Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یگر به خاطر اعمال شجاعانه ای بود که در آن دریافت کننده در جنگ کشته شد یا بر اثر جراحات وارده درگذشت (جان اوبرن و رولند موریلو فرانسوی و کولمن دویت آمریکایی). مدال طلای شجاعت نظامی یکی از مدال های جنگ جهانی اول بود که با کمترین میزان اهدا اهدا شد و حتی کمتر از صلیب ویکتوریا که ۶۲۸ بار اهدا شد، اعطا می شد. در طول جنگ جهانی دوم، این مدال به سربازان ارتش سلطنتی ایتالیا اهدا می شد؛ پس از سازماندهی مجدد این نیروها پس از آتش بس با ایتالیا در سال ۱۹۴۳، این نشان به اعضای نیروهای متفقین ایتالیایی که از متفقین حمایت می کردند، اهدا شد. جمهوری اجتماعی ایتالیا وابسته به محور، طرح دیگری از این مدال را با جایگزینی نشان گلادیوس به جای نشان ساووی، برای اعضای ارتش ملی جمهوری از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ ایجاد کرد. این نسخه از نشان توسط دولت ایتالیا پس از جنگ به رسمیت شناخته نشد. مدال طلای شجاعت نظامی هنوز توسط دولت ایتالیا اعطا می شود و این مدال، همراه با مدال های نقره و برنز شجاعت نظامی و همچنین صلیب جنگی شجاعت نظامی (که فقط در زمان جنگ اعطا می شود) توسط فرمان سلطنتی ۴ نوامبر ۱۹۳۲ تأسیس شد که در آن هدف از اعطای این مدال ها اینگونه تعری
ف شده است: «تشخیص و تجلیل عمومی از آفرینندگان اعمال قهرمانانه نظامی، حتی آنهایی که در زمان صلح انجام شده اند، مشروط بر اینکه آن عمل قهرمانانه با اهداف تشکیل نیروهای مسلح، صرف نظر از شرایط یا کیفیت آفریننده، ارتباط نزدیکی داشته باشد.»
«پلوتو» ترانه ای از موسیقی دان ایسلندی بیورک می باشد. این ترانه توسط بیورک و مارک بل نوشته، تهیه و تولید شده است و در سومین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "هموژنیک" (۱۹۹۷) قرار دارد. پس زمینه و توسعه. این قطعه با همکاری بیورک و مارک بل عضو ال اف او شکل گرفت؛ که بخش عمدهٔ هم تولید آلبوم نیز به نام او ثبت شده بود. بیورک پیش تر می خواست مارک بل در آلبوم های "دبیو" و "پست" با او همکاری داشته باشد، اما همکاری آن ها سرانجام در "هموژنیک" ممکن شد. بیورک این ترانه را با بهره گیری از سینث سایزر نورد لید خلق کرد. نسخهٔ نهایی حاصل بداهه نوازی ها و جم سشن های بیورک و بل در مالاگا، اسپانیا بود؛ آلبوم نیز در همانجا ضبط شده است. بیورک چنین روایت می کند: «من و مارک بودیم که تو اسپانیا کلی می خندیدیم. روزی [داغ] مثل امروز بود. یه آمپ کوچیک آوردیم بیرون با یه کیبورد، و من حسابی کارهای پانک کردم، در حالی که تو فکر هوی متال بودم. بیشتر قطعه هارو من قبل از اینکه مارک روشون کار کنه نوشته بودم، برای همین حالتشون بیشتر شبیه ترانه های کامل بود، بعدشم مارک با من روی بیت ها و تنظیم ها کار می کرد. عنوان ترانه از مفاهیم اختربینی پلوتو گرفته
شده است؛ سیارهٔ حاکم بر برج عقرب. پلوتو گاه «نوساز بزرگ» نامیده می شود: سیاره ای که نماد تولد دوباره و دگرگونی است، دگرگونی ای که از دل ویرانی زاده می شود. بیورک که خودش متولد برج عقرب است، گفته: «وقتی — مثل من — تأثیر زیادی از پلوتو داری، یعنی می خوای همهٔ چرندیات رو کنار بزنی، تمام زباله ها رو دور بریزی. هیچ بار اضافه ای نه. این یعنی مرگ و تولد.»
مهران بهرامیان متولد ۱۳۷۲ خورشیدی از معترضان جنبش زن، زندگی، آزادی شهرستان سمیرم که در ۱۵ شهریور ۱۴۰۴ و در زندان مرکزی اصفهان اعدام شد. او برادر مراد بهرامیان از کشته شدگان ۲۵ آبان در قیام سراسری سال ۱۴۰۱ است. پیکر مهران بهرامیان به صورت مخفیانه در اصفهان به خاک سپرده شد. شمار زیادی از فعالان سیاسی و اجتماعی اعدام او را محکوم کردند. در خیزش سراسری سال ۱۴۰۱ مهران بهرامیان به همراه برادرش فاضل بهرامیان (متولد ۱۳۶۸ خورشیدی و پدر یک فرزند خردسال) و تنی چند از جوانان سمیرم بازداشت و به زندان دستگرد و بخش «الف طا» منتقل شد. مهران بهرامیان پس از بازداشت به شدت شکنجه شده بود و پس از مدتی با وثیقه سنگین آزاد شده بود که در مرداد ۱۴۰۴ و پس از جنگ ۱۲ روزه بازداشت و طی کمتر از یک ماه به اعدام محکوم و حکمش اجرا شد.
