Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دو یار و دو دوست فیلمی هندی محصول سال ۱۹۷۲ و به کارگردانی کوال میشرا است. در این فیلم بازیگرانی همچون وینود کانا، ریکا، شاتورگان سینها و نازیما ایفای نقش کرده اند.
نیکولائوس آلوئیس ماریا وینتسنس نگْرِلی، ریتر فون مولدلبه (زادهٔ لوئیجی نگْرِلی؛ ۲۳ ژانویهٔ ۱۷۹۹ – ۱ اکتبر ۱۸۵۸) مهندس عمران تیرو لی و پیشگام راه آهن بود که عمدتاً در سرزمین های امپراتوری اتریش، سوئیس، آلمان و ایتالیا فعالیت می کرد. زندگی نامه. نگْرِلی با نام «لوئیجی نگْرِلی» در فیِرا دی پریمیه رو در دولومیت ها، به دنیا آمد. او هفتمین فرزند از ده فرزند خانواده ای دو زبانه (پدر ایتالیایی زبان و مادر آلمانی زبان) بود. خانوادهٔ او از جمله پدر و خواهر بزرگ ترش در قیام تیرو ل ۱۸۰۹ به رهبری آندریاس هوفر علیه اشغال فرانسوی ها و باواریایی ها شرکت داشتند. پدرش چند سال زندانی شد و در ۱۸۱۴ بازگشت. خانواده بخش زیادی از دارایی خود را از دست دادند، اما به دلیل تعهد به قیام، دولت اتریش کمک های آموزشی به فرزندان ارائه کرد. او با بورس تحصیلی به فلتْره رفت (۱۸۱۲) و سپس در پادووا و اینس بروک (۱۸۱۷) تحصیل کرد. مهندسی عمران. نگْرِلی در ۱۸۱۸ فعالیت حرفه ای خود را در دپارتمان ساختمان اینسبروک آغاز کرد. از ۱۸۲۵ در فورآرلبرگ و برگنتس مشغول شد. او پل چوبی سرپوشیدهٔ «گشونتوبل» در لینگنو (۱۸۳۰) را ساخت که هنوز پابرجاست و در مهندسی رودخان
ه آلپاین راین نقش داشت. در ۱۸۳۲ به سوئیس رفت و در کانتون سنت گالن فعالیت کرد. در ۱۸۳۵ به زوریخ دعوت شد و در ساخت پل مونستر بر رود لیمت همکاری داشت. او همچنین انبار غله (کورنهاوس) و تالار کنسرت زوریخ (۱۸۳۹) را طراحی کرد. ساخت راه آهن. از ۱۸۳۶، نگْرِلی به طراحی نخستین راه آهن شمالی سوئیس (زوریخ – بادن) پرداخت که در ۱۸۴۶ افتتاح شد. او همچنین برای راه آهن اینس بروک – کوف شتاین برنامه ریزی اولیه کرد. در ۱۸۴۰ به اتریش بازگشت و در راه آهن شمالی دولتی اتریش مسئولیت گرفت. مهم ترین اثر او پل راه آهن نگْرِلی در پراگ (۱۸۴۶–۱۸۴۹) بود که تا ۱۹۱۰ طولانی ترین پل سنگی اروپا محسوب می شد. کانال سوئز. از ۱۸۳۶ به فکر ایجاد آبراهی میان مدیترانه و دریای سرخ بود. در ۱۸۴۶ به دعوت بارتلمی پروسپر آنفانتن به شرکت مطالعات کانال سوئز پیوست و در ۱۸۴۷ از برزخ سوئز بازدید کرد. در ۱۸۵۵ فردینان دو لِسِپس او را به کمیسیون بین المللی حفاری برزخ سوئز فراخواند. گزارش نهایی کمیسیون (۱۸۵۶) بر اساس پیشنهاد نگْرِلی برای کانال بدون آب بند تدوین شد و همین طرح بعدها مبنای شرکت کانال سوئز قرار گرفت. مرگ. نگْرِلی در اول اکتبر ۱۸۵۸ در وین درگذشت، اندکی پیش
از آغاز رسمی ساخت کانال سوئز.
غریبه فیلمی هندی محصول سال ۱۹۶۳ و به کارگردانی ساداشیو رائو کاوی است. در این فیلم بازیگرانی همچون درمندرا، سوپریا چادوری و آقا ایفای نقش کرده اند.
دان سینو فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۰ و به کارگردانی گوپیچند مالیننی است. در این فیلم بازیگرانی همچون راوی تجا، شریا سارن، آنجانا سوکهانی، سریهاری، سایاجی شینده، ماهش مانجرکار و یاشپال شارما ایفای نقش کرده اند.
