Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
چشمان روشن (انگلیسی: Bright Eyes) ترانه ای است که توسط مایک بت، ترانه سرای بریتانیایی نوشته شده و توسط آرت گارفانکل اجرا شده است. این آهنگ برای موسیقی متن انیمیشن بریتانیایی درام-ماجراجویی در سال ۱۹۷۸، تپه خرگوش ها نوشته شد. این آهنگ که به عنوان یک آهنگ پاپ از شکل اصلی خود در فیلم تنظیم شده است، در نسخه های بریتانیایی و اروپایی "سرنوشتِ صبحانه" گارفانکل در سال ۱۹۷۹ و در نسخه های آمریکایی آلبوم ۱۹۸۱ "برش قیچی" او دیده می شود. چشمان روشن، به مدت شش هفته در صدر جدول تک آهنگ های بریتانیا قرار گرفت و با فروش بیش از یک میلیون نسخه، به پرفروش ترین تک آهنگ بریتانیا در سال ۱۹۷۹ تبدیل شد. ریچارد آدامز، نویسنده رمان اصلی، گزارش شده است که از این آهنگ متنفر بوده است. کاور این آهنگ بعداً در مجموعه تلویزیونی واترشیپ دون به صراحت به عنوان آهنگ اصلی آن استفاده شد. پس زمینه. این آهنگ توسط مایک بت برای "تپه خرگوش ها" نوشته، تولید و تنظیم شد و کارگردان اصلی جان هابلی درخواست آهنگی در مورد مرگ کرد. زمانی شروع می شود که هیزل، شخصیت اصلی فیلم، پس از زخمی شدن با تفنگ یک کشاورز تقریباً می میرد و فایور، برادر کوچکش توسط خرگوش سیاه ای
نله به سمت او هدایت می شود. «یکی از سخت ترین جلسات» کارنامه کاری او (به دلیل نظرات متفاوت موسیقایی) بود. تنظیم تک آهنگ پاپ در بریتانیا بسیار موفق بود و در سال ۱۹۷۹ به مدت شش هفته در رتبه اول جدول تک آهنگ های بریتانیا ماند، بیش از یک میلیون نسخه فروخت و به پرفروش ترین تک آهنگ سال تبدیل شد. در ایالات متحده نتوانست به بیلبورد هات ۱۰۰ برسد. در جدول بیلبورد بزرگسالان معاصر به شماره ۲۹ رسید.
مارگارت نیکولز (متولد ۱۹۳۰ - درگذشت ۵ نوامبر ۲۰۱۲) یک انیماتور و کارگردان تلویزیون آمریکایی بود . او به نام های حرفه ای مارگارت فلورس نیکولز و مارگارت گرول نیز شناخته می شود. او کارگردانی چندین مجموعه انیمیشن تلویزیونی را کارنامه خود دارد، از جمله تبدیل شوندگان از ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۶ به اضافه چهار سری از همین مجموعه در سال ۱۹۸۶، دوستان گلو، رویاپردازان ماه، بچه های کله سیب زمینی، اسب تک شاخ کوچولوی من از ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۷ و مجموعه فراگل راک در ۱۹۸۷. نیکولز در اواسط دهه 1990 بازنشسته شد. وی در ۵ نوامبر ۲۰۱۲ در سن ۸۲ سالگی درگذشت
محمد مرادی (۲۷ بهمن ۱۳۶۲ – ۵ دی ۱۴۰۱) دانشجوی ایرانی ساکن لیون فرانسه بود که در اعتراض به سرکوب گسترده خیزش ۱۴۰۱ ایران و با هدف جلب توجه جهانی به رفتار خشونت بار جمهوری اسلامی ایران با معترضان، خود را به رود رون انداخت و خودکشی کرد. زندگی. مرادی زادهٔ کرمانشاه بود و از سال ۲۰۱۹ با همسرش در فرانسه زندگی می کرد. یکی از آشنایان وی به نام «آلان کُردیان» در گفت وگو با رادیو فردا از محمد مرادی به عنوان فردی اهل قلم و کتاب و آشنا با فلسفه نام برد که نوشته های زیادی به نگارش درآورده بود. به گفتهٔ کُردیان وی در جریان زلزلهٔ کرمانشاه در زمینهٔ کمک به مردم فعال بوده است. او در دالاهو یک بلوط کاشته بود که در فرهنگ کُردها «نماد مقاومت» محسوب می شود. کُردیان او را یک «مبارز» با «اهداف انسانی» خواند و انگیزهٔ وی از خودکشی را جلب توجه مردم جهان و جامعهٔ جهانی به وضعیت سیاسی ایران عنوان کرد و تأکید کرد که بهتر است به عنوان یک همرزم از قضاوت در مورد کار او پرهیز شود و صرفاً به وی ادای دِین شود. انگیزه ها. محمد مرادی قبل از افکندن خود به رود رون، دو ویدئو به زبان های فارسی و فرانسوی از خود منتشر کرد و در آن به بیان انگیزهٔ خود
