Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ای شمالی، دغدغه های قاره ای و ایجاد امپراتوری های استعماری در آفریقا و آسیا داشتند. به همین ترتیب نیز، آمریکا به مسائل داخلی و مداخلات در آمریکای لاتین مشغول بود، اما علاقه چندانی به امور اروپا نداشت و کانادا، علی رغم اینکه در سال ۱۸۶۷، از طریق کنفدراسیون، عنوان حاکمیت خودمختار را به دست آورد، هنوز استقلال کامل سیاست خارجی را به عنوان بخشی از امپراتوری بریتانیا اعمال نکرده بود. پس از جنگ جهانی اول، یک وکیل نیویورکی، پل دی. کراوات، رهبر برجسته ای در ایجاد آتلانتیک گرایی در آمریکا بود. کراوات، در طول جنگ، به امور بین الملل مشغول بود و بعداً یکی از بنیانگذاران و مدیر شورای روابط خارجی شد. پس از جنگ جهانی اول، در حالی که مجلس سنای ایالات متحده آمریکا، در حال بحث در مورد تصویب یا عدم تصویب پیمان ورسای بود (در نهایت چنین نشد)، برخی از جمهوری خواهان کنگره، حمایت خود را از اتحاد الزام آور قانونی آمریکا با بریتانیا و فرانسه به عنوان جایگزینی برای تعهدات بی پایان جامعه ملل و به ویژه ماده ۱۰ اعلام کردند. با این حال، رئیس جمهور آمریکا، وودرو ویلسون، هرگز پیشنهاد آنها را به طور جدی بررسی نکرد، در عوض ترجیح داد بر مبارزه (
در نهایت ناموفق) خود برای تضمین ورود آمریکا به جامعه ملل تمرکز کند. تجربه جنگیدن نیروهای آمریکایی و کانادایی با بریتانیایی ها، فرانسوی ها و سایر اروپایی ها در اروپا در طول جنگ های جهانی، اساساً این وضعیت را تغییر داد. اگرچه آمریکا (و تا حدودی کانادا) در بین جنگ ها موضع انزواگرایانهتری اتخاذ کردند، در زمان پیاده سازی در نرماندی، متفقین، به خوبی در همه سیاست ها یکسان شده بودند. منشور آتلانتیک در سال ۱۹۴۱ که توسط رئیس جمهور آمریکا، فرانکلین دلانو روزولت و نخست وزیر بریتانیا، وینستون چرچیل اعلام شد، اهداف متفقین را برای جهان پس از جنگ تعیین کرد و بعداً توسط همه متحدان غربی به تصویب رسید. پس از جنگ جهانی دوم، کشورهای اروپای غربی مشتاق بودند که آمریکا را متقاعد کنند که درگیر امور اروپا بماند تا از هرگونه تجاوز احتمالی اتحاد جماهیر شوروی جلوگیری کند. این منجر به "پیمان آتلانتیک شمالی" در سال ۱۹۴۹ شد که سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) را تأسیس کرد؛ پیامد نهادی اصلی آتلانتیک گرایی که همه اعضا را ملزم به دفاع از دیگران می کند و منجر به وجود پادگان های نیروهای آمریکایی و کانادایی به مدت طولانی در اروپای غربی شد. پس ا
ز پایان جنگ سرد، روابط بین آمریکا و اروپا به طور اساسی تغییر کرد و باعث شد طرفین کمتر به یکدیگر علاقه مند شوند. بدون خطر تسلط اتحاد جماهیر شوروی بر اروپا، این قاره به یک اولویت نظامی بسیار کمتر برای آمریکا تبدیل شد و به همین ترتیب، اروپا دیگر نیازی به حمایت نظامی از آمریکا احساس نمی کرد؛ در نتیجه، این رابطه بخش زیادی از اهمیت استراتژیک خود را از دست داد. با این حال، دموکراسی های جدید پیمان ورشو سابق، و بخش هایی از یوگسلاوی تجزیه شده، دیدگاه متفاوتی داشتند و مشتاقانه آتلانتیک گرایی را به عنوان سنگری در برابر ترس مداوم خود از قدرت بزرگ کلیدی اتحاد جماهیر شوروی، یعنی روسیه پذیرفتند. آتلانتیک گرایی در قرن بیست و یکم، با توجه به تروریسم و جنگ عراق، دستخوش تغییرات قابل توجهی شده است، که اثر خالص آن یک پرسش مجدد از خود این ایده و بینش جدیدی است که امنیت کشورهای مربوط ممکن است به اقدام متحد در خارج از قلمروی آتلانتیک شمالی نیاز داشته باشد. پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، ناتو، برای اولین بار، ماده ۵ را مورد استناد قرار داد که می گوید هر گونه حمله به یک کشور عضو، حمله به همه اعضا تلقی می شود. از همین رو، هواپیماهای واحد
