Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن' را نشنیده بودم و نمی دانستم چنین افرادی در جهان وجود دارند، اما به شدت احساس می کردم که کشتن مردم نادرست است و مصمم بودم هرگز این کار را نکنم». او تلاش کرد از دست مقامات که او را به تخریب پوسترها متهم می کردند فرار کند، اما هنگام تلاش برای رسیدن به رم دستگیر شد و مدتی کوتاه در زندان بود. او از خدمت در ارتش جمهوری سالو، دولت دست نشانده موسولینی پس از حمله متفقین در ۱۹۴۳، امتناع کرد. دولچی از کار کشیش کاتولیک دون زنو سالتینی الهام گرفت، کسی که پس از جنگ جهانی دوم یتیم خانه ای برای ۳۰۰۰ کودک رها شده راه اندازی کرده بود. این مکان در اردوگاه سابق فوسولی نزدیک مودنا در امیلیا رومانیا بود و نومادل فیا نامیده می شد: مکانی که برادری قانون است. در سال ۱۹۵۰ دولچی در سن بیست و پنج سالگی تحصیلات معماری و مهندسی بسیار امیدبخش خود در سوئیس را رها کرد، استاندارد زندگی طبقه متوسط خود را کنار گذاشت و به خدمت فقرا و افراد محروم پرداخت. دولچی جامعه مشابهی به نام سفارلو ایجاد کرد. دون زنو توسط مقامات که او را کمونیست می دانستند تحت آزار قرار می گرفت و حتی واتیکان علیه او موضع گرفت و او را "کشیش دیوانه" خواند. مقامات تصمیم گرفت
ند یتیم ها را به آسایشگاه ها منتقل و هر دو جامعه نومادل فیا و سفارلو را تعطیل کنند. دولچی باید نظاره گر می بود که نیروهای دولتی بسیاری از کودکان جامعه را می برند و تمام انرژی خود را برای ساخت یک نومادل فیا جدید به کار گرفت. تا سال ۱۹۵۲، او آماده بود به جای دیگری برود. در سیسیل. در سال ۱۹۵۲ دولچی تصمیم گرفت به «فقیرترین جایی که تاکنون دیده بودم» برود — دهکده ماهیگیری تراپتو در غرب سیسیل، حدود ۳۰ کیلومتر غرب پالرمو. در بازدید قبلی از سایت های باستان شناسی یونانی سیسیل، او کاملاً به فقر روستایی شدید آگاه شد. شهرهایی بدون برق، آب جاری یا فاضلاب، مردم فقیر که به سختی در مرز گرسنگی زندگی می کردند، عمدتاً بی سواد و بیکار، و بی اعتماد به دولت و نادیده گرفته شده توسط کلیسای خود. دولچی در تراپتو یتیم خانه ای راه اندازی کرد، با کمک وینچزینا مانگانو، بیوه یک ماهی گیر و اتحادیه ای که او را از تنگدستی نجات داده بود و پنج فرزندش را به فرزندی پذیرفت. بعداً او به بالای تپه به پارتینیکو نزدیک رفت، جایی که تلاش کرد کشاورزان بی زمین را به تعاونی ها سازماندهی کند. دولچی شروع به استفاده از اعتصاب غذا، اعتراضات نشسته و تظاهرات غیرخ
شونت آمیز به عنوان روش هایی برای مجبور کردن دولت های منطقه ای و ملی به انجام بهبودها در مناطق فقیرنشین جزیره کرد. در نهایت، او به عنوان "مهاتما گاندی سیسیل" شناخته شد، همان طور که یک خبرنگار فرانسوی او را نامیده بود. اعتراض مسالمت آمیز. در طول دوران فعالیتش در سیسیل، دولچی از روش های اعتراض مسالمت آمیز استفاده کرد، یکی از مشهورترین اعتصاب های غذای او در نوامبر ۱۹۵۵ بود، زمانی که یک هفته در پارتینیکو روزه گرفت تا توجه به فلاکت و خشونت منطقه جلب و ساخت سد بر روی رودخانه یاتو را برای آبیاری کل دره ترویج دهد. یکی از تکنیک هایی که او نوآوری کرد "اعتصاب معکوس" (کار بدون دستمزد) بود، که پروژه های عمومی غیرمجاز برای فقرا را آغاز می کرد. این روش باعث شد او در سال ۱۹۵۶ نخستین شهرت خود را کسب کند، زمانی که حدود ۱۵۰ مرد بیکار را برای تعمیر یک جاده عمومی گرد آورد. پلیس آن را مانع تراشی خواند؛ دستیارانش کنار رفتند؛ او روی زمین دراز کشید و بازداشت شد. او ماهرانه برای خود تبلیغ کرد. وکلای مشهوری مانند پیِرو کالاماندری داوطلبانه برای دفاع از او آماده شدند. نویسندگان مشهوری مانند ایگنازیو سیلون، آلبرتو موراویا و کارلو لوی از ج
