Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ام قدردانی از آثاری که توسط بازدیدکنندگان گذشته تخت جمشید، اعم از مسافران خارجی یا ساکنان محلی، به جا مانده اند، بسیار مهم است. اگرچه معمولاً با نگاهی به گذشته محکوم می شوند، اما اکنون بخشی از تاریخ فیزیکی این مکان هستند و مرحله دیگری از تبدیل بناها از کاخ های زنده به یادبودهای ویرانگر و خاطره انگیز گذشته را در کنار تخریب نظام مند شمایل شکنانه چهره های انسانی در معرض دید، افزودن نقاشی ها و کتیبه های ساسانی و بویی یا کندن تخته های بازی در سنگ های مناسب (د لا فویه، ۱۹۲۸؛ کرتیس و فینکل، ۱۹۹۹) نشان می دهند. مطالعه آینده می تواند به طور مفید، قرار دادن این موارد را در یک توالی طبقه بندی و زمینه اجتماعی در کنار بقایای مشابه در سایر مکان ها در ایران و جاهای دیگر در نظر بگیرد. گرافیتی های خارجی در تخت جمشید توجه بسیاری از بازدیدکنندگان را به خود جلب کرده اند، تا حدی به دلیل دید بالای بسیاری از آنها در اولین ساختمان اصلی که از بازدیدکنندگان در این مکان استقبال می کند. سر رابرت کرپورتر پس از توقف خود در ژوئن ۱۸۱۸، ابراز تأسف کرد که "در هر دو [گاو نر]، متأسفم که بگویم، ابری از حروف اول، نام ها و تاریخ ها از بازدیدکنندگا
ن قبلی این مکان، به آسیب نه چندان کم به سطح زیبای سنگ، پیدا کردم." جیمز موریه نیز در ژانویه ۱۸۰۹ اظهار داشت که "در زیر لاشه اولین ابوالهول در سمت راست [به اشتباه]، نام بسیاری از مسافران حک شده، خراشیده و نقاشی شده است؛ و در میان دیگران، ما نام های لو برون، [جان آلبرت دو] ماندلسلو و کارستن نیبور را کشف کردیم. نام نیبور با گچ قرمز نوشته شده است و به نظر می رسد همین دیروز انجام شده است." نویسندگان دیگر کمتر محکوم کننده بودند. تی. اس. اندرسون در مورد «نام مسافران تا سال ۱۷۴۶، همچنین 'یک سفر علمی به پارس، ۱۷۵۳'» اظهار نظر کرد و جورج ان. کرزن صریح تر بود: کرزن در بازدید خود از این مکان در سال ۱۸۸۹ در مجموع ۲۷ نام را ثبت کرد و در واقع نام خود را به داخل کاخ داریوش اضافه کرد. از طریق ثبت این گرافیتی ها است که محققان از آن زمان به آن تکیه کرده اند، اگرچه ارنست هرتسفلد بسیاری از گرافیتی ها را در سفرهای اول خود به این مکان در سال های ۱۹۲۳ و ۱۹۲۴ به دقت در دفترهای طراحی خود کپی کرد. فهرست کامل تری از گرافیتی های خارجی در جای دیگری منتشر شده است. گرافیتی های خارجی در دو نقطه خاص متمرکز شده اند، یعنی دروازه ملل خشایارشا و
کاخ داریوش. غیبت نسبتاً تعجب آوری از گرافیتی های ثبت شده از مقبره های سلطنتی بالای این مکان وجود دارد، علیرغم محبوبیت این نقطه به عنوان یک محل پیک نیک و دیدگاه هنرمندان. بنابراین دلیل تمرکز گرافیتی ها احتمالاً ترکیبی از عوامل است: موقعیت برجسته دروازه در بالای ورودی پلکان و دیدگاه رمانتیک و تا حدی محافظت شده از دشت ماهیدشت از کاخ داریوش. در سطحی عمیق تر و احتمالاً ناخودآگاه، تمایل به افزودن کتیبه ها به مکانی که قبلاً با گرافیتی مشخص شده بود، ممکن است به افزودن مکرر نام ها در این مکان ها کمک کرده باشد. این پدیده برای انسان شناسان اجتماعی و برنامه ریزان شهری مدرن کاملاً شناخته شده است، اما جالب است که توجه داشته باشیم که نیبور نام خود را در نزدیکی نام جی. ای. فون ماندلسلو اضافه کرد، ویلیام فرانکلین (۱۷۶۳-۱۸۳۹) عمداً آن را زیر نیبور قرار داد، مک ایلراث (۱۸۹۷) از سبک هنری مورتون استنلی (۱۸۷۰) در سمت معادل ورودی تقلید کرد و در سال ۱۹۰۵ واگنفورت گرافیتی خود را بلافاصله زیر گرافیتی هموطنان قبلی خود، دو بروئن و آدریان دو باکر، تا حدی از روی تحسین دو بروئن و تا حدی ناشی از احساسات ملی گرایانه و تأسف از اینکه اینها تنه
