Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نیازها و حقوق اولیه آنها کوتاهی می کرد. معترضان علیه فساد و پارتی بازی تظاهرات کردند. آنها برای یک سیستم آموزشی بهتر و دسترسی آسان تر به مشاغل مبارزه کردند. بسیاری از تنش ها همچنین از این واقعیت ناشی می شد که نخست وزیر نوری المالکی به وعده های خود در برقراری امنیت در کشور عمل نکرد. اعتراضات به خشونت انجامید زیرا دولت آنچه را که مردم برای آن می جنگیدند، برای آنها فراهم نکرد. در سال ۲۰۱۲، قیام دیگری فوران کرد. بازیگر اصلی این قیام، جامعه سنی بود، زیرا دولت سیاستمداران سنی را هدف قرار می داد، به عنوان مثال وزیر دارایی، که یک سنی بود، دستگیر شد. دامنه معترضان گسترده بود، جوانان شرکت کننده از رهبران قبیله ای و مذهبی حمایت می شدند. بار دیگر، رژیم اعتراضات را با خشونت سرکوب کرد. برخی از معترضان ناراضی تصمیم گرفتند به داعش بپیوندند و به مبارزه علیه رژیم ادامه دهند. در مجموع، پروتستان ها علیه فرقه گرایی می جنگیدند. این رژیم فرقه ای ریشه بیشتر فساد در کشور است. آنها می خواستند رژیم محصص را که در سال ۲۰۰۳ توسط ایالات متحده تحمیل شد، سرنگون کنند. این رژیم بر اساس تقسیم قدرت بین همه جوامع مذهبی مختلف بنا شده است. این رژیم
منبع شبکه های فاسدی است که در همه جوامع مذهبی ریشه دوانده است. روحانیون شیعه همچنین ادعا کردند که عراق باید بر این رژیم فرقه گرا غلبه کند. آیت الله العظمی علی سیستانی ، رهبر عراق ، در خطبه های خود تأکید کرد که فرقه گرایی یک ساختار مصنوعی است که در نتیجه اشغال آمریکا ایجاد شده است. قیام سال ۲۰۱۸ خشونت آمیزتر از دو قیام اول بود. اعتراضات در رسانه های اجتماعی سازماندهی شدند، هرچند که به یک سازمان دهی مناسب تبدیل نشدند. خواسته های معترضان اجتماعی-اقتصادی و سیاسی-اقتصادی بود. در سال ۲۰۱۹، تظاهرکنندگان جوان علیه فساد، فرقه گرایی و فقدان حقوق اساسی اعتراض می کردند. فراتر از درخواست اصلاحات اجتماعی، این اعتراض به رد کامل طبقات حاکم و سیستم تحمیلی ایالات متحده در سال ۲۰۰۳ تبدیل شده است. این اعتراض بسیار خشونت آمیز و مرگبار بود. در واکنش به این اعتراض، افراد بیشتری از پیشینه های متنوع به تظاهرات پیوستند. با این قیام اخیر، دولت تمام مشروعیت خود را از دست داد.
تجارت صفویان و ایتالیا به مجموعه ای از روابط اقتصادی، بازرگانی و دیپلماتیک میان ایران صفوی و دولت شهرهای ایتالیا، به ویژه جمهوری ونیز در سده های شانزدهم و هفدهم میلادی اشاره دارد. این ارتباطات بیشتر در زمینه مبادله کالاهای تجملی، صنایع دستی و مواد خام شکل گرفت و با شرایط سیاسی و نظامی اروپا و خاورمیانه پیوند داشت. زمینه تاریخی. با برآمدن دودمان صفوی در آغاز سده شانزدهم میلادی (اوایل قرن دهم هجری قمری)، ایران وارد مرحله ای تازه از تاریخ سیاسی و فرهنگی خود شد. شاه اسماعیل اول، بنیان گذار این سلسله، با تثبیت تشیع اثنی عشری به عنوان مذهب رسمی، هویت سیاسی ـ مذهبی تازه ای برای ایران به وجود آورد که موجب تمایز جدی این سرزمین از همسایگان سنی مذهب، به ویژه امپراتوری عثمانی، شد. همین امر، صفویان را در موقعیتی قرار داد که برای حفظ موجودیت و قدرت خود نیازمند یافتن متحدانی خارج از حوزه جهان اسلام باشند. در همین زمان، اروپا نیز در حال تجربه تحولات عمیق بود. ایتالیا اگرچه به صورت یکپارچه و متحد اداره نمی شد، اما با وجود تجزیه سیاسی به دولت شهرها و جمهوری های گوناگون مانند ونیز، جنوا، فلورانس، میلان و حتی پاپ نشین رم، از اهم
