Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ل از ازدواج و فرزندان خارج از ازدواج قائل نمی شدند. همه کودکان حق داشتند از والدین خود ارث ببرند و مفاهیمی چون «مشروع» و «نامشروع» برای کودکان وجود نداشت. این حقوق پس از مسیحی سازی در قرن یازدهم میلادی، به تدریج در قوانین محلی از بین رفت. قرون وسطی و اوایل دوران مدرن. در دوران قرون وسطی، وضعیت و حقوق زنان در بخش های مختلف کشور متفاوت بود، زیرا قوانین ایالتی محلی در هر منطقه متفاوت بود. نخستین تلاش برای ایجاد یک قانون ملی، "قانون ملی مگنوس اریکسون" در سال ۱۳۵۰ میلادی بود که یک قانون برای مناطق روستایی و یک قانون موسوم به "ستادس لاگن" (قانون شهری) برای شهرها وضع کرد. این سیستم توسط "قانون ملی کریستوفر" در سال ۱۴۴۲ میلادی حفظ شد. از سال ۱۳۵۰ به بعد، وضعیت حقوقی زنان در قانون ایالتی و قانون شهری تقریباً یکسان بود: زنان مجرد تحت سرپرستی نزدیک ترین خویشاوند مذکر خود قرار داشتند، زنان متأهل تحت سرپرستی همسر خود بودند، و تنها بیوه ها از نظر قانونی مستقل محسوب می شدند. در سال ۱۶۰۸، متون قانونی عهد عتیق از کتاب مقدس به عنوان متمم در قوانین وارد شدند، که حداقل به طور رسمی، جایگاه زنان را به شدت تضعیف کرد. با این حال، تف
اوت زیادی بین قانون و عملکرد عملی وجود داشت: باوجود اینکه زنان مجرد از نظر قانونی صغیر محسوب می شدند و تنها بیوه ها حق نمایندگی از خود در دادگاه را داشتند، زنان مجرد عملاً همچنان می توانستند شهادت دهند، اقامه دعوا کنند و خود را در امور دادگاهی نمایندگی کنند. این امر تا حدی رایج شده بود که اصلاحی در سال ۱۶۸۶ به آنها این حق را به طور رسمی اعطا کرد و آن را قانونی ساخت. قانون ایالتی. از زمان تصویب قانون ملی مگنوس اریکسون در سال ۱۳۵۰، دختران در مناطق روستایی نصف پسران ارث می بردند. از سال ۱۶۸۶، قانون کلیسای سوئد ۱۶۸۶ تمام کلیساهای محلی را موظف کرد که آموزش ابتدایی را بدون در نظر گرفتن جنسیت برای همه کودکان فراهم کنند. این آموزش معمولاً توسط کشیش یا معلمی که در کلیسا مشغول به کار بود، ارائه می شد. در مناطق روستایی، حرفه ها بیشتر بر اساس عرف تعریف می شدند تا قوانین رسمی. دختران مجرد از طبقه کشاورزان معمولاً بر اساس سنت، برای کسب تجربه خانه داری و جمع آوری جهیزیه، در خانه های دیگر به عنوان "پیگا" (خدمتکار) کار می کردند، اما این کار از نظر اجتماعی موقعیت خدمتکاری محسوب نمی شد. پس از ازدواج، زنان کشاورزان، ماهیگیران و
معدنچیان در کنار همسران خود کار می کردند و در غیاب آنها، به تنهایی کار را اداره می کردند. در صورتی که همسرشان بدون داشتن پسری بالغ فوت می کرد، زنان بیوه می توانستند کسب وکار خانواده را به نام خود اداره کنند. از حداقل قرن هفدهم تا قرن نوزدهم، زنان به عنوان کارگران معدن و آهنگران فعالیت داشتند و با عنوان "گرووپیگا" (خدمتکار معدن) شناخته می شدند. رسمی که به زنان اجازه می داد در غیاب همسرانشان به عنوان نماینده آنها عمل کنند، در قرن هفدهم به ویژه استقلال زیادی به زنان داد. در این دوران، بسیاری از مردان برای شرکت در جنگ های متعدد به خدمت فراخوانده می شدند و زنانشان مدیریت امور خانوادگی را بر عهده می گرفتند. این موضوع هم در مورد زنان کشاورزان-سربازان رایج بود و هم در مورد زنان اشراف زادگان، که مسئولیت املاک وسیع و ارتباط با تاج وتخت را بر عهده داشتند. در جامعه محلی، همسران کشیش های کلیساهای روستایی نیز نقش پررنگی در امور رفاهی جامعه داشتند. این موقعیت با سیستم نگهداری بیوه ها تا قرن نوزدهم حفظ شد. قانون شهری. بر اساس "قانون ملی مگنوس اریکسون" در سال ۱۳۵۰، قانون شهری به دختران و پسران حقوق ارثی برابر اعطا کرد. در آیی
