Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی نیرویی متشکل از ۲۵۰۰۰ سرباز ایتالیایی و آسکاری اریتره ای را به اتیوپی هدایت کرد. با این حال، منلیک چندین سال را صرف تجهیز مجدد سربازان خود با سلاح ها و مهمات مدرن برای چنین درگیری - گاهی با کمک ایتالیا - کرده بود و ارتشی را فراخوانده بود که تعداد آنها بسیار بیشتر از نیروهای ایتالیایی بود. باراتیری تقریباً یک سال از جنگ اول ایتالیا و اتیوپی را صرف اجتناب از یک رویارویی قاطع کرد. با این حال، در فوریه ۱۸۹۶، دولت بی صبر ایتالیا به رهبری فرانچسکو کریسپی به باراتیری دستور داد تا با اتیوپیایی ها درگیر شود. باراتیری از تصمیم محرمانه کابینه برای جایگزینی او بی خبر بود و جانشین او، ژنرال بالدیسرا، در حال عزیمت به اریتره بود. عصر ۲۸ فوریه ۱۸۹۶، باراتیری در کنفرانسی با چهار فرمانده تیپ خود در سائوریا ملاقات کرد. خود ژنرال با اشاره به اینکه نیروهای اتیوپیایی تحت فرماندهی منلیک با کمبود آذوقه مواجه هستند و به زودی مجبور به پراکندگی خواهند شد، خواستار عقب نشینی جزئی شد. با این حال، هم سرتیپ های او و هم فرماندهانش از رم بر پیشروی به سمت مناطق کوهستانی اصرار داشتند. در ۲۹ فوریه، باراتیری در چهار ستون جداگانه به سمت اتیوپیای
ی ها در آدوا پیشروی کرد، جایی که تعداد آنها بیش از ده به یک از فرماندهی فوری او، ۹۸۹۴ نفر، بیشتر بود. جنگ اندکی پس از ساعت ۵:۳۰ صبح ۱ مارس آغاز شد، زمانی که یک سوارکار با خبر پیشروی ایتالیایی ها وارد اردوگاه اتیوپی شد. نیروهای اتیوپیایی در موقعیت خوبی برای مقابله با ایتالیایی ها در یک آتش متقابل قرار داشتند و تا ظهر نبرد عملاً پایان یافته بود. حدود ۱۴۶۶۰ سرباز ایتالیایی و آسکاریس اریتره ای در طول جنگ کشته شدند، در حالی که تخمین زده می شود ۷۰۰۰ اتیوپیایی کشته شده باشند. تلفات باراتیری دو سوم از نیروهای او بود. در نتیجه این فاجعه، ایتالیا مجبور شد پیمان تحقیرآمیز آدیس آبابا را که حاکمیت اتیوپی را تضمین می کرد، امضا کند. باراتیری در اسمره در دادگاه نظامی محاکمه شد. اگرچه او تبرئه شد، اما سال بعد مجبور به استعفا از سمت خود شد. او بقیه عمر خود را در دوران بازنشستگی در تیرول اتریش گذراند تا اینکه در ۷ اوت ۱۹۰۱ در سن ۵۹ سالگی در استرزینگ درگذشت.
در اوایل پادشاهی کهن (حدود ۲۶۷۰ تا ۲۱۹۵ پیش از میلاد)، صنعتگران مصری، گردنبند اوسِخ (Usekh) که شامل تصاویری از خدایان، پادشاهان و انسان های عادی را از مهره های لوله ای و اشکی شکل قالب گیری شده بود را می ساختند. اوسخ یا وِسخ (Wesekh) یک زیور شخصی است، نوعی گردنبند پهن که به دلیل وجود آن در تصاویر افراد عالی رتبه مصر باستان برای بسیاری آشناست. خدایان، زنان و مردان با این جواهرات به تصویر کشیده شده اند. یک نمونه از آن را می توان در ماسک طلایی معروف توت عنخ آمون مشاهده کرد. کلمه باستانی wsẖ می تواند در زبان مصر باستان به معنای «پهنا» یا «عرض» باشد و بنابراین این زیور اغلب به عنوان گردنبند پهن شناخته می شود. گردنبند اوسخ دور گردن و شانه ها پیچیده و توسط آن نگه داشته می شد. این گردنبند معمولاً با ردیف های نزدیک به هم مهره های سنگی رنگی تزئین می شد، یا کاملاً از فلز ساخته می شد. گردنبندها با سگک های طلایی به هم متصل می شدند. با گذشت زمان، گردنبند اوسخ شکل های مختلفی به خود گرفت. این تغییرات را می توان به تغییر دیدگاه های اساطیری-دینی یا شاید به دلیل جابجایی جغرافیایی در سراسر مصر نسبت داد. صحنه ای در مقبره وپمنوفرت
از دودمان چهارم در جیزه، گردنبند اوسخ را با کوتوله ها و پتاح مرتبط می کند. برند شیل استدلال کرده است که پتاح، که گاهی اوقات با گردنبند اوسخ به تصویر کشیده می شود، از طریق این گردنبند از متوفی محافظت می کند و افراد کوتاه قامت به دلیل کارشان در ساخت این نوع گردنبندها به آن جادوی محافظ، دسترسی داشته اند. در معبد کوچک آرامگاه دودمان پنجم آختوتپ (که در اصل در گورستان سقاره واقع شده بود، اما اکنون در موزه لوور است)، در یک صحنه بین دو نوع اوسخ تمایز قائل می شود: اوسخ پهن و اوسخ شنو یا گردنبند اوسخ «گرد».
