Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آتو مالندا، که با نام الکس ماویمبی نیز شناخته می شود یک هنرمند چندرسانه ای و فعال در هنرهای اجرایی است. اوایل زندگی. آتو مالندا در سال ۱۹۸۱ در کنیا متولد شد. مادر او کنیایی و پدرش از اوگاندا بود. او در هلند بزرگ شد اما در دوره نوجوانی به کنیا بازگشت. بعد از دبیرستان، به ایالات متحده رفت و در دانشگاه تگزاس تاریخ هنر و زیست شناسی مولکولی خواند. دوران کودکی سختی داشت؛ چرا که نتوانست خواسته های پدرش برای دکتر شدن را برآورده کند و در عین حال با فشارهای اجتماعی از دگرجنس گرایی در جامعه خود دست و پنجه نرم می کرد. در سال ۲۰۰۶، بعد از مدتی اقامت در لندن، علاقه اش به هنر دوباره زنده شد. آتو قبلاً با نام الکس ماویمبی شناخته می شد، اما به مرور این نام یادآور پدر و خانواده سخت گیرش شد. پس از مرگ مادرزن همسرش، تصمیم گرفت از این نام استفاده نکند. او توضیح می دهد که «الکس» همچنان نام زیبایی است و «ماویمبی» در زبان سواحلی به معنای امواج است، اشاره ای به اقیانوس هند که کنیا را احاطه کرده است. او سپس به کنیا بازگشت و به فعالیت در هنرهای مختلف از جمله ویدئو، هنر اجرایی، نصب، طراحی و نقاشی پرداخت. همچنین به عنوان یک کیوریتور آزاد
فعالیت می کند. آتو یکی از معدود هنرمندان اجرایی در شرق آفریقا است و تلاش می کند این رشته هنری نسبتاً ناشناخته را بیشتر بپذیرند. بسیاری از اجراهای او به آثار ویدئویی تبدیل می شوند که لایه ها و دیدگاه های جدیدی به اجراهای اصلی اضافه می کنند. حرفه. او تاریخ هنر و زیست شناسی مولکولی را در دانشگاه تگزاس خواند، با امید به اینکه پزشک شود. او مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا را از مؤسسه ترانس آرت در نیویورک دریافت کرد. آثار او به بررسی جنبه های هویت و اصالت آفریقایی می پردازد و از روش هایی همچون هنر اجرایی، موسیقی، طراحی، نقاشی، نصب، سرامیک و ویدئو استفاده می کند. او بر جنسیت و تمایلات جنسی زنان، به ویژه داستان های جوامع LGBTQ تمرکز دارد و در گذشته نیز بر بازنمایی اشیاء آفریقایی در موزه های غربی کار کرده است. در سه سالانه SUD سال ۲۰۱۰ در دوالا، مالندا اجرایی دربارهٔ اسطوره الهه آب، مامی واتا، در مانگروهای رود ووری دوالا انجام داد.این اجرا با نامما با هم می سازیم, هم مشاهده و هم ضبط شد. در سال ۲۰۱۶، او به عنوان یکی از برندگان جوایز افتتاحیه هنر آفریقا در موزه ملی هنر آفریقا (آمریکا) معرفی شد و همچنین به عنوان یک هنرمند
نوظهور توسط "وال استریت ژورنال" معرفی شد. مالندا هم اکنون در روتردام مستقر است. آثار. آتو مالندا در کشورهای مختلفی در آفریقا، اروپا و کارائیب نمایشگاه برگزار کرده است و در کشورهای کامرون، دانمارک و کوراسائو اقامت هنری داشته است. در زیر به برخی از آثار برجسته او اشاره شده است: زندان سکس ۲، (۲۰۰۹). "زندان سکس ۲" مجموعه ای از آثار است که با یک نقاشی دیواری اجتماعی آغاز شد، سپس به یک اجرای عمومی تبدیل شد و در نهایت به یک تریپتیک ویدئویی تکامل یافت. این نقاشی دیواری در طی ورکشاپ "واسانی شهری ۲۰۰۸"، که یک کارگاه از "بنیاد هنری مثلث" در مومباسا، کنیا بود، ایجاد شد. این تصویر، نمایانگر یک لِسو بود؛ پارچه ای که از دوختن دستمال هایی که تاجران پرتغالی در قرن شانزدهم می پوشیدند، به وجود آمد. زنان محلی سواحل کنیا با تاجران مبادله می کردند و دستمال ها را به پارچه هایی دوخته بودند که دور بدنشان بپیچند. این پارچه ها به مرور به لسوهایی تبدیل شدند که امروزه در شرق آفریقا شناخته می شوند. پیام نقاشی دیواری این بود: «تاریخ خود را بدان، اما مالک فرهنگت باش.» این پیام به تاریخچه ترکیبی نساجی اشاره داشت که بسیاری به اشتباه آن را بو
