Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آشکارساز چرنکوف () (تلفظ: /tʃɛrɛnˈkɔv/؛ روسی: Черенко́в) یک آشکارساز ذرات است که از آستانه سرعت برای تولید نور، خروجی نور وابسته به سرعت یا جهت نور وابسته به سرعت تابش چرنکوف استفاده می کند. بنیاد علمی. ذره ای که از یک ماده با سرعتی بیشتر از آن که نور می تواند از ماده عبور کند، با عبور نور٬ نور ساطع می کند. این شبیه به تولید یک غرش صوتی است زمانی که یک هواپیما در پرواز سریع تر از امواج صوتی در هوا حرکت کند. جهتی که این نور ساطع می شود روی مخروطی با زاویه θc در جهت حرکت ذره است، با cos(θc) = (c = سرعت خلاء نور، n = ضریب شکست محیط، و v سرعت ذره است). بنابراین زاویه مخروط θc اندازه گیری مستقیم سرعت ذره است. فرمول فرانک تام = sin2θc تعداد فوتون های تولید شده را نشان می دهد. انواع آشکارساز. در مورد ساده آشکارساز آستانه، انرژی آستانه وابسته به جرم اجازه می دهد تا بین یک ذره سبک تر (که تابش می کند) و یک ذره سنگین تر (که تابش نمی کند) با همان انرژی یا تکانه تمایز قائل شد. چندین مرحله آستانه را می توان برای گسترش محدوده انرژی تحت پوشش ترکیب کرد. آشکارسازهای آستانه چرنکوف برای زمان بندی سریع و اندازه گیری زمان پرواز در
آشکارسازهای ذرات استفاده شده است. طرح های دقیق تر از میزان نور تولید شده استفاده می کنند. ثبت نور از ذرات اولیه و ثانویه، برای یک کالریمتر چرنکوف، بازده نور کل متناسب با انرژی ذرات فرودی است. استفاده از جهت نور، آشکارسازهای دیفرانسیل چرنکوف هستند. آشکارسازهای RICH با ثبت مکان های تک فوتون چرنکوف در ناحیه حسگر حساس به موقعیت، زوایای چرنکوف را از روی الگوهای ثبت شده بازسازی می کنند. از آنجا که آشکارسازهای RICH اطلاعاتی را در مورد سرعت ذره ارائه می دهند، اگر تکانه ذره نیز شناخته شود (از خمش مغناطیسی)، ترکیب این دو قطعه اطلاعات سبب می شود که جرم ذره به دست آید تا بتوان نوع ذره را شناسایی کرد.
فریدون کار (۱۳۰۷–۱۳۸۲) شاعر و مترجم ایرانی بود. او در سال های ابتدایی دههٔ سی در کنار نادر نادرپور، نصرت رحمانی، فریدون مشیری، فروغ فرخزاد، و سیمین بهبهانی از شاعران مطرح ایران بود. او در سال ۱۳۸۲ در لندن درگذشت. او برادر مهرانگیز کار و از دوستان نزدیک فروغ فرخزاد و علی بهزادی بود.
کام بَک (Kammback) که با نام های دُمِ کام یا کی-تیل (K-tail) هم شناخته می شود - یک ویژگی طراحی خودرو است که در آن قسمت عقب خودرو قبل از اینکه به طور ناگهانی با یک سطح عمودی یا تقریباً عمودی قطع شود، به سمت پایین شیب پیدا می کند. طراحی کام بک مقاومت آیرودینامیکی را کاهش می دهد، در نتیجه بهره وری را بهبود داده و مصرف سوخت را کاهش می دهد. ضمن اینکه شکل کاربردی خودرو نیز حفظ می شود. کام بک به افتخار آیرودینامیک دان آلمانی، وونیبالد کام (Wunibald Kamm)، برای کار او در توسعه این طراحی در دهه ۱۹۳۰ نامگذاری شده است. برخی از خودروها طراحی کامبک را بر اساس اصول آیرودینامیک اتخاذ کرده اند، در حالیکه برخی دیگر از قسمت دنباله بریدهشده به عنوان یک ویژگی طراحی یا تبلیغاتی استفاده می کنند. خاستگاه. با افزایش سرعت خودروها در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، طراحان به مشاهده و به کارگیری اصول آیرودینامیک خودرو پرداختند. با افزایش مقاومت آیرودینامیک (یا نیروی پسار)، انرژی بیشتر و در نتیجه سوخت بیشتری برای به حرکت درآوردن وسیله نقلیه مورد نیاز است. در سال ۱۹۲۲، پل جرای خودرویی را بر اساس نیمرخ قطره اشکی (یعنی با دماغه ای گرد و انتهایی دراز
