Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی مربوط به انتصابات سیاسی نقش داشت و مسئول دفتری بود که برای تأثیرگذاری بر افکار عمومی در فرانسه ایجاد شده بود. او هم مورد تحسین و هم نفرت قرار گرفت و به ویژه مورد دشمنی سان-کولوت های پاریس بود. روزنامه نگاران ژان-پل مارا و ژاک ابر به عنوان بخشی از رقابت قدرت میان ژیروندن ها و جناح رادیکال تر ژاکوبن ها و کوه نشینان، کارزار تخریبی علیه مادام رولان به راه انداختند. در ژوئن ۱۷۹۳، او نخستین ژیروندنی بود که در دوران حکومت وحشت دستگیر شد و چند ماه بعد گیوتین شد. مادام رولان در ماه های پیش از اعدامش در زندان خاطرات خود را نوشت. این خاطرات - مانند نامه هایش - منبع ارزشمندی از اطلاعات دربارهٔ سال های نخست انقلاب فرانسه هستند. سال های اولیه. کودکی. ماری-ژان فیلیپون، معروف به مانون، دختر پیر گاتیان فیلیپون، یک حکاکی، و مارگریت بیمونت، دختر یک پارچه فروش بود. پدرش کسب وکار موفقی داشت و خانواده اش در محیطی راحت در کِ دُ لُغلو در پاریس زندگی می کردند. او تنها فرزند زنده این زوج بود؛ شش خواهر و برادرش در کودکی درگذشتند. او دو سال اول زندگی خود را با یک دایه در آرپاژون، شهری کوچک در جنوب شرقی پاریس، گذراند. مانون در پنج سالگ
ی خواندن را آموخت و در درس های کتکیزم، کشیشان محلی متوجه هوش بالای او شدند؛ بنابراین، و از آنجا که او تنها فرزند خانواده بود، آموزشی فراتر از حد معمول برای دختری از طبقه اجتماعی خود دریافت کرد؛ با این حال، همچنان کمتر از سطح تحصیلاتی بود که یک پسر دریافت می کرد. معلمان برای آموزش موضوعاتی مانند خوشنویسی، تاریخ، جغرافیا و موسیقی به خانه خانواده اش می آمدند. پدرش به او طراحی و تاریخ هنر آموزش داد، یک عموی کشیش مقداری لاتین به او یاد داد و مادربزرگش، که معلم سرخانه بود، به او املا و دستور زبان آموخت. علاوه بر این، از مادرش نحوه مدیریت خانه را یادگرفت. به عنوان یک کودک، او بسیار مذهبی بود. به درخواست خودش، یک سال را در صومعه گذراند تا خود را برای اولین اعتراف آماده کند، اما چند سال بعد شروع به زیر سؤال بردن آموزه های کلیسای کاتولیک کرد. هرچند که سرانجام از کلیسا فاصله گرفت، اما تا پایان عمر به وجود خدا، جاودانگی روح و وظیفه اخلاقی برای انجام خیر اعتقاد داشت. عقاید او به دادارباوری بسیار نزدیک بود. مطالعه و نویسندگی. پس از بازگشت از صومعه، تحصیلات رسمی اندکی دریافت کرد اما به مطالعه ادامه داد و عمدتاً یک خودآموزی
بود. او کتاب هایی در موضوعات مختلف، از جمله تاریخ، ریاضیات، کشاورزی و حقوق می خواند. علاقه خاصی به آثار کلاسیک داشت و مانند بسیاری از هم عصرانش، از زندگی نامه های پلوتارک در "حیات مردان نامی" الهام می گرفت. دیدگاه های مانون فیلیپون دربارهٔ روابط اجتماعی در فرانسه تحت تأثیر عواملی از جمله بازدید از آشنایان مادربزرگش در دربار کاخ ورسای شکل گرفت. او از رفتار خودخواهانه اشرافیانی که ملاقات کرد تحت تأثیر قرار نگرفت. او این موضوع را قابل توجه یافت که افراد به دلیل خانواده ای که در آن متولد شده اند از امتیازات برخوردار می شوند، نه بر اساس شایستگی. او خود را غرق در فلسفه کرد، به ویژه در آثار ژان-ژاک روسو؛ ایده های دموکراتیک او تأثیر عمیقی بر تفکر مانون دربارهٔ سیاست و عدالت اجتماعی گذاشت. روسو در زمینه های دیگر نیز برای او بسیار مهم بود. او بعدها گفت که کتاب های روسو به او نشان داده اند که چگونه می توان زندگی ای شاد و رضایت بخش داشت. در طول زندگی خود، او مرتباً "هلوئیز جدید" روسو را بازخوانی می کرد و از آن به عنوان منبع الهام استفاده می کرد. او از فرصت های محدودی که به عنوان یک زن در اختیار داشت، ناراضی بود و به دوست
