Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
، به ویژه در سرزمین قره باغ، پیش از این تاریخ حکایت می کنند. به گفتهٔ جرج بورنوتیان، بیشترین حساسیت میان تاریخ نگاران جمهوری آذربایجان به دلیل این واقعیت بوده است که منابع اولیهٔ مسلمان مربوط به قفقاز جنوبی که نویسندگان آن در قلمرو جمهوری آذربایجان کنونی می زیستند – از جمله عباس قلی آقا باکیخانف (که نام مؤسسهٔ تاریخ آکادمی علوم جمهوری آذربایجان به افتخار اوست) و میرزا آدیگوزل بیگ – به روشنی به حضور پررنگ ارمنی ها در قره باغ پیش از ۱۸۲۸ اشاره کرده اند. به منظور خنثی کردن این واقعیت، ضیاء بنیادُف و همکارانش، به گفتهٔ منتقدان، با نادیده گرفتن اصول امانت علمی، اقدام به بازنشر منابع اولیهٔ قرون وسطی کردند و در این نسخه ها اطلاعات مربوط به ارمنی ها را حذف نمودند. جرج بورنوتیان همچنین نمونه های مشابهی از جعل را به تاریخ نگار آذربایجانی، ناظم آخوندوف، نسبت می دهد. به گفتهٔ او، در تجدید چاپ سال ۱۹۸۹ میلادی از کتاب "تاریخ قره باغ" اثر میرزا جمال جوانشیر (که بر اساس ادعای آخوندوف صورت گرفته بود)، در بخش هایی که نسخهٔ خطی به مالکیت های ارمنی در قره باغ اشاره دارد، واژهٔ «ارمنی» به طور نظام مند حذف شده است. تحریف ترجمه کت
اب «گلستان ارم» اثر عباس قلی باکیخانوف توسط ضیا بنی یادوف، توسط دو تاریخ نگار ویلم فلور و حسن جوادی مورد اشاره قرار گرفته است:"«این موضوع بی شک در مورد ضیا بنی یادوف صادق است که ترجمه ای ناقص و معیوب از متن باکیخانوف به زبان روسی ارائه داده است. او نه تنها هیچ یک از اشعار موجود در متن را ترجمه نکرده، بلکه حتی به این موضوع اشاره ای نیز ننموده است. همچنین بخش هایی از متن نثر را بدون ذکر دلیل ترجمه نکرده است. این امر به ویژه نگران کننده است، زیرا او به عنوان مثال، اشاره به مناطقی را که ساکنان آن ارمنی بوده اند، حذف کرده است؛ اقدامی که نه تنها به معنای تحریف تاریخ است، بلکه همچنین بی احترامی به اصل مورد تأکید باکیخانوف به شمار می آید که یک مورخ باید بدون تعصب — خواه مذهبی، قومی، سیاسی یا هرگونه دیگر — بنویسد.»"ویکتور شنیرلمان نیز اشاره می کند که برای تاریخ نگاران آذربایجانی به رهبری بنیادف، «راهکار برای کم اهمیت جلوه دادن حضور ارمنیان در قفقاز جنوبی باستان و قرون وسطی و کاستن از نقش آنان، تجدید انتشار منابع باستانی و قرون وسطایی همراه با حذف بخش هایی از متن و جایگزینی اصطلاح «دولت ارمنی» با «دولت آلبانیایی» یا دی
گر تحریف های متون اصلی است». موضوع انتشار مجدد همراه با حذف بخش هایی از متن، همچنین توسط خاورشناس روس ایگور ام. دیاکونوف، تاریخ نگار ارمنی مورادیان و استاد آمریکایی جرج بورنوتیان نیز مورد اشاره قرار گرفته است. تاریخ نگاران میخائیل ملتیخوف، آلا تر-سارکسیانتس و گئورگی تراپزنیکوف یادآور شده اند که در این انتشار، هنگام ترجمه از فارسی به روسی و آذربایجانی، «بسیاری از واژه ها و اصطلاحات جغرافیایی ("آذربایجان"، "آذربایجانی") در متن ظاهر شده اند که هر تاریخ دانی می تواند دریابد در نسخه فارسی اصلی وجود نداشته اند». در مقدمه کتاب "دو تاریخ نگاری دربارهٔ تاریخ قره باغ"، بارلو در-مگردچیان، استاد دانشگاه کالیفرنیا، نیز به تحریف های متعدد بنیادف در متون اصلی تاریخ نگاران میرزا جمال و میرزا آدی گوزل بیک اشاره کرده است. به گفته جرج بورنوتیان، چنین اقداماتی به این معناست که بدون انتشار نسخه فاکس معتبر از متن اصلی، نسخه های آذربایجانی منابع مرتبط با قره باغ قابل اعتماد نیستند:"«هنوز شماری از نسخه های خطی فارسی دربارهٔ قره باغ در بایگانی های آذربایجان موجود است که تاکنون به طور انتقادی بررسی نشده اند. بخشی از این منابع اولیه پی
