Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه شود. تینگ-او-متیک. تینگ-او-متیک در سپتامبر ۲۰۱۰ در «میکرفِیر نیویورک» (Maker Faire NYC) معرفی شد و دومین کیت تولیدی میکربات بود. این محصول همراه با بسیاری از ارتقاهای پس از بازاری (aftermarket) که برای کاپکیک ساخته شده بودند، عرضه می شد. مدل پایه تینگ-او-متیک شامل یک سکوی ساخت خودکار و گرم شونده، یک پلاسترودر (Plastruder) مدل MK5، یک مرحله z بازطراحی شده و الکترونیک ارتقایافته بود. حجم ساخت آن ۱۰۰ در ۱۰۰ در ۱۰۰ میلی متر (۴ در ۴ در ۴ اینچ) و ابعاد خارجی آن ۳۰۰ در ۳۰۰ در ۴۱۰ میلی متر (۱۲ در ۱۲ در ۱۶ اینچ) (طول/عرض/ارتفاع) بود. این دستگاه از طریق USB یا کارت حافظه اس دی (SD) با کامپیوتر ارتباط برقرار می کند. تینگ-او-متیک در بهار ۲۰۱۲ متوقف شد. میکربات متعهد شد تا زمان اتمام موجودی قطعات، از تینگ-او-متیک پشتیبانی کند. دستورالعمل های مونتاژ به صورت آنلاین در ویکی میکربات در دسترس است.تینگ-او-متیک یک سخت افزار متن باز است و تحت مجوز GNU GPLv3 منتشر شده است. به همین دلیل، کاربران می توانند آن را به شدت تغییر داده و بهبود بخشند. برخی از اپراتورهای میکربات، ارتقاهایی برای این پلتفرم توسعه دادند که بعدها در کیت های ک
ارخانه ای گنجانده شد. میکربات در مستندات خود از آن نوآوران اولیه قدردانی کرده است، برخی از شرکت ها نیز از میکربات الهام گرفتند و نوآوری هایی در حوزه چاپ سه بعدی، مانند لباس چاپ سه بعدی شده، ایجاد کردند. تکثیرکننده. در ژانویه ۲۰۱۲، میکربات، دستگاه «رپلیکیتور» (Replicator) را معرفی کرد. این دستگاه حجم ساخت بیش از دو برابری در مقایسه با تینگ-او-متیک ارائه می داد، با ابعاد ۲۲٫۵ در ۱۴٫۵ در ۱۵٫۰ سانتی متر (۸٫۹ در ۵٫۷ در ۵٫۹ اینچ، طول × عرض × ارتفاع). از دیگر ویژگی های آن می توان به وجود اکسترودر دوگانه (برای ساخت قطعات دو رنگ)، یک صفحه نمایش السیدی و یک پد کنترل اشاره کرد. رپلیکیتور به صورت از پیش مونتاژشده و بدون ارائه نسخه کیت به فروش می رسید. این دستگاه آخرین چاپگر متن باز میکربات بود. چاپگر سه بعدی رومیزی Replicator 2. در سپتامبر ۲۰۱۲، میکربات، مدل «رپلیکیتور ۲» (Replicator 2) را معرفی کرد. این جدیدترین مدل، بار دیگر حجم ساخت را افزایش داد، این بار به ابعاد ۲۸٫۵ در ۱۵٫۳ در ۱۵٫۵ سانتی متر (۱۱٫۲ در ۶٫۰ در ۶٫۱ اینچ، طول × عرض × ارتفاع)، و می تواند با دقت ۱۰۰ میکرون در هر لایه چاپ انجام دهد. اکسترودر دوگانه به یک ه
د اکسترودر تکی تغییر یافت، در حالی که الکترونیک ارتقایافته، صفحه نمایش ال سی دی و گیم پد مشابه مدل رپلیکیتور اولیه باقی ماندند. بر خلاف مدل های قبلی، رپلیکیتور ۲ تنها قادر به چاپ با استفاده از پلاستیک پلی لاکتیک اسید (PLA) است که در کیسه های مهر و موم شده همراه با ماده رطوبت گیر (desiccant) به فروش می رسد تا از آن در برابر رطوبت محافظت شود. رپلیکیتور ۲ تنها به صورت از پیش مونتاژشده به فروش می رسد. چاپگر سه بعدی تجربی Replicator 2X. همزمان با رپلیکیتور ۲، میکربات مدل «رپلیکیتور ۲ایکس» (Replicator 2X) را نیز منتشر کرد. مدل ۲ایکس به عنوان یک نسخه آزمایشی و پیشرفته از مدل ۲ در نظر گرفته شده بود که شامل یک فضای ساخت کاملاً محصور، اکسترودرهای دوگانهی بازطراحی شده و یک سکوی ساخت آلومینیومی گرم شونده بود. این ویژگی ها امکان چاپ با پلاستیک اِی بی اِس (ABS) و همچنین چاپ با دو ماده را فراهم می کردند. اسکنر سه بعدی رومیزی دیجیتایزر. در اوت ۲۰۱۳، میکربات «دیجیتایزر» (Digitizer) را که یک اسکنر سه بعدی بود، منتشر کرد. این محصول به گونه ای طراحی شده بود که به کاربران میکربات اجازه می داد اجسام فیزیکی را اسکن کرده و آن ها را
