Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ارتفاع ۸٫۶ سانتی متر در کابینه مدای پاریس مقایسه شده است، به عنوان مبنایی برای بازسازی سبک سخت این مجسمه ساز. همه مجسمه های یونان باستان از قربانی کنندگان با هدیه ای بر شانه هایشان، بره های جوان را حمل نمی کنند. موسکوفوروس مرمرین تقریباً هم اندازه با واقعیت ("حامل گوساله") مربوط به حدود ۵۷۰ سال قبل از میلاد، که در سال ۱۸۶۴ در آکروپولیس آتن یافت شد، با نام "رومبوس" حکاکی شده است، که ظاهراً اهداکننده بوده و قربانی خود را بدین طریق گرامی داشته است. حیوان قربانی در این مورد یک گاو نر جوان است، اما ژست نمادین، با حیوان جوان بر روی شانه های قربانی کننده، که با دست ها و پاهای عقب محکم در دست قربانی کننده گرفته شده است، همانند بسیاری از کریوفوروی است. این مشهورترین مجسمه کریوفوروس است و در موزه آکروپولیس به نمایش گذاشته شده است. لوئیس آر. فارنل، این هرمس کریوفوروس را در آرکادیا در اولویت قرار داد: شکل کریوفوروس یک چوپان در حال حمل بره، صرفاً به عنوان یک صحنه شبانی، به یک تندیس رایج در مجموعه تصاویری تبدیل شد که ماه ها یا فصول را نشان می دادند، به طور مشخص مارس یا آوریل. کریوفوروی و «شبان نیکو». مجسمه های رومی مستقل
از قرن چهارم میلادی، و حتی قرن سوم، گاهی به عنوان «مسیح، شبان نیکو» شناخته می شوند، که بخش مربوطه در انجیل یوحنا، و همچنین اثر ادبی مسیحی قرن دوم به نام «شبان هرماس» را به تصویر می کشند. در هنر دو بعدی، هرمس کریوفوروس به یسوع در حال حمل بره و راه رفتن در میان گوسفندانش تبدیل شد: «بنابراین ما فیلسوفانی را می بینیم که طومار در دست دارند یا هرمس کریوفوروس را که می توانند به یسوع در حال اعطای شریعت (Traditio Legis) و چوپان نیک تبدیل شوند.» چوپان نیک یک نقش مایه رایج از دخمه های روم و در نقوش برجسته تابوت ها است، جایی که نمادگرایی مسیحی و بت پرست اغلب با هم ترکیب می شوند و تشخیص دقیق را دشوار می کنند. این مضمون در نقاشی های دیواری غسل خانه کلیسای دورا-اوروپوس، یک کلیسای خانگی در دورا-اوروپوس قبل از ۲۵۶ پس از میلاد، و شناخته شده تر در موزائیک های مسیحی قرن ششم، مانند آرامگاه گالا پلاچیدیا در راونا، ظاهر می شود، و یک مجسمه مستقل معروف، که گفته می شود حدود ۳۰۰ پس از میلاد و برای یک مسیحی ساخته شده است، در موزه های واتیکان وجود دارد. هر کریوفوروس، حتی در دوران مسیحیت، یسوع، چوپان نیک نیست. یک چوپان کریوفوروس، در حال ف
رار با گله خود از حمله گرگ، به عنوان یک شخصیت صرفاً شبانی در موزائیک های کف قرن چهارم و پنجم یک ستون نما در کاخ بزرگ قسطنطنیه تفسیر شد. با این وجود، «چوپان باید رایج ترین تصویری بوده باشد که در اماکن عبادی [مسیحی] قبل از کنستانتین یافت می شد»، به عنوان رایج ترین تصویر نمادین از یسوع که در طول آزار و اذیت مسیحیان تحت امپراتوری روم مورد استفاده قرار می گرفت، زمانی که هنر مسیحی اولیه لزوماً مخفیانه و مبهم بود. تا قرن پنجم، تعداد نسبتاً کمی از تصاویر، هیچ شکی در مورد هویت چوپان، مانند راونا، باقی نمی گذارند.
