Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
باز گوندلاخ یک گونه از پرندگان شکاری از تیرهٔ بازان (Accipitridae) است. در گذشته در سردهٔ "بازها (Accipiter)" قرار می گرفت. این یکی از ۲۱ گونه پرنده بومی کوبا است. نام رایج و دوجمله لاتین به یاد پرنده شناس آلمانی-کوبایی خوان کریستوبال گوندلاخ (۱۸۱۰–۱۸۹۶) است. نابودی زیستگاه و تعارض انسان- حیات وحش تهدید می شود. باز گوندلاخ تقریباً منحصراً از پرندگان تغذیه می کند. به دلیل پاهای بزرگ، این باز می تواند از طوطی آمازون کوبایی، طوطی کوبایی و ماکائو کوبایی (پیش از انقراض) تغذیه کند. از دیگر پرندگان موجود در رژیم غذایی آن می توان به کبوتر و قمریان، بلدرچین و مرغ اشاره کرد.
سنقر رئونیون ، همچنین به نام سنقر تالابی رئونیون نیز شناخته می شود، گونه ای از پرندگان شکاری وابسته به گروه ستقرهای تالابی است. اکنون تنها در جزیره رئونیون در اقیانوس هند یافت می شود، اگرچه مواد فسیلی از موریس به این گونه ارجاع داده شده است. در محلی به نام پاپانگو یا ژانر پایی شناخته می شود. سنقر مالاگاسی ("C. macrosceles") از ماداگاسکار و جزایر قمر در گذشته به عنوان زیرگونه این پرنده در نظر گرفته می شد، اما به طور فزاینده ای به عنوان یک گونه جداگانه در نظر گرفته می شود. به نظر می رسد که سنقر رئونیون در حال کاهش است و به عنوان یک گونه در خطر انقراض طبقه بندی می شود.
سنقر مالاگاسی یک پرنده شکاری وابسته به گروه سنقر تالابی است. ساکن ماداگاسکار و جزایر کومورو در اقیانوس هند است. در گذشته به عنوان یک زیرگونه از سنقر رئونیون ("C. maillardi") در نظر گرفته می شد اما به طور فزاینده ای به عنوان گونه ای جداگانه در نظر گرفته می شود. آن را به نام های سنقر ماداگاسکاری، سنقر تالابی ماداگاسکاری یا سنقر تالابی مالاگاسی نیز می شناسند. اندازه جمعیت آن نامشخص است اما بین ۲۵۰ تا ۹۹۹ فرد برآورد می شود. تصور می شود که در نتیجه شکار و نابودی زیستگاه رو به کاهش است و توسط انجمن جهانی پرندگان به عنوان در خطر انقراض طبقه بندی می شود.
سنقر سیاه یک ستقر آفریقایی با اندازه متوسط است که دامنه آن از آفریقای جنوبی تا بوتسوانا و نامیبیا را شامل می شود. طول بال آن و طول بدن است. هنگامی که این پرنده روی صندلی نشسته است، کاملا سیاه به نظر می رسد. با این حال، در هنگام پرواز، یک دمگاه سفید و پرهای پرواز نمایان می شود. ریخت شناسی آن با بالهای باریک، بدن باریک و دم بلند قابل مقایسه با دیگر جانوران است. پرهای نر و ماده شبیه هم هستند. نوجوانان دارای زیرتنه نخودی و سینه های بسیار خالدار هستند.
طوطی اقیانوس آرام (؛ نام علمی: Psittacara strenuus)، که در پرورش پرندگان به عنوان طوطیچه نیکاراگوئه ای هم شناخته می شود، گونه ای از طوطی نوگرمسیری از خانواده طوطیان راستین است که در جنوب مکزیک، گواتمالا، السالوادور، هندوراس و نیکاراگوئه یافت می شود. طوطی اقیانوس آرام، طوطیچه ای نسبتاً بزرگ و تماماً سبز است که گاهی لکه های نارنجی کوچکی روی سر و گردن دارد. این پرنده دارای منقاری ضخیم و رنگ روشن و دمی نوک تیز است. زیستگاه اصلی آن جنگل های استوایی و مزارع گرمسیری است، جایی که اغلب به صورت دسته های نسبتاً بزرگ دیده می شود. تشخیص آن در طبیعت از طوطی سبز دشوار است، مگر با توجه به محدوده جغرافیایی: طوطی اقیانوس آرام در مناطق پست ساحلی اقیانوس آرام در چیاپاس و شمال آمریکای مرکزی یافت می شود، درحالی که طوطی سبز در دره های داخلی چیاپاس زندگی می کند. این گونه از طوطیچه پیشانی نارنجی بزرگ تر است و سر ساده تری دارد و فاقد رنگ آبی در بال هایش است. آرایه شناسی و سامانه شناسی. طوطی اقیانوس آرام برای مدتی در سرده "دم قیفی ها (سرده)" قرار داشت، اما از حدود سال ۲۰۱۳ به سرده کنونی "Psittacara" منتقل شد. سامانه شناسی این گونه هنوز
مورد توافق کامل نیست. اتحادیه بین المللی پرنده شناسان، انجمن پرنده شناسی آمریکا و فهرست کلمنتز پرندگان جهان این گونه را به عنوان یک آرایه تک نماد مستقل در نظر می گیرند. "دستنامه پرندگان جهان" (HBW) این گونه را زیرگونه ای از طوطی سبز ("P. holochlorus") می داند. ویژگی های زیستی. طول این گونه حدود است. نر و ماده مشابه هستند. بزرگسالان به طور کلی سبز زیتونی هستند که زیرتنه کمی زردتر است؛ برخی از آن ها لکه های قرمزی روی گردن دارند. زیر پرهای پرواز و دم آن ها زیتونی-زرد است. عنبیه آن ها نارنجی-قرمز با پوستی برهنه و بژ روشن در اطراف، منقار شاخ رنگ و پاها و پنجه ها قهوه ای مایل به زرد هستند.
