Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کوریو-سَرَم (؛ ؛ ) نامی است که کره ای کشورهای پساشوروی برای اشاره به خود استفاده می کنند. این اصطلاح از دو واژه کره ای تشکیل شده است: «کوریو» که نام تاریخی کره است و «سرم» به معنای «شخص» یا «مردم». تقریباً ۵۰۰ هزار نفر کره ای تبار در اتحاد جماهیر شوروی سابق، عمدتاً در کشورهای مستقل آسیای میانه امروزه زندگی می کنند. همچنین جوامع بزرگ کره ای در جنوب روسیه (در اطراف ولگوگراد)، خاور دور روسیه (در اطراف ولادی وستوک)، قفقاز و جنوب اوکراین وجود دارند. این جوامع را می توان تا کره ای هایی که در اواخر سده نوزدهم در خاور دور روسیه زندگی می کردند، ردیابی کرد. همچنین یک جامعه قومی کره ای جداگانه در جزیره ساخالین وجود دارد که معمولاً به آن ها کره ای های ساخالین گفته می شود. برخی ممکن است به عنوان کوریو-سرم شناسایی شوند، اما بسیاری اینطور نیستند. برخلاف جوامعی که در سرزمین اصلی روسیه عمدتاً از نسل کره ای هایی هستند که در اواخر سده نوزدهم و اوایل سده بیستم وارد شدند، اجداد کره ای های ساخالین مهاجرانی از چوسان تحت فرمانروایی امپراتوری ژاپن بودند که عمدتاً از استان های جنوبی، همانند گیونگ سانگ شمالی، گیونگ سانگ جنوبی، جئولای ش
مالی و جئولای جنوبی، به اجبار توسط دولت ژاپن برای کار در معادن زغال سنگ برای جبران کمبود نیروی کار ناشی از جنگ اقیانوس آرام به این مناطق وارد شدند.
اپسیلون ماشین یا دقت ماشین حد بالایی برای خطای نسبی گرد کردن در محاسبات ممیز شناور (انگلیسی: Floating point arithmetic) می باشد. این مقدار محاسبات کامپیوتری را در زمینه آنالیز عددی و علوم محاسبه توصیف می کند. این مقدار گاهی macheps نیز نامیده می شود و نیز از نماد اپسیلون formula_1 در زبان یونانی برای آن استفاده می شود. غالبا دو تعریف برای این مقدار وجود دارد. در آنالیز عددی، این مقدار وابسته به شیوه گرد کردن است و گاهاً خطای گرد کردن واحد (انگلیسی: unit roundoff) نامیده می شود و با حرف انگلیسی بولد شده u نشان داده می شود. ولی با تعریفی عامیانه و پر استفاده تر، اپسیلون ماشینی از روش گرد سازی مستقل است و می تواند برابر u یا 2u باشد. مقادیر برای محسابات سخت افزاری استاندارد. این جدول مقادیر اپسیلون ماشین را برای فرمت های استاندار ممیز شناور نشان می دهد. تمام فرمت های زیر از روش گرد کردن به نزدیک ترین استفاده می کنند. تعریف قراردادی. گرد کردن به عملیاتی گفته می شود که طی آن نمایشی برای عددی حقیقی که در سیستم ممیز شناور ذخیره شده انتخاب می کنیم. به ازای یک سیستم عددی و یک شیوه گرد کردن، اپسیلون ماشین حداکثر خطای ن
سبی به وجود امده توسط شیوه گرد کردن می باشد. برای محاسبه این مقدار به اطلاعات بیشتری نیاز داریم. یک سیستم عددی ممیز شناور توسط یک مبنا ، formula_2، و یک دقت formula_3 (تعداد بیت های ضریب شامل هر تعداد بیت ضمنی)، توصیف می شود. اعداد با توان یکسان formula_4 دارای فاصله یکسان formula_5 می باشند. این فاصله در اعدادی که توان کامل formula_2 هستند تغییر می کند؛ فاصله اعداد در سمت با اندازه بزرگ تر، formula_2 برابر فاصله در سمت با اندازه کوچک تر است. از آنجا که اپسیلون ماشین کرانی برای خطای نسبی است، بدون از دست دادن کلیت مسئله می توان فرض کرد formula_8. همچنین می توانیم فقط اعداد مثبت را بررسی کنیم. برای روش گرد کردن به نزدیک ترین، خطا حداکثر نصف فاصله بین اعداد، یا formula_9 است. این عدد بزرگ ترین مقدار ممکن برای صورت در کسر خطای نسبی است. مخرج آن، عددی است که گرد می کنیم. برای پیدا کردن خطای حداکثر این عدد باید کوچک ترین مقدار ممکن را به خود اختصاص دهد. در نتیجه بدترین خطای نسبی هنگامی رخ می دهد که عدد ما به فرم formula_10 که در آن formula_11 بین formula_12 و formula_9 باشد. تمام این اعداد به formula_14 گرد می شون
