Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قایق را بفروشند تا پول لازم برای پس گرفتن خانه (که هرگز فراموش شان نشده بود) را به دست آورند. سانتوزا، میخانه دار، که دون میکله کفتارصفت به دنبال اوست، شیفته ان تونی می شود و به او در میخانه به صورت رایگان خدمت می کند. اما رفتار ان تونی و زنجه موره های پدرش سانتوزا را متقاعد می کند که احساساتش را از او دور کرده و نزد دون میکله بازگردد که همین منجر به نزاعی بین این دو شده و در جریان آن، دون میکله در یک حمله ضد قاچاق توسط ان چاقو خورده، می میرد. ان تونی در نهایت به زندان می افتد. در جلسه محاکمه او، پادرون ان تونی پس از شنیدن شایعاتی درباره رابطه دون میشله و نوه اش لیا از حال می رود و به زمین می افتد. اکنون پیر شده است، صحبت هایش نامفهوم است و ضرب المثل هایش را بدون آگاهی زیاد از آنچه در جریان است، می گوید. لیا، خواهر کوچکتر، قربانی شایعات بی رحمانه روستا می شود، فرار می کند و به فاحشگی روی می آورد. منا، به دلیل وضعیت شرم آور خواهرش، احساس می کند که نمی تواند با الفیو ازدواج کند، حتی اگر آنها عاشق یکدیگر باشند، و در عوض در خانه می ماند تا از فرزندان السی و نونزیاتا مراقبت کند. السی، کوچکترین برادر، همچنان ماهیگی
ر باقی مانده و با سخت کوشی موفق می شود ثروت خانواده را تا جایی بازسازی کند که بتوانند «خانه کنار درخت ازگیل» را دوباره بخرند. پس از خرید خانه، آنچه از خانواده باقی مانده است به بیمارستانی که پادرون ان تونی پیر در آن نگهداری می شود، می روند تا او را از خبر خوب مطلع کند و بازگشت قریب الوقوع او را به خانه اعلام کنند. این آخرین لحظه شادی پیرمرد است که در روزی که قرار بود برگردد، می میرد. حتی آرزوی او برای مردن در خانه ای که در آن متولد شده بود، هرگز برآورده نمی شود. وقتی ان تونی از زندان آزاد می شود و به روستا برمی گردد، متوجه می شود که به دلیل تمام کارهایی که انجام داده است، نمی تواند در آنجا بماند. او با محکوم کردن سیستماتیک ارزش های خانواده اش، موجب طرد خود از آنها طرد شده است. شخصیت ها. پادرون ان تونی (Padron Ntoni)، رئیس خانواده، مردی بیوه که پسرش باستین و زن و فرزندانش در «خانه ای کنار درخت ازگیل» زندگی می کند. ماریا (Maria) (ملقب به ماروزا قد بلنده (Maruzza la Longa)، هرچند هر چیزی هست جز قدبلند) : زن باستین و مادر پنج فرزند باستین (Bastian / Bastianazzo) : فرزند پادرون ان تونی، همسر ماریا و پدر پنج فرزند:
ان تونی، لوکا، فیلومنا، السیو و رزالینا ان تونی (Ntoni): بزرگترین فرزند باستین و ماریا لوکا (Luca): فرزند باستین و ماریا فیلومنا / منا (Filomena) : فرزند باستین و ماریا السیو / السی (Alessio / Alessi) : فرزند باستین و ماریا رزالینا / لیا (Rosalia / Lia) : فرزند باستین و ماریا براسی چیپولا (Brasi Cipolla) : نامزد منا الفیو (Alfio) : خواستگار منا سانتوزا (Santuzza)، میخانه دار که عاشق ان تونی و مورد علاقه دون میشله است. دون میکله (Don Michele) : فرد کفتار صفت عاشق سانتوزا، که در یک درگیری توسط ان تونی کشته می شود. نونزیاتا (Nunziata) : همسر السی ترجمه های انگلیسی. نسخه انگلیسی، «خانه کنار درخت ازگیل» (۱۸۹۰)، ترجمه شده توسط Mary A. Craig، در مجموعه کلاسیک های قاره ای (Continental Classics) منتشر شد. ترجمه انگلیسی دیگری، توسط ریموند روزنتال، در سال ۱۹۶۴ توسط کتابخانه جدید آمریکایی (New American Library) به عنوان یک اثر کلاسیک سیگنت (Signet Classic) منتشر شد که گفته می شود که «تنها نسخه کامل رمان به زبان انگلیسی» است. اقتباس های سینمایی. فیلمی بر اساس داستان، با نام «زمین می لرزد» ("")، در سال ۱۹۴۸ توسط لوکینو وی
سکونتی کارگردانی شد. در کتاب «سیلویا یانلو» با عنوان «تصاویر و گفتار مالاووگلیا» (Sovera، رم، ۲۰۰۸)، نویسنده بخش هایی از رمان ورگا «تنبل ها» را انتخاب کرده، نظرات بدیع و تصاویر عکاسی آسیترزا (Acitrezza) را به آن اضافه کرده و فصلی را به ریشه ها، اظهارات و فریم های گرفته شده از فیلم «زمین می لرزد» اختصاص داده است.