سنقر تالابی آفریقایی پرنده ای شکاری وابسته به سردهٔ سنقرهای تالابی ("Circus)" است. عمدتاً در زیستگاه های تالابی در جنوب، مرکز و شرق آفریقا از شمال آفریقای جنوبی تا سودان جنوبی ساکن است. جمعیت آن به دلیل زهکشی و سدسازی زیستگاه های تالاب، چرای بی رویه و آشفتگی های انسانی و احتمالاً مسمومیت با آفت کش ها در حال کاهش است.
مسعود مصدق سرتیپ پاسدار فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران است، که هم اکنون به عنوان فرمانده یگان های ویژه فراجا فعالیت می کند. مصدق از ۱۳۹۱ تا ۱۳۹۶ فرماندهی تیپ سوم امام حسین یگان ویژه ناجا را برعهده داشت، از ۱۳۹۶ تا ۱۳۹۸ به عنوان فرمانده یگان امداد فرماندهی انتظامی تهران بزرگ فعالیت می کرد، در فاصله سال های ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۲ معاون هماهنگ کننده و رئیس ستاد فرماندهی انتظامی تهران بزرگ بود و از ۱۴۰۲ تا ۱۴۰۳ جانشینی فرمانده انتظامی تهران بزرگ را برعهده داشت. وی از آذرماه ۱۴۰۳ فرمانده یگان های ویژه پاسداران فرماندهی انتظامی است.
مسمومیت آفتکش زمانی رخ می دهد که آفت کش ها، مواد شیمیایی که برای کنترل یک آفت در نظر گرفته شده اند، بر جانداران غیرهدف مانند انسان، حیات وحش، گیاهان یا زنبور عسل تأثیر بگذارند. سه نوع مسمومیت آفتکش ها وجود دارد. نخستین مورد از سه مورد، سطح بسیار بالایی از قرار گرفتن در معرض منفرد و کوتاه مدت است که می تواند توسط افرادی که بر اثر خودکشی می میرند و همچنین فرمول گذاران آفت کش ها تجربه شود. نوع دوم مسمومیت، قرار گرفتن در معرض درازمدت در سطح بالا است که می تواند در فرمول سازها و تولیدکنندگان آفتکش رخ دهد. سومین نوع مسمومیت، تماس درازمدت در سطح پایین است که افراد از طریق منابعی مانند باقیمانده آفتکش ها در غذا و همچنین تماس با باقی مانده آفتکش ها در هوا، آب، خاک، رسوبات، مواد غذایی، گیاهان و جانوران در معرض آن قرار می گیرند. در کشورهای در حال توسعه، مانند سریلانکا، مسمومیت های آفت کش های ناشی از مواجهه کوتاه مدت با سطح بسیار بالا (مسمومیت حاد) نگران کننده ترین نوع مسمومیت است. با این حال، در کشورهای توسعه یافته، مانند کانادا، کاملاً برعکس است: مسمومیت حاد با آفت کش ها کنترل می شود، بنابراین موضوع اصلی قرار گرفتن درا
زمدت در معرض آفت کش ها در سطح پایین است. علت. متداول ترین سناریوهای مواجهه برای موارد مسمومیت آفت کش ها عبارتند از مسمومیت های تصادفی یا خودکشی، قرار گرفتن در معرض شغلی، قرار گرفتن در معرض افراد در معرض رانش خارج از هدف و عموم مردم که از طریق آلودگی محیطی در معرض قرار می گیرند.
