Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پس از سرکوب قیام، کاستا برای فرار از سرکوب سیاسی که به دنبال آن آمد، به سوئیس گریخت. در این زمان، او کاملاً ایمان خود را به تغییر انقلابی از دست داده بود، اما در برابر اتخاذ کامل یک دیدگاه قانونی مقاومت کرد و در عوض به دنبال راهی میانه بین سوسیالیسم انقلابی و اصلاح طلبانه بود. در طول تبعید، او با آنا کولیسکف، انقلابی روس، آشنا شد و ازدواج کرد، که بر او تأثیر گذاشت تا حرکت خود را از آنارشیسم به سمت سوسیالیسم اصلاح طلبانه تکمیل کند. در اوت ۱۸۷۹، کاستا نامه سرگشاده «به دوستانم در رومانیا» را در روزنامه سوسیالیستی «لا پلبه» منتشر کرد. در این نامه، او علناً تغییر ایدئولوژیک خود را اعلام کرد که بسیاری از آنارشیست های دیگر منطقه رومانیا را تحت تأثیر قرار داد تا سوسیالیسم اصلاح طلب را بپذیرند. این امر انتقاد شدید کارلو کافیرو، که همچنان یک طرفدار سرسخت آنارشیسم شورشی بود، را برانگیخت. او حمایت کاستا از مشارکت در سیاست های پارلمانی را محکوم کرد و آن را با کنار گذاشتن سوسیالیسم و ​​حمایت از وضع موجود سرمایه داری برابر دانست. سال بعد، کافیرو آشکارا کاستا را به عنوان یک «مرتد» که برای پیشرفت شغلی خود باورهای سیاسی خود ر
ا تغییر داده بود، محکوم کرد و او را به مرگ تهدید کرد. حرفه سیاسی سوسیالیستی. در سال ۱۸۸۰، کاستا به ایتالیا بازگشت و Rivista Internazionale del Socialismo را تأسیس کرد. سال بعد، او روزنامه هفتگی Avanti! را تأسیس کرد. در اوت ۱۸۸۱، کاستا حزب سوسیالیست انقلابی رومانیا (PSRR) را در ریمینی تأسیس کرد. در انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۸۸۲، کاستا به عنوان نماینده راونا به مجلس نمایندگان انتخاب شد. این امر او را به نخستین سوسیالیستی تبدیل کرد که به مجلس ایتالیا راه یافت. کوستا در دوران حضورش در مجلس، برای پیشرفت قوانین اجتماعی تلاش کرد و علیه ظهور استعمار ایتالیا مبارزه کرد. او در حالی که از پارلمان به عنوان بستری برای ایده های سوسیالیستی استفاده می کرد، به حمایت از فعالیت های فراپارلمانی مانند اعتصاب نیز متعهد ماند. او بر سازماندهی مجدد جنبش کارگری رومانول نظارت داشت و توسعه اتحادیه های کارگری و تعاونی های کارگری را تشویق می کرد. کوستا در پی متحد کردن گروه های منطقه ای پراکنده جنبش سوسیالیستی ایتالیا در قالب یک حزب سیاسی ملی بود، اما تلاش های او توسط کارگران میلان که اصرار داشتند عضویت در حزب به طبقه کارگر محدود شود،
خنثی شد. اگرچه کوستا سرانجام در سال ۱۸۸۴ حزب سوسیالیست انقلابی ایتالیا (PSRR) را به حزب سوسیالیست انقلابی ایتالیا (PSRI) گسترش داد، اما هنوز چیزی بیش از یک حزب منطقه ای مستقر در رومانیا نبود. تقریباً در همین زمان، کولیسیوف، کوستا را بخاطر فیلیپو توراتی ترک کرد. در سال ۱۸۸۶، کوستا از تأسیس حزب سوسیالیست ایتالیا توسط آنتونیو لانتزونی حمایت کرد. در سال ۱۸۹۲، کاستا در کنگره جنوا شرکت کرد که منجر به تأسیس حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) شد. اگرچه او در دسامبر ۱۸۹۳ به حزب پیوست، اما متوجه شد که سوسیالیسم بشردوستانه او با سیاستمداران طبقه متوسط ​​عمدتاً مارکسیست و سوسیال دموکرات حزب جدید، ناهماهنگ است. او همچنان به نمایندگی از حزب سخنرانی می کرد و بارها به عنوان رهبر در کنگره های آن شناخته می شد، اما با سقوط حزب به ورطه اختلافات جناحی، او به آرامی از سایر اعضای آن فاصله گرفت. در سال ۱۹۰۶، کاستا ریاست کنگره رم حزب را بر عهده داشت، جایی که مجبور شد بارها در طول سخنرانی آرتورو لابریولا، سندیکالیست انقلابی، خواستار رعایت نظم شود. در سال ۱۹۰۹، کاستا به عنوان معاون رئیس مجلس نمایندگان انتخاب شد. مرگ و میراث. در ۱۹ ژانویه ۱۹۱
۰، کوستا در زادگاهش ایمولا درگذشت. الساندرو موسولینی، سوسیالیست ایتالیایی، به شدت تحت تأثیر کوستا قرار گرفت و همین امر باعث شد تا یکی از نام های میانی پسرش بنیتو موسولینی را «آندره آ» و نام میانی دیگرش «آمیلکاره» را به افتخار دیگر سوسیالیست ایتالیایی، آمیلکاره چیپریانی، انتخاب کند.
