Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ک مقاله وزارت دادگستری که به بررسی بهبود قوانین خشونت جنسی می پردازد، گزارش داد که حدود ۹۰ درصد تجاوزها گزارش نمی شود. از پرونده های پلیسی که بین ۱ ژوئیه ۲۰۰۵ تا ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ به عنوان تجاوز جنسی یک بزرگسال کدگذاری شده اند، ۹۵ درصد تخلفات مربوط به زنان بوده است. از مجرمان شناسایی شده، ۹۹ درصد مرد بودند. قانون. خشونت خانگی. قانون خشونت خانگی ۱۹۹۵ برای تضمین حمایت قانونی از قربانیان هرگونه خشونت خانگی فیزیکی، جنسی و روانی وضع شد. قانون خشونت خانگی ۱۹۹۵، از طریق دادگاه خانواده، یک آیین دادرسی مدنی را برای دریافت «حکم حمایتی» ارائه می کند که مرتکبین خشونت خانگی را ملزم می کند در برنامه های «توقف خشونت» برای پیشگیری از خشونت خانوادگی شرکت کنند. دادگاه های کیفری همچنین ممکن است در حین صدور حکم برای یک جرم خشونت خانگی فرمان های حمایتی صادر کنند. جرایم جنسی. جرایم جنسی در قانون جرایم ۱۹۶۱ تعریف شده است. این جرم مستلزم آن است که متهم رضایت شخص قربانی را نداشته و به دلایل معقول معتقد به رضایت آن شخص نباشد. در سال ۲۰۰۹ گروه ویژه اقدام علیه خشونت جنسی گزارشی شامل توصیه هایی در مورد پیشگیری از خشونت جنسی، ایجاد خدمات تخص
صی برای قربانیان و مجرمان، اصلاح عدالت کیفری و رویکردهای پایان دادن به خشونت جنسی تهیه کرد. این گزارش تکمیل طرح پیشگیری از خشونت جنسی، بررسی بودجه خدمات پشتیبانی بحران، تغییرات قانونی در طرح شرکت جبران حوادث، اصلاحات قانونی قانون جرایم ۱۹۶۱ و بررسی عدالت جایگزین در موارد جرایم جنسی را توصیه کرد. دولت نیوزیلند در سپتامبر ۲۰۱۰ به این گزارش پاسخ داد، اما کمیته رفع تبعیض علیه زنان در سال ۲۰۱۲ اشاره کرد که بسیاری از توصیه های این گزارش هنوز اجرا نشده است.
ممنتو موری (به لاتین "به خاطر داشته باش که می میری.)، عبارت هنری و نمادین که یادآور اجتناب ناپذیر بودن مرگ است. این مفهوم ریشه در فیلسوفان دوران باستان کلاسیک و مسیحیت دارد و در هنر و معماری تدفین از دوره قرون وسطی به بعد ظاهر شد. رایج ترین نقش مایه آن جمجمه ای است که اغلب با یک یا چند استخوان همراه است. این به تنهایی برای برانگیختن استعار کافی است، اما نقوش دیگری مانند تابوت، ساعت شنی و گل های پژمرده نشان دهنده ناپایداری زندگی انسان است. اغلب اینها در اثری که موضوع اصلی آن چیز دیگری است، مانند پرتره، به کار می روند. "وانیتاس" یک سبک هنری است که مرگ موضوع اصلی آن می باشد. تلفظ و ترجمه. در انگلیسی، این عبارت معمولاً , تلفظ می شود. "Memento" دومین شخص مفرد امر فاعل "meminī" است، به معنی «به خاطر سپردن، به خاطر داشتن»، که معمولاً به عنوان یک هشدار عمل می کند: «به خاطر بسپار!» واژه "Morī" مصدر کنونی فعل مجهول "moror" «مردن» است. به سخنی دیگر «مرگ را به خاطر بسپار» یا «به یاد داشته باشید که می میرید». تاریخچه مفهوم. در دوران باستان کلاسیک. دموکریتوس فیلسوف، خود را به خلوت رفتن و رفت و آمد به مقبره ها عادت می داد.
