Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
از شمال کوزوو عقب نشینی کردند و نیروهای ناتو KFOR مسئول حفظ صلح در منطقه شدند، تنش ها فروکش کرد. در عوض، صرب ها بیشتر موانع جاده ای ایجاد شده را برداشتند. KFOR کنترل کامل دو گذرگاه را به دست گرفت و ژنرال ارهارد بوهلر منطقه اطراف دو گذرگاه را مناطق نظامی اعلام کرد و بنابراین به سربازان خود دستور داد که به هر کسی که از منطقه عبور می کند، شلیک کنند. تا ۲۹ ژوئیه، واحدهای ناتو کنترل دو پست مرزی اداری را در دست داشتند. با این حال، برخی موانع جاده ای که توسط صدها معترض صرب ایجاد شده بود، مانع از بازگشت آنها به پایگاه هایشان شد. سپس ستونی از ۳۰ خودروی زرهی آمریکایی و اسلوونیایی از سنگر عقب نشینی کردند، اگرچه به آنها اجازه داده شده بود که در صورت لزوم با استفاده از زور علیه معترضان اقدام کنند. این تصمیم برای جلوگیری از خونریزی بیشتر گرفته شد. در ۳۱ ژوئیه، صرب ها به استقرار نیروهای خود در ایست های بازرسی ادامه دادند و سربازان KFOR در گذرگاه های مرزی اداری که در اختیار داشتند، منزوی ماندند. سپس کوزووایی ها آتش زدن محصولات صربستان را ترتیب دادند و ژنرال بولر به صرب هایی که جاده را مسدود کرده بودند، اولتیماتوم داد. ["نیا
زمند توضیح"] ["نیازمند منبع"] در اول آگوست، ناتو اعلام کرد که نیروهای ارتش سوئیس با حمایت سایر نیروهای KFOR سه ایست بازرسی را پاکسازی کرده اند، اما ادعا کرد که هنوز حداقل پنج ایست بازرسی در دو جاده منتهی به صربستان باقی مانده است. بایرام رکسپی، وزیر کشور کوزوو، دستور داد گوران بوگدانوویچ، وزیر صربستان در امور کوزوو و متوهیا، و بوریسلاو استفانوویچ، رئیس تیم مذاکره کننده صربستان، پس از ورود غیرقانونی به کوزوو، اخراج شوند. با این حال، روز بعد، برخی از ایست های بازرسی همچنان پابرجا بودند و تمام جاده های اصلی کاملاً مسدود شده بودند. "خبرگزاری فرانسه" از بحران شدید غذایی و کمبود دارو در شمال خبر داد. سپس KFOR از یک گردان ۵۵۰ نفره از سربازان آلمانی با کمک ۱۵۰ سرباز اتریشی خواست تا حضور خود را در شمال برای مقابله با ناآرامی های آینده تقویت کنند. در ۳ آگوست، هاشم تاچی، نخست وزیر کوزوو، بار دیگر از لغو ممنوعیت تجاری خود خودداری کرد، زیرا برخی از موانع جاده ای در سراسر شمال همچنان پابرجا بودند. ["نیازمند منبع"] بعداً توافقی حاصل شد که به KFOR اجازه داده شود در ازای برچیدن موانع، گذرگاه های مرزی اداری را کنترل کند. سپس ا
ز بالگردهای KFOR برای دور زدن موانع جاده ای و ایجاد حضور کمرنگ EULEX و پلیس و گمرک کوزوو در گذرگاه های مرزی اداری استفاده شد. سپتامبر-دسامبر. تنش ها پس از آنکه پلیس کوزوو، نیروهای EULEX و ناتو در ۱۶ سپتامبر، نیروهای خود را از کوزوو به دو پست مرزی اداری منتقل کردند تا کنترل شمال را دوباره برقرار کنند، دوباره شعله ور شد. صرب های محلی تمام مسیرهای اصلی منتهی به دو گذرگاه مرزی اداری، از جمله دو پل اصلی که شهر تقسیم شده میتروویکا را به هم متصل می کنند، مسدود کردند و قول دادند که «تا پایان تلخ» باقی بمانند. این امر باعث شد که نیروهای مستقر در گذرگاه های مرزی اداری عملاً از بقیه کوزوو جدا شوند. ["نیازمند منبع"] رسانه های اروپایی گزارش دادند که جوانان هر دو جامعه آلبانیایی و صرب در نزدیکی یکی از پل های مسدود شده به یکدیگر سنگ پرتاب کردند ["کدام؟"] نیروهای KFOR برای متوقف کردن خشونت مداخله کردند. شب گذشته در بیشتر مناطق شمالی کوزوو بدون حادثه گذشت، به جز یک حادثه جزئی در نزدیکی زوپچه و چابر که به دلیل افزایش حضور پلیس در میتروویکا، تیراندازی هایی در این منطقه رخ داد. پس از تیراندازی، صرب های کوزوو در کنار اردوگاه موجو