نشان نظامی ایتالیا () بالاترین نشان نظامی جمهوری ایتالیا و پادشاهی سابق ایتالیا است. این نشان در سال ۱۸۱۵ توسط پادشاه ساردینیا، ویکتور امانوئل یکم، دوک ساووی، به عنوان نشان نظامی ساوویا، یک نشان ملی تأسیس شد. این نشان در پنج درجه برای رفتار برجسته در زمان جنگ به واحدهای نیروهای مسلح یا پرسنل فردی که «تخصص، حس مسئولیت و شجاعت اثبات شده» دارند، اعطا می شود. این نشان پس از اتحاد ایتالیا در سال ۱۸۶۱ ادامه یافت و پس از تأسیس جمهوری در سال ۱۹۴۶، با نام جدید خود احیا شد. این نشان با حکم رئیس جمهور ایتالیا، رئیس نشان، به توصیه وزیر دفاع ایتالیا اعطا می شود. تاریخچه. این نشان مستقیماً از نشان نظامی باستانی ساووی گرفته شده است که در ۱۴ اوت ۱۸۱۵ توسط پادشاهی ساردینیا تأسیس و در سال ۱۸۶۱ توسط پادشاهی ایتالیا پذیرفته شد. هدف اولیه پادشاه ویکتور امانوئل اول ایجاد نشان افتخاری برای جایگزینی نشان های فرانسوی، مانند لژیون افتخار بود که به سربازان ایتالیایی متعددی که در ارتش ناپلئون خدمت کرده بودند، اعطا می شد. در واقع، در این دوره، بسیاری از پادشاهانی که توسط کنگره وین احیا شده بودند، ترجیح دادند نشان های افتخاری جایگزین ایجا
د کنند تا نشان هایی که قبلاً اعطا شده بودند، مانند صلیب آهنین پروس را لغو کنند. پس از گذشت طوفان ناپلئونی، نشان نظامی ساووی به نفع نشان سنتی قدیسان موریس و لازاروس کنار گذاشته شد. با فرمان ۲۸ سپتامبر ۱۸۵۵، این نشان به دستور پادشاه ویکتور امانوئل دوم بازسازی و توسط ژنرال جیاکومو دوراندو اصلاح شد. اصلاحات دوراندو، نظم سلسله مراتبی فعلی و اعطای این نشان به شهروندان ایتالیایی و خارجی را برقرار کرد. اولین مناسبت برای توزیع مدال های این نشان تازه اصلاح شده، جنگ کریمه بود. فرمانده پیدمونتیِ لشکرکشی، آلفونسو لامارمورا، مارشال فرانسه ژان ژاک پلیسیه و ژنرال جیاکومو سیمپسون نشان افتخار دریافت کردند. در سال ۱۸۷۷، معاون فرانچسکو کریسپی، تنها غیرنظامی که نشان افتخار دریافت کرد، این مدال را دریافت کرد. در جمهوری ایتالیا، این نشان در ۲ ژانویه ۱۹۴۷، با فرمان رئیس موقت دولت، انریکو د نیکولا، به «نشان نظامی ایتالیا» تبدیل شد. این نشان متعاقباً طبق قانون ۲۵ مورخ ۹ ژانویه ۱۹۵۶ سازماندهی مجدد شد.