د که خطای ما را برابر با formula_15 قرار می دهد. حداکثر آن هنگامی است که formula_11 در حد بالای برد خود باشد. formula_10 در مخرج نسبت به صورت کسر قابل چشم پوشی است، پس برای تسریع محاسبات اپسیلون ماشین را فقط برابر با formula_9 قرار می دهیم. نشان دادیم خطای نسبی برای اعدادی که به formula_14 گرد می شوند حداکثر است، به همین دلیل اپسیلون ماشین گاهی "خطای گرد کردن واحد"(انگلیسی: unit roundoff) نامیده می شود که به معنای "حداکثر خطایی که می تواند هنگام گرد کردن به مقدار واحد رخ دهد" است. در نتیجه اختلاف عدد ممیز شناور عادی سازه شده، formula_20، و عدد ممیز شناور عادی سازه شده مجاورش حداکثر برابر با formula_21 است. تعاریف دیگر. استاندارد IEEE اپسیلون ماشین و خطای گرد کردن واحد را تعریف نمی کند، به همین دلیل تعاریف متفاوتی برای آن ها ارائه داده شده که گاهاً باعث اختلافاتی می شود. تعریف قراردادی آن، تعریفی است که توسط پروفسور جیمز دمل در کنفرانس هایش، پکیج جبر خطی "LAPACK"، شماری از مقاله های علمی و برخی از نرم افزار های محاسبه ای دیگر ارائه داده شده. اکثر تحلیل گران عددی با استفاده از این معنا از "اپسیلون ماشین" و "خطا
ی گرد کردن واحد" به جای یکدگیر استفاده می کنند. تعریف دیگر آن که تعریفی است که خارج از محیط آکادمیک متداول تر است: "اپسیلون ماشین تفاوت بین ۱ و کوچک ترین عدد ممیز شناور بزرگ تر از آن است." با این تعریف، formula_1 برابر با formula_23 است(formula_2 مبنا و formula_3 دقت سیستم ممیز اعشاری است) و خطای گرد کردن واحد با فرض گرد کردن به نزدیک ترین برابر با formula_26u، و با فرض کف یا سقف گرفتن برابر با formula_27u است. شیوع این تعریف به دلیل استفاده آن در استاندارد ISO زبان C، برای ثابت های مربوط به تایپ های ممیز اعشاری، ثابت های متناظر در زبان های دیگر، استفاده فراگیر در نرم افزار های محاسباتی و تعدادی از مقالات مربوط به محاسبات عددی است.
شهرستان خودمختار کره چانگ بای کره ای (چینی: 长白朝鲜族自治县) یا شهرستان خودمختار کره جانگ بِک کره ای (کره ای: 장백조선족자치현) شهرستانی در جنوب استان جی لین چین و هم مرز با استان ریانگ گانگ در کره شمالی است. این شهرستان دارای مساحت و جمعیت ۸۵٬۰۰۰ نفر است که ۱۴٬۰۰۰ نفر از آن ها کره ای هستند (۱۶٫۹٪ از جمعیت شهرستان). شهرستان چانگ بای/جانگ بِک یکی از دو منطقهٔ خودمختار در نظر گرفته برای اقلیت کره ای ساکین چین می باشد. منطقهٔ دیگر، ولایت خودمختار یان بیان/یون بیون کره ای می باشد. مرکز اداری این شهرستان، «شهرک چانگ بای / جانگ بِک»، در ساحل شمالی رود یالو و بر روی مرز بین المللی با کره شمالی می باشد. شهر هیه سان در جنوب رودخانه و در کره شمالی، مقابل این شهرک قرار گرفته و با پل ماشین رو موسوم به «پل بین المللی جانگ هیه» (کره ای: 장혜국제대교) به آن متصل است. تقسیمات اداری. شهرستان چانگ بای به ۷ شهرک و ۱ قصبه تابعه تقسیم شده است.
برکه نگینی، آبگیر نگینی، حوضچه نگینی یا برکه شبنم ، یک آبگیر مصنوعی است که معمولاً در بالای تپه قرار دارد و برای آبیاری دام در نظر گرفته شده است. حوضچه های نگینی در مناطقی استفاده می شود که منبع طبیعی آب سطحی ممکن است به آسانی در دسترس نباشد. نام حوضچه شبنم (گاهی برکه ابری یا برکه مه) نخستین بار در "مجله انجمن سلطنتی کشاورزی" در سال ۱۸۶۵ یافت شد با وجود این نام، منبع اصلی آب آن ها به جای شبنم یا غبار، بارندگی است.