د در زوپچه در جاده میتروویکا به ریباریچی، سنگر دیگری برپا کردند. در هر دو لاین جاده منتهی به بخش جنوبی میتروویکا، شن ریخته شد. روز بعد، پس از تقویت ایست های بازرسی با معترضان صرب بیشتر و افسران پلیس کوزوو، درگیری هایی در این ایست های بازرسی رخ داد. بالگردهای KFOR در ۲۹ سپتامبر صدها بروشور پخش کردند و از صرب ها خواستند به انسداد جاده ها پایان دهند. این بروشور پنج جمله ای که به خط سیریلیک صربی نوشته شده بود، به شهروندان هشدار داد که مسدود کردن جاده ها خلاف قانون است و چنین اقدامی «با تظاهرات مسالمت آمیز همخوانی ندارد. مسدود کردن جاده ها در شرایط اضطراری برای همه خطرناک است، زیرا امکانی برای رساندن کمک به نیازمندان وجود ندارد.» رالف آدامتز، سخنگوی KFOR، با تأیید این خبر گفت که این بروشورها در سنگرهای نزدیک به گذرگاه های مرزی اداری ۱ و ۳۱ پخش شده اند. او وضعیت کلی را غیرقابل تغییر توصیف کرد اما بر لزوم باز کردن جاده های مسدود شده تأکید کرد. KFOR گفت که این مأموریت «حق اعتراضات و تظاهرات مسالمت آمیز را به رسمیت می شناسد» اما «مسدود کردن جاده ها هیچ راه پذیرفته شده ای برای ابراز نگرانی های شما نیست». این پخش هوایی
چند ساعت پس از بازدید خاویر د مارناک، رئیس EULEX، از دو گذرگاه مورد مناقشه آغاز شد. به گفته وی، هر دو گذرگاه از نظر فنی آماده بهره برداری کامل بودند، اما موانعی که در جاده های مجاور ایجاد شده بود، مانع از استفاده از دروازه ها می شد. انفجار بمب های لوله ای در ۲۷ سپتامبر چهار سرباز را زخمی کرد. کای گودنوگه، سخنگوی ناتو، سپس گفت که نیروهای آلمانی KFOR پس از حمله به معترضان صرب کوزوو در دروازه مرزی اداری ۱، پس از تلاش صرب های کوزوو برای ایجاد یک مانع جدید پس از مسدود کردن یک جاده جایگزین به صربستان توسط KFOR، مجبور به شلیک گلوله های لاستیکی و گاز اشک آور در دفاع از خود علیه آنها شدند. پنج معترض دستگیر شدند. مقامات بیمارستان در شمال کوزوو اعلام کردند که هفت معترض صرب در اثر تیراندازی که بعد از ظهر در جارینج رخ داد، زخمی شدند. میلان یاکوولیویچ، رئیس بیمارستان میتروویکا، گفت که زخمی ها برای درمان پزشکی به بیمارستان او منتقل شده اند و افزود: «ما نمی توانیم بگوییم که آیا کسی در حال حاضر جراحات تهدیدکننده زندگی دارد یا خیر، زیرا در حال ارزیابی میزان فعلی جراحات آنها هستیم.» دولت کوزوو در پریشتینا اعلام کرد که با KFOR و
EULEX برای باز کردن جاده های مسدود شده در شمال همکاری می کند. رسانه های محلی در میتروویکا گزارش دادند که دو وسیله نقلیه EULEX به آتش کشیده شده اند. فرمانده KFOR گفت که اگر صرب های کوزوو داوطلبانه موانع جاده ای را برندارند، نیروهایش در ۱۷ اکتبر آنها را به زور برخواهند داشت. ژنرال ارهارد دروز از KFOR گفت: «KFOR آماده و مصمم است که به نمایندگی از آزادی رفت و آمد اقدام کند.» با این حال، صرب های کوزوو گفتند که برای مقابله با تلاش های KFOR برای برداشتن موانع جاده ای به زور، «اقدام دفاعی» انجام خواهند داد. اگرچه مهلت برداشتن آنها به پایان رسید، نیروهای KFOR که برای برداشتن موانع جاده ای اعزام شده بودند، بدون هیچ حادثه ای آنجا را ترک کردند تا به صرب های محلی زمان بیشتری برای انجام این کار بدهند. یکی از فرماندهان KFOR گفت که «به ما دستور داده شده است که برگردیم، زیرا نمی توانیم از موانع عبور کنیم». دروز گفت که با سرپیچی از اولتیماتوم، زیرا «شمال به درخواست برداشتن موانع جاده ای عمل نکرد». در پاسخ، سیاستمداران صرب کوزوو اعلام کردند که هرگونه عملیات KFOR تا ۱۹ اکتبر متوقف خواهد شد تا رهبران جامعه در مورد یک راه حل مصال