کنفدراسیون اتحادیه های کارگری ایتالیا (به , CISL) یک مرکز ملی سندیکایی در ایتالیا است که نماینده گروه های مختلف الهام گرفته از کاتولیک مرتبط با حزب دموکراسی مسیحی است. این اتحادیه در ۳۰ آوریل ۱۹۵۰ تأسیس شد، زمانی که کاتولیک های کنفدراسیون عمومی کار ایتالیا (CGIL) پس از درگیری با حزب کمونیست ایتالیا بر سر موضوع اعتصاب عمومی که توسط حزب کمونیست برانگیخته شده بود، از آن جدا شدند. این اتحادیه مانند اتحادیه "نیروی کارگری" فرانسه (FO)، از ایروینگ براون، رهبر روابط بین الملل AFL-CIO ایالات متحده و یک پیمانکار سیا، حمایت مالی دریافت می کرد. ساختار. کنفدراسیون اتحادیه های کارگری ایتالیا دارای دو سطح سازمانی است: سطح عمودی که در آن کارگران بر اساس نوع اشتغال شان دسته بندی می شوند، مانند بخش های حمل ونقل، بانکداری، آموزش و سایر حوزه های تخصصی؛ و سطح کنفدرالی که نماینده تمامی دسته های شغلی است. پایه ساختار کنفدرالی را ناحیه ها یا اتحادیه های منطقه ای تشکیل می دهند که در قالب مناطق بزرگ تر سازمان دهی شده اند. در سطح ملی، کنفدراسیون هماهنگی میان بخش های مختلف را در چارچوب سلسله مراتب منطقه ای تضمین می کند و نقش مهمی در تدو
ین سیاست های کلان، مذاکره با دولت، و سازمان دهی فعالیت های صنفی ایفا می نماید. این نهاد به طور منظم کنگره هایی برگزار می کند که در آن ها اعضای رهبری انتخاب می شوند و در کنار جنبه انتخاباتی، این کنگره ها بستری برای بازنگری در سیاست ها، تعیین اولویت ها و تقویت انسجام درونی سازمان فراهم می سازند. در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، کنفدراسیون اتحادیه های کارگری ایتالیا به نهادی بوروکراتیک و سیاسی تبدیل شده بود که پیوند نزدیکی با جناح هایی از حزب دموکرات مسیحی داشت. در این ساختار، تبادل امتیازات و منافع میان سیاستمداران و نهادهای دولتی به شیوه ای رایج در اداره کشور بدل شده بود. در کنار این مسائل ساختاری، مشکلات اقتصادی نیز به شدت بر فضای اجتماعی کشور سایه افکنده بودند. در شش سال پس از ۱۹۶۹، بازتوزیع عظیمی در درآمد ملی صورت گرفت و سهم نیروی کار وابسته از تولید ناخالص ملی از ۵۷ درصد به ۷۳ درصد افزایش یافت. این تغییر موجب افزایش مصرف و کاهش پس انداز شد، در حالی که اقتصاد کشور از پیش با بدهی های سنگین مواجه بود. افزایش مصرف بدون پشتوانه تولیدی و کاهش ذخایر مالی فشار مضاعفی بر دولت وارد کرد و توانایی آن را در اجرای سیاست های پاید
ار اقتصادی کاهش داد. این وضعیت، همراه با ناتوانی دولت در پاسخ گویی به مطالبات اجتماعی، موجب شد که اعتراضات از دانشگاه ها به کارخانه ها کشیده شود. جنبش دانشجویی، که ابتدا در فضای آموزشی شکل گرفته بود، به تدریج با طبقه کارگر یقه آبی پیوند خورد و جبهه ای متحد علیه ساختارهای قدرت سیاسی و اقتصادی تشکیل داد. این گذار از اعتراضات دانشگاهی به مبارزات صنعتی، ضعف های بنیادین جمهوری اول ایتالیا را آشکار ساخت و نشان داد که سیاست های اقتصادی دولت نه تنها ناکارآمد بودند، بلکه خود به عنوان عامل محرک نارضایتی ها عمل می کردند. دوره پاییز داغ در تابستان ۱۹۶۸ آغاز شد، زمانی که موجی از اعتصابات کارگری با مطالبه افزایش دستمزد به صورت نرخ ثابت شکل گرفت. با این حال، ریشه های ناآرامی های اجتماعی این دوره به سال ۱۹۶۶ بازمی گردد و تا سال ۱۹۷۲ ادامه یافت. آغازگر این جنبش ها نه کارگران، بلکه دانشجویان بودند. جنبش های دانشجویی ابتدا در دانشگاه ها شکل گرفتند و با استفاده از شیوه های اعتراضی نوآورانه مانند اعتصاب، تظاهرات و اشغال ساختمان های دانشگاهی، الگویی جدید از مقاومت مدنی را به وجود آوردند. آن ها در قالب مجامع عمومی گرد هم می آمدند ک
