Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هه ۱۹۶۰ در دپارتمان معماری دانشگاه بغداد تحت سرپرستی محمد مکیا به تدریس طراحی پرداخت. او در مقام معلم، دانشجویانش را به طراحی سازه های حاشیه دجله می برد و به ویژه بر آشنایی معماران جوان با سازه های بومی، کوچه ها و بناهای تاریخی عراق تأکید داشت. این تلاش ها به الهام بخشی به نسل جدیدی از معماران انجامید که توانستند ویژگی های طراحی سنتی عراق را در کنار اصول معماری مدرن غربی در طرح های خود بگنجانند. سلیم در سال های پایانی عمرش در خانه ای واقع در دامنه تپه های ولز، در میان اعضای نزدیک خانواده اش، به نقاشی ادامه داد (رجوع شود به: میریام جواد سلیم، دخترش، ۲۰۱۸). لورنا سلیم سرانجام در ۲۳ ژانویه ۲۰۲۱ در ولز چشم از جهان فروبست. پیشه. آثار او در مجموعه های دائمی از جمله موزه هنر مدرن متحف عرب در دوحه و جاهای دیگر نگهداری می شود. میراث. آثار لورنا سلیم در مجموعه های دائمی از جمله موزه هنر مدرن متحف عرب در دوحه نگهداری می شود. همچنین او موضوع کتابی به نام لورنا، سال های او با جواد سلیم نوشته انعام کچاچی است که در سال ۱۹۹۸ به زبان عربی منتشر شده است.
دوس ناموزی ان ایامبا (متولد ۱۱ فوریه ۱۹۸۹) یک روزنامه نگار، تهیه کننده رادیویی و کارآفرین اجتماعی از جمهوری دموکراتیک کنگو (DRC) است که به توانمندسازی زنان از طریق آموزش و پرورش، با تأکید ویژه بر برابری جنسیتی و بهداشت قاعدگی، می پردازد. او همچنین رئیس هیئت مدیره یک فضای فرهنگی به نام Espace Culturel Kwetu Art است. فعالیت های او به طور گسترده ای بر بهبود شرایط زندگی زنان و دختران در جامعه متمرکز است، به ویژه از طریق افزایش آگاهی و دسترسی به منابع بهداشتی و آموزشی. زندگی نامه. ناموزی در ۱۱ فوریه ۱۹۸۹ در شهر بوکاوو، واقع در استان جنوب کیوو در زئیر (جمهوری دموکراتیک کنگو کنونی) به دنیا آمد.پدر و مادرش هر دو پرستار بودند و او یکی از هشت فرزند خانواده بود. زمانی که ناموزی هشت ساله بود، خانواده اش مجبور به فرار از خانه خود شدند و برای مدتی به عنوان پناهنده در بوکاوو زندگی کردند. از دوران کودکی، ناموزی علاقه مند به روزنامه نگاری بود، اما با مخالفت ها و تبعیض های جنسیتی زیادی مواجه شد، زیرا بسیاری معتقد بودند این شغل مناسب زنان نیست.با این حال، او تسلیم نشد و در نهایت به آرزوی خود رسید. در دورانی که جمهوری کنگو درگیر
جنگ بود، ناموزی به عنوان روزنامه نگار به گزارش دهی دربارهٔ موضوعات دشواری مانند کودکان سرباز سابق و تجاوزات جمعی پرداخت و صدای قربانیان این خشونت ها شد. ناموزی در سال ۲۰۱۶ به عنوان مدیر برنامه های QS در رادیو MAMA فعالیت می کرد، یک ایستگاه رادیویی که به طور ویژه بر ارتقای برابری جنسیتی متمرکز بود. سپس در سال ۲۰۱۸، او رادیو MAMA را ترک کرد تا ابتکار Uwezo Afrika را تأسیس کند،یک سازمان غیرانتفاعی که هدف آن مبارزه با تابوهای مرتبط با قاعدگی از طریق آموزش و افزایش آگاهی در زمینه های جنسی و شغلی است. این سازمان با تمرکز بر کارآفرینی اجتماعی، به دنبال توانمندسازی زنان است. علاوه بر این، Uwezo Afrika Initiative بسته های بهداشتی مرتبط با سلامت جنسی و قاعدگی را در میان زنان جمهوری کنگو توزیع می کند. این بسته ها شامل پدهای قاعدگی قابل شستشو و قابل استفاده مجدد هستند که به بهبود دسترسی زنان به محصولات بهداشتی پایدار کمک می کنند. زندگی شخصی. از سال ۲۰۲۲، ناموزی به همراه همسر و سه فرزندش در شهر بوکاوو زندگی می کرد.همسر او، پلاسید نیِنیِزی نتوله، وکیل دادگاه تجدید نظر در بوکاوو است. پیوند به بیرون. In Congo, Millions for
Water Projects, but not a Drop to Drink
وزیر ارشد بلوچستان ( اردو : وزیر اعلیٰ بلوچستان ) رئیس دولت ایالت بلوچستان پاکستان است . رئیس قوه مقننه حکومت استانی را رهبری می کند و توسط مجلس استانی انتخاب می شود . با توجه به اینکه وی از اعتماد مجلس برخوردار است، دوره ریاست وزیری پنج سال است و هیچ محدودیتی در دوره ندارد. سرفراز بوگتی، وزیر فعلی بلوچستان است. کابینه کنونی بلوچستان متشکل از 14 عضو است وزیر ارشد بلوچستان توسط مجلس ایالتی بلوچستان به عنوان رئیس دولت ایالتی بلوچستان پاکستان انتخاب می شود .