دانشگاه سو وون (؛ انگلیسی: Seowon University، سرواژه: SWU) یک دانشگاه خصوصی واقع در چونگ جو، استان چونگ چونگ شمالی، کره جنوبی است. این دانشگاه در سال ۱۹۶۸ تأسیس شد و در گذشته با نام کالج تربیت معلم چونگ جو نیز شناخته می شد. دانشگاه سو وون یک دانشگاه با اندازه متوسط محسوب می شود و دارای ۶٬۸۲۵ دانشجوی کارشناسی و ۱۶۸ دانشجوی تحصیلات تکمیلی است. این دانشگاه از شش کالج کارشناسی و دو کالج تحصیلات تکمیلی تشکیل شده است. در بخش کارشناسی، نه دانشکده، ۲۵ دپارتمان و ۲۳ رشته وجود دارد. در مقطع تحصیلات تکمیلی نیز ۲۷ دپارتمان و ۱۵ رشته ارائه می شود. دانشگاه سو وون با ۴۷ دانشگاه در ۱۵ کشور جهان روابط خواهرخواندگی دارد. این کشورها عبارتند از: کانادا، چین، تایوان، مالزی، مغولستان، فیلیپین، روسیه، ایالات متحده آمریکا، ایتالیا، بنگلادش، تایلند، اندونزی، بریتانیا، ویتنام و اوکراین. این روابط دانشگاهی فرصت هایی مانند برنامه های تبادل دانشجو و سفرهای مطالعاتی را برای دانشجویان سو وون فراهم می کند.
جشنواره بین المللی سریال کن () که معمولاً با نام کن سریز (Canneseries) شناخته می شود، یک جشنواره بین المللی تلویزیونی است که هر سال در کن، فرانسه برگزار می شود. هدف این جشنواره معرفی و ترویج مجموعه های تلویزیونی از سراسر جهان است. این جشنواره معمولاً به صورت هم زمان با ام آی پی تی وی مارکت مدیا برگزار می شود. تاریخچه. در سال ۲۰۱۴، شهردار کن، دیوید لیسنار، از ایدهٔ برگزاری یک جشنواره بین المللی سریال در این شهر حمایت کرد. در سال ۲۰۱۷، فلور پلرن، وزیر پیشین فرهنگ فرانسه، به عنوان رئیس جشنواره منصوب شد و بنوآ لووه به عنوان مدیرعامل آن انتخاب گردید. در ژوئن ۲۰۱۷ اعلام شد که نخستین دورهٔ جشنوارهٔ کن سریز در آوریل ۲۰۱۸ برگزار خواهد شد.
نایموشو ، وزیر تحت سیستم دایجوکان در دوره میجی در ژاپن بود. او بر وزارت کشور نظارت داشت و عملاً نخست وزیر ژاپن بود. جانشین وی نایمودایجین/ وزیر کشور بود. نایموشو سرپرست وزارت کشور بود. بر اساس «قوانین تشکیلات و امور وزارت امور داخله» که در ژانویه ۱۸۷۴ تنظیم شد، نقش رئیس رهبری مقامات وزارتخانه و تصمیم گیری در مورد «کلیه امور داخل وزارت» بود. او اختیار کنترل همه جانبه امور داخلی از جمله ترویج صنعتی، پلیس و اداره محلی را داشت. با استقرار سیستم کابینه در دسامبر ۱۸۸۵، وی ملغی شد. وظایف نایموشو به نایمودایجین/ وزیر کشور به ارث رسید.
خط اِس (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی است در ۱۱ ژوئیه ۲۰۲۵ از پلتفرم ویو منتشر شد. این مجموعه اقتباسی از وب تونی به همین نام اثر کومابی است و به نویسندگی و کارگردانی آن جو یونگ ساخته شده است. در این مجموعه لی سو هیوک، لی دا هی و آرین ایفای نقش کردند. "خط اِس" برای رقابت در هشتمین دورهٔ جشنوارهٔ کن سریز دعوت شده است. خلاصه داستان. داستان در آینده ای نزدیک روی می دهد؛ زمانی که روابط جنسی گذشتهٔ افراد به صورت خطوط قرمز نورانی به نام «خط اِس» بالای سر آن ها قابل رؤیت شده است. یک کارآگاه، معلمی مرموز و دختری که از بدو تولد توانایی دیدن این خطوط را دارد، وارد زنجیره ای از اتفاقات نگران کننده می شوند که منشأ آن همین پدیده است.