و مخروطی) برای کمینه سازی مقاومت آیرودینامیکی که در سرعت های بالاتر ایجاد می شود، به ثبت اختراع رساند. [۴][۵] خودروهای استریملاینر (بهینه ساز) اواسط دهه ۱۹۳۰ - مانند اتومبیل هایی مثل تاترا تی۷۷، کرایسلر ایرفلو و لینکلن زفیر - مطابق با این اکتشافات طراحی شدند. با این حال، انتهای دراز برای اتومبیل فرمی کاربردی نبود، بنابراین طراحان خودرو به دنبال راه حل های دیگری بودند. در سال ۱۹۳۵، طراح هواپیمای آلمانی، گئورگ هانس مدلونگ، گزینه های جایگزین برای کمینه سازی پسار، بدون نیاز به قسمت عقبی کشیده را به نمایش گذاشت. در سال ۱۹۳۶، ایده مشابهی برای خودروها به کار گرفته شد، پس از آنکه بارون راینهارد کونیگ-فاشنفلد یک خط سقف صاف را با انتهای ناگهانی در یک سطح عمودی توسعه داد، که در دستیابی به مقدار کم مقاومت - مشابه یک بدنه استریملاینر - مؤثر بود. او بر روی یک طراحی آیرودینامیک برای اتوبوس کار کرد و کونیگ-فاشنفلد این ایده را به ثبت اختراع رساند. [۹] کونیگ-فاشنفلد به همراه وونیبالد کام، در دانشگاه اشتوتگارت به بررسی اشکال مختلف خودرو پرداخت تا «مصالحه خوبی بین کاربرد روزمره (مثلاً طول وسیله نقلیه و ابعاد داخلی) و ضریب پسار م
طلوب» ارائه دهد. کام، در طرح خود علاوه بر بهره وری آیرودینامیک بر پایداری خودرو هم تأکید داشت، و به لحاظ ریاضی و تجربی اثربخشی طراحی را به اثبات رساند. در سال ۱۹۳۸ کام یک نمونه اولیه با استفاده از فرم کامبک (Kammback) و براساس بی ام و ۳۲۸ ساخت. کامبک همراه با دیگر اصلاحات آیرودینامیک، به این نمونه اولیه ضریب پسار ۰٫۲۵ را ارائه کرد. اولین خودروهای تولید انبوه که از اصول کامبک استفاده کردند نش ایرفلایت (Nash Airflyte) 1949 تا۱۹۵۱ در ایالات متحده و بورگوارد هانسا ۲۴۰۰ در اروپا بین سال های ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۵ بودند. نظریه آیرودینامیک. ایده آل ترین شکل برای کمینه سازی پسار، شکل «قطره اشک» است، شکلی صاف و شبیه به ماهی واره. اما به دلیل محدودیت های ابعادی این شکل برای وسایل نقلیه جاده ای کاربردی نیست. ولی محققان از جمله کام دریافتند که حذف ناگهانی بخش انتهایی [دم] فقط منجر به افزایش بسیار جزئی پسار می شود. دلیل این امر آن است که در قسمت عقب خودرو و پشت سطح عمودی، یک منطقه آشفته (منطقه دنباله یا wake region) شکل می گیرد. این منطقه دنباله همان اثر انتهای مخروطی و کشیده را ایجاد می کند، به این صورت که هوا در جریان آزاد وارد ا
ین ناحیه نمی شود (و از جدایش جریان لایه مرزی جلوگیری می کند). در نتیجه جریان هوای هموار حفظ می شود و در نهایت پسار به حداقل می رسد. کام بک راه حل نسبی ای برای مسئله برآر آیرودینامیکی ارائه داد، مشکلی که رفته رفته با افزایش سرعت در مسابقات اتومبیل رانی در دهه ۱۹۵۰ جدی تر می شد. ایده طراحی با دم شیب دار برای کاهش پسار در خودروهایی مانند کانینگهام C-5R به حد افراط برده شد و منجر به ایجاد تأثیر ماهی واره شد که بخش عقب وسیله نقلیه را در سرعت های بالا به سمت بالا می کشد و خطر ناپایداری یا از دست دادن کنترل را ایجاد می کند. کامبک ضمن ایجاد ناحیه کم فشار در زیر دم، سطح مؤثر برای ایجاد نیروی بالابرنده را کاهش داد. استفاده. برخی مطالعات نشان دادند افزودن اسپویلر عقب به طراحی کامبک مفید نبود، زیرا پسار کلی در زوایای مورد بررسی افزایش پیدا می کند. [۱] در سال ۱۹۵۹ طرح کامبک به عنوان روشی ضد-بالارفتن در خودروهای مسابقه ای با بدنه کامل مورد استفاده قرار گرفت، و ظرف چند سال در تقریباً تمام اتومبیل های اینچنینی به کار گرفته شد. در اوایل دهه ۲۰۰۰ این طراحی مجدداً ظهور پیدا کرد تا راهی برای کاهش مصرف سوخت در خودروهای برقی دوگان
ه (هیبریدی) ایجاد کند. چندین خودرو باوجود آنکه طرح آنها به فلسفه آیرودینامیکی کامبک واقعی پایبند نیست، به عنوان کامبک به بازار عرضه شده اند. این مدل ها شامل شورلت وگا ۱۹۷۱–۱۹۷۷ (Chevrolet Vega) استیشن واگن Kammback , AMC Eagle 1981-1982 Kammback و خودروهای مفهومی «Type K» برپایه پونتیاک فایربرد هستند. برخی مدل ها که به عنوان «کوپه» به بازار عرضه می شوند - مانند خودروهای SUV بی ام و و مرسدس بنز مانند X6 یا کلاس-جی ال سی کوپه - «از نوعی شکل کامبک استفاده می کنند، اگرچه بخش انتهایی آنها برجستگی ها وقوس های بیشتری نسبت به یک کامبک اصیل دارد.» خودروهایی که از کامبک بهره مند بوده اند شامل موارد زیر می شوند:
محاصره شیروایشی () در سال ۱۶۰۰، یکی از چندین نبرد فئودالی ژاپنی بود که منجر به نبرد سرنوشت ساز نبرد سکیگاهارا شد که به جنگ های داخلی دوره سنگوکو بیش از ۱۰۰ سال جنگ پایان داد و بلافاصله پس از آن تأسیس شوگون سالاری توکوگاوا تشکیل شد.
