Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
م آغازگر کمپینی برای برجسته سازی و مبارزه با تبعیض جنسیتی در این مؤسسه شد. جوایز و افتخارات. چیشولم از سال ۲۰۰۳ عضو آکادمی ملی علوم ایالات متحده و از سال ۱۹۹۲ عضو آکادمی هنرها و علوم آمریکا است. در ژانویه ۲۰۱۰، او مدال الکساندر آگاسیز را برای مطالعات پیشگامانه در مورد مهم ترین ارگانیسم های فتوسنتزکننده در دریا و ادغام این نتایج در درک جدیدی از اقیانوس جهانی دریافت کرد. چیشولم در سال ۲۰۱۲ به طور مشترک برنده جایزه روث پاتریک از انجمن علوم آب شناسی و اقیانوس شناسی شد. او در ۱ فوریه ۲۰۱۳ از باراک اوباما، مدال ملی علوم دریافت کرد. در سال ۲۰۱۳، او جایزه رامون مارگالف در اکولوژی را برای «یکی از پربارترین، کاریزماتیک ترین و فعال ترین پژوهشگران زیست شناسی و بوم شناسی دریایی» دریافت کرد.
مارلین زاک (زادهٔ ۲۰ مه ۱۹۵۶) زیست شناس فرگشتی و رفتارشناس آمریکایی است. او به عنوان استاد زیست شناسی در دانشگاه کالیفرنیا، ریورساید (UCR) فعالیت داشت تا این که در سال ۲۰۱۲ به دانشگاه مینه سوتا منتقل شد. پژوهش های او شامل انتخاب جنسی و انگل ها است. زندگی نامه. زاک در فیلادلفیا، پنسیلوانیا متولد شد و اهل لس آنجلس است. او از کودکی به حشرات علاقه مند شد. در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا، ابتدا در رشته ادبیات انگلیسی مشغول به تحصیل شد، اما بعداً به زیست شناسی تغییر رشته داد. پس از دریافت مدرک کارشناسی، سه سال به نویسندگی و تدریس پرداخت. در سال ۱۹۸۲، او و ویلیام دی. همیلتون فرضیه ژن های خوب را در انتخاب جنسی پیشنهاد کردند. زاک در سال ۱۹۸۶ وارد دانشگاه میشیگان شد و دکترای فلسفه گرفت. او پژوهش های پسادکترای خود را در دانشگاه نیومکزیکو انجام داد. او در سال ۱۹۸۹ به هیئت علمی UCR پیوست. در آوریل ۲۰۱۲، زاک و همسرش، جان روتنبری، به دانشگاه مینه سوتا منتقل شدند و در کالج علوم زیستی دانشگاه مینه سوتا مشغول به کار شدند. زاک موفق به دریافت دکترای افتخاری از دانشگاه اوپسالا در سوئد (۲۰۱۰) و دانشگاه یووسکوله در فنلاند (۲۰۱۶
) شده است. فعالیت. علایق پژوهشی. پژوهش های زوک بر تکامل رفتار جنسی جانوران (به ویژه در رابطه با انگل ها)، انتخاب جفت و رفتار جانوران متمرکز است. یکی از موضوعات تکرارشونده در نوشته ها و سخنرانی های زوک، فمینیسم و زنان در علم است. زوک منتقد رژیم غذایی پالئولیتیک است. در سال ۱۹۹۶، زوک از بنیاد ملی علوم کمک هزینه ای دریافت کرد تا تأثیرات تنوع در جنس ماده بر انتخاب جنسی و ویژگی های نشان دهنده قدرت در جنس نر را بررسی کند. زنان در علم. زوک از حامیان سرسخت ارتقای جایگاه زنان در علم است. در سال ۲۰۱۸، او مقاله ای در "لس آنجلس تایمز" منتشر کرد با عنوان «هیچ ویژگی ذاتی باعث نمی شود که مردان بیشتر از زنان در علوم حضور داشته باشند». در این مقاله، او با استناد به پیوند تنگاتنگ میان طبیعت و تربیت، استدلال می کند که غیرممکن است بتوان کمبود حضور زنان در علوم را به علت ذاتی نسبت داد. او با تأکید بر یکپارچگی علمی، بیان می کند که تا زمانی که پسران و دختران در شرایط یکسان پرورش نیابند، نمی توان گرایش های ذاتی زنان به علوم یا دوری از آن ها را ثابت کرد. پژوهش های برجسته. از اوایل دهه ۱۹۹۰، زوک با پژوهش های میدانی خود دربارهٔ تعامل م
