Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سنت یوفیمیوس» تغییر نام داد. کلیسای جدید ناجی از سنگ سفید و به سبک بناهای سفید ولادیمیر و سوزدال ساخته شد. این صومعه در قرون ۱۶ و ۱۷ اهمیت بیشتری پیدا کرد و کمک های مالی واسیلی سوم، ایوان مخوف و خانواده نجیب زاده پوژارسکی باعث شد دیوارهای آجری مستحکمی در سال های ۱۶۷۰–۱۶۸۰ جایگزین دیوارهای چوبی قدیمی شوند. از ۱۲ برج دیواری، ۱۱ برج به شکل دایره ای چندوجهی ساخته شدند و تنها برج دروازه اصلی ۲۲ متر ارتفاع داشت و با سبک تزئینی «او-زا-راچیِ» تزیین شده بود. کلیسای جامع ناجی با هفت گنبد، برج ناقوس و کلیسای بشارت دروازه ای، از بناهای برجسته این صومعه هستند. آرامگاه دیمیتری پوژارسکی در کنار دیوار کلیسا قرار دارد. مجموعه معماری. این مجموعه شامل: - کلیسای جامع ناجی (۱۵۹۴) - برج ناقوس (قرون ۱۶–۱۷) - کلیسای بشارت دروازه ای (قرون ۱۶–۱۷) - کلیسای پذیرایی (قرن ۱۶) - خانه ارشیماندریت (قرن ۱۷) - بیمارستان سنت نیکلاس - ساختمان برادران (قرون ۱۶–۱۷) - قلعه زندان (قرن ۱۸) - برج های استحکامی (قرن ۱۷) زندان صومعه. زندان صومعه در سال ۱۷۶۴ ساخته شد. به دستور کاترین دوم، از سال ۱۷۶۶ به عنوان محلی برای زندانی کردن مخالفان مذهبی مورد استف
اده قرار گرفت. این زندان در سال ۱۹۰۵ بسته شد، اما در دوران اتحاد جماهیر شوروی دوباره بازگشایی شد. از جمله زندانیان مشهور این مکان ژنرال فیلد مارشال فریدریش پائولوس بود که پس از تسلیم در نبرد استالینگراد مدتی در اینجا زندانی بود. قرن بیستم. در سال های ۱۹۲۳–۱۹۳۹، زندان قدیمی صومعه به عنوان بازداشتگاه برای زندانیان سیاسی استفاده می شد. در سال ۱۹۴۱ به عنوان اردوگاه غربالگری ان کاوه ده و در سال ۱۹۴۳ به عنوان اردوگاه اسیران جنگی مورد استفاده قرار گرفت. از ۱۹۴۶ تا ۱۹۶۷، این صومعه به یک کانون اصلاح و تربیت برای پسران تبدیل شد. در سال ۱۹۶۸، این صومعه به مجموعه ای موزه ای تحت مدیریت موزه-ذخیره گاه ولادیمیر-سوزدال تغییر یافت.
کلیسای کیدکشا () یا کلیسای بوریس و گلب در سال ۱۱۵۲ به دستور شاهزاده یوری دولگوروکی در کیدکشا، واقع در کنار رود نرل ساخته شد، در محلی که به گفته منابع «اردوگاه قدیس بوریس قرار داشت». احتمالاً این کلیسا بخشی از مجموعه کاخ چوبی شاهزاده بود، اما تنها چند سال توسط دولگوروکی پیش از عزیمت او به کی یف در ۱۱۵۵ به عنوان شاهزاده بزرگ کی یف مورد استفاده قرار گرفت. روستای کیدکشا که چهار کیلومتر شرق سوزدال واقع شده، پیش از نابودی توسط اردوی زرین و کاهش اهمیتش، یک شهر مهم به شمار می رفت. این کلیسا، ساخته شده از سنگ آهک، احتمالاً توسط معمارانی از گالیسیا طراحی شده است. کلیسا دارای چهار ستون و سه شبستان است و یکی از قدیمی ترین کلیساهای منطقه و معدود کلیساهایی است که به دستور دولگوروکی ساخته شده و هنوز پابرجا است. بقایای فِرِسکوهای قرن دوازدهمی در آن باقی مانده است. در دوره قرون وسطی، این مکان محل یک صومعه بود و سپس به عنوان کلیسای محلی استفاده می شد. ساختمان کلیسا در طول قرن ها تغییرات بسیاری داشته است. گنبد و طاق های اصلی خود را از دست داده (گنبد کوچک و سقف کنونی مربوط به قرن هفدهم است) و احتمالاً ارتفاع شبستان ها نیز به نصف
کاهش یافته است. همچنین ایوانی در قرن نوزدهم به ساختمان اضافه شد. میراث جهانی. کلیسای بوریس و گلب بخشی از میراث جهانی «بناهای سفید ولادیمیر و سوزدال» است. این مجموعه شامل هفت بنای قرون وسطایی دیگر در ولادیمیر و مناطق اطراف آن است (موزه-ذخیره گاه ولادیمیر-سوزدال) و به عنوان یکی از آثار حلقه طلایی روسیه شناخته می شود. یادبود سکه ای. کلیسا، به همراه سایر سازه هایی که در قرون بعدی پیرامون آن ساخته شده اند (مانند کلیسای سنت استفان و برج ناقوس)، بر روی یک سکه یادبود نقره سه روبلی که در سال ۲۰۰۲ توسط ضرابخانه سن پترزبورگ ضرب شده، نقش بسته است.
