Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دموکراسی ها که هنجارهای وفاداری بسیار ضعیف هستند، رهبران مدت کوتاهی در قدرت می مانند و گاهی در هر چرخه انتخاباتی تغییر می کنند. این سازوکار برای توضیح این موضوع استفاده می شود که چرا حتی رهبران کارآمد در دموکراسی ها مدت زمان کمتری در قدرت می مانند نسبت به دیکتاتورهایی با عملکرد بسیار ضعیف. انواع حکومت، رهبران و تهدیدات رقیب. بر اساس نظریه گزینشگری، رهبر بیشترین شانس بقا سیاسی را زمانی دارد که گزینشگر بزرگ و ائتلاف پیروز کوچک باشد؛ وضعیتی که در خودکامگی دیده می شود. دلیلش این است که کسانی که در ائتلاف پیروز هستند، به راحتی می توانند با دیگر اعضای گزینشگر که خارج از ائتلاف پیروز هستند جایگزین شوند. در نتیجه، هزینه های ترک ائتلاف برای این اعضا می تواند بسیار زیاد باشد، یعنی از دست دادن همه کالاهای خصوصی. احتمال جایگزینی رهبر توسط رقیب در چنین سیستم خودکامه ای حداقل است؛ زیرا اعضای ائتلاف پیروز به ندرت از رهبر روی گردان می شوند. نسبت کالاهای خصوصی به کالاهای عمومی به عنوان پاداش به ائتلاف پیروز در چنین سیستمی بیشینه است. در یک سلطنت که گزینشگر کوچک است و ائتلاف پیروز حتی کوچک تر، فرصت بیشتری برای یک رقیب وجود دار
د تا رهبر فعلی را سرنگون کند. دلیل این موضوع این است که نسبت اعضای گزینشگر که در عین حال در ائتلاف پیروز نیز هستند نسبتاً زیاد است؛ یعنی اگر رهبر جدیدی به قدرت برسد، احتمال دارد یک عضو ائتلاف پیروز همچنان در ائتلاف باقی بماند. انگیزه ترک ائتلاف و پیوستن به رقیب برای به دست آوردن مزایای بیشتر در این حالت با خطر حذف شدن از ائتلاف پیروز جدید کمتر جبران می شود. در اینجا نسبت کالاهای خصوصی نسبت به کالاهای عمومی کاهش می یابد. سناریویی که در آن ائتلاف پیروز بزرگ باشد و گزینشگر حتی بزرگ تر، کمترین میزان ثبات را برای ماندن رهبر در قدرت فراهم می کند؛ چنین سیستمی یک دموکراسی است. در اینجا نسبت کالاهای عمومی بسیار بیشتر از کالاهای خصوصی است، صرفاً به دلیل اندازه بزرگ ائتلاف پیروز؛ تأمین کالاهای خصوصی برای هر عضو ائتلاف پیروز هزینه برخواهد بود در حالی که کالاهای عمومی به همه سود می رسانند. به همین دلیل — که رهبر نمی تواند اعضای ائتلاف پیروز را از طریق انگیزه های کالاهای خصوصی که هزینه بر است وفادار نگه دارد — رقیب بزرگ ترین تهدید را برای رهبر مستقر ایجاد می کند. این میزان وفاداری به رهبر مستقر، صرف نظر از ساختار حکومت، هم
ان «هنجار وفاداری» نامیده می شود. سناریویی که در آن ائتلاف پیروز بزرگ باشد اما گزینشگر کوچک باشد، از نظر منطقی غیرممکن است؛ زیرا ائتلاف پیروز زیرمجموعه ای از گزینشگر است. مطالعه موردی: روسیه. ژوزف استالین نسبت به تزارهای قبل از خود قدرت بیشتری بر مردم روسیه داشت، زیرا اتحاد جماهیر شوروی یک نظام با گزینشگر بزرگ بود. در دوران تزارها فقط اشراف زادگان می توانستند در سمت های ارشد دولتی خدمت کنند، اما کمونیست ها اشرافیت را لغو کردند و همه روس ها را از نظر اصولی برابر دانستند. این امر به استالین اجازه داد هر کسی را که بخواهد در سمت های بانفوذ منصوب کند. به عنوان مثال، نیکیتا خروشچف از طبقه دهقانان برخاسته بود؛ بنابراین زیردستان استالین بسیار مطیع بودند، زیرا می دانستند او می تواند به راحتی هر یک از آن ها را جایگزین کند. پیامدهای نظریه گزینشگری. کمک خارجی. بوئنو دِ مسکیتا و اسمیت نظریه گزینشگری را در حوزه کمک اقتصادی خارجی نیز به کار برده اند. آن ها پیشنهاد می کنند که کمک خارجی به منظور بهبود بقا سیاسی رهبران در کشورهای اهداکننده و دریافت کننده داده می شود، نه برای کمک به مردم کشورهای دریافت کننده. بوئنو دِ مسکیتا و