مله دیگران اعتراض کردند. دادگاه پالرمو دولچی و دو دوجین هم متهمانش را از اتهام مقاومت و توهین به پلیس تبرئه کرد، اما به ۵۰ روز زندان (مدتی که قبلاً گذرانده بودند) و ۲۰۰۰۰ لیرا (۳۲ دلار آمریکا) جریمه به خاطر «تجاوز به زمین متعلق به دولت» محکوم شدند. پس از آزادی، او کمپین ساخت سد بر روی رودخانه یاتو را از سر گرفت و کار در نهایت در فوریه ۱۹۶۳ آغاز شد. سپس او کمپینی برای ساخت سد بر روی رودخانه بلیچه آغاز کرد تا از تبدیل دره به زمین بایر جلوگیری و اشتغال ایجاد شود و مهاجرت کارگران متوقف شود. دولچی هفته ای عزاداری اعلام کرد و با ۳۰ همراه در مارس ۱۹۶۵ اعتصاب غذا در میدان شهر روکامنا برگزار کرد. سپس هیئتی از شهرداران ۱۹ شهر در دره به رم برد تا برای سد درخواست کنند و با حمل بنرهایی که اعتراض می کردند «دره بلیچه در حال مرگ است» به پارلمان رژه رفتند. در ژانویه ۱۹۶۸، منطقه شاهد زمین لرزه ای بود که بخش عمده ای از دره بلیچه را ویران کرد. دولچی به طور فعال به قربانیان کمک کرد و ماه ها پس از این فاجعه، تظاهرات و اعتصاب های غذا برای درخواست کمک فوری به خانواده های بی خانمان در چادرها اعلام کرد. کمک ها برای بازسازی توسط مدیران
طماع مصادره شد و «بلیچه» از آن پس به نماد فساد سیاسی در ایتالیا تبدیل شد. ضدمافیا. دولچی از نفوذ کامل مافیا بر فقرا در سیسیل آگاه شد. او ابتدا به مافیا حمله نکرد اما بلافاصله با آن ها روبه رو شد و با پروژهٔ سد رودخانهٔ یاتو انحصار آن ها بر تأمین آب را به چالش کشید. در ابتدا، اقدامات او منجر به تهدیدات مافیا و نارضایتی مقامات شد؛ بعدها او در ایتالیا و خارج از آن چنان شناخته شده بود که برخورد با او بدون ایجاد تبلیغات منفی بسیار دشوار بود. او مبارزهٔ خود علیه مافیا را با ادعای اینکه مقامات دولتی در انتخاباتشان از کوزا نوسترا کمک می گیرند، آغاز کرد. به جای اینکه اتهامات خود را تنها در سیسیل مطرح کند، به رم سفر کرد تا در برابر کمیسیون ضد مافیا که در ۱۹۶۳ تشکیل شده بود، شرکت کند و اطمینان یابد که نگرانی های او دربارهٔ مافیا در سیسیل شنیده شود. تمایل او به ایستادگی در برابر مافیا در تلاش برای بهبود شرایط زندگی سیسیلی ها باعث شد اعتماد مردم محلی را به دست آورد. در طول ۱۹۶۳ و ۱۹۶۴، دولچی و دستیارش فرانکو آلازیا شواهدی دربارهٔ ارتباط بین مافیا و سیاستمداران برای کمیسیون جمع آوری کردند. در یک کنفرانس خبری در سپتامبر ۱۹
۶۵، آن ها ده ها شهادت از افرادی که گفته می شد برناردو ماتارلا (پدر رئیس جمهور فعلی ایتالیا، سرجیو ماتارلا) و کالوژرو ولپه را در حال دیدار با مافیای برجسته دیده اند، ارائه دادند. ماتارلا و ولپه علیه دولچی و آلازیا به اتهام تهمت شکایت کردند. محاکمه به اتهام تهمت. در جریان محاکمهٔ دو سالهٔ بعد، ده ها شاهد شنیده شدند و بسیاری از اسناد بررسی شدند. وقتی دادگاه اجازهٔ ارائهٔ شواهد جدید از شاهدان را نداد، دولچی و آلازیا تصمیم گرفتند که محاکمه یک تمسخر است. آن ها اعلام کردند که تحت این شرایط دیگر تلاش برای دفاع از خود نخواهند کرد. بنابراین، باقی ماندهٔ محاکمه با غیبت دولچی و آلازیا در دادگاه برگزار شد. دولچی با پخش نظرات خود از طریق یک ایستگاه رادیویی خصوصی که بلافاصله بسته شد، واکنش نشان داد. در ۲۱ ژوئن ۱۹۶۷، دادگاه رم تعیین کرد که ماتارلا شواهد قابل اعتماد دربارهٔ مخالفتش با مافیا در تمام طول دورهٔ سیاسی خود ارائه کرده است. بیانیه های جمع آوری شده توسط متهمان – دولچی و دستیارش آلازیا – چیزی جز "شایعات شنیع، غیبت های بدخواهانه یا حتی دروغ های ساده" نبودند. دادگاه بر این باور بود که ماتارلا "هرگز با محیط مافیا ارتباطی