شیخه حور بنت سلطان القاسمی (۱۹۸۰) شاهدخت اماراتی است. او به عنوان هنرمند و هنرگردان شهرت دارد و مدیر و رئیس بنیاد هنرهای شارجه است که خود در سال ۲۰۰۹ آن را بنیان گذاری کرد. زندگی اولیه و تحصیلات. شیخه حور القاسمی در سال ۱۹۸۰ در خانوادهٔ حاکم شارجه، امارات متحده عربی به دنیا آمد و دختر شیخ سلطان بن محمد القاسمی است.او در چهارده سالگی علاقه داشت سرآشپز شود و با گذشت زمان، علاقه اش به طراحی مبلمان تغییر یافت.او در سال ۲۰۰۲ تحصیلات کارشناسی خود را در مدرسه اسلید هنرهای زیبا در لندن به پایان رساندجایی که در ابتدا تصور می کرد می خواهد نقاش شود.سپس در سال ۲۰۰۵ دورهٔ تحصیلات تکمیلی خود را در آکادمی سلطنتی هنر گذراند و در سال ۲۰۰۸ موفق به دریافت کارشناسی ارشد در ارزیابی هنر معاصر از کالج سلطنتی هنر لندن شد. پیشه. در سال ۲۰۰۹، حور القاسمی بنیاد هنرهای شارجه را بنیان گذاری کرد؛ بنیادی که نمایشگاه های بین المللی، برنامه های اقامت هنرمندان و کیوریتورها، پروژه های سفارش آثار، انتشارات، جشنواره ها، پژوهش های معماری، طرح های مرمّت و برنامه های آموزشی را سازمان دهی می کند.القاسمی در طول بیش از یک دهه، به طور مستمر دامنه فعالی
ت های این بنیاد را گسترش داده است تا نمایشگاه های بزرگ با تورهای جهانی، برنامهٔ اقامت هنرمندان و کیوریتورها در عرصه های هنرهای تجسمی، سینما و موسیقی را دربر گیرد، همچنین حمایت از سفارش آثار و اعطای کمک هزینه های تولید به هنرمندان نوظهور و طیف گسترده ای از برنامه های آموزشی برای کودکان و بزرگسالان را شامل شود. القاسمی از سال ۲۰۰۳ با «بینال شارجه» همکاری داشته استو در ۲۲سالگی همکار کیوریتوری ششمین دورهٔ آن بود.او در سال ۲۰۱۵ کیوریتور پاویون امارات متحده عربی در پنجاه وششمین دوسالانهٔ ونیز بود.او کیوریتور پانزدهمین «بینال شارجه» در سال ۲۰۲۳ با عنوان «اندیشیدن تاریخی در اکنون» بود؛ رویدادی که در اصل قرار بود به وسیلهٔ اوکویی اونوزور کیوریتوری شود.در سال ۲۰۲۴ اعلام شد که او مدیر هنری دوسالانهٔ سیدنی در سال ۲۰۲۶ خواهد بودو همچنین رهبری «سه سالانهٔ آیچی» ۲۰۲۵ در ژاپن را بر عهده خواهد داشت. در ژوئن ۲۰۲۴، او یک مجموعهٔ پوشاک را در لندن به نمایش گذاشتکه بر پایهٔ کارهای برادر فقیدش، خالد، در صنعت مد شکل گرفته بود. او همچنین رئیس «مؤسسهٔ آفریقا» و رئیس هیئت امنای «سه سالانهٔ معماری شارجه» است. افزون بر این، در ارزیابی بس
یاری از نمایشگاه های بزرگ در داخل و خارج کشور مشارکت داشته است. افتخارات و جوایز. در سال ۲۰۲۳، حور القاسمی موفق به دریافت دکترای افتخاری از دانشگاه هنرهای خلاق، فارنهام، بریتانیا شد.در سال ۲۰۲۴، بر اساس فهرست صدگانهٔ نشریهٔ آرت ریویو، القاسمی به عنوان «تأثیرگذارترین شخص در دنیای هنر معاصر» معرفی شد. زندگی شخصی. برادر دوقلوی او، خالد بن سلطان القاسمی (درگذشتهٔ ۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۹)، یک طراح مد بود.
