Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
معبد زئوس المپیک، آگریجنتو (یا المپیون ؛ که در ایتالیایی با نام "تمپیو دی جیووه المپیکو" شناخته می شود) در آگریجنتو ، سیسیل، بزرگترین معبد دوریکی بود که تاکنون ساخته شده است، اگرچه هرگز تکمیل نشد و اکنون به ویرانه تبدیل شده است. این معبد در دره تمپلی در کنار تعدادی دیگر از معابد بزرگ یونانی قرار دارد. با وجود عظمت طرح و ابعاد بی سابقه اش، این معبد هرگز به طور کامل به پایان نرسید و امروزه تنها ویرانه هایی از آن باقی مانده است. این معبد در درهٔ معابد جای دارد. ستون های عظیم، پایه های سنگی پراکنده، و بقایای معماری آن، گواهی بر جاه طلبی مهندسان و معماران یونانی در ساخت بنایی بودند که قرار بود تجلی قدرت و شکوه زئوس باشد. هرچند زمان و تاریخ آن را ناتمام گذاشتند، اما حضورش همچنان در حافظهٔ فرهنگی مدیترانه پابرجاست. تاریخچه. تاریخ معبد مشخص نیست، اما احتمالاً برای بزرگداشت نبرد هیمرا (480 پیش از میلاد) تأسیس شده است، نبردی که در آن شهرهای یونانی آکراگاس (آگریجنتو) و سیراکوز ، مگنا گراسیا ، پونی ها را تحت فرماندهی هامیلکار شکست دادند. به گفته مورخ دیودوروس سیسیلی ، این معبد با استفاده از نیروی کار بردگان کارتاژی ساخته
شده است – احتمالاً سربازان شکست خورده ای که پس از نبرد اسیر شده بودند. در ادبیات باستانی به جز این، اشاره کمی به آن شده است. مورخ یونانی، پولیبیوس، در توصیف آکراگاس در قرن دوم پیش از میلاد، به طور خلاصه به آن اشاره می کند و اظهار می دارد که "معابد و رواق های دیگری که شهر را زینت می دهند، از شکوه زیادی برخوردارند، معبد زئوس المپیایی ناتمام است، اما دومی از نظر طراحی و ابعاد در یونان به نظر نمی رسد." به گفتهٔ دیودوروس، ساخت معبد زئوس المپیک در آگریجنتو به سبب فتح شهر توسط کارتاژ در سال ۴۰۶ پیش از میلاد و محاصرهٔ آکراگاس ناتمام ماند. در همان زمان، سقف معبد از بین رفته بود و بنای عظیم آن هرگز به پایان نرسید. در قرون بعد، زمین لرزه های متعدد موجب فروپاشی کامل سازه شدند، و در سدهٔ هجدهم میلادی، بقایای آن به طور گسترده برای تأمین مصالح ساختمانی شهرهای مدرن آگریجنتو و بندر پورتو امپدوکله استخراج شد. امروزه، تنها سکویی سنگی و گسترده از آن باقی مانده که با ستون های واژگون شده و بلوک های پراکنده پوشیده شده است. معماری. معبد زئوس المپیک در آگریجنتو، با وجود آن که ساختار دقیق آن هنوز مورد بحث است، در پایهٔ ستون ها ابعادی
برابر با ۱۱۲٫۷ در ۵۶٫۳ متر داشت و ارتفاع کلی آن حدود ۲۰ متر برآورد شده است. کل بنا از بلوک های سنگی کوچک ساخته شده بود، که همین امر موجب ابهام در تخمین دقیق اندازهٔ نهایی آن شده است. بر اساس روایت دیودوروس، شیارهای ستون ها به قدری بزرگ بودند که یک انسان به راحتی درون آن ها جای می گرفت. ارتفاع این ستون ها بین ۱۴٫۵ تا ۱۹٫۲ متر تخمین زده شده و هر یک بر سکویی پنج پله ای به ارتفاع تقریبی ۴٫۵ متر از سطح زمین قرار داشتند. محوطهٔ معبد بر روی زیرزمینی وسیع با پایه ای پنج پله ای بنا شده بود. نمای جلویی معبد دارای هفت نیم ستون بود. در دو ضلع طولی بنا، چهارده نیم ستون قرار داشتند، که هم به استحکام سازه کمک می کردند و هم جلوه ای باشکوه و سنگین به آن می بخشیدند. این ترکیب معماری، بازتابی از گذار میان سنت های آرکائیک و جاه طلبی های مهندسی یونانی در دوران کلاسیک بود. برخلاف دیگر معابد آن زمان، ستون های بیرونی به صورت مستقل و به عنوان یک ستون پیش آمده ایستاده نبودند، بلکه به یک دیوار حائل پیوسته متصل بودند که برای تحمل وزن عظیم اسپر مورد نیاز بود. در بین ستون ها ، ستون پهلوان پیکر عظیم الجثه، پیکره های سنگی با ارتفاع حدود ۷.
