Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لمی و اجتماعی اش در میان حلقه ای از متفکران برجسته آن دوران به شمار می رفت. این ارتباطات، به ویژه با چهره هایی چون ولتا، می توانست به گسترش ایده ها و پذیرش نوآوری های او در سطحی فراتر از جامعه محلی کمک کند و زمینه ساز تأثیرگذاری گسترده تر در تاریخ علم شود. اختراعات کوئلی توجه صنعتگران در ایتالیا و فراتر از آن را به خود جلب کرد. به خاطر کارش، مدال نقره (۱۸۰۶) و سپس مدال طلا (۱۸۰۷) از مؤسسه ملی میلان به او اهدا شد. پس از اینکه خبر کار او به انجمن تشویق صنعت ملی در پاریس رسید، گفته می شود که «توجه و تحسین ناپلئون را به خود جلب کرد.» مشارکت های گیاه شناسی. کوئلی (که در آن زمان با نام هلنا پرپنتی شناخته می شد) با استفاده از سیستم طبقه بندی لینه ای، گیاهان دره های لاریو در نزدیکی دریاچه کومو را مطالعه کرد. در سال ۱۸۱۷، او نمونه ای از گل کامپانولا را پیدا کرد که بعدها با نام کامپانولا پرپنتیه شناخته شد. پس از انتشار کشف این گونه نادر گل، او به عنوان یک طبیعت شناس برجسته در فرهنگ اختراعات فرانسه جایگاهی کسب کرد. با بهره گیری از نظام طبقه بندی لینه ای، کوئلی—که در آن زمان با نام هلنا پرپنتی شناخته می شد—به مطالعه گیاه
ان بومی دره های لاریو در نزدیکی دریاچه کومو پرداخت. این منطقه، با تنوع زیستی چشمگیر و اقلیم خاص کوهستانی اش، بستری غنی برای پژوهش های گیاه شناسی فراهم می کرد. کوئلی با دقت علمی و نگاه طبقه بندانه، گونه های مختلف گیاهی را بررسی کرد و در سال ۱۸۱۷ موفق به کشف نمونه ای نادر از گل های زنگوله ای شد که بعدها با نام "گل استکانی"شناخته شد—نامی که به افتخار او بر این گونه نهاده شد. این کشف نه تنها از نظر علمی اهمیت داشت، بلکه به عنوان دستاوردی نمادین از مشارکت زنان در علوم طبیعی در قرن نوزدهم نیز تلقی شد. انتشار گزارش این کشف در محافل علمی، توجه گسترده ای را به خود جلب کرد و موجب شد کوئلی جایگاهی ممتاز به عنوان یک گیاه شناس برجسته به دست آورد. او به واسطه این دستاورد، در "فرهنگ اختراعات فرانسه" به عنوان یک طبیعت دان ممتاز معرفی شد—افتخاری که در آن دوران برای یک زن، به ویژه در حوزه ای همچون گیاه شناسی، بسیار نادر و قابل توجه بود. ورود نام او به این فرهنگ علمی، نه تنها تأییدی بر کیفیت پژوهش هایش بود، بلکه نشان دهنده پذیرش تدریجی زنان در عرصه های علمی و پژوهشی نیز به شمار می رفت. کوئلی با تلفیق روش های طبقه بندی دقیق، مشا
هده گری موشکافانه، و ارتباط با محافل علمی، توانست نقشی ماندگار در تاریخ علم ایفا کند و نام خود را در کنار دیگر کاشفان بزرگ گیاهان ثبت کند. این دستاورد، بخشی از میراث علمی اوست که همچنان در تاریخ گیاه شناسی اروپا برجسته باقی مانده است.
