Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی جنگل می شود. طبق گزارش مرکز تحقیقات منابع طبیعی، چرای غیرمجاز عامل اصلی نابودی گونه های بومی در برخی مناطق جنگلی است. این معضل با افزایش تعداد دام در مناطق روستایی و نبود نظارت کافی تشدید شده است. در مناطق کوهستانی، دامداران برای تأمین علوفه، گیاهان جنگلی را نیز تخریب می کنند. در جنگل های خزری، بیش از ۴٫۴ میلیون راس دام در حال چرای آزاد هستند، که بیش از ۵۲٪ از کل مساحت جنگل های خزری را درگیر کرده و باعث تخریب شدید شده است. ساخت وسازهای غیرقانونی و پروژه های توسعه ای. ساخت وسازهای غیرقانونی مانند ویلاسازی در جنگل ها، احداث جاده ها، خطوط انتقال نیرو، سدسازی و پروژه های صنعتی در مناطق جنگلی از دیگر عوامل مهم جنگل زدایی در ایران است. بسیاری از این پروژه ها بدون ارزیابی اثرات زیست محیطی و بدون رعایت قوانین حفاظتی اجرا می شوند. به گزارش مگیران، افزایش ساخت وسازهای مسکونی و گردشگری در استان های شمالی ایران، مساحت زیادی از جنگل های هیرکانی را تخریب کرده است. پروژه های زیرساختی مانند جاده سازی نیز با قطعه قطعه کردن جنگل ها، حیات وحش را تهدید می کند. تحلیل ها نشان می دهند که تا سال ۲۰۰۰، جنگل ها از ۱۹٫۵ میلیون هکتار
به ۱۲٫۴ میلیون هکتار کاهش یافته اند—یک کاهش سالانه میانگین حدود ۱۲۵ هزار هکتار، که عمدتاً ناشی از تغییر کاربری برای توسعه شهری و زیرساختی بوده است. فقر اقتصادی، جنگل خواری و فساد اداری. فقر اقتصادی و نبود فرصت های شغلی جایگزین در مناطق روستایی، مردم را به بهره برداری غیرمجاز از منابع جنگلی سوق داده است. قاچاق چوب، جنگل خواری و فروش زمین های جنگلی از پیامدهای این وضعیت است. علاوه بر آن، ضعف نظارت دستگاه های مسئول و وجود فساد در برخی سطوح اداری، امکان تخلفات گسترده را فراهم کرده است. طبق گزارش سازمان جنگل ها، بسیاری از زمین خواری ها با سوءاستفاده از خلأهای قانونی انجام می شود. خشکسالی، تغییر اقلیم و آفات گیاهی. خشکسالی های مکرر، افزایش دما، تغییر الگوهای بارش و گسترش آفات و بیماری های گیاهی از عوامل طبیعی تخریب جنگل ها هستند. افزایش تنش آبی و کمبود بارش در زاگرس، موجب خشکیدگی درختان بلوط و سایر گونه های بومی شده است. علاوه بر این، شیوع آفات مانند سوسک چوب خوار، به دلیل ضعف مدیریت منابع و تغییرات اقلیمی، سرعت نابودی جنگل ها را افزایش داده است. طبق گزارش ایسنا، این عوامل در کنار دخالت های انسانی باعث ضعف شدید اکو
سیستم های جنگلی شده اند. برآورد شده بیش از ۱۰۰ میلیون هکتار از زمین ها ممکن است تبدیل به بیابان شود. این روند با کاهش بارش و فرسایش شدید خاک، شرایط جنگل ها را آسیب پذیرتر کرده است. آلودگی و تخریب زیستگاه ها. افزایش آلودگی محیطی ناشی از فعالیت های انسانی، دفع غیرمجاز زباله در جنگل ها، و نبود فرهنگ حفاظت از محیط زیست، اکوسیستم های جنگلی را تهدید می کند. این وضعیت علاوه بر تخریب مستقیم جنگل ها، باعث نابودی حیات وحش و کاهش تنوع زیستی نیز می شود. پیامدها. تشدید فرسایش خاک و کاهش حاصلخیزی. جنگل ها نقش مهمی در تثبیت خاک دارند. با تخریب جنگل ها، فرسایش آبی و بادی شدت می گیرد و حاصلخیزی خاک کاهش می یابد. طبق گزارش مرکز تحقیقات منابع طبیعی ایران، نرخ فرسایش خاک در ایران حدود ۱۶ تن در هکتار در سال است که بیش از دو برابر میانگین جهانی است. این فرسایش باعث کاهش توان تولیدی اراضی کشاورزی و افزایش رسوب گذاری در سدها می شود. کاهش تنوع زیستی و تهدید گونه های بومی. جنگل های ایران زیستگاه گونه های منحصربه فردی مانند پلنگ ایرانی، مرال، شوکا و خرس قهوه ای هستند. نابودی جنگل ها باعث از بین رفتن زیستگاه و افزایش شکار غیرمجاز شده اس
