Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن انگیز با پیروز شدن برابر چین، مدال طلا را تصاحب کرد. در المپیک زمستانی ۱۹۹۸ که در شهر ناگانو برگزار شد، زنان برای اولین بار در رشته های هاکی روی یخ (با کسب مدال طلا توسط ایالات متحده آمریکا) و کرلینگ (با کسب مدال طلا توسط کانادا) به رقابت پرداختند. رقابت های جدید متعددی در المپیک تابستانی ۲۰۰۰ در سیدنی اولین حضور خود را به نمایش گذاشتند. رشته های وزنه برداری، پنج گانه مدرن، تکواندو، ورزش سه گانه، ترامپولین برای اولین بار مسابقات آنها در استرالیا برگزار شد. در المپیک زمستانی ۲۰۰۲ که در سالت لیک سیتی برگزار شد، رقابت سورتمه سری زنان برای اولین بار انجام شد. جیل بکن و وونتا فلاورز از ایالات متحده آمریکا در تنها بخش از رشته سورتمه سُری بازی های ۲۰۰۲ که برای زنان برگزار شد در بخش دو نفره زنان مدال طلا را کسب کردند. ۲۰۰۴–۲۰۱۲. از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۲، بازی های المپیک شاهد پیشرفت های بسیار مهمی در بخش زنان بود که نماد دوره تحول در جهت مشارکت بیشتر و یکسان نگری جنسیتی بود. المپیک تابستانی ۲۰۰۴ برای اولین بار در تاریخ، کشتی زنان و بخش سابر در رشته شمشیر بازی را رقم زد، وفق اینکه ورزشکاران زن افغانستان به دنبال منع شدن د
ر سال ۲۰۰۰، برای اولین بار در بازی ها به رقابت پرداختند. این نقاط عطف نه تنها گستره ورزش های در دسترس زنان در المپیک را افزایش داد بلکه موانع فرهنگی را به چالش کشید، نمونه ای از آن کسب مدال طلا توسط ماریل زاگونیس از ایالات متحده در بخش سابر رشته شمشیربازی بود که توانایی ورزشی زنان در صحنه جهانی را به نمایش گذاشت. در سال ۲۰۰۴، زنان افغانستان بعد از محرومیت در المپیک سیدنی توسط کمیته ملی المپیک به خاطر مخالفت با حضور زنان در ورزش توسط حکومت طالبان، برای اولین بار در تاریخ این کشور در بازی های المپیک به رقابت پرداختند. در المپیک تابستانی ۲۰۰۸، اضافه شدن رقابت های دوچرخه سواری بی ام ایکس، ۳۰۰۰ متر با مانع زنان و شنای ماراتن ۱۰ کیلومتر تنوع بیشتری به بازی ها بخشید و بستر جدیدی برای درخشش ورزشکاران زن فراهم کرد. تنها رشته های بیسبال و بوکس باقی مانده بود که زنان هنوز نتوانسته بودند در آنها به رقابت بپردازند. در المپیک زمستانی ۲۰۱۰ این روند تداوم یافت و برای اولین بار اسکی کراس در هر دو رده مردان و زنان به بازی ها اضافه شد، هر چند به علت جلوگیری از مسابقه اسکی پرش زنان به خاطر دلواپسی مشارکت، مشاجراتی رخ داد. اشلی م
ک آیور از کانادا اولین مدال طلا در این رشته را در رده زنان کسب کرد. هنگامی که بخش اسکی پرش به خاطر تعداد کم ورزشکاران و کشورهای شرکت کننده توسط کمیته ملی المپیک از برنامه بازی ها حذف شد، مشاجراتی درگرفت. جمعی متشکل از پانزده زن آماده رقابت در بخش اسکی پرش، پرونده دادخواستی را علیه کمیته سازمان دهی ونکوور در بازی های المپیک و پاراالمپیک زمستانی ۲۰۱۰ به دلیل تخطی این کمیته از منشور حقوق و آزادی های کانادا تشکیل دادند چون که مردان در همان بخش به رقابت پرداختند. این طرح دعوی با حکم قاضی، مبنی بر اینکه وضعیت توسط منشور تعیین نمی شد، به شکست انجامید. در المپیک تابستانی ۲۰۱۲ با افزوده شدن رشته بوکس زنان برای اولین بار به بازی های المپیک، گام بلندی برای برابری جنسیتی برداشته شد. این امر که با تصمیم کمیته ملی المپیک مبنی بر حذف رشته بیسبال از برنامه بازی های ۲۰۱۲ همراه بود، بدین مفهوم بود که زنان برای اولین بار در بازی های المپیک تابستانی، در تمام رشته های ورزشی به رقابت پرداختند. این رخداد برجسته با تغییر جهت جهانی قابل توجه ای همراه بود زیرا تمام کمیته های ملی المپیک، ورزشکاران زن را به مسابقات اعزام کردند و کشورهای
