Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه بودند. در همان زمان، برای تولید مقادیر زیادی زغال چوب باید جنگل هایی در این نزدیکی وجود داشت. علاوه بر این، برای اطمینان از اینکه تنها فاصله کوتاهی برای انتقال سنگ معدن آهن به کارخانه های ذوب وجود دارد، باید ذخایر سنگ آهن در مجاورت وجود داشته باشد. در نهایت، زمین کشاورزی برای تغذیه بسیاری از صنعتگران درگیر مورد نیاز بود. آلمان. آسیاب های چکشی از اواخر قرون وسطی در مناطق زیر رواج داشت: در این مناطق ذخایر سنگ آهن وجود داشت که با وسایل موجود در آن زمان قابل استخراج بود. تراکم بالاتری در Wupperviereck وجود داشت، جایی که چند صد سایت وجود داشت. پالاتینات علیا یکی از مراکز ذوب آهن اروپا بود و آسیاب های چکشی متعدد آن باعث شد تا لقب آن به " روهرگبیت قرون وسطی" داده شود. نام مکان هایی با پسوند "- چکش" در این منطقه بسیار رایج است. خانه ارباب مسئول آسیاب چکشی به طور کلی به عنوان "قلعه چکشی" یا "کاخ چکشی" ( "Hammerschloss" ) شناخته می شد. این "اسلوس" معمولاً نامشخص که به عنوان مقر خانواده "ارباب چکش" عمل می کرد، عموماً در مجاورت آسیاب قرار داشت. قلعه های چکشی مهمی را می توان در امتداد مسیر آهن باواریا مشاهده کرد، به عنو
ان مثال در Theuern ، Dietldorf و شمیدموهلن اتریش. در اتریش آسیاب های چکشی عمدتاً در Iron Roots ( "Eisenwurzen" ) در امتداد مسیر آهن اتریش در اطراف سه نقطه ایالت های اتریش سفلی ، اشتایر و اتریش علیا یافت شدند (مانند. g. Ybbsitz ) و در دره های استایری فوقانی مور و مورز و دره های جانبی آنها. صندلی های لردهای چکش ("شماره های سیاه") به عنوان "Hammerherrenhäuser" ("عمارت ارباب چکش") شناخته می شدند. فرانسه. کارگران فولاد در Thiers ، فرانسه تا اواسط قرن نوزدهم از آسیاب های چکشی، با انرژی رودخانه Durolle در Vallée des Rouets ، برای تولید چاقو و سایر کارد و چنگال استفاده می کردند. انگلستان. آسیاب های چکشی در انگلستان گسترده نبودند، اما نمونه هایی مانند نمونه ای در ابینگر همر در ساری وجود دارد که نام روستا از آن گرفته شده است. محصولات. محصولات معمولی آسیاب های چکشی عبارت بودند از: این محصولات معمولاً به عنوان محصولات نیمه تمام تولید می شدند، اما گاهی اوقات به محصولات نهایی مانند داس ، داس ، بیل ، اسلحه یا ابزار معدنکاری تبدیل می شدند. آسیاب های چکشی معروف. بسیاری از آسیاب های ذکر شده در اینجا باقی مانده اند و برای عموم
باز هستند. آلمان. کوه های سنگ معدن مسیر آهن باواریا مسیر آهن باواریا ( "Bayerische Eisenstraße" ) یک مسیر تعطیلات مهم در جنوب آلمان است که دارای تاریخ غنی است. 120 کیلومتر طول دارد و مکان های صنعتی تاریخی متعددی را که نشان دهنده چندین قرن هستند، با آثار فرهنگی و طبیعی پیوند می دهد. مسیر آهن باواریا در امتداد مسیرهای حمل و نقل قدیمی از منطقه نورنبرگ در نزدیکی پگنیتز به سمت جنوب به رگنسبورگ می گذرد و مراکز آهن سابق بایرن شرقی، یعنی مناطق معدنی پگنیتز، آئورباخ ، ادلسفلد ، سولزباخ-روزنبرگ و آمبرگ را به هم متصل می کند. از آنجا به یک آبراه تبدیل می شود، حدود 60 کیلومتر طول، بر روی رودخانه های Vils و Naab تا زمانی که در نزدیکی Regensburg به دانوب تخلیه می شوند. فرانکونیا لوزاسیا سفلی بایرن علیا سرزمین برگیشز بالا فلات بالا روهرگبیت Sauerland ژورای سوابی جنگل سیاه Spessart جنگل تورینگن تورینگن اتریش. Waldviertel ، اتریش سفلی ; مسیر آهن اتریش فرهنگ. در ادبیات، آسیاب های چکشی در تصنیف فریدریش شیلر ، "Der Gang nach dem Eisenhammer" (1797) جاودانه شدند، که برنهارد آنسلم وبر آن را برای بازیگر، آگوست ویلهلم ایفلند ، به عنو
ان یک ملودرام ارکسترال عالی موسیقی ساخت، و بعداً توسط کارل لو به عنوان یک تصنیف ساخته شده از طریق آهنگسازی.
