Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در ایالات متحده زندگی می کرد، شیوا که به عنوان یک زن ترنس تعیین شده در هنگام تولد شناسایی شده بود، بلافاصله پس از اینکه والدینش متوجه شدند او دوست دختری دارد، به آگره آورده شد. در آگره، مدارک سفر و پاسپورتش توسط والدینش ضبط شد و او مجبور شد در یک کالج محلی ثبت نام کند. شیوا تحت حضانت والدین خود بود و مجبور به زندگی در خانه با احتمال ازدواج قریب الوقوع با یک مرد هندی روبرو بود. شیوا همچنین از کانال یوتیوب این گروه منبع برای انتشار ویدئویی که تجربیات خود را بازگو می کرد، استفاده کرد. در اکتبر ۲۰۱۵، ناظریا برای یک وکیل حقوقی به نام آرونداتی کاتجو امکاناتی ترتیب داد تا از طرف شیوا برای محافظت در برابر آزار و اذیت و حق بازگشت به ایالات متحده، یک دادخواست کتبی در دادگاه عالی دهلی ارائه کند. دادگاه عالی دهلی به نفع شیوا رای داد و حق او برای تعیین سرنوشت، سفر و تحصیل را مجدداً تأیید کرد. علاوه بر این، دادگاه، دستور داد که والدین شیوا مدارک سفر او را پس دهند تا او بتواند به ایالات متحده سفر کند. پس از اعلام قضاوت، شیوا به کالیفرنیای شمالی بازگشت تا در دانشگاه کالیفرنیا، دیویس در رشته زیست شناسی عصبی تحصیل کند. وی در ا
ظهار نظر در مورد این حکم گفت که «[قاضی] اساساً قانون را به درستی اجرا کرد» و «مایه تاسف است که باید جشن گرفته شود، اما بسیاری از قوانین به طور عادلانه برای افراد دگرباشان جنسی اعمال نمی شوند». خط تلفنی کمک. این سازمان یک خط تلفنی مشاوره (از دوشنبه تا جمعه از ۱۱ صبح تا ۶ بعد از ظهر، +۹۱–۹۸۱۸۱۵۱۷۰۷) دارد که دذ فضای اداری خود در دهلی قرار دارد. آنها به شایستگی یک فضای آفلاین یا آنلاین که به افراد LBT در توصیف تجربیات و برخوردهای جنسی خود و همچنین برای خانواده و دوستان افراد LBT پاسخ می دهد. زندگی ما قصه های ما. "زندگی ما قصه های ما" یک پروژه تاریخ شفاهی آرشیوی در حال انجام برای مستندسازی تاریخ دگرباش و واقعیت های زندگی عجیب آنها در هند است. عشق و دوستی و همه چیز. در سال ۲۰۱۸، دو نفر از بنیانگذاران سازمان در یک فیلم کوتاه دوزبانه دربارهٔ زندگی روپس و پریام، یک مرد ترنس و یک همجنس گرا، عشق ها، خواسته ها، تجربیات دوستیابی، دوستی ها و روابط صمیمی آن ها شرکت کردند. "عشق، دوستی و همه چیز" در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۸ در مرکز بین المللی هند، دهلی نو به نمایش درآمد. با همکاری اوریکالانکینی، ناظریا برای افزایش آگاهی در مورد جنسیت
و تمایلات جنسی، یک کمک هزینه تحصیلی ۱۳ هفته ای برای نوجوانان در آزمایشگاه جنسیت و جنسی ارائه داد. فعالان زیر گروه را تأسیس کردند و همچنان نقش محوری در عملکرد سازمان دارند: ریتابهارا مهتا - مسئول توسعه سازمانی، اجرای برنامه، و جمع آوری کمک مالی. ریتوپارنا بورا — مسئول جمع آوری اعانه، توسعه برنامه و شبکه سازی، بورا یک فعال فمینیست دگرباش است که در مورد تجربیات شخصی خود، از لزبین بودن، فمینیسم اعتراضی مانند «راه پیمایی سلیطه ها» صحبت و آنها را منتشر کرده است. پورنیما گوپتا - عضو هیئت مدیره. فمینیست و فعال حقوق مدنی.