آواکس چندملیتی ناتو در آسمان آمریکا گشت زنی کردند. و کشورهای اروپایی پرسنل و تجهیزات را مستقر کردند. با این حال، جنگ عراق، باعث ایجاد شکاف هایی در داخل ناتو شد و اختلاف نظر شدید بین حامیان حمله، به رهبری آمریکا و مخالفان، ائتلاف را تحت فشار قرار داد. برخی از مفسران مانند رابرت کاگان و ایوو دالدر این سؤال را مطرح کردند که آیا اروپا و آمریکا به حدی از هم جدا شده اند که اتحاد آنها دیگر مرتبط نباشد. بعدها، در سال ۲۰۱۸، کاگان گفت که «ما در واقع به ایالات متحده نیاز داریم که فعالانه برای حمایت و تقویت اروپا کار کند». اهمیت ناتو در دوران ریاست جمهوری باراک اوباما مورد تأکید قرار گرفت، اگرچه برخی او را نسبت به پیشینیان نسبتاً غیر آتلانتیک گرا می نامیدند. به عنوان بخشی از دکترین اوباما، واشینگتن، از چندجانبه گرایی با متحدان خود در اروپا حمایت کرد. اوباما همچنین پس از نخستین حمله روسیه به اوکراین در کریمه، با متحدان اروپایی (و اقیانوس آرام) تحریم هایی را علیه روسیه اعمال کردند. پس از دوران ریاست جمهوری خود، اوباما نیز بر اهمیت اتحاد آتلانتیک در دوران ریاست جمهوری دونالد ترامپ تأکید کرد و به طور غیرمستقیم با ترامپ در ای
ن مورد، مخالفت کرد. در طول دوران ترامپ، در نتیجه عقب نشینی دموکراتیک در مجارستان و ترکیه و اظهارات ترامپ علیه اعضای ناتو و ائتلاف، تنش ها در ناتو بالا گرفت. رابرت کاگان، انتقادهای رایج مبنی بر تضعیف ائتلاف توسط ترامپ را تکرار کرد. با وجود این، ناتو در آن زمان دو کشور عضو جدید (مونته نگرو و مقدونیه شمالی) را به دست آورد. اهمیت ناتو در اروپا به دلیل تداوم تهدید دستگاه های نظامی و اطلاعاتی روسیه و عدم قطعیت اقدامات روسیه در کشورهای اتحاد جماهیر شوروی سابق، و تهدیدهای مختلف در خاورمیانه، افزایش یافت. روابط اقتصادی آلمان و روسیه به دلیل نورد استریم ۲، در میان سایر اختلافات مانند اختلافات تجاری بین آمریکا و اتحادیه اروپا، به موضوعی در روابط کشورهای آتلانتیک تبدیل شد. همزمان با آغاز ریاست جمهوری جو بایدن، مقامات ارشد اتحادیه اروپا، نسبت به روابط کشورهای آتلانتیک، ابراز خوش بینی کردند. پس از حمله روسیه به اوکراین در فوریه ۲۰۲۲، روزنامه نگاران خاطرنشان کردند که تجاوز روسیه منجر به یک واکنش سیاسی واحد از اتحادیه اروپا شد که الحاق کشورهایی مانند سوئد و فنلاند، ارتباط دفاعی اتحاد کشورهای آتلانتیک بیشتر شناخته شد و محبوبی
ت ناتو را افزایش داد. فنلاند، در ۴ آوریل ۲۰۲۳ و سوئد، در ۷ مارس ۲۰۲۴، به ناتو پیوستند. ایدئولوژی. آتلانتیک گرایی، اعتقاد به ضرورت همکاری بین آمریکای شمالی و اروپا است. این اصطلاح می تواند حاکی از این باور باشد که روابط دوجانبه بین اروپا و آمریکا بیش از همه مهم است، از جمله همکاری های درون اروپایی، به ویژه وقتی صحبت از مسائل امنیتی می شود. این اصطلاح همچنین می تواند به عنوان خلاصه ای برای معماری امنیتی کشورهای فراآتلانتیک استفاده شود. ادغام فراملی منطقه آتلانتیک شمالی در اواخر قرن نوزدهم، به عنوان کانون تفکر در میان روشنفکران، در هر دو سوی اقیانوس اطلس ظاهر شده بود. اگرچه در آن زمان به عنوان آتلانتیک گرایی شناخته نمی شد (این اصطلاح در سال ۱۹۵۰ ابداع شد)، آنها رویکردی را توسعه دادند که قدرت نرم و سخت را به هم پیوند می داد که تا حدی دو طرف اقیانوس اطلس را یکپارچه می کرد. ایده جذاب اتحاد «هسته»، بزرگ ترین عنصر قدرت نرم بود. واقعیت تجربی قدرت جهانی مسلط که چنین اتحادیه ای حفظ می کند، عنصر قدرت سخت بود. این رویکرد در نهایت تا حدی در قالب ناتو، گروه هفت و سایر نهادهای کشورهای آتلانتیک به اجرا درآمد. در مناظره طولانی
