Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ماریا استر اِرِدیا لکارو دِ کاپوویلا (؛ – ۲۷ اوت ۲۰۰۶)) یک زن خانه دار ابرصدساله اهل اکوادور بود که در زمان مرگش در سن ۱۱۶ سال و ۳۴۷ روزگی، مسن ترین فرد زنده تاییدشدهٔ جهان شناخته می شد و نامش در کتاب رکوردهای جهانی گینس قرار گرفت. زندگی نامه. او که با نام ماریا استر اِرِدیا لکارو در گوایاکیل متولد شد، دختر یک سرهنگ ارتش بود و در میان نخبگان طبقه بالای جامعه بزرگ شد و در مراسم اجتماعی و کلاس های هنری شرکت کرد. او هرگز سیگار نمی کشید و در حد اعتدال مشروب می نوشید. در سال ۱۹۱۷، او با یک افسر نظامی و ملوان ایتالیایی تبار به نام آنتونیو کاپوویلا (۱۸۶۴–۱۹۴۹) ازدواج کرد. آنتونیو از تبار ایتالیایی بود و در شهر پولا واقع در امپراتوری اتریش-مجارستان (امروزه پولا در خاک کرواسی) به دنیا آمده بود. او در سال ۱۸۹۴ به شیلی و سپس در سال ۱۹۱۰ به اکوادور نقل مکان کرده بود. آنتونیو پس از مرگ همسر اولش، با ماریا ازدواج کرد و تا زمان مرگش در سال ۱۹۴۹ همسر او بود. آنها با هم صاحب پنج فرزند شدند که سه نفر از آنها در زمان مرگ ماریا هنوز زنده بودند: هیلدا (۸۱ ساله)، ایرما (۷۹ ساله) و پسرش آنیبال (۷۷ ساله). او همچنین دوازده نوه، بیست
نتیجه و دو نبیره داشت. حوالی ۱۰۰ سالگی، کاپوویلا در شرف مرگ بود و حتی مراسم آخرین دعا برای فرد در حال احتضار بر بالینش اجرا شد، اما نه تنها نمرد بلکه تا زمان مرگش از سلامت کامل برخوردار بود. سلامتی او در دسامبر ۲۰۰۵، که در ۱۱۶ سالکی بود داشت، برای فردی در این سن و سال بسیار خوب بود. او تلویزیون تماشا می کرد، روزنامه می خواند و بدون کمک عصا راه می رفت (اگرچه یک پرستار به او کمک می کرد). کاپوویلا در دو سال قبل از مرگش نتوانست خانه اش را ترک کند و خانه اش را با دختر بزرگش هیلدا و دامادش به اشتراک گذاشت. در یک مصاحبه رسانه ای، کاپوویلا اظهار داشت که از این واقعیت که امروزه زنان از مردان خواستگاری می کنند، و نه برعکس، بیزار است. با این حال، در مارس ۲۰۰۶، سلامتی کاپوویلا رو به افول رفت و او دیگر قادر به خواندن روزنامه نبود. حرف زدنش تقریباً قطع شده بود و دیگر قادر به راه رفتن نبود مگر با کمک که دو پرستار یا همراه. با این حال، کاپوویلا می توانست روی صندلی اش بنشیند و خودش را باد بزند، و تا زمانی که در هفته آخر اوت ۲۰۰۶، ۱۸ روز پیش از جشن تولد ۱۱۷ سالگی، در اثر سینه پهلو جان به جان آفرین تسلیم کرد. رکوردهای سن. رکورد
های کاپوویلا در ۲۷ اوت ۲۰۰۵، دقیقاً یک سال قبل از مرگ او در سن ۱۱۵ سال و ۳۴۷ روز به گینس ارسال شد و در تاریخ ۹ دسامبر ۲۰۰۵ با ۱۱۶ سال و ۸۶ روز سن، به عنوان مسن ترین فرد جهان در رکوردهای جهانی گینس ثبت شد که بدین ترتیب جانشین هندریکیه فان آندل-سخیپر هلندی (مسن ترین فرد جهان از ۲۹ مه ۲۰۰۴ تا زمان مرگش در ۳۰ اوت ۲۰۰۵) و الیزابت بولدن آمریکایی (احتمالا مسن ترین فرد جهان از ۳۰ اوت ۲۰۰۵ تا ۹ دسامبر ۲۰۰۵) شد. نام کاپوویلا مجدداً در ۱۲ آوریل ۲۰۰۶ در سن ۱۱۶ سال و ۲۱۰ روز به وبسایت رکوردهای جهانی گینس اضافه شد. در زمان مرگ کاپوویلا در سن ۱۱۶ سال و ۳۴۷ روزگی، در ابتدا تصور می شد که چهارمین مسن ترین فرد تاییدشده ای است که تا به حال زندگی کرده است. با این حال، به دلیل تأیید اعتبار سنی دلفیا ولفورد ۱۱۷ ساله در ۲۹ آوریل ۲۰۲۳، معلوم شد که او پنجمین فرد پیر ثبتشده جهان از لحاظ سنی است. کاپوویلا مسن ترین فرد تأیید شده آمریکای جنوبی بود تا اینکه فرانسیسکا سلسا دوس سانتوس از برزیل در ۴ اکتبر ۲۰۲۱ از رکورد سنی او گذشت و یک روز بعد درگذشت. ماریا کاپوویلا همچنین آخرین فرد زنده ای بود که تأیید شد در دهه ۱۸۸۰ به دنیا آمده است. پس از
مرگ او در ۲۷ اوت ۲۰۰۶، جانشین او به عنوان مسن ترین فرد، الیزابت بولدن بود. بولدن دومین فردی بود که در دو موقعیت مختلف زمانی به عنوان مسن ترین فرد جهان در نظر گرفته شد (ژان لوئیز کالمان زن فرانسوی و رکورددار سن در تاریخ جهان، اولین نفر بود).