یان جیرجیرک صحرایی اقیانوس آرام ("Teleogryllus oceanicus") و مگس انگلی تازه وارد "(Ormia ochracea") مسیر جدیدی در تحقیقات گشود. او این وضعیت را «فرصتی منحصربه فرد» برای مطالعه در زمان واقعی در نظر گرفت، جایی که موفقیت تولیدمثلی و بقا در تضاد بودند. جیرجیرک های نر برای جذب ماده ها از صداسازی استفاده می کردند، اما این صداها همچنین مگس های ماده را که به طور مخفیانه شنود می کردند، جذب می کرد. این مگس ها لاروهایی را در بدن جیرجیرک ها می گذاشتند که طی چند روز، میزبان خود را از درون می خوردند و از بین می بردند. در سال ۲۰۰۳، زوک و تیمش دریافتند که در یکی از جزایر هاوایی، کائوآئی، جیرجیرک های نری ظاهر شده اند که دیگر قادر به صداسازی نیستند و اکنون در جمعیت غالب اند. یک جهش ژنتیکی در یک جایگاه منفرد باعث تغییر در بال های جیرجیرک های نر شد، به گونه ای که صداسازی آن ها را غیرممکن ساخت. این مزیت بقایی، تحت فشار انتخابی شکارچی، در کمتر از ۲۰ نسل موجب تغییر ژنوتیپ، فنوتیپ و رفتار ۹۰٪ از نرهای جزیره شد. زوک این فرم جدید را «بال مسطح» نام گذاری کرد. آثار منتخب. کتاب ها و مقالات زوک شامل: نقش در دانشگاه. زوک استاد گروه بوم شنا
سی، تکامل و رفتار در کالج علوم زیستی دانشگاه مینه سوتا است. او معاون علمی این کالج است. جوایز و افتخارات. در سال ۲۰۱۵، زوک دریافت کننده جایزه ادوارد او. ویلسون از انجمن طبیعت شناسان آمریکا بود.
برتا کارلیک (۲۴ ژانویه ۱۹۰۴ – ۴ فوریه ۱۹۹۰) یک فیزیک دان اتریشی بود. او در دانشگاه وین فعالیت داشت و در نهایت، نخستین استاد زن این مؤسسه شد. او هنگام همکاری با ارنست فویین، مقاله ای دربارهٔ رادیواکتیویته آب دریا منتشر کرد. او کشف کرد که عنصر شیمیایی ۸۵، یعنی استاتین، محصولی از فرآیندهای طبیعی واپاشی است. این عنصر نخستین بار در سال ۱۹۴۰ توسط دیل آر. کورسون، ک. آر. مک کنزی و امیلیو سگره پس از تلاش ناموفق چندین دانشمند برای یافتن آن در مواد معدنی رادیواکتیو، سنتز شد. زندگی نامه. سال های اولیه و تحصیلات. برتا کارلیک در وین در خانواده ای مرفه متولد شد و تحصیلات ابتدایی خود را در خانه گذراند. در دوران آموزش خانگی، او نواختن پیانو را آموخت و به زبان های فرانسوی، هلندی و انگلیسی مسلط شد. از سال ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۳، او در دبیرستان اصلاح شده علوم ریاضی تحصیل کرد. پس از فارغ التحصیلی در ۱۹۲۳، به عنوان دانشجوی رسمی در دانشکده فلسفه دانشگاه وین پذیرفته شد و در سال ۱۹۲۸ مدرک دکترای خود را دریافت کرد. هنگام تحصیل در دانشگاه، کارلیک عضو مهمی از گروه تحقیقاتی هانس پترسون در مؤسسه رادیوم شد، جایی که تخصص او شمارش گر سوسوزن بود. کارلی
ک همچنین بورسیه ای از فدراسیون بین المللی زنان دانشگاهی دریافت کرد که مستلزم سفر او در حین کار در "مؤسسه رادیوم" بود. پس از دریافت مدرک فیزیک، کارلیک یک موقعیت تدریس در دبیرستان رئال در وین، جایی که پیشتر در آن تحصیل کرده بود، پذیرفت. ورود به حوزه علمی. در سال ۱۹۳۰، کارلیک در یک آزمایشگاه تحت نظر ویلیام هنری براگ در لندن مشغول به کار شد. در آنجا، او بر روی بلورشناسی کار کرد و از پرتوهای ایکس برای مطالعه ساختار بلورها استفاده نمود. دانش او در زمینه رادیوفیزیک توجه بلورشناسان برجسته ای مانند الی ناگز و هلن گیلکریست را جلب کرد. همان سال، او گروهی را با این دو دانشمند تشکیل داد و نخستین بار از آزمایشگاه ماری کوری در پاریس بازدید کرد که آغازگر مکاتبات طولانی مدت او با دیگر فیزیک دانان زن بود. اگرچه کارلیک گه گاه با ماری کوری مکاتبه داشت، اما به طور منظم با فیزیک دانان برجسته ای مانند الن گلیدیچ و اوا رسمتد، دو نفر از پژوهشگران کوری، و همچنین لیزه مایتنر در ارتباط بود. او در طول زندگی خود با مایتنر ملاقات هایی داشت که یکی از اعضای تیم کاشف شکافت هسته ای بود. پژوهش. پس از تحصیل در پاریس و لندن، او در سال ۱۹۳۱ در مؤس
