Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ر او توسط اشراف مانتوا بزرگ شدند، یکی برای اینکه در صومعه های ایتالیا روحانی شود و پسر دیگر برای اینکه محافظ یک دوک شود. او به وظایف مادری و همسری خود با فرانچسکو آندرینی متعهد بود. در سال ۱۵۸۹، آندرینی اثر کمیک خود "«لا پاتزیا دی ایزابلا»" ("جنون ایزابلا") را برای دربار فلورانس در طول عروسی فردیناندو اول د مدیچی و کریستینا لورن اجرا کرد و جزئیات این نمایش که عمدتاً بداهه بود، تا دوران مدرن باقی مانده است. او که به چندین زبان مسلط بود، به خاطر ارائه روشنفکرانه و حضور پالایش یافته اش مشهور بود. در این نمایش، او با استفاده از چندین زبان و سپس تقلید از گویش های شخصیت های دیگر، جنون را خلق می کند. او در حرفه خود همه کاره بود و حتی از خود به عنوان کسی که قادر به بازی در هر نقش مردانه ای است، یاد می کرد. او نقش فابریزیو را خلق کرد، شخصیتی که در بسیاری از سناریوهای فلامینیو اسکالا استفاده می شود، جایی که او نقش یک پسر بچهٔ هوسران با لباس های زنانه را بازی می کند. آندرینی به عنوان کسی که سه شخصیت مختلف را در یک سناریو بازی کرده است، شناخته می شود و مهارت های بداهه پردازی و استعداد خود را به نمایش می گذارد. در سال ۱۵۹
۹، آندرینی در حضور هنری چهارم، پادشاه فرانسه، و همسرش ماری دِ مدیچی اجرا داشت. در این زمان، آندرینی به اندازه کافی شناخته شده بود که به عنوان بازیگر «ستاره» گروه مورد خطاب قرار گیرد، ماریا دِ مدیچی در نامه ای از او به عنوان «بازیگر ایزابلا و گروهش» یاد کرده است. آندرینی حداقل یک بار برای دو گروه دیگر اجرا داشت: گروه معتمدین دوک مانتوا در سال ۱۵۸۹ و گروه یونایتد در سال ۱۶۰۱. در سال ۱۶۰۲، آندرینی به شمال ایتالیا سفر کرد و در سال ۱۶۰۳ دوباره برای هنری چهارم، ماری د مدیچی و مخاطبان محلی در فونتنبلو و پاریس اجرا داشت. این آخرین تور او بود، زیرا در اوایل سال ۱۶۰۴، او در نزدیکی لیون، در راه بازگشت به ایتالیا، در سن ۴۲ سالگی هشتمین فرزند خود را سقط کرد و درگذشت. پس از مراسم تشییع جنازه رسمی او، سکه های یادبودی به افتخار او ضرب شد که یک طرف آن تصویر او به عنوان یک حاکم قدرتمند رومی و طرف دیگر آن تصویر الهه رومی فمه بود. اگرچه فرانچسکو آندرینی پس از مرگ او گروه جِلوسی را منحل کرد، اما پسرشان جامباتیستا آندرینی که بازیگر و نمایشنامه نویس بود، گروه خود، فِدلی، را با گروه اصلی جِلوسی تأسیس کرد. آثار ادبی. ایزابلا آندریینی
علاوه بر اجرا روی صحنه، روشنفکر شناخته شده ای بود که بخش زیادی از وقت خود را به ادبیات اختصاص می داد. مضامین نمایشنامه های او با مفاهیمی که جایگاه زن را در جامعه آن دوران زیر سؤال می برد، آمیخته شده بود. او در آثارش با لحنی مردانه می نوشت که فضیلت او را نشان می داد. او یکی از نمایشنامه نویسان زن موفق زمان خود محسوب می شود که این موفقیت به دوران بازیگری او روی صحنه نسبت داده می شود. آندریینی در یکی از برجسته ترین آثار خود، "«لا میرتیلا»" (۱۵۸۸)، توانست به موضوعات بحث برانگیز و تابو در مورد زنان و کوئیر بودن بپردازد. او از طریق این نمایشنامه، به قدرت، خودآگاهی و استقلال زنان و همچنین روابط عمیق و حمایتی زنانه می پردازد. علاوه بر این، او از طریق شخصیت آردلیا، ایده لزبینیسم را بررسی می کند. او توانست ایده های اولیه فمینیستی جنسیت و تمایلات جنسی را در هم تنیده و در عین حال با عناصر نمایشی پیچیده درام های روستایی آشنا شود. دیگر نمایشنامه نویسان زن نیز شروع به معرفی این ایده ها کردند. با این حال، شهرت طلایی و محبوبیت روزافزون آندرینی به او اجازه داد تا بدون عواقب به این موضوعات بپردازد؛ بنابراین، او توانست از جایگا
ه بزرگ خود برای روشن کردن این موضوع استفاده کند. در واقع، پس از انتشار "«میرتیلا» ،" او شروع به مکاتبه با روشنفکران معاصر، شرکت در مجامع آنها کرد و - که دستاوردی غیرمعمول برای یک زن در دوران خود بود - در سال ۱۶۰۱ به انجمن ادبی "آکادمیا دلی اینتنتی" پاویا پیوست و به همین دلیل لقب "آکسا را برای خود برگزید." در یک مسابقه شعر که توسط کاردینال جورجیو چینتیو آلدوبراندینی از رم برگزار شد، ایزابلا آندرینی پس از شاعر رنسانس تورکواتو تاسو، مقام دوم را کسب کرد. مانند تاسو، هم گابریلو چیابرا و هم جامباتیستا مارینو او را ستوده اند.
