Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ان و عاشیق علی عسگر برتری می داد. از وی همراه با «جوادبیگ علی بیگ اوغلو»، تارزن و «کاراپت»، نوازنده کمانچه، چندین بار به مجالس عروسی در شهرهای تبریز، رشت، انزلی و قزوین ایران دعوت شده بود. خواننده همچنین در برنامه های موسیقی و کنسرت های شرقی برگزار شده در شوشی حضور می یافت. پول های جمع آوری شده از آن برنامه ها و کنسرت ها عمدتاً برای رفع نیازهای دانشجویان مورد استفاده قرار می گرفت. در سال ۱۹۱۳ با دریافت دعوتنامه از شرکت سهامی «اکسترافون» که در کی یف فعالیت می کرد، راه آن شهر را در پیش گرفت و در آنجا موسیقی های مقامی «سگاه»، «ماهور»، «راست» و تعدادی دیگر از تصنیف ها را آواز خوانده و بر روی صفحه گرامافون ضبط کرد. جمشید مالی بیگلی در سال ۱۹۱۵، در حدور سن ۷۰ سالگی زندگی را بدرود گفت.
امیرعبّاس هویدا بارها اتهام بهایی بودن خود را که در زمان اوج گیری انقلاب ۱۳۵۷ ایران از سوی مخالفان مذهبی حکومت به آن متهم شده بود رد می کرد و همچنین وی به مسلمان بودن خود اشاره کرده است. هنگامیکه در ایران شایعاتی مبنی بر بهایی بودنِ هویدا گسترده شد، هم شاه و هم هویدا این موضوع را تکذیب کردند. عباس میلانی می گوید که پدر امیرعباس - حبیب الله - از طبقه متوسط جامعه بودند که ریشه هایی از بهاییت داشته اند، اما مدرک ضعیفی وجود دارد که نشان می دهد حبیب الله در بزرگسالی به آئین بهاییت اعتقاد داشته است. علاوه بر این، هیچ مدرکی وجود ندارد که ثابت کند وی فرزندانش را بر اساس آموزه های آئین بهایی پرورش داده است. امروزه هم کسانی که مدعی هستند هویدا همچون پدرش حبیب الله عین الملک پیرو آیین بهائی بوده به مدارک و اسنادِ به دست آمده از ساواک استناد می کنند، اما بهائیان تمامی آن اسناد را "جعلی و ساختگی" می دانند. سند نخست. این سند، ظاهراً نامه ای از یکی از بزرگان جامعهٔ بهائی به نام قاسم افشاری به مناسبت تصادف هویدا در جادهٔ شمال و شکستگی پای او، برای فرهنگ مهر است که در آن تاسفِ خود را ابراز داشته است: اولین نکته ای که به ذهن م
ی آید این است که این مدرک، بهائی بودن هویدا را ثابت نمی کند و هیچ ارتباطی به باورها و گرایش های دینی هویدا ندارد. سند بالا در صورت اصلی بودن بیان می دارد که یک نفر زیر دست بهائی تأثر خود را از تصادف هویدا به رئیسش ابلاغ کرده است. نکتهٔ دیگری که برای جعلی بودن سند می تواند مدرکی باشد این است که ممکن نیست که یکی از سران جامعهٔ بهائی دین خود را «فرقه» یا «مسلک» بخواند ولی این واژه ها غالباً در میان مخالفانِ دین بهائی یا به قول بهائیان، بهائی ستیزان رواج دارد. سند دوم. سندِ گزارشِ ساواک از جلسهٔ بهائیانِ ناحیه ۲ شیراز: دلایلی که برای جعلی بودن این سند می شود از آن ها نام برد بدین شرح است: سندهایی که مسلمان بودن هویدا را نشان می دهد. با این همه به نظر می رسد محیط خانوادگی کودکی هویدا فاقد کمترین اشاره ای به دین بهائی بوده به طوری که برادر امیرعباس یعنی فریدون هویدا می گوید من برای بار اول در ۱۴ سالگی (پس از مرگ پدر و آن هم از یک دوست) کلمه بهائی را شنیدم. خود او پیش از نخست وزیری و در دوران نخست وزیری و پس از آن در هنگام زندان و محاکمه و حتی تا پای اعدام صریحاً خود را فردی مسلمان و مسلمان زاده می دانسته و هرگز ادع