انش نوشت که ترجیح می داد در دوران روم باستان زندگی کند. مدتی به طور جدی به این فکر می کرد که تجارت پدرش را به عهده بگیرد. او با تعدادی از مردان دانشمند مسن تر — که عمدتاً مشتریان پدرش بودند — مکاتبه داشت که به عنوان مربیان فکری او عمل می کردند. او خود شروع به نگارش مقالات فلسفی کرد که در میان دوستانش با عنوان "Oeuvre des loisirs" ("کار برای آرامش") به صورت نسخه های خطی توزیع می شد. در سال ۱۷۷۷، او در یک مسابقه جستار با موضوع "چگونه آموزش زنان می تواند به بهتر شدن مردان کمک کند" شرکت کرد. مقاله او برنده جایزه نشد. پیش از انقلاب. ازدواج. در محیط اجتماعی خانواده فیلیپون، ازدواج ها معمولاً ترتیب داده می شدند؛ غیرمعمول بود که زنی جوان مانند مانون فیلیپون، که تنها فرزند والدینی نسبتاً مرفه بود، تا سن بیست سالگی ازدواج نکرده باشد. او حداقل ده پیشنهاد ازدواج دریافت کرد اما همه را رد کرد. او رابطه کوتاهی با نویسنده Pahin de la Blancherie داشت که برای او به یک ناامیدی دردناک ختم شد. یکی از دوستان پدرش، یک بیوه ۵۶ ساله که با او دربارهٔ مسائل فلسفی مکاتبه داشت، از او خواست که در املاکش با او زندگی کند تا بتوانند با هم فل
سفه مطالعه کنند. او به این مرد اشاره کرد که ممکن است یک ازدواج عشق افلاطونی را در نظر بگیرد، اما چنین چیزی تحقق نیافت. در سال ۱۷۷۶، مانون فیلیپون با ژان-ماری رولان دو لا پلاتیر که بیست سال از او بزرگ تر بود آشنا شد. او بازرس صنایع در پیکاردی بود و مسئول کنترل کیفیت محصولات صنعتگران محلی. او در زمینه تولید، تجارت و سیاست اقتصادی، به ویژه در صنعت نساجی تخصص داشت. باهوش، اهل مطالعه و سفرکرده بود، اما به عنوان فردی شناخته می شد که به سختی نظرات دیگران را می پذیرفت و به راحتی آزرده می شد. به همین دلیل، اغلب در اجرای اصلاحات اقتصادی مورد نظرش موفق نبود و حرفه اش به اندازه ای که خود انتظار داشت، موفقیت آمیز نبود. خانواده رولان زمانی به اشراف پایین رتبه تعلق داشتند، اما تا پایان قرن هجدهم دیگر عنوانی نداشتند. تفاوت آشکاری در جایگاه اجتماعی آنها با خانواده فیلیپون، که از صنعتگران و فروشندگان بودند، وجود داشت. این مسئله باعث شد که مانون فیلیپون در ابتدا پیشنهاد ازدواج رولان را در سال ۱۷۷۸ رد کند. اما یک سال بعد، او پیشنهاد را پذیرفت. برنامه های ازدواج در ابتدا مخفی نگه داشته شد، زیرا رولان انتظار داشت که خانواده اش اعت
راض کنند. بر اساس استانداردهای آن زمان، این ازدواج نوعی "هایپرگامی" محسوب می شد: ازدواجی که به دلیل تفاوت زیاد در جایگاه اجتماعی همسران نامناسب تلقی می شد. آنها در فوریه ۱۷۸۰ ازدواج کردند و ابتدا در پاریس زندگی کردند، جایی که رولان در وزارت کشور کار می کرد. از همان ابتدا، مادام رولان در کارهای همسرش کمک می کرد و عملاً نقش منشی او را ایفا می کرد. در اوقات فراغت، او در باغ گیاه شناسی پاریس به سخنرانی های تاریخ طبیعی می رفت. در آنجا با لویی-اوگوستین بوسک دانتیک، یک تاریخ طبیعی که تا زمان مرگش دوست صمیمی او باقی ماند، آشنا شد. دوستی او با فرانسوا-زاویه لانته ناس، که بعدها نماینده مجلس شد، نیز از همین دوران آغاز شد. آمین و لیون. پس از یک سال در پاریس، این زوج به آمین (شهر) نقل مکان کردند. تنها فرزند آنها، ائودورا، در سال ۱۷۸۱ در آنجا متولد شد. برخلاف عرف آن زمان — اما کاملاً مطابق با نظریات روسو — مادام رولان شیردهی دخترش را شخصاً بر عهده گرفت و از دایه استفاده نکرد. او گزارشی مفصل و صریح از زایمان و مشکلات شیردهی نوشت که پس از مرگش منتشر شد. این زوج زندگی بسیار آرامی در آمین داشتند و ارتباط اجتماعی کمی برقرار می
کردند. در این مدت، مادام رولان همچنان در کارهای همسرش کمک می کرد و به تدریج نقش بیشتری در نگارش و ویرایش متون به دست آورد. با گذشت زمان، او به نویسنده ای بهتر از همسرش تبدیل شد، و در نهایت، ژان-ماری رولان او را به عنوان شریک فکری برابر خود پذیرفت.