دوورا آسکارلی شاعر ایتالیایی قرن شانزدهم بود که در رم ایتالیا زندگی می کرد. آسکارلی احتمالاً اولین زن یهودی بود که کتابی از آثار خودش منتشر کرد. زندگی نامه. اطلاعات کمی در مورد دِوورا آسکارلی وجود دارد و برخی از اطلاعات موجود متناقض است. تقدیم نامه کتاب او، کابین خلبان اورانتی، نشان می دهد که او در قرن شانزدهم در رم زندگی می کرده و با جوزف آسکارلی ازدواج کرده است. آسکارلی که گمان می رود در طبقه بازرگانان ایتالیایی متولد شده باشد، تحصیل کرده بود و می توانست زمانی را به ترجمه و سایر نوشته ها اختصاص دهد. هیچ نام خانوادگی در رابطه با آسکارلی ذکر نشده است. برخی گفته اند که او و همسرش ممکن است پسرعمو یا پسرعمو بوده و بنابراین نام خانوادگی یکسانی داشته اند. می توان ارتباطاتی بین خانواده آسکارلی و رهبران کاتالان در رم پیدا کرد. آپارتمان های اورانتی. کتاب آسکارلی "با عنوان «خانهٔ دعا»" در سال ۱۶۰۱ در ونیز منتشر شد. این کتاب شامل ترجمه متون مذهبی از عبری به ایتالیایی و همچنین اشعاری به زبان ایتالیایی است که توسط خود آسکارلی سروده شده است. این کتاب گاهی با نام متن اول خود، "«مئون ها-شوآلیم»" یا "«محل دعاکنندگان» شناخته
می شود." نحوه انتشار کتاب نیز مورد بحث است. برخی منابع ادعا می کنند که یکی از دوستان آسکارلی به نام دیوید دلا روکا اثر او را پس از مرگش منتشر کرده است. برخی دیگر ادعا می کنند که روکا، یک یهودی رومی، اجازه انتشار آثارش را در ونیز نداشته است و به احتمال زیاد روکا صرفاً به آسکارلی که هنوز زنده است در انتشار آثارش کمک کرده است. ناشر، دانیل زانتی، مسیحی بود که کتاب های یهودی منتشر می کرد. اولین شعر این کتاب، "مئون ها-شوآلیم"، بخشی از "«مِقداش مِآت، ایل تمپیو»" یا "«پناهگاه کوچک»"، شعری برای یوم کیپور است که توسط موسی ریتی اهل پروجا (۱۳۸۸–۱۴۵۹) سروده شده است. ترجمه آسکارلی متن را به ایتالیایی قافیه دار تبدیل می کند. آسکارلی دو غزل سروده که در این کتاب منتشر شده اند. غزل اول، «تصویر "سوزانا»" بر اساس داستان ساختگی سوزانا است. در غزل دوم، «"هر" آنچه در من از بهشت است»، راوی کسب فضایل از بهشت را مانند زنبوری از گل ها توصیف می کند. اگرچه این شعر ناشناس است، اما به ویژه به عنوان یک خودزندگی نامه تفسیر شده است زیرا نام دِوورا یا دِبورا به معنی «زنبور» است. بر اساس اشعارش، آسکارلی به عنوان «پرهیزگار»، «متین و گوشه گیر» تو
صیف شده است. برخی دیگر استدلال کرده اند که لحن عبادی اشعار آسکارلی ممکن است مطابق با نقش های جنسیتی زمان او انتخاب شده باشد.