محاصره هاتایا () یکی از چندین نبرد در منطقه توهوکو ژاپن بود که به عنوان مقدمه ای برای لشکرکشی تعیین کننده نبرد سکیگاهارا عمل کرد که به دوره ۲۵۰ ساله جنگ معروف به دوره سنگوکو پایان داد.
محاصره کامینویاما () در سال ۱۶۰۰، در پایان دوره سنگوکو ژاپن اتفاق افتاد. این یکی از نبردهای متعددی بود که لشکرکشی سکیگاهارا را تشکیل می داد، که در نهایت توکوگاوا ایه یاسو آخرین مخالفت را با تسلط خود بر جزایر ژاپن از بین برد. این نبرد بخشی از لشکرکشی کیچو دوا نیز بود.
نبرد کویسه گاوا ()، نبردی سرنوشت ساز در طول لشکرکشی سکیگاهارا بود، این نبرد به ارتش غربی ایشیدا میتسوناری برتری اولیه را در نبرد سکیگاهارا داد، در حالی که ارتش شرقی توکوگاوا ایه یاسو آسیب سنگینی دید.
لشکرکشی سکیگاهارا () مجموعه ای از نبردها در ژاپن بود که بین ارتش شرقی همسو با توکوگاوا ایه یاسو و ارتش غربی وفادار به ایشیدا میتسوناری انجام شد که در نبرد سرنوشت ساز نبرد سکیگاهارا به اوج خود رسید. این درگیری از یک کارزار تنبیهی به رهبری ایه یاسو علیه خاندان اوئه سوگی در شمال شرقی منطقه توهوکو آغاز شد و به میتسوناری فرصتی داد تا هنگامی که ایه یاسو راهی نبرد به طرف شمال ژاپن بود، او را به نام کانپاکو و سشو (تویوتومی هیده یوری) محکوم کند. پس زمینه. با مرگ تویوتومی هیده یوشی — جنگجوی بزرگی که ژاپن را پس از بیش از یک قرن ناآرامی داخلی متحد کرد — در سال ۱۵۹۸، پسر ۵ ساله او تویوتومی هیده یوری رسماً جانشین او به عنوان کانپاکو و سشو یا نایب السلطنه امپراتوری شد. از آنجایی که هیده یوری تنها پنج سال داشت، ژاپن توسط گوتایرو (شورای پنج نفره از بزرگان) و گو-بوگیو (پنج مسئول امور عملی) که توسط هیده یوشی به عنوان نایب السلطنه برای پسرش هیده یوری گمارده شده بودند اداره می شد. توکوگاوا ایه یاسو، یکی از اعضای شورای پنج نفره بزرگان، محل کار خود را در محل سکونت قبلی هیده یوشی در قلعه فوشیمی قرار داد و برخلاف محدودیت های شورا در
انجام این کار، ازدواج سیاسی برای فرزندانش ترتیب داد و خشم سیاسی را برانگیخت. یکی از اعضای گو-بوگیو گمارده شده به مدیریت مدنی توسط هیده یوشی، تلاش کرد به مائدا توشی ایه، عضو شورا و نگهبان هیده یوری، در قلعه اوساکا نزدیک شود تا علیه ایه یاسو توطئه کند؛ اما، مداخله هوسوکاوا تادائوکی، یکی از دوستان ایه یاسو و از خاندان مائدا، پسر توشی ایه، مائدا توشیناگا را متقاعد کرد که پدرش را از مخالفت با ایه یاسو منصرف کند. میتسوناری به تلاش برای ترور ایه یاسو متوسل شد، اما زمانی که طرح شکست خورد، چندین ژنرال ایه یاسو به طور مستقل تلاش کردند تا میتسوناری را از بین ببرند. ایه یاسو با این شرط موافقت کرد که میتسوناری در بهار ۱۵۹۹ در قلعه ساوایاما تبعید شود. اندکی پس از آن، مائدا توشی ایه در ماه آوریل درگذشت و پسرش مائدا توشیناگا به جای او انتخاب شد؛ اما خود ایه یاسو سرپرستی هیده یوری را بر عهده گرفت و قلعه اوساکا را در ۲۸ اکتبر اشغال کرد و اعضای گوتایرو (شورای پنج نفره از بزرگان) و گو-بوگیو (پنج مسئول امور عملی) را بیشتر عصبانی کرد. بسیج. اوئه سوگی کاگه کاتسو، یکی دیگر از اعضای شورا، با نظامی سازی از ایه یاسو سرپیچی کرد و به ۸۰۰
