Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هند منتقل شد. این لشکر باتجربه ترین و آموزش دیده ترین واحد بریتانیایی موجود در آسیا محسوب می شد. در هند، این لشکر یک نیروی ذخیره برای مقابله با فرودهای احتمالی ژاپنی ها تشکیل داد و در عین حال در جنگ جنگل آموزش دید. همچنین به عنوان نیروی پلیس، محافظت از راه آهن و سرکوب نافرمانی مدنی ناشی از جنبش ترک هند خدمت کرد. در حالی که درخواست شده بود که این لشکر به خط مقدم در برمه اعزام شود، در عوض به نیروی ویژه، که معمولاً با نام چندیت شناخته می شود، منتقل شد. چنین اقدامی با مخالفت بالاترین فرماندهان نظامی در هند و برمه روبرو شد و با خود سربازان نیز جنجال برانگیز بود. علیرغم درخواست های آنها، این لشکر منحل شد و رسماً در ۲۴ نوامبر ۱۹۴۳ به حیات خود پایان داد. مورخ وودبرن کربی و سپهبد ویلیام اسلیم (که رهبری نیروهای بریتانیایی در برمه را بر عهده داشت) معتقد بودند که اگر این لشکر به عنوان یک واحد یکپارچه حفظ می شد، می توانست تأثیر بیشتری بر علیه ژاپنی ها داشته باشد.
ادما و دفنه (به عربی: أدما) یک منطقهٔ مسکونی در لبنان است که در شهرستان کسروان واقع شده است. ادما و دفنه ۲٫۷۳۳ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۴۹۷ نفر جمعیت دارد و ۲۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
لشکر ۵۹ پیاده استافوردشر () لشکر پیاده نظام موتوریزه نیروی زمینی بریتانیا بود، که در سال ۱۹۳۹ تأسیس شد و در سال ۱۹۴۴ منحل گردید. لشکر ۵۹ پیاده (استافوردشایر) یک لشکر پیاده نظام ارتش بریتانیا بود که در طول جنگ جهانی دوم تشکیل شد و در نبرد نرماندی جنگید. در مارس ۱۹۳۹، پس از ظهور مجدد آلمان به عنوان یک قدرت نظامی مهم و حمله به چکسلواکی، ارتش بریتانیا با تکثیر واحدهای موجود، تعداد لشکرها را در ارتش سرزمینی افزایش داد. لشکر ۵۹ موتوری (استافوردشایر) در سپتامبر ۱۹۳۹، به عنوان نسخه دوم لشکر ۵۵ موتوری (لنکاشر غربی) تشکیل شد. گردان های این لشکر، در ابتدا، همگی در استافوردشایر پرورش یافته بودند. این لشکر که با استفاده از مفهوم لشکر موتوری تأسیس شد، تنها با دو تیپ پیاده نظام، به جای سه تیپ معمول برای یک لشکر پیاده نظام، تشکیل شد و کاملاً متحرک بود. هدف افزایش تحرک در میدان نبرد بود و لشکرهای موتوری را قادر می ساخت تا نیروهای زرهی را از طریق شکاف های خط مقدم دشمن دنبال کنند تا به سرعت سرزمین های تصرف شده را تثبیت کنند. پس از نبرد فرانسه، این مفهوم کنار گذاشته شد. به این لشکر، تیپ سوم پیاده نظام اختصاص داده شد و به لشکر ۵۹
پیاده نظام (استافوردشایر) تبدیل شد. این لشکر تا سال ۱۹۴۴ در بریتانیا باقی ماند و به وظایف ضد تهاجم و نگهبانی منصوب شد و در عین حال برای نبرد در خارج از کشور آموزش دید. در اواخر ژوئن ۱۹۴۴، این لشکر به ارتش دوم واگذار شد و برای شرکت در نبرد نرماندی به فرانسه منتقل شد. در ۷ ژوئیه، این لشکر در عملیات چارن وود شرکت کرد که منجر به تصرف شهر کان که توسط آلمان اشغال شده بود، شد. یک هفته بعد، این لشکر در عملیات انار جنگید. هدف ارضی این عملیات تصرف شهر نویرز بود که به دلیل مقاومت مصمم آلمان محقق نشد. این نبرد نقش مهمی در منحرف کردن نیروهای آلمانی از حمله بزرگ بریتانیا، عملیات گودوود، که اندکی پس از آن آغاز شد، ایفا کرد. تا اواخر ژوئیه، خط مقدم آلمان در حال فروپاشی بود و یک حمله عمومی آغاز شد. این لشکر پیشروی کرد و سرپل رودخانه اورن را تصرف کرد و چندین ضدحمله را دفع کرد تا جایگاه خود را حفظ کند. در طول این عملیات، یکی از اعضای لشکر نشان صلیب ویکتوریا را دریافت کرد. نبرد نهایی لشکر، نبردی طولانی برای تصرف شهر توری-هارکورت بود. مورخان تلاش لشکر را در این نبردها که طی آن چندین هزار تلفات متحمل شد، ستوده اند. تا اوت ۱۹۴۴، ا
رتش بریتانیا در بسیاری از واحدهای خود به شدت با کمبود نیروی انسانی مواجه بود. از آنجایی که این لشکر جدیدترین تشکیلات مستقر در ارتش دوم فرانسه بود و نه به دلیل عملکردش، تصمیم به انحلال آن گرفته شد و افرادش برای تقویت به واحدهای دیگر منتقل شدند. این لشکر در ۲۶ اوت منحل و در ۱۹ اکتبر ۱۹۴۴ رسماً منحل شد.