از این اقدام پرداخت. او در ویدئوی فارسی خود تأکید کرد که هدفش از خودکشی به هیچ عنوان به خاطر مشکلات شخصی نیست و می خواهد توجه اروپاییان و مردم غربی را به مسئلهٔ ایران جلب کند. او همچنین اضافه کرد که تحمل زندگی خفت بار کنونی چه در داخل و چه در خارج از ایران را ندارد. علاقه به ادبیات. محمد مرادی در متنی که به مناسبت درگذشت علی اشرف درویشیان در آبان ۱۳۹۶ نوشته، از علاقهٔ خود به نوشتن و نیز ادبیات متعهد نویسندگان سوسیالیست همچون علی محمّد افغانی و علی اشرف درویشیان صحبت کرده بود و فاصلهٔ طبقاتی در جامعهٔ کرمانشاه را مورد انتقاد قرار داده بود. او می گوید ادبیات چپ و گرایش نویسندگان به سوسیالیسم نه متأثر از «زمانهٔ کمونیسم» و «زیر چکمهٔ امثال استالین» بلکه در نتیجهٔ تضاد طبقاتی در جامعهٔ ایران اتفاق افتاده و این نویسندگان زبان گویای خیلی عظیمی از جامعه بوده اند که در این نظم طبقاتی از ثروت و قدرت دور نگاه داشته شده و از طریق افیونی به نام دین کنترل می شدند. مرادی، درویشیان را یکی از متعهدترین نویسندگان می دانست که تعهدش به جامعه و مردم فرودست مانع از پرداختنش به ساحت های فارغ از درد و رنج زندگی بشر می شد. آرامگاه.
تامی کوپر (؛ – ) بازیگر و کمدین اهل ولز بود. وی بین سال های ۱۹۴۷ تا ۱۹۸۴ میلادی فعالیت می کرد. او در سال ۱۹۸۴ و در حین اجرای زنده در تلویزیون در مقابل دیدگان ۱۲ میلیون بیننده بر اثر سکتهٔ قلبی بر روی سن درگذشت و مردم به خیال اینکه این اتفاق هم بخشی از نمایش اوست، به او می خندیدند و دست می زدند!
جراحی تونل مچ دست () جراحی تونل مچ دست( تونل کارپ) که به آن آزاد کردن تونل کارپ (CTR) و جراحی رفع فشار تونل کارپ نیز گفته می شود، جراحی است که در آن رباط عرضی کارپ برش داده می شود. این یک درمان جراحی برای سندرم (نشانگان) تونل کارپ (CTS) است و زمانی توصیه می شود که بی حسی، ضعف عضلانی یا آتروفی دائمی (نه فقط متناوب) وجود داشته باشد، و زمانی که استفاده از آتل در شب دیگر علائم متناوب درد در تونل کارپ را کنترل نمی کند. به طور کلی، موارد خفیف تر را می توان برای ماه ها تا سال ها با درمان طبی و اتل های مخصوص کنترل کرد، اما موارد شدید از نظر علامتی بی وقفه هستند و احتمالاً منجر به درمان جراحی می شوند. در یک مقاله مروروی با عنوان بررسی همه جانبه پیامدهای بلندمدت ازادسازی تونل کارپال عنوان شد که تقریباً 500000 عمل جراحی در هر سال انجام می شود و تأثیر اقتصادی این وضعیت بیش از 2 میلیارد دلار در سال تخمین زده می شود. اندیکاسیون ها ( مواردی که نیازمند این جراحی هستند) این روش به عنوان درمانی برای سندرم تونل کارپال استفاده می شود و طبق دستورالعمل های درمان آکادمی جراحان ارتوپد آمریکا (AAOS)، زمانی که شواهد بالینی علایم اختلا
ل کارکرد عصبی (دنرواسیون denervation) در عصب میانی وجود داشته باشد یا بیمار از ابتدا متقاضی درمان جراحی باشد، جراحی زودهنگام گزینه ی درمان است. تصمیم برای انتخاب نوع درمان به عوامل متعددی از جمله علت و مزمن بودن CTS، شدت علائم و انتخاب های فردی بیمار بستگی دارد. اقدامات درمانی غیرجراحی در مدیریت اولیه اکثر موارد بدون دلیل واضح (ایدیوپاتیک) CTS مناسب هستند. آتل و تزریق کورتیکواستروئید ممکن است تجویز شود و مزایای ثابت شده ای دارند. اگر علائم کوتاه مدت باشند، تزریق استروئید می تواند تسکین بخش باشد. اگر پس از تزریق استروئید هیچ بهبودی مشاهده نشد، ازاد سازی تونل کارپال ممکن است به آن اندازه موثر نباشد. درمان جراحی در موارد حاد CTS ناشی از تروما یا عفونت، در موارد مزمن با دنرواسیون عضله ابداکتور پولیسیس برویس یا از دست دادن بارز حس در دست و در مواردی که به درمان محافظه کارانه پاسخ نمی دهد، اندیکاسیون دارد. قبل از اقدام به CTR، تایید تشخیص سندرم تونل کارپال توصیه می شود، با توجه به اینکه علائم گیر افتادن عصب مدیان می تواند با سایر اختلالات از جمله: رادیکولوپاتی گردنی ، سندرم خروجی قفسه سینه ، و سندرم پروناتور همپوشا
