Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی استرالیا (RAAF Woomera Range Complex). مجتمع آزمایشی و پرتاب وومرا (Woomera که پیش تر با نام های Woomera Test Range و Woomera Rocket Range شناخته می شد) یک مرکز تحقیقاتی و آزمایشی تسلیحاتی در نواحی دورافتاده استرالیای جنوبی است که توسط نیروی هوایی سلطنتی استرالیا (RAAF) اداره می شود. این مجتمع شامل چندین تاسیسات پرتاب فعال و غیرفعال است که از جمله ی آن ها، ناحیه پرتاب ۶A (LA-6A) است که برای توسعه راکت اروپای ELDO به کار رفت. LA-6A شامل سکوی تست/پرتابی بود که بر فراز گودال عمیقی قرار داشت و با کاشی های سفید مقاوم در برابر حرارت پوشانده شده بود. به دلیل همین طراحی، نیازی به استفاده از سیستم پاشش آب برای کاهش اثرات خروج گازها احساس نمی شد. این ساختار مشابه تاسیساتی در اتحاد جماهیر شوروی و در بریتانیا بود. این سایت بین ژوئن ۱۹۶۴ تا ژوئن ۱۹۷۰ فعال بود. اما امروزه بیشتر زیرساخت ها مانند آشیانه و برج خدمات قابل حرکت حذف شده اند؛ با این حال، سکوی پرتاب و گودال منحرف کننده شعله هنوز باقی مانده و قابل مشاهده است.
موندلو () منطقه ای ساحلی در شهر پالرمو در منطقه خودمختار سیسیل، واقع در جنوب ایتالیا است. این منطقه در خلیجی شنی قرار دارد که با دو تپه به نام های مونته گالو و مونته پلگرینو احاطه شده و در شمالی ترین بخش شهر واقع شده است. از نظر تقسیمات اداری، در هفتمین بخش شهرداری پالرمو قرار دارد و به محله های اطراف آدااورا و پارتانا متصل است که همراه با آن ها، بیست ودومین محله بزرگ شهر به نام پارتانا-موندلو را تشکیل می دهد. شواهد باستان شناسی نشان می دهد که سکونت در این منطقه به دوران پارینه سنگی زبرین بازمی گردد. در طول تاریخ باستان، خلیج موندلو به مسیر عبور دریانوردانی از فرهنگ های گوناگون، از جمله پونی ها، یونانیان باستان و رومی ها تبدیل شد. بندر کوچکی که در میدان اصلی منطقه کنونی قرار دارد، حدود قرن پنجم پیش از میلاد و در زمانی ایجاد شد که خلیج بخشی از شبکه تجاری پونی ها بود. در دوران جمهوری روم، عملیات گستردهٔ جنگل زدایی در کوه پلگرینو موجب تغییر مسیر طبیعی جریان آب در بخش جنوب شرقی خلیج شد. این تغییر باعث شکل گیری باتلاقی در دامنهٔ کوه در منطقه ای به نام والدسی گردید؛ باتلاقی که تا قرن نوزدهم چشم انداز غالب این ناحیه
به شمار می رفت. در دوران قرون وسطی، روستایی کوچک در بخش شمالی خلیج شکل گرفت. این اجتماع به واسطهٔ درآمد قابل توجه حاصل از ماهیگیری و کشاورزی، رونق اقتصادی یافت. در سده پانزدهم، یک مرکز صید ماهی تن احداث شد که به سرعت به موفق ترین فعالیت اقتصادی روستا تبدیل گردید. در همان دوره، به دلیل یورش های مکرر دزدان دریایی بربر، استقرار تدابیر دفاعی نظامی برای حفاظت از این ناحیه ضروری شد. در اواخر سده هجدهم، بخشی از این ناحیه به املاک سلطنتی «لا فاوریتا» که ملک خصوصی شاه فردیناند چهارم بود، الحاق شد. امروزه این مکان، که بزرگ ترین پارک شهری پالرمو به شمار می رود، ناحیه موندلو را از مرکز شهر جدا می کند و راه های احداث شده درون آن، مسیرهای اصلی ارتباطی میان این دو بخش را تشکیل می دهند. در آغاز قرن بیستم، موندلو به یک تفرجگاه ساحلی لوکس برای اشراف و طبقه بورژوا تبدیل شد. در سال ۱۹۱۱، شهرداری پالرمو با یک شرکت ایتالیایی-بلژیکی برای ایجاد منطقه ای جدید ویژه طبقات مرفه توافق کرد. این محله جدید بر اساس اصول طرح باغ شهر طراحی شد و ساخت آن را معماران برجسته مکتب مدرنیستی پالرمو، از جمله ارنستو باسیله و شاگردانش، بر عهده داشتند. ر
دیفی از ویلاهای سبک لیبرتی در امتداد تفرجگاه ساحلی ساخته شد که این منطقه را به یکی از گوهرهای هنر نو در اروپا تبدیل کرد. بعدها، ساحل موندلو به یک مقصد گردشگری تبدیل شد و امروزه به عنوان اصلی ترین تفرجگاه ساحلی پالرمو شناخته می شود، هرچند این ناحیه همچنان عمدتاً کاربری مسکونی دارد.
