Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ز شما ختنه شود، دختران خود را به شما خواهیم داد و دختران شما را برای خود خواهیم گرفت و با شما ساکن خواهیم شد و یک قوم خواهیم شد. اما اگر به ما گوش ندهید و ختنه نشوید، دختر خود را خواهیم گرفت و با خود خواهیم برد.» سخنان ایشان به نظر حمور و شکیم پسر حمور خوش آمد و مرد جوان از انجام این کار دریغ نکرد، زیرا به دختر یعقوب علاقه داشت و او از همه خاندان پدرش محترم تر بود. حمور و پسرش شکیم به دروازه شهر خود آمدند و با مردان شهر خود صحبت کردند و گفتند: «این مردان با ما صلح آمیز هستند. پس بگذارید در این سرزمین ساکن شوند و در آن تجارت کنند؛ زیرا اینک زمین برای آنها بزرگ است. بیایید دختران آنها را برای خود به همسری بگیریم و دختران خود را به آنها بدهیم.» تنها به این شرط که مردان با ما موافقت کنند که با ما زندگی کنند و یک قوم شویم، اگر هر مرد از ما ختنه شود، همان طور که آنها ختنه شده اند. آیا گاو و اموال و همه حیوانات آنها از آن ما نخواهد بود؟ فقط بیایید با آنها موافقت کنیم و آنها با ما زندگی خواهند کرد. همهٔ کسانی که به حمور و پسرش شکیم، گوش فرا دادند و هر مردی ختنه شد. در روز سوم پس از ختنه، هنگامی که مردان درد داشتند، د
و پسر یعقوب، شمعون و لاوی، برادران دینه، هر کدام شمشیر خود را برداشتند و ناگهان به شهر آمدند و همهٔ مردان را کشتند. حمور و پسرش شکیم را نیز با شمشیر کشتند و دینه را از خانه شکیم بیرون آوردند. پسران یعقوب بر کشتگان آمدند و شهر را غارت کردند، زیرا خواهرشان را بی عصمت کرده بودند. گله ها و رمه ها و الاغ هایشان و آنچه در شهر و آنچه در مزرعه بود، گرفتند. و تمام دارایی آنها و همه کودکان و زنانشان را به اسارت بردند و غارت کردند، حتی آنچه در خانه بود. و یعقوب به شمعون و لاوی گفت: «شما مرا به زحمت انداختید و مرا نزد ساکنان این سرزمین، یعنی کنعانیان و فرّزیان، منفور ساختید چون ما کم تعداد هستم، بر ما جمع خواهند شد و ما را خواهند زد و من و خاندانم هلاک خواهیم شد.» باب ۳۴ با این جمله پایان پیدا می کند، آنها گفتند: «آیا کسی باید با خواهر ما مانند یک فاحشه رفتار کند؟» در پیدایش ۳۴، شکیم با دینه رابطه جنسی داشت، اما اینکه این متن چگونه باید دقیقاً ترجمه و فهمیده شود، بحث های بسیاری انجام شده است. اکثر محققان مدرن ادعا می کنند که این متن تجاوز را توصیف می کند، و بسیاری از ترجمه های مدرن آن را به عنوان «تجاوز شده» (یا با عبارا
ت مشابه اجبار جنسی) ترجمه می کنند. در حالی که برخی از مفسران پیشین فرار عاشقانه را نیز پیشنهاد می کردند. پیشینه داستان در عهد عتیق. شهر و نام شکیم برای اولین بار در کتاب مقدس عبری در پیدایش باب ۱۲ آیه ۶ ظاهر می شود، که می گوید ابراهیم (دهمین نفر از نسل نوح) به «درخت بزرگ موره» در شکیم رسید و در همان نزدیکی قربانی کرد. پیدایش، تثنیه، یوشع و داوران شِکیم را بر تمام شهرهای دیگر سرزمین اسرائیل تقدیس می کنند. طبق پیدایش باب ۱۲ آیه ۷ خداوند بر ابرام در این مکان ظاهر شده، فرمود: «من این سرزمین را به نسل تو خواهم بخشید.» پیدایش باب ۳۳ شامل ملاقات یعقوب نوهٔ ابراهیم با برادرش عیسو و امتناع یعقوب از پیروی از عیسو و بلافاصله پس از آن اردو زدن او در کنار شهر شکیم است. پیدایش باب ۳۴ که داستان تجاوز به دینه در آن ذکر شده است، بلافاصله پس از ماجرای برپایی اردوگاه یعقوب در شکیم می آید. در پیدایش باب ۳۵ یعقوب به دستور خدا، محرابی در بیت ئیل منطقه ای در نزدیکی شکیم برپا می کند. خدا دوباره خود را به یعقوب آشکار می کند و دوباره وعده هدایای فرزندان متعدد و سرزمینی را می دهد که قبلاً به ابراهیم داده شده بود. زمان. اگرچه خود داستان
