Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شد. در دهه ۱۹۷۰ ساخت و ساز برای منحرف کردن رودخانه پچورا از طریق رودخانه کاما به سمت ولگا و دریای خزر در جنوب غربی روسیه آغاز شد. در سال ۱۹۷۱، در جلسه ای از آژانس بین المللی انرژی اتمی در وین، شوروی اطلاعاتی در مورد عملیات خاکی در مسیر کانال پچورا-کاما با استفاده از سه انفجار هسته ای ۱۵ کیلوتنی برای اقتصاد ملی در فاصله فاش کرد. از هم جدا شده، که نشان دهندهٔ ریزش رادیواکتیو ناچیز است. با این حال، هیچ کار ساختمانی دیگری، چه هسته ای و چه غیر آن، روی آن کانال انجام نشد. تخمین زده شد که اگر این روند ادامه می یافت، برای تکمیل ترازبندی کانال، به ۲۵۰ انفجار هسته ای دیگر نیاز بود. آلودگی روی سطح قابل مدیریت تشخیص داده شد. در ایالات متحده، نظر کارشناسان متفاوت بود و برخی این پروژه را تأیید می کردند. گلن ورث، فیزیکدان آزمایشگاه لارنس لیورمور دانشگاه کالیفرنیا، اظهار داشت که این روش «هم ایمن و هم اقتصادی» است. برخی دیگر از کاهش جریان آب رودخانه ها نگران سرد شدن آب و هوا بودند، در حالی که برخی دیگر فکر می کردند افزایش شوری، یخ ها را ذوب کرده و باعث گرم شدن زمین می شود. کار بیشتر روی این کانال آبیاری خیلی زود متوقف شد. در
دهه ۱۹۸۰ پیشنهاد شد که حداقل ۱۲ رودخانه متصل به اقیانوس منجمد شمالی به سمت جنوب تغییر مسیر دهند. در آن زمان تخمین زده می شد که اگر سالانه ۳۷٫۸ میلیارد متر مکعب آب اضافی به سمت اروپایی روسیه و ۶۰ میلیارد متر مکعب به سیبری بازگردانده شود، یک یخبندان دیگر رخ خواهد داد (و ذوب شدن یخ ها در بهار را به تأخیر می اندازد) و فصل کوتاه کشت در شمال را دو هفته کوتاه تر خواهد کرد. در آن زمان، نگرانی زیادی در مورد تأثیر نامطلوب سرمایش اقلیمی وجود داشت و این امر به مخالفت ها دامن زد و این طرح مورد توجه قرار نگرفت. نگرانی ها از مشکلات جدی ناشی از یخ ضخیمی که انتظار می رفت تا پس از زمستان در مخازن پیشنهادی باقی بماند، وجود داشت. همچنین بیم آن می رفت که طولانی شدن هوای زمستانی باعث افزایش بادهای بهاری و کاهش باران های حیاتی شود. نگران کننده تر اینکه، برخی دانشمندان هشدار دادند که اگر اقیانوس منجمد شمالی با آب شیرین دوباره پر نشود، شورتر می شود و نقطه انجماد آن پایین می آید و یخ های دریا شروع به ذوب شدن می کنند و احتمالاً روند گرمایش جهانی آغاز می شود. دانشمندان دیگر نگران بودند که عکس این اتفاق بیفتد: با کاهش جریان آب شیرین گرم
تر، یخ های قطبی ممکن است گسترش یابند. مایکل کلی، اقلیم شناس بریتانیایی، دربارهٔ عواقب دیگر این تغییر مسیر هشدار داد: تغییرات در بادها و جریان های قطبی ممکن است بارندگی را در مناطقی که از تغییر مسیر رودخانه بهره مند می شوند، کاهش دهد. انتقاد از این پروژه و لغو آن. در سال ۱۹۸۶، قطعنامه ای با عنوان «در مورد توقف کار بر روی انتقال بخشی از جریان رودخانه های شمالی و سیبری» توسط دفتر سیاسی کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی تصویب شد که بحث در مورد این موضوع را بیش از یک دهه متوقف کرد. اتحاد جماهیر شوروی و سپس روسیه این مطالعات را با دیگر قدرت های منطقه ای ادامه داده اند و هزینه ها و مزایای بازگرداندن رودخانه های سیبری به جنوب و استفاده از آب تغییر مسیر یافته در روسیه و کشورهای آسیای مرکزی به علاوه مناطق همسایه چین را برای کشاورزی، مصارف خانگی و صنعتی و شاید همچنین برای احیای جریان آب به دریای آرال سنجیده اند. درخواست ها برای از سرگیری پروژه. در اوایل قرن بیست و یکم، علاقه به این پروژه «بازگشت آب» سیبری دوباره از سر گرفته شد و کشورهای آسیای مرکزی (نورسلطان نظربایف، رئیس جمهور قزاقستان ، اسلام کریموف، رئیس جم
هور ازبکستان و همچنین روسای جمهور قرقیزستان و تاجیکستان) اجلاس غیررسمی با روسیه و چین برای بحث در مورد این پروژه برگزار کردند. این پیشنهادات با استقبال پرشور یکی از بانفوذترین سیاستمداران روسیه در آن زمان، یعنی یوری لوژکوف، شهردار مسکو، روبرو شد.