تاحدودی باردار (انگلیسی: Kinda Pregnant) یک فیلم کمدی-درام آمریکایی به کارگردانی تایلر اسپندل و نویسندگی جولی پایوا و ایمی شومر است. در این فیلم ایمی شومر، جیلیان بل، برایان هاو و ویل فورته به ایفای نقش پرداخته اند. داستان به دنبال لینی است، که به دلیل حسادت به بارداری بهترین دوستش، شروع به پوشیدن یک شکم باردار دروغین می کند - و به طور تصادفی با مرد رویاهای خود ملاقات می کند. در حال حاضر قرار است این فیلم در ۵ فوریه ۲۰۲۵ توسط نتفلیکس منتشر شود. خلاصه داستان. بعد از آنکه بهترین دوست لاینی ٫کیتی باردار می شود لاینی به او حسادت میکندو شروع به پوشیدن یک شکم ساختگی می کند. وقتی او با مرد رویاهایش ملاقات می کند همه چیز پیچیده می شود. ساخت. فیلمبرداری در فوریه و مارس ۲۰۲۴، در بروکلین، نیویورک انجام شد.
محور مرکزی پکن () () یا محور مرکزی ()، به بخشی از راه در پکن، چین اشاره دارد. محور مرکزی پکن به طول ۷٫۸ کیلومتر از برج های طبل و ناقوس در شمال تا دروازه یونگ دینگمن در جنوب امتداد دارد. محور مرکزی پکن شامل ساختمان های آیینی و نمادین متعددی است که قدمت آن ها به قرن سیزدهم (دودمان یوآن) بازمی گردد. این بناها با ویژگی های متمایز خود نمونه هایی از معماری باستانی چین به شمار می روند. مجموعه این میراث، داستانی از تمدن چین، فرایند اتحاد در تاریخ این کشور و مروری اجمالی بر زیبایی شناسی چینی ارائه می دهد. محور مرکزی در فهرست میراث جهانی یونسکو در چین ثبت شده است. نشانه های شاخص. محور مرکزی پکن به ترتیب از شمال به جنوب شامل: برج های طبل و ناقوس، پل وان نینگ، تپه جینگشان، شهر ممنوعه، محراب زمین و غلات، معبد اجدادی سلطنتی، دروازه راستین، دروازه تیان آنمن، پل های بیرونی جین شویی، مجموعه میدان تیان آنمن، ژنگ یانگمن، نیایشگاه آسمان، محراب خدای کشاورزی، سایت های باستان شناسی بخش جنوبی جاده، و دروازه یونگ دینگمن می شود.