عوضی و پولدار (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی است. این مجموعه توسط وای نات مدیا تولید شده و ترکیبی از ژانرهای معمایی و درام مدرسه ای را ارائه می دهد. داستان مجموعه به نبردهای روانی پرتنش میان دانش آموزان یک دبیرستان نخبه محور می پردازد. این مجموعه به کارگردانی مین جی یونگ و نویسندگی جونگ سونگ اون ساخته شده و لی اون سم و کیم یه ریم در آن ایفای نقش کرده اند. فصل اول این مجموعه از ۳۱ مه ۲۰۲۳، از طریق پلتفرم های ویو و نتفلیکس در کره جنوبی و همچنین ویو در مناطقی چون سنگاپور در دسترس قرار گرفته است. فصل دوم این مجموعه از ۳ ژوئیه ۲۰۲۵ از طریق پلتفرم های جهانی ویو، ویکی و نتفلیکس منتشر شد. خلاصه داستان. داستان حول محور کیم هه این، دانش آموز دبیرستانی از خانواده ای فقیر می گردد. زندگی او زمانی دگرگون می شود که به تنها شاهد قتل یکی از دانش آموزان دیگر تبدیل می شود. در ازای سکوتش، به او پیشنهاد می شود که به دبیرستان بین المللی چونگدام، معتبرترین مدرسه در کره جنوبی، منتقل شود. پس از ورود به مدرسهٔ جدید، کیم هه این با بک جه نا مواجه می شود؛ تأثیرگذارترین دانش آموز مدرسه و مظنون اصلی پروندهٔ قتل. رابطهٔ میان این د
و خیلی زود به نبردی روانی و پرتنش بدل می شود، نبردی پر از بازی های قدرت و تقابل در برابر ساختار سلسله مراتبی بی رحم مدرسه ای که نخبگان در آن حکومت می کنند. انتشار. فصل اول "عوضی و پولدار" از ۳۱ مه تا ۲۸ ژوئن ۲۰۲۳، چهارشنبه ها پخش شد. این فصل شامل ۱۰ قسمت است و هر قسمت حدود ۳۵ دقیقه زمان دارد. این مجموعه از طریق پلتفرم های ویو و نتفلیکس در کره جنوبی در دسترس قرار گرفت. فصل اول این مجموعه در بسیاری از پلتفرم های استریم آسیایی به موفقیت چشمگیری دست یافت. این مجموعه رتبه اول را در بخش محتوای هالیو پلتفرم ژاپنی آبه ما تی وی، رتبه دوم را در ویو اندونزی، رتبه سوم را در ویو سنگاپور و جایگاه ویژه ای را در پلتفرم فرایدی ویدئو تایوان کسب کرد. همچنین، در میان ۱۰ محتوای برتر پلتفرم هایآی چی یی و نتفلیکس در سطح جهانی قرار گرفت و با ترکیبی از تازگی ژانر و روایت پرکشش، به عنوان اثری موفق در بازار جهانی مطرح شد. در ۲۶ مه ۲۰۲۵ اعلام شد که فصل دوم این مجموعه در هفتهٔ اول ژوئیه پخش خواهد شد. همچنین، بازیگران کیم مین کیو در نقش چا جین ووک و وون کیو بین در نقش لی سا رانگ به فصل جدید خواهند پیوست.
شبان نیکو یک داستان تمثیلی است که توسط یسوع بیان شده است. این داستان تنها در انجیل یوحنا (یوحنا ۱۱:۱۰–۱۶) ذکر شده است. در این داستان، یسوع خود را با شبان نیکو مقایسه می کند. او می گوید: «من شبان نیکو هستم.» در سایر کتاب های انجیل نیز یسوع بارها گفته است: «من گوسفندان خود را گم نخواهم کرد.» اگرچه این یک تمثیل کوتاه است، اما در میان یهودیانی که به آن گوش می دادند، آشفتگی بزرگی ایجاد کرد؛ زیرا یسوع از طریق این داستان به وضوح خود را خدا معرفی کرده بود. در این تمثیل، او خود را «شبان نیکو» می نامد که جان خود را در راه گوسفندانش فدا می کند. گوسفندانش او را می شناسند و او نیز گوسفندانش را می شناسد. در این داستان، چوپان نیکو در مقابل چوپان مزدور قرار می گیرد که به محض دیدن گرگ، گوسفندان را رها می کند. گوسفندان مال او نیستند، به همین دلیل او احساس مسئولیت کمتری نسبت به آنها دارد. متون. تمثیل عهد جدید. همچنین در داستان گوسفند گمشده در انجیل لوقا (لوقا ۱۵:۳–۷) و انجیل متی (متی ۱۸:۱۲–۱۴) ذکر شده است. در عهد عتیق. «همان طور که چوپان گله خود را در روزی که در میان گله پراکنده خود قرار دارد، بازرسی می کند، من نیز گوسفندان خود