نی داشته باشد. فراتر از آزمایش معاینه فیزیکی، مطالعات الکترودیاگنوستیک تاییدی برای همه بیمارانی که برای جراحی در نظر گرفته شده اند توصیه می شود. در مورد تست NCV یا همان مطالعات هدایت عصبی 90% حساسیت و 60% اختصاصیت برای تشخیص سندرم تونل کارپ گزارش شده است. این تست ها یک مقادیر کمی پایه ای ازشدت در گیری عصب بیمارشان به انها میدهد و می تواند سایر سندرم هایی را که به طور مشابه ظاهر می شوند رد کند. در NCV که سرعت هدایت عصب مورد بررسی قرار میگیرد و در EMG یا الکترومیوگرافی پاسخ عضله به یک تحریک عصبی ثبت میگردد. به طور خاص، تأخیر دیستال موتور بیش از 4.5 میلی ثانیه و تأخیر حسی بیش از 3.5 میلی ثانیه غیر طبیعی در نظر گرفته می شود. توجه داشته باشید، این مطالعات الکترودیاگنوستیک علیرغم تحت فشار بودن (کمپرشن) عصب مدیان می توانند نتایج طبیعی داشته باشند. در این سناریو، CTR تنها در صورتی باید در نظر گرفته شود که علائم فیزیکی اختلال عملکرد عصب مدیان علاوه بر علائم کلاسیک CTS وجود داشته باشد. تکنیک های جراحی هدف از هر جراحی رهاسازی تونل کارپ ، برش رباط عرضی کارپال و قسمت دیستال فاسیای ولار (سمت کف دست) آنته براکیال است که در
نتیجه ی ان اثر فشاری بر عصب میانی برداشته شده و علایم را تسکین می دهد. رباط کارپال عرضی یک رباط پهن است که در عرض مچ دست، از استخوان اسکافوئید(قایقی شکل) تا استخوان همیت (قلاب دار) و پیزیفرم(نخودی شکل) امتداد دارد و سقف تونل کارپال را تشکیل می دهد و وقتی جراح آن را برش می دهد (مثلا در امتداد یک خط در راستای انگشت حلقه) دیگر روی عصب مدین فشار نمی آورد و علایم را کاهش می دهد. دو نوع اصلی جراحی آزادسازی تونل کارپال باز و آزادسازی آندوسکوپی تونل کارپال هستند. آزادسازی تونل کارپال باز را می توان از طریق یک برش استاندارد یا یک برش محدود انجام داد. آزادسازی تونل کارپال آندوسکوپی که می تواند از طریق یک پورتال منفرد یا دوبل انجام شود. اکثر جراحان از لحاظ تاریخی روش باز را انجام داده اند که به طور گسترده به عنوان استاندارد طلایی در نظر گرفته می شود.[نیازمند منبع] با این حال، از دهه 1990، تعداد فزاینده ای از جراحان اکنون آزادسازی تونل کارپ آندوسکوپی را پیشنهاد می کنند. تحقیقات موجود تفاوت قابل توجهی را در نتایج یک نوع جراحی در مقابل دیگری نشان نمی دهد، بنابراین بیماران می توانند جراح و نوع جراحی مورد علاقه خود را انتخاب
کنند و جراح نیز تکنیک مورد علاقه خود را تمرین خواهد کرد. از لحاظ تاریخی، ازادسازی تونل کارپال تحت بیهوشی عمومی با یک تورنیکه انجام می شد، با این حال، روند جهانی در حال حاضر برای "جراحی گسترده دست بیدار" است: بدون تورنیکه، بدون بیهوشی عمومی یا منطقه ای و بدون آرام بخش که همچنین باعث می شود آزادسازی تونل کارپال با بی حسی موضعی و بصورت یک روش یک مرحله ای انجام شود. پس از جراحی تونل کارپ، استفاده طولانی مدت از آتل مچ دست نباید برای تسکین انجام گردد. آتل ها قدرت در دست گرفتن اشیا، قدرت گرفتن گرفتن اشیا بین شست و کناره انگشت اشاره مثل موقع در دست گرفتن سوییچ ماشین یا جلو امدن تاندونها در مچ دست در زمان خم کردن انگشتان که به ان زه کمانی شدن تاندون میگویند، را بهبود نمی بخشند. در حالی که آتل ممکن است از افرادی که با دستان خود کار می کنند محافظت کند، استفاده از ان میزان عوارض یا رضایت بیمار را تغییر نمی دهد. استفاده از اتل می تواند مشکلاتی از جمله چسبندگی و عدم انعطاف را ایجاد کند. راحی تونل کارپال معمولا توسط جراح دست ، جراح ارتوپد یا جراح پلاستیک انجام می شود. مراقبت های بعد از عمل ممکن است یک پانسمان فشاری سبک و ی
ک اتل ولار اعمال شود. دست در اسرع وقت پس از جراحی به طور فعال استفاده می شود، اما از قرار دادن در وضعیت اویزان اجتناب می شود. معمولاً 2 یا 3 روز پس از جراحی، بیمار می تواند پانسمان را در منزل برداشته و سپس شستشوی ملایم و دوش گرفتن دست مجاز است. از سرگیری تدریجی استفاده عادی از دست تشویق می شود. در صورت استفاده از بخیه های غیر قابل جذب، پس از 10 تا 14 روز برداشته می شوند. آتل ممکن است برای راحتی در صورت نیاز برای 14 تا 21 روز ادامه یابد.