۵ متر قرار داشتند. به نظر می رسد که این پیکره ها به طور متناوب بین ریش دار و تراشیده قرار داشته اند، همگی برهنه و ایستاده با پشت به دیوار و دستان کشیده بالای سرشان. موقعیت دقیق اطلس ها موضوع برخی بحث های باستان شناسی بوده است، اما عموماً اعتقاد بر این است که آنها بر روی یک طاقچه فرورفته در قسمت بالایی دیوار بیرونی قرار داشته اند و وزن قسمت بالایی معبد را روی دست هایشان که به صورت ایستاده نگه داشته شده اند، تحمل می کردند. یکی از اطلس های افتاده در موزه باستان شناسی مجاور جمع آوری شده است و یک ماکت از آن را می توان روی زمین در میان ویرانه های معبد مشاهده کرد. تلاش ها برای بازسازی دقیق ظاهر اصلی اطلس ها به دلیل وضعیت نامناسب آنها با مشکل مواجه شده است. آنها به شدت فرسایش یافته اند و به نظر می رسد که تمام پایه های آنها از بین رفته است. تندیس های اطلس، که در معماری معبد زئوس المپیک به کار رفته اند، از ویژگی های بسیار نادر و شاید منحصربه فرد زمان خود بودند. این پیکره های عظیم، که به جای ستون در ساختار بنا به کار گرفته شده اند، از نظر نمادین تفاسیر گوناگونی یافته اند: برخی آن ها را تجسمی از به بردگی کشیدن مهاجمان کا
رتاژی توسط یونانیان دانسته اند، و برخی دیگر منشأ آن ها را در تأثیرات مصری جست وجو کرده اند. جوزف ریکورت، پژوهشگر معماری، در توصیف این بنا می نویسد: «ابعاد عظیم معبد، گویی تأییدی است بر اسراف مشهور مردم آکراگاس و عشق آنان به جلوه گری.» این جمله، نه تنها بر شکوه فیزیکی بنا تأکید دارد، بلکه به روحیهٔ نمایشی و جاه طلبانهٔ جامعهٔ یونانی در سیسیل اشاره می کند. وجود پنجره میان ستون ها در معبد زئوس المپیک تأیید نشده است. فضای داخلی معبد با دیواری شکل گرفته بود که دوازده نیم ستون را در هر ضلع طولی به هم متصل می کرد؛ نیم ستون های زاویه ای، فضای پیش ورودی (پروناوس) و پس ورودی (اپیستودوموس) را در بر می گرفتند. ورودی به تالار مرکزی از طریق تعداد نامعلومی در انجام می شد. ساختار داخلی معبد از معماری فینیقی-کارتاژی الهام گرفته بود و شامل تالاری عظیم با سه راهرو و ستون هایی بلند بود که راهروی میانی آن به آسمان باز بود. سقف بنا احتمالاً هرگز تکمیل نشد، اما مثلث های انتهایی (پدیمان ها) با مجموعه ای کامل از مجسمه های مرمری تزئین شده بودند. در انتهای شرقی، به گفتهٔ دیودوروس سیسیلی، صحنه ای از نبرد غول ها (گیگانتوماخی) به نمایش در
آمده بود؛ و در انتهای غربی، سقوط تروا به تصویر کشیده شده بود.
باچو دِ آنیولو (۱۹ مه ۱۴۶۲) بارتولومئو بالیونی، متولد ۶ مارس ۱۵۴۳، منبت کار، مجسمه ساز و معمار ایتالیایی اهل فلورانس بود. زندگی نامه. «باچو» مخفف بارتولومئو است و «دانیولو» به نام پدرش، آنجلو، اشاره دارد. او پسر یک جوراب باف بود که به نجاری روی آورده بود. او کار خود را به عنوان یک منبت کار چوب آغاز کرد و بین سال های ۱۴۹۱ تا ۱۵۰۲ بسیاری از حکاکی های تزئینی کلیسای سانتا ماریا نوولا و کاخ وکیو در فلورانس را انجام داد. سازه چوبی سانتیسیما آنونزیاتا، یک محراب دو طرفه استادانه، «در سال ۱۵۰۰ بر اساس طرحی از باچوی دانیولو آغاز شد». پس از کسب شهرت به عنوان مجسمه ساز، به