Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کار شود اما به دلیل نبود ظرفیت مسیر شغلی او به سمت زری بافی تغییر پیدا نمود. پس از گذراندن شش ماه دوره ی کارآموزی در رشته زری بافی به طور رسمی در اداره فرهنگ و هنر استخدام گردید. فعالیت هنری. مسئولیت ها. احمدی در طول خدمت خود علاوه بر طراحی نقشه های گوناگون زری، به عنوان مسئول و متخصص شعبهٔ زری بافی فعالیت کرد. آثار برجسته. اثر طاووس. یکی از سخت ترین کارهای او با ظرافتی مثال زدنی بافته شد . تار و پود آن نازک تر از موی سر انسان بود ، این اثر امروز در موزهٔ هنرهای ملی ایران نگهداری می شود. نقشه آبی. اثری با الهام از نقش ماهی که با تکنیک خاص طی چهار نوع بافت متفاوت توسط استاد به اتمام رسید. روکش ضریح امام رضا (ع). احمدی در طراحی و اجرای روکش ضریح حضرت علی بن موسی الرضا (ع) مشارکت داشت . نقشهٔ آن با طرح اسلیمی و عبارت « یا علی بن موسی الرضا » روی کاغذ شطرنجی میلی متری ترسیم و سپس با دقتی ویژه توسط استاد بافته گردید . این اثر به آستان قدس رضوی اهدا گردید. نقشه لیلی و مجنون. طرحی عاشقانه و اسطوره ای برگرفته از نگارگری سنتی ایران که توسط استاد با رنگ آمیزی غنی و دشوار بافته شده است. ردای تاج گذاری ملکه ی ایران. یکی
از جالب توجه ترین بخش های تاج گذاری ، ردایی با شکوه تاج گذاری بود . طراحی پارچه ی این زری یکی از آثار فاخر و ماندگار استاد ذبیح اله احمدی تلقی می شود که با دستان توانای استاد بافته شده است . درست پیش از آغاز رسمی مراسم بر دوش ملکه ی ایران گذاشته شد . ردای بافته شده از مخمل علا با تار و پود زری به رنگ سبز به انجام رسیده بود ، دور تا دور ردای تاج گذاری طلا دوزی های جذابی به چشم می خورد که به شکوه جامعه سلطنتی افزوده بود. شکوه و زیبایی این ردا به حدی بود که با ردای تاج گذاری پادشاهان بریتانیا ، فرانسه و اتریش قابل قیاس نبود و به طرز بی نظیری خاص و ساده ارزیابی می شد. این پارچه نفیس از ایران به فرانسه فرستاده شد و توسط برند مشهور کریستین دیور ( شرکت فرانسوی ) با خیاطی مارک بوهان و همکارانش در سال ۱۳۴۶ شمسی به سرانجام رسید و پس از برگشت به ایران تغییراتی داده شد. در حال حاضر ردای تاج گذاری ملکه ی ایران در موزه جواهرات ملی ایران نگهداری می شود. لباسی به طول شش متر برای مراسم سلطنتی ملکه انگلستان. اثری نفیس و منحصر به فرد که در سطح بین المللی ارائه گردید. هدایای بوعلی سینا. در جریان هزارهٔ بزرگداشت بوعلی سینا ، استا
د حدود ۸۰ قاب زری بافی هنری تهیه کرد که به ایران شناسان و مجموعه داران جهان اهدا گردیده است. دیدگاه ها. استاد احمدی معتقد بود هر کشور دارای هنرهایی ویژه است که می تواند برای گردشگران جذابیت بسیاری داشته باشد و زری بافی یکی از برجسته ترین این هنرها در ایران تلقی می شود. او بارها هشدار داد که این هنر به دلیل دشواری و نیاز به بیش از ۱۵۰ ابزار تخصصی در خطر فراموشی است . وی همواره تأکید داشت که آثار هنری حاصل تلاش جمعی می باشند و نقش خود را با فروتنی در کنار دیگر همکاران می دید. جایگاه و میراث. هم اکنون آثار استاد ذبیح اله احمدی در موزه ها و کاخ های سلطنتی ایران نگهداری می شوند. برخی از آثار او در پروژه های بین المللی از جمله لباس طراحی شده برای ملکه انگلستان شناخته شده اند. مشارکت او در روکش ضریح امام رضا (ع) از مهم ترین یادگارهای معنوی اش به شمار می رود . یادگارهای او بازتابی از زیبایی ، ایمان و ظرافت هنر ایرانی می باشند و بخشی از میراث فرهنگی ناملموس ایران عزیز محسوب می شوند.