فوزی القاوُقجی (۱۹ ژانویه ۱۸۹۰ – ۵ ژوئن ۱۹۷۷) نظامی عثمانی-لبنانی بود. در طرابلس زاده شد، به عنوان افسر در ارتش عثمانی خدمت کرد. او پیش از وقوع انقلاب بزرگ سوری با رهبری آن مرتبط بود. او تدبیری اندیشید و شخصی را فرستاد تا موافقت سلطان الاطرش و عبدالرحمن شاهبندر را جلب کند. فرانسه او را به اعدام محکوم کرد. پس از شکست انقلاب، او سوریه را به مقصد بغداد ترک کرد و در آنجا وارد دانشکدهٔ نظامی شد. او در انقلاب فلسطین ۱۹۳۶ در رأس گروه های داوطلب شرکت کرد. پس از امضای پیش نویس معاهدهٔ سوریه و فرانسه، به او عفو عمومی اعطا شد، بنابراین به سوریه بازگشت. وقتی کودتای رشید علی الکیلانی در سال ۱۹۴۱ برخاست، او برای شرکت در آن شتافت و پس از شکست این جنبش، هواپیماهای بریتانیایی او را تا مرز سوریه تعقیب کردند. او و برخی از رفقایش کشته شدند، اما او فرار کرد و به برلین پناه برد، جایی که تا فروپاشی حکومت نازی ها در آنجا ماند.شوروی ها او را در ۲۹ مه ۱۹۴۶ دستگیر کردند و یک ماه بعد، وقتی متوجه شدند که همکاری او با آلمانی های نازی به دلیل وطن دوستی و نفرتش از بریتانیایی ها بوده است که بر فلسطین قیمومت می کردند، او را آزاد کردند. پس از
پایان جنگ جهانی دوم به سوریه بازگشت. در سال ۱۹۴۷، اتحادیهٔ عرب او را به عنوان فرماندهٔ ارتش نجات، متشکل از داوطلبانی از کشورهای مختلف عربی، برای حمایت از فلسطین منصوب کرد. او در جنگ اول عرب ها و اسرائیل در ۱۹۴۸ فعالانه شرکت داشت. پس از شکست فلسطین، بسیاری از افسران او در چندین کودتای نظامی در سوریه شرکت کردند. فوزی القاوقجی پس از آن از امور نظامی کناره گیری کرد و در دمشق و سپس در بیروت، جایی که درگذشت، به گوشه نشینی رفت. خاطراتی بر جای گذاشت که درسال ۱۹۷۵ منتشر شد. زندگی و پیشه. سال های اولیه. فوزی عبدالمجید القاوُقجی در ۱۹ ژانویه ۱۸۹۰ در طرابلس، سنجق طرابلس، ولایت بیروت، امپراتوری عثمانی متولد شد و در کودکی برای تحصیل به استانبول رفت. او به پیشرفت خود در مدارس ترکی ادامه داد تا به مدرسهٔ نظامی رسید، جایی که آغاز آگاهی سیاسی عربی او شروع به شکوفا شدن کرد. او در سال ۱۹۱۲ به عنوان افسر سواره نظام عثمانی فارغ التحصیل شد. او ابتدا در موصل مشغول به کار شد، جایی که توانایی هایش آشکار گشت. خیلی زود پس از آن، مربی سوارکاری کل گُردان شد. با آشکار شدن ضعف ترکان عثمانی، احساسات عرب گرایی او در او قوی تر شد. وقتی جنگ جها
نی اول شروع شد، برخی از سیاستمداران عرب با او تماس گرفتند تا انقلاب را در میان قبایل بادیه نشین که او آنها را خوب می شناخت، ترویج دهند. او در جنگ علیه بریتانیایی هایی که بصره را اشغال کرده بودند، شرکت داشت. در سال ۱۹۱۴، او در نبرد قرنه مجروح شد و برای درمان در بیمارستان بستری شد. سپس به دستور برخی از رهبران احزاب عرب، مخفیانه بیمارستان را ترک کرد تا با تعدادی از رهبران جنبش های عربی در سوریه و لبنان تماس بگیرد، اما متوجه شد که آنها را به زندان ها و چوبه های دار برده اند. در ماه مه ۱۹۱۶، او به لشکر سوم سواره نظام عثمانی که در خط دفاعی بئر سبع-غزه علیه نیروهای بریتانیایی مستقر بود، منصوب شد. روزهای اقامتش در بئر سبع به او تجربه گسترده ای در اصول شناسایی و کمین داد. او به خاطر شجاعتش شهرت گسترده ای کسب کرد، تعدادی مدال دریافت کرد و رابطه اش را با فرماندهان آلمانی تقویت کرد و به اسکورت آنها تبدیل شد. قاوقجی تا پایان جنگ جهانی اول به ارتش عثمانی وفادار ماند. او با وجود آزار و اذیت آنها، نفرت از استبدادشان و اطمینان از شکستشان، به جنگیدن در صفوف آنها ادامه داد. این را به تردیدهایش در مورد نیات بریتانیایی ها و فرانس
