Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
روابط ایتالیا و بلغارستان، روابط خارجی بین ایتالیا و بلغارستان است. هر دو کشور در سال ۱۸۷۹ روابط دیپلماتیک برقرار کردند. بلغارستان یک سفارت در رم و یک کنسولگری عمومی در میلان دارد. ایتالیا یک سفارت در صوفیه دارد. هر دو کشور عضو کامل اتحادیه اروپا، ناتو، سازمان امنیت و همکاری اروپا، شورای اروپا و سازمان تجارت جهانی هستند. ایتالیا از عضویت بلغارستان در اتحادیه اروپا و ناتو کاملاً حمایت کرده است. تاریخچه. سرزمین های کشورهای مدرن بلغارستان و ایتالیا بخشی از امپراتوری روم باستان را تشکیل می دادند. نیروهایی از بلغارستان و ایالت های ایتالیایی ونیز، جنوا و ساووی به عنوان بخشی از یک ائتلاف بزرگتر اروپایی در نبرد نیکوپولیس در سال ۱۳۹۶ میلادی در تلاش برای متوقف کردن تهاجم عثمانی به بلغارستان، با هم جنگیدند. در سال ۱۴۴۴ میلادی، شورشیان بلغاری فروژین و نیروهایی از ایالات پاپی ایتالیا در نبرد وارنا، همچنین به عنوان بخشی از یک ائتلاف بزرگتر اروپایی، در تلاش برای دفع تهاجم عثمانی به اروپا و آزادسازی کشورهای از پیش فتح شده اروپای جنوب شرقی، از جمله بلغارستان، با هم جنگیدند. هر دو کشور در طول جنگ جهانی دوم عضو نیروهای محور، مت
حدان آلمان نازی و امپراتوری ژاپن بودند، اما در نهایت هر دو به متفقین پیوستند. روابط اقتصادی. ایتالیا یکی از شرکای تجاری اصلی بلغارستان است. در سال ۲۰۱۹، ایتالیا سومین منبع بزرگ واردات و سومین مقصد صادرات بلغارستان بود.
روابط ایتالیا و جمهوری چک، روابط دوجانبه بین جمهوری چک و ایتالیا است. هر دو کشور عضو کامل اتحادیه اروپا، ناتو، سازمان همکاری و توسعه اقتصادی، سازمان امنیت و همکاری اروپا، شورای اروپا، سازمان تجارت جهانی و سازمان ملل متحد هستند. تاریخچه. روابط به قرون وسطی برمی گردد و در سال ۱۲۷۲، حکومت بوهمیا (چک) پس از آنکه شاه پرمیسل اوتاکار دوم منطقه فریولی را به دست آورد و "عملاً" مدیر اسقف نشین آکویلیا شد، به شمال شرقی ایتالیا نیز رسید. پادشاهی بوهم و ایالات پاپی بخشی از ائتلاف چندین کشور اروپایی در جنگ صلیبی وارنا در سال های ۱۴۴۳–۱۴۴۴ بودند که هدف آن دفع تهاجم عثمانی به اروپا و آزادسازی کشورهای فتح شدهٔ اروپای جنوب شرقی بود. پس از فتوحات و الحاقات اتریش، هم بوهم و هم بخش هایی از ایتالیا تا پایان جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۸ به امپراتوری اتریش (از سال ۱۸۶۷ اتریش-مجارستان) تعلق داشتند. مبارزان آزادی ایتالیایی، معروف به کاربوناری، مبارزان آزادی مجارستانی و لهستانی بودند که توسط اتریشی ها در قلعه اشپیلبرک در برنو زندانی شدند. در میان زندانیان، شاعر ایتالیایی سیلویو پلیکو نیز حضور داشت. در این مکان یادبودی برای کاربوناری وجود د
ارد. در طول جنگ جهانی دوم، ایتالیایی ها در میان اسرای جنگی متفقین بودند که توسط اشغالگران آلمانی در اردوگاه های اسرای جنگی استالاگ ۴-سی و استالاگ ۳۵۹ و در چندین اردوگاه فرعی اردوگاه کار اجباری فلوسنبورگ در چک امروزی نگهداری می شدند.
