Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کارین کنیسل (زادهٔ ۱۸ ژانویهٔ ۱۹۶۵) یک دیپلمات، روزنامه نگار و سیاستمدار اتریشی است. او بین سال های ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ به عنوان وزیر امور خارجه اتریش خدمت کرد. پیش از تصدی این سمت دولتی، مدرس دانشگاه بود. کنیسل از طرفداران گسترش روابط نزدیک تر با روسیه بوده و با رئیس جمهور روسیه ولادیمیر پوتین رابطه ای نزدیک دارد. او از سال ۲۰۲۳ در روسیه زندگی می کند. اوایل زندگی و تحصیلات. کنیسل در وین به دنیا آمد و بخشی از دوران کودکی خود را در امان گذراند، جایی که پدرش به عنوان خلبان برای ملک حسین کار می کرد و همچنین در توسعهٔ هواپیمایی پادشاهی اردن نقش داشت. در دوران جوانی و دانشجویی، کنیسل در عفو بین الملل فعال بود و از سازمان های محیط زیستی و حقوق بشری در سراسر جهان حمایت می کرد. کنیسل بین سال های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷ در دانشگاه وین حقوق و زبان های شرقی خواند. پس از فارغ التحصیلی، در دانشگاه عبری اورشلیم و دانشگاه اردن در امان به تحصیل روابط بین الملل پرداخت. سپس یک سال به عنوان بورسیه فولبرایت در مرکز مطالعات عربی معاصر در دانشگاه جرج تاون گذراند. در سال ۱۹۹۲ از "مدرسه ملی علوم اداری (فرانسه)" فارغ التحصیل شد. کنیسل علاوه بر آلمانی،
مدعی است که به زبان های عربی، انگلیسی، فرانسوی و اسپانیایی نیز تسلط کاری دارد. همچنین دانش ابتدایی از زبان عبری، زبان مجاری و ایتالیایی دارد. حرفه دیپلماتیک و سیاسی. او در سال ۱۹۹۰ به وزارت امور خارجه اتریش پیوست. از ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۸ در دفتر وزیر امور خارجه از حزب خلق اتریش، آلویس موک، و در دفتر حقوق بین الملل فعالیت داشت و همچنین در پست های دیپلماتیک در پاریس و مادرید خدمت کرد. او مدعی است که از بنیان گذاران بخش اتریشی پزشکان بدون مرز در سال های ۹۳–۱۹۹۲ بوده است، اما این ادعا توسط این سازمان رد شده است و آن ها هیچ سابقه ای از مشارکت وی در اختیار ندارند. او در پاییز ۱۹۹۸ از خدمات دیپلماتیک کناره گیری کرد و در سایبرسدورف، نزدیک وین، اقامت گزید، جایی که بین سال های ۲۰۱۰–۲۰۰۵ به عنوان عضو مستقل شورای محلی از فهرست حزب خلق اتریش فعالیت داشت. کنیسل همچنین به عنوان روزنامه نگار آزاد برای رسانه های آلمانی زبان و انگلیسی زبان و به عنوان تحلیل گر سیاسی برای رادیو و تلویزیون اتریش فعالیت داشت. او چندین کتاب تخصصی و غیرتخصصی تألیف کرده است. به عنوان کارشناس حقوق بین الملل، تاریخ خاورمیانه و بازار انرژی، کنیسل در آکادمی دیپ
لماتیک وین، دانشگاه کسب وکار اروپا در راینگاو تدریس کرده و مدرس میهمان در آکادمی ملی دفاع، آکادمی نظامی در وینر نویشتات و دانشگاه هایی در لبنان از جمله دانشگاه سن ژوزف در بیروت بوده است. او به مدت ده سال در دپارتمان علوم سیاسی دانشگاه وین نیز فعالیت داشت. در نوشته ها و سخنرانی های عمومی اش، کنیسل بارها از اتحادیه اروپا به شدت انتقاد کرده و با اظهارنظرهایی دربارهٔ مهاجرت انسان جنجال برانگیز بوده است. در ژوئیهٔ ۲۰۱۶، پس از همه پرسی عضویت بریتانیا در اتحادیه اروپا (۲۰۱۶), او رئیس کمیسیون اروپا، ژان-کلود یونکر را «سیاست مداری بدبین»، «قلدر» و «متکبر» خواند که «مانند سزاری در بروکسل رفتار می