پیه یر لوئیجی نِروی (۲۱ ژوئن ۱۸۹۱ – ۹ ژانویه ۱۹۷۹) مهندس سازه و معمار ایتالیایی بود. او در دانشگاه بولونیا تحصیل کرد و در سال ۱۹۱۳ فارغ التحصیل شد. نِروی از ۱۹۴۶ تا ۱۹۶۱ استاد دانشگاه رم بود و به دلیل نوآوری در کاربرد بتن مسلح و طراحی پوسته های نازک بتنی شهرت جهانی یافت. زندگی نامه. نِروی در سوندریو زاده شد و در دانشکده مهندسی عمران بولونیا درس خواند و در ۱۹۱۳ فارغ التحصیل شد. آموزش او مشابه آموزش امروزی مهندسان عمران ایتالیایی بود. پس از دانش آموختگی، به انجمن سازه های بتنی پیوست. در جنگ جهانی اول (۱۹۱۵–۱۹۱۸) در واحد مهندسی ارتش ایتالیا خدمت کرد. از ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۲ استاد مدعو هاروارد و صاحب کرسی نورتون بود. آثار مهندسی عمران. نِروی از ۱۹۲۳ به عنوان مهندس مستقل فعالیت کرد. در دهه ۱۹۳۰ چندین آشیانه هواپیما ساخت که نقش مهمی در پرورش مهارت های او داشت. مجموعه آشیانه های اورویتو (۱۹۳۵) به طور کامل از بتن مسلح ساخته شد. در اوربتلو و توره دل لاگو (۱۹۳۹) او با بهره گیری از سقف های سبک تر، دنده های پیش ساخته و روش ساخت مدولار طرح را بهبود بخشید. در دهه ۱۹۴۰ ایده های نوینی در زمینه بتن مسلح ارائه کرد که در بازسازی اروپا
پس از جنگ به کار رفت. او حتی بدنه یک کشتی بتنی را به عنوان نمایش توانایی های این فناوری طراحی و ساخت. نِروی بر اهمیت شهود در کنار محاسبات ریاضی تأکید داشت و در طراحی پوسته های نازک از معماری رومی و رنسانس الهام می گرفت و با استفاده از هندسه ساده و پیش ساختگی به نوآوری می رسید. مهندس و معمار. نِروی در ایتالیا به عنوان "ingegnere edile" (مهندس ساختمان) شناخته می شد، عنوانی که در آن زمان نزدیک به معمار نیز بود. پس از ۱۹۳۲، طراحی های او با کیفیت زیبایی شناختی بالا در پروژه های بزرگ به کار رفت. او بتن مسلح را به مصالح اصلی سازه ای روز تبدیل کرد. نِروی دیدگاه های خود را در چهار کتاب و مقالات علمی منتشر کرد. حفاری های باستان شناسی نشان دادند که او در پایه گذاری ورزشگاه فلامینیو نقش داشت، جایی که سازه ها از میان آرامگاه های باستانی رومی عبور می کردند. آثار او همچنین در مسابقات هنری المپیک ۱۹۳۶ در بخش معماری ارائه شد. پروژه های بین المللی. بیشتر آثار او در ایتالیا ساخته شدند، اما پروژه های متعددی نیز در خارج از کشور داشت. نخستین پروژه او در ایالات متحده پایانه اتوبوس پل جرج واشینگتن بود که سقف مثلثی شکل آن را طراحی کر
د. این بنا هنوز فعال است و روزانه صدها اتوبوس و هزاران مسافر را خدمت رسانی می کند. جوایز. نِروی مدال طلای انجمن مهندسان سازه بریتانیا، مدال طلای AIA (۱۹۶۴) و جوایز RIBA را دریافت کرد. در ۱۹۵۷ مدال فرانک پی. براون مؤسسه فرانکلین و مدال ویلهلم اگزنر به او اهدا شد.
کارمینه سنیزه (Carmine Senise) (۲۸ نوامبر ۱۸۸۳ در ناپل - ۲۴ ژانویه ۱۹۵۸ در رم) از نوامبر ۱۹۴۰ تا سپتامبر ۱۹۴۳، به جز یک دوره کوتاه از آوریل تا ژوئیه ۱۹۴۳، رئیس پلیس ایتالیا بود. زندگی. او در سال ۱۸۸۳ در ناپل از خانواده ای با اصالت لوکانی، پسر توماسو سنیسه، پزشک و سناتور پادشاهی ایتالیا، به دنیا آمد؛ عمویش که همنام او بود، فرماندار ناپل بود. سنیسه پس از فارغ التحصیلی در رشته حقوق، در سال ۱۹۰۸ در وزارت کشور مشغول به کار شد؛ نخسین مأموریت او در بخش پوزولی بود. از سال ۱۹۱۱ تا ۱۹۲۲، او منشی و بعداً رئیس دفتر مطبوعاتی وزارت کشور بود. پس از آن، به اداره کل زندان ها و سپس به اداره بهداشت منصوب شد. در سال ۱۹۳۰، به اداره کل امنیت عمومی منتقل شد و رئیس بخش امور عمومی و محرمانه شد. در سال ۱۹۳۲، به سمت بخشدار ارتقا یافت و به عنوان معاون رئیس پلیس منصوب شد. پس از مرگ ناگهانی رئیس پلیس آرتورو بوچینی در ۲۲ نوامبر ۱۹۴۰، سنیز به پیشنهاد معاون وزیر امور خارجه، گوئیدو بوفارینی گوئیدی، در همان روز مرگ بوچینی، به عنوان جانشین او منصوب شد. او این سمت را برای بیشتر دوران جنگ جهانی دوم بر عهده داشت، تا اینکه در ۱۴ آوریل ۱۹۴۳، بنیتو م
