Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سیستروم طلایی با دسته ای به شکل سر حاثور و «میله هایی که به صدا درمی آمدند» داشت. در مورد جواهرات دقیق موجود در مقبره، ابهاماتی وجود دارد زیرا بیشتر آنها از بازار هنر به دست آمده اند و اغلب با منبع مشخصی شناخته نمی شوند. بیشتر این اشیاء در سه نسخه موجود بودند، به ویژه آنهایی که به طور خاص برای مراسم تشییع جنازه ساخته شده بودند. دو سربند طلایی از مقبره شناخته شده است که آشکارترین آنها یک دیهیم است که طراحی پیچیده ای از گل های رز و دو سر غزال دارد. آثار استفاده از این قطعه نشان می دهد که یکی از زنان در دوران حیات خود آن را به عنوان زیورآلات پوشیده بود. دیهیم های غزال در هنر دوران دودمان هجدهم مصر به تصویر کشیده شده اند، اما هیچ دیهیم غزالی دیگری از مصر باستان باقی نمانده است. به نظر می رسد که این قطعه با الهه حاثور و زنان حرم سلطنتی مرتبط بوده باشد، زیرا در تصاویر هنری دیده می شود که توسط شاهزاده ها و زینت های سلطنتی پوشیده می شود. سربند دیگر یک پوشش بزرگ برای کلاه گیس است که دارای صفحه پایه برگ نخلی و یراق سردست و گل های رز آویز است، که به نظر می رسد ظاهری شبیه به یک کلاه گیس جواهراتی را ایجاد کرده است؛ چنین
سربندی مشابه سربند آحمس-مریت آمون بر روی تابوت عظیم الجثه بیرونی او است. علاوه بر این، تعدادی گل رز تزئینی وجود دارد که عملکرد اصلی آنها نامشخص است، اما ممکن است نمایانگر سربند یا یقه اضافی باشند. هر یک از همسران دستکم یک یقه پهن داشتند که سه نمونه جداگانه از آن ها باقی مانده است و یک جفت دستبند طلایی متحرک با تزئینات عقیق جگری و شیشه ای که با نام های تحوتموس سوم حکاکی شده اند. دو کمربند وجود دارد، یکی با مهره های انتزاعی به شکل صدف سپیدمهره و دیگری با ماهی تیلاپیا، که هر دو به الهه حاثور مرتبط هستند. کمربند سوم دیگری احتمالاً با مهره های صدفی انتزاعی، منبع مشخص قابل اعتمادی ندارد. همچنین دو جفت دستبند گربه ای با مهره ها، یکی با گربه های عقیق جگری و دیگری با شیرهای کوچک طلایی وجود دارد. از دیگر جواهرات کوچک می توان به جفت گوشواره های حلقه ای طلایی با دنده های ریز و هفت حلقه انگشتر طلایی با رکاب های اسکراب از طلا، لاجورد و سنگ صابون و حکاکی شده با نام تحوتموس سوم اشاره کرد؛ یکی از این انگشترها همچنین نام حتشپسوت را دارد. این انگشترها توسط لیلی کویست به عنوان بزرگ تر از حد معمول برای پوشیدن توسط زنان در دوران ح
یاتشان در نظر گرفته شده اند. بسیاری از مهره ها و عناصر جواهرات دیگر با مقبره مرتبط هستند اما هیچ سرنخی از این که اصل آن ها بخشی از چه چیزی بوده اند، وجود ندارد، از جمله مهره های طلا به شکل تاورت و بس. بیشتر آثار طلا در مقبره ساخت مصر هستند، با این حال تعداد کمی از اشیاء، از جمله پوشش بزرگ کلاه گیس و مهره های طلا و دانه های گرانول شده ممکن است در خاور نزدیک ساخته شده باشند. پراکندگی. محتویات مقبره در اوت ۱۹۱۶ به سرعت توسط کشف کنندگانش جدا و پراکنده شد. طبق گفته ارنست مک کی، محمد محسب خریدار اشیای طلایی این مقبره بود، هرچند او هرگونه نقش و دخالت در آن را انکار کرد. اشیای مقبره در سال های بعد در بازار محلی عتیقه جات ظاهر شدند. پلاک های حجره حجره (شطرنجی) مربوط به سربند بزرگ در دسامبر ۱۹۱۶ توسط آمبروز لنسینگ در مغازه یک فروشنده شناسایی شدند. در سال ۱۹۱۷، سه مجموعه کوزه های کانوپی و هفت ظرف سنگی در بازار دیده شد و در سال ۱۹۱۸، پنج ظرف و جام نقره ای ظاهر شدند. کارتر حدود دوازده مورد از ظروف سنگی و نقره ای را خریداری کرد و آن ها را به لنسینگ فروخت؛ او همچنین سه مجموعه کوزه کانوپی و هشت ظرف سنگی، عمدتاً از آهک گچی را
