Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پنیر پکورینو دی کارماسچیانو یا به اختصار کارماسچیانو، یک پنیر ایتالیایی از خانواده پنیرهای پکورینو است که از شیر گوسفند تهیه می شود. این پنیر از سال ۲۰۰۹ توسط وزارت سیاست های کشاورزی، غذا و جنگلداری ایتالیا به عنوان یک "محصول سنتی کشاورزی" شناخته شده است. "پنیر پکورینو دی کارماسچیانو" در نمایشگاه اکسپو ۲۰۱۵ میلان به نمایش گذاشته شد. محل مبدأ. پنیر "کارماسیانو" در منطقه ای به نام کارماسیانو تولید می شود که از شهرهای گواردیا لومباردی، روکا سن فلیچه و فریجنتو در کوه های آلتا ایرپینیا، در استان آولینو ایتالیا در منطقه کامپانیا تشکیل شده است. منطقه عمومی معروف به "کارماسیانو" به دوره روم برمی گردد و توسط ویرژیل به عنوان منطقه ای بین گواردیا لومباردی و روکا سن فلیچه ثبت شده است. «کارماسیانو» نام یک سرباز رومی بود که به دلیل موفقیتش در جنگ، این زمین توسط امپراتور به او داده شد. این پنیر گاهی ممکن است در سنت آنجلو دی لومباردی، تورلا دی لومباردی، ویلامینا و مورا د سانتیس تهیه شود. این محصول از شیر غیرپاستوریزه نژاد گوسفند لاتیکودا تهیه می شود. نام لاتیکودا به معنای واقعی کلمه به معنای «دم پهن» است، زیرا این گوسفند از
نوع دم پر است. گوسفندان لاتیکودا فقط در آپنین کامپانیا یافت می شوند و تعداد آنها حدود ۵۰۰۰۰ عدد تخمین زده می شود. به همین دلیل، "کارماسیانو" فقط در مقادیر محدود در مزارع کوچک خانوادگی تولید می شود و گران است. یک بررسی در سال ۲۰۱۵ نشان داد که در حال حاضر فقط پنج مزرعه حدود ۲۰۰۰ چرخ "کارماسیانو" در سال تولید می کنند. تولید. ویژگی های پنیر تحت تأثیر شرایط گوسفندان قرار دارد. در دره آنسانتو، گوسفندان در نزدیکی یک فومارول (شکاف گوگردی) با علف های یونجه و اسپرس چرا می کنند. این شکاف که به عنوان مفیته شناخته می شود، به نام الهه سامنیت مفیتیس نامگذاری شده است (از این رو کلمه انگلیسی "مفیتیک" به معنای «گوگرد» نیز از همین جا آمده است). این شکاف در روکا سن فلیس واقع شده است. فومارول دی اکسید کربن گازی و اسید سولفوریک منتشر می کند که توسط باد حمل می شود و بر تشکیل پنیر تأثیر می گذارد. چرخ های "کارماسیانو" معمولاً هستند. قطر و قد، وزن . آنها به شکل استوانه ای تولید می شوند. شیر غیرپاستوریزه در یک دیگ مسی قلع اندود به نام مدفوع کردم قرار می گیرد. که روی آتش هیزم قرار می گیرد، جایی که تا گرم می شود. به طور مداوم با رولش مخل
وط می شود. یک وسیله چوبی با نوک گرد. سپس پنیر با مایه پنیر بره یا گوساله منعقد شده و به مدت ۱۵ دقیقه استراحت داده می شود. دلمه ها با دست ورز داده شده و به اندازه یک دانه برنج خرد می شوند و برای ته نشین شدن در رولش گذاشته می شوند. خمیر به مدت ۴۸ ساعت استراحت داده می شود، سپس جمع آوری شده و در یک سبد حصیری قرار داده شده و در آب پنیر داغ سفید می شود. پس از خشک شدن، پس از ۵ تا ۱۰ روز، پنیر نمک زده می شود، با شراب شسته می شود و یک روز در میان با روغن زیتون، شراب سفید و سرکه ماساژ داده می شود. در نهایت، پنیر روی تخته های چوبی در یک اتاق خنک قرار می گیرد، جایی که پوست آن با فلفل چیلی پاشیده می شود تا حشرات دور نگه داشته شوند. حداقل ۳ تا ۴ ماه کهنه می شود، اگرچه گاهی تا ۲۴ ماه کهنه می شود. "کارماسیانو" پنیر سفتی است که پوستی قهوه ای، سفت، چروکیده و بدون پوسته دارد. عطری متوسط تا متوسط رو به بالا دارد و می تواند تند شود، اگرچه معمولاً تند نیست. این پنیر یک آنتی اکسیدان طبیعی است. "کارماسیانو" به عنوان پنیر سفره خورده می شود و معمولاً با شراب قرمز سرو می شود و از انواع پنیر چرخ کرده آن برای طعم دار کردن غذاهای پاستا اس
