Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رحیم الحاج محمد در رأس تعدادی از مبارزان از دمشق به فلسطین بازگشت و روستای النزلة الشرقیه در شهرستان طولکرم را به عنوان مقر مؤقت رهبری انقلاب گزید. در اوایل سال ۱۹۳۸ دوباره تشکیلات انقلاب تکمیل شد و دسته ها، فرماندهی های منطقه و فرماندهی کل سازماندهی شدند. عبدالرحیم الحاج محمد علاوه بر فرماندهی عمومی، فرماندهی منطقهٔ مثلث را با کمک تعدادی از رهبران انقلابی از جمله ابودُرّه، محمد الصالح و عارف عبدالرازق بر عهده گرفت. او همچنین تعدادی مشاور جوان و تحصیلکرده از جمله شاعر عبدالرحیم محمود، ممدوح السخن، منشی شخصی خود و احمد جمیل را منصوب کرد. در این دوره انقلابیان به رهبری عبدالرحیم الحاج محمد نبردهای سختی انجام دادند و خسارات سنگینی به نیروهای بریتانیایی وارد کردند. از جمله نبرد بین امرین که در آن عبدالرحیم مجروح شد و جنگ دیر غسانه (۲۰ سپتامبر ۱۹۳۸) زمانی که رهبران انقلاب در حال برگزاری کنفرانسی برای بررسی شرایط انقلاب بودند و در آن محمد الصالح کشته شد. در اوایل سال ۱۹۳۹ به دمشق سفر کرد و با محمد امین الحسینی ملاقات کرد. با او در مورد وضعیت انقلاب و نیاز آن به سلاح و کمک صحبت کرد. مرگ و میراث. در ۲۶ مارس ۱۹۳۹ با ج
معی از دوستانش به فلسطین بازگشت و برای گذراندن شب در روستای صانور، جنین توقف کردند. مقامات قیمومت از حضور آنها در آنجا مطلع شدند، بنابراین یک نیروی نظامی بزرگ را فرستادند که در صبح روز ۲۷ مارس به آنها حمله کردند. عبدالرحیم الحاج محمد در این نبرد، خود را با نیروی جنگی نابرابر دید که او نیز مانند برخی از یارانش کشته شد و به عنوان «شهید» گرامی داشته می شوند. مقامات قیمومت جسد او را مخفیانه در صانور دفن کردند، اما انقلابیون جسد را پس گرفتند و به ذنابّه، زادگاهش منتقل کردند و در آنجا دوباره دفن کردند. جفری مورتون، فرماندهٔ نیروهای بریتانیایی که به صانور یورش بردند، در خاطرات خود دربارهٔ الحاج محمد می نویسد که به محض اینکه خبر «شهادت» او در کشور پخش شد، «دکان ها در سوگ مردی که بسیار مورد احترام بود، بسته شد». وی افزود زمانی که این خبر پخش شد، تعدادی از مقامات بریتانیا از جمله ژنرال هاینینگ، فرمانده کل نیروها در فلسطین، لرد گورت، رئیس سابق ستاد ارتش امپراتوری که کمیساریای عالی فلسطین شد و ژنرال مونتگومری، برای اطلاع از جزئیات حادثه آمدند. او وابستگی سیاسی مشخصی نداشت، اما برخی منابع حاکی از آن است که وی ضد کمونیست ب
ود، از شرکت آنان در هر گونه جنگ خودداری کرد و آنها را تهدیدی برای آرمان فلسطین می دانست. دیدگاه ها و جایگاهش. عبدالرحیم الحاج محمد به عنوان یک رهبر انقلابی فلسطینی توصیف می شود که توانست انقلاب فلسطین را در دوران سختی با موفقیت رهبری کند و امور داخلی و اداری آن را سامان دهد. وی معتقد به مبارزه مسلحانه برای آزادی فلسطین و رسیدن به استقلال بود. از این رو با کسانی که با دولت بریتانیا تماس می گرفتند و با مهاجرت رهبران فلسطینی به کشورهای عربی همسایه مخالفت می کرد. وی همچنین معتقد بود که اقدام واقعی انقلابی در مبارزه با دشمن در خاک میهن و جلوگیری از استقرار آن در این سرزمین عربی جای می گیرد. از این رو نسبت به دلالان املاک و کسانی که زمین های خود را به شهرک نشینان صهیونیست می فروختند، هشدار داد و اقدامات بازدارنده ای انجام داد. او دادگاه انقلاب عربی برای فلسطین را به ریاست عبدالقادر الیوسف عبدالهادی تشکیل داد. پرداخت بدهی کشاورزان به طلبکاران را به دلیل شدت بحران اقتصادی آن زمان به حالت تعلیق درآورد و در برابر کسانی که با دشمن همکاری می کردند موضع قاطعانه ای اتخاذ کرد و کشتار اسرای دشمن را ممنوع کرد. زندگی شخصی. او
ازدواج کرد و صاحب چهار فرزند شد. کُنیه اش ابوکمال بود. او به صداقت، عدالت، اخلاق عالی، ادب و امانت مشهور بود، به همین دلیل محبوبیت داشت و مردم برای حل مشکلات خود به او مراجعه می کردند. بیانیه ها و نامه های خود را با عنوان «مجاهد صغیر» یا «خادم دین و دیار خود» امضا می کرد و آن ها را از «دیوان انقلاب کبیر عرب در فلسطین» صادر می کرد. این امر همچنین در بیانیه ها و تصمیمات سیاسی که او صادر کرده یا در امضای آن شرکت کرده است، از جمله پاسخ ردیّه به بیانیه دولت بریتانیا پس از گزارش کمیتهٔ وودهد در ۳ ژانویه ۱۹۳۸، به وضوح مشهود است. این پاسخ به نام انقلاب صادر شد و به امضای پنج تن از رهبران فلسطینی رسید که یکی از آنها عبدالرحیم الحاج محمد بود.
