Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
واکسن سرطان () یا واکسن توموری, واکسنی است که یا سرطان موجود را درمان می کند یا از توسعهٔ سرطان جلوگیری می کند. واکسن هایی که سرطان موجود را درمان می کنند به عنوان "واکسن های درمانی" سرطان یا واکسن های آنتی ژن تومور شناخته می شوند. برخی از این واکسن ها «اتوولوگ» هستند که از نمونه های گرفته شده از بیمار تهیه می شوند و مخصوص همان بیمار هستند. برخی از محققان ادعا می کنند که سلول های سرطانی به طور منظم به وجود می آیند و توسط سیستم ایمنی بدن از بین می روند (ایمونوسرویلانس); و اینکه تومورها زمانی تشکیل می شوند که سیستم ایمنی بدن در از بین بردن آن ها ناتوان می شود. برخی از انواع سرطان ها، مانند سرطان دهانه رحم و سرطان کبد، توسط ویروسها (ویروس های سرطانزا) ایجاد می شوند. واکسن های سنتی علیه این ویروس ها، مانند واکسن پاپیلوما ویروس انسانی و واکسن هپاتیت ب، از این نوع سرطان ها جلوگیری می کنند. سایر سرطان ها تا حدی توسط عفونت های باکتریایی ایجاد می شوند (به عنوان مثال سرطان معده و "هلیکوباکتر پیلوری"). واکسن های سنتی علیه باکتری های سرطان زا (آنکوباکتری ها) در این مقاله بیشتر مورد بحث قرار نگرفته اند. روش. یک رویکرد در
واکسیناسیون سرطان این است که پروتئین های موجود در سلول های سرطانی جدا شده و بیماران علیه این پروتئین ها به عنوان آنتی ژن واکسینه شوند، با این امید که سیستم ایمنی بدن تحریک شود تا سلول های سرطانی را از بین ببرد. تحقیقات در زمینه واکسن های سرطان در حال انجام است برای درمان سرطان پستان، سرطان ریه، سرطان روده بزرگ، سرطان پوست، تومور کلیه، سرطان پروستات و سایر سرطان ها. رویکرد دیگر این است که یک واکنش ایمنی "درون جا" در بیمار با استفاده از ویروس های آنکولیتیک ایجاد شود. این رویکرد در داروی تالی موجن لاهرپاره پوک استفاده شده است، که یک واریانت از ویروس هرپس سیمپلکس است که به طور انتخابی در بافت تومور تکثیر می شود و پروتئین محرک ایمنی GM-CSF را بیان می کند. این امر واکنش ایمنی ضد تومور را به آنتی ژن های توموری که پس از کافت آزاد می شوند، تقویت می کند و یک واکسن خاص برای هر بیمار ایجاد می کند. مکانیزم عمل. واکسن های آنتی ژن توموری به همان شیوه ای عمل می کنند که واکسن های ویروسی عمل می کنند، یعنی سیستم ایمنی بدن را آموزش می دهند تا سلول هایی را که حاوی آنتی ژن در واکسن هستند، هدف قرار دهد. تفاوت این است که آنتی ژن ها
برای واکسن های ویروسی از ویروس ها یا سلول های آلوده به ویروس به دست می آیند، در حالی که آنتی ژن ها برای واکسن های آنتی ژن توموری از سلول های سرطانی به دست می آیند. از آنجا که آنتی ژن های توموری آنتی ژن هایی هستند که در سلول های سرطانی یافت می شوند اما در سلول های عادی وجود ندارند، واکسن هایی که حاوی آنتی ژن های توموری هستند باید سیستم ایمنی را آموزش دهند تا سلول های سرطانی را هدف قرار دهد و نه سلول های سالم. آنتی ژن های خاص سرطان شامل پپتیدهایی از پروتئین هایی هستند که معمولاً در سلول های عادی یافت نمی شوند اما در سلول های سرطانی فعال می شوند یا پپتیدهایی که شامل جهش های خاص سرطان هستند. سلول های عرضه کننده آنتی ژن (APCs) مانند سلول های دندریتیک آنتی ژن ها را از واکسن جذب کرده، آن ها را به اپیتوپ پردازش کرده و اپیتوپ ها را از طریق پروتئین های مجموعه سازگاری بافتی اصلی به لنفوسیت تی ارائه می دهند. اگر سلول های تی اپیتوپ را به عنوان یک جسم خارجی شناسایی کنند، دستگاه ایمنی تطبیقی فعال شده و سلول هایی را که آنتی ژن ها را بیان می کنند، هدف قرار می دهند. پیشگیری در مقابل درمان. واکسن های ویروسی معمولاً با پیشگیری ا
