذیرفت. طبق منابع مختلف، بین ۵۰۰-۶۰۰ بازیگر در ساخت آن نقش داشتند. در پایان تولید سریال، یژی بوخوالد، مدیر تولید، اعتراف کرد که ساخت سریال، هم از نظر فقدان لوکیشن مناسب برای جنگ و هم از نظر لباس، مشکلات زیادی را ایجاد کرده است. در نتیجه، تنها ۱۱ قسمت با مدت زمان کلی ۱۶٫۵ ساعت ساخته شد. قسمت آزمایشی این سریال در ۱ سپتامبر ۱۹۷۶ منتشر شد. در آغاز پخش کل سریال برای ۱۲ اکتبر ۱۹۷۷ برنامه ریزی شده بود اما در نهایت، نخستین قسمت از این مجموعه در تاریخ ۱۶ اکتبر ۱۹۷۷ در تلویزیا پولسکا ۱ در ساعت ۲۰:۳۰ پخش شد و تا ماه نوامبر ۱۹۷۷ ادامه یافت. این سریال از همان ابتدا نظر مثبت مخاطبان را جلب کرد و بسیار محبوب شد و بارها توسط شبکهٔ تلویزیا پولسکا بازپخش
شد. سازندگان سریال جوایز زیادی در شاخه های کارگردانی، فیلمنامه، موسیقی و بازیگری دریافت کردند. در همه پرسی هفته نامه «"آنتن"» که در اواسط سال ۱۹۸۴ به مناسبت بیستمین سالگرد تولید فیلم های تلویزیونی لهستانی انجام شد، این سریال به عنوان محبوب ترین مجموعهٔ تلویزیونی انتخاب شد.
پلک نزن یا چشم پوشی نکن همچنین به عنوان آخرین توقف نیز شناخته می شود فیلمی محصول سال ۲۰۱۴ و به کارگردانی تراویس اوآتس است. در این فیلم بازیگرانی همچون مینا سوواری، برایان آستین گرین، جوآن کلی، زاک وارد، رابرت پیکاردو و فیونا گوبلمن ایفای نقش کرده اند.
جیجاق بوته ای وودهاوس گونه ای جیجاق بوته ای بومی غرب آمریکای شمالی است که در جنوب شرقی اورگن و جنوب آیداهو تا مرکز مکزیک یافت می شود. جیجاق بوته ای وودهاوس تا همین اواخر همان گونه جیجاق بوته ای کالیفرنیایی در نظر گرفته می شد و مجموعاً جیجاق بوته ای غربی نامیده می شد. پیش از آن، هر دوی آن ها نیز گونه های یکسان جیجاق بوته ای جزیره ای در نظر گرفته می شدند. سپس، این آرایه به سادگی جیجاق بوته ای نامیده شد. جیجاق بوته ای وودهاوس غیرمهاجر است و در مناطق شهری یافت می شود، جایی که رام می شود و به تغذیه پرندگان می رسد. در حالی که بسیاری از جیجاق ها به عنوان «جیجاق آبی» یاد می کنند، جیجاق آبی کاملاً گونه ای متفاوت از پرندگان است. جیجاق بوته ای وودهاوس به نام طبیعت شناس و کاشف آمریکایی ساموئل واشینگتن وودهاوس نام گذاری شده است.
جنس مخالف فیلمی محصول سال ۲۰۱۴ و به کارگردانی جنیفر فینیگن و جاناتان سیلورمن است. در این فیلم بازیگرانی همچون مینا سوواری، اریک رابرتس، کریستن چنووس، جاش هاپکینز، جنیفر فینیگن، جاش کوک، دینا اشبروک، دبرا جو روپ، جاناتان سیلورمن، کینن تامسون، بریجت اورت، جوی فاتونه و ماریا کانلیس ایفای نقش کرده اند.
