Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
" «او مودنا و رجیو را با موفقیت چشمگیری اداره کرد». او به حکومت پارما منصوب شد و طبق "دایرةالمعارف"، «در آشفتگی پس از مرگ پاپ، او با دفاع از پارما در برابر فرانسوی ها (۱۵۲۱) خود را متمایز کرد.» در سال ۱۵۲۳، گوئیچاردینی توسط کلمنت هفتم (۱۴۷۸–۱۵۳۴) به عنوان نایب السلطنه رومانیا منصوب شد. این مناصب بالا، گوئیچاردینی را به ارباب واقعی ایالت های پاپی آن سوی کوه های آپنین تبدیل کرد. همان طور که او بعدها خود را در این دوره توصیف کرد: «اگر پیک فرانچسکو را در رومانیا دیده بودید… با خانه اش پر از ملیله دوزی، نقره، خدمتکارانی از سراسر استان که - از آنجایی که همه چیز کاملاً به او ارجاع می شد - هیچ کس، از پاپ به پایین، کسی را به عنوان مافوق خود نمی شناخت…» آشفتگی سیاسی در ایتالیا پیوسته در حال تشدید بود. با تشدید خصومت ها بین پادشاه فرانسیس اول فرانسه و چارلز پنجم، امپراتور مقدس روم، پاپ در مورد اینکه از کدام طرف حمایت کند، مردد ماند و بنابراین از گوئیچاردینی مشورت خواست. گوئیچاردینی اتحاد با فرانسه را توصیه کرد و کلمنت را ترغیب کرد تا اتحادیه کنیاک را در سال ۱۵۲۶ منعقد کند، که منجر به جنگ با چارلز پنجم شد. بعداً در همان
سال، هنگامی که نیروهای چارلز پنجم تهدید به حمله کردند، کلمنت گوئیچاردینی را به عنوان سپهبد ارتش پاپ منصوب کرد. گوئیچاردینی نتوانست فرمانده نیروهای پاپ، فرانچسکو ماریا اول دلا رووره، دوک اوربینو، را برای اقدام تحت تأثیر قرار دهد. در آوریل ۱۵۲۷، گوئیچاردینی موفق شد حمله به فلورانس را از سوی یک ارتش امپراتوری شورشی که به سمت رم روی آورده بود، دفع کند. کمتر از دو هفته بعد، خبر غارت رم و زندانی شدن کلمنت در قلعه سنت آنجلو منتشر شد. گوئیچاردینی در طول بیست سال به سه پاپ خدمت کرد، و شاید به دلیل تجربیاتش، از دستگاه پاپی به شدت انتقاد می کرد: «من کسی را نمی شناسم که از جاه طلبی، طمع و شهوت رانی کشیشان بیشتر از خودم متنفر باشد… با این وجود، موقعیتی که با چندین پاپ داشته ام، مرا مجبور کرده است که به خاطر منافع شخصی ام، عظمت آنها را دوست داشته باشم. اگر این ملاحظه نبود، من مارتین لوتر را به اندازه خودم دوست می داشتم - نه برای رهایی از قوانینی که دین مسیحیت به طور معمول تفسیر و درک می کند، بلکه برای دیدن اینکه این گروه اراذل و اوباش در محدوده صحیح خود محدود می شوند.» جمهوری فلورانس. گوئیچاردینی، مانند بسیاری از اشراف فلو
رانسی زمان خود، به یک حکومت جمهوری مختلط بر اساس الگوی قانون اساسی ونیزی اعتقاد داشت؛ با وجود همکاری مکرر و نزدیک با خاندان مدیچی، حکومت آنها را استبدادی می دانست. [ "" ] گوئیچاردینی هنوز می توانست آرمان های جمهوری خواهی خود را با حمایتش از خاندان مدیچی تطبیق دهد: «برابری انسان ها در یک حکومت مردمی به هیچ وجه در تضاد با این نیست که یک شهروند از شهرت بیشتری نسبت به دیگری برخوردار باشد، مشروط بر اینکه این شهرت از عشق و احترام همه ناشی شود و مردم بتوانند به دلخواه خود آن را از او دریغ کنند. در واقع، بدون چنین حمایت هایی، جمهوری ها به سختی می توانند دوام بیاورند.» کمی پس از غارت رم، گوئیچاردینی به فلورانس بازگشت، اما تا سال ۱۵۲۷، مدیچی ها از شهر اخراج شده بودند و یک جمهوری توسط جناح افراطی ضد مدیچی، "آرابیاتی،" دوباره برقرار شده بود. به دلیل روابط نزدیک گوئیچاردینی با مدیچی ها، او در شهر زادگاهش مورد سوءظن قرار گرفت. در مارس ۱۵۳۰، به دلیل خدمتش به مدیچی ها، گوئیچاردینی شورشی اعلام شد و اموالش مصادره گردید. با این حال، این جمهوری نهایی فلورانس دوام چندانی نداشت و پس از تحمل محاصره فلورانس توسط نیروهای امپراتوری به
