Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سلطنت "ظاهر شاه" قدرت را در دست گرفت. با این حال، داوود خان شش سال بعد در "انقلاب ثور" سرنگون شد—رویدادی که مسکو را غافلگیر کرد، زیرا ترجیح می داد داوود خانِ طرفدار شوروی همچنان در قدرت بماند. نارضایتی در میان مردم افغانستان افزایش یافت و پس از پایان انقلاب، در ماه های ارس، جون و اگست شورش های ضدحکومتی رخ داد. شوروی ها مشتاق بودند که برای تثبیت اوضاع وارد عمل شوند و "دکترین برژنف" را به عنوان مبنای مداخله خود مطرح کردند. برژنف و دیگر رهبران شوروی معتقد بودند که این قیام ها در افغانستان بخشی از یک توطئه غربی در چارچوب جنگ سرد است و مسکو این شورش ها را به عنوان مرحله نخست طرح ادعایی غرب برای تحریک قیام ها یا "جهاد" در آسیای مرکزی شوروی، که اکثریت جمعیت آن مسلمان بودند، تلقی می کرد. در روز کریسمس سال ۱۹۷۹ (۶ جدی ۱۳۵۸)، اتحاد جماهیر شوروی اشغال نظامی افغانستان را آغاز کرد. در ماه مه ۱۹۷۹ (جوزا ۱۳۵۸)، مارگارت تاچر به عنوان نخست وزیر بریتانیا انتخاب شد و به داشتن مواضع سرسختانه ضد شوروی شهرت داشت. لقب "بانوی آهنین" نخستین بار در مقاله ای در روزنامه نظامی شوروی "ستاره سرخ" به او نسبت داده شد. مقامات بریتانیایی نگرا
ن بودند که مسکو پس از آن فرصت هایی را برای بی ثبات کردن دولت های شکننده جنوب آسیا به منظور گسترش نفوذ خود در این کشورها مورد بهره برداری قرار دهد. نگرانی بریتانیا نه در مورد پاکستان همسایه، بلکه درباره انقلاب جاری در ایران و احتمال تصاحب آن توسط "حزب توده"، حزب کمونیست ایران، بود. تاچر سیاست "تنش زدایی" را فریبی می دانست که به بلوک شرق اجازه می داد جنگ سرد را به شیوه ای دیگر ادامه دهد و در خاطرات خود اظهار داشت که مداخله شوروی در افغانستان برای او تعجب آور نبود. دخالت بریتانیا. سه هفته پس از حمله شوروی، رابرت آرمسترانگ، دبیر کابینه، در حال مذاکره درباره نحوه ارسال کمک های نظامی مخفیانه به مقاومت اسلامی بود که علیه نیروهای روسی می جنگید. پیتر کارینگتون، وزیر امور خارجه بریتانیا، تلاش کرد برای متقاعد کردن لئونید برژنف، رهبر اتحاد جماهیر شوروی، به خروج نیروهایش از افغانستان به مسکو سفر کند، اما این تلاش بی نتیجه ماند، زیرا آندری گرومیکو، وزیر امور خارجه شوروی، از هرگونه دیدار در این باره امتناع ورزید. پس از این، آرمسترانگ یادداشتی برای تاچر، کارینگتون و «C» (سر کالین فیگرز، رئیس MI6) ارسال کرد و استدلال خود را ب
رای ارائه کمک نظامی به منظور «تشویق و حمایت از مقاومت» مطرح نمود. کارینگتون سپس در ۱۷ ژانویه ۱۹۸۰ (۲۷ جدی ۱۳۵۸) به پاکستان سفر کرد و با رئیس جمهور ضیاءالحق دیدار داشت و ضمن بازدید از مرز، به او اطمینان داد که از پاکستان حمایت خواهد شد. یک ماه بعد، نشستی با حضور نمایندگان آلمان غربی، فرانسه و ایالات متحده در لندن برگزار شد. همه کشورها به نوعی خواهان حمایت از مجاهدین بودند، اما حاضر به ارائه کمک مستقیم نشدند. فرانسوی ها پیشنهاد کردند کمک های نظامی از طریق عراق ارسال شود، اما آلمان غربی نگران اهداف آمریکا و خطر وقوع جنگ جهانی سوم بود. در نهایت، فرانسه موافقت کرد که حمایتی محدود ارائه دهد، اما تنها از طریق گروه پزشکی "پزشکان بدون مرز". از سوی دیگر، تاچر خواهان جنگی مخفیانه بود، حتی اگر این به معنای اعزام نیروهای بریتانیایی به افغانستان باشد. با این حال، هرگونه اقدام نظامی آشکار علیه شوروی غیرممکن بود، نه تنها به دلیل خطر تشدید درگیری، بلکه به دلیل محدودیت های شدید در توان نظامی بریتانیا. دولت محافظه کار می خواست تمرکز نیروهای مسلح بریتانیا را بر اروپا و مقابله با خطر جنگ میان ناتو و پیمان ورشو حفظ کند. تاچر گفت و