حه ای بحث کنند. اسلاویسا ریستیچ، شهردار زوبین پوتوک، گفت: «تا زمانی که نمایندگان شهرداری های (صربستان) در مورد چگونگی پایان دادن به این بن بست به توافق نرسند، هیچ گونه اقدامی از سوی KFOR امروز یا فردا انجام نخواهد شد.» صبح روز ۲۰ اکتبر، نیروهای KFOR و EULEX با صرب های کوزوو در نزدیکی برنجاک درگیر شدند که زخمی شدن سه نفر از صرب ها، از جمله زنان، و هشت نفر از نیروهای KFOR شد. KFOR سپس پس از عدم توافق در مورد تردد آزاد در چهار شهرداری صرب نشین کوزوو، وارد شمال کوزوو شد. در همان روز در دوبروشا، نزدیک پجه، یک مجرم آلبانیایی که بعداً خود را به پلیس کوزوو تسلیم کرد، یک صرب را کشت و دو نفر دیگر را زخمی کرد. چند هزار صرب اعتراض مسالمت آمیز دیگری را در گراچانیکا برگزار کردند. در این زمان، اکثر صرب های جنوب ایبار، فراتر از شمال کوزوو، هنوز به صربستان وابسته بودند، ["مبهم"] در حالی که تنها پنج درصد با نهادهای آلبانیایی کوزوو صحبت می کنند. پلیس کوزوو در ۲۴ اکتبر مانع از آن شد که یک آلبانیایی اهل جنوب میتروویکا با بولدوزر موانع یک پل را تخریب کند. نیروهای KFOR در شب ۲۳ نوامبر سعی کردند یک مانع را در روستای دودین کرش بردارن
د. آنها حدود یک ساعت و نیم پس از نیمه شب عقب نشینی کردند. پس از آن، انفجاری در ساعت 01:00 CET در شمال میتروویکا در نزدیکی دانشکده اقتصاد رخ داد که به دو خودرو آسیب رساند. ۲۱ سرباز KFOR/ناتو در شب ۲۳/۲۴ نوامبر به طور جزئی مجروح شدند و یکی از آنها به شدت مجروح شد. در ۲۰ دسامبر، پلیس صربستان، زونکو و زارکو وسلینوویچ را دستگیر کرد که گفته می شود به ترتیب سنگربندی های ۲۷ و ۲۸ سپتامبر در جارینیه و یاگنینیتسا را سازماندهی کرده بودند و باعث جنجال در افکار عمومی صربستان شده بودند. همه پرسی کوزوو شمالی. نوشتار اصلی: همه پرسی کوزوو شمالی ۲۰۱۲ در فوریه ۲۰۱۲، چهار منطقه شمالی تحت سلطه صرب ها، یک همه پرسی غیرالزام آور برگزار کردند تا بپرسند آیا نهادهای کوزوو باید به رسمیت شناخته شوند یا خیر. نتیجه این همه پرسی، رد جمهوری کوزوو توسط ۹۹٫۷۴ درصد از رأی دهندگان بود. ژوئن ۲۰۱۲. اندکی پس از آنکه تومیسلاو نیکولیچ، رئیس جمهور جدید صربستان، در اول ژوئن در زوچان به قدرت رسید، نیروهای آلمانی KFOR در تلاش برای برداشتن یک مانع جاده ای، پلی را با خودروهای زرهی و سیم خاردار مسدود کردند و باعث درگیری با چند صد معترضی شدند که به سمت آنها س
نگ پرتاب می کردند. سپس گزارش شد که سربازان با گلوله های لاستیکی و گاز اشک آور به آتش پاسخ داده اند که منجر به درگیری بیشتر با صرب های کوزوو با استفاده از سلاح های سبک شد. چهار صرب و دو سرباز آلمانی زخمی شدند. سرهنگ اووه نوویتسکی، سخنگوی ارتش، گزارش داد که تیراندازی تک تیراندازان به سمت نیروهای آلمانی صورت گرفته است و سربازان با شلیک مهمات جنگی به حداقل یک «گودال تک تیرانداز» که در نتیجه «غیرفعال» شد، تلافی کردند. نوویتسکی افزود: «KFOR این عمل خشونت آمیز را محکوم می کند. KFOR اجازه تشدید اوضاع را نمی دهد و از سطح متناسبی از نیروی لازم برای حفظ محیطی امن و مطمئن استفاده خواهد کرد.» KFOR اعلام کرد که به تلاش برای برداشتن موانع جاده ای ادامه خواهد داد، در حالی که صرب های کوزوو قول دادند که افراد وابسته به دولت در پریشتینا قادر به تحمیل حاکمیت خود بر شمال نخواهند بود. دراگیشا میلوویچ، شهردار زوچان، گفت که KFOR از اجازه دادن به پرسنل پزشکی صرب برای کمک به صرب های زخمی خودداری کرد. «یک فرمانده به من گفت که آنها اختیار دارند از نیروی مرگبار علیه هر کسی که سنگی پرتاب کند یا از سلاح استفاده کند، استفاده کنند.» توافق بر
