Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
«چگونه دختر را به دست می آوری» () ترانه ای از خواننده-ترانه سرای آمریکایی تیلور سوئیفت است که در پنجمین آلبوم استودیویی او، "۱۹۸۹" (۲۰۱۴) منتشر شد. او این ترانه را با تهیه کنندگان آن، مکس مارتین و شلبک، نوشت. این ترانه که در سبک الکتروپاپ و بابلگام پاپ است، یک بالاد محسوب می شود که شامل نواختن های گیتار آکوستیک و ریتم سنگین دیسکو می شود. در متن ترانه سوئیفت به یک مرد می گوید چگونه پس از جدایی، معشوقه سابقش را بازگرداند. برخی از منتقدان موسیقی این ترانه را به دلیل جذابیت و پرانرژی بودن تحسین کردند؛ آن ها به ویژه کورس و نحوه ترکیب عناصر آکوستیک و الکترونیک در این قطعه را برجسته کردند. نقدهای کمتر مشتاق، تولید را کلیشه ای و متن را سبک وزن دانستند. «چگونه دختر را به دست می آوری» در چارت بابلینگ آندر هات ۱۰۰ در ایالات متحده و چارت ۱۰۰ تک آهنگ داغ کانادا در کانادا قرار گرفت. این ترانه در استرالیا، نیوزیلند، بریتانیا و ایالات متحده گواهی نامه هایی دریافت کرد. سوئیفت این ترانه را در فهرست برنامه های تور جهانی ۱۹۸۹ (۲۰۱۵) گنجاند، با رقص پردازی هایی که یادآور فیلم موزیکال "آواز در باران" (۱۹۵۲) بود. او این ترانه را در
برخی از تاریخ های تورهای بعدی اش، تور استادیومی اعتبار (۲۰۱۸) و تور استادیومی اعتبار(۲۰۲۳–۲۰۲۴) اجرا کرد. این قطعه پیش از انتشار در یک آگهی تبلیغاتی نوشابه رژیمی استفاده شد. پس از مناقشه ای در سال ۲۰۱۹ دربارهٔ مالکیت کاتالوگ قدیمی اش، سوئیفت این ترانه را به عنوان «چگونه دختر را به دست می آوری (نسخه تیلور)» برای چهارمین آلبوم بازضبط شده اش، "۱۹۸۹ (نسخه تیلور)" (۲۰۲۳) بازضبط کرد. او نسخه جدید را با کریستوفر رو تولید کرد. منتقدان موسیقی معتقد بودند که این نسخه صدایی پرجنب وجوش و کیفیت تولیدی بهبودیافته دارد. این قطعه در چارت "بیلورد" گلوبال ۲۰۰ به رتبه ۲۹ رسید و در چارت های ملی کانادا، نیوزیلند و ایالات متحده به ۴۰ ترانه برتر راه یافت. پیش زمینه و انتشار. تیلور سوئیفت تا زمان انتشار چهارمین آلبوم استودیویی اش، "سرخ" (۲۰۱۲)، به عنوان موسیقی دان کانتری شناخته می شد. این آلبوم شامل سبک های متنوع پاپ و راک فراتر از سبک های کانتری آلبوم های قبلی او بود، که باعث شد روزنامه نگاران هویت او به عنوان یک هنرمند موسیقی کانتری را زیر سؤال ببرند. او در سال ۲۰۱۳، حین برگزاری تور سرخ (۲۰۱۳–۲۰۱۴)، شروع به نوشتن ترانه هایی برای پ
نجمین آلبوم استودیویی خود کرد و آن را "۱۹۸۹" به نام سال تولدش نام گذاری کرد تا نشانه ای از بازآفرینی هنری اش باشد. سوئیفت این آلبوم را به عنوان اولین «آلبوم پاپ رسمی» خود توصیف کرد، که از سینث پاپ دهه ۱۹۸۰ و تجربه های موسیقایی الهام گرفته بود. بیگ ماشین رکوردز آلبوم "۱۹۸۹" را در ۲۷ اکتبر ۲۰۱۴ منتشر کرد که با استقبال منتقدان و موفقیت تجاری روبه رو شد؛ «چگونه دختر را به دست می آوری» دهمین قطعه این آلبوم است. در ایالات متحده، «چگونه دختر را به دست می آوری» در تاریخ ۱۵ نوامبر ۲۰۱۴ به رتبه چهارم در چارت "بیلورد" باببلینگ آندر هات ۱۰۰ رسید. در ژوئیه ۲۰۱۸، این ترانه گواهی نامه طلایی گواهی نامه از انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا دریافت کرد. این قطعه در کانادا در رتبه ۸۱ چارت ۱۰۰ تک آهنگ داغ کانادا قرار گرفت. «چگونه دختر را به دست می آوری» در استرالیا گواهی نامه پلاتین، در نیوزیلند گواهی نامه طلایی، و در بریتانیا گواهی نامه نقره ای دریافت کرد. تولید و ترکیب بندی. مکس مارتین و شلبک هفت قطعه از سیزده قطعه نسخه استاندارد "۱۹۸۹" را تولید کردند، از جمله «چگونه دختر را به دست می آوری». سوئیفت این ترانه را با همکار
ی مارتین و شلبک نوشت، که هر دو برنامه نویسی آن را انجام دادند و کیبورد الکترونیک نواختند. این قطعه توسط سام هلند درکان وی رکوردینگ استودیوز در لس آنجلس و توسط مایکل ایلبرت در استودیوهای MXM در استکهلم، سوئد ضبط شد. این ترانه توسط سربن غنا در استودیوهای میکس استار در ویرجینیا بیچ، ویرجینیا میکس و توسط تام کویین در استرلینگ ساند در نیویورک مستر شد. «چگونه دختر را به دست می آوری» چهار دقیقه و هفت ثانیه مدت زمان دارد. روزنامه نگاران موسیقی آن را یک قطعه الکتروپاپ و بابلگام پاپ با ریتم میان تمپو و فضایی رؤیایی بالادیک شناسایی کردند. «چگونه دختر را به دست می آوری» شامل نواختن های گیتار آکوستیک، ریتم سنگین به سبک دیسکو، و پرکاشن صوتی بیت باکسینگ است. امی پتیفر از "دی کوییتوس" فاصله استعاری و حس مالیخولیایی این ترانه را به موسیقی سیندی لاپر، بنگلز، و استیوی نیکس تشبیه کرد، در حالی که تام بریهان از "استریوگام" معتقد بود که این ترانه عناصر درخشانی از موسیقی دبی گیبسون دارد. در دفترچه فیزیکی "۱۹۸۹"، سوئیفت برای هر قطعه یک پیام مخفی ارائه کرد که در مجموع داستان کوتاهی را روایت می کند که بازتاب دهنده تم خودیابی آلبوم است.
پیام مخفی برای «چگونه دختر را به دست می آوری» این بود: «سپس یک روز او بازگشت». او این قطعه را به عنوان یک آموزش به مردی توصیف کرد که چگونه معشوقه سابقش را شش ماه پس از خراب کردن رابطه شان بازگرداند. در ورس دوم، سوئیفت به مرد می گوید که لحظات خوب بین او و زن را به خاطر بیاورد («به او بگو چگونه باید عقلت را از دست داده باشی/ وقتی او را تنها گذاشتی/ و هرگز به او نگفتی چرا»). او در پیش کورس توضیح می دهد: «این گونه بود که دختر را از دست دادی». او در کورس به شکل کارت های راهنما به او دستور می دهد که برای بخشیده شدن توسط زن، باید تعهد خود را در رابطه نشان دهد («سپس بگو/ تو را برای بدتر یا بهتر می خواهم/ برای همیشه و همیشه صبر می کنم/ قلب تو را شکستم، آن را دوباره درست می کنم/ برای همیشه و همیشه صبر می کنم»). پایان بندی، که به زمان گذشته نوشته شده، به اتحاد مجدد دو عاشق و پایانی خوش اشاره دارد («و این گونه کار می کند/ این گونه بود که دختر را به دست آوردی»). پتیفر تصاویر متنی ترانه را شبیه به «قصه های پریان شیرین» یافت.
سرزمین خشک یا تراژدی آمریکایی فیلمی محصول سال ۲۰۱۰ و به کارگردانی رایان پیرس ویلیامز است. در این فیلم بازیگرانی همچون رایان اونان، آمریکا فررا، ویلمر والدراما، جیسون ریتر، ملیسا لیو، اتان سوپلی، جون دایان ری فیل، آنا کلاودیا تالانکون، ساشا اسپیلبرگ، بری شاباکا هنلی، بنیتو مارتینز، دیگو کلتنهاف و میستی اوپهام ایفای نقش کرده اند.
