Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عروسی و خانواده اش را بکشند. پس از آن، دوران علیه خدایان اعلام جنگ کرد و چندین قلعه بر فراز خلیج کشتی شکن برپا کرد که هر کدام بزرگ تر و مهیب تر از گذشته بود. سرانجام قلعه هفتم سر جای خود ماند و در برابر طوفان ها مقاومت کرد. برخی بر این باورند که فرزندان جنگل در ساخت آن دست داشتند. دیگران پیشنهاد می کنند که براندون استارک، سازنده دیوار، در مورد ساخت آن به دوران توصیه کرده است. حقیقت ماجرا مشخص نیست. پایان طوفان هرگز تحت محاصره یا طوفان قرار نگرفته است. پدافند بیرونی آن شامل یک دیوار حایل بزرگ به بلندای و ضخامت تا است. دیوار از یک رشته سنگ دوتایی با هسته داخلی ماسه و قلوه سنگ تشکیل شده است. دیوار صاف و منحنی است و سنگ ها آنقدر خوب قرار گرفته اند که باد نمی تواند وارد آن شود. خود قلعه از یک برج استوانه ای بزرگ تشکیل شده است که سقف آن با باروهایی مهیب به قدری بزرگ است که به راحتی می تواند اصطبل ها، سربازخانه ها، زرادخانه ها و اتاق های ارباب را در خود جای دهد. اگرچه پایان طوفان هرگز در نبرد قرار نگرفته، اما در تاریخ اخیر چندین محاصره و نبرد را تحمل کرده است. آخرین پادشاه طوفان، آرگیلاک متکبر، پدافند چشمگیر خود را
برای ملاقات با فرمانده تارگرین، اوریس براتیون، در طول نبردی در جنگ فتح اگون تارگرین، رها کرد و شکست خورد. این باعث شد که اوریس براتیون با دختر آرگیلاک ازدواج کند و تبدیل به لرد پایان طوفان شود. در طول جنگ غاصب، پایان طوفان به مدت یک سال توسط میزبان لرد میس تایرل، که فرماندهی نیروهای زمینی را بر عهده داشت، محاصره شد، در حالی که ناوگان آربور پکستر ردواین راه قلعه را از طریق دریا قطع کرد. استنیس براتیون که فرماندهی دفاع را بر عهده داشت، از تسلیم شدن خودداری کرد و مردانش شروع به خوردن موش کردند. قاچاقچی به نام داووس از محاصره فرار کرد تا دوباره قلعه را تأمین کند و استنیس پاداش او را با دادن لقب شوالیه و زمین به او داد و به این ترتیب او خاندان سی ورت را تأسیس مرد، اما همچنین به عنوان مجازات تمام قاچاق های قبلی خود، نوک انگشتان دست چپ خود را قطع کرد. پس از جنگ، استنیس زمانی که برادرش رابرت (که اکنون پادشاه است) قلعه را به برادر کوچکترشان رنلی داد و استنیس را به فرماندهی سنگ اژدها (Dragonstone) منصوب کرد، عصبانی شد. این منجر به سال ها سردی روابط از سوی استنیس شد. در طول جنگ پنج پادشاه، پایان طوفان از رنلی حمایت کرد
و زمانی که او تلاش کرد حکومت را غصب کند، توسط استنیس محاصره شد. هنگامی که قلعه بان، کورتنی پنروز، حتی پس از مرگ رنلی حاضر به تسلیم قلعه نشد، توسط متحد استنیس، کشیش ملیساندر، کشته و قلعه تسلیم شد. بعداً قلعه توسط ارتشی قوی به فرماندهی میس تایرل محاصره شد، اما او پس از چند هفته محاصره را رها کرد تا پس از دستگیری دخترش مارجری توسط سپتون بالا، به بارانداز پادشاهی بازگردد. چنانچه از "رقصی با اژدهایان" بر می آید، قلعه در دست استنیس براتیون باقی مانده است. در پایان "رقصی با اژدهایان"، ارتشی به رهبری جان کانینگتون و مرد جوانی که ادعا می کند اگون تارگرین، پسر ریگار تارگرین و الیا مارتل و وارث تخت آهنین است، به سرزمین های طوفان وارد می شوند. اگون برای جلب حمایت قصد دارد تا پایان طوفان را فتح کند و پرچم خاندان تارگرین را بر فراز باروها بالا ببرد. سرزمین های تاج. سرزمین های تاج یا کراون لندز (Crownlands) سرزمین هایی در وستروس هستند که در اطراف بارانداز پادشاهی قرار دارند و مستقیماً توسط تخت آهنین اداره می شوند. پادشاهان تارگرین این منطقه را به عنوان یکی از نه منطقه وستروس، پس از فتح هفت پادشاهی، از قطعات کم جمعیت سرزمین
