Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
، حکومت در شهر در خانواده او موروثی شد و هرگونه به رسمیت شناختن رسمی توسط نهادهای عمومی را غیرضروری کرد. اولین ویسکونتی مدعی قدرت مطلق قابل مقایسه با قدرتی بود که برای پاپ و امپراتور حفظ شده بود، که با برنابئو به اوج خود رسید، که آشکارا اقتدار آنها را در قلمرو خود بی ربط می دانست. تغییر سیاسی در میلان بخشی از زوال عمومی کمون و ظهور متعاقب آن سیگنوریا بود که شمال و مرکز ایتالیا را در طول قرن های ۱۳ و ۱۴ تحت تأثیر قرار داد. الحاق املاک کلیسای میلان، که شامل استحکاماتی مانند قلعه های آنگرا و آرونا بود که از ناوبری دریاچه ماجیوره محافظت می کردند، اولین گامی بود که ماتئو ویسکونتی برای تحکیم قدرت خود در قلمرو اسقف نشین میلان برداشت. این تصرف، منجر به درگیری با دستگاه پاپ شد که دهه های بعد ادامه یافت. گسترش حکومت ویسکونتی در خارج از اسقف نشین میلان، از اهمیت سنتی میلان در شمال ایتالیا بهره برد و با نقش رهبری که در اتحادیه لومبارد در طول جنگ ها علیه امپراتوران هوهنستاوفن ایفا کرد، تقویت شد. پس از ویرانی هایی که فردریک بارباروسا در سال ۱۱۶۲ ایجاد کرد، میلانی ها در عرض چند سال شهر خود را بازسازی کردند و امپراتور را در
سال ۱۱۷۶ در لگنانو شکست دادند و او را مجبور به صلح کنستانس کردند که به شهرهای متحد میلان نیز خودمختاری اعطا می کرد. جنگ علیه فردریک دوم و جانشینانش از سر گرفته شد و در نهایت منجر به پایان سلسله هوهنستاوفن شد. بر اساس این موقعیت مساعد، پس از مرگ هنری هفتم در سال ۱۳۱۳، ماتئو و پسرش گالئاتزو توانستند ارباب شهرهای دیگر در شمال ایتالیا شوند: برگامو، تورتونا، آلساندریا، ورچلی و پیاچنزا. رژیم هایی که از ویسکونتی ها حمایت می کردند در کومو، نووارا و پاویا مستقر شدند. در طول این مرحله اول گسترش، ویسکونتی ها همچنان با مخالفت اتحادیه گوئلف ها روبرو بودند: پاپ، خاندان آنژو (حاکمیت در جنوب ایتالیا) و خانواده دلا توره. پس از بحرانی که در سال های سلطنت گالئاتزو اول رخ داد، گسترش تحت فرمانروایی آزون با حمایت نظامی عمویش لوچینو ادامه یافت. در سال ۱۳۳۴ کرمونا تسلیم آزون شد. در سال ۱۳۳۷ لوچینو وارد برشا شد و به آزون اجازه داد تا ارباب شهر شود. در سال ۱۳۳۹ آزون و لوچینو در نبرد پارابیاگو ارتشی را که توسط پسرعمویشان لودریسیو ویسکونتی و خانواده دلا اسکالا، اربابان ورونا، تشکیل شده بود، شکست دادند. در سال ۱۳۴۱، لوچینو با کلیسا آشتی
کرد. در سال ۱۳۴۶ لوچینو پارما را تصرف کرد و در سال ۱۳۴۷ مرز غربی قلمرو ویسکونتی را در امتداد زمینی تا موندووی و کونئو، در دامنه آلپ غربی، گسترش داد. پس از مرگ لوچینو، اسقف اعظم جیووانی سرزمین های تحت کنترل میلان را بیشتر گسترش داد. در سال ۱۳۵۰ او بولونیا را از خانواده پپولی به دست آورد و در سال ۱۳۵۳ فرمانروایی جنوا را پذیرفت. از طریق ازدواج برادرزاده هایش (ماتئو دوم، برنابئو و گالئاتزو دوم)، او ویسکونتی را به صورت سلسله ای به خانواده های حاکم بر سرزمین های غرب و شرق قلمرو ویسکونتی پیوند داد: گونزاگا، دلا اسکالا و ساووی. تصاحب بولونیا، شهری متعلق به قلمرو ایالات پاپی، درگیری با پاپ را دوباره آغاز کرد. در سال ۱۳۵۲، مذاکره با فرستاده پاپ، راهب گیوم دو گریموار (بعدها پاپ اوربان پنجم)، منجر به توافقی شد که به جیووانی اجازه می داد به عنوان جانشین پاپ به حکومت بولونیا ادامه دهد. مرگ اسقف اعظم جیووانی در سال ۱۳۵۴ و انتقال قدرت به برنابئو و گالئاتزو دوم، واکنش هایی را در جنوا و بولونیا به دنبال داشت. در سال ۱۳۵۶ جنوا استقلال خود را بازیافت. در بولونیا، شورش جیووانی ویسکونتی دی اولجیو، از شاگردان سابق اسقف اعظم جیووانی
