Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
صیف شده اند. یک «رویداد مه دود» حاد را می توان به سادگی «مه دود»، «اپیزود» مه دود یا «مه دود کشنده» (اگر باعث مرگ شده باشد یا پتانسیل ایجاد مرگ را داشته باشد) نیز نامید. مه دود در ایالات متحده و شهر نیویورک قبل از سال ۱۹۶۶. حتی قبل از ماجرای مه دود سال ۱۹۶۶، دانشمندان، مقامات شهری و عموم مردم تشخیص داده بودند که شهر نیویورک - و اکثر شهرهای بزرگ دیگر آمریکا - مشکلات جدی آلودگی هوا دارند. طبق مطالعات علمی آن دوره، بیش از ۶۰ منطقه شهری در ایالات متحده از «مشکلات بسیار جدی آلودگی هوا» رنج می بردند و «احتمالاً هیچ شهر آمریکایی با بیش از [۵۰٬۰۰۰] نفر جمعیت در تمام طول سال از هوای پاک برخوردار نیست.» هوا «در بیشتر نیمه شرقی کشور به طور مزمن آلوده بود» و آلوده ترین مراکز جمعیتی کشور نیویورک، شیکاگو، لس آنجلس، سنت لوئیس و فیلادلفیا بودند. طبق گزارش ها، آلودگی هوای شهر نیویورک پیش از سال ۱۹۶۶ بدترین وضعیت را در بین تمام شهرهای آمریکا داشت. اگرچه مه دود فتوشیمیایی «همواره خیره کننده» لس آنجلس مشهودتر، «بدنام تر» و مورد توجه عمومی بیشتری بود، اما شهر نیویورک میزان انتشار کل بیشتری داشت و انتشار گازهای گلخانه ای آن به نسب
ت مساحت زمینش بسیار بیشتر بود. با این حال، چشم انداز و آب و هوای اطراف نیویورک به طور طبیعی برای گردش جوی مساعد بود، که معمولاً از غلظت بالای مه دود در داخل شهر جلوگیری می کرد. به همین دلیل، این مشکل در بیشتر مواقع نامرئی بود. در حالی که لس آنجلس توسط کوه هایی احاطه شده است که تمایل به به دام انداختن آلاینده های هوا دارند، توپوگرافی باز شهر نیویورک و شرایط باد مساعد معمولاً آلاینده ها را قبل از اینکه بتوانند مه دود غلیظ تشکیل دهند، پراکنده می کنند. اگر شهری با آب و هوا و چشم انداز لس آنجلس، میزان انتشار گازهای گلخانه ای بالایی مانند نیویورک اواسط دهه ۱۹۶۰ داشت، تجمع سریع آلاینده های موجود در هوا به سرعت آن را غیرقابل سکونت می کرد.
انجمن آمریکایی سازگاری با محیط زیست، گروهی بود که در سال ۱۸۷۱ در شهر نیویورک تأسیس شد و به معرفی گیاهان و جانوران اروپایی به آمریکای شمالی به دلایل اقتصادی و فرهنگی اختصاص داشت. در اساسنامه این گروه توضیح داده شده بود که هدف آن معرفی «گونه های خارجی از قلمرو حیوانات و گیاهان است که ممکن است مفید یا جالب باشند.» مانند سایر انجمن های سازگاری با محیط، تلاش های انجمن سازگاری آمریکا بر تاریخ طبیعی آمریکای شمالی تأثیر گذاشت، به ویژه به دلیل موفقیت آن در معرفی گونه های مهاجم پرندگان. پیشینه. در سال ۱۸۵۴، توسط طبیعت شناس فرانسوی ایزیدور جفروی سنت هیلر در پاریس تأسیس شد که رساله اش در سال 1849 («سازگاری و اهلی سازی حیوانات مفید») دولت فرانسه را ترغیب کرده بود که حیوانات خارجی را معرفی کند و در صورت لزوم، به صورت گزینشی پرورش دهد تا هم گوشت و هم آفات را تأمین کند. این گروه الهام بخش تشکیل گروه های مشابه در سراسر جهان، به ویژه در کشورهایی که توسط اروپایی ها استعمار شده بودند، شد. جان مرزلاف، دانشمند حیات وحش، می نویسد که انگیزه های علاقه مندان به سازگاری با محیط در قرن نوزدهم عمدتاً فرهنگی بود: «مهاجران اروپای غربی گونه