عشقوت (به عربی: عشقوت) یک منطقهٔ مسکونی در لبنان است که در شهرستان کسروان واقع شده است. عشقوت ۷٫۸۸ کیلومتر مربع مساحت دارد ۱٬۲۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
عزر (به عربی: عزر) یک منطقهٔ مسکونی در لبنان است که در شهرستان کسروان واقع شده است. عزر ۱٫۱۳ کیلومتر مربع مساحت دارد ۷۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
گوی گلیکوژن یا جسم گلیکوژن یک ساختار بیضی شکل در نخاع پرندگان است که از سلول های تخصصی که حاوی مقادیر زیادی گلیکوژن هستند ساخته شده است. کارکرد این ساختار که در داخل استخوان هم خاجی قرار دارد مشخص نیست، اما به نظر نمی رسد که با کارکرد طبیعی گلیکوژن در جانوران، که ذخیرهٔ انرژی است، مرتبط باشد. گوی گلیکوژن ممکن است در برخی از دایناسورهای غیرپرنده نیز وجود داشته باشد و احتمالاً توضیحی برای ساختاری است که زمانی تصور می شد «مغز دوم» در جانورانی مانند "استگوزاروس" باشد.
لشکر ۵۲ پیاده لولند () لشکر پیاده نظام کوهستانی نیروی زمینی بریتانیا بود، که در سال ۱۹۰۸ تأسیس شد و در سال ۱۹۶۸ منحل گردید. لشکر ۵۲ پیاده نظام (لولند) یک لشکر پیاده نظام ارتش بریتانیا بود که در ابتدا به عنوان لشکر لولند در سال ۱۹۰۸ به عنوان بخشی از نیروی زمینی تشکیل شد. بعداً در سال ۱۹۱۵ به لشکر ۵۲ (لولند) تبدیل شد. لشکر ۵۲ (لولند) در جنگ جهانی اول جنگید و سپس در سال ۱۹۲۰ به همراه بقیه نیروی زمینی منحل شد. نیروی زمینی بعداً به ارتش زمینی تغییر نام داد و این لشکر در سال های بین دو جنگ، دوباره به عنوان لشکر ۵۲ پیاده نظام (لولند) - یک لشکر پیاده نظام ارتش زمینی خط اول - ارتقا یافت و در طول جنگ جهانی دوم به خدمت ادامه داد. تا دسامبر ۱۹۴۷، این لشکر با لشکر ۵۱ پیاده نظام (هایلند) ادغام شد و لشکرهای ۵۱/۵۲ اسکاتلند را تشکیل داد، اما تا مارس ۱۹۵۰، لشکر ۵۱ و لشکر ۵۲ به عنوان تشکیلات جداگانه ای بازسازی شدند. لشکر ۵۲ (لولند) سرانجام در سال ۱۹۶۸ منحل شد.
زیست شناسان فرگشتی مدل های نظری مختلفی را برای توضیح تکامل رفتار انبازی غذا - «انتقال بدون مقاومت غذا از یک فرد با انگیزه غذا به فرد دیگر» — در بین انسان ها و جانوران دیگر توسعه داده اند. مدل های انبازی غذا بر اساس نظریه تکاملی کلی است. هنگامی که این مدل ها برای رفتار انسان اعمال می شوند، شاخه ای از بوم شناسی رفتاری انسان در نظر گرفته می شوند. انواع مختلفی از مدل های انبازی غذا ایجاد شده اند، از جمله انتخاب خویشاوندی، نوع دوستی متقابل، دزدی قابل تحمل، همکاری گروهی و سیگنال دهی پرهزینه. مدل های انتخاب خویشاوندی و نوع دوستی متقابل در انبازی غذا بر اساس مفاهیم تکاملی انتخاب خویشاوندی و نوع دوستی است. از آنجایی که اساس نظری این مدل ها حول برازش باروری فرموله شده است، یک فرض اساسی در این مدل ها این است که انباشت بیشتر منابع، تناسب تولیدمثل را افزایش می دهد. به انبازی غذا به عنوان یک تحول مهم در تکامل اولیه انسان نظریه پردازی شده است.
یویا مارتینز (به انگلیسی: Yoya Martínez) ((۲۷ اوت ۱۹۱۲–۱ فوریه ۲۰۰۹) بازیگر زن اهل شیلی بود. مارتینز بیشتر با بازی در نقش هیلدا در سریال تلویزیونی محبوب Los Venegas شناخته شده است. یویا نقش هیلدا را از سال ۱۹۸۹ تا ۲۰۰۸ یعنی یکسال قبل از مرگش بازی کرد.
