Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بود. همان طور که توسط زائو ژی (棗祇) پیشنهاد شد، سائو سائو یک سیاست جدید را برای ارتقای تولیدات کشاورزی اجرا کرد که در آن سربازان برای کشت محصولات فرستاده می شدند و برداشت بین ارتش و جمعیت غیرنظامی تقسیم می شد. این سیاست نتایج قابل ستایشی را به همراه داشت زیرا منطقه اطراف ژو به زمین های کشاورزی بسیار تولیدی تبدیل شد و مشکل کمبود مواد غذایی حل شد. در این زمان، برجسته ترین جنگ سالاران در چین عبارت بودند از: هنوز بسیاری از جنگ سالاران کوچک دیگر وجود داشتند، و سائو سائو به ویژه به دنبال این بود که آنها را وادار کند که به او تسلیم شوند. در سال ۱۹۷، ژانگ شیو وانچنگ را به سائو سائو تسلیم کرد. با این حال، سائو سائو بعداً با عمه بیوه ژانگ شیو رابطه نامشروع داشت که باعث عصبانیت ژانگ شد. ژانگ که از ترور برنامه ریزی شده سائو سائو در زندگی او مطلع شد، شورش کرد و حمله غافلگیرانه ای را به سائو سائو در وانچنگ انجام داد. در این نبرد، پسر ارشد سائو سائو، سائو آنگ، برادرزاده سائو آنمین، و محافظ دیان وی کشته شدند و خود سائو سائو به سختی از مرگ فرار کرد. به توصیه جیا شو، ژانگ شیو سرانجام در زمستان ۱۹۹–۲۰۰ تسلیم سائو سائو شد. علاوه
بر این، در سال ۱۹۷، سائو سائو توانست ما تنگ و هان سوئی را که استان های یونگ و لیانگ (که بیشتر مناطق شانشی و گانسو امروزی را پوشش می دهند) را متقاعد کند که تسلیم او شوند. در آن سال، یوان شو خود را «پسر بهشت» در شوچون (壽春؛ شهرستان شو کنونی، آنهویی) اعلام کرد، اقدامی که به عنوان خیانت به دولت سلسله هان تلقی شد و باعث شد جنگ سالاران دیگر از آن به عنوان بهانه ای برای حمله به او استفاده کنند (به لشکرکشی علیه یوان شو مراجعه کنید). سون سه، پسر سون جیان، که بین سال های ۱۹۴ تا ۱۹۹ چندین منطقه را در جیانگدونگ فتح کرده بود، به اتحاد خود با یوان شو پایان داد و به یک فرمانده جنگی مستقل تبدیل شد. لو بو، که قبلاً متحد یوان شو نیز بود، روابط خود را با یوان قطع کرد و در نزدیکی شوچون به او شکست بزرگی داد. سائو سائو نیز به یوان شو حمله کرد و او را شکست داد. یوان شو تلاش کرد تا به شمال فرار کند تا به یوان شائو بپیوندد اما راه او مسدود شد و در بازگشت به شوچون در سال ۱۹۹ بر اثر بیماری درگذشت. در سال ۱۹۸، یوان شائو تلاش کرد تا سائو سائو را متقاعد کند که پایتخت را به خوانچنگ (鄄城؛ در هزه، شاندونگ کنونی) که به قلمرو خود نزدیک تر بود، د
ر تلاش برای گرفتن امپراتور شیان از سائو سائو منتقل کند، اما سائو نپذیرفت. در اواخر همان سال، سائو سائو به نیروهای لیو بی پیوست تا به لو بو حمله کنند و او را در نبرد شیاپی شکست دهند. لو بو به دستور سائو سائو دستگیر و اعدام شد و استان ژو تحت کنترل سائو قرار گرفت. در سال ۱۹۹، گونگسون زان در نبرد ییجینگ توسط یوان شائو شکست خورد و با آتش زدن خود دست به خودکشی زد. قلمروهای گونگسون زان که تا مرزهای شمالی امپراتوری سلسله هان امتداد داشت، به طور کامل توسط یوان شائو ضمیمه شد. یوان شائو سپس توجه خود را به سمت جنوب به سمت سائو سائو معطوف کرد که یک قدرت نوظهور در مرکز چین بود. یوان شائو با لیو بیائو متحد شد و قصد حمله به سائو سائو را داشت. ائتلاف گواندو (۲۱۰–۲۰۱). برخلاف توصیه جو شو و تیان فنگ، که استدلال می کردند که نیروهایشان پس از نبرد با گونگ سون زان خسته شده اند و نیاز به استراحت دارند، یوان شائو برای لشکرکشی به سائو سائو آماده شد، با اطمینان از اینکه ارتش بسیار بزرگترش می تواند به راحتی سائو سائو را درهم بشکند. در حالی که سائو سائو خود را برای نبرد آماده می کرد، متوجه شد که دونگ چنگ، لیو بی و چند مقام دیگر علیه او ت