جنگ داخلی وا ، دوره آشوب و جنگ در ژاپن (وا (ژاپن)) در اواخر دوره یایویی (قرن دوم میلادی) باستان بود. این قدیمی ترین جنگ در ژاپن است که به صورت مکتوب مستند شده است. صلح در حدود سال ۱۸۰ برقرار شد، زمانی که ملکه هیمیکو (پیمیکو) یاماتای کنترل منطقه را به دست گرفت. منابع مکتوب چینی. جنگ در دوره آغاز تاریخ ژاپن قرار دارد. در حالی که اولین وقایع نگاری ملی ژاپن «کوجیکی» و «نیهون شوکی» روایت های خود را از عصر خدایان آغاز می کنند، آنها عمدتاً ماهیت اساطیری دارند و روایت در «نیهون شوکی» به عنوان یک تاریخ تنها پس از حدود اواخر قرن ششم قابل اعتماد است. بیست و چهار تاریخ یک منبع مکتوب مهم برای تاریخ ژاپن قبل از قرن ششم است و حاوی تنها گزارش مکتوب این جنگ قرن دوم است. تاریخ ژاپن در بخش هایی دربارهٔ همسایگان «بربر» چین در پایان هر تاریخ سلسله در قالب پاورقی به جای یک فصل اصلی بازگو می شود. در نتیجه، اطلاعات در مورد درگیری بسیار محدود است. اولین ذکر در قسمت هایی است که به "واجیندن" «وی ژی» (حدود ۲۹۷) اشاره می شود، که بخشی از "سوابق سه پادشاهی" است. تاریخ های بعدی که به این درگیری اشاره می کند، مانند "تاریخ هان متاخر" (حدود ۴۴
۵)، "کتاب لیانگ" (۶۳۵)، "کتاب سوئی" (۶۳۶) و "تاریخ سلسله های شمالی" (اواسط قرن هفتم) که بسیار از آثار قبلی اقتباس شده است. در زیر قطعه های کامل وی ژی، «کتاب هان بعدی»، «کتاب سویی» و «تاریخ سلسله های شمالی» در مورد جنگ داخلی وا آمده است: به نقل از "وی ژی"، کشور سابقاً مردی حاکم بود. حدود هفتاد هشتاد سال بعد از آن آشوب و جنگ بود. پس از آن مردم بر یک زن برای حاکم خود توافق کردند. نام او پیمیکو بود. حکایت های بربرهای شرقی در زمان فرمانروایی امپراتور هوان هان [۱۴۷–۱۶۸] و امپراتور لینگ هان [۱۶۸–۱۸۹] کشور وا در حالت سردرگمی شدید، جنگ و درگیری شدید بود. در هیچ جای آن برای چند سال هیچ حاکمی وجود نداشت. سپس زنی به نام پیمیکو ظاهر شد. او که ازدواج نکرده بود، خود را به جادو و جادوگری مشغول کرد و مردم را جادو کرد. پس از آن او را بر تخت نشاندند. در زمان حکومت هواندی و لینگدی در کشور در بی نظمی شدیدی بود که ساکنانش به تدریج به جنگ با یکدیگر رفته بودند. به طوری که در طول سال ها بدون حکمران و قانون شد. زنی آنجا بود که هیمیکو نام داشت. که با استفاده از ارواح توانست بسیاری از مردم را گیج کند، به طوری که هموطنانش همگی او را پادش
اه خود کردند. به نقل از "تاریخ سلسله های شمالی"، در عهد لینگدی آن کشوری که در بی نظمی شدیدی بود که ساکنانش رفته رفته به جنگ با یکدیگر رفته بودند. به طوری که در طول سال ها بدون حاکم شد. کتاب لیانگ از «آشفتگی های بزرگ» بین سال های ۱۷۸ و ۱۸۳ صحبت می کند. شواهد باستان شناسی. هیچ مدرک باستان شناسی مستقیمی برای جنگ داخلی وجود ندارد. با این حال یافته های باستان شناسی سلاح های سنگی یا فلزی و روستاهای دفاعی، به ویژه از شرق دریای داخلی ستو تا منطقه کانسای از وقوع نبردها در دوره یایویی پشتیبانی می کند. بحث. گرچه روند اصلی وقایع در همه تاریخ ها یکسان است، اما در جزئیات و زبان متفاوت هستند. به دلیل محدود بودن اطلاعات موجود در منابع، نظریات مختلفی توسط مورخان ارائه شده است. دوره یایویی با معرفی کشت برنج و متالورژی از چین یا کره، توسعه به سمت یک جامعه کشاورزی و ایجاد ساختار طبقه اجتماعی مشخص می شود. در اواسط دوره یایویی، رهبران جامعه موفق شدند قدرت خود را بر مناطق کوچکی به اندازه مناطق کنونی تا حدی به لطف کنترل واردات و فناوری گسترش دهند. این دولت های کوچک تا قرن اول با چین تماس های دیپلماتیک برقرار کردند و در نتیجه افزایش
هجوم کالاها و فناوری یا به رسمیت شناختن برخی از سران محلی توسط چین منجر به تحکیم بیشتر قدرت سیاسی شد.