یت ویژه ای در تحولات اقتصادی و فرهنگی برخوردار بود. موقعیت جغرافیایی شبه جزیره ایتالیا در میانه مدیترانه، آن را به پل ارتباطی مهمی میان شرق و غرب بدل کرده بود. بازرگانان ونیزی و جنوایی در طول قرون میانه نقش بی بدیلی در انتقال کالاها، اندیشه ها و حتی فنون از شرق به غرب ایفا کردند. در این میان، شهر ونیز جایگاه برجسته ای داشت؛ چراکه با تکیه بر نیروی دریایی نیرومند و شبکه گسترده بازرگانی، کنترل بخش بزرگی از تجارت کالاهای شرقی ـ از جمله ادویه، ابریشم و سنگ های قیمتی ـ را در اختیار داشت. اما با پیشروی عثمانیان و تصرف قسطنطنیه در سال 1453 میلادی، ونیز و دیگر قدرت های ایتالیایی با رقیب سرسختی روبه رو شدند. قدرت عثمانی در بالکان، دریای اژه و شرق مدیترانه به سرعت گسترش یافت و همین امر فشار اقتصادی و نظامی زیادی بر ایتالیا وارد آورد. از سوی دیگر، صفویان که از همان آغاز حکومت خود درگیر جنگ های طولانی و خونین با عثمانی بودند، به دنبال یافتن متحدانی در اروپا می گشتند تا بتوانند با استفاده از منافع مشترک، فشار نظامی و سیاسی عثمانیان را کاهش دهند. طبیعی بود که نگاه آنها به سوی دولت های اروپایی ای معطوف شود که خود نیز از تهدی
د عثمانی رنج می بردند. در این چارچوب، ایتالیا ـ به ویژه جمهوری ونیز ـ با توجه به موقعیت جغرافیایی و نیازهای تجاری، گزینه ای مناسب برای همکاری به شمار می رفت. تبادل سفیران، نامه نگاری های دیپلماتیک، و تلاش برای یافتن راه های مشترک علیه دشمن مشترک یعنی عثمانی، در همین بستر تاریخی شکل گرفت. در واقع، اتحادهای سیاسی و بازرگانی صفویان با اروپاییان را باید بخشی از یک شبکه گسترده تر دانست که هم در خدمت اهداف ژئوپولیتیکی و نظامی بود و هم زمینه ساز گسترش روابط فرهنگی و اقتصادی میان ایران و اروپا شد. مسیرهای تجاری. راه های ارتباطی ایران و ایتالیا عمدتاً از مسیرهای زیر می گذشت: جنبه های دیپلماتیک. جمهوری ونیز به عنوان یکی از قدرت های اصلی دریایی مدیترانه، قرن ها با امپراتوری عثمانی درگیر رقابت و جنگ بود. پس از گسترش فتوحات عثمانی در بالکان، دریای اژه و بخش بزرگی از شرق مدیترانه، ونیزی ها بارها متحمل شکست های سنگین شدند و پایگاه های مهم تجاری شان را از دست دادند. این شرایط آنها را به فکر یافتن متحدانی در شرق انداخت که بتوانند فشار عثمانی را از دو سو افزایش دهند. در همین راستا، نگاه ونیز به ایران صفوی معطوف شد؛ کشوری که از
آغاز برآمدن این دودمان در قرن شانزدهم میلادی، درگیر جنگ های پیوسته و فرساینده با عثمانیان بود. در دوران شاه عباس اول (1587–1629م)، روابط دیپلماتیک میان ایران و ونیز ابعاد تازه ای یافت. شاه عباس که سیاستی فعال در عرصه خارجی داشت، تلاش می کرد با برقراری پیوندهای سیاسی و تجاری با اروپاییان، نه تنها دشمن مشترک یعنی عثمانی را مهار کند، بلکه راه های تازه ای برای تجارت ابریشم ایران نیز بیابد. از سوی دیگر، ونیزی ها نیز امیدوار بودند که اتحاد با ایران بتواند جبهه ای تازه در شرق علیه عثمانی بگشاید و توازن قدرت را به سود آنان تغییر دهد. اهمیت. تجارت ایران و ایتالیا سبب انتقال دانش فنی، افزایش شهرت ابریشم در اروپا و تقویت روابط سیاسی میان شرق و غرب گردید. با این حال، جنگ های مداوم و رقابت قدرت های استعماری، مانع پایداری کامل این روابط شد.