وکسل (۲۰۱۳). نوشتار اصلی: توافق نامه بروکسل (۲۰۱۳)
جووانی برانکا (۲۲ آوریل ۱۵۷۱–۲۴ ژانویه ۱۶۴۵) مهندس و معمار ایتالیایی بود که امروزه عمدتاً به خاطر چیزی که برخی مفسران آن را یک توربین بخار اولیه دانسته اند، به یاد آورده می شود. زندگی. برانکا در ۲۲ آوریل ۱۵۷۱ در سنت آنجلو در لیزولا متولد شد. از سال ۱۶۱۶ برانکا در ساکرا کاسا (خانه مقدس ویرجین) در لورتو مشغول به کار شد. او در سال ۱۶۲۲ شهروند رم شد. او در ۲۴ ژانویه ۱۶۴۵ در لورتو درگذشت. ماشین لو. برانکا اختراعات مکانیکی مختلفی را طراحی کرد که مجموعه ای از آنها را به چِنسی، فرماندار لورتو، آنکونا، تقدیم کرد. این آثار بعداً در سال ۱۶۲۹ به صورت کتاب در رم با عنوان "«ماشین»" منتشر شدند. این اثر شامل ۶۳ حکاکی با توضیحاتی به زبان های ایتالیایی و لاتین است و نمونه ای از ژانر "«تئاتر ماشین ها»" است که در قرن شانزدهم پدیدار شده بود و به نام "«تئاتروم اینستروروم"» ژاک بسون در سال ۱۵۷۱ نامگذاری شده بود. با این حال، در حالی که کتاب بسون به زیبایی با حکاکی ها مصور شده بود، کتاب برانکا یک جلد کوچک هشت برگ بود که با حکاکی های چوبی نسبتاً بی کیفیت مصور شده بود. برانکا برخلاف نویسندگان پیشین، ادعا نکرد که خالق بسیاری از ماشین ها
است و در یک مورد حتی در مورد نحوهٔ کارکرد ماشین مورد نظر مطمئن نیست. به گفتهٔ مورخ الکس کلر، ماشین های او «شبیه اختراعات روی صندلی راحتی هستند که به ندرت نمونه های سه بعدی مشابهی داشته اند». موتور بخار برانکا به عنوان صفحه بیست و پنجم در کتاب "ماشین بخار (Le Machine)" ظاهر می شود. این موتور شامل چرخی با پره های مسطح مانند چرخ پارویی است که توسط بخار تولید شده در یک ظرف بسته چرخانده شده و از طریق یک لوله به پره ها هدایت می شود (و از این رو مناسب تر است که توربین بخار نامیده شود). برانکا پیشنهاد کرد که ممکن است از آن برای به حرکت درآوردن دسته هاون و ملات، ماشین های سنگ زنی، بالا آوردن آب و اره کردن چوب استفاده شود. این موتور هیچ ارتباطی با هیچ یک از کاربردهای بعدی نیروی بخار ندارد و پیشرفت چندانی نسبت به آئولیپایلی که توسط هرون اسکندرانی در قرن اول میلادی توصیف شده است، ندارد. دفترچه راهنمای معماری. "کتاب «راهنمای معماری»" برانکا که در سال ۱۶۲۹ منتشر شد، یک راهنمای عملی برای برنامه ریزی و ساخت وساز بود و اولین کتابچه راهنمای معماری «جیبی» محسوب می شود. تجربه برانکا به عنوان یک معمار به دلیل سمت او به عنوان سرپ
رست آثار "ساکرا کازا" در لورتو بود که توسط دوک اوربینو به آنجا منصوب شده بود. بیشتر آثار معماری او، رندرهای معماری دقیق ژاک بسون و آندروئه دو سرسو هستند. این کتاب در سال ۱۷۷۲ توسط لئوناردو دو وگنی بازنشر شد. برانکا با بندتو کاستلی ارتباط برقرار کرد و در فصل آخر کتاب «"مانواله»"، فصلی دربارهٔ رودخانه ها، به کار او اشاره می کند. کاستلی، که اغلب به عنوان بنیان گذار رشته هیدرودینامیک شناخته می شود، به برانکا نامه نوشت و از او خواست تا از خود در برابر افراد ساده لوح یا علاقه مندی مانند ونیزی ها که نظرات کاستلی را در مورد دلیل لجن آلود شدن تالاب هایشان رد کرده بودند، دفاع کند. در موردی دیگر، برانکا در مورد طرحی برای نازلی برای نصب سیفون معکوس در یک فواره به کاستلی نامه نوشت. کاستلی همچنین شاهد بی گناهی کلیسایی "لو ماشین" برای تفتیش عقاید بود. تأثیر کار برانکا. مشخص نیست که آثار برانکا چقدر تأثیرگذار بوده است. اما مشخص بود که رابرت هوک نسخه ای از آثار برانکا را در اختیار داشته است. در سال ۱۷۸۹، جوزپه ماریا سولی از مودنا "، کتاب راهنمای معماری" برانکا را دوباره منتشر کرد.
