Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آ ساکی از جمله کسانی بودند که به بررسی تأثیرات کلاسیک کاراچی ها پرداختند. از سوی دیگر، هنرمندانی مانند گیدو رنی، گوئرچینو، اوراتسیو جنتیلسکی، جووانی لانفرانکو و بعدها پیترو دا کورتونا و آندره آ پوتزو، اگرچه بر سنت های کلاسیک و تمثیلی استوار بودند، در ابتدا ترکیب بندی های پویایی با شخصیت های حرکتی ایجاد کردند که یادآور سبک کاراواجو بود. نابغه مطلق شکوه و عظمت باروک در مجسمه سازی و معماری جان لورنتسو برنینی بود. تا حدود ۱۶۴۰، بسیاری از نقاشان به سمت سبک کلاسیک هدایت شده توسط نیکولا پوسن، مهاجر فرانسوی در رم، گرایش یافتند. مجسمه سازانی مانند آلساندرو آرگالدی و فرانسوا دوکونو نیز با ایده آل های کلاسیک همراه شدند. از هنرمندان برجسته اواخر باروک می توان به جنیوزه جیووانی باتیستا گائولی و ناپلی لوکا جوردانو و فرانچسکو سولیمنا اشاره کرد. چهره های برجسته قرن هجدهم از ونیز برخاستند، از جمله مروج درخشان سبک روکاکو جامباتیستا تیه پولو؛ نقاشان معماری مانند فرانچسکو گواردی، کانالتو، جووانی باتیستا پیازتا و برناردو بلوتو؛ و حکاک آثار باستان رم، جووانی باتیستا پیرانزی. هنر نئوکلاسیک و قرن نوزدهم. نئوکلاسیک ایتالیا نخستین نم
ود حرکت گسترده نئوکلاسیک بود و بیش از همتایان خود در دیگر کشورهای اروپایی ادامه یافت. این سبک در مخالفت با باروک حدود ۱۷۵۰ شکل گرفت و تا حدود ۱۸۵۰ ادامه یافت. این جنبش در دوران بازکشف پمپئی ظهور کرد و با بازگشت نسلی از دانشجویان هنر از گرند تور در ایتالیا و تأثیرپذیری از ایده آل های احیا شده یونان و روم، در سراسر اروپا گسترش یافت. مانند دیگر گونه های اروپایی، هنر نئوکلاسیک ایتالیا عمدتاً بر اصول هنر و معماری روم باستان و یونان باستان استوار بود. با این حال، از معماری رنسانس ایتالیا و ایده های بنیادی آن نیز بهره می برد، همانند آثاری مانند ویلای روتوندا. کلاسیک گرایی و نئوکلاسیک در هنر و معماری ایتالیا ریشه های عمیقی در رنسانس ایتالیا دارد، به ویژه در نوشته ها و طراحی های لئون باتیستا آلبرتی و آثار فیلیپو برونلسکی. هنر نئوکلاسیک بر تقارن، تناسب، هندسه و نظم اجزا تأکید داشت و از معماری دوران کلاسیک به ویژه تاریخ معماری روم باستان الهام می گرفت. عناصر اصلی معماری شامل آرایش منظم ستون، ستون نما، نعل درگاه و استفاده از قوس های نیمه دایره ای، گنبدهای نیمکره ای، تاقچهها و آدیکولاها بود. این عناصر جایگزین سیستم های تن
اسب پیچیده و پروفیل های نامنظم ساختمان های معماری گوتیک شدند. این سبک به سرعت در ایتالیا و سپس در سراسر اروپا گسترش یافت. نئوکلاسیک ابتدا در رم متمرکز بود، جایی که هنرمندانی مانند آنتونیو کانووا و ژاک-لویی داوید در نیمه دوم قرن هجدهم فعال بودند، قبل از آن که این جنبش به پاریس گسترش یابد. نقاشان Vedute مانند کانالتو و جووانی پائولو پانینی در جریان گرند تور موفقیت چشمگیری کسب کردند. مجسمه ساز آنتونیو کانووا به پیشرو نئوکلاسیک تبدیل شد، به شهرت بین المللی دست یافت و به عنوان درخشان ترین مجسمه ساز زمان خود شناخته شد. فرانچسکو هایتس برجسته ترین نماینده ایتالیایی رمانتیسم محسوب می شود، که بسیاری از آثارش، اغلب در زمینه های قرون وسطایی، پیام های میهن پرستانه رمزگذاری شده مرتبط با وحدت ایتالیا دارند. نئوکلاسیک آخرین سبک متولد ایتالیا بود که پس از رنسانس و باروک در تمام هنر غربی گسترش یافت. ماکیایولی. ایتالیا شکل خاص خود از امپرسیونیسم را تولید کرد که به جنبش ماکیایولی شناخته می شود و پیش از هنرمندان مشهور امپرسیونیست فرانسه ظهور کرد. چهره های کلیدی این جنبش شامل جووانی فاتوری، سیلوسرو لگا، تلمکو سیگنورینی و جوزپه آبا
