Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دمشق درگیر شد. وی همچنین مدت کوتاهی پس از تجاوز سه جانبه ۱۹۵۳ به پورت سعید به همراه هیئت سوری از آن دیدن کرد و در آنجا دو شعر میهنی خواند که مورد تحسین مقامات ارشد قرار گرفت. داستان های حماسی نوشت که قهرمانی و فداکاری را تجلیل می کرد، مانند داستان «نوعی جدید از عروسی» که در چهلمین روز از کشتن سناء محیدلی در جنوب لبنان، آن را خواند. حرفهٔ ادبی او از از سنین پایین شروع با نوشتن شعر شروع شد و در سال ۱۹۳۵ داستان کوتاهی نوشت. سپس در دبیرستان و دانشگاه به نوشتن مقاله روی آورد و در آن دربارهٔ برخی مشکلات یا موضوعات اجتماعی جاری سخن گفت.دمشق را دوست داشت، بنابراین اولین کتاب خود «داستان هایی از کشور من» را به آن اختصاص داد. او همچنین کودکان را دوست داشت، داستان های زیادی برای آنها نوشت و از آنها خواست که طبیعت را دوست داشته باشند، کار کنند و در برابر پرخاشگری مقاومت کنند. او مجموعه های داستان کوتاه هدفمند برای کودکان مانند «عروسی گنجشک ها»، «بانوی میوه ها» و «لبخندهای لطافت» را منتشر کرده است و در انتشار داستان های کودکانه زیادی در مجلات و روزنامه ها شرکت داشته است. بخشی از اشعار خود را در مجموعهٔ «آوازهای دل» در سال
۱۹۸۲ منتشر کرد که مجموعه ای از شعرهای احساسی و ملی گرایانه است. او در ابتدا داستان ها و مقالات خود را با نام مستعار «دختر قاسیون» منتشر می کرد و بعدها آثار ادبی خود در روزنامه ها و مجلات سوری و عربی با نام اصلی منتشر شد. او داستان و شعر می گفت، سمینارهای ادبی برگزار می کرد و در آن شرکت می کرد. به اتحادیهٔ نویسندگان عرب پیوست و یکی از اعضای مؤسس انجمن دوستان دمشق و انجمن داستان و رمان بود. در معجم البابطین دربارهٔ او آمده است: «اشعار او به حمایت از انقلاب های عربی برای آزادی می پردازد. به نقش شعر به عنوان یک شاخهٔ جذاب عاطفی و زیبایی شناسی اعتقاد دارد، او در مورد عشق به میهن شعر دارد و در سوگ رهبر جمال عبدالناصر نیز سروده است. او علاوه بر شعرش که خواستار وحدت کشورهای عربی بود، در اشعارش از مبارزه مردم مصر در جریان تجاوز سه جانبه (جنگ ملی سازی کانال سوئز) نیز حمایت می کرد. برای مناسبت ها و تبریک ها شعر دارد، که به توصیف و تداعی تصاویر تمایل دارد. زبان او دارای جریان، آسانی و حس تخیل است. او در ساختن اشعارش به رویکرد خلیلی پایبند بود.» مقبوله شلق در ۹ ژوئن ۱۹۸۶ در دمشق درگذشت. آثار. مجموعه داستان ها برای کودکان
و نوجوانان:
زشتی صفتی ظاهری است که به میزان عدم مطلوبیت زیباشناختی ویژگی های ظاهری اشاره دارد. در بسیاری از جوامع زشتی در تقابل با زیبایی است، اما در برخی از جوامع این دو صفت متضاد یکدیگر نیستند. مفهوم ژاپنی «وابی-سابی» نقص و آسیب پذیری را گرامی می دارد—ویژگی هایی که در فرهنگ های دیگر شاید «نازیبا» تلقی شوند. زشتی و زیبایی می توانند همچون ستاره های دوتایی رفتار کنند که هر یک در کشش گرانشی دیگری اسیر شده و به دور هم می چرخند، درحالی که همراه با ستارگان بیشمار دیگر، یک کهکشان کامل را می سازند. سقراط از زشتی ظاهری خود برای برشمردن فضائل فلسفه استفاده می کرد و می گفت که فلسفه می تواند فرد را از زشتی ظاهری نجات دهد. تبعیض علیه افراد زشت ظاهرتبعیضی نامیده می شود و در برخی از کشورها جرم تلقی شده است.