های رودخانه و سرزمین های طوفان تحت مالکیت گرفتند. کراون لندز کل خط ساحلی خلیج آب سیاه را تشکیل می دهد و سرزمین اصلی تارگرین ها را در جزیره سنگ اژدها در ورودی دریای باریک به خلیج آب سیاه شامل می شود. علاوه بر بارانداز پادشاهی، که بزرگ ترین شهر وستروس است، سرزمین های تاج شامل شهرها و قلعه های بسیاری نیز می شوند. نام خانوادگی آب ها (Waters) به فرزندان نامشروعی که در کراون لندز به دنیا می آیند، داده می شود. سنگ اژدها. سنگ اژدها زمانی غربی ترین پاسگاه آزاد باستانی والریا بود. یک سده پیش از نابودی والریا، خانواده تارگرین به سنگ اژدها نقل مکان کردند. هنگامی که عذاب بر والریا رسید، خاندان تارگرین به همراه آخرین اژدهایان والریایی جان سالم به در بردند. یک سده بعد، اگون تارگرین و خواهرانش رینیس و ویسنیا لشکرکشی عظیمی برای فتح وستروس به راه انداختند و در نهایت تمام وستروس به جز دورن و شمال دیوار را فتح کردند. فرزندان اگون سده ها به عنوان پادشاهان هفت پادشاهی سلطنت کردند. دراگون استون قلعه ای بزرگ و متروکه است که بخش بزرگی از جزیره ای به همین نام را اشغال می کند. این قلعه از این جهت منحصر به فرد است که سازندگان و جادوگرا
ن والریا برج های آن را تراشیده اند و به شکل اژدها درآورده اند. سطوح پایینی قلعه با فعالیت های آتشفشانی باقی مانده در اعماق زیر بنا گرم می شود. در خارج از قلعه یک بندر و شهر کوچک وجود دارد. در طول جنگ غاصب، پیش از غارت بارانداز پادشاهی، ملکه ریلا تارگرین که باردار بود و پسرش ویسریس همراه با بخشی از ناوگان تارگرین و گردانی از سربازان وفادار به دراگون استون فرستاده شدند. پس از سقوط بارانداز پادشاهی، رابرت براتیون، برادرش استنیس را برای تصرف دژ جزیره فرستاد. پس از اینکه طوفان ناوگان سلطنتی را نابود کرد، سربازها در تلاش بودند تا به ویسریس و خواهر نوزادش، دنریس، خیانت کند (ملکه در هنگام زایمان مرده بود). اما وفاداران تارگرین به رهبری سر ویلم دری بچه ها را فراری دادند. استنیس به راحتی سنگ اژدها را فتح کرد و پادشاه رابرت مالکیت قلعه را به او اعطا کرد. استنیس احساس حقارت می کرد زیرا برادر کوچکترش رنلی کمی بعد پایان طوفان، مقر باستانی خاندان براتیون را به ارث برد. سر اکسل فلورنت، یکی از عموهای همسر استنیس، سلیسه فلورنت، نقش قلعه بان را بر عهده داشت. پس از مرگ رابرت، استنیس خود را پادشاه هفت پادشاهی اعلام کرد و فرزندان
ملکه را همان طور که با جان آرین این واقعیت را کشف کرده بود، به عنوان حرامزاده هایی که از زنای با محارم متولد شده بودند، محکوم کرد. سنگ اژدها مقر اصلی او شد. او پس از نبرد فاجعه بار آب سیاه به آنجا بازگشت. مشاور او، کشیش سرخ ملیساندر اهل آشای، سعی کرد او را متقاعد کند که به او اجازه دهد «اژدهای سنگی» قلعه را از طریق جادوی خون بزرگ کند، اما لرد داووس سی ورت استنیس را متقاعد کرد که به سمت شمال و دیوار برود تا به نگهبان شب کمک کند. پس از اینکه استنیس دراگون استون را رها کرد و حرامزاده نایت سونگ به نام رولند استورم را به عنوان قلعه بان رها کرد، ملکه نایب السلطنه سرسی لنیستر ناوگانی را برای گرفتن آن اعزام کرد. با این حال، سر لوراس تایرل، که برای آزادی ناوگان برای محافظت از دژ خود در باغ بالا بی تاب بود، مستقیماً به سنگ اژدها حمله کرد. او قلعه را گرفت اما هزار مرد را از دست داد و بنا بر گزارش ها خودش به شدت مجروح شد. در "رقصی با اژدهایان"، سنگ اژدها اکنون توسط نیروهای وفادار به خانه تایرل کنترل می شود و از نظر تئوری، باری دیگر تحت کنترل تخت آهنین است. بارانداز پادشاهی. بارانداز پادشاهی یا کینگزلندینگ (King's Landing
