Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن های کاتولیک را آغاز کرده بود و اولین معاهده را در لوسرن امضا کرد. این معاهده آزادی تجارت بین دو طرف، ممنوعیت عبور نیروهای دشمن بالقوه و استخدام یک گروه کوچک برای خدمت به عنوان محافظ دوک را تضمین می کرد. مذاکرات با برن و فریبورگ حول اختلاف بر سر سرزمین های دوک نشین اشغال شده توسط دو کانتون و درخواست های ساووی برای استرداد آنها می چرخید. با وجود مشروعیت ادعاها، امانوئل فیلیبر ترجیح داد سرزمین های غربی، از جمله وو و لوزان، را به برن واگذار کند و در عین حال مناطق ژنو، گکس و شابله را بازپس گیرد. مسئله ژنو کنار گذاشته شد، در حالی که دوک تحمل مذهبی را برای اصلاح طلبان در سرزمین های استرداد شده تضمین کرد. این بند آخر پیمان که در سال ۱۵۶۴ در لوزان امضا شد، اعتراضاتی را از سوی واتیکان و خود فیلیپ دوم برانگیخت که مدت ها از تصویب این توافق نامه خودداری کردند. تنها سه سال بعد، در سال ۱۵۶۷، به مناسبت درخواست دوک برای عبور نیروهای اسپانیایی اعزامی از میلان به فلاندر، فیلیپ دوم به همراه پیوس پنجم، آن را تصویب کردند. دوک به امضای توافق نامه های بیشتر با فریبورگ، برن و دیگر کانتون های کاتولیک ادامه داد، گاهی اوقات سرزمین های
ی را واگذار می کرد، گاهی اوقات سرزمین های دیگری را بازپس می گرفت و توافق نامه های تجاری را، اغلب با وجود مخالفت پاپ، تمدید می کرد تا اینکه پیمان صلح در سال ۱۵۷۷ در تورین با فریبورگ و اتحادیه کاتولیک امضا شد. این پیمان، در صورت جنگ، به ساووی حق استخدام تا ۱۲۰۰۰ پیاده نظام سوئیسی را می داد، در حالی که متعهد می شد ۱۵۰۰ پیاده نظام دیگر و یارانه های مالی به کانتون ها ارائه دهد. ساووی با ایالت های ایتالیا نیز سیاستی به همان اندازه محتاطانه را دنبال کرد. او روابط خوبی با خانواده های استه و دلا رووره حفظ کرد، در حالی که روابط با دوک مانتوا، گولیلمو گونزاگا، به دلیل آرمان های ساووی برای جانشینی مارکیزات مونتفرات، بسیار دشوار بود. دوک ساووی ایده های براندازانه مردم مونفراتو را علیه دولت سرکوبگر گولیلمو گونزاگا تشویق می کرد، دولتی که به شدت در پی محدود کردن خودمختاری محلی مونتفرات و مطیع کردن کامل آن به دربار مانتوا بود. در میان پناهندگان مونفراتو که به دربار او می آمدند، فلامینیو پالئولوگو، آخرین نواده خانواده پالئولوگی، نیز حضور داشت. روابط دیپلماتیک بین دربار تورین و مانتوا همیشه سرد و بسیار مشکوک بود، و این به دلیل
جاه طلبی مداومی بود که نسل های زیادی از خاندان ساووی (تا ویکتور آمادئوس دوم) را به ادعای اجباری جانشینی سرزمین های مونفراتو در پیمونت، که از خانواده گونزاگا گرفته شده بود، سوق داد. ساووی ها هرگز این ادعا را تا اوایل قرن هجدهم نپذیرفتند، زمانی که گونزاگاها با سقوط حاکمان مانتوا سقوط کردند و ساووی ها موفق به کسب کنترل دوک نشین مونفراتو شدند. حتی قبل از بازگشت به پیمونت، او یک سفارت دائمی به ونیز فرستاده بود، جایی که ساووی ها در پایان قرن پانزدهم به دلیل ادعاهایشان نسبت به پادشاهی قبرس، روابط خود را با آن قطع کرده بودند. سپس ونیز یک سفارتخانه منظم در پیمونت تأسیس کرد و در دوران سلطنت امانوئل فیلیبرتو، هفت سفیر به طور متناوب در تورین مستقر شدند و در گزارش ها و گزارش های خود، توصیف غنی از کشور، حکومت دوک و شخصیت او را به جا گذاشتند. توجه امانوئل فیلیبرتو به ونیز مداوم بود و او دو بار، در سال های ۱۵۶۶ و ۱۵۷۴، از این شهر بازدید کرد و به مقام پاتریسیت رسید. دوک حتی در مراسم غسل تعمید شاهزاده کارلو امانوئل در سال ۱۵۶۷ درخواست کرد که جمهوری حامی او باشد. در طول لیگ مقدس، که منجر به پیروزی لپانتو شد، سه کشتی بادبانی ساو