مدت نه ماه، در سال ۱۵۳۰ شهر تسلیم شد. تحت فرماندهی کلمنت هفتم، گوئیچاردینی وظیفه مجازات شهروندان فلورانس را به دلیل مقاومتشان در برابر مدیچی بر عهده داشت و او بی رحمانه عدالت را در حق کسانی که با خواست پاپ مخالفت کرده بودند، اجرا می کرد. بندتو وارچی ادعا کرد که در انجام وظیفه خود، «آقا فرانچسکو گوئیچاردینی بی رحم تر و وحشی تر از دیگران بود». سال های پایانی. در سال ۱۵۳۱، گوئیچاردینی توسط کلمنت هفتم به فرمانداری بولونیا، مهم ترین شهر در ایالات شمالی پاپ، منصوب شد. [ ' ] گوئیکاردینی پس از مرگ کلمنت در سال ۱۵۳۴ استعفا داد و به فلورانس بازگشت، جایی که به عنوان مشاور الساندرو دِ مدیچی، «که جایگاهش به عنوان دوک پس از مرگ پاپ تضعیف شده بود»، استخدام شد. گوئیکاردینی در سال ۱۵۳۵ در ناپل در برابر چارلز پنجم از او دفاع کرد و اتهامات شورشیان تبعیدی مبنی بر استبداد را به چالش کشید. [ ' ] او در سال ۱۵۳۶ در مذاکره موفقیت آمیز برای ازدواج آلساندرو با مارگارت پارما، دختر امپراتور چارلز پنجم، کمک کرد و برای مدت کوتاهی گوئیچاردینی تا زمان ترور دوک در سال ۱۵۳۷، معتمدترین مشاور آلساندرو بود. سپس، گوئیچاردینی با کوزیمو دِ مدیچی، ک
ه تنها ۱۷ سال داشت و تازه وارد نظام سیاسی فلورانس شده بود، متحد شد. گوئیچاردینی از کوزیمو به عنوان دوک فلورانس حمایت کرد؛ با این وجود، کوزیمو اندکی پس از به قدرت رسیدن او را برکنار کرد. گوئیچاردینی در ویلای خود در آرچتری بازنشسته شد، جایی که سال های آخر عمر خود را صرف کار بر روی «"داستان ایتالیا»" کرد. او در سال ۱۵۴۰ بدون وارث مرد درگذشت. برادرزاده اش، لودوویکو گوئیچاردینی، نیز مورخی بود که به خاطر آثارش در قرن شانزدهم دربارهٔ کشورهای سفلی شناخته می شود. آثار. هیچ یک از آثار فرانچسکو گوئیچاردینی در زمان حیاتش منتشر نشد. تا سال ۱۵۶۱ شانزده جلد اول از بیست جلد کتاب "«تاریخ ایتالیا»" او منتشر نشد. اولین «ترجمه» انگلیسی آن توسط سر جفری فنتون در سال ۱۵۷۹ منتشر شد. تا سال ۱۸۵۷، فقط "تاریخ" و تعداد کمی از گزیده های او شناخته شده بود. در آن سال، نوادگان او بایگانی های خانوادگی گوئیچاردینی را باز کردند و انتشار خاطرات او را در ده جلد به جوزپه کانسترینی سپردند. اینها برخی از آثار او هستند که از بایگانی ها بازیابی شده اند: "«اوپره ایندیت»" در ترکیب با رساله های ماکیاولی، مجموعهٔ جامعی از فلسفهٔ سیاسی ایتالیا پیش از پائو
لو سارپی را ارائه می دهد. تاریخ ایتالیا. گوئیچاردینی بیشتر به عنوان نویسندهٔ "«تاریخ ایتالیا»" ("Storia d'Italia") شناخته می شود، که شرح مفصلی از سیاست در شبه جزیره ایتالیا بین سال های ۱۴۹۰ تا ۱۵۳۴ ارائه می دهد. این اثر که در سال های پایانی عمرش نوشته شده، شامل مشاهدات مورخ است که در طول زندگی اش جمع آوری کرده و اثری برای آیندگان بوده است. همان طور که گیلبرت می نویسد: «"تاریخ ایتالیا" از تمام نوشته های او متمایز است زیرا تنها اثری بود که او نه برای خودش، بلکه برای عموم نوشت.» گوئیچاردینی در تحقیقات خود از مطالبی که از اسناد دولتی و همچنین از تجربیات گسترده خود در سیاست جمع آوری کرده بود، بهره برد. برخوردهای شخصی متعدد او با حاکمان قدرتمند ایتالیایی، دیدگاه او را به عنوان یک مورخ توضیح می دهد: «فرانچسکو گوئیچاردینی را می توان یک مورخ روان شناس نامید - از نظر او، نیروی محرکه چرخ دنده های عظیم رویدادها را می توان در ریشه اصلی رفتار فردی ردیابی کرد. البته نه هر فردی، بلکه کسانی که در مناصب فرماندهی قرار دارند: امپراتورها، شاهزاده ها و پاپ ها که می توان روی آنها حساب کرد که همیشه بر اساس منافع شخصی خود عمل می کنند