در دوره پدرسالاری (حدود ۱۸۰۰ پیش از میلاد) اتفاق می افتد، اما این داستان به احتمال زیاد بسیار دیرتر، زمانی که مسئله ازدواج بین نوادگان یعقوب و کنعانیان دیگر مطرح نبود، نوشته شده است. برخی از محققان ادعا می کنند که این داستان در طول اصلاحات مذهبی پادشاه یوشیا (قرن هفتم پیش از میلاد) نوشته شده است؛ برخی دیگر اوایل دوره معبد دوم عزرا-نحیما را پیشنهاد می کنند، زمانی که نگرانی در مورد «ازدواج با خارجیان» بسیار مهم بود (شبیه به آنچه در تثنیه ۷ یافت می شود). برخی دیگر استدلال می کنند که مردم شکیم نمونه های اولیه سامری ها بودند، مردمی که قبل از اسارت بابلی اسماً با اسرائیل شناخته می شدند، اما پس از بازگشت به صهیون (حدود قرن پنجم پیش از میلاد) از اتحاد با یهودیان محروم شدند. تحلیل. بحث های زیربنایی داستان. تجاوز به دینه و واکنش تند پسران یعقوب در داستان، چالش اخلاقی دشواری را مطرح می کند: چگونه باید پسران یعقوب را قضاوت کرد؟ و مسئولیت دینه در این مورد چیست؟ آیا شکیم یک متجاوز پست بود یا یک مرد جوان عاشق که از محدودیت های قدرت خود آگاه نبود؟ جایگاه پرسش های اجتماعی قدیمی نیز از این داستان پدیدار می شود - رابطه مناسب ب
ین اسرائیل و ملل اطراف آن چیست؟ چرا این همه انسان باید به خاطر گناه یک نفر، شکیم، رنج می کشیدند؟ سنت چگونه می تواند چنین انتقام وحشیانه ای را توجیه کند؟ دیدگاه مردسالاری. این ادعا که کتاب پیدایش در عهد عتیق بر اساس یک موضع مردمحورانه بنا شده است، امری عادی است. اگرچه امروزه منتقدان سعی کرده اند با ارزیابی مجدد داستان های مختلف کتاب مقدس، نوعی توانمندسازی زنانه را معرفی کنند، اما پیدایش همچنان قلمرو مردان است و تنها دیدگاه محدودی از زنان دارد. مورد تجاوز به دینه توسط شکیم در پیدایش ۳۴، حاشیه ای بودن زنانگی را در جهان کتاب مقدس و الهیات نشان می دهد. خود دینه فقط در ابتدا و نزدیک به انتهای فصل کتاب مقدس ظاهر می شود و در طول آن حتی یک کلمه هم صحبت نمی کند. زنان در داستان های عهد عتیق ساکت هستند، زیرا در جامعه ای می زیستند که مردسالار بوده و در آن زنان دارایی محسوب می شدند. خاخام و محقق برتون ویسوتزکی (۲۰۱۰) اظهار داشت که این داستان، حکم ازدواج با متجاوز را توصیف می کند: در آن زمان جامعه ای بود که در آن شرم قربانی باید مورد توجه قرار می گرفت، و ازدواج شرم ناشی از از دست دادن بکارت را از بین می برد اما این شرم، حاص
ل یک ساختار مردانهٔ همدلانه و به طرز حیرت انگیزی فاقد همدردی با قربانی زن است. از افتخار مشکوک ازدواج با متجاوز، آبروی کمی به دست می آید. مقصر دانستن دینه. در پیدایش ۳۴:۱ آمده است که دینا، «دختری که لیه برای یعقوب به دنیا آورد، برای دیدار دختران آن سرزمین بیرون رفت.» بر اساس تفسیر مشهوری که توسط نفتالی زوی یهودا برلین (۱۸۱۶–۱۸۹۳) نوشته شده است، عبارت «بیرون رفت» نشان می دهد که دینا با رفتن به تماشای رقص و شادی مردم محلی، از «دستورالعمل های رفتار مناسب» فراتر رفت. ادبیات خاخامی به طور خاص دینه را به خاطر مورد تجاوز قرار گرفتن و عامل قتل عام شکیم، حمور و همه مردان جامعهٔ آنها سرزنش می کند. تحلیل اخلاقی. تجاوز شکیم به دینه در پیدایش ۳۴ در خود متن به عنوان «کاری که نباید انجام شود» توصیف شده است. سوزان شولتز (۲۰۰۰) می نویسد: «با این حال، انتقام برادران، دیدگاه های متناقض آنها در مورد زنان را نیز نشان می دهد. از یک سو آنها از خواهر خود دفاع می کنند. از سوی دیگر، آنها در اسیر کردن زنان دیگر تردید نمی کنند، گویی این زنان غنیمت آنها هستند.» تحلیل تاریخی و سیاسی. داستان به مشابه تمثیلی از تصاحب زمین. تجاوز به دینه در
