Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دوره پیشا-پروتستانیسم، به زنجیره ای از افراد و جنبش هایی گفته می شود که افکاری مشابه تفکرات پروتستانیسم را قبل از سال ۱۵۱۷ تبلیغ می کردند، سالی که مورخان معمولاً آن را آغاز دوره اصلاحات پروتستانی می دانند. البته رابطه فرقه های قرون وسطایی و پروتستانیسم موضوعی است که همیشه مورد بحث مورخان بوده است. بررسی اجمالی. قبل از مارتین لوتر و جان کالوین، برخی از رهبران سعی در اصلاح مسیحیت داشتند. پیشگامان اصلی اصلاحات پروتستانی پیتر والدوس، جان ویکلیف و یان هوس بودند. مارتین لوتر به تاثیر پذیری افکارش از گذشتگان صحه میگذارد و از این رو افرادی مانند ژیرولامو ساوونارولا، لورنزو والا، وسل گانفورت و گروه های دیگر را به عنوان زمینه چینان تفکراتش می ستاید. مدعیان جنبش های پیشا-پروتستانیسم. جنبش های با ایده های مشابه با پروتستانیسم؛ عبارتند از: ویجیلانتیوس (حدود ۴۰۰ میلادی): ویجیلانتوس کشیش اهل اسپانیا بود، او علیه زهد و خرافات مرتبط با آن نوشت، جروم ویجیلانتیوس را به دلیل حرام دانستن حرمت قبور شهدا، رد شب زنده داری، مخالفت با باکرگی مریم و رد روزه داری برای اولیای الهی مورد انتقاد قرار داد. برخی از پروتستان ها ویجلانتیوس را پ
یشگام اصلاحات می دانند. برخی نیز کوشیده اند تا ویجیلانتیوس را با والدوسی ها پیوند دهند. آگوستین (۳۵۴–۴۳۰): بسیاری از پورتستان ها نظرات خود را در مورد جبر، اختیار و فیض از آگوستین به عاریت گرفته اند. با این حال، آگوستین نیز الهیات مشترکی با کلیسای کاتولیک داشت، مانند اعتقاداتش به مریم مادر عیسی، یا دیدگاه او در مورد غسل تعمید و برخی دیدگاه های دیگر. جیمز وایت، نویسنده پروتستان، استدلال کرده است که آگوستین دیدگاه کاتولیک مدرن در مورد تغییر جوهری در مورد نان و شراب را نمی پذیرد، اما تیم استیپلز، مدافع کاتولیک، استدلال می کند که آگوستین تغییر جوهری را انکار نمی کند. پولیسیان: با توجه به اعتقاد بر شمایل شکنی، ادعا می شود که فرقه پولیسیان صلیب مسیحی، مناسک، هفت آیین و سلسله مراتب کلیسا را رد می کنند، به همین دلیل ادوارد گیبون آنها را «پیشگامان شایسته» برای اصلاحات می دانست. شمایل شکنان بیزانسی: جنبشی در کلیسای شرقی بود که در قرن هشتم توسط لئون سوم (۶۸۵–۷۴۱) و برخی امپراتوران بعدی مورد حمایت قرار گرفت. آنها نمادهای مذهبی را با خشونت، احتمالاً تحت تأثیر اسلام، نابود می کردند. شمایل شکنان پروتستان برای توجیه تهاجم به
