Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جغرافیای اداری پادشاهی متحد (بریتانیا) پیچیده، چند لایه و غیر یکنواخت است. بریتانیا درحالت کلی، یک کشور مستقل در شمال غربی قاره اروپا, متشکل از انگلستان, ایرلند شمالی, اسکاتلند و ولز . برای دولت محلی در بریتانیا ، انگلستان، ایرلند شمالی، اسکاتلند و ولز هر کدام سیستم مرزبندی اداری و جغرافیایی ویژه و مختص خود را دارند. در نتیجه این تقسیم بندی ها، "هیچ قشر مشترک واحد اداری که بریتانیا را در بر می گیرد" وجود ندارد. از آنجایی که هیچ سند مکتوبی وجود ندارد که به طور جامع قانون اساسی بریتانیا را در برگیرد و به دلیل تاریخچه پیچیده شکل گیری انگلستان ، اصطلاحات مختلفی برای اشاره به اجزای تشکیل دهنده آن که گاه چهار کشور متحد (پادشاهی همسود) پادشاهی نامیده می شوند به کار می رود. . گاهی اوقات به این چهار کشور، به ویژه در زمینه های ورزشی، به عنوان کشورهای خانگی شناخته می شوند، بدین شکل که هرکدام دارای تیم های ملی ورزشی مختص خود هستند، اما ورزشکاران این چهار کشور میتوانند برای شرکت در مسابقات با ملیت یکی دیگر از این چهار کشور نیز به رقابت بپردازند. اگرچه این چهار کشور برای مقاصد قانونی و دولتی مهم هستند، اما قابل مقایسه با ب
خش های اداری اکثر کشورها نیستند. بریتانیا همچنین مالکیت 17 قلمرو وابسته را نیز دارد که به طور رسمی بخشی از بریتانیا نیستند اما در مکان هایی مانند سازمان ملل توسط بریتانیا نمایندگی می شوند. از نظر تاریخی، بخش های زیرملی بریتانیا، بخش و محله کلیسایی بوده اند، در حالی که پس از ظهور پارلمان یکپارچه بریتانیا ، بخش و حوزه انتخابیه ، زیربخش های سیاسی پان انگلیسی بوده اند. بخش های معاصر بیشتر شامل مناطق ستوان و مناطق آماری تعریف شده با سیستم های مدرن ITL ( NUTS سابق) و . تاریخ. این ساختار توسط اتحادیه توافق شده بین دولت های مستقل سابق، پادشاهی انگلستان (از جمله شاهزاده ولز ) و پادشاهی اسکاتلند در پیمان اتحادیه شکل گرفت و توسط "قوانین اتحادیه 1707" برای تشکیل پادشاهی واحد بزرگ تصویب شد. بریتانیا (1707–1800)؛ به دنبال آن "قانون اتحادیه 1800" ، که بریتانیای کبیر را با پادشاهی ایرلند ترکیب کرد و پادشاهی متحده بریتانیا و ایرلند را تشکیل داد. استقلال دولت آزاد ایرلند (ایرلند جنوبی) در سال 1922، به دنبال تجزیه ایرلند ، منجر به پادشاهی کنونی بریتانیای کبیر و ایرلند شمالی شد. ولز از طریق قوانین قانون ولز 1535-1542 به سیستم حق
وقی انگلیس ادغام شد، اساسنامه قبلی رودلان قوانین ولز را پس از فتح ادواردین در سال 1282 محدود کرده بود اما لغو نکرد. در نتیجه، انگلستان و ولز برای برخی اهداف به عنوان یک نهاد واحد در نظر گرفته می شوند، عمدتاً به این دلیل که آنها یک سیستم حقوقی مشترک دارند (به قانون انگلیسی مراجعه کنید)، در حالی که اسکاتلند و ایرلند شمالی هر کدام یک سیستم حقوقی جداگانه دارند (به قانون اسکاتلند و قانون ایرلند شمالی مراجعه کنید). . ایرلند شمالی اولین بخش از جزایر بریتانیا بود که بر اساس "قانون دولت ایرلند در سال 1920" دارای یک دولت مستقل بود و تا زمانی که پارلمان ایرلند شمالی در سال 1972 به حالت تعلیق درآمد، ادامه یافت. پس از یک دوره حکومت مستقیم توسط دولت وست مینستر و برخی تلاش های نافرجام برای بازگرداندن دولت واگذار شده در دوران مشکلات ، مجمع کنونی ایرلند شمالی در سال 1998 تأسیس شد و در حال حاضر پس از چند دوره تعلیق در حال فعالیت است. تاریخ پیچیده ایرلند شمالی به دیدگاه های متفاوتی در مورد وضعیت آن منجر شده است. اصطلاح "استان" اغلب توسط مفسران اتحادیه گرا و بریتانیایی برای اشاره به ایرلند شمالی استفاده می شود، اما ناسیونالیست ه
