Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اپ ژان پل دوم. تعمیرات در ژانویه ۱۹۹۶ به پایان رسید. این کاخ دفاتر اسقف نشین رم و محل زندگی کاردینال جانشین را در خود جای داده است. گردشگران می توانند معمولاً صبح ها از آپارتمان های پاپ بازدید کنند. در فرهنگ عامه. در بازی کیش یک آدمکش: انجمن برادری (۲۰۱۰)، کلیسای جامع کاخ به عنوان سازه ای مخروبه که طوماری از رومولوس را در خود جای داده است، به تصویر کشیده شده است.
ازکیل آگیره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است که در پست وینگر برای باشگاه فوتبال دفنسورس د بلگرانو بازی می کند. آگیره فوتبال خود را در رده سنی جوانان باشگاه ریور پلاته آغاز کرد و در مسابقات کوپا لیبرتادورس زیر ۲۰ سال ۲۰۱۲ با انجام پنج بازی و یک گل زده، به همراه تیمش قهرمان این رقابت ها شد.
دکل های مسینا دو برج فولادی مستقل هستند، یکی سیسیلی در توره فارو و دیگری کالابریایی در ویلا سن جیووانی . آنها از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۹۴ برای انتقال یک خط برق ۲۲۰ کیلوولت (تا سال ۱۹۷۱، ۱۵۰ کیلوولت) از طریق تنگه مسینا ، بین پست برق اسکیلا در کالابریا در سرزمین اصلی ایتالیا، مورد استفاده قرار می گرفتند. طراحی. برج های انتقال برق در تنگهٔ مسینا، که در سال ۱۹۵۵ ساخته شدند، از لحاظ مهندسی و طراحی، یکی از برجسته ترین سازه های قرن بیستم به شمار می روند. این دو دکل فولادی مستقل، هر یک با ارتفاع ۲۳۲ متر، بر پایه هایی صلیبی شکل به ارتفاع ۸ متر قرار گرفته اند. در ارتفاع ۲۱۲ متری، یک تیر افقی چهار رشتهٔ اصلی برق را حمل می کند، و در رأس برج، یک سازهٔ V شکل دو رشتهٔ اضافی و سیم های زمین را نگه می دارد. بر خلاف طراحی های متعارف دکل های برق، گوشه های این برج ها به صورت مورب نسبت به مسیر خط انتقال چیده شده اند—ویژگی ای که هم از نظر زیبایی شناسی و هم از نظر پایداری سازه ای، نوآورانه محسوب می شود. دکل های مسینا الگویی برای پروژهٔ "Elbe Crossing 1" در آلمان بودند و تا زمان ساخت "Elbe Crossing 2"، بلندترین دکل های انتقال برق در جهان به
شمار می رفتند. در زمان ساخت، این دکل ها طولانی ترین دهانهٔ انتقال برق در پروژه های آبی را داشتند—۳۶۴۶ متر—که بعدها توسط دهانهٔ "Ameralik Span" در گرینلند با طول ۵۳۷۶ متر پشت سر گذاشته شد. امکان ایجاد چنین دهانهٔ عظیمی به دلایل زیر فراهم شد: این پروژه، نه تنها دستاوردی فنی در زمینهٔ انتقال برق بود، بلکه نمادی از جسارت مهندسی در عبور از موانع طبیعی و طراحی سازه های عظیم در دورهٔ پس از جنگ جهانی دوم به شمار می رود. پس از تکمیل آنها، نوسان سازه ها و حداکثر انحراف آنها به روشی بسیار غیرمعمول تعیین شد: مهندسان سه موشک با نیروی رانش ۹۸۰۰ کیلونیوتن را بر روی تیرک ها نصب کرده و آنها را مشتعل کردند. در دو انتهای دهانهٔ انتقال برق تنگهٔ مسینا، ایستگاه های کلیدزنی مستقر بودند که نقش حیاتی در کنترل و تثبیت جریان برق ایفا می کردند. در سمت کالابریا، ایستگاه کانیتلو (با مختصات )، رشته های برق به طور محکم به یک سازهٔ کششی متصل شده بودند—سازه ای فولادی که وظیفهٔ تحمل و تثبیت فشار مکانیکی رشته ها را بر عهده داشت. در سمت سیسیل، ایستگاه "برج فانوس دریایی" ()، از سامانه ای پیشرفته تر استفاده شده بود: رشته ها توسط دستگاهی با نیروی