حِصّه بنت عیسی بوحُمَیْد (۱۹۸۰) سیاست مدار اماراتی است. وی عضو کابینه و وزیر توسعهٔ اجتماعی امارات متحده عربی بوده است. او در تاریخ ۱۹ اکتبر ۲۰۱۷ به این سمت منصوب شد و مأموریت یافت تا بهبود و ارتقای توسعه اجتماعی در تمامی بخش های جامعه را بر عهده گیرد. او بر تقویت همبستگی اجتماعی، تحکیم انسجام خانوادگی و ایجاد جامعه ای فعال و مسئول که با جدیت در مسیر ساخت و پیشرفت مشارکت کند، تمرکز کرد. بوحمید تا ۷ فوریه ۲۰۲۳ در این سمت ماند و جایش را به شمّا المزروعی داد. در ۲۳ مارس ۲۰۲۳، بوحُمید به عنوان مدیرکل سازمان توسعهٔ اجتماعی در دبی منصوب شد. زندگی و پیشه. حصه بوحُمید متولد سال ۱۹۸۰ است و دارای مدرک کارشناسی ارشد در رشتهٔ مدیریت کسب وکار از دانشگاه آمریکایی شارجه می باشد. همچنین او دارای مدرک کارشناسی با رتبهٔ ممتاز در رشتهٔ مدیریت از دانشگاه زاید و مدرک دیپلم عالی در مدیریت عمومی از دانشگاه لی کوان یو در سنگاپور است. او همچنین فارغ التحصیل برنامهٔ شیخ محمد بن راشد برای آماده سازی رهبران است. حصه بوحُمید از سال ۲۰۰۶ در دفتر ریاست شورای وزرا وابسته به وزارت امور شورای وزرا فعالیت کرد و از جمله مهم ترین مسئولیت های او،
مشارکت در تیم کاری برای تدوین استراتژی دولت فدرال ۲۰۱۰–۲۰۰۷ بوده است. وی همچنین در ارزیابی وضعیت وزارتخانه ها و نهادهای فدرال، بازبینی گزارش های صادرشده توسط این وزارتخانه ها و نهادها و تهیهٔ مطالعات مرتبط با استراتژی فدرال مشارکت داشته است.بوحمید از ژوئن ۲۰۰۹ به عنوان هماهنگ کننده کل برنامهٔ شیخ خلیفه برای تعالی دولتی و از سال ۲۰۱۱ به عنوان مدیر اجرایی بخش تعالی منصوب شد. همچنین بر راه اندازی پروژهٔ «کارخانه خدمات دولتی» که بر آموزش دستگاه های دولتی در زمینه روش های طراحی خدمات تمرکز دارد، و پروژه سنجش رضایت مراجعان از خدمات دولتی نظارت داشته است. وی مسئولیت های مدیر اجرایی بخش تعالی، مدیر اجرایی بخش پشتیبانی سازمانی و معاون مدیر کل بخش خدمات دولتی و همچنین نظارت بر برنامهٔ «رهبران دولت امارات» برای توسعهٔ رهبران سطح اول و دوم دولت را بر عهده داشته است. در تاریخ ۱۹ اکتبر ۲۰۱۷، حصه بنت عیسی بوحُمید وظایف خود را به عنوان وزیر توسعهٔ اجتماعی آغاز کرد و مسیر توسعهٔ اجتماعی کیفی را با تمرکز بر شادی و کیفیت زندگی تمامی گروه های جامعه، از جمله خانواده ها، کودکان، نوجوانان، سالمندان و معلولان بر اساس اصل «انتقال از
حمایت اجتماعی به توانمندسازی» دنبال کرد. او عضو کمیته ها، شوراها و هیئت های بسیاری بوده و هست، از جمله: عضو کمیته ملی عالی سال همدلی ۲۰۱۹، عضو شورای آموزش و منابع انسانی، رئیس کمیتهٔ جامعه و میراث بازی های جهانی و بازی های المپیاد ویژهٔ ۲۰۱۹ در ابوظبی، رئیس هیئت مدیرهٔ صندوق زکات و شورای کیفیت زندگی، نائب رئیس شورای کیفیت زندگی دیجیتال و هیئت مدیرهٔ سازمان بازنشستگی و بیمهٔ اجتماعی، عضو شورای وزارتی توسعه، عضو مؤسسه فدرال جوانان، عضو شورای فدرال ترکیب جمعیتی و مرکز فدرال رقابت پذیری و آمار، عضو هیئت امنای مؤسسهٔ دبی برای آینده و کمیته بخش کودکی اولیه در ابوظبی، عضو کمیتهٔ عالی مدیریت برنامه «برتری و هوش اجتماعی شیخه فاطمه بنت مبارک» و شورای رقابت پذیری نیروی انسانی امارات، عضو شورای امارات برای توسعه متوازن. جوایز. او دو بار جایزهٔ شیخ راشد برای برتری علمی را دریافت کرده است. او همچنین برندهٔ جایزه کمیته المپیک ملی کشورهای خلیج فارس در بخش جوانان خلاق ممتاز (۲۰۱۳) و جایزهٔ کارمند دولتی ممتاز جدید (۲۰۰۳) شده است.