وی در لشکرکشی به ناوگان ونیزی شرکت کردند. سلطنت. یک ماه بعد، پدرش درگذشت و او پس از مرگ پدرش دوک ساووی شد، اما این افتخار تقریباً پوچ بود، زیرا اکثر قریب به اتفاق زمین های ارثی او از سال ۱۵۳۶ توسط فرانسوی ها اشغال و اداره می شد. در عوض، او به امید بازپس گیری زمین هایش به خدمت به هابسبورگ ها ادامه داد و از سال ۱۵۵۵ تا ۱۵۵۹ به عنوان فرماندار هلند به پسرعمویش فیلیپ دوم اسپانیا خدمت کرد. در این سمت، او شخصاً حمله اسپانیا به شمال فرانسه را رهبری کرد و در ۱۰ اوت ۱۵۵۷ در سنت کوئنتین به پیروزی درخشانی دست یافت. او همچنین خواستگار لیدی الیزابت تودور (ملکه آینده الیزابت اول)، دختر هنری هشتم انگلستان، بود. امانوئل فیلیبر سرانجام پس از صلح کاتئو کامبرزی که در سال ۱۵۵۹ بین فرانسه و اسپانیا امضا شد، سرزمین های خود را پس گرفت و با دخترعموی اول خود، مارگارت فرانسه، دوشس بری، خواهر پادشاه هنری دوم فرانسه، ازدواج کرد. تنها فرزند آنها شارل امانوئل اول ساووی بود. جنگ جانشینی پرتغال. پس از مرگ عمویش، هنری اول پرتغال، در ۳۱ ژانویه ۱۵۸۰، امانوئل فیلیبر برای تحمیل حقوق خود به عنوان مدعی تاج و تخت پرتغال جنگید. با این حال، او به زودی
متوجه شد که به دلیل ادعاهای فیلیپ دوم، که کنترل کشور را به دست گرفت و در نتیجه اسپانیا و پرتغال را متحد کرد، موقعیت بسیار شکننده ای دارد. بعد سلطنت. امانوئل فیلیبر دوران حکومت خود را صرف بازپس گیری آنچه در جنگ های پرهزینه با فرانسه از دست داده بود، کرد. او که یک استراتژیست سیاسی ماهر بود، از اختلافات مختلف در اروپا برای بازپس گیری آرام قلمرو از فرانسوی ها و اسپانیایی ها، از جمله شهر تورین، استفاده کرد. او همچنین دو قلمرو خریداری کرد. در داخل کشور، او پایتخت سیاسی خود را از شامبری به تورین منتقل کرد و زبان لاتین را به عنوان زبان رسمی در دوک نشین ساووی و دوک نشین آئوستا با فرانسوی و در شاهزاده نشین پیدمونت و شهرستان نیس با ایتالیایی جایگزین کرد. او در تلاش بود تا مارکیزات سالوتزو را به دست آورد که در تورین درگذشت. بعدها، او در کلیسای کوچک کفن مقدس کلیسای جامع تورین، که در سال ۱۵۷۸ سیندونه را به آنجا منتقل کرده بود، به خاک سپرده شد.
ویکتور آمادئوس اول (; – ) دوک ساووی و حاکم ایالت های ساووی از ۲۶ ژوئیه ۱۶۳۰ تا زمان مرگش در سال ۱۶۳۷ بود. او همچنین به عنوان شیر شوش شناخته می شد. دو پسرش به نام های فرانسیس هیاسینت و چارلز امانوئل دوم جانشین او شدند. نسل پسر او در سال ۱۸۳۱ با مرگ چارلز فلیکس منقرض شد؛ بنابراین، پادشاهان ایتالیا از نسل برادر کوچکترش، توماس فرانسیس، هستند. زندگی نامه. ویکتور آمادئوس در تورین، پیمونت، به عنوان پسر دوم و فرزند چارلز امانوئل اول، دوک ساووی و کاترین میکائلا اسپانیا، دختر پادشاه فیلیپ دوم اسپانیا، متولد شد. او بیشتر دوران کودکی خود را در مادرید در دربار پدربزرگش فیلیپ دوم گذراند. او تا زمان مرگ پادشاه در سال ۱۵۹۸، زمانی که ویکتور آمادئوس یازده ساله بود، در آنجا ماند. به عنوان پسر دوم دوک، انتظار نمی رفت که دوک ساووی شود. این وضعیت با مرگ برادرش، فیلیپو امانوئل، در سال ۱۶۰۵ تغییر کرد؛ بنابراین او وارث بلافصل دوک نشین ساووی شد و در ۲۱ ژانویه ۱۶۰۷ از دربار راکونیجی ادای احترام دریافت کرد. ویکتور آمادئوس پس از مرگ پدرش در سال ۱۶۳۰ دوک ساووی شد. سیاست های چارلز امانوئل بی ثباتی زیادی را در روابط با فرانسه و اسپانیا ایجا