کشش ثابت کنترل می شدند که درون ساختمانی با دو برج چشمگیر قرار داشت. این برج ها، معروف به "برج های موراندی"، توسط مهندس برجستهٔ ایتالیایی، ریکاردو موراندی طراحی شده بودند—شخصیتی که به خاطر نوآوری های سازه ای اش در بتن پیش تنیده و طراحی پل های بزرگ شناخته می شود. برج های موراندی، علاوه بر عملکرد فنی، از نظر زیبایی شناسی نیز الهام بخش بودند و به عنوان نمادی از تلفیق مهندسی و معماری مدرن در پروژه ای زیرساختی شناخته می شوند. این ترکیب عملکرد دقیق مکانیکی با طراحی معمارانه، بازتابی از روح پروژه های بزرگ دههٔ ۱۹۵۰ در ایتالیاست. هادی ها. تا سال ۱۹۷۱، سامانهٔ انتقال برق در تنگهٔ مسینا تنها شامل یک مدار سه فاز جریان متناوب با ولتاژ ۱۵۰ کیلوولت بود. در این پیکربندی، چهار رشتهٔ هادی بر روی تیر افقی دکل نصب شده بودند که یکی از آن ها به عنوان پشتیبان در نظر گرفته می شد—نوعی تدبیر برای افزایش پایداری و انعطاف پذیری در شرایط اضطراری. در سال ۱۹۷۱، با هدف افزایش ظرفیت انتقال و بهبود بهره وری، ولتاژ سیستم به ۲۲۰ کیلوولت ارتقا یافت. هم زمان، دو رشتهٔ هادی اضافی در بخش پایینی سازهٔ V شکل رأس دکل ها نصب شدند. این تغییرات، ظرفیت ان
تقال کل را به ۳۰۰ مگاوات رساند—افزایشی چشمگیر که نشان دهندهٔ تحول در نیازهای انرژی و توانایی مهندسی برای پاسخ گویی به آن ها بود. این ارتقا نه تنها از نظر فنی اهمیت داشت، بلکه بازتابی از روند نوسازی زیرساخت های انرژی در ایتالیا در دههٔ ۱۹۷۰ بود؛ دوره ای که تقاضا برای برق در حال رشد بود و پروژه های بزرگ انتقال، نقش کلیدی در اتصال مناطق مختلف کشور ایفا می کردند. هادی های متشکل از فولاد و آلومینیوم با قطر ۲۷.۸ میلی متر استفاده شد. آنها دارای مقطع آلومینیومی ۴۵ بودند. میلی متر مربع و مقطع فولادی 305 میلی متر مربع . حداقل ارتفاع هادی ها بر فراز تنگه مسینا ۷۰ متر بود تا کشتی های بزرگ بتوانند با خیال راحت از زیر آن عبور کنند. این، همراه با طول ، به نیروی کششی ۶۰۸ نیاز داشت N/ mm² در کابل های هادی. از طناب های ضد ارتعاش برای میرا کردن نوسانات استفاده شد. در اوایل دهه ۱۹۸۰، این ظرفیت انتقال دیگر کافی نبود. با استفاده از هادی های دسته ای یا کابل های رساناتر، افزایش این ظرفیت امکان پذیر نبود، زیرا هادی های دسته ای معمولاً نوسانات ناشی از باد بسیار بیشتری نسبت به هادی های تکی دارند که می تواند منجر به اتصال کوتاه در چنین
فاصله طولانی شود. خطوط هوایی معمولی از کابل های رسانا با بخش آلومینیومی بزرگتر استفاده می کنند، اما این کابل ها استحکام کششی لازم برای این فاصله را ندارند. در سال ۱۹۸۵، یک کابل ۳۸۰ کابل زیردریایی AC سه فاز کیلوولت با حداکثر ظرفیت انتقال ۱۰۰۰ MW در زیر تنگه مسینا قرار داده شد. این گذرگاه الکتریکی در سال ۱۹۹۳ از رده خارج شد و هادی ها یک سال بعد برداشته شدند. امروز. پس از حذف خطوط برق، دکل ها به عنوان بناهای تاریخی با وضعیت حفاظت شده باقی می مانند و برای اندازه گیری های هواشناسی ، آموزش نجات از راه دور و ارتباطات از راه دور استفاده می شوند. در سال 2006، راه پله به بالای دکل سیسیلی برای مدت کوتاهی برای عموم باز شد، اما دسترسی عمومی به این سازه اکنون ممنوع است. راه پله به بالا تقریباً 1250 پله دارد. [ "" ] ایستگاه های کلیدزنی در دو سوی دهانهٔ انتقال برق تنگهٔ مسینا همچنان پابرجا هستند و به عنوان یادگارهایی از یکی از بلندپروازانه ترین پروژه های مهندسی برق قرن بیستم باقی مانده اند. در سمت کالابریا، "ایستگاه" کانیتلو هنوز دارای سازهٔ کششی اصلی است که در گذشته برای تثبیت مکانیکی رشته های برق به کار می رفت. این سازه، ب
