Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د سالامانکا"، سطح ششم فوتبال اسپانیا به طور رسمی شروع به کار کرد. یک روز بعد، اولین بازی رسمی خود را با شکست ۰–۱ در یک بازی دوستانه مقابل باشگاه ورزشی سانتا ماریا پشت سر گذاشت. اونیونیستاس پس از شکست دادن باشگاه فوتبال رئال سالامانکا مونته ری در آوریل ۲۰۱۵ به "پریمرا رگیونال" (لیگ محلی) صعود کرد. تنها یک سال بعد، این تیم پس از شکست دادن اونزونیا به ترسرا دیویسیون صعود کرد. اولین فصل باشگاه در ترسرا دیویسیون موفقیت آمیز بود، زیرا در جایگاه سوم گروه کاستیا و لئون قرار گرفت و به پلی آف های صعود به سگوندا دیویسیون بی راه یافت اما موفق به صعود نشد. این باشگاه برای دومین تلاش در فصل بعد، پس از پایان بازی ها در گروه ۸، دوباره به پلی آف صعود راه پیدا کرد. این بار با پیروزی در برابر سوکوئیاموس در آخرین دقایق بازی، با یک ضربه پنالتی که در دقیقه ۹۶ زده شد، موفق شد به یک سطح بالاتر، سگوندا دیویسیون بی، صعود کند. اولین فصل در سگوندا دیویسیون بی موفقیت آمیز بود، زیرا تیم توانست در جایگاه نهم قرار گیرد و ضمن پایداری در این سطح، از سقوط جلوگیری کند و برای فصل بعدی به کوپا دل ری راه یابد. در اولین حضور خود در کوپا دل ری، اون
یونیستاس به دور یک سی ودوم پایانی رسید و تا آن مرحله توانست تیم های اتلتیکو بالئارس و دپورتیوو لاکرونیا را شکست دهد. در آن دور، آن ها توسط قدرت بزرگی چون رئال مادرید ۳ بر ۱ مغلوب شدند و از دور رقابت ها کنار رفتند. در لیگ، فصل دشوارتر بود. پس از ۱۱ بازی اول لیگ، باشگاه در جایگاه نوزدهم از میان بیست تیم تیم قرار داشت که این موضوع آن ها را در خطر سقوط به دسته پایین تر قرار می داد. با این حال، باشگاه پس از فاصله گرفتن از قعر جدول و با توجه به تعلیق لیگ به دلیل پاندمی کرونا از سقوط فرار کرد و به دور یک شانزدهم پایانی کوپا دل ری راه یافت. در این مسیر آن ها موفق شدند پس از شکست دادن گرنیکا، خیخون و ویارئال به باشگاه فوتبال بارسلونا برسند. آن ها در نهایت با نتیجه ۱–۳ به بارسا باختند، آن هم در شرایطی که در ابتدا ۱–۰ پیش بودند.
لس آنجلس اسپارکس (انگلیسی: Los Angeles Sparks) یک تیم حرفه ای بسکتبال زنان آمریکایی است که در لس آنجلس مستقر است و در لیگ ملی بسکتبال زنان (WNBA) به عنوان عضوی از کنفرانس غربی رقابت می کند. این تیم در سال ۱۹۹۷ تأسیس شد و از همان ابتدا به دلیل حضور بازیکنان برجسته ای چون لیسا لزلی و کندیس پارکر شناخته شده است. اسپارکس بدون وابستگی به تیم های NBA، همچون لس آنجلس لیکرز و لس آنجلس کلیپرز، فعالیت می کند. تاریخچه تیم. سال های اولیه (۱۹۹۷–۲۰۰۰). تیم لس آنجلس اسپارکس در اولین فصل WNBA در سال ۱۹۹۷ فعالیت خود را آغاز کرد. در اولین بازی این تیم مقابل نیویورک لیبرتی، پنی تولر اولین امتیاز تاریخ لیگ را به دست آورد. اسپارکس در اولین فصل خود به نتیجهٔ ۱۴–۱۴ رسید و اگرچه به پلی آف نزدیک شد، اما نتوانست به این مرحله صعود کند. در فصل ۱۹۹۸ نیز این تیم با نتیجهٔ ۱۲–۱۸ از رسیدن به پلی آف بازماند. در فصل ۱۹۹۹، اسپارکس با رهبری لیسا لزلی به مرحله پلی آف رسید و اولین پیروزی پلی آفی خود را کسب کرد، اما در مرحله فینال کنفرانس غربی از تیم هیوستون کامتس شکست خورد. فصل ۲۰۰۰ یکی از موفق ترین فصل ها برای اسپارکس بود، اما باز هم در مرحله فی