جرجس المکین بن العمید (۱۲۰۶- بعد از ۱۲۸۰ یا شاید ۱۲۹۳) که با نام ابن العمید نیز شناخته می شود، وقایع نگار مسیحی قبطی بود که اثر برجسته خود را به نام "کتبه المجموع المبارک" که با نام "کتاب التاریخ" نیز شناخته می شود به زبان عربی نگارش کرد.
آرسینوئه (؛ ۶۸–۶۳ پیش از میلاد – ۴۱ پیش از میلاد) ملکه حاکم اهل امپراتوری بطلمیوسی بود. او کوچک ترین دختر بطلمیوس دوازدهم از مادری ناشناخته و یکی از آخرین اعضای دودمان بطلمیوسی بود که عنوان ملکه مصر بطلمیوسی را داشت و به همراه برادرش بطلمیوس سیزدهم از ۴۸ پیش از میلاد تا ۴۷ پیش از میلاد حکومت کرد و در برابر خواهر یا خواهر ناتنی اش، کلئوپاترای هفتم قرار گرفت. آرسینوئه به دلیل نقشش در محاصره اسکندریه (۴۷ پیش از میلاد) علیه کلئوپاترا، توسط تریوم ویرات اول روم، ژولیوس سزار پس از شکست بطلمیوس سیزدهم در نبرد نیل به عنوان اسیر جنگی به روم برده شد. سپس آرسینوئه به معبد آرتمیس در افسوس در آناتولی روم تبعید شد، اما به دستور تریوم ویرات دوم روم مارک آنتونی در سال ۴۱ پیش از میلاد و به خواسته معشوقه اش کلئوپاترا هفتم در آنجا اعدام شد.
دانا لی کاستر (؛ نام در بدو تولد: هیکی، ۸ ژانویهٔ ۱۹۲۸ – ۲۲ مارس ۲۰۲۱)، که بیشتر با نام می وین () شناخته می شد، رقصنده، خواننده، و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۳۷ تا ۱۹۶۰ میلادی فعالیت می کرد. وین در شهر نیویورک به دنیا آمد. او در منطقهٔ فارست هیلز، کوئینز بزرگ شد. او از نسلی از اجراکنندگان بود: پدربزرگش، برتی بلک ()، به عنوان نوازنده در وُدویل کار می کرد و پدرش، ری هیکی ()، یک اجراکنندهٔ آواز و رقص در ودویل بود. وین اصل و نسبش به ایرلند برمی گشت. کارهای اولیه اش شامل مدلینگ، کار در یک فروشگاه و خدمت به عنوان راهنما در فرودگاه لاگواردیا بود. خارج از کار، او در مسابقات استعدادیابی مختلفی برنده شد. وین در اکتبر ۱۹۵۶ با بازیگر جک کلی ازدواج کرد. این زوج در سال ۱۹۶۴ از هم جدا شدند. او از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۹ با جک دبلیو. کاستر () ازدواج کرده بود که در نهایت در سال ۱۹۷۹ طلاق گرفتند. وین در مارس ۲۰۲۱ در نیوپورت بیچ، کالیفرنیا، در سن ۹۳ سالگی درگذشت.