ماریا آنتونیتا توریانی (۱ ژانویه ۱۸۴۰–۲۴ مارس ۱۹۲۰) روزنامه نگار و نویسنده داستان های تخیلی ایتالیایی بود. بخش عمده ای از آثار او با نام مستعار مارچسا کلمبی، شخصیتی در کمدی "«ساترا و پارینی»" اثر پائولو فراری، منتشر شد. اوایل زندگی و تحصیلات. او در اول ژانویه ۱۸۴۰ در نووارا در منطقه پیدمونت در شمال ایتالیا متولد شد. پدرش، لوئیجی توریانی، ساعت ساز و مادرش، کارولینا ایمپراتوری، معلم مدرسه ابتدایی بود. یک سال پس از تولدش، پدرش در سن ۳۲ سالگی درگذشت. او یک خواهر بزرگتر به نام جوزپینا و یک برادر ناتنی کوچکتر به نام توماسو داشت. او در مدرسه ابتدایی که مادرش در آن تدریس می کرد، درس خواند و چهار سال را در مؤسسه هنر و صنایع دستی بلینی گذراند، جایی که از نظر تحصیلی بسیار موفق بود. او دیپلم تدریس خود را با تحصیل در صومعه ای در منطقه دریاچه اورتا دریافت کرد. شغل. در دوران حضور در صومعه، او شروع به مکاتبه با روزنامه نگاری به نام اوژنیو تورلی ویوولیه کرد که بعدها "روزنامه کوریره دلا سرا"، یکی از قدیمی ترین روزنامه های ایتالیا، را تأسیس کرد. در سال ۱۸۶۵، ناپدری اش درگذشت و ثروتی برای او به جا گذاشت و کمی بعد، او خانه ای در
میلان خرید. در آنجا با آنا ماریا موتزونی، رهبر فمینیست، دوست شد. این دو زن در سال ۱۸۷۱ مجموعه ای از کنفرانس ها را ترتیب دادند و در جنوا، فلورانس و بولونیا سخنرانی کردند. در بولونیا، او با نویسندگانی چون انریکو پانزاچی و جوسوئه کاردوچی دوست شد. او در سال ۱۸۷۵ با اوژنیو تورلی ویولیه ازدواج کرد. او در عرصه ادبی میلان فعال بود و در مجلاتی آثاری منتشر می کرد. او در سال ۱۸۷۷ یک کتاب آداب معاشرت با "عنوان «مردم خوب"» منتشر کرد که در طول دو دهه بعدی ۲۲ بار تجدید چاپ شد. او به نوشتن بیش از ۴۰ کتاب ادامه داد که عمدتاً شامل داستان های کوتاه و رمان هایی برای زنان و کودکان و همچنین دو اپرای لیبرتو بود. او همچنین چندین اثر از زبان های فرانسوی و انگلیسی به ایتالیایی ترجمه کرد. بسیاری از داستان های او واقع گرایانه است و به مسائل زنان در زمان خود توجه می کند. و شرایط نامناسب کاری "موندینا"، وجین کاران در شالیزارهای برنج شمال ایتالیا، تمرکز دارد. او همچنین با «نیرا» (آنا رادیوس زوکاری) برای مدیریت مجله "«ویتا اینتیما»" همکاری کرد. پس از خودکشی خواهرزاده اش اوا، او از همسرش جدا شد و به تورین نقل مکان کرد. او نویسندگی را کنار گذ
اشت، اما از نظر اجتماعی فعال ماند و یک "سالوتو" یا سالن تأسیس کرد که مورد توجه موسیقیدانان، روشنفکران و نویسندگانی مانند آریگو بویتو و جوزپه جیاکوسا قرار گرفت. او سازمانی برای کمک به نیازمندان تأسیس کرد و در طول جنگ جهانی اول گروهی را سازماندهی کرد که لباس گرم برای سربازان فراهم می کردند. او در ۲۴ مارس ۱۹۲۰ در تورین درگذشت. پس از مرگش، آثارش تا حد زیادی فراموش شد تا اینکه در دهه ۱۹۷۰ توسط ناتالیا گینزبورگ و ایتالو کالوینو احیا شد. یکی از شناخته شده ترین آثار او، "" (۱۸۸۵) توسط پائولا اسپرلینگ پیج به انگلیسی ترجمه و با عنوان "«ازدواج در شهر کوچک»" در سال ۲۰۰۱ منتشر شد. یک منتقد در "مجله ایتالیایی آمریکایی" آن را «شاهکاری کوتاه» نامید، و دیگری در "مجله کرکوس ریویوز" آن را «اثری پیشگام، به شیوه خود، و کشفی بسیار خوشایند» نامید.