اندرو ردفورد زبان شناس بریتانیایی است که به خاطر کارش در نحو و زبان آموزی کودک شهرت دارد. اولین مشارکت مهم او در این زمینه، کتابی بود که در سال ۱۹۷۷ دربارهٔ نحو زبان ایتالیایی نوشت. او در سال ۱۹۸۱ به دلیل کتاب "دستور گشتاری" که بیش از ۳۰۰۰۰ نسخه فروخت و سال ها مقدمهٔ استاندارد نظریه حاکمیت و مرجع گزینی چامسکی بود، به شهرت بین المللی دست یافت و در سال ۱۹۸۸ مقدمه ای بر دستور گشتاری به دنبال آن نوشته شد که بیش از ۷۰۰۰۰ نسخه از ان به فروش رسید. او از آن زمان تا کنون چندین کتاب در زمینهٔ نحو در چارچوب دستور زایشیو برنامه کمینه گرا نوام چامسکی منتشر کرده است که تعدادی از آنها در مجموعه کتاب های درسی کمبریج در زبان شناسی قرار دارند.
همه برای برنده (Winner-Take-all) یک مفهوم در علوم کامپیوتر است که به طور گسترده در رباتیک مبتنی بر رفتار به عنوان روشی برای انتخاب کنش در عامل هوشمند استفاده می شود. سیستم هایی که دارای رویکرد "همه برای برنده" هستند، به کمک اتصال ماژول ها (در محیط هایی با طراحی وظیفه محور) کار می کنند؛ به گونه ای که وقتی یک عمل انجام می شود، انجام تمام اقدامات دیگر متوقف می شود، بنابراین در یک زمان تنها یک عمل انجام می شود. در این رویکرد، عمل "برنده" تمام قدرت سیستم موتور را می گیرد؛ به همین دلیل آن را "همه برای برنده" نامگذاری کرده اند. تاریخچه. در دهه های ۱۹۸۰و ۱۹۹۰ بسیاری از دانشمندان علم رباتیک و علوم شناختی تلاش کردند تا جایگزین های سریع تر و کارآمدتری نسبت به روش های سنتی موجود برای انتخاب کنش بیابند. در سال ۱۹۸۲ جروم ای فلدمن (Jerome A. Feldman) و دی اچ بالارد (D.H Ballard) مقاله ای با عنوان "مدل های پیوندگرا و ویژگی های آن ها" منتشر کردند و در آن به توضیح و شرح رویکرد "همه برای برنده" پرداختند. در این مقاله از "همه برای برنده" به عنوان رویکردی برای انتخاب کنش یاد شده است. معماری فلدمن بر اساس این قانون ساده عمل می کند
که در شبکه ای از ماژول های به هم پیوسته عامل، هر ماژول در صورتی خروجی خود را صفر می کند که ماژولی دیگر با ورودی بالاتری نسبت به ورودی خود بیابد. در سال ۱۹۸۶ رادنی بروکس (Rodney Brooks) هوش مصنوعی مبتنی بر رفتار را معرفی کرد. به این ترتیب معماری "همه برای برنده" برای انتخاب کنش به سرعت به یکی از ویژگی های رایج روبات های مبتنی بر رفتار تبدیل شد. زیرا عمل انتخاب در مرحله ماژول های عامل (از پایین به بالا) انجام می شود و نه در مراحل شناختی جداگانه (از بالا به پایین). به این ترتیب یک ترکیب استوار از محرک و واکنش ایجاد می شود. انواع معماری های "همه برای برنده". سلسله مراتبی. در معماری سلسله مراتبی، اقدام ها یا رفتارها در یک لیست با اولویت بالا به پایین برنامه ریزی می شوند. در این رویکرد تمام اتصالات بین ماژول های عامل از نوع بازدارنده هستند. عامل در ابتدا رفتارهایی که اولویت پایین تری دارند را انجام می دهد. این عمل تا زمانی ادامه پیدا می کند که یک رفتار با اولویت بالاتر آماده انجام شود. در این مرحله، رفتاری که اولویت بالاتری دارد تمام رفتارهای دیگر را مهار کرده و سیستم حرکتی را به طور کامل در اختیار خود می گیرد. رف
تارهای اولویت دار معمولا سریع ترین کلید برای بقای عامل هستند. در مقابل، رفتارهایی که اولویت کمتری دارند نسبت به زمان نیز کمتر حساس می باشند. به عنوان مثال "فرار از شکارچی" نسبت به "خواب" اولویت بالاتری دارد. با وجود اینکه این معماری امکان برنامه ریزی واضح برای رسیدن به اهداف را فراهم می کند، به دلیل انعطاف ناپذیر بودن، کمتر مورد استفاده قرار می گیرد. دگر سالاری و توزیع شده به طور کامل. در معماری دگر سالاری و توزیع شده به طور کامل، هر رفتار دارای مجموعه ای از پیش شرط هایی است که باید قبل از انجام آن رفتار برآورده شود. همچنین مجموعه ای از پس شرط ها نیز وجود دارد که پس از انجام عمل صادق خواهند شد. این پس شرط و پیش شرط ها، ترتیب انجام رفتارها را تعیین می کنند و در برخی موارد برای اتصال ماژول های عامل استفاده می شوند. این امر به هر ماژول امکان می دهد تا ورودی ها را از ماژول های دیگر و همچنین از حسگرها دریافت کند، بنابراین ماژول ها می توانند یکدیگر را به کار گیرند. به عنوان مثال، اگر هدف عامل "کاهش تشنگی" باشد، "در دسترس بودن آب" به عنوان پیش شرط رفتار "نوشیدن" در نظر گرفته می شود. در این حالت ماژول "یافتن آب" توسط