را بازرسی خواهم کرد و آنها را از هر جا که در روز ابری و تاریک پراکنده شده بودند، نجات خواهم داد.» (حزقیال ۳۴:۱۲) «مانند چوپان، او گله خود را خواهد چرانید؛ بره ها را به آغوش خواهد گرفت و بر سینه خود حمل خواهد کرد، و گوسفندان شیرده را هدایت خواهد نمود.» (اشعیا ۴۰:۱۱) «خداوند چوپان من است؛ من هیچ چیز کم نخواهم داشت.» (مزامیر ۲۳:۱) متفرقه. نوشته شبان هرماس در زمان سلسله آنتونین ها (قرن دوم) نوشته شده است. نویسنده کلیسا را به برجی تشبیه می کند که ساخت آن تا پایان جهان ادامه خواهد داشت. او به یک توحیدگرایی سخت گیرانه یهودی پایبند است و هیچ کلمه ای دربارهٔ یسوع نمی گوید. «این کتاب به منزله مجموعه ای از پنج مکاشفه، دوازده قاعده (یا «دستور») و ده استعاره («تمثیل») است که فرشته توبه در قالب یک چوپان جوان به پیامبر اطلاع می دهد. این «چوپان نیکو» از کاتاکومب ها است؛ اما در نوشته های اختصاص داده شده به هرمس نیز به عنوان پویماندر و «چوپان مردم» ظاهر می شود، جایی که او به عنوان یکی از نمادهای میثرا («چوپان جهان») عمل می کند. این یکی از دلایلی است که چرا این کتاب به سرعت محبوب شد و در بسیاری از مناطق بخشی از مجموعه کتاب های
مقدس را تشکیل داد.» به این ترتیب، نویسندگان بعدی مانند ایرنئوس لیون، کلمنت اسکندریه و اوریگن، و همچنین نویسنده ناشناخته «قانون موراتوری» عمل کردند. نوشته هرمس در قدیمی ترین دست نوشته عهد جدید، «نسخه خطی سینا» که در اواخر قرن چهارم گردآوری شده بود، گنجانده شد. کلمنت اسکندریه نام چوپان گوسفندان عاقل و چوپان گوسفندان سلطنتی را به نجات دهنده اطلاق می کند. اورکیوس، اسقف هیراپولیس، در سنگ قبر خود که توسط او تهیه شده بود، اشاره می کند که او «شاگرد چوپان بره» بود. سنت پرپتوا قبل از شهادت خود در خواب چوپان نیکو را دید که او را با شیر شیرینی آسمانی سیراب می کرد. شمایل نگاری. توصیف. این استعاره ادبی منبعی برای یک نوع خاص از تصویر نمادین مسیح به شکل یک چوپان جوان بی ریش با عصا، احاطه شده توسط گوسفندان در حال چرا، یا طبق تمثیل انجیل، با گوسفند گم شده ای که بر شانه هایش انداخته شده (لوقا ۱۵:۳–۷) شد. «گوسفندی که بر شانه های چوپان حمل می شود، نمادی از مسیحی است که در دستان مطمئن خداوند قرار دارد.» چوپان معمولاً کودک یا جوانی بی ریش است (مطابق با ایده زیبایی هلنیستی)، او یک چوب، عصا یا فلوت (نی) – از لوازم سنتی چوپانی – به ه
مراه دارد، لباس او یک تنیک کوتاه است که دور کمرش بسته شده، معمولاً موهای کوتاه و چهره ای با ویژگی های منظم دارد. کفش های او متنوع است، گاهی پابرهنه تصویر می شود. تصویر یسوع به عنوان جوانی قوی و قدرتمند – اشاره ای به داوود جوان، که قبل از پادشاهی چوپانی می کرد و توانست گله خود را از گرگ ها و دیگر درندگان محافظت کند (اول سموئیل ۱۷:۳۴–۳۶). گاهی اوقات یک سگ چوپان و کوزه شیر نیز وجود دارد. سر چوپان اغلب بدون پوشش است، گاهی اوقات یک مونوگرام از نام یسوع مسیح، هاله ای از نور، «آلفا» و «اومگا» بالای سر او دیده می شود. هاله با سه اشعه در تصاویر بعدی بر همسانی چوپان با یسوع تأکید می کرد. به عنوان نمادی از چوپان نیکو، گاهی پرچمی با صلیب که به عصای چوپانی متصل است نیز به تصویر کشیده می شود. برجسته ترین نمونه ها مجسمه های مرمرین از قرون اولیه مسیحیت هستند که توسط هنرمندانی با مهارت در تکنیک مجسمه سازی کلاسیک عتیق ساخته شده اند. همچنین در نقوش برجسته روی تابوت ها نیز دیده می شود. تصاویر شمایل نگاری بسیار نادر هستند. منابع شمایل نگاری. هنر مسیحی اولیه به شدت از تصاویر بصری اسطوره شناسی باستانی استفاده می کرد. چوپان نیکو دو
شمایل نگاری قدیمی را تطبیق داد: مشهورترین تصویر موزاییکی از چوپان نیکو در آرامگاه گالا پلاچیدیا (راونا، ایتالیا) که مربوط به دهه ۴۴۰ میلادی است، تحت تأثیر موضوع اورفئوسی قرار دارد. ترکیب های مجسمه سازی رایج تر، از جمله مجسمه های کوچک، مستقیماً از ژست هرمس تقلید می کنند. «شباهت این نوع در برخی موارد آنقدر قابل توجه است که محقق را در تشخیص تصویر مسیحی چوپان نیکو از بت پرستی دچار مشکل می کند.» محتوای ایدئولوژیک. برای هنر مسیحی اولیه، تصویر یسوع در هیئت چوپان نیکو اهمیت ویژه ای داشت. دلایل این نگرش در محکومیت تصاویر خدا و ممنوعیت ایجاد آنها نهفته است که به وفور در متن کتاب مقدس پراکنده شده اند. قرن ها، تأملات برجسته پدران کلیسا و مصوبات شوراها طول کشید تا مفهومی از هنر دینی که امروزه داریم، توسعه یابد (با این حال، در قرن هشتم، خوانش تحت اللفظی متن کتاب مقدس به دوره شورش علیه شمایل پرستی منجر شد که چندین بار در قرون بعدی نیز تکرار شد). چوپان نیکو در واقع «پرتره» یسوع نبود، بلکه یک تصویر تمثیلی بود؛ بنابراین، همراه با ماهی (ایختوس)، اولین تصویر مسیح، هرچند نمادین، شد. (علاوه بر این، شبیه به تصاویر خدایان بت پرست، د
