Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تید بگویید»، اما «آنقدر سرزنده که نمی توانست نیم ساعت آرام بنشیند». پزشکان و سفیران از استقامت بدنی او شگفت زده شدند، زیرا او می توانست خود را در حالی که بسیار کم می خورد و می نوشید و اغلب با عجله بود، سالم نگه دارد، در طول روز دائماً مشغول فعالیت های مختلف بود و چند ساعت در شب استراحت می کرد، که آن را به طور مداوم با همسرش می گذراند. مردم به او لقب «گورچیو» داده بودند زیرا چشم چپش علامت داشت، اما مشخص نیست که آیا از بیماری، از آسیب یا از بدو تولد بوده است. به گفته سایر مورخان، این به دلیل نگاه عبوس و عادت او به کج نگاه کردن بوده است. فرانچسکو پانسا در عوض قضاوت می کند که او چپ چشم بوده است. او مهارت های نظامی استثنایی داشت و بیشتر عمر خود را در میدان های نبرد گذراند و زندگی یک سرباز را رهبری می کرد. آندره آ برناردی می گوید که پس از مرگ رهبر مشهور روبرتو سانسورینو، آلفونسو اولین آرمیگرو ایتالیا باقی ماند. با این حال، مردم ناپل به خاطر «بی رحمانه ترین توهین ها و تخلفات»، فجیع ترین جنایات، مانند «بی احترامی به باکره ها، گرفتن زنان دیگر برای لذت خود» و ارتکاب «گناه نفرت انگیز و منفور لواط» به شدت از او می ترسیدن
د و از او متنفر بودند. به عنوان مثال، نویسنده ناشناس وقایع نگاری ونیزی - اما باید به خاطر داشت که ونیزی ها دشمنان قسم خورده ناپلی ها و به ویژه آراگونی ها بودند - نوشت که «اگر بخواهم استبداد، ظلم، شهوت رانی ها و هوس های نادرست، خیانت ها، ترورها و قتل های شاه فرانته و آلفونسو داراگونا، پسر ارشدش، دوک کالابریا، پدر خیانت ها، محافظه کار شورشیان را روایت کنم، یک کتاب بزرگ برای من کافی نخواهد بود: من معتقدم که نرون در میان این ظالمان یک قدیس بود.» فراتر از اغراق های احتمالی جناح دشمن، بسیاری از وقایع زندگی آلفونسو این جنبه های شخصیت او را تأیید می کنند، مانند این واقعیت که او زمین های متعددی را بدون ارائه هیچ غرامتی به مالکان قانونی (که گفته می شود از درد درگذشتند) برای ساخت ویلای پوجورئاله مصادره کرد و به همین ترتیب راهبه های لا مادالنا را برای ساخت ویلای دلا دوشسکا بیرون راند. او همچنین باغ باشکوهی را که فرانچسکو اسکاناسوریس در مجاورت کاخ خود داشت، برای خانواده کومو (دوستانش) به دست آورد. اسکاناسوریس بارها از واگذاری باغ به کومو، با وجود پیشنهادهای سخاوتمندانه پول، خودداری کرده بود، اما او جرات نکرد درخواست دوک ت
رسناک کالابریا را رد کند. ناپلی ها چنان از او وحشت داشتند که پس از مرگ شاه فرانته، همه آنها به سمت سنگر گرفتن در خانه های خود دویدند و فریاد می زدند "داخل! داخل!"، حتی اگر توسط دشمنان تعقیب می شدند. همسرش ایپولیتا ماریا اسفورتزا خود بی رحمی او را تجربه کرد. وقتی تازه ازدواج کرده بود، به دلیل حسادت به شوهرش، خدمتکار مورد اعتماد خود، دوناتو، را فرستاد تا در سفرهای آلفونسو مراقب او باشد. واکنش آلفونسو نسبت به دوناتو چنان بی پروا بود که ایپولیتا برای مادرش نوشت: «این چیزی که در مورد دوناتو هرگز فراموش نخواهم کرد، زخمی در قلب نیست، اما فکر می کنم از وسط باز شد، درد من آنقدر زیاد بود و خواهد بود.» تصادفی نبود که وقتی اوضاع پادشاهی وخیم شد، آلفونسو تصمیم گرفت به نفع پسرش از سلطنت کناره گیری کند، زیرا او به خاطر رذایل و ظلمش آنقدر منفور بود که فراندینو به خاطر فضایل و عدالتش دوست داشت. معشوقه ها. کتاب «جانشینی تراژیک و عاشقانه» نوشته سیلویو آسکانیو کرونا، مجموعه ای از رمان های قرن هفدهم است که اسرار ادعایی دربار آراگونی ناپل را آشکار می کند. در این کتاب آمده است که آلفونسو معشوقه های زیادی مانند پدرش فرانته داشته است