نظر می رسد که توجه خود را به معماری معطوف کرده و در رم تحصیل کرده است، اگرچه تاریخ دقیق آن نامشخص است. اما در آغاز قرن شانزدهم او با معمار سیمونه دل پولایولو در بازسازی کاخ وکیو همکاری داشت و در سال ۱۵۰۶ به او مأموریت داده شد تا گنبد کلیسای سانتا ماریا دل فیوره را تکمیل کند. با این حال، کار اخیر به دلیل انتقادات منفی میکل آنژ متوقف شد و ناتمام ماند. در سال ۱۴۹۶ او همکاری طولانی مدتی را با کاخ سینیوریا برای کارهای پارچه و دکوراسیون آغاز کرد. او به تدریج
نقش مسلطی را به عهده گرفت. در سال ۱۴۹۹ او رئیس دفتر کارها شد، سمتی که تا پایان عمرش در آن مشغول بود. در این مدت، او پروژه های بسیاری از جمله یک آپارتمان خصوصی برای پیرو سودرینی، زمانی که گونفالونیه بود، طراحی کرد. باچو دانیولو، از جمله کاخ بورگرینی-روسلی دل تورکو و کاخ بارتولینی سالیمبنی را نیز طراحی کرد. کاخ بارتولینی اولین خانه ای بود که درهای ورودی آن ستون هایی به در و پنجره ها اضافه شد، کاری که قبلاً محدود به کلیساها بود. این «قدیمی ترین نمونه استفاده صریح از قاب پنجره در معماری سکولار» است. او به خاطر این نوآوری توسط فلورانسی ها مورد تمسخر قرار گرفت. یکی دیگر از آثار بسیار تحسین شده او، مناره کلیسای سانتو اسپیریتو بود. استودیوی او محل رفت و آمد برخی از مشهورترین هنرمندان آن زمان بود: میکل آنژ، آندره آ سانسووینو، برادران آنتونیو دا سانگالوی بزرگ و جولیانو دا سانگالوی بزرگ و رافائل جوان. او در سال ۱۵۴۳ در فلورانس درگذشت و سه پسر، همه معمار، از خود به جا گذاشت که مشهورترین آنها جولیانو دانیولو بود. جورجیو وازاری باچیو را در جلد چهارم کتاب "زندگی برجسته ترین نقاشان، پیکرتراشان و معماران" خود گنجانده است. [
"" ]
آلویس تاگلیاپیترا (۱۶۷۰–۱۷۴۷) مجسمه ساز سبک باروک ونیزی بود. زندگی. تاگلیاپیترا در سال ۱۶۷۰ در ونیز متولد شد و در سال ۱۷۴۷ در همان جا درگذشت. بین سال های ۱۷۰۵ تا ۱۷۱۱، او و کارگاهش چندین مجسمه مرمری ایستاده برای محراب بلند کلیسای سنت کریسوگونوس در زادار تراشیدند. جان جولیوس نوریچ دربارهٔ مجسمه سنت سیمئون می نویسد: «"کنترپوستو" اغراق آمیز و لباس های عجیب و غریب این مجسمه، آن را به مجسمه ای به یادماندنی تبدیل کرده است.» اندکی پس از آن، تاگلیاپیترا یکی از چندین ایتالیایی بود که برای ساخت مجسمه به پارک کاترین در تزارسکویه سلو در خارج از سن پترزبورگ سفارش داده شد. اثر دیگری که به تاگلیاپیترا نسبت داده می شود، اما توسط نوریچ مورد تردید است، تابلوی مریم مقدس با تسبیح در کلیسای سنت دومینیک در اسپلیت، کرواسی است. او به همراه پسرانش آمبروجیو (متولد ۱۷۰۱) و جوزپه (متولد ۱۷۱۱) در کلیسای سنت جورج و سنت یوفمیا در رووینج، ایستریا، که اکنون در کرواسی است، کار کردند. آثار او در زادگاهش ونیز شامل مجسمه اعتدال در نمای ساختمان گسواتی، غسل تعمید و منبر ساخته شده در سال ۱۷۳۲ برای کلیسای سن موآسه، و غسل تعمید کلیسای ارتوریو سنت مار
تین در کیوجا می شود. او همچنین نقش برجسته هایی از ملاقات (۱۷۳۰) و تقدیم عیسی در معبد (۱۷۳۳–۱۷۳۴) در کلیسای کوچک تسبیح در کلیسای سانتی جووانی پائولو در آنجا خلق کرد.