ه نقش نهاد تصمیم گیرنده را ایفا می کردند و تصمیمات الزام آور اتخاذ می نمودند. به تدریج، تمرکز این جنبش ها از مسائل آموزشی فراتر رفت و به عرصه مبارزات صنعتی کشیده شد. نمونه بارز این تحول را می توان در اعتراضات گسترده ای دید که در سال ۱۹۶۹ در کارخانه های خودروسازی تورین رخ دادند. این دوره، نقطه عطفی در تاریخ اجتماعی ایتالیا به شمار می رود، دوره ای که در آن نسل جوان مسیر اعتراضات را از دانشگاه به کارخانه کشاند و زمینه ساز تغییرات عمیق در روابط کار، سیاست گذاری عمومی و فرهنگ مشارکت اجتماعی شد. عبارت پاییز داغ از آن زمان به بعد در مطبوعات ایتالیا برای اشاره به دوره هایی به کار رفته است که با اعتصابات گسترده و ناآرامی های اجتماعی همراه بوده اند. در دهه های بعد، اعتصابات پاییزی بیشتر به مخالفت با برنامه های بودجه ای دولت معطوف شدند، برنامه هایی که معمولاً در ماه های پاییز تدوین و به صورت عمومی مورد بحث قرار می گیرند. این اعتراضات، که گاه با تظاهرات خیابانی و اعتصابات سراسری همراه بودند، بازتابی از نارضایتی عمومی نسبت به سیاست های ریاضتی، کاهش خدمات اجتماعی یا اصلاحات مالیاتی بودند؛ بنابراین، پاییز داغ نه تنها یک اصط
لاح تاریخی، بلکه یک الگوی تکرارشونده در سیاست معاصر ایتالیا است، فصلی که در آن شکاف های اجتماعی و اقتصادی به سطح می آیند و صدای اعتراضات جمعی بلندتر از همیشه شنیده می شود. تاریخچه. پس از شروعی دشوار و اختلافات متعدد بین اتحادیه های کارگری مختلف، CISL موفق شد از طریق نمایندگان خود در پارلمان ایتالیا صدایی به دست آورد و خواستار حضور بیشتر و مستقل شرکت هایی شد که بخشی از آنها متعلق به دولت بود. در سال ۱۹۵۶، به لطف ابتکارات CISL، شرکت اخیر از گروه کارفرمایان جدا شد. – به منظور ایجاد پایه جدیدی برای رابطه بین دولت و اتحادیه های کارگری. در اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۶۰، کنفدراسیون، اعتصاب کارگران متالوژی و کارگران الکترومکانیک و همچنین اختلافات کارگری در میلان را هماهنگ کرد. موفقیت بزرگ آن در سال ۱۹۶۳ حاصل شد، زمانی که با کارفرمایان الکترومکانیک در مورد پاداش های جدید، ارتقاء شغلی و جوایز مطابق با افزایش بهره وری مذاکره کرد. با این وجود، فعالیت های اتحادیه های کارگری در محوطه کارخانه همچنان به شدت دشوار بود و کارگرانی که برای آنها تلاش می کردند، در معرض خطر اخراج قرار می گرفتند. در میانه دهه ۱۹۶۰، زمانی که اقتصاد
ایتالیا دچار رکود شد، کنفدراسیون اتحادیه های کارگری ایتالیا با بحران داخلی روبه رو گردید. بسیاری از شاخه های این اتحادیه بر این باور بودند که نقش سیاسی آن با اهداف صنفی و کارگری اش ناسازگار است. این اختلاف نظرها به شکاف هایی در درون سازمان منجر شد و موجب شد که اعتماد به رهبری مرکزی کاهش یابد. در سال ۱۹۶۹، ششمین کنگره کنفدراسیون برگزار شد و دیدگاه منتقدان به رسمیت شناخته شد. در نتیجه، اتحادیه تصمیم گرفت از فعالیت های پارلمانی خود صرف نظر کند و تمرکز خود را به طور کامل بر مسائل صنفی و دفاع از حقوق کارگران معطوف سازد. این تغییر جهت، نقطه عطفی در تاریخ CISL بود و نشان دهنده تلاش برای بازسازی هویت مستقل و غیرسیاسی اتحادیه در مواجهه با بحران های اقتصادی و اجتماعی آن دوران. سال های بعد برای کل ایتالیا به طور خاص پرآشوب بود: در حالی که اتحادیه های کارگری سنتی توسط جنبش دانشجویی و تأثیر ثانویه استعمارزدایی و ایدئولوژی های جهان سومی در حال تغییر شکل بودند، صحنه محلی شاهد ظهور تروریسم بریگادهای سرخ و استراتژی نئوفاشیستی تنش (که توسط پیشتاز ملی انجام می شد) بود. CISL فعالیت خاص خود را با حمایت از دموکراسی و جانبداری از