اسمیت استدلال می کنند که اندازه ائتلاف پیروز رهبر و درآمد دولت بر تصمیم گیری رهبر در زمینه امتیازدهی سیاستی و کمک خارجی تأثیر می گذارد. با تحلیل انتقال های کمک دوجانبه از سوی کشورهای سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) بین سال های ۱۹۶۰ تا ۲۰۰۱، آن ها دریافتند که رهبران در کشورهای دریافت کننده کمک، زمانی که ائتلاف پیروز کوچک است، احتمال بیشتری دارد که در برابر اهداکنندگان امتیاز سیاسی بدهند؛ زیرا رهبران با ائتلاف های کوچک به راحتی می توانند حامیان خود را برای امتیازدهی جبران کنند (مانند پیمان صلح غیرمحبوب داخلی اما مطلوب بین المللی پیمان صلح اسرائیل و مصر در مصر دیکتاتوری). در نتیجه، کشورهایی با سیستم های نسبتاً فقیر و ائتلاف های کوچک بیشترین شانس را برای دریافت کمک دارند و سیستم های با ائتلاف بزرگ کمترین شانس را دارند، اما اگر کمک دریافت کنند، کمک های بیشتری دریافت خواهند کرد. نتیجه مطالعه آن ها نشان می دهد که مبادله منافع دلیل اصلی کمک خارجی است و اعضای OECD انگیزه بشردوستانه اندکی برای اعطای کمک دارند. مطالعه نانسی کیان این نتیجه را تأیید کرد و استدلال نمود که «مطالعات نشان می دهد هدف اصلی کمک خارجی اغلب ک
اهش فقر نیست و از کل جریان کمک های خارجی، تنها ۱٫۶۹٪ تا ۵٫۲۵٪ به فقیرترین ۲۰ درصد کشورها در هر سال داده می شود». بازخوردها. جسیکا ویکس استدلال می کند که نظریه گزینشگری فرضیات نادرستی دربارهٔ رژیم های اقتدارگرا دارد. او نخست می نویسد که نظریه گزینشگری در این فرض که اعضای ائتلاف های پیروز کوچک در صورت از دست رفتن قدرت حاکم، قدرت خود را از دست می دهند، اشتباه می کند (او اشاره می کند که این نخبگان معمولاً منابع قدرت مستقل دارند و جایگاه خود را از ارشدیت و/یا شایستگی کسب کرده اند). دوم اینکه او استدلال می کند نظریه گزینشگری در این فرض که همه کنشگران جهان را به یک شکل درک می کنند، اشتباه می کند (او اشاره می کند که انواع مختلف رژیم های اقتدارگرا باید به طور نظام مند به درک متفاوتی توسط رهبران منجر شود که این امر بر نوع پیش بینی های نظریه گزینشگری تأثیر می گذارد). در فرهنگ عامه. کتاب "راهنمای دیکتاتور" در سال ۲۰۱۶ توسط خالق "CGP Grey" در قالب یک مجموعه دو قسمتی در یوتیوب اقتباس و خلاصه شد.
فاجعه ریلی لاک-مگانتیک در تاریخ ۶ ژوئیه ۲۰۱۳، تقریباً ساعت ۱:۱۴ صبح به وقت تابستانی شرقی (EDT)، در شهر لاک-مگانتیک، کبک، کانادا رخ داد. در این حادثه، یک قطار باری ۷۳ واگنه بدون مراقب از شرکت راه آهن مونترال، مین و آتلانتیک (MMA) که حامل نفت خام از سازند باکن بود، از شیب ۱.۲ درصدی از نانت، کبک به سمت پایین حرکت کرد و در مرکز شهر از ریل خارج شد که منجر به انفجار و آتش سوزی چندین واگن مخزن دار شد. در این حادثه چهل و هفت نفر کشته شدند. هیئت ایمنی حمل و نقل کانادا چندین دلیل را برای این حادثه شناسایی کرد که عمدتاً شامل رها کردن قطار بدون مراقب در خط اصلی، عدم کشیدن ترمزهای دستی کافی و فقدان مکانیزم ایمنی پشتیبان بود. تعداد کشته شدگان ۴۷ نفر، این حادثه را به چهارمین حادثه مرگبار ریلی در تاریخ کانادا و مرگبارترین حادثه شامل یک قطار غیرمسافربری تبدیل کرده است. این همچنین مرگبارترین حادثه ریلی از زمان کنفدراسیون کانادا در سال ۱۸۶۷ است. آخرین حادثه ریلی کانادا که تعداد کشته شدگان بیشتری داشت، فاجعه قطار بلوی در سال ۱۸۶۴ بود که ۹۹ نفر را به کام مرگ کشاند. پیش زمینه. مسیر حمل و نقل. راه آهن عبوری از لاک-مگانتیک، کبک، متع