وسولینی، که از سرکوب «ضعیف» اعتصابات کارگری که در ماه مارس در شمال ایتالیا رخ داده بود، ناراضی بود، او را برکنار کرد و ژنرال لورنتزو کیریچی، از اعضای شورای عالی امنیت ملی، را جایگزین او کرد. سنیز در «توطئه» ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ شرکت داشت، زمانی که شورای عالی فاشیسم به موسولینی رأی عدم اعتماد داد و منجر به استعفای اجباری او شد. سنیزه بود که پیشنهاد دستگیری موسولینی را در ویلا ساوویا، اقامتگاه خصوصی پادشاه ویکتور امانوئل سوم، داد. در ۲۶ ژوئیه ۱۹۴۳، مارشال ایتالیا، پیترو بادولیو، رئیس جدید دولت، سنیزه را در سمت رئیس پلیس خود ابقا کرد. پس از آتش بس کاسیبیله و آغاز عملیات آخسه، در حالی که پادشاه، بادولیو و بیشتر رهبران دولتی و نظامی به بریندیسی گریختند، سنیزه در سمت خود در رم باقی ماند. در ۲۳ سپتامبر ۱۹۴۳، او توسط کاپیتان اس اس اریش پریبکه در دفترش در کاخ ویمیناله دستگیر شد و سپس به آلمان نازی منتقل و در اردوگاه کار اجباری داخائو زندانی شد. از آنجا بعداً به هیرشگ منتقل شد و در ۲ مه ۱۹۴۵ آزاد شد. پس از بازگشت به ایتالیا، سنیز به کمک و همدستی با فاشیسم متهم شد، اما توسط دادگاه ویژه آسیزه در رم تبرئه شد. در سال ۱۹۴۶، او خاط
رات خود را با عنوان «وقتی رئیس پلیس بودم، ۱۹۴۰–۱۹۴۳» ("Quando ero Capo della polizia") منتشر کرد و ادعا کرد که سعی کرده است استقلال پلیس را در رابطه با رژیم حفظ کند. او در سال ۱۹۵۸، در سن هفتاد و چهار سالگی، در خانهٔ ساده اش در محلهٔ کارگری رم، بر اثر تصلب شرایین مغزی درگذشت.
وینیسیوس اوتروپیو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل برزیل است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال نائوچیکو، باشگاه فوتبال آمریکا (بلو هوریزونته)، باشگاه فوتبال اونیائو سائو ژوآئو، باشگاه فوتبال فیگیرنزه، و باشگاه فوتبال کریسیوما اشاره کرد.
یوزف چاپلار (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال مجارتبار اهل جمهوری چک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال تپلیس اشاره کرد.
لورنزو "رنزو" کیریچی (Lorenzo "Renzo" Chierici) (رجو امیلیا، ۱۱ ژانویه ۱۸۹۵ - ۱۹ نوامبر ۱۹۴۳) یک مقام فاشیست ایتالیایی، فرمانده و سرباز بود که از دسامبر ۱۹۴۱ تا آوریل ۱۹۴۳ به عنوان فرمانده شبه نظامیان جنگلبانی و از آوریل تا ژوئیه ۱۹۴۳ به عنوان رئیس پلیس ایتالیا خدمت کرد. زندگینامه. کیریچی در رجیو امیلیا متولد شد و در رشته حقوق تحصیل کرد. در طول جنگ جهانی اول، او به عنوان داوطلب در ارتش سلطنتی ایتالیا ثبت نام کرد و تا سال ۱۹۱۸ به درجه سروانی رسید. پس از پایان جنگ، او جزو لژیونرهای گابریل دانونتزیو بود که در سال ۱۹۲۰ فیوم را اشغال کردند و در همان سال به حزب ملی فاشیست پیوست. او به سرعت در صفوف شبه نظامیان داوطلب برای امنیت ملی (MVSN) پیشرفت کرد و تا سال ۱۹۲۶ به درجه سرهنگی رسید، سپس به شبه نظامیان جنگلداری منتقل شد و متعاقباً به سرتیپ ارتقا یافت. در سال ۱۹۲۹ دبیر فدرال حزب ملی فاشیست فرارا شد. از ژوئیه ۱۹۳۵ تا اوت ۱۹۳۹ به عنوان فرماندار پسکارا خدمت کرد و در سال ۱۹۳۹ به عنوان فرماندار استان پولا منصوب شد و تا دسامبر ۱۹۴۱ در این سمت باقی ماند. در ۵ دسامبر ۱۹۴۱ با درجه سرلشکر به فرماندهی شبه نظامیان جنگلداری منصوب
شد. در ۱۴ آوریل ۱۹۴۳، او توسط بنیتو موسولینی به عنوان رئیس پلیس منصوب شد و جایگزین کارمینه سنیزه شد، اما پس از برکناری موسولینی از قدرت در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، مجبور شد این سمت را به سلف خود واگذار کند. قبل از کودتا، کیریچی به موسولینی هشدار داده بود که اعضای شورای عالی فاشیسم در حال آماده شدن برای رأی عدم اعتماد به او هستند، اما پس از دستگیری موسولینی، او به افرادش دستور داد تا در سرکوب ناآرامی های ایجاد شده توسط وفاداران فاشیست در رم شرکت کنند. سپس کیریچی توسط نخست وزیر جدید، پیترو بادولیو، به درجه سرهنگ دومی ارتش سلطنتی ایتالیا بازگردانده شد و فرماندهی یک گردان آلپینی در تیرول جنوبی به او سپرده شد. پس از آتش بس کاسیبیله کیریچی توسط نازی ها در رم دستگیر و به مقامات جمهوری سوسیال ایتالیا تحویل داده شد. او که خائن شناخته می شد، بارها شکنجه شد و در زندان در شرایط نامشخصی درگذشت. طبق اکثر منابع، او در سلولش به قتل رسید، احتمالاً برای جلوگیری از شهادت او در دادگاه ورونا در مورد وقایع ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳.