فیلیندئو () نوعی نادر از پاستا است که از منطقه بارباگیا در ساردینیا تهیه می شود. این پاستا با کشیدن و تا کردن خمیر سمولینا به رشته های بسیار نازک تهیه می شود که در سه لایه بر روی سینی ای به نام فوندو قرار داده شده و خشک می شوند تا ورق هایی شبیه به پارچه شکل بگیرند. ورق های خشک شده سپس به قطعات کوچک تر خرد شده و آبگوشت گوشت گوسفند با پنیر "پکورینو ساردو" سرو می شوند. "فیلیندئو" در خزانه طعم فهرست شده است. تاریخچه. در قرن هفدهم، یک راهزن نوروسی یک کلیسای کوچک به عنوان به عنوان "نذری" برای سنت فرانسیس آسیسی به خاطر پاک شدن از تمام اتهاماتش، در لولا ساخت. از آن زمان، قرن هاست که در شب های اول ماه مه و چهارم اکتبر (روز جشن سنت فرانسیس در تقویم عمومی رومی)، زائران پیاده از کلیسای بانوی تسبیح در نورو به آنجا سفر می کنند. پس از پیاده روی چند مایلی، کشیشان به زائران رسیده یک بشقاب از "فیلیندئو" و سوپ بره تعارف می کنند. دستور تهیه و ساخت پاستا برای سوپ، که به طور انحصاری به صورت دستی انجام می شود، از نسلی به نسل دیگر توسط زنان لولا منتقل شده است. در دوران مدرن، تنها ده زن وجود دارند که می دانند چگونه این پاستا را درست
دکمه یک فرابازی و آزمایش اجتماعی اینترنتی بود که شامل یک دکمه و یک زمان سنج ۶۰ ثانیه ای می شد که با هر بار فشردن دکمه، زمان سنج دوباره بازنشانی می گردید. این آزمایش توسط جاش واردل، که با نام مستعار "زبان قدرت" نیز شناخته می شود، ایجاد شد. این آزمایش از ۱ آوریل ۲۰۱۵ (روز دروغ آوریل) بر روی وب گاه ردیت آغاز شد و تا ۵ ژوئن ۲۰۱۵ ادامه یافت؛ زمانی که برای نخستین بار هیچ کاربری پیش از رسیدن زمان سنج به صفر دکمه را فشار نداد. این بازی توسط یکی از مدیران ردیت آغاز گردید. دکمه با استقبال گستردهٔ کاربران ردیت از سراسر جهان روبه رو شد و بیش از یک میلیون حساب کاربری در آن شرکت کردند. وبگاه ها، افزونه های مرورگر و نرم افزارهای تلفن همراه گوناگونی برای پیگیری آمار لحظه ای دکمه و امکان دسترسی کاربران به آن در زمانی که شمارشگر به زیر حد معینی می رسید، ساخته شدند. شمارشگر معکوس دکمه چند بار به دلیل مشکلات فنی به صفر رسید، اما چون تلاش هایی برای فشردن دکمه همچنان انجام می شد، دوباره بازنشانی گردید. در ۵ ژوئن ۲۰۱۵ شمارشگر بدون هیچ فشردن دکمه ای به صفر رسید و آزمایش پایان یافت. نمای کلی. انجمن ویژهٔ ردیت برای دکمه (زیر ردیت) هما
ن ظاهر استاندارد ردیت را داشت، با این تفاوت که یک دکمه (با محافظ) در کنار شمارشگر معکوس ۶۰ ثانیه ای در بالای صفحه قرار داده شده بود. هنگامی که هر کاربر دکمه را فشار می داد، شمارشگر برای همهٔ کاربران بازنشانی می شد. هر حساب کاربری که پیش از آغاز رویداد (۱ آوریل) ایجاد شده بود، تنها یک بار می توانست دکمه را فشار دهد. همچنین شمارنده ای برای تعداد کل کاربرانی که از زمان آغاز پروژه دکمه را فشرده بودند نمایش داده می شد. دکمه به رنگ آبی روشن بود. همهٔ کاربران در کنار نام کاربری خود یک نقطهٔ کوچک به نام «نشان» (Flair) دریافت می کردند. کاربرانی که دکمه را فشار نداده بودند، نقطه ای خاکستری داشتند و کاربرانی که دکمه را فشار داده بودند، بسته به زمانی که شمارشگر در آن لحظه نشان می داد، نقطه ای رنگی دریافت می کردند. با قرار دادن نشانگر ماوس روی این نقطهٔ رنگی، زمان بر حسب ثانیه که کاربر دکمه را فشار داده بود، نمایش داده می شد. در این زیر ردیت، زمان های ثبت شده و رنگ های مربوط به نشان ها به عنوان نمادهای جایگاه و منزلت اجتماعی در نظر گرفته می شد. تاریخچه. دکمه در ۱ آوریل ۲۰۱۵ در قالب نوشته ای در وبلاگ رسمی ردیت معرفی شد. در
