Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فرهنگ ادبیّات فارسی دانشنامه ای است نوشتهٔ محمّد شریفی که نخستین ویراستِ آن در سالِ ۱۳۸۷ منتشر شده است. این کتاب نتیجهٔ ۱۵ سال تلاش مستمر محمد شریفی است که با ویراستاری محمدرضا جعفری از سوی فرهنگ نشر نو با همکاری نشر معین منتشر شد اگرچه ویراست دوم آن را فرهنگ نشر نو به تنهایی چاپ کرده است. این کتاب دربردارندهٔ اطلاعات گوناگون ادبی از شرح احوال شاعران و نویسندگان دیروز و امروز تا معرفیِ آثار، اصطلاحات ادبی، قصه ها، داستان ها، تلمیحات، اشاراتِ ادبی، فولکلور، شخصیت ها و داستان هایِ شاهنامه، اساطیر ایران، شرح حالِ عرفا و بزرگانِ صوفیه، مفاهیمِ ادبی و عرفانی، اصطلاحاتِ تصوف و افسانه هایِ عامیانه در یک کتاب است که در ویراستِ دوم آن به همراه یک جلد نمایه ها ارائه شده است. ویراستِ دوّم فرهنگ ادبیات فارسی که دو جلدی است در سال ۱۳۹۶ شد. همچنین ویراستی مختصرتر از این کتاب نیز با عنوان "فرهنگ ادبیات فارسی مُعاصر" که بر ادبیات فارسی در دوران معاصر تمرکز دارد در سال ۱۳۹۵ منتشر شده است. نگارش. محمد شریفی می گوید محمدرضا جعفری بنیان گذار و مدیر نشر نو در سال ۱۳۷۲ پیشنهاد نگارش دانشنامه ای را به او داد که به صورت یک جا به کل
ادبیات فارسی پرداخته باشد و کل گسترهٔ ادب فارسی را در بر بگیرد، و برخلاف فرهنگ های پیشین تنها به پرداخت یک یا دو یا سه شاخه از ادبیات بسنده نکرده باشد. شریفی اگرچه این پیشنهاد را بسیار وسوسه انگیز یافت ولی ابتدا جرئت گام نهادن در این راه را در خود نمی دیده است و بر این باور بود که گردآوریِ چنین فرهنگی کار استادان ادبیات است، اما دیری نگذشت این کار را کم کم با خواندن و خلاصه کردن رمان های معاصر شروع کرد و به مرور به بخش های دیگر نیز پرداخت. کار نگارش این فرهنگ به مدت ۱۵ سال به صورت پاره وقت اما پیوسته ادامه داشت و سرتاسر این کار را (صرف نظر از کمک های ویراستار کتاب) به تنهایی انجام داد. بعد از اتمام مرحلهٔ نخستِ گردآوریِ مطالب، این کتاب بارها و بارها خوانده شد و ویرایش و انجام دادن اصلاحاتِ تکمیلی نیز سه سال به درازا کشید. نقد و نظر. سایه اقتصادی نیا ویراستِ یکمِ این کتاب را آشفته و بی قاعده شناخته و سیّد علی کاشفی خوانساری بر آن بوده که ادبیاتِ کودک در ویراستِ یکمِ این کتاب بازتابِ بسنده نداشته است. دربارهٔ نویسنده. محمد شریفی ویراستار و فرهنگ نویس، زادهٔ مهرماه سال ۱۳۴۵ در تهران است. وی از سال ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۰ د
ر نشر مرغ آمین مشغول به کار بود و از ۱۳۷۰ تاکنون به عنوان کتاب پرداز و مؤلف کتاب های مرجع در انتشارات فرهنگ نشر نو کار می کند. او همچنین نگارندهٔ کتاب نردبان آسمان است که گزارش کامل مثنوی معنوی به نثر است.
بوروسه را یا بوروسِرا ، یک فتیش جنسی، به طور خاص یک کشش جنسی به لباس زیر یا یونیفرم مدرسه دختران یا زنان جوان است. این کلمه ای با منشأ زبان ژاپنی است که با ترکیب burumā (ブルマー) به معنای شکوفه ها، مانند لباس های بدنسازی، و sērā-fuku (セーラー服) به معنای لباس ملوانی ساخته شده است. لباس فرم مدرسه سنتی ژاپنی برای دختران دانش آموز; به ویژه کوگال مغازه های بوروسِرا لباس های مدرسه، شورت و سایر اقلام فتیش دخترانه را می فروشند.