های زیادی را در سراسر جهان معرفی کردند زیرا می خواستند پرندگان سرزمین مادری خود را در محیط جدید خود داشته باشند.» تأسیس. حتی قبل از تأسیس انجمن آمریکایی، ساکنان ثروتمند نیویورک و طبیعت گرایان عمداً به دنبال معرفی حیوانات خارجی بودند. در سال ۱۸۶۴، مأموران پارک مرکزی، گنجشک های جاوا، گنجشک های خانگی، گنجشک های سهره و توکای سیاه را به پارک معرفی کردند. گزارش شده است که گنجشک های اروپایی «به طرز شگفت انگیزی تکثیر شده اند». آنها به سرعت به یکی از رایج ترین پرندگان در نیویورک تبدیل شدند، هرچند به نظر نمی رسید بقیه به این خوبی باشند. پس از تأسیس انجمن، چنین تلاش هایی دو چندان شد. در جلسه سالانه این گروه که در سال ۱۸۷۷ در آکواریوم بزرگ نیویورک برگزار شد گزارش شد که رهاسازی ۵۰ جفت چکاوک انگلیسی در پارک مرکزی تنها موفقیت نسبی داشته است، زیرا بیشتر آنها از رودخانه شرقی عبور کرده و در نیوتاون و کانارسی در بروکلین اقامت گزیده اند. در این جلسه، به رهاسازی اخیر سارهای اروپایی، فنچ های ژاپنی و قرقاول ها در پارک اشاره شد. جلسه با تصمیم گروه برای معرفی بیشتر چکاوک ها، چکاوک های آسمانی، سینه سرخ های اروپایی و چرخ ریسک ها - «پر
ندگانی که برای کشاورز مفید بودند و به زیبایی بیشه ها و مزارع کمک می کردند» - در شهر به پایان رسید. اعضای برجسته. تا سال ۱۸۷۷، یوجین شیفلین، داروساز نیویورکی، رئیس انجمن بود. یکی دیگر از اعضای برجسته این انجمن، آلفرد ادواردز، تاجر ثروتمند ابریشم، بود که در اطراف منهتن قفس های پرنده می ساخت تا به پرورش گنجشک ها کمک کند. برخی از روایت ها از تلاش های شیفلین ادعا می کنند که او تصمیم گرفته بود که به عنوان یک هدف زیبایی شناختی، سازمان باید هر گونه پرنده ای را که در آثار شاعر ذکر شده است، معرفی کند. با این حال، مورخان متعددی این ادعا را رد کرده اند، زیرا هیچ منبع معاصری ادعای ارتباط با شکسپیر را تأیید نمی کند. شاعر آمریکایی ویلیام کالن برایانت تلاش های شیفلین را تحسین کرد و شعر خود با عنوان "«گنجشک دنیای قدیم»" («یک مهاجر بالدار جای او را گرفته است/با توتون ها و مردان نژاد سلتی») را پس از گذراندن یک شب با شیفلین، که تازه محموله ای از گنجشک ها را در حیاط خود رها کرده بود، سرود. خود شیفلین توسط زیست شناسان مدرن به عنوان «در بهترین حالت یک فرد عجیب و غریب و در بدترین حالت یک دیوانه» دیده می شود. برخورد و سارها. سارها تا
اواسط دهه ۱۸۷۰ در ایالات متحده معرفی شده بودند. انجمن آمریکایی سازگاری با محیط زیست، در سال های ۱۸۹۰ و ۱۸۹۱، ۱۰۰ سار دیگر به این تعداد اضافه کرد تا اوایل قرن بیست و یکم، بیش از ۲۰۰ میلیون سار اروپایی در سراسر ایالات متحده، مکزیک و کانادا پراکنده شده بودند. مدت هاست که تصور می شود رقابت تهاجمی آنها برای لانه سازی، عامل فروپاشی برخی از جمعیت های پرندگان بومی، از جمله پرنده ایالتی نیویورک، یعنی مرغ آبی شرقی، است، اگرچه برخی تحقیقات نشان داده اند که این امر بعید است، مگر در مورد ساپساکرها. سار اروپایی به دلیل نقشش در کاهش گونه های بومی محلی و خسارات وارده به کشاورزی، در فهرست اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت از ۱۰۰ گونه مهاجم جهان قرار گرفته است. عمدتاً به دلیل گسترش سار اروپایی، مقاله ای در سال ۲۰۰۷ در "روزنامه سانفرانسیسکو کرونیکل" (که معرفی گوزن زرد به ساحل ملی پوینت ریس را به سخره می گرفت) این انجمن را «داستان عبرت آموز و متعارف آلودگی بیولوژیکی» نامید.
