Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نبرد ویتوریا () بخشی از جنگ شبه جزیره و جنگ ائتلاف ششم بود. در نبرد ویتوریا (۲۱ ژوئن ۱۸۱۳)، ارتشی از بریتانیا، پرتغال و اسپانیا به فرماندهی مارکز ولینگتون، ارتش فرانسه به فرماندهی پادشاه ژوزف بناپارت و مارشال ژان باپتیست ژوردان را در نزدیکی ویتوریا در اسپانیا شکست داد و در نهایت به پیروزی در جنگ شبه جزیره منجر شد. پیشینه. در ژوئیه ۱۸۱۲، پس از نبرد سالامانکا، فرانسوی ها مادرید را تخلیه کردند و ارتش ولینگتون در ۱۲ اوت ۱۸۱۲ وارد آن شد. ولینگتون با استقرار سه لشکر برای محافظت از مناطق جنوبی خود، به همراه بقیه ارتش خود به سمت شمال حرکت کرد تا قلعه بورگوس را که ۲۳۰ کیلومتر (۱۴۰ مایل) دورتر بود، محاصره کند، اما او قدرت دشمن را اشتباه محاسبه کرده بود و در ۲۱ اکتبر مجبور شد محاصره بورگوس را رها کرده و عقب نشینی کند. تا ۳۱ اکتبر، او مادرید را نیز ترک کرده بود و ابتدا به سالامانکا و سپس به سیوداد رودریگو، نزدیک مرز پرتغال، عقب نشینی کرد تا از محاصره ارتش های فرانسه از شمال شرقی و جنوب شرقی جلوگیری کند. ولینگتون زمستان را صرف سازماندهی مجدد و تقویت نیروهای خود برای حمله به شاه جوزف در مادرید کرد. ناپلئون پس از حمله فاجعه
بار خود به روسیه، سربازان زیادی را برای بازسازی ارتش اصلی خود به فرانسه فراخواند. تا ۲۰ مه ۱۸۱۳، ولینگتون ۱۲۱۰۰۰ سرباز (۵۳۷۴۹ بریتانیایی، ۳۹۶۰۸ اسپانیایی و ۲۷۵۶۹ پرتغالی) را از شمال پرتغال از طریق کوه های شمال اسپانیا و رودخانه اسلا به حرکت درآورد تا ارتش ۶۸۰۰۰ نفری مارشال ژوردان را که بین دورو و تاگوس مستقر شده بود، از پهلو دور کند. فرانسوی ها به بورگوس عقب نشینی کردند و نیروهای ولینگتون با پیشروی سخت، آنها را از جاده منتهی به فرانسه جدا کردند. ولینگتون خود فرماندهی نیروی مرکزی کوچک را در یک حمله ی استراتژیک بر عهده داشت، در حالی که سر توماس گراهام بخش عمده ی ارتش را در اطراف جناح راست فرانسه در منطقه ای که غیرقابل عبور تلقی می شد، هدایت می کرد. ولینگتون حمله ی خود را با ۵۷۰۰۰ بریتانیایی، ۱۶۰۰۰ پرتغالی و ۸۰۰۰ اسپانیایی در ویتوریا در ۲۱ ژوئن، از چهار جهت آغاز کرد.
دانکن کامرون (; – ) ژنرال نیروی زمینی بریتانیا بود که در جنگ کریمه و بخشی از جنگ های نیوزیلند جنگید. او بعدها فرمانده کالج نظامی سلطنتی سندهرست شد. کامرون که در خانواده ای با سنت نظامی متولد شده بود، در سال ۱۸۲۵ به ارتش بریتانیا پیوست. او که به هنگ ۴۲ پیاده نظام مأمور شده بود، تا سال ۱۸۵۴ به درجه سرهنگ دومی رسید و فرمانده گردان بود. او در جنگ کریمه خدمت کرد و در نبرد آلما جنگید. پس از آن، فرماندهی تیپ هایلند را بر عهده گرفت و آن را در نبرد بالاکلاوا و محاصره سواستوپول رهبری کرد. او جنگ را به عنوان سرلشکر موقت به پایان رساند و به خاطر خدماتش چندین نشان افتخار دریافت کرد. سپس قبل از اینکه در سال ۱۸۶۰ فرمانده کل اسکاتلند شود، مجموعه ای از پست های آموزشی و مشاوره ای را در ارتش بریتانیا بر عهده داشت. سال بعد، کامرون به عنوان فرمانده نیروهای بریتانیا در نیوزیلند منصوب شد که با جنگ های جاری نیوزیلند سر و کار داشت. در آن زمان، دولت استعماری درگیر درگیری با مائوری ها در منطقه تاراناکی بود. با این حال، زمانی که کامرون به تاراناکی رسید، آتش بس برقرار شده بود. دو سال بعد، او درگیری های بیشتری را در این منطقه سرکوب کرد و
