Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سطح خط شدت مشخص شده یک سیگنال صوتی است که برای انتقال صدای آنالوگ بین اجزای صوتی مانند پخش کننده های سی دی و دی وی دی، دستگاه های تلویزیون، تقویت کننده های صوتی و کنسول های میکس استفاده می شود. به طور کلی، سیگنال های سطح خط در میانه درجه بندی سطوح سیگنال در مهندسی صدا قرار می گیرند. سیگنال های ضعیف تری مانند سیگنال های میکروفون (سطح میکروفون/سطح مایک) و پیکاپ های ساز (سطح ساز) و سیگنال های قوی تری مانند سیگنال های مورد استفاده برای راه اندازی هدفون ها و بلندگوها (سطح بلندگو) وجود دارد. «شدت» این سیگنال های مختلف لزوماً به ولتاژ خروجی دستگاه منبع اشاره ندارد؛ بلکه به امپدانس خروجی و توان خروجی آن نیز بستگی دارد. دستگاه های الکترونیکی مصرف کننده مربوط به صدا (مثلاً کارت های صدا) اغلب دارای یک کانکتور با برچسب "خط ورودی" ("line in") و/یا "خط خروجی" ("Line out") هستند. یک خروجی سیگنال صوتی را فراهم می کند و "خط" ورودی سیگنال ورودی را دریافت می کند. اتصالات خط ورودی/خروجی در تجهیزات صوتی مصرفی معمولاً نامتعادل هستند، با ۳٫۵ میلیمتر (۰٫۱۴ اینچ، اما معمولاً "اینچ هشتم (eighth inch)" نامیده می شود) کانکتور مینی جَک ت
ی آراس با سه-رسانا، که زمین، کانال چپ و راست یا جک های آرسی ای استریو را ارائه می دهد. تجهیزات حرفه ای معمولاً از اتصالات متعادل در جک های تلفن ۶٫۳۵ میلیمتر (۱/۴ اینچ) تی آراس یا کانکتورهای ایکس ال آر استفاده می کنند. تجهیزات حرفه ای همچنین ممکن است از اتصالات نامتعادل با جک های صوتی تی اس (۱/۴ اینچ). سطوح اسمی. سطح خط، سطح سیگنال اسمی خط را به صورت نسبتی که برحسب دسی بل بیان می شود، به یک ولتاژ مرجع استاندارد توصیف می کند. سطح اسمی و ولتاژ مرجع که درمقابل آن بیان می شود، به سطح خط مورد استفاده بستگی دارد. در حالی که سطوح اسمی خودشان متفاوت هستند، تنها دو ولتاژ مرجع رایج هستند: برای کاربردهای مصرفی و برای کاربردهای حرفه ای. ولتاژ مرجع دسی بل ولتاژ یک معادل صفر دی بی یو (dBu) است. ولتاژ مرجع با دسی بل بی بارشده، ۰ دی بی یو، ولتاژ اِی سی مورد نیاز برای تولید ۱ میلی وات توان در یک امپدانس ۶۰۰ اُهم (تقریباً ) است. این واحد سخت کاربرد از استانداردهای اولیه تلفن است که از منابع و بارهای ۶۰۰ اهمی استفاده می کرد و توان تلف شدهٔ اندازه گیری شده برحسب دسی بل- میلی وات (دی بی اِم) است. تجهیزات صوتی نوین از بارهای تطبیق
شده ۶۰۰ اهمی استفاده نمی کنند، بنابراین دی بی ام ("dBm") بی بارشده "می شود دی بی یو" ("dBu"). رایج ترین سطح اسمی برای تجهیزات حرفه ای ۴+ دی بی یو است (طبق قرارداد، مقادیر دسی بل با یک نماد مشخص نوشته می شوند). برای تجهیزات مصرفی، این ۱۰- دی بی وی (dBV) است که برای کاهش هزینه های تولید استفاده می شود. به صورت مطلق، یک سیگنال در ۱۰- دی بی وی معادل یک سیگنال سینوسی با دامنه پیک (VPK) تقریباً ۰٫۴۴۷ ولت یا هر سیگنال عمومی در ۰٫۳۱۶ ولت با جذر میانگین مربعات (VRMS) (ولت آرام اس) است. سیگنالی با ۴+ دی بی یو معادل یک سیگنال سینوسی با دامنه پیک تقریباً ۱٫۷۳۶ ولت یا هر سیگنال عمومی با دامنه تقریباً ۱٫۲۲۸ ولت آراِم اس است. . دامنه پیک تا پیک (VPP) (گاهی به اختصار "pp") به کل دامنه نوسان ولتاژ یک سیگنال اشاره دارد که دو برابر دامنه پیک سیگنال است. برای مثال، سیگنالی با دامنه پیک ۵± ولت دامنه p-p برابر با ۱٫۰ ولت دارد. سیگنال سطح خط یک سیگنال جریان متناوب بدون افست DC است، به این معنی که ولتاژ آن با توجه به زمین سیگنال از دامنه پیک (به عنوان مثال ۱٫۵+ ولت) تا ولتاژ منفی معادل (۱٫۵- ولت) متغیر است. امپدانس ها. از آنجایی که