ز گسترش ویروس عمل می کنند. به طور مشابه، واکسن های سرطان می توانند به گونه ای طراحی شوند که آنتی ژن های مشترک را پیش از تکامل سرطان هدف قرار دهند، اگر فردی عوامل خطر مناسب را داشته باشد. کاربردهای پیشگیرانه اضافی شامل جلوگیری از پیشرفت بیشتر سرطان یا انجام متاستاز و جلوگیری از عود پس از بهبودی می شود. واکسن های درمانی بر روی کشتن تومورهای موجود تمرکز دارند. در حالی که واکسن های سرطان به طور کلی ایمنی خود را نشان داده اند، اثربخشی آن ها هنوز نیاز به بهبود دارد. یکی از راه های بالقوه برای بهبود درمان واکسن، ترکیب آن با سایر انواع ایمنی درمانی هایی است که هدفشان تحریک سیستم ایمنی بدن است. از آنجا که تومورها معمولاً مکانیزم هایی برای سرکوب سیستم ایمنی ایجاد می کنند، ایمنی درمانی سرطان اخیراً توجه زیادی را به خود جلب کرده است به عنوان یک درمان احتمالی که باید با واکسن ها ترکیب شود. برای واکسن های درمانی، درمان های ترکیبی می توانند بیشتر تهاجمی باشند، اما برای ترکیب هایی که شامل واکسن های پیشگیرانه هستند، باید دقت بیشتری به ایمنی بیماران نسبتاً سالم توجه شود. انواع. واکسیناسیون های سرطان می توانند بر اساس سلول، پرو
تئین یا پپتید، یا بر اساس ژن (DNA/RNA) باشند. یا ارگانیسم های باکتریایی یا ویروسی زنده ضعیف شده. واکسن های مبتنی بر سلول شامل سلول های تومور یا لیسیت های سلولی تومور هستند. پیش بینی می شود که سلول های تومور از بیمار بیشترین طیف آنتی ژن های مرتبط را داشته باشند، اما این رویکرد گران است و اغلب به تعداد زیادی سلول تومور از بیمار نیاز دارد تا مؤثر باشد. استفاده از ترکیبی از خط های سلولی توموری که شبیه به تومور بیمار هستند می تواند این موانع را برطرف کند، اما این رویکرد هنوز مؤثر نبوده است. واکسن Canvaxin که شامل سه خط سلولی ملانوما است، در آزمایش های بالینی مرحله سوم شکست خورد. یکی دیگر از استراتژی های واکسن مبتنی بر سلول شامل استفاده از سلول های دندریتیک خودی (سلول های دندریتیک مشتق شده از بیمار) است که آنتی ژن های تومور به آن ها افزوده می شود. در این استراتژی، سلول های دندریتیک که آنتی ژن ها را ارائه می دهند، مستقیماً سلول های تی را تحریک می کنند، به جای اینکه به پردازش آنتی ژن ها توسط APCهای بومی پس از تزریق واکسن تکیه کنند. بهترین واکسن شناخته شده سلول دندریتیک Sipuleucel-T (Provenge) است که فقط بقای بیمار را
چهار ماه بهبود بخشید. اثربخشی واکسن های سلول دندریتیک ممکن است به دلیل مشکل در مهاجرت این سلول ها به گره های لنفاوی و تعامل آن ها با سلول های تی محدود باشد. واکسن های مبتنی بر پپتید معمولاً شامل اپیتوپ های خاص سرطان هستند و اغلب نیاز به آدجوانت (برای مثال، GM-CSF) دارند تا سیستم ایمنی را تحریک کرده و آنتی ژنیسیته را تقویت کنند. نمونه هایی از این اپیتوپ ها شامل پپتیدهای HER2/neu مانند GP2 و NeuVax هستند. با این حال، این رویکرد نیاز به پروفایل سازی MHC بیمار دارد به دلیل محدودیت MHC. نیاز به انتخاب پروفایل MHC را می توان با استفاده از پپتیدهای بلندتر ("پپتیدهای بلند سنتتیک") یا پروتئین های خالص که سپس به اپیتوپ ها توسط APCها پردازش می شوند، برطرف کرد. واکسیناسیون های مبتنی بر ژن شامل نوکلئیک اسید (DNA/RNA) هستند که ژن را کد می کند. سپس این ژن در APCها بیان شده و محصول پروتئینی که تولید می شود به اپیتوپ ها پردازش می شود. تحویل ژن برای این نوع واکسن به ویژه چالش برانگیز است. حداقل یک کاندید دارویی، mRNA-4157/V940، در حال بررسی واکسن های آران ای تازه توسعه یافته برای استفاده در این کاربرد است. واکسیناسیون های با