ای ایرلندی از آن استفاده نمی کنند. بررسی اجمالی مدیریت. پس از برگزیت (خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا) ، اتحادیه اروپا (UNS) مدل منطقه ای اتحادیه اروپا NUTS1 را با مدل سطح منطقه ای بین المللی خود جایگزین کرد و رفتار با 3 کشور داخلی در کنار 9 منطقه انگلستان را ادامه داد. نشانگرهای بالا به مقالات مرتبط در صورت وجود پیوند دارند. سیستم های حکومتی. ایرلند شمالی. ایرلند شمالی دارای یک مجمع ایرلند شمالی (به عنوان پارلمان داخلی) و یک هیئت اجرایی ایرلند شمالی بر اساس توافقنامه جمعه نیک است. در دوره هایی که مجمع واگذار شده به حالت تعلیق درآمدند، دولت اجرایی در ایرلند شمالی مستقیماً توسط وزیر امور خارجه ایرلند شمالی و قوانینی که در پارلمان بریتانیا وضع می شد - که برخلاف تفویض اختیار و قدرت سپارس به "«حکومت مستقیم»" معروف است - اداره می شود. برای دولت محلی، ایرلند شمالی به 11 ناحیه محلی بخش شده است که مقامات هر واحد مجزا هستند. ایرلند شمالی به شش شهرستان سنتی تقسیم شده است. اگرچه اینها به طور گسترده مورد استفاده قرار می گیرند، اما دیگر هیچ هدف اداری (مانند گذشته) ندارند. اسکاتلند. اسکاتلند از سال 1999 دارای یک قوه مقننه و
اگذار شده به نام پارلمان اسکاتلند با یک دولت به نام دولت اسکاتلند است. دولت اسکاتلند توسط وزیر اول اسکاتلند هدایت می شود که مسئول تمام زمینه های تصمیم گیری، سیاست دولت و همچنین تعامل بین المللی اسکاتلند است. پارلمان اسکاتلند متشکل از 129 نماینده منتخب پارلمان اسکاتلند (MSPs) است و جمعیت اسکاتلند با تعداد 8 نماینده، نمایندگی می شود. پارلمان اسکاتلند از دو نوع نماینده تشکیل شده است - یک نماینده حوزه انتخابیه که نماینده منطقه محلی است و هفت نماینده لیست منطقه ای که مجموعاً منطقه بزرگتری را که شامل هر حوزه انتخابیه می شود را نمایندگی می کنند. پارلمان اسکاتلند در هولیرود واقع در پایتخت این کشور، ادینبورگ تشکیل جلسه می دهد. ادینبورگ همچنین مقر Bute House ، اقامتگاه رسمی وزیر اول، و همچنین کاخ هولی رود ، اقامتگاه رسمی پادشاه در اسکاتلند است. بالاترین دادگاه های اسکاتلند که تحت سیستم حقوقی کشورها کار می کنند - دیوان عالی دادگستری و دادگاه جلسه (که مجموعاً به عنوان دادگاه های عالی اسکاتلند شناخته می شوند) - در مجلس پارلمان، ادینبورگ مستقر هستند. برای دولت محلی، اسکاتلند دارای 32 زیربخش یا منطقه شورایی (مقامات واحد) اس
ت. در زیر این سطح یکنواخت تقسیم بندی، سطوح مختلفی از کمیته های منطقه در مناطق بزرگتر شوراهای روستایی، و بسیاری از شوراهای اجتماعی کوچک در سراسر کشور وجود دارند، اگرچه هیچ کدام بین المللی نیستند. شوراهای اجتماعی اسکاتلند قدرت اندکی دارند و تنها به عنوان یک انجمن برای طرح مسائل مورد توجه هستند و نه بیشتر. ولز. ولز دارای یک مجلس قانون گذاری برگزیده و واگذار شده به نام Senedd (پارلمان ولز؛ است.) که از آن دولت ولز گرفته شده است. برای دولت محلی، ولز از 22 مقام واحد تشکیل شده است: 10 بخش شهرستان ، 9 شهرستان، و 3 شهر. در زیر این شوراها، شوراهای محلی قرار دارند که دارای اختیاراتی مشابه شوراهای محلی انگلیسی هستند. 22 مقام واحد در مناطق حفاظت شده گروه بندی می شوند که برای اهداف و فعالیت های تشریفاتی به کار برده می شوند. اگرچه براساس شهرستان هایی که بین سال های 1974 تا 1996 میلادی برای دولت محلی مورد استفاده قرار می گرفتند، آنها دیگر عملکرد اداری ندارند. نمایندگی دموکراتیک. پارلمان ها. هر یک از 650 حوزه یا بخش انتخاباتی به نام حوزه انتخابیه پارلمان بریتانیا ، از سال 1950، یک نماینده پارلمان (MP) را برای نمایندگی در مجلس