۵ ژوئن ۲۰۱۵، در ساعت ۲۱:۴۹:۵۳ به وقت یوتی سی، کاربری با نام «BigGoron» آخرین کسی شد که دکمه را فشار داد (که توسط جامعهٔ کاربران «The Pressiah» لقب گرفت). شصت ثانیه بعد، شمارشگر معکوس به صفر رسید و دو ماه و چهار روز پس از آغاز، پایان یافت. دکمه غیرفعال شد و جملهٔ «آزمایش پایان یافت» روی آن قرار گرفت. شش دقیقه بعد، واردل اعلام کرد که انجمن در مدت ده دقیقه بایگانی خواهد شد. آزمایش در مجموع با ۱٬۰۰۸٬۳۱۶ بار ثبت شدهٔ فشردن دکمه پایان یافت. مشکلات فنی. دکمه با مشکلات فنی ای روبه رو شد که باعث می شد شمارشگر به صفر برسد، حتی زمانی که کاربران به موقع آن را فشار می دادند. این رخداد چندین بار اتفاق افتاد و توسط مدیران ردیت به خطاهای پایگاه داده نسبت داده شد. این وقفه ها موجب نارضایتی جامعهٔ کاربران شد و برخی گمانه زنی ها شکل گرفت که مدیران در حال بازی با سیستم برای دستکاری زیر ردیت هستند. هرچند دکمه در همان روز پس از وقفه ها دوباره فعال شد، اما مدیران ردیت احتمال پایان زودهنگام آزمایش دکمه را نیز در نظر گرفته بودند. تعامل جامعه. جداسازی درونی در این زیر ردیت (زیر ردیت) باعث شد گروه هایی شبیه فرقه پیرامون نشان ها (flair
) یا باورهایی در مورد خود دکمه شکل بگیرند. هر فرقه به راحتی بر اساس رنگ نشانش شناخته می شد که همان بازهٔ زمانی کوتاه بود که کاربر دکمه را فشار داده بود. ابتدایی ترین تقسیم بندی، میان کسانی بود که دکمه را فشار می دادند («فشار دهندگان») و کسانی که از آن خودداری می کردند («نا فشار دهندگان»). فرقه های دیگر پیرامون هر یک از شش رنگ دیگر نشان ها شکل گرفتند. هر فرقه باورهای خاص خود را دربارهٔ آنچه هنگام رسیدن شمارشگر به صفر رخ می دهد، و همچنین تصویر عمومی ویژهٔ خود را پروراند. برخی فرقه ها، مانند «خاکستری» (برای کسانی که دکمه را فشار نمی دادند) یا «قرمز» (برای کسانی که دکمه را در بازهٔ ۰ تا ۱۱ ثانیه فشار می دادند)، به عنوان متکبر و خودبرتربین نسبت به باورهایشان شناخته می شدند و با تازه واردها رفتاری خصمانه داشتند. برخی دیگر، مانند «بنفش» (برای کسانی که دکمه را بین ۵۲ تا ۶۰ ثانیه فشار داده بودند)، به عنوان دلسوز و خوشامدگو به اعضای تازه شناخته می شدند. در هر حال، هر فرقه تصویری عمومی با استفاده از شخصیت های نمادین (شگون آور) با لباس و رنگ بندی خاص حفظ می کرد. همچنین نام هایی برای نمایندگی هر فرقه پدید آمد، مانند «شورا
ی زمردین» برای نشان سبز یا «دست بنفش» برای نشان بنفش. در نهایت، جامعهٔ پیرامون دکمه نشان های رنگی را نه بر اساس رنگ، بلکه با نام های فرقه های نماینده شان می شناخت. در درون گروه بزرگ تر «خاکستری» (نا فشار دهندگان)، فرقه های کوچک تری با باورهای ویژهٔ خود شکل گرفتند. برجسته ترین آن ها «شوالیه های دکمه» بود. اعضای این فرقه تلاش می کردند مانع از رسیدن شمارشگر به صفر شوند و پیش از پایان زمان، دکمه را فشار دهند. «شوالیه ها» حتی تا آنجا پیش رفتند که الگوریتمی همراه با مجموعه ای بزرگ از هزاران حساب «ساختگی» (عروسک جورابی) ایجاد کردند تا دکمه به طور خودکار پیش از رسیدن به صفر فشرده شود. با این حال، یکی از این حساب ها تأیید نشده بود که پیش از ۱ آوریل ۲۰۱۵ ساخته شده باشد، و بنابراین قادر به فشار دکمه نبود و همین اجازه داد شمارشگر سرانجام به صفر برسد.