ارگانیسم زنده ضعیف شده، مانند سویه های لیستریا مونوسیتوژنز که نسبت به آمپی سیلین حساس هستند، جزو واکسن CRS-207 هستند. کارآزمایی های بالینی. وب سایت clinicaltrials.gov بیش از ۱۹۰۰ کارآزمایی را با واژه «واکسن سرطان» فهرست کرده است. از این تعداد، ۱۸۶ کارآزمایی مربوط به فاز ۳ هستند. جدول زیر که اطلاعاتی از یک بررسی اخیر را خلاصه کرده است، نمونه ای از آنتی ژن های استفاده شده در واکسن های آزمایش شده در کارآزمایی های بالینی فاز ۱/۲ برای هر یک از ۱۰ نوع مختلف سرطان را نشان می دهد:
کشاورزی سلولی () بر تولید محصولات کشاورزی از طریق کشت سلولی متمرکز است و با استفاده از ترکیبی از زیست فناوری، مهندسی بافت، زیست شناسی مولکولی و زیست شناسی مصنوعی روش های جدیدی را برای تولید پروتئین ها، چربی ها و بافت هایی که در غیر این صورت از کشاورزی سنتی به دست می آیند، توسعه می دهد. بیشتر فعالیت های این صنعت بر تولید محصولات حیوانی مانند گوشت، شیر و تخم مرغ از طریق کشت سلولی به جای پرورش و کشتار دام متمرکز است؛ فرایندی که با مشکلات گسترده ای در سطح جهانی مانند پیامدهای زیست محیطی کشاورزی (مانند پیامد زیست محیطی تولید گوشت)، رفاه جانوران، امنیت غذایی و تندرستی همراه است. کشاورزی سلولی شاخه ای از اقتصاد زیستی محسوب می شود. شناخته شده ترین مفهوم در این زمینه گوشت درون کشتگاهی است. تاریخچه. اگرچه کشاورزی سلولی یک حوزه علمی نوظهور است، اما محصولات آن نخستین بار در اواخر قرن بیستم با تولید انسولین و پنیرمایه تجاری سازی شدند. در ۲۴ مارس ۱۹۹۰، سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) یک باکتری مهندسی شده ژنتیکی را که قادر به تولید پنیرمایه بود، تأیید کرد و این محصول به نخستین فرآورده مهندسی ژنتیکی برای مصارف غذایی تبدیل شد
. پنیرمایه ترکیبی از آنزیم هایی است که در فرایند تولید پنیر، شیر را به کشک و آب پنیر تبدیل می کند. به طور سنتی، پنیرمایه از پوشش داخلی معده چهارم گوساله ها استخراج می شد، اما امروزه در تولید پنیر از آنزیم های پنیرمایه ای که توسط باکتری ها، قارچ ها یا مخمرهای مهندسی شده ژنتیکی تولید می شوند، استفاده می شود، زیرا این فرآورده ها از نظر ترکیب پایدارتر، مقرون به صرفه تر و از نظر کیفیت یکنواخت تر از پنیرمایه حیوانی هستند. در سال ۲۰۰۴، جیسون گاوریک مثنی، سازمان نیو هاروست (New Harvest) را تأسیس کرد که مأموریت آن «تسریع پیشرفت های کشاورزی سلولی» است. نیو هاروست تنها سازمانی است که به طور انحصاری بر توسعه کشاورزی سلولی تمرکز دارد و اولین تأمین مالی برای دوره دکتری در این حوزه را در دانشگاه تافتس فراهم کرد. تا سال ۲۰۱۴، شتاب دهنده زیست شناسی مصنوعی "IndieBio" در سان فرانسیسکو میزبان چندین استارت آپ فعال در زمینه کشاورزی سلولی بود که شامل Muufri (تولید شیر از طریق کشت سلولی، که بعدها به Perfect Day Foods تغییر نام داد)، The EVERY Company (تولید سفیده تخم مرغ با استفاده از کشت سلولی)، Gelzen (تولید ژلاتین از طریق مهندسی