آتیلیو ایمولزی (؛ 1۱ اکتبر ۱۸۹۰ – 1۱ مارس ۱۹۱۸) خلبان تک خال ارتش سلطنتی ایتالیا در جنگ جهانی اول بود که شش پیروزی هوایی به نام خود ثبت کرد. زندگی نامه. آتیلیو ایمولزی در ۱۱ اکتبر ۱۸۹۰ در چزنا، پادشاهی ایتالیا متولد شد. تاریخ ورود او به خدمت سربازی مشخص نیست، اما او در ۳۱ دسامبر ۱۹۱۵ توسط مدرسه پرواز مالپنسا از شرکت هوانوردی نظامی پذیرفته شد. او در ۱ مه ۱۹۱۶ به عنوان خلبان با هواپیمای موریس فارمن ۱۲ واجد شرایط شد و در ۱ ژوئیه ۱۹۱۶ مجوز پیشرفته تری را با هواپیمای موریس فارمن ۱۴ دریافت کرد. مأموریت اصلی او به عنوان خلبان در پرواز دفاعی ریمینی بود که در نزدیکی خانه اش بود. با این حال، او برای آموزش به عنوان خلبان جنگنده درخواست داد. او در ۲ سپتامبر برای آموزش با هواپیمای نیوپورت ۱۱ در کاسینا کوستا پذیرفته شد. او در ۲۵ نوامبر با هواپیمای نیوپورت واجد شرایط شد. در ۳۰ نوامبر ۱۹۱۶، او به اسکادران 79a با رتبه کاپوراله اعزام شد. ایمولزی اولین پرواز جنگی خود را در ۲۱ ژانویه ۱۹۱۷ انجام داد. او اولین ادعای پیروزی خود را در ۲ آوریل ۱۹۱۷ مطرح کرد، اما این ادعا تأیید نشد. در ۲۶ آوریل، او به فرانچسکو باراکا و یک خلبان ایتالی
ایی دیگر در حمله ای پیروزمندانه به یک هواپیمای هانزا-براندنبورگ متعلق به اتریش-مجارستان پیوست؛ با این حال، ادعای پیروزی ایمولزی رد شد. در ماه مه، او به طور خلاصه به اسکادریلی ۴۳a اعزام شد تا با جنگنده نیوپورت ۱۷ خود، هواپیمای شناسایی آنها را اسکورت کند. تا ۲۶ آگوست طول کشید تا او یک پیروزی مشترک تأیید شده را به دست آورد. او در همان روز مدال برنز شجاعت نظامی را دریافت کرد. او دومین پیروزی خود را در ۱۴ سپتامبر به دست آورد. پس از یک پیروزی دوگانه در ۲۶ سپتامبر، مدال نقره شجاعت نظامی به او اهدا شد. پس از پنجمین پیروزی در ۱۳ دسامبر، ایمولزی سال ۱۹۱۷ را به عنوان یک تک خال به پایان رساند. ایمولزی به درجه سرژانت ارتقا یافت. او ششمین و آخرین پیروزی خود را در ۱۴ ژانویه ۱۹۱۸ به همراه آنتونیو رئالی به دست آورد. در ماه مارس، ایمولزی دچار جراحات جدی شد، هرچند مشخص نیست که علت آن مربوط به جنگ بوده یا تصادفی. در ۱۱ مارس ۱۹۱۸، آتیلیو ایمولزی در بیمارستان صحرایی ماروستیکا درگذشت.