۰۰ مرد دستور داد تا قلعه ای در آیزو بسازند و استحکامات و شبکه های جاده ای آن را گسترش دهند. در ۷ مه ۱۶۰۰، ایه یاسو نامه ای به کاگه کاتسو ارسال کرد و خواستار توضیح آن شد. مشاور ارشد کاگه کاتسو، نائوئه کانه تسوگو با امتناع تمسخرآمیز به او پاسخ داد. مذاکرات بعدی شکست خورد و کاگه کاتسو حتی سعی کرد یکی از فرستادگان ایه یاسو را به عنوان جاسوس کشته بکشد و پس از اینکه کاگه کاتسو حاضر نشد شخصاً در اوساکا برای پاسخگویی به ایه یاسو حاضر شود. ایه یاسو در ۱۲ ژوئیه یک شورای جنگی را برای برنامه ریزی یک اردوکشی تنبیهی احضار کرد. حمله به آیزو. در ۲۴ ژوئیه، ایه یاسو برای عملیات تنبیهی خود از قلعه اوساکا خارج شد و شب بعد در قلعه فوشیمی توقف کرد تا به نگهبان قلعه توری موتوتادا دستورهای خود را در برابر حمله احتمالی تحت حمایت ایشیدا میتسوناری قبل از ادامه به سمت آیزو ارائه دهد. ایه یاسو از حمله ناگهانی ماتسونوری نگران بود و حمله توسط میتسوناری و متحدانش را پیش بینی کرده بود بنابراین او با سرعتی آهسته برای نظارت بر حرکات رقبای خود به راه افتاد و در ۱۰ اوت به ادو رسید و در آنجا شروع به جمع آوری نیروها کرد. اربابان هم مرز با قلمرو خا
ندان اوئه سوگی، به سرعت به استان های خود بازگشتند تا از خود در برابر اوئسوگی کاگه کاتسو دفاع کنند. میتسوناری بلافاصله پس از خروج ایه یاسو شروع به احضار توطئه گران به قلعه ساوایاما کرد، حتی برخی از آنها متقاعد شدند که سفر خود را برای پیوستن به اردوکشی ایه یاسو رها کنند، مانند اوتانی یوشیتسوگو در ۱۷ اوت، شورای جنگی میتسوناری تصمیم گرفت ارتش غربی را به عنوان ائتلافی علیه ایه یاسو، با عضویت یکی از شورای گوتایرو، موری تروموتو به عنوان فرمانده اسمی آن تشکیل دهد. در ۲۲ اوت ۱۶۰۰، ائتلاف وارد قلعه اوساکا شد و ایجاد ارتش غربی را با ادعای سرپرستی هیده یوری اعلام کرد. در همان روز، میتسوناری یک سری اتهام های متشکل از ۱۳ ماده را علیه ایه یاسو به نمایندگی از پنج گو- بوگیو و سه عضو شورای گوتایرو (پنج بزرگ نایب السلطنه) صادر کرد. مائدا توشیناگا رای ممتنع انتخاب کرد زیرا قبلاً از ایه یاسو حمایت کرده بود. این اعلامیه عملاً اعلان جنگ بین ارتش های غربی و شرقی را نشان می دهد. جبهه چوبو-کانسای. اولین حمله بزرگ ارتش غرب در منطقه پایتخت، محاصره قلعه فوشیمی بود که در ۲۷ اوت آغاز شد. توری موتوتادا تصمیم گرفت تا آخر از قلعه دفاع کند و ع
لیرغم ناکامی ها، دفاع تا ۶ سپتامبر ادامه داشت، زمانی که موتوتادا سپپوکو را انجام داد. نیروهای باقی مانده او، عمدتاً تلاش های میتسوناری برای حمایت از قلعه هایش را در امتداد جاده ناکاسندو به عقب انداختند. نه روز بعد، میتسوناری بدون منازعه وارد قلعه اوگاکی شد. ارتش غربی تلاش کرده بود وفاداری هوسوکاوا فوجیتاکا، پدر ژنرال ارتش شرقی هوسوکاوا تادائوکی را به طرف خود جلب کند. در ژوئیه ۱۶۰۰، ایشیدا میتسوناری با گروگان گرفتن همه کسانی که خانواده هایشان در قلعه اوساکا بودند، تلاش کرد تا اهرم فشاری بر کسانی که به سمت ایه یاسو متمایل بودند به دست آورد. در طی یکی از همین گروگان گیری ها همسر مسیحی هوسوکاوا تادائوکی به نام هوسوکاوا تاما برای جلوگیری از دستگیری، به خدمتکارش دستور داد که او را بکشد و محل زندگی آنها را آتش بزند. مرگ تاما در طی گروگانگیری به عنوان یک عمل هولناک از طرف ایشیدا میتسوناری در نظر گرفته شد و شوهر او، تادائوکی را به سمت ایه یاسو سوق داد همچنین پدر او فوجیتاکا را نیز با ایشیدا دشمن کرد. فوجیتاکا قلعه تانابه را در ولایت تانگو با ۵۰۰ مرد در حمایت از ایه یاسو تقویت کرد. در اواسط ماه اوت، حتی قبل از محکومیت
