Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دیس به او گفت که چشمانش را ببندد و او خود را به خانه یافت (نسخه بار هبرائوس می گوید که قدیس او را به دره باز که خانه اش بود هدایت کرد). وقتی با بازرگانان مسیحی ملاقات کرد، این رؤیا را به یاد آورد و از آنها در مورد دین مسیحیت، دعا و کتاب قوانین شرعی سؤال کرد. «دعای ربانی»، «لاخو مره» و «قادیشه الها» را به او آموختند. «لاخو مارا» زبان سریانی سرود «Te Deum» است، و «قادیشه آلها» Trisagion است. به پیشنهاد آنها، او پیامی به عبدیشو، کلانشهر مرو فرستاد تا کشیشان و شماسها او و قبیله اش را غسل تعمید دهند. عبدیشو نامه ای به یوحانان پنجم، کاتولیکوس یا پاتریارک کلیسای شرق در بغداد (شصت و سومین پاتریارک پس از توما) فرستاد. عبدیشو به یوحانان پنجم اطلاع داد که خان کرائیت از او در مورد روزه پرسیده است که آیا می توان آنها را از روش معمول روزه مسیحی معاف کرد، زیرا رژیم غذایی آنها عمدتاً گوشت و شیر بود. عبدیشو همچنین نقل می کند که خان کرائیت قبلاً «غرفه ای برپا کرده بود تا جای محراب را بگیرد که در آن یک صلیب و یک انجیل بود و آن را به نام «مار سرگیوس» نامید و مادیانی را در آنجا بست و شیر او را می برد و آن را بر انجیل و صلیب می گذ
ارد و دعاهایی را که آموخته است بر آن می خواند و بر آن علامت صلیب می گذارد و خود و قومش پس از خود از آن پیش نویس می گیرند». یوحنان به عبدیش گفت که قرار است یک کشیش و یک شماس با عناصر محراب فرستاده شود تا پادشاه و قومش را تعمید دهند. یوهانان همچنین معافیت کرائیت از قوانین سخت کلیسا را تأیید کرد و اظهار داشت که در حالی که آنها مجبور بودند مانند سایر مسیحیان در طول سالانه چله روزه از گوشت پرهیز کنند، همچنان می توانند در آن دوره شیر بنوشند، اگرچه باید از «تغییر» شیر ترش (کومیس) به «شیر شیرین» (شیر معمولی) برای یادآوری رنج مسیح در طول روزه استفاده کنند. یوحنان همچنین به عبدیشو گفت که برای یافتن گندم و شراب برای آنها تلاش کند تا بتوانند عشای ربانی را جشن بگیرند. در نتیجه مأموریتی که پس از آن انجام شد، پادشاه و ۲۰۰۰۰۰ نفر از مردمش غسل تعمید یافتند (هر دو بار هبریوس و ماری بن سلیمان تعداد یکسانی می دهند).
نبرد اودسا که در شوروی با عنوان دفاع اودسا شناخته می شد، نبردی در جریان عملیات بارباروسا در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم بود که بین ماه های اوت تا اکتبر سال ۱۹۴۱ به وقوع پیوست. در جریان این نبرد نیروهای رومانیایی به عنوان متحد آلمان در تهاجم به شوروی، برای مدت طولانی بندر اودسا در جنوب غربی اوکراین را تحت محاصره قرار دادند و در نهایت با دادن تلفات نسبتاً سنگین، پس از تخلیه نیروهای ارتش سرخ از دریای سیاه، بر آن مسلط شدند. طرح و نیروهای طرفین. رومانی. در پی آغاز عملیات بارباروسا گروه ارتش جنوب ورماخت اودسا را پشت سر گذاشت و آن را به محاصره درآورد. با وجود این که طرح عملیاتی اولیه آلمانی ها برای تهاجم به شوروی هیچ گونه عملیات تهاجمی مستقلی برای نیروی زمینی رومانی در نظر نگرفته بود، روز ۲۷ ژوئیه سال ۱۹۴ ۱ تصمیم به استفاده ارتش چهارم رومانی برای حمله به بندر راهبردی اودسا گرفته شد. این تصمیم روز ۳۰ ژوئیه به تایید ایون آنتونسکو، نخست وزیر رومانی رسید. از جمله مهم ترین دلایل این تصمیم محدودیت های عملیاتی نیروهای آلمانی که در آن زمان درگیر نبرد اومان بودند و همچنین دست کم گرفتن توان مقاومت نیروهای شوروی بود. ارتش چهارم رو