وی ها نسبت داد، کسانی که انقلاب بزرگ عربی به آنها وابسته بود. بلافاصله پس از پایان جنگ، او در ۱۶ اکتبر ۱۹۱۸ به زادگاهش طرابلس بازگشت و تا زمانی که ملک فیصل بن حسین از آنجا بازدید کرد و از او دعوت کرد تا در خدمت دولت جدید عربی کار کند، در آنجا ماند، که او پذیرفت. در دمشق، او به لشکر سوم شورای نظامی منصوب شد و در آنجا آنچه خیانت متفقین می دانست را کشف کرد. او درخواست انتقال به یکی از واحدهای فعال را داد و به عنوان فرماندهٔ گروهان اول تیپ سواره نظام هاشمی منصوب شد. او در ماموریت های محوله، عزم و اراده و قدرت خود را ثابت کر. شکست میسلون در سال ۱۹۲۰ او را رنج داد و در حالی که از کاخ ملک فیصل و قلعهٔ دمشق محافظت می کرد، ورود فرانسوی ها به دمشق را دید و این امر او را اندوهگین کرد. در دوران قیمومت فرانسه بر سوریه و لبنان، قاوقجی فرماندهٔ گروهان سواره نظام در حما و دستیار مشاور فرانسوی شد. او تمام تلاش خود را کرد تا اعتماد فرانسوی ها را جلب کند و برای کاهش نارضایتی های آنها تلاش کند. وقایع و فعالیت های عبدالکریم الخطابی در ریف مغرب و انقلاب آتاتورک در آناتولی او را تحت تأثیر قرار داد و تشویق کرد که به انقلابی مشابه فک
ر کند.او شروع به آماده شدن برای انقلاب، فراخواندن برای آن و سازماندهی هسته ها کرد. سپس او در ۵ اکتبر ۱۹۲۵ با استفاده از فرصت انقلاب های صالح العلی، ابراهیم هنانو و سلطان الاطرش، جرقه را روشن کرد. او و افرادش در شُرُف تصرف شهر حما بودند، اما حملات هوایی مانع شد. او به صحرا رفت و در آنجا قبایل را علیه فرانسوی ها تحریک کرد. برجسته ترین تأثیر جنبش او، کاهش فشار بر شورشیان در جنوب سوریه بود. قاوقجی و همراهانش آخرین کسانی بودند که میدان های انقلاب سوریه را ترک کردند. کمیتهٔ انقلاب او را در تابستان ۱۹۲۷ به اَمّان و اورشلیم فراخواند و به او مأموریت داده شد تا به ترکیه سفر کند و آن کشور را به حمایت از انقلاب سوریه متقاعد سازد. اما او به قاهره بازگشت، جایی که اختلاف نظرها بین رهبران سیاسی انقلاب شدت گرفته بود. او مدت زیادی در آنجا نماند و در سال ۱۹۲۸ به عربستان سعودی رفت.پس از وقوع حوادث فلسطین در سال ۱۹۲۹، مخفیانه حجاز را به مقصد مصر ترک کرد. او با اعضای هیئت فلسطینی که برای مذاکره با بریتانیایی ها به لندن سفر می کردند، ملاقات کرد و سعی داشت آنها را به بی فایده بودن مذاکرات و لزوم تلاش و آمادگی نظامی، همان طور که صهیو
نیست ها انجام می دادند، متقاعد کند. با این حال، او در تلاش هایش شکست خورد و به حجاز بازگشت. القاوقجی پس از دو سال و نیم عربستان سعودی را ترک کرد و در اواخر سال ۱۹۳۲ به خدمت ملک فیصل بن حسین در بغداد درآمد. او با درجهٔ سروانی (نقیب) به عنوان معلم سوارکاری و استاد نقشه برداری در آکادمی نظامی سلطنتی منصوب شد. او پس از آنکه ثابت شد فرانسوی ها در سال ۱۹۳۴ از جنبش آشوری ها حمایت می کنند، سعی کرد ملک فیصل را تحریک کند تا انقلابی علیه فرانسوی ها در سوریه به راه بیندازد. با این حال، مرگ ملک فیصل مانع از این امر شد.با افزایش وقایع در سوریه، قاوقجی به صورت انفرادی وارد عمل شد. او با رهبران صحرانشینان سوریه و مردان سوری در امّان، بغداد و دمشق تماس گرفت و به همراه آنها طرحی برای انقلاب در سوریه تهیه کرد. در همان زمان، او مشغول وقایع فلسطین بود که در سال های ۱۹۳۴-۱۹۳۵-۱۹۳۶ از آن بازدید کرد و طرح خود را گسترش داد تا دو انقلاب در سوریه و فلسطین را نیز در بر بگیرد. اما پایان وقایع سوریه پس از ۵۴ روز اعتصاب و تشدید وقایع فلسطین با اعتصاب بزرگ و وقوع انقلاب در آنجا، او را به فلسطین معطوف کرد. سال های میانه. قاوقجی از سوی رهبران
