Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مرد سگی (انگلیسی: DogMan) یک فیلم درام، دلهره آور و جنایی فرانسوی به زبان انگلیسی محصول سال ۲۰۲۳ به نویسندگی و کارگردانی لوک بسون با بازی کلب لندری جونز، جونیکا تی. گیبز، کریستوفر دنهام، جان چارلز آگیلار و گریس پالما است. فیلم در نیوجرسی، مردی را به تصویر می کشد که توسط پدرش مورد آزار قرار گرفته و سگ ها را دوست دارد. این فیلم برای رقابت برای شیر طلایی در هشتادمین جشنواره بین المللی فیلم ونیز انتخاب شد، جایی که برای اولین بار در ۳۱ اوت ۲۰۲۳ نمایش داده شد. این فیلم در ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۳ در فرانسه اکران شد. این فیلم عموماً نقدهای متفاوتی از سوی منتقدان دریافت کرد. داستان. داگ در نیوجرسی هنگام رانندگی با یک کامیون پر از سگ دستگیر می شود. اولین، روان پزشک، برای بازجویی از او به اداره پلیس فرستاده می شود. او از طریق فلاش بک داستان زندگی خود را تعریف می کند. تولید. این فیلم در یک مرکز تولید مجازی در اسون، فرانسه، از فوریه تا ژوئیه ۲۰۲۲، و در مکان در نیوآرک، نیوجرسی، در ژوئن ۲۰۲۲ فیلمبرداری شد. بازخوردها. در وب سایت جمع آوری نقد راتن تومیتوز، این فیلم بر اساس ۵۲ نقد، با میانگین امتیاز ۵٫۴ از ۱۰، و دارای ۵۸٪ محبوبیت می ب
اشد. در متاکریتیک، که از میانگین وزنی استفاده می کند، امتیاز ۴۶ از ۱۰۰ را از ۲۱ منتقد به فیلم اختصاص داد که نشان دهنده نقدهای «مختلط یا متوسط» است.
نیکول لیلی کریستو (انگلیسی Nicole Lilly Christou؛ زاده ۲۲ جولای ۲۰۰۴؛ معروف به ) یک کمپینر خیریه بریتانیایی، یوتیوبر، نویسنده و مجری تلویزیونی است. کریستو جوایز بین المللی را در سال ۲۰۱۹ برای قسمتی از سریال CBBC-زندگی من، Nikki Lilly Meets وNikki Lilly Bakes دریافت کرد و در «Celebrity Supply Teacher» در حال انجام درسی دربارهٔ وبلاگ نویسی ظاهر شد. و جوانترین دریافت کننده جایزه ویژه بفتا است. کریستو در سال ۲۰۱۶ جایزه شخصیت شجاع را در جوایز افتخاری بریتانیا دریافت کرد. اوایل زندگی. در سن شش سالگی، کریستو برای اولین بار با ناهنجاری شریانی وریدی () تشخیص داده شد، یک بیماری نادر پزشکی که نیاز به درمان با عمل های متعدد دارد و ظاهر فیزیکی او را به وضوح تغییر داده است. او ۴ ماه مدرسه ابتدایی را از دست داد و چندین بار برای درمان به ایالات متحده رفت. کریستو برای اولین بار با ویدیوهای یوتیوب خود شناخته شد، که در سن هشت سالگی شروع به ساختن آنها کرد تا تجربیات خود را از زندگی با «تفاوت قابل مشاهده» به اشتراک بگذارد. کانال یوتیوب او موضوعاتی از جمله زندگی با یک بیماری مزمن، قلدری، سلامت روان، شیرینی پزی و زیبایی را پوشش می
دهد. فعالیت تلویزیونی. کریستو موضوع دو قسمت از مجموعه مستند CBBC: My Life: Born to Vlog و I Will Survive بوده است. در سال ۲۰۱۶، کریستو برنده سری چهارم مسابقات Junior Bake Off شد و در سال ۲۰۱۸ کریستو شروع به ارائه برنامه CBBC Nikki Lilly Meets کرد. که در آن با سیاستمداران و افراد مشهور از جمله اندی موری، تنیسور و ترزا می، نخست وزیر سابق مصاحبه می کند.