بین آتلانتیک گرایی و منتقدان آن در قرن بیستم، بحث اصلی این بود که آیا ادغام عمیق و رسمی آتلانتیک برای جذب کسانی که هنوز خارج از آن هستند، به پیوستن یا از خود بیگانه کردن به اتحادهای مخالف بقیه جهان و راندن آن ها کمک می کند. دیدگاه آتلانتیک گرایانه که طرح روابط بین آمریکا و کشورهای اروپای غربی را پس از پایان جنگ جهانی دوم مشخص کرد، بر اساس مصلحت سیاسی و پیوند تمدنی قوی شکل گرفت. واقع گرایان، بی طرف ها و صلح طلبان، ملی گرایان و بین الملل گرایان، بر این باور بودند که این اتحاد، کار دیگری را هم انجام می دهد و از پیمان ورشو به عنوان دلیلی بر نظرات خود یاد می کنند و آن را به عنوان همتای سیاسی واقعی ناتو می دانند. به طور کلی، آتلانتیک گرایی، به ویژه در بریتانیا (مرتبط با رابطه ویژه) و اروپای شرقی و مرکزی (یعنی منطقه بین آلمان و روسیه) قوی است. دلایل متعددی برای قدرت آن در اروپای شرقی وجود دارد، در درجه اول نقش آمریکا درآوردن آزادی سیاسی به آنجا پس از جنگ جهانی اول، نقش اصلی آمریکا در شکست آلمان نازی (که منطقه را اشغال کرد) در طول جنگ جهانی دوم، نقش رهبری آمریکا در طول جنگ سرد، اشتیاق نسبی آن برای وارد کردن کشورهای
منطقه به نهادهای آتلانتیک گرا مانند ناتو و سوءظن به نیت های قدرت های بزرگ اروپای غربی. برخی از مفسران، کشورهایی مانند لهستان و بریتانیا را جزء کشورهایی می دانند که عموماً دیدگاه های قوی آتلانتیک گرایانه دارند، در حالی که کشورهایی مانند آلمان و فرانسه، تمایل به ترویج دیدگاه های قاره ای و اتحادیه اروپا قوی دارند.[ "" ] در اوایل قرن بیست و یکم، آتلانتیک گرایی در سمت راست سیاسی اروپا و سمت چپ میانه سیاسی در آمریکا، کمی قوی تر بود (اگرچه تغییرات زیادی از کشوری به کشور دیگر وجود دارد). تقسیم پارتیزانی را نباید بزرگ کرد، اما وجود دارد و از پایان جنگ سرد رشد کرده است. در حالی که روابط تجاری و سیاسی کشورهای فرا آتلانتیک عمدتاً در طول جنگ سرد و پس از آن قوی باقی مانده است، روند بزرگتر یکپارچه سازی اقتصادی قاره ای با منطقه اقتصادی اروپا و قرارداد تجارت آزاد آمریکای شمالی بود که به ویژه منطقه آتلانتیک را به دو بلوک تجاری رقیب تقسیم کرد. با این حال، بسیاری از بازیگران و مفسران سیاسی این دو فرایند را لزوماً در تضاد با یکدیگر نمی دانند، در واقع برخی از مفسران معتقدند که ادغام منطقه ای می تواند آتلانتیک گرایی را تقویت کند. م
اده ۲ پیمان آتلانتیک شمالی که توسط کانادا اضافه شد، همچنین تلاش کرد کشورها را در جبهه های اقتصادی و سیاسی به هم پیوند دهد. نهادها. شورای آتلانتیک شمالی، نخستین انجمن دولتی برای بحث و تصمیم گیری در زمینه کشورهای آتلانتیک است. سازمان های دیگری که می توان آنها را در اصل آتلانتیک گرا تلقی کرد: بانک جهانی و صندوق بین المللی پول نیز آتلانتیک گرا شمرده می شوند. بر اساس یک توافق ضمنی، اولی، توسط یک آمریکایی اداره می شود و دومی، رهبری اروپایی دارد. آتلانتیک گرایان برجسته. از آتلانتیک گرایان معروف می توان به برخی از رئیس جمهورهای آمریکا، فرانکلین دلانو روزولت، هری ترومن و رونالد ریگان؛ نخست وزیران بریتانیا، وینستون چرچیل، مارگارت تاچر، تونی بلر و گوردون براون؛ وزیر امور خارجه سابق آمریکا، دین اچسون؛ دستیار سابق وزیر جنگ و مشاور دائم ریاست جمهوری، جان جی مک کلوی؛ مشاور سابق امنیت ملی آمریکا، زبیگنیف برژینسکی؛ دبیرکل سابق ناتو، خاویر سولانا؛ و یکی از بنیانگذاران "شورای روابط خارجی"، پل دی. کراوات را نام برد.