ت. طبق گزارش اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت، حدود ۲۰٪ از گونه های جانوری ایران در معرض تهدید انقراض قرار دارند. افزایش سیلاب ها و حوادث طبیعی. تخریب پوشش جنگلی موجب کاهش نفوذپذیری خاک و افزایش رواناب سطحی می شود. این امر باعث تشدید سیلاب های مخرب در شمال ایران شده است. به گفته سازمان جنگل ها، مراتع و آبخیزداری کشور، یکی از عوامل مهم سیل های استان گلستان و لرستان، تخریب جنگل ها و مراتع بوده است. تغییر اقلیم و تشدید گرمایش جهانی. جنگل ها با جذب دی اکسید کربن نقش مهمی در تعدیل اقلیم دارند. جنگل زدایی این تعادل را برهم زده و به افزایش انتشار گازهای گلخانه ای منجر می شود. براساس گزارش مرکز پژوهش های مجلس، جنگل زدایی و تغییر کاربری اراضی سهم قابل توجهی در انتشار کربن ایران دارند و این کشور را در رتبه هشتم جهانی تولید دی اکسیدکربن قرار داده است. پیامدهای اجتماعی و اقتصادی. تخریب جنگل ها امنیت معیشتی جوامع محلی را تهدید می کند. بسیاری از روستاییان که معیشتشان به محصولات جنگلی وابسته است، با کاهش منابع مجبور به مهاجرت می شوند. این موضوع باعث رشد حاشیه نشینی و فشار بر شهرها شده است. طبق بررسی دانشگاه تهران، جنگل زدا
یی در شمال کشور منجر به کاهش درآمد خانوارهای جنگل نشین تا ۴۰٪ شده است.
هاید پارک در هادسون فیلمی محصول سال ۲۰۱۲ و به کارگردانی راجر میشل است. در این فیلم بازیگرانی همچون بیل مری، لورا لینی، ساموئل وست، الیویا کلمن، الیزابت مارول، اولیویا ویلیامز، الیزابت ویلسون، اندرو هاویل و النور برون ایفای نقش کرده اند.
چوب هاکی روی یخ (انگلیسی: "Ice hockey stick") وسیله ای ضروری و تخصصی برای بازی هاکی روی یخ است که بازیکنان از آن برای کنترل، پاس دادن و شوت زدن «پَک» (توپ هاکی) استفاده می کنند. طراحی و جنس این چوب ها در طول تاریخ دستخوش تحولات چشمگیری شده و از چوب های تماماً طبیعی به ترکیبات پیشرفته کامپوزیتی تبدیل شده است. انتخاب چوب مناسب، بسته به موقعیت بازیکن، سبک بازی و ویژگی های فیزیکی او، تأثیر مستقیمی بر عملکرد دارد. تاریخچه. در اوایل شکل گیری ورزش هاکی روی یخ در قرن نوزدهم، چوب ها به صورت دست ساز و از چوب درختان بومی مانند نراد یا افرا ساخته می شدند. این چوب ها یک تکه و بسیار سنگین بودند. در دههٔ ۱۹۴۰، برای افزایش استحکام و انعطاف، چوب های دولایه ساخته شدند که یک لایه از چوب نرم و لایهٔ دیگر از چوب سخت در قسمت تیغه بود. انقلاب بزرگ در طراحی چوب هاکی در دههٔ ۱۹۵۰ با معرفی تیغهٔ خمیده ("Curved Blade") توسط بازیکنی به نام «استن میکیتا» رخ داد. او به طور اتفاقی و پس از شکستن چوبش، متوجه مزیت کنترل بهتر پک با تیغهٔ خمیده شد. این نوآوری به سرعت در هاکی پذیرفته شد. در دههٔ ۱۹۹۰، چوب های کامپوزیتی ساخته شده از فیبر کربن، فا
یبرگلاس و کولار به میدان آمدند. این چوب ها سبک تر، بادوام تر و قابل تنظیم تر از چوب های تمام چوبی بودند و به تدریج به گزینهٔ غالب در سطوح حرفه ای و آماتور تبدیل شدند. امروزه استفاده از چوب های تمام چوبی در سطوح بالای بازی بسیار نادر است. ساختار و اجزاء. یک چوب هاکی از دو بخش اصلی تشکیل شده است: ۱. دسته (Shaft یا Handle): بخشی که بازیکن آن را در دست می گیرد. مقطع آن معمولاً مستطیلی یا لوزی شکل است تا چرخش چوب در دست راحت تر کنترل شود. ۲. تیغه (Blade): بخش پایینی و خمیدهٔ چوب که مستقیماً با پک در تماس است. تیغه به دو صورت به دسته متصل می شود: ویژگی های فنی. انتخاب چوب به چند ویژگی کلیدی بستگی دارد: انتخاب و اندازه گیری. طول مناسب چوب زمانی است که بازیکن با کفش اسکیت بایستد و نوک چوب را روی زمین بگذارد. نوک چوب باید بین چانه و بینی بازیکن قرار گیرد. بسیاری از بازیکنان حرفه ای ترجیح می دهند از چوب های کوتاه تر برای کنترل بهتر استفاده کنند. نگهداری. برای افزایش عمر چوب هاکی و حفظ عملکرد آن باید نکات زیر رعایت شود: مقررات. قوانین لیگ های حرفه ای مانند NHL و IIHF محدودیت هایی را برای ابعاد چوب تعیین می کنند: تولیدکن
ندگان بزرگ. بازار چوب هاکی توسط چند شرکت بزرگ کنترل می شود. از برجسته ترین برندها می توان به بائر ("Bauer")، سی سی ام ("CCM")، واریور ("Warrior"), شروود ("Sher-Wood") و اِست ایکس ("STX") اشاره کرد.