کابل های بین خط خروجی و خط ورودی معمولاً در مقایسه با طول موج سیگنال صوتی در کابل بسیار کوتاه هستند، می توان از اثرات خط انتقال صرف نظر کرد و نیازی به استفاده از تطبیق امپدانس نیست. در عوض، مدارهای سطح خط از اصلِ پل زنی امپدانس استفاده می کنند، که در آن یک خروجی امپدانس پایین، ورودی امپدانس بالا را راه اندازی می کند. یک اتصال خط خروجی معمولی دارای امپدانس خروجی از ۱۰۰ تا ۶۰۰ اهم است، و مقادیر پایین تر در تجهیزات جدیدتر رایج تر هستند. خط ورودی ها، امپدانس بسیار بالاتری دارند، معمولاً ۱۰ کیلو اهم یا بیشتر. دو امپدانس با یک عنصر شنت که نسبت به اندازه عنصر سری بزرگ است یک تقسیم کننده ولتاژ تشکیل می دهد، که تضمین می کند مقدار کمی از سیگنال به زمین شنت شده و الزامات جریان به حداقل برسد. بیشتر ولتاژ اعمال شده توسط خروجی، در امپدانس ورودی ظاهر می شود و تقریباً هیچ ولتاژی در خروجی افت نمی کند. خط ورودی مشابه ورودی یک ولت متر یا اسیلوسکوپ با امپدانس بالا عمل می کند و ولتاژ خروجی را در حالی که حداقل جریان (و در نتیجه حداقل توان) را از منبع می کشد، اندازه گیری می کند. امپدانس بالای خط ورودی مدار، خروجی دستگاه منبع را تحت
بار قرار نمی دهد. اینها سیگنال های ولتاژ هستند (برخلاف سیگنال های جریان) و اطلاعات سیگنال (ولتاژ) مورد نظر است، نه توان لازم برای راه اندازی یک مبدل، مانند بلندگو یا آنتن. اطلاعات واقعی که بین دستگاه ها رد و بدل می شود، واریانس ولتاژ است؛ این سیگنال ولتاژ متناوب است که اطلاعات را منتقل می کند و جریان را بی اهمیت می کند. خط خروجی. نماد خط خروجی. رنگ راهنمای رایانه سبز لیمویی. خط خروجی ها معمولاً امپدانس منبعی از ۱۰۰ تا ۶۰۰ اهم را نشان می دهند. ولتاژ می تواند به ۲ ولت پیک-تو-پیک با سطوح مرجع ۱۰ (۱۰- dBV) (۳۰۰ میلی ولت) در ۱۰ کیلو اُهم برسد. پاسخ فرکانسی اکثر تجهیزات نوین حداقل ۲۰ هرتز تا ۲۰ کیلوهرتز اعلام می شود، که برابر با محدوده شنوایی انسان است. خط خروجی ها برای راه اندازی امپدانس بار ۱۰۰۰۰ اهم (۱۰ کیلو اهم) در نظر گرفته شده اند؛ با تنها چند ولت، این امر تنها به حداقل جریان نیاز دارد. اتصال دستگاه های دیگر. اتصال یک بار با امپدانس پایین مانند بلندگو (معمولاً ۴ تا ۸ اهم) به خط خروجی، اساساً مدار خروجی را اتصال کوتاه می کند. چنین بارهایی حدود ۱/۱۰۰۰ امپدانس طراحی شده برای راه اندازی خط خروجی هستند، بنابراین
خط خروجی معمولاً برای تأمین جریانی که توسط یک بار ۴ تا ۸ اهمی در ولتاژهای سیگنال خط خروجی معمولی کشیده می شود، طراحی نمی شود. نتیجه، صدای بسیار ضعیفی از بلندگو و احتمالاً آسیب دیدن مدار خط خروجی خواهد بود. خروجی های هدفون و خط خروجی ها گاهی با هم اشتباه گرفته می شوند. هدفون های با برندهای مختلف و مدل های مختلف، امپدانس های بسیار متفاوتی دارند، از ۲۰ اهم تا چند صد اهم؛ کمترین مقدار این امپدانس ها نتایجی مشابه بلندگو خواهد داشت، در حالی که بالاترین مقدار آن می تواند به طور قابل قبولی کار کند اگر امپدانس خط خروجی به اندازه کافی کم و هدفون ها به اندازه کافی حساس