برسالیری () یا برسایری گروهی از تیراندازان در سپاه پیاده نظام نیروی زمینی ایتالیا هستند. آنها در ابتدا توسط ژنرال الساندرو فررو لا مارمورا در ۱۸ ژوئن ۱۸۳۶ برای خدمت در ارتش سلطنتی ساردینیا، که بعدها به ارتش سلطنتی ایتالیا تبدیل شد، ایجاد شدند. آنها را می توان با کلاه لبه پهن متمایزشان که با پرهای سیاه غربی کاپرکالی تزئین شده و با یونیفرم پوشیده می شود، شناخت. این پرها همچنین روی کلاه های جنگی آنها اعمال می شود. سپاه برسالیری در بدو تأسیس خود در سال ۱۸۳۶، یک یگان پیاده نظام سبک با تحرک بالا بود و وضعیت خاص آنها با تغییرات در جنگ تغییر می کرد. در قرن نوزدهم، برساگلیری ها به عنوان سربازان تهاجمی یا ضربتی عمل می کردند و با دویدن از مکانی به مکان دیگر حرکت می کردند. یک سیستم پیچیده از صدای شیپور به واحدهای آنها اجازه می داد تا به سرعت، به صورت جداگانه یا ترکیبی، مستقر و فرماندهی شوند. سنت دویدن امروزه در رژه ها و در طول خدمت در پادگان ها ادامه دارد. در جنگ جهانی اول، برخی از برسالیری ها به عنوان سربازان دوچرخه سوار خدمت می کردند تا مأموریت جنگ مانوری خود را بهتر انجام دهند. در طول جنگ سرد، برساگلیری ها منحصراً به
عنوان پیاده نظام مکانیزه به کار گرفته می شدند. برسالیری ها به خاطر اجراهای خارق العاده شان در رژه ها و خالکوبی های نظامی شان مشهور هستند، همیشه به جای رژه رفتن، می دوند و صدها پر سیاه از کلاه های سیاه لبه پهنشان آویزان است. این پرها همچنین روی کلاه های جنگی برساگلیری ها پوشیده می شوند. آنها زمانی برای اهداف نظامی به کار می رفتند و به عنوان استتار و سایه بانی برای چشم تیرانداز عمل می کردند. امروزه، آنها نشان افتخاری هستند که نیروهای جدید را جذب می کنند و روحیه را در بین دارندگان خود تقویت می کنند.
عنوان قهرمانی زنان آمریکای شمالی ان اکس تی یک عنوان قهرمانی کشتی حرفه ای مختص به زنان است که توسط پروموشن آمریکایی دبلیودبلیوئی ایجاد و در برند آموزشی این شرکت، ان اکس تی از آن دفاع می شود. این عنوان، نخستین عنوان قهرمانی رده دوم است که توسط این شرکت برای کشتی گیران زن ایجاد شده است. قهرمان کنونی، سول روکا است که برای اولین بار قهرمان این عنوان شده است. او با شکست دادن زاریا، کلانی جوردن، ایزی دیم، لولا وایس و تئا هیل در یک مسابقه نردبانی ۶ نفره در رویداد استند اند دلیور به تاریخ ۱۹ آوریل ۲۰۲۵، قهرمان عنوان بدون صاحب شد. قهرمان پیشین، استفانی واکر، به دلیل اینکه همزمان قهرمان عنوان زنان ان اکس تی بود، این عنوان را واگذار کرد. تاریخچه. در رویداد استند اند دلیور ۲۰۲۴ که رویداد سالیانه دبلیودبلیوئی برای برند ان اکس تی در هفته رسلمنیاست، عنوان قهرمانی زنان آمریکای شمالی ان اکس تی که اولین عنوان قهرمانی رده دومی زنان در تاریخ این شرکت است، رسما توسط مدیر کل این برند، آوا، رونمایی شد. در طول هفته دوم ویژه برنامه Spring Breakin به تاریخ ۳۰ آوریل، آوا اعلام کرد که نخستین قهرمان در یک مسابقه نردبانی شش نفره در رویداد