ش تر در ترجمه های ویرایش شده آذری منتشر شده اند و بدون شک موارد دیگری نیز در آینده منتشر خواهند شد. متأسفانه، مگر آن که نسخه ای فاکسیمیل معتبر از نسخه خطی اصلی همراه آنها باشد، جانبداری علمی که پیش تر نشان داده شد، باعث خواهد شد تمام این ترجمه ها به شدت مشکوک و برای پژوهشگران غیرقابل استفاده باشند. // چنین دستکاری آشکار در منابع اولیه، بنیان امانت داری علمی را هدف قرار می دهد. جامعه علمی بین المللی نباید اجازه دهد چنین نقض های آشکاری از صداقت فکری نادیده گرفته یا بی پاسخ بماند.»"رابرت هیوسن در "اطلس تاریخی ارمنستان"، در یادداشتی ویژه، نسبت به تحریف های فراوان در متون اصلی منابع اولیه منتشرشده در جمهوری آذربایجان دوران شوروی و پساشوروی هشدار می دهد؛ نسخه هایی که هیچ اشاره ای به حضور ارمنیان در متن اصلی ندارند. ش.و. سمباتیان، تحریف های متعددی را در اثر گِیوشِف با عنوان "مسیحیت در آلبانیای قفقاز" شناسایی کرده است. به عنوان مثال، کتاب هاکوب ماناندیان با عنوان "فئودالیسم در ارمنستان باستان"، توسط گِیوشِف با عنوان "فئودالیسم در آلبانیای باستان" ذکر شده است. همچنین، در عنوان مقاله سورن یرمیان «موسی کاغانکاتواتسی درب
ارهٔ سفارت شاهزاده آلبانیایی ورازترادات به نزد خاقان خزر، آلپ ایلیتور»، عبارت «شاهزاده آلبانیایی ورازترادات» به «آلبانیا» تغییر یافته و حقایق نقل شده از "تاریخ سرزمین آلبانیا" اثر موسس (موسی) کاغانکاتواتسی، در این منبع وجود ندارند. تاریخ نگار ارمنی، هایک دمویان، با تحلیل عکسی از یک اثر تاریخی در کتاب "جغرافیای تاریخی آذربایجان غربی"، نتیجه می گیرد که این تصویر از یکی از سه سنگ صلیب (خاچکار) مشهور صومعه گوشاوانک، ساخته استاد پوغوس در سال ۱۲۹۱، جعل شده است. خاچکار گوشاوانک یکی از بهترین نمونه های هنر خاچکارسازی ارمنی در سده سیزدهم میلادی به شمار می رود. ویکتور شنیرلمان نیز یادآور می شود که کتیبه های خاچکارها در آذربایجان تحریف می شوند. فیلیپ اِل. کوهل، مارا کوزلِسکی و ناخمان بن یهودا نیز به جعل کتیبه های مینگه چویر توسط تاریخ نگار آذربایجانی، مصطفایف، اشاره می کنند؛ کسی که تلاش کرده بود این کتیبه ها را به زبان آذربایجانی (ترکی) بخواند. تاریخ نگار ارمنی، پ. مورادیان، با بررسی ترجمه ضیاء بنیادف از "تاریخ نامه بی نام ارمنی" مربوط به سده هجدهم، تحریف ها و «اصلاحات» متعدد متن اصلی را آشکار می کند. برای نمونه، بنیادف
نام های جغرافیایی ارمنی را با نام های ترکی جایگزین کرده و در مواردی، واژه «ارمنستان» را به کلی حذف نموده است («حمله نیروهای عثمانی به ارمنستان» به «سرزمینی که ارمنیان در آن می زیستند» تبدیل شده است). مورادیان و دیگر تاریخ نگاران نمونه دیگری از جعل منبع توسط بنیادف را یادآور می شوند؛ از جمله در کتاب "سفرنامه" یوهان شیلتبرگر، مربوط به سده پانزدهم میلادی. اتهام های تحریف نقل قول ها و منابع. تاریخ نگاران آ.آ. آکوپیان، پ.م. مورادیان و کارن یوزباشیان در اثر خود با عنوان «دربارهٔ پژوهش در تاریخ آلبانیای قفقاز» یادآور شده اند که تاریخ نگار جمهوری آذربایجان، فریده محمدوا، در کتاب «تاریخ سیاسی و جغرافیای تاریخی آلبانیای قفقاز» برای تأیید دیدگاه خود دربارهٔ مرز ارمنی-آلبانی، نقل قولی از س.و. یوشکوف را دگرگون کرده و به کتاب هایی استناد نموده که حاوی چنین اطلاعاتی نیستند (به گفتهٔ نویسندگان، نمونهٔ مشابهی در آثار ضیا بنیادف نیز دیده می شود). نویسندگان همچنین نمونه ای ذکر می کنند که محمدوا با استناد به استپانوس سیونه تسی، گزارش او دربارهٔ وجود چندین گویش را که خود سیونه تسی به صراحت آن ها را «گویش های ارمنی» نامیده، به عن