کنیسه بزرگ رم () یک جماعت و کنیسه یهودی ارتدکس است که در لونگوته وره دِ سنسی، واقع در رم، در لاتزیو، ایتالیا واقع شده است. این کنیسه که توسط وینچنزو کاستا و اوسوالدو آرمانی با ترکیبی التقاطی از سبک های تاریخ گرایی و هنر نو طراحی شده است، در سال ۱۹۰۴ تکمیل شد. این کنیسه بزرگ ترین کنیسه در رم است. موزه یهودیان رم در داخل این کنیسه واقع شده است. تاریخچه. تشکیل جامعهٔ یهودیان رم به سدهٔ دوم پیش از میلاد برمی گردد، زمانی که جمهوری روم به رهبری یهودای مکابی دارای نوعی اتحاد از با یهودیه بود. در آن زمان، بسیاری از یهودیان از یهودیه به روم آمدند. تعداد آن ها در طول سده های بعد به دلیل اسکان ناشی از تجارت مدیترانه ای افزایش یافت. سپس تعداد زیادی از یهودیان پس از جنگ های یهودیان و رومیان در یهودیه از سال ۶۳ تا ۱۳۵ میلادی به عنوان برده به روم آورده شدند. کنیسهٔ فعلی اندکی پس از وحدت ایتالیا در سال ۱۸۷۰ ساخته شد، زمانی که پادشاهی ایتالیا رم را تصرف کرد و ایالت های پاپی دیگر وجود نداشتند. گتوی رومی تخریب شد و به یهودیان حق شهروندی اعطا شد. ساختمانی که قبلاً کنیسهٔ گتو (ساختاری پیچیده که پنج "اسکولا" (اصطلاح ایتالیایی-یهود
ی برای کنیسه ها) را در یک ساختمان واحد در خود جای داده بود) را در خود جای داده بود، تخریب شد و جامعهٔ یهودی شروع به برنامه ریزی برای احداث یک ساختمان جدید و چشمگیر کردند. پلاک های یادبودی برای گرامیداشت قربانیان یهودی محلی آلمان نازی و حمله سازمان ابونضال در سال ۱۹۸۲ در این کنیسه نصب شده اند. در ۱۳ آوریل ۱۹۸۶، پاپ ژان پل دوم بازدید غیرمنتظره ای از کنیسه بزرگ رم انجام داد. این رویداد نخستین بازدید شناخته شدهٔ یک پاپ از یک کنیسه از زمان تاریخ اولیهٔ کلیسای کاتولیک روم بود. او با خاخام الیو توآف، خاخام ارشد وقت رم، به مراسم دعا رفت. در سال ۲۰۱۰، خاخام ریکاردو دی سگنی میزبان بازدید پاپ بندیکت شانزدهم از این کنیسه بود، در حالی که پاپ فرانسیس نیز در ۱۷ ژانویهٔ ۲۰۱۶ از این کنیسه بازدید کرد. این کنیسه صدمین سالگرد تأسیس خود را در سال ۲۰۰۴ جشن گرفت. این کنیسه علاوه بر اینکه به عنوان یک عبادتگاه فعالیت می کند، به عنوان یک مرکز فرهنگی و سازمانی برای جامعهٔ عبری "رم" ("la Comunità Ebraica di Roma") نیز فعالیت می کند. این کنیسه دفاتر خاخام اعظم رم و همچنین موزه یهودی رم را در خود جای داده است. پاپ فرانسیس در ۱۷ ژانویهٔ ۲۰
۱۶ از کنیسه بزرگ رم بازدید کرد. پاپ در طول بازدید خود تمام خشونت های انجام شده به نام خدا را محکوم کرد و به عنوان نشانه ای از دوستی بین ادیان، به یهودیان مهاجر پیوست. پاپ فرانسیس چندین بار سخنانی را که نخستین بار توسط پاپ ژان پل دوم بیان شده بود، تکرار کرد و گفت که یهودیان «برادران بزرگتر» مسیحیان هستند. پاپ فرانسیس «خواهران بزرگتر» مسیحی دین یهود را به سخنان خود اضافه کرد. حمله ۱۹۸۲. این کنیسه در ۹ اکتبر ۱۹۸۲ در جریان جشن عید سوکوت توسط پنج تروریست فلسطینی مسلح در پایان مراسم صبح شبات مورد حمله قرار گرفت. یک کودک دو ساله با نام استفانو گاج تاشه در این حمله کشته شد. این حمله احتمالاً توسط سازمان ابونضال انجام شده است. طراحی. این کنیسه که توسط وینچنزو کاستا و اوسوالدو آرمانی طراحی شده است، از سال ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۴ در کرانه های تیبر و مشرف به گتوی سابق ساخته شد. این کنیسه شامل عناصری از معماری آشوری-بابلی، مصری و یونانی-رومی است. سبک التقاطی ساختمان، آن را حتی در شهری که به خاطر ساختمان ها و سازه های قابل توجهش شناخته می شود، برجسته می کند. این طراحی جذاب، انتخابی آگاهانه از سوی جامعهٔ آن زمان بود که می خواستند این
ساختمان، جشنی قابل مشاهده از آزادی آنها باشد و از بسیاری از نقاط شهر دیده شود. گنبد آلومینیومی این کنیسه تنها گنبد مربعی شکل در شهر است و باعث می شود ساختمان حتی از فاصله دور نیز به راحتی قابل شناسایی باشد. فضای داخلی کنیسه به سبک هنر نو به شکلی باشکوه تزئین شده است.
ریچارد دیویس (; – ) موسیقی دان و خواننده-ترانه پرداز اهل بریتانیا بود که بیشتر به عنوان بنیان گذار، خواننده و نوازندهٔ کیبورد گروه موسیقی راک سوپرترمپ شناخته می شود. او تنها عضو ثابت این گروه بود و برخی از مشهورترین ترانه های گروه را ساخت، از جمله: «Rudy»، «Bloody Well Right»، «Crime of the Century»، «Ain't Nobody But Me»، «From Now On»، «Gone Hollywood»، «Goodbye Stranger»، «Just Another Nervous Wreck»، «My Kind of Lady»، «Cannonball» و «I'm Beggin' You». سولوهای ریتمیک پیانوی بلوز و ساخته های پراگرسیو راک با رنگ وبوی جاز و همچنین ترانه های طعنه آمیز ریک دیویس شهرت دارد.