مانی به منظور عمل به مسئولیت کاملاً از حوزه فرماندهی آلمان جدا شد و تحت امر ایون آنتونسکو، نخست وزیر رومانی قرار گرفت. این ارتش مجموعاً ۱۶۰ هزار نفر در اختیار داشت. دو سپاه ۱ و ۳ خود را موظف به اجرای این مأموریت کرد. دو سپاه ۴ و ۵ آن در ابتدا در جایگاه پشتیبانی بودند. رومانیایی ها از منظر شمار نفرات برتری ۶ به ۱ و از منظر توپخانه برتری ۵ به ۱ بر دشمن خود داشتند. شوروی. با پیشروی نیروهای محور به سمت رود دنیپر و عقب نشینی جبهه جنوبی شوروی، ارتش ساحلی این جبهه روز ۸ اوت سال ۱۹۴۱ در ناحیه اودسا به محاصره افتاد و ارتباط زمینی آن با سایر نیروهای ارتش سرخ قطع شد. در ابتدای نبرد دو لشکر تفنگ دار و یک تیپ سواره نظام ارتش ساحلی شوروی با پشتیبانی ۲۴۹ توپ به فرماندهی سپهبد گئورگی سوفرونوف در ناحیه دفاعی اودسا قرار داشتند. این نیرو شامل بیش از ۳۴٬۵۰۰ نفر می شد. در ادامه این شمار به ۸۶ هزار نفر رسید. هشت گردان دفاع محلی هم از غیرنظامانیان تشکیل گردید. ناوگان دریای سیاه شوروی نیز با آتش توپ های ضدهوایی، توپخانه سنگین ساحلی و ۲۷ کشتی جنگی در نبرد مشارکت می کرد. تعداد اندکی تانک بی تی-۷ و تی-۳۷ در اودسا موجود بود. با استفاده
از ظرفیت صنعتی شهر ۷۰ تا ۱۲۰ تراکتور کشاورزی به تانکت های مسلح به توپ های ۳۷ میلی متری کوهستانی یا مسلسل تبدیل شدند. علاوه بر این حدود ۱۵۰۰ خمپاره انداز در طول نبرد در اودسا تولید گردید. این مقدار بیش از تمامی خمپاره اندازهای نیروی زمینی رومانی بود. نیروهای شوروی در عرض چند روز سه خط دفاعی از استحکامات حول شهر و چندین موضع دفاعی درون آن ایجاد کردند. نخستین خط با ۸۰ کیلومتر طول، در فاصله ۳۰ کیلومتری از شهر بود. خط دفاعی اصلی در به طول ۳۰ کیلومتر در فاصله حدود ۱۰ کیلومتری از محدوده شهری قرار داشت. "استاوکا"، فرماندهی عالی نیروهای مسلح شوروی، روز ۱۹ اوت ناحیه دفاعی اودسا را متشکل از ارتش ساحلی و پایگاه دریایی اودسا، تحت هدایت کلی دریابان گاوریل ژوکوف، فرمانده ناوگان دریای سیاه شوروی، تشکیل داد. با توجه به عدم کفایت نیروی دریایی رومانی در دریای سیاه، شوروی از طریق دریا به نیروهای خود اودسا تدارکات رسانی می کرد. ترکیب یگان ها. هنگام آغاز نبرد: تهاجم به اودسا. نیروهای زرهی رومانیایی شب ۵ اوت از رود دنیستر گذر کردند و در مجاورت اودسا قرار گرفتند. ستاد کل نیروهای مسلح رومانی فرمان شماره ۳۱ خود را روز ۸ اوت برای تهاجم
به اودسا صادر کرد. رومانیایی ها امیدوار بودند با یک حمله سریع شهر را به سرعت تسخیر کنند. لشکر یکم زرهی به عنوان طلایه دار ارتش چهارم رومانی روز ۱۰ اوت به نخستین خط دفاعی اودسا رسید و توانست با غافلگیر کردن نیروهای ارتش سرخ آن ها را از ناحیه بوژالیک عقب براند. با این حال تحرک پذیری پایین پیاده نظام که فاقد ادوات موتوری لازم بود، امکان بهره گیری از این موقعیت را به رومانیایی ها نداد. مدافعان با انتقال نیروی کمکی، شکاف ایجاد شده را پوشش دادند و قوای زرهی دشمن را در بلاگوداتنایا متوقف کردند تا امید یک پیروزی سریع برای رومانیایی ها از بین برود. رومانیایی ها با بیرون کشیدن نیروهای زرهی از نبردگاه، حلقه ای از نیروهای پیاده نظام و توپخانه دور شهر مستقر کردند. درگیری ها اطراف شهر شدت بسیار زیادی یافت. رومانیایی ها حمله خود را همانند تاکتیک های جنگ جهانی اول، به صورت مستقیم علیه مواضع دفاعی شوروی صورت می دادند. با مشکل در پیشروی، چوپرکا روز ۱۶ اوت مجدداً لشکر یکم زرهی رومانی را وارد میدان کرد تا شاید بتواند شکافی در بین مواضع ارتش سرخ باز کند. بی تجربگی رومانیایی ها سبب شد حمله نیروهای زرهی بدون پشتیبانی مناسب پیاده ن
