Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سال ۱۵۹۷ میلادی نسبت داده می شود. این اثر در موزه اوفیتزی نگهداری می شود. موضوع. این نقاشی سر بریده مدوسا، شخصیتی از اسطوره های یونانی را به تصویر می کشد. مدوسا زمانی یک زن بود، اما الهه آتنا پس از تجاوز پوزئیدون به او در یکی از معابد آتنا، او را نفرین کرد تا به عنوان یک هیولا زندگی کند. موهایش به مار تبدیل شده بود و هر کسی که به او نگاه می کرد، به سنگ تبدیل می شد. پرسئوس، فرزند نیمه خدای زئوس، سرانجام با استفاده از هدایای خدایان، سر مدوسا را ​​از تنش جدا کرد. کاراواجو چهره مدوسا را ​​با چهره خودش جایگزین کرد و به او اجازه داد تا خود را در موقعیتی قرار دهد که در برابر نگاه مرگبار او مصون باشد. اگرچه سر بریده شده است، اما همچنان هوشیار به نظر می رسد و نقاشی لحظات پایانی قبل از مرگ او را به تصویر می کشد. چشمان چهره گشاد شده و ابروهایش چین خورده است؛ دهانش باز مانده است. خون از گردن بریده شده بیرون می ریزد. توضیحات. ماده. ترکیب شیمیایی این نقاشی بسیار پیچیده است. ماشین آواجیو از یک سپر دایره ای ساخته شده از چوب صنوبر به عنوان پایه برای این نقاشی استفاده کرد. سپر با پارچه کتانی پوشانده شده بود که روی آن چهار لایه
مختلف رنگ - که به عنوان لایه های آماده سازی شناخته می شوند - برای کمک به ایجاد پایه نقاشی اضافه شده بود. در بالای لایه های آماده سازی، یک لایه اضافی اعمال شد تا پس زمینه بازتابنده تر به نظر برسد. در بالای این لایه بازتابنده، یک لایه دیگر اعمال شد (زمینه سبز که در نقاشی نشان داده شده است) - این لایه شامل ترکیبی از زنگار و رنگ زرد سرب-قلع است. در بالای این لایه پس زمینه، سه لایه دیگر متشکل از مخلوطی از روغن های خشک کننده، تربانتین و مصطکی با اثری از موم زنبور عسل برای شکل دادن به نقاشی اعمال شد. در نهایت، چند لایه دیگر برای کمک به حفظ نقاشی اضافه شد. سبک. کاراواجیو از تنبریسم و واقع گرایی برای ایجاد توهم یک اثر سه بعدی استفاده می کند. گونه ها و فک مدوسا نیز کشیده شده اند تا ماهیت نقاشی را تکمیل کنند. کاراواجو تصمیم گرفت بوم نقاشی را روی یک سپر چوبی محدب نصب کند، زیرا این کار باعث می شد با اثر بسیار مشهور لئوناردو داوینچی مقایسه شود. یک حکایت معروف آن زمان بیان می کند که پدر لئوناردو یک بار از او خواسته بود که سطح یک سپر را تزئین کند. در پاسخ، لئوناردو یک "هیولای ترکیبی" نقاشی کرده بود که ترکیبی از ویژگی های حی
واناتی مانند مارها، حشرات و مارمولک ها بود. مدوسا، با مارهایی که به جای مو داشت، نیز می توانست یک "هیولای ترکیبی" در نظر گرفته شود. تأثیر. کاراواجو عمل سر بریدن را در چندین نقاشی دیگر خود به تصویر کشیده است، از جمله "جودیت در حال سر بریدن هولوفرنس"، "داوود با سر جالوت"، و "سر بریدن سنت جان باپتیست".