ای بهائی بودن نکرده بود. کیفر خواست رسمی دولت جمهوری اسلامی ایران و دادگاه انقلاب نیز صحبتی از بهائی بودن او نمی کند. دادگاه انقلاب در ارائه متن محاکمه و مجازات اعدام هم ایشان را فردی مسلمان معرفی کرده بود و این سند در جرائد روز ایران منتشر گشته و در دسترس همگان است. عباس میلانی در کتاب خود در بیوگرافی و زندگی نامه وی «معمای هویدا (The Persian Sphinx)» هم پس از مطالعه اسناد و شواهد تاریخی و مصاحبه های وی، ادعای هویدا و دادگاه انقلاب جمهوری اسلامی را تأیید کرده بر مسلمان بودن (ویا بهائی نبودن) ایشان صحه می گذارند. نامه ای سیاسی و اعتراض آمیز هم از خمینی به هویدا در دست است که در دههٔ ۱۹۶۰ نوشته شده و او هم هویدا را بهائی نمی خواند. دراسناد رسمی ساواک، «مذهب» امیرعباس هویدا «اسلام» درج شده است. امیرعباس هویدا در نخستین روزهای نخست وزیری در مراسم ختم حسنعلی منصور در تهران، ۱۳ بهمن ۱۳۴۳ نماز میت را به جای می آورد. در مورد بهائی نبودن هویدا در یکی از گزارش های ساواک به سال ۱۳۵۷ می توان مورد دقیق تری یافت. این سند، بررسی نهایی و کامل ساواک در این مورد است و با در نظر گرفتن تمام شواهد موجود نوشته شده است. این سند در
بولتن ویژهٔ به شماره ۶۶۵۸/۳۱۲ موجود است. «در بارهٔ انتساب وزیر دربار شاهنشاهی به فرقهٔ بهائی به استحضار می رساند: تا زمان انتصاب امیرعباس هویدا به مقام نخست وزیری، در هیچ یک از سازمان هایی که وی خدمت می نموده به هیچ وجه حتی کوچک ترین بحث و شایعه ای مبنی بر انتساب وی به این فرقه وجود نداشته و در بین دوستان و نزدیکان وی نیز چنین بحث و گفتگویی نبوده است. پس از انتصاب وی به این سمت، مخالفین او شایع نمودند که پدرش وابسته به این فرقه بوده است. برابر تحقیقاتی که به عمل آمده، پدر هویدا هنگامی که وی و برادرش در سنین طفولیت بوده اند، فوت شده است. مادر هویدا و افراد فامیل وی مسلمان بوده و می باشند، مادر هویدا که به مکه نیز مشرف شده مسلمانی مؤمن با تقوی است و فرزندان خود را نیز با تقوی و فضیلت تربیت نموده و دارای خصلت های نیکوی انسانی می باشند. امیرعباس هویدا هیچ گاه منتسب به فرقهٔ بهائی نبوده و به علاوه طبق تعالیم عالیهٔ اسلامی وی را بر یک سنت که از زمان حضرت رسول اکرم (ص) جاری بوده، هر فردی که خود را مسلمان معرفی کند و جملات شهادت … را ادا نماید مسلمان شناخته می شود و امیرعباس هویدا طی ۱۵ سال گذشته به مناسبت های مختلف
پیوسته اعتقاد خود را به دین مبین اسلام صریحاً و علناً بیان داشته است.» امیرعباس هویدا در هفدهم فروردین ۱۳۵۵ ضمن سفر به عربستان سعودی به زیارت اماکن مقدسه اسلامی شامل مسجدالحرام و مسجد النبی در مکه و مدینه رفت.
نتیجه گیری بی ربط یا دلیل نامربوط مغالطه غیرصوری ارائه یک استدلال یا برهان است که ممکن است از نظر منطقی معتبر و درست باشد یا نباشد، اما نتیجه گیری آن از پرداختن به موضوع مورد نظر ناتوان است، یا به بیان دیگر عبارت است از عدم رابطهٔ منطقی بین مقدمات و نتیجهٔ یک استدلال. نتیجه گیری بی ربط در طبقه وسیعی از مغالطات مغالطات ربطی قرار می گیرد. نتیجه گیری بی ربط را نباید با مغلطه بی ربطی اشتباه گرفت، مغلطه بی ربطی استدلالی است که نتیجه گیری آن از پیش فرض آن ناشی نمی شود. در مغالطهٔ نتیجه گیری بی ربط، گویندهٔ استنتاج منطقی را به گونه ای بیان می کند که مقدمات (پیش فرض ها) نسبت به نتیجهٔ گرفته شده، اعم، اخص یا مباین (بیگانه) باشد.
