Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زرهی و تیپ ۴زرهی در جنگ شرکت کردند. قبل از جنگ، نظرسنجی های عمومی نشان می داد که اکثریت مردم بریتانیا از جنگ با دستور سازمان ملل متحد برای جنگ حمایت می کردند، اما بشدت مخالف جنگ بدون قطعنامه دیگری علاوه بر قطعنامه۱۴۴۱ بودند که نشان می داد صدام حسین در صورت عدم رعایت قطعنامه با جدیت مواجه خواهد شد. لهستان. در مارس ۲۰۰۳، دولت لهستان اعلام کرد که در حمله به عراق به رهبری ایالات متحده شرکت خواهد کرد و حدود ۲۰۰پرسنل اعزام کرد. لهستان همچنین ۵۴ سرباز را در یک واحد کماندویی نخبه جی روم، یک کشتی پشتیبانی لجستیک، با یک واحد کماندوی نیروی دریایی جی دبلیو فورموزا، و ۷۴نیروی ضد شیمیایی اعزام کرد. نظرسنجی ها نشان داد که مانند سایر کشورهای اروپای مرکزی و شرقی، جمعیت عموماً مخالف جنگ بودند، اگرچه به شدت در اسپانیا، ایتالیا یا بریتانیا نبود. آسیا. کویت. شاید تنها متحد اصلی منطقه ای که از اقدام ایالات متحده حمایت کرد، کویت بود که خصومت آن باعراق صدام ناشی از حوادث مربوط به جنگ اول خلیج فارس بود. بنظر می رسد که مردم در سال۲۰۰۳ صدام را به اندازه گذشته تهدید می کردند و به ویژه بتلاش برای بازگرداندن بسیاری از شهروندان کویتی که در
طول جنگ خلیج فارس ناپدید شده بودند و احتمالاً تا قبل ازآن درزندان های عراق به سر می بردند به سقوط صدام از قدرت علاقه مند بودند. ژاپن. در ۱۷ مارس۲۰۰۳،نخست وزیر ژاپن جونیچیرو کویزومی گفت که از ایالات متحده، بریتانیا و اسپانیا برای پایان دادن به تلاش های دیپلماتیک علیه عراق حمایت می کند. وی همچنین اشاره کرد که هیچ قطعنامه دیگری برای حمله به عراق لازم نیست. در ۲۶ مارس۲۰۰۳،سفیر ژاپن در سازمان ملل برای اولین بار در شورای امنیت اعلام کرد که ژاپن از اقدامات ایالات متحده و کشورهای متحد آن حمایت می کند. وی گفت که دیکتاتوری عراق دارای سلاح های کشتار جمعی بوده و در ۱۲سال گذشته به طور مداوم قطعنامه های سازمان ملل را نقض کرده است. ژاپن ۵۵۰۰سرباز تحت گروه بازسازی و پشتیبانی بعراق فرستاد. در داخل، نخست وزیر دراین تصمیم با مخالفت شدید مخالفان و بخش هایی از دولت ائتلافی خود مواجه شد. بیشتر ژاپنی ها براین باورند که انگیزه آن صرفاً بهبود روابط ژاپن با دولت ایالات متحده بود که از آغاز دولت بوش درحال بهبود بود. علاوه بر این، ماده ۹قانون اساسی ژاپن (که پس از پایان جنگ جهانی دوم اجرا شد) هرگونه دخالت نظامی ژاپن در خارج از کشور را م
منوع می کند؛ بنابراین، ژاپن خود در تهاجم شرکت نکرد، اما از نیروی دریایی ایالات متحده پشتیبانی لجستیکی کرد، که دولت آن را عملیاتی غیرجنگی تلقی کرد، موضعی که بسیاری از ژاپنی ها باآن مخالفند. سایر کشورهای آسیایی. سنگاپور (که اندکی پس از دستیابی به توافقنامه تجارت آزاد با ایالات متحده آمریکا)، فیلیپین و کره جنوبی همگی متعهد شدند از جنگ حمایت کنند، و همچنین تعدادی از کشورهای جزیره ای کوچکتر در اقیانوس آرام. جزایر مارشال، ایالات فدرال میکرونزی، و پالائو (سرزمین های مورد اعتماد سابق آمریکا با جمعیتی حدود ۱۸۶۰۰۰نفر) از نظر قانونی دارای حاکمیت هستند و کشورهای عضو کامل سازمان ملل هستند. با این حال، دولت های آن ها تا حد زیادی به کنگره ایالات متحده برای تأمین مالی خود از طریق قراردادهای انجمن آزاد وابسته هستند. برخی از منتقدان جنگ تأکید می کنند که اگر این کشورها مواضع ضد جنگی اتخاذ کنند، به دلیل اتکا به ایالات متحده، از نظر سیاسی و اقتصادی به شدت آسیب خواهند دید. استرالیا. دولت هاوارد در استرالیا حامی قوی و عمدتاً غیر انتقادی سیاست ایالات متحده بود. استرالیا کمی بیش از ۲۰۰۰پرسنل نظامی از جمله یک اسکادران از جنگنده های مک