گویی طولانی با جیمی کارتر، رئیس جمهور ایالات متحده، داشت و هر دو توافق کردند که تا حد امکان به شورشیان افغان کمک کنند. او همچنین با شور و اشتیاق از موضع سخت گیرانه کارتر علیه شوروی حمایت کرد، اما برخلاف ایالات متحده، تا حد تحریم بازی های المپیک مسکو پیش نرفت. دولت بریتانیا حمایت از مقاومت افغان ها را تأیید کرد و سپس به MI6 مجوز داد تا در سال نخست اشغال شوروی عملیات هایی را انجام دهد. این اقدامات قرار بود توسط افسران MI6 در اسلام آباد، با هماهنگی سیا و سازمان اطلاعات پاکستان (ISI) انجام شود. کارینگتون همچنین مشتاق بود که «تصاویر افغان هایی که با کمونیست ها می جنگند» را روی صفحه تلویزیون ها ببیند، به امید ایجاد جنگی مشابه جنگ ویتنام از نظر پوشش رسانه ای. تاچر در جون ۱۹۸۰ (جوزای ۱۳۵۹) با آغا شاهی، وزیر امور خارجه پاکستان، درباره کمک نظامی بریتانیا گفت وگو کرد و چهار ماه بعد، ضیاءالحق را در یک دیدار رسمی به لندن پذیرفت. پس از آن، تاچر در اکتبر ۱۹۸۱ (میزان ۱۳۶۰) به پاکستان سفر کرد و بار دیگر با ضیاءالحق دیدار داشت. او با هلیکوپتر به اردوگاه پناهندگان نصیر باغ، واقع در نزدیکی مرز افغانستان، منتقل شد، جایی که ۱۲ هزا
ر پناهنده افغان در آن اسکان داشتند. تاچر از اردوگاه بازدید کرد و در جمع بزرگان افغان اعلام کرد که دولتش همچنان برای خروج نیروهای شوروی از افغانستان فشار خواهد آورد. او در سخنرانی خود تأکید کرد که دل های دنیای آزاد با مردم افغانستان است و وعده کمک داد. سپس تاچر به گذرگاه خیبر رفت، تسلیحات توقیف شده شوروی را بررسی کرد، به طور مختصر از مرز عبور کرد و با یک سرباز افغان دست داد. پس از آن، برای شرکت در یک ضیافت رسمی دولتی به اسلام آباد بازگشت. در مقابل، کرملین این سفر را اقدامی «تحریک آمیز با هدف دامن زدن به هیستری ضد شوروی» توصیف کرد. احمد شاه مسعود. سازمان MI6 به دنبال یافتن گروهی بود که بتواند از آن حمایت کند. پس از دریافت مجوز عملیات، نخستین اقدام در فوریه ۱۹۸۰ (دلو ۱۳۵۸)، تنها دو ماه پس از تهاجم شوروی، انجام شد. افسران MI6 به سرپرستی گری وارنر، مسئول شرق دور، با رهبران قبایل در مناطق مرزی پاکستان در یک مدرسه دیدار کردند تا در صورت لزوم حمایت خود را ارائه دهند. وارنر سپس به یکی از افسران خود مأموریت داد تا فرمانده ای افغان با مهارت های ناپلئونی پیدا کند. بررسی گزارش های میدانی و ارتباطات شنودشده شوروی نشان می د
اد که در ابتدا، کمک به مجاهدین در استان هلمند گزینه ای عملی به نظر می رسید. اما توجه بریتانیا به سرعت به گروهی معطوف شد که از نگاه آن ها ضربات سنگینی به شوروی وارد می کرد: جمعیت اسلامی. این گروه که تحت رهبری برهان الدین ربانی بود، یکی از قدرتمندترین گروه های مجاهدین افغانستان محسوب می شد. فرمانده نظامی ربانی، احمدشاه مسعود، یک فرمانده تاجیک جوان در دره پنجشیر بود. این منطقه که حدود ۱۵۰ هزار نفر جمعیت داشت، در یک دره حاصلخیز رودخانه ای قرار گرفته و نقاط استراتژیکی چون گذرگاه سالنگ را در بر می گرفت. این گذرگاه مسیر تأمین تدارکات ارتش چهلم شوروی بود و تنها پنجاه مایل با شمال شرق کابل فاصله داشت. نیروهای مسعود در این منطقه به کاروان های نظامی شوروی و کمونیست های افغان کمین زده و موجب کمبود سوخت در کابل شدند. با این حال، مشکلی وجود داشت؛ نیروی تحت فرماندهی مسعود عمدتاً از تاجیک ها تشکیل شده بود، در حالی که پاکستان تنها از قبایل پشتونِ اسلام گرای تندرو حمایت می کرد. با وجود این چالش، بریتانیایی ها تیمی را برای ملاقات با مسعود اعزام کردند. آن ها که در پوشش خبرنگار فعالیت می کردند، ابتدا با احمدولی مسعود، برادر تحصیل