حسین خان شاملو (متوفی ۱۵۳۵)، پسر عبدی بیگ شاملو، عضوی از قبیله ترکمان ایل شاملو و از سال ۱۵۲۴–۲۵ فرماندار صفوی هرات بود. او برادرزاده شاه اسماعیل اول بود، پدرش با خواهر شاه ازدواج کرده بود. او همچنین برادر دورمیش خان شاملو بود که پس از مرگش به عنوان فرماندار هرات جایگزین او شد. حسین خان شاملو، "لله" (سرپرست) شاهزاده جوان سام میرزا بود و یکی از دخترانش را به عقد سام میرزا درآورد. آنها دختری داشتند که با شاهزاده جسی از کاختی، حاکم گرجستان، ازدواج کرد. در سال های ۱۵۲۵–۱۵۲۶ و ۱۵۲۶–۱۵۲۷، حسین خان شاملو در برابر حمله ازبک ها به هرات مقاومت کرد و هفت ماه در محاصره ماند تا اینکه نیروهای امپراتوری او را آزاد کردند. اما در سال ۱۵۲۹، او مجبور شد هرات را به عبیدخان ازبک تسلیم کند. هم حسین خان شاملو و هم سام میرزا در آن زمان از هرات گریختند. در سال ۱۵۳۳، شاه تهماسب یکم حسین خان شاملو را به ظن تلاش برای به تخت نشاندن سام میرزا اعدام کرد. حسین خان شاملو احتمالاً در دو مینیاتور از "حافظ کارتیه" که شیخ زاده در هرات در حدود سال ۱۵۲۷ نقاشی کرده است، تصویر شده است: "خطبه در مسجد" و "صحنه چوگان که" اکنون از بین رفته است. حسین خان
شاملو حامی شیخ زاده نگارگر بود و در این دو مینیاتور به عنوان مردی بالغ با سبیل پر به تصویر کشیده شده است.
حسین خان شاملو، یا حسین خان عبدالله شاملو، والی صفوی هرات (حکومت: ۱۵۹۸–۱۶۱۸) و یکی از قدرتمندترین حاکمان ایران در آن زمان بود. او ترکمنی از قبیله شاملو بود. پسرش حسن خان شاملو جانشین او به عنوان والی هرات شد. پیش از این انتصاب، حسین خان شاملو حداقل از سال ۱۵۹۱–۱۵۹۲ والی قم بود. حسین خان شاملو همچنین به خاطر مجموعه تصویر باشکوهی "به نام مرقع"، ، که حدود سال ۱۶۰۰ در هرات (افغانستان امروزی) خلق شده است، شناخته می شود. این مجموعه برای او گردآوری شده است. این مجموعه نمونه ای از گرایش معاصر به سمت آثار تک صفحه ای است که از مینیاتورهای مصور فاصله گرفته و اغلب جوانان ایده آل را به تصویر می کشد. پس از مرگ اسماعیل شاه، آفرینش هنری متمرکز در امپراتوری صفوی عملاً بین مناطق مختلف تقسیم شده است. حسین خان شاملو از زمان اقامتش در قم، هنرمندی به نام حبیب الله ساوایی را حمایت مالی کرده بود که پس از او به هرات رفت. حبیب الله ساوایی بعدها از حدود سال ۱۶۰۶ در دربار صفوی اصفهان مشغول به کار شد.
لور (به انگلیسی: "ساعت") یک روزنامه سیسیلی بود که در پالرمو منتشر می شد. این روزنامه در سال ۱۹۰۰ تأسیس شد و در سال ۱۹۹۲ انتشار آن متوقف شد. در دهه های ۱۹۵۰ تا ۱۹۸۰، این روزنامه عصر به خاطر گزارش های تحقیقی خود در مورد فساد سیاسی در پالرمو و مافیای سیسیل، زمانی که حزب کمونیست ایتالیا مالکیت آن را به دست گرفت، شناخته می شد. مافیا آن را هدف قرار داد: در سال ۱۹۵۸ بمبی در اتاق مطبوعات منفجر شد و روزنامه نگاران آن، کوزیمو کریستینا و جیووانی اسپامپیناتو، در سال های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۲ به قتل رسیدند، در حالی که خبرنگار تحقیقی، مائورو د مائورو، در سال ۱۹۷۰ بدون هیچ اثری ناپدید شد. پایه و سال های اولیه. این روزنامه به ابتکار خانواده کارآفرین فلوریو از پالرمو با علایقی در زمینه کشتیرانی، کشتی سازی، تجارت و صنعت شراب، شیلات، معدن، متالورژی و سرامیک تأسیس شد. اولین شماره در ۲۲ آوریل ۱۹۰۰ منتشر شد. مالک رسمی آن کارلو دی رودینی، پسر نخست وزیر سابق ایتالیا ، آنتونیو دی رودینی بود، اما سهامدار و سرمایه گذار اصلی آن ایگنازیو فلوریو جونیور بود. اولین سردبیر این روزنامه تا سال ۱۹۰۲ وینچنزو مورلو، یکی از محترم ترین روزنامه نگاران سیاسی ا