ارمولائو باربارو به زبان لاتین Hermolaus Barbarus (۲۱ مه ۱۴۵۴ ۱۴ ژوئن ۱۴۹۳)، یک انسان گرای رنسانس ونیزی، دیپلمات و روحانی کلیسا بود. از سال ۱۴۹۱، او پاتریارک آکویلیا بود. او اغلب «کوچکتر» نامیده می شود تا از پسرعمویش، ارمولائو باربارو بزرگتر، متمایز شود. آموزش. ارمولائو باربارو در ونیز متولد شد، پسر زکریا باربارو و نوه فرانچسکو باربارو بود. او همچنین عموی دانیله باربارو و مارکانتونیو باربارو بود. مادرش کلارا، دختر دوک آندره آ وندرامین بود. بخش عمده ای از تحصیلات اولیه باربارو در خارج از ونیز و در کنار پدرش بود که سیاستمدار و دیپلماتی فعال بود. او تحصیلات تکمیلی خود را در ورونا نزد عمویش که او نیز ارمولائو نام داشت، گذراند. در سال ۱۴۶۲ به رم فرستاده شد و در آنجا زیر نظر پومپونیوس لائتوس و تئودوروس گازا تحصیل کرد. تا سال ۱۴۶۸ به ورونا بازگشت، جایی که فردریک سوم به خاطر اشعارش به او تاج برگ بو اعطا کرد. باربارو در سال ۱۴۷۱ در دانشگاه پادوا مشغول به تحصیل شد و در سال ۱۴۷۴ دکترای هنر و در سال ۱۴۷۷ دکترای حقوق دریافت کرد. او در سال ۱۴۷۷ به عنوان استاد فلسفه در آنجا منصوب شد. دو سال بعد، او دوباره به ونیز سفر کرد، ا
ما هنگامی که طاعون در شهر زادگاهش شیوع یافت، به پادوا بازگشت. شغل. باربارو فعالیت سیاسی فعالی داشت، هرچند از این وظایف به عنوان عاملی برای حواس پرتی از مطالعاتش متنفر بود. در سال ۱۴۸۳ به مجلس سنای جمهوری ونیز انتخاب شد. او بیست ساله بود که در سال ۱۴۷۴ خطابه تشییع جنازه دوک نیکولاس مارچلو را ایراد کرد. در سال ۱۴۸۶، او به دربار دوک نشین بورگوندی در بروژ فرستاده شد. در سال ۱۴۸۸، او سمت مهم مدنی مرد خردمند ترافیرما را بر عهده داشت. در سال ۱۴۸۹ به عنوان سفیر در دوک نشین میلان منصوب شد. در سال ۱۴۹۰، باربارو به آوگادوریا د کومون و سپس به عنوان سفیر در واتیکان منصوب شد. در سال ۱۴۹۱، پاپ اینوسنت هشتم، او را به سمت پاتریارک آکویلیا منصوب کرد. طبق قانون ونیز، پذیرفتن هدایا یا مناصب سران کشورهای خارجی توسط سفیران غیرقانونی بود. همچنین بین ونیز و دستگاه پاپ در مورد اینکه چه کسی باید پاتریارک های آکویلیا را معرفی کند، اختلاف نظر وجود داشت. ونیز معتقد بود که پاپ، با انتصاب باربارو بدون حمایت ونیزی ها و نادیده گرفتن نامزدی که ونیز معرفی کرده بود، حقوق ونیز را نقض کرده است. باربارو به خیانت متهم شد و سنای ونیز به او دستور داد
که از این سمت امتناع ورزد. وفاداری او مورد تردید قرار گرفت. به دوست ارمولائو، جیرولامو دوناتو، و پدرش، زکریا باربارو، دستور داده شد که سعی کنند او را متقاعد کنند که از این سمت صرف نظر کند و به ونیز بازگردد. پاپ اینوسنت و جانشینش الکساندر ششم، باربارو را تهدید کردند که اگر از سمت پاتریارک آکویلیا استعفا دهد، او را تکفیر خواهند کرد. سنای ونیز انتصاب باربارو به عنوان سفیر را لغو و او را از ونیز تبعید کرد. آنها همین تهدید را برای پدرش، زکریا، و همچنین مصادره اموال هر دو نفر مطرح کردند، اما زکریا اندکی پس از آن درگذشت. باربارو سپس در یک ویلای رومی در تپه پینچیان متعلق به برادرانش دانیله و لودوویکو زندگی کرد. او در سال ۱۴۹۳ بر اثر طاعون در آنجا درگذشت و در کلیسای سانتا ماریا دل پوپولو به خاک سپرده شد. فردیناندو اوگلی از کتیبه ای به باربارو در آنجا یاد می کند، اما این کتیبه تا سال ۱۷۵۸ گم شد. والریانو ادای احترامی به باربارو نوشت. آثار علمی. باربارو تعدادی از آثار کلاسیک را ویرایش و ترجمه کرد: "اخلاق" و "سیاست" ارسطو (۱۴۷۴). "بلاغت" ارسطو (۱۴۷۹); "تفسیر" تمیستیوس از برخی آثار ارسطو (۱۴۸۱). اثر باربارو "با عنوان «مق