می شرق آفریقا می دانستند. اجرای عمومی "زندان سکس ۲" در موزه "قلعه عیسی" انجام شد و به یاد زنی اختصاص داده شد که در دوران استعمار و زمانی که این موزه به عنوان زندان استفاده می شد، برای کسب استقلال از همسرش زندانی شده بود. ویدیوی مرکزی این تریپتیک، داستان این زن را به همراه یک مبارز آزادی خواه زن کنیایی به نام مه کتیلی روایت می کند. مه کتیلی نیز به دلیل مقاومت در برابر استعمارگران بریتانیایی که قصد داشتند جنگل های مقدس خط ساحلی کنیا را از بین ببرند، در این قلعه زندانی شد. با هم انجام دهیم، ۲۰۱۰. این ویدئو دربارهٔ مامی واتا، یک روح آب باستانی آفریقایی است که پیش از ورود اروپایی ها پرستش می شد و در قرن پانزدهم وارد تاریخ مکتوب شد. گفته می شود که با دیدن کشتی های اروپایی، آفریقایی ها ارواح آب را با اروپایی ها مرتبط می دانستند. در دهه ۱۸۸۰ و در دوران استعمار، یک شکارچی مشهور آلمانی به نام بریت وایزر همسری از جنوب شرق آسیا به آلمان آورد. این زن در نمایشگاه های انسانی هامبورگ به نام «مالاداماتجاوته» اجرا می کرد و مارها را افسون می کرد. شرکت لیتوگرافی فرین لندر در هامبورگ تصویری از این افسونگر مار طراحی کرد که نسخه اص
لی آن هرگز پیدا نشد. با این حال، در سال ۱۹۵۵ این تصویر در هند بازچاپ شد و از غنا به آنجا فرستاده شد. مشخص نیست این تصویر چگونه به غرب آفریقا رسید، اما گمان می رود که ملوانان آفریقایی آن را از هامبورگ آورده باشند. مردم محلی این تصویر را شبیه مامی واتا دانستند و از آن زمان به عنوان مامی واتا، افسونگر مار، در سراسر آفریقا شناخته شده است. این اثر به صورت استعاری پیشنهاد می دهد که این تصویر از اروپایی ها آمده است. این موضوع از طریق اجرای بازار پاپای واتا نشان داده می شود. پاپای واتا که همتای مامی واتا در مراسم سنتی بنین است، نماد مرد اروپایی است و در ویدئو با چهره ای رنگ شده به سفید نشان داده می شود. سوگواری برای یک مرد زنده (۲۰۱۳). این ویدئوی دوکاناله دو اجراگر را نشان می دهد که بین نقش های مختلف—پدر، همسر، زن همجنس گرا و کودک—تغییر می کنند تا تصویری از یک زندگی خانوادگی ناکارآمد را به تصویر بکشند که با سوءتفاهم، محارم و خیانت آلوده شده است. تأثیرات هنری. موضوع تکرارشونده در بسیاری از آثار آتو هویت است: هویت زنانه، هویت سیاه پوستان، هویت آفریقایی و هویت فرهنگی. او، در میان دیگر موارد، به بررسی «آفریقایی بودن»، کل
یشه های زنانه، نقش و جایگاه اجتماعی زنان در کنیا، و همچنین تأثیر معماری بر شکل گیری هویت پرداخته است. مانند آتو، الکس نیز در حوزه هنر آفریقایی فعالیت می کند. به این معنا که هنرمندانی وجود دارند که «اهل آفریقا» هستند. همچنین یک زیرساخت گسترده از نهادهایی وجود دارد که در زمینه «هنر آفریقایی» تخصص دارند. و بیشتر اوقات، هنرمندان آفریقایی مجبورند در این زیرساخت بمانند، زیرا فرصت هایی به همراه دارد. اما از نظر معرفت شناختی، هنر آفریقایی اصطلاحی است که بسیار نامشخص و غیرتعریف شده است. همان طور که سال ها پیش دانشمند کنگویی-آمریکایی، والنتین-ایو مودیمبه، به طور قانع کننده ای استدلال کرد، ایده فرهنگ آفریقایی یک مفهوم اروپامحور است که تحت تأثیر تفکرات استعمارگرانه شکل گرفته است. این مفهوم در موزه هایی که به هنر آفریقایی می پردازند ادامه می یابد، حتی اگر حضورشان ویژگی هایی از کل گرایی را نشان دهد – اشیاء نمایانگر فرهنگ یک قاره می شوند.