آنتون ماریا مارالیانو (۱۸ سپتامبر ۱۶۶۴ – ۷ مارس ۱۷۳۹) مجسمه ساز ایتالیایی دوره باروک بود که عمدتاً به خاطر مجسمه های چوبی اش شناخته می شود. او در جنوا متولد شد، جایی که یک کارگاه مهم را رهبری می کرد. برخی از نویسندگان باستانی او را ماراجانو نیز نامیده اند. او پیشگام تحولات مهمی در سبک مجسمه سازی چوبی بود، به موازات تحولاتی که توسط فیلیپو پارودی ۹ در مجسمه سازی مرمر و دومنیکو پیولا در نقاشی هدایت شده بود. کارگاه او بسیاری از مجسمه های مذهبی معمول، از جمله مریم مقدس، چهره های مقدسین و صحنه های روایی از کتاب مقدس را تولید کرد. این مجسمه ها اکنون در بسیاری از کلیساها و محراب های سراسر لیگوریا (عمدتاً در جنوا، راپالو، چیاوری، سله لیگوره، ساونا) و همچنین در اسپانیا نگهداری می شوند. او همچنین برای "کاساکه" (انجمن های برادری جنوا) مجسمه ها و صلیب هایی ساخت که در روزهای جشن در دسته های عزاداری حمل می شدند. کازالیس او را "فیدیاس جنوا" می نامید. پسرش، جیووانی باتیستا مارالیانو، نیز تا زمان مرگش در جریان یک سرقت در لیسبون، در کادیز و لیسبون مجسمه ساز چوبی بود. فرانچسکو و پیترو گالئانو از دیگر شاگردان او بودند. آثار. آثار
او عبارتند از:
"رئیس کل ناتاله"فیلم کمدی جنایی ایتالیایی محصول سال ۲۰۱۵ به نویسندگی و کارگردانی ولفانگو د بیاسی به نام «ناتاله کول باس» محصول سال ۲۰۱۵ است. این فیلم در گیشه ایتالیا ۸٬۵۲۸٬۸۰۵ دلار فروش داشت. طرح. در ناپل، یک رئیس مافیا متوجه می شود که هویتش لو رفته و پلیس چهره اش را می شناسد؛ بنابراین او با جراحان لیلو و گرگ تماس می گیرد تا به او کمک کنند تا چهره اش را تغییر دهد و شبیه لئوناردو دی کاپریو شود. اما این دو جراح اشتباه متوجه می شوند و او را به پپینو دی کاپری تبدیل می کنند! در همین حال، دو پلیس ناشی در مسیر رئیس قرار می گیرند، اما این مبادله با پپینو دی کاپری واقعی که در تور کنسرت ناپل است، انجام می شود!
معجزه آسا فیلمی کمدی ایتالیایی محصول سال ۲۰۱۵ با بازی و کارگردانی الساندرو سیانی است. این فیلم در ۱ ژانویه ۲۰۱۵ اکران شد و عموماً با نقدهای مثبت و واکنش های مطلوبی روبرو شد. طرح. فولویو پس از یک درگیری هنگام اخراج از شرکتی که در آن کار می کرد، به شهری کوچک در کامپانیا می رسد. پس از مدتی حبس، او تحت نظارت خواهر و برادرش، دون ژرمانو، وزیر، آزاد می شود. فولویو متوجه می شود که اوضاع در شهر وخیم است. دون ژرمانو فاش می کند که اوضاع وخیم است زیرا ارگ پایین گردشگری را جذب نمی کند، بنابراین امکانات رفاهی به اندازه شهروندان قدیمی است. فولویو متوجه یک پنل شل در سقف کلیسا می شود که آب را روی صورت مجسمه سنت توماس می ریزد. فولویو، به عنوان یک متخصص مدیریت، در مورد معجزات تحقیق می کند و برنامه ریزی می کند. روزی، در حالی که پدر دون ژرمانو در حال برگزاری مراسم عشای ربانی است، یک پیرزن مؤمن قطرات این آب را می بیند، معتقد است که آنها اشک هستند و به دیگران اعلام می کند که این یک معجزه است. این خبر پخش می شود و بنابراین منجر به زیارت از شهرهای سراسر ایتالیا برای دیدن مجسمه قدیس گریان می شود. فولویو با استراتژی های مختلف برندسازی
و بازاریابی از این موضوع نهایت استفاده را می کند. این امر برای شهر پایینی و همچنین پرورشگاه سود اقتصادی به همراه دارد. با این حال، مردم محلی از قلعه بالایی رقیب از این محبوبیت راضی نیستند و واتیکان برای بررسی این موضوع وارد عمل می شود… در همین حال، فولویو در روستا عاشق می شود اما به او شغلی در شهر پیشنهاد می شود. آیا شهر شانس دوباره ای پیدا می کند، آیا مداخله ای الهی رخ خواهد داد؟ آیا فولویو با عشقش به هم می رسد، آیا شغل جدید را پیدا می کند؟ آیا مشکل شهر توسط پدر جرمانو حل می شود، آیا پدر جرمانو می تواند بازرسان واتیکان را متقاعد کند…؟ همه این معماها در این فیلم خنده دار با پس زمینه ای زیبا از ساحل آمالفی حل می شوند. تولید. این فیلم در ماه مه ۲۰۱۴ بین ناپل، سنت آگاتا د گوتی و شهر اسکالا، در ساحل آمالفی نزدیک راولو فیلمبرداری شد. در طول فیلمبرداری در شهر بنونتو، تمام گروه تلویزیونی نقش اصلی تمرین خارجی برنامهٔ «مسترشف ایتالیا ۴» را بر عهده داشتند که در آن شرکت کنندگان ۸۰ سبد برای مصرف در زمان استراحت ناهار آماده کردند. پذیرش. این فیلم پس از دومین آخر هفته خود، ۸٫۵ میلیون دلار آمریکا در گیشه ایتالیا فروش داشت.