نداشته است." نتایج تحقیقات در ۱۹۶۶ در کتاب "Chi gioca solo" (مردی که تنها بازی می کند) منتشر شد. دولچی درخواست عفو کرد، اما به دو سال زندان به اتهام تهمت همراه با جریمه های سنگین محکوم شد. آلازیا به یک سال و نیم محکوم شد. آن ها هرگز حکم را اجرا نکردند، زیرا عفو شد. فرستادن دولچی به زندان بسیار رسواکننده بود و حکم لغو شد. ماتارلا محاکمه را برد اما پست کابینه ای در دولت جدید آلدو مورو را از دست داد. در تجدید نظر احکام در ۱۹۷۳ تأیید شد. دولچی دربارهٔ حکم اظهار داشت: "به هر کس مسئولیت خود را در برابر افکار عمومی امروز و تاریخ فردا واگذار می کنم." مربیگری مردمی. به سبک مهاتما گاندی و مارتین لوتر کینگ جونیور، دولچی معتقد بود که تضادها در جامعه اجتناب ناپذیر هستند اما هر تلاشی برای حل تضادها با خشونت یا دیگر روش های اجباری در نهایت با شکست مواجه خواهد شد. در کوتاه مدت، راه حل های خشونت آمیز ممکن است مزیت داشته باشند؛ اما در درازمدت، تمام موقعیت هایی که بر چنین روش های سلطه گرانه متکی هستند، در خشونت باز تولید شده فرو می ریزند. دولچی معتقد شد که آموزش کلید پیشرفت اجتماعی است. با پولی که برای جایزه صلح لنین در ۱۹۵۸ د
ریافت کرد، "مرکز مطالعات و ابتکارات برای اشتغال کامل" (Centro studi e iniziative per la piena occupazione) را در پارتینیکو، روستایی در حومهٔ پالرمو که خانهٔ او شده بود، و دیگر شهرهای جزیره تأسیس کرد. در کارهای اجتماعی اش، دولچی "به دنبال روش های ملموس آموزش و حل تضاد بود که راه را برای یک جامعهٔ کاملاً دموکراتیک و غیرخشونت آمیز هموار کند." این مرکز یکی از مهم ترین نمونه های توسعهٔ جامعه در ایتالیا و به ویژه جنوب این کشور از زمان جنگ جهانی دوم بود. این مرکز هم به عنوان شکلی از خودسازماندهی جوامع محلی عمل می کرد و هم مدرسه ای برای تربیت نسلی از جوانان متعهد اجتماعی و سیاسی بود که انسجام گروهی خود را یافتند و سعی کردند فرایند تجمع اجتماعی را از طریق روش ها و ابزارهای عدم خشونت فعال بسازند. دولچی از روش سقراطی، یک روش دیالکتیکی برای پژوهش، و "تحلیل خود مردمی" برای توانمندسازی جوامع استفاده می کرد. روش های آموزشی او بر آگاهی اجتماعی و تعامل فرهنگی تأکید داشت و موجب کسب شهرت جهانی برای او شد. ایده های او توسط گروهی کوچک اما پرشور از طرفدارانش که روش های او را در سراسر سیسیل و سرزمین اصلی ایتالیا ترویج کردند، دنبال
شد. کمپین آزار و اذیت دولچی. زندگی و اقدامات دولچی بحث های فراوانی برانگیخت. او مقامات را ناراحت می کرد که اغلب فعالانه علیه او کار می کردند. برخی از مردم محلی که مخالف سد رودخانهٔ یاتو بودند، از دیدن سیلاب دره ها و تخریب باغ ها و درختان زیتون راضی نبودند. پیمانکاران پروژه ها در نهایت یا وابسته به مافیا بودند یا واسطه های آن ها. دولچی اغلب دچار کمبود و بی دقتی در پول بود. گاهی از سوی خانواده های انگلیسی که دارایی شان از تولید شیرینی مارسالا در سیسیل به دست آمده بود، کمک می شد. در ۱۹۶۴، کاردینال ارشد پالرمو، ارنستو