کرده بریتانیا ی مسعود، در یک هتل در پیشاور دیدار کردند. سپس از مرز عبور کرده و وارد افغانستان شدند، جایی که زیر آتش شوروی یا متحدان افغان آن ها قرار گرفتند، اما سرانجام به مسعود رسیدند. این ملاقات موفقیت آمیز بود؛ بریتانیایی ها مبلغ قابل توجهی پول به مسعود پرداختند و از او پرسیدند که به چه چیزی نیاز دارد. مسعود پاسخ داد که به اندازه کافی سلاح در اختیار دارد، چرا که بسیاری از آن ها را از نیروهای روس و متحدانشان به غنیمت گرفته است، اما آنچه نیاز دارد آموزش نظامی تخصصی، بی سیم و تجهیزات پیشرفته دیگر است. بریتانیایی ها علی رغم چالش های موجود با پاکستان، توافق کردند که از مسعود حمایت کرده و عملیاتی را برای تأمین مالی، تجهیز و آموزش نیروهای او راه اندازی کنند. میدان نبرد MI6 - دره پنجشیر. نبرد در دره پنجشیر به کانون اصلی حملات نظامی اتحاد جماهیر شوروی در افغانستان تبدیل شد. از طریق MI6، مسعود سالانه مأموریت پذیرش دو افسر و همچنین مربیان نظامی (در مجموع پنج تا هشت نفر) را برای آموزش خود و نیروهایش پذیرفت. این افراد از نیروهای ویژه—SAS و SBS—تشکیل شده بودند. از آنجا که ورود سربازان رسمی بریتانیا به افغانستان بسیار خ
طرناک محسوب می شد، آن ها «بدون نشان» شده و سپس تحت هویت های جعلی به سرویس اطلاعات مخفی بریتانیا (SIS) مأمور می شدند. همچنین کارگران قراردادی که در فنون اطلاعاتی آموزش دیده بودند و تحت راهنمایی MI6 دستورالعمل های نظامی دریافت می کردند، مأموریت های خطرناک عبور از مرز پاکستان را بر عهده داشتند. این افراد به طور غیررسمی «افزوده» یا «بخش جنگ انقلابی» (RWW) نامیده می شدند. اولین گروه از این نیروها در تابستان ۱۹۸۱ (۱۳۶۰) وارد منطقه شدند و پس از یک سفر دشوار دو هفته ای، از مرز پاکستان به سمت شمال، از نورستان و رشته کوه های هندوکش عبور کردند و سرانجام در یک مکان مخفی در دره پنجشیر مستقر شدند. آن ها برای تطبیق بیشتر، مانند مجاهدین لباس می پوشیدند و شلوار پیراهن محلی به تن داشتند. این تیم ها بیش از سه هفته در کوه های پنجشیر ماندند و از غارها به عنوان پناهگاه و پوشش استفاده کردند، جایی که یک پایگاه کوچک نیز تأسیس شد. تهیه تدارکات در سال اول دشوار بود، زیرا نیروهای شوروی و متحدانشان مسیر بین مجاهدین و پاکستان را مین گذاری کردند. یافتن افغان هایی که حاضر باشند این تدارکات را منتقل کنند مشکل بود، اما با ورود مین یاب ها این
وضعیت تا حدی بهبود یافت. تا پایان سال بعد، امکان انتقال تجهیزات برای مسعود فراهم شد که شامل تجهیزات پیشرفته ای مانند دوربین های لیزری و دوربین های دید در شب بود. همچنین تسلیحات مرگباری از جمله تفنگ های تک تیرانداز صداخفه کن دار و خمپاره ها نیز تهیه شد. این عملیات طی سال های بعد ادامه یافت و همگی بدون اطلاع پاکستانی ها انجام شد. مهم ترین کمک تیم MI6 به مسعود و نیروهایش، سازمان دهی و برقراری ارتباطات رادیویی بود. در اوایل سال ۱۹۸۲ (۱۳۶۱)، چندین دستگاه رادیویی تاکتیکی ساخت شرکت بریتانیایی Racal به دره پنجشیر ارسال شد. این سیستم ارتباطی، شبکه Jaguar با قابلیت پرش فرکانس و کامپیوترهایی بود که نه تنها از شنود شوروی جلوگیری می کرد، بلکه برای هماهنگی نیروهای مسعود بسیار مفید بود. تیم MI6 به دستیاران مسعود، از جمله ، زبان انگلیسی آموزش داد تا بتوانند بهتر از این سیستم های رادیویی استفاده کنند. تا سال ۱۹۸۶، پس از تکمیل آموزش ها، یک سیستم کامل ارتباطی در پنجشیر مستقر شد. علاوه بر این، اطلاعات نظامی نیز نقش مهمی داشت. ستاد ارتباطات دولتی بریتانیا (GCHQ) که در چلتنهام مستقر بود، ارتباطات و برنامه های عملیاتی شوروی را رهگی