جووانی آنتونیو لکی (زاده ۱۷ نوامبر ۱۷۰۲ - درگذشت ۲۴ ژوئیه ۱۷۷۶) ریاضیدان یسوعی اهل ایتالیا بود. وی عمر خود را در میلان گذراند و توانست به سطوح عالی و شهرت برسد. زندگی. وی در میلان متولد شد. خانواده وی مالک ویلای لچی در کرسنزاگو بودند. پس از اتمام تحصیلات خود در کالج یسوعی در بررا در میلان، در سال ۱۷۱۸ به انجمن عیسی پیوست و در سال ۱۷۳۶ به انجمن سوگند یاد کرد. در ابتدا استاد علوم انسانی در پاویا و ورچلی بود، سپس ریاضیات و هیدرولیک را در کالج بررا در میلان از سال ۱۷۳۸ تا ۱۷۷۳ تدریس کرد. وی همچنین به عنوان مشاور فنی سنای میلان در امور هیدرولیک فعالیت کرد. اولین اثر او در سال ۱۷۳۹ در میلان با موضوع نظریه نور منتشر شد. در سال ۱۷۵۹، ماریا ترزا، امپراتور اتریش، عنوان ریاضیدان امپراتوری و مهندس هیدرولیک را به او اعطا کرد که به واسطه آن سالانه ۳۰۰ فلورین حقوق دریافت می کرد. بعدها، پاپ کلمنت سیزدهم او را به عنوان مدیر امور هیدرولیک منصوب کرد، اما با ظهور پاپ کلمنت چهاردهم، او از این منصب کنار رفت. وی در سال ۱۷۷۶ در میلان درگذشت.
فرانتس وهرر (زاده ۵ ژوئن ۱۹۳۹) یک داور سابق فوتبال اهل اتریش است. او بیشتر به دلیل نظارت بر یک بازی در جام جهانی فوتبال ۱۹۸۲ در اسپانیا بین کامرون و پرو شناخته شده است. در ۲۲ آوریل ۱۹۸۱ او بازی نیمه نهایی جام برندگان جام یوفا بین فاینورد و دینامو تفلیس را نظارت کرد. وهرر در سال ۱۹۸۷ بازنشسته شد.
جام بین قاره ای ۱۹۸۸ بیست و هفتمین دوره از جام بین قاره ای فوتبال بود که بین باشگاه پی اس وی آیندهوون، قهرمان جام باشگاه های اروپا ۸۸–۱۹۸۷، و باشگاه ناسیونال، قهرمان جام لیبرتادورس ۱۹۸۸ برگزار شد.
خسوس دیاز پالاسیو (زاده ۱۶ اکتبر ۱۹۵۴) یک داور بازنشسته فوتبال کلمبیایی است. او به دلیل داوری دو بازی در جام جهانی فوتبال ۱۹۸۶ مکزیک شناخته شده است. داوری او در بازی عراق و بلژیک، جنجال آفرینی کرد زیرا دیاز به دلیل هویت اشتباه به باسل کورکیس عراقی کارت زرد داد (قرار بود زرد به غانم عریبی داده شود) در حالی که نتیجه ۲–۰ به سود بلژیک بود. گورگیس به طعنه تصمیم نادرست دیاز را تشویق کرد که منجر به اخراج گورگیس شد و عراق ۲–۱ شکست خورد.