ن نامه کلیسای سوئد ۱۵۷۱، قانون شهری والدین را تشویق می کرد که آموزش ابتدایی را برای فرزندان خود، بدون در نظر گرفتن جنسیت، فراهم کنند. از اواخر قرن شانزدهم به بعد، مشخص شده است که مدارس شهری دانش آموزان دختر را می پذیرفتند، هرچند معمولاً فقط در مقاطع ابتدایی. با این حال، اورسولا آگریکولا از استراسبورگ و ماریا یونائه پالمگرن از گرنا هر دو در دهه ۱۶۴۰ در گیمنازیوم ویسینگسو پذیرفته شدند. از قرن چهاردهم تا صدور قوانین "نظام نامه کارخانه ها و صنایع دستی" و "نظام نامه بازرگانی" در سال ۱۸۴۶، بسیاری از مشاغل در شهرها در انحصار اصناف قرار داشتند. با این حال، زنان از عضویت در اصناف مستثنی نبودند. بیوه ها می توانستند به عضویت اصناف درآیند و مجوز ادامه شغل همسر متوفای خود را تا زمان ازدواج مجدد دریافت کنند؛ همچنین ممکن بود مجوزی برای فعالیت در حرفه ای دیگر دریافت کنند. از نظر رسمی، بسیاری از اصناف زنان متأهل و مجرد را از عضویت منع می کردند، اما در عمل نمونه های بسیاری از زنان متأهل و مجرد در عضویت اصناف وجود دارد. برخی اصناف منحصراً زنانه بودند، مانند اصناف ماماها و زنان قایقران. در سال ۱۴۶۰، در شهر استکهلم ۱۸۰ عضو زن در
اصناف ثبت شده بودند که برای بیشتر آن ها حرفه مشخص نشده است، اما در مواردی که حرفه ذکر شده، مشاغل رایج زنان شهری شامل آبجوسازی، نانوایی، خیاطی و لباس شویی بوده است، مشاغلی که در قرون بعد نیز برای زنان شهرنشین رایج باقی ماندند. مشاغلی نیز خارج از چارچوب اصناف وجود داشتند، مانند حرفه "مورسمکا" (زن بنّا). هر زنی، بدون توجه به وضعیت تأهل خود، می توانست مجوزی برای فعالیت در تجارت صادرات و واردات بدون عضویت در اصناف دریافت کرده و "شهروند مشروط" شود. همچنین شهر مجوزی به نام "دلال یا دستفروش" صادر می کرد. این مجوز به فرد امکان تولید یا فروش کالاهایی را می داد که شامل انحصار صنفی نبودند و معمولاً در میدان ها و خیابان ها فروخته می شدند، مانند لباس های کهنه، زینت آلات، مربا و شیرینی. از سال ۱۶۲۳، این مجوز تنها به کسانی اعطا می شد که می توانستند ثابت کنند راه دیگری برای امرار معاش ندارند. این افراد معمولاً زنان بودند: یا بیوه ها، یا زنانی که شوهرانشان قادر به تأمین هزینه زندگی نبودند. دوران روشنگری. نخستین قانونی که حقوقی برابر را برای تمامی زنان در سراسر کشور (از جمله فنلاند که در آن زمان بخشی از سوئد بود) تعیین کرد، قان
ون مدنی ۱۷۳۴ بود که در زمینه وضعیت زنان، تقریباً بدون تغییر تا نیمه دوم قرن نوزدهم اجرا می شد. در قانون مدنی ۱۷۳۴، تمامی زنان مجرد، بدون در نظر گرفتن سن، به عنوان صغیر قانونی تعریف شده و تحت قیمومیت نزدیک ترین خویشاوند مرد خود (یا در صورت بیوگی، مادرشان) قرار می گرفتند. زنان مجرد این حق را داشتند که در دادگاه از قیم خود شکایت کرده و قیم دیگری تعیین کنند، و در صورت بزرگسالی، حق تنظیم وصیت نامه را داشتند. همچنین، زنان مجرد می توانستند از طریق دادخواست به پادشاه از قیمومیت آزاد شوند. پس از ازدواج، زن تحت سرپرستی همسرش قرار می گرفت. با این حال، مردان از فروش اموال همسران خود بدون رضایت آن ها منع شده بودند، زنان حق داشتند در غیاب همسرشان اموال خود را بفروشند و امور مالی را مدیریت کنند، و هر دو همسر، فارغ از جنسیت، حق طلاق در صورت خیانت را داشتند، که در این صورت، حضانت فرزندان به فرد بی گناه تعلق می گرفت. زنان در صورت بیوگی (یا طلاق)، صرف نظر از سن، به سن قانونی می رسیدند. آیین نامه اصناف ۱۷۲۰ به طور رسمی به زنان اجازه فعالیت در اصناف را داد، و اصلاحات متعددی نیز به آن اضافه شد که حقوق حرفه ای زنان را تقویت می کرد،
از جمله اصلاحیه ۱۷۴۱ که شرط عضویت در اصناف را برای مهمانخانه داران حذف کرد و اصلاحیه ۱۷۴۹ که در آن، مجوز تجارت خیابانی و بازار در استکهلم به نفع زنان فقیر صادر شد. این اصلاحات، دو حرفه رایج را برای زنان فقیر قابل دسترس تر کرد. در سال ۱۷۴۱، مجازات عمومی خوارساختن عمومی برای مادران مجرد لغو شد تا از قتل نوزادان جلوگیری شود، و در سال ۱۷۷۸، قانون قتل نوزاد تصویب شد: این قانون به مادران مجرد اجازه می داد برای زایمان به مکانی ناشناس بروند و به طور مخفیانه زایمان کنند، ماماها از افشای هویت آنان منع شده بودند، و اگر تصمیم به نگه داشتن فرزند خود داشتند، وضعیت تجرد آن ها توسط مقامات مخفی نگه داشته می شد تا از تحقیر اجتماعی در امان باشند.