ری و ترجمه می کرد. سپس این اطلاعات به تیم های MI6 منتقل می شد که مجهز به تجهیزاتی مانند فرستنده و گیرنده اطلاعات سیگنالی AN/URS11 ساخت آمریکا و تلفن های ماهواره ای بودند. از طریق اطلاعات رهگیری شده از شوروی، MI6 توانست برنامه های آموزشی مجاهدین را تنظیم کند. در جریان حمله هفتم به پنجشیر که یکی از بزرگ ترین عملیات های جنگ بود، رادیوهای پیشرفته و اطلاعات بریتانیا مسعود را از این حمله آگاه کردند. او توانست جزئیات مربوط به ۱۱ هزار سرباز شوروی و ۲۶۰۰ سرباز افغان تحت فرمان مارشال سرگئی سوکولوف را دریافت کند، که با ۲۰۰ هواپیما و ۱۹۰ هلیکوپتر به دره پنجشیر حمله می کردند. این اطلاعات جان مسعود و نیروهایش را نجات داد و با وجود تلفات، آنان توانستند این یورش عظیم را پشت سر بگذارند. در حملات بعدی، عملیات هشتم و نهم پنجشیر، MI6 نه تنها ارتباطات امن برای مسعود فراهم کرد، بلکه اطلاعات تاکتیکی مهمی را نیز در اختیار او گذاشت. عوامل MI6 همچنین در بازیابی تجهیزات رهاشده یا منهدم شده شوروی، از جمله بالگردهای ساقط شده شوروی، کمک کردند. یکی از این موارد، یک بالگرد میل Mi-24 هاند بود که سقوط کرده بود. نیروهای عملیاتی موفق شدند مهم ت
رین بخش های این بالگرد را جدا کرده و با استفاده از قاطرها از منطقه خارج کنند. سپس این قطعات با موفقیت از مرز پاکستان عبور داده شدند، جایی که برخی از آن ها در میدان آزمایش شدند و برخی دیگر برای مطالعه به بریتانیا ارسال شدند. همسو با تمایل پیتر کارینگتون برای داشتن یک «جنگ تلویزیونی»، تلاش های آموزشی و عملیاتی MI6 به نوعی نقش تبلیغاتی نیز ایفا می کرد و پوشش بین المللی از مبارزات مسعود علیه شوروی در دره پنجشیر را فراهم می ساخت. MI6 با اتخاذ روشی نوین قصد داشت جنایات احتمالی شوروی یا پیروزی های مجاهدین را فیلم برداری کند. در این راستا، روزنامه نگارانی برای اجرای عملیات روانی بریتانیا در افغانستان به خدمت گرفته شدند و برای این نقش آموزش دیدند. این اقدام، تجربی بود، زیرا MI6 مجبور بود فیلم برداران مناسبی از میان گروه های مجاهدین در پیشاور پیدا کند یا همراه آنان از مرز عبور کند تا پوشش خبری شان به عنوان خبرنگاران خارجی مستقل تقویت شود. تصاویری که ابتدا از افغانستان ارسال می شد کیفیت پایینی داشت، بنابراین MI6 به دنبال بهبود تجهیزات فیلم برداری بود و دوربین سوپر ۸ میلی متری را به عنوان گزینه اصلی انتخاب کرد. یکی از خب
رنگاران، سندی گال (Sandy Gall) بود که MI6 او را برای این مأموریت جذب کرده بود. وی در سال ۱۹۸۲ به افغانستان رفت و رابطه نزدیکی با احمدشاه مسعود و یارانش برقرار کرد. اواخر همان سال، گال و تیمش موفق شدند در جریان حمله شوروی به پنجشیر (عملیات پنجم) تصاویری ارسال کنند که در تاریخ ۲۳ نوامبر در بخش خبری عصر ITN پخش شد. با این حال، گال همواره از دیگر مأموران MI6 دور نگه داشته می شد تا ارتباط او با سرویس اطلاعاتی بریتانیا مخفی بماند. ماموران همواره در خط مقدم حاضر میشدند و با استفاده از سلاحهای مجهز به صدا خفه کن، به نیروهای احمدشاه مسعود کمک می