"تلماسه" یک فرنچایز رسانه ای علمی تخیلی است که با رمانی به همین نام از سال ۱۹۶۵ توسط نویسنده آمریکایی فرانک هربرت آغاز شد. "تلماسه" اغلب به عنوان پرفروش ترین رمان علمی تخیلی تاریخ ذکر می شود، و برنده جایزه هوگو در سال ۱۹۶۶ و همچنین جایزه نبیولا برای بهترین رمان شده است. هربرت قبل از مرگش در سال ۱۹۸۶، پنج دنباله برای آن نوشت: "مسیحای تلماسه" (۱۹۶۹)، "فرزندان تلماسه" (۱۹۷۶)، "ایزدشاه تلماسه" (۱۹۸۱)، "مرتدان تلماسه" (۱۹۸۴) و "چپترهاوس: تلماسه" (۱۹۸۵). "تلماسه" "داستان" پل اتریدیز، فرزند خاندان آتریدز، را دنبال می کند، که خانواده اش درگیر دسیسه های سیاسی خطرناکی می شوند که در سیاره بیابانی آراکیس، تنها منبع شناخته شده ادویه های ترکیبی وحیانی، مهم ترین و ارزشمندترین ماده در کیهان، متمرکز شده است. این مجموعه ۵۰۰۰ سال را در بر می گیرد و بر پل و سپس نوادگان مختلف او تمرکز دارد. "رمان تلماسه" در سال ۱۹۸۴ به عنوان یک فیلم، و دوباره در دو بخش، فیلم های "تلماسه" (۲۰۲۱) و "" (۲۰۲۴) اقتباس شد. علاوه بر این، این رمان در سال ۲۰۰۰ به عنوان یک مینی سریال تلویزیونی با عنوان "تلماسه فرانک هربرت"، اقتباس شد و دو دنباله اول آن نیز
در سال ۲۰۰۳ به عنوان یک مینی سریال با "فرزندان تلماسه فرانک هربرت" اقتباس شدند. از سال ۱۹۹۹، برایان هربرت، پسر فرانک هربرت، و کوین جی. اندرسون، نویسنده داستان های علمی تخیلی، ۱۵ رمان پیش درآمد منتشر کرده اند که در مجموعه های "مقدمه ای بر تلماسه" (۱۹۹۹–۲۰۰۱)، "افسانه های تلماسه" (۲۰۰۲–۲۰۰۴)، "قهرمانان تلماسه" (۲۰۰۸–۲۰۲۳)، "مکاتب بزرگ تلماسه" (۲۰۱۲–۲۰۱۶) و "سه گانه کالادان" (۲۰۲۰–۲۰۲۲) گردآوری شده اند. آن ها همچنین دو رمان دنباله شامل "شکارچیان تلماسه" (۲۰۰۶) و "کرم های شنی تلماسه" (۲۰۰۷) منتشر کرده اند که مجموعه اصلی را تکمیل می کنند. لتو اتریدیز یکم. دوک لتو اتریدیز یکم، فرماندار دنیای اقیانوسی کالادان است که به دستور امپراتور صدام چهارم، پادشاه اعظم، عملیات سودآور استخراج ادویه در سیاره بیابانی آراکیس را بر عهده می گیرد. لتو با وجود علم بر اینکه این نوعی تله است، نمی تواند از این مأموریت سر باز زند، و به طور فعال به دنبال اتحاد با فرمن های بومی است، مردمی که از شرایط سخت سیاره آسیب دیده اند و لتو متوجه می شود که آنها منابعی دست کم گرفته شده و بکر هستند. او توسط معشوقه خود جسیکا یکی از افراد بنی جزیرت، که عا
شق اوست اما برای احتمال ازدواج سیاسی با او ازدواج نکرده است، و پسر و وارثش، پل، به آراکیس همراهی می شود. صدام که از نفوذ رو به رشد لتو در میان خانواده های اشرافی لندسراد احساس خطر می کند، خود را با دشمنِ لتو، یعنی بارون هارکونن، متحد کرده است. هارکونن ها، که مخفیانه توسط جنگجویان سرسخت ساردوکار صدام تقویت شده بودند و توسط پزشک شخصی لتو، ولینگتون یوه، یاری می شدند، حمله ای را آغاز می کنند که نیروهای آتریدس را نابود می کند. لتو توسط بارون اسیر می شود و در تلاش برای کشتن او می میرد. این شخصیت به عنوان «شاهانه و محکوم به فنا»، و «به گرمی محافظ اما بسیار آسیب پذیر» توصیف شده است. نقش لتو در فیلم محصول سال ۱۹۸۴ توسط یورگن پراخنو به تصویر کشیده شده است. بن شرلوک از "اسکرین رنت" پراخنو را در این نقش «مسحورکننده» توصیف کرد، با «حضوری مسلط بر پرده سینما» که «کمی جسارت بیشتر» نسبت به نقش آفرینی های بعدی به ارمغان آورد. ویلیام هرت نقش لتو را در مینی سریال سال ۲۰۰۰ بازی می کند. هرت اولین بازیگری بود که برای اقتباس سال ۲۰۰۰ انتخاب شد. او که از طرفداران این رمان بود، به "نیویورک تایمز" گفت: «من عاشق داستان های علمی تخیلی بو
دم… [ جان هریسون، کارگردان] بازتاب پیشگویانه هربرت از عصر ما را به تصویر کشید، عصری که در آن دولت-ملت ها با اقتصاد جهانی جدید و عناصر شرکتی آن رقابت می کنند.» امت اشر-پرین از "تور" نوشت که هرت «آرامش خاصی را به ارمغان می آورد که برای شخصیت مناسب است.» لتو در فیلم سال ۲۰۲۱ توسط اسکار آیزاک به تصویر کشیده شده است. چیم گارتنبرگ از "ورج" نوشت: «آیزاک حس شرافت و درستکاری را از خود نشان می دهد، و به راحتی می توان فهمید که چرا افرادش او را تا دنیای متروکهٔ بیابان دنبال می کنند و چرا او کاملاً در دام های سیاسی می افتد.»