باکتری ها و مخمرها که بعدها به Geltor تغییر یافت)، Afineur (تولید دانه های قهوه کشت شده) و Pembient (تولید شاخ کرگدن مصنوعی) می شد. شرکت های Muufri و The EVERY Company در ابتدا با حمایت مالی نیو هاروست فعالیت خود را آغاز کردند. در سال ۲۰۱۵، سازمان "شفقت برای حیوانات" اقدام به تأسیس "مؤسسه غذای خوب" (The Good Food Institute) کرد که ترویج کشاورزی گیاهی و کشاورزی سلولی را بر عهده دارد. همچنین در سال ۲۰۱۵، ایشا داتار اصطلاح «کشاورزی سلولی» (که اغلب به اختصار "Cell Ag" نامیده می شود) را در یکی از گروه های فیسبوک نیو هاروست مطرح کرد. در ۱۳ ژوئیه ۲۰۱۶، نیو هاروست نخستین کنفرانس بین المللی کشاورزی سلولی را در سان فرانسیسکو، کالیفرنیا برگزار کرد. یک روز پس از این کنفرانس، نیو هاروست اولین کارگاه غیرعلنی را با حضور ذی نفعان صنعتی، دانشگاهی و دولتی در حوزه کشاورزی سلولی برگزار کرد. کاربردها. درحالی که بیشتر بحث ها پیرامون کاربردهای غذایی، به ویژه گوشت درون کشتگاهی متمرکز بوده است، کشاورزی سلولی می تواند برای تولید هرگونه محصول کشاورزی به کار رود، از جمله محصولاتی که در وهله نخست هیچ گاه به حیوانات وابسته نبوده اند؛ مانن
د Ginkgo Bioworks که در زمینه تولید عطر فعالیت می کند. گوشت. گوشت درون کشتگاهی (که با نام های دیگری نیز شناخته می شود) گونه ای از گوشت است که از طریق "برون تنی" کشت سلولی سلول های حیوانی تولید می شود. این روش که یکی از زیرمجموعه های کشاورزی سلولی است، در پاسخ به افزایش تقاضا برای پروتئین ها در رژیم غذایی بررسی شده است. گوشت درون کشتگاهی با استفاده از فناوری مهندسی بافت، که در پزشکی ترمیمی به کار می رود، تولید می شود. ایده گوشت درون کشتگاهی در دهه ۲۰۰۰ میلادی توسط جیسون متنی مطرح شد؛ او پس از تألیف مقاله ای در زمینه تولید این نوع گوشت، نیو هاروست را به عنوان نخستین سازمان غیرانتفاعی جهان در زمینه تحقیق و توسعه گوشت درون کشتگاهی بنیان نهاد. گوشت درون کشتگاهی می تواند راه حلی برای برخی از چالش های جهانی، همچون پیامد زیست محیطی تولید گوشت، رفاه جانوران، امنیت غذایی و سلامت انسان باشد. همچنین، این فناوری می تواند در کاهش تغییر اقلیم نقش داشته باشد. در سال ۲۰۱۳، مارک پست از دانشگاه ماستریخت، با تولید نخستین همبرگری که مستقیماً از سلول ها رشد داده شد، اثبات مفهومی برای گوشت کشت شده ارائه کرد. از آن زمان، نمونه های ا
ولیه دیگری از گوشت کشت شده مورد توجه رسانه ها قرار گرفته اند. شرکت SuperMeat یک رستوران از مزرعه تا سفره به نام "The Chicken" را در تل آویو افتتاح کرد تا واکنش مصرف کنندگان را نسبت به برگر مرغ کشت شده خود بیازماید. همچنین، «نخستین فروش تجاری گوشت کشت شده» در دسامبر ۲۰۲۰ در رستوران «۱۸۸۰» سنگاپور انجام شد، جایی که گوشت کشت شده تولیدی شرکت Eat Just از ایالات متحده آمریکا عرضه گردید. در حالی که بیشتر تلاش ها در این زمینه بر روی گوشت های رایج مانند گوشت گاو، خوک و مرغ که بخش عمده ای از مصرف در کشورهای توسعه یافته را تشکیل می دهند، متمرکز است، برخی شرکت های نوپا مانند Orbillion Bio بر تولید گوشت های خاص و گران بها مانند گوشت گوزن شمالی، بره، گاومیش کوهان دار آمریکایی و نژاد باارزش «واگیو» تمرکز کرده اند. شرکت Avant Meats نیز ماهی گروپر کشت شده را به بازار عرضه کرده است، در حالی که دیگر شرکت ها به دنبال پرورش گونه های متنوعی از ماهی و غذاهای دریایی هستند. فرایند تولید گوشت کشت شده به طور مداوم در حال تکامل است و توسط شرکت های مختلف و مؤسسات تحقیق و توسعه هدایت می شود. کاربردهای این فناوری بحث های گسترده ای در زمینه
