Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فرانسه بازگشت، جولیو آلبرونی، کشیش دوک نشین را که از سال ۱۷۰۲ فرستاده دوک فارنیز به ارتش فرانسه بود، با خود برد. در طول این سال ها، آلبرونی همیشه از سرزمین خود دفاع کرده بود و حتی در حالی که در خدمت فرانسه و اسپانیا بود، به این کار ادامه داد. با وجود عقب نشینی فرانسه، نیروهای امپراتوری همچنان با هزینه دوک در سرزمین های دوک نشین مستقر بودند. در ۱۴ دسامبر ۱۷۰۶، او مجبور شد مبلغ سرسام آور ۱۴۰٬۰۰۰ فلورین برای نگهداری از نیروهای شاهزاده اوژن ساووی بپردازد. مقر مقدس دوک را از پرداخت این مبلغ منع کرد، اما در آن شرایط، او چاره ای نداشت. در سال ۱۷۰۹، امپراتور، واگذاری شهرهای خود را به عنوان تیول های امپراتوری تحمیل کرد. فرانسیس هرگز این وضعیت را نپذیرفت، که در سال ۱۷۱۱ با مرگ امپراتور تغییر کرد. چارلز هابسبورگ جانشین او شد و تاج و تخت اسپانیا را به فیلیپ پنجم واگذار کرد. اتحاد با اسپانیا. پس از مرگ دوک وندوم، کاردینال آلبرونی به عنوان نماینده دوک پارما در مادرید منصوب شد و کنت را ایجاد کرد. در چارچوب سیاست اروپا، قدرت ها اکنون به دنبال کوچک کردن امپراتوری به نفع اسپانیا بودند و خانواده فارنیز نیز در این تلاش وارد شدند
. آنها در صلح اوترخت در سال ۱۷۱۳ حضور داشتند و برای ادعای کاسترو و رونسیلیونه بازگشتند، اما فایده ای نداشت. با این حال، ایتالیا در قربانگاه اتریش قربانی شد. پس از مرگ همسر فیلیپ پنجم، آلبرونی با کمک پرنسس دِ اورسین، یک اورسینی فرانسوی، پادشاه اسپانیا را متقاعد کرد که با الیزابت فارنیز، دخترخوانده و خواهرزاده دوک، ازدواج کند. الیزابت دختر دوروتیا سوفی و ادوارد دوم بود. اکنون با حمایت اسپانیا، دوک سیاستی به شدت ضد اتریشی را آغاز کرد که منجر به لشکرکشی های ناموفق اسپانیا در ساردینیا و سیسیل شد که در نهایت به اخراج آلبرونی انجامید. در سال ۱۷۱۷، دوک در جنگ ونیز علیه ترک ها شرکت کرد و یک هنگ کنستانتینی را به دالماتیا فرستاد. این هنگ تا پایان جنگ شجاعانه جنگید. با این حال، بزرگ ترین نگرانی فرانچسکو، نداشتن وارث و بی میلی برادرش آنتونیو به ازدواج بود؛ بنابراین، پس از صلح لاهه و پیمان لندن در سال ۱۷۱۸، او چارلز، پسر الیزابت و فیلیپ پنجم را به عنوان وارث خود برگزید - جانشینی که هم پاپ و هم امپراتور با آن مخالف بودند. مرگ. برای تحکیم جبهه ضد اتریشی، دیپلماسی فارنیز تلاش کرد تا اختلاف بین فرانسه و اسپانیا را حل کند، اما
پیش از آنکه بتواند کار خود را به پایان برساند، مرگ بر آن غلبه کرد. ۲۶ فوریه ۱۷۲۷ بود. دوک بر اثر یک بیماری ارثی خانوادگی درگذشته بود: چاقی. دوک فرانچسکو فارنیز هیچ فرزندی نداشت. پس از مرگ او، دوک نشین به برادرش آنتونیو رسید. ارزیابی سلطنت او. سلطنت او روشنگرانه بود. او به هر قیمتی به دنبال صلح بود، هزینه های دربار را محدود کرد تا مردمش را زیر بار مالیات نکشاند، عرضه مواد غذایی را افزایش داد و بار مالیاتی را عادلانه تر توزیع کرد. او یک سیستم هیدرولیک برای محافظت از شهر پیاچنزا در برابر فرسایش رودخانه پو ساخت. او از گسترش دانشگاه پارما و کالج نوبل حمایت کرد و مطالعه حقوق عمومی، تاریخ، زبان ها و جغرافیا را تشویق کرد. او همچنین از هنرمندان، نویسندگان، موسیقیدانان و نمایشنامه نویسان حمایت کرد. در سال ۱۷۱۲، او نوسازی قلعه کولورنو را آغاز کرد که در سال ۱۷۳۰ به پایان رسید.