تی بودند. هنرمندان ماکیایولی به عنوان پیشگامان امپرسیونیسم شناخته می شوند، زیرا آن ها اهمیت نور و سایه، یا "macchie" (به معنای تحت اللفظی "لکه ها") را به عنوان عناصر مرکزی آثارشان برجسته می کردند. واژه "macchia" توسط هنرمندان و منتقدان ایتالیایی قرن نوزدهم برای توصیف کیفیت زنده، طرح وار و خودجوش در نقاشی یا طراحی، و همچنین برای نشان دادن تأثیر هماهنگ و گسترده در ترکیب بندی استفاده می شد. یک نقد خصمانه منتشر شده در ۳ نوامبر ۱۸۶۲ در نشریه "گازتایتا دل پاپولو" اولین استفاده ثبت شده از واژه "ماکیایولی" را نشان می دهد. این واژه چند معنا داشت: به طور تمسخرآمیز نشان می داد که آثار تمام شده هنرمندان چیزی جز طرح های اولیه نیست و همچنین به عبارت "darsi alla macchia" اشاره داشت که به صورت اصطلاحی به معنی "پنهان شدن در بوته یا زمین های خشک" بود. هنرمندان اغلب در چنین محیط هایی کار می کردند که این ارتباط را تقویت می کرد. علاوه بر این، نام این گروه نشان می داد که ماکیایولی ها قانون شکن هستند و دیدگاه سنت گرایان را بازتاب می داد که معتقد بودند این هنرمندان جدید خارج از قوانین و سنت های هنر زمان خود عمل می کنند. هنر مدرن و م
عاصر ایتالیا. در اوایل قرن بیستم، نمایندگان فوتوریسم دیدگاهی پویا از جهان مدرن ارائه کردند، در حالی که جورجو د کیریکو آرامش متافیزیکی عجیبی را بیان نمود. آمادئو مودیلیانی با مدرسه پاریس مرتبط شد. هنرمندان برجسته مدرن ایتالیا در دوره های بعد شامل مجسمه سازان جاکومو مانزو و مارینو مارینی، نقاش طبیعت بی جان جورجو موراندی و نقاش iconoclastic لوسیو فونتانا بودند. در نیمه دوم قرن بیستم، طراحان ایتالیایی به ویژه ساکن میلان، با آثار خلاقانه و کاربردی خود تأثیر عمیقی بر سبک های بین المللی گذاشتند. فوتوریسم. فوتوریسم یک جنبش هنری ایتالیایی بود که از ۱۹۰۹ تا حدود ۱۹۱۶ شکوفا شد. این نخستین جنبش هنری بود که در همه عرصه های زندگی به دنبال شکستن گذشته بود. فوتوریسم قدرت، سرعت و هیجان دوران ماشین را ستایش می کرد. فوتوریست ها از نقاشان کوبیست فرانسوی و عکاسی چندبرکسی آموختند تا فرم های واقعی را به تصاویر متعدد و قطعات رنگی هم پوشان تقسیم کنند. به این ترتیب، آن ها می خواستند انرژی و سرعت زندگی مدرن را به تصویر بکشند. در ادبیات، فوتوریسم خواستار حذف ساختارهای سنتی جملات و قالب های شعری بود. فوتوریسم برای نخستین بار در ۲۰ فوریه
۱۹۰۹ اعلام شد، زمانی که روزنامه پاریس "فیگارو" مانیفستی از شاعر و سردبیر ایتالیایی فیلیپو تومازو مارینتی منتشر کرد. (رجوع کنید به مانیفست فوتوریسم). مارینتی واژه «فوتوریسم» را برای بیان هدف خود در کنار گذاشتن هنر گذشته و ستایش تغییر، اصالت و نوآوری در فرهنگ و جامعه ابداع کرد. مانیفست او فناوری جدید خودرو و زیبایی سرعت، قدرت و حرکت آن را ستایش می کرد. با ستایش خشونت و درگیری، مارینتی خواستار نفی گسترده ارزش های سنتی و تخریب نهادهای فرهنگی مانند موزه ها و کتابخانه ها شد. لحن پرشور و تهاجمی مانیفست به طور عمدی برای تحریک خشم عمومی و ایجاد بحث و جدل طراحی شده بود. مانیفست مارینتی گروهی از نقاشان جوان میلان را برانگیخت تا ایده های فوتوریستی را در هنرهای تجسمی اعمال کنند. اومبرتو بوچونی، کارلو کارا، لوئیجی روسولو، جاکومو بالا و جینو سورینی در ۱۹۱۰ چندین مانیفست دربارهٔ نقاشی منتشر کردند. همانند مارینتی، آن ها اصالت را ستایش و نسبت به سنت های هنری ارثی بی اعتنایی ابراز کردند. بوچونی همچنین به مجسمه سازی علاقه مند شد و در بهار ۱۹۱۲ مانیفستی در این زمینه منتشر کرد. او به عنوان کسی که نظریه های خود را به بهترین شکل در