کارولینا لوتساتو (؛ ۲۹ نوامبر ۱۸۳۷ – ۲۴ ژانویه ۱۹۱۹) نویسنده و روزنامه نگار اهل پادشاهی ایتالیا بود. او یکی از نخستین زنان مدیر روزنامه در ایتالیا به شمار می رفت و بخشی از روزنامه نگاران لیبرال-ملی گرای ایرردنتیست در آن دوره بود. زندگی نامه. او در ۲۹ نوامبر ۱۸۳۷ در تریسته در خانواده ای یهودی از شاخه یهودیان سفاردی و با نام خانوادگی سابادینی زاده شد. او فرزند بزرگ ایساک سابادینی و استلینا نورسا بود که اصالتاً اهل مانتووا بودند. فیلسوف کارلو میکلشتدر خواهرزادهٔ او بود. کارولینا توسط مارکو تدسکی، که از خویشاوندانش و خاخام اعظم جامعه یهودیان تریسته بود، آموزش دید. او در سال ۱۸۵۶ با جیرولامو لوتساتو کوئن ازدواج کرد و به گوریتزیا نقل مکان نمود. فعالیت ادبی خود را در سال ۱۸۶۸ با انتشار کتاب های کودکان آغاز کرد و این فعالیت را تا سال ۱۸۷۵ ادامه داد. او بین سال های ۱۸۷۸ تا ۱۸۸۰ روزنامه "L’Isonzo" را مدیریت می کرد و در سال ۱۸۸۰ به مدیریت روزنامه های "Il Raccoglitore" و "L’Imparziale" منصوب شد. همچنین بین سال های ۱۸۸۳ تا ۱۸۸۹ مدیر روزنامه "Il Corriere di Gorizia" و بین ۱۹۰۱ تا ۱۹۱۴ مدیر روزنامه "Il Corriere Friulano" بو
د. او با نشریات گوناگون به عنوان خبرنگار در گوریتزیا همکاری داشت، از جمله "ایل پیکولو"، "Patria del Friuli" و "Le Pagine Friulane". از ۳۰ ژانویه ۱۸۷۰ نیز با مجله زنان "La Donna" همکاری می کرد. در سال ۱۹۱۵، لوتساتو به دلیل حمایت از آرمان ایرردنتیست در سن ۷۸ سالگی دستگیر شد. او ابتدا در گولرسدورف و سپس در اوبر هولابران زندانی شد. او در ۲۴ ژانویه ۱۹۱۹ در گوریتزیا اندکی پس از آزادی از زندان درگذشت. وی در قبرستان والدیروزه در نوا گوریتسا در حومه روژنا دولینا به خاک سپرده شد.
سپاه هوانوردی نظامی ایتالیا () سپاه نیروی هوایی ارتش سلطنتی ایتالیا بود. این سپاه در ۷ ژانویه ۱۹۱۵ به عنوان بخشی از ارتش سلطنتی تشکیل شد و شامل گردان های هوانوردان (هواپیماها)، متخصصان (کشتی های هوایی) و بالونیست ها بود. پیش از جنگ جهانی اول، ایتالیا در جنگ ایتالیا و ترکیه در سال های ۱۹۱۱–۱۹۱۲ پیشگام هوانوردی نظامی بود. ارتش این کشور همچنین یکی از برجسته ترین نظریه پردازان جهان در مورد آینده هوانوردی نظامی، جولیو دوهت، را در خود جای داده بود. دوهت همچنین جنبه عملی داشت، زیرا او تا حد زیادی مسئول توسعه بمب افکن های کاپرونی ایتالیا از سال ۱۹۱۳ بود. ایتالیا همچنین از مزیت ورود دیرهنگام به جنگ جهانی اول برخوردار بود و تا ۲۴ مه ۱۹۱۵ جنگ را آغاز نکرد، اما از نظر هوانوردی از این مزیت استفاده نکرد. ایتالیا با نیروی هوایی وارد جنگ جهانی اول شد که از نظر فناوری با نیرویی در جبهه غربی در سال ۱۹۱۴ قابل مقایسه بود. در طول جنگ، ایتالیایی ها که فاقد هواپیماهای جنگنده بودند، عمدتاً به هواپیماهایی که مستقیماً توسط فرانسوی ها تأمین می شد یا تحت لیسانس ساخته می شدند، متوسل شدند، اگرچه ایتالیا چندین هواپیما نیز طراحی کرد که در ا
واخر جنگ وارد خدمت شدند. نیروی هوایی اولیه نیز از نظر تاکتیکی به طرز اسفناکی ناقص بود. اساساً، هواپیماهای جنگنده آن فقط زمانی که هواپیماهای دشمن در بالای سرشان مشاهده می شدند، به هوا فرستاده می شدند. با این حال، بمب افکن های کاپرونی به وضعیت عملیاتی رسیدند و اولین پروازهای خود را در ۲۰ اوت ۱۹۱۵ انجام دادند. پس از جنگ، شرکت هوانوردی نظامی پایه و اساس نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا شد که در ۲۸ مارس ۱۹۲۳ به یک نیروی هوایی مستقل از ارتش سلطنتی ایتالیا تبدیل شد.