ر سال های آزار و شکنجه نیز ایمن بود، زیرا حاوی مضامین آشکار مسیحی نبود و نمی توانست صاحب مسیحی مخفی را فاش کند). همزمان در شرایط آزار و شکنجه مسیحیت، این تصویر ایده حمایت ویژه از برگزیدگان را بیان می کرد و پیش نمادی از ملکوت آینده خدا بود. پروفسور ا. شیمان می نویسد: «کلیسای اولیه شمایل را به معنای اعتقادی مدرن نمی شناخت. آغاز هنر مسیحی – نقاشی کاتاکومب ها – دارای ویژگی نمادین است (...) این هنر بیشتر تمایل به تصویر کردن عملکرد الوهیت دارد تا خود الوهیت. چوپان نیکو در تابوت ها و کاتاکومب ها نه تنها یک تصویر نیست، بلکه نمادی از مسیح نیز نیست؛ او نشانه ای بصری از این ایده است که نجات دهنده نجات می دهد.» یادبودها و تاریخچه توسعه شمایل نگاری. اولین تصاویر شناخته شده از چوپان نیکو به قرن دوم میلادی بازمی گردد. تصویر او در کاتاکومب های رومی (جزئیاتی از نقاشی سرداب لوسین در کاتاکومب های سنت کالیکستوس، کاتاکومب های دومیتلا) به این دوره تعلق دارد. در ۲۱۰ میلادی، ترتولیان شهادت داد که تصویر چوپان نیکو را بر روی جام های عشای ربانی و چراغ ها دیده است. در دوره قرون دوم تا چهارم میلادی، این تصویر تقریباً تنها تجسم خدای مسیحی
به شکل انسانی بود. «آنها در تمام کشورهای جهان مسیحیت یافت می شوند. مشخص است که مسیحیان آرزو داشتند که این تصویر را دائماً در برابر چشمان خود داشته باشند.» در قرن چهارم، زمانی که مسیحیت به دین دولتی تبدیل شد، تکاملی به سمت ابزارهای بصری تبلیغاتی بیشتر رخ داد (کونداکف می نویسد: «تصاویر چوپان نیکو، اورفئوس، اورانتس در احساسات گرایی لطیف خود دلنشین هستند، اما نمی توانستند شمایل های عبادی باشند»). انواع دیگر شمایل نگاری شروع به شکل گیری کردند. با این حال، چوپان نیکو هنوز به عنوان خالص ترین و صحیح ترین نوع تصویر درک می شد. به عنوان مثال، اوسبیوس قیصریه، در بحث دربارهٔ پایتخت جدید – قسطنطنیه، که توسط کنستانتین کبیر تأسیس شد – معتقد بود که امپراتور باید ساختمان های مسیحی شهر را دقیقاً با تصاویر چوپان نیکو تزئین کند – یعنی همان وظیفه ای را انجام دهد که بعدها به عنوان امتیاز ویژه، برای مثال، پانتوکراتور در نظر گرفته شد. از قرن ششم به بعد، شمایل نگاری به طور فزاینده ای کمیاب شد. طبق مصوبات شورای پنجم-ششم (ترولو) در سال ۶۹۲ میلادی، تصاویر تمثیلی مسیح در ارتدوکس ممنوع شد. در بیزانس، در میان دیگر تصاویر مسیح، از جمله تصاو
یر بی ریش، آنها در دوران شمایل شکنی (قرن هشتم) نابود شدند. در موج جدید هنر، یسوع ریش دار می شود. این موتیف در قرون وسطی به طور کامل ناپدید می شود تا دوباره، با محبوبیت بسیار کمتر، در هنر اروپای غربی در قرون ۱۵ تا ۱۶ در تزئینات کلیساها – مجسمه سازی، شیشه های رنگی – بازگردد. در دوره بعدی – قرون ۱۷ و ۱۸ – گاهی اوقات در ترکیب با چوپان بانو الهی دیده می شود و در قرن نوزدهم کاملاً ناپدید می شود. اثر معروف از دوران باروک – نقاشی موریلو، در قرن نوزدهم – موکه. موضوع در شمایل نگاری بسیار نادر است. علاوه بر این، در هرمینیا (کتاب راهنمای شمایل نگاری) وجود ندارد، یعنی به احتمال زیاد، شرعی نیست (متونی که شرعی بودن آن را برای ارتدوکس تأیید کنند، یافت نشد). قدیمی ترین تصاویر مربوط به قرن ۱۸ هستند و به احتمال زیاد از طریق غرب اوکراین وارد روسیه شده اند، جایی که این موضوع در شمایل نگاری یونیاسی تحت تأثیر شمایل نگاری اروپای غربی نفوذ کرده بود. در موسیقی. این موضوع به موسیقی نیز راه یافته است، به ویژه «تریپتیک چوپان نیکو» (El triptico del Buen Pastor) توسط خسوس گوریدی - قطعه ای برای ارگ.