در "فائدون" افلاطون، در لحظاتی که مرگ سقراط بازگو می شود، بیان می شود که تمرین صحیح فلسفه، جملهٔ «حقیقت چیزی جز مرگ و مرده بودن نیست» است. "رواقیون دوران باستان در استفاده از این مفهوم برجسته بودند. نامه های سنکا مملو از دستورهایی برای تعمق در مورد مرگ است. رواقی اپیکتتوس به شاگردان خود گفت که هنگام بوسیدن فرزند، برادر یا دوست خود، باید به خود یادآوری کنند که فانی هستند و لذت آنها را محدود می کند، همان طور که «کسانی که در پیروزی های خود پشت سر انسان می ایستند و به آنها یادآوری می کنند که فانی هستند». مارکوس آئورلیوس از خواننده (خود) دعوت کرد تا در "تأملاتش" «به این نکته توجه کند که همه چیزهای فانی چقدر زودگذر و بی اهمیت هستند»." در برخی روایت های مربوط به پیروزی روم، یک همراه یا غلام پشت سر ژنرال پیروز یا نزدیک آن می ایستاد و گهگاه مرگ خود را به او یادآور می شد یا از او می خواست «به پشت سر نگاه کند». نسخه ای از این هشدار اغلب به عنوان «به یاد داشته باش، سزار، تو فانی هستی» به انگلیسی ارائه می شود، برای مثال در کتاب "فارنهایت ۴۵۱". در یهودیت. چندین آیه در عهد عتیق بر یادآوری مرگ تأکید دارند. در مزمور ۹۰، موسی
دعا می کند که خدا به قوم خود بیاموزد که «روزهای خود را بشمارند تا قلبی خردمند به دست آورند» (). در کتاب جامعه، واعظ اصرار می ورزد که «رفتن به خانه عزا بهتر از رفتن به خانه عید است، زیرا این پایان همه بشریت است و زندگان آن را به دل می گیرند» (). در اشعیا، عمر انسان با عمر کوتاه علف مقایسه شده است: «علف پژمرده می شود، گل پژمرده می شود، چون نفس خداوند بر آن می دمد، بی گمان مردم علف هستند» (Is. 40:7). در اوایل مسیحیت. عبارت "ممنتو موری" با رشد مسیحیت توسعه یافت که بر بهشت، جهنم و نجات روح در زندگی پس از مرگ تأکید داشت. ترتولیان، نویسنده مسیحی قرن دوم، ادعا می کرد که در طول راهپیمایی پیروزمندانه روم، در هنگام جشن افتخار یک ژنرال پیروز، کسی پشت سر وی می ایستاد، تاجی را بالای سرش می گرفت و زمزمه می کرد: " Respice post te. Hominem te memento" ("مراقب شما [تا زمان پس از مرگتان] هستم و به یاد داشته باشید که شما [فقط] یک انسان هستید."). اگرچه در دوران مدرن این به یک استناد استاندارد تبدیل شده است، در واقع هیچ تاریخ نگار دیگری این قصیده را را تأیید نکرده و ممکن است به جای یک گزارش تاریخی دقیق، منشأ در اخلاقیات مسیحی داشت
ه باشد. در اروپا از دوران قرون وسطی تا دوران ویکتوریا. فلسفه. بعدها این اندیشه در مسیحیت مورد استفاده قرار گرفت، که تأکید شدید آن بر قضاوت الهی، بهشت، جهنم و نجات روح، مرگ را در خط مقدم آگاهی قرار داد. در بافت مسیحی، "ممنتو موری" یک هدف اخلاقی کاملاً مخالف با مضمون "nunc est bibendum" (اکنون زمان نوشیدن است) از دوران باستان کلاسیک به دست می آید. برای مسیحی، چشم انداز مرگ برای تأکید بر پوچی و زودگذر بودن لذت های زمینی، تجملات و دستاوردها، و در نتیجه دعوت به تمرکز افکار خود بر چشم انداز زندگی پس از مرگ است. یک دستور کتاب مقدس که اغلب با "ممنتو موری" مرتبط است «در همه کارهایت به عقوبت پایان خود توجه کن. و تو هرگز گناه نخواهی کرد.» (تعبیر لاتین ولگاته از حکمت یشوع بن سیراخ ). این امر در آیین های چهارشنبه خاکستر، زمانی که خاکستر بر سر نمازگزاران می گذارند با این جمله: «به یاد دار که از خاک هستی و به خاک برمی گردی» بیان می شود. "ممنتو موری" بخش مهمی از سبک های زاهدانه بوده است و به عنوان وسیله ای برای به کمال رساندن شخصیت با پرورش جدایی و فضایل دیگر و معطوف ساختن توجه به جاودانگی روح و زندگی پس از مرگ است. معماری.
