Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
موزش دیده است. همچنین کالیسون هم اکنون دانشجوی دکترا در رشته انسان شناسی است و بر روی دانش بومی تمرکز دارد و این تحصیلات را از دانشگاه مانیتوبا است. حرفه. شغل و پروژه های آکادمیک. قبل از تصدی سمت کتابدار دانشگاهی در دانشگاه دره فریزر، کالیسون در دانشگاه مانیتوبا (۲۰۱۲–۲۰۲۱) مشغول به کار بود و در سمت هایی چون نخستین کتابدار خدمات بومی، کتابدار راهبردهای بومی، کتابدار آموزشی و توسعه سازمانی، کتابدار پژوهشی، انسان شناسی، و مددکاری اجتماعی، و همچنین به عنوان عضو دایره مشورتی بومی دانشگاه (۲۰۱۵–۲۰۱۷) فعالیت کرد. او به پرورش برنامه آموزش شایستگی فرهنگی بومی (ICCT) برای کارکنان کتابخانه های دانشگاه مانیتوبا کمک کرد. همچنین، او مجموعه رمان های گرافیکی بومی مازینبیگه را در کتابخانه الیزابت دفو، بخشی از کتابخانه های دانشگاه مانیتوبا، تأسیس کرد. خروجی های این پروژه شامل «کمیک ها و رمان های گرافیکی بومی: یک کتاب شناسی حاشیه نویسی شده» و فهرست «مجموعه رمان های گرافیکی بومی مازینبیگه» به صورت قابل دانلود بود. کالیسون در کمیته پیشنهاد دانشگاه مانیتوبا (۲۰۱۲) و کمیته پیاده سازی (۲۰۱۳–۲۰۱۵) نیز فعالیت داشت، که هدف آن ها انتقا
ل آرشیوهای کمیسیون حقیقت و آشتی کانادا به دانشگاه مانیتوبا و تشکیل مرکز ملی حقیقت و آشتی بود. در سال ۲۰۱۳، کالیسون در گروه کاری اصلی انجمن آرشیو منیتوبا- LCSH خدمت کرد که به جای اصطلاحات فرهنگی نامناسب LCSH برای مردم و فرهنگ های بومی، اصطلاحات نماینده تری را برای استفاده در پایگاه داده اطلاعات آرشیوی مانیتوبا (MAIN) جایگزین کرد. این کار منجر به فهرست گذاری سرعنوان های موضوعی شد که در وب سایت MAIN قابل مشاهده است. سمت های ریاست، کارگروه و کمیته. سمت های فعلی. کالیسون به عنوان رئیس کمیته حرفه ای بخش H برای ایفلا ۲۰۱۱–۲۰۲۳) فعالیت می کند و همچنین عضو هیئت مدیره شبکه دانش پژوهش کانادا (CRKN) است. او در گروه مشاوره برای پروژه OCLC تحت عنوان «بازاندیشی در جریان های توصیفی» نیز عضویت دارد. همچنین هم رهبری قفقاز بومی (و پیش تر دبیر) استاندارد IEEE در زمینه شیوه های پیشنهادی برای شفافیت داده های مردم بومی را به عهده دارد و عضو کمیته پاسخ به گزارش کارگروه حقیقت و آشتی در آرشیوهای کانادا است. او همچنین به عنوان بنیان گذار و هم رئیس کمیته بازگشت داده های دپارتمان انسان شناسی دانشگاه مانیتوبا فعالیت می کند و عضو زیر کمیته
تنوع، برابری و شمول سازمان استانداردهای اطلاعات ملی (NISO) است. همچنین، او هم رهبری ائتلاف ملی دانش و زبان بومی (NIKLA) را عهده دار است. سمت های گذشته. در سال ۲۰۱۵، کالیسون به عنوان یکی از اعضای بنیان گذار هیئت مدیره فدراسیون کتابخانه های کانادا (CFLA-FCAB) انتخاب شد که در سال ۲۰۱۶ جایگزین انجمن کتابخانه های کانادا شد. او به عنوان نماینده بومی در هیئت مدیره (۲۰۱۵–۲۰۱۹)، نائب رئیس هیئت مدیره (۲۰۱۸–۲۰۱۹) و عضو کمیته حق نشر CFLA-FCAB (۲۰۱۷–۲۰۲۰) فعالیت کرده است. در نقش خود در کمیته حق نشر، کالیسون بر روی بیانیه موضعی در مورد دانش بومی کار کرد. همچنین او به طور مستقل به کمیته دائمی صنعت، علم و فناوری مجلس عوام کانادا ارائه ای داشت تا در بررسی «قانون حق نشر» مشارکت کند. دوره کالیسون در CFLA-FCAB شامل ریاست کمیته حقیقت و آشتی این فدراسیون در سال ۲۰۱۷ بود. در این سمت، او نظارت بر ایجاد «گزارش و پیشنهادهای حقیقت و آشتی» را بر عهده داشت و پس از آن به عنوان رئیس بنیان گذار (۲۰۱۷–۲۰۱۹) و رئیس پیشین (۲۰۱۹–۲۰۲۰) کمیته مسائل بومی CFLA-FCAB خدمت کرد. علاوه بر کار خود به عنوان رئیس کمیته، او گروه های کاری در زمینه های حفاظت
