Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ود داشت که نظام انجمنی موجود قابل اصلاح نیست و احتمالاً منحل خواهد شد. در مقابل، در شماره مه ۱۸۸۴ مجله The New Englander، نوشته و منتشر شده توسط اعضای انجمن طومار و کلید، از نظام انجمنی دفاع شد. چندین نشریه به طور مرتب درباره این موضوع گزارش می دادند. تأسیس. اعضای اولیه انجمن، از جمله ده نفر از مسئولان برگزارکننده مراسم فارغ التحصیلی کلاس ۱۸۸۴ به رهبری ادوین آلبرت مریت، در طول سال آخر تحصیل خود به طور مخفیانه با کمک اعضای کلاس ۱۸۸۳ که «مشتاق راه اندازی یک انجمن جدید بودند به شرط آنکه ویژگی های منفی انجمن های قدیمی در آن وجود نداشته باشد» ملاقات کردند. [دانشجویان در حال فارغ التحصیلی و دانشجویان سال آخر] در این مورد اتفاق نظر داشتند. در میان حامیان کلاس ۱۸۸۳، افرادی بودند که توسط ناشران مجله Horoscope - یک نشریه دانشجویی که مطالب ویژه ای درباره گزینه های احتمالی برای عضویت در انجمن ها منتشر می کرد - به عنوان انتخاب های قطعی برای انجمن جمجمه و استخوان یا انجمن طومار و کلید معرفی شده بودند. دانشجویان سال آخر طرفدار انجمن در رأی گیری روز مراسم فارغ التحصیلی با نتیجه ۶۷ بر ۵۰ پیروز شدند. این انجمن جدید در حدود ۵ ژ
وئن ۱۸۸۳ تأسیس شد. در میان دانشجویان کارشناسی، این گروه تازه تأسیس به دلیل داستان روباه و انگور ازوپ، «روباه و انگور» نامیده می شد. دو انجمن قدیمی تر به تدریج در رقابت با انجمن سر گرگ تضعیف شدند. روزنامه New Haven Register در سال ۱۸۸۶ گزارش داد: «انجمن سر گرگ، در رابطه با فعالیت های عمومی خود، به اندازه [انجمن جمجمه و استخوان و انجمن طومار و کلید] از دنیای بیرون دانشگاه دور نیست. با این حال، پرده ضخیمی از پنهان کاری و نهان روشی پیرامون سازوکار آن وجود دارد که آن را در زمره انجمن های مخفی قرار می دهد و این امر به آن ثبات و احترامی در محافل کالج ییل می بخشد که در غیر این صورت ممکن است نداشته باشد...». این انجمن به طور مشابه با باشگاه های نهایی مرتبط با دانشکده علمی شفیلد اداره می شد. با این حال، خیلی زود تقریباً تمام ویژگی های انجمن های قدیمی تر را پیدا کرد. جایگاه اولیه. «سومین انجمن» در رأس هرم اجتماعی ییل قرار داشت، هرمی که آجر به آجر آن را انجمن های دانشجویان سال های پایین تر (انجمن های سال دومی در سال ۱۸۷۵ و انجمن های سال اولی در سال ۱۸۸۰ منحل شدند)، سازمان های دانشگاهی، تیم های ورزشی، باشگاه ها و انجمن ها
ی برادری ساخته بودند. در سال ۱۸۸۸، همزمان با محبوبیت نشان انجمن در میان دانشجویان کارشناسی، نام این انجمن به «انجمن سر گرگ» تغییر یافت. این نشان، تصویر طراحی شده سر یک گرگ بر روی یک آنخ معکوس است. آنخ، یک هیروگلیف مصری است که به عنوان صلیب مصری یا «کلید زندگی» شناخته می شود. اولین اعضای دانشجو به همکلاسی های خود اجازه می دادند تا این نشان را لمس کنند، که به طور خاص نشان دهنده رد و تمایز آن با نشان های انجمن های قدیمی تر بود. در این نشان، به جای مرگ یا دانش، زندگی ابدی نمادپردازی شده است. یک فاسس رومی نیز به عنوان یکی از مؤلفه های طراحی این نشان در نظر گرفته شده بود. دیدگاه. بسیاری از اعضای پیشگام و بعدی انجمن، آداب و رسوم و فضای به ظاهر الهام گرفته از فراماسونری انجمن جمجمه و استخوان را به باد تمسخر می گرفتند و آن را «پوپی کاک» (اصطلاحی هلندی به معنای «مدفوع نرم») می نامیدند. این نگرش در جامعه ییل، به ویژه در میان دانشجویان کارشناسی، بسیار رایج بود. در نمایش کمدی «دزدان دریایی پنزانس»، اعضای انجمن سر گرگ، پادشاه دزدان دریایی نمایش را متقاعد کردند که اعداد ۳۲۲ (بخشی از نشان انجمن جمجمه و استخوان) را زیر تصویر