سپس حمله به وایکاتو را برای مقابله با جنبش پادشاه، یک مقاومت مائوری که حاکمیت بریتانیا در این کشور را تهدید می کرد، رهبری کرد. او فرماندهی یک سری درگیری های عمدتاً موفق با کینگیت ها، پیروان جنبش پادشاه، را بر عهده داشت، اما هیچ کدام تعیین کننده نبودند. تا مارس ۱۸۶۴، او در قلب وایکاتو پیشروی کرده و کینگیت ها را به سرزمین پادشاه رانده بود. در آوریل ۱۸۶۴، نیروهای او در دروازه پا شکست بزرگی متحمل شدند. در این مرحله، کامرون از نحوه جنگ ناامید شده بود. برخلاف میلش، در اوایل سال ۱۸۶۵، فرماندهی لشکرکشی علیه مائوری ها در جنوب تاراناکی را بر عهده گرفت. تحت فشار سیاسی برای شروع جنگی که آن را نامناسب می دانست، استعفا داد و در اوت ۱۸۶۵ نیوزیلند را ترک کرد. در سال ۱۸۶۸، کامرون به درجه سپهبدی رسید و به عنوان فرماندار کالج نظامی سلطنتی در سندهرست منصوب شد. او تا سال ۱۸۷۵ در این سمت باقی ماند و در آن زمان با درجه ژنرالی و نشان صلیب بزرگ شوالیه از نشان حمام از خدمت سربازی بازنشسته شد. او در سال ۱۸۸۸ در سن ۸۰ سالگی درگذشت.
اهلی الخلیل یک تیم فوتبال حرفه ای فلسطینی از شهر الخلیل است که در لیگ برتر کرانه باختری بازی می کند.
جام حذفی 1967 فوتبال نروژ، شصت و دومین دورهٔ مسابقات حذفی فوتبال سالانهٔ نروژ بود. جام قهرمانی آن توسط باشگاه لین پس از شکست دادن باشگاه روزنبورگ در فینال جام با نتیجه ۴ بر ۱ به دست آمد. این هفتمین عنوان قهرمانی باشگاه لین در جام حذفی نروژ بود. بازیکنان باشگاه برنده (باشگاه لین). سوین بیورن اولسن ، یان رودوانگ ، کیل ساگا، هلگه اوستولد، نات کوله، سوئین بردو اوستلین ، آندریاس موریسباک ، یان برگ ، هارالد برگ ، اولا دیبواد-اولسن ، کنوت برگ، ریدار تسسم، سوئنث و تامسه . منابع. http://www.rsssf.no
باشگاه ورزشی بنفیکا ماکائو که به اختصار بنفیکا ماکائو نامیده می شود، یک باشگاه فوتبال حرفه ای ماکائویی است که در حال حاضر در لیگ نخبگان ماکائو رقابت می کند. این باشگاه بازی های خانگی خود را در ورزشگاه المپیک ماکائو برگزار می کند.
باشگاه فوتبال خورومخون (که به دلایل حمایت مالی با نام باشگاه فوتبال بیشرلت خورومخون نیز شناخته می شود) یک باشگاه فوتبال حرفه ای مغولستانی از اولان باتور است. خورومخون در لیگ برتر مغولستان رقابت می کرد. آنها در سال ۲۰۰۰ با نام هاینیکن شروع به بازی کردند، اما در سال ۲۰۰۳ نام خود را به خورومخون تغییر دادند.
باشگاه فوتبال لایونز توئلو (به معنی «شیرهای دوازده») که با نام باشگاه فوتبال سنگاپور لایونز توئلو نیز شناخته می شود، یک باشگاه فوتبال جوانان سنگاپوری بود که در سال ۲۰۱۱ تأسیس شد و از فصل افتتاحیه تا زمان انحلالش پس از فصل ۲۰۱۵، در سوپر لیگ مالزی بازی می کرد. ورزشگاه خانگی آنها ورزشگاه جالان بسار با ظرفیت ۱۰،۰۰۰ نفر بود. این تیم که توسط اتحادیه فوتبال سنگاپور اداره می شد، بازگشت سنگاپور به فوتبال داخلی در مالزی را از زمان انحلال تیم نماینده فدراسیون فوتبال سنگاپور (ملقب به "شیرها") پس از جام حذفی مالزی ۱۹۹۴ رقم زد. نام این تیم ترکیبی از لایونز و دوازده است که ادای احترام ویژه ای به هواداران است که عموماً به عنوان "یار دوازدهم" فوتبال شناخته می شوند. شعار آنها "برای کشور، برای هواداران. برای شور و اشتیاق" بود. لباس خانگی تیم به رنگ قرمز سلطنتی بود که از رنگ های پرچم ملی استفاده می کرد. لباس خارج از خانه آنها به رنگ آبی بود که برای یادآوری خاطرات پیراهن مورد استفاده در دهه ۱۹۸۰ و قبل از آن طراحی شده بود. نماد باشگاه که شبیه پنجه شیر طراحی شده بود، یک شیر خشمگین و تهاجمی را بین خطوط پر سفید نشان می داد. اولین جام
قهرمانی تیم لایونز توئلو، قهرمانی سوپر لیگ مالزی ۲۰۱۳ بود که تنها در دومین فصل حضورشان در این رقابت ها به دست آمد؛ آنها در سال ۲۰۱۲ دوم شده بودند. دومین جام قهرمانی آنها جام حذفی مالزی ۲۰۱۵ بود که پس از یک نمایش خیره کننده در ورزشگاه بوکیت جلیل، با نتیجه ۳–۱ تیم کلانتان را در فینال شکست دادند.