دو مجسمه تحقق بخشید شناخته می شود: "توسعه یک بطری در فضا" (۱۹۱۲)، که در آن هم خطوط داخلی و هم خارجی بطری را نشان داد، و "شکل های منحصر به فرد تداوم در فضا" (۱۹۱۳)، که در آن یک انسان به شکل یک فرم واحد نشان داده نمی شود بلکه از چندین صفحه تشکیل شده است که فضای حرکت او را نمایش می دهند. اصول فوتوریسم به معماری نیز گسترش یافت. آنتونیو سنت الیا در ۱۹۱۴ مانیفستی فوتوریستی دربارهٔ معماری تدوین کرد. نقاشی های رؤیایی او از شهرهای مکانیزه و آسمان خراش های مدرن، پیش نمایشی از برخی برنامه ریزی های معماری خلاقانه قرن بیستم هستند. بوچونی که بااستعدادترین هنرمند گروه بود، و سنت الیا هر دو در طول خدمت نظامی در ۱۹۱۶ درگذشتند. مرگ بوچونی، همراه با گسترش اعضای گروه و واقعیت های تلخ ویرانی ناشی از جنگ جهانی اول، عملاً به پایان فوتوریسم به عنوان یک نیروی مهم تاریخی در هنرهای تجسمی انجامید. نقاشی فراطبیعی. نقاشی فراطبیعی یک جنبش هنری ایتالیایی است که در سال ۱۹۱۷ با آثار کارلو کارا و جورجو د کیریکو در فِرارا شکل گرفت. واژه «فراطبیعی» که توسط د کیریکو خود انتخاب شد، محور اصلی شاعرانه این جنبش است. ویژگی های این جنبش شامل تصاویر رؤی
ایی است، با شخصیت ها و اشیایی که گویی در زمان منجمد شده اند. هنرمندان مرتبط با نقاشی فراطبیعی نمایش دنیای قابل مشاهده را از طریق پرسپکتیو سنتی پذیرفته اند، اما با چینش غیرعادی شخصیت های انسانی که اغلب به صورت مدل های بی جان ظاهر می شوند و اشیایی که در زمینه های عجیب و غیرمنطقی قرار گرفته اند. این آثار با نورپردازی غیرواقعی، ترکیب رنگی غیرطبیعی و سکون شخصیت ها مشخص می شوند که حس زمان بندی وهم آلود و ابدی را ایجاد می کنند. نوچنتو ایتالیانو. جنبش نوچنتو گروهی از هنرمندان ایتالیایی بود که در سال ۱۹۲۲ در میلان شکل گرفت و خواستار بازگشت به هنر بازنمایی بزرگ ایتالیا در گذشته بود. اعضای بنیان گذار جنبش نوچنتو شامل منتقد مارگاریتا سارفاتی و هفت هنرمند: آنسلمو بوچی، لئوناردو دودرویل، آکیله فونی، جیان امیلیو مالربا، پیِرو ماروسّیگ، اوبالدو اوپی و ماریو سیروونی بودند. تحت رهبری سارفاتی، گروه به دنبال نوآوری در هنر ایتالیا با رد جنبش های پیشرو اروپایی و پذیرش سنت های هنری ایتالیا بود. سایر هنرمندان مرتبط با جنبش نوچنتو شامل مجسمه سازان مارینو مارینی و آرتورو مارتینی و نقاشان اُتونه روزای، ماسیمو کامپیگلی، کارلو کارا و فلی
چه کازوراتی بودند. فضایی گری. فضایی گری یک جنبش هنری است که توسط هنرمند ایتالیایی لوسیو فونتانا پایه گذاری شد و اصول آن بین سال های ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۴ در مانیفست ها بیان گردید. این جنبش با ترکیب عناصر هنر انتزاعی، دادا و تاشیسم، نقاشی سنتی روی سه پایه را رد کرد و به نوآوری های تکنولوژیکی روی آورد، و در پی وارد کردن زمان و حرکت در آثار خود بود. نقاشی های بریده و سوراخ شده فونتانا نمونه ای از ایده های او هستند. آرته پوورا. آرته پوورا جنبشی هنری است که در دهه ۱۹۶۰ در ایتالیا شکل گرفت و عناصر هنر مفهومی، مینیمالیستی و اجرایی را ترکیب می کند. این جنبش از مواد روزمره و اغلب دورریختنی مانند خاک و روزنامه استفاده می کرد تا تجاری سازی هنر را به چالش بکشد. واژه "Arte Povera" به معنای تحت اللفظی "هنر فقیر" است. فراآوانگارد. اصطلاح فراآوانگارد توسط منتقد ایتالیایی آکیله بونیتو اولیوا ابداع شد. او هنر فراآوانگارد را سنتی در قالب (عمدتاً نقاشی یا مجسمه سازی)، غیرسیاسی و، بالاتر از همه، تلفیقی و چندوجهی تعریف کرد. حمایت ها و محدودیت ها. بر اساس اصلاحات سال ۲۰۱۷ در قانون ایتالیایی "Codice dei beni culturali e del paesaggio", یک اث