روفینی، دولچی و جوزپه توماسی دی لامپدوسا، نویسندهٔ "پلنگ"، و همچنین مافیا را به صورت علنی متهم کرد که "همهٔ سیسیلی ها را بدنام می کنند". ادعاهای روفینی و تأیید آن توسط پاپ پل ششم می توانست به نوعی تأیید برای حذف دولچی و افزایش نگرانی ها دربارهٔ امنیت او تعبیر شود. در ۱۹۶۸، دولچی به اختلاس از وجوه ارسالی از خارج برای کمک به قربانیان زلزله که بخش عمده ای از دره بلیچه را ویران کرده بود، متهم شد، اگرچه این اتهامات هرگز ثابت نشد. هم زمان، برخی از پیروانش برای تأسیس مراکز آموزشی خود جدا شدند و او را به اق
تدارگرایی بیش از حد متهم کردند. برخی از ابتکارات بعدی دولچی کمتر موفقیت آمیز بودند و اغلب مرزهای غیر ملموس را طی می کردند. مرکز او تلاش داشت شواهدی علیه پایگاه مخفی ناتو در اطراف جزیرهٔ مادالنا در ساردینیا ارائه دهد، بر این اساس که چنین تأسیساتی نیاز به تأیید و کنترل ایتالیا داشت که در این مورد ظاهراً به صورت مخفیانه به نیروی دریایی ایالات متحده واگذار شده بود. تهمت ها باعث شد دولچی از کانون توجه در ایتالیا خارج شود. ۲۰ سال آخر عمر خود را از دید عمومی پنهان ماند، هرچند در خارج از کشور همچنان مورد احترام بود، جوایزی برای شعرهایش دریافت کرد و به عنوان استاد مدعو در دانشگاه ها فعالیت داشت. مرگ و میراث. دولچی برای جایزه صلح نوبل پیشنهاد شده بود، توسط کاردینال ارشد پالرمو محکوم شد؛ حمایت بسیاری از کمونیست ها و برخی یسوعیان را جلب کرده بود، از سوی مافیا تهدید شده بود و توسط دولت ایتالیا به دلیل کتابش "Inchiesta a Palermo" ("گزارش از پالرمو") تحت پیگرد برای بی حیایی قرار گرفته بود. او هرگز به یک حزب سیاسی نپیوست، با وجود چندین دعوت از حزب کمونیست ایتالیا برای نامزد شدن در انتخابات. او گفت: «واقعیت بسیار پیچیده است.
برای درک آن، انسان ها مسیحیت، لیبرالیسم، گاندی گرایی و سوسیالیسم را امتحان کرده اند. در همهٔ راه حل ها حقیقتی هست. همهٔ ما در جستجوی حقیقت گداییم.» در دهه ۱۹۷۰، او علیه انحصار دولتی پخش رادیو شورش کرد و با مقاومت شدید پلیس، ایستگاه رادیویی خود را در پارتینیکو راه اندازی نمود. دولچی در ۳۰ دسامبر ۱۹۹۷ در ترپتو بر اثر نارسایی قلبی درگذشت. او توسط پنج فرزند خوانده اش از همسر اولش، وینچنزیانا، و دو فرزند از ازدواج دومش به جا ماند. مرگ او واکنش های متفاوتی را برانگیخت. در حالی که دادستان ارشد ضد مافیا در پالرمو، جیان کارلو کازلی، گفت دولچی یکی از افرادی بود که کلید انجام کارش را به او داد، مطبوعات ملی توجه کمی به او نشان دادند و او را به عنوان یک کنجکاوی تاریخی توصیف کردند که کارهایش سال هاست فراموش شده است. طبق یادنامهٔ منتشر شده در "The Independent": «اگر جهان اکنون چیزی دربارهٔ دنیای تاریک و پنهان مافیای سیسیل در سال های پرتنش پس از جنگ جهانی دوم می داند، تا حد زیادی مرهون دانیلو دولچی است.» مردی که در جوانی معماری خوانده بود، به معمار تغییرات اجتماعی تبدیل شد. برای مدتی طولانی، او عملاً در زادگاهش اسلوونی ناشنا
خته بود. با این حال، در ۲۰۰۷، نمایشگاهی دربارهٔ زندگی و کارهای او در شهر زادگاهش، سژانا، برگزار شد. در ۲۰۱۰، نخستین بار کتاب شعر او به زبان اسلوونیایی ترجمه شد. همان سال، یک پلاک یادبود دو زبانه بر روی خانهٔ زادگاهش نصب شد و یک سازمان آموزشی محلی به نام او نامگذاری گردید. اسناد و مدارک او هم اکنون در مرکز آرشیوی هوارد گوتلیب در دانشگاه بوستون نگهداری می شوند.
