Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تزئینی که مختص نیمه دوم قرن ۱۷ است و پنجره های باریک طبقه اول که توسط مرمت گران در دهه ۱۹۲۰ بازسازی شده اند، از ظاهر قدیمی ساختمان یادآوری می کنند. میراث جهانی پیشنهادی. از سال ۱۹۹۸، کرمُل روسُتوف در فهرست موقت میراث جهانی قرار دارد.
مؤسسه تحقیقات گیاهپزشکی کشور یکی از موسسه های سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی است که با هدف پاسخگویی به نیازهای پژوهشی بخش های اجرایی وزارت جهاد کشاورزی در حوزه گیاه پزشکی کشاورزی راه اندازی شد. این مؤسسه در ۲۸ مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی دارای بخش تحقیقات گیاه پزشکی و همکار تحقیقاتی است. این موسسه دارای انتشارات گوناگونی در زمینه گیاه پزشکی است. تاریخچه. در سال ۱۳۰۲ هجری شمسی در مجموعه ای با عنوان «اداره تشخیص محلی آفات و مبارزه با آن» پایه گذاری شده است. در سال ۱۳۰۶، این اداره به «بنگاه دفع آفات» تغییر نام داد و دو نقش تحقیقاتی و اجرایی را به طور توأم به عهده گرفت. پس از تصویب «مؤسسهٔ دفع آفات حیوانی و سرم سازی ایران»، «انستیتو تحقیقات آفات و بیماری های گیاهی» ایجاد شد و سپس «مؤسسه تحقیقات آفات و بیماری های گیاهی» تغییرنام یافت که در سال ۱۳۸۶ به نام کنونی آن تغییر یافت. بخش های تحقیقاتی. این مؤسسه دارای یازده بخش تحقیقاتی به شرح زیر است: همچنین بخش هماهنگی امور پژوهشی به هماهنگی بین بخش ها و مراکز تحقیقاتی می پردازد. گروه تحقیقات توسعه ای نیز یک گروه فرابخشی است. همچنین مرکز رشد و نوآور
ی فناوری های گیاهپزشکی در درون این موسسه فعالیت می کند. مجله های تخصصی. این مؤسسه دارای دو مجله علمی پژوهشی با مجوز وزارت علوم، تحقیقات و فناوری و یک مجله علمی ترویجی است.
رناتا زامینگو (؛ زادهٔ ۱۹۴۲ میلادی) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "عشق نافرجام"، "شب سن لورنزو"، "سوسپیریا"، "آپاسیوناتا"، "بازپرسی به پایان رسید، فراموش کنید" و "طبقه کارگر به بهشت می رود" اشاره نمود.
جزیره کیژی (), ; ) جزیره ای در نزدیکی مرکز هندسی دریاچه اونگا در جمهوری کارلیا (منطقه مدوزیه گورسکی), روسیه است. این جزیره از شمال به جنوب کشیده شده و طول آن حدود ، عرض آن و فاصله آن از پایتخت کارلیا، پتروزاودسک، حدود است. مستعمرات و کلیساهای موجود در جزیره دست کم از قرن پانزدهم شناخته شده اند. جمعیت جزیره روستایی بود، اما تحت فشار دولت برای کمک به توسعه معادن سنگ آهن و کارخانه های تولید آهن در منطقه، که منجر به قیام کیژی در سال های ۱۷۶۹–۱۷۷۱ شد. بیشتر روستاها تا دهه ۱۹۵۰ از جزیره ناپدید شدند و اکنون تنها یک مستعمره روستایی کوچک باقی مانده است. در قرن هجدهم، دو کلیسای بزرگ و یک برج ناقوس در جزیره ساخته شد که اکنون به عنوان کیژی پاگوست شناخته می شوند. در دهه ۱۹۵۰، ده ها ساختمان چوبی تاریخی از نقاط مختلف کارلیا به جزیره منتقل شدند تا برای اهداف حفاظتی نگهداری شوند. امروزه، کل جزیره و نواحی اطراف آن به یک موزه روباز ملی تبدیل شده است که بیش از ۸۰ سازه چوبی تاریخی در آن قرار دارد. مشهورترین این بناها کیژی پاگوست است که به عنوان یک سایت میراث جهانی یونسکو شناخته می شود. تاریخ. نام. نام «کیژی» به احتمال زیاد از واژ