جمجمه و استخوان های متقاطع در یک تئاتر محلی نمایش دهد. در مثال دیگری، رئیس دانشگاه ییل، ای. ویتنی گریسولد، این آداب و رسوم را «مزخرفات استخوانی» و «مزخرفات دینک استوور» نامید که زندگی دانشجویان کارشناسی را تحت تأثیر قرار می داد. انجمن سر گرگ بسیاری از سنت های قدیمی، مانند جلسات پنجشنبه و یکشنبه را که در میان سایر انجمن ها نیز رایج بود، حفظ کرد. پل مور جونیور، عضو ارشد و متولی جانشین (۱۹۶۴-۱۹۹۰) هیئت امنای ییل و اسقف با سابقه کلیسای اسقفی (ایالات متحده)، شبی را که برای اولین بار در جنگ جهانی دوم با جنگ روبرو شد، چنین به یاد می آورد: «من آن شب را در کشتی گذراندم و [دوستی از هاروارد] از من درباره قضایای انجمن سر گرگ سؤال می کرد. او نمی توانست باور کند که من باز هم چنین اسرار بی اهمیتی را حتی در شبی که با مرگ احتمالی روبرو بودم، پنهان می کنم». مقبره. تالار قدیمی. تالار قدیمی که توسط مک کیم، مید و وایت طراحی شده بود، در سال ۱۸۸۴ تکمیل شد. مقبره اصلی، یا تالار قدیمی، طی چند ماه پس از تأسیس انجمن ساخته شد. انجمن های قدیمی تر بخش دانشگاهی در ابتدا برای دهه ها در مکان های اجاره ای نزدیک دانشگاه ملاقات می کردند. انجمن
جمجمه و استخوان مقبره خود را در سال ۱۸۵۶، بیش از دو دهه پس از تأسیس، افتتاح کرد. انجمن طومار و کلید نیز همین کار را کرد؛ مقبره خود را در سال ۱۸۶۹، بیش از دو دهه پس از تأسیس انجمن، افتتاح کرد. محل اقامت سابق در ۷۷ خیابان پراسپکت، در آن سوی خیابان گورستان خیابان گروو، یک ساختمان به سبک رومانسک ریچاردسونین بود که برای انجمن امانت فلپس ساخته شده بود و توسط شرکت معماری مک کیم، مید و وایت طراحی شده بود. این ساختمان در سال ۱۸۸۴ تکمیل شد. در سال ۱۹۲۴ توسط دانشگاه خریداری شد و به انجمن برادری چی پسی (۱۹۲۴-۱۹۲۹)، Book and Bond (انجمن منحل شده) (۱۹۳۴-۱۹۳۵)، و Vernon Hall (که اکنون Myth and Sword نام دارد) (۱۹۴۴-۱۹۵۴) اجاره داده شد. در حال حاضر، مؤسسه مطالعات اجتماعی و سیاسی ییل در این ساختمان مستقر است. این خانه با پنجره های باریک، توسط روزنامه نیویورک تایمز در سال ۱۹۰۳ به عنوان «مدرن ترین و زیباترین» ساختمان با کاربری مشابه معرفی شد. این ساختمان در سال ۱۸۸۴ و بلافاصله پس از آنکه اعضای مؤسس بودجه لازم را تأمین کردند، ساخته شد. تالار جدید. تالار جدید که توسط معمار برترام گودهیو طراحی شده بود، در حدود سال ۱۹۲۴ ساخته شد. ب
رترام گودهیو، معمار، تالار جدید را در حدود سال ۱۹۲۴ طراحی کرد؛ این تالار پس از مرگ او ساخته شد. گودهیو شاگرد جیمز رنویک جونیور، معمار اولین خانه شعبه سنت آنتونی هال در شهر نیویورک بود. این مقبره دارای دیوارهای سنگی و نرده های آهنی است و در مرکز بزرگترین مجتمع انجمن مخفی در دانشگاه قرار دارد. این مجتمع مرتفع ترین مکان در دانشگاه - پس از برج هارکنس، نماد ییل، و چهارگوش یادبود - محسوب می شود. این خانه در اواسط دهه ۱۹۲۰ افتتاح شد و در خیابان یورک واقع شده است. این خانه توسط ساختمان یادبود بریتون هادن روزنامه Yale Daily News و دانشکده نمایش دیوید گفن در