ر هنری می تواند قانونی به عنوان اثری با اهمیت عمومی و فرهنگی شناخته شود اگر حداقل ۷۰ سال پیش تکمیل شده باشد. محدودیت قبلی ۵۰ سال بود. به منظور تسهیل صادرات و تجارت بین المللی آثار هنری به عنوان ذخیره ارزش، به مالکان خصوصی و فروشندگان آن ها اجازه داده شد تا ارزش تجاری کمتر از ۱۳۵۰۰ یورو را خوداظهاری کنند، که این امکان را فراهم می کرد تا کالاها بدون نیاز به مجوز اداری عمومی از مرزهای کشور و به اتحادیه اروپا منتقل شوند. این لایحه تصویب شد و در ۲۹ اوت ۲۰۱۷ به اجرا درآمد. مجوز عمومی برای بقایای باستان شناسی کشف شده در زیرزمین یا زیر آب ضروری است.
آمردولو وانک (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر بدلیس، استان بیتلیس ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کمیسیون دانشگاه های تانزانیا (TCU) یک سازمان قانونی و نظارتی است که در سال ۲۰۰۵ توسط دولت تانزانیا برای نظارت بر آموزش دانشگاهی در تانزانیا تأسیس شد. این کمیسیون، نهادی است که قبل از شروع به فعالیت هر دانشگاه، به رسمیت شناختن، تأیید و اعتباربخشی توسط آن ضروری است.
داندا دهمین آلبوم استودیویی از رپر آمریکایی کانیه وست می باشد که در ۲۹ اوت سال ۲۰۲۱ از سوی گود میوزیک و دف جم رکوردینگز منتشر گردید. تهیه کنندگان اصلی این آلبوم وست، بوگزدابیست، دم جوینتز، مایک دین و اوجیولتا بودند و بخش عمدهٔ ضبط آن بین نوامبر سال ۲۰۱۹ تا اوت سال ۲۰۲۱ انجام گرفت. در این آلبوم هنرمندانی چون د ویکند، جی-زی، مریلین منسون، کید کادی، تراویس اسکات، لیل یاتی، بیبی کیم، پلی بوی کارتی، جی الکترونیکا، لیل بیبی، دابیبی، رودی ریچ، تای دولا ساین، فیویو فورین، لیل دورک، پاپ اسموک، د لاکس، شنسیا، وست ساید گان، کانوی د مشین، یانگ تاگ و کی سی حضور دارند. نسخهٔ دیلاکس آلبوم نیز با اجرای مهمان از آندره ۳۰۰۰ و تایلر، د کرییتور همراه است. وست "داندا" را با برگزاری لیسنینگ پارتی گسترده در استادیوم های سراسر ایالات متحده تبلیغ کرد. قطعهٔ «توفان» در سپتامبر سال ۲۰۲۱ به عنوان تک آهنگ اصلی آلبوم منتشر شد و پس از آن «پایهٔ مهمانی»، «باور کن آنچه می گویم» و «خارج از شبکه» در نوامبر همان سال منتشر شدند. داندا واکنش های متفاوتی از سوی منتقدان موسیقی دریافت کرد؛ منتقدان عموماً آن را نسبت به آلبوم پیشین وست با نام عیسی پاد
شاه است اثری پیشرفته تر دانستند و از آهنگ سازی آن تمجید کردند، اما دربارهٔ انسجام کلی آلبوم اختلاف نظر داشتند و طولانی بودن زمان آن را مورد انتقاد قرار دادند. حضور دابیبی و مریلین منسون نیز به دلیل اتهامات مربوط به همجنس گراهراسی و سوءاستفادهٔ جنسی علیه آنان، جنجال برانگیز شد. با این حال، چندین نشریه "داندا" را در میان بهترین آلبوم های سال ۲۰۲۱ قرار دادند. این آلبوم در شصت وچهارمین مراسم جایزهٔ گرمی نامزد «آلبوم سال» و «بهترین آلبوم رپ» شد و قطعات «زندان» و «توفان» به ترتیب جایزهٔ «بهترین ترانهٔ رپ» و «بهترین اجرای رپ ملودیک» را از آن خود کردند. "داندا" بیشترین میزان پخش در روز نخست انتشار در سال ۲۰۲۱ را در اپل میوزیک و اسپاتیفای به دست آورد. دهمین آلبوم متوالی وست بود که در جایگاه نخست جدول "بیلبورد" ۲۰۰ ایالات متحده قرار گرفت و رکوردی برابر با امینم ثبت کرد. این آلبوم همچنین در ۱۸ کشور دیگر، از جمله فرانسه، استرالیا و بریتانیا صدرنشین شد. "داندا" از از سوی انجمن صنعت ضبط موسیقی آمریکا (آرآی ای ای) گواهی پلاتین دریافت کرد و در کانادا و نیوزیلند نیز به ترتیب از میوزیک کانادا و انجمن صنعت ضبط نیوزیلند گواهی طل