ماریا شیمانوفسکا (؛ ؛ – ) موسیقی دان، نوازنده پیانو و آهنگساز اهل لهستان بود. او یکی از نخستین نوازندگان حرفه ای و چیره دست پیانو در قرن ۱۹ میلادی بود. او پیش از اقامت دائمی اش در سنت پترزبورگ به طور گسترده در سراسر اروپا، به ویژه در دهه ۱۸۲۰، تورهای موسیقی زیادی برگزار کرد. در پایتخت امپراتوری روسیه، او برای دربار آهنگسازی می کرد، کنسرت می داد، موسیقی تدریس می کرد و یک گردهمایی هنری تأثیرگذار موسیقی را اداره می کرد. ساخته های او - عمدتاً قطعات پیانو، آهنگ ها و دیگر آثار کوچک مجلسی، و همچنین اولین اتودهای کنسرت پیانو و نوکتورن های او در لهستان - نمونه و نمادی از سبک درخشان دوران قبل از فردریک شوپن است. او مادر سلینا شیمانوفسکا بود که با شاعر رمانتیک لهستانی آدام میتسکیه ویچ ازدواج کرد. زندگی نامه. ماریانا آگاتا وُوُفسکا در ۱۴ دسامبر ۱۷۸۹ میلادی در ورشو لهستان (که در آن دوران جزئی از امپراتوری روسیه بود) و در یک خانواده مرفه لهستانی با ریشه های یهودی فرانکی به دنیا آمد. یکی از اجداد او سولومون بن الیا (یا یاکوب بن یودا لیب / یاکوب لیبوویچ)، دستیار شخصی ژاکوب فرانک بود. پدرش فرانسیشک وُوُفسکی مالک و آبجوساز بود
. مادرش باربارا وُوُفسکا (با نام خانوادگی دوشیزگی لانتسکوروینسکا) از یک خاندان نجیب لهستانی لانتسکوروینسکی بود. اطلاعات چندانی از سال های اولیه زندگی او و به ویژه تحصیلات موسیقی اش اش در دسترس نیست. به نظر می رسد که او پیانو را نزد آنتونی لیسوفسکی و توماش گِرِم و آهنگسازی را نزد فرانسیشک لسل، یوزف السنر و کارول کورپینسکی آموخته است. محفل هنری وُوُفسکی اغلب توسط هنرمندان و روشنفکران برجسته آن زمان بازدید می شد. او که از کودکی در موسیقی غوطه ور بود، در کنسرت های نوازندگان مشهور شرکت می کرد و به مرور زمان در خانه خودش برای آنها می نواخت. او اولین رسیتال عمومی خود را در ورشو و پاریس در سال ۱۸۱۰ برگزار کرد. در همان سال، او با یوزف شیمانوفسکی (متوفی ۱۸۳۲) ازدواج کرد که با او در دوران اقامت در لهستان صاحب سه فرزند شد: هلنا (۶۱–۱۸۱۱)، که با یک وکیل لهستانی، فرانسیشک مالوسکی ازدواج کرد، و دوقلوهای سلینا (۱۸۱۲–۱۸۵۵)، که با آدام میتسکیه ویچ ازدواج کرد، و روموالد که بعدها مهندس شد (۱۱–۱۴۰). فرزندان پس از جدایی ماریا از شیمانوفسکی در سال ۱۸۲۰ نزد ماریا ماندند. این ازدواج به طلاق ختم شد. شیمانوفسکا در جریان اپیدمی وبا در ت
ابستان ۱۸۳۱ در سن پترزبورگ بر اثر این بیماری درگذشت. به نظر نمی رسد که او با کارول شیمانوفسکی آهنگساز لهستانی قرن بیستم ارتباطی داشته باشد. شهرت. شیمانوفسکا به دلیل شان و مقامش به عنوان یک نوازندهٔ هنرمند و به دلیل محفل هنری اش، او ارتباط قوی با برخی از برجسته ترین آهنگسازان، نوازندگان، هنرمندان و و شاعران زمان خود از جمله لودویگ فان بتهوون، لوئیجی کروبینی، فردریک شوپن، جواکینو روسینی، یوهان نپوموک هومل، جان فیلد، پی یر بایلوت، جودیتا پاستا، یوهان ولفگانگ فون گوته و آدام میتسکیه ویچ ایجاد کرد. لودویگ فان بتهوون، یوهان نپوموک هومل و جان فیلد آهنگ هایی را به او تقدیم کردند. شایعه شده است که گوته عمیقاً عاشق او شده بود. محفلی که او در سن پترزبورگ تأسیس کرد، مخاطبان برجسته ای را به خود جلب کرد و موقعیت او را به عنوان یک نوازنده دربار افزایش داد.