لق به شرکت راه آهن مونترال، مین و آتلانتیک (MMA) مستقر در ایالات متحده بود. این شرکت از ژانویه ۲۰۰۳ خط اصلی سابق راه آهن کانادا پاسیفیک (CPR) را در اختیار داشته و اداره می کند، که بین سن-ژان-سور-ریشلیو، کبک، در غرب و براون ویل جانکشن، مین، در شرق قرار دارد. خط ریلی که از لاک-مگانتیک و سرتاسر مِین می گذشت، در اواخر دهه ۱۸۸۰ میلادی ساخته شد. این خط بخشی از آخرین اتصال سیستم راه آهن بین قاره ای CPR بین مونترال و سنت جان در نیوبرانزویک بود و بخش شرقی آن از لاک-مگانتیک به نام راه آهن بین المللی مِین شناخته می شد. در دهه ۱۹۷۰، پیشنهادی برای تغییر مسیر این خط به منظور دور زدن مرکز شهر لاک-مگانتیک مطرح شد، اما به دلیل هزینه های بالا هرگز اجرایی نشد. [۱۰] این خط ریلی تا ژانویه ۱۹۹۵، که در بخش هایی به فروش رسید، متعلق به CPR بود. قطار. نفتی که توسط زیرمجموعه World Fuel Services، شرکت داکوتا پلینز هولدینگز، Inc.، از نیوتاون، داکوتای شمالی ارسال شده بود، از سازند باکن نشأت گرفته بود. مقصد این محموله، پالایشگاه ایروینگ اویل در سنت جان، نیوبرانزویک بود. حمل ونقل این نفت به CPR واگذار شده بود که آن را با قطارهای CPR از داکو
تای شمالی به حیاط CPR در کوت-سنت-لوک، حومه مونترال، منتقل می کرد. CPR حمل ونقل نفت را از حیاط CPR در کوت-سنت-لوک به حیاط MMA در براون ویل جانکشن به MMA برون سپاری کرد. CPR همچنین حمل آن را از حیاط MMA در براون ویل جانکشن به مقصد نهایی در پالایشگاه سنت جان، به NBSR برون سپاری کرد. مارک گرینیون، بازرس ارشد وزارت حمل ونقل، اظهار داشت: "وقتی فرستنده خارج از کانادا باشد، واردکننده به فرستنده تبدیل می شود." در این مورد، ایروینگ اویل کامرشال G.P. فرستنده بود. در دوره نه ماهه قبل از خروج از ریل، ۳۸۳۰ واگن ریلی نفت خام باکن با ۶۷ قطار ارسال شده بود. در سال ۲۰۰۹، در ایالات متحده، ۶۹٪ از ناوگان واگن های مخزن دار، واگن های DOT-111 بودند. در کانادا، همین واگن (با نام CTC-111A) نزدیک به ۸۰٪ از ناوگان را تشکیل می دهد. هیئت ملی ایمنی حمل ونقل (NTSB) اشاره کرد که این واگن ها "در طول حوادث، موارد زیادی از خرابی مخزن را تجربه می کنند"، و در سال ۲۰۰۹ "طراحی ناکافی" آن ها را به عنوان عاملی در تصادف ریلی مرگبار خارج از راکفورد، ایلینوی، ذکر کرد. حتی قبل از حادثه لاک-مگانتیک، تلاش هایی برای الزام بازطراحی یا جایگزینی واگن های موجود
در ایالات متحده انجام شد؛ این تلاش ها به دلیل لابی گری شدید گروه های صنعت ریلی و نفتی که نگران هزینه ها بودند، به تعویق افتاد. از سال ۲۰۱۱، دولت کانادا واگن های مخزن دار با بدنه ضخیم تر را الزامی کرده است، اگرچه مدل های قدیمی تر هنوز مجاز به فعالیت هستند. قطارهای باری که توسط MMA اداره می شدند، توسط نهادهای نظارتی در کانادا (ترانسپورت کانادا) و ایالات متحده (اداره فدرال راه آهن یا FRA) مجاز بودند (نه "با مجوز") وضعیت عملیات قطار تک نفره (SPTO، یا OPTO) را داشته باشند (یک اپراتور). فرآیند "مجوز"، که نیازمند نظرات عمومی است، دنبال نشده بود. ترانسپورت کانادا و MMA وارد یک فرآیند مذاکره شدند که در اوج آن، مدتی قبل از هفته دوم جولای ۲۰۱۲، دولت به MMA اجازه داد تا نیروی انسانی خود را به SPTO کاهش دهد. به طور متوسط، هشتاد واگن مخزن دار در هر قطار در مسیر لاک-مگانتیک تحت نظارت فقط یک نفر حمل می شد. نهاد نظارتی مِین پیش از این، وضعیت SPTO را قبل از هفته اول آوریل ۲۰۱۲ مجاز دانسته بود. در مه ۲۰۱۰، جارود بریگز، مهندس سابق MMA از میلی نوکت، مِین، به بانگور دیلی نیوز توضیح داد که "در یک شیفت دوازده ساعته در یکی از این قط
