Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بافندگی سبدش) و نانپاشموت تونی پولارد، هر دو هنرمند، و معلم سفال سازی کویل شده اش رامونا پیترز می باشد. حرفه هنری. جیمز-پری به عنوان هنرمند، در زمینه وامپوم، رنگ آمیزی طبیعی و هنر پارچه تخصص دارد. او مرواریدهای وامپوم را به طور دستی حکاکی و صیقل می دهد زیرا می خواهد پوشندگان آن ها «احساس درگیر بودن در داستان اثر» را تجربه کنند و از این طریق از فرهنگ آمریکایی های بومی حمایت کند. آلیسون هیل کارهای او را «بسیار زیبا و با دقت دست ساز» توصیف کرد و همچنین گفت که این آثار شامل «پژوهش تاریخی و دانش خانوادگی… برای بازتاب اهمیت عمیق فرهنگی و تاریخی» است. موزه شکار نهنگ نیو بدفورد نمایشگاهی با عنوان «امواج: از دریچه وامپانوآگ» (۲۰۲۰–۲۱) برگزار کرد که آثار وامپوم و اسکریم شای جیمز-پری را به نمایش گذاشت تا استمرار فرهنگی وامپانوآگ را برجسته کند. در سال ۲۰۲۱، جیمز-پری بر روی «جامعه درخشان» کار کرد، یکی از دو نصب در «باغی برای بوستون»، که همکاری او با اکوا هولمز خارج از موزه هنرهای زیبا، بوستون بود. پیج کرتیس «جامعه درخشان» را که در آن مجسمه سایروس ادوین دالین تحت عنوان «Appeal to the Great Spirit» با ذرت، لوبیا و علف مرداب
احاطه شده است، به عنوان «پیشنهادی مخالف برای [مجسمه]» توصیف کرد و افزود که این اثر زیبایی یک جامعه همسایه که اکنون با گنجایش گسترده روبه رو است را می نمایاند. او همچنین از سال ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۲ به عنوان هنرمند مقیم و معلم در دانشگاه آمهرست فعالیت کرد. در سپتامبر ۲۰۲۳، او دو نمایشگاه انفرادی آغاز کرد: «دو پیکان» در دانشگاه تافتس و «نفوذ» در موزه هنر مید. بوم شناسی و حفظ قبیله. جیمز-پری مدرک علوم دریایی از دانشگاه ماساچوست دارتموث دارد و همچنین در پروژه های ترمیم بوم شناسی فعالیت می کند، از جمله بازگرداندن گیاهان بومی و مشارکت در فرآیندهای مشاوره ای. او پیشتر به عنوان افسر حفظ قبیله فعالیت کرده بود، تجربه ای که باعث شد «قدردانی عمیق تری از اراضی و آب های قبیله ای» پیدا کند. مجموعه ها. آثار هنری او در مجموعه های دائمی موزه هنر مونتکلیر، موزه هنرهای زیبا، بوستون، موزه پیبادی اسکس، موزه تروپن و موزه والراف–ریچارتس نگهداری می شود. جوایز و افتخارات. در فوریه ۲۰۲۳، جیمز-پری به عنوان یکی از هشت همکاران میراث ملی ۲۰۲۳ اعلام شد. او اولین فرد وامپانوآگ بود که به عنوان یک همکار انتخاب شد. او گفت که وضعیت همکار بودنش باعث افزا
یش دید گسترده تری از هنرهای تجسمی مردمان بومی قاره آمریکا در شمال شرقی ایالات متحده خواهد شد. در آگوست ۲۰۲۳، او در بازار هنری سرخپوستان سانتافه شرکت کرد.