ویکتوریا از بادن (به آلمانی: Sophie Marie Viktoria؛ ۷ اوت ۱۸۶۲ – ۴ آوریل ۱۹۳۰)، همسر گوستاو پنجم سوئد و ملکهٔ سوئد از سال ۱۹۰۷ تا پایان عمرش در ۱۹۳۰ بود. او به دلیل مواضع محافظه کارانه و تمایلات طرفدار آلمان در طول جنگ جهانی اول شهرت داشت. زندگی اولیه. شاهزاده ویکتوریا در کاخ کارلسروهه در بادن به دنیا آمد. پدرش فردریک یکم، دوک بزرگ بادن و مادرش لوئیز، شاهدخت پروس بود. او به افتخار خاله اش، ویکتوریا، شاهدخت سلطنتی بریتانیا، نامگذاری شد. ویکتوریا در کاخ کارلسروهه تحت آموزش های سختگیرانهٔ هنری و زبانی قرار گرفت. او به پیانو، نقاشی، زبان فرانسه و انگلیسی مسلط بود و تحت تربیت اسپارتانی سختی بزرگ شد که بعدها باعث ضعف سلامتی او شد. شاهدخت ولیعهد. در ۲۰ سپتامبر ۱۸۸۱، ویکتوریا با شاهزاده ولیعهد گوستاو ازدواج کرد. این ازدواج نمادی از نفوذ آلمان در سوئد بود. رابطهٔ آن ها خیلی زود سرد شد و سفرهایی برای ترمیم رابطه نیز مؤثر واقع نشد. از سال ۱۸۸۹، به دلایل شخصی ازجمله دوجنسگرایی گوستاو، رابطهٔ آن ها عملاً پایان یافت. ویکتوریا به دلیل ضعف جسمی زمستان ها را خارج از سوئد می گذراند. ویکتوریا زنی مستبد، با استعداد هنری و عکاس آ
ماتور برجسته ای بود که همچنین به پیانو و اسب سواری تسلط داشت. ملکه سوئد. پس از مرگ اسکار دوم سوئد در ۱۹۰۷، ویکتوریا ملکه شد. وی نفوذ سیاسی زیادی داشت و به دلیل ریشه های آلمانی و روابط نزدیک با ویلهلم دوم، قیصر آلمان، طرفدار شدید آلمان در جنگ جهانی اول بود و این امر باعث کاهش محبوبیتش در سوئد شد. ویکتوریا در سوئد صرفاً تابستان ها اقامت داشت و بیشتر در ایتالیا و به ویژه در جزیرهٔ کاپری زندگی می کرد و رابطهٔ نزدیکی با پزشکش، اکسل مونته داشت که دربارهٔ آن شایعاتی مطرح بود. مرگ. ویکتوریا در ۴ آوریل ۱۹۳۰ در خانهٔ خود در رم درگذشت و در کلیسای ریدارهولمن استکهلم دفن شد. نشان ها و افتخارات. او دارندهٔ مقام بانوی نشان سلطنتی ملکه ماریا لوئیزا بود.
اعح حتپ (؛؛ حدود ۱۵۶۰ تا ۱۵۳۰ پ. م) ملکه ای در مصر باستان از اواخر دودمان هفدهم مصر و اوایل دودمان هجدهم مصر بود. وی دختر فرعون سناختن رع اهمسه و تتی شری، و احتمالاً خواهر و همسر فرعون سقنن رع تائو بود. اعح حتپ زندگی طولانی و مؤثری داشت و احتمالاً به عنوان نایب السلطنه برای پسرش، اهمسه یکم حکومت کرده است. کتیبه ای از کرنک توانایی او را در اداره مصر و متحد کردن مردم ستوده است. پرستش او تا دودمان بیست و یکم مصر ادامه یافت. خانواده. اعح حتپ دختر ملکه تتی شری و فرعون سناختن رع اهمسه بود. او همسر فرعون سقنن رع تائو بود و مادر اهمسه یکم، اهمسه-نفرتاری و احتمالاً کاموسه بود. مادر بودن او برای دیگر شاهزادگان مشخص نیست. زندگی. اعح حتپ احتمالاً پس از کشته شدن همسرش سقنن رع تائو و سپس مرگ کوتاه مدت جانشین او کاموسه، نایب السلطنهٔ پسر خردسالش، اهمسه یکم، بوده است. متنی در کتیبه ای از کرنک توانایی او را به عنوان یک حاکم و فرمانده نظامی نشان می دهد و از نقش مؤثرش در متحد کردن مصر تمجید می کند. محققان معتقدند نفوذ سیاسی او تا دوره حکومت نوه اش آمنهوتپ یکم ادامه داشته است. وی احتمالاً در دوران سلطنت تحوتموس یکم درگذشته است.