دانشگاه ییل احاطه شده است. مدرسه اصلی نمایش و تئاتر و همچنین ساختمان یادبود بریتون هادن، هدایایی از سوی ادوارد هارکنس به ییل بودند. عضویت. این انجمن به جذب افراد اجتماعی و برونگرا با «پیشینه تربیت در مدارس خصوصی» شهرت داشته است. اعضای پیشین این انجمن تأثیر زیادی بر موارد زیر داشته اند: این انجمن، آخرین انجمن کاملاً مردانه ییل بود. از بهار ۱۹۹۲، زنان نیز به عضویت این انجمن پذیرفته شده اند. ادوارد جان فلپس، فرستاده به دربار سنت جیمز (وزیر مختار ایالات متحده در بریتان
یا)، در سال ۱۸۸۵ پیشنهاد نامگذاری انجمن فارغ التحصیلان سر گرگ به نام خود را پذیرفت. انجمن فلپس، تا ژانویه ۲۰۱۶، نزدیک به هفت میلیون دلار سرمایه در اختیار داشته است که از این نظر، در میان انجمن ها یا باشگاه های ییل در رتبه دوم قرار دارد. انجمن های ییل در معیارهای عضویت با باشگاه های نهایی هاروارد تفاوت چشمگیری دارند. در انجمن های ییل، مشارکت در زندگی دانشجویان کارشناسی به طور تاریخی یکی از معیارهای عضویت بوده است. این در حالی است که باشگاه های نهایی هاروارد این ویژگی را در میان اعضای احتمالی خود نادیده می گیرند. این انجمن، آخرین انجمن کاملاً مردانه ییل بود. از بهار ۱۹۹۲، زنان نیز به عضویت این انجمن درآمده اند. ادوارد جان فلپس، فرستاده به دربار سنت جیمز، در سال ۱۸۸۵ پیشنهاد نامگذاری انجمن فارغ التحصیلان سر گرگ به نام خود را پذیرفت. انجمن فلپس، از ژانویه ۲۰۱۶، نزدیک به هفت میلیون دلار را به عنوان امانت در اختیار دارد که در بین انجمن ها یا باشگاه های ییل در رتبه دوم قرار دارد. انجمن های ییل در معیارهای عضویت با باشگاه های نهایی هاروارد تفاوت زیادی دارند. مشارکت در زندگی دانشجویان کارشناسی از نظر تاریخی از جمله مع
یارهای عضویت در انجمن های ییل بوده است. باشگاه های نهایی این ویژگی را در میان اعضای احتمالی خود در نظر نمی گیرند. اعضای برجسته. انجمن سر گرگ در طول تاریخ خود، میزبان چهره های برجسته ای در عرصه های مختلف بوده است. در ادامه، نگاهی گذرا خواهیم داشت به برخی از این اعضا که در حوزه های دانشگاهی، هنری، تجاری، سیاسی و ... نقش های مهمی ایفا کرده اند.
قَدری حافظ طوقان (۱۹۱۰ – ۲۶ فوریه ۱۹۷۱) نویسنده و سیاستمدار فلسطینی بود. پس از اتمام دبیرستان در زادگاهش نابلس، به دانشگاه آمریکایی بیروت پیوست و به مدت چهار سال در رشتهٔ ریاضیات تحصیل کرد. پس از فارغ التحصیلی به مدرسه ملی النجاح در نابلس پیوست و در آنجا معاون و سپس مدیر شد. او به حمایت مالی این مؤسسه که تبدیل به دانشگاه شد، ادامه داد. در سال ۱۹۳۶، او برای اولین بار مجموعه ای از مقالات در مورد فرهنگ عمومی عرب نوشت و توجه خود را بر تاریخ علم و اهمیت دانشمندان عرب متمرکز کرد. قدری طوقان علاوه بر علاقه به جنبهٔ علمی تاریخ عرب، وقت خود را به مطالعهٔ نکبت فلسطین و تأثیر آن بر جهان عرب اختصاص داد. وی به عنوان نمایندهٔ پارلمان اردن به نمایندگی از شهر نابلس (۱۹۵۱–۱۹۵۵) انتخاب شد، سپس از ۶ ژوئیه ۱۹۴۶ تا ۱۲ فوریه ۱۹۶۵ به عنوان وزیر امور خارجه منصوب شد. قدری طوقان به سراسر جهان عرب سفر کرد و همیشه با نویسندگان و ادبای بزرگ عرب در تماس مستقیم بود. فعالیت ادبی قدری طوقان تا سال ۱۹۶۷ ادامه یافت. قدری طوقان یکی از باورمندانی بود که راه غلبه بر نکبت فلسطینی را، توسعهٔ سبک زندگی عربی بر پایهٔ دانش و مبارزه با نادانی می دانست.