پادشاهی ساردینیا در طول جنگ کریمه (اکتبر ۱۸۵۳ - فوریه ۱۸۵۶) در کنار فرانسه، بریتانیا و امپراتوری عثمانی علیه روسیه قرار گرفت و در سال ۱۸۵۵ یک نیروی اعزامی به کریمه اعزام کرد. شاه ویکتور امانوئل دوم و نخست وزیرش، کنت کامیلو دی کاوور، تصمیم گرفتند در کنار بریتانیا و فرانسه قرار گیرند تا به قیمت تضعیف اتریش که از پیوستن به جنگ علیه روسیه خودداری کرده بود، در نظر آن قدرت ها محبوبیت کسب کنند. ساردینیا در مجموع ۱۸۰۰۰ سرباز را به فرماندهی سپهبد آلفونسو فررو لا مارمورا به لشکرکشی کریمه اعزام کرد. کاوور قصد داشت نظر مساعد فرانسوی ها را در مورد موضوع متحد کردن ایتالیا در جنگ علیه امپراتوری اتریش جلب کند. اعزام نیروهای ایتالیایی به کریمه و شجاعتی که آنها در نبرد چرنایا (۱۶ اوت ۱۸۵۵) و محاصره سواستوپول (۱۸۵۴–۱۸۵۵) نشان دادند، به پادشاهی ساردینیا اجازه داد تا در مذاکرات صلح برای پایان دادن به جنگ در کنگره پاریس (۱۸۵۶) شرکت کند، جایی که کاوور می توانست موضوع "وحدت ایتالیا" را با قدرت های بزرگ اروپایی مطرح کند. نشان نبرد سپاه اعزامی. در آوریل سال ۱۸۵۵، مجموعاً ۱۸٬۰۶۱ سرباز و ۳٬۹۶۳ رأس اسب و قاطر از بندر جنوا با کشتی های بری
تانیایی و ساردینیایی به سوی میدان نبرد حرکت کردند. این عملیات بخشی از مشارکت پادشاهی ساردینیا در جنگ کریمه بود، که با هدف تقویت موقعیت دیپلماتیک خود در اروپا و پیوستن به اتحادهای بزرگ تر صورت گرفت. نیروهای پیاده نظام خطی مقدم و واحدهای سواره نظام عمدتاً از میان داوطلبانی انتخاب شدند که برای این مأموریت خاص اعلام آمادگی کرده بودند. در مقابل، نیروهای تخصصی تر همچون برسالیرها (واحدهای سبک پیاده نظام)، توپخانه و مهندسان نظامی از یگان های دائمی ارتش اعزام شدند. به طور مشخص، هر یک از ده گردان منظم برسالیر ارتش، دو شرکت نخست خود را برای این مأموریت اختصاص دادند، که نشان دهنده اهمیت و اولویت این عملیات در ساختار نظامی ساردینیا بود. همچنین، گردان اول از هنگ دوم موقت، از داوطلبانی تشکیل شده بود که از هنگ سوم پیاده نظام خطی ارتش انتخاب شده بودند. این ترکیب از نیروهای داوطلب و یگان های منظم، ساختاری منعطف و کارآمد برای عملیات در جبهه های خارجی فراهم می کرد. نیروهای اعزامی بین ۹ تا ۱۴ ماه مه ۱۸۵۵ در بندر بالاکلاوا پیاده شدند—منطقه ای کلیدی در شبه جزیره کریمه که در آن زمان تحت کنترل نیروهای متحدین قرار داشت. این ورود، نه ت
نها آغاز مشارکت فعال ساردینیا در جنگ کریمه بود، بلکه نقطه عطفی در تاریخ نظامی و دیپلماتیک این کشور محسوب می شد. اعزام چنین نیرویی با سازماندهی دقیق، نشان دهنده تلاش ساردینیا برای اثبات توانمندی نظامی خود و کسب اعتبار در میان قدرت های بزرگ اروپایی بود، که بعدها در روند اتحاد ایتالیا نیز نقش مهمی ایفا کرد. لشکر نیروی دریایی. لشکر دریایی شامل ۱۱ کشتی جنگی و ۷ کشتی حمل و نقل، با ۲۵۷۴ نفر و ۱۲۶ توپ دریایی بود. کشتی های جنگی. کشتی های جنگی: کشتی های حمل و نقل. کشتی های حمل و نقل:
شورش هفت و نیم روزه (به ; ) قیامی در پالرمو بود که از ۱۶ تا ۲۲ سپتامبر ۱۸۶۶ ادامه یافت. نام آن از مدت زمان هفت روز و نیم آن گرفته شده است. معمولاً در چارچوب راهزنی پس از اتحاد ایتالیا در جنوب ایتالیا مورد بحث قرار می گیرد. علل. در پایان سومین جنگ استقلال ایتالیا، تظاهرات خشونت آمیز ضد دولتی برگزار شد. این تظاهرات توسط پارتیزان های سابق ناامید (که پس از ورودشان به «هزاران» به آنها پیوسته بودند و کسانی که در سال ۱۸۶۲ در آسپرومونته از جوزپه گاریبالدی پیروی کرده بودند) سازماندهی شده بود. از جمله دلایل این امر می توان به فلاکت روزافزون مردم؛ وبا و ۳۹۷۷ قربانی آن در شهر و منطقه؛ میهن پرستی مقامات ایالت شمالی که «مردم پالرمو را تقریباً وحشی» می دانستند؛ و اقدامات سنگین پلیس و محدودیت های آزاردهنده ای که بر مردم اعمال می شد، اشاره کرد. شورش. هزاران نفر، بسیاری مسلح، از روستاهای مجاور قیام کردند. نزدیک به ۴۰۰۰ شورشی به فرمانداری و ستاد پلیس حمله کردند و بازرس کل پلیس دولتی را کشتند. شهر در دست شورشیان باقی ماند و شورش در روزهای بعد به شهرهای مجاور از جمله مونرئاله و میزیلمری نیز گسترش یافت: تخمین زده می شود که تعداد ک
ل شورشیان مسلح در استان پالرمو حدود ۴۰۰۰۰ نفر بوده است. در آن روزهای درگیری، آنها بیست و یک پلیس و ده نگهبان امنیت عمومی را کشتند. پالرمو به مدت هفت روز در دست شورشیان باقی ماند. این شورش به طور کلی فاقد سازماندهی منسجم و هدف گذاری روشن بود و بیشتر از دل نارضایتی عمومی و خشم نسبت به حکومت جدید و تحولات محلی برآمد. اگرچه در گزارش ها و تحلیل های تاریخی اغلب اشاره می شود که شورشیان در پالرمو تحت تأثیر گرایش های طرفدار بوربون ها و جمهوری خواهی قرار داشتند، اما این انگیزه های سیاسی در عمل تحت الشعاع خشم مردمی قرار گرفت که از شرایط اجتماعی، اقتصادی و سیاسی موجود ناراضی بودند. در کنار غارت هایی که انگیزه سیاسی داشتند—مانند حمله به دارایی ها و املاک آنتونیو استارابا، که نماد وابستگی به ساختار قدرت جدید تلقی می شد—شاهدان عینی گزارش هایی ارائه داده اند که نشان می دهد شورشیان در برخی موارد از خود خویشتن داری نشان دادند. به ویژه در برخورد با مجروحان و زندانیان، نوعی احترام و رعایت اصول انسانی مشاهده شد که با تصویر رایج از شورش های خشونت بار تفاوت داشت. این رفتارها نشان می دهد که شورش، هرچند فاقد رهبری منسجم و برنامه ریزی
دقیق بود، اما کاملاً هم از کنترل خارج نشده بود و در میان شورشیان، نوعی آگاهی اجتماعی و اخلاقی وجود داشت. این وضعیت پیچیده، بازتابی از شرایط گذار سیاسی در سیسیل و به ویژه پالرمو بود؛ جایی که مردم هنوز میان وفاداری های قدیمی، امید به اصلاحات، و خشم از ناکامی های حکومت جدید سرگردان بودند. شورش پالرمو را نمی توان صرفاً به عنوان یک حرکت سیاسی یا اجتماعی طبقه بندی کرد، بلکه باید آن را به عنوان واکنشی چندلایه به مجموعه ای از عوامل تاریخی، فرهنگی، و روانی در نظر گرفت که در آن زمان در جامعه سیسیل جریان داشت. واکنش دولت. دولت ایتالیا در واکنش به شورش گسترده در پالرمو تصمیم گرفت وضعیت فوق العاده اعلام کند و سرکوبی شدید علیه مردم این شهر را در دستور کار قرار دهد. برای اجرای این سیاست، ارتش تحت فرماندهی رافائله کادورنا مجدداً به منطقه اعزام شد تا کنترل را بازگرداند. هم زمان، کشتی های نیروی دریایی سلطنتی، از جمله ناو پرچمدار پادشاه اقدام به بمباران شهر کردند—اقدامی که نشان دهنده شدت و قاطعیت دولت در برخورد با شورش بود. پس از بمباران، نیروهای پیاده نظام نیروی دریایی سلطنتی در پالرمو پیاده شدند تا شورش را به طور مستقیم سرکو