زورخانه یا پهلوان خانه یکی از میراث های فرهنگی ـ ورزشی ایران است که ریشه ای باستانی دارد و ترکیبی است از ورزش، آیین، اخلاق، معنویت و هنر. تمرین های زورخانه ای نه تنها جسم را قوی می کنند، بلکه تأکید زیادی بر فضائل اخلاقی مانند جوانمردی، احترام به بزرگ تر، تواضع و همدلی دارند. در سال ۲۰۱۰، «آیین های پهلوانی و زورخانه ای» به ثبت جهانی یونسکو رسید. تاریخچه. تمرینات بدنی و مسابقات قهرمانی در ایران به دوران هخامنشیان و ساسانیان برمی گردد؛ شواهدی از این نوع ورزش ها و فعالیت های بدنی در این دوره های وجود دارد. اصطلاح زورخانه و شکل گیری رسمی ورزش زورخانه ای به شکل امروزی عمدتاً پس از حمله مغول به ایران پدید آمد. ویژگی ها و ساختار زورخانه. زورخانه دارای ساختمان، لوازم و ساختار خاصی است که هر یک نمادهایی دارند و در فرم آیینی آن مؤثرند: وضعیت امروزی. در سال ۲۰۱۰، ورزش زورخانه ای به عنوان «آیین های پهلوانی و زورخانه ای» در فهرست میراث معنوی یونسکو ثبت شد. زورخانه ها در بسیاری از شهرهای ایران هنوز فعال اند و برخی بناهای تاریخی زورخانه ها نیز در فهرست آثار ملی ایران قرار دارند. به عنوان مثال زورخانه تختی در یزد یا زورخانه پ
هلوان پور در تهران یکی از این بناهای تاریخی است.
والتر سوردی (زادهٔ ۲۳ سپتامبر ۱۹۶۱ در رم)، همکار عدالت و تروریست سابق نئوفاشیست ایتالیایی است. او در اواخر دههٔ هفتاد به NAR به رهبری والریو فیوراوانتی پیوست و مسیری از مبارزه مسلحانه را آغاز کرد که با دستگیری اش در ۱۷ سپتامبر ۱۹۸۲ پایان یافت. سوردی بلافاصله پس از بازداشت تصمیم گرفت با عدالت همکاری کند و توبه او همراه با توبهٔ کریستیانو فیوراوانتی از مهم ترین همکاری ها در محیط راست افراطی بود که امکان بازسازی تاریخی–قضایی سازمان و روابط آن با دیگر گروه های جنایی را فراهم کرد. زندگی نامه. فعالیت در ترزا پوزیسیون. سوردی در جوانی به ترزا پوزیسیون پیوست و هم زمان در دفتر FUAN در محله نومنتانو رم رفت وآمد داشت. در اواخر ۱۹۷۸ با ورود اعضای گروه اور–مونته ورده (از جمله برادران فیوراوانتی و الساندرو آلیبراندی) به بحث دربارهٔ رکود حزب جنبش اجتماعی ایتالیا و امکان آغاز مبارزه مسلحانه پرداختند. در فوریه ۱۹۷۹ سوردی همراه با لوئیجی چیاوردینی برای نخستین بار بازداشت شد. در سپتامبر ۱۹۸۰ دادستانی رم گزارشی علیه ۲۸ عضو ترزا پوزیسیون از جمله سوردی به اتهام عضویت در گروه مسلح ارائه کرد. سپس او همراه با الساندرو آلیبراندی و پاسک
واله بلسیتو به لبنان رفت و در اردوگاه های فالانژ مارونی آموزش دید. مبارزه مسلحانه با NAR. پس از بازگشت به ایتالیا در میانهٔ ۱۹۸۱، سوردی جذب والریو فیوراوانتی شد و به NAR پیوست. نخستین عملیات او ۱۹ اکتبر ۱۹۸۱ در میلان بود که به قتل دو مأمور دیگوس انجامید. در ۲۱ اکتبر همان سال، او در سوءقصدی شرکت کرد که به قتل کاپیتان فرانچسکو استرائولو انجامید. در ۵ دسامبر ۱۹۸۱ او و همراهانش با پلیس درگیر شدند که به مرگ الساندرو آلیبراندی و زخمی شدن مأمور چиро کاپو بیانکو انجامید. او سپس گروه شخصی "Walter's Boys" را شکل داد. در ۵ مارس ۱۹۸۲ در سرقتی مسلحانه از بانکا ناتسیوناله دل لاورو در رم، نوجوانی ۱۷ ساله به نام الساندرو کاراویانی کشته شد. در ۲۴ ژوئن همان سال، او در حمله ای مقابل دفتر سازمان آزادی بخش فلسطین در رم شرکت کرد که به قتل مأمور آنتونیو گالوتسو انجامید. دستگیری و توبه. سوردی در ۱۷ سپتامبر ۱۹۸۲ در لاوینیو دستگیر شد. او از مارس ۱۹۸۱ تحت تعقیب بود. دستگیری او پس از بازداشت استفانو پروکوپیو در پاریس ممکن شد. او پس از بازداشت شروع به همکاری با دادگستری کرد و جزئیات مهمی از فعالیت های NAR را فاش ساخت. در نتیجه، پس از حدو
د یک سال و نیم زندان، به بازداشت خانگی تحت حمایت منتقل و سپس به محل حفاظت شده اعزام شد.