) پایتخت سلطنتی وستروس و هفت پادشاهی است. بارانداز پادشاهی حدود ۱ میلیون نفر جمعیت دارد که آن را به پرجمعیت ترین شهر وستروس تبدیل می کند. این شهر در رودخانه آب سیاه در محلی که اگون جهانگشا در وستروس فرود آمد تا فتح خود را آغاز کند، واقع شده است. شهر اصلی توسط دیواری احاطه شده است که توسط نگهبانان شهر بارانداز پادشاهی نگهبانی می شود، که به خاطر رداهایی که می پوشند ردا طلایی ها نام دارند. در داخل دیوارها، چشم انداز طبیعی شهر زیر سه تپه است که به نام اگون و دو خواهر-همسرش رینیس و ویسنیا نامگذاری شده اند. اقشار فقیرتر (عوام) در خارج از شهر در زاغه نشین هایی زندگی می کنند. بارانداز پادشاهی بسیار پرجمعیت اما ناخوشایند و کثیف توصیف شده است. بوی بد زباله های شهر را می توان بسیار فراتر از دیوارهای آن استشمام کرد و شکاف گسترده ای میان طبقه فقیر و نخبگان ثروتمند شهر وجود دارد. قلعه سلطنتی به نام قلعه سرخ (Red Keep) در تپه اگون قرار دارد و مقر دربار سلطنتی است. تخت آهنین در قلعه قرار دارد. اگون تخت را از شمشیرهای دشمنان شکست خورده اش ساخت. طبق افسانه ها، او تیغه ها را تیز نگه می داشت، زیرا معتقد بود هیچ حاکمی هرگز نباید
راحت بر آن بنشیند. سده ها بعد، پادشاهان هنوز توسط تخت آسیب می دیدند. این یک باور رایج است که کسی که خود از تخت زخمی بر او می نشیند، توسط تخت «رد» شده است و بنابراین شایسته حکومت نیست. این شهر همچنین محل سپت بزرگ بیلور است، جایی که بزرگان مذهبی با سپتون اعظم تشکیل جلسه می دهند. این مقدس ترین سپت آیین هفت است. محله های فقیرنشین کَک پایین (Flea Bottom) نامیده می شوند، جایی که ساکنان آن به قدری فقیر هستند که مرتباً با «کاسه های قهوه ای» سر می کنند، یک خورش اسرارآمیز که می تواند شامل گوشت توله سگ ها و انسان های کشته شده باشد. بارانداز پادشاهی دارای آب و هوای معتدل و مدیترانه ای با تابستان های طولانی، گرم، آفتابی و زمستان های معتدل است، اگرچه گاهی اوقات در آن برف می بارد. مارتین کینگز لندینگ را با پاریس یا لندن قرون وسطی مقایسه کرد. این شهر از منظره استتن آیلند از خانه دوران کودکی او در بایون، نیوجرسی الهام گرفته شده است. دورن. دورن جنوبی ترین و کم جمعیت ترین سرزمین وستروس است. پایتخت آن، پیکان خورشید (Sunspear) مقر خاندان حاکم مارتل است. از پنج کتاب اول، دوران نیمروس مارتل شاهزاده دورن و ارباب پیکان خورشید است. خو
اهر دوران، شاهدخت الیا، در یک اتحاد سیاسی با شاهزاده ریگار تارگرین، شاهزاده سنگ اژدها و وارث تخت آهنین ازدواج کرد. آن ها دو فرزند داشتند، یک دختر به نام رینیس و یک پسر به نام اگون. در خلال غارت بارانداز پادشاهی در پایان شورش رابرت، شاهدخت الیا توسط گرگور کلگان، پرچمدار خاندان لنیستر، مورد تجاوز قرار گرفت و به قتل رسید. فرزندانش نیز جلوی چشم او کشته شدند. شاهزاده دوران و همسرش، شاهدخت ملاریا، دارای سه فرزند به نام های آریان، کوئنتین و تریستان هستند. در طول جنگ پنج پادشاه، تیریون لنیستر به عنوان دست پادشاه، دشمنی تاریخی خاندان مارتل و دورن را با فرستادن خواهر کوچک شاه جافری، میرسلا براتیون، به عنوان عروس آینده به تریستان، کوچک ترین فرزند شاهزاده دوران که تقریباً هم سن خودش است، تبدیل به یک اتحاد می کند. فرزند ارشد شاهزاده دوران، آریان، وارث خاندان مارتل، پیکان خورشید و حکومت دورن است. ثروت دورن از توسن های شنی معروف آن ها، اسب های اصیل مقاوم و سریع و از ادویه جات، شراب، ماهیگیری، پارچه و منسوجات به دست می آید. دورن از شمال با دریای دورن، از شرق با جزایری به نام سنگ های رکاب (Stepstones) هم مرز است و کوه های بلن