جامعه مدنی دو چندان کرد. در ژوئیه ۱۹۷۲، این اتحادیه به عنوان یک گروه انتقالی، فدراسیون واحد را تأسیس کرد که به یک نهاد نسبتاً بوروکراتیک تبدیل شد. CISL در سال ۱۹۷۵ با سایر فدراسیون های ملی توافق نامه ای امضا کرد و خواستار تنظیم مجدد تعادل حقوق و مستمری و همچنین حداقل دستمزد جدید شد. فدراسیون واحد در کنگره خود در سال ۱۹۷۸ تاکتیک جدیدی پیشنهاد کرد و خواستار چشم انداز وسیع تری از اتحادیه ها شد. – با در نظر گرفتن سیاست اقتصادی ملی. در سال ۱۹۸۳، CISL مؤسسه همکاری توسعه اتحادیه های کارگری (ISCOS) را تأسیس کرد. کاهش تدریجی تورم در دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ (باز هم به زیر ۱۰ درصد در سال ۱۹۸۴). مداخله دولت در اقتصاد به منظور کاهش هزینه های نیروی کار، پس از حمایت توافق نامه هایی که CISL نقش عمده ای در آن ایفا کرد، توسط مردم در همه پرسی ۱۹۸۵ ایتالیا تأیید شد (این سیاست با مخالفت جناح چپ کنفدراسیون و همچنین CGIL و حزب کمونیست ایتالیا مواجه شد). CISL در دو پروتکل با قوه مجریه ایتالیا در سال های ۱۹۹۲ و ۱۹۹۳ شرکت داشت که هر دو توافق کردند کنترل شدید نرخ تورم و بدهی دولت را مجاز بدانند. از سال ۱۹۹۴ به بعد، این نهاد تشکیل شد تا نما
یندگی های مشترک اتحادیه های کارگری را ایجاد کند، یک نهاد فرافدراسیونی که هدف آن تضمین توافق دموکراتیک اولیه در مورد همه مسائل کارگری بود و همچنین به عنوان گامی به سوی یک اتحادیه کارگری واحد جدید در نظر گرفته شده بود.
اتحادیه کارگری ایتالیا (, UIL) یک مرکز ملی سندیکایی در ایتالیا است. این مرکز در سال ۱۹۵۰ به عنوان یک انشعاب سوسیالیستی، سوسیال دموکرات، جمهوری خواه و لائیک از کنفدراسیون عمومی کار ایتالیا (CGIL) تأسیس شد. این مرکز تقریباً ۲٫۲ میلیون کارگر را نمایندگی می کند. اتحادیه کارگری UIL وابسته به کنفدراسیون بین المللی اتحادیه های کارگری (ITUC) و کنفدراسیون اتحادیه های کارگری اروپا (ETUC) است. پیشینه. در ۳ ژوئن ۱۹۴۴، در حالی که ایتالیا درگیر جنگ جهانی دوم بود، رهبران حزب، جوزپه دی ویتوریو، آشیل گراندی و امیلیو کانه واری، به ترتیب از طرف حزب کمونیست ایتالیا (PCI)، حزب دموکراسی مسیحی و حزب سوسیالیست ایتالیا، «پیمان رم» را امضا کردند. انجمن حاصل، که با نام «کنفدراسیون متحد کارگران ایتالیا» شناخته می شود، برای متحد کردن همه کارگران ایتالیایی زیر یک پرچم، بدون توجه به دیدگاه های سیاسی و مذهبی آنها، تأسیس شد. این اوج تلاش های مشترک همه احزاب ضد فاشیست عضو کمیته آزادی ملی بود. این پیمان، سه جنبش سیاسی پیشرو (کمونیست، سوسیالیست و کاتولیک) را به نام حقوق کارگران و مبارزه مداوم علیه فاشیسم متحد کرد. تاریخچه. تشکیل اتحادیه کارگری