عنوان قهرمانی دیواز دبلیودبلیوئی یک عنوان قهرمانی جهانی کشتی حرفه ای مختص به زنان بود که توسط پروموشن آمریکایی دبلیودبلیوئی ایجاد شد. این عنوان به عنوان بخشی از تفکیک برند دبلیودبلیوئی در سال ۲۰۰۸ توسط مدیر کل وقت برند اسمک داون، ویکی گررو به عنوان جایگزینی برای عنوان قهرمانی قدیم زنان دبلیودبلیوئی که برای برند راو بود، معرفی شد. این نخستین عنوان قهرمانی انفرادی زنان است که توسط دبلیودبلیوئی ایجاد شده است؛ زیرا اگرچه این پروموشن ادعا می کند که نسخه قدیمی عنوان قهرمانی زنان در سال ۱۹۵۶ ایجاد شده است، اما این شرکت تنها از سال ۱۹۸۴ مالک این عنوان بوده است. میشل مک کول در ۲۰ ژوئیه ۲۰۰۸ و در رویداد گریت امریکن بش، با شکست دادن ناتالیا، نخستین قهرمان این عنوان شد. پس از اینکه ماریس، قهرمان وقت عنوان دیواز، به عنوان بخشی از درفت دبلیودبلیوئی در سال ۲۰۰۹ به راو منتقل شد، این عنوان را نیز با خود به این برند برد. مک کول در ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۰ در مسابقه ای مقابل ملینا پیروز شد تا عناوین قهرمانی دیواز و زنان را در رویداد شب قهرمانان ادغام کرده و قهرمانی یکپارچه دیواز دبلیودبلیوئی را ایجاد کند؛ هر چند بعدا قید یکپارچه از آن ح
ذف شد. جوان ترین زنی که قهرمانی دیواز را به دست آورد، پیج است که در ۲۱ سالگی قهرمان شد. این عنوان سرانجام در سال ۲۰۱۶ و در جریان رویداد رسلمنیا ۳۲ بازنشسته شد؛ پس از آنکه لیتا، عضو تالار مشاهیر دبلیودبلیوئی، از عنوان قهرمانی جدید زنان دبلیودبلیوئی به عنوان جایگزین عنوان دیواز رونمایی کرد. مسابقه برای کسب عنوان قهرمانی جدید در این رویداد بین قهرمان فعلی و آخرین قهرمان این عنوان، شارلوت و حریفانش بکی لینچ و ساشا بنکس در یک مسابقه سه نفره برگزار شد.
آکادمیا دی ریزوگلیاتی (انگلیسی:Accademia dei Risvegliati) یک انجمن فرهنگی و هنری برجسته بود که در سال ۱۶۴۲ میلادی در شهر پیستویا، یکی از شهرهای تاریخی و مهم منطقه توسکانی در ایتالیا، تأسیس شد. بنیانگذاران این انجمن دو شخصیت برجسته ی زمان خود بودند: کشیش فلیچه کاتچلیری، که با دانش مذهبی و علاقه عمیق به هنرهای زیبا شناخته می شد، و نجیب زاده فدریکو مانی، که از خانواده ای سرشناس و فرهنگی آمده بود و حمایت مالی و اجتماعی قابل توجهی برای فعالیت های هنری ارائه می کرد. هدف اصلی این انجمن، ایجاد فضایی برای تبادل اندیشه ها و ایده های هنری و فرهنگی بود و تلاش می کرد تا توجه به هنرهای ادبی و موسیقی در جامعه محلی پیستویا را افزایش دهد. اعضای آکادمیا دی ریزوگلیاتی در حوزه های مختلفی فعالیت داشتند، از جمله شعر، موسیقی و تئاتر، و این انجمن به ویژه در پرورش استعدادهای جوان و معرفی آثار خلاقانه در این زمینه ها نقش مهمی ایفا می کرد. جلسات انجمن معمولاً شامل خوانش اشعار، اجرای قطعات موسیقی و نمایش های کوتاه بود و فضایی فراهم می کرد که هنرمندان و ادیبان بتوانند آثار خود را ارائه دهند و از نقد و راهنمایی یکدیگر بهره مند شوند. فعالی
ت های این انجمن نه تنها محدود به اعضای خود نبود، بلکه تأثیر قابل توجهی بر فرهنگ عمومی شهر پیستویا داشت و به شکوفایی زندگی فرهنگی و هنری شهری کمک می کرد. آکادمیا دی ریزوگلیاتی همچنین نقشی کلیدی در تقویت شبکه های ارتباطی میان هنرمندان، نویسندگان و روشنفکران منطقه ایفا کرد و موجب شد پیستویا به عنوان یکی از مراکز مهم فرهنگی توسکانی شناخته شود. به طور کلی، این انجمن نمونه ای برجسته از حرکت های فرهنگی دوران باروک در ایتالیا بود و میراث آن، به ویژه در عرصه شعر و موسیقی، تا سال ها پس از تأسیس آن در جامعه محلی و میان پژوهشگران هنر و فرهنگ ایتالیا باقی ماند. تاریخچه. آکادمیا دی ریزوگلیاتی یک انجمن فرهنگی و هنری برجسته بود که در سال ۱۶۴۲ میلادی در شهر پیستویا، یکی از شهرهای تاریخی و مهم منطقه توسکانی در ایتالیا، تأسیس شد. بنیانگذاران این انجمن دو شخصیت برجسته ی زمان خود بودند: کشیش فلیچه کاتچلیری، که با دانش مذهبی و علاقه عمیق به هنرهای زیبا شناخته می شد، و نجیب زاده فدریکو مانی، که از خانواده ای سرشناس و فرهنگی آمده بود و حمایت مالی و اجتماعی قابل توجهی برای فعالیت های هنری ارائه می کرد. هدف اصلی این انجمن، ایجاد فضایی