از دانش بومی/حق نشر، دانش بومی و برنامه درسی، و گروه کاری مشترک در زمینه طبقه بندی و سرعنوان های موضوعی را نیز هم ریاست کرد. به عنوان رئیس، او همچنین به نظارت بر پروژه هایی مانند همکاری مداوم CFLA-FCAB با دوره آنلاین «کانادا بومی» که توسط دانشکده مطالعات بومی دانشگاه آلبرتا توسعه یافته بود، کمک کرد. سمت های دیگر کالیسون شامل رئیس انجمن کتابخانه های مانیتوبا (۲۰۱۳–۲۰۱۵)، عضو گروه مشاوره بومی هیئت ملی فیلم کانادا، نائب رئیس کمیته مشورتی کانادا در کمیته حافظه جهانی یونسکو (۲۰۱۷–۲۰۱۹)، و رئیس بخش مسائل بومی IFLA (۲۰۱۷–۲۰۲۱) است. سمت های دیگر کالیسون شامل رئیس انجمن کتابخانه منیتوبا (۲۰۱۳–۲۰۱۵)، عضو گروه مشاوران بومی شورای ملی فیلم کانادا، نایب رئیس کمیته مشورتی کانادا، کمیسیون حافظه جهانی یونسکو (۲۰۱۷–۲۰۱۹)، و رئیس بخش مسائل بومی ایفلا (۲۰۱۷–۲۰۲۱) است. اطلاع رسانی عمومی. کالیسون در فعالیت های ارتباطات عمومی شرکت کرده و تبادل دانش بین نسلی و بین فرهنگی را تسهیل می کند. او به عنوان سخنران کلیدی در چندین رویداد دعوت شده است، از جمله: علاوه بر این، او به عنوان میهمان در پادکست «پس چه؟» دانشگاه وسترن در قسمت مربوط به
«تلاش های حقیقت و آشتی CFLA-FCAB» حضور داشته است. همچنین، او به عنوان ویراستار مهمان برای شماره ویژه اکتبر ۲۰۲۱ مجله IFLA در مورد «مسائل بومی در کتابخانه ها» فعالیت کرده و در سال ۲۰۱۹ به عنوان رهبر مقیم کتابخانه دانشگاه بریتیش کلمبیا اوکاناگان شناخته شد.
دونلا هِیگر دانا مدوز (; – ) دانشمند علوم زیست محیطی، مربی و نویسنده آمریکایی بود. او بیشتر به عنوان نویسنده اصلی کتاب های «محدودیت های رشد» و «تفکر سیستمی: یک مقدمه» شناخته می شود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون بورسیه مک آرتور شده است. زندگی اولیه و تحصیلات. مدوزدر الگین، ایلینوی متولد شد و در علوم تحصیل کرد. او در سال ۱۹۶۳ لیسانس شیمی از کالج کارلتون و در سال ۱۹۶۸ دکترای بیوفیزیک از دانشگاه هاروارد دریافت کرد. پس از یک سفر یکساله از انگلستان به سری لانکا و بازگشت، او به عنوان پژوهشگر در مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT) به عضویت تیمی در بخشی که توسط جی فارستر، مخترع دینامیک سیستم ها و اصل ذخیره سازی مغناطیسی داده برای کامپیوترها ایجاد شده بود، درآمد. حرفه. مدوزبه مدت ۲۹ سال از سال ۱۹۷۲ در کالج دارتموث تدریس کرد. او هم به عنوان پژوهشگر پیو در حفاظت و محیط زیست (۱۹۹۱) و هم به عنوان همکار موسسه مک آرتور (۱۹۹۴) مورد تقدیر قرار گرفت. او در سال ۱۹۹۰ جایزه والتر سی. پین در آموزش علوم را دریافت کرد. پس از مرگ، او جایزه جان اچ. چفی برای تعالی در امور محیط زیست در سال ۲۰۰۱ را که توسط بنیاد حقوق حفاظت ارائه می شد، دریافت کر