دیگنا اوچوا (زادهٔ ۱۵ مه ۱۹۶۴- درگذشت ۱۹ اکتبر ۲۰۰۱) یک وکیل حقوق بشر اهل کشور مکزیک بود. اوچوا در طول دوران شغلی خود وکالت برخی از افراد که در جهت منافع فقیرترین جامعه مردم مکزیک بوده و بر ضد منافع دولتی قرار داشتند را بر عهده داشت. در ۱۹ اکتبر ۲۰۰۱، اوچوا توسط مهاجمان ناشناس در دفترش در مکزیکوسیتی به ضرب گلوله کشته شد. مقامات ایالتی مکزیک ابتدا مرگ او را خودکشی اعلام کردند، اما در میان اعتراضات فعالان حقوق بشر، تحقیقات در مورد مرگ او در سال ۲۰۰۵ دوباره آغاز شد. در سال ۲۰۲۱، دولت مرکزی مکزیک به اشتباه خود در روند تحقیقات مرگ اوچوا اعتراف کرد. زندگی نامه. دیگنا اوچوا در میسانتلا در ایالت وراکروز به دنیا آمد. اوچوا قبل از اینکه وکیل حقوق بشر شود یک راهبه بوده است. اوچوا در سال ۱۹۸۴ به دانشکده حقوق در مرکز ایالت، ژالاپا، وراکروز رفت و در سال ۱۹۸۶ کار پاره وقت برای دفاتر دادستانی کل وراکروز را آغاز کرد. در ۱۶ اوت ۱۹۸۸، در حالی که همکاری های سیاسی با گروه های مخالف دولت مرکزی را داشت و پس از توصیه به خانواده اش مبنی بر اینکه لیست سیاهی از فعالان صنفی و سیاسی را در دفتر کارفرمای خود پیدا کرده است، ناگهان در جالاپا
، وراکروز ربوده شد. اوچوا ادعا کرد کسانی که او را ربوده بودند از افسران پلیس ایالتی بودند و به او تجاوز جنسی شده بود. با این حال هیچ تحقیقی در مورد ربایش او صورت نگرفت. در سال ۱۹۹۱ او وارد صومعه دومنیکن شد و تا سال ۱۹۹۹ در آنجا تحصیل کرد. اما بدون اینکه مدرک خود را دریافت کند، از آنجا رفت. در اوت ۱۹۹۹، دیگنا اوچوا بار دیگر ربوده شد و در یک ماشین در مکزیکو سیتی حبس شد. در اکتبر ۱۹۹۹، اوچوا دوباره در مکزیکو سیتی ربوده شد و مورد بازجویی و شکنجه قرار گرفت. در پایان این ربایش او را در کنار یک سیلندر باز گاز رها کردند. پلیس مکزیکوسیتی دربارهٔ این آدم ربایی ها تحقیق کرد و دادگاه بین آمریکایی حقوق بشر نیز از اوچوا حمایت کرد. در اوت ۲۰۰۰، او به دلیل فعالیت های خود به واشینگتن دی سی، ایالات متحده آمریکا تبعید شد. هنگامی که در تبعید بود، جایزه «روح پایدار» را از عفو بین الملل و از دستان مارتین شین دریافت کرد. در مارس ۲۰۰۱، او به مکزیکوسیتی بازگشت و در اوت ۲۰۰۱، حکم تبعید دادگاه از او برداشته شد. او در ۱۶ اکتبر ۲۰۰۱ در دفتر وکالت خود در خیابان "اِی-۳۱ زاکی تاکاس" در شهر مکزیکوسیتی فعالیت های خود را از سر گرفت. کار او نما
یندگی از مخالفان مختلف دولت بود و در برخی موارد پیگیری اتهامات نقض حقوق بشر از جمله شکنجه توسط مقامات دولتی و ارتشی بود. مرگ. اوچوا در ۱۹ اکتبر ۲۰۰۱ در دفتر خود در منطقه روما در مکزیکو سیتی کشته شد. در زمان مرگ، او درگیر دفاع از مشکلات کشاورزان در گوئررو بود. جسد او در دفتر حقوقی محل کارش پیدا شد. یادداشتی از او پیدا شد که به اعضای مرکز حقوق بشر که اخیراً در آنجا کار می کرد هشدار می داد که ممکن است همین اتفاق برای آنها نیز بیفتد. پس از مرگ او تحقیقات متعددی انجام شد. مقامات مکزیکوسیتی در ابتدا قتل او را یک خودکشی اعلام کرده بودند و در مارس ۲۰۰۲ به صورت رسمی حکم دادند که این خودکشی بوده است. اما این ادعا توسط چندین سناتور مورد مناقشه قرار گرفت. گزارش کالبد شکافی حاکی از آن بود که بدن وی دارای دو محل اصابت گلوله کالیبر ۲۲ بوده است. سرانجام مرگ او ناشی از اصابت گلوله به سر گزارش شد. علاوه بر گلوله ای که به سرش اصابت کرده بود، زخمی ناشی از گلوله نیز در سمت چپ بدنش وجود داشت. گلوله ای که به سرش اصابت کرده بود، در استخوان گیجگاهی سمت راست سرش فرورفته بود. اوچوا راست دست بود. در سال ۲۰۰۲، دیگنا جایزه بین المللی حقوق
بشر را توسط گلوبال اکسچنج، که یک سازمان غیردولتی بین المللی مستقر در سانفرانسیسکو بود، پس از مرگ خود دریافت کرد. همچنین در سال ۲۰۰۳، دیگنا اوچوا جایزه بین المللی حقوق بشر "لودویک-تراریو" را دریافت کرد که توسط وکلای اروپایی اعطا می شد.