برای تبادل اندیشه ها و ایده های هنری و فرهنگی بود و تلاش می کرد تا توجه به هنرهای ادبی و موسیقی در جامعه محلی پیستویا را افزایش دهد. در آغاز، جلسات آکادمیا دی ریزوگلیاتی در کاخ های اعضای آن برگزار می شد و محیطی صمیمی و خصوصی برای خوانش اشعار، اجرای موسیقی و بحث های ادبی فراهم می کرد. این انجمن به ویژه در حوزه های شعر، موسیقی و تئاتر فعالیت داشت و نقش مهمی در پرورش استعدادهای هنری جوان و معرفی آثار خلاقانه به جامعه محلی ایفا می کرد. از سال ۱۶۷۷، با حمایت مالی شهرداری پیستویا و نیکوکاران محلی، ساخت اولین تئاتر دائمی شهر در محل "Tiratoio dell'Arte della Lana" آغاز شد. این تئاتر در سال ۱۶۹۴ افتتاح شد و تا زمان انحلال انجمن در سال ۱۹۳۹ تحت مدیریت آکادمیا دی ریزوگلیاتی باقی ماند. وجود این تئاتر دائمی موجب شد فعالیت های انجمن به سطح حرفه ای تری ارتقا یابد و امکان برگزاری اجراهای عمومی، نمایش های بزرگ و رویدادهای فرهنگی متنوع برای شهروندان فراهم شود. اعضای انجمن، علاوه بر فعالیت های هنری، به شکل گسترده ای در توسعه فرهنگی شهر پیستویا نقش داشتند و فضایی برای شبکه سازی میان هنرمندان، نویسندگان و روشنفکران فراهم کردند.
این انجمن نه تنها به ارتقای سطح فرهنگی جامعه کمک کرد، بلکه میراثی پایدار از فعالیت های هنری دوران باروک در پیستویا به جای گذاشت که تأثیر آن تا دهه ها بعد در زمینه شعر، موسیقی و تئاتر محسوس بود. فعالیت ها و تأثیرات. اعضای آکادمیا دی ریزوگلیاتی از میان نخبگان فرهنگی و هنری پیستویا بودند. این انجمن با برگزاری نمایش های تئاتری، محافل ادبی و موسیقی، به ترویج هنر و فرهنگ در جامعه محلی پرداخت. در قرن 18، تئاتر انجمن با طراحی معماران معروفی چون آنتونیو بیبینا و جوزپه مانتی به روز شد و ظرفیت آن به 1754 نفر رسید. انحلال و میراث. آکادمیا دی ریزوگلیاتی در سال 1939 منحل شد و تئاتر آن به "Teatro Regio" تبدیل گردید که امروزه به نام "Teatro Manzoni" شناخته می شود. با این حال، میراث فرهنگی و هنری این انجمن همچنان در تاریخچه فرهنگی پیستویا باقی مانده است.
در سپتامبر ۲۰۲۵، تظاهرات گسترده ای که معمولاً به عنوان اعتراضات نسل زد شناخته می شود، در سراسر نپال به اتفاق انجامید که عمدتاً توسط دانشجویان و شهروندان جوان سازماندهی شده بود. این اعتراضات پس از ممنوعیت سراسری بسیاری از پلتفرم های محبوب رسانه های اجتماعی آغاز شد، اما منشأ آن ناامیدی مردم از فساد و نمایش ثروت توسط مقامات دولتی و خانواده هایشان و همچنین ادعاهای سوءمدیریت بودجهٔ عمومی بود. این جنبش به سرعت در سراسر کشور نپال گسترش پیدا کرد و مسائل گسترده تری از حکومت داری، شفافیت و پاسخگویی سیاسی را دربر گرفت. اعتراضات به سرعت با خشونت علیه مقامات دولتی و خرابکاری در ساختمان های دولتی و سیاسی در سراسر کشور تشدید شد و باعث استعفای بعضی از سیاستمداران انجامید. در ۹ سپتامبر ۲۰۲۵، نخست وزیر شارما اولی، به همراه چند وزیر دولت، استعفا دادند و در ۱۲ سپتامبر، سوشیلا کارکی به عنوان نخست وزیر موقت نپال منصوب شد. تا ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۵ اعتراضات فروکش کرده بود. پیشینه. در ۴ سپتامبر ۲۰۲۵، دولت نپال دستور تعطیلی ۲۶ پلتفرم رسانه اجتماعی از جمله فیس بوک، ایکس، یوتیوب، لینکدین، ردیت، سیگنال و اسنپ چت را به دلیل عدم ثبت نام تحت قوان
