Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
محمد ولی قراچورلو (١٢٩٨-نامعلوم) سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره های بیست و یکم، بیست و دوم و بیست و سوم بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت. زندگی. محمد ولی قراچورلو به سال ۱۲۹٨ در ورامین متولد شد. بعد از انجام تحصیلات ابتدائی و متوسطه استخدام وزارت کار شد. تدریجا در آن وزارتخانه رشد یافت و از مدیران درجه اول آنجا شد و مشاغل از قبیل مدیرکلى کار اصفهان، مدیرکلى کار تهران را بر عهده داشت.قراچورلو در کابینه‏ ازهاری در آبان‏ماه ١٣۵٧ به معاونت وزارت کار منصوب شد. وی در دوره های بیست و یکم، بیست و دوم و بیست و سوم در مجلس شورای ملی حضور داشت.
محمدحسین ناروئی (نامعلوم-١٣۵٩) سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره های بیست و یکم بعنوان نماینده زابل و بیست و سوم بعنوان نماینده زاهدان در مجلس شورای ملی حضور داشت. زندگی. محمدحسین ناروئی فرزند ارشد سردار محمد امین خان نارویی، از روسای طایفه ناروئی بود. پس از مرگ پدرش، محمد حسین خان به ریاست این قوم رسید. محمدحسین خان در دوره های بیست و یکم و بیست و سوم در مجلس شورای ملی حضور داشت. سردار محمد حسین خان در سال ١٣۵٩ بر اثر صانحه تصادف درگذشت و در روستای قلعه نو به خاک سپرده شد. جستارهای وابسته. ساختمان ارگ سردار ناروئی
محمدعلی محدث زاده سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و یکم، دوره بیست و دوم و دوره بیست و سوم بعنوان نماینده کرمان در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
تاریخچه شیشه سازی به حداقل ۳۶۰۰ سال پیش در بین النهرین بازمی گردد. با این حال، برخی از باستان شناسان ادعا می کنند که آنها ممکن است کپی هایی از اشیاء شیشه ای را از مصر تهیه کرده باشند. سایر شواهد باستان شناسی نشان می دهد که اولین شیشه واقعی در شمال سوریه، بین النهرین یا مصر ساخته شده است. اولین اشیاء شیشه ای شناخته شده، در اواسط ۲۰۰۰ ، مهره هایی بودند که احتمالاً در ابتدا به عنوان محصولات جانبی تصادفی فلزکاری (سرباره) یا در طی تولید فایانس، یک ماده جلای شیشه ای ساخته شده با فرآیندی مشابه لعاب دادن ساخته شده اند. محصولات شیشه ای تا قبل از فروپاشی عصر برنز، کالای لوکس محسوب می شدند. توسعه فن آوری شیشه در هند تقریباً به ۱۷۳۰ سال بر می گردد. در چین باستان، ساخت شیشه در مقایسه با سرامیک و فلزکاری دیرتر آغاز شد. باستان شناسان از سراسر امپراتوری روم سابق، اشیاء شیشه ای را که در زمینه های خانگی، صنعتی و تدفین مورد استفاده قرار می گرفتند، کشف کردند. شیشه های آنگلوساکسون در سراسر انگلستان در حفاری های باستان شناسی در سکونت گاه ها و گورستان پیدا شده است. شیشه در دوره آنگلوساکسون در ساخت طیف وسیعی از اشیاء از جمله ظروف، م
هره ها، پنجره ها و حتی در جواهرات استفاده می شد. ریشه ها. شیشه های طبیعی، به ویژه ابسیدین شیشه ای آتشفشانی، توسط بسیاری از جوامع عصر حجر در سراسر جهان برای تولید ابزارهای برش مورد استفاده قرار گرفته اند و به دلیل منابع محدود، تجارت گسترده ای داشته اند. اما به طور کلی، شواهد باستان شناسی نشان می دهد که اولین شیشه واقعی در ساحل شمال سوریه، بین النهرین یا مصر باستان ساخته شده است. به دلیل محیط مساعد مصر برای نگهداری، اکثر شیشه های اولیه در آنجا یافت می شود؛ اگرچه برخی از آنها احتمالاً وارد شده اند. اولین اشیاء شیشه ای شناخته شده، در اواسط 2000 ، مهره هایی بودند که احتمالاً در ابتدا به عنوان محصولات جانبی تصادفی فلزکاری (سرباره) یا در طی تولید فایانس، یک ماده جلای شیشه ای ساخته شده با فرآیندی مشابه لعاب دادن ساخته شده اند. در اواخر عصر برنز در مصر و آسیای غربی (مثلا، تل مگیدو)، پیشرفت سریعی در فناوری شیشه سازی وجود داشت. یافته های باستان شناسی از این دوره شامل شمشهای شیشه ای رنگی، ظروف (اغلب رنگی و گوهر سنگ مانند) هستند. قلیای شیشه سوریه و مصر خاکستر سودا (کربنات سدیم) بود که می توان آن را از خاکستر بسیاری از گیا