«آنا وینتور» ترانه ای از خواننده و رپر آمریکایی آزیلیا بنکس می باشد که در ۶ آوریل سال ۲۰۱۸ از ئی وان و سوی کیاس اند گلوری منتشر گردید و قرار بود تک آهنگ اصلی میکس تیپ او با نام "فانتسی دو: موج دوم" باشد. تهیه کنندگی این ترانه بر عهدهٔ جونیور سانچز بود، متن ترانه نیز توسط بنکس، سانچز، دوریان استریکلند، کوین جیمز و «شاگ» نوشته شد. این ترانه به نام آنا وینتور، سردبیر مجله "وگ"، نام گذاری شده و موضوع آن به توانمندسازی فردی می پردازد. موزیک ویدئوی این ترانه در ۲۴ مهٔ سال ۲۰۱۸ منتشر گردید و در عرض ۴۸ ساعت بیش از ۱ میلیون بازدید دریافت کرد.
ادوارد فارنیزی (; – ) پسر ارشد دوک رانوچیو دوم فارنزه، دوک پارما و پیاچنزا بود. اودورادو از بدو تولد تا زمان مرگش شاهزاده موروثی پارما بود. او پدر الیزابت، ملکه اسپانیا که به سلطه گری معروف بود، بود. زندگی نامه. اودورادو در ۲۱ اوت ۱۶۶۶ در کاخ دوک نشین کولورنو در کولورنو، در خارج از شهر پارما متولد شد. پدرش، دوک رانوچیو دوم فارنزه، دوک پارما و پیاچنزا بود. مادرش، ایزابلا دِسته، دختر فرانچسکو اول دِسته، دوک مودنا و ماریا کاترینا فارنزه بود؛ بنابراین، والدین اودورادو پسرعموی یکدیگر بودند. او سومین فرزند والدینش بود و دو خواهر بزرگتر داشت، مارگاریتا ماریا فارنزه، همسر آینده فرانچسکو دوم دِسته، دوک مودنا، و ترزا فارنزه، که هرگز ازدواج نکرد اما راهبه بندیکتین و راهبه صومعه سنت آلساندرو در پارما شد. مادر اودورادو، ایزابلا دِسته، حدود دوازده روز پس از به دنیا آوردن او درگذشت. او همسر دوم پدرش بود. پدر اودورادو قبلاً با پرنسس مارگارت یولاند ساووی، پسرعموی اول لویی چهاردهم، ازدواج کرده بود، اما این ازدواج هیچ فرزندی به دنیا نیاورد (فقط دو نوزاد مرده به دنیا آمده). پس از مرگ مادر اودورادو، پدرش همسر سومی گرفت و با خواهر
کوچکتر همسر مرحومش ازدواج کرد؛ بنابراین، نامادری اودورادو عمه خودش بود. این ماریا دِسته بود و نه فرزند دیگر، از جمله دو پسر زنده برای دوک به دنیا آورد. در میان آنها فرانچسکو فارنزه، دوازده سال جوان تر از اودورادو، بود که با دوروتیا سوفی، بیوه اودورادو، ازدواج کرد، ناپدری فداکار و محبوب الیزابت فارنزه، دختر اودورادو، شد و پس از مرگ پدرشان، دوک نشین پارما را به ارث برد. ازدواج و فرزندان. اودورادو فارنزه در ۳ آوریل ۱۶۹۰ با کنتس پالاتین دوروتیا سوفی از نویبورگ، از طریق وکالت ازدواج کرد. این زوج در ۱۷ مه ۱۶۹۰ در کلیسای جامع پارما به طور علنی ازدواج کردند. این ازدواج توسط کنت فابیو پرلتی - سفیر و مشاور رانچیو دوم - مذاکره شد. عروس که ارتباط خوبی با خانواده سلطنتی اروپا داشت، جهیزیه بسیار زیادی نیز برای خانواده فارنزه به ارمغان آورد. دوروتیا سوفیا دختر فیلیپ ویلهلم، منتخب پالاتین و الیزابت آمالی فون هسه-دارمشتات بود. سه خواهر بزرگتر او در آن زمان، همسر ملکه مقدس روم، ملکه پرتغال و ملکه اسپانیا بودند. اوداردو قبل از پدرش درگذشت و بنابراین هرگز حکومت نکرد. بیوه جوان او، دوروتیا سوفی نویبورگ، سپس در ۸ دسامبر ۱۶۹۵ با ف
رانچسکو فارنزه، برادر ناتنی اوداردو، ازدواج کرد. فرانچسکو پس از مرگ پدرشان در سال ۱۶۹۴، دوک شد. با این حال، این ازدواج بدون فرزند ماند و دوک نشین به کوچک ترین برادر ناتنی اوداردو، آنتونیو، رسید. آنتونیو نیز بدون فرزند ماند و بنابراین تصمیم گرفته شد که دوک نشین به نوه اوداردو، فیلیپ، که یکی از پسران کوچکتر دختر اوداردو، الیزابت فارنزه، ملکه اسپانیا بود، منتقل شود.