در مینرالوژی نوری و پترولوژی، برش نازک(یا برش پتروگرافی نازک) یک برش نازک از یک نمونه سنگی یا معدنی است که در آزمایشگاه تهیه می شود و برای استفاده با میکروسکوپ پتروگرافی پلاریزه، میکروسکوپ الکترونی و میکروپروب الکترونی به کار می رود. یک لایه نازک از سنگ با استفاده از اره الماسه از نمونه بریده شده و به طور اپتیکی صاف می شود. سپس لایه روی یک لام شیشه ای قرار می گیرد و با استفاده از ساینده های با دانه بندی ریز، به طور صاف تراشیده می شود تا ضخامت به حدود 30 میکرومتر برسد. این روش از جدول رنگ تداخل میشل_لوی برای تعیین ضخامت استفاده می شود و معمولا از کوارتز به عنوان شاخص استفاده می شود، زیرا یکی از فراوان ترین مواد معدنی است. وقتی برش نازک بین دو فیلتر پلاریزه قرار می گیرد که در زاویه قائم نسبت به یکدیگر تنظیم شده اند، خواص نوری مواد معدنی موجود در برش نازک، رنگ و شدت نور را طبق آنچه بیننده مشاهده می کند تغییر می دهد. از آنجا که مواد معدنی مختلف خواص نوری متفاوتی دارند، بیشتر مواد معدنی تشکیل دهنده سنگ به راحتی قابل شناسایی هستند. به عنوان مثال، پلاژیوکلاز را می توان با میکروسکوپ پتروگرافی به عنوان یک ماده معدنی ش
فاف با صفحات دوتایی موازی متعدد مشاهده کرد. برش های نازک برای بررسی خواص نوری مواد معدنی در سنگ ها تهیه می شوند. این کار بخشی از پترولوژی است و به کشف منشأ و تکامل سنگ مادر کمک می کند. عکس یک سنگ در برش نازک معمولا به عنوان فوتومیکروگراف شناخته می شود. برش نازک همچنین برای مطالعه میکروسکوپی استخوان ها، فلزات و سرامیک ها استفاده می شود. آماده سازی. تهیه برش نازک شامل مراحل زیر است: کوارتز در برش نازک. توضیحات. در برش نازک، زمانی که کوارتز در نور پلاریزه صفحه ای (PPL) مشاهده می شود، بی رنگ با برآمدگی کم و بدون شکستگی است. شکل آن تقریبا متساوی الساقین یا آناهدریال است. اگر که به عنوان سیمان دور مواد معدنی دیگر را پر کند، در نور پلاریزه متقاطع (XPL)، کوارتز با رنگ های تداخل کمی مشاهده می شود و معمولا کوارتز ماده معدنی است که برای تعیین ضخامت استاندارد برش نازک که 30 میکرومتر است استفاده می شود، زیرا کوارتز در این ضخامت تنها رنگ تداخل بسیار کم رنگ زرد را نشان می دهد و رنگ دیگری از آن در این ضخامت نشان داده نمی شود. همچنین، کوارتز در بیشتر سنگ ها وجود دارد و بنابراین احتمالا برای ارزیابی ضخامت موجود خواهد بود. تعیی
ن منشأ. در برش نازک، منشأ دانه های کوارتز در یک سنگ رسوبی را می توان تخمین زد. در نور پلاریزه متقاطع، دانه کوارتز می تواند به طور هم زمان خاموش شود که به آن کوارتز منوکریستالی گفته می شود، یا به صورت موجی خاموش می شود که به آن کوارتز پلی کریستالی گفته می شود. خاموشی به صورت موجی به نام خاموشی اندولوز(undulose extinction) شناخته می شود و نشان دهنده دیوارهای جابه جایی در دانه های معدنی است. دیواره های جابه جایی در مکان هایی هستند که جابه جایی ها، تغییر شکل درون بلوری از طریق حرکت یک جبهه جابه جایی در داخل یک صفحه، خود را در صفحات به اندازه کافی سازماندهی می کنند. این دیواره ها جهت گیری بلوری را در سراسر دیواره ها تغییر می دهند، بنابراین برای مثال در کوارتز، دوطرف دیواره ، زاویه های خاموشی کمی تفاوت خواهند داشت و این باعث می شود خاموشی به صورت اندولوز ایجاد شود. چون خاموشی اندولوز نیازمند است که دیواره های جابه جایی توسعه یافته باشند و این دیواره ها معمولا در فشار و دمای بالا راحت تر ایجاد می شوند، دانه های کواتز با خاموشی اندولوز نشان دهنده منشأ سنگ دگرگونی برای آن دانه هستند. دانه هایی که کوارتز منوکریستالی هس
تند، احتمالا از فرآیندهای آتشفشانی شکل گرفته اند. منابع مختلف پیشنهاد می کنند که این شاخص برای تعیین منشأ چقدر قابل استفاده است. برخی به روندی اشاره می کنند که در سنگ های ماسه ای نارس، دانه های کوارتز پلی کریستالی کمتر از سنگ های ماسه ای بالغ وجود دارند، که دانه هایی دارند که از بسیاری از چرخه های رسوبی عبور کرده اند. دانه های کوارتز که از منابع رسوبی قبلی مشتق شده اند، با جستجوی رویه های اوتیژنتیک یا رشد یافته در محل، که لایه های سیمان سیلیسی روی دانه تشکیل می دهند، شناسایی می شوند. سایر ویژگی های متمایز. توصیفات فوق از کوارتز در مقطع نازک معمولا برای شناسایی آن کافی است. کانی هایی با ظاهر مشابه ممکن است شامل پلاژیوکلاز باشند، اگرچه می توان آن را با دوقلویی مشخص در نور پلاریزه متقاطع و کلیواژ در نور پلاریزه معمولی تشخیص داد، و کوردیریت، اگرچه می توان آن را با دوقلویی یا در برگرفتگی ها در دانه تشخیص داد. با این حال، برای اطمینان، ویژگی های متمایز دیگر کوارتز شامل این است که تک محوری است، علامت نوری مثبت دارد، علامت کشیدگی طول-کند دارد و زاویه انقراض صفر درجه ای دارد. برش های فوق العاده نازک. سنگ های ریزدانه،
