Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هان تجارت آزاد و کارآمد بودند. اتحاد دولت های ایتالیا می توانست به یکسان سازی واحد پول، اوزان و مقیاس ها، ایجاد شبکه های حمل ونقل نیرومندتر و لغو تعرفه های سنگین واردات و صادرات میان ایالت های ایتالیا بینجامد؛ امری که برای این گروه ها سودآور بود. بورسیه تحصیلی چزاره کورنتی، استاد دانشگاه ایتالیایی، همان طور که توسط پیترو مائستری گزارش شده است، نیز نقش کلیدی در تفکر پیرامون اتحاد ایتالیا ایفا کرد کورنتی استدلال کرد که ایتالیا «در تنوع متحد» است، با شانزده منطقه متنوع در سه حوزه - قاره ای، شبه جزیره ای و جزیره ای - که هر کدام مکمل و متکامل کننده یکدیگر هستند، از جمله: دولت. در ابتدا، مجلس استان های متحد ایتالیای مرکزی، شاهزاده اوژنیو امانوئل دی ساوویا-کارینیانو (شاهزاده کارینیان) را در نوامبر ۱۸۵۹ به عنوان نایب السلطنه کنفدراسیون انتخاب کرد. با این حال، هنگامی که این تصمیم به پادشاه ساردینیا، ویتوریو امانوئله دوم، ارائه شد، پادشاه درخواست انتصاب شاهزاده دی ساوویا-کاریگنانو به عنوان نایب السلطنه را رد کرد. شاهزاده متعاقباً پیشنهاد مجلس برای نایب السلطنه شدن را رد کرد و دستور داد کارلو بونکامپانی، کنت مومبلو، به
عنوان نایب السلطنه منصوب شود. بنابراین، در طول حیات کوتاه استان های متحد ایتالیای مرکزی، کارلو بونکامپانی با عنوان فرماندار کل استان متحد، نیابت سلطنت را بر عهده گرفت. بونکومپانی مسئول امور نظامی و دیپلماتیک ایالت ها و همچنین هرگونه دستوری بود که به ژنرال کنفدراسیون، لوئیجی کارلو فارینی، و بتینو ریکاسولی، رئیس تشریفاتی توسکانی، داده می شد. لوئیجی کارلو فارینی به عنوان یک چهره کلیدی یا «دیکتاتور» مودنا، پارما و بولونیا شناخته می شد. کارلو بونکامپانی. کارلو بونکامپانی، که با نام کنت مومبلو نیز شناخته می شود، در ۲۵ ژوئیه ۱۸۰۴ در تورین ایتالیا متولد شد. بونکامپانی علاوه بر عضویت در طبقه اشراف، نماینده مجلس و رهبر سیاسی، دارای مدرک حقوق از دانشگاه تورین بود و به عنوان قاضی در ایتالیا به حرفه حقوقی اشتغال داشت. فعالیت سیاسی بونکومپانی در سال ۱۸۴۸ آغاز شد، زمانی که او به عنوان وزیر آموزش عمومی منصوب شد - نقشی که او ابتدا در دولت بالبو و سپس به طور متوالی در دولت پرونه پادشاهی ساردینیا قبل از اینکه برای مدتی از دولت استعفا دهد، در آن خدمت کرد. سوابق نشان می دهد که بونکومپانی برای مدتی پس از استعفایش از دولت، در شورای
شهر تورین فعال بود و در سال ۱۸۴۸ به عنوان دکوریون تورین و از سال ۱۸۴۸ تا ۱۸۵۱ به عنوان عضو شورای شهر تورین خدمت کرد سپس، در سال ۱۸۵۲، بونکامپانی بار دیگر برای خدمت در دولت پادشاهی ساردینیا، این بار به عنوان وزیر آموزش عمومی و وزیر امور کلیسا و دادگستری، بازگشت. پس از به قدرت رسیدن دولت کاوور در سال ۱۸۵۲، بونکامپانی به عنوان وزیر امور کلیسا و دادگستری تا نوامبر ۱۸۵۳ به خدمت در دولت ادامه داد. در طول دهه ۱۸۵۰، بونکومپانی در نقش های دیپلماتیک متنوعی از جمله به عنوان فرستاده و دیپلمات برای توسکانی، پارما و مودنا و به عنوان کمیسر فوق العاده ساردینیا در توسکانی خدمت کرد. شاهزاده کاریگنان معتقد بود که این نقش ها، کنت را در موقعیت مناسبی برای خدمت به عنوان رهبر استان های متحد ایتالیای مرکزی قرار می دهد؛ و بنابراین، هنگامی که شاهزاده کاریگنان توسط پادشاه ساردینیا به عنوان فرماندار کل استان های متحد منصوب شد، شاهزاده تصمیم گرفت این سمت را به بونکومپانی واگذار کند. شاهزاده کاریگنان در ۱۴ نوامبر ۱۸۵۹، در نامه ای برای انتصاب کارلو بونکومپانی به عنوان نایب السلطنه استان های متحد ایتالیای مرکزی، نوشت: "«شهرت والای شما، ویژ