توماس، کنت ساووی (; 1178 – ) از سال ۱۱۸۹ تا ۱۲۳۳ کنت ساووی بود. او گاهی اوقات با نام «توماس اول» شناخته می شود تا از پسرش که همنام اوست، متمایز شود. سلطنت طولانی او دوره ای تعیین کننده در تاریخ ساووی را رقم زد. زندگی نامه. توماس در ایگوبل، پسر هامبرت سوم ساووی و بئاتریس وینوا، متولد شد. او هنوز خردسال بود که پدرش در سال ۱۱۸۹ درگذشت و مادرش تا سال ۱۱۹۱ در دوران سلطنت خردسالی او به عنوان نایب السلطنه عمل کرد. با وجود جوانی، او پیشروی به سمت شمال غربی و سرزمین های جدید را آغاز کرد. در همان سال، او «چارت دِ فرانشیز» را به دره آئوستا اعطا کرد و حق خودمختاری اداری و سیاسی را به رسمیت شناخت (این حق تا انقلاب فرانسه حفظ شد). بعدها، وو، بوژی و کاریگنانو را فتح کرد. او از هوهنستاوفن ها حمایت کرد و به دلیل دوران خدمتش به عنوان جانشین امپراتوری لومباردی به «توماس گیبلین» معروف شد. توماس در طول سلطنت خود برای گسترش کنترل و نفوذ بر شهرستان ساووی تلاش کرد. یکی از ابزارهای کلیدی که او استفاده می کرد، تعداد زیاد فرزندانش بود که او برای به دست آوردن موقعیت های نفوذ در مناطق همسایه از آنها استفاده می کرد. تا حدودی، این کار با ق
رار دادن بسیاری از پسرانش در مناصب اسقفی در سرزمین های اطراف انجام شد، در زمانی که اسقف ها علاوه بر اقتدار معنوی، اقتدار دنیوی نیز داشتند. علاوه بر ویلیام و بونیفاس که در روحانیت فعالیت داشتند، برادرشان توماس نیز به عنوان کشیش در لوزان شروع به کار کرد و تا سال ۱۲۲۶ به مقام اسقف والانس رسید. پیترو نیز کشیش در لوزان بود و تا زمان جایگزینی در سال ۱۲۳۱ به عنوان اسقف موقت در آنجا خدمت می کرد. در سال ۱۲۱۹ او تلاش کرد تا دخترش بئاتریس را با رامون برنگوئر چهارم، کنت پرووانس چهارده ساله، ازدواج دهد. این امر رابطه نزدیکی بین دو شهرستان مجاور برقرار کرد که به تثبیت کنترل ساووی بر تجارت بین ایتالیا و فرانسه کمک کرد. توماس برای گسترش کنترل خود نبردهای زیادی انجام داد. در سال ۱۲۱۵، نیروهای او در اتحاد با میلان علیه مونفراتو جنگیدند و شهر کازاله را ویران کردند. در سال ۱۲۲۲، او کاوور را تصرف کرد. او همچنین از طریق ابزارهای دیپلماتیک و اقتصادی برای گسترش کنترل خود تلاش کرد. شهرستان ساووی مدت ها بر گذرگاه های حیاتی آلپ تسلط داشت. توماس در تلاش برای به دست آوردن کنترل بیشتر بر تورین، در ۱۵ سپتامبر ۱۲۲۴ با رقیب خود، آست، توافق ک
رد تا تجارت خود با فرانسه را در اطراف تورین از طریق سرزمین های ساووی تغییر مسیر دهد. در سال ۱۲۲۶، امپراتور فردریک دوم به شمال ایتالیا آمد و توماس را به عنوان جانشین امپراتوری لومباردی منصوب کرد. در این نقش، او در شورش جنوا و اختلاف بین شهر مارسی و اسقف آن میانجیگری کرد. توماس همچنین سیاست اعطای حق امتیاز و منشور به شهرهای واقع در مسیرهای تجاری کلیدی را در پیش گرفت که به طبقه بازرگان امکان داد ثروت بیشتری کسب کنند و حمایت از حکومت خود را افزایش دهند. خاستگاه. به گفته مورخ فرانسوی ساموئل گیشن، در کتاب «تاریخچه ژنئالوگیک خانه سلطنتی ساووا»، توماس تنها پسر هشتمین کنت ساووا و کنت آئوستا و موریانا و مارکی ایتالیا، اومبرتو سوم، ملقب به قدیس، و بئاتریس ماکون بود که طبق وقایع نگاری آلبریک، راهب سه فواره، دختر ژرار اول، کنت ماکون و وین، و مورت دو سالینز، دختر ارباب سالینز، گوشر چهارم، و همسرش بود که نام و اجدادش ناشناخته است. به گفته ساموئل گویچنون، اومبرتو سوم ساووی اولین پسر کنت هفتم ساووی و کنت آئوستا و موریانا بود که اولین کسی بود که عنوان کنت ساوی، آمدئو سوم، و ماتیلدا آلبون، دختر کنت آلبون، همسرش گیگوتیل، نامیده