انقلاب فلسطین مأمور شد تا نیرویی از داوطلبان را برای قیام فلسطین آماده کند. او شروع به تماس با اردن، سوریه و لبنان کرد تا مبارزان جوان عرب را انتخاب کند، به آنها سلاح بدهد و آنها را به جبهه انقلاب در فلسطین بفرستد.در ۲۵ اوت ۱۹۳۶، قاوقجی در رأس لشکرکشی از عراق وارد شد و مثلث نابلس و به ویژه منطقهٔ جنین را به عنوان عرصه فعالیت های لشکرکشی خود انتخاب کرد. او به عنوان فرماندهٔ کل انقلاب، اعلامیه ای انقلابی پخش کرد و از انقلابیون خواست تا دور او جمع شوند و به او بپیوندند، و منشوری صادر کرد که در آن آمده بود: «تا آزادی فلسطین، استقلال آن و پیوستن به کاروان کشورهای آزادشدهٔ عرب، مبارزه ادامه دارد.» ورود لشکرکشی قاوقجی تأثیر زیادی بر انقلابیون فلسطین گذاشت، شور و شوق آنها افزایش یافت و امیدهایشان پس از انقلاب که با تمامیت خواهی عربی و یک رژیم نظامی فنی مشخص می شد، زنده شد. القاوقجی از همان بدو ورود متوجه شد که انقلاب فلسطین از چه چیزی رنج می برد. انقلابیون تجربهٔ نظامی لازم برای رویارویی با یک ارتش منظم مدرن را نداشتند. دغدغهٔ آنها درگیری با نیروهای بریتانیایی و ایجاد کمین برای آنها بود.اوضاع سیاسی به دلیل اعتصاب طو
لانی و زیان هایی که به اقتصاد فلسطین وارد کرده بود، و به دلیل سیاست های رهبران عرب که نوری السعید را برای دادن وعده هایی به فلسطین فرستاده بودند و رهبران جنبش ملی فلسطین که امیدوار بودند مسئله را بر اساس شرافت بریتانیا حل کنند، رو به ضعف بود. پس از روزها سازماندهی و آماده سازی، نیروهای انقلابی به رهبری قاوقجی در سپتامبر ۱۹۳۶ در نبرد بلعا جنگیدند. بریتانیایی ها شکست خوردند و متحمل خسارات سنگینی شدند که بی سابقه بود و آنها فرماندهٔ کل قوا را برکنار کردند. این امر جان تازه ای به روح انقلابیون بخشید، جایگاه کمیتهٔ عالی عرب را تقویت کرد و مأموریت نوری السعید متوقف شد. سپس انقلابیان در سپتامبر ۱۹۳۶ در دومین نبرد خود در جبع پیروز شدند و ضربهٔ غافلگیرکننده ای به نیروهای بریتانیایی وارد کردند. تلاش بریتانیا برای محاصره نیروهای انقلابی در بیت اِمرین در ۲۹ سپتامبر شکست خورد و انقلابیون در این نبرد نیز پیروز شدند. برای اولین بار، بریتانیایی ها کشته ها و زخمی های خود را در میدان نبرد رها کردند. همه اینها تأثیر زیادی بر روحیهٔ عرب ها گذاشت و داوطلبان از همه جهات سرازیر شدند. اما انقلاب با مشکل کمبود تجهیزات و خدمات پزشکی م
واجه بود.وقتی آتش بس اعلام شد و حمله با تصمیم سیاسی کمیتهٔ عالی عرب پس از میانجیگری پادشاهان عرب و رهبران آنها لغو شد، قاوقجی احتیاط کرد و از نیروهایش خواست تا سلاح های خود را حفظ کنند و تا روشن شدن نتایج مذاکرات سیاسی در حالت آماده باش باقی بمانند. سپس رهبری سیاسی به او دستور داد که نیروهایش را از فلسطین خارج کند و او با وجود اینکه احساس می کرد اشتباه می کند، دستور را دقیقاً اجرا کرد. او در ۲۶ اکتبر ۱۹۳۶ در وادی بیسان با احتیاط از رود اردن عبور کرد و از چندین کمین که توسط نیروهای بریتانیایی برایش تدارک دیده شده بود، جان سالم به در برد. در اردن، او بیشتر نیروها را مرخص کرد و با گروهان عراقی به عراق بازگشت، جایی که با استقبال دولتی و مردمی روبرو شد.