Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
که آزمایشگاه های تحقیقاتی مستقل ارتش با آن روبرو بودند. به دلیل موج پیشرفت های فناورانه که با جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم آغاز شد، اوایل قرن بیستم شاهد تحولات عمده ای در مطالعه و عمل جنگاوری بود. رشد سریع و تنوع علوم و فناوری نظامی، ارتش ایالات متحده را بر آن داشت تا تأسیسات تحقیقاتی متعددی ایجاد کند تا اطمینان حاصل شود که کشور در صحنه بین المللی رقابتی باقی می ماند، به ویژه با اوج گیری تنش های جنگ سرد. تقاضای بالا برای قابلیت های نظامی بیشتر و پیچیده تر منجر به تکثیر آزمایشگاه های ارتش شد که نه تنها منافع نظامی رقیب را پیش می بردند، بلکه به صورت مستقل و با حداقل نظارت یا هماهنگی از سوی ستاد ارتش ایالات متحده فعالیت می کردند. تا اوایل دهه ۱۹۶۰، ارتش نقص قابل توجهی را در این رویکرد برای پیگیری تحقیق و توسعه داخلی تشخیص داد. رقابت برای بودجه دولتی منجر به رقابت های شدیدی بین تأسیسات تحقیقاتی شد که در نهایت ارتباط بین آزمایشگاه های ارتش را از بین برد. مراکز تحقیقاتی شروع به اولویت بندی بقا و طول عمر عملیات خود بر اهداف کلان ارتش کردند و برای حفاظت از منافع خود وارد اختلافات حوزه ای شدند. در نتیجه، آزمایشگاه ها
اغلب یافته های خود را به اشتراک نمی گذاشتند یا از پروژه های در حال انجام در سایر تأسیسات مطلع نمی شدند، که منجر به تکرار تحقیقات و اتلاف منابع می شد. علاوه بر این، فقدان راهنمایی مرکزی منجر به تحقیقاتی شد که آزمایشگاه ها را از یکدیگر متمایز می کرد اما نیازهای فوری یا مرتبط ارتش را برآورده نمی ساخت. در دهه های بعد، ارتش ایالات متحده تلاش های مختلفی برای سازماندهی مجدد جهت حل این مشکل انجام داد. سازماندهی مجدد ارتش در سال ۱۹۶۲ به خدمات فنی پایان داد و فرماندهی آماد و پشتیبانی ارتش ایالات متحده (AMC) را برای مدیریت وظایف تدارکات و توسعه تسلیحات و مهمات ارتش تأسیس کرد. تأسیسات تحقیقاتی در سپاه اردنانس و سپاه سیگنال، دو آژانس اصلی خدمات فنی، تحت AMC ادغام شدند. این تصمیم، تحقیقات مواد رزمی ارتش و تحقیقات مواد الکترونیکی ارتش را تحت یک فرماندهی واحد متحد کرد. با وجود این تغییر، تأسیسات تحقیقاتیِ سازماندهی شده به فعالیت مستقل خود ادامه دادند و مشکلات حل نشده باقی ماندند. در اواخر همان دهه، AMC تأسیسات سابق سپاه اردنانس را در یک گروه و تأسیسات سابق سپاه سیگنال را در گروهی دیگر سازماندهی کرد تا روابط کاری نزدیک تری د
ر هر گروه ایجاد شود. در حالی که تأسیسات سابق سپاه اردنانس به عنوان آزمایشگاه های AMC شناخته شدند و مستقیماً به ستاد AMC گزارش می دادند، تأسیسات سابق سپاه سیگنال به یک فرماندهی زیرمجموعه اصلی در AMC به نام فرماندهی الکترونیک (ECOM) گزارش می دادند. اگرچه AMC امیدوار بود که این ترتیب به اشتراک گذاری تحقیقات و تقویت همکاری کمک کند، اما عدم پیشرفت در این زمینه باعث شد ارتش ایالات متحده رویکرد خود را تغییر دهد. در دسامبر ۱۹۷۳، وزیر ارتش، هاوارد کالاوی، کمیته بازنگری تدارکات آماد ارتش (AMARC) را تأسیس کرد؛ یک گروه موقت