داریا سرگِیِونا کاساتکینا (زاده ۷ مه ۱۹۹۷) یک بازیکن حرفه ای تنیس اهل روسیه است. او در اواخر فصل ۲۰۱۸ برای نخستین بار در بین ده نفر برتر رتبه بندی WTA قرار گرفت و در ۲۴ اکتبر ۲۰۲۲ به رتبه هشتم جهان رسید. کاساتکینا تاکنون هشت عنوان انفرادی و یک عنوان دو نفره را در دبلیو تی ای تور کسب کرده است. او در خانواده ای ورزشی به دنیا آمد؛ پدر و مادرش در رشته های دوومیدانی و هاکی روی یخ در سطح ملی فعالیت داشتند. کاساتکینا با تشویق برادر بزرگترش در شش سالگی به تنیس روی آورد. او در دوران نوجوانی بسیار موفق بود و قهرمانی مسابقات زیر ۱۶ سال اروپا و همچنین یک عنوان قهرمانی گرند اسلم جوانان را در اوپن فرانسه ۲۰۱۴ به دست آورد. کاساتکینا به سرعت در رده بندی حرفه ای پیشرفت کرد و در حالی که تنها ۱۸ سال داشت، به رتبه ۳۲ جهان رسید و در سال ۲۰۱۷، نخستین عنوان WTA خود را در چارلستون اوپن کسب کرد. او در سال ۲۰۱۸ با قرار گرفتن در فینال اوپن ایندین ولز ۲۰۱۸ در برابر نائومی اوساکا، به شهرت رسید. این مسابقه به عنوان نمادی از نسل جدید تنیس زنان شناخته شد. او مهم ترین عناوین خود را در جام کرملین ۲۰۱۸ و تروفی سن پترزبورگ ۲۰۲۱ در روسیه کسب کرد
. پس از سه فصل موفق در WTA، کاساتکینا در سال ۲۰۱۹ دچار افت شد و به نیمه پایین جدول ۱۰۰ نفر برتر سقوط کرد. اما در سال ۲۰۲۱ با کسب دو عنوان قهرمانی، به جمع ۳۰ نفر برتر بازگشت و در سال ۲۰۲۲ با دو قهرمانی دیگر، مجدداً در بین ۱۰ نفر برتر قرار گرفت. در مسابقات تیمی، کاساتکینا نقش کلیدی در قهرمانی تیم روسیه در جام بیلی جین کینگ ۲۰۲۰–۲۱ ایفا کرد و در تمام مسابقات خود پیروز شد. در کنار آناستازیا پاولیوچنکوا، لیودمیلا سامسونوا، ورونیکا کودرمتووا و کاترینا الکساندرووا، او به روسیه کمک کرد تا برای نخستین بار از سال ۲۰۰۸، قهرمان این رقابت ها شود. کاساتکینا به دلیل سبک بازی خلاقانه و تنوع در ضرباتش شناخته می شود. در مقایسه با بازیکنانی که به قدرت فیزیکی و ضربات سنگین متکی هستند، او از سرعت و هوش تاکتیکی خود برای غلبه بر حریفان استفاده می کند. زندگی. داریا در تولیاتی، استان سامارا از پدر و مادری به نام تاتیانا بوریسوونا (تیمکوفسکایا) و سرگئی ایگورویچ کاساتکین به دنیا آمد. تولیاتی یک شهر صنعتی در جنوب شرقی مسکو است که حدود با پایتخت فاصله دارد. پدر او به عنوان مهندس در آوتوواز کار می کند و مادرش وکیل بود. هر دو والدین او در
سطح ملی در ورزش روسیه (بر اساس نامزدهای استادی در ورزش) رتبه بندی شده بودند؛ مادرش در دوومیدانی و پدرش در هاکی روی یخ. کاساتکینا یک برادر بزرگتر به نام الکساندر دارد که تنیس را به طور تفریحی بازی می کرد و والدینشان را متقاعد کرد که داریا را نیز از سن شش سالگی به این ورزش وارد کنند. او در ابتدا دو تا سه بار در هفته بازی می کرد و پس از دو سال، در مسابقات سطح بالاتر شرکت کرد. حرفه. سال های جوانی. در دوران جوانی، کاساتکینا