زندگی و پیشه. او در سال ۱۹۱۰ در شهر نابلس، سنجق نابلس، ولایت بیروت، امپراتوری عثمانی، در خانواده ای قدیمی به دنیا آمد. پدرش حافظ نام داشت. تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در مدرسه ملی النجاح نابلس گذراند و در سال ۱۹۲۴ از آنجا فارغ التحصیل شد. او تحصیلات دانشگاهی خود را در دانشکدهٔ علوم دانشگاه آمریکایی بیروت ادامه داد و در آنجا با مدرک لیسانس در رشته ریاضیات فارغ التحصیل شد، سال ۱۹۲۹. پس از بازگشت از بیروت به نابلس، به استادی ریاضیات در مدرسه النجاح منصوب شد و به آموزش دربارهٔ علوم نزد مردم عرب پرداخت، رشته ای که از معدودی از عرب های برجسته در آن ظهور کرده بود. فعالیت های ملی خود را از اوایل دههٔ ۱۹۳۰ علیه سرپرستی بریتانیا و جنبش صهیونیستی آغاز کرد. در سال ۱۹۳۶ مقامات انگلیسی او را دستگیر کردند و به مدت ۹ ماه به الحفیر در نقب و سپس به صرفند در جنوب حیفا تبعید کردند. بعد از آزادی برای ادامهٔ تدریس به مدرسه النجاح بازگشت که بعدها مدیر آن شد. او به وظیفهٔ روشنفکران فلسطینی برای ایفای نقش عمده در جامعهٔ خود باور داشت که به پرورش «جوانان باورمندی که برای ارتقای سطح کشور تلاش می کنند، تحصیلکرده و میهن دوست باشند و
می دانند چگونه به ملت خدمت کنند» بپردازند. هنگامی که اساتید دانشگاه و مدارس در ایالات متحده آمریکا، پس از پایان جنگ جهانی دوم، نامه ای به رئیس جمهور فرانکلین روزولت ارائه کردند و خواستار باز شدن درهای مهاجرت یهودیان به فلسطین شدند، او در مقام دانشمند و عضوی از انجمن ریاضی آمریکا، ابتکار عمل برای پاسخ به نامهٔ آن اساتید را بر عهده گرفت. وی خطاب به آنها گفت: سپس تأکید کرد که عرب ها در فلسطین هیچ تقصیری ندارند «تا طعم عذاب را بچشند و وجودشان با مهاجرت مردمی که هیچ ارتباطی با مصائب و ظلم هایی که به آنان رسیده ندارند، به خطر بیفتد.» او درد خود را «از بی عدالتی هایی که بر یهودیان می آید» و احساس اندوه خود را از مصیبت هایی که «بر آن ها وارد می شود» و نکوهش نازیسم «و روش های آن برای نابودی یهودیان»، ابراز کرد. از اساتید آمریکایی همکارش خواست که اگر «علاقه مند به منافع یهودیان و تأمین نهادی برای آنها هستند»، کشورشان را به روی پناهندگانشان یهودی باز کنند. در سال ۱۹۴۵، قدری طوقان به همراه اسحاق موسی الحسینی و دیگران در تأسیس کمیتهٔ فرهنگ عربی در فلسطین و سازماندهی نخستین نمایشگاه کتاب عربی فلسطین در باشگاه اتحادیهٔ عرب
ارتدکس در قدس در سال ۱۹۴۶ کمک کرد که شامل حدود ۸۰۰ کتاب به زبان عربی و ده ها کتاب به زبان های خارجی بود. پس از نکبت و صدور تصمیم الحاق کرانه باختری رود اردن به پادشاهی هاشمی اردن، طوقان برای انتخابات مجلس نمایندگان اردن در آوریل ۱۹۵۰ شرکت کرد و به عنوان نمایندهٔ شهر نابلس در دورهٔ دوم مجلس انتخاب شد. او در انتخاباتی که در اوایل سپتامبر ۱۹۵۱ برگزار شد، مجدداً برای مجلس سوم انتخاب شد و تا ژوئن ۱۹۵۴ که دولت تصمیم به انحلال پارلمان گرفت، نمایندهٔ شهر خود باقی ماند. طوقان در نابلس فعالانه در مبارزاتی که اردن در اواسط دههٔ پنجاه میلادی علیه معاهدهٔ اردن و بریتانیا شاهد آن بود، برای عربی سازی ارتش اردن شرکت کرد. در ژوئیه ۱۹۶۴ قدری طوقان به عنوان وزیر امور خارجهٔ اردن در دولت بهجت التلهونی منصوب شد و تا ۱۳ فوریهٔ ۱۹۶۵ که استعفا داد در این سمت خدمت کرد. به عنوان وزیر خارجه، او به دنبال بهبود روابط سیاسی و اقتصادی اردن و مصر بود. قدری طوقان به عنوان عضو شورای عالی آموزش در اردن انتخاب شد و از سال ۱۹۵۵ تا زمان مرگش ریاست انجمن علوم اردن را بر عهده داشت. او در هیئت امنای دانشگاه اردن به هنگام تأسیسش در سال ۱۹۶۲ شرکت کرد