به ویژه آن هایی که حاوی مواد معدنی با انکسار دوگانه نوری بالا مانند کلسیت هستند، گاهی به صورت برش های فوق العاده نازک آماده می شوند. یک برش نازک معمولی 30 میکرومتری همان طور که در بالا توضیح داده شد، تهیه می شود، اما برش سنگ با استفاده از یک سیمان حل شونده مانند بالزام کانادا (قابل حل در اتانول) به لام شیشه ای چسبانده می شود تا امکان کار روی هر دو طرف فراهم باشد. سپس با استفاده از یک خمیر الماس ریز صیقل داده می شود تا ضخامت آن به محدوده 2 تا 12 میکرومتر برسد. این تکنیک برای مطالعه ساختار میکروسکوپی کربنات های ریزدانه مانند میلونیت لوخ سایتن کالک(Lochseitenkalk) که دانه های ماتریکس آن کمتر از 5 میکرومتر اندازه دارند، استفاده شده است. این روش همچنین گاهی در تهیه نمونه های معدنی و سنگی برای میکروسکوپ الکترونی انتقالی(TEM) استفاده می شود و دقت بیشتری را در مقایسه ویژگی های استفاده از هر دو تصویربرداری نوری و الکترونی فراهم می کند.
کوانژو: مرکز جهانی تجارت دریایی چین در دوره سونگ و یوان یک میراث فرهنگی جهانی است که در جمهوری خلق چین، استان فوجیان، شهر چوانجو واقع شده است. این مجموعه شامل مجموعه ای از آثار تاریخی است که بین قرن های ۱۰ تا ۱۴ میلادی به وجود آمده و تا امروز باقی مانده اند. در آن زمان، کوانژوبه نام مستعار «سیتونگ» در جهان شهرت داشت. گستردگی. میراث سریالی «چوانجو: مرکز جهانی تجارت دریایی چین در دوره سونگ و یوان» در منطقه خلیج چوانجو، با محوریت شهر کوانژوامروزی، توزیع شده است و شامل ۲۲ نقطه میراثی می شود. بر اساس دسته بندی رسمی یونسکو، این مجموعه به ۱۶ نقطه میراثی تقسیم شده است.
معبد پوتوو زونگچنگ (, ) یکی از معابد بودیسم دوران دودمان چینگ است که بین سال های ۱۷۶۷ و ۱۷۷۱ میلادی در چنگده، استان هبئی، چین ساخته شد. این معبد که در نزدیکی اقامتگاه کوهستان چنگده قرار دارد، در میان معابد مشهور دیگری مانند معبد پونینگ به عنوان یکی از «هشت معبد بیرونی چنگده» شناخته می شود. معبد پوتوو زونگچنگ به تقلید از قصر پوتالا در لاسا طراحی شده و نمادی از تلفیق سبک های معماری چینی و تبتی است. این مجموعه معبد حدود مساحت دارد و یکی از بزرگ ترین معابد چین به شمار می آید. سقف بسیاری از تالارها و پاویون های آن با کاشی های مسی و طلایی تزیین شده که به زیبایی مجموعه می افزاید. تاریخچه. این معبد بخشی از «هشت معبد بیرونی» واقع در چنگده است که به همراه اقامتگاه کوهستان چنگده در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارد. معابد «هشت معبد بیرونی» توسط لیفان یوآن اداره می شدند، نهادی که مسئول رسیدگی به امور اقوامی مانند مغول ها و تبتی ها بود. به همین دلیل، ترکیبی از سبک های معماری مختلف در این معابد دیده می شود. معبد پوتوو زونگچنگ در ابتدا به مناسبت تولد امپراتور چیان لونگ ساخته شد و هدف آن، ارائه معبدی با شکوه و هم سطح با قصر
پوتالا در لاسا بود. این معبد نه تنها محلی برای برگزاری آیین ها و جشن های بودیسم بود، بلکه مکانی برای گردهمایی فرستادگان اقوام مختلف امپراتوری چین نیز به شمار می رفت. این مکان، علاوه بر آرامش، به عنوان پناهگاهی از شلوغی های پکن و فضایی برای مهمان نوازی امپراتور مورد استفاده قرار می گرفت. نسخه های شبیه سازی شده معبد طلایی. در ژوئن ۱۹۳۰، سون هدین، گوستا مونتل، جورج سودربوم و معمار چینی لیانگ ویهوا (W. H. Liang) به عنوان بخشی از سفر اکتشافی چین و سوئد به معبد پوتوو زونگچنگ آمدند. مأموریت آن ها تهیه یک معبد لامائیستی برای نمایشگاه جهانی شیکاگو ۱۹۳۳ بود. یک مدل دقیق در مقیاس ۱:۱ در کارگاه های لیانگ در پکن ساخته شد. دو مدل کوچک تر در مقیاس ۱:۱۰ نیز تهیه شدند که یکی برای کمک به نصب معبد کامل در شیکاگو ارسال شد و دیگری به موزه مردم نگاری استکهلم منتقل شد.