ا وجود توقف فعالیت خط، همچنان به صورت فیزیکی حفظ شده است. در سوی سیسیل، "ایستگاه فانوس دریایی" دیگر سامانهٔ کشش دینامیکی خود را ندارد؛ این سیستم که در گذشته درون ساختمان برج های موراندی قرار داشت، اکنون برچیده شده است. با این حال، خود برج ها به عنوان سازه های معماری و صنعتی همچنان پابرجا هستند و ارزش تاریخی دارند. خط انتقال برق از "پست" اسکایلا به کانیتلو هنوز به صورت بلااستفاده باقی مانده است—نوعی زیرساخت خاموش که روزگاری بخشی از شبکهٔ حیاتی انرژی کشور بود. در مقابل، خط انتقال ممکن است به طور کامل برچیده شده باشد، هرچند اطلاعات موجود در این زمینه اندکی مبهم است و نیاز به بررسی میدانی یا مستندات فنی دارد. در 10 ژوئیه 2024، ورزشکار استونیایی، جان روس، با عبور از تنگه مسینا با اسلک لاین که بین دو برج کشیده شده بود، از این تنگه عبور کرد. او طولانی ترین مسافت پیموده شده با اسلک لاین قبلی به طول 2710 متر را پشت سر گذاشت و مسافت 3600 متر را طی کرد. کابل زیردریایی تنگه مسینا. کابل زیردریایی عبوری از تنگهٔ مسینا که در سال ۱۹۸۵ نصب شد، نقطهٔ عطفی در توسعهٔ زیرساخت های انتقال برق در جنوب ایتالیا به شمار می رود. این کاب
ل، با ظرفیت انتقال ۱۰۰۰ مگاوات، بخشی از خط انتقال تک مداره با ولتاژ ۳۸۰ کیلوولت است که پست ریزیکونی در سرزمین اصلی کالابریا را به پست منبع در سیسیل متصل می کند. مسیر این کابل به دقت طراحی شده و شامل مراحل زیر است: این کابل، نه تنها از نظر فنی دستاوردی مهم محسوب می شود، بلکه از نظر ژئوپولیتیکی نیز نقش کلیدی در اتصال پایدار و پرظرفیت میان سیسیل و سرزمین اصلی دارد. طراحی آن با در نظر گرفتن شرایط جغرافیایی و عمق نسبی تنگه، امکان انتقال انرژی با حداقل تلفات و حداکثر ایمنی را فراهم ساخته است. این کابل از 4 هادی تشکیل شده است که یکی از آنها به عنوان ذخیره عمل می کند. کابل دوم ۳۸۰ کیلوولت. در ژوئیه ۲۰۱۰ برنامه هایی برای ساخت دومین ۳۸۰ اعلام شد. خط انتقال برق کیلوولت بین سورگنته و ریتزکونی در سال ۲۰۱۵. این خط ظرفیت انتقال ۲۰۰۰ مگاوات و خواهد بود. طول، با بخش زیر دریا به طول . در ماه مه ۲۰۱۶، یک نیروگاه دو مداره ۳۸۰ سیستم کابل زمینی و زیردریایی kV HVAC (جریان متناوب ولتاژ بالا) به شرکت برق تحویل داده شد. این سیستم در امتداد مسیری به طول تقریبی ۴۴ کیلومتر نصب شد. کیلومتر بین نیروگاه های ویلافرانکا تیرنا در سیسیل و سیلا
در کالابریا. ساختارهای مشابه. بزرگترین دکل های سیستم برق رسانی هوایی جزیره ژوشان، طراحی بسیار مشابهی دارند، اما از جنس فولاد شبکه ای لوله ای هستند.
طلعت کرمی مهندس شیمی، پژوهشگر قرآنی و مربی ایرانی است. او در سال ۲۰۰۸ به عنوان عضو تیم دانشگاه اراک موفق به کسب مقام دوم جهانی در مسابقات بین المللی «کمیکار» در چین شد. زندگی و تحصیلات. کرمی دانش آموخته رشته مهندسی شیمی در دانشگاه اراک است. او همچنین در حوزه علمیه جامعه الزهرا قم تحصیل کرده و حافظ قرآن کریم است.