- همان افراد خاص معروف گوئیچاردینی.» در گزیده زیر، مورخ مشاهدات خود را در مورد شخصیت پاپ کلمنت هفتم ثبت می کند: «و اگرچه او از هوش بسیار توانمند و دانش شگفت انگیزی از امور جهان برخوردار بود، اما فاقد عزم و اراده و اجرای مناسب بود؛ زیرا نه تنها ترسوی روحش، که به هیچ وجه کوچک نبود، و بی میلی شدید به خرج دادن، بلکه نوعی بی تصمیمی و سردرگمی ذاتی نیز مانع او می شد، به طوری که تقریباً همیشه در حالت تعلیق و ابهام باقی می ماند، وقتی با کسانی روبرو می شد که در مورد چیزهایی تصمیم می گرفتند که او بارها از دور پیش بینی، بررسی و تقریباً آشکار کرده بود.» علاوه بر این، آنچه گوئیچاردینی را از دیگر مورخان زمان خود متمایز می کند، درک او از زمینه تاریخی است. رویکرد او در اثر اولیه اش "«تاریخ فلورانس"» (۱۵۰۹) آشکار بود: «این مورخ جوان بدون شک از معنای دیدگاه تاریخی آگاه بود؛ واقعیت های یکسانی که در زمینه های مختلف وزن متفاوتی پیدا می کنند، حس تناسب را می طلبیدند.» به گفته یکی از منتقدان سرسخت گوئیچاردینی، فرانچسکو دِ سانکتیس: «اگر قدرت فکری ["داستان ایتالیا"] را مهم ترین اثری بدانیم که از ذهن یک ایتالیایی سرچشمه گرفته است.» گوئ
یچاردینی و ماکیاولی در باب سیاست و تاریخ. گوئیچاردینی با نیکولو ماکیاولی دوست بود؛ این دو تا زمان مرگ ماکیاولی در سال ۱۵۲۷ مکاتبات پرشوری با هم داشتند. گوئیچاردینی از نظر اجتماعی تا حدودی از دوستش بالاتر بود، اما از طریق نامه هایشان، رابطه ای آرام و راحت بین این دو پدیدار می شود. جیمز بی. اتکینسون و دیوید سایسس می نویسند: «ماکیاولی با آگاهی از تفاوت طبقاتی خود، از مناصب گوئیچاردینی… یا ارتباطات اشرافی او مرعوب نشد. این دو به دلیل احترام متقابل به خرد یکدیگر، رابطه خود را برقرار کردند.» آنها در مورد مسائل شخصی و ایده های سیاسی بحث می کردند و بر کار یکدیگر تأثیر می گذاشتند. گوئیچاردینی از برخی از ایده های بیان شده توسط ماکیاولی در "کتاب «گفتارهایی دربارهٔ لیوی»" انتقاد کرد: «اعتراض اصلی گوئیچاردینی به نظریه هایی که ماکیاولی در "«گفتارها»" مطرح کرده بود این بود که ماکیاولی همه چیز را «بیش از حد مطلق» مطرح می کند. گوئیچاردینی با فرض اساسی ماکیاولی مبنی بر اینکه روم می تواند به عنوان یک هنجار کامل عمل کند، موافق نبود.» هر دو در رویکرد خود به تاریخ نوآور بودند:«ماکیاولی و گوئیچاردینی چهره های مهم انتقالی در توسعهٔ
نگارش تاریخی هستند. آگاهی تاریخی که در آثار آنها قابل مشاهده است، گسستی قابل توجه در تفکر ما دربارهٔ گذشته است… عامل انسانی عنصری محوری در اندیشهٔ تاریخی ماکیاولی و گوئیچاردینی بود، اما آنها مفهوم مدرنی از فردیت نداشتند… آنها شروع به جدا کردن تاریخ نگاری از چارچوب بلاغی آن کردند و در آثار گوئیچاردینی می توانیم اولین نشانه های یک روش تاریخی انتقادی را مشاهده کنیم.» فهرست زیر شامل نام های جایگزین مورد استفاده برای آثار گوئیچاردینی به زبان های ایتالیایی و انگلیسی است:
عمارت صفوی جرقویه اصفهان در سال 1353 توسط منوچهر صفوی در خارج از بافت روستای محمد آباد ساخته شد.این عمارت شامل یک اتاق بزرگ و یک اتاق نگهبانی ، ایوانهای اطراف و یک متورخانه بوده است. در سال 1392 یک اتاق دیگر به این مجموعه اضافه شد و در انتها در سال 1400 با اضافه شدن یک سالن 60 متری و یک آبنما ، مجموعه به صورت یک سوییت کامل تغییر یافت . هم اکنون این بنا دارای برق شهری و تانک 4000 لیتری آب است که به صورت دستی پر میشود . استفاده از این بنا شخصی بوده و بازدید برای عموم ندارد. میهمانهای بزرگی در طول این سالها از این مکان بازدید کرده اند و در این مکان میهمان بوده اند از این میهمانهای عزیز میتوان از معین خواننده خوش صدای اصفهان و نوازندگان چیره دستی چون استاد صاحبان ، استاد الهیان ، استاد فاتحی و ... و شاعرین و اساتید ادبیات زیادی نام برد. سازنده این بنا منوچهر صفوی زاده شده همین روستا در سال 1316 بوده و با علاقه و پشتکار باور نکردنی ساز ویولن را مینواخت . ایشان دبیر آموزش و پرورش بود و در سال 1392 در کشور آمریکا چشم از جهان فروبست و در همان کشور برای ابدیت ماندگار شد. این بنا در گوگل مپ ذخیره شده و عکسهای زیادی پیو
ست آن میباشد .