امات لگاتی»" نمایانگر انقلابی در رفتار دیپلماسی بود که در دوران رنسانس رخ داد. به نظر می رسد که این اثر در سال ۱۴۹۰ نوشته شده باشد، زمانی که باربارو سفیر مقیم در رم بود. این اولین اثری بود که این ایده را بیان می کرد که سفیر، خدمتگزار دولت است. این اثر دستورالعمل های کلی برای رفتار ارائه می دهد، هیچ توصیه خاصی ندارد و می گوید سفیران باید مصون از سرزنش باشند. "«مقامات لگاتی»" همچنین گفته است که مقامات دولتی نباید هیچ مقام یا عنوانی را از دولت های خارجی بپذیرند. اثر او، "دِ کولیباتو،" کمتر تأثیرگذار بود، اما "کتاب «قصاید پلینیایی» نوشته" باربارو، که در سال ۱۴۹۲ توسط یوخاریوس سیلبر در رم منتشر شد، شاید تأثیرگذارترین اثر او باشد. در این بحث دربارهٔ "تاریخ طبیعی" پلینی، باربارو ۵۰۰۰ اصلاحیه بر متن انجام داد. این اثر تنها در بیست ماه نوشته شد و به پاپ تازه انتخاب شده الکساندر ششم تقدیم شد. "«قصاید پلینیایی»" توسط معاصران باربارو معتبرترین اثر دربارهٔ پلینی در نظر گرفته می شد. حتی قبل از مرگش، او به عنوان یک مرجع برجسته در آثار یونانی و لاتین دوران باستان شناخته می شد. اراسموس مرتباً از آثار باربارو، اغلب با احترام،
نقل قول می کرد. نامه های باربارو به جیووانی پیکو به طور گسترده منتشر شد. علاوه بر پیکو، باربارو با بسیاری از انسان گرایان از جمله مارسیلو فیچینو، پیترو فوسکاری، مارکانتونیو سابلیکو، آنجلو پولیزیانو و جورجیو مرولا مکاتبه داشت.
کلیسای سرتوزا دی بولونیا (Certosa di Bologna) یک صومعه (یا خانه چارتر) سابق کارتوزی در بولونیا، شمال ایتالیا است که در سال ۱۳۳۴ تأسیس و در سال ۱۷۹۷ منحل شد. در سال ۱۸۰۱ به گورستان یادبود شهر تبدیل شد که مورد تحسین فراوان بایرون و دیگران قرار گرفت. در سال ۱۸۶۹، یک گورستان اتروسکایی که از قرن ششم تا سوم پیش از میلاد مورد استفاده بوده است، در اینجا کشف شد. کلیسای چرتوزا درست در بیرون دیوارهای شهر، نزدیک ورزشگاه رناتو دال آرا، در پایین مونته دلا گاردیا و محراب مدونا دی سن لوکا واقع شده است. کلیسا. این کلیسا به سنت جروم (San Girolamo) تقدیم شده است. نقاشی بالای محراب بلند، «مصلوب شدن» اثر بارتولومئو چزی است؛ در سمت چپ، «دعایی در باغ جتسیمانی» و در سمت راست، «پایین آوردن مسیح از صلیب»، هر دو اثر چزی، قرار دارد. جایگاه های چوبی منبت کاری شده ی گروه کر، در سال ۱۵۳۸ پس از آتش سوزی که توسط لندسکنخت های کارل پنجم، امپراتور مقدس روم، آغاز شده بود، توسط بیاجیو دِ مارچی مرمت شدند. مجموعه ای از نقاشی های بزرگ (۴۵۰ در ۳۵۰ سانتی متر) از قسمت هایی از زندگی مسیح وجود دارد که به جیووانی آندره آ سیرانی (مسیح در خانه سیمون، ۱۶۵۲)،
الیزابتا سیرانی (غسل تعمید مسیح، ۱۶۵۸)، فرانچسکو گسی (نوشیدنی معجزه آسای ماهی ها و اخراج از معبد، ۱۶۴۵)، جیووانی ماریا گالی دا بیبینا (عروج، ۱۶۵۱)، لورنزو پاسینلی (ورود به اورشلیم، ۱۶۵۷)، دومنیکو ماریا کانوتی و نونزیو روسی ناپلی (ستایش چوپانان) سفارش داده شده بودند. نقاشی هایی از چندین شهید کارتوزیایی از جمله ویلیام اکسمو انگلیسی، توماس جانسون مقدس، ریچارد بر مقدس و توماس گرین مقدس نیز وجود دارد. آثار دیگری از آنتونیو و بارتولومئو ویوارینی، لودوویکو و آگوستینو کاراچی، علاوه بر گوئرچینو، توسط ناپلئون به پاریس برده شد و پس از بازگشت به بولونیا، در موزه ملی(Pinacoteca Nazionale) نگهداری شد. گورستان. این گورستان عمومی در سال ۱۸۰۱ با استفاده از سازه ی از پیش موجودِ «چرتوسا دی سن گیرولامو دی کازارا» که در اواسط قرن چهاردهم تأسیس شده بود و در سال ۱۷۹۷ توسط ناپلئون بسته شد، تأسیس شد. اشتیاق اشراف و اشراف محلی به مقبره های خانوادگی عظیم، «چرتوسا» را به یک «موزه روباز» تبدیل کرد، صحنه ای از تور بزرگ ایتالیا: بایرون، دیکنز، تئودور مومسن و استاندال از آن بازدید کردند. به ویژه، صومعه ی سوم (یا صومعه ی نمازخانه) قابل توجه
