Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دخمه های کاپوچین پالرمو (که به آن دخمه های راهبان کاپوچین نیز می گویند) دخمه های تدفینی در پالرمو، سیسیل، جنوب ایتالیا هستند. امروزه آنها علاوه بر یک سابقه تاریخی خارق العاده، یک جاذبه گردشگری تا حدودی ترسناک نیز محسوب می شوند. فضای این دالان ها، با اجساد مومیایی شده ای که در لباس های رسمی، مذهبی یا روزمره به نمایش گذاشته شده اند، جلوه ای وهم آلود و تأمل برانگیز دارد. این اجساد، که برخی از آن ها مربوط به قرن هفدهم تا اوایل قرن بیستم هستند، نه تنها بازتابی از آیین های تدفین و باورهای مذهبی آن دوران اند، بلکه اطلاعاتی دقیق دربارهٔ پوشاک، جایگاه اجتماعی، و حتی وضعیت سلامت افراد در اختیار پژوهشگران قرار می دهند. پیشینه تاریخی. صومعهٔ کاپوچین در پالرمو در قرن شانزدهم از گورستان اولیهٔ خود فراتر رفت و راهبان آغاز به حفاری سردابه هایی در زیر آن کردند. در سال ۱۵۹۹، آنان یکی از اعضای تازه درگذشتهٔ خود، برادر سیلوسترو اهل گوبیو، را مومیایی کرده و در دالان های تدفینی قرار دادند. این اقدام، نقطهٔ آغاز سنت مومیایی سازی در این مجموعه بود که بعدها به یکی از ویژگی های منحصربه فرد دالان های کاپوچین تبدیل شد. اجساد در دالان ها
ی تدفینی کاپوچین بر روی قفسه هایی از لوله های سفالی خشک می شدند و گاه پس از آن با سرکه شست وشو داده می شدند. برخی از اجساد مومیایی می شدند و برخی دیگر در کابینت های شیشه ای مهر و موم شده قرار می گرفتند. راهبان معمولاً با لباس های روزمرهٔ خود حفظ می شدند و گاه طناب هایی که در آیین های توبه بر تن داشتند نیز همراهشان باقی می ماند. این روش ها، بخشی از سنت خاص تدفین در این مجموعه بودند که هم جنبهٔ مذهبی داشتند و هم به حفظ ظاهری اجساد برای نمایش عمومی کمک می کردند. با گذر زمان، دالان های تدفینی کاپوچین در پالرمو از یک فضای مذهبی محدود برای دفن راهبان، به نمادی اجتماعی و فرهنگی تبدیل شدند که جایگاه فرد در جامعه را حتی پس از مرگ بازتاب می داد. در ابتدا، تنها اعضای فرقهٔ کاپوچین اجازهٔ دفن در این مجموعه را داشتند، اما در قرون بعد، دفن شدن در این مکان به نشانه ای از منزلت اجتماعی و احترام عمومی بدل شد. افراد برجستهٔ محلی، اشراف، روحانیون، و حتی برخی از هنرمندان و روشنفکران، در وصیت نامه های خود درخواست می کردند که در این دالان ها دفن شوند—نه تنها برای حفظ جسم، بلکه برای حفظ خاطره و هویت اجتماعی شان. برخی از متوفیان خوا
ستار آن بودند که با لباس های خاصی مومیایی شوند، مانند لباس های رسمی، لباس های روزمره، یا جامه های مذهبی. حتی در مواردی، خانواده ها موظف بودند در دوره های زمانی مشخص لباس جسد را تعویض کنند تا ظاهر متوفی همچنان آراسته و قابل احترام باقی بماند. کشیشان با ردای روحانی خود حفظ می شدند، در حالی که دیگران با لباس هایی مطابق با مد روز دفن می شدند—از کت و شلوارهای قرن نوزدهم گرفته تا لباس های ابریشمی و تزئین شده. بازدید بستگان از این دالان ها تنها برای دعا نبود، بلکه نوعی مراقبت از ظاهر و شأن اجتماعی متوفی محسوب می شد. آن ها با دقت به وضعیت جسد رسیدگی می کردند، گاه آن را تمیز می کردند، و در مواردی حتی آرایش یا ترمیم هایی انجام می دادند. این رفتارها، نشان دهندهٔ پیوند عمیق میان مرگ، حافظهٔ جمعی، و نمایش اجتماعی در فرهنگ سیسیلی بودند. دخمه ها با کمک های مالی بستگان متوفی نگهداری می شدند. هر جسد جدید در یک طاقچه موقت قرار می گرفت و بعداً در مکانی دائمی تر قرار می گرفت. تا زمانی که کمک های مالی ادامه داشت، جسد در جای مناسب خود باقی می ماند، اما اگر بستگان ارسال پول را متوقف می کردند، جسد تا زمانی که پرداخت ها را از سر بگیر