هان، به ویژه گیاهان هالوفیل ساحلی استخراج کرد. آخرین ظروف شیشه ای «هسته ای» بودند که در واقع با پیچاندن یک طناب انعطاف پذیر شیشه ای به دور میله ای فلزی هسته ای شکل از ماسه و خاک رس، و سپس ذوب آن با چندین بار گرم کردن دوباره آن ساخته می شدند. رشته هایی از شیشه های نازک با رنگ های مختلف که با ترکیبات اکسید ساخته شده بودند، متعاقباً به اطراف آنها پیچیدند تا الگوهایی ایجاد کنند که می توان با استفاده از ابزارهای فلزی چنگک زنی به داخل فستون ها کشیده شد. سپس ظرف را بر روی یک تخته صاف می غلطانند تا نخ های تزئینی را به بدنه آن فشار دهند. دسته ها و پایه های ظروف طور جداگانه نصب می شدند. میله متعاقباً اجازه داده شد تا با بازپخت آهسته شیشه خنک شود و در نهایت از مرکز ظرف خارج شد. اشکال شیشه ای برای منبت ها نیز اغلب در قالب ها ایجاد می شد. با این حال، بسیاری از تولیدات اولیه شیشه به تکنیک های سنگ زنی که از سنگ کاری به عاریت گرفته شده بود، متکی بود. این بدان معنی است که شیشه در حالت سرد، آسیاب و حک شده است. در قرن 15 ، تولید شیشه در آسیای غربی، کرت و مصر در حال وقوع بود. و اصطلاح یونانی , "ku-wa-no-wo-ko-i" به معنی «کارگران
لاجورد و شیشه» (نوشته شده به خط هجانگار خطی ب) گواهی شده است. تصور می شود که تکنیک ها و دستور العمل های مورد نیاز برای ترکیب اولیه شیشه از مواد خام، از اسرار تجاری کاملاً محافظت شده در کشورهای قدرتمند و صنعتی بوده است؛ بنابراین کارگران شیشه در مناطق دیگر به واردات شیشه های پیش ساخته، اغلب به شکل شمش های ریخته گری شده متکی بودند. در قرن نهم ، زمانی که تکنیک های ساخت شیشه های شفاف کشف شده بود؛ دوباره در مکان های قبلی خود، سوریه و قبرس، پیدا شد. در مصر، شیشه سازی احیا نشد تا اینکه در اسکندریه بطلمیوسی دوباره معرفی شد. رگ ها و مهره های هسته دار هنوز به طور گسترده تولید می شدند، اما تکنیک های دیگر با آزمایش ها و پیشرفت های تکنولوژیکی به میدان آمدند. در طول دوره هلنیستی، بسیاری از تکنیک های جدید تولید شیشه معرفی شد و از شیشه برای ساخت قطعات بزرگتر، به ویژه ظروف میز استفاده شد. تکنیک های توسعه یافته در این دوره شامل «لغزش» شیشه های چسبناک (اما نه کاملاً مذاب) روی قالب به منظور تشکیل ظرف و تکنیک «هزاران گل» است که در آن عصاهای شیشه ای چند رنگ بریده می شوند و برش ها مرتب می شوند سپس با هم و در قالب ترکیب می شوند تا ج
لوه ای موزاییک مانند ایجاد کنند. همچنین در این دوره بود که شیشه های شفاف یا بی رنگ مورد توجه قرار گرفت و روش های دستیابی به این اثر به طور کامل بررسی شد. به گفته پلینیوس بزرگ، تاجران فنیقی اولین کسانی بودند که با تکنیک های تولید شیشه در محل رودخانه بلوس برخورد کردند. گئورگیوس اگریکولا، در کتاب "De re metallica"، داستان سنتی تحت عنوان «کشف» را روایت می کند:«سنت این است که کشتی تجاری مملو از نیتروم در این مکان پهلو می گرفت، بازرگانان غذای خود را در ساحل آماده می کردند و سنگ هایی برای نگه داشتن دیگ های خود نداشتند، از تکه های نیتروم کشتی استفاده می کردند که با ماسه های ساحل ذوب و مخلوط می شد. جریان های مایع نیمه شفاف جدیدی در آنجا جاری بود، و بدین سان منشأ شیشه بود.»