موتزارلای بوفالو (; ) نوعی موتزارلا است که از شیر بوفالوی مدیترانه ای ایتالیایی تهیه می شود. این محصول لبنی به طور سنتی در کامپانیا، به ویژه در استان های کازرتا و سالِرنو تولید می شود. از سال ۱۹۹۶، به عنوان یک محصول در اتحادیه اروپا و بریتانیا ثبت شده است. این عنوان تضمین می کند که این پنیر تنها با دستور سنتی و در مناطق مشخصی از کامپانیا، لاتزیو، آپولیا و مولیزه تولید شود. مناطق تولید. در ایتالیا، تولید پنیر از شیر بوفالو در سراسر کشور انجام می شود و با نام رسمی شناخته می شود. اما نوع ویژهٔ این موتزارلا تنها در محدوده ای از رُم تا پائستوم و همچنین در فوگیا (آپولیا) و ونافرو (مولیزه) تولید می شود. این صنعت در ایتالیا سالانه حدود ۳۳ هزار تُن پنیر تولید می کند که ۱۶٪ آن صادر می شود. فرانسه و آلمان مهم ترین واردکنندگان هستند و تقاضا در ژاپن و روسیه نیز در حال افزایش است. علاوه بر ایتالیا، این پنیر امروزه در کشورهای دیگری همچون سوئیس، ایالات متحده، استرالیا، مکزیک، برزیل، کانادا، چین، ژاپن، آرژانتین، بریتانیا، ایرلند، اسپانیا، سوئد، کلمبیا، تایلند، اسرائیل، مصر، هند و آفریقای جنوبی نیز تولید می شود، همه با استفاده
از شیر بوفالوهای محلی. پنیر بوفالو از کامپانیا با نام شناخته می شود. این محصول در ۱۹۹۳ عنوان DOC و در ۱۹۹۶ و ۲۰۰۸ به ترتیب ثبت اتحادیه اروپا و PDO دریافت کرد. تاریخچه. خاستگاه بوفالو در ایتالیا مورد اختلاف است. نظریه ها شامل ورود آن ها توسط گوت ها در اوایل قرون وسطی، یا انتقال توسط نورمان ها از سیسیل (جایی که اعراب آن ها را معرفی کرده بودند) و حتی وجود گونه های بومی منقرض شده در ایتالیا است. منابع تاریخی از پنیر بوفالو به اوایل قرن دوازدهم بازمی گردند. تولید انبوه آن در جنوب ایتالیا از قرن هجدهم آغاز شد. در طول جنگ جهانی دوم، تولید در اطراف ناپل به دلیل کشتار گله های بوفالو توسط نیروهای آلمانی متوقف شد و پس از جنگ از سر گرفته شد. رسوایی دیوکسین ۲۰۰۸. در مارس ۲۰۰۸، گزارش هایی دربارهٔ آلودگی شیر بوفالو به دی اکسین در کازرتا منتشر شد که باعث بحران در فروش و ممنوعیت موقت واردات در کشورهایی مانند ژاپن، چین و روسیه گردید. با این حال، بررسی ها نشان دادند که تنها درصد کمی از مزارع آلوده بوده اند و تا سال ۲۰۱۳، آزمایش ها تأیید کردند که میزان آلودگی کمتر از حد مجاز است. مراحل تولید. برای تولید موتزارلا به شیر بوفالو ن
یاز است (در مقایسه با ۸ کیلوگرم شیر گاو). مراحل تولید شامل: ذخیره شیر، گرم کردن، انعقاد، رسیدن دَلَمه، کشش خمیر، شکل دهی، سردکردن، شورکردن و بسته بندی است. ارزش غذایی. شیر بوفالو غنی تر از شیر گاو است و پروتئین، چربی و مواد معدنی بیشتری دارد. در هر شیر بوفالو: مصرف. این پنیر معمولاً در سالاد کاپریزه، پیتزا، کالزونه، روی نان تست با گوجه فرنگی و روغن زیتون یا به تنهایی مصرف می شود.