ند، در قفسه ای کنار گذاشته می شد. [ "" ] مراسم تدفین. در سال ۱۸۷۱، برادر ریکاردو آخرین راهبی بود که در دخمه ها دفن شد، اما پس از آن افراد مشهور دیگری نیز دفن شدند. دخمه ها رسماً در سال ۱۸۸۰ بسته شدند، اما گردشگران همچنان به بازدید از آنها ادامه دادند. آخرین تدفین ها مربوط به دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ است. در میان تدفین های نهایی، روزالیا لومباردو، که در آن زمان تقریباً دو ساله بود، وجود داشت که بدنش به طرز چشمگیری دست نخورده باقی مانده و با روشی که توسط پروفسور آلفردو سلفیا انجام شد، حفظ شده است. فرایند او شامل فرمالین برای از بین بردن باکتری ها، الکل برای خشک کردن بدن، گلیسیرین برای جلوگیری از خشک شدن بیش از حد، اسید سالیسیلیک برای از بین بردن قارچ ها و مهم ترین مواد تشکیل دهنده، نمک های روی (سولفات روی و کلرید روی) برای استحکام بخشیدن به بدن بود. فرمول این محلول شامل یک قسمت گلیسیرین، یک قسمت فرمالین اشباع شده با هر دو نمک روی و یک قسمت محلول الکل اشباع شده با اسید سالیسیلیک است. [ "" ] تجزیه بیشتر جسد لومباردو باعث شد که مومیایی به نقطه خشک تری در دخمه ها منتقل شود و تابوت در داخل یک محفظه شیشه ای کاملاً مهر و م
وم شده با گاز نیتروژن قرار گیرد تا از پوسیدگی جلوگیری شود. آخرین تدفین مربوط به جیووانی لیکاتا دی باوچینا، کنت ایسنلو، در سال ۱۹۳۹ بود. دالان های تدفینی کاپوچین در پالرمو شامل حدود ۸۰۰۰ جسد و ۱۲۵۲ مومیایی هستند (بر اساس آخرین سرشماری انجام شده توسط مؤسسهٔ EURAC در سال ۲۰۱۱) که در امتداد دیوارها قرار گرفته اند. این تالارها بر اساس دسته بندی های خاصی سازمان دهی شده اند: مردان، زنان، دختران باکره، کودکان، کشیشان، راهبان، و افراد حرفه ای. برخی از اجساد نسبت به دیگران بهتر حفظ شده اند و برخی نیز در حالت هایی خاص قرار گرفته اند—برای نمونه، دو کودک در یک صندلی گهواره ای کنار هم نشسته اند. تابوت ها به گونه ای طراحی شده بودند که خانواده های متوفیان بتوانند به آن ها دسترسی داشته باشند. در روزهای خاصی، اعضای خانواده به دالان ها می آمدند تا در کنار عزیز از دست رفتهٔ خود دعا کنند و حتی دستان او را در آیینی نمادین در دست بگیرند. این سنت، بازتابی از پیوند عاطفی و مذهبی میان زندگان و مردگان بود و نشان می داد که مرگ در فرهنگ سیسیلی نه پایان، بلکه مرحله ای از تداوم حضور در حافظهٔ خانوادگی و اجتماعی است. افراد مشهوری که در گورد
خمه ها دفن شده اند عبارتند از: تحقیقات علمی. پروژهٔ مومیایی های سیسیل در سال ۲۰۰۷ با هدف مطالعهٔ علمی مومیایی ها و تهیهٔ پروفایل هایی از افراد مومیایی شده آغاز شد. این پروژه به سرپرستی انسان شناس "داریو پیومبینو-ماسکالی" از دپارتمان میراث فرهنگی و هویت سیسیلی در پالرمو انجام می شود و از سوی آکادمی اروپایی بُلتسانو/بُتسن پشتیبانی می گردد. در این طرح، اجساد مومیایی شده با استفاده از تصویربرداری اشعهٔ ایکس و سی تی اسکن بررسی می شوند تا اطلاعاتی دربارهٔ سن، جنسیت، وضعیت سلامت، و شرایط زیستی آن ها به دست آید. همچنین از روش های انسان شناسی و آسیب شناسی دیرینه برای تحلیل دقیق تر بهره گرفته می شود. این بررسی ها نه تنها به شناخت بهتر از زندگی و مرگ در گذشتهٔ سیسیل کمک کرده اند، بلکه به گفتهٔ پیومبینو-ماسکالی، موجب بازگشایی دوبارهٔ گفت وگو دربارهٔ مرگ در فرهنگ سیسیلی شده اند—موضوعی که در سنت های مذهبی، اجتماعی و زیبایی شناسی این منطقه جایگاهی پیچیده و چندلایه دارد. مارک بنک، زیست شناس پزشکی قانونی، چندین حشره را شناسایی کرد که روند مومیایی کردن را روشن می کنند. تحقیقات علمی اخیر بر هویت کودکان در دخمه های کاپوچین متمرک