وان گزارشی دربارهٔ وجود «زبان های مختلف» بازنمایی کرده است. آنان خاطرنشان می کنند که محمدوا، پاوستوس بوزاند، نویسندهٔ ارمنیِ اواخر سدهٔ پنجم میلادی را به دلیل تلاش جانب دارانهٔ او برای آماده کردن مردم جهت شورش ضدایرانی که پیش از نگارش اثرش روی داده بود، مورد انتقاد قرار داده است. آکوپیان، مورادیان و یوزباشیان جمع بندی خود از آثار محمدوا را چنین بیان کرده اند:"«اراده گرایی در مطالعهٔ دوران باستان و تحریف مفهوم خودِ تاریخ گرایی، که خود نتیجهٔ گرایش های ناسالم است، جز به عنوان تلاشی برای فریب ملت خود، القای اندیشه های ناپسند و سوق دادن به تصمیمات نادرست، قابل توصیف نیست.»"ادوارد پیوازیان، دکترای زبان شناسی، نیز نمونه ای از تحریف در اثر «تاریخ سیاسی و جغرافیای تاریخی آلبانیای قفقاز» نوشتهٔ محمدوا ذکر کرده است؛ او یادآور می شود که محمدوا در صفحات ۲۴ تا ۲۵ این کتاب، یادداشت های مترجم را که در متن اصلی وجود نداشت، به نویسندهٔ مجموعهٔ قوانین قرون وسطی، مخیتار گش، نسبت داده است. تاریخ نگاران ک.آ. ملیک-اوگاجانیان و استپان ملیک-باخشیان نیز نمونه هایی از تحریف نقل قول ها و ارجاعات به گفته های غیرواقعی را ارائه کرده اند.
آ.و. موشگیان به مواردی از ارجاع های نادرست به نویسندگان معتبر توسط آکادمیک ضیا بنیادف اشاره کرده است. شنیریلمن نمونه دیگری از تحریف منابع در آثار محمدوا و بنیادف ارائه می دهد:«بعدها برخی پژوهشگران آذربایجانی به طور کامل نقش مسروپ ماشتوتس در ایجاد نظام نوشتاری آلبانیایی را رد کردند و تلاش نمودند در این زمینه از آ.گ. پریخان یان به عنوان هم نظر یاد کنند (محمدوا، ۱۹۸۶، ص. ۷؛ بونیاتوف، ۱۹۸۷ج، ص. ۱۱۸). این در حالی است که در اثر پریخان یان تنها این فرضیه مطرح شده بود که مسروپ ماشتوتس، آلبانیایی ای به نام بنیامین را به عنوان دستیار خود به کار گرفته و تجربه خود در ایجاد خط را به او منتقل کرده است. پریخانیان به روشنی نشان داده بود که الفبای آلبانیایی تحت تأثیر بی قید و شرط الفبای ارمنی ایجاد شده است؛ بنابراین او به هیچ وجه نقش مسروپ ماشتوتس در ابداع آن را زیر سؤال نبرده بود.» (پریخان یان، ۱۹۶۶، صص. 133–127).تاریخ نگار لنینگرادی د.ا.ن.آ. یاکوبسون، در نقد تلاش های تاریخ نگاران آذربایجانی برای ثبت صومعه گنجه سار به عنوان یادمانی از معماری آلبانیایی (و به گفته یاکوبسون، در نتیجه، آذربایجانی)، نیز نمونه هایی از تحریف نقل قو
ل ها از تاریخ نگار آذربایجانی گیوشف یافته است. او با بررسی گزارش د.آ. و م.د. آخوندوف با عنوان «نمادهای آیینی و تصویر جهان در معابد و سنگ نوشته های آلبانیای قفقاز»،[۴۸] نتیجه می گیرد که تعاریف ارائه شده توسط نویسندگان «جعلی» بوده و خود گزارش نیز «محتوای هنری و منشأ هنرهای تزئینی قرون وسطایی ارمنی را تحریف می کند». حمایت دولتی از جعل تاریخ. و.آ. شنیرلمان اشاره می کند که در جمهوری آذربایجان یک سفارش مستقیم دولتی برای انتشار آثاری با تحریف متون منبع وجود دارد که با هدف «پاکسازی» تاریخ از حضور ارامنه انجام می شود:"«یکی دیگر از روش های کم رنگ کردن حضور ارامنه در قفقاز جنوبی در دوران باستان و قرون وسطی و کوچک جلوه دادن نقش آنان، انتشار مجدد منابع باستانی و قرون وسطایی با حذف بخش هایی از متن و جایگزین کردن اصطلاح «دولت ارمنی» با «دولت آلبانی» یا دیگر تحریف های متن اصلی است. در دهه های ۱۹۶۰ تا ۱۹۹۰، بسیاری از این بازنشرها در باکو منتشر شد که آکادمیسین ض.م. بونیاتوف فعالانه آن را پیگیری می کرد. در سال های اخیر، هنگام توصیف فرایندهای قومی و نقش آن ها در تاریخ آذربایجان، نویسندگان آذربایجانی گاه به طور کلی از طرح موضوع پ