صوفیا پولگار (, ؛ متولد ۲ نوامبر ۱۹۷۴) یک بازیکن شطرنج، معلم و هنرمند مجاری و اسرائیلی است. او دارای عنوان های فیده استاد بین المللی (IM) و استاد بین المللی زنان (WGM) است. او که پیش تر یک پدیده شطرنج بود، خواهر وسطی دو استاد بزرگ شطرنج، سوزان پولگار و یودیت پولگار است. او برای مجارستان در چهار المپیاد شطرنج شرکت کرده و دو مدال طلا تیمی، یک مدال نقره تیمی، سه مدال طلای فردی و یک مدال برنز فردی کسب کرده است. زندگی نامه. پولگار در یک خانواده تاریخ یهودیان در مجارستان در بوداپست متولد شد. او و دو خواهرش بخشی از یک آزمایش آموزشی بودند که توسط پدرشان لاشلو پولگار انجام شد، به منظور اثبات این که کودکان می توانند دستاوردهای استثنایی داشته باشند اگر از سنین بسیار پایین در رشته های خاص آموزش ببینند—تهیسس لَشلو این بود که «نابغه ها ساخته می شوند، نه متولد می شوند». او و همسرش کلارا سه دختر خود را در خانه آموزش دادند و شطرنج به عنوان رشته تخصصی انتخاب شد. آنها همچنین دخترانشان را به زبان بین المللی اسپرانتو آموختند. حرفه. در مسابقات جهانی شطرنج جوانان ۱۹۸۶، او به مقام دوم رسید و ژوئل لوتیه را شکست داد و به عنوان قهرمان
جهانی زیر ۱۴ سال دختران معرفی شد. در سال ۱۹۸۹، در سن ۱۴ سالگی، او با عملکرد شگفت انگیز خود در یک تورنمنت در رم که به نام «غارت رم» شناخته شد، دنیای شطرنج را شگفت زده کرد. او این تورنمنت را که شامل چندین استاد بزرگ قدرتمند بود با امتیاز ۸٫۵ از ۹ برد و برنده شد. رتبه عملکردی او طبق New in Chess برابر با ۲۸۷۹ بود که یکی از قوی ترین عملکردها در تاریخ به حساب می آید. پولگار در سال ۱۹۹۴ در مسابقات شطرنج قهرمانی جوانان جهان در ماتینیوس، برزیل، به مقام دوم رسید و به هلگی گراتارسان باخت. او در چهار المپیاد شطرنج برای تیم مجارستان بازی کرد و چندین مدال تیمی و فردی به دست آورد. برای مدتی، پولگار به عنوان ششمین بازیکن زن قوی در جهان رتبه بندی شد. او از سال ۲۰۰۳ شطرنج کمی با رتبه بندی فیده بازی کرده است و از ژانویه ۲۰۲۰ (تا آن زمان) هیچ بازی فیده ای از ۲۰۱۰ به بعد نداشته است. در یک زمان او ویکتور کورچنوی را در یک بازی شطرنج سرعتی شکست داد. در تابستان ۱۹۹۳، بابی فیشر از لاشلو پولگار و خانواده اش در مجارستان دیدن کرد. تمام خواهران پولگار (یودیت پولگار، سوزان پولگار و سوفیا پولگار) با فیشر چندین بازی شطرنج ۹۶۰ بازی کردند. در
یک زمان سوفیا سه بازی پیاپی فیشر را شکست داد. جوایز. پولگار در طول دوران حرفه ای خود جوایز و افتخارات زیادی کسب کرده است. برخی از مهم ترین جوایز و دستاوردهای او عبارتند از: مدال های تیمی و فردی در المپیادهای شطرنج زنان: در المپیاد شطرنج ۱۹۹۰، او مدال طلا تیمی و طلا فردی را به دست آورد. در المپیاد شطرنج ۱۹۹۴، مدال نقره تیمی و مدال طلا فردی به همراه بهترین عملکرد رتبه بندی را کسب کرد. همچنین در المپیاد شطرنج ۱۹۹۶، مدال برنز فردی را به دست آورد. رتبه بندی ها و دستاوردهای فردی: برای مدت زمانی، پولگار به عنوان یکی از قوی ترین بازیکنان زن شطرنج در جهان شناخته می شد و در برخی از دوره ها به عنوان ششمین بازیکن زن برتر دنیا رتبه بندی شد. جوایز در بازی های سرعتی: او در یک بازی شطرنج سرعتی ویدیویی، ویکتور کورچنوی، یکی از بزرگ ترین شطرنج بازان تاریخ را شکست داد که خود یک دستاورد بزرگ محسوب می شود. زندگی شخصی. در ۷ فوریه ۱۹۹۹، پولگار با استاد بزرگ اسرائیلی یونا کوشاشویلی و علیا. ازدواج کرد. آنها دو فرزند به نام های آلون و یوآو دارند. والدین پولگار بعداً به اسرائیل پیوستند. او و خانواده اش مدتی در تورنتو زندگی کردند تا شوه
رش بتواند تحصیلات و تخصص پزشکی خود را ادامه دهد. سپس در سال ۲۰۱۲ به اسرائیل بازگشتند و در نزدیکی تل آویو ساکن شدند. کتاب ها. خودزندگی نامه سوفیا پولگار در سال ۲۰۲۳ توسط انتشارات راسل منتشر شد. "هنرمند شگفت انگیز – تاکتیکی خطرناک" یک کتاب منحصر به فرد است که شامل بازی های انتخابی شطرنج نویسنده و آثار هنری با تم شطرنج است. او دیدگاه خود را در مورد بزرگ شدن در خانواده ای خاص از قهرمانان شطرنج بیان می کند. بیشتر تصاویر شامل عکس ها و نقاشی ها به صورت رنگی کامل ارائه می شوند و توضیحات تاکتیکی برای بازیکنان باشگاهی بسیار آموزنده است. این کتاب شامل داستان های داخلی دربارهٔ خواهران پولگار، ویکتور کورچنوی و بابی فیشر است. "باشگاه شطرنج من ۲۰۲۰"، هم نویسنده با دیوید کوهن. نقاشی های آبرنگی توسط سوفیا خوانندگان جوان را به دنیای شگفت انگیز شطرنج دعوت می کند. سوفیا با مشاوره و نقاشی، مجموعه کتاب های "قصر شطرنج" از یودیت پولگار را تألیف کرده است که در سال ۲۰۱۵ در فرانکفورت جایزه ویژه بهترین مواد آموزشی اروپا را دریافت کرد. این کتاب ها با موفقیت در صدها مدرسه در مجارستان استفاده می شوند و بخشی از برنامه درسی ملی مجارستان هستن
د. هدف از آن ها بهبود مهارت های مختلف مانند حل مسئله، تفکر استراتژیک و بیشتر به روشی سرگرم کننده با کمک شطرنج است.