که عمدتاً از غیرنظامیان خارج از دولت تشکیل شده بود تا فرایند تدارکات آماد ارتش را تحلیل کند. پس از بررسی مدیریت AMC بر عناصر علم و فناوری خود، AMARC بر این نکته تأکید کرد که طیف گسترده ای از مسئولیت های تحقیقاتی، توسعه ای و کالایی که بر عهده تأسیسات تحقیقاتی بود، به عدم پاسخگویی در تأمین نیازهای مدرن و مأموریت محور ارتش کمک کرده است. این کمیته مشورتی توصیه کرد که توسعه ارتباطات و پردازش خودکار داده ها از توسعه قابلیت های جنگ الکترونیک جدا شود. به دنبال راهنمایی AMARC، فرماندهی AMC در ژانویه ۱۹۷۶ نام خ
ود را به فرماندهی توسعه و آمادگی آماد (DARCOM) تغییر داد تا تغییرات در شیوه های تدارکات و آمادگی سازمان را منعکس کند. در ژانویه ۱۹۷۸، ارتش ایالات متحده ECOM را منحل کرد و رسماً سه فرماندهی زیرمجموعه اصلی را تحت DARCOM فعال کرد: فرماندهی آمادگی آماد ارتباطات و الکترونیک (CERCOM)، فرماندهی تحقیق و توسعه ارتباطات (CORADCOM) و فرماندهی تحقیق و توسعه الکترونیک (ERADCOM). ERADCOM به عنوان تنها فرماندهی زیرمجموعه اصلی مسئول مواد الکترونیکی رزمی ارتش، توسعه تمام مواد الکترونیکی غیرارتباطی و غیرپردازش خودکار داده ها را برای ارتش بر عهده داشت. عناصری که ERADCOM را تشکیل می دادند شامل آزمایشگاه علوم جوی، آزمایشگاه فناوری و ادوات الکترونیکی، آزمایشگاه جنگ الکترونیک و آزمایشگاه های هری دایموند بودند. در سال ۱۹۸۱، تکرار تلاش ها بین CERCOM و CORADCOM باعث شد DARCOM این دو فرماندهی زیرمجموعه اصلی را ادغام کرده و فرماندهی ارتباطات و الکترونیک (CECOM) را ایجاد کند. با این حال، مدت کوتاهی پس از اینکه DARCOM سازماندهی مجدد خود را انجام داد، ارتش بازنگری دیگری را آغاز کرد که ساختار آن را مورد scrutiny قرار داد، که نشان می داد این
تغییرات نتوانسته اند مشکلات موجود را حل کنند. DARCOM بعداً در اوت ۱۹۸۴ نام خود را دوباره به AMC تغییر داد. در سال ۱۹۸۴، ارتش ایالات متحده استراتژی متفاوتی را برای رفع عدم اتحاد بین آزمایشگاه ها آغاز کرد. ژنرال ریچارد اچ. تامپسون، فرمانده کل جدید AMC، ابتکاری را برای ادغام و متمرکزسازی مدیریت تمام آزمایشگاه های AMC تحت یک فرماندهی زیرمجموعه اصلی واحد پیشنهاد داد. این مفهومِ یک «فرماندهی آزمایشگاه ها» به سرعت توسط ارتش پذیرفته شد، علی رغم دریافت نقدهای نامساعدی که به احتمال افزایش لایه های بوروکراتیک و هزینه های سربار اشاره داشتند. در ژوئیه ۱۹۸۵، AMC رسماً فرماندهی آزمایشگاه های ارتش ایالات متحده (LABCOM) را برای مدیریت هفت آزمایشگاه ارتش و یک نهاد تحقیقاتی هشتم به نام دفتر تحقیقات ارتش (ARO) فعال کرد. هفت آزمایشگاهی که به LABCOM اختصاص یافتند عبارت بودند از آزمایشگاه علوم جوی، آزمایشگاه تحقیقات بالستیک، آزمایشگاه فناوری و ادوات الکترونیکی، آزمایشگاه های هری دایموند، آزمایشگاه مهندسی انسانی، مرکز تحقیقات مواد و مکانیک (که در حین انتقال به آزمایشگاه فناوری مواد تغییر نام داد) و دفتر جنگ الکترونیک موشکی (که در ح