گوران توفگژیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل صربستان است. از باشگاه هایی که در آن مربی گری کرده است می توان به باشگاه ورزشی الوکره، باشگاه فوتبال النصر امارات، باشگاه فوتبال عجمان امارات، باشگاه فوتبال الاتفاق و همچنین تیم ملی فوتبال کویت اشاره کرد.
گورستان یادبود میلان («گورستان یادبود» (به ایتالیایی: Monumental Cemetery) یکی از دو گورستان بزرگ میلان، ایتالیا است که گورستان دیگر آن گورستان بزرگ نام دارد. این گورستان به خاطر فراوانی مقبره ها و بناهای تاریخی هنری اش مورد توجه است. این بنا که توسط معمار کارلو ماسیاچینی (۱۸۱۸–۱۸۹۹) طراحی شده بود، قرار بود تعدادی از گورستان های کوچک پراکنده در سطح شهر را در یک مکان واحد تجمیع کند. این بنا که رسماً در سال ۱۸۶۶ افتتاح شد، از آن زمان تاکنون مملو از طیف گسترده ای از مجسمه های معاصر و کلاسیک ایتالیایی و همچنین معابد یونانی، هرم های سنگی باشکوه و سایر آثار بدیع مانند نسخه کوچک شده ستون تراژان بوده است. بسیاری از مقبره ها متعلق به سلسله های صنعتگر مشهور هستند و توسط هنرمندانی مانند آدولفو وایلد، جیو پونتی، آرتورو مارتینی، آگنوره فابری، لوسیو فونتانا، مداردو روسو، جیاکومو مانزو، فلوریانو بودینی و جیو پومودورو طراحی شده اند. ورودی اصلی این مجموعه از طریق فامِدیو صورت می گیرد—ساختمانی عظیم با سبک "نئو-قرون وسطایی" که از سنگ و مرمر ساخته شده و حال وهوایی شبیه تالار مشاهیر دارد. این بنا نه تنها از نظر معماری چشمگیر است،
بلکه از نظر نمادین نیز جایگاه ویژه ای دارد: در دل آن، آرامگاه شماری از برجسته ترین چهره های شهر و کشور جای گرفته اند، از جمله "آلساندرو مانزونی"، نویسندهٔ نامدار ایتالیایی که با رمان «نامزدها» نقشی بنیادین در شکل گیری زبان و هویت ملی ایتالیا ایفا کرد. فامدیو، با ستون های بلند، طاق های سنگی، و فضای نیمه مذهبی اش، همچون معبدی سکولار عمل می کند—جایی برای بزرگداشت میراث فرهنگی، ادبی، و اجتماعی. حضور مانزونی در این مکان، پیوندی میان ادبیات و حافظهٔ جمعی برقرار می سازد، و بازدید از آن، تجربه ای است که تاریخ، زیبایی شناسی، و احترام را در یک قاب معماری گرد هم می آورد. آرامگاه سیویکو ماسولئو پالانتی که توسط معمار ماریو پالانتی طراحی شده است، آرامگاهی است که برای «میلانزی» یا شهروندان شایسته میلان ساخته شده است. یادبود حدود ۸۰۰ میلانی که در اردوگاه های کار اجباری نازی ها کشته شدند، در مرکز بنا قرار دارد و کار گروه BBPR است که توسط نمایندگان برجسته معماری خردگرای ایتالیایی از جمله جیانلوئیجی بانفی تشکیل شده است. این گورستان یک بخش ویژه برای کسانی که به مذهب کاتولیک تعلق ندارند و یک بخش یهودی دارد. در نزدیکی ورودی، نمای
شگاهی دائمی از چاپ ها، عکس ها، و نقشه ها برپا شده که روند تاریخی توسعهٔ گورستان را به تصویر می کشد. این مجموعه، نه تنها جنبه های معماری و شهرسازی را مستند می کند، بلکه تحولات فرهنگی و آیینی مرتبط با مرگ و یادبود را نیز بازتاب می دهد. از جمله اشیای برجستهٔ این نمایشگاه، دو "نعش کش برقی" متعلق به دههٔ ۱۹۲۰ هستند که با باتری کار می کردند—نمونه هایی نادر از فناوری حمل ونقل تدفینی در دوران بین دو جنگ جهانی. این وسایل، با طراحی خاص و عملکرد بی صدا، نشان دهندهٔ تلاش برای تلفیق احترام، نوآوری، و زیبایی شناسی در مناسک مرگ اند. حضور آن ها در نمایشگاه، پیوندی میان تاریخ صنعتی، آیین های شهری، و حافظهٔ جمعی برقرار می سازد. بخش یهودیان. این بخش که توسط کارلو ماسیاچینی طراحی شده بود، در سال ۱۸۷۲ افتتاح شد تا جایگزین گورستان های پورتا تناگلیا، پورتا ماژنتا و پورتا ورچلینا شود. این بخش در شرق گورستان کاتولیک قرار دارد و ورودی جداگانه ای دارد. این منطقه نتیجه گسترش سال ۱۹۱۳ به سمت جنوب و شرق است. ساختمان مرکزی در ابتدا ورودی گورستان بود. شماره گذاری آرامگاه ها در این گورستان تکراری است، زیرا مجموعه به شش بخش اصلی و یک بخش الحا