ماژول "نوشیدن" فعال می شود. با وجود اینکه در هر زمان فقط یک عمل انجام می شود اما به کمک این فعال سازی ها، رفتارها به صورت یک دنباله سازماندهی می شوند. توزیع رفتارهای بزرگتر در بین ماژول ها سیستم را در برابر نویز قوی تر و منعطف تر می کند. برخی از منتقدان معتقدند تضاد بین ماژول ها و وجود هر مجموعه ای از قوانین تقسیم در اتصالات پیشین، سبب ایجاد انتخاب کنش فرعی می شود. علاوه بر این، حلقه بازخورد استفاده شده در این مدل می تواند در برخی شرایط منجر به انتخاب نادرست شود. داوری و هماهنگی مرکزی. در معماری هماهنگ مرکزی، ماژول های عامل نه به یکدیگر، بلکه به یک داور متصل هستند. در این رویکرد بین رفتارها رای گیری انجام می شود و رفتاری که بیشترین رای را از سمت داور مرکزی اخذ کند، انتخاب می شود. در سیستم هایی با داوری مرکزی، سو گیری توسط وزن رای های یا تعداد دفعاتی که یک ماژول مجاز به رای دادن است ایجاد می شود. برخی از این سیستم ها نیز دارای ویژگی "سازش" در سیستم داوری خود هستند. هر ماژول می تواند علیه عمل کوچک تر موجود در مجموعه اعمال رای دهد. در نهایت سیستم داور عملی را انتخاب می کند که بیشترین رای را داشته باشد. به این ت
رتیب بیشترین سود به ماژول ها خواهد رسید. این امر می تواند به عنوان نقض قانون کلی علیه ایجاد بازنمایی از جهان در هوش مصنوعی مبتنی بر رفتار تلقی شود که توسط بروکس پایه گذاری شد. با ادغام دستورها، سیستم منبع دانش بزرگ تری ایجاد می کند که از دانش بدست آمده توسط حسگرها بیشتر خواهد بود و به نوعی یک نماینده ترکیبی داخلی از محیط را تشکیل می دهد. مدافعان این سیستم معتقدند ممنوعیت مدل سازی جهان، محدودیت هایی غیرضروری برای رباتیک مبتنی بر رفتار ایجاد می کند. همچنین تشکیل نماینده می تواند برای عامل ها سودآور باشد و سبب شود واکنش پذیری آن ها بی تغییر باقی بماند.
الیزابت بریت انگدال (متولد 1949 در استکهلم ) زبان شناس سوئدی و استاد بازنشستهٔ دانشگاه گوتنبرگ است. او اولین زبان شناسی بود که پارازیتیک گپ ها را به تفصیل بررسی کرد. تحصیلات. انگدال پس از گذراندن مدرک کارشناسی ارشد در دانشگاه اوپسالا ، از بنیاد سوئد-آمریکا مدرک دانشجویی دریافت کرد و تحصیلات تکمیلی خود را در رشتهٔ زبان شناسی همگانی در دانشگاه ماساچوست-امهرست دنبال کرد. او درجهٔ دکترای خود را در سال 1980 با رساله ای در مورد نحو و معناشناسی سوالات به زبان سوئدی، تحت نظارت باربارا پارتی دریافت کرد.
مهاجرت پروانه سانان بخشی از رفتار بسیاری از جمعیت های پروانه سانان (پروانه ها یا شب پره ها) است که گاهی در فواصل طولانی به مناطقی که فقط برای بخشی از سال مناسب هستند مهاجرت می کنند. پروانه سانان در تمام قاره ها به جز قطب جنوب مهاجرت می کنند، از جمله از مناطق نیمه گرمسیری و گرمسیری یا درون این مناطق. با مهاجرت، این گونه ها می توانند از شرایط نامطلوب، از جمله آب و هوایی، کمبود غذا، یا جمعیت بیش از حد جلوگیری کنند. در برخی از گونه های پروانه سانان، همهٔ گروه مهاجرت می کنند. در برخی دیگر، فقط برخی از آنها مهاجرت می کنند. شناخته شده ترین مهاجرت پروانه سانان جمعیت شرقی پروانه سلطنتی است که از جنوب کانادا به مناطق زمستان گذرانی در مرکز مکزیک مهاجرت می کند. در اواخر زمستان / اوایل بهار، پادشاهان بالغ رشته کوه ترانس آتشفشانی در مکزیک را برای رسیدن به آب و هوای شمالی تر ترک می کنند. جفت گیری اتفاق می افتد و ماده ها شروع به جستجوی علف شیر برای تخم گذاری می کنند، معمولاً ابتدا در شمال مکزیک و جنوب تگزاس. کاترپیلارها از تخم بیرون می آیند و به بزرگسالانی تبدیل می شوند که به سمت شمال حرکت می کنند، جایی که فرزندان بیشتری می
توانند تا مرکز کانادا تا چرخه مهاجرت بعدی بروند.