تصاویر مذهبی توجهشان به گذشته جلب شد مخصوصاً به شمایل شکنان بیزانسی. پروتستان ها در آغاز اصلاحات از همان متون کتاب مقدس و پدرشناسی استفاده کردند که توسط بیزانسیان در قرن هشتم و نهم برای محکوم کردن تصاویر مذهبی استفاده می شد. کلودیوس تورینی: اسقف اهل تورین بود. به دلیل شمایل شکنی اش، از او اغلب به عنوان پروتستان اولیه نام می برند. تفسیر او بر نامه به غلاطیان نشان می دهد که برخی از دیدگاه های او دیدگاه هایی است که قرن ها بعد والدوسی ها و پروتستان ها بیان کردند. کلودیوس در نوشته های خود معتقد است که ایمان تنها شرط رستگاری است، برتری پیتر را انکار می کند، دعا برای مردگان را بی فایده می داند، به اعمال کلیسا حمله می کند و کلیسا را خطاپذیر می داند. گوتشاک از اوربایس: گوشتاک یک متکلم ساکسون تبار قرن نهمی بود که به دلیل آموزه هایش در مورد قضا و قدر و اینکه رستگاری مسیح فقط برای برگزیدگانش بود، به بدعت محکوم شد. دیدگاه های او نسبت به فیض الهی، گوتشالک را به الهام بخش آموزه سولا فیده (رستگاری تنها با داشتن ایمان) برای پروتستان ها تبدیل کرد. راترامنوس: راترامنوس الهی دانی بود که در سال ۸۶۸ درگذشت. راتراموس معتقد بود که ع
شای ربانی صرفاً حرکتی نمادین است، بنابراین حضور واقعی مسیح در مراسم عشای ربانی را زیر سؤال برد. راترامنوس نیز به قضا و قدر مجرد اعتقاد داشت. نوشته های راترامنوس بر الهی دانان پروتستان تأثیر گذاشت و به اصلاحات بعدی کمک کرد. تندراکی ها: جنبشی که کلیسای حواری ارمنی را به عنوان ساختاری غیر منعطف و مادی گرا مورد انتقاد قرار می دادند، آنها کشیشان خود را داشتند، بر اراده آزاد تأکید داشتند و برای اصلاحات فشار می آوردند. الفریک از اینشم: پروتستان ها به الفریک به عنوان مدرکی برای عدم اعتقاد کلیسای انگلیسی به تغییر جوهری متوسل شده اند، الفریک در کتابش با نام لاتین Sermo de sacrificio in die pascae (در مورد قربانی در روز عید فصح صحبت کنید) اعتقادتش در مورد عشای ربانی را توضیح می دهد. برنگار از تور (حدود ۱۰۰۵–۱۰۸۸): از پیشروان اصلاحات بود. او علیه تغییر جوهری نان و شراب استدلال کرد و گفت که این خلاف منطق و کتاب مقدس است و تعلیم داد که بدن و خون در مراسم عشای ربانی «واقعی» نیستند. کاتاریسم: گروهی مذهبی بودند که برای اولین بار در نیمه اول قرن یازدهم ظاهر شدند. علی رغم پایبندی به آموزه های دوگانه باوری، معتقدانش می خواستند ب
ه شکل ناب تری از مسیحیت بازگردند و از عهد جدید به عنوان مرجع اصلی خود استفاده کردند. آنها همچنین گرایش های ضد روحانیت داشتند، وجود برزخ، مصلوب کردن، دعا برای مقدسین، دعا برای مردگان و تغییر جوهری را انکار کردند. اصلاحات پروتستانی در مناطقی که قبلاً دژهای کاتارها و والدنسی ها بودند شکوفا شد. گنجاندن کاتارها به عنوان پیشروان پروتستان موضوعی بحث برانگیز بوده است، برخی از مردم در گذشته تلاش می کردند تا کاتارها را به عنوان پروتستان قلمداد کنند، حتی علیه دوگانه باوری آنها نیز استدلال هایی آورده اند اما شواهد کافی برای اعتقادشان ارائه نشده است. کلیسای بوسنیایی: که کرستجانی نیز نامیده می شود، آنها قدرت مطلقه پاپ را انکار کردند و توسط کلیساهای شرقی و غربی تکفیر شدند. برخی ادعا کرده اند که کلیسای بوسنی یک کلیسای پیشگام قبل از اصلاحات بشمار می آید. پاتاریا: گروهی که قرن یازدهم در شمال ایتالیا ساکن بودند و مخالف فساد در کلیسا بودند. تانچلم: تانچلم یک واعظ قرن دوازدهمی بود که ساختار کلیسای کاتولیک را رد کرد. پیر آبلار: روشنفکر فرانسوی در حدود سال ۱۱۰۰ میلادی بود، او به جای اینکه به همه چیزهایی که کلیسا بدون چون و چرا اعلا