وطئه می کردند. در اوایل سال ۲۰۰، لیو بی از فرصتی برای جدا شدن از سائو سائو و به دست گرفتن کنترل استان ژو استفاده کرد، پس از کشتن چه ژو، فرماندار منصوب سائو سائو در این استان (車冑). از سوی دیگر، دونگ چنگ و دیگران در حال برنامه ریزی برای کشتن سائو سائو بودند. اما این توطئه فاش شد و همه توطئه گران پایتخت به همراه خانواده هایشان قتل عام شدند. سپس سائو سائو با حمله به لیو بی در استان ژو ریسک کرد و جناح خود را برای حملات یوان شائو باز گذاشت. با این حال، سائو سائو انتخاب درستی کرد زیرا یوان شائو به اصرار تیان فنگ برای استفاده از فرصت حمله به او توجه نکرد. لیو بی شکست خورد و او به شمال گریخت تا به یوان شائو بپیوندد. ژنرال لیو بی، گوان یو تسلیم سائو سائو شد و به طور موقت زیر نظر سائو خدمت کرد. تنها پس از شکست لیو بی، یوان شائو شروع به اجرای نقشه خود برای حمله به سائو سائو کرد، اما این بار تیان فنگ با تصمیم او مخالفت کرد و گفت که فرصت آنها گذشته است. یوان شائو از تیان فنگ عصبانی شد و تیان را به زندان انداخت و پس از آن ارتش خود را به سمت جنوب هدایت کرد تا به سائو سائو حمله کند. در نبرد بوما، ژنرال یوان شائو، یان لیانگ تو
سط گوان یو کشته شد، در حالی که یکی دیگر از ژنرال های یوان، ون چو، در عملیاتی علیه نیروهای سائو سائو کشته شد. روحیه ارتش یوان شائو به شدت تحت تأثیر از دست دادن دو ژنرال قرار گرفت. در اواخر سال ۲۰۰، ارتش یوان شائو و سائو سائو سرانجام در گواندو (官渡؛ در ژنگژو امروزی، هنان)، در جنوب رودخانه زرد با هم درگیر شدند. یوان شائو دو مزیت نسبت به سائو سائو داشت - برتری عددی و مقدار بیشتری از تدارکات، اما نیروهای سائو سائو بهتر از او آموزش دیده بودند. پس از چند درگیری جزئی، هر دو طرف در بن بست رسیدند، تا اینکه سائو سائو شخصاً یک گروه کوچک را در حمله غافلگیرانه به انبار تدارکات یوان شائو در ووچائو، که توسط چونیو کیونگ از آن دفاع می شد، رهبری کرد. به جای ارسال نیروهای کمکی به ووچائو، یوان شائو ژانگ هی و گائو لان (高覽) را برای حمله به اردوگاه سائو سائو فرستاد اما ناموفق بود. سقوط ووچائو ضربه بزرگی به روحیه ارتش یوان شائو وارد کرد که متعاقباً توسط نیروهای سائو سائو از بین رفت. یوان شائو از شمال رودخانه زرد فرار کرد در حالی که بیشتر سربازانش یا کشته شدند یا تسلیم سائو سائو شدند. از آن نقطه به بعد، اگرچه یوان شائو همچنان به عنوان
یک بازیگر اصلی قدرت باقی می ماند، او دیگر نمی توانست برتری روزافزون سائو سائو را به چالش بکشد. سپس، نیروهای شکست خورده یوان را در جنوب رودخانه زرد در نبرد کانگتینگ (۲۰۱) نابود کرد و کارزار گواندو را به پایان رساند. سقوط ستون قدرت یوان شائو (۲۰۲–۲۰۷). پس از مرگ یوان شائو بر اثر بیماری در سال ۲۰۲، جنگ جانشینی بین پسر بزرگش یوان تان و پسر سوم یوان شانگ شکل گرفت. چندین سال قبل از مرگ یوان شائو، بر اساس ترتیب سنتی جانشینی، یوان تان باید به عنوان وارث ظاهری تعیین می شد، اما از آنجایی که لیدی لیو همسر یوان شائو از یوان شانگ حمایت می کرد، یوان شائو یوان تان را پس از مرگ توسط عموی او، یوان چنگ (袁成) به فرزندی پذیرفت. یوان شائو سپس قلمروهای خود را بین پسرانش و برادرزاده اش گائو گان تقسیم کرد، ظاهراً برای اینکه بتواند توانایی های آنها را تعیین کند. پایگاه او در استان جی به یوان شانگ داده شد، یوان تان استان چینگ را کنترل کرد، یوان شی استان شما را اداره کرد و گائو گان بر استان بینگ حکومت کرد. در بستر مرگ، یوان شائو هیچ دستورالعمل صریحی در مورد اینکه چه کسی باید جانشین او شود، نگذاشت. از پیروان یوان شائو، پانگ جی و شن پی از