قاوقجی مدتی در بغداد اقامت داشت. سپس دولت بکر صدقی در عراق، در پاسخ به درخواست بریتانیا و اعتراض سفیر ترکیه به موضع قاوقجی در مورد سنجق اسکندرون، او را به کرکوک تبعید کرد تا فعالیت های او را محدود کند. وقتی قاوقجی در کرکوک بود، بریتانیایی ها شروع به تقویت نیروهای خود در مناطق انقلاب فلسطین، حفاظت از مرزهای فلسطین و خلع سلاح قبایل در دو کرانهٔ رود اردن کردند. او شروع
به تماس با تعدادی از چهره های سوری، اردنی و فلسطینی از تبعید خود کرد تا کمپینی را برای شعله ور کردن دوباره انقلاب آماده کند، به ویژه پس از اعلام طرح تقسیم که توسط کمیسیون سلطنتی بریتانیا در سال ۱۹۳۷ توصیه شده بود. قاوقجی پس از کشته شدن بکر صدقی آزاد شد و جمیل المدفعی به عنوان نخست وزیر عراق به قدرت رسید. او به بغداد بازگشت و رهبران فلسطینی با او تماس گرفتند تا با کمک آلمان مقدمات انقلاب را فراهم کند. با این حال، این کار با مصادره سلاح های ارسالی توسط آلمانی ها در آوریل ۱۹۳۸ و آغاز مذاکرات بین بریتانیا و رهبران فلسطینی، با مشکل مواجه شد.نگرانی قاوقجی به سوریه و موضوع اسکندرون معطوف شد. او به همراه تعدادی از رفقایش در مبارزه برای تدوین طرحی برای انقلابی که در سوریه شعله ور شود و به سراسر شام گسترش یابد، شرکت کرد. این امر مستلزم «اعلام یک دولت ملی برای مدیریت انقلابی که در سراسر سوریه در حال وقوع است، و در نظر گرفتن مسئلهٔ فلسطین، شرق اردن، سوریه و لبنان به عنوان یک مسئله، یک انقلاب تحت رهبری یک رهبر» بود. مقدمات و سازماندهی انقلاب آغاز شد و با سفیر آلمان تماس برقرار شد، اما همه اینها با شروع جنگ جهانی دوم در ا
ول سپتامبر ۱۹۳۹ متوقف شد. قاوقجی فرصت دیگری برای فعالیت پیدا کرد، زمانی که کودتای رشید علی الکیلانی در سال ۱۹۴۱ در عراق آغاز شد. او تیمی از داوطلبان سوری، فلسطینی و عراقی را رهبری کرد و با کاروان های نظامی بریتانیا که از اردن می آمدند در رطبه مقابله کرد و در چندین نبرد موفق بود. او سپس هنگام تلاش برای دفع حمله بریتانیا به پالمیرا به شدت مجروح شد. او به بیمارستان دیرالزور و سپس به بیمارستان حلب منتقل شد و در آنجا مقدمات انتقال او به برلین فراهم شد. او تحت عمل جراحی های متعددی قرار گرفت و طی این عمل ها ۱۹ گلوله و ترکش از بدنش خارج شد. یک گلوله تا پایان عمرش در سرش باقی ماند. وقتی آلمانی های نازی او را به کار دعوت کردند، او اصرار داشت که قبل از شروع کار، آنها رسماً حقوق و استقلال اعراب را به رسمیت بشناسند. او احساس می کرد که آنها سعی دارند از او و دیگر رهبران عرب ساکن آنجا سوءاستفاده کنند. او معتقد بود که آلمانی ها و ایتالیایی ها به دنبال خیر و صلاح اعراب نیستند. آنها از تشکیل یک ارتش منظم عربی خودداری کردند و تنها دغدغه شان جذب نیروهای کوچک و انفرادی عرب برای جاسوسی و خرابکاری در پشت خطوط متفقین بود. قاوقجی، آل