ا نام های هلندی بودند که می توانست پیدا کند، اضافه کرد. عکس منتشر شده خود او برای نمایش واضح تر این سه نام روتوش شد. بیشتر گرافیتی های خارجی متعلق به انگلیسی ها و اسکاتلندی ها هستند که گهگاه با همسرانشان همراه می شوند. همچنین چند نام هلندی، فرانسوی، آلمانی، روسی، آمریکایی و (در طول قرن بیستم) هندی، به علاوه یک نام مجارستانی (ایستوان) وجود دارد. با حذف گرافیتی های فارسی، عبری و ارمنی که به همان اندازه متعدد اما پراکنده تر هستند، در مجموع حدود ۲۲۲ نام ثبت شده است که ۱۵۸ مورد آن در طرفین دروازه ملل و ۶۴ مورد آن در قاب در و پنجره و دیوارهای کاخ داریوش، به علاوه چهار مورد تکراری در هر دو مکان، وجود دارد. در برخی موارد، نام های فردی تکرار می شوند، معمولاً در همان بنای تاریخی، که نشان دهنده بازدیدهای جداگانه است، اگرچه معمولاً فقط یکی (احتمالاً اولین) تاریخ گذاری شده است. بازدیدکنندگان استثنایی آنا آمائوری هستند که بازدیدهایی را در مه ۱۸۵۵ و ۱۸۵۶ تاریخ گذاری می کند و جی. همیلتون که تا چهار بازدید بین سال های ۱۸۶۴ و ۱۸۶۸ را ثبت می کند. قدیمی ترین نام های تاریخ گذاری شده در قرن های ۱۷ و ۱۸ ظاهر می شوند: در سال ۱۶۳۸ (ج
ی. ای. فون ماندلسلو)، ۱۷۰۴ (آدریان دو بکر به همراه کورنلیس دو بروئن)، ۱۷۶۵ (تاجر پارچه مقیم ای. هرکولس؛ یا. مور؛ و کاشف مشهور دانمارکی، کارستن نیبور)، ۱۷۶۷ (دبلیو. رابینز، جی. اسکیپ، جی. اسلوپ) و ۱۷۸۷ (ویلیام فرانکلین). اشاره اندرسون به گرافیتی های تاریخ گذاری شده در سال های ۱۷۴۶ و ۱۷۵۳ توسط نویسنده قابل تأیید نبود، اما ممکن است از آن زمان محو یا فرسوده شده باشند. این تاریخ ها و نام ها گواه تغییر منافع تجاری خارجی در ایران است. از سال ۱۶۲۳ تا ۱۷۰۸، شرکت هند شرقی هلند بر تجارت خلیج فارس تسلط داشت، عمدتاً به دلیل انحصار آنها بر تجارت ادویه خاور دور، و قابل توجه است که اولین گرافیتی بنابراین منعکس کننده بازدید یک هیئت تجاری اولیه اروپایی اعزامی توسط فردریک دوک هولشتاین است. این وضعیت در اواسط قرن هجدهم با کاهش قدرت هلند و افزایش علاقه شرکت هند شرقی بریتانیا با تأسیس اولین کارخانه و اقامتگاه خود در بوشهر در سال ۱۷۶۴ شروع به تغییر کرد. به دنبال آن توافقی برای حقوق تجاری تقریباً انحصاری صورت گرفت و توسعه منافع سیاسی شرکت با ارائه حمایت نیروی دریایی بریتانیا برای تضمین امنیت تجارت دریایی با هند تقویت شد. فرانکلین (۱
۷۶۳-۱۸۳۹) در سال ۱۷۸۶/۸۷ به عنوان افسر شرکت هند شرقی از ایران بازدید کرد و حدود هشت ماه را در شیراز گذراند. او در ۱ تا ۳ سپتامبر به همراه آقای جونز، معاون ساموئل منستی در کارخانه شرکت هند شرقی در بصره، از تخت جمشید و نقش رستم بازدید کرد و شرحی از ساختمان ها و نقوش برجسته مختلف در این مکان ها منتشر کرد، اما به احترام نیبور، او «از ورود به شرح مفصل این کاخ مشهور خودداری کرد». افزایش چشمگیری در تعداد گرافیتی ها در طول قرن نوزدهم با بیشترین فعالیت در ربع اول وجود دارد، همانطور که تعداد نام ها در سال های زیر نشان می دهد: ۱۸۰۴ (۶ نام)، ۱۸۰۹/۱۰ (۳۹ نام)، ۱۸۲۱ (۱۰ نام) و ۱۸۲۶ (۱۵ نام). این دوره ای بود که دولت بریتانیا در هند نه تنها نگران بررسی جاه طلبی های شرقی ناپلئون و طرح های زمان شاه افغان (حکومت ۱۷۹۳-۱۸۰۰) در هند بود، بلکه با دزدی دریایی عرب در خلیج فارس نیز مقابله می کرد. در اواخر این دوره بود که کلادیوس ریچ در یک سفر انحرافی ویژه بین پست های خود به عنوان مقیم شرکت هند شرقی در بغداد و عضو شورای دولت بمبئی از این مکان بازدید کرد. گرافیتی او در دروازه ملل آخرین گرافیتی او بود، زیرا او مدت کوتاهی پس از آن در حالی