ین جدید وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات صادر کرد. منتقدان استدلال کردند که این تعطیلی ناشی از یک روند در رسانه های اجتماعی است که خویشاوندسالاری ذا برجسته می کند و بر امتیازات ناروای فرزندان و بستگان رهبران سیاسی بانفوذ تمرکز دارد. این روند توجه عمومی و تعامل قابل توجهی را از سوی کاربران نسل جوان برانگیخت و باعث جرقه اعتراضات شد. اهمیت ممنوعیت پلتفرم های رسانه ای، با اقتصاد نپال گره خورده است. ۳۳٪ از تولید ناخالص داخلی نپال، از طریق حواله های ارزی تأمین می شود، در همان حال و همزمان با آن، صدها هزار مجوز خروج از کشور صادر شده، در جایی که نرخ بیکاری جوانان به ۲۰٪ رسیده است. این بدان معناست که این حواله ها، هزینه های خانواده ها را تأمین کرده و امکان پرداخت صورتحساب های هزینه های آنها را میسر می سازد، اما این امر، همچنین نشان دهنده عدم وجود تحول ساختاری در اقتصاد داخلی، به سمت یک الگوی اشتغال محوری است و همین موضوع، جوانان را به سمت کار در فضاهای آنلاین سوق می دهد. پیش از اعتراضات، درآمد متوسط سالانه هر نپالی، ۱۴۰۰ دلار بود، در حالی که خانواده های نخبگان حاکم برکشور، ثروت خود را در شبکه های اجتماعی به نمایش می گذ
اشتند. این روند موسوم به «فرزندان نپالی زاده» (Nepo Kid)، خشم گسترده ای را برانگیخت، به ویژه در میان کاربران نسل Z. میانگین سنی جمعیت نپال ۲۵ سال است، به این معنا که بخش بزرگی از این جمعیت، در گروه سنی نسل Z قرار دارد، همان نسلی که از شبکه های اجتماعی، بیشترین استفاده را می کند. به دلیل این موضوع، همراه با زمین های عمدتاً روستایی و ناهموار کشور و مهاجرت گسترده افراد به خارج، نپال یکی از بالاترین نرخ های استفاده از شبکه های اجتماعی در آسیای جنوبی را دارد، بطوری که تقریباً به ازای هر دو نفر، یک حساب کاربری در شبکه های اجتماعی وجود دارد. گاهشمار. ۸ سپتامبر. تجمعات بزرگی در کاتماندو، به ویژه در مایتیگار ماندالا و اطراف ساختمان پارلمان فدرال، نیو بانشور، با حضور ده ها هزار نفر شکل گرفت. این اعتراضات رهبری رسمی نداشت و افراد داوطلبانه برای مخالفت با فساد و ممنوعیت رسانه های اجتماعی به آن پیوستند. تظاهرات زمانی تشدید شد که معترضان تلاش کردند وارد پارلمان فدرال نپال شوند و نیروهای امنیتی با گاز اشک آور، ماشین های آب پاش، گلوله های لاستیکی و مهمات جنگی با آنها مقابله کرند. پرچم جالی راجر دزدان دریایی کلاه حصیری از مجم
وعه "مانگا" "وان پیس" توسط برخی از معترضان، به روشی مشابه اعتراضات سال ۲۰۲۵ اندونزی، مورد استفاده قرار گرفت. ۹ سپتامبر. پس از آنکه نخست وزیر شارما اولی به وزرای حزب کمونیست نپال دستور داد که از سمت های خود استعفا ندهند، او خود استعفا داد و به یک پادگان ارتش در شیواپوری در بودانیلکانتا گریخت. گزارش های متناقضی دربارهٔ استعفای رئیس جمهور «رام چندرا پودل» نیز منتشر شد، اما ارتش نپال، گزارش های مربوط به استعفای پودل را تکذیب کرد. با وجود این، اعتراضات در سراسر کشور ادامه یافت. معترضان، بسیاری از ساختمان های دولتی را به آتش کشیدند که شامل بخشی از «سینگا دربار» (مرکز اداری نپال)، ساختمان مجاور دیوان عالی نپال، اقامتگاه رئیس جمهور در «سیتال نیواس»، اقامتگاه نخست وزیر در «بالواتار» و همچنین دفتر مرکزی حزب کمونیست UML بود. گزارش های متعدد حاکی از آن است که فرمانده ارتش نپال، «آشوک راج سیگدل»، به اولی توصیه کرده بود که برای بازگرداندن آرامش توسط ارتش، استعفا دهد. اقدامات خشونت آمیز تظاهرکنندگان، چندین مکان برجسته در کاتماندو را هدف قرار داد، از جمله آنها، اقامتگاه های نخست وزیر و رئیس جمهور، همچنین خانه های وزرای مختلف