ظام، به از دست رفتن ۳۲ تانک در مقابل تسلیحات ضد تانک شوروی در عرض تنها یک روز منجر شود. در پایان تنها ۲۱ تانک عملیاتی برای لشکر یکم زرهی رومانی باقی ماند. افزایش تلفات رومانیایی ها را وادار به استفاده از سپاه ۴ خود کرد. به هر صورت روز ۱۷ اوت مخزن سد اودسا به دست لشکرهای محافظ و بیست ویکم پیاده نظام رومانی افتاد و مهاجمان توانستند تا روز ۲۴ اوت در نخستین کمربند دفاعی رخنه کنند. بندرگاه اودسا از روز ۲۵ اوت زیر آتش رومانیایی ها قرار گرفت. در جریان این درگیری ها هر دو طرف متحمل تلفات سنگین شدند. پیشروی برای مهاجمان در مواجهه با مقاومت شدید، به شکل آهسته و متر به متر صورت می گرفت. پیشروی رومانیایی ها در نهایت روز ۲۸ اوت در حاشیه بیرونی شهر متوقف شد. چوپرکا اوایل ماه سپتامبر از مقام فرماندهی ارتش چهارم رومانی برکنار شد. در طول روزهای توقف عملیات رومانیایی ها نیروهای خود را سازمان دهی مجدد و لشکرهای تازه نفس از جمله در قالب سپاه ۱۱، به موقعیت منتقل کردند. تا این زمان شمار قوای ارتش چهارم رومانی، هم اینک تحت فرمان یوسیف یاکوبیچی، به ۲۰۰ هزار نفر رسیده بود. چهار هنگ پیاده نظام و مقداری توپخانه و نیروی مهندسی تهاجمی نی
ز از جانب آلمانی ها به کمک آن ها گسیل شد. در طرف مقابل هم شوروی با ارسال ۱۵ هزار نفر تلفات خود را جایگزین کرده و مصمم به ادامه دفاع بود. در این بین الکساندرو یوآنتیو، رئیس ستاد کل رومانی در حالی که برای بازدید به خط مقدم آمده بود، در یک حادثه اثر برخورد به ملخ یک هواگرد جان خود را از دست داد. رومانیایی ها سومین تهاجم در چهار هفته گذشته خود را روز ۱۲ سپتامبر با گلوله باران شدید مواضع ارتش سرخ آغاز کردند. این بار نیز حمله به شکل مطلوبی پیش نرفت و رفته رفته آهسته تر و در نهایت روز ۲۲ سپتامبر کاملاً متوقف شد. تا بدین زمان مهاجمان حدود ۳۱٬۵۰۰ تن دیگر از نیروهای خود را از دست دادند. در پی پیشرفت نامطلوب شرایط در اودسا، گروه ارتش جنوب پیشنهاد کرد چند یگان از مناطق غربی به این موقعیت منتقل شوند که بلافاصله با مخالفت فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان مواجه شد. همان روز ۲۲ سپتامبر مدافعان دست به یک عملیات آبی-خاکی و هوابرد در ناحیه گریگورفکا زدند. در این عملیات دو هزار نفر از نیروهای تیپ ۳ تفنگ داران دریایی شوروی پشت خط مقدم رومانیایی ها پیاده شدند. همزمان لشکر ۱۵۷ام تفنگ دار شوروی از داخل شهر یک حمله رو در رو صورت داد ک
ه موجب عقب نشینی آشفته و رمیده رومانیایی ها شد. دخالت "اشتوکا"های "لوفت وافه" در نهایت به شرایط ثبات بخشید. بدین شکل حوزه دفاعی حول اودسا ۵ تا ۸ کیلومتر بازتر شد. این حمله موجب بروز آشفتگی در رومانیایی ها و درخواست کمک آن ها از آلمانی ها برای یک تهاجم عمده به شهر شد. رومانیایی ها تهاجم را از روز ۲ اکتبر از سر گرفتند. مهاجمان روز ۸ اکتبر خط اصلی دفاعی را شکستند. در جریان این رزم ها رومانیایی دو تا سه برابر ارتش سرخ تلفات دادند. این تهاجم ده روز به طول انجامید. تخلیه ادسا. اوکتیابرسکی روز ۲۹ سپتامبر به استالین پیشنهاد کرد شوروی به تلف کردن نیروهای خود در اودسا به کمک آن ها دفاع کریمه را تقویت کند. به صورت غیر معمول و برخلاف فرمان های پیشین مبنی پایداری و ممنوعیت عقب نشینی، استالین با این پیشنهاد موافقت کرد. نیروهای شوروی یک حمله ایذایی برای پوشش آماده سازی ها صورت دادند. بر طبق فرمان روز ۳۰ سپتامبر "استاوکا"، تخلیه نیروهای شوروی از اودسا و انتقال آن ها به سواستوپول در کریمه توسط ناوگان دریای سیاه از روز ۲ اکتبر آغاز شد. درحالیکه رومانیایی ها در حال آماده سازی برای تهاجم نهایی بودند، پتروف تصمیم به رها کردن اودس