لیویا یارُوکا (متولد ۶ اکتبر ۱۹۷۴ در تاتا) یک سیاستمدار مجاری است. او عضو پارلمان اروپا است که اولین بار در سال ۲۰۰۴ به عنوان بخشی از فهرست حزب فیدس انتخاب شد. یارُوکا دومین مردم کولی (و اولین زن رومانی) است که تا کنون به پارلمان اروپا انتخاب شده است (بعد از خوان دِ دیوس رامیرز هرادیا از اسپانیا که از ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۹ در این پارلمان خدمت کرد). یارُوکا در شوپرون، یک شهر نزدیک به مرز غربی مجارستان با اتریش، بزرگ شد. پدرش اهل قوم رومانی و مادرش مجاری است. بعد از اخذ مدرک کارشناسی ارشد در جامعه شناسی از ورشو در دانشگاه اروپای مرکزی با بورسیه از بنیادهای جامعه باز، به مطالعه انسان شناسی در بریتانیا پرداخت و بر مسائل و فرهنگ رومانی تمرکز کرد. در اوت ۲۰۰۳ یک دختر و در ۲۰۰۷ یک پسر به دنیا آورد. در ۲۰۱۲ دکترای خود را در انسان شناسی اجتماعی از کالج دانشگاهی لندن تکمیل کرد. یارُوکا به عنوان یک مدافع رفتار حزب فیدس با رومانی ها در مجارستان مورد انتقاد قرار گرفته است. او همچنین از انتقاد از کمپین فیدس علیه جرج سوروس خودداری کرده است. و حملات این حزب به دانشگاهی که در آن تحصیل کرده، دانشگاه اروپای مرکزی، را نادیده گرفته است. ع
ضویت ها. او عضو کمیته حقوق زنان و برابری جنسیتی و هیئت نمایندگی روابط با آفریقای جنوبی است. او همچنین عضو جانشین کمیته اشتغال و امور اجتماعی و هیئت نمایندگی روابط با شبه جزیره کره است. در ۲۰۱۴ از پارلمان اروپا بازنشسته شد اما در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۷ پس از ترک ایلدیکو گال-پلچ از پارلمان اروپا، دوباره وارد آن شد. او در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۷ به عنوان نایب رئیس پارلمان اروپا انتخاب شد. او در ۳ ژوئیه ۲۰۱۹ دوباره به این سمت انتخاب شد. او تا ۱۷ ژانویه ۲۰۲۲ به عنوان نایب رئیس خدمت کرد. زندگی شخصی. او متأهل است و دو فرزند دارد. دیگر عضویت ها. لیویا یارُوکا در پارلمان اروپا عضو چندین کمیته و هیئت نمایندگی است. او عضو کمیته حقوق زنان و برابری جنسیتی است که به مسائل مربوط به حقوق زنان و برابری جنسیتی می پردازد. همچنین، یارُوکا در هیئت نمایندگی روابط با آفریقای جنوبی فعالیت دارد و به تقویت روابط پارلمانی بین اروپا و آفریقای جنوبی می پردازد. او همچنین به عنوان عضو جانشین در کمیته اشتغال و امور اجتماعی و هیئت نمایندگی روابط با شبه جزیره کره نیز مشغول به کار است. علاوه بر این، یارُوکا در برخی دیگر از سازمان ها و برنامه های بین المللی نی
ز عضویت دارد، از جمله صندوق آموزش رومانی و گروه عالی دیپلماتیک برنامه رومانی. او پیش از این عضو هیئت مدیره مؤسسه جامعه باز و برنامه بورس تحصیلی دانشگاه رومانی نیز بوده است. این عضویت ها نشان دهنده فعالیت های گستردهٔ او در زمینه های حقوق بشر، روابط بین الملل و ادغام اجتماعی اقلیت ها، به ویژه رومانی ها، است. فعالیت های پژوهشی. فعالیت های پژوهشی وی عمدتاً بر مسائل اجتماعی و قومیتی تمرکز دارد. از سپتامبر ۲۰۰۰ تا آوریل ۲۰۰۲، او تحقیق میدانی قوم نگاری در مورد تمایلات هم پذیری قوم رومانی در مجارستان انجام داد. همچنین از مه ۱۹۹۸ تا مه ۲۰۰۱ تحقیقاتی جامعه شناسی میان دانش آموزان رومانی در گاندی گیمنازیوم در مجارستان انجام داد. از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۳، در دانشگاه کالج لندن تحقیقاتی دکتری در زمینه روابط قومی و اقتصادی، هویت و رادیکالیسم در بازنمایی فرهنگی جوانان رومانی در منطقه ۸، یک محله فقیرنشین در بوداپست، انجام داد. این پژوهش ها نشان دهنده تمرکز او بر مسائل اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی قوم رومانی و تلاش برای درک بهتر وضعیت این اقلیت در جوامع مختلف است. جوایز. او در طول فعالیت های حرفه ای خود جوایز متعددی دریافت کرده است. از