گله یا دسته مجموعه ای از پرندگان است که به صورت گروهی به جستجوی علوفه یا سفر می پردازند. گله های پرندگان معمولاً با مهاجرت همراه هستند. گله شدن (Flocking) همچنین مزایای جستجوی علوفه و محافظت در برابر شکارچیان را ارائه می دهد، اگرچه گله شدن می تواند هزینه هایی برای اعضای فردی داشته باشد. گله ها اغلب به عنوان گروه هایی متشکل از افراد از یک گونه تعریف می شوند. با این حال، گله های آمیخته متشکل از دو یا چند گونه نیز رایج است. گونه های پرندگانی که تمایل به جمع شدن با هم دارند، معمولاً از نظر طبقه بندی مشابه هستند و ویژگی های ریخت شناسی مانند اندازه و شکل را به اشتراک می گذارند. گله های آمیخته محافظت بیشتری در برابر شکارگران ارائه می دهند، که به ویژه در زیستگاه های بسته مانند جنگل هایی که هشدارهای اولیه اهمیت حیاتی در تشخیص زودهنگام خطر دارند، مهم است. نتیجه تشکیل بسیاری از گله های تغذیه با گونه های آمیخته است. گونه های پرنده ای که در یک گله زندگی می کنند ممکن است شکار را از یک پرنده ناموفق در گله خود بگیرند، احتمالاً زخمی شده است. این رفتار به اثر کوبنده معروف است و یکی از مزایای جستجوی غذایابی پرندگان در گله با پر
ندگان دیگر است.
سنگ یادمان حافظ سنگی یادمانی در شهر لایپزیگ آلمان است که به یادمان حافظ شیرازی ساخته شده است. این سنگ یادمانی احتمالاً در سال ۱۹۷۶ به پیشنهاد ایرانیان تبعیدی در آلمان شرقی ساخته شده باشد. این یادمان در سال ۱۹۹۶ مرمت و جزو آثار فرهنگی آلمان ثبت شده است. مکان. این یادمان در محله مویزدرف در مقابل پلاک ۳۷ خیابان هولتی در گوشهٔ جادهٔ حافظ که از سال ۱۹۵۰ این نام را داشت قرار دارد. ظاهر. این سنگ یک متر و شصت سانت ارتفاع دارد و از ماسه سنگ خاکستری ساخته شده است. در وجه جلویی این یادمان تصویرسازی ای از شاعر قرار دارد و به خط فارسی در زیر آن عیارت «شمس الدین محمد حافظ» نوشته شده است. در سمت چپ اطلاعاتی راجع به حافظ و در سمت راست بیتی از گوته قرار دارد.
