Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هنگام قتل مادر تعیین کند. ائتلاف کارولینای شمالی علیه خشونت خانگی به دلایل متعدد از جمله عدم توجه به خشونت علیه مادر به عنوان علت اصلی مرگ جنین از این قانون حمایت نمی کند. با این حال، این ائتلاف از موضع «شبکه ملی برای پایان دادن به خشونت خانگی» در مورد «قانون قربانیان زاده نشدهٔ خشونت» حمایت می کند. مداخلات. زنان ممکن است از صحبت کردن با ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی خود در مورد سوءاستفاده احساس امنیت کنند، به خصوص پس از اینکه متوجه شدند باردار هستند. برخی از سیاست های مطب های پزشکی و بیمارستان مشخص می کنند که پزشکان باید بیمار را به طور خصوصی و بدون حضور همراه معاینه می کنند. ویکتوریا فرای در سرمقاله ای در سال ۲۰۰۱ در مجله انجمن پزشکی آمریکا می نویسد: «قتل توسط شرکای صمیمی ممکن است نقطه کانونی برای تلاش های مؤثر در جهت پیشگیری از مرگ ومیر مرتبط با بارداری باشد، زیرا بسیاری از این زنان قبل از مرگ شان با سیستم مراقبت های بهداشتی تماس گرفته اند.» بررسی سیاست های مرتبط با «قتل شریک صمیمی» و پژوهش انجام شده دربارهٔ آن چندین نیاز را شناسایی کرده است: آموزش در سطح گسترده در خوزه مراقبت های بهداشتی در مورد نشانه
های خشونت خانگی و غربالگری همه جانبه برای یافتن خشونت خانگی توسط ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی، و همچنین آگاهی از محل ارجاع زنان. زمانی که سوء استفاده مشخص شد و قربانی نیازمند خدمات است.
ماری لاک پیترمان (؛ ۲۵ فوریهٔ ۱۹۰۸–۱۳ دسامبر ۱۹۷۵) یک بیوشیمی دان سلولی اهل ایالات متحده آمریکا بود که به دلیل نقش کلیدی خود در کشف و شناسایی ریبوزوم های حیوانی، مجتمع های مولکولی که سنتز پروتئین را انجام می دهند، شناخته شده است. او نخستین زنی بود که استاد تمام دانشکده پزشکی دانشگاه کرنل شد. سنین جوانی و تحصیل. ماری پیترمان در ۲۵ فوریهٔ ۱۹۰۸ در لوریوم، میشیگان زاده شد. مادرش آنا مای گریرسون و پدرش آلبرت ادوارد پیترمان، مدیر کل شرکت مس تلفیقی کالومت و هکلا واقع در کالومت، میشیگان بود. او در دبیرستان کالومت و مدرسهٔ مقدماتی ماساچوست تحصیل کرد، سپس در سال ۱۹۲۹ از کالج اسمیت با دستاوردهای عالی در رشتهٔ شیمی فارغ التحصیل شد. او سپس مدتی از مدرسه دور بود و یک سال در دانشگاه ییل به عنوان تکنسین تحقیقاتی کار کرد، و پس از آن چهار سال بر روی عدم تعادل اسید و باز در بیماران روان پزشکی در بیمارستان روان پزشکی بوستون به انجام پژوهش پرداخت. او در سال ۱۹۳۶ تحصیلات دکتری خود را در رشتهٔ شیمی فیزیولوژیک در دانشگاه ویسکانسین آغاز کرد. در سال ۱۹۳۹، او با مدرک دکتری برای پایان نامه در مورد نقش قشر آدرنال در تنظیم یون فارغ التحصی
ل شد. فعالیت حرفه ای. پیترمان پس از کسب مدرک دکتری، در دانشگاه ویسکانسین ماند و به نخستین کارمند شیمی دان زن دپارتمان شیمی فیزیک این دانشگاه تبدیل شد و تا سال ۱۹۴۵ به عنوان محقق فوق دکتری به کار در آنجا ادامه داد. او در دانشگاه ویسکانسین به همراه جان وارن ویلیامز و آلوین ام. پاپنهایمر تحقیقاتی را روی شیمی فیزیک پروتئین ها انجام داد؛ از جمله تجزیه و تحلیل برهمکنش های پادتن-آنتی ژن، به ویژه آنهایی که بین سم دیفتری و آنتی توکسین وجود داشت. این سه نفر با استفاده از اولتراسانتریفیوژ نشان دادند که حدود ۲/۳ از آنتی توکسین دیفتری (که بعداً تحت عنوان بخش Fc از ایمونوگلوبولین جی در نظر گرفته شد) «غیرفعال» است – می توان آن را با درمان پروتئاز حذف کرد و آنتی توکسین همچنان می تواند دو مولکول آنتی ژن را متصل کند، بنابراین سایت های اتصال باید به هم نزدیک باشند. تحقیقات او بر روی پادتن ها به تعیین ساختار ایمونوگلوبولین توسط رادنی پورتر کمک کرد، کاری جایزهٔ نوبل ۱۹۷۲ را برای پورتر به همراه داشت. او همچنین آلبومین سرم انسانی را برای کمیتهٔ تحقیقات پزشکی شورای تحقیقات دفاع ملی در طول جنگ جهانی دوم مورد مطالعه قرار داد و روش های