طوطیچه پیشانی نارنجی (), که به نام های طوطیچه هلالی و طوطیچه پتز نیز شناخته می شود، گونه ای آسیب پذیر از طوطی نوگرمسیری از خانواده طوطیان راستین است که در آفریقا و قاره آمریکا یافت می شود. این گونه از غرب مکزیک تا کاستاریکا پراکنده است. آرایه شناسی و سامانه شناسی. طوطیچه پیشانی نارنجی برای اولین بار در سال ۱۷۵۸ توسط کارل لینه، طبیعی دان سوئدی، در ویرایش دهم سامانه طبیعت "سامانه طبیعت" توصیف شد. او این گونه را در سرده "طوطی های خاکستری" قرار داد و نام علمی "Psittacus canicularis" را برای آن انتخاب کرد. نماد این گونه شمال غربی کاستاریکا است. لینه توصیف خود را بر اساس توصیف و تصویری از «طوطیچه سر قرمز و آبی» که در سال ۱۷۵۱ توسط طبیعی دان انگلیسی جرج ادواردز در جلد چهارم کتاب "A Natural History of Common Birds" ارائه شده بود، استوار کرد. این گونه اکنون یکی از پنج گونه ای است که در سرده "Eupsittula" قرار دارد و این سرده در سال ۱۸۵۳ توسط طبیعی دان فرانسوی شارل لوسین بناپارت معرفی شد. نام سرده ترکیبی از واژه یونانی باستان "eu" به معنای «خوب» و لاتین نوین "psittula" به معنای «طوطی کوچک» است. نام علمی "canicularis" از
لاتین به معنای «مربوط به ستاره روشن شباهنگ» گرفته شده است. طوطیچه پیشانی نارنجی دارای سه زیرگونه شناخته شده است: توضیحات. طوطیچه نارنجی پیشانی به طول ۲۳ تا ۲۵ سانتی متر (۹٫۱ تا ۹٫۸ اینچ) طول و ۶۸ تا ۸۰ گرم (۲٫۴ تا ۲٫۸ اونس) وزن دارد. نر و ماده شبیه به هم هستند. افراد بالغ زیرگونه "E. c. canicularis" پیشانی نارنجی مایل به هلو (قسمت جلویی)، تاج میانی آبی کدر و تاج پسین، گردن و پشت سبز کدر دارند. حلقه ای از پوست زرد بدون پر دور چشم آن ها را احاطه کرده است. گلو و سینه آن ها زیتونی قهوه ای کمرنگ و باقی بخش های زیر بدنشان سبز مایل به زرد است. بال هایشان سبز با پرهای پروازی مایل به آبی است. سطح بالای دم آن ها سبز و سطح پایین آن زرد مایل به سبز است. افراد نابالغ شبیه بالغ ها هستند، اما نارنجی کمتری در پیشانی دارند. زیرگونه "E. c. clarae" دارای نواری بسیار باریک از پیشانی نارنجی، گلوی سبزتر و سینه ای سبزتر نسبت به گونه نام گذاری شده و لکه ای سیاه روی فک پایین است. "E. c. eburnirostrum" نیز نواری باریک در پیشانی دارد و در زیر بدن نسبت به گونه اصلی سبزتر است؛ این گونه لکه ای قهوه ای روی فک پایین دارد. پراکندگی و زیستگا
ه. زیرگونه های طوطیچه نارنجی پیشانی به این صورت پراکنده هستند: طوطیچه نارنجی پیشانی در انواع مناظر، عمدتاً باز یا نیمه باز، زندگی می کند. این زیستگاه ها شامل لبه های جنگل، جنگل های برگ ریز، جنگل های باتلاقی اقیانوس آرام، ساوانا و بیابان ها و درختچه زارهای خشک است. همچنین در مراتع با درختان پراکنده و مزارع نخل و درختان میوه ای مانند انبه و موز یافت می شود. این پرنده عمدتاً در نواحی پست و دامنه ها زندگی می کند اما تا ارتفاع ۱۵۰۰ متر (۴۹۰۰ فوت). نیز دیده می شود. رفتار. حرکت. طوطیچه نارنجی پیشانی در خارج از فصل تولیدمثل گروه های کوچ نشین تشکیل می دهد و در این زمان به ارتفاعات بالاتر محدوده اش می رود؛ این گروه ها می توانند شامل چند صد فرد باشند. تغذیه. طوطیچه نارنجی پیشانی از میوه ها (مانند "انجیر")، گل ها (مانند "Gliricidia") و دانه ها (مانند "سیبا") تغذیه می کند. گروه های بزرگ کوچ نشین آن ها «می توانند خسارات جدی به ذرت های جوان و موزهای در حال رسیدن وارد کنند.» تولیدمثل. طوطیچه نارنجی پیشانی بین ژانویه و مه در مکزیک و السالوادور و دسامبر تا مارس در کاستاریکا لانه سازی می کند. معمولاً یک حفره در لانه موریانه های