ه های باستانی زبان وپس یا زبان کارلیایی به معنی «کیزهات» یا «کیژانسواری» گرفته شده است که به معنای «گردهمایی اجتماعی» یا «جزیره بازی ها» است. در زبان روسی، این نام می تواند با تأکید بر هر دو هجای آن تلفظ شود؛ اما تأکید بر هجای پایانی از نظر دستور زبانی در زبان کارلیایی نادرست است. توسعه صنعتی. از دست کم قرن ۱۴، جزیره بخشی از مسیر تبادل بین ولیکی نووگورود و دریای سفید بود. سکونتگاه های متعدد در کیژی و جزایر مجاور (حدود ۱۰۰ سکونتگاه تا قرن ۱۶) یک نهاد اداری به نام «اسپاس-کیژی پاگوست» را تشکیل می دادند. از قرن های ۱۳ و ۱۴، این منطقه به عنوان منبع سنگ آهن اهمیت اقتصادی یافت. تا اوایل قرن ۱۸، به دنبال اصلاحات صنعتی تزار پتر کبیر، چندین معدن سنگ آهن و کارخانه های متالورژی در به ویژه در محل مدوژیگورسک و شهرهای پتروزاودسک و پتروزاودسک دریاچه اونگا ساخته شد. این کارخانه ها به کار سخت بدنی نیاز داشتند که شامل بریدن درختان برای چوب، سوخت سازی زغال سنگ، کارهای خاکی و غیره بود که عمدتاً توسط دهقانان محلی انجام می شد. این کار به اجبار بود؛ کسانی که سرپیچی می کردند با ضرب و شتم عمومی و جریمه هایی روبرو می شدند که منجر به شو
رش های محلی می شد. بزرگ ترین شورش در سال های ۱۷۶۹–۱۷۷۱ رخ داد و به نام شورش کیژی شناخته می شود، که توسط دستور فرماندار برای ارسال دهقانان در فصل برداشت محصول به کار در معدن سنگ مرمر تیودیسکی و ساخت کارخانه متالورژی لیزهمسکی آغاز شد. دهقانان از این دستور سرپیچی کرده و آن را تحریم کردند. در نهایت تا ۴۰٬۰۰۰ نفر از سراسر کارلیا به رهبری کلیمنت سوبولف، آندری سالنیکوف و سیمئون کاستین به این شورش پیوستند. این شورش در کیژی پاگوست که نام آن از همین جا آمده است، متمرکز شد. دهقانان نمایندگانی به سن پترزبورگ فرستادند، اما آن ها دستگیر و مجازات شدند و یک سپاه نظامی برای سرکوب شورش اعزام شد. این سپاه در پایان ژوئن ۱۷۷۱ به کیژی رسید و پس از تیراندازی توپخانه، دهقانان به سرعت تسلیم شدند. رهبران و ۵۰–۷۰ نفر دیگر از دهقانان به طور عمومی شلاق خوردند و به تبعید به سیبری فرستاده شدند. بسیاری دیگر به خدمت نظامی فراخوانده شدند که در آن زمان به عنوان یک نوع مجازات شناخته می شد. با این حال، استخدام دهقانان برای ساخت کارخانه های محلی و معدن کاری ها متوقف شد. کشاورزی و سایر فعالیت ها. از زمان های قدیم، مهم ترین شغل ساکنان جزیره کشاورزی
بود. تمامی زمین های قابل استفاده، حدود نیمی از جزیره به مزارع تبدیل شد؛ از نیمی که باقی ماند، یک چهارم سنگی بود و باقی آن به باتلاق ها اختصاص داشت. در یکی از مواقع قرن ۱۸، دو روستا از جزیره کیژی به خشکی های بی ثمر مجاور منتقل شدند تا زمین هایی برای کشاورزی آزاد شود. تا سال ۱۹۷۰، جزیره حدود زمین زراعی داشت که انواع غلات و سیب زمینی تولید می کرد و از کمباین ها و تراکتورها برای کشت استفاده می شد. کشاورزی در سال ۱۹۷۱ با یک دستور دولتی متوقف شد. برخی از مزارع در سال ۲۰۰۴ به عنوان بخشی از موزه کیژی بازسازی شدند. این مزارع به عنوان یک نمایشگاه برای نشان دادن مراحل اصلی کارهای کشاورزی و برداشت در نظر گرفته شده اند. سایر فعالیت های سنتی منطقه شامل گل دوزی، ساخت جواهرات مرواریدی، نساجی (از جمله بافتن سنتی پوست درخت توس), بافندگی، ریسندگی، کنده کاری روی چوب (که شامل ساخت اسباب بازی های چوبی سنتی روسی) و سفالگری بود. کلیساهای کیژی. اولین اشاره ها به کلیساهای جزیره به سال ۱۵۶۳ برمی گردد. این سند دو کلیسای چوبی گنبددار با برج ناقوس را در بخش جنوبی جزیره (در محل فعلی کیژی پاگوست) توصیف می کند و به توصیف قبلی آن ها در سال ۱