باشند. برعکس، خروجی هدفون معمولاً امپدانس منبعی در حدود چند اهم دارد (برای ایجاد اتصال پل زنی با هدفون های ۳۲ اهمی) و به راحتی یک خط ورودی را راه اندازی می کند. به دلایل مشابه، کابل های "wye" (یا "تقسیم کننده های Y") نباید برای ترکیب دو سیگنال خط خروجی به یک سیگنال خط ورودی استفاده شوند. هر خط خروجی، خط خروجی دیگر و همچنین ورودی مورد نظر را به راه اندازد می کند، که باز هم منجر به بار بسیار سنگین تری نسبت به آنچه برای آن طراحی شده است، می شود. این امر منجر
به از دست رفتن سیگنال و احتمالاً حتی آسیب خواهد شد. به جای آن باید از یک مخلوط کننده فعال، مثلاً با استفاده از آپ اَمپ، استفاده شود. می توان از یک مقاومت بزرگ سِری با هر خروجی برای ترکیب ایمن آنها استفاده کرد، اما باید به طور مناسب برای امپدانس بار و طول کابل طراحی شود. خط ورودی. نماد خط ورود. رنگ راهنمای کامپیوتر آبی روشن. طراحان در نظر دارند که خط خروجی یک دستگاه به خط ورودی دستگاه دیگر متصل شود. خط ورودی ها طوری طراحی شده اند که سطوح ولتاژی در محدوده ارائه شده توسط خط خروجی ها را بپذیرند. از سوی دیگر، امپدانس ها عمداً از خروجی به ورودی تطبیق داده نمی شوند. امپدانس خط ورودی معمولاً حدود ۱۰ کیلو اُهم است. وقتی این خط خروجی توسط امپدانس پایین معمول ۱۰۰ تا ۶۰۰ اهم راه اندازی شود، یک اتصال «پل زنی» تشکیل می دهد که در آن بیشتر ولتاژ تولید شده توسط منبع (خروجی) به بار (ورودی) منتقل می شود و به دلیل امپدانس نسبتاً بالای بار، جریان کمی از آن عبور می کند. اگرچه خط ورودی ها در مقایسه با خط خروجی ها، امپدانس بالایی دارند، اما نباید آنها را با ورودی های به اصطلاح "Hi-Z" (Z نماد امپدانس است) که امپدانس آنها ۴۷ کیلو اُه
م تا بیش از ۱ مگا اهم است، اشتباه گرفت. این ورودی های «Hi-Z» یا «ساز» معمولاً بهرهٔ بالاتری نسبت به خط ورودی دارند. آنها طوری طراحی شده اند که مثلاً با پیکاپهای گیتار الکتریک و جعبه های «تزریق مستقیم» قابل استفاده باشند. برخی از این منابع تنها می توانند ولتاژ و جریان حداقلی را فراهم کنند و ورودی امپدانس بالا به گونه ای طراحی شده است که آنها را بیش از حد بارگذاری نکند. سطح خط در مسیرهای سیگنال مرسوم. صداهای آکوستیک (مانند صدای انسان یا سازهای موسیقی) اغلب با مبدل هایی (میکروفون ها و پیکاپ ها) که سیگنال های الکتریکی ضعیفی تولید می کنند، ضبط می شوند. این سیگنال ها باید تا سطح خط تقویت شوند، جایی که دستکاری آنها توسط دستگاه های دیگر مانند کنسول های میکس و ضبط صوت آسان تر است. چنین تقویتی توسط دستگاهی به نام پیش تقویت کننده یا «پِری اَمپ» انجام می شود که سیگنال را تا سطح خط تقویت می کند. پس از دستکاری در سطح خط، سیگنال ها معمولاً به یک تقویت کننده قدرت ارسال می شوند، جایی که تا سطوحی تقویت می شوند که می توانند هدفون یا بلندگو را راه اندازی کنند. اینها سیگنال ها را دوباره به صداهایی تبدیل می کنند که از طریق هوا قاب
ل شنیدن هستند. بیشتر کارتریج های گرامافون نیز سطح خروجی پایینی دارند و به یک پیش تقویت کننده نیاز دارند؛ معمولاً یک تقویت کننده یا گیرندهٔ یکپارچهٔ استریوی خانگی یک ورودی فونو (ورودی گرام) مخصوص خواهد داشت. این ورودی، سیگنال را از یک پیش تقویت کنندهٔ گرام عبور می دهد که اکولایزر آرآی ای ای را روی سیگنال اعمال می کند و همچنین آن را تا سطح خط تقویت می کند.