ارها، اتفاقات زیادی می تواند رخ دهد، مانند شسته شدن مسیر، درختان افتاده یا نقص مکانیکی. اگر مهندس داخل قطار دچار مشکل پزشکی شود چه؟ چه کسی از آن خبر خواهد داشت؟ اگر یک کامیون آتش نشانی یا آمبولانس نیاز به عبور از قطار یا یک تقاطع داشته باشد، ممکن است ساعت ها طول بکشد." بریگز در سال ۲۰۰۷ MMA را ترک کرد تا برای یک راه آهن دیگر کار کند؛ اگرچه او تنها خدمه درگیر در خروج از ریل لاک-مگانتیک را "یک مهندس بسیار خوب، یکی از بهترین ها در شرکت" توصیف کرد، اما او مدت ها نگرانی های ایمنی خود را در مورد عملیات کلی قطار MMA ابراز کرده بود، زیرا "اگر دو نفر نظارت داشته باشند، می توانید اشتباه را بگیرید. همه چیز در مورد کاهش، کاهش، کاهش بود". هیئت ایمنی حمل ونقل کانادا (TSB) بررسی کرد که آیا SPTO در این حادثه نقش داشته است یا خیر. پس از بررسی شرایط شب خروج از ریل، تحقیقات نتوانست نتیجه گیری کند که آیا حضور یک خدمه دیگر می توانست از حادثه جلوگیری کند یا خیر. ترمزهای هوایی قطار از یک کمپرسور روی هر لوکوموتیو هوا دریافت می کنند. وقتی یک لوکوموتیو خاموش می شود، کمپرسور دیگر هوای لازم را برای سیستم ترمز تأمین نمی کند. یک لوله ترمز
هوا به هر واگن و لوکوموتیو قطار متصل است. وقتی هوا از اجزای مختلف نشت می کند، فشار هوا کاهش می یابد. اگر سیستم با هوا دوباره پر نشود، ترمزهای هوایی لوکوموتیو بی اثر شده و هیچ نیروی ترمزی ایجاد نمی کنند. هنگامی که شیرهای کنترل ترمز هوا افت فشار در لوله ترمز را حس می کنند، طوری طراحی شده اند که ترمزهای هر واگن را فعال کنند. با این حال، اگر سرعت نشت آهسته و ثابت باشد، ترمزهای خودکار ممکن است اعمال نشوند، همانطور که در مورد حادثه لاک-مگانتیک رخ داد. با این حال، رویه معمول برای مهندسی که قطار را پارک می کند این است که پس از توقف قطار، با آزاد کردن هوا از خط قطار، ترمزهای واگن ها را اعمال کند و اجازه دهد هوای موجود در مخازن واگن ها ترمزهای واگن ها را فعال کند. بنابراین، مهم نیست که ترمزهای خودکار فعال شوند یا خیر، زیرا ترمزهای واگن از قبل در وضعیت فعال شده خواهند بود. قطار دارای لوکوموتیوهایی بود که می توانستند در صورت خرابی ترمز، سیستم ترمز هوا را به طور خودکار مجدداً راه اندازی کنند، مشروط بر اینکه این لوکوموتیوها خاموش نشده باشند، همانطور که در این حادثه خاموش شدند. همچنین، TSB دریافت که "کنترل ایمنی بازنشانی"
در لوکوموتیو اصلی برای اعمال ترمزهای کل قطار در صورت خرابی موتور، سیم کشی نشده بود. علاوه بر سیستم های ترمز هوا، تمامی لوکوموتیوها و واگن های ریلی حداقل به یک ترمز دستی مجهز هستند. این یک دستگاه مکانیکی است که کفشک های ترمز را به چرخ ها فشار می دهد تا از حرکت آن ها جلوگیری کند. کارایی ترمزهای دستی به چندین عامل بستگی دارد، از جمله سن آنها، وضعیت نگهداری آنها، اعمال آنها در کنار ترمزهای هوایی، و نیروی وارد شده توسط فردی که ترمز را اعمال می کند، که می تواند بسیار متفاوت باشد. TSB تخمین زد که برای مهار قطار، بین ۱۷ تا ۲۶ ترمز دستی مورد نیاز بود. اگر دو خدمه حضور داشتند، چه هر دو خدمه لوکوموتیو یا یک خدمه لوکوموتیو و یک خدمه زمینی، آنها می توانستند یک تست پایداری را انجام دهند، با رها کردن تمام ترمزهای هوا و اطمینان از اینکه فقط ترمزهای دستی قطار را نگه می دارند. از آنجا که فقط یک نفر خدمه بود، این آزمایش امکان پذیر نبود. خروج از ریل و انفجار. با خاموش شدن تمام لوکوموتیوها، کمپرسور هوا دیگر هوای لازم را برای سیستم ترمز بادی تامین نمی کرد. با نشت هوا از سیستم ترمز، مخازن اصلی هوا به آرامی خالی شدند و به تدریج اثرب