واضح ترین مکان ها برای جستجوی ممنتو موری در هنر و معماری تشییع جنازه است. شاید چشمگیرترین مورد برای اذهان معاصر، مقبره "ترانزیت" باشد، مقبره ای که جسد پوسیده متوفی را به تصویر می کشد. این معماری در قرن پانزدهم تبدیل به یک مد در مقابر ثروتمندان شد و نمونه های باقی مانده هنوز هم یادآور بیهودگی دارایی های زمینی هستند. بعدها، سنگ های مقبره پیوریتن ها در ایالات متحده غالباً جمجمه های بالدار، اسکلت ها یا فرشتگان را نشان می دادند که شمع ها را خاموش می کردند. نمونه دیگری از "ممنتو موری" توسط کلیساهای استخوانی مانند Capela dos Ossos در اوورا یا سرداب کاپوچین در رم است. در این کلیساها، دیوارها به طور کامل یا جزئی توسط بقایای انسان، عمدتاً استخوان، پوشیده شده است. در ورودی Capela dos Ossos این جمله نوشته شده است: «ما استخوان هایی که اینجا برهنه دراز کشیده ایم، منتظر استخوان های شما هستیم.» هنر تجسمی. از ساعت ها برای نشان دادن این موضوع استفاده شده است که زمان زندگی روی زمین با گذشت هر دقیقه کوتاه تر می شود. ساعتهای عمومی با شعارهایی مانند "ultima forsan" ("شاید آخرین ساعت") یا "omnes(آسیب پذیر)، ultima necat" ("همه زخمی
می شوند و در آخر کشته خواهند شد") و "tempus fugit" ("زمان می گریزد") تزئین می شوند. ماری، ملکه اسکاتلند، ساعت بزرگی داشت که به شکل جمجمه ای نقره ای و با خطوط هوراس مزین به جملهٔ "مرگ رنگ پریده با همان سرعت بر کلبه های فقرا و برج های پادشاهان می کوبید." شده بود. در اواخر شانزدهم و تا قرن هفدهم، جواهرات ممنتو موری مرسوم بود. این جواهرات شامل حلقه های عزا، آویزها، نگارآویز و سنجاق های سینه بود. این قطعات نقش های کوچکی از جمجمه، استخوان و تابوت را به علاوه پیام ها و نام های درگذشتگان، با فلزات گرانبها و میناکاری نشان می دادند. در همان دوره، ژانر هنری به نام "وانیتاس" در لاتین به معنای «تهی» یا «غرور» ظهور کرد. نقاشی های وانیتاس که مخصوصاً در هلند محبوب بودند، مجموعه ای از اشیاء نمادین مانند جمجمه های انسان، شمع های ناودان، گل های پژمرده، حباب های صابون، پروانه ها و ساعت شنی را نشان می دادند. مجامع وانیتاس در ترکیب، ناپایداری تلاش های انسان و زوالی را که با گذشت زمان اجتناب ناپذیر است، نشان می داد. ادبیات. "ممنتو موری از جمله" موضوعات مهم ادبی است. تأملات ادبی معروف در مورد مرگ در نثر انگلیسی عبارتند از «"هیدروتا
فیا»" از توماس براون، «"زندگی مقدس و مرگ مقدس»" و «"دفن سنگدان»" اثر جرمی تیلور. این آثار بخشی از فرقه مالیخولیا متعلق به دوره جاکوبین بودند که پایان دوره الیزابت را نشان داد. در اواخر قرن هجدهم، سوگواره ادبی یک سبک رایج بود. مرثیه توماس گری "نوشته شده در حیاط کلیسایی روستایی" و "اندیشه های شبانه" ادوارد یانگ از این سبک هستند. موسیقی. جدا از ژانر رکوئیم و موسیقی خاکسپاری، سنت غنی "ممنتو موری" در موسیقی اولیه اروپا نیز وجود دارد. به ویژه آنهایی که در طی همه گیریهای مکرر طاعون خیارکی از دهه ۱۳۴۰ به بعد با مرگ همیشگی مواجه بودند، سعی کردند با پیش بینی پدیده های اجتناب ناپذیر در سرودها، خود را سر سخت تر کنند. اشعار اغلب به زندگی به عنوان یک دره اشک ضروری و خدادادی و به مرگ به عنوان باج می نگریستند و به مردم یادآوری می کردند که زندگی های بدون گناه داشته باشند تا در روز حساب شانسی داشته باشند. دو مصراع لاتین زیر (همراه با ترجمه) نمونه ای از "ممنتو موری" در موسیقی قرون وسطی است: دنسی ترسناک. "دنسی ترسناک" یکی دیگر از نمونه های شناخته شده تم "ممنتو موری" است که با تصویر رقصی از تجسم مرگ که ثروتمندان و فقیران را به طو