لشکر آکوئی () یکی از سه لشکر فعال در نیروی زمینی ایتالیا است. این لشکر، فرماندهی عملیات نیروهای زمینی است، که برای عملیات خارج از منطقه مورد استفاده قرار می گیرد. ستاد فرماندهی و پادگان لشکر آکوئی در شهر کاپوا در استان کازرتا مستقر است و به فرماندهی نیروهای عملیاتی زمینی اختصاص دارد. این لشکر نام و سنت لشکر ۳۳ پیاده "آکوئی" ارتش سلطنتی ایتالیا در جنگ جهانی دوم و تیپ موتوریزه "آکوئی" ارتش ایتالیا در جنگ سرد را ادامه می دهد. در سال ۲۰۰۲ ارتش ایتالیا تصمیم گرفت سه فرماندهی لشکر تشکیل دهد که یکی از این سه لشکر همیشه آماده اعزام به ماموریت های ناتو باشد. ارتش تصمیم گرفت که هر یک از این سه لشکر، سنت های یکی از لشکرهایی را که در جنگ جهانی دوم با افتخار خدمت کرده بودند، ادامه دهند. بنابراین، در ۳۱ دسامبر ۲۰۰۲، لشکر سوم ایتالیا در سان جورجو آکرمانو به فرماندهی لشکر آکوئی تغییر نام داد. تاریخچه. در سال ۲۰۰۲، ارتش ایتالیا تصمیم گرفت سه فرماندهی لشکر ایجاد کند که یکی از این سه فرماندهی همیشه آماده اعزام به ماموریت های ناتو باشد. ارتش تصمیم گرفت که هر یک از این سه فرماندهی، سنت های یکی از لشکرهایی را که در جنگ جهانی دوم ب
ا افتخار خدمت کرده بود، ادامه دهند. بنابراین، در ۳۱ دسامبر ۲۰۰۲، لشکر سوم ایتالیا در سن جورجیو آ کرمانو به فرماندهی لشکر "آکی" تغییر نام داد. در ابتدا، این لشکر فقط یک واحد فرماندهی و پشتیبانی تاکتیکی داشت و واحدهای دیگر فقط در صورت جنگ به آن اختصاص داده می شدند. در سال ۲۰۱۳، ارتش ایتالیا تصمیم گرفت سطح سپاه را لغو کند و تیپ های ارتش را به سه لشکر آککی، تریدنتینا و فریولی اختصاص دهد. بنابراین، در ۵ ژوئیه ۲۰۱۶، آککی فرماندهی پنج تیپ را در جنوب و مرکز ایتالیا به عهده گرفت. با این حال، از سال ۲۰۱۹ برنامه های انحلال سطح سپاه متوقف شده و لشکر «آکوی» مجبور شد کنترل عملیاتی تیپ های خود را به فرماندهی نیروهای عملیاتی جنوب بازگرداند. در سال ۲۰۲۲، آکی به فرماندهی نیروهای زمینی عملیاتی و تیپ های این لشکر به فرماندهی نیروهای عملیاتی جنوب واگذار شدند.
آرمینه توروسیان (؛ ؛ ) یک بدمینتون باز زن اهل ارمنستان است .
آلینا خاچاطریان (؛ زادهٔ ) بدمینتون باز زن اهل ارمنستان است .
آناهید تادئوسیان (}؛ ) بدمینتون باز زن اهل ارمنستان است .
استر میرزاخانیان ( ؛ زادهٔ ) بدمینتون باز زن اهل ارمنستان است .
دیانا میناسیان (؛ زادهٔ ) بدمینتون باز زن اهل ارمنستان است
سونا گئورگیان (؛ ؛ ) یک بدمینتون باز زن اهل ارمنستان است .
لوسینه آرزتسیان (؛ ؛ ) یک بدمینتون باز زن اهل ارمنستان است .
ملینه کوچاریان (؛ ؛ ) یک بدمینتون باز زن اهل ارمنستان است .
پل رومی آلبارگاس () پلی رومی است که در شهر مریدا واقع شده است. این پل که از سنگ گرانیت ساخته شده، از روی رود آلبارگاس می گذرد؛ رودخانه ای که یکی از شاخه های فرعی رود گوادیانا به شمار می آید. پل بخشی از مسیر تاریخی «راه نقره» است. این پل از سال ۱۹۱۲ تحت حفاظت قرار گرفته است. همچنین به عنوان یک «میراث فرهنگی ارزشمند» به ثبت رسیده و بخشی از یک سایت میراث جهانی یونسکو محسوب می شود. تاریخچه. این پل در حدود همان زمانی ساخته شد که پل رومی دیگر شهر، یعنی پلی که از رود گوادیانا عبور می کند، احداث شد؛ یعنی در اواخر قرن اول پیش از میلاد، در دوران امپراتوری آگوستوس. این پل راه خروجی شمالی شهر را مشخص می کرد؛ جایی که برای ترک شهر باید از رود آلبارگاس عبور می کردند. این پل در امتداد «کاردو ماکسیموس» شهر رومی، یعنی یکی از دو خیابان اصلی آن، قرار داشت. از همین نقطه جاده ای مهم آغاز می شد که از اِمِریتا به آستوریکام می رفت و به نام «آب امریتا آستوریکام» (راه نقره) شناخته می شد و تا آستورگا امتداد داشت. همچنین، مسیر دیگری نیز از اینجا به سمت غرب و به سوی اُلیسیپو – همان لیسبون امروزی – کشیده می شد. این پل به موازات «آب قنات مع
جزه ها» (آکوئدوکتو د لس میلاگروس) در نزدیکی اش ساخته شده است.