کمال آقاحسین اوغلو خداوِردی اف بازیگر اهل کشور جمهوری آذربایجان بود. وی در فیلم نبرد در کوهستان بازی کرده بود. زندگی نامه. کمال خداوردی اف ۳ ماه مه سال ۱۹۳۸ در شهر باکو زاده شد. پس از آنکه تحصیلات عالی خود را در سال ۱۹۶۵ به پایان رساند، به پیشنهاد «توفیق کاظمف»، کارگردان ارشد تئاتر درام ملی آکادمی دولت آذربایجان، در روز ۱ اکتبر همان سال به این تئاتر پذیرفته شد. به جز یک دوره کوتاه، فقط در این تئاتر کار کرد. کمال خداوردی اف افزون بر تئاتر، در نمایش های تلویزیونی شبکه دولتی آذربایجان نیز نقش های بسیاری را ایفا و در سال های مختلف در فیلم های استودیوی آذربایجان فیلم نقش های متفاوتی را بازی کرد. کمال خداوردی اف در ۲۳ آوریل سال ۲۰۰۸ درگذشت.
اسماعیل محمود اوغلو افندی اف بازیگر و کارگردان اهل کشور جمهوری آذربایجان بوده است. وی در فیلم افق جدید بازی کرده بود.
ماگدالنا اسمالارا (؛ زادهٔ ۱۴ مارس ۱۹۷۸) بازیگر اهل لهستان است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "گوش آقای رئیس"، "خودِ زندگی"، "دستورالعمل زندگی"، "اعتصاب"، "کشیشان"، "در خوشی و سختی"، "۳۹ و نیم"، "هتل ۵۲"، "پدر متیو"، "دوران افتخار"، "دهن به دهن"، "۱۹۸۳"، "اوشیتسکا"، "در اعماق جنگل"، "دختران جنگ"، "راه های آزادی"، ""، "اتاق خودکشی"، "نبرد ورشو ۱۹۲۰" و "انتقام" اشاره نمود.
جام بین قاره ای ۱۹۸۹ بیست و هشتمین دوره از جام بین قاره ای فوتبال بود که بین باشگاه آث میلان، قهرمان جام باشگاه های اروپا ۸۹–۱۹۸۸، و باشگاه اتلتیکو ناسیونال، قهرمان جام لیبرتادورس ۱۹۸۹ برگزار شد.
ماگدالنا کولشنیک (؛ زادهٔ ۲۷ فوریه ۱۹۹۰) بازیگر اهل لهستان است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "کلانگور"، "اولا بی ریخته"، "هیولاهای کراکوف"، "راه های آزادی"، "مجرد" و "ورشو ۴۴" اشاره نمود.
فولاد بوته فولادی است که از ذوب کردن آهن خام (چدن) همراه با آهن و بعضا فولاد در بوته ذوب فلز تولید می شود، فرایندی که اغلب با ماسه، شیشه، خاکستر و سایر فلاکس ها همراه می شود. در دوران قدیم، منبع تولید حرارت، سوزاندن زغال چوب یا زغال سنگ بود. از آنجایی این منابع نمی توانستند به دمایی به اندازه دمای ذوب آهن و فولاد برسند، ذوب این دو امکان پذیر نبود. با این وجود، از آنجایی که محتوای کربن آهن خام بیشتر است و لذا دمای نقطه ذوب کمتری دارد، قابلیت ذوب آن فراهم است. با فرو بردن طولانی مدت آهن کارشده یا فولاد در آهن خام مایع، میزان کربن آهن خام کاهش می یابد، زیرا کربن به آرامی در آهن نفوذ می کند و در نتیجه این فرایند، هر دو فلز به فولاد تبدیل می شوند. تولید این نوع فولاد بوته در قرون وسطی در مناطق آسیای جنوبی و مرکزی صورت می گرفت. این نوع فولاد که عموماً سختی قابل توجهی از خود نشان می دهد، فولادی ترکیبی و ناهمگن است، که از ترکیب فولادی بسیار پرکربن (که پیش از ذوب، آهن خام بوده است) و فولادی کم کربن (که پیش از ذوب، آهن کارشده بوده است) تولید می شده است. ترکیب این فلزات هنگام آهنگری، سوهان کاری یا صیقل دادن فولاد، الگوی
ی پر از جزئیات ایجاد می کرد. یکی از معروف ترین نمونه های این فولاد، فولاد ووتز (فولاد هندی) است که در شمشیر های دمشق استفاده می شده است. این فولاد به دلیل استفاده از فلاکس، عموما در مقایسه با سایر فرایندهای تولید فولاد آن زمان، میزان کربن بیشتر (در بازه 1.5 تا 2.0 درصد) و کیفیت بهتری (بدون ناخالصی) داشت. این فولاد به آهنگری زیادی نیاز نداشت و کار کردن روی آن نیز در دما هایی به نسبت کم انجام می شد تا جلوی هر نوع کربن زدایی، ترک خوردن کوتاهی داغ یا نفوذ بیش از اندازه کربن گرفته شود. فولاد تنها به حدی چکش می خورد که فرم کلی تیغه شمشیر ایجاد شود. میزان کربن این فولاد به چدن نزدیک است و عمدتا پس از تغییر شکل و فرم دادن، برای رسیدن به سختی مناسب به هیچ عملیات حرارتی جز خنک کاری با هوا نیاز ندارد و فقط بر ترکیب فولاد تکیه می کند. فولاد پرکربن تر لبه تیغه بسیار سختی داشت، در حالی که فولاد کم کربن تر، چقرمگی بیشتری داشت و شانس خرد شدن، ترک خوردن یا شکستن را کاهش می داد. در اروپا، فولاد بوته توسط بنجامین هانتسمن در انگلستان در قرن هجدهم ساخته شد. هانتسمن به جای زغال سنگ یا زغال چوب، از کک استفاده کرد و توانست به دمای ک