قطب الدین عبدالله بن محیی بن محمود (۸۳۸-۹۰۱ هجری قمری) معروف به عبدالله قطب بن محیی یکی از عارفان برجسته قرن نهم هجری قمری است که در حوزه عرفان اسلامی و تصوف تأثیرگذار بوده است. او به ویژه به خاطر مجموعه کتابش به نام مکاتیب قطب شناخته می شود که شامل نامه هایی با مضامین عرفانی و اخلاقی است. مهم ترین ویژگی عملی زندگی او، طرح تشکیل شهری از مریدانش، به نام اخوان آباد بود. این تجمّع عبادی که در حوالی جهرم شکل گرفت، به دلیل ویژگی های سیاسی و مذهبی منطقه در آن دوره، حساسیت بالایی را در زمان خود برانگیخت و با مخالفت های فراوانی روبرو شد. بخشی از بقایای مدرسه و آرامگاه منسوب به او در شهر جهرم روبروی امامزاده حسین واقع می باشد. تشکیل اخوان آباد. قطب الدین شهری را به منظور تشکیل یک اجتماع شهری مستقل و متشکل از مریدان خود تأسیس نمود و آن را «اخوان آباد» یا «دارالعباده» نام گزاری کرد. این شهر در ابتدا به عنوان یک مرکز علمی برای پرورش اندیشمندان بوده است. وی در نامه ای به مریدان خود دربارهٔ قطب آباد می گوید:
تاریخ دموکراسی به سیر تحول مفهومی و نهادی دموکراسی از دوران باستان تا قرن بیست و یکم می پردازد. این تاریخ شامل اشکال مختلفی از حکومت مردمی است؛ از دموکراسی مستقیم در آتن باستان گرفته تا دموکراسی های نمایندگی مدرن. دموکراسی نظامی سیاسی یا سازوکاری برای تصمیم گیری درون یک نهاد، سازمان یا دولت است که در آن اعضا سهمی از قدرت دارند. دموکراسی های مدرن با دو ویژگی مهم شهروندان خود شناخته می شوند که آن ها را به طور بنیادین از اشکال پیشین حکومت متمایز می کند: نخست، توانایی مداخله در امور جامعه؛ و دوم، مسئول دانستن حاکمان (مانند نمایندگان منتخب) در برابر قوانین بین المللی و نهادهای هم تراز. دموکراسی اغلب در تقابل با نظام های الیگارشی (حکومت اقلیت) و سلطنتی (حکومت فردی پادشاه) قرار می گیرد. دموکراسی معمولاً با تلاش های یونانیان باستان گره خورده است؛ مردمانی که روشنگران سدهٔ هجدهم مانند منتسکیو آنان را بنیان گذاران تمدن غربی می دانستند. این اندیشمندان کوشیدند تا آزمایش های اولیه دموکراسی در یونان را به الگویی تازه برای نظم سیاسی پس از سلطنت تبدیل کنند. اینکه احیاگران دموکراسی در سدهٔ هجدهم تا چه اندازه در تبدیل آرمان های
دموکراتیک یونان به نهاد غالب سه قرن بعدی موفق بودند، کمتر مورد تردید است حتی اگر توجیهات اخلاقی ای که به کار می بردند، محل بحث باشد. با این حال، این گسست تاریخی و احیای ایده ها و نهادهای دموکراتیک، مسیر تاریخ را به طور اساسی دگرگون کرد و پس از فروپاشی واپسین بقایای امپراتوری بریتانیا در پی پایان جنگ جهانی دوم، در صحنه بین المللی به جایگاه مسلطی رسید. دموکراسی های نمایندگی محور امروزی می کوشند تا شکاف میان دیدگاه ژان-ژاک روسو از وضعیت طبیعی انسان و تصور توماس هابز از جامعهٔ ناگزیر اقتدارگرا را از طریق مفهوم قرارداد اجتماعی پر کنند، قراردادی که در آن حقوق شهروندان تثبیت می شود، قدرت دولت محدود می گردد، و مردم از راه حق رأی صاحب اختیار و نمایندگی می شوند. دوران باستان. خاستگاه های پیشاتاریخی. برخی انسان شناسان شکل هایی از پیش دموکراسی را در جوامع شکارچی-گردآورندهٔ اولیه شناسایی کرده اند که قبل از شکل گیری جوامع کشاورزی و ساکن وجود داشته اند. این جوامع که معمولاً از ۵۰ تا ۱۰۰ نفر تشکیل می شدند، تصمیم گیری را به صورت اجماع یا رأی گیری انجام می دادند و اغلب رهبری مشخصی نداشتند. این نوع دموکراسی ها به طور معمول به
عنوان «دموکراسی ابتدایی» یا «قبیله ای» شناخته می شوند و در جوامع کوچک یا روستاها شکل می گرفتند که در آن تصمیم گیری ها در جلسات چهره به چهره با حضور بزرگان یا شوراهای محلی صورت می گرفت. شکل های ابتدایی حکومت های دموکراتیک. میان رودان (بین النهرین). تورکیل یاکوبسن با استفاده از افسانه ها و متون سومری نظریه ای مبنی بر وجود «دموکراسی ابتدایی» در سومر ارائه کرد که در آن تصمیم گیری های مهم توسط شوراهایی از مردان آزاد انجام می شد، نه پادشاهان. فنیقیه. در شهر بیبلوس فنیقیه، برخی تصمیم گیری های مهم از طریق شورایی به نام «موئدوت» انجام می شد، که نشانگر مشارکت مردمی در حکومت است، هرچند اطلاعات دقیقی از ترکیب یا اختیارات این شورا در دست نیست. ایران باستان. در ایران باستان، اشکال اولیه ای از دموکراسی در میان مادها، هخامنشیان و اشکانیان دیده می شود. زرتشت در گاهان بر انتخاب آزادانه و مسئولیت مدنی تأکید می کرد. در شاهنشاهی اشکانی، مجلس دوگانه «مهستان» در تصمیمات مهم نقش داشت. هند باستان. در شبه قاره هند، جمهوری هایی چون «گاناسنگا» و «سانگا» از قرن ششم پیش از میلاد وجود داشتند. این جمهوری ها شامل مجامعی بودند که در آن ها سرا