نگرشِ مذهبیِ زکریای رازی موضوعِ گمان ها و پژوهش های فراوانی بوده است. او به عنوان مسلمان شناخته می شود اما کسانی او را لامذهب دانسته اند و دیگرانی تعیینِ مذهبش را دشوار شناخته اند. اما برخی هم اورا مسلمانی می دانند که بر برخی از جنبه های دین انتقاد داشت تحقیقات. کتاب هایی در تقبیح مذاهب و در باب روش های شیادی پیامبران به رازی منسوب است که اگرچه امروز خودشان موجود نیستند، اما بخش هایی از آن ها در آثار دیگران بحث و بررسی شده اند. به گفتهٔ بیرونی، رازی نه تنها اسلام که تمامی مذاهب را تقبیح کرد. او تمامی کسانی را که از ابتدا ادعای پیغمبری کردند، شیادانی می دانست که در بهترین حالت بیماری روانی داشته اند. وی همچنین قرآن را مجموعه ای از افسانه های سراسر تناقض می خواند که هیچ اطلاعات مفید و بدردبخوری ندارد. هانری کربن در مقدمه ای که بر جامع الحکمتینِ ناصر خسرو نوشته (بخشی از آن با نامِ «نقد آراء محمد زکریای رازی در "جامع الحکمتین"» به فارسی ترجمه شده است)، می گوید وی نبوت و وحی را نفی می کرد و ضرورت آن را نمی پذیرفت. در تفکر رازی همهٔ انسان ها قدرت و توانایی رسیدن به معرفت و دانایی را دارند، و لذا از لحاظ توانایی کسب
معرفت با هم برابرند و بر یکدیگر هیچ برتری ای ندارند. از دیدگاه او مقتضای حکمت و رحمت الهی این است که انسان ها همگی به منافع و مضار خود صاحب علم باشند و اگر خدا قومی را به نبوت اختصاص دهد، به این معناست که آن ها را بر دیگر انسان ها برتری داده و این برتری باعث جنگ و دشمنی و در نهایت هلاکت انسان ها می شود که این با حکمت و رحمت الهی سازگاری ندارد. کتب زیر به این اعتقاد وی اشاره دارند. دو کتاب بالا اکنون در دست نیست. اما جنیفر مایکل در کتابش نقل قول هایی از کتب بالا می آورد. همچنین احمد بیرشک می نویسد: «از تعلیمات او این بود که همهٔ آدمیان سهمی از خرد دارند که بتوانند نظرهای صحیح دربارهٔ مطالب عملی و نظری به دست آورند، آدمیان برای هدایت شدن به رهبران دینی نیاز ندارند؛ درحقیقت دین زیان آور است و مسبب کینه و جنگ. نسبت به همهٔ مقامات همهٔ سرزمین ها شک داشت». رازی دربارهٔ قرآن می گوید: وی را هیچ گاه به دلیل دیدگاه های ضددینی که داشت زندانی یا اعدام نکردند اما نوشتارهای دینیش مورد سانسور قرار گرفتند و از میان رفتند. گروهی معتقدند این تفکرات رازی موجب خشم علمای اسلامی علیه او شد و او را ملحد خواندند و آثار او را رد کرد
ند و دست به نابودی آن ها زدند. ابوحاتم رازی در کتاب اعلام النبوه نوشته است که این ملحد با عقل معیوب و نفس و رأی ضعیف خود کلامی در ابطال نبوت تصنیف کرده است. کسانی چون ناصرخسرو، ابن حزم و موسی بن میمون او را نادان و مهوس بی باک و سخنان او را دعاوی و خرافات بی دلیل، هوس و هذیانات خوانده اند. ابن قیم الجوزیه می گوید: «رازی از هر دینی بدترین چیزهای آن را برگزید و کتابی در ابطال نبوات و رساله ای در ابطال معاد تألیف کرد و مذهبی ساخت که از مجموع عقائد زندیقان عالم ترکیب یافته بود». افراد زیادی بر باورهای رازی رد نوشته اند و برخی از باورهای رازی را در این ردیه ها نقل کرده اند. ذبیح الله صفا از ۱۲ نفر که بر آرای رازی رد نوشته اند نام می برد. مرتضی مطهری در تألیفات خود اظهار داشته که چون تمام کتاب های رازی در دسترس نیست، نمی توان پیرامون او اظهار نظر قطعی کرد، اما از مجموعه قرائن به دست می آید که او منکر نبوت نبوده، بلکه با مدعیان دروغین نبوت در ستیز بوده است. محال است مناظرات رازی با ابوحاتم در منزل یکی از بزرگان ری و در حضور اکابر و بزرگان شهر پیرامون ابطال اصل نبوت باشد و او همهٔ مذاهب را باطل اعلام کند و سپس در کما
ل احترام نیز زیست نماید. رازی سخت پایبند توحید و معاد و اصالت روح و بقای آن بوده است و چگونه ممکن است کسی که اصول مبدأ و معاد را قبول دارد، نبوت را انکار کند، بلکه از آثار او به دست می آید که اندیشهٔ امامت، ذهن او را به خود مشغول کرده بوده است و بدیهی است که اندیشهٔ امامت با منکر نبوت همراه نیست. به عقیدهٔ مطهری، استدلال هایی که به رازی در نفی نبوت نسبت داده شده است، آنقدر ضعیف است که در شأن مقام علمی او نیست. او احتمال شیعه بودن رازی را منتفی نمی داند بلکه بیان می کند؛ بعید نیست که رازی تا حدودی طرز تفکر شیعی امامی داشته است و همهٔ متفکرانی که چنین اعتقادی داشتند، از سوی دشمنان شیعه، به کفر متهم می شدند. نویسندهٔ "خزینة الأصفیاء"، او را از اکابر صوفیه می شمارد که پیوسته از خوف خدا در گریه بود. غلام سرور هندی در تاریخ وفات او سروده است: هر یک از جمله های «ابوبکر محبوب حبیب» و «صوفی کامل پاکباز» ازنظر ابجدی ۳۱۰ است که ـ به گفته ای ـ اشاره به سال فوت اوست. وی همچنین انتقاداتی بر ادیان دیگر دارد. از جمله آثار انتقادی وی نسبت به ادیان دیگر، کتابی در «رد سیسن ثنوی» (ردی بر مانویت) است.