د. مدوزستون هفتگی «شهروند جهانی» را می نوشت که رویدادهای جهان را از دیدگاه سیستمی بررسی می کرد. بسیاری از این ستون ها گردآوری و به صورت کتابی با همین نام منتشر شدند. کار او به عنوان تأثیرگذار بر صدها مطالعه دانشگاهی دیگر، ابتکارات سیاست گذاری دولتی و توافق های بین المللی شناخته می شود. او مدت ها عضو انجمن ایالات متحده برای باشگاه رم بود که جایزه ای به یاد او با نام «جایزه دونلا مدوزانجمن ایالات متحده برای باشگاه رم در اقدامات جهانی پایدار» ایجاد کرد. این جایزه به فردی برجسته اهدا می شود که اقداماتی در چارچوب جهانی برای اهداف پایداری که مدوزدر نوشته هایش بیان کرده است، ایجاد کرده باشد. کارها. محدودیت های رشد. در سال ۱۹۷۲، مدوزعضو تیم MIT بود که مدل شبیه سازی کامپیوتری جهانی «World3» را برای باشگاه رم تولید کرد که مبنای کتاب «محدودیت های رشد» شد. این کتاب مطالعه ای دربارهٔ روندهای بلندمدت جهانی در جمعیت، اقتصاد و محیط زیست گزارش می داد. این کتاب در سراسر جهان تیتر شد و بحثی دربارهٔ محدودیت های ظرفیت زمین برای حمایت از گسترش اقتصادی انسان آغاز کرد - بحثی که تا امروز ادامه دارد. مدوزنویسنده اصلی کتاب بود و سه نوی
سنده مشترک داشت: همسرش دنیس میدوز، یورگن راندرز و ویلیام دبلیو. برنز سوم. گروه بالاتون. در سال ۱۹۸۲، دونلا و دنیس مدوزیک «شبکه ای از شبکه ها» برای پژوهشگران برجسته در زمینه استفاده از منابع، حفاظت از محیط زیست، مدل سازی سیستم ها و پایداری ایجاد کردند. از زمان تأسیس، اعضا هر پاییز در دریاچه بالاتون، مجارستان گرد هم می آیند. در حالی که نام رسمی این شبکه «شبکه بین المللی مراکز اطلاعات منابع» (INRIC) بود، اما بیشتر به نام گروه بالاتون شناخته می شد. آکادمی تغییر سیستم ها. مدوزدر سال ۱۹۹۶ مؤسسه پایداری را تأسیس کرد که تحقیقات در سیستم های جهانی را با نمایش های عملی زندگی پایدار، از جمله توسعه یک مسکن مشترک (یا اکوویلیج) و مزرعه ارگانیک در کاب هیل در هارتلند، ورمونت ترکیب می کرد. در سال ۲۰۱۱، مؤسسه پایداری که در ابتدا مجاور کاب هیل بود، به نام مؤسسه دونلا مدوزتغییر نام یافت و به نورویچ، ورمونت منتقل شد. سازمان های دیگری که از مؤسسه پایداری سرچشمه گرفتند شامل آزمایشگاه غذای پایدار، تعاملی آب و هوا و شبکه رهبران پایداری می شوند. در سال ۲۰۱۶، مؤسسه دونلا مدوزبرای دومین بار تغییر نام داد و اکنون به عنوان آکادمی تغییر سی
ستم ها فعالیت می کند.
تامیکا ای. کلمنز یک زیست شیمی دان آفریقایی آمریکایی در هیوستون، تگزاس است. کلمنز دارای عنوان استاد بالینی بیوشیمی در دپارتمان علوم زیست پزشکی است. پژوهش های او بر بررسی ارتباط میان دیابت نوع دوم و بیماری آلزایمر تمرکز دارد؛ از راه تحلیل شبکه های سیگنال دهی بیوشیمیایی غیرطبیعی در سلول های بتای پانکراس و سلول های عصبی که به مرگ سلولی در دیابت نوع دوم و بیماری آلزایمر منجر می شوند. کلمنز یکی از دریافت کنندگان نخستین دوره بورسیه برنامه دکترای اقلیت ها از بنیاد آلفرد پی. اسلون بود و در سال ۲۰۲۰، از سوی "سل پرس" به عنوان یکی از ۱۰۰ دانشمند سیاه پوست الهام بخش در آمریکا انتخاب شد. دوران اولیه زندگی و تحصیلات. در سال ۱۹۹۸، کلمنز آموزش تحصیلات تکمیلی خود را در رشته بیوشیمی در دانشکده پزشکی مهری در نشویل، تنسی آغاز کرد. او در گروه بیوشیمی و تحت راهنمایی "اکسون چوئی" تحصیل کرد. در سال ۱۹۹۹، کلمنز یکی از ۲۲ پژوهشگری بود که بورسیه برنامه دکترای اقلیت ها از بنیاد آلفرد پی. اسلون را دریافت کرد و به یکی از اعضای این بورسیه تبدیل شد. از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۲، کلمنز در هر سال موفق به دریافت کمک هزینه پیشادکترای فردی برای خدمات ملی