ا دریافت نمود. وست در اکتبر سال ۲۰۲۱ به همراه شرکت کانو کامپیوتینگ دستگاه داندا استم پلیر را عرضه کرد که به کاربران امکان می داد قطعات آلبوم را ریمیکس کنند. نسخهٔ دیلاکس این آلبوم با پنج قطعهٔ اضافه در ۱۴ نوامبر سال ۲۰۲۱ منتشر شد. پیش زمینه و تولید. فرایند تولید آلبوم داندا از سال ۲۰۱۸ آغاز شد و تا تابستان ۲۰۲۱ ادامه داشت. وست در طول این مدت در مکان های مختلفی از جمله مزرعهٔ Bighorn Mountain در وایومینگ، استودیوی Island Sound در هونولولو، و ورزشگاه مرسدس بنز در آتلانتا به ضبط قطعات پرداخت. آلبوم توسط تیمی متشکل از تهیه کنندگان برجسته از جمله Mike Dean، BoogzDaBeast، Dem Jointz، و Ojivolta تهیه شد. ساختار و سبک موسیقایی. داندا ترکیبی از سبک های هیپ هاپ، گاسپل، رپ پیشرو و پاپ است که در برخی قطعات عناصر دریل و ترپ نیز دیده می شود. این آلبوم از نظر صوتی تلفیقی از آثار پیشین وست مانند "808s &amp; Heartbreak"، "Yeezus" و "Jesus Is King" محسوب می شود و در آن از ضرب آهنگ های مینیمالیستی و فضای تاریک استفاده شده است. مضامین و محتوای اشعار. آلبوم «داندا» از نظر محتوایی یکی از شخصی ترین و درون گراترین آثار کانیه وست محس
وب می شود. اشعار آن تلفیقی از سوگواری، ایمان، بحران های خانوادگی، تأملات روان شناختی، و نقد اجتماعی هستند که در قالبی شاعرانه و گاه نمادین بیان شده اند. در قطعهٔ «Donda Chant»، وست با تکرار نام مادرش در ریتمی خاص، نوعی مانترا یا دعا خلق می کند که به جای روایت، حس حضور و فقدان را منتقل می کند. این قطعه مقدمه ای احساسی برای ورود به جهان آلبوم است. قطعهٔ «Jail» به موضوعات گناه، بخشش، و آزادی درونی می پردازد. حضور جی-زی در این قطعه، به نوعی بازتابی از آشتی و بازنگری در روابط گذشتهٔ وست است. در «Hurricane»، وست به مبارزات شخصی خود با شهرت، اعتیاد، و بحران های خانوادگی اشاره می کند. اشعار این قطعه با صدای احساسی د ویکند و روایت لیل بیبی تکمیل می شوند و تصویری از انسان درگیر با ضعف هایش ارائه می دهند. «Moon» یکی از قطعات تأمل برانگیز آلبوم است که با همکاری کید کادی و Don Toliver ساخته شده. این قطعه با فضای رویایی و اشعار انتزاعی، به حس رهایی، مرگ، و سفر روحانی اشاره دارد. در «Jesus Lord»، وست به طور مستقیم به مسائل اجتماعی مانند خشونت، فقر، و نابرابری نژادی می پردازد. روایت های شخصی از زندگی افراد زندانی و قربانیان
خشونت، در کنار دعا برای نجات، این قطعه را به یکی از سیاسی ترین آثار آلبوم تبدیل کرده است. قطعهٔ «Lord I Need You» به رابطهٔ وست با کیم کارداشیان اشاره دارد. در این قطعه، او با لحنی صادقانه از احساساتش دربارهٔ طلاق، پشیمانی، و نیاز به حمایت معنوی سخن می گوید. «Come to Life» نیز از نظر احساسی یکی از عمیق ترین قطعات آلبوم است. وست در آن به آرزوی تغییر، رهایی از دردهای گذشته، و امید به تولدی دوباره اشاره می کند. این قطعه با پیانو و فضاسازی سینمایی، حس رستگاری را القا می کند. فهرست قطعات. نسخهٔ اصلی آلبوم شامل ۲۷ قطعه است. جدول زیر شامل نام قطعه، هنرمندان مهمان و مدت زمان