نفتکش سنت نیکولاس () که قبلاً «سوئز راجان» نام داشت، در دو توقیف مهم ژئوپلیتیکی توسط ایالات متحده آمریکا و ایران دخیل بوده است. در آوریل ۲۰۲۳، نفتکش «سوئز راجان» که تحت مدیریت یونان و با پرچم جزایر مارشال اداره می شد، توسط مقامات آمریکایی به دلیل نقض تحریم های ایالات متحده علیه نفت ایران که به دلیل استفاده از خدمات مالی ایالات متحده تحت صلاحیت قضایی ایالات متحده قرار می گرفت، توقیف شد. سپس ایالات متحده نفت ایران حمل شده را مصادره و فروخت. در ژانویه ۲۰۲۴، در حالی که این کشتی از طریق خلیج عمان نفت از عراق به ترکیه حمل می کرد، سربازان ایرانی طبق حکم دادگاه ایران وارد کشتی شده و آن را توقیف کردند. توقیف توسط آمریکا. کشتی «سوئز راجان» با پرچم جزایر مارشال، حامل نفت خام درجه یک ایران، در آوریل ۲۰۲۳ توسط وزارت دادگستری ایالات متحده آمریکا توقیف شد. «سوئز راجان» حدود ۸۰۰۰۰۰ بشکه نفت، محموله ای به ارزش حدود ۵۶ میلیون دلار، را حمل می کرد. توجیه ایالات متحده برای توقیف این کشتی، نقض تحریم های ایالات متحده بر صادرات نفت ایران بود و ایالات متحده گفت که طرح سوئز راجان «تلاش کرده است تا منشأ نفت را با استفاده از انتقال کشتی
به کشتی پنهان کند». شرکت سوئز راجان لیمیتد، مالک کشتی، به جرم خود اعتراف کرد و ۲.۵ میلیون دلار جریمه شد. ایالات متحده ادعای مالکیت نفت مصادره شده را داشت. از آنجایی که پرداخت اولیه به ایران برای نفت ایران با استفاده از حواله های بانکی دلار آمریکا و بدون مجوز صادر شده توسط دفتر کنترل سرمایه های خارجی وزارت خزانه داری ایالات متحده آمریکا انجام شده بود، ایالات متحده می توانست طبق قانون ایالات متحده ادعای صلاحیت قضایی کند. تلاش ویژه برای مبهم کردن منشأ نفت ایران شامل ابتدا دریافت مقدار کمی نفت از نفتکش «CS Brillance» بود. و سپس چند روز بعد دریافت مقدار زیادی نفت از نفتکش «Virgo» اما جعل گزارش ها برای بیان اینکه تمام نفت موجود در کشتی از «CS Brillance» آمده است. در حالی که محاکمه ایالات متحده در جریان بود، «سوئز راجان» نزدیک به یک سال در نزدیکی سنگاپور لنگر انداخته بود. عملیات بارگیری از کشتی «CS Brillance» در بندر تانجونگ پلپاس مالزی در تاریخ ۴ فوریه ۲۰۲۲ انجام شد، در حالی که عملیات بارگیری از کشتی «Virgo» در لنگرگاه EOPL در سنگاپور در حدود ۵ یا ۶ فوریه ۲۰۲۲ انجام شد. دستورالعمل های سفر نشان می داد که بندر نهایی
تخلیه نفت خام «CHINA FOR ORDER» است. پس از پایان موفقیت آمیز دعوی مصادره مدنی در دادگاه منطقه ای ایالات متحده برای ناحیه کلمبیا، به کشتی «Suez Rajan» دستور داده شد که به سمت هوستون حرکت کند. در ۲۹ مه ۲۰۲۳، کشتی «Suez Rajan» به سواحل گالوستون رسید و در فاصله ای حدود ۷۰ مایل از بندر تگزاس لنگر انداخت. این کشتی یک مدیر مستقر در یونان داشت. شرکت های آمریکایی که مدیریت تخلیه نفتکش ها را بر عهده داشتند، بیش از حد نگران انتقام ایران بودند و نمی توانستند نفت توقیف شده در «سوئز راجان» را مدیریت کنند. شرکت های کشتیرانی می ترسند که هر کشتی که آن را تخلیه کند، باعث شود سایر خریداران نفت در سفرهای آینده از کشتی های آنها دوری کنند. پیامدها. علیرضا تنگسیری، فرمانده نیروی دریایی سپاه، تأکید کرد که تهران واشینگتن را مسئول اجازه تخلیه محتوای نفتکش خواهد دانست. او گفت که ایران علیه هر شرکت نفتی که نفت ایران را از یک نفتکش توقیف شده تخلیه کند، تلافی خواهد کرد. در ۲۹ آوریل ۲۰۲۳، نیروی دریایی ایران یک نفتکش جزایر مارشال با پرچم سوئزگذر، به نام «ادونتج سوئیت»، را که حامل نفت از کویت و عازم هیوستون بود، در نزدیکی مسقط توقیف کرد. به