ر یکسان با خود می برد. این تصویر و تصاویر مشابه از مرگ در بسیاری از کلیساهای اروپایی دیده می شود. نگارخانه. سلام زاهدان سنت پل فرانسه. "ممنتو موری" سلامی بود که توسط زاهدان سنت پل فرانسه (۱۶۲۰–۱۶۳۳) که به برادران مرگ نیز معروف بودند، استفاده می شد. در آمریکای پیوریتن. جامعه پیوریتن ها در قرن هفدهم آمریکای شمالی به هنر با دیده تحقیر می نگریست زیرا معتقد بودند که هنر مؤمن را از خدا دور می کند و اگر از خدا دور باشد، تنها می تواند به شیطان ملحق شود. با این حال، پرتره ها به عنوان سوابق تاریخی در نظر گرفته شده و به همین دلیل مجاز بودند. توماس اسمیت، یک پیوریتن قرن هفدهمی، در بسیاری از نبردهای دریایی شرکت می کرد و همچنین دستی در نقاشی داشت. در خودنگاره او، ما این تعقیب ها را در کنار یک "یادگار" پیوریتن معمولی با جمجمه می بینیم که حاکی از آگاهی او از مرگ قریب الوقوع است. روز مردگان در مکزیک. بسیاری از هنرهای ممنتو موری با فستیوال مکزیکی روز مردگان، از جمله آب نبات های جمجمه ای شکل و نان های تزئین شده با استخوان مرتبط است. این موضوع همچنین در آثار حکاکی مکزیکی خوزه گوادالوپ پوسادا، که در آن افراد از طبقات مختلف زندگی
به صورت اسکلت به تصویر کشیده شده اند، دیده می شود. از دیگر مظاهر "ممنتو موری" در مکزیک "Calavera" است. یک ترکیب ادبی در قالب شعر که معمولاً به افتخار شخصی که هنوز زنده است نوشته می شود، اما طوری نوشته می شود که گویی آن شخص مرده است. این آهنگ ها لحن کمدی دارند و اغلب در طول روز مردگان از یک دوست به دوست دیگر ارائه می شوند. فرهنگ معاصر. رومن کرزناریچ پیشنهاد می کند که ممنتو موری موضوع مهمی برای بازگرداندن به افکار و سیستم اعتقادی ما است. آلبر کامو می گوید: «با مرگ کنار بیایید، پس از آن هر چیزی ممکن است.» ژان پل سارتر بیان کرد که زندگی زود به ما داده می شود و در پایان کوتاه می شود، در حالی که در هر مرحله از راه از بین می رود و تأکید می کند که پایان تنها آغاز هر روز است. مفاهیم مشابه در ادیان و فرهنگ های دیگر. در بودیسم. تمرین بودایی "ماراناساتی" دربارهٔ مرگ مراقبه می کند. این کلمه ترکیبی از "مارنا" «مرگ» (هم خانواده هندواروپایی لاتین "mori") و ساتی به معنی «آگاهی» است که بسیار نزدیک به "واژه ممنتو موری" است. در ذن ژاپن و فرهنگ سامورایی. در ژاپن، تأثیر تفکر ذن بودایی در مورد مرگ بر فرهنگ بومی را می توان با نقل قو
ل زیر از رساله کلاسیک در مورد اخلاق سامورایی، "هاگاکوره" سنجید:روش سامورایی، صبح به صبح، تمرین مرگ است، با توجه به اینکه آیا اینجا خواهد بود یا آنجا، تصور زیباترین شیوه مردن، و قرار دادن ذهن خود در مرگ. اگرچه این ممکن است سخت ترین کار باشد، اما اگر کسی [بتواند] این را تمرین کند، از آن پس کاری نیست که قادر به فعل آن نباشد. در بودیسم تبتی. در بودیسم تبتی، تمرین ذهنی تحت عنوان لوجونگ وجود دارد. مراحل اولیه لوجونگ کلاسیک با «چهار فکری که ذهن را برمی گرداند» یا به معنای واقعی تر، «چهار تفکر برای ایجاد انقلاب در ذهن» آغاز می شود. دومین مورد از این چهار، تفکر در ناپایداری و مرگ است. به طور خاص، شخص در جملات زیر تأمل می کند: لالیتویستارا سوترا. مطلب زیر از Lalitavistara Sūtra، اثری مهم در قانون کلاسیک سانسکریت است: اوداناوارگا. یک آیه بسیار معروف در قوانین پالی، سانسکریت و تبت بیان می کند: در آثار بودایی تبتی مدرن تر. یانگ تانگ رینپوچه، استاد معاصر تبتی، در متن کوتاه خود «خلاصه دیدگاه، مراقبه و رفتار» را اینطور بیان می کند: قانون تبت همچنین شامل مواد فراوانی در مورد آمادگی مراقبه برای فرایند مرگ و باردوی دوره میانی ب
ین مرگ و تولد مجدد است. در میان آنها می توان به «کتاب مردگان تبتی» معروف، در تبتی "باردو تودول" اشاره کرد. در اسلام. «یاد مرگ» ( , "تذکرة الموط" ; مشتق از "تذکره"، عربی برای "تذکر" یا "اندرز")، از زمان محمد، پیامبر اسلام در مدینه، موضوع اصلی معنویت اسلامی بوده است. مفهوم آگاهی از مرگ در قرآن استوار بوده و دستورات مکرری برای توجه به سرنوشت نسل های پیشین وجود دارد. همچنین در احادیث نیز به مؤمنان توصیه شده که «اغلب به یاد مرگ، نابودکننده لذت ها» باشند. معمولاً برخی، صوفیان را «اهل قبور» نیز می نامند، زیرا بر اساس تعالیم محمد برای زیارت قبور، به قبرستان ها رفت و آمد می کردند تا در فانی و باطل بودن زندگی دنیوی تأمل کنند. غزالی آخرین کتاب خود یعنی «احیاء علوم الدین» را به شرح این موضوع اختصاص داده است. ایسلند. هاوامال ("سخنان اعلا")، مجموعه ایسلندی قرن سیزدهمی که به طور شاعرانه به خدای اودین نسبت داده می شود، شامل دو بخش است - Gestaþáttr و Loddfáfnismál - ضرب المثل های عرفانی بسیاری را ارائه می دهد که فلسفه ممنتو موری را بیان می کند، معروف ترین شماره Gestaþáttr است.