کند که هدفش زیر پا گذاشتن توافقات است، اگر این کار برایش سودمند باشد.» نقل قولی از کتاب او با عنوان «خاورمیانهٔ من» نیز بحث برانگیز شد. او صهیونیسم، که توسط روزنامه نگار اهل اتریش-مجارستان تئودور هرتسل بنیان گذاری شده بود، را به عنوان «ایدئولوژی خون و خاک» مبتنی بر ناسیونالیسم آلمانی در قرن نوزدهم مورد انتقاد قرار داد. در موضوع پناهندگان، مهاجرت و ادغام، از او به دلیل تداوم کلیشه ها انتقاد شده است. در اوج بحران ۲۰۱۵ مهاجران ار
وپا، کنیسل ادعا کرد که بیشتر آن ها مهاجر هستند و پناه جویان «۸۰ درصد» مردان جوان بین ۲۰ تا ۳۰ سال هستند. او در سپتامبر ۲۰۱۵ در تلویزیون عمومی گفت که یکی از دلایل بهار عربی، «این همه مرد جوان» است، «تحت کنترل تستوسترون»، «که دیگر امروز نمی توانند همسری پیدا کنند» چرا که نه شغلی دارند و نه خانه ای، و در نتیجه نمی توانند «در یک جامعه سنتی به موقعیت مردانه دست یابند». او همچنین صدراعظم آلمان آنگلا مرکل را به خاطر گرفتن سلفی با پناهندگان «به شدت سهل انگار» توصیف کرد و بعداً بیانیه "اتحادیه اروپا–ترکیه" در ۱۸ مارس ۲۰۱۶ را «چرند» خواند. چنین اظهاراتی باعث انتقاد و تردید در مورد تعریف او از خود به عنوان «آزاداندیش محافظه کار» شد، اما همچنین تحسین و همدلی حزب آزادی اتریش، حزب پوپولیست ضد مهاجرت، را نیز برای او به ارمغان آورد؛ حزبی که به طور فزاینده ای از او برای شرکت در رویدادهای خود دعوت می کرد. در سال ۲۰۱۶، رهبر حزب FPÖ هاینتس-کریستیان اشتراخه به نامزدی کنیسل برای انتخابات ریاست جمهوری فکر می کرد، اما نهایتاً تصمیم گرفت از نوربرت هوفر حمایت کند. پس از شکست هوفر در برابر الکساندر فن در بلن، کنیسل در جریان بحث دربارهٔ
ممنوعیت حجاب، از فن در بلن انتقاد کرد و نسبت به هوش، شخصیت و شایستگی او ابراز تردید نمود. او گفت: «نه تنها دونالد ترامپ، دیگران هم تحریک می کنند»، و از فن در بلن و پاپ فرانسیس انتقاد کرد؛ کسی که اردوگاه پناهندگان را با اردوگاه کار اجباری مقایسه کرده بود. وزیر امور خارجه. کارین کنیسل به عنوان یک شخصیت غیرحزبی از سوی حزب آزادی اتریش (FPÖ) برای تصدی پست وزیر امور خارجه اتریش در دولت زباستیان کورتس معرفی شد. کنیسل سومین زنی بود که این سمت را بر عهده می گرفت. گفته می شود معرفی وی به دلیل تردیدهایی بود که رئیس جمهور الکساندر فن در بلن نسبت به سایر نامزدهای پیشنهادی FPÖ ابراز کرده بود. کنیسل توسط رهبر حزب آزادی، هاینتس-کریستین اشتراخه، مورد ستایش قرار گرفت و وی او را «شخصیتی بزرگ، شاید یک برونو کرایسکی زن در آینده، در زمینه میانجی گری، پذیرش و تبلیغ برای اتریش در خارج» توصیف کرد. در اوت ۲۰۱۸، او با کارآفرینی به نام ولفگانگ میلینگر، ۵۴ ساله، در مراسمی در شهر کوچک گاملیتس نزدیک مرز اسلوونی ازدواج کرد. در این مراسم، او با رئیس جمهور روسیه ولادیمیر پوتین که در مراسم حضور داشت، رقصید و سپس یک تعظیم عمیق انجام داد. تصاوی