نابرابری جنسیتی در برنامه درسی، نشانه هایی را آشکار می کند که نشان می دهد در انواع مختلف برنامه درسی، با دانش آموزان دختر و پسر به طور یکسان رفتار نمی شود. دو نوع برنامه درسی وجود دارد: رسمی و غیررسمی. برنامه های درسی رسمی توسط دولت یا یک مؤسسه آموزشی معرفی می شوند. علاوه بر این، آنها به عنوان مجموعه ای از اهداف، محتوا، منابع و ارزیابی تعریف می شوند. برنامه های درسی غیررسمی، که به عنوان پنهان یا غیررسمی نیز تعریف می شوند، به نگرش ها، ارزش ها، باورها، فرضیات، رفتارها و برنامه های اعلام نشده ای اشاره دارند که زیربنای فرایند یادگیری هستند. این موارد توسط افراد، خانواده ها، جوامع، ادیان، فرهنگ ها و سنت ها تدوین می شوند. به طور خاص، نابرابری جنسیتی در برنامه درسی مدارس و مؤسسات تربیت معلم آشکار است. تربیت بدنی به ویژه حساس است، زیرا مسائل مربوط به برابری جنسیتی که ناشی از کلیشه های از پیش تعیین شده در مورد پسران و دختران است، اغلب مطرح می شود. اغلب اعتقاد بر این است که پسران در ورزش بدنی بهتر از دختران هستند و این دختران در فعالیت های «خانه» از جمله خیاطی و آشپزی بهتر عمل می کنند. این باور در بسیاری از فرهنگ های ج
هان رواج دارد و فقط به یک فرهنگ محدود نمی شود. زبان برنامه درسی و جنسیت. برخی از اهداف برنامه درسی نشان می دهند که زبان مورد استفاده دارای سوگیری جنسیتی است. در واقع، ممکن است خود زبان بتواند وضعیت مرد یا زن بودن و وضعیت قاطع یا مطیع بودن را منتقل کند. در بسیاری از فرهنگ ها، «مرد بودن» در زبان به عنوان اعتماد به نفس بیان می شود. به گفته پاولنکو، در ژاپن، زبان آموزان زن ژاپنی «به این سمت سوق داده می شوند که انگلیسی را به عنوان زبان توانمندسازی ببینند. دانش آموزان اظهار می کنند که … سیستم ضمیری انگلیسی به آنها اجازه می دهد تا خود را به عنوان افرادی مستقل تر از زمانی که به زبان ژاپنی صحبت می کنند، در موقعیت و بیان متفاوتی قرار دهند.» این مثال به وضوح نشان می دهد که چگونه زبان ها، که منعکس کننده فرهنگ ها هستند، مبنایی برای معرفی نابرابری های جنسیتی هستند که برنامه های درسی را برجسته می کنند. ساختار برنامه درسی و جنسیت. بسیاری از مؤسسات تربیت معلم در سراسر جهان که برنامه های درسی، یعنی دیپلم های تدریس، را تعیین می کنند، نقص نگران کننده ای در مورد مسائل برابری جنسیتی نشان می دهند. به عنوان مثال، به دانش آموزانی که
آمادگی خود را برای معلم شدن نشان می دهند، نظریه های آموزش، روان شناسی یادگیری، روش های تدریس و مدیریت کلاس، و موارد دیگر و یک یا دو دوره عملی آموزش داده می شود. در آموزش آنها هیچ تأکیدی بر مسائل مربوط به برابری جنسیتی وجود ندارد. حتی دوره های مربوط به طراحی برنامه درسی نیز این مسائل را نادیده می گیرند. این حذف بسیار مشکل ساز است و باید توسط طراحان برنامه درسی تربیت معلم ها مورد توجه قرار گیرد. مهم است که مسائل برابری جنسیتی بخشی از برنامه درسی باشد تا به معلمان آینده کمک کند تا نسبت به مسائل برابری جنسیتی حساس تر باشند؛ بنابراین، وقتی آنها معلم می شوند، می توانند به عامل تغییر در مدارس خود تبدیل شوند. محتوای مواد آموزشی و جنسیت. مطالعات متعددی نشان داده اند که کتاب های درسی، دیدگاه های سنتی در مورد مردانگی و زنانگی را تقویت می کنند و کودکان را به پذیرش نظم جنسیتی سنتی تشویق می کنند. به عنوان مثال، یک مطالعه اخیر که توسط کوستاس (۲۰۱۹) انجام شده است، نشان داد که شخصیت های زن در کتاب های درسی آموزش ابتدایی عمدتاً به عنوان مادر و خانه دار به تصویر کشیده می شوند، در حالی که شخصیت های مرد به عنوان نان آور خانواده ش