ین انتقال به آزمایشگاه ارزیابی آسیب پذیری تغییر نام داد). مأموریت اصلی LABCOM تسهیل انتقال فناوری ها از تحقیقات پایه به کاربردهای میدانی و همچنین یافتن راه هایی برای بهبود یکپارچگی آنها در حوزه های مأموریتی ارتش بود. پس از تأسیس LABCOM، اصطلاح «آزمایشگاه ها» منحصراً برای مراکز تحقیقاتی تحت نظر LABCOM به کار رفت. مراکز تحقیقاتی که به LABCOM منتقل نشدند، به عنوان مراکز تحقیق، توسعه و مهندسی (RDECs) شناخته شدند. این تمایز در نامگذاری، نشان دهنده تغییر بزرگی در نقش هایی بود که هر دو گروه بر عهده گرفتند. به عنوان بخشی از این تغییر، آزمایشگاه ها مسئولیت تحقیقات پایه AMC را بر عهده گرفتند، در حالی که RDECها عمدتاً بر توسعه مهندسی متمرکز شدند. از آزمایشگاه ها که به جای ستاد AMC مستقیماً به LABCOM گزارش می دادند، انتظار می رفت که برای حمایت از رشد فناوری ارتش با یکدیگر همکاری کنند. به عنوان بخشی از وظایفشان، تأکید ویژه ای بر پیگیری انتقال فناوری و اشتراک اطلاعات گذاشته شد تا هم بتوانند از پیشرفت های دیگران بهره برداری کنند و هم از تکرار تحقیقات جلوگیری نمایند. ARO، به عنوان هشتمین عنصر در LABCOM، وظایف اصلی خود یعنی م
دیریت کمک های مالی و قراردادها با دانشمندان، دانشگاه ها و نهادهای غیرانتفاعی را برای ترویج تحقیقات پایه مرتبط با ارتش ایالات متحده حفظ کرد. علی رغم تغییرات قابل توجهی که در ساختار فرماندهی ایجاد شد، هیچ یک از تأسیسات تحقیقاتی پراکنده برای تشکیل LABCOM به صورت فیزیکی جابجا نشدند. اگرچه نظارت متمرکز برخی از مشکلات مدیریتی را که ارتش به دنبال حل آن بود برطرف کرد، اما جدایی جغرافیایی بین آزمایشگاه ها به طور قابل ملاحظه ای هم افزایی تحقیقاتی LABCOM را با مانع مواجه کرد. در کمال ناامیدی ارتش، رقابت بین آزمایشگاه ها و تکرار تحقیقات همچنان ادامه یافت. تشکیل ARL (۱۹۸۸–۱۹۹۲). ایده ایجاد یک آزمایشگاه متمرکز ارتش برای تحقیقات پایه، در واکنش به کاهش نیروهای نظامی ایالات متحده پس از پایان جنگ سرد پدید آمد. در دسامبر ۱۹۸۸، کمیسیون بازآرایی و تعطیلی پایگاه ها (BRAC)، آزمایشگاه فناوری مواد (MTL) در واترتاون، ماساچوست را به دلیل تأسیسات قدیمی آن برای تعطیلی شناسایی کرد. در مخالفت با تعطیلی برنامه ریزی شده این آزمایشگاه، LABCOM راه حل های جایگزینی را بررسی کرد که به MTL و قابلیت های آن اجازه می داد به نوعی دست نخورده باقی بمانن
د. در سال ۱۹۸۹، LABCOM پیشنهادی را برای ایجاد یک نهاد فیزیکی واحد ارائه داد که تمام آزمایشگاه های آن، از جمله MTL، را در یک مکان ادغام کند. در همین زمان، رئیس جمهور جرج اچ. دبلیو. بوش به وزیر دفاع، دیک چینی، دستور داده بود تا طرحی را برای اجرای کامل توصیه های کمیسیون پکارد تدوین کند؛ کمیته ای که پیشتر گزارشی در مورد وضعیت تدارکات دفاعی در دولت ارائه داده بود. در نتیجه این دستور، ارتش ایالات متحده یک مطالعه سطح بالای ارتش را با عنوان «مطالعه LAB-21» به منظور ارزیابی آینده فعالیت های تحقیقاتی، توسعه ای و مهندسی داخلی ارتش آغاز کرد. این مطالعه که از نوامبر ۱۹۸۹ تا فوریه ۱۹۹۰ انجام شد، توصیه هایی را ارائه داد که با پیشنهاد LABCOM برای یک آزمایشگاه شاخص، واحد و متمرکز همسو بود. مطالعه دوم با عنوان «مطالعه ادغام آزمایشگاه ها» در ژوئن ۱۹۹۰ انجام شد و طرح ارتش برای ادغام آزمایشگاه ها تحت نظر LABCOM را تأیید کرد. با این حال، این پیشنهاد اصلاح شد تا آزمایشگاه متمرکز در دو سایت اصلی - ادلفی، مریلند و آبردین پروو گراوند، مریلند - به همراه عناصری در میدان موشکی وایت سندز، نیومکزیکو و در تأسیسات ناسا در همپتون، ویرجینیا و