بتل گراند به تاریخ ۹ ژوئن ۲۰۲۴ مشخص خواهد شد. برای تعیین شرکت کنندگان، ترکیبی از ۱۲ نفر برای رقابت در مسابقات مقدماتی اعلام شد که ۶ برنده هر مرحله مقدماتی به مسابقه اصلی راه پیدا می کرد. در شوی ان اکس تی به تاریخ ۷ مه، آوا اعلام کرد که سول روکا، تئا هیل، جیدا پارکر، برینلی ریس، میچین (از اسمک داون)، فلن هنلی، لش لجند، آیوی نایل (از راو)، ایزی دیم، کلانی جوردن، تیتوم پاکسلی و رن سینکلر به مرحله مقدماتی راه یافته اند. جوردن، روکا، هنلی، پارکر و میچین به مسابقه نردبانی راه یافتند که جوردن با پیروزی در آن، نخستین قهرمان این عنوان شد. طرح کمربند. کمربند قهرمانی تقریبا مشابه کمربند مردانه است؛ البته با یک بند سفید کوچک تر و پس زمینه قرمز به جای مشکی. هم چنین دارای یک بنر کوچک است که بالای کلمه «آمریکای شمالی»، کلمه «زنان» نوشته شده است. مانند سایر عناوین قهرمانی دبلیودبلیوئی، دو صفحه جانبی قابل شخصی سازی است و می توان لوگوهای قهرمان را روی آن تنظیم نمود. قهرمانان. تا تاریخ ، این عنوان ۴ قهرمان به خود دیده و یک بار نیز این عنوان بدون صاحب بوده است. نخستین قهرمان این عنوان کلانی جوردن بود که با ۱۴۰ روز، طولانی ترین م
دت قهرمانی را دارد؛ در حالی که استفانی واکر با ۴۵ روز، کوتاه ترین قهرمانی را داراست. او هم چنین با ۳۱ سال سن، مسن ترین دارنده عنوان قهرمانی است؛ در حالی که جوردن با ۲۵ سال سن، جوان ترین قهرمان این کمربند بوده است. قهرمان کنونی، سول روکا است که برای اولین بار قهرمان این عنوان شده است. او با شکست دادن زاریا، کلانی جوردن، ایزی دیم، لولا وایس و تئا هیل در یک مسابقه نردبانی ۶ نفره در رویداد استند اند دلیور به تاریخ ۱۹ آوریل ۲۰۲۵، قهرمان عنوان بدون صاحب شد. قهرمان پیشین، استفانی واکر، به دلیل اینکه همزمان قهرمان عنوان زنان ان اکس تی بود، این عنوان را واگذار کرد.
لوکرتسیا تورنابوونی (۲۲ ژوئن ۱۴۲۷ - ۲۸ مارس ۱۴۸۲) یک زن اشرافی ایتالیایی و همسر پیرو دی کوزیمو د مدیچی، لرد دفاکتو فلورانس، بود و مشاور سیاسی او به شمار می رفت. لوکرتسیا در دوران حکومت همسرش و سپس پسرش، لورنتسو د مدیچی، نفوذ سیاسی قابل توجهی داشت، در چندین مؤسسه سرمایه گذاری کرد و روابط اجتماعی را به گونه ای سامان داد که از نیازهای فقرا حمایت شود. او همچنین از هنر پشتیبانی می کرد و چندین شعر و نمایشنامه به رشته تحریر درآورد. اوایل زندگی. لوکرتسیا در ۲۲ ژوئن ۱۴۲۷ در فلورانس ایتالیا به دنیا آمد. پدرش، فرانچسکو دی سیمون تورنابوونی، عضوی از خانواده ای اشرافی بود که سابقه آن به بیش از ۵۰۰ سال پیش بازمی گشت. مشخص نیست که مادرش همسر دوم پدر، ماریانا گوئیچاردینی مشهور به نانا، بوده یا همسر سوم او، فرانچسکا پیتی. برادرش، جیووانی، بعدها به یک بانکدار و دیپلمات برجسته تبدیل شد. لوکرتسیا به عنوان زنی در زمان خود، از تحصیلات عالی برخوردار بود. او در ریاضیات و امور مالی بسیار توانا بود، در ادبیات، فن خطابه و الهیات مهارت داشت و علاوه بر زبان مادری اش، ایتالیایی، متون بسیاری را به زبان های لاتین و یونانی می خواند. همچنین، م
مکن است لوکرتسیا در سه صحنه از نقاشی های دیواری گیرلاندایو در کلیسای تورنابوونی به تصویر کشیده شده باشد: "صحنه ملاقات"، "تولد تعمیددهنده" و "ولادت عیسی". ازدواج. در ۳ ژوئن ۱۴۴۴، لوکرتسیا با پیرو دی کوزیمو د مدیچی، پسر کوزیمو د مدیچی، بانکدار و سیاستمدار ثروتمند فلورانس، ازدواج کرد. پدرش حتی در زمان تبعید کوزیمو در سال ۱۴۳۴، دوست و حامی او بود. این ازدواج و جهیزیه ۱۲۰۰ فلورین لوکرتسیا به تحکیم اتحاد بین دو خانواده کمک شایانی کرد. لوکرتسیا و پیرو رابطه ای نزدیک داشتند و در زمان