دانل داگلاس اف/ای-۱۸ هورنت و ۱۵۰ سرباز هواپیمایی اسکاندیناوی را متعهد کرده است (برای جزئیات بیشتر مراجعه کنید). در ابتدا، عموم مردم استرالیا به وضوح و پیوسته مخالف پیوستن دولتشان به جنگ بدون حمایت صریح سازمان ملل بودند (حدود ۶۰ تا ۷۰درصد از شرکت کنندگان در نظرسنجی)، اما زمانی که جنگ شروع شد، افکار عمومی تا حدودی تحت تأثیر قرار گرفت: یک نظرسنجی معتبر در زمان جنگ با حمایت ۵۷درصدی روبرو شدو ۳۶ درصد مخالف. یک نظرسنجی در مارس ۲۰۰۶، به نمایندگی از مشاور سیاسی مرتبط با کارگر، نشان داد که ۶۵٪ از پاسخ دهندگان معتقد بودند استرالیا باید بلافاصله یا حداکثر تا ماه مه همان سال عراق را ترک کند. حزب کارگر در کل مخالف جنگ بود. تظاهرات بزرگ ضد جنگ از سیدنی، ملبورن، کانبرا، بریزبن، و هوبارت و همچنین شهرهای دیگر استرالیا گزارش شد. مخالفت با مواضع آمریکا. برخی از کشورهایی که در طول جنگ خلیج فارس متحد ایالات متحده بودند یا با جنگ دوم عراق مخالف بودند یا تمایلی به کمک به آن نداشتند. قبل از جنگ، چندین کشور از ایالات متحده خواستند تا منتظر بماند تا بازرسان تسلیحات تحقیقات خود را تکمیل کنند. با این حال، ایالات متحده و متحدانش معتقد ب
ودند که صبر معقولی به صدام داده شده است و واضح است که او مایل به همکاری با بازرسان نیست، زیرا هر زمان که موضوع سلاح های کشتار جمعی مطرح می شد، دور بوته می کوبید. این، اگر نه این واقعیت که بازرسان قبلاً تنها در سال ۱۹۹۸ از عراق بیرون رانده شده بودند، به گفته حامیان جنگ، نقض کافی دستورها سازمان ملل برای توجیه اقدامات شدیدتر بود. اسکات ریتر، بازرس ارشد تسلیحات سازمان ملل متحد در آن زمان، می گوید که این بازرسان توسط صدام حسین اخراج "نشدند"، بلکه توسط بیل کلینتون خارج شدند: بسیاری استدلال کردند که از آنجایی که عراق هیچ ارتباطی با حملات ۱۱ سپتامبر۲۰۰۱ نداشت، جنگ علیه عراق به عنوان بخشی از جنگ گسترده تر علیه تروریسم غیرقانونی است. برخی دیگر که مخالف اقدام نظامی ایالات متحده بودند، استدلال کردند که ممکن است اسناد ناکافی و حتی جعلی، مانند قرارداد اورانیوم نیجر، برای نشان دادن عراق بعنوان «یک تهدید فوری» تولید شده باشد. بر این اساس، هرگونه اغراق در این زمینه مغایر با حقوق بین الملل خواهد بود. آنها همچنین مدعی شدند که موضوع سلاح های کشتار جمعی (اگر واقعاً تا سال۲۰۰۳ درعراق باقی مانده بود) می توانست از طریق بازرسی های مس
تمر و دیپلماسی حل شود و تأکید کردند که موضوع تسلیحات صرفاً تلاشی برای پنهان کردن تمایلات آمریکا برای تصرف نفت چاه ها است. حضور نظامی در خاورمیانه را بیشتر می کند و دیگر کشورهای اوپک را برای تسلیم بترساند. این موضع بعداً توسط پل هنری اونیل وزیر خزانه داری سابق بوش حمایت شد و اظهار داشت که دولت از زمان روی کار آمدن بوش بدنبال دلیلی برای حمله بعراق بوده است. اردوگاه بوش این اتهامات را بعنوان مضحک رد می کند، اگرچه آنها اعتراف کرده اند که اسناد اورانیوم نیجر توسط منبعی مشکوک به آنها داده شده است و این صرفاً اشتباهی از جانب آنها بوده است که فرض می کنند این اسناد حقیقت را بیان می کند. اروپا. در ۲۹ ژانویه۲۰۰۳،پارلمان اروپا قطعنامه ای غیر الزام آور را در مخالفت با اقدام نظامی یکجانبه ایالات متحده علیه عراق به تصویب رساند. بر اساس این قطعنامه، «حمله پیشگیرانه مطابق با قوانین بین المللی و منشور سازمان ملل نیست و منجر به بحران عمیق تری می شود که سایر کشورهای منطقه را درگیر می کند». فرانسه، آلمان و روسیه از همان ابتدا علناً مخالف جنگ تحت رهبری ایالات متحده بودند. از آنجایی که ایالات متحده موضع نظامی تری اتخاذ کرد، دولت ها