اسکالا دی تورچی (به ایتالیایی: "پله ترک هاً یا "پله های ترکی") صخره ای در ساحل رئالمونته، نزدیک پورتو امپدوکله، جنوب سیسیل، ایتالیا است. این مکان به یک جاذبه گردشگری تبدیل شده است، که تا حدودی به دلیل اشاره به آن در مجموعه داستان های کارآگاهی آندره آ کامیلری دربارهٔ کمیسر مونتالبانو است. "اسکالا" از مارن، یک سنگ رسوبی با رنگ سفید مشخص، که از پوسته های روزن داران پلانکتونی تشکیل شده است، تشکیل شده است. آنها متعلق به سازند تروبی، یک واحد رسوبی دریایی از سن پلیوسن زیرین (زانکلین) هستند که پس از سیل زانکلین رسوب کرده اند، که در آن دریای مدیترانه پس از خشک شدن تقریباً کامل در طول بحران شوری مسینین، دوباره پر شد. این صخره ها بین دو ساحل شنی قرار دارند و یک سازند سنگی آهکی به شکل پله هستند، از این رو این نام را دارند. بخش دوم نام از حملات مکرر دزدان دریایی توسط ساراسن ها در قرون وسطی و دزدان دریایی بربری، که ترک نامیده می شدند، گرفته شده است، زیرا امپراتوری عثمانی (۱۲۹۹–۱۹۲۲) شمال آفریقا را نیز در بر می گرفت. در واقع، دزدان دریایی ترک در این منطقه که کمتر در معرض باد قرار داشت و محل امن تری برای فرود و سوار شدن بود،
پناه می گرفتند. در اوت ۲۰۰۷، شهرداری ریلمونته درخواست ثبت اسکالا دی تورچی (به همراه ویلا اوریای رومی مجاور) را در فهرست میراث یونسکو ارائه داد. در فوریه ۲۰۲۰، پس از سال ها شکایت در مورد حفاظت ضعیف از محیط زیست این مکان در برابر فرسایش و خرابکاری توسط گردشگران، دادستان های ایتالیایی کنترل این مکان را به دست گرفتند. آن ها دستور تعطیلی موقت آن را برای نظارت صادر کردند و اعلام کردند که در حال تحقیق در مورد مردی هستند که در اختلاف با مقامات محلی رئالمونته ادعای مالکیت این مکان را داشته است. در ژانویه ۲۰۲۲، این مکان توسط خرابکاران به رنگ قرمز رنگ آمیزی شد. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
فرگنه ( (شهری دریایی در اتروریای باستان بود که بین آلسیوم و دهانه تیبر واقع شده بود. فرژنه امروزی یک دهکده ایتالیایی ("فرازیونه") از فیومیچینو، در شهر متروپولیتن رم، پایتخت، لاتزیو است. جمعیت آن در سال ۲۰۱۲، ۶۴۴۵ نفر بود. تاریخچه. فرگنای باستانی. لیوی از فرگنای در میان "کلونی های دریایی" نام می برد؛ و کاملاً منطقی است که فرض کنیم این کلونی همزمان با آلسیوم، در سال ۲۴۵ پیش از میلاد، تأسیس شده است و ما باید فرگنای را به جای فرگلا در کتاب ولیوس پاترکولوس بخوانیم، جایی که او از تأسیس این دو کلونی صحبت می کند. این موضوع با خلاصه کتاب نوزدهم لیوی تأیید می شود، جایی که اگرچه از آلسیوم نامی برده نشده، اما تأسیس فرگنای با تأسیس بروندوسیوم همراه است که ولیوس به سال بعد از آن اشاره می کند. هیچ اشاره بعدی به آن در تاریخ وجود ندارد: وضعیت باتلاقی و ناسالم آن احتمالاً مانع از شکوفایی آن شده است؛ و پس از ساخت پورتوس آگوستی در ساحل راست تیبر، به نظر می رسد که به تدریج به بی اهمیتی گراییده است. از این رو، اگرچه نام آن در استرابون، پلینی و سفرنامه ها یافت می شود، اما روتیلیوس در توصیف خود از سواحل اتروریا به آن اشاره ای نکرده
است و اکنون هیچ ویرانه ای در این مکان وجود ندارد. اما فواصل داده شده در سفرنامه ۹ام پی از آلسیوم و همان مسافت از پورتوس آگوستی در دهانه تیبر، ما را قادر می سازد تا موقعیت آن را با اطمینان در نقطه ای که اکنون "فرژنه" نامیده می شود، در "کومونه" فیومیچینو تعیین کنیم. فرژن مدرن. شهر مدرن در سال ۱۹۲۸ به عنوان بخشی از یک پروژه بزرگ زهکشی در امتداد سواحل لاتزیو، در نزدیکی ماکارس، برای ایجاد یک تفرجگاه دریایی ایجاد شد. از دهه ۱۹۷۰، فرژنه به عنوان بخشی از گسترش شهری منطقه کلان شهری رم رشد کرد. تا سال ۱۹۹۲، این شهر بخشی از شهرداری رم بود، تا اینکه فیومیچینو به عنوان یک شهرداری مستقل ایجاد شد. جغرافیا. فرژن در ساحل تیرنی واقع شده است، ۳۱ کیلومتری شمال فیومیچینو، نزدیک فرودگاه بین المللی آن و روستاهای مک کارسه، فوسن و پاسو اسکورو. ۲۴ کیلومتر از لادیسپولی، ۴۲ کیلومتر از رم و ۵۵ کیلومتر از چیویتاوکیا فاصله دارد. نزدیکترین ایستگاه راه آهن، ایستگاه مکارس-فرژنه در خط رم-پیزا است.