جدایی، اغلب با مهربانی و دلسوزی برای یکدیگر نامه می نوشتند. او همچنین دوست صمیمی برادر شوهرش، جیووانی، شد. لوکرتسیا و پیرو تلاش کردند تا فرزندانشان در زمینه فرهنگ ادبی و هنرهای زیبا پرورش یابند. آنها معلمان خصوصی ای استخدام کردند تا فرزندان را در موضوعاتی مانند سیاست، تجارت، حسابداری و فلسفه آموزش دهند. جنتیله د بکی و کریستوفورو لاندینو از جمله این معلمان بودند. این زوج در نهایت دست کم شش فرزند داشتند، اگرچه دو پسرشان تا رسیدن به بزرگسالی زنده نماندند. اهمیت سیاسی. لوکرتسیا در امور سیاسی به طور قابل توجهی خردمند و زیرک بود. پدر شوهرش، او
لین حاکم دفاکتو مدیچی در فلورانس، مهارت های او در تصمیم گیری را تحسین می کرد. پس از اینکه پیرو در سال ۱۴۶۴ حکومت را به دست گرفت، نقرس او را در رختخواب محبوس کرد و بدین ترتیب اتاق خواب این زوج به نوعی دربار اشرافی تبدیل شد. این شرایط باعث شد لوکرتسیا آزادی بیشتری برای رفت وآمد داشته باشد و دیگران از او می خواستند درخواست هایشان را به شوهرش منتقل کند. برای یک زن، سفر به تنهایی و ملاقات با پاپ و دیگر مقامات تأثیرگذار غیرمعمول بود و معاصران از این رفتار انتقاد می کردند. بسیاری از افراد از طبقات بالا و پایین اجتماعی از او مشورت می خواستند و او نیز به آنها راهنمایی می داد. پس از مرگ شوهرش در سال ۱۴۶۹، لوکرتسیا به عنوان مشاور پسرشان، نفوذ سیاسی بیشتری پیدا کرد؛ لورنتسو در هنگام مرگش آزادانه اعتراف کرد که لوکرتسیا یکی از مهم ترین مشاوران او بوده است. اقتصاد. لوکرتسیا به عنوان یک زن اشرافی، آزادی بیشتری در مالکیت و انجام تجارت داشت. او خانه ها، مغازه ها و مزارعی را در پیزا، فلورانس و اطراف آن خریداری کرد. مغازه های او به مشاغل مختلف اجاره داده می شد و بدین ترتیب شبکه حمایتی خود را گسترش می داد. در سال ۱۴۷۷، او یک حمام
عمومی در نزدیکی ولترا اجاره کرد و آن را به یک سرمایه گذاری سودآور تبدیل نمود. سرمایه گذاری های لوکرتسیا در جوامع اطراف فلورانس به گسترش شبکه نفوذ خانواده مدیچی کمک شایانی کرد. لوکرتسیا به خاطر کمک های مالی قابل توجهش به صومعه های مذهبی، به ویژه برای حمایت از بیوه ها و یتیمان، شهرت یافت. او از درآمد خود برای تأمین جهیزیه زنان خانواده های کم درآمد استفاده می کرد تا امکان ازدواج برایشان فراهم شود. این کمک ها اغلب با حمایت از یکی از اعضای خانواده برای به دست آوردن موقعیت مطلوب در کلیسا یا دولت همراه بود. دیپلماسی. لوکرتسیا درخواست های فراوانی از شهروندان دریافت می کرد، از جمله درخواست هایی برای پایان دادن به تبعید یا حبس متقاضیان و توقف حملات سربازان. از او خواسته شد تا در اختلافات میان سایر ساکنان منطقه میانجیگری کند و یک بار موفق شد به دشمنی ای که میان دو خانواده به مدت بیست سال ادامه داشت، پایان دهد. با وجود حل بسیاری از مشکلات فلورانس، درگیری ها با مدیچی ها ادامه یافت. در اکتبر ۱۴۶۷، در جریان رقابت بین پیرو و لوکا پیتی، سوءقصدی علیه لوکرتسیا و پسرش جولیانو انجام شد. اگرچه هر دو زنده ماندند، جولیانو در سال ۱۴