رسمی ایه یاسو، ۱۵۰۰۰ سرباز ایشیدا تحت رهبری اونوگی شیگه کاتسو محاصره تانابه را آغاز کرده بودند. با این حال، نفوذ و اعتبار فوجیتاکا به عنوان یک دانشمند-شاعر به حدی بود که نیروهای وفادار ایشیدا حمله ضعیفی به قلعه تانابه انجام دادند، محاصره تنها در ۱۹ اکتبر به دنبال دستور امپراتور ژاپن مبنی بر تسلیم شدن برای حفظ جان افراد و کتابخانه گرانبهایش پایان یافت. قلعه اوتسو در ساحل جنوب غربی دریاچه بیوا قرار داشت و کیوگوکو تاکاتسوگو فرمانده قلعه اوتسو بود. محاصره اوتسو در ۱۳ اکتبر توسط نیروهای ۱۵۰۰۰ نفری غربی کوبایاکاوا هیده کانه، تاچیبانا مونه شیگه و تسوکوشی هیروکادو، همراه با محاصره دریایی توسط ماشیتا ناگاموری آغاز شد. مقاومت سرسختانه نیروهای ارتش شرقی تحت فرماندهی تاکاتسوگو تنها در ۲۱ اکتبر پس از بمباران قلعه توسط ارتش غربی از کوه ناگارا پایان یافت، در این مرحله محاصره کنندگان غربی، مانند سربازان اونوگی شیگه کاتسو در محاصره تانابه، برای پیوستن به نبرد سرنوشت ساز سکیگاهارا دیر کرده بودند. لشکرکشی توکایدو (جاده). در ۲۹ اوت، ایه یاسو یک پایگاه عملیاتی در اویاما، توچیگی ایجاد کرد، و تا ۱ سپتامبر ایه یاسو نقل مکان ۵۰۰۰۰ سر
بازی که در ادو در شمال جمع شده بودند به اویاما را شروع کرد و آماده حمله به کاگه کاتسو در آیزو شد، اما انتظار انجام این حمله را نداشت زیرا اعتقاد داشت داته، نیروهای موگامی و مائدا برای متوقف کردن پیشروی اوئه سوگی کافی هستند. با خبر سقوط قلعه فوشیمی، ایه یاسو به سرعت در ۱۰ سپتامبر به ادو بازگشت و از قبل برای بازگشت به سمت غرب برنامه ریزی کرده بود. او برای ایمن کردن چهارراهی نزدیک قلعه گیفو که در آن زمان توسط ارتش غربی که در قلعه اوگاکی مستقر بودند، تهدید می شد، ایه یاسو فوکوشیما ماسانوری، کورودا ناگاماسا، هوندا تاداکاتسو، ای نائوماسا و هوسوکاوا تادائوکی را در امتداد جاده توکایدو به سمت جلو فرستاد. ۱۶۰۰۰ مرد و پس از آن ۱۵۰۰۰ مرد تحت فرمان ایکدا تروماسا، آسانو یوشیناگا و یامائوچی کاتسوتویو، برای استحکام بخشیدن به تصرف قلعه کیوسو توسط فوکوشیما ماسانوری و تصرف قلعه گیفو از اودا هیده نوبو. ۳۱۰۰۰ سرباز از این «سپاه توکایدو» به سرعت گیفو را در ۲۸ سپتامبر محاصره کردند و اودا هیده نوبو را مجبور به تسلیم کردند. در همین حال در اوساکا، ملازم خاندان موری، کیکاوا هیروایه از میتسوناری که موری تروموتو، فرمانده اسمی ارتش غربی ر
ا در قلعه محصور کرده بود، خشمگین شد و در پاسخ به این توهین، هیروایه مخفیانه با او ارتباط برقرار کرد. از طرف دیگر موری هیده موتو، پسرعموی تروموتو و معاون تروموتو، از تروموتو خواست قبل از هر گونه درگیری به ارتش شرقی فرار کند. در ۲۹ سپتامبر، سپاه توکایدو ارتفاعات آکاساکا را اشغال کرد تا قلعه اوگاکی را تهدید کند، زیرا نابه شیما نائوشیگه دژ ارتش شرقی قلعه ماتسوکا را محاصره کرد که توسط یک پادگان ۱۷۰۰ نفری نگهداری می شد. ایشیدا میتسوناری در تاریخ ۱ اکتبر از قلعه اوگاکی به سمت قلعه ساوایاما رفت و در آنجا صرفنظر کردو موری تروموتو را که برای جمع آوری نیروها به قلمرو خود بازگشته بود، احضار کرد تا بازگردد؛ یکی از پیام آوران رهگیری شد، و اگر چه پیام رسان دوم موفق شد تروموتو را با ۳۰۰۰۰ سرباز خود ترغیب کند که بازگردند، اما آنها از رسیدن به درگیری های اصلی تأخیر داشتند. ایه یاسو به سرعت به سمت منطقه پایتخت حرکت کرد و در ۱۲ اکتبر به شیمادا در ولایت سوروگا و روز بعد به ناکایزومی در ولایت توتومی رسید. در همان زمان موری هیده موتو و کیکاوا هیروایه وارد ولایت مینو شدند و کوه نانگو را مستحکم کردند. در طی این راهپیمایی، ایه یاسو یک