درختی "Nasutitermes nigriceps" ایجاد می کند اما گاهی از یک شکاف طبیعی یا حفره ای که توسط دارکوب کنده شده استفاده می کند. اندازه تخم ها سه تا پنج عدد است و تنها ماده آن ها را جوجه آوری می کند. دوره جوجه آوری حدود ۳۰ روز است و پرندگان حدود شش هفته پس از تولد به پرواز درمی آیند. آواها. آواهای طوطیچه نارنجی پیشانی شامل "صدای خشن و بلند "keea'ah!" و صدای پایین تر "keh'keh'keh'keh'keh"" است. همچنین "صدای "ehhhhh" مانند ناله" تولید می کند. نگهداری در اسارت. طوطیچه نارنجی پیشانی (که در نگهداری به عنوان همدم بیشتر به عنوان «کانور نیم ماه» شناخته می شود) گاهی به عنوان طوطی همدم نگهداری می شود. پرنده ای پرانرژی و هیجان زده است که از بالا رفتن و بازی لذت می برد و معمولاً نسبت به سایر گونه های کانور آرام تر و در صورت اجتماعی شدن مناسب خوش رفتار است. این پرنده به عنوان پرندگان سخنگو معروف نیست اما ممکن است چند کلمه یا صدا را تقلید کند. برای حفظ سلامت، نیاز به تحریک ذهنی منظم و زمانی خارج از قفس برای پرواز دارد. وضعیت. اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت در ابتدا طوطیچه نارنجی پیشانی را در سال ۲۰۰۴ در وضعیت کمترین نگرانی ارز
یابی کرد اما از سال ۲۰۲۰ آن را در وضعیت آسیب پذیر فهرست کرده است. محدوده زیستی نسبتاً محدودی دارد و جمعیت بالغ آن بین نیم میلیون تا پنج میلیون تخمین زده شده که کاهش آن مورد انتظار است. «این گونه با تهدید به دام انداختن غیرقانونی برای تجارت طوطی روبرو است. کاهش جمعیت در گذشته سریع بوده اما به نظر می رسد میزان به دام انداختن غیرقانونی اخیراً در برخی از مناطق کاهش یافته است.» این گونه به نظر می رسد که تحمل برخی تخریب های زیستگاه را دارد.
باقیمانده آفتکش به آفتکش هایی گفته می شود که ممکن است پس از استفاده روی محصولات غذایی روی یا درون مواد غذایی باقی بمانند. حداکثر میزان مجاز این باقیمانده ها در غذاها توسط نهادهای نظارتی در بسیاری از کشورها تعیین شده است. مقرراتی مانند فاصله پیش از برداشت، همچنین از برداشت محصولات زراعی یا دامی در صورتی که اخیراً تحت تیمار قرار گرفته باشند، جلوگیری می کند تا اجازه دهد که غلظت باقیمانده در طول زمان به سطوح ایمن پیش از برداشت کاهش یابد.
اسپرسو دوپیو یک شات دوبل است که با استفاده از دو برابر مقدار قهوه آسیاب شده در یک بسکت پورتافیلتر با اندازه بزرگتر عصاره گیری می شود. در نتیجه ۶۰ میلی لیتر نوشیدنی، که مقدار آن دو برابر یک شات اسپرسو است.
سنقر باتلاقی ، که همچنین به عنوان سنقر باتلاقی استرالیایی یا سنقر استرالیایی شناخته می شود، یک پرنده شکاری بزرگ و باریک است که به طور گسترده در سراسر استرالیا پراکنده شده است. در نیوزیلند با نام مائوری نیز شناخته می شود. در طی ۷۰۰ سال گذشته به نیوزیلند رسید و جایگزین گونه بزرگتر، گونه منقرض شده ایلز بومی نیوزلند شد. سنقر باتلاقی وابسته به زیرتیرهٔ سنقریان (Circinae) و سردهٔ "Circus" است که در سراسر جهان به جز قطب جنوب نشان داده می شود. زیرتیره و سرده از رفتار ویژهٔ پرواز چرخشی در دوران جفت خواهی و پرواز هوایی به دست آمده اند. سنقر باتلاقی از استقرار اروپاییان بهره برده است و در حال حاضر، به ویژه در زمین های کشاورزی باز بسیار رایج است.
سنقر دورنگ یا سنقر سیاه وسفید یک پرنده شکاری از تیرهٔ بازان (Accipitridae) است که به دلیل رنگ سفید و سیاه متمایز در نرها نام گذاری شده است. این پرنده مهاجر بوم زاد آسیا است که تقریباً از جنوب سیبری تا فیلیپین را شامل می شود. آنها عمدتاً منفرد هستند، اگرچه گاهی گروه های آزاد تشکیل می دهند. آنها بیشتر در مناطق باز زندگی می کنند و از پستانداران کوچک تغذیه می کنند. آنها در ارتفاعات مختلف از سطح دریا تا ارتفاعات ۲۱۰۰ متری یافت می شوند، اما معمولاً در ارتفاعات زیر ۱۵۰۰ متر زادآوری می کنند. هنگام شکار، سنقرهای دورنگ در ارتفاع پایین پرواز می کنند و سطح سرزمین را با دقت بررسی می کنند.