م می کند، باور کند، به دنبال آن بود که عقل انسانی را به عنوان یکی از راه های درک معنای کتاب مقدس شریک بداند. در نهایت او را بدعت گذار نامیدند و کتاب هایش را سوزاندند. جورج مور، رمان نویس، از آبلار به عنوان «نخستین پروتستان» پیش از مارتین لوتر یاد می کند. پیتر از برویس: اصلاح طلب فرانسوی بود که علیه کلیسای کاتولیک جنگید، او غسل تعمید نوزادان و وجود تصاویر مذهبی را انکار می کرد. هنری از لوزان: موعظه گر فرانسوی که پیروانش را هنریکان می نامیدند، هنری روحانیان کاتولیک را به خاطر ثروتشان محکوم می کرد. آرنولد از برشا: آرنولد به ثروت اندوزی اسقف های کاتولیک حمله کرد، او در سال ۱۱۵۵ به دار آویخته شد. یواخیمیان: تفاسیر خود یواخیم از فیوره پیش بینی کننده تحولات هرمنوتیک پروتستانی بود. والدوسی ها: جنبشی در قرن دوازدهم بود که اغلب به عنوان پیشروان اصلاحات در نظر گرفته می شود. والدوسی ها نوزادان را تعمید نمی دادند و استفاده از آمرزش نامه را رد می کردند، همچنین تغییر جوهری را انکار کردند. والدوسی ها می خواستند در فقر و سادگی از عیسی پیروی کنند. آنها بعداً به اصلاحات پروتستانی پیوستند. جنبش والدوسی ها توسط پیتر والدوس آغاز ش
د، آنها با نهاد پاپ و ثروت اندوزی کلیسا مخالفت کردند، با این حال آنها در مراسم مقدس کلیسای کاتولیک شرکت می کردند. فراتیچلی: فراتیچلی ها یا فرانسیسکن ها گروهی افراطی در قرن دوازدهم بودند. فراتیچلی بر عرفای پروتستان تأثیراتی گذاشتند. جان، پادشاه انگلستان: در طول اصلاحات، شاه جان به عنوان یک قهرمان و به عنوان یک شهید پروتستانی شناخته می شود که به دلیل سرپیچی از پاپ بعنوان بدعت گذار شناخته شد و از سوی پاپ تکفیر شد. شاه جان توسط جان فاکس و جان بیل ستایش شده. دانته آلیگیری: بنا به اعتقاد برخی پروتستان های اولیه، مانند جان فاکس و جان بیل، دانته به دلیل نوشتن آثاری مثل "Monarchia" (سلطنت) با برتری پاپ مخالف بود. علیرغم اینکه بسیاری از نویسندگان ادعا می کنند دانته یک پروتستان پیشرو است، دیدگاه های دینی او همچنان با آیین کاتولیک، مانند برزخ، همسو بود. مارسیلیوس پادوایی (متولد ۱۲۷۰ میلادی): مارسیلیوس در برخی منابع از پیشروان اصلاحات نام برده می شود. مارسیلیوس معتقد بود که تنها منبع حقیقت برای یک مسیحی متون مقدس هستند در نتیجه اقتدار نهایی کلیسا را رد کرد. مارسیلیوس معتقد بود که اطاعت از احکام پاپ برای رستگاری ضروری نیست