ی این سه کشور به طور فزاینده ای در مخالفت با تهاجم صریح تر شدند. در پایان، فرانسه تصریح کرد که از وتوی خود در شورای امنیت سازمان ملل علیه قطعنامه پیشنهادی برای جنگ در عراق در آن مقطع استفاده خواهد کرد. در ۱۷ مارس۲۰۰۳، ایالات متحده و بریتانیا اعلام کردند که قطعنامه ای را به شورای امنیت ارائه نخواهند کرد و اعتراف کردند که آرای کافی برای وادار کردن فرانسه یا روسیه به استفاده از حق وتو را ندارند. در واقع، تنها بلغارستان و اسپانیا (علاوه بر ایالات متحده و بریتانیا) صراحتاً اعلام کردند که می خواهند به قطعنامه ایالات متحده/انگلیس رأی دهند، در حالی که چند کشور دیگر، مانند شیلی و گینه، تنها گفته بودند که از آن حمایت خواهند کرد. بلژیک، سوئیس، سوئد، نروژ، یونان، اتریش و لیختن اشتاین نیز جنگ را محکوم کردند. جمهوری چک، کرواسی و اسلوونی قبلاً در بالا ذکر شد. فرانسه. اگرچه بوش و بلر خوشبین بودند که ۹رای از ۱۵رای تأیید لازم برای تصویب قطعنامه سازمان ملل متحد به دست خواهد آمد، تهدید تهدید شده وتوی فرانسه بلافاصله این قطعنامه را لغو می کرد، همان طور که هر یک از بریتانیا، ایالات متحده، روسیه، چین و فرانسه دارای قدرت یکجانبه (و
دارند) برای وتوی هرگونه قطعنامه، حتی اگر رای موافق۱۱–۱ باشد. روسیه و چین ابراز داشتند که اگر ابتدا از چند کانال دیپلماتیک بیشتر استفاده می شد، احتمالاً از قطعنامه سازمان ملل حمایت می کردند، اما بوش و بلر پس از اعلام مخالفت فرانسه با قطعنامه، تلاش برای متقاعد کردن این دو کشور را متوقف کردند. دربحبوحه خشم دولت ایالات متحده از آنچه که ادعا می کرد فرانسه از حق وتوی خود بی پروا استفاده می کند، دولت فرانسه به نمونه های متعددی از مواقعی اشاره کرد که ایالات متحده چنین قطعنامه هایی را وتو کرده بود که درغیراین صورت دارای اختلاف۱۱–۱ بودند. آلمان. گرهارد شرودر، صدراعظم آلمان، مخالفت خود با تهاجم را به موضوعی در مبارزات انتخاباتی خود تبدیل کرد. برخی از تحلیلگران پیروزی شرودر در ۲۲ سپتامبر را به دلیل ایجاد احساسات ضد جنگ در میان مردم آلمان می دانند.منتقدان او و طرفداران جنگ عراق معتقد بودند که او از جنجال جنگ و توسل به احساسات ضدآمریکایی که در بین مردم آلمان احساس می شود تنها با هدف کسب محبوبیت و پیروزی استفاده می کند. این تصور دولت آمریکا را بشدت آزرده کرد و به تیرگی روابط بین دو کشور منجر شد. با این حال، شرودر با کالین پ
اول ملاقات کرد و پس از سرنگونی رژیم عراق، روابط نزدیکی برقرار شد.درحال حاضر دولت های دو ملت توافق کرده اند که مسئله عراق را پشت سر بگذارند و به جلو بروند. یونان. اعلامیه نخست وزیر یونان کوستاس سیمیتیس در ۲۱ مارس۲۰۰۳ منعکس کننده موضع رسمی یونان در مورد تهاجم بود، زیرا او اعلام می کند: «یونان در جنگ شرکت نمی کند و در آن گرفتار نخواهد شد.» علاوه بر این، جورج پاپاندرئو، وزیر امور خارجه یونان، مخالفت یونان را با حضور ایالات متحده در عراق به تنهایی ابراز کرد. بسیاری از احزاب سیاسی دیگر، مانند حزب کمونیست(KKE) و حزب چپ یونان، که جنگ را دلیلی بر آرزوهای امپریالیستی ایالات متحده در خاورمیانه می دانستند، تهاجم را محکوم کردند. یونان علیرغم مخالفت با جنگ، با سیاست ایالات متحده مبنی بر خلع سلاح عراق و از بین بردن هرگونه سلاح کشتار جمعی که ظاهراً عراق در اختیار داشت، موافقت کرد. با این حال یونان با استراتژی جنگ پیشگیرانه بوش به عنوان ابزاری برای مبارزه با تروریسم موافق نبود. درمقابل، طرفدار حل و فصل مناقشه بر سر عراق با ابزارهای دیپلماتیک و نه با زور بود. ترکیه. ترکیه در ابتدا محفوظات خود را نشان داد، زیرا می ترسید که خلاء