صولیب یک شهر باستانی در نوبه، در سودان کنونی بود. این سایت در شمال آبشار سوم رود نیل، در سمت غربی رود نیل قرار داشت. در سال ۱۸۴۴ توسط کارل ریچارد لپسیوس کشف و توصیف شد. این معبد در زمان سلطنت آمنهوتپ سوم ساخته شد و به خدای آمون تقدیم شد، اما پس از به دست گرفتن قدرت آخناتون، دوباره به خدای آتون وقف شد. نکروپلیس. صولیب محل گورستانی وسیع با عبادتگاه های مقبره ای کوچکی است که با اهرام تزئین شده است. قدیمی ترین مقبره های سلطنتی مربوط به سلسله هجدهم است، در حالی که برخی از آن ها متعلق به دوره های رامسس و مرواه هستند.
آخرین رقص فیلمی محصول سال ۲۰۰۳ و به کارگردانی لیسا نیمی است. در این فیلم بازیگرانی همچون پاتریک سوویزی، لیسا نیمی و جرج د لا پنا ایفای نقش کرده اند.
سینتاش تاماک () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
باش بولیاک () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
زنان در کامبوج () تحت تأثیر فرهنگ غالب مردم خمر، به طور سنتی انتظار می رود که متواضع و نرم گفتار باشند. آنان باید خوش رفتار، سخت کوش و وابسته به خانواده باشند. انتظار می رود که زنان نقش مراقبان و نگهبانان خانواده، مدیران مالی و «حافظ خانه» را ایفا کنند. به عنوان مدیران مالی، زنان می توانند به عنوان صاحبان اختیار در سطح خانوادگی شناخته شوند. زنان خمر انتظار می رود که تا زمان ازدواج دوشیزگی خود را حفظ کنند، همسرانی وفادار باشند و به عنوان مشاوران شوهران خود عمل کنند. زنان در کامبوج همچنین به عنوان «راه روندگان سبک» شناخته شده اند—راه رفتن آرام و وقار زنان خمر به گونه ای توصیف شده است که «حرکاتشان چنان بی صدا است که نمی توان صدای خش خش ابریشم دامن آن ها را شنید». در سال های اخیر، زنان نقش فعال تری در حوزه های کاری و سیاسی که به طور سنتی مردانه بوده اند، ایفا کرده اند. تاریخچه. در دوران کامبوج (۱۹۵۳–۱۹۷۰)، زنان گزینه های محدودی برای خروج از طبقه اجتماعی خود داشتند، مگر آنکه به حرم سلطنتی بپیوندند. زنان به عنوان هدایا به پادشاه فرستاده می شدند تا به عنوان هم بالینی و دیگر خدمتکاران سلطنتی خدمت کنند، تا اینکه این ح
رم در سال ۱۹۰۴ بسته شد. در دوران کامبوج تحت الحمایه فرانسه، تغییرات در موقعیت زنان عمدتاً سطحی و محدود به طبقه نخبگان بود. نظام آموزشی عمدتاً برای مردان طراحی شده بود و مدارس "مدارس فرانسه-کامبوج و کارخانه سلطنتی در کاخ برای دختران"، صرفاً آموزش هایی در زمینه کارهای خانگی یا تولید اشیای گردشگری ارائه می دادند. تنها اقلیتی از زنان طبقه بالا به آموزش عالی در دبیرستان سیسووات و از آنجا به دانشگاه های خارج از کشور، عمدتاً در سایگون، دسترسی داشتند. جنبش سازمان یافته فمینیستی در کامبوج با تأسیس انجمن زنان کامبوج در سال ۱۹۴۹ آغاز شد. این