. وی همچنین به عضویت فرهنگستان زبان عربی در دمشق برگزیده شد و به عنوان نایب رئیس اتحادیهٔ علمی عربی و عضو فرهنگستان زبان عربی در قاهره نیز انتخاب شد. طوقان به مطالعهٔ میراث علمی عربی به ویژه در زمینه های ریاضی و نجوم توجه زیادی داشت و صدها مقالهٔ سیاسی و فکری در روزنامه ها و مجلات فلسطینی و عربی منتشر کرد. همچنین سخنرانی های علمی زیادی در قاهره، دمشق، بیروت، عمان و بغداد و غیره ایراد کرد و در بسیاری از کنفرانس های علمی عربی و بین المللی شرکت داشت. زندگی شخصی. طوقان مجرد زیست.عمویش عبدالفتاح بود که پسرانش دو شاعر برجسته، ابراهیم و فدوی هستند. جوایز و نشان ها. قدری طوقان موفق به کسب تعدادی از افتخارات و جوایز شد. از جمله: نشان استقلال درجهٔ یک از پادشاهی هاشمی اردن در سال ۱۹۵۷؛ نشان درجهٔ یک جمهوری توسط جمال عبدالناصر در دهمین روز جشن علم جمهوری متحدهٔ عربی که در سال ۱۹۶۴ در دانشگاه قاهره برگزار شد، نشان درجهٔ یک الکوکب اردن ۱۹۶۴؛ نشان کارآمدی مراکش، درجهٔ ممتاز، ۱۹۶۱؛ مدرک دکترای افتخاری از دانشگاه پنجاب پاکستان در سال ۱۹۶۷ به پاس قدردانی از تلاش های برجسته او در خدمت به اندیشه و میراث بشری. پس از مرگ او، در س
ال ۱۹۹۰، سازمان آزادیبخش فلسطین نشان برای فرهنگ، هنر و ادبیات را به او اعطا کرد. درگذشت. قدری طوقان در ۲۶ فوریه ۱۹۷۱ در بیروت در راه قاهره بر اثر سکتهٔ قلبی شدید درگذشت. پیکرش را از طریق هوایی به عمان و سپس به نابلس منتقل کردند و در قبرستان شرقی در کنار پسر عمویش، ابراهیم طوقان، در شهری که بیشتر عمر خود را در آنجا گذراند به خاک سپردند. آثار. از جمله عناوین عربی آثار وی:
جایزه بزرگ قطر ۲۰۲۳ (به طور رسمی، جایزه بزرگ فرمول ۱ قطر ایرویز قطر ۲۰۲۳) یک مسابقه فرمول یک بود که در ۸ اکتبر ۲۰۲۳ در پیست بین المللی لوسیل در لوسیل، قطر برگزار شد. این هفدهمین دور مسابقات قهرمانی جهانی فرمول یک ۲۰۲۳ و چهارمین جایزه بزرگ آخر هفته فصل برای استفاده از فرمت اسپرینت بود. مکس ورشتاپن، سومین قهرمانی خود را، پس از اینکه هم تیمی اش، سرجیو پرز، در مسابقه سرعت تصادف کرد و از رقابت ها خارج شد، به دست آورد. ورشتاپن پول پوزیشن مسابقه را در طول مسابقات مقدماتی کسب کرد. سپس در اسپرینت شوت آوت پس از رانندگان مک لارن، اسکار پیاستری و لاندو نوریس، در رتبه سوم قرار گرفت. در مسابقه اصلی، ورشتاپن در همه دورها جلوتر از همه بود، سریع ترین زمان دور را ثبت کرد و پیاستری و نوریس را شکست داد و چهارمین گل بزرگ خود را به ثمر رساند. مک لارن سریعترین رکورد پیت استاپ را به نام خود ثبت کرد و به نوریس در ۱٫۸۰ ثانیه سرویس داد. رانندگان در طول مسابقه به شدت تحت تأثیر گرمای شدید قرار گرفتند و چندین نفر این مسابقه را سخت ترین مسابقه عمرشان نامیدند. این مشکل همچنین با اجرای قانون حد حداکثر ۱۸ دور استفاده از تایرها در آخرین لحظه ک