آنیتا کاترینا مالفاتی (۲ دسامبر ۱۸۸۹ – ۶ نوامبر ۱۹۶۴) به عنوان نخستین هنرمند برزیلی شناخته می شود که سبک های اروپایی و آمریکایی مدرنیسم را به برزیل معرفی کرد. نمایشگاه انفرادی او در سائوپائولو در سال های ۱۹۱۷ تا ۱۹۱۸ در آن زمان جنجالی بود، چرا که سبک اکسپرسیونیستی و موضوعات آثار او به طور انقلابی انتظارات هنری قدیمی و متعارف برزیلی ها را، که در جستجوی هویتی ملی در هنر بودند، تغییر داد. با این حال، این جامعه آمادگی مواجهه با تأثیراتی که مالفاتی به کشور می آورد را نداشت. حضور مالفاتی همچنین در هفته هنر مدرن ("Semana de Arte Moderna") در سال ۱۹۲۲ بسیار پررنگ بود. در این رویداد، او و "گروه پنج نفره" تغییرات انقلابی بزرگی در ساختار و واکنش ها به هنر مدرن در برزیل ایجاد کردند. پیشینه تاریخی. تاریخ فرهنگی برزیل نقشی مهم در تغییر نظریه های هدف هنر و نقش پیامدآمیزی که هنرمندان مدرنیست ایفا کردند، دارد. در برزیل نهادهای هنری چندانی وجود نداشت و این کشور فاقد نظریه ای بلندمدت در مورد تکنیک های هنری بود، نظریه ای که در سایر کشورها مانند فرانسه با نهادهایی مانند آکادمی سلطنتی نقاشی و مجسمه سازی وجود داشت. تا اواخر قرن نوز
دهم، نارضایتی هایی در مدرسه ملی هنرهای زیبای ریو به وجود آمد و این مدرسه تهدید به تعطیلی توسط جمهوری خواهانی شد که می خواستند همه افرادی که مایل به هنرمند شدن هستند، این فرصت را داشته باشند. این موضوع به نوعی یک انقلاب ایجاد کرد که جامعه تا سال ۱۸۹۰ پذیرای ایده های جدیدتری شد. با این حال، افرادی که بیش از حد به امپراتور وابسته بودند، از طیف هنری و فرهنگی کنار گذاشته شدند. تا دهه ۱۹۲۰، تمایل به بازنگری دقیق تر و رسمی تر در مورد هنرها وجود داشت و شهر سائوپائولو به ویژه در این حوزه برجسته بود. با این حال، همراه با این تمایل به نوسازی، وفاداری شدید به نمایش واقع گرایانه زندگی و فرهنگ برزیل نیز وجود داشت. آموزش رسمی. مطالعات مالفاتی در کالج مک کنزی در سائوپائولو آغاز شد، اما دنیای محدود هنر در برزیل برای ذهن کنجکاو او کافی نبود؛ بنابراین در سال ۱۹۱۲ به برلین رفت. در آن دوران، اروپا همچنان نقش مهمی در تعریف گرایش های هنری ایفا می کرد. از این رو، زمانی که آنیتا مالفاتی به آلمان رفت و نزد هنرمندان برجسته ای مانند فریتز برگر-مولفلد (۱۸۶۷–۱۹۲۷)، لوویس کورینت (۱۸۵۸–۱۹۲۵) و ارنست بیسچوف-کولم آموزش دید، تأثیرات و تجربیات
هنری او افزایش یافت. در این دوره، او اکسپرسیونیسم آلمانی را مطالعه کرد. اکسپرسیونیسم آلمانی بر استفاده از پالت های رنگی تأکید داشت و از هنرمندان انتظار می رفت با احساسات عمیق و اغراق شده نقاشی کنند؛ در این سبک موضوعات کار اغلب تغییر یا به هم ریختگی داشتند. یکی از تأثیرات بزرگ در سبک هنری او، نمایشگاه سوندربوند در کلن بین ماه های مه تا سپتامبر ۱۹۱۲ بود. این نمایشگاه مجموعه ای از هنرمندان را به نمایش گذاشت. اگرچه بسیاری از نقاشان پسادریافتگری در این نمایشگاه حضور داشتند، کوبیسم به وضوح توجهات را به خود جلب کرد. هومر باس نیز در این نمایشگاه حضور داشت و مالفاتی در سال ۱۹۱۵ برای آموزش نزد او به نیویورک رفت. مالفاتی همچنین با هنرمندانی مانند جورج بریجمن و دیمیتری رومانوفسکی (؟ –۱۹۷۱) آموزش دید، اما تجربه اش با هومر باس در مدرسه مستقل هنر بیشترین تأثیر را بر او داشت. هومر باس با مطالعات جامع خود دربارهٔ آناتومی انسانی تأثیر عمیقی بر سبک مالفاتی گذاشت. او بر درک ساختار عضلات بدن تأکید داشت و این موضوع به مالفاتی کمک کرد تا تکنیک خود را بهبود بخشد. نیویورک در آن زمان مرکزی برای بزرگداشت کوبیسم بود و مالفاتی دانشجویی ا
ستثنایی در مدرسه مستقل هنر به حساب می آمد؛ بنابراین، او با سبک اروپایی آشنا شد، که در اوایل قرن بیستم حتی با سایر سبک ها ترکیب شده بود. دیدگاه های اروپا دربارهٔ مدرنیسم شامل برخوردی ذهنی با موضوعات و همچنین نگرشی شدیداً مخالف نسبت به جنبش های هنری قبل از مدرنیسم مانند رئالیسم یا رمانتیسم بود. مواجهه مالفاتی با دنیای هنر اروپا به او نگاهی اجمالی به دنیای هنری داد که در سائوپائولو هرگز نمی توانست بشناسد و دیدگاه جهانی تری به او داد که بعدها به دیگر هنرمندان نیز منتقل کرد.