نظر می رسید که مدیران کشتی ترک و مالک آن چینی بودند. این توقیف در پاسخ به توقیف محموله ایرانی در کشتی «سوئز راجان» در جنوب شرقی مالزی توسط ایالات متحده در اوایل ماه جاری بود که در آن زمان به سمت ایالات متحده در حرکت بود. توقیف توسط ایران. در ۱۱ ژانویه ۲۰۲۴، چهار تا پنج نفر از اعضای نیروی دریایی ایران وارد نفتکش غیرنظامی «سوئز راجان» با پرچم جزایر مارشال و تحت مدیریت یونان (که از آن زمان به «سنت نیکولاس» تغییر نام داده است) شدند و کنترل آن را به دست گرفتند. پس از توقیف، مسیر نفتکش به سمت سواحل ایران تغییر یافت. گزارش شده است که این نفتکش در آن زمان حامل نفت خام از عراق به ترکیه بوده است. «سنت نیکولاس» ۱۸ خدمه فیلیپینی و یک تبعه یونانی داشت. دادگاهی در ایران دستور توقیف این کشتی را برای جبران خسارات وارده به ایران در زمان مصادره نفت ایران توسط ایالات متحده در سال ۲۰۲۳ صادر کرده بود. ایران این کشتی را به عنوان یک «نفتکش آمریکایی» توصیف کرده است.
پروانه یک سریال تلویزیونی آمریکایی در ژانر جاسوسی و اکشن است که توسط استف چا و کن وودراف برای آمازون پرایم ویدئو ساخته شده است. این سریال بر اساس رمان گرافیکی با همین نام ساخته آرش عامل و نوشته مارگریت بنت ساخته شده است. ماجراهای سریال که عمدتاً در کره جنوبی اتفاق می افتد، داستان مأمور سابق اطلاعاتی، دیوید جونگ (دنیل دای کیم) و دختر جدا شده اش ربکا (رینا هاردستی) را دنبال می کند که توسط سازمان جاسوسی «کادیس» تحت تعقیب قرار می گیرند و تنش های خانوادگی و خیانت را در پس زمینه جاسوسی جهانی بررسی می کنند. سریال پروانه در ۱۳ اوت ۲۰۲۵ در پرایم ویدیو به نمایش درآمد. این سریال در ۲۲ اوت ۲۰۲۵ در کره جنوبی از شبکه تی وی ان پخش شد و هر جمعه و شنبه ساعت ۲۲:۴۰ (به وقت کره جنوبی) پخش می شد. این سریال به طور کلی نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد و از اکشن، بازی ها، صحنه آرایی و پویایی خانوادگی تمجید شد، اگرچه طرح داستان و نویسندگی آن با انتقاداتی روبرو شد.
اَمنه خالد القُبَیْسی (۲۸ مارس ۲۰۰۰) رانندهٔ اماراتی آمریکازاده است که هم اکنون در سری اروپایی لیگیه با تیم ویراژ در خودروی شماره ۸۸، همراه با خواهرش حَمده، رقابت می کند. در ۱۶ دسامبر ۲۰۱۸، او نخستین زن خاورمیانه شد که در برنامهٔ آزمایشی موتوراسپرت فرمول ئی شرکت کرد، این آزمایش پس از مسابقهٔ درعیه ای بریکس در عربستان سعودی برگزار شد. زندگی شخصی و اولیه. امنه در واشینگتن، ویرجینیا، ایالات متحده آمریکا متولد شد. پدر او خالد القبیسی است که پیش تر مدیرعامل سرمایه گذاری در بخش املاک و زیرساخت در شرکت مبادله بود، نخستین اماراتی است که در مسابقهٔ ۲۴ ساعت لمانز شرکت کرده و دو بار در کلاس خود روی سکوی قهرمانی ایستاده است.آمنه فعالیت حرفه ای خود را از کارتینگ آغاز کرد و با آکادمی سرعت دامان مسابقه می داد. امنه در دانشگاه سوربن ابوظبی تحصیل می کند و در حال تکمیل مدرک خود در مدیریت اسناد و علم بایگانی است.از جمله علاقه مندی های او می توان به کارتینگ، ژیمناستیک و جت اسکی اشاره کرد. پیشه. کارتینگ. امنه حرفهٔ کارتینگ خود را در سال ۲۰۱۴ و در سن ۱۴ سالگی آغاز کرد. او نخستین زن عرب بود که در فینال جهانی چالش روتاکس مکس شرکت کر