ناپایداری جوی وضعیتی است که در آن اتمسفر زمین ناپایدار تلقی می شود و در نتیجه آب و هوای محلی از نظر فاصله و زمان بسیار متغیر است.[ "" ] ناپایداری جوی حرکت عمودی را تشویق می کند، که مستقیماً با انواع مختلف سیستم های آب و هوایی و شدت آنها مرتبط است. برای مثال، در شرایط ناپایدار، یک بسته هوای بالا رفته، هوای اطراف خنک تر و چگال تر را پیدا می کند و این باعث می شود که بسته هوا در یک حلقه بازخورد مثبت، مستعد صعود بیشتر شود. در هواشناسی، ناپایداری را می توان با شاخص های مختلفی مانند عدد ریچاردسون بالک، شاخص لیفت، شاخص K، انرژی پتانسیل همرفتی موجود (CAPE)، شاخص شوالتر و مجموع های عمودی توصیف کرد. این شاخص ها، و همچنین خود ناپایداری جوی، شامل تغییرات دما در تروپوسفر با ارتفاع یا آهنگ کاهش می شوند. اثرات ناپایداری جوی در جوهای مرطوب شامل ایجاد توفان تندری است که بر فراز اقیانوس های گرم می تواند منجر به چرخندزایی حاره ای و آشفتگی شود. در جوهای خشک، سراب های تحتانی، تنوره دیو، دیوهای بخار و گردبادهای آتشین می توانند تشکیل شوند. جو پایدار می تواند با باران ریزه، مه، افزایش آلودگی هوا، کمبود تلاطم و تشکیل موج های کوچک همرا
ه باشد. فرم ها. دو شکل اصلی از ناپایداری جوی وجود دارد. در شرایط "ناپایداری همرفتی"، اختلاط حرارتی از طریق همرفت به شکل صعود هوای گرم منجر به ایجاد ابرها و احتمالاً بارندگی یا توفان تندری می شود. "ناپایداری دینامیکی" از طریق حرکت افقی هوا و نیروهای فیزیکی که هوا در معرض آنها قرار می گیرد، مانند نیروی کوریولیس و نیروی شیو فشار، ایجاد می شود؛ در نتیجه، بلند شدن و اختلاط دینامیکی، ابر، بارش و طوفان را اغلب در هواشناسی مقیاس سینوپتیک ایجاد می کند. علت بی ثباتی. ثبات جو به طور جزئی به میزان رطوبت موجود در آن بستگی دارد. در تروپوسفری بسیار خشک، اگر دمای هوا با ارتفاع کمتر از ۹٫۸ درجه سانتی گراد (۱۷٫۶ درجه فارنهایت) به ازای هر کیلومتر کاهش یابد، جو پایدار تلقی می شود، ولی اگر کاهش دما بیش از این مقدار باشد، جو ناپایدار است. این نرخ کاهش دما به ازای ارتفاع، نرخ کاهش آدیاباتیک خشک نامیده می شود. در تروپوسفری کاملاً مرطوب، کاهش دما با ارتفاع کمتر از ۶ درجه سانتی گراد (۱۱ درجه فارنهایت) به ازای هر کیلومتر، نشانه ثبات جو است و کاهش های بیشتر از این مقدار بیانگر ناپایداری است. در بازه بین ۶ تا ۹٫۸ درجه سانتی گراد کاهش دما
به ازای هر کیلومتر ارتفاع، وضعیت جو به عنوان «شرطی ناپایدار» توصیف می شود. شاخص های مورد استفاده برای تعیین آن. شاخص برداشته شده. شاخص ارتفاع (LI) که معمولاً بر حسب کلوین بیان می شود، اختلاف دمای بین دمای محیط Te(p) و یک بسته هوا که به صورت فرایند بی دررو Tp(p) در ارتفاع فشار معین در تروپوسفر، معمولاً ۵۰۰ هکتوپاسکال (mb) بالا می رود، است. وقتی مقدار مثبت باشد، جو (در ارتفاع مربوطه) پایدار است و وقتی مقدار منفی باشد، جو ناپایدار است. با مقادیر کمتر از -۲، رعد و برق و با مقادیر کمتر از -۶، آب و هوای نامساعد پیش بینی می شود. شاخص K. شاخص K به صورت حسابی به دست می آید: شاخص K = (دمای ۸۵۰ هکتوپاسکال – دمای ۵۰۰ هکتوپاسکال) + نقطه شبنم ۸۵۰ هکتوپاسکال – افت نقطه شبنم ۷۰۰ هکتوپاسکال
صادرات آب شامل صادرات آب شیرین از یک کشور به کشور دیگر است. افزایش بزرگ جمعیت و رشد اقتصادی در سراسر جهان در طول قرن بیستم، بر منابع آب شیرین جهان فشار بزرگی وارد کرد. با تغییر آب و هوا، انتظار می رود که در این قرن تقاضای بیشتری برای منابع آب داشته باشند. کمبود آب به یک نگرانی بین المللی تبدیل شده است و آب شیرین به عنوان «طلا آبی» و «نفت قرن ۲۱» توصیف شده است. صادرات آب از کانادا به آمریکا. کانادا ۷ درصد از منابع تجدیدپذیر آب شیرین جهان را در اختیار دارد. صادرات آب شیرین بین کانادا و ایالات متحده در حال حاضر در مقیاس کوچکی، عمدتاً به صورت صادرات آب معدنی انجام می شود. صنعت آب معدنی، آب را در ظروفی که معمولاً بزرگتر از بیست لیتر نیستند، صادر می کند. اما حتی این هم می تواند بحث برانگیز باشدشرکت بزرگ چندملیتی مواد غذایی نستله متهم به تلاش برای «تخلیه» آب شهر هیلزبورگ، انتاریو، در سال های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳، در جریان خشکسالی، شد. از سال ۱۸۵۰، آمریکایی ها بخش زیادی از آب رودخانه شیکاگو را که به طور طبیعی به دریاچه میشیگان می ریخت، از طریق کانال بهداشتی و کشتیرانی شیکاگو به حوضه می سی سی پی منحرف کرده اند. با این حال، در