مانی های نازی را متهم کرد که پسرش مجدی را - که خانواده اش بعدها به او در آلمان پیوستند - مسموم کرده اند، زیرا او، یعنی پدر خانواده، با آنها همکاری نکرده بود. او از شرکت در مراسم تشییع جنازهٔ نظامی که برای او برگزار شد، خودداری کرد.با عقب نشینی آلمان در جبهه های مختلف، امیدهای قاوقجی رو به افول گذاشت. او شاهد شکست رایش سوم و ورود شوروی به برلین بود. او به همراه همسر و همراهش در ۲۹ مه ۱۹۴۶ دستگیر شد و یک ماه بعد، زمانی که برای شوروی ها ثابت شد همکاری او با نازی ها به دلیل نفرت از انگلیسی ها بوده است، آزاد شد. او در آنجا تحت نظر بود، اما توانست فرار کند و به بخش فرانسوی برلین و از آنجا به پاریس برسد، دور از چشم انگلیسی هایی که او را برای اجرای حکم اعدامش تعقیب می کردند. سپس به قاهره پرواز کرد و در فوریه ۱۹۴۷ به آنجا رسید. در آنجا متوجه شد که مسئلهٔ فلسطین به مرحلهٔ بحرانی رسیده است و با حمایت اتحادیهٔ عرب از مردم فلسطین، به نمایندگی از کمیتهٔ عالی عرب و رئیس آن، محمد امین الحسینی، شروع به آماده شدن برای حل آن از طریق زور، اقدام و ابزارهای نظامی کرد. قاوقجی چندین بار با او ملاقات کرد و آمادگی خود را برای کار و مب
ارزه ابراز داشت. از قاهره به زادگاهش طرابلس سفر کرد و در آنجا با استقبال مردمی روبرو شد.سپس در ۱۲ مارس ۱۹۴۷ به دمشق رفت و با رئیس جمهور سوریه ملاقات کرد و تمایل خود را برای کار متشرک اعلام نمود. او پیشنهادی را به شورای اتحادیه کشورهای عرب که در ۶ اکتبر ۱۹۴۷ در عالیه تشکیل جلسه داد، ارائه داد مبنی بر تشکیل کمیته ای برای مقابله با اسرائیل و آموزش جوانان فلسطینی، در حالی در همان زمان ارتش های منظم عربی در مرزها مستقر بودند و آماده بودند تا در صورت نیاز به درخواست کمک پاسخ دهند. اتحادیهٔ عرب این پیشنهاد را تصویب کرد و سرتیپ عراقی طه الهاشمی را مسئول تجهیزات و تسلیحات، محمد عزت دروزه را مسئول کمک رسانی و قاوقجی را فرماندهٔ نیروهای داوطلب یا آنچه ارتش نجات نامیده شد، قرار داد. قاوقجی رسماً در ۷ دسامبر ۱۹۴۷ فرماندهی را در شرایط بسیار دشواری بر عهده گرفت، از جمله عدم تعادل بین نیروها و داوطلبان مردمی فلسطین از یک سو و نیروهای صهیونیستی از سوی دیگر از نظر آمادگی، آموزش و تسلیحات، علاوه بر ملاحظات کمیتهٔ عالی عرب در مورد رهبری او و تشکیل فرماندهی ارتش جهاد مقدس که فعالیت خود را در مناطق اورشلیم و الخلیل آغاز کرد و رزمن
دگان را در مناطق دیگر سازماندهی نمود.قاوقجی اولین هنگ ارتش نجات را به فرماندهی افسر سوری، سرهنگ دوم ادیب الشیشکلی، از طریق لبنان به منطقه جلیل غربی فرستاد. سپس او با هنگ دوم، به فرماندهی سرهنگ دوم سوری محمد صفا، از طریق اردن به منطقه سمخ و الحوله رفت. سپس، در ۶ مارس ۱۹۴۸، قاوقجی ستاد فرماندهی خود را از دمشق به فلسطین منتقل کرد و روستای جبع در شهرستان جنین را به عنوان ستاد فرماندهی خود برگزید. او در آنجا یک ایستگاه رادیویی خصوصی تأسیس کرد و پس از ورودش بیانیه ای خطاب به مردم صادر کرد. ارتش نجات مسئولیت مناطق خاصی را بر عهده گرفت و القاوقجی روشی عملیاتی مبتنی بر تأمین امنیت مطلق، شناسایی دشمن و مستعمرات آن و بیرون راندن نیروهای صهیونیستی از مستعمرات ایجاد کرد. از آغاز ماه آوریل، او چندین نبرد پیروزمندانه علیه صهیونیست ها که توسط نیروهای بریتانیایی حمایت می شدند، انجام داده است. برجسته ترین این نبردها عبارت اند از: نبرد مشمار هاعیمیک اول و دوم، زرعین، عاره، قاقون، طیره قلقیلیه. ارتش نجات همچنین در نبرد باب الواد-لطرون در ۱۳ مه ۱۹۴۸ به مبارزین کمک کرد. با این حال، گاهی اوقات از دستورات فرماندهی کل سرپیچی می کردند