ی همچون برونئی، عربستان سعودی و قطر برای اولین بار بود که زنان را در هیئت ورزشی خود قرار داده بودند و این امر استقبال وسیع مشارکت جهانی ورزش زنان را بازتاب می دهد. در سال ۲۰۱۲، برای اولین بار تعداد ورزشکاران زن در کاروان ورزشی آمریکا از مردان پیشی گرفت. در سال ۲۰۱۲، زنان تقریباً ۴۴ درصد از مجموع ورزشکاران المپیک را تشکیل می دادند که پیشرفت اساسی در غلبه بر حائل های جنسیتی و ترویج محیط ورزشی فراگیرتر را برجسته کرد. بازی های ۲۰۱۲ لندن، به خاطر مورد اشاره قرار گرفتن با عنوان «بازی های زنان» شاخص بود که پیشرفت قابل توجه در امر مشارکت ورزشکاران زن را بازتاب می دهد. این پیشرفت ها بر تعهد اقدام المپیک مبنی بر برابری جنسیتی تأکید داشت، فرصت های بیشتری برای نمایش استعداد آنها در دسترس قرار می داد و الهام بخش نسل های بعدی ورزشکاران زن برای دنبال کردن رویاهای آنها در المپیک بود. ۲۰۱۴–۲۰۱۸. المپیک زمستانی ۲۰۱۴ که در سوچی برگزار شد با کسب مدال طلا توسط کارینا فوگت در رشته اسکی پرش زنان، برهه ای نوین را مشاهده کرد. این دستاورد گام مهم رو به جلویی برای برابری جنسیتی در ورزش های زمستانی بود. المپیک تابستانی ۲۰۱۶ هم با یک اتف
اق تاریخی دیگر برای اولین بار همراه بود و رشته راگبی به رقابت ها اضافه شد که طی آن تیم استرالیا در مسابقات راگبی هفت نفره قهرمان شد. در همین حال، المپیک ۲۰۱۶ که در ریو برگزار شد حضور دوباره رشته گلف به برنامه بازی های المپیک، بعد از بیش از یک قرن غیبت را گرامی داشت. اینبی پارک از کره جنوبی از این موقعیت استفاده کرد و مدال طلا را در اختیار گرفت و به عنوان یک رشته ورزشی در المپیک، علاقه به گلف را دوباره احیاء کرد. این بازی ها همچنین رکورد چشمگیری را برای تیم های ورزشی زنان آمریکا به ارمغان آورد، ۲۹۱ زن از این کشور در رشته های مختلف ورزشی به رقابت پرداختند و در مجموع ۶۵ مدال که بی سابقه بود، را کسب کردند. از جمله این ورزشکاران افتخار آفرین، کیتی لدکی و سیمون بایلز بودند که هر یک صاحب پنج مدال شدند و بر برتری خود به ترتیب در رشته های شنا و ژیمناستیک صحه گذاشتند. با فرا رسیدن برگزاری المپیک زمستانی ۲۰۱۸ در شهر پیونگ چانگ، مسیر رو به رشد رویداد المپیک با معرفی رویدادهای هیجان انگیز جدید مانند اسنوبرد بیگ ایر و کرلینگ دو نفره ترکیبی تداوم یافت. جیمی اندرسون از ایالات متحده آمریکا با کسب مدال هایی در هر دو بخش بیگ ای
ر و اسلوپ استایل، به عنوان ورزشکاری برجسته ظاهر شد و جایگاه خود را به عنوان یکی از پرافتخارترین ورزشکاران تاریخ المپیک در رشته اسنوبرد تثبیت کرد. این گونه پیشرفت ها تأکیدی بر تداوم تلاش ها برای تنوع و توسعه برنامه های المپیک بود و فرصت های جدیدی را برای ورزشکاران و جذب بینندگان، با مهارت و نمایش های ورزشی هیجان انگیز در دسترس قرار داد. ۲۰۲۰-اکنون. در سال ۲۰۲۰ با تغییر قانون، اجازه داده شد تا یک ورزشکار زن و مرد به طور مشترک پرچم کشور خود را در مراسم افتتاحیه حمل کنند. در نتیجه ۹۱ درصد از کمیته های ملی المپیک، یک ورزشکار زن را به عنوان یکی از پرچمداران خود برگزیدند. در المپیک ۲۰۲۰ که در توکیو برگزار شد، با برداشتن گام های بلند مهم به سمت مشارکت همگانی (inclusivity) و چند سانی، دوران حیاتی را در تاریخ ورزش به ثبت رساند. به طور برجسته، شرکت لورل هوبارد ورزشکار تراجنسیتی در رشته وزنه برداری رده فوق سنگین زنان، بر موضع در حال تکامل المپیک در مورد بازنمایی جنسیتی تأکید داشت. رشته های ورزشی جدید مانند سافت بال، کاراته، صعود ورزشی (sport climbing)، موج سواری و اسکیت بوردینگ بسترهایی را برای ورزشکاران زن فراهم کرد تا
استعدادهای خود در صحنه جهانی را نشان دهند. در ورزش های بالارونده، سرآغاز مسابقات در بخش های سرعتی، بولدرینگ و سر طناب در هر دو رده مردان و زنان، نمونه ای از تلاش های صورت گرفته به سمت برابری جنسیتی بود. علاوه بر این، گنجاندن رقابت مختلط در رشته شنا و مسابقه شنای ۱۵۰۰ متر آزاد زنان، فرصت ها را گسترش داد و هنجارهای سنتی را به چالش کشید. این تغییرات تأکیدی بر تعهد انجام بازی های المپیک مبنی بر برابری جنسیتی بود و تغییرات اجتماعی گسترده تر به سوی دربر گرفتن دستاوردهای ورزشی گوناگون و ترویج رقابت فراگیر در بالاترین سطوح را بازتاب می دهد. در رشته تنیس مردان تغییری صورت گرفت بدین نحو که همانند رده زنان در تمام دوره های قبل، بازی در سه ست انجام گرفت. در المپیک ۲۰۲۰، زنان برای اولین بار اجازه یافتند تا در رشته قایقرانی سرعت به رقابت بپردازند. تا قبل از این دوره المپیک، زنان تنها مجاز بودند در رشته قایق رانی آب های آرام مسابقه دهند ولی در قایقرانی سرعت اجازه نداشتند به رقابت بپردازند. در سال ۲۰۲۲، زنان ۵۰ درصد از منصب های کمیسیون های کمیته بین المللی المپیک را در اختیار داشتند. فدراسیون بین المللی اسکی اعلام کرده بود ک
ه قصد دارد برای اولین مرتبه، بخش اسکی نوردیک ترکیبی زنان را در برنامه بازی های المپیک زمستانی ۲۰۲۲ قرار دهد. هر چند همانند سال ۲۰۱۸، اسکی نوردیک ترکیبی در المپیک زمستانی ۲۰۲۲ تنها با سه رویداد مختص مردان برگزار شد. زنان بخش مهمی از مجموع ورزشکاران به حساب می آمدند و در گستره ای از رقابت ها، از اسکی آلپاین تا بابسلد به رقابت می پرداختند و مهارت های خود را در طیف وسیعی از رشته های ورزشی به نمایش می گذاشتند. ورزشکاران زن در طی رقابت های پر شمار، مدال کسب کردند که حس رقابت جویی و مهارت آنها را مشخص می کند. ورزشکارانی مانند آیلین گو در رشته اسکی آزاد و اسنوبرد سواری، و آنا شچرباکووا در پاتیناژ با دریافت مدال های طلا، چهره های شاخص بودند. بازی های المپیک ۲۰۲۴ که در پاریس برگزار شد از این لحاظ که «اولین دوره رقابتهای المپیک در تاریخ با برابری کامل جنسیتی در پهنه اجرا» بود، قابل توجه بودند. از ۱۱٬۲۱۵ ورزشکار ثبت نام شده، ۵٬۷۱۲ نفر مرد و ۵٬۵۰۳ نفر زن بودند. تعدادی ورزشکار با جنسیت کوئیر و مرد ترنس (trans-male) همچون هرگی باکایدان در رقابت های زنان شرکت کردند. المپیک ۲۰۲۴ جلوه گر ۲۸ رشته ورزشی دارای تعادل جنسیتی بود، و