عوام بریتانیا برگزیده اند. پیش از سال 1950، برخی حوزه های انتخابیه دو یا چند نماینده را با به کار بردن از سیستم رأی گیری بلوک کثرت برمیگزیدند، و پیش از قانون اصلاحات 1832، تقریباً همه حوزه های انتخابیه در انگلستان دو نماینده را برمی گرداندند. پارلمان اسکاتلند قدرت سپاری شده، و سند ولز (پارلمان ولز) ، هر دو از یک سیستم عضو اضافی برای انتخابات استفاده می کنند که حوزه های انتخابیه تک عضوی را با مناطق انتخاباتی چند عضوی ترکیب می کند. انتخابات مجلس ایرلند شمالی تحت سیستم رای واحد قابل انتقال (STV) در 18 حوزه انتخابیه چند نفره برگزار می شود. دولت محلی. بخش ها و بخش های انتخاباتی بریتانیا، حوزه های انتخاباتی در سطح محلی هستند که توسط یک یا چند عضو شورا در سطح مقامات محلی نمایندگی می شوند، و یا برای تقسیم رأی دهندگان به حوزه های انتخاباتی برای رأی دهی استفاده می شوند. این واحد اصلی جغرافیای انتخاباتی در بریتانیا است. تقسیمات غیر رسمی. همچنین بسیاری از نام گذاری های غیررسمی، تاریخی و منطقه ای با اهداف ویژه وجود دارد. برخی مانند ارتفاعات اسکاتلند تا حدودی مرزهای رسمی دارند یا داشته اند. موارد دیگر مانند کمربند مسافرتی
لندن پراکنده تر هستند. برخی مانند اسنودونیا ( "Eryri" ) در برخی زمینه ها مرز رسمی دارند (در مورد یاد شده به عنوان یک پارک ملی). موارد دیگر مانند فنر شرقی انگلستان به طور کاملاً مشخصی توسط جغرافیا تعریف می شوند اما آنها معرف هیچ نهاد رسمی نیستند. زیرمجموعه های بین المللی. دفتر آمار ملی بریتانیا، سازمان بین المللی استاندارد و پیش از سال 2021 یورو استات ، کدهای زیربخشی را برای بریتانیا ایجاد کرده اند. برای اطلاعات بیشتر به ITL (بریتانیا) و یا مراجعه نمایید. مناطق وابسته. بریتانیای کبیر در مجموع دارای 17 قلمرو وابسته است. این سرزمین ها شامل سه " وابسته تاج " در جزایر بریتانیا و در کانال مانش و چهارده " سرزمین فرادریایی " پراکنده در سراسر جهان هستند. برخلاف دیگر قدرت های استعماری سابق در جهان، دولت بریتانیا دارایی های خود در خارج از سرزمین اصلی (یا وابسته های تاج، که پیوندهای تاریخی با ولیعهد بریتانیا دارند) را به عنوان زیرمجموعه های خود پادشاهی متحد طبقه بندی نمی کند؛ بلکه هرکدام در قانون به عنوان یک حوزه قضایی جداگانه تلقی و مشخص می شوند. بیشتر این سرزمین ها قوه مقننه و پارلمان خود را دارند و درجاتی از خودمختاری
معمولاً فراتر از خودمختاری کشورهای مستقل بریتانیا است، از جمله استقلال مالی. از 14 قلمرو فردریایی بریتانیا، 10 قلمرو مستقل هستند و از دو مورد عمدتاً به عنوان پایگاه نظامی یاد می شود، یکی خالی از سکنه (جورجیای جنوبی و ساندویچ جنوبی) و یکی دیگر متعلق متعلقات بریتانیا در قطب جنوب است. با این حال، بریتانیا درجات گوناگونی از مسئولیت را در همه ی مناطق تحت حاکمیت خود، در حال حاضر از کنترل کامل سیاسی تا حضور در حد زیادی تشریفاتی، حفظ می کند. موضوعات محفوظ اصلی بریتانیا در زمینه های مشخصی است، از جمله حوزه دیپلماسی، معاهدات بین المللی، دفاع و امنیت. بریتانیا همچنین در همه سرزمین ها مسئولیت باقی مانده برای «حکومت خوب» را بر عهده دارد، مفهومی که به تازگی تعریف شده در قانون اساسی که اخیراً با تحمیل حاکمیت مستقیم آن پس از ادعای فساد جدی که در جزایر تورکس و کایکوس نمونه ای از آن است. پارلمان بریتانیا در وست مینستر، و دولت بریتانیا از طریق شورای خصوصی، هر دو قدرت قانون گذاری برای سرزمین های فرادریایی را حفظ می کنند – اگرچه بنابر کنوانسیون معمولاً این کار فقط با رضایت هر یک از دولت های محلی صورت می گیرد . سه سرزمین با وابست
گی به تاج سلطنتی (جزیره) بریتانیا، دارایی های خودگردان تاج سلطنتی بریتانیا هستند. آنها از قلمروهای فردریایی بریتانیا در بریتانیا متمایز هستند.