تیتو لیویو بوراتینی (، ۸ مارس ۱۶۱۷–۱۷ نوامبر ۱۶۸۱) مخترع، معمار، مصرشناس، دانشمند، ابزارساز، جهانگرد، مهندس و نجیب زاده ای بود که زندگی کاری خود را در لهستان و لیتوانی گذراند. او در آگوردو، ایتالیا متولد شد و در پادوا و ونیز تحصیل کرد. در سال ۱۶۳۹، او به همراه ریاضیدان انگلیسی جان گریوز، هرم بزرگ جیزه را کاوش کرد. بوراتینی و سر ایزاک نیوتن هر دو از اندازه گیری های گریوز در تلاش برای تعیین دقیق محیط زمین استفاده کردند. [ "" ] در سال ۱۶۴۱، دربار پادشاه لادیسلاوس چهارم او را به عنوان نماینده آلمان به کشورهای مشترک المنافع لهستان-لیتوانی دعوت کرد. بوراتینی در سال ۱۶۴۷ در ورشو یک هواپیمای مدل با چهار بال ثابت گلایدر ساخت. این هواپیما که به عنوان «چهار جفت بال متصل به یک اژدهای پیچیده» توصیف شده است، گفته می شود که در سال ۱۶۴۸ با موفقیت یک گربه را بلند کرد، اما خود بوراتینی این کار را نکرد. طبق "کتاب «پیشینهٔ تاریخ پرواز»" نوشتهٔ کلایو هارت، او قول داد که «فقط جراحات بسیار جزئی» ناشی از فرود این وسیله نقلیه باشد. او بعدها یک سیستم اندازه گیری اولیه بر اساس زمان، شبیه به سیستم بین المللی یکاهای امروزی، توسعه داد؛ او
آن را در کتاب خود اندازه جهانی منتشر کرد. (به معنای واقعی کلمه "معیار جهانی") در سال ۱۶۷۵ در ویلنیوس. سیستم او شامل متر کاتولیک است. (به معنای واقعی کلمه "متر کاتولیک یعنی جهانی")، یک واحد طول معادل طول یک آونگ ثانیه شمار آزاد؛ این واحد با متر مدرن نیم سانتی متر تفاوت دارد. او اولین کسی محسوب می شود که نام "متر را" برای یک واحد طول توصیه کرد. بوراتینی به همراه دو نفر دیگر که در کراکوف ملاقات کرد، «آزمایش های نوری انجام داد و در کشف بی نظمی هایی روی سطح زهره، قابل مقایسه با بی نظمی های روی ماه، نقش داشت». او عدسی هایی برای میکروسکوپ ها و تلسکوپ ها ساخت و برخی از آنها را به کاردینال لئوپولدو د مدیچی داد. او همچنین به خاطر ساخت یک ماشین محاسبه که آن را به گراند دوک فردیناندو دوم اهدا کرد، شناخته می شود. این ماشین محاسبه از ماشین بلز پاسکال و میله های نپیر الهام گرفته شده است. او در سن ۶۴ سالگی در کراکوف درگذشت.