د کرده بود و برای دفاع از دوک نشین به نیرو نیاز بود. از آنجایی که پول کافی برای استخدام مزدوران یا آموزش سربازان بومی وجود نداشت، ویکتور آمادئوس با اسپانیا پیمان صلح امضا کرد. با پیمان چراسکو، ساووی مجبور شد پینرولو را به فرانسه بدهد. این امر به فرانسه یک مسیر استراتژیک به قلب قلمرو ساووی و از آنجا به بقیه ایتالیا می داد. حاکمان ساووی از آن زمان از این فقدان رنجیدند و دهه ها با هدف بازپس گیری آن فقدان تلاش کردند. متعاقباً، ویکتور آمادئوس تحت رهبری کاردینال ریشلیو تلاش کرد تا یک اتحادیه ضد اسپانیایی در ایتالیا ایجاد کند. او دو پیروزی علیه اسپانیایی ها به دست آورد: در سال ۱۶۳۶ در نبرد تورناونتو و در ۸ سپتامبر ۱۶۳۷ در نبرد مومبالدون. دوران کودکی. او بخش زیادی از دوران کودکی خود را طبق خواسته پدرش، چارلز امانوئل اول ساووا، در دربار مادرید گذراند. پس از مرگ برادرش فیلیپ امانوئل، ولیعهد، ویکتور آمادئوس وارث قانونی تاج و تخت اعلام شد و در راکونیجی، در ۲۱ ژانویه ۱۶۰۷، چارلز امانوئل اول از دربار خواست که به پسر دومش سوگند وفاداری یاد کند. ازدواج. پس از بحران روابط با اسپانیا و نزدیکی پدرش با فرانسه، ویکتور آمادئوس با
خواهر لویی سیزدهم، ماریا کریستینا از بوربون-فرانسه، اولین «مادام رویال» آینده، ازدواج کرد. کاردینال موریس ساووا و اسقف آنسی، فرانسوا دو سال، به عنوان سفیر برای خواستگاری از شاهزاده خانم فرانسوی آمده بودند. در ۱۰ فوریه ۱۶۱۹، روزی که کریستینا سیزده ساله شد، آن دو ازدواج کردند. شکوه دربار. پس از اقامت در پاریس تا سپتامبر ۱۶۱۹، این زوج سپس به پیمونت رفتند. در ماه نوامبر، پس از رسیدن به شامبری، توسط دربار پذیرفته شدند و جشن ها آغاز شد. ویکتور آمادئوس، مردی که به زندگی اجتماعی عادت نداشت، با اکراه در مهمانی هایی که همسرش ترتیب می داد شرکت می کرد، اگرچه او را عمیقاً دوست داشت. او پیاده روی های انفرادی در جنگل یا شکار را به لذت زندگی که کریستینا معرفی کرده بود، ترجیح می داد. سیاست. ویتوریو آمادئو پس از مرگ پدرش در سال ۱۶۳۰ به تخت سلطنت نشست. سیاست های شارل امانوئل (به ویژه مشارکت او در جنگ دوم مونتفرات) منجر به بی ثباتی قابل توجهی در روابط با فرانسه و اسپانیا و مزایای اندک برای دوک نشین ساووی در فتح برخی از سرزمین های مونفراتو شده بود. با وجود مشکلات مختلف دوک مانتوا، چارلز اول گونزاگا، پس از غارت مانتوا، کل مونفراتو
همچنان در دست دوک مانتوا بود. ویتوریو آمدئو اول برای دفاع از کشور به یک شبه نظامی نیاز داشت، اما او نه پول کافی برای استخدام سربازان مزدور داشت و نه توانایی ایجاد یک ارتش قوی پیدمونتی. با این وجود، ویکتور آمدئو در پی تقویت ارتش کوچکی بود که از پدرش به ارث برده بود و در جنگ های جانشینی مونتفرات نابود شده بود. دوک ساووی با الگو قرار دادن گوستاو دوم آدولف سوئد برای اروپا، اهمیت یک ارتش پایدار و آموزش دیده را درک کرد. ویکتور آمادئوس اول دستور تقویت توپخانه را داد که به لطف افتتاح یک مدرسه ویژه برای توپخانه چیان، به یکی از چشمگیرترین توپخانه های اروپا تبدیل شد. در طول هفت سال سلطنت خود، دوک ساووی توانست ۲۰۰۰۰ مرد مسلح را بشمارد. بنابراین، او تصمیم گرفت با اسپانیا پیمان صلح امضا کند و آشکارا از فرانسوی ها جانبداری کند. مذاکرات در طول سال ۱۶۳۰ ادامه یافت و سرانجام، در چراسکو، بین ۵ تا ۷ آوریل ۱۶۳۱، قدرت های مختلف برای ایجاد توافق نامه های صلح با هم ملاقات کردند. طبق این معاهدات، پینرولو، که در آن زمان در دست فرانسوی ها بود، قرار بود به ساووی بازگردد، اما یک توافق پنهانی که سال قبل در تورین حاصل شده بود، به عنوان تع