شورای ملل مجلس اعلای شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود که مطابق با اصول دموکراسی شوروی و براساس انتخابات مستقیم، حق رأی عمومی و برابر انتخاب شد. در انتخابات هر حوزه انتخابیه، تنها یک نامزد منفرد و منتخب توسط حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی مجاز به شرکت انتخابات بود؛ این وضعیت تا زمان دموکراتیزه شدن در اواخر دهه ۱۹۸۰ مداومت داشت. شورای ملل در مدت زمان کوتاهی برابر با اکتبر تا دسامبر ۱۹۹۱ جایش را به شورای جماهیر داد. این شورا برخلاف شورای اتحادیه متشکل از ملل اتحاد جماهیر شوروی بود و به جای نمایندگی قومیتی، از تقسیم اداری پیروی می کرد. پیشینه. قبل از تأسیس شورای عالی در ۱۹۳۸ توسط قانون اساسی ۱۹۳۶ شوروی، شورای ملل یکی از نهادهایی بود که همراه با شورای اتحادیه، کمیته اجرایی مرکزی اتحاد جماهیر شوروی را تشکیل می داد. شورای ملل توسط قانون اساسی ۱۹۲۴ برای نمایندگی واحدهای ملی و سرزمینی اتحاد جماهیر شوروی در ۱۹۲۴ تأسیس شد؛ این شورا شامل ۵ نماینده از جمهوری های سطح اتحادیه، جماهیر و استان های خودمختار بود. تاریخچه. شورای ملل بر اساس نمایندگی مساوی و عضویت تمام جمهوری های اتحاد جماهیر شوروی (سی و دو نماینده از
هر جمهوری به استثنای سایر واحدهای خودمختار که در جمهوری مربوطه اعضای جدا می فرستادند)، جمهوری های خودمختار (یازده نماینده از هر جمهوری)، استان های خودمختار (پنج نماینده از هر استان) و بخش های ملی (یک نماینده از هر بخش) تشکیل شد. در نتیجه این سیاست، بزرگ ترین جمهوری که جمهوری سوسیالیستی فدراتیو روسیه شوروی بود با ۱۴۷ میلیون جمعیت و کوچک ترین جمهوری، جمهوری سوسیالیستی استونی شوروی با حدود ۱٫۵ میلیون نفر هر کدام ۳۲ نماینده داشتند. روس ها به عنوان یک گروه قومی بیش از نیمی از جمعیت اتحاد جماهیر شوروی را تشکیل می دادند، اما شورای ملل نماینده گروه های قومی نبود، بلکه نماینده ملیت های مختلف بود که توسط جماهیر و واحدهای خودمختار مختلف اتحاد جماهیر شوروی تبیین می شد. این نظام انتخاباتی به طور جدی نمایندگی گروه های قومی بزرگ تر را به نفع گروه های قومی کوچک تر اتحاد جماهیر شوروی کاهش داد، به طوری که روس ها کمترین نمایندگی را داشتند. شورای ملل در زمینه ابتکار قانون گذاری و حل سایر مسائل مربوط به صلاحیت اتحاد جماهیر شوروی از حقوقی مشابه شورای اتحادیه برخوردار بود. عملاً اجرای این مجلس تا ۱۹۸۹ توسط رهبری عالی حزب کمونیست ا
تحاد جماهیر شوروی تأیید تصمیماتی می شد و خارج از آن فعالیتی نداشت. پس از انتخابات ۱۹۸۹ — اولین و تنها انتخابات آزاد که تا به حال در اتحاد جماهیر شوروی برگزار شد — شورای ملل نقش بسیار مبسوطی پیدا کرد و صحنه بحث های پر جنب و جوش بسیاری بود. شورای ملل متشکل از یک رئیس — جلسات مجلس توسط رئیس رهبری می شد — با چهار معاونش و کمیسیون های دائمی بود؛ کمیسیون دستورالعمل، کمیسیون مفروضات قانونی، کمیسیون برنامه ریزی بودجه، کمیسیون امور خارجه، کمیسیون امور جوانان، کمیسیون صنعت، کمیسیون ترابری و ارتباطات، کمیسیون ساخت و ساز و صنعت مصالح ساختمانی، کمیسیون کشاورزی، کمیسیون کالاهای مصرفی، کمیسیون آموزش عمومی، کمیسیون علم و فرهنگ، کمیسیون تجارت، کمیسیون خدمات مصرف کننده و اقتصاد شهرداری و کمیسیون محیط زیست. پرزیدیوم شورای ملل در پایان سال ۱۹۳۷ تمام فعالیت های قابل توجه خود را متوقف کرد، اما به عنوان تنها نهاد سیاسی مرکزی که رسماً به مسئله ملیت ها اختصاص داشت ابقا گشت. شورای ملل در ۱۹۸۹ به ۲۷۱ نماینده که توسط کنگره نمایندگان خلق انتخاب می شدند تقلیل یافت. نمایندگان آن نیز به نمایندگی از حوزه های انتخاباتی ملی و سرزمینی و سازمان