د سرحدهای دورن به نام کوه های سرخ، دورن را از بقیه هفت پادشاهی از طریق خشکی جدا می کند. دو گذرگاه اصلی از میان کوه های سرخ که دورن را به بقیه قاره متصل می کند، گذرگاه راه سنگی (Stone Way) و گذرگاه شاهزاده هستند. گذرگاه شاهزاده به ریچ منتهی می شود، در حالی که راه سنگی از کوه های نزدیک سامرهال خارج می شود. سواحل جنوبی این قاره با دریای تابستان همسایه است که توسط جورج آر آر مارتین به عنوان آب و هوای گرمسیری توصیف شده است. دورن دارای بالاترین درجه حرارت در میان همه پادشاهی های وستروس است و سرزمین آن خشک، صخره ای و کوهستانی است که تنها بیابان این قاره را هم شامل می شود. رودخانه های آن زمین های حاصلخیزی را آبیاری می کنند و در طول تابستان طولانی، باران و دیگر منابع آبی دورن را قابل سکونت نگه می دارد. آب در این سرزمین تقریباً به اندازه طلا ارزشمند است و چاه ها بسیار محافظت می شوند. مکان های قابل توجه دورن عبارتند از استارفال، مقر خاندان دین، و یرون وود، مقر خاندان یرون وود، قدرتمندترین پرچمدار مارتل است. شهر تخته ای (Planky Town) یک شهر بندری تجاری در دهانه رودخانه خون سبز (Greenblood) است. دورنی ها به خون گرمی شهرت
دارند. آن ها هم از نظر فرهنگی و هم از نظر نژادی با سایر وستروسی ها به دلیل مهاجرت انبوه تاریخی مردم روینی تفاوت دارند. آن ها بسیاری از آداب و رسوم روینی، از جمله حق اولویت نخستین فرزند، را نیز پذیرفته اند. دورن تنها پادشاهی در وستروس بود که با موفقیت در برابر فتح ایگون مقاومت کرد و حتی یکی از اژدهایانش را در طول جنگ کشت. دورن بیش از یک سده پس از تهاجم تارگرین ها، توسط دیرون یکم فتح شد، اما دوباره علیه او شورش کرد که منجر به مرگ او شد. در نهایت تحت فرمان پسر عموی دیرون، دیرون دوم، دورن از طریق ازدواج به هفت پادشاهی پیوستند. این موفقیت به دورن اجازه داد تا حدی استقلال خود را حفظ کند. لردهای خاندان مارتل هنوز هم به سبک روینی به خود «شاهزاده» و «شاهدخت» لقب می دهند. برخلاف بسیاری از وستروس ها، با فرزندان نامشروع زاده دورن تقریباً مانند فرزندان قانونی رفتار می شود. مانند آداب و رسوم وستروسی برای دادن نام خانوادگی به حرامزاده ها که نشان دهنده ریشه آن ها باشد، نام خانوادگی شن (Sand) به حرامزادگان نجیب زاده دورنی داده می شود. بر اساس "طوفان شمشیرها"، سه گروه دورنی وجود داشت. دورنی های نمکی که در امتداد سواحل زندگی می
کردند، دورنی های شنی ساکن بیابان ها و دره های طولانی رودخانه ها و دورنی های سنگی که در گردنه ها و ارتفاعات کوه های سرخ سکونت داشتند. دورنی های نمکی بیشترین خون روینی را داشتند و دورنی های سنگی کمترین. به نظر می رسید که هر سه نوع به خوبی در گروه دورن حضور دارند. دورنی های نمکی، لاغراندام و تیره، با پوست زیتونی صاف و موهای سیاه بلندی که در باد روان می شدند. دورنی های شنی حتی تیره تر بودند، چهره هایشان در اثر آفتاب داغ دورن به رنگ قهوه ای بود. آن ها روسری های بلند و روشنی را به دور