این گزارش بیشتر بازتابی از تجربه رومیان از تولید شیشه است. با این حال، به دلیل درجه خلوص بالای آن، ماسه سیلیس سفید از این ناحیه در تولید شیشه در امپراتوری روم استفاده می شد. در قرن اول ، شیشه گری در سواحل سیرو-جودین کشف شد که انقلابی در صنعت ایجاد کرد. ظروف شیشه ای اکنون در مقایسه با ظروف سفالی ارزان بودند. رشد استفاده از محصولات شیشه ای در سراسر روم
باستان رخ داد. شیشه به پلاستیک رومی مبدل شد و ظروف شیشه ای در اسکندریه تولید شدند و در سراسر امپراتوری روم گسترش یافت. با کشف شیشه شفاف (از طریق معرفی دی اکسید منگنز)، توسط شیشه گرها در اسکندریه در حدود ۱۰۰ پس از میلاد، رومی ها شروع به استفاده از شیشه برای اهداف معماری کردند. پنجره های شیشه ای ریخته گری، هرچند با کیفیت نوری ضعیف، در مهم ترین ساختمان های رم و مجلل ترین ویلاهای هرکولانیوم و پمپئی ظاهر شدند. در طول ۱۰۰۰ سال بعد، ساخت و کار شیشه ادامه یافت و در جنوب اروپا و فراتر از آن گسترش یافت. تاریخ شیشه بر اساس فرهنگ. ایران. اولین شیشه ایرانی به شکل مهره هایی به اواخر عصر مفرغ (۱۶۰۰ پیش از میلاد) می رسد و در جریان کاوش ها تپه دین خواه در آذربایجان ایران توسط چارلز برنی کشف شد. لوله های شیشه ای متعلق به دوره عیلام میانی توسط باستان شناسان فرانسوی در چغازنبیل کشف شد. در تپه حسنلو و مارلیک تپه در شمال ایران نیز فنجان های شیشه ای موزاییکی یافت شده که قدمت آن به عصر آهن می رسد. این جام ها شبیه جام های بین النهرین و جام هایی است که در اواخر دوره ایلامی در شوش یافت شد. لوله های شیشه ای حاوی "سرمه" نیز در آذربایجان
ایران و استان کردستان متعلق به دوره هخامنشیان یافت شده است. در این مدت ظروف شیشه ای معمولاً ساده و بی رنگ بودند. در دوران سلوکی و اواخر اشکانی، فنون یونانی و رومی رایج بود. در دوره ساسانیان ظروف شیشه ای با نقوش محلی تزئین می شد. هند. شواهدی از شیشه در دوران سنگ، در هستیناپور هند یافت شده است. اولین مورد شیشه ای در تمدن دره سند، یک مهره شیشه ای قهوه ای رنگ است که در هاراپا یافت شده و قدمت آن به ۱۷۰۰ قبل از میلاد می رسد. شیشه های کشف شده از مکان های بعدی (با قدمت ۶۰۰ تا ۳۰۰ پیش از میلاد)، رنگ های رایج را نشان می دهند. در متونی مانند "Shatapatha Brahmana" و "Vinaya Pitaka" به شیشه اشاره شده است که به این معناست که می توانستند در اوایل هزاره اول پیش از میلاد در هند شناخته شده باشند. اشیاء شیشه ای نیز در بید، سیرکاپ و سیرسوخ یافت شده اند که همگی مربوط به قرن پنجم پیش از میلاد هستند. با این حال، اولین شواهد غیرقابل انکار برای استفاده گسترده از شیشه از خرابه های تاکسیلا (قرن سوم پیش از میلاد مسیح) می آید، جایی که النگو، مهره، ظروف کوچک و کاشی در مقادیر زیادی کشف شد. این تکنیک های شیشه سازی ممکن است از فرهنگ های آسی
ای غربی به هند راه یافته باشد. سایت کوپیا، در ایالت اوتار پرادش، اولین مکانی در هند است که به صورت محلی شیشه تولید می کند، با اقلامی که قدمت آن بین قرن هفتم پیش از میلاد تا قرن دوم پس از میلاد است. شیشه های هندی اولیه این دوره احتمالاً به صورت محلی ساخته می شد، زیرا در مقایسه با شیشه های بابلی، رومی و چینی از نظر ترکیب شیمیایی تفاوت چشمگیری دارند. در قرن اول پس از میلاد، شیشه برای تزئینات و پوشش در جنوب آسیا مورد استفاده قرار می گرفت. ارتباط با فرهنگ یونانی-رومی تکنیک های جدیدتری را اضافه