ه توسط پیرلی توصیه و توسط فدراسیون بین المللی اتومبیل رانی اعمال شده بود تشدید شد. این دستور، اولین مورد از نوع خود در فرمول یک، در جواب مشاهده جدایی لایه داخلی ازرویه لاستیک ها که می تواند منجر به انفجار شود، صادر شد. پیش زمینه. این رویداد در آخر هفته ۶ام تا ۸ام اکتبر برگزار شد. این رویداد، هفدهمین دوره مسابقات قهرمانی جهانی فرمول یک ۲۰۲۳ و دومین دوره مسابقات جایزه بزرگ قطر و نشانی از بازگشت جایزه بزرگ قطر به مسابقات قهرمانی جهان پس از یک سال غیبت بود. (قطر، میزبان جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲ بود). همچنین این اولین گرندپری قطر به عنوان بخشی از برنامه اصلی یک فصل بود، زیرا اجرای افتتاحیه این رویداد در سال ۲۰۲۱ به عنوان رویدادی جایگزین برای گرندپری لغو شده استرالیا در سال ۲۰۲۱ برگزار شد که به دلیل همه گیری کووید-۱۹ در استرالیا لغو شد. مسابقه ۲۰۲۱، اولین از یک قرارداد ده ساله قطر با FIA تا سال ۲۰۳۲ بود. جدول رده بندی قهرمانی قبل از مسابقه. با آمدن به آخر هفته، مکس ورشتاپن با ۱۷۷ امتیاز بیشتر از هم تیمی خود سرجیو پرز، قهرمان مسابقات قهرمانی رانندگان شد و لوئیس همیلتون با ۳۳ امتیاز عقب تر رتبه سوم قرار گرفت. ردبول که ق
هرمانی اش با کسب عنوان قهرمانی در گرندپری قبلی ژاپن تضمین شده بود، با۳۱۸ امتیاز بیشتر از مرسدس-بنز و ۲۰ امتیاز دیگر بالاتر از فراری، پیشتاز تیم های خودروساز شد. شرکت کنندگان. رانندگان و تیم ها همان هایی بودند که در فهرست ورود فصل حضور داشتند، به جز لیام لاوسون که جایگزین نیک دِ فریس شد. انتخاب تایر. تامین کننده تایر پیرلی، تایرهای سی۱، سی۲ و سی۳ (به ترتیب سخت، متوسط و نرم) را به تیم ها داد. رده بندی مسابقه. یادداشت ها رده بندی قهرمانی پس از مسابقه. ؛ رده بندی قهرمانی رانندگان ؛ رده بندی قهرمانی سازندگان
جولیا توفانا (با املای های مختلفی از جمله Toffana, Tophana, Tophania) (درگذشته در رم، ۱۶۵۱) یک سَم آمیز یا مسموم کننده حرفه ای ایتالیایی بود. او سمی به نام آکوا توفانا (که گفته می شود توسط توفانیا دآدامو، که احتمالاً مادر جولیا بوده است، اختراع شده) را به زنانی که به دلیل سوءاستفاده خانگی یا دیگر اشکال خشونت در خانه، قصد کشتن همسرانشان را داشتند می فروخت. پیشینه. اطلاعات کمی دربارهٔ گذشته جولیا توفانا موجود است. گفته می شود او در پالرمو متولد شده است. گمانه زنی مورخان مبنی بر اینکه او ممکن است نام مادرش را به عنوان نام خانوادگی خود انتخاب کرده باشد (یک رویه رایج در آن زمان)، منجر به این فرض شده که او دختر یک مسموم کننده دیگر از پالرمو، یعنی توفانیا دآدامو بوده است. دآدامو متهم به مسموم کردن افراد با یک ترکیب آرسنیکی ساخت خودش، آکوا توفانا، شد و در ۱۲ ژوئیه ۱۶۳۳ اعدام شد. بر اساس یکی از روایت ها، جولیا توفانا به رم گریخت و یک حلقه مسموم کننده راه اندازی کرد که این سم را به زنانی می فروخت که می خواستند از همسران بدرفتار یا ناخوشایند خود خلاص شوند. گفته می شود این حلقه در دهه ۱۶۵۰ شامل شش زن، از جمله جیروما اسپا
را (Girolama Spara)، بود که پس از مرگ جولیا رهبری حلقه را بر عهده گرفت. دخالت جولیا توفانا در این فعالیت ها تأیید نشده است. تنها شواهد ثبت شده از فعالیت های مسموم کننده شامل اعدام توفانیا دآدامو (Thofania d'Adamo) در ۱۶۳۳ و جیروما اسپارا در ۱۶۵۹ (که گفته می شود دختر جولیا توفانا بوده است) می باشد. مرگ. مورخان معتقدند که جولیا توفانا در سال ۱۶۵۱ در خواب درگذشت، بدون اینکه کسی از فعالیت های مسموم کننده او آگاه شود. ابهامات دربارهٔ فعالیت های او با دیگر مسموم کننده های فعال در منطقه باعث شکل گیری روایت هایی شده است که می گویند او در سال ۱۶۵۹، ۱۷۰۹ یا ۱۷۳۰ درگذشته است. برخی از این روایت ها ادعا می کنند که او در یک صومعه پناه گرفت و به تولید و توزیع سم ادامه داد تا اینکه دستگیر و اعدام شد و جسد او را روی دیوار کلیسایی که برای او پناهگاهی فراهم کرده بود، انداختند.