یتالیایی آن زمان بود. مورلو پیش از هدایت "لور"، برای "لا تریبونا"، که در آن زمان گسترده ترین روزنامه در مرکز-جنوب ایتالیا بود، کار می کرد. دیگر همکاران او ناپلئون کولاجانی، فرانچسکو ساوریو نیتی و لوئیجی کاپوآنا بودند. از سال ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۷، این روزنامه توسط ادواردو اسکارفوگلیو، بنیان گذار و سردبیر روزنامه "ایل ماتینو" در ناپل، ویرایش می شد. "لورا" به روزنامه ای با رویکرد اروپایی تبدیل شد و توافق نامه هایی برای تبادل اطلاعات با سایر روزنامه های بزرگ خارجی از جمله "لو متین" پاریس، "تایمز" لندن و روزنامه آمریکایی "نیویورک سان" منعقد شد. یک خبرنگار به توکیو اعزام شد و دفاتر مکاتبات در وین و برلین افتتاح شد. بسیاری از همکاران معتبر در صفحات فرهنگی روزنامه حضور داشتند، از جمله ماتیلده سرائو (همسر اسکارفوگلیو)، لوئیجی پیراندلو، سالواتوره دی جیاکومو و جووانی ورگا. جهت گیری سیاسی روزنامه عموماً جمهوری خواهانه و مترقی بود و نماینده طبقه متوسط کارآفرین سیسیلی محسوب می شد. پس از جنگ جهانی اول، خط تحریریه علیه ظهور فاشیسم تغییر جهت داد. در این دوره، یکی از نویسندگان مهم، آلبرتو سیانکا بود. در نوامبر ۱۹۲۶، پس از حمله ناموفق
علیه بنیتو موسولینی در بولونیا، این روزنامه به همراه دیگر روزنامه های ضد فاشیست توقیف شد. "روزنامه لورا" در ژانویه ۱۹۲۷ تحت مدیریت نیکولا پاسکازیو، مردی نزدیک به رژیم فاشیست و سردبیر سابق "ایل پوپولو دیتالیا" ("مردم ایتالیا")، ارگان حزب ملی فاشیست، با عنوان فرعی "روزنامه فاشیستی مدیترانه" دوباره منتشر شد. حمله متفقین به سیسیل در ژوئیه ۱۹۴۳ منجر به تعلیق این روزنامه شد، اما انتشار آن در ۸ آوریل ۱۹۴۶ از سر گرفته شد. این روزنامه چندین بار مالکیت خود را تغییر داد. در سال ۱۹۵۴، بیوه آخرین مالک، روزنامه را به شرکت جی ای تی ای فروخت که متعلق به حزب کمونیست ایتالیا ("Partito Comunista Italiano" – PCI) بود و توسط آمریگو ترنزی، که پیش از این مسئول روزنامه "پائسه سرا" بود، اداره می شد. سال های طلایی. تحت مالکیت جدید، این روزنامه دوران طلایی خود را تحت سردبیری ویتوریو نیستیکو، که بین سال های ۱۹۵۴ تا ۱۹۷۵ روزنامه را هدایت می کرد، سپری کرد. در این دوره، این روزنامه به روزنامه ای تبدیل شد که گزارش های تحقیقی زیادی در مورد مافیای سیسیل منتشر می کرد، در دوره ای که به ندرت از این سازمان نامی برده می شد. در سال ۱۹۵۸، این روزنام
ه کلمه «مافیا» - کلمه ای که در آن سال ها غیرقابل ذکر بود - را با حروف بزرگ در صفحه اول چاپ کرد، زمانی که مجموعه ای از مقالات را در مورد رئیس مافیا، لوچیانو لجیو، منتشر کرد. "نشریه لورا" مجموعه ای از گزارش های تحقیقی دربارهٔ ظهور رئیس مافیا، لجیو، در کورلئونه پس از کشته شدن رئیس قبلی، میشل ناوارا، در اوت ۱۹۵۸ را منتشر کرد که توسط خبرنگارانی چون فلیچه چیلانتی، ماریو فارینلا، انزو لوچی، میشل پانتالئونه، کاسترنسه دادو و انزو پرونه تهیه شده بود . انتقام لجیو سریع بود: در ساعت ۴:۵۲ بامداد ۱۹ اکتبر ۱۹۵۸، بمبی پنج کیلویی تی ان تی در مقابل دفتر روزنامه منفجر شد و نیمی از چاپخانه را منفجر کرد. دو روز بعد، روزنامه دوباره منتشر شد؛ تیتر صفحه اول این بود: «مافیا ما را تهدید می کند، تحقیقات ادامه دارد» (به جعبه اطلاعات مراجعه کنید). روزنامه مرعوب نشد: سرمقاله درخواست کرد: «خشم امروز باید ضرورت فوری تحقیق پارلمانی در مورد مافیا را برای پارلمان ملی روشن کند. چنین تحقیقی اکنون باید در صدر افکار هر شهروند مسئول و درستکاری باشد.» در ژوئن ۱۹۶۱، "روزنامه لورا" یک گزارش تحقیقی سه قسمتی پیشگامانه در مورد آنچه که آنها "غارت پالرمو"