عکاس آمریکایی، ایوان ووچی، عکس هایی از دونالد ترامپ در حالی که مشت راستش را بالا می برد، نمایش عکس بلافاصله پس از اصابت گلوله به گوش در یک گردهمایی سیاسی در نزدیکی باتلر، پنسیلوانیا در ۱۳ ژوئیه ۲۰۲۴ ثبت کرد. از این تصویر ترامپ با توجه به ترکیب بندی، نمایش رنگ، و استفاده از زاویه مناسب، به عنوان یکی از بهترین آثار عکاسی خبری استقبال شد. در این عکس ترامپ خون آلودی که توسط مأموران سرویس مخفی اسکورت می شود با مشتی برافراشته و پرچم آمریکا در پس زمینه، دیده می شود. پیش زمینه. در یک گردهمایی مبارزاتی در نزدیکی باتلر، پنسیلوانیا، در ۱۳ ژوئیه ۲۰۲۴، دونالد ترامپ، رئیس جمهور سابق ایالات متحده، نامزد احتمالی حزب جمهوری خواه برای ریاست جمهوری در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۴ ایالات متحده، در یک سوء قصد از ناحیه لاله گوش راست زخمی شد. ایوان ووچی، عکاس ارشد آسوشیتدپرس در واشینگتن دی سی، یکی از چهار عکاس مستقر در یک منطقه حائل نزدیک صحنه بود. او سال ها ترامپ را پوشش داده بود و از صدها گردهمایی سیاسی عکس گرفته است. او همچنین در جنگ عراق و افغانستان نیز فعال بوده است. او قبلاً جایزه پولیتزر را در سال ۲۰۲۱ به عنوان بخشی از تیم AP
که اعتراضات جورج فلوید را پوشش می داد، برنده شد. ووچی با دیدن مأموران سرویس مخفی ایالات متحده که با عجله به سمت ترامپ می رفتند، دوید تا موقعیت بهتری پیدا کند و شروع به عکاسی کرد. او در مورد سوءقصد گفت: «من می دانستم که این لحظه ای از تاریخ آمریکاست و باید مستند می شد». درک هنری. ترکیب. عکس های ایوان ووچی، دونالد ترامپ را لحظاتی پس از یک سوء قصد به تصویر می کشد. مشت راستش به هوا بلند شده و روی صورتش خون است. او توسط مأموران سرویس مخفی ایالات متحده احاطه شده است که یکی از آنها به دوربین خیره شده است. پرچم ایالات متحده در پس زمینه در مقابل آسمان آبی به اهتزاز در می آید. در برخی از عکس های ووچی، دهان ترامپ باز است و فریاد می زند «بجنگ!» در برخی دیگر، لب های ترامپ جمع شده است. نسخه برش نخورده ترامپ را نشان می دهد که در دست چپ خود کلاهی با عنوان "Make America Great Again" (عظمت را دوباره به آمریکا بازگردانیم) را در دست دارد. یک تحلیل منتشر شده از سارا اسکار برای The Conversation می گوید: «برای درک اینکه دقیقاً چه چیزی این تصویر را ارزشمند کردده است، چندین عنصر وجود دارد که می توانیم آن ها را تجزیه کنیم؛ [...] عوامل
یک تصویر را تشکیل می دهند. ترکیب مثلثی که ترامپ را در رأس قرار می دهد [...] عامل ما را به تصویر می کشاند، او به عقب نگاه می کند، او عکاس را می بیند و بنابراین، به نظر می رسد که ما را می بیند در مقابل آسمان آبی، هر چیز دیگری در تصویر قرمز، سفید و آبی است. اسکار به دانش ووچی از "اهمیت حفظ حس آرامش عکاسی در دستیابی به "شات" اشاره کرد، از اینکه مطمئن باشد موقعیت را از زوایای متعدد، از جمله ثبت صحنه با ترکیب بندی و نور مناسب، پوشش می دهد. چشم انداز. فیلیپ کنیکات در واشینگتن پست نوشت که عکسی که فردی را با دهان بسته نشان می دهد به خوبی کنار هم قرار گرفته است. دارای زوایای تیز است که هرج و مرج و هیجان لحظه را نشان می دهد، و ترکیب خوبی از رنگ ها - قرمز، سفید و آبی، از جمله آسمان آبی در بالا و یک بنر قرمز و سفید در پایین. کنیکات همچنین اشاره کرد که به نظر می رسد ترامپ از نسخه ساده شده این رنگ های اساسی متمایز است. نشریات. عکسی که در آن شخصی دهان بازدارد، که توسط ووچی گرفته شده است، و سایر تصاویر مهم تیراندازی که توسط آنا مانی میکر از گتی ایماژ و داگ میلز از نیویورک تایمز گرفته شده است، به سرعت در اتاق های خبر به عنوان