حق رأی زنان در بریتانیا () در سال های ۱۹۱۸ و ۱۹۲۸ به زنان در بریتانیا داده شد. این حق توسط جنبش مبارزه برای حق رأی زنان در بریتانیا از طریق مصوبات پارلمان در سال های ۱۹۱۸ و ۱۹۲۸ به موفقیت رسید. این جنبش در دوران ویکتوریا تبدیل به یک جنبش ملی شد. زنان تا قبل از قانون اصلاحات ۱۸۳۲ و قانون شرکت های شهرداری ۱۸۳۵ به صراحت از رأی دهی در بریتانیا منع نشده بودند. در سال ۱۸۷۲ مبارزه برای حق رأی زنان با تشکیل انجمن ملی حق رأی زنان و بعداً اتحادیه ملی جوامع حق رأی زنان (NUWSS) با نفوذتر تبدیل به یک جنبش ملی شد. و همچنین در انگلستان، جنبش های حق رأی زنان در ولز، اسکاتلند و سایر بخش های بریتانیا شتاب بیشتری گرفت. این جنبش ها تا سال ۱۹۰۶ افکار جامعه را به نفع حق رأی زنان تغییر داد. در این مرحله بود که کارزار مبارزاتی با تشکیل اتحادیه اجتماعی و سیاسی زنان (WSPU) آغاز شد. وقوع جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ منجر به تعلیق سیاست های حزبی، از جمله مبارزات انتخاباتی مبارزاتی شد. لابی گری بی سر و صدا انجام شد. در سال ۱۹۱۸، یک دولت ائتلافی قانون نمایندگی مردم در سال ۱۹۱۸ را تصویب کرد که به همه مردان بالای ۲۱ سال و همچنین زنان بالای ۳۰
سال که حداقل شرایط مالکیت را داشتند، از حق رأی برخوردار شدند. این اقدام اولین قدمی بود که تقریباً همه مردان بالغ را در سیستم سیاسی شامل می شد و شروعی برای حضور زنان کرد. در سال ۱۹۲۸ دولت محافظه کار قانون ۱۹۲۸ نماینده مردم (Equal Franchise) را تصویب کرد که حق امتیاز را برای همه افراد اعم از زن و مرد بالای ۲۱ سال یکسان می دانست. زمینه. تا زمانی که قانون اصلاحات بزرگ سال ۱۸۳۲ «شرایط افراد رأی دهنده» را مشخص کرد، تعداد کمی از زنان می توانستند از طریق مالکیت در انتخابات پارلمانی رأی دهند، اگرچه این امر نادر بود. در انتخابات دولت محلی، زنان حق رأی را بر اساس قانون شرکت های شهرداری ۱۸۳۵ از دست دادند. در قانون حق رأی شهرداری ۱۸۶۹ زنان مجرد حق رأی دریافت کردند. این حق در قانون دولت محلی ۱۸۹۴ تأیید شد و شامل برخی از زنان متأهل شد که بیش از ۷۲۹۰۰۰ زن واجد شرایط رأی دادن در انتخابات محلی در انگلستان و ولز شدند. تا سال ۱۹۰۰، بیش از ۱ میلیون زن برای رأی دهی در انتخابات دولت محلی در انگلستان ثبت نام کردند. در مجموعه منحصربه فرد نظرسنجی های مرزی که از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۶ بر اساس قانون کلیسای ولز در سال ۱۹۱۴ انجام شد، زنان نیز ب