. اولین معشوقه او ایزابلا استانزا، ساقدوش مادرش ایزابلای کیارامونته بود؛ با این حال، این رابطه دوام زیادی نداشت. به محض اینکه مادرش - زنی بسیار پاکدامن و بسیار مذهبی - از این رابطه مطلع شد، ایزابلا را با جیووان باتیستا روتا، اشراف زاده ای که به فرقه آراگونی بسیار علاقه داشت، ازدواج کرد و بدین ترتیب او را از آلفونسو جدا کرد. پس از او، آلفونسو معشوقه مشهور خود، تروگیا گازلا، را داشت که آشکارا در دربار به نمایش می گذاشت و دو فرزند نامشروع برایش به دنیا آورد. وقتی از گازلا خسته شد، فرانچسکا کاراچیولو، معروف به سکارلا، را تعقیب کرد، اما او که به شوهرش وفادار بود، از او امتناع ورزید. آلفونسو او را ربود و برای چند روز به دلخواه خود از او سوءاستفاده کرد تا اینکه پدرش، موزیو کاراچیولو، و همسرش، ریکاردو، شاه فرانته را متقاعد کردند که پسرش او را آزاد کند. سکارلا سپس به صومعه سن سباستینو رفت و اندکی پس از آن، بر اثر درد درگذشت. آلفونسو که احساس تحقیر می کرد، دستور قتل موزیو را داد و ریکاردو، از ترس جانش، به عادت رهبانیت روی آورد. معشوقه دیگر، ماریا دِ آوِلانِدو، یک اشراف زاده اسپانیایی و ساقدوش نامادری اش، جوآنا آراگونی،
بود. در طول این ماجرا، ماریا با آلفونسو کاراچولو، شوالیه مقر کاپوآنا، بعدها با یک اشراف زاده از خانواده مونتفوسکولو و سپس با گالئوتو پاگانو از مقر پورتو ازدواج کرد. یکی دیگر از آنها لورا کریسپانو بود که او را به زور به دست آورد و سپس با پیشخدمت خود، آنجلو کریولی میلانی، ازدواج کرد. فرهنگ رنسانس. آلفونسو در فرهنگ درخشان رنسانس که دربار پدرش را احاطه کرده بود، مشارکت داشت. سهم ماندگار او در فرهنگ اروپایی، نمونه ای بود که در ویلاهای او در لا دوشسکا و به ویژه پوجیو رئاله در خارج از ناپل ارائه شد، که چارلز هشتم فرانسه را در طول اقامت کوتاهش در ناپل در فوریه تا ژوئن ۱۴۹۵ چنان مجذوب خود کرد که او را به تقلید از «بهشت زمینی» که با آن روبرو شد، الهام بخشید. پوجیو رئاله، که به گفته جورجو واساری توسط جولیانو دا مایانو طراحی و در دهه ۱۴۸۰ طرح ریزی شده بود، کاملاً ناپدید شده است و هیچ توصیف گسترده ای از آن باقی نمانده است. دهه ها بعد، واساری گزارش داد: «در پوجیو رئاله [جولیانو دا مایانو] معماری آن کاخ را که همیشه زیباترین چیز در نظر گرفته می شد، طرح ریزی کرد؛ و برای نقاشی دیواری آن، پیترو دل دونزلو، یک فلورانسی، و پولیتو
برادرش را که در آن زمان استاد خوبی محسوب می شد، به آنجا آورد که تمام کاخ را، از داخل و خارج، با تاریخ پادشاه مذکور نقاشی کرد.» هیچ بایگانی برای ارتباط جولیانو یا برادرش بندتو با این پروژه وجود ندارد؛ برای مستندسازی فقط یک بخش و نقشه وجود دارد که با عذرخواهی از نادرستی آن، توسط سباستیانو سرلیو بازتولید شده است. به نظر می رسد بازتولید سرلیو یک نقشه ایده آل، یکسان در هر چهار طرف، را نشان می دهد که در اطراف حیاطی با طاق های دوتایی قرار دارد. واضح است که دربار آراگونی در ناپل، سنت های باغ سازی موریایی والنسیا را با خیابان ها و حمام های سایه دار، سیستم های هیدرولیک پیشرفته که آبراه های باشکوه را تغذیه می کردند، مخازن رسمی، حوضچه های پرورش ماهی و فواره ها، به عنوان یک محیط لوکس و خلوت برای زندگی درباری معرفی کرد و آنها را با ویژگی های رومی ترکیب کرد: پوجیو رئاله آلفونسو در سه ضلع یک حیاط طاق دار با ردیف هایی از صندلی ها در اطراف یک مرکز گود که می توانست برای نمایش های آبی پر شود، ساخته شده بود؛ در ضلع چهارم به باغی باز می شد که منظره ای دیدنی از وزوو را قاب می کرد. همه اینها برخلاف هر چیزی بود که پادشاه فرانسه تجرب