ا در شب ۱۵ اکتبر گرفت. تا این زمان حدود ۸۶ هزار نفر سوار بر کشتی از این موقعیت تخلیه شده بودند. این شب نیز ۳۵ هزار نفر دیگر به همراه ۱۰۰۰ کامیون و ۴۰۰ توپ اودسا را ترک کردند. تنها شماری نیروی محافظ پشت سر باقی گذاشته شد. مهندسان شوروی تأسیسات بندرگاه را منهدم کردند و آخرین شناور حدود ساعت ۵ بامداد ۱۶ اکتبر از آن خارج گرید. بیشتر تسلیحات سنگین نیروهای شوروی پشت سر باقی گذاشته شد. با توجه به عدم اطلاع به موقع رومانیایی ها از عملیات تخلیه شوروی، مهاجمان نتوانستند مداخله مؤثری در آن صورت دهند. به هر صورت رومانیایی ها همان روز ۱۶ اکتبر در نهایت بر شهر تخلیه شده ادوسا مسلط شدند. به هر صورت، دستگاه تبلیغاتی رومانی این اتفاق را پیروزی قلمداد کرد. تلفات. رومانیایی ها از هنگام گذر رود دنیستر در ۵ اوت متحمل ۹۶ هزار نفر تلفات شامل ۱۹ هزار کشته، ۶۸ هزار زخمی و ۱۱ هزار مفقود، شدند. این مقدار بیش از تلفاتی بود که آلمانی ها در تمامی طول جبهه شرقی تا این زمان داده بودند. دوازده لشکر رومانیایی مشارکت کننده در نبرد تا ۸۰ درصد از نیروهای خود را از دست دادند. این نبرد محاصره با فاصله خونین نبرد از نوع خود برای نیروهای محور تا بدی
ن زمان در جنگ با شوروی بودند. ارتش چهارم رومانی در نبرد بر اودسا «ویران» شد. اوایل ماه اوت حدود ۴۸۰۰ افسر در این یگان وجود داشت. با روز ۱۶ اکتبر بیش از نیمی از این مقدار کشته زخمی شده بودند. چهار سرتیپ در میان کشته شدگان رومانیایی بودند. حصول پیروزی به چنین قیمتی سبب شد اودسا به نقطه عطفی در مشارکت رومانی در جنگ بدل گردد. یک مطبوعه نظامی رومانیایی در این باره نوشت: «فرماندهان می بایست به خاطر داشته باشند افراد آن ها تنها از گوشت و خون هستند.» رومانی باقی مانده نیروی هوایی و چندین لشکر رزمی خود را برای استراحت و بازسازی از خط مقدم عقب کشید. در طرف مقابل ارتش سرخ حدود ۴۰ هزار نفر تلفات داد. نیروی هوایی شوروی بیش از ۱۵۰ هواگرد خود را در این نبرد از دست داد. پیامدها. اودسا تنها هدف نظامی بااهمیتی بود که در طول جنگ آلمان و شوروی به متحدان محور سپرده شد و به تصرف درآمد. آنتونسکو روز ۱۷ اکتبر، یک روز پس از تصرف شهر، رسماً تشکیل ناحیه ترانس نیستریا با مرکزیت اودسا تحت حاکمیت رومانی را اعلام کرد. به هر صورت نخست وزیر رومانی که غالباً خواهان بازگشت مرزها به حدود سال ۱۹۴۰ بود، هیچ اشاره ای به ضمیمه شدن این ناحیه به خاک
رومانی نداشت. روز ۸ نوامبر یک رژه پیروزی در بخارست، پایتخت رومانی به افتخار تصرف اودسا، با حضور فیلدمارشال ویلهلم کایتل، رئیس فرماندهی عالی ورماخت، برگزار شد. همانند حوادثی که در کی یف به وقوع پیوست، انفجار بمب های کارگذاشته شده در ساختمان های اودسا توسط عوامل شوروی، تلفاتی را به رومانیایی ها وارد کرد. در یک مورد انفجار قرارگاه پیشین ان کاوه ده که به عنوان قرارگاه فرمانداری نظامی رومانی در اودسا استفاده می شد، ۶۱ تن از جمله سرلشکر ایوان گلوگوژانو، فرماندار نظامی شهر و ۶ آلمانی را به کشتن داد. این حادثه یکی از عوامل منجر به کشتار یهودیان اودسا توسط رومانیایی ها بود. در پی برگشت ورق جنگ، ارتش سرخ روز ۱۰ آوریل سال ۱۹۴۴ اودسا را بازپس گرفت. به جهت مقاومت سرسخت مدافعان آن در مقابل تهاجم نیروهای محور، اودسا به عنوان یکی از چهار شهر نخست، روز ۱ مه سال ۱۹۴۵، در کنار لنینگراد، استالینگراد و سواستپول، عنوان شهر قهرمان شوروی را دریافت کرد.