ناتالیا ماماتووا (متولد ۲۰ سپتامبر ۱۹۸۵) یک تکواندوکار ازبکستانی است که در ردهٔ سنگین وزن زنان رقابت می کند. او یکی از اولین تکواندوکاران تاریخ ازبکستان بود که در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۴ شرکت کرد و بعداً در مسابقات جهانی نظامی ۲۰۰۶ در سئول، کرهٔ جنوبی، موفق به کسب مدال نقره در بخش ۶۷- کیلوگرم شد. ماماتووا در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۴ آتن، پس از شکست دادن یوریکو اوکاموتو از ژاپن در مسابقات انتخابی المپیک آسیایی در بانکوک، تایلند، به تیم تکواندوی زنان ازبکستان در کلاس سنگین وزن (۶۷+ کیلوگرم) راه یافت. با این حال، او در مرحلهٔ ابتدایی مسابقات با شکست ۶–۹ مقابل لارنس راس از بلژیک مواجه شد و نتوانست به مراحل بعدی صعود کند. با شکست حریف بلژیکی اش در مرحلهٔ یک چهارم نهایی به ناتالیا فالاوینیا از برزیل، ماماتووا شانس خود را برای رقابت در دور رپشاژ و کسب مدال برنز المپیک از دست داد. ماماتووا همچنین در وزن ۶۷+ کیلوگرم در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ شرکت کرد. او در دور مقدماتی توسط آن کارولین گراف شکست خورد و سپس در مسابقهٔ رپشاژ توسط لی این جونگ حذف شد.
اینس اچوریا بیو (؛ ۲۲ دسامبر ۱۸۶۸ – ) نویسنده، و روزنامه نگار اهل شیلی بود. زندگی نامه. اینس اچوریا در ۲۲ دسامبر ۱۸۶۸، در خانواده ای از طبقه ممتاز به دیده به جهان گشود و در دامان چنین جایگاهی پرورش یافت. او تنها دختر فلیکس اچوریا والدس و اینس بیو رئیس بود و از نوادگان بزرگ آندرس بیو به شمار می رفت. اما سرنوشت چنین رقم خورد که مادرش هنگام زایمان جان بسپارد، و بدین ترتیب اینس تحت سرپرستی دولورس اچوریا، عمه پدری اش، بزرگ شد. اینس دخترعموی ربکا مات بیو و خواهر ناتنی ویسنته اچوریا لارائین، روزنامه نگار و دیپلمات، بود. او همچنین رابطه ای نزدیک و صمیمی با الیودورو یانز و آرتورو آلستاندری داشت که همکاری با آنان را از دهه ۱۹۱۰ آغاز کرد. حتی در اواخر قرن نوزدهم، خانواده های ثروتمند از معلمان خصوصی برای آموزش دختران خود استفاده می کردند، با وجود این که آموزش رسمی مدرسه ای و مجوز دسترسی زنان به دانشگاه از طریق فرمان آموناتگی در سال ۱۸۷۷ فراهم شده بود. با این حال، به دلیل ماهیت محافظه کارانه و مذهبی کاتولیکی خانواده اچوریا، اینس به روش قدیمی تربیت شد: آموزش در زمینه های دین، موسیقی، گلدوزی، زبان فرانسه و انگلیسی. در تاریخ
۱۰ آوریل ۱۸۹۲، اینس اچوریا با خوآکین لارائین آلکالده، یکی از افسران ارتش و پسر خوزه پاتریسیو لارائین گانداریلاس و کارولینا آلکالده ولاسکو، ازدواج کرد. این زوج در خانه پدر اینس اقامت داشتند و صاحب چهار فرزند به نام های ربکا، آیریس، لوز و اینسیتا شدند. در صبح روز ۱۳ ژانویه ۱۹۴۹، اینس اچوریا در زادگاهش درگذشت. آثار ادبی. اینس اچوریا از سنین نوجوانی شروع به نوشتن یک دفترچه خاطرات شخصی کرد، که در آن به زبان فرانسوی می نوشت. در بزرگ سالی، او در مصاحبه ای