کوتوشه وو () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
جنبش غدر () یا حزب غدر (به انگلیسی: Ghadar Party) یک جنبش سیاسی بین المللی در اوایل قرن بیستم بود که توسط مهاجران پنجابی برای سرنگونی حکومت بریتانیا بر هند پایه گذاری شد. بسیاری از بنیان گذاران و رهبران حزب غدر، از جمله سوهان سینگ باخنا، بعدها به جنبش ببر اکالی پیوستند و در زمینهٔ تدارکات و همچنین انتشار روزنامه، به آن کمک کردند. آغاز این جنبش در میان انقلابیونی بود که در ساحل غربی ایالات متحده آمریکا و کانادا زندگی و کار می کردند، و سپس این جنبش به هند و دیگر جوامع مهاجر هندی در سراسر جهان گسترش یافت. تاریخ رسمی بنیان گذاری آن به گردهمایی ۱۵ ژوئیه ۱۹۱۳ در آستوریا، اورگن بازمی گردد، و نخستین انشعاب آن در سال ۱۹۱۴ رخ داد: شاخه ای با اکثریت سیک ها با عنوان «غدر پنجاب آزاد» و شاخه ای با اکثریت هندوها با عنوان «غدر هند». مقر اصلی حزب «غدر پنجاب آزاد» و دفتر نشریات ضد استعماری آن در گردوارهٔ استاکتن در ایالت کالیفرنیا بود، و مقر حزب «غدر هند» و روزنامهٔ آن به اوکلند، کالیفرنیا منتقل شد. در جریان جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴، حزب غدر که متشکل از انقلابیون هندی بود، با آلمان متحد شد، چرا که هر دو با امپراتوری بریتانیا
مخالفت داشتند. آلمان این انقلابیون را متحدان راهبردی خود در برابر بریتانیا می دانست. هدف مشترک آن ها تضعیف کنترل بریتانیا بر هند از طریق راهبردی چندوجهی بود: تهاجم هماهنگ به هند بریتانیا از مسیر افغانستان، تأمین منابع برای تقویت جنبش استقلال هند، و نشر تبلیغات برای تحریک شورش در میان نیروهای ارتش هند بریتانیا. در پی این برنامه، شماری از اعضای حزب غدر به پنجاب بازگشتند تا انقلابی مسلحانه برای استقلال هند را آغاز کنند. این شورش که به نام «شورش غدر» شناخته شد، شامل قاچاق سلاح به هند و تشویق سربازان هندی به شورش علیه بریتانیا بود. این تلاش در نهایت ناکام ماند و در پی دادگاه پرونده توطئه لاهور، ۴۲ تن از شورشیان اعدام شدند. با این حال، اعضای غدر بین سال های ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۷ با حمایت آلمان و امپراتوری عثمانی به فعالیت های زیرزمینی ضد استعماری ادامه دادند. این دوره با نام «توطئه هندو–آلمانی» شناخته می شود و در سال ۱۹۱۷ با یک محاکمه پرآوازه در سان فرانسیسکو پایان یافت. پس از پایان جنگ، حزب غدر در آمریکا دچار دو دستگی شد: شاخه ای کمونیست و شاخه ای سوسیالیست هندی. این حزب در سال ۱۹۴۸ به طور رسمی منحل شد. از چهره های برجستهٔ
این جنبش می توان به ک. بی. منون، سوهان سینگ باخنا، موا سینگ لوپوکه، بهائی پرمانند، ویشنو گانش پینگل، بهاگوان سینگ گیانی، هار دیال، تارک نات داس، بهاگت سینگ تیند، کرتار سینگ سرابها، اودهام سینگ، عبدالحفیظ محمد برکت الله، راشبِهاری بوس، ایشَر سینگ گیل و گلاب کور اشاره کرد. ایده های شورشی حزب غدر بر بسیاری از اعضای جنبش استقلال هند که مخالف روش عدم خشونت گاندی بودند تأثیر گذاشت. برای اجرای فعالیت های انقلابی دیگر، مکان هایی مانند «خانهٔ خادمان هند» در ونکوور و «خانهٔ هند متحد» در سیاتل تأسیس شد. در سال ۱۹۱۴، کاسی رام جوشی از ایالت هاریانا، که یکی از اعضای حزب بود، از آمریکا به هند بازگشت. او در ۱۵ مارس ۱۹۱۵ به دست دولت استعماری بریتانیا اعدام شد. هار دیال، یکی از بنیان گذاران حزب، در مارس ۱۹۱۹ با انتشار نامه ای سرگشاده در روزنامه های هند، تمام ارتباط خود را با حزب قطع کرد و از دولت بریتانیا درخواست عفو نمود.