«عکس ایوان»، «آنا» شناخته شدند. عکس، و «عکس گلوله». عکس ووچی برای قرار گرفتن روی جلد مجله تایم در ۵ اوت ۲۰۲۴ انتخاب شد. این عکس ها در صفحه اول روزنامه های ایالات متحده، بریتانیا و استرالیا منتشر شد. عکاسی. فریزر نلسون از The Spectator بیان کرد که هر کسی که این عکس را نقد می کند اهمیت آن را می داند و آن را «عکس یک بار در یک نسل» خواند که اهمیت زیادی در سیاست و تاریخ آمریکا خواهد داشت. او کار ووچی را به عنوان یک عکاس خبری قدرتمند ستود و معتقد بود که این تصویر به عنوان یکی از مهم ترین عکس های سیاسی که تا کنون گرفته شده است، در خاطره خواهد ماند. تایلر آستین هارپر از آتلانتیک یکی از عکس های دهان باز را بدون توجه به احساسات بینندگان نسبت به شخص در عکس، بلافاصله افسانه ای و یکی از ترکیب بندی های عالی در تاریخ عکاسی ایالات متحده توصیف کرد. جرمی بار اظهار داشت که یکی از نسخه های دهان باز در تاریخ عکاسی آمریکا به یادگار خواهد ماند. جوردی گری از The Australian پیش بینی کرد که یکی از عکس های دهان باز به دلیل ترکیب بندی بی نقصش به تصویری تعیین کننده از زمان ما تبدیل می شود. آشیما گروور از هندوستان تایمز به یک عکس دهان با
ز به عنوان یک عکس افسانه ای آمریکایی اشاره کرد که در آزمون زمان مقاومت می کند.
کاستوم خودروهای اصلاح شده از دهه ۱۹۳۰ تا اوایل دهه ۱۹۶۰ هستند که در سبک های سفارشی سازی آن دوره زمانی انجام شده است. اعتقاد بر این است که استفاده از "K" برای "Kustom" به جای "C" از جورج باریس سرچشمه گرفته است. طراحی ظاهر. این سبک به طور کلی شامل شروع با یک کوپه ۲-در و ایجاد تغییراتی مانند: چراغ ها. چراغ های جلو و عقب‏ کاستوم واقعی ممکن است چراغ های اصلی تولید شده با خودرو باشند یا نباشند. به عنوان مثال، برخی از مبادلات محبوب، قرار دادن چراغ های جلو اولدزموبیل یا بیوک در مدل دیگری است. چراغ های جلو، چراغ های عقب و آنتن نیز مشمول چیزی هستند که به آن «فرنچینگ (Frenching)» گفته می شود، جایی که جسم از بدنه بریده می شود، «جعبه ای» به شکل آیتم ساخته شده و به سوراخ اصلی جوش داده می شود. سپس این قطعه دوباره در «جیب فرنچینگ» نصب می شود و ظاهری فرورفته در بدنه به آن می دهد. پیشرو. به طور سنتی از «سرب» (مخلوطی از ۷۰٪ سرب و ۳۰٪ قلع) در بدنه منطقه به جای پر کننده های پلی استر یا فایبرگلاس، پس از شکل دهی فلز برای آماده سازی رنگ استفاده می شود. «پیشرو» به معنای واقعی «سورتمه سربی» کاستوم است، اصطلاحی که در دهه ۱۹۵۰ مورد توجه
قرار گرفت و به معنای خودروی بزرگ و سنگین پر از سرب بود. این اصطلاح عموماً منفی در نظر گرفته می شد، زیرا به این معنی بود که خودرو خیلی سریع نیست، اگرچه گاهی اوقات اینطور نبود زیرا برخی از کاستوم ها بسیار سریع در نظر گرفته می شدند. امروزه به طور کلی اصطلاح «سورتمه سربی» به عنوان یک تعارف در نظر گرفته می شود. پنجره ها و قالپاق ها. پنجره ها اغلب در سورتمه های سربی نیز تعویض می شوند. برخی از صاحبان از تکه های دیگر پنجره ها برای سفارشی سازی خودروی خود استفاده می کنند. به عنوان مثال، استفاده از پنجره های دیسوتو در مرکوری ۱۹۵۰، یا پنجره های لسال (کادیلاک) در فورد ۱۹۳۶، دو تا از شناخته شده ترین و کلاسیک ترین ترکیب های تمام دوران می باشد. قالپاق های توپی به سبک «فلیپر» در کاستوم محبوب هستند، مانند دوج لنسر (۴میله)، اولدزموبیل فیستا ۱۹۵۶ (۳ میله)، دوج لنسر ۱۹۵۹ «خرچنگی» به این دلیل گفته می شود چون شبیه خرچنگ هستند، موارد دیگر مانند قالپاق های توپی کادیلاک ۱۹۵۷ و ۱۹۴۹ نیز قابل قبول هستند و به آن ها «سامبِرِروز»، پلیموث ۱۹۵۷ «مخروط» و غیره گفته می شود. همچنین سبک های محبوب دیگری وجود داشتند که صرفاً پس از فروش بودند و هر