می شد. ماهلدیس) با اصل و نسب انگلیسی، همان طور که در سند شماره ۱۷ نقشه صومعه پیتر و پولس مقدس دومینا توضیح داده شده است، شاید نامشروع، آخرین دختر خاندان ادگار یا اکسسند. ارمبورگا مورتین و از اولین کنت سیسیل، راجر اول از سیسیل. خانواده. در سال ۱۱۹۵، توماس به گروه کنت ویلیام اول از ژنو حمله کرد، که دختر کنت، مارگارت ژنو، را برای عروسی اش با پادشاه فیلیپ دوم فرانسه به فرانسه می بردند. توماس مارگارت را ربود و خودش با او ازدواج کرد. آنها افراد زیر را داشتند:
سوگولو یک دسر شمال ایتالیایی است که با شیره انگور قرمز، آرد و شکر تهیه می شود. این دسر به آرامی پخته می شود و سپس اجازه داده می شود تا خنک گردد. سوگولو می تواند به صورت سرد سرو شود یا مانند پودینگ، یا در یک شیشه مانند مربا نگهداری کرد. تاریخچه. سوگولو در زمان های باستان به طور انحصاری در دوره برداشت تنها شیره انگور و آرد تهیه می شد؛ دستورهای اخیر اغلب شامل افزودن شکر اضافی به علاوه شکر خود انگور نیز می شوند. این دسر می تواند به تنهایی یا به عنوان همراهی با "تورتا اسبریسولونا" یا با همان شرابی که برای تهیه آن استفاده می شود، مانند لامبروسکو دل رِجیانو، لامبروسکو مانتووانو یا مالوازی دِی کالی پیاتزنتینی، سرو شود. "سوگول" (در گویش مانتویی) با مصوبهٔ "شهرداری" گونزاگا، لومباردی، به عنوان "دینومیناسیونزیونه کاموناله دِ اُرینجین" (De.CO) شناخته شد. این نسخه از "سوگولو" به نام "کرپادا" شناخته می شود زیرا تا زمانی که پوست انگورها ترک بخورد، پخته می شود.
مائورا دلپرو (؛ زادهٔ ۳ اکتبر ۱۹۷۵) کارگردان و مستندساز ایتالیایی است. او در سال ۲۰۲۴ برای فیلم "ورمیلیو" مورد تحسین منتقدان قرار گرفت، فیلمی که برنده دو جایزه در هشتاد و یکمین دوره جشنواره بین المللی فیلم ونیز، چهار جایزه دیوید دی دوناتلو و نماینده ایتالیا در جوایز اسکار ۲۰۲۵ در بخش بهترین فیلم بلند بین المللی شد. اوایل زندگی و تحصیلات. مائورا دلپرو در بولتسانو، ایتالیا به دنیا آمد. پس از تحصیل در رشته ادبیات در دانشگاه بولونیا و دوره کوتاهی در دانشگاه سوربن، در مرکز آموزش حرفه ای SICA (اتحادیه صنفی فعالان صنعت سینمای آرژانتین) در بوئنوس آیرس به تحصیل در رشته سینما پرداخت. حرفه. اولین مستندهای او، "معلمان" (۲۰۰۸) و "نادیا و سوتا" (۲۰۱۲)، به ترتیب در سال های ۲۰۰۸ و ۲۰۱۲ در جشنواره فیلم تورین به نمایش درآمدند. دلپرو برای مستند دومش، نامزد دریافت جایزه در بخش بهترین فیلم مستند بلند در پنجاه و هشتمین دوره جوایز دیوید دی دوناتلو شد. در سال ۲۰۱۹ دلپرو با نخستین فیلم بلند خود، "مادرانه" که الهام گرفته از تجربیات خودش به عنوان معلم در آرژانتین بود، در هفتاد و دومین دوره جشنواره فیلم لوکارنو ضمن کسب چند جایزه جانبی،
تقدیر ویژه هیئت داوران مسابقه بین المللی را نصیب خود کرد. دلپرو به خاطر این فیلم، جایزه استعدادهای جوان «زنان در حرکت» سال ۲۰۲۰ را که توسط کرینگ و جشنواره فیلم کن اهدا می شود، دریافت کرد. "مادرانه" در سال ۲۰۲۱ در شصت و ششمین دوره مراسم اهدای دیوید دی دوناتلو نامزد دریافت جایزه بهترین کارگردان جدید شد. او با دومین فیلم بلند خود، "ورمیلیو" (۲۰۲۴)، جایزه بزرگ هیئت داوران را در هشتاد و یکمین دوره جشنواره بین المللی فیلم ونیز از آن خود کرد. این فیلم جوایز متعدد دیگری از جمله هوگوی طلایی، بالاترین نشان جشنواره بین المللی فیلم شیکاگو و جایزه بهترین فیلمنامه بین المللی در سی و ششمین جشنواره بین المللی فیلم پالم اسپرینگز را به دست آورد. ورمیلیو به عنوان نماینده ایتالیا در نود و هفتمین دوره جوایز اسکار معرفی شد و به فهرست کوتاه بهترین فیلم بین المللی راه یافت. همچنین در جوایز فیلم اروپا نامزد دریافت جایزه بهترین فیلم و بهترین کارگردانی و در جوایز گاتهام و گلدن گلوب نامزد دریافت جایزه بهترین فیلم شد. "ورمیلیو" در هفتادمین دوره جوایز «دیوید دی دوناتلو» نیز موفق به کسب چهار جایزه اصلی این دوره شامل بهترین فیلم، بهترین کار
گردان، بهترین فیلمنامه اصلی و بهترین تهیه کننده شد.