مرد آزاد، یک روزنامه ایرانی بود. نخستین شمارهٔ این روزنامه در ۸ دلو [بهمن] ۱۳۰۱خ توسط علی اکبر داور در تهران منتشر شد. مشخصات فنّی. علی اکبر داور، به دلیل علاقه ای که به ژرژ کلمانسو روزنامه نگار و نخست وزیر فرانسه داشت، به تقلید از او (که قبل از نخست وزیری، روزنامه ای با نام "مرد زنجیرشده" داشت و پس از آن، نام روزنامه را "مرد آزاد" گذاشت)، روزنامه اش را با نام مرد آزاد منتشر کرد. مرد آزاد در ۴ صفحه منتشر می شد و شامل سرمقاله، اخبار داخله و خارجه، مذاکرات مجلس و اعلان بود. همچنین از شمارهٔ اول، رمان آرسن لوپن نوشتهٔ موریس لوبلان با ترجمهٔ نصرالله فلسفی در پاورقی منتشر شد. آدرس روزنامه در ابتدا در خیابان علاءالدوله بود. در شمارهٔ ۶۳، اعلامیه ای مبنی بر تغییر محل روزنامه منتشر و اعلام شد که محل روزنامه به خیابان لاله زار، کوچهٔ اتّحادیه، منتقل شده است. قیمت تک شمارهٔ مرد آزاد، ۴ شاهی بود که از شمارهٔ ۴۵، به ۵ شاهی افزایش یافت. شعار تبلیغاتی روزنامهٔ مرد آزاد، «اول اصلاح اقتصادی!» بود که در بالای روزنامه درج شده بود. همچنین از شمارهٔ اول، این عبارت بالای روزنامه درج شد: «این روزنامه بدون تقاضای کتبی برای کسی ارسا
ل نمی شود». نویسندگان. علی اکبر داور، نویسندهٔ اصلی سرمقاله های روزنامه ٔ مرد آزاد بود. از دیگر نویسنده های این روزنامه، می توان به عیسی صدیق (سردبیر آن)، کاظم سرکشیک زاده، اللهیار صالح و فهیم الملک اشاره کرد. اهمیت. داور در مقاله هایی که برای روزنامه خود می نوشت، «گاهی از هرج ومرج موجود در کشور سخن می گفت که مدت هاست ادامه دارد، گاهی به مجلس می تاخت و آن را به ناتوانی و بحران آفرینی متهم می کرد و گاهی هم به عقب ماندگی های تاریخی ایران و ـ به زعم خود ـ دلایل آن می پرداخت. فارغ از اینکه محتوا و موضوع مقالات چه بود، او همیشه در انتها نتیجه می گرفت کشور به یک مرد قوی، به کسی که کار را محکم به دست بگیرد و «سیاست مترقی» را دنبال کند نیاز دارد؛ بدیهی است منظور او از این قهرمان، کسی جز رضاخان سردارسپه نبود». در مورد اهمیت و میزان فروش مرد آزاد، اطلاعات موجود متناقض است. حبیب الله نوبخت می نویسد که «این روزنامه نتوانست بین توده و خواص جایگاهی پیدا کند». ابراهیم خوجه نوری هم اشاره کرده که «این روزنامه بین متجدّدین طرفدار فراوانی داشت و بسیاری از نویسندگان به تقلید از نثر علی اکبر داور می پرداختند». سرانجام. روزنامه مر
د آزاد پس از رسیدن رضا خان به رئیس الوزرایی، با چاپ بیانیهٔ وی به کار خود پایان داد. آخرین شمارهٔ این روزنامه (شماره ۱۶۲) در ۲۲ عقرب [آبان] ۱۳۰۲خ منتشر شد. عیسی صدیق دربارهٔ پایان کار این روزنامه این گونه نوشته است:
واشینگتن جوان () یک فیلم درام زندگی نامه ای آمریکایی به کارگردانی، تهیه کنندگی و نویسندگی مشترک جان اروین است. این فیلم بر اساس زندگی اولین رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا، جرج واشینگتن، ساخته شده است. ویلیام فرانکلین میلر در نقش اصلی حضور دارد و بازیگرانی چون بن کینگزلی، اندی سرکیس، جوئل اسمالبون، کلسی گرمر، مری-لوئیز پارکر، میا راجرز و جونو دیویس در کنار او ایفای نقش می کنند. این فیلم در ۴ ژوئیه ۲۰۲۶ توسط شرکت انجل در ایالات متحده اکران خواهد شد. تولید. در ژوئیه ۲۰۲۵، شرکت انجل اعلام کرد که یک فیلم درام زندگی نامه ای دربارهٔ زندگی نخستین رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا، جرج واشینگتن، در دست ساخت است. جان اروین کارگردانی فیلم را بر عهده دارد و به همراه تام پروواست و دیدریک هوگ استراتن فیلم نامه را می نویسد. ویلیام فرانکلین میلر برای نقش اصلی انتخاب شد. در اوت همان سال، بن کینگزلی، اندی سرکیس و جوئل اسمالبون به گروه بازیگران پیوستند. فیلم برداری اصلی از اواخر اوت ۲۰۲۵ در ایرلند و ویرجینیا آغاز شد و کلسی گرمر نیز در نقش توماس فرفکس به پروژه پیوست. مری-لوئیز پارکر، میا راجرز و جونو دیویس نیز در ماه بعد به گروه با
زیگران اضافه شدند. انتشار. "واشینگتن جوان" در ۴ ژوئیه ۲۰۲۶ توسط شرکت انجل در ایالات متحده اکران خواهد شد.