نال کنفرانس غربی شکست خوردند. قهرمانی های پی در پی (۲۰۰۱–۲۰۰۲). با شروع فصل ۲۰۰۱، اسپارکس به سرمربی گری مایکل کوپر به اوج رسید و برای اولین بار قهرمان WNBA شد. در فصل بعد نیز اسپارکس بار دیگر قهرمان لیگ شد و لیسا لزلی به عنوان اولین زن در لیگ WNBA موفق به دانک شد. تلاش برای سه گانه (۲۰۰۳). در سال ۲۰۰۳، اسپارکس در تلاش بود تا سومین قهرمانی متوالی خود را کسب کند، اما در فینال WNBA از دیترویت شوک شکست خورد. سال های دشوار (۲۰۰۴–۲۰۰۶). در این سال ها اسپارکس با مشکلات زیادی مواجه شد و اگرچه تیم همچنان به پلی آف راه می یافت، اما نتوانست به موفقیت های قبلی خود دست یابد. دوران دشوار و بازگشت (۲۰۰۷–۲۰۱۵). در سال ۲۰۰۷، با غیبت لیسا لزلی، اسپارکس به بدترین نتیجه تاریخ خود دست یافت. اما با بازگشت لزلی و انتخاب کندیس پارکر در سال ۲۰۰۸، تیم به مسیر موفقیت بازگشت. اسپارکس در این دوران با چالش های مختلفی روبرو بود و اگرچه چندین بار به پلی آف رسید، اما موفق به کسب قهرمانی نشد. بازگشت به قهرمانی (۲۰۱۶). در سال ۲۰۱۶، اسپارکس با ترکیب قوی از جمله کندیس پارکر و نکا اوگومی که به قهرمانی WNBA دست یافت و بار دیگر نام خود را در تاریخ
لیگ ثبت کرد. دوران کنونی (۲۰۱۷-تا کنون). اسپارکس همچنان یکی از تیم های موفق و رقابتی لیگ WNBA باقی مانده است. این تیم با تغییرات مختلف در کادر فنی و بازیکنان، همواره در تلاش برای کسب قهرمانی های بیشتر است. بازیکنان برجسته. تیم اسپارکس در طول تاریخ خود بازیکنان برجسته ای مانند لیسا لزلی، کندیس پارکر، نکا اوگومی که و تیچا پنیچیرو را در ترکیب خود داشته است که همگی نقش مهمی در موفقیت های تیم ایفا کرده اند. مربیان و مالکین. تیم لس آنجلس اسپارکس در طول تاریخ خود تحت سرمربی گری مربیان مختلفی قرار گرفته است و مالکین این تیم نیز تغییرات زیادی را تجربه کرده اند. از سال ۲۰۱۴، این تیم تحت مالکیت گروهی از سرمایه گذاران به رهبری مجیک جانسون قرار دارد. آمار و افتخارات. لس آنجلس اسپارکس یکی از موفق ترین تیم های تاریخ WNBA با ۳ قهرمانی در سال های ۲۰۰۱، ۲۰۰۲ و ۲۰۱۶ است. این تیم به طور مستمر در پلی آف های لیگ حضور داشته و همیشه یکی از مدعیان قهرمانی بوده است.
پیراهن های همیشه، نام کتابی از حمیدرضا صدر است . این کتاب، شامل ۷۱ مقاله (تک نگاری) پیرامون بازیکنان مشهور فوتبال در دهه های گوناگون و با زبان ادبی است. این کتاب نخستین بار در زمستان ۹۶ منتشر شد و در ۱۴۰۲ به چاپ هشتم رسید. تک نگاری ها. فوتبالیست هایی که حمیدرضا صدر درباره شان نوشته، به شرح زیرند: ریکاردو زامورا، جوزپه مئاتزا، فریتس والتر، آلفردو دی استفانو، فرانس پوشکاش، لو یاشین، بابی چارلتون، گارینشا، پله، فرانتس بکن باوئر، اوزه بیو، جرج بست، گرد مولر، یوهان کرایف، کوین کیگان، کنی دالگلیش، دینو زوف، همایون بهزادی، ناصر حجازی، فرانکو بارسی، میشل پلاتینی، پائولو مالدینی، دیگو مارادونا، سوکراتس، مارکو فن باستن، لوتار ماتیوس، تونی آدامز، روماریو، هریستو استویچکف، پل گاسکوئین، آندرس اسکوبار، اریک کانتونا، دنیس برکمپ، روبرتو باجو، گابریل باتیستوتا، رائول، آلساندرو دل پیرو، جان تری، رونالدو، روبرتو کارلوس، لوئیس فیگو، الیور کان، آلن شیرر، آندره شوچنکو، زین الدین زیدان، خاویر زانتی، دیوید بکام، استیون جرارد، پل اسکولز، اوله گونر سولشر، پائولو دی کانیو، جانلوئیجی بوفون، فابیو کاناوارو، فرانچسکو توتی، پاتریک ویرا، تی
ری آنری، کارلس پویول، رونالدینیو، ژاوی، آندرس اینیستا، فرناندو تورس، وین رونی، فیلیپ لام، کاکا، زلاتان ایبراهیموویچ، گرت بیل، آندره آ پیرلو، دیگو کاستا، کریستیانو رونالدو، لیونل مسی و نیمار. متن پشت جلد. "توپ به جست وجویش آمده، به رویش لبخند زده، بر پایش نشسته. توپ به بازیکن نیاز داشته و بازیکن به توپ. آن ها رقص کنان جلو رفته اند و جلو… زمان سپری شده و توپ بی وفا، دل از بازیکن کنده و بازیکن را تنهاترین تنهای دنیا کرده. بازیکن کفش ها را درآورده، آب دهانش را قورت داده و گوش هایش را گرفته تا نفرین «تمام شده ای، تمام» را نشود…" .