مغالطه توسل به ریشه ها، که با عنوان مغالطه منشأ و مغالطهٔ ژنتیک () نیز شناخته می شود، یک نتیجه گیری بی ربط است که در آن استدلال ها یا اطلاعات صرفاً بر اساس منبع منشأ و نه محتوایشان رد یا تأیید می شوند. به عبارت دیگر، یک ادعا بر اساس منبع آن نادیده گرفته می شود یا اعتبار داده می شود نه خود ادعا. بنابراین مغلطه نمی تواند ادعا را بر اساس شایستگی خود ارزیابی کند. اولین ملاک یک برهان خوب این است که مقدمات باید بر صدق یا نادرستی ادعای مورد بحث تأثیر داشته باشد. گزارش های ریشه شناسی یک موضوع ممکن است درست باشد، و ممکن است به روشن شدن دلایلی کمک کند که چرا موضوع شکل کنونی خود را به خود گرفته است، اما در تعیین محاسن آن قطعی نیستند. برای مثال:
حسنعلی خان قره داغی (; – ) یا حسن علی خان قره داغسکی لغت شناس، نویسنده، شاعر و مدرس آذربایجانی بود. اوایل زندگی. حسن علی خان قره داغی که از خاندان و خانواده ای نخبه بود، پس از مرگ پدرش «حسنعلی آقا» و در ۲۸ ژانویه سال ۱۸۴۸ در شهر شوشی در قره باغ به دنیا آمد. پدربزرگ پدری وی «محمدفلی خان»، آخرین خان قره داغ، بود. از آنجایی که مادرش بعد از تولد او برای دومین بار ازدواج کرد، حسن علی خان را عمویش «محمد حسین» تربیت کرد. در مدرسه شهر شوشی تحصیل کرد و سال ۱۸۶۶ از آنجا فارغ التحصیل شد و با کمک معلمان خصوصی به تحصیلات عربی، فارسی و اسلامی خود ادامه داد. به این خاطر که تأثیرات زیادی از فردوسی، نظامی و خاقانی گرفته بود به تجربه سرودن غزل و مخمس متوسل شد. فعالیت آموزشی. حسن علی خان قره داغی از سال ۱۸۶۰ تدریس کلاس های خصوصی را در شوشی آغاز کرد. روش های حوضوی را کنار گذاشته و سبک های آموزشی روسی با میز تحریر و گچ را در مدرسه یک اتاقه خود به کار بست و در این اوان بود که اشعار آموزنده ای برای دانش آموزان خود سرود. فعالیت های تدریسی تمام قد خود به زبان ترکی آذربایجانی را در سال ۱۸۷۸ شروع کرد. برای آشناسازی دانش آموزانش با ادبی
ات روسی، به عنوان اولین فردی آثاری از «الکسندر ایزمایلوف»، ایوان کریلوف، «لئو مژالوسکی» را به زبان ترکی آذربایجانی برگرداند. یکی از شاگردان وی در این کلاس ها ذوالفقار حاجی بیف بود، که در آینده یکی از بنیان گذاران تئاتر کمدی موزیکال شد. در سال ۱۸۸۱، الکسی چرنیایفسکی، رئیس بخش آذربایجانی مدرسه تربیت مدرس ماوراء قفقاز، از حسن علی خان قره داغی به تفلیس دعوت کرد تا یک کتاب درسی آموزش زبان ترکی آذربایجانی برای دانش آموزان را تدوین کند. وی با ارائه ۱۱ قطعه شعر اصلی و ۲۳ قطعه ترجمه شده که بیشتر آن ها را آثار ایوان کریلوف تشکیل می داد، در تهیه کتاب مشارکت کرد. خانواده. حسنعلی خان قره داغی از خاندان «ترکمان اوستاجلو»، نوه محمدقلی خان، آخرین خان قره داغ بود. او ابتدا در سال ۱۸۹۱ با دخترعموی خود «بالاخانوم» ازدواج کرد و سپس در سال ۱۸۹۷ به عقد «تیبا خانم» درآمد که حاصل این ازدواج ۴ فرزند بود و همگی راه او را دنبال کرده و معلم شدند. سال های بعدی و مرگ. حسنعلی خان قره داغی در دومین انجمن ادبی میر محسن نواب، موسوم به «مجلس فراموشان» حضور داشت. وی که شاعری پرکار بود، بیش از ۵۰ اثر با نام مستعار قره داغی نوشت. در سال ۱۸۸۸ در ت
شییع جنازه عمویش در تفلیس شرکت کرد. بعداً با دختر وی نیز ازدواج کرد. او در سال ۱۹۲۲ از فواید عامه کناره گیری کرد و در سال ۱۹۲۴ دچار سکته شد. به دنبال بهبودی، از طرف اداره کمیساریای آموزش مردمی (وزارت آموزش و پرورش) در شهر شوشی آذربایجان شوروی، به شغل جمع آوری اشعار قره باغ گماشته شد. در ۲ دسامبر ۱۹۲۹ بر اثر بیماری در شوشی درگذشت و به خاک سپرده شد.