مریم بنت محمد سعید حارب المِهِیری (۱۹۷۹) سیاستمدار اماراتی است که در حال حاضر ریاست دفتر امور بین الملل در دیوان ریاست امارات متحده عربی را بر عهده دارد. او پیش تر تا ۱۱ ژانویهٔ ۲۰۲۴ وزیر تغییرات اقلیمی و محیط زیست امارات متحده عربی بود. زندگی اولیه و تحصیلات. المهیری در سال ۱۹۷۹ از پدری اماراتی و مادری آلمانی متولد شد.او در مدرسهٔ دخترانهٔ لطیفه در دبی و سپس در دانشگاه فنی آخن آلمان تحصیل کرد و موفق به دریافت مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد در رشته مهندسی مکانیک با تخصص در توسعه و طراحی مهندسی شد. پیشه. پس از فارغ التحصیلی، المهیری به وزارت محیط زیست و آب امارات پیوست و در پروژه هایی همچون مرکز تحقیقات دریایی خلیفه بن زاید، طرح جامع مدیریت پسماند امارات و ساخت چندین تأسیسات مشارکت داشت. در سال ۲۰۱۴، او به سمت مدیر ادارهٔ آموزش و آگاهی در این وزارتخانه منصوب شد و مسئول تدوین یک استراتژی ملی برای ارتقای آگاهی های زیست محیطی در امارات بود. در سال ۲۰۱۵، المهیری پس از مدتی فعالیت به عنوان سرپرست، به سمت معاون دستیار وزیر در امور منابع آب و حفاظت از طبیعت در وزارت تغییرات اقلیمی و محیط زیست امارات متحده عربی منصوب ش
د. در اکتبر ۲۰۱۷، المهیری به عنوان وزیر دولت در امور امنیت غذایی منصوب شد.در سپتامبر ۲۰۱۸، او برنامه هایی برای ایجاد «وادی غذا» (Food Valley)، یک مرکز فناوری غذایی در امارات متحده عربی، اعلام کرد که نام آن از سیلیکون ولی الهام گرفته شده است. در ژانویهٔ ۲۰۱۹، او به عنوان ناظر بخش امنیت و امور خارجه در برنامهٔ ملی کارشناسان امارات منصوب شد.در همان ماه، المهیری «استراتژی امنیت غذایی امارات» را معرفی کرد که شامل پنج ستون اصلی است: تنوع منابع واردات غذا، پژوهش و توسعه برای افزایش تولید داخلی غذا، کاهش هدررفت غذا، حفظ استانداردهای ایمنی غذایی، افزایش توانایی امارات در پاسخ به بحران ها. هدف این استراتژی ارتقای جایگاه امارات در شاخص جهانی امنیت غذایی از رتبه ۳۱ به رتبه نخست تا سال ۲۰۵۱ است. المهیری از سال ۲۰۱۶ عضو هیئت مدیرهٔ فدراسیون سوارکاری امارات هست.
توماس کریپس (; – ) استاد ممتاز دانشگاه ایالتی مورگان در بالتیمور بود که در مورد تاریخ سینمای آمریکایی آفریقایی تبار نوشت و سخنرانی کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک هزینه گوگنهایم شده است.
تقریباً آلیس: آثار نغمه هایی برگرفته از فیلم یک آلبوم مفهومی می باشد که ترانه های هنرمندان مختلف را در بر می گیرد و از فیلم "آلیس در سرزمین عجایب" ساختهٔ تیم برتون الهام گرفته شده است. این آلبوم همچنین به خاطر گنجاندن ترانه هایی که مستقیماً از نقل قول های رمان ماجراهای آلیس در سرزمین عجایب (۱۸۶۵) اثر لوئیس کارول الهام گرفته شده اند، شناخته می شود. برای مثال، هر دو قطعهٔ «کوادریل شاه میگو» از فرانز فردیناند و «تو پیری، پدر ویلیام» اثر دی مایت بی جینتز بازخوانی دقیق و کلمه به کلمهٔ شعرهای موجود در رمان اصلی هستند، که به ترتیب توسط لاک پشت قلابی و آلیس به کرم ابریشم نقل شده اند. علاوه بر این، قطعهٔ «توصیهٔ خیلی خوب» از رابرت اسمیث نسخهٔ بازخوانی همان اثر از کاترین بومن در اقتباس انیمیشنی محصول سال ۱۹۵۱ دیزنی می باشد.