گی های والای قلب و ذهنتان، نشانه های فداکاری که به نوع و کشورتان نشان داده اید، تمام اعتمادی که به شما دارم و خواهشمندم که علناً به آن شهادت دهم، دلایل بسیاری برای موفقیت آمیز بودن مأموریت شما هستند." "»" منابع تاریخی نشان می دهند که بونکومپانی در واقع رهبر محبوب استان های متحد بود و در اتحاد موفقیت آمیز آنها با پادشاهی ساردینیا نقش مهمی داشت. در سال های بعد، پس از ادغام استان های متحد ایتالیای مرکزی در دولت ایتالیا، بونکومپانی وارد دانشگاه شد و به عنوان استاد حقوق اساسی در دانشگاه تورین تدریس کرد و به عضویت ملی مؤسسه علمی معتبر اروپایی رم، آکادمی دی لینچی، درآمد. بونکامپانی در ۱۵ دسامبر ۱۸۸۰ در زادگاهش تورین، ایتالیا، درگذشت. نظامی. یک ارتش مشترک متشکل از نیروهایی از توسکانی، مودنا، پارما و هیئت های نمایندگی پاپ، مسئول دفاع از استان های متحد ایتالیای مرکزی در طول موجودیت آن بود. این ارتش شامل چهار هنگ سواره نظام، چهار هنگ پیاده نظام و ۱۲ گردان بود. بونکومپانی، به عنوان نایب السلطنه، ارشدترین مقامی بود که در طول فعالیت این ارتش مشترک، بر آن نظارت داشت. ارز. در طول وجود استان های متحد ایتالیای مرکزی، پادشاهی س
اردینیا از لیر ساردینیا استفاده می کرد. به عنوان یک ایالت تحت الحمایه پادشاهی ساردینیا، احتمالاً استان های متحد ایتالیای مرکزی نیز به طور گسترده از لیر ساردینیا استفاده می کردند. با این حال، لازم است ذکر شود که حدود نود واحد پول مختلف توسط ایالت های مختلفی که بعداً ایتالیا را تشکیل دادند، استفاده می شد، و توسکانی به تنهایی ۲۴ واحد پول مختلف داشت. پس از اتحاد پادشاهی ایتالیا در سال ۱۸۶۱، در اوت ۱۸۶۲، لیر ساردینیا به واحد پول ملی ایتالیا تبدیل شد. الحاق توسط ساردینیا. تا سال ۱۸۶۰، نه تنها ارگان های دولتی، بلکه محافل خصوصی - از جمله انجمنی برای ثبت شرکت به هر قیمتی - نیز خواستار پیوستن استان های متحد ایتالیای مرکزی به ساردینیا بودند. استان های مرکزی، در کنار مناطق شمالی ایتالیا، به زودی به محرک های اصلی مرحله نهایی جنبش اتحاد ملی در میان ایالت های ایتالیا تبدیل شدند. خیلی زود تصمیم گرفته شد که برای تعیین اینکه آیا استان ها به پادشاهی ساردینیا ملحق می شوند یا خیر، رأی گیری انجام شود. کامیلو بنسو، نماینده مجلس و کنت کاوور، در اوایل سال ۱۸۶۰ به امپراتور مراجعه کرد تا ترتیب این رأی گیری را در استان ها بدهد. فارینی،
که «دیکتاتور» استان های مرکزی ایتالیا محسوب می شد، نیز برای ترتیب دادن این رأی گیری اقدام کرد که در نهایت پس از برخی مخالفت ها، توسط امپراتور فرانسه، ناپلئون سوم، پذیرفته شد. یک همه پرسی در استان های متحد ایتالیای مرکزی برگزار شد و در ۱۱ مارس ۱۸۶۰، مشخص شد که با اکثریت قریب به اتفاق، مردم استان ها به نفع پیوستن به پادشاهی ساردینیا رأی داده اند. طبق سوابق انتخاباتی، ۴۲۶۰۰۰۶ شهروند به نفع الحاق توسط پادشاهی ساردینیا رأی داده بودند، و تنها ۷۵۶ رأی مخالف ادغام و به نفع یک پادشاهی مستقل ثبت شده بود. خیلی زود گام های رسمی برای ادغام استان ها با پادشاهی ساردینیا برداشته شد. در ۱۲ آوریل ۱۸۶۰، فرمان الحاق رسماً به پارلمانی متشکل از چهره های سرشناس ساردینیا، لومباردی، امیلیا و توسکانی ارائه شد. پارلمان تقریباً به اتفاق آرا به نفع این فرمان رأی داد و در نتیجه، استان های متحد ایتالیای مرکزی بخشی از پادشاهی ساردینیا شدند. اتحاد با ایتالیا. تقریباً یک سال پس از آنکه استان های مرکزی ایتالیا جذب پادشاهی ساردینیا شدند، پادشاهی ایتالیا در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ اعلام شد. ساردینیا - از جمله خانواده سلطنتی و حکومت آن - نقش کلیدی در ساختار