ناهنجاری شریانی وریدی (AVM) یک درهم تنیدگی غیرطبیعی از رگ های خونی است که منجر به اختلال در جریان طبیعی خون و گردش اکسیژن می شود و نتیجتا با کمبود اکسیژن در بافتها فرآیند حیاتی را مختل می کند. این ناهنجاری ها به دلیل فشار بالای خون در خطر پارگی و خونریزی قراردارند. ناهنجاری شریانی وریدی بسته به اینکه در سیستم عصبی مرکزی قرار دارند یا در جای دیگری به عنوان مرکزی یا محیطی طبقه بندی می شوند. در صورتی کم خطر بدون ایجاد آسیب قابل توجه به بافت ها در زمان حذف کامل AVM از جراحی استفاده میشود. انواع و دلایل ناهنجاری شریانی وریدی. ناهنجاری شریانی وریدی را می توان به ناهنجاری های شریانی مغز و ناهنجاری های شریانی محیطی طبقه بندی کرد. علت دقیق آن ناشناخته است ، اما اعتقاد بر این است که آنها مادرزادی هستند و ممکن است در موارد نادر یک جزء ارثی نیز داشته باشند . علائم ناهنجاری شریانی وریدی. علائم ناهنجاری های شریانی ممکن است شامل تشنج ، سردرد ، ضعف عضلات ، بی حسی ، سرگیجه ، مشکلات مربوط به حرکت یا گفتار ، تعادل یا مسائل بینایی ، سردرگمی روانی ، توهم یا زوال عقل باشد. درمان. گزینه های درمانی برای AVM ها با هدف کاهش احتمال خون
ریزی یا از بین بردن وضعیت انجام می شود. این روشهای درمانی شامل جراحی باز برای از بین بردن AVM ، مسدود شدن شریان مبتنی بر کاتتر (آمبولیزاسیون) و تابش متمرکز (جراحی چاقوی گاما) است. تصمیم برای درمان بستگی به نوع ، اندازه و محل AVM و همچنین سلامت کلی بیمار و شدت علائم دارد.
جمال آنتونی بومن (زاده ۱ آوریل ۱۹۷۶) یک سیاستمدار و مربی آمریکایی است که از سال ۲۰۲۱ به عنوان نماینده ایالات متحده برای خدمت می کند. این ناحیه نیمه جنوبی شهرستان وستچستر، از جمله کوه ورنون، نیو روشل، و شهر بومن، یونکرز، و همچنین بخش کوچکی از برانکس را پوشش می دهد. بومن در منهتن، یکی از بخش های شهر نیویورک به دنیا آمد. او در طول هفته با مادربزرگش در ایست ریور هاز در شرق هارلم و با مادر و خواهرانش در یورک ویل در قسمت آپر ایست ساید در آخر هفته زندگی می کرد. مادربزرگش زمانی که او هشت ساله بود درگذشت و پس از آن او به طور تمام وقت در آپر ایست ساید زندگی کرد. در سن ۱۶ سالگی، او با خانواده اش به سیرویل، نیوجرسی نقل مکان کرد.