انجمن های سازگاری، انجمن های داوطلبانه ای بودند که در قرن های نوزدهم و بیستم تأسیس شدند و معرفی گونه های غیربومی را در نقاط مختلف جهان تشویق می کردند، به این امید که آنها با محیط های جدید خود سازگار شوند و سازگار شوند. این جوامع در دوران استعمار شکل گرفتند، زمانی که اروپایی ها شروع به اسکان گسترده در مکان های ناآشنا کردند. یکی از انگیزه های فعالیت های انجمن های سازگاری این بود که معرفی گونه های جدید گیاهی و جانوری (عمدتاً از اروپا) باعث غنی سازی گیاهان و جانوران مناطق هدف می شد. این جنبش همچنین در پی ایجاد گیاهان و حیواناتی بود که برای اروپاییان آشنا بودند، در حالی که گیاهان و حیوانات خارجی عجیب و غریب و مفید را نیز به مراکز سکونت اروپاییان می آورد. اکنون به طور گسترده درک شده است که معرفی گونه ها به محیط های خارجی اغلب برای گونه های بومی و اکوسیستم های آنها مضر است. برای مثال، در استرالیا محیط زیست به دلیل چرای بیش از حد خرگوش ها به طور جدی آسیب دید. در آمریکای شمالی، گنجشک های خانگی پرندگان بومی را آواره و کشته اند. در نیوزیلند، پستانداران معرفی شده مانند صاریغ ها و گربه ها به تهدیدی برای گیاهان، پرندگان و
مارمولک های بومی تبدیل شدند. در سراسر جهان، جمعیت سمندرها توسط عفونت های قارچی تهدید می شود. در نتیجه، معرفی عمدی گونه های جدید اکنون در برخی کشورها غیرقانونی است. آلفرد راسل والاس در مقاله خود در مورد این موضوع در "دایرةالمعارف بریتانیکا"، چاپ یازدهم (۱۹۱۱)، تلاش کرد تا سازگاری را تعریف کند. والاس تلاش کرد این مفهوم را از اصطلاحات دیگری مانند «اهلی سازی» و «طبیعی سازی» متمایز کند. او خاطرنشان کرد که یک حیوان اهلی می تواند در محیط هایی که توسط انسان ها کنترل می شوند، زندگی کند. او اظهار داشت که طبیعی سازی شامل فرایند خوگیری است که شامل «سازگاری تدریجی» می شود. این ایده، حداقل در فرانسه، با لامارکیسم مرتبط بود و والاس خاطرنشان کرد که برخی، مانند چارلز داروین، امکان مجبور کردن حیوانات به سازگاری را انکار می کردند. با این حال، والاس خاطرنشان کرد که این احتمال وجود دارد که بین افراد تفاوت هایی وجود داشته باشد و بنابراین برخی از آنها بتوانند با محیط های جدید سازگار شوند. در فرانسه. اولین انجمن سازگاری بود که توسط ایزیدور جفروی سن هیلر در پاریس در ۱۰ مه ۱۸۵۴ تأسیس شد. این موزه اساساً شعبه ای از موزه ملی تاریخ طبیعی
در پاریس بود و از دیگر کارکنان آن می توان به ژان لویی آرمان دو کواترفاژ، آنتوان سزار بکرل و پسرش الکساندر اشاره کرد. سنت هیلر به این ایده لامارکی که انسان ها و حیوانات را می توان مجبور به سازگاری با محیط های جدید کرد، پایبند بود. انجمن فرانسوی شعبه ای در الجزایر و همچنین "باغ سازگاری (Jardin d' Acclimatation)" را در سال ۱۸۶۱ در پاریس تأسیس کرد تا نه تنها حیوانات و گیاهان جدید، بلکه مردمان سرزمین های دیگر را نیز به نمایش بگذارد. برای هر کسی که در مستعمرات حیوانات پرورشی ایجاد می کرد، جوایزی به شکل مدال در نظر گرفته می شد. قوانین این بود که حداقل شش نمونه باید نگهداری شوند و حداقل دو نمونه از آنها در اسارت تولید مثل کنند. پس از مرگ سن-ایلر در سال ۱۸۶۱، ریاست انجمن به ادوارد دروین دو لویس، وزیر امور خارجه ناپلئون سوم، رسید و بسیاری از کارگزاران آن، دیپلمات هایی بودند که با افسران فرانسوی و خارجی در مستعمرات ارتباط برقرار می کردند. پیوندهای فرانسه-بریتانیا و همچنین فرانسه-استرالیا در جابجایی گیاهان و حیوانات دخیل بودند. برای مثال، اقاقیای استرالیایی توسط فرانسوی ها به الجزایر و توسط بریتانیایی ها به آفریقای جنوب