قی در سمت شرق تقسیم شده است. این ساختار چندبخشی، هم حاصل گسترش تدریجی گورستان در طول زمان است و هم بازتابی از نظم اداری و منطقه ای در دفن افراد. در کنار این بخش ها، سه "قطعهٔ عمومی" نیز وجود دارد که یکی از آن ها به کودکان اختصاص دارد. در این قطعهٔ کودکانه، تدفین ها مربوط به سال های ۱۸۷۳ تا ۱۸۹۴ هستند و سنگ قبرهایی کوچک و ساده، نام و تاریخ درگذشت را بر سطح زمین ثبت کرده اند. این سنگ ها، با طراحی مینیمال و قرارگیری هم سطح خاک، فضایی آرام و بی ادعا را شکل می دهند—یادآور خاموشی زودهنگام و احترام به زندگی های ناتمام. این بناها که از سال ۱۸۶۶ به بعد ساخته شده اند، در امتداد مسیرهای پیاده روی قرار دارند. همچنین زیارتگاه های خانوادگی، دو مورد از آن ها به طراحی ماچیانچی ساخته شده اند، کولومباریوم ها و استخوان دان ها در امتداد دیوارهای شمالی و غربی گورستان و دفن هایی در ساختمان مرکزی وجود دارد. در مجموع ۱۷۷۸ دفن انجام شده است که برخی از آن ها یادبود افرادی هستند که در اردوگاه های کار اجباری نازی یا در قتل عام های دریاچه ماجوره، از جمله در مِینا، کشته شده اند. در این گورستان، آثار یادمانی فراوانی با ارزش هنری بالا وجود
دارند که توسط معماران و مجسمه سازان برجسته طراحی و اجرا شده اند. این بناها نه تنها به عنوان آرامگاه، بلکه به مثابه آثار هنری مستقل عمل می کنند—ترکیبی از نمادپردازی، سبک شناسی، و روایت های شخصی و جمعی. راهنمایی که "جوانّا جینکس" و "اورنلا سلوافولتا" تهیه کرده اند، این آثار را با دقت توصیف می کند: از آرامگاه هایی با تزئینات آرت نوو و نئوکلاسیک گرفته تا مجسمه هایی با حال وهوای اکسپرسیونیستی یا نمادگرایانه. برخی از این یادمان ها، با استفاده از سنگ مرمر، برنز، و موزاییک، نه تنها زیبایی بصری دارند بلکه حامل پیام هایی دربارهٔ مرگ، خاطره، و هویت اند. معمارانی که در بخش یهودی فعالیت داشته اند شامل کارلو ماچیانچی (زیارتگاه های داویده لئونینو و پیسا)، جووانی باتیستا بوسی (قبر آنسلمو دِ بنِدتی)، اریکوله بالوسی مرکلو (زیارتگاه لئون داوید لوی)، لوئیجی کونکونی (زیارتگاه سگره)، جووانی چروتی (زیارتگاه ویتالی)، کارلو مرونی (قبر تارانتو)، چزاره مازوکی (زیارتگاه جولیو فولینیو)، مانفردو د اوربینو (زیارتگاه یاراچ، قبر مایر، قبر باسو، بنای یادبود شهیدان یهودی نازیسم)، جیجوتی زانینی (قبر زانینی)، آدولفو والابریگا (زیارتگاه موسی فولی
نیو) و لوئیجی پررونه (زیارتگاه گلدفینگر) هستند. مجسمه سازانی که آثارشان در این بخش یافت می شود عبارتند از: ماریو کادرِلی (زیارتگاه پیسا)، جوزپه دانِلی بنزونی (قبر اوتولنگی فینزی)، لوئیجی ویمِرکاتی (قبر استلا جونگ)، آگوستینو کاراواتی (قبر آلِساندرو فورتی)، ریزاردو گالی (قبر ویتوریو فینزی)، انریکو کاسی (قبر دِ دانینوس)، آتیلیو پرِندونی (قبر اِررا و کنفورتی)، ادواردو خیمِنِس (زیارتگاه تروِس)، جولیو برانکا (قبر جووانی نورسا و میکل آنجلو کارپی)، برادران