ا همان شرایطی که مردان (یعنی همه ساکنان محله بالای ۲۱ سال) در حق رأی قرار گرفتند. این جلسات برای تعیین اینکه آیا ساکنان محله هایی که در مرز سیاسی بین انگلستان و ولز قرار دارند. قانون کلیسای ولز در سال ۱۹۱۴، کمیسران کلیسای ولز را موظف کرده بود که نظرات «کلیسایان» را مشخص کنند، و آنها تصمیم گرفتند «به همه افراد ۲۱ ساله یا بیشتر، اعم از مرد یا زن، اجازه دهند که صدای خود را داشته باشند». هم قبل و هم بعد از قانون اصلاحات ۱۸۳۲ عده ای طرفدار این بودند که زنان باید در انتخابات پارلمانی حق رأی داشته باشند. پس از تصویب قانون اصلاحات، هنری هانت نماینده مجلس استدلال کرد که هر زنی که مجرد، مالیات دهنده و دارای اموال کافی است باید اجازه رأی دهی داشته باشد. یکی از این زنان ثروتمند، مری اسمیت، در این سخنرانی به عنوان مثال مورد معرفی قرار گرفت. شواهدی وجود دارد که نشان می دهد ویلیام لاوت، یکی از نویسندگان منشور خلق، مایل بود حق رأی زنان را به عنوان یکی از خواسته های کمپین درج کند، اما به این دلیل که اجرای منشور را به تأخیر می اندازد، این کار را نکرد. در این زمان بیشتر زنان آرزویی برای کسب رأی نداشتند. یک کتاب نظرسنجی از سال ۱
۸۴۳ وجود دارد که به وضوح نام ۳۰ زن را در میان کسانی که رأی داده اند نشان می دهد. این زنان نقش فعالی در انتخابات داشتند. در فهرست، ثروتمندترین رأی دهندگان زن، گریس براون. با توجه به نرخ های بالایی که او پرداخت کرد، گریس براون مستحق چهار رأی بود. لیلی ماکسول در سال ۱۸۶۷ پس از قانون اصلاحات بزرگ در سال ۱۸۳۲ رأی برجسته ای در بریتانیا به صندوق انداخت مکسول، صاحب مغازه، شرایط ملکی را داشت که در غیر این صورت اگر مرد بود، واجد شرایط رأی دادن بود. به اشتباه، نام او به ثبت نام انتخابات اضافه شده بود و بر این اساس او موفق شد در یک انتخابات میان دوره ای رأی دهد - رأی او بعداً توسط دادگاه دعاوی مشترک غیرقانونی اعلام شد. فشار بیرونی برای حق رأی زنان در این زمان توسط مسائل فمینیستی به طور کلی کاهش یافت. حقوق زنان در دهه ۱۸۵۰ به طور فزاینده ای برجسته می شد، زیرا برخی از زنان در حوزه های اجتماعی بالاتر از اطاعت از نقش های جنسیتی که به آنها دیکته شده بود خودداری می کردند. اهداف فمینیستی در این زمان شامل حق شکایت از شوهر سابق پس از طلاق که در سال ۱۸۵۷ به دست آمد و حق زنان متأهل برای داشتن دارایی که به طور کامل در سال ۱۸۸۲ پس از
برخی امتیازات توسط دولت در سال ۱۸۷۰ به دست آمد بود. موضوع اصلاحات پارلمانی پس از ۱۸۴۸ کاهش یافت و تنها با انتخاب جان استوارت میل در سال ۱۸۶۵ دوباره مطرح شد. او با نشان دادن حمایت مستقیم از حق رأی زنان در سمت خود ایستاد و در آستانه دومین قانون اصلاحات نماینده مجلس بود. گروه های نخستین. در همان سالی که جان استوارت میل انتخاب شد (۱۸۶۵)، انجمن بحث زنان اول، انجمن کنزینگتون، تشکیل شد که در مورد اینکه آیا زنان باید در امور عمومی مشارکت داشته باشند یا خیر. اگرچه انجمنی برای حق رأی پیشنهاد شد، اما به این دلیل که ممکن است توسط افراط گرایان تصرف شود، رد شد. زنان در نقش های برجسته. املین پنکهرست یکی از چهره های کلیدی بود که پوشش رسانه ای شدیدی از جنبش حق رأی زنان به دست آورد. پنکهورست، در کنار دو دخترش کریستابل و سیلویا، اتحادیه اجتماعی و سیاسی زنان را تأسیس و رهبری کرد، سازمانی که بر اقدام مستقیم برای کسب رأی متمرکز بود. همسرش ریچارد پنکهورست نیز از ایده های حق رأی زنان حمایت می کرد. او نویسنده اولین لایحه حق رأی زنان بریتانیایی و قوانین مالکیت زنان متأهل در سال های ۱۸۷۰ و ۱۸۸۲ بود. پس از مرگ شوهرش، املین تصمیم گرفت ب