ماتیلدا زیگلر (زاده ۲۳ ژوئیه ۱۹۶۴) یک بازیگر انگلیسی است که بیشتر به خاطر نقش هایش به عنوان دانا لودلو در "ایست اندرز" و ایرما گاب در "مستر بین" و پرل پرت در "لارک به کندلفورد برمی خیزد" شناخته می شود. حرفه تلویزیون و سینما. نقش اول زیگلر در سینما در اوایل بیست سالگی اش و در سال های ۱۹۸۷–۸۹ بود؛ او در مجموعه تلویزیونی محبوب بی بی سی وان به نام "ایست اندرز" بازی کرد و نقش دانا لودلو، دختر نامشروع شخصیت معروف کتی بیل، را ایفا کرد. دانا با مشکلاتی چون روسپی گری، تلاش برای تجاوز گروهی، اعتیاد به هروئین و در نهایت خودکشی (با مرگ ناشی از اوردوز هروئین) مواجه شد. صحنه های پایانی مرگ شخصیت زیگلر، که به علت خفگی با استفراغ خود جان سپرد، به عنوان یکی از قدرتمندترین تصاویر ضد مواد مخدر که تا به حال در این برنامه پخش شده است، مورد ستایش قرار گرفت. او در آوریل ۱۹۸۹ "ایست لندرز" را ترک کرد. در اوایل دهه ۱۹۹۰، زیگلر در کمدی آی تی وی به نام "مستر بین" بازی کرد و نقش های متعددی را به عهده گرفت، به ویژه سه قسمت به عنوان ایرما گاب، دوست دختر همیشه در حال رنج شخصیت اصلی. او نقش گاب را دوباره به عهده گرفت و در "مستر بین: مجموعه پ
ویانمایی" از ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ و همچنین در مجموعه بازسازی شده از ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۹ به صداپیشگی پرداخت. دیگر آثار تلویزیونی او شامل: "لارک به کندلفورد برمی خیزد" (۲۰۰۸–۲۰۱۰) که در آن نقش پرل پرت را ایفا کرد، در اقتباس بی بی سی از رمان فلورا تامپسون؛ "چراغ های بندر" (۱۹۹۹)؛ "کجا قلب است" (۲۰۰۰)؛ "شهر هالبی" (۲۰۰۳)؛ "شغلی نامناسب برای یک زن" (۱۹۹۸)؛ "بیل" (۲۰۰۳) و خانه در کنار آنتونی شر در اقتباسی از رمان جی. جی. بالارد بود. زیگلر در کمدی بزن بکوب بی بی سی به نام "اسویس تونی" (۲۰۰۳–۰۴) نقش روث، همسر فروشنده خودرو تونی را ایفا کرد. او همچنین در درام "سکس ترافیک" (۲۰۰۴) که برنده جایزه تلویزیونی بفتا شد، ظاهر شد. در سال ۲۰۰۵، او نقش کریستین میلر را در فصل چهارم "اسرار بازرس لینلی" بازی کرد و در سال ۲۰۰۷ به عنوان مهمان در درام پزشکی روزانه بی بی سی وان به نام "پزشک ها" در نقش جس باتلر بازی کرد. او همچنین در مجموعه های "بیش از تعداد"، "لوئیس" (در قسمت 'روح نابغه'، ۲۰۱۲)، "مرگ در بهشت" (۲۰۱۳) و "ورا" (در قسمت «خدایان جوانان»، ۲۰۱۳) حضور داشت. در سال ۲۰۱۵، او در یکی از قسمت های "جنگ فایل" و در فصل چهارم "به قابله زنگ بزن" ظاهر ش
د. در سال ۲۰۲۰، او در قسمت های فصل دوم روان پزشک و در دو قسمت از "تجربه دوست دختر" در سال ۲۰۲۱ به ایفای نقش پرداخت. نقش های زیگلر در سینما شامل انحطاط (۱۹۹۴)، جیلتینگ جو (۱۹۹۸)، طفره زن شهر (۲۰۱۲) و "بخش ریتم" (۲۰۱۹) است که در آن نقش مادر بلیک لایولی را ایفا کرد. حرفه صحنه و رادیو. زیگلر در بسیاری از تولیدات صحنه ای حضور داشته است، از جمله "شب دوازدهم" برای رویال شکسپیر کامپنی (۲۰۰۱)، نسخه تئاتری "مستر بین"؛ خنده زنان در تئاتر تئاتر رویال کورت؛ ولپن؛ "شواهد غیرقابل قبول" و "ماشینی"، که همه در تئاتر ملی اجرا شده اند. همچنین در "با" "حضور لورتا و خاطرات آب" که هر دو در تئاتر هامپستید به نمایش درآمدند، بازی کرده است. او در "خانم از دریا" در تئاتر لریک همرسمیت/وست یورکشایر پلی هوس (۱۹۹۴: جایزه تی ام ای، نامزدی برای جوایز لارنس الیویه) و همچنین به عنوان شیلا بیرلینگ در تولید برنده جایزه استیون دالدری از "بازپرس وارد می شود" در تئاتر آلدویچ و در تور استرالیایی این تولید ظاهر شد. زیگلر همچنین در نقش لیدی اسنیرویل در تولید دیبورا وارنر در سال ۲۰۱۱ از مدرسه ای برای آبروریزی در مرکز باربیکان بازی کرد. او بعداً در پایین
ایالت در شیکاگو و در تئاتر ملی در همکاری با شرکت تئاتر استپن ولف حاضر شد. کارهای رادیویی او شامل بازی در نقش دکتر روث اندرسون در رادیو بی بی سی ۴، ریگور مورتیس (۲۰۰۴–۰۶) می باشد. او همچنین در "گیلز ومبلی-هاگ خاموش می شود" در سال ۲۰۱۰ و به عنوان پرنسس ترزا از لیختن اشتاین در فصل چهارم "فشار کابین" در سال ۲۰۱۳ ظاهر شد، نقشی که در آخرین قسمت این برنامه در سال ۲۰۱۴ دوباره ایفا کرد. او پیش از این در قسمت دوم فصل اول به عنوان کنترل کننده ترافیک هوایی و پزشک اورژانس نیز بازی کرده بود. زندگی شخصی. در ژوئیه ۲۰۰۴، زیگلر با بازیگر لوئیس هایلیر ازدواج کرد. این زوج سه فرزند دارند.