یدایش زبان و مردم آذربایجان خودداری می کنند و به این ترتیب به خواننده این القا را می دهند که این ملت از دیرباز در آنجا وجود داشته است."بعید است که تاریخ نگاران آذربایجانی همه این کارها را صرفاً به میل خود انجام داده باشند؛ بلکه تحت سلطه سفارش ساختارهای حزبی و دولتی آذربایجان بوده اند.» بر اساس گفته های جرج بورنوتیان، در جمهوری آذربایجان کتاب های «تاریخی» تبلیغاتی به سفارش دولت منتشر می شود که در آن ها تاریخ نگاران آذربایجانی می کوشند ثابت کنند ارمنیان پس از سال ۱۸۲۸ وارد قفقاز شده اند. در نشست رسمی سال ۱۹۹۹ به مناسبت سالگرد تأسیس جمهوری خودمختار نخجوان، حیدر علی اف، رئیس جمهور وقت آذربایجان، مستقیماً از تاریخ نگاران خواست تا «اسناد مستدل ایجاد کنند» و «اثبات کنند که جمهوری آذربایجان متعلق به سرزمین هایی است که اکنون ارمنستان در آن قرار دارد». به گفته شنیرلمان، این سخنان نشان می دهد که مقامات آذربایجان به طور مستقیم به تاریخ نگاران دستور داده اند تا تاریخ قفقاز جنوبی را بازنویسی کنند. فریده محمدوا اذعان کرده است که حیدر علی اف شخصاً از او خواسته هر کتابی دربارهٔ تاریخ آلبانیا که در ارمنستان منتشر می شود را به
طور علمی نقد کند. تاریخ نگار آرسن ساپارف بیان می کند که موضوع تبعید آذربایجانی ها از ارمنستان در دوره استالین، به بخشی از «نظریه توطئه ضد ارمنی» مورد حمایت دولت تبدیل شده است و «هر گونه ارزیابی انتقادی از این موضوع توسط تاریخ نگاران آذربایجانی غیرممکن است». وجود برنامه دولتی برای جعل تاریخ قفقاز جنوبی در آذربایجان همچنین از سوی تاریخ نگارانی چون میخائیل ملتیوخف، آلا تر-سارکیسیانتس و گئورگی تراپزینیکوف تأیید شده است. ولادیمیر زاخاروف، معاون مرکز مطالعات قفقاز در دانشگاه روابط بین الملل مسکو (MGIMO)، در واکنش به سخنان الهام علی اف مبنی بر این که «ارمنستان بر روی سرزمین های اصیل آذربایجان ایجاد شده است»، خاطرنشان می کند که «پژوهش تاریخی در آذربایجان در خدمت علم نیست، بلکه در خدمت جاه طلبی های سیاسی رهبران است» و تاریخ نگاران آذربایجانی در حال فریب مردم خود هستند. در تاریخ ۱۴ دسامبر ۲۰۰۵، الهام علی اف، رئیس جمهور آذربایجان، در سخنرانی به مناسبت شصتمین سالگرد تأسیس آکادمی علوم آذربایجان، از دانشمندان آذربایجانی خواست تا در برنامه ای شرکت کنند که هدف آن توجیه عدم حقوق تاریخی ارامنه قره باغ بر ناگورنو-قره باغ در برا
بر جامعه جهانی بود. رئیس جمهور علی اف وعده داد برنامه ای را برای هم افزایی تلاش های کارشناسان آذربایجانی در توسعه و تبلیغ این تز که «ارامنه به ناگورنو-قره باغ، بخشی جدایی ناپذیر از آذربایجان، به عنوان مهمان آمده اند» تأمین مالی کند، و ادعا کرد که «در دهه ۷۰ میلادی، بنایی در آنجا ساخته شد که سکونت آن ها را منعکس می کرد، و صدمین سالگرد سکونت ارامنه در قره باغ جشن گرفته شد» و بنابراین «ارامنه هیچ حقی برای ادعای مالکیت تاریخی ناگورنو-قره باغ ندارند». در ۲۶ آوریل ۲۰۱۱، در جلسه سالانه آکادمی ملی علوم آذربایجان، الهام علی اف این تزها را تکرار کرد و اظهار داشت: «دانشمندان ما، با پاسخ مثبت به فراخوان من، در مدت کوتاهی آثار برجسته و مبتنی بر واقعیت های تاریخی دربارهٔ تاریخ این منطقه ایجاد کرده اند.» دی بایتس از دانشگاه وسلیان اشاره می کند که تاریخ نگاران در آذربایجان به خاطر «تفسیر نادرست» مفاهیم تاریخی تحت تعقیب قرار می گیرند. به این ترتیب، در دسامبر ۱۹۹۴، تاریخ نگار مَوْسوم علی اف به خاطر انتشار مقاله «پاسخ به تحریف کنندگان تاریخ» دستگیر شد. تشکیل تصویر «دشمن» در آذربایجان و ارمنستان. درگیری ناگورنو-قره باغ موجب تشدی