بونفانتی (قبر داویده و بنیامین فوآ)، انریکو آستورری (قبر کارولینا پادوا و فانی لوی کامئو)، اِجیدیو بونینسِگنا (قبر جوزپه لوی)، داریو ویتِربو (کولومباریوم لوی مینزی)، جیانینو کاستیلیونی (قبر اتوره لویس و گلدفینگر)، آدولفو ویلدت (قبر چزاره سارفاتّی)، اوجنیو پلّینی (قبر بتینو لوی)، آریگو مینربی (قبر رِناتو دل مار)، و روبِرتو تِراچینی (قبر نینو کولومبو) هستند. ساختمان مرکزی در ماه مه ۲۰۱۵ با پنجره های هنری که نمایانگر دوازده قبیله اسرائیل هستند توسط هنرمند دیه گو پناکیو آردمانی، ارتقا یافت. کوره جسدسوزی. این گورستان شامل معبد کرماتوریوم است که نخستین کرماتوریوم افتتاح
شده در جهان غرب به شمار می رود. این کرماتوریوم در سال ۱۸۷۶ افتتاح شد و تا سال ۱۹۹۲ فعال بود. ساختمان همچنین به عنوان کولومباریوم نیز عمل می کند. همانند دیگر گور لانه کبوتری اولیه در ایتالیا، این بنا به سبک معماری بازآفرینی یونانی ساخته شده است. قبرهای معروف. تابلوهایی که در سراسر گورستان قرار دارند، بازدیدکنندگان را به چندین مقبره و بنای تاریخی قابل توجه هدایت می کنند. برخی از افراد دفن شده در گورستان عبارتند از: شهرداران میلان
رزا کیارینا اسکولاری ( لیوراگا ، ۱۶ نوامبر ۱۸۸۲ - میلان ، ۱۲ آوریل ۱۹۴۹) یک راهبه ایتالیایی بود که در روزهای پایانی جنگ جهانی دوم به جنبش مقاومت ایتالیا در میلان کمک کرد. زندگینامه. رزا اسکولاری، زادهٔ سال ۱۸۸۲ در شهر "لیوراگا" ایتالیا، فرزند "لودوویکو اسکولاری" و "رِجینا کرسپی" بود. او در جوانی به صومعه پیوست و راهبهٔ کاتولیک شد. رزا به مدت سیزده سال، ریاست مؤسسه ای به نام "انجمن توبه" را در "کورسو ماجنتا" شهر میلان بر عهده داشت—مؤسسه ای که در میان مردم با عنوان "«خانهٔ دختران گمراه»" شناخته می شد. این مؤسسه، که مأموریت آن بازپروری دختران و زنان آسیب دیده یا طردشده از جامعه بود، در واقع ترکیبی از مراقبت مذهبی، آموزش اخلاقی، و تلاش برای بازگرداندن کرامت انسانی به کسانی بود که در حاشیهٔ اجتماعی قرار گرفته بودند. نقش رزا به عنوان "مادر روحانی" در چنین محیطی، نشان دهندهٔ تعهد او به خدمت، شفقت، و اصلاح اجتماعی از منظر ایمان کاتولیک بود. در واپسین روزهای "جنگ آزادی بخش ایتالیا"، از "رزا اسکولاری" درخواست شد که مقر فرماندهی نظامی "سپاه داوطلبان آزادی (CVL)" را در صومعه ای که تحت مدیریت او بود، بپذیرد. با وجود مخالف
ت اولیهٔ او—که تأکید داشت این مکان یک صومعهٔ زنانه است—این محل به طور مخفیانه به "ستاد فرماندهی جدید CVL" تبدیل شد. از همین موقعیت پنهان، دستوراتی حیاتی برای "قیام عمومی علیه نیروهای اشغالگر نازی-فاشیست" صادر شد. این تصمیم، نه تنها نشان دهندهٔ انعطاف پذیری و شجاعت اسکولاری بود، بلکه نقش صومعه را به عنوان مکانی برای مقاومت مدنی و نظامی برجسته کرد. به گفتهٔ "بیگی"، «تقریباً هیچ کس نمی دانست که این صومعه در جریان قیام نهایی ماه آوریل در شمال ایتالیا، به عنوان مقر فرماندهی CVL عمل می کرد.» این رازآلودگی، امنیت عملیات را تضمین کرد و به موفقیت نسبی قیام در برابر اشغالگران کمک نمود. بلافاصله پس از آزادسازی ایتالیا، در 5 مه 1945، ژنرال رافائل کادورنا ، که در آن زمان فرماندهی CVL را بر عهده داشت، نامه ای تشکرآمیز برای راهبه فرستاد. انریکو ماتئی ، نماینده مجلس ایتالیا، در گزارشی به اولین کنگره ملی در 24 تا 28 آوریل 1946، به تفصیل درباره این نامه صحبت کرد. در بخشی از نامه آمده است:عالیجناب مادر ژنرال، فرمانده کل ارتش، صمیمانه ترین تشکرات خود را به خاطر مهمان نوازی صمیمانه ای که در روزهای قبل از آزادی و در شب خاطره انگیز