کردند. آنها شاهد بازجویی اسیران روس بودند و در هدف گیری خمپاره ها نیز مشارکت داشتند. در یک مورد، سه مامور و همراهان افغانشان در یک کمین هلیکوپتری شوروی گرفتار شدند - آنها تنها زمانی توانستند فرار کنند که یک افسر افغان با فدا کردن جان خود، هلیکوپتر را گمراه کرد تا راه فراری برای آنها باز شود. عملیات های MI6 به طور مداوم توجه شوروی را جلب می کرد. در ۱ جولای ۱۹۸۳ (۱۰ سرطان ۱۳۶۲)، مأموران بریتانیایی حاضر در پنجشیر توسط احمدشاه مسعود هشدار دریافت کردند که روس ها در حال آماده شدن بر
ای حمله به مواضع آن ها هستند. اگر بریتانیایی ها توسط شوروی در یک درگیری شناسایی می شدند، در صورت وقوع چنین حادثه ای، یک داستان پوششی وجود داشت. تمامی مأموران بلافاصله سعی کردند در قالب یک کاروان، که شامل چندین پزشک فرانسوی نیز می شد، به پاکستان بازگردند. سرانجام این کاروان در نزدیکی پایگاه هوایی بگرام با نیروهای شوروی و ارتش دموکراتیک افغانستان که از پشتیبانی بالگردهای تهاجمی برخوردار بودند، درگیر شد. شش مأمور بریتانیایی موفق شدند از این مهلکه بگریزند، هرچند یکی از آن ها دچار زخم شدید شد و مجبور شدند او را حمل کنند. روسی ها که از پیش از حضور بریتانیایی ها مطلع شده بودند، نتوانستند آن ها را به اسارت بگیرند اما جسدی (که در واقع متعلق به یکی از مجاهدین بود) را به همراه یک بشقاب ماهواره ای کوچک، یک فرستنده، و یک صفحه کلید رایانه ای کشف کردند. همچنین یک گذرنامه بریتانیایی متعلق به فردی به نام «استوارت بودمن» که ادعا می شد خبرنگار «گالف فیچرز سرویس» است، در میان وسایل کشف شد. این تجهیزات و جسد در یک کنفرانس خبری در کابل به نمایش درآمد و روس ها بریتانیا را به حمایت از «تروریست ها» متهم کردند. وزارت خارجه بریتانیا هر
گونه اطلاع از هویت این فرد را رد کرد و سکوت اختیار نمود. در روزهای پس از این رویداد، مطبوعات بریتانیا به دنبال یافتن اطلاعاتی درباره «استوارت بودمن» بودند، اما روزنامه "ساندی تایمز" او را در ساری انگلستان زنده و سالم پیدا کرد. این موضوع گمانه زنی هایی درباره یک عملیات پنهانی برانگیخت. در آن زمان مشخص نبود که «گالف فیچرز سرویس» یک سازمان پوششی بوده و نام مستعار بودمن، به دولت بریتانیا امکان می داد که هرگونه ارتباط با او را انکار کند. حادثه ای دیگر مربوط به یک مأمور سابق SAS به نام Andy Skrzypkowiak (اندی اسکژپکوویاک) بود که به عنوان فیلم بردار بی بی سی همراه نیروهای احمدشاه مسعود فعالیت می کرد. او که به دلیل اصالت لهستانی اش به «لهستانی» معروف بود، تصاویر نادری از حملات چریکی مسعود علیه نیروهای شوروی ضبط و به خارج ارسال می کرد. او در اکتبر ۱۹۸۷ (میزان ۱۳۶۶)، هنگامی که از پنجشیر بازمی گشت، توسط جنگجویان حزب اسلامی گلبدین حکمتیار که مورد حمایت سیا بودند، کشته شد. قتل او به عنوان مجازاتی برای «انتشار تصاویر پیروزی های نظامی مسعود در غرب» صورت گرفت. قاتلان مامور لهستانی هرگز شناسایی نشدند و حتی حکمتیار به آن ها پا