سه پژوهش رادیوم در وین مشغول به کار شد. از سال ۱۹۳۷، او مجاز به ارائه سخنرانی شد و به آرامی در سلسله مراتب این مؤسسه پیشرفت کرد. هم زمان، کارلیک به گروهی در زمینه پژوهش آب دریا که توسط فیزیک دان سوئدی هانس پترسون هدایت می شد، پیوست. با ترکیب دانش اقیانوس شناسی و رادیواکتیویته، کارلیک به نگرانی هایی دربارهٔ مسئله زیست محیطی آلودگی آب دریا با اورانیوم پرداخت. در طول جنگ جهانی دوم، او مهم ترین کشف خود را انجام داد؛ اینکه عنصر با عدد اتمی ۸۵، یعنی استاتین، محصولی از واپاشی طبیعی است. کاربرد اصلی استاتین در رادیوتراپی برای از بین بردن سلول های سرطانی است. به دلیل این کشف، کارلیک در سال ۱۹۴۷ جایزه جایزه هایتینگر برای شیمی را از آکادمی علوم اتریش دریافت کرد. او در سال ۱۹۴۵ به عنوان مدیر موقت مؤسسه منصوب شد و در سال ۱۹۴۷، پس از کشف وجود استاتین، به عنوان مدیر رسمی انتخاب شد. برتا کارلیک نخستین زنی بود که در سال ۱۹۵۶ به عنوان استاد تمام در دانشگاه وین منصوب شد. او در سال ۱۹۷۳ بازنشسته شد اما تا زمان درگذشتش در ۱۹۹۰ به کار در این مؤسسه ادامه داد.
دبرا برربیچز فیزیک دان، دانشمند داده، مجری تلویزیون، مربی و کارآفرین مکزیکی است که حرفه خود را وقف ترویج آموزش در حوزه های علم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) کرده است. او نخستین زن مکزیکی بود که با مدرک دکترای فیزیک از دانشگاه استنفورد فارغ التحصیل شد. او مدل هایی برای انتقال امواج سلولی توسعه داده که در فرایند ثبت اختراع هستند. او که گاهی با لقب «بانوی علم» شناخته می شود، در برنامه های تلویزیونی و رادیویی عمومی حضور می یابد و مفاهیم فیزیک را در زندگی روزمره توضیح می دهد. تحصیلات. بر اساس گفته های برربیچز، او دختری کنجکاو بود که در ریاضی و علوم عملکرد خوبی داشت و رؤیای فضانورد شدن را در سر می پروراند. او که در یک جامعه محافظه کار رشد کرد، از دنبال کردن حرفه ای در علم دلسرد شده بود. با اینکه بیشتر به فیزیک علاقه داشت، تحصیل در رشته فلسفه را آغاز کرد و دو سال نخست دانشگاه را در مکزیکو سیتی گذراند، در حالی که به صورت مخفیانه برای دانشگاه های ایالات متحده درخواست می فرستاد. او یهودی است. پس از قبولی در یک آزمون پیشرفته، او بورسیه وین را در دانشگاه براندایس در ماساچوست دریافت کرد، جایی که ابتدا به تحصیل فلسفه اد
امه داد. در آنجا، اولین دوره علمی خود را در زمینه نجوم گذراند و در سال آخر تحصیلش تصمیم گرفت فیزیک را امتحان کند. تحت تأثیر تغییر رشته ادوارد ویتن از تاریخ به فیزیک، او اجازه یافت از فلسفه به فیزیک تغییر رشته دهد و پس از گذراندن آزمونی در حساب برداری، دو سال نخست دوره فیزیک را بگذراند. او سرانجام، در مدت دو سال، دوره چهارساله فیزیک را به پایان رساند و با بالاترین افتخارات در فیزیک و فلسفه از براندایس فارغ التحصیل شد. پس از براندایس، او به مکزیک بازگشت و کارشناسی ارشد فیزیک را تکمیل کرد. سپس با دریافت بورسیه کامل تحصیلی از دولت مکزیک، مدرک دکتری فیزیک را از استنفورد در سال ۲۰۰۴ دریافت کرد. در دوران تحصیل در استنفورد، از سال ۱۹۹۸ با استیون چو همکاری کرد و با یکی دیگر از دانشجویان زن، «انجمن پیشرفت زنان در فیزیک» را بنیان گذاشت. حرفه. پس از تکمیل دکتری، برربیچز به عنوان پژوهشگر پسادکتری ابتدا در دانشگاه کلمبیا و سپس در دانشگاه نیویورک فعالیت داشت. او مقالات علمی متعددی دربارهٔ طراحی ساختاری سیستم های نوری، مکانیکی و الکتریکی منتشر کرده است. او عضو انجمن فیزیک آمریکا است. برربیچز دانشمند ارشد داده در متیس، یک مرک