ب کنند. در جریان نبردهای خانه به خانه که در سطح شهر رخ داد، بسیاری از شورشیان در آتش سوزی ها جان باختند؛ آتش هایی که در اثر درگیری های شدید و تخریب گسترده به وجود آمد و بخش هایی از شهر را به ویرانی کشاند. این نبردها نه تنها از نظر انسانی فاجعه بار بودند، بلکه از نظر ساختاری نیز آسیب های عظیمی به پالرمو وارد کردند. برای بازپس گیری کامل شهر، ارتش ایتالیا مجبور شد حدود ۴۰٬۰۰۰ سرباز را به کار گیرد—رقمی که نشان دهنده وسعت شورش و مقاومت مردمی در برابر نیروهای دولتی بود. این عملیات نظامی گسترده، پالرمو را به صحنه ای از خشونت، تخریب و سرکوب تبدیل کرد و در حافظه تاریخی مردم سیسیل، به ویژه پالرمو، به عنوان یکی از تاریک ترین فصل های برخورد دولت با نارضایتی های مردمی باقی ماند. این رخداد نه تنها پیامدهای سیاسی و اجتماعی گسترده ای داشت، بلکه شکاف میان دولت مرکزی و مردم جنوب ایتالیا را نیز عمیق تر کرد. در جریان سرکوب شورش پالرمو، بیش از ۲۰۰ نفر از نیروهای نظامی جان خود را از دست دادند که در میان آن ها ۴۲ نفر از نیروهای پلیس نیز حضور داشتند. این تلفات نظامی نشان دهنده شدت درگیری ها و مقاومت گسترده مردمی در برابر نیروهای دول
تی بود. با این حال، هیچ آمار رسمی از تعداد قربانیان غیرنظامی در میان مردم منتشر نشد—موضوعی که همواره مورد انتقاد مورخان و ناظران قرار گرفته و به عنوان نشانه ای از تلاش برای پنهان سازی ابعاد واقعی خشونت دولتی تلقی شده است. در پی این درگیری ها، ۲٬۴۲۷ نفر از شهروندان بازداشت شدند. از میان این افراد، تنها ۲۹۷ نفر به طور رسمی تحت پیگرد قضایی قرار گرفتند و در نهایت ۱۲۷ نفر محکوم شدند. این آمار نشان می دهد که بخش قابل توجهی از بازداشت شدگان بدون محاکمه آزاد شدند یا پرونده هایشان به دلایل مختلف مختومه اعلام شد. چنین روندی می تواند بازتابی از آشفتگی حقوقی و سیاسی آن دوران باشد، جایی که دولت در تلاش بود تا با نمایش اقتدار، شورش را مهار کند، اما در عمل با چالش هایی در مدیریت قضایی و اجتماعی مواجه شد. نبود آمار دقیق از تلفات غیرنظامی، در کنار حجم بالای بازداشت ها، تصویری از فضای سرکوب و بی ثباتی ارائه می دهد که در آن مرز میان نظم و خشونت دولتی به وضوح تضعیف شده بود. این رخداد، نه تنها پیامدهای انسانی سنگینی داشت، بلکه در حافظه تاریخی مردم پالرمو و سیسیل به عنوان نمادی از مقاومت و رنج باقی مانده است. در ادبیات. جوزپه ماجو
ره رمان تاریخی خود با عنوان (هفت و نیم) را به این واقعه اختصاص داد—شورشی که در پالرمو رخ داد و با خشونت گسترده و سرکوب شدید همراه بود. این اثر نه تنها بازتابی ادبی از آن رویداد تاریخی است، بلکه تلاشی برای مستندسازی احساسات، انگیزه ها و پیامدهای اجتماعی آن شورش از منظر انسانی و فرهنگی نیز به شمار می رود. ماجوره با بهره گیری از روایت داستانی، توانست لایه های پیچیده ای از نارضایتی مردمی، سیاست های سرکوبگرانه دولت، و فضای پرتنش آن دوران را به تصویر بکشد. این واقعه همچنین در مقدمه کتاب "زندگینامه"—زندگی نامه ای که توسط پسر ماجوره نوشته و توسط آندره آ کامیلری، نویسنده و فیلمنامه نویس برجسته ایتالیایی، ویرایش شده—ذکر شده است. در این مقدمه، به نقش ماجوره در ثبت و بازنمایی تاریخی آن شورش اشاره می شود، و اهمیت رمان "هفت و نیم" به عنوان سندی ادبی و تاریخی مورد تأکید قرار می گیرد. آندره آ کامیلری، که خود از چهره های برجسته ادبیات معاصر ایتالیاست، با ویرایش این زندگی نامه، به نوعی بر ارزش فرهنگی و تاریخی آثار ماجوره مهر تأیید زده است. این پیوند میان تاریخ، ادبیات، و حافظه جمعی، نشان دهنده قدرت روایت در حفظ و انتقال تجربه
های اجتماعی است؛ تجربه هایی که فراتر از آمار و گزارش های رسمی، در قالب داستان ها و زندگی نامه ها، به نسل های بعدی منتقل می شوند و درک عمیق تری از گذشته فراهم می سازند.