افی برای ذوب فولاد و حل کردن آهن دست یابد. فرآیند هانتسمن نسبت به تعدادی از فرآیند های ووتز متفاوت بود، از این لحاظ که زمان طولانی تری برای ذوب کردن فولاد و خنک کردن آن صرف می شد و بنابراین، زمان بیشتری برای نفوذ کربن فراهم بود. مواد خام فرآیند هانتسمن، آهن و فولاد بودند که به شکل فولاد بلیستر استفاده می شدند. فولاد بلیستر نوعی از فولاد بود که جایگزین تبدیل مستقیم از چدن شده بود، در حالی که تبدیل مستقیم از چدن در فرایند پادلینگ یا بعدها در فرآیند بسمر استفاده می شد. توانایی ذوب کامل فولاد، هرگونه غیرهمگنی را در فولاد از بین برد و به کربن اجازه داد که به طور یکنواخت در فولاد مایع حل شود. بدین ترتیب، دیگر نیازی به آهنگری گسترده برای دستیابی به نتیجه ای مشابه آهنگری نبود. به همین ترتیب، ریخته گری فولاد نیز با ریختن آن در قالب امکان پذیر شد. استفاده از فلاکس ها، استخراج تقریباً کامل ناخالصی ها از مایع را ممکن می ساخت، به طوری که ناخالصی ها پس از افزودن فلاکس، به سمت بالا شناور شده و دور ریخته می شدند. این نوع فولاد، اولین فولاد با کیفیت مدرن بود و ابزاری فراهم کرد تا آهن کارشده اضافی به طور موثر به فولاد مفید تبد
یل شود. فرآیند هانتسمن، افزایش چشمگیر تولید فولاد باکیفیت در اروپا را در پی داشت، که در کالاهایی مانند چاقو، ابزار و ماشین آلات استفاده می شد و راه را برای انقلاب صنعتی هموار کرد. روش های تولید فولاد بوته. تقسیم بندی آلیاژ های آهن به طور کلی بر اساس محتوای کربن انجام می شود: چدن دارای 2 تا 4 درصد ناخالصی کربن است. در آهن کارشده، بیشتر کربن اکسید می شود، تا جایی که محتوای کربن به کمتر از 0.1 درصد می رسد. فولاد که ارزش بیشتری دارد، دارای درصد کربن متوسط است و خواص آن بسته به درصد کربن تغییر می کند: فولاد پرکربن از فولاد کم کربن محکم تر، اما شکننده تر است. فولاد بوته، مواد اولیه ورودی را به وسیله بوته از منبع گرما جدا می کند و کنترل دقیق کربوریزاسیون (افزایش محتوای کربن) یا اکسیداسیون (کاهش محتوای کربن) را ممکن می سازد. اضافه کردن فلاکس هایی مانند سنگ آهک برای کاهش یا افزایش میزان گوگرد، سیلیسیم و سایر ناخالصی ها به بوته استفاده می شود و با اضافه کردن آنها می توان خواص ماده را بیشتر تغییر داد. برای تولید فولاد بوته از روش های مختلفی استفاده شده است. در مقالات اسلامی مانند طرسوسی و ابوریحان بیرونی، سه روش برای تو
لید غیرمستقیم فولاد بیان شده است. ابوریحان بیرونی، مورخ قرون وسطایی مسلمان (حدود ۹۷۳-۱۰۵۰)، اولین مرجع برای تولید فولاد دمشق را نوشته است. اولین و رایج ترین روش سنتی، کربوریزاسیون آهن کارشده در حالت جامد است. این یک فرآیند نفوذ است که در آن، آهن کارشده در بوته یا اجاقی با زغال چوب پوشیده و بسته بندی می شود، سپس به مجموعه حرارت داده می شود تا سرعت نفوذ کربن در آهن برای تولید فولاد بیشتر شود. اساس فرآیند ووتز فولاد، کربوریزاسیون است. روش دوم، کربن زدایی چدن با حذف کربن از چدن است. در روش سوم، از آهن کارشده و چدن استفاده می شود. در این فرآیند، آهن کارشده و چدن ممکن است در یک بوته با هم حرارت داده شوند تا با همجوشی این دو، فولاد تولید شود. ابوریحان بیرونی در رابطه با این روش می گوید: «این روشی بود که در آتش گاه به کار می رفت». در پژوهش فویورباخ آمده است که روش های هندی به روش کربوریزاسیون ووتز اشاره دارند. واریاسیون هایی از فرآیند همجوشی عمدتاً در ایران و آسیای مرکزی یافت شده است، آثاری از آن در حیدرآباد هند نیز یافت شده است. برای تامین کربن، مواد آلی مختلفی توسط مراجع اسلامی معاصر ذکر شده است، از جمله پوست انار،