در پی استقبال روزافزون از شاهنامهٔ فردوسی در جوامع ایرانی مآب، از سدهٔ ششم ه .ق به بعد شماری از شاعران و ادیبان ایرانی، کوشیدند تا با تضمین ابیاتی از فردوسی، به آراستن کلام خود بپردازند. از آنجا که کهن ترین نسخه های موجود از شاهنامه، یعنی فلورانس (۶۱۴ ه .ق) و لندن (۶۷۵ ه .ق)، هر دو در فاصلهٔ بیش از دو سده پس از به نگارش درآمدن این کتاب تهیه شده اند، پیشنهادهایی برای تصحیح شاهنامه، با بهره بردن از کهن ترین تضمین های شناخته شده که قاعدتاً بایستی از نسخه های مربوط به سده های پنجم، ششم و هفتم گرفته شده باشند، داده شده است. پیرامون میزان کارآمدی، و فواید احتمالی این شیوه، بحث ها و اختلاف نظرهایی وجود دارد.
نیروی سرزمینی (Territorial Force) بخشی داوطلب و نیمه وقت از ارتش بریتانیا بود که در سال ۱۹۰۸ برای تقویت نیروهای زمینی بریتانیا بدون توسل به خدمت اجباری ایجاد شد. این سازمان جدید، نیروهای داوطلب قرن نوزدهم و یومانری (سوارهنظام محلی) را در یک نیروی کمکی یکپارچه ادغام کرد که تحت فرماندهی وزارت جنگ و اداره انجمن های سرزمینی محلی فعالیت می کرد. نیروی سرزمینی با هدف تقویت ارتش منظم در عملیاتهای خارج از کشور طراحی شده بود، اما به دلیل مخالفت های سیاسی، به دفاع از خاک بریتانیا محدود شد. اعضای این نیرو موظف به خدمت در هر نقطه از بریتانیا بودند و نمی توانستند مجبور به خدمت در خارج از کشور شوند. در دو ماه اول جنگ جهانی اول، تعداد زیادی از نیروهای سرزمینی داوطلب خدمت در خارج از کشور شدند، که این امر امکان استقرار واحدهای سرزمینی در خارج از کشور را فراهم کرد. آنها اولین اقدامات خود را در جبهه غربی در طول تهاجم اولیه آلمان در سال ۱۹۱۴ انجام دادند و این نیرو شکاف بین نابودی تقریباً کامل ارتش منظم در آن سال و ورود ارتش جدید (New Army) در سال ۱۹۱۵ را پر کرد. واحدهای سرزمینی در سال ۱۹۱۵ به گالیپولی اعزام شدند و پس از شکست این
عملیات، بخش عمده مشارکت بریتانیا در نیروهای متحدین در عملیات سینا و فلسطین را تشکیل دادند. تا پایان جنگ، نیروی سرزمینی ۲۳ لشکر پیادهنظام و ۲ لشکر سواره نظام را در خاک خارجی مستقر کرده بود. این نیرو پس از جنگ منحل شد و در سال ۱۹۲۱ به عنوان ارتش سرزمینی (Territorial Army) بازسازی شد. نیروی سرزمینی در طول حیات خود با مشکلات متعددی مواجه بود. در زمان تشکیل، کمتر از ۴۰ درصد از مردان مؤسسات کمکی قبلی به این نیرو منتقل شدند، این نیرو تا زمان آغاز جنگ جهانی اول به طور مداوم با کمبود نیرو مواجه بود. ارتش منظم، این نیرو را یک نیروی نظامی مؤثر نمی دانست و طرفداران خدمت اجباری نیز آن را تحقیر می کردند. لرد کیتشنر تصمیم گرفت نیروی سرزمینی را بر دفاع از خاک بریتانیا متمرکز کند و ارتش جدید (New Army) را برای تقویت نیروی اعزامی بریتانیا (BEF) در فرانسه تشکیل دهد، تصمیمی که نیروهای سرزمینی را ناامید کرد. نیاز به جایگزینی تلفات سنگین نیروی اعزامی بریتانیا قبل از آماده شدن ارتش جدید، کیتشنر را مجبور کرد واحدهای سرزمینی را به خارج از کشور اعزام کند، که این امر توانایی نیروی سرزمینی در دفاع از خاک بریتانیا را به خطر انداخت. برای