دولت و اعضای پارلمان که توسط معترضان به آتش کشیده شدند. ساختمان پارلمان نیز به آتش کشیده شد. دفتر مرکزی حزب UML و کنگره نپال مورد تخریب قرار گرفت و پرچم های حزبی پایین کشیده و سوزانده شدند. نیروهای امنیتی، از جمله ارتش نپال، تخلیهٔ مطمئنانه سیاستمداران از مناطق آسیب دیده را تسهیل کردند و آنان را به فرودگاه بین المللی تریبهوان (TIA) منتقل نمودند. تمام این اقدامات در زمانی بود که تلاش داشتند حوادث رو به افزایش آتش سوزی و تخریب را مهار کنند. وزیر کشاورزی «رام نات آدیکاری» و وزیر بهداشت پراادیپ پودل، به همراه ۲۱ نماینده از حزب رستریا سواتانترا استعفا دادند و تمام نمایندگان حزب رستریا پرجاتانترا نیز کناره گیری کردند. چندین عضو از حزب UML به رهبری اولی جدا شدند. معترضان به فرودگاه تریبهوان رفتند تا مانع فرار رهبران سیاسی شوند. فرودگاه بسته شد و توسط ارتش نپال اشغال گردید. سردرگمی گسترده ای رخ داد زیرا، صدها مسافر در TIA سرگردان ماندند و همین موضوع شرکت های هواپیمایی را واداشت تا کارکنان خود را موظف کنند که تمامی افراد را در داخل فرودگاه نگهدارند. پروازهای بین المللی برنامه ریزی شده، یا به پوخارا منحرف شدند یا لغو
گشتند. در اوایل عصر، ساختمان مؤسسه رسانه ای «کانتیپور» به آتش کشیده شد. پورتال خبری آنلاین آن، به دلیل آسیب به سرور شبکه کامپیوتری متوقف گردید و ناچار شد از فیسبوک، به عنوان جایگزین آن استفاده کند. سایر ساختمان هایی که توسط معترضان به آتش کشیده شدند، هتل جدید «هیلتون» در کاتماندو و ساختمان وزارت بهداشت در رامشاه پاته بود که طراحی آن توسط «لوئی کان» انجام شده بود. چندین رهبر سیاسی و اقامتگاه هایشان مورد حمله قرار گرفتند. نخست وزیر پیشین «شِر بهادر دئوبا» و همسرش «آرزو رانا دئوبا» نیز، هنگام به آتش کشیده شدن خانه شان زخمی شدند. آنان توسط معترضان به پلیس تحویل داده شدند. خانه و خودروی معاون نخست وزیر «پراکاش مان سینگ» به آتش کشیده شد و پس از آن خانه رئیس جمهور پیشین «بیدیا دوی بهنداری» در «بهانگال» در کاتماندو، به آتش کشیده شد. اقامتگاه نخست وزیر پیشین «جهالا نات خانال» نیز به آتش کشیده شد و همسر او «راجیا لَکشمی چیترکار» زخمی گردید. اقامتگاه «رامش لیکهاک» نیز در «نای کاپ» در کاتماندو، به آتش کشیده شد. در ناحیه روپاندهی، خانه های سیاستمداران محلی و از جمله «بال کریشنا خاند»، «بُوج پرساد شرِستا» و چندین شهردار به
آتش کشیده شدند. در ناحیه چیتوان، خانه نخست وزیر پیشین «پراچاندا» به آتش کشیده شد. خانه دختر او، «گانگا داهال» نیز، در «لالیت پور» به آتش کشیده شد. روز بعد یک جسد در آن خانه پیدا شد. در «هتاودا»، چندین اداره دولتی تخریب و به آتش کشیده شدند. در استان «کرنالی»، ساختمان پارلمان و اقامتگاه وزیر ارشد «یام لال کَندل» به آتش کشیده شد. در «بیرات نگر»، پایتخت استان «کوشی»، دفتر ناحیه و دادگاه ناحیه به آتش کشیده شد و پس از آن اقامتگاه وزیر ارشد و وزرای کابینه نیز به آتش کشیده شدند. زندان «کایلالی» مورد حمله معترضان قرار گرفت و تمامی زندانیان آن گریختند. «راوی لامیشانه» از زندان «ناخو» در کاتماندو آزاد شد؛ این زندان بعداً به آتش کشیده شد و همه زندانیان آنهم گریختند. زندان «کاسکی» نیز به آتش کشیده شد و ۷۷۳ زندانی موفق به فرار شدند. در ناحیه «بانکه»، پنج زندانی پس از آنکه نیروهای امنیتی هنگام شورش در یک مرکز اصلاح و تربیت نوجوانان، آتش گشودند، کشته شدند. ساختمان اداره راه، پس از آتش سوزی توسط معترضان، به همراه دفتر «کمیسیون تحقیق دربارهٔ سوءاستفاده از قدرت»، به شدت آسیب دید. ایستگاه پایین تله کابین «چاندراگیری» نیز به آتش