جمله این جوایز می توان به انتخاب او به عنوان رهبر جوان جهانی در سال ۲۰۰۶ توسط انجمن رهبران جوان جهانی و مجمع جهانی اقتصاد اشاره کرد. او همچنین در سال های ۲۰۰۶ و ۲۰۱۳ برنده جایزه «عضو پارلمان اروپا سال» در دسته حقوق عدالت و حقوق بنیادین شد. در سال ۲۰۱۰، جایزه وزارت امور خارجه رومانی برای ادغام اجتماعی اقلیت ها را دریافت کرد. همچنین در سال ۲۰۱۱، جایزه نشان افتخار ریاست جمهوری مجارستان را برای کار برجسته اش در زمان ریاست مجارستان بر شورای اتحادیه اروپا به دست آورد. دیگر جوایز مهم او شامل جایزه سنت آدلبِرت از انجمن اندیشمندان مسیحی مجارستان در ۲۰۱۱ و جایزه «فونداسیون سکرتاریا گیتانو» در ۲۰۱۲ می باشد. این جوایز گواهی بر تأثیرگذاری و تلاش های او در زمینه حقوق بشر و بهبود وضعیت اقلیت ها است. برخی از جوایز او عبارتند از:
آنیتا گوربیتس (؛ زادهٔ ) بازیکن هندبال سابق حرفه ای اهل مجارستان است که برای Győri ETO KC و تیم ملی مجارستان بازی کرده است. او به طور گسترده ای به عنوان یکی از بهترین بازیکنان هندبال تاریخ شناخته می شود و در سال ۲۰۰۵ توسط فدراسیون بین المللی هندبال به عنوان بازیکن سال هندبال جهان انتخاب شد. گوربیچ همچنین به عنوان "ملکه هندبال" در سطح بین المللی شناخته شده است. او ازدواج کرده است؛ همسرش اتتو وینتزه، بازیکن فوتبال سابق مجارستان است. آنها دو پسر به نام های بولدیژار (متولد ۲۰۱۵) و دومونکو (متولد ۲۰۲۲) دارند. او به عنوان "شهروند افتخاری" دیور (مجارستان) معرفی شده است. او در سال ۲۰۲۳ به تالار مشاهیر فدراسیون هندبال اروپا وارد شد. دوران حرفه ای. باشگاهی. آنیته گوربیچ حرفه خود را از باشگاه مجاری Győri ETO KC در سال ۱۹۹۳ و در سن ۱۰ سالگی آغاز کرد. او تبدیل به عضوی کلیدی در تیم شد و غیبت او یک معضل بزرگ به حساب می آید. با تیم ETO، گوربیچ چندین بار قهرمان لیگ و جام مجارستان شد. در سطح اروپا، او به فینال جام برندگان جام و جام EHF راه یافته است. Győri ETO KC برای اولین بار در سال ۲۰۰۹ به مرحله فینال لیگ قهرمانان هندبال زن
ان EHF رسید. به دلیل آسیب دیدگی زانو چند روز قبل از مسابقات، گوربیچ فینال ها را از دست داد و تیم گور به تیم دانمارکی Viborg HK باخت. با این حال، او در فهرست بهترین گلزنان این تورنمنت در رتبه دوم قرار گرفت. آنیته در ژانویه ۲۰۱۸ گل ۲۰۰۰ خود را در لیگ مجارستان به ثمر رساند. او پنج بار قهرمان لیگ قهرمانان هندبال زنان EHF شده است. بین المللی. گوربیچ در قهرمانی جهانی ۲۰۰۳ شرکت کرد، جایی که مجارستان در فینال به فرانسه باخت. او در قهرمانی اروپا ۲۰۰۴ مدال برنز دریافت کرد. در روسیه ۲۰۰۵، او همراه با تیمش مدال برنز را به دست آورد. آنیته گوربیچ عملکرد خود را در تیم ملی چندین بار به رسمیت شناخته شده است. او سه بار متوالی عضو تیم ستارگان قهرمانی جهانی شده است: ۲۰۰۳، ۲۰۰۵ و ۲۰۰۷. او همچنین در سال های ۲۰۰۵ (رتبه سوم) و ۲۰۰۷ (رتبه دوم) جزو بهترین گلزنان تورنمنت قرار گرفت. او عضو تیم ملی مجارستان در المپیک تابستانی ۲۰۰۴ در آتن و دوباره در المپیک تابستانی ۲۰۰۸ در پکن بود. در ۲۰۰۴، تیم مجارستان پس از شکست از فرانسه در مرحله یک چهارم نهایی، در نهایت به مقام پنجم رسید و در مسابقات جایگاه یابی برزیل و اسپانیا را شکست داد. در بازی ه