کومیکت، کومیکتّو، کومیک مارکت ، کنوانسیون آثار خود منتشرکرده شش ماهه در توکیو، ژاپن است. یک بازار مردمی متمرکز بر فروش آثار دوجین (اصطلاح ژاپنی) (خود-منتشرشده)، کومیکت یک کنوانسیون هواداران غیرانتفاعی است که توسط کمیته آماده سازی بازار کمیک (ComiketPC) توسط داوطلبانه اداره می شود. کومیکت که در ۲۱ دسامبر ۱۹۷۵ با حدود ۷۰۰ شرکت کننده افتتاح شد، از آن زمان به بزرگ ترین کنوانسیون طرفداران در جهان تبدیل شده است، با حدود ۷۵۰۰۰۰ نفر در سال ۲۰۱۹ شرکت می کنند. کومیکت معمولاً در توکیو بیگ سایتنمایشگاه بین المللی توکیو برگزار می شود. اوت و دسامبر، با دو رویداد متمایز به عنوان بازار کمیک تابستانی (夏コミ، Natsukomi) و بازار کمیک زمستانی (冬コミ، Fuyukomi)، به ترتیب.
خاچیک هاکوپیان طراح تیتراژ و تروکاژ ارمنی تبار اهل ایران است.
کاتالوگ عمومی ستارگان متغیر () یا (GCVS) فهرستی از ستارگان متغیر در کهکشان راه شیری[a] است. نخستین نسخه آن که شامل ۱۰۸۲۰ ستاره است در سال ۱۹۴۸ توسط آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی با ویرایش بوریس کوکارکین [ru] و پاول پارناگو منتشر شد. ویرایش دوم و سوم آن در سال های ۱۹۵۸ و ۱۹۶۸ منتشر شد. ویرایش چهارم، شامل ۲۸۴۳۵ ستاره، در سه جلد در سال های ۱۹۸۵–۱۹۸۷ منتشر شد. بعد از آن دو جلد دیگر منتشر شد: جلد چهارم شامل جداول مرجع و جلد پنجم شامل ستارگان متغیر برون کهکشانی است. اولین نسخه از نسخهٔ پنجم (GCVS 5.1)، که به طور دوره ای به روز می شود و در حال حاضر شامل ۵۸۰۳۵ ستاره متغیر است؛ این نسخه در وب سایت GCVS و در سرویس کاتالوگ نجومی VizieR در دسترس است.
نانپا )، در فرهنگ ژاپنی نوعی لاس زنی و اغواگری است که در میان نوجوانی و افراد بیست و سی ساله شان رایج است.
مالت از سال ۵۹۰۰ پیش از میلاد مسکونی بوده است. اولین ساکنان آن کشاورزان بودند که روش های کشاورزی آن ها باعث تخریب خاک شد تا جایی که جزایر غیرقابل سکونت شدند. این جزایر در حدود ۳۸۵۰ پیش از میلاد توسط تمدنی دوباره آباد شدند که در اوج خود معابد مگالیتیک را ساختند، که امروزه جزو قدیمی ترین ساختمان های باقی مانده در جهان هستند. تمدن آن ها در حدود ۲۳۵۰ پیش از میلاد فروپاشید و پس از آن جنگجویان عصر برنز این جزایر را دوباره آباد کردند. پیش تاریخ مالت در حدود ۷۰۰ پیش از میلاد به پایان می رسد، زمانی که این جزایر توسط فنیقی ها مستعمره شدند. آن ها بر این جزایر حکومت کردند تا اینکه در سال ۲۱۸ پیش از میلاد به جمهوری روم واگذار شدند. در قرن ششم میلادی، این جزیره به روم شرقی یا بیزانسی ها تعلق گرفت، اما پس از محاصره ای در سال ۸۷۰ میلادی توسط اغلبیان تصرف شد. ممکن است مالت برای چند قرن کم جمعیت بوده باشد تا اینکه در قرن یازدهم توسط عرب ها دوباره آباد شد. در سال ۱۰۹۱، جزایر توسط کنت نشین سیسیل نورمن ها مورد حمله قرار گرفت و به تدریج مسیحی سازی جزایر آغاز شد. در این زمان، این جزایر بخشی از پادشاهی سیسیل شدند و تحت سلطه حکام فئو
دالی مختلف، از جمله شواوین ها، آراگونی ها و در نهایت اسپانیایی ها بودند. جزایر در سال ۱۵۳۰ به شوالیه های مهمان نواز واگذار شدند که آن ها را به عنوان یک ایالت واسال سیسیل اداره می کردند. در سال ۱۵۶۵، امپراتوری عثمانی تلاش کرد تا در محاصره بزرگ مالت جزایر را تصرف کند، اما این حمله دفع شد. این دستور برای بیش از دو قرن بر مالت حکومت کرد و این دوره با رونق هنر و معماری و بهبود کلی نظم اجتماعی همراه بود. در سال ۱۷۹۸، پس از حمله جمهوری اول فرانسه به جزایر، این دستور اخراج شد و دوره اشغال فرانسه بر مالت آغاز شد. پس از چند ماه حکومت فرانسوی ها، مردم مالت شورش کردند و در سال ۱۸۰۰ فرانسوی ها را اخراج کردند. مالت به یک منطقه محافظت شده بریتانیا تبدیل شد و در سال ۱۸۱۳ عملاً به یک مستعمره تبدیل شد. این جزایر به یک پایگاه دریایی مهم برای بریتانیا تبدیل شدند و به عنوان مقر ناوگان مدیترانه ای خدمت می کردند. در ربع پایانی قرن نوزدهم، پیشرفت هایی در فناوری و امور مالی به وجود آمد. در سال های بعد، بانک آنگلو-مصری در سال ۱۸۸۲ تأسیس شد و راه آهن مالت در سال ۱۸۸۳ شروع به فعالیت کرد. در سال ۱۹۲۱ لندن به مالت خودمختاری اعطا کرد. این