ز آموزشی برجسته در علم داده، است و بر توسعه فرصت های آموزشی در این زمینه نظارت دارد. او در کنفرانس های علمی و برنامه های تلویزیونی همچون سی ان ان و نوا (برنامه تلویزیونی) حضور یافته است. پیش تر، او در وال استریت به عنوان تحلیل گر ریسک در ام اس سی آی و نایب رئیس تحلیل ریسک در مورگان استنلی فعالیت داشت. از سال ۲۰۱۲، برربیچز در برنامه تلویزیونی "اعمال علمی شگفت انگیز" در کانال علمی حضور دارد. او همچنین در برنامه "غیرممکن انسانی" از نشنال جئوگرافیک در سال ۲۰۱۱ شرکت داشت. در پروژه ویدئویی «بانوی علم»، او پدیده های علمی روزمره را با زبانی ساده توضیح می دهد، از جمله «فیزیک کفش پاشنه بلند». او عضو انجمن سیاست خارجی، برنده جایزه انجمن مهندسان حرفه ای اسپانیایی تبار (SHPE) و یکی از بهترین وبلاگ نویسان فناوری لاتین توسط "لاتین تبارها در نوآوری فناوری و رسانه های اجتماعی" شناخته شده است. طی ۱۰ سال گذشته، برربیچز سخنران مکرر در کنفرانس های شک گرایی از جمله کنفرانس شمال شرقی علم و شک گرایی و "نشست شگفت انگیز" بوده است. فعالیت های داوطلبانه. در سال ۲۰۱۳، برربیچز سفیر جهانی چالش تکنوویشن بود. این رقابت آموزشی بین المللی که ت
وسط سازمان غیرانتفاعی فناوری "Iridescent" حمایت می شود، برنامه نویسی "اپلیکیشن های" علمی برای تلفن همراه را در میان دختران و زنان جوان سراسر جهان ترویج می دهد. این برنامه شامل ایجاد یک مدل کسب وکار برای "اپلیکیشن" جدید و آموزش نحوه ارائهٔ آن به سرمایه گذاران است. برربیچز بیان کرده است که مأموریت او کمک به ورود زنان و اقلیت ها به حوزه های علم، فناوری، مهندسی و ریاضیات است. زندگی شخصی. برربیچز با یک فیزیکدان به نام "نیر اشرای" ازدواج کرده است. آن ها یک دختر دارند.
اولگا مالینکیه ویچ (: )(زاده ۲۶ نوامبر ۱۹۸۲) یک فیزیک دان، مخترع و کارآفرین لهستانی است. او به دلیل ابداع روشی برای تولید سلول خورشیدی مبتنی بر پروسکایت ها با استفاده از چاپ جوهرافشان شناخته می شود. او هم بنیان گذار و مدیر ارشد فناوری در شرکت سوله تکنولوژیز است. او برنده دو جایزه مخترع اروپایی (۲۰۲۴) است. زندگی نامه. مالینکیه ویچ در سال ۱۹۸۲ در وروتسواف، لهستان به دنیا آمد. او تحصیلات خود را در دانشکده فیزیک دانشگاه ورشو آغاز کرد و در سال ۲۰۰۵ مدرک کارشناسی خود را دریافت کرد. سپس در سال ۲۰۱۰ از دانشگاه فناوری بارسلونا فارغ التحصیل شد. در سال ۲۰۰۹، در دوران دانشجویی، فعالیت خود را در مؤسسه علوم فوتونیک آغاز کرد. در سال ۲۰۱۷، مدرک دکترای خود را از پارک علمی دانشگاه والنسیا در دانشگاه والنسیا تحت نظر دکتر هنک بولینک دریافت کرد. موضوع پایان نامه او، سلول های خورشیدی هیبریدی کم هزینه و کارآمد بود. در سال ۲۰۱۴، او شرکت سوله تکنولوژیز را با حمایت سرمایه گذاران خصوصی تأسیس کرد و پیشنهاد دریافت ۱ میلیون یورو (۱٫۳ میلیون دلار آمریکا) برای ۱۰٪ سهام استارتاپ خود را رد کرد. نام این شرکت از ساوله، الهه خورشید در اسطوره شنا
سی بالتیک گرفته شده است. جوایز. در طول تحصیلاتش، اولگا مالینکیویچ معماری جدیدی برای سلول خورشیدی پروسکایتی توسعه داد که امکان ساخت این دستگاه ها را در دماهای پایین، با حفظ بازدهی بالا، فراهم می کرد. او در سال ۲۰۱۴ به دلیل این دستاورد، جایزه نوآوری دانشجویی کنسرسیوم صنعت فوتونیک اروپا را در رقابتی که توسط کمیسیون اروپا سازمان دهی شده بود، دریافت کرد. او مقاله ای در این زمینه در "ساینسفیک ریپورتز" منتشر کرد. در سال ۲۰۱۵، مالینکیویچ در رتبه بندی نوآوران زیر ۳۵ سال که توسط «بازبینی فناوری ام آی تی» سازمان دهی شده بود، به