اوویدیو جی. آسونیتیس (؛ زادهٔ ) مدیر اجرایی سرگرمی کارگردان، تهیه کننده، فیلم نامه نویس و سرمایه گذار یونانی-ایتالیایی تبار متولد مصر است که بیشتر به خاطر ساخت فیلم های متعدد ترسناک درجه ب شناخته می شود؛ از جمله "آن سوی در"، "شاخک ها"، "تیمارستان" و "". در اواسط دهه ۱۹۶۰، آسونیتیس یک شبکه گسترده توزیع فیلم در خاور دور راه اندازی کرد و در طول یک دوره ۱۰ ساله، بیش از ۹۰۰ فیلم توزیع نمود. دفاتر این شبکه در کشورهای تایلند، هنگ کنگ، سنگاپور، فیلیپین و اندونزی قرار داشت. شرکا و همکاران پیشین او شامل شاهزاده آنوسوم یوکول (برادر پادشاه تایلند)، جان لیتون (رئیس شرکت میور فیلمز، مالک سینما و رئیس سابق جشنواره فیلم فیلیپین)، برادران شاو، الکساندر تدیا و کونگ چو یی (از شرکت اِدکو فیلمز) بودند.
رنج جانکاه () یک خودزندگی نامه است که در سال ۱۹۸۰ توسط بازیگر پورنوگرافی، لیندا لاولیس با همکاری مایک مک گریدی نوشته شده است. "رنج جانکاه". لاولیس (نام واقعی: لیندا بورمن) ستاره فیلم "دیپ تروت" است، فیلمی مکتب آفرین در سال ۱۹۷۲ که در خط مقدم عصر طلایی پورن قرار دارد. در این زندگینامه،&lt;ref name="Lovelace/Ordeal"&gt;&lt;/ref&gt; لاولیس به همراه مایک مک گریدی تعریف می کند که در طول دوران فعالیتش در صنعت سکس مورد تجاوز جنسی قرار گرفته است.&lt;ref name="Marlowe/Lovelace"&gt;&lt;/ref&gt;&lt;ref name="hup_publicity/lit-hist-america-part-5"&gt;&lt;/ref&gt; "رهاشده از اسارت". "رهاشده از اسارت" به قلم لیندا لاولیس و مایک مک گریدی روایت خاطرات او در سال های بعدی زندگی است.&lt;ref name="Lovelace/OoB"&gt;&lt;/ref&gt;&lt;ref name="latimes/me-mike-mcgrady"&gt;&lt;/ref&gt;&lt;ref name="cranbrooktownsman/autobiographies-LL"&gt;&lt;/ref&gt;
چارلز اِوِرت ترینور (؛ – ) بازیگر، سرمایه گذار و مدیر برنامهٔ آمریکایی بود که بیشتر به خاطر نقش پررنگش در پیشبرد حرفهٔ ستارگان فیلم های پورنو، لیندا لاولیس و مریلین چیمبرز شناخته می شود؛ هر دوی این دو بازیگر زن در مقاطعی همسر او بودند. لیندا لاولیس در خودزندگی نامه اش با عنوان "رنجِ جانکاه" (۱۹۸۰) نوشت که ترینور در دوران ازدواجشان رفتاری خشونت آمیز داشت و با تهدید و اجبار، او را وادار به بازی در فیلم پورنوگرافیک "دیپ تروت" (۱۹۷۲) کرده بود. حرفه. ترینور چهره ای نسبتاً کم اهمیت در صنعت فیلم های پورنوگرافی سواحل شرقی آمریکا در اوایل دهه ۱۹۷۰ بود و در تعدادی فیلم کوتاه موسوم به «لوپ» ظاهر شد، معمولاً همراه با همسر آن زمانش، لیندا لاولیس. او مدیر تولید فیلم پورنوگرافی هاردکور "دیپ تروت" در سال ۱۹۷۲ بود. رابطه با لیندا لاولیس. گلوریا استاینم در مقاله ای در سال ۱۹۸۰ در مجله "میس" با عنوان «"لیندا لاولیس واقعی"» به رابطهٔ بین چاک ترینور و لیندا لاولیس پرداخت. استاینم نوشت: «افسانه ای که می گوید لاولیس از اینکه به صورت جنسی مورد استفاده و تحقیر قرار بگیرد لذت می برد، ساختهٔ شوهرش بود» و اینکه ترینور او را همچون زندانی