دست انداز یک مجموعهٔ تلویزیونی طنز به کارگردانی شهاب عباسی و تهیه کنندگی مجید عباسی در ۹۰ قسمت است که در نوروز ۱۴۰۰ از شبکه نسیم پخش شد. نویسنده این اثر حمزه صالحی بوده است. شهاب عباسی قبل از این خنده بازار را در کارنامهٔ خود داشته است. هر قسمت این مجموعه موضوعات مختلفی را «دست می اندازد» و با آنها شوخی می کند. حتی آهنگ های برخی خواننده ها با همان سبک ولی با موضوعی متفاوت و با نگاه طنز خوانده می شود و گاهی در پس این ترانه ها پیام های خاصی نهفته است؛ مانند نهی فضولی کردن، عاقبت کم آبی و… در واقع مجموعهٔ دست انداز شبیه سازی طنزگونه از برنامه های معروف تلویزیونی است. شهاب عباسی دربارهٔ شوخی با افراد گفت: «سعی بر این است نقد منصفانه باشد و تا جایی پیش می رویم که هدف مان نقد به دور از افترا و توهین باشد».
جاموون دونگ (، به کره ای: 잠원동) یک محله در ناحیه سئوچو، سئول، کره جنوبی است. جاموون دونگ به خاطر درختان توت و کرم های ابریشمش که از پیله آن برای تولید پارچه برای لباس استفاده می شود، محبوب است. منابع. در حال تهیهٔ متن مقاله، کمی صبر کنید
جولپ بیوتی () شرکت لوازم آرایشی مستقر در نیویورک است که در سال ۲۰۰۷ توسط جین پارک تأسیس شد. این شرکت محصولات خود را به صورت آنلاین و در سالن های زیبایی مارک خود به فروش می رساند. تاریخچه. در سال ۲۰۰۷ جولپ چهار سالن ناخن را در منطقه سیاتل افتتاح کرد که مانیکور، پدیکور، اپیلاسیون صورت و اپیلاسیون را ارائه می کردند. جین پارک محصولات مراقبت از ناخن جولپ را در این سالن ها که به عنوان محل آزمایش محصول جولپ استفاده می شد می فروخت. جولپ در سال ۲۰۰۸ وارد تجارت الکترونیک شد. تا سال ۲۰۱۳، محصولات جولپ نیز از طریق خرده فروشی هایی مانند Sephora و از طریق تلویزیون QVC در دسترس بودند. جولپ در سال ۲۰۱۳ اولین فروشگاه خود را در شهر نیویورک افتتاح کرد. جولپ گزارش داد که درآمد تجارت الکترونیک خود را در سال ۲۰۱۳ سه برابر کرده است.در مارس ۲۰۱۵، جولپ اعلام کرد که ۸ درصد از کارکنان خود را اخراج می کنند. در دسامبر ۲۰۱۸، گلانسائول شرکت مادر جولپ اعلام ورشکستگی کرد. در نتیجه، جولپ اعلام کرد که قصد دارد دو مکان خرده فروشی خود را ببندد و بیش از ۱۰۰ کارمند خود را اخراج کند و به دفتر شرکت مادرش در نیویورک نقل مکان کند. گلانسائول به قیمت ۱۸
میلیون دلار به آ اس بیوتی فروخته شد. جولپ خدمات اشتراک ماهانه خود را به نام جولپ ماون در سال ۲۰۱۱ معرفی کرد. مشترکین یا "ماون " هزینه ماهانه برای دریافت جعبه های سفارشی لاک و آرایش ناخن می پردازند. مشترکین همچنین ممکن است به عنوان آزمایش کننده های بتا در آزمایشگاه ایده شرکت عمل کنند، به نظرسنجی ها پاسخ دهند و در رسانه های اجتماعی نظرات خود را پست کنند، و به جولپ اجازه می دهند ببیند محصولات در حال توسعه شان چگونه بازخورد می گیرند. در سال ۲۰۱۴، خدمات اشتراک جولپ این شرکت رتبه "F" را از بتر بیزنس بیورو دریافت کرد. تأمین مالی. در سال ۲۰۱۳، جولپ از شرکت های سرمایه گذاری خطرپذیر آندرسن هوروویتز، ماورون، تروی کارتر و همچنین پرسی دنت اینوستمنتس با حمایت ویل اسمیت و جادا پینکت اسمیت، و جی زی و راک بیانسه ناشیون، بودجه دریافت کرد. سال بعد، آلتیمتر کپیتل، آژور کپیتل پارتنِرز و مدرونا ونچر گروپ نیز در جولپ سرمایه گذاری کردند. تا آوریل ۲۰۱۴، جولپ ۵۶ میلیون دلار در تأمین مالی سرمایه گذاری خطرپذیر جمع آوری کرده بود. محصولات. جولپ محصولات خود را طراحی، تولید و به فروش می رساند. این شرکت بیش از ۲۰۰ نوع رنگ لاک ناخن تولید کرد