دلیل توسعه فناوری جدیدی که می تواند باعث یک انقلاب اجتماعی در حوزه انرژی های تجدیدپذیر شود، مورد تقدیر قرار گرفت. در سال ۲۰۱۶، او به دلیل سهم برجسته در توسعه علم لهستان نشان صلیب شوالیه ای نشان پولونیا رستیتوتا را از رئیس جمهور لهستان آندژی دودا دریافت کرد. همچنین، به دلیل فعالیت های علمی و تجاری آینده اش، توسط انجمن شیمی آمریکا به عنوان یکی از برترین زنان کارآفرین در حوزه فناوری های نوین معرفی شد. در سال ۲۰۲۱، او برای اختراع و تجاری سازی سلول های خورشیدی پروسکایتی چاپی، جایزه «سیاره لم» را در دس
ته فناوری دریافت کرد. در سال ۲۰۲۴، او اولین دانشمند زن لهستانی بود که دو جایزه مخترع اروپایی را که توسط دفتر ثبت اختراع اروپا اعطا می شود، دریافت کرد. اولین جایزه در دسته «شرکت های کوچک و متوسط» و دومی در دسته جایزه محبوب ترین ها به او اعطا شد. مالینکیویچ و تیمش به دلیل پیشرفت در فناوری انرژی خورشیدی با سلول های خورشیدی پروسکایتی کم هزینه و سازگار با محیط زیست مورد تقدیر قرار گرفتند، که به عنوان یک ایده آینده نگرانه و فناوری ای که می تواند جهان را تغییر دهد توصیف شده است. حرفه. در سال ۲۰۱۵، مالینکیویچ به همراه دو تاجر لهستانی شرکت سوله تکنولوژیز (که نام آن از الهه خورشید در اساطیر بالتیک گرفته شده است) را تأسیس کرد. در ژانویه ۲۰۱۸، یک همکاری با شرکت ساختمانی سوئدی "اسکانسکا" امضا شد. این شرکت همچنین به دنبال همکاری با شرکت های فعال در خاورمیانه است. این شرکت همچنین با "اگیز گروپ"، تولیدکننده فیلم های پلاستیکی سخت، در زمینه پوشش دهی سلول های خورشیدی همکاری می کند.
تغییرات پاییزی () هفتمین آلبوم استودیویی خواننده و ترانه پرداز انگلیسی، اد شیرن است. این آلبوم در ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۳ از طریق ناشر ضبط خود، جینجربرد من رکوردز منتشر شد. تمامی قطعات آلبوم به طور کامل توسط آرون دسنر تولید شده اند، به جز قطعهٔ «بهار» که توسط دسنر به همراه برادر دوقلویش، برایس، تولید شده است. این آلبوم همچنین به عنوان دومین پروژه شیرن در سال ۲۰۲۳ پس از انتشار آلبوم قبلی اش با عنوان "-" در ماه مه، شناخته می شود و نخستین آلبوم استودیویی است که او حق کپی رایت آن را دارد. "تغییرات پاییزی" نظرات مثبتی از منتقدان موسیقی دریافت کرده و در جدول های بریتانیا، استرالیا، آلمان، اتریش و هلند در صدر قرار گرفته است.
ویلنا هاکوبی مارتیروسیان ( زاده - درگذشته ) یک شیمی دان و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۵ اکتبر ۱۹۳۹ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پلی تکنیک ارمنستان (۱۹۶۱) فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال یادبود نخست وزیر ارمنستان (۲۰۱۳) شده است. وی در ۲۵ مارس ۲۰۲۲ در سن ۸۲ سالگی در ایروان درگذشت.
سدا کروبی گاسپاریان (؛ ؛ زادهٔ ) زبان شناس اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۳۰ ژوئن ۱۹۴۶ ‏در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی (۱۹۶۸) و دانشگاه دولتی مسکو (۱۹۹۱) فارغ التحصیل گشت. وی از سال ۲۰۱۴ عضو مکاتبه ای فرهنگستان ملی علوم ارمنستان می باشد. وی در دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۶۹) فعالیت می کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون مدال یادبود نخست وزیر ارمنستان (۲۰۰۹)، مدال یادبود نقره ای دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۹۹)، مدال یادبود طلایی دانشگاه دولتی ایروان (۲۰۰۶) و تقدیرنامه وزارت آموزش، علوم، فرهنگ و ورزش (ارمنستان) (۲۰۰۸, ۲۰۰۶, ۲۰۰۴) شد.