ر این حرکت به طور گسترده در رسانه های روسی و بین المللی منتشر شد و به دلیل تصور ساده لوحی وی، واکنش های منفی و انتقادهای زیادی را برانگیخت. در تاریخ ۳ ژوئن ۲۰۱۹، پس از رای عدم اعتماد که منجر به پایان یافتن دولت کورتس شد، او از مقام سیاسی خود کناره گیری کرد. فعالیت های بعدی. در سال ۲۰۲۰، کنیسل شروع به نوشتن مقالات تحلیلی برای رسانه دولتی روسیه، آرتی، کرد. در مارس ۲۰۲۱، در حالی که کنیسل در ابتدای دنیاگیری کووید-۱۹ مشکلات مالی خود را افشا کرده بود، گزارش شد که از سوی دولت روسیه برای عضویت در هیئت مدیره شرکت گاز دولتی روس نفت منصوب شده است. مدتی پیش از آغاز حمله روسیه به اوکراین در فوریه ۲۰۲۲، کنیسل گزارش های اطلاعاتی دربارهٔ حمله قریب الوقوع را رد کرده و آن را «هیستری جنگی» غرب خوانده بود که توسط رسانه ها دامن زده می شود. او در مه ۲۰۲۲، سه ماه پس از آغاز جنگ، از هیئت مدیره روس نفت استعفا داد. بر اساس پیامک هایی که به خبرنگار واشینگتن پست ارسال کرده بود، کنیسل گفته بود که به دلیل «تهدید به مرگ» از اتریش مهاجرت کرده است. گزارش شد که او در سال ۲۰۲۲ خانه ای را در شهر روسی اجاره کرده است. در تاریخ ۵ سپتامبر ۲۰۲۲، کنی
سل در همایش اقتصادی شرق در ولادی وستوک شرکت کرد، جایی که در مصاحبه ای با ریانووستی اعلام کرد که به لبنان مهاجرت کرده است. در سال ۲۰۲۳، خود را «پناهنده سیاسی» توصیف کرد. در سپتامبر ۲۰۲۳، رسانه های روسی گزارش دادند که کنیسل همراه با دو اسب پونی خود به سنت پترزبورگ نقل مکان کرده است. قرار بود او ریاست مرکز مطالعاتی «رصدخانه ژئوپلیتیک مسائل کلیدی روسیه» (GORKI) در دانشگاه دولتی سنت پترزبورگ را بر عهده گیرد؛ مرکزی تحقیقاتی که در مارس ۲۰۲۳ تأسیس شد و هدف آن تقویت سیاست خارجی روسیه است. گفته می شود اسب های او از شش کشور عبور کرده و در مقطعی با استفاده از یک هواپیمای ایلیوشین ایل-۷۶ متعلق به نیروی هوایی روسیه از سوریه منتقل شده اند. این هواپیما پیش تر از سوی ایالات متحده و اوکراین به دلیل انتقال نیروهای گروه واگنر تحریم شده بود. در جولای ۲۰۲۵ کنیسل با اشاره به رویکرد سیاست زده رافائل گروسی مدیرکل آژانس بین المللی انرژی اتمی تأکید کرد: «مدیرکل کنونی آژانس به این نهاد بین المللی آسیب زده است». او افزود: «برای مدیرکل آژانس بودن، یک فرد باید شخصیت و شهامت داشته باشد. هانس بلیکس در سال های ۲۰۰۲ و ۲۰۰۳، زمانی که آمریکا به
دنبال حمله به عراق بود، او همه تلاش خود را کرد تا نشان دهد عراق سلاح کشتار جمعی ندارد و هیچ سندی برای این ادعا وجود ندارد. گروسی چنین تعهدی ندارد. او به وظایف آژانس پایبند نیست.» کنیسل در ادامه این گفت وگو تأکید کرد: «اسرائیل به طور عامدانه از مرزکشی رسمی خودداری می کند تا بتواند به عنوان یک نظام سیاسی بدون مرز، در جهت توسعه مرزهای خود از طریق اقدام نظامی و اشغالگری، اقدام کند.»
کاتسیارینا آندریوا (به بلاروسی: ؛ به روسی: ؛ نام واقعی: کاتسیارینا آندریونا باخولاووا؛ به بلاروسی: ؛ متولد ۲ نوامبر ۱۹۹۳) روزنامه نگار اهل بلاروس است. او برای شبکه تلویزیونی Belsat TV کار می کرد. او رویدادهای میدان تغییرات در مینسک را پخش کرد که در آن رامان بندارنکا در سال ۲۰۲۰ به ضرب و شتم کشته شد. وی در ۱۵ نوامبر ۲۰۲۰ در محل دستگیر شد و به دو سال زندان محکوم شد. در سال ۲۰۲۲، او به دلیل «خیانت به کشور» به هشت سال زندان دیگر محکوم شد که عفو بین الملل آن را بی اساس خواند. زندگی و شغل اولیه. او در مینسک در خانواده ای از روزنامه نگاران متولد شد. او حدود دو سال و نیم در دانشگاه زبان شناسی دولتی مینسک تحصیل کرد، سپس به اسپانیا رفت. در آنجا برای دو سال زبان انگلیسی تدریس کرد. سپس به خانه برگشت و به عنوان روزنامه نگار در روزنامه Nasha Niva شروع به کار کرد. در سال ۲۰۱۷، او به Belsat TV پیوست. کاتسیارینا آندریوا با ایهار ایلیاش در سال ۲۰۲۰ کتابی تحت عنوان "بلاروسی دونباس" نوشت. این کتاب دربارهٔ چگونگی مشارکت مردم و سازمان های بلاروسی در جنگ در دونباس برای طرف نیروهای جدایی طلب روسی است. رژیم بلاروس این کتاب را افراط گ