کارمین کروکو (; – ) معروف به دوناتلو یا دوناتلی، پرسنل نظامی و سرباز اهل پادشاهی ایتالیا بود. کمی پس از وحدت ایتالیا او ارتشی متشکل از دو هزار نفر تشکیل داد و رهبری منسجم ترین و ترسناک ترین گروه را در جنوب ایتالیا بر عهده گرفت و به قدرتمندترین رهبر در جناح بوربون تبدیل شد. او به خاطر تاکتیک های چریکی خود، مانند قطع منابع آب، تخریب آسیاب های آرد، قطع سیم های تلگراف و کمین کردن برای افراد متفرقه، مشهور بود. اگر چه برخی از نویسندگان قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم او را به عنوان یک «دزد و آدمکش شرور» یا یک «دزد بی رحم، قاتلی مبتذل»می شناختند، اما از نیمه دوم قرن بیستم، نویسندگان (به ویژه حامیان تجدیدنظرطلبی ریزورجیمنتو) او را از زاویه جدیدی، به عنوان «موتور انقلاب دهقانی» و «یک مبارز مقاوم و یکی از درخشان ترین نابغه های نظامی که ایتالیا داشت» دیدند. امروزه بسیاری از مردم جنوب ایتالیا و به ویژه منطقه بومی باسیلیکاتا او را یک قهرمان مردمی می دانند. زندگینامه. کروکو در خانواده ای با پنج فرزند در ریونرو این وولتوره که در آن زمان بخشی از پادشاهی دو سیسیل بود، به دنیا آمد. پدرش، فرانچسکو کروکو، خدمتکار خانواده اشرافی سان
تانجلو و مادرش ماریا جراردا سانتومائورو، خانه دار بود. عمویش مارتینو، کهنه سرباز ارتش ناپلئون بود که در طول جنگ شبه جزیره در اسپانیا جنگید و احتمالاً در محاصره ساراگوسا یک پایش را از دست داد. کروکو با داستان های عمویش بزرگ شد و از او خواندن و نوشتن را آموخت. کروکو در کودکی، پس از آنکه برادرش توسط دون وینچنزو، ارباب زاده جوانی، به دلیل کشتن سگی که به مرغ خانواده کروکو حمله کرده بود، مورد ضرب و شتم قرار گرفت، شروع به ایجاد نفرت نسبت به طبقه بالا کرد. مادرش که در آن زمان باردار بود، سعی کرد از پسرش دفاع کند، اما ارباب به شکم او لگد زد و او سقط جنین کرد. پدرش بعداً به تلاش برای قتل دون وینچنزو متهم شد و بدون مدرک کافی زندانی شد. کروکو در دوران نوجوانی به همراه برادرش دوناتو، برای کار به عنوان چوپان به پولیا نقل مکان کرد. کروکو در سال ۱۸۴۵، جان دون جیووانی آکویلکیا، یکی از اشراف آتلا ، را که سعی کرده بود از آب های خروشان رودخانه اوفانتو عبور کند، نجات داد. آکویلکیا به او ۵۰ دوکات پاداش داد و به کروکو اجازه داد تا سرانجام از پولیا به شهر خود بازگردد و شغل جدیدی پیدا کند. کروکو این فرصت را داشت که با دون پیترو جینیس
ترلی برادرزن آکویلکیا، که توانست آزادی پدرش را از زندان تضمین کند، ملاقات کند. با این حال، زمانی که فرانچسکو کروکو آزاد شد، پیر و بیمار شده بود و این باعث شد کروکو به عنوان سرپرست خانواده اش عمل کند و به عنوان کشاورز در ریونرو کار کند. در اینجا او با دون فردیناندو پسر دون وینچنزو آشنا شد که از رفتار پدرش علیه خانواده پشیمان بود. دون فردیناندو به او پیشنهاد داد که در ملکش به عنوان کشاورز کار کند، اما کروکو ترجیح داد به جای آن پول بگیرد و از آن برای اجتناب از خدمت سربازی استفاده کرد، زیرا در دوران پادشاهی دو سیسیل، خدمت با پرداخت پول قابل خرید بود. این اشراف زاده پذیرفت اما در ۱۵ مه ۱۸۴۸ در ناپل توسط برخی از نیروهای سوئیسی کشته شد. بنابراین کروکو مجبور شد به ارتش فردیناند دوم بپیوندد، اما به دلیل کشتن یکی از رفقایش در یک نزاع، از خدمت فرار کرد. در غیاب او، خواهرش روزینا مجبور بود از خانواده مراقبت کند. تبدیل شدن به یک یاغی. در غیاب کروکو، خواهرش، روزینا، که در آن زمان هنوز هجده سال نداشت، توسط یک اشراف زاده به نام دان پپینو مورد توجه قرار گرفت. روزینا به او علاقه ای نداشت و او را رد کرد. پپینو که از این امتناع