کرد و صنعت گران هندی در قرن های بعدی بر چندین تکنیک قالب گیری، تزئین و رنگ آمیزی شیشه تسلط یافتند. در دوره ساتاواهانا در هند نیز استوانه های کوتاهی از شیشه کامپوزیت تولید شد؛ از جمله آنهایی که ماتریس زرد لیمویی را با شیشه سبز پوشانده بودند. چین. در چین، شیشه در مقایسه با سرامیک و کارهای فلزی، نقشی حاشیه ای در هنر و صنایع دستی ایفا می کرد. اولین اقلام شیشه ای در چین مربوط به دوره کشورهای متخاصم (۴۷۵ تا ۲۲۱ قبل از میلاد) است، اگرچه تعداد آنها نادر است و در توزیع باستان شناسی محدود است. شیشه سازی بعدها در چین در مقایسه با فرهنگ
های بین النهرین، مصر و هند توسعه یافت. اشیاء شیشه ای وارداتی برای اولین بار در اواخر بهار و پاییز (اوایل قرن پنجم قبل از میلاد) به چین به شکل نظر رسید. این واردات انگیزه تولید مهره های شیشه ای بومی را ایجاد کرد. در طول سلسله هان (۲۰۶ قبل از میلاد تا ۲۲۰ پس از میلاد)، استفاده از شیشه متنوع شد. معرفی ریخته گری شیشه در این دوره باعث تشویق تولید اشیاء قالب گیری شده مانند "دو" دیسک و سایر اشیاء آیینی شد. اشیاء شیشه ای چینی از کشورهای متخاصم و دوره هان از نظر ترکیب شیمیایی با اشیاء شیشه ای وارداتی تفاوت زیادی دارند. لیوان های این دوره حاوی سطوح بالایی از اکسید باریم و سرب هستند که آنها را از لیوان های سودا-آهک-سیلیکا آسیای غربی و بین النهرین متمایز می کند. در پایان سلسله هان (۲۲۰ پس از میلاد)، سنت شیشه سرب-باریم رو به زوال نهاد و تولید شیشه تنها در قرن ۴ و ۵ پس از میلاد از سر گرفته شد. منابع ادبی نیز به ساخت شیشه در قرن پنجم میلادی اشاره کرده اند. رومیان. تولید شیشه رومی از سنت های فنی هلنیستی توسعه یافت و در ابتدا بر تولید ظروف شیشه ای با رنگ های شدید و ریخته گری متمرکز بود. اشیاء شیشه ای در سراسر امپراتوری روم د
ر زمینه های خانگی، تدفین و صنعتی بازیابی شده اند. شیشه عمدتاً برای تولید ظروف استفاده می شد، اگرچه کاشی های معرق و شیشه پنجره نیز تولید می شد. با این حال، در قرن اول پس از میلاد، صنعت، رشد فنی سریعی را تجربه کرد که شاهد معرفی دمیدن شیشه و تسلط شیشه های شفاف یا «آکوا» بود. در پایان قرن اول میلادی، تولید در مقیاس بزرگ، عمدتاً در اسکندریه، منجر به تأسیس شیشه به عنوان یک ماده رایج در جهان روم شد. جهان اسلام. شیشه اسلامی ادامه دهنده دستاوردهای فرهنگ های پیش از اسلام به ویژه شیشه ساسانی ایران است. شاعر عرب بحتری شفافیت چنین شیشه ای را چنین توصیف می کند: «رنگ آن، شیشه را چنان پنهان می کند که گویی ظرفی وجود ندارد.» در قرن هشتم، جابر بن حیان شیمیدان ایرانی، ۴۶ دستور برای تولید شیشه رنگی را در کتاب "الدرة المکنونه" ("کتاب مروارید پنهان")، به اضافه ۱۲ دستور العملی که توسط المراکشی درج شده بود، در چاپ بعدی کتاب شرح داد. در قرن یازدهم، آینه های شیشه ای شفاف در اندلس ساخته می شد. آفریقا. در دوران پسا کلاسیک، شیشه و مهره های شیشه ای در دوران پادشاهی بنین ساخته می شد. اروپای قرون وسطی. پس از فروپاشی امپراتوری روم غربی، فن آو