لوسیانو پورتولان (؛ زادهٔ ) ارتشبد نیروی زمینی ایتالیا است، که از اکتبر ۲۰۲۴ به عنوان سی و یکمین رئیس ستاد دفاع ایتالیا فعالیت می کند. پورتولان فعالیت نظامی را از سال ۱۹۸۱ در نیروی زمینی ایتالیا آغاز کرد، از ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲ فرمانده تیپ مکانیزه ساساری بود، از ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ به عنوان سیزدهمین فرمانده یونیفل فعالیت می کرد و در فاصله سال های ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۹ فرماندهی نیروی مشترک متفقین ناپل را برعهده داشت. وی از ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۱ دوازدهمین رئیس ستاد عملیات مشترک ایتالیا بود و از ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۴ به عنوان دبیرکل دفاع و مدیر تسلیحات ملی ایتالیا فعالیت می کرد.
فروم رومی () منطقه ای باستان شناسی در شهر مِریدا، اسپانیا است. این مکان، فضای عمومی اصلی شهر رومی آگوستا امریتا بود؛ شهری که در سال ۲۵ پیش از میلاد به دست امپراتور آگوستوس بنیان گذاری شد. این شهر دارای فروم دیگری به نام فروم استانی رومی نیز بود که در سال ۵۰ میلادی ساخته شد. این محوطه، به همراه سایر سایت های باستانی شهر، در سال ۱۹۹۳ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد. مریدا، یا همان آگوستا امریتا به زبان لاتین، روزگاری پایتخت استان امپراتوری لوسیتانیا بود؛ استانی که بیشتر بخش های پرتغال و همچنین مناطق غربی و مرکزی اسپانیا را دربر می گرفت. این شهر بسیاری از عناصر رایج در شهرهای رومی را در خود جای داده است: ساختمان هایی مانند تئاترها، معابد، فروم ها و میدان های نبرد. بقایای باستانی مریدا با گذشت تقریباً دوهزار سال هنوز تا حد زیادی سالم باقی مانده اند. مریدا بیش از هر شهر دیگری در اسپانیا، آثار مهم به جامانده از دوران روم باستان را حفظ کرده است.
لوسی آبدالیان (؛ ؛ ) یک بازیگر، نقاش و موسیقی دان اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تا کنون فعالیت می کند. زندگی نامه. وی در ۱۹۷۵ در بیروت به دنیا آمد . وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون شده است. وی در مونترآل، نیویورک سیتی و ایروان سکونت دارد.
گویدو کروزتو (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل ایتالیا است، که از اکتبر ۲۰۲۲ به عنوان وزیر دفاع ایتالیا فعالیت می کند. کروزتو فعالیت سیاسی را از سال ۱۹۸۸ و در سن ۲۵ سالگی به عنوان مشاور اقتصادی نخست وزیر وقت؛ جووانی گوریا آغاز کرد، از ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۴ شهردار مارنه بود و در فاصله سال های ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۳ به عنوان نماینده لمباردی در مجلس نمایندگان حضور داشت. وی از ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱ به عنوان معاون وزیر دفاع ایتالیا فعالیت می کرد، از ۲۰۱۸ تا ۲۰۱۹ نماینده پیه مونته در مجلس نمایندگان ایتالیا بود و از ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۳ ریاست حزب برادران ایتالیا را برعهده داشت.
وزیر دفاع ایتالیا () عضو ارشد کابینه ایتالیا است، که وزارت دفاع را رهبری می کند. این وزیر مسئول امور دفاع نظامی و غیرنظامی و مدیریت نیروهای مسلح ایتالیا است. وزیر دفاع ایتالیا توسط رئیس جمهور ایتالیا انتخاب و منصوب می شود و به نخست وزیر ایتالیا گزارش می دهد. اولین وزیر جنگ، مانفردو فانتی، ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا بود، در حالی که اولین وزیر دفاع، لوئیجی گاسپاروتو، عضو حزب کارگر دموکرات بود. متصدی فعلی این سمت، گویدو کروزتو، از حزب برادران ایتالیا است که از ۲۲ اکتبر ۲۰۲۲ به عنوان وزیر دفاع فعالیت می کند.