رایی دانست و در سال ۲۰۲۱، از طریق حکم دادگاه، کتاب و محتوای آن را در سراسر کشور ممنوع کرد. کاتسیارینا اولین بار در سال ۲۰۱۷ در اورشا (بلاروس) دستگیر شد. در تاریخ ۱۲ سپتامبر ۲۰۲۰، او توسط OMON به دلیل پخش زنده پخش همگانی از یک راهپیمایی زنان در مینسک دستگیر شد و سه روز در بازداشت ماند. روند حقوقی. به همراه خبرنگار داریا چولتسوا، او مظنون در یک پرونده جنایی به اتهام سازماندهی اقداماتی بود که نظم عمومی را مختل می کند. در ۱۵ نوامبر ۲۰۲۰، در مینسک، هر دو رویداد حمله وحشیانه میلیسیا و هم پیمانانش در میدان تغییرات را پخش کردند، جایی که رامان باندارنکا به قتل رسید و مردم به طور مسالمت آمیز برای حمایت از او در آنجا ایستاده بودند. او پس از دستگیری در میدان آزاد نشد. او به زندانی در ژودزینا منتقل شد و تا محاکمه در آنجا نگهداری شد. در ۲۴ نوامبر ۲۰۲۰، ده سازمان از جمله مرکز حقوق بشر ویاسنا، انجمن روزنامه نگاران بلاروس، و کمیته هلسینکی بلاروس بیانیه ای مشترک صادر کرده و او را به عنوان زندانی سیاسی شناسایی کردند. در جلسه دادگاه مینسک که توسط قاضی ناتالیا بوگوک در ۱۸ فوریه ۲۰۲۱ برگزار شد، آندریوا و چولتسوا به دو سال زندان به
دلیل حمایت از اعتراضات ۲۰۲۰–۲۰۲۱ بلاروس محکوم شدند. دادستان عمومی، آلینا کاسیانچیک، و کارآگاه ایهار کوریلوویچ بودند. در ۲۳ آوریل ۲۰۲۱، دادگاه شهر مینسک درخواست تجدیدنظر بر حکم را رد کرد. در سال ۲۰۲۲، آندریوا به هشت سال زندان اضافی به اتهام «خیانت به دولت» محکوم شد که عفو بین الملل آن را نادرست خواند. واکنش ها. در ۸ فوریه ۲۰۲۱، سفارت ایالات متحده در بلاروس بیانیه ای صادر کرد و خواستار آزادی چولتسوا و آندریوا قبل از محاکمه شد. در تاریخ ۴ فوریه ۲۰۲۱، سرپرستی سیاسی برای زندانی سیاسی توسط دلارا بورکاردت، عضو پارلمان اروپا، بر عهده گرفته شد. پس از صدور حکم، در تاریخ ۱۸ فوریه ۲۰۲۱، رئیس جمهور لهستان آندژی دودا از مقامات بلاروس خواست که برای چولتسوا و آندریوا عفو عمومی اعلام کنند. بر اساس تصمیم شورای اتحادیه اروپا در تاریخ ۲۱ ژوئن ۲۰۲۱، قاضی ناتالیا بوگوک در فهرست افراد و سازمان های تحریم شده به دلیل نقض حقوق بشر در بلاروس قرار گرفت، برای مواردی همچون "“صدور احکام سیاسی به ویژه علیه روزنامه نگاران و معترضان، به خصوص محکومیت کاتسیارینا باخولاوآ (آندریوا) و داریا چولتسوا”" و نقض حقوق دفاع و محاکمه عادلانه. در همان تصم
یم، دستیار دادستان در دادگاه ناحیه فرونزیانسکی مینسک آلینا کاسیانچیک نیز در فهرست تحریم ها قرار گرفت. او به خاطر پیگرد قانونی روزنامه نگاران به دلیل "“ضبط اعتراضات مسالمت آمیز، بر اساس اتهامات بی اساس از جمله ‛توطئه’ و ‛نقض نظم عمومی’”" مسئول شناخته شد. همچنین، بازپرس ارشد اداره فرونزیانسکی کمیته تحقیقاتی بلاروس ایگار کوریلوویچ نیز به فهرست تحریم ها اضافه شد، به دلیل "“آماده سازی یک پرونده جنایی سیاسی علیه روزنامه نگارانی که اعتراضات مسالمت آمیز را ضبط کرده بودند”".
