Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جازی یک فیلم درام آمریکایی محصول سال ۲۰۲۴ به کارگردانی و تهیه کنندگی موریسا مالتز، بر اساس فیلمنامه ای از مالتز، لینی بیرکیلر شانگریو، وانارا تاینگ و اندرو هاجک است. این فیلم به عنوان دنباله ای بر فیلم "کشور ناشناخته" (۲۰۲۲) محسوب می شود، یاسمین بیرکیلر شانگرو، سیریه فوهد مینز و لیلی گلادستون در این فیلم بازی می کنند. اولین نمایش جهانی این فیلم در جشنواره فیلم ترایبکا در ۹ ژوئن ۲۰۲۴ بود و قرار است در ۷ فوریه ۲۰۲۵ توسط ورتیکال انترتینمنت منتشر شود. خلاصه داستان. جازی چالش های بزرگ شدن را بررسی می کند. وقتی بهترین دوستش از آنجا دور می شود، احساس از دست دادن و استقلال را تجربه می کند. ساخت. تولید در ژوئیه ۲۰۲۳ به پایان رسید و انجمن بازیگران سینما و فدراسیون هنرمندان تلویزیون و رادیو آمریکا یک توافق موقت برای فیلم اعطا کرد.
چاقوی قصابی یا چاقوی قصاب چاقویی است که عمدتاً برای قصابی یا آماده سازی لاشه حیوانات طراحی و استفاده می شود. کاربرد. امروز چاقوی قصابی در سراسر جهان در تجارت صنعت بسته بندی گوشت استفاده می شود. تیغه سخت تر آن به خوبی از عهده شکستن، پاک کردن و برش گوشت برمی آید. چاقوهای مشابه دیگر شامل چاقوی گوشت بری و ساطور می شوند. چاقوی گوشت بری معمولاً برای برش قطعات نازک گوشت طراحی شده است و اغلب دارای نوکی کند یا گرد است، با تیغه ای کنگره دار یا "گرانتون" که باعث بهبود جداسازی قطعات گوشت م شود. ساطور چاقویی مانند چاقوی قصاب است، اما برای برش دقیق تر تیغه ای سبک تر و نازک تر دارد. [""]
کونکا بولوزا (Concha bullosa) یا تاول شاخکی یک حفره پُرهوا (پنوماتیزه) در داخل شاخک (توربین) های بینی انسان است. بولوزا به حفره پر از هوا در وسط شاخک اشاره دارد و یک واریانت آناتومیک طبیعی است که در نیمی از جمعیت ها دیده می شود. گاهی اوقات، برآمدگی یک کونکا بولوزا بزرگ ممکن است باعث انسداد دهانه سینوس مجاور، آپنه خواب یا سایر اختلال تنفسی مرتبط با عصب سه قلو شود. در چنین مواردی می توان سایز شاخک را با برداشتن به روش جراحی آندوسکوپی بینی (توربینکتومی) کاهش داد. وجود کونکا بولوزا اغلب با انحراف تیغه بینی به سمت طرف مقابل همراه است. مروری بر جراحی های دیواره بینی نشان می دهد که در ۶۵ تا ۸۵ درصد از جراحی ها، مشکل تنفسی و آپنه خواب تا حدی تسکین می یابد. بیماران داری کونکا بولوزای بزرگ باید از نظر وجود مشکل تنفسی بررسی شوند زیرا احتمالا مجاری تنفسی بینی در اثر التهاب مسدود می شوند. برخی متخصصان می گویند درد ناشی از کونکا بولوزا در صورتی که کونکا بولوزا کوچک باشد و راه هوایی را مسدود نکرده باشد، با جراحی از بین نمی رود بلکه جراحی تنها می تواند به بهبود مشکل تنفس کمک کند. در یک مقاله مروری بر روی پانزده مقاله مجلات ج
راحی دیگر، پس از درمان جراحی، نمره درد میگرن (MIDAS) در بیماران دارای درجه درد شدید (۳ و ۴) از ۸۸ نفر به ۴ نفر کاهش یافت و به طور متناظر بیمارانی که درجه درد ۱ و ۲ را گزارش کردند از ۳۲ نفر (۲۷٪) به ۹۱ نفر (۷۶٪) افزایش یافتند ("P" &lt;0.001).