سلطان عبدالله المعتصم بالله شاه ابن المرحوم سلطان احمد المعظم شاه (جاوی:سلطان عبدالله المعتصم بالله شاه ابن المرحوم سلطان أحمد المعظم شاه؛ زادهٔ –درگذشت ) سومین سلطان از سلاطین نوین پاهانگ بود که از سال ۱۹۱۷ تا ۱۹۳۲ حکمرانی کرد. حکمرانی. در دوره حکمرانی او، پاهانگ با چندین رویداد سیاسی مواجه گردید. دولت بریتانیا برای نوسازی ایالت های مالایی طرحی را ارائه و در سال ۱۸۹۶ ایالات فدرال مالایا را ایجاد کرد و در سال ۱۹۰۹ شورای فدرال را تأسیس کرد.
جانی اینگلیش مجموعه ای از فیلم های کمدی اکشن جاسوسی است که تقلیدی از ژانر مأمور مخفی جمیز باند است. روآن اتکینسون به عنوان شخصیت اصلی بر اساس فیلم نامه ای که توسط نیل پورویس، رابرت وید و ویلیام دیویس نوشته است، حضور دارد. این مجموعه شامل سه قسمت است: "جانی اینگلیش" (۲۰۰۱)، "جانی اینگلیش دوباره متولد می شود" (۲۰۱۱) و "جانی اینگلیش دوباره می تازد" (۲۰۱۸). این مجموعه با ژانر کمدی همانند شخصیت مستر بین آمیخته شده و علی رغم نقدهای متفاوت منتقدان؛ ۴۷۹٫۶ میلیون دلار در سراسر جهان فروخته است. فیلم ها. جانی اینگلیش (۲۰۰۳). جانی اینگلیش، یک کارمند اداری بی صلاحیت ام آی۷، به عنوان مأمور ارشد ارتقاء پیدا می کند و مأمور تحقیق دربارهٔ سرقت جواهرات سلطنتی می شود. جانی اینگلیش دوباره متولد می شود (۲۰۱۱). پنج سال پس از یک مأموریت ناموفق که به قیمت لقب شوالیه برای او تمام شد، جانی اینگلیش به ام آی۷ برگردانده می شود تا در مورد گروهی از قاتلان معروف به وُرتِکس تحقیق کند. جانی اینگلیش دوباره می تازد (۲۰۱۸). جانی اینگلیش وظیفه بررسی حملات سایبری در بریتانیا را برعهده دارد. آینده. در یک موضوع ردیت ام ای ام در اکتبر ۲۰۱۸، وقتی که در
مورد فیلم های بیشتر "جانی اینگلیش" پرسیده شد، روآن اتکینسون پاسخ داد: «"من شک دارم، اما از شما متشکرم که به این اشاره کردید که دوست دارید یک فیلم دیگر را ببینید. اما در همان زمان… هرگز نگو هرگز)"». طبق گزارش ها، قسمت چهارم در حال ساخت است و قرار است در تابستان ۲۰۲۴ در مالت فیلم برداری شود.
نور السویدی (زاده ۱۹۸۱ میلادی) هنرمند و کیوریتور اهل امارات متحده عربی است. زندگی نامه. السویدی در سال ۱۹۸۱ به دنیا آمد. و در ابوظبی بزرگ شد. سپس به مدرسه دولتی الخنساء در البوتین رفت. او سه خواهر و یک برادر دارد. واضح بود که او از سنین جوانی استعداد هنری داشت، استعدادی که مخصوصاً توسط پدرش پرورش یافت. او در سال ۲۰۰۴ با مدرک کارشناسی در هنر استودیو از دانشگاه آمریکایی و در سال ۲۰۰۹ از دانشگاه کینگستون با مدرک کارشناسی ارشد در مدیریت طراحی معاصر فارغ التحصیل شد. اولین فردی از خاورمیانه بود که در دوره کارشناسی ارشد خود تحصیل کرد. قبل از تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد برای هلدینگ دبی کار می کرد. السویدی مدرس پاره وقت در کالج هنر و شرکت های خلاق در دانشگاه زاید در ابوظبی است و به عنوان متصدی هنر معاصر، در کارهای دیگر هنرمندان اماراتی تخصص دارد. او یکی از اعضای مؤسس اداره فرهنگی و هنری در دبی است. در سال ۲۰۱۷ او توسط موزه لوور ابوظبی دعوت شد تا دربارهٔ مدونا و کودک بلینی صحبت کند. السویدی توضیح داده است که چگونه نقاشی های فیگوراتیو او می تواند منعکس کننده خوشنویسی عربی باشد. فعالیت هنری او بر روی کار در رنگ و کلاژ مت
مرکز است. در سال ۲۰۱۱ اثر او با من برهنه به عنوان بخشی از فروش گسترده تر هنر معاصر عرب، ایرانی و ترک در حراج کریستی فروخته شد. او در تعدادی از اقامتگاه های هنری در لندن، رم و برلین شرکت کرده است. در سال ۲۰۱۱ او اولین نمایشگاه انفرادی خود را در لندن در گالری خیابان کورک برگزار کرد که عنوان آن مانند مرجان ابرها را ایجاد می کنم، بود. تعدادی از آثار او در مجموعه بنیاد هنری بارجیل نگهداری می شود، از جمله نقاشی های منظره رنگ و رویاپردازان، و همچنین اثر مجسمه سازی سر."
