Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
باشگاه فوتبال کراکویا () یک باشگاه فوتبال در کراکوف، لهستان است. این باشگاه پنج بار قهرمان فوتبال لهستان شده است، علاوه بر اینکه نخستین قهرمان فوتبال لهستان نیز بوده است. کراکویا که در سال ۱۹۰۶ تأسیس شد، قدیمی ترین باشگاه لهستان است که هنوز پابرجاست. این تیم در بالاترین سطح فوتبال لهستان، یعنی لیگ برتر فوتبال لهستان، بازی می کند. کراکویا در سال ۲۰۲۰ برندهٔ جام حذفی فوتبال لهستان و سوپر جام فوتبال لهستان شده است.
باشگاه فوتبال میلسامی اورهئی () یک باشگاه فوتبال در اورهئی، مولداوی است. در حال حاضر در لیگ ملی فوتبال مولداوی، بالاترین سطح فوتبال مولداوی، بازی می کند. این تیم که پیش تر با نام ویتورل اورهئی (FC Viitorul Orhei) شناخته می شد، نخستین عنوان قهرمانی لیگ خود را در سال ۲۰۱۵ به دست آورد و به اولین تیمی تبدیل شد که نگذاشت عنوان قهرمانی به تیم هایی از شهرهای کیشیناو و تیراسپول برسد.
باشگاه فوتبال اولکساندریا () یک باشگاه فوتبال در اولکساندریا، استان کیرووهراد، اوکراین است. باشگاه که در سال ۱۹۹۰ تأسیس شد، در لیگ برتر فوتبال اوکراین بازی می کند. عدد ۱۹۴۸ که بر روی لوگو و نشان باشگاه دیده می شود، پس از ادغام آن با اوکرآهروکوم در سال ۲۰۱۴ اضافه شد و بیانگر سال تأسیس آن نیست و بیانگر میراث فوتبالی باشگاه است. باشگاه در ژوئیه ۲۰۱۶ در لیگ اروپا ۱۷–۲۰۱۶ برای نخستین بار در رقابت های اروپایی حضور یافت و به اولین تیم از استان کیرووهراد تبدیل شد که به رقابت های اروپایی راه پیدا می کند و پس از تیم باشگاه فوتبال کریوباس، دومین تیم از بخش اوکراین کرانه راست است که به این موفقیت دست یافته است.
بشارت Ustyug () یک شمایل بشارت روسی است که در قرن دوازدهم در نووگورود خلق شده و یکی از معدود شمایلی است که از حمله مغول به روسیه جان سالم به در برد. "بشارت اوستیوگ" در حال حاضر در گالری ترتیاکوف نگهداری می شود. ریشه های این شمایل و تاریخ دقیق خلق آن مورد اختلاف است. تاریخچه. تاریخچه ای از این شمایل شناخته شده است زیرا در چندین منبع مربوط به قرن های ۱۶ و ۱۷، از جمله "دومین تواریخ نووگورود،" توصیف شده است. این تواریخ صحنه انتقال آن توسط ایوان مخوف از کلیسای جامع سنت سوفیا به مسکو را در اواسط قرن ۱۶ به تصویر می کشند. تاریخ دقیق انتقال مشخص نیست، زیرا نسخه های مختلف ۱۵۴۷، ۱۵۵۴ یا ۱۵۶۱ را ذکر می کنند. در ابتدا، این مراسم در کلیسای جامع بشارت در کرملین مسکو برگزار می شد، اما در اوایل قرن ۱۷ به کلیسای جامع دورمیشن منتقل شد. در حدود قرن های ۱۶ و ۱۷، با طلا، سنگ های قیمتی و مروارید تزئین شد. پس از تعطیلی کلیسای جامع دورمیشن در سال ۱۹۱۸، "بشارت اوستیوگ" به موزه تاریخی دولتی منتقل شد. در سال ۱۹۲۰ دانشمندان شروع به کار بر روی مرمت آن کردند. در سال ۱۹۳۰ موزه آن را به گالری ترتیاکوف تحویل داد، جایی که در سال ۱۹۳۵ مرمت آن س