۴۹۶ اشاره دارد. توصیف دقیق تری در سال ۱۶۲۸ ثبت شده است. به ویژه، برخلاف کلیساهای گنبددار بعدی کیژی پاگوست، کلیساهای اولیه دارای سقف های هرم مانند بودند. این کلیساها در اواخر قرن ۱۷ به دلیل آتش سوزی ناشی از رعد و برق سوختند. اولین کلیسایی که پس از آتش سوزی ساخته شد، کلیسای تعظیم () بود که در سال ۱۶۹۴ ساخته شد و گرمایش داشت و تمام طول سال خدمات برگزار می کرد. این کلیسا چندین بار در سال های ۱۷۲۰–۱۷۴۹ بازسازی شد و در سال ۱۷۶۴ به شکل کنونی خود با ۹ گنبد بازسازی شد. در سال ۱۷۱۴، کلیسای ترانسفیگوریشن () با ۲۲ گنبد ساخته شد و بلافاصله پس از آن برج ناقوس به آن اضافه شد که در نهایت کیژی پاگوست را تکمیل کرد. برج ناقوس در سال ۱۸۶۲ به طور کامل بازسازی شد. خیلی زودتر، در اوایل قرن ۱۷، دیوار بلندی به طول دور کلیساها ساخته شد که به عنوان یک منطقه محافظتی در برابر هجوم های سوئد و لهستان عمل می کرد. کلیساهای کیژی روی سنگ ها ساخته شده اند، بدون استفاده از پی عمیق. واحد اصلی ساختاری آن ها، یک قطعه چوب گرد از کاج اسکاتلندی به قطر حدود و طول است. هزاران قطعه چوب برای ساخت به جزیره آورده شد که این کار در آن زمان وظیفه ای پیچیده از
نظر لجستیکی بود. چوب ها با تبر قطع و شکل دهی می شدند و بدون استفاده از میخ، با استفاده از اتصالات گوشه ای یا شکاف دایره ای یا اتصال دم چلچله ای به هم متصل می شدند. سقف های مسطح از تخته های کاج نوئل ساخته شده اند و گنبدها با سپیدارها پوشیده شده اند. موزه کیژی. موزه کیژی یکی از نخستین موزه های فضای باز در روسیه است که در سال ۱۹۵۱ در این جزیره راه اندازی شد و در حال حاضر حدود ۸۷ ساختار چوبی را در خود جای داده است. معروف ترین این ساختارها، کیژی پاگوست است که شامل دو کلیسا و یک برج ناقوس است که توسط یک حصار احاطه شده اند. این پگوست در سال ۱۹۹۰ در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت. از سال ۱۹۵۱، تعداد زیادی از ساختمان های تاریخی به این جزیره منتقل شدند. این ساختمان ها شامل کلیسای رستاخیز لازاروس از دیر موروم است که به عنوان قدیمی ترین کلیسای چوبی باقی مانده در روسیه شناخته می شود (نیمه دوم قرن چهاردهم)، چندین برج ناقوس، بیش از ۲۰ خانه روستایی، آسیاب ها، انبارها و سوناها می باشند. در سال ۱۹۹۳، این موزه به فهرست کوتاه آثار میراث فرهنگی روسیه اضافه شد. موزه بیش از ۴۱٬۰۰۰ اثر هنری را در خود جای داده است که بیشتر آن ها
شامل اشیای خانگی نظیر ابزارها، ظروف، وسایل، مبلمان و غیره است. همچنین حدود ۱۰۰۰ آیکون از قرن های ۱۶ تا ۱۹ وجود دارد که شامل تنها مجموعه «آسمانی» در روسیه می باشد. در این موزه همچنین اشیای مذهبی از جمله صلیب ها و نسخه های خطی از قرن های ۱۷ تا ۱۹ به نمایش گذاشته شده است. موزه همچنین شامل نمایشگاه هایی از قرن بیستم، حدود ۱۰٬۰۰۰ عکس و ۱٬۵۰۰ نقاشی می باشد.