۲۰۲۴ در فرانسه () رویدادها. ۹ ژانویه - گابریل اتل جوان ترین و اولین نخست وزیر آشکارا همجنس گرای فرانسه شد. ۱۸ ژانویه - ۲۰۲۴ اعتراضات کشاورزان فرانسوی علیه سیاست کشاورزی دولت فرانسه و اتحادیه اروپا برگزار شد. ۲۳ ژانویه - در اعتراضات کشاورزان فرانسوی در سال ۲۰۲۴، یک زن در حالی که شوهر و دخترش، همه اعضای FNSEA، مجروح شدند، پس از برخورد یک خودرو به سد جاده در پامیر، فرانسه، در اعتراضات کشاورزان فرانسوی در سال ۲۰۲۴، مجروح شدند. ۲۶ ژانویه - نارندرا مودی، نخست وزیر هند و امانوئل ماکرون، رئیس جمهور فرانسه، روز جمهوری هند را با هم جشن گرفتند و مکرون مهمان اصلی رژه روز جمهوری در دهلی نو بود. ۲۸ ژانویه - معترضانی که از غذای پایدار حمایت می کنند سوپ را به سمت مونالیزا در موزه لوور پرتاب می کنند. این نقاشی با شیشه ضد گلوله محافظت می شود و آسیبی ندیده است. ۱۰ فوریه - الکتریسیته دو فرانس دو راکتور هسته ای را به دلیل آتش سوزی در نیروگاه هسته ای چاینون تعطیل کرد. ۲۱ فوریه - ورود میساک منوچیان و ملینه منوچیان به پانتئون. تعطیلات. Good Friday and St Stephen's Day are observed in آلزاس and موزل only
بخشش یا رحمت فیلمی محصول سال ۱۹۹۵ و به کارگردانی ریچارد شپارد است. در این فیلم بازیگرانی همچون جان روبینستاین و سم راکول ایفای نقش کرده اند.
پپه گویلاووگوی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال گینه و گینه بازی کرده است.
داودا جابی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آژاکسیو، باشگاه ورزشی ساحلی دانکرک، باشگاه ورزشی کایسری ارجیسپور، باشگاه فوتبال ترابزون اسپور، باشگاه فوتبال لانس، و باشگاه فوتبال گرونوبل فوت ۳۸ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
ساموئل جانسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی کاظمه کویت و باشگاه ورزشی اسماعیلی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
مامدی کابا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لوگانو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
عمر کالابان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال مانیسااسپور، باشگاه فوتبال ستاره ساحلی، باشگاه فوتبال اوسر، باشگاه فوتبال الظفره، و باشگاه فوتبال قبله اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
مامادو کانه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال نفتچی باکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال گینه و گینه بازی کرده است.
سکو کیتا سوزا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال استاد لاوالوا، باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید، و باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید بی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
کیتا کاراموکوبا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال رکریتیوو اوئلوا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