رانجام به پایان رسید. همچنین در قرن های ۱۶ و ۱۷ نیز مرمت شد. نام. "بشارت اوستیوگ" نام خود را از افسانه ای گرفته است که می گوید سنت پروکوپیوس اوستیوگ سقوط شهاب سنگ را در نزدیکی شهر ولیکی اوستیوگ پیش بینی کرده بود. او طوفان، گردباد و آتش سوزی های بعدی را نیز پیش بینی کرده بود. او سعی کرد شهروندان ولیکی اوستیوگ را متقاعد کند که به گناهان خود اعتراف کنند و برای نجات شهر دعا کنند، اما آنها حرف او را باور نکردند و تنها در آخرین لحظه، زمانی که طوفان شروع شده بود، به کلیسا فرار کردند و شروع به دعا کردند. کل داستان در "کتاب زندگی پروکوپیوس اوستیوگ" ( آمده است)، نوشته شده در قرن هفدهم. افسانه ای که در قرن هجدهم پدیدار شد، می گوید که خود پروکوپیوس در مقابل "محل بشارت" دعا کرد تا از اصابت «تگرگ سنگی» در امان بماند. با این حال، هیچ تأیید تاریخی برای این رویداد یافت نشد. برعکس، طبق "تواریخ اوستیوگ"، آتش سوزی سال ۱۴۹۶ تمام شمایل ها و کتاب های داخل کلیسا، جایی که "بشارت" در آن برگزار می شد، را نابود کرد؛ بنابراین، حتی قبل از تولد ایوان مخوف، این کلیسا سوزانده شده بود. با این وجود، بسیاری از چهره های مذهبی معتبر، افسانه را حف
ظ کردند و "بشارت را" با سنت پروکوپیوس مرتبط ساختند. در سال ۱۷۴۷، نسخه ای از "بشارت" تهیه و با تشریفات به ولیکی اوستیاگ منتقل شد. در ۸ ژوئیه (تقویم جولیان) تعطیلات «نشانه ای از شمایل "بشارت" در شهر اوستیاگ» برقرار شد. در طول حمله فرانسه به روسیه، تزئینات طلایی و سنگ های قیمتی به سرقت رفت و شهروندان ولیکی اوستیاگ هشت هزار روبل برای تجدید شمایل اهدا کردند. منشأ و قدمت. منشأ نوگورودی "بشارت اوستیاگ" برای اولین بار در سال ۱۹۲۸ مورد بحث قرار گرفت، اگرچه هیچ کس هیچ مدرکی برای این نظریه ارائه نکرد. در سال ۱۹۳۳ دیمیتری آینالوف تلاش کرد تا بر اساس پیام سال ۱۵۵۴ دیاک ایوان ویسکوواتی، که نماد بشارت را در ارتباط با صومعه یوریف خداوند نووگورود (). سرانجام، ویکتور لازارف ، منتقد هنری شوروی، مدرک قاطعی پیدا کرد. او تناسبات شمایل سنت جورج نووگورود (که همزمان خلق شده بود) را با "بشارت اوستیوگ" مقایسه کرد و به یکسان بودن قطعی آنها پی برد. او همچنین چندین شمایل بشارت یکسان را در هنر نووگورود کشف کرد. ویکتور لازارف تاریخ خلق این شمایل را بین سال های ۱۱۱۹ تا ۱۱۳۰ میلادی ذکر کرده و ساخت آن را با ساخت کلیسای جامع سنت جورج در صومعه ی
وریف مرتبط دانسته است. مکاریوس اول، با قدمت قرن یازدهم، گمان می کند که این شمایل در سالی خلق شده که خود صومعه یوریف ساخته شده است. برخی از دانشمندان تاریخ های قدیمی تری را ذکر کرده اند، اما گالینا کولپاکووا، "بشارت را" به دوره ۱۱۱۹ تا ۱۱۳۰ نسبت داده است. کپی ها. چندین نسخه از "بشارت" اصلی ایجاد شد.
باشگاه فوتبال بولون () یک باشگاه فوتبال در بولون-سور-مر، فرانسه است. این باشگاه در سال ۱۸۹۸ تشکیل شد و دستاوردهای آن,نسبتاً جزئی هستند، و بزرگترین آنها,شاهکار تا به امروز شامل رسیدن به نیمه نهایی,در طول مسابقات کوپه دو فرانس در سال ۱۹۳۶،و یک فصل لیگ ۱,در سال ۲۰۰۹، بولون بازی های خانگی خود را انجام می دهد,در استادیوم لیبراسیون، که,۱۵۰۰۴ صندلی، با توجه به اینکه قبلاً صندلی هایی وجود داشته است,تنها ۷۰۰۰ نفر قبل از بازسازی آن در سال ۲۰۰۷.قهرمانی و عملکرد خوبی داشت. تاریخچه. سالهای اولیه. بولون ایالات متحده در ابتدا در ماه دسامبر تأسیس شد,۱۸۹۸ توسط گروهی از ورزشکاران جوان محلی,در حالی که آنها عمدتاً بر ورزش تمرکز داشتند,رویدادها، آنها یک تیم فوتبال ایجاد کردند تا خودشان را تأمین کنند,با رقابت های ورزشی در ماه های زمستان,و در چند سال اول کارشان شغل مناسبی پیدا کردند,به عنوان یک باشگاه فوتبال. بولونی قهرمان مسابقات دریایی شد,قهرمانی سه سال متوالی بین,۱۹۰۴ و ۱۹۰۶. آنها در مرحله بعدی قهرمانی را از آن خود کردند,در سال ۱۹۰۹ و پیروزی نهایی آنها در این لشکر,در سال ۱۹۲۲ بود. در سال ۱۹۲۴، بولونی به شمال نقل مکان کرد,او همچن