به نمایندگی از لرد کارناروُن خریداری کرد. وینلاک اظهار داشت که در سال های پس از کشف، ظروف سنگی «که آشکارا متعلق به این مقبره بودند، تقریباً در هر جای شهر (اقصر) قابل خریداری بودند.» بیشتر اشیاء و بقایای تدفینی باقی مانده از این سه زن، در همان زمان از بازار عتیقه جات ردیابی و خریداری شد و امروزه بسیاری از آن ها در موزه متروپولیتن نیویورک نگهداری می شوند. بخش عمده ای از این آثار بین سال های ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۲ به دست آمد. بسیاری از ظروف سنگی از طریق آمبروز لنسینگ تهیه شد، در حالی که کوزه ها و جواهرات دیگر به صورت تک تک و پراکنده و با ظاهر شدن آن ها در بازار اروپا خریداری شدند. برای خرید این قطعات با حمایت مالی چند تن از اعضای هیئت امنای موزه از جمله هنری والترز، جرج فیشر بیکر، ادوارد هارکنس و وی. اوریت میسی، به صاحبان آن ها مراجعه شد. قطعات دیگری نیز بین سال های ۱۹۵۷ تا ۱۹۸۸ از بازار بین المللی هنر خریداری شدند. برخی از اشیایی که گفته می شود منشأ آن ها از این مقبره بوده، در واقع آثار اصیل، اما متعلق به دوره ای بسیار پیش تر یا بعدتر بودند، در حالی که برخی دیگر که اصیل پنداشته می شدند، جعلیات مدرن از آب درآمدند. این مو
ارد از مهره ها و طلسم های تکی گرفته تا بخش هایی از سربند و ظروف طلایی را شامل می شوند. این اشیاء معمولاً از نمونه های اصلی موجود در مقبره یا اشیای مشابه کشف شده در حفاری های دیگر کپی شده اند و از طریق روش های تولید (که ابزارها و فناوری های مدرن لازم دارد)، میزان خلوص طلا و سبک نگارش کتیبه ها، قابل شناسایی هستند.
نویسنده بازی ویدئویی، آهنگساز و ترانه سرا است. او تهیه کننده اجرایی و مدیر سابق شرکت میجس می باشد. او رمان تصویری "کیاس؛هد" و به دنباله آن دیگر آثار مجموعه "ساینس ادونچر" از جمله "اشتاینز؛گیت" را طرح ریزی کرد و نوشت. او همچنین آهنگسازی آهنگ های آغازین و پایانی رمان های مجموعه "ساینس ادونچر" را عهده دار بوده است. شغل. چیومارو شیکورا در اوایل دهه ۲۰۰۰ با یوکو میامورا همکاری داشت و برای باند لوز@روز ("loose@rouse") آهنگسازی کرد. در آوریل ۲۰۰۵، او پس از ترک سمت مدیریت خود در شرکت ناشر موسیقی ، شرکت ".5pb" را تأسیس کرد. او بعداً همراه با ادغام شرکتش با ای جی-وان ("AG-ONE") مدیر میجس شد. شیکورا در ژانویه ۲۰۲۳ از مدیریت میجس کناره گیری کرد؛ اما به عنوان تهیه کننده اجرایی آن باقی ماند. مجموعه ساینس ادونچر. شیکورا بر روی تمام شش عنوان اصلی مجموعه "ساینس ادونچر" کار کرده و آنها را تولید کرده است.
کاوازاکی نینجا زدایکس-۲۵آر یک موتورسیکلت اسپرت ۲۴۹ سی سی چهارسیلندر از سری نینجا با قدرت ۵۰ اسب بخار که توسط سازنده موتورسازی ژاپنی کاوازاکی در سال ۲۰۲۰ معرفی شده است. این موتورسیکلت با داشتن یک انجین چهارسیلندر خطی ۲۴۹ سی سی مشخص می شود، بنابراین موتوری با حجم بسیار کم اما با تقسیم بندی چند سیلندر، توسط یک سیستم تزریق الکترونیکی غیر مستقیم چند نقطه ای با توزیع (میل بادامک دوگانه بالای سر) و ۱۶ سوپاپ، (چهار سوپاپ برای هر سیلندر) تغذیه می شود. این موتورسیکلت در حدود ۵۰ اسب بخار قدرت دارد و می تواند به ۱۷٫۰۰۰ دور در دقیقه برسد. قدرت را می توان با کمک جعبه هوا به ۵۱ اسب بخار در ۱۵٫۵۰۰ دور در دقیقه افزایش داد و حداکثر گشتاور به ۲۲٫۹ نیوتن متر (۲٫۳ کیلوگرم بر متر) در ۱۴٫۵۰۰ دور در دقیقه می رسد. این موتورسیکلت برای اولین بار در نمایشگاه خودروی توکیو در سال ۲۰۱۹ به نمایش درآمد تا سپس در ۱۰ ژوئیه ۲۰۲۰ در بازار آسیا عرضه شود. برای سال ۲۰۲۳، به روز رسانی های زیادی دریافت کرده است. زدایکس-۲۵آر در ایران. این موتور در سال ۱۴۰۰ به نمایندگی شرکت کویر موتور وارد بازار ایران شد و با وجود برچسب قیمتی ۶۰۰ میلیون تومنی مورد استق
بال خوبی قرار گرفت و در همون پیش فروش اولیه تمام مدل های موجود فروخته شدن، و عنوان غول پلاک ملی را در بازار ایران دریافت کرد.