است: گشتی در سازه های الهام گرفته از نئوکلاسیسیسم با نمادشناسی از عصر روشنگری. برخی از مقبره ها با رنگ تمپرا نقاشی شده اند، برخی دیگر از گچبری و اسکالیولا ساخته شده اند. یکی از جنبه هایی که گورستان چرتوزا بولونیا را از دیگر گورستان های عظیم اروپا متمایز می کند، از نحوه ی پیچیده ی استفاده از فضا در آن ناشی می شود. به هسته ی اصلی صومعه، اتاق ها، ایوان ها و رواق هایی اضافه شده است که چشم اندازهایی از محیطی را تداعی می کنند که یادآور شهر «زندگی» است. حتی ورودی شرقی ایوان دار گورستان که تنها با یک شکاف کوچک به ورودی منتهی به پناهگاه سن لوکا متصل است، پیوستگی بین گورستان و شهر را ایجاد می کند. کشفیات یک گورستان اتروسکایی در طول کاوش های باستان شناسی که توسط مهندس آنتونیو زانونی، به منظور گسترش گورستان در پایان قرن نوزدهم، سازماندهی شده بود، اکنون در موزه باستان شناسی مدنی بولونیا قرار دارد. مقبره ها. از جمله کسانی که در سرتوسا دفن شده اند می توان به افراد زیر اشاره کرد: پیوند به بیرون.
اَگیتو ایدئو گودِتا (۱ ژانویهٔ ۱۹۷۸ – ۲۹ دسامبر ۲۰۲۰) کشاورز، کارآفرین و کنشگر محیط زیست اورومویی اتیوپیایی بود که پس از مواجهه با درگیری های ناشی از فعالیت های سیاسی اش علیه زمین خواری توسط ارتش برای شرکت های بین المللی، به ایتالیا مهاجرت کرد. او مزرعه ای برای پرورش بز با استفاده از نژاد بومی پِتاتزا موکِنا راه اندازی کرد تا محصولات لبنی و محصولات آرایشی تولید کند. گودِتا از نگاه رسانه ها و سیاستمداران به نمادی ملی از حفاظت از محیط زیست و نمونه ای موفق از ادغام پناهجویان در جامعهٔ ایتالیا تبدیل شد. او با لقب «ملکهٔ بزهای خوشحال» شناخته می شد. گودتا در دسامبر ۲۰۲۰ به قتل رسید؛ آدامز سلیمان، کارگر فصلی غنایی که او استخدام کرده بود، به تجاوز و قتل او متهم شد. سال های آغازین و تحصیلات. اَگیتو ایدئو گودِتا در ۱ ژانویهٔ ۱۹۷۸ در آدیس آبابا به دنیا آمد.او فنون کشاورزی را از پدربزرگ و مادربزرگش که در روستا زندگی می کردند، آموخت.گودتا از دانشگاه ترنتو در رشتهٔ جامعه شناسی فارغ التحصیل شد. حرفه. گودتا پس از فارغ التحصیلی به اتیوپی بازگشت تا در طرح های مربوط به کشاورزی پایدار فعالیت کند.او رهبری پروژه هایی را بر عهده دا
شت که هدفشان سازمان دهی کشاورزان و کاهش حجم کار از طریق آموزش، تعلیم و استفاده از ماشین آلات بود. هدف او تضمین درآمد کافی برای کشاورزان بود.گودتا به کنشگری سیاسی روی آورد و در اعتراضاتی در آدیس آبابا علیه صنعتی سازی بی رویه و تصاحب زمین توسط دولت اتیوپی به نمایندگی از شرکت های بین المللی شرکت کرد. در پی درگیری ها، گودتا در سال ۲۰۱۰ از کشور گریخت و به عنوان پناهجو به ترنتینو مهاجرت کرد. پس از پژوهش دربارهٔ منابع کشاورزی محلی، ابتدا در و سپس در واله دی موکِنی مزرعه ای به نام («بزِ خوشحال») راه اندازی کرد؛ این مزرعهٔ پرورش بز بر روی اراضی مشاعی شکل گرفت که پیش تر متروک مانده بود.گودِتا برای یادگیری روش های تولید پنیر بز به فرانسه رفت.مزرعهٔ او محصولات لبنی و محصولات آرایشی تولید می کرد که از نژاد بومی تاتزا موکِنا تهیه می شد.گودتا کار خود را با ۱۵ بز آغاز کرد و تا سال ۲۰۱۸ دامداری اش را به ۱۸۰ رأس گسترش داد. زندگی و فعالیت او موضوع یک مستند از دویچه وله بوده است.در ژوئن ۲۰۲۰، او نخستین فروشگاه خود را با نام در (ترنتو) افتتاح کرد. جوایز و افتخارات. گودِتا پس از آن که از سوی سیاست مدار اما بنینو مورد ستایش قرار گر