شام فیلمی محصول سال ۲۰۱۷ و به کارگردانی اورن موورمن است. در این فیلم بازیگرانی همچون ریچارد گی یر، لورا لینی، استیو کوگان، ربکا هال، کلویی سونی، چارلی پلامر، ادپرو اودیه، مایکل چرنوس و سیموس دیوی-فیتزپاتریک ایفای نقش کرده اند.
یَزَن الکَفارْنِه پسر فلسطینی مبتلا به فلج مغزی بود که در ۱۰ سالگی بر اثر سوءتغذیه در ۴ مارس ۲۰۲۴ درگذشت. مرگ او در جریان قحطی نوار غزه روی داد؛ قحطی ای که در پی تشدید محاصرهٔ اسرائیل بر نوار غزه در خلال جنگ غزه پدید آمد. یزن به نمادی از کودکان غزه و قحطی نوار غزه بدل شد و تصویر او توسط سیاستمداران و سازمان های بین المللی مورد استفاده قرار گرفت. پیش زمینه. در ژانویهٔ ۲۰۲۴، یونیسف و برنامهٔ جهانی غذا غربالگری سوءتغذیه ای را در شمال نوار غزه انجام دادند که نشان داد نزدیک به ۱۶ درصد از تمام کودکان زیر دو سال دچار سوءتغذیه حاد هستند. آزمایش های مشابه در رفح نیز دست کم ۵ درصد از کودکان زیر دو سال را با وضعیت سوءتغذیه نشان داد. این بحران از ترکیب چند عامل شکل گرفت؛ از جمله حملات هوایی اسرائیل که زیرساخت های غذایی را ویران کرد، کمبود گستردهٔ مواد ضروری، تداوم محاصرهٔ نوار غزه، و محدودیت شدید در ورود کمک های بشردوستانه. در ۳ ژانویهٔ ۲۰۲۴، عارف حسین اقتصاددان ارشد برنامهٔ جهانی غذا، اعلام کرد که ۸۰ درصد از تمام جمعیتی که در سطح جهان در وضعیت قحطی یا گرسنگی فاجعه بار به سر می برند، در نوار غزه زندگی می کنند. او افزود:
«در طول زندگی ام، هرگز چیزی با این شدت ندیده ام.» در همان ماه، سرهنگ موشه تترو رئیس ادارهٔ هماهنگی فعالیت های دولت اسرائیل در سرزمین ها که مسئول تسهیل ورود کمک های انسانی به غزه است، مدعی شد که در غزه هیچ کمبود غذایی وجود ندارد. مرگ. یزن الکفارنه پیش از جنگ همراه خانواده اش در بیت حانون در شمال غزه زندگی می کرد و خانواده اش قادر بودند نیازهای او به غذا، آب و مراقبت های پزشکی را فراهم کنند. به احتمال زیاد به دلیل شرایط جسمانی اش، الکفارنه نیازمند رژیم غذایی ویژه ای متشکل از خوراک های نرم و بسیار مغذی بود.با این حال، چندین حمله هوایی اسرائیل موجب شد خانواده او چندین بار آواره شوند و در تلاشی برای یافتن مراقبت بهتر، غذا و آب، به رفح در جنوب غزه که از سوی دولت اسرائیل به عنوان منطقه ای امن اعلام شده بود، نقل مکان کردند. در تصاویر گرفته شده پیش از مرگ الکفارنه، خبرنگاران روزنامهٔ "نیویورک تایمز" او را چنین توصیف کرده اند که گوشت بدنش تحلیل رفته و چروکیده بود، رنگ پریده و کشیده شده بر روی هر برجستگی استخوان و آویخته بر هر فرورفتگی. یکی از عکس هایی که به طور گسترده ای در اینترنت به اشتراک گذاشته شد، دست راست او را ب
ا لولهٔ تزریق وریدی نشان می دهد. پیامدها. تصویر و خبر مرگ او در سخنرانی نمایندهٔ فلسطین در سازمان ملل، ریاض منصور، در مجمع عمومی سازمان ملل متحد در نیویورک مورد استفاده قرار گرفت. منصور اظهار داشت که مرگ او نتیجهٔ استفادهٔ اسرائیل از گرسنگی به عنوان سلاح جنگی بوده است و خواستار پایان دادن به مصونیت اسرائیل شد.عکس های الکفارنه به طور گسترده ای توسط فعالان، روزنامه نگاران و حامیان فلسطین در اینترنت بازنشر شد تا فاجعهٔ انسانی غزه در اثر تهاجم، مشکلات در رساندن کمک های بشردوستانه، و خطر قحطی را به نمایش بگذارد.یک گزارش تصویری از شبکهٔ "الجزیره" که به کمبود غذا و رنج غیرنظامیان در نوار غزه می پرداخت، در حالی ضبط شد که پیکر نحیف الکفارنه برای خاکسپاری آماده می شد. منابع.