آورو ۶۷۹ منچستر یک بمب افکن سنگین دو موتوره بریتانیایی بود که توسط شرکت هواپیماسازی آورو در بریتانیا توسعه داده و تولید شد. اگرچه تعداد زیادی از این هواپیما ساخته نشد، اما نمونه پیشرویی برای طراحی هواپیمای معروف و بسیار موفق چهار موتوره آورو لانکاستر بود که یکی از توانمندترین بمب افکن های راهبردی جنگ جهانی دوم بود.
محمد عامر (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل مصر است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
محمد عبدالمنعم (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
طارق العشری (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل مصر است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
حمزه عبدالمولی (; – ) بازیکن فوتبال اهل مصر بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
مروان داوود (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
خالد عید (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل مصر است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
شریف الفار (; – ) بازیکن فوتبال اهل مصر بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
موسی العظم (؛ زاده نامشخص – درگذشته ۱۹۶۰) بازیکن فوتبال اهل مصر بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
محمد الجندی (; – ۱۳ نوامبر ۱۹۹۵) بازیکن فوتبال اهل مصر بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
وجیه عبدالحکیم (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
محمد حمدی زکی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الاتحاد اسکندریه، باشگاه ورزشی الاهلی، و باشگاه فوتبال سموحه اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال مصر و مصر بازی کرده است.
مروان حمدی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
عبدالجلیل حمزه (; – ) بازیکن فوتبال اهل مصر بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
حسام حسن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الداخلیه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
محسن هنداوی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سموحه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
سعد حسنی (؛ زادهٔ ۱ ژانویه ۱۹۸۷) بازیکن فوتبال اهل مصر است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی اسماعیلی اشاره کرد.
عبدالعزیز همامی (؛ درگذشته قبل از ۲۰۰۹) بازیکن فوتبال اهل مصر بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
فیری باراکودا یک هواگرد ناوپایه، اژدرافکن و بمب افکن شیرجه ای بریتانیایی بود که توسط فیری اوییشن طراحی شده بود. باراکودا اولین هواپیما از این نوع بود که توسط نیروی دریایی سلطنتی (FAA) به طور کامل از فلز ساخته شد.
عبدالعزیز محمد قابیل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
لامبورگینی رِوُئلتو (به ایتالیایی: Lamborghini Revuelto; () یک خودروی اسپرت موتور وسط است که توسط خودروساز ایتالیایی لامبورگینی تولید می شود. این خودرو به طور رسمی در ۲۹ مارس ۲۰۲۳ و به عنوان جایگزین لامبورگینی اونتادور رونمایی شد. این خودرو در نیمهٔ دوم سال ۲۰۲۳ به تولید می رسد. انتظار می رود نخستین خودروها در سه ماههٔ آخر سال ۲۰۲۳ تحویل داده شوند. تاریخچه. روئلتو در ۲۹ مارس ۲۰۲۳ از طریق انتشار آنلاین اطلاعات و تصاویر فنی به عنوان جانشین لامبورگینی اونتادور ارائه شد. این خودرو اولین خودروی این برند است که از یک سیستم محرکه اتصال برقی دوگانه سوز