Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
؟ سقراط ناهماهنگی را در اظهارات گرگیاس درمی یابد: «خوب، در آن زمان که شما این را گفتید، من فکر کردم که خطابه هرگز امری ناعادلانه نخواهد بود، زیرا همیشه سخنان خود را در مورد عدالت بیان می کند. اما زمانی که کمی بعد گفتید که خطیب نیز می توانست به ناحق از خطابه استفاده کند، من متعجب شدم و فکر کردم که گفته های شما سازگار نیست.» (461a). با این استدلال، گرگیاس «... در آرزوی پاسخ گویی باقی مانده است، می داند که نمی تواند، و احساس ناامیدی در رقابت می کند. اثر این «برهان» بر متقاعد شدن یا نشدن او نیست، بلکه موجب سرگردانی اوست». سقراط معتقد است که لفاظی به تنهایی یک تلاش اخلاقی نیست. گورگیاس مورد انتقاد قرار می گیرد، زیرا «او به هر کسی که به او مراجعه می کرد و می خواست خطابه را بیاموزد، بدون در نظر گرفتن آنچه که درست است، آموزش می داد». سقراط معتقد است که مردم به فلسفه نیاز دارند تا به آن ها آنچه درست است بیاموزد و خطابه بدون فلسفه نمی تواند درست باشد. حقیقت. سقراط مدام مدعی است که روش های پرسش گری او به هدف کشف حقیقت است. او با کنایه از صراحت کالیکلز تعریف می کند، زیرا به افشای حقیقت در مورد خطابه کمک می کند: «من به خو
بی می دانم که اگر با آنچه روح من معتقد است موافق باشید، پس این همان حقیقت است. آزمایش کافی برای این که ببیند آیا درست زندگی می کنید یا نه، باید سه ویژگی داشته باشد که همه آن ها را دارید: «دانش»، «حسن نیت» و «صراحت». حقیقت را می توان از طریق مشورت با دیگران، انتقال دانش به یکدیگر، در روح خود و برای رسیدن به نتیجه در اعتقادات یکدیگر یافت. در عین حال، حقیقت مبتنی بر باورهای پذیرفته شده یک امر عمومی نیست. سقراط یک مشکل در مورد حقیقت را، زمانی که افکار عمومی نادرست برداشت می کند، بیان می کند: «شما مرا به چیزی وادار نمی کنید، اما شاهدان دروغین زیادی علیه من می آورید و سعی می کنید مرا از دارایی ام، یعنی حقیقت دور کنید. شما را شاهد نمی گیرم تا با آنچه من می گویم موافق باشید، پس گمان می کنم در مورد چیزهایی که در موردشان بحث کرده ایم به نتیجه قابل ذکری نرسیده ام». خلاصه. مقدمه. دیالوگ درست پس از سخن رانی گورگیاس آغاز می شود. کالیکلس می گوید که گورگیاس در خانه او مهمان است و پذیرفته است که با سقراط و دوستش کریفون یک مخاطب خصوصی داشته باشد. سقراط از گورگیاس می خواهد تا با شیوه گفتگوی متقابل موافقت کند. گورگیاس هنر خود را
با عنوان بلاغت معرفی می کند و تأیید می کند که او را باید سخن ور نامید. هنگامی که سقراط از او سؤال می کند، او را به خاطر کوتاهی پاسخ هایش می ستاید. گورگیاس خاطرنشان می کند که مدت زیادی است که هیچ کس از او سؤال جدیدی نپرسیده است، و هنگامی که سقراط می پرسد، به او اطمینان می دهد که او به همان اندازه قادر به اختصار است که در بلندگویی. مقایسه مبارزه فیزیکی و فکری. گورگیاس تحت بازجویی متقابل سقراط اعتراف می کند که درحالی که سخنوران به مردم قدرت کلام می دهند، آن ها مربی اخلاق نیستند. گورگیاس انکار نمی کند که شاگردانش ممکن است از مهارت های خود برای مقاصد غیراخلاقی استفاده کنند (مثل متقاعد کردن جمع برای گرفتن یک تصمیم نابخردانه، یا آزاد کردن یک فرد گناه کار)، اما او می گوید که معلم نمی تواند مسئول این کار باشد. او از قیاس استدلالی می آورد: گورگیاس می گوید که اگر مردی که به مدرسه کشتی برود و والدین یا دوستان خود را کتک بزند، شما مربی تمرین او را به تبعید نمی فرستید. او می گوید همان طور که مربی با حسن نیت حرفه خود (تکنه) را آموزش می دهد و امیدوار است که شاگردش از قدرت بدنی او عاقلانه استفاده کند، سخن ور نیز به همان اعتم