جوزپه بوتای (رم، ۳ سپتامبر ۱۸۹۵ - ، ۹ ژانویه ۱۹۵۹) روزنامه نگار ایتالیایی و عضو حزب ملی فاشیست بنیتو موسولینی بود. سال های نخستین. بوتای در رم متولد شد و پسر لوئیجی بوتای، یک تاجر شراب با گرایش های جمهوری خواهانه، و النا کورتسیا بود. او از لیسئو تورکواتو تاسو فارغ التحصیل شد و تا سال ۱۹۱۵، زمانی که ایتالیا به قدرت های مرکزی اعلام جنگ کرد، در دانشگاه ساپینزا رم تحصیل کرد. در همان سال، تحصیلات خود را رها کرد تا در ارتش سلطنتی ایتالیا ثبت نام کند. او که در نبرد زخمی شده بود، پس از جنگ جهانی اول مدال شجاعت نظامی دریافت کرد. در سال ۱۹۱۹، بوتای در جریان یک نشست فوتوریست ها با بنیتو موسولینی ملاقات کرد و در تأسیس فاشیای ایتالیایی مبارزه (Fasci Italiani di Combattimento) مشارکت داشت. در سال ۱۹۲۱، بوتای تحصیلات خود را در دانشکده حقوق به پایان رساند و به عنوان یک فراماسون و عضو گران لوجا دیتالیا (Gran Loggia d'Italia) درآمد. در همان زمان، او همچنین حرفه روزنامه نگاری را در «مردم ایتالیا»، روزنامه حزب ملی فاشیست تازه تأسیس، آغاز کرد. در طول راهپیمایی به سوی رم، بوتای به همراه اولیسه ایلیوری (Ulisse Igliori ) و جینو کالز
ا-بینی (Gino Calza-Bini)، رئیس اسکادران رومی، از خشونت سیاسی پیراهن سیاه ها حمایت کردند. حرفه سیاسی. پس از انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۲۱، بوتای به عضویت مجلس نمایندگان بلوک های ملی انتخاب شد. در سال ۱۹۲۳، او رهبر جناح سرسخت سندیکالیست ملی و انقلابی فاشیسم شد. بوتای برای حمایت از ایده های خود، نشریه فرهنگی Critica fascista (منتقد فاشیست) را تأسیس کرد و با دیگر فاشیست های چپ گرا مانند فیلیپو دِ پیسیس، رناتو گوتوزو و ماریو مافای همکاری کرد. او از سال ۱۹۳۰ با مجله سیاسی و مالی «لو استاتو» (Lo Stato) همکاری می کرد. بوتای از سال ۱۹۲۶ تا ۱۹۳۲ در وزارت شرکت ها مشغول به کار بود و منشور کار را معرفی کرد و یک قطب دانشگاهی شرکتی را در پیزا برنامه ریزی کرد، تا اینکه توسط موسولینی از این وزارتخانه کنار گذاشته شد. در سال ۱۹۳۳، بوتای مؤسسه ملی تأمین اجتماعی (ایتالیایی: Istituto nazionale della previdenza sociale, INPS) را تأسیس و ریاست آن را بر عهده گرفت. او به عنوان فرماندار رم (۱۹۳۵–۱۹۳۶) منصوب شد، اما برای جنگیدن در جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی با درجه سرگردی استعفا داد. در ۵ مه ۱۹۳۶، بوتای و پیترو بادولیو وارد آدیس آباب
ا شدند و بوتای به عنوان معاون فرماندار منصوب شد. پس از جنگ، بوتای به عنوان وزیر آموزش و پرورش به رم بازگشت. بوتای در دوران وزارت خود، قانونی (قانون بوتای) را در مورد حفاظت از میراث عمومی و فرهنگی و حفظ زیبایی های طبیعی اعلام کرد. او همچنین با منتقدان هنری جولیو کارلو آرگان و چزاره برندی برای بهبود زندگی فرهنگی ایتالیا همکاری کرد. در اواخر دهه ۱۹۳۰، بوتای رادیکال تر و آلمان دوست تر شد. در سال ۱۹۳۸، او از قوانین نژادی علیه یهودیان ایتالیایی حمایت کرد و در سال ۱۹۴۰ مجله ای به نام «اولویت» (Primato) را تأسیس کرد که از برتری نژاد آریایی و مداخله گری در جنگ حمایت می کرد. بوتای معتقد بود که «انقلاب فاشیستی» ناقص است و آنچه مورد نیاز است، بازگشت به فاشیسم اولیه و «خالص تر» است. جنگ جهانی دوم. مداخله ایتالیا در جنگ جهانی دوم منجر به فاجعه شد. لشکرکشی در جبهه شرقی باعث مرگ یا جراحت تقریباً ۷۷۰۰۰ سرباز و بیش از ۳۹۰۰۰ زخمی شد. بوتای در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ پس از آشکار شدن شکست ایتالیا، به دستگیری موسولینی که توسط دینو گراندی پیشنهاد شده بود، رأی داد. در سال ۱۹۴۴، جمهوری سوسیال ایتالیا، بوتای را در جریان دادگاه ورونا به اعدام مح
کوم کرد، اما بوتای در یک صومعه رومی پنهان شد. در سال ۱۹۴۴، بوتای با نام مستعار آندره آ باتالیا در لژیون خارجی فرانسه ثبت نام کرد. او در عملیات دراگون و سپس در حمله متفقین غربی به آلمان در پرووانس جنگید. اواخر عمر. پس از جنگ، بوتای در فرانسه ماند و تا سال ۱۹۴۸ به خدمت در لژیون خارجی ادامه داد و در آن سال از خدمت مرخص شد. به دلیل نقشی که در مراحل پایانی جنگ جهانی دوم داشت، به خاطر نقشش در فاشیسم عفو عمومی دریافت کرد. بوتای در سال ۱۹۵۳ به ایتالیا بازگشت و نشریه ABC (که نباید با مجله ای با همین نام اشتباه گرفته شود) و «مردم رم» (Il Popolo di Roma ) را تأسیس کرد که توسط ویتوریو چینی، فاشیست سابق، که از دیدگاه های میانه رو و محافظه کار حمایت می کرد، تأمین مالی می شد. بوتای در سال ۱۹۵۹ در رم درگذشت. در مراسم تشییع جنازه او، آلدو مورو، که مانند پدر مورو، دوست و دستیار بوتای در دوران حرفه ای اش بود، حضور داشت.