کافه فلوریان یک قهوه خانه در پروکوراتیه نووه واقع در میدان سن مارکو، ونیز است. این مکان در سال ۱۷۲۰ تأسیس شد و قدیمی ترین قهوه خانهٔ فعال در ایتالیا و یکی از قدیمی ترین های جهان است (قدیمی ترین قهوه خانهٔ فعال جهان کوئینز لین کافی هاوس در آکسفورد است که در سال ۱۶۵۴ تأسیس شد). تاریخچه. فلوریان در ۲۹ دسامبر ۱۷۲۰ با دو اتاق ساده با نام ونیز پیروزمند افتتاح شد، اما خیلی زود به نام کافه فلوریان شناخته شد که برگرفته از نام مالک اولیهٔ آن، فلوریانو فرانچسکونی بود. در آغاز، شخصیت های مشهوری چون نمایشنامه نویس کارلو گولدونی، گوته و کازانووا به آن رفت وآمد می کردند. کازانووا احتمالاً به این دلیل جذب آن شد که کافه فلوریان تنها قهوه خانه ای بود که اجازهٔ ورود زنان را می داد. بعدها لرد بایرون، مارسل پروست و چارلز دیکنز نیز مشتریان همیشگی آن شدند. در میانهٔ قرن هجدهم، این کافه یکی از معدود مکان هایی بود که روزنامهٔ اولیهٔ گاسپارو گوتزی با عنوان "گازتای ونتا" در آن فروخته می شد و محلی برای گردهمایی افراد از طبقات اجتماعی مختلف بود. در سال ۱۷۵۰، فلوریان به چهار اتاق توسعه یافت. در سال ۱۷۷۳، والنتینو فرانچسکونی، نوهٔ فلوریانو
، کسب وکار را به دست گرفت. در ۱۷۹۶، در فضای انقلابی ناشی از انقلاب فرانسه، دولت ونیز نگران گسترش افکار انقلابی در شهر بود. فلوریان به دلیل مشتریان بین المللی، به پاتوق بسیاری از ژاکوبن های فرانسوی تبدیل شده بود و به همین دلیل بازرسان دولتی دستور تعطیلی موقت آن را صادر کردند. پس از ورود ارتش فرانسه در مه ۱۷۹۷، فرانچسکونی تابلوی «ونیز پیروزمند» را پایین آورد و تابلوی جدیدی با نام «فلوریان» نصب کرد. در ۱۸۱۴، والنتینو کافه را به پسرش آنتونیو سپرد. تا سال ۱۸۵۸، این مکان به دست وینچنزو پورتا، جووانی پاردلی و پیترو باکانلو افتاد و نیازمند بازسازی بود. لودوویکو کادورین مأمور بازسازی و طراحی مجدد دکوراسیون داخلی شد و اتاق های جدیدی با نام های «اتاق سنا»، «اتاق یونانی»، «اتاق چینی» و «اتاق شرقی» اضافه کرد. در قرن نوزدهم، فلوریان نقشی مهم در جنبش ریسورجیمنتو ایفا کرد، چرا که «اتاق سنا» محل گردهمایی میهن پرستان ونیزی بود. در جریان انقلاب ۱۸۴۸ ونیز، فلوریان حتی به طور موقت به بیمارستانی برای مجروحان تبدیل شد. بازسازی های دیگری در سال های ۱۸۷۲ و ۱۸۹۱ انجام شد و دو اتاق دیگر با نام های «تالار مردان نامدار» و «تالار فصل ها»
به آن اضافه گردید. در سال ۱۹۲۰ نیز «اتاق لیبرتی» به مناسبت دویست سالگی افتتاح شد. هنر. در سال ۱۸۵۸، کافه توسط لودوویکو کادورین بازسازی کامل شد. او از بهترین هنرمندان ونیز برای تزئین اتاق ها دعوت کرد. اتاق سنا توسط جاکومو کاسا با نقاشی هایی چون «عصر روشنگری یا پیشرفت» و «تمدن، ملت ها را آموزش می دهد» تزئین شد. اتاق چینی و اتاق شرقی با نقاشی های آنتونیو پاسکوتی الهام گرفته از شرق تزئین شدند. تالار مردان نامدار با پرترهٔ ده شخصیت بزرگ ونیزی از جمله مارکو پولو، تیتیان و آندره آ پالادیو مزین شد. تالار فصل ها یا «تالار آینه ها» توسط وینچنزو روتا با چهار تصویر زنانه به نمایشگر فصل ها تزئین گردید. در سال ۱۹۲۰ نیز اتاق لیبرتی با سبک آرت نوو اضافه شد. از سال ۱۸۹۳، به ابتکار ریکاردو سلواتیکو، فلوریان به محل برگزاری "نمایشگاه بین المللی هنر معاصر" تبدیل شد که بعدها به بیناله ونیز مشهور شد. از سال ۱۹۸۸ تاکنون، فلوریان هر دو سال میزبان نمایشگاه های هنری معاصر است. گسترش. در اوایل قرن بیست ویکم، فلوریان شعبه ای در مرکز فلورانس افتتاح کرد.