ه خط مقدم نبرد حق رأی برود. او به همراه دو دخترش کریستابل پنکهرست و سیلویا پنکهرست به اتحادیه ملی انجمن های حق رأی زنان (NUWSS) پیوست. املین با تجربه خود در این سازمان، اتحادیه حق رأی زنان را در سال ۱۸۸۹ و اتحادیه اجتماعی و سیاسی زنان (WSPU) را در سال ۱۹۰۳ تأسیس کرد WSPU که از سال ها عدم فعالیت دولت و وعده های دروغین ناامید شده بود، موضعی ستیزه جویانه اتخاذ کرد که آنقدر تأثیرگذار بود که بعداً به مبارزات حق رأی در سراسر جهان، به ویژه توسط آلیس پل در ایالات متحده وارد شد. پس از سال ها مبارزه و ناملایمات، سرانجام زنان حق رأی به دست آوردند، اما املین اندکی پس از آن درگذشت. یکی دیگر از چهره های کلیدی میلیسنت فاوست بود. او رویکردی مسالمت آمیز به مسائل ارائه شده به سازمان ها و راه های رساندن امتیاز به جامعه داشت. او از قانون دارایی زنان متأهل حمایت کرد. دو رویداد او را تحت تأثیر قرار داد تا بیشتر درگیر شود: مرگ شوهرش و تقسیم جنبش حق رأی بر سر موضوع وابستگی به احزاب سیاسی. میلیسنت، که از مستقل ماندن از احزاب سیاسی حمایت می کرد، اطمینان حاصل کرد که بخش های جدا شده با هم متحد شوند تا با همکاری یکدیگر قوی تر شوند. به دل
یل اقداماتش، او رئیس NUWSS شد. در سال های ۱۹۱۰–۱۹۱۲، او از لایحه ای برای اعطای حق رأی به زنان مجرد و بیوه یک خانواده حمایت کرد. او با حمایت از بریتانیا در جنگ جهانی اول، فکر می کرد که زنان به عنوان بخشی برجسته از اروپا به رسمیت شناخته می شوند و مستحق حقوق اولیه مانند رأی هستند. میلیسنت فاوست از خانواده ای رادیکال بود. خواهر او الیزابت گرت اندرسون پزشک و فمینیست انگلیسی و اولین زنی بود که مدرک پزشکی در بریتانیا کسب کرد. الیزابت در سال ۱۹۰۸ به عنوان شهردار آلدبورگ انتخاب شد و برای حق رأی سخنرانی کرد.
بقعه امامزاده سیدمحمد، بنایی مذهبی_تاریخی مربوط به دوره صفویان تا دوره قاجار است و در روستای بارده از توابع شهرستان بن واقع شده است. این اثر در تاریخ ۷ خرداد ۱۳۸۷ باشماره ثبت ۲۲۹۶۱ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تلما رکا (اسپانیایی: Telma Reca) زادهٔ ۸ ژانویهٔ ۱۹۰۴ و مرگ به تاریخ ۱۶ ژوئن ۱۹۷۹م، در سن ۷۵ سالگی، یک روان پزشک آرژانتینی بود.تلما رکا از پیشگامان روان شناسی و روان پزشکی کودکان و نوجوانان بود و در ایجاد تخصص روان شناسی کودک درآرژانتین، نقشی مهم داشت. در نتیجهٔ فعالیت وی تقسیمات جدید اداری در دستگاه بهداشت و سلامت دولتی در آرژانتین به وجود آمد.