خاندان تایاسو توکوگاوا ، شاخه ای از خاندان توکوگاوا، گوسانکیو است. آن را به سادگی خاندان تایاسو نیز می نامند. بنیان گذار این خانواده، توکوگاوا مونه تاکه، پسر دوم توکوگاوا یوشیمونه، هشتمین شوگون از شوگون سالاری توکوگاوا بود، و اگر خانواده شوگون سالاری توکوگاوا جانشینی نداشتند، این خاندان صلاحیت صدور جانشینی را به همراه دو خانواده دیگر گوسانکیو داشت.
بسته (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۱۷ با بازی لی یون هی، جونگ یونگ هوا، چوی وو شیک و یون پارک است. این مجموعه در کره جنوبی و چین پخش شد. در کره جنوبی از ۱۳ اکتبر تا ۱۸ نوامبر ۲۰۱۷، روزهای جمعه و شنبه ساعت ۲۳:۰۰ (کی اس تی) از جی تی بی سی برای ۱۲ قسمت پخش شد.
ابرخوشه شپلی یا ابرخوشه کهکشانی شپلی () یا (SCl 124) بزرگ ترین تمرکز غلظت کهکشان ها در جهان نزدیک ماست که خود واحدی در تعامل گرانشی را تشکیل می دهد و در نتیجه به جای انبساط با کیهان، خود را به هم می کشد. این به عنوان یک چگالی چشمگیر در توزیع کهکشان ها در صورت فلکی قنطورس ظاهر می شود. این ابرخوشه ۶۵۰ میلیون سال نوری از ما فاصله دارد (z=۰٫۰۴۶). تاریخچه. در سال ۱۹۳۰، هارلو شپلی و همکارانش در رصدخانه کالج هاروارد، با استفاده از کلیشه های به دست آمده در تلسکوپ ۲۴ اینچی بروس در بلومفونتن، آفریقای جنوبی، بررسی کهکشان ها در آسمان جنوبی را آغاز کردند. تا سال ۱۹۳۲، شپلی بر اساس شمارش کهکشان های کلیشه های، کشف ۷۶۰۰۰ کهکشان روشن تر از قدر ظاهری ۱۸ را در یک سوم آسمان جنوبی گزارش داد. برخی از این داده ها پس از چندی به عنوان بخشی از شمارش کهکشان های هاروارد منتشر شد که هدف آن نقشه برداری از ناشناختهٔ کهکشانی و یافتن چگالی فضایی کهکشان ها بود. در این کاتالوگ، شپلی می توانست بیشتر «ابر کما-باکره» را ببیند (اکنون به عنوان برهم نهی ابرخوشه کما و ابرخوشه سنبله شناخته می شود)، اما یک «ابر» را در صورت فلکی قنطورس یافت که برجسته تر
ین غلظت را دارد. از کهکشان ها او آن را به خاطر «بعد خطی بزرگ، جمعیت زیاد و شکل کاملاً کشیده» آن جالب توجه یافت. این را می توان با چیزی که اکنون به عنوان هسته ابرخوشه شپلی می شناسیم شناسایی کرد. شپلی از میانگین قطر کهکشان ها فاصله تا این ابر را ۱۴ برابر خوشه سنبله تخمین زده است. این امر بر اساس برآورد فعلی فاصله تا ویرگو، "ابرخوشه شپلی" را در فاصله ۲۳۱ پارسک قرار می دهد.
نوئل لوپز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال رئال مادرید کاستیا بازی می کند. زندگی شخصی. لوپز در سییدا از توابع پنتبدرا متولد شد و در کودکی برای شروع فوتبال حرفه ای در سال ۲۰۱۲ به سن تیرسو و سپس به باشگاه فوتبال دپورتیوو لا کرونیا پیوست. دوران باشگاهی. وی در ۲۹ اوت ۲۰۲۱ اولین بازی حرفه ای خود را انجام داد و در دقیقه ۸۴ بازی مقابل سلتاویگو بی به جای میکو فیدور وارد زمین شد و گل نهایی را در پیروزی ۵–۰ به ثمر رساند. در طول باقی فصل، او به طور منظم برای تیم گالیسیایی ظاهر شد، و سه گل دیگر در این روند به ثمر رساند، اگرچه این تیم در نهایت پس از شکست ۲–۱ در هفته آخر مقابل باشگاه فوتبال آلباسته بالومپیه، بخت صعود به سگوندا دیویسیون، سطح دوم فوتبال اسپانیا، را از دست داد. در ۲۶ ژوئن ۲۰۲۲، باشگاه فوتبال دپورتیوو لا کرونیا رسماً اعلام کرد که از فصل ۲۰۲۲–۲۰۲۳ با رئال مادرید برای انتقال لوپز به توافق رسیده است: این مهاجم سپس در ترکیب باشگاه فوتبال رئال مادرید کاستیا، تیم دوم بلانکوس قرار گرفت. دوران ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال اسپانیا بازی کرده است.