آزرده خاطر شده بود، به بدنامی او پرداخت. وقتی کروکو از این وقایع باخبر شد، عصبانی شد و تصمیم گرفت انتقام خواهرش را بگیرد. کروکو با دانستن عادات پپینو که معمولاً عصرها برای قمار به یک کلوپ خاص می رفت، در خانه پپینو منتظر بازگشت او ماند. وقتی دان پپینو رسید، کروکو از او بازجویی کرد، اما بحث پس از اینکه پپینو با شلاق به کروکو زد، به دعوا ختم شد. کروکو که از شدت خشم کنترل خود را از دست داده بود، چاقویی بیرون آورد و پپینو را کشت و سپس به جنگل های فورنتزا فرار کرد. با این حال، این روایت بحث برانگیز است زیرا کاپیتان اوژنیو ماسا که در نگارش زندگینامه کروکو همکاری داشت، تحقیقات دقیقی را در محل انجام داد و نتوانست تأیید کند که قتلی در شرایطی که کروکو شرح داده است، رخ داده است. کروکو در حین مخفی شدن، با دیگر یاغیان آشنا شد و با هم، گروهی تشکیل دادند که از طریق باج گیری و سرقت امرار معاش می کردند. کروکو به ریونر بازگشت اما در ۱۳ اکتبر ۱۸۵۵ دستگیر شد. او در شب ۱۴ دسامبر ۱۸۵۹ فرار کرد و در جنگل های بین مونتیچیو و لاگوپسوله پنهان شد. همراهی با جوزپه گاریبالدی. در همان زمان اختفا جوزپه گاریبالدی در حال آغاز لشکرکشی هزار نفره
خود بود و پادشاهی دو سیسیل که در آستانه فروپاشی قرار گرفته بود و نیاز داشت که تمام نیروهای باقی مانده در فرماندهی آن با گاریبالدی مقابله کنند. در نهایت گاریبالدی موفق شد آنها را شکست داده و کنترل سیسیل را به دست گیرد و به سرعت به سمت شمال به سمت ناپل حرکت کند. گاریبالدی قول داد که در ازای خدمت سربازی، فراریان را ببخشد و کروکو به امید عفو و همچنین پاداش های دیگر به ارتش گاریبالدی پیوست. کروکو گاریبالدی را از شمال تا ناپل همراهی کرد و در نبرد معروف ولتورنوس شرکت کرد. اگرچه او در نبرد شجاعت نشان داد اما هیچ مدال یا پاداشی دریافت نکرد و حتی دستگیر شد. او را به زندانی در چرینیولا بردند، اما با کمک خانواده اشرافی فورتوناتو (از بستگان سیاستمدار جیوستینو) توانست فرار کند. کروکو که از دروغ های دولت جدید ایتالیا ناامید شده بود، توسط اشراف مرتبط با بوربون ها و روحانیون محلی متقاعد شد تا به آرمان مشروع گرایی بپیوندد. در همین حال، مردم باسیلیکاتا شروع به قیام علیه دولت جدید کردند، زیرا هیچ سودی از تغییر سیاسی نبرده و حتی فقیرتر از قبل شده بودند، در حالی که طبقه بورژوا (که در گذشته به بوربون ها وفادار بود) پس از حمایت فرص
ت طلبانه از آرمان وحدت ایتالیا، امتیازات خود را حفظ کرده بودند. او با جنگ و حمایت مالی مشروع گرایان، ارتشی متشکل از ۲۰۰۰ نفر را استخدام کرد و جنبش مقاومت را زیر پرچم پادشاهی دو سیسیل آغاز کرد. در خدمت فرانسیس دوم. کروکو و ارتشش در عرض ۱۰ روز، کل منطقه والچر را اشغال کردند. در سرزمین فتح شده، او دستور داد نشان ها و زیورآلات پادشاه فرانسیس دوم بار دیگر به نمایش گذاشته شود. این حملات خونین و بی رحمانه بود و بسیاری از مردم (به ویژه سیاستمداران لیبرال و زمین داران ثروتمند) توسط خود کروکو یا اعضایش ربوده، تهدید یا به طرز وحشیانه ای کشته شدند، اما در بیشتر موارد، مردم طبقات پایین او را به عنوان یک "رهایی بخش" می شناختند و از گروه های او حمایت می کردند. کروکو در ۷ آوریل ۱۸۶۱، لاگوپسوله و روز بعد، ریپاکاندیدا را اشغال کرد و در آنجا پادگان محلی «گارد ملی ایتالیا» را شکست داد. در ۱۰ آوریل ۱۸۶۱، ارتش او وارد ونسا شده و آن را غارت کرد. در طول محاصره ونسا، افراد کروکو فرانچسکو نیتی، پزشک و عضو سابق کاربوناری و همچنین پدربزرگ سیاستمدار فرانچسکو ساوریو نیتی را کشتند. در پس آن، لاولو مورد حمله قرار گرفت، او در آن جا دادگاهی ت