دانشگاه آموزش مداوم (به زبان عربی: "جامعة التکوین المتواصل")یک دانشگاه الجزایری است که در سال ۱۹۹۰ تأسیس شد، مرکز اداری دانشگاه در دالی براهیم، ​​الجزیره واقع شده است. این دانشگاه ۵۴ مرکز آموزشی دارد که در سراسر شهرهای الجزایر توزیع شده اند. دانشگاه آموزش مداوم، مؤسسه ای دولتی با استقلال اداری، حقوقی و مالی است که زیر نظر وزارت آموزش عالی و تحقیقات علمی فعالیت می کند. پیوند به بیرون. وبگاه دانشگاه آموزش مداوم
تنزیلا کمالوونا نوربایوا (ازبکی: "Tanzila Kamalovna Norboyeva"؛ زاده ۲۴ ژوئیه ۱۹۵۷) سیاستمدار ازبک است. او از سال ۲۰۱۹ رئیس مجلس سنای ازبکستان است. او پیش از این از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۹ به عنوان معاون نخست وزیر و از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۹ رئیس کمیته زنان بوده است. زندگی نامه. اوایل زندگی. تنزیلا ناربایوا در ۲۴ ژوئیه ۱۹۵۷ در ناحیه شاخریخان از استان اندیجان متولد شد. در سال ۱۹۸۱، او از دانشگاه دولتی تاشکند (که اکنون دانشگاه ملی ازبکستان است) فارغ التحصیل شد. او مدرک دکترای علوم تربیتی دریافت کرد. ناربایوا کار خود را در سال ۱۹۷۴ آغاز کرد و به متخصص برجسته در امور جوانان در مدرسه شماره ۱ در منطقه شاخریخان اندیجان تبدیل شد. از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۹۵، او در مدارس منطقه المزار تاشکند به عنوان معلم، معاون مدیر مدرسه و مدیر کاخ دانش آموزان] کار کرد. تنزیلا از سال ۲۰۱۱ رئیس فدراسیون دوچرخه سواری ازبکستان بوده است و در ۶ فوریه ۲۰۱۷ دوباره به این سمت انتخاب شد. حرفه سیاسی. ناربایوا دبیر شورای ناحیه ای حزب دموکراتیک خلق ازبکستان و همچنین رئیس بخشی در شورای مرکزی این حزب بود. از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۱۰، او در کابینه وزیران جمهوری ازبکستان مشغول
به کار بود. از ۲۱ دسامبر ۲۰۱۰ تا ۲۰ دسامبر ۲۰۱۶، او سمت رئیس شورای فدراسیون اتحادیه های کارگری ازبکستان را بر عهده داشت. در دسامبر ۲۰۱۶، تنزیلا به عنوان رئیس کمیته زنان ازبکستان - معاون نخست وزیر ازبکستان در دولت تشکیل شده پس از انتخابات زودهنگام ریاست جمهوری انتخاب و منصوب شد. در ۲۲ دسامبر ۲۰۱۸، در کنفرانس گزارش و انتخابات کمیته زنان ازبکستان، ناربایوا به مدت ۵ سال به عنوان رئیس کمیته انتخاب شد. در ۲۰ ژوئن ۲۰۱۹، با حکم رئیس جمهور ازبکستان، شوکت میرضیایف، ناربایوا به مجلس سنای مجلس عالی راه یافت. روز بعد، در ۲۱ ژوئن، پس از معرفی رئیس جمهور این کشور، او به عنوان رئیس مجلس علیای پارلمان انتخاب شد و اولین زنی شد که این سمت را بر عهده گرفت. در ۲۲ دسامبر ۲۰۱۹، تنزیلا در انتخابات شورای شهر تاشکند برای نمایندگان مردم پیروز شد. در ۱۷ ژانویه ۲۰۲۰، او به عنوان سناتور از شهر تاشکند انتخاب شد. در ۲۰ ژانویه ۲۰۲۰، ناربایوا دوباره به سمت رئیس مجلس سنای مجلس عالی انتخاب شد. در ۱۹ نوامبر ۲۰۲۴، او دوباره با رأی مخفی به این سمت انتخاب شد.