ناخته می شوند. علاوه بر این، معلمان اغلب از مطالبی، از جمله متون، تصاویر یا مثال هایی استفاده می کنند که نقش های کلیشه ای را تقویت می کنند. نمونه های بارز ارائه شده شامل نقش های پدر (خواندن روزنامه) و مادر (سرو شام)؛ پزشک (مرد) و پرستار (زن)؛ توپ بازی (پسر) و شانه کردن موهای عروسک (دختر) است. با انجام این کار، معلمان همچنین تعصب جنسیتی را که به نفع دختران نیز هست، ترویج می دهند. به عنوان مثال، قلدری و سر و صدا کردن برای پسران و ادب و ملایمت برای دختران. تعصب جنسیتی نه تنها مردان را بر زنان ترجیح می دهد؛ بلکه می تواند برعکس نیز باشد. هر دو در هنگام بررسی یک رابطه سالم بین معلم و یادگیرنده منفی هستند. برنامه درسی با برابری جنسیتی. یک برنامه درسی با برابری جنسیتی، تنوع جامعه را با افزایش مثال هایی که شخصیت های زن موفق را در متون و همچنین در مثال های استفاده شده در طول کلاس ها برجسته می کنند، نشان می دهد. مواد آموزشی، از جمله کتاب های درسی، جزوات یا کتاب های کار، باید مورد مطالعه قرار گیرند تا مشخص شود که آیا دارای سوگیری جنسیتی، خنثی جنسیتی یا حساس/پاسخگو به جنسیت هستند. در مؤسسات تربیت معلم، برنامه های درسی بای
د شامل عناصری باشند که مسائل مربوط به برابری جنسیتی را در مواد آموزشی تشخیص دهند و اینکه معلمان پس از شروع به کار در این حرفه و شروع به استفاده از این مواد در کلاس های خود، چگونه می توانند با این مسائل روبرو شوند. برنامه درسی با کیفیت باید شامل برابری جنسیتی در نتیجه تدریس و یادگیری در داخل و همچنین در مدارس باشد. سیستم های آموزشی که جنبه های برابری جنسیتی را اتخاذ می کنند، می توانند: رویکردهای پیشگیری از نابرابری جنسیتی و خشونت جنسیتی مرتبط با مدرسه. می توان پیشگیری از خشونت مبتنی بر جنسیت مرتبط با مدرسه را در برنامه درسی کودکان در تمام سنین مدرسه ادغام کرد. مباحث شامل آموزش جامع جنسی، آموزش مهارت های زندگی، آموزش مدنی و رویکردهای هدفمند در مدیریت پرخاشگری، توسعه مهارت های ناظر بودن، ایجاد روابط سالم و محافظت در برابر قلدری است - این عناصر اغلب با هم ترکیب می شوند. مثال ها. دنیا با من شروع می شود، اوگاندا. در سال ۲۰۰۲، دو سازمان غیردولتی هلندی از جمله بنیاد جمعیت جهانی و باترفلای وُرکس، برنامه «جهان با من آغاز می شود» را ایجاد کردند. این برنامه که برای دانش آموزان ۱۲ تا ۱۹ ساله طراحی شده است، یک برنامه آموزش
جنسی تعاملی آنلاین با فناوری پایین است. این برنامه از دیوید و رز، دو مربی مجازی همتا، استفاده می کند که دانش آموزان را در چهارده درس پیرامون عزت نفس، روابط سالم، رشد جنسی، رابطه جنسی ایمن تر، برابری جنسیتی و حقوق جنسی راهنمایی می کنند. هر درس شامل یک درس تکلیف گونه است، به عنوان مثال ایجاد یک استوری بورد، یک اثر هنری یا انجام یک ایفای نقش در مورد موضوع آن درس. ارزیابی این برنامه (با استفاده از یک طرح شبه آزمایشی) تأثیرات مثبت قابل توجهی بر رابطه جنسی غیراجباری در دانش آموزان گروه های مداخله نشان داد. در واقع، آنها گزارش دادند که اعتماد به نفس بیشتری در توانایی خود برای مقابله با موقعیت هایی که در آن از فشار و زور جنسی استفاده می شود، دارند. برنامه های اِچ و اِم، برزیل. برنامه های H و M که نامشان از کلمات اسپانیایی و پرتغالی برای مردان و زنان گرفته شده است (hombres در Sp. , homes در Port. , mujeres در Sp. , mulheres در Port.)، از یک برنامه درسی مبتنی بر شواهد استفاده می کردند و شامل مجموعه ای از فعالیت های آموزشی بودند که برای اجرا در محیط های گروهی همجنس و همچنین توسط تسهیلگران همجنس گروه ها طراحی شده بودند،