سرشان می پیچند تا از آفتاب زدگی جلوگیری کنند. دورنی های سنگی، بزرگ ترین و زیباترین، پسران آندال ها و نخستین انسان ها، با موهای قهوه ای یا بلوند، با چهره هایی که به جای قهوه ای شدن، در آفتاب کک مک می کردند یا می سوختند، بودند.» دریای تابستان. جزایر بازیلیسک. در شرق ناث، جزایر بازیلیسک (Basilisk) به مانند زخمی در دریای تابستان به پناهگاهی امن برای دزدان دریایی، برده داران، مزدوران و قانون شکنان تبدیل شده است. خرابه هایی در جزیره اشک ها، جزیره وزغ ها و جزیره تبر پیدا شده است. جزیره اشک بزرگ ترین جزیره با دره های شیب دار و باتلاق های سیا
ه است. گیسکاری ها آن را فتح کردند و به مدت دو قرن آن را گورگای می نامیدند تا اینکه اژدهاداران والریا آن را تصرف کردند و آن را گورگوسوس نامیدند. والریایی های باستان از آن به عنوان زندان استفاده می کردند و نفرت انگیزترین جنایتکاران خود را به آنجا می فرستادند. ناث. ناث (Naath) که به جزیره پروانه ها نیز معروف است، جزیره ای در شمال غربی سواحل سوتوریوس است که در غرب جزایر بازیلیسک قرار دارد. مردم ناثی پوست تیره و چشمانی طلایی دارند. آن ها صلح طلب هستند؛ به جای جنگ ترانه می سازند و از خوردن گوشت خودداری کرده و فقط از میوه ها تغذیه می کنند. این امر آن ها را به ویژه در برابر برده داران اسوس آسیب پذیر می کند. میساندی مترجم دنریس اهل ناث است. جزایر تابستان. همان طور که در نقشه ای در "طوفان شمشیرها" نشان داده شده است، جزایر تابستان گروهی از جزایر گرمسیری واقع در جنوب وستروس، با جانوران محلی از جمله پرندگان سخنگو، بوزینه ها، و میمون ها هستند. رمان ها بومیان جزیره را افرادی تیره پوست توصیف می کنند که به زبان خودشان صحبت می کنند. آن ها لباس های پر نگی می پوشند و با میوه و ماهی زندگی می کنند. جزایر تابستانی از شهر بندری خود
به نام شهر درختان بلند (Tall Trees Town)، کالاهای کمیاب مانند شراب، ادویه، پر، و همچنین نوع خاصی از چوب که از آن کمان ساخته می شود را به وستروس صادر می کنند. مردم هفت پادشاهی کشتی های بزرگ جزیره نشینان تابستان را کشتی های "قو" می نامند، به خاطر بادبان های سفید و نقاشی های روی آن ها که بیشتر از پرندگان است. سمول تارلی، که دو فصل در "ضیافتی برای کلاغ ها" را بر روی کشتی قو می گذراند، زنان جزیره تابستان را به عنوان عیاشی و خدایانشان عجیب توصیف می کند. آن ها از طریق آمیزش جنسی به افراد مسن احترام می گذاشتند و مردنشان را جشن می گیرند. همان طور که یک فاحشه در "جنگ پادشاهان" به تیریون توضیح می دهد، ساکنان جزیره تابستان تمایلات جنسی خود را هدیه خدایان برای پرستش آن ها به صورت آمیزش جنسی می دانند و از این رو بسیاری از جوانان و دوشیزگان بلندپایه آن ها برای چند سال در خانه های تفریحی خدمت می کنند تا خدایان را گرامی بدارند. اسوس. بخشی از روایت در "ترانه یخ و آتش" در سراسر دریای باریک از وستروس قرار دارد، منطقه ای که قاره بزرگ شرقی به نام اسوس را در بر می گیرد. اسوس که تقریباً به اندازه اوراسیا است، دارای جغرافیا و آب وهوا