هدی برای اتحاد فرانسه-پیدمونت، تصریح کرد که این دژ مستحکم در فرانسه باقی خواهد ماند، در حالی که پاریس برای اطمینان از سقوط شهر ژنو به دست ویکتور آمادئوس تلاش خواهد کرد. یک استرداد ساختگی صورت گرفت: دوک کلیدهای پینرولو را دریافت کرد و اندکی پس از آن آنها را به لویی سیزدهم بازگرداند. به این ترتیب، فرانسه مالکیت میدان بسیار مهم پینرولو را به دست آورد، در حالی که ترینو و آلبا به دوک نشین ساووی ضمیمه شدند. ویکتور آمادئوس اول، پس از تولد وارث مرد خود، فرانچسکو جیاچینتو از ساووی، تلاش کرد تا با نسبت دادن عنوان سلطنتی قبرس به خود، به عنوان یکی از نوادگان لوسیگنان ها، اعتبار خاندان را افزایش دهد، اگرچه هیچ کس هرگز این عنوان را به او نداده بود؛ بنابراین، او شکل بسته تاج خود را که نمادی از قدرت سلطنتی بود، پذیرفت. نبردها. ویکتور آمادئوس که به رهبری کاردینال ریشلیو، به دنبال ایجاد یک اتحادیه ضد اسپانیایی در ایتالیا بود، بین سال های ۱۶۳۶ تا ۱۶۳۷ چندین عملیات نظامی را رهبری کرد و اسپانیایی ها را در نبردهای تورناونتو و مومبالدون شکست داد. «... ما دشمن را مجبور به عقب نشینی به قلمرو خود کردیم و او را با زور اسلحه بیرون راندی
م و شش توپ جنگی که داشت را به همراه تمام مهمات جنگی، واگن ها، وسایل جنگی و سایر آذوقه هایی که حمل می کرد، خریداری کردیم.» در شامگاه ۲۵ سپتامبر ۱۶۳۷، دوک کرکوی شام مفصلی به دوک ساووی تعارف کرد، پس از آن بسیاری از مهمانان بیمار شدند و مجبور شدند در رختخواب بمانند. ویکتور آمادئوس به شدت بیمار شد. او در ساعت ۲:۳۰ بامداد ۷ اکتبر در ورچلی، احتمالاً بر اثر مسمومیت غذایی، درگذشت و همسرش را برای مراقبت از پسرشان تنها گذاشت. ویکتور آمادئوس اول در کلیسای جامع ورچلی، در کنار مقبره های آمادئوس نهم، چارلز اول، چارلز دوم و دوشس یولاندا به خاک سپرده شده است. مرگ. در ۲۵ سپتامبر ۱۶۳۷، ویکتور آمادئوس پس از شامی که توسط دوک کرکی ترتیب داده شده بود، بیمار شد. یکی از اشراف برجسته ساووی (کنت آگوستو مانفردو اسکاگلیا دی وروآ) که در شام شرکت کرده بود نیز در همان هفته درگذشت و این امر سوءظن مسمومیت را برانگیخت و باعث ایجاد تردید در روابط ساووی و فرانسه شد. دوک به ورچلی منتقل شد و در ۷ اکتبر در سن ۵۰ سالگی درگذشت. اولین جانشین او پسر بزرگترش، فرانسیس هایاسینت، بود. با این حال، فرانسیس سال بعد درگذشت و پسر کوچکترش، شارل امانوئل، شارل اما
نوئل دوم ساووی شد.
چارلز امانوئل دوم (; – ) دوک ساووی و حاکم ایالت های ساووی از ۴ اکتبر ۱۶۳۸ تا زمان مرگش در سال ۱۶۷۵ و تا سال ۱۶۴۸ تحت نیابت سلطنت مادرش کریستین فرانسه بود. او همچنین مارکی سالوتزو، کنت آئوستا، ژنو، موریانا و نیس و همچنین مدعی پادشاهی قبرس، اورشلیم و ارمنستان بود. در زمان مرگش در سال ۱۶۷۵، همسر دومش ماری ژان باپتیست ساووی-نمور به عنوان نایب السلطنه پسر ۹ ساله شان عمل کرد. زندگی نامه. او در تورین از ویکتور آمادئوس اول، دوک ساووی، و کریستین فرانسه متولد شد. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او هنری چهارم فرانسه و همسر دومش ماری د مدیچی بودند. در سال ۱۶۳۸، پس از مرگ برادر بزرگترش فرانسیس هایاسینت، دوک ساووی، چارلز امانوئل در سن ۴ سالگی به دوک نشین ساووی رسید. مادرش به جای او حکومت می کرد و حتی پس از رسیدن به سن بلوغ در سال ۱۶۴۸، از او دعوت کرد تا به حکومت ادامه دهد. چارلز امانوئل زندگی لذت بخشی را دور از امور دولتی ادامه داد. او به خاطر آزار و اذیت وودواها (والدنسی ها) که در قتل عام ۱۶۵۵، معروف به عید پاک پیدمونتی، به اوج خود رسید، بدنام شد. این قتل عام چنان وحشیانه بود که جان میلتون، شاعر انگلیسی، را بر آن داشت تا غزل «در