مود کگ (۱۹۰۴–۱۹۹۶) نویسنده، هنرمند مردمی و مفسر فرهنگی اوجیبوا از مینه سوتا بود. او از اعضای قبیله میله لاک از قبیله چیپوا مینه سوتا بود. نام. او در شهرستان کرو وینگ، مینه سوتا به دنیا آمد. مود الن میچل. یکی از نام های بود. نام دیگرش به زبان اوجیبوا "ناواکامیگوکوه وه" بود، که به معنی «بانوی وسط زمین» یا «زن متمرکز بر زمین» است. زندگی اولیه. مود میچل در اوت ۱۹۰۴ در یک ویگوام تاریک در شهرستان کراوینگ، مینه سوتا، نزدیک دریاچه پورتاژ و چند مایل شمال غرب دریاچه میله لاک به دنیا آمد. والدین او چارلز میچل، یکی از اعضای مردم غیرقابل جابجایی میله لاک از سیستم قبیله ای آنی شیناابه بود، و همسرش، نانسی پاین. مود به نام عموی مادری خود، گیچی-میزکو-گیژیگ، که به نام جورج پاین نیز شناخته می شد، نام گذاری شد. او در دوران کودکی اش با عمه هایش مری و سارا پاین، پدرش، مادربزرگش و برادر مادربزرگش، و دایی اش و همسرش زندگی می کرد. به دلیل مرگ مادرش هنگام زایمان، مود میچل توسط مادربزرگ مادری اش، مارگارت پاین (که در زبان اوجیبوا به نام "آکگوان" شناخته می شود) بزرگ شد. او زبان انگلیسی را از عمه ها و همسایگان سفیدپوست خود در سنین پایین آ
موخت. در زمستان خانواده اش در یک خانه زندگی می کردند، اما در سایر فصول سال به طور سنتی به چرخه فصلی مردم آنی شیناابگ می پی بردند. در بهار به "ایسکیگامیزیگانینگ"، یا درخت افرا می رفتند. در تابستان در کنار مزارع برنج وحشی کمپ می زدند. آن ها با پای پیاده، اسب یا قایق های پوست درخت توسکا سفر می کردند. کگ تاریخ تولد خود را ۲۶ اوت انتخاب کرد، زیرا تاریخ دقیق تولدش مشخص نبود. او دوره هشتم مدرسه را در مدرسه محلی شهرستان اسدون به پایان رساند و تنها کودک بومی بود که در آن مدرسه تحصیل می کرد. او در سال ۱۹۱۷ در یک مراسم میدوئیوین با کارگر مزرعه مارتین کگ آشنا شد. آن ها در سال ۱۹۲۰ به طور سنتی به ازدواج پرداختند و دوباره در سال ۱۹۲۲ در یک مراسم کلیسایی ازدواج کردند. آن ها در سال ۱۹۴۲ به همراه فرزندانشان به "شاه-بوش-کنگ پوینت" در میله لاک نقل مکان کردند و دوباره در سال ۱۹۶۰ به نقطه ای در داخل تر از دریاچه رفتند. مارتین کگ در سال ۱۹۶۸ درگذشت. آن ها با هم یازده فرزند داشتند. شغل. در سال ۱۹۶۸ کگ به عنوان راهنما در پست تجاری و موزه ای که اکنون بخشی از سازمان تاریخ مینه سوتا است، شروع به کار کرد. کگ خود به عنوان نویسنده فعالیت
نمی کرد، بلکه داستان هایش را برای دیگران روایت می کرد، به ویژه جان دی. نیکولز که این داستان ها را به زبان های انگلیسی و او جیبوا منتقل می کرد. در «دریاچه پورتاژ»، کگ خاطرات دوران کودکی خود را که در آن با بستگان زن خود کار می کرد، نقل می کند. او بسیاری از سنت های اوجیبوا را از جمله تکنیک های کشاورزی مانند چگونگی برداشت و پردازش برنج وحشی در نواحی شمالی دریاچه ها و ساخت شربت افرا حفظ کرد. او یکی از آخرین استادان زبان اوجیبوا بود و به زبان شناسان داده های ویژه ای در مورد اصطلاحات و زبان اوجیبوا ارائه داد، به ویژه در قالب "فرهنگ لغت مختصر اوجیبوا مینه سوتا" که در سال ۱۹۹۵ منتشر شد. کگ برای سال ها در سازمان تاریخ مینه سوتا در میله لاک کار می کرد. او به عنوان راهنما و راهنمای تور فعالیت می کرد و در ایجاد یک مدل بزرگ از زندگی فصلی اوجیبوا کمک کرد و هر اثر هنری در نمایشگاه را ساخت. او در کار با مروارید مهارت فوق العاده ای داشت و در طراحی های گلدار اوجیبوا و تکنیک های بافندگی هندسی مروارید استاد بود. او قادر بود کیسه های بندولی سنتی کاملاً مرواریددوزی شده ای بسازد که معمولاً توسط رهبران قبیله ای پوشیده می شد. او آثارش
را در مجموعه هنرهای دستی مؤسسه اسمیتسونیان به نمایش گذاشت. نمایشگاه «گمشده و یافته: هنر بومی آمریکایی، ۱۹۶۵–۱۹۸۵» که توسط فدراسیون هنرهای آمریکا برگزار شد، یکی از بندولی های مرواریددوزی شده او را به نمایش گذاشت.