عمان ال ان جی () شرکت گاز مایع عمانی است، که در سال ۱۹۹۴ توسط قابوس بن سعید تأسیس شد. این شرکت مالک ۳ کارخانه گاز مایع است و ظرفیت تولید ال ان جی آن معادل ۱۰٫۴ میلیون تن در سال می باشد.
سینماتک ملی ارمنستان () یک بایگانی فیلم می باشد که در ایروان ارمنستان واقع شده است. تاریخچه. این بایگانی در سال ۱۹۹۱ میلادی توسط گارگین زاکویان ریاست بخش فیلم و تلویزیون مؤسسه هنری فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بنیانگذاری شده است.
جلیل بغدادبیگف () یکی از اولین منتقدان هنری و قوم شناسان آذربایجانی، بازیگر تئاتر، کارگردان، مترجم و خادم هنر افتخاری آذربایجان شوروی (۱۹۴۳) بود. زندگی نامه. جلیل بغدادبیگف در سال ۱۸۸۷ در شهر شوشی تولد یافت. تحصیلات ابتدایی را در مدرسه ای مترقی در شوشی پشت سر گذاشته و سپس در یک جیمنیزیوم در شهر سن پترزبورگ به ادامه تحصیل پرداخت. پس از بازگشت به باکو در سال ۱۹۰۴، در امور اداری در میدان های مختلف نفتی اشتغال یافت. وی بعدها در دانشکده فنی تئاتر دولتی آذربایجان تحصیل کرد و پس از فارغ التحصیلی، تحصیلات خود را در رشته تئاتر در مسکو ادامه داد. آنجا بود که جلیل بغدادبیگف آموزش حرفه ای تئاتر دید. وی شاگرد یوگنی واختانگوف، بازیگر و کارگردان روس، در مسکو بود و در رشته تئاتر از کنستانتین استانیسلاوسکی آموزش دید. علاوه بر این، زبان های عربی، فارسی، فرانسوی، روسی و نیز زبان های مردمان آسیای مرکزی را قراگرفت. با تصمیم «شورای کمیساریای خلق آذربایجان شوروی»، از نیمه دوم دهه ۱۹۲۰ تا اواسط دهه ۱۹۳۰ به آسیای مرکزی اعزام شد تا آنجا هنر تئاتر را سامان و توسعه بخشد. پس از برگشت به باکو به عنوان معلم در دانشکده فنی تئاتر دولتی آذربا
یجان مشغول به کار شد. در اوان جنگ جهانی دوم، جلیل بغدادبیگف به همراه تعدادی چهره های مطرح فرهنگی در صفوف ارتش سرخ شوروی در ایران حضور داشت. در سال های پساجنگ به عنوان مدیر تولید در تئاترهای مختلف به فعالیت های فرهنگی خود ادامه داد و به عنوان مدیر «اتحادیه کنسرت های باکو»، تئاتر جعفر جبارلی مشغول به کار شد و در دانشکده تئاتر با موضوع «تاریخ هنر مردمان در دوره های مختلف» سخنرانی کرد. جلیل بغدادبیگف ۲۱ آوریل سال ۱۹۵۱، در سن ۶۴ سالگی در شهر باکو درگذشت. دایی وی الیاس افندی اف، خادم هنر افتخاری آذربایجان و «نویسنده مردم» آذربایجان، بود. فعالیت های هنر. در سال ۱۹۰۷، جلیل بغدادبیگف به عنوان بازیگر در گروه تئاتر انجمن «نجات» استخدام شد. او در اینجا و در گروه های تئاتر «صفا» و گروه «هنرمندان مسلمان اپرا» که رهبری آن بر عهده حسین قلی سرابسکی و مدیریت بر عهده برادران ذوالفقار حاجی بیف و عزیر حاجی بیگف بود، فعالیت داشت. جلیل بغدادبیگف فعالیت های کارگردانی خود را در سال ۱۹۲۰ در باشگاه های تئاتر بی بی هیبت و بالاخانی آغاز کرد. وی همزمان در تئاترهای آغداش، لنکران، نوخا و شوشی مشغول به شغل کارگردانی شد. در سال ۱۹۲۰، به گروه