های عمومی انتخاب شدند. شورای جماهیر. شورای جماهیر — مجلس اعلای شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی — بر اساس قانون اتحاد جماهیر شوروی مورخ ۵ سپتامبر ۱۹۹۱، «در مورد سازمان های قدرت دولتی و اداری اتحاد جماهیر شوروی در دوره گذار» ایجاد شد؛ با این حال توسط قانون اساسی اتحاد جماهیر شوروی تصریح نمی شود. نخستین جلسه مجلس جدید در ۲۱ اکتبر برگزار و انوربیگ علیمجانف، نماینده قزاقستان به عنوان رئیس مجلس انتخاب شد. شورای جماهیر متشکل از ۲۰ نماینده از هر جمهوری اتحادیه بود که خود برگرفته از میان نمایندگان خلق اتحاد جماهیر شوروی و جمهوری های اتحادیه بود و توسط عالی ترین سازمان های قدرت دولتی این جماهیر تفویض می شد. با در نظر گرفتن ساختار فدرال جمهوری سوسیالیستی فدراتیو روسیه شوروی، ۵۲ نماینده در شورای جماهیر داشت. سایر جمهوری های اتحادیه که شامل جمهوری ها و تشکل های خودمختار بودند، یک نماینده از هر جمهوری و منطقه خودمختاری به شورای جماهیر تفویض کردند. به منظور اطمینان از برابری جمهوری ها هنگام رأی گیری در شورای جماهیر، هر جمهوری اتحادیه یک رأی داشت. شورای جماهیر تصمیماتی را در مورد سازماندهی و تشریفات فعالیت سازمان های اتحادیه ا
تخاذ و نیز معاهدات بین المللی را تصویب یا رد می کرد. در ۲۶ دسامبر ۱۹۹۱، شورای جماهیر قطعنامه ای را تصویب کرد که در آن اعلام نمود اتحاد جماهیر شوروی دیگر به عنوان یک کشور وجود ندارد و هم خود و هم اتحاد جماهیر شوروی را منحل گردانید. شورای اتحادیه عملاً دو هفته پیش از آن منحل شده بود، زمانی که روسیه به طور یک جانبه نمایندگان خود را فراخواند و آن را بدون اکثریت لازم رها کرد؛ بنابراین، این اعلامیه توسط شورای جماهیر آخرین گام قانونی در انحلال اتحاد جماهیر شوروی بود.
گسترش دین بودایی در ژاپن یا انتقال رسمی دین بودایی در ژاپن، به انتقال بودیسم به دولت ژاپن اشاره می کند. عموماً عقیده بر این است که انتقال رسمی آیین بودا از باکجه به پادشاهی یاماتو در زمان امپراتور کین می در اواسط قرن ششم صورت گرفته است. قبلاً از آن صرفاً به عنوان انتقال «مقدمهٔ بودیسم» یاد می شد، اما از آنجایی که تصور می شود قبلاً به عنوان یک ایمان شخصی و غیررسمی به ژاپن معرفی شده بود، اغلب برای تشخیص گسترش آن در این دوره از عنوان «انتقال رسمی» «公伝» استفاده می شود. وضعیت قبل از انتشار. بودیسم به طور کلی به دو شاخه تقسیم شد: بودیسمی که در دوران باستان به ژاپن معرفی شد عمدتاً بودیسم شمالی بود. بودیسم که در حدود قرن اول پس از میلاد به چین معرفی شد، بدون اصرار بر میراث وفادارانه بودیسم اولیه ، به توسعه منحصر به فرد خود از نظر احکام و تفسیر اعتقادی دست یافت. به ویژه، بهبود ترجمه های چینی متون مقدس بودایی که توسط بهکشوی چینی کوماراجیوا در قرن چهارم انجام گرفت، گسترش بودیسم شمالی را به کشورهای اطراف که از حروف چینی به عنوان خط بین المللی رایج استفاده می کردند، گسترش داد. در دوره دودمان های شمالی و جنوبی (۴۲۰ تا ۵۸۹