سپر مالیاتی (از ایتالیایی scudo /ˈsku:dəʊ/ (=سپر) و financiale /ˈfiska:le/ (=مالی)) که با نام «سپر مالیاتی» نیز شناخته می شود، عفو مالیاتی ایتالیا است که توسط وزیر دارایی ایتالیا اعلام شد. عفو مالیاتی. عفو مالیاتی، فرصتی محدود و موقتی است که به گروه مشخصی از مؤدیان مالیاتی اجازه می دهد با پرداخت مبلغی معین، از بدهی های مالیاتی گذشته خود—شامل اصل مالیات، بهره و جریمه ها—رهایی یابند، بدون آن که با خطر پیگرد کیفری مواجه شوند. هدف اصلی این سیاست، کاهش زیان های ناشی از انتقال غیرقانونی سرمایه به خارج از کشور است. بر اساس قوانین مالیاتی ایتالیا، نهادها و افراد موظف اند در اظهارنامه مالیاتی سالانه خود، دارایی ها، سرمایه ها و درآمدهای خارجی را در صورتی که از ۱۰٬۰۰۰ یورو فراتر رود، اعلام کنند. این الزام قانونی باعث شده بود که حجم عظیمی از سرمایه ها از ایتالیا خارج شود و هرگز مشمول مالیات نگردد. در جریان اجرای طرح سپر مالیاتی در سال ۲۰۰۱، حدود ۵۶ میلیارد یورو سرمایه از سوئیس به ایتالیا بازگردانده شد. این بازگشت سرمایه، درآمدی معادل ۱٫۴ میلیارد یورو برای خزانه دولت ایتالیا به همراه داشت. این رقم نشان دهنده موفقیت نسبی ط
رح در جذب سرمایه های خارجی و افزایش درآمدهای مالیاتی بود، هرچند همچنان بحث هایی دربارهٔ عدالت مالیاتی و پیامدهای بلندمدت چنین سیاست هایی وجود دارد. سپر مالیاتی وقوع. ۲۰۰۱. گزارش اسکودو فیشال سال ۲۰۰۱ نشان داد که ۷۸ میلیارد یورو توسط ایتالیایی ها در سوئیس نگهداری می شود. ۲۰۰۹. عفو مالیاتی مربوط به فرارهای مالیاتی ای بود که تا تاریخ ۳۱ دسامبر ۲۰۰۸ رخ داده بودند و اجرای آن تنها در بازه زمانی ۱۵ سپتامبر تا ۱۵ دسامبر ۲۰۰۹ صورت گرفت. قانون مربوط به این عفو شناخته می شد، که به معنای «مالیات فوق العاده بر بازگرداندن دارایی های مالی و سرمایه ای نگهداری شده خارج از قلمرو کشور» است. بر اساس این قانون، مؤدیان مالیاتی موظف بودند فهرست کامل دارایی ها و سرمایه هایی را که خارج از ایتالیا نگهداری می کردند، ارائه دهند. این فهرست با عنوان «اظهارنامه محرمانه» شناخته می شد و از نظر ساختار، شباهت هایی با اظهارنامه مالیاتی سالانه داشت. پس از ارائه این فهرست، مؤدیان باید مالیات ویژه ای معادل ۵٪ از مجموع دارایی های خارجی خود پرداخت می کردند. مؤسسه مالی واسط، متعهد می شد که این مالیات را به اداره مالیات ایتالیا منتقل کند، بدون آن که ه
یچ گونه اطلاعاتی دربارهٔ هویت پرداخت کننده افشا شود. در مقابل، پرداخت کننده سندی دریافت می کرد که پرداخت مالیات را تأیید می نمود و تضمین می کرد که هیچ گونه تحقیقات یا مجازات های بیشتری در رابطه با آن دارایی ها صورت نخواهد گرفت. به همین دلیل، این طرح با عنوان «سپر مالیاتی» یا "Scudo" شناخته شد، چرا که نوعی محافظت قانونی در برابر پیگردهای مالیاتی آینده فراهم می کرد. این سیاست، بخشی از تلاش دولت ایتالیا برای بازگرداندن سرمایه های خارج شده از کشور و افزایش درآمدهای مالیاتی بود، در حالی که هم زمان به مؤدیان فرصت می داد تا بدون ترس از مجازات، وضعیت مالی خود را با قانون تطبیق دهند.