اد است که شاگردانش از قدرت خود سوءاستفاده نخواهند کرد. سقراط می گوید که او از آن دسته افرادی است که خوشحال می شود که اگر اشتباه کند از خطای خود رد شود. او می گوید منکر شدن را ترجیح می دهم تا این که دیگری را تکذیب کنم، زیرا بهتر است که خود فرد از آسیب نجات یابد تا دیگری. گورگیاس، که حرفه اش متقاعدسازی است، به آسانی می پذیرد که او نیز از این نوع انسان ها است که ترجیح می دهد عبور کند. گورگیاس تنها یک تردید دارد: او می ترسد که جمع فعلی، کاری بهتر از گوش دادن به دو مرد که سعی می کنند در اشتباه بودن از یکدیگر پیشی بگیرند داشته باشند. این جمع اعتراض می کند و اعلام می کند که مشتاق است شاهد این نسخه جدید از مبارزات فکری باشد. بحث در مورد بلاغت. سقراط گورگیاس را به این امر وادار می کند که بپذیرد که سخن ور در واقع در مقابل یک مخاطب نادان بیش تر یک شخص متقاعدکننده است تا یک متخصص، زیرا تسلط بر ابزارهای متقاعدسازی به انسان بیش تر از واقعیت های صرف اطمینان می دهد. گورگیاس این انتقاد را می پذیرد و اظهار می دارد که این مزیت حرفه او است که می توان مردی را بالاتر از متخصصان دانست، بدون این که نیازی به یادگیری چیزی باشد. سقراط،
بلاغت را نوعی چاپلوسی یا تمجید می نامد و آن را با داروسازی و خودآرایی (kommōtikōn) مقایسه می کند. او می گوید که بلاغت برای سیاست همان چیزی است که داروسازی برای پزشکی است و لوازم آرایشی برای زیبایی. هدف همه این فعالیت ها آراستن سطح است، تقلید از آنچه واقعاً خوب است. بروس مک کومیسکی استدلال کرده است که گورگیاس ممکن است توسط افلاطون به شکلی نامشخص به تصویر کشیده شده باشد، زیرا «... گورگیاس افلاطون با دانش مخالف دوتایی در مقابل عقیده موافق است». این نادرست است زیرا، «از نظر گورگیاس سوفسطایی، همه «دانش» عقیده است. هیچ استدلال عقلانی یا غیرمنطقی نمی تواند وجود داشته باشد، زیرا همه باورهای انسانی و موقعیت های ارتباطی نسبت به یک لحظه کایروتیک است». ظالم رقت انگیز. سپس سقراط سخن را این چنین پیش می برد که «سخن بان و ظالم کم ترین قدرت را در شهرهای ما دارند». سقراط می گوید که ظالمان و سخن وران را در یک دسته واحد قرار می دهد، هر دوی آن ها، وقتی مردم را می کشند یا آن ها را تبعید می کنند یا اموالشان را مصادره می کنند، فکر می کنند کاری را انجام می دهند که به نفع خودشان است، اما در واقع قابل ترحم هستند. سقراط معتقد است که ان
سان شریر ناخشنود است، اما بدبخت ترین انسان از همه شریر است که با عدالت، سرزنش و مجازات مواجه نمی شود. پولوس که در این لحظه وارد گفتگو شده است، به سقراط می خندد. سقراط از او می پرسد که آیا فکر می کند خندیدن شکلی مشروع از رد سخن او است. سپس پولوس از سقراط می پرسد که آیا طرح دیدگاه هایی که هیچ کس آن را نمی پذیرد به خودی خود رد نیست؟ سقراط پاسخ می دهد که اگر پولوس نتواند ببیند چگونه او را رد کند، به پولوس نشان خواهد داد که چگونه او را رد کند. سقراط بیان می کند که تحمیل شر بسیار بدتر از قربانی بی گناه شر است (475e). او مثال می زند که ظالمان بدبخت ترین مردم روی زمین هستند. او می افزاید که فقر برای وضعیت مالی است همان طور که بیماری برای بدن است، همان طور که ظلم برای روح است. این قیاس برای تعریف حالت های فساد در هر نمونه استفاده می شود. پول سازی، دارو، و عدالت درمان های مربوط به هر کدام هستند. سقراط استدلال می کند که مجازات های عادلانه مردم را تنبیه می کند، آن ها را عادل تر می کند و آن ها را از کارهای شیطانی شان دور می کند. از این جا نتیجه می گیرد که اگر انسان نمی خواهد غده ای چرکین و صعب العلاج در روحش رشد کند، باید
