Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تح جنوب ایتالیا به نام پادشاهی ساردینیا آغاز کرد. هزار نفر به سرعت پادشاهی دو سیسیل را که بزرگ ترین ایالت منطقه بود و از آبروتزو و ناپل در شبه جزیره تا مسینا و پالرمو در سیسیل امتداد داشت، سرنگون کردند. سپس او به گائتا در شبه جزیره مرکزی لشکرکشی کرد. کاوور از اتحاد راضی بود، در حالی که گاریبالدی که برای پادشاه و نخست وزیرش بیش از حد انقلابی بود، می خواست رم را نیز فتح کند. ناامیدی جوزپه گاریبالدی از تحولات پس از اتحاد ایتالیا، بازتابی از شکاف میان آرمان گرایی انقلابی و واقع گرایی سیاسی بود. او که با شور و شوق برای وحدت ملی جنگیده بود، با چند واقعیت تلخ روبه رو شد. نخست، واگذاری زادگاهش، شهر نیس، به فرانسه در سال ۱۸۶۰، ضربه ای شخصی و نمادین برای او بود. گاریبالدی، که خود را ایتالیایی تمام عیار می دانست، از این تصمیم دیپلماتیک به شدت ناراضی بود و آن را خیانت به آرمان وحدت ملی تلقی کرد. دوم، وعده هایی که به مردم سیسیل داده بود—از جمله تبدیل کشور جدید به جمهوری و بهبود چشمگیر وضعیت اقتصادی جنوب—تحقق نیافت. ایتالیا به جای جمهوری، به پادشاهی متحد تحت سلطه خاندان ساووا تبدیل شد، و جنوب کشور، به ویژه سیسیل، با مشکلات
اقتصادی، نابرابری و بی توجهی سیاسی مواجه شد. بسیاری از مردم جنوب احساس کردند که به جای رهایی، به حاشیه رانده شده اند. جمهوری خواهی گاریبالدی، که در قلب جنبش های مردمی جای داشت، تا سال ۱۹۴۶ تحقق نیافت—زمانی که پس از سقوط فاشیسم و پایان جنگ جهانی دوم، مردم ایتالیا در همه پرسی به لغو سلطنت رأی دادند و جمهوری ایتالیا شکل گرفت. در نهایت، گاریبالدی به نماد آرمان گرایی و فداکاری در تاریخ ایتالیا تبدیل شد، حتی اگر بسیاری از آرزوهایش در زمان حیاتش محقق نشدند. او بیش از آن که یک سیاست مدار باشد، یک قهرمان مردمی بود—با قلبی پر از امید و دستانی آغشته به خاک نبرد. به سوی پادشاهی ایتالیا. در ۱۷ مارس ۱۸۶۱، قانون شماره ۴۶۷۱ پارلمان پادشاهی ساردینیا، پادشاهی ایتالیا را اعلام کرد و بدین ترتیب الحاق تمام ایالت های آپنین به علاوه سیسیل به پادشاهی ساردینیا را تصویب نمود. نهادها و قوانین پادشاهی به سرعت به تمام ایتالیا گسترش یافت و ادارات سایر مناطق را لغو کرد. پیمونت به مسلط ترین و ثروتمندترین منطقه در ایتالیا تبدیل شد و پایتخت پیمونت، تورین، تا سال ۱۸۶۵، زمانی که پایتخت به فلورانس منتقل شد، پایتخت ایتالیا باقی ماند. به عنوان بخ
شی از راهزنی در دو سیسیل، شورش های بسیاری در سراسر شبه جزیره، به ویژه در جنوب ایتالیا و در جزیره سیسیل، به دلیل رفتار ناعادلانه طبقه حاکم پیمونت با جنوب، رخ داد. خاندان ساووی تا سال ۱۹۴۶ بر پادشاهی ایتالیا حکومت کردند، تا اینکه ایتالیا از طریق همه پرسی به جمهوری اعلام شد. نتیجه همه پرسی نهادی ایتالیا در سال ۱۹۴۶، ۵۴٫۳ درصد به نفع جمهوری بود. اقتصاد. پیشرفت های عمده ای در اقتصاد در دوران حکومت کامیلو بنسو، کنت کاوور، حاصل شد. کاوور معتقد بود که پیشرفت اقتصادی باید مقدم بر تغییر سیاسی باشد و بر مزایای ساخت راه آهن در شبه جزیره تأکید می کرد. او از حامیان قوی حمل و نقل با موتور بخار بود و از ساخت بسیاری از راه آهن ها و کانال ها حمایت مالی کرد. بین سال های ۱۸۳۸ تا ۱۸۴۲، کاوور ابتکارات متعددی را در تلاش برای حل مشکلات اقتصادی در منطقه خود آغاز کرد. او تکنیک های مختلف کشاورزی مانند کشت چغندر قند را در املاک خود آزمایش کرد و یکی از اولین زمین داران ایتالیایی بود که از کودهای شیمیایی استفاده کرد. او همچنین انجمن کشاورزی پیدمونت را تأسیس کرد. ارز. واحد پول مورد استفاده در ساووی، اسکودوی پیدمونتی بود. در طول جنگ های ناپ