ریکرز آیلند () جزیره ای مخصوص زندان به وسعت ۴۱۳ جریب فرنگی (معادل حدود ۱۶۷ هکتار) است که در رودخانه ایست، در منطقه برانکس ایالت نیویورک، ایالات متحده آمریکا قرار دارد و بزرگ ترین زندان این شهر را در خود جای داده است. این جزیره به نام آبراهام ریکن (Abraham Rycken) نام گذاری شده که در سال ۱۶۶۴ مالکیت آن را به دست آورد. در ابتدا، مساحت جزیره کمتر از ۱۰۰ آکر (۴۰ هکتار) بود، اما بعدها از طریق عملیات توسعه ای، عمدتاً با استفاده از نیروی کار زندانیان برای انتقال خاکستر و خاک به منظور پر کردن زمین، به بیش از ۴۰۰ آکر (۱۶۰ هکتار) افزایش یافت. از نظر سیاسی، این جزیره بخشی از منطقه برانکس محسوب می شود، هرچند تنها راه دسترسی به آن پلی است که از منطقه کوئینز به آن متصل می شود. با این حال، از نظر پستی جزیره زیرمجموعه منطقه کوئینز است (زیپ کد: ۱۱۳۷۰) و تحت نظر شورای منطقه ای شماره ۱ کوئینز قرار دارد. ریکرز آیلند یکی از بزرگ ترین مجموعه های اصلاح و تربیت و همچنین از بزرگ ترین مراکز روان پزشکی جهان به شمار می آید، و به عنوان شناخته شده ترین زندان نیویورک نیز شناخته می شود. این مجموعه که توسط اداره اصلاح و تربیت شهر نیویورک ادا
ره می شود، در سال ۲۰۱۵ بودجه ای معادل ۸۶۰ میلیون دلار داشت، با حدود ۹ هزار مأمور اصلاحی و ۱٫۵۰۰ نیروی غیرنظامی، و در طول سال میزبان حدود ۱۰۰ هزار پذیرش جدید بود. جمعیت متوسط روزانه زندانیان در آن زمان حدود ۱۰ هزار نفر بود. حدود ۸۵٪ از بازداشت شدگان، در مرحله پیش از محاکمه هستند یا با قرار وثیقه در بازداشت به سر می برند، یا بدون وثیقه بازداشت شده اند. سایر افراد محکومان با احکام کوتاه مدت هستند. طبق گزارشی از اداره حسابرسی شهرداری نیویورک در سال ۲۰۲۱، نگهداری هر زندانی در ریکرز آیلند به طور متوسط سالانه حدود ۵۵۶٬۵۳۹ دلار برای شهر هزینه دارد. این زندان شهرتی بد در زمینه خشونت، سوءرفتارهای فیزیکی و روانی، و سهل انگاری نسبت به زندانیان دارد و به طور مداوم مورد توجه رسانه ها و بررسی های قضایی قرار گرفته که منجر به صدور احکام مختلف علیه دولت محلی نیویورک شده است. گزارش های متعددی از حمله زندانیان به نگهبانان یا کارکنان غیرنظامی منتشر شده که در بسیاری از موارد منجر به جراحات شدید شده است. در ماه مه ۲۰۱۳، مجله "مادر جونز" ریکرز آیلند را در فهرست ده زندان بد آمریکا قرار داد. در دهه ۲۰۱۰، خشونت در این زندان روندی افزای
شی داشت و در سال ۲۰۱۵ تعداد ۹٫۴۲۴ مورد حمله گزارش شد که بالاترین میزان در پنج سال گذشته بود. در اکتبر ۲۰۱۹، شورای شهر نیویورک به تعطیلی این زندان تا تاریخ ۳۱ دسامبر ۲۰۲۶ رأی داد.
دو ۴ در ۱۰۰ متر امدادی مردان در المپیک تابستانی ۲۰۲۴ در دو راند در ورزشگاه استاد دو فرانس در پاریس، فرانسه، در تاریخ های ۸ و ۹ اوت ۲۰۲۴ برگزار شد. این بیست و ششمین باری بود که دوی ۴ × ۱۰۰ متر امدادی مردان در المپیک تابستانی برگزار می شد. در مجموع ۱۶ تیم توانستند از طریق مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۴ یا فهرست برترین های دو و میدانی جهان، مجوز حضور در این رویدادها را کسب کنند. پیشینه. دوی دو ۴ در ۱۰۰ متر امدادی در المپیک تابستانی کوتاه ترین مسابقه مسابقه امدادی است که در این رویداد چندورزشی برگزار می شود. همچنین دوی امدادی مردان از المپیک تابستانی ۱۹۱۲ در برنامه دو و میدانی المپیک حضور داشته است. مقدماتی. برای صلاحیت مسابقات دوی امدادی ۴ × ۱۰۰ متر مردان، چهارده تیم از طریق مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۴ واجد شرایط مسابقات بودند. دو جایگاه باقی مانده به تیم هایی با بالاترین رتبه در فهرست برترین های دو و میدانی جهان اعطا شد. دوره مقدماتی در تاریخ ۱ ژوئیه ۲۰۲۳ و ۳۰ ژوئن ۲۰۲۴ برگزار شده بود. مسابقه نهایی. مسابقه نهایی و فینال در تاریخ ۹ آگوست، از ساعت ۱۹:۴۵ (به وقت جهانی +۲) عصر برگزار شد که تیم ملی کانادا با ثبت
زمان ۳۷ ثانیه به پیروزی رسیدند و طلای مسابقات المپیک را کسب کرد.