شکیل داد که ۲۷ لیبرال را محاکمه کرد و ۷۰۰۰ دوکات از خزانه شهرداری را خالی کرد که ۶۵۰۰ دوکات را بین مردم توزیع کرد. ارتش کروکو همچنین بخش هایی از کامپانیا (سنت آنجلو دی لومباردی، مونته ورده، کونتزا، تئورا) و آپولیا (بووینو و ترا دی باری) را فتح کرد. دولت بوربون در تبعید، تحت تأثیر پیروزی های او، ژنرال اسپانیایی خوزه بورخس را به باسیلیکاتا فرستاد تا دسته ها را تقویت و منضبط کند و به رئیس دسته در مورد تقویت قریب الوقوع سربازان هشدار دهد. هدف بورخس تسلیم پوتنتسا، مستحکم ترین دژ ارتش ایتالیا در باسیلیکاتا، بود. کروکو از همان ابتدا به بورخس اعتماد نداشت و نگران از دست دادن رهبری خود بود، اما اتحاد را پذیرفت. در همین حال یک مأمور مشروع دیگر به نام آگوستین د لانگله از فرانسه رسید، فردی مبهم که اطلاعات کمی در مورد زندگی او، از جمله دلیل حضورش در میان راهزنان در دست است. کروکو با حمایت بورخس و د لانگله، شهرهای دیگری را که به دنبال نیروهای جدید بودند، از جمله تریوینیو، کلچیانو، گاراگوسو، کراکو و آلیانو را فتح کرد. ارتش کروکو راه خود را به سمت پوتنزا ادامه داد و شهرهای همسایه مانند گواردیا پرتیکارا، سن چیریکو راپارو و وا
لیو را اشغال کرد، اما لشکرکشی به شهر اصلی به دلیل درگیری بین کروکو و بورخس در جریان عملیات نظامی شکست خورد. پس از نبردهای دیگر و عقب نشینی به مونتیچیو، کروکو اتحاد خود را با بورخس شکست زیرا نمی خواست تحت فرمان یک خارجی خدمت کند و وعده دولت بوربن در مورد تأمین نیروهای کمکی را باور نداشت. بورخس که ناامید شده بود، قصد داشت به رم برود تا به شاه فرانسیس دوم اطلاع دهد، اما در طول سفر در تالیاکوتزو اسیر شد و توسط سربازان پیدمونتی به رهبری سرگرد انریکو فرانچینی تیرباران شد. روزهای آخر عمر. کروکو بدون حمایت خارجی، برای جمع آوری پول، به غارت و اخاذی روی آورد، با همفکران خود همکاری کرد و از مولیزه تا پولیا یورش برد. وسپاسیانو دِ لوکا مدیر امنیت عمومی در ریونر از او دعوت کرد تا پیمان تسلیم را امضا کند، اما کروکو نپذیرفت. کروکو حتی بدون کمک بوربون ها که در جنگ چریکی مهارت داشت، توانست سربازان پیدمونتی را به ستوه آورد. لژیون مجارستان (که در طول لشکرکشی هزار نفری به گاریبالدی کمک کرده بود) در مواجهه با شکست ناپذیری ظاهری ارتش کروکو در حمایت از ائتلاف سلطنتی مداخله کرد. ناگهان جوزپه کاروسو یکی از ستوان های کروکو به او خیانت
کرد. کاروسو نزد مقامات پیدمونتی رفت و محل و مخفیگاه های کروکو را فاش کرد. ارتش سلطنتی تحت فرماندهی ژنرال امیلیو پالاویچینی (که به خاطر متوقف کردن لشکرکشی گاریبالدی علیه رم در کوه های کالابریا شناخته می شود) با کروکو درگیر شد و او را شکست داد. کروکو به محض ورود، توسط نیروهای پاپ در ورولی دستگیر و در رم زندانی شد. سپس او را به مقامات ایتالیایی تحویل دادند و در ۱۱ سپتامبر ۱۸۷۲ در پوتنتسا به اعدام محکوم کردند، اما این حکم به حبس ابد تخفیف یافت. او در جزیره سانتو استفانو زندانی شد و در آن جا با کمک اوژنیو ماسا، کاپیتان ارتش سلطنتی شروع به نوشتن خاطرات خود کرد که در سال ۱۹۰۳ با نام "Gli ultimi briganti della Basilicata" (آخرین راهزنان باسیلیکاتا) منتشر شد. کروکو بعداً به زندان پورتوفرایو منتقل شد و در ۱۸ ژوئن ۱۹۰۵ در آنجا درگذشت.