کارلو بورومئو (؛ ۲ اکتبر ۱۵۳۸ – ۳ نوامبر ۱۵۸۴) اسقف اعظم میلان و یکی از مهم ترین چهره های اصلاحات کاتولیک بود. او در قرن شانزدهم میلادی نقشی برجسته در اجرای مصوبات شورای ترنت ایفا کرد و با تلاش های خود در زمینه اصلاحات معنوی، آموزش روحانیون مسیحی و ایجاد حوزه های علمیه، به الگویی برای کلیساهای محلی اروپا تبدیل شد. زندگی اولیه. کارلو بورومئو در ۲ اکتبر ۱۵۳۸ میلادی در آرونا، در خانواده ای اشرافی به دنیا آمد. پدر او جیلبرت بورومئو و مادر وی مارگارت مدیچی بود که از خاندان مشهور مدیچی در میلان به شمار می آمد. او در کودکی علاقه خاصی به عبادت و زندگی معنوی داشت و تحصیلات خود را در رشته حقوق کلیسایی و مدنی در دانشگاه پاویا ادامه داد. خدمت در کلیسا. بورومئو در ۲۲ سالگی به رم فراخوانده شد و به عنوان کاردینال و دبیر پاپ پیوس چهارم (دایی اش) منصوب گردید او نقش مهمی در تکمیل جلسات شورای ترنت (Council of Trent) ایفا کرد و پس از پایان شورا، وظیفه اجرای مصوبات را در میلان برعهده گرفت. اسقف اعظم میلان. در سال ۱۵۶۴ به عنوان اسقف اعظم میلان منصوب شد. او در این مقام حوزه های علمیه متعددی تأسیس کرد، به آموزش روحانیون مسیحی پرداخت
و استانداردهای جدیدی برای انضباط کلیسا برقرار ساخت. کارلو همچنین با قدرت در برابر فساد و سهل انگاری در میان کشیش های کلیسا ها ایستاد. اقدامات اصلاحی. او در بازسازی کلیسای میلان، تأسیس مدارس مذهبی و رسیدگی به فقرا شهرت داشت. در زمان شیوع بیماری طاعون در میلان درسال ۱۵۷۶ میلادی، بورومئو با شجاعت شخصاً در کنار بیماران حضور یافت و خدمات امدادی ارائه کرد. این اقدامات جایگاه او را نزد مردم و کلیسا تقویت کرد. ویژگی های اخلاقی و تأثیر فرهنگی. بورومئو به فروتنی و ساده زیستی مشهور بود. پژوهشگران او را الگوی خدمتگزاری در کلیسای کاتولیک می دانند. تأثیر شخصیت معنوی او حتی در هنر نیز دیده شد. در کتابی با عنوان "The Path of Humility: Caravaggio and Carlo Borromeo" به رابطه میان فروتنی بورومئو و آثار کاراواجو پرداخته شده است. مرگ و تدفین. سرانجام بورومئو در ۳ نوامبر سال ۱۵۸۴ میلادی در سن ۴۶ سالگی در میلان درگذشت. او در سرداب کلیسای جامع میلان به خاک سپرده شد. امروزه محل دفن او در کلیسای جامع یکی از بخش های مهم بازدید گردشگران است. مقدس شدن. بورومئو در سال ۱۶۱۰ میلادی توسط پاپ پل پنجم به عنوان قدیس اعلام شد. روز بزرگداشت او
در تقویم کلیسای کاتولیک، ۴ نوامبر است و در بسیاری از کشورهای کاتولیک با مراسم خاصی برگزار می شود. یادبود. در شهرهای مختلف اروپا کلیساها، مجسمه ها و آثار متعددی به یادبود او ساخته شده اند. نام او در زمره اصلاح گران برجسته کلیسای کاتولیک باقی مانده است.