گویش بهشهری یا تاتی بهشهری یا مازندرانی بهشهری گویشی از زبان تاتی است که در نواحی شرقی استان مازندران همچون شهرستان بهشهر و شهر بهشهر گویش می شود و با گویش های طبری نکا، ساری، گلوگاه ، بندرگز، کردکوی، گرگان و هزارجریب نزدیکی دارد. زبان مازندرانی زبانی است که در استان مازندران و قسمت هایی از استان های گلستان، سمنان، تهران و البرز رایج است. مازندرانی استان مازندران به سه گویش غربی، مرکزی و شرقی تقسیم می گردد. گویش طبری بهشهر جز گویش شرقی مازندرانی محسوب می شود. گویش مازندرانی شرقی در محدوده میان ساری تا علی آباد کتول گویش می شود. در کتاب راهنمای زبان های ایرانی که به ویراستاری رودیگر اشمیت منتشر شده، گویش بومی منطقه بهشهر و هزارجریب گویشی از زبان مازندرانی می باشد فردوس آقاگل زاده گویش بهشهری را گویشی از زبان مازندرانی معرفی می کند. در سال ۱۳۸۱ «واژه نامه بزرگ تبری» به ویراستاری «جهانگیر نصری اشرفی» منتشر شد که در بردارنده واژگانی از گویش های عباس آباد و آمل و بابل و بهشهر و علی آباد کتول و کردکوی و نوشهر و ساری و تنکابن و دیگر مناطق بود. در کتاب واژه نامه بزرگ تبری گویشی که در منطقه بهشهر تکلم می شود گویشی از
زبان مازندرانی می باشد.
شیوی () مردمی مغول بودند که در خاور دور مغولستان ، شمال مغولستان داخلی ، شمال منچوری و منطقه نزدیک ساحل دریای اوخوتسک سکونت داشتند. سوابق مربوط به شیوی از زمان سلسله وی شمالی (۳۸۶–۵۳۴) تا ظهور مغول ها به رهبری چنگیز خان در سال ۱۲۰۶ ثبت شده است، زمانی که نام «مغول» و « تاتار » به همه قبایل شیوی اطلاق شد. مغول های شیوی و خیتان ها دو قوم مرتبط با یکدیگر بودند که در مناطق شمال و جنوب زندگی می کردند. این مغول ها به دلیل فشارهای مداوم از سوی همسایگان غربی، جنوبی و جنوب شرقی خود، نتوانستند امپراتوری های بزرگ و مستقری همانند همسایگانشان ایجاد کنند. آن ها به صورت کنفدراسیون های کوچک قبیله ای زندگی می کردند و بسته به شرایط سیاسی زمان، به زیر سلطه حکومت های قدرتمندتر مانند ترک ها، چینی ها یا خیتان ها درمی آمدند. یکی از این قبایل، به نام «منگو شیوی»، در زمان سلسله تانگ (۶۱۸–۹۰۷ میلادی) بخشی از ۲۰ قبیله اصلی شیوی به شمار می رفت. این قبیله بعدها در دوره سلسله لیائو (۹۰۷–۱۱۲۵ میلادی) با نام «منگو» شناخته شد و از آن به عنوان اجداد چنگیزخان و مغول ها یاد می شود. نام «منگو» در زبان کره ای امروزی به صورت «مونگ-اول» تلفظ می شود.