کودتای ژوئیه ۱۹۳۶ اسپانیا () یک شورش نظامی با هدف سرنگونی جمهوری دوم اسپانیا بود که نهایتاً به جنگ داخلی اسپانیا میان جمهوری خواهان و ملی گرایان انجامید. این کودتا برای روز ۱۸ ژوئیه ۱۹۳۶ میلادی برنامه ریزی شده بود با این حال عملاً یک روز زودتر در مراکش تحت الحمایه اسپانیا آغاز شد اما به جای آنکه بتواند منجر به انتقال قدرت شود باعث شد تا ارتش و کشور اسپانیا به دو بخش تقسیم شود و جنگ داخلی میان طرفین آغاز شود که نتیجه آن به قدرت رسیدن فرانسیسکو فرانکو در سال ۱۹۳۹ میلادی بود. کودتاچیان انتظار یک شورش سریع و انتقال قدرت کم دردسر را داشتند اما در عمل دولت توانست اداره بخش های مهمی از کشور مانند مالاگا و خائن (اسپانیا) را حفظ نماید هرچند که شورشیان نیز توانستند بخش هایی مانند آلمریا و کادیس را تصرف نمایند و ژنرال گونزالو کیبو دیانو نیز موفق شد بخش عمده جنوب اسپانیا مانند سویا را برای کودتاچیان امن کرد. اما در پایتخت اسپانیا یعنی شهر مادرید شورشیان پس از تلاش ناموفق خود در پادگان مونتانا محاصره شدند که بالاخره پس از خونریزی های فراوان سقوط کرد. در بارسلون نیز تلاش های شورشیان ناموفق بود و ژنرال کودتاچی به نام مانوئل
گودید توسط جمهوری خواهان دستگیر و سپس اعدام شد. در روز ۱۹ ژوئیه خوزه جیرال نخست وزیر جدید جمهوری فرمان پخش سلاح میان اتحادیه های کارگری و مردم طرفدار جمهوری را صادر نمود. در آراگون و کاتالونیا نیز آنارشیست ها توانستند اداره مناطقی را به دست بیاورند. کودتاچیان علاوه بر سپاه ۳۰ هزار نفره مستقر در آفریقا که مجهزترین و حرفه ای ترین بخش ارتش این کشور بود توانستند تقریباً ۶۶ هزار ارتشی دیگر را نیز در خاک اسپانیا با خود همراه نمایند. دولت نیز توانست تقریباً نیمی از ارتش و سلاح های سنگین و سبک در انبارها را در دست خود نگه دارد. پیشینه. پس از انتخابات سال ۱۹۳۳ میلادی اسپانیا وارد دوره ای شد که چپ ها به آن «دوسال سیاه» می گفتند زیرا در آن انتخابات نتوانستند به صورت کامل پیروز شوند و دولت مدنظر خود را تشکیل دهند. در سوی دیگر نیز پادشاهی خواهان آلفونیست و کارلیست نیز با کمک های بنیتو موسولینی در حال تقویت خود بودند. رهبر حزب راست محافظه کار کنفدراسیون اسپانیایی راست های خودمختار خوزه ماریا گیل روبلز از حزب جمهوری خواه رادیکال و دولت اقلیتی آن حمایت می کرد و تلاش می کرد تا شاخه افراطی حزب به نام اقدام خلقی جوانان را مدیر
یت نماید اما پادشاهی خواهان نظر به گروه های تندرویی مانند فالانژهای اسپانیایی شوراهای هجومی ملی سندیکالیستی داشتند که رهبری آن با خوزه آنتونیو پریمو دریورا بود. پس از انتخابات سال ۱۹۳۳ میلادی هنگامی که کشور با درگیری های خیابانی روبرو شد روبلز با کمک قوانین ضد اعتصاب اتحادیه های کارگری را سرکوب نماید. تلاش ها برای کوتاه کردن دست سوسیالیست ها از شوراهای محلی باعث اعتصاب عمومی شد که با دستگیری چهار نماینده و نقض اصول از قانون اساسی به شدت سرکوب شد. در ۲۶ سپتامبر ۱۹۳۴ میلادی دولت اقلیت با کابینه ای متشکل از حزب جمهوری خواه رادیکال و سه عضو از کنفدراسیون اسپانیایی راست های خودمختار تشکیل شد. اعتصاب عمومی که توسط اتحادیه عمومی کارگران (اسپانیا) راه افتاده بود نیز به سرعت در هم شکست. ژنرال فرانسیسکو فرانکو نیز به صورت غیررسمی دستور یافت تا اعتصاب سال ۱۹۳۴ معدنچیان آستوریاس را سرکوب نماید. معدن چیان ناراضی در این مدت توانسته بودند چندین شهر را به اشغال خود در بیاورند و طی ۱۰ روز ۳۰ هزار کارگر را جهت مقابله با دولت آماده کنند. سربازان فرانکو که بخشی از آن ها از ارتش آفریقا (اسپانیا) بودند در سرکوب این شورش دست به اقد