که در خارج از شیراز قرنطینه شده بود، بر اثر وبا درگذشت. دکتر اندرو جوکز، یکی دیگر از بازدیدکنندگان این مکان در سال ۱۸۰۴، در همین شیوع درگذشت. این گرافیتی ها همچنین به عنوان یادبود غم انگیزی برای دو افسر جوان دیگر شرکت هند شرقی، جورج ای. مالکوم و چارلز دارنلی استوارت، که هر دو تحت فرماندهی جان مکدونالد در هیئت او به شاه خدمت می کردند اما با فاصله یک روز از یکدیگر در مسیر تبریز و فقط بیش از دو هفته پس از اردو زدن در تخت جمشید درگذشتند، عمل می کنند. بسیاری از گرافیتی های قرن نوزدهم متعلق به دیپلمات های بریتانیایی، ساکنان و فرستادگان سیاسی هستند (کاپیتان جان مالکوم، تاریخ گذاری شده ۱۸۰۰ و ۱۸۱۰؛ ویلیام بروس، تاریخ گذاری شده ۱۸۰۲ و ۱۸۱۰؛ ساموئل منستی، تاریخ گذاری شده ۱۸۰۴؛ سر هارفورد جونز، تاریخ گذاری شده ۱۸۰۹؛ کاپیتان جان مکدونالد [کینیر]، تاریخ گذاری شده ۱۸۱۰ و ۱۸۱۲؛ کلادیوس ریچ، تاریخ گذاری شده اندکی قبل از مرگش در خارج از شیراز در سال ۱۸۲۱؛ سرهنگ افرایم استانوس، حدود ۱۸۲۵/۲۶؛ سرهنگ دوم مالکوم مید، تاریخ گذاری شده ۱۸۹۸). همه آنها، به جز ریچ و استانوس، در سفرهای رسمی بازدید می کردند. این نام ها معمولاً با نام اف
سران ارتش هند دنبال می شوند. نام سایر دیپلمات های اروپایی نادر است اما شامل کنت ژوزف دو گوبینو فرانسوی (۱۸۱۶-۱۸۸۲) می شود که در سال ۱۸۵۴ به عنوان اولین منشی مأموریت ام. نیکلاس پروسپر بورئه (۱۸۱۱-۸۶) برای برقراری مجدد روابط سیاسی فرانسه در اوج جنگ کریمه به ایران اعزام شد. او در تهران کاردار (۱۸۵۶-۵۸) شد و بعداً برای خدمت به عنوان وزیر در ایران (۱۸۶۲-۶۳) بازگشت. گرافیتی بدون تاریخ او در دروازه ملل است. همچنین نام های تعداد محدودی از دانشمندان و دانشگاهیان مانند طبیعت دان فرانسوی چارلز پائولوس بلانژه در سال ۱۸۲۶؛ مورخ اسلامی کریستین فرائن (۱۸۱۸-۱۸۴۲) در سال ۱۸۴۶؛ زمین شناس و کاوشگر ویلیام لوفتوس (۱۸۲۰-۵۸) که در سال ۱۸۵۰ با گروه کوچکی بازدید کرد؛ خاورشناس و مسافر آسیای مرکزی آرمین وامبری (۱۸۳۲-۱۹۱۳) در سال ۱۸۶۲؛ گیاه شناس برجسته یوزف بورنمولر (۱۸۶۲-۱۹۴۸) که در سال ۱۸۹۳ به عنوان بخشی از اولین سفر از دو سفر طولانی به ایران بازدید کرد؛ و معمار فرانسوی ای. آندره که در سال ۱۸۹۹ به هیئت علمی در ایران وابسته بود، وجود دارد. نام های دیگر شامل جورج ان. کرزن (تاریخ گذاری شده ۱۸۸۹)، موریتس واگنفورت هلندی (تاریخ گذاری شده ۱۹
۰۵) و روزنامه نگار مشهور هنری مورتون استنلی (۱۸۴۱-۱۹۰۴) است که در سال ۱۸۷۰ در مسیر آفریقای شرقی توقف کرد، جایی که با پیدا کردن دکتر لیوینگستون شهرت خود را تثبیت کرد. چندین نام متعلق به افرادی است که نقش مهمی در تحقیقات باستان شناسی اولیه در تخت جمشید ایفا کردند. در میان اولین گرافیتی های خارجی، گرافیتی های کرنلیوس دبروین (حدود ۱۶۵۲-۱۷۲۶/۲۷) وجود دارد که در هلند متولد شد اما بیشتر عمر خود را در سفر به خارج از کشور گذراند. او اولین مسافر اروپایی بود که بیش از یک روز یا بیشتر را در تخت جمشید گذراند و از نوامبر ۱۷۰۴ تا ژانویه ۱۷۰۵ در روستایی نزدیک اقامت داشت. نیبور در مورد چگونگی دیدن چندین نام اروپایی، از جمله نام دو بروئن، که با مداد قرمز در این مکان مشخص شده بود، اظهار نظر کرد. مرحله بعدی تحقیقات باستان شناسی که توسط گرافیتی ها پشتیبانی می شود، در اوایل و اواسط قرن نوزدهم قرار می گیرد. دو گرافیتی بدون تاریخ در کاخ داریوش نام سرهنگ استانوس (۱۷۸۴-۱۸۵۰) را ثبت می کنند که قبل از بازنشستگی به انگلستان در سال های ۱۸۲۴-۲۶ به عنوان مقیم شرکت هند شرقی در بوشهر خدمت می کرد. استانوس در سال ۱۸۲۵ به طور خلاصه در تخت جمشید