موزیک ویدیو آهنگ هنرمند جنت جکسون «ملتِ ریتم» توسط دامینیک سینا کارگردانی شد. این فیلم به عنوان بخشی از فیلم بلند ملتِ ریتمِ ۱۸۱۴ در یک نیروگاه واقع در پاسادینا، کالیفرنیا فیلمبرداری شد.
مونوگلیسریدها (همچنین: آسیل گلیسرول ها یا مونوآسیل گلیسرول ها) دسته ای از گلیسریدها هستند که از یک مولکول گلیسرول تشکیل شده اند که از طریق یک پیوند استری به یک اسید چرب متصل است. از آنجایی که گلیسرول حاوی هر دو گروه الکل اولیه و ثانویه است، ممکن است دو نوع مختلف مونوگلیسرید تشکیل شود. ۱-مونوآسیل گلیسرول که اسید چرب به الکل اولیه متصل است یا ۲-مونوآسیل گلیسرول که اسید چرب به الکل ثانویه متصل است. سنتز. مونوگلیسریدها به دو صورت زیستی و صنعتی تولید می شوند. این ترکیبات به طور طبیعی در مقادیر بسیار کم (۰٫۱-۰٫۲٪) در برخی از دانه های روغنی مانند روغن زیتون، روغن کلزا و روغن پنبه وجود دارند. مونوگلیسریدها با هیدرولیز آنزیمی تری گلیسریدها توسط لیپوپروتئین لیپاز و هیدرولیز آنزیمی دی گلیسریدها توسط دی آسیل گلیسرول لیپاز بیوسنتز می شوند. همچنین به عنوان یک واسطه در فرایند آلکانویله شدن گلیسرول برای تشکیل چربی، تولید می شوند. چندین مونوگلیسرید از نظر فارماکولوژی فعال هستند. (به عنوان مثال ۲-اولئویل گلیسرول و ۲-آراکیدونیل گلیسرول). تولید صنعتی در درجه اول با واکنش گلیسرولیز بین تری گلیسیرید و گلیسرول انجام می شود. مواد خا
م تجاری برای تولید مونوآسیل گلیسرول ها ممکن است روغن های گیاهی یا چربی های حیوانی باشند. کاربرد. مونوگلیسریدها عمدتاً به عنوان سورفکتانت به شکل امولسیفایر استفاده می شوند. همراه با دی گلیسیریدها، مونوگلیسریدها معمولاً به عنوان «E471»(مونو و دی گلیسریدِ اسیدهای چرب) به محصولات غذایی تجاری در مقادیر کم اضافه می شوند و به جلوگیری از جدا شدن مخلوط روغن و آب کمک می کنند. مقادیری که در برچسب های تغذیه ای برای چربی کل، چربی اشباع شده و چربی "ترانس" داده شده است، شامل مقادیر موجود در مونو و دی گلیسیرید نمی شود زیرا چربی ها به عنوان تری گلیسیرید تعریف می شوند. مونو و دی گلیسیریدها اغلب در محصولات نانوایی، نوشیدنی ها، بستنی ها، آدامس ها، شیرین کننده ها، رویه های زده شده، مارگارین، کره بادام زمینی، و شیرینی ها یافت می شوند. در محصولات نانوایی، مونوگلیسریدها برای بهبود حجم و بافت نان و به عنوان عوامل ضدبیاتی مفید هستند. مونوگلیسریدها برای افزایش پایداری فیزیکی نسبت به خامه ای شدن در نوشیدنی های بر پایه شیر استفاده می شوند.