نظریه سیاسی فمینیستی () حوزه ای از فلسفه است که بر درک و نقد شیوه ای که فلسفه سیاسی تفسیر می شود و بیان این که چگونه نظریه سیاسی ممکن است به گونه ای بازسازی شود که نگرانی های فمینیستی را پیش ببرد، تمرکز دارد. نظریه سیاسی فمینیستی جنبه های نظریه فمینیستی و نظریه سیاسی را با هم ترکیب می کند تا رویکردی فمینیستی به مسائل سنتی در فلسفه سیاسی اتخاذ کند. سه هدف اصلی نظریه سیاسی فمینیستی: پس زمینه. نظریه سیاسی فمینیستی فقط در مورد زنان یا جنسیت نیست. هم به دلیل ماهیت مقوله ها و هم به دلیل تحولات، جهت گیری ها و رویکردهای بی شمار در فمینیسم، هیچ شرایط سخت لازم و کافی برای «فمینیست» بودن وجود ندارد. اگرچه درک و تحلیل تأثیرات سیاسی زمینه های جنسیتی یکی از حوزه های مهم نظریه سیاسی فمینیستی است، نظریه فمینیستی و از این رو نظریه سیاسی فمینیستی فراتر از جنسیت است. نظریه پردازان سیاسی فمینیست در مجامع آکادمیک، در بخش های علوم سیاسی، تاریخ، مطالعات زنان، جامعه شناسی، جغرافیا، مردم شناسی، دین و فلسفه یافت می شوند. نظریه سیاسی فمینیستی طیف وسیعی از رویکردها را در بر می گیرد. با حوزه های مرتبط از جمله نظریه حقوقی فمینیستی، فلسفه
سیاسی فمینیستی، فمینیسم زیست محیطی، تحقیقات تجربی زن محور در علوم سیاسی، و روش های تحقیق فمینیستی (روش فمینیستی) برای استفاده در علوم سیاسی و علوم اجتماعی هم پوشانی دارد. نظریه سیاسی فمینیستی، نظریه فمینیستی را از فمینیسم متمایز می کند، و به بررسی خاص دولت و نقش آن در بازتولید یا اصلاح نابرابری جنسیتی می پردازد. این رشته علاوه بر دامنه گسترده و چند رشته ای بودن، نسبتاً جدید و نوآورانه است، و همچنان در حال گسترش است. "دانشنامه فلسفه استنفورد" توضیح می دهد که «فلسفه سیاسی فمینیستی به عنوان زمینه ای برای توسعه آرمان ها، شیوه ها و توجیهات جدید برای چگونگی سازمان دهی و ایجاد و عملکردهای سیاسی عمل کند.» موضوعات تحقیق. معرفت شناسی فمینیستی. یکی از جنبه های کلیدی نظریه/فلسفه سیاسی فمینیستی، معرفت شناسی فمینیستی است. معرفت شناسان فمینیست عینیت علوم اجتماعی و فلسفی را با این ادعا که معیارهای اقتدار و اعتبار به صورت اجتماعی ساخته می شوند زیر سؤال می برند و وضعیت موجود اجتماعی-سیاسی را بازتاب می دهند و دوباره تثبیت می کنند. روش هایی را مطالعه می کند که جنسیت بر مفاهیم ما از دانش و شیوه های تحقیق و توجیه تأثیر می گذارد و
مشخص می کند که چگونه تصورات و عملکردهای غالب نسبت دادن، کسب کردن و توجیه دانش، به ضرر زنان است و بنابراین برای اصلاح آن ها تلاش می کند. معرفت شناسان فمینیست استدلال می کنند که شیوه های دانش مسلط کنونی به زیان زنان است، چون: نهادهای سیاسی جنسیتی. نظریه سیاسی در مورد جنسیت نهادها به بررسی سؤالاتی می پردازد از جمله این که «جنسیتی بودن یک نهاد» به چه معناست، چگونه می توان جنسیتی بودن یک مؤسسه را ارزیابی کرد و پیامدهای نهادهای جنسیتی برای افرادی که در آن ها کار می کنند چیست. نمونه ای از این پژوهش های مرتبط، کتاب "دولت بدون مادر" اثر آیلین مک دونا است که به بررسی چگونگی حذف ویژگی های زنانه «مادرانه» اجتماعی از مدل های حکومتی مدرن می پردازد. کاوش در تاریخچه پدرسالاری برای درک چگونگی جنسیت نهادهای سیاسی و تأثیر این امر محوری است. اهمیت درک پدرسالاری از نظر تاریخی در کتاب جودیت ام. بنت با عنوان "تاریخ موضوع: پدرسالاری و چالش فمینیسم" بررسی شده است. تعریفی از پدرسالاری توسط سیلویا والبی در کتاب "نظریه پردازی پدرسالاری" ارائه شده است، و نشان می دهد که چگونه نظام های مردسالار در طول تاریخ باعث سرکوب زنان و سلطه مردان بر