قدرت پس از شکست صدام ممکن است منجر به ایجاد یک کشور کردی شوددر ۱ مارس۲۰۰۳، پارلمان ترکیه در تصویب طرح دولت برای اجازه استقرار ۶۲۰۰۰آمریکایی در ترکیه به مدت شش ماه شکست خورد. نیروها، ۲۵۵هواپیمای جت و ۶۵هلیکوپتر. در دسامبر۲۰۰۲، ترکیه حدود ۱۵۰۰۰سرباز را به مرز خود با عراق منتقل کرد. ستاد کل ارتش ترکیه اعلام کرد که این اقدام با توجه به تحولات اخیر صورت گرفته و نشان نمی دهد که حمله ای قریب الوقوع است. در ژانویه۲۰۰۳، یاشار یاکیس، وزیر امور خارجه ترکیه، گفت که در حال بررسی اسناد مربوط به زمان امپراتوری عثمانی است تا مشخص کند آیا ترکیه ادعایی بر میدان ها نفتی اطراف شهرهای شمال عراق موصل و کرکوک دارد یا خیر. در اواخر ژانویه۲۰۰۳، ترکیه حداقل پنج کشور دیگر منطقه را به یک نشست «آخرین فرصت» دعوت کرد تا از جنگ به رهبری ایالات متحده علیه عراق جلوگیری کند. این گروه از عراق همسایه خواست به همکاری با بازرسی های سازمان ملل ادامه دهد و علناً اعلام کرد که «حملات نظامی بعراق ممکن است منطقه خاورمیانه را بیشتر بی ثبات کند». درنهایت، ترکیه به درخواست مقامات آمریکایی اجازه دسترسی به سرزمین و بنادر خود را نداد زیرا مجلس بزرگ ملی ترکیه
به این پیشنهاد رای منفی داد.با این وجود، دولت بوش ترکیه را بعنوان بخشی از «ائتلاف مشتاقان» معرفی کرد. روسیه. ایگور ایوانف، وزیر امور خارجه روسیه به فرانسه و آلمان پیوست و گفت که شورا نمی تواند این واقعیت را نادیده بگیرد که از زمان بازدید هانس بلیکس، بازرس ارشد تسلیحات و محمد البرادعی، مدیر کل آژانس بین المللی انرژی اتمی از عراق درژانویه، «پیشرفت قابل توجهی» حاصل شده است. بلاروس. رئیس جمهور الکساندر لوکاشنکو گفت بلاروس به اتفاق آرا «تجاوز» آمریکا بعراق را محکوم کرد. فنلاند. در فنلاند، آنلی جاتنماکی از حزب مرکز، پس از آن که رقیب خود پائوو لیپونن، که در آن زمان نخست وزیر بود، در دیدار با رئیس جمهور جورج دبلیو بوش، متهم کرد که فنلاند بی طرف با ایالات متحده درجنگ عراق متحد شده بود، در انتخابات پیروز شد. بوته. لیپونن این ادعاها را رد کرد و اعلام کرد که ما از سازمان ملل و دبیرکل سازمان ملل حمایت می کنیم. جاتین ماکی پس از ۶۳روز تصدی پست نخست وزیری در بحبوحه اتهاماتی مبنی بر دروغ گفتن درمورد افشای اسناد مربوط به دیدار بوش و لیپونن از سمت خود استعفا داد. این سلسله وقایع رسوایی تلقی شد و بنام عراق نشت یا عراق دروازه نا
مگذاری شد. نکته اصلی این بود که مشاور ویژه رئیس جمهور فنلاند یک سری اسناد را افشا کرده بود که محرمانه تلقی می شدند. مشاور ویژه مارتی مانینن این اسناد محرمانه را بهآنلی یاتینماکی داد که از اطلاعات ارائه شده توسط این اسناد برای متهم کردن پااوو لیپونن به حمایت از نگ عراق استفاده کرد. اسناد محرمانه شامل یادداشت یا یادداشتی از فتگوهای جورج دبلیو بوش و پااوو لیپونن بود. بعداً علیه مارتی مانینن بهلیل افشای اسناد محرمانه و علیه آنلی جاتین ماکی به دلیل تحریک و کمک به آن، اتهامات جنایی مطرح شد. دولت فنلاند اعلام کرد که درجلسه ای به ریاست رئیس جمهور تارجا هالونن، موضع محکم تری درمورد مسئله عراق اتخاذ کردند. نشست کمیته سیاست خارجی و امنیتی کابینه بیانیه ای صادر کرد که براساس آن استفاده از زور علیه عراق بدون اختیارات شورای امنیت سازمان ملل قابل قبول نیست. شهر واتیکان. سریر مقدس موضعی قاطع در برابر طرح آمریکا برای حمله به عراق اتخاذ کرد. کاردینال پیو لاگی، فرستاده ویژه پاپ ژان پل دوم، توسط کلیسا برای گفتگو با جورج دبلیو بوش برای ابراز مخالفت با جنگ با عراق فرستاده شد. کلیسای کاتولیک گفت که حل مناقشه بین المللی از طریق دیپل