ه کرده بود، کسی که از ایتالیا عقب نشینی کرد، پر از ملیله دوزی و آثار هنری، و پر از جاه طلبی های ساختمان سازی و باغبانی، اما او تنها سه سال بعد در جوانی درگذشت. ازدواج و فرزندان. همسر آلفونسو، ایپولیتا ماریا اسفورتزا بود که در ۱۰ اکتبر ۱۴۶۵ در میلان با او ازدواج کرد. معشوقه او، که از او نیز فرزندانی داشت، تروگیا گازلا بود. او از ایپولیتا سه فرزند داشت: دو فرزند با تروگیا: از ماریا دِ آوِلانِدو او دو پسر داشت، فرانچسکو و کارلو، که هر دو در سنین جوانی درگذشتند. از لورا کریسپانو او یک دختر کوچک داشت که در قنداق درگذشت. در فرهنگ عامه. آگوستوس پرو در سریال «بورجیاها» از شبکه شوتایم، آلفونسو دوم ناپل را به تصویر می کشد، اگرچه او بسیار جوان تر و متظاهرتر از همتای تاریخی خود در دهه ۱۴۹۰ به تصویر کشیده شده است. سانسیای آراگون به عنوان خواهر ناتنی او به تصویر کشیده شده است تا دخترش. در سریال اروپایی «بورجیا» نوشته تام فونتانا، که در آن ریموند والیش نقش او را بازی می کند، تصویر او از نظر سن و دخترش بودن سانسیا از نظر تاریخی دقیق تر است. در «شیاطین داوینچی» او توسط کیران بیو بازی می شود و به عنوان یک جنگ سالار سادیست، که
به شدت به لورنزوی باشکوه حسادت می کند، به تصویر کشیده شده است. نمایشنامه «طوفان» اثر ویلیام شکسپیر دو شخصیت داستانی دارد: «آلونسو، پادشاه ناپل» و «فردیناند، پسر پادشاه ناپل» که ممکن است از روی نام آلفونسو دوم و پسرش فردیناند دوم نامگذاری شده باشد.
گالئاتزو ماریا اسفورزا (; – ) پنجمین دوک میلان از سال ۱۴۶۶ تا ۱۴۷۶ بود. او فرزند فرانچسکو اسفورتزا، یک کوندوتیرو محبوب و متحد کوزیمو د مدیچی بود که در سال ۱۴۵۰ دوک میلان را به دست آورد، و بیانکا ماریا ویسکونتی، دوشس میلان به تنهایی. اسفورتزا با خانواده گونزاگا نامزد شد؛ پس از لغو نامزدی با دوروتیا گونزاگا، او با بونا از ساووی ازدواج کرد. زندگی. گالئاتزو ماریا اسفورتزا در فرمو، نزدیک قلعه خانوادگی گیریفالکو، متولد شد. او پسر اول فرانچسکو اسفورتزا و بیانکا ماریا ویسکونتی، تنها وارث دوک میلان بود. در زمان مرگ پدرش در ۸ مارس ۱۴۶۶، اسفورتزا در فرانسه بود و رهبری یک لشکرکشی نظامی را برای کمک به شاه لویی یازدهم در برابر چارلز اول بورگوندی بر عهده داشت. اسفورتزا که توسط مادرش به خانه فراخوانده شده بود، با نامی جعلی به ایتالیا بازگشت زیرا مجبور بود از سرزمین های دشمن خانواده، دوک ساووی، که سوءقصدی ناموفق به جان اسفورتزا انجام داده بود، عبور کند. او در ۲۰ مارس ۱۴۶۶ وارد میلان شد و مورد تحسین مردم قرار گرفت. در سال های اول حکومتش، اسفورتزا و مادرش به طور مشترک حکومت می کردند، اما بعداً او را از میلان اخراج کرد. حمایت. ا