یی بسیار متفاوت است. خط ساحلی غربی با تپه های سبز، جنگل عظیم کوهور و زنجیره های جزیره ای گسترده مانند براووس و لیس مشخص می شود. وسط این قاره توسط علفزارهای مسطح دریای دوتراکی و زمین های خشکی که به عنوان ضایعه سرخ (Red Waste) در شرق شناخته می شوند، پوشیده شده است. فراتر از ضایعه سرخ، شهر کارث قرار دارد. جنوب تحت سلطه تپه های نورد خشک است و دارای آب و هوای مدیترانه ای است با خط ساحلی در امتداد دریای تابستان و خلیج برده داران. ساحل شمالی سرزمین اصلی توسط دریای لرزان (Shivering) از کلاهک قطبی جدا شده است. در جنوب، در سراسر دریای تابستان، قاره جنگلی ناشناخته سوتوریوس قرار دارد. بسیاری از تاریخ تخیلی اسوس مربوط به والریا است، شهری واقع در شبه جزیره ای در جنوب اسوس و منشأ خاندان تارگرین پیش از نابودی امپراتوری والریا در یک فاجعه نامشخص. پس از نابودی والریا، شهرهای آستاپور، یونکای، و میرین دوباره استقلال یافتند و بر مناطق مربوطه خود به عنوان دولت شهر حکومت کردند. این منطقه در کتاب ها به عنوان خلیج برده داران شناخته می شود. شهرهای آزاد. در سراسر دریای باریک در سمت غربی اسوس، ۹ شهر آزاد (دولت شهر مستقل) قرار دارند که ب
یشتر در جزایر یا در امتداد ساحل قرار دارند. آن ها لیس، میر، پنتوس، براووس، لوراث، نورووس، کوهور، وولانتیس و تایروش هستند. اگرچه بیشتر شهرهای آزاد در اوایل رمان اول نامگذاری شده اند، کتاب ها فقط نقشه ای از این منطقه را در "رقصی با اژدهایان" ارائه می دهند. کوه های شرق ساحل را از دشت های دریای دوتراکی جدا می کنند، اگرچه شکاف های رشته کوه دسترسی مردم دوتراکی را به شهرهای آزاد فراهم می کند. شهرهای آزاد مستعمره هایی بودند که توسط والریابب باستانی ساخته شدند و بعداً پس از نابودی والریا اعلام استقلال کردند. یک استثنا در این مورد، براووس است که توسط پناهندگانی که از گسترش والریایی ها گریخته بودند، بردگان فراری و دیگر گروه ها تأسیس شد. زبان های شهرهای آزاد مشتقات والریایی علیا است. شهرهای آزاد ناحیه ای را در بر می گیرد که مشخصه آن رودخانه روین (Rhoyne) است که یاندری آن را «بزرگ ترین رودخانه جهان» توصیف می کند. سواحل آن وطن روینارها است که رودخانه را به عنوان «مادر روین» می پرستند. همان طور که در "رقصی با اژدهایان" ترسیم شده است، رود روین از پیوند دو شاخه آن، روین بالا و روین کوچک، در جنوب شرقی ویرانه های گویان دروهی (G
hoyan Drohe) سرچشمه می گیرد. سرچشمه رود روین بالا در آندالوس، سرزمین آندال ها میان براووس و پنتوس قرار دارد. مسیر روین به سمت جنوب شرقی می رود تا بعد از دریاچه خنجر به جنوب بپیچد، جایی که دزدان دریایی رودخانه در و اطراف بسیاری از جزایر دریاچه پنهان می شوند. عرض رود روین به طور قابل توجهی با تغذیه از شاخه های فرعی بیشتر، افزایش می یابد تا اینکه در دلتای نزدیک شهر آزاد وولانتیس به دریای تابستان می ریزد. براووس. براووس از این نظر در میان شهرهای آزاد منحصر به فرد است که مستعمره والریا نبود، بلکه پناهگاهی مخفی در برابر گسترش والریایی ها بود. این شهر بر روی صدها جزیره کوچک در مردابی در انتهای شمال غربی اسوس، جایی که دریای باریک و دریای لرزان به هم می رسند، گثرار دارد. براووس محل «بانک آهن»، یکی از ثروتمندترین بانک های جهان شناخته شده است. براووس همچنین به خاطر شمشیرزنان معروف به «براووها» و قاتلان مرموزش، مردان بی چهره، معروف است. این شهر همچنین به خاطر تایتان براووس که یک قلعه و مجسمه است، شهرت دارد. فرمانروای براووس به ارباب دریا معروف است؛ چرا که قدرت و ثروت شهر از دریا جاری می شود. بدنه کشتی های براووسی به رنگ