ی معرفی شدند. فرانسوا لاپورت، طبیعت شناس و کنسول در ملبورن، و فردیناند فون مولر از انجمن سازگاری با محیط زیست ویکتوریا، در انتقال بسیاری از گونه های گیاهی به خارج از استرالیا نقش داشتند. در برخی موارد، این حرکات مستقیم نبودند، بلکه از طریق پاریس و کیو انجام می شدند. در بریتانیا. انجمن سازگاری بریتانیا از ایده ای که توسط مدیریت مجله "فیلد" پیشنهاد شده بود، سرچشمه گرفت. جلسه ای در ۲۱ ژانویه ۱۸۵۹ در میخانه لندن در خیابان بیشاپزگیت برگزار شد. ریچارد اوون در صدر میز از جمله شرکت کنندگان بود و غذاها شامل یک اردک ماهی بزرگ، کبک آمریکایی، یک غاز جوان و یک گاومیش آفریقایی می شد. در این جلسه، میچل و دیگران اظهار داشتند که بسیاری از آن حیوانات عجیب و غریب می توانند در طبیعت وحشی بریتانیا زندگی کنند. چند روز بعد، اوون در نامه ای به "روزنامه تایمز"، طعم گاو کوهی آفریقایی را ستود و از معرفی حیوانات به طبیعت حمایت کرد. در ۲۶ ژوئن ۱۸۶۰، جلسه دیگری برگزار شد و انجمن هم هوایی رسماً در لندن تأسیس شد. یک سال بعد، دبیر انجمن، فرانک باکلند، طبیعت شناس محبوبی که به خاطر ذائقه اش به گوشت های عجیب و غریب شناخته شده بود، به «موفقیت» ا
نجمن در معرفی طاووس، قرقاول معمولی، قوهای اروپایی، سارها و بزهای کوهی به استرالیا، از طریق تلاش های ادوارد ویلسون، اشاره کرد. یکی از حامیان انجمن، بوردت کوتس بود. سایر جوامع مشابه به سرعت در سراسر جهان، به ویژه در مستعمرات اروپایی در قاره آمریکا، استرالیا و نیوزیلند گسترش یافتند. در بسیاری از موارد، آنها هم به عنوان انجمن هایی برای مطالعه تاریخ طبیعی و هم برای بهبود میزان موفقیت گونه های معرفی شده وجود داشتند. در سال ۱۸۵۰، گنجشک های انگلیسی به آمریکا معرفی شدند و یوجین شیفلین در سال ۱۸۹۰ سارها را به آنجا معرفی کرد. استرالیا و نیوزیلند. جذابیت جوامع سازگاری در مستعمرات، به ویژه استرالیا و نیوزیلند، این باور بود که جانوران محلی به نوعی ناقص یا فقیر هستند. همچنین یک عنصر نوستالژی در تمایل استعمارگران اروپایی برای دیدن گونه های آشنا وجود داشت. یک مهاجر استرالیایی، مارتین، در سال ۱۸۳۰ شکایت کرد که " درختان برگ های خود را حفظ کرده و پوست خود را در عوض، قوها سیاه پوست بودن، عقاب ها سفید، زنبورها بدون سوزن بودن، بعضی ها پستانداران جیب داشتند، دیگران تخم مرغ گذاشته شده، در تپه ها گرم تر بود.. در آنجا بود که تمایل به ا
حساس زمین بیشتر به عنوان انگلستان قوی بود. انجمن اکلیمیتاسیون ویکتوریا در سال ۱۸۶۱ تأسیس شد. جورج بنت در گفتگو با انجمن اشاره کرد که چگونه مهم است که چنین سازمانی داشته باشد که آزمایشات موفق را در خصوص انجام داده بود و نتایج آن با مرگش از دست رفته بود، نقل کرد. طرفدار اصلی واردات و صادرات درختان و گیاهان فردیناند فون مولر بود. همچنین معرفی گونه های تجاری یا گونه های شکار نیز انجام شد. در بعضی موارد، نتایج فاجعه بار بود، مانند فاجعه اقتصادی و زیست محیطی از طریق معرفی خرگوش به استرالیا یا آپسوم به نیوزیلند. اثرات وحشتناک به سرعت احساس شد و یک قانون آزار خرگوش در سال ۱۸۷۶ در نیوزیلند تصویب شد. بدتر از همه، پیشنهاد شده بود که برای کنترل خرگوش ها، گاوها و خرگوشها وارد شوند. علیرغم هشدارهای آلفرد نیوتن و دیگران، شکارچیان معرفی شدند و هربرت گاتری اسمیت آن را به عنوان «محاول اصلاح یک اشتباه با یک جرم» اعلام کرد.
بهنگرا () یکی از پرانرژی ترین رقص های فولکلوریک منطقه پنجاب (هند و پاکستان) است که ریشه در جشن برداشت محصول در جشنوارهٔ وایساکهی دارد. این رقص شامل پرش ها، لگدزنی ها و خم شدن های بدن همراه با حرکت شورانگیز بازوهاست و با طبل دوطرفهٔ دُهل و نوای کوتاه «بولی» ها اجرا می شود. رقص بهنگرا ابتدا توسط کشاورزان پنجابی در قرن چهاردهم یا پانزدهم برای جشن پایان فصل کشت آغاز شد، اما اکنون در مراسم عروسی، جشن ها، مسابقات گروهی، کلاس های آموزشی و حتی برنامه های ورزشی کاربرد دارد. جامه های رنگارنگ و آزاد آن به گونه ای طراحی شده اند که حرکت را تسهیل کنند و نمادی از شادی و سرزندگی باشند. در دهه های اخیر، بهنگرا به واسطهٔ مهاجران پنجابی در بریتانیا، کانادا و آمریکا گسترش یافته است. این رقص امروز ترکیبی جذاب از موسیقی سنتی و سبک های مدرن مانند فایل هاپ، هیپ هاپ، هاوس و رگه است. مسابقه هایی مانند رانیان دی رونق در هند مخصوص زنان برگزار می شود تا جایگاهی برابر در هنر بهنگرا بیابند. به طور کلی، بهنگرا نمادی از هویت فرهنگی، سرزندگی، قدرت و شادی جماعت پنجابی است و نقش مهمی در نمایش شور زندگی و پیوندهای اجتماعی آنان دارد، چه در روستاه
ای برداشت محصول و چه در صحنه های جهانی.