امر به تشکیل یک پارلمان دو مجلسی انجامید که شامل یک مجلس سنا (که در سال ۱۹۴۹ حذف شد) و یک مجلس قانونگذاری منتخب بود. مستعمره تاج مالت در دوره های ۱۹۲۱–۱۹۳۳، ۱۹۴۷–۱۹۵۸ و ۱۹۶۲–۱۹۶۴ خودمختاری داشت. نیروهای بریتانیایی در طول جنگ جهانی دوم در مالت به شدت توسط نیروهای هوایی ایتالیا و آلمان مورد حمله قرار گرفتند، اما بریتانیایی ها مقاومت کردند. در سال ۱۹۴۲، این جزیره نشان جرج کراس را دریافت کرد که امروز بر روی پرچم و نشان ملی مالت دیده می شود. مالت در سال ۱۹۶۴ به یک قلمرو مستقل در چارچوب کشورهای مشترک المنافع تبدیل شد که به عنوان «دولت مالت» شناخته می شد، و در سال ۱۹۷۴ به یک جمهوری تبدیل شد در حالی که همچنان عضو کشورهای مشترک المنافع باقی ماند. از سال ۲۰۰۴، این کشور عضو اتحادیه اروپا شده است. زمین شناسی. مالت بر روی یک رشته کوه زیرآبی قرار دارد که از شمال آفریقا تا سیسیل امتداد یافته است. در زمانی در گذشته های دور مالت زیر آب بوده است، همان طور که فسیل های دریایی جاسازی شده در سنگ های بلندترین نقاط مالت نشان می دهند. با بالا آمدن این رشته و بسته شدن تنگه جبل الطارق به دلیل فعالیت های زمین ساختی، سطح دریا پایین تر بو
د و مالت بر روی پلی از خشکی قرار داشت که بین دو قاره امتداد داشت و با دریاچه های بزرگ احاطه شده بود. برخی غارهای مالت بقایای فیل ها، اسب های آبی و دیگر حیوانات بزرگ که امروزه در آفریقا یافت می شوند را آشکار کرده اند، در حالی که دیگر غارها حیواناتی بومی اروپا را نشان داده اند. نوسنگی (۵۹۰۰ قبل از میلاد - ۳۸۵۰ قبل از میلاد). تا همین اواخر، باور بر این بود که اولین ساکنان مالت در سال ۵۷۰۰ پیش از میلاد به این جزایر رسیدند، اما اکنون مشخص شده است که این اتفاق حدود ۵۹۰۰ پیش از میلاد رخ داده است، همان طور که مطالعات بر روی خاک های باستانی نشان می دهد. به طور کلی فرض بر این بوده است که این اولین مردم نوسنگی از سیسیل (حدود ۸۰ کیلومتر یا ۵۰ مایل شمال) آمده اند، اما تحلیل های دی ان ای نشان می دهد که آن ها از نقاط مختلف مدیترانه، از جمله اروپا و آفریقا، منشأ گرفته اند. این جوامع عمدتاً به کشاورزی و ماهیگیری مشغول بودند و شواهدی از فعالیت های شکار نیز وجود دارد. به نظر می رسد که آن ها در غارها و سکونتگاه های باز زندگی می کردند. در قرن های بعدی، شواهدی از تماس های بیشتر با فرهنگ های دیگر وجود دارد که تأثیر خود را بر جوامع
محلی گذاشتند، همان طور که از طراحی ها و رنگ های سفال های آن ها مشخص است. روش های کشاورزی خاک را تخریب کردند؛ هم زمان خشکسالی طولانی مدت رخ داد و جزایر بیش از حد خشک شدند تا بتوانند کشاورزی را حمایت کنند. این وضعیت تا حدی به دلیل تغییرات اقلیمی و خشکسالی به وجود آمد و جزایر برای حدود یک هزاره خالی از سکنه باقی ماندند. تحقیقات انجام شده به عنوان بخشی از پروژه FRAGSUS، شامل تحلیل نمونه های خاک از دره ها که حاوی گرده های باستانی و شواهد حیوانی از محیط های گذشته بود، نشان داد که «نوسانات تغییرات اقلیمی در برخی دوره های پیشاتاریخ، مالت را غیرقابل سکونت کرده است. بین اولین ساکنان و گروه بعدی که به طور دائمی در جزایر مالت سکونت گزیدند و در نهایت معابد مگالیتیک را ساختند، یک فاصله قابل توجه حدود ۱٬۰۰۰ سال وجود داشت.» دوره معبد (۳۸۵۰ پیش از میلاد - ۲۳۵۰ پیش از میلاد). موج دوم استعمار در حدود ۳۸۵۰ پیش از میلاد از سیسیل به مالت رسید. پروفسور کارولین مالون گفته است: «با توجه به فضای محدود زمین در مالت، شگفت انگیز است که موج دوم سکونت برای ۱٬۵۰۰ سال دوام آورد. این نوع پایداری در سکونت در اروپا بی سابقه است و از نظر اینکه چ