ایسِت یا ایسیس ملکه ای در مصر باستان در دوران حکمرانی دودمان هجدهم مصر بود و ایمش از نام الهه ایزیس گرفته شده است. او همسر ثانویه یا معشوقهٔ تحوتموس دوم بود. زندگی نامه. ایسِت مادر تحوتموس سوم بود، که تنها پسر تحوتموس دوم به شمار می رفت. پسر او در تاریخ ۱۱ مارس ۱۴۲۵ پیش از میلاد درگذشت و نام ایسِت بر روی نوارهای مومیایی او و همچنین بر روی تندیسی که در معبد کرنک یافت شده، ذکر شده است. اگرچه در این شواهد متأخر، از ایسِت با عنوان «همسر بزرگ سلطنتی» یاد شده، اما در دوران سلطنت تحوتموس دوم، همسر بزرگ سلطنتی در واقع حتشپسوت بود. تحوتموس دوم در سال ۱۴۷۹ پیش از میلاد درگذشت و پس از مرگ او، حتشپسوت به عنوان نایب السلطنه برای پادشاه جوان، تحوتموس سوم به قدرت رسید. تحوتموس سوم با گذشت زمان فرمانده ارتش های مصر شد. حتشپسوت تا زمان مرگش در سال ۱۴۵۸ پیش از میلاد به عنوان فرعون حکومت کرد. پس از مرگ او، شریک سلطنتی اش تحوتموس سوم رسماً فرعون شد. در این زمان، ایسِت عنوان «"مادر پادشاه"» را دریافت کرد، چرا که پسرش به مقام فرعونی رسیده بود. ممکن است در همین دوره به او عنوان «"همسر سلطنتی"» نیز داده شده باشد، اگرچه مشخص نیست آیا
پیش تر در زمان مشارکت پسرش در سلطنت این عنوان را داشته یا خیر. در زمانی که تحوتموس سوم فرعون شد، نفرو رع، دختر حتشپسوت و تحوتموس دوم دارای عنوان «"همسر خدا"» بود. او در دوران سلطنت مادرش این نقش مذهبی را ایفا می کرد. ممکن است نفرو رع با تحوتموس سوم ازدواج کرده باشد، اما تنها مدرک احتمالی برای این ازدواج، سنگ نوشته ای است که ملکه سات یاح را نشان می دهد و احتمال می رود نام او به جای نام ملکه ای دیگر حک شده باشد. در نهایت، همسر بزرگ سلطنتی، مریت رع-حتشپسوت، مادر جانشین بعدی تحوتموس سوم شد. تحوتموس سوم، مادرش ایسِت را چندین بار در مقبره اش در دره پادشاهان به تصویر کشیده است. در مقبره کی وی۳۴، پادشاه در کنار چند تن از اعضای زن خانواده اش روی یکی از ستون ها دیده می شود. در این صحنه، ملکه ایسِت به وضوح پشت سر پسرش بر روی کرجی نشان داده شده و با عنوان «مادر پادشاه، ایسِت» معرفی شده است. در تصویر پایین تر، تحوتموس سوم در حال نزدیک شدن به درختی که نمادی از مادرش ایسِت است دیده می شود. در پشت سر او، سه همسرش یعنی مریت رع-حتشپسوت، سات یاح، نبتو و دخترش نفرتاری به تصویر کشیده شده اند. مشخص نیست که ایسِت همسر فرعی تحوتموس
دوم بوده یا تنها یک معشوقهٔ همخوابه. او همچنین عنوان «"همسر خدا"» را دریافت کرد، اما احتمالاً این عنوان به شکل پس از مرگ به او داده شده است.
اَحمُس () شاهدخت اهل مصر باستان در دوران حکومت دودمان هفدهم مصر بود. او تنها دختر شناخته شده فرعون تائو دوم (دلیر) از خواهر ناتنی-همسرش سات جحوتی بود. او خواهر ناتنی فرعون احمس یکم و ملکه احمس نفرتاری بود. القاب او عبارت بودن از "دختر پادشاه" و "خواهر پادشاه". برخی از اقلامی که در مقبرهٔ او پیدا شده (از جمله فصل ۲۰ از کتاب مردگان) در موزه مصرشناسی تورین نگهداری می شود.