و معاون او در شهر، راه را برای مداخله کاردینال آلبورنوز باز کرد که در سال ۱۳۶۰ شهر را به قلمرو پاپ بازگرداند. برنابئو، حاکم بخش شرقی قلمرو ویسکونتی، بارها تلاش کرد تا بولونیا را بازپس گیرد. این امر، در کنار سایر اختلافات با کلیسا، برای او به قیمت تکفیر توسط پاپ اینوسنت ششم تمام شد. پس از شکست در نبرد سن رافیلو در سال ۱۳۶۱، برنابئو سرانجام با از دست دادن بولونیا کنار آمد. برنابو و گالئاتزو دوم همچنین با مقامات امپراتوری درگیر درگیری های سختی شدند. پس از آنکه مارکیز مونفراتو توسط چارلز چهارم به عنوان جانشین امپراتوری در پاویا منصوب شد، رابطه بین امپراتور و ویسکونتی رو به وخامت گذاشت. در نوامبر ۱۳۵۶، در نبرد کازورات، نیروهای ویسکونتی تحت فرماندهی لودریسیو ویسکونتی (که اکنون با پسرعموهایش آشتی کرده بود) ارتش امپراتوری را شکست دادند و فرمانده آن، مارکوار راندک، را اسیر کردند. در سال ۱۳۵۹، پاویا به گالئاتزو دوم تسلیم شد. تصمیم او برای ساخت قلعه ای وسیع در پاویا برای خانواده و دربارش، نشانه ای از جاه طلبی او برای گسترش قلمرو ویسکونتی به منطقه پادشاهی باستانی لومبارد بود. در دهه ۱۳۷۰، برنابو و گالئاتزو دوم بدون عواق
ب شدید ناشی از حملات همزمان متعدد، ظهور کردند. این دو برادر توسط امپراتور از مقام نیابت خود محروم و توسط پاپ گرگوری یازدهم به عنوان مرتد محکوم شدند. متعاقباً آنها از مرز شرقی (توسط کنت ساووی) و از بولونیا (توسط نیروهای پاپ-فلورانسی) مورد تهاجم نظامی قرار گرفتند که بدون تأثیر قابل توجهی پایان یافت. صلح با پاپ و آشتی با کنت ساووی در حالی دنبال شد که فلورانس در جنگی جدید علیه پاپ قیام کرد. گسترش سیاست های زناشویی آنها همچنین سال های برنابئو و گالئاتزو دوم را مشخص کرد. ازدواج دختران و پسران آنها، ویسکونتی را به نخبگان اشراف اروپایی: خاندان های سلطنتی فرانسه و انگلیس و چندین خانواده شاهزاده آلمانی متصل کرد. ناکارآمدی سیاست های امپراتوری و پاپ علیه ویسکونتی و عدم وجود درگیری های داخلی که پس از دستگیری برنابئو در سال ۱۳۸۵ رخ داد، سیاست توسعه طلبانه جان گالئاتزو را تشویق کرد. ابتکارات نظامی و دیپلماتیک به طور مداوم توسط جان گالئاتزو از قلعه اش در پاویا انجام می شد و شخصاً توسط او هدایت می شد. یک لشکرکشی نظامی بین سال های ۱۳۸۶ تا ۱۳۸۸ با فتح قلمروهای دلا اسکالا و دا کارارا در ورونا و پادوا به پایان رسید. بین سال های ۱
۳۹۰ تا ۱۳۹۸، حملات جان گالئاتزو با مخالفت قدرت های محلی شمال و مرکز ایتالیا روبرو شد؛ جنگ ها علیه فلورانس و مانتوا بی اثر بود و حتی منجر به از دست دادن پادوا شد. در سال ۱۳۹۹، بدون استفاده از زور، جان گالئاتزو پیزا و سینا را تصرف کرد و پس از آن در سال ۱۴۰۰ پروجا را نیز تصرف کرد. در ژوئیه ۱۴۰۲، پس از پیروزی در نبرد کازالکیو علیه ارتش بولونیایی-فلورانسی، او حکومت بولونیا را به دست گرفت. مرگ ناگهانی او در سپتامبر ۱۴۰۲ مانع از حمله پیش بینی شده او به فلورانس شد. جان گالئاتزو گسترش ارضی را با اصلاحات اداری و عدالت کیفری همراه کرد. ارتقای او به مقام دوک، قلمرو میلان (بین رودخانه های تیچینو و آدا) را به یک دوک نشین تبدیل کرد. بحران عمیقی که پس از مرگ جان گالئاتزو ایجاد شد، به کمبود زمان لازم برای تضمین قدرت در قلمروهای به سرعت در حال رشد نسبت داده می شود. وحدت ارضی ایالت ویسکونتی به شدت تحت تأثیر قرار گرفت و شورای نیابت سلطنت، که برای غلبه بر سن کم پسران جیان گالئاتزو ایجاد شده بود، نتوانست نیروهای تفرقه انگیزی را که دوباره ظهور کرده بودند، متوقف کند و باعث فروپاشی سیستم حکومتی ساخته شده توسط او شد. فیلیپو ماریا اساس