بحث دربارهٔ هویت. در قرن نوزدهم دو تابوت از دو نقطهٔ مختلف (دره ابو النجا و دیر البحری) یافت شد که هر دو به نام «اعح حتپ» بودند و منجر به بحث هایی در مورد وجود چندین ملکه با همین نام شد. امروزه اغلب پژوهشگران معتقدند که تابوت دیر البحری متعلق به اعح حتب اول (مادر اهمسه) و تابوت دره ابو النجا متعلق به اعح حتب دوم است. تابوت آهوتپ اول. تابوت اعح حتپ اول از چوب و مقوای گچی (کارتوناژ) ساخته شده و از نخستین نمونه های «تابوت ریشی» (با نقش پر) است که شباهت زیادی به تابوت دخترش اهمسه-نفرتاری دارد. این تابوت بعدها برای دفن پینجم یکم، کاهن اعظم، استفاده مجدد شده است.
کلئوپاترا سوم (به یونانی: Κλεοπάτρα؛ حدود ۱۶۰–۱۰۱ پ. م) ملکهٔ مصر باستان بود که ابتدا در کنار مادرش کلئوپاترا دوم و همسرش بطلمیوس هشتم (از ۱۴۲ تا ۱۳۱ پ. م)، و سپس از ۱۲۷ تا ۱۰۱ پ.م. در کنار پسرانش، بطلمیوس نهم و بطلمیوس دهم حکومت کرد. کلئوپاترا سوم همچنین با عنوان کلئوپاترا اورگتس (Εὐεργέτις) در دوران بطلمیوس هشتم و بطلمیوس دهم و با عنوان کلئوپاترا فیلوماطور سوتیرا (Φιλομήτωρ Σώτειρα) در کنار پسر ارشدش بطلمیوس نهم شناخته شده است. استرابون همچنین اشاره کرده که گاهی او را کوکه (Κόκκη) می نامیدند. زندگی. کلئوپاترا سوم دختر بطلمیوس ششم و کلئوپاترا دوم بود. او بین سال های ۱۶۰ تا ۱۵۵ پ.م. متولد شد. پس از مرگ بطلمیوس ششم در ۱۴۵ پ.م. بطلمیوس هشتم، عموی او، دوباره به قدرت رسید و با کلئوپاترا دوم و سپس کلئوپاترا سوم ازدواج کرد. حکومت مشترک با مادر و همسرش. در حدود سال ۱۳۲ پ.م. کلئوپاترا دوم علیه بطلمیوس هشتم شورش کرد و کلئوپاترا سوم به همراه همسرش به قبرس گریختند، اما در سال ۱۲۷ پ.م. بازگشتند و از ۱۲۴ پ.م. دوباره به همراه کلئوپاترا دوم حکومت مشترک داشتند. حکومت مشترک با پسرانش. پس از مرگ بطلمیوس هشتم در سال ۱۱۶ پ.م. کل
ئوپاترا سوم با پسر ارشدش بطلمیوس نهم به سلطنت رسید. پس از مرگ مادرش کلئوپاترا دوم (۱۱۵ پ. م)، در سال ۱۰۷ پ.م. بطلمیوس نهم را کنار گذاشت و پسر دومش بطلمیوس دهم را جایگزین کرد. سرانجام، بطلمیوس دهم در سال ۱۰۱ پ.م. او را به قتل رساند و خود به تنهایی قدرت را در دست گرفت.
معبد سالت لیک یکی از معبدهای کلیسای عیسی مسیح مقدسین آخرین زمان است که در میدان معبد در سالت لیک سیتی، ایالت یوتای ایالات متحدهٔ آمریکا قرار دارد. با وسعتی برابر با ، این معبد، بزرگ ترین معبد این کلیسا از نظر مساحت زیربنا به شمار می رود. این معبد که در سال ۱۸۹۳ تقدیس شد، ششمین معبدی است که کلیسا تکمیل کرده است؛ ساخت آن ۴۰ سال به طول انجامید و چهارمین معبدی بود که پس از خروج مورمون ها از نائوو، ایلینوی در سال ۱۸۴۶ ساخته شد. این معبد در دسامبر ۲۰۱۹ برای بازسازی کلی و مقاوم سازی در برابر زلزله بسته شد؛ این بازسازی در ابتدا حدود چهار سال زمان بر برآورد شده بود. با این حال، به روزرسانی های بعد تاریخ تکمیل پروژه را به سال ۲۰۲۶ تمدید کردند، و بدین ترتیب مدت زمان بازسازی به شش یا هفت سال افزایش یافته است.