ماسی بعهده سازمان ملل است. بگفته کلیسا، جنگ عراق و در واقع بیشتر جنگ های مدرن، الزامات جنگ عادلانه ای را که سنت آگوستین کرگدن و دیگر متکلمان تعیین کرده بودند برآورده نکردند. کلیسا نیز نگران سرنوشت کاتولیک های کلدانی عراق بود. واتیکان نگران بود که آنها ممکن است شاهد همان تخریبی باشند که برای کلیساها و صومعه ها پس از جنگ در کوزوو رخ داد. اسقف اعظم ژان لوئیس تاوران، وزیر روابط با کشورها، گفت که تنها سازمان ملل می تواند درمورد حمله نظامی بعراق تصمیم بگیرد، زیرا جنگ یک جانبه «جنایت علیه صلح و جنایت علیه قوانین بین المللی» خواهد بود. وزیر امور خارجه کاردینال آنجلو سودانو اشاره کرد که تنها شورای امنیت سازمان ملل متحد قدرت تأیید حمله برای دفاع از خود را دارد وتنها درصورت تجاوز قبلی نظر او این بود که حمله به عراق در این مقوله قرار نمی گیرد و تجاوز یک جانبه «جنایت علیه صلح و نقض کنوانسیون ژنو» خواهد بود. تظاهرات علیه جنگ. میلیون ها نفر در خیابان های بریتانیا، ایرلند، اسپانیا، پرتغال، ایتالیا، هلند، اتریش، فرانسه، سوئیس، یونان، آلمان، سوئد، نروژ، بلژیک، دانمارک، ایسلند، جمهوری چک، بلغارستان، رومانی، قبرس، روسیه، بلاروس
و اوکراین. تظاهرات کردند. دونالد رامسفلد سعی کرد انتقادهای دولت فرانسه و آلمان را کم اهمیت جلوه دهد، که برجسته ترین آنها شنیده شد زیرا هر دو کشور در آن زمان، به عقیده «اروپا قدیمی» عضو اتحادیه اروپا بودند، در حالی که او بر وضعیت جدید پس از گسترش اتحادیه اروپا تکیه داشت.. نظرسنجی ها نشان می دهد که جنگ توسط اکثریت مردم اروپای مرکزی و شرقی، علی رغم حمایت بیشتر دولت هایشان، مورد حمایت قرار نگرفت. قاره آمریکا. کانادا. در حالی که کانادا در جنگ خلیج فارس در سال۱۹۹۱ شرکت کرد، از شرکت در جنگ با عراق بدون مجوز سازمان ملل خودداری کرد. نخست وزیر ژان کرتین در ۱۰ اکتبر۲۰۰۲ گفت که کانادا بخشی از هر ائتلاف نظامی است که توسط سازمان ملل متحد برای حمله بعراق تحریم شود. با عقب نشینی متعاقب تلاش های دیپلماتیک آمریکا و بریتانیا برای به دست آوردن تحریم های سازمان ملل، ژان کرتین در پارلمان در ۱۷ مارس۲۰۰۳ اعلام کرد که کانادا در تهاجم معلق شرکت نخواهد کرد، اگرچه او حمایت معنوی خود را به ایالات متحده و سربازانش ارائه کرد. دو روز قبل از آن، یک چهارم میلیون نفر درمونترال علیه جنگ معلق راهپیمایی کردند. تظاهرات بزرگ ضد جنگ در چند شهر دیگر
کانادا برگزار شد. حدود صد افسر صرافی کانادایی درعوض با واحدهای آمریکایی درحمله بعراق شرکت کردند. آمریکای لاتین. مکزیک، ونزوئلا، آرژانتین و شیلی جنگ را محکوم کردند. تظاهرات بزرگی از لاپاز، بولیوی گزارش شد. لیما، پرو؛ بوگوتا، کلمبیا؛ بوئنوس آیرس، آرژانتین؛ سائوپائولو و ریودوژانیرو، برزیل؛ و سانتیاگو، شیلی. پیر چارلز، نخست وزیر فقید کشور جزیره ای دومینیکا در دریای کارائیب نیز جنگ را محکوم کرد. پس از اینکه دادگاه قانون اساسی کاستاریکا رای داد که جنگ قوانین بین المللی را نقض می کند و حمایت این کشور از جنگ باقانون اساسی آن در تضاد است، دولت اعلام کرد که حمایت خود را لغو می کند، که بهر حال صرفاً اخلاقی بود زیرا کاستاریکا ارتش ندارد. هندوراس، نیکاراگوئه و جمهوری دومینیکن نیروهای خود را عقب نشینی کردند. آفریقا. اتحادیه آفریقا با تمام ۵۲عضوش جنگ را محکوم کرد. گینه، کامرون و آنگولا دارای کرسی هایی در شورای امنیت بودند و در بحبوحه گفتگوها در مورد کمک های مالی آمریکا احتمالاً به تصویب قطعنامه جنگ سازمان ملل علیه عراق رأی می دادند. اعتراضات بزرگی از قاهره و اسکندریه (مصر) گزارش شد. رباط (مراکش)؛ مومباسا (کنیا)؛ موگادیشو (س