مهدی شربیانی (زادهٔ ۳ مرداد ۱۳۵۷) کشتی گیر پیشین و مربی کشتی ایرانی است. او در دستهٔ فوق سنگین وزن کشتی فرنگی برندهٔ مدال نقره بازی های آسیایی ۲۰۰۶ دوحه و نیز برندهٔ یک مدال نقره (۲۰۰۷) و یک برنز (۱۹۹۹) از مسابقات قهرمانی کشتی آسیا است. او پس از پایان فعالیتش به عنوان کشتی گیر، به مربیگری پرداخت و در مقاطعی مربی تیم های ملی کشتی ایران در رده های سنی مختلف نوجوانان، جوانان و بزرگسالان بوده است. شربیانی همچنین به عنوان رئیس هیئت کشتی شهر ری تهران فعالیت کرده است.
احمس-حنوت ام ایپت () شاهدختی در دوران حکومت دودمان هفدهم مصر بود. او یکی از دختران فرعون تائو دوم و احتمالاً ملکه اعح حتب بود. او خواهر فرعون احمس یکم بود و دارای القاب رسمی "دختر پادشاه" و "خواهر پادشاه" بود. مومیایی. مومیایی او در سال ۱۸۸۱ در مقبرهٔ دی بی۳۲۰ کشف شد و اکنون در موزه مصر در قاهره نگهداری می شود. این مومیایی در ژوئن ۱۹۰۹ توسط گرافتن الیوت اسمیت مورد بررسی قرار گرفت. احمس-حنوت ام ایپت در سنین پیری درگذشت؛ او موهایی خاکستری و دندان هایی فرسوده داشت. مومیایی او آسیب دیده بود، که احتمالاً به دلیل دستبرد دزدان مقبره بوده است. احتمال دارد که مومیایی او پس از سال یازدهم از سلطنت فرعون شوشنق یکم به مقبره دی بی۳۲۰ منتقل شده باشد.
فرانسیس دیویس (; – ) نویسنده و روزنامه نگار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی یکی از سردبیران مجله آتلانتیک بود و همچنین برای ویلج ویس مقالاتی در نقد موسیقی جاز می نوشت. او سابقه فعالیت در رادیو و صنعت فیلم سازی را داشت و در دانشگاه پنسیلوانیا دروس جاز و بلوز تدریس کرد. زندگی شخصی و مرگ. دیویس در زمان تحصیل در تمپل، در فروشگاه محصولات موسیقی لیسنینگ بوت در محوطه دانشگاه پنسیلوانیا کار می کرد. در آنجا با تری گروس، همسر آینده اش، آشنا شد. این دو در سال ۱۹۹۴ ازدواج کردند. در پاییز ۲۰۲۴، دیویس به دلیل ابتلا به آمفیزم و پارکینسون به آسایشگاه منتقل شد. او در ۱۴ آوریل ۲۰۲۵ در سن ۷۸ سالگی در خانه اش در فیلادلفیا درگذشت.
واچه آریستاکسی اوهانیان (؛ زادهٔ ۱۹۰۵ - درگذشته ۶ مارس ۱۹۹۲)، نویسنده اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۹۰۵ در تبریز به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ التحصیل شد. وی شاگرد هراچیا آچاریان بود. بین سال های ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۸ عضو کومسومول و از سال ۱۹۲۵ عضو حزب کمونیست اتحاد شوروی بود. وی در ۶ مارس ۱۹۹۲ در سن ۸۷ سالگی در ایروان درگذشت.
ویکتوریا کونفال (به ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. او از سال ۲۰۱۷ در سریال روزهای زندگی ما نقش سیارا برادی را بازی کرده است که از شبکه ان بی سی پخش می شود. زندگی نامه. کونفال در بروکلین، نیویورک به دنیا آمد. او یک برادر و خواهر بزرگتر از خود دارد. وی در دبیرستان Fiorello H. LaGuardia تحصیل کرد. او در سال ۲۰۱۵ در یک مسابقه زیبایی شرکت کرد و در آنجا، تاج دوشیزه لهستان ایالات متحده را به دست آورد. حرفه. وی فعالیت بازیگری را در سال ۲۰۱۶ با بازی در دو فیلم "فراموش کردن شیشه شنی" در نقش کلی و فیلم خانواده امروزی در نقش ریوکا آغاز کرد. در سال ۲۰۱۷، او در سه فیلم ظاهر شد: "شکست اشتباه،" فیلمی که او نقش اصلی آملیا را بازی کرد. فیلم ترسناک "سیرک کین" در نقش تریسی و فیلم "تبادل مرگبار" در نقش بلیک. در اوت ۲۰۱۷، اعلام شد که او برای نقش سیارا بردی در سریال روزهای زندگی ما انتخاب شده است. وی در ۱ دسامبر ۲۰۱۷ این موضوع را تأیید کرد.
ایپو () یک دایهٔ سلطنتی در مصر باستان در دوران حکمفرمایی دودمان هجدهم مصر بود. او مادر ملکه سات یاح همسر بزرگ سلطنتی فرعون تحوتموس سوم بود. از او بر روی میز نذری سات یاح که در ابیدوس یافت شده و اکنون در موزه مصر در قاهره است نام برده شده است. او "دایهٔ خدا" لقب داده شد. او ممکن است همان ایپو «همسر احمس پن نخبت» باشد.