با آماندا لابارکا در سال ۱۹۱۵ اظهار داشت که این زبان را به "کاستیانو" ترجیح می دهد، زیرا به عقیده او، این زبان نماینده جامعه ای بود که زنان را محدود می کرد، و همچنین زبان آشپز محسوب می شد. با این وجود، بخش عمده ای از آثار او به زبان "کاستیانو" نوشته شده و او هرگز در خارج از کشور اقامت نکرد، هرچند که مدت های طولانی را در مکان های مختلف اروپا، به ویژه پاریس گذراند و حتی به اورشلیم نیز سفر زیارتی داشت. تا حدود ۳۰ سالگی، اینس اچوریا یک کاتولیک فعال بود، اما در ابتدای قرن بیستم، دگرگونی خود را در حوزه های تئوسوفی و روح گرایی آغاز کرد. با این وجود، او هرگز پیوند خود با
شخصیت های مسیحی که در سال های اولیه زندگی اش نقش اساسی داشتند، از دست نداد. اینس اچوریا بیو علیه قراردادهای محافظه کارانه طبقه اجتماعی خود در مورد نقش زنان، شورش کرد. در سال ۱۹۰۴، او اولین کتاب خود را با عنوان "به سوی شرق" تحت نامی ناشناس منتشر کرد. بعدها او از نام های مستعار همچون "ایریس"، "اینس بیو" و "رینبو" استفاده کرد. پس از یک سفر طولانی به اروپا و سرزمین مقدس، اینس اچوریا در سال ۱۹۰۵، به همراه تولد چهارمین و تنها دخترش و انتشار اولین کتابش، محافل ادبی را در خانه خود آغاز کرد. این محافل میزبان نخبگان روشنفکری زمان خود بود، از جمله افرادی مانند آگوستو د’هالمر، لوئیس اورگو لوکو، خوآکین ادواردز بیو، ماریانو لاتوره و فرناندو سانتیوان، در میان دیگران. در سال ۱۹۱۰، او چهار کتاب منتشر کرد که به دلیل محتوای انتقادی خود تأثیر بزرگی داشتند: "پروفایل های مبهم"، "زمین بکر"، "احساسات نمایشی" و "برگ های افتاده". اولین آثار منتشرشده او شامل "پروفایل های مبهم"، گزارشی از سفرهای گسترده اش به اروپا، و "زمین بکر"، مطالعه ای دربارهٔ جنوب شیلی بودند. نوشته های بعدی او به شکل مجموعه ای از مقاله ها در مجلات شیلیایی منتشر شدند
. در سال ۱۹۱۴، اینس اچوریا در پاریس رمان "میان دو جهان" را منتشر کرد که مورد تحسین قرار گرفت. پس از آن، در سال ۱۹۱۷، "ساعت منع عبور" را منتشر کرد، که موضوع آن بر اساس زندگی ساکنان آمریکای جنوبی در پایتخت فرانسه بود. در سال ۱۹۱۸، اچوریا مقاله هایی برای "ملت" نوشت. علاوه بر آثار یادشده و نوشته هایش در "ال مرکوریو"، "خانواده، زیگ زاگ، و حوادث،" او "احساسات نمایشی" را منتشر کرد که مجموعه ای از نقدهای نمایشی بود. در سال ۱۹۲۲، اینس اچوریا به عنوان نخستین زن دانشگاهی در "دانشکده فلسفه و ادبیات" دانشگاه شیلی فعالیت خود را آغاز کرد. برخی از نویسندگان آثار او را در چارچوب فمینیسم اشرافی دسته بندی می کنند؛ جریانی که شامل دیگر نویسندگانی همچون ورا زوروف، ماریانا کاکس مندز، ترزا ویلمز مونت، ماریا لوئیزا فرناندز دو گارسیا هویدوبرو و خیمنا مورلا لینچ نیز می شود.
دشت امام، روستایی در دهستان چاه دادخدا بخش چاه دادخدا شهرستان قلعه گنج در استان کرمان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۶ نفر (۸ خانوار) بوده است.