به مدل های دیجیتال قابل چاپ سه بعدی تبدیل کنند. نرم افزار همراه این دستگاه، امکان ویرایش مدل ها، چاپ فوری یا بارگذاری آن ها در تینگیورس (Thingiverse) را فراهم می کرد. چاپگر سه بعدی رومیزی Replicator نسل پنجم. در ژانویه ۲۰۱۴، میکربات، چاپگر رومیزی سه بعدی «رپلیکیتور دسکتاپ» (Replicator Desktop 3D Printer) را با حجم ساخت ۲۵٫۲ در ۱۹٫۹ در ۱۵٫۰ سانتی متر (۹٫۹ در ۷٫۸ در ۵٫۹ اینچ، طول/عرض/ارتفاع) منتشر کرد. این نسل پنجم رپلیکیتور، دارای نرم افزاری با قابلیت وای فای بود که چاپگر را به اپلیکیشن های دسکتاپ و موبایل میکربات متصل می کرد. چاپگر سه بعدی کوچک Replicator. همچنین در ژانویه ۲۰۱۴، میکربات مدل «رپلیکیتور مینی» (Replicator Mini) را با حجم ساخت ۱۰٫۰ در ۱۰٫۰ در ۱۲٫۵ سانتی متر (۳٫۹ در ۳٫۹ در ۴٫۹ اینچ، طول/عرض/ارتفاع)، وضوح لایه ای ۲۰۰ میکرون و دقت موقعیت یابی ۱۱ میکرون در محور x و y و ۲٫۵ میکرون در محور z منتشر کرد.[۱] چاپگر سه بعدی Replicator Z18. همزمان با رپلیکیتور مینی و رپلیکیتور نسل پنجم، مدل Z18 با حجم ساخت ۳۰ در ۳۰٫۵ در ۴۷٫۵ سانتیمتر (۱۱ در ۱۲ در ۱۸ اینچ، طول/ارتفاع/عرض) ارائه شد که در مجموع بیش از ۲۰۰۰ اینچ
مکعب بود. چاپگر سه بعدی METHOD و METHOD X. در دسامبر ۲۰۱۸، میکربات چاپگر سه بعدی «مِتود» (METHOD) را به عنوان پلی بین ویژگی های دسترسی پذیری رومیزی و فناوری های چاپ سه بعدی صنعتی معرفی کرد. این چاپگر جدید، شامل ۱۵ پتنت از استراتاسیس (شرکت مادر میکربات) و ۱۵ پتنت جدید از میکربات بود. این چاپگر سه بعدی جدید دارای یک محفظه گرمادیدهٔ گردشی (با دمای ۶۰ درجه سلسیوس)، اکسترودرهای دوگانه، از مواد پشتیبان پی وی ای (PVA) محلول استفاده می کند و مجهز به شبکه ای از ۲۱ حسگر برای نظارت بر تمام جنبه های فرایند چاپ سه بعدی است. متود دارای یک صفحه ساخت فولادی فنری است که امکان جداکردن آسان قطعات چاپ شده را فراهم می کند. همچنین دارای محفظه های مواد Dry-Sealed (مهروموم شده و خشک) با نظارت بر رطوبت و دما است و در زمان راه اندازی، قابلیت چاپ با مواد PLA, Tough™ و PET-G را داشت. یک ساختار قاب فلزی فوق سخت، خمش حین چاپ را کاهش می دهد که منجر به وضوح لایه ای دقیق بین ۲۰ تا ۴۰۰ میکرومتر و دقت ابعادی ±۰٫۲ میلی متر می شود. روش های اتصال شامل وای فای، اترنت، کابل یواس بی و درایو یواس بی است. حجم ساخت متود جدید با اکسترودر دوگانه، ۱۹ در
۱۹ در ۱۹٫۶ سانتی متر (طول × عرض × ارتفاع) است. این پلتفرم جدید به میکربات امکان داد تا در اوت ۲۰۱۹ از مدل «مِتود ایکس» (METHOD X) رونمایی کند که شامل یک محفظه ساخت گرم شده (با دمای ۱۰۰ درجه سلسیوس) است که قابلیت چاپ با ماده واقعی ABS، با استفاده از ماده پشتیبان SR-30 و همچنین مواد چاپ سه بعدی بیشتری که در حال توسعه هستند را دارا می باشد. مرکز نوآوری MakerBot. این مرکز که به عنوان راه حلی برای مشتریان بزرگ طراحی شده بود، شامل سخت افزار (مجموعه ای بهینه شده از چاپگرهای سه بعدی)، نرم افزار گردش کار به صورت SAAS (نرم افزار به عنوان سرویس)، خدمات آموزشی و پشتیبانی enterprise (سازمانی) بود. اولین مرکز نوآوری در فوریه ۲۰۱۴ در دانشگاه ایالتی نیویورک در نیوپالتز (SUNY New Paltz) تأسیس شد. مشتریان این مراکز عمدتاً دانشگاه هایی مانند دانشگاه مریلند، فلوریدا پلی تکنیک، دانشگاه ماساچوست آمهرست، و دانشگاه زاویه ای (Xavier University) بودند. بسیاری از این مراکز نوآوری، دسترسی جامعه اطراف خود به چاپ سه بعدی را افزایش داده اند. تولید. تا اواسط سال ۲۰۱۶، فرایند تولید در کارخانه های متعلق به شرکت در نیویورک انجام می شد، اما پس