به رتبه ای تا حد ۳ در جهان دست یافت. او اندکی پس از ۱۴ سالگی در تورنمنت های جوانان ITF شرکت کرد و در دومین رویداد حرفه ای خود، جام سامارا در سطح پایین تر درجه ۴، اولین عنوان خود را کسب کرد. در اوایل سال ۲۰۱۲، زمانی که هنوز ۱۴ ساله بود، کاساتکینا دو تورنمنت سطح بالاتر درجه ۲ را در مولداوی و فرانسه فتح کرد که اولین رویداد درجه ۲ او نیز محسوب می شد. در پایان همان سال، او در کنار الیزاوتا کولیچکووا و آلینا سیلیچ به روسیه کمک کرد تا به فینال Junior Fed Cup برسد، جایی که آن ها در برابر تیم ایالات متحده نایب قهرمان شدند. کاساتکینا در سال ۲۰۱۳ در سطح بالای تورنمنت های جوانان درخشید. او در ژانویه برای ا
ولین بار به فینال سطح ۱ در مسابقات دونفره رسید و در ماه آوریل نیز اولین فینال خود را در بخش انفرادی تجربه کرد. پس از شکست در دو رویداد سطح A سال قبل، او در ماه مه در جایزه Bonfiglio نایب قهرمان شد و در فینال مغلوب بلیندا بنچیچ گردید. در ماه ژوئن، او اولین پیروزی های خود را در مسابقات گرند اسلم جوانان به دست آورد و به مرحله یک چهارم نهایی اوپن فرانسه راه یافت. پس از این مسابقات، او تا اواخر اوت در هیچ رقابتی شرکت نکرد و سپس اولین عنوان سطح ۱ خود را در مسابقات قهرمانی زمین سخت بین المللی در ایالات متحده به دست آورد. کاساتکینا سال ۲۰۱۴ را به عنوان بهترین سال دوران جوانی خود پشت سر گذاشت، علی رغم اینکه تنها در پنج تورنمنت شرکت کرد. او در اوپن فرانسه ۲۰۱۴ تنها گرند اسلم جوانان خود را در بخش انفرادی به دست آورد. به عنوان بخت هشتم قهرمانی، او در فینال برابر ایوانا یوروویچ، بخت نخست، پس از باخت در ست اول، پیروز شد. او اولین دختر روسی بود که پس از نادیا پترووا در ۱۹۹۸ موفق به کسب این عنوان شد و به روسیه کمک کرد تا در هر دو بخش انفرادی جوانان قهرمان شود. هم وطنش آندری روبلف نیز قهرمان بخش پسران شد. در اوت ۲۰۱۴، کاساتکی
نا در المپیک تابستانی جوانان ۲۰۱۴ در نانجینگ شرکت کرد. او در بخش دونفره، همراه با هم وطنش آناستازیا کوماردینا، موفق به کسب مدال نقره شد. آن ها در فینال مغلوب تیم متشکل از انهلینا کالینینا از اوکراین و ایرینا شیمانوویچ از بلاروس شدند.
کوه های چانگ بای () یک رشته کوه اصلی در شرق آسیا است که از استان های شمال شرقی چین، یعنی هیلونگجیانگ، جیلین و لیائونینگ تا سراسر مرز چین و کره شمالی (۴۱ درجه و ۴۱ دقیقه تا ۴۲ درجه و ۵۱ دقیقه شمالی؛ ۱۲۷ درجه و ۴۳ دقیقه تا ۱۲۸ درجه و ۱۶ دقیقه شرقی) و تا استان های چانگگا و چانگگا در کره شمالی کشیده شده است. در زبان منچویی به آن کوه های شانگیان و در کره ای پائکدو بزرگ نیز گفته می شود. بیشتر قله های آن بیش از ارتفاع دارد و بلندترین قله آن کوه پائکتو با است که دارای دریاچه بهشت، بلندترین دریاچه دهانه آتشفشانی در جهان در ارتفاع است. منطقه حفاظت شده پارک جنگلی ملی لونگوانشین در مجاورت رشته کوه واقع شده است.