آتش بس کورمونس در ۱۲ اوت ۱۸۶۶ در کورمونس بین پادشاهی ایتالیا (به نمایندگی ژنرال کنت آگوستینو پتیتی باگلیانی دی رورتو) و امپراتوری اتریش (به نمایندگی ژنرال بارون ) امضا شد و مقدمه ای بر پیمان وین بود که به سومین جنگ استقلال ایتالیا پایان داد. در ۲۱ ژوئیه ۱۸۶۶، پروس پیروز، که به تازگی شکست قاطعی را بر ارتش اتریش در نبرد کونیگراتس وارد کرده بود، آتش بس نیکلسبورگ را امضا کرد (بدون مشورت با متحدان ایتالیایی). در همان روزها ، نیروی دریایی ایتالیا در نبرد لیسا شکست خورد. برعکس ، ارتش سلطنتی ایتالیا از استقرار مجدد بسیاری از واحدهای اتریشی در جبهه شمالی بهره می برد. داوطلبان گاریبالدی، که توسط واحدهای منظم تقویت شده بودند، با حمله به ترنتینو، زمین هایی را تصرف کردند و در بزکا به پیروزی رسیدند. ارتش اصلی ایتالیا به رهبری ژنرال انریکو چالدینی به اودین رسید، در حالی که یک ارتش فرعی به رهبری ژنرال آلفونسو لا مارمورا همزمان برخی از نیروهای اتریشی را در قلعه های کوادریلاترو مسدود می کرد. پس از امضای آتش بس نیکولسبورگ در سال ۱۸۶۶، ستاد کل ارتش ایتالیا دستور عقب نشینی از منطقه ترنتینو را صادر کرد—منطقه ای که با امپراتوری هاب
سبورگ پیوندهای تاریخی، فرهنگی و سیاسی عمیقی داشت و در آن زمان امکان الحاق آن به قلمرو ایتالیا وجود نداشت. این تصمیم در چارچوب توافقات دیپلماتیک و ملاحظات بین المللی اتخاذ شد، هرچند برای بسیاری از نیروهای ملی گرا و متحدان گاریبالدی، عقب نشینی از ترنتینو به مثابه عقب نشینی از آرمان وحدت کامل ایتالیا تلقی می شد. در واکنش به این دستور، جوزپه گاریبالدی—رهبر برجسته جنبش وحدت طلبی و فرمانده نیروهای داوطلب—تنها با یک واژه پاسخ داد: «اطاعت می کنم». این پاسخ کوتاه، که از طریق تلگراف ارسال شد، به سرعت به جمله ای نمادین در تاریخ ایتالیا تبدیل شد. در عین سادگی، این واژه حامل معنایی عمیق بود: پذیرش نظم و فرماندهی نظامی، حتی در برابر تصمیمی که با آرمان های شخصی و ملی گرایانه گاریبالدی در تضاد بود. «اطاعت می کنم» به نمادی از وفاداری به ساختار ملی و احترام به تصمیمات کلان سیاسی بدل شد، و در حافظه تاریخی ایتالیا جایگاهی ویژه یافت. این جمله نه تنها نشان دهنده بلوغ سیاسی گاریبالدی بود، بلکه به عنوان الگویی از انضباط، فداکاری و تعهد به وحدت ملی در فرهنگ سیاسی ایتالیا باقی ماند. اندکی پس از امضای صلح پراگ میان پروس و اتریش، صلح نه
ایی میان ایتالیا و امپراتوری اتریش در تاریخ ۳ اکتبر ۱۸۶۶ با پیمان وین به تصویب رسید؛ پیمانی که با میانجی گری ناپلئون سوم، امپراتور فرانسه، به نتیجه رسید. در چارچوب این توافق، امپراتوری اتریش به طور رسمی پادشاهی ایتالیا را به رسمیت شناخت—گامی مهم در روند تثبیت وحدت ملی ایتالیا در عرصه بین المللی. بر اساس مفاد این پیمان، اتریش منطقه ونتیا را که شامل استان منتووا، دره ونتو و بخش غربی فریولی بود، به امپراتوری فرانسه واگذار کرد. فرانسه نیز این منطقه را به ایتالیا منتقل کرد، اقدامی که به عنوان راه حلی دیپلماتیک برای اجتناب از واگذاری مستقیم از سوی اتریش به ایتالیا در نظر گرفته شد. این انتقال، نقطه پایانی بر موجودیت پادشاهی لمباردی-ونیز بود؛ ساختاری سیاسی که از زمان سلطه اتریش بر شمال ایتالیا شکل گرفته بود. پیش تر، در سال ۱۸۵۹ و بر اساس پیمان زوریخ، بخش اصلی لومباردی (به جز استان مانتوا) به پادشاهی ساردینی-پیه مونت واگذار شده بود. با واگذاری ونتیا در سال ۱۸۶۶، آخرین بقایای این پادشاهی منحل شد و قلمرو ایتالیا گام دیگری به سوی وحدت کامل برداشت. این تحولات نه تنها از نظر جغرافیایی و سیاسی اهمیت داشتند، بلکه از نظر نماد
ین نیز نشان دهنده پایان سلطه اتریش بر بخش های وسیعی از شمال ایتالیا و تثبیت حاکمیت ملی ایتالیا بودند. روند وحدت ایتالیا، که با تلاش های گاریبالدی، کاوور و ویکتور امانوئل دوم آغاز شده بود، با این توافق ها وارد مرحله ای تازه از انسجام و مشروعیت بین المللی شد.