ومالی)؛ نواکشوت (موریتانی)؛ طرابلس (لیبی)؛ ویندهوک (نامیبیا)؛ ژوهانسبورگ و کیپ تاون (آفریقای جنوبی). اتحادیه عرب. اتحادیه عرب به اتفاق آرا جنگ را محکوم کرد، به استثنای کویت. شاهزاده سعود وزیر امور خارجه عربستان علناً مدعی شد که ارتش آمریکا به هیچ وجه مجاز به استفاده از خاک عربستان سعودی برای حمله بعراق نخواهد بود. () پس از ده سال حضور ایالات متحده در عربستان سعودی، که از جمله دلایلی که اسامه بن لادن متولد عربستان سعودی برای حملات ۱۱ سپتامبر۲۰۰۱ القاعده به آمریکا ذکر کرد، اکثر نیروهای آمریکایی در سال۲۰۰۳ از عربستان سعودی خارج شدند. () در طول مدت جنگ، مردم عربستان سعودی به شدت مخالف اقدام ایالات متحده، حتی بدون توجه به دستور سازمان ملل بودند. قبل از جنگ، دولت مکرراً تلاش کرد راه حلی دیپلماتیک بیابد، به طور کلی با موضع ایالات متحده در مورد تهدید صدام موافق بود، حتی تا آنجا پیش رفت که صدام را به تبعید داوطلبانه ترغیب کرد پیشنهادی که او را بشدت عصبانی کرد. تظاهرات ضد جنگ در دمشق سوریه برگزار شد. بغداد، عراق؛ صنعا، یمن؛ مسقط، عمان؛ عمان، معان، و اربید، اردن. الوضات، بیروت و صیدا، لبنان؛ بیت لحم، نابلس، طولکرم، جنین
، رام الله و غزه، شهرهای فلسطین در کرانه باختری و نوار غزه. تل آویو، اسرائیل و در ملت بحرین. همان طور که درمصر اتفاق می افتد، تظاهرات در بسیاری ازاین کشورهای نه چندان دموکراتیک رایج نیست و برخی رژیم ها خود را به دلیل شورش ها درخطر می دیدند. ایالات متحده ازمصر درخواست کرد تا نیروهای خود را برای شرکت در تهاجم ائتلاف برهبری ایالات متحده به عراق اعزام کند، که این درخواست توسط مبارک مصر رد شد. آسیا. هندوستان. با آشکار شدن بحران عراق، هند موضع ثابتی اتخاذ کرده بود که عراق باید به طور کامل از قطعنامه های شورای امنیت سازمان ملل برای حذف سلاح های کشتار جمعی از خاک خود تبعیت کند. این وکیل مخالف جنگ و طرفدار صلح بوده است. این کشور تأکید کرده است که تمام تصمیم های در مورد عراق باید تحت اختیار سازمان ملل باشد. این مشاور تصریح کرد که هرگونه اقدام برای تغییر رژیم در عراق باید از درون صورت گیرد و نه از خارج تحمیل شود. این وکیل همچنین توجه خود را به وضعیت انسانی متزلزل مردم عراق جلب کرده است که جنگ تنها باعث تشدید آن خواهد شد. مشاور عمیقاً از ناتوانی شورای امنیت سازمان ملل در اقدام جمعی، به ویژه شکست اعضای دائمی درهماهنگ کردن
مواضع خود درمورد عراق، ناامید شد. این مشاور تأکید کرد که «تا زمانی که خلع سلاح مسالمت آمیز عراق کوچک ترین فرصتی را داشته باشد، ما همچنان از طرف های مربوط به احتیاط، خویشتن داری و احساس مسئولیت بالا می خواهیم». عربستان سعودی. قبل از جنگ، موضع عمومی عربستان سعودی در مورد بی طرفی در درگیری بود. رسانه های سراسر جهان گزارش دادند که علی رغم تلاش های متعدد آمریکا، عربستان سعودی هیچ استفاده ای از زمین خود را به عنوان بستری برای حمله بعراق به ارتش آمریکا پیشنهاد نمی کند. در مصاحبه ای از شاهزاده سعود الفیصل، وزیر امور خارجه عربستان سعودی، در پاسخ به این سؤال که آیا عربستان سعودی اجازه می دهد نیروهای آمریکایی بیشتری درخاک عربستان مستقر شوند، وزیر امور خارجه پاسخ داد: «در شرایط فعلی بدون هیچ مدرکی مبنی بر وجود تهدید قریب الوقوع از سوی عراق. من فکر نمی کنم عربستان سعودی به آن بپیوندد. همچنین سرانجام معلوم شد که یک شاهزاده بلندپایه سعودی در روز شروع جنگ عراق در کاخ سفید بوده است و مقام های دولت بوش به شاهزاده گفته اند که بدولت خود هشدار دهد که مرحله اولیه جنگ، ساعاتی قبل از آن آغاز شده است. موشک ها ابتدا دربغداد فرود آمدن