به محض این که متوجه شد که مرتکب اشتباهی شده است، به سوی قاضی بشتابد. سقراط معتقد است که سخن ور باید ابتدا خود را متهم کند، و سپس به خانواده و دوستانش لطف کند و آن ها را متهم کند؛ قدرت شفابخش عدالت بزرگ است. سقراط معتقد است که با فرض برعکس استدلال قبلی، اگر دشمن شما کار زشتی انجام داده است، باید هر وسیله ای را به کار بگیرید تا او در برابر دستگاه قضایی حاضر نشود. پولوس و کالیکل هر دو از موقعیت سقراط شگفت زده شده اند و در شگفتند که آیا او شوخی می کند. کالیکلس از فلسفه انتقاد می کند. کالیکلس مشاهده می کند که اگر سخن سقراط درست باشد، مردم زندگی وارونه دارند و در همه جا برخلاف آن چه باید انجام می دهند، عمل می کنند. سقراط می گوید که او و کالیکلس شرایط مشابهی دارند از این جهت که او عاشق آلکیبیادس و فلسفه است، درحالی که کالیکلس عاشق پسر کلینیاس و دموس آتنی است و هیچ کدام نمی توانند معشوقشان را از گفتن آن چه در ذهنشان است باز دارند. درحالی که اظهارات افراد خاص اغلب از زمانی به زمان دیگر متفاوت است، سقراط ادعا می کند که آن چه فلسفه می گوید همیشه ثابت می ماند. کالیکلس سقراط را متهم می کند که مانند یک عوام فریب کاری می ک
ند. او استدلال می کند که رنج کشیدن از اشتباه بدتر از انجام آن است، این که قربانی بودن، هیچ چیز خوبی ندارد. او همچنین استدلال می کند (همان طور که گلاکون در داستان گیگز در جمهوری انجام می دهد) که انجام اشتباه فقط طبق قرارداد شرم آور است و ذاتاً اشتباه نیست. سپس، سقراط را به خاطر اتلاف وقت در فلسفه بیهوده مورد سرزنش قرار می دهد و می گوید این که جوانان درگیر شوخی های بی فایده شوند، ضرری ندارد، اما در مردان مسن تر جذاب نیست. او به سقراط می گوید که شرم آور است و اگر کسی او را بگیرد و به زندان ببرد، از دفاع از خود عاجز خواهد بود و می گوید که سقراط جلوی هیئت منصفه می چرخد و می چرخد و در نهایت به قتل می رسد. سقراط از این موضوع آزرده نمی شود و به کالیکلس می گوید که صراحت خارق العاده او نشان می دهد که نسبت به او خوش برخورد است. سپس کالیکلس به دفاع خود از عدالت طبیعت بازمی گردد، جایی که قوی ها برتری های خود را نسبت به ضعیفان اعمال می کنند. او بیان می کند که انسان قدرتمند اشتهای زیادی دارد و ابزار ارضای آن ها را دارد و فقط یک ضعیف است که اعتدال و عدالت را بر اساس قانون مصنوعی و نه طبیعی می ستاید. سقراط کالیکلس را «سنگ محک
مطلوب» می نامد و می گوید که نه تنها «نوموس» (عرف یا قانون) بلکه طبیعت نیز تأیید می کند که انجام بی عدالتی شرم آورتر از تحمل آن است، که برابری عدالت است. و این که مردی مانند ایده آل کالیکلس، مانند کوزه ای که نشت دارد، سیری ناپذیر است. سقراط به موضع قبلی خود باز می گردد که یک مرد بی انضباط ناراضی است و باید او را مهار کرد و در معرض عدالت قرار داد. سقراط با خود مناظره می کند. کالیکلس از بن بست فکری خشمگین می شود و سقراط را دعوت می کند تا خودش ادامه دهد و سؤالات خود را بپرسد و پاسخ دهد. سقراط از مخاطبانش، از جمله کالیکلس، درخواست می کند که به آن چه می گوید گوش دهند و اگر چیزی دروغ به نظر می رسد، با مهربانی به او نقد کنند. اگر حریف او (که از طرف خودش صحبت می کند) نکته ای را بیان کند، موافقت می کند که آن را قبول کند (506a-c). سقراط با یک مونولوگ ادامه می دهد و تکرار می کند که او در مورد بهترین استفاده از بلاغت شوخی نکرده است، که بهترین استفاده از لفاظی علیه خود شخص است. مردی که کار اشتباهی انجام داده است بدبخت است، اما مردی که از این کار خلاص می شود بدتر است. فلسفه پیش نویس تلخی است. سقراط استدلال می کند که هدف او