از آن به شرکت جبیل سیرکیت (Jabil Circuit) برون سپاری شد. پرسنل تولیدی نیویورک اخراج شدند، در حالی که عملیات توسعه، لجستیک و تعمیرات در نیویورک باقی ماند. خدمات. میکربات با شرکت آلتیمیکر (Ultimaker) ادغام شده است که میزبان جامعه آنلاین تینگیورس (Thingiverse) است. کاربران در این پلتفرم می توانند فایل های قابل چاپ سه بعدی را بارگذاری کنند، طراحی ها را مستندسازی نمایند و در پروژه های چاپ سه بعدی و سخت افزارهای متن باز همکاری کنند. این سایت یک مخزن مشارکتی برای فایل های طراحی مورد استفاده در چاپ سه بعدی، برش لیزری و سایر فرآیندهای تولید DIY (خودتان انجام دهید) به شمار می رود. پوشش رسانه ای. میکربات در اوت ۲۰۱۱ در برنامه «گزارش کولبرت» برجسته شد. جاناتان موناگان، هنرمند مقیم میکربات، یک تندیس نیمتنه از استفان کولبرت را که روی یک چاپگر سه بعدی میکربات چاپ شده بود، با کمک یک بالون هواشناسی پر از هلیوم به استراتوسفر فرستاد. نتفلیکس در سپتامبر ۲۰۱۴ مستند «چاپ افسانه» (Print the Legend) را که دربارهٔ تاریخچه میکربات بود، منتشر کرد. جنجال ها. به دلیل فاصله گیری از جامعه متن باز، خروج بنیانگذارانش، مشکلات قابلیت اطمینان م
ربوط به «اکسترودر هوشمند» آن و بندهای بحث برانگیز کاربری در سایت تینگیورس، چندین جنجال حول میکربات به وجود آمد. مشکلات «اکسترودر هوشمند». نسل پنجم چاپگرها به یک اکسترودر قابل تعویض مجهز بود که دارای قابلیت های خودتشخیصی محدودی بود. این فناوری در بازار جدید بود و قرار بود به نگهداری چاپگر کمک کند، اما مشکلات مربوط به طول عمر بسیار کوتاه اکسترودر شایع بود و نیاز به تعویض مکرر با هزینه ای بالا داشت. این موضوع منجر به یک دادخواهی class action (دعوای جمعی) شد که در نهایت رد شد. در نهایت، میکربات اکسترودر معیوب را با یک نسخه جدید جایگزین کرد. سخت افزار منبع بسته. در حدود سپتامبر ۲۰۱۲، شرکت اعلام کرد که برای مدل جدید رپلیکیتور ۲، «روش طراحی ماشین فیزیکی یا رابط کاربری گرافیکی (GUI) خود را به اشتراک نخواهد گذاشت». این فاصله گیری از مدل سخت افزار متن باز قبلی، از سوی بخشی از جامعه مورد انتقاد قرار گرفت، از جمله زکری اسمیت، یکی از بنیانگذاران (که اکنون کارمند سابق است). چاپگرهای نسل پنجم (رپلیکیتور جدید، مینی و Z18) به طور قابل توجهی بسته تر از مدل های قبلی بودند. در سال ۲۰۱۴، این شرکت با انتقادات قابل توجهی روبرو شد ه
نگامی که برای طرح هایی درخواست ثبت اختراع ارائه داد که به ادعای برخی، توسط اعضای جامعه آن ابداع و در تینگیورس منتشر شده بودند، از جمله اکسترودر آزادسازی سریع (quick release extruder). اعضای جامعه، میکربات را متهم کردند که ادعای مالکیت طرح های آنان را دارد، در حالی که این طرح ها با این پیشفرض که به صورت متن باز باقی خواهند ماند، ارائه شده بودند. بری پتیس، مدیرعامل وقت، با انتشار بیانیه ای این منتقدان را رد کرد و به اختراعات منحصر به فردی اشاره نمود که پیش از هرگونه طراحی ایجادشده توسط جامعه به ثبت رسیده بودند، و تأکید کرد که اختراع اکسترودر آزادسازی سریع در سال ۲۰۱۲ ثبت شده بود، در حالی که طراحی متن باز آن برای اولین بار در سال ۲۰۱۳ در تینگیورس منتشر شده بود.