۷۸ در نتیجه توطئه پازی علیه مدیچی کشته شد. از آنجایی که لوکرتسیا از خانواده ای اشرافی بود، توانست میان خانواده شوهرش و دیگر خاندان های اشرافی پل هایی برقرار کند. در سال ۱۴۵۰، او و همسرش برای ملاقات با پاپ نیکلاس پنجم به رم سفر کردند و این دیدار به آنها اجازه ساخت محراب در کلیسای خانوادگی شان را داد. این زوج قصد داشتند نفوذ خود را فراتر از فلورانس، به ویژه در دربارهای روم، گسترش دهند. در بهار ۱۴۶۷، لوکرتسیا بار دیگر به دیدار پاپ رفت تا زنانی شایسته برای ازدواج با پسرش، لورنتسو، بیابد. برای ارتقای موقعیت اجتماعی خانواده، لوکرتسیا ترتیب ازدواج لورنتسو با کلاریس اورسینی را در ژوئن ۱۴۶۹ داد. مهریه کلاریس ۶۰۰۰ فلورین تعیین شد، هرچند لورنتسو علاقه چندانی به همسرش نداشت. نفوذ فرهنگی. حمایت از هنر. لوکرتسیا حامی برجسته هنر بود. او مورگانته را به سفارش لوئیجی پولچی ساخت و خود را «بانوی مشهور قرن ما» نامید، و از بسیاری از شاعران، از جمله برناردو بلینچونی و آنجلو پولیزیانو، که بعدها توسط لورنتسو معلم نوه هایش شدند، حمایت کرد. به همین ترتیب، مؤسسات مذهبی نیز به حمایت لوکرتسیا متکی بودند. او مسئول اضافه کردن کلیسای کوچک «م
لاقات» در کلیسای جامع سن لورنتسو در فلورانس بود و به خاطر اهدای بسیاری از مجسمه های نذری خانواده اش به کلیساهای متعدد شناخته شده بود. او به عنوان فردی فداکار به یحیی، قدیس حامی فلورانس، معروف بود. پس از بیماری اش در سال ۱۴۶۷، معتقد شد که بهبود او به دلیل شفاعت سنت روموالد بوده است و از آن پس از هرمیتاژی که در کامالدولی تأسیس کرده بود، حمایت کرد. نویسندگی. لوکرتسیا داستان های مذهبی، نمایشنامه ها و اشعار متعددی می نوشت. او داستان هایی دربارهٔ شخصیت هایی همچون استر، شوشانا، توبیاس، یحیی و جودیت نوشت. او به شاعران حلقه خود توصیه می کرد که در شعر از مضامین جوانمردانه بهره ببرند، که برخی از آنها این کار را کردند. آثار او برای الهام بخشیدن و آموزش نوه هایش نوشته شده بود. لوکرتسیا اشعار خود را برای شاعران مشهور می خواند، سروده های آنها را بررسی و مقایسه می کرد و با بلینچونی به تبادل اشعار طنزآمیز می پرداخت. پولیتزیانو نیز شعر او را تحسین می کرد و آن را برای شاگردانش می خواند. آثار شعری لوکرتسیا چهار سال پس از مرگش چاپ و منتشر شد و برخی از اشعار او با آهنگ های محبوب تنظیم و به صورت عمومی اجرا شدند. مرگ. لوکرتسیا تورنا
بوونی از آرتروز و اگزما رنج می برد، بیماری هایی که او را مجبور می کرد برای درمان به حمام های اطراف توسکانی مراجعه کند. لوکرتسیا پس از تحمل این بیماری ها در طول زندگی، در ۲۵ مارس ۱۴۸۲ و در سن ۵۴ سالگی در فلورانس درگذشت. در زمان مرگش، نوه های زیادی داشت. در رسانه. در سریال تلویزیونی "مدیچی" محصول ۲۰۱۶، والنتینا بله نقش جوانی لوکرتسیا تورنابوونی را بازی کرد. سارا پریش نیز در فصل های دوم و سوم این مجموعه، نقش لوکرتسیا را در سنین پیری اش ایفا کرد. این سریال به جای تمرکز بر معاملات تجاری واقعی او، لوکرتسیا را نشان می دهد که در سال ۱۴۸۵، هفت سال پس از توطئه پازی، هنوز زنده است و بانک مدیچی را به جای پسرش اداره می کند.