حق رأی زنان در مکزیک () در سال ۱۹۵۳ به آنان داده شد. مبارزه برای حق رأی زنان در مکزیک به قرن نوزدهم بازمی گردد که در سال ۱۹۵۳ به دست آمد. تاریخچه. قانون اساسی لیبرال مکزیک در سال ۱۸۵۷ زنان را از رأی دهی در مکزیک یا تصدی پست منع نمی کرد، اما قوانین انتخابات حق رأی را برای مردان محدود می کرد و در عمل زنان نه شرکت می کردند و نه تقاضای مشارکت در سیاست می کردند. سالها جنگ داخلی و مداخله فرانسه هرگونه توجه به نقش زنان در زندگی سیاسی مکزیک را به تعویق انداخت، اما در دوران جمهوری بازسازی شده و پورفیریاتو (۱۸۷۶–۱۹۱۱)، زنان شروع به سازماندهی برای گسترش حقوق مدنی خود، از جمله حق رأی کردند. نشریات سوسیالیستی در مکزیک از اوایل سال ۱۸۷۸ شروع به حمایت از تغییرات در قانون و عمل کردند. مجله "La Internacional" یک برنامه دقیق اصلاحات را بیان کرد که هدف آن «رهایی، توانبخشی و آموزش یکپارچه زنان» بود. عصر پورفیریاتو تغییراتی را در قانون در مورد وضعیت زنان ثبت نکرد، اما زنان شروع به ورود به مشاغلی چون حقوق، پزشکی، داروسازی و تدریس کردند که نیاز به تحصیلات عالی داشتند. لیبرالیسم اهمیت زیادی برای آموزش سکولار قائل شد، به طوری که در ا
واخر قرن نوزدهم، نظام مدارس دولتی در حرفه معلمی گسترش یافت، که به نفع زنانی بود که مایل به تدریس و آموزش برای دختران بودند. انقلاب مکزیک. وضعیت زنان در مکزیک در طول انقلاب مکزیک، با فرانسیسکو مادرو، رقیب ادامه ریاست جمهوری پورفیریو دیاز، به موضوعی تبدیل شد که به حقوق زنان مکزیکی علاقه مند بود. مادرو بخشی از یک خانواده ثروتمند صاحب املاک در ایالت شمالی کوآهویلا بود که برای مدت کوتاهی در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی تحصیل کرده بودند و به اروپا سفر کرده بودند و ایده ها و شیوه های لیبرال را جذب می کردند. همسر مادرو و همچنین دستیار شخصی زن او، سولداد گونزالس، علاقه او را به حقوق زنان افزایش دادند. گونزالس یکی از یتیمانی بود که مادروها او را به فرزندی پذیرفتند. دوره کوتاه ریاست جمهوری مادرو پر فراز و نشیب بود، و مادرو بدون هیچ تجربه سیاسی قبلی، نتوانست دلیل حق رأی زنان را مطرح کند. زنان انقلابی. والنتینا رامیرز، متولد ۱۸۹۳ در ایالت دورانگو، به عنوان یک مبارز زن شناخته می شود. او برای اینکه احساس آزادی کند، پس از مرگ پدرش در جنگ شرکت کرد. او با نام خوان رامیرز، لباس مردانه پوشید، زیرا سربازان زن مستقیماً اجازه حضور در م
یدان جنگ را نداشتند. حس شجاعت و استقلال او الهام بخش بسیاری از زنان برای پیوستن به جنگ شد. داستان او الهام بخش ایجاد یک کوریدو، «لا والنتینا» بود. در کوریدو، به نابرابری هایی که او در زمان مبارزه به عنوان یک زن در انقلاب با آن مواجه بود، اشاره می کند. شرکت او در جنگ توسط دولت رد شد زیرا آنها نمی خواستند تلاش های زنان را به رسمیت بشناسند. شجاعت رامیرز باعث شده بود که مردم مکزیک به او لقب «مولان مکزیکی» را بدهند. مانند رامیرز، بسیاری از سربازان برای محافظت از هویت خود نام های مردانه را برگزیدند و لباس مردانه پوشیدند. زنان با پوشیدن لباس های مردانه در برابر خشونت جنسی در جنگ احساس امنیت می کردند. از دیگر سربازان معروف می توان به آنجلا خیمنز که به "فرشته جیمنز" معروف بود اشاره کرد. او لباس مردانه پوشید و کسانی را که قصد شرمساری او را داشتند تهدید کرد. چهره برجسته ای که نماد فمینیسم «لا آدلیتا» است که نماد انقلابی است که زنی جذاب را به تصویر می کشد که برای جنگ مسلح شده است. با نشان دادن زنی که لباس جنگی به تن دارد، نشان می دهد که آنها هم می توانند شجاع باشند. این تصویر برخلاف تصور زنان در دهه ۱۹۱۰ است که در آن زنا
ن ناتوان از جنگ در کنار مردان تلقی می شدند. تا بعد از انقلاب بود که انقلابیون زن مکزیک برای شرکت در جنگ شناخته شدند. فعالیت. در اواخر دهه ۱۹۱۰، با تأسیس مجله فمینیستی جدید، "Mujer Moderna"، که انتشار آن در سال ۱۹۱۹ متوقف شد، حمایت از حقوق زنان افزایش یافت. مکزیک شاهد چندین کنگره بین المللی حقوق زنان بود که اولین کنگره در مریدا، یوکاتان، در سال ۱۹۱۶ برگزار شد. کنگره بین المللی زنان حدود ۷۰۰ نماینده در آن شرکت کردند، اما به تغییرات پایدار منجر نشد.