روث هابارد (; – ) استاد زیست شناسی در دانشگاه هاروارد بود و به عنوان اولین زنی شناخته می شود که در این دانشگاه به مقام استادی تمام وقت در رشته زیست شناسی دست یافت. در طول دوران فعال تحقیقاتی خود از دهه ۱۹۴۰ تا ۱۹۶۰، او سهم مهمی در درک بیوشیمی و فتوشیمی بینایی در مهره داران و بی مهرگان داشت. در سال ۱۹۶۷، او و جورج والد به پاس کارهایشان در این زمینه، مدال طلای پل کارر را دریافت کردند. در اواخر دهه ۱۹۶۰، علایق او از علم به مسائل اجتماعی و فعالیت های اجتماعی تغییر جهت داد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک هزینه گوگنهایم شده است. زندگی اولیه و تحصیلات. روت هافمن در سال ۱۹۲۴ در وین اتریش متولد شد. والدین او، ریچارد هافمن و هلن ارلیش هافمن، هر دو پزشک چپ گرا بودند. مادرش همچنین پیانیستی در سطح کنسرت بود و روت نیز در کودکی استعداد خود را در نواختن پیانو نشان داد. هنگامی که آلمان نازی اتریش را ضمیمه کرد، خانواده هافمن در سال ۱۹۳۸ به ایالات متحده مهاجرت کردند. آن ها ابتدا در بروکلاین، ماساچوست ساکن شدند، جایی که روت از دبیرستان بروکلاین فارغ التحصیل شد و سپس به کمبریج نقل مکان کردند. روت تصمیم گرفت در کالج رادکلیف ثبت
نام کند و قصد داشت مدرک پیش پزشکی بگیرد، تصمیمی که آن را به این واقعیت نسبت می داد که همه اطرافیانش پزشک بودند. در آن زمان، رادکلیف یک مؤسسه خواهر برای هاروارد محسوب می شد، زیرا زنان هنوز اجازه ثبت نام در دانشگاه را نداشتند. روت تحقیری را که استادان برجسته هاروارد نسبت به سیستمی داشتند که از آن ها می خواست پس از تدریس همان درس به دانشجویان مرد در هاروارد، به محوطه دانشگاه رادکلیف سفر کنند تا به کلاس های کوچک زنان تدریس کنند، احساس می کرد. با این حال، تا سال ۱۹۴۶ بیشتر کلاس ها مختلط و توسط استادان هاروارد تدریس می شد. برای مدت کوتاهی، روت به دنبال گرفتن مدرک در فلسفه و فیزیک بود و اگرچه هرگز صریحاً به او گفته نشد که به سراغ فیزیک نرود، اما احساس می کرد در آنجا مورد استقبال قرار نمی گیرد. او این احساس ناخوشایند را به زمانی نسبت می داد که در یک کلاس فیزیک مختلط شرکت کرد و تنها یکی از دو زن در کلاسی با ۳۵۰ دانشجو بود. روت در نهایت علوم بیوشیمی را انتخاب کرد و در سال ۱۹۴۴ از کالج رادکلیف با مدرک کارشناسی در علوم بیوشیمی فارغ التحصیل شد. با تمایل به کمک به تلاش های متفقین در جنگ جهانی دوم، روت به آزمایشگاه جورج وا
لد پیوست، جایی که آن ها روی بینایی مادون قرمز تحقیق می کردند. او به طور موقت به چاتانوگا نقل مکان کرد، جایی که همسر اولش فرانک هابارد مستقر بود. وقتی جنگ پایان یافت، آن ها به کمبریج بازگشتند. روت در سال ۱۹۴۶ به رادکلیف بازگشت تا دکترای زیست شناسی خود را دنبال کند. او در سال ۱۹۴۸ بورسیه پیش دکتری از سوی خدمات بهداشت عمومی ایالات متحده دریافت کرد که به او امکان داد در دانشکده پزشکی بیمارستان دانشگاهی لندن تحصیل کند. روت در سال ۱۹۵۰ مدرک دکترای زیست شناسی را دریافت کرد. حرفه علمی. پس از دریافت دکترا از هاروارد، روت به عنوان پژوهشگر فوق دکترا مشغول به کار شد. او تحت نظر جورج والد بر روی بیوشیمی رتینال و رتینول تحقیق می کرد. به گفته مصاحبه ای که روت انجام داد، آن ها با هم بر اساس تحقیقاتی که والد در دوران فوق دکترای خود انجام داده بود، کار کردند. او باور دیرینه مبنی بر ارتباط ویتامین A با بینایی را تأیید کرده بود. او نه تنها کشف کرد که جذب نور ویتامین A را آزاد می کند، بلکه یک حد واسط بین رنگدانه بینایی رودوپسین و ویتامین A نیز یافت. این حد واسط اساس کارهای اولیه روت بود، جایی که او سعی کرد شیمی چرخه رودوپسین را ت
عیین کند. در سال ۱۹۵۲، روت بورسیه گوگنهایم را در آزمایشگاه کارلزبرگ در کپنهاگ دانمارک دریافت کرد. والد در سال ۱۹۶۷ به خاطر کشفیاتش دربارهٔ نحوه عملکرد چشم، جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی را دریافت کرد. در همان سال، این دو به طور خاص برای کارشان روی رودوپسین، مدال طلای پل کارر را دریافت کردند.