هر قطعه است: همکاری ها. در این آلبوم هنرمندان متعددی حضور دارند، از جمله کید کادی، تراویس اسکات، جی الکترونیکا، رادی ریچ، دابیبی، مارلین منسون، اندره ۳۰۰۰، و تایلر، د کریتور (در نسخهٔ لوکس). این همکاری ها باعث تنوع صوتی و محتوایی آلبوم شده اند. انتشار و تبلیغات. وست پیش از انتشار رسمی آلبوم، چهار مراسم شنیداری در ورزشگاه های مختلف آمریکا برگزار کرد که با استقبال گسترده ای مواجه شد. آلبوم به طور غیرمنتظره ای در صبح روز ۲۹ اوت منتشر شد و در روزهای
بعد چند بار به روزرسانی شد. نسخهٔ دیلاکس نیز در نوامبر همان سال عرضه شد. واکنش منتقدان. آلبوم داندا واکنش های متفاوتی از سوی منتقدان دریافت کرد. برخی آن را بازگشتی موفق برای وست دانستند و از تولید و همکاری های هنری آن تمجید کردند، در حالی که برخی دیگر به طولانی بودن آلبوم و عدم انسجام آن انتقاد داشتند. با این حال، قطعاتی مانند «Hurricane» و «Moon» مورد تحسین گسترده قرار گرفتند. موفقیت تجاری. داندا در هفتهٔ اول انتشار با فروش بیش از ۳۰۹ هزار نسخه، در صدر جدول بیلبورد ۲۰۰ قرار گرفت و به یکی از پرفروش ترین آلبوم های سال ۲۰۲۱ تبدیل شد. این آلبوم همچنین در بیش از ۱۵ کشور دیگر در صدر جدول فروش قرار گرفت و رکوردهایی در زمینهٔ استریم در پلتفرم هایی مانند Apple Music و Spotify ثبت کرد.
معماری ایتالیایی () از تأثیرگذارترین معماری های جهان است که از دوران باستان تا امروز، سبک ها و نوآوری های زیادی را به جهان معماری ارائه کرده است. ایتالیا که بیش از هر چیز به دستاوردهای چشمگیر معماری اش شناخته می شود، دارای طیف بسیار گسترده و متنوعی از سبک معماری که به سادگی نمی توان آن را بر پایهٔ دوره یا منطقه دسته بندی کرد، چرا که ایتالیا تا سال ۱۸۶۱ نه کشوری واحد، که مجموعه ای از چندین دولت کوچک بوده است. سرزمین ایتالیا در تاریخ خود، همچنین شاهد پدید آمدن طیف بسیار گوناگون و التقاطی از طرح های معماری بوده است. ایتالیا در هر دوره ابداعات گوناگونی داشته است، از ساخت قنات ها، آبراهه ها، معابد و بناهای مشابه در دوران روم باستان، تا بنیان گذاری معماری رنسانس در اواخر سدهٔ چهاردهم تا شانزدهم؛ این کشور همچنین خاستگاه معماری پالادیویی است که الهام بخش جنبش هایی چون معماری نئوکلاسیک بود، که بر طرح خانه های ییلاقی اشراف زادگان سرتاسر جهان، به ویژه در بریتانیا، استرالیا و ایالات متحده آمریکا از اواخر سدهٔ هفدهم تا اوایل سدهٔ بیستم تاثیرات گسترده ای گذاشت. ایتالیا میزبان چند نمونه از برجسته ترین آثار معماری غرب، از جم
له کولوسئوم، معبد پانتئون، کلیسای جامع میلان، موله آنتونلیانا در تورین، کلیسای جامع سانتا ماریا دل فیوره، و طراحی های معماری ونیز است. برآورد می شود که این کشور در مجموع دارای ۱۰۰ هزار بنای تاریخی از همهٔ گونه ها (موزه ها، کاخ ها، ساختمان ها، مجسمه ها، کلیساها، نگارخانه ها، ویلاها، فواره ها، خانه های تاریخی و محوطه های باستانی) باشد. امروزه ایتالیا در خط مقدم معماری مدرن و طراحی پایدار قرار دارد، که معمارانی همچون رنتسو پیانو و کارلو مولینو در این زمینه فعال اند. معماری ایتالیا همچنین تأثیر گسترده ای بر معماری جهان گذاشته است. افزون بر این، سبک ایتالیایی مآب که از سدهٔ نوزدهم به بعد در خارج از کشور رواج یافت، برای توصیف معماری خارجی ای به کار می رفت که به سبک ایتالیایی ساخته شده بود، به ویژه براساس معماری رنسانس. بخش های یونانی زبان ایتالیا و اتروسک ها. در کنار معماری پیش از تاریخ، اولین مردمی که در ایتالیا واقعاً سلسله ای از طرح ها را آغاز کردند، یونانیان و اتروسک ها بودند. در شمال و مرکز ایتالیا، اتروسک ها پیشروان بودند معماری زمانه بودند. منتها به دلیل مصالحی مانند آجر و چوب، امروزه تعداد کمی از ساختمان ها