لیلیت ژیرایری آساطریان (؛ ؛ زادهٔ ) یک اقتصاددان، چهره سرشناس و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۱ مارس ۲۰۰۹ تا کنون عضویت شورای عمومی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۲۸ ژانویه ۱۹۷۶ به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ التحصیل شد. وی در (۲۰۰۵–۲۰۰۳) و (۲۰۰۷–۲۰۰۵) فعالیت کرده است. وی همچنین برنده مدال یادبود نخست وزیر ارمنستان (۲۰۰۳) و مدال طلای یادبود فریتیوف نانسن (۲۰۰۷) شده است.
آناهیت مناتساکانی تاریان (مخیتاریان) (؛ Anahit Taryan زادهٔ ) روزنامه نگار، مترجم و شاعر اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۹ فوریه ۱۹۵۲ در واغارشاپات (اچمیادزین) به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۷۴) فارغ التحصیل گشت. خواهر می باشد. وی از سال ۲۰۰۲ عضو اتحادیه نویسندگان ارمنستان است. وی برنده جوایزی همچون مدال یادبود نخست وزیر ارمنستان (۲۰۱۷) شد.
میلدرد اینز بیلی (۱۸ آوریل ۱۹۱۹–۱۸ ژوئیه ۲۰۰۹) یک افسر نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا بود که از اوت ۱۹۷۱ تا ژوئیه ۱۹۷۵ به عنوان هشتمین مدیر سپاه ارتش زنان خدمت کرد. او سومین زن در ارتش ایالات متحده بود که به درجه سرتیپی رسید. اوایل زندگی. میلدرد اینز کارون در فورت بارنول، کارولینای شمالی به دنیا آمد و در نزدیکی کینستون بزرگ شد. پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان، در کالج فلورا مک دونالد در رد اسپرینگز، کارولینای شمالی ثبت نام کرد. او در سال دوم تحصیلی خود به کالج زنان دانشگاه کارولینای شمالی (در حال حاضر دانشگاه کارولینای شمالی در گرینزبورو) منتقل شد و در سال ۱۹۴۰ فارغ التحصیل شد. پس از فارغ التحصیلی، او در مدرسه تابستانی در دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل شرکت کرد. بیلی به تدریس زبان فرانسه در تیلورسویل، کارولینای شمالی ادامه داد. پیشه نظامی. بیلی در تابستان ۱۹۴۲ به سپاه کمکی ارتش زنان (بعدها سپاه ارتش زنان) در فورت براگ، کارولینای شمالی، پیوست و به مدرسه آموزش افسری در فورت د موین، آیووا فرستاده شد، جایی که او عضو کلاس سوم WAAC بود. بیلی تا اواسط سال ۱۹۴۳ به نیروی هوایی ارتش ایالات متحده آمریکا منصوب شد و
در دیتونا بیچ، فلوریدا مستقر شد، تا زمانی که شرکتی که او فرماندهی می کرد به پایگاه هوایی ارتش فیلد جورج در ایلینوی منتقل شد. سپس بیلی برای مدت کوتاهی به والنوت ریج (آرکانزاس) فرستاده شد و سپس به پایگاه نیروی هوایی کریگ، آلاباما نقل مکان کرد، جایی که او تا پایان جنگ در سال ۱۹۴۵ انگلیسی را به اعضای نیروی هوایی فرانسه آموزش داد. بیلی پس از جنگ جهانی دوم در ارتش ایالات متحده آمریکا باقی ماند و به میامی، فلوریدا فرستاده شد، جایی که به عنوان افسر راهنمایی و مشاور حرفه ای برای کهنه سربازان خدمت کرد. در سال ۱۹۴۹، او با مأموریت اطلاعاتی به اشتوتگارت آلمان منتقل شد. سپس او به مونیخ فرستاده شد تا در بیمارستان عمومی ۹۸ فرماندهی یک ضمیمه WAC را بر عهده بگیرد. در سال ۱۹۵۳، بیلی به واشینگتن دی.سی. بازگشت، جایی که در شعبه اطلاعاتی منطقه نظامی مقر واشینگتن کار می کرد. در سال ۱۹۵۷، او از مدرسه اطلاعات استراتژیک فارغ التحصیل شد، و سپس به فورت مک فرسون، جورجیا گزارش داد، جایی که به مدت سه سال به عنوان رئیس استخدام در جنوب شرقی ایالات متحده خدمت کرد. در سال ۱۹۶۱، او مسئول واحد WAC در فورت مایر، ویرجینیا، بزرگ ترین دسته در ایالات