امات وحشتناک و اعدام فراقانونی افراد زدند. در این مدت ۱۰۰۰ و ۲۵۰ سرباز کشته شدند. طرفین تا ماه ها اقدام به تلافی، شکنجه، بمباران و اذیت یکدیگر می نمودند و به نظر می رسید که جمهوری در عمل پایان یافته است و احزاب سیاسی اقدام به ایجاد شاخه های شبه نظامی کردند. در سال ۱۹۳۵ میلادی و دولت جدید آلخاندرو لروکس سهم کنفدراسیون اسپانیایی راست های خودمختار به پنج نفر افزایش یافت و گیل روبلز وزیر جنگ شد. او اقدام به پاکسازی وزارت خود از نیروهای چپ کرد و طرفداران خود را ارتقا درجه داد و برای مثال فرانکو به سمت رئیس ستاد رسید. انتخابات عمومی سال ۱۹۳۶ اسپانیا در شرایط پرالتهاب و خشونت آمیز انجام شد که نتیجه آن پیروزی ائتلافی از نیروهای چپ به نام جبهه خلقی با کمتر از ۱ درصد برتری بود. در نتیجه این شکست ملی گرایان به دنبال سرنگونی جمهوری افتادند. مجلس جدید در آوریل نیکتو آلکالا زامورا را از ریاست جمهوری برکنار و مانوئل آزانیا را به جای او نشاند و سانتیاگو کاسارس کوئیروگا نیز به نخست وزیری رسید اما دولت ضعیف مانوئل آزانیا از آشتی میان طرفین ناتوان بود و خشونت و انتقام جویی مرتباً افزایش می یافت. راست ها که به واسطه این اتفاقات
دیگر به اعمال پارلمانتاریستی اعتقاد نداشتند خوزه کالوو سوتلو که دارای عقاید پادشاهی خواهی بود را به جای گیل روبلز به رهبری راست ها در مجلس رساندند. در سوی دیگر نیز قدرت گیری کمونیست ها که عقاید تندتری نسبت به سوسیالیست ها داشتند موجب وحشت در طبقات متوسط اسپانیا شده بود و در همین حال گروهی از نظامیان که سیاستمداران حرفه ای و رفتارشان را مسخره می دانستند تصمیم گرفتند پیش از نابودی و تجزیه اسپانیا دست به کودتا بزنند. آماده سازی ها. پس از انتخابات ۱۸ ژانویه ۱۹۳۶ میلادی دولت اسپانیا درگیر مشکلات گوناگونی بود که مهم ترین آن ایجاد توازن میان تهدید گروه های چپ گرا و ارتشی بود که بیشتر به سمت راست تمایل داشت. بدین منظور آزانیا به جای بازنشسته کردن ژنرال های مشکوک شروع به تغییر سمت آن ها کرد. فرانگو از ریاست ستاد برکنار و به جزایر قناری فرستاده شد. گودید که بازرس عام بود به جزایر بالئاری انتقال یافت و امیلیو ملا که فرمانده ارتش آفریقا (اسپانیا) بود به فرماندهی پامپلونا در نابارا رسید. این وضعیت جدید به مولا کمک کرد که کودتا را از درون خاک اسپانیا آماده کند اما از آنجایی که رابطه او با پادشاهی خواهان کارلیست متشنج بود خ
وزه سانخورخوتبدیل به چهره اصلی رابط میان ارتش و پادشاهی خواهان شد. در ۱۲ ژوئن نخست وزیر وقت سانتیاگو کاسارس کوئیروگا با خوان یاگوی که متهم به طراحی توطئه های رو به گسترش در شمال آفریقا بود ملاقات کرد اما یاگوی توانست با نیرنگ کوئیروگا را قانع کند که به جمهوری وفادار است. مولا در ۱۵ ژوئیه ملاقاتی را با فرماندهان پادگان های شمال اسپانیا ترتیب داد که مقامات محلی به محض اطلاع محل را با نیروهای امنیتی محاصره کردند اما نخست وزیر اعلام کرد که به مولا اعتماد دارد و به مقامات محلی فرمان داد کاری با جلسه نظامی ها نداشته باشند. هرچند که مولا از بهار به صورت جدی در حال برنامه ریزی برای کودتا بود اما فرانکو تا ماه ژوئن در این مورد تردید داشت. فرانکو در میان نظامیان اسپانیا به دلیل مقام هایی که پیشتر داشت و سرکوب شورش سال ۱۹۳۴ میلادی دارای اعتبار زیادی بود و در ارتش آفریقا که مجهزترین و حرفه ای ترین بخش نیروهای مسلح اسپانیا بود نیز محبوبیت داشت. او در ۲۳ ژوئن نامه محرمانه ای به کاسارس کوئیروگا نوشت که ضمن آن با اشاره به بی وفایی ارتش به دولت جدید اعلام کرده بود که اگر در راس قرار بگیرد می تواند ارتش را کنترل نماید اما نخست