دیوید رینولدز (؛ زادهٔ ) مورخ، و مجری تلویزیون اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون عضو آکادمی بریتانیا شده است. زندگینامه. رینولدز با بورسیه تحصیلی در کالج دالویچ به مدرسه رفت و در کالج گانویل و کایوس، کمبریج (لیسانس، دکترا) و دانشگاه هاروارد (بورسیه تحصیلی چائوته و وارن) در رشته تاریخ تحصیل کرد. او در دانشگاه های هاروارد، نبراسکا و اوکلاهما و همچنین در دانشگاه نیهون در توکیو و علوم سیاسی در پاریس، سمت های مهمان داشته است.
کلیشه های آمریکایی های آفریقایی تبار ()، باورهایی در مورد فرهنگ مردم با نسب جزئی یا کلی از هر گروه نژاد سیاه پوست آفریقایی است که اجدادشان از قبل از سال ۱۸۶۵ در ایالات متحده اقامت داشته اند. این باورها به بردگی سیاه پوستان در دوران تاریخ مستعمراتی ایالات متحده] برمی گردد و در طول زمان در فرهنگ در ایالات متحده آمریکا تکامل یافته است. اولین نمایش قابل توجه تفکر قالبی از آمریکایی های آفریقایی تبار به شکل نمایش خنیاگران بود. نمایش های خنیاگران در آغاز قرن نوزدهم رونق گرفتند؛ این نمایش ها نمایش های تئاتری بودند که از بازیگرانی استفاده می کردند که با صورت سیاه و لباس های پاره اجرا می کردند تا آمریکایی های آفریقایی تبار را به تصویر بکشند تا نقیضه و تحقیر سیاهپوست.در طول تاریخ، کلیشه های بیشتری برای غیرانسانی تر کردن جوامع آمریکایی آفریقایی تبار رایج شدند. برخی از کلیشه های قرن نوزدهم، مانند سامبو، اکنون موهن و نژادپرستانه تلقی می شوند. کلیشه های «ماندینو» و «جزبل» آمریکایی های آفریقایی تبار را به عنوان بیش فعالی جنسی به تصویر می کشند که به جنسی سازی آنها کمک می کند. کلیشه مامی یک زن سیاه پوست مادرانه را به تصویر می
کشد که به نقش خود در کار برای یک خانواده سفیدپوست متعهد است، کلیشه ای که به منشأ کشتزارهای جنوبی برمی گردد. جامعه همچنین آمریکایی های آفریقایی تبار را به عنوان افرادی با اشتهای غیرمعمول برای مرغ سوخاری، کلیشه هندوانه و نوشیدنی انگور به تصویر کشیده است. در دهه ۱۹۸۰ و همچنین در دهه های بعد، کلیشه های نوظهور از مردان سیاه پوست، آنها را به عنوان جنایتکار و منحرفان اجتماعی، به ویژه به عنوان فروشندگان مواد مخدر، معتادان کوکائین، بیخانمانی و زورگیران به تصویر می کشید. جسی جکسون، فعال برجسته حقوق مدنی، اذعان کرد که چگونه رسانه ها سیاه پوستان را کم هوش تر، کم وطن پرست تر و خشن تر به تصویر می کشند. در سراسر پلتفرم های مختلف رسانه ای، کلیشه ها دور از ذهن شدند، مانند The magical سیاه پوست، شخصیت مشابه که به عنوان فردی با بینش یا قدرت های ویژه به تصویر کشیده شده است، و در سینما آمریکا به تصویر کشیده شده (و مورد انتقاد قرار گرفته است). با این حال، در تاریخ معاصر، مردان سیاه پوست به عنوان پدران بی روح و جنایتکاران خطرناک کلیشه سازی می شوند. کلیشه ای رایج در آمریکا وجود دارد که آمریکایی های آفریقایی تبار بیش از حد جنسی، ورزش
کار، بی تمدن، بی تحصیل و خشن هستند. این مضامین کلی و رایج در آمریکا باعث شده است که جوانان آمریکایی آفریقایی تبار به عنوان "گانگسترها" یا "بازیگرانی" که عموماً در "گتو" ساکن هستند، برچسب گذاری شوند.
«فعلاً» ترانه ای از خواننده و تهیه کنندهٔ انگلیسی ایمجن هیپ می باشد که در دومین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "از طرف خودت صحبت کن" (۲۰۰۵) قرار دارد. این قطعه که توسط خود هیپ نوشته، تهیه و تولید شده، در ابتدا برای قسمت دوم فصل دوم سریال تلویزیونی "او. سی." با عنوان «کریسموکایی که تقریباً نبود» ساخته شد، اما به دلیل تاریک بودن بیش از حد فضای ترانه، مورد استفاده قرار نگرفت. «فعلاً» ترانه ای در سبک الکترونیکا است که به آشفتگی مداوم محیطی تعطیلات می پردازد و خواننده در آن تلاش می کند برای مدت کوتاهی آرامش برقرار کند. هیپ این قطعه را در کنسرت ها اجرا کرده و از مخاطبان دعوت کرده در آن همراهی کنند. کلی کلارکسون «فعلاً» را در ششمین آلبوم استودیویی خود با نام پیچیده در سرخ (۲۰۱۳) بازخوانی کرد. نسخهٔ کلارکسون که توسط تهیه و تولید آن برعهدهٔ گرگ کرستین بوده، برگرفته از سرود کریسمسی معروف «سرود زنگ ها» می باشد و با نقدهای مثبتی مواجه شد.