زوکالو () نام رایج میدان اصلی در مرکز مکزیکوسیتی است. قبل از دوران استعمار، اینجا مرکز اصلی مراسم آئینی در شهر آزتک تنوچتیتلان بود. این میدان پیش از این، تنها به نام «میدان اصلی» یا «میدان اسلحه» شناخته می شد، و امروزه نام رسمی آن پلازا دی لا کانستیتوشن (میدان قانون اساسی) است. این نام برگرفته از هیچ یک از قوانین اساسی مکزیک که بر کشور حاکم است، نمی باشد، بلکه از قانون اساسی کادیس، که در سال ۱۸۱۲ تعیین شد، گرفته شده است. با این وجود، امروزه تا حدودی همواره از این میدان به "زوکالو" نام می برند. طرح هایی برای نصب ستونی به عنوان بنای یادبود استقلال انجام گرفت، اما فقط پایه، یا "زوکالو" (به معنی پایه ستون) ساخته شد. پایه ستون، مدتها قبل کنار گذاشته شد ولی این نام همچنان باقی مانده است. بسیاری از شهرها و شهرک های مکزیک، همچون اوآخاکا د خوارز، مریدا و گوادالاخارا، ولی نه تمام آنها، کلمه "زوکالو" را برای اشاره به میدان اصلی، در نظر گرفته اند. این مکان از زمان آزتک ها مکانی برای گردهمایی مردم مکزیک بوده و محل برگزاری مراسم های مکزیکی، سوگند خوردن نایب السلطنه ها، اعلامیه های سلطنتی، رژه های نظامی، جشن های استقلال و ر
ویدادهای مذهبی معاصر مانند جشن های هفته مقدس و عید بدن مسیح بوده است. همچنین، سران کشورهای خارجی را میزبانی کرده و محل اصلی جشن ها و اعتراضات ملی بوده است. میدان زوکالو و بلوک های اطراف آن نزدیک به ۷۰۰ سال نقش مهمی در برنامه ریزی و جغرافیای شهر ایفا کرده اند. این مکان فقط یک بلوک در جنوب باختری نیایشگا مایور قرار دارد که بر اساس افسانه ها و اسطوره های آزتک، مرکز جهان محسوب می شد. توضیحات. زوکالوی امروزی در مکزیکوسیتی مساحتی برابر با ۵۷۶۰۰ متر مربع (۲۴۰ متر × ۲۴۰ متر) دارد. این میدان از شمال با کلیسای جامع مکزیکو سیتی، از شرق با کاخ ملی مکزیکو، از جنوب با ساختمان های ناحیه فدرال، و از غرب با درگاه قدیمی مرکادرس احاطه شده است. ساختمان نسیانال مونته دو پیداد در گوشه شمال غربی آن قرار دارد و سایت معبد مایور در شمال شرقی آن، خارج از دید قرار گرفته است. در مرکز میدان یک میله پرچم با پرچم مکزیک نصب شده که هر روز به صورت نمادین برافراشته و پایین آورده می شود و به کاخ ملی منتقل می گردد. در گوشه شمال شرقی میدان ورودی ایستگاه متروی زوکالو/تنوچتیتلان وجود دارد اما هیچ علامتی در سطح زمین نشان دهنده حضور آن نیست. تاریخ. پی
ش از تسخیر. پیش از تسخیر، ناحیه ای که اکنون اشغال کرده است، فضای باز در مرکز پایتخت آزتک، بود. این منطقه از شرق توسط «خانه های جدید» موکتزوما دوم (که بعدها کاخ ملی شد) و از غرب توسط «خانه های قدیمی» کاخ (۱۴۶۹–۱۴۸۱) محصور بود، جایی که امپراتور و عموی موکتزوما نیز زندگی می کرد. میدانی به سبک اروپایی بخشی از شهر تسخیرشده آزتک نبود؛ شهر قدیمی دارای یک محوطه مقدس یا بود که مرکز مطلق شهر (و جهان، بر اساس باور آزتک ها) محسوب می شد. این مکان به شمال و شمال شرقی زوکالوی امروزی نزدیک بود و از فضای باز برای عامه مردم جدا شده بود. زوکالوی فعلی فضایی جنوب غربی تقاطع جاده های اصلی را اشغال کرده است. جاده شمالی-جنوبی به نام شناخته می شد و جاده به سمت غرب امتداد داشت و قبل از ورود به دریاچه ای که شهر را احاطه کرده بود، اندکی به شرق می رفت. نایب السلطنتی اسپانیای نو (۱۵۲۱–۱۸۲۱). میدان مدرن مکزیکوسیتی توسط آلونزو گارسیا براوو پس از فتح امپراتوری آزتک توسط اسپانیا طراحی شد. Cortés شهر را برای مقاصد نمادین دوباره طراحی کرد. چهار محله اصلی یا «کاپولی» حفظ شد، اما کلیسایی در محل تقاطع آنها ساخته شد، که اکنون کلیسای جامع مکزیکو سیت