لئونی، فرانک فرانسه جایگزین آن در گردش عمومی شد. در سال ۱۸۱۶، پس از بازپس گیری قلمرو شبه جزیره ای خود، اسکودو جای خود را به لیره ساردینیا داد که در سال ۱۸۲۱ نیز جایگزین اسکودوی ساردینیا، سکه هایی که در طول این دوره در جزیره مورد استفاده بودند، شد. دولت. قبل از سال ۱۸۴۷، تنها جزیره ساردینیا به طور کامل بخشی از پادشاهی ساردینیا بود. سایر متصرفات سرزمین اصلی، که در درجه اول شامل دوک نشین ساووی، شاهزاده نشین پیدمونت ، شهرستان نیس و دوک نشین جنوا و غیره می شد، به طور مستقل در اختیار ساووی ها بود. این امر منجر به تشکیل یک سلطنت مرکب و یک اتحادیه شخصی شد. این اتحادیه شخصی رسماً به عنوان «ایالت های اعلیحضرت پادشاه ساردینیا» نامیده می شد، همان طور که در اسناد کنگره وین آمده است. اتحاد کامل (ایتالیایی: "Fusione perfetta") قانون سال ۱۸۴۷ چارلز آلبرت، پادشاه ساوویارد ساردینیا بود که اختلافات اداری بین ایالت های سرزمین اصلی و جزیره ساردینیا را لغو کرد، به روشی مشابه با احکام نوئوا پلانتا بین تاج کاستیا و قلمروهای تاج آراگون بین سال های ۱۷۰۷ تا ۱۷۱۶ و قوانین اتحاد بین بریتانیای کبیر و ایرلند در سال ۱۸۰۰. در سال ۱۸۴۸، پادشا
ه چارلز آلبرت، اساسنامه آلبرتینو را اعطا کرد که به عنوان قانون اساسی کشور عمل می کرد. این اساسنامه تنها به دلیل نگرانی از شورش انقلابی که ایتالیا را در سال ۱۸۴۸ به آشوب کشاند، اعلام شد. در آن زمان، چارلز آلبرت تنها از الگوی سایر حاکمان ایتالیایی پیروی می کرد، اما اساسنامه او تنها قانون اساسی بود که از سرکوبی که پس از جنگ اول استقلال (۱۸۴۸–۴۹) رخ داد، جان سالم به در برد. این اساسنامه پس از اتحاد ایتالیا در سال ۱۸۶۰ و تبدیل پادشاهی ساردینیا به پادشاهی ایتالیا، همچنان اساس نظام حقوقی باقی ماند. اگرچه این اساسنامه، به ویژه در دوران دولت فاشیستی بنیتو موسولینی (که با تأیید ضمنی پادشاه ویکتور امانوئل سوم حکومت می کرد) دچار اصلاحات عمیقی شد، اما این اساسنامه تا زمان اجرای قانون اساسی جمهوری در سال ۱۹۴۸، که چندین ویژگی اصلی سند را، به ویژه ویژگی های سلطنتی، جایگزین کرد، عمدتاً بدون تغییر در ساختار خود باقی ماند. رئیس کشور پادشاه ساردینیا بود، در حالی که رئیس دولت نخست وزیر پادشاهی ساردینیا بود. نظامی. ارتش سلطنتی ساردینیا و نیروی دریایی سلطنتی ساردینیا به عنوان ارتش پادشاهی ساردینیا فعالیت می کردند تا اینکه در ۴ مه ۱
۸۶۱ به ارتش سلطنتی ایتالیا و در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ به رجیا مارینا تبدیل شدند. پرچم ها، نشان های سلطنتی و نشان های ملی. هنگامی که دوک نشین ساووی در سال ۱۷۱۳ پادشاهی سیسیل و در سال ۱۷۲۳ پادشاهی ساردینیا را به دست آورد، پرچم ساووی به پرچم یک قدرت دریایی تبدیل شد. این مسئله این مشکل را ایجاد کرد که همان پرچم قبلاً توسط شوالیه های مالت استفاده می شد. به همین دلیل، ساووی ها پرچم خود را برای استفاده به عنوان پرچم دریایی به روش های مختلف تغییر دادند، حروف FERT را در چهار کانتون اضافه کردند، یا یک حاشیه آبی اضافه کردند، یا از یک پرچم آبی با صلیب ساووی در یک کانتون استفاده کردند. در نهایت، شاه چارلز آلبرت ساووی از فرانسه انقلابی، پرچم سه رنگ ایتالیایی را که توسط سپر ساووی بر فراز آن قرار گرفته بود، به عنوان پرچم خود پذیرفت. این پرچم بعداً به پرچم پادشاهی ایتالیا تبدیل شد و پرچم سه رنگ بدون سپر ساووی، پرچم ایتالیا باقی ماند.