. قاوقجی احساس می کرد که ارتش نجات از کمبود تجهیزات و تدارکات رنج می برد و رهبری دمشق، با وجود درخواست های احزاب مختلف، به دلیل دشواری سفر به دمشق، در تأمین تدارکات برای آن کوتاهی می کرد. او سیاستمداران را مسئول سهل انگاری و کمبود آذوقه دانست. قاوقجی قبل از ورود ارتش های عربی به فلسطین از امّان بازدید کرد تا در مورد نقش ارتش نجات پس از ورود ارتش های منظم گفتگو کند. با این حال، رهبری در دمشق از او خواست که با نیروهایش عقب نشینی کند و مواضع خود را به ارتش اردن تحویل دهد. او در ۱۶ مه ۱۹۴۷ عقب نشینی کرد، اما برای نجات محله های عرب نشین که در معرض خطر فروپاشی بودند، به اورشلیم بازگشت.قاوقجی در ۲۴ مه ۱۹۴۸ به دمشق سفر کرد و با مقامات این کشور دیدار و گفتگو کرد. او از وضعیت بد ارتش نجات و کمبود آذوقه، لباس و تجهیزات به آنها شکایت کرد. او تهدید به استعفا کرد، اما رئیس جمهور شُکری القُوَّتلی او را متقاعد کرد که با نیروهایش به جبهه لبنان حرکت کند، جایی که در نبرد مالکیه در ۶ ژوئن ۱۹۴۸ همراه با دو ارتش سوریه و لبنان جنگید و پیروز شد. بدین ترتیب، تمام جبل عامل در دست اعراب باقی ماند. وقتی اولین آتش بس اعلام شد، قاوقجی احس
اس کرد که این یک اشتباه بزرگ و خطری برای ارتش نجات است، زیرا جبهه ای که این ارتش مسئول حفاظت از آن بود، وسیع بود و با توانایی ها، وضعیت جمعیت، کمبود تجهیزات و عدم پاسخگویی مقامات به خواسته های آن مطابقت نداشت.پس از سقوط بخش بزرگی از جلیل (لوبیه، صفوریه، شفاعمرو، ناصره، الشجره) و سلسله جلساتی با مقامات، او استعفای خود را به عبدالرحمن عزام، دبیرکل اتحادیهٔ عرب، تقدیم کرد و دلایل آن را توضیح داد. همهٔ کسانی که او را می شناختند، برای منصرف کردنش از این تصمیم تلاش کردند و برخی از مایحتاج ارتش را برایش فراهم کردند. او دوباره به جبهه بازگشت و توانست در جبهه های صفد و مناره به موفقیت هایی دست یابد. اما اوضاع پس از آتش بس دوم پیچیده تر شد و ارتش های منظم از کار افتادند و ارتش نجات تنها ارتش فعال باقی ماند. با توجه به جدیت زیاد صهیونیست ها برای حمله به نیروهایش پس از منزوی کردن آنها، قاوقجی تصمیم به عقب نشینی گرفت. در ۲۸ اکتبر ۱۹۴۸، نیروهای صهیونیستی با نیروهای برتر و مجهز به هواپیما، تانک و توپخانهٔ سنگین به تمام جبهه های ارتش نجات حمله کردند. نبردها، به ویژه در جبههٔ ترشیحا تا ۳۰ اکتبر ۱۹۴۸ ادامه یافت، زمانی که قاوقج
ی توانست نیروهای ارتش نجات را به جنوب لبنان عقب براند. سپس او مجبور شد با وجود آگاهی از تهدید جنوب لبنان توسط صهیونیست ها، به درخواست کمیتهٔ نظامی مبنی بر ترخیص نیمی از ارتش به بهانه کمبود بودجه تن دهد. سال های واپسین و درگذشت. پس از شکست نیروهای عربی و زمانی که کشورهای عربی توافق نامه های آتش بس دائمی را در رودس امضا کردند، قاوقجی نظامی گری را رها کرد و به دمشق نقل مکان کرد تا در آنجا در حالت تقریباً انزوا زندگی کند. سپس تحت فشار شرایط دردناک مادی و روانی راهی بیروت شد و تا زمان مرگش در ۵ ژوئن ۱۹۷۷ در آنجا ماند. در دانشنامه فلسطین دربارهٔ او آمده است: «حاصل عمر القاوقجی، انبوهی از اسناد و مدارکی بود که در میدان نبرد به دست آورد و مجموعه ای از مشاهداتی بود که در نتیجه آزمون های طولانی و تجربیات عمیق، آنها را جمع آوری و استخراج کرده بود. او آنها را در خاطرات خود ثبت کرده و بر ایمان خود به مردم عرب و وطن عرب و احساس درد خود از مواضع برخی از رهبران سیاسی تأکید کرده است، زیرا به نظر او، آنها در حد و اندازه این کار نبودند.»