ین در جام حذفی فرانسه عملکرد خوبی داشت,در سال ۱۹۲۹ به یک چهارم نهایی و سه بار به جمع ۱۶ تیم پایانی رسید. تصاحب موزله و صعود به لیگ ۱. شهردار بولوگن و میلیاردر ژان موزله مداخله کردند,برای نجات باشگاه و منصوب کردن ژاک واتز,به عنوان رئیس. تحت رهبری واتز,این باشگاه نام رسمی جدید خود را به «یونیون اسپورتیو بولونیه» تغییر داد,کوت دوپاله در ژوئیه ۱۹۹۴. به عنوان یک شرکت جدید،بدهی های باشگاه پاک شد و بولونی,اگرچه هنوز در لیگ دسته چهارم با مشکل مواجه است,به شانزده نفر آخر کوپه رسید,دو فرانس دوباره در فصل ۹۸-۱۹۹۷. آنها این عنوان را کسب کردند,تساوی خانگی مقابل المپیک مارسی، تیم لیگ ۱،با نتیجه ۱–۰ شکست خوردند. در دوره بعدی جام,آنها قبل از شکست ۲-۱ در خانه، به جمع ۳۲ تیم پایانی رسیدند,به همسایه لیگ ۱، لیل OSC. در ۱۷ مارس,۱۹۹۹، این باشگاه صدمین سالگرد خود را با میزبانی جشن گرفت,لیورپول - به مربیگری ژرار هولیه,از شهر همسایه، تیروآن - در یک بازی دوستانه و با نتیجه ۲-۱. در سال 2004، بولونی فیلیپ مونتانیه را استخدام کرد,در اولین شغلش در مدیریت ارشد,او به مسابقات قهرمانی ملی راه یافت,و به لیگ ۲ با پیروزی ۲-۱ مقابل,تولون در ۱۱ مه
۲۰۰۷. بولونی در آنجا ماند,در آخرین روز لیگ ۲ سال ۲۰۰۷,فصل با پیروزی ثانیه های پایانی مقابل چاموا نیورتایس اف.سی,که برای جلوگیری از سقوط به یک تساوی نیاز داشتند. فصل ۲۰۰۸ شاهد صعود بولونی به دسته پایین تر بود,در آخرین روز فصل پس از شکست,اس سی آمیان ۴–۰، جایگزین آر سی, استراسبورگ ,شد,در جایگاه نهایی صعود با اختلاف یک امتیاز؛ مهاجم,گریگوری تیل با ۱۸ گل زده بهترین گلزن این مسابقات شد,به والنسین پیوست و جایگزین شد,نوشته ی لوران گویوت، مدیر سابق آکادمی,در باشگاه فوتبال نانت، آنها فقط یک فصل ماندند،با ۳۱ امتیاز به رده نوزدهم سقوط کرد,اولین برد از هفت برد آنها در فصل دوم بود.بازی در ۱۶ آگوست ۲۰۰۹، ۲–۱ در خانه,به گرنوبل فوت ۳۸ در همان فصل،تیم به یک چهارم نهایی رسید,جام حذفی فرانسه ۲۰۰۹-۱۰ در بازی خارج از خانه با نتیجه ۳–۱ شکست خورد,به تیم کوئیلی آمریکا در سطح چهارم. افول و افزایش. بولونی سقوط کرد,در پایان فصل ۲۰۱۱-۱۲ لیگ ۲,پایان دادن به حضور پنج ساله آنها در لیگ های حرفه ای,تیم به مرحله یک چهارم نهایی رسید,جام حذفی فرانسه ۱۵-۲۰۱۴، در ضربات پنالتی شکست خورد,به مصاف سنت اتین پس از تساوی ۱-۱ خانگی.در مارس ۲۰۲۰، بولونی د
ر مسابقات قهرمانی ملی فرانسه سوم شد,وقتی فصل زودتر از موعد مقرر به پایان رسید,به همه گیری کووید-۱۹. آنها محروم شدند,از فرصت ترفیع محروم شدند,وقتی کمیته اجرایی FFF اعلام کرد,که پلی آف معمول بین تیم هجدهم لیگ ۲,و مقام سوم در مسابقات قهرمانی ملی ادامه نخواهد یافت,این تیم در انتهای جدول قهرمانی ملی ۲۰۲۱ قرار گرفت,و پس از ۱۷ سال به چمپیوننت نشنال ۲ سقوط کردند,در سه بخش برتر,این تیم تقریباً دومین سقوط متوالی خود را تجربه کرد,در مسابقات قهرمانی ملی ۲ سال ۲۰۲۲، زنده ماند,پس از بهبود عملکرد در نیم فصل دوم، در رتبه نهم قرار گرفت. در ۲۷ آوریل ۲۰۲۴، بولونی صعود خود را قطعی کرد,برای قهرمانی در مسابقات ملی از فصل آینده,قهرمانان چمپیونات نشنال ۲ در فصل ۲۰۲۳-۲۴,پس از شکست ریسینگ سی اف اف با نتیجه ۳-۱ و باشگاه,بازگشت به رده سوم پس از دو سال,برای فصل ۲۰۲۵، بولونی به دسته بالاتر صعود کرد,لیگ ۲ به دلیل گرفتن آژاکسیو,به دلایل مالی به دسته پایین تر سقوط کرد.