تبلو نیوکونگ (؛ زادهٔ ) دانشمند در زمینه درمان سرطان اهل لسوتو است. او اکنون مشغول تحقیق در زمینه درمان فوتودینامیک است، که یک روش جایگزین نوین برای درمان سرطان محسوب می شود و به جای شیمی درمانی استفاده می شود. در سال ۲۰۰۷، او یکی از سه دانشمند برجسته ای بود که بیشترین مقالات علمی را در آفریقای جنوبی منتشر کرد. دوران کودکی و تحصیلات. تبلو نیوکونگ در ماسذو، لسوتو، در ۲۰ اکتبر ۱۹۵۱ به دنیا آمد اما بیشتر دوران کودکی و نوجوانی خود را در آفریقای جنوبی سپری کرد. نیوکونگ از پیشینه ای فقیر و شرایط دشوار برخوردار بود. پس از فرستاده شدن نزد پدربزرگ و مادربزرگش در کوهستان های لسوتو، دوران کودکی خود را میان مراقبت از گوسفندان و رفتن به مدرسه تقسیم کرد. نیوکونگ می گوید که یک روز را در مدرسه و روز دیگر را با گوسفندان سپری می کرد، زیرا کسی باید از آنها مراقبت می کرد. او نامه ای باز منتشر کرد که خطاب به خود ۱۸ ساله اش نوشته بود. این نامه بازتابی بود از این که، با وجود سختی ها، تلاش های او باعث موفقیت در ریاضیات و علوم شده و ثابت کرد که فقر مادی معادل با فقر فکری نیست. او به خود یادآوری کرد که باید به ذهن مستقل خود اعتماد کند
و تحت تأثیر همسالان یا انتظارات اجتماعی قرار نگیرد. عشق و اراده اش نسبت به علم او را به یک حرفهٔ رضایت بخش هدایت کرد، به علاوه خانواده ای تشکیل داد و در جامعه مشارکت کرد. دو سال پیش از سال پایان دبیرستان، نیوکونگ رشته خود را از هنر به علوم تغییر داد و علاقه اش به شیمی شکل گرفت. او مدرک "گواهی مدرسه کمبریج" خود را در سال ۱۹۷۲ دریافت کرد. نیوکونگ در سال ۱۹۷۷ مدرک کارشناسی خود را در رشته های شیمی و زیست شناسی از دانشگاه ملی لسوتو دریافت کرد و در سال ۱۹۸۱، مدرک کارشناسی ارشد شیمی را از دانشگاه مک مستر در انتاریو، کانادا به دست آورد. در سال ۱۹۸۷، او مدرک دکترای خود را در رشته شیمی از دانشگاه وسترن انتاریو دریافت کرد. پس از دریافت دکترای خود، او بورسیه برنامه فولبرایت را برای ادامه تحصیلات پسادکترا در دانشگاه نوتردام ایالات متحده دریافت کرد. حرفه. پس از اتمام بورسیه فولبرایت در ایالات متحده، نیوکونگ برای مدت کوتاهی به لسوتو بازگشت و در دانشگاه لسوتو مشغول به کار شد. سپس در سال ۱۹۹۲ به عنوان مدرس در دانشگاه رودز فعالیت خود را آغاز کرد. بنیاد ملی پژوهش به نیوکونگ رتبه بالایی داد و به او کمک کرد تا آزمایشگاه پژوهشی د
ر دانشگاه رودز تأسیس کند. به زودی، او از مدرس به استاد و سپس به استاد ممتاز ارتقا یافت. او به دلیل تحقیقات خود در زمینه نانوفناوری و همچنین کارهایش در درمان فوتودینامیک شهرت دارد. تحقیقات پیشگامانه او در زمینه درمان فوتودینامیک راه را برای روش های ایمن تر تشخیص و درمان سرطان هموار می کند، بدون عوارض جانبی ناتوان کننده شیمی درمانی. گروه تحقیقاتی نیوکونگ مشغول توسعه داروهای نانوی چندمنظوره است که برای تشخیص و درمان استفاده می شوند. این داروها از طریق اتصال شیمیایی ذرات فلزی، مغناطیسی یا نیمه هادی به حساس کننده های نوری فتالوسیانین طراحی شده اند. این نانوذرات به لطف اثر افزایش نفوذپذیری و تجمع قابلیت تجمع در محل های هدف را دارند. تغییرات در گروه های عاملی این نانوذرات امکان استفاده به عنوان حساس کننده نوری یا حامل ها را فراهم می کند، و ابزاری درمانی چندمنظوره ایجاد می کند. این ابزار می تواند طیف گسترده ای از نور را جذب کند و آن را به گونه های فوتوتوکسیک درون سلول های سرطانی تبدیل کند، که باعث تخریب هدفمند با شدت نور کم و دوزهای پایین دارو می شود. نیوکونگ همچنین به چالشی جذاب در این حوزه اشاره کرده است: توسعه موا
د هیبریدی که به عنوان فوتوکاتالیست عمل کنند، ارزش درمانی و مقاومت در برابر میکروب ها را ارائه دهند، و در عین حال به عنوان آلاینده محیط زیست عمل نکنند. در سال ۲۰۱۴، نیوکونگ استاد دانشگاه رودز در گراهامزتاون بود. او موضوع یک پرتره عکاسی برای مجموعه "۲۱ آیکون" اثر آدریان استیرن قرار گرفت. این پرتره او را در نقش دوران کودکی اش به عنوان یک چوپان تصور می کرد، اما اکنون چوپان بزرگسال شده و او لباس سفید شیمی دان ها را پوشیده است. نسخه هایی از این تصویر برای اهداف خیریه فروخته شدند. در سال ۲۰۲۱، نیوکونگ مقاله ای را در نیچر متریالز با موضوع چالش های پیش روی پژوهشگران در آفریقا، به همراه نویسندگان دیگر، منتشر کرد. او و همکارانش بیان کردند که اگرچه دولت هزینه های مربوط به حقوق دانشگاهی و نگهداری اولیه را تأمین می کند، اما برای تأمین منابع بیشتر جهت حمایت از خود پژوهش ها، همکاری با شرکای بین المللی ضروری است. آنها همچنین اشاره کردند که تلاش های مشترک یک جامعه علمی یکپارچه تر را تقویت می کند و نیاز به تلاش بیشتری برای پر کردن شکاف میان پژوهش های آکادمیک و محصولات قابل عرضه در بازار، که به عنوان شکاف نوآوری شناخته می شود، و
جود دارد.