های اخلاق خوردن گوشت، گوشت، فرهنگ و اقتصاد به همراه داشته است. از نظر بازار آزاد، داده های منتشرشده توسط سازمان مردم نهاد Good Food Institute نشان می دهد که در سال ۲۰۲۱، شرکت های فعال در زمینه گوشت کشت شده تنها در اروپا ۱۴۰ میلیون دلار سرمایه جذب کرده اند. در حال حاضر، گوشت کشت شده تنها در رویدادهای خاص و برخی رستوران های لوکس سرو می شود و تولید انبوه آن هنوز آغاز نشده است. در سال ۲۰۲۰، نخستین تأییدیه قانونی برای محصول گوشت درون کشتگاهی توسط دولت سنگاپور صادر شد. این گوشت مرغ در یک بیورآکتور در محلولی از اسیدهای آمینه، شکر و نمک رشد یافته بود. محصولات غذایی ناگت مرغ این شرکت تقریباً ۷۰٪ گوشت درون کشتگاهی دارند، در حالی که بقیه ترکیب آن از پروتئین ماش و سایر مواد تشکیل شده است. این شرکت متعهد شد که برای دستیابی به برابری قیمتی با سروهای مرغ «رستورانی» سطح بالا تلاش کند. تخم مرغ. The EVERY Company یک استارتاپ مستقر در سانفرانسیسکو است که به عنوان پروژه تخم مرغ نیو هاروست آغاز به کار کرده و در سال ۲۰۱۵ توسط IndieBio حمایت شد. این شرکت سفیده تخم مرغ را از مخمر تولید می کند، نه از تخم مرغ. ژلاتین. ژلاتور (Geltor)
یک استارتاپ مستقر در سانفرانسیسکو است که در سال ۲۰۱۵ توسط IndieBio حمایت شد. ژلاتور در حال توسعه یک پلتفرم تولید پروتئین اختصاصی است که از باکتری ها و مخمرها برای تولید ژلاتین استفاده می کند. قهوه. در سال ۲۰۲۱، رسانه ها گزارش دادند که اولین محصولات قهوه مصنوعی توسط دو شرکت بیوتکنولوژی ایجاد شده است که هنوز در انتظار تأیید مقررات برای تجاری سازی در آینده نزدیک هستند.&lt;ref name="10.1021/acsfoodscitech.4c00238"&gt;&lt;/ref&gt; این محصولات که می توانند از طریق کشاورزی سلولی در بیورآکتورها تولید شوند و برای آن ها چندین تحقیق و توسعه تأمین مالی قابل توجهی کسب کرده است، ممکن است تأثیرات، ترکیب و طعم مشابه با محصولات طبیعی داشته باشند اما به میزان کمتری آب مصرف کرده، کمتر تولید کربن می کنند، نیاز به نیروی کار کمتری دارند و باعث تخریب محیط زیست نمی شوند. قهوه سلولی رویکردی بسیار رادیکال تر به چالش های متعدد قهوه سنتی است. در حالی که این قهوه ۱۰۰٪ قهوه است، قهوه سلولی در آزمایشگاه از سلول های قهوه پرورش می یابد تا پس از خشک شدن، پودری تولید کند که می تواند بو داده شده و عصاره گیری شود. خون خرچنگ نعل اسبی. Sothic Bio
science یک استارتاپ مستقر در کراک است که در سال ۲۰۱۵ توسط IndieBio حمایت شد. Sothic Bioscience در حال ایجاد یک پلتفرم برای تولید بیوسنتتیک خون خرچنگ یقه دار است. خون خرچنگ یقه دار حاوی Limulus Amebocyte Lysate (LAL) است که استاندارد طلایی برای اعتبارسنجی تجهیزات پزشکی و داروها می باشد. ماهی. کشاورزی سلولی می تواند برای خوراک ماهی تجاری مورد استفاده قرار گیرد. Finless Foods در حال کار بر روی توسعه و تولید انبوه محصولات غذایی حیوانات دریایی است. Wild Type یک استارتاپ مستقر در سانفرانسیسکو است که بر روی ایجاد گوشت پرورش یافته برای مقابله با چالش هایی همچون تغییرات اقلیمی، امنیت غذایی و بهداشت تمرکز دارد. عطرها. Ginkgo Bioworks یک شرکت طراحی ارگانیسم مستقر در بوستون است که در زمینه پرورش عطرها و طراحی میکروب های سفارشی فعالیت می کند.