ز شده است. گردشگری. این دخمه ها برای عموم آزاد هستند. عکاسی از داخل رسماً ممنوع است، که تابلوهای برجسته این موضوع را برای بازدیدکنندگان روشن می کنند. با این حال، برخی از اجساد در فیلم «اجساد "برجسته» ساخته" فرانچسکو رزی و برنامه های تلویزیونی مانند سریال «"سفر با اتوبوس"» از کانال ۴، سریال تلویزیونی "«بدن انسان" » از بی بی سی در سال ۱۹۹۸، "«ایتالیا: از بالا تا پایین» ساخته فرانچسکو،" "«شکار ارواح با پل اوگریدی و دوستان»" از شبکه ITV2 در سال ۲۰۰۸ و «کانال یادگیری» در سال ۲۰۰۰ به نمایش گذاشته شده اند. حفاظ های آهنی برای جلوگیری از دستکاری یا ژست گرفتن گردشگران با اجساد نصب شده اند. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
سانتا ماریا در تراستوره () یک کلیسای جامع و یک کلیسای کوچک واقع در تراستوره، رم است. این کلیسا که به طور سنتی یکی از قدیمی ترین کلیساهای شهر محسوب می شود و به مریم مقدس اختصاص دارد، از قرن سوم به عنوان یک کلیسای جامع کاردینال خدمت کرده است. کلیسای فعلی که تا حد زیادی در قرن دوازدهم تحت نظر پاپ اینوسنت دوم بازسازی شده است، به خاطر موزاییک های قرون وسطایی، فضای داخلی باروک و تصویر مریم مقدس مشهور است. امروزه، این کلیسا همچنان یک کلیسای پر جنب و جوش و یک مکان زیارتی سنتی است، به ویژه در اعیاد مریم مقدس مانند عروج حضرت مریم در ۱۵ آگوست. تاریخچه. کتیبه روی تخت اسقفی بیان می کند که این اولین کلیسای رم است که به مریم، مادر عیسی مسیح اختصاص داده شده است، اگرچه برخی ادعا می کنند که این امتیاز متعلق به کلیسای سانتا ماریا ماجوره است. این کلیسا قطعاً یکی از قدیمی ترین کلیساهای شهر است. بنای پیشین کلیسای فعلی احتمالاً در اوایل قرن چهارم ساخته شده است و خود آن کلیسا جانشین یکی از تیتولی ها، باسیلیکاهای اولیه مسیحی بود که به یک حامی نسبت داده می شد و شاید به معنای واقعی کلمه نام او بر روی آنها حک شده بود. اگرچه هیچ چیز برای
اثبات قطعی محل قرارگیری بناهای عمومی مسیحی روم قبل از زمان کنستانتین کبیر باقی نمانده است، باسیلیکای این مکان به نام تیتولوس کالیستی شناخته می شد، که بر اساس افسانه ای در Liber Pontificalis بنا شده است، که اولین کلیسای اینجا را به پایه ای از پاپ کالیکستوس اول (درگذشته ۲۲۲) نسبت می دهد، که بقایای آن، که به ساختار جدید ترجمه شده است، در زیر محراب نگهداری می شود. کالیکستوس حدود سال ۲۲۰ در اینجا در محل Taberna meritoria، پناهگاهی برای سربازان بازنشسته، یک کلیسای خانگی تأسیس کرد. این منطقه توسط امپراتور الکساندر سوروس برای استفاده مسیحیان در دسترس قرار گرفت، زمانی که او اختلاف بین مسیحیان و میخانه داران را حل و فصل کرد. او طبق Liber Pontificalis گفت: «من ترجیح می دهم که این مکان متعلق به کسانی باشد که به خدا احترام می گذارند، صرف نظر از نوع عبادتشان.» در سال ۳۴۰، توسط پاپ ژولیوس اول در مقیاس بزرگتری بازسازی شد. این کلیسا در قرن های پنجم و هشتم دو بار مرمت شد و در سال های ۱۱۴۰–۱۱۴۳ تحت نظر پاپ اینوسنت دوم بر روی پایه های قدیمی خود دوباره ساخته شد. کتیبه های یافت شده در سانتا ماریا در تراستوره، منبع ارزشمندی که تار