کوزوو شمالی ( صربی : Северно Косово , "Severno Kosovo" , آلبانیایی : "Kosova Veriore" ); همچنین به نام ایبار کولاسین (به صربی: Ибарски Колашин ، "Ibarski Kolašin" ، آلبانیایی: "Koloshini i Ibrit" یا "Kollashini i Ibrit" ) نیز شناخته می شود. این منطقه از چهر شهر داری میتروویچای شمالی ، لپوسوویچ ، زوچان و زوبین پوتوک با اکثریت صرب تشکیل شده است . پیش از توافق نامه بروکسل در سال ۲۰۱۳ ، این منطقه مستقل از نهادهای کوزوو عمل می کرد، زیرا آنها از پذیرش و به رسمیت شناختن استقلال کوزوو که در سال ۲۰۰۸ اعلام شد، خودداری می کردند. دولت کوزوو با هر نوع دولت موازی برای صرب ها در این منطقه مخالف بود. با این حال، ساختارهای موازی همگی توسط توافق نامه بروکسل که بین دولت های کوزوو و صربستان امضا شد، لغو شدند . هر دو دولت بر سر ایجاد یک جامعه شهرداری های صرب توافق کردند . انتظار می رفت این انجمن رسماً در سال ۲۰۱۶ تشکیل شود. طبق این توافق نامه، مجلس آن هیچ اختیار قانونگذاری نخواهد داشت و مقامات قضایی در چارچوب قانونی کوزوو ادغام شده و فعالیت خواهند کرد. مشاجرات سیاسی بر سر وضعیت کوزوو بین دولت آن و صربستان منجر به این شده است که
مقامات کوزوو اجازه تشکیل این جامعه را ندهند. با این حال، اختلافات همچنان پابرجاست و کوزوو شمالی همچنان تحت حاکمیت "دوفاکتو" صربستان باقی مانده است. تاریخچه. ۲۰۰۸–۲۰۱۱: مجمع شهرداری های صربستان. پس از اعلام استقلال کوزوو در سال 2008، صرب ها انجمن شهرداری های صرب را تشکیل دادند که در 11 مه انتخاب و توسط دولت صربستان فراخوانده شد . این مجلس متشکل از 45 نماینده بود. صرب های کوزوو شمالی همواره موضعی سرسختانه اتخاذ کرده و از همکاری با دولت پریشتینا یا تصاحب کرسی های خود در مجلس کوزوو خودداری می کردند . موضع آنها توسط دولت صربستان وویسلاو کوشتونیتسا تشویق شد و آنها با ساختارهای خود کنترل این منطقه را در دست داشتند. رهبر فهرست صرب ها ( به صربی : Српска листа ، "Srpska lista" ) الیور ایوانوویچ و دیگر رهبران صرب کوزوو، ناامیدی فزاینده ای را از رویکرد بلگراد ابراز کرده و حمایت خود را از موضعی میانه روتر ابراز کرده اند و آشکارا از پیوستن مجدد به مجلس کوزوو و مشارکت در دولت آن سخن گفته اند. این موضع بسیار بحث برانگیز بوده است، زیرا بسیاری از صرب های کوزوو هرگونه مصالحه ای را رد می کنند. در فوریه 2004، ماشین ایوانوویچ در ا
ثر انفجار بمبی در بیرون خانه اش در میتروویکا منهدم شد. دولت صربستان ، فهرست صرب ها، دولت کوزوو و سازمان ملل متحد همگی رسماً با جدایی کوزوو شمالی مخالفند. با این حال، بسیاری از صرب های منطقه قاطعانه با زندگی تحت حکومت یک دولت استانی با اکثریت آلبانیایی مخالف بودند و کوزوو مستقل را رد می کردند. ایوانوویچ با اشاره به اینکه بیش از 60000 (50٪) از جمعیت صرب کوزوو در جنوب ایبار زندگی می کنند و تمام دارایی های مهم فرهنگی و اقتصادی صرب های کوزوو در جنوب کوزوو قرار دارد، علیه جدایی صحبت کرده است. در سال 2011، بهجت پاکولی، رئیس جمهور سابق کوزوو، وارد بخش شمالی میتروویکا شد . این اولین باری بود که یک مقام عالی رتبه جمهوری کوزوو از شمال کوزوو بازدید می کرد. چنین اقدام نمادینی با حضور سنگین نیروهای امنیتی همراه بود. ۲۰۱۱–۲۰۱۳: توافق نامه بروکسل. نوشتار های اصلی: بحران کوزوو شمالی (۲۰۱۱–۲۰۱۳) ، بحران کوزوو شمالی ۲۰۲۱ در 25 ژوئیه 2011، پلیس کوزوو بدون مشورت با صربستان، نیروی کوزوو (KFOR) و ماموریت حاکمیت قانون اتحادیه اروپا در کوزوو (EULEX) وارد شهرداری های تحت کنترل صرب ها شد تا چندین گذرگاه مرزی اداری را کنترل کند. در اوای