کشیده شد. بهمین صورت، «پارک دیجیتال سی جی الکترونیکس»، و همچنین پاسگاه های پلیس «بالامبو» و «تَنکوت» بآتش کشیده شدند. چندین تن از معترضان نیز زخمی شدند. سی و سه نفر در بیمارستان آموزشی تحت درمان قرار گرفتند. سه پلیس در «کوتشور» جان باختند. در چندین شهر از جمله کاتماندو، برگنج، سیدارتاناگار، بوتوال، پوکارا، ایتاهاری و داماک، حکومت نظامی برقرار شد. علاوه بر این، پلیس و نیروهای مسلح، شروع به بازرسی خانه به خانه در نزدیکی مناطق اعتراضات کردند تا معترضان را دستگیر کنند و همچنین به بیمارستان خدمات کشوری یورش بردند، جایی که معترضان زخمی و در حال مرگ پس از تیراندازی یا ضرب و جرح توسط نیروهای دولتی منتقل شده بودند. دیدار دوستانه فوتبال میان نپال و بنگلادش لغو شد. گفت وگوها دربارهٔ بازگرداندن نظام پادشاهی دوباره مطرح شد و پادشاه پیشین «گیانندرای نپال»، به عنوان «نماد مقاومت برای کسانی که از نظام سیاسی کنونی سرخورده اند» و به ویژه از سوی مخالفان سلطنت طلب دولت های پس از جنگ داخلی نپال ظاهر شد. اوایل سال، سلطنت طلبان با درخواست بازگرداندن پادشاهی دست به اعتراض زدند که با سرکوبی شدیدی مواجه شدند و دست کم دو کشته برجای گذ
اشتند. حدود ساعت ۲۲:۰۰ به وقت نپال، ارتش نپال اعلام کرد که در غیاب نخست وزیر، «کنترل کشور را به دست خواهد گرفت» تا «قانون و نظم» حفظ شود. ارتش در بیانیه مطبوعاتی خود، خواستار همکاری شد، زیرا نیروها همان شب و تا ساعات اولیه روز بعد در نقاط مختلف مستقر شدند. کمی بعد در همان شب، رئیس ستاد ارتش «آشوک راج سیگدل» از گروه های معترض خواست برای گفتگو وارد عمل شوند. ۱۰ سپتامبر. در ساعات اولیه صبح، نیروهای ارتش نپال، در محله ها و مناطق حساس، به گشت زنی مشغول بودند. ژنرال «سیگدل» از معترضان خواست تا آرامش خود را حفظ کنند، زیرا دولت در تلاش است که صلح را بازگرداند. حدوداً بین ساعت ۱۰:۰۰ صبح ۹ سپتامبر تا ۲۲:۰۰ شب ۱۰ سپتامبر، ارتش اعلام کرد که ۲۷ نفر را به اتهام غارت، آتش سوزی و دیگر «اقدامات مخرب و هرج ومرج طلبانه» بازداشت کرده و همچنین مقادیری سلاح ضبط کرده است. گزارش های بعدی شماره سلاح های توقیف شده را، ۳۱ قبضه اعلام کردند. در برخی از مناطق، معترضان در طول شب همچنان به یورش به ساختمان های دولتی و خانه های سیاستمداران ادامه دادند. در یکی از ویدئوها، گروهی از معترضان دیده می شوند که سلاح هایی را از داخل تعدادی از خانه ها
به دست آورده اند، از جمله، تصور می شود که در بین این سلاح ها، یک کارابین GSG-522 و یک تفنگ گلنگدنی باشد. در ساعات ظهر، شدت این روند کاهش یافت. گروهی از معترضان شروع به پاکسازی خیابان نزدیک ساختمان پارلمان کردند که روز قبل به آتش کشیده شده بودند. بسیاری از سلاح های ارتش توسط معترضان ضبط شد. در یکی از ویدئوها، جلیقه های ضدگلوله، تفنگ های L1A1 SLR، نارنجک انداز ۳۷ میلی متری وبلی و اسکات «شِرمولی»، تفنگ های INSAS 1B1، تفنگ های لی-انفیلد و تفنگ های ایشاپور 1A1 به نمایش درآمده بودند. معترضان برای انتخاب رهبر موقت خود، به بحث های آنلاین پرداختند. حدود ساعت ۱۰ شب به وقت نپال، گروه رأی گیری کرد و «سوشیلا کارکی» را برگزید. «بالن شاه» و «کول مان غیسینگ» نامزدهای دیگر بودند. گفته می شود که بالن تلفن را پاسخ نداده است. «دورگا پرسای» به طور جداگانه با فرمانده ارتش دیدار کرد، اما نتیجه قطعی به دست نیامد. کارکی در مصاحبه ای با News18، آمادگی خود را برای پذیرش این سمت تأیید کرد. در «پوخارا»، دو جسد در داخل یک خانه سوخته در «نایابازار» و «لیک ساید» پیدا شد. پلیس اعلام کرد که تا ۱۰ سپتامبر، بیش از ۱۳٬۵۰۰ زندانی از زندان های سرا