ژلیکا تسویانوویچ (؛ ، ؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار صرب بوسنیایی است که از سال ۲۰۲۲ به عنوان هشتمین و عضو فعلی صرب ریاست جمهوری بوسنی و هرزگوین فعالیت می کند. او همچنین از نوامبر ۲۰۲۴ ریاست دوره ای این نهاد را برعهده دارد. پیش تر، وی از ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۲ نهمین رئیس جمهور جمهوری صربسکا بود. به عنوان یکی از اعضای اتحاد سوسیال دموکرات های مستقل، تسویانوویچ از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۸ یازدهمین نخست وزیر جمهوری صربسکا بود. در انتخابات سراسری جمهوری صربسکا (۲۰۱۸)، او به عنوان رئیس جمهور جمهوری صربسکا انتخاب شد و از ۱۹ نوامبر ۲۰۱۸ به این سمت رسید. در انتخابات سراسری بوسنی و هرزگوین (۲۰۲۲), تسویانوویچ به عنوان عضو صرب ریاست جمهوری بوسنی و هرزگوین انتخاب شد و نخستین زن عضو این نهاد از پایان جنگ بوسنی به شمار می رود. او در ۱۶ نوامبر ۲۰۲۲ سوگند یاد کرد. زندگی اولیه و تحصیلات. تسویانوویچ با نام اصلی ژلیکا گرابوواتس در تسلیچ، واقع در بوسنی و هرزگوین امروزی در ۴ مارس ۱۹۶۷ زاده شد. پیش از ورود به سیاست تمام وقت، معلم زبان انگلیسی بود. او در دانشکده علوم انسانی، دانشگاه سارایوو، دانشکده فلسفه بانیا لوکا و دانشکده حقوق بانیا لوکا تحصیل کرد. وی ا
ستاد زبان و ادبیات انگلیسی است و مدرک کارشناسی ارشد در رشتهٔ حقوق دیپلماتیک و کنسولی از دانشکده حقوق بانیا لوکا با پایان نامه ای با عنوان «وضعیت بین المللی و حقوقی اتحادیه اروپا» دارد. حرفه. تسویانوویچ به عنوان معلم زبان انگلیسی، مترجم ارشد و دستیار در هیئت نظارت اتحادیه اروپا در بوسنی و هرزگوین فعالیت کرد. سپس مشاور امور ادغام اروپایی و همکاری با سازمان های بین المللی برای نخست وزیر جمهوری صربسکا میلوراد دودیک بود؛ همچنین رئیس دفتر نخست وزیر و مدیر واحد هماهنگی و ادغام اروپایی بود. در دورهٔ پارلمانی ۲۰۱۰–۲۰۱۴، او عضو خبره خارجی کمیته ادغام اروپایی و همکاری منطقه ای مجلس ملی جمهوری صربسکا بود. در ۲۹ دسامبر ۲۰۱۰، به عنوان وزیر امور اقتصادی و همکاری منطقه ای در دولت جمهوری صربسکا به نخست وزیری الکساندار ژومبیچ منصوب شد. در ۱۲ مارس ۲۰۱۳، به عنوان نخست وزیر جمهوری صربسکا جانشین ژومبیچ شد و نخستین زنی بود که به این سمت رسید. در انتخابات سراسری بوسنی و هرزگوین (۲۰۱۴), تسویانوویچ به عنوان نامزد ائتلاف حاکم SNSD-DNS-SP برای عضویت صرب در ریاست جمهوری بوسنی و هرزگوین شرکت کرد. او با اختلاف اندکی به نامزد اپوزیسیون ملاد