ری های مستقل شیشه سازی در شمال اروپا با شیشه های جنگلی که توسط چندین فرهنگ تولید می شد، ظهور کردند. شیشه بیزانسی سنت رومی را در امپراتوری شرقی تکامل بخشید. اشیای شیشه ای مربوط به قرن هفتم و هشتم در جزیره تورچلو در نزدیکی ونیز پیدا شده است. اینها پیوند مهمی بین دوران روم و اهمیت بعدی آن شهر در تولید مواد تشکیل می دهند. حدود ۱۰۰۰سال پس از میلاد، پیشرفت فنی مهم در اروپای شمالی صورت گرفت، زمانی که شیشه های سودای تولید شده از سنگریزه های سفید و پوشش گیاهی سوخته، با شیشه ای ساخته شده از مواد بسیار آسان تری(پتاس به دست آمده از خاکستر چوب) جایگزین شد. از این نقطه به بعد، شیشه شمالی به طور قابل توجهی با شیشه ساخته شده در منطقه مدیترانه، جایی که سودا در آن رایج بود، تمایز داشت. تا قرن دوازدهم، شیشه های رنگی به طور گسترده ای مورد استفاده قرار نمی گرفت، اما به سرعت به وسیله ای مهم برای هنر رومانسک و به ویژه هنر گوتیک مبدل یافت که تقریباً تمام آثار بازمانده در کلیساها ساختمان های سکولار بزرگ آن زمان نیز استفاده می شد. قرن یازدهم در آلمان شاهد ظهور روش های جدیدی برای ساختن شیشه های ورقه ای با دمیدن کره ها بود. کره ها به بی
رون چرخانده می شدند تا استوانه هایی تشکیل داده و سپس در حالی که هنوز داغ بودند بریده شده و پس از آن ورق ها صاف می شدند. این تکنیک در ونیز قرن سیزدهم تکامل یافت. فرایند شیشه تاجی تا اواسط قرن ۱۹ مورد استفاده قرار گرفت. ظروف شیشه ای خانگی در اواخر قرون وسطی اروپای شمالی به شیشه جنگلی معروف بودند. جهان آنگلوساکسون. شیشه های آنگلوساکسون در سراسر انگلستان در حفاری های باستان شناسی در سکونتگاه ها و گورستان پیدا شده است. شیشه در دوره آنگلوساکسون در ساخت طیف وسیعی از اشیاء از جمله ظروف، مهره ها، پنجره ها و حتی در جواهرات استفاده می شد. در قرن پنجم پس از میلاد با خروج رومیان از بریتانیا، تغییرات قابل توجهی در استفاده از شیشه ایجاد شد. حفاری در محوطه های رومی-بریتانیایی، مقادیر فراوانی شیشه را نشان داده است. اکثر ظروف کامل و مجموعه های مهره ها از کاوش های گورستان های اولیه آنگلوساکسون به دست می آیند، اما تغییر در آیین های تدفین در اواخر قرن هفتم بر بازیابی شیشه تأثیر گذاشت. از اواخر قرن هفتم به بعد، شیشه پنجره بیشتر یافت می شود. این ارتباط مستقیم با معرفی مسیحیت و ساخت کلیساها و صومعه ها دارد. چند منبع ادبی کلیسایی آنگ
لوساکسون وجود دارد که به تولید و استفاده از شیشه اشاره می کند، اگرچه اینها به شیشه پنجره مورد استفاده در ساختمان های کلیسایی مربوط می شوند. آنگلوساکسون ها از شیشه نیز در جواهرات خود استفاده می کردند. مورانو. مرکز شیشه سازی لوکس ایتالیایی از قرن چهاردهم، جزیره مورانو بود که بسیاری از تکنیک های جدید را توسعه داد و به مرکز تجارت صادراتی سودآور در ظروف غذاخوری، آینه ها و سایر اقلام تبدیل شد. چیزی که شیشه مورانو ونیزی را به طور قابل توجهی متمایز می ساخت، این بود که سنگریزه های کوارتز محلی تقریباً سیلیس خالص بودند و به صورت یک ماسه شفاف ریز آسیاب شده و با خاکستر سودای به دست آمده از شام ترکیب می شد و ونیزی ها تنها انحصار آن را داشتند. شفاف ترین و مرغوب ترین شیشه به دو صورت رنگ آمیزی می شود: اول اینکه یک ماده رنگی طبیعی آسیاب شده و با شیشه ذوب می شود. بسیاری از این عوامل رنگ آمیزی هنوز وجود دارند. شیشه سیاه به نام سنگ "ابسیدین ابسیدیانوس" نامیده می شد. روش دوم ظاهراً تولید یک شیشه سیاه است که با نگه داشتن آن در برابر نور، رنگ واقعی را که این شیشه به شیشه دیگر در هنگام استفاده به عنوان رنگ می دهد، نشان می دهد. توانای