و معتقد بود که نظام ایجاد شده توسط پاپ، نظامی انسانی است و نه الهی. اعتقادات مارسیلیوس تا حد زیادی با اصلاح طلبان پروتستان مطابقت داشت. ویلیام اکام: آثار فلسفی اکام بر لوتر و فلسفه پروتستان تأثیر گذاشت. لوتر فلسفه قومی اکام را به پروتستانیسم منتقل کرد. تأکید اکام بر کتاب مقدس را می توان بر آثار پروتستانی مشاهده کرد. توماس برادواردین: معلم در آکسفورد بود. برادواردین به آموزه قضا و قدراعتقاد داشت، توماس در سال ۱۳۴۹ درگذشت. گریگوری ریمینی (۱۳۰۰ – نوامبر ۱۳۵۸): متکلم ایتالیایی بود. آموزه های او بر اصلاح طلبان پروتستان بعدی تأثیر گذاشت. ریمینی به ناتوانی انسان در انجام یک زندگی اخلاقی بدون فیض الهی و به قضا و قدر اعتقاد داشت. دوستان خدا یا Gottesfreunde یک گروه مسیحی قرن چهاردهمی در آلمان بودند، برخی از رهبران جنبش به دلیل انتقاد از کلیسای کاتولیک اعدام شدند، جنبش اصلاحات پروتستان را پیش بینی کرد. جنبش Gottesfreunde یک جنبش مردمی دموکراتیک بود که بر تقوا، فداکاری و تقدس تأکید داشت. فرانچسکو پترارک: بسیاری از محققان پترارک را یک پروتستان اولیه می دانند که عقاید پاپ را به چالش می کشد. استریگولنیکی: استریژینولکی جنب
شی در قرن چهاردهم روسیه بود که علیه صومعه ها، مقامات رده بالای روحانی بود البته احتمالاً جنبش اقدام به شمایل شکنی نیز کرده است. این بحث وجود دارد که آیا استریگولنیکی ها شبیه به جنبش پروتستان بودند یا بیشتر «بدعت گذار» بودند. لولاردی: جنبشی در قرن چهاردهم بود که بر اهمیت کتاب مقدس تأکید کرد، تغییر جوهری را انکار کرد و نظام پاپ را مردود می دانست. این جنبش توسط جان ویکلیف آغاز شد. هوسی ها (قرن پانزدهم میلادی): گروهی در بوهمیا بودند که توسط یان هوس، که تحت تأثیر نوشته های جان ویکلیف بود، تأسیس شد. یان هوس به زیاده روی ها حمله می کرد و معتقد بود که کتاب های مقدس تنها حجت برای بشریت است. تابوریتیان: جناحی از جنبش هوسی بودند، آنها تغیر جوهوری، تکریم قدیسان، دعا برای اموات، رفتار افراطی، اعتراف به روحانیون و ترک سوگند را انکار می کردند. اوتراکوییست: اصرار بر اشتراک در دو نوع، فقر حواریون، «موعظه رایگان انجیل» و استفاده از زبان چکیدر خواندن کتاب مقدس. لورنزو والا: از سنت خطا ناپذیز بودن کلیسا تبری جست به همین دلیل برخی او را پیشرو پروتستان می نامند. خود مارتین لوتر، لورنزو والا را ستود. او به سبب اثر جنجالی خود یعنی ک
نکاش در عطیه کنستانتین و اثبات جعلی بودن آن شناخته می شود. عطیه کنستانتین که ادعا می شده که از زمان کنستانتین بزرگ به پاپها اهدا شده و قسمت عمده ای از اروپا را تحت کنترل آنها قرار می داده است، در قرن پانزدهم مورد بررسی جدی والا قرار گرفت و او اثبات کرد که این سند جعلی است، بنابراین یکی از ضربه های جدی به پیکره کلیسا در این قرن از سوی لورنزو والا واردشده است. یوهانس فون گوخ: گوخ اعتقاد داشت که کتاب مقدس مرجع عالی آموزه است و رهبانیت را زیر سؤال برد. یوهان روکرات فون وزل: یوهان به زیاده خواهی های کلیسا حمله کرد و تجرد