ایالت ویسکونتی را احیا کرد و ازدواج دخترش بیانکا ماریا با فرانچسکو اسفورتزا راه را برای یک دولت قدرتمند تجدید شده هموار کرد. با این حال، در طول قرن پانزدهم، قلمرو تحت کنترل میلان به دوک نشین میلان محدود شد و بعداً هرگز گسترشی را که در زمان حکومت ویسکونتی به دست آمده بود، بازنگرداند. در قرن شانزدهم، قدرت مطلق ایجاد شده توسط ویسکونتی با فرانچسکو دوم، آخرین دوک اسفورتزا، پایان یافت. شاخه ها. شاخه های خانوادگی از زمان ظهور نام خانوادگی ویسکونتی در میلان در سال ۱۰۷۵، پیوسته در حال ظهور بوده اند. در طول نسل های اول، گمان می رود که فرزند ارشد در میان برادران، نقش برجسته ترین عضو خاندان را دریافت می کرده است. بر این اساس، خانواده اسقف اعظم اوتون و نوه برادر او ماتئو، اولین اربابان میلان در نیمه دوم قرن سیزدهم، از نوادگان آریپراندو ویسکونتی اول در امتداد یک خط پدری ارشد در طول حدود دو قرن در نظر گرفته می شوند. برادران کوچکتر، شاخه های دانشجویی را که در میلان به زندگی خود ادامه دادند و در زندگی سیاسی کمون میلان شرکت داشتند، به وجود آوردند. شاخه های ورگانته (از قرن دوازدهم). در سال ۱۱۳۴، گوئیدو ویسکونتی (یکی از اعضای خ
اندان ارشد) قلعه ماسینو واقع در منطقه ورگانته بر روی تپه های مشرف به دریاچه ماجیوره را از راهب بزرگ سنت گال به دست آورد. اولین فرزند گوئیدو ویسکونتی، اوتونه، در نیمه دوم قرن دوازدهم در میلان حضور داشت و نقش های برجسته ای در زندگی عمومی کمون میلان ایفا کرد. سایر نوادگان او زندگی در ورگانته را آغاز کردند و شاخه های کادت ویسکونتی دی ماسینو، ویسکونتی دی اینوریو و ویسکونتی دی اولجیو کاستلو را به وجود آوردند. اوبرتو پیکو به ویسکونتی دی ماسینو تعلق داشت که اتفاقاً با اوبرتو ویسکونتی، برادر ماتئو لرد میلان، اشتباه گرفته می شد. جیووانی، لرد بولونیا (۱۳۵۵–۱۳۶۰) و فرمو از اعضای ویسکونتی دی اولجیو کاستلو بودند. او به اشتباه پسر نامشروع اسقف اعظم جیووانی ویسکونتی در نظر گرفته می شد. نوادگان پیترو (از قرن سیزدهم). از اوتونه، پسر گویدو ویسکونتی، خانواده اسقف اعظم اوتونه و برادرزاده اش تبالدو، که در سال ۱۲۷۶ توسط جناح مخالف حامی خانواده دلا توره اعدام شد، منشعب می شوند. پس از مرگ تبالدو، در سال ۱۲۸۸ تقسیم ارث خانواده بین پسرانش (ماتئو و اوبرتو) و پیترو (برادرزاده دیگر اسقف اعظم اوتونه) صورت گرفت. هدف از این تقسیم، زمین ها و
قلعه های بین دریاچه ماجیوره و گالاراته (منطقه ای که از دیرباز متعلق به ویسکونتی بود)، محوطه خانوادگی در مرکز میلان و سایر املاک بود. سرزمین های نزدیک گالاراته، که با قلعه های پراکنده در تپه های محلی مستحکم شده بودند، به پیترو و اوبرتو و بخش های باقی مانده به او رسید. در میان نوادگان پیترو، تقسیمات دیگری نیز رخ داد: ابتدا بین پسرانش، لودریسیو و گاسپار، و یک نسل بعد در میان نوه هایش. اعضای فرزندان آنها نام سرزمین های به ارث رسیده را به نام خانوادگی خود اضافه کردند. از پسران لودریسیو (آمبروجیو، استورولو) ویسکونتی دی کرنا و ویسکونتی دی بسناته به وجود آمدند؛ از پسران گاسپاره (آزو، آنتونیو و جیووانی)، ویسکونتی دی جراگو، ویسکونتی دی اوراگو و ویسکونتی دی فونتانتو. این شاخه ها در قرن های بعدی منقرض شدند و قلعه ها و زمین های آنها به خانواده های دیگر رسید. نوادگان اوبرتو، برادر ماتئو (از قرن چهاردهم). یک نسل پس از جدا کردن زمین های واگذار شده به پیترو، تقسیم ارثی دیگری بین ماتئو و اوبرتو، پسران تبالدو، رخ داد. ماتئو ارباب میلان شد، در حالی که اوبرتو (حدود ۱۲۸۰–۱۳۱۵) قلعه های سیسلاگو و سوما لومباردو را به همراه زمین های