ی ساخته شده به دست اتروسکها سالم باقی مانده است، مگر استتثنائات انگشت شماری در ولترا، توسکانی، پروجا، اومبریا. در اصل این معابد، میدان ها، خیابان های عمومی، قنات ها و دروازه های شهری اتروسک ها بود که تأثیر چشمگیری بر معماری رومی گذاشت. مهاجران یونانی، از قرن هشتم پیش از میلاد، در جنوب ایتالیا، دست به ایجاد چیزی زدند که به عنوان «مگنا گراسیا» شناخته می شد. آنها ساختمان های خود را به سبک خود می ساختند، و از جمله، دست به ساخت خانه های بزرگتر، بهتر و از نظر فناوری پیشرفته ای زدند که بر معماری رومی نیز تأثیر گذاشت. با این حال، تا قرن چهارم پیش از میلاد، یعنی دوره هلنیستی، بیشتر توجه ها معطوف به ساخت تئاتر بود، و ساخت معابد کمتر محل توجه بود. تئاترها، سازه هایی نیم دایره ای بودند، مشتمل بر یک سالن اجتماعات و یک صحنه، و یونانی ها برخلاف رومی ها که سکوی نشستن تماشاگران را به شکل مصنوعی می ساختند، از تپه ها برای این مهم استفاده می کردند. ویژگی معابد یونانی نیز وجود ستون های سنگی یا مرمری حجیم بود. امروزه بقایایی از این معماری یونانی در ایتالیا، به ویژه در کالابریا، آپولیا و سیسیل موجود است. نمونه منحصربفردی از معماری
معابد این دوره را نیز میتوان دره معابد می توان مشاهده کرد که در حال حاضر جزو میراث جهانی یونسکو است. روم باستان. معماری رومی، تحت تأثیر دو معماری تاثیرگذار یونانی (موجود در مگنا گرسیا، معابد آگریجنتو، سلینونته و پائستوم) و معماری اتروسک (مورد توجه ویتروویوس)، ویژگی های خاص خود را کسب کرد. رومی ها بسیاری از میراث یونانی مرتبط با معماری را جذب کردند، برای نمونه، تریکلینیوم را به عنوان مکان صرف غذا در ویلاهای رومی وارد کردند. آنها به شکل مشابه، از دانش فراوان اتروسک ها در جهت حل مسائل معمارانه آتی، مانند هیدرولیک و ساخت طاق ها استفاده کردند. عناصر اجتماعی مانند ثروت و تراکم بالای جمعیت در شهرها، رومیان باستان را مجبور به کشف راه حل های جدید برای نیازهای معمارانه خود کرد. بکارگیری طاق ها و قوس ها، همراه با دانش کاملی از مصالح ساختمانی، آنها را قادر ساخت تا به دستاوردهای بی سابقه ای در ساخت سازه های باشکوه برای استفاده عمومی نائل بیایند. نمونه های برجسته ای شامل قنات های روم، حمام های دیوکلتیان و کولوسئوم هستند. این سازه ها در مقیاس کوچکتر، در شهرهای بزرگ سراسر امپراتوری بازتولید شدند و برخی از این سازه ها (از جمل
ه دیوارهای شهر لوگو در هیسپانیا تاراکوننسیس) تا به امروز تقریباً دست نخورده باقی مانده اند. صدر مسیحیت. ایتالیا به طور گسترده تحت تأثیر دوران آغازین مسیحیت قرار گرفت و رُم به عنوان مقر جدید پاپ شناخته شد. پس از فتح مجدد ایتالیا توسط امپراتور ژوستینین یکم، چندین ساختمان، کاخ و کلیسا به سبک رومی-بیزانسی ساخته شد. مفهوم مسیحی بازیلیکا در رم ابداع شد. آنها به خاطر ساختمان های بلند و مستطیلی شکل خود که تقریباً به سبک رومی باستانی ساخته شده، و اغلب از موزاییک و تزئینات غنی بهره می برد، شهره هستند. هنر و معماری مسیحیان اولیه نیز به طور گسترده از هنر و معماری رومیان بت پرست الهام گرفته شده بود. مجسمه ها، موزاییک ها و نقاشی ها زیبنت بخش تمام کلیساهای آنها بود. نقاشی های دیواری مسیحیت متاخر را آشکارا می توان در برخی از سراب دخمه های متعدد رم مشاهده کرد. کلیساهای اولیه مسیحی در میلان، نخستین کلیساهایی هستند که بلافاصله پس از صدور فرمان میلان (Edictum Mediolanense) توسط کنستانتین بزرگ و لیسینیوس در فوریه ۳۱۳، ساخته شدند. این فرمان، تساهل و آزادی مذهبی را به مسیحیت در امپراتوری روم اعطا کرد. بازیلیکاهای اولیه مسیحی در "Me