جایگزینی واحدهای اعزامی به خارج، اندازه نیروی سرزمینی با ایجاد یک خط دوم (second line) که سازماندهی واحدهای خط اول (first-line units) را منعکس می کرد، دو برابر شد. واحدهای خط دوم مسئولیت دفاع از خاک بریتانیا را بر عهده گرفتند و نیروهای جایگزین را به خط اول ارائه دادند. خط دوم برای دستیابی به منابع محدود با ارتش جدید رقابت می کرد و به تجهیزات و تسلیحات ضعیف مجهز بود. تأمین نیروهای جایگزین برای خط اول، توانایی دفاعی خط دوم را تا زمانی که یک خط سوم (third line) برای مسئولیت در قبال استخدام و آموزش نیروهای سرزمینی تشکیل شد، به خطر انداخت. وظایف خط دوم با این انتظار که آن هم به خارج از کشور اعزام شود، پیچیدهتر شد، که بعداً این انتظار محقق شد. این مشکلات نشان دهنده چالش های سازمانی و لجستیکی بود که نیروی سرزمینی در طول جنگ جهانی اول با آن مواجه بود، با این حال، این نیرو نقش مهمی در پر کردن شکافهای نظامی و حمایت از عملیاتهای بریتانیا در جبهه های مختلف ایفا کرد. واحدهای نیروی سرزمینی در ابتدا به خارج از کشور اعزام شدند تا واحدهای منظم ارتش را از وظایف غیرنظامی آزاد کنند. در جبهه غربی، گردان های جداگانه سرزمینی به تشک
یلات ارتش منظم پیوستند و به عملیات فرستاده شدند. این نیروها نقش کلیدی در متوقف کردن تهاجم آلمان ایفا کردند و مورد تقدیر قرار گرفتند. اولین لشکر کامل سرزمینی که به یک منطقه جنگی اعزام شد، در مارس ۱۹۱۵ به فرانسه رسید. از ژوئن ۱۹۱۵، لشکرهای سرزمینی شروع به مشارکت در عملیاتهای تهاجمی در جبهه غربی کردند و در همان سال در نبرد گالیپولی نیز شرکت داشتند. به دلیل نحوه تشکیل و جذب نیروها، نیروی سرزمینی هویتی متمایز از ارتش منظم و ارتش جدید (New Army) داشت. با این حال، این هویت به تدریج کمرنگ شد، زیرا تلفات سنگین با سربازان وظیفه (conscripted recruits) جایگزین شدند؛ این اتفاق پس از معرفی خدمت اجباری در اوایل سال ۱۹۱۶ رخ داد. علاوه بر این، نیروی سرزمینی به عنوان یک نهاد جداگانه بیشتر تضعیف شد، زمانی که انجمن های سرزمینی محلی از بیشتر مسئولیت های اداری خود معاف شدند. تا پایان جنگ، تفاوت چندانی بین تشکیلات ارتش منظم، نیروی سرزمینی و ارتش جدید وجود نداشت و این نیروها تقریباً به یکدیگر ادغام شده بودند. این تغییرات نشان دهنده تحولات گسترده در ساختار و هویت نیروی سرزمینی در طول جنگ جهانی اول بود. با وجود چالش ها و تغییرات، این
نیرو نقش مهمی در عملیات های نظامی بریتانیا ایفا کرد و به عنوان بخشی حیاتی از تلاش های جنگی بریتانیا شناخته شد.