UIL نتیجهٔ انشعابی بود که از پیمان «CGIL متحد» به وجود آمد—پیمانی که خود تحت تأثیر ناآرامی های سیاسی در احزاب مرتبط با آن، به ویژه حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI)، در سال های نخست پس از جنگ جهانی دوم دچار تزلزل شد. در آن دوران، فضای سیاسی کشور به شدت متلاطم بود و اختلافات ایدئولوژیک میان جناح های چپ، به ویژه درون حزب سوسیالیست ایتالیا، موجب شکاف هایی در اتحادهای صنفی شد. حزب سوسیالیست، که درگیر کشمکش های داخلی و رقابت های شدید میان جناح های مختلف خود بود، نتوانست انسجام لازم را برای حفظ اتحاد در جنبش های کارگری فراهم کند. این بی ثباتی سیاسی، همراه با فشارهای خارجی و اختلاف نظر دربارهٔ نقش اتحادیه ها در سیاست ملی، زمینه ساز جدایی بخشی از اعضای CGIL و تشکیل UIL شد—اتحادیه ای که تلاش داشت رویکردی مستقل تر و کمتر ایدئولوژیک در دفاع از حقوق کارگران اتخاذ کند. UIL به عنوان نهادی جدید در چشم انداز صنفی ایتالیا ظاهر شد، با هدف ایجاد تعادل میان فعالیت های صنفی و استقلال سیاسی، و با تمرکز بر مسائل عملی و روزمره کارگران، فارغ از کشمکش های حزبی. این تحول، بخشی از روند گسترده تر بازسازی نهادهای مدنی در ایتالیا پس از جنگ بود،
که در آن تلاش می شد ساختارهای جدیدی برای نمایندگی اجتماعی و مشارکت دموکراتیک شکل گیرد. جدایی از CGIL. نخستین انتخابات عمومی جمهوری ایتالیا در تاریخ ۱۸ آوریل ۱۹۴۸ برگزار شد. در نتیجه این انتخابات، اتحاد سوسیالیستی—ائتلافی سیاسی متشکل از حزب دموکرات سوسیالیست ایتالیا و سوسیالیست های اصلاح طلب در اتحاد با حزب جمهوری خواه ایتالیا—موفق شد ۷٫۰۷ درصد از آرای مجلس نمایندگان و ۳٫۶۲ درصد از آرای مجلس سنا را به دست آورد. این میزان حمایت، آن ها را قادر ساخت تا در پنجمین کابینه آلچیده د گاسپری مشارکت داشته باشند و دو وزیر را به دولت معرفی کنند. این حضور، هرچند محدود، نشان دهنده نقش ائتلاف های میانه رو و اصلاح طلب در ساختار سیاسی نوپای جمهوری ایتالیا بود—جمهوری ای که پس از سقوط فاشیسم و پایان سلطنت، در حال شکل گیری نهادهای دموکراتیک و بازتعریف قدرت سیاسی بود. مشارکت اتحاد سوسیالیستی در دولت، بخشی از تلاش برای ایجاد تعادل میان نیروهای چپ و راست در فضای پرتنش و قطبی آن دوران به شمار می رفت. برای نخستین بار، دموکرات های سوسیال و سوسیالیست های میانه رو وارد دولت شدند، در حالی که حزب کمونیست ایتالیا و حزب سوسیالیست ایتالیا به ص
ف مخالفان پیوستند. کنفدراسیون عمومی کارگران ایتالیا در ابتدا تلاش کرد پیوندهای خود را با حزب کمونیست تقویت کند، اما پس از سوءقصد به جان پالمیرو تولیاتی، دبیرکل حزب کمونیست، در تاریخ ۱۴ ژوئیه ۱۹۴۸، فراخوانی برای اعتصاب عمومی علیه کابینه آلچیده دِ گاسپری صادر کرد. این حادثه، که فضای سیاسی کشور را به شدت ملتهب ساخت، نقطه عطفی در روابط میان اتحادیه های کارگری و احزاب چپ گرا بود. کنفدراسیون، که تا آن زمان سعی در حفظ تعادل میان فعالیت صنفی و پیوندهای سیاسی داشت، با این اقدام نشان داد که در شرایط بحرانی، می تواند به طور مستقیم در عرصه سیاسی مداخله کند. اعتصاب عمومی، که در واکنش به این حمله سازمان دهی شد، نه تنها اعتراض به خشونت سیاسی بود، بلکه بیانگر نارضایتی گسترده از سیاست های دولت و تلاش برای دفاع از جایگاه احزاب چپ در ساختار سیاسی نوپای جمهوری ایتالیا نیز به شمار می رفت. در ۱۵ سپتامبر ۱۹۴۸، گروهی از اعضای اتحادیه های کارگری کاتولیک، متشکل از جمهوری خواهان و سوسیال دموکرات ها، که مایل به ادامه همکاری با سوسیالیست های ستیزه جو نبودند، از CGIL جدا شدند. آن ها اتحادیه جدیدی را تأسیس کردند که در ابتدا «CGIL آزاد» (Li