اجلاس فوق العاده عربی–اسلامی ۲۰۲۵، یک نشست بین المللی بود که بین اتحادیه عرب و سازمان همکاری اسلامی در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۵ در دوحه، پایتخت قطر، برگزار شد. این نشست فوری به دنبال حمله هوایی اسرائیل به رهبران حماس در قطر برگزار شد. زمینه. در ۹ سپتامبر ۲۰۲۵، اسرائیل حمله هوایی را علیه نشست چهره های سیاسی حماس در دوحه انجام داد که منجر به مرگ یک افسر قطری شد. این نشست در چارچوب تلاش های آتش بس با میانجیگری ایالات متحده برگزار می شد. بنا به گزارش ها، این حملات منجر به کشته شدن شش نفر، از جمله پنج عضو منشی (رده پایین) و یک مقام امنیتی قطری، شد. گزارش ها نشان می دهد که این حمله در کشتن رهبران ارشد حماس شکست خورده است. قطر این حمله را نقض حاکمیت و هنجارهای بین المللی خود خواند و آن را «تروریسم دولتی» نامید و اسرائیل را به تضعیف عمدی مذاکرات جاری صلح/گروگان گیری متهم کرد. نتانیاهو هشدار داد که قطر یا باید مقامات حماس را اخراج کند یا آنها را به دست عدالت بسپارد، در غیر این صورت با عواقب بیشتری روبرو خواهد شد. کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس نگرانی هایی را در مورد قابل اعتماد بودن ایالات متحده به عنوان یک شریک امنیتی بلن
دمدت ابراز کرده اند. با وجود دهه ها همکاری و توافق نامه های دفاعی قابل توجه به ارزش میلیاردها دلار، عدم موفقیت ایالات متحده در شناسایی یا جلوگیری از حمله اسرائیل به خاک قطر، سوالات جدی را در مورد نقش آن در حفظ امنیت خلیج فارس مطرح کرده است. با توجه به این موضوع، رهبران منطقه ای در حال ارزیابی مجدد همسویی های استراتژیک خود هستند و برخی از آنها تعامل آرام با شرکای جایگزین مانند چین را آغاز کرده اند. این احساس رو به رشد وجود دارد که ایالات متحده با اولویت دادن به همسویی خود با اسرائیل - یک بازیگر بسیار کوچکتر در منطقه - به قیمت بالقوه منافع امنیتی گسترده تر خلیج فارس، مشارکت های منطقه ای طولانی مدت و با ارزش بالا را به خطر می اندازد. طرح ها. اجلاس اضطراری کشورهای عربی–اسلامی در دوحه بر بررسی حمله اسرائیل به قطر به عنوان نقض حاکمیت شورای همکاری خلیج فارس تمرکز داشت. رهبران بررسی کردند که چگونه نیروهای اسرائیلی، احتمالاً به دلیل غیرفعال کردن رادار آمریکا، از پدافندهای منطقه ای عبور کرده اند و به طور بالقوه در مورد کاهش نفوذ آمریکا در منطقه به دلیل عدم تضمین های ایمنی توسط آمریکا بحث کردند. دستور کار شامل بررسی مشا
رکت های دفاعی جایگزین با چین و ترکیه در نتیجه بررسی خروج جزئی نیروهای آمریکایی برای سایر ضامن های ایمنی و شرکای امنیتی، و بررسی لغو احتمالی قراردادهای تسلیحاتی چند میلیارد دلاری آمریکا به دلیل نگرانی های امنیتی و قابلیت اطمینان بود. این اجلاس با حضور هر شش کشور عضو شورای همکاری خلیج فارس - عربستان سعودی، قطر، امارات متحده عربی، کویت، بحرین و عمان - در کنار ناظران نظامی از ترکیه و چین برگزار شد. حضور آنها نشان دهنده علاقه روزافزون به مشارکت های امنیتی جایگزین است. لحن جمعی نشان دهنده ناامیدی عمیق تر از آمریکا است که بسیاری از شرکت کنندگان اکنون پس از ناکامی در جلوگیری از نقض حریم هوایی قطر توسط اسرائیل، آن را شریک امنیتی غیرقابل اعتمادی می دانند.