خبر خوش دریافت کرد. نامه ای از فرمانده ارتش غربی کوبایاکاوا هیده آکی که به ارتش شرقی پیشنهاد جدایی از ارتش غربی می دهد. در ۱۷ اکتبر ایه یاسو به قلعه کیوسو رسید و قصد داشت اوگاکی را به طور کامل دور بزند تا قلعه ساوایاما یا اوساکا را تهدید کند و ۲ روز بعد به قلعه گیفو رسید. ایه یاسو حوالی ظهر ۲۰ اکتبر به آکاساکا (امروزه اوگاکی، گیفو) رسید و با بدنه اصلی سپاه توکایدو ملاقات کرد و بر روی تپه در اوکایاما اردو زد. آکاشی تاکه نوری نیروی کوچکی را به نبرد کویسه گاوا در نزدیکی اوگاکی هدایت کرد، ارتش شرقی را قلع و قمع کرد و آنها را مجبور به عقب نشینی به سکیگاهارا کرد تا در آنجا دو سپاه دوباره جمع شوند. در ۲۱ اکتبر، ارتش غربی خود را در دره قرار داد و مقر میتسوناری در پای تپه ساسائو رو به ارتش شرقی بود، در حالی که موری هیدموتو تشکیلات جداگانه ای را در جناح چپ ارتش شرقی در پای کوه نانگو رهبری کرد. با آگاهی از مواضع یکدیگر در سپیده دم، مه غلیظ در ابتدا نقشه های جنگی را متوقف کرد و نبرد تا ساعت ۸ صبح که مه پاک شد آغاز نشد. سپس نبرد سکیگاهارا شاهد شکست قاطع ارتش غربی بود و گروه میتسوناری توسط کوبایاکاوا هیده آکی نابود شد. هی
ده آکی به ارتش شرقی پیوست و جناح راست تشکیلات را ضعیف کرد، در حالی که پس از درگیری کوچکتر و خیانت کیکاوا هیروایه تشکیلات شرقی تحت فرمان موری هیده موتو را مجبور کرد به جای پیوستن به نبرد، عقب نشینی کنند. از ۲۱ تا ۳۰ اکتبر، قلعه اوگاکی متعاقباً توسط ارتش شرقی محاصره و تصرف شد، در حالی که در ۲۲ اکتبر کوبایاکاوا هیده آکی محاصره ساوایاما را آغاز کرد، ظاهراً به نشانه توبه و وفاداری به ایه یاسو؛ ایشیدا ماساتسوگو، برادر و فرمانده میتسوناری، فرمانده در قلعه ساوایاما. و در روز دوم محاصره خودکشی کرد. ایشیدا میتسوناری و آنکوکوجی اکی در حال فرار به شمال از سکیگاهارا اسیر شدند و متعاقباً در کیوتو در ۹ نوامبر اعدام شدند. سرنوشت آکاشی تاکه نوری (۱۵۶۶–۱۶۱۸) بعد از جنگ مشخص نیست. لشکرکشی ناکاسندو. در ۲۵ اوت، اوتانی یوشیتسوگو با خاندان سانادا در قلعه اوئدا تماس گرفت و سانادا ماسایوکی و پسرش سانادا یوکیمورا؛ به خدمت گرفت. پسر بزرگتر سانادا نوبویوکی قبلاً توسط ماسایوکی فرستاده شده بود تا به توکوگاوا بپیوندید، که قبلاً از طریق همسرش کوماتسوهیمه (دخترخوانده ایه یاسو) با او پیوندهای ازدواج داشت. پسر ایه یاسو توکوگاوا هیده تادا در ام
تداد جاده ناکاسندو با ۳۶۰۰۰ مرد به سمت ولایت مینو در حرکت بود، ایه یاسو به او دستور داد که قلعه اوئدا را تهدید کند و همچنان به رسیدن به سپاه توکایدو راه را ادامه دهد. او در ۷ اکتبر به کارویزاوا رسید و متعاقباً در ۱۱ به کومورو رسید. با این حال، در آنجا از دستورها و فرمان پدرش سرپیچی کرد و در عوض به سوی اوئدا لشکر کشید و دهکده سامه تانی را محاصره کرد. به این ترتیب محاصره اوئدا به طور جدی آغاز شد. توکوگاوا هیده تاداکه در سن ۲۱ سالگی در جنگ بی تجربه بود، قلعه اوئدا و فرمانده آن سانادا ماسایوکی را تا ۱۶ اکتبر ناموفق محاصره کرد، در آن زمان متوجه تأخیر خود شد و محاصره را رها کرد تا به سمت غرب در امتداد ناکاسندو به حرکت ادامه دهد. با این حال، تنها توانست با نیروهای ناامید پدرش در اواخر روز ۲۱ اکتبر، یک روز پس از پایان نبرد سکیگاهارا بیپوندد. جبهه توهوکو. قیام اوئه سوگی کاگه کاتسو حتی قبل از اعلام ارتش غرب به طور جدی آغاز شده بود، اما داته ماسامونه و موگامی یوشی آکی حتی قبل از اعلان جنگ شروع به واکنش های به خصمانه کرده بودن. خاندان ساتاکه در قلمرو کوبوتا به دلیل انعقاد قرارداد محرمانه با اوئه سوگی و از آنجائیکه رئیس خ