ژاکلین استوارت (؛ زادهٔ ) اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون بورسیه مک آرتور شده است.
ریم المَرزوقی (۲۶ سپتامبر ۱۹۹۰) مهندس معماری و مخترع اماراتی است. او نخستین زن شهروند امارات متحده عربی است که در ایالات متحده آمریکا حق ثبت اختراع دریافت کرده است، برای طراحی خودرویی که بدون استفاده از دست قابل رانندگی باشد. زندگی. ریم المرزوقی در «خانه ای پر از پسر» در امارات متحده عربی بزرگ شد و خود، این محیط را دلیل علاقه و آشنایی اش با خودروها می داند.او تحصیلات دانشگاهی خود را در دانشگاه امارات متحده عربی از سال ۲۰۰۸ آغاز کرد و هدفش تبدیل شدن به معمار بود. او می گوید که هیچ گاه دانشجوی ممتاز نبوده است، اما با موفقیت فارغ التحصیل شد و مدرک کارشناسی در رشته مهندسی معماری دریافت کرد. در دوران تحصیل در دانشگاه، او با مشاوران مهندسی در ابوظبی و دبی از جمله شرکت مُسانِده که در مدیریت ساخت و مدیریت تأسیسات فعالیت دارد، همکاری کرد. به خاطر تجربهٔ عملی در مهندسی، او در مسابقهٔ ملی مهارت های نجاری امارات مقام دوم را کسب کرد و تنها زن شرکت کننده در این رقابت بود. ریم المرزوقی موفق به دریافت حق ثبت اختراع در ایالات متحده آمریکا برای اختراع خود با عنوان «سیستم کنترل ناوبری خودرو با استفاده از اندام تحتانی» شد؛ این ح
ق ثبت اختراع بعدها در ژاپن نیز تأیید شد.این سیستم از یک دسته فرمان، دسته گاز و دسته ترمز تشکیل شده است که به طور کامل با پا کنترل می شوند و امکان رانندگی خودرو بدون استفاده از بالاتنه را برای افراد فراهم می کند.این سیستم اولین نمونه از نوع خود است و حق ثبت اختراع مشابه آن در چین و اتحادیهٔ اروپا نیز در دست بررسی است.این اختراع به یکی از موفقیت های برجستهٔ برنامهٔ «تکامل» تبدیل شده است. المرزوقی در یکی از کلاس های اخلاق دانشگاه با چالشی مواجه شد که باید ایده ای قابل ثبت اختراع ارائه می داد. این موضوع باعث شد او مصاحبه ای را در برنامهٔ تلویزیونی "اینساید ادیشن" با جسیکا کاکس، نخستین خلبان بدون بازوی دارای گواهینامه در جهان، به یاد آورد؛ جسیکا در این مصاحبه دربارهٔ دشواری های رانندگی طولانی با استفاده تنها از پاهایش صحبت کرده بود.وقتی او ابتدا طرح ها و ایده هایش را به استادش نشان داد، استاد ابتدا آن را جدی نگرفت و به او گفت به جای اختراع، روی درس هایش تمرکز کند. اما پس از دیدن طرح ها، استاد او را تشویق کرد که برای دریافت حق ثبت اختراع در آمریکا اقدام کند. این سرگذشت شخصی، نشان دهندهٔ ذهنیت حل مسئلهٔ اوست، تمرکز
بر حل مشکلات واقعی به جای اختراع صرف و بدون هدف. المرزوقی از آن زمان در نمایشگاه بین المللی اسکپو ساینس شرکت کرده است. اختراع او در نمایشگاه «تاریخ جهان در ۱۰۰ شیء» موزه بریتانیا نیز گنجانده شد، که از آوریل تا اوت ۲۰۱۴ در منارات السعدیات، ابوظبی به نمایش درآمد. این اختراع نمایانگر آینده بود و نیل مک گرگور، مدیر موزه بریتانیا، آن را «نمونه ای درخشان از تلاش انسان ها برای کشف چیزهای نو» توصیف کرد. با توجه به دستاوردهای علمی و فعالیت های فوق برنامه، ریم المرزوقی توسط آکادمی دستاوردها برای شرکت به عنوان نمایندهٔ نوآوری و فناوری در اجلاس سالانهٔ ۵۱ام بین المللی دستاوردها در سال ۲۰۱۴ در سان فرانسیسکو، کالیفرنیا، انتخاب شد.المرزوقی همچنین دو رکورد جهانی گینس را در سال ۲۰۱۴ به نام خود ثبت کرده است: بزرگ ترین پرچم بلند شده با بالون هلیومی و بلندترین لباس عروس. او هر دو پروژه را طراحی کرد و با همکاری باشگاه معلولان دبی روی لباس عروس کار کرد تا استعدادهای آنان را به نمایش بگذارد. از زمان فارغ التحصیلی، ریم المرزوقی با فرودگاه ابوظبی در پروژه ای برای ارتقای ترمینال میانی همکاری کرده است. هدف این پروژه، تبدیل فرودگاه ابوظ
بی به یک مرکز هوانوردی پیشرفته و مجهز به فناوری های نوین است. جوایز و افتخارات. ریم المرزوقی در فهرست «۵۰ زن تأثیرگذار در جهان عرب» در سال ۲۰۱۸ در مجلهٔ "اِرِیبیان بیزنس" و همچنین در فهرست «۱۰۰ نفر از باهوش ترین افراد امارات» جای گرفت. زندگی شخصی. المرزوقی متأهل و مادر دو پسر است.