ی را برای تصفیهٔ آلبومین به منظور استفاده به عنوان جایگزین خون توسعه داد. در سال ۱۹۴۵، او به عنوان یک شیمی دان در بیمارستان مموریال در شهر نیویورک به مطالعه بر روی نقش پروتئین های پلاسما در متاستاز مشغول شد و سپس در سال ۱۹۴۶ برای پژوهش در مورد نقش نوکلئوپروتئین ها در سرطان، به مؤسسه اسلون-کترینگ، که به تازگی برای پژوهش پیرامون سرطان تأسیس شده بود، رفت. او که در ابتدا عضو بنیاد فینی هاول بود، در سال ۱۹۶۰ به عضوی وابسته و در سال ۱۹۶۳ به عضویت دائمی این بنیاد درآمد، و به نخستین عضو دائمی زن مؤسسهٔ اسلون کترینگ تبدیل شد. او همزمان که در اسلون کترینگ بود، به تدریس بیوشیمی در بخش اسلون-کترینگ دانشگاه کرنل در دانشکده تحصیلات تکمیلی علوم پزشکی مشغول بود و نخستین استاد تمام زن کرنل نیز بود. او در سال ۱۹۶۳ جایزهٔ اسلون را برای تحقیقات دربارهٔ سرطان دریافت کرد و از پول این جایزه برای سفر به اروپا برای اجرای سخنرانی و کار در آزمایشگاه برنده آرنه تیسلیوس، برندهٔ جایزهٔ نوبل، استفاده کرد. در سال ۱۹۶۶، انجمن شیمی آمریکا مدال گاروان را به او اعطا کرد؛ مدالی که یک افتخار ملی بود که به زنانی داده می شد که کمک های مثال زدنی به
علم شیمی کرده اند. او حدود ۱۰۰ مقاله و همچنین کتابی به نام "خواص فیزیکی و شیمیایی ریبوزوم ها" (۱۹۶۴) نوشته است. پیترمان در سال ۱۹۷۳ از دانشگاه کرنل بازنشسته شد، سپس نخستین انجمن سرطان مموریال اسلون کترینگ برای زنان حرفه ای را تأسیس کرد و به عنوان نخستین رئیس این انجمن خدمت کرد. تحقیق در مورد ریبوزوم ها. پیترمان اولین کسی بود که ریبوزوم های حیوانی، که محل سنتز پروتئین بودند، را جداسازی کرد. آلبر کلود در تحقیقات قبلی با استفاده از تقسیم سلولی برای بررسی محتوای سلول های حیوانی، مجموعه ای از ذرات حاوی اسیدهای نوکلئیک و پروتئین هایی را یافت که آن را «میکروسوم» نامید. پیترمان دریافت که این ذرات حاوی مقادیر تقریباً مساوی آران ای و پروتئین هستند اما اندازهٔ آنها بسیار متنوع است. برای خالص سازی بیشتر اجزاء، او از تکنیکی به نام اولتراسانتریفیوژ تحلیلی استفاده کرد تا اجزای هموژنه های طحال و کبد موش را بر اساس سرعت رسوب نسبی آن ها (بسته به اندازهٔ آن ها) جداسازی کند. بعدها، میکروسکوپ الکترونی توسط فیلیپ سیکویتز و جرج پالاده نشان داد که «میکروسوم های» اصلی قطعاتی از شبکه آندوپلاسمی هستند که با ریبوزوم ها پوشانده شده اند.
پیترمان توانسته بود ریبوزوم های خالص را جداسازی کند؛ زیرا سرعت سانتریفیوژ بالایی که او برای ته نشینی مولکول ها در محلول قند با چگالی بالا استفاده می کرد، قطعات شبکه آندوپلاسمی را جداسازی می کرد. ذرات کوچکی که او جدا کرد قبل از اینکه در سال ۱۹۵۸ در یک نشست انجمن بیوفیزیک به طور رسمی «ریبوزوم» نامیده شوند، «ذرات پیترمان» نامیده شدند. او علاوه بر جداسازی ریبوزوم ها، با ماری همیلتون برای توصیف خواص فیزیکی و شیمیایی آنها همکاری داشت. مراحل بعدی زندگی. پیترمان هرگز ازدواج نکرد و بچه دار نیز نشد. او در ۱۳ دسامبر ۱۹۷۵ بر اثر سرطان در سن ۶۷ سالگی در بیمارستان امریکن انکولوژی فیلادلفیا درگذشت. در سال ۱۹۷۶، بنیاد آموزشی انجمن زنان در علم، یک بورسیهٔ تحصیلی را به افتخار او، به نام او نام گذاری کرد.