شکار یک سرگرمی تفریحی محبوب و یک فعالیت توریستی در نیوزیلند است و کتاب ها و مجلات متعددی در این زمینه منتشر شده است. برخلاف اکثر کشورهای توسعه یافته دیگر که سنت شکار دارند، در نیوزیلند هیچ محدودیت زمانی یا فصلی برای شکار حیوانات بزرگ وجود ندارد. شکار در پارک های ملی یک فعالیت مجاز است. تنوع گسترده حیوانات شکاری و محدودیت های محدود به این معنی است که شکار یک سرگرمی محبوب است که منجر به سطح بالایی از مالکیت سلاح گرم در بین غیرنظامیان شده است. پیش از سکونت انسان، نیوزیلند هیچ پستاندار خشکی زی دیگری به جز دو گونه خفاش، که یکی از آنها اکنون منقرض شده است، و دو گونه از خانواده اوتاریدا، نداشت. مهاجران اروپایی طیف گسترده ای از حیوانات، از جمله برخی از آنها را که مخصوص شکار بودند، به این منطقه آوردند. انجمن های سازگاری به مدت ۶۰ سال از دهه ۱۸۶۰ در معرفی حیوانات مستقر در نیوزیلند فعال بودند. اکثر آنها برای غذا یا ورزش معرفی شدند. در دهه ۱۹۸۰، مناطق شکار تفریحی (RHA) برای حمایت از شکار تفریحی در زمین های حفاظت شده ایجاد شدند. مناطق حفاظت شدهٔ حفاظت شده (RHA) توسط وزارت حفاظت از محیط زیست اداره می شوند. شکار هدایت شده ی
ا مستقل برای شکارچیان غیرمقیم با مجوز حمل سلاح گرم و مجوز صادر شده توسط وزارت حفاظت از محیط زیست آزاد است. به دلیل تعداد گونه های شکار بزرگ و زمین های متنوع موجود، نیوزیلند مقصدی محبوب برای گردشگری مبتنی بر شکار است. کشتار گوزن با مجوز دولت. تا دهه ۱۹۵۰، گوزن قرمز به عنوان یک آفت حیوانی که به محیط طبیعی آسیب می رساند، شناخته شد و دولت برای جلوگیری از این آسیب، شکارچیان را برای کشتار جمعیت گوزن ها به کار گرفت. شبکه هایی از راه ها با پل ها و کلبه ها برای دسترسی آسان به مناطق دورافتاده ایجاد شدند. این مسیرها و کلبه ها که اکنون توسط وزارت حفاظت از محیط زیست نگهداری می شوند، برای پیاده روی و اسب سواری محبوب هستند. انواع شکار. شاموئی. شاموا گونه ای بز-آنتلوپ بومی اروپا است. بز کوهی آلپاین در سال ۱۹۰۷ به عنوان هدیه ای از امپراتور اتریش، فرانتس جوزف اول، به نیوزیلند رسید. اولین نمونه های باقی مانده در منطقه آئوراکی / کوه کوک رهاسازی شدند و این حیوانات به تدریج در بیشتر جزیره جنوبی پراکنده شدند. آنها اغلب به صورت محاوره ای به عنوان "چامی" (تلفظ "شامی") شناخته می شوند. در نیوزیلند، شکار بز کوهی بدون محدودیت است و حتی ت
وسط وزارت حفاظت از محیط زیست تشویق می شود تا تأثیر این حیوان بر گیاهان بومی آلپ نیوزیلند محدود شود. گوزن های سیکا محدود به رشته کوه های کاوکا و کایماناوا بودند، اما در رشته کوه های تاراروا و کوروماندل نیز کشف شده اند. تصور می شود که آنها توسط شکارچیان تفریحی منتقل شده اند. در سال ۲۰۰۹ کشف شد که آنها به طور غیرقانونی در دره تواتو رها شده اند. گوزن سیکا یکی از محبوب ترین گونه های گوزن برای شکار در نیوزیلند است. آنها حیواناتی باهوش، زیبا و بسیار حیله گر هستند. بسیاری از شکارچیان و گردشگران که در مرکز جزیره شمالی یافت می شوند، از تعقیب این حیوانات پرسروصدا (که صدای جیرجیر/جیغ آنها به عنوان هشدار دهنده است) و گریزان لذت می برند. وزارت حفاظت از محیط زیست با شکارچیان همکاری کرده است تا عمدتاً گوزن های ماده را هدف قرار دهند، که تضمین می کند گوزن های نر می توانند به پتانسیل شکار خود برسند و به شکارچیان (و گردشگران) این فرصت را می دهد که یک جایزه مادام العمر را به دست آورند. ده گوزن شمالی (که در بریتانیا و بیشتر اروپا به عنوان «الک» شناخته می شوند) در سال ۱۹۱۰ به فیوردلند معرفی شدند، اما تصور می شد که آنها منقرض شده ان