پژوهشی از مؤسسه ملی سلامت به عنوان بخشی از برنامه بورسیه پیشادکترای اقلیت ها شد. در دوران دکترای خود، کلمنز سازوکارهایی را بررسی کرد که در آن ها تحریک توسط IgE منجر به ورود کلسیم به درون یاخته های ماست سل و ترشح "سایتوکاین "ها می شود که در نهایت به بروز علائم آلرژی منجر می گردد. او این فرضیه را مطرح کرد که سیگنال دهی "sphingosine kinase (SK)" مرتبط با غشای سلول، که منجر به آزادسازی "sphingosine 1-phosphate" در شبکه آندوپلاسمی می شود، در بسیج کلسیم در ماست سل ها نقش دارد، در کنار سازوکارهایی که پیش تر برای "IP3" کشف شده بود. کلمنز و تیمش در "مهری" دریافتند که هر دو مسیر IP3 و SK برای بسیج کلسیم پس از اتصال آنتی ژن به ماست سل ها ضروری اند و همچنین مشخص کردند که سیگنال دهی SK به تنهایی برای این فرایند کافی نیست. پایان نامه دکترای کلمنز با عنوان «اثرات sphingosine 1-phosphate در پاسخ Ca2+ میانجی شده از راه FcεRI» بود. او تحصیلات دکترای خود را در سال ۲۰۰۳ به پایان رساند. حرفه و پژوهش. در سال ۲۰۰۴، کلمنز در دوران زندگی خود در منطقه کلان شهری آتلانتا، جورجیا، شعبه شهرستان کلِیتن انجمن آلفا کاپا آلفا را بنیان گذاری ک
رد. در سال ۲۰۱۵، کلمنز به عنوان استادیار بیوشیمی در گروه علوم زیست پزشکی در دانشکدهٔ پزشکی هومر استرایکر دانشگاه میشیگان غربی منصوب شد. او با لوئیس پریرا در همین مؤسسه همکاری کرد و مقاله ای دربارهٔ تأثیر رادیکال های هیدروکسیل پس از ایسکمی-پرفیوژن منتشر ساخت. دکتر کلمنز یک سال در این جایگاه فعالیت کرد و سپس به عنوان استادیار در گروه شیمی و بیوشیمی کالج اسپلمن در آتلانتا، جورجیا مشغول به کار شد. در طول فعالیتش در اسپِلمن، کلمنز درس های گوناگونی در مقطع کارشناسی تدریس کرد، از جمله شیمی عمومی، بیوشیمی، پژوهش کارشناسی در شیمی، و بیوشیمی پیشرفته. در سال ۲۰۲۰، کلمنز به مؤسسه پیشین خود، دانشکده پزشکی مهری، بازگشت و به عنوان استادیار بیوشیمی استخدام شد. در سال ۲۰۲۳، کلمنز یک سمت در دانشکدهٔ پزشکی خانوادهٔ تیلمان ج. فرتیتا در دانشگاه هیوستون پذیرفت. کلمنز به طور فعال در آموزش و راهنمایی مشارکت دارد. در سال ۲۰۱۸، به عنوان پژوهشگر اصلی در کالج اسپلمن، بخشی از پروژه تور معرفی فناوری های ناسا برای دانشگاه ها و مؤسسه های سنتی سیاه پوستان و مؤسسه های خدمت رسان به اقلیت ها بود. از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۲، او سخنران همایش سالانهٔ تحق
یقات زیست پزشکی برای دانشجویان اقلیت ("AMBRCMS") با موضوع «برنامه های پس از کارشناسی، نکاتی برای ارسال موفق درخواست، و توصیه هایی برای گذراندن یک سال فاصله» بوده است. و در سال ۲۰۲۲ به عنوان سخنران اصلی در گردهمایی سالانهٔ برنامهٔ زیست شناسی سلولی و مولکولی ("CMB") دانشگاه میشیگان دعوت شد. کلمنز همچنین عضو وابستهٔ مرکز التهاب عصبی و بیماری های قلبی متابولیک در دانشگاه ایالتی جورجیا است. نارسایی سلول های بتا. کلمنز مسیرهای سیگنال دهی بیوشیمیایی غیرطبیعی را که منجر به مرگ سلول های بتا در دیابت نوع دوم می شوند بررسی می کند. او در پی آن است که دریابد چگونه "آمیلین" و "پروتئین غیرفعال سازی اتصال ۲" ("UPC2") در شرایط سلامت و بیماری عمل می کنند. با بررسی نقش "UPC2" (که به عنوان سرکوب کنندهٔ اثر رادیکال های آزاد شناخته می شود) بر عملکرد آمیلین، کلمنز امیدوار است دریابد که چگونه می توان از مرگ سلول های بتا جلوگیری کرد. این پژوهش به حوزهٔ نورودژنراسیون نیز گسترش می یابد، زیرا کلمنز همچنین در پی آن است که بررسی کند چگونه "UCP2" ممکن است برای کنترل عملکردهای آمیلین در نورون ها به کار رود تا از تحلیل عصبی جلوگیری شود.