عنخنس نفریب رع (؛ ) یک شاهدخت و کاهنهٔ مصر باستان در دوران دودمان بیست و ششم مصر و دختر فرعون پسامتیک دوم و ملکه تاخویت بود. او در بین سال های ۵۹۵ تا ۵۲۵ قبل از میلاد، در دوران حکمرانی پسامتیک دوم، آپریس، آماسیس دوم و پسامتیک سوم، تا زمان فتح مصر توسط شاهنشاهی هخامنشی، منصب های «ستایشگر مقدس آمون» و بعدها «همسر خدای آمون» را داشت. زندگی نامه. در سال ۵۹۵ قبل از میلاد، عنخنس نفریب رع به تِبِس اعزام شد تا آن طور که بر سنگ یادبود به دست آمده از کرنک نوشته شده، توسط همسر خدا آمون نیتوکریس یکم به فرزندخواندگی پذیرفته شود. عنخنس نفریب رع تا زمان مرگ نیتوکریس یکم در سال چهارم سلطنت فرعون آپریس (۵۸۶ قبل از میلاد) منصب الهی خود را داشت و پس از آن او همسر جدید خدای آمون شد. او چندین دهه در تِبِس حکومت کرد تا سال ۵۲۵ قبل از میلاد، زمانی که امپراتور ایرانی کمبوجیه دوم، فرعون مصر پسامتیک سوم را شکست داد و مصر را فتح کرد و به دودمان بیست و ششم مصر و مناصب «ستایشگر الهی آمون» و همسر خدای آمون پایان داد. پس از این تاریخ، عنخنس نفریب رع به عنوان آخرین همسر خدا از تاریخ ناپدید شد، همان طور که جانشین احتمالی او، نیتوکریس دوم ستا
یشگر مقدس نشد. مقبره عنخنس نفریب رع مانند بسیاری از پیشینیان خود، در معبد شهر هابو قرار دارد. برای عنخنس نفریب رع چندین گواه شناخته شده است، بیش از همه مجسمه ای که او را به تصویر می کشد که اکنون در موزه نوبی اسوان به نمایش گذاشته شده است (سی جی ۴۲۲۰۵) و گور سنگی سیاه بازالتی او که متعاقباً در دیرالمدینه در دوره امپراتوری بطلمیوسی توسط مردی به نام پیمنتو مورد استفادهٔ مجدد قرار گرفت و امروز در موزه بریتانیا قرار دارد.
سرایا السلام یک گروه شبه نظامی شیعه عراقی است که در سال ۲۰۱۴ تشکیل شد. آنها بخشی از حشد شعبی هستند و تا حدودی احیای لشکر مهدی محسوب می شوند. نام سرایا السلام به معنای «گروهان های صلح» است، برای نشان دادن این موضوع، این گروه شبه نظامی از کبوتر به عنوان نماد خود نیز استفاده می کند. نام این گروه، همراه با لوگوی آن - که کبوتری را در مقابل پرچم عراق نشان می دهد - نشان دهنده تلاش صدر برای حفظ صلح با سنی ها و دولت مرکزی عراق است. از سال ۲۰۲۲، عملیات این گروه متوقف شده است، اگرچه هنوز فعال است اما در مقیاس کوچکتر. تاریخچه. مقتدی صدر، پسر سید محمد صدر، فعال ضد صدام، که پس از تعطیلی روزنامه اش "الحمزه" توسط حکومت موقت ائتلاف، اولین سازمان شبه نظامی خود، جیش المهدی، را تأسیس کرد. این سازمان از حمایت عناصر سنی و شیعه جامعه عراق برخوردار بود و آنها را در مواردی مانند نبرد اول فلوجه و محاصره شهرک صدر علیه نیروهای ائتلاف متحد می کرد. شعارها و پلاکاردهایی که حاوی تبلیغات در حمایت از صدر و جیش المهدی بودند، در هر دو مورد وجود داشتند. پس از محاصره شهرک صدر، مقتدی صدر و حامیانش، صدری ها، به سکوت فرورفتند، به جز مواردی که با نام
های مختلف گروهی مانند گروه های ویژه که نفوذ صدری داشتند، اما به دولت عراق وفادار بودند و در نهایت به جای یک ایدئولوژی مستقل، نفوذ قابل توجهی از ایران داشتند، دوباره ظهور کردند. صدر در سال ۲۰۱۴ نیروهای شبه نظامی خود را اصلاح کرد، تا از زیارتگاه های شیعه در برابر داعش محافظت کند. این شبه نظامیان جدید تقریباً به طور کامل از بقایای ارتش مهدی تشکیل شده بودند. به گفته فالح ا. جبار و رناد منصور، صدری ها تا حد زیادی از بودجه ایران محروم شده اند. در ژوئن ۲۰۱۴، این گروه های صلح در شهرک صدر، محله فقیرنشینی در بغداد که به خاطر مرکز اصلی عملیات ارتش مهدی در طول جنگ عراق بدنام بود، رژه رفتند. گروه های صلح علاوه بر محافظت از زیارتگاه ها، در عملیات تهاجمی مانند بازپس گیری جرف النصر در اکتبر ۲۰۱۴ شرکت کردند. آنها فعالیت های خود را در فوریه ۲۰۱۵ به طور موقت متوقف کردند، اما در نبرد دوم تکریت در ماه مارس فعال بودند. گردان های صلح اعلام کردند که توانسته اند مناطق وسیعی از جرف الصخر را آزاد کنند و بعداً از تحویل تمام این مناطق آزاد شده به نیروهای امنیتی خبر دادند. مقتدی صدر در بیانیه ای که در ۱۷ فوریه ۲۰۱۵ منتشر کرد، فعالیت گردا