انجمن از گسترش حقوق و فرصت های زنان حمایت کرد و در دوران پایانی استعمار و سال های آغازین استقلال کامبوج، از فمینیسم دولتی میانه رو حمایت کرد. در این دوران، زنان به طور رسمی به آموزش، حرفه های مختلف، حق رأی و انتصاب در مناصب سیاسی دسترسی یافتند. کار. پس از جنگ داخلی کامبوج، این کشور با کمبود نیروی کار مرد مواجه شد. در نتیجه، زنان مسئولیت هایی را که پیش تر بر عهده مردان بود، بر عهده گرفتند. بر اساس قوانین کامبوج، زنان حق دارند «دستمزد برابر برای کار برابر» دریافت کنند. اما در واقعیت،
اکثر زنان دستمزدی کمتر از همتایان مرد خود دریافت می کنند. در دهه ۱۹۹۰، بسیاری از «زنان جوان و بی سواد» از مناطق روستایی به شهرها مهاجرت کردند تا در کارخانه های تولید پوشاک مشغول به کار شوند. در سال ۲۰۰۴، سازمان «جنسیت و توسعه برای کامبوج» اعلام کرد که تنها ۶٪ از نیروی کار زنان در کامبوج حقوق دریافت می کنند. بر اساس گزارشی از بانک جهانی، نرخ مشارکت زنان در بازار کار کامبوج کمتر از مردان است؛ به طوری که ۶۹٫۹٪ از زنان و ۸۲٫۱٪ از مردان مشغول به کار هستند. دین. زنان خِمِر اغلب در پرستش در معابد بودیسم فعال هستند و در مراسم مذهبی—به ویژه در "thngai sil" (؛ زبان انگلیسی برای "روزهای مقدس")—شرکت می کنند. برخی زنان نه تنها به عنوان عبادت کننده حضور دارند، بلکه به ویژه بیوه ها و سالمندان، به راهب زن بودایی ( ) تبدیل می شوند. در سال های اخیر، بودیسم در ارتباط با اندیشه فمینیستی مورد بررسی قرار گرفته تا به مسائل مربوط به خشونت خانگی که بر زنان تأثیر می گذارد، پرداخته شود. در بودیسم، همانند حقوق بین الملل، مردم باید هنگام حمله مجرمانه یک مرد به همسرش مداخله کنند، هرچند برخی به دفاع فرهنگی از مجرم اشاره دارند. پیشرفت های ا
خیر شامل ایده هایی است که راهبان با آموزش جوامع دربارهٔ عدم خشونت بر اساس اصول اخلاقی دهرم (ادیان هندی)، مجرمان را از احساس حقانیت و مصونیت خود دور می کنند. آموزش. در سال ۲۰۱۹، ۱۳٫۸٪ از زنان کامبوجی بی سواد گزارش شدند. در سال ۲۰۰۴، تنها ۱۶٪ از دختران در مدارس متوسطهٔ پایین ثبت نام کرده بودند. دختران در کامبوج به دلیل انتظارات نقش های جنسیتی و سایر واقعیت های اجتماعی-اقتصادی به آموزش دسترسی کافی ندارند. بر اساس گزارش بانک جهانی، ۶۳٪ از دختران و ۵۲٫۵٪ از پسران در کامبوج آموزش متوسطه را به پایان می رسانند. از دختران انتظار می رود که در خانه بمانند و از خواهر و برادران کوچک تر مراقبت کنند، کارهای خانه را انجام دهند و از سرپرست خانواده حمایت کنند. عوامل دیگری مانند فقر شدید، فاصلهٔ بین خانه و مدرسه و همچنین ترس دائمی از امنیت شخصی در مسیر مدرسه، تأثیرگذار هستند. با این حال، علی رغم این آمار پایین، تعداد زنان حاضر در دانشگاه های کامبوج رو به افزایش است. در سال ۲۰۰۴، ۲۰٪ از فارغ التحصیلان دانشگاه ها را زنان تشکیل می دادند. با حمایت مالی بنیاد گوگل، بازوی خیریهٔ گوگل، سازمان های سرمایه گذاری های SHE و کسب وکار جوانان