فق اینکه ۱۵۲ رقابت مدال دار برای زنان و ۲۰ رقابت مختلط در نظر گرفته شده بود. در المپیک تابستانی ۲۰۲۴، فهرست گروه ورزشکاران ایالات متحده آمریکا برای چهارمین دوره متوالی، تعداد زنان بیشتری نسبت به مردان را دربرداشت که شامل ۳۱۴ زن و ۲۷۹ مرد بود. رشته ورزشی. زنان در رشته های ورزشی جدول ذیل در بازی های المپیک به رقابت پرداخته اند. ناهمسانی های جنسیتی. دو و میدانی در رویدادهای ترکیبی در المپیک، زنان در رشته ترکیبی هفت گانه به رقابت پرداختند ولی مردان با سه رویداد بیشتر در رشته ترکیبی دهگانه مسابقه دادند. از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۸۰، رشته ترکیبی پنج گانه زنان برگزار شد قبل از اینکه به هفت گانه توسعه یابد. در دوی سرعت با مانع در المپیک، مردان در ۱۱۰ متر با مانع به رقابت پرداختند در حالی که برای زنان این امر ۱۰۰ متر بود. تا المپیک ۱۹۶۸، مسافتی که زنان در رشته دو و میدانی به رقابت می پرداختند ۸۰ متر بود، هر چند در سال ۱۹۶۱ به صورت آزمایشی به ۱۰۰ متر افزایش یافت ولی مسافت ۱۰۰ متر جدید در سال ۱۹۶۹ به صورت رسمی اجرا شد. در هر دو رده زنان و مردان، شرکت کنندگان در مجموع از روی ده مانع عبور می کنند و بین هر دو مانع سه گام برمی دارند
. از قدیم زنان در مسافت ۳۰۰۰ متر به رقابت می پرداختند تا اینکه در سال ۱۹۹۶ با مسابقه مسافت ۵۰۰۰ متر مردان تطبیق پیدا کرد. به طور مشابه، زنان در سالهای ۱۹۹۲ و ۱۹۹۶ در مسابقه پیاده روی سرعت ۱۰ کیلومتر به رقابت می پرداختند قبل از اینکه آن رقابت به مانند مسافت استاندارد ۲۰ کیلومتر مردان تغییر پیدا کند. توسعه برنامه ورزش زنان برای تطبیق یافتن با مردان به کندی پیش می رفت. رقابت های پرش سه گام در سال ۱۹۹۶، پرتاب چکش و پرش با نیزه در ۲۰۰۰، دو با مانع (steeplechase) در ۲۰۰۸ به برنامه رقابت ها اضافه شدند. تنها تفاوت باقی مانده مربوط به رقابت پیاده روی سرعت ۵۰ کیلومتر مردان است. در حالی که از افزودن رقابت ۵۰ کیلومتر زنان به برنامه بازی های حمایت شده است در عین حال پیشنهادهایی مبنی بر حذف این رویداد مختص مردان از برنامه رقابت های المپیک مطرح گردیده است. قایق رانی تا المپیک ۲۰۲۰ توکیو، زنان از رقابت در دو رشته قایق رانی سرعت و اسلالوم محروم بودند. بوکس در المپیک تابستانی، رقابت های بوکس مردان در سه راند سه دقیقه ای و بوکس زنان در چهار راند دو دقیقه ای برگزار می شود. همچنین زنان در سه دسته وزنی مسابقه می دهند ولی این امر ب
رای مردان در ده دسته انجام می پذیرد. دوچرخه سواری جاده از سال ۱۹۸۴ که رقابت های دوچرخه سواری زنان در المپیک برگزار شد، مسافت مسابقه جاده برای زنان ۱۴۰ کیلومتر و برای مردان ۲۵۰ کیلومتر بوده است. بخش تایم تریل هم به ترتیب برای زنان ۲۹ کیلومتر و برای مردان ۴۴ کیلومتر بود. هر کشور برای بازی های المپیک تابستانی، حداکثر می تواند پنج ورزشکار مرد و چهار ورزشکار زن اعزام کند. تنیس تا بازی های المپیک ۲۰۲۰، زنان در مسابقات سه ست به رقابت می پرداختند که این امر برای مردان پنج ست بود. در المپیک ۲۰۲۰ توکیو، مسابقات مردان کوتاه تر شد و از پنج ست به سه ست کاهش یافت. فوتبال در رشته فوتبال بازی های المپیک، برای زنان هیچ گونه محدودیتی در نظر گرفته نشده است در حالی که در رده مردان تنها مجاز هستند از سه بازیکن بالای ۲۳ سال استفاده کنند و بقیه بازیکن ها باید دارای سن زیر ۲۳ باشند. کشتی در بازی های المپیک، زنان از رقابت در بخش کشتی فرنگی محروم هستند. تا قبل از سال ۲۰۱۶، زنان در بخش کشتی آزاد در چهار دسته وزنی به رقابت می پرداختند در حالی که مردان در هفت دسته وزنی مسابقه می دادند که پیش از آن هم مردان در ده دسته وزنی به رقابت می پرد