فت، به نمادی ملی از محیط زیست گرایی و نمونه ای موفق از ادغام پناهجویان در جامعهٔ ایتالیا تبدیل شد. او در سال ۲۰۱۹ نامزد دریافت جایزهٔ «لوئیزا میناتسی – محیط زیست گر سال» از سوی لگامبیِنتِه شد.رسانه ها گاهی از او با لقب («ملکهٔ بزهای خوشحال») یاد می کردند. زندگی شخصی. تا سال ۲۰۲۰، او در آپارتمانی در کنار کلیسا در پلانکِرهوف، دهکده ای آلمانی زبان در نزدیکی فراسیلونگو زندگی می کرد. او با گابریلا گرماندی، نویسنده و هنرمند، دوستی نزدیکی داشت. قتل. در ۲۹ دسامبر ۲۰۲۰، گودتا در سن ۴۲ سالگی، در آپارتمانش با ضربات چکش به سرش، پس از تلاش برای خشونت جنسی کشته شد (او نیمه برهنه پیدا شد). کالبدشکافی بعدی نشان داد که نشانه ای از خشونت جنسی وجود نداشته است.جسد او پس از آنکه به یک قرار کاری نرسید، توسط همسایگانش کشف شد.آدامز سلیمان، کارگر فصلی اهل غنا که گودتا او را استخدام کرده بود، بازداشت و به قتل او متهم شد. پس از مرگ او، زنبو تادسه، سفیر اتیوپی در ایتالیا، به ترنتینو سفر کرد تا با وزارت امور خارجهٔ ایتالیا همکاری کند.کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان نیز با ابراز تأسف اعلام کرد که گودتا «نشان داد پناه جویان چگو
نه می توانند به جوامعی که میزبانشان هستند یاری برسانند… با وجود پایان تراژیک زندگی اش، کمیساریا امیدوار است که اگیتو ایدئو گودتا به عنوان الگویی از موفقیت و ادغام اجتماعی در یادها بماند و پناهجویانی را که برای بازسازی زندگی خود تلاش می کنند، الهام بخشد».
جیانیتو ده روسی (؛ – ) چهره پرداز، هنرمند جلوه های ویژه، کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس ایتالیایی بود که به دلیل همکاری در فیلم های وحشت ایتالیایی و همچنین درخشش در آثار سینمایی بین المللی شهرت یافت. زندگی نامه. ده روسی در ۸ اوت ۱۹۴۲ در رم به دنیا آمد. او در خانواده ای با پیشینه هنری رشد کرد و از همان دوران کودکی علاقه ویژه ای به نقاشی و طراحی چهره داشت. این علاقه بعدها مسیر زندگی حرفه ای او را شکل داد. وی در دهه ۱۹۶۰ وارد دنیای سینما شد و به تدریج به یکی از مشهورترین چهره پردازان و هنرمندان جلوه های ویژه در ایتالیا بدل گشت. فعالیت هنری. ده روسی بیش از پنج دهه در صنعت سینما فعال بود. او در همکاری های خود با کارگردانان سرشناس ایتالیایی همچون لوسیوفولچی، جو داماتو و ماریو باوا نقش کلیدی داشت. آثار او به ویژه در ژانر وحشت شهرتی جهانی به دست آوردند. از جمله فیلم های شاخص او می توان به موارد زیر اشاره کرد: او همچنین در تولید فیلم های بین المللی هالیوودی مشارکت داشت. از جمله می توان به فیلم های "تلما و لوئیز" (۱۹۹۱) و "کینگ دیوید" (۱۹۸۵) اشاره کرد که حضورش نشان از جایگاه جهانی او داشت. سبک و نوآوری. ده روسی به دلیل
توانایی کم نظیر در خلق جلوه های ویژه خونین و واقع گرایانه شناخته می شد. منتقدان هنری او را به عنوان یکی از پیشگامان در ارتقای سطح فنی و هنری جلوه های ویژه در سینمای وحشت اروپا می دانند. مهارت او در استفاده از مواد ساده برای دستیابی به نتایج پیچیده و تأثیرگذار باعث شد تا سبک کارش مورد توجه فیلم سازان سراسر جهان قرار گیرد. آثار کارگردانی. علاوه بر فعالیت در زمینه چهره پردازی و جلوه های ویژه، ده روسی در چند پروژه به عنوان کارگردان نیز فعالیت کرد. او فیلم "سینه سورهای آمازون" (۱۹۸۵) را کارگردانی کرد که هرچند بازخوردهای متناقضی دریافت کرد، اما نشان دهنده علاقه مندی او به تجربه گری در ژانر ماجراجویانه و وحشت بود. درگذشت. جیانیتو ده روسی در ۱۱ آوریل ۲۰۲۱ در رم درگذشت. خبر درگذشت او بازتاب گسترده ای در رسانه های ایتالیایی و بین المللی داشت و بسیاری از کارگردانان و هنرمندان سینما از او به عنوان یکی از چهره های ماندگار تاریخ جلوه های ویژه یاد کردند.