واقع هیچ ارتباطی با شهوت ندارد؛ بلکه یکی از صحنه های درام تصاحب زمین توسط اسرائیل است. مالکان زمین با گرفتن دینه قدرت خود را تثبیت می کنند. تازه واردان، انتقام این تحقیر را می گیرند و به نظر می رسد که شدت انتقام آنها بسیار زیاد است. جدال علیه ازدواج بین قومی. با بررسی کتاب مقدس، مشخص می شود که هیچ مشکل ذاتی در تعامل با مردمان همسایه برای مدت طولانی وجود نداشته است. کتاب مقدس به هاجر، برده مصری سارا و همسر صیغه ابراهیم، قطوره، از مدین و همسر دوم ابراهیم پس از مرگ سارا، ربه کا از آرامی ها و همسر اسحاق، لیه و راحیل آرامی، دختران لابان (برادر ربه کا) و همسران یعقوب، آسنات، دختر کاهن مصری و همسر یوسف، صفورا، دختر کاهن مدین و همسر موسی، بث شبع، همسر اوریای هیتی از هیتی ها و سپس همسر داوود پادشاه و غیره اشاره می کند. هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد این افراد تحت فرایند تغییر دین قرار گرفته اند. اعضای قبایل همسایه اغلب با هم ازدواج می کردند، اگرچه طبیعی به نظر می رسد که حداقل یک طرف مجبور به پذیرش ارزش ها، هنجارهای زندگی، نقش های اجتماعی و احتمالاً ایمان جدید بوده است. حتی به نظر می رسد که دوره ای از اسکان اولیه اسر
ائیل در سرزمین کنعان وجود داشته است که در آن کنعانی ها، هیتی ها، فرزی ها، یبوسی ها، عمونی ها، موآبی ها، مصری ها و اموری ها (عزرا ۹:۱) می توانستند از نظر تئوری به قوم بنی اسرائیل بپیوندند. این وضعیت با معرفی مفهوم قوم برگزیده و فرزند مقدس، که بر پیوند متمایز با خدا تأکید می کرد (تعلق مشروط به تولد بود)، دستخوش تغییر شد. چنین موضوعی این سؤال را مطرح می کند که چرا روایت دینه در دوران ابراهیمی به عنوان استثنایی ارائه شده است، با توجه به اینکه این تغییرات در جدا دانستن خود از قوم های محلی در برهه ای بسیار دیرتر اجرا شده اند، تحلیل متنی از کتاب مقدس عبری نشان می دهد که متن ممکن است دستخوش ویرایش قابل توجهی شده باشد. حادثه آسیب زای تجاوز به دینه و وقایع بعدی آن، مانند نجات او، ممکن است از مطالب اضافه شده بعدی باشد. داستان «تجاوز» به دینه، به عنوان یک روایت بنیادی اسرائیلی، عدم امکان ادغام با کنعانیان در یک سرزمین را نشان می دهد. مرزهای هویت از طریق مذاکرات بر سر سرنوشت بدن زن جوان شکل می گیرد. آخرین سؤال بلاغی این فصل توسط برادران مطرح می شود: آیا با دینه «باید مانند یک فاحشه رفتار شود؟» (آیه ۳۱). یعنی، آیا می توان
اجازه داد که او با یک خارجی «فاسد جنسی» ازدواج کند و «نجس» یا «تحقیر» شود؟ حتی زمانی که شکیمیان (شهری در کرانه باختری) حاضرند نماد «ننگ» اسرائیلی (پوست ختنه گاه) را از بدن مردان خود بردارند تا با خانواده یعقوب ازدواج کنند، جایگاه آنها به عنوان گروه «دیگری» لکه دار و اجتناب ناپذیر باقی می ماند. برخلاف دو فصل اطراف، در پیدایش ۳۴ خدا غایب است. شاید به همین دلیل، داستان پر از احساسات خشم موجه و در عین حال احساساتی است که فقط می توان آنها را قبیله ای، قوم محور و بیگانه هراس توصیف کرد. یکی دیگر از محققان منتقد، الکساندر روف، فرض می کند که نویسندگان اولیه تجاوز را به خودی خود آلودگی نمی دانستند و معتقد است که فعل توصیف دینه به عنوان «آلوده» بعداً اضافه شده است (در جای دیگری از کتاب مقدس، فقط زنان متأهل یا نامزد شده با تجاوز «آلوده» می شوند). او در عوض می گوید که چنین توصیفی منعکس کننده یک تصور دیرهنگام و پس از تبعید است که غیریهودیان یا جنتیل ها نجس هستند [و از] ممنوعیت ازدواج بین نژادی یا برون همسری و مقاربت با آنها حمایت می کند؛ بنابراین، چنین دغدغه فرضی پاک سازی قومی باید نشان دهنده تاریخ متأخر پیدایش در قرن پنجم