فروم استانی رومی () یکی از مناطق باستان شناسی شهر مریدا در اسپانیا است که در سدهٔ نخست میلادی ساخته شد. این محوطه بخشی از فضای عمومی شهر رومی آگوستا امریتا بود؛ شهری که در سال ۲۵ پیش از میلاد بنیان گذاری شد. عنوان «استانی» به دلیل نقش این شهر به عنوان پایتخت استان لوسیتانیا به آن داده شده است. این مکان، همراه با فروم رومی مریدا و دیگر بناهای رومی شهر، در سال ۱۹۹۳ در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید. در زمان امپراتور کلودیوس معبد اصلی این مجموعه با تزئینات سنگ مرمر باشکوهی مزین شد. توصیف. فروم شامل یک میدان بزرگ بود که در اطراف آن رواقی باشکوه قرار داشت. در مرکز میدان، معبدی بزرگ قرار گرفته بود که از طریق «طاق نصرت تراژان» به آن دسترسی پیدا می کردند. ساختمان های شاخص این مجموعه شامل موارد زیر بودند:
یک ملت زیر دوربین مداربسته یک نقاشی دیواری اثر هنرمند گرافیتی، بنکسی، است که در سال ۲۰۰۷ در خیابان نیومن لندن کشیده شد. این نقاشی که روی دیوار ساختمانی که توسط پست سلطنتی استفاده می شد، نقاشی شده بود، کودکی را با کلاه قرمزی که این عبارت را نقاشی می کرد، در حالی که یک افسر پلیس و یک سگ او را تماشا می کردند، به تصویر می کشید. این نقاشی دیواری در مجاورت یک دوربین مداربسته قرار داشت. در سال ۲۰۰۸، شورای شهر وست مینستر دستور حذف این اثر را به این دلیل که یک اثر تجاری بدون مجوز بود، صادر کرد. این نقاشی دیواری در آوریل ۲۰۰۹ دوباره رنگ آمیزی شد.
ارتش ۲۰ ترکیبی گارد () ارتش میدانی نیروی زمینی روسیه است، که به عنوان زیرمجموعه منطقه نظامی مسکو فعالیت می کند. ستاد فرماندهی و پادگان این ارتش در وورونژ قرار دارد. هم اکنون سپهبد آلگ میتایف فرماندهی ارتش ۲۰ ترکیبی را برعهده دارد. این ارتش ابتدا در ۲۲ ژوئیه ۱۹۴۲ توسط فرماندهی استاوکا در جبهه استالینگراد، بر اساس عناصر باقی مانده از ستاد ارتش ۲۸ که در نبردهای اخیر تا حد زیادی نابود شده بود، تشکیل شد. سرلشکر واسیلی کریوچنکین، فرمانده ارتش ۲۸ سابق، فرماندهی این ارتش را تحت عنوان ارتش چهارم تانک، برعهده گرفت. این تشکیلات جدید شامل سپاه ۲۲ تانک به فرماندهی سرلشکر الکساندر شمشین و سپاه ۲۳ تانک به فرماندهی سرلشکر آبرام خاسین، به علاوه سه لشکر تفنگدار منتقل شده از جبهه خاور دور، دو هنگ ضد تانک و دو هنگ ضد هوایی بود. در سال ۱۹۶۰ نام این ارتش به فرم کنونی تغییر پیدا کرد. در سال ۱۹۹۱، پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، این ارتش بخشی از نیروی زمینی روسیه شد.
تصادف گرایی در فلسفه، انسداد علی (ماهیت علی) در قلمرو فیزیکی جبر فیزیکی را انکار می کند و معتقد است که رویدادها می توانند به صورت تصادفی یا شانسی (نه به معنای ریاضی، بلکه به معنای رایج) یکی پس از دیگری رخ دهند. مخالفان تصادف گرایی معتقدند آنچه که به نظر یک اتفاق تصادفی می آید، در واقع نتیجه یک یا چند علت است که تنها به دلیل عدم بررسی ناشناخته باقی مانده اند. چارلز سندرز پیرس اصطلاح تایکیسم را برای نظریه هایی به کار برد که شانس را عاملی عینی در روند جهان می دانند. این اصطلاح در اخلاق، مانند اصل عدم قطعیت، برای اشاره به این نظریه به کار می رود که تغییر ذهنی را نمی توان همیشه به حالات روان شناختی از پیش تعیین شده نسبت داد، و اراده به طور علّی با انگیزه های دخیل مرتبط نیست. نمونه ای از این نظریه آموزه «آزادی بی تفاوتی» ("liberum arbitrium indifferentiae") است که بر اساس آن، انتخاب دو یا چند گزینه جایگزین نه تحت تأثیر داده های معاصر از نوع اخلاقی یا احتیاطی و نه تحت تأثیر عادت (شخصیت) قرار می گیرد.