کاوش کرد و اولین کسی بود که از مجسمه ها در این مکان قالب تهیه کرد، یعنی در امتداد پلکان شمالی آپادانا و پلکان های شرقی و جنوبی کاخ داریوش و در داخل یکی از درگاه های جنوبی به تالار صد ستون. قالب های حاصل بعداً به موزه بریتانیا اهدا و به طور برجسته در آنجا به نمایش گذاشته شد. تقریباً بیست سال بعد، کاشف فرانسوی پیر-ویکتورین لوتین (۱۸۱۰-۱۹۰۳)، که بیشتر با نام لوتین دو لاوال شناخته می شود، در سال ۱۸۴۴ مدتی را در این مکان گذراند و در مجموع ۳۱ مجسمه و کتیبه را در تخت جمشید قالب گیری کرد که او آنها را قبل از سفر طولانی به خانه، پوشیده از روغن کنجد یا چربی گوسفند توصیف می کند. او نام خود را به طور برجسته در دروازه ملل اضافه کرد. کیفیت قالب های او پایین تر از قالب های استانوس یا سفر بعدی ولد است، اما جالب است، زیرا او تکنیک جدیدی برای ساخت قالب با استفاده از ماده ای مصنوعی که آن را «لوتینوپلاستیک» نامید و در کتاب خود با عنوان «راهنمای کامل لوتینوپلاستیک» (برنای، ۱۸۵۷) شرح داد، ابداع کرد. مرحله مهم دیگر اما کمتر تحقیق شده در انتشار اولیه تصاویر تخت جمشید، با حضور نام دو عکاس مقیم اولیه، که هر کدام از ویرانه ها عکس گرفتن
د، ثبت شده است: سرهنگ ناپلی لوییجی پشه (تاریخ گذاری شده ۱۸۵۸) و دکتر جی. ای. پولاک (احتمالاً در دهه ۱۸۵۰). بعدها، عکاس آنتوان سوریوگین (درگذشته ۱۹۳۳) گرافیتی خود را در سال ۱۹۲۰ بر روی دروازه ملل به جا گذاشت. سوروگین عکاس برجسته ایران در اواخر قرن نوزدهم بود که از دهه ۱۸۷۰ به بعد یک استودیوی تجاری در تهران اداره می کرد و عکس های او از دربار قاجار، زندگی روزمره و مناظر از اولین و مهم ترین عکس ها در تاریخ ایران است. سوروگین نام خود را به چند شکل مختلف، یا به شکل فرانسوی تر (همانطور که در گرافیتی او آمده است: «سوروگین») یا به شکل نزدیک تر به ریشه های ارمنی خود (بنابراین سرونیان یا سگرویویان) می نوشت. او توسط خاورشناس آلمانی فریدریش ساره (۱۸۶۵-۱۹۴۵) مأمور شد تا از ویرانه های تخت جمشید عکس بگیرد و عکس های او توسط ساره و هرتسفلد در کتابشان با عنوان "نقوش برجسته سنگی ایران" (برلین، ۱۹۱۰) استفاده شد. ظهور نام های روسی در تخت جمشید در اواخر قرن نوزدهم، رشد منافع تجاری و دانشگاهی روسیه در ایران از سال ۱۸۸۰ به بعد را برجسته می کند (کنت آندور سچنیا، ۱۸۹۲؛ آ. سلطانوف، ۱۹۰۰؛ کاپیتان پی. ای. بارتولد، ۱۹۱۹؛ باتمانوف، ۱۹۲۳؛ مل
ینیتسکی سمن، ۱۹۲۵؛ الکساندر روماسکویچ، بدون تاریخ). سایر گرافیتی های اواخر قرن نوزدهم شامل یکی از اعضای شرکت تلگراف هند و اروپا (بعداً ایرانی) [IETC] (تی. اس. اندرسون، ۱۸۷۶) و جان فریزر دوچرخه سوار انگلیسی است که از همین تیرهای تلگراف به عنوان وسیله ای برای ناوبری در سفر دوچرخه سواری خود به دور دنیا با الهام از ژول ورن استفاده می کرد. گرافیتی خود او با شعار "دوچرخه سواری دور دنیا" در سال ۱۸۹۷ تاریخ گذاری شده است و اضافه شدن آن در واقع در شرح خودزندگینامه ای منتشر شده نویسنده از سفرش ذکر شده است: پس از آن، جریان ثابتی از گرافیتی های تاریخ گذاری شده تا پایان جنگ جهانی اول ادامه داشت و ۱۵ نام اضافی از سال های ۱۹۱۸-۱۹۲۰ ثبت شد. نام های این دوره شامل سربازان هندی ارتش بریتانیا است که برخی از آنها به عنوان متعلق به اسب سوار ۳۹ شاه جورج متعلق به هند مرکزی (آمارالیخان، بالیگان، دالال، مارکر، ملا، ناتیمان، پاتل، رستم، سینگ) شناسایی شده اند. آخرین گرافیتی خارجی تاریخ گذاری شده مربوط به سال ۱۹۶۲ است و کاهش گرافیتی های خارجی از دهه ۱۹۲۰ به بعد باید منعکس کننده تغییر حساسیت ها و نگرش های بازدیدکنندگان اروپایی از این مکان