کلیولند، اوهایو تأسیس شود. در آوریل ۱۹۹۱، وزارت دفاع ایالات متحده (DoD) توصیه های مطالعه LAB-21 را برای کمیسیون بازآرایی و تعطیلی پایگاه ها در سال ۱۹۹۱ ارائه کرد. پس از تأیید BRAC، طرح ادغام آزمایشگاه ها متعاقباً توسط رئیس جمهور بوش و کنگره تصویب شد. پس از تصویب این طرح، کنگره کمیسیون مشورتی فدرال در زمینه ادغام و تبدیل آزمایشگاه های تحقیق و توسعه دفاعی را مأمور کرد تا توصیه هایی برای بهبود عملکرد آزمایشگاه ها ارائه دهد. بر اساس راهنمایی آنها، اجرای طرح ادغام آزمایشگاه ها تا ژانویه ۱۹۹۲ به تعویق افتاد. کمیسیون مشورتی فدرال همچنین اعلام کرد که برای حل مشکل ریشه دار رقابت بین آزمایشگاه ها، آزمایشگاه متمرکز باید از فشار مالی آزاد باشد و مجبور به رقابت برای کسب بودجه تحقیقاتی نباشد. با ادامه برنامه ریزی، هویت آزمایشگاه متمرکز شروع به شکل گیری کرد. اگرچه آزمایشگاه متمرکز پیشنهادی در ابتدا در مطالعه LAB-21 به عنوان «آزمایشگاه تحقیقاتی مواد رزمی» نامیده شده بود، اما در نهایت نام آن به «آزمایشگاه تحقیقاتی ارتش» تغییر یافت. علاوه بر این، ارتش تصمیم گرفت که یک مدیر غیرنظامی در بالاترین جایگاه مدیریتی قرار گیرد و یک افس
ر ژنرال به عنوان معاون وی خدمت کند، برخلاف طرح اولیه که یک سرلشکر به عنوان فرمانده نظامی در کنار یک مدیر فنی غیرنظامی فعالیت می کرد. مطابق با الزامات تعیین شده توسط BRAC 91، ارتش LABCOM را منحل کرد و در ۲۳ ژوئیه ۱۹۹۲ به طور موقت آزمایشگاه تحقیقاتی ارتش ایالات متحده را تأسیس نمود. هفت آزمایشگاه LABCOM متعاقباً برای تشکیل ۱۰ اداره فنی ARL ادغام شدند: اداره الکترونیک و منابع تغذیه؛ اداره حسگرها، نشانه ها، پردازش سیگنال و اطلاعات؛ اداره محاسبات پیشرفته و علوم اطلاعات؛ اداره محیط میدان نبرد؛ اداره پیشرانش وسایل نقلیه؛ اداره سازه های وسایل نقلیه؛ اداره فناوری جنگ افزار؛ اداره مواد؛ اداره تحقیقات و مهندسی انسانی؛ و اداره تحلیل بقاپذیری/کشندگی. سایر عناصر ارتش که ARL در بدو تأسیس خود جذب کرد شامل دفتر فناوری و کاربرد مشاهده پذیری کم (LOTA)، دفتر مدیریت بقاپذیری (SMO)، بخشی از سازمان فناوری نشانه ها، حسگرها و پردازش سیگنال (S3TO)، دفتر مفاهیم سیستم های پیشرفته (ASCO)، مؤسسه تحقیقات ارتش در زمینه اطلاعات مدیریت، ارتباطات و علوم کامپیوتر (AIRMICS)، بخشی از آزمایشگاه تحقیقات سیستم ها (SRL)، بخشی از مرکز تحقیق، توسعه و مه