د. عربستان سعودی رسماً آرزو داشت که صدام حسین و رژیم بعث را ببیند، اما از عواقب آن می ترسید. از آنجایی که حمله آمریکا به عراق اجتناب ناپذیر شد، این سؤال که آیا عربستان سعودی خواهان جایگزینی رژیم بعث با یک دولت طرفدار غرب است که «پمپ نفت در مقادیر بیشتر از عربستان سعودی است» برای دولت سعودی یک معضل ایجاد کرد. علاوه بر این، عربستان سعودی از احتمال استقرار یک دولت شیعه طرفدار ایران در آستانه آن، پس از سقوط رژیم سنی صدام، نگران بود. در ۴ نوامبر۲۰۰۲، فیصل به سی ان ان گفت که عربستان سعودی اجازه استفاده ایالات متحده از تأسیسات سعودی برای حمله بعراق را نخواهد داد. علاوه بر این، در همان ماه، در جریان یک سخنرانی تلویزیونی در تلویزیون عربستان، ولیعهد عبدالله تأکید کرد که «نیروهای مسلح ما تحت هیچ شرایطی یک پا بخاک عراق نخواهند گذاشت». سوریه. سوریه با جنگ مخالفت کرد و از تسلیم شدن به درخواست واشینگتن برای همکاری خودداری کرد.این کشور در هماهنگی با روسیه، فرانسه و آلمان در شورای امنیت عمل کرد و حتی به حمایت از قطعنامه۱۴۴۱ رأی داد که تجدید بازرسی های تسلیحاتی سازمان ملل درعراق را الزامی می کند. «مخائل وهبی» سفیر سوریه در ساز
مان ملل گفت که او معتقد است که مدارک ارائه شده ازسوی ایالات متحده بشورای امنیت دربارهٔ تسلیحات عراق ساختگی بوده است. مفسران سوری توضیح دادند که هیچ یک از همسایگان عراق احساس نمی کنند که این یک تهدید است و سلاح های کشتار جمعی بهانه ای صرف برای جنگی است که باانگیزه منافع اسرائیل و شرکتهای آمریکایی که امیدوار بودند از قراردادهای بازسازی پس از جنگ سود ببرند. اردن. ملک عبدالله دوم، پادشاه اردن، واشینگتن را در برابر جنگ عراق توصیه کرد، اما بعداً بر خلاف نظر غالب مردم خود، از ائتلاف متجاوز حمایت پنهان و ضمنی کرد. دولت اردن علناً با جنگ علیه عراق مخالفت کرد. شاه به ایالات متحده و اتحادیه اروپا تأکید کرد که راه حل دیپلماتیک مطابق با قطعنامه های۱۲۸۴ (۱۹۹۹) و۱۴۰۹ (۲۰۰۲) شورای امنیت سازمان ملل متحد، تنها الگوی مناسب برای حل مناقشه بین عراق و سازمان ملل است. او در اوت ۲۰۰۲ به واشینگتن پست گفت که تلاش برای حمله به عراق «اشتباهی بزرگ» خواهد بود و می تواند «کل منطقه را به آشوب بکشاند». چین. پس از آنکه دو بازرس تسلیحاتی بشورای امنیت گفتند که هیچ مدرکی دال بر سلاح های کشتار جمعی نیافته اند، چین برای ادامه بازرسی های تسلیحاتی س
ازمان ملل درعراق فشار آورد. پکن بر اتخاذ یک موضع «اصولی» و مستقل در مورد مداخله ایالات متحده درعراق اصرار داشت. اگرچه چین خواستار حل مسالمت آمیز اوضاع بود، اما چین تهدیدی به اعمال وتوی خود در شورای امنیت نکرد و دربسیاری از تصمیم های قبلی دربارهٔ عراق رای ممتنع داده بود. در طول جنگ عراق در سال۲۰۰۳، چین شدیداً از عراق خواست تا از قطعنامه۱۴۴۱ شورای امنیت سازمان ملل پیروی کند اما با استفاده از زور برای تضمین تبعیت عراق مخالفت کرد. با این حال، زمانی که جنگ آغاز شد، سیاست خاورمیانه ای چین منعکس کننده سیاست سنتی تلاش برای به حداکثر رساندن منافع اقتصادی خود بدون درگیر شدن در مناقشات سیاسی بود. پاکستان. تظاهرات بزرگ ضد جنگ در شهرهای پیشاور، اسلام آباد، کراچی، لاهور و کویته برگزار شد. ژنرال پرویز مشرف به دلیل حمایت از کمپین ایالات متحده در افغانستان با مخالفت شدید جمعیت عمدتاً مسلمان خود روبرو شد. پاکستان همچنین در دوره قبل از جنگ در شورای امنیت سازمان ملل متحد دارای کرسی بود، اگرچه در زمانی که بوش قصد داشت این قطعنامه را ارائه کند، در تلاش برای سرکوب مخالفان غیرنظامی، به احتمال زیاد به این قطعنامه رأی مثبت نمی داد. سا