آنتروپی ()، یک مجله آنلاین بود که محتوای ادبی و غیرادبی مرتبط را پوشش می داد. این مجله شامل مقالات شخصی، نقدها، ادبیات تجربی، شعر، مصاحبه ها و همچنین نوشته هایی در مورد فرهنگ مطبوعات کوچک، بازی های ویدیویی، اجرا، رمان های گرافیکی، ادبیات تعاملی، علمی تخیلی، فانتزی، موسیقی، فیلم، هنر، ترجمه و سایر موضوعات بود. Entropy's website also functioned as a place where those within the literary community could interact.
جزئیات تنها آلبوم استودیویی از گروهٔ دونفرهٔ الکترونیک فرو فرو می باشد که در ۴ ژوئن سال ۲۰۰۲ از سوی ام سی ای رکوردز در ایالات متحده و از سوی آیلند رکوردز به صورت بین المللی منتشر گردید. عملکرد تجاری. تا سال ۲۰۰۹، تک آهنگ «رها کن» در ایالات متحده ۳۷۰٫۰۰۰ نسخه فروخت داشته و آلبوم مربوطه نیز ۲۸۴٫۰۰۰ نسخه در ایالات متحده و ۲۹٫۰۰۰ نسخه در بریتانیا فروش داشته است.
اغواگری اجباری ()، درون مایه ای است که اغلب در ادبیات غربی (عمدتاً رمان عاشقانهها و سریال آبکیها) یافت می شود که در آن رابطهٔ مرد با زن تجاوز جنسی در نهایت به یک رابطهٔ عاشقانهٔ واقعی تبدیل می شود. در یک منبع، اغواگری اجباری به شرح زیر خلاصه شده است: «روزی روزگاری دختری بسیار زیبا بود. به او تجاوز شد. پسر التماس بخشش کرد و آنها تا ابد با خوبی و خوشی زندگی کردند.» (ترجمه از هلندی)
نبرد لیسا (یا نبرد ویس) () یک نبرد دریایی بین ناوگان ایتالیایی و ناوگان اتریش در طول سومین جنگ استقلال ایتالیا بود که در آن پادشاهی ایتالیا قصد داشت تسلط دریایی اتریش در دریای آدریاتیک را درهم شکند. این نبرد در ۲۰ ژوئیه ۱۸۶۶، در نزدیکی جزیره ویس (که در آن زمان لیسا نام داشت و اکنون بخشی از کشور کرواسی است) رخ داد. این نبرد نخستین درگیری دریایی اروپایی بود که در آن از کشتی های جنگی زرهی تازه توسعه یافته در مقیاس قابل توجهی استفاده شد. هر دو نیروی دریایی در لیسا نقص های فنی قابل توجهی را نشان دادند، در حالی که نیروی دریایی ایتالیا نیز از رقابت های شدید در ستاد فرماندهی و آموزش ناکافی خدمه خود رنج می برد، نیروی دریایی امپراتوری اتریش با به کارگیری تاکتیک های کوبشی به پیروزی دست یافت. در جریان نبرد، اتریشی ها به رهبری دریاسالار ویلهلم فون تگتهوف موفق به غرق کردن دو کشتی ایتالیایی شدند، در حالی که تنها ایتالیایی ها به رهبری دریاسالار کارلو دی پرسانو، در طول جنگ، تنها توانستند به یک کشتی اتریشی آسیب های جدی وارد آورند. تلفات جنگ نیز در مجموع برای ایتالیا، ۷۰۰، و برای اتریش ۱۷۶ کشته و زخمی بود. پیش زمینه. برای تصرف
آخرین مناطق شبه جزیره آپنین که هنوز در دست امپراتوری هابسبورگ بود، پادشاهی ایتالیا آن زمان با پروس وارد اتحاد شد. جنگ بین پروس و اتریش در اواسط ژوئن ۱۸۶۶ آغاز شد. ایتالیا نیز به اتریش اعلام جنگ کرد و نیروهای خود را به ونتو لشکرکشی کرد. اگرچه ارتش ایتالیا از نظر تعداد از اتریشی ها بیشتر بود، اما در کوستوزا در ۲۴ ژوئن شکست خورد و مجبور به عقب نشینی شد. کمی قبل از اینکه ایتالیایی ها آماده از سرگیری حمله شوند، ناپلئون سوم در شب ۴ ژوئیه، تلگرافی