ای المپیک ۲۰۰۸، مجارستان پس از پیروزی بر رومانی در مرحله یک چهارم نهایی و رسیدن به نیمه نهایی، در نیمه نهایی به روسیه باخت و سپس در فینال برنز به کره جنوبی باخت. گوربیچ در المپیک ۲۰۰۸، ۴۹ گل به ثمر رساند که فقط رامونا مایر از رومانی بیشتر از او گل زده بود. آنیته در ۱۰ دسامبر ۲۰۱۷ اعلام کرد که پس از عدم صعود مجارستان به مرحله یک چهارم نهایی قهرمانی جهانی ۲۰۱۷ از تیم ملی خداحافظی می کند. زندگی شخصی. اولین همسر او آندراش پریسنگ بود. آنها در سال ۲۰۰۶ ازدواج کردند و پس از ۱۷ ماه از یکدیگر جدا شدند. آنیته هم اکنون با اتّو وینسه، بازیکن فوتبال سابق مجاری ازدواج کرده است. او در ژوئن ۲۰۱۵ صاحب پسرشان بولدی ژار شد. در ۱۳ ژوئن ۲۰۲۲ اعلام شد که او منتظر فرزند دومش به نام دومونکوس است که در اکتبر ۲۰۲۲ به دنیا آمد. دستاوردها. او یکی از بهترین بازیکنان هندبال تاریخ، در دوران حرفه ای خود دستاوردهای بسیاری کسب کرده است. او ۱۳ بار قهرمان لیگ ملی هندبال زنان مجارستان (Nemzeti Bajnokság I) و ۱۵ بار قهرمان جام حذفی هندبال مجارستان (Magyar Kupa) شده است. همچنین، در لیگ قهرمانان هندبال زنان EHF پنج بار قهرمان و در سه دوره فینالیست
بوده است. گوربیچ در سطح بین المللی نیز موفقیت های چشمگیری داشته و دو بار مدال نقره و یک بار مدال برنز در مسابقات قهرمانی جهان به دست آورده است. همچنین، در مسابقات قهرمانی اروپا دو بار مدال برنز کسب کرده است. در جوایز فردی، او در سال ۲۰۰۵ به عنوان «بازیکن سال هندبال جهان» شناخته شد و ۶ بار به عنوان «بهترین بازیکن هندبال مجارستان» انتخاب شد. او همچنین در مسابقات مختلف از جمله لیگ قهرمانان هندبال و جام کارپاتیان به عنوان برترین گلزن شناخته شده است.
رزا پتر (; – )ریاضی دان و منطق دان اهل مجارستان بود. او به عنوان «مادر بنیان گذار نظریهٔ رایانش پذیری» شناخته می شود. زندگی اولیه و تحصیلات. پتر در بوداپست، مجارستان، با نام "رزا پولیتزر" (مجارستانی: Politzer Rózsa) متولد شد. او به دانشگاه پازمانی پتر (که اکنون دانشگاه اوتووش لوراند) نام دارد، رفت و ابتدا در رشته شیمی تحصیل کرد، اما سپس به ریاضیات تغییر رشته داد. او در کلاس های لیپوت فجر و یوزف کؤرشاک شرکت کرد. در دوران دانشگاه، او با لاسلۆ کالمار آشنا شد که بعدها با هم همکاری کردند و کالمار او را تشویق کرد که به علاقه اش به ریاضیات ادامه دهد. پس از فارغ التحصیلی در سال ۱۹۲۷، پتر نتوانست شغل تدریس دائمی پیدا کند، با وجود اینکه آزمون های لازم برای تدریس ریاضیات را گذرانده بود. به دلیل تأثیرات رکود بزرگ اقتصادی، بسیاری از فارغ التحصیلان دانشگاهی نتوانستند شغل پیدا کنند و پتر شروع به تدریس خصوصی کرد. در همین زمان او همچنین تحصیلات تکمیلی خود را آغاز کرد. حرفه و تحقیق. در ابتدا، پتر تحقیقات خود را در زمینه نظریه اعداد آغاز کرد. هنگامی که متوجه شد نتایج او قبلاً توسط کارهای رابرت کارمایکل و لئونارد یوجین دیکسون اث