قایق موشک انداز تندر یا ناوچه تندر یک شناور تندرو آفندی است، که بر پایه شناورهای چینی کلاس "Houdong" ساخته شد. شناور چینی نیز در واقع نسخه بازطراحی شده شناورهای روسی کلاس اوسا است. در حال حاضر ده فروند از شناور تندر در اختیار نیروی دریایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی قرار دارد و تا پیش از به کارگیری ناو شهید ناظری سنگین ترین شناور این نیرو بود. تاریخچه و طراحی. مذاکرات برای سفارش شناور تندرو آفندی با طرف چینی از سال ۱۹۹۱ آغاز شد اما با توجه به تغییرات صورت گرفته در نوع موشک تحویل آن با تأخیر و در دو نوبت در سال های ۱۹۹۴ و ۱۹۹۶ انجام شد. در نسخه چینی محفظه های حجیم موشک ضدکشتی پی-۱۵ ترمیت با موشک های چینی C-801 و C-802 جایگزین شدند که در نتیجه فضای بیشتری برای اتاق فرماندهی ایجاد گردید. موشک های چینی به تدریج با نسخه ایرانی قادر و نور جایگزین شدند که در حال حاضر سلاح اصلی شناور تندر محسوب می شود. با توجه به نوع طراحی این کلاس از شناورها تمرکز اصلی بر روی حمله با موشک های کروز به اهداف دریایی و ساحلی بوده، و قابلیت های محدودی در دفاع هوایی داشته و عملاً فاقد توان نبرد ضد زیردریایی و حمله زمینی است. کاربران. به ج
ز ده فروندی که در اختیار ایران است، چهار کشور بنگلادش، پاکستان، کره شمالی و یمن کاربران نسخه چینی آن هستند. چین نیز چند فروند شناور کلاس Houdong را به طور محدود در اختیار دارد.
پس از طوفان که با نامِ روز چهل و یکم نیز شناخته می شود، یک نقاشی رنگ روغن نمادین از هنرمند انگلیسی جرج فردریک واتس است که نخستین بار با نام خورشید و به صورت نیمه تمام، در سال ۱۸۸۶ م. به نمایش درآمد و سرانجام در ۱۸۹۱ تکمیل شد. این نقاشی، صحنه ای از داستان طوفان نوح را روایت می کند که در آن نوح جهت اطمینان از قطعِ بارشِ باران، پس از ۴۰ روز پنجرهٔ کشتی خود را باز می کند. واتس احساس می کرد که جامعهٔ مدرن به دلیل فقدان ارزش های اخلاقی رو به زوال است و از این رو، آثاری با موضوع سیل و پاکسازی افراد نالایق از جهان نقاشی می کرد. این نقاشی، به صورت چشم اندازی از دریا ترسیم شده که با آفتابِ درخشانِ میان ابرها روشن شده است. اگرچه واتس این موضوع را پیش تر در اثر دیگر خود "نابغهٔ شعر یونانی" در سال ۱۸۷۸ به تصویر کشید، وی در ترسیم "پس از طوفان" رویکردی کاملاً متفاوت را به کار گرفت. او در این نقاشی سعی داشت مفهوم آفرینشِ یکتاپرستی را منتقل، اما از به تصویر کشیدن مستقیم خالق، اجتناب کند. این نقاشی ناتمام، نخستین بار در سال ۱۸۸۶ در وایت چپل، لندن با عنوان "خورشید" به نمایش درآمد. واتس پنج سال دیگر روی این نقاشی کار کرد و نسخهٔ
تکمیل شدهٔ آن را در "نیوگالری" در سال ۱۸۹۱ به نمایش گذاشت. تابلو بین سال های ۱۹۰۲ و ۱۹۰۶ در سراسر بریتانیا در معرض دید عموم قرار گرفت و امروزه در "واتس گالری" واقع در کمپتون، گیلدفوردِ انگلستان قابل مشاهده است. با وجود اینکه واتس "پس از طوفان" را در فهرست مهم ترین آثارش (که هدیهٔ خود به مردم می دانست) قرار نداده و این اثر جزء نقاشی های شناخته شده او به شمار نمی رود، اما "پس از طوفان" مورد تحسین بسیاری از هنرمندان و همکاران واتس قرار گرفت و تا دو دهه تأثیر زیادی بر نقاشی ها پس از خود گذاشت. پیش زمینه. جرج فردریک واتس در سال ۱۸۱۷ م. به دنیا آمد. پدرش سازندهٔ سازهای موسیقی و ساکن لندن بود. دو برادر او در سال ۱۸۲۳ و مادرش در سال ۱۸۲۶ درگذشتند، این مسئله واتس را به مفهوم مرگ علاقه مند کرد. واتس در سن ۱۰ سالگی شاگرد یک مجسمه ساز شد و در اواسط نوجوانی آنقدری در هنر مهارت کسب کرد که به عنوان یک نقاش پرتره امرار معاش کند. در سن ۱۸ سالگی، واتس در آکادمی سلطنتی هنر پذیرفته شد، اما از آنجا که روش های آنها را نمی پسندید، گاهی در جلسات آموزشی غیبت می کرد. او از سال ۱۸۳۷، به عنوان یک هنرمند چنان موفق شد که توانست به جای پر