استفاده می کند. نام گذاری. طبق آداب نام گذاری سازنده، نام Revuelto به نام گاو نر اشاره دارد که در سال ۱۸۸۰ در اسپانیا وجود داشته است. طراحی. نمای خارجی. در جلو، لامبورگینی روئلتو شامل پرتوهای ال ئی دی با نام تجاری Y شکل روز و چراغ های مخفی پنهان در پشت این پرتوها بود. این خودرو همچنین دارای یک سیستم آیرودینامیک جدید با دریچه های بازطراحی شده در زیر چراغ های جلو و پشت درهای قیچی است. با حرکت به سمت عقب، روئلتو دارای یک اسپویلر فعال هوا برای ۶۶٪ نیروی رو به پایین بیشتر ا
ز مدل قبلی خود، اونتادور است. چراغ های عقب دارای پرتوهای ال ئی دی با ظاهری تهاجمی تر مانند چراغ های جلو هستند. نمای داخلی. دارای کابین بزرگتر، فضای سر بزرگتر و فضای آرنج بزرگتر برای حداکثر راحتی برای راننده و سرنشین است. روئلتو دارای حالت رانندگی هیبریدی جدید "Città" است که مخفف "شهر" در ایتالیایی است. این حالت رانندگی قدرت خودرو را برای استفاده روزانه و راحتی بیشتر در شهر کاهش می دهد. روئلتو دارای یک نمایشگر بازطراحی شده است که وضعیت شارژ، بازیابی انرژی و میزان باتری را نشان می دهد. همچنین نشان می دهد که راننده به چه موسیقی گوش می دهد و باتری و میزان مصرف سوخت در سمت چپ و راست مانیتور از هم جدا می شوند. از دید مسافر، خودرو دارای یک صفحه نمایش کوچک است که سرعت، دنده و وضعیت خودرو را کنترل می کند. ویژگی های فنی. بدنه. روئلتو دارای شاسی مونوکوک است که به طور کامل از فیبر کربن ساخته شده است و از شاسی اونتادور ۱۰٪ سبک تر است. استحکام پیچشی آن ۲۵ درصد بهبود یافته و قاب جلویی آن ۲۰ درصد سبک تر است. سازنده در ساخت این خودرو از سی اف آرپی استفاده کرده و پشت شاسی آن دارای آلیاژهای آلومینیومی با استحکام بالا است. پیشرا
نه. این مدل دارای موتور ۶٫۵ لیتری وی۱۲ جدید است که با سه موتور الکتریکی تکمیل شده است که قدرت ترکیبی را تولید می کند. شما میتوانید با موتور برقی این ماشین در حالت تمام برقی مسافت ۱۰ کیلومتر حرکت کنید و همچنین در حالت تمام برقی ۱۵۰ کیلومتر سرعت بروید همچنین موتور بنزینی به تنهایی حدود ۸۰۰ اسب بخار قدرت دارد
مهند لاشین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی اسماعیلی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
طلعت منصور (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
حسین مدکور (؛ ۱۹۱۹ – ۳۰ ژوئن ۲۰۰۱) بازیکن فوتبال اهل مصر بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
عمر خالد محمد عبد السالا مرموش (زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر که به عنوان مهاجم برای باشگاه منچستر سیتی در لیگ برتر انگلیس و تیم ملی مصر بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به وولفسبورگ، سن پائولی، اشتوتگارت، آینتراخت فرانکفورت و منچستر سیتی اشاره کرد. او زننده بهترین گل فصل لیگ برتر انگلستان در فصل ۲۰۲۴–۲۰۲۵ به باشگاه بروموث بود. وی همچنین در رده های زیر ۲۰ سال و زیر ۲۳ سال مصر، و بزرگسالان مصر نیز بازی کرده است.
احمد مکاوی (; – ) بازیکن فوتبال اهل مصر بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
موسی محمد (؛ زادهٔ ۱۹۲۵ - درگذشته نامشخص) بازیکن فوتبال اهل مصر بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
حلمی معاطی (؛ – ۶ ژوئیه ۱۹۹۷) بازیکن فوتبال اهل مصر بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