وزیر هیچ کاری نکرد و نتوانست فرانکو را با دولت همراه سازد. فرانکو نیز پس از همراهی با شورشیان در ۱۴ ژوئیه با یک پرواز از جزایر قناری به آفریقا آمد. قتل کالوو سوتلو. در ۱۲ ژوئیه ۱۹۳۶ میلادی فردی با نام خورخه باردینا که از اعضای فالانژها بود یک افسر پلیس به نام خوزه کاستیلو که دارای عقاید سوسیالیستی بود را کشت. در روز بعد اعضای سپاه امنیت و هجوم پلیس اسپانیا قصد دستگیری گیل روبلز را داشتند که پیدا نشد و به جای او خوزه کالوو سوتلو که از اعضای راست گرای مجلس و پادشاهی خواه بود را گرفتند و بدون محاکمه اعدام کردند. قتل کالوو سوتلو و مشارکت مشهود پلیس در آن باعث شک و واکنش جدی در میان نیروهای راست اسپانیا شد و انتقام گیری های شدیدی آغاز شد. این مسئله به مانند یک کاتالیزور عمل کرد و توجیه عمومی برای کودتا را فراهم آورد که ادعا می کرد نه علیه دموکراسی که برای رهایی اسپانیا از آنارشی انجام می شود. در سوی دیگر نیز سوسیالیست ها و کمونیست ها خواستار پخش سلاح میان مردم بودند تا بتوانند در برابر شورش احتمال ارتش مقاومت کنند اما دولت همچنان مردد بود. هواپیمایی که قرار بود فرانکو را به مراکش ببرد در ۱۴ ژوئیه به گران کاناریا
رسید اما از آنجایی که فرانکو در تنریفه بود بدون اجازه فرمانده نظامی گران کاناریا که ژنرال آمادو بالمس نام داشت نمی توانست به آنجا برود. در رخدادی عجیب بالمس در روز ۱۶ ژوئیه در اثر برخورد گلوله به شکمش جان باخت. اینکه مرگ او حاصل تصادف، خودکشی یا قتل است به صورت دقیق مشخص نیست. از آنجایی که شورش مدت کوتاهی پس از مرگ او آغاز شد امکان تحقیقات گسترده در مورد علت مرگ او ممکن نشد اما از آنجایی که افسران حاضر در محل که مرگ را حاصل تصادف و دررفتن گلوله اعلام کردند جزوی از شورشیان نبودند و بعدها به جمهوری وفادار ماندند احتمال توطئه و قتل را می کاهد. شروع. شورش قرار بود در ساعت ۵ صبح روز ۱۸ ژوئیه در مراکش آغاز شود و یک روز بعد نیز پادگان های دیگر درون اسپانیا به آن بپیوندند. هدف از این شورش در ابتدا یک کودتای آرام و کم خشونت بود اما دولت توانست مقاومت کند و بخش های بزرگی از کشور را در دست خود نگه دارد. در مراکش تحت الحمایه اسپانیا ارتش ۳۰ هزار نفره مستقر در آنجا که قدرتمندترین بخش نیروهای مسلح اسپانیا بود به صورت کامل از شورشیان حمایت می کرد. افزون بر افسران اسپانیایی این ارتش از نیروهای مسلمانی تشکیل شده بود که از قبا
یل محلی منطقه بودند و نیروهای منظم بومی نام داشتند و به آن ها گفته شده بود که جمهوری دشمن الله است. لو رفتن طرح در مراکش موجب شد که شورش یک روز زودتر آغاز شود. شورشیان به سرعت تمام مراکش را به تصرف خود درآوردند. افسران وفادار به جمهوری مقاومت کمی توانستند ترتیب دهند و در نهایت همگی توسط شورشیان اعدام شدند. در مجموع شورشیان در مراکش ۱۸۹ نفر که شامل رهبران اتحادیه های کارگری و افسران جمهوری خواه بود را کشتند. فرانکو و گودید نیز به سرعت جزایری را که به آن تبعید شده بودند را تصرف کردند و تلاش نیروهای چپ در بستن جاده های جزایر قناری برای دستگیری فرانکو نافرجام بود و او توانست با یک قایق خود را به فرودگاه برساند. در روز ۱۸ ژوئیه دولت پیشنهاد گروهای چپ مانند کنفدراسیون ملی کار و اتحادیه عمومی کارگران برای کمک را رد کرد و اعلام نمود که شورش تنها در مراکش تحت الحمایه اسپانیا رخ داده و مردم باید به شیوه های قانونی برای مقابله با شورش اعتماد کنند. با این حال گروه های چپ اعلام اعتصاب عمومی نمودند که در واقع یک بسیج نیرو بود و سلاح هایی را که در این سال ها توانسته بودند به دست بیاورند را میان چپ ها تقسیم کردند. دیگر نیروه