میلادی) در چین، فرقه هایی که به تفسیر آثار کنفوسیوس می پرداختند مانند، مادهیاماکا آسیای شرقی یا جوجیتسو-شو رایج بود و این روند به سمت شرق گسترش یافت. برخی از امپراتوران مشتاق گسترش بودیسم بودند، مانند امپراتور شیائوون (زندگی ۴۶۷ – ۴۹۹ میلادی) از وی شمالی و امپراتور وو لیانگ از دودمان لیانگ و گسترش آن به کشورهای اطراف سرعت گرفت. استقبال از بودیسم در سه پادشاهی کره. در زمان های قدیم، بودیسم به طور رسمی به شبه جزیره کره معرفی شد که به سه پادشاهی کره تقسیم می شد. بودیسم در هر سه کشور تبلیغ می شد. گفته می شود که آیین بودا به گوگوریو، شمالی ترین ایالت نزدیک به چین، از جین سابق در سال ۳۷۲ در زمان هفدهمین امپراتور سوسوریم (سلطنت: ۳۷۱~۳۸۴ میلادی) معرفی شد. در سال ۳۷۵ دو معبد بودایی در گوگوریو ساخته شد. در پادشاهی بکجه، که متحد پادشاهی یاماتو شد، بودیسم کمی بعد معرفی شد، در سال ۳۸۴، پانزدهمین پادشاه بکجه، پادشاه چیم نیو، راهب معروف مارانانتا را از دودمان جین شرقی دعوت کرد، و در سال ۳۹۲، هفدهمین پادشاه، پادشاه آشین اعلامیه ای صادر کرد که در آن از مردم باکجه دعوت شد تا آیین بودا را پذیرا شوند. با این حال، تا آغاز قرن ششم
، یعنی حدود یک قرن بعد، طول کشید تا بودیسم به طور جدی در باکجه گسترش پیدا کرد. در کشور باقی مانده پادشاهی شیلا، بودیسم دیرتر از دو کشور بالا معرفی شد و گفته می شود که از طرف گوگوریو و در حدود آغاز قرن پنجم میلادی معرفی شده است. پس از رسمیت یافتن رسمی آن در زمان بیست و سومین پادشاه، پادشاه بوپ هونگ (۵۱۴ میلادی تا ۵۴۰ میلادی)، تعاملی با دودمان لیانگ جنوبی صورت گرفت و اقدامات تحت رهبری دولت برای ترویج بودیسم آغاز شد. گسترش از طریق مردم عادی مهاجر. بسیاری از مهاجران (مردم عادی) از زمان های قدیم به ژاپن باستان وارد می شدند که بسیاری از آنها از اهالی شبه جزیره کره بودند. هنگامی که آنها در ژاپن ساکن شدند، به قبیله های گوناگون دسته بندی شدند و برخی بودیسم را به عنوان یک ایمان خصوصی در قبیله های خود آوردند و از آن پیروی کردند. به نظر می رسد که آنها قبلاً مجسمه ها و متون مقدس بودایی را قبل از معرفی رسمی بودیسم آورده بودند. یکی از نمونه ها شیبا داتتئو است که گفته می شود در سال ۵۲۲ وارد ژاپن شده است. طبق گفته فوسو ریاکوکی، او قبلاً تصویر بودا یا هونزون را در منطقه تاکاایچی، نارا، ولایت یاماتو قرار داده بود و «خدای بزرگ ت
انگ» را می پرستید. انتقال عمومی بودیسم و محیط بین المللی در آن زمان. از نیمه دوم قرن چهارم، گوگوریو، بکجه و شیلا بارها با یکدیگر همکاری و جنگیده بودند. سئونگ از بکجه (پادشاه مقدس) بکجه، که در نیمه اول قرن ششم بر تخت نشست، از نسل امپراتور وو از لیانگ از سلسله جنوبی چین بود. در ابتدا در اتحاد با شیلا علیه گوگوریو جنگید. با این حال، آنها به تدریج تحت فشار شیلا قرار گرفتند و در سال ۵۳۸ مجبور شدند پایتخت را از اونگجین به سابی (کره) انتقال دهند. دلیل معرفی بودیسم به دربار