ل سال ۲۰۱۳، ایویتسا داچیچ، نخست وزیر صربستان، همه صرب ها را به شرکت در انتخابات کوزوو تشویق کرد. اکثریت قریب به اتفاق صرب ها با حضور گسترده در انتخابات برگزار شده توسط دولت کوزوو که نمادهای کمیسیون مرکزی انتخابات جمهوری کوزوو در برگه های رأی وجود داشت، شرکت کردند. با امضای توافقنامه بروکسل در آوریل ۲۰۱۳، صربستان رسماً حمایت خود را از مجلس و ساختارهای موازی در شمال کوزوو قطع کرد. هر دو دولت کوزوو و صربستان بر سر ایجاد جامعه شهرداری های صرب به توافق رسیدند . طبق این توافقنامه: با نزدیک شدن به مرحله نهایی گفتگو بین صربستان و کوزوو، مقامات مختلف صربستان اظهار داشتند که تجزیه کوزوو، با الحاق کوزوو شمالی به صربستان، بهترین راه حل است. رئیس جمهور صربستان ، الکساندر ووچیچ، در 9 آگوست اعلام کرد که او طرفدار تقسیم کوزوو است. همین نظر را می توان از وزیر امور خارجه، ایویکا داچیچ و وزیر دفاع، الکساندر وولین، نیز شنید . برخی از سیاستمداران آلبانیایی اظهار داشتند که تبادل سرزمین ها ممکن است راه حل اختلاف صربستان و کوزوو باشد (صربستان کوزوو شمالی را به خود و کوزوو دره پرشوو را به خود ضمیمه کند )، اگرچه بسیاری دیگر این پیشنها
د را رد کردند. بحران کوزوو شمالی ۲۰۲۱. [ ویرایش منبع ] در سال ۲۰۲۱، دولت کوزوو تصمیم گرفت که پلاک های صربستان را به طور متقابل ممنوع کند . داشتن پلاک صربستان به این معنی بود که آن افراد باید در یک مرکز ثبت نام خودرو دولتی، پلاک های کوزوو را تعویض می کردند. مراکز ثبت نام وسایل نقلیه کوزوو در زوچان و زوبین پوتوک توسط آتش افروزان هدف قرار گرفتند . روابط با هر دو کشور در طول اعتراضات بدتر شد، زیرا ارتش صربستان در حالت آماده باش قرار گرفت . در 30 سپتامبر، توافقی برای پایان دادن به ممنوعیت پلاک خودرو حاصل شد که از 4 اکتبر به اجرا درآمد و منجر به این شد که پلاک های کوزوو در صربستان و پلاک های صربستان در کوزوو اکنون نمادهای ملی و کدهای کشور خود را با یک برچسب موقت پوشانده باشند . بحران کوزوو شمالی (۲۰۲۲–۲۰۲۵). نوشتار اصلی: بحران کوزوو شمالی (۲۰۲۲–۲۰۲۵) انقضای دوره اعتبار یازده ساله مدارک خودروها در ۱ آگوست ۲۰۲۲، تنش ها بین دولت کوزوو و صرب ها در شمال کوزوو را دوباره شعله ور کرد. پس از اعلام کوزوو مبنی بر اینکه شهروندان صرب که وارد کوزوو می شوند، مدارک ورود و خروج دریافت خواهند کرد، تعدادی موانع در شمال کوزوو ایجاد شد