احمس-حنوت تمحو (؛ «فرزند ماه؛ معشوقه مصر سفلی») شاهدخت و ملکه ای در اواخر دودمان هفدهم مصر و اوایل دودمان هجدهم مصر بود. خانواده. احمس-حنوت تمحو دختر فرعون تائو دوم از خواهر و همسرش احمس انحابی بود. او احتمالاً با برادر ناتنی خود فرعون احمس یکم ازدواج کرده است، زیرا القاب او عبارتند از: "همسر پادشاه" (hmt-nisw)، "همسر پادشاه بزرگ" (hmt-niswt-wrt)، "دختر پادشاه" (s3t-niswt) و "خواهر پادشاه" (snt-niswt). احمس-حنوت تمحو خواهر ناتنی همسر بزرگ سلطنتی و همسر خدای آمون احمس نفرتاری بود. او احتمالاً همراه با مادرش دفن شده است. مومیایی او به همراه مومیایی های دیگر پس از سال یازدهم حکومت فرعون شوشنق یکم به مقبرهٔ دی بی۳۲۰ برده شد.
خاندان عدل یک خانواده ایرانی الاصل است که بخشی از طبقه حاکم ایران در دوره پهلوی بود و اعضای آن برای بیش از هفتاد سال نقش های مهمی در سیاست، قوه قضائیه، سیاست و همچنین توسعه حوزه های پزشکی ایران ایفا کردند. اصالت این خانواده به تبریز بازمی گردد و نسب آنها به حاج سید حسین (درگذشته در حدود سال ۱۲۱۹) معروف به حسین شاه، یک بازرگان ثروتمند، می رسد. پسران او، سید میرزا ابراهیم خلیل و میرزا حسن، آموزش های مذهبی سنتی دیده بودند، اما به اندازه کافی روشنفکر بودند که فرزندان خود را به خارج از کشور بفرستند تا تحصیلات مدرن ببینند. با بازگشت این افراد به ایران، به یکی از پیشگامان مدرن سازی کشور تبدیل شدند. مصطفی عدل، فرزند ابراهیم خلیل، یکی از تدوین کنندگان اولین قانون مدنی ایران بود، در حالی که برادرزاده اش، پروفسور یحیی عدل، نخستین کسی بود که جراحی مدرن را در ایران به انجام رساند. حبیب عدل، متخصص رادیولوژی، به دلیل واردات فناوری های پیشرفته پزشکی از جمله تصویربرداری اشعه ایکس شناخته شده است و احمدحسین عدل، وزیر کشاورزی، نقش کلیدی در تأسیس کشاورزی صنعتی مدرن ایفا کرد. این خانواده پس از انقلاب مشروطه ایران به شهرت رسید، زما
نی که خانواده های اشرافی قدیمی داشتند مقام های موروثی خود را از دست می دادند و جای خود را به نسل جدیدی از تکنوکرات ها و مدیران دولتی می دادند. خانواده عدل موقعیت خود را از طریق ازدواج با خانواده های ثروتمند قدیمی تقویت کردند، که از جمله آنها خانواده های والی، هدایت، فرزانه، مهدوی، بوشهری، پناهی، اتحادیه، تیمورتاش و برخی اشراف قاجار، از جمله خانواده فرمانفرمایان می باشند. منشأ نام خانوادگی عدل به اواخر قرن نوزدهم برمی گردد و از عنوان های اشرافی است که به قضات ایرانی داده شده بود و این افراد از نظر خانوادگی با یکدیگر مرتبط بودند. به طور خاص، این قضات شامل افرادی همچون حاج میرزا حسن بودند که لقب عدل الملک داشت، سید میرزا ابراهیم خلیل که لقب رکن العداله به او داده شده بود و میرزا مصطفی خان عدل که لقب منصورالسلطنه داشت.