دوروثی کلامپکه رابرتز (; – ) یک اخترشناس آمریکایی بود. او مدیر دفتر اندازه گیری ها در رصدخانه پاریس بود و به عنوان شوالیه لژیون دونور، یا شوالیه نشان ملی لژیون افتخار منصوب شد. زندگی نامه. پدر رابرتز، جان جرارد کلامپکه (۱۸۲۵–۱۹۱۷)، یک مهاجر آلمانی بود که در سال ۱۸۵۰ در جریان تب طلا به کالیفرنیا آمد و بعدها به یک مشاور املاک موفق در سانفرانسیسکو تبدیل شد. او در سال ۱۸۵۵ با دوروثی ماتیلدا تول ازدواج کرد و این زوج پنج دختر و دو پسر داشتند. خواهران او شامل آنا الیزابت کلامپکه، نقاش و همراه نقاش حیوانات فرانسوی رزا بونهور؛ جولیا کلامپکه، نوازنده ویولن و آهنگساز؛ ماتیلدا، یک پیانیست ماهر و شاگرد مارمونتل؛ و آگوستا، متخصص مغز و اعصاب که همراه با همسر پزشکش، ژوزف ژول دژرین، یک کلینیک تأسیس کرد و مقالات متعددی نوشت. در سال ۱۸۷۷، کلامپکه به پاریس، فرانسه نقل مکان کرد، در حالی که چهار خواهرش در مدارس آلمان و سوئیس تحصیل می کردند. او در دانشگاه پاریس تحصیل کرد. او ابتدا به مطالعه موسیقی پرداخت، اما بعداً به نجوم روی آورد. او مدرک لیسانس خود را در سال ۱۸۸۶ و دکترای خود را در سال ۱۸۹۳ دریافت کرد، و پایان نامه او بر روی حلق
ه های زحل متمرکز بود. در سال ۱۸۸۷، او شروع به کار در رصدخانه پاریس در کنار گیوم بیگوردان و لیپوت شولهوف، و بعداً عکاسان نجومی پل و پروسپر هنری کرد. کار او شامل اندازه گیری موقعیت ستارگان، پردازش عکس های نجومی، و مطالعه طیف ستاره ای و شهاب سنگ ها بود. کار. در سال ۱۸۸۶، سر دیوید گیل پیشنهاد یک اطلس از آسمان را داد. این ایده با استقبال پرشور مواجه شد، به ویژه از سوی مدیر رصدخانه پاریس، دریابد آمده موشه، که پیشنهاد یک جلسه بین المللی در پاریس را داد. این منجر به پروژه کارت دو سی شد که نیاز به عکسبرداری از تمام آسمان و نشان دادن ستارگان تا قدر ۱۴ داشت. رصدخانه پاریس قرار بود بخش عمده ای از آسمان را به عنوان سهم خود انجام دهد. همچنین تصور می شد که یک کاتالوگ از تمام ستارگان تا قدر ۱۱ تهیه شود. کلامپکه به عنوان مدیر دفتر اندازه گیری ها (بورو د مزور) در رصدخانه پاریس منصوب شد، سمتی که برای یک دهه در اختیار داشت. او در این مدت چندین دانشمند زن دیگر را سرپرستی کرد. در سال ۱۸۹۶، او با کشتی نروژی نورس کینگ به نروژ سفر کرد تا خورشیدگرفتگی ۹ اوت ۱۸۹۶ را مشاهده کند. در آنجا، با دکتر ایزاک رابرتز، یک بیوه ۶۷ ساله ولزی، کارآف
رین و اخترشناس آشنا شد که پیشگام عکاسی نجومی شده بود. او همچنین در کنگره کارت دو سی پاریس شرکت کرده بود. در سال ۱۸۹۹، اخترشناسان پیش بینی کرده بودند که یک بارش شهابی بزرگ که اکنون به نام بارش شهابی اسدی شناخته می شود رخ خواهد داد. فرانسوی ها کلامپکه را انتخاب کردند تا شخصی باشد که در یک بالون سوار شود تا بارش را مشاهده کند. بارش به یک شکست کامل تبدیل شد. در سال ۱۹۰۱، دوروثی کلامپکه و ایزاک رابرتز ازدواج کردند و به خانه او در ساسکس، انگلستان نقل مکان کردند. رابرتز کار خود را در رصدخانه پاریس رها کرد تا با شوهرش باشد، که او را در یک پروژه برای عکسبرداری از تمام ۵۲ منطقه «مناطق سحابی» هرشل کمک کرد. ازدواج آن ها تا مرگ ایزاک در سال ۱۹۰۴ ادامه یافت. رابرتز تمام وسایل نجومی او و یک ثروت قابل توجه را به ارث برد. رابرتز در خانه ساسکس ماند و عکاسی از ۵۲ منطقه را به پایان رساند، پس از آن به نزد مادر و خواهرش آنا در شاتو رزا بونهور رفت و تمام مجموعه صفحات عکاسی را با خود برد. او به رصدخانه پاریس بازگشت و ۲۵ سال را به پردازش صفحات و یادداشت های شوهرش گذراند، و به طور دوره ای مقالاتی در مورد نتایج منتشر کرد. در سال ۱۹۲۹،
او یک کاتالوگ جامع از بررسی اطلس ایزاک رابرتز از ۵۲ منطقه، راهنمای مناطق سحابی ویلیام هرشل را منتشر کرد. او در سال ۱۹۳۲ برای این انتشار جایزه هلن-پل هلبورونر را از آکادمی علوم فرانسه دریافت کرد. دوروثی کلامپکه رابرتز در ۵ اکتبر ۱۹۴۲ درگذشت، که برای چندین سال از سلامتی ضعیفی برخوردار بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه) شده است.