تابع آنها دریافت کرد و شاخه های دیگر کادت را به وجود آورد. ورچلینو، فرزند اول اوبرتو، پودستا از ورچلی (۱۳۱۷) و نووارا (۱۳۱۸–۱۳۲۰) بود. از ورچلینو، در قرن پانزدهم، جیامباتیستا ویسکونتی، شوهر پائولا بنزونی، به دنیا آمد. در سال ۱۴۷۳، پس از مرگ او، قلعه سوما لومباردو بین پسرانش، فرانچسکو و گویدو، تقسیم شد. فرزندان فرانچسکو و گویدو با نام خانوادگی ویسکونتی دی سوما شناخته شدند. چندین شاخه از آنها سرچشمه گرفتند: در میان نوادگان فرانچسکو، ویسکونتی دی سن ویتو و ویسکونتی دلا موتا؛ از گویدو، ویسکونتی دی مودرون و ویسکونتی دی سیسلاگو. ویسکونتی دی سن ویتو. یکی از نوادگان فرانچسکو ویسکونتی دی سوما در قرن هفدهم، فرانچسکو ماریا بود. در سال ۱۶۲۹، او عنوان مارکی سن ویتو را از پادشاه اسپانیا دریافت کرد. شاخه ویسکونتی دی سن ویتو از او سرچشمه گرفت. بین قرن های نوزدهم و بیستم، ویسکونتی دی سن ویتو اموال قلعه سوما لومباردو را که پس از تقسیم سال ۱۴۷۳ تکه تکه شده بود، دوباره متحد کرد. ویسکونتی دی سن ویتو در سال ۱۹۹۸ منقرض شد. آخرین عضو آنها تصدی سوما لومباردو را به بنیادی به نام خود واگذار کرد که بعداً قلعه را برای عموم مردم گشود. ویسک
ونتی دی مدرونه. از نوادگان گویدو ویسکونتی دی سوما، شاخه جانبی ویسکونتی دی مدرونه (مارکی های ویمودرونه از سال ۱۶۹۴، و بعداً دوک های ویمودرونه از سال ۱۸۱۳) به وجود آمد. کارگردانان فیلم، لوکینو ویسکونتی دی مدرونه و اریپراندو ویسکونتی دی مدرونه، از این خانواده بودند. لوکینو یکی از برجسته ترین کارگردانان سینمای نئورئالیسم ایتالیا بود.
آزون ویسکونتی (؛ ۷ دسامبر ۱۳۰۲ – ۱۶ اوت ۱۳۳۹) از سال ۱۳۲۹ تا زمان مرگش، حاکم میلان بود. پس از مرگ عمویش، مارکو ویسکونتی، او تهدید به تکفیر شد و مجبور شد تسلیم پاپ ژان بیست و دوم شود. آزونه زمین های خانوادگی اش را بازسازی کرد و شهرهای متعددی را تصرف کرد. او در سال ۱۳۳۹ درگذشت. زندگی نامه. او که در فرارا متولد شده بود، تنها پسر مشروع گالئاتزو اول ویسکونتی و بئاتریس دِسته بود. در سال ۱۳۲۲ او فرمانروای پیاچنزا بود، اما در همان سال، به همراه پدرش، مجبور به فرار شد. در سال ۱۳۲۵، آزونه فرماندهی نیروها را در نبردهای آلتوپاشیو و زاپولینو بر عهده داشت که هر دو پیروزی بر گوئلف ها را به همراه داشت. در سال ۱۳۲۷، پدرش گالئاتزو و سایر اعضای برجسته خانواده ویسکونتی به ظن ترور برادر کوچکتر گالئاتزو، استفانو، دستگیر شدند. قلمروهای آنها توسط امپراتور مصادره شد و خانواده های محلی کنترل بسیاری از شهرهایی را که مدت ها به ویسکونتی ها وابسته بودند، به دست گرفتند. خود میلان توسط یک منصوب جدید امپراتوری و شورایی که با ویسکونتی ها دشمن بود، اداره می شد؛ بنابراین، هنگامی که گالئاتزو در اواخر همان سال درگذشت، قدرت ویسکونتی در پایین ترین