خشی ترمزهای بادی لوکوموتیو کاهش یافت. در ساعت ۰۰:۵۶، فشار هوا به حدی افت کرده بود که ترکیبی از ترمزهای بادی لوکوموتیو و ترمزهای دستی دیگر نمی توانست قطار را نگه دارد و شروع به حرکت به سمت پایین، به سمت لاک-مگانتیک کرد که کمی بیش از ۱۱ کیلومتر (۷ مایل) فاصله داشت. یک شاهد به یاد آورد که قطار بدون چراغ لوکوموتیو به آرامی به سمت لاک-مگانتیک حرکت می کرده است. مسیر ریلی مجهز به مدارهای ریل نبود تا کنترل کننده ترافیک ریلی را از وجود یک قطار فراری آگاه کند. حدود ده دقیقه قبل از خروج از ریل، آتش نشان ژان-لوک مونت مینی، که پس از کمک به خاموش کردن آتش در لوکوموتیو اصلی قطار به خانه بازمی گشت، در یک گذرگاه راه آهن در مسیر ۱۶۱ کبک، کمی در جنوب شرقی جایی که قطار شروع به حرکت کرده بود، متوقف شد. او اظهار داشت که گذرگاه فعال شده و در حال هشدار دادن در مورد نزدیک شدن قطار بود، اما پس از مدتی انتظار، هیچ صدای بوق یا نشانه ای از نزدیک شدن قطار نشنید. با این تصور که گذرگاه خراب شده است، از تقاطع عبور کرد و درست پس از عبور او، قطاری بدون چراغ جلو یا بوق با سرعت بسیار زیادی از آنجا گذشت. مونت مینی تشخیص داد که این همان قطاری است
که ساعت ها پیش به آن پاسخ داده بود و به سرعت به نانت بازگشت تا سایر آتش نشانان را از آنچه تازه دیده بود مطلع کند. قطار با افزایش سرعت در سراشیبی طولانی، با سرعت بالا وارد شهر لاک-مگانتیک شد. گزارش نهایی هیئت ایمنی حمل و نقل کانادا نتیجه گرفت که قطار با سرعت ۱۰۵ کیلومتر در ساعت حرکت می کرده است، یعنی بیش از شش برابر سرعت معمول برای آن مکان. خط ریلی در این منطقه در یک پیچ قرار دارد و محدودیت سرعت برای قطارها ۱۶ کیلومتر در ساعت است، زیرا در انتهای غربی حیاط ریلی مگانتیک قرار دارد. درست قبل از خروج از ریل، شاهدان به یاد می آورند که قطار را در حال عبور از گذرگاه با سرعت بیش از حد، بدون چراغ لوکوموتیو، با صدای "جهنمی" و جرقه هایی که از چرخ ها ساطع می شد، مشاهده کرده اند. همچنین شاهدان اظهار داشتند که چون قطار با سرعت بسیار بالایی حرکت می کرد، چراغ های چشمک زن یا زنگ های علائم گذرگاه فعال نشدند. ژیل فلوت، یکی از مشتریان Musi-Café که درست قبل از خروج از ریل در حال ترک محل بود، گفت که چرخ ها دود سفید زیادی منتشر می کردند. قطار فراری ۵۰ متر پشت سر او با سرعت بزرگراهی حرکت می کرد. قطار بدون هیچ سیگنالی، از ریل خارج شد و
رودخانه ای از نفت سوزان را به داخل دریاچه سرازیر کرد. او گفت: "با سرعتی جهنمی حرکت می کرد ... بدون چراغ، بدون سیگنال، هیچ چیز. هیچ هشداری وجود نداشت. توده ای سیاه بود که از ناکجاآباد ظاهر شد. فهمیدم که آنها تانکرهای نفتی هستند و قرار است منفجر شوند، بنابراین این را به دوستانم فریاد زدم و از آنجا فرار کردم. اگر همانجا می ماندیم، بریان می شدیم." قطار بدون سرنشین در مرکز شهر لاک-مگانتیک در ساعت ۰۱:۱۴ از ریل خارج شد، در منطقه ای نزدیک به گذرگاه همسطح که خط ریلی از خیابان فرونتناک (مسیر ۱۶۱ کبک)، خیابان اصلی شهر عبور می کند. این مکان تقریباً ۶۰۰ متر در شمال غربی پل راه آهن بر روی رودخانه شودیر و همچنین بلافاصله در شمال منطقه تجاری مرکزی شهر قرار دارد.