موآ مارتینسون (; – ) نویسنده، و روزنامه نگار اهل سوئد بود. اوایل زندگی. مارتینسون در ۲ نوامبر ۱۸۹۰ در ووردنس، شهرداری لینکشوپینگ به دنیا آمد. مادر او، کریستینا شوارتس (که گاهی به صورت کریستینا شوارتز نیز نوشته می شود)، خدمتکاری بود که در هرجایی که شغلی پیدا می شد کار می کرد. هیچ سند قانونی ای وجود ندارد که نشان دهد پدر او چه کسی بوده است، اما بنا بر پژوهش های آنیکا یوهانسون و بانی فستین، پدر او احتمالاً آندش تئودور آندشسون، کارگر مزرعه ای بوده که هم زمان با شوارتس در مزرعه کر در موتالا کار می کرده است. از آنجا که او فرزندی «نامشروع» به دنیا می آورد—اصطلاحی که در آن زمان رایج بود—ناچار شد برای زایمان به خانهٔ والدینش برود. پدربزرگ شوارتس، نیلس پیتر شوارتس، سربازی فقیر بود که همراه با همسرش کارین اولوفس دوتر در یک کلبه ویران در ووردنس زندگی می کرد. در ۱۷ فوریه ۱۸۹۱، شوارتس از آندشسون برای دریافت نفقه فرزند در دادگاه ناحیه ای موتالا شکایت کرد، و دو شاهد شهادت دادند که او و آندشسون را در یک تخت در همان حوالی زمانی که کودک باید باردار شده باشد دیده اند. آندشسون نه در جلسه فوریه و نه در دو جلسه بعدی در دادگاه حاضر
نشد. شوارتس در نهایت اعلام کرد که او به آمریکا رفته است و روند دادگاه متوقف شد. هویت پدر مارتینسون در تمام طول زندگی اش برای او ناشناخته ماند، اما گمانه زنی های او درباره اینکه پدرش چه کسی می توانسته باشد الهام بخش آثار ادبی اش شد. در کتاب "پیم مامّا" («مادر خدمتکار») او وضعیت مادرش را در حالی که از مردی متأهل باردار بود، به تصویر می کشد. او در برهه ای فکر می کرد که پدرش مردی متأهل بوده که مادرش برای او کار می کرده است. نگاه عاشقانه اش به پدر اسرارآمیزش به مرور زمان کمرنگ شد. در کتاب "Mor gifter sig" ("مادرم ازدواج می کند") که دوازده سال بعد نوشته شد، آشکارا نشان می دهد که مارتینسون چقدر از پدر غایب خود بیزار بوده است. در "نامهٔ پر" ("Fjäderbrevet") که شش سال بعد نوشته شد، هیچ اشاره ای به او نشده است. در سال های ابتدایی زندگی اش، مارتینسون همراه با پدربزرگ و مادربزرگ پدری اش و دختر کوچک آن ها، هولدا، زندگی می کرد، در حالی که شوارتس به عنوان خدمتکار یا در کارخانه های نساجی در نورشوپینگ مشغول به کار بود. میان اسناد رسمی و آنچه در کتاب های مارتینسون آمده، چندین تناقض زمانی وجود دارد که احتمالاً به سبب اتکا به سن
ت های شفاهی خانوادگی است. در ۱۸۹۲، پدربزرگش بیمار شد و درگذشت و مادربزرگش دیگر توانایی نگهداری از مارتینسون را نداشت، بنابراین او پیش مادرش رفت. تا سال ۱۸۹۴ که به نورشوپینگ نقل مکان کردند، هیچ اطلاعاتی از محل زندگی آن ها وجود ندارد. درآمد شوارتس بسیار اندک بود. بین سال های ۱۸۹۴ تا ۱۸۹۶، او در کارخانه های پشم بافی نورشوپینگ کار می کرد، جایی که شرایط کاری بسیار سخت و دستمزدها ناچیز بود. در سال های اولیه مدرسه، مارتینسون ناپدری ای به نام آلفرد کارلسون داشت که او را فردی دائم الخمر توصیف کرده است. او گاهی اوقات کارگر فصلی بود و در حومه نورشوپینگ مشاغل متفرقه انجام می داد. در ۱۱ مارس ۱۸۹۶ با شوارتس ازدواج کرد و آن ها صاحب سه دختر دیگر شدند که همگی ظرف چند روز پس از تولد درگذشتند. پس از سال های کار در کارخانه نساجی، خانواده چندین بار به نقاط مختلف اوسترگوتلاند نقل مکان کردند و هرجا که کاری پیدا می شد موقتاً ساکن می شدند. این جابه جایی ها باعث اختلال در تحصیلات مارتینسون شد زیرا در هر منطقه فقط چند ماه می ماندند. با وجود این، او پس از شش سال تحصیل، در سال ۱۹۰۳ با نمرات بالا مدرسه را ترک کرد. او در سال ۱۹۰۵ در کلیسای
رایزینگه، شهرداری فینسپونگ، تأییدیه گرفت و پس از آن نخستین شغل خود را در یک مزرعه در ویکبولاندت آغاز کرد. در کتاب "زنان و درختان سیب" ("Kvinnor och äppleträd") که در نورشوپینگ می گذرد، مارتینسون شرایط سخت و بی رحمانه ای را که او و مادرش در دههٔ ۱۸۹۰ تجربه کردند، شرح داده است. به خاطر این کتاب، منتقدان راست گرا او را به «بدنام کردن» متهم کردند، اما مارتینسون گفت آنچه انجام داده، برعکس آن بوده است. خانه های فرسوده ای که خانواده در آن ها سکونت می کردند در کتاب های "عروسی در کلیسا" ("Kyrkbröllop") و "مادرم ازدواج می کند" و همچنین در چند داستان کوتاه کتاب "من شاعری را ملاقات می کنم" ("Jag möter en diktare") توصیف شده اند.