نپتون و تریتون یکی از آثار اولیهٔ جان لورنتسو برنینی است که در حدود سال های ۱۶۲۲ تا ۱۶۲۳ میلادی ساخته شد. این مجسمه مرمری با ارتفاع ۱۸۲٫۲ سانتی متر، هم اکنون در موزه ویکتوریا و آلبرت شهر لندن نگهداری می شود. پیشینهٔ تاریخی. این مجسمه در ابتدا به سفارش کاردینال آلساندرو داماسنتی- پرتی مونتالتو در سال ۱۶۲۰ ساخته شد و از مارس ۱۶۲۲ تا فوریه ۱۶۲۳ اجرا گردید. هدف از ساخت آن، تزئین حوض باغ ویلای پرتی مونتالتو در تپه ویمینال شهر رم بود. مجسمه در استخری بیضی شکل نصب شد که پیش تر دومنیکو فونتانا در سال های ۱۵۷۹ تا ۱۵۸۱ طراحی کرده بود و با نام "پشیه را" یا "پشیه رونه" شناخته می شد. در سال ۱۷۸۶، این اثر توسط یک انگلیسی به نام توماس جنکینز خریداری شد و در همان سال به جاشوا رینولدز، نقاش مشهور، فروخته شد. بر اساس زندگینامه ای که فیلیپو بالدینوچی از برنینی نوشته بود، این مجسمه در ابتدا با عنوان «نپتون و گلاوْکوس» شناخته می شد. اما در نسخهٔ چاپی دومنیکو دِ روسی در سال ۱۷۰۴، نام آن به «نِتوونو و تریتونه» تغییر یافت و بعدها با یادداشت های رینولدز، عنوان رسمی آن به «نپتون و تریتون» اصلاح شد. پس از درگذشت رینولدز در سال ۱۷۹۲، مج
سمه به چارلز اندرسون- پلهام، نخستین بارون یاربرو، فروخته شد. او هم این مجسمع را در باغ خانه اش در چلسی لندن، موسوم به خانه والپول، نگهداری کرد. در سال ۱۹۰۶، نوادگان او مجسمه را به خانهٔ ییلاقی شان در بروکلسبی هال واقع در لینکلن شر منتقل کردند. در نهایت، موزهٔ ویکتوریا و آلبرت این اثر را در سال ۱۹۵۰ میلادی از آن خانواده خریداری کرد. مجسمه نپتون و تریتون پیش از آن هم در نمایشگاهی در فرهنگستان سلطنتی لندن در سال ۱۹۳۸ میلادی به نمایش درآمده بود. ارجاعات ادبی. به نظر می رسد که صحنهٔ این مجسمه اشاره های آزاد به داستان یاری رسانی نپتون و تریتون به کشتی های تروا داشته باشد. روایت این یاری رسانی در آثار ویرژیل، اووید یا ترکیب آنها همراه با منابع تکمیلی آمده است. در کتاب "دگرگونی ها" اثر اووید، نپتون از تریتون می خواهد که با دمیدن در صدف خود، امواج دریا را آرام کند. در کتاب "انئید" اثر ویرژیل، نپتون امواج را آرام می سازد و سپس، سیموتوئه (پری دریایی) و تریتون به کمک او کشتی های آئنیاس را از خطر نجات می دهند. نپتون نیز با نیزه سه شاخه اش در این کمک رسانی نقش دارد. با این حال، هیچ یک از این روایت ها دقیقاً با صحنهٔ مجسمه
مطابقت ندارند و به نظر می رسد که برنینی با تلفیق منابع مختلف، نسخه ای خاص از داستان را خلق کرده باشد. طبیعت گرایی. طبیعت گرایی در طراحی پیکره ها نشان دهندهٔ هدف هنرمند برای برانگیختن واکنش احساسی فوری در مخاطب است. اخم های نپتون، قدرت خشم آلود و الهی او را نمایان می سازد. حالت ایستادنش، که محکم و سنگ وار است، اقتدار خدایی اش را تثبیت می کند. در مقابل، تریتون حالتی مطیع دارد و در حالی که ران نپتون را گرفته، چهره اش پر از اضطراب است؛ گویی می داند که باید بی چون وچرا از فرمان نپتون اطاعت کند. این تضاد میان خضوع تریتون و سلطه گری نپتون، واقعیت احساسات انسانی را بازتاب می دهد و هدف هنری برنینی را یادآوری می کند: جان بخشیدن به اسطوره ها. برنینی به مخاطب این فرصت را می دهد که خدایان را نه تنها در قالب تصویر، بلکه در حرکت و زندگی ببینند. این نخستین مجسمه ای بود که در آن، برنینی از شکل های شکسته، لحظهٔ اوج یک کنش گذرا و حرکاتی بهره گرفت که از مرزهای فیزیکی فراتر می روند. هدف این اثر آن است که مخاطب را با یک داستان اسطوره ای روبه رو کند که به واسطهٔ تنش در حرکات بدن و نشانه های ظریف از زندگی طبیعی، واقعی و باورپذیر جلو
ه کند. برنینی توانسته اسطوره ها، افسانه ها و شایعات را به فرصتی برای حقیقت بدل کند و از مخاطب بخواهد تا به واقعیت آن ها ایمان بیاورد.