بارهٔ قتل عام دیرهنگام در پیدمونت» را بنویسد. الیور کرامول، لرد محافظ، خواستار روزه عمومی در انگلستان شد و پیشنهاد داد که اگر قتل عام متوقف نشود، نیروی دریایی بریتانیا را اعزام کند و در عین حال برای کمک به والدنسی ها پول جمع آوری کند. سر ساموئل مورلند برای این کار مأمور شد. او بعداً کتاب «تاریخ کلیساهای انجیلی دره های پیمونت» (۱۶۵۸) را نوشت. قتل عام ۱۶۵۵ تنها آغاز یک سری درگیری ها، جنگ های ساوویار-والدنسی (۱۶۵۵–۱۶۹۰) بود که در آن شورشیان والدنسی از تاکتیک های جنگ چریکی علیه لشکرکشی های نظامی دوک ها برای تحمیل کاتولیک رومی بر کل جمعیت استفاده کردند. تنها پس از مرگ مادرش در سال ۱۶۶۳، او واقعاً قدرت را به دست گرفت. او در به دست آوردن گذرگاهی به دریا به قیمت جنوا (جنگ دوم جنوا-ساوویار، ۱۶۷۲–۱۶۷۳) موفق نبود و در حفظ نفوذ همسایه قدرتمند خود فرانسه با مشکلاتی مواجه بود. اما او تجارت و ثروت را در دوک نشین تا حد زیادی بهبود بخشید، بندر نیس را توسعه داد و جاده ای از طریق آلپ به سمت فرانسه ساخت. او همچنین ارتش را که تا آن زمان عمدتاً از مزدوران تشکیل شده بود، اصلاح کرد: او به جای آن پنج هنگ پیدمونتی تشکیل داد و سواره نظ
ام را بازسازی کرد و همچنین لباس فرم را معرفی کرد. او همچنین استحکامات را بازسازی کرد. او بناهای زیبای بسیاری در تورین ساخت، به عنوان مثال، کاخ رئاله. او در ۱۲ ژوئن ۱۶۷۵ درگذشت و همسر دومش را به عنوان نایب السلطنه پسرش به جا گذاشت. او در کلیسای جامع تورین به خاک سپرده شده است. آزار و اذیت والدنسیان ها. در سال ۱۶۵۵، شاهزاده چارلز امانوئل دوم، به اصرار مادر کاتولیک خود کریستینا از فرانسه، دختر هنری چهارم، مارکی پیانزا را به همراه سربازانش برای «برقراری نظم» فرستاد؛ این نقشه توسط انجمن رومی «برای تبلیغ ایمان و ریشه کن کردن بدعت گذاران» طرح ریزی شده بود. والدنسیان ها که اکنون به گتوی دره های پلیس، ژرماناسکا و کیسونه رانده شده بودند، بدون هیچ شکی میزبان سربازان در خانه های خود بودند. اما در شنبه مقدس، با یک علامت، والدنسیان ها قتل عامی را آغاز کردند که در تاریخ به عنوان عید پاک پیدمونتی ثبت شده است. جنایاتی که علیه زنان و کودکان انجام شد، باعث نگرانی ملت های پروتستان شد. الیور کرامول به التماس ناامیدانه کشیشانی که از اسارت فرار کرده بودند، توجه کرد و از انگلستان پیوریتن برای نجات جامعه والدنسیان درخواست کمک کرد. او
با کار دیپلماتیک پرشور، ژنو و کانتون های پروتستان و حتی وزیر لویی چهاردهم، کاردینال ژول مازارین (۱۶۰۲–۱۶۶۱)، را درگیر کرد تا به نابودی مردمی پایان دهد که نه تنها بخشی از جهان پروتستان بودند، بلکه «نماینده پیوند بین پروتستانتیسم و عصر رسولان» بودند. ازدواج ها. شارل امانوئل دوم با فرانسواز مادلین اورلئان ازدواج کرد که در ۱۴ ژانویه ۱۶۶۴ بدون داشتن فرزندی درگذشت. او سپس در ۲۰ مه ۱۶۶۵ با ژان باپتیست ساووی نمورس، همسر دومش، ازدواج کرد که از او صاحب یک پسر شد. سلطنت. با این حال، سلطنت مؤثر او تا سال ۱۶۶۳، پس از مرگ دوشس دواگر، زنی فعال و پرانرژی، آغاز نشد، به طوری که معمولاً او را مادام رویال می نامیدند. با این حال، در دوران نیابت سلطنت او، بسیاری از مشکلاتی که پیمونت را تحت تأثیر قرار داده بود، بدتر شده بود: خزانه دولت خالی شده بود، سیستم نظامی رو به زوال بود و بسیاری از شهرداری ها بدون مدیران خوب مانده بودند. علاوه بر این، تنش های بین المللی با کشورهای پروتستان شمال اروپا پس از آزار و اذیت والدوسی ها در سال ۱۶۵۵ (عید پاک پیمونت) ایجاد شده بود. بازسازی دولت وظیفه دشواری بود که شارل امانوئل دوم با آن روبرو بود. اصل