های اولیه و تأسیس پادشاهی ایتالیا ایفا کرد. ویکتور امانوئل دوم، پادشاه ساردینیا، به عنوان اولین پادشاه ایتالیا اعلام شد، و بر پادشاهی ای که اکنون شامل اکثریت قریب به اتفاق شبه جزیره ایتالیا، به استثنای رم و ونیز، می شد، حکومت می کرد. در همین حال، قانون اساسی ساردینیا، که به عنوان اساسنامه آلبرتین شناخته می شود، در میان مناطق به عنوان قانون اساسی جدید پادشاهی ایتالیا گسترش یافت و قوه مقننه تأسیس شده توسط پارلمان ساب آلپین یا سنای ساردینیا، در پارلمان جدید ایتالیا نیز ادامه یافت. با این حال، حتی با ادامه عناصر حکومت ساردینیا در دولت جدید، جامعه بین المللی تا سال ۱۸۶۷، در کنفرانس لندن، که در آن دولت به عنوان ششمین قدرت کشورهای اروپایی نامگذاری شد، رسماً پادشاهی ایتالیا را به رسمیت نشناخت. پس از تأسیس رسمی پادشاهی ایتالیا در سال ۱۸۶۱، فرآیندهای بیشتر اتحاد نیز ادامه یافت. در سال ۱۸۶۶، ایتالیا به پروس در جنگ دیگری علیه اتریش پیوست، با هدف به دست آوردن قلمرو بیشتر. این جنگ به طور متناوب به عنوان جنگ اتریش-پروس، جنگ آلمان، جنگ اتحاد، جنگ داخلی آلمان، جنگ برادرانه یا سومین جنگ استقلال ایتالیا شناخته می شد. پادشاهی ای
تالیا در طول این جنگ شکست های مختلفی را در نبرد کاستوزا متحمل شد. با این حال، در نتیجه این درگیری، پیمان پراگ در سال ۱۸۶۶ امضا شد و رسماً ونیز را به کنترل پادشاهی ایتالیا واگذار کرد. رم متعاقباً در سپتامبر ۱۸۷۰، پس از عقب نشینی نیروهای فرانسوی از رم و تصرف این شهر توسط نیروهای ایتالیایی، به بخشی از پادشاهی ایتالیا تبدیل شد. پس از تصرف آن، در ژوئیه ۱۸۷۱، رم به عنوان پایتخت جدید پادشاهی ایتالیا، به جای فلورانس و قبل از آن، تورین، اعلام شد. تا سال ۱۸۷۱، پادشاهی ایتالیا یک کشور متحد بود. به طور گسترده اعتقاد بر این است که این ادغام، پایان ساختارهای سیاسی کنفدراتیو یا امپراتوری در اروپا و ظهور یک ساختار سیاسی ملی متمرکزتر را نشان داد. تغییرات بعدی در قلمروها. اگرچه به طور گسترده پذیرفته شده است که فرایند اصلی اتحاد که منجر به تأسیس پادشاهی ایتالیا شد، در قرن نوزدهم تکمیل شد، پس از پایان جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۸، سرزمین ها و مناطق دیگری در نقاط مختلف به ایالت ایتالیا اضافه شدند پس از جنگ جهانی اول، در سال ۱۹۱۹، ایتالیا پیمان سنت ژرمن را امضا کرد، که به موجب آن رسماً مناطق ونیزیا تریدنتینا (که با نام ترنتینو-آلتو آ
دیجه یا ترنتینو-تیرول جنوبی نیز شناخته می شود) و ونیزیا جولیا (که با نام جولیان مارچ نیز شناخته می شود) را که قبلاً توسط اتریش-مجارستان در اختیار داشتند، به دست آورد. این مناطق جمعیت زیادی ایتالیایی زبان در مناطق شهری و ساحلی خود داشتند و تصور می شد که برای تکمیل مرز طبیعی ایتالیا، لازم است که آنها در این کشور گنجانده شوند. بعدها، تحت رژیم فاشیستی به رهبری بنیتو موسولینی، گسترش بیشتر دولت ایتالیا رخ داد، به طوری که ایتالیا در سال ۱۹۳۵ به اتیوپی حمله کرد و در سال ۱۹۳۹ آلبانی را ضمیمه خود کرد، پیش از آنکه در سال ۱۹۴۰ به نفع آلمان وارد جنگ جهانی دوم شود و سومالی لند بریتانیا در شرق آفریقا را اشغال کند. بعدها، در سال های ۱۹۴۰ و ۱۹۴۱، نیروهای بریتانیا و متفقین، ارتش ایتالیا را از سومالی لند بریتانیا و اتیوپی در شرق آفریقا بیرون راندند. در این دوره، آلمان همچنین کنترل آلبانی را به دست گرفت؛ و تمام تصرفات ایتالیا در زمان جنگ را بی نتیجه گذاشت. تا سال ۲۰۲۵، هیچ قلمرو یا منطقه دیگری توسط ایتالیا تصاحب نشده و هیچ تغییر دیگری در مرزهای ایتالیا رخ نداده است.