جولیا لرمانتوا (؛ ۲۱ دسامبر ۱۸۴۶ – ) شیمیدان روس بود. او به عنوان اولین زن روس شناخته می شود که موفق به اخذ مدرک دکترای شیمی شد. او در دانشگاه هایدلبرگ و دانشگاه برلین تحصیل کرد قبل از آنکه در سال ۱۸۷۴ مدرک دکترای خود را از دانشگاه گوتینگن دریافت کند. در سال ۱۸۷۵ به انجمن شیمی روسیه راه یافت. زندگی اولیه. یولیا وسوالودوونا لرمانتوا در ۲۱ دسامبر ۱۸۴۶ در سن پترزبورگ، روسیه در خانواده اشرافی لرمانتوف به دنیا آمد. پدرش ژنرال وسوالود لرمانتوف (پسرعموی دوم شاعر روس میخائیل لرمانتوف) و مادرش الیزاوتا آندریونا کوسیکوفسکی بود. بیشتر دوران جوانی خود را در مسکو گذراند، جایی که پدرش مسئول سپاه کادت مسکو بود. از آنجا که والدینش از روشنفکران مسکو بودند، آموزش فرزندانشان اولویت بالایی داشت. در نتیجه، او تحت آموزش معلمان خصوصی قرار گرفت. اگرچه خانواده اش علاقه او به علم را به طور کامل درک نمی کردند، اما او را دلسرد نکردند و او می توانست ادبیات حرفه ای را مطالعه کند و آزمایشات ساده ای در خانه انجام دهد. تحصیلات. در روسیه. یولیا لرمانتوا ابتدا قصد داشت پزشکی بخواند، اما به زودی دریافت که نمی تواند منظره اسکلت ها را تحمل کند یا
فقر بیمارانش را بپذیرد. سپس برای تحصیل در کالج کشاورزی پتروفسکایا (اکنون کالج تیمیریازف) که به برنامه عالی شیمی خود معروف بود، اقدام کرد. اگرچه تعدادی از اساتید از او حمایت کردند، اما در نهایت درخواست او رد شد. پس از آن تصمیم گرفت تحصیلات خود را با رفتن به خارج از کشور ادامه دهد، که در آن زمان کار آسانی نبود. از طریق دخترعمویش آنا اورینوا، با سوفیا کوالفسکایا آشنا شد که ازدواج مصلحتی کرده بود و این امر به هر دو زن اجازه می داد تا در یک دانشگاه خارج از کشور تحصیل کنند، زیرا کوالفسکایا می توانست به عنوان همراه عمل کند. خارج از کشور. در پاییز ۱۸۶۹، در سن ۲۲ سالگی، یولیا لرمانتوا به هایدلبرگ رسید و در دانشگاه هایدلبرگ شرکت کرد، جایی که اجازه یافت در سخنرانی های رابرت بونزن شرکت کند و در نهایت به آزمایشگاه او راه یافت. در آزمایشگاه بونزن بود که او بر روی ترکیبات پلاتین تحقیق کرد. این تحقیق در زمینه توسعه تکنیک های جداسازی آلیاژهای پلاتین به او توسط دیمیتری مندلیف پیشنهاد شده بود. از آنجا، او به برلین نقل مکان کرد تا تحت نظر آگوست ویلهلم فون هافمن تحقیق کند. در برلین، او در آزمایشگاه خصوصی هافمن کار می کرد و می تو
انست در سخنرانی های او در شیمی آلی شرکت کند. در اینجا بود که اولین مقاله خود با عنوان «دربارهٔ ترکیب دیفنین» را منتشر کرد. در سال ۱۸۷۴ پایان نامه خود با عنوان «در مورد دانش ترکیبات متیلن» (که دربارهٔ تحلیل ترکیبات متیل بود) را به پایان رساند و در آن پاییز دیپلم دکترای شیمی خود را از دانشگاه گوتینگن دریافت کرد. او با درجه ممتاز فارغ التحصیل شد و اولین زن در جهان بود که موفق به اخذ مدرک دکترای شیمی شد. تحقیقات. پس از اتمام تحصیلات، به روسیه بازگشت و در آزمایشگاه ولادیمیر مارکوفنیکوف در دانشگاه مسکو شروع به کار کرد. سپس از الکساندر باتلروف دعوت شد تا به سن پترزبورگ نقل مکان کند. در اینجا بود که او تحقیقاتی دربارهٔ اسید ۲-متیل-۲-بوتنوئیک انجام داد. در سال ۱۸۷۷، پس از مرگ پدرش، به همراه خانواده به مسکو نقل مکان کرد و در آزمایشگاه مارکوفنیکوف در تحقیقات نفتی شروع به کار کرد. او اولین زنی بود که در این حوزه تحقیقاتی کار می کرد. علاوه بر این، او دستگاهی برای تقطیر مداوم نفت توسعه داد، اما این دستگاه نتوانست در مقیاس صنعتی تطبیق داده شود. در کنفرانس ژانویه ۱۸۷۸ انجمن شیمی روسیه، ای.پی. التکوف دربارهٔ یک روش جدید برای
سنتز هیدروکربن های با فرمول CnH2n گزارش داد که باتلروف خاطرنشان کرد بسیاری از این آزمایش ها قبلاً توسط لرمانتوا انجام شده بود. این تحقیقات بعدها زمانی ارزشمند شد که سنتز هیدروکربن های بسیار شاخه دار برای تولید صنعتی و استفاده در برخی انواع سوخت موتور بیشتر مورد مطالعه قرار گرفت. این فرایند بعدها به عنوان واکنش باتلروف-التکوف-لرمانتوا شناخته شد.