، اما پس از به تعویق افتادن ممنوعیت، این موانع برداشته شدند. در اوت 2022، مذاکرات ناموفقی در مورد پلاک خودروها برگزار شد، اگرچه اختلاف بر سر سند هویت حل شد. صربستان بعداً درخواستی را به KFOR برای استقرار 1000 سرباز صرب در کوزوو ارائه داد که رد شد. در آوریل 2023، صرب ها انتخابات محلی را تحریم کردند که منجر به انتخاب شهرداران آلبانیایی تبار در هر چهار شهرداری کوزوو شمالی شد. در ماه مه، پلیس کوزوو با زور ساختمان های شهرداری کوزوو شمالی را برای نصب شهرداران منتخب به دست گرفت که منجر به اعتراضات و درگیری ها شد. کوزوو بعداً پس از دستگیری 3 افسر پلیس، ورود تمام پلاک های خودروهای صربی به خاک خود و واردات از صربستان را ممنوع کرد. در 24 سپتامبر 2023، تقریباً 30 شبه نظامی صرب به رهبری میلان رادویچیچ ، قبل از اینکه خود را در داخل صومعه بانجسکا سنگر بگیرند ، به پلیس کوزوو در روستای بانجسکا حمله کردند . نیروهای کوزوو بعداً روستا و صومعه را بازپس گرفتند و چندین زرادخانه سلاح به همراه پهپادها، نفربرهای زرهی و خودروهای ضد نفر را توقیف کردند. این حادثه منجر به مرگ یک افسر پلیس کوزوو و سه نفر از شبه نظامیان شد. توافقی با صربستا
ن و کوزوو حاصل شد که بیان می کرد صربستان توافق نامه سال ۲۰۱۱ در مورد پلاک های خودرو را اجرا خواهد کرد که پلاک های کوزوو را از اول ژانویه ۲۰۲۴ به رسمیت می شناسد. در فوریه 2024، دولت کوزوو استفاده از دینار صربستان را به عنوان واحد پولی در کوزوو و کوزوو شمالی ممنوع کرد. این اقدام توسط ایالات متحده و اتحادیه اروپا مورد انتقاد قرار گرفت زیرا اقلیت صرب به کمک های مالی و پرداخت های مزایای اجتماعی از دولت صربستان متکی هستند. جمعیت شناسی. نوشتار اصلی: جمعیت شناسی کوزوو کوزوو شمالی از چهار شهرداری، لپوساویچ ، زوچان ، زوبین پوتوک و میتروویکای شمالی تشکیل شده است . این منطقه 1007 کیلومتر مربع (389 مایل مربع) یا 9.97٪ از مساحت کوزوو را پوشش می دهد. به دلیل مرز مشترک با صربستان، کوزوو شمالی به طور دقیق یک " منطقه محصور صرب " یا " منطقه برون بومی صرب" نیست . پیش از جنگ کوزوو ، این منطقه عمدتاً توسط صرب ها، با اقلیت قابل توجهی از آلبانیایی های کوزوو و جمعیت کمتری از بوسنیایی ها و کولی ها سکونت داشت . سرشماری سال 1991، 50500 نفر را در شهرداری های لپوساویچ، زوچان و زوبین پوتوک ثبت کرد که اکثریت قریب به اتفاق آنها صرب بودند و ت
عداد کمی آلبانیایی و سایر اقلیت های کوچکتر نیز در آن حضور داشتند، اگرچه اداره آمار کوزوو با توجه به اینکه اکثر آلبانیایی ها آن را تحریم کردند، دقت این سرشماری را "مورد تردید" می داند. جمعیت شهرداری میتروویکا عمدتاً آلبانیایی بود و خود شهر و دو روستای اطراف آن از نظر قومی مختلط بودند. میتروویکا در پایان جنگ بین صرب ها و آلبانیایی ها تقسیم شد و رودخانه ایبار خط جدایی را مشخص می کرد. میتروویکای شمالی که اکنون محل سکونت تقریباً ۲۲۵۰۰ صرب و ۷۰۰۰ نفر از سایر گروه های قومی است، از سال ۲۰۱۳ توسط دولت کوزوو به عنوان یک شهرداری جداگانه شناخته می شود. در سال ۲۰۱۸، سازمان امنیت و همکاری اروپا تخمین زد که جمعیت لپوساویچ، زوچان، زوبین پوتوک و میترویتسا شمالی ۴۸۵۰۰ نفر است. از این تعداد، حدود ۴۲۵۰۰ نفر (۸۷٪) صرب، ۵۰۰۰ نفر (۱۰٪) آلبانیایی، ۱۰۰۰ نفر (۳٪) بوسنیایی و سایرین هستند. این تخمین ها نشان می دهد که بیش از 60 درصد از کل صرب های کوزوو در شمال کوزوو زندگی می کنند. یک سرویس اتوبوس ویژه در بخش هایی از شمال کوزوو فعالیت می کند تا رفت و آمد ساکنان غیر صرب را در این منطقه تسهیل کند. این اتوبوس با حضور امنیتی همراه برای تضمین