بلوط، پوست میوه مانند پوست پرتقال، برگ و سفیده و پوست تخم مرغ. در برخی از منابع هندی، استفاده از تکه های چوب ذکر شده است، اما نکته قابل توجه این است که در هیچ یک از منابع، زغال چوب ذکر نشده است. تاریخچه ابتدائی. تولید فولاد بوته معمولا در مراکز تولید در هند و سریلانکا مشاهده می شود. در این مناطق، فولاد بوته با فرآیند ووتز تولید شده است و فرض بر این است که ظهور آن در مکان های دیگر به واسطه تجارت بین مرزی بوده است. به تازگی، مکان هایی در آسیای مرکزی مانند مرو در ترکمنستان و اخسیکت در ازبکستان کشف شده اند که مراکز مهم تولید فولاد بوته بوده اند. یافته های آسیای مرکزی همگی از کاوش های مربوط به قرن های ۸ تا ۱۲ پس از میلاد بدست آمده اند، در حالی که تولید فولاد هندی/سریلانکایی به ۳۰۰ سال پیش از میلاد نیز می رسد. سنگ آهن هند رگه هایی از وانادیوم و سایر عناصر آلیاژی داشت که منجر به افزایش سختی پذیری فولاد بوته هندی شد، به طوری که این فولاد در سراسر خاورمیانه به توانایی حفظ لبه مشهور بود. با اینکه فولاد بوته در دوران کهن بیشتر در خاورمیانه یافت می شد، شمشیرهای جوشکاری الگویی در اروپای قرن سوم و به خصوص در منطقه اسکاندی
ناوی کشف شده است. شمشیر هایی با نام تجاری «اولفبرت» و قدمتی ۲۰۰ ساله از قرن نهم تا اوایل قرن یازدهم، نمونه های بارز این تکنیک هستند. تحقیقات ویلیامز نشان داده است که روند ساخت این تیغه ها از خاورمیانه سرچشمه گرفته و متعاقباً در مسیر تجاری ولگا معامله شده است. در قرون اول دوره اسلامی، پژوهش های علمی با موضوع شمشیر و فولاد آغاز شد. معروف ترین این پژوهش ها توسط جابر بن حیان در قرن هشتم، ابویوسف کندی قرن نهم، ابوریحان بیرونی در اوایل قرن یازدهم، طرسوسی در اواخر قرن دوازدهم و فخر مدبر قرن سیزدهم انجام شده است. در هر یک از این منابع در مورد فولاد های هندی و دمشق، از کل ادبیات باقیمانده از یونان و روم کلاسیک، اطلاعات بیشتری ارائه داده شده است. تاریخچه مدرن. اولین ارجاعات اروپایی. اولین ارجاعات اروپایی به فولاد بوته، به دوران پس از قرون وسطی باز می گردد. آزمایش های اروپایی فولادهای «دمشق» حداقل از قرن شانزدهم آغاز شده است. با این حال، دهه 1790 اولین زمانی بود که پژوهشگران آزمایشگاهی شروع به کار با فولادهایی تحت عنوان هندی/ووتز کردند. در آن زمان، اروپایی ها به واسطه یادداشت های عینی که مسافران جنوب هند از مشاهدات خود
مستند کرده بودند، به توانایی هند در ساختن فولاد بوته پی برده بودند. از اواسط قرن هفدهم به بعد، مسافران اروپایی شبه قاره هند با مشاهده عینی تولید فولاد در آن منطقه، گزارش های متعددی نوشتند. از جمله این گزارش ها می توان به یادداشت های ژان باپتیست تاورنیه در سال 1679، فرانسیس بوکانان در سال 1807 و اچ دبلیو. وویسی در سال 1832 اشاره کرد. در قرن های هجدهم، نوزدهم و اوایل قرن بیستم، اروپا به درک ماهیت و خواص فولاد ووتز علاقه نشان می داد و در این زمینه تلاش می کرد. فولاد ووتز هندی توجه برخی از مشهورترین دانشمندان را به خود جلب کرده بود، از جمله مایکل فارادی که مجذوب فولاد ووتز شده بود. پژوهش های جورج پیرسون در انجمن سلطنتی در سال 1795 در برانگیختن علاقه دانشمندان اروپایی به ووتز تاثیر به سزایی داشت. او اولین دانشمندی بود که نتایج کار خود را منتشر کرد و همچنین اولین کسی بود که کلمه «ووتز» را در نوشته هایش به کار برد. پژوهشگر دیگری به نام دیوید موشت توانست استنباط کند که فولاد ووتز با فرایند همجوشی ساخته شده است. دیوید موشت در سال 1800 فرآیند خود را به عنوان یک اختراع ثبت کرد و گزارش پژوهش خود را در سال 1805 ارائه کرد.