معاهده فردریکشمن یا معاهده هامینا، یک معاهده صلح بود که بین سوئد و امپراتوری روسیه در ۱۷ سپتامبر ۱۸۰۹ منعقد شد. این معاهده به جنگ فنلاند پایان داد و در شهر فنلاندی فردریکشمن (هامینا) امضا شد. روسیه توسط نیکولای رومیانتسف و دیوید آلوپایوس (سفیر روسیه در استکهلم) نمایندگی می شد، در حالی که سوئد توسط ژنرال پیاده نظام کورت فون استدینگک (سفیر سابق سوئد در سن پترزبورگ) و سرهنگ آندرس فردریک اسکیولدبراند نمایندگی می شد. در این معاهده، سوئد سرزمین های فنلاند را به روسیه واگذار کرد. شرایط. طبق این پیمان، سوئد بخش هایی از استان های لاپلند و وستربوتن (شرق رود تورنیو و رود منیون)، جزایر الند و تمام استان های شرق آن را واگذار کرد. سرزمین های واگذار شده، دوک نشین بزرگ فنلاند را تشکیل دادند که فتوحات روسیه در قرن هجدهم بر بخش هایی از کارلیا و ساوونیا (که بعداً "فنلاند قدیم" نامیده شد) نیز در سال ۱۸۱۲ به عنوان شهرستان ویبورگ به آن پیوست. همراه با مجلس ایالتی پوروو (۱۸۰۹) و سوگند فرمانروا، پیمان فردریکشمن سنگ بنای خودمختاری دوک نشین بزرگ، اداره و نهادهای خاص خود را تشکیل می دهد و از این طریق آغازی برای توسعه ای است که منجر به
احیای فرهنگ فنلاندی، برابری جایگاه زبان فنلاندی و در نهایت در سال ۱۹۱۷ به استقلال فنلاند می شود. اشاره ای به وعده امپراتور الکساندر برای حفظ قوانین و امتیازات قدیمی در فنلاند گنجانده شده بود، اما این پیمان از هرگونه تضمین رسمی در مورد وضعیت قانونی ساکنان فنلاند فراتر می رفت. روس ها امتناع کردند و سوئدی ها در موقعیتی نبودند که اصرار کنند. بندهای مشابه در معاهدات صلح رایج بودند، اما آنها نیز مرتباً دور زده می شدند. در دوره روسی سازی فنلاند، ۹۰ سال بعد، دولت روسیه استدلال کرد که این معاهده نقض نشده و از این رو هیچ طرف خارجی حق مداخله ندارد، و این مسئله صرفاً مربوط به امپراتور است که قول اولیه را داده بود. در طول مذاکرات، نمایندگان سوئد تلاش کردند تا از دست دادن جزایر الند، "پیش زمینه های استکهلم"، همانطور که ناپلئون بناپارت به درستی آنها را توصیف کرد، فرار کنند. جزایر الند از نظر فرهنگی، قومی و زبانی کاملاً سوئدی بودند، اما چنین حقایقی در آن زمان اهمیتی نداشتند. در طول قرن نوزدهم، همچنین معلوم شد که جزایر الند جزو منافع بریتانیا بودند، که پس از جنگ کریمه منجر به غیرنظامی سازی جزایر طبق کنوانسیون الند که در معاهد
ه پاریس (۱۸۵۶) گنجانده شده بود، شد. در طول جنگ ائتلاف ششم، روسیه و سوئد اتحادی علیه فرانسه منعقد کردند (۵ آوریل ۱۸۱۲). آنها قصد داشتند در پومرانی سوئد که توسط فرانسوی ها تصرف شده بود، پیاده شوند. روسیه قول داد که دانمارک را برای واگذاری نروژ به سوئد تحت فشار قرار دهد. قرار بود بریتانیا نیز به این پیمان بپیوندد، اما این اتفاق هرگز نیفتاد. سایر برنامه ها به دلیل حمله ناپلئون به روسیه محقق نشدند.
جان میشل (; – ) سیاستمدار اهل ایالات متحده آمریکا بود. او برندهٔ جایزه پرپل هارت و ستاره نقره ای شده است. او شصت و هفتمین دادستان کل ایالات متحده آمریکا بود که در دوران ریاست جمهوری ریچارد نیکسون خدمت کرد و رئیس ستادهای انتخاباتی ریاست جمهوری ۱۹۶۸ و ۱۹۷۲ نیکسون بود. پیش از آن، او وکیل صندوق اوراق قرضه شهرداری و یکی از همکاران نیکسون بود. او به دلیل مشارکت در رسوایی واترگیت محاکمه و محکوم شد.