ی است. در اوایل دوران استعمار، میدان زوکالو از شمال با کلیسای جدید و از شرق با کاخ جدید کورتس که بر روی ویرانه های کاخ موکتزوما ساخته شده بود، محصور شده بود. در سمت غربی میدان، درگاه های مرکادرس (درگاه های بازرگانان) ساخته شدند که در جنوب کاخ دیگر کورتس، کاخ مارکیس دره اوآخاکا، قرار داشتند. در سمت جنوبی، درگاه گل ها (Flores) قرار داشت که به نام مالک آن، ماریا گوتیرز فلورس دو کابالریاس، نامگذاری شده بود. در کنار این درگاه، ساختمان آیونتامنتو، یک ساختمان دولتی برای شهر، قرار داشت. این دو سازه در پشت یک کانال کوچک زهکشی که به صورت شرق به غرب جریان داشت، واقع شده بودند. مشکل سیل همواره برای این میدان و شهر به طور کلی وجود داشت. در سال ۱۶۲۹ میدان با آبی به عمق دو متر زیر آب رفت که بسیاری از بازرگانان مستقر در آنجا را با مشکلات جدی مواجه کرد و باعث شد بسیاری از درگاه ها بازسازی شوند. پروژه زهکشی برای کنترل سیل، معروف به "desagüe"، طی تقریباً تمام دوران استعمار، مردان بومی را برای کار در این پروژه زیرساختی بزرگ به کار گرفت. کنترل سیل مزایای بهداشتی برای ساکنان مکزیکوسیتی به همراه داشت، زیرا از آلودگی ناشی از فاضلاب
انسانی در هنگام سیل جلوگیری می کرد و پشه هایی که بیماری ها را گسترش می دادند، کنترل می کرد. این پروژه همچنین شبکه زیست محیطی که از جمعیت پرندگان و ماهیان حمایت می کرد و امکان کشت محصولات زراعی برای بومیان را فراهم می کرد، تغییر داد. پس از ساخت کلیسای جامع در نیمه دوم قرن شانزدهم، ظاهر میدان تغییر کرد. کلیسای قدیمی به سمت شرق و نه به سمت میدان قرار داشت. سه درگاه کلیسای جامع جدید به سمت جنوب مشرف به میدان بود و به منطقه جهت گیری شمال-جنوبی داد که تا امروز باقی مانده است. در طول قرن هفدهم، میدان به طور گسترده ای توسط بازارهای موقت اشغال شد. پس از آنکه یک جمعیت خشمگین کاخ نایب السلطنه را در سال ۱۶۹۲ آتش زدند، که در نقاشی مشهور ۱۶۹۶ اثر کریستوبال د ویالپاندو به تصویر کشیده شده است، مقامات تلاش کردند میدان را کاملاً پاکسازی کنند تا جای خود را به بازارهای دائمی تر، مانند «پاریان ده مانیلا» بدهند. این بازار به منطقه تجاری ابریشم بینوندو در مانیل در فیلیپین اسپانیا اشاره داشت. پاریان مجموعه ای از فروشگاه ها در گوشه جنوب غربی میدان بود که برای انبار و فروش محصولات لوکس و عجیب وغریب آورده شده توسط مانیلا گالیون از آسیا
(و بعدها کالاهای لوکس آورده شده از اروپا) استفاده می شد. این بازار در سال ۱۷۰۳ افتتاح شد و درآمد قابل توجهی از اجاره فروشگاه ها برای شورای شهر ایجاد کرد، و میدان را به یک «امپراتوری تجاری» و «مرکز غنی ترین تجارت مکزیک» تبدیل کرد، همان طور که در گزارش های معاصر توصیف شده است. پاریان حدود ۱۴۰ سال وجود داشت تا اینکه در شورش های پاریان در سال ۱۸۲۸ غارت و تخریب شد. این وضعیت باعث نشد که سایر بخش های میدان از دوباره پر شدن با غرفه های موقتی مانند گروه معروف به «سن خوزه» که در کنار پاریان قرار داشت، در امان بماند. این موضوع مورخ فرانسیسکو سدانو را وادار کرد تا اظهار کند که این میدان زشت و ناپسند است. او ادعا کرد که به دلیل سنگ فرش ناهموار، گل ولای در فصل بارانی، سگ های خیابانی تهاجمی، توده های زباله و فضولات انسانی که در میان پوست ذرت و دیگر زباله ها ریخته شده بودند، عبور و مرور در این میدان در آن زمان بسیار دشوار بود. بار دیگر میدان (به جز پاریان) با اعلامیه کارلوس چهارم در دسامبر ۱۷۸۹ تخلیه شد. نایب السلطنه وقت، خوان ویسنته گوئمز پاچکو، سنگ فرش میدان را بازسازی کرد و کانال های روباز را با بلوک های سنگی پوشاند. او