باشد. علاوه بر این، حذف دیوارهای خشتی فروریخته و سایر رسوبات در طول کاوش ها در دهه ۱۹۳۰، این مکان را از یک محل پیک نیک رمانتیک به یک پارک باستان شناسی تبدیل کرد. تنوع زیاد سبک ها، به ویژه در طول قرن ها، بسیار چشمگیر است. برخی شبیه گرافیتی های معمولی مدرن هستند، در حالی که برخی دیگر به صورت عمیق در یک خط یادمانی حک شده اند و در موقعیت های حداکثر دید قرار گرفته اند و ظاهراً به عنوان یادبودهایی طراحی شده اند که با جاه طلبی حامی و عظمت مکان مطابقت داشته باشند. در حالی که برخی به طور عمیق حک شده اند، به عنوان مثال گرافیتی اسب سوار هند مرکزی (در سال های ۱۹۱۱-۱۲) یا فریدریش ورنر گراف فون در شولنبورگ (۱۸۷۵-۱۹۴۴)، برخی دیگر با دقت کمتری حک شده یا بسیار سبک خراشیده شده اند و برخی دیگر کنده شده اند. نحوه اضافه شدن برخی از نام ها در این دسته آخر شباهت زیادی به نیمرخ های خام حیوانات دارد که در دروازه ملل و پاسارگاد و سایر بناهای تاریخی منطقه نیز یافت می شوند. علاوه بر این، در برخی موارد ممکن است سؤال شود که چه کسی واقعاً نام های مورد نظر را حک کرده است، زیرا اشتباهات املایی در نام ها (به عنوان مثال، آمارالیخان [حدود ۱۹۱۲]
، دبلیو. کولبروک [۱۸۱۰]، جی. کورمیک [۱۸۱۰]، ال. فاگرگرن [۱۸۶۲؟]) نشان می دهد که اینها ممکن است تحت دستورالعمل ها، شاید توسط سربازان، خدمتکاران یا افراد محلی مشتاق به تحت تأثیر قرار دادن یا کسب مقداری پول حک شده باشند. برای کسانی که به طور موقت استخدام شده اند، ممکن است سوءتفاهم هایی در مورد هدف چنین کتیبه هایی وجود داشته باشد. جیمز سیلک باکینگهام شرح می دهد که چگونه، در بازدید خود از غار ساسانی در طاق بستان، میزبانش قادر به شناسایی حروف کتیبه های خارجی بود اما قادر به خواندن آنها نبود و اعتقاد داشت که اشاره به "زنده باد ناپلئون" یک دعای الهی است، در حالی که پیروانش معتقد بودند که نام ها دلیلی بر این است که این مکان برای بازدیدکنندگان اروپایی ارزش مذهبی داشته است. علاوه بر این، برخی از مسافران ممکن است به سادگی نام خود را با رنگدانه رنگی اضافه کرده باشند: نیبور اظهار نظر می کند که نام دو بروئن را که با مداد قرمز مشخص شده بود، دیده است، که با توجه به دقت معمول او در مشاهده، نشان می دهد که یا گرافیتی دومی وجود داشته است - شاید در کاخ داریوش - که دیگر قابل مشاهده نیست، یا دو بروئن برای اینکه آن را بیشتر قابل مشاه
ده کند، کتیبه حک شده خود را با مداد قرمز برجسته کرده است. علاوه بر این، موریه اظهار نظر می کند که «نام نیبور با گچ قرمز نوشته شده است و به نظر می رسد همین دیروز انجام شده است». در هر صورت، این مشاهدات تأکید می کنند که چگونه گرافیتی ها در رسانه های مختلف اضافه شده اند و برخی ممکن است به دلیل فرسایش یا اضافه شدن گرافیتی های بعدی دیگر قابل مشاهده نباشند. میزان و سرعت فرسایش نماها و از دست دادن رنگدانه روی مجسمه ها موضوعی است که نیازمند توجه مداوم، نظارت طولانی مدت و مقایسه دقیق مجسمه های در معرض دید با قطعات جدا شده است. عکس ها و قالب ها یک جدول زمانی ارائه می دهند. با این حال، تأثیر تجمعی گرافیتی های اضافی به طور مؤثر با اضافه کردن نام خود توسط ام. واگنفورت در سال ۱۹۰۵ نشان داده می شود که تقریباً به طور کامل گرافیتی های قبلی به جا مانده توسط هلست و تویدی را محو کرد. این فرآیند در واقع توسط خود واگنفورت (۱۹۲۶) به عنوان کاری نسبتاً دشوار توصیف شده است، با توجه به سختی سنگ و به دلیل مجبور شدن به زانو زدن بر روی پشت یک کشتی گیر حرفه ای ایرانی در حین انجام آن - روندی که نیاز به چندین استراحت داشت. این اعتراف به ویژه
از این جهت طعنه آمیز است که گرافیتی واگنفورت به طور قابل توجهی کم عمق تر از گرافیتی های پیشینیان هلندی او، دو بروئن و دو بکر، است که او از آنها تقلید می کرد. در نهایت، می توان اشاره کرد که اضافه کردن ساده یک نام، در کل، به نظر می رسد یک تحول نسبتاً دیرینه باشد، در حالی که بیشتر بازدیدکنندگان اولیه اطمینان حاصل می کردند که تاریخ ثبت شود. این نشان دهنده یک تغییر ظریف در روند از وضعیتی است که مسافران خود را در آنچه که آنها به عنوان یک منظره بیگانه درک می کردند، جای می دادند به وضعیتی که دو بنای اصلی از قبل به شدت علامت گذاری شده بودند که مهم ترین عمل اضافه کردن یک نام بود.