ماریا اجورث (۱ ژانویه ۱۷۶۸ – ۲۲ مه ۱۸۴۹) نویسندهٔ پرکار انگلو-ایرلندی در حوزهٔ ادبیات بزرگسالان و کودکان بود. او یکی از نخستین نویسندگان واقع گرا در ادبیات کودکان و چهره ای برجسته در تحول رمان در اروپا به شمار می رود. او دیدگاه های انتقادی در زمینهٔ مدیریت املاک، سیاست و آموزش داشت و با برخی از نویسندگان برجستهٔ ادبی و اقتصادی، از جمله والتر اسکات و دیوید ریکاردو، مکاتبه می کرد. در نخستین دههٔ قرن نوزدهم، او یکی از پرفروش ترین نویسندگان در بریتانیا و ایرلند بود. امروزه نام او بیشتر با "قلعه راکرنت"، نخستین رمانش، شناخته می شود؛ اثری که در آن، با به کارگیری صدایی کاتولیک ایرلندی، به روایت زوال و سقوط یک خانواده از طبقهٔ انگلو-ایرلندی خود پرداخت. زندگی. اوایل زندگی. ماریا اجورث در بلک بورتون، آکسفوردشر به دنیا آمد. او دومین فرزند ریچارد لاول اجورث (که در مجموع از چهار همسر خود بیست ودو فرزند داشت) و آنا ماریا اجورث ("نام خانوادگی الرز") بود. از این رو، او عمهٔ فرانسیس یسیدرو اجورث محسوب می شود. او سال های اولیهٔ زندگی خود را در کنار خانوادهٔ مادری اش در انگلستان گذراند و در خانه ای به نام "The Limes" (که امروزه
به عنوان خانهٔ اجورث شناخته می شود) در نورت چرچ، نزدیک برکمستد در هرتفوردشر زندگی می کرد. مادرش زمانی که ماریا پنج ساله بود درگذشت. در سال ۱۷۷۳، هنگامی که پدرش با هنورا اسنید ازدواج کرد، او به همراه پدرش به املاکشان در اجورثزتاون، در شهرستان لانگفورد، ایرلند نقل مکان کرد. ماریا در سال ۱۷۷۵، زمانی که هنورا بیمار شد، به مدرسهٔ خانم لاتافیر در داربی فرستاده شد. پس از درگذشت هنورا در ۱۷۸۰، پدرش با خواهر هنورا، الیزابت، ازدواج کرد که در آن زمان یک اقدام اجتماعی ناپسند محسوب می شد و از سال ۱۸۳۳ تا تصویب قانون ازدواج با خواهر همسر متوفی ۱۹۰۷ به طور قانونی ممنوع بود. ماریا به مدرسهٔ خانم دیویس در لندن منتقل شد. توجه پدرش از سال ۱۷۸۱ به طور کامل بر او متمرکز شد، زمانی که ماریا به دلیل یک عفونت چشمی تقریباً بینایی خود را از دست داد. در سن ۱۴سالگی به خانه بازگشت و مسئولیت مراقبت از خواهر و برادرهای کوچک ترش را بر عهده گرفت. او تحت آموزش پدرش در زمینه های حقوق، اقتصاد ایرلندی، سیاست، علوم و ادبیات قرار گرفت و همچنین مکاتبات مادام العمر خود را با افراد دانشمند، به ویژه اعضای انجمن قمری بیرمنگام آغاز کرد. سفرها. در سال ۱۷
۹۸، پدرش با فرانسیس بیوفورت، دختر دانیل آگوستوس بیوفورت ازدواج کرد که پیشنهاد سفر به انگلستان و قارهٔ اروپا را مطرح کرد. فرانسیس که یک سال از ماریا کوچک تر بود، به دوست و محرم اسرار مادام العمر او تبدیل شد. خانواده در سال ۱۸۰۰ ابتدا به لندن سفر کردند. در سال ۱۸۰۲، خانوادهٔ اجورث به میدلندز (انگلستان) سفر کردند. سپس راهی فرانسه متروپل شدند و ابتدا به بروکسل و سپس به فرانسه رفتند (در دوران پیمان آمین، یک وقفهٔ کوتاه در جنگ های ناپلئونی). ماریا در آنجا از سوی یک درباری سوئدی به نام آبراهام نیکلاس ادلکرانتز پیشنهاد ازدواج دریافت کرد. هرچند در نامه اش به این موضوع اشاره ای سرد داشت، اما نامادری اش در "Life and Letters" اثر آگوستوس هر می گوید که ماریا به شدت به او علاقه داشت و این ماجرا را به راحتی فراموش نکرد. او به ایرلند بازگشت و به نویسندگی ادامه داد. رمان های "Tales of Fashionable Life", "The Absentee" و "Ormond" دربارهٔ زندگی ایرلندی ها نوشته شد. اجورث یکی از نویسندگان بسیار محبوب دوران خود بود و با جین آستن و والتر اسکات مقایسه می شد. در ابتدا درآمد بیشتری نسبت به آن ها داشت و از این درآمد برای حمایت از خواه