اختند. از المپیک ۲۰۱۶، تعداد دسته وزنی در بخش کشتی آزاد برای هر دو رده زنان و مردان، شش دسته در نظر گرفته شد. برابری جنسیتی. در دوران ابتدایی بازی های المپیک، تعداد زیادی از کمیته ملی المپیک کشورها ورزشکار زن کمتری به مسابقات اعزام می کردند زیرا باید هزینه فرد همراه زنان را هم متقبل می شدند که این امر برای ورزشکاران مرد لزومی نداشت. رفتار و برخوردهای صورت گرفته با ورزشکاران زن در مقایسه با ورزشکاران مرد، در سطح پایین تری بود. به عنوان نمونه در سال ۲۰۱۲، تیم ملی فوتبال زنان ژاپن با کلاس اقتصادی پروازی به مسابقات اعزام شد در حالی که تیم مردان با کلاس تجاری به مسابقات اعزام شدند. هر چند زنان در تمام رشته های ورزشی المپیک تابستانی مسابقه می دهند ولی هنوز ۳۹ رقابت وجود دارد که رده زنان در آنها وجود ندارد و زنان در آنها رقابت نمی دهند. مردان مجبور هستند در مسابقات طولانی تر و دشوارتری به رقابت بپردازند همانند دو ۱۱۰ متر با مانع که این مسافت برای زنان ۱۰۰ متر با مانع است. نقش کمیته بین المللی المپیک. کمیته بین المللی المپیک (IOC) در سال ۱۸۹۴ توسط پیر دو کوبرتن ایجاد شد و اکنون بالاترین مقام قدرت جنبش المپیک محسوب می
شود. ستاد مرکزی آن در لوزان، سوئیس قرار دارد. جایگاه بالاترین مقام قدرت جنبش المپیک چندین وظیفه مختلف را دربر گرفته است که از جمله ترویج ارزش های المپیک، تداوم برگزاری مرتب مراسم جشن بازی های المپیک و حمایت از هر سازمان مرتبط با جنبش المپیک است. برخی از ارزش های المپیک که کمیته بین المللی المپیک مبادرت به ترویج آن می کند از قبیل ممارست اخلاق ورزشی، حذف تبعیض در ورزش، ترغیب مشارکت زنان در ورزش، مبارزه با استفاده از داروها و مواد غیرمجاز در ورزش، و تلفیق ورزش، فرهنگ و آموزش با یکدیگر است. کمیته بین المللی المپیک با ایجاد کمیسیون های مختلف که بر حوزه خاصی تمرکز دارند، از این ارزش ها حمایت می کند. این کمیسیون ها در طول سال کنفرانس هایی برگزار می کنند که در آن افراد مختلفی از سراسر جهان، ایده ها و روش های خود را در جهت پیاده سازی ارزش های المپیک در زندگی مردم در سطح بین المللی مطرح می کنند. کمیسیون ها همچنین مسئولیت دارند تا یافته های خود را به رئیس کمیته بین المللی المپیک و هیئت اجرایی گزارش دهند. رئیس می تواند اعضاء را بر اساس علائق و تخصص آنها به کمیسیون های مختلف تخصیص دهد. در سال ۱۹۸۱ برای اولین بار دو زن به
نام های فلور ایساوا فونسکا از ونزوئلا و پیریو هاگمن (Pirjo Häggman) از فنلاند جزو اعضای کمیته بین المللی المپیک قرار گرفتند. تعداد اعضای کمیته بین المللی المپیک می تواند تا ۱۱۵ عضو برسد و در حال حاضر تعداد اعضای آن از ۷۹ کشور انتخاب شده است. کمیته بین المللی المپیک در سراسر جهان به عنوان یک نهاد مسئول قدرتمند محسوب می شود زیرا این کمیته می تواند سیاست هایی را پایه ریزی کند که به عنوان استانداردی برای سایر کشورها در عرصه ورزشی تبدیل شود. در سال ۲۰۱۱، از مجموع ۱۰۶ اعضای کمیته بین المللی المپیک، تنها ۲۰ نفر را زنان تشکیل می دادند. در سال ۲۰۲۳، از مجموع ۱۰۷ عضو کمیته بین المللی المپیک، تعداد زنان ۴۴ نفر بود. تأثیر بازی های جهانی زنان. سابقه در سال ۱۹۱۹ آلیس میلیا، قایقران آماتور و مترجم فرانسوی با هدف گنجاندن دو و میدانی زنان در المپیک تابستانی ۱۹۲۴، مبادرت به مذاکره با کمیته ببن المللی المپیک و اتحادیه بین المللی فدراسیون های دو و میدانی کرد. بعد از رد درخواست او، برگزاری المپیاد زنان در مونت کارلو را سازماندهی کرد. این امر پیش درآمدی بر برگزاری اولین دوره بازی های جهانی زنان شد. این رویداد به عنوان اعتراضی در