پادشاهی لمباردها (لاتین: Regnum Langobardorum؛ ایتالیایی: Regno dei Longobardi؛. بعدها پادشاهی ایتالیا -لاتین، Regnum totius Italiae) یک ایالت قرون وسطایی اولیه بود که توسط لمباردها، از ژرمن ها ، در شبه جزیره ایتالیا در اواخر قرن ششم تأسیس شد. پادشاه به طور سنتی توسط اشراف عالی رتبه، دوک ها، انتخاب می شد، تلاشهای متعددی برای ایجاد یک سلسله موروثی با شکست مواجه شد. این پادشاهی به چندین دوک نشین تقسیم می شد که توسط دوک های نیمه خودمختار اداره می شدند. دوک نشین ها به نوبه خود بین مأموران عالیرتبه ( گاستالدها) تقسیم می شدند. پایتخت این پادشاهی و مرکز حیات سیاسی آن پاویا در منطقه ای بود که امروزه در شمال ایتالیای مدرن لمباردی خوانده می شود. تهاجم لمباردها به ایتالیا با مخالفت امپراتوری بیزانس روبرو شد که کنترل بیشتر شبه جزیره را تا اواسط قرن هشتم حفظ کرد. در بیشتر تاریخ پادشاهی، مناطق اگزارچات راونا و دوک نشین رم تحت حاکمیت بیزانس، دوک نشین های لمبارد شمالی را که مجموعاً به نام لانگوباردیای کبیر شناخته می شدند، از دو دوک نشین بزرگ جنوبی اسپولتو و بنونتو که لانگوباردیا صغیر را تشکیل می دادند جدا کردند.به دلیل این ت
قسیم، دوک نشین های جنوبی به طور قابل ملاحظه ای خودمختارتر از دوک نشین های شمالی کوچکتر بودند. تاریخچه. تأسیس پادشاهی. در قرن ششم، امپراتور بیزانس، ژوستینین یکم تلاش کرد تا قدرت امپراتوری را در قلمروهای امپراتوری روم غربی بازگرداند. در نتیجه جنگ گوت ها (۵۳۵–۵۵۴) که علیه پادشاهی استروگوت ها به راه افتاد، امیدهای بیزانس برای یک پیروزی زودرس و آسان به یک جنگ فرسایشی طولانی تبدیل شد که منجر به جابجایی و پراکندگی گسترده جمعیت و تخریب اموال شد. مشکلات بیشتر در زمستان آتش فشانی ۵۳۶ میلادی تشدید شد و باعث قحطی گسترده (۵۳۸–۵۴۲) و یک بیماری همه گیر طاعون ویرانگر (۵۴۱–۵۴۲) شد. اگرچه امپراتوری بیزانس در نهایت پیروز شد، اما ثابت شد که این یک پیروزی شکست آمیزبود، زیرا همه این عوامل باعث شد که جمعیت شبه جزیره ایتالیا سقوط کند و سرزمین های فتح شده به شدت کم جمعیت و فقیر شود. کلف و حکومت دوک ها. در سال ۵۷۲، سی و پنج دوک در پاویا گرد هم آمدند تا از پادشاه کلف استقبال کنند. پادشاه جدید مرزهای پادشاهی را گسترش داد و فتح توشیا را تکمیل کرد و راونا را محاصره کرد. کلف سعی کرد سیاست آلبوین را به طور مداوم دنبال کند، که هدف آن شکستن ن
هادهای قانونی-اداری بود که در دوران استروگوت ها و حکومت بیزانس ایجاد شده بود. او با از بین بردن بسیاری از اشراف لاتین، از طریق اشغال زمین های آنها و به دست آوردن دارایی های آنها، به این مهم دست یافت. با این حال، او نیز در سال ۵۷۴ قربانی شد و توسط مردی از اطرافیانش که احتمالاً با بیزانسی ها تبانی کرده بود، کشته شد. پس از ترور کلف، پادشاه دیگری منصوب نشد و برای یک دهه دوک ها به عنوان پادشاهان مطلق در دوک نشین های خود حکومت کردند. در این مرحله، دوک ها صرفاً سران فاراها (خانواده های) مختلف مردم لومبارد بودند. آنها هنوز ارتباط چندانی با شهرها نداشتند، و صرفاً مستقل عمل می کردند، از طرفی تحت فشار رزمندگانی بودند، که اسماً تحت افرمان آنها بودند، تا به آنها اجازه غارت بدهند. وضعیت ناپایدار که در طول زمان تداوم یافت، منجر به فروپاشی نهایی ساختار سیاسی-اداری رومی-ایتالیایی شد که تقریباً تا زمان تهاجم برقرار ماند، به طوری که همان اشراف رومی-ایتالیایی مسئولیت اداره مدنی را حفظ کرده بود (همان طور که به عنوان نمونه اشاره شد توسط امثال کاسیودوروس). استقرار نهایی: اوداری، آگیلولف و تئودلیندا. پس از ده سال حکام جدا از هم، نیا