بچه کوکاکولا یک فیلم کمدی-رمانتیک استرالیایی محصول سال ۱۹۸۵ است. این فیلم به کارگردانی دوشان ماکاویِو ساخته شده و اریک رابرتس و گرتا اسکاکی در آن ایفای نقش کرده اند. این فیلم در جشنواره ی فیلم کن ۱۹۸۵ به نمایش درآمد. خلاصه داستان. "بِکِر" (با بازی رابرتس)، یک مدیر بازاریابی آمریکایی جاه طلب از شرکت کوکاکولا، برای بررسی فعالیت های شرکت در استرالیا به سیدنی سفر می کند. او تلاش دارد بفهمد چرا منطقه ای کوچک در استرالیا (شهر خیالی اندِرسون ولی) تاکنون در برابر محصولات کوکاکولا مقاومت کرده است. در همین حین، به طور تصادفی با تری (با بازی اسکاکی)، منشی ای که به او اختصاص داده شده، برخورد می کند. بکر متوجه می شود که یک تولیدکننده ی محلی نوشابه که توسط فردی عجیب وغریب اداره می شود، توانسته است در برابر برند آمریکایی مقاومت کند. او تصمیم می گیرد که جنگی تمام عیار در بازاریابی علیه این تولیدکننده راه بیندازد اما در نهایت در مورد نقش خود در این غول شرکتی تجدیدنظر می کند. در طول داستان، خرده روایت های طنزی نیز وجود دارد، از جمله شوهر سابق خشن مدیر دفتر، تلاش بکر برای یافتن «صدای استرالیا» و همچنین پیشخدمتی عجیب که به اشتبا
ه فکر می کند بکر یک مأمور مخفی است. نزاعی که در پی مأموریت بکر رخ می دهد، تضاد نگرش های آمریکایی و استرالیایی را در موضوعاتی از سیاست گرفته تا جنسیت به نمایش می گذارد و در نهایت به ادغام دو طرف منتهی می شود. بازخوردها. سایت "راتن تومیتوز" به فیلم "بچه کوکاکولا" بر اساس ۱۷ نقد، امتیاز ۴۷٪ داده است. "راجر ایبرت" به این فیلم امتیاز ۳ از ۴ ستاره داد و اظهار داشت که فیلم "پر از لحظات الهام بخش" است اما معتقد بود که "نیمه ی دوم فیلم ... به وعده های نیمه ی اول عمل نمی کند."
وارزی تاماک () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
خالد علی سبعه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل قطر است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال قطر و قطر بازی کرده است.
نووآلتی بایوو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
برکه شیاطین (夜叉ヶ池, Yashagaike) () تئاتری فیلمبرداری شده از "برکه شیاطین"، نمایشنامه ای از کیشی ناگاتسوکا است که بر اساس نمایشنامه سال ۱۹۱۳ ایزومی کیوکا نوشته شده است. "برکه شیاطین" نخستین تئاتری بود که تاکاشی میکه کارگردانی کرد. رسانه خانگی. دی وی دی اجرای فیلمبرداری شده در ژاپن در تاریخ ۲۵ مه ۲۰۰۵ انتشار یافت. این دی وی دی شامل مصاحبه ای با کارگردان تاکشی میکه به عنوان بخشی ویژه است.
آبدراش باش () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، خدمات بهداشت سرخ پوستان (IHS) و پزشکان همکارش، به انجام عمل های عقیم سازی بر روی زنان بومی آمریکایی پرداختند، که در بسیاری از موارد این عمل ها بدون رضایت آزاد و آگاهانه بیمارانشان انجام می شد. در برخی موارد، زنان به اشتباه متقاعد می شدند که عمل عقیم سازی قابل بازگشت است. در موارد دیگر، عقیم سازی بدون درک و رضایت کافی بیمار انجام می شد، از جمله مواردی که این عمل بر روی دختران نوجوانی که به سن ۱۱ سالگی می رسیدند، انجام می گرفت. یکی از عوامل تشدیدکننده مسئله این بود که پزشکان معمولاً عقیم سازی را به زنان فقیر و اقلیت توصیه می کردند، در حالی که این کار را برای بیماران سفیدپوست ثروتمند انجام نمی دادند. موارد دیگری از سوءاستفاده نیز مستند شده است، از جمله زمانی که ارائه دهندگان خدمات بهداشتی به زنان نمی گفتند که قرار است عقیم شوند، یا دیگر اشکال دیگری از فشار مانند تهدید به حذف کردن کمک های اجتماعی یا خدمات بهداشتی افراد می کردند. پس از این اعمال این روش های سوءاستفاده، جامعه پزشکی اغلب تلاش می کرد تا تاکتیک های فشاری خود را پنهان کند. در سال ۱۹۷۶، یک تحقیق از سوی دفتر حسابرسی عمومی ایالات م