د. با این وجود، گزارش هایی مبنی بر مشاهده این گونه وجود داشته که تا قبل از کشف نمونه های موی گوزن شمالی توسط یک دانشمند نیوزیلندی در سال ۲۰۰۲، نادرست تلقی می شدند. از آخرین باری که گوزن شمالی شکار شد، در سال ۱۹۵۶، موارد مشاهده پراکنده ای از آن گزارش شده است. هنوز بحث هایی در مورد وجود آنها وجود دارد و احتمالاً تا زمانی که فیلم مستندی گرفته نشود یا حیوانی شکار نشود، ادامه خواهد داشت.
ریزگرد جنوب شرقی آسیا در سال ۲۰۰۶ در پی آتش سوزی های پیوسته و مهار نشده ناشی از کشاورزی «بریدن و سوزاندن» در اندونزی به وقوع پیوست. چندین کشور در منطقه جنوب شرقی آسیا و فراتر از آن، از جمله مالزی، سنگاپور، جنوب تایلند و حتی سایپن را تحت تأثیر قرار داد. اثرات ریزگرد حتی ممکن است به کره جنوبی نیز گسترش یافته باشد. منابع محلی آلودگی صنعتی نیز ناخواسته به افزایش سمیت هوا کمک کردند، به ویژه در مناطقی که پیش تر نیز آلوده بودند؛ مناطق در معرض خطر شامل جوامع نزدیک به کارخانه های نساجی، کارخانجات تولید کود شیمیایی، مراکز بسته بندی گوشت، دامداری های صنعتی، بندرهای کشتیرانی و پالایشگاه نفت بودند. به طور کلی، کیفیت هوا برای ساکنان شهرهای پرجمعیت پایین تر بود. کیفیت هوا، به طور کلی، برای ساکنان شهرهای پرجمعیت تر پایین تر بود. به ویژه در دره کلانگ مالزی که شهری و صنعتی است، زمین های مرتفع اطراف به عنوان یک نگهدارنده طبیعی هوای آلوده عمل می کردند و با شروع مه، وضعیت را بدتر می کردند. همچنین پیوندی به ال نینو وجود دارد. این مه غلیظ به دلیل پدیده ال نینو-نوسان جنوبی که فصل باران های موسمی سال را به تأخیر انداخت، بدتر از موارد
قبلی شد. آتش سوزی ها در کالیمانتان دود زیادی تولید می کنند، مدت زیادی می سوزند و خاموش کردن آنها دشوار است زیرا در زمین های باتلاقی هستند و پس از روشن شدن، آتش ها می توانند ماه ها بسوزند و گازهایی آزاد کنند که اسید سولفوریک تولید می کنند. به نظر می رسد کیفیت هوا در سراسر منطقه در اواخر اکتبر بهبود یافته است، زیرا بارندگی شدید آتش سوزی ها در اندونزی را فرونشاند. برونئی. برونئی، سلطان نشینی مستقل که در جزیره بورنئو و در میان ایالت ساراواک مالزی شرقی قرار دارد، تحت تأثیر مه دودی قرار گرفت که از منطقه کالیمانتان اندونزی برخاسته بود. بارش باران تا حدی باعث بهبود وضعیت شد و در تاریخ ۸ اکتبر، شاخص استاندارد آلاینده ها (PSI) به ۴۶ کاهش یافت که در محدوده «خوب» قرار دارد. در هفته نخست عید فطر (هاری رایا)، به دنبال چند روز بارندگی، آسمان برای مدتی صاف شد. اما مه دود در تاریخ ۳۱ اکتبر بازگشت و اداره محیط زیست، پارک ها و تفریحات، شاخص PSI را ۴۹ ثبت کرد. اندونزی. آتش سوزی ها عمدتاً در کالیمانتان، بخش اندونزیایی جزیره بورنئو، و در سوماترا آغاز شدند؛ جایی که کشاورزان سنتی موسوم به «سوییدن» که توسط شرکت های جنگل داری کشاورزی