ی ونیزی برای تولید این شکل برتر از شیشه منجر به مزیت تجاری نسبت به سایر زمین های تولید شیشه شد. شهرت مورانو به عنوان مرکز شیشه سازی زمانی متولد شد که جمهوری ونیزی از ترس آتش سوزی ساختمان های عمدتاً چوبی شهر، به شیشه سازان دستور داد تا کارخانه های ریخته گری خود را در سال ۱۲۹۱ به مورانو منتقل کنند. شیشه سازان مورانو به زودی برجسته ترین شهروندان جزیره شدند. شیشه سازان اجازه خروج از جمهوری را نداشتند. خیلی ها ریسک کردند و کوره های شیشه را در شهرهای اطراف و تا انگلستان و هلند راه اندازی کردند. بوهمیا. شیشه بوهمی یا کریستال بوهمیا، یک شیشه تزئینی است که در مناطق بوهمیا و سیلزی، که اکنون بخشی ازجمهوری چک محسوب می شود، از قرن سیزدهم میلادی ساخته شده است. قدیمی ترین کاوش های باستان شناسی در مکان های شیشه سازی مربوط به حدود سال ۱۲۵۰ است و در کوه های Lusatian در شمال بوهمیا واقع شده اند. در قرن هفدهم، کسپر لمان، سنگ تراش امپراتور رودولف دوم در پراگ، تکنیک حکاکی جواهر با چرخ های مس و برنز را با شیشه تطبیق داد. تولید شیشه مدرن. فرآیندهای جدید. تکنیک افزودن اکسید سرب به شیشه مذاب، پیشرفت مهمی در تولید شیشه بود. این امر ظاه
ر شیشه را بهبود بخشید و ذوب آن را با استفاده از زغال سنگ دریا به عنوان سوخت کوره آسانتر کرد. این تکنیک همچنین «دوره کار» شیشه را افزایش داد و دستکاری آن را آسان تر کرد. این فرایند برای اولین بار توسط جورج ریونزکرافت در سال ۱۶۷۴ کشف شد. وی اولین کسی بود که ظروف شیشه ای کریستال سرب شفاف را در مقیاس صنعتی تولید کرد. ریونزکرافتس منابع فرهنگی و مالی لازم برای متحول کردن تجارت شیشه را داشت و باعث شد تا انگلستان از ونیز به عنوان مرکز صنعت شیشه در قرن هجدهم و نوزدهم پیشی بگیرد. او در جستجوی یافتن جایگزینی برای "کریستالو" ونیزی، از سنگ چخماق به عنوان منبع سیلیس استفاده کرد، اما شیشه او ترک خورد و شبکه ای از شکاف های ریز در آن ایجاد شد که شفافیت آن را از بین می برد. در نهایت با جایگزینی مقداری از شار پتاس با اکسید سرب به مذاب، مشکل برطرف شد. به او یک حق ثبت اختراع حفاظتی اعطا شد که در آن تولید و پالایش از گلخانه او در ساووی به خلوت هنلی-آن-تیمز منتقل شد. تا سال ۱۶۹۶، پس از انقضای حق ثبت اختراع، بیست و هفت گلخانه در انگلستان شیشه تولید می کردند و با چنان موفقیتی به سراسر اروپا صادر می کردند که در سال ۱۷۴۶، دولت بریتانیا
مالیات پرسودی بر آن وضع کرد. صنعت شیشه سازی بریتانیا توانست با لغو مالیات در سال ۱۸۴۵ اوج بگیرد. شواهد استفاده از روش دمیدن در شیشه به سال ۱۶۲۰ در لندن برمی گردد و برای آینه ها و صفحات اتوبوس استفاده می شد. تولید صنعتی. استفاده از شیشه به عنوان مصالح ساختمانی توسط قصر کریستال در سال ۱۸۵۱ که توسط جوزف پکستون برای برگزاری نمایشگاه بزرگ اعلام شد. ساختمان جدید انقلابی پکستون الهام بخش استفاده عمومی از شیشه به عنوان ماده ای برای معماری خانگی و باغبانی شد. در سال ۱۸۳۲، شرکت بریتانیایی کراون گلس (بعدها برادران شانس) اولین شرکتی بود که روش استوانه ای را برای تولید شیشه ورق با تخصص ژرژ بونتمپس، شیشه ساز معروف فرانسوی اتخاذ کرد. جیمز هارتلی در سال ۱۸۴۷ روش رولد پلیت را معرفی کرد که اغلب برای سقف های شیشه ای گسترده مانند داخل ایستگاه های راه آهن استفاده می شود. پیشرفت اولیه در اتوماسیون تولید شیشه در سال ۱۸۴۸ توسط مهندس هنری بسمر ثبت شد. سیستم او با تشکیل روبان بین غلتک ها، یک نوار پیوسته از شیشه مسطح تولید کرد. که فرایند پرهزینه ای بود؛ زیرا سطوح شیشه نیاز به پرداخت داشت. بسمر همچنین در سال ۱۸۴۳ شکل اولیه «شیشه شناور»