diolanum" (میلان کنونی) را متناسب با دوره هایشان، می توان به چند دسته تقسیم کرد. اولین بازیلیکاهایی شناخته شده، به دو کلیسای جداگانه تقسیم می شوند، یکی برای غسل تعمید یافتگان (در آن زمان آیین غسل تعمید تنها پس از تکمیل فرآیند گرویدن به مسیحیت و تطهیر معنوی اعطا می شد)، و دیگری برای آموزشهای ابتدایی کودکان و بزرگسالان، موسوم به catechumen ها. این بخش بندی خاص، شاید از هوریا (horrea)، نوعی انبار عمومی مورد استفاده در ساختمان های باستانی آکویلیای دوره روم باستان گرفته شده باشد. باسیلیکای سانتا تکلا (Santa Tecla)، که ویرانه های آن امروزه در زیر کلیسای جامع میلان قابل بازدید است، دارای محرابی از نوع سنتی و یادآور محراب کلیساهای متصل به ساختمان های بزرگ شهری است. مرکز مذهبی شهر، که امروزه «پیازا دل دومو» (Piazza del Duomo) نام دارد، شامل دو کلیسای جامع بود: باسیلیکا وِتوس (basilica vetus) یا باسیلیکای کوچک (مورد استفاده در فصل زمستان)، و باسیلیکای نووا (basilica nova) یا باسیلیکای بزرگ (مورد استفاده در تابستان). با فرماندار رومی و اسقف آمبروز، برنامه ای برای ساخت باسیلیکاهایی اختصاص داده شده به دسته های مختلف آغاز
شد: یک باسیلیکا برای پیامبران، یکی برای حواریون (سن نازارو در برولو)، یکی برای شهدا (مِتِریوم، که بعداً بقایای او را در خود جای داد و به باسیلیکای سنت آمبروجو تبدیل شد)، یکی برای باکره ها (باسیلیکای سن سیمپلیچیانو). اسقف آمبروز، فرماندار رومی، نیز برنامه ای برای ساخت باسیلیکاهای متنوع آغاز کردː یک باسیلیکا برای پیامبران، یکی برای حواریون (قدیس نازارو در برولو)، یکی برای شهدا (martyrium)، که بعداً با دفن شدن فرماندار در آن، باسیلیکای سنت آمبروجو نامیده شد)، یکی برای باکره ها (باسیلیکای سن سیمپلیچیانو).
یک فرصت دیگر (انگلیسی: "One More Chance") (همچنین با عنوان؛ به من نگو قمارباز نیز شناخته می شود) یک فیلم کمدی درام هنگ کنگی محصول سال ۲۰۲۳ به کارگردانی آنتونی پان با بازی چو یون فات در نقش یک قمارباز بیمار است که به دنبال راهی برای برقراری ارتباط با پسر اوتیسمی خود است. عنوان انگلیسی قبلی فیلم بر اساس نقل قولی از بروس لی در مورد فلسفه هنرهای رزمی بود. تولید این فیلم در ژانویه ۲۰۱۹ آغاز شد و در اواخر مارس همان سال به پایان رسید. «یک فرصت دیگر» در تاریخ ۲۹ ژوئن ۲۰۲۳ به صورت سینمایی اکران شد.
سینا بطحایی (متولد ۱۷ آذر، ۱۳۶۵، یزد، ایران) موسیقیدان وآهنگساز موسیقی فیلم ایرانی -کانادایی است که برای سبک تلفیقی موسیقی سنتی ایرانی و موسیقی الکترونیک، به ویژه ترکیب سنتور و الکترونیکا، شناخته شده است. او فرزند جواد بطحایی نوازنده و مدرس سنتور است. زندگی و آثار. موسیقی بطحایی به عنوان موسیقی هاوس پیشرو ایرانی توصیف شده است، که تلفیقی از ملودی های سنتی شرقی و ریتم های الکترونیک مدرن است. او موسیقی فیلم هایی مانند "«ارتفاعات اسب»" ("The Horse Latitudes")"، «دمنه رویال»" ("royaume déménage")"، «آمنو»" ("Ameno") و "«آقای مهاجر جاافتاده»" ("Mr Settled Immigrant") را ساخته است"." او نواختن تار را نزد کیوان ساکت و عود را نزد محمد فیروزی، و سنتور را نزد پدرش جواد بطحایی آموخت.