نشان لیاقت برای کار () یک نشان شوالیه گری ایتالیایی است که در سال ۱۹۲۳ توسط شاه ویتوریو امانوئل سوم تأسیس شد. این نشان به کسانی که «به طور منحصربه فردی شایسته» در کشاورزی، صنعت و تجارت، صنایع دستی، وام دهی و بیمه بوده اند، اعطا می شود. این نشان ادامه نشان لیاقت کشاورزی، صنعتی و تجاری است که در سال ۱۹۰۱ تأسیس شده بود. اعضای این نشان می توانند از عنوان شوالیه کار استفاده کنند. ریشه های این نشان به شاه اومبرتو اول برمی گردد که در سال ۱۸۹۸ «نشانی برای شایستگی های کشاورزی و صنعتی و مدال افتخار» را وضع کرد. نشان اول حق انحصاری زمین داران بزرگ و صنعتگران و نشان دوم برای کارمندان آنها بود. این نشان در سال ۱۹۰۱ با نشان شوالیه گری یا نشان شوالیه گری شایستگی کشاورزی، صنعتی و تجاری جایگزین شد که توسط ویتوریو امانوئل سوم برای اعطای شأن و منزلت بیشتر به نشان قبلی در نظر گرفته شده بود. این نشان که با درجه شوالیه اعطا می شود، برای همه ایتالیایی ها، چه در داخل و چه در خارج از کشور، آزاد است. هر ساله، در اول ژوئن، ۲۵ شوالیه کار جدید از فهرست نهایی ۴۰ نامزد، اعطا می شوند. ستاره شایستگی کار که در سال ۱۹۲۳ تأسیس شد، عنوان استاد ل
اوورو را اعطا می کند. این نشان با حکم رئیس جمهور ایتالیا، که از سال ۱۹۵۲ رئیس آن بوده است، به توصیه وزیر توسعه اقتصادی (جانشین وزیر صنعت، تجارت و صنایع دستی) اعطا می شود. این نشان دارای کتیبه به اعتبار کار—۱۹۰۱ است؛ مونوگرام آن که قبلاً در مرکز صلیب یونان قرار داشت، اکنون جایگزین نشان ملی شده است. در سال ۱۹۷۷، سیلویو برلوسکونی، که بعدها چهار بار رئیس شورای وزیران شد، توسط ششمین رئیس جمهور، جیووانی لئون، به این سمت منصوب شد. او بعداً پس از اینکه به جرم کلاهبرداری مالیاتی مجرم شناخته شد، از این عنوان صرف نظر کرد.
«تور پروانه گیری» ترانه ای از خواننده-ترانه پرداز آمریکایی کارولین پولاچک می باشد که در ۱۴ فوریهٔ سال ۲۰۲۳ منتشر گردید و در چهارمین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "آرزو، می خوام تبدیل به تو بشم" قرار دارد. ترانه توسط پولاچک نوشته، و به همراهٔ دنی ال هارل تهیه و تولید شده است. نسخهٔ ریمیکس این قطعه با حضور خوانندهٔ آمریکایی وایز بلاد در ۷ فوریهٔ سال ۲۰۲۴ به عنوان دومین تک آهنگ از نسخهٔ بازچاپ آلبوم با زیرعنوان "نسخهٔ پرسش ابدی" منتشر گردید.
نشان نظامی ساووی () ابتدا نشان افتخاری پادشاهی ساردینیا و سپس نشان افتخار پادشاهی ایتالیا بود. پس از لغو سلطنت ایتالیا، این نشان به نشان نظامی ایتالیا تبدیل شد. ریشه نشان نظامی ساووی به نشان نظامی ایتالیا اعطا شده توسط ویکتور آمادئوس سوم ساردینیا به سربازانش برمی گردد. بین سال های ۱۷۸۹ تا ۱۸۱۵ این مدال به دلیل جمهوری های پیدمونت و ساب آلپین و متعاقباً رژیم ناپلئونی در ایتالیا در ساووی و پیدمونت، بلااستفاده ماند. در ۱ آوریل ۱۸۱۵ این مدال دوباره توسط ویکتور امانوئل اول ساردینیا اعطا شد و در ۱۴ آگوست همان سال با نشان نظامی ساووی جایگزین شد. این نشان نظامی قرار بود به سربازانی اعطا شود که در ارتش ناپلئون جنگیده و به دلیل شایستگی نظامی، بخشی از لژیون افتخار یا نشان تاج آهنین شده بودند. همچنین به افسران ارتش و نیروی دریایی سلطنتی ساردینیا اعطا شد که به دلیل شجاعت، به مقام شوالیه های نشان مقدس موریس و لازاروس رسیده بودند. این نشان به همه افراد، صرف نظر از مذهب یا رتبه سرباز، اعطا می شد. در زمان چارلز آلبرت ساردینیایی، این نشان به نفع نشان مقدس موریس و لازاروس و مدال شجاعت نظامی که دوباره برقرار شده بود، کنار گذاشته
شد. در سال ۱۸۵۵، در طول جنگ کریمه، ویکتور امانوئل دوم نشان نظامی ساووی را برای پاداش دادن به انواع دیگر شایستگی های نظامی، از سرباز ساده گرفته تا افسر عالی رتبه، که در طول نبرد شاهکار نظامی ویژه ای انجام می دادند، دوباره برقرار کرد. پس از تأسیس جمهوری، این نشان در سال ۱۹۴۷ به نشان نظامی ایتالیا تغییر نام داد و تا به امروز تحت این عنوان اعطا می شود.