بخش ۴۰۵ مقررات دپارتمان بهداشت ایالت نیویورک که با عنوان قانون لیبی زیون نیز شناخته می شود، مقرراتی است که میزان کار رزیدنت های پزشکی در بیمارستان های ایالت نیویورک را به حدود ۸۰ ساعت در هفته محدود می کند. این قانون به افتخار خانم لیبی زیون (نوامبر ۱۹۶۵–۵ مارس ۱۹۸۴) نام گذاری شده است. او در سال ۱۹۸۴ در سن ۱۸ سالگی به دلیل آنچه پدرش آن را خستگی کاری رزیدنت ها و کارورزان پزشکی نامیده است درگذشت. در ژوئیه ۲۰۰۳، شورای اعتباربخشی تحصیلات تکمیلی پزشکی آمریکا مقررات مشابهی را برای تمام موسسات آموزش پزشکی معتبر در سراسر ایالات متحده تصویب کرد. اگرچه در دادرسی های قانونی و مدنی شواهد متناقضی در مورد مرگ خانم زیون یافت شد اما امروزه به طور گسترده اعتقاد بر این است که مرگ او به دلیل سندرم سروتونین ناشی از تداخل دارویی بین داروی فنلزین (که او قبل از مراجعه به بیمارستان مصرف می کرد) و داروی پتیدین (تجویز شده توسط رزیدنت پزشکی) بوده است. تحقیقات قضایی پس از مرگ او و پیامدهای آن بر شرایط کاری و آموزشی کارورزان و رزیدنت های پزشکی به طور گسترده ای در رسانه های عمومی و مجلات پزشکی بازتاب یافت. شرح مرگ لیبی زیون. لیبی زیون از ط
ریق اتاق اورژانس توسط رزیدنت اورژانس در شب چهارم مارس در بیمارستان بستری شده بود. دکتر ریموند شرمن، پزشک خانواده زیون، با برنامه درمانی رزیدنت مبنی شروع سرم تراپی همراه با بستری شدن لیبی در اورژانس موافقت کرد. لیبی به دو رزیدنت سپرده شد. دکتر واینستین، اینترن بالینی (PGY-1) و دکتر استون، پزشک رزیدنت سال یک (PGY-2)، نتوانستند علت بیماری خانم زیون را تعیین کنند اگرچه دکتر استون با تردید گفت که وضعیت او ممکن است واکنش بیش از حد به یک بیماری ساده باشد. پس از مشورت با پزشک خانواده آنها یعنی دکتر شرمن، این دو نفر داروی پتیدین (مپریدین) را برای کنترل «حرکات تند» (jerk motions) که زیون در زمان بستری شدنش نشان می داد تجویز کردند. دکتر واینستین و دکتر استون هر دو مسئول پوشش ده ها بیمار دیگر بودند. پس از ارزیابی زیون، آنها او را ترک کردند. اینترن بالینی رفت تا بیماران دیگر را معاینه کند و رزیدنت سال یک در اتاقی در ساختمان مجاور به خواب رفت. با این حال، زیون بهبود نیافت و همچنان آشفته تر شد. پس از تماس تلفنی توسط پرستاران، اینترن دستور داد که مهار فیزیکی برای لیبی قرار داده شود. او همچنین برای کنترل بی قراری داروی هالوپر
یدول را به صورت تلفنی تجویز کرد. زیون سرانجام توانست به خواب برود، اما در ساعت ۶:۳۰ صبح روز پنجم ماه مارس دمای بدن او تا ۴۲ درجه سانتیگراد افزایش یافت. اینترن بالینی بار دیگر فراخوانده شد و به سرعت اقدامات لازم برای کاهش دمای بدن او آغاز شد. با این حال، قبل از انجام این کار زیون دچار ایست قلبی شد و کادر پزشکی نتوانستند او را احیا کنند. دکتر واینستین به صورت تلفنی مرگ لیبی را به والدین او اطلاع داد. زیون قبل از بستری شدن در بیمارستان یک داروی ضد افسردگی از گروه مهارکننده های MAO یعنی فنلزین مصرف می کرد. ترکیبی از آن و پتیدینی که پزشکان اورژانس به او داده بودند به ایجاد سندرم سروتونین کمک کرد؛ وضعیتی که منجر به افزایش بیقراری او شد. این امر باعث شد که لیبی لوله های داخل وریدی خود را بکشد و باعث شد دکتر واینستین به مهار فیزیکی او دستور دهد؛ که لیبی زیون نیز با آن مبارزه کرد. تقریباً پیش از به خواب رفتنش تب او به سطوح خطرناکی رسیده بود و بلافاصله پس از ایست قلبی درگذشت. چندین سال طول کشید تا توافقی کلی در مورد علت مرگ او حاصل شود. لیبی زیون (نوامبر ۱۹۶۵–۵ مارس ۱۹۸۴) دانشجوی سال اول کالج بنینگتون در ایالت ورمانت ب
ود. او روزانه یک عدد داروی ضد افسردگی به نام فنلزین را تحت نظر پزشک مصرف می کرد. ابتدا کالبد شکافی بیمارستان آثار کوکائین را نشان داد، اما آزمایش های بعدی هیچ اثری را نشان ندادند. او دختر آقای سیدنی زیون (۲۰۰۹–۱۹۳۳) وکیل و نویسنده نیویورک تایمز بود. در آگهی ترحیم او در نیویورک تایمز، که یک روز پس از مرگش نوشته شد، آمده است که او در چند روز گذشته به بیماری شبه آنفولانزا مبتلا بوده است و همچنین آمده بود که او پس از بستری شدن در بیمارستان نیویورک، بر اثر ایست قلبی که علت آن مشخص نیست، درگذشت.