آن مورد، هدف، تصاحب آبی که در غیر این صورت به دریاچه های بزرگ می ریخت، نبود، بلکه هدایت فاضلاب شیکاگو به سمتی دور از دریاچه میشیگان، منبع آب آشامیدنی شیکاگو، بود. نیازها. بسیاری از ایالت های آمریکا در چند دهه گذشته با کمبود آب مواجه بوده اند و این امر بازاری برای آب شیرین ایجاد کرده است که می تواند برای کانادا سودآور باشد. در جنوب غربی ایالات متحده، افزایش جمعیت و سبک زندگی که مقادیر زیادی آب مصرف می کند، باعث شده است که بیشتر سفره های آب زیرزمینی و رودخانه های منطقه بیش از حد مورد استفاده قرار گیرند. آب سفره آب زیرزمینی اوگلالا، که بخش عمده ای از غرب و مرکز ایالات متحده را تأمین می کند، در سال ۲۰۰۱ هشت برابر سریع تر از نرخ تجدید آب مصرف شد. انتظار می رود با گرم شدن آب و هوا، تقاضا برای این آب شیرین افزایش یابد. با افزایش جمعیت و صنایع و وقوع تغییرات اقلیمی، فشار بیشتری بر کشورهای غنی از آب مانند کانادا وارد خواهد شد تا آب خود را به کشورهایی که کمبود آب دارند صادر کنند. در اوایل سال ۲۰۱۴، گری دوئر، سفیر کانادا در ایالات متحده، گفت که تا سال ۲۰۲۰ فشار بر کیفیت و کمیت آب بسیار زیاد خواهد بود. او پیش بینی کرد که
بحث ها و اختلافات آبی بین دو کشور، درگیری بر سر خط لوله کی استون ایکس ال را در مقایسه با آن «احمقانه» جلوه خواهد داد. پیشنهادات. پیشنهادهای متعددی در مورد انتقال مقادیر زیادی آب شیرین از حوضه دریاچه های بزرگ به ایالات متحده ارائه شده است. این امر شامل انتقال بین حوضه ای آب از طریق مرز بین المللی بین کانادا و ایالات متحده با استفاده از یک مخزن مصنوعی خواهد بود. هیچ یک از این پیشنهادها تاکنون اجرا نشده اند، عمدتاً به دلیل موانع زیست محیطی و مالی. طرح هایی برای صادرات آب از کانادا به ایالات متحده در مقیاس بزرگ در گذشته پیشنهاد شده است. این طرح ها عبارتند از: نگرانی ها. در کانادا از دهه ۱۹۶۰ نگرانی هایی در مورد صادرات آب به ایالات متحده وجود داشته است، زمانی که ایالت های جنوب غربی ایالات متحده اولین کمبود آب خود را تجربه کردند و شروع به جستجوی منابع آب برای افزایش ذخایر بیش از حد خود کردند. برداشت گسترده آب از دریاچه ها، تأثیر منفی بر اکوسیستم های آنها خواهد گذاشت، غلظت آلودگی را افزایش می دهد و به جوامع گیاهی و جانوری آسیب می رساند. مسائل حقوقی. آب از دهه ۱۹۸۰ به عنوان یک کالا تحت توافقنامه تجارت آزاد آمریکای ش
مالی (NAFTA) طبقه بندی شده است. این امر تنش ها را در بحث صادرات آب افزایش داده است. اگرچه هیچ یک از قوانین نفتا کانادا را مجبور به شروع صادرات عمده آب خود نمی کند، اما اگر کانادا داوطلبانه تصمیم به شروع صادرات بگیرد، متوقف کردن آن در آینده بسیار دشوار خواهد بود. آلاسکا. از آنجایی که کانادا موضع محکمی علیه صادرات آب اتخاذ کرده است، برخی از شرکت ها تمرکز خود را به آلاسکا تغییر داده اند. آلاسکا اولین حوزه قضایی در جهان بود که صادرات تجاری آب فله را مجاز دانست و پتانسیل زیادی برای صادرات آب دارد. یکی از طرح ها، انتقال آب از آلاسکا به چین با تانکر است. این آب برای مونتاژ ویفرهای کامپیوتری توسط نیروی کار نسبتاً ارزان چین مورد استفاده قرار خواهد گرفت. ویفرهای کامپیوتری به آب شیرین بسیار خالص نیاز دارند. این امر هزینه نمک زدایی از آب شور را به طرز سرسام آوری بالا می برد و طرح هایی مانند این را که برای مصارف خانگی سودآور نیستند، برای مصارف صنعتی سودآور می کند.