مارس توسکانی () این منطقه، بخشی از قلمرو پادشاهی ایتالیا و امپراتوری مقدس روم در قرون وسطی بود. این منطقه که در شمال غربی ایتالیای مرکزی واقع شده بود، از جنوب با ایالت های پاپ، از غرب با دریای لیگوریا و از شمال با لومباردی هم مرز بود. این منطقه شامل مجموعه ای از شهرستان ها بود که عمدتاً در دره رودخانه آرنو قرار داشتند و در ابتدا در لوکا متمرکز بودند. تاریخچه. این منطقه، ساخته و پرداختهٔ کارولنژی ها و جانشین دوک نشین توسکای لومبارد بود. پس از سقوط امپراتوری روم غربی، توسکا از سال ۵۶۸ بخشی از پادشاهی ایتالیایی لومباردها (لانگوباردیا ماژور) بود تا اینکه در سال ۷۵۴، پادشاهان فرانکی در درگیری با پاپ استفان دوم مداخله کردند. با اهدای پپین، بخش جنوبی توسکای اطراف ویتربو بخشی از ایالت های تازه تأسیس پاپ شد، در حالی که بخش شمالی (یا توسکانی لومبارد) پس از آنکه شارلمانی سرانجام در سال های ۷۷۳/۷۴ پادشاهی لومباردها را فتح کرد، به منطقهٔ امپراتوری توسکانی تبدیل شد. لومباردی به همراه سرحدات توسکانی و ورونا به هسته اصلی پادشاهی امپراتوری ایتالیا تبدیل شد. اولین مرزبان توسکانی، آدالبرت اول بود که در سال ۸۴۶ این عنوان را دریا
فت کرد. پیش از او، پدر و پدربزرگش، کنت بونیفاس اول لوکا و بونیفاس دوم، که احتمالاً اصالتاً باواریایی بودند، بیشتر شهرستان های منطقه را کنترل می کردند و عناوین بالاتری نیز داشتند، مانند بخشدار کورسیکا یا دوک لوکا. بونیفاس ها تا سال ۹۳۱ این مرزبان را در اختیار داشتند. در اواخر قرن نهم و اوایل قرن دهم، حمایت مرزبانان توسکانی برای هر نامزدی که قصد پادشاهی ایتالیا را داشت، بسیار مهم بود. در سال ۹۳۱، هیو از آرل، که خود را پادشاه ایتالیا کرده بود، در تلاش برای ادغام تمام املاک مهم ایتالیا در دست بستگانش، بونیفاس ها را از قدرت خلع کرد. او توسکانی را به برادرش بوسو اعطا کرد. این دوک نشین تا سال ۱۰۰۱ میلادی در دست اعضای خانواده ای به نام بوزونیدها باقی ماند. همچنین نفوذ خود را در انتخابات سلطنتی حفظ کرد. تا اواخر سال ۱۰۲۷، رینیر توسط امپراتور مقدس روم، کنراد دوم، به دلیل مخالفت با او به عنوان پادشاه، از حکومت برکنار شد. در سال ۱۰۲۷، این دوک نشین به کنت های کانوسا اعطا شد. بونیفاس سوم از عنوان دوکس و مارکیو: دوک و مارگراف استفاده می کرد. او متحد امپراتوران مقدس روم بود، اما قدرت او آنقدر زیاد بود که امپراتوران ایتالیا ر
ا تهدید می کرد. او میراث کانوسا را که عمدتاً در امیلیا بود، به توسکانی متحد کرد و آن را به دخترش ماتیلدا منتقل کرد. علاوه بر سرزمین های وسیع امیلیا، بزرگ ترین دارایی او توسکانی بود که در تصرف فئودال ها بود و او آن را به نفع پاپ در مناقشه اعطای مقام به کار گرفت. با مرگ ماتیلدا در سال ۱۱۱۵، دوران فئودال ها در شمال ایتالیا به پایان رسید و جای خود را به سلطهٔ دولت شهرها، جمهوری های دریایی و کمون ها داد. خاندان بونیفاس. اینان در اصل کنت های لوکا بودند که قدرت خود را بر شهرستان های همسایه گسترش دادند. خاندان بوسو. اینان (عمدتاً نامشروع) خویشاوندان هیو آرل، پادشاه ایتالیا بودند که او پس از برکناری سلسله بونیفاس، آنها را به این سمت منصوب کرد. خاندان کانوسا. اینان نوادگان کنت های کانوسا بودند. پس از این، توسکانی بین جمهوری های رقیب فلورانس، پیزا، سینا، آرتزو، پیستویا و لوکا تقسیم شد. از قرن ۱۴، فلورانس بر پیستویا (۱۳۰۶، رسماً ضمیمه ۱۵۳۰)، آرتزو (۱۳۸۴)، پیزا (۱۴۰۶) و سینا (۱۵۵۹) تسلط یافت. لوکا تا دوره ناپلئون در قرن ۱۹ یک جمهوری مستقل بود.