کشتار آکا لارنتیا () یک قتل دوگانه بود که در رم در ۷ ژانویهٔ ۱۹۷۸ رخ داد. این حمله توسط گروهی با نام «هسته های مسلح برای قدرت ضدمنطقه ای» برعهده گرفته شد. اعضای گروه های چپ رادیکال محاکمه شدند اما تبرئه گشتند و عاملان هرگز شناسایی نشدند. پنج نوجوان عضو جبهه جوانان، شاخهٔ جوانان جنبش اجتماعی ایتالیا، هنگامی که از دفتر حزب در خیابان آکا لارنتیا خارج می شدند، مورد حمله قرار گرفتند. دو تن از آن ها (۱۸ و ۱۹ ساله) کشته شدند. همان روز شورش هایی رخ داد که در آن یکی دیگر از هواداران MSI در درگیری با پلیس کشته شد. یادبودهای این کشتار هر ساله برگزار می شود و اغلب بحث برانگیز است. در سال ۲۰۲۴، احزاب مخالف اعلام کردند که چنین نمایش هایی از احساسات فاشیستی غیرقانونی است و خواستار تحقیق شدند. رویدادها. پنج عضو MSI در حالی که دفتر حزب را ترک می کردند تا اعلامیه پخش کنند، توسط گروهی ۵ یا ۶ نفره با سلاح خودکار هدف قرار گرفتند. فرانکو بیگونزتی و فرانچسکو چیاواتا کشته شدند. وینچنزو سگنری زخمی شد، اما توانست همراه مائوریتزیو لوپینی و جوزپه دودینو به دفتر بازگردد، این دو نفر آسیبی ندیدند. شورش ها همان روز میان پلیس و هواداران MSI
که در محل جمع شده بودند رخ داد. استفانو رکونی، ۱۹ ساله، با شلیک گلوله ای سرگردان کشته شد و چند نفر دیگر از جمله جیانفرانکو فینی، دبیر ملی جبهه جوانان، زخمی شدند. افسر کارابینیری ادواردو سیوُری مظنون به کشتن رکونی بود اما هرگز متهم نشد. پیامدها. این کشتار بیش از پیش سیاست ایتالیا را در دوران سال های سربی قطبی کرد و موجب شکاف در جنبش نئوفاشیست شد. افراطیون، رهبری حزب را به دلیل عدم محکومیت پلیس برای مرگ رکونی سرزنش کردند و به گروه های افراطی مانند هسته های انقلابی مسلح پیوستند. حمله توسط «هسته های مسلح برای قدرت ضدمنطقه ای» برعهده گرفته شد. در سال ۱۹۸۷ پنج عضو لوُتا کونتینوا متهم شدند، اما همه تبرئه شدند. یک اسکورپیون که در حمله استفاده شده بود، در سال ۱۹۸۸ در یکی از مخفیگاه های بریگاد سرخ در میلان پیدا شد. خواننده و ترانه سرا فابریتزیو مارزی ترانهٔ "Giovinezza" («جوانی») را در سال ۱۹۷۹ به رکونی تقدیم کرد. در ۱۰ ژانویهٔ ۱۹۷۹ شورش هایی در جریان یادبود قربانیان رخ داد و آلبرتو جیاکینتو، ۱۷ ساله، توسط پلیس کشته شد. افسر پلیس السیو اسپرانزا پس از چندین دادگاه به «دفاع بیش از حد از خود با غفلت» محکوم شد. در سال ۲۰۱۳
، جیانی آلمانو، شهردار وقت رم و عضو سابق MSI، خیابانی را به نام سه قربانی نام گذاری کرد. در ژانویهٔ ۲۰۲۴، صدها نئوفاشیست در دفتر سابق MSI گرد آمدند و با اجرای سلام رومی و شعارهای «کامرادی، حاضر!» یاد قربانیان را گرامی داشتند. این گردهمایی واکنش شدید مخالفان و درخواست اقدام قانونی را برانگیخت.
«آدریانا لکوورور» اپرایی در چهار پرده اثر فرانچسکو چیلئا با لیبرتوی به زبان ایتالیایی از آرتورو کولوتی است که براساس نمایشنامه ای به همین نام نوشته ی اوژن اسکریب و ارنست لگووه در سال ۱۸۴۹ نوشته شده است. این اپرا اولین بار در ۶ نوامبر ۱۹۰۲ در تئاتر لیریکو در میلان اجرا شد. تاریخچه. نمایشنامه ی اسکرایب و لگوو نه تنها مبنای برای نویسنده ی اشعار چیلئا بود، بلکه حداقل توسط سه نویسنده ی اشعار و آهنگساز مختلف دیگر برای اپراهایی با همین نام، نیز مورد استفاده قرار گرفت. اولین اپرا، اپرایی در سه پرده از توماسو بنونوتی بود (که در سال 1857 در میلان به نمایش درآمد). دو اپرای بعدی، درام های غنایی در 4 پرده از ادواردو ورا (بر اساس لیبرتویی از آشیل دو لازیِر) بودند که در سال 1858 در لیسبون و توسط اتوره پروسیو با لیبرتوی پدرش در سال 1889 در جنوا به اجرا درآمدند. با این حال، پس از اینکه چیلئا آدریانا خودش را خلق کرد، هیچ یک از آثار دیگران دیگر اجرا نشدند و امروزه تا حد زیادی ناشناخته مانده اند. این اپرا براساس زندگی بازیگر فرانسوی، آدرین لوکورور (1692-1730) ساخته شده است. اگرچه برخی از چهره های تاریخی واقعی در این اپرا وجود دا