آتش خشم یا خشم آتشین (به انگلیسی: Raging Fire) یک فیلم اکشن هنگ کنگی-چینی محصول سال ۲۰۲۱ به نویسندگی، تهیه کنندگی و کارگردانی بنی چان در آخرین تلاش کارگردانی اش قبل از مرگش در ۲۳ اوت ۲۰۲۰ است. دانی ین در این فیلم نقش یک پلیس عادل را بازی می کند که با دستیار سابقش، با بازی نیکلاس تسه، که برای انتقام از مربی سابق خود به خاطر زندانی کردن او در گذشته، از راه می رسد. این فیلم در ۳۰ ژوئیه ۲۰۲۱ در سرزمین اصلی چین و در ۱۹ اوت ۲۰۲۱ در هنگ کنگ منتشر شد. داستان. چونگ سونگ بونگ افسر واحد جنایی منطقه ای است که سال ها در خط مقدم کار کرد و بسیاری از پرونده های بزرگ را شکست. با این حال، به دلیل شخصیت بسیار عادلانه اش که بر حرفه اش تأثیر گذاشت، او را مطرود می دانند، اما سرپرست او، یاو کونگ-نگو، به او به عنوان یک افسر خوب احترام می گذارد، اگرچه یاو کاملاً با سبک بیش از حد سخت جوش چونگ موافق نیست و معتقد است. گرفتن میانبر یاو موفق می شود به سطح چونگ برسد. با این حال، سرنوشت به طور غیرمنتظره آنها را به مسیرهای مختلفی می کشد و آنها را در برابر یکدیگر قرار می دهد. تولید. این فیلم برای اولین بار در بازار فیلم و تلویزیون هنگ کنگ ۲۰۱
۹ اعلام شد. دانی ین، تهیه کننده و بازیگر فاش کرد که این فیلم در ابتدا برای فیلمبرداری در یک کشور خارجی برنامه ریزی شده بود، اما او بنی چان، یکی از تهیه کنندگان و کارگردانان را متقاعد کرد که برای فیلمبرداری در هنگ کنگ بماند. تولید در آوریل همان سال آغاز شد. در ۶ مه ۲۰۱۹، صحنه ای از پریدن ین از بالکن فیلمبرداری شد و به همین دلیل او را به مدت دو ساعت روی سیم معلق کردند. تولید این فیلم در سپتامبر ۲۰۱۹ به پایان رسید. در ۲۳ آگوست ۲۰۲۰، کارگردان چان بر اثر سرطان نازوفارنکس درگذشت. گزارش شد که او در حین ساخت فیلم بیمار شده بود و بعداً تشخیص داده شد که به این بیماری مبتلا شده است. چان وظایف کارگردانی خود را برای این فیلم به پایان رساند اما به دلیل بیماری نتوانست در مراحل پس تولید شرکت کند.
نشنال لمپون نه چندان قانونی فیلمی محصول سال ۲۰۰۳ و به کارگردانی دیوید میکی اونس است. در این فیلم بازیگرانی همچون اریک ون دتن، آنتونی دنمان، دنیل فاربر، سارا-جین پاتس، ایمی اسمارت، تام آرنولد، ریلی اسمیت، کامرون ریچاردسون، دی یونگ، وینس ویلوف، سم لیواین، هوریشیو سنز، لین شی و سی.ارنست هارث ایفای نقش کرده اند.