یوان شانگ حمایت کردند، در حالی که شین پینگ و گوتو از یوان تان حمایت کردند. پس از مرگ یوان شائو، بیشتر زیردستان او در ابتدا می خواستند یوان تان ارباب جدید آنها باشد زیرا او بزرگ ترین پسر بود. با این حال، شن پی و پنگ جی وصیت نامه ای جعل کردند و یوان شانگ را به عنوان جانشین نام بردند. یوان تان خشمگین شد و به بهانه حمله به سائو سائو، نیروهای خود را بسیج کرد و توجه سائو را به خود جلب کرد و سائو پیشگیرانه اقدام به مقابله به مثل کرد. یوان شانگ به کمک برادر بزرگترش آمد و آنها در نبرد لیانگ با سائو سائو بی نتیجه جنگیدند. در سال ۲۰۳، سائو سائو یک پیروزی بزرگ در برابر یوان ها به دست آورد، که به مرکز استان جی، یی (鄴) عقب نشینی کردند. سپس سائو سائو قصد داشت یی را محاصره کند، اما بعداً پس از توجه به توصیه های گو جیا، نیروهای خود را عقب کشید. گو جیا استدلال کرد که اگر سائو سائو یوان ها را تحت فشار قرار دهد، ممکن است علیه دشمن مشترک متحد شوند. با این حال، اگر سائو سائو عقب نشینی می کرد، برادران یوان ناراضی شروع به جنگ می کردند. پیش بینی گو جیا بعداً زمانی که یوان تان که هنوز از یوان شانگ به دلیل دریافت ارث بزرگتر کینه توز ب
ود، به حقیقت پیوست، به یوان شانگ حمله کرد، اما نیروهای او در استان چینگ به یوان شانگ فرار کردند. یوان تان به پینگیوان (در دژو امروزی، شاندونگ) گریخت و در آنجا توسط یوان شانگ محاصره شد. یوان تان از سائو سائو کمک گرفت و سائو برای حمله به یی به سمت شمال پیشروی کرد و یوان شانگ را مجبور کرد تا محاصره پینگیوان را بردارد. در اوایل سال ۲۰۴، یوان شانگ به اشتباه معتقد بود که سائو سائو عقب نشینی کرده است، بنابراین دوباره به برادرش در پینگیوان حمله کرد. سائو ائو یک بار دیگر به یی حمله کرد و یوان شانگ برای دفاع از پایگاه خود به عقب رفت اما توسط سائو سائو شکست خورد. یوان شانگ سپس به شمال به ژونگشان (در شیجیاژوانگ امروزی، هبی) گریخت و یی به دست سائو سائو افتاد. گائو گان نیز استان بینگ را به سائو سائو تسلیم کرد. در طول محاصره سائو سائو در یی، یوان تان به حمله به یی کمک نکرد، اما به دنبال تصرف سرزمین های یوان شانگ بود و یوان شانگ را در ژونگشان شکست داد. یوان شانگ به سمت شمال گریخت تا به یوان شی در استان یو بپیوندد. سائو سائو اکنون یوان تان را متهم کرد که اعتماد به اتحاد را نقض کرده است، بنابراین او برای حمله به او به شرق چرخی
د و آخرین دژ یوان تان در نانپی (南皮؛ در کانگجو امروزی، هبی) را تصرف کرد و یوان را کشت. در همین حال، در استان یو، زیردست یوان شی، جیائو چو (焦觸) شورش کرد و به سائو سائو تسلیم شد و یوان شی و یوان شانگ را مجبور کرد تا به سمت شمال فرار کنند تا به قبایل ووهوان به رهبری تادون بپیوندند. در همین زمان، گائو گان نیز علیه سائو سائو شورش کرد، اما در حالی که تلاش می کرد برای پیوستن به لیو بیائو به جنوب فرار کند، توسط ۲۰۶ شکست خورد و کشته شد. در سال ۲۰۷، ارتش سائو سائو برای حمله به ووهوان به سمت شمال حرکت کرد و آنها را در نبرد کوه گرگ سفید شکست داد. تادون در نبرد کشته شد در حالی که یوان شی و یوان شانگ به گونگ سون کانگ، فرمانده جنگی که بیشتر لیائونینگ کنونی را کنترل می کرد، پناه گرفتند. گونگ سون کانگ می ترسید که یوان ها علیه او برگردند و قلمرو او را تصرف کنند، بنابراین او آنها را اعدام کرد و سر آنها را برای سائو سائو فرستاد. در این زمان، قبیله یوان از بین رفته بود و بسیاری از شمال چین تحت کنترل سائو سائو متحد شده بود. تحولات در جنوب چین (۱۹۴–۲۰۸). در طول اتحاد مجدد خود با شمال چین، سائو سائو هیچ لشکرکشی بزرگی به جنوب انجام ند