کشیشی و قدرت پاپ را مردود می دانست. او به جبر و به کلیسا نامرئی اعتقاد داشت و معتقد بود که کتاب مقدس تنها مرجع قابل اعتماد است. وسل گانفورت: وسل به رفتارهای افراطی حمله کرد، تغییر جوهری را رد کرد و معتقد بود پاپ از خطا مبری نیست. البته برخی از کاتولیک ها مدعی هستند که یکی دانستن وسل با پروتستانیسم مبالغه است. یوهان گیلر فون کایزربرگ (متولد ۱۴۴۵): دغدغه یوهانس اصلاحات اخلاقی در استراسبورگ بود و در مورد عدالت خدا موعظه می کرد. اصلاحات او زمینه ساز اصلاحات پروتستان در استراسبورگ شد. جیرولامو ساونارول
ا: واعظ و اصلاح طلب ایتالیایی بود، او در سال ۱۴۵۲ به دنیا آمد و در سال ۱۴۹۸ درگذشت. مورخان معتقدند که ساونارولا بر لوتر و احتمالاً جان کالوین نیز تأثیر گذاشته است. او علیرغم داشتن عقاید مشترک که با کاتولیک همسو بود، مانند پروتستان ها به فیض الهی اعتقاد داشت. ساونارولا اعلام کرد که کارهای نیک علت جبر نیست بلکه نتیجه جبر است. پیروان او را پیانونی می نامیدند. ساونارولا هرگز کلیسای کاتولیک را رها نکرد، با این حال اعتراضات او به فساد دستگاه پاپ، تکیه بر کتاب مقدس به عنوان راهنمای اصلی، ساونارولا را با اصلاحات پیوند می دهد. اگرچه برخی در مورد جایگاه جیرولامو ساونارولا به عنوان یک پروتستان پیشرو بحث می کنند. جووانی پیکو دلا میراندولا: میراندولا ۹۰۰ رساله علیه رم منتشر کرد، جایی که او استدلال کرد که «این بدن من است» و باید به صورت نمادین دیده شود و هیچ تصویری نباید مورد ستایش قرار گیرد. پیکو همچنین از ستایشگران جیرولامو ساونارولا بود. یوهان ریشلین: هنگامی که اصلاحات پروتستانی آغاز شد، کلیسای کاتولیک را ترک نکرد، اما همواره مشکوک به داشتن گرایش به ایده های اصلاحی بود. بعدها، نوه اش فیلیپ ملانشتن به اصلاحات پروتستان پی
وست. یوهانس فون استاپیتز: یوهانس در سال ۱۴۶۰ به دنیا آمد و به عنوان مافوق لوتر در محفل سنت آگوستین خدمت می کرد، استاپیتز بر دکترین انتخاب بدون قید و شرط تأکید داشت. ژاک لوفور دتپل: از پیشروان لوتر در فرانسه بود و دکترین رستگاری از طریق ایمان به عنوان یکی از ایده های او مطرح می شود. او همچنین تفسیرهایی بر کتاب مقدس نوشت که بر مارتین لوتر تأثیر گذاشت. دسیدریوس اراسموس: اراسموس تنها ۲۰ سال قبل از لوتر در هلند به دنیا آمد. علیرغم اینکه اراسموس از بسیاری از اصلاحات رادیکال که لوتر به اجرا درآورد حمایت نکرد، در عین حال نسبت به برخی از عقاید لوتر همدل بود و برخی از ایده های او را پیش بینی می کرد، مخصوصاً در مورد اینکه همه باید بتوانند کتاب مقدس را به زبان خود بخوانند. اراسموس گاهی اوقات زمانی که لوتر دچار مشکل می شد از او دفاع می کرد، اما از همه آموزه های او دفاع نکرد زیرا احساس می کرد که آموزه "sola fide" بیش از حد تفرقه برانگیز است. معاصران اراسموس او را متهم به «گذاشتن تخمی کردند که لوتر از آن تخم بیرون آورد».