آرون آنتونوفسکی (به انگلیسی: "Aaron Antonovsky"؛ زادهٔ ۱۹ دسامبر ۱۹۲۳ – درگذشتهٔ ۷ ژوئیه ۱۹۹۴) جامعه شناس اسرائیلی-آمریکایی بود که به دلیل بنیان گذاری و توسعهٔ مفهوم سالم نگری (Salutogenesis) شهرت یافت. او استاد جامعه شناسی پزشکی در دانشگاه بن گوریون اسرائیل بود و پژوهش هایش تمرکز ویژه ای بر عوامل اجتماعی و روانی مؤثر بر سلامت داشت. زندگی نامه. آنتونوفسکی در بروکلین، نیویورک، در خانواده ای یهودی به دنیا آمد. او تحصیلات عالی خود را در دانشگاه ییل در رشته جامعه شناسی گذراند و پس از مهاجرت به اسرائیل در دههٔ ۱۹۶۰، به هیئت علمی دانشگاه عبری اورشلیم و سپس دانشگاه بن گوریون پیوست. کار علمی. سالم نگری. مفهوم سالم نگری که آنتونوفسکی معرفی کرد، رویکردی در سلامت عمومی است که به جای تمرکز بر عوامل ایجاد بیماری (پاتوژنز)، به مطالعهٔ عوامل ایجاد و حفظ سلامت می پردازد. او این چارچوب را نخست در پژوهش بر روی زنان بازمانده از هولوکاست معرفی کرد و متوجه شد که برخی از آن ها علی رغم قرار گرفتن در شرایط سخت، از سلامت روانی بالایی برخوردارند. «احساس انسجام» (SOC). یکی از مفاهیم کلیدی در سالم نگری «احساس انسجام» یا "Sense of Cohere
nce" است که شامل سه مؤلفهٔ درک پذیری، مدیریت پذیری و معناداری در زندگی است. این نظریه تأثیر زیادی در حوزه های روان شناسی سلامت و ارتقای سلامت گذاشته است. میراث علمی. آثار آنتونوفسکی در حوزهٔ سلامت جهانی و پزشکی اجتماعی همچنان مورد استناد متخصصان و پژوهشگران است. او با تغییر زاویه دید از «درمان بیماری» به «تقویت سلامت»، موجب تحول در سیاست های بهداشت و سلامت شد.
دانشگاه بن گوریون اسرائیل یک دانشگاه دولتی در بئرشبع، اسرائیل است که در سال ۱۹۶۹ با هدف توسعهٔ علمی و اجتماعی منطقهٔ نقب بنیان گذاری شد. این دانشگاه به افتخار داوید بن گوریون، نخست وزیر بنیان گذار اسرائیل که بر اهمیت آبادانی نقب تأکید داشت، نام گذاری شده است. تاریخچه. ایدهٔ تأسیس این دانشگاه در دههٔ ۱۹۶۰ و به عنوان بخشی از طرح ملی برای توسعهٔ علمی و صنعتی جنوب اسرائیل شکل گرفت. در ابتدا با نام «دانشگاه نقب» آغاز به کار کرد و پس از درگذشت بن گوریون در ۱۹۷۳، به افتخار او تغییر نام یافت. پردیس ها و ساختار. دانشگاه دارای سه پردیس اصلی است: آموزش و پژوهش. دانشگاه بن گوریون بیش از ۲۰٬۰۰۰ دانشجو در رشته های مختلف دارد و به ویژه در حوزه های علوم زیست محیطی، مهندسی بیومدیکال، علوم رایانه و سیاست گذاری عمومی فعال است. این دانشگاه با بسیاری از مراکز پژوهشی بین المللی و دانشگاه های جهان همکاری علمی دارد. جایگاه و رتبه بندی. در رتبه بندی های جهانی آموزش عالی، دانشگاه بن گوریون به دلیل پژوهش های نوآورانه در حوزهٔ انرژی های تجدیدپذیر، امنیت سایبری و فناوری های صحرایی شناخته می شود.