حجت بداغی (زادهٔ ۱۳۵۷) شاعر، رمان نویس و کنشگر ایرانی است. من فکر می کنم من، طراحی کودتا، انجیل به روایت عیسی، باختر در نزدیکی دشتان، آشیل صدا، روزهای عنکبوت و قطار مردم برخی از آثار او هستند. وی در سال ۱۳۹۹ از سوی دادگاه انقلاب و در سال ۱۴۰۲ از سوی دادسرای فرهنگ و رسانه احضار و به مجازات هایی محکوم شد. اتهامات و احکام صادره. سال ۱۳۹۹. حجت بداغی در سال ۱۳۹۹، بخاطر مطالب منتشرشده در صفحهٔ اینستاگرام خود، با اتهام «تبلیغ علیه نظام» و با حکم قاضی ایمان افشاری، به شش ماه حبس تعزیری و مجازات های تکمیلی محکوم شد. حکم وی در نهایت به چهار و نیم ماه حبس کاهش پیدا کرد. سال ۱۴۰۲. در ۱۰ مهر ۱۴۰۲، حجت بداغی در پی حمایت از جنبش زن، زندگی، آزادی، برای تحمل مجازات «حبس و تفهیم مجازات های تکمیلی» به شعبهٔ اجرای احکام کیفری دادسرای فرهنگ و رسانه احضار شد. آثار. من فکر می کنم من، طراحی کودتا، انجیل به روایت عیسی، باختر در نزدیکی دشتان، آشیل صدا، روزهای عنکبوت و قطار مردم برخی از آثار او هستند. جز نخستین اثر وی، من فکر می کنم من، تمامی آثارش ممنوع الچاپ بوده است. دیگر فعالیت ها. حجت بداغی در زمینهٔ ترانه سرایی و خوانندگی فعالیت
دارد. تا کنون هیچ یک از آلبوم های وی مجوز رسمی دریافت نکرده اند. نقد ادبی. او همچنین به عنوان مدیر نشست های نشر سیب سرخ و منتقد ادبی فعالیت می کند. افتخارات. وی از شاعران برگزیدهٔ دومین دورهٔ جشنوارهٔ هنری بین المللی و مستقل «زن، زندگی، آزادی»، یادمان بکتاش آبتین، در ونکوور کانادا است.
کلئوپاترای ششم () یا کلئوپاترا تریفاینا دوم (درگذشته حدود ۵۷ پیش از میلاد) ملکه مصر بطلمیوسی بود که به همراه برنیس چهارم حکومت کرد. این برنیس چهارم یا خواهرش بود یا دخترش. اگرچه برخی از تاریخ نگاران مدرن او را کلئوپاترا ششم تریفاینا نامیده اند، احتمالاً او همان کلئوپاترا پنجم است که مادر برنیس چهارم و همسر فرعون بطلمیوس دوازدهم بود. یا ممکن است کلئوپاترا ششم دختر بطلمیوس دوازدهم بوده و بنابراین خواهر بزرگتر برنیس چهارم، کلئوپاترا هفتم، بطلمیوس سیزدهم و بطلمیوس چهاردهم باشد. پس از یک سال هم حکومتی در مصر، کلئوپاترا ششم به دلایل نامعلوم در ۵۷ پیش از میلاد درگذشت، و پس از آن بطلمیوس دوازدهم با کمک نظامی روم به مصر بازگشت تا دختر رقیبش، برنیس چهارم را در ۵۵ پیش از میلاد سرنگون کند.
اشلی بروک مودی (زاده ۲۸ مارس ۱۹۷۵) سیاستمدار، وکیل و حقوقدان سابق آمریکایی است که از سال ۲۰۲۵ به عنوان سناتور جونیور از ایالت فلوریدا خدمت می کند. او که یکی از اعضای حزب جمهوری خواه است قبل از ورود به امور مربوط به انتخابات، از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۵ به عنوان سی و هشتمین دادستان کل فلوریدا، از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۷ به عنوان قاضی دادگاه منطقه ای در شهرستان هیلزبرو، و نیز به عنوان دستیار دادستان ایالات متحده در دفتر دادستانی ایالات متحده در منطقه میانه فلوریدا خدمت کرد. مودی به عنوان دادستان کل فلوریدا، از دعاوی برای بی اعتبار کردن قانون مراقبت مقرون به صرفه و نیز از احیای حق رای مجرمان سابق حمایت کرد و با قانونی کردن مصرف ماری جوانا تفننی مخالفت کرد. او در جریان انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۰ در ایالت فلوریدا از دونالد ترامپ، رئیس جمهور وقت آمریکا حمایت کرد و به مرافعه "تگزاس علیه پنسیلوانیا" پیوست که خواستار مخالفت با نتایج انتخابات بود. در ماه ژانویه ۲۰۲۵، فرماندار ران دسانتیس، مودی را به عنوان سناتور برای یک کرسی سنا، که با استعفای مارکو روبیو به خاطر تعیین شدن به عنوان وزیر امور خارجه ایالات متحده خالی شده بود، منصوب کرد