موری اوگای ؛ (زاده درگذشت ) نویسنده، منتقد، مترجم، معلم، پزشک نظامی (با رتبه معادل ژنرال نیروی زمینی) و کارمند عالی رتبه دولتی ژاپن در دوران میجی و تایشو بود. اوگای در منطقه ایوامی تسووانو (که امروزه به شهر تسووانو در استان شیمانه تعلق دارد) متولد شد و نام اصلی اش موری رینتارو (森林太郎) بود. او در خانواده ای با پیشینه پزشکی متولد شد. خانواده موری به عنوان پزشکان درباری خاندان تسووانو خدمت می کردند. اوگای فرزند ارشد خانواده بود و دو برادر و یک خواهر داشت. او دارای القاب و افتخاراتی همچون «نشان درجه یک» و «نشان خدمات درجه سه»بود، و همچنین مدرک دکترای پزشکی و دکترای ادبیات را نیز دریافت کرده بود. او پس از فارغ التحصیلی از دانشکده پزشکی دانشگاه توکیو، به عنوان پزشک نظامی ارتش مشغول به کار شد و در ادامه به عنوان دانشجوی اعزامی از سوی وزارت ارتش، چهار سال را در آلمان به فعالیت در حوزه پزشکی نظامی سپری کرد. این پیشینه علمی و تجربی او، به همراه نقش او به عنوان یک روشنفکر و نویسنده، موری اوگای را به یکی از برجسته ترین شخصیت های فرهنگی ژاپن در دوران مدرن تبدیل کرد. سرگذشت. کودکی و پیشینه. موری رینتارو، که بعدها با نام ادب
ی موری اوگای شناخته شد، در تاریخ ۱۷ فوریه ۱۸۶۲ در منطقه تسووانو، استان ایوامی (که امروزه به شهر تسووانو در استان شیمانه تعلق دارد) متولد شد. خانواده موری نسل ها پزشکان رسمی خاندان تسووانو بودند. از آنجایی که پدربزرگ و پدر موری دامادان خانواده بودند، تولد او به عنوان وارث مستقیم این خانواده پس از مدت ها، برای آن ها اهمیت ویژه ای داشت. به عنوان پسر ارشد خانواده پزشکان، موری از کودکی تحت آموزش های دقیقی قرار گرفت و آثاری چون «منتخبات کنفوسیوس» (the Analects) و «منسیوس» (Mencius) از متون کلاسیک چینی را مطالعه کرد. همچنین به یادگیری زبان هلندی زیر نظر پدرش پرداخت. او همچنین در مدرسه محلی «یوروکان» به بازخوانی متون کلاسیک چینی مانند «چهار کتاب و پنج کلاسیک» مشغول بود. در ۹ سالگی او از نظر سطح علمی، دانشی معادل یک نوجوان ۱۵ ساله داشت و در این دوره پرآشوب اصلاحات میجی، خانواده و اطرافیان او انتظارات بالایی از آینده اش داشتند. مهاجرت به توکیو. در سال ۱۸۷۲ (میجی ۵)، به دنبال اصلاحاتی مانند لغو نظام فئودالی و ایجاد استان ها، موری اوگای که در آن زمان ۱۰ سال داشت، همراه با پدرش به توکیو مهاجرت کرد. آنها در منطقه ای که امر
وزه به هیگاشی موکوجیما در سومیدا معروف است، سکونت یافتند. در توکیو، برای آماده شدن جهت ورود به مدرسه پزشکی دولتی (که در آن استادان آلمانی به زبان آلمانی تدریس می کردند)، در اکتبر همان سال به مدرسه خصوصی «شین بونگاکوشا»وارد شد تا زبان آلمانی بیاموزد. به منظور سهولت دررفت وآمد، اوگای مدتی را به طور موقت در خانه یکی از بستگان مقامات دولتی به نام نیشی آمانه اقامت داشت. سال بعد، باقی اعضای خانواده موری نیز پس از فروش خانه و املاک خود، تسووانو را ترک کردند و به سنجو، جایی که پدر او کلینیک پزشکی خود را اداره می کرد، نقل مکان کردند. تحصیل در مدرسه پزشکی توکیو. در نوامبر ۱۸۷۳ (میجی ۶)، موری اوگای با شرکت در آزمون ورودی در دوره پیش دانشگاهی پزشکی مدرسه پزشکی توکیو (با ظرفیت حدود ۶۰ نفر و مدت تحصیل سه سال) پذیرفته شد. او سن واقعی خود را دو سال بیشتر اعلام کرد و در حالی که تنها ۱۱ سال و ۱۰ ماه داشت، وارد این مدرسه شد. در آن زمان، سیستم آموزشی ژاپن در حال گذار بود و تغییرات مکرری در نام و ساختار مدارس ایجاد می شد. سن پذیرش معمولاً بین ۱۴ تا ۱۷ سال بود. با این حال، به دلیل نرسیدن تعداد متقاضیان به حد نصاب (حداکثر ۱۰۰ نفر)،