فدراسیون انجمن های زرتشتیان آمریکای شمالی (فزانا) سازمانی مادر است که نماینده و متحدکننده انجمن های زرتشتیان در آمریکای شمالی محسوب می شود. اهداف اصلی این فدراسیون که در سال ۱۹۸۷ تأسیس شد، شامل ترویج مطالعه و درک دین، فرهنگ و تاریخ زرتشتی و همچنین تسهیل ارتباط و همکاری بین انجمن های عضو آن است. فزانا همچنین برای حمایت از فعالیت های خیریه و پروژه های توسعه اجتماعی در جامعه زرتشتی و فراتر از آن فعالیت می کند. تاریخچه. در سال ۱۹۸۶، همایشی برای زرتشتیان آمریکای شمالی در شیکاگو برای سازماندهی این فدراسیون برگزار شد. این فدراسیون در سال ۱۹۸۷ به عنوان شرکتی خیریه تحت قانون ایلینوی ثبت شد انجمن های عضو. فزانا شامل چندین انجمن عضو در سراسر آمریکای شمالی است. برخی از انجمن های عضو برجسته عبارتند از: انجمن زرتشتیان کالیفرنیا (ZAC). انجمن زرتشتیان کالیفرنیا در سال ۱۹۷۴ تأسیس شد و در جنوب کالیفرنیا مستقر است. این انجمن به حفظ و ترویج ارزش های مذهبی، فرهنگی و اجتماعی زرتشتیان اختصاص دارد. انجمن زرتشتیان کلان شهر شیکاگو (ZAMC). انجمن زرتشتیان کلان شهر شیکاگو در سال ۱۹۷۵ تأسیس شد و به جامعه زرتشتیان در منطقه شهری شیکاگو خدمت
می کند و منابع مذهبی، فرهنگی و آموزشی را برای اعضای خود فراهم می کند. زرتشتیان اولیه در قرن بیستم از آسیا به آنجا آمدند. در سال ۱۹۸۳، اولین مرکز عبادت ("دهرب مهر") در آمریکای شمالی را ZMAC افتتاح کرد. انجمن زرتشتیان نیویورک بزرگ (ZAGNY). انجمن زرتشتیان نیویورک (ZAGNY) در سال ۱۹۷۳ تأسیس شد. این انجمن نیازهای جامعه زرتشتیان در منطقه نیویورک بزرگ را برآورده می کند. این انجمن رویدادهای مختلف فرهنگی، اجتماعی و مذهبی را برای اعضای خود سازماندهی می کند. انجمن زرتشتیان هوستون (ZAH). انجمن زرتشتیان هوستون در سال ۱۹۷۶ تأسیس شد. این انجمن به جامعه زرتشتیان در هوستون، تگزاس خدمت می کند و هدف آن ارتقای درک دینی و فرهنگی در میان اعضای خود و جامعه وسیع تر است. در دهه ۱۹۷۰، زرتشتیان شروع به ورود به هوستون کردند. در ابتدا آنها در خانه های خود عبادت می کردند. علاوه بر انجمن زرتشتیان هوستون، مرکز میراث و فرهنگی زرتشتیان، در جنوب غربی هوستون، در دهه ۱۹۹۰ افتتاح شد. از میان گروه های زرتشتی در هوستون، تا سال ۲۰۰۰، گروه های اصلی ایرانیان و پارسیان بودند. در آن سال، تعداد کل ایرانیان در هوستون از همه ادیان، به نسبت ۱۰ به ۱، بیشتر ا
ز کل جمعیت پارسیان بوده است. تا سال ۲۰۰۰ در هوستون حدود ۱۲ روحانی زرتشتی وجود داشت. یزدی رستمجی، نویسنده کتاب "«مرکز زرتشتیان: یک دین باستانی در دیاسپورا"»، گفته است که آنها «در مورد ارتدکس زرتشتی به طرق مختلف تقسیم شده اند.» از سال ۲۰۰۰، اکثریت اعضای این انجمن پارسی هستند. رستم جی نوشته است که به دلیل این موضوع و تنش های تاریخی بین گروه های پارسی و ایرانی، ایرانیان در هوستون به عضویت کامل انجمن درنیامدند. رستم جی گفته است که زرتشتیان ایرانی «به صورت پراکنده در مراسم مذهبی شرکت می کنند و در مورد توانایی خود برای ادغام کامل، از نظر فرهنگی و مذهبی، با پارسیان مردد هستند.» در سال ۱۹۹۶، جمعیت ایرانی بیشترین حضور خود را در یک رویداد ZAH با شرکت در "جشن سده"، رویدادی که جامعه برای ZAH ایجاد کرده بود، داشت. تا سال ۲۰۰۰، برخی از ایرانیان مسلمان که با بنیادگرایی در مساجد مخالف بودند، شروع به شرکت در رویدادهای زرتشتی کردند. رستم جی در سال ۲۰۰۰ نوشت که بین سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵، انتظار می رفت ایرانیان بخش بیشتری از ZAH را تشکیل دهند. تعداد ۶۵۰ زرتشتی در هوستون وجود داشت. در همان دوره، این افراد قصد داشتند آتشکده ای بسازن