برابر امتناع کمیته بین المللی المپیک از رقابت زنان در رشته دو و میدانی تلقی شد و پیامی برای رئیس آنها پیر دو کوبرتن بود که مخالف حضور زنان در المپیک بود. میلیا به سوی تأسیس فدراسیون بین المللی ورزش زنان حرکت کرد که اولین دوره بازی های جهانی زنان را سازماندهی کرد. بازی ها اولین دوره بازی های المپیک زنان در سال ۱۹۲۲ در پاریس برگزار شد. ورزشکاران در یازده رویداد: ۶۰ متر، ۱۰۰ یارد، ۳۰۰ متر، ۱۰۰۰ متر، ۴ در ۱۱۰ یارد امدادی، دو بامانع ۱۰۰ یارد، پرش ارتفاع، پرش طول، پرش طول ایستاده، پرتاب نیزه و پرتاب وزنه به رقابت پرداختند. ۲۰٬۰۰۰ نفر در این بازی ها حضور یافتند و ۱۸ رکورد جهانی به ثبت رسید. با وجود موفقیت آمیز بودن این رویداد، کمیته بین المللی المپیک هنوز از گنجاندن دو و میدانی زنان در المپیک تابستانی ۱۹۲۴ خودداری می کرد. علاوه بر این موارد، کمیته بین المللی المپیک و اتحادیه بین المللی فدراسیون های دو و میدانی به خاطر استفاده از واژه المپیک در نامگذاری این رویداد اعتراض کردند، به همین علت فدراسیون بین المللی ورزش زنان نام این رویداد را برای دوره ۱۹۲۶ به بازی های جهانی زنان تغییر داد. بازی های جهانی زنان ۱۹۲۶ در شهر
گوتنبرگ، سوئد برگزار شد. بخش پرتاب دیسک به برنامه رقابت ها اضافه شد. این بازی ها در حضور ۲۰٬۰۰۰ تماشاگر برگزار شد که در نهایت کمیته بین المللی المپیک را متقاعد ساخت تا اجازه دهد زنان در تعدادی از بخش های رشته دو و میدانی المپیک به رقابت بپردازند. کمیته بین المللی المپیک به زنان اجازه داد در المپیک ۱۹۲۸ در رشته دو و میدانی در بخش های دو ۱۰۰ متر، ۸۰۰ متر، ۴ در ۱۰۰ متر امدادی، پرش ارتفاع و پرتاب دیسک به رقابت بپردازند. از سری رویدادهای بازی های جهانی زنان، دو دوره دیگر در سال های ۱۹۳۰ در پراگ و ۱۹۳۴ در لندن برگزار شد. بعد از اینکه دولت فرانسه در سال ۱۹۳۶ بودجه فدراسیون بین المللی ورزش زنان را قطع کرد، این فدراسیون مجبور شد به فعالیت خود خاتمه دهد.
مجاهدین روز شنبه اصطلاحی سیاسی است که نخستین بار احمد کسروی و مهدی ملک زاده در کتاب های تاریخ مشروطه ایران و تاریخ انقلاب مشروطیت ایران به کار برده اند. در اصل، این اصطلاح به سیاستمدارانی فرصت طلب اشاره دارد که در انقلاب مشروطه ایران مشروطه خواه نبودند، اما وقتی محمدعلی شاه خلع شد، ناگهان جناح خود را تغییر دادند. دو نمونه ای که کسروی و ملک زاده برای این واژه به کار بردند قوام السلطنه و وثوق الدوله دو برادری بودند که در انقلاب مشروطه در جناح استبداد ایستادند اما پس از فتح تهران مشروطه خواه شدند و در سلطنت مشروطه احمدشاه قاجار به نخست وزیری رسیدند. اصطلاح مجاهدین شنبه تنها برای افراد مرتبط با انقلاب مشروطه به کار نمی رود، بلکه به تمام افرادی اشاره دارد که در طول تاریخ ایران از این طریق موفق به تصاحب قدرت و حتی گاه ضدانقلاب و سرکوب آزادی خواهان شده اند.
نیمه شب (انگلیسی: Midnight) یک فیلم اکشن و دلهره آور آمریکایی آماده اکران به کارگردانی جاشوا اوتیس میلر (در اولین کارگردانی خود) و نویسندگی لامونت مگی و جف برد است. بازیگرانی چون الکساندرا شیپ، رزاریو داوسون، میلا یوویچ و رایان گوزمن در این فیلم به ایفای نقش پرداخته اند. خلاصه داستان. فیلم زن نابینایی را دنبال می کند که توسط مجرمان بین المللی شکار می شود و به دنبال بسته ای می گردند که معتقدند خواهر مامور فدرالش به او داده است. ساخت. فیلمبرداری اصلی در اوت ۲۰۲۴ در کنتیکت به پایان رسید.