سیاست شده اند. سیاست هویت/هویت گروهی. نظریه پردازانی که این جنبه از نظریه سیاسی فمینیستی را مورد مطالعه قرار می دهند، زنان به عنوان یک گروه هویتی را زیر سؤال می برند. آن ها در نظر می گیرند که آیا حتی می توان در مورد رابطه یک گروه «زنانه» با سیاست نتیجه گیری ای کرد. یکی از جنبه های این بحث، متقابل بودن است و این که آیا زنان با پیشینه های نژادی و فرهنگی مختلف اشتراکات کافی برای تشکیل یک گروه سیاسی دارند یا خیر. استدلال های متقابل ادعا می کنند که ارتباط چندوجهی بین نژاد، جنسیت، و سایر سیستم هایی که با هم برای سرکوب و در عین حال اجازه دادن امتیاز، حیاتی هستند و باید در حوزه سیاسی مورد توجه قرار گیرند. جنبه دیگر این سؤال است که آیا زنان تراجنسیتی باید در گروه «زنان» گنجانده شوند، زیرا آن ها فاقد بسیاری از تجربیات دخترانه و زنانگی هستند که زنان را به عنوان یک گروه متمایز به هم پیوند می دهد. این موضوع همچنین شامل تعریف مجدد «گروه بودن» است. برای مثال، آیریس ماریون یانگ پیشنهاد کرده است که زنان تا آن جایی که تجربه های مشابهی را تجربه می کنند، اما در انزوا از یکدیگر و فاقد حس هویت گروهی، بیشتر یک «سریال» هستند تا یک گ
روه. رهبری سیاسی و جنسیت. این زمینه به چگونگی رهبری زنان از همتایان مرد خود در مشاغل سیاسی، مانند قانون گذاران، مجریان و قضات می پردازد. برخی از محققان در این زمینه مطالعه می کنند که چگونه رهبری سیاسی به خودی خود مردانه می شود تا از انواع رهبری سیاسی که زنان اغلب در خارج از دفاتر رسمی ارائه می کنند، حذف شود. برای مثال، هاردی فانتا به کار سیاسی در جوامع لاتین تبار در ایالات متحده نگاه می کند تا نقش های رهبری سیاسی زنانه را شناسایی کند، و در نهایت به این نتیجه می رسد که زنان لاتین مهم ترین رهبری و کار را در آن جوامع ارائه می دهند - علی رغم این واقعیت که اکثر مطالعات رهبری آن ها را نادیده می گیرند، زیرا در نقش های رسمی اداری رخ نمی دهد.
جعبه مهتاب فیلمی محصول سال ۱۹۹۶ و به کارگردانی تام دی چیلو است. در این فیلم بازیگرانی همچون جان تورتورو، سم راکول، کاترین کینر، لیسا بلونت، آنی کورلی و درموت مالرونی ایفای نقش کرده اند.
محمد خرمشاهی می تواند به یکی از اشخاص زیر اشاره داشته باشد:
الحسن کیتا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الامارات امارات، باشگاه فوتبال رئال وایادولید، باشگاه فوتبال زوریخ، باشگاه فوتبال المپیک خریبکه، باشگاه فوتبال الاتحاد، باشگاه فوتبال سنت گالن، باشگاه فوتبال الشباب عربستان سعودی، باشگاه ورزشی رئال مایورکا، و باشگاه فرهنگی ورزشی دبی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
الحسن کیتا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال متس و باشگاه فوتبال لیرسه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
علی کیتا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال سوئد اهل گینه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اشتوتگارت و باشگاه فوتبال اوسترشوندس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
بوبکر کیتا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال مادورا یونایتد، باشگاه فوتبال پاهانگ، و باشگاه فوتبال آرما اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
ژول کیتا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال باستیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال گینه و گینه بازی کرده است.