بات شده است، از ریاضیات کناره گیری کرد و به شعرپردازی پرداخت. با این حال، او توسط دوستش لاسلۆ کالمار متقاعد شد که به ریاضیات بازگردد و تحقیق در مورد کارهای کورت گودل در زمینه قضایای ناتمامیت گودل را آغاز کند. او اثبات های متفاوتی برای کار گودل آماده کرد. پتر نتایج مقاله خود در زمینه نظریه بازگشتی را با عنوان در کنگره جهانی ریاضیدانان در زوریخ، سوئیس در سال ۱۹۳۲ ارائه داد. در تابستان ۱۹۳۳، او با پل برنایز در گوتینگن، آلمان، برای نگارش بخش طولانی دربارهٔ تابع μ-بازگشتی در کتاب که در سال ۱۹۳۴ تحت نام های داویت هیلبرت و برنایز منتشر شد، همکاری کرد. نتایج اصلی او در این کتاب خلاصه شده است و همچنین در چندین مقاله در مجله پیشرو ریاضیات، منتشر شد، اولین مقاله در سال ۱۹۳۴. مقاله ها تحت نام «پولیتزر-پتر» منتشر شد، زیرا او همان سال نام خانوادگی یهودی اش، پولیتزر، را به پتر تغییر داد. برای تحقیقاتی که انجام داد، او در سال ۱۹۳۵ دکترای خود را با بالاترین افتخار دریافت کرد. در سال ۱۹۳۶، او مقاله ای با عنوان را به کنگره جهانی ریاضیدانان در اسلو ارائه داد. این مقالات به تأسیس زمینه مدرن نظریه توابع بازگشتی به عنوان یک حوزه جد
اگانه در تحقیق ریاضی کمک کرد. در سال ۱۹۳۷، او به عنوان ویراستار مشارکتی مجله "Journal of Symbolic Logic" منصوب شد. پس از تصویب قوانین یهودی در سال ۱۹۳۹ در مجارستان، پتر به دلیل اصل یهودی اش از تدریس منع شد و مدت کوتاهی در یک گتو در بوداپست زندانی شد. در طول جنگ جهانی دوم، او کتاب خود "Playing with Infinity: Mathematical Explorations and Excursions" را نوشت که اثری برای عموم مردم در زمینه های نظریه اعداد و منطق بود. این کتاب که ابتدا به زبان مجاری منتشر شد، به انگلیسی و حداقل دوازده زبان دیگر ترجمه شده است. با پایان جنگ در سال ۱۹۴۵، پتر اولین شغل تدریس تمام وقت خود را در کالج تربیت معلمان بوداپست دریافت کرد. در سال ۱۹۵۲، او اولین زن مجاری بود که به عنوان دکترای ریاضیات آکادمیک منصوب شد. پس از تعطیلی کالج در سال ۱۹۵۵، او در دانشگاه اوتووش لوراند تدریس کرد تا بازنشسته شد در سال ۱۹۷۵. او استاد محبوبی بود که به نام «خالهٔ رزا» برای دانشجویانش شناخته می شد. در سال ۱۹۵۱، او اثر کلیدی خود "Rekursive Funktionen" را منتشر کرد، که اولین کتاب در زمینه منطق مدرن از یک نویسنده زن بود و بعدها به انگلیسی ترجمه شد تحت عنوان "
Recursive Functions". او در طول زندگی خود همچنان مقالات مهمی در زمینه نظریه بازگشتی منتشر کرد. در سال ۱۹۵۹، او مقاله ای بزرگ با عنوان "" به سمپوزیوم بین المللی در ورشو ارائه داد (که بعدها در دو قسمت در سال های ۱۹۶۱ و ۱۹۶۲ منتشر شد). از اواسط دهه ۱۹۵۰، پتر نظریه توابع بازگشتی را به کامپیوترها نیز به کار برد. آخرین کتاب او که در سال ۱۹۷۶ منتشر شد، (توابع بازگشتی در نظریه کامپیوتر) بود. این کتاب که ابتدا به زبان مجاری منتشر شد، دومین کتاب ریاضی مجاری بود که در اتحاد جماهیر شوروی منتشر شد زیرا موضوع آن برای نظریه محاسبات ضروری شناخته می شد. این کتاب در سال ۱۹۸۱ به انگلیسی ترجمه شد. افتخارات. پتر در سال ۱۹۵۱ جایزه کشوت را دریافت کرد. او در سال ۱۹۵۳ جایزه منو بکه را از جامعه ریاضی جانوش بولیای دریافت کرد، جایزه نقره ای دولتی را در سال ۱۹۷۰ و جایزه طلایی دولتی را در سال ۱۹۷۳ دریافت نمود. در سال ۱۹۷۳، او اولین زنی بود که به فرهنگستان علوم مجارستان انتخاب شد.