گز در خودروهای کارخانه ای عرضه نشدند، مانند باله های «هالیوودی» یا مثلاً «کراس میله ها». لاستیک ها. این یک سنت است که کاستوم باید تایرهای وایتوال داشته باشد، که معتبرترین آن ها تایر های سبک بایاس است. عرض دیوار سفید نشان دهنده دورانی است که خودروی خاص به آن گوش می دهد. به عنوان مثال، یک کاستوم که به سبک دهه ۱۹۴۰ ساخته شده است، معمولاً دارای «سفیدهای عریض» است که عرض آنها ۳ اینچ یا بیشتر است، جایی که لاستیک سفید "پشت" لبه چرخ امتداد می یابد، این سبک برای کاستوم ها تا حداکثر درست است. اواسط دهه ۱۹۵۰ از اواسط تا اواخر دهه ۱۹۵۰، یک باریکتر (اما هنوز عریض) "تا"لبه چرخ امتداد داشت. در سال ۱۹۵۶، جنرال موتورز یک خودروی مفهومی به نام «بسکین» داشت (عناصر سبکی که بعداً در کورت ها، شورلت های ۱۹۵۷ و کورویر ها نیز استفاده شد). این خودرو دارای برخی لاستیک های جدید با فناوری پیشرفته بود که فقط یک نوار بسیار نازک از لاستیک دیوار سفید داشتند. تا سال ۱۹۵۸، کادیلاک شروع به فروش خودروهایی با این نوع «سفیدهای لاغر» یا «دیوارهای اینچی» کرد. آن ها یک ضربه فوری و تمام خشم با جمعیت کاستوم ها بودند. این سبک نازک یک اینچ، ۱٫۵ اینچ، ۱٫۳
اینچ، ۳٫۸ اینچ، یا ۵٫۸ در دیوار سفید همچنان در دهه ۱۹۶۰ رایج بود و هنوز هم در برخی از خودروهای جدیدتر رایج است. لوله های اگزوز. «لوله های دریاچه» یکی دیگر از پایه های اصلی کاستوم بود. این لوله های کرومی بلند یا کوتاه بودند که از پشت چاه های چرخ های جلو به عقب می رفتند. آنها یکی از سه شاخه انتهایی قابل جابجایی را برای عبور صاف با اگزوز بازدارند. لوله های جانبی مشابه هستند اما شامل شاخه های قابل جابجایی نیستند، نوک های «بِلفِلاور (Bellflower)» مشابه هستند، اما از چرخ عقب و زیر سپر خارج می شوند، سبکی که در منطقه بلفلاور، کالیفرنیا در اوایل دهه ۱۹۶۰ ظهور کرد. مدارس کاستوم سازی. چندین مکتب مختلف از کاستوم سازی وجود دارد که در محدوده تغییرات ظاهری و مکانیکی خودروها متفاوت است. کاستوم ملایم. اصطلاح «کاستوم ملایم» به رویکرد نسبتاً محافظه کارانه کاستوم سازی اشاره دارد که در آن اکثر زیبایی و هویت اصلی خودرو حفظ می شود. تمام کاستوم. «تمام کاستوم» به خودرویی اطلاق می شود که از هر جنبه ممکن به شدت تغییر کرده است، تقریباً تمام پنل های بیرونی، فضای داخلی، داشبورد، جای موتور، سیستم تعلیق، اجزای مکانیکی به شدت کروم شده و غیره
تغییر شکل داده است. بمب. همچنین نسخه سوم یک کاستوم واقعی، «بمب» وجود دارد. این ها لورایدر های اصلی بودند که در دهه ۱۹۴۰ تا ۱۹۶۰ در کنار سایر انواع کاستوم ها توسعه یافتند. اینها معمولاً شبیه کاستوم های ملایم بودند، زیرا بر اصل نگه داشتن خودرو تا حد امکان تأکید می کردند، اما با استفاده از رنگ سفارشی، کروم، و اغلب با هر نوع لوازم جانبی مناسب دوره پیچ پوشیده می شدند. داشتن لوازم جانبی بیشتر خوب یا حتی افتخار آمیز محسوب می شود. بمب ها معمولاً تعلیق های بسیار تغییر یافته ای دارند که دارای تنظیمات هیدرولیک سنتی است، که معتبرترین آن ها از اجزای هیدرولیک هواپیماهای دور ریخته شده جنگ جهانی دوم استفاده می کنند که تا حد زیادی پس از جنگ جهانی دوم در دسترس بودند. بسیاری از کاستوم های مدرن از «کیسه های هوا» استفاده می کنند که سنتی در نظر گرفته نمی شوند، اما به دلیل دشواری و/یا هزینه های یافتن و نصب اجزای هیدرولیک واقعی، اغلب به آنها مجوز رایگان داده می شود. واژه شناسی. از این خودروها می توان به عنوان خودروهای سفارشی، سورتمه سربی یا سورتمه نیز یاد کرد. اصطلاح کاستوم به طور کلی به عنوان نشان دهنده این است که استایل خودرو به
دهه ۱۹۵۰ یا اوایل دهه ۱۹۶۰ بازمی گردد، در مقابل سبک های مدرن تر بعدی.