زیر آفتاب شیطان () نخستین رمان ژرژ برنانوس بود که در سال ۱۹۲۶ به چاپ رسید. شخصیت اصلی داستان، پدر دونیسان، کشیشی است که در فرانسه در روستا زندگی می کند. برنانوس در این رمان آنچه را یک قدیس واقعی می تواند فکر و تجربه کند، می کاود. موریس پیالا فیلمی به همین نام را با اقتباس از این رمان با بازی ژرار دوپاردیو کارگردانی کرد که در سال ۱۹۸۷ انتشار یافت.
دوروتی یانونه (; – ) نقاش و هنرمند هنرهای تجسمی اهل ایالات متحده آمریکا بود. متن ها، فیلم ها و نقاشی های زندگی نامه ای او به صراحت تصویرگر جنسیت زنانه بودند.
اَرتاح (؛ شهر ریحانلی در ترکیه امروزی)، شهر و قلعه ای قرون وسطایی در ۲۵ مایلی شمال شرقی شهر انطاکیه است (در مسیر جادهٔ رومی از انطاکیه به حلب). این شهر به واسطه موقعیت استراتژیک خود یعنی واقع شدن در مسیرهی حیاتی فرات و وی دره رودخانه عاصی و همچنین شهرهای افامیا، حلب و انطاکیه از اهمیت ویزه ای برخوردار بود. این شهر طی فتح شامات توسط اعراب مسلمان در قرن ۷ میلادی تصرف شد اما در اواخر ۱۰ میلادی امپراتوری بیزانس بار دیگر موفق به بازپس گیری آن شد. با این حال این شهر در ژوئیه ۱۰۶۸ توسط نیروهای امیرنشین حلب فتح شد. تلاش موفق اما کوتاه مدت امپراتوری بیزانس در بازپس گیری این شهر دفاعی در سایه نخستین جنگ صلیبی قرار گرفت و نیرهای صلیبی موفق به فتح آن شدند و مبدل به قلمرویی از قلمروی شاهزاده نشین انطاکیه گشت.
دیابلو یا شیطان یک فیلم دلهره آور روان شناختی در سبک ضد وسترن کانادایی-آمریکایی محصول سال ۲۰۱۵ به کارگردانی لارنس روک با بازی اسکات ایستوود، والتون گاگینز، کمیلا بل و دنی گلاور است. این اولین فیلم وسترن با بازی اسکات ایستوود، پسر نماد وسترن کلینت ایستوود بود. این فیلم در جشنواره فیلم سن دیگو در ۲ اکتبر ۲۰۱۵ اکران شد. خلاصه داستان. یک جوان کهنه سرباز جنگ داخلی برای نجات همسر ربوده شده خود مجبور به سفری ناامیدانه می شود. بازخوردها. این فیلم مورد توجه منتقدان قرار نگرفت. در راتن تومیتوز، این فیلم بر اساس رای ۲۱ منتقد، با میانگین امتیاز ۳٫۴ از ۱۰، دارای ۱۹٪ امتیاز است. در متاکریتیک، این فیلم بر اساس ۹ نقد، امتیاز ۳۵ از ۱۰۰ را کسب کرده است که نشان دهنده «بررسی های عموماً نامطلوب» است. تم ها. در حالی که فیلم در ابتدا جکسون را به عنوان قهرمان سنتی وسترن معرفی می کند، در نهایت مشخص می شود که او متجاوز است. اگرچه جکسون فقط یک بار توسط شخصیت آقای کارور به آن اشاره کرده است، اما به وضوح از نوعی اختلال شخصیت دوگانه رنج می برد که در آن خود را قهرمان می داند و اعمال شیطانی خود را مانند اقدامات غریبه ای که والتون گوگینز به
تصویر می کشد، درک می کند. ظاهراً او از این اقدامات (قتل مرد بزرگراه چینی، دو بومی آمریکایی که به او و کارور کمک کردند) تا بعد از برخورد با کارور بی اطلاع است. رفتار او به طرز محسوسی تغییر می کند تا زمانی که به طور خصوصی با الکساندرا، مرکز تثبیت او، متحد می شود.