ارغوانی است و کشتی های تجاری آن ها به بسیاری از سرزمین های دور سفر می کنند و تجارت و ثروت خود را به خانه بازمی گردانند. براووس وام دهندگان بسیاری دارد و بانک آهن براووس به کشورهای خارجی، به ویژه وستروس که میلیون ها وام گرفته است، وام می دهد. لباس براووسی در رنگ های درخشان است در حالی که لباس ثروتمندان به رنگ مشکی و آبی هستند. مقامات براووس، که کلیددار و دادرس نامیده می شوند، کت های بی رنگ قهوه ای یا خاکستری می پوشند. این شهر همچنین به دلیل روسپی های درباری خود در سراسر جهان مشهور است. هر روسپی دارای قایق و خدمتکارانی است که برای او کار می کنند. زیبایی آن ها الهام بخش بسیاری از آهنگ ها شده است. زرگرها هدایای فراوانی به آن ها می دهند و صنعتگران برای لباس آن ها التماس می کنند. اشراف و بازرگانان ثروتمند برای حضور در کنار آن ها در مراسم، مبالغ هنگفتی به زنان می پردازند و براووها به نام آن ها یکدیگر را می کشند. شخصیت سیریو فورل، اولین شمشیر سابق ارباب دریا، آریا استارک را با شکل منحصر به فردی از مبارزه با شمشیر براووسی، به نام رقص آب، آشنا می کند. این سبک یک شکل اصلاح شده از شمشیربازی است که در آن تمرین کننده به په
لو می ایستد و تیغه ای باریک به دست می گیرد. براووهای سرسخت شهر را پر می کنند و اغلب برای نشان دادن مهارت خود دوئل می کنند. براووس از ونیز ایتالیا الهام گرفته شده است. پنتوس. پنتوس یک بندر تجاری بزرگ در خلیجی از ساحل غربی است. در این شهر برج های آجری مربعی فراوانی قرار دارد و توسط یک شاهزاده که توسط حاکمان واقعی شهر، معروف به استادان، انتخاب می شود، رهبری می شود. کالسارها گهگاه راه خود را تا این حد از دریای دوتراکی طی می کنند، اما پنتوسی ها با ادای احترام به کال ها از بسیاری از حملات و تهاجمات در امان می مانند. مردان اهل پنتوس ریش های رنگ شده و چنگال دار می گذارند. در پنتوس مانند بسیاری از شهرهای آزاد، برده داری غیرقانونی است، اما اعضای ثروتمند و قدرتمند شهر این توانایی را دارند که با نگه داشتن خدمتکاران یقه برنزی، این قوانین را زیر پا بگذارند. وولانتیس. وولانتیس بندری در سواحل جنوبی اسوس است و قدیمی ترین و پرافتخارترین شهر آزاد است. استحکاماتی که به عنوان دیوار سیاه شناخته می شود از قدیمی ترین قسمت های شهر محافظت می کند. شهر توسط حکومتی سه نفره اداره می شود که هر سال توسط مالکان آزاد وولانتیس انتخاب می شوند و
توسط سربازان برده به نام «شنل ببرها» مراقبت می شوند. وولانتیس برای بازار برده فروشی بسیار مهم است و در شهر پنج برده به ازای هر مرد آزاد وجود دارد. همه برده های وولانتیسی خالکوبی هایی دارند که نشان دهنده حرفه شان است: برای مثال، برده های جنسی روی صورت شان اشک خالکوبی می کنند و شنل ببرها خطوط پوست ببر دارند. پرستش رلور تأثیرگذارترین دین ولانتیس به ویژه در میان بردگان است. اسوس مرکزی. این بخش مکان های اسوس در شرق شهرهای آزاد را پوشش می دهد که دنریس تارگرین در سفرهایش در "بازی تاج" وتخت و "جنگ پادشاهان" پیش از رفتن به خلیج برده داران از آن ها عبور می کند. والریا. والریا شبه جزیره ای در جنوب مرکزی اسوس و در غرب خلیج برده داران است. پیش از نابودی والریا، این مکان مقر امپراتوری والریا بود. والریایی ها با موهای نقره ای و چشمان بنفش خود مشخص می شوند. والریا مالکیت مطلق نامیده می شد زیرا هر مردی که صاحب زمین بود اجازه داشت به رهبران خود رای دهد. والریایی ها همچنین از بردگان برای استخراج چهارده شعله، مجموعه ای از آتشفشان های غنی از سنگ، استفاده می کردند. آن ها گیسکاری و روینی ها را تحت سلطه خود درآوردند و تمام شهرهای آ