اونی بلکستاک (؛ زادهٔ ۱۹۷۷ یا ۱۹۷۸ میلادی) یک پزشک داخلی و متخصص اچ آی وی و ایدز، محقق، و بنیان گذار «هلث جاستس»، یک مرکز مشاوره در زمینه برابری نژادی و بهداشتی است. او پیش از این به عنوان معاون کمیسیون اچ آی وی در اداره بهداشت شهر نیویورک خدمت کرده است، جایی که رهبری پاسخگویی به اپیدمی اچ آی وی در این شهر را بر عهده داشت. تحقیق های او به بررسی تجربیات زنان و افراد رنگین پوست در حوزه بهداشت و درمان می پردازد. در طول دنیاگیری کووید-۱۹ بلکستاک مشاوره هایی دربارهٔ چگونگی حفظ سلامت جنسی مردم نیویورک و کند کردن شیوع کووید-۱۹ ارائه داد و همچنین دستورالعمل هایی برای افراد مبتلا به اچ آی وی و مراقبان بهداشتی اچ آی وی دربارهٔ احتمال تقاطع اچ آی وی و کووید-۱۹ منتشر کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. اونی بلکستاک در بروکلین بزرگ شد. او در دبیرستان استایوسنت در شهر نیویورک تحصیل کرد. سپس دوره های کارشناسی و پزشکی خود را در دانشگاه هاروارد گذراند. او در هاروارد همزمان با خواهر دوقلوی خود، اوچه بلکستاک، که او نیز پزشکی خوانده است، تحصیل می کرد. بلک استاک گفته که الهام بخش او برای مطالعه پزشکی، کار مادرش در «تلاقی حمایت و مراقبت ه
ای اولیه» بوده است. مادر او، دال گلوریا بلکستاک (با نام پیشین ایوانز)، نیز پزشکی را در هاروارد تحصیل کرده و در زمینه نفرولوژی تخصص داشت. مادرش از برنامه تبعیض مثبت دانشکده پزشکی هاروارد بهره مند شده بود. اونی بلکستاک مادر خود را در سن ۴۷ سالگی بر اثر سرطان خون از دست داد. سپس در مرکز پزشکی مونتفیوره / کالج پزشکی آلبرت اینشتین در زمینه پزشکی داخلی آموزش دید و به عنوان رئیس مقیم مراقبت های سرپایی خدمت کرد. او یک دوره تخصص بالینی ایدز را در مرکز بیمارستان هارلم گذراند و برنامه مطالعات بالینی رابرت وود جانسون در مدرسه پزشکی ییل را به پایان رساند. تحقیقات و حرفه. تحقیقات بلکستاک بر مدیریت مؤثر ویروس اچ آی وی و ایدز، به ویژه برای زنان و گروه های حاشیه ای تمرکز دارد. او استدلال کرده است که مداخلاتی که به اچ آی وی و بیماری های مقاربتی پرداخته اند باید تأثیرات نژادپرستی و جنسیت گرایی را بر سلامت روانی و جسمی افراد در نظر بگیرند. او گفته است که علاقه مند به تأثیر اچ آی وی بر زنان شده است، زیرا زنان اغلب نقش مرکزی در مراقبت از دیگران ایفا می کنند. در بخشی از تحقیقات خود، بلکستاک شناسایی کرده که زنان معمولاً سلامت دیگر ا
عضای خانواده را بر سلامت خود ترجیح می دهند.health. در سال ۲۰۱۷، او از مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری بورسیه تحقیقاتی اچ آی وی و ایدز برای اقلیت ها دریافت کرد تا پیشگیری از اچ آی وی را در جوامع در معرض خطر بهبود بخشد. پروژه او که به طور مشترک با سازمان «آموزش دهندگان کاهش آسیب نیویورک» انجام شده بود، بر زنان در شرق هارلم و برانکس تمرکز داشت. در بخشی از تحقیقات خود، او شناسایی کرد که توصیه های مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری زنان در معرض خطر اچ آی وی را از دریافت دارو محروم کرده است. بلکستاک پیش از این در هیئت مشاور زنان اداره بهداشت نیویورک سیتی خدمت کرده است که به توانمندسازی زنان در جوامع خود می پردازد. در سال ۲۰۱۸، بلکستاک به عنوان معاون کمیسر اداره بهداشت نیویورک سیتی منصوب شد و در دایره ایدز فعالیت کرد. او در ایجاد کمپین «زندگی با اطمینان خاطر» که به زنان کمک می کند تا برنامه ریزی برای سلامت جنسی خود داشته باشند، نقش داشت. بخشی از تلاش های او شامل ترویج پیشگیری پیش ازمواجهه (PrEP) در جوامعی است که بیشتر تحت تأثیر اپیدمی اچ آی وی قرار داشتند، از جمله زنان رنگین پوست و افراد ال جی بی تی. ابتکار «پایان دادن ب