پراتو دلا واله (به ونتی: "Prà de ła Vałe") میدانی بیضی شکل به وسعت ۹۰ هزار متر مربع در پادووا در شمال ایتالیا است. این میدان دومین میدان بزرگ ایتالیا و از بزرگ ترین میدان های قارهٔ اروپا به شمار می رود. در مرکز میدان جزیره ای سبز به نام "ایزولا ممیا" قرار دارد که توسط کانالی کوچک و دو ردیف مجسّمه احاطه شده است. تاریخچه. تا پیش از ۱۶۳۵ میلادی، این مکان باتلاقی و فاقد ساختار شهری بود. در ۱۶۳۶ گروهی از اشراف ونتو و ونیز در این محل تالاری موقت برای برگزاری نبردهای نمایشی ساختند که مقدمه ای برای نخستین اجراهای عمومی اپرا در ونیز شد. در ۱۷۶۷ میلادی زمین های میدان که در اختیار صومعه سانتا جوستینا بود به مالکیت عمومی شهر درآمد. درسال ۱۷۷۵میلادی آندره آ ممّو تصمیم به احیای کامل این میدان گرفت. طرح او هرگز به طور کامل اجرا نشد، اما در سال ۱۷۸۵ فرانچسکو پیرا نزی آن را در قالب یک نقش برجسته مسی مستند کرد. در جریان خاک برداری ها بقایای یک تماشاخانه رومی کشف شد که بر اهمیت تاریخی این پروژه افزود. پراتو دلا واله امروز. این میدان که در میان مردم پادووا به «ایل پراتو» شهرت دارد، در دههٔ ۱۹۹۰ میلادی دوره ای از فرسودگی و رهاشدگ
ی را تجربه کرد اما با تلاش شهروندان بازسازی شد. امروزه در تابستان محل تجمع گردشگران، جوانان و برگزاری جشن ها است. همچنین در شب سال نو و جشن بشارت مراسم موسیقی و آتش بازی در این میدان برگزار می شود. مجسمه ها. در میدان ۷۸ مجسمه (۴۰ مجسمه در حلقهٔ بیرونی و ۳۸ مجسمه در حلقهٔ درونی) قرار دارد. این مجسمه ها میان سال های ۱۷۷۵ تا ۱۸۸۳ توسط هنرمندان مختلف با سنگ ویچنزا ساخته شده اند. یکی از مجسمه ها به خود آندره آ ممّو اختصاص دارد. در اصل قرار بود ۸۸ مجسمه نصب شود. کتاب شناسی. Stefano Zaggia. "Isoletta sacra al commercio ed all’arti: Andrea Memmo, Melchiorre Cesarotti e il Prato della Valle come esperimento di riforma del paesaggio urbano". In "Melchiorre Cesarotti e le trasformazioni del paesaggio europeo", Trieste, EUT, 2010.
کاستلو دی روکاسکالگنا (به ایتالیایی به معنای "قلعه Roccascalegna") یک قلعه قرون وسطایی در روکاسکالنیا، استان کیتی، آبروزو، جنوب ایتالیا است. تاریخچه. این قلعه عمدتاً در قرن های ۱۵ و ۱۶ میلادی، در زمان رقابت نظامی بین ارتش های آنژوین و آراگون ساخته شد. معماری. یک رشته پلکان شیب دار از دشت سن پیترو به ورودی منتهی می شود که بقایای پل متحرک در آن قرار دارد. در سمت راست، برجی به نام برج سنتینل وجود دارد. حیاط به برج های دیگر منتهی می شود: برج زندان و برج آنژوین و کلیسای کوچک با ناودانی برای جمع آوری آب باران که به داخل مخزنی می ریزد. یک سطح شیب دار دیگر به برج دیده بانی ساخته شده با سنگ تراشی و آجر با دهانه هایی در هر چهار طرف منتهی می شود. دیوارهای قلعه، محوطه کوهستانی صخره ای و آویزان قلعه را احاطه کرده اند. این قلعه به عنوان مکان اصلی فیلم "«قصه قصه ها»" به تصویر کشیده شده است. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
قلعه روکا کالاسیو، دژی کوهستانی یا "روکا" در شهرداری کالاسیو، در استان لاکیلا، آبروتزو، ایتالیا است. در ارتفاع حدود این قلعه بلندترین قلعه در آپنین است. این قلعه که منحصراً برای مقاصد نظامی از سنگ و مصالح بنایی ساخته شده و صرفاً برای اسکان سربازان در نظر گرفته شده و هرگز محل اقامت اشراف نبوده است، در یکی از بلندترین نقاط بارون باستانی کاراپِل، مشرف به دشت ناولی است. ساخت این قلعه در قرن دهم به عنوان یک برج دیده بانی واحد آغاز شد. یک حیاط محصور با چهار برج استوانه ای در گوشه ها در اطراف یک برج داخلی بلندتر در قرن سیزدهم به آن اضافه شد. نیمه پایینی قلعه با سنگ های به طور مشخص بزرگتری نسبت به نیمه بالایی آن ساخته شده است. اعتقاد بر این است که این ویژگی برای نفوذناپذیر کردن پایه آن در برابر مهاجمان بوده است. این قلعه هرگز در جنگ مورد آزمایش قرار نگرفت. با این حال، در نوامبر ۱۴۶۱ در اثر زلزله لاکویلا در سال ۱۴۶۱ با بزرگی تخمینی ۷ تا ۸ ریشتر به شدت آسیب دید. در حالی که شهر کالاسیو، که در زیر قلعه قرار دارد، بازسازی شد، خود قلعه بازسازی نشد. قلعه روکا کالاسیو در پارک ملی کوه های گران ساسو و لاگا و در کنار دشت مرتفع
کمپ امپراتور قرار دارد. سانتا ماریا دلا پیتا. در نزدیکی قلعه، در ارتفاعی کمی پایین تر، کلیسای هشت ضلعی سانتا ماریا دلا پیتا قرار دارد که در قرن هفدهم ساخته شده است. در رسانه ها. قلعه روکا کالاسیو محل فیلمبرداری چندین صحنه از فیلم "لیدی هاوک به کارگردانی" ریچارد دانر بود. سکانس هایی از فیلم های "نام گل سرخ" و "آمریکایی" نیز در اینجا فیلمبرداری شده اند.