احات. اصلاحات با ارتش آغاز شد. چارلز امانوئل پس از اخراج مزدورانی که تا آن زمان ستون فقرات ارتش دوک نشین را تشکیل می دادند و هزینه هایشان نامتناسب شده بود، پنج هنگ جدید از خط پیاده نظام ایجاد کرد که همگی کاملاً پیدمونتی بودند: هنگ «مونفراتو»، هنگ «ساوویا»، هنگ «پیمونته»، هنگ «آئوستا» و هنگ «نیتزا». سواره نظام نیز دوباره مستقر شد و استحکامات قدیمی و فرسوده بازسازی شدند. اصلاحات مورد نظر دوک نیز مورد استقبال ایالت های ایتالیا قرار گرفت، زیرا سفیر ونیزی وضعیت ساووی را اینگونه توصیف کرد: «دوک ساووی می تواند به خود ببالد که تنها شاهزاده ایتالیا است که ارزش های باستانی ملت را در میان مردم خود زنده نگه می دارد.» آموزش و پرورش نیز مورد توجه قرار گرفت: در سال ۱۶۶۱، دوک نوعی مدرسه دولتی تأسیس کرد که هزینه های آن مستقیماً توسط شهرداری ها پرداخت می شد. چارلز امانوئل که به بهبود سطح زندگی مردم خود نیز علاقه مند بود، فرمانی مبنی بر ممنوعیت گدایی صادر کرد و به بیمارستان خیریه دستور داد تا از فقرا مراقبت کند. به لطف عشق فراوان شاهزاده به هنر، شهرها رنسانس جدیدی را تجربه کردند. تورین، به ویژه، دستخوش یک تحول کامل شهری شد که د
ر دوران سلطنت ماری ژان باپتیست ساووی-نمور و سپس در زمان ویکتور آمادئوس دوم، به لطف مداخله هنرمندان مشهور، ادامه یافت. از جمله مهم ترین آثار تکمیل شده در دوران سلطنت چارلز امانوئل دوم، میدان بزرگ سن کارلو در تورین بود که توسط کارلو دی کاستلامونته، همان معماری که قلعه دی ریوولی را نیز طراحی کرده بود، طراحی شده بود. پسرش آمادئو در ساخت کاخ سلطنتی وناریا رئاله، پروژه ای که به شدت مورد توجه دوک بود، کار کرد. سیاست بین المللی. شارل امانوئل دوم، پسرعموی لویی چهاردهم، پادشاه فرانسه، از سیاست های او حمایت کرد و در جنگ های انحطاط (۱۶۶۷–۱۶۶۸) و جنگ های هلند (۱۶۷۲–۱۶۷۸) به او کمک کرد، زیرا طبیعت ملایم شاهزاده، تسلیم او در برابر قدرت آن سوی آلپ را مطلوب می ساخت. او همچنین در آنچه که بعدها به عنوان جنگ کرت شناخته شد، به ونیزی ها کمک کرد و دو هنگ خود را به کرت فرستاد. مارکی جانفرانکو ویلا، رهبر این لشکرکشی، اجازه دوک نشینی برای خدمت در خدمت سرنیسیما را دریافت کرد. تنها تلاش برای گسترش دوک نشین زمانی رخ داد که شارل امانوئل دوم اشغال جنوا را در سال ۱۶۷۲ برنامه ریزی کرد. کودتا توسط رافائله دلا توره، یک مهاجر جنوایی، برنامه ریز
ی شده بود که با این حال، لو رفت. جنگ متعاقب آن، هرچند کوتاه، با مداخله لویی چهاردهم که طرفین را مجبور به صلح در ۱۸ ژانویه ۱۶۷۳ کرد، متوقف شد. مرگ. در طول سلطنت او، اختلافات جدی با کالوینیست های ژنو وجود داشت، حتی تا مرز جنگ مذهبی، اما با مرگ ناگهانی دوک، همه چیز فروکش کرد. شارل امانوئل دوم در کلیسای کوچک کفن تورین به خاک سپرده شد.
باشگاه فوتبال هوگانگ یونایتد یک باشگاه فوتبال حرفه ای مستقر در هوگانگ، سنگاپور است. این باشگاه در لیگ برتر سنگاپور، بالاترین سطح فوتبال سنگاپور رقابت می کند. این باشگاه که در سال ۱۹۹۸ با نام مارین کاسل یونایتد تأسیس شد، در سال ۲۰۱۱ نام خود را به هوگانگ یونایتد تغییر داد. هوگانگ یونایتد که با نام مستعار یوزپلنگ ها شناخته می شود، از زمان تأسیس خود بازی های خانگی خود را در ورزشگاه هوگانگ برگزار کرده است. در حال حاضر، این باشگاه بازی های خانگی خود را در ورزشگاه جالان بسار برگزار می کند، زیرا ورزشگاه هوگانگ در حال بازسازی است.