(sacco di Palermo) می نامیدند، منتشر کرد. این گزارش در مورد کلاهبرداری سودآور املاک و مستغلات در اوایل دهه ۱۹۶۰ در این شهر بود که منجر به تخریب کمربند سبز شهر و ویلاهای تاریخی برای ایجاد راه برای بلوک های آپارتمانی بی روح و بی کیفیت شد. از زمان انتشار این گزارش ها، این ویرانی بخش هایی از پالرمو با این نام شناخته می شود: غارت پالرمو. در آن زمان، نقش مافیا در سفته بازی املاک هنوز مشخص نبود، اما در گزارش های بعدی در سال های ۱۹۶۳ و ۱۹۶۴، این روزنامه کنسرسیوم تجاری موسوم به (از واسالو-جیویا-لیما) را شناسایی کرد که متشکل از فرانچسکو واسالو، سازنده و دو رهبر دموکرات مسیحی، جیووانی جیویا و سالوو لیما، شهردار پالرمو بود که به همراه ویتو سیانسیمینو، عضو شورای شهر دی سی برای کارهای عمومی، مسئول تخریب طرح پالرمو بودند. بهای مشارکت مدنی این مجله، کشته شدن سه نفر از روزنامه نگارانش بود. اولین نفر کوزیمو کریستینا بود که در ۵ مه ۱۹۶۰ در حال تحقیق در مورد مافیا در منطقه ترمینی ایمرسه کشته شد. نفر بعدی مائورو د مائورو بود که در ۱۶ سپتامبر ۱۹۷۰ در حال تحقیق در مورد دخالت مافیا در مرگ انریکو ماتئی، رئیس انی، ناپدید شد. و در نهای
ت، جیووانی اسپامپیناتو، که در ۲۷ اکتبر ۱۹۷۲، هنگام تحقیق در مورد فعالیت های نئوفاشیسم در سیسیل و فعالیت های قاچاق مافیا در امتداد ساحل شرقی سیسیل کشته شد. زوال. در ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۹، خیابانی که قبلاً محل تحریریه روزنامه بود، به مناسبت دهمین سالگرد مرگ ویتوریو نیستیچو، مدیر تاریخی روزنامه، به خیابان «جورناله لورا» تغییر نام داد. یک پلاک یادبود برای بزرگداشت سه خبرنگار کشته شده توسط مافیا: مائورو د مائورو، کوزیمو کریستینا و جیووانی اسپامپیناتو و حمله مافیا به چاپخانه در سال ۱۹۵۸، افتتاح شد.
لوردین نووو (به ایتالیایی به معنای "نظم نوین") یک روزنامه هفتگی بود که در ۱ مه ۱۹۱۹ در تورین ایتالیا توسط گروهی از جمله آنتونیو گرامشی، آنجلو تاسکا و پالمیرو تولیاتی، در حزب سوسیالیست ایتالیا تأسیس شد. این روزنامه جانشین روزنامه "شهر آینده"، یک روزنامه با صفحات گسترده، بود. بنیانگذاران "لوردین نووو" از تحسین کنندگان انقلاب روسیه بودند و قویاً از ایجاد فوری شوراها در ایتالیا حمایت می کردند. آنها معتقد بودند که شوراهای موجود کارگران کارخانه می توانند تقویت شوند تا بتوانند پایه و اساس یک انقلاب کمونیستی شوند. با این حال، آمادئو بوردیگا، که بعدها بنیان گذار حزب کمونیست ایتالیا شد، این طرح را به عنوان سندیکالیسم مورد انتقاد قرار داد و گفت که شوراها فقط باید پس از اینکه ایتالیا تحت کنترل کمونیست ها قرار گرفت، ایجاد شوند. در ابتدا این روزنامه که با حمایت اتحادیه تأسیس شده بود، بر سیاست های فرهنگی تمرکز داشت، اما در ژوئن ۱۹۱۹، یک ماه پس از تأسیس آن، گرامشی و تولیاتی، تاسکا را کنار گذاشتند و دوباره به عنوان یک صدای انقلابی متمرکز شدند. تیراژ این روزنامه تا پایان سال به ۶۰۰۰ نسخه رسید و شهرت آن با حمایتش از اعتصاب عموم
ی آوریل ۱۹۲۰، که حزب سوسیالیست و کنفدراسیون عمومی کار وابسته از آن حمایت نکردند، افزایش یافت. در ۱ ژانویه ۱۹۲۱، این روزنامه به صورت روزانه شروع به انتشار کرد. در ژانویه ۱۹۲۱، بوردیگا و هواداران "لوردینه نوووو" از حزب سوسیالیست جدا شدند تا حزب کمونیست جدید ایتالیا را تأسیس کنند. این روزنامه در سال ۱۹۲۲ تعطیل شد، تا در مارس ۱۹۲۴ با انتشار متناوب هشت شماره آخر تا مارس ۱۹۲۵ از سر گرفته شود.