گونه توانستند در زمینی که به طور مداوم در حال تخریب بود برای چنین مدت طولانی زندگی کنند، قابل توجه است.» یکی از برجسته ترین دوره های تاریخ مالت، دوره معابد است که از حدود ۳۶۰۰ پیش از میلاد آغاز می شود. معبد جگانتیا در گُزو یکی از قدیمی ترین ساختمان های مستقل جهان است. نام این مجموعه از کلمه مالتی ġgant گرفته شده است که به عظمت اندازه معبد اشاره دارد. بسیاری از معابد به شکل پنج اتاق نیم دایره ای هستند که در مرکز به هم متصل می شوند. پیشنهاد شده است که این طراحی ممکن است سر، بازوها و پاهای یک الهه را نمایان کند، زیرا یکی از رایج ترین انواع مجسمه هایی که در این معابد یافت شده اند، شامل پیکره های چاق انسانی است که به طور عامیانه «بانوان چاق» نامیده می شوند، هرچند که جنسیت آن ها مبهم است و اغلب به عنوان نمادی از باروری در نظر گرفته می شوند. تمدنی که این معابد را ساخت حدود ۱٬۵۰۰ سال دوام آورد تا اینکه در حدود ۲۳۵۰ پیش از میلاد به نظر می رسد این فرهنگ ناپدید شد. گمانه زنی هایی دربارهٔ آنچه ممکن است اتفاق افتاده باشد وجود دارد، از جمله اینکه آیا این فرهنگ به طور کامل از بین رفته یا جذب فرهنگ دیگری شده است، اما گمان می
رود که فروپاشی این تمدن به دلیل شرایط اقلیمی و خشکسالی رخ داده باشد. پروفسور مالون اظهار داشته است: «ما می توانیم از اشتباهات اولین ساکنان مالت درس های زیادی بگیریم. کمبود آب، همراه با تخریب خاکی که قرن ها برای شکل گیری آن زمان نیاز است، می تواند منجر به فروپاشی یک تمدن شود. گروه دوم ساکنان مالت در ۳۸۵۰–۲۳۵۰ پیش از میلاد منابع خود را به طور مناسب مدیریت کردند و خاک و غذا را برای بیش از ۱٬۵۰۰ سال مهار کردند. تنها زمانی که شرایط اقلیمی و خشکسالی آنقدر شدید شد که دیگر نتوانستند با آن مقابله کنند، شکست خوردند.» بین ۲۶۰۰ تا ۲۴۰۰ پیش از میلاد، نیمی از افرادی که فوت کردند، کودکان بودند. عصر برنز (۲۳۵۰ پیش از میلاد تا ۷۰۰ پیش از میلاد). بعد از دوره معابد عصر برنز آغاز شد. از این دوره بقایای تعدادی سکونتگاه و روستا، همچنین میزسنگ ها — ساختارهای مشابه محراب که از تخته های سنگی بسیار بزرگ ساخته شده اند — باقی مانده است. گفته می شود این ساختارها به جمعیتی تعلق دارند که قطعاً با آن هایی که معابد مگالیتیک قبلی را ساختند متفاوت بوده اند. گمان می رود این جمعیت از سیسیل آمده اند به دلیل شباهت هایی که با ساختارهای یافت شده در
بزرگ ترین جزیره دریای مدیترانه دارند. یکی از سنگ افراشت های باقی مانده که برای ساخت معابد استفاده می شد هنوز در کرکوپ ایستاده است؛ این منیر یکی از معدود منیرهایی است که هنوز در وضعیت خوبی قرار دارد. از جالب ترین و مرموزترین بقایای این دوره، رگه های چرخ دار به اصطلاح هستند که در مکانی به نام Misraħ Għar il-Kbir در مالت (که به طور غیررسمی به نام Clapham Junction شناخته می شود) دیده می شوند. این ها جفت کانال های موازی هستند که در سطح سنگ تراشیده شده اند و برای مسافت های قابل توجهی امتداد دارند، اغلب در یک خط کاملاً مستقیم. استفاده دقیق آن ها مشخص نیست. یکی از پیشنهادات این است که حیوانات بارکش از این کانال ها برای کشیدن ارابه ها استفاده می کردند و این کانال ها ارابه ها را هدایت می کردند و از گم شدن حیوانات جلوگیری می کردند. جامعه ای که این سازه ها را ساخت، در نهایت از بین رفت یا به هر حال ناپدید شد. [نیازمند منبع][نیازمند منبع] بین ۱۴۰۰ پیش از میلاد و ۱۲۰۰ پیش از میلاد، تأثیرات میکاییایی بر مالت وجود داشت که با حضور آثار میکاییایی اثبات می شود. دوران باستان. فنیقی ها و کارتاژ. فنیقی ها—احتمالاً از صور—شروع به ا