ه همه گیری» که شامل سرمایه گذاری ۲۳ میلیون دلاری بود، هشت درمانگاه در سراسر نیویورک سیتی برای آزمایش و درمان با هزینه کم یا بدون هزینه راه اندازی کرد. او کمپین «مِید ایکوال» را راه اندازی کرد که بخشی از ابتکار U=U (غیرقابل انتقال = غیرقابل انتقال) در نیویورک سیتی بود. این ابتکار پیام را ترویج کرد که افرادی که بار ویروسی اچ آی وی آنها غیرقابل شناسایی است نمی توانند ویروس را از طریق رابطه جنسی منتقل کنند. در سال ۲۰۱۹، بلکستاک اعلام کرد که به لطف این مداخلات بهداشت عمومی، تعداد موارد اچ آی وی مثبت از سال ۲۰۰۱ به میزان ۶۷٪ کاهش یافته است. در آوریل ۲۰۲۰، نشریه «"مادر جونز"» بلکستاک و خواهر دوقلوی او را به عنوان افرادی که «در خط مقدم مبارزه نیویورک سیتی با پاندمی کروناویروس قرار دارند» معرفی کرد. در پاسخ به شواهدی که نشان می داد بیماری کرونا به طور نامتناسبی جان افراد رنگین پوست را می گیرد، بلکستاک شیوع کروناویروس سندرم حاد تنفسی ۲ را «پاندمی نابرابری ها» توصیف کرد. بلکستاک تلاش کرد تا مشاوره خاصی برای ساکنان اچ آی وی مثبت نیویورک ارائه دهد. بخشی از تلاش های او برای کند کردن گسترش ویروس، تهیه دستورالعمل هایی برای ن
حوه رعایت امنیت جنسی در دوران پاندمی بود. این توصیه ها شامل جمله «شما امن ترین شریک جنسی خود هستید؛ شریک جنسی بعدی امن ترین، فردی است که با او زندگی می کنید» بود. زندگی شخصی. در کنار تحقیقات و کار خود به عنوان یک پزشک، بلکستاک تجربیات خود را در رسانه های اجتماعی به اشتراک می گذارد. او در درجه اول از توییتر استفاده می کند. در سال ۲۰۱۹ او توسط مجله "اوت" به دلیل تلاش هایش برای پایان دادن به اپیدمی ایدز مورد تقدیر قرار گرفت. خواهر دوقلوی او، اوچه بلکستاک، پزشک اورژانس و بنیان گذار/مدیر عامل شرکت «پیشبرد عدالت سلامت» است.
آگدا مونتلیوس (؛ ۲۳ آوریل ۱۸۵۰ – ۲۷ اکتبر ۱۹۲۰) نیکوکار، فعال حقوق زنان، و سافرجت اهل سوئد بود. زندگی نامه. آگدا مونتلیوس در کوپینگ در سال ۱۸۵۰ متولد شد. او دختر وزیر دفاع دولت و اشراف زاده ای به نام سرلشکر الکساندر رویترشیولد و آنا شنستروم بود. او در مدرسهٔ دخترانهٔ مدگرای "Hammarstedtska flickskolan" در استکهلم تحصیل کرد. در ۲۰ سپتامبر ۱۸۷۱، او با باستان شناس و استاد سوئدی اسکار مونتلیوس (۱۸۴۳–۱۹۲۱) ازدواج کرد. از او به عنوان زنی ریزاندام، آرام، مهربان، اندیشمند، وظیفه شناس و همیشه مشغول به پروژه های بسیارش یاد شده است. او بینایی ضعیفی داشت و در نهایت، بینایی یکی از چشمان خود را از دست داد. ایده آل های شخصی اش ساده و سخت گیرانه بود. آگدا مونتلیوس در میان زنان طبقهٔ متوسط بالای استکهلم چهره ای محوری و الگویی والا به شمار می رفت. لیدیا والستروم اغلب او را به عنوان شاهد آزمون های دانش آموزان مدرسهٔ دخترانهٔ "Åhlinska skolan" به کار می گرفت. کنشگری در زمینهٔ حقوق زنان. آگدا مونتلیوس از طریق فعالیت های بشردوستانه اش، در زمینهٔ حقوق زنان نیز مشارکت یافت. او حامی فمینیسم تفاوت گرا بود و باور داشت که مشارکت زنان در