را معرفی کرد که شامل ریختن شیشه روی قلع مایع بود. در سال ۱۸۸۷، تولید انبوه شیشه توسط شرکت اشلی در کسلفورد، یورک شر توسعه یافت. این فرایند نیمه اتوماتیک از ماشین هایی استفاده می شد که قادر به تولید ۲۰۰ بطری استاندارد در ساعت بودند که چندین برابر سریع تر از روش های سنتی بود. Cبرادران شانس همچنین در سال ۱۸۸۸ روش نورد ماشینی شیشه طرح دار را معرفی کردند. در سال ۱۸۹۸، پیلکینگتون، شیشه های ریخته گری سیمی را اختراع کرد؛ جایی که شیشه دارای یک توری فولادی قوی جهت ایمنی سازی است. که معمولاً با نام اشتباه «شیشه سیمی جرجی» شناخته می شد، اما تا حد زیادی به دوره جرج مربوط می شود. تکنیک Machine Drawn Cylinder در ایالات متحده اختراع شد و اولین روش مکانیکی برای کشیدن شیشه پنجره بود. از سال ۱۹۱۰ به بعد در شرکت پیلکینگتون تحت لیسانس آمریکا در انگلستان تولید شد. در سال ۱۹۳۸، فرایند ورق صیقلی توسط پیلکینگتون بهبود یافت که یک فرایند سنگ زنی مضاعف را برای ارائه کیفیت بهتری به پرداخت اضافه کرد. بین سالهای ۱۹۵۳ و ۱۹۵۷، سر آلستر پیلکینگتون و کنت بیکرستاف از برادران پیلکینگتون بریتانیا فرایند انقلابی شیشه شناور را توسعه دادند که اولین
کاربرد تجاری موفق برای تشکیل یک نوار شیشه ای پیوسته با استفاده از حمام قلع مذاب که شیشه مذاب بی تأثیر از جاذبه در آن جریان دارد. این روش به ورق ضخامت یکنواخت و سطوح بسیار مسطح داد. پنجره های مدرن از شیشه شناور ساخته شده اند. بیشتر شیشه های شناور، شیشه های سودا-آهکی هستند. اما مقادیر نسبتاً کمی از بوروسیلیکات تخصصی و شیشه های نمایشگر صفحه تخت نیز با استفاده از فرایند شیشه های شناور تولید می شوند. موفقیت این فرایند در تعادل دقیق حجم شیشه وارد شده به حمام است. فروش کامل و سودآور شیشه شناور برای اولین بار در سال ۱۹۶۰ به تحقق یافت.
جان کولت (؛ ژانویه ۱۴۶۷ – ) کشیش کاتولیک انگلیسی بود. او انسان گرای دوره رنسانس، الهی دان، عضو گروه پرستش مرسرز و رئیس کلیسای جامع سنت پل لندن بود. کولت می خواست که مردم کتاب مقدس را به عنوان راهنمای خود در طول زندگی ببینند. علاوه بر این، او می خواست الهیات را احیا و مسیحیت را بازسازی کند. کولت یکی از رهبران اولیهٔ اومانیسم مسیحی است و از جمله کسانی است که اومانیسم و اصلاحات را به هم مرتبط می کند. جان کولت دوست دسیدریوس اراسموس، که یکی از شخصیت های کلیدی انسان گرایی مسیحی بود.
میلوش کرکز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مجارستان است که در پست دفاع چپ برای باشگاه لیورپول در لیگ برتر انگلستان و تیم ملی مجارستان بازی می کند.
دزیره نونکا-ماهو دوئه (تلفظ فرانسوی: [deziße dwe]; (؛ زادهٔ ) یک فوتبالیست حرفه ای فرانسوی است که به عنوان هافبک تهاجمی یا وینگر برای باشگاه پاری سن ژرمن در لیگ ۱ فوتبال فرانسه و تیم ملی فرانسه بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال فرانسه، زیر ۱۹ سال فرانسه، زیر ۲۱ سال فرانسه، و زیر ۲۳ سال فرانسه بازی کرده است. دوئه دوران حرفه ای خود را در رن آغاز کرد و دو فصل را در لیگ ۱ گذراند. در سال ۲۰۲۴، او با انتقالی به ارزش ۵۰ میلیون یورو به قهرمان فرانسه، پاری سن ژرمن، پیوست. در اولین فصل حضورش در پاری سن ژرمن، دوئه بازیکن برجسته ای بود و این باشگاه به سه گانه قاره ای، از جمله اولین قهرمانی خود در لیگ قهرمانان اروپا، دست یافت. عملکرد او در لیگ همچنین جایزه بازیکن جوان سال لیگ ۱ و بازیکن جوان فصل لیگ قهرمانان را برای او به ارمغان آورد. دوئه بازیکن سابق تیم ملی جوانان فرانسه است که در سطوح مختلف جوانان و تیم المپیک در سال ۲۰۲۴ نماینده کشورش و تیم المپیک بود، جایی که مدال نقره را کسب کرد. او اولین بازی خود را برای تیم بزرگسالان فرانسه در مارس ۲۰۲۵ انجام داد. دوران باشگاهی. رن. دوئه فوتبال خود را در سال