یخ باسیلیکا را نشان می دهد، توسط وینچنزو فورچلا جمع آوری و منتشر شد. نمای بیرونی. مناره رومی مربوط به قرن دوازدهم است. در نزدیکی بالای کلیسا، طاقچه ای از موزاییکی مربوط به قرن سیزدهم اثر مریم مقدس و کودک اثر پیترو کاوالینی محافظت می کند. این تصویر، مریم مقدس را در حال بر تخت نشستن و شیر دادن به کودک، در کنار ۱۰ زن که چراغ در دست دارند، نشان می دهد. این تصویر روی نما که مریم مقدس را در حال شیر دادن به عیسی مسیح نشان می دهد، نمونه ای اولیه از یک نوع تصویر محبوب از مریم مقدس در اواخر قرون وسطی و رنسانس است. خود این نقش مایه بسیار پیشتر، با نمونه های قبطی قابل توجه قرن هفتم در وادی ناترون در مصر، سرچشمه گرفته است. نمای کلیسا در سال ۱۷۰۲ توسط کارلو فونتانا مرمت شد. این نمای توسط یک نرده تزئین شده با مجسمه های چهار پاپ پوشانده شده است. او ایوان باستانی با یک سقف کاشی کاری شیب دار را با سقف کلاسیک امروزی جایگزین کرد. فواره هشت ضلعی در میدان جلوی کلیسا (میدان سانتا ماریا در تراستوره)، که در نقشه سال ۱۴۷۲ نیز دیده می شود، توسط فونتانا مرمت شد. داخلی. شبستان فعلی، طرح اصلی باسیلیکایی خود (قبل از قرن دوازدهم) را حفظ کرد
ه و بر روی پایه های قدیمی تر قرار دارد. ۲۲ ستون گرانیتی با سرستون های ایونیک و کورینتی که شبستان را از راهروها جدا می کنند، از ویرانه های حمام های کاراکالا آمده اند، همان طور که سردر درب ورودی نیز از این قاعده مستثنی نبود. هنگامی که محققان در قرن نوزدهم چهره های موجود در تزئینات حکاکی شده سرستون ها را به عنوان ایزیس، سراپیس و هارپوکراتس شناسایی کردند، مرمتی که در سال ۱۸۷۰ توسط پیوس نهم انجام شد، چهره های مزاحم را با چکش از بین برد. نقاشی سقفی هشت ضلعی دومنیکینو، عروج مریم مقدس (۱۶۱۷)، در سقف طاق داری که او طراحی کرده، جای می گیرد. تعدادی موزاییک مربوط به قرن دوازدهم و اواخر قرن سیزدهم در این کلیسا وجود دارد. «تاجگذاری مریم مقدس» (۱۱۳۰–۱۱۴۳) بر فراز یک طاق محرابی قرار دارد و پاپ اینوسنت دوم را در حالی که ماکتی از کلیسا را در دست دارد، به تصویر می کشد. در زیر موزاییک هایی با موضوع «زندگی مریم مقدس» اثر پیترو کاوالینی (۱۲۹۱) قرار دارد. در کاپلا آلتمپ، شمایل منحصر به فردی از مریم مقدس و کودک بر تخت نشسته «مدونا دلا کلمنزا» وجود دارد، یک نقاشی پنلی به رنگ انکاستیک، قدمت آن بین قرن ششم و نهم میلادی است که احتمالاً
ریشه بیزانسی دارد. مجسمه مریم مقدس یکی از پنج شمایل قدیمی موجود از مریم مقدس از دوران قرون وسطی است. نزدیکی آن به ظهور مسیحیت یکی از دلایلی است که اعتقاد بر این بود که یک تصویر الهی است. پنجمین کلیسای سمت چپ، کلیسای آویلا است که توسط آنتونیو گراردی طراحی شده است. این کلیسا و کلیسای سنت سیسیلیا در سن کارلو آی کاتیناری، دو مورد از خلاقانه ترین کلیساهای اواخر قرن هفدهم در رم هستند. طبقه پایین کلیسا نسبتاً تاریک است و از فرم های شبیه به بورومینی استفاده می کند. در گنبد، یک روزنه یا اوکولوس وجود دارد که از آن چهار پوتی برای حمل یک تمپیتوی مرکزی بیرون می آیند، که همگی یک محفظه پر از نور را در بالا قاب می کنند و توسط پنجره هایی که از پایین قابل مشاهده نیستند، روشن می شوند. به طور پیچیده ای، چهار نوع مختلف نورپردازی مستقیم و غیرمستقیم در مرزهای فضای کوچکی از یک «کلیسای جانبی پیش ساخته رو به جنوب در امتداد راهروی جانبی سمت چپ کلیسای قرون وسطایی» قرار داده شده است که «نمونه منحصر به فردی از استفاده منظره از نور در معماری باروک» را ایجاد می کند. در اولین کلیسای شبستان سمت راست، سانتا فرانچسکا رومانا اثر یاکوپو زوبولی وج