ز به یک سلطنت متمرکز قوی، حتی برای مستقل ترین دوک ها نیز، واضح شد.فرانک ها و بیزانسی ها فشار آوردند و لمباردها دیگر نمی توانستند ساختار قدرتی آنچنان روان داشته باشند که فقط برای هجوم در جستجوی غارت مفید بود. در سال ۵۸۴ دوک ها موافقت کردند که پسر پادشاه کلف، اوداری را تاجگذاری کنند و نیمی از دارایی خود را به این پادشاه جدید تحویل دادند (و سپس احتمالاً حتی با سرکوب جدید رومی های باقیمانده و تصاحب دارایی های آنها). اوداری سپس توانست لمباردها را مجدداً سازماندهی کند و استقرار آنها را در ایتالیا تثبیت کند. او، مانند پادشاهان استروگوت، عنوان فلاویو را به خود داد، که با آن قصد داشت خود را حامی تمام رومیان در قلمرو لمبارد نیز معرفی کند.این یک فراخوان آشکار، ضد بیزانسی، به میراث امپراتوری روم غربی بود. اوداری بیزانسی ها و همچنین فرانک ها را شکست نظامی داد و از ائتلاف با آنها خارج شد. این در واقع مأموریتی بود که دوک ها در زمان انتخابش به او سپرده بودند.در سال ۵۸۵ او فرانک ها را به پیه مونته مدرن راند و بیزانسی ها را بدان سمت راند که برای اولین بار از زمان ورود لمباردها به ایتالیا، درخواست آتش بس کنند. او نهایتاً آخرین
سنگر بیزانس، ایزولا کوماسینا در دریاچه کومو، در شمال ایتالیا، را اشغال کرد. اوداری در سال ۵۹۰ درگذشت، احتمالاً به دلیل مسمومیت در یک طرح و طبق افسانه ای که توسط پل شماس ثبت شده است.
حمدی نوح (؛ زادهٔ ۲۳ آوریل ۱۹۵۴) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل مصر است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
عفت نصار (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل مصر است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الرائد، باشگاه ورزشی زمالک، باشگاه فوتبال الوحده عربستان سعودی، و باشگاه فوتبال صامسون اسپور اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;39182434&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-09-09T17:30:06Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Dexbot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt; به درخواست از به &lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42660745&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; محمد رضوان (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
احمد راشد (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
احمد یاسر ریان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال مصر و مصر بازی کرده است.
وائل ریاض (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال گراتس و باشگاه ورزشی الاهلی اشاره کرد.
احمد صابر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
سعفان الصغیر (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل مصر است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
توستن (به معنای «دستیابی به موفقیت» در زبان ولوف) یک سازمان بین المللی غیردولتی سازمان ۵۰۱ (سی) ثبت شده در ایالات متحده است که مقر آن در داکار، سنگال است. مأموریت این سازمان «توانمندسازی جوامع برای توسعه و دستیابی به چشم انداز خود برای آینده و الهام بخشیدن به جنبش های مقیاس بزرگ منجر به عزت برای همه» در چندین کشور غرب آفریقا از جمله سنگال، گینه، گینه بیسائو، گامبیا، مالی و موریتانی است. توستن با تسهیل برنامه های آموزش غیررسمی مبتنی بر حقوق بشر، به ویژه برنامه توانمندسازی جامعه، که هدف آن حمایت و توانمندسازی مشارکت کنندگان و جوامع برای رهبری توسعه خود است، رویکردی جامع و یکپارچه برای توسعه اتخاذ می کند. این سازمان با استخدام ۵۰۰ نفر برای تقویت و ترویج مشارکت جامعه در پروژه های مربوط به سوادآموزی، بهداشت، رفاه کودکان، حقوق بشر و دموکراسی، پایداری محیط زیست و توانمندسازی اقتصادی کار می کند. اگرچه توستن بیشتر به دلیل موفقیتش در تسریع در کنار گذاشتن شیوه های سنتی مضر، به ویژه بریدن آلت زنانه و کودک همسری، در سراسر آفریقا شناخته شده است، اما این سازمان همچنین به نتایج مثبتی در حوزه های تأثیرگذاری حکومت، آموزش، سلام