. در روز ۲۱ ژانویه ۲۰۲۵، اشلی در حضور معاون رئیس جمهور جی دی ونس سوگند یاد کرد و پس از پائولا هاوکینز به دومین سناتور زن از فلوریدا تبدیل شد. دوران اولیه زندگی و تحصیل. مودی در روز ۲۸ مارس ۱۹۷۵ در شهر پلنت سیتی، ایالت فلوریدا به دنیا آمد. او در بین سه فرزندی که والدین او داشتند، بزرگ ترین فرزند بود. مودی در سال ۱۹۹۳ از دبیرستان پلانت سیتی فارغ التحصیل شد. او مدرک لیسانس و فوق لیسانس خود در رشته حسابداری را از دانشگاه فلوریدا دریافت کرد. مودی مدرک کارشناسی ارشد حقوق در حقوق بین الملل را از کالج حقوق دانشگاه استتسون و مدرک جی دی خود را از کالج حقوق دانشگاه فلوریدا لوین دریافت کرد. اوایل حرفه. مودی در نزد مارتا بارنت، رئیس کانون وکلای دادگستری آمریکا کارورزی کرد و بعد به شرکت حقوقی هالند اند نایت پیوست و در امور دعاوی مدنی به فعالیت پرداخت. مودی در ماه ژانویه ۱۹۹۸، وابستگی حزبی خود را از دموکرات به جمهوری خواه تغییر داد. جب بوش به محض این که به مقام فرماندار فلوریدا انتخاب شد، مودی را به عنوان نماینده دانشجویان در هیئت امنای فلوریدا (Florida Board of Regents)، نهادی که اکنون منحل شده است و در آن موقع سیستم دانشگ
اهی ایالتی فلوریدا را مدیریت می کرد، برگزید. مودی به عنوان دستیار دادستان ایالات متحده آمریکا در منطقه میانه فلوریدا منصوب شد. در سال ۲۰۰۶، او به عنوان قاضی سیزدهمین دادگاه منطقه ای فلوریدا در شهرستان هیلزبرو برگزیده شد. دادستان کل فلوریدا. انتخابات در روز ۲۸ آوریل ۲۰۱۷، مودی جهت نامزدی در انتخابات سال ۲۰۱۸ برای برگزیدن دادستان کل فلوریدا، از منصب خود در دادگاه استعفا داد. در انتخابات مقدماتی جمهوری خواهان، او فرانک وایت عضو مجلس نمایندگان فلوریدا را شکست داد.مودی در انتخابات اصلی، نامزد حزب دموکرات سین شاو، دیگر عضو مجلس نمایندگان فلوریدا را با کسب ۵۲ درصد شکست داد، شاو در این انتخابات ۴۶ درصد آراء را به دست آورد. مودی در انتخابات سال ۲۰۲۲، نامزد حزب دموکرات آرامیس آیالا را با کسب حدود ۲۱ درصد آراء بیشتر از او شکست داد و دوباره به این سمت برگزیده شد. مجلس سنا. انتصاب در روز ۱۶ ژانویه ۲۰۲۵، فرماندار ران دسانتیس اعلام کرد که به خاطر خالی شدن یک کرسی مجلس سنا توسط مارکو روبیو، که برای در اختیار گرفتن منصب وزیر امور خارجه در کابینه دوم ترامپ نامزد شده بود (و متعاقباً از سنا رای اعتماد گرفت)، در نظر دارد مودی را
به جای او منصوب کند. مودی بعد از پائولا هاوکینز دومین سناتوز زن فلوریدا است. زندگی شخصی. مودی با جاستین دورالیا (Justin Duralia) افسر اداره مبارزه با مواد مخدر آمریکا ازدواج کرده است. آنها دو بچه دارند.
خارمیون () ندیمه، خدمتکار و مشاور مورد اعتماد کلئوپاترا در امپراتوری بطلمیوسی مصر بود. پلوتارک در کتاب "حیات مردان نامی" خود دربارهٔ مارک آنتونی می نویسد که خارمیون امور اصلی دولت کلئوپاترا را مدیریت می کرد؛ بنابراین، او موقعیت مهمی در حلقه مورد اعتماد کلئوپاترا داشت. پلوتارک. پلوتارک در در کتاب "حیات مردان نامی" خود دربارهٔ مارک آنتونی خاطرنشان کرد که سزار آگوستوس «حکمی صادر کرد مبنی بر اعلان جنگ به کلئوپاترا و سلب آنتونی از اختیاراتی که به یک زن اجازه داده بود به جای او حکمرانی کند. سزار اضافه کرد که [آنتونی] معجون هایی نوشیده بود که او را از هوش و حواس عادی خود محروم کرده بود و اینکه فرماندهانی که باید با آنها مبارزه می کردند، ماردیونِ خواجه، پوته ینوس، ایراس، آرایشگر مو کلئوپاترا، و خارمیون بودند که از مشاوران اصلی دولت آنتونی به شمار می رفتند.» پلوتارک در ادامه صحنه ای را که پس از خودکشی کلئوپاترا رخ داد، این گونه توصیف کرد: «پیام آوران با سرعت تمام رسیدند و دیدند که نگهبانان هیچ نگرانی ای نداشتند؛ اما وقتی درها را باز کردند، او را دیدند که کاملاً مرده است و بر تختی از طلا دراز کشیده، در حالی که تمام زین
ت های سلطنتی اش به تن داشت. ایراس، یکی از ندیمه هایش، در پای او در حال مرگ بود و خارمیون که به سختی می توانست سرش را نگه دارد و در آستانه افتادن بود، دیهیم سرور خود را مرتب می کرد. و هنگامی که یکی از واردشوندگان با عصبانیت گفت: 'آیا این کار شایسته ای از طرف بانوی شما بود، خارمیون؟' او پاسخ داد: 'بسیار شایسته بود، و همان طور که از نسل بسیاری از پادشاهان برمی آید.' و همین طور که این را گفت، او نیز در کنار تخت افتاد و درگذشت.»