جان دین (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل ایالات متحده آمریکا است. این وکیل آمریکاییِ محروم از وکالت از ژوئیه ۱۹۷۰ تا آوریل ۱۹۷۳ به عنوان مشاور کاخ سفید رئیس جمهور ایالات متحده ریچارد نیکسون خدمت کرد. دین به خاطر نقشش در لاپوشانی رسوایی واترگیت و شهادت بعدی اش در کنگره به عنوان شاهد شناخته می شود. اعتراف او به یک تبه کاری (Felony) در ازای تبدیل شدن به یک شاهد کلیدی برای دادستانی، در نهایت منجر به کاهش حکم او شد که در فورت هولابرد در خارج از بالتیمور، مریلند، آن را گذراند. پس از اعتراف، او محروم از وکالت شد. اندکی پس از جلسات رسیدگی به واترگیت، دین در مورد تجربیات خود در مجموعه ای از کتاب ها نوشت و برای سخنرانی به ایالات متحده سفر کرد. او بعدها مفسر سیاست معاصر، نویسنده کتاب و ستون نویس FindLaw "ریت" شد. دین در ابتدا طرفدار محافظه کاری به سبک Goldwater بود، اما بعداً منتقد حزب جمهوری خواه شد. دین به ویژه از حمایت حزب از روسای جمهور جورج دبلیو بوش و دونالد ترامپ، و نومحافظه کاری، قدرت اجرایی قوی، نظارت گسترده و جنگ عراق انتقاد کرده است.
RLC یک مدار متشکل از یک مقاومت با مقاومت R، یک سلف با اندوکتانس L، و یک خازن با ظرفیت C را در نظر بگیرید که به صورت سری با جریان i(t) متصل شده و توسط یک منبع ولتاژ با ولتاژ vin(t) تغذیه میشود. افت ولتاژ در مدار برابر است با formula_1. به جای تحلیل یک جواب پیش نهادی برای این معادله (مشابه مثال جرم و فنر که پیشتر بررسی شد)، این بخش به تحلیل پاسخ فرکانسی این مدار می پردازد. با گرفتن تبدیل لاپلاس از معادله formula_2 formula_3 formula_4 که در آن I(s) تبدیل لاپلاس جریانi(t) و Vin(s) تبدیل لاپلاس ولتاژ ورودی و (s) یک پارامتر فرکانس مختلط در حوزه لاپلاس استتابع انتقال بین ولتاژ ورودی و ولتاژ خروجی H(s) است. این تابع انتقال دو قطب (ریشه های چندجمله ای) در مخرج تابع انتقال) در مکان زیر دارد: formula_5 و هیچ صفری (ریشه های چندجمله ای در صورت تابع انتقال) ندارد. علاوه بر این، برای ζ&lt;1 ، اندازهٔ این قطب ها برابر با فرکانس طبیعی ω0​ است و برای ζ&lt;1/2 (که شرط تشدید در مثال نوسانگر هارمونیک بود)، قطب ها به محور موهومی نزدیکتر هستند تا به محور حقیقی. با ارزیابی H(s) در طول محور موهومی s=iω تابع انتقال پاسخ فرکانسی این مد
ار را توصیف می کند. به طور معادل، می توان پاسخ فرکانسی را با تابع انتقال H(s) رابطه بین ولتاژ ورودی و ولتاژ خروجی را توصیف می کند. این تابع انتقال دارای دو قطب (ریشه های چندجمله ای در مخرج تابع انتقال) در مکان زیر است: formula_6 فرکانس زاویه ای (rad/s) فرکانس طبیعی مدار به اوج می رسد. یک ولتاژ ورودی سینوسی در فرکانس ω منجر به یک ولتاژ خروجی در همان فرکانس می شود که به میزان G(ω) مقیاس شده و یک شیفت فاز به اندازه Φ(ω) دارد. بهره و فاز را می توان بر حسب فرکانس رویΦ(ω) یک نمودار بُد رسم کرد. برای ولتاژ خازن در مدار RLC، بهره تابع انتقالH(iω) برابر است با: formula_7 توجه کنید که شباهت بین این بهره و دامنه در معادله (3) چیست. بار دیگر، بهره در فرکانس تشدید ماکزیمم می شود: formula_8 در اینجا، تشدید از نظر فیزیکی متناظر است با داشتن دامنه ای نسبتاً بزرگ برای نوسانات حالت ماندگار ولتاژ دو سر خازن، در مقایسه با دامنه آن در سایر فرکانس های تحریک.