ت، توانمندسازی اقتصادی و محیط زیست، و همچنین در موضوعات حمایت از کودکان، توانمندسازی زنان و دختران، و رشد اولیه دوران کودکی… دست یافته است. . در سال ۲۰۰۷، توستن جایزه بشردوستانه کنراد ان. هیلتون، بزرگ ترین جایزه بشردوستانه جهان را به دلیل «کمک قابل توجهی که در کاهش درد و رنج بشری داشته است» دریافت کرد. پیشینه. توستن در سال ۱۹۹۱ توسط مولی ملچینگ، یک معلم آمریکایی و مدافع حقوق بشر، با هدف اصلی ارائه برنامه های آموزشی جامع غیررسمی به جوامع روستایی در سنگال، تأسیس شد. ملچینگ و تیمی از متخصصان فرهنگی سنگالی با اتکا به بازخوردهای جوامع محلی، برنامه ای به نام برنامه توانمندسازی جامعه توسعه دادند، برنامه درسی که جوامع را با کار به زبان خودشان و استفاده از ترکیبی از روش های یادگیری، مانند گفتگو، تئاتر و رقص مدرن و سنتی آفریقایی درگیر می کند. این برنامه برای اولین بار در ۴۴ منطقه سنگالی راه اندازی شد و تا سال ۱۹۹۴ به ۳۵۰ گسترش یافت. قبل از سال ۱۹۹۷، اهداف شامل شش مدل بود که مهارت های حل مسئله، سلامت و بهداشت، پیشگیری از مرگ و میر کودکان، مدیریت مالی، رهبری و پویایی گروه و مطالعات امکان سنجی برای پروژه های درآمدزا را پو
شش می داد. در سال ۱۹۹۷، توستن هفتمین مدل در مورد حقوق بشر و سلامت زنان را اضافه کرد که شامل اطلاعاتی در مورد اثرات احتمالی برش دستگاه تناسلی زنان بر سلامتی بود. پس از گذراندن این مرحله، زنان مالیکوندا بامبارا، روستایی در غرب سنگال، به طور جمعی تصمیم گرفتند که تمرین بریدن آلت زنانه را کنار بگذارند، و جنبشی را آغاز کردند که از آن زمان تاکنون نزدیک به ۹۰۰۰ جامعه آفریقایی را به ترک این عمل سوق داده است. توستن تا سال ۱۹۹۷ به طور انحصاری در سنگال کار کرد، زمانی که اجرای اهدافش را در جوامع بورکینافاسو در یک مشارکت شش ساله آغاز کرد، که در نتیجه منجر به این شد که ۲۳ منطقه بورکینایی قصد خود را برای ترک دائمی بریدن آلت زنانه اعلام کردند. در سال ۲۰۰۲، توستان پیشنهادات برنامه ای خود را برای اولین بار گسترش داد و طرحی به نام پروژه زندان را در یک زندان سنگال در تی یس، سومین شهر بزرگ سنگال و محل آن زمان مقر توستان، اجرا کرد. پروژه زندان و هدف آن فراهم کردن منابع برای کمک به آنها برای توسعه مهارت های درآمدزای ارزشمند، بازگرداندن تماس با خانواده و ادغام مجدد در جامعه است و در نتیجه نرخ تکرار جرم را نیز کاهش می دهد. در طول دهه
۲۰۰۰، با افزایش تقاضا برای اجرای برنامه، توستن به گسترش خود ادامه داد و دفاتر ملی در گینه (۲۰۰۳)، گامبیا (۲۰۰۶)، موریتانی (۲۰۰۷)، گینه بیسائو (۲۰۰۸) و مالی (۲۰۰۹) افتتاح کرد. علاوه بر این دفاتر تعطیل شده در سومالی، سودان و جیبوتی بازگشایی شدند. در سال های اخیر، توستن دو کمپین بزرگ را به نام های پروژه تغییر نسل در ۳ سال و پروژه نسل پیشرفت در تلاش برای ارتقای توانمندسازی زنان و دختران و کنار گذاشتن شیوه های سنتی مضر راه اندازی کرده است. غرب آفریقا در طول پروژه تغییر نسل در ۳ سال، که از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶ به طول انجامید، اهداف توستن را در ۱۵۰ منطقه در سراسر گینه، گینه بیسائو، مالی و موریتانی اجرا کرد که به طور مستقیم به بیش از ۹۰۰۰ نفر رسید و بیش از ۳۵۰ منطقه را به ترک بریدن آلت زنانه، کودک همسری و سایر سنت های مضر، علاوه بر تعهد به حمایت از حقوق بشرهدایت کرد. توستن متعاقباً پروژه نسل پیشرفت را در سال ۲۰۱۷ راه اندازی کرد و دوباره مستقیماً به ۱۵۰ منطقه در یک دوره سه ساله در گینه، گینه بیسائو، مالی و گامبیا دسترسی پیدا کرد. از سال ۲۰۱۴، توستن با بنیاد بیل و ملیندا گیتس برای بهبود سیستم های نظارت و ارزیابی خود مشارکت