نبرد نووگورودی ها با سوزدالی ها () یک نماد نووگورودی از اواسط قرن پانزدهم است که محاصره نووگورود (۱۱۷۰) را به تصویر می کشد. افسانه آیکون. طبق یک افسانه بعدی (که اولین بار تقریباً سه قرن پس از نبرد نوشته شده است)، در طول محاصره، اسقف اعظم ایلیا نووگورود دستور داد که شمایل مادر خدا از نشان (ru: "Bogomater Znamenie" یا "Богоматер Знамение") از کلیسای تجلی در خیابان ایلین در حاشیه شرقی شهر بود، از روی پل بزرگی که بر روی رودخانه ولخوف قرار دارد، به دتینتس آورده شود تا در کلیسای جامع حکمت مقدس مورد احترام قرار گیرد و از دیوارهای دتینتس به نمایش گذاشته شود تا به نووگورودی ها شجاعت ببخشد. طبق افسانه، وقتی شماس به کلیسا رفت، (به طور معجزه آسایی) نتوانست شمایل را بلند کند و برگشت تا این موضوع را به اسقف اعظم گزارش دهد، که خود از روی پل به کلیسا رفت و شمایل را به دتینتس برگرداند. سپس این شمایل بر روی دیوارها به نمایش گذاشته شد و طبق داستان، مورد اصابت تیر سوزدالی قرار گرفت و در آن زمان، طبق افسانه، شمایل گریه کرد. افسانه ادامه داد که از طریق شفاعت های مادر خدا و اسقف اعظم ایلیا و چندین قدیس دیگر (به ویژه بوریس و گلب و س
نت جورج که همگی در شمایل های نبردی که ارتش نووگورود را علیه سوزدالی ها رهبری می کرد، به تصویر کشیده شده اند)، نووگورودی ها توانستند سوزدالی ها را شکست دهند و پس از آن شاهزاده آندری به سوزدالیا عقب نشینی کرد. افسانه پیرامون ایلیا و شمایل مادر خدا احتمالاً برای مدتی به صورت شفاهی باقی مانده است. به نظر می رسد که این افسانه برای اولین بار در دوران اسقف نشینی ایفیمی دوم (۱۴۲۹–۱۴۵۸) به رشته تحریر درآمده است، زمانی که او از پاخومیوس صرب، نویسنده مشهور قدیس آن دوره که هم برای اسقف نشینان نوگودی و هم برای شاهزادگان و کلان شهرهای مسکو کار می کرد، حمایت کرد. پاخومیوس پس از نوشتن چندین افسانه پیرامون ایلیا در دوران اسقف نشینی ایفیمی، به صومعه تثلیث سنت سرگیوس در نزدیکی مسکو رفت. او در دوران اسقف نشینی ایونا (۱۴۵۸–۱۴۷۰) به نوگورود بازگشت و زندگینامه ایلیا را نوشت که در آن این قسمت به طور برجسته ای نقش داشت. این داستان بعداً در کتاب های مدارج که تحت نظر متروپولیتن مکاریوس مسکو (که قبل از متروپولیتن شدن، اسقف اعظم نووگورود بود) گردآوری شده بود، گنجانده شد. علاوه بر داستان های پیرامون این رویداد، اوفیمی دوم همچنین از نقاشی
شمایلی حمایت کرد که سه صحنه از این ماجرا را نشان می دهد: ایلیا شمایل را از کلیسای تجلی می گیرد، با آن از روی پل عبور می کند و آن را بر دیوارهای شهر به نمایش می گذارد، در حالی که نووگورودی ها (به رهبری قدیسان نظامی) برای بیرون راندن سوزدالی ها بیرون می تازند. یک نسخه از این شمایل نیز در قرن شانزدهم نقاشی شده است. شمایل مادر خدا از نشان که ایلیا در سال ۱۱۶۹ به دِتینِتس آورد، مدت ها در کلیسای تجلی در خیابان ایلین نگهداری می شد. در قرن هفدهم کلیسای جدیدی () در کنار آن ساخته شد. این کلیسا در دوران شوروی در موزه نووگورود نگهداری می شد و اکنون در کلیسای جامع حکمت مقدس در نووگورود به نمایش گذاشته شده است. تابوت اسقف اعظم ایلیا نیز در کلیسای جامع در گالری غربی دیده می شود.