اد در حالی که منتظر فرصتی برای اقدام علیه سه جنگ سالار برجسته باقی مانده بود: سان کوان، که پس از مرگ برادر بزرگترش سون تسه در سال ۲۰۰ جانشین شد. لیو بیائو، فرماندار استان جینگ؛ و لیو ژانگ، فرماندار استان یی. در آن زمان، سان کوان در حال توسعه قلمروهای خود در جیانگدونگ و تقویت نیروهای نظامی خود بود. در سال ۲۰۸، سان کوان، هوانگ زو، دست نشان لیو بیائو را در نبرد جیانگ شیا شکست داد و کشت و بیشتر قلمرو هوانگ را در جیانگ شیا (江夏؛ منطقه شینژو امروزی، ووهان، هوبی) تصرف کرد. در حالی که سائو سائو به قبیله یوان در شمال چین حمله می کرد، لیو بی به جنوب گریخت تا به لیو بیائو بپیوندد و به یک دست نشانده تحت فرمان او تبدیل شد، که او را در مرز شمالی در شهرستان شینیه مستقر کرد تا سائو سائو را در خلیج نگه دارد. حمله اولیه سائو به لیو بی در نبرد بووانگ (۲۰۲) دفع شد. اتحاد لیو بی و سون کوان (۲۰۸–۲۰۹). تهاجم سائو سائو به استان جینگ (۲۰۸). در سال ۲۰۸، سائو سائو لشکرکشی به جنوب برای فتح استان جینگ لیو بیائو راه اندازی کرد. لیو بیائو بیمار بود و در حال مرگ بود که جنگ جانشینی بین پسرانش لیو چی و لیو کونگ درگرفت. پس از شکست هوانگ زو، لیو
چی توسط لیو بیائو به عنوان مدیر جیانگ شیا منصوب شد که قبلاً توسط هوانگ اداره می شد. لیو کونگ، که توسط لیدی کای، همسر دوم لیو بیائو (به دلیل ازدواج با خواهرزاده اش) مورد علاقه بود، در مرکز استان جینگ، شیانگ یانگ، باقی ماند. لیو کونگ پس از مرگ پدرش فرماندار جدید استان جینگ شد. لیو کونگ از ترس اینکه ممکن است در دو جبهه (سائو سائو در شمال و لیو چی در جنوب شرقی) گرفتار جنگ شود، تسلیم سائو سائو شد و بیشتر استان جینگ تحت کنترل سائو سائو قرار گرفت. لیو بی حاضر به تسلیم شدن به سائو سائو نشد و به جنوب گریخت. در طول راه، یکی از واحدهای سواره نظام سبک سائو سائو با نیروهای عقب نشینی لیو بی (شامل غیرنظامیان) برخورد کرد و آنها را در نبرد چانگبان شکست داد. لیو بی جان خود را برداشت و به دانگ یانگ (當陽؛ در ییچانگ امروزی، هوبی) گریخت. در جیانگ دونگ، سون کوان از سوی ارتش نزدیک به سائو سائو احساس خطر کرد و لو سو را فرستاد تا دربارهٔ تشکیل اتحاد با لیو بی و لیو چی علیه سائو سائو صحبت کند. کائو کائو نامه ای به سان کوان نوشت که قصد داشت سان کوان را بترساند تا وو را تسلیم کند. تعداد ارتش کائو کائو ۲۲۰٬۰۰۰ نفر تخمین زده می شد، اگرچه خ
ود سائو ادعا می کرد که ۸۰۰٬۰۰۰ سرباز دارد. سون کوان ۳۰٬۰۰۰ نفر داشت، در حالی که نیروهای ترکیبی لیو بی و لیو چی حدود ۱۰٬۰۰۰ نفر بودند. بسیاری از پیروان سون کوان، از جمله ژانگ ژائو، به شدت از تسلیم شدن به دلیل نیروهای بسیار زیاد سائو سائو حمایت کردند. با این حال، سون کوان امتناع کرد زیرا با دیدگاه ژو یو و لو سو موافق بود که سائو سائو ممکن است او را حتی در صورت تسلیم شدن، رها نکند. در اواخر سال ۲۰۸، با کمک ژو یو، لو سو، و ژوگه لیانگ (که نماینده لیو بی در تبادل دیپلماتیک بودند)، اتحادی بین سون کوان و لیو بی علیه سائو سائو تشکیل شد. نبرد صخره های سرخ (۲۰۸). سان کوان ژو یو را به فرماندهی ۳۰٬۰۰۰ سرباز خود که عمدتاً در کشتی های نیروی دریایی مستقر بودند، قرار داد. ژو یو در ارتباط با لیو بی، که ارتشش در خشکی پادگان داشت، یک موقعیت دفاعی ایجاد کرد. در حدود این زمان، طاعون در حال گسترش به طور قابل توجهی نیروهای سائو سائو را تضعیف کرد. هوانگ گای، زیردست ژو یو وانمود کرد که به سمت سائو سائو می رود و توسط سائو سائو پذیرفته شد. هوانگ گای گروه کوچکی از مردان را با خود آورد و با قایق به سمت پایگاه سائو سائو حرکت کرد. با نزدیک