صلاح است، نه چیزهای خوشایند، و او تکنیک سیاست را درک می کند. او می گوید که مردم را به تحمل پیش کشی های تلخ سفارش می کند، و آن ها را به گرسنگی و تشنگی وادار می کند، درحالی که بیش تر سیاست مداران برای مردم با گفتار شیرین چاپلوسی می کنند. او همچنین با استناد به سخنان اوریپید که «چه کسی می داند زندگی مرگ نیست و مرگ، زندگی»، می گوید: «بدن مقبره روح ماست». او در مورد محاکمه خود می گوید: «من مانند دکتری که در برابر هیئت منصفه ای متشکل از کودکان با یک آشپز به عنوان دادستان آورده می شود، قضاوت خواهم شد». او می گوید که چنین دادستانی بی تردید موفق می شود او را به اعدام محکوم کند و او از توقف آن عاجز خواهد بود. سقراط می گوید که آن چه مهم است پاکی روح خود اوست. او این را حفظ کرده است و این تنها چیزی است که واقعاً در اختیار اوست. داوری ارواح برهنه. سقراط دیالوگ را با گفتن داستانی به کالیکلس، پولوس و گورگیاس پایان می دهد که آن ها آن را افسانه می دانند، اما او آن را واقعی می داند. او نقل می کند که در زمان های قدیم، کرونوس درست قبل از مرگ انسان ها قضاوت می کرد و آن ها را به دو دسته تقسیم می کرد. او مردان نیکوکار و صالح را به
جزایر مبارکه فرستاد و مردان بی خدا و ناصالح را به زندان انتقام و مجازات به نام تارتاروس فرستاد. این پرونده ها بد قضاوت می شد، زیرا مردان درحالی که زنده بودند و با لباس هایشان قضاوت می شدند و قضات فریب ظاهر را می خوردند. زئوس این مشکل را با ترتیب دادن مرگ مردم برطرف کرد و بدن را برهنه کرد و پسرانش، مینوس و رادامانتوس را از اروپا و آیاکوس از ایجاینا را قضاوت کرد. در قضات نیز باید برهنه می بودند، تا بتوانند بدون حواس پرتی روح انسان ها را مرور کنند. سقراط می افزاید که این افسانه را شنیده، آن را باور کرده و از آن استنباط می کند که مرگ جدایی جسم و روح است. او می گوید که هر کدام پس از مرگ ویژگی هایی را که در زندگی داشتند حفظ می کنند، به طوری که یک مرد چاق و مو بلند جسدی چاق و مو بلند خواهد داشت. اگر او رذل بود، زخم رذالتش را به دوش می کشید. وقتی قاضی صاحب قدرتی شود، متوجه می شود که روح او زخم های سوگند دروغ و جنایت هایش را به دوش می کشد، زیرا این زخم ها بر روح او اثر می گذارد. سقراط خاطرنشان می کند که برخی از مردم از درد و عذاب مجازات های خود و یا با تماشای شکنجه های طاقت فرسا دیگران بهره مند می شوند. اما دیگران بد
ی هایی دارند که قابل درمان نیست. او می گوید که ادیسه اثر هومر، پادشاهانی را به تصویر می کشد که برای همیشه در هادس رنج می برند، اما نه ماندد یک فرد رذل معمولی، مانند ترسیتس. سقراط به کالیکلوس هشدار می دهد که وقتی او در روز داوری خود در برابر قاضی قرار می گیرد، کم تر از آن چه سقراط در این جا انجام می دهد، نگران خواهد بود. او می گوید که این داستان ممکن است به نظر او بیهوده باشد، مانند یک داستان عامیانه قدیمی، و موافق است که اگر داستان بهتر و واقعی تری پیدا شود، جای تعجب نیست که آن را تحقیر کنیم، اما مشاهده می کند که هیچ یک از گروه ثابت نکرده اند که باید جور دیگری زندگی کرد. سرانجام آن ها را به پیروی از او در عدالت و فضیلت تشویق می کند.