د. آتشکده «آتشکده بهندارا» در جنوب غربی هوستون، در سال ۲۰۱۹ افتتاح شد. ۶ آوریل ۲۰۲۴، رضا پهلوی و یاسمین پهلوی از آتشکده بهندارا بازدید کردند و به طور فعال در یسنا شرکت کردند. رضا پهلوی در طول بازدید خود گفت: «آیین زرتشتی با تاریخ و تمدن ایران در هم تنیده است. من و یاسمین از آتشکده زرتشتیان در هوستون بازدید کردیم تا به این دین بومی ایرانی ادای احترام کنیم و همبستگی خود را با هموطنان زرتشتی و جامعه پارسی نشان دهیم. زرتشت، این دین باستانی ایران، نقش حیاتی در توسعه و پیشرفت تمدن بزرگ ما داشته است. و من متقاعد شده ام که نفوذ آن همچنان که در میان جوانان امروز خود می بینیم، همچنان رو به رشد خواهد بود.» انجمن زرتشتیان بریتیش کلمبیا (ZABC). انجمن زرتشتیان بریتیش کلمبیا در سال ۱۹۸۵ تأسیس شد و در ونکوور کانادا مستقر است. این انجمن برای تقویت حس تعلق به جامعه در میان زرتشتیان بریتیش کلمبیا تلاش می کند. فعالیت ها و برنامه ها. فزانا فعالیت ها و برنامه های گوناگونی را برای پشتیبانی از اهداف خود انجام می دهد، مانند: حاکمیت و ساختار. فزانا را هیئت مدیره ای منتخب اداره می کند که شامل رئیس، نایب رئیس، دبیر، خزانه دار و چهار مدی
ر است. هیئت مدیره مسئول نظارت بر فعالیت های سازمان، تعیین جهت استراتژیک آن و اطمینان از پایبندی آن به مأموریت و اهدافش است. فزانا علاوه بر هیئت مدیره، چندین کمیته و گروه کاری دارد که هر کدام بر حوزه ای خاصی مانند آموزش، روابط بین ادیان، روابط عمومی و فعالیت های جوانان تمرکز دارند. این کمیته ها و گروه های کاری از داوطلبان جامعه زرتشتی تشکیل شده اند و به صورت مشترک برای حمایت از ابتکارات این فدراسیون فعالیت می کنند.
آهیا سیمون (زاده ) یک هنرمند چندرشته ای آمریکایی است. او که در دیترویت ساکن است، بیشتر به خاطر کارش به عنوان نوازنده چنگ و همچنین خلق و بازی در سریال آزمایشی تاریخ ملکه فم شناخته می شود. او یک زن ترنس است. پیوند به بیرون. رده:خواننده-ترانه پردازان زن اهل ایالات متحده آمریکا
موزه هنرهای معاصر رم () یک موزه هنر معاصر شهری در رم، ایتالیا است. این موزه در دو مکان جداگانه قرار دارد: یک کارخانه آبجوسازی سابق در ویا نیتزا، در محله سالاریو شهر؛ و یک کشتارگاه سابق در پیازا اوراتزیو جوستینیانی، در محله تستاچیو. تاریخچه. این پروژه در اواخر دهه ۱۹۹۰ در محل کارخانه آبجوسازی قدیمی پرونی آغاز شد. پس از یک مرحله اولیه بازسازی، که امکان افتتاح شش اتاق در سپتامبر ۱۹۹۹ را فراهم کرد، موزه رسماً در ۱۱ اکتبر ۲۰۰۲ افتتاح شد. از سال ۲۰۰۳، این موزه همچنین دارای یک بخش الحاقی با عنوان مارکو است که شامل دو ساختمان مرمت شده به مساحت هر کدام ۱۰۰۰ متر مربع در کشتارگاه سابق رم، چند کیلومتری در محله تستاچیو است. بازسازی. از ژوئیه ۲۰۰۴، یک بخش الحاقی در دست ساخت است تا تمام مجموعه دائمی را به نمایش بگذارد. این ترتیبات به معمار فرانسوی اودیل دک سپرده شده است. مجموعه. مجموعه دائمی ماکرو شامل گزیده ای از برخی از برجسته ترین عبارات صحنه هنر ایتالیا از دهه ۱۹۶۰ است، مانند گروه فرما ۱ با آثار کارلا آکاردی، آنتونیو سانفیلیپو، آشیل پریلی، پیرو دورازیو، لئونسیلو و اتوره کولا. آرته پوورا با ماریو سرولی و پینو پاسکالی. مد
رسه میدان مردم با تانو فستا، ماریو شیفانو، تیتینا مازلی و میمو روتلا. این گالری آثار هنرمندانی مانند جووانی آلبانیز، آندریا آکویلانتی، جیانی آسدروبالی، دومنیکو بیانچی، برونو سکوبلی، سارا سیراکی، انزو کوچی، فابریس د نولا، جیانی دسی، جیانفرانکو باروچلو، دانیله گالیوین فیوین، دانیله گالیوین، دانیله گالیانو، فدرال کولیانو، فدریکو باروچلو، دانیله گالیوین، فدرال، گالری را گردآوری می کند. لوئیجی اونتانی، کریستیانو پینتالدی، پیرو پیتزی کانلا، جواکینو پونتریلی، سیسی و مارکو تیرلی.