در اختیار خود داشت. لاولیس ادعا کرد که ترینور با تهدید اسلحه او را وادار به تن فروشی کرده، بارها کتکش زده، مجبورش کرده در فیلم های پورنو بازی کند و اجازه داده که مردان مختلف بارها به او تجاوز کنند. لاولیس سه بار تلاش کرده بود از ترینور فرار کند تا اینکه سرانجام موفق شد. او گفت که در فیلم "دیپ تروت" می توان جای زخم ها و کبودی هایی را دید که از کتک خوردن توسط ترینور روی پاهایش باقی مانده بود. به گفتهٔ استاینم، ترینور یک بار گفته بود: «وقتی برای نخستین بار با [لیندا] قرار گذاشتم، آن قدر خجالتی بود که از اینکه مردی او را برهنه ببیند شوکه می شد… من لیندا لاولیس را خلق کردم.» در مقاله ای از مجلهٔ "ونتی فر" دربارهٔ مریلین چیمبرز — زنی که ترینور پس از طلاق از لاولیس با او ازدواج کرد — ترینور گفته بود که خودش را یک پسر روستایی می دانست، به این معنا که می توانست دور از تمدن زندگی کند. او همچنین اظهار داشت که اگر زنش چیزی می گفت که خوشایندش نبود، بدون هیچ تردیدی او را کتک می زد. اتهامات لیندا لاولیس واکنش های متفاوتی را برانگیخت. ترینور اذعان کرد که لاولیس را کتک زده، اما مدعی شد که این بخشی از یک بازی جنسی داوطلبانه ب
وده است. در کتاب "هالیوودی دیگر" نوشتهٔ لِگز مک نیل و جنیفر آزبورن (منتشرشده در سال ۲۰۰۵)، چندین شاهد از جمله جرارد دامیانو، کارگردان فیلم "دیپ تروت"، اذعان کردند که ترینور پشت درهای بسته لاولیس را کتک می زد، اما در عین حال اعتبار گفته های او را زیر سؤال بردند. مرلین چیمبرز گفت که اتهامات لاولیس «به چاک آسیب زد». آندریا ترو، بازیگر فیلم "دیپ تروت ۲"، گفت که بیشتر مردم از چاک ترینور خوششان نمی آمد و طرف لاولیس را می گرفتند. خواهر لاولیس، باربارا بورمن، بعدها در مصاحبه ای در مستند "پشت پرده دیپ تروت" گفت که از اینکه ترینور پیش از آنکه بتواند خودش او را بکشد، درگذشت، احساس ناامیدی می کرد. در دومین بخش تفسیر صوتی دی وی دی "پشت پرده دیپ تروت"، یکی از اعضای تیم تولید فیلم "دیپ تروت" نیز ادعا کرد که ترینور، لاولیس را کتک می زده است. شخصیت چاک ترینور در فیلم "لاولیس" (محصول ۲۰۱۳) توسط بازیگر پیتر سارسگارد به تصویر کشیده شد. مرگ. ترینور در تاریخ ۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۰۲، در سن ۶۴ سالگی بر اثر سکتهٔ قلبی در چتس ورث، کالیفرنیا درگذشت. سه ماه قبل تر، لیندا لاولیس بر اثر جراحات شدید و آسیب های داخلی ناشی از یک تصادف رانندگی در ایال
ت کلرادو جان خود را از دست داده بود.