سلیلیا گریلو بورومئو آرسه (۱۶۸۴–۲۳ اوت ۱۷۷۷) یک فیلسوف طبیعی ایتالیایی (جنوایی)، ریاضیدان و دانشمند بود. زندگی و تحصیل. کللیا بورومئو عضوی از یکی از مهم ترین خانواده های اشرافی شمال ایتالیا بود. او در جنوا به دنیا آمد و دختر مارکانتونیو گریلو، دوک موندراگون، و ماریا آنتونیا ایمپریال بود. بورومئو در چندین زبان، ریاضیات، علوم طبیعی و مکانیک تحصیل کرد. او به هشت زبان صحبت می کرد و به هندسه، علوم طبیعی و ریاضیات علاقه مند بود. او ابتدا توسط مادرش و سپس در یک صومعه آموزش دید، اما مشخص نیست که در کجا در موضوعاتی که به آنها مشهور شد، آموزش دیده است. در سال ۱۷۰۷، او با کنت جووانی بندتو بورومئو آرسه (۱۷۰۷–۱۷۴۴) ازدواج کرد و مادر هشت فرزند شد. بورومئو در ۲۳ اوت ۱۷۷۷ در میلان درگذشت. او در کلیسای دانشگاهی سانتا ماریا پودونه به خاک سپرده شد. مشارکت ها. بورومئو به خاطر توانایی اش در حل هر مسئله ریاضی که به او ارائه می شد، مشهور بود. بورومئو به عنوان فردی مستقل توصیف می شد، که به دلیل اینکه برای جنسیت او طبیعی تلقی نمی شد، به عنوان فردی عجیب و غریب در نظر گرفته می شد. او در آن سال ها سالن خود را به روی بهترین ذهن های علمی
آن زمان باز کرد. بیشترین بازدیدکننده از سالن کنتس، آنتونیو والیسنری، پزشک، طبیعت شناس و استاد پزشکی در دانشگاه پادوا بود. در سال ۱۷۱۹ او آکادمی کللیان را تأسیس کرد که اعضای آن در کاخ او در میلان گرد هم می آمدند. این آکادمی با الگوبرداری از آکادمی دل سیمنتو، انجمن سلطنتی و آکادمی علوم فرانسه ساخته شد. اعضای برجسته آن شامل راهب بزرگ لوئیجی گویدو گراندی، یسوعیان و ریاضیدانان برجسته توماسو سوا و جیووانی ژیرولامو ساکری، فیزیکدانان جیووانی فرانچسکو کریولی (عضو انجمن سلطنتی، طرفدار اهمیت برابر فیزیک نظری با فیزیک تجربی) و الساندرو ولتا و دانشمندان فرانچسکو ساوریو کوادریو و جوزپه آنتونیو ساسی بودند. والیسنری خود اساسنامه آکادمی را تدوین کرد. آکادمی کللیان نقش مهمی در بحث های علمی و فرهنگی آن زمان ایفا کرد. این آکادمی نقش مهمی در انتشار فیزیک نیوتنی و فلسفه لایب نیتسی در ایتالیا ایفا کرد. در طول جنگ ۱۷۴۶، بورومئو طرف اسپانیا را در مقابل اتریش گرفت و به همین دلیل تبعید شد. وقتی به او اجازه بازگشت به میلان داده شد، به عنوان یک قهرمان مورد تجلیل قرار گرفت. منحنی های کلیلیا. در سال ۱۷۲۸، لوئیجی گویدو گراندی در کتاب خود با
عنوان "«فلورس هندسی از رودونه آروم و کللیاروم»" که آن را به بورومئو تقدیم کرد، منحنی های موسوم به «کللیا» را توصیف کرد. این ها منحنی هایی روی کره هستند که برای نقاط آن ها رابطه ای خطی بین طول جغرافیایی و عرض جغرافیایی وجود دارد؛ یعنی مختصات کروی آن ها در مقداری شناخت. شهر جنوا با اهدای مدالی با کتیبه "Genuensium Gloria" (افتخار جنوا) از او تجلیل کرد.
کریستینا روکاتی (۲۴ اکتبر ۱۷۳۲ در روویگو - ۱۶ مارس ۱۷۹۷ در روویگو) فیزیکدان و شاعر ایتالیایی بود که در سال ۱۷۵۱ از دانشگاه بولونیا مدرک گرفت. این سومین مدرک دانشگاهی بود که تاکنون توسط یک دانشگاه ایتالیایی به یک زن اعطا شده است. زندگی نامه. روکاتی فرزند جیوان باتیستا و آنتونیا کامپو بود که از خانواده ای مرفه در روویگو، ایتالیا بودند. روکاتی زبان های کلاسیک را زیر نظر پیتر برتالیا آرکوا، رئیس حوزه علمیه روویگو، آموخت و در سن ۱۵ سالگی به خاطر اشعارش از آکادمی کنکوردی اُردنا تقدیرنامه دریافت کرد. [ "" ] در سال ۱۷۴۷، والدینش به او اجازه دادند تا تحت سرپرستی برتالیا در دانشگاه بولونیا فلسفه طبیعی بخواند. در آنجا، او در همان سال به عنوان اولین دانشجوی غیر بولونیایی در دانشگاه پذیرفته شد. او ادبیات، منطق، متافیزیک، اخلاق، هواشناسی و نجوم را مطالعه کرد، اما بیشتر تلاش خود را بر فیزیک و علوم طبیعی متمرکز کرد. او به خاطر اشعار و غزل هایش در بولونیا، درست همان طور که در روویگو بود، نشان افتخار دریافت کرد. او عضو آکادمی کنکوردیا (۱۷۴۹)، آکادمی آپاتیستی در فلورانس (۱۷۵۰) و آکادمی نِل آرکادیا (با نام آگانیس آرِتوسیانا) (۱۷
۵۳) و همچنین آکادمی آردِنتی در بولونیا و ریکوراتی در پادوا شد. [ "" ] در ۵ مه ۱۷۵۱، در زمانی که فرصت های آموزش عالی اغلب از زنان سلب می شد، روکاتی که یک نابغه محسوب می شد، مدرک فلسفه دریافت کرد و به گفته ورتهایم، «تنها سومین زنی بود که تا به حال مدارک دانشگاهی کسب کرده است.» او در دانشگاه پادوا با تمرکز بر فیزیک نیوتنی، یونانی و عبری تحصیل کرد، در حالی که همچنان به پرورش علایق ادبی خود و سرودن اشعار جدید ادامه می داد. از سال ۱۷۵۱، او به عنوان معلم فیزیک در آکادمی کنکوردی روویگو فعال بود (و حداقل تا سال ۱۷۷۷ در آنجا تدریس می کرد). با این حال، در سال ۱۷۵۲، خانواده اش دچار ورشکستگی مالی شدند و او را مجبور کردند تحصیلات خود را در پادوا قطع کند و به خانه اش در روویگو بازگردد، جایی که به تدریس فیزیک پرداخت. در آکادمی کنکوردی در روویگو، روکاتی دوره های عصرگاهی فیزیک نیوتنی را برای سایر اعضا برگزار می کرد. از برنامه های درسی او برای آن سخنرانی ها، تنها ۵۱ مورد یافت شده است. در سال ۱۷۵۴، او به عنوان رئیس آکادمی کنکوردی روویگو انتخاب شد.