ایرنه فارگو (; – ) خواننده و بازیگر اهل ایتالیا بود. زندگی و حرفه. فارگو با نام فلاویا پوزالیو در برشا متولد شد. او از کودکی شروع به خوانندگی کرد و تنها در ۱۱ سالگی وارد گروه کر پلی فونیک شهر کیاری شد. در سال ۱۹۸۹، با آهنگ "Le donne dei soldati veri" در جشنواره موسیقی کاستروکارو شرکت کرد. فارگو بیشتر به خاطر دو مقام دوم خود در جشنواره موسیقی سانرمو شناخته می شود، در سال ۱۹۹۱ با آهنگ «La donna di Ibsen» و در سال ۱۹۹۲ با آهنگ «Come una Turandot» که اشعار آن از نمایشنامه "توران دخت" اثر جاکومو پوچینی الهام گرفته شده است. این آهنگ ها به ترتیب به رتبه های چهاردهم و پنجم در جدول آهنگ های پرفروش ایتالیا رسیدند. در سال ۱۹۹۳ در جشنواره کانتاگیرو مقام سوم را کسب کرد. او در اواخر دهه ۹۰ میلادی، مهمان دائمی برنامه های تلویزیونی پائولو لیمیتی بود. از سال ۲۰۰۰ به بعد هم، او نقش های اصلی را در چندین نمایش موزیکال صحنه ای ایفا کرد. او خواننده معروفی در عروسی ها در مالت بود. فارگو در ۱ ژوئیه ۲۰۲۲ در سن ۵۹ سالگی پس از یک دوره طولانی بیماری درگذشت.
حمله به کنیسه بزرگ رم که توسط تروریست های فلسطینی مسلح در ورودی کنیسه بزرگ رم انجام شد، در ۹ اکتبر ۱۹۸۲ ساعت ۱۱:۵۵ صبح رخ داد. در این حمله، یک کودک نوپای ۲ ساله به نام استفانو گاج تاشه کشته و ۳۷ غیرنظامی زخمی شدند. حمله. این حمله صبح شنبه، ساعت ۱۱:۵۵ در کنیسه بزرگ رم در منطقهٔ تاریخی رم رخ داد. در حالی که خانواده های جامعهٔ یهودی محلی به همراه فرزندانشان از ورودی پشتی کنیسه خارج می شدند، پنج مهاجم مسلح فلسطینی با لباس های شیک با خونسردی به ورودی پشتی کنیسه رفتند و حداقل سه نارنجک دستی به سمت جمعیت پرتاب کردند و سپس با مسلسل دستی به سمت جمعیت آتش گشودند. شاهدان عینی حاضر در صحنه گفتند که نارنجک های دستی پرتاب شده با پله ها برخورد کرده و در خیابان منفجر شدند. یک کودک نوپای ۲ ساله به نام استفانو گاج تاشه، در این حمله پس از اصابت ترکش کشته شد. علاوه بر این، ۳۷ غیرنظامی زخمی شدند که در میان آنها برادر استفانو، گادیل تاشه ۴ ساله، از ناحیه سر و سینه مورد اصابت گلوله قرار گرفت. شاهدان عینی حاضر در صحنه گفتند که پس از حمله، مهاجمان با یک فولکس واگن قرمز و یک آستین سفید محل را ترک کردند. مهاجمان. هیچ گروهی مسئولیت این
حمله را بر عهده نگرفت. با این وجود، یکی از مهاجمان تحت عنوان اسامه عبد الزمر، یکی از اعضای مظنون سازمان تروریستی ابونضال، شناسایی شد. الزمر بعداً در یونان به دلیل قاچاق غیرقانونی مواد منفجره دستگیر شد. اگرچه الزمر توسط دادگاهی در ایتالیا به دلیل نقش خود در حملهٔ سال ۱۹۸۲ (در حالی که در بازداشت یونان بود) محکوم شد، با این وجود، مقامات یونانی درخواست استرداد ایتالیا را رد کردند و در عوض او را در سال ۱۹۸۹ به لیبی، که پایگاه ابونضال در آن قرار داشت، و جایی که گمان می رود او در آن زندگی می کند، تبعید کردند. پیامدها. به یادبود حمله به کنیسه بزرگ رم در سال ۱۹۸۲، لوحی در ورودی کنیسه نصب شده