به کار گرفته شده اند، برای آماده سازی زمین جهت کاشت درختان تولیدکننده خمیر کاغذ یا محصولات تجاری پیش از فصل رشد، اقدام به آتش زدن زمین ها می کنند. تصاویر ماهواره ای گرفته شده از بورنئو در تاریخ ۴ اکتبر، نشان داد که دست کم ۵۶۱ «نقطه داغ» یا محل آتش سوزی فعال در منطقه وجود داشته است. مقامات کشورهای همسایه، مقامات اندونزی را به عدم انجام هیچ کاری برای توقف آتش سوزی ها متهم کردند، اگرچه مقامات وزارت جنگلداری گفتند که آتش نشانان برای خاموش کردن آتش سوزی ها در زمین های تحت کنترل دولت «تلاش» می کنند. با این حال، آنها اذعان کردند که «بیشتر» آتش سوزی ها در زمین های خصوصی رخ داده است. اندونزی قصد داشت ارتش خود را برای کمک به عملیات اطفاء حریق مستقر کند. برای جذب افراد بیشتر برای آتش نشانی، دولت دو روز مرخصی برای کارمندان دولت که داوطلب انجام وظیفه آتش نشانی بودند، در نظر گرفت. اما این کشور فاقد تجهیزات کافی برای مبارزه با آتش سوزی جنگل ها بود و هواپیماهایی داشت که برای حمل آب کافی جهت خاموش کردن آتش سوزی ها بسیار کوچک بودند. دولت در تلاش برای به دست آوردن هواپیماهای بزرگتر، دو هواپیمای برییف بی ئی-۲۰۰ از روسیه اجاره ک
رد که قادر به عبور از آب و حمل بار برای تلاش های مداوم اطفاء حریق هستند.[ "" ] این هواپیماها که توسط خدمه روسی پرواز و نگهداری می شدند، از اول نوامبر عملیات خود را آغاز کردند. مالزی. اثرات مه دود از اوایل ژوئیه آغاز شد و به ویژه ایالت های شمالی مالزی را به شدت تحت تأثیر قرار داد. با این حال، از تاریخ ۲۹ اوت ۲۰۰۶، مه دود در سراسر شبه جزیره مالزی به طور چشمگیری کاهش یافت، که این امر ناشی از آغاز فصل بارندگی بود. باران موجب کاهش تعداد نقاط داغ (محل های آتش سوزی) در سراسر سوماترا و شبه جزیره مالایا شد. در تاریخ ۳۰ اوت ۲۰۰۶، روزنامه "The Star" گزارش داد که کوالالامپور در روز استقلال از مه دود پاک خواهد بود. در ساعات پایانی شب، درست پیش از نیمه شب ۳۱ اوت ۲۰۰۶، دید در دره کلانگ بسیار خوب گزارش شد. سنگاپور. در حالی که مه تا حد زیادی سنگاپور را در امان نگه داشت و شاخص استانداردهای آلودگی ۲۴ ساعته به مدت ۱۵ روز در ماه سپتامبر در محدوده «خوب» و بقیه در محدوده «متوسط» و بالاتر از ۶۶ نبود، اثرات مضر آن در ماه اکتبر بیشتر شد.
نیژنه تاشوو () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
پشتون های هند معروف به پتان های هند () به شهروندان یا ساکنان هند گفته می شود که از لحاظ نژادی به پشتون ها تعلق دارند. واژهٔ «پتان» در زبان هندوستانی برابر محلی قوم پشتون است و در متون دورهٔ هند بریتانیا، به ویژه در اسناد و مکاتبات استعماری، به جای واژه های «پشتون»، «پختون» یا «پشتو» به کار رفته است. در متون تاریخی فارسی و اردو، واژهٔ افغان نیز معمولاً به همین معنا به کار رفته است. پتان ها اصالتاً از نواحی افغانستان شرقی و پاکستان شمال غربی، یعنی منطقه ای که به طور کلی با نام پشتونستان شناخته می شود، برخاسته اند. مهاجرت گروهی آنان به شبه قارهٔ هند از دوران هند قرون وسطی آغاز شد و با تأسیس امپراتوری ها و دودمان های پشتون در شبه قاره افزایش یافت. پشتون ها از طریق بازرگانی، آموزش، تبلیغ دینی، خدمت در ارتش ها، کارگزاری و دیگر مشاغل به هند مهاجرت کردند. در بسیاری موارد، مهاجرت ها به صورت قبیله ای انجام می شد. پس از تقسیم هند در سال ۱۹۴۷، بخشی از پتان ها به پاکستان مهاجرت کردند، ولی شماری فراوان همچنان در هند باقی ماندند. امروزه پتان ها به صورت جوامعی پراکنده در سراسر هند، به ویژه در شمال هند و هند مرکزی، زندگی می ک