سیاست و در سازمان دهی و ساختار جامعه بسیار مهم است تا بتوان حقوق بیماران، ضعیفان و نیازمندان را محافظت کرد و جامعه را به خانه ای واقعی بدل ساخت. در سال ۱۸۸۶، مونتلیوس رسماً عضو سازمان حقوق زنان به رهبری صوفی آدلرسپارره، یعنی انجمن فردریکا برمر (FBF) شد. دو سال پیش از آن، او یکی از بنیان گذاران این انجمن بود. به طور رسمی، رهبری FBF بر عهدهٔ هانس هیلدبراند بود، زیرا آدلرسپارره معتقد بود که برای جدی گرفته شدن، باید مردی ریاست آن را بر عهده داشته باشد. اما در واقع، خود آدلرسپارره نقش رئیس را ایفا می کرد و پس از مرگ او در سال ۱۸۹۵، آگدا مونتلیوس جانشینش شد. مونتلیوس در ابتدا «نایب رئیس» نامیده می شد، اما در سال ۱۹۰۳، رسماً به عنوان رئیس منصوب شد و نخستین زن در این جایگاه در FBF بود. هدف انجمن FBF حمایت از حقوق زنان بود، اما تا پیش از آن، در زمینهٔ حق رأی زنان فعالیتی نداشت. در سال ۱۸۹۹، هیئتی از سوی FBF پیشنهاد اعطای حق رأی به زنان را به نخست وزیر اریک گوستاف بوستروم ارائه کرد. رهبری این هیئت را مونتلیوس بر عهده داشت و گرترود آدلبورگ، نویسندهٔ متن پیشنهاد، او را همراهی می کرد. این نخستین بار بود که جنبش زنان سوئد
به طور رسمی خواستار حق رأی شد. در سال ۱۹۰۲، انجمن ملی حق رأی زنان سوئد ("Landsföreningen för kvinnans politiska rösträtt", LKPR) تأسیس شد. مونتلیوس هرگز عضو رسمی این انجمن نشد، احتمالاً به دلیل ریاستش بر FBF، اما به طور غیررسمی در فعالیت های LKPR نقش داشت. او وظایف متعددی برای LKPR انجام می داد، منابع و اعضای FBF را در اختیار آن می گذاشت و نشریهٔ FBF یعنی "داگنی" را تا سال ۱۹۱۱ به عنوان ارگان رسانه ای LKPR مورد استفاده قرار داد. در سال ۱۹۱۱، زمانی که LKPR با تصویب قطعنامه ای اعلام کرد احزاب مخالف حق رأی زنان را تحریم می کند، مونتلیوس استفاده از نشریهٔ FBF به عنوان تریبون LKPR را متوقف کرد. او مشاور کمیتهٔ دولتی برای اصلاح قوانین حقوق زناشویی در سال ۱۹۱۲ بود؛ این اصلاحات در نهایت در سال ۱۹۲۰ منجر به برابری حقوقی زن و شوهر در ازدواج شد.
سوزی گابلیک (۲۶ سپتامبر ۱۹۳۴ – ۷ مه ۲۰۲۲) هنرمند تجسمی، نویسنده، منتقد هنری و استاد تاریخ هنر و نقد هنری اهل ایالات متحده بود. او در بلکسبرگ زندگی می کرد. زندگی اولیه و تحصیلات. گابلیک در ۲۶ سپتامبر ۱۹۳۴ در نیویورک سیتی زاده شد. علاقهٔ او به هنر در دوران کودکی و از طریق بازدید از موزه های شهرش همراه با پدرش شکل گرفت. در سال ۱۹۵۱، پس از گذراندن تابستانی در کالج بلک مانتین، وارد کالج هانتر شد و در آن جا نزد رابرت ماردروِل تحصیل کرد. او در سال ۱۹۵۵ مدرک کارشناسی هنر دریافت کرد. به عنوان هدیهٔ فارغ التحصیلی، والدینش هزینهٔ سفر او به اروپا را پرداختند؛ اما پس از بازگشت، به دلیل رابطه ای عاشقانه با والدینش دچار اختلاف شد و مجبور شد متکی به منابع شخصی اش شود. دولی شارو، بیوهٔ پیر شارو، اجازه داد تا در استودیوی شارو اقامت کند و او کار در کتاب فروشی و انتشارات را آغاز کرد. این آغاز فعالیتش در زمینهٔ نشر آثار هنری و تاریخ هنر بود. دوران نویسندگی. گابلیک برای نشریهٔ "آرت این آمریکا" (که به مدت پانزده سال خبرنگار لندن آن بود)، "آرت نیوز" (۱۹۶۲–۱۹۶۶)، "تایمز لیتریری ساپلیمنت"، و "نیوکریتریون"، مقاله نوشت و همچنین در وبلاگ