bera CGIL, LCIGL) نامیده شد و بعداً کنفدراسیون اتحادیه های کارگری ایتالیا (CISL) نام گرفت. CGIL اتحادیه کمونیست ها و سوسیالیست ها و همچنین جناح های لائیک و اصلاح طلب باقی ماند. [ "" ] جناح های لائیک و اصلاح طلب مذکور عمدتاً با حزب لیبرال ایتالیا (PLI)، دیگر جمهوری خواهان، سوسیال دموکرات ها و برخی سوسیالیست های خودمختار وابسته به جناح PSI به رهبری جوزپه رومیتا مرتبط بودند. این جناح ها پس از انشعاب کاتولیک ها در CIGL باقی ماندند، اما افزایش ستیزه جویی سیاسی اعتصابات CGIL، از جمله اقدامات علیه عضویت ایتالیا در ناتو، و خشونت ۱۷ مه ۱۹۴۹ در مولینلا، گروه های غیرکمونیست را نیز به انشعاب از CGIL و تشکیل فدراسیون کارگری ایتالیا (FIL) سوق داد. فدراسیون کارگری ایتالیا (FIL). در ۴ ژوئن ۱۹۴۹، در لیسئو ویسکونتی در رم، جمهوری خواهان و سوسیال دموکرات ها FIL را تأسیس کردند. در تابستان سال ۱۹۴۹، گروهی از فعالان اتحادیه ای وابسته به جناح سوسیالیست های مستقل به رهبری ایتالو ویلیانزی از کنفدراسیون عمومی کارگران ایتالیا جدا شدند. این اقدام در ادامه روندی بود که پیش تر توسط جناحی دیگر از سوسیالیست های مستقل به رهبری رومیتا انجام شد
ه بود؛ او از حزب سوسیالیست ایتالیا جدا شد و در دسامبر همان سال حزب سوسیالیست متحد را بنیان گذاری کرد. گروه ویلیانزی تلاش کرد به اتحادیه FIL بپیوندد، اما با مخالفت رهبری آن مواجه شد. دلیل این مخالفت، بررسی طرحی برای ادغام FIL با اتحادیه کاتولیک LCGIL بود—طرحی که تحت فشارهای سیاسی و دیپلماتیک ایالات متحده مطرح شده بود. سفارت آمریکا و فدراسیون کارگری آمریکا به تشکیل یک اتحادیه واحد، غیرکمونیستی و مستقل علاقه مند بودند تا بتوانند در برابر نفوذ فزاینده CGIL، که گرایش های کمونیستی داشت، ایستادگی کنند. این تحولات نشان دهنده پیچیدگی فضای سیاسی و صنفی ایتالیا در سال های پس از جنگ جهانی دوم بود، جایی که رقابت های ایدئولوژیک داخلی با فشارهای خارجی درهم آمیخته بودند و ساختارهای کارگری به میدان کشمکش های ژئوپولیتیکی تبدیل شده بودند. اولین و تنها کنگره FIL از ۲۹ ژانویه تا ۵ فوریه ۱۹۵۰ در ناپل برگزار شد. هدف اصلی این جلسه ترتیب دادن ادغام با LCIGL بود، اما این تصمیم بلافاصله بحث برانگیز شد. اعتراضاتی هم به دلایل رویه ای (این تصمیم توسط مدیران FIL و بدون هیچ رأی گیری عمومی گرفته شده بود) و هم به دلایل سیاسی (بسیاری می خواستن
د FIL مستقل از نفوذ کاتولیک ها و آمریکایی ها باشد) مطرح شد. [ "" ] حزب جمهوری خواه ایتالیا و حزب سوسیالیست متحد پیش از این از هواداران خود در FIL خواسته بودند که با این ادغام مخالفت کنند. در نهایت، تنها رهبری FIL به LCIGL پیوست (که در ۳۰ آوریل ۱۹۵۰ نام خود را به کنفدراسیون اتحادیه های کارگری ایتالیا تغییر داد). بخش عمده ای از اعضای عادی تصمیم گرفتند اتحادیه جدیدی تشکیل دهند، مستقل از سیاست و نفوذ خارجی که CGIL و FIL را از هم جدا کرده بود. در ۵ فوریه ۱۹۵۰، در پایان کنگره، FIL به فعالیت خود پایان داد. تشکیل اتحادیه کارگری ایتالیا (UIL). در تاریخ ۵ مارس ۱۹۵۰، در ساختمان «خانه هوانورد» در شهر رم، ۲۵۳ نماینده از کنگره منحل شده اتحادیه FIL گرد هم آمدند تا اتحادیه کارگری ایتالیا را بنیان گذاری کنند. این سازمان جدید، با وجود ادعای استقلال سیاسی، دارای گرایش های آشکار سوسیال دموکراتیک و اصلاح طلبانه بود و از همان ابتدا با رویکردی معتدل و غیرکمونیستی وارد عرصه فعالیت های صنفی شد. ریاست این مجمع را سناتور لوئیجی کارماگنولا بر عهده داشت. از چهره های برجسته حاضر در این نشست می توان به ایتالو ویلیانزی، انزو دالا کیزا و رنا