عبدالقادر المُظَفَّر (۱۸۸۰ – ۱۹۴۹) عالم مسلمان، سیاستمدار و شاعر فلسطینی بود. یکی از شخصیت های اسلامی و ملی گرا در دوران قیمومیت بریتانیا بر فلسطین شمرده می شود.او به رهبری علمی و سیاسی خود به ویژه پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه الازهر در سال ۱۹۱۸ شهرت داشت و در مبارزات مردم عرب اورشلیم و به طور کلی فلسطینیان علیه قیمومیت بریتانیا شرکت کرد و بسیاری از آنها را رهبری کرد. در سال ۱۹۱۶ به دلیل فداکاری برای خدمت به دولت عثمانی، به مفتی ارتش چهارم عثمانی منصوب شد. او همچنین در فعالیت های کمیتهٔ اتحاد و ترقی شرکت کرد و ریاست انجمن اِخوان و عفاف اورشلیم را بر عهده گرفت. عبدالقادر المظفر به عنوان یکی از سخنوران فصیح جنبش ملی فلسطین شناخته می شد. شاعر و نویسنده ای که با «متانت، قدرت اراده و دینداری خوب» برجسته بود. او به خاطر مهارت های شعری و خطابه اش شهرت داشت. سبُک دل و شوخ طبع، محبوب دوستان و مورد احترام مخالفان توصیف شده است. زندگی و پیشه. عبدالقادر المظفر در سال ۱۸۸۰ در اورشلیم مرکز متصرفیه قدس، امپراتوری عثمانی، به دنیا آمد. پدرش مفتی حنفی شهر و از برجسته ترین علمای آن و همچنین فلسطین به طور کلی بود که سرپرستی اد
ارهٔ تبلیغ و ارشاد را بر عهده داشت. عبدالقادر با تربیت عمیق مذهبی و میهنی پرورش یافت. پدرش حفظ قرآن را به او بر عهده گرفت و اصول تجوید و اصول فقه را به او آموخت. او همچنین در دوران کودکی بخشی از زبان، ادبیات و تاریخ عربی را آموخت.تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در اورشلیم گذراند. پدرش را در سن ۱۵ سالگی از دست داد. به مصر رفت و به الازهر پیوست و پس از پایان آموزش دینی در ۱۹۱۸ به اورشلیم بازگشت و به تجارت و امور عمومی پرداخت. او به شدت به امپراتوری عثمانی وفادار بود، نسبت به جاه طلبی های بریتانیا و غرب در سرزمین های اسلامی محتاط بود. او به انجمن اتحاد و ترقی پیوست و رئیس انجمن برادری و عفافِ اورشلیم شد. در جریان لشکرکشی کانال که توسط فرماندهٔ ترک، جمال پاشا به مصر هدایت شد، المظفر به عنوان واعظ در صفوف این لشکرکشی مشغول به کار شد. پس از شکست این لشکرکشی، المظفر برای ادامهٔ تحریک علیه بریتانیا به فلسطین بازگشت. پس از آن که جمال پاشا ده ها تن از ملی گرایان سوری، لبنانی و فلسطینی را اعدام کرد، خشم مردم علیه دولت عثمانی تشدید شد. این دولت برای زدودن کینهٔ مردمی، جمال پاشا را از فرماندهی ارتش چهارم برکنار کرد و جمال
الصغیر را جایگزین وی کرد، همچنین عبدالقادر المظفر به عنوان مفتی این ارتش جایگزین اسعد الشقیری شد. المظفر تمام تلاش خود را برای خدمت به هموطنانش و رفع ظلم عثمانی در حق آنان به کار گرفت.پس از شکست امپراتوری عثمانی در جنگ جهانی اول، به آلمان پناهنده شد، سپس به فلسطین بازگشت (پس از اعلام مأموریت) و در ایستگاه خاور نزدیک رادیو عرب مشغول به کار شد. هنگامی که شاهزاده فیصل بن حسین در سال ۱۹۱۹ قدرت را در سوریه به دست گرفت، المظفر به دمشق سفر کرد و در آنجا ریاست باشگاه عرب را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۱۹، دولت عربی به رهبری فیصل او را برای یک مأموریت ملی نزد مصطفی کمال آتاتورک در آنکارا فرستاد.سپس پس از سقوط حکومت فیصل (تابستان ۱۹۲۰) به فلسطین بازگشت و در جنبش ملی فلسطین شرکت کرد و در کنار اردوگاه حسینی ها، یا مجلسی ها که با نَشاشیبی ها یا مخالفان مقابله کردند، قرار گرفت. امین الحسینی، رئیس مجلس اعلای اسلامی، او را به ریاست هیئتی برگزید که وظیفهٔ آن جمع آوری کمک های مالی از هند برای تأمین هزینهٔ تعمیر قبة الصخره بود. المظفر «کنگرهٔ عمومی فلسطین» را که در ۲۷ فوریه ۱۹۲۰ در دمشق برگزار شد، افتتاح کرد. کنگره در قطعنامه های خ