جینبک مولدوکانوویچ کولوبایف (قرقیزستانی: Жэнбек Молдоканович Кулубаев؛ زادهٔ ۵ آوریل ۱۹۶۳) سیاستمدار و دیپلمات قرقیزستانی است که به عنوان وزیر امور خارجه قرقیزستان فعالیت می کند. زندگی نامه. اوایل زندگی. کولوبایف در ۵ آوریل ۱۹۶۳ در روستای چیرپیکتی، استان ایسیک کول متولد شد. او از مؤسسه نظامی مسکو و مؤسسه دیپلماتیک وزارت امور خارجه چین فارغ التحصیل شد. حرفه سیاسی. از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۶، او به عنوان دبیر دوم وزارت امور خارجه قرقیزستان خدمت کرد، سپس به سمت دبیر اول ارتقا یافت و بعداً مشاور بخش آسیا و اقیانوسیه وزارت امور خارجه شد. متعاقباً، بین سال های ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۸، او نقش رئیس بخش کشورهای شرقی در وزارت امور خارجه را بر عهده گرفت. پس از آن، از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۱، به عنوان مشاور در سفارت در چین خدمت کرد. با بازگشت به وزارت امور خارجه، او از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳ بار دیگر رئیس اداره کشورهای شرقی شد. به پاس قدردانی از تجربه و فداکاری اش، بین سال های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۴ به عنوان معاون وزیر امور خارجه منصوب شد. مشارکت او در سطح بین المللی گسترش یافت و از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷ معاون دبیر اجرایی سازمان همکاری شانگهای شد. او در ادامه فعالیت
دیپلماتیک خود، از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹ به عنوان سفیر در مالزی منصوب شد و پس از آن از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ نقش سفیر در چین را بر عهده گرفت. در همین دوره، او همزمان به عنوان سفیر در مغولستان و سنگاپور نیز خدمت کرد. در سال های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶، او افتخار رهبری مجدد اداره کشورهای شرقی را به عنوان مدیر آن در وزارت امور خارجه جمهوری قرقیزستان داشت. متعاقباً، در سال ۲۰۱۶ تا اکتبر ۲۰۱۸، مسئولیت اداره چهارم سیاسی وزارت امور خارجه را بر عهده گرفت. با تکیه بر تجربیات گسترده خود، او در اکتبر ۲۰۱۸ به عنوان سفیر قزاقستان منصوب شد، سمتی که تا اوت ۲۰۲۱ در اختیار داشت. پس از آن، از اوت ۲۰۲۱ تا آوریل ۲۰۲۲، او ریاست بخش سیاست خارجی نهاد ریاست جمهوری جمهوری قرقیزستان را بر عهده داشت. وزارت. از ۲۲ آوریل ۲۰۲۲، او وزیر امور خارجه جمهوری قرقیزستان بوده است.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42455957&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-08-21T06:12:23Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Amirmojiry&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;انتقال میان ویکی به ویکی داده&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42455958&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; کیوی بارسن (; تلفظ "KI-vi"، مرگ در ۱۶۲۷) یک شمالی شمن سامی بود. او یکی از ۲۶ سامی بود که به اتهام افسونگری در نروژ در سده هفدهم میلادی اعدام شدند. بارسن یک نوآیدی و ساکن اوره یا ، جزیره ای در آلتافیورن درست در شمال التا بود. در ماه مه ۱۶۲۷، او در هاسویک به اتهام ایجاد طوفان با استفاده از جادو برای ملوان نیلز یونسن در سال ۱۶۲۵ محاکمه شد. بارسن ادعا کرد که به دستور یونسن که برای سفر دریایی به هاسویک به باد نیاز داشت، عمل کرده است و توضیح داد که پاهایش را در آب خیس کرده تا باد ایجاد کند. پس از آن، همسر یکی از ماهیگیران یونسن از او خواست که این کار را تکرار کند، که او با پرتاب یک خوک به دریا این کار را انج
ام داد. با این حال، در آن زمان، باد به طوفانی تبدیل شد که باعث غرق شدن قایق شد. بارسن توضیح داد که اغلب برای ایجاد باد استخدام می شد. او انجام جادو با استفاده از طبل سامی را انکار کرد، اما اعتراف کرد که دانش انجام این کار را دارد. در ۱۱ مه ۱۶۲۷، کیوه بارسن به جرم غرق کردن پنج نفر با بادی که با استفاده از جادو ایجاد کرده بود، مجرم شناخته شد و به زنده سوزاندن محکوم شد.
آیکیا آیکیانپویکا ( یا ; ۱۵۹۱–۱۶۷۱) یک سامی شمن نوآیدی از کوسامو در نزدیکی لاپلند فنلاند بود. او به جرم جادوگری در کوئولایروی به اعدام محکوم شد و متهم به این شد که با غرق کردن یکی از موکلانش، توبیاس موردولا، باعث مرگ او شده است. موکل طبق وعده، هزینه خدمات او را پرداخت نکرد. شایعات می گویند که پس از آن، گفته می شود که آیکیا، که در کیمی زندانی بود، برای جلوگیری از اجرای حکم، با جادوگری خودکشی کرده است. پرونده آیکیا یکی از مشهورترین محاکمات و اعدام ها به جرم جادوگری در فنلاند است. این اتفاق در دوران مسیحی سازی مردم سامی رخ داد. او اهل کیتکا در کیمی بود. او به عنوان یک "نوآیدی" فعالیت می کرد و به همین دلیل از طبل سامی استفاده می کرد. شایعات زیادی مبنی بر توانایی او در ایجاد خیر و شر با استفاده از جادو وجود داشت و دیگران نیز او را برای این کار استخدام کرده بودند. در سال ۱۶۷۰، یک کشاورز به او پول داد تا در ماهیگیری ماهی قزل آلا به او شانس خوبی بدهد. این کار موفقیت آمیز بود، اما کشاورز به اندازه کافی طبق وعده پول نداد. هنگامی که کشاورز در سال ۱۶۷۱ درگذشت، کشیش کلیسا آیکیا آیکیانپویکا را به جرم ایجاد مرگ کشاورز با جا
دوگری گزارش کرد. آیکیا که مسیحی نبود و بنابراین جادو را با شیطان مرتبط نمی دانست، آزادانه به مقامات مسیحی اعتراف کرد که می تواند در جادو استاد شود و آنها او را به جرم جادوگری به اعدام محکوم کردند. او را برای اعدام به پیته آ بردند، اما اعدام هرگز انجام نشد، زیرا او در راه، احتمالاً بر اثر حمله قلبی، در سورتمه درگذشت.