اندان ساتاکه یوشینوبو گرایش دو طرفه به هر دو سپاه داشت، در درگیری اعلام بی طرفی کردند. مائدا توشیناگا نیز طرفداری اش را به توکوگاوا اعلام کرد، اما در ابتدا به دلیل درگیری داخلی با جناح طرفدار غرب در خاندان مائدا به رهبری برادرش مائدا توشی ناگا (۱۵۷۸) در ولایت نوتو از حمایت او از اردوکشی ایه یاسو جلوگیری شد. توشیناگا سرانجام در ۷ سپتامبر قلعه دایشوجی را محاصره کرد که باعث خودکشی فرمانده پادگان شد. لشکرکشی کیچو دوا. لشکرکشی شمالی در داخل و اطراف ولایت دوا، معروف به «لشکرکشی کیچو دوا» (慶長出羽合戦)، نقطه عطف کلیدی برای اردوکشی سکیگاهارا به طور گسترده و عمدتاً اقدامی از طرف خاندان اوئه سوگی بود که علیه نیروهای ترکیبی نیروهای موگامی یوشی آکی و داته ماسامونه در تلاشی ناموفق برای کشاندن نیروهای ایه یاسو از ادو به طرف شمال انجام می شد. قبل از اعلام جنگ و در جریان پاسخگویی به بسیج خاندان اوئه سوگی، از ۱۸ تا ۱۹ اوت داته ماسامونه قلعه شیروایشی در جنوب سندای را که متعلق به ارتش اوئه سوگی که همسو با ارتش غربی بود، در محاصره کوتاهی تصرف کرد. ۲۰۰۰۰ سرباز ماسامونه تحت فرماندهی کاتاکورا کاگتسونا، اونینیوا سوناموتو و یاشیرو کاگیوری
در ۶ اکتبر به ماتسوکاوا که توسط ۶۰۰۰ مدافع تحت فرماندهی هونجو شیگناگا و سودا ناگایوشی دفاع می شد، حمله کردند، اما حمله دفع شدند. اوئه سوگی کاگه کاتسو، نائوئه کانه تسوگو را برای رهبری کمپین علیه داته ماسامونه و موگامی یوشی آکی انتخاب کرد. تهاجم به سه بخش از قلمرو موگامی در ۱۴ اکتبر با هدف تصرف قلعه یاماگاتا، مقر ۱۰۰۰۰ نفری موگامی یوشی آکی آغاز شد. کانه تسوگو در ۱۴ اکتبر از یونه زاوا واقع در استان یاماگاتا امروزی، با ۲۰۰۰۰ سرباز از لشکر اول به سمت غرب به سمت قلعه یاماگاتا پیشروی کرد. در مسیر، ارتش اوئه سوگی قلعه هاتایا را در ۱۸ اکتبر محاصره کرد، جایی که پادگان ۳۰۰ نفری به رهبری اگوچی گوهی در دفاع از آن تا آخرین نفر قبل از سقوط جنگیدند. به طور همزمان، لشکر دوم ۴۰۰۰ نفری تحت فرمان هونمورا چیکاموری و یوکوتا مونتوشی، قلعه کامینویاما را در جنوب یاماگاتا محاصره کرد که توسط ساتومی مینبو ملازم موگامی که با ایه یاسو همسو بود، از این قلعه نگهداری می شد. نیروهای اوئه سوگی قلعه را فتح کردند اما پس از آن به دلیل ضدحمله موگامی هومورا چیکاموری را در نبرد از دست دادند با شکست مواجه شدند و حرکت لشکر دوم به سمت یاماگاتا به تأخی
ر افتاد. لشکر سوم، متشکل از ۳۰۰۰ مرد به رهبری شیدا یوشیهیده و شیمو یوشیتادا، از شمال از طریق شونای به سمت یونگاوا پیشروی کرد. نائوئه کانه تسوگو در ۲۱ اکتبر، روز نبرد سکیگاهارا، با شروع محاصره هاسدو به قلعه هاسدو رسید. در طول محاصره، داته ماسامونه و روسو ماساکاگه از گردنه های کوهستانی عبور کردند تا در ۲٫۵ کیلومتری شرق یاماگاتا در ۲۴ اکتبر اردو بزنند. و برای رفح محاصره تلاش کردند، که نائوئه کانه تسوگو را وادار کرد تا به هاسدو یورش برد؛ حمله دفع شد و کانه تسوگو عقب نشینی کرد و یک نیروی نگهدارنده برای تهدید هاسدو باقی گذاشت. در ۵ نوامبر، سرانجام خبر شکست در سکیگاهارا به کانه تسوگو رسید و دستور داده شد که محاصره به طور کامل برداشته شود و نیروهای اسکلت به یونزاوا بازگردند. داته ماسامونه از این عقب نشینی با تلاش برای محاصره قلعه فوکوشیما در ۱۲ نوامبر استفاده کرد، اما زمانی که اوئه سوگی کاگه کاتسو نیرویی را برای تقویت مدافعان رهبری کرد، عقب نشینی کرد. درگیری اوئه سوگی با داته و موگامی از لشکرکشی سکیگاهارا بیشتر دوام داشت، با تلاش نافرجام بعدی توسط داته ماسامونه برای تصرف قلعه فوکوشیما که در نبرد ماتسکاوا در ۲۸ مه ۱۶۰