توافق نامهٔ پلومبیه ( , ) مورخ ۲۱ ژوئیه ۱۸۵۸ یک توافق شفاهی محرمانه بود که در پلامبیر-له-بن بین کامیلو بنسو، کنت کاوور، سروزیر پیمونت-ساردینیا، و ناپلئون سوم، امپراتور فرانسه، منعقد شد. برخی منابع قدیمی تر انگلیسی از آن به عنوان پیمان پلامبیه یاد می کنند. در دوران مدرن، از آن صرفاً به عنوان یک «توافقنامه» یاد می شود، زیرا هیچ چیزی امضا نشد. در این گفت وگوی محرمانه، دو طرف بر سر همکاری نظامی علیه اتریش به توافق رسیدند. فرانسه متعهد شد در صورت حمله اتریش به ساردینی، به عنوان متحد وارد جنگ شود. در مقابل، کاوور وعده داد که پس از پیروزی، فرانسه می تواند مناطق نیس و ساووا را به دست آورد. همچنین طرحی برای بازسازی سیاسی شبه جزیره ایتالیا مطرح شد، که شامل تشکیل چهار واحد مستقل تحت ریاست افتخاری پاپ بود. این توافق، زمینه ساز جنگ دوم استقلال ایتالیا در سال ۱۸۵۹ شد و نقش کلیدی در تضعیف سلطه اتریش بر شمال ایتالیا ایفا کرد. پلومبیه نه تنها نمونه ای از دیپلماسی پشت پرده قرن نوزدهم بود، بلکه نشان داد چگونه گفت وگوهای محرمانه می توانند مسیر تاریخ را تغییر دهند. بر اساس شواهد محدود موجود، اختلافاتی در مورد جزئیات توافقات صورت
گرفته در این نشست وجود داشته است، اما با گذشت سال ها آشکار شد که این توافق راه را برای اتحاد نظامی فرانسه-پیمونت باز کرده است. در ۲۸ ژانویه ۱۸۵۹، و برای دومین جنگ استقلال ایتالیا که به گامی حیاتی برای اتحاد ایتالیا تبدیل شد، که ظرف یک دهه پس از توافق حاصل شد. توافق نامه پلامبیر، توافقی در مورد جنگ آینده بود که در آن فرانسه و پیدمونت علیه اتریش متحد می شدند تا نفوذ اتریش را از شبه جزیره ایتالیا حذف و طرد کنند. به جای آن، ایتالیا، که کلمنس فون مترنیخ، صدراعظم سابق اتریش، بنا به گزارش ها در موارد مختلف آن را به عنوان «یک عبارت جغرافیایی صرف» رد کرده بود، به دو حوزه نفوذ تقسیم می شد که به ترتیب تحت سلطه پیدمونت و فرانسه قرار می گرفتند. همان طور که وقایع نشان داد، جنگ طبق توافق پلامبیر آغاز شد، اما پیامدهای ژئوپلیتیکی آن دقیقاً همان چیزی نبود که پیش بینی شده بود. موضع فرانسه. امپراتور ناپلئون سوم مشتاق بود که «مسئله ایتالیا» را حل و فصل کند و تحقیرهای کنگره وین در سال ۱۸۱۵ را اصلاح کند. او مدت ها پیش این دیدگاه را در خود پرورش داده بود که این امر مستلزم جنگ علیه اتریش است. جنگ با اتریش می توانست موفقیت نظامی فرانس
ه را به ارمغان بیاورد و برای فرانسه افتخار و برای اتریش تحقیر به ارمغان بیاورد. حمایت فعال از آرمان های ملی گرایانه ایتالیا، فرانسه را قاطعانه در کنار آنچه در آن زمان به عنوان لیبرالیسم مترقی دیده می شد، قرار می داد و اعتبار انقلابی ویژه این ملت را تأیید می کرد. با این حال، برای فرانسه، استقلال ایتالیا و اتحاد سیاسی ایتالیا دو چیز بسیار متفاوت بودند. اتحاد سیاسی مغایر با منافع فرانسه بود زیرا خطر کاهش نفوذ فرانسه در شبه جزیره ایتالیا را به همراه داشت. فرصت کنت کاور. کامیلو دی کاوور، نخست وزیر پادشاهی پیمونت–ساردینی، یکی از چهره های کلیدی در روند وحدت ایتالیا بود که با نگاهی دقیق و واقع گرایانه به سیاست بین الملل، توانست اهداف ملی گرایانه را با منافع قدرت های بزرگ هماهنگ کند. او به خوبی از اهداف ناپلئون سوم و فرانسه آگاه بود—از جمله تمایل فرانسه به تضعیف اتریش در اروپا و گسترش نفوذ خود در منطقه. کاوور با مهارت دیپلماتیک بالا، به دنبال فرصتی بود تا این اهداف فرانسوی را با آرمان های ایتالیایی پیوند دهد. هدف اصلی او، رهایی هرچه بیشتر ایتالیایی ها از سلطه سنگین و سرکوب گر اتریش بود—به ویژه در شمال ایتالیا، جایی که