د روابط میان ارامنه و آذربایجانی ها شده است. در آذربایجان، این وضعیت منجر به شکل گیری تصویری از «قربانی» شد که با تمایلات انتقام جویانه همراه است. از سوی دیگر، در ارمنستان که نسل کشی به عامل اصلی شکل دهنده هویت تبدیل شده است، آذربایجانی ها به طور غیررسمی به عنوان ترک ها معرفی می شوند. سرگئی رومیانیتسف، دکترای علوم جامعه شناسی و مدیر مرکز نوواتور برای پژوهش های اجتماعی، به ساخت تصویر «دشمن تاریخی» بر پایه یک اثر ادبی جهان ترک زبانان قرن های ۱۱–۱۲ اشاره می کند. اثر «کتاب دده قورقود» نه تنها به عنوان «تاریخ نگاری سرزمین پدران ما»، یعنی آذربایجان، با قدمتی سیزده قرنی ارائه می شود، بلکه قبایل کیپچاک (که در حماسه ترک ها به عنوان تصویر اصیل «کافران» که اوغوزها با آن ها می جنگیدند، آمده اند) با ارامنه و گرجی ها جایگزین شده اند. به گفته نویسنده، «تقریباً تمام ارجاعات به متن حماسه در کتاب های درسی، برای ایجاد پایه ای برای تصویر ساخته شده از «دشمن تاریخی» بوده است. وقایع سال های اخیر … باعث شد که این جایگاه «افتخاری» ابتدا و عمدتاً به ارامنه اختصاص یابد.» سرگئی رومیانیتسف این موضوع را با مثال یک کتاب درسی تاریخ آذربایجا
ن منتشر شده در سال ۲۰۰۳ نشان می دهد. براساس نظر کارشناسان مستقل در ارمنستان و آذربایجان، این سیاست باعث می شود که اختلافات هر سال بیش تر و غیرقابل حل شود. نسلی از جوانان رشد یافته اند که برای آن ها واژه های «ارمنی» و «آذری» به یک کلیشه ایدئولوژیک و تصویری از «دشمن» تبدیل شده است.
میگل اوریبه توربای (; ، ۲۸ ژانویه ۱۹۸۶ – ۱۱ اوت ۲۰۲۵) سیاستمدار کلمبیایی بود که از سال ۲۰۲۲ تا زمان ترورش در سال ۲۰۲۵ به عنوان سناتور در مجلس سنای کلمبیا خدمت کرد. او عضو حزب محافظه کار مرکز دموکراتیک بود و در پی کسب نامزدی این حزب برای انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۶ بود. اوریبه توربای نوهٔ خولیو سزار توربای آیالا، رئیس جمهور پیشین کلمبیا بود. در ۷ ژوئن ۲۰۲۵، در جریان یک گردهمایی انتخاباتی در بوگوتا هدف سوءقصد مسلحانه قرار گرفت و دو ماه بعد، در ۱۱ اوت، درگذشت. پیشینه. میگل اوریبه توربای در سال ۱۹۸۶ در بوگوتا، کلمبیا، از دیانا توربای و میگل اوریبه لوندونیو زاده شد. خانواده سرشناس توربای از نوادگان مهاجران لبنانی هستند که در اواخر سدهٔ نوزدهم به کلمبیا آمدند. پدربزرگ مادری او، خولیو سزار توربای آیالا، فرزند یک مهاجر لبنانی، از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۲ رئیس جمهور کلمبیا بود و مادربزرگ مادری اش، نیدیا کویینترو توربای، بانوی اول پیشین کلمبیا به شمار می رفت. مادر او، دیانا توربای، حقوقدان، روزنامه نگار و مدیر برنامهٔ خبری "کریپتون" بود. در سال ۱۹۹۰، او توسط کارتل مدئین ربوده شد و در ۱۹۹۱، در جریان یک عملیات نجات ناموفق، کشته ش
د. پس از مرگ مادر، میگل اوریبه توربای توسط پدرش، میگل اوریبه لوندونیو، بزرگ شد؛ لوندونیو عضو پیشین شورای شهر بوگوتا، سناتور حزب محافظه کار و رئیس فدراسیون ملی تولیدکنندگان کاکائو بود. اوریبه توربای دارای مدرک حقوق و کارشناسی ارشد سیاست گذاری عمومی از دانشگاه آندس و کارشناسی ارشد مدیریت دولتی از مدرسه حکومت هاروارد بود. او با ماریا کلودیا تاراسونا ازدواج کرده بود. حرفه سیاسی. عضو شورای شهر بوگوتا. در سال ۲۰۱۲، میگل اوریبه توربای در سن ۲۵ سالگی به عنوان عضو شورای شهر بوگوتا انتخاب شد. او در جریان کارزار انتخاباتی خود با سیاستمداران حزب لیبرال کلمبیا از جمله دیوید لونا، خوان مانوئل گالان و سیمون گاویریا (پسر رئیس جمهور پیشین، سزار گاوریا) همکاری داشت. در نخستین سال فعالیتش در شورا، از سوی خبرنگاران به عنوان «چهرهٔ تازه کار سال» انتخاب شد و در سال ۲۰۱۴ با کسب ۳۲ رأی از ۴۵ رأی ممکن، به ریاست شورای منطقه برگزیده شد. او به عنوان یکی از مخالفان برجستهٔ شهردار وقت بوگوتا و رئیس جمهور فعلی، گوستاوو پترو، شناخته می شد و از نحوهٔ مدیریت او بر سیستم جدید جمع آوری زباله و برنامه های اجتماعی اش انتقاد می کرد. دبیرکل حکومت.