داختن به فعالیت های معاشی، تمامِ وقت خود را وقف نقاشی کند. واتس در سال ۱۸۴۳ به ایتالیا سفر کرد و چهار سال در آنجا ماند. هنگام بازگشت به لندن، از مالیخولیا رنج می برد و آثار غم انگیز بسیاری نقاشی کرد. مهارت های او در به تصویر کشیدن غم و اندوه به طور گسترده ای مورد تجلیل قرار گرفت. در سال ۱۸۵۶ او به نقاشی پرتره روی آورد. پرتره های او نیز مورد توجه هنرمندان بسیاری قرار گرفتند و سبب شدند تا وی در سال ۱۸۶۷، به عضویت آکادمی سلطنتی هنر در بیاید. عضویت در آکادمی سلطنتی هنر بالاترین افتخار موجود برای یک هنرمند در بریتانیای آن دوره بود. دیری نگذشت که واتس همانند سنین جوانی، از فرهنگ و شیوه های آنان سرخورده شد و در سال های پس از ۱۸۷۰، تنها به عنوان نقاش و نه عضوی از آکادمی هنر، به فعالیت خود ادامه داد و در ترسیم موضوعات تمثیلی و اسطوره ای نیز، شهرت گسترده ای پیدا کرد. تبحر او در به تصویر کشیدن مضامین مختلف، واتس را به یکی از برجسته ترین هنرمندان جهان تبدیل کرد. او در سال ۱۸۸۱، یک گالری با سقف شیشه ای به خانه کوچکِ هلندی اش اضافه کرد که آخر هفته ها به روی عموم باز بود. این عمل مردم را بیش از پیش با آثار واتس آشنا کرد. مو
ضوع. "پس از طوفان" صحنه ای از داستان طوفان نوح را به تصویر می کشد که در آن نوح پس از چهل روز، پنجرهٔ کشتی را باز می کند و متوجه می شود که باران بند آمده اما سیل هنوز فروکش نکرده است. اگرچه مسیحیت انجیلیِ سخت گیرانه پدر واتس، بی علاقگی شدیدی را به تشکیلات مذهبی در او ایجاد کرده بود، با این حال دانش عمیقش نسبت به کتاب مقدس سبب تبدیل نوح و طوفان به مضامینی شد که بارها در طول زندگی حرفه ای خود به تصویر می کشید. واتس اعتقاد شدیدی به این ایده داشت که جامعهٔ مدرن، ثروت را بر ارزش های اجتماعی ترجیح می دهد و این نگرش به همراه مسئله ای که او آن را «نقاب ریاکارانهٔ جانفشانی برای خدا» توصیف می کرد، منجر به زوال جامعه شده است. هیلاری آندروود از دانشگاه ساری در انگلستان می نویسد که واتس آثار بسیاری را با موضوع نوح نقاشی کرده است، و دلیل آن احتمالاً شباهت هایی است که او ماین انگاشت طوفان نوح با مفهوم پاکسازی جامعه منحط و در عین حال، حفظ کسانی که هنوز به معیارهای اخلاقی پایبند هستند می دید. واتس در این اثر، تصمیم گرفت لحظه ای را به تصویر بکشد که در آن، نور خورشید پس از ۴۰ روز پنهان شدن توسط ابرها، برای نخستین بار قابل مشاهده
شده است: ترکیب بندی. واتس در این نقاشی، چشم اندازی از سطح دریا را نشان می دهد. بر فراز دریا، نور درخشانی از خورشید دیده می شود که ابرهای اطراف را روشن می کند و پرتوهای درخشانی از لبه های بوم بیرون می زند. ترکیب بندی واتس بازتابی است که ویلیام ترنر در سال ۱۸۴۳ با همین موضوع ترسیم کرد. ترنر در تابلوی "نور و رنگ (نظریه گوته) — صبح پس از طوفان — موسی در حال نوشتن کتاب پیدایش" دایره ای از نوری درخشان را همچون "پس از طوفانِ" واتس به نمایش می گذارد. با این حال، آثار ترنر به دلیل حالت انسان گونهٔ قابل تشخیصی که در خود به نمایش می گذارد، هرگز به شکلی از ترکیب بندی که در هنر انتزاعیِ واتس می بینیم، نزدیک نشده اند. واتس در این مرحله از زندگی حرفه ای خود مرتب تصاویری را نقاشی می کرد که رویدادهای طبیعی اعجاب انگیز و ارادهٔ خدا را به هم پیوند می داد. تمرکز او بر ترسیم خورشید، نشان دهندهٔ علاقهٔ دیرینهٔ او به خورشید به عنوان نمادی الهی است؛ برای مثال واتس در "قربانی نوح" در سال ۱۸۶۵، نوح را نشان داده که به شکرانهٔ نجات خانواده اش، در برابر خورشید حیوانی را قربانی می کند. این علاقه به خورشید احتمالاً از ماکس مولر، آشنای وات