همچنین در هر گوشه یک فواره نصب کرد. در طول این کار، سنگ تقویم آزتک و همچنین مجسمه الهه کواتلیکوئه کشف شدند. سنگ تقویم در ضلع غربی کلیسا به نمایش گذاشته شد و تا حدود سال ۱۸۹۰ در آنجا باقی ماند تا اینکه به موزه قدیمی «مرکز» منتقل شد. اکنون این سنگ در موزه ملی مردم شناسی نگهداری می شود. مجسمه کواتلیکوئه در نهایت به این موزه منتقل شد، اما پیش از آن تقریباً در یکی از حیاط های پشتی دانشگاه سلطنتی و اسقفی مکزیک دفن شده بود تا پس از جنگ استقلال مکزیک مجدداً ظاهر شود. بازرگانان پیشین میدان عمدتاً به ساختمان جدیدی به نام "مرکادو د ولادور" منتقل شدند که در جنوب شرقی میدان قرار داشت و امروزه ساختمان دیوان عالی عدالت ملت در آن محل قرار دارد. میدان به فضایی عمومی با ۶۴ چراغ تبدیل شد. کلیسا با یک نرده آهنی از میدان جدا شد؛ ۱۲۴ نیمکت سنگی نصب شدند و میدان با ستون های آهنی کوتاه که با زنجیر آهنی به هم متصل بودند، مرزبندی شد. ویژگی اصلی میدان بازطراحی شده، مجسمه سواره نظام کارلوس چهارم اسپانیا بود که توسط مانوئل تولسا ساخته شده بود. این مجسمه ابتدا در گوشه جنوب شرقی میدان بر روی پایه ای چوبی طلایی برای افتتاح در دسامبر ۱۸۰۳ ق
رار گرفت. هنگامی که این بنای یادبود تکمیل شد، پایه چوبی با پایه ای بیضی از سنگ به ابعاد ۱۱۳ متر در ۹۵٫۵ متر جایگزین شد که دارای طارمی و فواره هایی در گوشه ها بود که توسط خوزه دل مازو ساخته شده بود. این میدان پس زمینه مراسمی بود که در آن نایب السلطنه دون فلیکس ماریا کالخا، دیگر مقامات و مردم گرد آمده سوگند وفاداری به قانون اساسی کادیس و سلطنت اسپانیا را در تاریخ ۲۲ می ۱۸۱۳ ادا کردند، در حالی که جنگ استقلال مکزیک جریان داشت. این رویداد همچنین باعث شد که میدان به «میدان قانون اساسی» تغییر نام دهد. آخرین تغییرات میدان قبل از استقلال در سال ۱۸۲۱ توسط مانوئل تولسا انجام شد که صلیب ماگنوسکا را در گوشه جنوب شرقی قرار داد و صلیب مشابه دیگری را در شمال غربی نصب کرد. هر دوی این صلیب ها بر روی پایه های معماری نئوکلاسیک سنگی نصب شده بودند. استقلال و شورش پاریان در ۱۸۲۸. یکی از حرکات نمادین در زمان استقلال، برچیدن و انتقال بنای یادبود سواره نظام کارلوس چهارم از میدان بود. این مجسمه اکنون در مقابل موزه ملی هنر قرار دارد، جایی که پایه کنونی آن (که بسیار کوچکتر است) می گوید که این اثر صرفاً به دلیل ارزش هنری آن حفظ شده است. پ
ایه بیضی شکل پیشین مجسمه به ساختمان آن زمان دانشگاه منتقل شد و طارمی به آلامدا مرکزی منتقل شد. این کار میدان را به جز پاریان کاملاً خالی کرد. در تاریخ ۴ و ۵ دسامبر ۱۸۲۸، بازار پاریان که فعال ترین بازار مکزیکوسیتی بود، در جریان یک قیام مردمی غارت و تخریب شد. چندین بازرگان کشته شدند و اکثر آن ها دارایی خود را از دست دادند. رئیس جمهور آنتونیو لوپز دو سانتا آنا سرانجام بازار پاریان را در سال ۱۸۴۳ تخریب کرد. این اقدام، میدان را دوباره خالی کرد، به جز چندین اصله درخت زبان گنجشک و باغچه های گل که با مرزهای سنگی محافظت می شدند. سانتا آنا قصد داشت در مرکز میدان یک بنای یادبود برای استقلال مکزیک بسازد، اما پروژه او تنها به ساخت پایه (زوکالو) رسید که برای دهه ها در آنجا باقی ماند و به میدان نام رایج کنونی آن را داد. این وضعیت تا سال ۱۸۶۶ ادامه یافت، زمانی که "پاسئو د زوکالو" در پاسخ به تعداد افرادی که از میدان برای پیاده روی استفاده می کردند، ایجاد شد. یک باغ با مسیرهای پیاده روی ایجاد شد؛ در هر گوشه فواره هایی نصب شدند؛ ۷۲ نیمکت آهنی نصب گردید و میدان با چراغ های گاز هیدروژن روشن شد. با این حال، پایه سانتا آنا برداشته