مک لارن ام۲بی () نخستین خودروی مسابقه ای فرمول یک تیم مک لارن بود که در طول مسابقات فرمول یک فصل ۱۹۶۶ مورد استفاده قرار گرفت. این خودرو که در سال ۱۹۶۵ رونمایی شد، جانشینی بود برای خودروی در دست توسعهٔ ام۲آ. ام۲بی که توسط رابین هرد طراحی شد، در ساختار خود از مادهٔ نوآورانه اما مشکل ساز مالیت بهره می برد. این خودرو از موتورهای ساخت فورد و سرنیسیما بهره مند بود که هر دوی آن ها با کمبود توان و مشکلاتی در زمینهٔ دوام مواجه بودند. مک لارن ام۲بی که به رانندگی بنیان گذار تیم، بروس مک لارن، برای مدت کوتاهی در فصل ۱۹۶۶ حضور داشت، در شش مسابقه شرکت کرد و تنها در چهار مورد موفق به آغاز مسابقه شد. این خودرو در جایزه بزرگ بریتانیا نخستین امتیاز را برای تیم مک لارن کسب کرد و دو امتیاز دیگر نیز در جایزه بزرگ ایالات متحده به دست آورد. تاریخچه مسابقات. نسخهٔ مجهز به موتور فورد ام۲بی نخستین خضور خود به رانندگی مک لارن را در مسابقه آغازین فصل در موناکو تجربه کرد. مک لارن در این مسابقه جایگاه دهم را در خط شروع کسب کرد و در طول مسابقه توانست به جایگاه ششم برسد، اما تنها پس از طی کردن ۹ دور مسابقه، به دلیل نشت روغن بازنشسته شد. مک
لارن پس از مسابقهٔ موناکو معتقد بود که «چنان سخت است که به نظر می رسد که مجبور شویم در اتاق موتور دست به اقدامات نسبتاً شدیدی بزنیم»، و متعاقباً در مسابقهٔ بلژیک از موتور سرنیسیما استفاده شد. با این حال، این موتور جایگزین نتوانست مشکل را به طور مؤثر برطرف کند و در مرحلهٔ تمرین با آسیب در بخش بلبرینگ ها مواجه شد. مک لارن که موتور زاپاسی در اختیار نداشت، موفق نشد خود را به آغاز مسابقه برساند. تیم مک لارن از مسابقهٔ بعدی در فرانسه نیز باز ماند، اما خودروی ام۲بی در جایزه بزرگ بریتانیا در پیست برندز هچ موفق شد مسابقه را در جایگاه ششم به پایان برساند و نخستین امتیاز را برای تیم مک لارن کسب کند. با خرابی موتور سرنیسیما پیش از جایزه بزرگ هلند، این خودرو دوباره از آغاز مسابقه باز ماند و تیم مک لارن با پیش بینی آماده شدن موتور بهبودیافتهٔ فورد، از ورود به جایزه بزرگ های آلمان و ایتالیا نیز کناره گیری کرد. موتور فورد در جایزه بزرگ ایالات متحده مجدداً بر روی ام۲بی نصب شد و بروس مک لارن توانست با این خودرو به جایگاه پنجم دست یابد و دو امتیاز دیگر کسب کند. در رویداد پایانی فصل در مکزیک، بخش انتهایی بدنهٔ خودرو برداشته شد ت
ا به جلوگیری از داغ شدن موتور کمک کند، با این حال موتور خودرو در طول مسابقه مجدداً با مشکل مواجه شد. مک لارن قصد داشت از کریس ایمون، که در همان زمان رانندگی در مسابقات خودروهای اسپورت برای این تیم را بر عهده داشت، برای رانندگی خودروی دوم خود استفاده کند، اما مشکلاتی که موتور خودرو با آن ها روبرو بود از عملی شدن این تصمیم جلوگیری کرد.
کاخ قهوه یک هتل مسکونی اغلب بزرگ و آراسته بود که مشروبات الکلی سرو نمی کرد و بیشتر آن ها در اواخر قرن نوزدهم در استرالیا ساخته شدند. یک هتل معمولی و بدون سرو مشروبات الکلی در سال ۱۸۲۶ توسط فعال گریت اسمیت در زادگاهش در پیتربورو، نیویورک، ایالات متحده افتتاح شد که نتوانست محبوبیتی نزد مردم محلی پیدا کند و از نظر تجاری نیز ناموفق بود.
مسجد ولیعصر بنایی مربوط به دوران پهلوی در خرمشهر است. این مسجد در کنار یادمان شهدای نهرخَیِن در نزدیکی روستای خین در جاده شلمچه قرار دارد. این اثر در تاریخ ۸ دی ۱۳۹۰ با شماره ثبت ۳۰۷۶۸ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسید. جسارت های وابسته. فهرست آثار تاریخی خوزستان
وزارت منابع آب و محیط زیست () یکی از وزارت خانه های الجزایر می باشد که مسئول امور مربوط به آب و محیط زیست در دولت الجزایر است. مقر این وزارت خانه در قبه در الجزایر است. طی سال های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ در بخش منابع آب در دوره حسین نسیب وزیر منابع آب بیش از ۱۵۰ پروژه حیاتی شامل لوله کشی، آبرسانی برای کشاورزی و طرح های مربوط به فاضلاب اجرا شد.