در سال ۲۰۱۶، در سن ۳۰ سالگی، اوریبه به عنوان دبیرکل حکومت در زمان شهردار انریکه پنیالوسا منصوب شد و پس از دریافت حمایت از معاون وقت ریاست جمهوری، ژرمان وارگاس لراس، به جوانترین دبیرکل حکومت در تاریخ بوگوتا تبدیل شد. در دوران مسئولیت او، نرخ قتل در بوگوتا در سال ۲۰۱۸ اندکی کاهش یافت، در حالی که در سطح ملی برای نخستین بار در پنج سال گذشته افزایش پیدا کرد. با این حال، در نیمهٔ نخست سال ۲۰۱۹، سرقت ها ۱۷ درصد افزایش یافت و احساس ناامنی در میان شهروندان بالا رفت. در سال ۲۰۱۶، دفتر حقوقی دبیرکل حکومت بوگوتا در پروندهٔ قتل فجیع روزا الویرا سِلی یک نظر حقوقی صادر کرد که به دلیل لحنی متهم کننده نسبت به قربانی، جنجال برانگیز شد. اوریبه توربای توضیح داد که در تهیهٔ این نظر حقوقی با او مشورت نشده بود و از خانوادهٔ سِلی پوزش خواست. نامزدی شهرداری بوگوتا. در سال ۲۰۱۸، اوریبه از سمت دبیرکلی حکومت استعفا داد تا در انتخابات شهرداری بوگوتا در سال ۲۰۱۹ نامزد شود. نامزدی او به صورت مستقل و از طریق جنبش شهروندی «آوانسِموس» (به معنای بیایید پیش برویم) ثبت شد که موفق به جمع آوری ۴۰۰ هزار امضا و تأیید آن ها توسط ثبت احوال ملی شد. کار
زار انتخاباتی او با حمایت بخش ها و احزاب سیاسی گوناگون از جمله حزب لیبرال، حزب محافظه کار، کلمبیا خوستا لیبرس، حزب میرا و حزب مرکز دموکراتیک همراه شد. حزب مرکز دموکراتیک پس از تصمیم گیری مبنی بر اینکه اوریبه توربای گزینه ای عملی تر از نامزد اولیه اش، آنخلا گارسون است، حمایت خود را به او منتقل کرد. پیشنهادهای انتخاباتی اوریبه توربای عمدتاً بر دفاع از برنامه های شهرداری انریکه پنیالوسا متمرکز بود، به ویژه پروژهٔ متروی هوایی، شهرسازی در ذخیره گاه جنگلی توماس فان در هامن، ایجاد سیستم های حمل ونقل چندوجهی و به طور کلی ادامهٔ طرح های زیرساختی و برنامه های باقی مانده از دولت پیشین. اوریبه توربای در نهایت با کسب ۴۲۶٬۹۸۲ رأی و جایگاه چهارم، نتیجه ای ضعیف به دست آورد که بازتابی از پایین بودن محبوبیت دولت پنیالوسا – که او یکی از چهره های شاخص آن بود – به شمار می رفت. سرانجام، کلودیا لوپز در این انتخابات به پیروزی رسید. سنای جمهوری. در ۵ دسامبر ۲۰۲۱، آلوارو اوریبه، رئیس جمهور پیشین، اعلام کرد که از اختیارات ویژهٔ خود به عنوان رهبر عالی حزب مرکز دموکراتیک استفاده کرده و میگل اوریبه توربای را به عنوان سرلیست انتخاباتی سنا
معرفی می کند. این تصمیم پذیرفته شد، اما با واکنش منفی برخی از اعضای باسابقهٔ حزب، از جمله ماریا فرناند ا کابال و پالُما والنسیا، روبه رو گردید. با این حال، اوریبه توربای به لطف قرار گرفتن در این موقعیت، بیشترین آرا را در فهرست باز کسب کرد و در ۱۳ مارس ۲۰۲۲ به عنوان سناتور انتخاب شد. نامزدی احتمالی ریاست جمهوری. در ۴ مارس ۲۰۲۵، میگل اوریبه توربای رسماً قصد خود را برای نامزدی ریاست جمهوری به عنوان کاندیدای حزب مرکز دموکراتیک اعلام کرد. رقبای درون حزبی او شامل ماریا فرناند ا کابال، پالُما والنسیا، آندرس گِرا و پائولا هولگین بودند. بنا بر نظرسنجی هایی که در پایان سال ۲۰۲۴ انجام شد، اوریبه به عنوان گزینهٔ محبوب جناح خود ظاهر شد و اندکی از کابال پیشی گرفت. با این حال، سایر نامزدهای احتمالی اعتبار این نظرسنجی ها را زیر سؤال بردند. ترور. در ۷ ژوئن ۲۰۲۵، میگل اوریبه توربای در جریان یک گردهمایی انتخاباتی در پارک ال گُلفیتو در محلهٔ مدلیا، ناحیه فونتیبونِ بوگوتا، از پشت هدف گلوله قرار گرفت. بی بی سی گزارش داد که او «سه بار هدف شلیک قرار گرفت – گفته می شود دو بار به سر». پس از تیراندازی، بین محافظان او و مهاجم مسلح درگیر