مری سی. داسو یک بیوشیمیست آمریکایی است که به خاطر تحقیقاتش در زمینه تقسیم کروموزومی و کشف ران جی تی پیاز شناخته می شود. او هم اکنون مدیر علمی فعال بخش تحقیقات داخلی و پژوهشگر ارشد در بخش تنظیم چرخه سلولی در مؤسسه ملی سلامت کودک و توسعه انسانی یونیس کندی شریور است. زندگی اولیه و تحصیلات. داسو در یوجین، اورگن همراه با سه خواهر و برادر خود بزرگ شد. پدرش استاد دانشگاه چارلز اچ. لاندکویست بود و مادرش خانه دار بود. خانواده آنها زمان زیادی را در طبیعت و سفرهای کمپینگ می گذراندند که بعداً بر علاقه اش به زیست شناسی در دوران دبیرستان تأثیر گذاشت. به پیشنهاد والدینش، او وارد دانشگاه اورگن شد تا مانند برادرش به مدرسه حقوق برود. در سال دوم تحصیلی، داسو یک موقعیت تابستانی در آزمایشگاه پیت اچ. فون هیپل داشت که در آنجا به مطالعه عملکرد پلیمراز دی ان ای T4 پرداخت، که اکنون به طور گسترده ای توسط پژوهشگران برای جهش زدن به ژن های مورد نظر و انجام مطالعات مرتبط با دی ان ای استفاده می شود. او تا پایان دوران تحصیل در اورگن در آزمایشگاه او باقی ماند و این مطالعات پایه گذار پایان نامه اش در کالج افتخاری شد. در سال ۱۹۸۴، داسو با مدرک
عالی در رشته شیمی و فرعی در ریاضیات فارغ التحصیل شد. او یک مارشال اسکالر در دانشگاه کمبریج بود، جایی که دکتری خود را در رشته بیوشیمی دریافت کرد. در کمبریج، او تصمیم گرفت در آزمایشگاه های ریچارد جکسون و تیم هانت کار کند. او به مطالعه آغاز ترجمه mRNA یوکاریوتی پرداخت و بررسی کرد که چگونه سلول های موجودات پیچیده، مانند گیاهان و حیوانات، دستورالعمل های دی ان ای را به پروتئین های جدید تبدیل می کنند. بورسیه او در ابتدا برای ۲ سال تنظیم شده بود، اما داسو موفق شد برای سال سوم درخواست دهد تا مدرک دکتری خود را کسب کند. تحقیقات پسادکترا. از اواخر سال ۱۹۸۸، داسو به عنوان پژوهشگر دِیمن ران یون به آزمایشگاه جان و. نیوپورت در دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو پیوست و به مطالعه تنظیم چرخه سلولی پرداخت. داسو اولین مقاله مهم پسادکترا خود را در سال ۱۹۹۰ منتشر کرد؛ این مقاله به سرعت تکمیل شد زیرا سیستم های جدیدی برای مطالعه چرخه سلولی در "محیط کشت"، با استفاده از عصاره تخم مرغ قورباغه، به تازگی توسعه یافته بودند. پروژه او نقاط کنترلی را شناسایی کرد که اطمینان حاصل می کرد تکمیل تکثیر دی ان ای قبل از شروع می توز انجام شود. داسو سپس تحقیق
ات خود را گسترش داد و به جست وجوی پروتئین های مرتبط با نقطه کنترل تکثیر پرداخت که منجر به همکاری با آزمایشگاه تاکهارو نیشیموتو در دانشگاه کیوشو شد. سال ها قبل، نیشیموتو نشان داده بود که سلول های بدون پروتئین RCC1 سعی در تقسیم قبل از تکمیل تکثیر دی ان ای دارند که منجر به آسیب های فاجعه آمیز به کروموزوم ها می شود؛ او همچنین ژن RCC1 را شناسایی کرده بود که این پروتئین را می سازد. نیشیموتو ابتدا یک پژوهشگر پسادکترا، هیدئو نیشیتانی، را برای انجام آزمایش های RCC1 به آزمایشگاه نیوپورت در UCSD فرستاد. سپس، داسو به ژاپن رفت تا آزمایش های بیشتری انجام دهد. او در آزمایشگاه نیشیموتو با ژنتیک پستانداران آشنا شد و همچنین آموخت که چگونه عوامل فرهنگی می توانند در پیشرفت یا موانع شغلی دانشمندان مرد و زن تأثیر بگذارند. حرفه. در سال ۱۹۹۲، داسو پروژه های چرخه سلولی خود را از UCSD به مؤسسه ملی بهداشت آورد و به عنوان دانشمند کارکن در آزمایشگاه آلن وولف در زمینه زیست شناسی مولکولی جنینی در مؤسسه ملی سلامت کودک و توسعه انسانی یونیس کندی شریور (NICHD) مشغول به کار شد. او به مطالعه تعامل RCC1 با کروماتین پرداخت. در سال ۱۹۹۴، او به یک پ