مقالات مربوط به طوطی های پیشانی نارنجی می تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
چای نپالی یک نوشیدنی است که از برگ های گیاه چای که در نپال رشد می کند، تهیه می شود. این چای علیرغم تمایز در ظاهر، عطر و طعم، اما از بسیاری جهات شبیه چای تولید شده در دارجلینگ هستند، شاید به این دلیل که مناطق شرقی نپال دارای جغرافیا و توپوگرافی مشابه دارجلینگ است. .مقادیر تا حدی کمتر تولید آن به این معنی است که چای نپالی کمتر از چای دارجلینگ شناخته شده است.
رز رشت یک گل رز پورتلند داماسک است که توسط باغبان انگلیسی، نانسی لیندسی در سال ۱۹۴۵ معرفی شد. الن ویلمات در قسمت اول کتاب خود یک نوع گل رز را توصیف کرد که در میان گیلک ها به نام «رشتی گول» شناخته می شود که احتمالاً همان رز رشت (Rosa 'de Rescht') است. تاریخچه. تاریخچه این گل نامشخص است و منشأ آن ناشناخته است. بر اساس برخی تحقیقات انجام شده در فرانسه و انگلیس، این گل رز در ابتدا در حدود سال ۱۸۸۰ به عنوان رز ایرانی معرفی شد. و در برخی منابع رز فرانسوی معرفی شده است. به نظر می رسد که منشأ این گل رز در سال ۱۸۸۰ در انگلیس و سپس در سال ۱۸۹۰ در آلمان گزارش شده است، اما پس از آن به فراموشی سپرده شد تا اینکه میان سال های ۱۹۴۰–۱۹۵۰ در شهر رشت دوباره کشف شد. توصیف. شکل شکوفه رز رشت دوتایی است، رنگ آنها صورتی عمیق (dp) و بسیار خوشبو است. این گیاه دارای شاخ و برگ سبز بزرگ و متوسط است، حدود ۹۰ تا ۱۲۰ سانتی متر (۳۶–۴۸ اینچ) ارتفاع و ۶۰–۹۰ سانتی متر (۲۴–۳۶ اینچ) عرض رشد می کند. در زمستان تا USDA 4b 31.7- درجه سانتیگراد (منفی ۲۵ درجه فارنهایت) مقاوم است. زمان گلدهی اواخر بهار و اوایل تابستان است. بارها و بارها شکوفا می شود و د
ر برابر لکه سیاه، سفیدک و زنگار مقاوم است. پی اچ مورد نیاز خاک آن ۵٫۶ تا ۶٫۵ (اسیدی تا اسیدی متوسط) است. از طریق قلمه های چوب نرم، قلمه های نیمه سخت، قلمه های چوب سخت، پیوند زدن و جوانه زدن می توان آن را تکثیر کرد. نام گذاری. نانسی لیندسی نام این گونه را از روی نام شهر رشت، مرکز استان گیلان که در امتداد سواحل جنوبی دریای کاسپین قرار دارد، نامگذاری کرد و متوجه شد که در این منطقه در حال رشد است.
برندی کرستا یک کوکتل در فهرست کوکتل های رسمی آی بی ای است که از برندی، ماراسکینو، بلو کاراسائو، لیموترش تازه، شیره و آنگوستورا درست می شود. این کوکتل، که به خاطر پوسته شکر روی لبه آن به این نام توسط جوزف سانتینی نامگذاری شده است، جوزف سانتینی متصدی در بار خود در نیواورلئان، جوئل جنوب بود این کوکتل را برای اولین درست کرده است. جری توماس اولین کسی بود که دستور عمل ساخت این کوکتل را در کتابچه راهنمای کوکتل خود در سال ۱۸۶۲ منتشر کرد.
آماده سازی قهوه به تهیه قهوه مایع با استفاده از دانه های قهوه گفته می شود. در حالی که مراحل خاص بسته به نوع قهوه و مواد خام متفاوت است، فرایند شامل چهار مرحله اساسی است: دانه های قهوه خام باید بو داده شوند، دانه های قهوه برشته شده باید آسیاب شوند و قهوه آسیاب شده باید با آب داغ یا سرد (بسته به روش دم کردن) برای مدت زمان معین (دم کرده) ترکیب شود، باید مایع عصاره قهوه را از تفاله های استفاده شده جدا کرد و در نهایت در صورت تمایل قهوه عصاره گیری شده را با سایر اجزای نوشیدنی مورد نظر، مانند شیرین کننده ها، محصولات لبنی، جایگزین های لبنی، یا تاپینگ ها (مانند شکلات تراشیده شده) ترکیب کرد.