دانشگاه کانبرا کپیتالز (انگلیسی: "University of Canberra Capitals") یکی از تیم های حرفه ای بسکتبال زنان در استرالیا است که در لیگ ملی بسکتبال زنان استرالیا (WNBL) رقابت می کند. این تیم در سال ۱۹۸۴ تأسیس شد و از آن زمان تاکنون ۹ بار قهرمان لیگ شده است. کپیتالز با بازیکنانی چون لورن جکسون، به موفقیت های چشمگیری دست یافته و به عنوان یکی از پرافتخارترین تیم های بسکتبال زنان در استرالیا شناخته می شود. تاریخچه. دانشگاه کانبرا کپیتالز در سال ۱۹۸۴ تأسیس شد، اما اولین حضور خود در لیگ ملی بسکتبال زنان استرالیا (WNBL) را در سال ۱۹۸۶ تجربه کرد. در سال های اولیه، کپیتالز به عنوان یک تیم نوپا عملکرد متوسطی داشت و تلاش می کرد جایگاه خود را در میان تیم های قدرتمند لیگ پیدا کند. دهه ۱۹۹۰ برای کپیتالز دوره ای از رشد و توسعه بود. این تیم به تدریج بازیکنان مستعدی را جذب کرد و با برنامه ریزی دقیق، به یک تیم رقابتی در لیگ تبدیل شد. با این حال، موفقیت واقعی کپیتالز در دهه ۲۰۰۰ رقم خورد، زمانی که لورن جکسون، یکی از برجسته ترین بازیکنان بسکتبال زنان جهان، به این تیم پیوست. حضور جکسون نه تنها قدرت هجومی تیم را افزایش داد بلکه باعث شد
کپیتالز به سرعت به یکی از مدعیان اصلی قهرمانی تبدیل شود. اولین قهرمانی تیم در سال ۲۰۰۰ به دست آمد. این موفقیت آغازگر دورانی طلایی برای کپیتالز بود که طی آن تیم توانست در سال های ۲۰۰۲ و ۲۰۰۳ نیز به قهرمانی دست یابد. با هدایت کری گراف، کپیتالز در سال های ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ دو قهرمانی متوالی کسب کرد و به اولین تیمی در تاریخ WNBL تبدیل شد که توانسته بود دو بار پشت سر هم به این عنوان دست یابد. دهه ۲۰۱۰ نیز برای کپیتالز دوران موفقیت آمیزی بود. این تیم در سال های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ به قهرمانی رسید و در سال ۲۰۱۹ با کسب نهمین قهرمانی خود، رکورد بیشترین قهرمانی در تاریخ لیگ WNBL را به نام خود ثبت کرد. یکی از ویژگی های برجسته تاریخ کپیتالز، جذب و حفظ بازیکنان برجسته بین المللی و داخلی بوده است. این تیم همواره موفق شده است تا با مدیریت قوی و برنامه ریزی بلندمدت، بازیکنان بااستعداد را در ترکیب خود داشته باشد و این امر نقش مهمی در موفقیت های آن ایفا کرده است. علاوه بر موفقیت های داخلی، کپیتالز نقش مهمی در توسعه بسکتبال زنان در کانبرا و استرالیا ایفا کرده است. این تیم با برگزاری برنامه های آموزشی و اجتماعی، نه تنها به پرورش استعدادهای جو
ان پرداخته، بلکه به ترویج ورزش بسکتبال در میان زنان و دختران جوان کمک کرده است. در حال حاضر، کپیتالز تحت حمایت دانشگاه کانبرا و جامعه ورزشی کانبرا، به عنوان یکی از تیم های پیشرو و موفق در بسکتبال زنان استرالیا ادامه می دهد و با تکیه بر تاریخچه ای پر از افتخار و موفقیت، به دنبال دستاوردهای بیشتر در آینده است. دانشگاه کانبرا کپیتالز با ۹ قهرمانی در لیگ ملی بسکتبال زنان استرالیا (WNBL)، یکی از پرافتخارترین تیم های این لیگ به شمار می آید. اولین قهرمانی این تیم در سال ۲۰۰۰ به دست آمد و پس از آن در سال های ۲۰۰۲، ۲۰۰۳، ۲۰۰۶، ۲۰۰۷، ۲۰۰۹، ۲۰۱۰، ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰ نیز به قهرمانی رسید. کپیتالز توانسته است ۱۰ بار به فینال لیگ برسد و از این تعداد، ۸ فینال را با پیروزی به پایان برساند. این رکورد نشان دهنده ثبات و قدرت این تیم در لیگ WNBL است. در طول این سال ها، بازیکنان برجسته ای همچون لورن جکسون، که نقش مهمی در موفقیت های این تیم ایفا کرده اند، در ترکیب کپیتالز حضور داشته اند. جکسون، که به عنوان یکی از برترین بازیکنان تاریخ بسکتبال شناخته می شود، تأثیر بسزایی در کسب قهرمانی های این تیم داشته است. قهرمانی سال های ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ به و