یک آشکارساز نوری فروسرخ با چاه کوانتومی (کیودبلیوآی پی) یک آشکارساز نوری فروسرخ است که از گذارهای بین زیرباندی الکترونیکی در چاه های کوانتومی برای جذب فوتون ها استفاده می کند. برای استفاده در آشکارِش فروسرخ، پارامترهای چاه های کوانتومی در آشکارساز نوری فروسرخ چاه کوانتومی طوری تنظیم می شوند که اختلاف انرژی بین حالت های کوانتیده اول و دوم آن با انرژی فوتون فروسرخ ورودی مطابقت داشته باشد. کیودبلیوآی پی ها معمولاً از گالیوم آرسنید ساخته می شوند، ماده ای که معمولاً در تلفن های هوشمند و تجهیزات مخابراتی پرسرعت یافت می شود. بسته به ماده و طراحی چاه های کوانتومی، سطوح انرژی کیودبلیوآی پی را می توان برای جذب تابش در ناحیه فروسرخ از ۳ تا ۲۰ میکرومتر تنظیم کرد. کیودبلیوآی پی ها یکی از ساده ترین ساختارهای افزاره مکانیک کوانتومی هستند که می توانند تابش فروسرخ با طول موج متوسط و طول موج بلند را آشکار کنند. آن ها به دلیل پایداری، یکنواختی بالای پیکسل به پیکسل و قابلیت عملکرد بالای پیکسل شناخته شده اند. تاریخچه. در سال ۱۹۸۵، استفن اگلاش و لارنس وست گذار بین زیرباند قوی را در چاه های کوانتومی چندگانه (اِم کیودبلیو) مشاهده کر
دند که باعث شد توجه جدی تری به استفاده از چاه های کوانتومی برای آشکارسازهای فروسرخ شود. پیش از این، تلاش ها برای استفاده از چاه های کوانتومی برای آشکارسازی فروسرخ مبتنی بر جذب آزاد در چاه های کوانتومی بود که الکترون ها را از بالای سَدها عبور می داد. با این حال، آشکارسازهای حاصل حساسیت پایینی نشان می دادند. تا سال ۱۹۸۷، اصول اولیه عملکرد یک آشکارساز نوری فروسرخ با چاه کوانتومی که آشکارسازی حساس فروسرخ را نشان می داد، تدوین شد. در سال ۱۹۹۰، حساسیت دمای پایین این فناوری با افزایش ضخامت سَد، که جریان تونل زنی را سرکوب می کرد، بیشتر بهبود یافت. در این مرحله، این افزاره ها رسماً به عنوان آشکارسازهای نوری فروسرخ با چاه کوانتومی شناخته می شدند. در سال ۱۹۹۱، اولین تصویر فروسرخ با استفاده از این رویکرد به دست آمد. در سال ۲۰۰۲، محققان آزمایشگاه تحقیقاتی ارتش ایالات متحده (اِی آراِل) یک کیودبلیوآی پی دو-رنگ قابل تنظیم با ولتاژ با قابلیت تغییر طول موج مؤثر برای سنجش دما از راه دور توسعه دادند. این افزاره، هنگامی که الکترون ها در یکی از چاه های کوانتومی قرار داشتند، طول موج آشکارش (detection) پیک ۷٫۵ میکرومتر را برای بایاس
مثبت در دمای ۱۰ کلوین نشان داد و هنگامی که الکترون ها به چاه دیگر منتقل شدند در یک بایاس منفی زیاد، به ۸٫۸ میکرومتر تغییر یافت. با این حال، علیرغم استفاده از فناوری کیودبلیوآی پی در کاربردهای غیرنظامی، ارتش ایالات متحده آن را برای استفاده نظامی ناکافی می دانست. در آن زمان، آشکارسازهای نوری تنها می توانستند کوانتش یک بعدی را زمانی که نور به موازات لایه های ماده حرکت می کرد، حس کنند، که معمولاً زمانی رخ می داد که نور به لبه آشکارساز تابیده می شد. در نتیجه، فناوری کیودبلیوآی پی تنها ۵ درصد بازدهی کوانتومی داشت. علاوه بر این، توری های بازتابش که معمولاً در صنعت برای رفع این مشکل استفاده می شوند، از ستون های دوره ای بسیار ریز ساخته شده بودند و تولید آنها در قالب های بزرگ دشوار بود. برای حل این مشکل، محققان آزمایشگاه تحقیقاتی ارتش در سال ۲۰۰۸ آشکارساز نوری فروسرخ کوانتومی موج دار (سی-کیودبلیوآی پی) را توسعه دادند که از ریزآینه ها روی آشکارساز نوری برای افزایش اثربخشی هدایت نور به ناحیه چاه کوانتومی در هر طول موجی استفاده می کرد. در اصل، دیواره های جانبی آشکارساز با شیب ۴۵ درجه اجازه می دادند که نور به موازات لایه