رند، اما اپیزودی که روایت می کند عمدتاً تخیلی است؛ طرح داستانی آن که مرگ بر اثر بنفشه های مسموم است، اغلب به عنوان غیرواقعی ترین اپرای وریسمو معرفی می شود. این اپرا اغلب به عنوان یکی از گیج کننده ترین متونی که تاکنون برای صحنه نوشته شده است، زیر سوال برده می شود و برش هایی که اغلب در اجرا اعمال شده اند، فقط دنبال کردن داستان را دشوارتر می کنند. مدت زمان اجرای یک اجرای مدرن معمولی حدود 135 دقیقه است (بدون احتساب فواصل).[نیازمند منبع] تاریخچه اجرا. این اپرا برای نخستین بار در ۶ نوامبر ۱۹۰۲ در تئاتر لیریکو، میلان، با حضور آنجلیکا پاندولفینی، خواننده ی مشهور وریسمو سوپرانو، در نقش اصلی، انریکو کاروزو در نقش مائوریتزیو و جوزپه دِ لوکا، خواننده ی باریتون غنایی، در نقش میکونه، اجرا شد. این اپرا برای نخستین بار در ایالات متحده توسط گروه اپرای سن کارلو در 5 ژانویه 1907 در ساختمان اپرای فرانسه در نیواورلئان با تارکوینیا تارکویینی در نقش اصلی اجرا شد. این اپرا نخستین اجرای خود را در اپرای متروپولیتن در 18 نوامبر 1907 (با بازی لینا کاوالیری و کاروزو) تجربه کرد. با این حال، به دلیل بیماری کاروزو، در آن فصل تنها سه اجرا دا
شتند. این اپرا تا زمان اجرای یک اثر جدید در سال 1963 با بازی رناتا تبالدی در نقش اصلی، دوباره در متروپولیتن اجرا نشد. آن اجرای سال 1963 برای چند دهه آینده در همان تئاتر، با بازیگران متفاوت، ادامه یافت. در نقش اصلی این اپرا بود که پلاسیدو دومینگو، خواننده تنور اسپانیایی، اولین حضور خود در متروپولیتن را در سال 1968، در کنار رناتا تبالدی، تجربه کرد. او در فوریه ۲۰۰۹ دوباره در آدریانا لکوورور خواند. نقش اصلی در نمایش آدریانا لکوورور همیشه مورد علاقه سوپرانوهایی با صداهای بلند بوده است که تمایل دارند کمتر در بالاترین سطح صدای خود قرار بگیرند. این نقش دامنه صوتی نسبتاً پایینی دارد و از Bb بالاتر نمی رود و فقط چند بار در آن حد است، اما به قدرت صوتی بالایی نیاز دارد و اجرای آن در سطح دراماتیک چالش برانگیز است - به خصوص در صحنه های به اصطلاح "قرائت" و مرگ اثر. آدریاناهای مشهور ۷۵ سال گذشته، شامل کلودیا موتزیو، کلارا پترلا، ماگدا اولیوورو، رناتا تبالدی، کارلا گاوازی، لیلا گنسر، مونتسرات کابایه، رینا کابایوانسکا، رناتا اسکوتو، میرلا فرنی و جوآن ساترلند بوده اند. آنجلا گئورگیو در سال ۲۰۱۰ این نقش را در اپرای سلطنتی لندن
با بازی یوناس کافمن در نقش موریتزیو ایفا کرد. این نخستین اجرای جدید (به کارگردانی دیوید مک ویکار) در اپرای سلطنتی از سال ۱۹۰۶ بود. آنجلا گئورگیو این نقش را با تحسین فراوان منتقدان، در همان اجرا، در اپرای ایالتی وین، زمانی که این اپرا برای اولین بار روی صحنه آن اجرا شد (۲۰۱۴)، پاریس (۲۰۱۵) و دوباره در لندن، زمانی که او ۲۵ سال حضورش روی صحنه اپرای سلطنتی و ۱۵۰ اجرا با این گروه را جشن گرفت (۲۰۱۷) تئاتر متروپولیتن در ۳۱ دسامبر ۲۰۱۸ اجرایی جدید از دیوید مک ویکار را برای آن اپرا ارائه کرد، با بازی آنا نتربکو در نقش اصلی، پیوتر بچلا در نقش موریتزیو و آنیتا راچویلیشویلی در نقش شاهزاده خانم دو بوئیون. کاروزو در اوایل سال ۱۹۰۲ بخشی از دوئت آخرین پرده اپرا با عنوان «نه، شریف تر» (No, più nobile) را که به یک آریای تنور مستقل تبدیل شده بود، برای شرکت گرامافون و ماشین تحریر در میلان و شرکت های وابسته به آن ضبط کرد و چیلئا نوازنده پیانو بود. اگرچه ماریا کالاس هرگز نقش لکورور را بازی نکرد، اما او در سال 1954 قطعه «Poveri Fiori» را با ارکستر فیلارمونیک به رهبری تولیو سرافین ضبط کرد. خلاصه داستان. مکان: پاریس، فرانسه زمان: ۱۷۳