است. در ۳ فوریهٔ ۲۰۱۵، سرجو ماتارلا طی پیامی به پارلمان ایتالیا پس از ادای سوگند به عنوان ریاست جمهوری ایتالیا، از این حمله چنین یاد کرد: «"(ایتالیا) چندین بار، در گذشته ای نه چندان دور، بهای نفرت و عدم تحمل را پرداخته است. من می خواهم فقط یک نام را به خاطر بسپارم: استفانو تاشه، که در حملهٔ تروریستی بزدلانه به کنیسه رم در اکتبر ۱۹۸۲ کشته شد. او فقط دو سال داشت. او نوزاد ما بود، یک نوزاد ایتالیایی".» اتهامات مربوط به اطلاع ایتالیای
ی ها از حمله. در سال ۲۰۰۸، فرانچسکو کسیگا، نخست وزیر وقت و رئیس جمهور سابق ایتالیا، مدعی شد که ایتالیا با یک توافق محرمانه مبنی بر عدم دخالت در فعالیت های سازمان آزادیبخش فلسطین علیه یهودیان، به شرطی که این سازمان حمله ای علیه ایتالیا انجام ندهد، «یهودیان خود را فروخته است». در ۱۱ دسامبر ۲۰۲۱، روزنامهٔ تایمز اسرائیل مقاله ای منتشر کرد که ادعا می کرد دولت ایتالیا از قبل از حمله مطلع بوده و به عنوان بخشی از یک توافق محرمانه با سازمان آزادیبخش فلسطین از سال ۱۹۷۳، سطح امنیت را کاهش داده است. این مقاله به اسناد دولتی تازه منتشرشده استناد می کرد. این اسناد نشان می دهند که سرویس اطلاعاتی و امنیتی دموکراتیک به دولت در مورد سازمان های فلسطینی که برای حمله در طول تعطیلات آماده می شدند، هشدار داده بود و منبعی گفته بود که ابونضال در حال آماده شدن برای انجام حمله است. این مقالات همچنین ادعا کردند که پلیس، که باید در کنیسه حضور می داشت، در آن زمان در کنیسه حضور نداشته است.
پیِرجورجو فارینا (; – ) خواننده، آهنگساز، و موزیسین جاز اهل ایتالیا بود. حرفه. فارینا با نام اصلی پیرجورو فارینلی در گوروفرارا متولد شد و پسرعموی میلوا بود. او حرفه خود را با اجرا در سالن های رقص امیلیا-رومانیا آغاز کرد و به لطف شرکت در برنامه موسیقی «هفت صدا» پخش شده از شبکه رای در نیمه دوم دهه ۶۰ میلادی به شهرت رسید. در سال ۱۹۶۸ به همراه اوریتا برتی با آهنگ «تو چه کسی را دوست نداری» وارد رقابت های جشنواره موسیقی سانرمو شد، و در دوره ۱۹۷۵ این جشنواره، او برای اجرای ویولن در تمام آهنگ های شرکت کننده انتخاب شد. او همچنین نوازنده ساکسیفون، کنترباس و پیانو بود. پسرش برونو نیز نوازنده است.
بانک باردی (به ایتالیایی: "Banco dei Bardi") یکی از نخستین بانک های فلورانسی و از بزرگ ترین مؤسسات مالی اروپا در سدهٔ چهاردهم بود. این بانک توسط خاندان باردی اداره می شد و نقش مهمی در تأمین مالی پادشاهان اروپایی، به ویژه ادوارد سوم انگلستان داشت. تاریخچه. بانک باردی در اواسط سدهٔ سیزدهم میلادی در فلورانس شکل گرفت و به سرعت به یکی از مهم ترین مراکز مالی اروپا تبدیل شد. این بانک شبکه ای از شعب و نمایندگی ها در لندن، پاریس، آوینیون و دیگر مراکز تجاری داشت. در دههٔ ۱۳۳۰، بانک باردی به همراه بانک پراتزی وام های عظیمی به ادوارد سوم انگلستان برای تأمین مالی جنگ صد ساله اعطا کرد. ناتوانی پادشاه انگلستان در بازپرداخت این بدهی ها منجر به ورشکستگی این دو بانک شد.