سفورتزا به عنوان حامی موسیقی مشهور بود. تحت هدایت، حمایت مالی و تشویق او، کلیسای او به یکی از مشهورترین و مهم ترین گروه های موسیقی تاریخی در اروپا تبدیل شد. آهنگسازانی از شمال، به ویژه آهنگسازان فرانسوی-فلاندی از کشورهای سفلی امروزی، برای خواندن در کلیسای او می آمدند و برای او مس، موتت و موسیقی سکولار می نوشتند. برخی از چهره های مرتبط با کلیسای اسفورتزا شامل الکساندر آگریکولا، یوهانس مارتینی، لویست کومپر و گاسپار ون ویربکه بودند. با این حال، بیشتر خوانندگان کلیسای کوچک اسفورزا پس از قتل اسفورزا فرار کردند و در جاهای دیگر مستقر شدند که این امر باعث افزایش استانداردهای موسیقی در شهرهای دیگر مانند فرارا شد. ترور. سه قاتل اصلی در مرگ گالئاتزو اسفورتزا دست داشتند: کارلو ویسکونتی، جرولامو اولگیاتی و جیووانی آندره آ لامپونیانی، که همگی از مقامات نسبتاً عالی رتبه دربار میلان بودند. لامپونیانی، که از اشراف میلان بود، به عنوان رهبر توطئه شناخته شد. انگیزه های او عمدتاً بر اساس یک اختلاف ارضی بود که در آن اسفورتزا از مداخله در این موضوع خودداری کرده بود و در نتیجه خانواده لامپونیانی املاک قابل توجهی را از دست دادند. ویس
کونتی و اولگیاتی نیز دشمنی دوک را داشتند. اولگیاتی یک آرمان گرای جمهوری خواه بود، در حالی که ویسکونتی معتقد بود که اسفورتزا بکارت خواهرش را ربوده است. پس از مطالعه دقیق حرکات اسفورتزا، سه توطئه گر حرکت خود را در روز جشن سنت استفان، قدیس حامی سانتو استفانو، جایی که قرار بود ترور انجام شود، انجام دادند. آنها با حمایت حدود سی نفر از دوستانشان در کلیسا منتظر رسیدن دوک برای مراسم عشای ربانی بودند. وقتی گالئاتزو سفورتزا رسید، لامپونیانی در مقابل او زانو زد؛ پس از رد و بدل شدن چند کلمه، ناگهان بلند شد و با چاقو به کشاله ران و سینه سفورتزا ضربه زد. اولگیاتی و ویسکونتی به زودی به آنها پیوستند، همان طور که یکی از خدمتکاران لامپونیانی نیز به آنها پیوست. اسفورتزا در عرض چند ثانیه جان باخت. همه قاتلان به سرعت فرار کردند و لامپونیانی را نجات دادند. لامپونیانی در پارچه ای از کلیسا گیر افتاد و توسط یک نگهبان کشته شد. جسد او به زودی به دست جمعیتی افتاد که جسد را در خیابان ها کشیدند، آن را زخمی و کتک زدند. سپس جسد را وارونه بیرون خانه لامپونیانی آویزان کردند. روز بعد جسد سربریده شده بریده شد و دست راست «گناهکار» او برداشته شد،
سوزانده شد و به عنوان یک عمل نمادین به نمایش گذاشته شد. پس از ترور. علیرغم واکنش اولیه عمومی، دولت به سرعت عدالت را اجرا کرد و خیلی زود مورد تشویق مردم نیز قرار گرفت. توطئه گران به عواقب جنایت خود فکر نکرده بودند و ظرف چند روز دستگیر شدند. ویسکونتی و اولگیاتی به زودی پیدا و اعدام شدند، همان طور که خدمتکار لامپونیانی که در قتل شرکت کرده بود نیز اعدام شد. اعدام ها در یک مراسم عمومی انجام شد که با نمایش اجساد آنها به عنوان هشداری برای دیگران به اوج خود رسید. شواهدی از اعترافات توطئه گران نشان می دهد که قاتلان توسط کولا مونتانو، اومانیست، که چند ماه قبل میلان را ترک کرده بود و چند سال قبل از دوک به خاطر شلاق خوردن در ملأ عام کینه به دل داشت، تشویق شده بودند. اولگیاتی همچنین در حین شکنجه، کلمات معروف «مرگ تلخ است، اما افتخار ابدی است، خاطره عمل من ماندگار خواهد بود» را بر زبان آورد. عناصر مشابه نشان می دهند که این ترور احتمالاً در توطئه پازی، تلاشی بعدی برای برکناری خانواده مدیچی در فلورانس و جایگزینی آنها با جیرولامو ریاریو، تأثیرگذار بوده است. فرزندان. گالئاتزو و همسرش، بونا از ساووا، چهار فرزند داشتند. او از م
عشوقه اش لوکرتسیا لاندریانی، چهار فرزند نامشروع داشت. از معشوقه اش لوسیا مارلیانی نیز دو پسر داشت.