یا چهارم قبل از میلاد باشد، زمانی که جامعه یهودی احیا شده در اورشلیم به طور مشابه درگیر جدال های ضد سامری ها بود. در تحلیل روف، «آلودگی» به رابطه جنسی بین نژادی اشاره دارد نه تجاوز. نویسندهٔ یهودی، نائومی گرتز می نویسد، اگرچه داستان از یک مورد تجاوز جنسی استفاده می کند (یا به نظر می رسد که استفاده می کند) وقتی شکیم پیشنهاد ازدواج با دختر را می دهد، کار درستی انجام می دهد و وقتی همه شکیمی ها پیشنهاد ختنه کردن خود را می دهند، پا را فراتر می گذارند. دینه برادران به پیشنهاد ازدواج شکیم واکنش بسیاری نشان می دند و مایل به ادغام دو ملت با یکدیگر نیستند به نظر این داستان منعکس کننده جدال علیه ازدواج بین قومی است. بسیاری از متون کتاب مقدس در این جدال شرکت دارند؛ یکی از این متون اصلی در کتاب تثنیه آمده است و به طور خاص به کنعانیان، از جمله حویان، قبیله شکیم، می پردازد: پیامدها پس از کشته شدن شکیم. بهره نبردن شمعون و لاوی از برکت یعقوب. اقدام دو برادر شمعون (پسر دوم لیه) و لاوی (پسر سوم لیه) در نهایت منجر به این شد که این دو به دلیل خیانت به اعتماد او، آسیب رساندن به بی گناهان، سوءاستفاده از آیین های مذهبی و به خطر اند
اختن قبیله خود در برابر خشم همسایگان، برکت از یعقوب را دریافت نکنند. در سفر پیدایش، باب ۴۹، آیات ۵–۷ یعقوب خطاب به دو پسر خود آخرین سخنان خود را می گوید: «شمعون و لاوی، شما مثل هم هستید، مردانی بی رحم و بی انصاف. من هرگز در نقشه های پلید شما شریک نخواهم شد، زیرا از روی خشم خود انسانها را کُشتید و خودسرانه رگ پاهای گاوان را قطع کردید. لعنت بر خشم شما که اینچنین خشن و بی رحم بود. من نسل شما را در سراسر سرزمین اسرائیل پراکنده خواهم ساخت.» پایان دینه. آخرین اشاره به دینه در کتاب مقدس. هنگامی که خانواده یعقوب برای هبوط به مصر آماده می شوند، کتاب پیدایش فهرستی از ۷۰ عضو خانواده را که با هم به مصر رفتند، ارائه می دهد (پیدایش ۴۶: ۸–۲۷). دینه به طور خاص در آیه ۱۵ ذکر شده است (اینان پسران لیه هستند که او برای یعقوب در فدان آرام به دنیا آورد و همچنین دخترش دینه). داوید روزنفلد اظهار می کند که «همین است. تورات چیزی در مورد آنچه برای او در بقیه عمرش اتفاق افتاد، و اینکه آیا او هرگز ازدواج کرد و خانواده ای تشکیل داد، به ما نمی گوید.» در ادبیات خاخامی. روایت های گوناگونی در مورد رویدادهای پس از آن وجود دارد در یکی از این رو
ایت ها خاخام ها بیان می کنند که برادران مجبور شدند دینه را بیرون بکشند، زیرا او از ترک خانهٔ شکیم بسیار خجالت می کشید. سرانجام، شمعون به او قول داد که با او ازدواج کند. آنها ازدواج کردند و پسری از این پیوند به دنیا آمد، که از او به عنوان «شائول، پسر یک زن کنعانی» (پیدایش باب ۴۶ آیه ۱۰) یاد می شود؛ و این دینه است که در این آیه «زن کنعانی» خوانده شده است. خاخام یاکوف گلدشتاین در اینباره نوشته است:زنا با محارم طبق قوانین یهود ممنوع است. می توان استدلال کرد که قبل از نزول تورات هنوز برای قبایل رعایت چنین قانونی الزام آور نبود، اما ممنوعیت آن در قوانین هفت گانه نوح ذکر شده بود. در میان هفت قانون نوح، بندی وجود دارد که گناهان جنسی از جمله زنای با محارم را ممنوع می کند. در مورد اینکه چگونه به شمعون اجازه داده شد که با خواهرش ازدواج کند؟ خاخام ها عنوان می کنند که پس از کشتن مردان شکیم زنان این شهر به اسارت برده شدند و وجود اساسی به عنوان یک برده باعث می شود که فرد هویت نسب خود را از دست بدهد. وقتی شخصی برده می شود، به کل دارایی ارباب خود تبدیل می شود. او دیگر هویت خود را حفظ نمی کند و تمام آزادی های شخصی خود را از دس
ت می دهد. تمام وجود او برای خدمت به ارباب است. به همین دلیل، تورات بیان می کند که او همچنین حس نسب بیولوژیکی خود را از دست می دهد. از آنجایی که او هیچ هویت ذاتی ندارد، نمی توان او را خویشاوند کسی دانست، زیرا او صرفاً امتدادی از ارباب خود است.