مراسم ویژه یک فیلم مستند-داستانی ایرانی به کارگردانی میثم شاه بابایی و تهیه کنندگی مهدی کریمی تفرشی و میثم شاه بابایی است که در سال ۱۴۰۲ تولید و در گروه سینمایی هنرو تجربه اکران شد. بازیگرانی چون مهتاب کرامتی و بهزاد دورانی در این فیلم به ایفای نقش پرداخته اند. خلاصه داستان. بعد از انتشار خبر فوت نلسون ماندلا (رهبر ضدآپارتاید آفریقای جنوبی)، یک تیم مستندساز ایرانی برای تهیه مستندی از مراسم وداع و خاک سپاری او، راهی این کشور می شوند. پس از چند روز فیلم برداری، در روز خاک سپاری، این گروه دچار چالش هایی شده و توسط پلیس از محل مراسم بیرون رانده می شوند. آنها در مسیر بازگشت به پایتخت آفریقا، درگیر اتفاقات غیرمنتظره ای شده و از پرواز جا می مانند. اکران. فیلم «مراسم ویژه» از روز چهارشنبه ۱۴ آذر ۱۴۰۲ در گروه سینمایی هنروتجربه اکران شد. مراسم رونمایی و نمایش این فیلم در روز سه شنبه ۱۳ آذر در پردیس سینمایی چارسو برگزار گردید.
الکس مورفی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری ایرلند است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۸ سال جمهوری ایرلند، زیر ۱۹ سال جمهوری ایرلند و زیر ۲۱ سال جمهوری ایرلند بازی کرده است.
پیست اتومبیل رانی بی ارزش فیلمی محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی نیکلاس پری است. در این فیلم بازیگرانی همچون جس بردفورد، جردن براور، جاناتان تیلور توماس، داریل هانا، تیفانی تیسون، پتسی کنسیت، آدریانا فرانتس، میلو ونتیمیگلیا و جمی برگمن ایفای نقش کرده اند.
سوز شمالی یا انفجار قطب شمال فیلمی محصول سال ۲۰۱۰ و به کارگردانی برایان ترنچارد-اسمیت است. در این فیلم بازیگرانی همچون مایکل شنکس، الکساندرا دیویس، ساسکیا هامپل، ایندیانا اوانز، رابرت مامون و بروس دیویسن ایفای نقش کرده اند.
توماسو آنیلو (۲۹ ژوئن ۱۶۲۰–۱۶ ژوئیه ۱۶۴۷)، که عموماً با نام قراردادی ماسانیلو شناخته می شود (،) یک ماهیگیر ایتالیایی بود که رهبر شورش ۱۶۴۷ علیه حکومت هابسبورگ اسپانیا در پادشاهی ناپل شد. نام و محل تولد. تا همین اواخر اعتقاد بر این بود که ماسانیلو اهل آمالفی است، در حالی که در واقع او در ویکو روتو ال مرکاتو، یکی از کوچه های متعدد اطراف میدان بازار در ناپل، متولد شده است. منبع این سوءتفاهم این است که آمالفی صرفاً بخشی از نام او بوده است، اما به طور سنتی به عنوان اشاره ای به محل تولد او تفسیر شده است. برخی منابع استدلال می کنند که توماسو آنیلو در آمالفی متولد شده است، جایی که او دوست شخصیت منحصر به فرد دیگری به نام راهب پیرونه بود، که به این دلیل به این نام خوانده می شد که او به طور نادرست از عادت خود برای فرار از عدالت استفاده می کرد، اما در واقع، راهزنی بود که در ازای دریافت پول، آدم می کشت و در طول قیام ناپل با توماسو همکاری می کرد. در سال ۱۸۹۶، شاعر سالواتوره دی جیاکومو با رونویسی از عمل غسل تعمید یافت شده در کلیسای سانتا کاترینا، که در آن آمده است: «در ۲۹ ژوئن ۱۶۲۰، توماسو آنیلو، پسر سیکو دامالفی و آنتونیا