موضوع. موضوع، قسمتی از فصل های ۵ تا ۷ کتاب استر در عهد عتیق است. هامان، مشاور پادشاه خشایارشا، به دلیل عدم احترام به مردخای، چه با ایستادن هنگام ورود او به اتاق و چه با سلام کردن به او، و همچنین به دلیل غرورشان، پیشنهاد داد که او و تمام ملت یهود را به دار بیاویزند. یهودیان با شفاعت استر، پسر عموی مردخای، که همسر خشایارشا نیز بود، نجات یافتند. این نجات هنوز هم در جشنواره پوریم یهودیان جشن گرفته می شود. در آن جشنواره، هامان به عنوان یک شخصیت شرور به تصویر کشیده شده است و این موضوع در تصویر رامبراند از او منعکس شده است. طبق گفته موزه پوشکین، این یکی از بهترین آثار رامبراند در اواخر دوران کاری اش است. رامبراند. رامبراند هنگام نقاشی «اخشورش وهامان در ضیافت استر» از نمایشنامه «هِستِر» اثر یوهانس سرووترز (۱۶۲۳–۱۶۷۷) الهام گرفت. این نمایشنامه اولین بار در سال ۱۶۵۹ در شوبورگ ون کامپن اجرا شد و به لئونوره هیودکوپر، دختر جوآن هیودکوپر ون مارِسوین تقدیم شد. مضمون نمایشنامه، که بر اساس روایت کتاب استر در عهد عتیق شکل گرفته، با تمرکز بر تنش های سیاسی و اخلاقی دربار ایران باستان، تأثیر قابل توجهی بر فضای دراماتیک و ترکیب بن
دی نقاشی رامبراند گذاشت. این اثر همچنین بازتابی از دغدغه های مذهبی و اجتماعی هنرمند در دوران باروک است. سرووترز نمایشنامه خود را در واکنش به کشتارهای اروپای شرقی نوشت. ممکن است شوهرش این نقاشی را سفارش داده باشد و به این ترتیب به رامبراند که در مشکلات مالی بود، کمک کرده باشد. پس از تکمیل نقاشی "«اخشورش وهامان در ضیافت استر»" در سال ۱۶۶۰، رامبراند آن را به یان جی. هینلوپن فروخت. در سال ۱۶۶۲، کتاب شعری از یان ووس منتشر شد که در آن تعدادی شعر بر اساس نقاشی های متعلق به یان جی. هینلوپن سروده شده بود. یان ووس این نقاشی را اینگونه توصیف می کند: منشأ. بخشی از مجموعه یان هینلوپن به دو دخترش رسید که این نقاشی یکی از آنها بود. سارا هینلوپن، که مسن ترین فرد خانواده اش بود، در سن ۸۹ سالگی، اما بدون فرزند، درگذشت. بیشتر دارایی های او به نیکولاس گیلوینک و سه خواهرش رسید. متأسفانه، وصیت نامه او به هیچ نقاشی اشاره ای نکرده است، احتمالاً برای جلوگیری از مالیات بر ارث. در سال ۱۷۶۰، "تابلوی «اخشورش وهامان در ضیافت استر»" در حراجی شماره ۴۵ به فروش رسید. این حراجی به عنوان اثری از نیکولاس گیلوینک ثبت شده بود و پس از مرگ جرارد هوت
، نقاش کوچک اما مجموعه دار مهم در لاهه، ترتیب داده شده بود. در سال ۱۷۶۴، این نقاشی به کاترین کبیر رسید، احتمالاً از طریق کارآفرین آلمانی، یوهان ارنست گوتزکوفسکی، که پس از جنگ هفت ساله دچار مشکل مالی شده بود. پس از دریافت ۳۲۰ نقاشی به طور همزمان از گوتزکوفسکی، تزارینای روس موزه ارمیتاژ را تأسیس کرد. احتمالاً به توصیه گوستاو فریدریش واگن، این نقاشی در سال ۱۸۶۲ به موزه رومیانتسف در مسکو منتقل شد. از سال ۱۹۲۴، "نقاشی «اخشورش وهامان در جشن استر» را" می توان در موزه پوشکین، که آن هم در مسکو است، مشاهده کرد.
استوارت پیچ (؛ زادهٔ ) افسر ارشد بازنشسته نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا است. پس از آموزش به عنوان ناوبر، فرماندهی اسکادران نهم بمب افکن را بر عهده داشت و سپس معاون فرمانده فرودگاه نیروی هوایی سلطنتی بروگن شد. او در سال ۲۰۰۰ به عنوان فرمانده هوایی ناتو (فوروارد) در کوزوو مستقر شد. او در سال ۲۰۰۶ به عنوان رئیس اطلاعات دفاعی، در سال ۲۰۰۹ به عنوان رئیس عملیات مشترک و در دسامبر ۲۰۱۱ به عنوان اولین فرمانده ستاد فرماندهی نیروهای مشترک منصوب شد و در ماه مه ۲۰۱۳ به عنوان جانشین رئیس ستاد دفاع بریتانیا منصوب شد. پیچ در ۱۴ ژوئیه ۲۰۱۶ جانشین ژنرال نیکلاس رینولدز هوتون به عنوان رئیس ستاد دفاع بریتانیا شد. او در ۲۹ ژوئن ۲۰۱۸ جانشین ژنرال پتر پاول به عنوان رئیس کمیته نظامی ناتو شد و تا زمان بازنشستگی اش از ناتو در ژوئن ۲۰۲۱ در این سمت خدمت کرد.
باشگاه فوتبال روت وایس اوبرهاوزن () یک باشگاه فوتبال در اوبرهاوزن، آلمان است.