ر و برادرانش استفاده می کرد. اواخر زندگی. ریچارد اجورث در برخورد با مستأجران خود نسبتاً منصف و بخشنده بود و به طور فعال در مدیریت املاک مشارکت داشت. پس از بحث در این زمینه با اقتصاددان دیوید ریکاردو، ماریا به این باور رسید که مدیریت بهتر و کاربرد بیشتر علم در کشاورزی می تواند تولید غذا را افزایش داده و قیمت ها را کاهش دهد. ریچارد و ماریا هر دو از آزادی کاتولیک ها، حق رأی برای کاتولیک ها بدون محدودیت های مالکیتی (اگرچه ریچارد اذعان داشت که این امر برخلاف منافع شخصی اوست)، اصلاحات کشاورزی و افزایش فرصت های آموزشی برای زنان حمایت می کردند. او به ویژه برای بهبود شرایط زندگی فقرا در اجورثزتاون تلاش زیادی کرد. در راستای بهبود وضعیت این روستا، او مدارسی برای کودکان محلی از تمام فرقه ها فراهم کرد. پس از درگذشت پدرش در سال ۱۸۱۷، او خاطرات او را ویرایش و با نظرات زندگینامه ای خود گسترش داد. او تا آخرین لحظات زندگی اش نویسنده ای فعال باقی ماند و آخرین اثرش، رمان کوتاه "اورلاندینو"، در سال ۱۸۴۸ نوشته و منتشر شد. او در دوران قحطی بزرگ ایرلند برای کمک به دهقانان قحطی زدهٔ ایرلندی تلاش کرد. او اورلاندینورا به نفع صندوق امدا
د نوشت. نامه های او به کمیته امداد کوئیکرها، تصویر روشنی از وضعیت ناگوار مستأجران در اجورثزتاون، شرایط سخت زندگی آن ها و تلاش های او برای دریافت هرگونه کمک و مساعدت جهت کاهش مشکلات آن ها ارائه می دهد. از طریق تلاش های او، کمک هایی برای فقرا از آمریکا دریافت شد. در جریان قحطی ایرلند، اجورث اصرار داشت که فقط آن دسته از مستأجرانش که اجاره خود را به طور کامل پرداخت کرده اند، از کمک های امدادی برخوردار شوند. همچنین، او مستأجرانی را که برخلاف ترجیحات حزب توری او رأی داده بودند، مجازات کرد. با انتخاب ویلیام همیلتون به ریاست آکادمی سلطنتی ایرلند، ماریا به یکی از منابع اصلی مشاوره برای او تبدیل شد، به ویژه در زمینهٔ ادبیات ایرلند. او پیشنهاد کرد که زنان اجازه داشته باشند در رویدادهای برگزارشده توسط این آکادمی شرکت کنند. در پاسخ به راهنمایی ها و کمک هایش، همیلتون در سال ۱۸۳۷ ماریا را به عنوان عضو افتخاری آکادمی سلطنتی ایرلند منصوب کرد، جایگاهی که پیش از او لوئیزا بیوفورت، از بستگانش، به آن دست یافته بود. پس از سفری برای دیدار با بستگانش در شهر تریم، ماریا که در دههٔ هشتم زندگی خود بود، دچار درد قلبی شد و در ۲۲ مه ۱۸۴۹
در اجورثزتاون بر اثر حملهٔ قلبی درگذشت.
کاترینا ژرمن ماریا والنت (زادهٔ ۱۴ ژانویهٔ ۱۹۳۱ – درگذشتهٔ ۹ سپتامبر ۲۰۲۴) خواننده، گیتاریست و رقصندهٔ چندزبانگی ایتالیایی-فرانسوی بود. او به شش زبان صحبت می کرد و به ۱۳ زبان آواز می خواند. در حالی که بیشتر به عنوان یک هنرمند در اروپا شناخته می شد، بخشی از حرفه اش را در ایالات متحده گذراند و در آنجا در کنار بینگ کرازبی، دین مارتین، پری کومو و الا فیتزجرالد، و دیگران اجرا داشت. زندگی و حرفه. کاترینا والنت در ۱۴ آوریل ۱۹۳۱ در پاریس از والدین ایتالیایی، جوزپه والنت (از سان بیاجیو ساراچینیسکو) و (متولد در رم از خانواده ای اهل جنوآ) به دنیا آمد. والدینش از خانواده ای بودند که هفت نسل در حرفه نمایش فعالیت داشتند. مادرش یک هنرمند واریته و هنرمند میم بود. عشق نخستین او موسیقی جاز بود؛ در خانه به آثار دوک الینگتون، سیدنی بشی، لویی آرمسترانگ و بسی اسمیت گوش می داد. اولین بار که بیلی هالیدی را شنید، پنج ساله بود و گریه کرد و دانست که می خواهد خواننده شود. او از کودکی در باله آموزش دید. در دهه ۱۹۳۰ همراه با والدینش به تورهای هنری رفت و گاهی روی صحنه ظاهر می شد؛ نخستین اجرای او در سال ۱۹۳۶ در تئاتر فریدریشباو در اشتوتگارت