تا اول فوریه ۲۰۱۵، ۱۷٫۳ میلیون دلار آمریکا در گیشه ایتالیا فروش داشت.
قشر حسی گاهی به قشر نخستین پیکری-حسی اشاره دارد، و گاهی به طور کلی برای نواحی نخستین و دومین قشرهای مغزی مربوط به حس های گوناگون به کار می رود (هرکدام در دو نیمکرهٔ مغز، چپ و راست): قشر بینایی در لوب پس سری، قشر شنوایی در لوب گیجگاهی، قشر نخستین بویایی در هیچکِ ناحیهٔ پیریفورم لوب های گیجگاهی، قشر چشایی در لوب جزیره ای (که قشر جزیره ای نیز خوانده می شود)، و قشر نخستین پیکری-حسی در بخش پیشین لوب جداری. بلافاصله در پشت قشر نخستین پیکری-حسی، قشر یا ناحیهٔ انجمنی پیکری-حسی قرار دارد که داده های حسی دریافتی از قشر نخستین پیکری-حسی (مانند دما، فشار و غیره) را یکپارچه کرده و تصویری کلی از شیئی که لمس می شود به دست می دهد. در زیر لوب پیشانی پیاز بویایی جای دارد که پیام های حسی عصب های بویایی را دریافت کرده و در مغز پخش می کند. همهٔ پیام های بویایی به قشر بویایی نمی روند: برخی رشته های عصبی به بخش بالای چشمی لوب پیشانی می روند و برخی دیگر مستقیماً به ساختارهای لیمبیک راه دارند. این ارتباط مستقیم با دستگاه لیمبیک، حس بویایی را یگانه می سازد. ناحیه های قشری مغز با حس های شنوایی، بینایی، بویایی و پیکری-حسی (لمس و خودحسی)
پیوند دارند که در پهلوی شیار جانبی و پشت شیار مرکزی جای گرفته اند، یعنی بیشتر در بخش پشتی مغز. ناحیهٔ قشری مربوط به حس چشایی در جلوی شیار مرکزی قرار دارد. باید دانست که شیار مرکزی (که گاهی شیار مرکزی-میانی نیز نامیده می شود) قشر نخستین حرکتی (بر روی چین پیش مرکزی در بخش پشتی لوب پیشانی) را از قشر نخستین پیکری-حسی (بر روی چین پس مرکزی در بخش پیشین لوب جداری) جدا می کند. قشر حسی در ادراک پیکری، پردازش محرک های بینایی و برنامه ریزی حرکت نقش دارد.
حماس عراق، یک گروه شبه نظامی سنی مستقر در عراق بود که در ۱۸ مارس ۲۰۰۷ از تیپ های انقلاب ۱۹۲۰ جدا شد این گروه ویدیوهایی از حمله خود به نیروهای آمریکایی منتشر کرده است. تیپ های انقلاب ۱۹۲۰ اصرار دارد که حماس در عراق در کمک به نیروهای آمریکایی در عملیات دیاله علیه القاعده در عراق نقش داشته است. نوری مالکی، نخست وزیر سابق عراق، از اینکه «شهروندان محلی نگران» مسلح شده توسط آمریکا، یک اپوزیسیون سنی مسلح در حال شکل گیری باشند، بیم داشت و استدلال کرده است که چنین گروه هایی باید تحت فرماندهی ارتش یا پلیس عراق باشند. در ۱۱ اکتبر ۲۰۰۷، این گروه شبه نظامی به یک شورای سیاسی پیوست که شورش مسلحانه علیه نیروهای آمریکایی را پذیرفت. برنامه سیاسی. حماس در عراق در آوریل ۲۰۰۷ یک برنامه سیاسی با برخی از مفاد زیر منتشر کرد: در ژوئیه ۲۰۰۷، "گاردین" گزارش داد که این گروه به همراه سایر گروه های شورشی در اتحادی به نام شورای سیاسی مقاومت عراق شرکت کرده اند. این اتحاد شامل طیف وسیعی از گروه های اسلام گرا و ملی گرا است که برای مذاکره با آمریکایی ها در انتظار خروج زودهنگام ایالات متحده تشکیل شده است. محورهای اصلی برنامه سیاسی مشترک شامل «ت