رخمبائی (انگلیسی: Rukhmabai) زادهٔ ۲۴ نوامبر ۱۸۶۴ و در گذشته به تاریخ ۲۵ سپتامبر ۱۹۵۵م، یک پزشک و فمینیست هندی بریتانیایی بود. او بیشتر به عنوان یکی از اولین پزشکان زن در هند مستعمره و همچنین درگیر شدن در یک پروندهٔ حقوقی مهم مربوط به ازدواجش در کودکی بین سال های ۱۸۸۴ و ۱۸۸۸م، شناخته می شود. این پرونده حقوقی بحث های متعددی در زمینهٔ فمینیسم و اصلاحات اجتماعی در هر دو کشور هندوستان تحت استعمار و بریتانیا برانگیخت. بحث هایی که در تاریخ ۱۹ مارس سال ۱۸۹۱م، به نوبت خود، نهایتاً مونجر به تصویب قانونی شد که طبق آن حداقل سن آمیزش جنسی از روی رضایت، برای همه دختران، چه ازدواج کرده باشند یا نه، در هند مستعمره از ۱۰ سال به ۱۲ سال افزایش یافت. پیشینه. کودکی و اوایل جوانی. رخمبائی دختری بود که سال ۱۸۶۴م، در یک خانواده از مردم مراتی در هندوستان متولد شد. پدرش را در دو سالگی از دست داد. از آنجایی که مادرش به کاستی تعلق داشت که ازدواج مجدد برای زنان بیوه درآن مجاز بود، ۶ سال پس از درگذشت پدرش، بار دیگر مادرش با یک پزشک سرشناس و فعال اجتماعی از اهالی بمبئی ازدواج کرد. اما چندین سال پیش از درگذشت مادر، رخمبائی که بیش از ۱۱ سال
نداشت با یکی از جوانان ۱۹ ساله اقوام خویش ازدواج کرده بود. تازه داماد برخلاف هنجارهای اجتماعی آن زمان، در خانه همسرش ساکن شد و به این شرط که به تحصیل پرداخته و پزشک شود، تحت تأمین اقتصادی خانواده همسرش قرار گرفت. ۶ ماه پس از این ازدواج، رخمبائی به سن بلوغ رسید و طبق رسوم هندوئیسم از داماد انتظار می رفت تا همسرش را باردار کند. اما ناپدری رخمبائی که پزشک و فرد اصلاح طلبی بود، مخالف این رسم، و بارداری زود هنگام بود.مخالفت ناپدری باعث دلخوری تازه داماد ۲۰ ساله شد. ضمن اینکه مرد جوان برخلاف قول و قرار قبلی تمایلی به ادامه تحصیل نداشت. به خصوص از آنجایی که باید در سنی که مناسب دانشگاه بود، به مدرسه رفته و با نوجوانان همکلاس می شد. چند سال بعد رخمبائی ۱۷ ساله بود که مادرش را نیز از دست داد. پس از مرگ مادر، شوهر رخمبائی برخلاف توصیه ناپدری همسرش، تصمیم گرفت به خانواده دایی خود بپیوندد. محیط جدید آزادی بیشتری به داماد داد تا از تعهدهای خود شانه خالی کند. به زودی زندگی بی حساب و کتاب داماد که تا حد زیادی از طریق ثروت و جهیزیه همسرش تأمین می شد، به بی پولی و بدهکاری منجر شد. در این اوضاع رخمبائی از زندگی در خانه دایی ه
مسرش سر باز زد و این تصمیمش مورد حمایت ناپدریش قرار گرفت. رخمبائی که از قبل، در زمان زندگی مادرش به خواندن کتاب و شرکت در جلسات انجمن اصلاح طلبان علاقه داشت، بار دیگر در خانه ناپدری به مطالعه روی آورد و با قرض کتاب از کتابخانه رایگان، شروع به خواندن درس در خانه کرد. پرونده حقوق زناشویی. در ماه مارس سال ۱۸۸۴م، داماد با ارسال اخطاریه ای از طریق وکیل خود، از ناپدری رخمبائی خواست که از مخالفت با بازگشت رخمبائی به خانه شوهر و زندگی با همسرش دست بردارد. اما ناپدری رخمبائی از مخالفت خود دست برنداشت و از تصمیم رخمبائی مبنی بر جدایی از همسر و ادامه تحصیل حمایت کرد. در ادامه این مخالفت، وکیل داماد ناراضی در سال ۱۸۸۵م، پرونده را به دادگاه ارجاع داد. در دور اول دادگاه، ناپدری رخمبائی با استناد بر اینکه رخمبائی در زمان ازدواج کودکی بیش نبوده و حالا نمی توان او را برخلاف میلش مجبور به زندگی با شوهرش کرد، در دادگاه پیروز شد. اما شوهر رخمبائی به حکم دادگاه اعتراض کرد و در سال۱۸۸۶م، پرونده بار دیگر در دادگاه تجدید نظر به جریان افتاد. در این نوبت از دادگاه، پرونده تحت دادرسی، بازتاب گسترده ای در محافل اجتماعی و مطبوعات انگلیسی