س، ناشی می شود که به طور مبسوط در مورد نظریه های خدای خورشید نوشته بود و اعتقاد داشت که «مذاهب اروپا، خاورمیانه و جنوب آسیا همه در نهایت از پرستش خورشید توسط مردم هندواروپایی (آئین مهرپرستی) نشات گرفته اند». بیوه او ماری سِتون واتس، در حدود سال ۱۹۱۰ پس از مرگ همسر خود نوشت: واتس قبلاً در اثر خود به نام "نابغهٔ شعر یونانی" در سال ۱۸۷۸ هم یک خورشید نارنجی بر فراز یک دریای صاف به تصویر کشیده بود، اما موضوع و ترکیبِ "پس از طوفان" به صورتی کاملاً متفاوت ترسیم شد. "نابغهٔ شعر یونانی" برای برانگیختن پانتئیسم در نظر گرفته شده بود که نیروهای طبیعت را از دیدِ یک شخصیت محوری بزرگ و دانا، به شکل چهره های انسانی و در حال کار و تفریح نشان می داد. "پس از طوفان" صریحاً به عنوان تصویری توحیدی در نظر گرفته شده که هم «شکوه» و هم رحمت رستگارانهٔ یک «خدای قادر مطلق» را که درگیر آفرینش است، تداعی می کند. "پس از طوفان" نخستین بار در سال ۱۸۸۶ به شکلی ناقص و با نام "خورشید"، در کلیسای سنت جود وایت چپل، لندن به نمایش گذاشته شد؛ ساموئل بارنت، معاون سنت جود، در تلاش برای آوردن مفهوم زیبایی به زندگی فقرا، نمایشگاه های هنری سالانه ای را د
ر شرق لندن ترتیب می داد. او رابطه نزدیکی با واتس داشت و مرتباً آثارش را وام می گرفت تا آنها را برای ساکنان محلی نمایش دهد. پس از این نمایشگاه، واتس به مدت پنج سال دیگر، کار روی نقاشی خود را ادامه داد تا "پس از طوفان" را خلق کند. اتمام و بازخورد. نسخهٔ تکمیل شدهٔ "پس از طوفان" در سال ۱۸۹۱ در نیوگالری به نمایش گذاشته شد. در نمایشگاه سال ۱۸۹۱ و نمایشگاه بعدی در سال ۱۸۹۷، "پس از طوفان" با یادداشتی (که گمان می رود توسط واتس نوشته شده باشد) همراه بود که تصویر را اینگونه توصیف می کرد: این اثر بین سال های ۱۹۰۲ و ۱۹۰۶ در سراسر انگلستان به نمایش گذاشته شد و در کورک، ادینبرو، منچستر، دوبلین و در گالری شیشه ای خود واتس به نمایش درآمد. در اواخر سال ۱۹۰۴، کمی پیش از مرگ واتس، "پس از طوفان" به واتس گالری که به تازگی در کمپتون، گیلدفورد افتتاح شده بود، منتقل شد. دو سال قبل از این اتفاق، واتس، دوباره به خلق آثاری در رابطه با سازوکار آفرینش پرداخت و برای نخستین بار در یکی از این آثار، مستقیماً تجسمی از خدا را به تصویر کشید و آن را به عنوان نمایانگر «یک تجلی بزرگ که همه هستی در او تنیده است» معرفی کرد. اگرچه واتس در طول زندگی خ
ود منظره های زیادی را نقاشی کرد، اما چنین نقاشی هایی را آثار مهمی نمی دانست و زمانی که بین سال های ۱۸۸۶ تا ۱۹۰۲، واتس ۲۳ اثر غیر پرترهٔ مهم خود را برای نمایش عمومی به کشورش اهدا کرد، هیچ نقاشی منظره ای در میان آن ها نبود. اگرچه "پس از طوفان" توسط بسیاری از هنرمندان تحسین شد، اما در نتیجهٔ حذف این اثر از نقاشی های اهدایی اش که آن ها را «هدایایی به مردم» می دانست، "پس از طوفان" در بین آثار شناخته شده تر واتس قرار نمی گیرد. والتر بیز در سال ۱۹۰۷ نوشت که: «["پس از طوفان"] منظره ای است که ما را به نام واتس پیوند می دهد، منظره ای که تمام چیزهای پست و مادی از آن حذف شده و آنچه مانده، نوعی تصعید شاعرانه ترین عناصر طبیعت است». "پس از طوفان" بر بسیاری از آثار نقاشی در دو دههٔ پس از خود، از جمله نگارگری های خورشید توسط موریس چاباس، جوزپه پلیتزا دا ولپدو و ادوارد مونک اثر گذاشت. "پس از طوفان" امروزه در مجموعهٔ "واتس گالری" نگهداری می شود و برای عموم قابل بازدید است.