() یک روزنامه مقدونی است که در سال ۲۰۱۳ تأسیس شد. اولین شماره آن در ۱۹ اکتبر همان سال منتشر شد. در اکتبر ۲۰۱۶ این شرکت به بخشی از گروه رسانه ای آدریا در صربستان تبدیل شد. تاریخچه و مشخصات. بنیانگذاران این مجله گروهی از روزنامه نگاران با ذهنیت باز و سنت دموکراتیک بودند، مانند برانکو گروسکی (در دهه ۹۰، بنیان گذار محبوب ترین روزنامه دنونیک که بعداً به واز فروخته شد) و گرادیمیر یووانوویچ (روزنامه نگار رادیو اسکوپیه، سردبیر و مفسر، بازنشسته)، با تأمین کمک فنی و لجستیکی قابل توجه آژانس تبلیغاتی خانه اسکوپیه به کار مشغول شدند. بنیانگذاران اصلی این روزنامه، ولاتکو کوسوالیسکی، که در آن زمان مدیر کل نیز بود و همچنین گرادیمیر یووانوویچ. برانکو گروسکیدر آنزمان به عنوان سردبیر منصوب شد. پس از آنکه سهام روزنامه «اسلوبودن پچات دو»، را «گروه رسانه ای آدریا دو» از بلگراد به دست گرفت، حمایت کامل خود را از این روزنامه اعلام کرد. در نتیجه این حمایت، اسلوبودن پچات به بزرگ ترین رسانه چاپی و توزیع کننده در بخش رسانه های چاپی مقدونیه تبدیل شد و بیشترین تیراژ روزانه را در مقدونیه شمالی دارد. روزنامه در شرایطی آغاز به کار کرد که حاکی
وضعیت واقعی اجتماعی و سیاسی در مقدونیه شمالی بود. شعار اسلوبودن پچات «همیشه در کنار مردم» بوده است. چاپ اولیه با یک دستگاه چاپ اجاره ای در چاپخانه شخصی و با توزیع شخصی آغاز شد، زیرا چاپخانه ها و توزیع کنندگان موجود از چاپ و توزیع آن خودداری می کردند. از این رو، با وجود تعداد کمی وسیله نقلیه دست دوم، رایانه های شخصی قدیمی و نرم افزارهای منسوخ شده، همراه با تعداد کمی از متخصصان شجاع، اسلوبودن پچات به روزنامه ای پیشرو و با بیشترین تیراژ در بازار تبدیل شد که شامل یک ناوگان توزیعی متشکل از ۱۳ وسیله نقلیه داشت. تا ژوئیه ۲۰۱۸، اسلوبودن پچات دو حدود ۵۰ کارمند داشت که ۱۹ نفر در اتاق خبر (سردبیر، معاونان، روزنامه نگاران، خبرنگاران، عکاسان خبری، ویراستاران فنی، طراحان وب، سخنرانان و غیره)، ۵ نفر در بخش بازاریابی، ۵ نفر در چاپخانه، ۱۳ نفر در بخش توزیع و ۴ نفر در بخش مالی و اداری بودند. این شرکت با روزنامه نگاران آزاد، خبرنگاران سایر شهرهای مقدونیه شمالی و خارج از کشور قرار داد دارد، همچنین ستون نویسان، پورتال های اینترنتی با آژانس اطلاعات دولتی MIA و همچنین سرویس های خبری خارجی همکاری و قرارداد دارند. نسخه دیجیتال روزنام
ه "اسلوبودن پچات" در ژانویه ۲۰۱۷ منتشر شد. پورتال مدرن آن بازطراحی شده است تا سطح جدیدی از ارتباطات را در میان پرفروش ترین روزنامه های روزانه ارائه دهد. ]
کاخ اوستانکینو اقامتگاه تابستانی سابق و تئاتر اپرای خصوصی خانواده شرمتیف است که در اصل در چند کیلومتری شمال مرکز مسکو واقع شده است. این کاخ بخشی از منطقه اداری شمال شرقی شهر است. محوطه های تاریخی موجود شامل کاخ چوبی اصلی است که در سال های ۱۷۹۲–۱۷۹۸ در اطراف یک سالن تئاتر ساخته شده است و غرفه های مصری و ایتالیایی مجاور آن، یک کلیسای تثلیث قرن هفدهمی و قطعاتی از پارک قدیمی اوستانکینو با ماکتی از میدان "میلووزور (Milovzor)" را در خود جای داده است. تاریخچه. قرن شانزدهم تا ۱۷۸۷ میلادی. اولین شواهد مستند از اوستانکینو - که در آن زمان با نام اوستاشکوو شناخته می شد - به اواسط قرن شانزدهم میلادی برمی گردد، زمانی که تزار ایوان چهارم روسیه این زمین ها را به الکسی ساتین، از بستگان سیاستمدار الکسی آداشف، اعطا کرد. با این حال، ساتین در سال ۱۵۶۰ توسط ایوان اعدام شد و زمین ها به یک مزدور آلمانی به نام هورن و در سال ۱۵۸۵ به دیاک (سیاستمدار) واسیلی شلکالوف رسید. در زمان شلکالوف، زمین های خالی از سکنه اوستاشکوو به یک ملک اربابی با برکه ها و باغ سرو تبدیل شد. این عمارت در زمان آشوب ها توسط غارت و آتش سوزی ویران شد. پایان خصومت ه