برونو فیلیپینی (; – ) خوانندگی اهل ایتالیا بود که عمدتاً در دهه ۶۰ میلادی فعالیت داشت. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "رومئو و ژولیت" اشاره کرد. زندگی و حرفه. فیلیپینی که در رم متولد شد، پس از فارغ التحصیلی از یک مدرسه فنی، موسیقی خواند و بعداً وارد گروه کر کلیسای سیستین شد. در سال ۱۹۶۳، برنده جشنواره موسیقی کاستروکارو شد و در سال ۱۹۶۴، با آهنگ «Sabato sera» وارد رقابت در جشنواره موسیقی سانرمو شد که در رژه آهنگ های برتر ایتالیا نیز موفقیت متوسطی کسب کرد. در همان سال، در جشنواره ناپولی هم شرکت کرد. در سال ۱۹۶۵، به جشنواره موسیقی سانرمو بازگشت و با آهنگ «L'amore ha i tuoi occhi» به موفقیت دست یافت. در نیمه دوم دهه ۶۰ میلادی، او تجربیات گاه به گاه به عنوان آهنگساز و بازیگر فیلم داشت. در سال ۱۹۶۸، فرانکو زفیرلی از او دعوت کرد تا آهنگ «Canzone d'amore/Ai giochi addio» را در نسخه ایتالیایی فیلم "رومئو و ژولیت" اجرا کند و نسخه انگلیسی «What is a Youth» را که با صدای گلن وستون در نسخه انگلیسی زبان منتشر شده بود، لب خوانی کند. هنگامی که موفقیت او در دهه ۱۹۷۰ کاهش یافت، او بر اج
راهای زنده در پیانو بارها و سالن های موسیقی و همچنین حضور در چندین برنامه تلویزیونی تمرکز کرد. فیلیپینی در سن ۷۸ سالگی، در ۵ اکتبر ۲۰۲۳ در رم، ایتالیا درگذشت.
«هیچ کس از عشق نمی میره» ترانه ای خواننده-ترانه پرداز سوئدی تو لو می باشد که در ۴ مهٔ سال ۲۰۲۲ به عنوان دومین تک آهنگ از پنجمین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "درت فم" منتشر گردید. این قطعه اولین انتشار رسمی از سوی ناشر پریتی سوئد رکوردز، زیرمجموعهٔ ام تئوی به شمار می آید. لو این ترانه را با سودربری، که با نام ای استرات نیز شناخته می شود، نوشته است. تهیه و تولید اثر توسط سودربری انجام شده است. موزیک ویدئوی ترانه در همان روز انتشار، منتشر شد و توسط تیم فیلم سازی برزیلی آلاسکا فیلمز کارگردانی گردید.
مارینا فیوردالیسو (؛ زادهٔ ) که بیشتر به نام فیوردالیسو شناخته می شود، خواننده پاپ راک اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۸۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او در طول دوران حرفه ای خود بیش از ۶ میلیون نسخه از آثارش را فروخته است. زندگی و حرفه. فیوردالیسو دختر یک نوازنده درام، در پیاچنتسا ایتالیا متولد شد و از سنین پایین به تحصیل در رشته آواز و پیانو روی آورد. در سال ۱۹۸۱ او با آهنگ «Scappo via» برنده جشنواره موسیقی کاستروکارو شد و سال بعد با تصنیف راک «Una sporca poesia» در جشنواره موسیقی سانرمو اولین اجرای خود را انجام داد. موفقیت های اصلی او، به ویژه آهنگ های «Oramai» و «Non voglio mica la luna» (نوشته زوکرو فورناسیاری) با جشنواره سانرمو مرتبط هستند که او بین سال های ۱۹۸۲ تا ۲۰۰۲ نه بار در آن شرکت کرد. در خارج از جشنواره، آهنگ محبوب او «Cosa ti farei» بود که یکی از موفق ترین آهنگ های تابستان ۱۹۹۰ در ایتالیا بود. در نیمه دوم دهه ۹۰ میلادی، فیوردالیسو به تدریج از صحنه موسیقی فاصله گرفت، بدون اینکه هرگز آن را رها کند و بر فعالیت های بازیگری صحنه و مجری تلویزیون تمرکز کرد. او دو فرزند دارد، سباستیانو متولد ۱۹۷۲
و پائولو متولد ۱۹۸۹.
یولاندا کودرا (۱۹۱۰–۱۹۶۳) نویسنده و مترجم ایتالیایی-آلبانیایی، یکی از اولین نویسندگان زن به زبان آلبانیایی و همچنین مترجم آثار نویسندگان آلبانیایی مانند ندر مجدا، میگنی، پترو مارکو و استرو اسپاس به زبان ایتالیایی بود. زندگی. یولاندا کودرا در سال ۱۹۱۰ در رم، ایتالیا، با نام اصلی ایولاندا گوازونی، در خانواده ای ایتالیایی متولد شد و خواهرزادهٔ انریکو گوازونی، فیلمنامه نویس و کارگردان ایتالیایی بود. او در حال تحصیل در یک دبیرستان کلاسیک بود که با مالو کودرا، که اصالتاً اهل گیروکاستر بود و در رم دانشجو بود، آشنا شد. مالو کودرا که معلم تناسب اندام بود، او را در سال ۱۹۳۱ به آلبانی آورد. او خیلی زود زبان آلبانیایی را آموخت و نه تنها به خوبی ارتباط برقرار کرد، بلکه شروع به انتشار اشعار به زبان آلبانیایی و همچنین مقالات نقد ادبی در مجلات مشهور هیلی ای دریتس، پرپیکجا شکیپتربه شِکیپتر، فریما، انسان و توموری محترم نعیم فراشری، گرجی فیشتا، میگنی و ندر مژدا کرد. کودرا به طور خاص روی میگنی و مجدا کار کرد که بعداً آنها را به ایتالیایی ترجمه کرد. او یکی از اولین زنانی بود که در آلبانی، به همراه سلفیشه سیو و موسینه کوکالاری آثا