مسیمو اینترووین (Massimo Introvigne) (زاده ۱۴ ژوئن ۱۹۵۵، در رم) یک جامعه شناس دینی و وکیل مالکیت معنوی کاتولیک ایتالیایی است. او بنیانگذار و مدیر عامل مرکز مطالعات ادیان جدید (CESNUR)، یک سازمان مستقر در تورین است که به عنوان «بالاترین گروه لابی گری و اطلاعاتی برای ادیان بحث برانگیز» توصیف شده است. زندگی و فعالیت. اینترووین در ۱۴ ژوئن ۱۹۵۵ در رم به دنیا آمد. در سال ۱۹۷۵ مدرک لیسانس فلسفه را از دانشگاه گریگوری رم گرفت و در سال ۱۹۷۹ دکترای خود را از دانشگاه تورین دریافت کرد. او در شرکت حقوقی Jacobacci e Associati به عنوان یک وکیل مالکیت معنوی، متخصص در دامنه اینترنتی کار می کرد. در سال ۱۹۷۲، او به گروه محافظه کار کاتولیک آلانزا کاتولیکا پیوست. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۶ او به عنوان نایب رئیس گروه خدمت کرده است. در سال ۱۹۸۸ او CESNUR را تأسیس کرد و از آن زمان به عنوان مدیر گروه فعالیت می کند. از سال ۲۰۱۲، اینترووین به عنوان «استاد مدعو جامعه شناسی جنبش های دینی» در دانشگاه تورین معرفی شد. در سال ۲۰۱۲، اینترووین به عنوان رئیس رصدخانه تازه تأسیس آزادی مذهبی وزارت امور خارجه ایتالیا منصوب شد. از آغاز سال ۲۰۱۸، اینترووین س
ردبیر مجله روزانه دین و حقوق بشر در چین، "زمستان تلخ" بود است که توسط CESNUR منتشر می شود. اینترووین طرفدار نظریه اقتصاد دینی است که توسط رادنی استارک ارائه شده است. ادیان جدید. ، دانشگاه سوئدی اینترووین را به عنوان «یکی از اصلی ترین نام ها در مطالعه جنبش های نوپدید دینی» توصیف می کند. روبرتو سیپریانی، جامعه شناس، اینترووین را «یکی از جامعه شناسان ایتالیایی دین در خارج از کشور و از دانشمندان برجسته جنبش های دینی جدید در جهان» نامیده است. در سال ۲۰۰۱، جامعه شناس، استفان آ. کنت، اینترووین را به عنوان «منتقد دائمی هرگونه تلاش ملی برای شناسایی یا محدود کردن به اصطلاح» فرقه ها توصیف کرد. در اواسط دهه ۱۹۹۰، اینترووین از طرف ساینتولوژیست ها در یک محاکمه جنایی در لیون شهادت داد. پس از انتقاد اینترووین از انتشار گزارش سال ۱۹۹۵ در مورد فرقه ها توسط دولت فرانسه، روزنامه نگاران اینترووین را به عنوان یک «عذرخواهی فرقه» توصیف کردند و گفتند که او با اتحاد کاتولیک و حزب حاکم آن زمان سیلویو برلوسکونی مرتبط است. اینترووین پاسخ داد که فعالیت های علمی و سیاسی او ارتباطی با هم ندارند. او دایرةالمعارف دین را در ایتالیا منتشر کرد.
تونی اورتگا، روزنامه نگار و منتقد ساینتولوژی، مجموعه ای از مقالات ۲۰۱۸/۱۹ را نوشت و از "مجله CESNUR" به عنوان یک «مجله عذرخواهی» غیرقابل اعتماد انتقاد کرد. مطالعات فرهنگ عامه و خون آشام ها. اینترووین همچنین مدیر CESPOC، مرکز مطالعات فرهنگ عامه است. او مدیر ایتالیایی انجمن ترانسیلوانیا دراکولا بود که شامل دانشمندان برجسته دانشگاهی در زمینه مطالعه ادبی و تاریخی اسطوره خون آشام ها بود. در سال ۱۹۹۷، جی. گوردون ملتون و اینترووین رویدادی را در هتل وستین در لس آنجلس ترتیب دادند که در آن ۱۵۰۰ شرکت کننده با لباس خون آشام برای «مسابقه نویسندگی خلاق، موسیقی راک گوتیک و اجراهای تئاتر» آمدند.
یژی کریشاک (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل لهستان است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "ماری کوری"، "ناپلئون"، "خیابان فرعی ۴"، "کارآگاهان جنایی" و "بازیگران شهرستانی" اشاره کرد.