مارگارتای رومانی، متولی تاج و تخت رومانی(؛ زادهٔ ) دیپلمات اهل رومانی است. وی بزرگ ترین دختر پادشاه میهای یکم و ملکه آنه رومانی است. او در مارس ۲۰۱۶، پس از بازنشستگی، وظایف پدرش را برعهده گرفت و از زمان مرگ او در ۵ دسامبر ۲۰۱۷، ریاست خاندان سلطنتی رومانی را بر عهده دارد. او همچنین عهده دار ریاست «بنیاد سلطنتی مارگارتای رومانی» است. تا سال ۲۰۱۱، مارگارتا همچنین از لقب شاهدخت هوهن تسولرن استفاده می کرد. مارگارتا چهار خواهر دارد و هیچ برادر و فرزندی ندارد. وارث فرضی او خواهر بعدی او، شاهدخت النای رومانی است. بر اساس قانون منسوخ شده سلطنتی ۱۹۲۳ و ۱۹۳۸، زنان از داشتن تاج سلطنت منع شدند و مارگارتا و خواهرانش در ردیف جانشینی تاج و تخت قرار نخواهند داشت. در ۳۰ دسامبر ۲۰۰۷، پادشاه میهای یکم مارگارتا را به عنوان وارث فرضی تاج و تخت منحله رومانی قرار داد که البته توسط دولت رومانی به رسمیت شناخته نمی شود و فاقد اعتبار قانونی بدون تأیید پارلمان رومانی است. به همین مناسبت، میهای یکم همچنین درخواست کرد که اگر زمانی پارلمان رومانی به بازگرداندن سلطنت رای داد، قانون سالیک جانشینی مجدداً برقرار نشود، و به این ترتیب امکان جانشی
نی زنان هم مهیا شود. بر اساس اساسنامه جدید کاخ سلطنتی رومانی که توسط میهای یکم اعلام شده است، هیچ نوادگان نامشروع یا دودمان فرعی نمی توانند ادعای امتیازات، القاب یا رتبه های سلسله ای داشته باشند و هر یک از آنها از پیوستن به خاندان سلطنتی رومانی و از سلسله جانشینی تاج و تخت محروم خواهند بود. اوایل زندگی. تولد. مارگارتا در ۲۶ مارس ۱۹۴۹ در کلینیک مونشوزی در لوزان سوئیس زاده شد و نخستین دختر از پنج دختر پادشاه میهای یکم و ملکه آنه رومانی بود. او در کلیسای ارتدکس رومانی غسل تعمید داده شد. پدرخوانده او شاهزاده فیلیپ، دوک ادینبرو بود. مادرخوانده او مادربزرگ مادری اش شاهدخت مارگارت دانمارک بود که همنام او بود. پس از او چهار خواهر: شاهدخت النا (متولد ۱۹۵۰)، شاهدخت ایرینا (متولد ۱۹۵۳)، شاهدخت سوفی (متولد ۱۹۵۷) و شاهدخت ماریا (متولد ۱۹۶۴) زاده شدند. کودکی. مارگارت دوران کودکی خود را در خانه های خانوادگی در لوزان و در عمارت آیوت در آیوت سنت لاورنس واقع در هرتفوردشر گذراند. در طول تعطیلات او و خواهرانش وقت خود را با پدربزرگ و مادربزرگ خود می گذراندند. از سمت پدری با هلن، ملکه مادر در "ویلا اسپارتا" در ایتالیا و از سمت ماد
ری با شاهزاده مارگارت و همسرش شاهزاده رنه از بوربون-پارما در کپنهاگ. پدرشان به او و خواهرانش «قصه هایی جذاب از وطنی که نمی توانستند آن را ببینند» می گفت. او همچنین زمانی را با اقوام خود در یونان، ایتالیا، دانمارک، لوکزامبورگ و اسپانیا گذراند. مارگارتا برای اولین بار در تابستان ۱۹۵۲ ملکه الیزابت دوم بریتانیا را در قلعه بالمورال هنگامی که سه ساله بود ملاقات کرد. در دوران کودکی، او تعطیلات را با شاهزاده چارلز و خواهرش، شاهدخت آن که به مارگارتا نزدیک بودند، و همچنین شاهزاده آمدئو، دوک آئوستا (پسر عموی او) و خانواده های سلطنتی یونان، دانمارک و لوکزامبورگ گذراند. علاقه ملکه هلن به اسب ها، مارگارتا را تحت تأثیر قرار داد تا او سوارکاری را بیاموزد. در سال ۱۹۶۴، به همراه پنج شاهدخت دیگر، مارگارت ساقدوش عروسی پرنسس آنه ماری دانمارک با کنستانتین دوم، پادشاه یونان بود. تحصیلات. مارگارتا دوران مهدکودک را در فلورانس و مدرسهٔ ابتدایی را در سوئیس گذراند. سپس برای طی دوران متوسطه به اولد بیسینگ رفت و برای تحصیلات ابتدایی دانشگاهی نیز به یک مدرسهٔ فرانسوی در سوئیس بازگشت و فلسفه خواند. مارگارتا در دانشگاه ادینبرو در اسکاتلند جا