مسابقات دو ۴ در ۱۰۰ متر امدادی مردان در المپیک تابستانی ۲۰۲۰ در تاریخ ۵ و ۶ اوت ۲۰۲۱ در ورزشگاه ملی ژاپن برگزار شد. ۱۶ تیم امدادی در این مسابقات شرکت کردند، هر تیم ۵ دونده داشت و از بین آنها ۴ نفر در هر دور انتخاب می شدند و به فینال راه پیدا می کردند. پیشینه. این مسابقه بیست و پنجمین دوره مسابقات دوی امدادی ۴ در ۱۰۰ متر بود؛ این مسابقات از سال ۱۹۱۲ در تمام دوره های المپیک برگزار شده است. صلاحیت. کمیته های ملی المپیک (NOC) می توانند یک تیم امدادی را به یکی از سه روش زیر واجد شرایط در مسابقات المپیک کنند: تیم های واجد شرایط. در مجموع ۱۶ کمیته ملی المپیک واجد شرایط مسابقات شدند. تعداد شرکت کنندگان: ۱۶ تیم شامل ۵ ورزشکار (۸۰ نفر) به علاوه بازیکنان ذخیره. قالب مسابقه. این رویداد همچنان از نحوه برگزاری دو مرحله ای که در سال ۲۰۱۲ معرفی شده بود، استفاده کرد رکوردها قبل از مسابقات المپیک. پیش از این مسابقه، رکوردهای مسابقات جهانی، المپیکی و منطقه ای به شرح زیر بود. برنامه برگزاری. دوی ۴ × ۱۰۰ متر امدادی مردان طی دو روز متوالی برگزار شد.
باشگاه فوتبال بسا کاوایه () یک باشگاه فوتبال مستقر در کاوایه، آلبانی است که در حال حاضر در لیگ دسته اول فوتبال آلبانی، دومین رده لیگ فوتبال در این کشور، به رقابت می پردازد. تاریخچه. سال های نخستین (۱۹۲۵–۱۹۴۴). باشگاه ورزشی بسا در ۲۵ اکتبر ۱۹۲۵ با نام «انجمن فرهنگی ورزشی آدریاتیکو» تأسیس شد که یک باشگاه ورزشی چندرشته ای مستقر در کاوایه، آلبانی بود. در سال ۱۹۳۰، باشگاه نام خود را به «باشگاه ورزشی کاوایه» تغییر داد. در همان سال، تیم فوتبال نخستین بازی دوستانه خود را در مالی ای روبیت، گولم، در برابر یک تیم آماتور متشکل از دانشجویان «مؤسسه کشاورزی آلبانی-آمریکایی» برگزار کرد. مدت کوتاهی بعد، اس کا کاوایه به فدراسیون فوتبال آلبانی پیوست و در مسابقات قهرمانی دسته دوم ۱۹۳۰ شرکت کرد که در دو فصل بعدی نیز این حضور تکرار شد، پیش از آنکه در سال ۱۹۳۳ به دسته برتر بپیوندد. در نخستین حضور خود در سطح اول فوتبال، اس کا کاوایه در لیگ پنج تیمی در رتبه آخر ایستاد، ۷ بازی را باخت و تنها یک برد کسب کرد؛ پیروزی ۲–۱ برابر رقیب محلی تئوتا دورس. در سال ۱۹۳۵، تحت مدیریت رئیس باشگاه عرفان براتی، باشگاه به یک نهاد سازمان یافته تبدیل شد.
نایب رئیس فهیمی کازازی بود، دبیر آن درویش کارا و اعضای کمیته شامل سلیمان کارکینی و ریشات اصلانی بودند. راسم سلیمانی به عنوان منشی خدمت می کرد و دوره فورا مسئولیت تجارت صنایع دستی را برعهده داشت. در سال بعد، باشگاه به «بسا کاوایه» تغییر نام داد که همچنین با نام «باشگاه ورزشی بسا» شناخته می شد و از واژه بسا گرفته شده بود؛ یک اصل فرهنگی آلبانیایی به معنای «پایبندی به عهد و کلام شرف». در طول جنگ جهانی دوم، بسیاری از اعضای باشگاه به عنوان سرباز جان خود را از دست دادند، از جمله محمد باباموستا، عدیل آلوشی، سمی کاریقی و میلان رادوسالیا. فعالیت های باشگاه بسیار محدود شد و حمایت عمدتاً از سوی ساکنان محلی شهر ادامه یافت. در این زمان هیچ رقابت رسمی در آلبانی برگزار نشد. خیزش (۱۹۴۵–۱۹۶۵). اما بین سال های ۱۹۴۵ و ۱۹۵۰، باشگاه احیایی را تجربه کرد که دلیل آن ظهور بازیکنان جوان و بااستعداد از تیم های پایه بود، از جمله قمیل تلیتی که بعدها به موفقیت ملی دست یافت. در فصل ۴۶–۱۹۴۵، باشگاه «جام رئیس فدراسیون ورزش» را که غیررسمی برگزار شد، به دست آورد. در سال ۱۹۵۸، باشگاه به مقام نایب قهرمانی در سطح اول فوتبال آلبانی رسید و با اختلاف