ملکه آنو یا بانو آنو (به که همچنین به عنوان آنا دارا نیز شناخته می شود، درگذشت سال ۱۶۹۶) همسر خانی بود که در زمان تأسیس خانات جونغار در اواخر قرن هفدهم، جنگجویان مغول را در نبردها رهبری می کرد. او خود نیز یک جنگجو بود. زندگی نامه. ملکه آنو نوه اوچیرتو سیسن خان خوشود (یا طبق برخی منابع مکتوب تاریخی کوچک ترین دختر او) بود که برادرزاده و پسرخوانده قوشی خان محسوب می شد. او با شاهزاده سنگگه که پسر اردنی باتور بود و به عنوان بنیانگذار خانات جونغار شناخته می شود، ازدواج کرد. پس از ترور سنگگه توسط برادران ناتنی اش که تسهتن و تسوبداباتور نام داشتند در سال ۱۶۷۰، آنو با جانشین سنگگه، برادرش گالدان بوشوگتو خان که ده سال را در تبت به عنوان راهب بودایی گذرانده بود، ازدواج کرد. با نیروهایی که اوچیرتو در اختیار او قرار داد، گالدان انتقام مرگ برادرش را گرفت و تاج و تخت خانات جونغار را به دست گرفت. گالدان در طول سلطنت خود به آنو به عنوان مشاوره خود تکیه می کرد، زیرا او حکومت مغول جونغار را از غرب دیوار بزرگ چین تا شرق قزاقستان امروزی و از شمال قرقیزستان کنونی تا جنوب سیبری گسترش داده بود. سلسله چینگ از ترس ظهور یک امپراتوری جد
ید مغول، سه ارتش را در سال ۱۶۹۶ به سمت مغولستان فرستاد. امپراتور کانگ شی شخصاً نیروهای اعزامی خود را در این نبرد رهبری می کرد. گالدان ارتش خود را از کوه های خنتی به سمت جنوب حرکت داد تا با ستون غربی ارتش چینگ در نبرد جائو مودو در ماه مه ۱۶۹۶ مبارزه کند، اما نیروهای او خیلی زود توسط نیروهای چینگ محاصره شدند. در این زمان بانو آنو یک ضد حمله را طراحی و رهبری کرد که به شوهرش امکان داد از محاصره دشمن فرار کند. اگر چه گالدان موفق شد با تعداد کمی از سربازانش فرار کند اما آنو در حین حمله با تیر دشمن کشته شد. او در دامنه کوه های خانگای در منطقه ای که اکنون با نام خوتونت امروزی در استان آرخانگای شناخته می شود، به خاک سپرده شد. خانواده. از ازدواج آنو با گالدان یک پسر و دو دختر حاصل شد که سبتنگ بالجور (色布騰巴爾珠爾)، جونکهای (به ) و بوم (به ) نام داشتند. در فرهنگی. در سال ۱۹۷۵، نویسنده مشهور مغولی، بیامبین رینچن، رمان خود را "با عنوان" «بانو آنو» در مورد زندگی و مرگ ملکه خانات جونغار مغول در قرن هفدهم منتشر کرد. این رمان به ادبیات کلاسیک مغولی نگارش شده بود و خواندن آن در مدارس مغولی ضروری است. در سال ۲۰۱۰، رمان نویس مغولی، ب
ااتارسورن شوودرستسگ، کتاب «"The Legendary Queen Anu» (ملکه افسانه ای" "آنو") را منتشر کرد. اهمیت خانواده، توانمندسازی زنان و هویت ملی موضوعات اصلی برخورد او با زندگی آنو در کتاب خود بود. این کتاب به عنوان کتاب ملی سال برای ادبیات مغولی انتخاب شد و از روی آن یک نمایش تئاتر در مارس ۲۰۱۱ در تئاتر ملی مغولستان اجرا شد. شوودرتستسگ از روی کتاب "ملکه افسانه ای آنو" یک فیلم بلند نیز در سال ۲۰۱۲ ساخت. "ملکه آنو - روح یک جنگجو"، که از روی زندگینامه ملکه آنو ساخته شده بود، گران ترین فیلم مغولی ساخته شده تا کنون است و به یکی از پردرآمدترین فیلم های مغولستان نیز تبدیل شد.
موری کوناته (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بروسیا دورتموند ۲، باشگاه فوتبال مشلان، و باشگاه فوتبال سنت ترویدنس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
پا کوناته (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال متولد سوئد اهل گینه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسپال، باشگاه فوتبال مالمو، و باشگاه فوتبال اوسترش اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال سوئد، سوئد، و گینه بازی کرده است.
ابراهیما کونه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال متولد ساحل عاج اهل گینه است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال ساحل عاج و گینه بازی کرده است.