بود. با آغاز جنگ جهانی دوم، خانواده اش در سوئیس تور اجرا می کردند و امکان بازگشت به پاریس را نداشتند. برای گذران زندگی به اجرای برنامه در آلمان پرداختند. او در ۱۳ سالگی محاصره برسلاو را تجربه کرد و به نجات قربانیان و مراقبت از آن ها کمک کرد؛ بعدها آن را جهنم توصیف کرد: تلاش برای نجات کسی و مواجه شدن با اعضای جداشده بدن. پس از جنگ به فرانسه بازگشت و به عنوان خواننده آزاد در کلوب ها شانسون اجرا کرد که برخی از آن ها توسط ژیلبر بکو برای او ساخته شده بودند. در سال ۱۹۵۳ با کورت ادلهاگن، رهبر ارکستر، برای یک ساعت و در چندین زبان آزمون داد. او گفت که والنت موسیقایی ترین زنی بود که تا آن زمان شنیده بود. اولین ضبط او در ۲۹ مارس ۱۹۵۴، یک قطعه جاز به نام «استانبول» بود که شکست خورد، اما ترانه «اُ ماما، اُ ماما، اُ ماماجو» که به پیشنهاد کورت فلتز اجرا کرد، موفقیت بزرگی کسب کرد. او در سال ۱۹۵۴ به نیویورک رفت و پس از دیدن اجرای "Can Can" از کول پورتر، خواست که نسخه آلمانی «I Love Paris» را اجرا کند؛ این قطعه به نام «کاترینا والانت» موفقیت چشمگیری یافت و در سال ۱۹۵۵ نیم میلیون نسخه فروش داشت. در اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱
۹۶۰، او به یکی از شناخته شده ترین خوانندگان در اروپا و ایالات متحده تبدیل شد. اجرای او از «The Breeze and I» بیش از یک میلیون نسخه فروخت. والنت همچنین در برنامه های تلویزیونی محبوب مانند "ساعت کمدی کولگیت" و "نمایش پری کومو" ظاهر شد و در لاس وگاس و تئاتر برادوی به اجرا پرداخت. او در سال ۱۹۶۴ به عنوان یکی از مجریان برنامه "دی اِنترتِینِرز" در شبکه سی بی اس انتخاب شد و به عنوان بهترین خواننده زن در تلویزیون آمریکا شناخته شد. همچنین، اولین ستاره ای بود که در سال ۱۹۶۸ نشان نشان افتخار شایستگی جمهوری فدرال آلمان را دریافت کرد. در طول سال ها، او با بسیاری از ستارگان بین المللی از جمله چت بیکر، کاونت بیسی، جانی کارسون، بینگ کرازبی، تامی دورسی، سی اولیور، بادی ریچ، بنی گودمن، وودی هرمن، دنی کی، دین مارتین، کلاوس اوگرمن، و ادموندو روس اجرا کرد. ضبط های او به دلیل تضاد حقوقی میان ناشران، نادر باقی ماندند. در سال ۱۹۷۰، والنتا در اجرای سلطنتی در پالادیوم لندن ظاهر شد و ترانه های «پیش از آنکه رژه بگذرد» و «نسیم و من» را اجرا کرد. در آلمان، او در بیش از ۱۰۰ برنامه تلویزیونی همچون مو-زیک ایست تْرومف حضور داشت و همچنین مجری
برنامه سیرک، سیرک و نمایش شخصی خود با عنوان "آرزوهایی که برآورده می کنم" در سال ۱۹۸۱ بود. نمایش آلمانی "آفرین، کاترین" که به مناسبت پنجاهمین سالگرد فعالیت او در سال ۱۹۸۶ برگزار شد، توسط حدود ۱۷ میلیون نفر دیده شد. آلبوم آ بریگلیا شیوتا، یک سی دی جاز ایتالیایی که در سال ۱۹۸۹ ضبط و بعدها با نام های فانتاستیکا و پ"لاتینیوم دلوکس" منتشر شد، پرفروش ترین آلبوم او در سطح جهان بود. در سال ۲۰۰۱، او آلبوم جدیدی به نام گِرل تاک را با همکاری نوازنده هارپ، کاترین میشل منتشر کرد. والنتا در سال ۲۰۰۳ بازنشسته شد. در سال ۲۰۱۹، آهنگ مشهور او از سال ۱۹۵۹ «بونگو چا چا چا» در موسیقی متن فیلم "" به کارگردانی جان واتس قرار گرفت، که باعث شد این آهنگ دوباره محبوب و وایرال شود. در سال ۲۰۲۱، این آهنگ در شبکه اجتماعی تیک تاک (شبکه اجتماعی) وایرال شد و در یک ترند که بیش از ۲۵۰ میلیون بازدید داشت، از آمریکای لاتین و آمریکای جنوبی شروع شد و سپس در ایتالیا و آلمان نیز محبوبیت پیدا کرد. زندگی شخصی. والنتا ابتدا با ژانگوله بازی آلمانی گرد شولتز ازدواج کرد و از سال ۱۹۵۱ تا ۱۹۷۱ با او زندگی کرد. او همچنین مدیر والنتا بود. در سال ۱۹۵۸، او صاحب ی
ک پسر شد. همسر دوم او روی بود، نوازنده پیانو بود که در سال ۱۹۷۴ صاحب یک پسر دیگر شد. او در مجموع دو پسر داشت. والنتا در تاریخ ۹ سپتامبر ۲۰۲۴ در خانه خود در لوگانو، سوئیس، در سن ۹۳ سالگی درگذشت.