ن ایوانیچ (PDP) باخت، اما مجدداً به عنوان نخست وزیر جمهوری صربسکا در پانزدهمین کابینه منصوب شد. در انتخابات سراسری بوسنی و هرزگوین (۲۰۱۸), تسویانوویچ به عنوان رئیس جمهور جمهوری صربسکا انتخاب شد و از ۱۹ نوامبر ۲۰۱۸ به طور رسمی این سمت را برعهده گرفت. در ۱۵ نوامبر ۲۰۲۲، میلوراد دودیک جانشین او در مقام رئیس جمهور جمهوری صربسکا شد. در ۱۱ آوریل ۲۰۲۲، تسویانوویچ و میلوراد دودیک، عضو صرب ریاست جمهوری بوسنی، از سوی بریتانیا به دلیل تلاش برای تضعیف مشروعیت بوسنی و هرزگوین تحریم شدند. لیز تراس، وزیر امور خارجه بریتانیا اعلام کرد که دودیک و تسویانوویچ «عامدانه در حال تضعیف صلح به سختی به دست آمده در بوسنی و هرزگوین هستند. رفتار بی پروا و تحت تأثیر ولادیمیر پوتین آن ها، ثبات و امنیت بالکان را تهدید می کند.» ریاست جمهوری (۲۰۲۲–تاکنون). انتخابات سراسری ۲۰۲۲. در ۱ ژوئیه ۲۰۲۲، ژلیکا سیویانوویچ نامزدی خود را برای انتخابات سراسری بوسنی و هرزگوین (۲۰۲۲) اعلام کرد. او برای عضویت در ریاست جمهوری بوسنی و هرزگوین به عنوان نمایندهٔ صرب ها نامزد شد. در انتخابات سراسری که در ۲ اکتبر ۲۰۲۲ برگزار شد، او با کسب ۵۱٫۶۵٪ آرا به ریاست جمهوری
راه یافت و نخستین زن عضو این نهاد پس از جنگ بوسنی شد. نامزد حزب دموکرات صرب، میرکو شاروویچ، با ۳۵٫۴۵٪ آرا در جایگاه دوم قرار گرفت. دوران ریاست. سیویانوویچ در ۱۶ نوامبر ۲۰۲۲ به همراه دنیس بچیروویچ (عضو جدید) و ژلیکو کومشیچ (عضو بازانتخاب شده) سوگند یاد کرد. پس از انتخابات ۲۰۲۲، ائتلافی متشکل از اتحاد سوسیال دموکرات های مستقل، اتحادیه دموکراتیک کروات های بوسنی و هرزگوین و ائتلاف لیبرال ترویکا تشکیل شد. آن ها بر سر ایجاد دولت بوریانا کریشتو توافق کردند و بوریانا کریشتو به عنوان رئیس شورای وزیران معرفی شد. ریاست جمهوری در ۲۲ دسامبر رسماً او را به عنوان رئیس منتخب معرفی کرد؛ سیویانوویچ و بچیروویچ رأی موافق دادند، در حالی که کومشیچ مخالفت کرد. در ۳۱ ژوئیه ۲۰۲۳، دفتر کنترل سرمایه های خارجی ایالات متحده سیویانوویچ را تحت فرمان اجرایی ۱۴۰۳۳ به دلیل تهدید صلح، امنیت، همکاری منطقه ای و تضعیف توافق نامه دیتون، تحریم کرد. سیاست خارجی. در ۹ نوامبر ۲۰۲۳، سیویانوویچ طی سفر رسمی به فرانسه با رئیس جمهور امانوئل مکرون دیدار کرد. در این دیدار روابط دوجانبه و اجرای اصلاحات اقتصادی مورد بحث قرار گرفت. در ژانویه ۲۰۲۴، سیویانوویچ د
ر نوزدهمین اجلاس جنبش عدم تعهد در کامپالا، اوگاندا شرکت کرد و اظهار داشت: «سیاست عدم تعهد به وضوح آزمون زمان را پشت سر گذاشته و اصول و ارزش های آن همچنان در جهان امروز همانند شصت سال پیش، مورد نیاز است.» اتحادیه اروپا. در ۱۵ دسامبر ۲۰۲۲، بوسنی و هرزگوین از سوی اتحادیه اروپا به عنوان کشور نامزد برای پیوستن به اتحادیه اروپا به رسمیت شناخته شد؛ تصمیمی که مورد حمایت سیویانوویچ قرار گرفت. در ۸ فوریه ۲۰۲۴، ریاست جمهوری به طور متفق القول تصمیم به آغاز مذاکرات با فرانتکس گرفت که یکی از شروط کلیدی کشور برای گشایش مذاکرات عضویت در اتحادیه اروپا بود. در ۲۱ مارس ۲۰۲۴، در اجلاس بروکسل، رهبران ۲۷ کشور عضو شورای اروپا به اتفاق آرا با آغاز مذاکرات عضویت بوسنی و هرزگوین در اتحادیه اروپا موافقت کردند، پس از آنکه شورای وزیران بوسنی و هرزگوین دو قانون اروپایی دیگر را تصویب کرد. قرار است مذاکرات با انجام اصلاحات بیشتر آغاز شود.