ستعمار جزایر در اوایل قرن ۸ پیش از میلاد کردند [نیازمند منبع] [مشکوک – بحث شود] و از آن به عنوان یک پایگاه پیشرفته استفاده می کردند که از آنجا کاوش های دریایی و تجارت در دریای مدیترانه را گسترش می دادند. آن ها جزیره اصلی را Ann (فنیقی: 𐤀𐤍𐤍, ʾnn) نامیدند. قبرستان هایی در رباط در مالت و رباط در گُزو کشف شده اند که نشان می دهند سکونتگاه های اصلی در Mdina کنونی در مالت و Cittadella در گُزو بوده است. سکونتگاه قبلی همچنین به نام Ann شناخته می شد، که نشان می دهد ممکن است به عنوان مقر حکومت مستعمره عمل کرده باشد. در همین حال، بندر اصلی در Cospicua در بندر بزرگ قرار داشت. این بندر که به سادگی به نام Maleth (𐤌𐤋𐤈, mlṭ, "بندر") شناخته می شد، احتمالاً نام جزیره در زبان یونانی ها و رومی ها بوده است. جزایر مالت در حدود اواسط قرن ۶ پیش از میلاد تحت سلطه کارتاژ قرار گرفتند، به همراه بیشتر مستعمرات فنیقی دیگر در دریای مدیترانه غربی. تا اواخر قرن ۴ پیش از میلاد، مالت به یک مرکز تجاری تبدیل شده بود که ایتالیا جنوبی و سیسیل را به تریپولیتانیا وصل می کرد. این منجر به معرفی ویژگی های هلنیستی در معماری و سفالگری شد. مشخص نیست که آیا
مالت به صورت یک آپوئیکیا یونانی سنتی مستعمره شده بود یا نه، بنابراین برخی بر این باورند که مالت هرگز یک مستعمره یونانی نبوده است. ویژگی های معماری هلنیستی را می توان در معبد فنیقی در تاس-سیلگ و یک برج در زوریق مشاهده کرد. زبان یونانی همچنین در مالت به کار رفت، همان طور که در کتیبه های دوزبانه فنیقی و یونانی یافت شده بر روی «سیپی های ملکارت» نشان داده شده است. در قرن ۱۸، محقق فرانسوی ژان-ژاک بارته لمی الفبای فنیقی منقرض شده را با استفاده از کتیبه های موجود بر روی این سیپی ها رمزگشایی کرد. در سال ۲۵۵ پیش از میلاد رومی ها در طول نخستین جنگ پونی به مالت حمله کردند و بخش های زیادی از جزیره را ویران کردند. حکومت رومیان. به گفتهٔ تاریخ نگار لاتین، تیتوس لیویوس جزایر مالت در آغاز جنگ پونی دوم در سال ۲۱۸ پیش از میلاد به دست رومی ها افتاد. لیوی گزارش می دهد که فرمانده پادگان پونی در جزیره بدون مقاومت تسلیم تیبریوس سمپرونیوس لونگوس، یکی از دو کنسول آن سال، شد که در راه شمال آفریقا بود. این ارخبیر—که به رومی ها به نام ملیتا یا ملیته شناخته می شد—جزئی از استان سیسیل شد، اما تا قرن اول میلادی دارای یک سنای محلی و مجمع مرد
می خود بود. در این زمان، هم مالت و هم گوزو سکه هایی خاص به وزن سنجی رومی ضرب می کردند. به عنوان مرکز اداری جزایر، مدینا همچنین به نام ملیته شناخته شد. اندازه آن به حداکثر خود رسید و تمام منطقهٔ فعلی مدینا و بخش های بزرگی از ربات را دربر گرفت و تا جایی که اکنون کلیسای سنت پل قرار دارد امتداد یافت. باقی مانده ها نشان می دهند که شهر توسط دیوارهای دفاعی ضخیم احاطه شده بود و همچنین توسط خندق محافظتی که در امتداد خیابان سنت ریتا کشیده شده بود، محافظت می شد. باقی مانده ها نشان می دهند که یک مرکز مذهبی با تعدادی معبد در بالاترین قسمت شبه جزیره ساخته شده بود. آثار یکی از اقامتگاه های چشمگیر به نام دوموس رومانیا حفاری شده است که موزاییک های سبک پمپیان بسیار خوبی را نمایان می کند. به نظر می رسد این دوموس محل سکونت یک اشراف زاده ثروتمند رومی بوده و معتقدند که در قرن اول پیش از میلاد ساخته شده و در قرن دوم میلادی رها شده است. جزایر تحت حکومت رومی ها رونق یافتند و در نهایت به عنوان یک "Municipium" و "Foederata کیویتاس" شناخته شدند. بسیاری از آثار باستانی رومی هنوز وجود دارند که گواهی بر پیوند نزدیک بین ساکنان مالت و سیسیل