ی که پایان استبداد را رقم زد، از ایشان به عمل آمد، ابراز می دارد. برای ما، آن ساعات کار فشرده ای که در سکوت آرام این صومعه انجام شد، در خاطره ای گرامی باقی خواهد ماند، زیرا روزی ایتالیایی ها خواهند دانست که فرمان رستاخیز میهن از این دیوارها صادر شده است. نامه ای که در واپسین روزهای جنگ آزادی بخش ایتالیا نوشته شده بود، برای دهه ها مفقود مانده بود—تا آن که نسخه ای از آن به طور اتفاقی در میان اسناد شخصی "جووانی باتیستا استوکی"، یکی از اعضای فرماندهی کل "سپاه داوطلبان آزادی (CVL)"، توسط دخترش کشف شد. این کشف، نه تنها سندی تاریخی را از فراموشی نجات داد، بلکه نوری تازه بر نقش پنهان صومعهٔ زنان در میلان به عنوان مقر فرماندهی مقاومت در روزهای سرنوشت ساز آوریل ۱۹۴۵ افکند. چنین اسنادی، با وجود سادگی ظاهری شان، حامل لایه هایی از خاطره، تعهد، و شجاعت اند—و بازتابی از آن لحظات خاموشی که تاریخ رسمی کمتر به آن ها می پردازد. اسکولاری در ۱۲ آوریل ۱۹۴۹ در میلان درگذشت و در کلیسای آلیپراندی در گورستان یادبود میلان به خاک سپرده شد.
لوسیا گوئرینی (۱۹۲۱–۱۹۹۰) محقق کلاسیک، باستان شناس و استاد ایتالیایی بود. پس از شرکت در کاوش های فایستوس در کرت در سال ۱۹۵۷، او به عنوان ویراستار مشتاق "دایرةالمعارف هنر باستانی، کلاسیک و شرقی" تحت نظارت رانوچیو بیانکی باندینلی مشغول به کار شد. از دهه ۱۹۵۰، او در دانشگاه ساپینزا رم به تدریس هنر یونانی و رومی پرداخت و در سال ۱۹۷۳ به عنوان استاد باستان شناسی و هنر یونانی و رومی جانشین باندینلی شد. گوئرینی در پروژه های مربوط به شمایل نگاری یونانی و رومی، هنر قبطی و کاوش های آنتینوپولیس در مصر شرکت کرد. زندگی نامه. لوسیا گوئرینی، دختر ارمینو و ولیا پرنیچنی، در ۳۱ دسامبر ۱۹۳۱ در لودی، لمباردی متولد شد. او در دوران دبیرستان علاقه شدیدی به آثار باستانی یونان و روم پیدا کرد که او را به تحصیل در رشته ادبیات کلاسیک در دانشگاه میلان سوق داد. او در سال ۱۹۵۴ با افتخار از دانشگاه فارغ التحصیل شد و پایان نامه ای با "عنوان «پارچه های قبطی از موزه باستان شناسی فلورانس." "مجموعه" باستانی» نوشت که در سال ۱۹۵۷ منتشر شد. با تشویق جیووانی بکاتی، تحصیلات خود را در دانشکده باستان شناسی ایتالیا در آتن ادامه داد. در نتیجه، او توانست د
ر کاوش های سال ۱۹۵۷ در فایستوس، کرت شرکت کند. سپس به رم نقل مکان کرد و در آنجا با باندینلی که به تازگی به عنوان استاد باستان شناسی در دانشگاه ساپینزا رم منصوب شده بود، همکاری کرد. از سال ۱۹۵۸، او ویرایش «"دایرةالمعارف هنر باستانی» را" بر عهده گرفت و بسیاری از مدخل های آن را خودش نوشت. او همچنین به عنوان دستیار باندینلی در دانشگاه کار کرد و از سال ۱۹۶۲ به هیئت تحریریه باستان شناسی کلاسیک پیوست. او همکاری خود را برای مدت طولانی ادامه داد و در توسعه این مجله نقش داشت. او همچنین در بحث های مربوط به اصلاح باستان شناسی ایتالیا که در مجله گفتگوهایی در باب باستان شناسی مستند شده بود، شرکت کرد. در سال ۱۹۶۴، پس از بازنشستگی باندینلی، او با بکاتی همکاری کرد که جایگزین او به عنوان استاد باستان شناسی شد. در طول دهه ۱۹۶۰، او تحقیقات خود را در مورد شمایل نگاری یونانی و رومی عمیق تر کرد و چندین دوره را در آتن گذراند. آثار او در مجلات مختلفی از جمله مستند شده است. در اواسط دهه ۱۹۶۰، گوئرینی همکاری خود را با سرجیو دونادونی در مصر افزایش داد و در کاوش های شهر رومی آنتینوپولیس شرکت کرد. در سال ۱۹۷۳، او به عنوان استاد باستان شناس