تنها یک امتیاز قهرمانی را به پارتیزانی تیرانا واگذار کرد. در همان فصل، آن ها به نیمه نهایی جام حذفی فوتبال آلبانی رسیدند اما بار دیگر به پارتیزانی باختند. باشگاه در سال ۱۹۶۱ به فینال جام حذفی رسید و باز هم به پارتیزانی باخت و همچنین در فصل ۶۳–۱۹۶۲ نیز در ضربات پنالتی مغلوب هفده ننتوری شد. در سال ۱۹۶۳، بسا جام غیررسمی روزنامه «اسپورتی» را به دست آورد و در سال ۱۹۶۵ نیز قهرمان رقابت روزنامه «باشکیمی» شد. نسل طلایی (۱۹۶۵–۱۹۷۵). دوران میان سال های ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۵ «نسل طلایی فوتبال در کاوایه» نامیده شده است، به دلیل موفقیت های داخلی به ویژه در جام حذفی آلبانی که منجر به نخستین حضورهای اروپایی باشگاه شد. در سال ۱۹۷۱، آن ها پس از باخت ۲–۰ در فینال به دینامو تیرانا نایب قهرمان جام حذفی شدند. آن ها در سال بعد این موفقیت را تکرار کردند و پس از تساوی ۲–۲ در فینال برابر ولازنیا شکودر در ضربات پنالتی باختند، اما چون ولازنیا همان سال قهرمان لیگ نیز شد، این فرصت برای بسا فراهم شد که در جام در جام اروپا فصل ۷۳–۱۹۷۲ شرکت کند. نخستین رقیب اروپایی آن ها تیم دانمارکی فرماد آماگر بود که بسا توانست به لطف قانون گل زده در خانه حریف صع
ود کند؛ پس از تساوی ۱–۱ در کپنهاگ و تساوی بدون گل در خانه. اما در دور بعد، آن ها به تیم اسکاتلندی هیبرنیان با مجموع ۸–۲ باختند؛ شامل شکست ۷–۱ در زمین حریف و تساوی ۱–۱ در خانه. پایان دوران طلایی با تکمیل نخستین ورزشگاه اختصاصی باشگاه، ورزشگاه بسا رقم خورد. ساخت این ورزشگاه در سال ۱۹۷۴ پایان یافت و گنجایش ۹٬۰۰۰ تماشاگر داشت. فصل های اخیر. بسا جایگاه خود را در جام یوفا ۰۸–۲۰۰۷ پس از پیروزی ۳–۲ برابر همسایه خود تئوتا دورس در فینال جام حذفی ۰۷–۲۰۰۶ تثبیت کرد. آن ها در مرحله نخست مقدماتی به مصاف بژانیا صربستان رفتند و با تساوی ۲–۲ در خانه حریف و ۰–۰ در خانه خود، به لطف گل زده در خانه حریف صعود کردند. در دور دوم مقدماتی، در هر دو بازی با نتیجه ۳–۰ مغلوب تیم بلغاری لیتکس لووچ شدند. در سال ۲۰۰۸، آن ها به دلیل کسب مقام سوم لیگ به جام اینترتوتو ۲۰۰۸ راه یافتند و برابر اتنیکوس آخنا قبرس ۰–۰ در خانه و ۱–۱ در قبرس تساوی کردند و با قانون گل زده در خانه حریف صعود کردند. در دور دوم این رقابت ها، آن ها توسط گراس هاپر زوریخ سوئیس حذف شدند. میراث. از زمان تأسیس، بسیاری از بازیکنان باشگاه به تیم ملی فوتبال آلبانی در تمام رده های
بین المللی راه یافته اند. به ویژه، قمیل تلیتی گل قهرمانی را در فینال جام بالکان ۱۹۴۶ به ثمر رساند. عمق استعدادهای پرورش یافته در سیستم پایه بسا در دربی سال ۱۹۵۶ میان دینامو تیرانا و پارتیزانی تیرانا آشکار شد، جایی که هفت بازیکن از این باشگاه حضور داشتند، از جمله دروازه بان های افسانه ای قمال وگلی و سلیمان ملیقاتی. دو بار آقای گل لیگ، داشنور بایازیتی، هت تریک کرد تا تیم ملی زیر ۲۱ سال آلبانی در سال ۱۹۷۸ قهرمان جام بالکان شود. پرید ژیهانی توانست ۷ گل در هشت بازی برای همان تیم ملی جوانان به ثمر برساند. آلتین ررکلی بهترین گلزن تیم ملی در دهه ۱۹۹۰ بود. آندی لیلا و سوکول چیکالشی نمایندگان آلبانی در نخستین صعود تاریخ این کشور به یک تورنمنت بزرگ بین المللی، یورو ۲۰۱۶ بودند. در سطح جوانان، تیم زیر ۱۹ سال بسا دو بار در فصل های ۹۳–۱۹۹۲ و ۰۹–۲۰۰۸ قهرمان ملی شد. تیم زیر ۱۷ سال بسا نیز در فصل ۱۸–۲۰۱۷ تنها عنوان قهرمانی خود را کسب کرد.