که در نهایت می توان آنها را به عنوان الگوهای نقش برابری جنسیتی در نظر گرفت. دستورالعمل های مورد استفاده در این برنامه ها شامل فعالیت هایی در مورد پدری/مادری و مراقبت، پیشگیری از خشونت، سلامت جنسی و باروری از جمله اِچ آی وی/ایدز و سایر مسائل مرتبط است. فعالیت های این برنامه شامل نقش آفرینی طوفان فکری و سایر تمرین ها بود که به دانش آموزان کمک می کرد تا در مورد نحوه اجتماعی شدن پسران و دختران و مزایا و معایب این اجتماعی شدن تأمل کنند و مزایای تغییر رفتارهای خاص را بررسی کنند. این برنامه در چندین مکان از طریق مطالعات عمدتاً شبه آزمایشی ارزیابی شد. این برنامه شواهدی از تغییرات مثبت در نگرش ها و رفتارهای برابری جنسیتی شرکت کنندگان را نشان داد و خشونت مبتنی بر جنسیت را کاهش داد. برنامه فورث آر، کانادا. این برنامه بر این باور استوار است که دانش و مهارت های ارتباطی می توانند و باید به همان روشی که خواندن، نوشتن و حساب کردن آموزش داده می شود، آموزش داده شوند، که نام این برنامه نیز از همین امر گرفته شده است. این برنامه با کودکان پایه های ۸ تا ۱۲ آموزش داده می شود. به لطف یک آزمایش تصادفی کنترل شده پنج ساله از کلاس هایی
با دانش آموزان پایه نهم (بین ۱۴ تا ۱۵ سال)، مشخص شد که هنگام مقایسه، دانش آموزانی که کلاس های استاندارد سلامت را دریافت کرده اند با دانش آموزانی (به ویژه پسران) که "فورث آر"، را دریافت کرده اند، تا پایان پایه یازدهم به طور قابل توجهی کمتر از اعمال خشونت آمیز نسبت به شریک زندگی خود استفاده کرده اند. برنامه مرحله دوم، ایالات متحده. این برنامهٔ گام دوم، مهارت هایی مانند ارتباط، مقابله و تصمیم گیری را با هدف کمک به جوانان برای مقابله با فشار همسالان، سوءمصرف مواد و زورگویی حضوری و آنلاین آموزش می دهد. برنامهٔ مذکور با بیش از ۸ میلیون دانش آموز در بیش از ۳۲۰۰۰ مدرسهٔ آمریکایی مورد استفاده قرار گرفته است. یک کارآزمایی بالینی تصادفی خوشه ای دو ساله از برنامهٔ گام دوم با بیش از ۳۶۰۰ دانش آموز در ۳۶ مدرسهٔ راهنمایی در پایه های ۶ و ۷ (۱۱ تا ۱۳ سال) در ایلینوی و کانزاس انجام شد. در پایان برنامه، این مطالعه نشان داد که دانش آموزان مدارس مداخله ای ایلینوی ۳۹ درصد کمتر از دانش آموزان مدارس کنترل، ارتکاب خشونت جنسی و ۵۶ درصد کمتر از دانش آموزان مدارس کنترل، قربانی فحاشی های همجنس گرایانه شدن را گزارش کرده اند. با این حال،
تفاوت معناداری در مدارس کانزاس وجود نداشت. جنبش برابری جنسیتی در مدارس، هند. پروژه جنبش برابری جنسیتی در مدارس از فعالیت های فوق برنامه، نقش آفرینی و بازی ها استفاده کرد. این پروژه از کلاس ششم آغاز شد و به مدت دو سال با پسران و دختران بین ۱۲ تا ۱۴ سال در مدارس دولتی گوا، کوتا و بمبئی اجرا شد. در گوا و کوتا، این پروژه با برنامه درسی جاری مدارس ادغام شد. در بمبئی، این پروژه به عنوان یک پروژه آزمایشی مستقل در ۴۵ مدرسه اجرا شد. یک مطالعه ارزیابی بر روی این طرح آزمایشی اجرا شد که با استفاده از یک طرح شبه تجربی، نتایج برنامه را بر روی دانش آموزان ارزیابی کرد. در طول برنامه، این مطالعه نشان داد که دانش آموزان شرکت کننده از دخترانی که به دنبال تحصیلات عالی و ازدواج در سنین بالاتر هستند و از پسران و مردانی که در کارهای خانه مشارکت می کنند، حمایت بیشتری می کنند. با این حال، یکی از مؤلفه های مهم جنبش برابری جنسیتی در مدارس، رفتارها و نگرش های دانش آموزان در مورد کاهش خشونت، نتایج متفاوتی را نشان داد. رویکرد جنبش برابری جنسیتی در مدارس اکنون پس از موفقیت اولین برنامه آزمایشی، در حداکثر ۲۵۰ مدرسه در بمبئی اجرا خواهد شد. ه
مچنین در ۲۰ مدرسه در ویتنام در حال اجرا است.