ژوهشگر مسیر آموزشی تبدیل شد و در سال ۲۰۰۰ به موقعیت دائمی رسید. او هم اکنون پژوهشگر ارشد در بخش تنظیم چرخه سلولی است. در سال ۲۰۱۵، او به مدیر علمی معاونت برای بودجه و مدیریت تبدیل شد و در فوریه ۲۰۲۰ به مدیر علمی فعال بخش تحقیقات داخلی شد. تحقیقات. داسو به مطالعه مکانیسم های تقسیم کروموزومی علاقه مند است. گروه او کشف کرد که ران جی تی پیاز چگونه عملکردهای می توزی را به طور کاملاً مستقل از حمل ونقل هسته ای انجام می دهد. آنها همچنین نشان دادند که سایر اجزای ماشین حمل ونقل هسته ای به طور مشابه در هنگام تقسیم سلول ها مجدداً به کار گرفته می شوند تا فعالیت های مستقل از حمل ونقل را که برای تقسیم دقیق کروموزوم ها ضروری هستند، انجام دهند. به ویژه، پروتئین های کمپلکس منفذ هسته ای که به آن ها "نوکلئوپورین ها" گفته می شود، به میتوز اسپیندل ها و کینتوکوره ها محلی می شوند؛ این مکان یابی برای ساخت صحیح اسپیندل و پیشرفت چرخه سلولی ضروری است. گروه داسو استراتژی های مبتنی بر کریسپر برای تخریب انتخابی نوکلئوپورینها توسعه داده است. آنها اکنون از این سیستم ها برای بررسی نه تنها نقش نوکلئوپورین ها در تقسیم کروموزوم های میتوزی، بلکه
نحوه تأثیر نوکلئوپورین ها بر ساختار و ساخت منفذ هسته ای، تنظیم ژن ها، پردازش و صادرات RNA و همچنین حمل ونقل اجزای کلیدی هسته ای استفاده می کنند. داسو یافته های کلیدی دربارهٔ مسیر کوچک و مشابه یوبیکوئیتین (SUMO) منتشر کرد که منجر به کشف SUMOylation شد، فرآیندی که در آن پروتئین ها توسط پروتئین های SUMO نشانه گذاری می شوند و بنابراین عملکرد پروتئین نشانه گذاری شده تغییر می کند. در سال ۲۰۱۰، تیم او نشان داد که پروتئین SUMO SENP6 برای ساخت کینتوکوره ضروری است، ساختاری کلیدی که در میتوز شکل می گیرد. جوایز و افتخارات. داسو در سال ۲۰۱۸ به انجمن آمریکایی برای پیشرفت علم انتخاب شد و در سال ۲۰۱۹ به انجمن زیست شناسی سلولی آمریکا پیوست.
لیگ قهرمانان کونکاکاف ۱۱–۲۰۱۰ سومین دوره لیگ قهرمانان کونکاکاف با فرمت کنونی و به طور کلی چهل و ششمین دوره از مسابقات برتر باشگاهی فوتبال بود که توسط کونکاکاف، نهاد حاکم منطقه ای آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و کارائیب برگزار شد. مسابقات در ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۰ آغاز شد و در ۲۷ آوریل ۲۰۱۱ به پایان رسید. مونتری مکزیک اولین قهرمانی خود را به دست آورد و در مجموع در فینال رئال سالت لیک از ایالات متحده را با نتیجه ۳–۲ شکست داد. به عنوان قهرمان، مونتری به عنوان نماینده کونکاکاف به جام باشگاه های جهان ۲۰۱۱ راه یافت. نحوه صلاحیت. ۲۴ تیم در لیگ قهرمانان کونکاکاف ۱۰–۲۰۰۹ از مناطق آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و کارائیب شرکت کردند. ۹ تیم از آمریکای شمالی، ۱۲ تیم از آمریکای مرکزی و ۳ تیم از کارائیب بودند. تیم ها در صورت نداشتن ورزشگاهی برای مسابقات که کونکاکاف مناسب می داند، محروم و جایگزین شوند. اگر باشگاهی نتواند استانداردهای ورزشگاه خانگی خود را رعایت کند، این باشگاه باید ورزشگاه مناسبی در کشور خود پیدا کند. اگر باشگاه مذکور نتواند امکانات کافی را فراهم کند، خطر جایگزین شدن را به دنبال دارد. برای نمایندگان آمریکای مرکزی که از ط
ریق فصل های تقسیم شده واجد شرایط هستند، در کشورهایی که برای تعیین قهرمان ملی در مرحله پلی آف بازی می کنند، برنده مقام اول کشور را کسب می کند و در کشورهایی که این کار را نمی کنند، مجموع امتیازات در هر دو فصل و به دنبال آن سایر معیارهای تساوی شکن، تعیین می کنند که کدام تیم مقام برتر کشور را کسب کند. پس از تجزیه و تحلیل نتایج قبلی، کمیته اجرایی کونکاکاف تخصیص مجدد سهمیه ها را در مقایسه با دو فصل قبل تصویب کرد و به پاناما یک سهمیه خودکار در مرحله گروهی داد و در عین حال هر دو سهمیه السالوادور را به مرحله مقدماتی فرستاد. تیم ها. تیم هایی که پررنگ هستند به طور مستقیم به مرحله گروهی راه پیدا می کنند. فرمت. مانند دوره های قبلی، این مسابقات شامل یک دور مقدماتی رفت و برگشت برای ۱۶ باشگاه بود. هشت تیم برنده به همراه هشت تیم دیگر که به طور مستقیم به مرحله گروهی راه یافتند، در چهار گروه چهار تیمی قرار گرفتند که هر تیم با سایر تیم های گروه خود در بازی های خانگی و خارج از خانه به صورت رفت و برگشت بازی می کند. دو تیم برتر هر گروه به مرحله یک چهارم نهایی مرحله قهرمانی که شامل بازی های حذفی خانگی و خارج از خانه بود راه یافتند.