بین الملل (YBI) برنامه ای را برای کمک به صاحبان زن کسب وکارهای کوچک جهت بازیابی از دنیاگیری کووید-۱۹ در کامبوج راه اندازی کردند. از طریق این برنامه، زنان دربارهٔ سواد دیجیتال، مدیریت بحران، مدیریت مالی و تطبیق مدل کسب وکار آموزش دیدند. تا سپتامبر ۲۰۲۱، ۹۴ نفر از ۹۷ زن فارغ التحصیل شدند و گفتند که این برنامه را به دیگران توصیه می کنند. علاوه بر این، ۷۸ کسب وکار تا پایان برنامه همچنان فعال بودند. درآمد ماهانهٔ شرکت کنندگان ۱۶۹ درصد افزایش یافت و در مجموع ۵۸۴ شغل حفظ، مجدداً استخدام یا ایجاد شد. وضعیت سیاسی. از دهه ۱۹۸۰ تاکنون، تعداد زنان شرکت کننده در سیاست کامبوج همچنان پایین باقی مانده است. آن ها در پست های عالی رتبه هم در سطح محلی و هم ملی کمتر نمایندگی می شوند. مطالعه ای در سال ۲۰۱۳ نشان داد که زنان جوان در کامبوج عموماً یکی از سه نگرش را نسبت به سیاست دارند؛ دختران ۱۴ تا ۱۸ ساله اغلب هیچ نظر یا درکی از سیاست نداشتند. زنان جوان ۲۰ تا ۳۵ ساله که در کارخانه های پوشاک کار می کردند یا تحصیلات بالاتری داشتند، سیاست را با موضوعاتی مانند «قانون، منابع، حداقل دستمزد ملی، اشتغال، زمین و خدمات» مرتبط می دانستند. کار
گران کارخانه های پوشاک که عمدتاً زن هستند و نیروی کار بزرگ ترین صنعت کشور را تشکیل می دهند، سابقهٔ مشارکت در سیاست کامبوج را دارند. نمونه هایی از این مشارکت شامل اعتراضات ۲۰۱۳–۲۰۱۴ کامبوج است. زنانی که در این دو دسته قرار نمی گرفتند، عموماً سیاست را با پول، فساد و سلطهٔ مردان مرتبط می دانستند. از سال ۱۹۹۳، مشارکت زنان کامبوجی در سازمان های غیردولتی مرتبط با مسائل و حقوق زنان اندکی افزایش یافته است. در سال ۲۰۰۴ گزارش شد که ۱۰٪ از اعضای مجمع ملی کامبوج، ۸٪ از اعضای شورای کمون، و ۷٪ از قضات کامبوج زن بودند. دولت کامبوج متعهد به افزایش بیشتر نمایندگی زنان در سیاست شده است. اهداف توسعهٔ هزارهٔ کامبوج (CMDGs) هدف گذاری کرده اند که تا سال ۲۰۱۵، ۲۵٪ از نمایندگان سطح شورای کمون/سانگکت و ۳۰٪ از نمایندگان زن در مجمع ملی کامبوج و سنا باشند. با این حال، زنان اغلب برای پر کردن سهمیهٔ دولتی انتخاب می شوند، اما در نقش های نمادینی که فاقد قدرت تحول آفرین هستند، قرار می گیرند. احزاب معمولاً نامزدهای زن را در پایین فهرست رأی گیری قرار می دهند، بنابراین در ظاهر نمایندگی زنان را دارند، اما این نامزدها به ندرت انتخاب می شوند. پس ا
ز انتخابات ژوئیه ۲۰۱۳، تعداد زنان در مجمع ملی کاهش یافت و در سال ۲۰۱۷، برخی از زنان عضو حزب نجات ملی کامبوج از سیاست منع یا تبعید شدند.