زنده ماندن در روستا (؛ ) یک ورایتی شوی محصول کره جنوبی است. فصل اول از ۶ نوامبر تا ۲۱ دسامبر ۲۰۱۸ از اس بی اس پخش شد. فصل دوم از ۱۵ فوریه تا ۲۲ مارس ۲۰۱۹ پخش شد.
عاشقان موسیقی (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی در سال ۲۰۱۴ با بازی جونگ اون جی، جی هیون وو، شین سونگ روک و لی سه یونگ است. این مجموعه از ۲۳ ژوئن تا ۱۲ اوت ۲۰۱۴، روزهای دوشنبه و سه شنبه ساعت ۲۱:۵۵ (کی اس تی) از کی بی اس۲ برای ۱۶ قسمت پخش شد.
آرشیو آنا یا آناز آرکایْو () یک موتور جستجو برای دسترسی کلی به کتابخانه های در سایه (مانند کتابخانه جنسیس) است که با نام مستعار آنا ایجاد شده است. این وبسایت در پاسخ مستقیم به تلاش های مختلف قانونی برای تعطیل کردن Z-Library در سال ۲۰۲۲ تأسیس شد. هدف خود را «فهرست نویسی همه کتاب های موجود» و «ردیابی پیشرفت بشریت در جهت دسترسی آسان همه این کتاب ها به صورت دیجیتالی» توصیف کرده است.
بانوی جوان و جنتلمن (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی در سال ۲۰۲۱ به کارگردانی شین چانگ سوک و با بازی جی هیون وو، لی سه هی و چا هوا یون است. این مجموعه آخرهفته ها حول محور لی یونگ گوک، مردی بیوه با سه فرزند و معلم خصوصی بچه هایش، پارک دان دان که جذب او می شود، می چرخد. این مجموعه از ۳۵ سپتامبر ۲۰۲۱ تا ۲۷ مارس ۲۰۲۲، روزهای شنبه و یکشنبه ساعت ۱۹:۵۵ (کی اس تی) از کی بی اس۲ پخش شد. این مجموعه در مراسم جوایز درامای کی بی اس ۲۰۲۱ هفت جایزه از جمله جایزه بزرگ (دسانگ) برای جی هیون وو و جایزه بهترین زوج برای جی و لی سه هی به دست آورد. این مجموعه به دلیل محبوبیتش، برای ۲ قسمت دیگر تمدید شد و در مجموع ۵۲ قسمت پخش شد.
ذخیره گاه طبیعی بوتچا () یک پارک و ذخیره گاه طبیعی در سرزمن خاباروفسک کشور روسیه است.
برای آزادی جدید: مانیفست آزادیخواهان کتابی از موری راتبارد، اقتصاددان و مورخ آمریکایی است که ایده های آنارکو-کاپیتالیسم را ترویج می کند. این کتاب بر تفکر لیبرترینیسم مدرن و بخشی از راست جدید تاثرگذار شناخته شده است. راتبارد طرفدار آنارکو-کاپیتالیسم، نوعی از لیبرترینیسم بدون دولت است. روتبارد ریشه های فکری لیبرتارینیسم را به فیلسوفان لیبرالیسم کلاسیک جان لاک و آدام اسمیت و انقلاب آمریکا بازمی گرداند. او استدلال می کند که آزادی گرایی مدرن نه به عنوان پاسخی به سوسیالیسم یا چپ گرایی، بلکه از محافظه کاری سرچشمه گرفته است. راتبارد حق مالکیت بر خود (خویش فرمانی) و حق مالکیت خانه را به منزله ایجاد مجموعه کاملی از اصول نظام آزادیخواهانه می داند. راثبارد می نویسد که هسته آزادی گرایی بر پایه اصل عدم تجاوز است: «اینکه هیچ مرد یا گروهی از افراد نمی توانند به شخص یا دارایی شخص دیگری تجاوز کنند». او استدلال می کند که در حالی که این اصل تقریباً به طور کلی در مورد افراد و مؤسسات خصوصی اعمال می شود اما حکومت فراتر از قانون اخلاقی عمومی تلقی می شود و بنابراین مجبور نیست از این اصل تبعیت کند. روتبارد تلاش می کند این تصور را که ل
یبرتارینیسم یک فرقه یا شاخه ای از لیبرالیسم یا محافظه کاری است، از بین ببرد، یا اینکه نظرات به ظاهر راست گرایانه آن در مورد سیاست اقتصادی و نظرات چپ در مورد سیاست اجتماعی و خارجی متناقض است.