اتریش کنترل مستقیم بر لومباردی و ونتیا داشت. او با درک این واقعیت که وحدت ایتالیا بدون حمایت خارجی ممکن نیست، به ویژه از طریق توافق پلومبیه با ناپلئون سوم، زمینه ساز جنگ دوم استقلال ایتالیا شد. در واقع، کاوور نه یک انقلابی آرمان گرا مانند گاریبالدی، بلکه یک سیاست مدار عمل گرا بود که می دانست چگونه باید از تضادهای قدرت های بزرگ برای تحقق اهداف ملی استفاده کرد. او با ترکیب دیپلماسی، اصلاحات داخلی، و اتحادهای استراتژیک، مسیر وحدت ایتالیا را هموار کرد—مسیر دشواری که بدون درایت او، شاید هرگز به نتیجه نمی رسید. ورود ژاک الکساندر بیکسیو به تورین در آوریل ۱۸۵۸ فرصتی طلایی برای کامیللو کاوور فراهم کرد تا نقشه های دیپلماتیک خود را عملی کند. بیکسیو، پزشک بازنشسته ای اهل لیگوریا، که علاقه مند به سیاست و بالن سواری بود، زندگی اش را در فرانسه بنا کرده بود و روابط نزدیکی با هر دو طرف داشت: هم با کاوور و هم با پرنس ناپلئون-ژروم بوناپارت، پسرعموی امپراتور فرانسه. حضور بیکسیو در تورین ظاهراً بخشی از یک سفر اروپایی محرمانه بود که هدف آن یافتن همسری مناسب از خانواده های سلطنتی برای پرنس ناپلئون بود. اما در واقع، این سفر بهانه ا
ی شد برای ایجاد ارتباط غیررسمی میان کاوور و دربار فرانسه—ارتباطی که به زودی به توافق پلومبیه انجامید. بیکسیو، با جایگاه منحصربه فرد خود به عنوان واسطه ای قابل اعتماد، نقش کلیدی در تسهیل این گفت وگوها ایفا کرد. این لحظه نشان دهنده آن است که چگونه روابط شخصی و مناسبات اجتماعی در قرن نوزدهم می توانستند مسیر سیاست بین الملل را تغییر دهند. دیپلماسی در آن دوران، بیش از آن که صرفاً در اتاق های رسمی شکل گیرد، در دیدارهای خصوصی، سفرهای خانوادگی، و گفت وگوهای غیررسمی میان دوستان و خویشاوندان قدرت های بزرگ رقم می خورد. بیکسیو همچنین توانست پیشنهادهای فرانسه برای اتحاد دو کشور علیه اتریش را به دوستش، سروزیر پیدمونت، منتقل کند. این توافق از طریق ازدواج پرنسس ماریا کلوتیلد ساووی، دختر ویکتور امانوئل دوم، پادشاه پیدمونت، با شاهزاده ناپلئون بناپارت تقویت می شد. با توجه به حساسیت های بین المللی، مذاکرات خارج از کانال های دیپلماتیک «معمول» پیش رفت. کاوور برای تأیید موافقت خود با این پیشنهاد، دیپلمات خود، کوستانتینو نیگرا، را به پاریس فرستاد، جایی که نیگرا با یکی دیگر از دوستان و معتمدان امپراتور (و یک پزشک دیگر) به نام هنری کو
نو تماس گرفت. در ۹ مه ۱۸۵۸، کونو توانست به نیگرا تأیید کند که پیشنهاد اتحاد از حمایت کامل خود امپراتور برخوردار است. مذاکرات بیشتر اکنون در تورین با حضور کونو، کاوور و پادشاه ویکتور امانوئل انجام شد. در این مرحله، امپراتور پیشنهادی برای ملاقات بین خود و کاوور در پلامبیر-له-بن، یک استراحتگاه بهداشتی شیک در دره کوچک آگرون ارائه داد. در ووژ، به طرز اطمینان بخشی دور از پاریس یا تورین، و خارج از مسیر معمول کسانی که دیپلماسی و سیاست بین المللی را دنبال می کنند. جلسه. در ۱۱ ژوئیه ۱۸۵۸، کنت کامیللو کاوور، نخست وزیر پادشاهی پیمونت–ساردینی، تورین را ترک کرد و وانمود کرد که مقصدش سوئیس است. این حرکت بخشی از یک مأموریت دیپلماتیک محرمانه بود که تنها پادشاه و فرمانده نظامی پیمونت، ژنرال لا مارمورا، از مقصد واقعی آن آگاه بودند. مقصد نهایی کاوور شهر آب گرم پلومبیه-له-بن در فرانسه بود، جایی که قرار بود دیداری سرنوشت ساز با امپراتور فرانسه، ناپلئون سوم، صورت گیرد. پس از سفری نه روزه، کاوور در شامگاه ۲۰ ژوئیه وارد پلومبیه شد. این دیدار، که بعدها به «توافق پلومبیه» معروف شد، نقطه آغاز همکاری نظامی و سیاسی میان فرانسه و پیمونت–سا