داشته است و این سازمان اکنون از چارچوب نتایجی که با همکاری این بنیاد توسعه یافته است استفاده می کند که تأثیرات را در پنج حوزه کلیدی اندازه گیری می کند: سلامت، حکومت، توانمندسازی اقتصادی، محیط زیست و آموزش. در سال ۲۰۱۵، در پاسخ به علاقه گسترده به مدل تحت رهبری جامعه خود، توستان مرکز آموزش توستن را در تی یس برای شرکت کنندگان خارجی باز کرد. جایی که یک برنامه آموزشی ۱۰ روزه در مورد رویکرد خود به توسعه تحت رهبری جامعه به دو زبان انگلیسی و فرانسوی برای فعالان جامعه، اعضای سازمان ها و دولت های محلی، ملی و بین المللی و نمایندگان دانشگاه ها و رسانه ها ارائه می دهد. در سال ۲۰۱۷، ملچینگ از سمت مدیرعاملی به سمت مدیر خلاقیت توستن رفت و النا بونومتی به عنوان مدیرعامل جانشین او شد. اگرچه برنامه توستن جامع نگر است، توستان به دلیل موفقیتش در تسریع ترک کودک همسری و بریدن اندام تناسلی زنان ، سنتی که برای قرن ها در اکثر مناطق آفریقا وجود داشته است، به طور گسترده ای شناخته شده است. به گفته یونیسف، بریدن اندام تناسلی زنان یک «عمل اجتماعی خوداجباری» یا هنجار اجتماعی است که خانواده ها احساس می کنند باید با آن مطابقت کنند تا از طرد
شدن توسط جامعه خود جلوگیری کنند. به طور کلی، بریدن آلت زنانه بر روی دختران جوان بین سنین دو تا پنج سال انجام می شود، اگرچه نوجوانان نیز اغلب این عمل را انجام می دهند. در سال ۱۹۹۷، توستن شروع به ارائه اطلاعاتی در مورد اثرات احتمالی بریدن آلت زنانه در یک مدل که حقوق بشر و سلامت زنان را پوشش می دهد، کرد. توستن ابتدا در طرح موضوع بریدن آلت زنانه در برنامه های خود تردید داشت و معتقد بود که این عمل بسیار حساس است و می تواند کارش را تضعیف کند، اما اصرار کارمندان در این زمینه در نهایت سازمان را به گنجاندن اطلاعاتی در مورد این عمل سوق داد. رویکرد. نظریه تغییر توستن عمدتاً بر اساس کار گری مکی، محقق دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو است که در سال ۱۹۹۶ در مقاله "بازنگری جامعه شناختی آمریکا" این فرضیه را مطرح کرد که بریدن آلت زنانه، مانند عمل بستن پا در چین، پایان خواهد یافت. به سرعت هنگامی که مردم شروع به پایان دادن به این عمل به طور جمعی کردند تا توانایی زن برای ازدواج در گروه قومی خود را حفظ کنند. توستان، با مشاوره و نظرات مکی، از آن زمان این ایده را به یک نظریه تغییر گسترده تبدیل کرده است که فرض می کند بریدن آلت زنانه را می
توان به طور پایدار تنها در صورتی رها کرد که هم افراد و هم شبکه های اجتماعی گسترده آنها به عنوان یک فرد در فرایند تصمیم گیری دخیل باشند. شرکا، جوایز و قدردانی. حمایت کنندگان توستن عبارتند از: بنیاد گرین باوم، آژانس همکاری توسعه بین المللی سوئد (SIDA)، یونیسف، صندوق جمعیت سازمان ملل متحد، نمایندگی ایالات متحده آمریکا برای انکشاف بین المللی، صندوق جهانی والاس، و بنیاد ویلیام و فلورا هیولت و دیگران. در آگوست ۲۰۰۷، توستن جایزه سوادآموزی کینگ سجونگ یونسکو و در سپتامبر ۲۰۰۷، توستان جایزه بشردوستانه کنراد را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۰، توستن