گیاه جاذب حشرات ، به گیاهانی گفته می شود که حشرات را جذب می کنند. به همین دلیل، گیاهان حشره دوست مفید به طور هدفمند وارد یک اکوسیستم می شوند تا منابع گرده و شهد را افزایش دهند، منابعی که برای دشمنان طبیعی آفات مضر یا ناخواسته حیاتی هستند. علاوه بر اینکه این گیاهان باعث کنترل طبیعی و مؤثر آفتمی شوند، حشرات مفید جذب شده توسط آنها در گرده افشانی گیاهان نیز نقش مهمی ایفا می کنند. این ترکیب به حفظ تعادل زیستی و سلامت اکوسیستم کمک می کند. این گیاهان به صورت هدفمند در مناطق کشاورزی و باغ ها کاشته می شوند تا منابع گرده و شهد را برای حشرات مفید مانند کفشدوزک ها، زنبورها، مگس های بالک دار فراهم کنند. این حشرات نقش مهمی در کنترل طبیعی جمعیت آفات دارند و به کاهش استفاده از سموم شیمیایی کمک می کنند. علاوه بر کنترل آفات، گیاهان حشره دوست باعث جذب حشرات گرده افشان می شوند که نقش کلیدی در افزایش کیفیت و کمیت محصولات کشاورزی دارند. به این ترتیب، حضور این گیاهان به حفظ تنوع زیستی، پایداری اکوسیستم و بهبود سلامت خاک و گیاهان کمک می کند. همچنین، تنوع گونه های گیاهی در این دسته از گیاهان می تواند جمعیت حشرات مفید را در طول زمان ح
فظ کند، حتی زمانی که این گیاهان برداشت یا از بین بروند. در نهایت، استفاده از گیاهان حشره دوست راهکاری پایدار و زیست محیطی برای بهبود عملکرد اکوسیستم های کشاورزی و حفظ تعادل طبیعی محیط زیست محسوب می شود. گیاهان حشره دوست گیاهانی هستند که به جذب و حمایت از حشرات مفید کمک می کنند. این حشرات مفید شامل کفشدوزک ها، زنبورها، سوسک های زمینی ،مگس گلزار و زنبورهای انگلی می شوند. علاوه بر این حشرات، حیوانات دیگری مانند شامل مارمولک ها، عنکبوت ها، وزغ ها و مرغ های مگس خوار هستند. مطالعات نشان داده اند که تراکم حشرات مفید در مناطقی که گیاهان حشره دوست کاشته شده اند تا ده برابر بیشتر است. همچنین میزان مرگ و میر حشرات آفت مانند شپشک ها، به دلیل حضور دشمنان طبیعی آنها، می تواند در این مناطق دو برابر شود.[ "" ] علاوه بر این، تنوع گیاهان حشره خوار می تواند جمعیت حشرات مفید را افزایش دهد، به طوری که این سطوح حتی در صورت حذف یا از بین رفتن گیاهان حشره خوار نیز می توانند حفظ شوند. برای حداکثر بهره در باغ، گیاهان حشره کش را می توان در کنار گیاهان باغی مورد نظر که این مزیت را ندارند، پرورش داد. حشراتی که به گیاهان حشره کش جذب می شو
ند، به سایر گیاهان باغی مجاور نیز کمک می کنند. بسیاری از اعضای خانواده چتریان گیاهان حشره کش بسیار خوبی هستند. رازیانه، آنجلیکا، گشنیز (گشنیز)، شوید و هویج وحشی، همگی به تعداد زیاد گل های ریز مورد نیاز زنبورهای انگلی را فراهم می کنند. انواع شبدر، بومادران و سداب نیز حشرات انگلی و شکارچی را جذب می کنند. گیاهان کم رشد مانند آویشن، رزماری یا نعناع، پناهگاهی برای سوسک های خاکی و سایر حشرات مفید فراهم می کنند. گل های مرکب (گل مینا و بابونه) و نعناع (نعناع دشتی، نعناع فلفلی یا علف گربه) زنبورهای شکارچی، مگس های گل و مگس های دزد را جذب می کنند. زنبورها کرم ها و لاروها را برای تغذیه جوجه های خود شکار می کنند، در حالی که مگس های شکارچی و انگلی به انواع مختلفی از حشرات، از جمله زنجرک ها و کرم های برگ خوار، حمله می کنند. سایر گیاهان حشره دار عبارتند از: گیاهان خردل مانند "خردل چینی"، گندم سیاه، گل همیشه بهار (جعفری پاکوتاه مینیاتوری)، آقطی ، نعنای کره ای، پیچک "،" زالزالک.