ود دارد. این کلیسا یادگاری از سنت آپولونیا، سر او، و همچنین بخشی از اسفنج مقدس را نگهداری می کند. از جمله کسانی که در این کلیسا دفن شده اند می توان به پاپ کالیکستوس اول، پاپ اینوسنت دوم، آنتی پاپ آناکلتوس دوم، کاردینال فیلیپ آلانسون و کاردینال لورنزو کامپجیو اشاره کرد. تیتولوس. این باسیلیکا حداقل از قرن سوم میلادی یک کلیسای عنوانی بوده است. منابع باستانی معتقدند که تیتولوس سنت ماریا توسط پاپ الکساندر اول حدود سال ۱۱۲ میلادی تأسیس شده است. روایات بعدی نام حامیان اولیه تیتولوس را ذکر کرده و به صورت گذشته نگر عنوان کاردینال را به آنها اختصاص داده اند؛ بنابراین، طبق این روایات، در آن زمان، کاردینال حامی این باسیلیکا، کالپودیوس بوده است. پاپ کالیکستوس اول در سال ۲۲۱ میلادی تیتولوس را تأیید کرد. برای بزرگداشت او، این نام به کالیستی و یولیانی تغییر یافت. اینوسنت دوم آن را به سنت ماریا ترانس تیبریم تغییر نام داد. در میان کشیشان کاردینال گذشته که عنوان افتخاری سانتا ماریا در تراستوره را بر عهده داشتند، می توان به موارد زیر اشاره کرد: دارنده این عنوان، کارلوس اوسورو سیرا، اسقف اعظم بازنشسته مادرید است.
گیلن پرینتان (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل فرانسه است. از باشگاه هایی که در آن مربی گری کرده است می توان به باشگاه فوتبال باستیا و باشگاه فوتبال سن-اتین اشاره کرد.
سانتی نرئوس و آشیل () یک کلیسای بازیلیکای قرن چهارمی در رم، ایتالیا است که در خیابان دله ترمه دی کاراکالا در ریون سلیو، روبروی ورودی اصلی حمام های کاراکالا واقع شده است. این کلیسا از ۲۸ نوامبر ۲۰۲۰ به عنوان کلیسای رسمی کاردینال سلستینو آئوس براکو بوده است. به طور غیرمعمول، این کلیسا بخشی از یک بخش جدا شده از کلیسای چیسا نووا است، نه کلیسای محلی سن سابا و توسط اوراتاریان ها به عنوان زیرمجموعه ای از کلیسای اوراتاریای رومی مورد استفاده قرار می گیرد. کلیسای بازیلیکای زیرزمینی در دخمه های دومیتیلا در جاده آپیا، که عملاً در اوایل قرون وسطی گم شد و در دهه ۱۸۷۰ توسط باستان شناس جیووانی باتیستا د روسی دوباره کشف شد، همان تقدیم نامه را به نرئو و آشیلئو دارد. تاریخچه. یک کتیبه روی سنگ قبر به شماره ۳۳۷ در کلیسای جامع سن پائولو فوئوری لو مورا، بزرگداشت سینامیوس اوپاس، خطیب فقید کلیسایی به نام تیتولوس فاسیولائه را گرامی می دارد؛ این نام به طور سنتی به عنوان مکانی توضیح داده شده است که سنت پیتر در راه فرار از زندان مامرتین، بانداژ پای (فاسیولا) که زخم های ناشی از زنجیرهایش را می پیچید، گم کرد. در اعمال شورای پاپ سیماکوس، در
سال ۴۹۹، تیتولوس فاسیولائه به عنوان مکانی که توسط پنج کشیش خدمت می شد، ثبت شده است. همین ساختمان در سال ۵۹۵ به عنوان تیتولوس سانکتوروم نرئی و آشیلئی ثبت شده است؛ بنابراین، تقدیم نامه ها به مقدسین نرئی و آشیلئوس، دو سرباز و شهید قرن چهارم، باید مربوط به قرن ششم باشد. در سال ۸۱۴، پاپ لئو سوم تیتولوس قدیمی را بازسازی کرد. در قرن سیزدهم، یادگارهای دو شهید از دخمه دومیتیلا به سنت آدریانو منتقل شد، و از آنجا توسط کاردینال بارونیوس به این کلیسا منتقل شدند. ساختار کلیسا در طول قرن ها تقریباً ویران شد و در سال ۱۳۲۰، طبق کاتالوگ تورین، این کلیسا یک عنوان کلیسایی بود که هیچ کشیشی در آن خدمت نمی کرد؛ بنابراین پاپ سیکتوس چهارم به مناسبت جشن سال ۱۴۷۵ کلیسا را بازسازی کرد، در حالی که جشن سال ۱۶۰۰ فرصتی برای آخرین مرمت بزرگ بود که توسط کاردینال چزاره بارونیو، عتیقه شناس محقق، که سفارش نقاشی های دیواری را داده بود، تأمین مالی شد. شبستان و محراب. در پشت نمای ساده آن، کلیسا مطابق با نقشه معمول باسیلیکا ساخته شده است، با یک شبستان و دو راهروی جانبی. ستون های اصلی در قرن پانزدهم با ستون های هشت ضلعی جایگزین شدند و شبستان با تزئی