مارک چائو (؛ زادهٔ ۲۵ سپتامبر ۱۹۸۴) بازیگر تایوانی–کانادایی است. او فعالیت بازیگری خود را با مجموعهٔ تلویزیونی سیاه و سفید (۲۰۰۹) آغاز کرد که برای آن جایزهٔ ناقوس طلایی بهترین بازیگر مرد را دریافت کرد. پس از همکاری با کارگردان دوز نیو در فیلم های "مونگا" (۲۰۱۰) و "عشق" (۲۰۱۲)، مسیر حرفه ای خود را به چین منتقل کرد و در آثاری همچون فیلم های "گرفتار در وب" (۲۰۱۲)، "خیلی جوان" (۲۰۱۳)، "" (۲۰۱۳)، "سالنامهٔ قبیلهٔ ارواح" (۲۰۱۵)، "داستان او" (۲۰۲۴) و همچنین مجموعه تلویزیونی "عشق ابدی" (۲۰۱۷) نقش آفرینی کرد. چائو در فهرست ۱۰۰ سلبریتی چینی "فوربز"، در سال ۲۰۱۱ رتبهٔ ۱۰۰ و در سال ۲۰۱۷ رتبهٔ ۳۶ را کسب کرد. اوایل زندگی. چائو پسر آلن چائو، بازیگر و مجری تلویزیون است. او از دانشگاه ویکتوریا در کانادا با مدرک کارشناسی دوگانه در رشته های جامعه شناسی و اقتصاد فارغ التحصیل شد. پس از پایان تحصیل، فعالیت خود را در صنعت سرگرمی تایوان آغاز کرد.
الساندرو فارنیزی، شاهزاده پارما (؛ ۱۰ ژانویه ۱۶۳۵ – ۱۸ فوریه ۱۶۸۹) یک رهبر نظامی ایتالیایی بود که از سال ۱۶۷۸ تا ۱۶۸۲ فرماندار هابسبورگ هلند بود. او را نباید با جد بزرگ و شناخته شده ترش، الکساندر فارنزه، دوک پارما، اشتباه گرفت. این الساندرو اغلب الساندرو دی اوداردو (پسر اوداردو) نامیده می شد. برادر بزرگترش رانچیو دوم، ششمین دوک پارما و پیاچنزا بود. زندگی نامه. او در پارما متولد شد، پسر دوم اوداردو فارنزه، پنجمین دوک پارما، و مارگریتا د مدیچی. آلساندرو فارنزه پسر دوم اودورادو اول فارنزه (۲۸ آوریل ۱۶۱۲ - ۱۱ سپتامبر ۱۶۴۶) و همسرش مارگریتا د مدیچی (۳۱ مه ۱۶۱۲ - ۶ فوریه ۱۶۷۹) بود. او همچنین برای جلوگیری از اشتباه گرفته شدن با پدربزرگش، آلساندرو فارنزه (۲۷ اوت ۱۵۴۵ - ۳ دسامبر ۱۵۹۲)، با نام آلساندرو دی اودورادو شناخته می شود. فارنزی در طول دوران حرفه ای خود، مناصب سیاسی و نظامی متعددی را بر عهده داشت. از سپتامبر ۱۶۵۶ تا ۱۶۵۸، او به عنوان ژنرال شوالیه های ونیزی خدمت کرد. در پایان جنگ بین ونیز و امپراتوری عثمانی، او به ارتش اسپانیا پیوست. در آنجا، در ۱۷ نوامبر ۱۶۶۴، ژنرال شوالیه های ایتالیایی شد. در سال ۱۶۷۵، او نایب
السلطنه ناوار شد و نشان پشم طلایی را دریافت کرد. در ۲۵ ژوئیه ۱۶۷۶، او از مقام خود کناره گیری کرد و تا ۲۵ مه ۱۶۷۷ به عنوان نایب السلطنه کاتالونیا خدمت کرد. او به هلند اسپانیا فرستاده شد، جایی که از سال ۱۶۷۸ تا ۱ آوریل ۱۶۸۲ به عنوان فرماندار خدمت کرد. سپس از ۲۱ دسامبر ۱۶۸۲ تا ۱۶۸۷ دوباره به عنوان ژنرال برای ونیزی ها جنگید. در سال ۱۶۸۷، او به عنوان دریاسالار بزرگ ناوگان اسپانیا منصوب شد و همچنین مشاور ولیعهد شد. او در ۱۸ فوریه ۱۶۸۹ در مادرید درگذشت. او ژنرال ارتش ونیز بود که با ترک ها می جنگید و بعداً دریاسالار نیروی دریایی اسپانیا شد. او پس از جنگ فرانسه و هلند، فرماندار هلند جنوبی شد. الکساندر در سال ۱۶۸۹ در مادرید درگذشت. خانواده. ماریا د لائو و کاریلو توسط معشوقه خود دارای فرزندان زیر است:
عشق ابدی (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی چینی محصول سال ۲۰۱۷ به کارگردانی لین یوفن و با بازی یانگ می و مارک چائو است. این مجموعه بر پایهٔ رمان ژانر شیانشیا با همین نام از نویسنده تانگ چی گونگ زی (۲۰۱۵) اقتباس شده است. پخش این مجموعه از ۳۰ ژانویه تا ۱ مارس ۲۰۱۷ در شبکه های ژجیانگ تی وی و دراگون تی وی انجام گرفت. تا ۱ اوت ۲۰۱۸، این مجموعه به ۵۰ میلیارد بار تماشا رسید و به پرمخاطب ترین مجموعهٔ تلویزیونی جهان تبدیل شد.