پروژه کالپاسار یا پروژه توسعه خلیج خامبات، ساخت ۳۰ طول کیلومتر بر روی خلیج خامبات در هند برای ایجاد یک مخزن عظیم ساحلی آب شیرین برای آبیاری، آشامیدن و مصارف صنعتی. این پروژه با سد دریایی ۳۰ کیلومتری، ظرفیت ذخیره ۱۰ میلیارد متر مکعب آب شیرین، معادل ۲۵٪ از میانگین جریان آب باران سالانه گجرات، از رودخانه هایی مانند نارمادا، ماهی، دهدار، سابارماتی، لیمبدی-باگوو و دو رودخانه کوچک دیگر را خواهد داشت. همچنین یک جاده ارتباطی ۱۰ بانده بر روی سد ایجاد خواهد شد که فاصله بین سائوراشترا و جنوب گجرات را تا حد زیادی کاهش می دهد. این پروژه که بزرگ ترین دریاچه آب شیرین جهان را در محیط دریایی ایجاد خواهد کرد، بدون احتساب هزینه نیروگاه جزر و مدی، ۹۰ هزار کرور روپیه یا ۱۲٫۷۵ میلیارد دلار آمریکا (تخمین های ۲۰۱۵–۲۰۱۶ با تورم سالانه ۸ درصد) هزینه خواهد داشت. این پروژه شامل ساخت "«سد کالپاسار»" اصلی در خلیج خامبات و یک سد دیگر بهادبوت بر روی رودخانه نارمادا و همچنین کانالی است که این دو را به هم متصل می کند. هزینه ها به طور جدی از سال ۲۰۰۴ آغاز شد، و تا سال ۲۰۱۸، ۲۵۰ کرور روپیه برای مطالعات و بررسی های مختلف امکان سنجی هزینه شده است
. تا ژوئیه ۲۰۱۹، ۲۵ مورد از ۴۳ مطالعه امکان سنجی برای تأثیرات اکولوژیکی، زیست محیطی، اجتماعی و مالی و غیره تکمیل شده بود؛ ۸ مورد دیگر در حال انجام بود؛ ۱۰ بررسی باقی مانده ۳ تا ۵ سال طول خواهد کشید تا تکمیل شود، یعنی تا سال های ۲۰۲۱–۲۰۲۳. قرار بود گزارش تفصیلی پروژه (DPR) تا پایان سال ۲۰۱۸ تکمیل شود اگر این پروژه عملی شود، حداقل ۲۰ سال (تا سال های ۲۰۳۵–۲۰۳۸) طول خواهد کشید تا تکمیل شود، از جمله ۳ تا ۵ سال مطالعات امکان سنجی قبل از ساخت که در حال حاضر در حال انجام است، و ۱۲ تا ۱۵ سال ساخت و ساز پس از آن که هنوز آغاز نشده است. تا سال ۲۰۱۸، هیچ مجوز زیست محیطی یا مجوز دیگری برای سد کالپاسار اخذ نشده است. در همین حال، ساخت سد بهادبوت، که بخش کوچکتری از پروژه است، در سال ۲۰۲۰ آغاز شد. سالانه بیش از ۳۰٬۰۰۰ میلیون متر مکعب آب تنها از رودخانه نارمادا به دلیل کمبود ظرفیت ذخیره سازی و سدها به دریا می ریزد، بنابراین کارشناسان خواستار بررسی سیاست آب گجرات برای تسریع پروژه کالپاسار شده اند. پروژه های مشابه کمی برای مهار آب های سیلاب مازاد رودخانه های هند در دست اجرا هستند. پیشینه. ریشه شناسی. "کالپاسار" به معنای دریاچه ای
است که تمام آرزوها را برآورده می کند. ساختار این کلمه شبیه به، اسطوره شناسی هندو است - درخت آرزو. تاریخچه. خلیج خامبات در سال ۱۹۷۵ توسط آقای اریک ویلسون، کارشناس برنامه توسعه سازمان ملل متحد، به عنوان مکانی امیدوارکننده برای تولید برق از جزر و مد شناسایی شد. سپس به دولت های متوالی، جزئیات امکان سنجی پروژه ای که به درستی توسط دکتر آنیل کین، مبتکر آن، پروژه کالپاسار نامگذاری شده بود، ارائه شد. او این پروژه را در دهه ۸۰ به عنوان یک پروژه عملی، مفهوم سازی کرده بود. در سال های ۱۹۸۸–۱۹۸۹، یک گزارش شناسایی برای سدی که بر فراز خلیج خامبات قرار دارد، تهیه شد. این گزارش نتیجه گرفت که با فرض شرایط مناسب پایه، بستن خلیج فارس از نظر فنی امکان پذیر است. مطالعات هنوز ادامه دارد و طول سد پیشنهادی کاهش یافته و مؤلفه نیروی جزر و مد حذف شده است. هزینه پروژه تا سال ۲۰۲۲، ۸۵۰۰۰ کرور تخمین زده شده است. گزارش شده است که در صورت امکان پذیر بودن و تأیید، تکمیل این پروژه ممکن است ۲۰ سال طول بکشد. جزئیات پروژه. اهداف. هدف کالپاسار ایجاد یک مخزن ساحلی آب شیرین در خلیج خامبات با ساخت سدی است که کرانه شرقی و غربی خلیج را به هم متصل می کن