جشنواره رمضان سارایوو () &lt;templatestyles src="Script/styles.css" /&gt; جشنواره سالانه مذهبی و فرهنگی بود که در سارایوو، بوسنی و هرزگوین برگزار می شد و ماه مبارک رمضان را جشن می گرفت. این جشنواره در سال ۲۰۱۴ توسط بنیاد راهیاب سارایوو و ناحیه بهبود کسب و کار (ZUP) باشچارشیا (زبان بوسنیایی:Baščaršija) با همکاری پروژه "PHOENIX" اتحادیه اروپا - "فرهنگ برای آینده" تأسیس شد و تا سال ۲۰۱۹ ادامه داشت. این جشنواره توسط مؤسسه شرق شناسی سارایوو حمایت شد. هدف این جشنواره ایجاد گفتگوی بین ادیان و ترویج صلح، آشتی و همبستگی میان گروه های مذهبی از طریق ارائه هنر و فرهنگ اسلامی بود.
«محاکمه توهین به مقدسات آریپلوگ در سال ۱۶۸۷» علیه دو نفر از قوم سامی، «اریک اسکیلسون» (Erik Eskilsson) و «آموند تورسون» (Amund Thorsson) برگزار شد که به اتهام کفرگویی به دلیل پیروی از شمن گرایی سامی در دوران مسیحی سازی مردم سامی سوئد در اواخر سده هفدهم میلادی محاکمه شدند. پرونده آنها قابل توجه بود و اغلب در تاریخ سامی به آن اشاره می شود. در این دوره، سامی ها به طور گسترده به دو دین به طور همزمان پایبند بودند. آنها در کلیسای محلی در مراسم عبادت لوتری کلیسای عالی شرکت می کردند و در عین حال حداقل برخی از عناصر دین سامی را در خانه حفظ می کردند. اریک اسکیلسون و همچنین تورسون، به سامی های ثروتمندتر در نوربوتن تعلق داشتند و به همین دلیل به دلیل مالیاتی که می توانستند به سلطنت بپردازند، احساس امنیت بیشتری می کردند. در طول یک خطبه لوتری، وقتی وزیر، مذهب سامی را محکوم کرد، اسکیلسون و تورسون گفتند که خصومت با مذهب سامی را عجیب می دانند و بدیهی است که ایمان اجداد خود را رها نخواهند کرد. پس از آن، وزیر به همراه چند سامی لوتری به دیدار آنها رفت. او محراب بت پرستان را خراب کرد و طبل سامی را با خشونت مصادره کرد. اسکیلسون و ت
ورسون او را دنبال کردند و طبل را پس گرفتند. وزیر با عصبانیت از اعمال خود دفاع کرد و پرسید که آیا پدر تورسون به خاطر بت پرست بودن توبه کرده است یا خیر. در این مورد، تورسون پاسخ داد: "اگر پدر من در جهنم است، پس من هم می توانم همان رنجی را که او متحمل شده است، تحمل کنم". وزیر هر دو مرد را به جرم کفرگویی به مقامات معرفی کرد و خواستار مجازات اعدام برای آنها شد، زیرا احساس می کرد سامی ها هرگز واقعاً مسیحی نخواهند شد مگر اینکه "علف های هرز" ریشه کن شوند. در ۷ فوریه ۱۶۸۷، اسکیلسون و تورسون طبق قانون سوئد در آریپلوگ محاکمه شدند. اتهامات آنها کفرگویی به دلیل داشتن دین دوم غیر از مسیحیت و توهین به یک کشیش کلیسای سوئد بود. اریک اسکیلسون پس از آنکه فاش کرد کشیش به سامی ها الکل می فروخته و اسکیلسون در طول حادثه مورد بحث مست بوده است، از اتهام توهین به یک کشیش لوتری آزاد شد. او پس از آنکه دین سامی را رها کرد، به لوتریانیسم گروید و طبل خود را تحویل داد، از اتهام کفرگویی آزاد شد. اطلاعات بیشتری در مورد پرونده تورسون وجود ندارد. بین سال های ۱۶۶۵ تا ۱۷۰۸، سه حکم اعدام تأیید شده در میان سامی ها به دلیل کفرگویی وجود داشت، که اتها
م معمول علیه سامی هایی بود که از ترک رسمی دین خود امتناع می کردند.