مدولاسیون کدشده داربستی (به انگلیسی: trellis coded modulation, TCM) یک روش مدولاسیون است که اطلاعات را با سرعت زیاد از کانال های دارای پهنای باند کم، مانند خطوط تلفن، منتقل می کند. گُتفِرید اونگِربِک (به آلمانی: Gottfried Ungerböck)، مهندس مخابرات اتریشی، این روش را در دهه هفتاد میلادی هنگام کار در IBM اختراع کرد و نخستین بار آن را در یک مقاله کنفرانسی در ۱۹۷۶ شرح داد. با این حال، از کارش چندان استقبال نشد تا اینکه او در ۱۹۸۲ شرح جدید و مفصلی را منتشر کرد که ناگهان مورد توجه گسترده قرار گرفت. در سال های پایانی دهه هشتاد میلادی، با بهره گیری از مدولاسیون 16-QAM که چهار بیت را با هر سمبول و با سرعت ۲۴۰۰ سمبول در ثانیه منتقل می کرد، سرعت انتقال داده مودم هایی که روی خط تلفن قدیمی ساده ("POTS") کار می کردند، به ۹.۶ کیلوبیت بر ثانیه می رسید. برخلاف تلاش های بسیاری از محققان، این سقف سرعت انتقال داده ها همچنان پابرجا بود و برخی مهندسان پیش بینی می کردند که اگر زیرساخت تلفن عمومی، به روزرسانی بنیادین نشود، بیشترین سرعت قابل دستیابی یک مودم POTS در یک ارتباط دوطرفه تنها به ۱۴ کیلوبیت بر ثانیه خواهد رسید. (۳۴۲۹ سمبول
با استفاده از QAM، چهار بیت در هر سمبول). ۱۴ کیلوبیت بر ثانیه تنها ۴۰٪ از بیشترین سرعت انتقال نظری پیش بینی شده بر پایه قضیه شانون برای خطوط POTS است (تقریباً ۳۵ کیلوبیت بر ثانیه). اونگربک نشان داد که این خطوط، پتانسیل بهره برداری نشده قابل توجهی دارند و می توان با به کارگیری مدولاسیون کدشده داربستی، سرعت انتقال داده ها را به ۱۴.۴، ۲۸.۸ و سرانجام به ۳۳.۶ کیلوبیت بر ثانیه رساند. یک روش مدولاسیون جدید. اصطلاح "داربستی" (یا تِرِلیس، به انگلیسی: trellis) از آنجا آمده است که نمودار حالت (به انگلیسی: state diagram) این روش، شبیه داربست است. در واقع، این روش، بر پایه یک کد کانولوشنی با نرخ ("r" ، "r" +1) است. سهم یگانه اونگربک، به کارگیری مستقیم بیت های وارِسی پَریته (به انگلیسی: parity check) در برگزیدن سمبول های QAM است؛ در روش های سنتی انتقال داده ها تا آن زمان، دو مرحله کد کردن (کدگذاری) بیت های اطلاعات و مدولاسیون بیت های کدشده، جدا از هم در فرستنده پیاده می شدند. اونگربک ایده اش را "نگاشت به کمک اِفراز مجموعه" (به انگلیسی: mapping by set partitioning) نامید. این ایده، سمبول ها را در یک ساختار درخت مانند گروه ب
ندی می کند، سپس آنها را به دو شاخه با اندازه مساوی تقسیم می کند، طوری که در هر شاخه، سمبول ها از هم دورتر هستند. یک نمونه ساده از این روش چنین است. فرض کنید سمبول ها از مجموعه {1, 2, 3, 4, ..., 8} انتخاب شوند، که معادل مدولاسیون 8-PAM است. برای شروع، عددهای (سمبول های) فرد را در یک زیرمجموعه و عددهای (سمبول های) زوج را در زیرمجموعه دیگر قرار می دهیم. با این کار، فاصله هر دو سمبول پشت هم در هر زیرمجموعه، افزایش می یابد. در قدم بعد، این کار را روی هر یک از زیرمجموعه ها و به این صورت تکرار می کنیم که در هر زیرمجموعه، سمبول ها را یکی درمیان به دو زیرمجموعه جدید قرار می دهیم. این کار را تا جایی ادامه می دهیم که به زیرمجموعه هایی که تنها یک سمبول دارند برسیم. اونگربک در ادامه، رویه ای سیستماتیک را برای اختصاص بیت های کدشده به سمبول ها در نظر گرفت. این روش که کامل شد، گام بعدی، برنامه نویسی الگوریتم ها و جست وجوی بهترین کدها بود. نتایج شگفت انگیز بودند. حتی ساده ترین کد (۴ حالته) به نرخ خطایی تقریباً یک هزارم نرخ خطای یک سیستم کدنشده معادل می رسید. اونگربک دو سال این نتایج را منتشر نکرد و آنها را تنها با همکاران نزد
یکش در میان گذاشت. سرانجام، در ۱۹۸۲، اونگربک مقاله ای منتشر کرد که در آن اصول مدولاسیون کدشده داربستی را شرح داد. موجی از پژوهش ها آغاز شد و ۱۹۸۴، اتحادیه بین المللی مخابرات استانداردی با نام V.32 برای نخستین مودم مدولاسیون کدشده داربستی با سرعت انتقال داده ۹.۶ کیلوبیت بر ثانیه منتشر کرد (۲۴۰۰ سمبول در ثانیه، ۴ بیت در هر سمبول). در سال های بعد، پیشرفت های بیشتر در کدگذاری و افزایش نرخ انتقال سمبول ها از ۲۴۰۰ به ۳۴۲۹ سمبول در ثانیه، به مودم ها امکان داد تا به نرخ هایی تا ۳۴.۳ کیلوبیت بر ثانیه دست یابند (محدودشده به ۳۳.۸ کیلوبیت بر ثانیه در اثر محدودیت وضع شده بر حداکثر توان فرستنده). امروزه، رایج ترین مودم های V.34 مدوله شده داربستی از یک اِفراز مجموعه چهاربعدی بهره می برند، که با در نظر گرفتن دو سمبول دوبعدی (مختلط) به عنوان یک توری (به انگلیسی: lattice) حاصل می شود. این رویکرد از کدهای کانولوشنی ۸، ۱۶ یا ۳۲ حالته استفاده می کند تا ۶ تا ۱۰ بیت را در هر سمبولی که مودم ارسال می کند، جای دهد (برای نمونه، ۲۴۰۰ سمبول در ثانیه و ۸ بیت به ازای هر سمبول، که به نرخ ۱۹۲۰۰ بیت بر ثانیه می رسد).