سیارک وای آر۴–۲۰۲۴ () سیارکی با قطر تخمینی ۴۰ تا ۹۰ متر (۱۳۰ تا ۳۰۰ فوت) است که به عنوان یک جرم نزدیک به زمین از نوع آپولو (که از مدار زمین عبور می کنند) طبقه بندی می شود. این جرم آسمانی از ۲۷ ژانویه تا ۲۰ فوریهٔ ۲۰۲۵ امتیاز برخورد ۳ در مقیاس تورینو داشت، با احتمال بیش از ۱ درصدی که در ۲۲ دسامبر ۲۰۳۲ با زمین برخورد کند. این احتمال تخمینی برخورد در ۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۵ به ۳٫۱ درصد رسید، اما پیش بینی های بعدی از یک برخورد غیرمنتظره به زمین رسید رتبه تورینو سیارک را به صفر کاهش داد. این سیارک همچنان شانس کمی برای برخورد با ماه در سال ۲۰۳۲ را حفظ می کند. سیارک "وای آر۴–۲۰۲۴" توسط ایستگاه شیلیایی سیستم آخرین هشدار برخورد زمینی سیارک (ATLAS) در ریو وورتادو در ۲۷ دسامبر ۲۰۲۴ کشف شد. هنگامی که مشاهدات اضافی احتمال برخورد را بیش از ۱٪ نشان داد نخستین گام در پاسخ های دفاعی سیاره ای آغاز شد، که باعث شد داده های اضافی با استفاده از چندین تلسکوپ بزرگ و آژانس های فضایی مورد تأیید سازمان ملل متحد برای شروع برنامه ریزی کاهش تهدید سیارک جمع آوری شود. ویژگی های فیزیکی. اندازه و جرم. قطر "وای آر۴–۲۰۲۴" هنوز اندازه گیری نشده است، اما
می توان آن را از روشنایی آن (قدر مطلق) با استفاده از طیف وسیعی از مقادیر قابل قبول برای بازتاب سطح آن (آلبدوی هندسی) تخمین زد. اگر "وای آر۴–۲۰۲۴" بین ۵٪ تا ۲۵٪ از نور مرئی را بازتاب می دهد، همانگونه که اکثریت قریب به اتفاق سیارک های با آلبدوی اندازه نشان داده اند، قطر آن بین ۴۰ تا ۹۰ متر (۱۳۰ تا ۳۰۰ فوت) است. برآورد ناسا قطر آن را ۵۵ متر (۱۸۰ فوت) برای آلبیدوی هندسی فرضی ۰٫۱۵۴ می داند.این تخمین ها "وای آر۴–۲۰۲۴" را تقریباً به اندازه سیارکی که باعث رخداد تونگوسکا ۱۹۰۸ شد یا سیارک آهن نیکل که ۵۰۰۰۰ سال پیش دهانه شهاب سنگ را در آریزونا ایجاد کرد، نشان می دهد. [۱۹] "وای آر۴–۲۰۲۴" به طور قابل توجهی کوچکتر از Dimorphos، هدف ضربه ای آزمایش تغییر جهت دوگانه سیارک ناسا (DART) در سال ۲۰۲۲ است. قطر و آلبدو "وای آر۴–۲۰۲۴" را می توان با مشاهدات مستقیم مادون قرمز حرارتی، رصدهای راداری، تصویربرداری از فضا یا فضاپیمای یک ستاره محدودتر کرد. [۲۰] جرم و چگالی 2024 YR ۴ اندازه گیری نشده است، اما جرم را می توان با چگالی فرضی و قطر فرضی تخمین زد. با فرض چگالی 2.6 g/cm 3 (1.5 oz/cu in)، [۲۱] که در محدوده چگالی سیارک های سنگی مانند
243 Ida ، [۲۲] با قطر فرضی ۵۵ متر (۱۸۰ فوت) است، جدول خطر Sentry جرمی ۸٫۹ × ۱۰۲ را تخمین می زند. پوند). [۸] هم چگالی مفروض و هم قطر استنباط شده، عدم قطعیت های زیادی در تخمین جرم دارند، که دومی غالب است زیرا حجم سیارک به مکعب قطر بستگی دارد.
هندریکیه فان آندل-سخیپر (؛ ؛ – ۳۰ اوت ۲۰۰۵) یک زن ابرصدساله اهل هلند که ۱۱۵ سال و ۶۲ روز زندگی کرد. او پیرترین فرد هلندی است که رکورد قبلی کاترینا فان دام را در ۲۶ سپتامبر ۲۰۰۳ شکست و از ۲۹ مه ۲۰۰۴ مسن ترین فرد تأیید شده در جهان بود. او در ۱۶ فوریه ۲۰۰۱ هم با سن ۱۱۰ سال و ۲۳۲ روز، مسن ترین فرد زنده در هلند شد. زندگی نامه. فان آندل-سخیپر با نام هندریکه سخیپر در اسمیلده روستای کوچکی در درنته به دنیا آمد. او نارس به دنیا آمد و شک و تردیدهایی وجود داشت که زنده نخواهد ماند. با این حال، به لطف مراقبت مداوم مادربزرگش در چهار هفته اول زندگی، او بهبود یافت و شرایط جسمی اش بهتر شد. در سن پنج سالگی در نخستین روز مدرسه، او دوباره بیمار شد و به توصیه یک پزشک محلی دیگر مدرسه رفت. پدرش که مدیر یک مدرسه محلی بود، به او خواندن و نوشتن آموخت. او از دوران جوانی به تئاتر علاقه داشت، اما پس از مخالفت مادرش تصمیم گرفت که حرفه بازیگری را دنبال نکند و به جای آن معلم خیاطی و سوزن دوزی شد. او در سن ۴۶ سالگی با شوهر آینده اش دیک فان آندل که در آمستردام کار می کرد، آشنا شد. او در ۴۷ سالگی سرانجام خانه والدینش را ترک کرد و در سال ۱۹۳۹ با