پاکیدرم Pachyderme یک انیمیشن کوتاه فرانسوی محصول سال ۲۰۲۲ به کارگردانی استفانی کلمنت است. این فیلم با ترکیب انیمیشن های سنتی و کامپیوتری، روایتی ظریف درباره بقای یک دختر جوان در دوران کودکی است. این انیمیشن استعاره ای بصری برای ماهیت تجزیه ای آسیبی که او متحمل می شود ایجاد می کند. این ویژگی صدای کریستا ترت است. این فیلم برنده بهترین فیلم کوتاه در جشنواره انیمیشن منچستر و بهترین انیمیشن کوتاه در جشنواره فیلم فویل شد، و نامزد جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه در نود و ششمین دوره جوایز اسکار شد.
&lt;templatestyles src="Template:Infobox country/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;گوگه (; Chinese: 古格) یک دودمان باستانی در غرب تبت بود. قلمرو گوگه بر محوریت زاندا در ولایت نگاری امروزی در منطقه خودگردان تبت بود. پس از قرن دهم میلادی این قلمرو به هر سو گسترده تر شده بود. پایتخت سابق گوگه در تساپارانگ در درهٔ سُلتج نزدیک به کوه کایلاش و در فاصلهٔ غرب لهاسا بود. فهرست فرمانروایان. روبرتو ویتالی و لوسیانو پتک فهرستی از پادشاهی تبت را به صورت ذیل ثبت کرده اند: A. نیای سلطنتی دودمان یارلونگ B. پادشاهی گوگه و پورانگ C. پادشاهی یا رتسه D. پادشاهی گوگه
منطقه سیستان یا سیستان ، نام منطقه ای در شمال استان سیستان و بلوچستان است که شمال پنج شهرستان زابل، زهک، هامون، هیرمند و نیمروز می شود. جمعیت شناسی. جمعیت. جمعیت منطقه سیستان در سرشماری سال ۱۳۹۵ ، برابر با ۳۹۴،۰۲۹ نفر بوده است. جمعیت منطقه سیستان ، تحت تاثیر عوامل مختلفی قرار دارد. مهاجرت به دلیل خشک سالی یکی از مهم ترین عوامل است. البته که رشد جمعیت بالا و جمعیت جوان هم عامل موثری در رشد جمعیت و مثبت بودن شیب جمعیتی منطقه است. اقوام. اکثر مردم ساکن سیستان راسیستانی ها تشکیل می دهند. هر چند اقلیتی از بلوچ های مهاجرت کرده از جنوب استان هم در منطقه حضور دارند. مذهب. بیش از ۹۵٪ درصد جمعیت سیستان را شیعیان تشکیل می دهند. ۵٪ را هم اهل سنت بلوچ که مهاجر و غیر بومی هستند تشکیل می دهند.
کُلّیهٔ (مجموعهٔ) سلطان بایزید دوم () یک "کُلیه" واقع در ادرنه ترکیه است. در سال ۱۴۸۸ توسط معمار عثمانی معمار خیرالدین برای سلطان بایزید دوم (حکومت ۱۴۸۱–۱۵۱۲) ساخته شد. این مجموعه شامل دارالشفا (بیمارستان، مرکز پزشکی) بود و به مدت چهار قرن از سال ۱۴۸۸ تا جنگ روسیه و ترکیه (۱۸۷۷–۱۸۷۸) فعال بود. این بیمارستان به ویژه به دلیل روش های درمانی اختلالات روانی که شامل استفاده از موسیقی، صدای آب و رایحه می شد، قابل توجه بود. دارالشفای تاریخی در سال ۱۹۹۳ میلادی در ساختار دانشگاه تراکیه واقع در ادرنه گنجانده شد. در سال ۱۹۹۷ به مجموعه موزه سلامت سلطان بایزید دوم تبدیل شده و موزه ای است که به تاریخ پزشکی و به طور کلی مسائل بهداشتی اختصاص دارد. این مجموعه در سال ۲۰۱۶ در فهرست موقت میراث جهانی در ترکیه ثبت شد. مسجد. در داخل مجموعه، مسجد موقعیت مرکزی دارد. محراب داخلی طاق و ستون ندارد و سطح زمین با انواع قالیچه های ترکی که گاهی به آن قالیچه آناتولی نیز می گویند، پوشانده شده است. دارای ابعاد 20.58x20.۶۰ متر مربع شکل می باشد. گنبد مساجد ۱۹٫۳۴ متر ارتفاع دارد. منبر با هنر سنگ تراشی ایجاد شده است. دارای دو مناره است که هر یک دار