شدن قایق ها به ناوگان سائو سائو، هوانگ گای به افرادش دستور داد قایق ها را آتش بزنند و قایق های در حال سوختن به کشتی های بزرگتر سائو سائو برخورد کردند. آتش از کنترل خارج شد و کل ناوگان دریایی سائو سائو را نابود کرد. نیروهای زمینی سائو سائو در ولین (烏林؛ در هونگهو، هوبئی کنونی) نیز توسط ارتش سون کوان و لیو بی مورد حمله قرار گرفتند و عقب رانده شدند. سائو سائو در نبرد صخره های سرخ متحمل شکست شدید شد و مجبور شد به سمت شمال به جیانگ لینگ عقب نشینی کند (江陵، واقع در جین جیانگ 荆江 کنونی، نباید با شهرستان جیانگ لینگ امروزی در استان هوبئی اشتباه شود). ظهور سه پادشاهی (۲۰۹–۲۲۰). فتح سون-لیو استان جینگ (۲۰۹–۲۱۰). بلافاصله پس از نبرد صخره های سرخ، نیروهای سون کوان تحت فرمان ژو یو حمله دیگری را به سائو سائو انجام دادند که منجر به نبرد جیانگلینگ شد. از سوی دیگر، لیو بی از این فرصت استفاده کرد و به چهار فرمانداری وولینگ، چانگشا، لینگلینگ و گویانگ در جنوب استان جینگ حمله کرد و آنها را تحت کنترل خود درآورد. در اوایل سال ۲۰۹، سائو سائو بیشتر استان جینگ را به متحدان از دست داده بود. از آنجایی که لیو بی پس از تسخیر چهار فرمانداری نس
بتاً قدرتمندتر شده بود، سون کوان از او نگران شد و تصمیم گرفت با ترتیب دادن ازدواج بین خواهر کوچکترش، بانو سون، و لیو بی، اتحاد آنها را تقویت کند. ژو یو به نیات لیو بی مشکوک بود و به سون کوان پیشنهاد کرد لیو بی را دستگیر کند، او را در حبس خانگی قرار دهد و سپس کنترل نیروهای لیو را در دست بگیرد. با این حال، سان کوان ایده ژو یو را رد کرد زیرا معتقد بود که نیروهای لیو بی علیه او شورش خواهند کرد حتی اگر طرح موفق شود. سان کوان با پیشنهاد ژو یو برای بررسی حمله به جنگ سالاران لیو ژانگ و ژانگ لو که بخش هایی از غرب چین از جمله جنوب شانشی امروزی و حوضه سیچوان را کنترل می کردند، موافقت کرد. این طرح اجرا نشد و در نهایت با مرگ ژو یو در سال ۲۱۰ لغو شد. اگرچه سان کوان مرزهای خود را به غرب گسترش نداد، اما موفق شد چندین رهبر محلی در گوانگدونگ، گوانگشی و شمال ویتنام کنونی را متقاعد کند که به او تسلیم شوند و این مناطق بخشی از قلمرو او شد. سان کوان سپس موافقت کرد که استان جینگ شمالی را به لیو بی «قرض دهد» و لیو بی شکایت کرد که جنوب فاقد منابعی برای حفظ ارتش خود است. کمپین شمال غربی سائو سائو (۲۱۱). ائتلافی از نیروها از غرب گذرگاه
هانگو به رهبری ما چائو و هان سوئی در نبرد تانگ در سال ۲۱۱ توسط یائو سائو شکست خوردند و قلمروهای آنها طی چند سال بعد توسط سائو ضمیمه شد. تصرف یی ژو توسط لیو بی (۲۱۲–۲۱۴). لیو ژانگ از استان یی نگران حملات احتمالی ژانگ لو و سائو سائو شد، بنابراین فا ژنگ را فرستاد تا لیو بی را به قلمرو خود دعوت کند تا به او در دفاع در برابر ژانگ لو و سائو سائو کمک کند. فا ژنگ تحت تأثیر فرمانداری لیو ژانگ قرار نگرفت و می خواست لیو بی جایگزین اربابش شود، بنابراین از لیو بی خواست تا از این فرصت برای به دست گرفتن کنترل استان یی استفاده کند. لیو بی به پیشنهاد فا ژنگ توجه کرد و ارتش خود را به استان یی هدایت کرد و در آنجا با استقبال گرم لیو ژانگ روبرو شد. لیو ژانگ لیو بی را به ایستگاه گذرگاه جیامنگ در شمال استان یی فرستاد تا در برابر ژانگ لو مقاومت کند. در سال ۲۱۲، لیو بی و لیو ژانگ با یکدیگر خصومت کردند و به جنگ پرداختند. ژوگه لیانگ گروهی از نیروهای لیو بی را رهبری کرد تا در استان جینگ به ارباب خود بپیوندند و به لیو ژانگ حمله کنند. گوان یو برای دفاع از استان جینگ پشت سر ماند. در سال ۲۱۵، لیو بی بسیاری از نیروهای لیو ژانگ را شکست داد و