سطح خود قرار داشت. آزون بلافاصله درگیر مبارزه با عمویش مارکو برای کنترل میلان شد. در سال ۱۳۲۹، با حمایت عموی دیگرش، جیووانی، عنوان جانشین امپراتوری میلان را از امپراتور لویی چهارم به مبلغ ۶۰۰۰۰ (یا ۱۲۵۰۰۰) فلورین خریداری کرد. (در همان زمان، جیووانی توسط نیکلاس پنجم، ضد پاپ امپراتوری، به چندین مقام عالی منصوب شد) آزون تنها ۱۲۰۰۰ فلورین وعده داده شده را پرداخت کرد، زیرا لویی ضعیف قادر به پرداخت آن نبود.[نیازمند منبع] در همان سال ها، مارکو کشته شد و آزون به عنوان یکی از قاتلان معرفی شد، اما او هرگز محکوم نشد. این مانور خشم پاپ ژان بیست و دوم را برانگیخت، که آزون را تکفیر کرد، شهر میلان را تحت تحریم قرار داد و متحدان فرانسوی خود را به حمله تهدید کرد. تحت این فشار، آزونه مجبور شد تسلیم پاپ شود و از مقام نیابت امپراتوری خود صرف نظر کند، اگرچه قدرت سیاسی را در میلان حفظ کرد و در ۱۵ مارس ۱۳۳۰ به عنوان رئیس میلان منصوب شد. در سال ۱۳۳۱، آزونه با کاترین ساووی-واد، دختر لویی دوم وو، ازدواج کرد. در اوت همان سال، او با تئودور اول، مارکی مونتفرات، علیه شاه رابرت آنژو متحد شد تا متصرفات او را در شمال غربی ایتالیا تصرف کند. د
ر سال ۱۳۳۲، او همچنین برگامو و پیتزیگتونه را فتح کرد و در سال ۱۳۳۵ با لودی، کرما و دیگر سرزمین های لومباردی که خود را به ایالات پاپی واگذار کرده بودند، و همچنین ورچلی و کرمونا ادامه داد. تا فوریه ۱۳۳۹، آزونه از نقرس رنج می برد. او که با شورش لودریسیو ویسکونتی، که گروهی از سربازان مزدور را استخدام کرده بود، مواجه شده بود، لوچینو ویسکونتی را به فرماندهی ارتش میلان گماشت. لودریسیو در نبرد پارابیاگو از میلانی ها شکست خورد و در قلعه سن کلمبانو آل لامبرو زندانی شد. آزونه در ۱۶ اوت ۱۳۳۹ بر اثر حمله نقرس درگذشت و در کلیسای سن گوتاردو که چند سال قبل دستور ساخت آن را داده بود، به خاک سپرده شد. او هیچ وارث مرد نداشت (و تنها یک دختر به نام لوچینا داشت) و جیووانی و عموی دیگرش، لوچینو، جانشین او به عنوان حاکم میلان شدند. علاوه بر حرفه سیاسی و نظامی، او به خاطر کارهای ساختمانی بزرگش در میلان و سایر شهرهای لومباردی به یاد آورده می شود.
گالئاتزو اول ویسکونتی (؛ ۲۱ ژانویه ۱۲۷۷ – ۶ اوت ۱۳۲۸) از سال ۱۳۲۲ تا ۱۳۲۷ فرمانروای میلان بود. پس از انتخاب به عنوان کاپیتان میلان، دو ارتش پاپ را شکست داد و توسط پاپ ژان بیست و دوم تکفیر شد. گالئاتزو که به جرم قتل موقتاً زندانی شده بود، به پسیا پناه برد و در اوت ۱۳۲۸ درگذشت. گالئاتزو پسر ماتئو اول ویسکونتی و بوناکوسا بوری بود. در ۲۴ ژوئن ۱۳۰۰ با بئاتریس دِسته، دختر اوبیزو دوم دِسته، ازدواج کرد. با این حال، سال بعد، ویسکونتی ها مجبور به ترک میلان شدند و او چندین سال در دربار استه و بوناکولی زندگی کرد. در سال ۱۳۲۲، گالئاتزو در میلان به عنوان کاپیتان مردم منصوب شد و ارتش پاپ-آنژوین را در باسینانا شکست داد. او در مارس ۱۳۲۳ توسط پاپ ژان بیست و دوم تکفیر شد و ناآرامی ها در میلان اقتدار او را تضعیف کرد. با حمایت امپراتور لویی چهارم، گالئاتزو در مونزا ارتشی را که ژان بیست و دوم علیه او فرستاده بود، شکست داد. در سال ۱۳۲۸، پس از اتهامات خیانت از سوی برادرش مارکو، و همچنین ترور برادرش استفانو ویسکونتی، امپراتور او را در مونزا زندانی کرد. گالئاتزو در مارس ۱۳۲۸ آزاد شد و تحت نظر دیگر رهبر گیبلین های ایتالیا در آن زمان، ک