جام لیبرتادورس (به اسپانیایی: Copa Libertadores de América) یک تورنمنت بین المللی فوتبال سالانه است که کونمبول از سال ۱۹۶۰ برگزار می کند. این مسابقات بعد از لیگ قهرمانان اروپا مهم ترین جام باشگاهی در سطح قاره ها می باشد. قهرمان این مسابقات به جام باشگاه های فوتبال جهان صعود می کند. لیبرتادورس معتبرترین مسابقات باشگاهی در منطقه آمریکای جنوبی و یکی از پربیننده ترین رویدادهای ورزشی دنیا است که در ۱۳۵ کشور دنیا علاقه مندانی دارد. تیم های مکزیکی هم از سال ۱۹۹۸ به این سو به این مسابقات دعوت می شوند. لیبرتادورس (Libertadores) در اسپانیایی و پرتغالی به معنای آزادگران است و در اصطلاح به رهبران جنگ های استقلال آمریکای لاتین گفته می شود. نام این رویداد ورزشی برای تجلیل از یاد آن ها انتخاب شده است. قهرمانان به ترتیب سال. ۱۹۶۰:پنیارول ۱۹۶۱:پنیارول ۱۹۶۲:سانتوس ۱۹۶۳:سانتوس ۱۹۶۴:اتلتیکو ایندپندینته ۱۹۶۵:اتلتیکو ایندپندینته ۱۹۶۶:پنیارول ۱۹۶۷:راسینگ کلوب آویاندا ۱۹۶۸:استودیانتس ۱۹۶۹:استودیانتس ۱۹۷۰:استودیانتس ۱۹۷۱:ناسیونال اروگوئه ۱۹۷۲:اتلتیکو ایندپندینته ۱۹۷۳:اتلتیکو ایندپندینته ۱۹۷۴:اتلتیکو ایندپندینته ۱۹۷۵:اتلتیکو ایندپندین
ته ۱۹۷۶:کروزیرو ۱۹۷۷:بوکا جونیورز ۱۹۷۸:بوکا جونیورز ۱۹۷۹:الیمپیا ۱۹۸۰:ناسیونال اروگوئه ۱۹۸۱:فلامینگو ۱۹۸۲:پنیارول ۱۹۸۳:باشگاه فوتبال گرمیو ۱۹۸۴:اتلتیکو ایندپندینته ۱۹۸۵:اتلتیکو ایندپندینته ۱۹۸۶:ریوپلاته ۱۹۸۷:پنیارول ۱۹۸۸:باشگاه فوتبال ناسیونال اروگوئه ۱۹۸۹:اتلتیکو ناسیونال ۱۹۹۰:الیمپیا ۱۹۹۱:کولو-کولو ۱۹۹۲:سائوپائولو ۱۹۹۳:سائوپائولو ۱۹۹۴:ولز سارسفیلد ۱۹۹۵:گرمیو ۱۹۹۶:ریوپلاته ۱۹۹۷:کروزیرو ۱۹۹۸:واسکو دوگوما ۱۹۹۹:پالمیراس ۲۰۰۰:بوکا جونیورز ۲۰۰۱:بوکا جونیورز ۲۰۰۲:الیمپیا ۲۰۰۳:بوکا جونیورز ۲۰۰۴: once caldes ۲۰۰۵:سائوپائولو ۲۰۰۶:اینترناسیونال ۲۰۰۷:بوکاجونیورز ۲۰۰۸:ال دی یو کیتو ۲۰۰۹:استودیانتس ۲۰۱۰:اینترناسیونال ۲۰۱۱:سانتوس ۲۰۱۲:کورینتیانس ۲۰۱۳:اتلتیکو مینیرو ۲۰۱۴:سن لورنسو آلماگرو ۲۰۱۵:ریورپلاته ۲۰۱۶:اتلتیکو ناسیونال ۲۰۱۷:گرمیو ۲۰۱۸:ریورپلاته ۲۰۱۹:فلامینگو ۲۰۲۰:پالمیراس ۲۰۲۱:پالمیراس ۲۰۲۲:فلامینگو پیوند به بیرون. جام لیبرتادورس
نناد ملادنوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بئوگراد، باشگاه فوتبال شباب الاهلی، باشگاه فوتبال متالورگ دونتسک، باشگاه فوتبال خنت، و باشگاه فوتبال گوانگ ژو سیتی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال صربستان و مونته نگرو بازی کرده است.