یژه اهمیت ویژه ای دارند زیرا تیم کپیتالز توانست به عنوان اولین تیم در تاریخ WNBL دو بار متوالی به قهرمانی برسد. علاوه بر این، در سال ۲۰۱۹، کپیتالز با کسب نهمین قهرمانی خود، رکورددار قهرمانی در لیگ WNBL شد. این قهرمانی با هدایت کریستن ویال به دست آمد که این تیم را به موفقیت های بیشتری در دهه جدید هدایت کرد. تیم کپیتالز همچنین در طول این سال ها چندین بار به نیمه نهایی و مراحل پایانی دیگر لیگ نیز راه یافته است که نشان دهنده ثبات و قدرت این تیم در مسابقات ملی است.
مراسم و تشریفات بازی های المپیک در بازی های المپیک باستان یونان بخشی جدایی ناپذیر از بازی ها محسوب می شد. مراسم بازی های المپیک مدرن شامل مراسم افتتاحیه، اختتامیه و توزیع مدال هستند. برخی از عناصر تشریفات مدرن الهام گرفته از بازی های باستانی است که پس از ایجاد بازی های المپیک مدرن احیاء شدند. نمونه برجستهٔ آن که از میراث یونان است، دو مراسم افتتاحیه و اختتامیه هستند. در طول بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۴، برندگان مدال آور تاجی از شاخه های زیتون دریافت می کردند که اشاره مستقیمی به بازی های باستانی بود که در آن جایزه برنده یک تاج زیتون بود. عناصر مختلف مراسم توسط منشور المپیک اجباری شده است و توسط کشور میزبان قابل تغییر نیستند. کشورهای میزبان ملزم به دریافت تاییدیه کمیته بین المللی المپیک (IOC) برای عناصر به کار رفته در مراسم، از جمله بخش های هنری مراسم افتتاحیه و اختتامیه هستند. این تشریفات در طول قرن ها تکامل یافته است. بازی های باستانی شامل مراسمی برای نشان دادن شروع و پایان هر رویداد ورزشی بود. شباهت ها و تفاوت هایی بین مراسم المپیک باستان و مشابه امروزی آن وجود دارد. در حالی که ارائه بازی ها با پیشرفت در فن
اوری و تمایل کشورهای میزبان برای به نمایش گذاشتن ایده های هنری خود تکامل یافته است، رویدادهای اساسی هر مراسم بدون تغییر و دست نخورده باقی مانده اند. شیوه اجرای مراسم افتتاحیه و اختتامیه در هر دورهٔ متوالی از بازی ها همچنان از نظر دامنه، مقیاس و هزینه افزایش می یابد، اما همچنان در سنت باستانی خود غوطه ور می ماند. پیشینیان باستانی. بازی های باستانی که در یونان از تا برگزار می شد، اولین نمونه های مراسم المپیک را ارائه می دهند. جشن پیروزی، که عناصر آن در مدال ها و مراسم اختتامیه امروزی مشهود است، اغلب شامل ضیافت های مفصل، نوشیدنی، آواز خواندن و شعرخوانی بود. در سنت یونانیان هر چه برنده ثروتمندتر بود، جشن اسراف آمیزتر می شد. یک تاج گل یا تاج زیتون که توسط پسری که مخصوصاً برای این منظور انتخاب شده بود، به شکل نیم دایره ای طلایی به برندگان اهدا می کردند. فستیوال با نذرهای رسمی برندگان و انجام قربانی های آیینی برای خدایان مختلفی که در آن زمان می پرستیند، به پایان می رسید. شواهدی دال بر تغییرات شگرف در قالب بازی های باستانی در طول نزدیک به ۱۲ قرنی که برگزار می شد، وجود دارد. در نهایت، تقریباً در المپیاد ۷۷ بود که یک ب