«مسیحی سازی مردم سامی» در نروژ، سوئد و فنلاند (فنلاند تا سال ۱۸۰۹ بخشی از سوئد بود) طی مراحلی طی یک فرآیند چند قرنی انجام شد. سامی ها به روشی مشابه در نروژ، سوئد و فنلاند مسیحی سازی شدند. پیشینه. مبلغان مسیحی در لاپ لند از اوایل دوران کاتولیک رومی قرون وسطی وجود داشتند و مسیحیت با شمن گرایی سامی سنتی همزیستی داشت. در سال ۱۳۸۹، مارگارتای سامی برای درخواست مبلغان مسیحی به جنوب سفر کرد. با این حال، تا قرن هفدهم، زمانی که پادشاهی های دانمارک-نروژ و سوئد شروع به استعمار لاپ لند کردند، مسیحیت واقعاً حضور خود را آشکار نکرد. مسیحی سازی با اجبار. دانمارک-نروژ. در پادشاهی های دانمارک-نروژ، دین سامی به دلیل افسونگری مجازات مرگ داشت و ممنوع بود. در طول قرن هفدهم، آزار و اذیت پیروان دین سامی توسط مبلغان مسیحی شدیدتر از قبل شد و چندین سامی به دلیل جادوگری مورد آزار و اذیت قرار گرفتند زیرا آنها اعمال دین سامی را انجام می دادند. تخمین زده می شود که یک پنجم از کل متهمان به جادوگری در نروژ، سامی های بت پرست بوده اند. در طول قرن هفدهم، یک مأموریت مسیحی شدیدتر در نروژ برای تغییر دین مردم سامی به مسیحیت آغاز شد. با این حال، این آ
گاهی وجود داشت که این کارزار فقط باعث می شود سامی ها ظاهراً مانند مسیحیان رفتار کنند و دین خود را در خفا انجام دهند. این واقعیت را مبلغان سامی می گفتند که اگر دین سامی حتی قابل بحث نباشد، تغییر دین واقعی مردم سامی امکان پذیر نخواهد بود، که این امر زمانی امکان پذیر نبود که بت پرستان در صورت اعتراف به بت پرستی از متهم شدن به جادوگری می ترسیدند. سوئد و فنلاند. کلیسای پروتستان با شمن گرایی سامی که آن را بت پرستی (Pagan idolatry) می دانست، دشمنی داشت و آرزو داشت آن را ریشه کن کند و مردم سامی را مسیحی کند، به موازات قدرت های سلطنتی که مایل به اعمال سلطه سیاسی خود بر قلمرو و استفاده از منابع اقتصادی آن بودند. در نیمه اول سده هفدهم میلادی، به دستور پادشاه کارل نهم، کلیساهایی در لاپ لند (ساپمی) ساخته شد و مردم سامی مجبور شدند با حضور در آنها، خود را تابع قانون سوئد کنند. با این حال، آنها تا نیمه دوم قرن هفدهم، در سکوت اجازه داشتند شمن گرایی سامی را به صورت خصوصی انجام دهند، تا اینکه مقامات سوئدی آنها را مجبور به ترک دین خود کردند، طبل های سامی آنها را سوزاندند، جویک خوانی را ممنوع کردند و آنها را مجبور کردند که هم در
ملاءعام و هم در خلوت، تابع آموزه های کلیسا باشند. تغییر دین در عمل. دانمارک-نروژ. در قرن هجدهم، پس از آنکه مبلغان مسیحی مقامات را متقاعد کردند که به سامی ها عفو عمومی از قانون جادوگری اعطا کنند، که به بت پرستان این امکان را می داد تا آزادانه در مورد دین خود بدون خطر دستگیری به جرم جادوگری صحبت کنند، تبلیغ مسیحیت در میان سامی ها در نروژ به موفقیت واقعی دست یافت. به موازات آن، ماموریت در کپنهاگ زهدباور توماس فون وستن مبلغ را نزد مردم سامی نروژ در فینمارک فرستاد. وستن در سال های ۱۷۱۶-۱۷۲۷ در این مکان فعالیت داشت. توماس فون وستن از روش جدیدی استفاده کرد. او به جای اینکه مانند مبلغان قبلی عمل کند و سامی ها را مجبور به انجام مسیحیت ظاهری، مانند حضور در کلیسا، کند، بر ترغیب الهیاتی شخصی تمرکز کرد. او بود که مقامات را متقاعد کرد که دین سامی دیگر غیرقانونی اعلام نشود: سپس خود را با این دین آشنا کرد و سامی ها را با تمرکز بر ایده اعتقاد و اعتراف شخصی متقاعد کرد که به دین دیگری روی آورند، که بسیار مؤثر واقع شد. سوئد و فنلاند. مردم سامی تا نیمه دوم قرن هجدهم همچنان به طور مخفیانه به شمن گرایی سامی پایبند بودند، تا اینکه م