فخرالدین آلتای (; – ) ژنرال نیروی زمینی ترکیه و سیاست مدار ترک بود. نام خانوادگی او «آلتای» توسط مصطفی کمال آتاترک به او داده شد. تانک ترکی آلتای به افتخار او نامگذاری شده است. وی در جنگ های بالکان، جنگ جهانی اول و جنگ استقلال ترکیه حضور داشت. زندگی نامه. فخرالدین آلتای از سرهنگ دوم اسماعیل بیگ، پسر حاجی احمد افندی اهل ازمیر و هایریه خانم، دختر سرهنگ دوم ابراهیم بیگ، در اشکودر در ولایت اسکوتاری (آلبانی فعلی) متولد شد. پدرش با کسب شهرت در جنگ هایی که علیه مالسورها و مونته نگرویی ها در منطقه اشکودر انجام داد، از درجه سروانی در بدو ورود به درجه سرهنگ دومی رسید. او ریشه خود را به ازمیر می رساند و می گوید که جد بزرگش عمر آقا، پسر «اورلالی» بوده است و می گوید که والدینش در موناستیر ازدواج کرده اند. او در سال ۱۹۱۲ در استانبول با مونیمه خانم، دختر طاهر پاشا از خانواده بیبزیک از پودگوریتسا، ازدواج کرد. آنها ۶۲ سال با هم زندگی کردند و صاحب دو فرزند و دو نوه شدند. او از دانشکده نظامی عثمانی در استانبول فارغ التحصیل شد. هنگامی که جنگ جهانی اول آغاز شد، او رئیس ستاد سپاه سوم بود. او هنگام خدمت در جبهه داردانل با مصطفی کما
ل، رئیس جمهور آینده ترکیه، آشنا شد. در سال ۱۹۱۵، او به عنوان معاون وزیر جنگ منصوب شد و در همان سال به درجه میرالی ارتقا یافت. اندکی پس از خدمت در جبهه رومانی، به عنوان فرمانده جبهه فلسطین اعزام شد. پس از شکست در فلسطین، ستاد سپاه دوازدهم به شهر قونیه منتقل شد و او تا پایان جنگ به عنوان فرمانده سپاه دوازدهم خدمت کرد. در طول جنگ استقلال ترکیه، آلتای به عنوان فرمانده سپاه پنجم سواره نظام خدمت کرد. شاید مشهورترین شاهکار او در دوران رهبری سپاه سواره نظام پنجم، نبرد معروف دوملوپینار باشد، جایی که سپاه سواره نظام پنجم در ابتدای نبرد از پشت خطوط یونانیان عبور کرد. سواره نظام او تدارکات و ارتباطات یونانیان را قطع کرد. آنها در میان نیروهای در حال عقب نشینی یونانی ویرانی به بار آوردند و همچنین ژنرال نیکولائوس تریکوپیس، فرمانده نیروهای یونانی در آناتولی را اسیر کردند. در حمله بزرگ اسمیرنا، سپاه سواره نظام پنجم یکی از پیشگامان تهاجمی ارتش ترکیه بود. طبق «تاریخچه باشگاه ورزشی آلتای»، در سال ۱۹۶۶، هنگامی که فخرالدین آلتای از باشگاه ورزشی آلتای در ازمیر بازدید کرد، برای اردوغان توزگه توضیح داد که چگونه نام خانوادگی اش به او
داده شده است. به گفته اردوغان توزگه، او یک خودنویس طلایی به فخرالدین آلتای هدیه داد و از او پرسید که چگونه آلتای را به عنوان نام خانوادگی خود انتخاب کرده است. فخرالدین آلتای پاسخ داد: «وقتی در سال های آتش بس به همراه قاضی مصطفی کمال پاشا از ازمیر بازدید کردیم، باشگاه آلتای در مقابل تیمی مختلط متشکل از پرسنل نیروی دریایی سلطنتی فوتبال بازی کرد. ما با هم بازی را تماشا کردیم. باشگاه آلتای خیلی خوب بازی کرد و وقتی آنها در مقابل انگلیسی ها پیروز شدند، قاضی مصطفی کمال پاشا تحت تأثیر قرار گرفت، از او تجلیل کرد و قدردانی خود را ابراز داشت. پس از گذشت مدت ها، قاضی مصطفی کمال پاشا مرا برای حل اختلاف مرزی با ایران به تبریز فرستاد. در مدت اقامت من در تبریز، قانون نام خانوادگی در مجلس ملی کبیر تصویب شد و مجلس به اتفاق آرا نام آتاتورک را به قاضی مصطفی کمال پاشا داد. تمام کشور به خاطر نام خانوادگی جدیدش به او تبریک گفتند. من نیز تلگرافی فرستادم و جشن گرفتم.» پاسخ آتاتورک که روز بعد دریافت کرد، این بود: فخرالدین آلتای پاشای عزیز، من هم به شما تبریک می گویم و روزهای پرافتخاری را به عنوان آلتای برای شما آرزو می کنم. پس از آن،
فخرالدین گفت: «وقتی تلگراف را دریافت کردم، چشمانم پر از اشک بود. آتاتورک به خاطر خاطره مسابقه فوتبال آلتای که با هم تماشا کرده بودیم و او تحت تأثیر قرار گرفته بود، مرا شایسته نام خانوادگی آلتای دانست.» در سال های ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۵، آلتای توسط افغانستان و ایران برای تعیین مرز میانی مشترکشان انتخاب شد. او در سال ۱۹۴۵ از ارتش بازنشسته شد. بین سال های ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۰ به عنوان معاون حزب جمهوری خواه خلق از بوردور خدمت کرد. پس از سال ۱۹۴۶ از زندگی سیاسی بازنشسته شد. در اوایل دهه ۱۹۵۰، او یکی از نویسندگان مجله تاریخی «تاریخ دنیا» بود. او در سال ۱۹۷۴ در استانبول درگذشت.