۱ شکست خورد. جبهه کیوشو. در اوایل شروع خصومت ها، نابه شیما نائوشیگه از قلمرو هیزن قصد حمایت از توکوگاوا را داشت؛ اما پسرش نابه شیما کاتسوشیگه در شورای جنگ میتسوناری در ۱۷ اوت حضور داشت و او را به سمت پیوستن به ارتش غربی سوق داد. با این حال، در حالی که نیروهای نابه شیما در برخی از عملیات ها در هونشو از جمله حملات به قلعه فوشیمی و قلعه آنوتسو شرکت کردند. نائوشیگه در نهایت پسرش کاتسوشیگه را قبل از نبرد سرنوشت ساز در سکیگاهارا به کیوشو فراخواند و به ارتش شرقی پیوست. رهبر خاندان تاچیبانا، تاچیبانا مونه شیگه نیز به نیروهای ارتش غربی تحت خاندان موری پیوست و دفاع از قلمرو خاندان اوتومو و همچنین قدرت خود را به همسر و رئیس خاندان خود تاچیبانا گینچیو واگذار کرد. با این حال، پس از شکست در سکیگاهارا که مونه شیگه نتوانست به دلیل محاصره طولانی اوتسو در آن شرکت کند، مونه شیگه نیز برای دفاع از دارایی های خود به کیوشو بازگشت. کاتو کیوماسا به سرعت در کیوشو کارزاری را برای محاصره دارایی های کونیشی یوکیناگا، یک ملازم خاندان موری و رقیب کیوماسا که تحت امر ارتش غربی در سکیگاهارا جنگیده بود، و پس از نبرد فرار کرده و مخفی شده بود، را
آغاز کرد. قبل از ملاقات با کورودا یوشیتاکا، که قبلاً چندین مکان کوچک در کیوشو را فتح کرده بود، کیوماسا قلعه اودو را محاصره کرد. کورودا یوشیتاکا نیز به طور جداگانه به قلمرو اوتومو یوشیمونه اردوکشی کرد و قلعه ایشیگاکیبارا را به راحتی در ۱۹ اکتبر تصرف کرد. کاتو کیوماسا و کورودا یوشیتاکا همراه یکدیگر سپس محاصره یاناگاوا را در ولایت چیکوگو (در جنوب ژاپن) آغاز کردند که توسط تاچیبانا مونه شیگه و تاچیبانا گینچیو دفاع می شد. سربازان تاچیبانا همچنان در قلعه مقاومت می کردند، و گینچیو یک گروه شبه نظامی از راهبه ها را سازماندهی کرد تا پیشروی ارتش شرقی را کند کند، و خودش زره پوشیده بود تا به عنوان محافظ مونه شیگه عمل کند. مونه شیگه سرانجام قلعه را پس از این پیشنهاد تسلیم کرد که به ارتش شرقی پناهنده شود تا به خاندان شیمازو، رقبای دیرینه آنها حمله کند. -time rivals; با این حال، ایه یاسو طرحی برای مماشات شیمازو برای جلوگیری از ناآرامی پس از شکست آنها در سکیگاهارا تنظیم کرد و بنابراین هرگونه اقدام بیشتر علیه آنها را ممنوع کرد. گاهشماری نبرد. در زیر گاهشماری از وقایع منتهی به نبرد نهایی سکیگاهارا ۱۶۰۰ آمده است:
کوه نانگو ، کوهی با ارتفاع ۴۱۹ متر در شهر اوگاکی، گیفو، استان گیفو که در میان شهر تارویی، ناحیه فووا، شهر سکیگاهارا و شهر یورو، ناحیه یورو قرار گرفته است.
آکاساکا-جوکو ، پنجاه و ششمین ایستگاه از شصت و نه ایستگاه ناکاسندو بود که ادو را به کیوتو در دوره ادو ژاپن متصل می کرد. این شهر در ولایت مینو سابق در محله فعلی آکاساکا در شهر اوگاکی، گیفو، استان گیفو، ژاپن واقع شده است.
مائدا شیگه کاتسو ، دایمیو از دوره آزوچی-مومویاما تا اوایل دوره ادو. ارباب قلمرو کامی یاما، ولایت تانبا، بعدها ارباب قلمرو یاگامی بود.
مائدا توشی هارو (; – ) پسر مائدا توشی تاکا، سامورایی در دوره سنگوکو اهل ژاپن بود.