نات بزرگ نقاشی دیواری که به سفارش کاردینال بارونیو انجام شده بود، مشخص می شود. کاردینال در طرح شمایل نگاری خود که برای جشن سال ۱۶۰۰ میلادی تنظیم شده بود، بر نقش شهدای رومی در قرون اولیه مسیحیت تأکید کرد. اجرای نقاشی های دیواری به یک نقاش کوچک، که عموماً تصور می شود نیکولو سیرسینانی باشد، به نام «پومارانسیو» سپرده شد. نقاشی های دیواری روشن اغلب صحنه های شهادت خشونت آمیز را به تصویر می کشند. آویز قرون وسطایی بر روی یک کوزه بزرگ پورفیری که از حمام های کاراکالا در همان نزدیکی گرفته شده است، قرار گرفته است. صفحه پایینی که گروه کر را جدا می کند، با منبت کاری های سبک کازماتسک قرن سیزدهمی پوشانده شده است. یک شمعدان مرمر سفید از سن پائولو فوئوری لو مورا به اینجا آورده شده است. سیبوریوم، که قدمت آن به قرن شانزدهم برمی گردد، بر روی ستون های مرمر آفریقایی قرار گرفته است. به های قوس در انتهای شبستان، برخی از موزاییک های قدیمی زمان لئو سوم را حفظ کرده اند، به همراه یک تجلی مرکزی در یک ماندورلا. محراب بلند، که از سه پنل کازماتسک ساخته شده است، یادگارهای نرئوس، آشیلئوس و سنت فلاویا دومیتیلا را در خود جای داده است؛ هر سه آنها
از دخمه دومیتیلا به اینجا آورده شده اند. در کنار محراب، دو سنگ بت پرستانه وجود دارد که دو روح بالدار را به تصویر می کشند و از معبدی در همان نزدیکی گرفته شده اند. در محراب پشت محراب، تخت اسقفی قرار دارد که تحت نظارت کاردینال بارونیوس باستان شناس، با استفاده مجدد از شیرها، به سبک کازماتسک که با مکتب واسالتو مرتبط است، که تکیه گاه دسته ها هستند، مونتاژ شده است. بر روی تکیه گاه، کلمات آغازین و پایانی بیست و هشتمین موعظه سنت گرگوری کبیر، بر اساس سنت اشتباه مبنی بر اینکه او آنها را در اینجا، در مقابل بقایای مقدسین نرئوس و آشیلئوس در روز عیدشان موعظه کرده است، حک شده است. هنگامی که کاردینال بارونیو دستور کتیبه نویسی را داد، نمی دانست که این بقایا در ابتدا در کلیسای زیرزمینی کاتاکومب دومیتیلا دفن شده اند، بنابراین فکر می کرد که اینجا مکانی است که سنت گرگوری موعظه کرده است. طاق محراب دارای موزاییک هایی از قرن نهم با بشارت، تغییر شکل و تئوتوکوس (مدونا و کودک) است. نمای بیرونی. نمای کلیسا که مشرف به حیاط کوچکی در خیابان کاراکالا است، هنوز ظاهری را که در زمان مرمت های پاپ سیکتوس چهارم به آن داده شده، حفظ کرده است. این ن
ما دارای ویژگی های برجسته و تزئینات هندسی است که توسط جیرولامو ماسی به درخواست کاردینال چزاره بارونیو با گرافیتو خلق شده است. تکنیک گرافیتو در حدود اواسط قرن شانزدهم رواج یافت و عمدتاً در ساختمان های شهری به جای عبادتگاه ها مورد استفاده قرار می گرفت. به همین دلیل، نمای کلیسای مقدسین نرئو و آشیلئو منحصر به فرد است. احتمالاً انتخاب استفاده از این تکنیک به دلیل ملاحظات عملی، مانند کمبود زمان و منابع مالی، بوده است که ایجاد نمای تراورتن را غیرممکن می کرد. اسگرافیتو یک تکنیک تزئینی است که مبتنی بر استفاده از دو لایه گچ روی هم افتاده است: لایه اول، که عمیق تر است، معمولاً تیره است، در حالی که لایه دوم، که نازک تر است، روشن است. این تصویر با حذف دقیق لایه دوم مربوط به نقاشی ایجاد شده است، بنابراین لایه زیرین آشکار می شود و یک اثر کنتراست سایه روشن در کل سطح ایجاد می کند. مرمت نمای ساختمان در سال ۲۰۲۵، که قبل و همراه با تحقیقات عمیق بایگانی - که دائماً در محل تأیید شده و به عنوان راهنما در طول مداخله استفاده می شود - انجام شد، بخش های تزئینی بزرگ و قابل توجهی را که تا حدودی به دلیل گذشت زمان به خطر افتاده اند، آشکار