ژولیوس سزار آرانزی (Gulio Cesare Aranzio, Arantius) (1529/1530 - 7 آوریل ۱۵۸۹) یک چهره برجسته در تاریخ علم کالبدشناسی بدن انسان بود. نبوغ او نه تنها در تشریح، بلکه در شیوه آموزش و نگارش علمی نیز نمایان بود. آثارش به زبان لاتین نوشته شده و در سراسر اروپا مورد توجه قرار گرفتند. آرانزیو با ترکیب مشاهده دقیق، روش علمی، و زبان روشن، به الگویی برای پزشکان و کالبدشناسان نسل های بعدی تبدیل شد. میراث علمی او، بخشی از بنیان گذاری کالبدشناسی مدرن است—دانشی که نه تنها در پزشکی، بلکه در فهم انسان به عنوان موجودی زیستی و پیچیده، نقش بنیادین دارد. زندگی نامه. او در بولونیا، پسر اوتاویانو دی یاکوپو و ماریا ماجی، متولد شد. به دلیل فقر خانواده، او نزد عمویش بارتولومئو ماجی (۱۴۷۷–۱۵۵۲)، جراح مشهوری که مدرس دانشگاه بولونیا و همچنین پزشک دربار ژولیوس سوم بود، تحصیل کرد. او برای این عمو چنان احترامی قائل بود که نام خانوادگی او را برای خود برگزید و خود را جولیو چزاره آرانتسیو ماجیو نامید. ژولیوس سزار آرانزیو، یکی از پیشگامان برجسته علم کالبدشناسی در دوران رنسانس، در سن نوزده سالگی وارد دانشگاه پادووا شد—یکی از معتبرترین مراکز علمی
اروپا در آن زمان. در همان سال ۱۵۴۸، او نخستین کشف علمی خود را ثبت کرد: شناسایی و توصیف دقیق عضله بالابرنده پلک فوقانی، که نقشی حیاتی در عملکرد چشم دارد. این کشف، نه تنها نشان دهنده نبوغ زودهنگام او بود، بلکه آغازگر مسیر علمی ای شد که بعدها تأثیر عمیقی بر پزشکی اروپا گذاشت. پس از آن، آرانزیو به دانشگاه بولونیا رفت—مرکزی که در قرون وسطی و رنسانس، قطب آموزش پزشکی محسوب می شد. در سال ۱۵۵۶، او موفق به دریافت درجه دکتری در پزشکی شد و اندکی بعد، در سن بیست وهفت سالگی، به عنوان مدرس پزشکی و جراحی منصوب گردید. این انتصاب در آن سن، نشان دهنده اعتبار علمی و توانایی آموزشی کم نظیر او بود. در سال ۱۵۷۰، به پیشنهاد و پیگیری آرانزیو، رشته های جراحی و کالبدشناسی که تا آن زمان به صورت مشترک تدریس می شدند، به دو کرسی مستقل دانشگاهی تفکیک شدند. او خود مسئولیت کرسی تازه تأسیس کالبدشناسی را بر عهده گرفت و به مدت سی وسه سال، تا زمان درگذشتش در سال ۱۵۸۹ در شهر بولونیا، این سمت را حفظ کرد. در طول این سال ها، آرانزیو نه تنها به آموزش نسل های جدید پزشکان و کالبدشناسان پرداخت، بلکه با پژوهش های دقیق و نوآورانه اش، مرزهای دانش آناتومی را
گسترش داد. او از جمله نخستین کسانی بود که کالبدشناسی را به عنوان دانشی مستقل، با روش های علمی و تجربی، بنیان گذاری کرد—میراثی که تا امروز در آموزش پزشکی باقی مانده است. اولین شرح صحیح از ویژگی های آناتومیک جنین از آرانزیو به دست آمد و او اولین کسی بود که نشان داد عضلات چشم، برخلاف تصور قبلی، از سخت شامه منشأ نمی گیرند، بلکه از حاشیه سوراخ بینایی منشأ می گیرند. او همچنین، پس از بررسی روابط آناتومیک حفره های قلب، دریچه ها و رگ های بزرگ، نظرات رئالدو کلمبو را در مورد مسیری که خون هنگام عبور از سمت راست به چپ قلب طی می کند، تأیید کرد. آرانزیو اولین کالبدشناسی بود که شاخ تحتانی بطن های مغز را به طور مشخص توصیف کرد، او اشیایی را که با آنها متمایز می شوند تشخیص می دهد و در سال ۱۵۶۴ نامی را که هنوز با آن شناخته می شوند (هیپوکامپ) به آنها می دهد؛ و روایت او دقیق تر و واضح تر از روایت نویسندگان قرن بعدی است. او به تفصیل از شبکه مشیمیه صحبت می کند و شرح مفصلی از بطن چهارم، تحت عنوان "مخزن مخچه"، به عنوان کشفی از خود ارائه می دهد. او همچنین اولین کسی بود که کشف کرد خون مادر و جنین در دوران بارداری از هم جدا می مانند. ژو