نشد. دوران پورفیریاتو. در سال ۱۸۷۸، آنتونیو اسکاندون یک کیوسک به شهر اهدا کرد که بر روی پایه سانتا آنا قرار گرفت. این کیوسک با چهار شمع لوستر بزرگ آهنی روشن می شد و طراحی آن مشابه کیوسکی در پارک بولونی پاریس بود. کمی بعد، شرکت "Ferrocarriles del Distrito Federal" بخشی از زوکالو را به ایستگاه تراموا تبدیل کرد که دارای کیوسک بلیط فروشی و محل انتظار بود. ترامواها و چراغ ها در سال ۱۸۹۴ به نیروی برق تبدیل شدند و مسیرهای زوکالو در سال ۱۸۹۱ با بتن آسفالتی سنگفرش شدند. از نیمه دوم قرن نوزدهم تا اوایل قرن بیستم، زوکالو دوباره با غرفه های بازار پر شد، از جمله «مرکز مرکانتایل» که پارچه، لباس و مصنوعات سنگی هنر نو می فروخت. غرفه های دیگر بر کالاهای معمولی تر تمرکز داشتند. این وضعیت باعث شد که عابران پیاده برای پیاده روی به آلامدا مرکزی یا خیابان های سن فرانسیسکو و مادرو در غرب زوکالو بروند. قرن بیستم. در جریان ده روز تراژیکا (۹ تا ۱۹ فوریه ۱۹۱۳)، کاخ ملی از دژ نظامی مجاور بمباران شد که به طور تصادفی به زوکالو آسیب وارد کرد. در سال ۱۹۱۴، درختان زبان گنجشک کاشته شده در قرن قبل (که در این مدت رشد زیادی کرده بودند) قطع شدند؛
مسیرهای پیاده روی جدید، مناطق چمن کاری شده و باغچه ها ایجاد شدند؛ و در هر گوشه درختان نخل کاشته شدند. زوکالو به محلی برای تجمع اعتراضات اول ماه مه تبدیل شد. در سال ۱۹۶۸، دانشجویان علیه قتل عام تلاتلولکو که توسط رئیس جمهور وقت گوستاوو دیاز اورداز انجام شده بود، اعتراض کردند. همچنین این میدان نقطه شروع دو ماراتن مردان در المپیک تابستانی ۱۹۶۸ بود. میدان تا دهه ۱۹۷۰ رو به زوال بود و تنها چیزی که باقی مانده بود، تیرهای چراغ و یک میله پرچم بزرگ در مرکز آن بود. سپس زمین دوباره مسطح شد، خطوط راه آهن برداشته شد و کل میدان سیمانی شد. پارکینگ خودرو ممنوع شد و شکل میدان به ۲۰۰ متر مربع در هر طرف تنظیم شد. در اواخر دهه ۱۹۷۰، زوکالو با سنگفرش های صورتی بازسازی شد؛ درختان کوچک با حفاظ های فلزی کاشته شدند؛ و مناطق کوچک چمن کاری در اطراف میله پرچم ایجاد شد. تا اواخر قرن بیستم، زوکالو همراه با بیشتر مرکز شهر (که "Colonia Centro" نامیده می شود) در وضعیت بدی قرار داشت. این موضوع باعث شد که مجله "اکونومیست" اظهار کند: «زوکالو و مناطق اطراف آن… باید یکی از جذاب ترین مقاصد معماری در قاره آمریکا باشد. در عوض، بسیاری از آن به یک زاغ
ه با ساختمان های ویران، خیابان های تاریک و کثیف پر از فروشندگان و زمین های خالی پوشیده از زباله تبدیل شده است.» در اواخر دهه ۱۹۹۰، کواوتماک کاردناس، شهردار وقت مکزیکوسیتی، و دکتر رنه کولومب، مدیرکل بنیاد مرکز تاریخی، پروژه ای به ارزش ۳۰۰ میلیون دلار برای بازسازی زوکالو و مرکز شهر آغاز کردند تا کسب وکارها و ساکنان را دوباره به این منطقه جذب کنند. برنامه هایی برای برداشتن نرده های آهنی جداکننده کلیسا از زوکالو وجود داشت، اما به دلیل مخالفت گسترده عمومی، این طرح در نهایت کنار گذاشته شد. قرن بیست و یکم. در سال ۲۰۰۹، شهردار سابق مارسلو ابرارد کمپینی را برای انجام عملیات نگهداری در مرکز تاریخی راه اندازی کرد. به دلیل کاهش بودجه سالانه توسط کنگره، بیشتر این عملیات با پول جمع آوری شده در خیابان ها توسط مقامات دولتی حمایت شد. این کمپین نتایج رضایت بخشی به همراه داشت. در سال ۲۰۱۰، یک نسخه کپی از فرشته استقلال به زوکالو آورده شد تا معترضان از محل اصلی فرشته دور شوند. دلیل این اقدام، واقع شدن محل اصلی فرشته در منطقه ای مالی با ترافیک سنگین بود که نظارت پلیس را دشوارتر از زوکالو می کرد. از سال ۲۰۱۶، یک رژه روز مردگان در م