ن خانواده ها یا حتی تمامی مردان آزاد در تصمیم گیری های سیاسی مشارکت داشتند. اسپارت. اسپارت به رغم ساختار الیگارشیک، ویژگی هایی دموکراتیک داشت، مانند شوراها، انتخابات و نهادهای نظارتی. دو شاه هم زمان، شورای بزرگان (گروزیه)، افورهای ناظر و مجمع مردمی از اجزای اصلی حکومت بودند. آتن. آتن به عنوان زادگاه دموکراسی شناخته می شود. اصلاحات سولون در قرن ششم پیش از میلاد، پایه های دموکراسی را گذاشت. کلیستن با ایجاد قبیله های جدید و اصل برابری حقوقی، نظام را گسترش داد. در دوران پریکلس، دموکراسی آتنی به اوج خود رسید. قرون وسطی. در قرون وسطی، شکل هایی از حکومت مشورتی مانند شوراهای محلی، نظام های قبیله ای و اجتماعات شهری در نقاطی از اروپا، آسیا و آفریقا پدید آمدند. هرچند این ساختارها دموکراسی کامل نبودند، اما مشارکت نسبی مردم در امور حکومتی را ممکن ساختند. عصر روشنگری و انقلاب ها. در سده های ۱۷ و ۱۸، با تأثیر اندیشه های عصر روشنگری، مفاهیمی چون آزادی فردی و حاکمیت مردم مطرح شدند. انقلاب آمریکا (۱۷۷۶) و انقلاب فرانسه (۱۷۸۹) از مهم ترین نقاط عطف در تاریخ دموکراسی مدرن به شمار می آیند. قرن نوزدهم و توسعه حق رأی. در قرن نوزدهم،
بسیاری از کشورهای غربی به تدریج حق رأی را از اقلیت های نخبه به تمام مردان، و سپس زنان گسترش دادند. نیوزیلند نخستین کشور جهان بود که در سال ۱۸۹۳ به زنان حق رأی داد. قرن بیستم و جهانی شدن دموکراسی. پس از جنگ جهانی اول و دوم، دموکراسی در بسیاری از کشورهای اروپا، آسیا و آفریقا گسترش یافت. در دوران جنگ سرد، دموکراسی های غربی با نظام های کمونیستی رقابت داشتند. موج سوم دموکراتیزاسیون از دههٔ ۱۹۷۰ با دموکراسی در پرتغال، یونان و اسپانیا آغاز شد و به آمریکای لاتین، آسیای شرقی و آفریقا گسترش یافت. دموکراسی در قرن ۲۱. مناطق مختلف. در خاورمیانه، حمله آمریکا به عراق در سال ۲۰۰۳ به تصویب قانون اساسی و انتخابات چندحزبی انجامید. بهار عربی در سال ۲۰۱۱ نیز موجب تحولات دموکراتیک در کشورهایی مانند تونس و مصر شد؛ گرچه در مصر پس از ۲۰۱۳ بار دیگر حکومت نظامی روی کار آمد. در آفریقا، فرایند دموکراتیزاسیون از سال ۲۰۰۵ کند شده است، اما نمونه هایی مانند گامبیا در ۲۰۱۶ و تحولات سودان و الجزایر در ۲۰۱۹ امیدهایی ایجاد کرده اند. در آسیا، کشورهایی مانند میانمار، بوتان و مالدیو اصلاحاتی در راستای دموکراسی انجام داده اند، گرچه برخی عقب گردها ن
یز مشاهده شده است؛ مانند تایلند و کامبوج. در اروپا، اوکراین پس از انقلاب کرامت در ۲۰۱۴ شاهد انتقال مسالمت آمیز قدرت بود. در مقابل، در لهستان و مجارستان نهادهای دموکراتیک تضعیف شده اند. انتخابات ۲۰۲۴. در سال ۲۰۲۴، اکثر احزاب حاکم در کشورهای دموکراتیک با کاهش آراء مواجه شدند. این پدیده در کشورهایی مانند هند، بریتانیا، فرانسه و ژاپن مشاهده شد و برای نخستین بار از سال ۱۹۰۵ تا کنون، اکثریت احزاب حاکم در جهان در انتخابات شکست خوردند. روند کلی. با وجود افزایش تعداد کشورهایی با نظام دموکراتیک از ۲۰۰۶ تاکنون، دموکراسی های انتخاباتی ضعیف بیشتر شده اند که نشان از شکنندگی نهادهای دموکراتیک دارد. از ۲۰۱۰ به بعد، پدیدهٔ پسرفت دموکراتیک افزایش یافته و عواملی مانند نابرابری اقتصادی، قطبی سازی سیاسی، سوء مدیریت بحران ها، تبلیغات خارجی و افزایش قدرت اجرایی در این روند نقش داشته اند. نوآوری های معاصر. در پاسخ به بحران های دموکراسی نمایندگی، رویکردهایی چون دموکراسی مشورتی و مجمع شهروندان در برخی کشورها مانند کانادا، هلند و ایسلند اجرا شده اند. این نهادها از میان شهروندان به صورت تصادفی انتخاب می شوند تا درباره مسائل عمومی بحث و
تصمیم گیری کنند.