آرامگاه های غربی چینگ () در فاصله ای حدود جنوب غربی پکن و در شهرستان یی (هبئی) واقع شده اند. این مجموعه یک شهر مردگان است که شامل چهار آرامگاه سلطنتی می شود و محل دفن ۷۸ عضو خانواده سلطنتی از جمله چهار امپراتور دودمان چینگ، امپراتریس ها، همسران سلطنتی، شاهزادگان و شاهزاده خانم ها و همچنین برخی از خدمت کاران دربار است. تاریخچه. ساخت مقبره های غربی دودمان چینگ به دستور امپراتور یونگ ژنگ آغاز شد. او با شکستن سنت های پیشین، تصمیم گرفت که در مقبره های شرقی دودمان چینگ دفن نشود. برخی معتقدند که این تصمیم به دلیل تلاش یونگ ژنگ برای حذف برادران خود و تصاحب غیرقانونی تاج و تخت بوده و او نمی خواست در کنار پدرش، کانگ شی، دفن شود، هرچند این ادعا اثبات نشده است. پس از او، پسرش امپراتور چیان لونگ تصمیم گرفت که خود در مقبره های شرقی دفن شود و مقرر کرد که دفن اعضای سلطنتی به صورت متناوب میان مقبره های شرقی و غربی انجام شود. با این حال، این تصمیم همیشه رعایت نشد. نخستین آرامگاه در این مجموعه، تالینگ (Tailing)، در سال ۱۷۳۷، دو سال پس از پایان سلطنت یونگ ژنگ، تکمیل شد. آخرین دفن سلطنتی در سال ۱۹۱۳ انجام شد که امپراتور گوانگشو د
ر آرامگاه چونگ لینگ () به خاک سپرده شد. آرامگاه چونگ لینگ در سال ۱۹۳۸ توسط سارقان غارت شد و اکنون اتاق تدفین آن برای بازدید عموم باز است. آرامگاه های اصلی. چهار آرامگاه در آرامگاه های سلطنتی دودمان چینگ غربی عبارتند از: پویی در یک قبرستان تجاری پشت آرامگاه امپراتور گوانگشو دفن شده است. اگرچه این قبر به طور رسمی بخشی از آرامگاه های سلطنتی دودمان چینگ غربی نیست، اضافه کردن پویی تعداد امپراتوران دفن شده در این مکان را به پنج نفر افزایش می دهد، همان طور که در آرامگاه های سلطنتی دودمان چینگ شرقی نیز پنج امپراتور دفن شده اند.
لاست کینگز () یک گروه دی جی دونفرهٔ آمریکایی متشکل از رابرت آبیسی و نیک شان هولتز است که در لس آنجلس مستقر هستند. این دوئت از سال ۲۰۱۴ با ریمیکس های رسمی برای هنرمندانی مانند ایمجین درگنز، کرولا، هالزی، ونس جوی، اکوسمیت، ریانا وتوری کلی شناخته شد و همچنین با موسیقی ارجینال خود در سبک پراگرسیو هاوس محبوبیت پیدا کرد. این گروه تحت مدیریت دیستروپتور منیجمنت که یک همکاری مشترک با سونی میوزیک انترتینمنت است، فعالیت می کند و در اکتبر ۲۰۱۶ با دیستروپتور منیجمنت/آرسی ای رکوردز قرارداد امضا کرد.
رشته کوه یون () () یک رشته کوه است که از شمال به جنوب در شمال غربی استان یون نان، چین امتداد دارد. این رشته کوه به صورت وید جایلز به صورت Yun Ling رومانیزه شده است و به صورت تکراری به رشته کوه های یون لینگ نیز نامیده می شود. رشته کوه یون لینگ بین مکونگ در غرب و رودخانه جین شا (یانگ تسه) در شرق قرار دارد. این رشته کوه بخش عمده ای از رشته کوه های بزرگ هنگ دوان است. در زمان های تاریخی، یون لینگ به طور وسیع تر به تمام کوهستان ها در جنوب و غرب حوضه سیچوان اطلاق می شد. در برخی مواقع، این نام برای کوه های مین، کوه های چیونگ لای، کوه های داکسوی و دیگر رشته کوه ها در رشته کوه های هنگ دوان استفاده می شد. در این زمینه، استان یون نان که به معنای «جنوب کوه های ابری» است، از نام رشته کوه یون لینگ گرفته شده است. منطقه حفاظت شده کوه های یون لینگ در شهرستان لاینپینگ در ولایت خودمختار نوجیانگ لیسو بخشی از مناطق حفاظت شده یون نان است و زیستگاه میمون دماغ سربالای سیاه است که در معرض خطر انقراض قرار دارد.