ردینی علیه اتریش بود. توافقی که نه تنها زمینه ساز جنگ دوم استقلال ایتالیا شد، بلکه مسیر وحدت ملی را به طور جدی هموار کرد. حرکت محرمانه کاوور، نمونه ای از دیپلماسی هوشمندانه قرن نوزدهم بود—جایی که سیاستمداران با ترکیب فریب، اعتماد محدود، و گفت وگوهای پشت پرده، تاریخ را شکل می دادند. هیچ منبعی از ناپلئون سوم برای این جلسه باقی نمانده است. تنها گزارش مستقیم از این مذاکرات از کاوور آمده است. گزارش کاوور به شکل نامه ای است که او در ۲۴ ژوئیه ۱۸۵۸ از یک توقف شبانه در بادن-بادن، در راه بازگشت به خانه، به پادشاه نوشت. این نامه در سال ۱۸۸۳ در روزنامه میلانی "لا پرسورانزا" منتشر شد. در روز سه شنبه، ۲۱ ژوئیه ۱۸۵۸، دیدار تاریخی میان کامیللو کاوور و ناپلئون سوم در شهر کوچک پلومبیه برگزار شد. این ملاقات در دو نوبت انجام گرفت: جلسه اول از ساعت ۱۱ صبح تا ۳ بعدازظهر و جلسه دوم از ساعت ۴ تا ۸ شب ادامه داشت. برخلاف جلسات رسمی دیپلماتیک، محل گفت وگو یک کالسکه کوچک بود که به آرامی در خیابان های شهر گردش می کرد. دو مرد، بدون حضور هیچ گونه همراه یا مشاور، در این فضای غیررسمی و متحرک به بحث دربارهٔ آینده ایتالیا و نقش فرانسه در آن پر
داختند. این شیوه خاص از مذاکره—در سکوت یک کالسکه در حال حرکت—نماد اعتماد، محرمانگی، و فوریت بود. تصمیماتی که در آن روز گرفته شد، پایه گذار جنگ دوم استقلال ایتالیا و آغاز فروپاشی سلطه اتریش بر شمال شبه جزیره بود. پلومبیه، با آن که شهری کوچک و دورافتاده بود، به نقطه ای تبدیل شد که مسیر تاریخ ایتالیا را تغییر داد. جستجوی بهانه ای برای جنگ. هیچ کدام از این دو نفر نمی خواستند به خاطر ایجاد جنگ قریب الوقوع سرزنش شوند. کاوور خاطرنشان کرد که ناپلئون با بیان اینکه مصمم است با تمام قوا از پیمونت-ساردینیا در جنگ علیه اتریش حمایت کند، صحبت های خود را آغاز کرد، به شرطی که این جنگ در حمایت از یک آرمان انقلابی نباشد و بتوان آن را از نظر دیپلماتیک و مهم تر از آن، در برابر افکار عمومی فرانسه و اروپا توجیه کرد. نقض تعهدات معاهده تجاری توسط اتریش از نظر ناپلئون دلیل کافی برای جنگ نبود. بحثی در مورد اینکه آیا حضور یک پادگان نظامی اتریش در بولونیا (در ایالات پاپی) می تواند جنگ علیه اتریش را توجیه کند، وجود داشت، اما امپراتور فرانسه در نهایت تمایلی به استفاده از این بهانه نداشت. نیروهای اتریشی نه تنها در بولونیا، بلکه در رم و ایال
ات پاپی نیز حضور داشتند و وضع موجود را حفظ می کردند. در رم نیز نیروهای فرانسوی به دلایل کاملاً مشابه حضور داشتند و شباهت های بین پادگان بولونیا و رم به طرز ناخوشایندی نزدیک بود. در جریان گفت وگوهای محرمانه در پلومبیه، ناپلئون سوم پیشنهادی راهبردی مطرح کرد که می توانست زمینه ساز آغاز جنگ با اتریش باشد. او دوک نشین مودنا و رجیو را گزینه ای مناسب برای ایجاد "casus belli" (بهانه جنگ) دانست. حاکم این دوک نشین، فرانسیس پنجم، از متحدان اتریش و یکی از نوادگان امپراتریس ماریا ترزا بود. او از به رسمیت شناختن ناپلئون سوم به عنوان امپراتور فرانسه خودداری کرده بود—اقدامی که او را در نگاه ناپلئون به عنوان مهره ای قابل حذف جلوه داد. در حین گردش در خیابان های پلومبیه، کاوور و ناپلئون نقشه ای طراحی کردند: شهروندان مودنا به طور ساختگی از پادشاه پیمونت–ساردینی درخواست حمایت کنند و خواستار الحاق دوک نشین خود به این پادشاهی شوند. پادشاه، در ظاهر، این درخواست را رد می کرد، اما هم زمان نامه ای تهدیدآمیز برای فرانسیس پنجم ارسال می نمود. این نامه به عنوان دخالت در حوزه نفوذ اتریش تلقی می شد و خشم و واکنش شدید وین را برمی انگیخت. در پ