ود بر رد تلقی «جنوب سوریه، یعنی فلسطین، به عنوان بخشی غیر سوری» و رد اعلامیهٔ بالفور و مهاجرت صهیونیست ها تأکید کرد. در ژوئن ۱۹۲۲، کمیتهٔ اجرایی عرب تصمیم گرفت او را در رأس هیئتی از فلسطین به مصر، سودان و حجاز بفرستد. ورود هیئت به حجاز در اوایل ژوئیه مصادف با موسم حج بود. المظفر یک کمپین تبلیغاتی گسترده در میان حجاج مسلمان ترتیب داد که در نتیجه، آنها هزاران تلگراف در اعتراض به قیمومت بریتانیا بر فلسطین به جامعهٔ ملل ارسال کردند. آل مظفر عضو پنجمین کنگره عرب فلسطین بود که در ۲۰ اوت ۱۹۲۲ در نابلس برگزار شد و همچنین در ششمین کنگره عرب فلسطین که در ۱۶ ژوئن ۱۹۲۳ در یافا برگزار شد شرکت کرد. المظفر به عنوان نماینده ای از یافا در کنفرانس اسلامی که در اورشلیم در اوایل نوامبر ۱۹۲۸ با شرکت نمایندگانی از دمشق، بیروت و ماوراء اردن برگزار شد، شرکت کرد. نتیجهٔ این کنفرانس تولد «انجمن نگهبانان الاقصی و اماکن مقدس اسلامی» علیه صهیونیست ها بود. وی پس از قیام براق در اوت ۱۹۲۹ برای مدت کوتاهی توسط مقامات بریتانیا در یافا دستگیر شد. المظفر در «کنفرانس تسلیحاتی» که در اول اوت ۱۹۳۱ در نابلس برگزار شد، در اعتراض به آنچه تسلیح یهودیا
ن و همدستی مقامات بریتانیا می دانست، شرکت کرد که کمیتهٔ اجرایی عربی همچنین بر استفاده از اعتراضات به عنوان ابزاری برای رسیدگی به چنین موضوعات مهمی اصرار داشت. المظفر سمت دبیری کنفرانس عمومی اسلامی را که بین ۷ تا ۱۷ دسامبر ۱۹۳۱ در اورشلیم برگزار شد، برای دفاع از اماکن اسلامی در آنجا به عهده گرفت. هیئت های بسیاری از کشورهای عربی و اسلامی در این کنفرانس شرکت کردند و او به عنوان یکی از اعضای کمیتهٔ اجرایی برخاسته از آن کنفرانس، انتخاب شد. المظفر عضو «کمیتهٔ عالی صندوق ملی» بود که در سپتامبر ۱۹۳۲ به ریاست احمد حلمی عبدالباقی تأسیس شد و هستهٔ اصلی شرکتی بود که با نام «شرکت عربی برای نجات زمین ها در فلسطین» تأسیس شد. در ۲۷ اکتبر ۱۹۳۳، المظفر در صف مقدم تظاهرات توده ای در یافا بود که توسط کمیتهٔ اجرایی عرب، ریاست جنبش ملی فلسطین در آن زمان، فراخوان داده شد. المظفر به همراه موسی کاظم الحسینی، در آن تظاهرات، که در مخالفت با ممنوعیت مقامات بریتانیا و خواستار پایان دادن به مهاجرت یهودیان برگزار شد، نمازگزاران مسجد جامع را رهبری کرد. وی به همراه سایر تظاهرکنندگانِ دستگیرشده، بازداشت شد، اما به دلیل حسن رفتار از آزادی با ق
رار وثیقه خودداری کرد و ترجیح داد به مدت شش ماه زندانی شود. المظفر پس از آزادی از زندان به زندگی سیاسی خود پایان داد و از شرکت یا رهبری جنبش ملی فلسطین دست کشید. در معجم البابطین دربارهٔ شاعری او آمده است: «مناظره هایی که از ذهن درخشان، هوش تند و تسلط او بر زبان عربی سرچشمه می گرفت، بر شعر او غالب است. روح ملی در اشعار او جاری بود و نشانی از طبیعت شاعرانهٔ او شد. از ویژگی های شعر او تسلط در گفتگو، شوخی، نقد سیاسی، استقبال گرم از مهمانان و تمجید از سیاستمداران و دانشمندان زمان خود است.» المظفر در سال نکبت ۱۹۴۸ در آستانهٔ اشغال یافا توسط نیروهای صهیونیست مجبور به ترک یافا شد و به اَمّان، اردن، پناه برد. او در سال ۱۹۴۹ در همان جا درگذشت، در زادگاهش اورشلیم در گورستان باب الساهره به خاک سپرده شد.