تحده (GAO) نشان داد که فرایند عقیم سازی در چهار منطقه خدمات بهداشت سرخ پوستان (IHS) با سیاست های این سازمان در زمینه رضایت برای عقیم سازی بیماران مطابقت نداشته است.فرم های رضایت ناقص یک مشکل تکراری بود؛ در رایج ترین فرم مورد استفاده، ثبت نمی شد که آیا عناصر رضایت آگاهانه به بیمار ارائه شده است؟ یا اینکه قبل از دریافت رضایت چه چیزی به آن ها گفته شده و سوء برداشتی گسترده در پزشکان نسبت به مقررات IHS وجود داشت. این تحقیق نشان داد که این چهار منطقه خدماتی بین سال های ۱۹۷۳ و ۱۹۷۶، ۳٬۴۰۶ زن را عقیم کرده اند، از جمله عقیم سازی ۳۶ زن زیر ۲۱ سال، با وجود اینکه یک وقفه موقت در برنامه عقیم سازی ها اعلام شده بود. محدودیت های تحقیق GAO به سرعت مورد توجه قرار گرفت. سناتور جیمز ابورزق اشاره کرد که حتی ۳٬۴۰۶ مورد عقیم سازی در میان زنان بومی آمریکایی نشانگر درصدی شگفت انگیز است، این عدد نتیجه گزارشی است که تنها چهار منطقه از دوازده منطقه IHS را بررسی کرده است. تلاش ها برای شمارش کل تعداد عقیم سازی هایی که در این دوره انجام شده، نتایج بسیار متفاوتی دربرداشته است. در حالی که شمارش محدود GAO حداقل تعداد موارد را نشان می دهد، مطا
لعات دیگر IHS را متهم کرده اند که این سازمان بین ۲۵ تا ۵۰ درصد از زنان بومی آمریکایی را در بین سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۶ عقیم کرده است. اگر بالاترین برآورد درست باشد، ممکن است تا ۷۰٬۰۰۰ زن سرخ پوست در این دوره عقیم شده باشند. در مقایسه با آن، نرخ عقیم سازی برای زنان سفیدپوست در همان دوره، تقریباً ۱۵ درصد بود. انواع عقیم سازی. هیسترکتومی و توبکتومی دو روش اصلی عقیم سازی بودند که استفاده می شدند. هیسترکتومی یک روش عقیم سازی است که در زنان به کار می رود و در آن رحم از طریق شکم یا واژن زن برداشته می شود. این عمل به طور معمول برای عقیم سازی زنان بومی آمریکایی در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ در ایالات متحده انجام می شد.روش رایج دیگر عقیم سازی، بستن لوله های فالوپ بود، که در آن لوله های فالوپ زن بسته، مسدود یا بریده می شوند.برای بسیاری از زنان، این روش ها بدون رضایت انجام می شد و برخی از آن ها برای انجام اقداماتی مانند «پیوند رحم» به پزشکان مراجعه می کردند. در سال ۱۹۷۱، دکتر جیمز رایان اظهار داشت که او هیسترکتومی را به بستن لوله ها ترجیح می دهد زیرا «این یک چالش بیشتر است… و تجربه خوبی برای رزیدنت های جوان است.» این موضوع نشان دهنده
نگرش پزشکان IHS نسبت به بیمارانشان است، زیرا هیسترکتومی ها نرخ عوارض بسیار بالاتری دارند. برخی از اشکال کنترل بارداری غیر از عقیم سازی از جمله دپو-پروورا و نورپلان نیز گاهی مورد استفاده قرار می گرفت. هر دو این ها روش های ضدبارداری زنانه هستند. دپو-پروورا شامل دریافت یک تزریق هر سه ماه یک بار است، در حالی که نورپلان، که دیگر در ایالات متحده استفاده نمی شود، نیاز به کاشت کپسول های پر از هورمون زیر پوست داشت. دپو-پروورا قبل از دریافت تأییدیه از سوی FDA در سال ۱۹۹۲، بر روی زنان بومی آمریکایی با ناتوانی ذهنی استفاده می شده است. نورپلان که توسط IHS تبلیغ می شد، توسط شرکت داروسازی وایت به بازار عرضه شد (که به دلیل عدم افشای کافی عوارض جانبی از جمله خونریزی نامنظم قاعدگی، سردرد، تهوع و افسردگی مورد شکایت قرار گرفت). عوارض جانبی این دو روش کنترل بارداری شامل قطع قاعدگی و خونریزی بیش از حد بود. با استفاده از داده های نظرسنجی ملی رشد خانواده در سال ۲۰۰۲، مؤسسه بهداشت شهری بومیان آمریکا دریافت، که در میان زنانی که از روش های ضدبارداری استفاده می کنند، میزان فراگیری رایج ترین روش های ضدبارداری در میان زنان بومی آمریکایی و