آبشارهای وارونه (Cascate del Varone) جفت آبشاری هستند که به درون غاری عمودی واقع در ۳ کیلومتری شمال غربی انتهای شمالی دریاچه گاردا و شهر ریوا دل گاردا در شمال ایتالیا می ریزند. نام وارونه از شهر وارونه که در فاصله کمی از آن قرار دارد، گرفته شده است. شکل گیری آبشارها. در طول دوره کواترنری ، یخچال بزرگ گاردا عقب نشینی کرد. مسیر آهسته آن، منطقه ای را که اکنون با نام سفلی و دریاچه گاردا شناخته می شود، مسطح و مسطح کرد. پس از عقب نشینی کامل یخچال، رودخانه ها توانستند بدون وقفه به سمت دریاچه گاردا جریان یابند و با نیروی بیشتری به کار فرسایشی که یخچال آغاز کرده بود، ادامه دهند. آب به محلی که امروزه ورودی غار قرار دارد، قبل از ایجاد کانال، جریان یافت. برای مدت زمانی حدود ۲۰٬۰۰۰ سال و بیشتر، آب به طور پیوسته همراه با بار شن، سنگریزه و شن، سنگ بستر (سنگ آهک سخت از دوره ژوراسیک) را فرسایش داد. علاوه بر این، اگرچه فرسایش در ابتدا کند بود، اما به محض ایجاد اولین شکاف، اثر استخراج به طور فزاینده ای کارآمد و سریع شد، زیرا تمایل داشت روی این خط ضعف ترک در سنگ تمرکز کند. در چنین سنگ سختی، فرسایش به شکل برش های عمیق و باریکی به
خود گرفت. کار فرسایش حتی امروز نیز ادامه دارد و آب با سرعت دو میلی متر در سال سنگ را می ساید؛ بنابراین، مسیر ریزش به تدریج به سمت بالادست و به سمت کوه به عنوان بخشی از فرسایش رو به جلو حرکت می کند. در نتیجه، گرداب ها نیز به عمق بیشتری در کانال حرکت می کنند. غار وارون نمونه ای از یک آبشار برگشتی است. این بدان معناست که پدیده رانش روی سطح سنگ پشت آبشار باعث می شود که آبشار دائماً عقب نشینی کند. در طول هزاران سال، تخته سنگ های بزرگ و ناپایدار، سنگ ها و توده هایی از آوار، گاهی جدا شده و به جلو رانده می شدند و باعث ایجاد طرح فعلی کانال می شدند و هنوز هم می شوند. امروزه رودخانه به غاری در کوه نفوذ می کند و آبشار در مجموع ۹۸ متر از کانال پایین می ریزد. جغرافیا. این آبشارها توسط آب های تغذیه می شوند که از دریاچه تنو در نزدیکی آن، که در شمال-شمال غربی آبشارها قرار دارد، سرچشمه می گیرد. این دریاچه در ارتفاع ۵۵۰ متری از سطح دریا قرار دارد، در حالی که دریاچه گاردا که رودخانه به آن می ریزد، تنها در ارتفاع ۷۰ متری واقع شده است. آبشارها در ارتفاع متوسط حدود ۲۰۰ متر از سطح دریا قرار دارند، یعنی بیش از ۳۵۰ متر پایین تر از در
یاچه تننو. آب های دریاچه به زیرساخت های سنگی آن نشت می کنند - پدیده ای معمول در محیط کارست برای مخازن آب طبیعی که فاقد زهکشی در سطح هستند. این آب چندین کیلومتر در جنوب دریاچه به سطح می آید و رودخانه مگنونه را تشکیل می دهد که به غار وارونا می ریزد و در مسیر خود به دریاچه گاردا، آبشارهای وارونه را تشکیل می دهد. سایت گردشگری. این آبشارها تا زمان افتتاح یک مکان گردشگری تحت نظارت در محل، برای عموم قابل دسترسی نبودند. در این مکان فقط صخره های شیب دار وجود داشت و آبشار فقط برای کوهنوردانی که از خود آبشار بالا می رفتند یا کسانی که با استفاده از طناب آویزان می شدند، قابل دسترسی بود، عملی که فقط کوهنوردان باتجربه احساس امنیت کافی برای انجام آن داشتند. در اواسط قرن نوزدهم، توسعه این مکان با هدف دسترسی عموم به آن آغاز شد. مکان گردشگری آبشارهای وارونا در ۲۰ ژوئن ۱۸۷۴ با شکوه فراوان افتتاح شد. مهمان افتخاری این مراسم، شاهزاده نیکولا از مونته نگرو بود که اتفاقاً در آن زمان در کنار دریاچه بود. از آن زمان، این آبشارها برای هر بازدیدکننده ای از منطقه شمالی دریاچه گاردا جذاب بوده اند و مقصد بسیاری از افراد مشهور بوده اند: نام ه
نرمندان و نویسندگانی که در کتاب های بازدیدکنندگان آمده اند شامل شاهزاده اومبرتو دوم ساووی، گابریل دانونزیو، امپراتور فرانتس یوزف اول هابسبورگ، فرانتس کافکا، توماس مان و بسیاری دیگر است. توماس مان بین سال های ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۴ اغلب از ریوا دل گاردا بازدید می کرد و ظاهراً الهام بخش برخی از بخش های رمان خود "«کوه جادو»" از این آبشار بوده است، برای مثال عبارت «آب با صدای کرکننده ای از پشت شکاف عمیق و باریکی که توسط سنگ های شکم دار، لخت و لغزنده ای که شبیه شکم ماهی های بزرگ هستند، تشکیل شده است، به پایین می ریزد.» امروزه این مکان بسیار توسعه یافته است، با یک باغ گیاه شناسی در مسیر آن و یک جاده توریستی مناسب که امکان دسترسی به یک منظره بالا در آبشار بالایی و یک منظره پایین در آبشار پایینی را فراهم می کند.