دیائولو () برج های چندطبقه تقویت شده ای هستند که در روستاهای مناطق حومه ساخته شده اند و معمولاً از بتن مسلح ساخته می شوند. این برج ها عمدتاً در منطقه کایپینگ، استان گوانگ دونگ چین واقع شده اند. در سال ۲۰۰۷، یونسکو مجموعه «"دیائولوه ها و روستاهای کایپینگ"» () را به عنوان یک میراث جهانی ثبت کرد که شامل چهار منطقه روستایی مختلف کایپینگ است: سانمنلی ()، زیلی چون ()، جینجیانگ لی () و خوشه روستای ماجیانگلونگ (). این مناطق ترکیب منحصربه فردی از سبک های معماری قرن نوزدهم و بیستم چین و غرب را به نمایش می گذارند. تاریخچه. ساختارهای دیائولوه از زمان دودمان مینگ تا اوایل قرن بیستم ساخته شدند و در اوج خود در دوران جنگ سالاران در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ با کمک مالی چینی های خارج از کشور به بیش از سه هزار ساختار رسیدند. امروزه حدود ۱٬۸۰۰ دیائولوه باقی مانده اند که اغلب در مناطق روستایی کایپینگ به حال خود رها شده اند. آنها همچنین گاهی در دیگر مناطق گوانگ دونگ، مانند شنژن و دونگوان یافت می شوند. اولین دیائولوه باقی مانده در کایپینگ چیکان، کایپینگ () در روستای سانمنلی (چیکان) است که توسط خاندان گوان در زمان پادشاهی چیاچینگ از دودم
ان مینگ (۱۵۲۲–۱۵۶۶) ساخته شده است. این یک قلعه مستطیل شکل سه طبقه عظیم با دیوارهایی به ضخامت یک متر بود که شباهت کمی به برج های دیائولوه داشت که چهار قرن بعد ساخته شدند. Yinglong Lou در سال ۱۹۱۹ بازسازی شد و ارتفاع آن ۱۱٫۴ متر است. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، به دلیل فقر و بی ثباتی اجتماعی، کایپینگ منطقه ای مهم برای مهاجرت به خارج از کشور بود، یکی از «مناطق برجسته ارسال مهاجر» از چینی های خارج از کشور. دیائولوه هایی که در دوران آشوب اوایل قرن بیستم ساخته شدند، بیشتر در اطراف مراکز مهاجرت وجود داشتند. پول های ارسالی از مهاجرانی که می خواستند امنیت خانواده ها، روستاها یا طوایف خود را تأمین کنند، برای ساخت دیائولوه ها استفاده می شد. اگرچه دیائولوه ها عمدتاً به عنوان حفاظ در برابر حملات دزدان ساخته شدند، بسیاری از آنها همچنین به عنوان محل زندگی نیز استفاده می شدند. بعضی از آنها توسط یک خانواده ساخته شده اند، برخی توسط چند خانواده یا حتی توسط کل جامعه روستایی. کایپینگ همچنین به یک دیگ ذوب از ایده ها و گرایش هایی تبدیل شد که توسط چینی های خارج از کشور به ارمغان آورده شده بودند. به همین دلیل، روستائیان دی
ائولوه های خود را با ویژگی های معماری از چین و غرب ساخته اند. پس از سال ۱۹۴۹ که سیستم اداری به روستاهای کوچک نیز گسترش یافت، دیائولوه ها هدف دفاعی خود را از دست دادند و سپس به حال خود رها شدند یا تبدیل به ساختمان هایی دیگر شدند. با این حال، آنها همچنان به عنوان نمادی از فرهنگ چینی های خارج از کشور و پایداری کشاورزان کایپینگ باقی می مانند. در سال ۲۰۰۷، یونسکو مجموعه «دیائولوه ها و روستاهای کایپینگ» را به عنوان میراث جهانی نامگذاری کرد. یونسکو نوشت، "... دیائولوه ها … ترکیب پیچیده و پرزرق و برقی از اشکال ساختاری و تزئینی چینی و غربی را به نمایش می گذارند. آنها نقش مهم مهاجران کایپینگ در توسعه چندین کشور در جنوب آسیا، استرالیا و آمریکای شمالی در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم و ارتباط نزدیک بین کایپینگ های خارج از کشور و خانه های اجدادی خود را نشان می دهند. این سایت شامل چهار گروه دیائولوه است که در مجموع حدود ۱٬۸۰۰ برج در روستاهای خود قرار دارند." چهار گروه بازسازی شده دیائولوه های کایپینگ در: روستای زیلی چون () در شهرستان تانگ کئو ()، روستای سانمنلی () در شهرستان چیکان ()، خوشه روستای ماجیانگلونگ () در شهر
ستان بای هه () و روستای جینجیانگ لی () در شهرستان شیانگانگ () قرار دارند. دیائولوه های کایپینگ مکان فیلمبرداری بخش هایی از فیلم 2010 "Let the Bullets Fly" () بودند.