معه شناسی، علوم سیاسی و حقوق بین الملل عمومی تحصیل کرد و در سال ۱۹۷۴ فارغ التحصیل شد. او که در آنجا با نام «مارگارتای رومانی» شناخته می شد، در چند هفته اول احساس افسرده کنندهٔ «بیگانه و خارجی بودن» داشت اما بعداً در سیاست دانشگاه فعال شد و به عضویت شورای نمایندگان دانشجویان درآمد. حرفه. پس از فارغ التحصیلی در سال ۱۹۷۴، او چند سال در تعدادی از دانشگاه های بریتانیا مشغول به کار شد و در جامعه شناسی پزشکی و سیاست های سلامت و بهداشت عمومی تخصص داشت. بعداً او در یک برنامه تحقیقاتی بین المللی که توسط سازمان جهانی بهداشت هماهنگ شده بود، شرکت کرد که بر توسعه توصیه های سیاست سلامت و پروژه های آزمایشی پیشگیرانه متمرکز بود. در سال ۱۹۷۹، او سپس برای آژانس هایی در سازمان ملل متحد کار کرد: سازمان جهانی بهداشت و صندوق جمعیت سازمان ملل متحد که او به پروژه های اجتماعی در سلامت عمومی، مستقر در آفریقا و آمریکای لاتین پیوست، و طی آن با رنج و کمبود افراد محروم مواجه شد که شروع تجربه او از آغاز راهی در خدمات بشردوستانه بود، که از آن زمان تاکنون ادامه دارد. در سال ۱۹۸۳، او به رم نقل مکان کرد و به سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد (فائو)
پیوست و در آنجا به عنوان عضوی از تیم پروژه روز جهانی غذا به مدت سه سال در کمپین آگاهی عمومی در مورد برنامه های کشاورزی، تغذیه و کاهش فقر کار کرد. او تا سال ۱۹۸۶ به تیم صندوق بین المللی توسعه کشاورزی تعلق داشت. در سال ۱۹۸۶، او به صندوق بین المللی توسعه کشاورزی پیوست و در آنجا روابط با سازمان های غیردولتی را مدیریت کرد و در جمع آوری بودجه برای برنامه های این صندوق کمک کرد. در تابستان ۱۹۸۹ مارگارتا از شغل خود استعفا داد، زیرا ناآرامی های مدنی در رومانی آغاز شده بود. او به این نتیجه رسید که تغییرات اساسی در اروپای شرقی در شرف وقوع است، او به ژنو نقل مکان کرد تا با شورای ولیعهد رومانی و خانواده سلطنتی که اعضای آن خود را برای اتفاقات آینده آماده می کردند، همکاری کند.
تنگه سومبا (اندونزیایی: Selat Sumba) تنگه ای در اندونزی است. این تنگه، جزیرهٔ سومبا را از جزایر اصلی فلورس و سامباوا جدا می کند و همچنین جزایر کوچک تری همچون جزیره کومودو و رینکا را نیز در بر می گیرد. این تنگه، اقیانوس هند را به دریای ساوو متصل می سازد. پیش از استقلال اندونزی، این تنگه با نام «تنگه سندل وود» (Sandalwood Strait) شناخته می شد. همچنین گاه با نام دریای ساوو نیز از آن یاد می شود. موقعیت جغرافیایی. تنگه سومبا، جزیره سومبا را از رشته جزایر اصلی سوندای کوچک که در شمال آن قرار دارند جدا می کند. نزدیک ترین همسایگان سومبا در آن سوی تنگه، دو جزیره هم اندازهٔ سومبا یعنی سامباوا و فلورس هستند، به علاوه گروهی از جزایر کوچکتر که برجسته ترین آن ها جزیره کومودو و رینکا می باشند. برخلاف اغلب تنگه های این بخش از اندونزی که از شمال به جنوب امتداد دارند و اقیانوس های آرام و هند را به هم متصل می کنند، تنگه سومبا از غرب به شرق کشیده شده است و دریای میان جزیره ای ساوو (که بخشی از اقیانوس هند است) را به پهنهٔ اصلی همان اقیانوس پیوند می دهد. در شمال این تنگه، مرز آن با تنگه های بین اقیانوسی ساپه، لینتا و مولو هم مرز اس
ت؛ این تنگه ها به ترتیب میان سامباوا و کومودو، کومودو و رینکا، و رینکا و فلورس قرار دارند. سومبا عریض ترین تنگه در میان تنگه های سوندای کوچک است؛ کم عرض ترین بخش آن، بین جنوبی ترین نقطه فلورس و شمالی ترین نقطه سومبا، دست کم ۴۵ کیلومتر پهنا دارد. کرانه های جنوبی (در سمت سومبا) نسبتاً صاف اند، در حالی که کرانه های شمالی، به ویژه در بخش جنوب غربی سامباوا، بریدگی های بیشتری دارند و خلیج های چشمگیری در آن ها دیده می شود. تنها جزیره ای که در داخل خود تنگه سومبا قرار دارد، جزیرهٔ مولس (اندونزیایی: Pulau