ی و تاریخ یونان و روم در دانشگاه ساپینزا منصوب شد. او با پرداختن به مجموعه آثار باستانی، حوزه مطالعاتی جدیدی را آغاز کرد. این امر منجر به انتشار کتاب "«مارمی آنتیچی نی دیسگنی دی پیر لئونه گتزی»" در سال ۱۹۷۱ شد آن نقاشی های پیر لئونه گتزی از مرمرهای باستانی در قرن ۱۸ بررسی شده بود. او به تحقیق در مورد مجسمه های کاخ ماتئی ادامه داد و در سال ۱۹۸۲ "کتاب «پالاتزو ماتئی دی جیووه." "آنتیچیتا»" را منتشر کرد. آثار بعدی او به مجسمه های کاخ کوئیرینال می پرداخت. او همچنین تحقیقاتی در مورد مجسمه سازی یونانی، از جمله ارتباط با کپی های رومی، انجام داد. لوسیا گوئرینی پس از تحمل یک دوره بیماری، در اول نوامبر ۱۹۹۰ در لودی درگذشت سال بعد، آثار او در "«استودی به یاد لوسیا گوئرینی»" مورد بررسی قرار گرفت.
تئاترهایی برای نمایش های متنوع موسیقی و نمایشی در اواسط قرن شانزدهم در ناپل ایتالیا، به عنوان بخشی از گسترش فرهنگی و سیاسی عمومی اسپانیا به پادشاهی ناپل، که تازه به یکی از قلمروهای اسپانیا تبدیل شده بود، آغاز به کار کردند. هیچ یک از تئاترهای اولیه هنوز به این شکل فعالیت نمی کنند و از اواسط قرن هجدهم به بعد با امکانات جدیدتر جایگزین شده اند. تئاترهای ناپلی که برای اولین بار در قرن های شانزدهم و هفدهم ساخته شدند عبارتند از: تئاتر کمدیا وکیا. کمدیا وکیا که حدود سال ۱۵۵۰ ساخته شد، اولین تئاتر عمومی در ناپل بود. این مکان، خانه حرفه ای گروه های بازیگری از اسپانیا بود که «در استان ها بازی می کردند» و صحنه ای برای نمایش های بداهه شخصیت های نقابدار و لباس پوشیده در کمدیا دلارته ایتالیاییِ آن زمان که نوآورانه بود، فراهم می کرد. این تئاتر در دوران اوج خود چنان موفق بود که دولت برای تأمین مالی «کاسا دی اینکورابیلی»، خانه ای برای افراد مبتلا به بیماری های لاعلاج، بر درآمد آنها مالیات وضع کرد. این تئاتر در سال ۱۵۸۷ توسط کنسرسیومی از بازرگانان و دریانوردان جنوا خریداری شد. این تئاتر در اوایل قرن هفدهم تخریب و با کلیسای سن ج
ورجیو دی جنووزی جایگزین شد که برای خدمت به جمعیت قابل توجه جنووی ها در ناپل در آن زمان ساخته شده بود. با این حال، سال ها این کلیسا «سن جورجو آلا کمدیا وکیا» نامیده می شد که یادآور ریشه های آن است. تئاتر فیورنتینی. تئاتر دی فیورنتینی که در دهه اول قرن هفدهم ساخته شد، قرار بود جایگزین تئاتر کمدیا شود که از کار افتاده بود. این تئاتر نام خود را از کلیسای مجاور، سن جیووانی دی فیورنتینی، گرفته بود. تقریباً ۲۵۰ نفر را در خود جای می داد. در قرن هجدهم، این تئاتر در ژانر اپرا بوفا تخصص داشت. "نمایش «پاترو کالینو د لا کوستا»" اثر آنتونیو اورفیسه که در سال ۱۷۰۹ برای اولین بار در آنجا اجرا شد، اولین اپرا بوفا به گویش ناپلی بود که در صحنه عمومی اجرا شد. از سال ۱۷۲۴، رقیب اصلی این تئاتر در ژانر "اپرا بوفا،" تئاتر نوووو بود که بسیار بزرگتر بود. با این وجود، فیورنتینی تا اوایل قرن بیستم به عنوان یک تئاتر باقی ماند، اگرچه به طور فزاینده ای به جای اپرا، به مکانی برای نمایش های کمیک تبدیل شد. امروزه موسسه ای که خود را "فیورنتینی" می نامد، در همان مکان وجود دارد، اما سال هاست که به عنوان تئاتر فعالیت نمی کند. اکنون یک سالن بینگو