د. در این مخزن، رواناب رودخانه های سابارماتی، ماهی، دهدار و نارمادا به همراه آب رودخانه های سائوراشترا که به خلیج خامبات می ریزند، ذخیره خواهد شد. قرار است از آب های ذخیره شده برای آبیاری، نیازهای آب خانگی و صنعتی در منطقه سائوراشترا استفاده شود. کالپاسار به عنوان راه حل آشکار برای حل مشکلات تهدیدکننده آب آشامیدنی و آبیاری در سائوراشترا، چه در کوتاه مدت و چه در بلندمدت، در نظر گرفته می شود. پس از بسته شدن خلیج، سطح آب درون مخزن را می توان کنترل کرد در حالی که نوسانات جزر و مدی در خارج از مخزن ادامه دارد و از این رو، می توان از آن برای تولید انرژی جزر و مدی استفاده کرد. علاوه بر ذخیره آب شیرین و تولید برق از جزر و مد، کالپاسار همچنین احیای زمین، بهبود حمل و نقل و توسعه شیلات را هدف قرار داده است. مطابق با این پروژه، یک مخزن عظیم آب شیرین در سمت بالادست سد با جمع آوری آب های مازاد رودخانه های متعدد ساخته خواهد شد. این پروژه، چهار مشکل حیاتی ایالت گجرات، یعنی آب، برق، حمل و نقل جاده ای-ریلی و توسعه بنادر را حل خواهد کرد. دامنه و هزینه. طرح و محدوده اصلی رها شده. طرح اولیه، یک سد بزرگتر به همراه یک نیروگاه جزر و
مدی را در نظر گرفته بود. در بیانیه ای از سوی دولت ایالتی آمده است که این پروژه ۵۵۰۰۰ کرور روپیه ای (۱۱٫۷ میلیارد دلاری) که قرار است تا سال ۲۰۲۰ تکمیل شود، دارای یک مخزن عظیم آب شیرین با ظرفیت ذخیره ناخالص ۱۶۷۹۱ میلیون متر مکعب آب خواهد بود. سدی به طول یک کیلومتر بر روی خلیج خامبات که غوغا در باونگر را به هانسوت در منطقه بهاروچ متصل می کند و فاصله بین این دو را ۲۲۵ کیلومتر کاهش می دهد. کیلومتر. این نیروگاه دارای یک نیروگاه تولید برق از جزر و مد با ظرفیت نصب شده ۵۸۸۰ مگاوات خواهد بود. تخمین دیگری توسط دولت در اکتبر ۲۰۱۰ ارائه شد که بیان می کرد سد پیشنهادی درست در شمال باونگر در غرب تا آلاندار در داهج در شرق ساخته خواهد شد. در سال ۲۰۱۷، طرح اصلاح شده پروژه، اندازه دریاچه را به جای طرح اولیه سد ۶۴ کیلومتری، با تنها ۳۰ کیلومتر سد دریایی کاهش داد. محدوده فعلی اصلاح و کاهش یافته است. در سال ۲۰۱۷، دامنه و اندازه پروژه سد کاهش یافت و به جای یک سد طولانی تر کالپاسار در امتداد خلیج [نامشخص]، اکنون یک سد کوتاه تر کالپاسار در امتداد خلیج خامبات به همراه یک سد دیگر بهادبوت بر روی رودخانه نارمادا و کانالی که این دو را به هم
متصل می کند، در نظر گرفته شده است. پروژه انرژی جزر و مدی از محدوده بررسی حذف شده است، که می تواند به عنوان یک پروژه جداگانه در نظر گرفته شود. مسائل. رودخانه نارمادا یکی از ۱۱۱ آبراه هند است که حمل و نقل آبی در هند را تسهیل می کند. طراحی فعلی سد بهادوت توسط دولت گجرات فقط به کشتی های کلاس III با ظرفیت کمتر اجازه عبور می دهد، در حالی که طبق اطلاعیه وزارت حمل و نقل آب اتحادیه، کشتی های کلاس IV با ظرفیت بالاتر پیش بینی شده اند، در نتیجه دولت اتحادیه از دولت گجرات خواسته است تا طراحی سد و آب بندها را ارتقا دهد تا ناوبری کشتی های بزرگتر کلاس IV تسهیل شود. مسائل زیست محیطی و اکولوژیکی دیگری نیز وجود دارد که باید به عنوان بخشی از مطالعات امکان سنجی مختلف در حال انجام، مورد بررسی قرار گیرند. سایر پروژه های آب رسانی در منطقه. در دسامبر ۲۰۱۹، ویجی بای روپانی، سروزیر ایالت، سنگ بنای کارخانه نمک زدایی آب ۱۰۰ میلیون مترمکعبی را در داهج گذاشت - که تا سال ۲۰۲۲ عملیاتی خواهد شد - و ۸ کارخانه نمک زدایی دیگر نیز در گجرات برای تأمین نیازهای آبی صنعت ایالت ساخته خواهد شد.