فرن وود (متولد ۳ سپتامبر ۱۹۸۱) یک پخش کننده و نویسنده انگلیسی است ". بسیاری او را با نام کاتن می شناسند." او کار خود را در اواخر دهه ۱۹۹۰ با ارائه برنامه های تلویزیونی مختلف کودکان آغاز کرد. در سال ۲۰۱۸، کاتن شروع به ارائه یک پادکست در دسترس برای پلتفرم های پخش آنلاین کرد. او همچنین هشت کتاب خودیاری، دو کتاب برای کودکان و چهار کتاب در مورد تغذیه سالم منتشر کرده است. کاتن در نورث وود، منطقه هیلینگدون لندن، از خانواده میک و لین کاتن به دنیا آمد. او یک برادر کوچکتر به نام جیمی کاتن دارد. او در نزدیکی ایستکوت بزرگ شد و در مدرسه هایدون تحصیل کرد. او ماهی خوار و دوستدار حیوانات است. او در چندین نیمه ماراتن برای خیریه شرکت کرده است. بیل کاتن، مدیر سابق بی بی سی (۱۹۲۸–۲۰۰۸) پسر عموی پدربزرگ پدری او بود. در اوت ۲۰۱۷، اصل و نسب کاتن در سریال تلویزیونی بی بی سی "که فکر می کنید چه کسی هستید؟" مورد بررسی قرار گرفت
پراکندگی سنج یا دیفیوژن متر () یک ابزار علمی برای اندازه گیری بازگشت پرتو نور یا امواج راداری است که توسط انتشار در محیطی مانند هوا پراکنده شده اند. "پراکندگی سنج هایی" که با استفاده از نور مرئی کار می کنند در فرودگاه ها یا در امتداد جاده ها برای اندازه گیری دید افقی دیده می شوند. پراکندگی سنج های راداری از امواج رادیویی یا مایکروویو برای تعیین سطح مقطع راداری نرمال شده (σ۰، "سیگما صفر" یا "سیگما هیچ") یک سطح استفاده می کنند. آنها اغلب بر روی ماهواره های هواشناسی برای یافتن سرعت و جهت باد نصب می شوند و در صنایع برای تجزیه و تحلیل ناهمواری سطوح استفاده می شوند. نوری. پراکندگی سنج های نوری دستگاه هایی هستند که در هواشناسی برای یافتن محدودهٔ نوری یا دید افقی استفاده می شوند. آنها از یک منبع نور؛ معمولاً یک لیزر، و یک گیرنده تشکیل شده اند. هر دو با زاویه ۳۵ درجه به سمت پایین و در یک منطقه مشترک هدف قرار می گیرند. پراکندگی جانبی توسط هوا در امتداد پرتو نور به عنوان یک ضریب جذب اندازه گیری می شود. هرگونه انحراف از ضریب جذب هوای صاف (مثلاً در مه) اندازه گیری می شود و با دید نسبت معکوس دارد (هرچه جذب بیشتر باشد دید ک
متر است). این دستگاه ها در ایستگاه های هواشناسی خودکار برای دید عمومی، در امتداد باند فرودگاه برای محدودهٔ بصری باند، یا در امتداد جاده ها برای شرایط دید یافت می شوند. دشواری اصلی در استفاده از پراکندگی سنج های نوری این است که اندازه گیری بر روی حجم بسیار کمی از هوا؛ بین فرستنده و گیرنده، انجام می شود و بنابراین، دید گزارش شده تنها معرف شرایط عمومی اطراف دستگاه در شرایط یکنواختی است (به عنوان مثال مه سینوپتیک). همیشه اینطور نیست (مثلاً مه لکه دار). رادار. پراکندگی سنج راداری با ارسال یک پالس انرژی مایکروویو به سطح زمین و اندازه گیری انرژی منعکس شده عمل می کند. یک اندازه گیری جداگانه از توان فقط نویز ساخته شده و از اندازه گیری سیگنال + نویز کم می شود تا قدرت سیگنال پس پراکندگی مشخص شود. ابزارهای پراکندگی سنج بسیار دقیق کالیبره شده اند تا اندازه گیری های پراکندگی عقب را دقیق انجام دهند.
نبرد شیکر هایتس فیلمی محصول سال ۲۰۰۳ و به کارگردانی افرام پوتله و کایلی رنکین است. در این فیلم بازیگرانی همچون شایا لباف، الدن هنسون، ایمی اسمارت، شیری اپلبی، کاتلین کویینلان، ویلیام سدلر، ری وایز، دینا ویلر-نیکلسن، بیلی کی، انسون مونت و هتی وینستون ایفای نقش کرده اند.
استاراستریک یک موشک سطح به هوا کوتاه برد بریتانیایی است که می تواند به عنوان یک سامانه پدافند هوایی همراه استفاده شود. پس از پرتاب، شتاب موشک به بیش از ۴ ماخ می رسد، و آن را به سریع ترین موشک سطح به هوای کوتاه برد موجود تبدیل می کند. سپس سه گلوله فرعی پرتوی لیزری را پرتاب می کند که احتمال برخورد موفقیت آمیز به هدف را افزایش می دهد. استاراستریک از سال ۱۹۹۷ در خدمت نیروی زمینی بریتانیا بوده است.
آسکلپیون () معابد شفابخش واقع در یونان باستان (و در عصر هلنیستی و روم باستان) بودند که به اسقلبیوس، اولین پزشک نیمه خدا در اساطیر یونانی تقدیم شده بود. گفته می شود که آسکلپیوس چنان پزشک ماهری بود که حتی می توانست مردم را از مردگان زنده کند.
ایگائه () شهری بود در ساحل کیلیکیه باستان، در سمت شمالی خلیج ایسوس. اکنون با یک خور باریک دراز به نام خلیج اسکندرون از خروجی پیراموس (جهان امروزی) جدا شده است. در زمان استرابو شهری کوچک با بندر بود.