رنامه مدوّن با ۱۸ رویداد ورزشی ایجاد شد. به منظور آغاز یک المپیک در یونان باستان، برگزارکنندگان افتتاحیه برگزار می کردند. پس از آن مراسمی برگزار شد که در آن ورزشکاران سوگند یاد می کردند. اولین مسابقه، مسابقه هنری ترومپت و منادیان، جشن افتتاحیه را آغاز می کردند. افتتاحیه. در حالی که از سال ۱۸۹۶ با برگزاری عشای المپیک، آتش بس المپیک آغاز می شود تا بعد مذهبی بازی های المپیک را در بر بگیرد، مراسم افتتاحیه المپیک نشان دهنده آغاز رسمی بازی های المپیک دور جدید و پایان چرخه المپیک پیشین است. با توجه به فشردگی بازی ها، طبیعی است که برخی رویدادهای ورزشی دو یا سه روز قبل از افتتاحیه آغاز شود. برای مثال، مسابقات فوتبال مردان و زنان در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ دو روز قبل از مراسم افتتاحیه آغاز شد. این موضوع در بازی های زمستانی نیز وجود داشته است، جایی که هاکی روی یخ گاهی اوقات در آستانه مراسم افتتاحیه آغاز می شود. طبق منشور المپیک، عناصر مختلف مراسم افتتاحیه جشن بازی های المپیک را تشکیل می دهند. بیشتر این مناسک در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۲۰ در آنتورپ، بلژیک، به رسمیت شناخته شدند. بلیط. معمول است که بلیط های مراسم
افتتاحیه گران ترین و پرتقاضاترین بلیط های هر دوره باشد. به طور استثنایی، این اتفاق در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ و المپیک زمستانی ۲۰۲۲ رخ نداد، زیرا این بازی ها به دلیل همه گیری COVID-19 پشت درهای بسته برگزار شد. طبق پروتکل های سختگیرانه دورهٔ همه گیری، مراسم افتتاحیه تنها با حضور مهمانان دعوت شده برگزار شد. زمان روز. از بازی های المپیک تابستانی ۱۹۹۶، مراسم افتتاحیه باید در عصر جمعه برگزار شود. بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ در مسکو در غروب خورشید برگزار شد و اولین باری بود که مراسم افتتاحیه در شب برگزار می شد. هشت سال بعد، به منظور تسهیل پخش زنده و رسیدن به زمان پخش پربیننده جمعه شب در قاره آمریکا، مراسم افتتاحیه المپیک تابستانی ۱۹۸۸ در سئول کره جنوبی، صبح برگزار شد؛ اقدامی که به دلیل گرمای بیش از حد با انتقاد ورزشکاران مواجه شد. به طور کلی، هیچ مسابقه ای در روز افتتاحیه برنامه ریزی نمی شود. بین سال های ۱۹۹۲ تا ۲۰۲۰، این رویه در منشور المپیک مدون بود. اما چندین بار به دلیل فشرده بودن تقویم بازی ها و مقدمات برخی رویدادهای طولانی تر قبل از مراسم افتتاحیه، این قانون رعایت نشده است. آخرین نمونه از این وضعیت در
بازی های المپیک زمستانی ۲۰۲۲ رخ داد، زمانی که دورهای مقدماتی مسابقات دوبل مختلط کرلینگ در همان روز افتتاحیه برگزار شد. آخرین مراسم افتتاحیه که در طول روز برگزار شد، مراسم افتتاحیه المپیک زمستانی ۱۹۹۸ در ناگانو ژاپن بود. CBS که حقوق پخش را برای ایالات متحده در اختیار داشت، خواستار همزمانی مراسم افتتاحیه با تماشای تلویزیون در ساعات پربیننده در نیویورک بود، بنابراین مراسم که در ابتدا برای عصر برنامه ریزی شده بود، به ساعت ۱۱ صبح به وقت محلی تغییر کرد. با این حال، این تغییرات یک فینال بزرگ را تسهیل کرد که برای اولین بار در تاریخ، اجرای زنده و هماهنگ شده توسط شش گروه کُر بین المللی را که از طریق ماهواره به محل اجرا متصل می شدند، به نمایش گذاشت. برنامه های هنری. برنامه هنری چیزی است که عنصر خاص هر مراسم را ایجاد می کند. طبق دیدگاه اولیه پیر دو کوبرتن، بنیانگذار المپیک مدرن، این المپیک هم مسابقات ورزشی و هم دستاوردهای هنری را نشان می داد. همان طور که المپیک مدرن به جشن ورزش تبدیل شده است، در مراسم افتتاحیه می توان به وضوح ایده آل کوبرتن را در بخش هنر نیز مشاهده کرد. برنامه هنری مراسم افتتاحیه این امکان را به کشور می