مختصات همگن یا مختصات تصویری در ریاضیات که نخستین بار توسط آگوست فردیناند موبیوس در اثر سال ۱۸۲۷ خود با عنوان "Der barycentrische Calcul" معرفی شد، یک دستگاه مختصات مورد استفاده در هندسه تصویری هستند؛ همان گونه که مختصات دکارتی در هندسه اقلیدسی به کار می روند. مزیت این دستگاه در آن است که مختصات نقاط، از جمله نقاط در بی نهایت را می توان با استفاده از مختصات متناهی نمایش داد. فرمول هایی که از مختصات همگن استفاده می کنند معمولاً ساده تر و متقارن تر از همتایان دکارتی خود هستند. مختصات همگن دامنه ای از کاربردها دارند، از جمله در گرافیک رایانه ای و بینایی رایانه ای سه بعدی، جایی که امکان نمایش سادهٔ تبدیل های آفین و به طور کلی تبدیل های تصویری را با یک ماتریس فراهم می کنند. همچنین این مختصات در الگوریتم های بنیادین رمزنگاری منحنی بیضوی نیز به کار می روند. اگر مختصات همگن یک نقطه در یک عدد اسکالر ناصفر ضرب شوند، مختصات حاصل همچنان همان نقطه را نمایش می دهند. از آنجا که به نقاط بی نهایت نیز مختصات همگن نسبت داده می شود، تعداد مختصات مورد نیاز برای این گسترش یک واحد بیشتر از بُعد فضای تصویری مورد نظر است. برای نمونه،
برای مشخص کردن یک نقطه روی خط تصویری به دو مختصات همگن نیاز است و برای مشخص کردن یک نقطه در صفحه تصویری به سه مختصات همگن نیاز خواهد بود.
صومعه مریم مقدس (آراپگیر) (؛ Վանքային համալիր ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر آراپگیر، استان ملطیه ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
آگاراک (ونسار) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر هالیدزور، استان سیونیک ارمنستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه منجی مقدس (پوغوساگومر) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر پوغوساگومر، استان مارتاکرت جمهوری آرتساخ می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
هرکول فارنس () یک مجسمه باستانی از هرکول است که در اوایل قرن سوم میلادی ساخته شده و توسط گلیکون امضا شده است، که در غیر این صورت ناشناخته است؛ او یک آتنی بود اما ممکن است در رم کار کرده باشد. مانند بسیاری دیگر از مجسمه های روم باستان، این یک کپی یا نسخه از یک اصل یونانی بسیار قدیمی تر است که به خوبی شناخته شده بود، در این مورد یک برنز توسط لیسیپوس (یا یکی از حلقه های او) که در قرن چهارم پیش از میلاد ساخته شده است. این اصل بیش از ۱۵۰۰ سال باقی ماند تا اینکه توسط صلیبیون در سال ۱۲۰۵ در جریان غارت قسطنطنیه ذوب شد. نسخه بزرگ شده برای حمام های کاراکالا در رم (که در سال ۲۱۶ میلادی وقف شده بود) ساخته شد، جایی که مجسمه در سال ۱۵۴۶ بازیابی شد، و اکنون در موزه باستان شناسی ملی در ناپل است. "هرکول" با مقیاس قهرمانانه یکی از مشهورترین مجسمه های دوران باستان است، و تصویر این قهرمان اسطوره ای را در تخیل اروپایی تثبیت کرده است. "هرکول فارنِس" یک مجسمه مرمرین عظیم است که از روی یک نمونه اصلی گمشده که از طریق روشی به نام ریخته گری مومی از جنس برنز ریخته گری شده بود، ساخته شده است. این مجسمه، هرکول عضلانی اما خسته را نشان می د