یخچال برنوا ( , (یک یخچال طبیعی دره ای است که در ضلع جنوبی توده کوه مون بلان در آلپ واقع شده است. این یخچال دومین یخچال طولانی و هشتمین یخچال بزرگ ایتالیا است و به وال ونی، نزدیک انترو، نزدیک کورمایور ، منتهی می شود. در طول قرن ها، این یخچال شاهد تعدادی بهمن سنگی بزرگ بوده است که این یخچال را شکل داده و بر حرکت آن تأثیر گذاشته است) توضیحات. یخچال برنوا از سه شاخه تشکیل شده است و با شیب تندی در جهت جنوب شرقی پایین می رود و از یک گردنه باریک (معروف به پیر آ مولن) در عبور می کند. بالاتر از سطح دریا (asl) قرار دارد، و سپس به عنوان یک میدان سراک به شدت کاهش می یابد، قبل از اینکه به صورت یک زبان یخچالی پوشیده از سنگ گسترده شود. از سال ۲۰۰۴، بخش پایینی زیر میدان سراک کاملاً از بخش بالایی جدا شده است، که در نتیجه جبهه فعال یخچال اکنون در قرار دارد. ارتفاع از سطح دریا – حدود بالاتر از آنچه قبلاً بود. در سال ۱۹۸۹، یخچال برنوا حداکثر طول داشت. و مساحت که آن را از نظر مساحت، هشتمین یخچال بزرگ ایتالیا می کند. مانند اکثر یخچال های آلپ، از آن زمان تاکنون در حال عقب نشینی بوده و اکنون تقریباً است. طول دارد، اما همچنان دومین
طول را دارد. مساحت آن تقریباً و در ناحیه بالایی آن، سرعت جریان یخچال طبیعی ثبت شده است در سال. ریزش سنگ و پیشروی یخچال های طبیعی. ریزش های جزئی سنگ اغلب از دامنه های شیب دار کوه های بالای یخچال برنوا رخ می دهد. در ۱۸ ژانویه ۱۹۹۷، ریزش سنگ بزرگی در ارتفاع رخ داد. که باعث ایجاد بهمن عظیمی شد که را طی کرد. به صورت افقی، نزولی بیش از به کف وال ونی برخورد کرد. دو اسکی باز را کشت و یک ساخت. سدی مرتفع از برف و یخ به ارتفاع که موقتاً رودخانه دورا بالتئا را مسدود کرد، در حالی که انفجار هوا درختان جنگلی بالغ و ساختمان های طرف مقابل دره را نابود کرد. حجم کل سنگ، برف و یخ چهار میلیون متر مکعب تخمین زده شد. تحقیقات بیشتر نشان داد که بهمن مستقیماً ناشی از ریزش سنگ نبوده، بلکه از طریق شوک لرزه ای که باعث فروپاشی برج های یخی شده و به نوبه خود بهمن برف و یخ را آغاز کرده است، ایجاد شده است. خود بهمن سنگ به عنوان نمونه ای کلاسیک از یک طوفان یخی توصیف شده است. بخش پایینی یخچال برنوا پوشیده از سنگ است - بقایای ریزش های سنگی قبلی در نوامبر ۱۹۲۰ از جبهه شرقی گرند پیلیه دانگل. این چهار رویداد جداگانه بودند که شامل بین ۲٫۴ تا ۳٫۶ میل
یون متر مکعب سنگ بودند که سپس ۷٫۸ تا ۹٫۹ میلیون متر مکعب برف و یخ دیگر را به حرکت درآوردند. چهار رویداد ریزش سنگ دیگر قبل از قرن بیستم نیز در یخچال برنوا شناسایی شده است. این رویدادها در سال ۱۷۶۷ میلادی؛ اوایل قرن چهاردهم؛ بین ۴۲۶ تا ۶۱۵ میلادی؛ و بین ۲۷۵۰ تا ۲۳۵۰ سال تقویمی پیش از میلاد رخ داده اند. شواهدی مبنی بر پیشروی مجدد یخچال طبیعی در گذشته به شکل کنده های باستانی مدفون در رسوبات یخرفت یافت شده است. این شواهد نشان می دهد که خود آن یخرفت ها زمانی نمایان و پوشیده از جنگل بوده اند، اما متعاقباً در دوره دیگری از پیشروی یخچال