هنکی پنکی یک کوکتل ساخته شده از جین، ورموت شیرین و فرنت برانکا است. این کوکتل نوعی از مارتینی یا مارتینز است که توسط فرنت-برانکا، یک غذای تلخ ایتالیایی متمایز شده شناخته شده است. این کوکتل توسط آدا کولی کلمن، مدیر بارمن در هتل ساووی لندن ساخته شده است. دستور عمل ساخت. دستور درست کردن این کوکتل در کتاب "هتل ساووی" هری کرادوک گنجانده شد. هنکی پنکی نوعی از مارتینی شیرین است، زیرا به جین و ورموت شیرین نیاز دارد، اما ماده مخفی کولی که نوشیدنی را متمایز می کرد فرنت-برانکا بود.
دو کارت فیلم هندی دلهره آور رازآلود هندی_زبان است که در سال ۲۰۲۴ به نمایش درآمد، کارگردان فیلم شاشانکا چاتورودی بود و نویسندگی آن را کانیکا دیلون انجام داد. بازیگران اصلی فیلم کاجول، کریتی سانون و شهیر شیخ هستند. این اولین تجربه سرمایه گذاری ساخت فیلم از سوی سانون است. فیلم "دو کارت" در روز ۲۵ اکتبر ۲۰۲۴ از طریق نتفلیکس به نمایش درآمد و نقدهای متفاوتی بر آن وارد شد که همراه با تمجید از سانون به خاطر بازی او در دو نقش متفاوت بود.
سپاسگزارم، خاله () با نام بین المللی بیا باهام بازی کن () یک فیلم درام ایتالیایی به کارگردانی سالواتوره سامپری است که در سال ۱۹۶۸ منتشر شد. قرار بود این فیلم در جشنواره فیلم کن ۱۹۶۸ به نمایش درآید، اما جشنوارهٔ کن به سبب حوادث جنبش دانشجویی-کارگری مه ۱۹۶۸ فرانسه ملغی شد. در ابتدا بازیگر فرانسوی آنی ژیراردو برای ایفای نقش اصلی (خاله لئا) انتخاب شد، اما او نقش را رد کرد و در نهایت لیزا گاستونی آن را پذیرفت. خلاصه داستان. آلویزهٔ جوان، پسر یک بازرگان و کارخانه دار ثروتمند از جمهوری ونیز، از ایفای نقش از پیش تعیین شده خود برای ادامه راه پدر و جانشینی او امتناع کرده و وانمود می کند پاهایش از کمر به پائین فلج شده است. پزشکان به این نتیجه می رسند که بیماری او منشا روان تنی دارد. به دلیل غیبت طولانی پدر و مادرش در سفر به خارج از کشور، او به خالهٔ خود، «لئا» که پزشک متخصص هم هست و آلویزه همیشه رابطه خوبی با او داشته است، سپرده می شود، به این امید که حداقل او بتواند برای دستیابی به بهبودی پسر کاری بکند. لئا در طول اقامت و زندگی مشترکشان در ویلای روستایی دورافتاده اش، نه تنها مانند دیگران از رفتار روان رنجور و غیرقابل پ
یش بینی برادرزاده اش خشمگین نمی شود، بلکه به تدریج گرفتار آن می شود و آنچه در آغاز یک احساس حمایتی مادرانه است، به تدریج از بین می رود و در اثر اعمال تحریک آمیز پسر، به سمت احساسی پیچیده ای از علاقه و وابستگی کشیده می شود، که به رابطه عاطفی دیرینه اش با روزنامه نگار چپگرا «استفانو» لطمه می زند. لئا که تحت تأثیر این رابطه بیمارگونه قرار گرفته، در نهایت زندگی خود را در خارج از خانه کاملاً نادیده می گیرد. آلویزه به طرز غیرقابل مقاومتی خاله اش را درگیر بازی های سادومازوخیستی می کند که در اوج خود، همان طور که از اول هم نیتش بود، به رابطه جنسی و مرگ ختم می شود: لئا در تمامی این بازی ها برنده می شود و وقتی آلویزه از خاله اش می خواهد که او را بکشد، زن بدون هیچ تردیدی موافقت می کند که ماده کشنده ای را به درون رگ آلویزه تزریق می کند. بازخورد. آلبرتو پتسوتا اشاره می کند که چگونه فیلم به طور کلی با ژانر کمدی اروتیک خانوادگی مرتبط است (فیلم دیگری هم در این ژانر وجود داشت با عنوان مشابه: "سپاسگزارم… مادربزرگ") تا آنجا که عنوان آن، مترادف با اروتیسم پیشرو شده است؛ اما در واقع نمونه ای از سینمای افراطی و تندرو در اواخر دهه ۱
۹۶۰ است؛ درامی روان شناختی با محوریت یک رابطهٔ خودویرانگر با محارم که نشان دهنده طغیان بنیادی علیه نظام و خانواده بورژوازی است. به گفتهٔ پائولو مِـرِگِتی این فیلم، مضامین یکی دیگر از آثار مشابه اولیهٔ آن سال ها "مشت ها در جیب" (۱۹۶۵) اثر مارکو بلوکیو را به روزرسانی می کند، که در آن هم لو کاستل قهرمان داستان، نقشی مشابه ارائه می کند: یک معترض افراطی. لیزا گاستونی در نقش خاله شهوانی در این فیلم به موفقیت بزرگی دست یافت، که موجب رونق دوباره در کار حرفه ای اش شد و او را به عنوان نماد جنسی در سینمای مؤلف تثبیت کرد.