ایل موندو (به انگلیسی: Il Mondo) (به معنی «جهان») یک روزنامه سیاسی عصرگاهی ایتالیایی بود که دفتر مرکزی آن در رم قرار داشت. این روزنامه که در سال ۱۹۲۲ تأسیس شد، یکی از آخرین روزنامه های مستقلی بود که در اکتبر ۱۹۲۶ توسط رژیم فاشیست سرکوب شد. تاریخچه. این روزنامه توسط جیووانی آمندولا (معاون و بعداً وزیر در کابینه لوئیجی فاکتا)، جیووانی سیرائولو و آندره توره تأسیس شد و اولین شماره آن در ۲۶ ژانویه ۱۹۲۲ منتشر شد. بودجه روزنامه از فرانچسکو ماتاراتزو (۱۸۵۴–۱۹۳۷)، صنعتگر، تأمین می شد. "ایل موندو" که با جیووانی جولیتی خصومت داشت، به عنوان روزنامه ای از جریان فرانچسکو ساوریو نیتی در حزب رادیکال آغاز به کار کرد. چند ماه بعد، وقتی نیتی و آمندولا حزب دموکرات ایتالیا را تأسیس کردند، این روزنامه به ارگان رسمی آن تبدیل شد. سردبیر "ایل موندو" آلبرتو سیانکا بود که از آغاز انتشار روزنامه در سال ۱۹۲۲ تا تعطیلی آن در سال ۱۹۲۶ این سمت را بر عهده داشت. یکی از نویسندگان آن استفانو سیگلیئنتی بود که از سال ۱۹۲۵ برای این روزنامه کار می کرد. این روزنامه به شدت با رژیم نوپای بنیتو موسولینی مخالفت می کرد. موسولینی در جایی به طعنه گفت: «دمو
کرات های "ایل موندو" می خواهند برنامه ما را بدانند؟ این برنامه شکستن استخوان های دموکرات های "ایل موندو" است. و هر چه زودتر، بهتر.» پس از قتل جاکومو ماتئوتی در ۱۰ ژوئن ۱۹۲۴، این روزنامه خاطراتی از منشی موسولینی منتشر کرد که کیفرخواستی علیه او بود. همچنین اولین گزیده ها از یادبود چزاره روسی (۲۷ دسامبر ۱۹۲۴) و «مانیفست روشنفکران ضد فاشیست» (۱ مه ۱۹۲۵) را منتشر کرد. در بحبوحه مبارزات سیاسی، "ایل موندو" به تیراژ ۱۱۰۰۰۰ نسخه رسید. در ۷ آوریل ۱۹۲۶، جیووانی آمندولا بر اثر عواقب ضرب و شتم در تجاوز فاشیستی درگذشت. در اکتبر ۱۹۲۶، سوءقصد نافرجام به موسولینی در بولونیا، بهانه ای به رژیم داد تا روزنامه را سرکوب کند. تمام اموال منقول و غیرمنقول، وام دهنده اصلی آن، خانواده پکوراینو، مصادره شد. آخرین شماره در ۳۱ اکتبر ۱۹۲۶ منتشر شد.
کوریره آدریاتیکو یک روزنامه منطقه ای و یکی از قدیمی ترین نشریات ایتالیا است. این روزنامه از سال ۱۸۶۰ منتشر می شود. دفتر مرکزی این روزنامه در آنکونا قرار دارد. تاریخچه و مشخصات. "کوریره آدریاتیکو" در سال ۱۸۶۰ تأسیس شد. این روزنامه از جمله روزنامه هایی است که در منطقه مارکه منتشر می شود. به طور خاص، دفتر مرکزی آن در آنکونا است. در طول حکومت فاشیست ها در ایتالیا "، کوریره آدریاتیکو" توسط حزب ملی فاشیست (FNP) کنترل می شد. از سال ۲۰۰۴، مالک آن گروه سردبیری کالتاجیرونه بوده است که مالک "روزنامه های ایل ماتینو" و "ایل مساجرو" و چند روزنامه دیگر نیز می باشد. "روزنامه کوریره آدریاتیکو" توسط شرکتی با همین نام منتشر می شود. "روزنامه کوریره آدریاتیکو" در سال ۲۰۰۶ نسخه رنگی خود را منتشر کرد. این روزنامه پنج نسخه دارد، که در شهرهای آنکونا، پسارو، ماچراتا، آسکولی پیچنو و فرمو توزیع می شوند. همچنین نسخه های آنلاین و دیجیتال نیز دارد. "روزنامه کوریره آدریاتیکو" شامل بخش های خبری، ورزشی، ستون های ثابت و طرح های تبلیغاتی است. در صد و پنجاهمین سالگرد تأسیس، تمبر یادبودی توسط پست ایتالیا منتشر شد. "پیک آدریاتیک" در سال ۲۰۰۷ ۱۹۴۰۰
نسخه فروخت.