ی این واکنش، پیمونت–ساردینی به ناچار شهر بندری ماسا را اشغال می کرد—اقدامی که به طور طبیعی به گسترش درگیری و آغاز جنگی وسیع تر با اتریش منجر می شد. این طرح، نمونه ای از دیپلماسی تحریک آمیز و مهندسی بحران بود، که با دقت و ظرافت برای رسیدن به هدفی بزرگ تر—آزادسازی شمال ایتالیا از سلطه اتریش—طراحی شده بود. در واقع، پلومبیه نه تنها محل توافق، بلکه نقطه آغاز یک بازی پیچیده سیاسی بود که تاریخ ایتالیا را دگرگون کرد. ساختار سیاسی برای ایتالیا. ناپلئون سوم اظهار داشت که اتریشی ها باید به طور کامل از شبه جزیره ایتالیا بیرون رانده شوند و کاوور موافقت کرد. سپس بحث به توافق بر سر ساختار سیاسی شبه جزیره ایتالیا پس از حذف اتریش کشیده شد. این چهار ایالت ایتالیایی، کنفدراسیونی را تشکیل می دادند که بر اساس کنفدراسیون آلمان مدل سازی شده بود و ریاست افتخاری آن به پاپ واگذار می شد. قیمت فرانسوی. همان طور که کاوور بعداً به پادشاه خود گزارش داد، در مورد سطح نیروها برای جنگ، فرمانده نظامی پیدمونت، آلفونسو فررو لا مارمورا، طرحی ارائه کرده بود که شامل ارتشی متشکل از ۱۶۰٬۰۰۰ نفر، با نسبت ۵۰:۵۰ از فرانسه و پیدمونت-ساردینیا، و یک لشکرکشی
نظامی متمرکز بر دره پو بود. با این حال، امپراتور طرح خود را داشت که شامل ۳۰۰٬۰۰۰ نفر می شد که ۲۰۰٬۰۰۰ نفر از آنها فرانسوی بودند و او از یک لشکرکشی نظامی با پیشروی مستقیم تا وین صحبت می کرد. ازدواج دودمانی. پس از وقفه ای در بعدازظهر، حدود ساعت پنج عصر، ناپلئون سوم و کاوور بار دیگر سوار کالسکه کوچک خود شدند تا گفت وگوهایشان را ادامه دهند. در این بخش از مذاکره، امپراتور فرانسه موضوع ازدواج میان پسرعمویش، پرنس ناپلئون بوناپارت، و دختر بزرگ ویکتور امانوئل دوم، پادشاه پیمونت–ساردینی، را مطرح کرد. این پیشنهاد، فراتر از یک پیوند خانوادگی، ابزاری سیاسی برای تحکیم اتحاد میان فرانسه و پیمونت–ساردینی بود. ازدواج میان خاندان بوناپارت و خاندان ساووا می توانست مشروعیت همکاری دو کشور را تقویت کند و پیام روشنی به سایر قدرت های اروپایی بدهد: اتحاد فرانسه با جنبش وحدت طلبانه ایتالیا نه تنها نظامی و دیپلماتیک، بلکه خانوادگی و پایدار است. برای کاوور، چنین پیوندی می توانست تضمینی باشد برای حمایت بلندمدت فرانسه در برابر اتریش. برای ناپلئون سوم، این ازدواج فرصتی بود برای تثبیت جایگاه خاندان بوناپارت در میان سلطنت های سنتی اروپا. در
واقع، این لحظه از گفت وگو، نشان دهنده آن بود که در قرن نوزدهم، سیاست و ازدواج سلطنتی همچنان به طور جدی در هم تنیده بودند. کنت کاوور، پیش از سفر به پلومبیه، از سوی پادشاه ویکتور امانوئل دوم به طور کامل در جریان موضوع ازدواج پیشنهادی میان پرنس ناپلئون بوناپارت و دختر بزرگ پادشاه قرار گرفته بود. در جریان گفت وگو با ناپلئون سوم، کاوور با احتیاط به شایعات ناخوشایند دربارهٔ شخصیت پرنس ناپلئون اشاره کرد و همچنین سن پایین شاهدخت—که تنها پانزده سال داشت—را مطرح نمود، نکته ای که می توانست از نظر اجتماعی و سیاسی چالش برانگیز باشد. با این حال، در گزارشی که سه روز پس از دیدار برای پادشاه نوشت، کاوور بر اهمیت راهبردی این ازدواج تأکید کرد. او هشدار داد که پیشبرد اتحاد سیاسی و نظامی با فرانسه بدون پشتوانه ازدواج سلطنتی، اشتباهی بزرگ خواهد بود. از نگاه کاوور، این پیوند خانوادگی می توانست اتحاد را از سطح تاکتیکی به سطحی ساختاری و پایدار ارتقاء دهد—اتحادی که نه تنها در برابر اتریش مؤثر باشد، بلکه مشروعیت بین المللی بیشتری برای پروژه وحدت ایتالیا فراهم کند. در واقع، کاوور با وجود تردیدهای اخلاقی و اجتماعی، منافع بلندمدت سیاسی ر