زاد را به جز براووس تأسیس کردند. آن ها این کار را از طریق دانش خود در مورد اژدها انجام دادند. بسیاری از والریایی ها اژدهاسوار بودند. سرانجام رویدادی به نام عذاب والریا، که ظاهراً شامل فوران شدید چهارده شعله بود، والریا را نابود و آن را به مجمع الجزایری تبدیل کرد. تارگاریین ها از خون والریای باستان هستند که پیش از عذاب از آن جا فرار کردند. دریای دوتراکی. دریای دوتراکی یک علفزار بزرگ و مسطح در اسوس است. مردم دوتراکی در آن زندگی می کنند، نژادی گندم گون از عشایر سلحشور با زبان و فرهنگ منحصر به فرد خود. دوتراکی ها در گروهی به نام کالسار زندگی می کنند که هر کدام توسط رئیسی به نام کال رهبری می شود. کالسارها به گروه هایی تقسیم می شوند که به آن ها کاس می گویند که هر کدام توسط یکی از کال ها به نام کوس هدایت می شوند. هر کال و کالسارش وفادار به شورایی متشکل از کاهنان سلطنتی به نام دوش کالین هستند که اعضای آن همسران سابق کال ها هستند که در زمان سلطنت شوهرشان کالیسی نامیده می شدند. دوتراکی ها سوارکارانی خبره هستند و اسب های آن ها در فرهنگ آن ها از اهمیت بالایی برخوردار است و از آن ها برای غذا، ترابری، مواد خام، جنگ و ایجاد
جایگاه اجتماعی استفاده می شود. آن ها مرتباً به مردم دیگر حمله می کنند. جرج آر. آر. مارتین گفت: «دوتراکی ها در واقع به عنوان آمیزه ای از فرهنگ های استپی و دشتی ساخته شده اند. مسلماً مغول ها و هون ها چاشنی تخیل آن بوده اند، اما الان ها، سوها، شای ان ها و دیگر قبایل سرخ پوست دیگر نیز در خلق آن ها نقش داشتند؛ بنابراین هرگونه شباهتی به اعراب یا ترک ها تصادفی است. البته از آنجا که ترکان [تاریخی] نیز در اصل سواران استپی بوده اند، بی شباهت به آلان ها، هون ها و بقیه نبودند.» او همچنین خاطرنشان کرد که «به طور کلی، اگرچه من از تاریخ الهام می گیرم، اما سعی می کنم از پیوند مستقیم اجتناب کنم، [بنابراین] درست نیست که بگوییم دوتراکی ها مغول هستند». شباهت هایی میان آن ها با جنگجویان مهیب و عشایری ایرانی دیگری به نام سکاها نیز وجود دارد. دوتراکی ها تنها یک شهر دائمی به نام وائس دوتراک دارند که به عنوان پایتخت آن ها عمل می کند. مقر دوش کالین نیز این شهر است. این مکان مملو از مجسمه هایی است که از شهرهای دیگری که دوتراکی فتح کرده یا به آن ها حمله کرده اند، به سرقت رفته است. قانونی وجود دارد که هیچ دوتراکی نمی تواند در داخل مرزها
ی وائس دوتراک خون بریزد و کسانی که این کار را می کنند، نفرین می شوند. دو اسب نر غول پیکر برنزی که سم هایشان در هوا به هم می رسند، طاقی را در بالای ورودی شهر تشکیل می دهند. لازار. لازار ناحیه ای از سرزمین های نیمه خشک در جنوب دریای دوتراکی است. منطقه ای از مراتع و تپه ها که محل سکونت لازاری ها، مردمی آرام با پوست برنزی، صورت های صاف و چشم های بادامی است. آن ها عمدتاً چوپان هستند که دوتراکی ها آن ها را انسان های بره می نامند و اغلب آن ها را شکار می کنند. آن ها خدایی به نام شبان بزرگ را می پرستند و معتقدند که تمام بشریت بخشی از یک گله واحد است. خلیج برده داران. خلیج برده داران یک دریای حاشیه ای از دریای تابستان است، که در جنوب دریای دوتراکی، در غرب لازار و هزاران لیگ دورتر از شرق شهرهای آزاد قرار دارد. آب و هوای آن بسیار گرم است. پس از اولین اشاره در "بازی تاج وتخت" در رابطه با برده داری، دنریس تارگرین سه دولت شهر بندری بزرگ خلیج برده داران به نام های آستاپور، یونکای و میرین را در "طوفان شمشیرها" فتح کرد. او در طول بیشتر "رقصی با اژدهایان" در میرین می ماند. شهرها از ویرانه های گیس باستان ساخته شده اند، رقیب باست