پراجکت زامبوید یک بازی ویدئویی ترس و بقا ایزومتریک است که توسط استودیوی مستقل بریتانیایی ایندی استون توسعه یافته و منتشر شده است. این بازی در شهرستان ناکس ، یک مکان خیالی در کنتاکی، ایالات متحده، جایی که شیوعی ناشناخته جمعیت را به زامبی های متجاوز تبدیل کرده است، اتفاق می افتد. بازی بر روی بقای بلندمدت، مدیریت منابع، صنایع دستی و ساخت وساز در یک دنیای باز و پایان ناپذیر متمرکز است. پراجکت زامبوید به دلیل عمق مکانیک های بازی، سطوح بالای دشواری و رویکرد بی رحمش به ژانر زامبی شناخته می شود. اگرچه این بازی در نوامبر ۲۰۱۳ به صورت دسترسی زودهنگام در پلتفرم هایی مانند Steam منتشر شد، اما توسعه آن از سال ۲۰۱۱ آغاز شده است. این بازی برای مدت طولانی در حالت بتا باقی ماند و به طور پیوسته محتوای جدید و به روزرسانی های گسترده دریافت کرد. سرانجام در ۲۰ دسامبر ۲۰۲۳، بازی به نسخه ۱.۰ رسید و به عنوان یک نسخه کامل منتشر شد. گیم پلی. پراجکت زامبوید یک بازی از نمای ایزومتریک است که در آن بازیکن کنترل یک بازمانده را در میان شیوع زامبی ها به دست می گیرد. شعار بازی به وضوح فلسفه طراحی آن را خلاصه می کند: «این داستان چگونگی مرگ شماس
ت.» برخلاف بسیاری از بازی های دیگر این ژانر، تمرکز اصلی بر روی نبردهای اکشن نیست، بلکه بر روی شبیه سازی دقیق بقا است. حالت های بازی. بازی هم به صورت تکنفره و هم به صورت چندنفره قابل اجرا است. در حالت چندنفره، بازیکنان می توانند روی سرورهای عمومی یا خصوصی به هم بپیوندند تا برای بقا همکاری یا رقابت کنند. توسعه. توسعه پراجکت زامبوید توسط استودیوی مستقل ایندی استون، که توسط کریس سیمپسون (Chris Simpson)، اندی هادک (Andy Hodget)، لیام اِوِرِت (Liam Everett) و مارک هاربیسون (Mark Harbison) تأسیس شد، آغاز گردید. این بازی یکی از اولین بازی های موفق بود که از طریق مدل کمک های مردمی در پلتفرم IndieGoGo سرمایه گذاری شد. به طور خلاصه. پراجکت زامبوید یک بازی زامبی، سبک بقا، با جزئیات بسیار زیاد و واقع گرایانه می باشد. این بازی بصورت تک نفره، هم به صورت مولتی پلیر تحت هاست و سرور نیز صورت می گیرد. گرافیک بازی در مقابل سایر بازی های سبک بقا، فوق العاده پرجزئیات و چشم گیر نیست، اما مکانیک واقع گرایانه و شبیه سازی کاملا واقعی این بازی و ازاد بودن پلیر برای اعمال تنظیمات مختلف، این بازی را به یکی از بهترین شبیه ساز های زامبی آخ
رالزمان تبدیل کرده است. برای اجرا این بازی نیازی به سیستم هایی با سخت افزار های گران و قوی نیست؛ بلکه با سیستم های متوسط و متوسط به پایین می توان آنرا به اجرا در آورد.
خبرگزاری ملی ازبکستان ()، خبرگزاری دولتی و رسمی ازبکستان است. خبرگزاری ملی ازبکستان (UzA) منبع رسمی اطلاع رسانی دولتی و مهم ترین آژانس خبری این کشور به شمار می رود. بر اساس توضیحات این خبرگزاری در صفحه «درباره ما»، تاریخ این آژانس به سال ۱۹۱۸ بازمی گردد، زمانی که شعبه «روس تا» (RosTA) در تاشکند افتتاح شد. این نهاد بعدها به «آژانس تلگراف ملی ازبکستان» (UzTAG) در چارچوب سامانه «تاس» (TASS) تبدیل گردید. در ۵ فوریه ۱۹۹۲، دوره ای مستقل در تاریخ این آژانس آغاز شد و به موجب فرمان رئیس جمهور، به «خبرگزاری ملی ازبکستان» سازمان دهی مجدد شد. بر اساس مصوبه رئیس جمهور ازبکستان، شوکت میرضیایف، با عنوان «تدابیر برای بهبود فعالیت های خبرگزاری ملی ازبکستان» در تاریخ ۲ دسامبر ۲۰۱۹، UzA به عنوان مرجع رسمی انتشار اطلاعات اجتماعی و سیاسی درباره کشور تعیین گردید و فعالیت های آن ارتقا یافت. امروزه UzA رویدادهای نهادهای حکومتی و مهم ترین تحولات اجتماعی-سیاسی کشور را پوشش می دهد. اخبار UzA به زبان های ازبکی، روسی، انگلیسی، فرانسوی، آلمانی، اسپانیایی، عربی، قزاقی و چینی منتشر می شود.