جان بی. هیوود (; ۱۸۲۵ – ) یک عکاس آمریکایی بود که در سال های ۱۸۵۶-۱۸۶۱ در بوستون، ماساچوست کار می کرد. نمونه هایی از عکس های او در کتابخانه عمومی نیویورک و انجمن تاریخی ماساچوست قرار دارند. هیوود در شروزبری، ماساچوست به دنیا آمد. پدر او دانیل هیوود و مادرش ماریا بروکسدر بودند. در سال ۱۸۴۹ با مری راسل اندروز ازدواج کرد.
وصیت قوبلای قاآن یا وصیت قوبلای خان، دست نوشته ای کوتاه در یک برگ و گنجانده شده در یک مرقع با نام «مَجمع العجایب» است که امروزه از آن در کتابخانهٔ دانشگاه استانبول نگهداری می شود. این اثر مشتمل بر یک متن دو زبانه با مضمونی یکسان دربارهٔ وصیت قوبلای خان به نوادگانش است. بخشی از متن، به و خطی با نام «» (در مغولی به معنای چهارگوش) نوشته شده، و این سامانهٔ نوشتاری را امروزه بیشتر با نام ʼPhags-pa می شناسند. زیر همین بخش، هشت سطر نوشته به خط اویغوری، و به صورتی نزدیک به زبان ترکی جغتایی، موسوم به پیشاجغتایی نوشته شده است. با درنظرگرفتن موضوع و نوع خط به کاررفته، گمان می رود که بخش مغولی در اصل برگرفته از یکی از وقایع نگاری های دورهٔ دودمان یوآن باشد که بعدتر به ترکی ترجمه شده است. نسخهٔ خطی که این متن بر آن آمده، مربوط به سدهٔ ۹ ه .ق بوده و منشأ تیموری دارد. این نسخه، نخستین بار در سال ۱۹۶۲ در مقاله ای، توسط عثمان ندیم تونا و جیمز بوسون مورد معرفی و بررسی قرار گرفت. از دوران حکومت های مغولی و ترکی-مغولی در ایران، گرچه آثار تاریخ نگارانه ای چون آلتان دبتر و جامع التواریخ مغولی در منابع غیرمغولی گواهی شده، ولی جز نا
م از آن آثار امروزه چیزی به جانمانده است. بدین ترتیب سند مذکور تنها نمونهٔ موجود از تاریخ نگاری مغولی در ایران به حساب می آید. به غیر جنبهٔ تاریخ نگاری، این نسخه وجهی از ادبیات اندرزی را نیز در خود دارد. شواهد نشان می دهند که زمانی، نوعی از ادبیات مغولی با مضامینی آموزشی در ایران وجود داشته است. حمدالله مستوفی در تاریخ گزیده، از فردی با نام «افتخارالدین محمد بکری»، درگذشته در سال ۶۷۸ ه .ق یادکرده که کلیله و دمنه را به مغولی برگردانده بود. همچنین در یکی از نسخه های تاریخ جهانگشای، تهیه شده به سال ۷۲۴ ه .ق در ماردین، از «محمد سمرقندی»، کاتب این نسخه یک رباعی در ستودن آموختن دانش به زبان و خط مغولی درج شده است. در کنار مغولی، زبان دیگری که در ایران تحت سلطهٔ مغول، تا حدودی به رشد و رواج رسید، زبان ترکی شرقی، و دنبالهٔ آن در دورهٔ تیموری، یعنی ترکی جغتایی بود. مستوفی در تاریخ گزیده، ازجمله آثار محمد بکری، مترجم کلیله و دمنه به مغولی را، ترجمهٔ ترکی سندبادنامه ذکر کرده است. همچنین، نمونه هایی از اسناد این زبان از دورهٔ ایلخانی به جامانده و ادبیات دورهٔ تیموری آن به خوبی شناخته شده است. این نوع از ترکی سرانجام به د
نبال قدرت گیری دودمان صفوی در ایران از رواج افتاد و عرصه را به ترکی آذربایجانی واگذار کرد. به دنبال این مسئله، خط اویغوری که برای نگارش مغولی و جغتایی کاربرد داشت، نیز در ایران از رونق و رواج پیشین افتاد و به کلی منسوخ گشت. بخش مغولی. بالای این بخش یک سطر نوشته به زبان عربی آمده و بدین معنی که «و این خط را در خطای و (پیش) قاآن می نویسند و آن را دوربلجین می خوانند.» به دلیل تا حدودی مخدوش بودن انتهای متن این بخش، ابهاماتی برای لاتین نویسی و ترجمهٔ صحیح آن وجود دارد. بخش دوم از سطر پنجم که با دو گل در دست نوشته مشخص شده را ، birma hamd b(ol)-bai به معنی «فرمان ستودنی را نگاشت» دانسته است. از نظر وی، birma برگرفته از واژهٔ فارسی «فرمان» و hamd برگرفته از واژهٔ عربی «حمد» است. بخش ترکی. در توضیح عربی صرفاً به عنوان «خط اویغوری» معرفی شده و یک م عربی به عنوان نشان پایان متن، زیر این بخش آمده است.