روبرتو لئوپاردی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال جنوآ، باشگاه فوتبال پنیارول، باشگاه فوتبال ناسیونال (اروگوئه)، و باشگاه فوتبال ویچنزا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
میرتو داووینه (; – دسامبر ۱۹۹۹) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی رئال مایورکا و باشگاه فوتبال پنیارول اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
خولیو ماسیراس (; – ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دانوبیو و باشگاه فوتبال مونته ویدئو واندررز اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
لوئیس کاسترو (; زاده – درگذشته ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال راسینگ، باشگاه فوتبال ریور پلاته، باشگاه ورزشی دفنسور، و باشگاه فوتبال ناسیونال (اروگوئه) اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
اوربانو ریورا (; – ژوئیه ۲۰۰۲) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دانوبیو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
نستور کاربایو (; – ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ناسیونال و باشگاه فوتبال دانوبیو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
رافائل سوتو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ناسیونال (اروگوئه) و باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
عمر مندس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ناسیونال (اروگوئه)، باشگاه ورزشی فرو کاریل اوئسته، و باشگاه فوتبال ایندپندینته اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
روبرت کورنر (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتریش بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال راپید وین اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اتریش بازی کرده است.
ارنست اشتویاسپال (; – ) بازیکن فوتبال اهل اتریش بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال متس، باشگاه فوتبال تروا، باشگاه فوتبال آستریا وین، باشگاه فوتبال استراسبورگ، و باشگاه فوتبال آاس موناکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اتریش بازی کرده است.
والتر هاومر (; – &lt;ref name=teams&gt;{) بازیکن فوتبال اهل اتریش بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آدمیرا واکر مودلینگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اتریش بازی کرده است.
آلفرد تاینیتزر (; – ) بازیکن فوتبال اهل اتریش بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لاسک و باشگاه فوتبال راپید وین اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اتریش بازی کرده است.
یوهان ریگلر (; – ) بازیکن فوتبال اهل اتریش بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال راپید وین، باشگاه فوتبال لانس، و باشگاه فوتبال آستریا وین اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اتریش بازی کرده است.
کارل گیسر (; – ) بازیکن فوتبال اهل اتریش بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال راپید وین اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اتریش بازی کرده است.
فرانتس پلیکان (; – ) بازیکن فوتبال اهل اتریش بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آدمیرا واکر مودلینگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اتریش بازی کرده است.
هونگ دوک-یونگ (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل کره جنوبی بود. او همچنین در تیم ملی فوتبال کره جنوبی بازی کرده است. هونگ دوک-یونگ در مسابقات بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
پارک کیو-چونگ (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل کره جنوبی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کره جنوبی بازی کرده است.
پارک جائه-سونگ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کره جنوبی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کره جنوبی بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
هواپیماهای کاغذی (به انگلیسی: Paper Planes) یک فیلم سه بعدی استرالیایی درام به کارگردانی رابرت کانولی با بازی سم ورثینگتون، دیوید ونهام، دبورا میلمن و اد اوکسنبولد است. این فیلم داستانی در مورد دیلن، پسر جوانی است که در استرالیا زندگی می کند، که متوجه می شود استعدادی در ساخت هواپیماهای کاغذی دارد و آرزوی شرکت در مسابقات جهانی هواپیمای کاغذی در ژاپن را دارد. فیلم در ۱۵ ژانویه ۲۰۱۵ در سینماهای استرالیا در ۲۵۳ اکران توسط کمپانی Roadshow Films اکران شد. این فیلم تا پایان اکران خود ۹٫۶۱ میلیون دلار استرالیا در گیشه استرالیا فروخت.
کانگ چانگ-گی (; – ) بازیکن فوتبال اهل کره جنوبی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کره جنوبی بازی کرده است.
مین بیونگ-دائه (; – ) بازیکن فوتبال اهل کره جنوبی بود. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال ژاپن و کره جنوبی بازی کرده است.
لی سو-نام (; – ) بازیکن فوتبال اهل کره جنوبی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کره جنوبی بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
چوی چونگ-مین (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل کره جنوبی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کره جنوبی بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده است.
وو سانگ-کوون (; – ) بازیکن فوتبال اهل کره جنوبی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کره جنوبی بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
سونگ ناک-وون (; – ) بازیکن فوتبال اهل کره جنوبی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کره جنوبی بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
کیم جی-سونگ (؛ زادهٔ ) بازیگر زن اهل کره جنوبی است. وی از سال ۲۰۱۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
چونگ نام-سیک (; – ) بازیکن فوتبال اهل کره جنوبی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به دانشگاه کره اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کره جنوبی بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
لی جونگ-کاپ (; – ۱۹۹۳) بازیکن فوتبال اهل کره جنوبی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کره جنوبی بازی کرده است.