عهد به آزادسازی عراق از نیروهای خارجی، رد همکاری با احزاب درگیر در نهادهای سیاسی ایجاد شده تحت اشغال و اعلام این نکته بود که تصمیمات و توافقات اتخاذ شده توسط اشغالگران آمریکایی و دولت عراق باطل و بی اعتبار است.» نشان. این لوگو، نقشه عراق از ۱۹۳۲ تاکنون را در کنار پرچم سبزی نشان می دهد که به زبان عربی نوشته شده است: «إنا فتحنا لَک فتحاً مبینا». در زیر پرچم متن عربی «تیپ الفتح اسلامی» وجود دارد که می توان آن را «تیپ فتح اسلامی» نیز تعبیر کرد. در سمت راست متن و پرچم، دستی وجود دارد که نوعی شمشیر اسلامی را در دست دارد و متن زیر نقشه نوشته شده است: «جنبش مقاومت اسلامی» «حماس - العراق». عملیات در دیاله (اوت ۲۰۰۷). تیپ های انقلاب ۱۹۲۰ اصرار دارند که حماس در عراق در عملیات اخیر دیاله علیه القاعده در عراق در اوت ۲۰۰۷ به نیروهای آمریکایی کمک کرده است. این اصرار زمانی مطرح شد که "واشینگتن پست" در مصاحبه تلفنی با سرهنگ دوم جوزف دیویدسون، افسر اجرایی لشکر دوم پیاده نظام، گزارش داد که نیروهای آمریکایی اکنون «با شورشیان سنی از تیپ های انقلاب ۱۹۲۰، که شامل اعضای سابق ارتش منحل شده صدام حسین، رئیس جمهور مخلوع، می شود، همکاری
می کنند.» تیپ های انقلاب ۱۹۲۰ پاسخ دادند: «ما به … اشغالگران و پیروان و عوامل شما می گوییم که شما در پیوند دادن ما با کمپین ضد القاعده دیاله دروغ بسیار بزرگی گفتید.» این گروه معتقد است که سخنگوی ارتش ایالات متحده باید قبل از عملیات به «حماس عراق» که متشکل از تیپ ها بود، اشاره می کرد. در حالی که عملیات دیاله اتفاق افتاد، این گروه ویدیوهایی را در اولین وب سایت خود منتشر کرد که در آن به سربازان آمریکایی حمله می کردند. یکی از این موارد زمانی بود که گردان النعمان بن مقرن از شاخه نظامی حماس عراق، یک بمب دست ساز را در دیالی منفجر کرد. فعالیت آنلاین. این گروه دو وب سایت داشته که هر دو غیرفعال هستند. وب سایت آنها که تا سال ۲۰۱۱ فعالیت داشت، اخبار عملیات، ویدیوهای عملیات، ویدیوها (بیانیه ها، حملات متعدد، تهدیدها، پیام ها و غیره) و فایل های صوتی که شامل نشیدها بود را منتشر می کرد. آنها ۵ آلبوم و ۲ مجموعه شعر منتشر کردند. آنها همچنین مجله ای به نام مجله رواد المعالی داشتند. در این وب سایت بیانیه های سیاسی، لینک هایی به وب سایت های طرفدار حماس العراق، مصاحبه ها و دکترین آنها نیز وجود داشت.
بیچاره ساشا () () یک فیلم کمدی ماجراجویانه روسی محصول سال ۱۹۹۷ به کارگردانی تیگران کئوسایان است. داستان. افسانه ای احساسی از سال نو دربارهٔ کسانی که با وجود پول و موقعیت، از عشق و گرما بی بهره اند. مسکو، اواخر دههٔ ۱۹۹۰. بریوزکین، یک دزد بانک درستکار اما بداقبال، پس از نجات ژنرالی که در یک خزانه گرفتار شده، مرخصی موقت از زندان می گیرد. او از طرف رئیس زندان و یکی از رؤسای باند برای خرید هدیه پولی دریافت می کند، اما پول توسط یک جیب بر دزدیده می شود و بریوزکین درمی یابد که بهترین راه برایش خودکشی است تا از مرگی وحشتناک تر در امان بماند. او توسط یک ولگرد به نام آریستارخوس نجات می یابد که راه حلی به او پیشنهاد می دهد: دزدی از خانهٔ یک بانکدار. آن ها نمی دانند که خانهٔ بانکدار توسط دختر دوازده ساله اش ساشا پر از تله است. بریوزکین بداقبال گرفتار می شود. با این حال، ساشا به جای تماس با پلیس، او را مجبور می کند تا در سرقت از مادر خودش کمک کند، زیرا می خواهد مادرش «دست از بانکدار بودن بردارد و دوباره مادر شود». همه چیز طبق نقشه پیش می رود، جز اینکه محافظان بانکدار در واقع تبهکارانی هستند که خود قصد سرقت از بانکدار را د