لیوس سزار آرانزیو، از سال ۱۵۵۶ به عنوان استاد کالبدشناسی و جراحی در دانشگاه بولونیا، نقشی بنیادین در تثبیت کالبدشناسی به عنوان شاخه ای مستقل و اصلی از علم پزشکی ایفا کرد—تحولی که تا آن زمان بی سابقه بود. او با نگاهی فراتر از صرف تشریح ساختار بدن، کالبدشناسی را با بررسی فرآیندهای بیماری شناسی تلفیق کرد. این رویکرد نوآورانه، عمدتاً بر پایه پژوهش های تجربی خودش، آموزه های بقراط و جالینوس، و آثار هم عصران ایتالیایی اش بنا شده بود. یکی از کشفیات برجسته آرانزیو، شناسایی «گره های آرانزیو» در دریچه های نیم هلالی قلب بود—ساختارهایی که نقش مهمی در عملکرد صحیح گردش خون دارند. او همچنین نخستین کسی بود که عضله بالابرنده پلک فوقانی و عضله کوراکوبراکیالیس (عضله ای در ناحیه شانه و بازو) را به طور دقیق توصیف کرد، که بعدها در آموزش پزشکی به عنوان نقاط مرجع تشریحی شناخته شدند. آثار علمی آرانزیو، که به زبان لاتین نگاشته شده اند، دامنه وسیعی از تکنیک های جراحی را در بر می گیرند. او به درمان بیماری هایی چون آب مغزی (هیدروسفالی)، پولیپ بینی، گواتر، تومورها، تنگی پیش پوست (فی موزیس)، تجمع مایع در شکم (آسیت)، بواسیر، آبسه مقعدی و فیس
تول ها پرداخته است. این تنوع موضوعی نشان دهنده تسلط او برهم تشخیص و هم درمان بیماری های پیچیده در عصر خود بود. در مجموع، آرانزیو نه تنها بنیان گذار کالبدشناسی مدرن در ایتالیا بود، بلکه با تلفیق دانش تشریحی و آسیب شناسی، راه را برای شکل گیری پزشکی بالینی علمی هموار کرد. آثار او تا قرن ها بعد، مرجع پزشکان و جراحان در سراسر اروپا باقی ماندند. کتابشناسی. آثار علمی ژولیوس سزار آرانزیو، که به زبان لاتین نگاشته شده اند، مجموعه ای ارزشمند از پژوهش های کالبدشناسی، آسیب شناسی و جراحی را در بر می گیرند و جایگاه او را به عنوان یکی از بنیان گذاران پزشکی علمی در دوران رنسانس تثبیت می کنند. در ادامه، شرحی گسترده از مهم ترین آثار او ارائه می شود: "۱. رساله ای دربارهٔ جنین انسان، چاپ ها: رم (۱۵۶۴)، ونیز (۱۵۷۱)، بازل (۱۵۷۹) -" "این اثر یکی از نخستین مطالعات علمی دربارهٔ رشد جنین انسان است. آرانزیو در آن، با دقتی بی سابقه، مراحل شکل گیری جنین را توصیف کرده و به بررسی ساختارهای داخلی رحم و ارتباط آن با جنین پرداخته است. او از مشاهده های مستقیم در کالبدگشایی بهره گرفت، که در آن زمان اقدامی جسورانه و پیشرو محسوب می شد." "۲. درباره
ٔ شکل گیری جنین، چاپ: بولونیا، انتشارات J. Rubrius، ۱۵۶۴ -" "مکملی بر اثر قبلی، با تمرکز بر جنبه های کالبدشناسی دقیق تر در مراحل رشد جنین. این اثر در آموزش پزشکی و شکل گیری دانش جنین شناسی نقش مهمی ایفا کرد." "۳. دربارهٔ تومورها بر اساس محل آسیب دیده، چاپ: بولونیا، ۱۵۷۱ -" "یکی از نخستین تلاش ها برای طبقه بندی تومورها بر اساس محل بروز آن ها در بدن. آرانزیو در این اثر، میان انواع مختلف تورم ها و تومورها تمایز قائل شده و روش های جراحی و درمانی را برای هر نوع شرح داده است." "۴. تفسیر بر کتاب بقراط دربارهٔ زخم های سر، چاپ: لیدن، ۱۵۸۰-" "آرانزیو در این اثر، با بهره گیری از دانش بقراط، به بررسی آسیب های ناحیه سر پرداخته و آن ها را با یافته های تجربی خود مقایسه کرده است. این کتاب، پلی میان پزشکی کلاسیک و پزشکی تجربی رنسانس محسوب می شود." "۵. مشاهدات کالبدشناسی، چاپ ها: بازل (۱۵۷۹)، ونیز -" "مجموعه ای از یافته های تشریحی آرانزیو در طول سال ها تدریس و پژوهش. این اثر شامل توصیف دقیق عضلات، اندام ها، و ساختارهای داخلی بدن انسان است و به عنوان یکی از منابع اصلی آموزش کالبدشناسی در قرن شانزدهم شناخته می شود." این آثار در
سال ۱۵۸۷ در ونیز با هم منتشر شدند:
افترا (به عبری: השמצה؛ به لاتین: Hashmatsa) یک فیلم مستند محصول سال ۲۰۰۹ به کارگردانی فیلمساز اسرائیلی، یوآو شامیر است. این فیلم به بررسی یهودستیزی، تأثیرات برداشت ها از یهودستیزی بر سیاست های اسرائیل و ایالات متحده می پردازد و پیشنهاد می کند که ادعاهای مربوط به یهودستیزی ممکن است اغراق آمیز یا به عنوان ابزاری برای سرکوب مخالفت ها علیه اسرائیل مورد استفاده قرار گیرند. تمرکز اصلی فیلم بر روی اتحادیه ضدافترا است. فیلم افترا موفق شد جایزه بهترین فیلم مستند بلند را در جوایز اسکرین آسیا پاسیفیک سال ۲۰۰۹ کسب کند. درباره فیلم. این فیلم مستند بررسی می کند که آیا “یهودستیزی” به یک برچسب همه جانبه برای هر کسی که اسرائیل را نقد می کند تبدیل شده است و همچنین این ایده را مطرح می کند که تمرکز برخی یهودیان بر گذشته—مانند هولوکاست—مانع پیشرفت در دوران حاضر شده است. یوآو شامیر تصمیم گرفت فیلم افترا را بسازد پس از آنکه منتقد یکی از فیلم های قبلی اش او را به یهودستیزی متهم کرد. یوآو شامیر، فیلمساز، در ابتدای فیلم بیان می کند که به عنوان یک اسرائیلی، هرگز شخصاً یهودستیزی را تجربه نکرده و می خواهد درباره آن بیشتر بداند، زیرا در ر