زبان یافت و موجی از اعتراض به ادعای بی حرمتی به فرهنگ بومی به راه افتاد. فشار این اعتراضات به حدی بود که نهایتاً بعد از چندین جلسه و صدور حکم تجدید نظر و تأیید مراجع بالاتر در تاریخ ۴ مارس۱۸۸۷م، بالاترین مقام رسیدگی به پرونده با استناد به تفسیر قوانین هندو به رخمبائی دستور داد به خانه شوهر بازگردد و به وظایف همسری خود عمل کند یا ۶ ماه به زندان خواهد افتاد. در مقابل این حکم رخمبائی اعلام کرد که زندان را به خانه شوهر ترجیح می دهد. مخالفت رخمبائی با حکم دادگاه تجدید نظر به بحثهایی که از قبل در جریان بودند دامن زد. گروهی از او و تصمیمش حمایت کرده و سنت های هندو را مغایر روح آزادی و اصلاح طلبی قلمداد کردند و در مقابل گروه دیگر سرپیچی رخمبائی از سنتهای هندو و وظایف همسری را نتیجه تعلیم و تربیت بدآموز انگلیسی قلمداد کرده و اعلام کردند که فرهنگ و ارزشهای هندوئیسم در خطر است. فسخ نکاح و نامه به ویکتوریا. پس از یک سری پرونده های قضایی که منجر به تأیید ازدواج شد، رخمبائی به ملکه ویکتوریا نامه ای نوشت و از وی تقاضای مساعدت کرد: ادعا شده است که ملکه ویکتوریا حکم دادگاه را نادیده گرفت و ازدواج را فسخ کرد. با این حال هیچ م
درک مستندی برای حمایت از مداخله مستقیم ملکه ویکتوریا در پرونده ارائه نشده است. در ژوئیه ۱۸۸۸م، توافقی با شوهر رخمبائی حاصل شد و او از ادعای خود در مورد دریافت مبلغ دو هزار روپیه از رخمبائی به عنوان خسارت صرف نظر کرد. هم او سال بعد ازدواجی دیگر کرد و این فرصتی شد برای رخمبائی تا بعدها به پزشکی ماهر و فمینیستی محترم تبدیل شود. اثر پرونده بر تعیین حداقل سن رضایت شخصی در قانون. دادرسی و بازتاب پرونده رخمبائی، بحث های زیادی هم در هندوستان و هم در بریتانیا به راه انداخت. گزارشگران سرشناسی مانند بال گنگادار تیلاک و نویسندگانی همچون رودیارد کیپلینگ، به نقد کتبی و تجزیه و تحلیل موضوع پرداختند. در انگلستان نشریات بانوان با حرارت روند دادگاه و پی آمدهای آن را بازتاب می دادند. این حجم از فعالیت متمرکز اصلاح طلبان و فمینیست ها افکار عمومی را متأثر ساخت و نهایتاً در سال ۱۸۹۱م، طبق قانون جدید، حداقل سن مجاز برای اعلام رضایت شخصی دختران در همه هندوستان تحت نفوذ بریتانیا، از ۱۰ سال به ۱۲ سال افزایش یافت. سابقه تحصیلی و شغلی. حمایت از رخمبائی تنها به میدان نظری و سیاسی محدود نمی شد. به زودی یک کمیته دفاع از رخمبائی تشکیل شد و
در عمل به منظور تأمین مخارج تحصیلش به جمع کمک مالی پرداخت. افراد خیر از هر دو کشور بریتانیا و هندوستان، ضمن تشویق رخمبائی به ادامه مبارزه و تحصیل، مبلغی هم به این صندوق واریز کردند. مبلغ تقدیمی می توانست کم یا زیاد باشد. برای مثال در یک مورد، فرد مشخصی به تنهایی ۵۰۰ روپیه به این صندوق تقدیم کرده بود.به واسطه این کمک ها و در چنین زمینه مساعدی، رخمبائی در سال ۱۸۸۹م، به منظور تحصیل در رشته پزشکی عازم انگلستان شد. پس از طی دوران آموزش پایه در دانشکده پزشکی زنان در لندن و پایان دوره کارآموزی در در همان شهر، سرانجام در سال ۱۸۹۴م، خانم رخمبائی با دریافت مدرک دکترا در رشته پزشکی فارغ التحصیل شد. پیش از رخمبائی تنها دو زن هندی در سال ۱۸۸۶م، موفق به اخذ این مدرک شده بودند، اما در عمل تنها یکی از آنان یعنی خانم آناندی گوپال جوشی به کار طبابت پرداخته بود. به این ترتیب رخمبائی دومین پزشک شاغل زن در تاریخ هندوستان بود. سال ۱۸۹۵م، رخمبائی به هندوستان بازگشت و در مقام پزشک ارشد، در بیمارستان ویژه زنان در سورت (گجرات) مشغول به کار شد. سال ۱۹۱۸م، رخمبائی پیشنهاد پیوستن به سازمان خدمات پزشکی زنان برای هند را رد کرد و در عوض مشغ
ول کار در بیمارستان ویژه زنان و کودکان در راجکوت شد و تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۲۹م، در همان شغل باقی ماند. در همین دوره بود که به ابتکار وی، انجمن صلیب سرخ در راجکوت تأسیس شد. پس از بازنشستگی رخمبائی به بمبئی نقل مکان کرد و تا پایان عمر ساکن آنجا بود. سالهای واپسین و مرگ. پس از بازنشستگی در سال ۱۹۲۹م، رخمبائی به بمبئی نقل مکان کرد و همان سال کتابچه ای را با عنوان پرده نشینی و ضرورت برچیدن آن، منتشر کرد. در این کتابچه وی پرده نشینی را یکی از دلایل محرومیت بیوه های جوان از مشارکت در امور اجتماعی هندوستان معرفی کرده بود. خانم رخمبائی تا سال ۱۹۵۵م، در بمبئی زیست و به سن ۹۰ سالگی رسید و سرانجام بر اثر ابتلا به سرطان ریه در همان شهر زندگی را بدرود گفت.