هستند. در طول دوره حکومت رومی ها، زبان لاتین به زبان رسمی مالت تبدیل شد و دین رومی در جزایر معرفی شد. با این حال، به نظر می رسد که فرهنگ و زبان محلی پونی-هلنیستی تا دست کم قرن اول میلادی ادامه پیدا کرده باشد. در سال ۶۰ میلادی در کتاب اعمال رسولان آمده است که سنت پل در جزیره ای به نام ملایت غرق شد، که بسیاری از پژوهشگران کتاب مقدس و مالتایی ها آن را با مالت یکی می دانند؛ سنتی وجود دارد که می گوید این کشتی شکستگی در سواحل «خلیج سنت پل» که به درستی نامگذاری شده است، رخ داده است. در اعمال رسولان فصل ۲۸ آمده است که سنت پل توسط اهالی جزیره پذیرفته شده و برای او آتش می سازند. هنگامی که پل چوب برای آتش جمع می کند، یک مار سمی از چوب بیرون می آید و به پل گاز می زند. پل از گزش بی تأثیر می ماند که باعث می شود مردم مالت او را خدا بدانند. این فرضیه فرصتی را برای پل فراهم می کند تا انجیل را به جزیره معرفی کند. مالتا تا اوایل قرن ششم میلادی بخشی از امپراتوری روم باقی ماند. وندال ها و بعداً اوستروگوت ها ممکن است در قرن پنجم جزایر را برای مدت کوتاهی اشغال کرده باشند، اما شواهد باستان شناسی برای تأیید این موضوع وجود ندارد. قرون
وسطی. حکومت بیزانس. در سال ۵۳۳ ژنرال بلیساریوس از امپراتوری بیزانس ممکن است در مسیر خود از سیسیل به شمال آفریقا به مالطا وارد شده باشد و تا سال ۵۳۵، جزایر به استان بیزانسی سیسیل پیوستند. در دوران بیزانس، ساکنان اصلی جزیره شامل شهر ملایت در سرزمین اصلی مالطا و قلعه سیتادل در گوچو بودند، در حالی که مارساکسلوک، مرسسکلا، مارسا و کلندی به عنوان بندر شناخته می شوند. مقدار نسبتاً زیاد سفال های بیزانسی که در مالطا پیدا شده نشان می دهد که این جزیره ممکن است از قرن ششم تا هشتم میلادی نقش استراتژیک مهمی در امپراتوری بیزانس داشته باشد. از اواخر قرن ۷ میلادی به بعد دریای مدیترانه تحت تهدید گسترش مسلمانان قرار گرفت. در این زمان، احتمالاً بیزانسی ها تدابیر دفاعی مالطا را بهبود بخشیدند، همان طور که می توان دیوارهای دفاعی اطراف کلیسای تس-سیلگ را که در حدود قرن ۸ ساخته شده، مشاهده کرد. همچنین ممکن است بیزانسی ها دژ مستحکمی را ساخته باشند که اندازه ملایت را به یک سوم اندازه اصلی آن کاهش داد. دوره عربی. در سال ۸۷۰ میلادی مالت به دست مسلمانان از شمال آفریقا اشغال شد. به گفتهٔ الحمیاری، اغلبیان به رهبری حلف الهادیم محاصره شهر بیز
انسی ملیته را آغاز کردند که تحت فرمانداری آمروس (احتمالاً آمبروزویوس) بود. حلف الهادیم در درگیری ها کشته شد و سوده ابن محمد از سیسیل برای ادامه محاصره پس از مرگ او فرستاده شد. مدت زمان محاصره مشخص نیست، اما احتمالاً چند هفته یا چند ماه به طول انجامید. پس از سقوط ملیته به دست مهاجمان، ساکنان قتل عام شدند، شهر ویران شد و کلیساهای آن غارت شد. مرمر کلیساهای ملیته برای ساخت قلعه سوسه استفاده شد. به گفتهٔ الهمیاری، مالت تقریباً بدون سکنه باقی ماند تا اینکه حدود سال ۱۰۴۸ یا ۱۰۴۹ توسط یک جامعه مسلمان و بردگان آن ها دوباره سکونت داده شد و شهر ملیته به نام مدینه بازسازی شد و آن را «مکان بهتری از قبل» ساختند. با این حال، شواهد باستان شناسی نشان می دهند که ملیته/مدینه در اوایل قرن ۱۱ میلادی یک سکونتگاه مسلمان پررونق بوده است، بنابراین روایت الهمیاری ممکن است قابل اعتماد نباشد. در سال های ۱۰۵۳–۵۴، بیزانسی ها مدینه را محاصره کردند اما توسط مدافعان آن پس زده شدند. با وجود اینکه دوران حکومت عرب ها نسبتاً کوتاه بود، تأثیرات قابل توجهی از خود بر مالت گذاشتند. علاوه بر زبانشان، عربی سیقلی، پنبه، پرتقال و لیمو و بسیاری از تکنیک
های جدید در آبیاری معرفی شدند. برخی از این ها، مانند نوریا (چرخ آب)، همچنان بدون تغییر استفاده می شوند. بسیاری از نام های جغرافیایی در مالت به این دوره تعلق دارند.