زبان می دهد که گذشته، حال و آینده خود را به شکلی جامع در برابر همگان به نمایش بگذارد. البته تمامی پروتکل ها، ارائه های هنری، عناصر و مناسک باید پیشتر توسط هیئت اجرایی IOC تأیید شوند. طبق پروتکل فعلی المپیک، مراسم افتتاحیه معمولاً با ورود رئیس دولت یا سایر نمایندگان کشور میزبان آغاز می شود و رئیس کمیته بین المللی المپیک با برافراشتن پرچم کشور میزبان و اجرای سرود ملی خود، آن را آغاز می کند. سپس کشور میزبان نمایش های هنری از موسیقی، آواز، رقص، تئاتر و… از فرهنگ، تاریخ و شعائر کشور و جنبش المپیک را ارائه می دهد. در میان کشورهای میزبان این رسم است که فرهنگ خود را به جشن افتتاحیه بازی ها بیاورند و افتتاحیه فرصتی منحصر به فرد برای معرفی کشور در میان هزاران تماشاگری است که بازی ها را دنبال خواهند کرد. از زمان بازی های المپیک زمستانی ۱۹۷۶ در اینسبروک، ارائه های هنری همچنان در مقیاس و پیچیدگی رشد کرده است. به عنوان مثال، در مراسم افتتاحیه بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ طبق گزارش های به عمل آمده، ۱۰۰ میلیون دلار آمریکا هزینه داشت. هر کشور میزبان موضوعی را انتخاب می کند که در عناصر و برنامه هنری مراسم افتتاحیه آن گنجانده
شده است. به عنوان مثال، در المپیک تابستانی ۲۰۰۸ که در پکن برگزار شد، موضوع «وحدت چین» بود. در ۱۲ می ۲۰۰۸، تنها چهار ماه قبل از بازی های سال ۲۰۰۸، زلزله ای ویرانگر در سیچوان رخ داد. برای مراسم افتتاحیه سال ۲۰۰۸، اسطوره بسکتبال چینی یائو مینگ به عنوان پرچمدار چین انتخاب شد و دست در دست لین هائو، پسر نه ساله ای که تعدادی از همکلاسی های خود را در پی زلزله نجات داد، وارد ورزشگاه شدند. در افتتاحیه ۲۰۲۴ برنامه های هنری فرانسه جنجال برانگیخت و انتقاد برخی از گروه های مذهبی را همراه داشت. به گزارش نیوزویک، مخالفان ادعا داشتند که صحنه ای از این مراسم به صورت نقیصه ای از رقصنده ها، درگ کوئین ها و یک دی جی، به تابلوی "شام آخر" تلمیح داشت. گرچه کارگردان برنامه، توماس جولی، ادعای تمسخر مقدسات مذهبی را رد کرد. برگزارکنندگان این نمایش از کسانی که از تداعی نمایش "شام آخر" لئوناردو داوینچی آزرده خاطر شدند پوزش خواستند، اما از ایده ها و مقصود پشت این نمایش دفاع کردند. رژه ملل. بخش سنتی مراسم افتتاحیه با «رژه ملل» آغاز می شود که طی آن اکثر ورزشکاران شرکت کننده، کاروان به کاروان به سمت استادیوم راهپیمایی می کنند. شرکت ورزشکاران د
ر مراسم افتتاحیه اجباری نیست. برخی از رویدادهای بازی ها ممکن است در زمانی برگزار شوند که ورزشکاران نتوانند در رژه ملل شرکت کنند. هر هیئت توسط تابلویی با نام کشور یا تیم خود و توسط پرچمدار خود - که معمولاً یک ورزشکار برجسته هیئت است - هدایت می شود. اگرچه هم زنان و هم مردان را می توان به چنین افتخاری منصوب کرد، اما زنان از سال ۱۹۵۲ به بعد به طور مداوم به عنوان پرچمدار ظاهر شده اند و - علیرغم اینکه در طول سال ها بر پرچمداران زن افزوده شد - در همهٔ ادوار از همتایان مرد خود (چه در تعداد کل و چه در تعداد نسبی) بیشتر بوده اند. (آمار تا توکیو 2020.) به عنوان یک اقدام برابری جنسیتی، از سال ۲۰۲۰، IOC به تیم ها این امکان را داده است که دو پرچمدار زن و مرد داشته باشند. این رژه برای اولین بار در سال ۱۹۰۸ برگزار شد. از زمان بازی های المپیک تابستانی ۱۹۲۸ به این سو، یونان به طور سنتی اولین کشوری است که وارد می شود و به افتخار نقش خود در بازی های المپیک باستان، رژه را رهبری می کند، در حالی که کشور میزبان آخرین حضور را خواهد داشت. مراسم افتتاحیه سال ۲۰۰۴ به دلیل میزبانی بازی ها در یونان، این تمرین را تسهیل کرد. پرچمدار آن پیرو