رامسی مک مولن (; – ) مورخ، و استاد دانشگاه در دانشگاه ییل متخصص در تاریخ دین هلنیستی اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک هزینه گوگنهایم و جایزه رم شده است.
خشونت علیه زنان در اوکراین () یک مشکل اجتماعی ریشه دار در فرهنگ اوکراین است که توسط کلیشه های سنتی مردانه/زنانه ایجاد شده است. خشونت علیه زنان در دوران جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین به رسمیت شناخته نشد، اما در دهه های اخیر به موضوع مهمی در جامعه اوکراین و در میان دانشمندان دانشگاهی تبدیل شده است. تاریخچه. نماینده صندوق جمعیت سازمان ملل متحد در اوکراین، در فوریه ۲۰۱۳ بیان کرد که «اوکراین واقعاً سطح غیرقابل قبولی از خشونت، عمدتاً توسط مردان و عمدتاً به دلیل [میزان] بالای مصرف الکل دارد». وی خلأهای موجود در این قانون را عاملی برای معضل خشونت خانگی دانست و گفت: «شما می توانید زنان را مورد تجاوز قرار دهید و باز هم اگر یک مقام عالی رتبه هستید یا از یک خانواده رسمی رده بالا هستید، می توانید از عواقب آن خلاص شوید.» از نظر هنجارهای اخلاقی سنتی، زنان اوکراینی قرار است «زیبا و مادر باشند». علاوه بر این، سنت های جنسیتی در اوکراین تمایل دارد زنان را از تصدی مناصب قدرت سیاسی محدود کند، در حالی که معیارهای رفتار مردانه شامل حمایت از زنان است. جنگ در دونباس در اوکراین که در سال ۲۰۱۴ آغاز شد، تفکیک مسئولیت های جنسیتی را تقو
یت کرد. سازمان ملل بیان کرد که زنان اوکراینی ساکن در منطقه درگیری به دلیل اجرای ضعیف قانون، تمرکز بالای گروه های نظامی و گسترش سلاح ها در معرض خطر قابل توجهی قرار داشته اند. در سال ۲۰۱۵، دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد نگرانی عمیق خود را در مورد بدتر شدن سریع وضعیت خشونت علیه زنان در اوکراین ابراز کرد. بر اساس گزارش سازمان امنیت و همکاری اروپا، در سال ۲۰۱۸، خشونت علیه زنان در اوکراین گسترده و سه برابر بیشتر از جنگ در دونباس با مرگ و میر همراه بود.پس از حمله روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، گزارش های متعددی از خشونت و خشونت جنسی علیه زنان از جمله تجاوز، شکنجه، تجاوز جنسی و تجاوز گروهی منتشر شد. بر اساس گزارش سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۳، حدود ۴۵ درصد از جمعیت ۴۵ میلیونی اوکراین از خشونت - جسمی، جنسی یا روانی - رنج می برند و بیشتر آنها زن هستند. از دیدگاه تاریخی، مشکل خشونت علیه زنان در اوکراین به طور سنتی تا سال ۲۰۱۳ مسکوت مانده بود و منابع زیادی از آمار رسمی در مورد خشونت جنسی در اوکراین وجود نداشت. رسانه های جمعی از نحوه برخورد با این موضوع مطمئن نبودند، مقامات نمی دانستند چگونه با آن برخورد کنند و
جامعه اوکراین به طور کلی آمادگی پایان دادن به خشونت را نداشت. در نتیجه، تمام تلاش های ملی ضد خشونت متکی به حمایت قابل توجهی از سوی کمک کنندگان غربی بود. داده های ثبت شده همچنین نشان می دهد که بروز مشاهده شده خشونت جنسی علیه زنان به دلیل تأثیر ترکیبی سنت و شرم شخصی به شدت دست کم گرفته شده است. انواع خشونت. خشونت خانگی. در اوکراین خشونت خانگی علیه زنان سابقه طولانی دارد. شواهدی وجود دارد که مدل پرخاشگری مردانه نسبت به زنان از نسلی به نسل دیگر منتقل می شود. مطالعات اخیر نشان می دهد که خشونت علیه زنان به هیچ بخش خاصی از جمعیت اوکراین محدود نمی شود و در تمام لایه های اجتماعی رخ می دهد. زنان اوکراینی زیادی وجود ندارند که به استقلال اقتصادی دست یافته و صاحب خانه خود شده باشند. در اوایل سال ۲۰۲۰ پناهگاه های بسیار کمی برای زنان در اوکراین وجود داشت. بهره برداری جنسی. بهره برداری جنسی از زنان یک مشکل گسترده و جدی در جامعه اوکراین است. این موضوع شامل قاچاق زنان در بازارهای فراملی و تن فروشی اجباری است که در نتیجه عوامل بسیاری از جمله فقیر شدن بخش قابل توجهی از جمعیت، پورنوگرافی نرم که به طور گسترده توسط رسانه های جمعی ا