لیگ برتر فوتبال افغانستان ۱۳۹۹ نهمین فصل از بازی های لیگ برتر فوتبال افغانستان است، لیگ برتر افغانستان یک لیگ فوتبال باشگاهی است که در سال ۱۳۹۱ تأسیس شده است. در فینال، باشگاه فوتبال شاهین آسمایی قهرمانی فصل را از آن خود کرد.
لیگ برتر فوتبال افغانستان ۱۳۹۸ هشتمین فصل از بازی های لیگ برتر فوتبال افغانستان است، لیگ برتر افغانستان یک لیگ فوتبال باشگاهی است که در سال ۱۳۹۱ تأسیس شده است. در فینال، باشگاه فوتبال طوفان هریرود قهرمانی فصل را از آن خود کرد.
لیگ برتر فوتبال افغانستان ۱۳۹۷ هفتمین فصل از بازی های لیگ برتر فوتبال افغانستان است، لیگ برتر افغانستان یک لیگ فوتبال باشگاهی است که در سال ۱۳۹۱ تأسیس شده است. در فینال، باشگاه فوتبال طوفان هریرود قهرمانی فصل را از آن خود کرد.
لیگ برتر فوتبال افغانستان ۱۳۹۶ ششمین فصل از بازی های لیگ برتر فوتبال افغانستان است، لیگ برتر افغانستان یک لیگ فوتبال باشگاهی است که در سال ۱۳۹۱ تأسیس شده است. در فینال، باشگاه فوتبال شاهین آسمایی قهرمانی فصل را از آن خود کرد.
لیگ برتر فوتبال افغانستان ۱۳۹۵ پنجمین فصل از بازی های لیگ برتر فوتبال افغانستان است، لیگ برتر افغانستان یک لیگ فوتبال باشگاهی است که در سال ۱۳۹۱ تأسیس شده است. در فینال، باشگاه فوتبال شاهین آسمایی قهرمانی فصل را از آن خود کرد.
لیگ برتر فوتبال افغانستان ۱۳۹۴ چهارمین فصل از بازی های لیگ برتر فوتبال افغانستان است، لیگ برتر افغانستان یک لیگ فوتبال باشگاهی است که در سال ۱۳۹۱ تأسیس شده است. در فینال، باشگاه فوتبال بازان سپین غر قهرمانی فصل را از آن خود کرد.
لیگ برتر فوتبال افغانستان ۱۳۹۳ سومین فصل از بازی های لیگ برتر فوتبال افغانستان است، لیگ برتر افغانستان یک لیگ فوتبال باشگاهی است که در سال ۱۳۹۱ تأسیس شده است. در فینال، باشگاه فوتبال شاهین آسمایی قهرمانی فصل را از آن خود کرد.