تو بولری از حزب سوسیالیست متحد، رافائله وانی، آمِده ئو سوموووگو و نخست وزیر پیشین فرّوچو پاری از حزب جمهوری خواه، چندین فعال اتحادیه ای از حزب سوسیالیست کارگری ایتالیا، و همچنین شماری از فعالان مستقل صنفی اشاره کرد. این گردهمایی، نقطه آغاز شکل گیری نهادی بود که تلاش داشت در برابر نفوذ فزاینده اتحادیه های کمونیستی، به ویژه CGIL، جایگزینی معتدل و مستقل ارائه دهد و در عین حال، با حفظ پیوندهای اجتماعی، به دفاع از حقوق کارگران در چارچوبی دموکراتیک و غیرایدئولوژیک بپردازد. بیانیه و برنامه تأسیس که توسط نمایندگان تصویب شد، شامل "پنج اصل اساسی" UIL بود: الحاقیهٔ بعدی به این اعلامیه، تعهد به مزوجیورنو بود. این اتحادیه تا حدودی به دلیل مقاومت در برابر منافع آمریکا با امتناع از ادغام با LCIGL، برای چندین سال از مشارکت سیاسی و بودجه محروم شد. با وجود این مشکلات، در سال های اول، UIL به طور مداوم نفوذ خود را در بین کارگران ایتالیایی افزایش داد و تا پایان سال ۱۹۵۰ به ۴۰۰۰۰۰ عضو رسید در اول ژانویه ۱۹۵۲، اتحادیه کارگری UIL به عضویت کنفدراسیون بین المللی اتحادیه های کارگری آزاد درآمد که بعداً در سال ۲۰۰۶ در کنفدراسیون بین المل
لی اتحادیه های کارگری (ITUC) ادغام شد. در سال ۱۹۷۳، اتحادیه کارگری UIL به عضویت کنفدراسیون اتحادیه های کارگری اروپا (ETUC) درآمد. در ۶ دسامبر ۱۹۵۳، دومین کنگره UIL در رم برگزار شد. فدراسیون CGIL-CISL-UIL. بین سال های ۱۹۶۸ و اوایل دهه ۱۹۸۰، CGIL چپ گرا، CISL کاتولیک و UIL چپ میانه رو با هم متحد شدند و «فدراسیون CGIL-CISL-UIL» را تأسیس کردند، فدراسیونی برای هماهنگی (اما نه ادغام) این سه اتحادیه اصلی. این فدراسیون از نظر ماهیت مشابه CGIL متحد «قدیمی» بود، اما اعضا را به تعهدات سیاسی بالقوه نامطلوب وابسته نمی کرد. این فدراسیون از زمان تأسیس خود تنها توانست تا اوایل دهه ۱۹۷۰، به ویژه در طول پاییز داغ ناآرامی های کارگری ایتالیا، به طور مؤثر عمل کند. [ "" ] این فدراسیون در سال ۱۹۸۵، زمانی که قانونی توسط کابینه بتینو کراکسی صادر شد و اتحادیه های عضو را دچار تفرقه کرد، به پایان خود رسید. این قانون «مقیاس دستمزد متغیر» را کاهش داد. . در حالی که اختلافات بر سر این قانون در ابتدا پنهان نگه داشته شد، این اختلافات زمانی وارد عرصه عمومی شد که احزاب کابینه کراکسی (DC, PSI, PSDI, PRI, PLI)، تلاش سیاسی هماهنگی را برای دفاع از
این قانون در برابر همه پرسی پیشنهادی برای لغو آن آغاز کردند. حزب کمونیست ایتالیا (PCI)، به رهبری انریکو برلینگوئر، و CGIL، به رهبری لوچیانو لاما، از درخواست همه پرسی در مورد این قانون حمایت کردند. CISL و UIL، به رهبری پیر کارنیتی و جورجیو بنونوتو، و جناح های درون CGIL (به ویژه آن هایی که تحت تأثیر اوتاویانو دل تورکو بودند) خود را با موضع دولت در برابر همه پرسی همسو کردند. همه پرسی محقق نشد و تصویب قانون جدید منجر به فروپاشی فدراسیون CGIL-CISL-UIL شد. جمهوری دوم. از سال ۱۹۸۹ و در ادامه دهه ۱۹۹۰، احزاب سنتی ایتالیا در پی دوره ای از آشفتگی سیاسی گسترده، عمدتاً منحل شدند. این تحول، که به عنوان نوعی انقلاب سیاسی شناخته می شود، ساختار حزبی کشور را دگرگون کرد و پیامدهای عمیقی برای نهادهای مدنی و صنفی به همراه داشت. در این فضای جدید، اتحادیه کارگری UIL پیوندهای سیاسی خود را از دست داد و از وابستگی به احزابی چون حزب دموکرات سوسیالیست، حزب لیبرال، حزب جمهوری خواه و شاخه های میانه رو حزب سوسیالیست فاصله گرفت. در نتیجه این گسست، اعضای UIL دیگر دارای هویت سیاسی مشترک و منسجمی نبودند. اگرچه بسیاری از آن ها به احزاب جدیدی چ