واپِرِتو یک اتوبوس آبی عمومی ونیزی است. 19 خط برنامه ریزی شده وجود دارد که به مردم محلی در ونیز خدمت رسانی می کنند و بین ونیز و جزایر نزدیک، مانند مورانو، بورانو و لیدو، سفر می کنند. نام واپِرِتو را می توان به عنوان "کشتی بخار کوچک" ترجمه کرد و به کشتی هایی با هدف مشابه در گذشته اشاره دارد که با بخار حرکت می کردند. ونیزی ها واپِرِتو را "un batèlo" یا "un vaporerino" می نامند. خط اتوبوس آبی توسط Azienda del Consorzio Trasporti Veneziano (ACTV)، سیستم حمل و نقل عمومی ونیز، اداره می شود. واپِرِتو در ونیز ضروری است زیرا راه آهن زیرزمینی غیرممکن است و جایی برای قطارهای روی زمین وجود ندارد و کانال ها تنها سیستم حمل و نقل سریع قابل استفاده هستند. اکثر واپِرِتوها دسترسی معلولین را دارند. این سرویس دارای خدمات برنامه ریزی شده 24 ساعته است که فرکانس آن بسته به خط متفاوت است. خط 1 به کانال بزرگ خدمات رسانی می کند. چندین خط محدود به فصل تابستان، از آوریل تا اکتبر هستندr. ACTV بلیط های ۲۴، ۳۶، ۴۸ و ۷۲ ساعته و همچنین بلیط های تک سفره و بلیط های ۷ روزه می فروشد. شرکت خصوصی اکسپرس Alilaguna نیز یک سرویس اتوبوس آبی محدود، برا
ی نمونه به فرودگاه، ارائه می دهد. قایق های آن شامل یک قایق هیبریدی برقی/دیزلی از سال ۲۰۲۲ هستند و از نظر فنی واپِرِتی محسوب نمی شوند. نخستین واپِرِتو در سال ۱۸۸۱، در رقابت با گاندولورانان و قایقرانان هتل، ظاهر شد. بحث های بعدی که در مورد چند واپِرِتوی اولیه مطرح شد، به شکل گیری نقش آنها به عنوان "اتوبوس های ونیزی" کمک کرد و همچنین به نفع قایقرانانی بود که تا به امروز به عنوان تنها کسانی که به آبراه های کوچک تر دسترسی دارند، به کار خود ادامه می دهند. مسیرها. واپورتوی شماره ۱، مسیر اصلی گردشگری در ونیز محسوب می شود، زیرا بخش اصلی آن از کانال بزرگ عبور می کند. قایق ها از میدان روما حرکت می کنند و در جزیره لیدو به پایان می رسند. مسیر شماره ۱ در هر ایستگاه در طول مسیر توقف می کند. بنابراین، طی کردن مسافت از ایستگاه سانتا لوچا تا میدان سن مارکو تا ۴۵ دقیقه طول می کشد. توجه داشته باشید که واپورتوی این مسیر در جزیره سن جورجو ماجوره توقف نمی کند، با وجود اینکه بازیلیکای واقع در آنجا یکی از جاذبه های اصلی ونیز است. مسیر واپورتوی شماره ۲ بسیار سریع تر و در نتیجه راحت تر است. قایق ها می توانند هم از روما در امتداد کانال
بزرگ به سن مارکو و هم در امتداد کانال جودکا حرکت کنند. در حالت اول، قایق در سالوت، نزدیک کلیسای معروف سانتا ماریا دلا سالوت، یا در جزیره سن جورجو ماجوره توقف نمی کند، برخلاف واپورتوی شماره ۲ که از کانال جودکا عبور می کند. ویپ شماره ۳ تنها مسیری است که مستقیماً پیازاله روما را به جزیره مورانو متصل می کند. بورانو، ماتزوربو و تورچلو را می توان با ویپ شماره ۱۲ دسترسی داشت. مورانو را می توان با ویپ شماره ۴.۱ و ۴.۲ (غیرمستقیم) دسترسی داشت.