آرامگاه های شرقی دودمان چینگ () مجموعه ای از آرامگاه های امپراتوری دودمان چینگ است که در زون هوا واقع شده و حدود ۱۲۵ کیلومتر شمال شرقی پکن قرار دارد. این مجموعه بزرگ ترین، کامل ترین و بهترین حفظ شده ترین مجموعه آرامگاه های یادمانی در چین است. در اینجا پنج امپراتور (امپراتور شون ژی، کانگ شی، امپراتور چیان لونگ، امپراتور شیان فنگ و امپراتور تونگ ژی)، ۱۵ امپراتریس، ۱۳۶ معشوقه امپراتوری، سه شاهزاده و دو شاهزاده خانم از دودمان چینگ دفن شده اند. این آرامگاه ها توسط کوه های چانگری، جین ژینگ، هوانگ هوا و ینگ فی دائو یانگ احاطه شده اند و مساحت کلی این مجموعه است. توصیف. در مرکز آرامگاه های شرقی چینگ، شیائولینگ قرار دارد که آرامگاه امپراتور شون ژی (۱۶۳۸–۱۶۶۱) است که نخستین امپراتور چینگ بود که بر چین حکمرانی کرد. شون ژی همچنین نخستین امپراتوری بود که در این منطقه دفن شد. در کنار او، امپراتریس شیاوکانگ ژانگ (مادر کانگ شی) و همسر دونگگو دفن شده اند. آرامگاه های مهمی که در شرق آرامگاه شون ژی قرار دارند عبارتند از جینگ لینگ (آرامگاه امپراتور کانگ شی) و هوی لینگ (آرامگاه امپراتور تونگ ژی). در غرب، آرامگاه های یولینگ (آرامگا
ه امپراتور چیان لونگ)، دینگ دونگ لینگ (آرامگاه مادر امپراتور تزی شیء و امپراتریس مادر سی آن) و دینگ لینگ (آرامگاه امپراتور شیان فنگ) قرار دارند. تمام آرامگاه های امپراتوری در آرامگاه های شرقی چینگ از الگویی که نخستین بار در آرامگاه شیائولینگ امپراتور شون ژی ایجاد شده است، پیروی می کنند. طراحی اصلی شامل سه بخش است: راه روحانی، کاخ ها و آشپزخانه های قربانی. آرامگاه شیائولینگ از نظر راه روحانی پیچیده ترین است و شامل ساختارهایی از جمله (از جنوب به شمال) یک دروازه سنگی، ستون های از هم گسیخته شرقی و غربی، دروازه بزرگ کاخ، سالن تغییر لباس، پناهگاه سنگی مهر الهی، تندیس های سنگی، دروازه اژدها و ققنوس، پل تک طاق، پل هفت طاق، پل پنج طاق، ستون های از هم گسیخته شرقی و غربی، پل های سه راهی سه طاق و پل تخت است. بخش کاخ شیائولینگ شامل ساختارهای زیر است (از جنوب به شمال): پناهگاه ستون های راه روحانی، سالن های شرقی و غربی برای مقامات دربار، دروازه لانگ آن، بخاری های قربانی شرقی و غربی، سالن های جانبی شرقی و غربی، سالن لانگ آن (; زبان منچو: "baili be ujelere deyen")، دروازه اتاق دفن، دروازه دوستونه، قطعه های سنگی مذهبی، شهر مرب
عی، برج یادبود، صفحه شیشه ای، شهر نیم دایره، قلعه ارزشمند و تپه ای که قصر زیرزمینی در زیر آن قرار دارد. شمال کاخ با دیوارهایی بسته شده بود. بخش آشپزخانه های قربانی در سمت چپ بخش کاخ قرار داشت و شامل یک مجموعه دیواری است که آشپزخانه های قربانی اصلی (محلی که غذای قربانی پخته می شد)، انبارهای قربانی جنوبی و شمالی و کشتارگاهی که در آن گاوها و گوسفندان ذبح می شدند، در آن قرار دارند. جینگ لینگ آرامگاه امپراتور کانگ شی است و با وجود اینکه او ممکن است بزرگ ترین امپراتور دودمان چینگ باشد، نسبت به شخصیت او، آرامگاه او به طور شگفت انگیزی ساده است. راه روحانی که به آرامگاه می رسد دارای پلی پنج طاق زیبا است؛ نگهبانان در جایی منحصر به فرد و نزدیک به آرامگاه قرار دارند و تزئینات آن ها نسبت به آرامگاه های پیشین بیشتر است. یولینگ، آرامگاه امپراتور چیان لونگ (چهارمین امپراتور دودمان چینگ) یکی از باشکوه ترین آرامگاه ها در تاریخ چین است. یولینگ دارای بهترین اتاق دفن است که شامل مجموعه ای از نه طاق جدا شده توسط چهار در سنگی است که در عمقی معادل قرار دارد. از اولین دروازه سنگی، تمام دیوارها، سقف های طاق دار و دروازه ها با تصاویری