«کارلو تینگو» (آدریا، ۱ آوریل ۱۸۹۲ - پائولو، ۱۱ مه ۱۹۴۵) سیاستمدار و کارمند دولت فاشیست ایتالیایی، وزیر شرکت های پادشاهی ایتالیا از فوریه تا آوریل ۱۹۴۳ و عضو اتاق فاشیسم و ​​شرکت ها بود. او همچنین به عنوان بخشدار در چندین شهر ایتالیا، از جمله تریسته، میلان و تورین خدمت کرد. زندگینامه. او در سال ۱۸۹۲ در آدریا متولد شد، پسر جووانی باتیستا تینگو و معلم مدرسه، ولیا گوسلا بود. در جوانی یکی از بنیانگذاران صلیب سبز آدریا بود و در رشته حقوق از دانشگاه پادوا فارغ التحصیل شد، جایی که به عضویت یک گروه طرفدار الحاق به نام "گردان سن گیوستو" درآمد. او با درجه سروانی در جنگ جهانی اول شرکت کرد و در ژانویه ۱۹۱۸ به خاطر تصرف یک پاسگاه دشمن در مونته آسولونه (کوه های مونته گراپا) مدال نقره شجاعت نظامی را دریافت کرد. او که دارای ایده های جمهوری خواهانه بود، مدتی به همراه جووانی مارینلی در محافل سوسیالیست-جمهوری خواه در آدریا رفت و آمد داشت، اما پس از شرکت در یک گردهمایی که توسط بنیتو موسولینی برگزار شده بود، در حالی که به طور اتفاقی خود را در میلان یافت، در آوریل ۱۹۲۱ به گروه های رزمی ایتالیایی پیوست. سپس او "جوخه های عملیاتی" را
در پولسینه رهبری کرد و در راس لژیون "پولسانا" در راهپیمایی به سمت رم شرکت کرد. برای مدت کوتاهی، از ژانویه تا مارس ۱۹۲۵، او عضو دبیرخانه فدرال حزب ملی فاشیست روویگو بود و پس از تأسیس شبه نظامیان داوطلب برای امنیت ملی، به آن پیوست و به درجه سرتیپ رسید. در ۱۶ دسامبر ۱۹۲۶، تینگو به عنوان بخشدار درجه دو منصوب شد و پس از آن از ۱۶ دسامبر ۱۹۲۶ تا ۱۶ سپتامبر ۱۹۲۷ بخشدار سوندریو و بعداً از ۱۶ سپتامبر ۱۹۲۷ تا ۱۶ دسامبر ۱۹۳۰ بخشدار پیاچنتسا شد. در ژانویه ۱۹۳۱، او به رهبری بخشدار گوریتزیا فراخوانده شد و در ۱۶ اکتبر ۱۹۳۲ به بخشدار درجه یک ارتقا یافت و از ۱۶ ژانویه ۱۹۳۳ تا ۳۱ ژوئیه ۱۹۳۶ به عنوان بخشدار تریسته خدمت کرد. در طول دوران تصدی خود در گوریتزیا، او با اسقف اعظم اسلوونیایی سالخورده گوریتزیا، فرانچسکو بورگیا سِدِج (Francesco Borgia Sedej)، و بعداً با اسقف تریسته، لوئیجی فوگار (Luigi Fogar)، درگیر شد. هر دو اسقف در سال های امپراتوری هابسبورگ تشکیل شده بودند و بنابراین، به ویژه به دلیل مخالفت آشکارشان با سیاست ایتالیایی سازی، مورد سوءظن رژیم فاشیستی قرار داشتند. این امر منجر به مذاکراتی بین دولت و کلیسا شد که در اکتبر
۱۹۳۶ منجر به استعفای فوگار شد. فوگار به رم منتقل شد و در آنجا به عنوان اسقف اعظم اسقف نشین پاتراس منصوب و به کلیسای سن جیووانی در لاترانو منصوب شد. در همین حال، تینگو در ۱ آگوست ۱۹۳۶ به بخشدار بولونیا منتقل شد، اما تنها دو هفته در این سمت باقی ماند و سپس به عنوان بخشدار تورین منصوب شد و جایگزین بخشدار قبلی شد که با دبیر فدرال بخش محلی حزب ملی فاشیست، پیرو گازوتی (Piero Gazzotti)، درگیر شده بود. تینگو تا ۱ فوریه ۱۹۴۱ در این سمت باقی ماند. در فوریه ۱۹۴۱، او به عنوان فرماندار میلان منصوب شد و جایگزین جووانی باتیستا مارتزیالی شد؛ او این سمت را تا ۷ فوریه ۱۹۴۳ حفظ کرد. در همان دوره، او همچنین عضو اتاق فاشیست ها و شرکت ها بود؛ پس از تصدی سمت های مختلف در رأس مدیریت دولت و رده های رژیم، در فوریه ۱۹۴۳ به عنوان وزیر شرکت ها منصوب شد و بدین ترتیب عضو شورای عالی فاشیسم شد. او پس از دو ماه به دلایل سلامتی استعفا داد و پس از آن به وزارت دارایی قرار رفت و سمت کمیسر کاغذ و سلولز و سپس ریاست مؤسسه ملی مدیریت مالیات بر مصرف را بر عهده گرفت. او در اوت ۱۹۴۳ به دلایل سلامتی بازنشسته شد. تینگو در دوران جمهوری سوسیال ایتالیا هیچ س