لوئیجی آلبرتینی (۱۹ اکتبر ۱۸۷۱ – ۲۹ دسامبر ۱۹۴۱) یک سردبیر روزنامه تأثیرگذار ایتالیایی، عضو پارلمان ایتالیا و تاریخ نگار جنگ جهانی اول بود. به عنوان سردبیر یکی از معروف ترین روزنامه های ایتالیا، در میلان، او حامی لیبرالیسم بود. او مخالف سرسخت سوسیالیسم و روحانیت و همچنین جیووانی جولیی بود که در زمان نخست وزیری خود با این نیروها سازش می کرد. مخالفت آلبرتینی با رژیم فاشیستی ایتالیا باعث شد تا مالکان روزنامه او را در سال ۱۹۲۵ اخراج کنند. آلبرتینی یک ضد فاشیست صریح بود، هرچند در یک مقطع زمانی از حزب فاشیست ملی حمایت کرده بود زیرا با چپ ها مخالف بود. از ۱۹۱۴ تا مارچ بر رم بنیتو موسولینی در ۱۹۲۲، او عضو پارلمان در سنای ایتالیا بود، جایی که او یک نیروی فکری و تعدیل کننده کلیدی بود. زندگی. آلبرتینی در آنکونا در ۱۹ اکتبر ۱۸۷۱ به دنیا آمد. پس از تحصیل در رشته حقوق در دانشگاه تورین، در سال ۱۸۹۴ به لندن رفت، جایی که به عنوان خبرنگار خارجی برای "La Stampa" از تورین کار می کرد. در لندن، او شرایط کار را بررسی کرد و سازماندهی روزنامه "The Times" را مطالعه کرد. در سال ۱۸۹۸، او به روزنامه میلان پیوست و به عنوان دستیار سردبیر ک
ار خود را آغاز کرد. او زیر نظر اوژنیو توره لی ویولیه و سپس دمنیکو الیوا کار می کرد. در بهار ۱۹۰۰، ویولیه درگذشت و آلبرتینی به عنوان سردبیر اجرایی منصوب شد و چند هفته بعد به سمت مدیر منصوب گردید. او همچنین در این روزنامه سرمایه گذاری کرد و تجهیزات مدرن را نصب و خدمات فنی روزنامه را به روز کرد. تحت هدایت آلبرتینی، به محبوب ترین و معتبرترین روزنامه روزانه در ایتالیا تبدیل شد. در نوامبر ۱۹۲۵، مالکان روزنامه، خانواده کِرِسپی، او را به دلیل موضع عمومی اش در برابر رژیم فاشیستی ایتالیا اخراج کردند. آخرین سردبیر او در شماره ۲۹ نوامبر ۱۹۲۵ منتشر شد. پس از آن، آلبرتینی از زندگی عمومی کناره گیری کرد و به املاک مدل خود در توره در پیاترا، نزدیک رم، بازگشت. او وقت خود را صرف مدیریت املاک و احیای زمین های آن کرد. او همچنین به طور گسترده ای به تحقیق در مورد نقش ایتالیا در جنگ های جهانی اول و دوم پرداخت. او خاطرات خود را نوشت و تنها چند روز قبل از مرگش در ۲۹ دسامبر ۱۹۴۱ در رم، کار سه جلدی خود درباره ریشه های جنگ جهانی اول را به پایان رساند. میراث. کار سه جلدی آلبرتینی با عنوان "ریشه های جنگ ۱۹۱۴" بزرگ ترین دستاورد او بود و شهر
ت جهانی برای او به ارمغان آورد. او این کتاب را با کمک لوچیانو ماگرینی، یک خبرنگار سابق خارجی که در زبان آلمانی مهارت داشت، تحقیق و نوشت. از ۱۹۲۸ تا ۱۹۴۰، ماگرینی با بسیاری از شخصیت های کلیدی جنگ جهانی اول مصاحبه کرد و اسناد متعددی که در این اثر منتشر شده است، به دست آورد. این اثر به زبان ایتالیایی در سال های ۱۹۴۲ و ۱۹۴۳ منتشر شد. این کتاب به انگلیسی توسط ایزابل ماسه ترجمه و در سال ۱۹۵۳ توسط Oxford University Press منتشر شد. اولین بیوگرافی لوئیجی آلبرتینی در سال ۱۹۴۵ توسط برادرش آلبرتو نوشته شد. که به زبان ایتالیایی در سال ۱۹۴۵ منتشر شد. از سال ۱۹۶۵، اوتاویو بریه، که قبلاً در دانشکده علوم سیاسی دانشگاه کاتولیکا در رم بود، به مکاتبات وسیع آلبرتینی دسترسی پیدا کرد و آن را ویرایش و منتشر کرد. او همچنین یک بیوگرافی دوم به نام "لوئیجی آلبرتینی" را تحقیق و نوشت که در سال ۱۹۷۲ به زبان ایتالیایی منتشر شد.