بومیان آلاسکا در سنین ۱۵ تا ۴۴ سالگی، شامل عقیم سازی زنانه (۳۴٪)، قرص های ضدبارداری خوراکی (۲۱٪) و کاندوم های مردانه (۲۱٪) بوده است. با این حال، این آمار در میان سفیدپوستان غیر اسپانیایی شهری، رایج ترین روش ها شامل استفاده از قرص های ضدبارداری خوراکی (۳۶٪)، عقیم سازی زنانه (۲۰٪) و کاندوم های مردانه (۱۸٪) بود. امروزه، اگرچه سرویس بهداشتی هند همچنان از عقیم سازی به عنوان روشی برای تنظیم خانواده استفاده می کند، بستن لوله ها و وازکتومی، که یک روش عقیم سازی مردان است، تنها روش هایی هستند که ممکن است برای هدف اصلی عقیم سازی انجام شوند. امروزه از نظر قانونی، IHS بیمار را ملزم می کند که رضایت آگاهانه از عمل را بدهد، ۲۱ سال یا بیشتر داشته باشد و در یک مرکز اصلاحی یا بهداشت روانی بستری نشود. اکنون، اگرچه خدمات بهداشت سرخ پوستان همچنان از عقیم سازی به عنوان یک روش تنظیم خانواده استفاده می کند، بستن لوله های فالوپ و وازکتومی، که یک روش عقیم سازی مردانه است، تنها روش هایی هستند که ممکن است به طور اولیه برای اهداف عقیم سازی انجام شوند. امروزه به طور قانونی، IHS نیاز دارد که از بیمار رضایت آگاهانه برای عمل دریافت کند، بیما
ر ۲۱ سال یا بیشتر سن داشته باشد و در یک مؤسسه اصلاحی یا بیمارستان روان پزشکی تحت مراقبت نباشد. تاریخچه عقیم سازی اجباری در ایالات متحده. زنان بومی آمریکایی تنها افرادی نبودند که تحت تأثیر برنامه عقیم سازی اجباری قرار گرفتند؛ زنان سیاه پوست و فقیر نیز از این شیوه ها آسیب دیدند. این عمل از نوشته های فرانسیس گالتون در مورد استفاده از ژنتیک برای اصلاح نژاد بشر نشأت گرفت.جنبش نژادپرستی (یوجنیک) به طور فزاینده ای محبوب شد و در سال ۱۹۰۷، ایندیانا اولین ایالت آمریکا بود که قانونی برای عقیم سازی اجباری تصویب کرد. این عمل حالتی عادی یافت و در طول بیست سال آینده، پانزده ایالت دیگر نیز قوانین مشابهی را تصویب کردند. در سال ۱۹۲۷، دیوان عالی کشور پرونده "باک علیه بل" که قانونی برای عقیم سازی اجباری در ویرجینیا بود را تأیید کرد. این پرونده شامل سه نسل از زنان خانواده باک بود: اما، کری و ویویان. با بررسی چندین نسل از زنان یک خانواده، حامیان نژادپرستی (یوجنیک) امیدوار بودند که دیوان را متقاعد کنند که کری باک دارای نواقص ذهنی ارثی است که برای رفاه عمومی خطرناک است؛ آن ها موفق شدند و او عقیم شد. در تصمیم اولیور وندل هولمز بیان ش
د: «بهتر است برای تمام جهان که به جای انتظار برای اجرای مجازات بر نسل های فاسد به خاطر جرم، یا اجازه گرسنگی کشیده به آن ها به خاطر ناتوانی شان، جامعه بتواند از ادامه نسل کسانی که به وضوح ناتوان هستند جلوگیری کند. اصل مجاز کننده واکسیناسیون اجباری به اندازه کافی گسترده است تا شامل قطع لوله های فالوپ شود.» این پرونده تأثیر زیادی در مشروعیت بخشیدن به قوانین عقیم سازی موجود داشت و منجر به پذیرش بیشتر این عمل شد. در دهه های ۱۹۶۰ و ۷۰، با افزایش شیوه های عقیم سازی، هیچ قانونی وجود نداشت که آن را ممنوع کند و این عمل به عنوان یک روش قابل قبول ضدبارداری دیده می شد. خدمات بهداشتی سرخ پوستان. خدمات بهداشتی هند (IHS) یک سازمان دولتی است که در سال ۱۹۵۵ برای کمک به مبارزه با وضعیت بد سلامتی و زندگی بومیان آمریکایی و بومیان آلاسکا ایجاد شد. IHS هنوز در ایالات متحده وجود دارد و ترکیبی از سازمان های مختلف است که برای مبارزه با مشکلات بهداشتی خاص بومیان آمریکا و بومیان آلاسکا ایجاد شده است. وب سایت IHS بیان می کند که «IHS اصلی ترین ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی فدرال و مدافع سلامت برای مردم هند است و هدف آن ارتقاء وضعیت سلامت