استروچیو کاستراکانی، قرار گرفت. با این حال، او در اوت ۱۳۲۸ در پسیا درگذشت. پسرش آزونه در میلان جانشین او شد. دخترش ریکاردا با توماسو دوم دی سالوتزو ازدواج کرد. زندگی نامه. جوانی. گفته می شود گالئاتزو در همان روزی که عموی بزرگش اوتونه ویسکونتی، جناح گوئلف دلا توره را در نبرد دسیو شکست داد، متولد شد. شغل سیاسی. در سال ۱۲۹۸، گالئاتزو به عنوان پادِستای نووارا منصوب شد، سمتی که تا سال بعد در اختیار داشت. در سال ۱۳۰۰، پدرش تصمیم گرفت او را با دولت میلان مرتبط کند. در سال ۱۳۰۲، در راس ارتش میلان، پاویا را محاصره کرد، اما دفع شد. با این حال، در همان زمان، خانواده دلا توره و حزب گوئلف، ویسکونتی ها را از شهر لومبارد بیرون راندند. در حالی که پدرش ماتئو به همراه اسکالیگری در موته جیانا پناه گرفته بود، گالئاتزو برای زندگی با پدرزنش به فرارا رفت، جایی که فرزندانش در آنجا به دنیا آمدند. در سال ۱۳۱۰، او پادِستای ترویجی شد. وقتی پدرش در سال ۱۳۱۱ به لطف حمایت امپراتور هنری هفتم، دوباره بر میلان حکومت کرد، گالئاتزو به عنوان جانشین امپراتوری در کرمونا منصوب شد و سال بعد توسط گوگلیلمو کاوالکابو، رهبر گوئلف ها، که در سال ۱۳۱۳ به ع
نوان جانشین امپراتوری پیاچنزا منصوب شد، اخراج شد. تصرف پیاچنزا به او اجازه داد تا در سال ۱۳۲۱، خانواده کاوالکابو، اربابان کرمونا، را شکست دهد و آن شهر را بازپس گیرد. در طول این درگیری ها، در سپتامبر ۱۳۲۱، گالئاتزو محاصره کرما و کرمونا را رهبری کرد و در نوامبر بعد، گوئلف های پیاچنزا و لودی را در نبرد باردی شکست داد. در ۲۴ ژوئن ۱۳۲۲، پدرش ماتئو ویسکونتی در کرشنزاگو درگذشت. گالئاتزو شورای عمومی شهر را تشکیل داد که به اتفاق آرا او را به عنوان جانشین پدرش به عنوان فرمانروای میلان و کاپیتان مردم به مدت یک سال منصوب کرد. او حکومت پیاچنزا را به همسرش بئاتریس دِسته و پسرش آزونه واگذار کرد. اوضاع وخیم بود: ارتش های وفادار به پاپ، ارتش های فلورانس و پادشاه ناپل، رابرت آنژو، قدرت ویسکونتی را تهدید می کردند. در سمت او، گیبلین کانگرانده دلا اسکالا، فرمانروای ورونا، و کاستروچیو کاستراکانی، فرمانروای لوکا، قرار داشتند. در پایان ژوئن ۱۳۲۲، ریموند کاردونا، ستوان آنژوین در لومباردی، روستای مستحکم باسینانا را محاصره کرد. گالئاتزو بلافاصله واکنش نشان داد و به برادرش مارکو دستور داد تا او را دفع کند. مارکو پیش از این به همراه گرار
دینو اسپینولای جنوایی، فرمانده ارتشی که توسط ناوگانی در رودخانه پو پشتیبانی می شد، به نزدیکی پیاچنزا پیشروی کرده بود. در ۶ ژوئیه، حدود ساعت سه بعد از ظهر، مارکو هم از طریق خشکی و هم از طریق رودخانه به دشمن حمله کرد. ناوگان شکست خورد، اما ارتش توانست پیروزی پرهزینه ای را به دست آورد، زیرا، حداقل طبق گفته گوئلف ویلانی، ویسکونتی ها حدود سیصد نفر و دشمن نیز نیمی از آنها را از دست دادند. مشخص نیست که آیا کاردونا اسیر و سپس فرار کرد یا خیر، اما او موفق شد به والنزا فرار کند، اما قبل از آن سیصد شوالیه را برای محافظت از شهر باقی گذاشت. باسیگنانا با این وجود چند روز بعد تسلیم شد. به دنبال توطئه هایی که گالئاتزو علیه همسرش بیانچینا ترتیب داده بود، در ۹ اکتبر، ورگوسیو لندی، با ۴۰۰ پیاده نظام و ۲۰۰–۴۰۰ شوالیه، مخفیانه وارد پیاچنزا شد و کنترل شهر را به دست گرفت. گفته می شود بئاتریس دِسته با پرتاب سکه از کاخ محل اقامتش، حواس دشمن را پرت کرد و به پسرش آزونه اجازه داد با همراهی دوازده مرد فرار کند. در پایان ماه، سفیران میلان پیشنهاد صلح نماینده پاپ را به گالئاتزو گزارش دادند، اما او شرایط را غیرقابل قبول دانست. لودریسیو ویسک