کرده است. نمای کلیسا که طبق طرح کلاسیک رنسانس با نظم های روی هم قرار گرفته، با یک رشته سیم مشخص شده و در طرفین با حلقه های ظریف به پایان می رسد. طاقچه های کاذب بالا، تصاویر قدیسان نمادین را در خود جای داده اند: سنت نرئوس در سمت چپ و سنت آشیل در سمت راست؛ در حالی که طاقچه زیر پنجره مرکزی احتمالاً تصویر سنت دومیتیلا را در خود جای داده است. در بالا، در تمپانوم، تصویری از مدونا دلا والیسلا (عنوان از محل کلیسا، که قبلاً والیکولا به معنای «دره کوچک» نامیده می شد، گرفته شده است) وجود دارد که با هلال ماه و پرتوهای نور به شکل زبانه های آتش، عناصر شمایل نگاری که هویت آن را نشان می دهند، قابل تشخیص است. ایوان مرمری ساده که توسط دو ستون قرنتی پشتیبانی می شود و از یک تمپانوم مثلثی شکل، آن هم از جنس مرمر، تشکیل شده است، همزمان با این نقاشی دیواری قرار دارد. این ایوان زمانی سه پنجره اوگیوال داشت؛ اکنون فقط پنجره مرکزی بازمانده است، اگرچه به سبک باروک بازسازی شده است. در دو طرف محراب، مطابق با دیوارهای پشتی دو شبستان جانبی، دو ساختمان کم ارتفاع را می توان به عنوان دو برجک از زمان پاپ لئو سوم (۷۹۵–۸۱۶) تشخیص داد که بعداً به ی
ک کشیش (برجک سمت راست) و یک اتاق نگهداری ظروف مقدس (برجک سمت چپ) تبدیل شدند. تا زمان مرمت قرن هفدهم، این محراب دارای سه پنجره تک نیزه ای با طاق های گرد بود که بعداً آجرکاری شدند و اکنون فقط از بیرون قابل تشخیص هستند. در کنار برجک سمت چپ، برج ناقوس باریک باروک قرار دارد که آن هم حاصل مرمت قرن هفدهم است. نمای داخلی. این کلیسا دارای ساختاری سه شبستانی است که توسط ستون های هشت ضلعی تقسیم شده است، که در قرن پانزدهم جایگزین ستون های اصلی شدند. شبستان با نقاشی های دیواری سفارش داده شده توسط کاردینال بارونیو تزئین شده است. فضای داخلی به طور غنی نقاشی شده است. شبستان مرکزی به زندگی و شهادت قدیسان اسمی و سنت دومیتیلا اختصاص داده شده است. راهروهای جانبی شامل یک چرخه بزرگ است که با تأکید واضح، صحنه های شهادت از کتاب شهدای رومی را به تصویر می کشد. این یک نمونه بسیار گویا از روحیه (و عملکرد) ضد اصلاحات است که نقاشی رومی را در نیمه دوم قرن شانزدهم مشخص می کند. این نقاشی های دیواری به طور سنتی به نیکولو سیرگنانی، معروف به پومارانسیو، نسبت داده می شوند. نقاشی روی بوم سنت دومیتیلا بین سنت نرئوس و سنت آشیلئوس اثر کریستوفورو رون
کالی است. منبر قرون وسطایی بر روی یک کوزه پورفیری از حمام های کاراکالا قرار دارد. گروه کر با دیوارهای تراشیده شده ای که به سبک کازماتسک تزئین شده اند، احاطه شده است، در حالی که سیبوریوم قرن شانزدهمی از سنگ مرمر آفریقایی ساخته شده است. محراب بلند، که با سه پنل کازماتسک ساخته شده است، شامل یادگارهای مقدسین نرئوس، آشیلئوس و دومیتیلا است که از دخمه های دومیتیلا منتقل شده اند. یک معبد بت پرستی در نزدیکی کلیسا، منبع دو روح بالدار است که دوباره استفاده شده و در نزدیکی محراب قرار گرفته اند. پشت محراب، تخت اسقفی به سبک کازماتسک (مدرسه واسالتو) قرار دارد که بر روی آن بیست و هشتمین موعظه پاپ گرگوری اول کبیر حک شده است، که در آن پاپ اظهار داشته است که در مقابل یادگارهای مقدسین نرئوس و آشیلئوس دعا کرده است. کاردینال بارونیوس، که دستور این کتیبه را داده بود، از انتقال یادگارها از دخمه ها بی اطلاع بود و بنابراین فرض کرد که این مکانی است که گرگوری کبیر به آن اشاره کرده است. طاق محراب با موزاییک های قرن نهمی تزئین شده است که بشارت، تجلی و تئوتوکوس را به تصویر می کشند که با کودک به تصویر کشیده شده اند. در شبستان، روی زمین، یک
ارگ مثبت منسوب به سازنده ارگ، یوهان کنراد ورل، که در قرن هجدهم در رم فعالیت می کرد، وجود دارد که قدمت آن به سال ۱۷۶۰ برمی گردد. این ساز، با انتقال مکانیکی، دارای یک کیبورد ۴۵ نتی با اکتاو اول توخالی و یک پدال پایه موسیقی توخالی ۹ نتی است که دائماً به کیبورد متصل است و رجیسترهای مخصوص به خود را ندارد.