رادیو ماریا ، که رسماً با نام خانواده جهانی رادیو ماریا شناخته می شود، یک سرویس پخش رادیویی کاتولیک بین المللی است که در سال ۱۹۸۷ در اربا ، استان کومو ، در اسقف نشین میلان ، ایتالیا تأسیس شد. تشکل جهانی خانوادهٔ رادیو ماریّا در سال ۱۹۹۸ بنیان گذاری شد و الهام اصلی آن از ظهورات و پیام های «بانوی ما در مدجوگوره» گرفته شده است. این شبکهٔ رادیویی که بر پایهٔ ایمان کاتولیک بنا شده، امروزه در ۸۶ کشور جهان فعالیت دارد و به عنوان یکی از گسترده ترین رسانه های مذهبی بین المللی شناخته می شود. مأموریت آن شامل جنبه های گوناگون زندگی معنوی و فرهنگی است: از برگزاری و پخش مراسم عبادی کلیسایی گرفته تا آموزش اصول ایمان، تقویت معنویت فردی، ترویج اعمال عبادی، دعا و مراقبه، ارائهٔ کمک های معنوی در مسائل روزمره، اطلاع رسانی، موسیقی و برنامه های فرهنگی. این شبکه عمدتاً توسط داوطلبان اداره می شود و به جای تبلیغات تجاری، بر حمایت مردمی و وقف معنوی تکیه دارد. هدف آن نه سرگرمی بلکه هدایت روحی، تقویت پیوندهای ایمانی و گسترش پیام انجیل در سطح جهانی است. رادیو ماریّا با استفاده از رسانهٔ صوتی، تلاش می کند تا در زندگی روزمرهٔ مخاطبان خود ح
ضور داشته باشد و آنان را در مسیر رشد معنوی همراهی کند. این شبکه با پخش دعاهای روزانه، تفسیرهای کتاب مقدس، گفت وگوهای الهیاتی، و برنامه های فرهنگی، بستری فراهم می آورد که در آن ایمان، دانش، و تجربهٔ زیستهٔ مسیحی به هم می پیوندند. در بسیاری از کشورها، رادیو ماریّا به زبان های محلی پخش می شود و با فرهنگ بومی مخاطبان خود ارتباط برقرار می کند، بی آنکه از اصول جهانی ایمان کاتولیک فاصله بگیرد. این شبکه همچنین در بحران های انسانی، مانند جنگ ها یا بلایای طبیعی، نقش حمایتی ایفا کرده و با پخش دعا، پیام های امید، و اطلاعات ضروری، به تقویت همبستگی معنوی کمک کرده است. در برخی مناطق، رادیو ماریّا تنها صدای مذهبی قابل دسترس برای جوامع دورافتاده یا محروم بوده و توانسته است نقش کلیسا را در غیاب نهادهای رسمی ایفا کند. این رسانه، با ترکیب سنت و فناوری، نمونه ای از چگونگی تطبیق ایمان با جهان مدرن است و نشان می دهد که چگونه می توان از ابزارهای ارتباطی برای گسترش معنویت و همدلی بهره گرفت. تاریخچه. اولین مرکز پخش آن از یک کلیسا در آرچلسکو دِ اِربا ( استان کومو ، ایتالیا) بود، اما در سال ۱۹۸۷ به عنوان انجمنی از افراد غیر روحانی و کشی
شان به عنوان رادیو ماریا ایتالیا به یک نهاد جداگانه در خارج از کلیسای اصلی خود تبدیل شد. در کمتر از پنج سال، به یک شبکه رادیویی ملی کاتولیک در سراسر ایتالیا تبدیل شد. اگرچه مستقیماً با سلسله مراتب کاتولیک رومی مرتبط نبود، اما به عنوان ابزاری برای کلیسا و به عنوان ابزاری برای تبشیر ، اجرا و پایبندی به آموزه های کلیسای کاتولیک تأسیس شد. در ابتدا، این رادیو از درخواست های مریم مقدس در فاطیما، پرتغال الهام گرفته شده بود و در سال های اخیر بر اساس پیام های مریم مقدس از مدیوگوریه ، بوسنی و هرزگوین ، که خواستار تغییر مذهب در سراسر جهان بودند، فعالیت می کرد. به همین دلیل، رادیو ماریا توسط کلیسای