یر کشورهای آسیایی. بنگلادش، مالزی و اندونزی، همه کشورهای بزرگ مسلمان جهان و ویتنام جنگ را محکوم کردند. بنگلادش خواستار حل مشکل از طریق گفتگو و نه جنگ شد. تظاهرات بزرگ ضد جنگ در داکا، بنگلادش کاتماندو، نپال؛ کلمبو، سریلانکا؛ کلانتان; جاکارتا و جاوا، اندونزی؛ سورابایا؛ و بانکوک، تایلند برگزار شد. نیوزلند. دولت نیوزیلند با همسایه خود استرالیا مخالف بود و اصولاً از جنگ حمایت نکرد. با این حال، نیوزیلند گروهی از مهندسان غیر جنگنده را برای کمک به بازسازی عراق فرستاد. تظاهرات بزرگ ضد جنگ در شهرهای کرایست چرچ، ولینگتون و اوکلند نیوزلند برگزار شد. خنثی، نامشخص. ایرلند. جمهوری ایرلند یک کشور رسمی بی طرف است، با سنت قوی در حمایت از نهادهای سازمان ملل، حفظ صلح و قوانین بین المللی. با این وجود، ارتش ایالات متحده استفاده از فرودگاه شانون را برای توقف در اقیانوس اطلس مجاز دانست. تحت فشار داخلی، برتی آهرن، رئیس تائوئیس، مکرراً جزئیات این وضعیت را نادیده گرفت و در عین حال بر نیاز به دستور سازمان ملل تأکید کرد. علیرغم اعتراض های گسترده، از جمله اعتراض در خود فرودگاه شانون، نظرسنجی ها نشان داد که بسیاری از مردم به طور گسترده از
سیاست رسمی در مورد استفاده از فرودگاه حمایت می کنند. در حالی که اکثریت زیادی از مردم با جنگ مخالف بودند و نصف مردم اختلاف در استفاده از شانون وجود داشت. ایمن نگه داشتن سرمایه گذاری ایالات متحده در ایرلند دلیل اصلی اجازه توقف های ایالات متحده بود. در نهایت، متحدان ضد جنگ با عدم موافقت دولت از جنگ مماشات شدند، در حالی که وضعیت شانون روابط ایرلند و ایالات متحده را صمیمانه نگه داشت. جمهوری چین (تایوان). به رغم اعتراض های عمومی در مقابل مؤسسه آمریکایی در تایوان، رهبران جمهوری چین (که معمولاً به عنوان تایوان شناخته می شود) بنظر می رسیدند که از تلاش های جنگی حمایت کنند. با این حال تایوان در فهرست رسمی اعضای ائتلاف اراده ظاهر نشد. این امر به این دلیل بود که علیرغم پیشنهاد دولت برای حمایت نظامی و پولی، تایوان در نهایت در پاسخ به مخالفت شدید رهبران مخالف و عموم مردم از ائتلاف عقب نشینی کرد. جزایر سلیمان. بعنوان کرواسی و اسلوونی، جزایر سلیمان ادعا می شد که اعضای ائتلاف هستند اما می خواستند «خود را از این گزارش جدا کنند». جزایر سلیمان نظامی قابل استقرار جهانی یا منطقه ای ندارند. ایران. دیدگاه رسمی ایران از سیاست ایالات م
تحده در عراق از سال۲۰۰۲ با دوگانگی قابل توجهی مشخص شده است. از یک سو، بی اعتمادی مداوم به صدام حسین (در نتیجه جنگ۱۹۸۰–۱۹۸۸ با عراق) نگرشی را ایجاد و تقویت کرد که مهار عراق توسط ایالات متحده را به عنوان منافع ایران می پذیرفت. از سوی دیگر، ایالات متحده از سال۱۹۹۳ اعلام کرده بود که مهار ایران از اهمیتی برابر با عراق برخوردار است و از این رو، رهبران ایران با ورود هزاران نیروی آمریکایی به عراق همراه با آنها در افغانستان از پایان سال۲۰۰۱، احساس محاصره کردند. در واقع، گنجاندن ایران توسط بوش در سال۲۰۰۲ در «محور شرارت» خود به این معنی بود که حضور نظامی ایالات متحده درعراق می تواند تهدیدی برای حکومت جمهوری اسلامی باشد. با تغییر شرایط درعراق از اوایل سال۲۰۰۳ تا اواسط سال۲۰۰۵، سیاست گذاران ایرانی با چالش ایجاد استراتژی هایی برای استفاده از فرصت های جدید و در عین حال دور ماندن از تیررس یک ایالات متحده پیروزمند و متخاصم مواجه شدند.