متحده شد. زمانی که آنجا بود، روی ساخت یک نمایشگاه زنانه برای مجموعه ای از نمایشگاه های مسافرتی که کشور را در مورد ارتش آگاه می کرد، کار کرد. بیلی از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۸ در سفر با این تور و گسترش ارائه تاریخ زنان کار کرد. پس از بازگشت به واشینگتن، به عنوان افسر رابط برای سنا مشغول به کار شد. در سال ۱۹۷۰، او به عنوان معاون فرمانده در مرکز آموزشی در فورت مک کلن، آلاباما انتخاب شد. در ۲ اوت ۱۹۷۱ بیلی مدیر سپاه ارتش زنان شد و به سرتیپ ارتقا یافت. به عنوان کارگردان، بیلی به خاطر طراحی کلاه گروهبان مته زن ارتش در سال ۱۹۷۲ به یاد می آید. طرح او از کلاه بوش استرالیا گرفته شده بود و به رنگ بژ بود. در سال ۱۹۸۳، رنگ به سبز تغییر یافت اما سبک بدون تغییر باقی ماند. بیلی در ژوئیه ۱۹۷۵ از ارتش بازنشسته شد. زندگی شخصی. در سال ۱۹۴۳ با گروهبان تفنگداران دریایی روی کارسون بیلی ازدواج کرد. آنها ازدواج کردند تا اینکه در سال ۱۹۶۶ در یک تصادف رانندگی درگذشت. بیلی در ۱۸ ژوئیه ۲۰۰۹ در مرکز بازنشستگی نظامی کنوود در الکساندریا، ویرجینیا درگذشت. او به بیماری آلزایمر مبتلا بود. او در گورستان ملی آرلینگتون به خاک سپرده شده است.
لاریسا رافیکی آوتیسیان (؛ ؛ زادهٔ ) دانشمند علم بهداشت اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۱۳ اکتبر ۱۹۵۸ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان (۱۹۸۱–۱۹۷۵) فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون مدال یادبود نخست وزیر ارمنستان (۲۰۱۱ و ۲۰۱۵) و مدال طلای دانشگاه پزشکی دولتی ایروان (۲۰۱۱) شد.
لائورا تورنیکی آساطریان (؛ ؛ ) استاد و کارشناس علوم پرورشی اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۳ آوریل ۱۹۴۷ به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۷۰) فارغ التحصیل گشت وی برنده جوایزی همچون مدال یادبود نخست وزیر ارمنستان (۲۰۰۷) شد، تقدیرنامه نخست وزیر ارمنستان (۲۰۰۳) و تقدیرنامه وزارت آموزش و علوم جمهوری ارمنستان شده است.
رابین لوئیز فونتس (زاده ۱۸ ژانویه 1964) یک ژنرال بازنشسته ارتش ایالات متحده است که آخرین بار به عنوان معاون ژنرال (عملیات) فرماندهی سایبری ارتش ایالات متحده خدمت کرده است. او در ژوئیه ۲۰۱۷ فرماندهی فرماندهی انتقال امنیت ترکیبی - افغانستان را برعهده گرفت و از زمان حمله آمریکا به آن کشور در سال ۲۰۰۱ به بالاترین رتبه افسر نظامی زن در افغانستان تبدیل شد. فونتس، افسر موستانگ، در سال ۱۹۸۶ مأموریت یافت و بر آسیای مرکزی متمرکز شد و در نهایت در تاجیکستان، پاکستان و هند خدمت کرد، از جمله چند سال در افغانستان. او پس از استعفای مایکل فلین از دولت ترامپ که به عنوان مدیر ارشد هند، پاکستان و امور آسیای مرکزی در شورای امنیت ملی ایالات متحده پایان یافت، سمت نهایی خود را بر عهده گرفت. در ماه مه ۲۰۲۲، فونتس به عنوان شریک مؤسس و عضو هیئت مدیره مسئول توسعه بین المللی به کرونوس فیوژن انرژی پیوست. پیشه نظامی. اوایل کار. فونتس که در ایالت واشینگتن به دنیا آمد و در کونا، آیداهو بزرگ شد، در دره گنج بزرگ شد و گزارش می دهد که از ۱۲ سالگی به دنبال شغل نظامی بوده است. او که در سال ۱۹۸۱ در نیروهای ذخیره ارتش ایالات متحده ثبت نام کرد، در سا