نشان های جغرافیایی و خوراک های سنتی در اتحادیه اروپا () سه طرح کلی و تدبیری در اتحادیه اروپا برای نشان های جغرافیایی و خوراک های سنتی و مشتمل بر نام مبدأ حفاظت شده (PDO)، نشان های جغرافیایی حفاظت شده (PGI) و خوراک های سنتی تضمین شده (TSG) است که برندهای محصولات کشاورزی و مواد غذایی، شراب ها و مشروبات الکلی را ترویج و محافظت می کنند. محصولات ثبت شده تحت یکی از سه طرح یادشده ممکن است با لوگوی آن طرح علامت گذاری شوند تا به شناسایی آنها کمک کنند. این طرح ها بر اساس چارچوب قانونی ارائه شده توسط مقررات اتحادیه اروپا شماره ۱۱۵۱/۲۰۱۲ در پارلمان اروپا و شورایِ ۲۱ نوامبر ۲۰۱۲ در مورد «نمایه کیفیت» برای محصولات کشاورزی و مواد غذایی ایجاد شد. این مقررات در اتحادیه اروپا و همچنین در ایرلند شمالی اعمال می شود. حفاظت از محصولات ثبت شده به تدریج در سطح بین المللی از طریق توافقات دوجانبه بین اتحادیه اروپا و کشورهای غیر اتحادیه اروپا گسترش می یابد. این توافق تضمین می کند که فقط محصولاتی که ثابت شده خاستگاه شان از یک منطقه خاص هستند، مجاز به استفاده از آن نمایه تجاری در معاملات هستند. این قانون نخستین بار در سال ۱۹۹۲ لازم الاجر
ا شد. هدف از این قانون حمایت از شهرت خوراک های محلی، ترویج فعالیت های روستایی و کشاورزی، کمک به تولیدکنندگان برای به دست آوردن قیمت گران تر برای محصولات معتبر و قابل اعتماد خود، و حذف رقابت ناعادلانه و جلوگیری از گمراه کردن مصرف کنندگان توسط تولیدکنندگان محصولات غیر اصیل است که ممکن است کیفیت پایین تر یا طعم متفاوتی داشته باشند. منتقدان استدلال می کنند که بسیاری از نام هایی که اتحادیه اروپا به دنبال حمایت از آنها هستند، در تجارت همه جایی و رایج شده اند و نباید از آنها محافظت شود. این مقررات از نام های شراب، پنیر، ژامبون، سوسیس، غذاهای دریایی، زیتون، روغن زیتون، آبجو، سرکه بالزامیک، نان های محلی، میوه ها، گوشت خام و سبزیجات محافظت می کند. بر اساس این مقررات، در داخل اتحادیه اروپا (و برخی حوزه های قضایی خارج از اتحادیه اروپا)، غذاهایی مانند گورگونزولا، پارمیجانو-رجیانو، پنیر فتا، واترفورد نان های بلا، پنیر اِروِه، پای گوشت خوک مِلتون موبری، پنیر پیاوه، پنیر آسیاگو، کممبر، عسل پروونس، شراب سیب هرفوردشر، کنیاک، آرمنیاک (نوشیدنی) فقط در صورتی می توانند از یکی از این نشان ها استفاده کنند که واقعاً متعلق به یک منطقه
تعیین شدهٔ خاص باشند. برای مثال، پنیر برای واجد شرایط بودن با نام روکفور، باید از شیر نژاد خاصی از گوسفند تهیه شود که در غارهای طبیعی نزدیک شهر روکفور-سور-سولزون در منطقه آویرون فرانسه بالغ شده اند - جایی که قارچ پنیسیلیوم روکوفورتی در آن به طور طبیعی رشد کرده و هنگام تغذیه و چرا، وارد بدن این گوسفندها می شود. به دلیل ماهیت همگانی، یکسان و جامع نظام های حقوقی، این سیستم فراتر از سیستم های نامگذاری ملی است که در سراسر اروپا استفاده می شود؛ مانند نام مبدأ حفاظت شده (AOC) مورد استفاده در فرانسه، نام مبدأ حفاظت شده (DOC) مورد استفاده در ایتالیا، نام مبدأ حفاظت شده (DOC) استفاده شده در پرتغال، نام مبدأ حفاظت شده (DOC) استفاده شده در رومانی و نام مبدأ حفاظت شده (DO) مورد استفاده در اسپانیا. این مقررات همچنان به کشورهای عضو اجازه می دهد تا از زبان خود در بسته بندی استفاده کنند، اما قانون نشان های جغرافیایی هنوز تنها مختص حوزه اتحادیه اروپا است. کمیسیون اتحادیه اروپا نهاد اصلی تصمیم گیرنده برای بررسی درخواست های حمایتی و قرار دادن نام تولیدکنندگان در این طرح های حمایتی است. مقررات جدید اتحادیه اروپا در مورد حفاظت از
نشان های جغرافیایی برای محصولات صنایع دستی و صنعتی در ۲۷ اکتبر ۲۰۲۳ منتشر و در ۱۶ نوامبر ۲۰۲۳ لازم الاجرا شد. تولیدکنندگان و سازندگان این محصولات می توانند از ۱ دسامبر ۲۰۲۵ درخواست نشان جغرافیایی حفاظت شده را به دفتر مالکیت معنوی اتحادیه اروپا (EUIPO) ارسال کنند. فقط نماد نشان های جغرافیایی حفاظت شده (PGI) برای محصولات صنایع دستی و صنعتی قابل اجرا خواهد بود.