های ماده بازتاب شود و یک سیگنال الکتریکی تولید کند. آزمایش های انجام شده توسط محققان اِی آراِل و اِل-۳ "کامونیکیشن سینسیناتی الکترونیکس" مشخص کرد که سی-کیودبلیوآی پی پهنای باندی بیش از ۳ میکرومتر را نشان می دهد که ۵ برابر عریض تر از کیودبلیوآی پی تجاری در آن زمان بود. از آنجایی که سی-کیودبلیوآی پی ها را می توان با استفاده از گالیوم آرسنید تولید کرد، آنها به عنوان جایگزینی مقرون به صرفه تر برای آشکارسازهای فروسرخ معمولی برای هلیکوپترهای ارتش بدون کاهش وضوح و نیاز به کالیبراسیون و نگهداری کمتر عمل کردند. در فوریه ۲۰۱۳، ناسا ماهواره ای را به فضا پرتاب کرد که به عنوان بخشی از ماموریت تداوم داده های لندست، مجهز به ابزار حسگر فروسرخ گرمایی (تی آی آراِس) بود. تی آی آراِس از سه سی-کیودبلیوآی پی طراحی شده توسط آزمایشگاه تحقیقاتی ارتش برای آشکار کردن طول موج های بلند نور گسیل شده از زمین و ردیابی نحوه استفاده از آب و خشکی سیاره استفاده می کرد. این کاربرد اولین باری بود که کیودبلیوآی پی در فضا مورد استفاده قرار گرفت. عملکرد. آشکارسازهای فروسرخ عموماً با آشکارسازی تابش گسیل شده از یک جسم کار می کنند و شدت تابش توسط عوامل
ی مانند دما، فاصله و اندازه جسم تعیین می شود. برخلاف اکثر آشکارسازهای نوری فروسرخ، کیودبلیوآی پی ها مستقل از شکاف باند ماده آشکارسازی هستند، زیرا بر اساس گذار نوری در یک باند انرژی واحد عمل می کنند. در نتیجه، می توان از آن برای آشکار کردن اجسام با تابش انرژی بسیار پایین تر از آنچه قبلاً امکان پذیر بود، استفاده کرد. عناصر اساسی یک کیودبلیوآی پی، چاه های کوانتومی هستند که توسط سَدهایی از هم جدا شده اند. چاه های کوانتومی به گونه ای طراحی شده اند که یک حالت محدود در داخل چاه و یک حالت برانگیخته اول که با بالای سَد همسو می شود، داشته باشند. چاه ها به صورت آلایش-n شده اند به طوری که حالت پایه با الکترون ها پُر شده است. سَدها به اندازه کافی عریض هستند تا از تونل زنی کوانتومی بین چاه های کوانتومی جلوگیری کنند. کیودبلیوآی پی های معمولی از ۲۰ تا ۵۰ چاه کوانتومی تشکیل شده اند. هنگامی که یک ولتاژ بایاس به کیودبلیوآی پی اعمال می شود، کل نوار هدایت کج می شود. بدون نور، الکترون های موجود در چاه های کوانتومی فقط در حالت پایه قرار می گیرند. هنگامی که کیودبلیوآی پی با نوری با انرژی برابر یا بالاتر از انرژی گذار بین زیرباند روش
ن می شود، یک الکترون برانگیخته می شود. هنگامی که الکترون در حالت برانگیخته قرار دارد، می تواند به درون محیط پیوسته فرار کند و به عنوان جریان نوری اندازه گیری شود. برای اندازه گیری جریان نوری به طورخارجی، الکترون ها باید با اعمال میدان الکتریکی به چاه های کوانتومی استخراج شوند. بازدهی این فرایند جذب و استخراج به چندین پارامتر بستگی دارد. جریان نوری با فرض اینکه آشکارساز با شار فوتون formula_1 نور داده می شود (تعداد فوتون ها در واحد زمان)، جریان نوری formula_2 است formula_3 که در اینجا formula_4 بار بنیادی است، formula_5 بازدهی جذب است و formula_6 بهره فوتورسانشی است. formula_5 و formula_6 احتمالاتی هستند که یک فوتون می تواند یک الکترون به جریان نوری اضافه کند، که به آن بازده کوانتومی نیز می گویند. formula_5 احتمال برانگیختگی الکترون توسط یک فوتون است، و formula_6 به خواص انتقال الکترونیکی بستگی دارد. بهره فوتورسانشی بهره فوتورسانایی (Photoconductive gain) formula_6 احتمال این است که یک الکترون برانگیخته در جریان نوری نقش داشته باشد - یا به طور کلی تر، تعداد الکترون های موجود در مدار خارجی، تقسیم بر تعداد الکتر
ون های چاه کوانتومی که یک فوتون را جذب می کنند. اگرچه در ابتدا ممکن است خلاف شهود باشد، اما برای formula_6 بزرگتر از یک باشد، امکان پذیر است. هر زمان که یک الکترون برانگیخته و به صورت جریان نوری استخراج شود، یک الکترون اضافی از اتصال مخالف (امیتر) تزریق می شود تا اتلاف الکترون ها از چاه کوانتومی را متعادل کند. به طور کلی احتمال گرفتن formula_13 بنابراین، یک الکترون تزریق شده ممکن است گاهی از چاه کوانتومی عبور کرده و به اتصال مخالف وارد شود. در این صورت، یک الکترون دیگر از اتصال امیتر برای متعادل کردن بار تزریق می شود و دوباره به سمت چاه می رود که ممکن است در آنجا گیر بیفتد یا نیفتد و به همین ترتیب ادامه می یابد تا درنهایت یک الکترون در چاه گیر بیفتد. به این ترتیب، formula_6 می تواند بزرگتر از یک شود. مقدار دقیق formula_6 با نسبت احتمال گرفتن formula_16 و احتمال فرار formula_17 تعیین می شود. formula_18 که در اینجا formula_19 تعداد چاه های کوانتومی است. تعداد چاه های کوانتومی فقط در مخرج ظاهر می شود، زیرا احتمال گرفتن formula_16 را افزایش می دهد، اما نه احتمال فرار formula_17 را.