ای شبه نظامی دولتی مانند واحدهای رزمی پلیس و نیروهای امنیتی هم در این روزها منتظر بودند تا ببینند قدرت کدام طرف بیشتر است تا به آن بپیوندند و به همین سبب سرعت عمل شورشیان یا غیرنظامی های مسلح شده توسط گروه های چپ بود که در روزهای ابتدایی سرنوشت یک شهر را مشخص می کرد. کودتا در بخش های نظامی. پیش از کودتا سرزمین اصلی اسپانیا به هشت بخش گوناگون بخش شده بود و هر بخش میزبان یک لشکر بود. بیشتر افسران ارشدی که در رده های میانی قرار داشتند در جریان کودتا نبودند و از هشت فرمانده ارشد که هر یک فرماندهی لشکر بخش خود را به عهده داشتند تنها یک نفر با کودتاچیان همراه بود و از آن اطلاع داشت. از هشت رئیس ستاد سه تن از کودتا اطلاع داشتند و سه تن دیگر نیز پس از آغاز به آن پیوستند. اتکا کودتاچیان بیشتر به افسران جز و درجه داران بود تا بتوانند ضمن تصرف پادگان ها افسران ارشد را مجبور به همراهی با خود کنند. در بخش هایی مانند ساراگوسا و ویادولیدا شبکه کودتاچیان قوی بود و پیروزی شان حتمی اما در بخش های دیگر این شبکه ضعف هایی داشت و ممکن بود شکست بخورد. لشکر اول (مادرید). فرمانده این بخش به نام ویرجیلیو کابانلاس فرر هرچند از کودتا آگ
اه بود اما قصدی برای پیوستن به آن نداشت. او در نخستین ساعات روز ۱۸ ژوئیه توسط دولت برکنار و دستگیر شد و تا سال ۱۹۳۹ میلادی در زندان ماند. دولت اسپانیا فرد دیگری به نام لوئیس کاستلو پانتوخا را که آن زمان در باداخوس مستقر بود را به جای او به فرماندهی برگزید. در مدتی که منتظر بودند تا پانتوخا به مادرید برسد نخست خوزه میاجا به فرماندهی لشکر رسید اما در ۱۹ ژوئیه مشخص شد که او به عنوان وزیر جنگ در کابینه دیگو مارتینز باریو تعیین شده است و فرماندهی لشکر به مانوئل کاردنال دومینیکیس رسید. پانتوخا بالاخره در ۱۹ ژوئیه به مادرید رسید اما فهمید که در همان روز به عنوان وزیر جنگ دولت جدید خوزه جیرال تعیین شده است و قرار شد کالستینو گراسیا آنتونز به فرماندهی لشکر برسد. رئیس ستاد لشکر مادرید با نام کلنل لوئیس پرز پاناماریا نیز هرچند با کودتاچیان همدلی داشت اما در آن نقشی نداشت بلکه کودتاچیان مادرید بیشتر متکی به دو ژنرال با نام های رافائل ویلگاس و خواکین فانخول بودند. وقتی که نیروهای کودتاچی دچار شکست شدند و در پادگان مونتانا شکست خوردند ویلگاس و فانخول توسط آنارشیست ها اعدام شدند. کلنل لوئیس پرز پاناماریا نیز به جرم کم کاری
محاکمه شد (سال ها بعد که ملی گراها بر سر کار آمدند نیز او را به دلیل نبود همراهی کامل با کودتا محاکمه کردند. پس از این اتفاقات لشکر مادرید منحل شد. لشکر دوم (سویا). فرمانده این بخش ژنرال خوزه فرناندز ویلاآبریلا و رئیس ستادش خوان کانترو اورتگا به جمهوری وفادار بودند و سردسته کودتاگران در این ناحیه یکی از افسران ستاد با نام خوزه کوئستا مونرئو بود. شبکه ای که مونرئو در این بخش ایجاد کرده بود بسیار توانا و کارآمد بود و چند روز پیش از شروع کودتا آن ها از ویلاآبریلا نیز تقاضا کردند تا به ایشان بپیوندند. با وجود اینکه ویلاآبریلا این تقاضا را رد کرد اما نشانی از تلاش های او برای مقابله با کودتاچیان نیز دیده نمی شود. براساس طرح کودتاچیان در این ناحیه کوئپه دلیانو باید فرماندهی نیروهای شورشی را به عهده می گرفت که در روز ۱۸ ژوئیه با کمک مونرئو موفق به این کار شد. کودتاچیان ویلاآبریلا را دستگیر، محاکمه و به زندان محکوم کردند. کانترو اورتگا نیز در زمان شورش به آلخسیراس رفت و سیاست صبر و انتظار را در پیش گرفت. هنگامی که او بالاخره در ماه اوت به سویا بازگشت ملی گرایان تسلط خود را کامل کرده بودند و او را از تمام مشاغلش خلع ن