ایل جورناله دیتالیا (Il Giornale d'Italia) یک روزنامه آنلاین ایتالیایی است. این روزنامه در سال ۱۹۰۱ توسط سیاستمداران لیبرال معتبر سیدنی سونینو و آنتونیو سالاندرا، که هر دو بخشی از حزب مشروطه لیبرال بودند، در رم تأسیس شد. انتشار روزنامه اصلی در سال ۱۹۷۶، پس از کاهش طولانی مدت فروش، متوقف شد. بعداً به عنوان ارگان حزبی جنبش مستمری بگیران مردان زنده دوباره راه اندازی شد و برای مدت کوتاهی احیا شد، اما دوباره در سال ۲۰۰۶ انتشار آن متوقف شد. این روزنامه دوباره، این بار به عنوان یک نشریه آنلاین، در ۱۰ اکتبر ۲۰۱۲ منتشر شد. تاریخچه. سلطنت و فاشیسم. این روزنامه با ایده سیدنی سونینو و آنتونیو سالاندرا، دو نماینده سیاسی راست تاریخی لیبرال و به ویژه نمایندگان مؤلفه لیبرالیسم محافظه کار، متولد شد. یکی دیگر از بنیانگذاران، روزنامه نگار ایتالیایی، آندره آ توره بود که در سال ۱۹۱۹ به عنوان وزیر آموزش عمومی خدمت کرد آنها با هم نام روزنامه و سردبیر آن را انتخاب کردند؛ پس از مشورت با لوئیجی آلبرتینی، مدیر "کوریره دلا سرا" ، انتخاب به آلبرتو برگامینی رسید که مهارت های سازمانی قوی از خود نشان داده بود. جمهوری. لغو سلطنت ایتالیا ضربه
بزرگی به این روزنامه بود که از حامیان اصلی سلطنت مشروطه بود. با این وجود، تحت سردبیری سانتی ساوارینو، جمهوری را پذیرفت و به حمایت از مواضع لیبرال محافظه کار ادامه داد و به حزب لیبرال ایتالیا نزدیک شد. در این دوره، این روزنامه میزبان مقالات چندین روشنفکر مانند پدر لوئیجی استورزو، آلدو ریزو، آلبرتو سنسینی، جیانو آکامه، راندولفو پاچیاردی و فدریکو اورلاندو بود. در طول دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، این روزنامه متعلق به کنفدراسیون عمومی صنایع ایتالیا (ConfIndustria) بود، اما در سال ۱۹۶۹ به آتیلیو مونتی فروخته شد. این روزنامه به تدریج رو به زوال رفت و در سال ۱۹۷۶ انتشار آن متوقف شد. در سال ۱۹۸۰، "روزنامه ایل جورناله دیتالیا" توسط لوئیجی داماتو، رهبر جنبش بازنشستگی اومینی ویوی، خریداری شد و او آن را به نشریه حزب خود تبدیل کرد؛ این روزنامه تحت سردبیری فرانکو سیمئونی و آنجلو فریگنانی، احیای نسبی را تجربه کرد، اما در پایان دهه ۹۰ دوباره رو به افول گذاشت و در سال ۲۰۰۶ انتشار آن متوقف شد. انتشار آنلاین. در سال ۲۰۱۲، "روزنامه ایل جورناله دیتالیا" توسط فرانچسکو استوراچ، رهبر جناح راست، خریداری شد و او آن را به عنوان یک نشریه آنلاین
نزدیک به مواضع پوپولیستی راست احیا کرد. این روزنامه اقبال چندانی نداشت و دوباره در سال ۲۰۱۸ انتشار خود را به حالت تعلیق درآورد. در سال ۲۰۲۰، این روزنامه توسط کامکست ایتالیا خریداری شد که آن را دوباره به عنوان یک روزنامه آنلاین تحت رهبری سرجیو لوچیانو راه اندازی کرد. تحت سردبیری لوچیانو و رهبری جووان باتیستا ویکو، ایل جورناله دیتالیا بار دیگر به مواضع محافظه کاران لیبرال نزدیک شد. در سال ۲۰۲۱، صد و بیستمین سالگرد تأسیس این روزنامه در مراسمی با حضور سردبیر جووان باتیستا ویکو و سردبیر "کوریره دلا سرا"، لوچیانو فونتانا، جشن گرفته شد.
گذار منهتن رمانی آمریکایی اثر جان دوس پاسوس است که در ۱۹۲۵ منتشر شد. این رمان بر تحول زندگی شهری در نیویورک از عصر طلایی تا عصر جاز تمرکز دارد و روایت آن از طریق مجموعه ای از داستان های فردیِ درهم تنیده بیان می شود. این کتاب یکی از مهم ترین آثار دوس پاسوس به شمار می رود. رمان به مصرف گرایی و بی تفاوتی اجتماعی در زندگی شهری معاصر حمله می کند و منهتن را بی رحم، اما سرشار از انرژی و بی قراری به تصویر می کشد. این اثر نمونه ای از تکنیک های نوآورانهٔ نویسنده و کلاژهای روایی اوست که بعدها در سه گانهٔ "ایالات متحده آمریکا" و دیگر آثارش به طور برجسته تری دیده شد. تکنیک های روایی در "گذار منهتن" تا حدی از "اولیس" (۱۹۲۲) اثر جیمز جویس و "سرزمین هرز" (۱۹۲۲) اثر تی. اس. الیوت الهام گرفته اند و اغلب با تجربه های کلاژ فیلمی کارگردان شوروی، سرگئی آیزنشتاین مقایسه می شوند. سینکلر لوئیس دربارهٔ این رمان نوشت: «اثری در بالاترین حد اهمیت. آغازگر مکتبی تازه در نویسندگی است.» دی. اچ. لارنس آن را «بهترین کتاب مدرن دربارهٔ نیویورک» خواند و توصیفش کرد به عنوان «فیلمی بسیار کامل. از جماعت شلخته ای از جاه طلبان، برندگان و بازندگان که ب