رالی پرتغال ۲۰۲۲ (همچنین به عنوان رالی وودافون پرتغال ۲۰۲۲ نیز شناخته می شود) یک رویداد اتومبیل رانی برای خودروهای رالی بود که طی چهار روز بین ۱۹ تا ۲۲ می ۲۰۲۲ برگزار شد. این رویداد پنجاه و پنجمین دوره رالی پرتغال را رقم زد. این رویداد چهارمین دور از مسابقات رالی قهرمانی جهان ۲۰۲۲، مسابقات قهرمانی رالی جهان ۲ و قهرمانی رالی جهان ۳ بود. این رویداد در ماتوسینوس در ناحیه پورتو برگزار شد و در بیست و یک مرحله ویژه مسابقه مسافت رقابتی را پوشش می داد.
شورای نظامی سویدا، ائتلافی مسلح است که در فوریه ۲۰۲۵ در استان سویدا با اکثریت دروزی در جنوب سوریه، تأسیس شد. این سازمان که در ابتدا به عنوان شورای نظامی موقت پس از سقوط رژیم بشار اسد در دسامبر ۲۰۲۴ تشکیل شد، در پاسخ به نگرانی های امنیتی فزاینده پس از خروج ارتش عربی سوریه از منطقه شکل گرفت. اهداف اعلام شده این گروه شامل پیشبرد سکولاریسم، دموکراسی، تمرکززدایی، حفاظت از غیرنظامیان و اموال عمومی در برابر بی قانونی و درگیری و جلوگیری از ورود نیروهای دولت انتقالی سوریه به شهرک های دروزی ها و ایجاد آسیب به آنان است.
سان پابلو () کلیسایی در شهر ساراگوسا در اسپانیا است. معماری گوتیک-مدجن این ساختمان به سدهٔ سیزده و اوایل چهارده میلادی بر می گیرد که البته بعدها چندین بار مرمت و توسعه یافته است. عمارت اولیه قرن چهاردهمی دارای یک شبستان منفرد با چهار دهانه، چند طاق و پشت بند معلق همراه با نمازخانه هایی بود که به یک راهروی عمود بر شبستان (transept) و یک محراب برجستهٔ پنج ضلعی ختم می شد. در سال ۱۳۴۳ میلادی، یک برج مدجن اضافه شد که در ابتدا نزدیک ورودی بود، اما اکنون در بدنه اصلی ساختمان محصور شده است. در قرن پانزدهم دو راهروی دیگر ساخته شد. بعدها، تا قرن هجدهم، چند نمازخانه در سمت راست، جلو و پشت کلیسا بنا شد. این کلیسا از سال ۱۹۳۱ در فهرست میراث فرهنگی کشور اسپانیا و از سال ۲۰۰۱ در میراث جهانی یونسکو به عنوان نمونه ای از معماری مودخار در آراگون قرار گرفت.
جبهه مقاومت اسلامی در سوریه () که قبلاً با عنوان جبهه آزادی بخش جنوب شناخته می شد ()، یک سازمان شبه نظامی است که توسط حزب سوسیال ناسیونالیست سوری در واکنش به سقوط رژیم اسد و حمله ۲۰۲۴ اسرائیل به سوریه، تأسیس شد. تاریخچه. جبهه مقاومت اسلامی در سوریه در ۱۷ دسامبر ۲۰۲۴، با عنوان جبهه آزادی بخش جنوب، با هدف حفاظت از مردم سوریه و بیرون راندن اسرائیل از خاک سوریه، تأسیس شد. در بیانیه این سازمان، خود را به عنوان یک سازمان مردمی در سوریه توصیف کرده که در واکنش به سکوت و انفعال دولت جدید سوریه در برابر اسرائیل، ایجاد شده است و عنوان های "دشمن" و "اشغالگر" را به اسرائیل نسبت داد. این سازمان همچنین تأکید کرد که به هیچ دولت، فرقه یا حزبی، چه در داخل سوریه و چه در خارج از کشور، وابستگی ندارد. نام جبهه آزادی بخش جنوب در ۱۱ ژانویه ۲۰۲۵ به جبهه مقاومت اسلامی در سوریه تغییر یافت. در ۹ ژانویه ۲۰۲۵، جبهه آزادی بخش جنوب، به اسرائیل ۴۸ ساعت فرصت داد تا تمام نیروهای اسرائیلی را از منطقه حائل نزدیک بلندی های جولان، خارج کند، در غیر این صورت به نیروهای دفاعی اسرائیل، حمله می شود. در ۲۶ ژانویه ۲۰۲۵، جبهه مقاومت اسلامی در سوریه، مسئول
یت سرنگونی یک پهپاد متعلق به نیروهای دفاعی اسرائیل در جنوب سوریه را در نخستین عملیات رسمی خود علیه آنها، برعهده گرفت. در ۲۷ فوریه، جبهه مقاومت اسلامی، شروع به تشکیل هسته های نظامی در جنوب سوریه کرد که احتمال می رود با حمایت ایران صورت می گیرد.