پارک ملی دریای بوتنیان ( , ) یک پارک ملی در فنلاند است که در اوایل سال ۲۰۱۱ تأسیس شد. حدود ۹۸ درصد از سطح پارک ملی از آب تشکیل شده است.
پارک ملی خلیج شرقی فنلاند ( ) یک پارک ملی در منطقه کومن لاکسو در فنلاند است که در سال ۱۹۸۲ تأسیس شد و آن در خشکی است. این پارک فقط شامل جزایر بسیار کوچک و پرت است که در برخی از آنها عمدتاً درختان کاج رشد می کنند. بیشتر جزایر صخره های بی درخت و البته با سواحل بی نظیر هستند. این پارک ملی به خاطر جانوران و پرندگان آبزی خود شناخته شده است. رایج ترین پرندگان آبزی غاز و اردک سیاه کاکل هستند. پرندگان دیگر، از جمله تیغ نوک و پرسفید، در جزایر حفاظت شده پارک لانه می کنند.
استوماتیت تماسی به انگلیسی: "Contact stomatitis"، نوعی التهاب یا درد در مخاط دهانی است که در اثر محرک های خارجی ایجاد می شود. این بیماری به صورت ضایعات پوستی در محلی که مخاط در تماس طولانی مدت با عامل آزاردهنده قرار بگیرد مشاهده می شود. این ضایعات غالباً پس از تماس با غذای داغ یا دندان مصنوعی نامناسب یا سایر مواد تحریک کننده در دهان ظاهر می شوند. در نتیجه، ممکن است بیماران برای حل این مشکل به جای مراجعه به متخصص پوست، به دندانپزشک رجوع کنند. در این بیماری، برخلاف استوماتیت تماسی آلرژیک، پوست پیش از اینکه واکنش ایمنی نشان دهد، نیازی به داشتن تماس قبلی با محرک ندارد.
پارک ملی مجمع الجزایر تامی سارن (, ) در مجمع الجزایر اکناس، در منطقه اوسیما در فنلاند واقع شده است. در سال ۱۹۸۹ این پارک به وسعت تأسیس شد. این پارک توسط متسه هالیتوس (متعلق به وزارت جنگلداری) نگه داری می شود. بیشتر مساحت پارک از جزایر صخره ای نزدیک دریای آزاد و مناطق آبی اطراف آنها تشکیل شده است. استفاده از قایق های موتوری از اول آوریل تا ۱۷ جولای برای محافظت از لانه سازی پرندگان آبزی ممنوع است. دسترسی به پارک فقط با قایق امکان پذیر است. بازدیدکنندگان بدون قایق می توانند با تاکسی دریایی به آن برسند. این پارک ملی در ۱۹ ژوئن ۱۹۹۶ دیپلم اروپایی مناطق حفاظت شده را دریافت کرد که تا ژوئن ۲۰۱۱ اعتبار داشت.
خط قایقرانی یک مکان تاریخی است که در فیلادلفیا ، پنسیلوانیا در ساحل شرقی رودخانه اسکوکل درست در شمال سازه های آبی فیرمونت و موزه هنر فیلادلفیا واقع شده است. این خط قایقرانی شامل یک ردیف پانزده تایی است که باشگاه های اجتماعی و قایقرانی و روئینگ مسابقه ای آنها را در خود جای داده است. هر یک از قایق خانه ها تاریخ مخصوص به خود را دارند و همگی آدرس هایی در ردیف قایق خانه و پارک فیرمونت دارند (که به نام پاروزن مشهور فیلادلفیا جان بی کلی جونیور نام گذاری شده اند). قایق خانه های شماره ۲ تا ۱۴ بخشی از گروهی هستند که به نام نیروی دریایی اسکوکیل شناخته می شوند، که چندین قایق خانه دیگر را در امتداد رودخانه در بر می گیرد. قایق خانه شماره 1 سالن لوید است و تنها مرکز قایق خانه عمومی در ردیف است. قایق خانه شماره ۱۶، باشگاه سجلی در خود جای داده است که فانوس دریایی تورتل راک را اداره می کند. قایق خانه ها همگی حداقل یک قرن قدمت دارند و برخی از آنها بیش از ۱۵۰ سال پیش ساخته شده اند. تاریخچه و اهمیت. خط قایقرانی میزبان چندین مسابقه روئینگ مهم است، از جمله کرجی رانی دد ویل ، جام استاتسبری، کرجی رانی روز نیروی دریایی، کرجی رانی روز
استقلال و کرجی رانی سران اسکوکیل . قایق خانه ها به عنوان مراکز جامعه قایقرانی در سراسر ایالات متحده دیده می شوند. قایقرانان از قایق خانه ها در هر سطحی، از جمله باشگاه های محلی، دبیرستان ها، کالج ها، برنامه های مسابقه تابستانی در سطح بین المللی به رقابت می پردازند.