ه نظر می رسند عصارهٔ واقعی نیویورک باشند.» در معرفی یک نسخهٔ اروپایی، ارنست همینگوی نوشت که، در میان نویسندگان آمریکایی، تنها "دوس پاسوس" توانسته است «آمریکایی را نشان دهد که اروپایی ها وقتی به اینجا می آیند، واقعاً با آن روبه رو می شوند.» طرح داستان. رمان عمدتاً داستان چهار شخصیت را روایت می کند که از دههٔ ۱۸۹۰ تا اواخر دههٔ ۱۹۲۰ در منهتن زندگی می کنند. روایت ها به صورت تکه تکه و متضاد ارائه می شوند و اغلب در کنار هم قرار می گیرند تا معنایی تازه بسازند. عنوان کتاب به اشاره دارد و همچنین به تغییر و تحولی که خودِ منهتن در آن دوره تجربه می کرد. تحلیل. ویلیام برِودا به بررسی مضمون و نمادپردازی نشانه ها (مانند تبلیغات) در رمان پرداخته است. ویلیام داو تأثیر آثار بلِز سِندرار را بر این رمان تحلیل کرده است. جین روف مضمون تحرک اجتماعی را در ارتباط با هنرمندانِ حاضر در رمان بررسی کرده است. فیلیپ اَرینگتون به نقد ابهام در پایان بندی رمان پرداخته است. جوزف گرمِلا به شباهت های هنری میان "گذار منهتن" و سه گانهٔ "ایالات متحده آمریکا" اشاره کرده است. دیوید ویرا شباهت هایی میان "گذار منهتن" و رمان "اضطراب" نوشتهٔ گراسیلیانو
راموس را یادآور شده است. گرچن فاستر تأثیر تکنیک های سینمایی بر ساختار رمان را بررسی کرده است. مایکل اسپِیندلر تأثیر هنرهای تجسمی بر رمان را تحلیل کرده است. در فرهنگ عامه. یک نسخه از این کتاب روی جلد آلبوم "Have You Considered Punk Music?" اثر گروه پانک "Self Defense Family" دیده می شود. این کتاب الهام بخش نام گروه آوازی «» در سال ۱۹۶۹ بود.
روابط ایتالیا و سریر مقدس، روابط ویژه ای است که بین سریر مقدس، که بر واتیکان حاکمیت دارد، و جمهوری ایتالیا برقرار است. تاریخچه. روابط با پادشاهی ایتالیا در دوران پاپی پیوس نهم و لئون سیزدهم دشوار بود، چرا که آنها پس از تصرف رم، مجبور بودند وضعیت زندانی واتیکان را تحمل کنند، و از به رسمیت شناختن قانون ضمانت ها خودداری می کردند. لئو سیزدهم مسیحیان را از شرکت در انتخابات منع کرد و دولت ایتالیا را به کنترل شدن توسط فراماسون ها متهم کرد. [ "" ] تنها در زمان پاپ پیوس یازدهم بود که پیمان لاتران امضا شد و واتیکان تأسیس کرد و به پاپ ها استقلال بیشتری بخشید. جمهوری سکولار جدید ایتالیا که در سال ۱۹۴۶ تأسیس شد، آزادی مذهب را به رسمیت شناخت. با این حال، در زمان پیوس دوازدهم و پاپ پل ششم، دموکرات های مسیحی رشد کردند و نفوذ زیادی در سیاست ایتالیا داشتند تا مانع از به قدرت رسیدن حزب کمونیست ایتالیا شوند. سفارتخانه های دیپلماتیک در واتیکان در ایتالیا. با توجه به وسعت واتیکان، سفارتخانه های معتبر در واتیکان در ایتالیا مستقر هستند. مقامات سفارتخانه های سایر کشورها نیز در ایتالیا اقامت دارند. معاهدات امضا شده بین ایتالیا و ایالت
واتیکان اجازه چنین سفارتخانه هایی را می دهد. سفارت ایتالیا در واتیکان در میان سفارتخانه های خارجی منحصر به فرد است زیرا تنها سفارتخانه مستقر در قلمرو خود است. واتیکان روابط دیپلماتیک رسمی با ۱۷۶ کشور مستقل، اتحادیه اروپا و نظام شوالیه های مالت دارد؛ ۶۹ مورد از هیئت های دیپلماتیکِ منصوب به واتیکان در رم واقع شده اند، هرچند آن کشورها دو سفارتخانه در یک شهر دارند، زیرا طبق توافق بین واتیکان و ایتالیا، یک شخص نمی تواند همزمان به هر دو کشور منصوب شود. این امر به وضوح با این واقعیت نشان داده می شود که ایتالیا جمهوری خلق چین را به رسمیت می شناسد و سفارت جمهوری خلق چین در ایتالیا در رم است. با این حال، دولت شهر واتیکان، تایوان را به رسمیت می شناسد و به همین ترتیب، سفارت تایوان در واتیکان نیز در رم قرار دارد.