وکراین برای جلب توجه مشتریان استفاده می شود به وجود می آید. داده های آماری گزارش شده توسط سازمان های غیردولتی در سال ۲۰۰۰ نشان می دهد که بیش از یک سوم زنان جوان بیکار اوکراینی تا حدی در فعالیت های تجاری غیرقانونی جنسی شرکت داشته اند. خشونت علیه کودکان. یک نظرسنجی از دختران جوان اوکراینی که توسط کمیته تمام اوکراینی برای حمایت از کودکان انجام شد، نشان می دهد که سوء استفاده جنسی از آنها سهم بالایی از قربانیان آزار را تشکیل می دهد. به عنوان مثال، گزارش شده است که از هر سه دختر اوکراینی، یک دختر مورد آزار جنسی قرار گرفته است، از هر پنج دختر، یک دختر مورد آزار جنسی فیزیکی قرار گرفته است، از هر ده دختر، یک دختر مورد تجاوز جنسی قرار گرفته است. آمار جنایی در این کشور نشان می دهد که ۵۵٪ از تجاوزهای جنسی ثبت شده در اوکراین به جوانان زیر ۱۸ سال و ۴۰٪ از آنها یا ۲۲٪ در کل - علیه کودکان زیر ۱۴ سال است قانون گذاری. اوکراین کنوانسیون شورای اروپا را در مورد پیشگیری و مبارزه با خشونت علیه زنان و خشونت خانگی - که بیشتر به عنوان کنوانسیون استانبول شناخته می شود - در سال ۲۰۱۱ امضا کرد. این کنوانسیون پس از ۱۱ سال بحث سیاسی با ۲۵۹
رای موافق در مقابل ۸ رای مخالف در ۲۰ ژوئن ۲۰۲۲ تصویب شد. اوکراین سند تصویب خود را در ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۲ ارائه کرد، به این معنی که این کنوانسیون در ۱ نوامبر ۲۰۲۲ در اوکراین لازم الاجرا شد.
خشونت علیه زنان در تایلند () شامل خشونت خانگی، تجاوز جنسی، قاچاق جنسی و قتل می شود و تنها به این موارد محدود نمی شود. خشونت علیه زنان از لحاظ روانی و جسمی تأثیرات درازمدتی بر فرد و همچنین خانواده وی می گذارد. سنت گرایی جنسیتی و دیگر ارزش ها و شیوه های فرهنگی تایلند، خشونت علیه زنان را در این کشور شکل و تداوم می بخشد. انواع خشونت. خشونت خانگی. در سال ۲۰۱۳، وزارت بهداشت عمومی ۳۱۸۶۶ مورد خشونت خانگی در تایلند را گزارش کرد. سازمان بهداشت جهانی (WHO) خشونت خانگی را در روابط صمیمی شریک زندگی که در آن آزار عاطفی، فیزیکی و/یا جنسی وجود دارد، به رسمیت می شناسد. بر اساس مطالعه ای که در سال ۲۰۰۵ توسط سازمان جهانی بهداشت انجام شد، از هر ۶ زن تایلندی ۱ نفر در روابطش با شریک جنسی، خشونت خانگی را در طول زندگی خود تجربه کرده یا با آن مواجه شده اند. درصد زنان تایلندی که در این مطالعه خشونت خانگی را تجربه کردند، به طور قابل توجهی بالاتر از ۲٫۹٪ است.خشونت خانگی یک مشکل جدی و یک مسئله بهداشت عمومی است که باید توسط جامعه تایلند مورد توجه قرار گیرد، زیرا یافته ها نشان می دهد که اثرات خشونت خانگی بر کیفیت کلی زندگی زنان تایلندی تأث