او را در پایتخت خود چنگدو محاصره کرد. لیو ژانگ تسلیم شد و استان یی را به لیو بی تسلیم کرد. این استان به پایگاه جدید لیو بی تبدیل شد و او از مناطق کوهستانی به عنوان دفاع طبیعی در برابر سائو سائو در شمال استفاده کرد. در همان سالی که لیو بی کنترل استان یی را به دست گرفت، روابط دیپلماتیک بین او و سون کوان زمانی که او از بازگرداندن استان جینگ که پنج سال پیش از سان کوان «قرض گرفته بود» خودداری کرد، بدتر شد. سان کوان حمله اولیه را به گوان یو و بسیاری از استان جینگ شرقی به سرعت تسلیم کرد. با این حال، پس از مذاکرات بین گوان یو و لو سو، لیو بی موافقت کرد که سه فرماندهی چانگشا، جیانگ شیا و گوئیانگ را به سون کوان واگذار کند، اتحاد آنها را تجدید کرد و استان جینگ را بین آنها در امتداد رودخانه شیانگ تقسیم کرد. نبرد یانگ پینگ و هانژونگ (۲۱۵–۲۱۹). در سال ۲۱۵، سائو سائو به ژانگ لو حمله کرد و او را در نبرد یانگ پینگ شکست داد. ژانگ لو تسلیم شد و قلمرو او در هانژونگ تحت کنترل سائو سائو قرار گرفت (ژانویه ۲۱۶). برخلاف توصیه پیروانش برای حرکت به سمت جنوب و حمله به لیو بی در استان یی، سائو سائو ارتش خود را بیرون کشید و ژیاهو یوان را
به فرماندهی یک نیروی کوچک برای دفاع از هانژونگ واگذار کرد. سال بعد، سائو سائو امپراتور شیان را تحت فشار قرار داد تا به او عنوان اشرافی، «فرمانروای وی» اعطا کند. در طی چند سال بعد، سبک زندگی سائو سائو بیشتر شبیه امپراتور شد و افتخارات بیشتری نیز دریافت کرد. در سال ۲۱۷، لیو بی اتحادی برای تصرف هانژونگ از سائو سائو آغاز کرد. پس از اینکه شیاهو یوان در نبرد کوه دینجون در سال ۲۱۹ شکست خورد و کشته شد، سائو سائو نگران شد و به سرعت با نیروهای کمکی برای مقاومت در برابر لیو بی رسید. هر دو طرف در بن بست گرفتار شدند، به جز درگیری در نبرد رودخانه هان، قبل از اینکه سائو سائو در نهایت تصمیم به عقب نشینی نیروهای خود گرفت و هانژونگ را به لیو بی واگذار کرد. لیو بی پس از پیروزی خود را «پادشاه هانژونگ» اعلام کرد. شکست اتحاد سون-لیو (۲۱۹–۲۲۰). در حول و حوش زمانی که لیو بی در حال حمله به هانژونگ بود، گوان یو نیز از استان جینگ به سمت شمال پیشروی کرد تا به شهر سائو سائو، فانچنگ (樊城؛ منطقه فانشنگ امروزی، شیانگ یانگ، هوبی) که توسط سائو رن دفاع می شد، حمله کند. در حالی که سائو رن توانست موقعیت خود را محکم نگه دارد، گوان یو شهر را محاصره
کرد و وضعیت به اندازه ای جدی بود که سائو سائو حتی به دور کردن پایتخت از ژو فکر کرد. در همان زمان، سون کوان به طور فزاینده ای از گوان یو عصبانی شد، زیرا گوان یو قبلاً در سه حادثه نسبت به او خصومت نشان داده بود. گوان یو به زور مواد غذایی یکی از پایگاه های سون کوان را برای استفاده در کمپین فانچنگ خود ضبط کرد. گوان یو زمانی که سون کوان پیشنهاد ازدواج بین پسرش و دختر گوان را داد، او را مسخره کرد. زمانی که گوان یو برای حمله به فانچنگ دور بود، سون کوان ژنرال خود لو منگ را فرستاد تا از شرق به استان جینگ حمله کند و در عرض چند هفته به سرعت استان را فتح کند. روحیه نیروهای گوان یو به شدت افت کرد و سربازانش به تدریج او را ترک کردند تا اینکه او تنها با حدود ۳۰۰ مرد باقی ماند. گوان یو توسط نیروهای سون کوان در مایچنگ منزوی و محاصره شد، و او تلاش کرد تا فرار کند اما در کمین افتاد و اسیر شد. گوان یو حاضر به تسلیم نشد و در نهایت به دستور سون کوان اعدام شد. این پایان اتحاد بین سان کوان و لیو بی بود. سون کوان به طور اسمی به سائو سائو تسلیم شد و عنوان «مارکی وو» به او اعطا شد. سون کوان همچنین از سائو سائو خواست که تاج و تخت امپرا