ویتوریو امانوئل (; – ) تنها پسر اومبرتو دوم، آخرین پادشاه ایتالیا، و ماری خوزه بلژیک بود. ویتوریو امانوئله همچنین از عنوان دوک ساووی استفاده می کرد و ادعای ریاست خاندان ساووی را داشت. این ادعاها توسط هواداران پسرعموی سوم او، شاهزاده آمدئو، دوک آئوستا، و بعداً توسط پسر آمدئو، آیمونه، مورد مناقشه قرار گرفت. ویتوریو امانوئله بیشتر عمر خود را در تبعید گذراند، پس از همه پرسی قانون اساسی ایتالیا در سال ۱۹۴۶ که لغو سلطنت و ایجاد جمهوری ایتالیا را تأیید کرد. در چندین مورد، او به دلیل مجموعه ای از حوادث، از جمله اظهاراتی که توسط برخی یهودستیزانه تلقی می شد، در مرکز جنجال در ایتالیا و خارج از کشور قرار گرفت. مشخص شد که او عضو پروپاگاندا دو، دولتی در درون یک دولت مسئول فساد سطح بالا و دستکاری سیاسی است. در فرانسه، او به اتهام قتل محاکمه شد، که از اتهام قتل غیرقانونی تبرئه شد اما به جرم حمل سلاح گرم محکوم شد. ویتوریو امانوئله در سال ۲۰۰۶ به اتهام ارتباط با مجرمان، اخاذی، توطئه، فساد و سوءاستفاده از فحشا دستگیر شد. او در سال های ۲۰۰۷ و ۲۰۱۰ از تمام اتهامات تبرئه شد. اوایل زندگی و خانواده. ویتوریو امانوئله در ۱۲ فوریه ۱۹۳۷
در ناپل از اومبرتو، شاهزاده پیمونت، که بعدها با نام اومبرتو دوم آخرین پادشاه ایتالیا شد، و پرنسس ماری-خوزه بلژیک به دنیا آمد. خانواده سلطنتی ایتالیا زمانی که او نه ساله بود از ایتالیا تبعید شدند. او از زمان تبعید تا لغو همه پرسی در سال ۲۰۰۲ در سوئیس زندگی می کرد. ویتوریو امانوئله سه خواهر داشت، یک خواهر بزرگتر، پرنسس ماریا پیا و دو خواهر کوچکتر، پرنسس ماریا گابریلا و پرنسس ماریا بئاتریس. پرنسس ماریا پیا در سال ۱۹۵۵ با شاهزاده الکساندر یوگسلاوی، پسر شاهزاده پاول یوگسلاوی و پرنسس اولگا یونان و دانمارک، ازدواج کرد. در سال ۲۰۰۳، او دوباره با شاهزاده میشل بوربون-پارما، پسر شاهزاده رنه بوربون-پارما و پرنسس مارگارت دانمارک و برادر کوچکتر ملکه آن رومانی، ازدواج کرد. ویتوریو امانوئل همچنین پسرعموی درجه یک پادشاه بودوئن بلژیک، پادشاه سابق آلبرت دوم بلژیک، دوشس بزرگ ژوزفین-شارلوت لوکزامبورگ، موریتز، لندگراف هسن و تزار سیمئون دوم بلغارستان بود. پس از یازده سال رابطه، ویتوریو امانوئل در ۷ اکتبر ۱۹۷۱ در تهران، ایران با مارینا دوریا، وارث بیسکویت سوئیسی و اسکی باز روی آب رتبه جهانی، ازدواج کرد. ازدواج آنها به مناسبت جشن ۲۵
۰۰ ساله امپراتوری ایران اعلام شد. تصادفاً، ویتوریو امانوئل و همسرش مارینا در یک روز (۱۲ فوریه) متولد شده اند، اما ویتوریو امانوئل دو سال از مارینا کوچکتر بود (مارینا در سال ۱۹۳۵ متولد شد). ویتوریو امانوئل به عنوان بانکدار و فروشنده هواپیما و سپس فروشنده اسلحه کار می کرد. ویتوریو امانوئل، شاهزاده ناپل، پسری به نام شاهزاده امانوئل فیلیبرتو از ساووی، شاهزاده ونیز، داشت که در ۲۲ ژوئن ۱۹۷۲ متولد شد. امانوئل فیلیبرتو در سال ۲۰۰۳ با کلوتیلد کورو ازدواج کرد و آنها دو دختر دارند. دوک ساووی. در ۷ ژوئیه ۲۰۰۶، آمدئو، پنجمین دوک آئوستا، خویشاوند و رقیب ویتوریو امانوئل، خود را رئیس خاندان ساووی و دوک ساووی اعلام کرد و ادعا کرد که ویتوریو امانوئله هنگام ازدواج بدون اجازه امبرتو دوم در سال ۱۹۷۱، حقوق سلطنتی خود را از دست داده است. آمدئو از حمایت رئیس شورای سناتورهای پادشاهی، آلدو الساندرو مولا، و خواهر ویتوریو امانوئله، ماریا گابریلا، برخوردار شد. ویتوریو امانوئل و پسرش درخواست حکم قضایی برای منع آمدئو از استفاده از عنوان «دوک ساووی» را کردند. در فوریه ۲۰۱۰، دادگاه آرتزو[ حکم داد که دوک آئوستا و پسرش باید در مجموع ۵۰٬۰۰۰ یور