ونتی، فرانچسکو دا گاربانات، دوست نزدیک پدرش ماتئو، و سیمون کریولی، که رهبران برجسته سربازان مزدور آلمانی و بخشی از مردم میلان را در کنار خود داشت، با موضع او مخالفت کردند. تنش ها تا جایی افزایش یافت که در ۸ نوامبر، سه درگیری مسلحانه در داخل شهر رخ داد که در آن سربازان گالئاتزو شکست خوردند، به طوری که او مجبور شد میلان را ترک کند و به خانواده ویستارینی در لودی پناه ببرد. با تأیید نماینده پاپ، فرمانروایی شهر به مدت یک سال به ژان دو شاتیون، دوک بورگوندی، اعطا شد. وقتی خبر اخراج گالئاتزو ویسکونتی به پاپ ژان بیست و دوم رسید، او به نماینده پاپ اجازه داد تا ممنوعیت میلان را لغو کند. در ۲۷ نوامبر، کاردونا شهرهای پیاچنزا و پارما را که داوطلبانه تسلیم پاپ شده بودند، تصرف کرد. لرد میلان. در اوایل نوامبر، گوئلف ها به رهبری تگناکا و استرازا پاراویچینی ارتش کوچکی را در منطقه مارتسانا برای تصرف مونزا استخدام کرده بودند. ساکنان مونزا پیک هایی را برای درخواست کمک به میلان فرستادند، اما پاگانو دا کاساته، که به او دستور مداخله داده شده بود، تعلل کرد (بونینکونترو موریگیا ادعا می کند که او مشغول خوردن لازانیا بوده است). بنابراین،
پاراویچینی ها به لطف گوزینو کاوازا که دروازه ها را به روی آنها باز کرد، موفق به ورود و تصرف شهر شدند. لودریسیو و فرانچسکو دا گارباگناته از سایر شهرهای متحد، به ویژه روسکونی کومو و تورنلی نووارا، درخواست کمک کردند. پس از جمع آوری ارتش، آنها بیهوده تلاش کردند تا با کاوازا و پاراویچینی ها مذاکره کنند. لودریسیو سپس سربازان را به حمله به شهر ترغیب کرد و قول داد که سه روز شهر را غارت کند. در ۱۶ نوامبر، ارتش ویسکونتی به شهر حمله کرد که به سرعت سقوط کرد و غارت شد (به استثنای مونزا)، زیرا شبه نظامیان گوئلف، که عمدتاً از افراد عادی با آموزش نظامی کم تشکیل شده بودند، مقاومت کمی نشان دادند. لودریسیو خود را به عنوان پودستا (رئیس شهر) منصوب کرد و دستور تخریب بخشی از دیوارهای رو به میلان را داد. در همین حال، مذاکرات صلح به نتیجه نرسید. در آغاز دسامبر، او با گالئاتزو به توافق رسید و در شب بین ۹ و ۱۰ دسامبر، او را به میلان آورد، در حالی که ژان دو شاتیون اخراج شد و اشراف میلانی که از شورش های ماه قبل حمایت کرده بودند، با او گریختند. در ۲۸ یا ۲۹ دسامبر، گالئاتزو بار دیگر به عنوان ارباب میلان شناخته شد و بلافاصله مارکو ویسکونتی
را از لیگوریا فراخواند. نبرد گورگونزولا. در فوریه ۱۳۲۳، ریموندو دِ کاردونا، به تحریک اشراف میلانی که از شهر گریخته بودند، نیروهای خود را به دو ارتش تقسیم کرد. یکی را شخصاً فرماندهی می کرد و به سمت شهرهای آلساندریا و تورتونا پیشروی کرد که بدون درگیری تسلیم شدند. ارتش دیگر، به رهبری برادرزاده اش، گاستونه دا لوماگرا، شامل ۶۰۰۰ تا ۱۲۰۰۰ پیاده نظام و ۲۰۰۰ تا ۴۰۰۰ سواره نظام، به سمت گرا دادا پیشروی کرد و در کاراواجو اردو زد. در میان این نیروها، نیروهای پیاچنزا به رهبری ورگوسیو لاندی، فلورانسی ها به رهبری فیلیپو گابریلی و آلمانی ها به رهبری هنری فلاندرز، که به هزینه ویستارینی ها از پاپ به عنوان جانشین لودی تأییدیه گرفته بود، حضور داشتند. گوئلف ها، از طریق نمایندگان خود، روحانیون میلان را به ترک شهر ترغیب کردند و چندین راهب و روحانی میلانی به این فراخوان پاسخ دادند، همان طور که بسیاری از اعضای مهم اشراف شهر نیز در ۱۵ فوریه در اردوگاه کاراواجو حاضر شدند. در همان زمان، ژان بیست و دوم جنگ صلیبی جدیدی را علیه ویسکونتی ها اعلام کرد. در ۲۵ فوریه، ۵۰۰ شوالیه تحت فرماندهی فرانچسکو دا گاربانات و سیمون کریولی از آدا، دو مایلی