عملیات الوار چنار عملیات محرمانه سازمان سازمان اطلاعات مرکزی ایالات متحد بود که با آغاز تحولات انقلاب سوریه آغاز شد و هدف آن توزیع و پخش اسلحه میان معارضان دولت بشار اسد بود. شرح. برنامه اصلی این عملیات محرمانه، تامین تسلیحات و آموزش نظامی به مخالفان دولت بشار اسد بود که به دست سازمان اطلاعات مرکزی ایالات متحده و با حمایت بریتانیا و برخی از سرویس های اطلاعاتی عربی، از جمله سازمان اطلاعات عربستان سعودی اجرا و پشتیبانی می شد. هدف این برنامه برکناری بشار اسد رئیس جمهور وقت سوریه از قدرت بود. در این برنامه که در سال ۲۰۱۲ یا ۲۰۱۳ آغاز شد پول، سلاح و آموزش در اختیار گروه های مخالف دولت سوریه که در جنگ داخلی سوریه علیه نیروهای دولتی می جنگیدند قرار می داد. به گفته مقامات آمریکایی، این برنامه توسط بخش فعالیت های ویژه سازمان سیا اداره می شد و هزاران شورشی را آموزش داده است. باراک اوباما، رئیس جمهور وقت ایالات متحده، به طور محرمانه مجوز مسلح کردن شورشیان تحت فشار سوریه را در سال ۲۰۱۳ صادر کرد. این برنامه در اواسط سال ۲۰۱۶ به طور عمومی فاش شد. یکی از پیامدهای این برنامه سرازیر شدن مقدار زیادی از سلاح های آمریکایی از جمل
ه تفنگ های تهاجمی، خمپاره اندازه ها و نارنجک اندازها ضد زره به بازار سیاه خاورمیانه بود. منتقدان این برنامه در داخل دولت اوباما آن را بی اثر و پرهزینه می دانستند و نسبت به افتادن سلاح ها به دست گروه های اسلام گرا و همچنین همکاری شورشیان تحت حمایت الوار چنار با جبهه النصره (وابسته به القاعده) و متحدان آن ابراز نگرانی کرده بودند. مقامات آمریکایی در ژوئیه ۲۰۱۷ اعلام کردند که عملیات الوار چنار به آرامی کنار گذاشته خواهد شد و بودجه آن ممکن است به مبارزه با داعش یا ارائه توانمندی های دفاعی به نیروهای شورشی اختصاص یابد.