زیربخش های انگلستان به سلسله مراتبی از تقسیمات اداری و مناطق تشریفاتی غیر اداری گفته می شود که آنها را تشکیل می دهد. به طور کلی، سرزمین انگلستان به ۹ منطقه و ۴۸ شهرستان تشریفاتی بخش شده است، اگرچه این بخش بندی ها تنها نقش محدودی در سیاست عمومی و تقسیم قدرت ایفا می کنند. برای اهداف اداری و سیاسی هر حکومت محلی، کشور به شهرستان ها، ناحیه ها و محله های مجزا تقسیم می شود. در برخی مناطق، شهرستان ها و بخش ها ساختاری اداری و دو لایه را شکل می دهند، در حالی که در برخی دیگر تحت مرجعی واحد ترکیب می شوند. محله ها تنها بخشی از انگلستان را پوشش می دهند. سیستم فعلی در حال استفاده، نتیجه اصلاحاتی تدریجی است که ریشه در قوانین مصوب ۱۹۶۵ و ۱۹۷۲ دارد. اداری. مدل اداره انگلستان، دارای ساختار غیرهمگانی از زیرمجموعه های دولت محلی است. در این سیستم، دو طبقه از زیرمجموعه های دولت محلی وجود دارد - شهرستان ها (اداری) و مناطق (به عنوان بخش های شهر لندن شناخته می شوند). تقسیمات محلی متفاوتی در سراسر انگلستان وجود دارد: در حال حاضر ساختار قدرت دهی در بریتانیا به آرامی در حال جایگزینی ساختار ردیفی و کلانشهرها با همه مناطق شهری در اختیارات
ترکیبی و لغو دوره ای شوراهای ساختار ردیفی به شوراهای مقتدر یکپارچه و واحد است. طبقات. اصلاحات حکومت محلی در سال ۱۹۷۴ میلادی منجر به ایجاد و گسترش ساختار ردیفی در سراسر انگلستان شد و مقامات شهرستانی در کلانشهر و لندن بزرگ نیز وجود داشتند، اصلاحات در سال ۱۹۸۶ این ساختارها را لغو کرد. پس از اصلاحاتی که در سال ۱۹۹۶ میلادی صورت گرفت، به کار بردن از این سازه رو به کاهش بوده است، به گونه ای که تنها ۲۱ منطقه طبقه بندی شده از ۴۸ اصلی باقی مانده است. بخش بزرگ خدمات از جمله خدمات آموزشی و اجتماعی را ارائه می دهد در حالی که ۱۶۴ شورای سطح منطقه نقش محدودتری دارند. مسئولان. از آوریل ۲۰۲۳، ۶۲ واحد اداری وجود دارد. مقامات در واحدهای اداری کنترل عملکرد مناطق خود را برعهده دارند. یک فشار کلی به سمت سازماندهی مجدد دولت محلی انگلیسی به ساختار قدرت وجود دارد، اغلب سازماندهی مجدد شرط اختیارات واگذاری جدید است. ۴۶ واحد اداری در پی اصلاحات ۱۹۹۶ ایجاد شد، ۹ مقام دیگر در سال ۲۰۰۹ ایجاد شد و به دنبال آن تغییرات بیشتر در سال های ۲۰۱۹، ۲۰۲۰، ۲۰۲۱ و ۲۰۲۳ ایجاد شد. منطقه اداری لندن بزرگ در سال ۱۹۶۵ با ۳۲ بخش به استثنای شهر لندن ایجاد شد. ش
ش منطقه دو طبقه متروپولیتن در سال ۱۹۷۴ مشابه مدل لندن بزرگ ایجاد شد. این شوراهای سطح شهرستان اختیارات بیشتری به دیگران واگذار کردند. در سال ۱۹۸۶، با باقی ماندن بخش های لندن، شهرک های متروپولیتن و هیئت مدیره های ترکیبی، سطح شهرستان لغو شد. جدای از وضعیت، این بخش ها دارای اختیارات یکسانی نسبت به مقامات واحد هستند. مقامات ترکیبی برعکس شهرستان در یک ساختار لایه ای عمل می کنند، اقتدار ترکیبی بر اساس آنچه که مقامات واحد توافق کرده اند روی آن تمرکز کنند و چه اختیاراتی توسط دولت مرکزی داده شده است، عمل می کند. در سال ۲۰۰۰، اداره لندن بزرگ با شهردار منتخب لندن و مجمع لندن ایجاد شد. در سال ۲۰۱۰، سازمان منچستر بزرگ با روشی مشابه GLA a با مقامات ترکیبی بیشتر بر اساس GMCA ایجاد شد. &lt;/link&gt;&lt;/link&gt;، ۱۰ مرجع ترکیبی و اداره لندن بزرگ در حال حاضر وجود دارند. دیگر. Sui generis. جزایر اسسیلی توسط یک مقام محلی "خاص" به نام شورای جزایر سیلی اداره می شود. این مرجع در سال ۱۸۹۰ به عنوان شورای منطقه روستایی جزیره اسکیلی تأسیس شد. تغییر نام یافت، اما به دلیل تغییرات در دولت محلی که در سال ۱۹۷۴ در بقیه انگلستان خارج از لندن