دیک فان آندل، بازرس مالیاتی مطلقه ازدواج کرد و نام خط خانوادگی اش را به فان آندل-سخیپر تغییر داد (در هلند مرسوم بود که نام خانوادگی دوشیزگی در کنار نام خانوادگی همسر قرار گرفته و با یک خط تیره از هم جدا شود). در طول جنگ جهانی دوم او و همسرش به هوخه فین نقل مکان کردند، که او مجبور شد جواهراتش را خرد خرد بفروشد تا در زمان اشغال آلمان به پرداخت هزینه غذای خانواده کمک کند. شوهرش در سال ۱۹۵۹ بر اثر سرطان درگذشت. او در سال ۱۹۹۰ پس از تشخیص سرطان پستان در ۱۰۰ سالگی تحت عمل ماستکتومی قرار گرفت. او تا پیش از نقل مکان به خانه سالمندان در سن ۱۰۵ سالگی، به تنهایی در خانه اش زندگی می کرد. فان آندل-سخیپر با مرگ «ماریا ترزا فومارولا لیگوریو» در ماه مه ۲۰۰۳ مسن ترین زن شناخته شدهٔ اروپا شد و با مرگ «جوآن ریوداوتس» در مارس ۲۰۰۴ مسن ترین زن تأییدشده اروپا شد. پس از مرگ شارلوت بنکنر در اوایل ماه مه ۲۰۰۴، فان آندل-سخیپر به عنوان دومین فرد مسن ترین شناخته شده در جهان پس از «رامونا نرینیداد ایگلسیاس-جردن» نمود که مرگش در ماه بعد، فان آندل-سخیپر را با ۱۱۳ سال و ۳۳۵ روز، ظاهراً مسن ترین فرد جهان باقی گذاشت. با این حال، ماریا کاپووی
لا از اکوادور پیرتر از او بود، اما در آن زمان ادعای او هنوز تأیید نشده بود. فان آندل-سخیپر برای تولد ۱۱۵ سالگی خود در سال ۲۰۰۵ با عروس بئاتریکس هلند هلند و هیئتی از باشگاه فوتبال آژاکس آمستردام ملاقات کرد. آخرین باری که تیم آژاکس با او ملاقات کرد، او از این شکایت کرد که سایر ساکنان خانه سالمندان او «دهاتی های جاهلی هستند که فوتبال را نمی فهمند». او از زمانی که بیش از ۸۰ سال قبل که برای تماشای یکی از مسابقه های این تیم در ورزشگاه حاضر شد، طرفدار باشگاه فوتبال آژاکس آمستردام بود. در آخرین سالهای زندگی، او آخرین شهروند هلندی بود که در زمان پادشاهی ویلیم سوم که در سال ۱۸۹۰ درگذشته بود، متولد شد. فان آندل-سخیپر گفته بود که راز طول عمرش&amp; خوردن روزانهٔ یک وعده شاه ماهی و نوشیدن آب پرتقال است. او بعداً به شوخی «نفس کشیدن» را اضافه کرد. در موقعیتی دیگر، توصیه های زیر را کرد: «سیگار نکشید و الکل زیاد ننوشید. فقط مقدار اندکی آتفوکات با خامه در روزهای یکشنبه و تعطیلات و باید از لحاظ بدنی هم فعال بمانید.» مرگ. هندریکیه فان آندل-سخیپر در ۳۰ اوت ۲۰۰۵، دو ماه پس از تولد ۱۱۵ سالگی اش، در خواب درگذشت. او تا زمان مرگش هوشیا
ری ذهنی خود را حفظ کرده بود، اما از ضعف فزاینده جسمی رنج می برد. چند روز قبل از مرگش، او به مدیر خانه سالمندانش، یوهان بایرینگ گفت که «تا حالا که زندگی خوبی بوده، اما مرد طبقه بالایی می گوید وقت رفتن است». او وقتی ۸۲ سالگه بود موافقت کرد که بدنش را به علم پزشکی تقدیم کند. کالبد شکافی در دانشگاه خرونینگن نشان داد که او بر اثر یک سرطان معده تشخیص داده نشده درگذشته و تومور درون معده او به اندازه یک مشت کوچک بود. در زمان مرگ، او دومین فرد مسن زنده جهان پس از ماریا کاپوویلا بود. در ژوئن ۲۰۰۸، گرت هولشتگ، استاد دانشگاه خرونینگن، پس از تجزیه و تحلیل مغز فان آندل-سخیپر پس از مرگش گفت که نشانه های ناچیزی از انواع مشکلات در مغز وجود دارد، برخی از آنها مربوط به بیماری آلزایمر است که معمولاً در افرادی که تا سنین بالا زنده می مانند دیده می شود به گفته هولشتگ، مغز او اولین مغز شناخته شده در چنین سن پیشرفته ای بود که «این مشکلات را نداشت». ژنوم کامل فان آندل-سخیپر توسط مرکز پزشکی دانشگاه VU در آمستردام، که در حال تحقیق بر روی ژن های طول عمر هستند، تجزیه و تحلیل شده است. کالبد شکافی او هیچ اثری از زوال عقل را نشان نداد که بر
خی از دانشمندان آن را بخشی اجتناب ناپذیر از سیر پیری می دانند.
نیدل جویس یک ناشر موسیقی مستقل می باشد که در سپتامبر ۲۰۱۷ تأسیس شد و توسط آستین اشلیمن، جیس مک لین و برندون براون اداره می شود. اولین انتشار این ناشر آلبوم پولی گوندوانالند از گروهٔ کینگ گیذارد و لیزارد ویزارد بود.
جام فراترنیداد ۱۹۸۰ دهمین دوره جام فراترنیداد بود، رقابت فوتبال برای باشگاه های آمریکای مرکزی که توسط اونکاف برگزار شد.