مودند. لشکر سوم (والنسیا). در والنسیا فرمانده بخش فرناندو مارتینز مونخه و رئیس ستادش آدولفو ماشیناندیارنا برگا از کودتا آگاه نبودند و کودتاچیان در این بخش هیچ نیرویی که موقعیت ویژه و توانمندی داشته باشد نداشتند. مهم ترین چهره کودتاچی در این بخش بارتولومی باربا هرناندز بود که بیشتر توان بسیج بخش غیرنظامی را داشت و در ارتش چندان توانا نبود. ژنرال مانوئل گونزالز کاراسکو هم که در ابتدا قرار بود فرماندهی شورشیان در این بخش را به عهده داشته باشد نیز در روزهای آماده سازی کودتا توسط ژنرال مولا به بارسلون فرستاده شد تا در شورش آنجا نقش ایفا کند اما مدت کوتاهی پیش از آغاز کودتا او را دوباره به والنسیا فرستادند که همین رفت و آمدها موجب شد کودتاچیان شبکه قدرتمندی در لشکر این بخش نداشته باشند. وقتی که در ۱۸ ژوئیه کودتا آغاز شد تعداد معدودی از کودتاچیان کوشیدند تا مارتینز مونخه را با خود همراه کنند اما او و رئیس ستادش پاسخی به این خواست ها ندادند. گونزالز کاراسکو نیز که متوجه نبود شبکه قدرتمند حامی کودتا در لشکر بود اقدام خاصی انجام نداد و نهایتاً او و باربا هرناندز به نواحی در دست ملی گرایان گریختند. بدین ترتیب پادگان وال
نسیا به مدت دو هفته بدون موضع گیری خاصی باقی ماند تا بالاخره طرفداران جمهوری اوضاع را به دست گرفتند. مارتینز مونخه به جای دیگری انتقال یافت و ماشیناندیارنا برگا نیز دستگیر و محاکمه شد. اتفاقی که پس از قدرت گیری ملی گرایان در سال ۱۹۳۹ میلادی یکبار دیگر برای ماشیناندیارنا برگا تکرار شد. لشکر چهارم (بارسلون). فرمانده این بخش فرانسیسکو یانو دلا انکومیندا کاملاً به جمهوری وفادار بود اما رئیس ستادش مانوئل موخو مارکائیدا از کودتا خبر داشت و به نظر می رسد با آن همراه نیز بود. با این حال مهم ترین فرد کودتاچیان در این بخش فرانسیسکو موت رامون بود که از افسران ارشد لشکر و ستاد آن محسوب می شد. براساس طرح ژنرال مولا قرار بود فرمانده کودتاچیان در بارسلون مانوئل گونزالز کاراسکو باشد اما مدتی پیش از کودتا او را به والنسیا فرستادن و فرماندهی به مانوئل گودید رسید. گودید وقتی به بارسلون رسید که شورش در دیگر نواحی کشور آغاز شده بود. موخو به سرعت فرماندهی گودید را پذیرفت اما یانو دلا انکومیندا فعالانه در تلاش برای سرکوب کودتاچیان بود. شورشیان با اینکه توانستند یانو دلا انکومیندا را برای چند ساعت بازداشت نیز نمایند اما در نهایت با
آمدن مردم به خیابان ها شکست خوردند. گودید و موخو به سرعت محاکمه و توسط مردم خشمگین اعدام شدند اما موت رامون توانست خود را به نواحی در دست ملی گرایان برساند و نجات یابد. لشکر پنجم (ساراگوسا). در این بخش هم فرمانده آن ژنرال میگوئل کابانلاس و هم رئیس ستاد فدریکو مونتانر کاملاً با کودتاچیان هماهنگ و همراه بودند. به دلیل همین هماهنگی کامل نیز هنگامی که کودتا آغاز شد لشکر ساراگوسا به سرعت با کودتاچیان همراه شد و معدود افسران وفادار به جمهوری نیز به سرعت از صحنه حذف شدند و کابانلاس به عنوان فرمانده نظامی منطقه باقی ماند. لشکر ششم (بورگوس). فرمانده این ناحیه دومینگو باتت مسترس نه تنها از کودتا خبر نداشت که به شدت می کوشید تا از بروز هرگونه ناآرامی جلوگیری کند. رئیس ستاد این ناحیه به نام خوزه آیزپورو مارتین پینیلوس که با کودتاچیان همراه بود هم در اوایل ژوئیه با فرناندو مورنو کالدرون جایگزین شد اما شبکه ای که او ساخته بود آنقدر توانا بود که کودتاچیان مطمئن باشد در هنگام نیاز می توانند اداره لشکر را به دست بگیرند. هنگامی که کودتاچیان در ۱۹ ژوئیه کار خود را آغاز کردند باتت مسترس در برابر ایشان مقاومت نمود اما دستگیر، محا