مسابقات هنری بخشی از بازی های المپیک نوین در سال های اولیه آن، از ۱۹۴۸ تا ۱۹۱۲ بود. این مسابقات بخشی از هدف اصلی بنیانگذار جنبش المپیک، پیر دو کوبرتن بود. نشان ها برای آثار هنری الهام گرفته شده از ورزش به پنج دسته تقسیم می شود: معماری، ادبیات، موسیقی، نقاشی و مجسمه سازی. مسابقات هنری داوری در سال ۱۹۵۴ کنار گذاشته شد، زیرا هنرمندان حرفه ای در نظر گرفته می شدند، در حالی که ورزشکاران المپیک باید آماتور باشند. از سال ۱۹۵۶، المپیاد جای آنها را گرفته است. تاریخچه. با تأسیس کمیته بین المللی المپیک (IOC) در سال ۱۸۹۴، و جشن اولین بازی های المپیک نوین، بارون دو کوبرتن تحقق ایده آل های خود را دید که مردان هم از نظر ذهن و هم از نظر جسمی آموزش می بینند و بیشتر در ورزش رقابت می کنند. از جنگ یکی از آرزوهای دیگر او ترکیب هنر و ورزش بود و از این رو به فکر گنجاندن رقابت هنری در بازی های المپیک بود. در ماه مه ۱۹۰۶، بارون دو کوبرتن جلسه ای را در پاریس برای اعضای IOC و نمایندگان سازمان های هنرمندان ترتیب داد. این نشست با پیشنهاد به IOC برای برگزاری مسابقات هنری در بازی های المپیک در پنج حوزه (معماری، ادبیات، موسیقی، نقاشی و مجسمه
سازی) پایان یافت. آثار هنری وارد شده باید از ورزش الهام می گرفت. مقدمات برگزاری چنین مسابقاتی در بازیهای المپیک تابستانی ۱۹۰۸ که قرار بود در رم ایتالیا برگزار شود در حال انجام بود. اما سازمان دهندگان ایتالیایی به دلیل فوران وزوویوس در سال ۱۹۰۶ با مشکلات مالی مواجه شدند و مجبور به توقف آماده سازی شدند و IOC سازمان را در سال ۱۹۰۷ به لندن اعطا کرد. برگزارکنندگان انگلیسی قصد داشتند این مسابقات هنری را برگزار کنند، اما به دلیل زمان کوتاه آماده سازی، این مسابقات لغو شد. برگزارکنندگان احساس کردند که هنرمندان زمان کافی برای ارسال آثار خود را ندارند. پیر دو کوبرتن ناامید نشد و به دنبال گنجاندن رویدادهای هنری در برنامه بازی های المپیک تابستانی ۱۹۱۲ بود که در استکهلم سوئد برگزار می شد. اگرچه سوئدی ها در ابتدا مخالفت کردند، اما با ایده هنر توأم با رقابت مخالفت کردند، اما در پایان پذیرفتند. تعداد شرکت کنندگان نسبتاً ناامید کننده بود: تنها ۳۵ هنرمند شناخته شده است که آثار هنری را به سوئد ارسال کرده اند، اما نشان های طلا در هر پنج رشته اهدا شد. هنگامی که نخستین بازی های المپیک پس از جنگ جهانی در بلژیک ویران شده از جنگ برگز
ار شد، مسابقات هنری دوباره در برنامه بود، اگرچه آنها چیزی بیش از یک نمایش فرعی بودند. این برای بازی های المپیک تابستانی ۱۹۲۴ پاریس متفاوت بود. این مسابقات برای نخستین بار جدی گرفته شد و ۱۹۳ هنرمند آثار ارسال کردند. این رقم شامل سه هنرمند اهل شوروی بود، حتی اگر اتحاد جماهیر شوروی رسماً در بازی های المپیک که آنها آن را یک جشنواره «بورژوایی» می دانستند، شرکت نکرد. این رشد در المپیک ۱۹۲۸ آمستردام ادامه یافت، جایی که بیش از ۱۱۰۰ اثر هنری در موزه شهرداری به نمایش گذاشته شد، بدون احتساب آثار ارسالی در ادبیات، موسیقی و معماری. هنرمندان اجازه داشتند آثار خود را در پایان نمایشگاه به فروش برسانند، که با توجه به سیاست آماتوری IOC، که همه رقبا را ملزم به آماتور بودن می کرد، بسیار بحث برانگیز بود. در آمستردام، تعداد رویدادها نیز افزایش یافت، زیرا چهار رشته از پنج رشته هنری تقسیم شدند و رویدادهای بیشتری ایجاد کردند. به دلیل اقتصاد و موقعیت دورافتاده لس آنجلس، شرکت در رویدادهای ورزشی بازی های ۱۹۳۲ کمتر از سال ۱۹۲۸ بود. مسابقه هنری دچار این مشکل نشد و تعداد آثار هنری وارد شده ثابت ماند. نمایشگاه آنها ۳۸۴۰۰۰ بازدید کننده را به