کارگالی تاماک () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
کارگالی باش () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
اِمیل بدیع یعقوب (۲۷ نوامبر ۱۹۵۰) زبان شناش، دانشگاهی و نویسندهٔ لبنانی است. لیسانس زبان و ادبیات عرب از دانشگاه عربی بیروت در سال ۱۹۷۵، لیسانس روان شناسی از دانشگاه لبنان در سال ۱۹۷۷، مدرک کارشناسی ارشد زبان و ادبیات عربی از دانشگاه لبنان در سال ۱۹۷۸، دکترای زبان و ادبیات عربی از دانشگاه سن ژوزف در سال۱۹۸۰ و دکترای زبان و ادبیات عربی از دانشگاه لبنان در ۱۹۹۰ دریافت کرد. اکنون استاد زبان شناسی در دانشکدهٔ ادبیات طرابلس و تحصیلات تکمیلی در بیروت و رئیس گروه زبان عربی در دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه لبنان (شعبه سوم) است. او فرهنگنامه ها، دانشنامه ها و کتاب های بسیاری دربارهٔ نحو و ادبیات عربی نگاشته است، همچنین بر بسیاری از کتب عربی نیز شرح نوشت. زندگی و پیشه. امیل بدیع ناصیف یعقوب در ۲۷ نوامبر ۱۹۵۰ در کفرعقا، شهرستان کوره، استان شمال به دنیا آمد.تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در روستای خود گذراند. او در مقطع کارشناسی لبنان، هر دو بخش اول (۱۹۶۹) و دوم (شاخهٔ فلسفه، ۱۹۷۰) تحصیل کرد. وی مدرک تحصیلات ابتدایی (گواهی دانشکدهٔ معلمان) در سال ۱۹۶۹؛ لیسانس زبان و ادبیات عرب از دانشگاه عربی بیروت، ۱۹۷۵؛ مدرک لیسانس روان شناسی ا
ز دانشگاه لبنان در سال ۱۹۷۷؛ مدرک کارشناسی ارشد زبان و ادبیات عربی از دانشگاه لبنان در سال ۱۹۷۸؛ دکتری، دورهٔ سوم، در زبان و ادبیات عربی، از دانشگاه سن ژوزف، ۱۹۸۰؛ و دکترای زبان و ادبیات عربی از دانشگاه لبنان در ۱۹۹۰ دریافت کرد. در سال ۱۹۹۰ دکترای دیگری از دانشگاه لبنان گرفت. او ریاضیات و زبان و ادبیات عربی را در مدرسه رسمی محیدثه (شهرستان راشیا)، مدرسه تکمیلی و حرفه ای دوما (شهرستان البترون)، مدرسه متوسطهٔ رسمی تنورین (شهرستان البترون) و مدرسهٔ متوسطهٔ سنت ترزا در أمیون (شهرستان کوره)، مدرسه متوسطهٔ اصلاح ارتدوکسی در امیون، مدرسهٔ تکمیلی رسمی در کفرعقا تدریس کرد و زبان عربی در شماری از مدارس دولتی و خصوصی برنامه ریزی درسی کرد. تدریس دانشگاهی خود را در دانشگاه لبنان، دانشکدهٔ ادبیات، شعبهٔ سه (طرابلس) در سال ۱۹۸۰ آغاز کرد و در سال ۱۹۸۷ به جمع کارکنان دانشگاه پیوست. اکنون با درجهٔ استادی در این دانشکده، زبان شناسی تدریس می کند. در هشتمین همایش نویسندگان طرابلس و شمال که در روز شنبه ۳ نوامبر ۲۰۱۸ برگزار شد، از او تجلیل شد. زندگی شخصی. او در سال ۱۹۸۷ با گراتا کاراپتیان ازدواج کرد و صاحب چهار فرزند به نام های فاد
ی (۱۹۸۸)، نبیل (۱۹۹۱)، سنا (۱۹۹۵) و وسام (۱۹۹۸) شدند. آثار. وی بیش از دویست عنوان کتاب اعم از تألیف، تحقیق، بررسی، نظارت و ویراستاری (مقدمه، پاورقی و فهرست) دارد. از جمله عناوین عربی آثار وی: مجموعهٔ المعجم المفصل: مجموعهٔ أروع ما قیل، انتشارات دارالجیل:
کاش کالاشی () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
خله بوداروفکا () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
کوله کول () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
مویسیه وو () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
نی فلد () یک شهرک در شهرستان بلاگووارسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
کریسمس در سرزمین عجایب فیلمی محصول سال ۲۰۰۷ و به کارگردانی جیمز اور است. در این فیلم بازیگرانی همچون پاتریک سوویزی، متیو نایت، کریس کاتان، کامرون برایت، پرستون لیسی، کارمن الکترا، تیم کوری و مکنزی پورتر ایفای نقش کرده اند.