ولف ورنر (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل آلمان بود. وی مربی تیم هایی همچون باشگاه فوتبال بروسیا مونشن گلادباخ و باشگاه فوتبال فورتونا دوسلدورف بوده است.
پروفسور پیارلال فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۱ و به کارگردانی بریج سادانا است. در این فیلم بازیگرانی همچون درمندرا، زینت امان، سیمی گریوال، شریم لاگو، امجد خان، وینود مهرا، نیروپا روی، ساتین کاپو و شامی کاپور ایفای نقش کرده اند.
ماریا الویرا " مارینا " برلوسکونی (متولد ۱۰ اوت ۱۹۶۶) یک تاجر زن ایتالیایی است. او رئیس شرکت هلدینگ فی انینوست و شرکت انتشارات آرنولدو موندادوری ادیتوره است که دومی بزرگ ترین شرکت انتشاراتی در ایتالیا است. او دختر تاجر بزرگ و نخست وزیر سابق ایتالیا، سیلویو برلوسکونی، است. زندگی نامه. ماریا الویرا برلوسکونی در دهم اوت سال ۱۹۶۶ در شهر میلان، یکی از مهم ترین مراکز فرهنگی و اقتصادی ایتالیا، چشم به جهان گشود. او نخستین فرزند سیلویو برلوسکونی، سیاستمدار برجسته و کارآفرین مشهور ایتالیایی، و همسر اولش کارلا الویرا لوسیا دال اُلیو است. خانواده ای که ماریا در آن رشد یافت، از همان ابتدا در مرکز توجه رسانه ها و جامعه ایتالیا قرار داشت، چرا که پدرش نه تنها در عرصه سیاست، بلکه در دنیای رسانه و تجارت نیز نفوذ گسترده ای داشت. ماریا الویرا خواهر بزرگ تر پیر سیلویو برلوسکونی است، مردی که در ادامه مسیر پدرش وارد دنیای کسب وکار شد و در حوزه رسانه و تلویزیون به موفقیت های چشمگیری دست یافت. همچنین او خواهر ناتنی بزرگ تر باربارا برلوسکونی محسوب می شود، زنی که در زمینه های مدیریتی و اقتصادی فعالیت دارد و نامش در میان زنان تأثیرگذار
ایتالیا دیده می شود. این ترکیب خانوادگی نشان دهنده پیوندهای عمیق میان اعضای خانواده برلوسکونی با دنیای تجارت، رسانه و سیاست است. ماریا الویرا همانند برادرش پیر سیلویو، تحصیلات دانشگاهی خود را در دانشگاه میلان آغاز کرد، دانشگاهی که یکی از معتبرترین مراکز علمی کشور به شمار می رود. با این حال، هر دو بدون دریافت مدرک تحصیلی، مسیر دانشگاه را ترک کردند. این تصمیم شاید نشان دهنده آن باشد که مسیر حرفه ای و تجربی برای آنان جذاب تر و مؤثرتر از مسیر آکادمیک بوده است، به ویژه در خانواده ای که تجربه عملی و ارتباطات گسترده نقش مهمی در موفقیت ایفا می کند. زندگی ماریا الویرا برلوسکونی، اگرچه کمتر از دیگر اعضای خانواده اش در رسانه ها برجسته شده، اما همچنان بخشی از روایت بزرگ تری است که خانواده برلوسکونی در تاریخ معاصر ایتالیا رقم زده اند. این خانواده نه تنها در عرصه سیاست با نخست وزیری سیلویو برلوسکونی شناخته می شود، بلکه در حوزه های رسانه ای، فرهنگی و اقتصادی نیز تأثیرگذار بوده اند. ماریا الویرا، به عنوان یکی از اعضای این خانواده، بخشی از این میراث پیچیده و چندلایه را با خود حمل می کند. برلوسکونی پس از فارغ التحصیلی از دبیرس