ویلا جوویس -به معنای "ویلای ژوپیتر-" کاخی رومی در جزیرهٔ کاپری، در جنوب ایتالیا است که به دستور امپراتور تیبریوس ساخته شد و در ۲۷ میلادی به پایان رسید. تیبریوس از آن زمان تا هنگام مرگش در ۳۷ میلادی، عمدتاً از همین مکان فرمانروایی می کرد. ویلا جوویس بزرگ ترینِ دوازده ویلایی است که تاسیتوس از آن ها به عنوان "ویلاهای تیبریوسی" در کاپری یاد کرده است. این مجموعهٔ وسیع، که در چندین تراس ساخته شده و دارای اختلاف ارتفاعی در حدود ۴۰ متر (۱۳۰ فوت) است، حدود ۷٬۰۰۰ متر مربع (۷۵٬۰۰۰ فوت مربع) را پوشش می دهد. هرچند آنچه امروز از هشت طبقهٔ دیوارها و پلکان ها باقی مانده تنها نمایی کلی از شکوه گذشتهٔ این بنا را ارائه می دهد، بازسازی های اخیر نشان داده اند که این ویلا نمونه ای برجسته از معماری روم در قرن اول میلادی بوده است. موقعیت و توصیف کاخ. ویلا جوویس در شمال شرقی ترین نقطهٔ جزیره، بر فراز "کوه تیبریوس" واقع شده است؛ ارتفاع آن ۳۳۴ متر از سطح دریاست و پس از "کوه سولارو" در آناکاپری با ۵۸۹ متر ارتفاع، دومین قلهٔ بلند کاپری به شمار می رود. بخش شمالی ساختمان شامل اقامتگاه های مسکونی بوده، در حالی که بخش جنوبی کاربری اداری داشت
ه است. بال شرقی برای پذیرایی ها طراحی شده بود و بال غربی نیز دارای تالاری با دیوارهای باز بود که چشم اندازی زیبا به سوی آناکاپری ارائه می داد. با توجه به دشواری تأمین آب در این موقعیت جغرافیایی، مهندسان رومی سامانه ای پیچیده برای جمع آوری آب باران از سقف ها ایجاد کردند و یک آب انبار بزرگ ساختند تا آب شیرین مورد نیاز کاخ تأمین شود. در بخش جنوبی ساختمان اصلی، بقایای یک برج دیدبانی دیده می شود که برای تبادل سریع پیام ها با سرزمین اصلی از طریق سیگنال های آتش یا دود مورد استفاده قرار می گرفت. دسترسی به این مجموعه تنها از طریق پیاده روی ممکن است و مسیر آن شامل یک پیاده روی سربالایی به طول تقریبی دو کیلومتر از مرکز شهر کاپری است. تیبریوس و زندگی او در کاپری. گمان می رود که دلایل اصلی تیبریوس برای ترک رم و اقامت در کاپری، بی اعتمادی او به بازی های سیاسی در رم و ترس همیشگی از ترور بوده است. این ویلا در نقطه ای بسیار دورافتاده از جزیره ساخته شده و اتاق های امپراتور در بخش های شمالی و شرقی بنا در مکانی صعب الوصول و به شدت محافظت شده قرار داشتند. ویلا جوویس همچنین، دست کم به گفتهٔ سوئتونیوس در کتاب در باب زندگی قیصرها، م
کانی بوده است که تیبریوس در آن به عیاشی های افراطی می پرداخته است. گرچه بسیاری از تاریخ نگاران معاصر این روایت ها را اغراق آمیز می دانند، اما داستان های سوئتونیوس دست کم نمایانگر دیدگاه مردم رم نسبت به تیبریوس در آن زمان هستند.