احمس-مریت آمون () یا به طور خلاصه مریت آمون، یک شاهدخت در مصر باستان در دوران حکمرانی دودمان هفدهم مصر بود. او احتمالاً یکی از دختران فرعون تائو دوم بود. مومیایی او در مخفیگاه دیر البحری (دی بی۳۲۰) کشف شد و اکنون در موزه مصر قاهره نگهداری می شود. کفنی که روی پیکرش بوده، نام و القاب او را ذکر کرده: «"دختر سلطنتی، خواهر سلطنتی، مریت آمون"». گستون مسپرو در مورد هویت این مومیایی تردید داشت، اما گرافتن الیوت اسمیت در شرحی که از مومیایی های سلطنتی ارائه کرده، می گوید که روش مومیایی کردن او با سبک رایج در دودمان هجدهم مصر است. این مومیایی متعلق به زنی سالخورده و نسبتاً کوتاه قامت است. اندام های داخلی اش از طریق یک بریدگی در سمت چپ بدن خارج شده و حفرهٔ بدنش با پارچه های کتانی آغشته به رزین و خاک ارهٔ معطر پر شده است. بررسی های انجام شده روی مومیایی نشان می دهد که پیش از مرگ، ضربه ای به سرش وارد شده که ویژگی های آن با جراحت ناشی از زمین خوردن به پشت، مطابقت دارد. بدنش به شدت توسط دزدان مقبره آسیب دیده؛ دست هایش از بین رفته اند که احتمالاً در دوران باستان شکسته شده اند. در سال ۲۰۲۰، از مومیایی او سی تی اسکن گرفته شد. ب
ر اساس تصاویر به دست آمده، برآورد می شود که وی حدود ۵۰ ساله بوده و قدی در حدود داشته است. او به تصلب شرایین پیشرفته (آترواسکلروز) مبتلا بوده و احتمال می رود که بر اثر حملهٔ قلبی ناگهانی درگذشته باشد. حالت غیرعادی بدنش حاکی از آن است که در همان وضعیتی که مرده، بدن سفت شده؛ یعنی پیش از آن که بدنش پیدا شود، جسد دچار جمود نعشی شده بود. او نباید با خواهرزاده اش، احمس-مریت آمون که همسر فرعون آمنهوتپ یکم شد، اشتباه گرفته شود.
ماه عسل "نمایش نامه "ای نوشته جان توبین است. این اثر تحت تأثیر یکی از نوشته های شکسپیر به نام "رام کردن زن سرکش" نوشته و در طول قرن نوزدهم اجرا شد. تاریخچه. اولین اجرای این نمایش در در ۳۱ ژانویه ۱۸۰۵ در مکان تئاتر رویال، دروری لین بود. رابرت ویلیام الیستون نقش آرانزا و خانم دانکن (ماریا ربکا دیویسون) در نقش جولیانا بازی کردند. سپس این نمایشنامه در ۱۴ نوامبر ۱۸۰۹ در ادینبورگ با هنری سیدونز در نقش دوک و همسرش هریت سیدونز در نقش جولیانا اجرا شد. همچنین در ۳۰ ژوئن ۱۸۲۷ در دروری لین با بازی جیمز وارد در نقش دوک و فرانسیس النور جارمن به عنوان همسرش اجرا شد. داستان نمایشنامه. این نمایشنامه در اوایل قرن هفدهم در اسپانیا می گذرد. دوک آرانزا، با تظاهر به این که یک دهقان ساده هست، عروسش جولیانا را به یک کلبه ساده روستایی می برد و در آن جا تحت رژیمی قرار می دهد تا «روح غرورآفرین» او را اصلاح کند. هنگامی که جولیانا تسلیم اراده او می شود، او هویت واقعی خود را فاش می کند و همسرش را در جایگاه واقعی خود در قصر می نشاند.
تپه چشمه علی یکی از محوطه های باستان شناختی در کنار چشمه علی و باروی ری در شهر ری است. در این تپه تاکنون آثاری از اواخر هزارهٔ ۶ ق م تا دوران اسلامی، که شهرت اصلی اش به سبب لایه های پیش از تاریخی آن است، کشف شده است. این محوطه در پای رخ نمونی از سنگ خارا از رشته کوه های البرز مشرف بر دشت ری واقع شده است. ضمن کاوشهای علمی که سال ۱۹۳۵ به کوشش هیئتی آمریکایی به ریاست دکتر اریش فریدریش اشمیت (Erich F. Schmidt) در دامنة جنوبی کوه چشمة علی و اراضی مشرف به باغ صفائیه، در ری بعمل آمده، ظروفی سفالین و نقش متعلق به حدود شش تاچهار هزار سال قبل کشف، و معلوم گردید که در کنار آب صاف و زلال این چشمة قدیمی مردمی متمدن زندگی می کردند، و همانند ساکنان دیگر نقاط سرزمین باستانی ایران از خود یادگارهایی بازگذارده اند. گزارشهای مبسوطی از دکتر اشمید در این باب در بولتن موزة دانشگاه پنسلوانیا، فیلادلفیا، شماره های ژانویه ۱۹۳۵، ص ۲۰۵، و مارس همان سال، ص ۱۴۱، و مارس ۱۹۳۶، ص ۷۹ انتشار یافته است. تپهٔ باستانی. در محوطهٔ وسیع باستانی ری، دو تپهٔ مربوط به دورهٔ پیش از تاریخ شناسایی وجود دارد که یکی به چشمه علی و دیگری در فاصلهٔ ۳۰۰ متری آن