متی نداشت و تا سال ۱۹۴۵ که به میلان نقل مکان کرد، بی سروصدا با خانواده اش در آدریا زندگی می کرد. در روزهای پیش از فروپاشی جمهوری سوسیال ایتالیا، تینگو در جلسه ای که به میزبانی کاردینال ایلدفونسو شوستر در اسقف نشین میلان در صبح ۲۵ آوریل ۱۹۴۵ بین موسولینی و رهبران کمیته محلی آزادی ملی در تلاش نهایی برای متقاعد کردن دوچه به تسلیم برگزار شد، حضور داشت. به گفته ساندرو پرتینی، که او نیز در این جلسه حضور داشت، تینگو در برهم زدن مذاکرات نقش مهمی داشت. به گفته آکیله ماراتزا، یکی دیگر از نمایندگان CLN که در جلسه شرکت کرده بود، و ژنرال رنتزو مونتانیا، که عضوی از هیئت RSI بود، تینگو سخنان پرتینی را که به کاردینال در مورد قصدش مبنی بر عدم رعایت پیشنهادهای ارائه شده به موسولینی برای تحویل او به متفقین غربی می گفت، شنید و به دیکتاتور هشدار داد و بدین ترتیب مذاکرات پایان یافت. تینگو در پروازش به سمت شمال در اواخر همان شب، موسولینی را دنبال نکرد و در ۱۱ مه ۱۹۴۵ در پائولو مرده پیدا شد؛ در دستش تکه کاغذی پیدا شد که روی آن با مداد نوشته بود «من کارلو تینگو هستم». منابع و مآخذ. Luigi Tavano, I cattolici isontini nel XX secolo: II
. Dal 1918 al 1934 Nicola Berti, Per conoscere Marino Marin: il poeta di Adria e della terra polesana Aldo Rondina, Giovanni Marinelli: Una carriera nell'ombra del regime ([1]) Guido Botter, Luigi Fogàr Annamaria Vinci, Sentinelle della Patria, Editori Laterza, Bari, 2011 Salvatore Lupo, Il fascismo, Feltrinelli, Milano, 2013
رانچیو دوم فارنیزی (; – ) از سال ۱۶۴۶ تا زمان مرگش، نزدیک به ۵۰ سال بعد، ششمین دوک پارما و پیاچنزا بود. او همچنین از سال ۱۶۴۶ تا ۱۶۴۹ دوک کاسترو بود. زندگی نامه. تولد و جانشینی. رانوچیو پسر ارشد اودورادو فارنزی، پنجمین دوک حاکم پارما، و همسر توسکانی اش، مارگاریتا د مدیچی، بود. پس از مرگ ناگهانی پدرش، رانوچیو جانشین دوک شد. از آنجایی که او صغیر بود و هنوز به سن قانونی نرسیده بود، دو سال اول سلطنت خود را تحت نیابت عمویش، فرانچسکو ماریا فارنزه و مادرش حکومت کرد. رانوچیو متعلق به خاندان فارنزی بود که دوک نشین آن توسط جد پدری اش، پاپ پل سوم، که قبلاً الساندرو فارنزه بود، تأسیس شده بود. دوک های فارنزه از زمانی که پسر نامشروع پاپ پل، پیر لوئیجی فارنزه، آن را به عنوان دارایی به دست آورد، بر پارما و پیاچنزا حکومت می کردند. پیر لوئیجی همچنین دوک کاسترو بود، عنوانی که توسط پدرش به او اعطا شده بود، پس از آنکه پدرش آن را از زمین های بازیابی شده پس از مرگ رانچیو بزرگ، برادر کوچکتر پیر لوئیجی، ایجاد کرد. نیابت سلطنت. در تلاش برای تجدید اتحاد با خانواده فارنزه، فرانسه به او پیشنهاد ازدواج با خواهرزاده کاردینال ژول مازارن را