داش داد، که نشان دهنده شدت رقابت های درون گروهی در آن زمان بود. واکنش بریتانیا نسبت به مرگ این مامور کم رنگ بود، با این که آن ها نگرانی هایی درباره بی رحمی و افراط گرایی حکمتیار داشتند. پشتیبانی از عملیات Cyclone (سایکلون). عملیات طوفان سایکلون آمریکا، که برنامه سیا برای تسلیح و تأمین مالی مجاهدین افغان بود، در سال ۱۹۸۱ آغاز شد و اولین بسته کمکی ایالات متحده به ارزش ۳.۲ میلیارد دلار اختصاص یافت. بریتانیا در این برنامه نقش حیاتی ایفا کرد. سرویس اطلاعات مخفی بریتانیا (MI6) شبکه های قدیمی خود را در پاکستان که از پیش برقرار کرده بود، دوباره فعال کرد و اطلاعات آن ها را به سیا منتقل نمود. دو گروه برجسته که به سیا معرفی شدند، «محاذ ملی اسلامی افغانستان» به رهبری سرتیپ رحمت الله صافی، افسر ارشد سابق ارتش سلطنتی افغانستان، و «حزب اسلامی» به رهبری گلبدین حکمتیار بودند. زبیگنیو برژینسکی، مشاور امنیت ملی ایالات متحده، پیشنهاد کرد که به جنگجویان افغان در «موقعیت های پیشرو» در داخل مرز پاکستان، موشک های سطح به هوا داده شود تا بتوانند از خود در برابر حملات هوایی دفاع کنند. اما سیا با امضای توافقی با سازمان اطلاعات پاکستان (
ISI)، دست خود را بسته بود؛ این توافق اجازه نمی داد که آمریکایی ها عملیات یک جانبه ای علیه شوروی در داخل افغانستان انجام دهند. این محدودیت همچنین به این معنا بود که آن ها تنها قادر به تأمین تجهیزات برای حزب اسلامی گلبدین حکمتیار بودند. در نتیجه، سیا مجبور شد به شدت بر MI6 تکیه کند و از آن به عنوان واسطه ای برای انجام عملیاتی استفاده کند که آن قدر محرمانه بودند که نمی توانستند پاکستان را درگیر کنند. تفاوت اصلی این بود که سیا تحت محدودیت های شدیدی برای حفظ رازها قرار داشت، درحالی که MI6 چنین محدودیتی نداشت. وزارت دفاع بریتانیا نیز با استفاده از سانسور دولتی (DSMA-Notice) توانست هرگونه اطلاعاتی را از دید عموم مردم بریتانیا پنهان نگه دارد. اواخر سال ۱۹۸۳ (خزان ۱۳۶۲)، رئیس عملیات افغانستان در سیا، گوست آوراکوتوس، در لندن با چند مأمور MI6 ملاقات کرد که یکی از آن ها تازه از سه ماه حضور در منطقه جنگی بازگشته بود. آوراکوتوس نسبت به آتش بس مسعود با شوروی تردید داشت، اما با اطلاعات MI6 و گزارش های میدانی، درک بهتری از وضعیت پیدا کرد. او دریافت که کاهش بودجه MI6 باعث شده است که این سازمان در تأمین تجهیزات حیاتی دچار مشکل
شود. آوراکوتوس همچنین نتیجه گرفت که تأمین مالی MI6 باید به طور مخفیانه و بدون اطلاع سایر مقامات سیا و همچنین پاکستانی ها انجام شود.از طریق او، پول هنگفتی به MI6 سرازیر شد، که هزینه های آن ها را ده برابر افزایش داد و به آن ها اجازه داد عملیات بیشتری را انجام دهند. از طریق آوراکوتوس، سیا از مأموران MI6 برای نصب دستگاه های شنود در نزدیکی پایگاه های روسی مانند پایگاه بگرام استفاده کرد. این تیم ها در طول جنگ برای ردیابی حرکات تانک ها و هواپیماهای شوروی اعزام می شدند. پایگاه عملیاتی MI6 در اسلام آباد قرار داشت، جایی که تمامی اقدامات مربوط به جنگ مخفیانه بریتانیا علیه اتحاد جماهیر شوروی سازمان دهی می شد. مسئولیت این عملیات از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۸ بر عهده آنتونی هاوکس بود. یکی از مأموران MI6 به نام الاستر کروک نیز در اسلام آباد به سیا و ISI کمک می کرد و هماهنگی های مربوط به آموزش و تأمین تجهیزات برای عبدالحق را بر عهده داشت. عبدالحق در نهایت به یک واسطه میان سیا، MI6 و جبهه کابل تبدیل شد. دفتر او در پیشاور به مرکز سازمان دهی مقاومت بدل شد، جایی که مأموران MI6 و سیا نیز در آن حضور داشتند. بیشتر اوقات، آن ها نقشه هایی از ا