فلوت زن رنگارنگ (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی در سال ۲۰۱۶ با بازی شین ها کیون، جو یون هی و یو جون سانگ است. این مجموعه از ۷ مارس تا ۲۶ آوریل ۲۰۱۶، روزهای دوشنبه و سه شنبه ساعت ۲۳:۰۰ (کی اس تی) از تی وی ان پخش شد.
نبرد دمشق، محاصره دمشق یا نام های مشابه ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد:
جین جو هیونگ (؛ زادهٔ کیم جین ته در ۲۴ نوامبر ۱۹۹۴) بازیگر اهل کره جنوبی است. او به خاطر ایفای نقش در "شریک مشکوک" (۲۰۱۷) شناخته می شود.
ذخیره گاه طبیعی بولشه خختسیرسکی () یک پارک و ذخیره گاه طبیعی در سرزمین خاباروفسک کشور روسیه است.
ذخیره گاه طبیعی دژوگدزور () یک پارک و ذخیره گاه طبیعی در سرزمین خاباروفسک کشور روسیه است.
ذخیره گاه طبیعی دالنووستوچنی مورسکوی () یک پارک و ذخیره گاه طبیعی در سرزمین پریمورسکی کشور روسیه است.
ذخیره گاه طبیعی دنژکین کامن () یک پارک و ذخیره گاه طبیعی در استان سوردلوفسک کشور روسیه است.
ذخیره گاه طبیعی دماغه مارتیان () یک پارک و ذخیره گاه طبیعی در جمهوری کریمه کشور اوکراین است.
ذخیره گاه طبیعی ویشرا () یک پارک و ذخیره گاه طبیعی در سرزمین پرم کشور روسیه است.
ذخیره گاه طبیعی ویسیم () یک پارک و ذخیره گاه طبیعی در استان سوردلوفسک کشور روسیه است.
سو یو جونگ (؛ زادهٔ ۳۱ دسامبر ۱۹۷۷) بازیگر اهل کره جنوبی است. او به خاطر ایفای نقش در "آقای آفتاب"، "خانواده سلطنتی" و "قلب خونین" شناخته می شود. زندگی شخصی. سو یو جونگ در سال ۲۰۱۷ با کارمند اداری به نام جونگ هیونگ جین در یک تالار عروسی در سئول ازدواج کرد و بعداً صاحب یک دختر شدند. در ۲۴ فوریه ۲۰۲۳، سو اعلام کرد که اخیراً طلاق گرفته است.
سنقر خاکسترگون یک پرنده شکاری آمریکای جنوبی از خانواده سنقرها است. دامنه زادآوری از تیرا دل فوئگو از طریق آرژانتین و شیلی تا بولیوی، پاراگوئه، پرو و جنوب برزیل را شامل می شود و در سراسر آند در شمال به کلمبیا کشیده می شود. جمعیت این پرنده رو به کاهش است اما به دلیل گستره پهناوری که دارد، آسیب پذیر به شمار نمی رود. اصطلاح "سینره" که از کلمه لاتین به معنی خاکستر گرفته شده است، رنگ آن را توصیف می کند.
خاکسترگون یا سینره یک رنگ است، به معنای خاکستری خاکستر در ظاهر، یا شامل خاکستر یا شبیه خاکستر، یا یک رنگ خاکستری با رنگ قهوه ای مسی. این از واژهٔ لاتین "cinereus"، از "cinis" (خاکستر) گرفته شده است. نخستین کاربرد ثبت شده از خاکسترگون ("سینره)" به عنوان نام رنگ در انگلیسی در سال ۱۶۶۱ بود.
ذخیره گاه طبیعی ویتیم () یک پارک و ذخیره گاه طبیعی در استان ایرکوتسک کشور روسیه است.
ذخیره گاه طبیعی ولگا-کاما () یک پارک و ذخیره گاه طبیعی در تاتارستان کشور روسیه است.
ذخیره گاه طبیعی ورونژ () یک پارک و ذخیره گاه طبیعی در استان ورونژ کشور روسیه است.
ذخیره گاه طبیعی ورونیا () یک پارک و ذخیره گاه طبیعی در استان تامبوف کشور روسیه است.