تور را به دست گیرد اما سائو سائو نپذیرفت. کناره گیری امپراتور شیان (۲۲۰). سائو سائو در مارس ۲۲۰ درگذشت و پسرش سائو پی عنوان «پادشاه وی» را بدون انتظار مجوز رسمی از امپراتور شیان به ارث برد. در زمستان ۲۲۰، امپراتور شیان مهر امپراتوری را برای سائو پی فرستاد و فرمانی صادر کرد که اعلام کرد به نفع سائو پی از سلطنت کناره گیری می کند. سائو پی به طور رسمی سه بار از پذیرش تاج و تخت امتناع کرد اما در نهایت پذیرفت. سلسله هان رسماً در آن نقطه پایان یافت و سائو پی ایالت سائو وی را به جای آن تأسیس کرد و پایتخت را از ژو به لوئویانگ منتقل کرد. به امپراتور خلع شده شیان لقب «دوک شانیانگ» اعطا شد. در سال ۲۲۱، لیو بی خود را امپراتور در چنگدو اعلام کرد و ایالت لیو شو هان را تأسیس کرد. سون کوان تا سال ۲۲۲ به عنوان یک سوژه اسمی سائو پی باقی ماند، زمانی که او خود را پادشاه یک ایالت جداگانه به نام سون وو (که در تاریخ بیشتر به عنوان وو شرقی شناخته می شود) اعلام کرد. در سال ۲۲۹، سون کوان به طور رسمی امپراتور وو شد.
شورای ملی تصمیم ایران یک سازمان سیاسی در اپوزیسیون ایران است که برای تغییر نظام سیاسی حاکم بر ایران تلاش می کند. رایزنی برای تأسیس این شورا از مرداد ۱۴۰۰ آغاز شد و در ۱۳ تیرماه ۱۴۰۱ با انتشار بیانیه ای اعلام موجودیت کرد. شورای ملی تصمیم در ۴ اسفند ۱۴۰۱ با انتشار اعلامیه ای مشترک به همراه شورای مدیریت گذار و حزب مشروطه ایران (لیبرال دموکرات) از تأسیس ائتلافی به نام پیمان همکاری خبر داد. اهداف شورای ملی تصمیم. شورای «ملی» تصمیم در بیانیه اعلام موجودیت خود ۶ هدف را برای خود اعلام کرده و آن ها را وجوه هویتی و انگیزه تأسیس شورا نام نهاده است: اعضای شورای ملی تصمیم. شورای ملی تصمیم اعضای خود را ترکیبی از فعالان سیاسی داخل و خارج کشور اعلام کرده است. این شورا ادعا کرده که ۶۷ عضو در داخل ایران دارد که برخی از آن ها در زندان های جمهوری اسلامی به سر می برند. علاوه بر این ۱۰۴ عضو شورا نیز در خارج از ایران به سر می برند که اسامی آن ها در بیانیه اعلام موجودیت عبارت بوده از: آرش آذرخش، سروش آزادی، نوری آل حمزه، شکوفه آذرماسوله، محمدرضا سرهنک آرین، فرح آریا، محمدرضا آشوغ، شهلا انتصاری، نازنین افشین جم، افشین جم، منصور اُسان
لو، کیقباد اسماعیل پور، شادی امینی، میترا بابک، عیسی بازیار، گشتاسب باوند، محسن بازرگان، وحید بدیعی، رضا برومند، نیما بهرامی، دیانا بیگلری فرد، فرنگیس بیات، حمید بی آزار، بابک بهزادی، فؤاد پاشایی، سعید پورعبدالله، شعله پاکروان، محسن ترکمن، شیرین جهانیان، سپیده حجامی، رضا حسین بر، ناهید حسینی، ابراهیم دهواری، عبدارحمان دیه جی، مهدی دیبا، الهام رحیمی، هایده روش، نادر زاهدی، مایا زمانی، فرخ زندی، مریم سلطانی، سهام سیاوش، ولی شریف پور، رضا طالبی، علی طوطیان، هنگامه عباسی، محمود عاشوری، حسین عرب، داریوش عمران زاده، پروین فاطمی، رضا فرد، مازیار فرزان، عباس فیض، بیژن قبادی، احد قربانی دهناری، بهروز قربانی، فریبا قربانی، رسول کناره فرد (کمال)، فرامرز کلانتری، منیره کاظمی، مجید کومایش، امیر مرنی، حسن ماسالی، ابوالفضل محققی، سام منتظری، هادی مهرانی، اسفندیار منفردزاده، محمد مهدوی فر، محمد مهدوی فر، بهرام معزی، امیر هوشمند ممتاز، شیوا مقدم، ایرج مرادی، اسماعیل مرادی، بهرام میرلاشاری، حسن نایب هاشم، یعقوب نجاری، مسعود نقره کار، چنگیز وندچالی، محمدحسین یحیایی، . طرح تأسیس پارلمان موقت مخالفان. شورای ملی تصمیم در بیانیه اع
لام موجودیت خود اعلام کرده که برای تأسیس پارلمانی موقت از مخالفان نظام جمهوری اسلامی تلاش می کند. هدف از تأسیس این پارلمان ایجاد همبستگی بین همه گروه هایی خواهد بود که برای دموکراسی و سکولاریسم در ایران مبارزه می کنند. شورای ملی تصمیم اعلام کرده که حضور همه احزاب، سازمان ها، گروه ها و شخصیت های دموکراسی خواه در داخل و خارج کشور را برای تأسیس این پارلمان ضروری می داند.