اما در واقع، اولین فرآیند موفق اروپایی حدود 50 سال قبل توسط بنجامین هانتسمن در دهه 1740 توسعه یافته بود. فولاد بوته در سایر نقاط. نوع دیگری از فولاد بوته در سال 1837 توسط مهندس روسی، پاول انوسوف، تولید شد. تکنیک او تکیه کمتری بر حرارت دهی و سرد کردن داشت. این تکنیک بیشتر بر فرایند آبدهی تاکید داشت، فرایندی که وقتی ساختار کریستالی درست در فلز ایجاد شده بود، فلز مذاب را سریع سرد می کرد. او فولاد خود را فولاد بولات نامید، راز این فولاد با فوت این دانشمند از بین رفت. در ایالات متحده آمریکا، فولاد بوته اولین بار توسط ویلیام متکلف تولید شد.
بوفادی انولید یک ترکیب شیمیایی با ساختار استروئیدی است. مشتقات آن در مجموع به عنوان بوفادی انولیدها شناخته می شوند، از جمله بسیاری از آنها که به شکل گلیکوزیدهای بوفادی انولید (بوفادی انولیدهایی که حاوی گروه های ساختاری مشتق شده از قندها باشند) هستند. این ترکیبات نوعی گلیکوزید قلبی هستند؛ نوع دیگر این گلیکوزیدها کاردنولید است. هم بوفادی انولیدها و هم گلیکوزیدهای آنها سمی هستند. به طور خاص، این ترکیبات می توانند باعث انسداد دهلیزی، برادی کاردی (ضربان قلب کند)، تاکی کاردی بطنی (نوعی ضربان سریع قلب) و احتمالاً ایست قلبی کشنده شوند. ریشه لغوی. نام این ترکیبات از سرده وزغ "Bufo" مشتق شده است که حاوی گلیکوزیدهای بوفادی انولید است، پسوند "-adien-" به دو پیوند دوگانه در حلقه لاکتون اشاره دارد، و عبارت انتهایی "-olide" نشان دهنده ساختار لاکتون است. در نتیجه، ساختارهای مرتبط با تنها یک پیوند دوگانه، "بوفنولید" نامیده می شوند. و معادل اشباع آن "بوفانولید" است. طبقه بندی. با توجه به سرعنوان های موضوعی پزشکی(MeSH)، بوفادی انولیدها و بوفانولیدها به شرح زیر طبقه بندی می شوند:
سُها اعتباری دختر ۱۲ ساله اهل روستای خلوص، شهرستان بستک، واقع در استان هرمزگان بود که در شامگاه یکشنبه، ۴ دی ۱۴۰۱ در جریان تیراندازی یک مأمور لباس شخصی پلیس استان هرمزگان کشته شد. این اتفاق در آستانه مراسم چهلم کیان پیرفلک، دانش آموز ۹ ساله ایذه ای، رخ می دهد که او نیز با تیراندازی مأموران کشته شد. واکنش ها. خبرگزاری فارس، وابسته به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، مدعی شد این واقعه در پی تیراندازی مأموران نیروی انتظامی به خودرویی که، ظن حمل مواد مخدر به آن می رفت، رخ داده است. عبدالرحمن اعتباری پدر سها اعتباری در ۵ دی ۱۴۰۱ طبق ویدیویی که خبرگزاری فارس منتشر کرد گفت: در ۷ دی ۱۴۰۱ محمدرضا حیدری دادستان نظامی استان هرمزگان از تشکیل پرونده قضایی برای این پرونده خبر داد. به گفته دادستان نظامی استان هرمزگان، «شیشه های دودی خودروی پژوپارس سفید رنگ و همچنین بی توجهی راننده به تابلوی ایست» باعث شد که مأموران برای متوقف کردن آن اقدام به تعقیب و گریز و شلیک به لاستیک و بدنه خودرو کنند که این تعقیب و گریز باعث کشته شدن کودک ۱۲ ساله شد. در ۹ دی ۱۴۰۱، مولوی عبدالحمید امام جمعه اهل سنت زاهدان، در خطبه های نماز جمعه با اشاره به
کشته شدن سها اعتباری و با دردآور خواندن کشته شدن کودکان در خیزش ۱۴۰۱ ایران گفت: «بی احتیاطی تیراندازی مأموران دولتی بچه ای را کشت.»