کمه و اعدام شد. مورنو اما در آخرین لحظه به شورشیان پیوست و پس از آن فرماندهی این لشکر به فیدل داویا آروندو رسید. لشکر هفتم (وایادولید). فرمانده این بخش ژنرال نیکولاس مولرو لوبو از کودتا خبر نداشت اما رئیس ستادش آنسلو لوپز ماریستانی مهره اصلی کودتاچیان در این لشکر بود. ماریستانی مدت کوتاهی پیش از کودتا به مادرید فراخوانده شد اما در آنجا هم با کودتاچیان و شبکه آن ها در وایادولید در ارتباط بود. جانشین او در ریاست ستاد خوان کوئرو اوروزکو بود که از وقایع اطلاعی نداشت. در عصر ۱۸ ژوئیه کودتاچیانی مانند ماریستانی خود را از مادرید به مقر لشکر وایادولید رساندند و پس از یک درگیری کوتاه با مردان ژنرال مولرو توانستند او را دستگیر و اداره لشکر را به دست بگیرند. اوروزکو نیز در نهایت به شورشیان پیوست و فرماندهی بخش به آندرس سالیکیت رسید. لشکر هشتم (لاکرونیا). فرمانده این بخش ژنرال انریکو سالکدو مولینوئوو از کودتا بی اطلاع بود اما رئیس ستاد آن با نام لوئیس تووار فیگوراس ارتباطات اندکی با کودتاچیان داشت هرچند که هیچگاه دست به هیچ اقدامی نزد. چهره کلیدی کودتاگران در این بخش فرمین گوتیرز سوتو بود که از افسران ارشد ستاد محسوب می
شد. شبکه کودتاچیان این بخش در روزهای ۱۸ و ۱۹ ژوئیه بی برنامه بود و کاری نکرد. با گسترش شورش در سرتاسر اسپانیا سالکدو مولینوئوو که به اعضا ستاد خود مشکوک بود در ساعت های نخست روز ۲۰ ژوئیه فرمان بازداشت تووار و سوتو را داد. در این مرحله افسران کودتاچی بر سالکدو شوریدند و او را بازداشت کردند. پس از آن نیز کودتاچیان انریکو کانوواس لاکروس را به فرماندهی لشکر این بخش منصوب نمودند. پسایند. با وجود همه عزم و خشونتی که نیروهای کودتاچی داشتند موفق نشدند هیچ شهر بزرگی به جز سویا را تصرف نمایند. در نواحی از اسپانیا که جمعیت مذهبی و محافظه کار داشت مانند کاستیل کهن و لئون کودتاچیان به سرعت پیروز شدند و در پامپلونا مردم آنگونه کودتا را گرامی داشتند که گویا جشنی در راه است. دولت اما علاوه بر شهرهای بزرگ توانست اداره بخش هایی مانند مالاگا، خائن (اسپانیا) و آلمریا را حفظ کند. کادیس نیز تنها وقتی سقوط کرد که کودتاچیان توانستند نیروهای کمکی خود را از آفریقا به اسپانیا برسانند. در پایتخت نیروهای کودتاچی پس از شکست در برنامه خود به پادگان مونتانا عقب نشستند که روز بعد با خشونت زیاد توسط جمهوری خواهان فتح شد. نخست وزیر جدید خوزه ج
یرال نیز فرمان پخش سلاح میان مردم جهت مقابله با کودتاچیان را صادر نمود. گروه های چپ که عمده کارگران و نیروهای پرولتری شهرهای بزرگ و مراکز صنعتی را رهبری می کردند با کمک مردم و سلاح هایی که دولت در اختیارشان قرار داده بود توانستند مانع از سقوط شهرهای مهمی مانند مادرید، بارسلون، والنسیا و دیگر شهرهای حاشیه دریای مدیترانه شوند. هرچند که این سلاح ها به دست آنارشیست ها نیز رسید و ایشان هم در بخش های از آراگون و کاتالونیا را به اشغال خود درآورند اما در این ایام روابط میان ایشان و دولت جمهوری هنوز چندان نامساعد نشده بود. با وجود این رخدادهای اولیه هنوز جنگ بزرگ در پیش بود. نیروهای کودتاچی توانستند با کمک هواپیماهای باری یونکرس یو ۳/۵۲ام که آلمان نازی برایشان فراهم کرده بود ارتش ۳۰ هزار نفره مستقر در آفریقا را به اسپانیا بیاورند و نیروی هوایی جمهوری با توجه به آشفتگی های موجود هیچ کاری جهت جلوگیری از این پروازها انجام نداد. این ترابری هوایی نخستین مورد در تاریخ داد و اجازه داد نیروهای ارتش آفریقا در سویا به دیگر نیروهای کودتاچی بپیوندند و سپس با حرکت به سمت شمال به نیروهای ژنرال مولا در آنجا بپیوندند تا بدین ترتیب بخ