یاماتو، تعمیق مبادلات از طریق انتقال فرهنگ پیشرفته این قاره، و همچنین جلب رضایت امپراتور وو لیانگ بود، که شیفته بودیسم با داشتن سابقه اشاعه آن به سمت شرق بود از آن به عنوان ابزاری برای کسب مزیت استفاده می شد. نظریه های مختلف پیرامون تاریخ انتشار رسمی. در مورد سال خاص ورود بودیسم به ژاپن، دو نظریه وجود دارد که از زمان های قدیم رایج بوده است: ۵۵۲ و ۵۳۸ میلادی و در حال حاضر ۵۳۸ به عنوان محتمل ترین نظریه در نظر گرفته می شود. با این حال، با توجه به اینکه قبل از این بودیسم به عنوان یک دین شخصی با مهاجران به ژاپن آمده بود تعیین دقیق سال انتشار رسمی بودیس
م دشوار است برخی از مفسران معنایی نیز در تعیین سال نمی بینند. نظریه ورود در سال ۵۵۲ میلادی. "نیهون شوکی" ("تواریخ ژاپن") تاریخ ۵۵۲ را برای زمانی که پادشاه سئونگ از بکجه از پادشاهی بکجه ارائه می کند. (اکنون غرب کره جنوبی) مأمورانی را به امپراتور کین می فرستاد که همراه تصویری از گوتاما بودا، بنرهای آیینی و سوتراها بودند. این رویداد معمولاً معرفی رسمی بودیسم به ژاپن در نظر گرفته می شود. نظریه ورود در سال ۵۳۸ میلادی. با این حال، منابع دیگر تاریخ ۵۳۸ را ذکر می کنند و تصور می شود که هر دو تاریخ غیرقابل اعتماد باشند. با این حال، هنوز هم می توان گفت که در اواسط قرن ششم، بودیسم از مجاری رسمی دیپلماتیک معرفی شد. به گفته «نیهون شوکی»، پس از دریافت هدایای بودایی، امپراتور ژاپن از مقامات خود پرسید که آیا باید بودا در ژاپن پرستش شود؟ آنها در این مورد اختلاف نظر داشتند و سوگا نو اینامه (۵۰۶–۵۷۰) از این ایده حمایت کرد در حالی که مونونوبه نو اوکوشی و ناکاتومی نو کاماکو نگران بودند که کامی ژاپن از پرستش یک خدای بیگانه عصبانی شود. سپس «نیهون شوکی» بیان می کند که امپراتور فقط به خاندان سوگا اجازه داد بودا را بپرستند تا آن را آزم
ایش کنند. بنابراین، قدرتمندان خاندان سوگا نقش اساسی در گسترش اولیه آیین بودا در کشور داشتند. حمایت آنها، همراه با گروه های مهاجری مانند خاندان هاتا، گسترش اولیه بودیسم در ژاپن همراه با ساخت اولین معبد بودایی به نام هوکوجی را موجب شد. ناکاتومی و مونونوبه به مخالفت خود با سوگا ادامه دادند و پرستش آنها را دلیل شیوع بیماری و آشوب دانستند. حتی گفته می شود که این مخالفان بودا، تصویر بودا را به کانال نانیوا انداختند. در نهایت جنگ آشکار شروع شد. طرف سوگا، به رهبری سوگا نو اوماکو و یک جوان شاهزاده شوتوکو تایشی در نهایت پیروز شدند و حمایت گسترده تر دربار، موجب ترویج بیشتر بودیسم در ژاپن شد. بر اساس منابع سنتی، شاهزاده شوتوکو تایشی به عنوان یک بودایی سرسخت دیده می شود که بودیسم را به طور گسترده تدریس و ترویج می کرد، به ویژه در دوران سلطنت امپراتریس سوئیکو (۵۵۴–۱۵ آوریل ۶۲۸). همچنین اعتقاد بر این است که او فرستادگانی را به چین فرستاده است و حتی به عنوان یک بوداسف دیده می شود که بنیان گذار واقعی بودیسم ژاپنی است. مورخان مدرن بسیاری از این موضوع را مورد تردید قرار داده اند، و بیشتر آن را به عنوان یک قدیس نگاری ساخته شده می
بینند. صرف نظر از نقش تاریخی واقعی او، شکی نیست که شوتوکو خیلی زود پس از مرگش به یک چهره مهم در افسانه بودایی ژاپنی بدل شد.