مادی گرایان ، یک فیلم مستقل آمریکایی در ژانر کمدی رمانتیک به نویسندگی و کارگردانی سلین سونگ است که در سال ۲۰۲۵ منتشر شد. پس از فیلم موفق "زندگی های گذشته" (۲۰۲۳)، این دومین تجربه بلند سینمایی سونگ است که داستان آن دوباره با مسئله مثلث عشقی گره خورده است. داکوتا جانسون، کریس ایوانز و پدرو پاسکال بازیگران فیلم هستند. داستان فیلم در شهر نیویورک رخ داده و ماجرای زندگی یک جُفت جور کن جوان به نام لوسی را دنبال می کند که بر سر دو راهی عاطفی گیر می کند که یک طرف آن میلیونری بسیار موفق و جذاب است و طرف دیگر؛ یکی از همکاران لوسی که پیش تر دلباخته یکدیگر بوده اند. "مادی گرایان" در تاریخ ۱۳ ژوئن ۲۰۲۵ توسط ای۲۴ و گروه سینمایی سونی پیکچرز منتشر شد. فیلم واکنش مثبت منتقدان را در پی داشت و به دلیل ساختارشکنی در روایت کمدی رمانتیک ها و عملکرد سه بازیگر اصلی خود تحسین شد. "مادی گرایان" بیش از ۱۰۱ میلیون دلار در گیشه فروش کرد که بیش تر از پنج برابر بودجه ۲۰ میلیون دلاری است که خرج تولید آن شده است. "مادی گرایان" پرفروش ترین فیلم مستقل سال ۲۰۲۵ و پس از "همه چیز همه جا به یکباره" (۲۰۲۲) و "جنگ داخلی" (۲۰۲۴) سومین فیلم پرفروش تاری
خ کمپانی ای۲۴ است. داستان. در این داستان عاشقانه معاصر، «لوسی میسون» بازیگر ناموفقی است که پس از کنار گذاشتن حرفه ی بازیگری، به یک مشاور ازدواج موفق در شرکت «Adore» در نیویورک تبدیل شده است. او که تصمیم گرفته داوطلبانه مجرد بماند، یا به تنهایی بمیرد یا با فردی ثروتمند ازدواج کند، با وجود موفقیت حرفه ای اش، از معیارهای غیرواقع گرایانه ی مراجعانش خسته شده است. در مراسم ازدواج یکی از موکلانش، با «هری کاستیو»، برادر داماد، آشنا می شود که به او علاقه مند می شود، ولی لوسی ابتدا پیشنهاد می دهد او مشتری شرکت شود. در عین حال، لوسی با نامزد سابقش، «جان فینچ»، دوباره برخورد می کند؛ بازیگری که هنوز برای رسیدن به رویاهایش تلاش می کند. با پیگیری های هری، رابطه ای عاشقانه بین او و لوسی شکل می گیرد. با این حال، پس از شکایت موکلش «سوفی» از آزار توسط یکی از تطبیق های پیشنهادی، اعتبار شغلی لوسی زیر سؤال می رود. در پی آن، او دچار تردید می شود و رابطه اش با هری نیز به بن بست می رسد، چراکه متوجه می شود آن دو فقط در ظاهر برای هم مناسب اند. لوسی پس از دیدار دوباره با جان، به سفری کوتاه با او می رود و درمی یابد که هنوز به او احساس دا
رد، گرچه نگرانی های مالی در گذشته میانشان فاصله انداخته بود. وقتی «سوفی» از لوسی کمک می خواهد، آن دو همکاری کرده و اوضاع را بهبود می دهند. در پایان، جان به لوسی پیشنهاد ازدواج می دهد و او می پذیرد. داستان با صحنه ای از گرفتن مجوز ازدواج در اداره ی ثبت همراه با سایر زوج ها به پایان می رسد.
جام فراترنیداد ۱۹۸۱ یازدهمین دوره جام فراترنیداد بود، رقابت فوتبال برای باشگاه های آمریکای مرکزی که توسط اونکاف برگزار شد.
سارا پیجون (؛ زاده ۷ ژوئیه ۱۹۹۶) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. پیجون در میشیگان بزرگ شد، جایی که در دبیرستان بیرمنگام گرووز تحصیل کرد. او در طول تعطیلات تابستانی در کمپ هنری اینترلوخن شرکت کرد و در نمایش هایی در خانه جامعه در بیرمنگام اجرا کرد. پیجون سپس در آکادمی هنرهای اینترلوخن حضور یافت و در سال ۲۰۱۴ فارغ التحصیل شد و سپس در سال ۲۰۱۸ مدرک لیسانس هنرهای زیبا را از مدرسه درام کارنگی ملون در پیتسبرگ دریافت کرد. او در فیلم لازارث بازی کرده است.
بریز ایرویز یک شرکت هواپیمایی ارزان قیمت آمریکایی است. دفتر اصلی بریز ایرویز در شهر کاتن وود هایتس، یوتا، ایالات متحده واقع شده است. این شرکت توسط دیوید نیلمن، که قبلا شرکت های هواپیمایی موریس ایر، وست جت، جت بلو و آزول برزیلین ایرلاینز را تاسیس کرده بود تاسیس شده استو بریز ایرویز در تاریخ ۲۷ می ۲۰۲۱ با برقراری اولین پرواز این شرکت از فرودگاه بین المللی تمپا به فرودگاه بین المللی چارلستون شروع به فعالیت کرد.