همچنین، نام امروزی مغولستان در زبان چینی، «منگگو» (Měnggǔ) است. عناوین "شی وی" ، "سیبه" ، "شیبه" و احتمالاً "شیان بی" نقطه یکپارچه ای دارند. ریشه ها. شیوی ها از نوادگان یوون شیانبی بودند، اما برخی از قبایل قوم تونگوس موهه را نیز شامل می شدند. شی وی (Shiwei) یک رونویسی متفاوت از شیان بی (Xianbei) است. تاریخ های سلسله های چینی، شیوی ها را تا حدودی مرتبط با خیتان ها توصیف می کنند که اصالتاً از شیانبی بودند. آنها قبایل محلی شیانبی بودند که پس از فروپاشی دولت شیانبی در سال ۲۳۴ میلادی با مرگ بودوگن ، مستقل شدند. در "کتاب وی" ، ادعا شده است که زبان شیوی ها همان زبان خیتان ها بوده است که به زبان خیتان صحبت می کردند؛ در "کتاب سویی" ، ادعا شده است که شیوی ها به همان نوع مردمی تعلق داشتند که خیتان ها از آن بودند؛ و در هر دو کتاب جدید تانگ و کتاب قدیم تانگ ، ادعا شده است که شیوی ها شاخه ای فرعی از خیتان ها بوده اند. احتمالاً حداقل برخی از قبایل شیوی شباهت های قومی با خیتان ها داشته اند. مورخ سلسله تانگ، Wan Guowei، شیوی ها را به عنوان یک قبیله خیتان توصیف می کند. کتاب سوئی بیان می کند که عنوان رئیس قبیله شمالی شیوی، "مو
هفو" بوده است که با عنوان خیتان ها برای رئیسشان - "موهفو" ( یکسان است. ) یا "Mofuhe" ( ) که برگردان چینی عنوان ایرانی/سغدی Bagapuhr/βɣpwr به معنای «پسر خدا» است. برای مثال، خیتان موفوهه هچن که در سال های ۴۶۶ تا ۴۷۰ در داتونگ به وی شمالی خراج پرداخت و خیتان موفوهه وویو که در سال ۴۷۹ از گوگوریو و خاقانات روران گریخت. در مورد رابطه قومی بین شیوی و خیتان، «تمایز قومی بین شیوی و خیتان نشان می دهد که تقسیم بندی بین شاخه های منتهی به پروتو-مغولی و پارا-مغولی تکمیل شده بود.» قبایل. شیوی و وولوهو در دوره سلسله وی شمالی (۳۸۶–۵۳۴) به عنوان قبایل شیوی شناخته می شوند، اما نام آنها به طور جداگانه در کتاب وی ثبت شده است. در دوره سلسله چی شمالی (۵۵۰–۵۷۷) تا سلسله سوئی (۵۸۱–۶۱۸)، پنج گروه از شیوی ها وجود داشتند که عبارت بودند از شیوی های نان (جنوبی)، شیوی های بی (شمالی)، شیوی های دا (بزرگ)، شیوی های بو و شیوی های شنمودا. بر اساس سوابق موجود در تاریخ های سلسله ای، مشخص است که در دوره تانگ (۶۱۸-۹۰۷) بیست قبیله شیوی وجود داشته است. آنها وسوگو، ییسایمو، سایژی، هجی، ولوهو، نالی، لینگشی، شانبی، هوانگتو (سر زرد)، دا (بزرگ) روژه، شیا
ئو (کوچکتر) روژه، پووو، نبیجی، لوتوئو، دونگ (شرقی) Shiwei، Mengwu Shiwei، Luozu Shiwei و Dagui. گفته می شود وولووهون نام دیگر مغول های اوریانخای بوده است. گمان می رود قبیله دا شیوی از نوادگان برخی از روران هایی باشد که پس از شکست از ترک ها در سال ۵۵۵ به شرق گریختند. آنها توسط رئیس خود تانتان (تاتار) رهبری می شدند و در قبیله شیوی ادغام شدند. در واقع، تاتار نامی جایگزین برای برخی از قبایل اصلی شیوایی در نظر گرفته می شود. گمان می رود که دا شی وی همان قبیله مغول تایچیود باشد. بر اساس کتیبه کول تیگین ، سی و نه تاتار به همراه خیتان ها، رقبای شرقی قدرتمندی برای گوک ترک ها بودند. تعداد قبایل تاتار تقریباً برابر با تعداد قبایل شیوی است. اگرچه از نظر زبان شناسی مغولی هستند، دا شی وی ممکن است تا حدودی از دینگ لینگ ها ریشه گرفته باشد. هِیچِزی (به معنی «گاری سیاه») یکی از خاندان های شیوی بود که به خاطر صنعت گاری سازی خود مشهور بود. طبق گفته لیائوشی ، زمانی خیتان هنر ساخت گاری را از طایفه هِیچِزی آموخت. ممکن است قبیله شی وی هوانگتو (به معنای «سر زرد») به دلیل شیوع بالای بور بودن مو در قبیله شان به این نام خوانده شده باشد،