لئونارد بودین (; – ) وکیل اهل ایالات متحده آمریکا بود. او یک وکیل و فعال چپ آمریکایی بود که نماینده دانیل السبرگ از اوراق پنتاگون مشهور و بنجامین اسپاک، نویسنده «مراقبت از نوزاد و کودک» بود که از مقاومت در برابر خدمت سربازی در طول جنگ ویتنام حمایت می کرد. دیگر مخالفان جنگ ویتنام که او نماینده آنها بود، جولیان باند، ویلیام اسلون کافین و فیلیپ بریگان بودند.
«اوراق پنتاگون» (Pentagon Papers) که رسماً با عنوان «گزارش دفتر وزیر دفاع ویتنام» (Report of the Office of the Secretary of Defense Vietnam Task Force) منتشر شده است، تاریخچه ای از وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا از دخالت سیاسی و نظامی ایالات متحده آمریکا در ویتنام از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۶۸ است. این اسناد که توسط دانیل السبرگ، که روی این مطالعه کار کرده بود، منتشر شده است، برای اولین بار در صفحه اول «نیویورک تایمز» در سال ۱۹۷۱ به اطلاع عموم رسید. مقاله ای در سال ۱۹۹۶ در «نیویورک تایمز» گفت که «اوراق پنتاگون» از جمله موارد دیگر نشان داده است که دولت لیندون بی. جانسون «به طور سیستماتیک نه تنها به مردم، بلکه به کنگره نیز دروغ گفته است.» «اوراق پنتاگون» فاش کرد که ایالات متحده مخفیانه دامنه اقدامات خود را در جنگ ویتنام با حملات ساحلی به ویتنام شمالی و سپاه تفنگداران دریایی گسترش داده است - که هیچ یک از آنها در رسانه های جریان اصلی گزارش نشده است. السبرگ به دلیل افشای «اوراق پنتاگون»، در ابتدا به توطئه، جاسوسی و سرقت اموال دولتی متهم شد؛ اتهامات بعداً رد شدند، پس از آنکه دادستان هایی که در حال بررسی رسوایی واترگیت بودند،
کشف کردند که اعضای کاخ سفید نیکسون به اصطلاح نشتی گیرهای کاخ سفید دستور داده اند تا در تلاش های غیرقانونی برای بی اعتبار کردن السبرگ شرکت کنند. در ژوئن ۲۰۱۱، اسنادی که «اوراق پنتاگون» را تشکیل می دادند، از طبقه بندی خارج و به طور عمومی منتشر شدند.
مارتا میشل (; – ) با نام کامل مارتا الیزابت بیل میچل همسر جان ان. میچل، دادستان کل ایالات متحده آمریکا در زمان ریاست جمهوری ریچارد نیکسون بود. اظهارات و مصاحبه های عمومی او در طول رسوایی واترگیت صریح و افشاگرانه بود.
علیرضا ملکی (زادهٔ ۲۱ دی ۱۳۷۷) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مهاجم بازی می کند. او سابقهٔ بازی در تیم های پرسپولیس، ماشین سازی تبریز، سایپا و نساجی مازندران را دارد.
«اثر مارتا میشل» زمانی رخ می دهد که یک متخصص پزشکی، درک دقیق بیمار از وقایع واقعی را به عنوان توهم برچسب گذاری می کند و در نتیجه خطای پزشکی رخ می دهد. توضیحات. طبق گفته بل «و همکاران»، «گاهی گزارش های نامحتمل به اشتباه علائم بیماری روانی فرض می شوند (ماهر، ۱۹۹۸)»، به دلیل «شکست یا ناتوانی در تأیید اینکه آیا وقایع واقعاً رخ داده اند یا خیر، مهم نیست که چقدر از نظر شهودی برای پزشک پرمشغله نامحتمل به نظر برسند.» نمونه هایی از چنین موقعیت هایی عبارتند از: نویسندگان به نقل از روان درمانگر جوزف برک گزارش می دهند که «حتی پارانوئیدها هم دشمن دارند.» هذیان ها «باورهای غیرطبیعی» هستند و ممکن است عجیب و غریب (که غیرممکن به نظر می رسند) یا غیرعجیب و غریب (ممکن، اما توسط پزشک بسیار بعید در نظر گرفته می شوند) باشند. باورهایی در مورد مسموم شدن، تحت تعقیب بودن، خیانت زناشویی یا توطئه در محل کار، نمونه هایی از باورهای غیرعجیب و غریب هستند که ممکن است هذیان تلقی شوند. هر بیماری می تواند توسط پزشکان، به ویژه بیمارانی که سابقه هذیان های پارانوئید دارند، اشتباه تشخیص داده شود. منشأ. روانشناس برندان ماهر این اثر را به نام مارتا می