در صورت تساوی در پایان دو بازی، قانون گل زده در خانه حریف استفاده می شود، اما نه پس از ورود مسابقه به وقت اضافه، و بنابراین اگر مجموع امتیاز بعد از وقت اضافه مساوی شود، برنده در ضربات پنالتی تعیین می شود. مرحله مقدماتی. قرعه کشی دور مقدماتی و مرحله گروهی در ۱۹ مه ۲۰۱۰ در مقر کونکاکاف در شهر نیویورک برگزار شد. بازی های اول دور مقدماتی از ۲۷ تا ۲۹ ژوئیه ۲۰۱۰ برگزار شد، در حالی که بازی های برگشت ۳ تا ۵ اوت ۲۰۱۰ برگزار شد. مرحله گروهی. مرحله گروهی در ۶ دور در طی اوت تا اکتبر ۲۰۱۰ انجام شد. مرحله قهرمانی. قرعه کشی مرحله قهرمانی در ۱ نوامبر ۲۰۱۰ انجام شد. در مرحله یک چهارم نهایی، برندگان گروه بازی برگشت را در خانه انجام دادند و در برابر تیم دوم گروه ها قرار گرفتند، تنها محدودیت این بود که تیمی نمی توانست با همان تیمی که در مرحله گروهی بازی می کرد روبرو شود. یک چهارم نهایی. بازی های رفت یک چهارم نهایی در ۲۲ تا ۲۴ فوریه ۲۰۱۱ و بازی های برگشت در ۱ تا ۳ مارس ۲۰۱۱ برگزار شد. نیمه نهایی. بازی های رفت نیمه نهایی در ۱۵ تا ۱۶ مارس ۲۰۱۱ و بازی های برگشت در ۵ تا ۶ آوریل ۲۰۱۱ برگزار شد. فینال. بازی رفت فینال در ۲۰ آوریل ۲۰۱۱ و
بازی برگشت در ۲۷ آوریل ۲۰۱۱ برگزار شد.
مارگریت دیویس (۱۶ سپتامبر ۱۸۸۷ – ۱۹ سپتامبر ۱۹۶۷) یک بیوشیمیست آمریکایی و کشف کننده مشترک ویتامین های A و B همراه با المِر ورنر مک کولوم در سال ۱۹۱۳ بود. تحقیقات آن ها تأثیر زیادی بر تحقیقات بعدی در زمینه تغذیه داشت. دوران کودکی. دیویس در ۱۶ سپتامبر ۱۸۸۷ در ریسین، ویسکانسین به دنیا آمد. پدرش جان جفرسون دیویس، پزشک محلی و گیاه شناس بود که در دانشگاه ویسکانسین تدریس می کرد. در خودنوشت ۱۹۶۴ المِر ورنر مک کولوم اشاره کرده است که دیویس به دلیل سوختگی های شدید که در سن ده سالگی در اثر آتش بازی در حالی که لباسش آتش گرفته بود، دچار ناتوانی جسمی شد. تحصیلات. پیش زمینه و علاقه های علمی دیویس باعث شد که در سال ۱۹۰۶ در دانشگاه ویسکانسین ثبت نام کند. در سال ۱۹۰۸، او به دانشگاه کالیفرنیا در برکلی منتقل شد و در سال ۱۹۱۰ مدرک کارشناسی علوم خود را در رشته اقتصاد خانگی دریافت کرد. پس از فارغ التحصیلی، دیویس به دانشگاه ویسکانسین بازگشت و برخی از کارهای تحصیلات تکمیلی خود را انجام داد، اما مدرک کارشناسی ارشد خود را کامل نکرد. در دانشگاه ویسکانسین، دیویس به عنوان دستیار تحقیقاتی با مک کولوم شروع به کار کرد. کشف ویتامین های A و B.