ا و به قدرت رسیدن خاندان رومانوف، مالکان جدیدی را به ارمغان آورد: شاهزاده های چرکاسکی. آنها پارک ها را دوباره کاشتند و یک منطقه شکار ایجاد کردند و آن را به سمت شرق تا روستای الکسیفسکویه گسترش دادند. در نیمه اول قرن هجدهم، اوستانکینو به تدریج از یک عمارت دائمی روستایی به یک اقامتگاه موقت تبدیل شد؛ ملکه الیزابت روسیه در سال ۱۷۴۲ از اوستانکینو بازدید کرد. سال بعد، از طریق ازدواج بین پرنسس واروارا، تنها وارث ثروت چرکاسکی، و پیتر شرمتف، پسر فیلد مارشال شرمتف، اوستانکینو به شرمتف ها رسید و تا سال ۱۹۱۷ دارایی آنها باقی ماند. ساخت کاخ. در سال ۱۷۸۷، نیکولای شرمتف پس از مرگ پدرش، اوستانکینو را به ارث برد. نیکولای شرمتف حامی تئاتر بود. در سه سال بعد، شرمتف تئاترهای خانگی را در کوسکوو، کیتای-گورود و مارکوو تأسیس کرد. در سال ۱۷۹۰، او یک مسابقه معماری برای ساخت "کاخ هنرها" در مسکو برگزار کرد، اما در نهایت ترجیح داد آن را در روستا و دور از زندگی شهری بسازد. ساخت یک تئاتر بزرگ جدید در کوسکوو، یک مجموعه از پیش تکمیل شده را خراب می کرد، بنابراین در همان سال ۱۷۹۰، شرمتف سرانجام اوستانکینو را انتخاب کرد. شرمتف در ابتدا شخصی به ن
ام کازیر ( را استخدام کرد)، معماری خودخوانده که توسط خانواده گولیتسین استخدام شده بود. این پروژه محقق نشد؛ تا سال ۱۷۹۲، شرمتف تنها یک سالن تئاتر چوبی دو طبقه ساخت و ظاهراً طرح های کازیه را کنار گذاشت. سپس، با استخدام معماران معاصر تأثیرگذار (به ویژه فرانچسکو کامپورسی، به بخش اختلاف نظر در مورد انتساب مراجعه کنید)، کار سرعت گرفت و کاخ چوبی از نظر ساختاری به شکل فعلی خود، از جمله بال های غرفه، تا پایان سال ۱۷۹۳ رسید. شاهدان معاصر گزارش دادند که شرمتف چنان به بی نقص بودن کاخ خود اطمینان داشت که حجابی بی سابقه از رازداری در اطراف محل ساخت و ساز ایجاد کرد: عمارت برای هر بازدیدکننده ای بسته بود، پوشیده از کفن، معماران به طور موازی کار می کردند و از پیشرفت یکدیگر بی خبر بودند. کارهای داخلی شش سال دیگر طول کشید. کارهای اصلی کاخ تا پایان سال ۱۷۹۸ به پایان رسید، در حالی که پروژه های کوچک تر دکوراسیون و محوطه سازی تا پایان عمر شرمتف ادامه یافت. پارک. در سال ۱۷۶۱، شرمیتوف یک مدیر باغ به نام یوهان مانشتات را استخدام کرد که بر گسترش پارک و تبدیل آن به یک شرکت تجاری نظارت داشت. نیکولای شرمتف در ابتدا محوطه سازی را به معمار
رعیت خود، میرونوف، واگذار کرد، اما خیلی زود طرح میرونوف را نامناسب دانست. این کار به پیوتر آرگونوف واگذار شد و فرانسیس رید، مدیر پروژه پارک تزاریتسینو، با او مشورت کرد. رید و همکارش، نیکولای کوورین، در سال های ۱۷۹۱ تا ۱۷۹۴ در اوستانکینو کار کردند. یک مدیر دائمی باغ، رابرت منرز، در سال ۱۷۹۶ استخدام شد و سی سال در اوستانکینو ماند. ظاهراً توجه رید بر مجاورت کاخ متمرکز بود؛ باغ انگلیسی معمولی در شمال کاخ در سال ۱۷۹۷ توسط منرز کاشته شد. دو فصل تئاتر. این تئاتر در تابستان ۱۷۹۵ افتتاح شد. پاول اول، که در نوامبر ۱۷۹۶ به تخت سلطنت نشست، نیکولای شرمتف را به سن پترزبورگ فراخواند. این تئاتر تنها برای یک فصل در بهار ۱۷۹۷ به صورت عمومی فعالیت داشت، با یک نمایش برای امپراتور پاول و دیگری برای استانیسلاو پونیاتوفسکی، پادشاه سابق لهستان تجزیه شده. در سال ۱۸۰۰، شرمتف گروه هنری را کاهش داد - که به سختی برای سرگرمی های خصوصی کافی بود. مرگ همسر شرمتف، پراسکوویا کووالوا-ژمچگووا، بازیگر سابق، در سال ۱۸۰۲، پایان تئاتر را رقم زد. نیکولای شرمتف گروه تئاتر خود را منحل کرد و تا پایان عمرش (۱۸۰۹) از حضور در برنامه های عمومی خودداری کرد.