لاتون آلتون هافمن (; – ) یک عکاس آمریکایی بود که از زندگی سرخ پوستان و غرب وحشی عکس می گرفت. او در شهرستان وین شیک، آیووا متولد شد و بیشتر عمر خود را صرف عکاسی از منطقه اطراف منطقه زندگی اش در مونتانا کرد. او که در ابتدا در فورت کیو کار می کرد، و کم کم شروع به فروش چاپ نگاتیوهای شیشه ای خود کرد. در سال ۱۹۷۶، به تالار وسترنرهای بزرگ موزه ملی میراث کابوی و وسترن راه یافت. آثار. آثار هافمن در مجموعه های عمومی زیر نگهداری می شود: موزه جی. پاول گتی، لس آنجلس، کالیفرنیا. موزه هنرهای معاصر سان فرانسیسکو، سان فرانسیسکو، کالیفرنیا: ۱ چاپ (تا نوامبر ۲۰۱۸) مؤسسه هنر شیکاگو، شیکاگو، ایلینوی: ۲۲ چاپ (خریداری شده در سال ۱۹۷۵)
نقص ایمنی مرکب شدید (به انگلیسی: SCID) (Severe combined immunodeficiency) نوعی اختلال ژنتیکی نادر و نسبتاً غیر شایع است که بر اثر جهش های ژنی فراوان ممکن است تولید سلول های غیرکاربردی خون افزایش یابد و در آن عملکرد هر دو نوع لنفوسیست ایمنی B و T خون از بین رود. این نقص ایمنی باعث افزایش ریسک ابتلا به عفونت های شدید و گوناگون می گردد و از این رو این بیماری به عنوان خطرناک ترین اختلال ایمنی در نظر گرفته می شود. این اختلال را با نام های نقص ایمنی مختلط (با توأم) شدید نیز می شناسند. نام های دیگر. Bubble baby diseas(syndrome): نوعی بیماری که در آن بیمار مثل بچه های نارسی که درون محفظه آزمایشگاهی شیشه ای یا پلاستیکی نگهداری می شوند، باید در محیطی سترون و با هوای تصفیه شده زندگی کند و احتمال مرگ نوزاد بسیار زیاد است و که علت آن ضعف شدید سیستم ایمنی به دلیل نبود آنزیم مهم فعال کننده سیستم دفاعی است.
در طول جنگ ایران و اسرائیل، ایران اعلام کرد که تا ۲۳ تیر ۱۴۰۴ در این کشور ۱٫۰۶۲ نفر کشته و ۵٫۸۰۰ نفر مجروح شده اند، که از میان کشته شدگان ۷۰۰ نفر غیرنظامی و ۴۰۰ نفر نظامی اعلام شده است. مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران که در ایالات متحده مستقر است، در ۶ تیر اعلام کرد که بر اساس داده های جمع آوری شده توسط شبکه داوطلبان پزشکی و محلی این سازمان، ۱٫۱۹۰ نفر کشته و ۴٫۴۷۵ زخمی شده اند. در اسرائیل، سازمان ستاره داوود سرخ گزارش داد که ۲۸ نفر در حملات ایران کشته شده اند. وزارت بهداشت اسرائیل نیز اعلام کرد که ۳٬۲۳۸ نفر دیگر در بیمارستان بستری شده اند، از جمله ۲۸ نفر در وضعیت وخیم، ۱۱۱ نفر در وضعیت متوسط و ۳۰ نفر در شرایط نامشخص. سایر افراد دچار جراحات سبک یا حملات عصبی (پانیک) شده و تحت درمان قرار گرفتند. همچنین بیش از ۹٬۰۰۰ نفر آواره شدند. تلفات در ایران. تا ۸ ژوئیه، وزارت بهداشت ایران اعلام کرد که طبق آمار بیمارستان های زیر پوشش وزارت بهداشت ۱٫۰۶۰ نفر کشته و ۵٫۷۵۰ غیرنظامی مجروح شده اند. محمدرضا ظفرقندی، وزیر بهداشت ایران، گفت در ۲ تیر ۱۴۰۴، بیشترین حملات به کشور انجام شد که تا صبح ۳ تیر، ۱٫۳۴۲ مجروح و ۱۰۷ کشته برجای گ
ذاشت. بنیاد شهید و امور ایثارگران اعلام کرد که ۲۳ تیر ۱۴۰۴ در این کشور ۱٫۰۶۲ نفر کشته و ۵٫۸۰۰ نفر مجروح شده اند. مقامات بهداشتی ایران تا ۱۳ ژوئن از کشته شدن ۲۲۴ نفر خبر دادند و افزودند که اکثر تلفات غیرنظامی بوده اند. به گزارش ان بی سی نیوز، وزارت بهداشت ایران اعلام کرده است که بیش از ۲٫۵۰۰ نفر مجروح شده اند. سازمان مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران مستقر در ایالات متحده تا ۲۰ ژوئن، ۴۰۸ کشته، از جمله ۹۲ نظامی، ۱۹۹ غیرنظامی و ۱۱۷ کشته ناشناس را گزارش کرده است. گروه فعالان حقوق