ی مسلحانه رخ داد که طی آن مهاجم از ناحیهٔ پا تیر خورد. رهگذران نیز پیش از انتقال او به بازداشتگاه، هنگام فرار، وی را مورد ضرب و جرح قرار دادند. در این حمله، دو نفر دیگر نیز زخمی شدند. در ویدئوی ضبط شده هنگام دستگیری، مهاجم فریاد می زد: «ببخشید، این کار را برای پول و برای خانواده ام انجام دادم». درمان و مرگ. اوریبه توربای ابتدا به مرکز پزشکی ان گاتیوا در غرب بوگوتا منتقل شد و همان شب با آمبولانس به بیمارستان بنیاد سانتا فه در بوگوتا انتقال یافت. در آن جا، دکتر فرناندو هاکیم، جراح مغز و اعصاب ارشد، هدایت یک عمل جراحی ترکیبی مغز و اعصاب و جراحی عروق محیطی را بر عهده گرفت. در اطلاعیه ای که ساعت ۰۱:۱۰ بامداد ۸ ژوئن صادر شد، بیمارستان اعلام کرد که او در وضعیت بحرانی بستری شده است. این عمل موفقیت آمیز بود و اوریبه توربای زنده از اتاق عمل خارج شد. با وجود نشانه هایی از بهبود عصبی، او پس از جراحی نخست همچنان در بخش مراقبت های ویژه در وضعیتی «بسیار وخیم» قرار داشت. در ۱۶ ژوئن، به دلیل خونریزی مغزی، تحت عمل جراحی اضطراری دیگری قرار گرفت. سرانجام، در بامداد ۱۱ اوت، حدود دو ماه پس از سوءقصد، در سن ۳۹ سالگی در یکی از بیمار
ستان های بوگوتا درگذشت. رئیس جمهور گوستاوو پترو روز ۱۲ اوت را عزای ملی اعلام کرد. مظنون. مظنون این حادثه که یک پسر ۱۵ ساله توصیف شده است، بازداشت شد. مقام ها اعلام کردند که بر این باورند وی یک قاتل قراردادی بوده که توسط دیگران اجیر شده است. این مظنون در دادگاه مورخ ۱۰ ژوئن اتهامات را نپذیرفت. در ۱۳ ژوئن، دادستان های کلمبیا یک همدست مظنون را که خود را تسلیم کرده بود، متهم کردند. همچنین در ۵ ژوئیه ۲۰۲۵، مردی که گفته می شود طراح اصلی این سوءقصد بوده، در بوگوتا دستگیر شد.
نشان شجاعت اسرائیل () یا مدال شجاعت اسرائیل بالاترین نشان نظامی در اسرائیل و در نیروهای دفاعی اسرائیل است. این نشان در سال ۱۹۷۰ توسط کنست در یک قانون به عنوان جایگزینی برای نشان نظامی قهرمان اسرائیل که در طول جنگ داخلی در فلسطین تحت قیمومت بریتانیا (۱۹۴۸–۱۹۴۷) و جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ اعطا می شد، تعریف گردید. این مدال همچنین برای اقدامات قبل از سال ۱۹۷۰ اعطا می شد و همه دریافت کنندگان نشان قهرمان اسرائیل به طور خودکار نشان شجاعت را نیز دریافت می کردند. دریافت کنندگان این مدال از امتیازات متعددی مانند کاهش مالیات و دعوت به مراسم رسمی دولتی برخوردار می شوند. تا به امروز، ۴۰ نشان شجاعت اسرائیل اعطا شده است: ۱۲ مدال برای اقدامات در جنگ استقلال (دریافت کنندگان نشان قهرمان اسرائیل به طور خودکار نشان شجاعت را دریافت می کردند)، چهار مدال برای بحران سوئز، ۱۲ مدال برای جنگ شش روزه، یک مدال برای جنگ فرسایشی، ۸ مدال برای جنگ یوم کیپور و ۳ مدال دیگر برای اقدامات در طول عملیات های خاص.