آنا بلندیانا (؛ زادهٔ ) آنا بلاندیانا (؛ تخلص اوٹیلیا والریا کمان; زاده ۲۵ مارس ۱۹۴۲) شاعر، نویسنده و شخصیت سیاسی رومانیایی است. او نام خود را از بلاندیانا، نزدیک به Vințu de Jos، شهرستان آلبا، که روستای مادرش بود، برگرفته است. در اکتبر ۲۰۱۷، او به عنوان دوازدهمین دریافت کننده جایزه شعر گریفین جایزهٔ شناسایی مادام العمر را دریافت کرد. در اکتبر ۲۰۲۴، آثار ادبی او با جوایز شاهدخت آستوریاس مورد تقدیر قرار گرفت. حرفه ادبی. آنا بلاندیانا در ۲۵ مارس ۱۹۴۲ به دنیا آمد و نام اصلی او اوتیلیا والریا کمان بود. پدر او، جورجه (۱۹۱۵–۱۹۶۴)، یک کشیش ارتدکس و عضو پیشین گارد آهنین فاشیستی بود که سال ها در زندان های کمونیستی به سر برد و پس از آزادی در یک عفو عمومی در حادثه ای درگذشت، و مادرش اوتیلیا (دی اکو)، یک حسابدار بود. خواهر او، گِتا، در ۱۹۴۷ به دنیا آمد. در ۱۹۶۰، او با نویسنده رومولوس روسان ازدواج کرد. پس از آغاز فعالیت خود در سال ۱۹۵۹ در تریبونا در کلوژ-نپوکا، جایی که برای اولین بار با نام "آنا بلاندیانا" منتشر شد، او در آنتولوژی "۳۰ de poeți tineri" ("۳۰ شاعر جوان") منتشر شد. در ۱۹۶۳، پس از چهار سال ممنوعیت به دلیل وضعی
ت پدرش، دوباره در "Contemporanul" (که توسط جورج ایواشکو ویرایش می شد) منتشر شد. شروع انتشار آثار او در ۱۹۶۴ با کتاب شعر "Persoana întâia plural" ("اول شخص جمع") بود که پیش گفتاری توسط نیکولائه مانولسکو نوشت. او با آثار "Calcâiul vulnerabil" ("پاشنه آشیل"، ۱۹۶۶) و "A treia taină" ("راز سوم"، ۱۹۶۹) شناخته شد. در ۱۹۶۶، بلاندیانا برای اولین بار در مسابقه بین المللی شعر (در لاهتی، فنلاند) حضور یافت. در ۱۹۶۷، او به بخارست نقل مکان کرد؛ تا سال بعد، یکی از ویراستاران زندگی دانشجویی بود، و سپس (تا ۱۹۷۵) به عنوان ویراستار در آمفی تئاتر کار کرد. او دو قرائت تلویزیونی در ۱۹۶۹، در کنار آندری شیربان و بازیگران ایرینا پترسکو، مارینا میهوت و فلوریان پیتی برگزار کرد. بین ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۷، او در مؤسسه هنرهای زیبا در بخارست به عنوان کتابدار مشغول به کار بود. در ۱۹۷۶، آثار او برای اولین بار به زبان فرانسه در "Croisière du Club des Poètes" توسط (پاریس) منتشر شد؛ در ۱۹۷۸، او در اولین جشنواره بین المللی شعر در پاریس که توسط Club des Poètes مشهور برگزار شد، شرکت کرد. در اواخر دهه ۱۹۸۰، بلاندیانا شروع به نوشتن شعرهای اعتراضی علیه جمهوری
سوسیالیستی رومانی کرد. در ۱۹۸۴، شعر "Totul" ('همه چیز') در مجله ادبی "آمفی تئاتر" منتشر شد. این شعر فهرستی از عناصری از زندگی روزمره در بخارست آن زمان بود، که به عنوان نقدی بر تضاد بین دیدگاه رسمی از زندگی در رومانی و درک جایگزین از زباله های یکنواخت آن ترکیب شده بود. انتقادآمیز بودن شعر باعث شد که نسخه آن شماره از "آمفی تئاتر"در عرض چند ساعت پس از انتشار از بازار کشیده شود و ویراستاران آن برکنار شوند. با این حال، این شعر به زبان های غربی ترجمه و در رسانه های غربی منتشر شد و همچنین در رومانی محدوداً به صورت زیرزمینی توزیع شد. در ۱۹۸۷، او در انتشارات Sport-Turism کتاب "Orașe de silabe" ("شهرهای هجا") را منتشر کرد، که دربارهٔ تمام کشورهای جهان و شهرهایی است که به آن ها سفر کرده است: بیش از ۱۰۰ شهر. همان سال، ۱۹۸۷، او در اتحاد جماهیر شوروی سابق در انتشارات "Raduga" از مسکو به زبان روسی با عنوان "Стихотворения, рассказы, эссе" ("شعرها، داستان ها، مقالات") منتشر شد. علیرغم اینکه خدمات مخفی چائوشسکو ('Securitate') وضعیت او را به عنوان یک مخالف سیاسی ارزیابی کردند، در ۱۹۸۹ انتشارات "Minerva" در مجموعه محبوب "Bibliot