به کوه سُرسُره مشهور است. تپهٔ چشمه علی که امروزه تقریباً نابود شده است، زمانی به ارتفاع ۷ متر از سطح زمین های پیرامون، و مساحت ۳٫۵ هکتار بوده است. فعالیت های اکتشافی باستان شناختی در طی نیمهٔ اول سدهٔ ۲۰م در دشت های تهران و کاشان منجر به شناسایی محوطه ها و آثار با ارزشی متعلق به دوران پیش از تاریخ در فلات مرکزی شد. مدتی پیش از این زمان، هیئتی فرانسوی که از محوطه های مشهور دشت ری بازدید کرده بود، شرح بسیار کوتاهی از تپهٔ چشمه علی در گزارش خود ذکر کرد. کاوش اشمیت. انقلاب مشروطه در ۱۹۰۶ میلادی و نفوذ ملی گرایان ایران، به پایان سیطرهٔ یک جانبهٔ فرانسویان بر کاوش های باستان شناختی ایران و ملغی شدن معاهدهٔ فرانسویان در ۱۹۱۲ میلادی انجامید، و راه برای ورود دیگر گروه های بیگانه به عرصهٔ باستان شناسی ایران هموار گردید؛ هیئت اریش اشمیت که به کاوش در تپهٔ چشمه علی شهر ری پرداخت، یکی از همین گروه ها بود. اشمیت با حمایت مالی موزهٔ دانشگاه پنسیلوانیا و موزهٔ هنرهای زیبای دانشگاه بوستون کار در چشمه علی را آغاز کرد، و طی سال های ۱۳۱۳–۱۳۱۵ خورشیدی / ۱۹۳۴–۱۹۳۶ میلادی محوطهٔ چشمه علی را با همیاری ۲۰۰ کارگر کاوش نمود. تحقیقات
و مکشوفات اشمیت منجر به کشف بقایایی از دوره های نوسنگی، کالکولیتیک، اشکانی و اسلامی در تپهٔ چشمه علی شد. فرهنگ چشمه علی. به دلیل عواملی مثل جنگ جهانی دوم، و نیز مرگ نابهنگام اشمیت در اثر سقوط هواپیما در ۱۳۴۲ش / ۱۹۶۴ میلادی، گزارش پایانی کاوش های اشمیت در چشمه علی هرگز به چاپ نرسید، اما بر اساس گزارش بسیار کوتاهی که از وی در دست است، وی کهن ترین لایهٔ استقراری چشمه علی را هم زمان با دورهٔ «آنو ۱» تاریخ گذاری کرده است؛ در حالی که مطالعات مری وُیت و رابرت دایسِن، افق سفالی چشمه علی را کهن تر معرفی می کنند (۵۵۰۰ تا ۵۲۰۰ ق م). برای نخستین بار دانلد مِکان در بررسی های پیش از تاریخی ایران، نام «فرهنگ چشمه علی» را به عنوان بخش مهمی از دوره های پیش از تاریخی فلات مرکزی ایران وارد ادبیات باستان شناسی کرد. مِکانْ دورهٔ مواد به دست آمده از لایه های تحتانی محوطهٔ چشمه علی را به دو مرحلهٔ اصلی تقسیم کرد: کهن ترین مرحله با دو زیرمرحلهٔ IA زیرین و IA زبرین، و IB هم زمان با سیلک I تا III (حدود ۵۵۰۰ تا ۴۰۰۰ پیش از میلاد). سال یابی چشمه علی. پس از گذشت ۶۱ سال از آغاز کاوش ها در تپهٔ چشمه علی توسط اشمیت، برنامه ای برای سال یابی
مطلق لایه های نوسنگی و کالکولیتیک چشمه علی در آن تپه به اجرا درآمد. در ارزیابی دوبارهٔ بقایای فرهنگی لایه های چشمه علی، ۳ طبقهٔ فرهنگی اصلی برای چشمه علی درنظرگرفته شد: نوسنگی متأخر، کالکولیتیک انتقالی و کالکولیتیک قدیم. بر اساس ۹ نمونه رادیوکربن جمع آوری شده از بخشهای مختلف ترانشهٔ لایه نگاری، کاوشگران برای دورهٔ انتقال کالکولیتیک زمانی برابر با ۵۳۰۰ تا ۴۶۰۰ پیش از میلاد، و برای دورهٔ کالکولیتیک قدیم مرحلهٔ زمانی برابر با ۴۶۰۰ تا اوایل هزارهٔ ۵ پیش از میلاد را درنظرگرفته اند. تاریخ گذاری مرحلهٔ نوسنگی متأخر در تپهٔ چشمه علی از ۵۳۰۰ تا آغاز هزارهٔ ۷ ق م در نظر گرفته شده است. معماری پیش تاریخی. مدارک به دست آمده از فرهنگ های پیش از تاریخی در فلات مرکزی ایران مشخص ساخته است که در هزارهٔ ۵ ق م ساکنان منطقه از اقتصاد ترکیبی، بهره گیری از حیوانات اهلی و وحشی و کشاورزی برخوردار بوده اند. آنان خانه هایشان را با استفاده از مشته های گلی، ساقه های نی و خشت می ساختند و مرده هایشان را در زیرِ خانه های مسکونی دفن می کردند. دربارهٔ ویژگی های معماری لایه های پیش از تاریخی تپهٔ چشمه علی جز پلانی که اشمیت تهیه کرده و تیموتی م