بشر مستقر در واشینگتن اعلام کرد که در حملات هوایی به ایران حداقل ۶۵۷ نفر کشته و ۲٫۰۳۷ نفر زخمی شده اند. ارتش اسرائیل اعلام کرد که رئیس ستاد کل نیروهای مسلح، سرلشکر محمد باقری در این حملات کشته شده است. در ابتدا این ادعا از سوی رسانه دولتی ایرنا تکذیب شد، اما از سوی خبرگزاری فارس تأیید گردید. در همین حال، رسانه دولتی ایران از کشته شدن فرمانده کل سپاه حسین سلامی خبر داد، که این خبر بعداً از سوی سپاه پاسداران نیز تأیید شد. همچنین گزارش شد که غلامعلی رشید، فرمانده قرارگاه مرکزی خاتم الانبیا، نیز کشته شده است. به گزارش رسانه های دولتی ایران، دا
نشمندان هسته ای فریدون عباسی، رئیس سابق سازمان انرژی اتمی ایران و محمدمهدی طهرانچی رئیس دانشگاه آزاد نیز کشته شده اند. خبرگزاری تسنیم در ادامه اعلام کرد که چهار دانشمند دیگر نیز به نام های عبدالحمید مینوچهر، احمدرضا ذوالفقاری، سید امیرحسین فقهی و اکبر مطلبی زاده کشته شده اند. طبق گزارش رسانه های داخلی ایران، غیرنظامیان از جمله زنان و کودکان نیز در میان کشته شدگان هستند. خبرگزاری تسنیم بعداً گزارش داد که بیش از ۵۰ نفر در منطقه شمالی تجریش تهران مجروح شدند، که از این تعداد ۳۵ نفر زن و کودک بودند و به بیمارستان چمران منتقل شدند. مقام های هلال احمر ایران اعلام کردند که پنج امدادگر این نهاد در حملات اسرائیل کشته شدند. دیگر کشته شدگان. در جریان حملات اسرائیل به اهدافی در داخل ایران که از بامداد جمعه ۲۳ خرداد شروع شد، شماری از شهروندان غیرنظامی ایران کشته شدند. علی هاتفی، عضو حزب ندای ایرانیان، پرنیا عباسی، شاعر، همراه با اعضای خانواده اش، امیرعلی امینی، تکواندوکار نوجوان، سینا سلیمانی، فعال بازار بورس، فرشته باقری، روزنامه نگار و فرزند محمد باقری، رئیسِ کشته شدهٔ ستاد کل نیروهای مسلح، مهدی پولادوند، سوارکار و سه عض
و خانواده اش، دختر مسعود شمس بخش، قائم مقام وزیر علوم ایران، پارسا منصور، بازیکن پدل، دکتر مجید تجن جاری متخصص هوش مصنوعی بعلت همسایگی با یکی از اهداف، نیلوفر قلعه وند، مربی پیلاتس و همسر مهدی طهرانچی، رئیس دانشگاه آزاد اسلامی، از جمله افراد غیرنظامی هستند که در حملات اسرائیل کشته شدند. در محله نارمک تهران، دست کم پنج غیرنظامی جان خود را از دست دادند. همچنین به گزارش خبرگزاری ایلنا در حمله به شهرک شهید چمران در حوالی میدان نوبنیاد، بیش از ۵۰ نفر زخمی شدند که ۳۵ تن از آنان را زنان و کودکان تشکیل می دهند. به گزارش خبرگزاری ایرنا، در مرز خسروی کرمانشاه ساختمان های غیرنظامی بهزیستی و ستاد اربعین هدف قرار گرفت که یک کشته و ۲۴ زخمی برجای گذاشت و در تبریز نیز مدیرکل مدیریت بحران استان از جان باختن دو نفر و مجروح شدن شش نفر در پی حملات اسرائیل خبر داد. خسارات مادی. مجید جودی، معاون بازسازی و مسکن روستایی بنیاد مسکن، در ۱۷ تیر تعداد واحدهای مسکونی که در تهران آسیب دیدند را ۴ هزار واحد اعلام کرد. طبق برآورد او برای این میزان بازسازی حدود ۳٫۵ هزار میلیارد تومان بودجه باید هزینه شود. یک فروند هلی کوپتر و چندین دستگاه آمب