تاریخ نگاری سالانه یا سالنگاشت (به ؛ از واژه به معنای «سال») مجموعه اسناد تاریخی هستند که گاه شناسی را به ترتیب رخدادهای سالانه مرتب کرده اند. اگرچه این اصطلاح به طور محدود برای هر تاریخ مکتوب نیز به کار می رود.
زاخاریان (زبان ارمنی: ), یکی از نام های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می باشد.
مایسوریان (زبان ارمنی: ), یکی از نام های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می باشد.
خرگوش جارویی گونه ای خرگوش بومی شمال اسپانیا است. در سال ۱۹۷۶ به عنوان گونهٔ جدا از خرگوش گرانادا توصیف شد. توسط IUCN به عنوان آسیب پذیر طبقه بندی شده است. پراکندگی آن بسیار گسسته است.
وزارت دارایی ( :) یک آژانس دولتی در کابینه گرجستان است که مسئول تنظیم بخش مالی در جمهوری گرجستان است. لاشا خوتسیشویلی از اول آوریل ۲۰۲۱ به عنوان وزیر خدمت می کند. ساختار. وظایف اصلی این وزارتخانه تنظیم بخش مالی از طریق تضمین توسعه اقتصادی پایدار و ثبات مالی است. اجرای سیاست های دولتی در مورد مسائل مالی، بودجه و مالیات. تضمین ثبات مالی دولت و توسعه بازارهای مالی در کشور؛ جذب اعتباردهندگان خارجی به اقتصاد گرجستان؛ بهبود بودجه ریزی، پیش بینی مالیات، مکانیسم های مالی؛ حصول اطمینان از کنترل مالی بر وجوه و مخارج بودجه؛ توسعه خزانه داری، بسیج درآمد، تأمین مدیریت بودجه بودجه دولتی و کنترل حرکت وجوه در داخل گرجستان. بودجه. بودجه وزارت دارایی در سال ۲۰۲۳، ۱۰۶ میلیون لاری (۳۹٫۹ میلیون دلار) است که نسبت به سال ۲۰۲۲، ۵۹۶۰۰۰ لاری (۲۲۴۵۲۱ دلار) افزایش یافته است.
روز جهانی صنایع دستی، رویدادی جهانی است که به منظور گرامیداشت هنر و خلاقیت صنعتگران و هنرمندان سراسر دنیا برگزار می شود. این روز فرصتی است برای شناخت بیشتر صنایع دستی و اهمیت آن ها در حفظ فرهنگ و اقتصاد جوامع که همه ساله در تمام کشورهای جهان جشن گرفته می شود. در تقویم جهانی ۱۰ ژوئن (۲۰ خرداد) هر سال روز جهانی صنایع دستی است. صنایع دستی به محصولاتی اطلاق می شود که با استفاده از مواد اولیه بومی و با دست یا ابزارهای دستی ساخته می شوند. تاریخچه. پس از جنگ جهانی دوم و با هدف حفاظت از هنرهای دستی، در سال ۱۹۶۴ نخستین همایش جهانی صنایع دستی در نیویورک برگزار شد. این همایش منجر به تأسیس شورای جهانی صنایع دستی شد که دبیرخانه آن در آمستردام هلند قرار دارد. ایران، با پیشینه فرهنگی و تاریخی غنی در حوزه صنایع دستی، در سال ۱۹۶۸ به این شورا پیوست. پیشنهاد تعیین روزی به عنوان «روز جهانی صنایع دستی» توسط ایران در سال ۲۰۱۰ مطرح شد و با موافقت شورا، روز ۱۰ ژوئن (۲۰ خرداد) به این عنوان نام گذاری شد. صنایع دستی در ایران. در سازمان جهانی یونسکو ۶۰۰ صنعت دستی ثبت شده است که ۴۵۰ صنعت دستی متعلق به کشور ایران است، از این تعداد ۲۸۷ صنع
ت متعلق به شهر اصفهان است. ایران سومین کشور تولیدکننده صنایع دستی در جهان است و وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی متولّی این بخش است. در ایران، به مناسبت روز جهانی صنایع دستی، بازارچه ها و نمایشگاه های مختلفی در شهرها و روستاها برگزار می شود. این بازارچه ها فرصتی را برای هنرمندان و صنعتگران فراهم می کنند تا محصولات خود را به نمایش بگذارند و فرهنگ و هنر مناطق مختلف را به مردم معرفی کنند. برنامه های فرهنگی متنوعی نظیر اجرای موسیقی سنتی نیز در این رویدادها برگزار می شود تا اهمیت و زیبایی صنایع دستی بیشتر مورد توجه قرار گیرد. جستارهای وابسته. فهرست صنایع دستی ایران