ترزا سیسری کاستیلیونی (آنجرا، ۱۵ اکتبر ۱۷۵۰ - کومو، ۲۹ مارس ۱۸۲۱) مخترع و کشاورز ایتالیایی بود که در معرفی کشت سیب زمینی به منطقه خود در ایتالیا نقش اساسی داشت. زندگی نامه. ترزا کاستیگلیونی، دختر کنت جیوباتا کاستیگلیونی زانبونی، در سال ۱۷۷۰، در سن ۲۰ سالگی، با یک اشراف زاده ۴۳ ساله اهل کومو ازدواج کرد. همسرش، چزاره لیبراتو سیسری، از خانواده ای معتبر بود و این زوج صاحب ۱۲ فرزند شدند. آنها در مرکز کومو در یک مجتمع ساده با ۵۹ اتاق (در جایی که اکنون ویا دیاز نامیده می شود) زندگی می کردند. در سال های اولیه زندگی مشترکشان در کامناگو ولتا، محله ای در کومو، خانواده مالک مقدار قابل توجهی زمین و همچنین املاک رینزا و فیگارولا بودند. آنها خدمتکار، دایه، داماد و نوازنده داشتند. چیزی که کم بود پول نقد بود، بنابراین شوهر ترزا اغلب به وام و فروش بخش هایی از زمین هایش متوسل می شد تا به پسرانش اجازه تحصیل و ازدواج دخترانش را بدهد. مطالعات و اکتشافات. ترزا سیسری با استفاده از نام خانوادگی اش که از ازدواجش گرفته بود، در علوم کشاورزی تخصص یافت و در این زمینه مشارکت های متعددی داشت. او همچنین به هنر و کاربردهای مفید در صنعت علاقه
مند بود. به گفته میتا فرارو، «او اولین کسی بود که در لومباردی کشت سیب زمینی را در میان دهقانان خود معرفی کرد و موفق شد از ساقه لوپین نخ به دست آورد.» برای مثال، سیسری سیستمی برای به دست آوردن نخ برای بافتن و ساخت پارچه از لوپین (که معمولاً به آن کلاه آبی می گویند) که گیاهی است که معمولاً در خاک های اسیدی یافت می شود، ابداع کرد. او هنر «شانه کردن، ریسیدن، پیچاندن و بافتن پوست لوپین» را همان طور که مائوریتزیو مونتی در کتاب "«داستان کومو»" نوشته است، ترویج داد. برخی از قطعاتی که او خودش تولید کرده است، هنوز در موزه مدنی کومو نگهداری می شوند، همان طور که پرتره او توسط سوسکو سیسری نقاشی شده است. در ۱ فوریه ۱۷۸۶، انجمن میهن پرستان میلان، سیسری را به خاطر کشف لوپین، و مهم تر از همه به خاطر معرفی کشت سیب زمینی در منطقه کومو، به عنوان «خبرنگار ملی سوزیا برای دانش و اشتیاق به ترتیب برای موضوعات کشاورزی و هنر» منصوب کرد. شیمیدان الساندرو ولتا در عضویت او در انجمن میهن پرستان میلان نقش مهمی داشت. ولتا در نامه ای به کاوالیر لاندریانی نوشت: «... راهب کارلو آمورتی بوم نقاشی و سایر آثار نمایشی از پرزهای ترمس را به انجمن میهن
پرستان خواهد آورد و آنها را به همراه شرح فعالیت هایشان به همان انجمن تقدیم می کند، سینیورا دونا ترزا سیسری، «داما کومااسکا»، معشوقه و دوست بی نظیر من…» (از فلاویا اسکاتی با نام خانوادگی کاستیگلیونی). کشت سیب زمینی توسط سیسری همچنین توسط دون ماریو مونتی، کشیش بخش بروناته، مورد تحسین قرار گرفت، که در سال ۱۸۳۲ نوشت که در آن زمان ۱۰ نوع سیب زمینی در اطراف روستا کشت می شد و وظیفه انجام این آزمایش های کشاورزی بر عهده زمین داران ثروتمند بود. دوست سیسری، الساندرو ولتا، در ۴ نوامبر ۱۷۷۶ در خانه او در آنگرا مهمان بود، زمانی که مقداری گاز را که از باتلاقی در آن نزدیکی آزاد می شد، جمع آوری کرد. او در ابتدا آن را «هوای بومی قابل اشتعال باتلاق ها» نامید؛ اما بعداً به عنوان گاز متان طبقه بندی شد. ولتا به عنوان کاشف متان شناخته می شود. میراث. دبیرستان ترزا سیسری در کومو، ایتالیا، به نام او نامگذاری شده است.