زنان در ونزوئلا () با برابری جنسیتی در قانون اساسی ونزوئلا به رسمیت شناخته شده و این کشور یکی از امضاکنندگان کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان وابسته به سازمان ملل متحد است. با این حال، زنان در تاریخ ونزوئلا در مقایسه با مردان نقش های نامتقارن در جامعه ایفا کرده اند. زنان برجسته ای در تاریخ سیاسی این کشور از زمان جنگ استقلال ونزوئلا در قرن نوزدهم حضور داشته اند، اما حق رأی عمومی تا سال ۱۹۴۷ اعطا نشد. در دوران معاصر، ونزوئلا همچنان با چالش های مهمی در زمینه تبعیض، نمایندگی نابرابر سیاسی، عدم دسترسی کافی به خدمات بهداشتی و مراقبت از کودکان، و خشونت جنسی روبه رو است. دوشیزه ونزوئلا به عنوان یک افتخار ملی محسوب می شود. ونزوئلا یکی از کشورهایی است که بیشترین برندگان عناوین دوشیزه دنیا و دوشیزه جهان را در جهان دارد. بسیاری از این برندگان به عنوان بازیگران، روزنامه نگاران و سیاستمداران برجسته در ونزوئلا شناخته شده اند. محبوبیت مسابقات زیبایی منجر به فرهنگی از لوازم آرایشی و سطح بالای جراحی پلاستیک در میان زنان شده است. چندین زن ونزوئلایی به دلیل مشارکت های خود در کشور و میراث فرهنگی جهان شناخته شده اند. سیاست. اس
تقلال ونزوئلا. زنانی که از سوی دولت ونزوئلا به عنوان قهرمانان جنگ استقلال شناخته می شوند، شامل مانوئلا سائنس، لوئیزا کاسرس دی آریسمندی، خوسفا کامخو, خوانا رامیرس و اولالیا راموس هستند. قرن بیستم. حق رأی زنان در ونزوئلا نخستین بار در قانون اساسی سال ۱۹۴۷ به رسمیت شناخته شد. زنان از دهه ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰، پس از مرگ دیکتاتور خوان ویسنته گومز، شروع به سازمان دهی کردند. اما تا دهه ۱۹۵۰ تمامی اقشار زنان در این جنبش مشارکت نداشتند و این امر عمدتاً محدود به طبقه متوسط بود. زنان همچنین در جنگ چریکی دهه ۱۹۶۰ شرکت داشتند، اما به دلیل ساختار مردسالارانه این گروه های مبارز، نقش های رهبری را به عهده نگرفتند. در دهه ۱۹۷۰، از طریق حلقه های زنان مردمی ("Círculos Femeninos Populares")، زنان تلاش کردند به طور مستقل سازمان دهی شده و مشکلات زنان فقیر را برطرف کنند و در زمینه های بهداشت، آموزش و اشتغال به آنان کمک کنند. اما وابستگی آنان به منابع مالی خارجی و حمایت سازمان مردم نهادهای تحت کنترل مردان، اغلب اهدافشان را محدود می کرد. قرن بیست و یکم. در سال ۲۰۰۰، رئیس جمهور ونزوئلا، هوگو چاوز، آدینا باستیداس را به عنوان معاون رئیس جمهور منص
وب کرد، که اولین زنی بود که این سمت را بر عهده گرفت. بحران ونزوئلا که در دوره جانشین چاوز، نیکلاس مادورو، رخ داد، باعث شد زنان بیشتر به سیاست های اجتماعی تبعیض آمیز دولت وابسته شوند و در صورت مخالفت با حکومت مادورو، آسیب پذیرتر شوند. قوانین. ازدواج و خانواده. حقوق خانواده در سال ۱۹۸۲ مورد بازنگری قرار گرفت. از دهه ۱۹۹۰، هم باشی در ونزوئلا افزایش یافته است. نمایندگی. در سال ۱۹۹۷، ماده ۱۴۴ قانون ارگانیک انتخابات و مشارکت سیاسی، سهمیه ۳۰ درصدی برای زنان در فهرست نامزدهای پارلمانی تعیین کرد. در سال ۲۰۰۰، شورای ملی انتخابات این ماده را تعلیق کرد و آن را خلاف قانون اساسی اعلام نمود، زیرا این قانون اصل برابری در ماده ۲۱ را نقض می کرد. انتظار می رفت که پیامد این تعلیق، دستیابی به برابری و افزایش سهمیه به ۵۰ درصد باشد، اما به دلیل اجرای ضعیف و عدم اتخاذ تدابیر لازم برای نقض قوانین، این امر محقق نشد. تا سال ۲۰۱۹، از مجموع ۱۶۵ نماینده منتخب در مجلس ملی ونزوئلا، ۳۸ نفر زن هستند. تعداد وزارتخانه هایی که توسط سیاستمداران زن اداره می شوند، در مقایسه با کابینه نهایی چاوز، از ۳۹ درصد به ۲۴ درصد کاهش یافته است. دادگاه عالی ونز