پذیرش همچنان ادامه یافت و علاوه بر اوگای، افرادی با سن بالاتر از حد مجاز (۱۸ و ۱۹ سال) نیز پذیرفته شدند. در نهایت، تعداد دانشجویان جدید به ۷۱ نفر رسید، اما از این تعداد تنها ۳۰ نفر موفق به ادامه تحصیل در دوره اصلی شدند. رقابت در این مدرسه بسیار شدید بود. از ۲۴ دانشجوی کلاس سطح متوسط زبان آلمانی، تنها ۱۱ نفر بدون افت تحصیلی فارغ التحصیل شدند، درحالی که در کلاس پایین تر، از ۴۱ نفر فقط ۲ نفر توانستند فارغ التحصیل شوند. اوگای به دوره اصلی پزشکی (با ظرفیت حدود ۳۰ نفر و مدت تحصیل پنج سال) راه یافت و تحت آموزش استادان آلمانی قرار گرفت. در کنار دروس اصلی، او همچنین از ساتو گِنچوو، استاد طب شرقی، متون کالسیک چینی و پزشکی سنتی را فرا گرفت. او علاوه بر این، تحت راهنمایی اساتیدی مانند گاککای یودا و ایتو ماتسوتان به یادگیری ادبیات چینی و سرودن شعر چینی و ژاپنی پرداخت. در خودزندگینامه اش، «ویتا سکشوالیس»، اوگای روش یادگیری خود را اینگونه شرح می دهد: «در خوابگاه، فقط اصطلاحات تخصصی ای که در همان روز تدریس می شدند را پیدا می کردم، ریشه های یونانی و لاتین آن ها را جستجو کرده و با جوهر قرمز در حاشیه صفحات می نوشتم. خارج از کل
اس، تقریباً تمام وقتم به همین کار اختصاص داشت. وقتی دیگران شکایت می کردند که حفظ این اصطلاحات دشوار است، برایم خنده دار بود. دوست داشتم به آن ها بگویم چرا به جای حفظ کردن مکانیکی، ریشه کلمات را جستجو نمی کنند؟» با این حال دوران تحصیل او بدون چالش نبود. خاطرات خواهرش حاکی از نگرانی مادربزرگشان است که با اوگای در خوابگاه زندگی می کرد و او را غرق در مطالعه آثار ادبی پیش از امتحانات نهایی می دید. همچنین، در اواسط امتحانات نهایی، یادداشت های او به دلیل آتش سوزی در خوابگاه از بین رفت. از سوی دیگر زمانی که یکی از استادان آلمانی رشته جراحی، پروفسور شولتز، متوجه نوشته های ادبی به زبان چینی در دفتر یادداشت اوگای شد، نسبت به او واکنش منفی نشان داد. با وجود این مشکلات، موری اوگای در ۴ ژانویه ۱۸۸۱ (میجی ۱۴) در حالی که ۱۹ سال داشت، با رتبه هشتم از مدرسه پزشکی توکیو فارغ التحصیل شد. هم دوره ای برجسته او، میورا موری هارا(که بعدها استاد دانشگاه امپراتوری توکیو شد) در مورد او و یکی دیگر از هم دوره ای هایش چنین گفت: اوگای دانشجویی بسیار برجسته و بااستعداد بود، طوری که در میان ۱۰ نفر فارغ التحصیل شده ۵ تا ۷ سال از دیگر رقبا جوان
تر بود. آغاز خدمت به عنوان پزشک نظامی. پس از فارغ التحصیلی، موری اوگای ابتدا قصد نداشت پزشک، کارمند دولت، معلم، یا حتی نظامی شود. او رؤیای نویسندگی را در سر داشت و امیدوار بود به عنوان دانشجوی اعزامی وزارت آموزش به آلمان برود. در این مدت، او مشغول به کمک در بیمارستان پدرش بود. اما در حالی که مسیر آینده او همچنان نامشخص بود، یکی از هم دوره ای هایش به نام کوئیکه ماسانائو (که بعدها مدیر بخش پزشکی وزارت ارتش شد)، طی نامه ای طولانی و با شور و اشتیاق، اوگای را به معاون بخش پزشکی ارتش، ایشیگورو تادانوری، معرفی کرد. همچنین یکی از دوستان نزدیک او، کاکو تسورودو (که بعدها به عنوان «پدر علوم گوش و حلق و بینی ژاپن» شناخته شد)، اوگای را به پیوستن به وزارت ارتش تشویق کرد. در نهایت، اوگای در ۱۶ دسامبر همان سال(۱۸۸۱) به عنوان پزشک نظامی درجه پایین (معادل ستوان) وارد ارتش شد و در بیمارستان ارتش توکیو مشغول به کار شد. طبق خاطرات خواهرش، اوگای در جوانی به فعالیت هایی مانند طراحی چهار گیاه اشرافی(آلو، بامبو، ارکیده و داوودی) و طراحی مناظر باغ می پرداخت. همچنین، پس از ساعات کاری، اغلب به نمایش های یوسه (نوعی سالن نمایش سنتی در ژا