ون حزب سوسیالیست مدرن و حزب دموکرات وابسته شدند، اما اتحادیه به طور کلی از ساختار حزبی فاصله گرفت و تلاش کرد استقلال سیاسی خود را حفظ کند. این تغییر، بخشی از روند گسترده تر بازسازی نهادهای اجتماعی در ایتالیا پس از فروپاشی نظم سیاسی پیشین بود—روندی که در آن اتحادیه ها ناچار بودند جایگاه خود را در چشم انداز جدیدی تعریف کنند که دیگر بر پایه پیوندهای سنتی حزبی استوار نبود. در سال ۲۰۱۱، طبق آخرین داده های رسمی، در مجموع ۲٬۱۹۶٬۴۴۲ عضو UIL وجود داشت که شامل ۱٬۳۲۸٬۵۸۳ کارگر فعال، ۵۷۵٬۲۶۶ کارگر بازنشسته و ۲۹۲٬۵۹۳ کارگر عضو دوم می شد. فدراسیون های صنفی وابسته. شرکت های وابسته فعلی. فهرست فدراسیون های وابسته در حال حاضر شامل موارد زیر است:
حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا (به , PSDI)، همچنین با نام حزب سوسیال دموکرات ایتالیا شناخته می شود، یک حزب سیاسی سوسیال دموکرات در ایتالیا بود. این حزب که طولانی ترین شریک دولت برای دموکراسی مسیحی بود، نیروی مهمی در سیاست ایتالیا به حساب می آمد، قبل از کاهش آرا و اعضا در دهه ۱۹۹۰. بنیانگذار و رهبر دیرینه این حزب جوزپه ساراگات بود که از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۱ به عنوان رئیس جمهور جمهوری ایتالیا خدمت کرد. در مقایسه با حزب سوسیالیست ایتالیا که همفکر آنها بود، میانه روتر بود،حداقل تا زمان رهبری بتینو کراشی، در واقع با چپ میانه همسو بود. پس از یک تغییر به راست در دهه ۱۹۹۰، که باعث شد برخی از ناظران PSDI را به عنوان یک حزب سوسیال دموکرات زیر سؤال ببرند، از حزب سوسیالیست اروپا اخراج شد. هنگامی که انریکو فری به همراه لوئیجی پرتی، سوسیال دموکراسی لیبرال اروپا (SOLE) فعلی را تأسیس کردند، که طرفدار اتحاد با ائتلاف راست میانه سیلویو برلوسکونی بود، این انتخاب توسط PES و سوسیالیست بین الملل مورد انتقاد قرار گرفت و بیانیه ای رسمی صادر شد. در ژانویه ۱۹۹۵، کنگره حزب، جریان فری و پرتی را در اقلیت قرار داد و جیان فرانکو شیتروما را به
عنوان دبیر انتخاب کرد. پس از انحلال حزب در سال ۱۹۹۸، اکثریت به حزب سوسیالیست ائتلاف چپ میانه رسید، در حالی که جریان راست حزب به احزاب ائتلاف راست میانه پیوست. در سال ۲۰۰۴، این حزب با همان نام، حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا، تأسیس شد که همچنان یک حزب کوچک مرتبط با ائتلاف های چپ میانه و راست میانه است. تاریخچه. سال های اولیه و ائتلاف های دولتی. این حزب در سال ۱۹۴۷ با نام حزب سوسیالیست کارگران ایتالیا توسط گروهی منشعب از حزب سوسیالیست ایتالیا تأسیس شد. دلیل این انشعاب، تصمیم حزب سوسیالیست برای پیوستن به حزب کمونیست ایتالیا در قالب فهرست انتخاباتی جبهه دموکراتیک مردمی برای انتخابات عمومی سال ۱۹۴۸ بود. رهبری این جدایی را جوزپه ساراگات و فرزندان جاکومو ماتئوتی بر عهده داشتند، و این واقعه به نام «انشعاب کاخ باربرینی» شناخته شد، برگرفته از نام کاخی در رم که محل وقوع آن بود. در اول ماه مه ۱۹۵۱، این حزب با دو حزب کوچک تر یعنی حزب سوسیالیست واحد و حزب دموکرات کارگری متحد شد و نام جدیدی برگزید: حزب سوسیالیست – شاخه ایتالیایی انترناسیونال سوسیالیستی. سپس در تاریخ ۷ ژانویه ۱۹۵۲، این حزب به طور نهایی با نام حزب دموکرات س