پیمان وین ۱۸۶۶ توافق نامه ای بود که در ۳ اکتبر ۱۸۶۶ امضا و در ۱۲ اکتبر توسط پادشاهی ایتالیا و امپراتوری اتریش تصویب شد و به خصومت های جنگ سوم استقلال ایتالیا، صحنه ای از جنگ همزمان اتریش و پروس، پایان داد. پیمان وین که در پی آتش بس کورمونس در ۱۲ اوت ۱۸۶۶ منعقد شد، مفاد آن آتش بس را تأیید کرد و به انتقال منطقه ونتو بخش اعظم فریولی به امپراتوری دوم فرانسه انجامید. فرانسه پس از دریافت این مناطق، آن ها را به پادشاهی ایتالیا واگذار کرد، اما این واگذاری تنها پس از برگزاری همه پرسی و کسب رضایت ساکنان منطقه صورت گرفت—رویکردی که مشروعیت مردمی این الحاق را تقویت کرد و به روند وحدت ملی ایتالیا جنبه ای دموکراتیک بخشید. این انتقال، آخرین گام در تقسیم کامل پادشاهی لومباردی–ونتیا تحت سلطه هابسبورگ ها بود. پیش تر، در پیمان زوریخ سال ۱۸۵۹، نیمه لومباردی این پادشاهی (به جز استان مانتوا) به امپراتوری فرانسه واگذار شده بود و سپس توسط فرانسه به پادشاهی ساردینی–پیه مونت منتقل شد. با واگذاری ونتیا در سال ۱۸۶۶، ساختار سیاسی این پادشاهی منحل شد و سلطه اتریش بر شمال ایتالیا به پایان رسید. پیمان وین همچنین دولت اتریش را مجبور ساخت تا ح
اکمیت پادشاهی جدید ایتالیا را به رسمیت بشناسد—گامی مهم در تثبیت جایگاه بین المللی ایتالیا. این تحول، در کنار شکست نظامی اتریش از پروس در جنگ سال ۱۸۶۶، نشانه ای آشکار از افول قدرت امپراتوری هابسبورگ در اروپا بود. از سوی دیگر، این پیمان نماد ظهور ایتالیا به عنوان قدرت بزرگ جهانی تلقی شد؛ کشوری که با پشت سر گذاشتن مراحل دشوار وحدت، اکنون در کنار قدرت های بزرگ مانند فرانسه، بریتانیا، پروس، روسیه و اتریش، جایگاهی معتبر در عرصه دیپلماتیک و نظامی اروپا به دست آورده بود. این نقطه عطف تاریخی، نه تنها پایان یک دوره سلطه امپراتوری ها بر شبه جزیره ایتالیا را رقم زد، بلکه آغاز فصل جدیدی از مشارکت فعال ایتالیا در سیاست بین المللی بود. پیشینه. از سال ۱۸۴۸، جوامع ملی گرای ایتالیایی و پادشاهی پیدمونت-ساردنی تلاش می کردند تا کشورهای ایتالیایی پس از ناپلئون را به یک ملت واحد ایتالیایی تبدیل کنند. مانع اصلی وحدت ایتالیا، سلطنت هابسبورگ بود که به طور مستقیم یا غیرمستقیم بخش بزرگی از ایتالیا را کنترل می کرد و به طور فعال در تقسیم ایتالیا سرمایه گذاری می کرد. برای غلبه بر قدرت نظامی اتریش، پیدمونت (که از سال ۱۸۶۱ ایتالیا نامیده می