پن است که در آن هنرمندان به اجرای نمایش های کمدی، داستان گویی (مانند راکوگو)، تقلید صدا، نمایش های عروسکی، موسیقی سنتی، و سایر هنرهای نمایشی می پردازند) می رفت. تحصیل در آلمان. در ماه مه سال ۱۸۸۲ (۱۵ میجی)، شش ماه پس از ورود به وزارت ارتش، موری اوگای از میان هشت هم دوره ای فارغ التحصیل از دانشکده پزشکی دانشگاه توکیو، نخستین کسی بود که به عنوان پزشک وابسته به ستاد پزشکی ارتش منصوب شد و وظیفه بررسی منابع مرتبط با نظام سلامت و بهداشت ارتش پروس را برعهده گرفت. در مارس سال بعد، مجموعه ۱۲ جلدی پیش نویس «کتاب جامع پزشکی» را به مقامات تحویل داد. در ژوئن ۱۸۸۴ (۱۷ میجی)، او مأمور شد تا برای تکمیل تحصیلات در زمینه بهداشت عمومی و بررسی نظام سلامت ارتش آلمان، به این کشور اعزام شود. او در حضور امپراتور میجی شرفیاب شد و پس از زیارت معبد کاشیکودوکورو، در ۲۴ اوت به عنوان دانشجوی اعزامی وزارت ارتش، از بندر یوکوهاما ژاپن را ترک کرد. وی در ۷ اکتبر به بندر مارسی در جنوب فرانسه رسید و در ۱۱ اکتبر وارد پایتخت امپراتوری آلمان، برلین، شد. در مسیر سفر از یوکوهاما به مارسی، اوگای خاطرات خود را در اثری به نام «خاطرات سفر به غرب» ثبت کرد
. او سال نخست اقامت خود را در شهر لایپزیگ (از ۲۲ نوامبر ۱۸۸۴ تا ۱۱ اکتبر سال بعد) گذراند. در این مدت، خانواده فوگل که او نزد آنها وعده های ناهار و شام خود را صرف می کرد، در سازگاری او با زندگی جدید نقش بسزایی داشتند. محل اقامت بعدی، درسدن (از ۱۱ اکتبر ۱۸۸۵ تا ۷ مارس سال بعد) بود که اوگای ۵ ماه را برای شرکت در کلاس های آموزشی پزشکی نظامی در آنجا گذراند. او در این مدت با اعضای خاندان سلطنتی و نظامیان ارتباط نزدیکی برقرار کرد و در مراسمی همچون رقص های سلطنتی، شب نشینی های اشرافی و نمایش های تئاتر در دربار شرکت می کرد. او در این دوره، دو دوست ارزشمند پیدا کرد، یکی ویلهم روث، پزشک ارشد ارتش پادشاهی زاکسن، و دیگری همکار پزشک و مسلط به زبان های خارجی ویلکه بود. روز پیش از ترک درسدن، اوگای در یکی از سخنرانی های ناومان شرکت کرد و با ارائه یک نظر مخالف، بحثی علمی را آغاز کرد که بعدها در روزنامه معتبر مونیخ "Allgemeine Zeitung" منتشر شد و به یک مناظره مشهور تبدیل گشت. سپس در مونیخ (۸ مارس ۱۸۸۶ تا ۱۵ آوریل ۱۸۸۷)، اوگای تحت نظر پروفسور پتنکوفر در دانشگاه مونیخ به تحصیل و تحقیق پرداخت. در این شهر، برخلاف درسدن که ژاپنی های
کمی حضور داشتند، او با افرادی از جمله هارادا نائوجیرو و کونوئه آتسومارو(فرزندان افراد سرشناس ژاپنی) آشنا شد و به تماشای تئاتر علاقه زیادی نشان می داد. در مقصد بعدی خود، برلین (۱۶ آوریل ۱۸۸۷ تا ۵ ژوئیه ۱۸۸۸)، اوگای همراه با کیتازاتو شیباسابورو با روبرت کخ، دانشمند مشهور در زمینه باکتری شناسی، ملاقات کرد و وارد آزمایشگاه بهداشتی کخ شد. محل اقامت او در برلین اکنون به عنوان موزه یادبود موری اوگای شناخته می شود. در اواخر سپتامبر همان سال، او به عنوان مترجم و همراه ایشیگورو تادانوری، نماینده ژاپن در چهارمین کنفرانس بین المللی صلیب سرخ، در شهر کارلسروهه شرکت کرد. در تاریخهای ۲۶ و ۲۷ سپتامبر اوگای در این کنفرانس سخنرانی کرد و به ویژه در روز پایانی (۲۷ سپتامبر)، سخنرانی او بازتاب گسترده ای داشت، به طوری که برخی از حضار با فریاد «براوو» واکنش نشان دادند. پس از این کنفرانس، به عنوان نماینده دولت ژاپن در وین در یک همایش بین المللی بهداشت شرکت کرد و طی یازده روز حضورش با استادان و دوستان قدیمی خود دیدار داشت. در ژانویه ۱۸۸۸ اوگای در مراسم سال نو انجمن یاماتوسخنرانی ای به زبان آلمانی انجام داد که مورد تحسین سفیر ژاپن، سای