هنریت دیویدسون آورام (۷ اکتبر ۱۹۱۹ - ۲۲ آوریل ۲۰۰۶) یک برنامه نویس رایانه و تحلیلگر سیستم بود که استانداردهای مارک (فهرست نویسی قابل خواندن توسط ماشین)، استاندارد بین المللی داده ها برای اطلاعات کتاب شناسی و نگه داری اطلاعات در کتابخانه ها، را توسعه داد. توسعه فرمت مارک توسط آورام در اواخر دهه ۱۹۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰ در کتابخانه کنگره، تأثیر انقلابی بر عملکرد کتابداری داشت و خودکارسازی بسیاری از عملکردهای کتابخانه ای و اشتراک گذاری اطلاعات کتاب شناسی به صورت الکترونیکی بین کتابخانه ها را با استفاده از استانداردهای فهرست نویسی از پیش موجود، امکان پذیر ساخت. سال های اولیه زندگی. هنریِت رجینا دیویدسون در ۷ اکتبر ۱۹۱۹ در منهتن، از پدری که توزیع کننده ی ساعت و مادری که خبرنگار فیلادلفیا لجر بود، متولد شد. اگرچه او هرگز قصد نداشت کتابدار شود، اما هنریِت بسیاری از شنبه های دوران کودکی اش را به مطالعه در فروشگاه های محله می گذراند، که در آن زمان، کتابخانه های عمومی کوچکی را در خود جای داده بودند. هنریت دیویدسون رویای یافتن درمانی برای سرطان، که در خانواده اش شایع بود، را در سر می پروراند. بنابراین، در کالج هانتر در رشت
ه ی پیش پزشکی تحصیل کرد. در سال ۱۹۴۱، او با هربرت موییس آورام که در نیروی دریایی ثبت نام کرده بود، ازدواج کرد. در پایان جنگ جهانی دوم، او یک ستوان مدال دار بود که به هر دو جبهه اقیانوس اطلس و اقیانوس آرام اعزام شده بود. خانواده آورام سه فرزند داشتند: مارسی، لوید و جی که تا سال ۱۹۵۱ در نیویورک اقامت داشتند، تا اینکه هربرت آورام در آژانس امنیت ملی در واشنگتن دی سی مشغول به کار شد تا در نهایت به یکی از پیشگامان صنعت گزارشگری دادگاه دیجیتال تبدیل شد که زیرنویس های بسته را برای تلویزیون توسعه داد. شروع کار حرفه ای. این زوج ابتدا به آرلینگتون و بعداً به سیلور اسپرینگ نقل مکان کردند. پس از اقامت در ویرجینیا، آورام زندگی خانه داری خود را رها کرد و تحصیل در رشته ریاضیات را در دانشگاه جورج واشینگتن آغاز کرد و در سال ۱۹۵۲ به عنوان یکی از اولین برنامه نویسان رایانه که با IBM 701 کار می کرد، به آژانس امنیت ملی (NSA) پیوست. در اوایل دهه ۱۹۶۰، آورام به بخش خصوصی نقل مکان کرد و ابتدا با دفتر تحقیقات آمریکا و بعداً برای یک شرکت نرم افزاری به نام شرکت دتاترول کار کرد. هر دو شغل شامل تجزیه و تحلیل سیستم ها و برنامه نویسی بود، ا
ما در دتاترول بود که آورام اولین تجربه حرفه ای خود را با کتابخانه ها داشت. از او خواسته شد تا یک کتابخانه علوم رایانه را طراحی کند، او به سرعت چندین کتاب درسی علوم کتابداری را خواند تا اصطلاحات تخصصی مناسب را یاد بگیرد. او همچنین یک کتابدار را برای کمک به خود در فرآیند طراحی استخدام کرد. از طریق این پروژه بود که آورام با خدمات بخش کارت کتابخانه کنگره آشنا شد. او همچنین در اولین تلاش مرکز کتابخانه رایانه ای پیوسته (OCLC) برای رایانه ای کردن اطلاعات کتابشناختی، با فردریک کیلگور، پدر مرکز کتابخانه رایانه ای آنلاین، کار مشاوره ای انجام داد. در مارس ۱۹۶۵، آورام در کتابخانه کنگره به عنوان تحلیلگر سیستم در دفتر متخصص سیستم های اطلاعاتی استخدام شد.