یر می گذارد و فراتر از حوزه سلامت است. درآمد اجتماعی-اقتصادی پایین زنان تایلندی در روابط و قدرت تصمیم گیری آنها در روابط با شانس بالاتر خشونت خانگی همبستگی مثبت دارد. روانی و جسمی. طبق مطالعه انجام شده توسط WHO در سال ۲۰۰۵، حدود ۶۰ تا ۶۸ درصد از زنان تایلندی که با خشونت خانگی مواجه شده اند گزارش داده اند که خشونت روانی را نیز تجربه کرده اند. این خشونت ها شامل توهین یا ایجاد احساس بد یا تحقیر شدن، و تهدید به آزار بود. ۵۲ تا ۶۵ درصد از زنان تایلندی که با خشونت خانگی مواجه شده اند گزارش داده اند که در سال ۲۰۰۵ خشونت فیزیکی را تجربه کرده اند. این اعمال خشونت آمیز شامل سیلی زدن یا پرتاب اشیا، هل دادن، ضربه زدن با مشت، لگد، ضرب و شتم، سوزاندن یا تهدید به استفاده از سلاح بوده است. جنسی. ۶۲ تا ۶۳ درصد از زنان تایلندی که خشونت خانگی را تجربه کرده اند گزارش داده اند که در سال ۲۰۰۵ خشونت جنسی را نیز تجربه کرده اند. این اعمال شامل اجبار فیزیکی به داشتن رابطه جنسی، آمیزش جنسی ناشی از ترس، اجبار به انجام فعالیت جنسی تحقیرآمیز بود. در سال ۲۰۱۷، مطالعه ای که توسط کمیته بازبینی اخلاقی برای تحقیقات مربوط به موضوع تحقیقات انسان
ی در دانشگاه چولالانگکورن تأیید شد، نشان داد که خشونت روانی و فیزیکی در واقع بیشتر از خشونت جنسی است. این تفاوت در نتایج بین سال های ۲۰۰۵ و ۲۰۱۷ می تواند ناشی از سیاست ها و کمپین های جدید علیه خشونت خانگی باشد که در ۱۰ سال گذشته قبل از انجام این مطالعه در تایلند راه اندازی شده است. تجاوز جنسی. طبق آمار ارائه شده توسط پلیس سلطنتی تایلند، ۲۵۳۵ مورد تجاوز جنسی در سال ۲۰۱۷ گزارش شده است. در حالی که این تعداد کمتر از ۳۲۴۰ مورد تجاوز گزارش شده در سال ۲۰۱۵ بود، نسبت به ۲۱۰۹ مورد تجاوز گزارش شده در سال ۲۰۱۶ افزایش قابل توجهی داشت. با توجه به قوانین، تجاوز جنسی در تایلند معمولاً به عنوان یک عمل خشونت آمیز توسط مردان بر زنان توصیف می شود. با این حال، در سال ۲۰۱۹، رئیس CSD، ژنرال پل جیربهوپ، گزارش داد که در سال های اخیر، تجاوزهای جنسی گزارش شده متنوع تر بوده است. جیراهوپ اشاره کرد که بسیاری از قربانیان تجاوز زیر سن قانونی هستند و حتی برخی از تجاوزها توسط راهبان انجام می شود. در یک مقاله در سال ۲۰۱۶ که در بانکوک پست نوشته شده بود به این موضوع اشاره می کرد که بسیاری از زنان لزبین در تایلند با هدف درمان گرایش جنسی خود مورد
تجاوز جنسی قرار گرفته اند. آثار. روی افراد. در سال ۲۰۱۷، ۲۹ درصد از زنانی که قربانی خشونت خانگی شده اند گزارش کرده اند که در نتیجه خشونت خانگی در بیمارستان بستری شده اند. ۲۶٫۱٪ پس از دعوا با شریک زندگی خود مجبور به آمیزش جنسی شدند. ۴۶٫۷ درصد از زنانی که در تایلند قربانی خشونت خانگی شده اند گزارش داده اند که از نظر جسمی آسیب دیده اند. این صدمات شامل بریدگی (۱۵٫۹٪)، خراش / کبودی (۷۴٫۸٪)، رگ به رگ شدن (۵۶٫۱٪)، سوختگی/بریدگی عمیق (۶٫۵٪)، شکستگی پرده گوش یا آسیب چشم (۱۱٫۲٪) و شکستگی استخوان/دندان (۶٫۵٪) می شود. تأثیر خشونت خانگی علیه زنان در تایلند فراتر از آسیب فیزیکی است. ۶۱ درصد از زنانی که قربانی خشونت خانگی بوده اند، گزارش کردند که به دنبال تجربه خود از خشونت خانگی نمی توانند در محل کار تمرکز کنند. ۱۲٫۲ درصد گزارش کردند که مجبور بودند یک روز از محل کار خود مرخصی بگیرند، ۲۳٫۹ درصد از دست دادن اعتماد به نفس و اعتماد به نفس پایین و ۱۲٫۲ درصد به دلیل شرم به سر کار نرفتن را گزارش کردند. روی خانواده ها. در سال ۲۰۱۷، حدود ۴۹٫۶ درصد از زنانی که خشونت خانگی را تجربه کردند، گزارش کردند که فرزندانشان شاهد خشونت بوده ان
د. این زنان ابراز نگرانی می کردند که فرزندانشان چرخه خشونت خانگی را در زندگی خود تداوم بخشند.