شاخص قیمت مصرف کننده ( یا CPI) معیار رسمی برای تورم در قیمت مصرف کننده در بریتانیا است که به آن شاخص هماهنگ قیمت مصرف کننده ( یا HICP) نیز گفته می شود. تاریخچه. معیار سنتی تورم در بریتانیا برای سال های متمادی، شاخص قیمت های خرده فروشی (RPI) بود که برای اولین بار در اوایل سدهٔ بیستم محاسبه شد تا میزان تأثیرپذیری کارگران از تغییرات قیمت در طول جنگ جهانی اول را ارزیابی کند. شاخص اصلی به عنوان شاخص موقت قیمت های خرده فروشی از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۵ توصیف شد. در ژانویهٔ ۱۹۵۶، این شاخص مجدداً پایه گذاری شد و به شاخص قیمت های خرده فروشی تغییر نام داد. در ژانویهٔ ۱۹۶۲، این شاخص با شاخص عمومی قیمت های خرده فروشی جایگزین شد که مجدداً در آن زمان پایه گذاری شده بود. در ژانویهٔ ۱۹۸۷، پس از معرفی نخستین نمودهای مرتبط با شاخص، تغییر مجدد دیگری در پایهٔ این شاخص رخ داد. RPIX. هدف تورمی صریح برای نخستین بار در اکتبر ۱۹۹۲ توسط نورمن لامونت، صدراعظم خزانه داری، پس از خروج بریتانیا از مکانیسم نرخ ارز تعیین شد. در ابتدا، این هدف بر اساس RPIX بود، که برابر با شاخص قیمت خرده فروشی محاسبه شده بدون پرداخت بهرهٔ وام مسکن است. این طور تصور م
ی شد که این معیار، معیار بهتری برای سنجش اثربخشی سیاست های کلان اقتصادی است. این طور استدلال می شد که اگر از نرخ های بهره برای مهار تورم استفاده شود، گنجاندن پرداخت های وام مسکن در معیار تورم گمراه کننده خواهد بود. خزانه داری نرخ بهره را تا سال ۱۹۹۷ تعیین کرد. معرفی شاخص قیمت مصرف کننده. در روز انتخابات در ماه مهٔ ۱۹۹۷، دولت جدید حزب کارگر کنترل نرخ بهره را به کمیته سیاست پولی در بانک انگلستان، که از لحاظ سیاسی نهادی مستقل محسوب می شد، واگذار کرد. این کمیته مسئولیت تعدیل نرخ بهره را به منظور دستیابی به هدف تورمی تعیین شده توسط صدراعظم بر عهده داشت. نرخ هدف اولیهٔ تورم RPIX برابر با ۲٫۵ درصد بود. این کمیته یک بار در ماه تشکیل جلسه می داد تا تصمیم بگیرد که آیا لازم است تغییراتی در نرخ بهره اعمال شود یا خیر. اگر در هر ماه تورم برای بیش از یک درصد از هدف منحرف می شد، رئیس بانک انگلستان موظف بود نامه ای سرگشاده به صدراعظم بنویسد و دلایل آن را توضیح دهد و برنامه اقدامی برای بازگرداندن تورم در مسیر منتهی به هدف پیشنهاد کند. از سال ۱۹۹۶، بریتانیا نیز یک رقم شاخص قیمت مصرف کننده را دنبال کرده است و در دسامبر ۲۰۰۳، هدف
تورم به CPI برابر با ۲ درصد از هدف قبلی RPIX برابر با ۲٫۵ درصد تغییر یافت. شاخص قیمت مصرف کننده، شامل هزینه های مسکن مالکان (CPIH)، به شاخص تورم پیشرو در آمار رسمی تورم بریتانیا در ۲۱ مارس ۲۰۱۷ تبدیل شد. پیاده سازی. شاخص قیمت مصرف کننده میانگین افزایش قیمت را به صورت درصدی برای سبدی متشکل از ۷۰۰ کالا و خدمات مختلف محاسبه می کند. این شاخص تقریباً در اواسط هر ماه اطلاعاتی در مورد قیمت این کالاها را از ۱۲۰٬۰۰۰ خرده فروشی مختلف جمع آوری می کند. باید توجه داشت که برخلاف شاخص قیمت های خرده فروشی، شاخص قیمت مصرف کننده به جای میانگین حسابی، میانگین هندسی قیمت ها را برای جمع آوری اقلام در پایین ترین سطوح در نظر می گیرد. این بدان معنی است که شاخص قیمت مصرف کننده به طور کلی کمتر از شاخص قیمت های خرده فروشی خواهد بود. منطق پشت این موضوع این است که این موضوع متضمن این واقعیت است که در صورت افزایش قیمت یک کالا، مصرف کنندگان مقدار کمتری از آن را خریداری می کنند و در صورت کاهش قیمت آن، خریداری کالا از سوی مصرف کنندگان افزایش خواهد یافت. این موضوع همچنین تضمین می کند که اگر قیمت ها بالا بروند و سپس به سطح قبلی بازگردند، شاخص