Mules) است که در چند کیلومتری جنوب کرانه فلورس واقع شده است. در نواحی ساحلی این تنگه صخره های مرجانی وجود دارد. تنگه سومبا همچنین مرز اداری میان دو استان اندونزی، یعنی «سوندای کوچک غربی» و «سوندای کوچک شرقی» را تشکیل می دهد. جزیره سامباوا به استان نخست، و سومبا به همراه جزایر دیگرِ مشرف به شمال تنگه، به استان دوم تعلق دارند. در کرانه های شمالی و جنوبی تنگه، روستاها و سکونتگاه های متعددی دیده می شود. شرایط طبیعی. تنگه سومبا یکی از ژرف ترین تنگه ها در منطقهٔ سوندای کوچک است. عمق آب در فاصلهٔ ۲ تا ۳ کیلومتری از ساحل معم
ولاً بیش از ۲۰۰ متر است و بیشینهٔ عمق آن دست کم به ۹۰۰ متر می رسد. سومبا گرم ترین آب را در میان تنگه های این منطقه دارد. در فصل موسمی شمال غربی (ژانویه تا مارس)، دمای میانگین آب آن حداقل ۳۰ درجه سانتی گراد است که ۱ تا ۳ درجه بالاتر از تنگه های مجاور است. همچنین این تنگه شورترین آب را در میان تنگه های منطقه دارد، با شوری دست کم ۳۵ در هزار (در مقایسه با ۳۳ تا ۳۴ در هزار در سایر تنگه ها). گرچه تنگه سومبا مانند بیشتر تنگه های سوندای کوچک دو اقیانوس را به هم متصل نمی کند، اما در سامانهٔ جریان اندونزیایی (Indonesia Throughflow) که توده های آبی اقیانوس های آرام و هند را در هر دو جهت جابه جا می کند، نقشی مهم ایفا می کند. این تنگه جریان هایی را هدایت می کند که از دریاهای باندو، آمبای و ساوو عبور می کنند. الگوی این جریان ها بر اساس فصل تغییر می کند، اما در مجموع حجم آبی که از اقیانوس آرام به اقیانوس هند می رود، بسیار بیشتر از جریان های معکوس است. تنوع زیستی آبزیان تنگه بسیار غنی است و گونه های نادری در آن یافت می شوند. بخشی از این تنگه که در نزدیکی جزایر کومودو و رینکا قرار دارد، از آغاز دهه ۱۹۹۰ جزو پارک ملی کومودو مح
سوب می شود که در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است. در سال ۲۰۰۹، وزارت امور دریایی و شیلات اندونزی با همکاری صندوق جهانی طبیعت، بزرگ ترین پارک ملی دریایی جنوب شرق آسیا را با وسعتی بیش از ۳۵ هزار کیلومتر مربع ایجاد کرد. این پارک شامل بخش هایی از دریای ساوو و مناطق پیرامونی آن، از جمله بخش مهمی از تنگه سومبا بین فلورس و سومبا (با مساحتی بیش از ۵۵۰۰ کیلومتر مربع) است. هدف از این اقدام، حفاظت از گونه های نهنگ (حداقل ۱۴ گونه) و همچنین حفظ تنوع زیستی شامل ۳۳۶ گونه ماهی و بیش از ۵۰۰ گونه مرجان عنوان شده است. اهمیت اقتصادی و ترابری. شرایط مساعد ناوبری همچون پهنای زیاد، عمق قابل توجه و نبود آب سنگ های خطرناک باعث شده تنگه سومبا مسیر مهمی برای کشتیرانی باشد. کشتی هایی که بنادر جنوب غربی و جنوب شرقی اندونزی را به هم پیوند می دهند از این تنگه عبور می کنند. در جریان جنگ جهانی دوم، ناوگان های دریایی دو طرف در نبرد اقیانوس آرام بارها از این تنگه استفاده کردند و در فضای هوایی آن نیز نبردهای هوایی رخ داد. در ژانویه ۱۹۴۲، یک هواپیمای ترابری نیروی هوایی بریتانیا (Douglas DC-3) در این منطقه هدف قرار گرفت. خدمهٔ آن شامل چهار ن
فر، از جمله قهرمان مسابقات موتورسواری اسپیدوی جهان در سال ۱۹۳۶، «لاینل ون پراگ» بود که پس از سقوط، با شنا به مدت ۳۰ ساعت خود را به ساحل سومبا رساندند و نجات یافتند. در حال حاضر، میان دو کرانهٔ تنگه رفت وآمد دریایی و کشتی رانی منظم برقرار است. بنادر اصلی این مسیر شامل «وایکله و» (Waikelo) و «وایگناپو» (Waingapu) در جزیره سومبا و «نانگالیلی» (Nangalili) در جزیره فلورس هستند. در بخش هایی از این تنگه که جزو مناطق حفاظت شده نیستند، ماهیگیری به شکلی فعال جریان دارد. گونه هایی مانند تُن ماهی راه راه، تُن شرقی کوچک و انواع گروپرها (سنگ ماهی ها) در این نواحی صید می شوند.