هداف جدیدی که می خواستند عبدالحق به آن ها حمله کند، در اختیار او قرار می دادند. علاوه بر این، اطلاعات جمع آوری شده توسط مرکز شنود الکترونیک GCHQ بریتانیا نیز به سیا و ISI منتقل می شد تا آن ها در حمایت از گروه های مختلف مجاهدین از آن استفاده کنند. با این حال، بین آمریکا و بریتانیا در طول جنگ تفاوت هایی وجود داشت. یکی از مسائل مورد تمرکز، احمدشاه مسعود بود که به دلیل آتش بس او با نیروهای شوروی و همتایان افغانشان در سال ۱۹۸۳ (۱۳۶۲)، مورد انتقاد چین، پاکستان، عربستان سعودی و همچنین سیا قرار گرفت. از آنجایی که پاکستان به دلیل تاجیک بودن مسعود حاضر به حمایت از او نبود، آمریکا نیز مجبور شد از این سیاست تبعیت کند. نقش بریتانیا به ویژه مورد نارضایتی پاکستانی ها بود، که مسعود را به عدم تمایل برای جنگیدن متهم می کردند. اما در واقع، این آتش بس یک اقدام تاکتیکی بود تا مسعود بتواند نیروهایش را بازسازی کند، زیرا تدارکات او به شدت کاهش یافته بود. با وجود تردیدهای سیا نسبت به مسعود، MI6 تصمیم گرفت که از او حمایت کند و این سیاست را دنبال کرد. با همکاری پاکستان و آمریکا، اطلاعات بریتانیا بر این باور بود که «سیا بیش از حد درباره
تهدید شوروی علیه پاکستان هشدار می دهد.» برخی از افسران بریتانیایی معتقد بودند که حمایت از گروه های تندروی اسلامی مانند حزب اسلامی گلبدین حکمتیار خطرناک است، به ویژه پس از کشته شدن اندی اسکژپکوویاک. از سوی دیگر، آمریکایی ها همچنان نسبت به نقش بریتانیا در افغانستان بدبین بودند. آن ها تصور می کردند که بریتانیایی ها صرفاً تلاش دارند «در بازی باقی بمانند» و این که «انگلیسی ها» در حال پیشبرد دستور کاری هستند که آمریکا می خواهد در «حیاط خلوت قدیمی» خود، کنترل آن را در دست بگیرد. تسلیحات و تجهیزات. از ابتدای جنگ، صدها هزار قبضه سلاح سبک قدیمی ارتش بریتانیا، عمدتاً تفنگ های لی-انفیلد، برای مجاهدین ارسال شد، برخی از آن ها از انبارهای قدیمی ارتش هند خریداری شده بودند. ام آی۶ همچنین نزدیک به نیم میلیون فشنگ برای این تفنگ ها فرستاد، هرچند این مهمات از ذخایر رزمی ارتش بریتانیا بودند. این سلاح ها در میان گروه های مقاومت افغان بسیار محبوب شدند؛ زیرا دقت بالایی داشتند و می توانستند جلیقه های ضدگلوله ساخت شوروی را که کلاشنیکف قادر به نفوذ در آن ها نبود، سوراخ کنند. در بهار سال ۱۹۸۶، وایت هال به صورت مخفیانه سلاح هایی را برای
برخی از واحدهای مجاهدین ارسال کرد و اطمینان حاصل نمود که منشأ این سلاح ها در هاله ای از ابهام باقی بماند. برجسته ترین این تسلیحات، موشک اندازهای "Blowpipe" بودند که در جنگ فالکلند عملکرد ناموفقی داشتند و ارتش بریتانیا آن ها را کنار گذاشته بود، اما در بازار بین المللی تسلیحات در دسترس بودند. حدود پنجاه موشک انداز و ۳۰۰ موشک از کارخانه "Short" در بلفاست ارسال شد که عمدتاً به حزب اسلامی حکمتیار داده شد، زیرا انتقال آن ها از پاکستان به افغانستان در فاصله سال های ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۶ آسان تر بود. پرسنل بریتانیایی، مجاهدین را برای استفاده از این سامانه آموزش دادند، اما این موشک ها همچنان ناکارآمد بودند؛ از سیزده موشک شلیک شده، هیچ کدام به هدف اصابت نکرد. با شکست موشک "Blowpipe"، موشک آمریکایی "FIM-92 Stinger" به عنوان جایگزین انتخاب شد و به صورت مخفیانه ارسال گردید. سازمان سیا در نهایت نزدیک به ۵۰۰ فروند "Stinger" (برخی منابع تعداد آن را بین ۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ ذکر کرده اند) و ۲۵۰ پرتابگر را در اختیار مجاهدین افغانستان قرار داد. بااین حال، نیروهای آمریکایی قادر به آموزش مجاهدین نبودند، بنابراین این وظیفه بر عهده سازمان اطلاعات پا