کاتولیک رومی یارانه یا بودجه دریافت نمی کند. در عوض، توسط کمک های شنوندگان تأمین مالی می شود. در سال ۱۹۹۴، بنیانگذار اصلی، دان ام. گالبیاتی، رادیو ماریا را ترک کرد و رادیو ماتر را نیز در آرچلسکو دِ اربا، به عنوان یک نهاد کاملاً جداگانه تأسیس کرد. از ۵ سپتامبر ۱۹۹۴، پخش برنامه های آن در آلباویلا در استان کومو آغاز شد. مراسم نیایش ساعات در آیین رومی پخش می شود. رادیو ماتر از طریق رادیو در ایتالیا، در اروپا از طریق ماهواره ( هات
برد ) و در سراسر جهان از طریق اینترنت ( ویندوز مدیا پلیر ) پخش می شود. تشکل جهانی خانوادهٔ رادیو ماریّا در سال ۱۹۹۸ شکل گرفت، اما ریشه های رشد بین المللی آن به دههٔ ۱۹۹۰ بازمی گردد و الهام بخش اصلی آن، سخنرانی پاپ ژان پل دوم در میدان سن پیترو در سال ۱۹۸۷ بود که در آن بر ضرورت «بشارت نوین» تأکید کرد. امانوئله فرّاریو، که تحت تأثیر این پیام پاپ قرار گرفت، بنیان گذار و رئیس رادیو ماریّا، این شبکه را به عنوان ابزاری برای گسترش ایمان کاتولیک در جهان پایه گذاری کرد. از آن زمان، رادیو ماریّا به مجموعه ای از ۴۰ مرکز پخش چندزبانه در آفریقا، آسیا، اروپا، خاورمیانه و قارهٔ آمریکا تبدیل شده است. این شبکهٔ جهانی اکنون حدود ۱۵۰۰ فرستندهٔ رادیویی را در سراسر جهان اداره می کند و با بهره گیری از داوطلبان، زبان های محلی، و برنامه های معنوی، فرهنگی، و آموزشی، به یکی از گسترده ترین رسانه های مذهبی تبدیل شده است. مأموریت آن نه تنها شامل پخش مراسم عبادی و آموزش دینی، بلکه ارائهٔ کمک های معنوی در مسائل روزمره، موسیقی مذهبی، و تقویت پیوندهای فرهنگی در جوامع مختلف است. این شبکه، با تکیه بر پیام بشارت نوین، تلاش می کند تا ایمان را از
طریق رسانه به زندگی روزمرهٔ مردم وارد کند و در عین حال، سنت های کلیسایی را با نیازهای معاصر تلفیق نماید. رادیو ماریا ایالات متحده آمریکا. تشکل جهانی خانوادهٔ رادیو ماریّا در سال ۱۹۹۸ شکل گرفت، اما ریشه های رشد بین المللی آن به دههٔ ۱۹۹۰ بازمی گردد و الهام بخش اصلی آن، سخنرانی پاپ ژان پل دوم در میدان سن پیترو در سال ۱۹۸۷ بود که در آن بر ضرورت «بشارت نوین» تأکید کرد. امانوئله فرّاریو، که تحت تأثیر این پیام پاپ قرار گرفت، بنیان گذار و رئیس رادیو ماریّا، این شبکه را به عنوان ابزاری برای گسترش ایمان کاتولیک در جهان پایه گذاری کرد. از آن زمان، رادیو ماریّا به مجموعه ای از ۴۰ مرکز پخش چندزبانه در آفریقا، آسیا، اروپا، خاورمیانه و قارهٔ آمریکا تبدیل شده است. این شبکهٔ جهانی اکنون حدود ۱۵۰۰ فرستندهٔ رادیویی را در سراسر جهان اداره می کند و با بهره گیری از داوطلبان، زبان های محلی، و برنامه های معنوی، فرهنگی، و آموزشی، به یکی از گسترده ترین رسانه های مذهبی تبدیل شده است. مأموریت آن نه تنها شامل پخش مراسم عبادی و آموزش دینی، بلکه ارائهٔ کمک های معنوی در مسائل روزمره، موسیقی مذهبی، و تقویت پیوندهای فرهنگی در جوامع مختلف است
. این شبکه، با تکیه بر پیام بشارت نوین، تلاش می کند تا ایمان را از طریق رسانه به زندگی روزمرهٔ مردم وارد کند و در عین حال، سنت های کلیسایی را با نیازهای معاصر تلفیق نماید.