سر کشور گریخته اند. سربازان ۳۰۳ نفر از آن زندانیان را دستگیر کرده و به پلیس تحویل دادند. همچنین ۷۳ قبضه تفنگ بازگردانده شد. در بخش دادینگ، دو زندانی هنگام تلاش برای فرار توسط سربازان کشته و هفت نفر دیگر زخمی شدند، در حالی که سربازان همچنین یک تلاش برای فرار از زندان اصلی کاتماندو را ناکام گذاشتند. بسته بودن فرودگاه بین المللی «تریبهوان (TIA)» تا اواخر صبح تمدید شد، اما در نهایت، فعالیت های آن از سر گرفته شد. واکنش ها. واکنش های داخلی دولت. گوبیندا باندی، وزیر سابق دادگستری، گفت که ممنوعیت رسانه های اجتماعی مغایر با قانون اساسی و آزادی های اساسی، از جمله حقوقی است که توسط قانون اساسی نپال و میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی (ICCPR) محافظت می شود و وجود دارد. کمیسیون ملی حقوق بشر از مقامات خواست که از قدرت بیش از حد استفاده نکنند و «در برخورد با معترضین خویشتن داری کنند.» حزب «راستریا پرجاتانترا (RPP)» که در حال حاضر از دولت حمایت می کند، ممنوعیت شبکه های اجتماعی و واکنش پلیس به اعتراضات را محکوم کرد و علاوه بر آن، خواستار انحلال فوری دولت کنونی شد. شهردار کاتماندو، «بالندرا شاه»، در پستی در فیس بوک گفت که به
دلیل محدودیت سنی تعیین شده از سوی برگزارکنندگان، نتوانسته در اعتراضات شرکت کند. با این حال او معتقد بود که گوش دادن به صدای آنان اهمیت دارد. رئیس جمهور «رام چندرا پودل» و ارتش نپال، خواستار آرامش و گفتگوی سیاسی شدند. دولت های خارجی. برطبق گزارشها، ناآرامی ها در نپال، بر فعالیت ها در امتداد مرز هند و نپال نیز تأثیر گذاشت. منابع محلی گزارش دادند که بازارها در سکوت فرورفته اند و این امر باعث رکود اقتصادی بیشتری در مناطق همجوار شده است. کمی پس از این نگرانی ها، «مرکز عملیات اضطراری ایالت ماهاراشترا (SEOC)»، در ۹ سپتامبر، یک اطلاعیه مسافرتی صادر کرد و از شهروندان هندی خواست تا اطلاع ثانوی، به کشور نپال سفر نکنند. این مرکز، خطوط تماس اضطراری در دسترس همگان قرار داد و به شهروندهای هندی و نپالی حاضر در نپال توصیه کرد که در مکانهای خود باقی بمانند. بامداد ۱۰ سپتامبر، «ایر ایندیا»، «ایندی گو»، «اسپایس جت» و چندین شرکت هواپیمایی هندی دیگر، رسماً تمامی پروازهای ورودی و خروجی از فرودگاه بین المللی تریبهوان (TIA) را لغو کردند. پس از بازگشایی فرودگاه در همان روز، «ایندی گو» پروازهای خود را از سر گرفت. با این حال، منابع داخل
ی فرودگاه گزارش دادند که فعالیت این فرودگاه، همچنان متوقف مانده و اطلاع رسانی از سوی مقامات، بسیار محدود بوده است. وزارت امور خارجه هند اعلام کرد که اوضاع اعتراضات را، از نزدیک زیر نظر دارد و با ابراز اندوه نسبت به کشته شدگان، به خانواده های قربانیان تسلیت گفت. این وزارتخانه، همچنین برای مجروحان آرزوی بهبودی سریع کرد و به شهروندان هندی در نپال توصیه نمود که از مقررات منع آمد و شد و دستورالعمل های ایمنی محلی، پیروی کنند. وزارت امور خارجه بنگلادش نیز اعلام کرد که اوضاع نپال را از نزدیک زیر نظر دارد و در حالی که به خانواده های جان باختگان تسلیت گفت و برای زخمی ها آرزوی بهبودی کرد، اظهار داشت که امیدوار است یک «گفت وگوی مسالمت آمیز و سازنده»، میان «همه طرف های ذیربط» در این کشور، برای حل هرگونه اختلافی، شکل بگیرد. سازمان های بین دولتی. کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد سخنگوی راوینا شمداسانی خواستار تحقیق در مورد قتل ها شد. سخنگوی دبیرکل سازمان ملل متحد «استفان دوجاریک»، از طرف دبیرکل سازمان ملل متحد «آنتونیو گوترش»، گفت که از «مرگ انسان ها عمیقاً اندوهگین است» و از مقامات نپال خواست به حقوق بین المللی بشر