یک خداحافظی ایرلندی فیلمی کوتاه محصول سال ۲۰۲۲ است که نویسندگی و کارگردانی آن را تام برکلی و راس وایت به طور مشترک بر عهده داشته اند. در این فیلم جیمز مارتین، شیموس اوهارا، پدی جنکینز و میشل فیرلی ایفای نقش کرده اند. خلاصه داستان. این فیلم در ژانر کمدی سیاه است و ماجرای آن در یک مزرعهٔ روستایی در ایرلند شمالی اتفاق می افتد. تورلو، با برادرش لورکان که مبتلا به نشانگان دان است، رابطه ای ندارد، اما پس از اینکه مادرشان، گرین، بر اثر بیماری می میرد، تورلو از لندن به مزرعهٔ خانوادگی شان بازمی گردد تا مزرعه را فروخته و لورکان را برای زندگی با عمه شان با خود ببرد، اما لورکان راضی نمی شود. در این میان، کشیش محلی، کاغذی حاوی یک لیست آرزو به آن ها نشان می دهد که مادرشان پیش از مرگ آن را نوشته است. جوایز. این فیلم در نود و پنجمین دوره جوایز اسکار برندهٔ جایزهٔ بهترین فیلم کوتاه و در هفتاد و ششمین دوره جوایز بفتا نیز جایزه بهترین فیلم کوتاه سال را از آن خود کرد.
پولیپ آندومتر یا پولیپ رحم توده ای (نئوپلاسم) در پوشش داخلی رحم است. ممکن است از یک قاعده مسطح بزرگ (ساخته) شده یا توسط یک ساقه دراز به رحم متصل شوند (پایه دار). پولیپ های ساقه دار شایع تر از پولیپ های بدون ساقه هستند. اندازه آنها از چند میلی متر تا چند سانتی متر متغیر است. اگر پایه دار باشند، می توانند از طریق دهانه رحم به داخل واژن بیرون بزنند. رگ های خونی کوچک ممکن است وجود داشته باشند، به خصوص در پولیپ های بزرگ. علائم و نشانه ها. این پولیپ ها اغلب بدون علامت هستند. در جایی که بروز می کنند، علائم شامل خونریزی قاعدگی نامنظم، خونریزی بین دوره های قاعدگی، خونریزی بیش از حد شدید قاعدگی (منوراژی) و خونریزی واژینال پس از یائسگی است. خونریزی از رگ های خونی پولیپ باعث افزایش از دست دادن خون در طول قاعدگی و «لکه بینی» خون بین دوره های قاعدگی یا بعد از یائسگی کمک می شود. اگر پولیپ از طریق دهانه رحم به داخل واژن بیرون بزند، ممکن است درد (دیسمنوره) هم ایجاد شود. علت. هیچ علت قطعی برای پولیپ آندومتر شناخته نشده است، اما به نظر می رسد که تحت تأثیر سطوح هورمونی قرار می گیرند و در پاسخ به استروژن در گردش رشد می کنند. عوام
ل افزایش خطر عبارتند از چاقی، فشار خون بالا و سابقه پولیپ دهانه رحم. مصرف تاموکسیفن یا درمان جایگزینی هورمون نیز می تواند خطر ابتلا به پولیپ رحم را افزایش دهد. استفاده از دستگاه هورمونی داخل رحمی حاوی لوونورژسترل در زنانی که تاموکسیفن مصرف می کنند ممکن است بروز پولیپ را کاهش دهد. تشخیص. پولیپ آندومتر را می توان با سونوگرافی واژینال (سونوهیستروگرافی)، هیستروسکوپی و اتساع و کورتاژ تشخیص داد. تشخیص با سونوگرافی می تواند دشوار باشد، به ویژه هنگامی که هیپرپلازی آندومتر (ضخیم شدن بیش از حد آندومتر) وجود دارد. پولیپ های بزرگتر ممکن است با کورتاژ از بین بروند. پولیپ آندومتر می تواند منفرد یا متعدد ایجاد شود. آنها گرد یا بیضی شکل هستند و قطر آنها بین چند میلی متر تا چند سانتی متر است. رنگ آن ها معمولاً همان رنگ قرمز/قهوه ای اندومتر اطرافش هستند، اگرچه بزرگ ترها ممکن است قرمز تیره تر به نظر برسند. پولیپ ها از بافت متراکم فیبری (استروما)، رگ های خونی و فضاهای غده مانند پوشیده شده با اپیتلیوم آندومتر تشکیل شده اند. اگر پایه دار باشند، توسط یک ساقه نازک (ساقه) به هم متصل می شوند. اگر بی پایه باشند، توسط یک پایه صاف به دیو