ولانس هلال احمر هم تخریب شد. رضا مؤمنی، رئیس اداره عملیات و جست وجوی هلال احمر از تلف شدن دو سگ جستجو «در اثر فشار کار بالا و شرایط فیزیکی بسیار دشوار» در جریان امدادرسانی خبر داد. تلفات در اسرائیل. تلفات انسانی. در ۱۴ ژوئن، ستاره داوود سرخ گزارش داد که در حمله موشک بالستیکی ایران، ۶۳ نفر زخمی شدند—یک نفر در وضعیت وخیم، یک نفر در وضعیت جدی، و هشت نفر با جراحات متوسط، در حالی که بقیه جراحات جزئی داشتند. یک مورد فوتی تأیید شد. در تل آویو، تیم های نجات دو نفر را زنده از زیر آوار ساختمانی فروریخته بیرون کشیدند. بعداً در همان روز، والا! گزارش داد که سه اسرائیلی کشته و ۱۷۲ نفر زخمی شدند. سه غیرنظامی اردنی نیز زخمی شدند. در ۱۴ ژوئن، رسانه های محلی گزارش دادند که پنج اسرائیلی در سراسر شمال اسرائیل بر اثر موشک های ایرانی کشته شدند. در ۱۵ ژوئن، گزارش شد که نه غیرنظامی اسرائیلی در حمله موشکی به بت یام در مرکز کشور کشته شدند، حدود ۲۰۰ نفر زخمی شدند و یک نفر مفقود باقی ماند. حمله به رخووت ۴۲ زخمی بر جای گذاشت. در ۱۶ ژوئن ۲۰۲۵، پس از حملات موشک بالستیک ایران به حیفا و تل آویو، گزارش شد که تعداد کشته ها به هشت نفر رسیده و ح
دود ۱۰۰ نفر زخمی شدند. در همان روز، سی ان ان گزارش داد که تلفات در اسرائیل شامل ۲۴ نفر کشته و ۵۹۲ نفر زخمی است که ۱۰ نفر از آن ها در وضعیت جدی قرار دارند. خسارات مادی. یک ساختمان مسکونی مدرن در مرکز تل آویو دچار خسارات جدی شد. آتش سوزی در چندین آپارتمان رخ داد و دود از ساختمان بلند شد. ساختمان مجاور نیز دچار خسارات خارجی قابل توجهی شد، از جمله پنجره های شکسته و فلزات خمیده آویزان از نمای ساختمان. در رمت گن، چندین خودرو سوخته و سه خانه به طور قابل مشاهده ای آسیب دیدند. مجتمع وزارت دفاع اسرائیل در تل آویو به دلیل اصابت موشک ایرانی آسیب دید. به گفته مقامات شهری، نه ساختمان در رمت گن کاملاً تخریب شدند، در حالی که صدها ساختمان دیگر درجات مختلفی از خسارت را متحمل شدند. حدود ۱۰۰ نفر از ساکنان به دلیل بمباران موشکی از خانه های خود آواره شدند.
نشان بزرگ درجه یک خورشید تابان با گل های پالونیا ، یکی از نشان های ژاپن است. این نشان در ۴ ژانویه ۱۸۸۸ (۲۱ دوره میجی) به عنوان بالاترین رتبه نشان خورشید تابان اضافه شد. این نشان یکی از بالاترین نشان های ژاپن است و تا زمان بازنگری سیستم افتخارات در ۳ نوامبر ۲۰۰۳ (۱۵ هیسه ای) به عنوان بالاترین رتبه نشان خورشید تابان استفاده می شد. این مقاله نشان بزرگ نشان خورشید تابان، درجه یک، با گل های پالونیا را در سیستم قدیمی توضیح می دهد. برای مشاهده نشان تحت سیستم جدید، به نشان گل های پالونیا مراجعه کنید.
پس از آغاز جنگ ایران و اسرائیل، واکنش ها به حملات اولیه و ضدحملات ادامه دار بین دولت ها و نهادهای غیردولتی بین الملل متنوع بود. دولت ایران، مردم داخل کشور و ایرانیان خارج از کشور به این رویداد واکنش نشان دادند. بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، بیانیه ای خطاب به شهروندان ایران هم منتشر کرد. علاوه بر این، کشورهای مختلف جهان بیانیه هایی دربارهٔ موضع خود نسبت به این درگیری صادر کردند که عمدتاً خواستار کاهش تنش بین ایران و اسرائیل و به طور کلی کاهش تنش ها در منطقه خاورمیانه بودند. واکنش ها به حمله اسرائیل. داخلی. سخنگوی نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران، ابوالفضل شکارچی، وعدهٔ انتقام از اسرائیل و ایالات متحده را داد. سید علی خامنه ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران، پس از حملات بیانیه ای صادر کرد و این حملات را «جنایت» خواند و هشدار داد که «رژیم صهیونیستی سرنوشتی تلخ و دردناک برای خود رقم زده است، نیروهای مسلح رژیم رذل صهیونی را بیچاره خواهند کرد». وزارت امور خارجه اعلام کرد که ایران طبق منشور سازمان ملل حق «قانونی و مشروع» برای پاسخ گویی به حملات اسرائیل را دارد و همچنین ایالات متحده را مسئول «آثار و پیامدهای خطرناک