جولیو آلفیری (۱۰ ژوئیهٔ ۱۹۲۴ – ۲۰ مارس ۲۰۰۲) مهندس خودرو ایتالیایی بود که از ۱۹۵۳ به مازراتی در مودنا پیوست و در توسعهٔ خودروهای مسابقه ای و تولیدی دهه های ۱۹۵۰، ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ نقش اساسی داشت. آلفیری در پارما زاده شد. پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه پلی تکنیک میلان، ابتدا در شرکت کشتی سازی "کانتیری ناوالی دی تیرنو" در جنوا بر روی توربین بخار برای صنایع دریایی کار کرد و سپس در ۱۹۴۹ به خودروساز اینوچنتی پیوست. او در سپتامبر ۱۹۵۳ به دعوت آدولفو اورسی به کادر فنی مازراتی ملحق شد و همراه با جواکینو کلمبو، ویتوریو بلنتانی و دیگران کار کرد. آلفیری بیش از همه به خاطر طراحی مازراتی ۳۵۰۰ جی تی (۱۹۵۷) و مازراتی بردکیج (۱۹۶۱) شناخته می شود که هر دو با استفاده از بدنهٔ سبک وزن سوپرلجرا ساخته شدند. او بر روی موتورهای شش و هشت سیلندر مازراتی آ۶ (۱۹۵۵)، مازراتی ۲۵۰ اف (۱۹۵۷) و همچنین موتورهای مسابقه ای وی۸ کار کرد که بعدها پایه ای برای وی۶ مازراتی مراک و سیتروئن اس ام (۱۹۶۹) شدند. آلفیری همچنین نمونهٔ اولیهٔ یک موتور وی۸ چهار لیتری با توان برای سیتروئن اس ام ساخت که بیش از ۱۲ هزار کیلومتر آزمایش شد. این موتور نشان داد شاسی خودرو
می تواند ۵۰٪ توان بیشتر را تحمل کند. موتور حفظ شد اما خودرو به دستور آلخاندرو د توماسو منهدم شد. "باشگاه اس ام فرانسه" در ۲۰۱۰ با همین موتور اصلی، یک نسخهٔ بازسازی شده را در نمایشگاه "رتروموبیل" پاریس به نمایش گذاشت. او همچنین در ساخت نمونه موتورهای وی۱۲ برای همکاری کوپر–مازراتی در فرمول یک (۱۹۶۶) مشارکت داشت. آلفیری شاسی مومو میراژ را طراحی کرد که چند نمونهٔ محدود توسط اوتوموبیلی استانگولینی ساخته شد، اما پروژه متوقف گردید. با واگذاری مازراتی به آلخاندرو د توماسو در ۱۹۷۵، آلفیری به بیش از ۲۰ سال خدمت خود در این شرکت پایان داد. او در ۱۹۶۸ تلاش د توماسو برای خرید مازراتی از خانوادهٔ اورسی را ناکام گذاشته بود، اما پس از خرید موفقیت آمیز در اوت ۱۹۷۵، د توماسو در همان روز نخست مدیریت، آلفیری را برکنار کرد. جانشین او اورلیو برتوکی، فرزند گورینو برتوکی رانندهٔ آزمایشی باسابقهٔ مازراتی شد. آلفیری سپس از ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۷ در لامبورگینی همراه با اوبالدو اسگارزی بر روی موتورهای وی۸ و وی۱۲ کار کرد. او در ۲۰۰۲ در مودنا درگذشت.
لوئیجی دادا (۲۹ آوریل ۱۹۲۳) – ۲۶ اکتبر ۲۰۱۲) یک مهندس کامپیوتر ایتالیایی بود که بیشتر به خاطر طراحی ضرب کننده دادا و به عنوان یکی از اولین محققان کامپیوترهای مدرن در ایتالیا شناخته می شود. او از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۴ رئیس دانشگاه فنی پلی تکنیک میلان بود و تا سال ۲۰۱۲ در همان دانشگاه در تحقیقات همکاری داشت او عضو مادام العمر مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک بود. او در دانشگاه پلی تکنیک میلان در رشته مهندسی برق تحصیل کرد و در سال ۱۹۴۷ با پایان نامه ای در مورد انتقال سیگنال، یک پل رادیویی مایکروویو بین شهرهای تورین و تریسته، فارغ التحصیل شد. او پس از آغاز فعالیت علمی خود به عنوان استاد یار، علاقه اش را به مدل سازی و رایانه های آنالوگ معطوف کرد و در سال ۱۳۳۲ خورشیدی، بورسیه ای از بنیاد ملی علوم ایالات متحده دریافت کرد تا در مؤسسه فناوری کالیفرنیا در پاسادنا به پژوهش بپردازد. در همین فاصله، دانشگاه پلی تکنیک میلان درخواست بودجه ای برای تهیهٔ یک رایانهٔ دیجیتال در چارچوب طرح مارشال ارائه داد؛ این درخواست با مبلغ ۱۲۰ هزار دلار پذیرفته شد. رئیس وقت دانشگاه، پروفسور کاسینیس، از او دعوت کرد تا به تیم طراحی در شرکت پژوهش رایانه