آلیس اهل دانکز فری (؛ حوالی ۱۶۸۶ (ادعاشده) – ۱۸۰۲) برده سیاه پوست، مأمور جمع آوری عوارض و زن ابرصدساله اهل ایالات متحده آمریکا بود. که «یکی از مورخان شفاهی اولیه آمریکای سیاه پوستان» بود. زندگی اولیه. آلیس در فیلادلفیا در خانواده ای برده متولد شد که از باربادوس به آمریکای شمالی مستعمراتی آورده شده بودند. او تاریخ تولد خود را حدود ۱۶۸۶ ذکر کرده است که این تاریخ باعث می شود او در زمان مرگش ۱۱۶ ساله باشد. او تا سن ده سالگی در فیلادلفیا زندگی کرد، سپس به دانکز فری در شهرستان باکس، پنسیلوانیا حدود ۱۷ مایل بالاتر از رود دلاور برده شد و بقیه عمر خود را در آنجا گذراند. به مدت ۴۰ سال، او عوارض عبور از رودخانه را جمع آوری می کرد و برای اربابش به نام ساموئل کارپنتر که دوست ویلیام پن بود کار می کرد. تاریخ شفاهی. آلیس کم کم با نام «آلیس اهل دانکز فری» شناخته شد و شهرتی به عنوان یک شخصیت پرجنب وجوش و جذاب پیدا کرد که از به اشتراک گذاشتن خاطرات دوران اولیه زندگی خود لذت می برد. او شاهد رشد و تغییر فیلادلفیا از «یک شهرک رودخانه ای اولیه به پایتخت یک ملت نوپا» بود و تبدیل به یک تاریخ نگار محلی برجسته شد. جسی کارنی اسمیت نوشت
که: بنابراین، آلیس یکی از اولین تاریخ نگاران شفاهی آمریکا شد و منبعی پرشور از اطلاعات برای کسانی که این بخت را داشتند تا با او هم کلام شوند. اگرچه مانند بسیاری از بردگان، او قادر به خواندن یا نوشتن نبود، اما علاقه زیادی به شنیدن قرائت کتاب مقدس داشت و به خاطر «احترام زیادی که به حقیقت قائل بود» مورد تکریم قرار گرفت. گفته می شود که آلیس پیپ ویلیام پن (۱۶۴۴–۱۷۱۸) بنیان گذار پنسیلوانیا را روشن کرده بود و با توماس استوری آشنا بود. ایسایا توماس (بنیان گذار انجمن عتیقه شناسان آمریکا) در کتاب "زندگی نامه عجیب و غریب یا، یادداشت های شخصیت های برجسته زن، کهن و معاصر" نوشت که: سال های آخر و مرگ. مابین سنین ۹۶ تا ۱۰۰ سالگی، آلیس به تدریج بینایی خود را از دست داد، اما باوجود نابینا بودن، همچنان در صید ماهی ماهر بود: «او نمی توانست بیکار بماند». در حدود سن ۱۰۲ سالگی، بینایی او بازگشت و به اندازه ای بهبود یافت که می توانست اجسام متحرک را ببیند، اگرچه قادر به تشخیص افراد نبود. توماس گزارش داد که «قبل از مرگش موهای او کاملاً سفید شد و آخرین دندان هایش سالم از دهانش افتاد، در حالی که ۱۱۶ سال داشت». او در سال ۱۸۰۲ در بریستول،
پنسیلوانیا درگذشت. در سال های اخیر تلاش هایی برای روایت داستان آلیس و شناخت میراث برده داری انجام شده است، از جمله توسط کلیسای مسیح، فیلادلفیا، که او یک عمر برای عبادت بدانجا می رفت. گفته می شود آلیس هر یکشنبه در سن ۹۵ سالگی با اسب به کلیسای مسیح می رفت. امروزه، یک یادبود گرانیتی در محل کار او در دانکز فری، یکی از نخستین مکان های عبور کشتی های باری در ایالات متحده، را نصب شده است. دکتر آدری هنری، عضو انجمن تاریخ محلی، در سال ۲۰۱۵ گفت که: او همچنین برای فعالیت های کارآفرینانه اش که عمدتاً نادیده گرفته شده است، مانند تأسیس صنایع شیلاتی، جمع آوری شاه ماهی های گودآبه برای نمک سود شدن در بشکه ها و فروش در فیلادلفیا و کشتی هایی که به سفرهای اکتشافی می رفتند، مورد ستایش قرار گرفته است.