پیتزا دولچه دی بریده ( Pizza dolce di Beridde) که با نام پیتزا اِبریکا () نیز شناخته می شود) یا دیامانتی رومانی ( ، یک نان شیرین بدون مخمر است که با شهر رم، در منطقه لاتزیو ایتالیا مرتبط است. جامعه یهودیان رومی این دسر سنتی را به مناسبت مراسم ختنه "بریت" تهیه می کنند. ریشه شناسی. واژهٔ پیتزا در اینجا نه به معنای امروزی آن که از طریق زبان ناپلی به ایتالیایی سرایت کرده است، بلکه به معنای اصلی لاتین قرون وسطایی «فوکاچا» در نظر گرفته می شود، و بنابراین، مانند پیتزای عید پاک، منشأ باستانی این غذا را نشان می دهد. اصطلاح "پیتزا" در لاتین قرون وسطایی برای اولین بار در سال ۹۶۶ در ناپل و در سال ۹۹۷ در گائتا به کار رفته است و همچنین برای اشاره به غذاهای تشریفاتی پخته شده برای عید پاک مانند پیتزاهای عید پاک استفاده می شد. آماده سازی های مشابه در کتابچه های آشپزی اوایل قرن نوزدهم مانند کتابچه های وینچنزو آنیولتی گزارش شده است. نام کیک، "برید،" از شکل یهودی -رومی کلمه بریت میلا (به معنای «پیمان ختنه» در زبان عبری) گرفته شده است، یعنی ختنه آیینی نوزادان پسر در جامعه. تاریخچه. ریشه های این غذا مبهم است، اما این کیک ممکن است
توسط یهودیان اسپانیایی که در سال ۱۴۹۲ از اسپانیا تحت فرمان الحمرا رانده شدند یا توسط کسانی که در سال ۱۴۹۳ از سیسیل اخراج شدند، به رم آورده شده باشد. این امر توضیح می دهد که مواد تشکیل دهنده آن شامل آجیل، کشمش و میوه های شیرین است که از غذاهای رایج در کشورهای مسلمان است. طبق گزارش ها "، پیتزای اِبریکا" دسر مورد علاقه پاپ بندیکت شانزدهم بوده است. مواد لازم. مواد اصلی این نان که نه تخم مرغ دارد و نه مخمر، آرد، شکر، بادام (هم کامل و هم آسیاب شده)، کشمش، میوه های قندی (معمولاً بالنگ)، روغن زیتون یا سایر روغن های گیاهی، شراب سفید و دانه کاج است. آماده سازی. مواد اولیه با شراب و روغن ولرم مخلوط می شوند و ورز داده می شوند تا نوعی خمیر شیرینی نرم و شیرین تشکیل شود که نباید به دست بچسبد. این خمیر با وردنه به ضخامت حدود پهن می شود. به صورت لوزی یا مستطیل (به اولی ها "الماس" می گویند) برش داده شده و در فر بسیار داغ پخته می شوند تا پوسته ای روی سطح آن تشکیل شود، در حالی که داخل آن باید نرم بماند. سنت مذهبی و فروش. به طور سنتی در پایان مراسم، به هر یک از شرکت کنندگان در جشن ختنه، یک قرص از این کیک داده می شود. این کیک در ک
یسه ای از شیرینی به نام "کاوود" قرار دارد، که در زبان عبری به معنای «وقار» است و نماد فرمان احترام به پدر و مادر است. "پیتزای برییده" علاوه بر اینکه در خانواده ها برای جشن ختنه آماده می شود، توسط نانوایی های کوشر مانند پاستی سریا بوچونه در گتوی رومی (در سنت آنجلو "ریونه") به همراه سایر شیرینی های سنتی یهودی مانند ریکوتا و تارت آلبالو و "موستاکیولی" به فروش می رسد.
مارک آبرامز (""؛ ۲۷ آوریل ۱۹۰۶ – ۲۵ سپتامبر ۱۹۹۴) جامعه شناس و پژوهشگر افکار عمومی بریتانیایی بود که به عنوان یکی از پیشگامان افکارسنجی مدرن در بریتانیا شناخته می شود. او تأثیر مهمی بر رویکردهای علمی به مطالعهٔ رفتار رأی دهندگان و مصرف کنندگان در قرن بیستم داشت. زندگی نامه. مارک آبرامز در لندن متولد شد و تحصیلات خود را در کالج دانشگاهی لندن و سپس دانشگاه کمبریج در رشته اقتصاد ادامه داد. فعالیت حرفه ای او با ورود به حوزهٔ پژوهش های بازاریابی و اجتماعی آغاز شد و در سال ۱۹۳۰ به تحقیقات بازار و سنجش افکار عمومی روی آورد. فعالیت حرفه ای. در خلال جنگ جهانی دوم، آبرامز در بخش تحقیقات اجتماعی وزارت اطلاعات بریتانیا خدمت کرد، جایی که تجربهٔ عظیمی در گردآوری داده های میدانی و تحلیل نگرش های عمومی به دست آورد. پس از جنگ، او شرکت "Social Surveys Ltd." را هدایت کرد که به انجام نظرسنجی های گالوپ در بریتانیا شهرت یافت. از مهم ترین فعالیت های او: جایگاه و میراث. مارک آبرامز به دلیل پیوند میان روش های علوم اجتماعی و نیازهای عملی سیاست گذاران، رسانه ها و بازار، نقش مهمی در گسترش نفوذ جامعه شناسی کاربردی در قرن بیستم داشت. بسیا
ری از روش های او پایهٔ تحقیقات افکارسنجی امروز در بریتانیا هستند.