س دیماس به تنهایی رژه را رهبری کرد و سپس سنت لوسیا وارد شد، در حالی که بقیه تیم یونانی در انتهای رژه وارد داشتند. با شروع بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۰، تیم المپیک پناهجویان پس از یونان در رتبه دوم قرار می گیرد، در حالی که کشورهای میزبان دو المپیک بعدی به ترتیب نزولی به عنوان دو تیم نهایی قبل از کشور میزبان وارد می شوند. برای مثال در دورهٔ مذکور، به ترتیب سه کشور نهایی به عنوان میزبان بازی های ۲۰۲۸، ۲۰۲۴ و ۲۰۲۰ بودند. هیئت های باقیمانده بعد از یونان و قبل از کشور میزبان، بر اساس نام خود در زبان رسمی کشور میزبان، به ترتیب الفبایی وارد می شوند. به عنوان مثال، در سه المپیکی که به میزبانی کانادا از زبان انگلیسی یا فرانسوی استفاده شده است (چون هر دو به عنوان زبان رسمی کانادا در نظر گرفته می شوند): در المپیک تابستانی ۱۹۷۶ در مونترال برگزار شد، کمیته های المپیک ملی با احترام به پروتکل زبان فرانسوی وارد شدند، زیرا فرانسوی زبان اول این شهر است. این مسئله در المپیک های زمستانی ۱۹۸۸ و ۲۰۱۰ برعکس شد، زیرا در کلگاری و ونکوور زبان انگلیسی برای اکثر شهروندان بومی است. در سالهای ۱۹۸۰ در اتحاد جماهیر شوروی، ۱۹۸۴ در یوگسلاوی و
۲۰۱۴ در روسیه از خط سیریل استفاده شد. در بازی های تابستانی ۲۰۰۴ در یونان نیز از خط یونانی مدرن استفاده کردند. کشورهای میزبان که زبان رسمی آنها از خط لاتین استفاده نمی کند - به ویژه برای بازی هایی که در آسیا برگزار می شود - از روش های مختلف ترکیب بندی برای رژه ملل استفاده کرده اند. بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ و المپیک زمستانی ۲۰۱۸ بر اساس خط سنتی هانگول کره ای مرتب شدند، در حالی که بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ و المپیک زمستانی ۲۰۲۲ که در پکن برگزار شد، بر اساس تعداد ضربه هایی که برای نوشتن نام آنها با استفاده از حروف چینی ساده شده به کار می رود استفاده شد. در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ هم از دستور گوجوون کانای ژاپنی استفاده کردند. استثناهایی برای این عمل وجود داشته است. در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۴، المپیک زمستانی ۱۹۷۲ و المپیک زمستانی ۱۹۹۸، برگزارکنندگان ژاپنی تصمیم گرفتند از دستور پروتکل زبان انگلیسی استفاده کنند، زیرا در صورت استفاده از ژاپنی، به دلیل دستور زبان ژاپنی برخی از قوانین پروتکل IOC شکسته می شد. مسائل ملی و داخلی در اسپانیا نیز موجب شد در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۹۲ در بارسلونا نیز ا
ستثناهایی قائل شوند، به دلیل جنبش استقلال کاتالونیا، و نگرانی در مورد برتری قائل شدن برای زبان اسپانیایی نسبت به کاتالانی، همه اعلامیه های رسمی در طول بازی های ۱۹۹۲ به زبان های فرانسوی، اسپانیایی، کاتالانی و انگلیسی (با ترتیب سه زبان آخر) انجام شد، و رژه ملل بر اساس نام فرانسوی شان انجام پذیرفت. کمیته سازماندهی بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ پاریس برنامه های خود را برای رژه ملل به عنوان رژه قایق در رود سن (با ارائه های فرهنگی در طول مسیر) به عنوان بخشی از اهداف خود برای عمومی شدن مراسم افتتاحیه اعلام کرد و این مراسم بدون فروش بلیط و با حضار رایگان، در قالب قایق برگزار گردید. پروتکل های افتتاحیه. پس از ورود همه کشورها، رئیس کمیته سازماندهی و به دنبال آن رئیس کمیته بین المللی المپیک سخنرانی می کنند. وی بایستی در پایان سخنان خود نماینده یا رئیس کشور میزبان را که رسماً افتتاحیه بازی ها را اعلام می کند، معرفی کند. علی رغم اینکه بازی ها به یک شهر خاص و نه به یک کشور به طور کلی اعطا شده است، منشور المپیک در حال حاضر مستلزم این است که افتتاح کننده، رئیس کشور میزبان باشد. با این حال، موارد زیادی وجود داشته است که فردی