اونجی کینموچی، قرار گرفت. اوگای که یک سال دیگر به مدت اقامتش افزوده شده بود، دوره ای از خدمت در زمینه امور پزشکی در یکی از واحدهای ارتش پروس را تجربه کرد. در برلین، زندگی او بیش از اقامت در مونیخ و سایر شهرها حالت رسمی داشت. او در همین شهر با زنی آلمانی آشنا شد که بعدها الهام بخش داستان «زن رقاص» گردید. در ۵ ژوئیه ۱۸۸۸ موری اوگای به همراه ایشیگورو تادانوری برلین را ترک کرد و به سوی ژاپن بازگشت. در مسیر بازگشت، او از لندن، پایتخت بریتانیا (جایی که با اوزاکی یوکیو، که به دلیل قانون امنیت عمومی از توکیو تبعید شده بود، دیدار کرد و چهار شعر به او هدیه داد)، و پاریس، پایتخت فرانسه، عبور کرد و در ۲۹ ژوئیه بندر مارسی را ترک کرد. او در ۸ سپتامبر وارد بندر یوکوهاما شد و بعدازظهر به توکیو بازگشت. اوگای به عنوان مدرس در آکادمی پزشکی ارتش و در نوامبر همان سال به طور همزمان به عنوان مدرس دانشکده نظامی ارتش نیز منصوب شد. در همان زمان، زن آلمانی که اوگای در برلین با او آشنا شده بود، به ژاپن آمد اما پس از یک ماه این کشور را ترک کرد. این تجربه بعدها یکی از منابع الهام داستان «زن رقاص» شد. اوگای هیچ گاه این زن را فراموش نکرد و
حتی در سال های بعد با او مکاتبه داشت. تجربیاتش از دوره تحصیلش در آلمان در کتاب «خاطرات آلمان» ثبت شده است. او دو بار ازدواج کرد. همسر اول او توشیکو آکاماتسو، دختر دریادار نوریوشی آکاماتسو و دوست نزدیک نیشی آمانه بود. این زوج در سال ۱۸۸۹ ازدواج کردند و در سال ۱۸۹۰، قبل از اینکه از هم جدا شوند پسری به نام اوتو (از نام آلمانی اتتو) به دنیا آوردند. طلاق آنها در شرایطی تلخ و پرتنش رخ داد که دوستی او با نیشی را به طور غیرقابل برگشتی پایان داد. همسر دوم او، که در سال ۱۹۰۲ با او ازدواج کرد، شیگکو آراکاوا بود. آنها چهار فرزند داشتند: ماری (۱۹۸۷–۱۹۰۳)، فوری تسو (فریتس، ۱۹۰۸–۱۹۰۷) که در کودکی درگذشت، آنو (آن، ۱۹۹۸–۱۹۰۹) و روی (لوئیس، ۱۹۹۱–۱۹۱۱). هر دو دختر او، ماری و آنو، همچنین پسرش روی، نویسنده شدند. فعالیت های ادبی اولیه. در تاریخ ۳ ژانویه ۱۸۸۹ (۲۲ میجی)، موری اوگای مقاله ای به نام «نقد رمان» را در پیوست روزنامه یومی آوریمنتشر کرد و همچنین در همان روز با همکاری برادرش میکی تاکه جی نمایشنامه «سارامیا، شهردار روستا»را از اسپانیایی به ژاپنی ترجمه و به تدریج در روزنامه یومی آوری منتشر کردند. این ترجمه نمایشنامه مورد تحس
ین توکتومی سوهو قرار گرفت و در ماه اوت همان سال، سوهو که سردبیر مجله کوکومین نو تومو (دوست ملت) بود، مجموعه شعری ترجمه شده توسط اوگای و برادرش به نام «سایه مادر»را در ضمیمه ادبی تابستانی این مجله منتشر کرد. این مجموعه شعر تأثیر زیادی در شکل گیری شعر مدرن ژاپنی داشت. همچنین با استفاده از دستمزد ۵۰ ینی که از چاپ مجموعه «سایه مادر» به دست آمده بود، اوگای به همراه تاکه جی و دیگر همفکرانش نخستین مجله تخصصی نقد ادبی در ژاپن به نام «شیگارامی سوشی»را تأسیس کردند که از اکتبر ۱۸۸۹ تا اوت ۱۸۹۴ منتشر می شد. این مجله به دلیل آغاز جنگ چین و ژاپن در شماره ۵۹ تعطیل شد. اینگونه، او با ترجمه آثار ادبیات خارجی مانند «شاعر بداهه سرا»اثر هانس کریستیان آندرسن و «فاوست»اثر گوته فعالیت های روشنگرانه و نقد ادبی خود را با جدیت ادامه داد. همچنین در آن زمان، داستان «زن رقاص» که در آلمان روایت می شد، به درخواست توکوتومی سوهو در ژانویه ۱۸۹۰ در مجله کوکومین نو موتو منتشر شد. این رمان اولین اثر برجسته موری اوگای بود که داستان رابطه عاشقانه میان اوتا تویوتارو، دانشجوی حقوق ژاپنی که در برلین تحصیل می کند، و یک رقاص آلمانی به نام آلیس را روایت