افغانستان '۱۱ () یک بازی ویدئویی استراتژیک نوبتی است که در سال ۲۰۱۷ توسط شرکت Every Single Soldier توسعه یافته و توسط Slitherine Software منتشر شده است. این بازی در دوران جنگ افغانستان در جریان است؛ بازیکن کنترل یک پایگاه عملیاتی پیش فرست آمریکایی را بر عهده دارد که وظیفه دارد مجموعه ای از روستاها را از طالبان تصرف کند، در حالی که Hearts and Minds مردم محلی را به دست می آورد و سپس کنترل منطقه را به ارتش ملی افغانستان منتقل می کند. گیم پلی. در بازی Afghanistan '11، بازیکن کنترل ارتش ایالات متحده را بر عهده دارد که منطقه ای تحت کنترل طالبان را تصرف می کند. بازی را می توان به صورت یک کمپین ۱۸ مرحله ای یا یک درگیری (Skirmish) تکی انجام داد.هر بازی ۶۰ نوبت طول می کشد و در نوبت ۵۰، ارتش ایالات متحده از منطقه خارج می شود و کنترل آن را به ارتش ملی افغانستان (ANA) واگذار می کند؛ ارتش ملی افغانستان تا این زمان توسط ایالات متحده آموزش داده شده و اکنون باید تا نوبت ۶۰ از آن دفاع کند. بازیکن در صورتی برنده می شود که کنترل منطقه را حفظ کند و امتیاز Hearts &amp; Minds (H&amp;M) او در پایان همه نوبت ها بالای ۵۰ باشد. امتیاز
H&amp;M را می توان با خنثی سازی بمب های دست ساز (IEDs)، ارائه کمک های بشردوستانه، ساخت زیرساخت ها و شبکه های آبرسانی و از بین بردن طالبان افزایش داد. این امتیاز زمانی کاهش می یابد که غیرنظامیان کشته شوند، یا زمانی که طالبان به روستاها حمله کرده و زیرساخت های ایالات متحده را نابود کنند. با افزایش امتیاز H&amp;M، مردم محلی بیشتر تمایل پیدا می کنند که اطلاعاتی در مورد طالبان در اختیار بازیکن قرار دهند. برای مستقر کردن واحدهای جدید، بازیکن از امتیازات سیاسی (Political Points) استفاده می کند که نشان دهنده حمایت داخلی از جنگ است. این امتیازات زمانی به دست می آیند که طالبان در جنگ شکست بخورند، اما زمانی که واحدهای ایالات متحده کشته شوند، کاهش می یابند. نابود کردن مزارع خشخاش که توسط طالبان برای کشت خشخاش استفاده می شود، نیز امتیازات سیاسی را افزایش می دهد و طالبان را تضعیف می کند، اما به قیمت کاهش امتیاز H&amp;M تمام می شود. بازی همچنین شامل رویدادهای تصادفی است، مانند فرار یک واحد از ارتش ملی افغانستان (ANA) یا یک حمله هوایی که به طور تصادفی به یک بیمارستان آسیب می زند، که منجر به افزایش موقت هزینه حملات هوایی می ش
ود. توسعه. این بازی دنباله معنوی بازی Vietnam '65 است، این بازی توسط یوهان ناگل، سرباز سابق اهل آفریقای جنوبی طراحی شده است؛ کسی که در دوران خدمت نظامی اش تجربهٔ مقابله با شورش را داشته است. در تاریخ ۶ سپتامبر ۲۰۱۸، بسته الحاقی افغانستان ۱۱: تفنگداران سلطنتی منتشر شد، که بر روی واحد نظامی بریتانیا با همین نام تمرکز دارد و ده مأموریت جدید به بازی اضافه می کند و وسایل نقلیه جدیدی را نیز به آن اضافه می کند. همچنین، یک مکانیک جدید در گیم پلی به صورت وسایل نقلیه غیرنظامی معرفی می شود که برخی از آن ها حاوی خودروی انفجاری هستند. در سال ۲۰۱۸، بازی افغانستان '۱۱ از اپ استور (آی اواس) حذف شد زیرا «یک دولت خاص یا موجودیت واقعی دیگر را به عنوان دشمنان نمایش می داد.» این حذف مورد انتقاد قرار گرفت و گفته شد که منطقی نیست، زیرا بسیاری از بازی های تاریخی دیگر، مانند Twilight Struggle و Civilization VI، اجازه داشتند که در فروشگاه باقی بمانند در حالی که آن ها نیز دشمنان واقعی را به تصویر می کشیدند. شرکت Slitherine در پاسخ اظهار داشت که «احتمالاً افغانستان '۱۱ تنها بازی جنگی است که در آن کشتن دشمن هدف اصلی بازی نیست.» بازخورد.