رش را منتشر کرد. پس از جنگ جهانی دوم، او به عنوان مترجم از و به ایتالیایی و همچنین روسی، از جمله نویسندگانی مانند پترو مارکو و استرو اسپاس، مشغول به کار شد. رژیم کمونیستی به او اجازه نداد تا سال ۱۹۶۲، یک سال قبل از مرگش، نه تدریس کند و نه به کشور خود بازگردد. به عنوان مترجم کار کنید. کودرا تقریباً تمام آثار میگِنی را به ایتالیایی ترجمه کرد، او روی اشعار او در نسخه ۱۹۵۷ که توسط اسکندر لواراسی منتشر شده بود، کار کرد و آنها را در سال ۱۹۶۲ با عنوان "«شعر و نثر»" به پایان رساند. تنها آهنگی که از قلم افتاده "«کانگا ای فوندیت»" است. او همچنین یادداشت های میگِنی و همچنین زیرنویس های خاصی از برخی اشعار مانند "«دیتیرامب نیچه»"، "«ملودیسه کومبِتِر»" (به ملودی ملی) و تقدیم نامه ها را حذف کرد. ترجمه های او از دهه ۱۹۶۰ بسیار ارزشمند هستند، زیرا امروزه یافتن آنها دشوار است. کودرا به عنوان مترجم به متن اصلی بسیار وفادار است، که در آن سال ها برای یک مترجم ضروری بود. به همین دلیل، یک تغییر احساسی در ترجمه های کودرا وجود دارد.
هلنا یانچک (متولد ۱۹۶۴) رمان نویس ایتالیایی با اصالت یهودی لهستانی است. زندگی و حرفه. هلنا یانچک در مونیخ آلمان، در یک خانواده یهودی لهستانی که از هولوکاست جان سالم به در برده بودند، متولد شد. او در ۱۹ سالگی به ایتالیا نقل مکان کرد و از آن زمان تاکنون در آنجا زندگی می کند. اولین کتاب او، دروس از "تاریکی" ("درس های تاریکی")، در سال ۱۹۹۷ منتشر شد. این کتاب روایتی از تاریخچه خانواده او بود و سفر او به همراه مادرش به آشویتس را دنبال می کرد، جایی که مادرش در طول جنگ جهانی دوم بازداشت شد. رمان او در سال ۲۰۱۰، "«پرستوهای مونته کاسینو" "»"، جایزه زریلی-ماریمو برای داستان ایتالیایی را از آن خود کرد. این رمان داستان گروهی از سربازان را روایت می کند که در نبرد مونته کاسینو در طول جنگ جهانی دوم می جنگند. در سال ۲۰۱۷، او رمان خود با عنوان «دختری "با لایکا» (دختری با لایکا") را منتشر کرد که دربارهٔ عکاس گردا تارو است که در طول جنگ داخلی اسپانیا درگذشت. در سال ۲۰۱۸، او جایزه استرگا، معتبرترین جایزه ادبی ایتالیا، را برای این رمان دریافت کرد، که اولین بار در ۱۵ سال گذشته بود که یک زن از زمان ملانیا مازوکو در سال ۲۰۰۳ این جایز
ه را دریافت می کرد.
والنتینا کلمبو (متولد ۱۹۶۴) نویسنده، مترجم و استاد تاریخ اسلام معاصر ایتالیایی در دانشگاه اروپایی رم و عضو ارشد بنیاد اروپایی دموکراسی در بروکسل است. زندگی نامه. کلمبو در کامری متولد شد. او فارغ التحصیل رشته زبان و ادبیات عرب از دانشگاه کاتولیکا، میلان و دارای مدرک دکترا در مطالعات اسلامی از مؤسسه دانشگاهی شرقی، ناپل است. او عضو ارشد برجسته موسسه گیت استون، عضو هیئت مدیره مؤسسه گوارینی برای امور عمومی در دانشگاه جان کابوت، رم، عضو هیئت علمی مرکز دی-کان-پر دان، دانشگاه تور ورگاتای رم، عضو هیئت علمی مؤسسه مطالعات عالی زنان، رم و عضو کمیته اسلام ایتالیایی، وزارت کشور بوده است. او در دانشگاه بولونیا، دانشگاه ساپینزا رم، توسیا ویتربو، کلیسای ساکرو کور میلان و مدرسه مطالعات عالی لوکا تدریس کرده است. کلمبو مترجم رسمی ایتالیایی برنده جایزه نوبل نجیب محفوظ و دیگر نویسندگان ادبیات کلاسیک و معاصر عرب است. در سال ۲۰۰۴، او گلچینی از نویسندگان عرب قرن بیستم را در مدیترانه دیگر "ویرایش کرد: گلچین از نویسندگان عرب قرن بیستم" در سال ۲۰۰۵، او سردبیر گلچین داستان های کوتاه کلام زن، بدن زن: گلچینی از نویسندگان زن معاصر عرب مجموع