آیلین مِـی اَش (؛ – ) با نام خانوادگی دوشیزگی ویلان بازیکن حرفه ای کریکت و یک زن ابرصدساله اهل بریتانیا بود که در زمین بازی در پُست پرتاب کننده میانه راست دست بازی می کرد. او با نام آیلین ویلان، بین سال های ۱۹۳۷ و ۱۹۴۸/۴۹ در هفت مسابقه تست کریکت زنان برای تیم انگلستان بازی کرد. اَش طولانی ترین عمر را به عنوان یک بازیکن بین المللی کریکت داشت و تا سن ۱۱۰ سال و ۳۴ روز زندگی کرد. زندگی اولیه و تحصیلات. آیلین مِـی ویلان در هایبری میدلسکس به دنیا آمد. او در مدرسه اُرسولین کانونت در ایلفورد در شرق لندن تحصیل کرد، و در آنجا کاپیتان تیم هاکی «فرست ایلون» بود و همچنین تنیس و نت بال هم بازی می کرد. دوران کریکت. اَش در کریکت باشگاهی برای تیم های ایلفورد واندررز و واگتیلز و در کریکت حرفه ای برای تیم های سیویل سرویس، میدلسکس و تیم منتخب جنوب انگلستان بازی کرد. او همچنین پیش و پس از جنگ جهانی دوم در تیم تست کریکت بازی کرد. اولین بازی او را در برابر استرالیا در نورتهمپتون در ژوئن ۱۹۳۷ انجام داد و آخرین بازی خود را در برابر نیوزیلند در اوکلند در مارس ۱۹۴۹ انجام داد. اش به عنوان یک پرتاب کننده متخصص، ده ویکت در تست کریکت با می
انگین ۲۳٫۰۰ گرفت. بهترین عملکرد حرفه ای اش در برابر تیم «ویکتوریا کانتری یازده» در یک بازی تور در ۱۹۴۹ بود که با نمایش عالی خود صد گل زد و پنج ویکت گرفت که باعث پیروزی راحت ۱۷۰ تایی انگلستان شد. او در سال ۱۹۴۹، بازیکن نامدار کریکت استرالیایی دونالد برادمن در یک رستوران فرانسوی در سیدنی ملاقات کرد و یک چوب کریکت امضا شده از او دریافت کرد. زندگی شغلی و بازنشستگی. اَش از سن ۱۸ سالگی در سازمان خدمات مدنی مشغول به کار شد. او در طول جنگ جهانی دوم برای خدمت در ام آی۶ اعزام شد و به مدت یازده سال با این سازمان همکاری کرد. اَش و همسرش در نهایت در نوریچ بازنشسته شدند. او در اواخر زندگی اش بازی گلف را آغاز کرد و تا سن ۹۸ سالگی آن را ادامه داد. ابرصدساله. اَش در سال ۲۰۱۱، نخستین بازیکن زن تست کریکت شد که به ۱۰۰ سالگی رسید. به مناسبت این رویداد، او به عنوان عضو افتخاری مادام العمر باشگاه کریکت مریلبون (MCC) شد. در فوریه ۲۰۱۷، هدر نایت، کاپیتان تیم ملی انگلستان، در مقاله ای برای بی بی سی نوشت: من افتخار بی نظیری داشتم که با آیلین اَش، مسن ترین بازیکن تست کریکت زنده (چه مرد و چه زن)، پیش از سفرم به استرالیا برای فیلم برداری،
دیدار کردم و او قطعاً یکی از خارق العاده ترین زنانی است که تاکنون ملاقات کرده ام. او ۱۰۵ سال دارد، هر هفته یوگا می کند و من با نوجوانانی ملاقات کرده ام که انرژی کمتری از او دارند! بسیار شگفت انگیز بود که برخی از تجربیات او از بازی کریکت برای انگلستان را بشنوم، به ویژه سفرهای دریایی که برای بازی در استرالیا انجام می دادند، و او همچنین مرا با روتین یوگای خود آشنا کرد. از شدت شرمندگی در مقابل این بانوی ۱۰۵ ساله، تمام عضلاتم به علاوه غرورم درهم شکسته است. در ژوئیه ۲۰۱۷، اش در سن ۱۰۵ سالگی زنگ آغاز شروع بازی در فینال جام جهانی کریکت زنان ۲۰۱۷ را در زمین کریکت لورد به صدا درآورد که انگلستان در برابر هند پیروز شد. او به مدت پنج دقیقه زنگ را در زمین کریکت لورد به صدا درآورد تا ۸۰مین سالگرد نخستین حضور بین المللی اش را گرامی بدارد. برای جشن تولد ۱۰۶ سالگی خود، او سوار یک دی هاویلند تایگر موث شد. در نوامبر ۲۰۱۸، او سالن ورزشی ای را که به افتخار او در آکادمی هیوت در نوریچ ساخته شده بود، افتتاح کرد. در سال ۲۰۱۹، باشگاه کریکت مریلبون از پرتره ای از او در زمین کریکت لورد پرده برداری کرد. در ژانویه ۲۰۲۱، در سن ۱۰۹ سالگی، ا
و یکی از مسن ترین افراد در بریتانیا بود که واکسن کووید ۱۹ دریافت کرد. اَش در ۳۰ اکتبر ۲۰۲۱، ۱۱۰ سالگی خود را در یک خانه سالمندان در نورویچ که در آن اقامت داشت، جشن گرفت. او کمتر از پنج هفته بعد، در ۳ دسامبر ۲۰۲۱ درگذشت.