یدان برگزار می شود. این سنت پس از نمایش رژه در فیلم جیمز باند "اسپکتر" آغاز شد. به عنوان یک مرکز سیاسی. زوکالو مرکز حکومت در سطح ملی و پایتخت است، جایی که مقامات در آن مستقرند. به همین دلیل، این میدان مکان محبوبی برای اعتراضات است و اغلب با معترضان در کمپ های موقتی و بنرها همراه است. با گنجایش بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر، زوکالو صحنه تجمعات سیاسی بزرگ نیز هست. هزاران نفر در اعتراض به شکست کواوتماک کاردناس در مقابل کارلوس سالیناس د گورتاری در انتخاباتی که به طور گسترده به تقلب متهم شد، در سال ۱۹۸۸ در اینجا تجمع کردند. در سال ۲۰۰۱، طرفداران فرمانده مارکوس، رهبر ارتش آزادی بخش ملی زاپاتیستا، که عمدتاً از بومیان فقیر چیاپاس بودند، به زوکالو راهپیمایی کردند تا از لایحه ای حمایت کنند که خودمختاری سیاسی بیشتری به آن ها می داد. پس از کاردناس، آندرس مانوئل لوپز اوبرادور اعتراضات بزرگی را پس از اختلافات انتخاباتی ۲۰۰۶ مکزیک در این مکان برگزار کرد و همچنین یک تجمع با هزاران شرکت کننده علیه طرح فلیپه کالدرون برای سرمایه گذاری خصوصی و خارجی در شرکت دولتی انرژی مکزیک، پمکس، برگزار کرد. در ۳۰ اوت ۲۰۰۸، یک اعتراض مسالمت آمیز علیه جرم
و خشونت زوکالو را پر کرد. این میدان همچنین میزبان رویدادهای سیاسی منظم است. هر ساله در ساعت ۱۱ شب، ۱۵ سپتامبر، رئیس جمهور مکزیک از بالکن مرکزی کاخ ملی بیرون می آید تا گریتو د دلورس را خطاب به جمعیت حاضر در میدان اجرا کند. حتی این مراسم نیز گاهی تحت تأثیر فضای سیاسی کشور قرار می گیرد. برای مراسم گریتو سال ۲۰۰۶، جمعیت حاضر در زوکالو توسط الخاندرو انسیناس، شهردار وقت مکزیکوسیتی، خطاب قرار گرفت و نه وینسنت فوکس، رئیس جمهور وقت، که برای اجرای مراسم به دولورس هیدالگو، گواناهواتو رفته بود. این اقدام برای جلوگیری از اعتراضات گسترده در زوکالو پس از اختلافات انتخاباتی میان فلیپه کالدرون و لوپز اوبرادور انجام شد. تحت حکومت غیرمحبوب انریکه پنیا نیتو، این مراسم به دلیل استفاده گسترده دولت از "اکاریادوس" (افرادی که به معنای واقعی کلمه با اتوبوس به میدان منتقل می شوند و در ازای غذا یا کالاهای جزئی دیگر به آن ها پول پرداخت می شود) برای افزایش تعداد شرکت کنندگان و شبیه سازی شور مردمی، به شدت مورد انتقاد قرار گرفت. از سال ۲۰۱۴، منطقه زوکالو محلی برای تجمعات بزرگ پس از آدم ربایی دسته جمعی ایگوالا ۲۰۱۴ بوده است، رویدادی که نماد
ی از فضای گسترده جنایت، مصونیت و فساد دولتی است که بسیاری معتقدند کشور با آن مواجه است. به عنوان محلی هنری. از سال ۱۹۸۲، به دلیل تلاش ها برای احیای مرکز شهر، زوکالو به صحنه ای برای مجموعه ای از رویدادهای هنری و فرهنگی تبدیل شده است. نمایش های روزانه غیررسمی از رقصندگان آزتک که به ضرب آهنگ طبل ها می رقصند، با کلاه پرهای بزرگ و پابندهای ساخته شده از استخوان بندی بیرونی صدف ها در اینجا برگزار می شود. در مقیاس بزرگ تر، برخی از نمونه های رویدادهای اخیر در این مکان شامل عکاسی اسپنسر تونیک که در آن نزدیک به ۱۸٬۰۰۰ مکزیکی برای هنرمند برهنه شدند، رکوردی که پیشتر در بارسلون ثبت شده بود، و نمایش گرگوری کالبرت به نام خاکسترها و برف موزه عشایری. یکی از رویدادهای جالب، ساخت یک پیست اسکی موقت به مساحت حدود ۳٬۲۰۰ متر مربع در وسط زوکالو برای استفاده رایگان ساکنان شهر در زمستان ۲۰۰۷ بود. از آن زمان تاکنون، این پیست در چندین فصل زمستانی بازسازی شده است. زوکالو همچنین میزبان رژه های بزرگ شهری است، از جمله رژه آلبریخ مکزیکوسیتی. کنسرت های خوانندگان و گروه های محبوب نیز در زوکالو برگزار شده است. کافه تاکوبا در سال ۲۰۰۵ نزدیک به ۱۰