شل نامگذاری کرد. میچل همسر جان میشل، دادستان کل ایالات متحده آمریکا در دولت نیکسون بود. هنگامی که او ادعا کرد که مقامات کاخ سفید درگیر فعالیت های غیرقانونی هستند، ادعاهای او به بیماری روانی نسبت داده شد. با این حال، در نهایت، حقایق رسوایی واترگیت او را تبرئه کرد و به او لقب "کاساندرای واترگیت" را داد. اگرچه گفته شده است که بسیاری از ادعاهای او هنوز اثبات نشده است، حتی برخی از ادعاهای افراطی او نیز تأیید شده اند. او ادعا کرد که پس از احضار شوهرش به واشینگتن دی.سی.، در طول سفری به کالیفرنیا، به او مواد مخدر خورانده و او را تحت نظر داشته اند تا از ترک هتل یا تماس تلفنی با رسانه های خبری جلوگیری شود. جیمز مک کورد در سال ۱۹۷۵ تأیید کرد که داستان او درست است، همانطور که در «نیویورک تایمز» گزارش شده است. شواهد بیشتری که ادعاهای میچل را تأیید می کند، در یک مقاله خبری در سال ۲۰۱۷ در «نیوزویک» در مورد انتصاب استیون بی. کینگ، مأمور امنیتی که میشل را ربوده بود، به عنوان سفیر ایالات متحده آمریکا در جمهوری چک منتشر شد. در سال ۲۰۲۲، نتفلیکس مستندی با عنوان «اثر مارتا میشل» منتشر کرد.
برندان ماهر (; – ) دانشمند در زمینه روان شناسی اهل بریتانیا بود.
ضبط های صوتی مکالمات بین رئیس جمهور ایالات متحده ریچارد نیکسون و مقامات دولت نیکسون، اعضای خانواده نیکسون و کارکنان کاخ سفید در طول رسوایی واترگیت در سال های ۱۹۷۳ و ۱۹۷۴ منتشر شد که منجر به استعفای نیکسون شد. در فوریه ۱۹۷۱، یک سیستم ضبط صدای فعال شونده و میکروفون های مخفی در دفتر بیضی، از جمله در میز ویلسون نیکسون، با استفاده از ضبط صوت های حلقه باز سونی TC-800B برای ضبط صدای منتقل شده و شنود نصب شد. این سیستم گسترش یافت و شامل اتاق های دیگری در کاخ سفید و کمپ دیوید نیز شد. این سیستم در ۱۸ ژوئیه ۱۹۷۳، دو روز پس از آنکه در نتیجه جلسات استماع کمیته واترگیت سنای ایالات متحده عمومی شد، خاموش شد. نیکسون اولین رئیس جمهوری نبود که مکالمات کاخ سفید خود را ضبط می کرد؛ از سال ۱۹۴۰، از فرانکلین دلانو روزولت تا نیکسون، هر رئیس جمهور مقداری ضبط صدا انجام می داد. این سیستم در جریان شهادت تلویزیونی دستیار کاخ سفید الکساندر باترفیلد در برابر کمیته واترگیت سنای ایالات متحده در سال ۱۹۷۳ ذکر شد. امتناع نیکسون از اجابت احضاریه برای نوارها، مبنای ماده استیضاح علیه او بود و منجر به استعفای او در ۹ اوت ۱۹۷۴ شد. در ۱۹ اوت ۲۰۱۳، موزه
و کتابخانه ریاست جمهوری ریچارد نیکسون و دفتر ملی بایگانی و مدارک آمریکا ۳۴۰ ساعت آخر نوارها را که دوره ۹ آوریل تا ۱۲ ژ&lt;ئیه ۱۹۷۳ را پوشش می دهد، منتشر کردند.
«نشتی گیرهای کاخ سفید» که گاهی به اختصار «نشتی گیرها»، «پروژه اتاق ۱۶»، «ODESSA» یا به طور رسمی تر، «واحد تحقیقات ویژه» کاخ سفید نامیده می شود، یک واحد تحقیقات ویژه مخفی کاخ سفید بود که ظرف یک هفته پس از انتشار اوراق پنتاگون در ژوئن ۱۹۷۱، در دوران ریاست جمهوری ریچارد نیکسون تأسیس شد. وظیفه آن متوقف کردن و/یا پاسخ دادن به نشت اطلاعات طبقه بندی شده، مانند «اوراق پنتاگون»، به رسانه های خبری بود. کار این واحد پس از «دستبرد ناشیانه به دانیل السبرگ» «کاهش یافت» اما برخی از عوامل سابق آن در حالی که هنوز در کاخ سفید مشغول به کار بودند، به همراه مدیران کمیته انتخاب مجدد رئیس جمهور، به فعالیت های غیرقانونی روی آوردند، از جمله دستبرد واترگیت و رسوایی واترگیت پس از آن. این گروه به عنوان «کارچاق کن های» نیکسون توصیف شده اند.