ایجابا شِگو (۲۰ مارس ۱۹۷۴) نویسنده، روزنامه نگار و فعال ایتالیایی است. زندگی نامه. ایجابا شگو در سال ۱۹۷۴ در رم، ایتالیا، متولد شد. والدینش مجبور شدند پس از کودتای نظامی سال ۱۹۶۹ سیاد بره در سومالی کشورشان را ترک کنند. پدرش، علی عمر شگو، سیاست مدار سومالیایی بود و پدربزرگش، عمر، مترجم رودولفو گرازیانی بود. او در رشتهٔ ادبیات خارجی از دانشگاه لا ساپینزا رم فارغ التحصیل شد و دکترای خود را در رشتهٔ آموزش و پرورش از دانشگاه رم سوم دریافت کرد. آثار. ایجابا شگو برای مجلات مختلفی می نویسد که به ادبیات مهاجران و ادبیات آفریقایی می پردازند، از جمله Latinoamerica، Carta، El Ghibli و Migra. آثار او شامل ارجاعات خودزندگی نامه ای است و تعادل ظریف میان دو واقعیت فرهنگی او، یعنی ایتالیایی و سومالی، را به تصویر می کشد. در سال ۲۰۰۳، او با داستان «سوسیس ها» برندهٔ جایزهٔ Eks &amp; Tra برای نویسندگان مهاجر شد و رمان نخست خود را با عنوان «کوچنده ای که عاشق آلفرد هیچکاک بود» منتشر کرد. در سال ۲۰۰۶، او در جشنوارهٔ ادبی مانتوآ شرکت کرد. شگو با روزنامه هایی همچون "لا رپوبلیکا" و "ایل مانیفستو" همکاری می کند و در مجلهٔ "نیگیریتسیا" س
تون نظر با عنوان «رنگ های حوا» دارد.در سال ۲۰۰۷، او همراه با اینجی موبیایی مجموعهٔ داستان کوتاه «وقتی متولد می شوی، یک رولت است: جوانان فرزندان مهاجر داستان خود را بازگو می کنند» را ویرایش کرد. این مجموعه داستان هفت پسر و دختر با ریشهٔ آفریقایی را روایت می کند که یا در رم از والدین خارجی متولد شده اند یا در سنین کودکی به ایتالیا آمده اند. در سال ۲۰۱۱، او با کتاب خود «خانهٔ من جایی است که هستم» برندهٔ جایزهٔ موندلو شد. این کتاب سال پیش از آن توسط ریتزولی منتشر شده بود. در سال ۲۰۱۷، رمان او «آدوا» توسط جیمی ریچاردز به انگلیسی ترجمه شد، و در سال ۲۰۱۹، آرون رابرتسون کتاب او «فراتر از بابل» را به انگلیسی ترجمه کرد. در نقد این کتاب برای لس آنجلس رویو، کلسی مک فاول نوشت:«رمان به جای آن که 'فراتر از بابل' را صرفاً یک مقصد نشان دهد، زندگی های پسینیِ مادی و ارتباطی مقاومت، ضداستعمار و همبستگی جمعی نژادی را در زمان حال به تصویر می کشد. نبوغ شگو در این است که از گسترهٔ بین المللی به ژرفای امور شخصی می رسد؛ از خاطره و مادیات گرفته تا موسیقی، مادران و قاعدگی، و آن 'ریتمی که مرا به آشوبی کیهانی می برد، آشوبی که گویی از آن خ
ودم است.'» رمان سال ۲۰۲۰ شگو، «خط رنگ»، شخصیت های ادمونیا لوئیس و سارا پارکر ریموند را با هم ترکیب می کند و به شهر رم و این دو زن آفریقایی-آمریکایی که در قرن نوزدهم در آن شهر زندگی می کردند، تقدیم شده است. آثار. از جمله آثار وی به زبان اصلی: ترجمه های آثار وی به انگلیسی: ترجمه های آثار وی به فارسی:
ایتالیا و مونته نگرو از زمان برقراری روابط دیپلماتیک در ۳ ژوئن ۲۰۰۶، پس از به رسمیت شناختن استقلال مونته نگرو توسط ایتالیا، روابط دوجانبه قوی و چندوجهی را ایجاد کرده اند. این همکاری حوزه های سیاسی، اقتصادی، دفاعی و فرهنگی را در بر می گیرد که با عضویت مشترک در سازمان های بین المللی مانند ناتو، شورای اروپا و اتحادیه مدیترانه تقویت می شود. علیرغم همکاری ها در بخش های مختلف، روابط متضاد بین دو کشور نیز برجسته شده است. پیشینه تاریخی. روابط ایتالیا و مونته نگرو را می توان در سه دوره مختلف که این رابطه از سر گذرانده است، توصیف کرد. در دوران قرون وسطی، جمهوری ونیز کنترل دریای آدریاتیک را در دست داشت. از قرن ۱۵ تا قرن ۱۸، شهرهای ساحلی مانند کوتور، بودوا و شهر بندری بار تحت اشغال ونیزی ها بودند. این دوره امکان تبادل فرهنگی، از جمله تأثیرات معماری، حقوقی و هنری را فراهم می کرد. سواحل دریای آدریاتیک مونته نگرو تحت تأثیر معماری ونیزی، سیستم های حکومتی و تجارت دریایی قرار دارد. مرحله دوم مربوط به نقش ایتالیا در ولایت بلخان در طول قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ است. موقعیت استراتژیک مونته نگرو، توجه ایتالیا را در طول جنگ های بالکان