ش مهمی از شمال و شمال غرب اسپانیا به همراه مرکز و غرب ناحیه اندلس را در تصرف بگیرند. دولت و طرفدارانش نیز اداره بخش عمده ساحل شرقی، مادرید و نواحی اطراف آن، آستوریاس، استان کانتابریا و بخش هایی از سرزمین باسک (منطقه خودمختار) در شمال را حفظ کردند. مولا که می خواست حس ترس و وحشت عمیقی در نواحی تحت اشغال ملی گرایان ایجاد کند فرمان کشتار فراماسون ها و چپ ها را صادر نمود که در آن بسیاری از عناصر میانه رو سوسیالیست نیز قربانی شدند. در نواحی تحت تصرف جمهوری نیز هرچند کشتار و وحشت افکنی به مانند آنچه که مولا انجام می داد در جریان نبود اما توده های خشمگین مردم و گروه های تندرو چپ اقدام به کشتار مذهبی ها، پادشاهی خواهان و ملی گرایان می کردند. ملی گرایان در این ایام تقریباً ۱۱ میلیون از جمعیت ۲۵ میلیونی اسپانیا را در منطقه خود داشتند و نیمی از ارتش نیز با ایشان همراه شده بود. البته باید توجه داشت که در ارتش باقی مانده در دست جمهوری تا ۹۰ درصد افسران یا گریخته بودند یا به ملی گرایان پیوسته بودند که این مسئله به شدت از کارایی ارتش جمهوری می کاست درحالی که ملی گرایان با این مشکل مواجه نبودند. مهم ترین بازوی نظامی ملی گرای
ان ارتش آفریقا بود که ۳۰ هزار تن نیرو داشت. افزون براین ۳۰ هزار نفر نیز از دیگر ارگان های نظامی مانند پلیس، گارد مدنی و کارابینیرها به ملی گرایان پیوستند. در سمت مقابل نیز تقریباً ۵۰ هزار نفر از این نیروهای نظامی به جمهوری وفادار ماندند. پخش سلاح توسط دولت میان مردم به زودی به یک مشکل بدل شد. از ۵۰۰ هزار تفنگی که دولت در اختیار داشت ۲۰۰ هزارتا همچنان در انبارها بودند. ۶۵ هزارتا در روزهای نخست کودتا میان مردم مادرید توزیع شد که از این میان تنها ۷۰۰۰ تا قابل استفاده باقی ماندند و از همه بدتر آنکه به دلیل پیشروی های سریع ملی گرایان در روزهای پس از کودتا ۷۰ هزار اسلحه به دست آن ها افتاد. همچنین دولت تنها یک سوم مسلسل های سبک و سنگین و ۳۸۷ عراده از مجموع ۱۰۰۷ توپ این کشور را توانست در دست خود نگه دارد. از ۱۸ تانک به دردبخور ارتش اسپانیا نیز ۱۰ عدد در دست دولت ماند. در بخش دریایی ملی گرایان تنها ۱۷ کشتی را به دست آوردند و ۲۷ کشتی در دست دولت ماند. هرچند که دو ناو کلاس کاناریاس که به روزترین کشتی های اسپانیا بودند به دست ملی گرایان افتادند. همچنین در نیروی دریایی نیز به مانند نیروی زمینی به دلیل پیوستن بسیاری از افس
ران به ملی گرایان کیفیت نیروهای کودتاچی بهتر بود. تنها در نیروی هوایی بود که نگرانی بعضی از افسران وفادار جمهوری از وقوع کودتا موجب شده بود تا اقداماتی انجام شود و هنگامی که کودتا رخ داد بیش از دو سوم تجهیزات هوایی در دست جمهوری باقی ماند. البته نیروی هوایی اسپانیا در آن روزگار کاملاً از رده خارج محسوب می شد و مشکلات جدی در بحث قطعات داشت.
چاقوی استخوان گیر نوعی چاقوی آشپزخانه با نوک تیز و تیغه باریک است که در تهیه غذا برای از جداسازی استخوان مرغ، گوشت و ماهی استفاده می شود. به طور کلی، طول آن ۱۲ تا ۱۷ سانتی متر (۵ تا ۶ ½ اینچ) است (اگرچه بسیاری از برندها، مانند کارد و چنگال ساموآ، طول آن تا ۹ ½ اینچ هم می رسد)، دارای تیغه بسیار باریکی است. چاقوهای استخوان گیری به اندازه برخی دیگر از چاقوهای محبوب آشپزخانه یا قصابی دارای تیغه ضخیم نیستند، زیرا این کار استخوان گیری دقیق، به خصوص برش ها و سوراخ های عمیق را آسان تر می کند. یک چاقوی استخوان گیر سخت برای استخوان گیری گوشت گاو و خوک خوب است، اما چاقوی استخوان گیری بسیار انعطاف پذیر برای مرغ و ماهی ترجیح داده می شود. برخی از طرح ها دارای یک تیغه قوسی، برای افزایش سهولت برش تک گذر دربرداشتن گوشت ماهی از استخوان آن است.