د. دو سال بعد، فعالیت های بین المللی خود را آغاز کرد و چندین جایگاه در بین ده نفر اول را کسب نمود. در سال ۲۰۱۷، او نخستین دختر عرب شد که قهرمان رقابت های چالش روتاکس مکس امارات متحده عربی شد. همچنین او اولین زن بود که توسط شرکت کسپرسکی لب حمایت مالی شد و نخستین کسی بود که توسط باشگاه اتومبیلرانی و گردشگری امارات متحده عربی برای نمایندگی امارات در برنامهٔ آکادمی رانندگان جوان شورای همکاری خلیج انتخاب شد و در این برنامه به پیروزی رسید. سری ایکس ۳۰ یورو واکرسدورف. امنه و خواهرش حَمده در سری اروپایی ایکس ۳۰ در واکرسدورف با تیم درایور شرکت کردند. این نخستین تجربهٔ امنه در رانندگی در واکرسدورف بود، اما او سرعت بسیار خوبی نشان داد و در یکی از مسابقات مقدماتی خود در میان پنج نفر برتر قرار گرفت. امنه در مجموع از میان ۵۴ راننده در رتبهٔ ۱۶ قرار گرفت و تنها زن شرکت کننده بود که به مرحلهٔ فینال راه یافت. فرمول ۴. امنه در مسابقات قهرمانی فرمول ۴ ۲۰۱۸ ایتالیا با تیم قهرمان پریما پاورتیم شرکت کرد. او در شش دور از هفت دور مسابقات حضور داشت و بهترین جایگاهش در یک مسابقه، رتبهٔ دوازدهم بود. در فصل بعد نیز در این رقابت ها شرکت
کرد و در نهایت در ردهٔ ۳۱ قرار گرفت، بدون کسب امتیاز. آزمایش فرمول ئی. امنه القبیسی یکی از نه زن راننده بود که در جلسهٔ آزمایشی فرمول ئی در ۱۶ دسامبر ۲۰۱۸ شرکت کرد. این آزمایش پس از برگزاری دور اول فصل ۲۰۱۸–۲۰۱۹ فرمول ئی در مسابقهٔ درعیه ای بریکس در مسیر خیابانی شهر درعیه، عربستان سعودی انجام شد. او برای تیم انویژن ریسینگ با خودروی فرمول ئی مجهز به موتور آئودی رانندگی کرد؛ این برنامه توسط کمیسیون زنان در موتوراسپرت فبا برگزار شد. این رویداد کمتر از شش ماه پس از آن رخ داد که برای نخستین بار زنان در عربستان سعودی اجازه قانونی رانندگی پیدا کردند. فرمول رِژیونال. امنه القبیسی جای خواهرش حمده را در دور بارسلونا با تیم پریما ریسینگ در قهرمانی اروپایی فرمول رِژیونال ۲۰۲۲ گرفت. آکادمی اف-۱. در سال ۲۰۲۳، امنه با تیم ام پی مورتواسپورت در فصل تازه تأسیس آکادمی اف۱ ۲۰۲۳ که مختص زنان است، قرارداد بست. او فصل را با دو پیروزی به پایان رساند و در ردهٔ ششم قرار گرفت. برای فصل ۲۰۲۴، او مجدداً با تیم ام پی قرارداد بست و به برنامهٔ آکادمی ردبول پیوست تا نمایندهٔ تیم آربی فورمول وان باشد. امنه در پایان فصل در ردهٔ پانزدهم قرار گر
فت. او فصل را با رتبه پانزدهم به پایان رساند.
تحریم های بین المللی علیه سوریه، مجموعه ای از تحریم ها و محدودیت های اقتصادی بود که از سال ۲۰۱۱ به بعد، توسط اتحادیه اروپا، ایالات متحده آمریکا، بریتانیا، کانادا، استرالیا، سوئیس و اتحادیه عرب، بر سوریه تحت دیکتاتوری بشار اسد، اعمال شد و عمدتاً به دلیل سرکوب غیرنظامیان در جنگ داخلی سوریه بود. تحریم های آمریکا علیه سوریه، شدیدترین تحریم ها بودند، زیرا بر اشخاص ثالث نیز تأثیر می گذاشتند. تحریم های ثانویه آمریکا تا سال ۲۰۲۰، زمانی که قانون سزار، لازم الاجرا شد، محدود بودند. هدف، این بود که از اعمال خشونت توسط دولت سوریه، علیه شهروندانش، جلوگیری شود و اصلاحات سیاسی، ایجاد شود که بتواند ریشه های درگیری را حل کند. در مه ۲۰۲۵، دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، و اتحادیه اروپا، پس از سقوط رژیم اسد در دسامبر ۲۰۲۴، دستور لغو تحریم های سوریه را صادر کردند.