غیر از رئیس کشور میزبان بازی ها را افتتاح کرده است. اولین نمونه در بازی های المپیاد دوم در پاریس در سال ۱۹۰۰ بود که پیش از این هیچ مراسم افتتاحیه ای به عنوان بخشی از نمایشگاه جهانی ۱۹۰۰ برگزار نشده بود. پنج نمونه تنها در ایالات متحده وجود دارد که در آن بازی ها توسط رئیس دولت افتتاح نشده است. منشور المپیک پیشین مقرر می داشت که شخصی که برای افتتاح بازی ها تعیین شده است باید این کار را با خواندن هر یک از سطرهای زیر انجام دهد: قبل از سال ۱۹۳۶، مسئول افتتاحیه اغلب قبل از اعلام افتتاحیه بازی ها، یک سخنرانی خوشامدگویی کوتاه انجام می داد. با این حال، از سال ۱۹۳۶، زمانی که آدولف هیتلر بازی های المپیک زمستانی گارمیش پارتنکیرخن و بازی های المپیک تابستانی برلین را افتتاح کرد، افتتاح کنندگان از فرمول استاندارد استفاده کردند. ۱۰ بار بوده است که مقام مسئول جملات متن افتتاحیه مذکور را اصلاح کرده است. نسخه های اخیر بازی های زمستانی شاهد روند استفاده از نسخه اول به جای نسخه دوم بودند که در بازی های زمستانی ۲۰۰۲، ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰ اتفاق افتاد. سایر اصلاحات عبارتند از: در مرحله بعد، پرچم المپیک به صورت افقی (از بازی های المپیک تابستان
ی ۱۹۶۰) یا به صورت عمودی (زمانی که مراسم در داخل سالن برگزار می شود) به داخل استادیوم حمل می شود و هنگام پخش سرود المپیک برافراشته می شود. در سال ۲۰۲۴، پرچم به طور تصادفی وارونه به اهتزاز درآمد. در منشور المپیک آمده است که پرچم المپیک باید «در تمام مدت بازی های المپیک از روی میله پرچمی که در موقعیت برجسته ای در استادیوم اصلی قرار دارد به اهتزاز در آید». در بیشتر بازی ها، پرچم توسط ورزشکاران برجسته کشور میزبان به ورزشگاه حمل شده است. با توجه به تغییرات ایجاد شده در یکصد و دوازدهمین جلسه IOC که در سال ۲۰۰۱ برگزار شد، اجازه حمل پرچم المپیک در مراسم افتتاحیه توسط افرادی که ورزشکار نیستند، اما ارزش های المپیک را تبلیغ می کنند، وجود دارد. این مجوز شامل ورزشکاران پارالمپیک نیز می شود. تا بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۸، حاملان پرچم همه کشورها روی به تریبونی می چرخیدند و یک ورزشکار کشور میزبان (از بازی های المپیک تابستانی ۱۹۲۰)، و یک داور کشور میزبان (از بازی های المپیک تابستانی ۱۹۷۲) سوگند المپیک را قرائت می کردند. از زمان بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ در لندن، با ادامه سنت آغاز شده در المپیک تابستانی جوانان ۲۰۱۰، یک
مربی از کشور میزبان سوگند المپیک را بیان می کند. برای بازی های المپیک زمستانی ۲۰۱۸ در پیونگ چانگ، این سه سوگند در یک متن به عنوان سوگند یکپارچه ادغام شد که در آن یک ورزشکار، داور و مربی به ترتیب متن سوگند واحدی را، هر کدام یک سطر، می خوانند. شعله المپیک. از بازی های المپیک تابستانی ۱۹۹۲، اوج مراسم افتتاحیه، رسیدن مشعل المپیک به آتش دان (مجمر) است. مشعل معمولاً توسط گروهی از حاملان – که معمولاً نشان دهنده برجسته ترین ورزشکاران المپیکی کشور میزبان هستند - به نزدیکی مجمر می رسد. آخرین حامل مشعل، به نوبه خود، مجمری که در داخل یا نزدیک استادیوم قرار گرفته را روشن می کند و این کار عملاً شروع بازی ها را نشان می دهد. واپسین حامل نهایی مشعل اغلب تا آخرین لحظه بدون اطلاع نگه داشته می شود. مشعل داران نهایی که چهره های برجسته ورزشی بودند، استثناهایی وجود داشته است: در سال ۲۰۱۲، برای انعکاس شعار بازی ها «الهام بخشیدن به یک نسل»، دیگ توسط گروهی متشکل از هفت ورزشکار جوان روشن شد که هر کدام توسط یک ورزشکار برجسته بریتانیایی نامزد شده بودند. به دلیل فقدان سنت در ورزش های زمستانی، مشعل داران نهایی در بازی های المپیک زمستانی ۲۰