۰ پرده یکم. پشت صحنه در کمدی-فرانسز گروه در حال آماده شدن برای اجرا هستند و اطراف میکونه، مدیر صحنه، شلوغ است. شاهزاده دو بوئیون، تحسین کننده و حامی بازیگر دوکلو، نیز به همراه همراهش، کشیش، در پشت صحنه دیده می شود. آدریانا وارد می شود، شعری می خواند و به ستایش دیگران با «من خدمتگزار فروتن روح خلاق هستم» پاسخ می دهد. میکونه که با آدریانا تنها مانده است، می خواهد عشق خود را به او ابراز کند. با این حال، آدریانا توضیح می دهد که او از قبل معشوقی دارد: موریتزیو، سربازی از کنت ساکسونی. موریتزیو وارد می شود و عشق خود را به آدریانا، «پیکره دولسیسیما» اعلام می کند. آنها موافقت می کنند که همان شب ملاقات کنند و آدریانا به او چند بنفشه می دهد تا در دکمه لباسش بگذارد. شاهزاده و ابه برمی گردند. آنها نامه ای از دوکلو را پیدا کرده اند که در آن دوکلو درخواست ملاقات با موریتزیو را در همان شب در ویلای شاهزاده دارد. شاهزاده به امید افشای این قرار، تصمیم می گیرد پس از اجرا، تمام گروه را به آنجا دعوت کند. موریتزیو با دریافت نامه دوکلو، قرار ملاقات خود با آدریانا را لغو می کند و آدریانا نیز به نوبه خود تصمیم می گیرد به گروه شاهزاده
بپیوندد. پرده دوم. ویلایی کنار رود سن شاهزاده خانم بوئیون، نه بازیگر دوکلو (که فقط به عنوان نماینده او عمل می کرد)، مشتاقانه منتظر موریتزیو است ("Acerba voluttà, dolce tortura"). وقتی موریتزیو وارد می شود، بنفشه ها را می بیند و می پرسد که چگونه آنها را به دست آورده است. موریتزیو آنها را به او تقدیم می کند، اما اعتراف می کند که دیگر او را دوست ندارد. او استنباط می کند که او عاشق شخص دیگری است، اما خیلی زود وقتی شاهزاده و کشیش ناگهان از راه می رسند، مجبور به پنهان شدن می شود. موریتزیو متوجه می شود که آنها فکر می کنند او با دوکلو است. آدریانا وارد می شود و می فهمد که موریتزیو اصلاً سرباز نیست، بلکه خودِ کنت ساکسونیِ تغییر قیافه داده است. او به آدریانا می گوید که این مأموریت سیاسی بوده و آنها باید ترتیب فرار زنی را که در همان نزدیکی پنهان شده است، بدهند. آدریانا به او اعتماد می کند و قبول می کند که کمک کند. در طول میان پرده ای که پس از آن می آید، خانه تاریک می شود و آدریانا به شاهزاده می گوید که این فرصتی برای فرار اوست. با این حال، دو زن به یکدیگر مشکوک می شوند و تلاش برای نجات به یک نزاع آتشین تبدیل می شود تا ا
ینکه شاهزاده خانم سرانجام آنجا را ترک می کند. میکونِه، مدیر صحنه، دستبندی را که شاهزاده خانم انداخته است، کشف می کند و آن را به آدریانا می دهد. پرده سوم. هتل بویون شاهزاده خانم ناامیدانه می خواهد هویت رقیب خود را کشف کند. شاهزاده که به شیمی علاقه دارد، سمی قوی را که دولت از او خواسته است آن را تجزیه و تحلیل کند، در انبار نگهداری می کند. این زوج، میزبان یک مهمانی هستند که در آن مهمانان متوجه ورود میشونِت و آدریانا می شوند. شاهزاد خانم فکر می کند صدای دومی را می شناسد و اعلام می کند که موریتزیو در یک دوئل زخمی شده است. آدریانا غش می کند. با این حال، کمی بعد، وقتی موریتزیو بدون آسیب وارد می شود، آدریانا به وجد می آید. او از شاهکارهای جنگی خود می خواند ("Il russo Mencikoff"). یک باله اجرا می شود: قضاوت پاریس. آدریانا می فهمد که دستبندی که میکونه پیدا کرده متعلق به شاهزده خانم است. شاهزاده خانم و آدریانا با درک اینکه آنها رقیب محبت موریتزیو هستند، یکدیگر را به چالش می کشند. وقتی اولی به طور کنایه آمیز پیشنهاد می کند که آدریانا صحنه ای از نمایشنامه "رها شده توسط آریادنه" را بخواند، شاهزاده در عوض صحنه ای از فدر را