اِما () مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی در ژانر کمدی درام به نویسندگی و کارگردانی لی هه یونگ و با بازی لی هانی، بانگ هیو رین، جین سون کیو و چو هیون چول است. این مجموعه داستان تلاش های جونگ هی ران و شین جو ئه را در جریان ساخت فیلم پرفروش و جنجالی "بانو اِما" روایت می کند؛ اثری که در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ کره را فراگرفت. این مجموعه قرار است در ۲۲ اوت ۲۰۲۵ از نتفلیکس منتشر شود. خلاصه داستان. در دنیای پرجنب وجوش اما مردسالار سینمای کره در دههٔ ۱۹۸۰، فیلم اروتیک جنجالی "مادام اِما" در آستانهٔ اکران است؛ اثری که موجی از هیجان و بحث برانگیزی به پا می کند. داستان بر محور دو بازیگر زن با شخصیت هایی متضاد می چرخد که با وجود اختلاف ها، در مبارزهٔ مشترک خود علیه ماهیت استثماری این صنعت، به یکدیگر پیوند می خورند. تولید. توسعه. این مجموعه به طور رسمی توسط نتفلیکس سفارش داده شد و لی هه یونگ به عنوان نویسنده و کارگردان پروژه انتخاب شد. شرکت های د لمپ و استودیو کیک نیز به طور مشترک مسئولیت تولید را بر عهده داشتند. انتخاب بازیگران. در مهٔ ۲۰۲۳ گزارش شد که لی هانی در این مجموعه ایفای نقش خواهد کرد. در سپتامبر ۲۰۲۳ نیز خبر پیوستن جین
سون کیو، بانگ هیو رین و چو هیون چول منتشر شد. در همان ماه، حضور لی، جین، بانگ و چو به طور رسمی تأیید گردید. فیلم برداری. فیلم برداری اصلی این مجموعه در سال ۲۰۲۳ آغاز شد و در سال ۲۰۲۴ به پایان رسید. انتشار. این مجموعه در ۲۲ اوت ۲۰۲۵ از نتفلیکس منتشر خواهد شد.
مرحله پلی آف مقدماتی ای اف سی کاپ ۲۰۱۵ از ۹ تا ۱۷ فوریه ۲۰۱۵ برگزار شد. در مجموع ۱۴ تیم در مرحله پلی آف مقدماتی برای تعیین تکلیف پنج تیم از ۳۲ تیم حاضر در مرحله گروهی ای اف سی کاپ ۲۰۱۵ به رقابت پرداختند. فرمت. نمودار مسابقات پلی آف مقدماتی که شامل دو دور (دور مقدماتی و دور پلی آف) بود، توسط ای اف سی بر اساس رتبه بندی هر تیم در رده بندی اتحادیه تعیین شد. هر مسابقه به صورت تک بازی برگزار می شد و تیم اتحادیه با رتبه بالاتر میزبان مسابقه بود. در صورت لزوم، از وقت اضافه و ضربات پنالتی برای تعیین برنده استفاده می شد. برندگان هر مسابقه در دور پلی آف به مرحله گروهی راه می یافتند تا به ۲۷ تیم واجد شرایط اتوماتیک بپیوندند. تیم ها. ۱۳ تیم زیر (۱۱ تیم از منطقه غرب، ۲ تیم از منطقه شرق) به مرحله پلی آف مقدماتی راه یافتند: برنامه. برنامه مسابقات به شرح زیر بود. دور مقدماتی. !colspan=3|منطقه غرب مانانگ مارسیانگدی انصراف داد. دور پلی آف. !colspan=3|منطقه غرب !colspan=3|منطقه شرق
مرحله گروهی ای اف سی کاپ ۲۰۱۵ از ۲۴ فوریه تا ۱۳ مه ۲۰۱۵ برگزار شد. در مجموع ۳۲ تیم در مرحله گروهی برای تعیین ۱۶ جایگاه در مرحله حذفی ای اف سی کاپ ۲۰۱۵ به رقابت پرداختند. قرعه کشی. قرعه کشی مرحله گروهی در ۱۱ دسامبر ۲۰۱۴، ساعت ۱۵:۰۰ به یوتی سی ۸+، در هتل پتالینگ جایا هیلتون در کوالا لامپور، مالزی برگزار شد. ۳۲ تیم در هشت گروه چهار تیمی قرار گرفتند. تیم های یک فدراسیون نمی توانستند در یک گروه قرار بگیرند. ۳۲ تیم زیر (۱۶ تیم از منطقه غرب، ۱۶ تیم از منطقه شرق) در قرعه کشی مرحله گروهی شرکت کردند که شامل ۲۷ تیم راه یافته مستقیم و پنج تیم راه یافته از طریق پلی آف مقدماتی بود که هویت آنها در زمان قرعه کشی مشخص نبود: نکته: تیم هایی که با "حروف" "کج" مشخص شده اند، در مرحله پلی آف مقدماتی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۵ بازی کردند، اما نتوانستند به مرحله گروهی لیگ قهرمانان آسیا صعود کنند (اگر به مرحله گروهی لیگ قهرمانان آسیا صعود می کردند، تیم دیگری از همان اتحادیه جایگزین آنها می شد). فرمت. در مرحله گروهی، هر گروه به صورت نوبت گردشی و در قالب بازی های رفت و برگشت برگزار شد. تیم های اول و دوم هر گروه به مرحله یک هشتم نهایی راه یا