ای سن دیگو بپیوندد، چرا که دستگاه مورد نظر پس از انتقال به ایتالیا توسط شرکت سازنده پشتیبانی نمی شد و نیاز به تخصص داخلی برای نگهداری و بهره برداری داشت. او دعوت را پذیرفت، از بورسیهٔ بنیاد ملی علوم صرف نظر کرد، و به سن دیگو منتقل شد تا در طراحی و راه اندازی این رایانهٔ پیشرفته مشارکت کند. این تصمیم، نقطهٔ عطفی در مسیر علمی و فنی او بود و زمینه ساز ورود فناوری رایانه ای به فضای دانشگاهی ایتالیا شد. او همراه با دستگاه گران بهای رایانه ای، با یک کشتی تجاری قدیمی از نوع لیبرتی به سوی ایتالیا سفر کرد. برای محافظت از لوله های حساس دستگاه در برابر لرزش های خطرناک، آن را درون گلوله های پنبه ای بسته بندی کرده بودند. پس از رسیدن به بندر جنوا، دستگاه در گمرک به عنوان «وسیلهٔ الکتریکی» ثبت شد، چرا که در طبقه بندی کالاهای آن زمان، تنها نوع شناخته شدهٔ رایانه «ماشین پانچ کارت» بود، و از آن جا که دستگاه مذکور فاقد خوانشگر کارت پانچ بود، در هیچ یک از دسته بندی های موجود نمی گنجید. مشکل دیگری نیز وجود داشت: در آن دوره، قوانین مالیاتی ایتالیا ایجاب می کرد که بر هر لولهٔ الکترونی موجود در دستگاه، برگهٔ مالیاتی کوچکی شبیه تمبر
چسبانده شود تا پرداخت عوارض اثبات گردد. از آن جا که باز کردن دستگاه برای چسباندن این برگه ها ممکن نبود، گمرک به ددا اجازه داد که مالیات را به صورت کلی پرداخت کند و بسته ای از برگه ها را به او تحویل داد تا «در اولین فرصت» آن ها را روی دستگاه بچسباند. آن برگه ها، سال ها درون کشوی میز ددا باقی ماندند. در نهایت دستگاه رایانه ای نوین به دانشگاه پلی تکنیک میلان منتقل شد و در اتاقی در بخش جنوبی (اتاق شمارهٔ ۲) نصب و راه اندازی گردید. این رخداد نه تنها یک دستاورد فنی، بلکه نقطهٔ عطفی تاریخی به شمار می آمد: رایانه ای که در آن جا به کار گرفته شد، نخستین رایانهٔ دیجیتال عملیاتی در ایتالیا و حتی در تمام اروپای قاره ای بود. ورود این فناوری پیشرفته، سرآغاز فصلی تازه در تاریخ آموزش و پژوهش رایانه ای شد، فصلی که مسیر پیشرفت علمی و مهندسی رایانه را در این بخش از اروپا هموار ساخت و جایگاه ایتالیا را در خط مقدم نوآوری های دیجیتال تثبیت کرد. در سال های پس از نصب نخستین رایانه در پلی تکنیک میلان، دِدا فعالیت های پژوهشی خود را به شکلی گسترده بر روی کاربردهای علمی و صنعتی این فناوری متمرکز کرد. او از رایانه نه تنها به عنوان ابزاری
برای حل مسائل پیچیدهٔ ریاضی و مهندسی بهره گرفت، بلکه به خوبی دریافت که آیندهٔ علم وابسته به تربیت نسل تازه ای از متخصصان است. به همین دلیل، آموزش دانشجویان و پژوهشگران جوان را در اولویت قرار داد و نخستین دوره های آموزشی رسمی در حوزهٔ علوم رایانه را در دانشگاه پایه گذاری و تدریس کرد؛ دوره هایی که به سرعت به الگویی برای سایر مراکز علمی کشور بدل شدند. از نظر فنی نیز دِدا دستاوردهای درخشانی بر جای گذاشت. او مطالعاتی عمیق دربارهٔ ساختار و کارکرد واحدهای محاسبه و منطق (ALU) انجام داد و با نوآوری های خود توانست عملکرد این بخش حیاتی از رایانه را به طور قابل توجهی ارتقا دهد. یکی از برجسته ترین دستاوردهای او ارائهٔ طرحی نو برای مدارهای ضرب، موسوم به «ضرب کنندهٔ دِدا» بود؛ راه حلی ابتکاری که سرعت و کارایی محاسبات را افزایش داد و زمینه را برای توسعهٔ نسل های پیشرفته تر رایانه های دیجیتال فراهم آورد. این نوآوری ها نه تنها جایگاه دِدا را به عنوان پیشگام رایانه ای در ایتالیا تثبیت کردند، بلکه در سطح بین المللی نیز توجه بسیاری از دانشمندان و مهندسان را به خود جلب نمودند. او در سال ۱۹۶۰ به مقام استاد تمام در دانشگاه پلی تکنی