eca Pentru Toți" ("کتابخانه برای همه") آنتولوژی شعرهای او را منتشر کرد. دوستان او تأکید دارند که این کتاب هرگز به قفسه های کتابخانه ها نرسید. با این حال، "Poezii" ("شعرها") دارای پیش گفتاری نوشته یوجن سیمیون بود. پس از انقلاب رومانی، او وارد زندگی سیاسی شد و برای حذف میراث کمونیستی از ادارات دولتی و ایجاد یک جامعه باز مبارزه کرد. او فعالیت های ادبی خود را به حاشیه برد، هرچند که آثار "Arhitectura valurilor" ("معماری امواج"، ۱۹۹۰)، "100 de poeme" ("۱۰۰ شعر"، ۱۹۹۱)، و "Sertarul cu aplauze" ("کشوی تشویق ها"، نثر، ۱۹۹۲) را منتشر کرد. در ۱۹۹۲، او از آزادی گئورگه 'گوجو' رادولسکو، عضو سابق کمیته اجرایی سیاسی کمیته مرکزی حزب کمونیست و حامی خود در دوران کمونیستی، حمایت کرد. آنا بلاندیانا همچنین آثار دیگری نیز منتشر کرده است: "50 de poeme" ("۵۰ شعر"، ۱۹۷۰)؛ "Octombrie, Noiembrie, Decembrie" ("اکتبر، نوامبر، دسامبر"، ۱۹۷۲)؛ "Întâmplări din grădina mea" ("اتفاقات در باغ من"، ۱۹۸۰)؛ "Ora de nisip" ("ساعت شن"، ۱۹۸۴)؛ "Întâmplări de pe strada mea" ("اتفاقات در خیابان من"، ۱۹۸۸)؛ "În dimineața de după moarte" ("صبح روز بعد از
مرگ"، ۱۹۹۶)؛ "La cules îngeri" ("جمع آوری فرشتگان"، ۱۹۹۷)؛ "Cartea albă a lui Arpagic" ("کتاب سفید آرپاگیچ"، ۱۹۹۸). او همچنین ۶ کتاب مقاله و ۴ کتاب نثر دیگر منتشر کرده است. آثار او به ۱۶ زبان ترجمه شده است. "Ora de nisip" ("ساعت شن") توسط پیتر جِی و آنکا کریستوفوویچ به زبان انگلیسی ترجمه شده است. زبان انگلیسی. برخی از مهم ترین آثار انگلیسی وی شامل مجموعه های شعر و داستان کوتاه است که در آن ها به ابعاد مختلف فرهنگ و تاریخ رومانی پرداخته می شود. از جمله این آثار می توان به آنتولوژی هایی مانند(۲۰۱۹) اشاره کرد. این آثار نشان دهنده تأثیر شعر رومانیایی بر ادبیات جهانی و علاقه مندی به ترجمه آثار بلاندیانا در سطح بین المللی است. عضویت. آنا بلاندیانا عضو چندین نهاد ادبی و فرهنگی برجسته است. او عضو اتحادیه نویسندگان رومانی و آکادمی شعر اروپا می باشد. همچنین بین سال های ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۴ رئیس انجمن قلم رومانی (PEN Romania) بود، پس از احیای آن در سال ۱۹۹۰. علاوه بر این، او در سال ۱۹۹۴ بنیاد ائتلاف مدنی را تأسیس کرد و به عنوان رهبر آن فعالیت کرد. این بنیاد یک جنبش غیرحزبی رومانیایی بود که هدف آن کاهش پیامدهای بیش از پنجاه سال
کمونیسم در رومانی بود.
آن (پرنسس آن آنتوانت فرانسیس شارلوت زیته مارگریت از بوربون پارما; ۱۸ سپتامبر ۱۹۲۳ – ۱ اوت ۲۰۱۶) همسر پادشاه میهای یکم بود. او در سال ۱۹۴۸ با میهای ازدواج کرد، سالی پس از آنکه او از سلطنت کناره گیری کرده بود. با این حال، پس از ازدواج، او به عنوان ملکه آن () شناخته شد. زندگی اولیه. پرنسس آن از بوربون پارما در ۱۸ سپتامبر ۱۹۲۳ در پاریس، فرانسه به دنیا آمد و تنها دختر پرنس رنه از بوربون پارما و پرنسس مارگارت دانمارک بود. او همراه با سه برادرش دوران کودکی خود را در فرانسه سپری کرد و در خانواده به نام "نان" (در انگلیسی "Nan") شناخته می شد. تعطیلات آنها به طور متناوب در ویلا پیانووره در لوکا با مادربزرگ پدری شان، دوشس بیوه پارما، یا در کاخ برنسترف در کپنهاگ با پدربزرگ مادری شان سپری می شد. عمهٔ پدری او، زیتا ماریا، آخرین امپراتریس اتریش بود، در حالی که عمه های مادری او ماریا فیودوروونا، امپراتریس روسیه و الکساندرا، ملکه دانمارک بودند. در سال ۱۹۳۹، خانواده اش از نازیسم گریخته و به اسپانیا پناه بردند. سپس به پرتغال و بعد به ایالات متحده رفتند. او بین سال های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۳ در مدرسه طراحی پارسونز در نیویورک تحصیل کرد و در