طبیعی، توسط یخرفت های جدید دوباره مدفون شده اند. عقب نشینی یخچال برنوا از سال ۱۹۸۸، یخرفت های جانبی آن را نمایان کرده است که باعث ایجاد بهمن سنگی عظیم ۱۹۹۷ بین آنها شده است. در مقابل، پیشروی اولیه یخچال که در سال ۱۹۱۳ آغاز شده بود، باعث بالا آمدن سطح یخ بالای یخرفت ها شد و در نتیجه باعث شد سنگ های موجود در آن بهمن در خارج از یخرفت ها قرار گیرند. رویدادهای مهم ریزش سنگ در یخچال برنوا، آنقدر آوار سنگی را رسوب داده اند که تعادل طبیعی بین منطقه انباشت بالایی و منطقه فرسایش پایینی به خطر اف
تاده است. به عنوان مثال، بهمن سنگی سال ۱۹۲۰ آنقدر مواد اضافی به منطقه پایینی که از قبل پوشیده از سنگ بود، اضافه کرد که فرسایش به طور قابل توجهی کاهش یافت. این امر به طور مؤثر آن بخش از یخچال را عایق بندی کرد و منجر به پیشروی آن به میزان ۴۹۰ متر اضافی بین سال های ۱۹۲۰ تا ۱۹۴۱ و در زمانی شد که سایر یخچال های طبیعی نزدیک در حال عقب نشینی بودند. کلبه شبانه روزی برنوا. اقامتگاه برنوا (به بر روی دماغه سنگی بسیار بزرگی بین شاخه های بالایی یخچال طبیعی واقع شده است) یک پناهگاه کوهستانی بسیار کوچک است که سرپناه شبانه روزی برای حداکثر پنج نفر فراهم می کند. این پناهگاه در ارتفاع تقریبی ۳۱۴۰ متر از سطح دریا قرار دارد. در تمام طول سال باز است، کسی در آن حضور ندارد و متعلق به باشگاه آلپاین ایتالیا است. دسترسی. دامنه های بالایی یخچال برنوا از طریق یک گردنه در زیر تور رونده قابل دسترسی است که از طریق اسکای وی مونته بیانکو قابل دسترسی است، اما فقط برای فری راید/اسنوبردبازان و اسکی بازان حرفه ای مناسب است. زبانهٔ قدیمی یخچال به پایین و به درون وال ونی می رسد و به راحتی می توان با پای پیاده از انترو یا کورمایور به آن رسید. حدود
شش ساعت طول می کشد تا کوهنوردان آلپ از کورمایور به برنوا بیواک برسند.
&lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; وال گاردنا (; ؛ دره ای در دولومیت های جنوب تیرول، شمال ایتالیا است. این منطقه بیشتر به عنوان یک منطقه توریستی برای اسکی، صخره نوردی و منبت کاری شناخته می شود. جغرافیا. رودخانه اصلی دره، دِرجون، شاخه ای از رودخانه ایساک است. کوه هایی که دره را احاطه کرده اند از سنگ های دولومیت تشکیل شده اند که ظاهری خاص به آنها می دهد. بیشتر دامنه های شیب دار پوشیده از جنگل های کاج است. محصولات کشاورزی مورد علاقه جو، چاودار، سیب زمینی، کتان و گندم سیاه هستند. سه شهرداری در وال گاردنا عبارتند از اورتیه، سلوا و سانتا کریستینا؛ آنها از سال ۱۹۱۶ تا ۱۹۶۰ توسط راه آهن وال گاردنا خدمات رسانی می شدند تاریخچه. اولین سند مربوط به وال گاردنا به سال های ۹۹۳/۹۴ تا ۱۰۰۵ میلادی برمی گردد: در یادداشتی سنتی از اسقف نشین فرایزینگ ، کنت اتو از خانواده راپوتون اهل باواریا، از جمله موارد دیگر، «منطقه جنگلی در وال گاردنا» (ad Gredine forestum) را به اسقف گوتشالک از فرایزینگ منتقل کرد. فرهنگ. وال گاردنا یکی از پنج دره ای است که اکثریت ساکنان آن به زبان لادین صحبت می کن