هام هونگ-چول (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل کره جنوبی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال تنگستن اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کره جنوبی بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۳ مدال نقره شده است.
هان چانگ-وها (; – ) بازیکن فوتبال اهل کره جنوبی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کره جنوبی بازی کرده است.
کیم جی سونگ (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل کره جنوبی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کره جنوبی بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۳ مدال نقره شده است.
دبلیودبلیوئی بِرَگینگ رایتس (به انگلیسی: WWE Bragging Rights) یک رویداد غیر رایگان (Pay-Per-View) در کشتی حرفه ای و شبکه دبلیودبلیوئی بود که توسط کمپانی دبلیودبلیوئی، یک کمپانی کشتی حرفه ای مستقر در کانتیکت، تولید می شد. این رویداد نخستین بار در سال ۲۰۰۹ برگزار شد و جایگزین پی پر ویو سایبر ساندی شد. آخرین دوره از این رویداد در سال ۲۰۱۰ برگزار شد. محور اصلی این رویداد، نبرد کشتی گیران دو برند اصلی کمپانی دبلیودبلیوئی یعنی راو و اسمکدان بود.
میرزا ملااحمد (ملااحمداف) ( –) پژوهشگر تاجیک بود. ملااحمد از اعضای آکادمی علوم و اتحادیه نویسندگان تاجیکستان بود و مدتی ریاست انجمن دوستی تاجیکستان و ایران را بر عهده داشت. او در ناحیه عینی زاده شد و در شهر دوشنبه درگذشت. زندگی حرفه ای. میرزا ملااحمد در سال ۱۹۶۹ از بخش خاورشناسی دانشگاه ملی تاجیکستان فارغ التحصیل شد. او تا سال ۱۹۹۹ در انستیتوی زبان و ادبیات و خاورشناسی و میراث خطی ابوعبدالله رودکی در فرهنگستان علوم تاجیکستان، در زمینه های ایران شناسی، هندشناسی، و تاریخ ادبیات کار می کرد. میرزا ملااحمد بیست سال پایانی خود مسئول بخش علم و سازمان دهی و معاون دبیر ارشد علمی در آکادمی ملی علم های تاجیکستان بود. میرزا ملااحمد متخصص پژوهش و بررسی آثار رودکی بود. اما درباره دیگر شاعران پارسی زبان مانند فردوسی، ناصرخسرو، مولوی، ابوالقاسم لاهوتی، فرخی سیستانی، فروغی بسطامی، و قاآنی شیرازی نیز کتاب نوشته و پژوهش کرده بود. او عضو هیات تحریریه مجله "رودکی" (تهران)، فصلنامه علمی-پژوهشی "پژوهشنامه تاریخ و مجله مؤسسه فرهنگی اکو" (تهران) بود. میرزا ملااحمد همچنین دبیر سمپوزیوم های گوناگون بین المللی از جمله «هزاره شاهنامه فرد
وسی» بود. آثار. میرزا ملااحمد بیش از ۴۵۰ اثر و بیش از ۳۰ کتاب درباره شعرا و نویسندگان قدیم و معاصر پارسی زبان از خود باقی گذاشته است.
پارک ایل-کاپ (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل کره جنوبی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کره جنوبی بازی کرده است.
چوی یونگ-کون (; – ) بازیکن فوتبال اهل کره جنوبی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کره جنوبی بازی کرده است.
لی کی-جو (; – ) بازیکن فوتبال اهل کره جنوبی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کره جنوبی بازی کرده است.
چونگ کوک-چین (; – ) بازیکن فوتبال اهل کره جنوبی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کره جنوبی بازی کرده است.
چو یونگ-کوانگ (؛ ۱۹۲۰ – ) بازیکن فوتبال اهل کره جنوبی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کره جنوبی بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.