سواد عاطفی (به انگلیسی: Emotional Literacy) به توانایی درک، شناسایی، نام گذاری و ابراز سازنده هیجان ها و عواطف، هم در خود و هم در دیگران، اطلاق می شود. این مفهوم، پایه و اساس هوش هیجانی به شمار می رود و بر این اصل استوار است که داشتن دایره واژگان غنی برای توصیف احساسات و درک تفاوت های ظریف میان آن ها، اولین گام برای مدیریت مؤثر زندگی عاطفی است. سواد عاطفی صرفاً به معنای "احساساتی بودن" نیست، بلکه به معنای "هوشمند بودن در مورد احساسات" است. فردی با سواد عاطفی بالا قادر است پیام هایی را که هیجان ها (مانند خشم، ترس، شادی یا غم) ارسال می کنند، رمزگشایی کرده و از این اطلاعات برای تصمیم گیری های بهتر و ایجاد روابط سالم تر استفاده کند. تاریخچه و مفهوم پردازی. اگرچه مفهوم هوش هیجانی توسط دانیل گلمن در دهه ۱۹۹۰ به شهرت رسید، اما ایده «سواد عاطفی» پیش از آن توسط روان شناسانی مانند کلود استاینر (Claude Steiner)، از پیروان مکتب تحلیل رفتار متقابل، در دهه ۱۹۷۰ مطرح شده بود. استاینر معتقد بود که جامعه مدرن به افراد می آموزد که احساسات خود را سرکوب یا نادیده بگیرند، که این امر منجر به فقر عاطفی و مشکلات روان شناختی می شود.
از دیدگاه او، سواد عاطفی یک مهارت آموختنی است که به افراد کمک می کند تا از زندان احساسات ابرا نشده رها شوند و کنترل زندگی خود را به دست گیرند. این مفهوم در تقابل با دیدگاه سنتی قرار داشت که هوش را صرفاً یک توانایی شناختی (IQ) می دانست و بر اهمیت عواطف در تفکر منطقی و موفقیت در زندگی تأکید می کرد. مؤلفه های اصلی. سواد عاطفی از چندین مهارت کلیدی و به هم پیوسته تشکیل شده است. این مهارت ها فرد را قادر می سازند تا دنیای درونی خود و دیگران را بهتر درک کند: تفاوت با هوش هیجانی. سواد عاطفی و هوش هیجانی (Emotional Intelligence - EI) مفاهیمی نزدیک اما متفاوت هستند. سواد عاطفی را می توان پایه و پیش نیاز هوش هیجانی دانست. می توان این گونه ساخت: اگر هوش هیجانی را توانایی نواختن یک قطعه موسیقی پیچیده و زیبا بدانیم، سواد عاطفی معادل یادگیری نت ها، گام ها و تئوری بنیادین موسیقی است. بدون دومی، اولی ممکن نیست. اهمیت و کاربردها. توسعه سواد عاطفی در جنبه های مختلف زندگی فردی و اجتماعی تأثیرات مثبتی دارد:
جیامپائولو دی کوکو (؛ زادهٔ ) معمار، مجسمه ساز، نویسنده و نقاش ایتالیایی است که آثارش در مرز میان معماری، هنر مفهومی و طراحی شهری قرار دارد. زندگی نامه. دی کوکو در ۶ سپتامبر ۱۹۴۷ در فلورانس متولد شد. او از همان سال های نخستین تحصیل به هنرهای تجسمی و معماری علاقه نشان داد و در دانشگاه فلورانس در رشته معماری آموزش دید. پس از فارغ التحصیلی، به دلیل علاقه به پیوند دادن معماری با هنرهای تجسمی، وارد مسیر حرفه ای ای شد که بعدها او را به یکی از هنرمندان چندوجهی معاصر ایتالیا تبدیل کرد. فعالیت هنری. دی کوکو به خاطر پروژه های هنری در فضای باز و آثار بزرگ مقیاس شهری شناخته می شود. او تلاش کرد میان عناصر معماری سنتی ایتالیا و بیان هنری معاصر پلی بزند. آثار او اغلب شامل ترکیب نقاشی، مجسمه سازی و طراحی فضاهای معماری است. یکی از شاخص ترین پروژه های او مجموعه ای از «پل های خیالی» است که به طور استعاری به پیوند میان فرهنگ ها و تمدن ها اشاره دارد. این پروژه ها در مکان های مختلفی در اروپا به نمایش درآمده اند و همواره مورد توجه منتقدان قرار گرفته اند. نویسندگی. دی کوکو علاوه بر هنرهای تجسمی، در زمینه نویسندگی نیز فعال بوده است.