شبکه NPL یا شبکه ارتباطات داده NPL، یک شبکه رایانه ای است که توسط تیمی از آزمایشگاه ملی فیزیک در لندن مدیریت می شد که مفهوم سوئیچینگ بسته را برای اولین بار معنا بخشید. بر اساس طراحی هایی که دونالد دیویدز در سال ۱۹۶۵ به وجود آورد، کارهای توسعه و پیشرفت از سال ۱۹۶۶ آغاز شد. ساخت و ساز از سال 1968 شروع شد و اجزای اولین نسخه شبکه، یعنی مارک I، در اوایل 1969 به بهره برداری رسید و در ژانویه 1970 به طور کامل قابل یهره برداری شد. نسخه مارک II از سال 1973 تا 1986 کار می کرد. شبکه NPL اولین شبکه کامپیوتری بود که سوئیچینگ بسته را پیاده سازی کرد و NPL اولین شبکه بود که از لینک های پرسرعت استفاده کرد.طراحی اصلی آن، همراه با نوآوری های پیاده سازی شده در شبکه های آرپانت و سیکلادس، پایه های فنی و اساسی اینترنت مدرن را پایه ریزی کرد. ریشه ها. در سال 1965، دونالد دیویس، کسی که بعدها به عنوان رئیس بخش علوم کامپیوتر NPL منصوب شد، یک شبکه داده ملی تجاری در بریتانیا را بر اساس سوئیچینگ بسته کار می کرد "در پیشنهاد توسعه یک سرویس ارتباطات ملی برای پردازش داده ها به صورت آنلاین" پیشنهاد کرد. سال بعد، او ایده های خود را در مورد پیشنها
د توسعه یک سرویس ارتباطات ملی برای پردازش داده ها به صورت آنلاین بهبود بخشید. این طرح اولین طرحی بود که مفهوم "کامپیوتر رابط" را وصف کرد که امروزه به عنوان روتر شناخته می شود. نسخه نوشته شده پیشنهاد تحت عنوان "شبکه ارتباطات دیجیتال برای کامپیوترهایی که پاسخ سریع در پایانه های راه دور می دهند" توسط راجر اسکنتلبری در سمپوزیوم اصول سیستم های عامل در سال 1967 ارائه شد. این طراحی شامل انتقال سیگنال ها (بسته ها) در سراسر یک شبکه با ساختار سلسله مراتبی بود. پیشنهاد شد که «شبکه های محلی» با کامپیوتر های رابط ساخته شوند که مسئولیت هم تافتن میان تعدادی از سیستم های کاربر (کامپیوترهای اشتراک زمانی و کاربران دیگر) و برقراری ارتباط با "شبکه سطح بالا" را دارند. دومی با "گره(نود) های سوئیچینگ" متصل به مدارهای نرخ مگابیت (پیوندهای T1 ، که با نرخ خط 1.544 مگابیت بر ثانیه اجرا می شوند) ساخته می شود. در گزارش اسکنتلبری پس از کنفرانس، او خاطرنشان کرد: "به نظر می آید که ایده های موجود در مقاله NPL اکنون پیشرفته تر از هر ایده ای است که در ایالات متحده ارائه شده است". سوئیچینگ بسته. اولین پایه تئوری سوئیچینگ بسته، حاصل کار پل باران
، در شرکت رند بود که در آن داده ها در قطعات کوچک منتقل می شدند و به طور مستقل با روشی شبیه به روشهای ذخیره و ارسال میان گره های شبکه میانی هدایت می شدند. دیویس به طور مستقل در سال 1965 به همین مدل رسید و نام آن را "سوئیچینگ" بسته گذاشت. او پس از همفکری کردن با یک زبانشناس NPL، اصطلاح "بسته" را انتخاب کرد زیرا می توانست به زبان هایی غیر از انگلیسی بدون سازش ترجمه شود. در جولای سال 1968، NPL نمایشی از شبکه های واقعی و شبیه سازی شده را در رویدادی که توسط باشگاه زمان واقعی در سالن رویال فستیوال لندن برگزار شد، به نمایش گذاشت. دیویس اولین ارائه عمومی سوئیچینگ بسته را در 5 اوت سال 1968 در اجلاس فدراسیون بین المللی پردازش اطلاعات در ادینبورگ ارائه داد. ایده های پایه ای دیویس بر تحقیقات دیگر در سراسر دنیا تأثیر گذاشت. لارنس رابرت این مفاهیم را در طراحی آرپانت گنجانده است. شبکه NPL در اول سرعت خط 768 کیلوبیت بر ثانیه را پیشنهاد کرد. تحت تأثیر این عمل، سرعت خط برنامه ریزی شده برای آرپانت از 2.4 کیلوبیت بر ثانیه به 50 کیلوبیت بر ثانیه ارتقا یافت و و یک قالب بسته مشابه اتخاذ شده است. پروژه سیکلادس لویی پوزین در فرانسه نی