سانه های اسرائیلی به طور مکرر به یهودستیزی در کشورهای مختلف جهان اشاره می شود. این فیلم شامل مصاحبه هایی با آبراهام فاکسمن، رئیس اتحادیه ضد افترا، جان جی. مرشایمر، نویسنده کتاب پرفروش نیویورک تایمز لابی اسرائیل و سیاست خارجی ایالات متحده، نورمن فینکلستاین، منتقد سیاست های دولت اسرائیل، و افراد دیگر است. افترا گروهی از دانش آموزان دبیرستانی اسرائیلی را در سفر کلاسی به لهستان دنبال می کند، جایی که آن ها از اردوگاه آشویتس و دیگر مکان های مرتبط با هولوکاست بازدید می کنند. این فیلم بیان می کند که در سال ۲۰۰۷، اتحادیه ضدافترا افزایش یهودستیزی را گزارش کرده و مدعی شد که ۱۵۰۰ حادثه یهودستیزانه در ایالات متحده رخ داده است. با این حال، زمانی که شامیر با اتحادیه ضدافترا تماس می گیرد، آن ها تنها می توانند موارد جزئی ای مانند وب سایت هایی با نظرات تحریک آمیز، نامه هایی از کارمندانی که درخواست مرخصی برای تعطیلات یهودی شان رد شده است، یا افرادی که از استفاده یک پلیس از کلمه “یهودی” ناراحت شده اند را ارائه دهند. یکی از موارد مطرح شده مربوط به گروهی از پسران آفریقایی-آمریکایی بین ۱۰ تا ۱۲ ساله است که به یک اتوبوس مدرسه سنگ پر
تاب کرده و دو پنجره را شکسته اند. شامیر با یک خاخام مصاحبه می کند که می گوید حساسیت بیش از حد اتحادیه ضدافترا روابط بین یهودیان و غیر یهودیان را در ایالات متحده تشدید می کند. او متوجه می شود که در میان مصاحبه شوندگانش، یهودیان سکولار نسبت به یهودستیزی حساسیت بیشتری دارند تا یهودیان مذهبی. افتخارات. پس از نمایش فیلم در جشنواره فیلم ترایبکا، آبراهام فاکسمن، رئیس اتحادیه ضدافترا، بیانیه ای صادر کرد و فیلم را محکوم کرد. او اظهار داشت که این فیلم «مسئله یهودستیزی را کوچک می شمارد… و هولوکاست را بی ارزش می کند. این دیدگاه شخصی، سیاسی و منحرف شامیر است و فرصتی از دست رفته برای مستندسازی یک موضوع جدی و مهم.» منتقد نیویورک تایمز، نیل گنزلیگر، بیان کرد که اگرچه این ایده ها شایسته بحثی جامع و بی طرفانه هستند، شامیر چنین بحثی را ارائه نکرده است: «…این فیلم بیشتر شبیه یک روز معمولی در صفحه نظرات (Op-Ed) است.» منتقد بوستون گلوب، تای بر، نوشت: «برخلاف بسیاری از مستندهای تحریک آمیز، افترا می خواهد شما را به فکر وادارد و می داند که لقب “یهودی خودستیز” می تواند به عنوان ابزاری توسط کسانی که نمی خواهند شما فکر کنید، استفاده شود
.» نقد او مثبت بود و بر این نکته تأکید داشت که فیلم استدلال می کند «تربیت اسرائیلی ها برای تعریف خود به عنوان یک ملت قربانی… به پیچیدگی های مدرن آسیب می زند—و نه به طور تصادفی، دیدن هر ملت دیگری به عنوان قربانی را تقریباً غیرممکن می کند.» منتقد روزنامه لس آنجلس تایمز مستند را ستایش کرد و اظهار داشت که فیلم «نشان می دهد چگونه اتهامات یهودستیزی می توانند به راحتی برای اهداف سیاسی سوءاستفاده شوند.» منتقد این روزنامه فیلمساز را به دلیل انصافش تحسین کرد و نوشت: «با وجود اینکه افترا، که لحظاتی غیرمنتظره و طنزآمیز دارد، به طور اجتناب ناپذیر بحث برانگیز خواهد بود، یوآو شامیر تلاش قابل تحسینی برای بی طرفی انجام داده است.» در مصاحبه ای با روزنامه جروزالم پست درباره انتقاداتی که به فیلم وارد شده بود، شامیر گفت: «در پایان فیلم افترا، هم فینکلستاین و هم فاکسمن از من ناراحت بودند. احساس کردم که کارم را خوب انجام داده ام.»