آبیاری در هند شامل شبکه ای از کانال های اصلی و فرعی از رودخانه های هند، سیستم های مبتنی بر چاه های آب زیرزمینی، مخازن و سایر پروژه های جمع آوری آب باران برای فعالیت های کشاورزی است. از این میان، سیستم آب های زیرزمینی بزرگ ترین است. در سال های ۲۰۱۳–۲۰۱۴، تنها حدود ۳۶٫۷ درصد از کل زمین های کشاورزی در هند به طور قابل اعتمادی آبیاری می شدند، و دو سوم باقی مانده از زمین های کشت شده در هند به باران های موسمی وابسته بودند. ۶۵ درصد آبیاری در هند از آب های زیرزمینی است. در حال حاضر حدود ۵۱٪ از مناطق کشاورزی که غلات خوراکی کشت می کنند، تحت پوشش آبیاری هستند. بقیه منطقه به بارندگی وابسته است که معمولاً غیرقابل اعتماد و غیرقابل پیش بینی است. دولت هند یک طرح مدیریت آب در سمت تقاضا با هزینه ۶۰۰۰ کرور روپیه یا ۸۵۴ میلیون دلار آمریکا را در ۸۳۵۰ روستای تحت تنش آبی در ۷۸ منطقه در هفت ایالت - گجرات، هاریانا، کارناتاکا، مادیا پرادش، ماهاراشترا، راجستان و اوتار پرادش - طی پنج سال از ۲۰۲۱–۲۲ تا ۲۰۲۶–۲۷ آغاز کرد، با هدف جمع آوری آب باران، افزایش سطح آب های زیرزمینی و افزایش نرخ تغذیه آب با برنامه های مدیریت آب در سطح پنچایات روستاه
ا. بیشتر آبیاری کانالی در شبکه کانال حوضه گنگ - یامونا عمدتاً در ایالت های پنجاب، هاریانا و اوتار پرادش و تا حدودی در راجستان و بیهار انجام می شود، در حالی که شبکه های کانال محلی کوچکی نیز در جنوب در تامیل نادو، کارناتاکا و کرالا وجود دارد. بزرگ ترین کانال هند، کانال ایندیرا گاندی است که حدود دارد. بلند. هند یک پروژه ملی بلندپروازانه برای اتصال رودخانه ها به یکدیگر دارد تا پوشش آبیاری کانالی را افزایش دهد، سیل و کمبود آب را کاهش دهد. آبیاری در هند به بهبود امنیت غذایی کمک می کند، وابستگی به باران های موسمی را کاهش می دهد، بهره وری کشاورزی را بهبود می بخشد و فرصت های شغلی روستایی ایجاد می کند. سدهای مورد استفاده برای پروژه های آبیاری به تولید برق و تأسیسات حمل و نقل کمک می کنند، همچنین آب آشامیدنی را برای جمعیت رو به رشد فراهم می کنند، سیل را کنترل می کنند و از خشکسالی جلوگیری می کنند. تاریخچه. هند باستان (پراچینا بهارات). اولین اشارات به آبیاری در فصل های ۱٫۵۵، ۱٫۸۵، ۱٫۱۰۵، ۷٫۹، ۸٫۶۹ و ۱۰٫۱۰۱ ریگ ودا یافت می شود. ودا فقط از آبیاری به سبک چاه نام می برد، که در آن گفته شده چاه های "کوپا" و "آواتا" که پس از حفر
شدن همیشه پر از آب هستند، از آنها "واراترا" (بند طناب) و "چاکرا" (چرخ) "کوسا" (سطل های) آب بیرون می کشند. این آب، طبق گفته وداها، به (کانال های پهن) و از آنجا به "خانیتریما" (کانال های منحرف کننده) به مزارع هدایت می شد. بعدها، پانینی، محقق هندی قرن چهارم پیش از میلاد، به بهره برداری از چندین رودخانه برای آبیاری اشاره می کند. رودخانه های ذکر شده شامل سیندو، سوواستو، وارنو، سارایو، ویپاس و چاندراگاگا می باشد. متون بودایی مربوط به قرن سوم پیش از میلاد نیز به آبیاری محصولات کشاورزی اشاره دارند. متون مربوط به دوران امپراتوری موریا (قرن سوم پیش از