تئاتر ملی درام پیوست و از سپتامبر ۱۹۲۲ تا پایان سال ۱۹۲۴ در «تئاتر ترکی نقد و تبلیغات آزاد باکو» نیز کار کرد. در سال ۱۹۲۹، جلیل بغدادبیگف عهده دار ریاست دوره های آموزشی در رشته درام در مدرسه فنی موسیقی عشق آباد شده و آنجا گروه نمایش ترکمن را ایجاد کرد و نمایشنامه های به اسم «آولدا رادیو» را برای تئاتر عشق آباد نوشت. او همچنین دو درام تبلیغاتی موسوم به «دختر تاجیک» و «کمسومول و نشان» به زبان تاجیکی نوشت. در سال های ۱۹۳۸ الی ۱۹۴۸، جلیل بغدادبیگف در انجمن های نمایشی و تئاترهای دولتی در شهرهای شماخی، شوشی، سالیان، آغداش، زاقاتالا، فضولی، آغ دام، شمکر، نخجوان و اردوباد فعالیت های هنری خلاقانه ای انجام داد. او در آنجا هم به عنوان بازیگر و هم به عنوان کارگردان کار می کرد، نمایشنامه هایی می نوشت و ایفای نقش می کرد. جلیل بغدادبیگف تعدادی نمایشنامه به تحریر درآورده بود. نمایشنامه های «امیر بخارا»، «ستاره های درخشان» و نمایش های دیگر او در تئاترهای دوشنبه، سمرقند، تاشکند، خوقند، عشق آباد و سایر شهرها به روی صحنه رفتند. با آنکه جلیل بغدادبیگف قصد داشت بر پایه نمایشنامه «خانلر» که در حال نوشتن آن بود، فیلم بسازد، اما آغاز
جنگ جهانی دوم باعث عدم تحقق این امر شد. جلیل بغدادبیگف از حرفه قوم شناسی نیز در کارنامه خود برخوردار بود. آثار او مانند «نامزدی»، «پالتاربیچمه»، «عروسی»، «دوواق قاپما»، «عروسی های روستایی» حکایت از سنت های مردم آذربایجان دارند. وی همچنین اولین کسی است که تاریخ موسیقی های مقامی آذربایجان را نوشته است. جلیل بغدادبیگف مؤلف نخستین اطلاعات مکتوب دربارهٔ حاجی هوسو، مشهدی ایسی،» دلی اسماعیل بیگ»، میر محسن نواب، «باغبان اکبر»، مجید بهبودف و دیگران است.
جدول زیر فهرست محدوده های شهری با بیشترین جمعیت ارمنیان از جمله جمهوری ارمنستان، جمهوری آرتساخ و دیاسپورای ارمنی می باشد.
راه آهن ارمنستان () شرکت ملی راه آهن در کشور ارمنستان است که در سال ۱۹۹۲ میلادی تأسیس شده است.
بودو اصطلاحی ژاپنی است که به هنرهای رزمی مدرن ژاپن اشاره دارد و می تواند به موارد زیر هم اشاره کند:
لوبوش کوهوتک (تلفظ چکی: [ˈkoɦou̯tɛk]) (؛ زادهٔ ) دانشمند و اخترشناس اهل جمهوری چک است. او کاشف ریزسیاره ها و دنباله دارهای کوچک، از جمله دنباله دار کوهوتک است که در سال ۱۹۷۳ با چشم غیر مسلح قابل مشاهده بود. او همچنین تعداد زیادی سحابی سیاره نما را کشف کرد.
کمیسیون مرکزی انتخابات ارمنستان () انتخابات و همه پرسی های جمهوری ارمنستان را سازماندهی می کند. نظارت بر روند انتخابات و شمارش و از دیگر وظایف این کمیسیون می باشد. کمیسیون نظارت و تنظیم روند انتخابات، شمارش و اطلاع رسانی عمومی نتایج، از دیگر جمله وظایف این کمیسیون می باشد.
شاهدخت جوان یاشهدخت جوان زادهٔ ۱۹۶۷ نویسنده، رمان نویس و مقاله نویس معاصر فرانسوی زاده ایران است. آثارش به موضوعات هویت و خاطرات می پردازد و در برابر موضوع اسلام و رهبران دینی ایران و حجاب دیدگاه انتقادی دارد. او در برنامه های تلویزیون و رادیو فرانسه حضور دارد.