اره رحم متصل می شوند. پولیپ های ساقه دار شایع تر از پولیپ های بدون ساقه هستند. رفتار. پولیپ ها را می توان با جراحی با استفاده از کورتاژ با هیستروسکوپی یا بدون آن برداشت. هنگامی که کورتاژ بدون هیستروسکوپی انجام می شود، ممکن است پولیپ از بین برود. برای کاهش این خطر، ابتدا می توان رحم را با استفاده از فورسپس در ابتدای عمل کورتاژ کاوش کرد. هیستروسکوپی شامل تجسم اندومتر (پوشش داخلی رحم) و پولیپ با دوربینی است که از طریق دهانه رحم وارد می شود. پولیپ های بزرگ را می توان قبل از برداشتن به بخش های کوچک برش داده و سپس خارج کرد. وجود سلول های سرطانی ممکن است باعث هیسترکتومی (برداشتن رحم با جراحی) شود. در صورت عدم وجود سرطان معمولاً هیسترکتومی در نظر گرفته نمی شود. در هر دو روش، معمولاً از بیهوشی عمومی استفاده می شود. اثرات برداشتن پولیپ بر باروری مطالعه نشده است. پیش بینی. پولیپ های آندومتر معمولاً خوش خیم هستند، اگرچه برخی ممکن است پیش سرطانی یا سرطانی باشند. حدود ۰٫۵ درصد از پولیپ های آندومتر حاوی سلول های آدنوکارسینوما هستند. پولیپ ها می توانند خطر سقط جنین را در زنان تحت درمان لقاح مصنوعیافزایش دهند. اگر در نزدیکی ل
وله های فالوپ ایجاد شوند، ممکن است منجر به مشکل در بارداری شود. اگرچه درمان هایی مانند هیستروسکوپی معمولاً پولیپ مورد نظر را درمان می کند، اما احتمال عود مکرر پولیپ آندومتر وجود دارد. پولیپ های کوچک درمان نشده ممکن است خود به خود پسرفت کنند. همه گیرشناسی. پولیپ اندومتر معمولاً در زنان ۴۰ تا ۵۰ ساله مشاهده می شود. پولیپ آندومتر در ۱۰ درصد از زنان رخ می دهد. تخمین زده می شود که در ۲۵٪ خونریزی غیرطبیعی واژن در زنان مرتبط هستند.
تروالی سفید () یک نوع ماهی از خانواده (زیست شناسی) گیش ماهیان است. در زبان ژاپنی این ماهی شیماآجی نامیده می شود و یکی از عناصر سوشی است.
گوبی یخی () یک ماهی از گونه گاوماهی است. در زبان ژاپنی این ماهی شیروئو نامیده می شود و یکی از عناصر سوشی است.
در یک مجله، صفحهٔ وسط به صفحات درونی ورق میانی گفته می شود که معمولاً حاوی یک تک چهرهٔ پین آپ یا برهنه است. این اصطلاح، همچنین می تواند به مدلی که در تک چهره به نمایش درآمده است هم اشاره کند (مدل وسط مجله ای).
خرچنگ تریاک () یک نوع خرچنگ است. در زبان ژاپنی این خرچنگ زووایی گانی نامیده می شود و یکی از عناصر سوشی است.
ماهی سرخ دریایی () نامی است که حداقل به دو گونه ماهی از خانواده شانک ماهیان داده شده است. به زبان ژاپنی تای نامیده می شود و یکی از عناصر سوشی است.
پوسته های قلم () یک گونه از دوکفه ای ها متعلق به خانواده صدف های قلمی است. در زبان ژاپنی تای راگی نامیده می شود و یکی از عناصر سوشی است.