روایت هایی از اجرای نمایشی در سال ۱۸۰۱ برای الکساندر اول وجود دارد؛ با این حال، محققان مدرن این گزارش ها را نادرست می دانند: این نمایش برنامه ریزی شده بود اما اجرا نشد. قرن های ۱۹ تا ۲۱. وارثان شرمتف به سختی از کاخ نگهداری کردند؛ در دهه ۱۸۳۰ آنها محله های مسکونی قدیمی مربوط به قرن هفدهم را تخریب کردند و برخی از ساختمان های خدماتی مستقل را نیز از بین بردند. پارک اوستانکینو در دهه ۱۸۳۰ مورد بی توجهی قرار گرفت. در نیمه دوم قرن نوزدهم، بخش هایی از پارک به توسعه دهندگان ویلا فروخته شد و به کشاورزان اجاره داده شد، در حالی که گلخانه ها بر پرورش گل های تجاری متمرکز بودند. در دوران شوروی، این کاخ ملی شده به عنوان موزه هنر رعیتی فعالیت می کرد. در سال ۱۹۳۵، بخش شرقی زمین های سابق پارک اوستانکینو به نمایشگاه کشاورزی نوظهور اختصاص داده شد و تا سال ۱۹۳۹ بازسازی شد. مساحت پارک اوستانکینو به یک کیلومتر مربع کاهش یافت، زیرا زمین های شمالی تر به باغ گیاه شناسی دولتی تبدیل شدند. در طول دوره شوروی، سالن اصلی تئاتر به صورت یک فضای تک سالن رقص طراحی شده بود. پارتیشن هایی که صحنه، جایگاه ارکستر و جایگاه تماشاگران را از هم جدا می کر
دند، در طول تعمیرات بحث برانگیز دهه ۲۰۰۰ دوباره به آن اضافه شدند، بنابراین تئاتر می تواند بار دیگر در عملکرد اصلی خود مورد استفاده قرار گیرد. اختلاف بر سر انتساب. نیکولای شرمتف خود مدیریت ساخت و ساز را بر عهده داشت و معماران را به دلخواه استخدام می کرد؛ او علاوه بر کارهای معماری اصلی، از پیش نویس های معماران سن پترزبورگ نیز استفاده مجدد می کرد. مطالعات دانشگاهی معاصر بر این واقعیت توافق دارند که اگرچه می توان بخش ها و جزئیات خاصی از کاخ را به معماران خاصی (با درجات مختلفی از احتمال) نسبت داد، اما کاخ به طور کلی - حتی طرح اولیه آن - هیچ نویسنده واحدی جز خود شرمتف ندارد. ایگور گرابار طراحی کاخ را به واسیلی باژنوف نسبت داد؛ این دیدگاه توسط مطالعات مدرن به عنوان بی اساس رد شده است.
راب باوئر (؛ زادهٔ ) دریابد نیروی دریایی سلطنتی هلند است که در فاصله سال های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۵ به عنوان رئیس کمیته نظامی ناتو فعالیت می کرد. باوئر فعالیت نظامی را از سال ۱۹۸۱ در نیروی هوایی هلند آغاز کرد. وی از ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۳ فرماندهی نیروی هوایی هلند را برعهده داشت، در فاصله سال های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۷ به عنوان جانشین رئیس دفاع هلند فعالیت می کرد و از ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۱ رئیس دفاع هلند بود. وی در عملیات ضد تروریستی و ضد دزدی دریایی در دریای مدیترانه و شاخ آفریقا مشارکت داشت.
جیمز الیس (؛ زادهٔ ) ادمیرال بازنشسته نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا است، که در فاصله سال های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ به عنوان فرمانده ستاد فرماندهی راهبردی ایالات متحده آمریکا فعالیت می کرد. او تا ماه مه ۲۰۱۲ رئیس و مدیر اجرایی موسسه عملیات انرژی هسته ای بود. وی در سال ۲۰۰۴ به هیئت مدیره لاکهید مارتین پیوست و تا سال ۲۰۲۴ در این شرکت فعالیت کرد. از زمان بازنشستگی از نیروهای مسلح، الیس به عنوان عضو برجسته مهمان آننبرگ در موسسه هوور در دانشگاه استنفورد بوده است. در سال ۲۰۱۳، الیس به دلیل رهبری در پیشبرد عملیات ایمن نیروگاه های هسته ای در سراسر جهان به عنوان عضو آکادمی ملی مهندسی انتخاب شد.