مردم کنسو () که به عنوان خونسی تا (Xonsita) نیز شناخته می شوند، گروهی قومی هستند که به زبان های کوشی شرق دشت سخن می گویند و عمدتاً در جنوب غربی اتیوپی ساکن هستند. تاریخچه. بر اساس پژوهش های هالپایک (۱۹۷۲)، سنت های خانوادگی کونسو نشان می دهد که این گروه قومی از لحاظ فیزیکی و فرهنگی ترکیبی از اعضای مناطق اطراف هستند. از نظر ظاهر فیزیکی، افراد کونسو معمولاً اندام های کوچک و ظریف دارند، گونه های برجسته و چانه های نوک تیز از ویژگی های آنان است. رنگ پوست آنها از قهوه ای مایل به قرمز تا تقریباً سیاه متغیر است، اما به طور متوسط قهوه ای تیره است. برخی از افراد شباهت بیشتری به مردم اورومو دارند و دارای لب های نازک تر و قد بلندتری هستند؛ در حالی که برخی دیگر دارای ویژگی هایی هستند که بیشتر به «آفریقایی تبار» شبیه است و قد کوتاه تری دارند. طبق گفته هالپایک (۱۹۷۲)، این ویژگی های جسمانی بیشتر در میان زنان کونسو مشاهده می شود. جورج مرداک (۱۹۵۹) تأثیر آشکار «نگروئید» در میان کونسو را به آمیزش اولیه با کشاورزان پیش از نیلوتیک نسبت می دهد که حدود ۵۰۰۰ سال پیش به بلندی های اتیوپی وارد شدند. جمعیت شناسی. طبق سرشماری ملی اتیوپی د
ر سال ۲۰۰۷، جمعیت کونسو ۲۵۰٬۴۳۰ نفر برآورد شده است که از این تعداد، ۱۰٬۴۷۰ نفر یا ۴٫۱۸٪ ساکن مناطق شهری هستند. بیش از ۸۷٪ از این جمعیت در منطقه ملت ها، ملیت ها و مردمان جنوبی زندگی می کنند. کونسو عمدتاً در جنوب دریاچه چامو و در پیچ رودخانه ساگان در منطقه ملت ها، ملیت ها و مردمان جنوبی سکونت دارند. بسیاری از آنان در منطقه کونسو متمرکز هستند. قلمرو کونسو در همسایگی جوامع زبان های اوموتی، سیداما و مردم اورومو قرار دارد. کونسو معمولاً در شهرهای بزرگ زندگی می کنند که هر کدام توسط شورایی از ریش سفیدان اداره می شود. تعدادی از این افراد نیز در بخش هایی از شمال کنیا یافت می شوند. زبان. کونسو به زبان زبان کونسو (که به نام «آفا خونسو» نیز شناخته می شود) به عنوان زبان مادری صحبت می کنند. این زبان به شاخه زبان های کوشی از خانواده زبان های آفروآسیایی تعلق دارد. زبان کونسو به چهار گویش تقسیم می شود: این زبان از نظر واژگانی با زبان دیرشا شباهت زیادی دارد و امروزه با استفاده از خط گعز نگارش می شود. ژنتیک. پیشرفت های اخیر در تحلیل های ژنتیکی به روشن شدن قوم زایی مردم کونسو کمک کرده است. تبارشناسی ژنتیکی، ابزاری نوین است که از
ژن های جمعیت های مدرن برای ردیابی خاستگاه های قومی و جغرافیایی استفاده می کند. این پژوهش ها همچنین به روشن تر شدن پیشینه احتمالی کونسوی امروزی کمک کرده اند. دی ان ای اتوزومی. مطالعات جامع تی شکاف و همکاران (۲۰۰۹) دربارهٔ روابط ژنتیکی جمعیت های مختلف آفریقا، دی ان ای اتوزومی کونسو را بررسی کرده است. طبق این تحقیقات، کونسو وابستگی های ژنتیکی قابل توجهی با گروه های آفروآسیایی نشان داده اند. آنها همچنین به دلیل تبادلات ژنتیکی گسترده طی ۵۰۰۰ سال گذشته، برخی پیوندها با گویشوران نیلو-صحرا و بانتو در منطقه دریاچه های بزرگ آفریقا داشته اند. فرهنگ. با اینکه امروزه تفاوت های قابل توجهی در آداب و رسوم بین کونسو و همسایگان اورومو مشاهده می شود، جامعه کونسو برخی اشتراکات با فرهنگ سنتی اورومو را نیز حفظ کرده است. از جمله این اشتراکات می توان به نظام اجتماعی مبتنی بر گادا (رده بندی نسل ها)، کشیشان عالی رتبه و آیین آلت پرستی اشاره کرد. جامعه کونسو عمدتاً کشاورزی است و شامل آبیاری و تراس بندی دامنه های کوهستانی می شود. محصولات اصلی شامل سورگوم دورنگ و ذرت هستند، در حالی که محصولات تجاری مانند پنبه و قهوه نیز کشت می شوند. دام ه