و به پسرعموهای خود غرامت بپردازند و استفاده از نام خانوادگی ساووی به جای ساووی-آئوستا را متوقف کنند. با این حال، این حکم در دادگاه تجدیدنظر لغو شد و دادگاه تجدیدنظر دوم به آمدئو اجازه داد از نام خانوادگی کوتاه، به شکل دی ساوویا، استفاده کند و علاوه بر این، جریمه مالی که در ابتدا برای او تعیین شده بود را نیز لغو کرد. تبعید از ایتالیا و بازگشت به آن. همسو با برخی دیگر از کشورهایی که قبلاً پادشاهی بودند (مانند فرانسه یا رومانی)، قانون اساسی ایتالیا همه اعضای مرد خاندان ساووی را ملزم به ترک ایتالیا و منع بازگشت آنها به خاک ایتالیا می کرد. این قانون به عنوان یک «وضعیت موقت» که هنگام اعلام قانون اساسی در سال ۱۹۴۸ تصویب شد، تصویب شد. قانون اساسی همچنین هرگونه اصلاحیه ای را که شکل جمهوری حکومت را تغییر دهد، ممنوع کرد و عملاً هرگونه تلاشی برای بازگرداندن سلطنت بدون تصویب قانون اساسی جدید را مسدود کرد. درخواست های بازگشت. ویتوریو امانوئل در طول سال های اجرای قانون منع بازگشتش، پارلمان ایتالیا را تحت فشار قرار داد تا پس از ۵۶ سال تبعید، اجازه بازگشت به وطن خود را داشته باشد. در سال ۱۹۹۹، او در دادگاه حقوق بشر اروپا پرون
ده ای را مطرح کرد که در آن شاهزاده، تبعید طولانی مدت خود را ناقض حقوق بشر خود دانست. در سپتامبر ۲۰۰۱، دادگاه تصمیم گرفت جلسه ای برای رسیدگی به این پرونده در تاریخی که بعداً تعیین می شود، برگزار کند. قبل از بازگشت به وطن، او هرگونه ادعایی نسبت به جواهرات سلطنتی ایتالیا که در صندوق امانات بانک ایتالیا نگهداری می شدند را رد کرد. او علناً اظهار داشت که جواهرات سلطنتی «دیگر متعلق به ما نیستند»، که به خاندان ساووی اشاره داشت. در آن زمان، او امیدوار بود که جواهرات سلطنتی به طور عمومی نمایش داده شوند. با این حال، خانواده سلطنتی در سال ۲۰۲۱ خواستار بازگرداندن جواهرات شدند و در سال ۲۰۲۲ از دولت ایتالیا و بانک ایتالیا شکایت کردند، زیرا آنها بازگردانده نشدند. در فوریه ۲۰۰۲، ویتوریو امانوئل و پسرش امانوئل فیلیبرتو نامه ای امضا شده نوشتند که از طریق یک شرکت حقوقی منتشر شد و در آن رسماً وفاداری خود را به قانون اساسی ایتالیا ابراز کردند. بازگشت به ایتالیا. در ۲۳ اکتبر ۲۰۰۲، بندی در قانون اساسی که اعضای مرد خاندان سلطنتی سابق را از بازگشت به ایتالیا منع می کرد، لغو شد. ویتوریو امانوئله به عنوان بخشی از توافق با دولت، توافقنام
ه ای را امضا کرد که تمام ادعاهای مربوط به تاج و تخت از بین رفته را کنار می گذاشت و جمهوری را به عنوان تنها دولت قانونی ایتالیا به رسمیت می شناخت. ویتوریو امانوئله در ۱۰ نوامبر ۲۰۰۲ اجازه ورود مجدد به کشور را یافت. در ۲۳ دسامبر ۲۰۰۲، او اولین سفر خود را به خانه پس از بیش از نیم قرن انجام داد. در این سفر یک روزه، او، همسر و پسرش به مدت ۲۰ دقیقه با پاپ ژان پل دوم در واتیکان دیدار کردند. در اولین سفر آنها در سال ۲۰۰۳ به ناپل، جایی که ویتوریو امانوئله متولد شده بود و خانواده اش در سال ۱۹۴۶ از آنجا به تبعید رفتند، استقبال از خانواده ساووی متفاوت بود؛ بیشتر مردم نسبت به آنها بی تفاوت بودند، برخی خصمانه و برخی دیگر حمایت می کردند. رسانه ها گزارش دادند که بسیاری در ناپل از بازگشت خانواده خوشحال نبودند، زیرا صدها تظاهرکننده پر سر و صدا در حالی که در شهر پیشروی می کردند، شعارهای منفی سر می دادند. تظاهرات توسط دو جناح سنتی مخالف برگزار شد: ضد سلطنت طلبان از یک سو، و هواداران خاندان بوربون-دو سیسیل، خاندان سلطنتی که هنگام اتحاد ایتالیا در سال ۱۸۶۱ تحت سلطنت خاندان ساووی سرنگون شد. مرگ. ویتوریو امانوئله در ۳ فوریه ۲۰۲۴ در