خشونت علیه زنان در نیوزلند () به انواع خشونت علیه زنان به دلیل عوامل نابرابری جنسیتی که در جامعه با آن مواجه می شوند، توصیف می شود. دولت نیوزلند و سیستم قضایی نیوزلند، تلاش برای پیشگیری و مقابله با خشونت علیه زنان را به عنوان اولویت قوانین نیوزلند و سیستم عدالت کیفری می دانند. قوانین کنونی این کشور در رابطه با پیشگیری و مجازات خشونت علیه زنان وجود دارد، با این حال، با وجود این تلاش ها، زنان در نیوزیلند همچنان با سطوح بالایی از خشونت مواجه هستند. نیوزلند در مقایسه با سایر کشورهای سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) در خشونت خانگی بدترین رتبه را دارد و از هر ۳ زن ۱ نفر در طول زندگی خود قربانی خشونت شده است. از سال ۲۰۲۰، با شروع همه گیری COVID-19، از پلیس نیوزلند گزارش شده است که هر ۴ دقیقه به یک تماس خشونت خانگی پاسخ داده اند. زنان در مقایسه با مردان در نیوزیلند آسیب پذیرتر هستند. در سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۱۹ بیش ۲٫۵ برابر بیشتر در معرض خشونت شریک جنسی (IPV) و ۳ برابر بیشتر در معرض خشونت قرار داشته اند. آسیب های اجتماعی و اقتصادی که خانواده های مائوری تجربه می کنند با کمبود آموزش، کاریابی و اشتغال، سلامت، درآمد و رفاه
کلی مرتبط است. چنین شرایط دشوار زندگی ممکن است به خشونت به عنوان یک رفتار آموخته شده توسط پسران کوچکتر جامعه تبدیل شود، زیرا پسران رفتارهایی را که مشاهده می کنند در پدران خود می آموزند و الگوبرداری می کنند. بروز خشونت علیه زنان. علیرغم وجود قوانین و کمپین های اجتماعی با هدف کاهش انواع گوناگون خشونت علیه زنان، تخمین زده می شود که از هر ۳ زن در نیوزلند، ۱ نفر در طول زندگی خود خشونت فیزیکی و/یا جنسی را از طرف شریک زندگی خود تجربه کرده است. علاوه بر این، تجاوز جنسی در مقایسه با سایر اشکال خشونت جرم کمتری محسوب می شود. بر اساس نظرسنجی جنایات و قربانیان نیوزلند در سال ۲۰۱۹، تنها ۱۵ درصد از قربانیان باور داشتند که تجاوز جنسی جرم است. داده ها در مورد خشونت خانگی علیه زنان در نیوزیلند بسیار کم است. داده ها تا حد زیادی به شیوه های گزارش دهی و ضبط ان ها وابسته است و بعید است که به طور دقیق نشان دهنده وقوع خشونت خانگی علیه زنان در نیوزیلند باشد. در سال ۲۰۱۳، نزدیک به ۶۷۴۹ مورد «تجاوز زنان» توسط پلیس نیوزیلند ثبت شده است. در سال ۲۰۱۳، توسط دادگاه خانواده مطابق با مفاد قانون خشونت خانگی ۱۹۹۵ حکم در این مورد صادر شد در سال
۲۰۱۳، مجموعه ملی پناهندگان مستقل زنان ۸۱۷۲۰ تماس بحران دریافت کرد و ۲۹۴۰ زن (و کودک) به خدمات خانه امن دسترسی داشتند. مطالعه چند رشته ای سلامت و توسعه دنیدن، بر روی ۱۰۳۷ فرد متولد شده در دنیدن طی سال های ۱۹۷۲–۱۹۷۳، نشان داد که در سن ۲۱ سالگی، ۲۷ درصد از زنان مطالعه گزارش کردند که مورد آزار جسمی شریک زندگی قرار گرفته اند. پایگاه داده آمار جنایات پلیس نیوزیلند با مجموع ۲۹۶۴۳ قربانی، برای دوره ژوئیه ۲۰۱۴ تا اوت ۲۰۱۹ نشان می دهد که تقریباً ۹۰٪ از همه قربانیان تجاوز جنسی بالای ۱۵ سال زن هستند. در بررسی جنایت و ایمنی نیوزلند در سال ۲۰۰۹، که داده های نظرسنجی را در مورد جرم و جنایت در سال ۲۰۰۸ منتشر کرد، جرایم جنسی ۵ درصد از کل جرایم گزارش شده در این نظرسنجی را به خود اختصاص دادند. تقریباً از هر چهار زن نیوزلندی یک نفر در طول زندگی خود تماس جنسی ناخواسته ای را تجربه می کند که اغلب توسط فردی شناخته شده است. تجاوز جنسی هر سال تقریباً ۱٫۲ میلیارد دلار نیوزیلند به اقتصاد نیوزلند خسارت وارد می کند. در نیوزلند در سال ۲۰۰۸، حدود ۶۰۷ مورد به دلیل تجاوز به عنف تحت تعقیب قرار گرفتند که تنها ۲۹ درصد آنها منجر به محکومیت شدند. ی