GameWatcher به بازی نمره ۷٫۵ از ۱۰ داده و بهبودهای گرافیکی را نسبت به Vietnam '65 و تنوع واحدها مورد اشاره قرار داد. با این حال، انتقاداتی نیز وارد کرده و اشاره کرده که وجود باگ ها، رابط کاربری که به درستی توضیح نمی دهد و عدم عمق در برخی جنبه های گیم پلی، مانع از موفقیت بیشتر بازی شده است. Rock Paper Shotgun به بازی Afghanistan '11 عنوان «به طرز غم انگیزی درخشان» داده و از لحن و گیم پلی آن ستایش کرده است؛ اما انتقاداتی نیز وارد کرده است، مانند این که فقط یک فایل ذخیره برای هر حالت بازی وجود دارد و گزینهٔ لغو (Undo) در نظر گرفته نشده است. همچنین برخی از «آزارهای کوچک» را مانند عدم توانایی در دادن دستورها به هلیکوپترها تا زمانی که در حال پرواز نباشند، یادآوری کرده است. Vice این بازی را «شاداب» برای تفاوتش با بسیاری از همتایانش توصیف کرده است، اما استدلال کرده که نسبت به Vietnam '65 ضعیف تر است و به این نکته اشاره کرده که ماموریت ها خیلی طولانی و بسیار شبیه به یکدیگر هستند. Quarter to Three به بازی Afghanistan '11 نمره کامل ۵ ستاره داد و تغییرات تاریخی دقیقی را در گیم پلی و استراتژی نسبت به Vietnam '65 ستایش کرد
. در مقایسه، در حالی که Wargamer نیز به طور مثبت دربارهٔ این بازی صحبت کرد، انتقادی نسبت به رویکرد بازی به مبارزه با شورش داشت: «استراتژی ایالات متحده مبنی بر «ساخت زیرساخت، بازدید از روستاها تا زمانی که افراد بد از بین بروند» به طور کامل در بازی های ناگل به عنوان یک روش کاملاً کارآمد مدل سازی شده است، با وجود این که جنگ های عمده آمریکایی که به شدت به این استراتژی اتکا داشتند، هیچ یک از موفقیت های چشمگیری برخوردار نبوده اند.»
آنتونی کاتن () ژنرال نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا است، که از دسامبر ۲۰۲۲ به عنوان دوازدهمین فرمانده ستاد فرماندهی استراتژیک ایالات متحده آمریکا فعالیت می کند. کاتن فعالیت نظامی را از سال ۱۹۸۶ در نیروی هوایی آمریکا آغاز کرد، از ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۱ فرمانده بال ۳۴۱ موشکی بود، در فاصله سال های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ فرماندهی بال ۴۵ فضایی را برعهده داشت و از ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵ معاون مدیر دفتر ملی شناسایی بود. وی در فاصله سال های ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸ فرماندهی نیروی هوایی دوازدهم را برعهده داشت، از ۲۰۱۸ تا ۲۰۱۹ به عنوان رئیس دانشگاه هوایی فعالیت می کرد، از ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۱ جانشین فرماندهی تهاجم جهانی نیروی هوایی بود و از ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۲ فرماندهی تهاجم جهانی نیروی هوایی را برعهده داشت.
اسلیتِرین سافت ور یوکی لیمیتد یک توسعه دهنده و ناشر بازی های ویدئویی بریتانیایی است که در تاریخ ۲۵ ژوئن ۲۰۰۰ تأسیس شد. این شرکت مسئول تولید بیش از ۲۰۰ بازی ویدیویی در ژانر استراتژی و جنگ است. اسلیتِرین تعدادی بازی مجوزدار را با برندهایی مانند بتل استار گالکتیکا، Warhammer 40,000, Starship Troopers, Horrible Histories و شبکه هیستوری توسعه داده و منتشر کرده است. همچنین این شرکت قوانین یک سری بازی های رومیزی جنگی به نام Field of Glory را تولید می کند. تاریخچه. Slitherine در سال ۲۰۱۰ با Matrix Games ادغام شد. این شرکت با ارتش ایالات متحده و پیمانکاران دفاعی همکاری می کند تا نرم افزارهای شبیه سازی را تأمین کند. شبیه سازی اصلی، نسخه حرفه ای بازی تجاری Command Modern Air &amp; Naval Operations است. در سال ۲۰۱۴، گروه Slitherine استودیو Shenandoah، توسعه دهنده آمریکایی بازی های Battle of the Bulge و Drive on Moscow را خریداری کرد. فعالیت های دیگر. Slitherine در کنار بازی های ویدیویی خود، مجموعه ای از راهنماها برای بازی رومیزی Field of Glory منتشر می کند. این بازی عمدتاً در دوره های باستان و قرون وسطی تاریخ اروپا و خاو
رمیانه تنظیم شده است. همچنین برنامه هایی برای گسترش بازی به دوره رنسانس و جنگ های ناپلئونی وجود دارد. هر محیط جدید قوانین و مجموعه ای از کتاب های همراه مخصوص به خود را خواهد داشت. یک موتور بازی که توسط Slitherine ساخته شده بود در سریال تلویزیونی "Deadliest Warrior" استفاده شد. این موضوع نشان می دهد که فناوری آن ها فراتر از بازی های ویدیویی کاربرد دارد و به دنیای سرگرمی های تلویزیونی نیز راه یافته است.
نارینه کارلوسی گرویان (؛ زادهٔ )، نثرنویس اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۱۸ ژوئن ۱۹۶۱ در وانادزور، استان لوری به دنیا آمد و از (۱۹۷۸) و (۱۹۸۵) فارغ التحصیل گشت. وی از سال ۲۰۱۲ عضو اتحادیه نویسندگان ارمنستان می باشد. وی در دانشگاه دولتی وانادزور و دانشگاه ملی پلی تکنیک ارمنستان فعالیت می کند.