موزه رم () موزه ای در رم، ایتالیا، بخشی از شبکه موزه های مدنی روم است. این موزه در دوران فاشیست با هدف مستندسازی تاریخ و سنت های محلی «رم قدیم» که به سرعت در حال ناپدید شدن بود، تأسیس شد، اما پس از کمک های مالی و خرید آثار هنری فراوان، اکنون عمدتاً یک موزه هنری است. این مجموعه ها در ابتدا شامل ۱۲۰ نقاشی آبرنگ از نقاش قرن نوزدهم، اتوره روسلر فرانتس، از رم اسپارتیتا، «رم ناپدید شده» بود که بعداً به موزه رم در تراستوره منتقل شد. تاریخچه. این موزه توسط مورخ هنر، آنتونیو مونوز، که مدیر "دپارتمان آثار باستانی و هنرهای زیباً دولت رم بود، تأسیس شد. این اولین موزه شهری شهر بود. این موزه در کارخانه پاستا پانتانلا، یک کارخانه بزرگ سابق پاستا در میدان حقیقت، مشرف به سیرکوس ماکسیموس در خیابان دی چرچی، ناحیه ریپا شهر قرار داشت. ساختمان کارخانه همچنین موزه امپراتوری روم را در خود جای داده بود و به "Palazzo dei Musei" تغییر نام داد. موزه رم در ۲۱ آوریل ۱۹۳۰ افتتاح شد؛ مونوز اولین مدیر آن بود. با شروع جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹، موزه بسته شد. این موزه تنها در سال ۱۹۵۲، در یک فضای سیاسی جدید و در مکانی جدید در پالازو براشکی، کا
خی نئوکلاسیک در نزدیکی میدان ناوونا، که در سال های اولیه قرن نوزدهم توسط لوئیجی براشکی اونستی ساخته شده بود، بازگشایی شد. این کاخ از سال ۱۹۴۹ میزبان گالری جدید هنر مدرن بود. مجموعه ها. مجموعه موزه در ابتدا فقط برای تصویرسازی و مستندسازی گذشته در نظر گرفته شده بود. به لطف میراث ها، کمک های مالی و خریدهای متعدد - از جمله مجموعه ای شامل حدود ۵۰۰۰ نقاشی، حکاکی و کتاب های مصور قدیمی متعلق به آنتونیو مونوز - اکنون دارایی های موزه شامل آثار هنری بسیاری است و در درجه اول به یک موزه هنری تبدیل شده است. هنرمندانی که در این مراسم حضور دارند عبارتند از: پومپئو باتونی، جوزپه بوتانی، ایپولیتو کافی، آنتونیو کانووا، جوزپه سراکی، جوزپه بارتولومئو کیاری، لیوین کرویل، فلیس جیانی، پیترو لابروتزی، فرانچسکو موچی، جیووانی پائولو پانینی، بارتولومئو پینیولد ژیتیستاووا، نیکولا سالوی (طراح فواره تروی).
ایستگاه رادیوتلگرافی رجیا مارینا ، که بیشتر با نام رادیو سن پائولو شناخته می شود، یک فرستنده رادیویی و مرکز پذیرش نظامی موج بلند، متوسط و کوتاه ایتالیایی بود که در حومه جنوبی رم واقع شده بود. این ایستگاه که در سال 1917 تحت فرماندهی رجیا مارینا افتتاح شد، در بیشتر دوران جنگ جهانی دوم در خدمت نیروی دریایی باقی ماند و سپس تا زمان واگذاری و تبدیل محل آن به آپارتمان های غیرنظامی، اهمیت خود را از دست داد. تاریخچه. این مرکز در اواخر دههٔ نخست قرن بیستم تأسیس شد تا ارتباطات با مستعمرات ایتالیا در سواحل دریای سرخ را تقویت کند. در آن دوره، ایتالیا در حال تثبیت حضور استعماری خود در مناطقی مانند اریتره و سومالی بود و نیاز به زیرساخت های ارتباطی مؤثر برای مدیریت، هماهنگی نظامی، و انتقال اطلاعات میان رم و مستعمرات آفریقایی به شدت احساس می شد. تأسیس چنین مرکزی بخشی از سیاست های گسترده تر امپراتوری ایتالیا برای ایجاد شبکه های مخابراتی، پستی، و اطلاعاتی بود که بتواند کنترل اداری و نفوذ فرهنگی را در مناطق تحت سلطه افزایش دهد. این اقدام همچنین در چارچوب رقابت های استعماری اروپا در آفریقا معنا پیدا می کرد، جایی که قدرت های بزرگ
در تلاش بودند تا با ابزارهای فناوری و ارتباطی، سلطهٔ خود را تثبیت و گسترش دهند. مرکز مذکور احتمالاً در کنار اهداف ارتباطی، نقش نمادین نیز داشت و نشان دهندهٔ جاه طلبی های مدرن گرایانهٔ دولت ایتالیا در دورهٔ پیش از جنگ جهانی اول بود. مکان انتخاب شده برای احداث مرکز، در امتداد خیابان "ویا اوستیِنزه"، روبه روی ساختمان فعلی شمارهٔ ۲۰۴، در منطقه ای غیرمسکونی و حدود ۲۵۰ متر پایین تر از کلیسای جامع سن پائولو به سمت دریا قرار داشت. این انتخاب، هم از نظر موقعیت جغرافیایی و هم از نظر فاصله از مراکز شهری، مناسب برای نصب تجهیزات قدرتمند مخابراتی بود. سامانه های ارتباطی تحت نظارت جیانکارلو والائوری و دو افسر نیروی دریایی، جوزپه پِسیُون و برناردو میکیاردی، نصب شدند. این سامانه ها شامل فرستنده های قوس دار "پولسن" با توان بالا (۲۵۰ کیلووات) بودند که در محدودهٔ فرکانسی ۴۲٫۹ تا ۲۷٫۳ کیلوهرتز فعالیت می کردند—معادل طول موج هایی بین ۷۰۰۰ تا ۱۱۰۰۰ متر، که در دستهٔ امواج بلند قرار می گیرند و برای ارتباطات دوربرد بسیار مناسب اند. برای آنتن، از آرایشی مثلثی شکل استفاده شد که شامل سه خرپای آهنی به ارتفاع ۲۰۰ متر بود و در امتداد "والکو