تنی آن را منتشر کرده است، هنوز اطلاعات دقیقی در دسترس نیست. سفال. ساکنان کهن چشمه علی از سفال های دست سازی استفاده می کردند که شید غالب خمیرهٔ آنها به رنگ روشن، با مادهٔ چسبانندهٔ کاه خرد شده، و آراسته به نقوش سادهٔ هندسی با رنگ اخرا بودند. این دسته شبیه به سفال های دورهٔ نخست سیلک است. گونه ای از سفال قرمز رنگ توسط ساکنان قدیمی چشمه علی به کار برده شده که در مرحلهٔ بعد با کمی تغییر در مادهٔ چسباننده و کیفیت ساخت و نیز ترکیب نقشی پیچیده تر، به صورت گسترده ای تحت نام سفال نوعِ چشمه علی در کلیه مناطق فلات مرکزی ایران فراگیر شده است. عناصر تزیینی در سفال های چشمه علی عبارت اند از: نقوش هندسی، گیاهیِ شیوه یافته، حیوانی، پرندگان با پاهای بلند، غزال، سگ، بز و ماهی. نقوش انسانی به ندرت در میان نقوش چشمه علی دیده می شود. مرحلهٔ IB. در چشمه علی و بعضی از محوطه های هم زمان بین لایه های مرحلهٔ قدیم و اوایل میانهٔ فلات، نمونه ای از سفال غیربومی آشکار شده که به سفال آلویی معروف است. بر خلاف سفال های مرحلهٔ ابتدایی چشمه علی، در ظروف سفالی مرحلهٔ IB چشمه علی تغییراتی پدید آمده است؛ تنها بخش بالایی ظرف نقش اندازی شده، و ظروف
با پایه های گرد بلند معمولاً با نوارهای عمودی سه تایی یا بیشتر تزیین شده اند. نقش مایه های گیاهی، حیوانی و انسانی در این مرحله بیشتر از گذشته پدیدار شده اند. نقوش مرحلهٔ IB به رنگ های قهوه ای تیره مایل به قرمز نقش شده اند. معبد اشکانی. جابه جایی استقرارها در طی مرحلهٔ فلات قدیم به جدید در بسیاری از محوطه های شناخته شده در فلات مرکزی ایران به ثبت رسیده است. از آن دست نمونه ها می توان به جابه جایی از محوطهٔ سیلک شمالی به جنوبی اشاره کرد که گیرشمن دلیل آن را نقصان های محیطی دانسته است. جابه جایی استقرار در طی مرحلهٔ فلات قدیم به میانه از تپهٔ چشمه علی به تپهٔ مرتضی گرد در جنوب تهران است. این وضعیت در شمال شرق فلات مرکزی هم ثبت شده است، به گونه ای که تپهٔ شیرآشیان جای خود را به تپه حصار داده است. بر پایه گزارش منتشرنشده از کاوش اشمیت مربوط به سال ۱۳۱۴ خورشیدی / ۱۹۳۵ میلادی، وی روی بقایای پیش از تاریخی چشمه علی یک ساختمان خشتی متعلق به دورهٔ اشکانی را کاوش کرده است. این ساختمان بخشی از بنای باشکوهی بوده، که اشمیت آن را معبد نامیده است و با استفاده از سکه های به دست آمده آن را به دورهٔ اشکانی نسبت داده است. دوره ا
سلامی. بر پایهٔ گزارش کوتاهی که از اشمیت در دست است، دورهٔ اسلامی چشمه علی از گستردگی زیادی برخوردار بوده، و بنا بر همین گزارش ضخامت آثار دورهٔ اسلامی چشمه علی روی لایه های اشکانی دو متر بوده است. شماری گور دورهٔ اسلامی و یک سنگ گور مرمرین آراسته به خط کوفی تزیینی از این محوطه به دست آمده است. دورهٔ اسلامی چشمه علی به دورهٔ میانهٔ اسلامی (آل بویه و سلجوقیان) و نیز اوایل اسلامی (بنی امیه و بنی عباس) تاریخ گذاری شده است. پیش از این، مجموعهٔ اشمیت که هم اینک بخشی از آن در دانشگاه پنسیلوانیا و بخش دیگر آن در مؤسسهٔ شرق شناسی دانشگاه شیکاگو نگهداری می شود مورد پژوهش قرار گرفته است. تیموتی متنی در پروژهٔ پسا دکترای خود مواد به دست آمده توسط اشمیت را که بیشتر شامل سفال بود، مورد بازبینی قرار داده است. این برنامه از ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۴ میلادی ادامه داشته، و هم اینک نیز به صورت یک پروژهٔ بین المللی غیررسمی درآمده است و اعضای آن درصدد کسب اعتبار مالی برای چاپ گزارش نهایی به زبان های انگلیسی و فارسی هستند.