عُجب یا خودپسندی به معنای باور افراطی به توانایی ها یا جذابیت های خود در مقایسه با دیگران است. پیش از قرن چهاردهم میلادی، این واژه چنین بار معنایی خودشیفتگی ای نداشت و صرفاً به معنای «بطلان» یا «بی ثمری» بود. اصطلاح مرتبط «لافِ بی محتوا» (Vainglory) که امروزه اغلب به عنوان مترادفی کهن برای «خودبینی» دیده می شود، در اصل به معنای «چنین پنداشتن که توانایی های خود شخص کافی است و کمک خداوند لازم نیست» بود؛ به عبارت دیگر، لافِ زنی نابجا. اگرچه امروزه «شکوه» (glory) عمدتاً معنایی مثبت دارد،[نیازمند منبع] واژه لاتینِ مبدأ آن، یعنی «گلوریا» (gloria)، تقریباً به معنای «لاف زنی» بود و اغلب به عنوان نقدی منفی به کار می رفت. در اسلام. عجب به معنای بزرگ پنداشتن خویش به دلیل کمالی که فرد در خود می بیند صرف نظر از اینکه کمال را داشته باشد یا خیر. در عجب شخص همه ی کمالات و دستاوردهای خو یش را از جانب خود می داند نه از جانب خدا. عجب معنایی نزدیک با تکبر دارد با این تفاوت که در شکل گیری عجب، انسان خود را با دیگران مقایسه نمی کند ولی در تکبر، انسان خود را از دیگران برتر و بالاتر می داند. خودستایی از آثار خودپسندی است. نمادگرایی.
خودپسندی بود که نخستین بار انسان را از روح، «روح کلی the Universal Spirit»، «فیض الهی Divine grace» فضل الهی جدا کرد. در داستان های اساطیری آمده روزگاری انسان می توانست از میان آینه آمد و شد کند. اما در ترفندی جادویی محبوس آینهٔ خود شد. و همچون یک رؤیا وظیفهٔ پر ملال تکرار اعمال «خود» را به عهده گرفت غرق تصویر خویش خودپسندی به منزله نیروی تولید شده در اثر تصویر خویش است. انسانی که غرق در تصویر خویش، باشد. از آنجا که امیدی ندارد زمانی بتواند به سر منشأ چیزها باز گردد، در وجود خویشتن در طلب تسلی و آرامش است. و با این کار قصد دارد تصویر خود را جاودان سازد. هیچ امیدی نیست که انسان غرق در تصویر خویش، به سر منشأ چیزها بازگردد، تعقل قلب انسان را از خود بینی و همراه ملازمش یعنی خود بزرگ بینی دور می کند. لایه زیرین نقاب خود بزرگ بینی، ترحم و دلسوزی به حال خود است که تغییر شکل داده. بزرگان معرفتی دو برخورد داشته اند:
سوبسترای ۱ پروتئین کیناز بی ۱ غنی از پرولین () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"AKT1S1"» کُدگذاری می شود.
مولکول هدف کمپلکس راپامایسین ۲، زیرواحد ام اِی پی کی اِی پی۱ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"MAPKAP1"» کُدگذاری می شود. این پروتئین زیرواحدی از mTORC2 است.
شروود () یک مجموعهٔ تلویزیونی درام جنایی است که در سال ۲۰۲۲ منتشر شد. این سریال بر اساس قتل هایی واقعی در ناتینگهام شر انگلستان ساخته شده است.
جیمز گراهام (؛ زادهٔ ) نمایشنامه نویس و فیلم نامه نویس اهل بریتانیا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "شروود"، "تاج" و "برگزیت" اشاره نمود.
مارگاریتا مونه (؛ ؛ ) خواننده سبک های راک و هوی متال اهل ارمنستان-ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۱۱ میلادی تا کنون مشغول به فعالیت می باشد. وی بنیانگذار و آوازخوان اصلی گروه موسیقی هارد راک/سمفونیک متال می باشد. زندگی نامه. وی با نام اصلی مارگاریتا مارتیروسیان () در ۱۵ فوریهٔ ۱۹۹۰ ‏در ایروان به دنیا آمد و در سنین پایین به مسکو، پایتخت روسیه نقل مکان نمود. وی در سن چهار سالگی درس های موسیقایی را شروع کرد و به سرعت مبدل به یک نوازنده پیانو رقابتی و آماده اجرا شد. وی در رقابت های متعددی پیانو شرکت و جوایزی را نیز کسب نمود. در سن ۱۱ سالگی به همراه خانواده به هیوستون، تگزاس نقل مکان نمود وی در رشته تئاتر موزیکال دبیرستان هنرهای نمایشی و تجسمی تحصیل نمود. پس از نقل مکان به نیویورک در مدرسه هنر تیش پذیرفته شد.