تان در رشته مطالعات کلاسیک، به دانشکده حقوق و سپس علوم سیاسی رفت که هر دو را در سال اول رها کرد. پس از یک دوره کارآموزی، او در چندین سمت در صنعت رسانه در ایتالیا مشغول به کار شد. او در سال ۱۹۹۴ به همراه برادرش به هیئت مدیره شرکت هلدینگ پدرش، فینین اینوست، پیوست و در سال ۱۹۹۵ در افتتاح کانال اسپانیایی تله سینکو شرکت کرد در سال ۱۹۹۶، او توسط پدرش به عنوان معاون رئیس فینینوست منصوب شد. از سال ۲۰۰۳ میلادی، ماریا الویرا برلوسکونی ریاست شرکت انتشاراتی آرنولدو موندادوری ادیتوره را بر عهده دارد؛ شرکتی که به عنوان بزرگ ترین مؤسسه نشر در کشور ایتالیا شناخته می شود و نقش مهمی در صنعت کتاب، مجلات و رسانه های چاپی این کشور ایفا می کند. این انتشارات با سابقه ای طولانی در تولید آثار ادبی، علمی، آموزشی و فرهنگی، جایگاه برجسته ای در میان ناشران اروپایی دارد و تحت مدیریت او توانسته است جایگاه خود را در بازار حفظ کرده و گسترش دهد. علاوه بر مسئولیت هایش در حوزه نشر، ماریا الویرا در ساختار مدیریتی شرکت های رسانه ای و مالی نیز نقش فعالی داشته است. او عضو هیئت مدیره شرکت MFE بوده است؛ شرکتی که تا سال ۲۰۲۱ با نام مدیاست شناخته می شد
و یکی از بزرگ ترین گروه های رسانه ای در اروپا به شمار می رود. این شرکت در زمینه تولید و پخش برنامه های تلویزیونی، فیلم ها و محتوای دیجیتال فعالیت دارد و بخشی از امپراتوری رسانه ای خانواده برلوسکونی محسوب می شود. همچنین، ماریا الویرا از اکتبر سال ۲۰۰۸ تا آوریل سال ۲۰۱۲ عضو هیئت مدیره بانک مدیوبانکا بود؛ یکی از مؤسسات مالی برجسته ایتالیا که در زمینه خدمات بانکی، سرمایه گذاری و مدیریت دارایی فعالیت می کند. حضور او در این نهاد مالی نشان دهنده نفوذ و اعتبارش در دنیای اقتصاد و امور مالی کشور است. این نقش ها و مسئولیت ها گواهی بر جایگاه مهم او در ساختارهای کلان رسانه ای، فرهنگی و اقتصادی ایتالیا هستند و نشان می دهند که او نه تنها وارث نام خانوادگی برلوسکونی، بلکه خود نیز شخصیتی تأثیرگذار در عرصه های مختلف است. در سال ۲۰۱۰، او توسط "فوربز" در رتبه ۴۸ فهرست ۱۰۰ زن قدرتمند جهان قرار گرفت، تنها ایتالیایی حاضر در این فهرست (جایی که از سال ۲۰۰۴ در آن قرار داشت). از سال ۲۰۰۱، او همچنین در فهرست ۵۰ زن تأثیرگذار در جامعه تجاری بین المللی مجله "فورچون" قرار گرفته است. در سال های ۲۰۱۳، ۲۰۱۶، و ۲۰۱۸ مجله آمریکایی "هالیوود ریپو
رتر"، برلوسکونی را در فهرست ۲۰ زن تأثیرگذار در صنعت رسانه و تلویزیون قرار داد. در سال ۲۰۱۱، برلوسکونی ادعا کرد که هرگز مانند پدرش به ورود به سیاست فکر نکرده است، اما در سال ۲۰۱۴ اذعان کرد که ممکن است در نهایت به این موضوع فکر کند. زندگی شخصی. در دسامبر ۲۰۰۸، برلوسکونی با مائوریتزیو وانادیا، رقصنده اصلی سابق لا اسکالا، ازدواج کرد. آنها دو پسر دارند: گابریل (متولد ۲۰۰۲) و سیلویو.