مکتب روابط انسانی (مدیریت) (به انگلیسی: "Human Relations School") یکی از رویکردهای اصلی در مدیریت و سازمان دهی است که در دهه های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ میلادی ظهور کرد و بر اهمیت جنبه های رفتاری، روانی و اجتماعی کارکنان در محیط کار تأکید دارد. این مکتب در واکنش به محدودیت های مکتب مدیریت علمی و تمرکز شدید آن بر کارایی فنی پدید آمد و به ایجاد نگرشی انسان مدار در مدیریت انجامید. پیشینه. مفهوم روابط انسانی ریشه در مطالعات التون مایو (Elton Mayo) و همکارانش در کارخانه وسترن الکتریک هاثورن در شیکاگو دارد که از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۲ انجام شد. آزمایش های هاثورن نشان دادند که عواملی همچون توجه و قدردانی از کارکنان، کیفیت روابط میان سرپرستان و زیردستان، و روحیهٔ گروهی بر بهره وری تأثیر محسوسی می گذارند. ویژگی ها. مکتب روابط انسانی بر چند اصل اساسی تکیه دارد: تفاوت با مدیریت علمی. برخلاف مدیریت علمی فردریک تیلور که بر وظایف مکانیکی، زمان سنجی و کارایی تکنیکی تأکید داشت، مکتب روابط انسانی معتقد بود که انسان موجودی اجتماعی است و باید به نیازهای روانی و اجتماعی او توجه شود. تأثیرات و نقدها. این رویکرد به توسعهٔ رشتهٔ رفتار سازمانی، روان
شناسی صنعتی و سازمانی و شیوه های نوین مدیریت منابع انسانی کمک چشمگیری کرد. با این حال، برخی منتقدان آن را به خوش بینی مفرط و بی توجهی به ساختار قدرت و مسائل اقتصادی متهم کرده اند.
وسترن الکتریک هاثورن (به انگلیسی: "Western Electric Hawthorne Works") یک کارخانهٔ بزرگ تولید تجهیزات مخابراتی بود که در سال ۱۹۰۵ م. در منطقهٔ سیسرو، ایلینوی، ایالات متحده آمریکا، توسط شرکت وسترن الکتریک افتتاح شد و تا سال ۱۹۸۳ به فعالیت ادامه داد. این کارخانه بیشتر به دلیل میزبانی «آزمایش های هاثورن» در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ شهرت یافت که نتایج آن تأثیر مهمی بر شکل گیری مکتب روابط انسانی (مدیریت) در علوم مدیریتی داشت. تاریخچه. کارخانهٔ هاثورن برای پشتیبانی از تولید انبوه تجهیزات AT&amp;T و خطوط تلفن طراحی شد. در اوج فعالیت، این مجموعه بیش از ۴۵٬۰۰۰ نفر کارمند داشت و یکی از بزرگ ترین مراکز صنعتی ایالات متحده به شمار می رفت. آزمایش های هاثورن. از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۲، گروهی از پژوهشگران به رهبری التون مایو و فریتز روتلیسبرگر مجموعه ای از مطالعات را بر روی کارگران بخش مونتاژ رله برق انجام دادند. هدف اولیه، بررسی تأثیر شرایط فیزیکی، مانند میزان نور و مدت زمان استراحت، بر بهره وری بود؛ اما نتایج غیرمنتظره نشان دادند که عوامل اجتماعی، توجه مدیریتی و مشارکت کارکنان نقش مهم تری در عملکرد دارند. اثر هاثورن. اصطلاح اثر هاثورن
به گرایشی گفته می شود که در آن افراد هنگام آگاهی از تحت نظر بودن، عملکرد خود را بهبود می بخشند. این پدیده نه تنها در محیط های صنعتی، بلکه در آموزش، بهداشت و پژوهش های اجتماعی نیز مورد استفاده قرار گرفته است. اهمیت در مدیریت. شواهد به دست آمده از آزمایش های هاثورن، منجر به تغییر پارادایم در نظریه های مدیریتی شد و مکتب روابط انسانی (مدیریت) را به عنوان رویکردی متمرکز بر انگیزش و نیازهای اجتماعی کارکنان مطرح کرد. افول و بسته شدن. در اواخر دههٔ ۱۹۷۰، با تغییرات تکنولوژیک و کاهش تقاضا برای تجهیزات سنتی مخابراتی، فعالیت کارخانه کاهش یافت و در سال ۱۹۸۳ رسماً بسته شد. زمین و ساختمان های آن بعدها برای توسعه های شهری و صنعتی مجدداً استفاده شدند.