ترپروستینیل ()، که با نام های تجاری ریمودولین (برای تزریق)، اورنترام (برای مصرف خوراکی) و تایواسو (برای استنشاق) فروخته می شود، یک گشادکننده رگ ها است که برای درمان فشار خون شریانی ریوی استفاده می شود. کاربردهای پزشکی. ترپروستینیل برای درمان فشار خون شریانی ریوی در افراد با علائم کلاس II تا IV بر اساس NYHA به منظور کاهش علائم مرتبط با ورزش اندیکاسیون دارد. عوارض جانبی. از آنجا که ترپروستینیل یک گشادکننده رگ ها است، اثر کاهنده فشار خون آن ممکن است با داروهای دیگر که بر فشار خون تأثیر می گذارند، مانند مسدودکننده کانال کلسیم، ادرارآورها و سایر عوامل گشادکننده رگ ها تشدید شود. به دلیل اثر مهاری ترپروستینیل بر تجمع پلاکت ها، خطر خونریزی افزایش می یابد، به ویژه در بیمارانی که داروهای ضدانعقاد مصرف می کنند. مشخص نیست که آیا ترپروستینیل در شیر مادر ترشح می شود یا خیر. در هنگام تجویز این دارو به زنان شیرده احتیاط توصیه می شود. در هنگام تجویز ترپروستینیل به بیماران با نارسایی کلیه یا نارسایی کبد نیز احتیاط توصیه می شود. ۸۵٪ از بیماران گزارش درد یا واکنش دیگر در محل تزریق دارند. روش تجویز. برای تزریق. ترپروستینیل ممکن ا
ست به صورت تزریق زیرجلدی مداوم یا تزریق وریدی مداوم تجویز شود. فرم استنشاقی. فرم استنشاقی ترپروستینیل توسط FDA در ژوئیه ۲۰۰۹ تأیید شد و با نام تجاری تایواسو فروخته می شود. فرم خوراکی. فرم خوراکی ترپروستینیل در دسامبر ۲۰۱۳ توسط FDA تأیید شد و با نام تجاری اورنترام فروخته می شود. تاریخچه. در دهه ۱۹۶۰، یک تیم تحقیقاتی در بریتانیا به سرپرستی پروفسور جان وین نقش پروستاگلاندین ها را در آنافیلاکسی و بیماری های تنفسی بررسی کردند. با همکاری تیمی از کالج سلطنتی جراحان، وین کشف کرد که آسپرین و سایر داروهای ضدالتهابی خوراکی با مهار سنتز پروستاگلاندین ها عمل می کنند. این کشف به درک گسترده تر نقش پروستاگلاندین ها در بدن منجر شد. وین و تیمی از بنیاد ولکام یک واسطه لیپیدی به نام «PG-X» را شناسایی کردند که تجمع پلاکت ها را مهار می کرد. PG-X، که بعدها به عنوان پروستاسیکلین شناخته شد، ۳۰ برابر قوی تر از هر عامل ضدتجمعی شناخته شده دیگر بود. تا سال ۱۹۷۶، وین و همکارش سالوادور مونکادا اولین مقاله درباره پروستاسیکلین را در مجله علمی Nature منتشر کردند. ترپروستینیل (ریمودولین) در مه ۲۰۰۲ برای استفاده در ایالات متحده تأیید شد و دوبار
ه در ژوئیه ۲۰۱۸ تأیید شد. تایواسو، فرم استنشاقی ترپروستینیل، در ژوئیه ۲۰۰۹ تأیید شد.اورنترام در دسامبر ۲۰۱۳ تأیید شد. ترپروستینیل (Trepulmix) در آوریل ۲۰۲۰ برای استفاده در اتحادیه اروپا تأیید شد. تحقیقات. درمان با ترپروستینیل ممکن است در درمان بیماری دگوس مؤثر باشد.
مرکز داده های نجومی استراسبورگ () یک مرکز داده است که اطلاعات نجومی را جمع آوری و توزیع می کند.این مرکز در سال ۱۹۷۲ با نام Center de Données Stellaires توسط مؤسسه ملی نجوم و ژئوفیزیک (INAG) تأسیس شد. خدمات آنلاین ارائه شده توسط CDS عبارتند از: این مرکز یکی از بازیگران در محیط «اتحاد بین المللی رصدخانه مجازی» (IVOA) است که استانداردهای لازم را برای اطمینان از قابلیت همکاری بایگانی ها و خدمات نجومی ایجاد می کند. مأموریت CDS این است که: در ۲۷ نوامبر ۲۰۱۰، ۹۵۹۱ کاتالوگ از طریق CDS در دسترس بود، از جمله:
بیماری دگوس (دیگوس، دیگو و دگو هم نوشته اند) ()، که با نام های بیماری کولمایر-دگوس یا پاپولوز آتروفیک بدخیم نیز شناخته می شود، یک بیماری بسیار نادر است که به دلیل انسداد سرخرگ ها و سیاهرگ ها ایجاد می شود. افراد مبتلا به این بیماری سفت دانه هایی را توسعه می دهند. در برخی از بیماران، عوارضی به دلیل آسیب به اندام های داخلی ایجاد می شود. سازوکار دقیق بیماری هنوز ناشناخته است و درمان مؤثری در حال توسعه است. تعداد بیماران زنده شناخته شده در جهان کمتر از ۵۰ نفر است و کمتر از ۲۰۰ مورد در متون پزشکی گزارش شده است. با این حال، به دلیل نادر بودن بیماری، ممکن است بسیاری از موارد تشخیص داده نشوند. بیشتر افراد بین سنین ۲۰ تا ۵۰ سالگی دچار علائم می شوند، هرچند مواردی خارج از این محدوده سنی نیز گزارش شده است. علائم و نشانه ها. علائم مشخصه بیماری دگوس توسعه سفت دانه ها است. در ابتدا، افراد ممکن است ضایعه های پوستی یا راش (ضایعه پوستی) داشته باشند، اما در ادامه برجستگی ها یا پاپول های مشخص ایجاد می شود. پاپول ها به شکل دایره ای با مرکزی سفید و مرز قرمز هستند. با گذشت زمان، مرکز سفید پاپول ها فرورفته می شود و فقط مرز آن ها برجس