گارگانو توسط من دون جیوانی ماتئو پتا غسل تعمید داده شد و توسط آگوستینو موناکو و جووانا د لیتو در ویکو روتو از قلم مقدس برداشته شد.» این جشن در روز تولد و در همان کلیسایی برگزار شد که در سال ۱۶۴۱، توماسو آنیلو بعداً با برناردینا پیزای شانزده ساله ازدواج کرد. جوزپه گالاسو، مورخ، اظهار داشت که این سوءتفاهم «توسط نگرش آگاهانه قدرت و فرهنگ رسمی در ناپل اسپانیا پرورش یافته و تشویق شده است. شهر وفادار نمی توانست و نمی توانست حضور یک کافر، یک شورشی و کسی را که دولت اسپانیا را در ناپل زیر سؤال برده بود، بپذیرد.» در ۷ ژوئیه ۱۹۹۷، در سیصد و پنجاهمین سالگرد قیام مردمی، شهر ناپل کتیبه ای را به افتخار ماسانیلو در ویکو روتو آل مرکاتو قرار داد. از تولد تا ۱۶۴۷. خانواده ماسانیلو فروتن بودند اما فقیر نبودند. پدرش، فرانچسکو (چیکو) دِ آمالفی، ماهیگیر و مغازه دار بود. مادرش، آنتونیا گارگانو، خانه داری بود که قبل از ازدواج، ماسانیلو را باردار شد. او دو برادر کوچکتر و یک خواهر داشت: جیووانی، که یکی دیگر از رهبران شورش بود؛ فرانچسکو، که در نوزادی درگذشت؛ و گراتزیا. خانه ای که او در آن زندگی می کرد در محله پندینو، جایی که مالیات ماهی
جمع آوری می شد، و نزدیک به پورتا نولانا بود که به عوارض آرد مربوط می شد. در آن زمان، ناپل حدود ۲۵۰٬۰۰۰ نفر جمعیت داشت و یکی از پرجمعیت ترین کلان شهرهای اروپا بود. میدان بازار، جایی که ماسانیلو تمام عمر خود را در آن گذراند، مرکز اصلی بود. این میدان غرفه هایی داشت که انواع کالاها را می فروختند، جایی بود که آکروبات ها برای مردم عادی نمایش اجرا می کردند و در روزگار کنراد سوابیا، محل اعدام های عمومی بود. در طول دهه ۱۶۴۰، اسپانیای تحت سلطه هابسبورگ با مجموعه ای طولانی از درگیری های فاجعه بار روبرو بود: شورش هلند (۱۵۶۸–۱۶۴۸)، جنگ سی ساله (۱۶۱۸–۱۶۴۸)، شورش کاتالونیا (۱۶۴۰–۱۶۵۹) و جدایی پرتغال (۱۶۴۰–۱۶۶۸). برای حمایت از تلاش های جنگی، تاج و تخت ایبری بار مالیاتی سنگینی را بر نایب السلطنه ناپل تحمیل کرد تا خزانه امپراتوری وسیع خود را که عصر طلایی آن ناگزیر به پایان می رسید، بازسازی کند. ماسانیلو، که مانند پدرش ماهیگیر و فروشنده ماهی بود، توسط معاصرانش اینگونه توصیف شده است:... مرد جوانی بیست و هفت ساله، زیبا و برازنده، صورتش قهوه ای و تا حدودی آفتاب سوخته بود: چشمان مشکی، موهای بور، با طره هایی که تا گردنش امتداد داشت
. او اغلب برای فرار از مالیات، ماهی را مستقیماً به خانه های اشراف می آورد، اما تقریباً همیشه در حین انجام وظیفه توسط مأموران مالیات دستگیر و زندانی می شد. با این حال، فعالیت اصلی او قاچاق بود، به طوری که در سال ۱۶۴۶ شهرت او به عنوان یک قاچاقچی ماهر در بازار کاملاً تثبیت شده بود. او عمدتاً برای اشراف فئودال، از جمله مارچسا دی بریِنزا و دون دیومده کارافا، دوک مادالونی، کار می کرد که تقریباً مانند یک برده با او رفتار می کرد. همسرش برناردینا، که به دلیل آوردن جورابی پر از آرد به شهر و فرار از وظیفه دستگیر شده بود، به مدت هشت روز زندانی شد. ماسانیلو برای آزادی خود مجبور به پرداخت صد کرون باج شد که او را بدهکار کرد. طبق سنت، این ماجرا بود که در او میل به انتقام از مردم علیه ستمگرانشان را برانگیخت. در طول مدت اقامتش در زندان، او با «دریاسالار بزرگ» و دکترای حقوق، مارکو ویتاله، پسر نامشروع یک وکیل مشهور، آشنا شد که او را با برخی از اعضای طبقه متوسط که از سوءاستفاده های مداوم مأمور مالیات و امتیازات اشراف خسته شده بودند، آشنا کرد. ماسانیلو همچنین شاگرد نویسنده ای به نام دون جولیو جنوینو، کشیشی هشتاد ساله با سابقه دفاع