قیمت مصرف کننده نیز به سطح قبلی خود بازمی گردد (که در مورد روش محاسبهٔ استفاده شده برای شاخص قیمت های خرده فروشی صادق نیست). اداره احصائیه دولت تخمین می زند که این تفاوت در روش میانگین حدود ۰٫۹٪ از میانگین ۱٫۱۵٪ تفاوت سالانه بین شاخص قیمت مصرف کننده و شاخص قیمت های خرده فروشی را تشکیل می دهد. تغییر در شاخص قیمت مصرف کننده طی ۱۲ ماه منتهی به اوت ۲۰۰۸ برابر با ۴٫۷٪ بود، در حالی که رقم مربوط برای RPIX (که بهرهٔ وام مسکن را در خود ندارد) ۵٫۲٪ و برای شاخص قیمت های خرده فروشی (که شامل بهرهٔ وام مسکن است) ۴٫۸٪ بوده است. شاخص قیمت مصرف کننده، RPIX و شاخص قیمت های خرده فروشی ماهانه توسط اداره آمار ملی (ONS) منتشر می شوند. تاریخچهٔ شاخص قیمت مصرف کننده و RPIX که به سال ۱۹۸۹ برمی گردد را می توان در وبگاه ONS یافت. انتقاداتی از شاخص قیمت مصرف کننده مطرح شده است که بیان می کند که این شاخص، معیاری کمتر مؤثر برای افزایش قیمت نسبت به شاخص قیمت های خرده فروشی است، و آن را متهم می کنند که دستکاری آن آسان تر است و گستردهٔ کمتری را تحت پوشش قرار می دهد (برای مثال، مستثنی کردن مسکن). جان ردوود، نمایندهٔ محافظه کار در بریتانیا، گ
فته است که هدف گذاری شاخص قیمت مصرف کننده به این معنی است که نرخ بهره در زمان افزایش تورم (شاخص قیمت های خرده فروشی) پایین تر تعیین می شود. با این وجود، پس از انتخابات عمومی بریتانیا در مهٔ ۲۰۱۰، صدراعظم محافظه کار آتی جورج آزبورن اعلام کرد که شاخص قیمت مصرف کننده به طور گسترده تری از جمله برای تعیین مزایا و حقوق بازنشستگی مورد استفاده قرار خواهد گرفت. در ژانویهٔ ۲۰۱۳، ادارهٔ آمار ملی نتیجه گیری خود را چنین اعلام کرد که شاخص قیمت های خرده فروشی استانداردهای بین المللی را برآورده نمی کند و دیگر به طور رسمی به عنوان «آمار ملی» بریتانیا رتبه بندی نمی شود. شاخص قیمت مصرف کننده و فرهنگ عامه. سبد کالاها و خدمات انتخاب شده برای انعکاس تغییرات در عادات خرید جامعه در نظر گرفته شده است. به عنوان مثال، در ۲۳ مارس ۲۰۰۹، شراب رز و مرغ سوخاری آماده به این سبد اضافه شد، در حالی که شراب سیب درون بطری و جعبه های شراب از این سبد حذف شدند.
آمفیبیا یک انیمیشن سریالی آمریکایی می باشد که توسط مت برالی خلق شده است و از ۱۷ ژوئن سال ۲۰۱۹ تا ۱۴ مهٔ سال ۲۰۲۲ در شبکه دیزنی پخش می شد. از صداپیشگان این انیمیشن سریالی می توان از برندا سونگ، جاستین فلبینگر، بیل فارمر، آماندا لیتون، آنا آکانا، تروی بیکر، هیلی تیو و کیث دیوید نام برد. "آمفیبیا" به طور کلی با تحسین منتقدان مواجه شده است که شخصیت ها، انیمیشن، صداپیشگی، طنز و وزن احساسی را مورد تحسین قرار داده اند.
وکیل کل انگلستان و ولز مشاور حقوقی ارشد پادشاهی و دولت در امور مربوط به انگلستان و ولز و همچنین بالاترین رتبه در میان افسران حقوقی دربار است. وکیل کل رهبر دفتر وکالت کل است و هم اکنون در کابینه حضور دارد (اما عضوی از آن نیست). برخلاف کشورهای دیگری که از نظام حقوقی کامن لا استفاده می کنند، وکیل کل مسئول اجرای عدالت نیست. این وظیفه را وزیر دادگستری و لرد اعظم انجام می دهند. رئیس کنونی همچنین همزمان وکیل کل ایرلند شمالی است. سمت وکیل کل دست کم از سال ۱۲۴۳ وجود داشته است؛ سوابق این سال نشان می دهند که یک وکیل حرفه ای برای نمایندگی از منافع پادشاه در دادگاه استخدام شده است. این سمت نخستین بار سال ۱۴۶۱ نقش سیاسی بر عهده گرفت، در این سال صاحب این مقام به مجلس اعیان احضار شد، تا به دولت دربارهٔ مسائل حقوقی مشاوره دهد. در سال ۱۶۷۳، وکیل کل به طور رسمی مشاور و نمایندهٔ دربار در امور حقوقی شد، اگرچه هنوز به جای مشاوره در زمینهٔ دعوی قضایی تخصص داشت. در آغاز سدهٔ بیستم، این سمت از دعوی قضایی دور شد و بیشتر به سوی مشاوره حقوقی رفت. امروزه، تعقیب قضایی را سرویس تعقیب کیفری انجام می دهد و بیشتر مشاوره های حقوقی به ادارات دو
لتی را اداره حقوقی دولت ارائه می دهد، که هردو تحت نظارت وکیل کل هستند.