بلغان فرقه زهدباوری و سپس سرانجام لاستادینیسم در مأموریت خود به موفقیت واقعی دست یافتند و مردم سامی به مسیحیت گرویدند. ماموریت توماس فون وستن در نروژ چنان کارآمد بود که زهدگرایان سوئدی به رهبری دانیل جوربرگ در طول مأموریت خود در میان سامی ها در سوئد از آن استفاده کردند. برخلاف مأموریت اجباری قرن هفدهم که سامی ها را مجبور به مسیحیت ظاهری کرد، به نظر می رسد مأموریت زهدگرایان قرن هجدهم واقعاً موفق بوده است، اگرچه این تغییر دین به آرامی پیش می رفت. در حدود دهه ۱۷۷۰، بنا به گزارش ها، مردم سامی مسیحی بودند، از دین سامی به عنوان دین اجدادشان به جای دین خودشان صحبت می کردند و گزارش شده بود که کشیشان سامی دانش خوبی در مورد مسیحیت دارند. با این حال، رسالت مسیحی در میان سامی ها تا اواسط قرن نوزدهم ادامه یافت، زمانی که لائستادیانیسم در میان مردم سامی بسیار موفق شد. ارتدکس شرقی در میان سامی ها. قبایل سامی ساکن در شبه جزیره کولا به جای قلمرو کاتولیک-پروتستان تحت قلمرو مسیحیت ارتدوکس شرقی قرار گرفتند. در نتیجه گسترش نووگورودیان و بعداً روس ها به شرقی ترین بخش های منطقه و فتح آنها، حوزه ارتدکس اصلی قرار گرفت.
جشنواره هنر خیابانی سارایوو () یک جشنواره هنر خیابانی بود که بین سال های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۰ در سارایوو، بوسنی و هرزگوین برگزار شد این جشنواره هر ساله در ماه ژوئیه برگزار می شد و سه روز ادامه داشت. این رویداد هر ساله شامل اجراهای خیابانی متعدد، ایجاد یک محله هنر خیابانی جدید در شهر، کنسرت ها، نقاشی های دیواری بزرگ و ارائه سایر اشکال هنری خلاقانه بود. روز پایانی جشنواره به خردسالان اختصاص داشت و شامل موسیقی صحنه ای، کارگاه های آموزشی تئاتر و ژیمناستیک، شعبده بازی و شعبده بازی خیابانی بود.
لبه تیغ (به انگلیسی: The Razor's Edge) یک فیلم اکشن و دلهره آور آمریکایی آماده اکران به کارگردانی دمیان لیختنشتاین با بازی جیمز فرانکو و تامی لی جونز است. خلاصه داستان. یک آدمکش سابق پس از ربوده شدن دخترش و هدف قرار گرفتن معشوقه اش، با یک دوراهی روبرو می شود. او باید در حین فرار از دست یک قاتل بی رحم، آخرین کار خطرناک خود را انجام دهد. ساخت. در ماه مه ۲۰۲۴، اعلام شد که فرانکو و جونز برای بازی در این فیلم انتخاب شده اند و قرار است فیلمبرداری اصلی در ۲۵ ژوئن ۲۰۲۴ در جورجیا آغاز شود. فیلمبرداری در ژوئیه ۲۰۲۴ در کلمبوس (جورجیا) آغاز شد.
عقیق در ایران از دیرباز جایگاهی مهم در تاریخ، فرهنگ، هنر و تجارت داشته است. عقیق (به انگلیسی: Agate)، که در فارسی گاه رونوس هم نامیده می شود، گونه ای کلسدونی رنگین و نیمه قیمتی است که در ایران به دلیل زیبایی و سختی اش مورد توجه بوده است. ایران با داشتن معادن متنوع عقیق در استان هایی مانند خراسان جنوبی، خراسان رضوی، قم، اصفهان و آذربایجان شرقی و سمنان، یکی از تولیدکنندگان اصلی این سنگ در جهان محسوب می شود. عقیق ایرانی به سبب رنگ های روشن و گونه های گوناگون (زرد، آبی، سبز روشن، خاکستری، قرمز و سفید) شهرت دارد و بخش مهمی از صادرات سنگ های نیمه قیمتی کشور را تشکیل می دهد. مُهرهای ساسانی که از حکاکی روی سنگ های نفیس و نیمه نفیس، از جمله بر روی عقیق ساخته می شده اند، در آن دوره بسیار رایج بوده اند. همچنین در آموزه های دینی اسلام، پوشیدن انگشتر عقیق از مستحبات شمرده می شود؛ چنان که گفته می شود پیامبر اسلام، انگشتر نقره ای با نگین عقیق به دست داشته و مسلمانان به تبع آن عقیق را سنگی مبارکیمی دانند. عقیق ایرانی به دلیل تنوع رنگ و کیفیت بالا شناخته می شود و در صنایع زیورآلات، هنرهای سنتی و همچنین در باورهای مذهبی ایرانی