اما این موضوع قطعی نیست. با این حال، امروزه بور بودن مو هنوز هم به طور مرتب در این منطقه رخ می دهد. رویدادها. در توصیف قبایل شیوی، "Tang Huiyao" vol. ۹۶ رکورد، «دوباره در شرق، قبیله وولووهو وجود داشت، نام دیگر آن وولووهون بود، که در یوان وی به آن وولووهو می گفتند. این قبیله در شمال کوه موگایدو و در کنار رودخانه چوئو ساکن بود. این قبیله از سال چهارم تایوو ژنجون (۴۴۴) (از وی شمالی)، در سراسر چی شمالی، ژو و سویی تا سال های پس از دوره سلطنت وود (۶۱۸-۶۲۶) پیوسته به او ادای احترام و خراج می کردند.» بر اساس کتاب "ویشاو" ، تاریخ سلسله وی شمالی که توسط توئوبا شیانبی تأسیس شد، در سال ۴۴۳ میلادی، گروهی از سوارکاران معروف به وولووهو (از شیوی) از امپراتور وی شمالی، توئوبا دائو، درخواست ملاقات کردند. آنها به او اطلاع دادند که مردمشان درباره غاری شنیده اند که در جایی که اکنون پرچم خودمختار الونچون در شمال شرقی مغولستان داخلی است، قرار دارد. ساکنان محلی این غار را به عنوان زیارتگاه اجدادی شیانبی می پرستیدند، واقعیتی که توئوبا دائو را متقاعد کرد که غار افسانه ای که زادگاه قوم او بوده، در آنجا واقع شده است. ویشو در ادامه می گو
ید که امپراتور فرستاده ای به نام لی چانگ را برای بررسی گزارش فرستاد. لی چانگ این داستان را تأیید کرد و مراسم مختلفی را برای پرستش اجداد شیانبی برگزار کرد و کتیبه ای از خود به جا گذاشت که این مراسم را شرح می دهد. این غار که امروزه با نام غار گاکسیان شناخته می شود، و کتیبه آن در سال ۱۹۸۰ توسط باستان شناسان کشف شدند. این یافته و سایر شواهد تاریخی و باستان شناسی به تأیید این موضوع کمک کرده است که قوم توئوبا شیانبی احتمالاً در اوایل قرن اول میلادی از این منطقه به سمت جنوب مهاجرت کرده اند. در سال ۵۴۴ میلادی، چانیاندوفا، رئیس قبیله شیوی، هدایایی از سرزمین مادری خود به دربار توئوبا وی آورد. سرنوشت سیاسی شیوی، به عنوان خیتان در بخش بزرگی از دوره پیش از سلسله خود، تا حد زیادی توسط همسایگان بسیار قدرتمندتر آنها و تعادل قدرت دائماً در حال تغییر بین رژیم های متوالی حاکم بر شمال چین از یک سو و همسایگان قبیله ای متخاصم از سوی دیگر تعیین می شد. هنگامی که چین در پایان سلسله سویی دچار هرج و مرج شد و همزمان دیگر اقوام کوچ نشین، یعنی ترک ها، در شمال آسیا قوی تر می شدند، شیوی ها تحت کنترل سه توتون که توسط رهبر عالی ترک فرستاده شد
ه بودند، تسلیم ترک ها شدند، خیتان ها نیز که توسط توتون، پاندی، که توسط خاقان شابولوی ترک فرستاده شده بود، کنترل می شدند، تسلیم شدند. در آغاز قرن هفتم، سلسله بزرگ چینی تانگ تأسیس شد. قبیله شیوی و بسیاری از قبایل دیگر به تدریج به مدار سیاسی آن کشیده شدند. در دوره بین سال های ۶۱۸ تا ۶۲۹، خاندان شی وی مرتباً به دربار تانگ ادای احترام می کردند و پیشکش های خود را تقدیم می داشتند. در پاسخ، دربار تانگ در سال ۶۲۹ شیژو را که تابع فرماندار کل یینگژو بود، برای کنترل قبایل شیوی و خیتان منصوب کرد. تا سال ۶۳۲، وولووهو و برخی دیگر از قبایل شیوی تسلیم تانگ شدند. طبق اسناد تاریخی، در سال چهارم ژن یوان (۷۸۸)، شی به همراه شی وی به ارتش ژن و (واقع در هوهوت امروزی) حمله کرد و هم چینی ها و هم کمیسرهای اویغور را قتل عام کرد، مردم مرزی را اسیر کرد و حیوانات اهلی آنها را غارت کرد. شیوی ها به عنوان قبایل نسبتاً ضعیف، تقریباً همیشه بین قدرت های قوی تر مردد بودند. آنها احتمالاً با اجبار شی، همسایگان قوی ترشان در جنوب غربی، در لشکرکشی به مرزهای چین مشارکت داشتند. در سال ۷۸۹، شیوی فرستادگانی را به دربار تانگ فرستاد تا از خطای خود عذرخواهی