میلاد) اشاره می کنند که دولت از طریق دریافت هزینه از کشاورزان برای خدمات آبیاری از رودخانه ها، درآمد کسب می کرد. پاتانجلی، در یوگاسوترا مربوط به حدود قرن چهارم میلادی، با مقایسهٔ یکی از فنون یوگا با «روشی که یک کشاورز برای آبیاری، جویباری را از کانال آبیاری منحرف می کند»، آن را توضیح می دهد. در تامیل نادو، کانال بزرگ آنیکوت (Grand Anicut) در سراسر رودخانه کاوری در قرن سوم میلادی اجرا شد و طرح اولیه آن هنوز هم مورد استفاده قرار می گیرد. روند آبیاری از سال ۱۹۴۷. سطح زیر کشت
محصولات آبیاری شده هند در سال ۱۹۵۱ حدود ۲۲٫۶ میلیون هکتار بود و در پایان سال ۱۹۹۵ به ۹۰ میلیون هکتار افزایش یافت که شامل کانال ها و چاه های آب زیرزمینی نیز می شود. با این حال، آبیاری بالقوه به تأمین قابل اعتماد برق برای پمپ های آب و تعمیر و نگهداری متکی است و زمین های خالص آبیاری شده به طور قابل توجهی کم بوده است. طبق سرشماری کشاورزی سال های ۲۰۰۱/۲۰۰۲، تنها ۵۸٫۱۳ میلیون هکتار زمین در هند واقعاً آبیاری می شد. کل زمین های قابل کشت در هند ۱۶۰ میلیون هکتار (۳۹۵ میلیون جریب) است. طبق گزارش بانک جهانی، تنها حدود ۳۵ درصد از کل زمین های کشاورزی در هند در سال ۲۰۱۰ به طور قابل اعتمادی آبیاری می شدند پتانسیل نهایی آبیاری پایدار هند در گزارش فائو سازمان ملل متحد در سال ۱۹۹۱، ۱۳۹٫۵ میلیون هکتار تخمین زده شده است که شامل ۵۸٫۵ میلیون هکتار از طرح های کانال آبیاری رودخانه ای بزرگ و متوسط، ۱۵ میلیون هکتار از طرح های کانال آبیاری فرعی و ۶۶ میلیون هکتار از آبیاری با آب های زیرزمینی است. آبیاری هند عمدتاً مبتنی بر چاه های آب زیرزمینی است. هند با ۳۹ میلیون هکتار (۶۷٪ از کل آبیاری خود)، بزرگ ترین سیستم آبیاری مجهز به آب های زیرزم
ینی جهان را دارد (چین با ۱۹ میلیون هکتار در رتبه دوم و ایالات متحده با ۱۷ میلیون هکتار در رتبه سوم قرار دارد). هند بین سال های ۱۹۵۰ تا ۱۹۸۵، ۱۶۵۹۰ کرور برای توسعه آبیاری هزینه کرده است. بین سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵ و ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۰، هند پیشنهاد سرمایه گذاری به مبلغ ۱٬۰۳٬۳۱۵ کرور (روپیه هند) و ۲٬۱۰٬۳۲۶ کرور روپیه (INR) در زمینه آبیاری و کنترل سیل در هند را داد. طبقه بندی پروژه. پروژه های آبیاری در هند به شرح زیر طبقه بندی می شوند: ۱. پروژه های آبیاری میکرو از سال ۱۹۵۰، کارهای آبیاری بر اساس هزینه های انجام شده برای اجرا، مدیریت و توزیع پروژه ها طبقه بندی می شدند. با این حال، کمیسیون برنامه ریزی هند طبقه بندی پروژه ها را بر اساس منطقه تحت کشت (CCA) اتخاذ کرد. پروژه های کوچک آبیاری. پروژه آبیاری جزئی، طبقه بندی از پروژه های آبیاری مورد استفاده در هند است. پروژه ای که برای آبیاری مساحتی بالغ بر ۲۰۰۰ هکتار یا کمتر طراحی شده باشد، به عنوان آبیاری جزئی طبقه بندی می شود قبل از برنامه پنج ساله پنجم، طرح های آبیاری بر اساس سرمایه گذاری های مورد نیاز برای اجرای طرح طبقه بندی می شدند. از زمان برنامه پنج ساله پنجم، هند سیستم طب