۰٬۰۰۰ نفر را به این میدان کشاند و ابرستاره کلمبیایی شکیرا طبق گزارش سازمان حفاظت مدنی مکزیک جمعیتی حدود ۲۱۰٬۰۰۰ نفر را جذب کرد. در آگوست ۲۰۰۸، یک رویداد اسکیت بردینگ و دوچرخه سواری بی ام اکس ۵۰٬۰۰۰ جوان را در یک بعدازظهر یکشنبه به خود جذب کرد. پل مک کارتنی در تاریخ ۱۰ می ۲۰۱۲ کنسرتی رایگان در زوکالو برگزار کرد که ۲۵۰٬۰۰۰ نفر حضور داشتند. این کنسرت بخشی از تور On the Run او بود. جاستین بیبر نیز در ۱۱ ژوئیه ۲۰۱۲ کنسرتی رایگان در این میدان برگزار کرد که در آن ۲۱۰٬۰۰۰ نفر در چارچوب تور آلبوم ۲۰۱۲ او، "باور" شرکت کردند. در تاریخ ۱ اکتبر ۲۰۱۶، راجر واترز در برابر ۱۷۰٬۰۰۰ نفر در زوکالو اجرا کرد. این کنسرت رایگان بود و پیام های سیاسی قوی علیه دونالد ترامپ و انریکه پنیا نیتو در بخش هایی از این نمایش گنجانده شده بود که شامل قطعاتی از دوران پینک فلوید او بود. در فرهنگ عامه. سریال علمی-تخیلی "بابیلون ۵" از نام "Zocalo" به عنوان محل اصلی گردهمایی در بابیلون ۵ استفاده کرده است. تولیدکننده موسیقی ترنس هلندی آرمین ون بورن آهنگی به نام "Zocalo" در آلبوم ۲۰۰۵ خود "Shivers" دارد که به گفته جاش گابریل از Gabriel &amp; Dresden، ب
ه کافه ای به نام Zocalo در سان لئاندرو، کالیفرنیا اشاره دارد که آرمین هنگام ضبط این آهنگ از آن بازدید کرده و این کافه خود به نام زوکالو در مکزیکوسیتی نام گذاری شده است. سکانس پیش عنوان فیلم جیمز باند "اسپکتر" عمدتاً در زوکالو می گذرد، جایی که باند کنترل یک هلیکوپتر فرار را به دست می گیرد. این صحنه در پس زمینه یک روز مردگان قرار دارد، که پیش از این در این میدان برگزار نشده بود. با این حال، پس از انتشار فیلم، مقامات شهری تصمیم گرفتند یک رژه روز مردگان از فرشته استقلال تا زوکالو در ۲۹ اکتبر ۲۰۱۶ برگزار کنند و از دکورها و لباس های استفاده شده در فیلم بهره ببرند. این رژه از آن زمان تاکنون هر ساله برگزار شده است. نسخه آکوستیک آهنگ "Chlorine" از گروه "توئنی وان پایلتس" شامل مختصات جغرافیایی این مکان است.
مرداب کشندی یا مانداب کشندی ، (همچنین به عنوان نوعی «تالاب کشندی» شناخته می شود) ماندابی است که در کنار رودخانه ها، سواحل و مصب ها یافت می شود که با جابجایی کشندی خور همجوار، دریا یا اقیانوس، سیل می آید و تخلیه می شود. مانداب های کشندی چرخه های پایدار زیادی را تجربه می کنند، از جمله کشندهای روزانه و نیمه روزانه، نوسان دمای روز و شب، مهکشند، رشد و پوسیدگی پوشش گیاهی فصلی، رواناب در ارتفاعات، تغییر آب و هوای دهه ای، و روندهای صدساله تا هزارساله در سطح دریا و آب و هوا است. مانداب های کشندی در مناطقی که از امواج محافظت می شوند (مانند لبه های خلیج ها)، در شیب های بالایی کشندی، و جایی که آب شیرین یا شور است، تشکیل می شوند. آنها همچنین تحت تأثیر آشفتگی گذرا مانند توفان، سیل، طوفان و آتش سوزی در ارتفاعات قرار دارند.
هامپ () نامی بود که توسط خلبانان متفقین جنگ جهانی دوم به انتهای شرقی کوه های هیمالیا که بر فراز آن هواگردهای ترابری نظامی از راج بریتانیا به طرف جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) برای تأمین مجدد تلاش های جنگی جیانگ جیه شی در جنگ دوم چین و ژاپن و واحدهای نیروهای هوایی ایالات متحده مستقر در چین پرواز می کردند، داده شده بود. ایجاد یک خط ترابری هوایی در سال ۱۹۴۲ یک چالش قابل توجه ایجاد کرد: هیچ واحد آموزش دیده یا مجهزی برای جابجایی محموله نداشت و هیچ فرودگاهی نیز در جبهه چین برمه و هند برای پایگاه دادن تعداد زیادی حمل و نقل مورد نیاز وجود نداشت.