وئلا با ۳۲ قاضی منصوب (۱۶ زن و ۱۶ مرد)، تنها نهادی در ونزوئلا است که در ترکیب اعضای خود برابری جنسیتی را رعایت کرده است. در سطح جامعه، حضور زنان رو به افزایش است، که این امر برای توانمندسازی زنان طبقه پایین در مناطق محروم بسیار مهم است. با این حال، این رهبران زن در شوراهای اشتراکی ونزوئلا گزارش داده اند که حضورشان در سطوح بالاتر نادیده گرفته می شود و از فرصت های سیاسی کنار گذاشته می شوند. سقط جنین. بر اساس قوانین ونزوئلا، سقط جنین انتخابی با مجازات حداکثر شش سال زندان مواجه است. سقط جنین تنها در صورتی که برای نجات جان زن ضروری باشد، به طور قانونی مجاز است. سقط های غیرقانونی معمولاً در شرایط نامساعد انجام می شوند، اما آمار رسمی در این زمینه وجود ندارد. چالش های کنونی. خشونت. در سال ۲۰۰۷، کشور ونزوئلا "قانون ارگانیک حق زنان برای زندگی عاری از خشونت" (Ley Organica Sobre el Derecho de las Mujeres a una Vida Libre de Violencia) را تصویب کرد. در جریان بحران ونزوئلا تحت حکومت نیکلاس مادورو، زنان در ونزوئلا به دلیل ضعف نهادها و مشکلات اقتصادی-اجتماعی آسیب پذیرتر شدند و بیشتر در معرض خشونت جنسی قرار گرفتند. بر اساس گز
ارش شورای آتلانتیک، این بحران زنان ونزوئلایی را در برابر سوءاستفاده از طریق قاچاق جنسی و فحشا آسیب پذیرتر کرده است. در سال ۲۰۱۷، حدود ۲٬۷۹۵ زن بر اساس جنسیت خود به قتل رسیدند. با توجه به بی اعتمادی اکثر ونزوئلایی ها به نیروهای مسلح و امنیت عمومی کشور، «زنان کمتری خشونت مبتنی بر جنسیت را گزارش می کنند و میزان زن کشی ۵۰ درصد افزایش یافته است.» دسترسی به خدمات بهداشتی. به دلیل بحران ونزوئلا، کشور در تأمین خدمات و ملزومات بهداشتی اساسی با چالش هایی مواجه است. سیستم بهداشتی ونزوئلا از کمبود سرمایه گذاری، تجهیزات پزشکی، داروها و خروج گسترده متخصصان سلامت رنج می برد. در گزارشی از دیده بان حقوق بشر، پزشکان و بیماران از کمبود و نبود برخی داروها، از جمله آنتی بیوتیک ها، داروهای ضد تشنج، داروهای شل کننده عضلات و مسکن ها خبر دادند. شرایط غیربهداشتی ناشی از کمبود تجهیزات حفاظتی شخصی (PPE)، مانند «دستکش های استریل، گاز استریل، ضدعفونی کننده ها، الکل طبی، تیغ جراحی، سرنگ، کاتتر، سرم های تزریقی، کیت های نبولایزر و نخ بخیه جراحی» است. در نتیجه، وزارت بهداشت ونزوئلا گزارش داده که نرخ مرگ و میر نوزادان و مادران در سال ۲۰۱۶ «به
طور قابل توجهی» نسبت به سال های گذشته افزایش یافته است. یک پزشک در مصاحبه ای با دیده بان حقوق بشر، شکست مراقبت های دوران بارداری در ونزوئلا را این گونه توضیح داد: پزشکی پیشگیرانه دیگر وجود ندارد، و در واقع، اکنون یک مادر باردار برای یافتن مکمل های آهن، اسید فولیک یا مولتی ویتامین ها در داروخانه با مشکل مواجه می شود. حالا تصور کنید که این اقلام را به صورت رایگان از یک کلینیک دریافت کند؛ این دیگر امکان پذیر نیست. این کمبودها پیامدهایی دارد، از جمله تولد نوزادانی با وزن کم یا مشکلات تغذیه ای، و برای مادران، عفونت های درمان نشده مانند عفونت های ادراری. به همین دلیل میزان بالایی از عوارض دیده می شود، زیرا این مشکلات در دوران بارداری کنترل نمی شوند. در نهایت، این امر منجر به افزایش خطر مرگ و میر نوزادان می شود. یکی دیگر از چالش های زنان، به ویژه مادران، در ونزوئلا میزان بالای انتقال HIV از مادر به کودک است. روش های معمول شامل استفاده از داروهای ضد رتروویروس قبل از تولد، سزارین برنامه ریزی شده در زمان زایمان و درمان پیشگیرانه نوزاد پس از تولد دیگر در این کشور گسترده نیست. این امر نه تنها باعث افزایش مرگ و میر نوزادا
ن می شود، بلکه مشکلات پیچیده تری در دوران تولد و زندگی کودکان ونزوئلایی ایجاد می کند. نقش های جنسیتی. بر اساس گزارش CEPAZ، زنان ونزوئلایی در معرض خطر تبعیض جنسیتی و تأثیرات ناشی از استانداردهای زیبایی مسابقات دوشیزه جهان قرار دارند. زنان حرفه ای و فعال در کسب وکار ونزوئلا عموماً «سخت تلاش می کنند تا ظاهر خوبی داشته باشند» و «لباس هایی برای تأثیرگذاری می پوشند»؛ پوشش کاری آن ها شامل لباس های زنانه و رسمی است.