ا در اولویت قرار داد. او می دانست که در دنیای سیاست قرن نوزدهم، ازدواج های سلطنتی ابزارهایی قدرتمند برای تثبیت اتحادها و تغییر موازنه قدرت بودند. این نگاه عمل گرایانه، بخشی از نبوغ دیپلماتیک کاوور بود—ترکیبی از واقع گرایی، آینده نگری، و توانایی در تبدیل چالش ها به فرصت. جلسه با دست دادن و همراه با این فرمان امپراتور به پایان رسید: «به من ایمان داشته باشید، همان طور که من به شما ایمان دارم.» اهداف. از گزارش کاوور از این جلسه چنین برمی آید که ناپلئون سوم با دقت زیادی برای آن آماده شده بود و شرایط «توافق نامهٔ پلامبیر» مخفی حاصل از آن را دیکته کرده بود. پیمونت-ساردینیا شاید از نظر درهٔ پو یک قدرت منطقه ای باشد، اما فرانسه یک قدرت بزرگ اروپایی بود. با این وجود، کاوور کاملاً از این توافق نامه خوش بین بود. با این وجود، تنش بین اهداف و انتظارات متفاوت طرفین کاملاً واضح است. کاوور معتقد بود که با کنترل «"ایتالیا آلتا"»، پادشاهی شمالی ایتالیا، پیمونت-ساردینیا کنترل سیاسی و اقتصادی عملی بر کل شبه جزیرهٔ ایتالیا خواهد داشت. در مقابل، ناپلئون متقاعد شده بود که فرانسه بر دو سوم جنوبی ایتالیا کنترل خواهد داشت و از این طریق
می تواند کنترل دوفاکتو بر پیمونت-ساردینیا اعمال کند. هر دو نمی توانستند درست بگویند. پیامدها. پیمان فرانسه-ساردینیا. پیمانی که اتحاد رسمی را ایجاد می کند در تاریخ ۲۸/۲۹ ژانویه ۱۸۵۹ در تورین توسط ویکتور امانوئل دوم و در تاریخ ۲۶ ژانویه ۱۸۵۹ در پاریس توسط ناپلئون سوم امضا شد. توافقات شفاهی صورت گرفته در پلومبیه در ژوئیه ۱۸۵۸، هرچند بنیادین و تعیین کننده بودند، اما در متن رسمی پیمان بعدی که شش ماه بعد تنظیم شد، به طور کامل منعکس نشدند. به ویژه در مورد مسائل ژئوپلیتیکی مربوط به ایتالیا مرکزی و جنوبی، پیمان سکوت اختیار کرد و هیچ اشاره ای به آینده این مناطق نکرد—موضوعی که بعدها به چالش های سیاسی و اختلاف نظرهای جدی انجامید. در بخش نظامی، پیمان صرفاً تعهد فرانسه را در صورت حمله اتریش به پیمونت–ساردینی تضمین می کرد. این تعهد، چارچوبی محدود داشت و به طور رسمی تنها در صورت تجاوز مستقیم اتریش فعال می شد، نه در قالب یک اتحاد گسترده یا جنگ پیش دستانه. با این حال، در صورت وقوع تحولات نظامی که به تشکیل پادشاهی «آلتا ایتالیا» —یعنی پادشاهی شمالی ایتالیا که در پلومبیه تصور شده بود—منجر می شد، فرانسه پاداش خود را دریافت می کر
د: واگذاری مناطق ساووا و نیس. این بند، نشان دهنده معامله ای سیاسی بود که در آن فرانسه با حمایت از وحدت طلبی ایتالیایی، منافع سرزمینی خود را نیز دنبال می کرد. در واقع، پیمان رسمی، تنها بخشی از توافقات پلومبیه را پوشش داد و بسیاری از عناصر کلیدی آن—از جمله آینده ایتالیا مرکزی، نقش پاپ، و وضعیت جنوب—در هاله ای از ابهام باقی ماندند. این خلأ، بعدها زمینه ساز اختلافات میان گاریبالدی، کاوور، و ناپلئون سوم شد و مسیر وحدت ایتالیا را پیچیده تر کرد. در ۳۰ ژانویه ۱۸۵۹، ازدواج شاهزاده ناپلئون بناپارت و پرنسس ماریا کلوتیلد از ساووا در تورین جشن گرفته شد. جنگ. پس از یک سری تحرکات نظامی تحریک آمیز در نزدیکی مرز اتریش-پیدمونت در نزدیکی پیدمونت-ساردنی، و با آگاهی از اتحاد فرانسه-ساردنی، اتریشی ها با صدور اولتیماتوم وین در ۲۳ آوریل ۱۸۵۹ ابتکار عمل را به دست گرفتند. اولتیماتوم اتریش مستلزم خلع سلاح کامل ارتش سلطنتی ساردنی بود. با عدم رعایت این خواسته، پیدمونت ها باعث اعلام جنگ توسط اتریش شدند و بدین ترتیب شرط فرانسه مبنی بر اینکه حمایت آنها از پیدمونت-ساردنی منوط به این خواهد بود که اتریش در هر جنگی متجاوز باشد، محقق شد. اکنون ش