موزه تاریخ طبیعی لس آنجلس کشاند. مسابقات هنری نیز در برلین (۱۹۳۶) و لندن (۱۹۴۸) با موفقیت قابل قبولی برگزار شد، اگرچه تعداد آثار شرکت کننده تا سال ۱۹۴۸ به میزان قابل توجهی کاهش یافت. در سال ۱۹۴۹، گزارشی در نشست IOC در رم ارائه شد که در آن به این نتیجه رسیدند که عملاً همه شرکت کنندگان در مسابقات هنری حرفه ای هستند و بنابراین باید مسابقات لغو شود و با نمایشگاهی بدون جوایز یا نشان جایگزین شود. این موضوع بحث داغی را در IOC به راه انداخت. در جلسه ای در سال ۱۹۵۱، IOC تصمیم گرفت تا مسابقات المپیک ۱۹۵۲ هلسینکی را از سر بگیرد. با این حال، برگزارکنندگان ادعا کردند که زمان کافی وجود نداشت و مسابقه هنری برگزار نشد. به جای آن یک نمایشگاه هنری برپا شد. این موضوع همچنان در جنبش المپیک مورد بحث قرار گرفت و در چهل و نهمین نشست IOC در آتن، ۱۹۵۴، اعضای کمیته بین المللی المپیک به جایگزینی مسابقات هنری با نمایشگاهی برای المپیک آینده رای دادند. چندین تلاش برای گنجاندن مجدد آنها انجام شده است، اما موفقیت آمیز نبود. با وجود عدم برگزاری مسابقات هنری، بازی های المپیک همچنان با نمایشگاه های هنری مرتبط است. منشور المپیک سازمان دهندگان
بازی های المپیک را ملزم می کرد که برنامه ای از رویدادهای فرهنگی را در نظر بگیرند تا «در خدمت ارتقای روابط هماهنگ، درک متقابل و دوستی بین شرکت کنندگان و سایر شرکت کنندگان در بازی های المپیک باشد». مسابقات. از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۱۲ قوانین مسابقات هنری متفاوت بود، اما هسته اصلی قوانین یکسان باقی ماند. همه آثار وارد شده باید از ورزش الهام گرفته می شدند و باید اصیل باشند (یعنی قبل از مسابقه منتشر نشده باشند). مانند رویدادهای ورزشی در المپیک، مدال های طلا، نقره و برنز به هنرمندانی که بالاترین امتیاز را داشتند اهدا می شد، اگرچه همه مدال ها در هر مسابقه اهدا نمی شد. در چند مورد، در واقع، هیچ مدالی ارائه نشد. عموماً برای هنرمندان مجاز بود که چندین اثر را وارد کنند، اگرچه گاهی اوقات حداکثر تعداد تعیین می شد. این امکان را برای یک هنرمند فراهم کرد که در یک مسابقه جوایز متعددی را کسب کند. زمانی پیشنهادهایی شامل رقص، فیلم، عکاسی یا تئاتر نیز وجود داشت، اما هیچ یک از این اشکال هنری هرگز به عنوان رشته در بازی های المپیک گنجانده نشد. با این حال، رقص بریک در المپیک ۲۰۲۴ پاریس گنجانده خواهد شد. معماری. تا قبل از بازی های آمستردام در
سال ۱۹۲۸، رقابت های معماری به دسته بندی تقسیم نمی شد. بازی های ۱۹۲۸ یک دسته برنامه ریزی شهری را معرفی کردند. با این حال، تقسیم بندی همیشه مشخص نبود و به برخی از طرح ها در هر دو بخش جوایزی اهدا شد. نوشته های این رده مجاز بودند قبل از المپیک «منتشر» شده باشند. نمونه بارز این مدال طلای معماری در سال ۱۹۲۸ است که به یان ویلس برای طراحی ورزشگاه المپیک مورد استفاده در همان المپیک اعطا شد. ادبیات. مسابقات ادبی به دسته های مختلفی تقسیم شدند. تا سال ۱۹۲۴ و مجدداً در سال ۱۹۳۲، تنها یک دسته ادبیات وجود داشت. در سال ۱۹۲۸، مقوله های جداگانه ای برای ادبیات نمایشی، حماسی و غنایی معرفی شد. جوایز در این بخش ها نیز در سال ۱۹۴۸ اهدا شد، در حالی که بخش نمایش در سال ۱۹۳۶ حذف شد. آثار وارد شده از نظر طول محدود بودند (۲۰۰۰۰ واژه) و می توانستند به هر زبانی ارسال شوند، مشروط بر اینکه با ترجمه یا خلاصه انگلیسی و/یا فرانسوی همراه باشند (قوانین در طول سال ها متفاوت بودند). موسیقی. یک رویداد واحد برای موسیقی تا سال ۱۹۳۶ برگزار شد، زمانی که سه دسته معرفی شد: یکی برای موسیقی ارکسترال، یکی برای موسیقی دستگاهی، و دیگری برای هر دو موسیقی انفر