از بودیسم مانند چهار پادشاه آسمانی، هشت بوداسف، ۲۴ بودا، شیرها، هشت گنج و بیش از ۳۰٬۰۰۰ کلمه از متون تبتی و سانسکریت پوشانده شده است. درهای ۳ تنی خود دارای برجسته کاری هایی از بوداسف ها (افرادی که در مسیر روشن گری قرار دارند) و چهار پادشاه محافظ هستند که معمولاً در دروازه های معابد دیده می شوند. امپراتور چیان لونگ (درگذشته در ۱۷۹۹) مکان آرامگاه خود را در سال ۱۷۴۲ انتخاب کرد و ساخت آن در سال بعد آغاز شد. ساخت این آرامگاه در سال ۱۷۵۲ به پایان رسید، اما در سال های ۱۷۵۵ تا ۱۷۶۲ به گسترش آن پرداخته شد. در این زمان، شهر مربعی، برج یادبود، قلعه ارزشمند و همچنین دو سالن جانبی به طور جدید ساخته شدند. دینگ دونگ لینگ، آرامگاه تزی شیء به دلیل تزئینات بسیار لوکس آن برجسته است. سالن لانگ آن همراه با سالن های جانبی شرقی و غربی از چوب های قرمز با ارزش ساخته شده است. تمام سه سالن با نقاشی های رنگی لعابی طلا، اژدهای طلایی و نرده های سنگی حکاکی شده تزئین شده اند. امروز، سالن اصلی دارای تصاویری است که در سال ۱۹۰۳ توسط استودیوی عکس تزی شیء در کاخ تابستانی پکن تولید شده است. در تمام جاها یادآورهای شهر ممنوعه دیده می شود، مانند دها
نه های تراس که به شکل اژدهایان آبی دوست حکاکی شده اند. درون آن دارای موتیف هایی است که با رنگ طلا روی چوب های تاریک به زیبایی نقاشی شده اند، که یادآور ساختمان هایی است که او در آخرین سال های زندگی خود در آن ها اقامت داشت. دیوارهایی از آجرهای حکاکی شده و طلایی و اژدهایان چوبی ترسناکی که از ستون ها پایین می آیند، نیز دیده می شود. ژائوشی لینگ، آرامگاه امپراتریس مادر شیائوژوانگ، مادر امپراتور شون ژی در شرق ورودی راه روحانی قرار دارد که به آرامگاه شون ژی می رسد. شیائوژوانگ به طور گسترده ای معتقد است که نقش مهمی در تثبیت قدرت دودمان چینگ ایفا کرده است. این آرامگاه ابتدا به عنوان یک سالن استراحت موقت تحت هدایت امپراتور کانگ شی شروع شد، که نوه شیائوژوانگ بود و خواسته های او را در انجام این ترتیبات پیروی می کرد. سالن موقت در سال ۱۷۲۵ به آرامگاه ژائوشی لینگ تبدیل شد، در دوران حکومت امپراتور یونگ ژنگ. آرامگاه های امپراتریس مادر تزی شیء و امپراتور چیان لونگ در سال ۱۹۲۸ توسط نیروهای تحت فرماندهی سردار سان دیان ینگ غارت شد. آرامگاه های دیگر در دهه های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ غارت شدند و تنها آرامگاه امپراتور شون ژی دست نخورده باقی مان
د. آرامگاه چهار نفر از آن ها، یعنی امپراتور چیان لونگ، امپراتریس مادر تزی شیء و دو معشوقه ام پراتوری همچنان باقی مانده است، که آن ها در گذشتهٔ به عنوان آرامگاه های یادمانی به شمار می رفته اند.