کستان (ISI) و تعدادی از نیروهای "SAS" بریتانیا قرار گرفت (برخی از آن ها از این سلاح در جنگ فالکلند استفاده کرده بودند). بااین حال، موشک های "Stinger" قادر به رهگیری جت های ارتفاع بالای شوروی نبودند. "ISI" نیز به طور عمدی مانع از رسیدن این موشک ها به نیروهای احمدشاه مسعود شد، هرچند تعداد محدودی (حدود هشت فروند، کمتر از یک درصد کل محموله) به صورت قاچاق به نیروهای او رسید. تأثیر "Stinger" بر نتیجه جنگ همچنان موردبحث است، به ویژه در تفسیر اثر آن از سطح تاکتیکی میدان نبرد به سطح راهبردی عقب نشینی نیروهای شوروی، و میزان تأثیرگذاری اولی بر دومی. آموزش. بزرگ ترین کمک بریتانیا به جنگ، آموزش نیروهای مجاهدین بود. سازمان "MI6" از اسلام آباد عملیات آموزش را هماهنگ می کرد و از مجموعه ای از شرکت های امنیتی خصوصی و مزدوران استفاده می نمود که بسیاری از آن ها با ارتش بریتانیا قرارداد داشتند. این عملیات تحت نظارت واحد ویژه اسکاتلندیارد ("Special Branch") و "MI5" انجام می شد و با تأیید وزارت خارجه بریتانیا پیش می رفت. این شرکت ها به طور مستقیم نیروهای افغان را آموزش می دادند؛ مهم ترین آن ها شرکت "Keenie Meenie Services (KMS Ltd)
" بود که توسط افسران سابق "SAS" هدایت می شد. سیستم آموزشی به صورت سلسله مراتبی سازماندهی شده بود و از نیروهای "SAS"، شرکت "" و "MI6" تشکیل می شد. این آموزش ها از طریق شرکت تابعه "Saladin Security"، وابسته به "KMS"، انجام می شد. درنهایت، این گروه ها فرماندهان هفت تیپ بزرگ را آموزش دادند. برخی از این آموزش ها حتی پیش از آغاز تهاجم شوروی انجام شده بود؛ حمایتی که به گروه محاذ ملی اسلامی به رهبری رحمت الله صافی اختصاص یافت. او پس از حمله شوروی به انگلستان نقل مکان کرد. وی و افسرانش توسط "MI6" آموزش دیدند و یک سال بعد به پیشاور بازگشتند و در استان های پکتیا و کنر فعالیت داشتند. آن ها بعدها در نبرد با نیروهای دولتی در روستای زاور (پکتیا) در بهار ۱۹۸۶ (۱۳۶۵) شرکت کردند. نیروهای سرویس ویژه هوایی بریتانیا (SAS) در سال ۱۹۸۳ به پاکستان اعزام شدند و در کنار نیروهای ویژه آمریکا، کماندوهای "SSG" (نیروهای ویژه) پاکستان را آموزش دادند. هدف این بود که این افسران، دانش و مهارت های خود را مستقیماً به نیروهای افغان منتقل کنند و عملیات چریکی را در افغانستان هدایت نمایند. آن ها به مجاهدین آموزش دادند که چگونه بالگردهای روسی را سرنگ
ون کنند. برای نیروهای مسعود، وضعیت متفاوت بود؛ به دلیل خصومت پاکستان، آن ها نمی توانستند در این کشور آموزش ببینند و مجبور بودند در مکان های دیگری آموزش داده شوند. مسعود اظهار داشت که نیروهایش به مهارت های سازماندهی میدان نبرد نیاز دارند و به همین دلیل، بهترین فرماندهان جوان خود را برای آموزش توسط بریتانیایی ها انتخاب کرد.در اینجا، شرکت "KMS" نقش داشت و پروازهایی را برای اعزام این فرماندهان افغان به پایگاه های مخفی "MI6" و "CIA" در عمان و عربستان سعودی ترتیب داد. در آنجا، فرماندهان افغان در زمینه خرابکاری، شناسایی، برنامه ریزی حملات، آتش افروزی، استفاده از مواد منفجره و توپخانه سنگین مانند خمپاره ها آموزش دیدند. مرحله بعدی شامل یادگیری نحوه حمله به هواپیماها و اجرای کمین های ضدهوایی و ضدزرهی بود. شرکت "KMS" حتی ترتیب اعزام فرماندهان مجاهدین به بریتانیا را نیز داد – اردوگاه های آموزشی در آنجا اواخر سال ۱۹۸۳ تأسیس شدند. این فرماندهان منتخب، در پوشش توریست، در دوره های سه هفته ای در اسکاتلند، شمال و جنوب انگلستان، در زمین های آموزشی "SAS"، و در انبارهای قدیمی زندگی می کردند. یکی از این اردوگاه ها در کوه های اطراف