۲۰۱۱ و در سن پنج سالگی با آکادمی فوتبال جوانان رن آغاز کرد. او دوران حرفه ای خود را در سال ۲۰۲۱ با تیم ذخیره های آنها آغاز کرد و از فوریه ۲۰۲۱ به تیم بزرگسالان پیوست. در ۱۴ آوریل ۲۰۲۲، او اولین قرارداد حرفه ای خود را تا سال ۲۰۲۴ امضا کرد. در ۷ آگوست ۲۰۲۲، دوئه اولین بازی حرفه ای خود را برای رن به عنوان بازیکن تعویضی در شکست ۱–۰ لیگ ۱ در خانه مقابل لوریان انجام داد. در ۳۱ آگوست، او اولین گل حرفه ای خود را در پیروزی ۳–۱ خانگی مقابل برست به ثمر رساند. در ۶ اکتبر، دوئه در دقیقه ۸۹ گل پیروزی رن را در پیروزی خانگی ۲–۱ مقابل دیناموکیف در لیگ اروپا به ثمر رساند که اولین گل اروپایی او بود. این گل او را با ۱۷ سال، چهار ماه و چهار روز سن، به جوان ترین گلزن فرانسوی تاریخ در مسابقات باشگاهی اروپا تبدیل کرد. در ۹ اکتبر، دوئه در دربی برتون مقابل نانت، یک گل به ثمر رساند و کمتر از ۶۰ ثانیه پس از ورود به زمین به عنوان بازیکن تعویضی در دقیقه ۸۳، پیروزی ۳–۰ را قطعی کرد. در ۲ نوامبر، دوئه قرارداد خود را با رن برای یک سال دیگر تا سال ۲۰۲۵ تمدید کرد. در ۹ آوریل ۲۰۲۳، دوئه در دقایق پایانی شکست ۳–۱ مقابل لیون، پس از اینکه ۱۸ دقیقه ق
بل از روی نیمکت به زمین آمده بود، تعویض شد. برونو ژنسیو، سرمربی رن، در اظهارات پس از بازی خود از این هافبک انتقاد کرد، اما او را تشویق نیز کرد: «این بدان معنا نیست که من به او اعتماد زیادی ندارم و او نمی تواند دوران حرفه ای خوبی داشته باشد، اما بعضی چیزها باید سریع تر درک شوند.» دوئه فصل ۲۰۲۲–۲۳ را در لیگ ۱ با ۲۹ بازی به پایان رساند که ۱۱ بازی آن به عنوان بازیکن ثابت بود. در ۱ اکتبر ۲۰۲۳، دوئه اولین گل خود را در فصل ۲۰۲۳–۲۰۲۴ لیگ ۱ در پیروزی ۳–۱ مقابل نانت به ثمر رساند. در ۲۶ ژانویه ۲۰۲۴ مقابل لیون، او به مارتین تریر پاس گل اول رن را داد و در پیروزی ۳–۲، در نقش وینگر چپ، گل دوم را به ثمر رساند. پاری سن ژرمن. در ۱۷ آگوست ۲۰۲۴، دوئه با انتقالی به ارزش ۵۰ میلیون یورو، بدون احتساب پاداش ها، به پاری سن ژرمن، دیگر باشگاه لیگ ۱، پیوست. او قراردادی تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۹ امضا کرد. با این کار، او پیشنهاد باشگاه آلمانی بایرن مونیخ را رد کرد. در ۲۳ آگوست، دوئه اولین بازی خود را برای قهرمان فرانسه به عنوان بازیکن تعویضی در پیروزی ۶–۰ مقابل مون پلیه|مون پلیه با پوشیدن پیراهن شماره ۱۴ انجام داد. در مصاحبه پس از بازی، دوئه اظهار د
اشت که از تصمیم خود برای پیوستن به پاری سن ژرمن به جای بایرن پشیمان نیست. در بازی بعدی در ۱ سپتامبر، او اولین پاس گل خود را برای پاری سن ژرمن ثبت کرد، یک سانتر برای ضربه سر راندال کولو موآنی که پیروزی ۳–۱ مقابل لیل را قطعی کرد. در ۱۸ سپتامبر، دوئه اولین بازی خود در لیگ قهرمانان اروپا را در پارک دو پرانس مقابل تیم اسپانیایی خیرونا انجام داد. در ۱۰ دسامبر، او اولین گل خود در لیگ قهرمانان اروپا را در پیروزی ۳–۰ خارج از خانه مقابل ردبول سالزبورگ به ثمر رساند. در ۱۵ دسامبر، او به عنوان بازیکن پی اس جی به خاطر عملکردش در پیروزی ۳–۱ خانگی مقابل لیون، جایزه بهترین بازیکن زمین را در لیگ ۱ دریافت کرد. او در این بازی پاس گل اول عثمان دمبله را داد و در نیمه دوم یک پنالتی گرفت که توسط ویتینیا تبدیل به گل شد. در ۱۹ فوریه ۲۰۲۵، دوئه به عنوان بازیکن تعویضی در بازی برگشت پلی آف مرحله حذفی لیگ قهرمانان اروپا مقابل برست، دیگر باشگاه لیگ ۱، به میدان آمد و در نهایت با نتیجه ۷–۰ برای پی اس جی به پیروزی رسید. جایگاه دوئه در تیم پاری سن ژرمن با عملکردهای چشمگیر، از جمله بازی مقابل لیل در ۱ مارس، که در آن یک گل و یک پاس گل داد، همچنا