جواکینو لانزا تومازی (به ایتالیایی: "Gioacchino Lanza Tomasi"؛ ۱۱ فوریهٔ ۱۹۳۴ – ۱۰ مهٔ ۲۰۲۳)، با نام اصلی جواکینو لانزا برانچیفورته رامیرز، موسیقی شناس و استاد دانشگاه اهل ایتالیا بود. او مدیریت چندین نهاد فرهنگی از جمله تئاتر سان کارلو، تئاتر اپرای رم و انستیتوی ایتالیایی فرهنگ در نیویورک را برعهده داشت. زندگی و حرفه. لانزا تومازی در رم زاده شد. او از خویشاوندان دور و فرزندخواندهٔ رمان نویس جوزپه تومازی دی لامپدوزا بود که بیشتر با رمان "یوزپلنگ" شناخته می شود. او فعالیت حرفه ای خود را به عنوان منتقد موسیقی روزنامهٔ "ال اُرا" آغاز کرد. لانزا تومازی در طول زندگی حرفه ای خود به عنوان مدیر هنری چندین نهاد فرهنگی خدمت کرد که از آن جمله می توان به آکادمی فیلارمونیکای رم و پالرمو، ارکستر سمفونیک ملی رای، تئاتر سان کارلو، تئاتر اپرای رم، تئاتر ماسیمو و تئاتر کوموناله بولونیا اشاره کرد. او همچنین مدیریت انستیتوی ایتالیایی فرهنگ در نیویورک را برعهده داشت، کتاب های متعددی نوشت و استاد تاریخ موسیقی در دانشگاه سالرنو و دانشگاه پالرمو بود. لانزا تومازی در ۱۰ مهٔ ۲۰۲۳ در پالرمو و در سن ۸۹ سالگی درگذشت.
پایهٔ دوازدهم () (که با نام های سال پایانی یا کلاس دوازدهم نیز شناخته می شود) دوازدهمین و آخرین سال آموزش رسمی یا تحصیلات اجباری است. این پایه معمولاً آخرین سال دبیرستان و دورهٔ کی–۱۲ در بیشتر نقاط جهان به شمار می آید. دانش آموزان پایهٔ دوازدهم معمولاً بین ۱۷ تا ۱۸ سال سن دارند. در برخی کشورها پایهٔ سیزدهم نیز وجود دارد، در حالی که در برخی دیگر اصلاً پایه یا سال دوازدهم پیش بینی نشده است.
کی–۱۲ () (از کودکستان تا پایهٔ دوازدهم) اصطلاحی در زبان انگلیسی است که به دورهٔ کامل آموزش ابتدایی و متوسطهٔ عمومیِ تحت حمایت دولت در ایالات متحده آمریکا و کانادا اشاره دارد. این دوره معادل سال های تحصیل پیش از آموزش عالی در شماری از کشورهای دیگر نیز هست، از جمله افغانستان، ارمنستان، استرالیا، چین، اکوادور، مصر، هند، ایران، فیلیپین، کره جنوبی، و ترکیه. در ایالات متحده، ادارهٔ مدارس عمومی این دوره به طور محلی و از طریق واحدهای مستقلی به نام ناحیهٔ مدرسه ای انجام می شود. هر ناحیهٔ مدرسه ای ممکن است محدودهٔ یک شهر، یک شهرستان، یا چند منطقهٔ کوچک تر را دربر گیرد که بر اساس جمعیت و نزدیکی جغرافیایی در یک واحد اداری گرد آمده اند. این ناحیه ها دارای هیئت مدیره و بودجهٔ مستقل هستند و دربارهٔ سیاست های آموزشی، برنامه های درسی و ادارهٔ مدارس حوزهٔ خود تصمیم گیری می کنند.
سونداریا شارما (زاده ) بازیگر هندی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم های خدا را شکر و خانه شلوغ ۵ اشاره کرد.