در ۹ سپتامبر ۲۰۲۵، تقریباً ساعت ۱۱:۳۰ شب به وقت اروپای مرکزی ()، حداقل ۱۹ پهپاد نظامی پس از پرتاب از فدراسیون روسیه و بلاروس وارد حریم هوایی لهستان شدند. حداقل هشت توسط نیروی هوایی لهستان سرنگون شدند و هواپیماهای واکنش سریع ناتو به پرواز درآمدند. حریم هوایی بر فراز فرودگاه شوپن ورشو، فرودگاه وارساو مادلن، فرودگاه رزسزاوشو-جسینکا و فرودگاه لوبلین در حالی که ناوگان پهپادهای روسیه در حریم هوایی لهستان بودند، بسته شد. دونالد توسک، نخست وزیر لهستان، گفت که پهپادهایی که «تهدید مستقیمی» ایجاد می کردند، سرنگون شده اند. دولت لهستان درخواست مشاوره ماده ۴ را با ناتو کرده است، و معاون نخست وزیر، رادوسواف سیکورسکی، در مورد این ماجرا در بلواسکای گفت: «ما با یک مورد بی سابقه از حمله نه تنها به خاک لهستان، بلکه به خاک ناتو و اتحادیه اروپا نیز روبرو هستیم.» تهاجم و دفاع. به گفتهٔ "ژزپوسپولیتا"، تعداد پهپادهای روسی حدود ۲۳ فروند بود؛ آنها از طریق بلاروس وارد لهستان شدند. چندین کشور عضو ناتو به لهستان در عملیات سرنگونی پهپادها کمک کردند که بیشتر آنها توسط هواپیمای هلندی لاکهید مارتین اف-۳۵ لایتنینگ ۲ سرنگون شدند. آخرین سرنگونی
در ساعت ۰۶:۴۵ به وقت اروپای مرکزی رخ داد. مکان های پهپادها و بقایای آنها شامل چندین مورد در نزدیکی مرز شرقی لهستان (چشنگکی، چوسنووکا، کژووویژبا-کولونگا، ویلکی لان، ووخنگ، ویهالو و ویریکی-کولونیا) و همچنین میدانی در نزدیکی منیشکوف در مرکز لهستان، و اولشنو در شمال لهستان بود. یکی از پهپادهای سرنگون شده به یک ساختمان مسکونی در ویریکی-کولونیا، استان لوبلین برخورد کرد. تحلیل. حداقل برخی از پهپادهای مورد استفاده در این تهاجم از نوع ژربرا بودند. به گفته دو تحلیلگر که توسط بی بی سی وریفای نقل قول شده اند، «... مقیاس تهاجم نشان می دهد که تقریباً مطمئناً یک اقدام عمدی از سوی روسیه بوده است.» پس از تهاجم ۹–۱۰ سپتامبر، "ژزپوسپولیتا" اظهار داشت که نوسازی سیستم ضد پهپاد «اسکای سی تی آرال» در لهستان به دلیل کمبود بودجه توسط وزارت دفاع لهستان به مدت هجده ماه به تعویق افتاده است و این سیستم عملاً غیرفعال است. "ژزپوسپولیتا" اظهار داشت که انتظار دارد وزارت دفاع بودجه مورد نیاز را پیدا کند، اما برای اجرا چندین ماه زمان لازم است.
در ۲۳ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱:۳۸ بعد از ظهر به وقت محلی (UTC+03:00)، یک پهپاد کامی کازه که گفته می شود منشأ ایرانی داشته، به یک پایگاه ائتلاف در فرودگاه ابوحجر در نزدیکی رمیلان، استان حسکه در شمال شرقی سوریه حمله کرد. در پاسخ، ارتش ایالات متحده به دستور رئیس جمهور جو بایدن با استفاده از جنگنده های مک دانل داگلاس اف-۱۵ ایگل یک سری حملات انجام داد. در ۲۴ مارس ۲۰۲۳، دو حمله تلافی جویانه به نزدیکی میدان های نفتی و گازی معروف به کونوکو در مجاورت دیرالزور توسط چندین موشک و در گرین ویلیج (پایگاه نظامی ایالات متحده) توسط سه پهپاد، نیروهای ایالات متحده و ائتلاف را هدف قرار داد. حملات. در ۲۳ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱:۳۸ بعد از ظهر به وقت محلی ()، یک پهپاد انتحاری که گفته می شود منشأ ایرانی دارد، به یک پایگاه ائتلاف در فرودگاه ابوحجر در نزدیکی رمیلان، استان حسکه در شمال شرقی سوریه حمله کرد و باعث کشته شدن یک پیمانکار ایالات متحده و زخمی شدن پنج نظامی و پیمانکار دوم شد. نیویورک تایمز گزارش داد، مقامات آمریکایی گفتند که سیستم دفاع هوایی اصلی در این پایگاه در زمان حمله پهپادی روز پنجشنبه "کاملاً عملیاتی" نبوده است. در تلافی، رئیس جمهور