و مؤسس آن، مولی ملچینگ، توسط بنیاد اسکول با جایزه اسکول برای کارآفرینی اجتماعی شناخته شدند. بنیاد سسیلیا سارکوزی از توستن در سال ۲۰۱۲ در بهبود سیستم های بهداشتی و مراقبت از مادر در سطح جامعه تقدیر کرد. در سال ۲۰۱۳، مولی ملچینگ در چهارمین اجلاس سالانه زنان در جهان با جایزه «زنان تأثیرگذار» تجلیل شد. ملچینگ در سال ۲۰۰۲ جایزه بشردوستانه برجسته سارجنت شرایور را از انجمن ملی سپاه صلح برای همکاری با توستان دریافت کرد. این جایزه به داوطلبان سپاه صلح بازگشته اعطا می شود که همچنان به کمک مست
مر و متمایز به اهداف بشردوستانه در داخل یا خارج از کشور ادامه می دهند یا کارآفرینان اجتماعی نوآوری هستند که اقدامات آنها تغییرات بلندمدت قابل توجهی را به همراه خواهد داشت.
عمر السعید (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الانتاج الحربی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
احمد سلیمان () بازیکن فوتبال اهل مصر بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
سعد سلیط () بازیکن فوتبال اهل مصر بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
احمد شرویده (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الاتحاد اسکندریه، باشگاه فوتبال انپی، و باشگاه فوتبال المصری اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
محمد شریف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
محمد شمیس (؛ زاده نامشخص – درگذشته ۱۵ سپتامبر ۱۹۷۶) بازیکن فوتبال اهل مصر بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
محمد سعد شحاته (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
فؤاد صدقی (; – ) بازیکن فوتبال اهل مصر بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
محمد صدیق (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی زمالک، باشگاه ورزشی کوکائلی اسپور، باشگاه فوتبال مقاولون عرب، باشگاه ورزشی الاهلی، و باشگاه فوتبال المصری اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
احمد ساری (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل مصر بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال المپیک مصر، باشگاه ورزشی الاهلی، و باشگاه فوتبال الاتحاد اسکندریه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
کمربند امنیت دریایی یا رزمایش مرکب دریایی که با چمدان واژهٔ چی ایرو نیز شناخته می شود، یک رزمایش دریایی سه جانبه است که چین، ایران و روسیه به عنوان شُرکا در آن شرکت می کنند. اولین بار درسال ۲۰۱۹ برگزارشد و قرار است هرسال برگزار شود. تاریخچه. ۲۰۱۹. اولین دوره این تمرین در ۲۷ دسامبر ۲۰۱۹ آغازشد و چهار روز به طول انجامید. منطقه عملیاتی بخش شمالی اقیانوس هند بود. یگان های شرکت کننده در این رزمایش عبارت بودند از: ۲۰۲۰. به دلیل دنیاگیری ویروس کوید-۱۹ لغو شد. ۲۰۲۱. چین در نسخه دوم رزمایش زمانی که توسط روسیه و ایران در ۱۶ فوریه ۲۰۲۱ آغاز شد، غایب بود. بعداً اعلام شد که نیروی دریایی هند و چین نیز به آن ملحق خواهند شد، اما هیچ کدام درنهایت در آن شرکت نکرنند. در ۱۸ فوریه ۲۰۲۱، وب سایت رسمی نیروی دریایی هند با صدور بیانیه ای شرکت در رزمایش را تکذیب کرد. خبرگزاری آنادولو ترکیه گزارش داد که نیروی دریایی هند در آخرین لحظه این طرح را لغو کرده است، زیرا تهران گفته است که چین نیز می تواند به رزمایش بپیوندد و هندی ها به دلیل درگیری های مرزی اخیر نمی خواهند با چینی ها همراه شوند. ۲۰۲۲. نسخه سوم این رزمایش در اواخر ژانویه ۲۰۲۲ در