کوپولا ((نوعی کلاه سنتی تخت است که معمولاً در سیسیل، کامپانیا و کالابریا پوشیده می شود، جایی که به آن کاپولا یا بیریتا می گویند، و همچنین در مالت، یونان (که در آن به عنوان "تراگیاسکا"، یونانی: τραγιάσκα شناخته می شود)، برخی از سرزمین های ترکیه، جزیره کرس و ساردینیا (که در زبان ساردنیایی به عنوان شناخته می شود) دیده می شود امروزه، کاپولا، حداقل در ایتالیا، به عنوان نمادی نمادین از فرهنگ سیسیلی به طور گسترده مورد توجه قرار می گیرد. تاریخچه. یکی از نظریه های رایج دربارهٔ منشأ کوپولا آن است که ریشه در انگلستان دارد؛ جایی که سنت استفاده از کلاه های مدنی دست کم از اواخر سدهٔ شانزدهم و در دوران دودمان تودور رواج داشت. زمانی که در روزهای یکشنبه و تعطیلات، همه مردان بالای شش سال - به استثنای اشراف و افراد عالی رتبه - مجبور بودند کلاه های پشمی را که فقط و منحصراً در انگلستان تولید می شد، بپوشند: بنابراین، در واقع، این قانون، قانون پارلمان ۱۵۷۱ را فراهم کرد که هدف کوتاه مدت آن حمایت از تولید داخلی پشم و در نتیجه محافظت از آن در برابر واردات کالاهای خارجی بود. این نوع کلاه متعلق به اصطلاح «کلاه تخت» بود، نوعی کلاه که در
ابتدا به عنوان "کلاه نقابدار" شناخته می شد و در درجه اول با گنبد صاف خود مشخص می شود. در همان زمان، به عنوان مثال، «کلاه نقابدار تودور» نیز به آن تعلق دارد، نوعی از کلاه تخت همراه با یک سفره آب دایره ای، که اکنون به ویژه در لباس های دانشگاهی استفاده می شود. کلاه کوپولا که اولین بار توسط اشراف انگلیسی در اواخر قرن هجدهم مورد استفاده قرار گرفت، در اوایل قرن بیستم در سیسیل و کالابریا به عنوان کلاه رانندگی مورد استفاده قرار گرفت و معمولاً هنگام رانندگی پشت فرمان استفاده می شد. کلاه کوپولا معمولاً از جنس پارچه تویید ساخته می شود. امروزه کلاه های تخت در کشورهای متعددی وجود دارند، اگرچه انتشار آن اکنون محدودتر از گذشته است. با این حال، مد قدیمی، تصویر کلاه تخت را در آغاز قرن بیستم و بیست و یکم، به لطف محبوبیت بازیگران، خوانندگان، ورزشکاران و غیره که گاهی اوقات کلاه های تخت با اشکال مختلف می پوشند، احیا کرده و در نتیجه باعث رونق مجدد بازار شده است. رواج در سیسیل و جنوب ایتالیا. ریشه نام احتمالاً اقتباسی سیسیلی، کالابریایی یا آپولیایی از کلمه لاتین است. ("سر"). به طور گسترده، همچنین در زبان سیسیلی به معنای «سر» است. ا
ین کلمه سپس در بقیه ایتالیا نیز رایج شد و به سرعت در زبان ایتالیایی نیز رواج یافت. رنگ های مختلف این کلاه برای نشان دادن سطوح مختلف اهمیت اجتماعی-اقتصادی استفاده می شد. در حالی که پادشاهی دو سیسیل و اشراف انگلیسی به طور سنتی نوع سفید آن را می پوشیدند، کلاه کوپولای سیاه معمولاً برای طبقه کارگر، کلاه کوپولای قهوه ای برای کشاورزان و کارگران مزرعه و کلاه کوپولای آبی برای ملوانان استفاده می شد. در سیسیل، سنت کوپولا بین اواخر قرن نوزدهم و نیمه اول قرن بیستم پابرجاست، تعدادی از خانواده های انگلیسی در جستجوی سرمایه گذاری در سیسیل ساکن شدند. بیگانگان در سراسر کشور، به احتمال زیاد، لباس ها و پوشش های خود را با خود حمل می کردند، از جمله کلاه تخت، که با روحیه تقلید، توسط خود مردم سیسیل به عنوان بخش جدایی ناپذیر از شیوه پوشش آنها پذیرفته شد. سیسیلی ها همیشه سر خود را می پوشاندند زیرا از آفتاب داغ تابستان محافظت می کند. قبل از اینکه کوپولا به طور عمومی مورد استفاده قرار گیرد، انواع عمامه برای مردان و زنان سیسیل و بخش هایی از جنوب ایتالیا رایج بود. با این حال، آنها در مرحله بعدی محبوبیت خود را به کوپولا از دست دادند، که به