یک شهر زیرزمینی (به انگلیسی:underground city) مجموعه ای از فضاهای زیرزمینی مرتبط است که ممکن است به عنوان پناهگاه دفاعی و اضطراری، مکانی برای زندگی، کار، خرید، به عنوان بخشی از یک سامانه ترابری، آرامگاه یادمانی، انبارهای ذخیره سازی، سیسترن یا کانال های زهکشی یا ترکیبی از این مثال ها استفاده شود. شهرهای زیرزمینی ممکن است اشاره به ساختارهای امروزین فعال یا تاریخی اشاره داشته باشند و ممکن است تماماً یا بخشاً برای عموم نیز در دسترس باشند. این اصطلاح همچنین ممکن است به شبکه ای از تونل ها و سازه های عمرانی نوین زیرزمینی اشاره کند. این شبکه ها می تواند ساختمان ها را در زیر سطح خیابان به هم متصل می کند و ممکن است بلوک های اداری، مراکز خرید، ایستگاه های مترو، تئاترها و جاذبه های دیگر را در خود جای دهند. این معابر معمولاً از طریق فضای عمومی هر یک از ساختمان های متصل به آنها قابل دسترسی است و گاهی ورودی های جداگانه ای نیز دارند. این تعریف اخیر بسیاری از سازه های مدرن را نیز می تواند درگیرد. شهرهای زیرزمینی به ویژه در شهرهایی با آب و هوای بسیار سرد یا گرم بسیار کاربردی خواهند بود. در جهان شهرهای زیرزمینی نوین و تاریخی زی
ادی وجود دارد. از شهرهای زیرزمینی تاریخی ایران می توان به سامن و نوش آباد اشاره کرد. نمونه ای از یک شهر زیرزمینی نوین کوبر پدی می باشد.
در زمین شناسی ساختاری، زمین درز () محل به هم پیوستن در طول یک پهنه گسلی بزرگ میان زمین گان های متفاوت یا واحدهای زمین ساختی جداگانه ای است که پیشینه زمین ساخت صفحه ای، دگرگونی و دیرین جغرافیایی متفاوتی دارند. به بیان دیگر، زمین درز خطی است که مرز میان دو قطعه پوسته که زمانی از هم جدا بوده اند و اکنون به هم پیوسته اند را نشان می دهد. زمین درز اغلب بر روی سطح زمین با کمربند کوه زایی یا رشته کوه نشان داده می شود. دید کلی. در زمین ساخت صفحه ای، زمین درزها بقایای منطقه های فرورانش هستند و زمین درزهایی که به هم متصل شده اند، به عنوان قطعاتی از دیرین قاره های مختلف یا صفحه های زمین ساختی به شمار می روند. رخنمون زمین درزها می تواند از عرض چند صد متر تا چند کیلومتر متغیر باشد. آن ها می توانند شبکه ای از مناطق برشی میلونیتی یا پهنه های گسلی ترد باشند، اما معمولاً شامل هر دو هستند. زمین درزها همچنین معمولاً با توده های نفوذی آذرین و عدسی های زمین ساختی با صخره شناسی های متفاوت از سنگ های نفوذی تا قطعات افیولیتی همراه هستند.
مَتسِه هالیتوس (فنلاندی:"اداره جنگل،" سوئدی: Forststyrelsen در سامی: Meahciráđđehus) یک شرکت دولتی و زیرمجموعه وزارت کشاورزی و جنگل داری فنلاند است. دو وظیفه اصلی آن، مدیریت پارک ها و حیات وحش فنلاند و نظارت مستمر مناطق حفاظت شده و همچنین مدیریت امور جنگل داری جهت استفاده و نیاز صنعت چوب این کشور است. متسه هالیتوس تقریباً ۱۲۰۰ کارمند دارد. این شرکت حدود ۱۲۰۰۰۰ کیلومتر مربع از زمین ها و مناطق آبی دولتی را مدیریت می کند که حدود ۳۵ درصد از کل سطح فنلاند را تشکیل می دهد. وظایف آن به فعالیت های تجاری و وظایف مدیریت عمومی که عمدتاً توسط دولت انجام می شود تقسیم می شود. واحدهای تجاری جداگانه ای نیز برای فعالیت های مختلف ایجاد شده است. پیشینه. در سال ۱۵۴۲ گوستاف یکم، پادشاه سوئد، که در آن زمان حکومتش اراضی فنلاند را نیز شامل می شد، تمام مناطق غیرمسکونی پادشاهی خود را متعلق به خدا، پادشاه و وارث تاج پادشاهی اعلام کرد و بدین ترتیب آغاز مالکیت زمین دولتی را رقم زد. در آغاز قرن نوزدهم، جنگل های فنلاند به مانند قرون گذشته به طور کامل مورد استفاده قرار می گرفتند. تا آن زمان، درختان جنگل ها عمدتاً برای مقاصد کشاورزی یا برای