ل ۱۹۸۶ از آکادمی نظامی ایالات متحده در وست پوینت فارغ التحصیل شد و به عنوان ستوان دوم در سپاه پلیس نظامی منصوب شد. او به عنوان رهبر دسته در آلمان خدمت کرد و بعداً به وست پوینت بازگشت تا به عنوان فرمانده گروهان خدمت کند. زمانی که ستوان یکم بود، دو مقاله برای "پلیس نظامی"، نشریه رسمی شعبه خود نوشت. اولین مقاله (در ژوئیه ۱۹۸۸) با عنوان «افتخار بی جی جرمیا پی. هالند در سال ۱۹۸۷ و شرکت ام پی که آن را به دست آورد.» بود. دومین مقاله او (در ژوئن ۱۹۹۱) «نقش نماینده مجلس در گشایش دیوار برلین» نام داشت. او در سال ۱۹۹۳ برای برنامه افسران منطقه خارجی انتخاب شد و در نتیجه در مؤسسه زبان دفاعی شرکت کرد و روسی را در آنجا آموخت. دری و فارسی را نیز آموخت. او بعداً از دانشگاه واشینگتن (جایی که مدرک کارشناسی ارشد خود را در مطالعات بین المللی گرفت) و مرکز اروپایی مطالعات امنیتی جورج سی مارشال فارغ التحصیل شد. در اواخر دهه ۱۹۹۰، فونتس به عنوان یک رابط نظامی در مینسک خدمت کرد. او چند سالی را در تاجیکستان گذراند و ابتدا به عنوان نماینده نظامی ایالات متحده و سپس به عنوان وابسته دفاعی ایالات متحده، درست زمانی که جنگ داخلی تاجیکستان در
حال پایان یافتن بود، خدمت کرد. به عنوان افسر درجه میدانی. پس از حملات تروریستی ۱۱ سپتامبر در سال ۲۰۰۱، فونتس در فرماندهی مرکزی ایالات متحده J5 برای نظارت بر مسائل همکاری سیاسی-نظامی در افغانستان خدمت کرد. در ژوئن ۲۰۰۴، او به ستاد فرماندهی نیروهای ترکیبی - افغانستان در کابل منتقل شد و زیر نظر دیوید بارنو به عنوان رئیس ستاد نظامی برای هماهنگی سیاسی-نظامی خدمت کرد. کارکنان او مسئول نگه داشتن ژنرال بارنو در «پیام»، نظارت بر سیاست های مؤثر بر عملیات نظامی، و انجام کارهای ارتباطی با وزارت دفاع افغانستان و ماموریت کمک سازمان ملل متحد در افغانستان بودند. فونتس در پایان اولین سال اقامت خود در افغانستان و پس از به عهده گرفتن فرماندهی کارل آیکنبری از بارنو، داوطلب شد تا تیم بازسازی استانی (PRT) را در تارینکوت رهبری کند. دنیل گرین، مشاور سیاسی PRT، گزارش داد که اگرچه برخی از سربازان در PRT به دلیل جنسیت او نگرانی های اولیه داشتند، اما به زودی این نگرانی ها برطرف شد. او در تعامل با مردم افغانستان فعال بود. گرین گفت که فونتس، که در آن زمان سرهنگ دوم بود، چند صد دلار از پول خود را برای میزبانی ناهار در PRT برای رهبران محلی
افغان جمع آوری کرد. مقاله ای در "ونتی فیر" به داستانی اشاره می کند که او یک بار از ترس اینکه در مقابل طالبان ضعیف به نظر برسد، از ترک جلسه با بزرگان افغان در ولسوالی چورا در تهدید شلیک سلاح های سبک خودداری کرد. گرین اظهار می دارد که در اوایل سال ۲۰۰۶، او از اولین حمله انتحاری با وسیله نقلیه دست ساز در ولایت اروزگان جان سالم به در برد که بخشی از آن به دلیل شکست دستگاه در منفجر نکردن تمام گلوله های خمپاره ای بود که شامل آن بود. او در می ۲۰۰۶ افغانستان را ترک کرد تا در کالج جنگ ایالات متحده تحصیل کند و در سال ۲۰۰۷ فارغ التحصیل شد. او در آن سال به درجه سرهنگ ارتقا یافته بود. او متعاقباً به عنوان رئیس دفتر کمک امنیتی آمریکا در پاکستان منصوب شد. در جولای ۲۰۱۱، فونتس یک تور یک ساله را در مزارشریف به عنوان مسئول فرماندهی منطقه ای شمال، فرماندهی نیروهای ناتو در شمال افغانستان آغاز کرد. از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۳، او یکی از پانزده عضو مرکز امور بین الملل ودرهد بود. پیشه به عنوان یک افسر عمومی. سنای ایالات متحده ارتقاء فونتس به سرتیپ را در سال ۲۰۱۴ تصویب کرد. پس از فارغ التحصیلی در سال ۲۰۱۴ از مدرسه وابسته نظامی آژانس اطلاعات