سیرانوئید به افرادی گفته می شود که سخنانشان برخاسته از دستگاه عصبی مرکزی خودشان نیست، بلکه واژه هایی که بیان می کنند از ذهن فرد دیگری می آید که این سخنان را از راه انتقال رادیویی به سیرانوئید منتقل می کند. این مفهوم توسط روان شناس استنلی میلگرام به عنوان روشی پژوهشی مطرح شد. این اصطلاح برگرفته از نام نویسندهٔ فرانسوی سیرانو دو برژراک است و بر پایهٔ بازنمایی داستانی او در نمایشنامهٔ "سیرانو دو برژراک" نوشتهٔ ادمون روستان شکل گرفته است. ریشه شناسی. واژهٔ «سیرانوئید» از ترکیب «سیرانو» (نام سیرانو دو برژراک، نویسنده و شاعر فرانسوی) و پسوند یونانی تبار «ـئید» (به معنای «شبیه به» یا «دارای ویژگی») ساخته شده است. این اصطلاح به این معناست که فرد، همانند شخصیت داستانی سیرانو، سخنانی را بیان می کند که در اصل از فرد دیگری سرچشمه گرفته است. پیشینه. مفهوم سیرانوئید در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ توسط روان شناس استنلی میلگرام شکل گرفت. او این ایده را به منزلهٔ راهی برای عملی کردن خیال آمیزی اتحاد ذهن و بدن مطرح کرد؛ موضوعی که پیش تر در نمایشنامهٔ "سیرانو دو برژراک" نوشتهٔ ادمون روستان (۱۸۹۷) بازنمایی شده بود. در داستان، نویسندهٔ نامدا
ر سیرانو دو برژراک (شاعری رمانتیک اما کم جاذبه از نظر ظاهر) سخنان عاشقانه ای برای «کریستین» (افسری خوش چهره اما ناتوان در بیان احساسات) فراهم می آورد تا آن دو بتوانند به طور مشترک «روکسان» را دلبستهٔ خود کنند، چرا که هرکدام به تنهایی از عهدهٔ این کار برنمی آمدند. میلگرام اجزای گوناگون یک تعامل سیرانوئیدی را تفکیک کرد: «سایه» واژه هایی را که از یک «منبع» دریافت می کند از طریق انتقال صوتی پنهان (مثلاً رادیویی) شنیده و بی درنگ همان ها را با استفاده از شیوهٔ شنیداری-گفتاری موسوم به سایه گویی تکرار می کند. در این میان «هم کنشگر» به طور رودررو با سایه وارد گفت وگو می شود. اگر این فرایند موفق باشد، پدیده ای رخ می دهد که میلگرام آن را «توهم سیرانوئیدی» نامید؛ وضعیتی که در آن هم کنشگر متوجه نمی شود طرف گفت وگوی او صرفاً واژه های فردی دیگر را بازگو می کند. در مطالعات آزمایشی نخستین، میلگرام انواعی از تعامل های سیرانوئیدی را آزمود. از جمله در یکی از موقعیت ها گروهی از معلمان با کودکانی ۱۱ و ۱۲ ساله گفت وگو کردند و تصورشان این بود که کودکان به طور مستقل سخن می گویند؛ در حالی که در واقع خود میلگرام به عنوان منبع، واژه ها
را در اختیار کودکان قرار می داد. هیچ یک از معلمان متوجه نشدند که پاسخ های پیچیده و ظاهراً مستقل کودکان در حقیقت از فرد دیگری سرچشمه می گیرد. در نمونه ای دیگر چند منبع، هم زمان یک سایه را کنترل می کردند. میلگرام پس از این مطالعات نتیجه گرفت که روش سیرانوئیدی می تواند ابزاری سودمند در روان شناسی اجتماعی باشد، زیرا به پژوهشگر امکان می دهد شکل ظاهری یک کنشگر اجتماعی (ظاهر جسمانی او) را از محتوای سخنانش جدا کند. به این ترتیب این روش می تواند برای بررسی پدیده هایی چون قالب انگاری های نژادی، جنسیتی و سنی به کار رود؛ چرا که می توان به طور پویا آزمود که چگونه یک منبع واحد وقتی از طریق بدن های متفاوت بیان می شود، به شکل های مختلف دریافت و تفسیر می شود. اگرچه در آغاز توجه چندانی به این ایده نشد، در سال های اخیر پژوهشگران دوباره به بررسی علمی آن پرداخته اند. در سال ۲۰۱۴، «کوین کورتی» و «الکس گیلسپی»، روان شناسان اجتماعی در مدرسه اقتصاد لندن، نخستین بازآزمایی های مطالعات میلگرام را منتشر کردند (زیرا خود میلگرام هرگز کارهایش را به طور رسمی منتشر نکرده بود). «راب میچل» نیز این مفهوم را به عنوان ابزاری برای یادگیری تجربی در
کلاس درس بررسی کرده و از دانش آموزان خواسته است در نقش سایه برای معلمان عمل کنند. سیرانوئیدها همچنین در هنرهای نمایشی و چیدمان به کار رفته اند تا تجربه هایی اجتماعی را بازآفرینی کنند که در آن افراد با کسانی روبه رو می شوند که از نظر ظاهر بیگانه اند اما از نظر کلامی برایشان آشنا جلوه می کنند. در سال های اخیر، روش سیرانوئیدی برای مطالعهٔ تعامل انسان با عامل های مصنوعی مانند «گفت وگوگرهای رایانه ای» نیز گسترش یافته است. سایه ای که واژه های یک عامل مصنوعی را بازگو می کند اِکوبورگ نامیده می شود. پژوهش ها نشان داده است که افراد هنگام تعامل با یک اِکوبورگ پنهان، تلاش بیشتری برای درک متقابل به خرج می دهند. روش های سیرانوئید و اِکوبورگ امکان ترکیب بدن ها و منابع شناختی را فراهم می آورند و در نتیجه دامنهٔ گسترده ای از پرسش های پژوهشی را پیش رو می گذارند.