معناشناسی منطقی ()، بخشی از معناشناسی صوری است که از معنی شناسی زبان های صوری برای مطالعهٔ معنی در زبان های طبیعی بهره می گیرد. زبان ابزاری برای ارجاع به جهان خارج. معناشناسان منطقی زبان را ابزاری برای ارجاع به جهان خارج در نظر می گیرند. در این نوع معنی شناسی سعی بر آن است تا با توجه به موقعیت جهان خارج، صدق یا کذب، یا به عبارت دقیق تر، ارزش صدق (truth value) هر جملهٔ زبان تعیین شود. همبستگی زبان. معناشناسی منطقی به برتری همبستگی زبان، اندیشه، معنا و جهان می پردازد و نتیجه آن، دستیابی به ساحت ایدئال معناست. برای مطالعهٔ بیشتر. https://logicalstudy.ihcs.ac.ir/article_6070.html معرفی معناشناسی های مختلف برای منطق شهودی
آشخن میکائیلی آوتیسیان (؛ زادهٔ - ) و سیاستمدار اهل ارمنستان بود که سمت نمایندگی دوره های ششم و هفتم شورای عالی ارمنستان شوروی را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۰ ژانویهٔ ۱۹۲۰ در هرازدان به دنیا آمد . وی همچنین برنده نشان لنین، قهرمان کار سوسیالیست و مدال کارگر ممتاز شده است. وی در ۱۹۹۵ در سن ۷۵ سالگی درگذشت.
عجیب غریب یا یک آدم هشت رنگ فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۱ و به کارگردانی آناند ال. رای است. در این فیلم بازیگرانی همچون دنوش، سارا علی خان، آکشی کومار، دیمپل هایاتی و سیما بیسواس ایفای نقش کرده اند.
باچان پاندی فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۲ و به کارگردانی فرهاد سامجی است. در این فیلم بازیگرانی همچون آکشی کومار، کریتی سانون، ژاکلین فرناندز، آرشاد وارسی، پانکاج تریپاتی، پراتیک بابار، آشوین موشران، ساجد نادیادوالا، احمد خان و موهان آگاشه ایفای نقش کرده اند.
اسکارلت یک مینی سریال آمریکایی است که در سال ۱۹۹۴ ساخته شد. این مینی سریال بر اساس رمانی به همین نام اثر الکساندرا ریپلی تولید شد که ادامهٔ رمان "بر باد رفته" اثر مارگارت میچل است. تیموتی دالتون و جوآن ولی بازیگران اصلی هستند که در قرن پنج درگظشت. داستان. پس از خاکسپاری ملانی همیلتون، که در رمان بر باد رفته فوت می کند، اسکارلت اوهارا به مزرعه تارا برمی گردد و متوجه می شود مامی در حال مرگ است. پس از مرگ مامی، اسکارلت به آتلانتا،چارلستون،ساوانا و ایرلند می رود و اتفاقات زیادی برایش پیش می آید. بازیگران. !بازیگر !نقش !توضیح
اسی رِنْوال (زاده ۳ اکتبر ۱۹۱۱ اولو، فنلاند - درگذشته ۱۸ اکتبر ۱۹۷۹ هلسینکی، فنلاند) مجسمه ساز فنلاندی بود. از معروف ترین آثار او می توان به مجسمه های نیم تنه زنان و کودکان اشاره کرد. او همچنین پرتره هایی از افراد مشهور از جمله روسای جمهور کارلو یوهو استالبرگ، ریستو ریتی، یوهو کوستی پاسیکیوی و اورهو ککونن کشیده است. پیشینه. رنوال یکی از اولین مجسمه سازان زن در فنلاند بود که به سفارش آثار عمومی دست یافت و با کارهای هنری خود امرار معاش کرد. او بین سال های ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۲ درمدرسه طراحی انجمن هنر فنلاند تحصیل کرد و آثار او برای اولین بار در سال ۱۹۳۳ در نمایشگاه عمومی به نمایش درآمد.
اونینگبو (به انگلیسی: Önningeby) یک روستا در شهر یومالا در جزایر الند فنلاند است. که در حدود ۷ کیلومتری (۴ مایلی) شمال شرقی ماریهامن واقع شده است. اونینگبو دارای ۲۱۴ نفر (۲۰۱۴) جمعیت است. در اواخر قرن نوزدهم، اونینگبو در میان هنرمندانی که مایل به تمرین نقاشی فضای باز، یعنی در هوای آزاد و نه در استودیوهای خود بودند، محبوب شد. مجمع هنرمندان اونینگبو در اطراف خانه تابستانی که توسط نقاش منظره فنلاندی ویکتور وسترهولم در سال ۱۸۸۴ خریداری شد، متمرکز بود.