دخمه های سن جنارو، مکان های دفن و عبادت زیرزمینی مربوط به دوران پالئومسیحی در ناپل ایتالیا هستند که از توف، سنگی متخلخل، تراشیده شده اند. این دخمه ها در بخش شمالی شهر، در شیبی که به کاپودیمونته منتهی می شود، واقع شده اند. متشکل از دو طبقه، سن جنارو سوپریوره و سن جنارو اینفریوره. این دخمه ها در زیر محله ریونه سانیتا در ناپل قرار دارند که گاهی «دره مردگان» نامیده می شود. این مکان اکنون به راحتی توسط کلیسای بزرگ مادره دل بوئون کونسیگلیو قابل شناسایی است. تاریخچه. در ابتدا، سه گورستان جداگانه وجود داشت که به ترتیب به سنت گائودیوسوس ("سان گائودیوسو")، سنت سوروس ("سان سورو") و سنت ژانواریوس ("سان جنارو") اختصاص داده شده بودند. این دخمه ها در ناپل با نمونه های رومی خود متفاوت هستند، زیرا دارای راهروهای وسیع تری در دو طبقه هستند. طبقه پایین قدیمی ترین طبقه است که به قرن های ۳ و ۴ میلادی برمی گردد و در واقع ممکن است محل یک گورستان پیش از مسیحیت باشد که بعداً به فرقه جدید واگذار شده است. ظاهراً این مکان تنها پس از دفن اسقف آگریپینوس در آنجا به یک مکان دفن مذهبی مهم تبدیل شد. طبقه دوم گسترش یافت تا دو گورستان مجاور دیگر
را در بر بگیرد. بنای سن جنارو اکسترا موئنیا با دخمه های سن جنارو، بزرگ ترین مجموعه دخمه های مسیحی در جنوب ایتالیا، مرتبط است. اولین سازه احتمالاً حاصل ادغام دو مکان دفن باستانی بوده است، یکی از قرن دوم میلادی که بقایای سنت آگریپینوس ناپل، اولین قدیس حامی ناپل، در آن قرار داشته و دیگری از قرن چهارم میلادی که بقایای سنت ژانواریوس، قدیس حامی شهر، در آن قرار داشته است. این مکان در قرن پنجم به مناسبت تدفین بقایای جسد جنارو (ژانواریوس) به او اختصاص داده شد، که بعداً در قرن نهم توسط اسقف جان چهارم (۸۴۲–۸۴۹) به کلیسای جامع ناپل منتقل شد. با گسترش مناطق تدفین در اطراف بقایای جنارو، مکان های عبادت زیرزمینی نیز برای رشد ایمان مسیحی ایجاد شدند. یک نمونه اولیه از استفاده مذهبی از دخمه ها ، کلیسای آگریپینوس مربوط به قرن چهارم است. یک محراب و صندلی از توف تراشیده شده و مکانی برای ملاقات عبادت کنندگان ایجاد کرده است. سایر فضاهای آیینی شامل یک حوض اعتراف، حوض غسل تعمید، یک میز توف تراشیده شده که به عنوان صندلی برای یک محفظه مخصوص (محل تأیید) یا میز «اولئوروم» برای روغن های مقدس استفاده می شد و احتمالاً سلول های رهبانی و زاهد
. تا قرن یازدهم، دخمه ها محل دفن اسقف های ناپلی، از جمله کودولتدئوس، اسقف تبعیدی کارتاژ که در سال ۴۵۰ میلادی درگذشت، بودند. بین قرن های سیزدهم و هجدهم، دخمه ها قربانی غارت شدید شدند. مرمت دخمه ها تنها پس از انتقال بقایای اسکلت به گورستان دیگری امکان پذیر شد. در طول جنگ جهانی دوم، دخمه ها توسط مردم محلی به عنوان پناهگاه مورد استفاده قرار می گرفتند. دخمه ها در سال ۱۹۶۹ توسط اسقف اعظم ناپل بازگشایی شدند و حفاری های مدرن در سال ۱۹۷۱ آغاز شد. انواع تدفین. انواع مقبره ها شامل لوکولی، آرکوسولی، گودال های حفر شده در زمین و در موارد کمتری، تابوت های ساخته شده از توف یا سنگ مرمر بازیافتی و سنگ از گورهای قدیمی تر است. لوکولی ها به صورت عمودی تراز شده اند و ساده ترین سبک تدفین یافت شده در دخمه ها هستند، اما نشان دهنده وضعیت متوفی نیستند. آرکوسولی ها که برای محل های تدفین خانوادگی ساخته شده اند، در دیوارهای گالری ها و اتاقک ها ساخته می شوند و از لوکولی ها پیچیده تر هستند. گاهی با موزاییک یا نقاشی های دیواری تزئین می شوند، تدفین ها ممکن است به صورت افقی روی هم چیده شوند. این نوع تدفین اغلب در دخمه های سیسیلی نیز یافت می شو