گورستان یادبود ریمینی (، همچنین به عنوان گورستان مدنی ریمینی ( شناخته می شود)، گورستان اصلی شهر ریمینی، در منطقه امیلیا-رومانیا، شمال ایتالیا است. گورستان یادبود ریمینی که در سال ۱۸۱۳ تقدیس شد، آرامگاه ابدی چندین چهره برجسته ریمینی، به ویژه فیلمساز فدریکو فلینی است. تاریخچه. در ۱۲ ژوئن ۱۸۰۴، ناپلئون بناپارت فرمان "سن کلو" (به فرانسوی: Décret Impérial sur les Sépultures) را صادر کرد که بر اساس آن مقرر شد گورستان ها باید در خارج از دیوارهای شهر، در مکان هایی آفتاب گیر و دارای جریان هوا قرار گیرند و قبور نیز به صورت یکنواخت و برابر ساخته شوند. انگیزهٔ اصلی این فرمان، حفظ بهداشت عمومی و ترویج برابری در مرگ بود—مفهومی که در تقابل با دفن های اشرافی و درون کلیسایی پیشین قرار داشت. در ۵ سپتامبر ۱۸۰۶، فرمان "پلیس پزشکی" (به ایتالیایی: Editto della Polizia Medica) مفاد فرمان سن کلو را به ایتالیا تحت سلطهٔ ناپلئون گسترش داد. این اقدام، بحث های عمومی گسترده ای را برانگیخت که از جمله نتایج آن، انتشار شعر "در باب گورها ا"ثر اوگو فسکولو در سال ۱۸۰۷ بود—شعری که به تأملی فلسفی و شاعرانه دربارهٔ مرگ، حافظه، و جایگاه گورستان در
فرهنگ ایتالیایی می پرداخت. شهر "ریمینی" پیش تر به دفن در کلیساها یا حیاط های آن ها خو گرفته بود و شانزده کلیسای شهری دارای نوعی گورستان بودند. بزرگ ترین گورستان، اطراف "معبد مالاتستیانو" قرار داشت و یک گورستان یهودی نیز در خارج از "دروازهٔ مونتانارا" واقع شده بود. این ساختار سنتی با اجرای فرمان های جدید دستخوش تغییر شد و زمینه ساز تحولاتی در معماری، بهداشت، و آیین های تدفین در سراسر ایتالیا گردید. دولت شهری ریمینی در ابتدا قصد داشت گورستان جدید را در محل صومعهٔ منحل شدهٔ "مریم الطاف" در تپهٔ "کویینیانو" احداث کند، اما این پیشنهاد با استقبال عمومی مواجه نشد. مکان دیگری نیز در منطقهٔ "کولونلا" مطرح شد، اما در نهایت تا مارس ۱۸۰۸ تصمیم گرفته شد که گورستان در منطقهٔ "چله" ساخته شود. این محل پیش تر نیز قرن ها برای دفن اجساد مورد استفاده قرار گرفته بود. نام آن از واژهٔ "چله" (به معنای نمازخانهٔ کوچک) گرفته شده که از قرن دوازدهم وظیفهٔ دفن زندانیان اعدام شده را برعهده داشت—اجسادی که برای عبرت عمومی در نزدیکی محل تلاقی دو جادهٔ باستانی رومی، "ویا امیلیا" و "ویا پوپیلیا"، به نمایش گذاشته می شدند. شهرداری ریمینی پنج قط