گی-میشل لاندن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اردواسپور، باشگاه فوتبال لو مان، باشگاه فوتبال ردبول زالتسبورگ، و باشگاه ورزشی گنچلربیرلیغی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
اف ام ای آی ای ۵۸ پوکارا (به معنای دژ به زبان کچوا) یک هواپیمای تهاجمی و ضدشورش آرژانتینی است که توسط فابریکا میلیتار دی آویونس (اف.ام. ای) ساخته شده است. این هواپیما، تمام فلزی تک باله، بال پایین و دارای دو موتور توربوپراپ با ارابه فرود جمع شونده است که می تواند در صورت نیاز عملیاتی از باندهای فرود نیمه آماده، به پرواز درآید. این هواگرد در جنگ فالکلند و جنگ داخلی سری لانکا خدمت نمود. توسعه. در اوت ۱۹۶۶، کارخانه هواپیماسازی دولتی آرژانتین، اداره ملی ساخت و تحقیقات هوانوردی (DINFIA)، توسعه ای. ایکس-۲، یک هواگرد ضدشورش را برای برآورده کردن نیازهای نیروی هوایی آرژانتین آغاز نمود. این پروژه توسط مهندس ریکاردو اولمدو دنبال شد و تحت هدایت مهندس آنیبال دردمی قرار گرفت، وی همچنین هواپیماهای آی ای ۵۰ گوارانی ۲ و آی. ای-۶۳ پامپا را طراحی نموده است. طرح انتخابی یک هواگرد تک باله بود که پیشرانه آن از دو موتور توربوپراپ نصب شده در بال ها تأمین می شد. به منظور آزمایش طرح پیشنهادی، اداره هوانوردی ابتدا یک نمونه آزمایشی گلایدر (بدون پیشرانه) را در مقیاس کامل تولید نمود. این نمونه برای اولین بار در ۲۶ دسامبر ۱۹۶۷ به پرواز درآ
مد. آزمایش گلایدر هیچ مشکل عمده ای در کتترل و پرواز نشان نداد و در سپتامبر ۱۹۶۸، ساخت یک نمونه اولیه با پیشرانه به نام آی. ای-۵۸ دلفین آغاز شد، اما بعداً به پوکارا تغییر نام داد. برای پیشرانه این هواپیما یک جفت موتور گرت تی پی ئی۳۳۱آی به قدرت ۶۷۴ کیلووات (۹۰۴ اسب بخار) انتخاب شد. اداره ملی ساخت و تحقیقات هوانوردی در اوایل همان سال به فابریکا میلیتار دی آویونس (اف.ام. ای) تغییر نام یافت. نمونه اولیه پوکارا، اولین پرواز خود را در ۲۰ اوت ۱۹۶۹ انجام داد، در ۶ دسامبر ۱۹۷۰ و در دومین نمونه اولیه، پیشرانه به موتورهای قدرتمند تر توربومکا آستازو ۱۶جی به قدرت ۷۲۹ کیلووات (۹۷۸ اسب بخار) تغییر یافت . اولین نمونه اولیه بعداً با موتور آستازو طراحی و مهندسی مجدد شد، این موتور برای نسخه تولیدی انتخاب شد، و در پی آن سومین نمونه اولیه در سال ۱۹۷۳ تولید شد. اولین مدل تولیدی در ۸ نوامبر ۱۹۷۴ پرواز کرد و تحویل در اوایل سال ۱۹۷۶ آغاز گردید. حداقل سه طرح توسعه از آی. ای-۵۸ پوکارا نشات گرفت. در اولین طرح، بدنه هواپیمای پوکاراافزایش طول یافته ودارای کابین تحت فشار برای شش سرنشین، مجهز به موتورهای توربوفن آستافان بوده و برای حمل و نقل
سبک و وظایف عکاسی طراجی شده بود. دومی یک هواپیمای رصدی و شناسایی بود که پیکربندی مشابهی با فیرچایلد ریپابلیک ای-۱۰ داشت. سومین آی. ای ۶۰ نام داشت و یک هواپیمای آموزشی پیشرفته و تهاجمی سبک بود که توسط دو آستافن نیرو می گرفت که از بدنه اصلی هواپیما و کاناپی پوکارا با دم تی-شکل با بال های بلند بهره می برد. برخی آزمایش ها در تونل باد انجام شد، اما برای ادامه برنامه آی. ای-۶۳ پامپا، توسعه بیشتری بروی این هواپیما صورت نگرفت. طراحی. آی ای ۵۸ پوکارا دارای ساختاری متعارف، تمام فلزی و عمدتاً از دورآلومین ساخته شده است. آی ای ۵۸ پوکارا دارای بدنه ای باریک با آرایش دو اتاقک خلبان پشت سرهم است، خدمه هواپیما در زیر کاناپی تاشوی رو به بالا، و بروی صندلی پران با عملکرد در سرعت/ارتفاع صفر/صفر، ساخت مارتین-بیکر مدل Mk 6AP6A مستقرشده و دارای کنترل های دوگانه و دید خوب، حداقل در قسمت های جانبی و جلویی هستند. طراحی آیرودینامیکی تمیز به پوکارا اجازه می دهد به سرعت نسبتاً بالایی، و بالاتر از هواپیمای دیگر ضدشورش آمریکایی او وی-۱۰ برونکو دست یابد سابقه عملیاتی. اولین واحدها در ماه مه ۱۹۷۵ به نیروی هوایی آرژانتین (FAA) تحویل داده شد