ها نیز فعالیت داشت. نخستین کتاب گابلیک "پاپ آرت بازتعریف شده" بود که به طور مشترک با منتقد هنری جان راسل نوشته شد. دیگر کتاب های او عبارت اند از: "پیشرفت در هنر" (۱۹۷۷)، "آیا مدرنیسم شکست خورده است؟" (۱۹۸۲)، "افسون زدایی زدایی از هنر" (۱۹۹۲)، "گفت وگوهایی پیش از پایان زمان" (۱۹۹۵)، "زیستن زندگی جادویی: ماجرایی پیش گویانه" (۲۰۰۲) و "ماگریت" (۱۹۷۰) که دربارهٔ نقاش سوررئالیست بلژیکی رنه ماگریت و در زمانی که با خانوادهٔ ماگریت زندگی می کرد، نوشته شد. "افسون زدایی هنر" نوشتهٔ گابلیک، نارضایتی او را از «چهارچوب مصرف گرایانهٔ اجباری و ستمگرانه ای که در آن کار می کنیم» اعلام کرد و استدلال نمود که پیوندی دوباره با عناصر ابتدایی و آیینی ممکن است باعث «بازگشت روح» شود. با این حال، گابلیک به جای شکل های سنتی دین، به دنبال هنر معاصر بود که به باور او از چهارچوب غربی رها شده بود. او در این کتاب و همچنین در نوشته های انتقادی بعدی، از آثار هنرمندانی چون فرانک گولکه، گیلا یلین هیرش، نانسی هولت، دومینیک مازو، فرن شفر و اوتلو اندرسن، استارهاک، جیمز تورل و میرل لادرمَن یوکلز حمایت کرد. علاوه بر مقاله های انتقادی، گابلیک با هنرم
ندان، منتقدان هنر یا فیلسوفانی مانند ریچارد شاسترمن مصاحبه هایی انجام داد. او همچنین مقاله هایی برای کاتالوگ نمایشگاه هایی که خود برگزار کرده بود، نوشت. دست نوشته های او در بنیاد اسمیتسونین و در آرشیو هنر آمریکا نگهداری می شوند. آموزش. گابلیک در مدرسهٔ هنر دانشگاه مشترک المنافع ویرجینیا و دانشگاه واشینگتن و لی تدریس کرد و در بسیاری از دانشگاه های دیگر سخنرانی نمود. از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۹، او در تورهای سخنرانی آژانس بین المللی ارتباطات آمریکا در هند، مجارستان، پاکستان و کشورهای آسیای جنوبی شرکت داشت. او همچنین در سمپوزیوم مانتین لیک در سال ۱۹۸۶ و بار دیگر در سال ۱۹۸۹ شرکت کرد. مجموعه ها و نمایشگاه ها. آثار هنری گابلیک در مجموعه دائمی موزه هنر آمریکایی اسمیتسونین و موزه و مرکز هنر کالج بلک مانتین نگهداری می شوند. آثار او در موزه هنر مدرن نیویورک نیز به نمایش درآمده اند. زندگی شخصی و درگذشت. گابلیک پس از فارغ التحصیلی، رابطه ای کوتاه با داشت. او در تاریخ ۷ مه ۲۰۲۲ در خانه اش در بلکسبرگ، ویرجینیا درگذشت. او ۸۷ ساله بود و پیش از مرگ، مدت ها از یک بیماری نامشخص رنج می برد. جوایز و افتخارات. در سال ۲۰۰۳، گابلیک جایزهٔ
ملی یک عمر دستاورد برجسته در هنرهای تجسمی را از سوی انجمن زنان هنرمند دریافت کرد.
برتا نوردنسون (; – ) فعال حقوق زنان، و فعال حق رأی اهل سوئد بود. در اواخر دههٔ ۱۸۸۰، برتا نوردنسون به پشتیبانی از رهایی زنان پرداخت و به عضویت «انجمن حقوق مالکیت زنان متأهل» ("Föreningen för gift kvinnas äganderätt") درآمد و سپس به عضویت هیئت مدیرهٔ آن برگزیده شد. پس از آنکه این انجمن در انجمن فردریکا برمر ("Fredrika Bremer Förbundet") ادغام شد، نوردنسون به کمیتهٔ دائمی مربوط به وضعیت حقوقی زنان پیوست و بعدها به عضویت هیئت مدیرهٔ این انجمن نیز درآمد. در نتیجه، او به یکی از اعضای تأثیرگذار شورای ملی زنان سوئد ("Svenska kvinnors nationalförbund") نیز بدل شد. نوردنسون که علاقهٔ فراوانی به مراقبت های پزشکی داشت، از سال ۱۹۰۸ ریاست «انجمن مراقبت پزشکی در خانه برای خانواده های فقیر» ("Föreningen för sjukvård i fattiga hem") را برعهده گرفت. به پاس خدمات گسترده اش به صلیب سرخ سوئد، مدال طلای این انجمن به وی اهدا شد. زندگی نامه. برتا هریت نوردنسون در ۲۵ سپتامبر ۱۸۵۷ در لندن به دنیا آمد. او یکی از پنج دختر صنعت گر چوب و آهن، یوهان گوستاف کارل پونتوس کلمان (۱۸۱۷–۱۹۰۳) و همسرش برتا آمالیا هیرتا (۱۸۳۶–۱۹۲۶) بود. در سال ۱۸۸