ورش های منطقه ای جدی ضد اتریشی طرفدار ناسیونالیسم در توسکانی، مودنا، پارما و ایالات پاپی آغاز شده بود. ناپلئون سوم به این نتیجه رسید که نقشه قبلی اش برای تضمین سلطه فرانسه بر مرکز و جنوب ایتالیا از طریق اتحاد با پیمونت-ساردینیا تنها با هزینه های نظامی و اقتصادی غیرقابل قبول قابل دستیابی است. در سطح شخصی، به نظر می رسد که او واقعاً (و آشکارا) از کشتارهای ناشی از جنگ های عصر صنعتی، به ویژه در نبردهای مگنتا و سولفرینو، وحشت زده شده بود. او همچنین از خطری که پروس جاه طلب و فرصت طلب در صورت تعهد بیش از حد نظامی فرانسه به ایتالیا، امنیت فرانسه را تهدید می کرد، آگاه بود؛ بنابراین، او به سرعت با اتریش آتش بس امضا کرد. فرانسوی ها و اتریشی ها بدون مشورت با پیدمونتی ها آتش بس ویلافرانکا را امضا کردند که باعث خشم و شورش در خیابان های تورین شد. طبق شرایط توافق شده در ویلافرانکا بین فرانسه و اتریش، بیشتر لومباردی از اتریش به فرانسه منتقل شد. فرانسه بلافاصله این سرزمین ها را به پیمونت-ساردینیا منتقل کرد و در عوض ساووی و نیس را دریافت کرد. این امر باعث شد که ایالت های مرکزی ایتالیا، به ویژه توسکانی و ایالت های پاپ، به کنترل
حاکمان سابق اتریشی خود بازگردند. با این حال، این سرزمین های مرکزی ایتالیا اکنون توسط نیروهای پیمونتی اشغال شده بودند که هیچ اشتیاقی به ایده بازگرداندن حاکمان تحت حمایت اتریش نشان نمی دادند. خود فرانسوی ها هیچ تمایل یا انگیزه ای برای ارائه پشتیبانی عملی نظامی یا سایر حمایت ها به اتریشی ها برای چنین احیایی، برخلاف اتحادشان با پیمونت، نداشتند؛ بنابراین، از نظر عملی، پس از به اصطلاح جنگ دوم استقلال ایتالیا، پیمونتی ها کنترل ایتالیا آلتا، پادشاهی شمالی ایتالیا که در پلومبیر توافق شده بود، و ایتالیای مرکزی را حفظ کردند. این امر راه را برای تحقق کامل اتحاد ایتالیا دوازده سال بعد هموار کرد.
یوجین امانوئل ساووی (; – ) دولتمرد و رهبر نظامی پیمونت-ساردینیا و بعدها پادشاهی ایتالیا بود. او پسر ژوزف ماری دو ساوا-کاریگنان (۱۷۸۳–۱۸۲۵)، از خویشاوندان نزدیک شاه چارلز آلبرت ساردینیا، و پائولین آنتوانت دو کوئلن دو استور دو کوساد (۱۷۸۳–۱۸۲۹)، دختر سفیر فرانسه، پل فرانسوا دو کوئلن دو استور دو کوساد و آنتوانت دو پونز بود. خواهر او پرنسس ماریا فیلیبرتا از ساووا و پدربزرگش پرنس اوژنیو، کنت ویلافرانکا بود. او از مدرسه سلطنتی نیروی دریایی در جنوا فارغ التحصیل شد و پس از آن به عنوان افسر به نیروی دریایی پیوست. در تابستان ۱۸۳۴، با درجه ستوان، از نیروی دریایی به ارتش، در ابتدا به سواره نظام پیمونت، منتقل شد. تا سال ۱۸۳۶ او سرهنگ و در سال ۱۸۴۴ سپهبد شد. به موازات آن، او همچنان در نیروی دریایی ثبت نام کرد و سرانجام به دریاسالاری ارتقا یافت. کمی قبل تر، در سال ۱۸۴۲، شاهزاده سعی کرد با شاهزاده خانم برزیلی ژانواریا از برزیل ازدواج کند، اما درخواستش رد شد. در سال ۱۸۴۳، او سعی کرد با شاهزاده خانم اتریشی ماریا کارولینا، دختر آرشیدوک راینر از اتریش، ازدواج کند، اما او سال بعد، قبل از عقد ازدواج، درگذشت. از دست دادن عروس آینده