احیا (کاهش) فوتوالکتروشیمیایی دی اکسید کربن (Photoelectrochemical reduction of carbon dioxide)، که به عنوان فوتوالکترولیز دی اکسید کربن (photoelectrolysis of carbon dioxide) نیز شناخته می شود، یک فرآیند شیمیایی است که در آن دی اکسید کربن توسط انرژی نور تابشی به مونوکسید کربن یا هیدروکربن تبدیل می شود. این فرآیند به کاتالیزورهایی نیاز دارد که بیشتر آنها مواد نیمه رسانا هستند. امکان سنجی این واکنش شیمیایی اولین بار توسط گیاکومو لوئیجی چیامیچیان، فتوشیمیدان ایتالیایی ارائه شد. او قبلاً در سال 1912 اظهار داشت که "با استفاده از کاتالیزورهای مناسب، باید بتوان مخلوط آب و دی اکسید کربن را به اکسیژن و متان تبدیل کرد یا باعث ایجاد سایر فرآیندهای گرماگیر شد." علاوه بر این، گونه های کاهش یافته ممکن است به عنوان یک ماده اولیه با ارزش برای فرآیندهای دیگر به کار روند. اگر نور تابشی مورد استفاده خورشیدی باشد، این فرآیند همچنین به طور بالقوه نشان دهنده مسیرهای انرژی است که انرژی تجدیدپذیر را با کاهش CO2 ترکیب می کند. ترمودینامیک. پتانسیل ترمودینامیکی برای کاهش CO2 به محصولات مختلف در جدول زیر در مقایسه با NHE در pH = 7 آورده
شده است. کاهش تک الکترونی CO2 به رادیکال -●CO2 در E° = -1.90 V در مقابل NHE در pH = 7 در محلول آبی در دمای 25 درجه سانتی گراد تحت فشار گاز 1 اتمسفر رخ می دهد. دلیل پتانسیل کاهشی تک الکترونی منفی بالا و از نظر ترمودینامیکی نامطلوب CO2، انرژی بازسازماندهی بزرگ بین مولکول خطی و آنیون رادیکال خمیده است. روش چند الکترونی جفت شده با پروتون برای کاهش CO2 عموماً مطلوب تر از کاهش تک الکترونی است، زیرا مولکول های ترمودینامیکی پایدارتری تولید می کند. سینتیک. از نظر ترمودینامیکی، کاهش CO2 به روش چند الکترونی جفت شده با پروتون آسان تر از کاهش تک الکترونی است. اما مدیریت فرآیندهای چند الکترونی جفت شده با پروتون، از نظر جنبشی یک چالش بزرگ است. این منجر به بیش پتانسیل برای کاهش ناهمگن الکتروشیمیایی CO2 به هیدروکربن ها و الکل ها می شود. حتی کاهش ناهمگن بیشتر رادیکال آنیونی -●CO2 کاهش یافته به دلیل برهمکنش دافعه بین الکترود بایاس منفی و آنیون با بار منفی دشوار است.
کلئوپاترا پنجم () حاکم اهل مصر باستان بود. وی ملکه ای از دودمان بطلمیوسی و تنها همسر قطعی بطلمیوس دوازدهم بود. تنها فرزند شناخته شده او برنیس چهارم است، اما احتمالاً مادر کلئوپاترا هفتم نیز بوده است. هنوز مشخص نیست که آیا او در حدود زمان تولد کلئوپاترا هفتم در ۶۹ پیش از میلاد درگذشته است یا اینکه خودش یا دختری به نام کلئوپاترا ششم بود که در ۵۸–۵۷ پیش از میلاد در طول تبعید سیاسی بطلمیوس دوازدهم به جمهوری روم، با برنیس چهارم هم حکومت شد. هیچ سند مکتوبی از کلئوپاترا پنجم پس از ۵۷ پیش از میلاد وجود ندارد و دو سال بعد، برنیس چهارم توسط بطلمیوس دوازدهم سرنگون شد و تخت او با کمک نظامی روم بازپس گرفته شد. اصل و نسب کلئوپاترا پنجم نامشخص است و در هیچ سندی باقی مانده از آن دوران مکتوب نیست. او ممکن است دختر مشروع یا نامشروع بطلمیوس نهم لاتیروس یا دختر مشروع بطلمیوس دهم بوده باشد. ذکر شده [به گفته چه کسی؟] در سال ۸۸ قبل از میلاد بطلمیوس دهم اسکندر به همراه همسرش برنیس سوم و دخترش از مصر فرار کردند. کلئوپاترا تریفاینا ممکن است این دختر نامشخص باشد.
خانهٔ ون گوگ خانه ای تاریخی و کوچک است که امروزه به عنوان موزه ای محلی در "" واقع در نزدیکی شهر "مون" در بلژیک شناخته می شود. این خانه با زندگی نقاش هلندی، "ونسان ون گوگ" (۱۸۵۳–۱۸۹۰) ارتباط دارد. در جوانی، "ون گوگ" تلاش کرد تا به عنوان مبلغ پروتستان در میان کارگران معادن زغال سنگ در منطقهٔ "بوریناژ" بین سال های ۱۸۷۸ تا ۱۸۸۰ فعالیت کند. او پس از نقل مکان به چند خانه در منطقه، در ۱۸۸۰ به عنوان مستأجر به خانهٔ خانوادهٔ "شارل دکرِک"، یکی از کارگران معدن در "کیوم" رفت و برای چندین ماه در آنجا زندگی کرد. این خانه به طور محلی به نام "خانهٔ مرداب" شناخته می شد. این دوره در زندگی هنری "ون گوگ" از اهمیت بالایی برخوردار است، زیرا احتمالاً در همین زمان و مکان بود که تصمیم گرفت مبلغ مذهبی را رها کرده و به طور حرفه ای وارد دنیای هنر شود. زمینهٔ تاریخی. بلژیک یکی از نخستین کشورهای اروپایی بود که انقلاب صنعتی را تجربه کرد؛ این تحول عمدتاً با رشد صنایع زغال سنگ و فولاد در منطقه ای موسوم به "کمربند صنعتی" در دره های رودخانه "سامبر" و "موز" شکل گرفت. در منتهی الیه غربی این منطقه، حوزهٔ در حال گسترش معادن زغال سنگ در "بوریناژ" پ