صد سال تنهایی (به اسپانیایی: Cien años de soledad، مجموعه تلویزیونی رئالیسم جادویی کلمبیایی است که بر اساس رمانی با همین نام اثر گابریل گارسیا مارکز ساخته شده است. فصل اول این مجموعه در ۸ قسمت در ۱۱ دسامبر ۲۰۲۴ منتشر شد. فصل دوم نیز ۸ قسمت دارد که تاکنون تاریخ دقیق پخش آن مشخص نشده است. این سریال از پلتفرم نتفلیکس پخش می شود. تولید. نتفلیکس در مارس ۲۰۱۹ حقوق "صد سال تنهایی" را خریداری کرد. قبل از مرگ نویسنده رمان گابریل گارسیا مارکز در سال ۲۰۱۴، او از فروش حقوق رمان خودداری کرده بود زیرا معتقد بود محدودیت های زمانی یک فیلم برای اقتباس مناسب کافی نیست. این سریال با حمایت خانواده گارسیا مارکز فیلمبرداری شد که درخواست کردند در کلمبیا، با بازیگران کلمبیایی و به زبان اسپانیایی فیلمبرداری شود. تهیه کنندگان چندین مکان در کلمبیا از جمله کالی، ویلاویسینسیو، گیراردوت، پالومینو، سانتا مارتا و بارانکیلا را بررسی کردند. بازیگران. بازیگران از طریق فراخوان عمومی بازیگری در اواسط سال ۲۰۲۲ انتخاب شدند. تیم انتخاب بازیگر بیش از ۱۰۰۰۰ کاندید برای ۲۵ نقش اصلی دید. تنها ۳۰٪ از بازیگران را بازیگران حرفه ای تشکیل می دهند. علاوه بر
بازیگران اصلی، ۲۰۰۰۰ بازیگر فرعی نیز برای فیلمبرداری انتخاب شدند. بخشی از فهرست بازیگران در ۲۶ آوریل ۲۰۲۳ لو رفت. بازتاب ها. دانیل فاینبرگ از نشریه "هالیوود ریپورتر"، این سریال را «اقتباسی زیبا و بلندپروازانه» از رمان خواند که «محترم و زیبا است، اگرچه بدون نقص نیست.» او اشاره کرد که بخش زیادی از محتوای سریال به طور مستقیم از رمان گرفته شده است که «هنگام بازیگری روی پرده همیشه جواب نمی دهد» و «همه چیز زمانی بهتر عمل می کند که نمایش در سطح تصویری و کمتر تحت اللفظی باشد.» او از کارگردانی گارسیا لوپز و مورا تمجید کرد و سریال را «در برخی مواقع نفس گیرانه زیبا، غنایی و زنده و سرشار از ایده های بصری و فکری» خواند. او در نهایت نتیجه گرفت که «صد سال تنهایی ممکن است به خوبی راه آهن زیرزمینی یا حتی ایستگاه یازده نباشد، اما پایان شایسته و تحسین برانگیزی برای سالی است که اغلب شاهد اقتباس های معتبر استثنایی بوده است.» آرامیده تینوب از مجله "ورایتی"، این سریال را «با جزئیات ظریف و لایه های نمادین پیچیده» و «یکی از وفادارترین اقتباس های صفحه به صفحه در سال های اخیر» خواند. او از اجرای بازیگران به عنوان «استثنایی» تمجید کرد،
اما اشاره کرد که برخی از سکانس ها متراکم به نظر می رسند. اگرچه او احساس می کرد که سرعت سریال «در برخی مواقع بیش از حد کند» است، اما اشاره کرد که «زیبایی صد سال تنهایی به بیننده اجازه می دهد تا هر فریم و لحظه با دقت انتخاب شده را جذب کند.» کارلی لین از وبگاه "کلایدر"، این سریال را «شاهکاری در نوع خود» خواند و نوشت: «این سریال به زبان اسپانیایی نه تنها جان تازه ای به رمان ظاهراً غیرقابل فیلمبرداری مارکز می بخشد، بلکه به لطف فیلمبرداری خیره کننده و داستانی حماسی که در طول چندین نسل از خانواده بدشانس بوئندیا گسترش می یابد، به عنوان یک پیروزی در فیلمسازی نیز موفق است.» او از جلوه های بصری پائولو پرز و ماریا ساراسواتی، طراحی تولید اوگنیو کابایرو و باربارا انریکز و اجرای گروه بازیگران تمجید کرد.