ارسال کرد مبنی بر اینکه اتریش پیشنهاد داده است که ونتو را براساس آتش بس به او واگذار کند تا آن را به ایتالیا بازگرداند. با این حال، نقشه های خود ناپلئون سوم با شکست اتریش در نبرد کونیگراتز خنثی شد. تلگراف امپراتور سه روز بعد با تهدیدی مبنی بر اینکه در صورت رد آتش بس، ونیز را به اتریش باز خواهد گرداند و شاید با آن وارد اتحاد شود، دنبال شد. این امر ایتالیایی ها را در یک دوراهی وحشتناک قرار داد. خطر جدایی از فرانسه ریسک بسیار بزرگی بود. ایتالیایی ها به امپراتور پاسخ دادند که نمی توانند بدون رضایت پروس آتش بس منعقد کنند و پذیرش آن را منوط به تسلیم فوری قلعه های ونیز و حمایت فر
انسه از ادعاهای خود بر تریسته کردند. در این میان، ایتالیا می خواست از این زمان برای اشغال ایستریا استفاده کند و بعداً از آن به عنوان یک برگ برنده در مذاکرات صلح پیش رو استفاده کند. مقدمه. دریاسالار پرسانو در 10 ژوئن 1866 دستور داشت که دریای آدریاتیک را از کشتی های جنگی و تجاری دشمن پاکسازی کند و آنکونا را به یک پایگاه عملیاتی در دریای آدریاتیک تبدیل کند، اما فعلاً به تریسته و ونیز حمله نکند. پس از آنکه اتریش رسماً در 20 ژوئن به ایتالیا اعلام جنگ کرد، ایتالیایی ها در ابتدا قصد داشتند سرزمین ساحلی اتریش در دریای آدریاتیک را اشغال کنند. پس از آنکه دریاسالار ویلهلم فرایهر فون تگتتوف از اعلان جنگ مطلع شد، بلافاصله اقدامات لازم را برای انجام اقدامات تهاجمی علیه ناوگان دشمن در صورت ایجاد فرصت مناسب انجام داد. فون تگتهوف برای کسب اطلاعات در مورد قدرت و تحرکات ایتالیایی ها، در همان روز کشتی بخار «استادیوم» را برای شناسایی ساحل از آنکونا تا باری فرستاد. در ۲۳ ژوئن، کشتی استادیوم با این خبر بازگشت که هیچ کشتی جنگی دشمن دیده نشده است.با فرض اینکه ایتالیایی ها فقط بخشی از ناوگان خود را در اسکله آنکونا جمع کرده اند، دریاسا
لار به سرعت تصمیم گرفت یک سفر شناسایی از فاسانا به آنکونا انجام دهد. در ۲۴ ژوئن، فون تگتتوف از آرشیدوک آلبرشت پرسید که آیا به او اجازه داده می شود حمله کند و مأموریت های شناسایی را در سواحل ایتالیا انجام دهد. در همین حال، فون تگتتوف با تمام فرماندهان کشتی ها شورای جنگ تشکیل داده بود و احتمال عملیات علیه آنکونا و حمله احتمالی به کشتی های ایتالیایی که در آنجا لنگر انداخته بودند را بررسی کرده بود. پاسخ آرشیدوک در ۲۶ ژوئن به شرح زیر بود:«هیچ مانعی در راه اقدام آزادانه کادر وجود ندارد، فقط نه فراتر از لیسا؛ مراقب دهانه های رودخانه پو و سواحل ونیز باشید.» با تأیید فرماندهی عالی، فون تگتهوف عصر روز ۲۶ ژوئن با ناوچه زرهی آرشیدوک فردیناند مکس از فاسانا حرکت کرد. پس از آنکه ساحل ایتالیا در سپیده دم نمایان شد، اتریشی ها مسیر خود را به سمت مونته کونرو تعیین کردند. حدود ساعت ۴:۰۰ صبح، دیده بان آرشیدوک فردیناند مکس دودی را در مسیر دید. کمی بعد، حدود ساعت ۴:۲۰ صبح، یک کشتی بخار توسط الیزابت مشاهده شد. الیزابت بلافاصله دستور شناسایی دریافت کرد. هنگامی که الیزابت به کشتی بخار خارجی تا حدود نزدیک شد، کشتی - رادویسو اسپلوراتوره