شمال ترتزو، عبور کردند. رودخانه که معمولاً غیرقابل عبور بود، احتمالاً به دلیل زمستان سخت یخ زده بود. آنها خیلی زود مورد حمله سربازان مارکو ویسکونتی قرار گرفتند که آنها را شکست داد و هر دو فرمانده را دستگیر و شخصاً اعدام کرد. هنگامی که بخش اصلی ارتش گوئلف از رودخانه عبور کرد، مارکو خود را به شدت کم تعداد یافت و مجبور شد روز بعد به ویمرکاته و در ۲۷ به مونزا عقب نشینی کند و به دشمن اجازه داد هر سه پل روی آدا در استان میلان: ترتزو، واپریو و کاسانو را تصرف کند. در ماه آوریل، کاردونا به بقیه ارتش پیوست، که در همین حال از بسیاری از شهرهای لومباردی، پیمونت و امیلیا نیروهای کمکی قابل توجهی دریافت کرده بود. از سوی دیگر، گالئاتزو نیروهای محدودی داشت، زیرا بسیاری از اربابان گیبلین متحد او با پاپ آشتی کرده بودند و تنها می توانستند با ساختن یک سنگر در خارج از حومه شهر، میلان را تقویت کنند. پادشاه آلمان، لویی باواریایی، بیهوده تلاش کرد تا نماینده پاپ را متقاعد کند که از این اقدام دست بردارد، اما توانست خانواده های اسکالیگری، بوناکولسی و استه را متقاعد کند که از ویسکونتی حمایت کنند. در ۱۹ آوریل، مارکو و لوچینو ویسکونتی، با
فرماندهی ۲۰۰۰ پیاده نظام و ۱۰۰۰ سواره نظام، از میلان خارج شدند و در اواخر بعد از ظهر با ارتشی از گوئلف ها متشکل از تقریباً ۴۰۰۰ نفر و ۲۰۰۰ سواره نظام در نزدیکی ترچلا درگیر شدند. نبرد با فرارسیدن شب با پیروزی گوئلف ها به پایان رسید، گوئلف ها کنترل میدان نبرد را حفظ کردند اما تلفات آنها دو برابر شد. لوچینو به شدت زخمی شد. سپس مارکو تصمیم گرفت به میلان عقب نشینی کند. محاصره میلان. کاردونا علی رغم اصرار اشراف میلانی، از موقعیت متزلزل گالئاتسو ویسکونتی استفاده نکرد. در ۱۱ ژوئن، او ارتشی متشکل از ۳۰۰۰۰ مرد و ۸۰۰۰ شوالیه را در مقابل مونزا مستقر کرد و سپس به سمت میلان حرکت کرد. دو روز قبل، ۴۰۰ تا ۸۰۰ شوالیه از ورونا، مانتوا و فرارا به همراه هزاران پیاده نظام از شهرهای متحد برای تقویت ارتش ویسکونتی وارد شهر شده بودند. مارکو ویسکونتی در ابتدا تلاش کرد تا مسیر گوئلف ها را در نزدیکی سستو مسدود کند، اما با توجه به برتری عددی آنها، تصمیم گرفت به درون دیوارهای میلان عقب نشینی کند. در ۱۹ ژوئن، گوئلف ها موفق شدند به دژ بیرونی نفوذ کنند و محله های پورتا کوماسینا، پورتا نووا و پورتا اورینتاله را به آتش کشیدند و ساکنان آنها را ق
تل عام کردند. فلورانسی ها به تمسخر، جشن پالیو را درست در بیرون دیوارهای شهر برگزار کردند. کاردونا سپس در صومعه باسیلیکای سن سیمپلیچیانو و برادرزاده اش گاستون در صومعه سانتو اسپیریتو اقامت گزیدند، پس از آنکه پانصد نفر را به محاصره پورتا ورچلینا هدایت کردند. گویی این کافی نبود، گاسپار گراسی با مساعد دانستن اوضاع، علیه گالئاتزو شورش کرد و خود را ارباب کانتو نامید، در حالی که مزدوران آلمانی مدافع میلان شورش کردند و تنها با امتیاز شش هزار فلورین آرام شدند. در روزهای بعد، کاردونا با یک گربه سعی کرد به پورتا کوماسینا حمله کند که توسط مدافعان آتش زده شد، در حالی که گالئاتزو موفق شد مقداری آذوقه که برای تأمین یک حمله هوایی برای گوئلف ها در نظر گرفته شده بود را تصاحب کند. در ماه ژوئیه، به دلیل گرما و شرایط غیربهداشتی، یک بیماری (شاید طاعون) شیوع یافت و سیصد سرباز گوئلف، از جمله برادرزاده کاردونا، گاستون، را کشت و هشتصد نفر دیگر را آلوده کرد. عصر روز ۲۵ ژوئیه، کاردونا محاصره را شکست و به مونزا عقب نشینی کرد. در ۹ اکتبر، پاپ، لویی باواریایی را به دلیل کمک به ویسکونتی ها تکفیر کرد. نبرد واپریو. از ماه اوت (به گفته دیگر وق