بزرگ رخ داد، اصلاح نشد. اگرچه به طور مؤثر یک مرجع واحد است، برای مثال یک مرجع آموزشی است، جزایر سیلی بخشی از شهرستان تشریفاتی کورنوال هستند و برای خدماتی مانند بهداشت و توسعه اقتصادی با شورای کورنوال ترکیب می شوند. شهر باستانی لندن یک بخش ۳۳ را تشکیل می دهد و توسط شرکت شهر لندن اداره می شود، یک مرجع "منحصر به فرد" برخلاف هر کشور دیگری در انگلستان که تا حد زیادی از هر یک از اصلاحات حکومت محلی در قرن ۱۹ و ۲۰ اجتناب کرده است. محله های مدنی. محله مدنی محلی ترین واحد دولتی در انگلستان است. یک محله توسط یک شورای محله یا جلسه محلی اداره می شود که تعداد محدودی از وظایف را انجام می دهد که در غیر این صورت توسط مقامات محلی انجام می شود. یک محله مدنی در لندن بزرگ (پارک کوئینز، در شهر وست مینستر) وجود دارد، و همه بقیه انگلستان ساکن نیستند. تعداد بخش ها و کل مساحت محله در حال افزایش است. غیر اداری. مناطق. در بالاترین سطح، کل انگلستان به ۹ منطقه تقسیم می شود که هر کدام از تعدادی شهرستان و ناحیه تشکیل شده است. این «مناطق اداری دولتی» در سال ۱۹۹۴ ایجاد شدند، و از انتخابات یورو ۱۹۹۹ تا خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا، به عنوان
حوزه انتخابیه پارلمان اروپا در بریتانیا و در حوزه پارلمان اروپا انگلستان مورد استفاده قرار گرفتند. تلاش نافرجامی برای ایجاد مجامع منطقه ای منتخب در خارج از لندن در سال ۲۰۰۴ صورت گرفت و از آن زمان ساختارهای حکمرانی منطقه ای (مجمع های منطقه ای، آژانس های توسعه منطقه ای و هیئت های رهبران مقامات محلی) مورد بازنگری قرار گرفتند. پس از تغییر دولت در سال ۲۰۱۰، قرار بود اینها تا سال ۲۰۱۲ لغو شوند. &lt;/link&gt;&lt;/link&gt; شهرستان های تشریفاتی و تاریخی. برای اهداف غیر اداری، انگلستان به طور کامل به ۴۸ شهرستان تشریفاتی تقسیم شده است. اینها برای اهداف انتصاب لردها ستوان که نمایندگان ولیعهد در آن مناطق هستند و همچنین راهی برای گروه بندی شهرستان های غیر کلان شهری استفاده می شود. هنگام تعیین حدود حوزه انتخابیه پارلمانی به آنها توجه می شود.&lt;/link&gt;[ "" ] شهرستان های تشریفاتی معمولاً از نام های شهرستان های تاریخی نام گذاری می شوند، شهرستان تشریفاتی به عنوان یک میانی برای مرزهای اداری و مناطق طولانی مدتی که در زمینه هایی مانند ورزش استفاده می شود عمل می کند. عناوین، شهرستان های غیر کلانشهری و کلانشهری. شوراهایی در سطح ش
هرستان و هر مرجع واحد ، شهرستان های غیر کلان شهری جداگانه ای هستند، هر شهرستان غیرکلان شهری را می توان به عنوان ناحیه، شهر یا محله مشخص کرد و نامید. در هر صورت برکشایر یک ناهنجاری در این ترتیب است که به موجب آن مناطق آن به مقامات واحد تبدیل می شوند، شهرستان غیر کلان شهری همچنان عنوان شهرستان سلطنتی را نگاه می دارد، به همان ترتیبی که شهرستان شهری با لغو شوراهای سطح شهرستان باقی ماند. در نهایت هرکدام مربوط به یک نهاد اداری است. مناطق غیر کلانشهری نیز می توانند به عنوان یک بخش، شهر یا منطقه معرفی شوند. مناطق اقتدار واحد عبارت اند از شهرستانهای غیر کلانشهری مشترک و مناطق غیر کلانشهری.