از مردم، شد. در سال ۱۶۱۹، در دوران تصدی نایب السلطنه دون پدرو تلز-گیرون، سومین دوک اوسونا، جنوینو دو بار فراخوانده شد تا نماینده منافع مردم در برابر اشراف باشد و اساساً نقش یک تریبون قدیمی را ایفا کند. با این حال، در سال ۱۶۲۰، او توسط شورای امور داخلی برکنار و در مکانی دور از ناپل زندانی شد. او در سال ۱۶۳۹ به شهر بازگشت و بلافاصله شروع به مبارزه برای حقوق مردم اطرافش کرد و گروه بزرگی از آشوبگران را تشکیل داد، از جمله: فرانچسکو آنتونیو آرپاخا، کارمند قدیمی و مورد اعتمادش، ساوینو بوکاردو، راهب کارملیت، مارکو ویتاله که قبلاً به او اشاره شد و فرماندهان مختلف مناطق شهر و تعداد زیادی از «لاتزارینی ها». شورش. سوء مدیریت و ظلم مالی در طول جنگ سی ساله، نارضایتی زیادی را در سراسر پادشاهی ناپل برانگیخت. در ماه مه ۱۶۴۷ شورشی در پالرمو رخ داد و مردم ناپل از الگوی سیسیلی ها پیروی کردند. دلیل اصلی قیام اخیر، وضع مالیات جدید بر میوه و سایر مواد غذایی معمولی فقرا بود و محرک اصلی این جنبش، ماسانیلو بود که فرماندهی ناراضیان را به دست گرفت. این شورش در ۷ ژوئیه ۱۶۴۷ با شورشی در دروازه های شهر بین میوه فروشان اطراف و مأموران گمرک
آغاز شد. مأموران مجبور به فرار شدند و اداره گمرک به آتش کشیده شد. سپس شورشیان به ناپل ریختند و به زور وارد کاخ نایب السلطنه، رودریگو پونس د لئون، دوک منفور آرکوس، شدند که ابتدا مجبور شد در صومعه ای در همسایگی، سپس در قلعه سنت المو و در نهایت در قلعه نووو پناه بگیرد. ماسانیلو تلاش کرد تا جمعیت را منضبط کند و غرایز مخرب آنها را مهار کند و تا حدودی نیز موفق شد. او که لباس ماهیگیری به تن داشت، از روی داربست چوبی بیرون خانه اش به حضار سخنرانی می کرد و عدالت را اجرا می کرد. چندین شورشی، از جمله دوک مادالونی، از مخالفان نایب السلطنه، و برادرش جوزپه کارافا، که برای ایجاد آشوب به ناپل آمده بود، توسط او به مرگ محکوم و اعدام شدند. جمعیت که هر روز سلاح های بیشتری به دست می آورد و سرکش تر می شد، شهر را به وحشت انداخت، سربازانی را که از بیرون فراخوانده شده بودند، بیرون راند و ماسانیلو را به عنوان " کاپیتان کل " انتخاب کرد. شورش حتی به استان ها نیز گسترش می یافت. جنوینو و ماسانیلو خواستار برابری بین مردم و اشراف در شورای شهر و منشور جدیدی برای ناپل شدند. هدف آنها فروپاشی دولت نبود، بلکه همکاری با نایب السلطنه برای از بین ب
ردن کنترل اشراف بود. ماسانیلو رهبری جمعیتی نزدیک به هزار نفر را بر عهده داشت که به غارت زرادخانه ها و گشودن زندان ها پرداختند و مسئولیت شهر را به او سپردند. سرانجام، نایب السلطنه، که مذاکراتش با ماسانیلو بارها به دلیل آشوب های جدید قطع می شد، با اعطای تمام امتیازات درخواستی به کار خود پایان داد. در ۱۳ ژوئیه ۱۶۴۷، با میانجیگری کاردینال آسکانیو فیلومارینیو، اسقف اعظم ناپل، کنوانسیونی بین دوک آرکوس و ماسانیلو به عنوان «رهبر وفادارترین مردم ناپل» امضا شد که به موجب آن شورشیان عفو شدند، مالیات های ظالمانه تر لغو شد و شهروندان از حقوق خاصی از جمله حق ادامه خدمت تا زمان تصویب معاهده توسط پادشاه برخوردار شدند. دوک زیرک آرکوس سپس ماسانیلو را به کاخ دعوت کرد، عنوان «کاپیتان کل مردم ناپل» او را تأیید کرد، یک زنجیر طلا به او داد و به او مستمری پیشنهاد داد. ماسانیلو مستمری را رد کرد و از افتخارات خود گذشت و گفت که می خواهد به زندگی قدیمی خود به عنوان ماهیگیر بازگردد؛ اما نایب السلطنه از او پذیرایی کرد و تا حدودی به دلیل فشار و هیجان روزهای گذشته، تا حدودی به دلیل سرگیجه ناشی از تغییر شگفت آور سرنوشتش، یا شاید، همان طور که