یان ولنس دو کاک (; – ) نقاش، هنرمند، و طراح اهل هلند هابسبورگ بود. نقاش فلاندری، چاپ نقش چوبی و طراح رنسانس شمالی فعال در آنتورپ بود.
در دینامیک سیالات، پیچک ()، چرخش سیال و جریان معکوس ایجادشده در زمانی است که سیال در رژیم جریان آشفته قرار دارد. سیال در حال حرکت، فضایی خالی از سیال در سمت پایین دست جسم ایجاد می کند. سیال پشت مانع به درون فضای خالی جریان می یابد و چرخشی از سیال را در هر لبه مانع ایجاد می کند و به دنبال آن یک جریان معکوس کوتاه از سیال پشت مانع به سمت بالادست و به سمت پشت مانع جریان می یابد. این پدیده به طور طبیعی در پشت صخره های بزرگ برآمده در رودخانه های پرآب مشاهده می شود. پیچک حرکتی از سیال است که از جریان عمومی سیال منحرف می شود. تاوه نمونه ای از پیچک است که چنین انحرافی ایجاد می کند. با این حال، انواع دیگری از پیچک ها وجود دارند که پیچک ها ساده ای نیستند. برای مثال، موج راسبی یک پیچک است و موجی است که انحراف از جریان متوسط دارد، اما خطوط جریان بسته محلی یک پیچک را ندارد پیچانه. در هواشناسی، پیچانه (Eddy) حرکتی است در سیالات از جمله جوّ که در مقیاسی کوچک تر از پهنه اصلی جریان رخ می دهد و به صورت حرکت های دوّار، غیرمستقیم یا موجی شکل نمایان می شود. در جوّ زمین، پیچانه ها معمولاً بیانگر ناهمگونی در ارتفاع ژئوپتانسیل و نیز
عدم تعادل میان نیروهای گرادیان فشار و نیروی جاذبه هستند. پیچانه ها را می توان به دو گونهٔ مثبت و منفی تقسیم کرد. در حالت مثبت، جریان هوا در مسیری بسته و خلاف جهت حرکت عقربه های ساعت در نیمکرهٔ شمالی می چرخد که هم جهت با حرکت وضعی زمین است. این شرایط غالباً همراه با واگرایی در لایه های فوقانی جوّ است که موجب تخلیه هوا در سطوح بالا و کاهش فشار می شود. در نتیجه، هوا از لایه های پایین تر صعود می کند و اگر رطوبت کافی وجود داشته باشد، تشکیل ابر و بارش محتمل خواهد بود. بنابراین، پیچانه های مثبت عموماً با ناپایداری جوی همراه هستند. در مقابل، پیچانه های منفی دارای جریان ساعتگرد در نیمکرهٔ شمالی اند که سبب نزول هوا و افزایش فشار سطحی می شود و معمولاً شرایط پایدار و آسمان صاف را به همراه دارد. شناسایی و تحلیل پیچانه ها در نقشه های سینوپتیکی از اهمیت زیادی برخوردار است، زیرا می توان بر پایهٔ آن وضعیت دما، بارش و سایر پدیده های جوی را در مقیاس های زمانی و مکانی مختلف پیش بینی کرد. در زمینهٔ تعریف دقیق پیچانه های مثبت و منفی، در میان پژوهشگران اختلاف نظرهایی وجود دارد. برخی آن را بر اساس جهت گردش هوا نسبت به حرکت وضعی زمین
تعریف می کنند و برخی دیگر آن را به ناهنجاری ارتفاع ژئوپتانسیل نسبت به نقطهٔ مرجع مربوط می دانند. این اختلاف دیدگاه ها بیانگر پیچیدگی مفهوم پیچانه در اقلیم شناسی و هواشناسی است.
عمون ()، یک پادشاهی باستانی سامی زبان بود که در شرق رود اردن، بین دره های سیلابی وادی موجب و یبوق، در اردن امروزی، ساکن بود.شهر اصلی این کشور ربه یا ربه آمون، محل شهر مدرن عمان، پایتخت اردن، بود. میلکوم و مولک در کتاب مقدس عبری به عنوان خدایان آمون نامگذاری شده اند. مردم این پادشاهی فرزندان آمون یا آمونیان نامیده می شوند.