انگلبرت اندراس (۲ مارس ۱۹۱۱ – ۲۱ دسامبر ۱۹۴۱) نظامی آلمانی در دوره رایش سوم بود که در "کریگس مارینه" خدمت و در جریان جنگ جهانی دوم دو او-بوت را فرماندهی کرد. خدمت. انگلبرت اندراس روز ۲ مارس سال ۱۹۱۱ در بامبرگ زاده شد. ماه اکتبر سال ۱۹۳۹ در حمله به اسکاپا فلو افسر دیده بان و نایبِ ناوسروان گونتر پرین در او-۴۷ بود. مدت کوتاهی بعد فرماندهی او-۴۶ به او سپرده شد. اندراس به یکی از برترین فرماندهان او-بوت بدل گشت و ترفیع تا درجه ناوسروان، ۲۲ کشتی دشمن با مجموع تناژ ۱۲۸٬۸۷۹ تن را غرق کرد. هنگام فرماندهی او-۵۶۷ روز ۲۱ دسامبر سال ۱۹۴۱ در حین تلاش برای غرق کردن ناوهواپیمابر بریتانیایی "اودَسیتی" مورد حمله خرج های عمقی شلیک شده از شناورهای محافظ آن قرار گرفت. این او-بوت به همراه تمامی سرنشینان آن در آب های شمال شرقی آزور ناپدید شد.
فاطمه صفرپور متولد ۳۰ شهریور ۱۳۶۱ وی اهل لنگرود و ساکن قزوین می باشد. او مربی بین المللی تکواندو در رشته کیوروگی است و سالهاست به عنوان مربی تیم ملی تکواندو ایران در رده های سنی مختلف حضور دارد. صفرپور در سال ۲۰۱۶ موفق به کسب عنوان بهترین مربی در بخش بانوان مسابقات جهانی تکواندو نوجوانان شد. در کارنامهٔ درخشان او مربیگری تیم های ملی کشورهایی چون قزاقزستان، سوئد نیز به چشم می خورد.
لوتار فون آرنو دو لا پریر (۱۸ مارس ۱۸۸۶ – ۲۴ فوریه ۱۹۴۱) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره امپراتوری آلمان و رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم در نیروی دریایی خدمت کرد. او با فرماندهی دو او-بوت در جنگ جهانی اول، موفق به غرق کردن ۱۹۴ کشتی دشمن با مجموع تناژ ۴۵۳٬۷۱۶ تن شد که او را به موفق ترین فرمانده زیردریایی در تمامی دوران بدل ساخت. با وجود از اژدر برای مورد اصابت قرار دادن شناورهای دشمن، اکثر قریب به اتفاق پیروزی های او در سطح و با استفاده از شلیک توپ حاصل گردید. سال های اولیه. لوتار فون آرنو دو لا پریر روز ۱۸ مارس سال ۱۸۸۶ در پوزن در پروس زاده شد. اجداد او تباری فرانسوی داشتند که میانه سده هجدهم به پادشاهی پروس پناهنده شدند. لوتار در دانشکده های نظامی والشتات و گروس لیشترفلده تحصیل کرد و سال ۱۹۰۳ به نیروی دریایی امپراتوری آلمان پیوست. پس از هشت سال خدمت بر عرشه سه نبردناو، سال ۱۹۱۱ افسر اژدر ناو "امدن" شد. سپس مدتی آجودان دریابد هوگو فون پول، رئیس ستاد کل نیروی دریایی بود. جنگ جهانی اول. با آغاز جنگ جهانی اول، فون آرنو که مایل به ادامه کار در امور ستادی نبود و از طرفی می دانست حرفه موفقی د