سوشال دیستورشن (به انگلیسی: Social Distortion) یک گروه پانک راک آمریکایی است که در سال ۱۹۷۸ در فولرتون، کالیفرنیا تشکیل شد. گروه در حال حاضر متشکل از مایک نس (خوانندهٔ اصلی، گیتار لید)، جانی ویکرشام (گیتار ریتم، همخوان)، برنت هاردینگ (بیس، همخوان)، دیوید هیدالگو جونیور (درام) و دیوید کالیش (کیبورد) است. سوشال دیستورشن که از صحنهٔ هاردکور اورنج کانتی در اواخر دههٔ ۱۹۷۰، در کنار گروه های Agent Orange و Adolescents بیرون آمد، در اواسط دههٔ ۱۹۸۰ به دلیل اعتیاد نس به مواد مخدر و مشکلات قانونی که منجر به دوره های طولانی مدت بازپروری در مراکز توانبخشی شد، در اواسط دههٔ ۱۹۸۰ یک وقفهٔ موقت داشت. پس از اصلاحات، گروه سبک خود را به سبک کانتری، بلوز، هارد راک و سبک پانک متأثر از راک اند رول اولیه تغییر داد. از زمان آغاز به کار، ترکیب گروه با نس به عنوان تنها عضو ثابت گردش مالی قابل توجهی داشته است. اعضای قدیمی پیشین شامل دنیس دانل نوازندهٔ گیتار، جان مورر نوازندهٔ بیس و کریستوفر ریس و چارلی کوینتانا در درام هستند. بعد از ۴۷ سال اجرا، سوشال دیستورشن به تور و ضبط موسیقی ادامه می دهد. تا به امروز، سوشال دیستورشن هفت آلبوم کا
مل استودیویی، دو آلبوم تلفیقی، یک آلبوم زنده و دو دی وی دی منتشر کرده است. آنها دو آلبوم منتشر کردند - "هیولای کوچک مامان" (۱۹۸۳) و "محصور در زندان" (۱۹۸۸) - قبل از امضای قرارداد سه آلبوم با اپیک رکوردز در سال ۱۹۸۹. سوشال دیستورشن با سومین آلبوم خود، "سوشال دیستورشن" در سال ۱۹۹۰ به شهرت رسید که تک آهنگ های معروف آنها «توپ و زنجیر»، «داستان زندگی من» و جلد آلبوم «حلقه آتش» جانی کش را تولید کرد و توسط انجمن صنعت ضبط موسیقی آمریکا گواهی طلا دریافت کرد. بسیاری از آلبوم های بعدی آنها، از جمله دومین ضبط طلایی آنها، "جایی بین بهشت و جهنم" (۱۹۹۲) نیز با استقبال خوبی مواجه شده است. سوشال دیستورشن که توسط استیون بلاش به عنوان «رولینگ استونز هاردکور» دوبله شده است، با بیش از سه میلیون آلبوم در سراسر جهان، یکی از پرفروش ترین و تأثیرگذارترین گروه های پانک راک محسوب می شود. جدیدترین آلبوم استودیویی گروه "روزهای سخت و قافیه های کودکی" (۲۰۱۱) است، و آنها بیش از یک دهه را صرف کار بر روی مطالب جدید برای هشتمین آلبوم استودیویی آیندهٔ خود کرده اند. نشان واره. این گروه به طور مداوم از یک اسکلت که یک سیگار و یک لیوان مارتینی را در
دست دارد به عنوان لوگوی خود استفاده کرده است. این توسط مکی آزبورن، همسر باز آزبورن، خوانندهٔ گروه ملوینز، به عنوان بخشی از دعوت به یک مهمانی شب سال نو طراحی شده است. آن اغلب در اجراهای زنده و همچنین جلدهای آلبوم به نمایش در می آید. نس در مصاحبه ای با "رولینگ استون" در آوریل ۲۰۱۱ گفت: «در آن زمان، من آن را دیدم و احساس کردم، همین جاست. این زندگی و مرگ است، این یک جشن است. این فقط احساس قدرت می کرد.» سبک موسیقی، تأثیرات، و میراث. سوشال دیستورشن در درجهٔ اول به عنوان پانک راک، کاوپانک، هاردکور پانک، و ملودیک هاردکور توصیف شده است. برخی از منتقدان این گروه را به عنوان روتس راک، پاپ پانک و آلترناتیو راک نامیده اند. سبک موسیقی سوشال دیستورشن زمانی که گروه در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ تشکیل شد، به طور قطعی به عنوان پانک هاردکور شروع شد. تصور می شود که آن ها یکی از گروه های پیشگام جنبش پانک راک کالیفرنیای جنوبی از اورنج کانتی، کالیفرنیا هستند، و سبک آنها ارتباط نزدیکی با گروه های Adolescents و Agent Orange و The Germs و دیگر گروه های آن مکان و زمان دارد. در اواسط دههٔ ۸۰ تغییر قابل توجهی در سبک موسیقی آنها ایجاد شد، بیشتر از