می کند. تویوتارو در حالی که تجربیات خود را در یک کشتی به سمت سایگون به یاد می آورد، می نویسد که او با بورسیه دولتی به آلمان آمده بود و در ژاپن دانش آموز نمونه بوده است. اما پس از ملاقات با آلیس، تویوتارو گرفتار شایعاتی از سوی همکاران ژاپنی اش می شود و در نهایت از سمت دولتی خود برکنار می شود. تویوتارو زندگی فقیرانه ای را با آلیس ادامه می دهد تا اینکه دوست قدیمی اش آیزاوا کِنکیچی، که برای مقام دولتی کنت آماکاتا کار می کند، به دیدنش می آید. پس از توافق برای سفر به روسیه با آیزاوا و کنت، تویوتارو از بارداری الیس باخبر می شود. پس از بازگشت تویوتارو، او تصمیم می گیرد با کنت آماکاتا به ژاپن بازگردد و آلیس و فرزندشان را ترک کند. آلیس از طریق آیزاوا از نقشه های تویوتارو مطلع شده و ناراحت و عصبانی می شود. تویوتارو داستان خود را با ابراز کینه از آیزاوا به پایان می رساند. پس از این اثر آثار دیگری مانند رمان کوتاه «اوتاکاتا نو کی» (در مجله شیگارامی سوشی در اوت ۱۸۹۰) و «بون زوکای» (در شماره ۱۲ مجموعه «صد اثر جدید» در ۲۸ ژانویه ۱۸۹۱) را منتشر کرد. پیرامون این سه گانه آلمانی، او با ایشیباشی نین گتسو وارد مناظره شد و همچنین
در مجله «شیگارامی سوشی» با انتقاد از تفکر رئالیسم تسوبوچی شویو، بحثی دربارهٔ نظریه ضدرئالیسم به راه انداخت. در حالی که شویو واقع گرایی را به عنوان بازتاب «واقعیت همان گونه که هست» می ستود، اوگای به عنوان یک نویسنده پیرو جریان ادبی رمانتیک بر اهمیت به تصویر کشیدن ایده آل «زیبایی» در کنار واقعیت تأکید داشت. اوگای به دلیل نقدهای فراوانش هم در جامعه ادبی و هم در جامعه پزشکی، از توکیو به کیوشو (کوکورا) تبعید شد. این تبعید باعث شد فعالیت های ادبی او برای مدتی کاهش یابد. در سال ۱۸۸۹ (۲۲ میجی)، به عنوان مدرس آناتومی هنر (دانشی که عمدتاً بر ساختار آناتومیک موجودات زنده، به ویژه بدن انسان، تمرکز دارد و برای کاربرد در خلق آثار هنری (عمدتاً هنرهای تصویری) استفاده می شود) در مدرسه هنرهای زیبای توکیو (که اکنون دانشگاه هنر توکیو است) منصوب شد. از سپتامبر ۱۸۹۰ به مدت حدود دو سال به عنوان مدرس در مدرسه تخصصی توکیو و در سپتامبر ۱۸۹۲ (۲۵ میجی) به عنوان مدرس زیبایی شناسی (نام قدیمی فلسفه هنر) در دانشگاه کیئو مشغول به کار شد. این انتصابات در زمان اعزام به جنگ چین و ژاپن و انتقال به کوکورا لغو شدند. اعزام به جنگ چین و ژاپن و انتقا
ل به کوکورا. در تابستان سال ۱۸۹۴ (میجی ۲۷)، با آغاز جنگ چین و ژاپن، موری اوگای در تاریخ ۲۹ اوت توکیو را ترک کرده و در تاریخ ۲ سپتامبر از بندر اوجینا در هیروشیما به سمت جبهه جنگ حرکت کرد. پس از امضای معاهده شیمونوسکیدر سال بعد، در ماه مه، خبرنگار نظامی ماساوکا شیکی که همراه با لشکر فرماندهی در جنگ بود، برای دیدار با اوگای که در آن زمان رئیس بخش پزشکی ستاد لجستیک ارتش دوم بود به توکیو بازگشت. اگرچه جنگ چین و ژاپن به پایان رسید، اما اوگای به خدمت در تایوان که توسط ژاپن به تصرف درآمده بود، منصوب شد. در تاریخ ۲۲ می، او به بندر اوجینا رسید و با برادرش تاکه جی که به نمایندگی از خانواده به دیدار او آمده بود، ملاقات کرد. دو روز بعد، او همراه با کابایاما سوکه نوری، نخستین فرماندار تایوان، به تایوان رفت. پس از گذراندن چهار ماه در تایوان، در تاریخ ۴ اکتبر به توکیو بازگشت. در سال ۱۸۹۶ (۲۹ میجی)، در ماه ژانویه، پس از پایان فعالیت های مجله «شیگارامی سوشی»، اوگای با همکاری کودا روهان و سایتو ریوکوو مجله جدیدی به نام «مساماشی گوسا»تأسیس کرد و نقدی به نام «سه نفر، سخنان بیهوده» را منتشر کرد که به عنوان یکی از مهم ترین نقدهای ا