ندسی شیمیایی (CRDEC)، بخشی از آزمایشگاه تحقیق و توسعه تحرک هوایی ارتش (AMRDL)، بخشی از مرکز تحقیق، توسعه و مهندسی فرماندهی تانک-خودرو (TACOM)، بخشی از مرکز تحقیق، توسعه و مهندسی بلوار، و بخشی از آزمایشگاه دید در شب و الکترواپتیک (NVEOL) بودند. ارتش ایالات متحده در ۲ اکتبر ۱۹۹۲ رسماً آزمایشگاه تحقیقاتی ارتش ایالات متحده را با ریچارد ویتالی، مدیر سابق آزمایشگاه های شرکتی LABCOM، به عنوان مدیر موقت و سرهنگ ویلیام جی. میلر به عنوان معاون مدیر فعال کرد. ARL یک ماه بعد، در ۲ نوامبر ۱۹۹۲، به طور دائم تأسیس شد. تاریخچه اولیه (۱۹۹۲–۲۰۰۰). آزمایشگاه تحقیقاتی ارتش ایالات متحده که به تازگی تأسیس شده بود، با به ارث بردن مأموریت اصلی LABCOM، موظف به انجام تحقیقات داخلی برای تجهیز ارتش به فناوری های جدید شد. به طور خاص، ARL مسئولیت انجام بیشتر تحقیقات پایه ارتش را بر عهده داشت که برای تأمین نیازهای RDECها به کار می رفت. مشابه مدل صنعتی که در آن یک آزمایشگاه تحقیق و توسعه شرکتی از چندین بخش تولیدی در شرکت پشتیبانی می کند، از ARL انتظار می رفت که توسعه محصولات سطح بالاتر توسط RDECها را تقویت و تسریع کند. در نتیجه، ARL معمولاً
به عنوان «آزمایشگاه شرکتی» ارتش شناخته می شد. معماران تشکیل ARL تصور می کردند که دانش علمی و مهندسی پیشرفته ای که توسط این آزمایشگاه تولید می شود، به ارتش برتری فناورانه ای برای پیشی گرفتن از رقبای خود خواهد داد. ریچارد ویتالی به عنوان مدیر موقت ARL، بر ادغام عناصر مختلف ارتش در ARL نظارت داشت. با وجود اینکه دوره ریاست او کمی کمتر از یک سال به طول انجامید، ویتالی تغییرات بنیادینی در مدیریت ARL ایجاد کرد که بعدها عملیات اصلی آزمایشگاه را شکل داد. او با الهام از یک سابقه موفق در LABCOM، یک هیئت مشورتی از دانشمندان و مهندسان ارشد به نام «یاران ARL" (ARL Fellows) تأسیس کرد تا به مدیر در زمینه های مختلف مرتبط با تخصصشان مشاوره دهند. ویتالی همچنین انتقال فعالیت های تحقیق و توسعه موجود LABCOM به یک محیط جدید را تسهیل کرد. علی رغم جابجایی پرسنل ارتش از تأسیسات تحقیقاتی مختلف در سراسر کشور، اولین سال فعالیت ARL شاهد ادامه تحقیقات در حال انجام LABCOM بدون بروز مشکلات جدی بود. تلاش های تحقیقاتی انجام شده توسط ARL در آن سال شامل برنامه شبیه سازی واقعیت مجازی «لبه جنگجو» (Warrior's Edge)، پروژه ای برای افزایش قابلیت های
پیش بینی میدان نبرد در سیستم های اطلاعاتی موجود، و توسعه سیستم شناسایی رزمی میدان نبرد بود. در ۱۴ سپتامبر ۱۹۹۳، جان دبلیو. لاینز، مدیر سابق مؤسسه ملی استانداردها و فناوری (NIST)، به عنوان اولین مدیر ARL منصوب شد. پس از پایان جنگ سرد، دولت تحت ریاست ویلیام جی. کلینتون، به عنوان بخشی از طرح کاهش و بازآرایی دولت فدرال، خواستار کاهش بیشتر هزینه های دفاعی شد. لاینز با بهره گیری از این ابتکار برای «ابداع مجدد دولت»، فرصتی را برای حل آنچه که او مشکلات جدی در محیط های عملیاتی ادارات می دانست و مانع عملکرد آنها می شد، شناسایی کرد. برنامه اصلاحی او برای ARL شامل ادغام اختیارات بودجه بندی، ایجاد یک صندوق صنعتی و حساب های اختیاری، و پیکربندی مجدد ARL به عنوان یک آزمایشگاه باز به منظور افزایش تعداد تبادلات کارکنان بود. این تغییرات که ARL را به NIST شبیه می کرد، در دسامبر ۱۹۹۳ توسط ژنرال جیمی دی. راس، فرمانده AMC، تأیید شد. تقریباً در همان زمان، معاون وزیر دفاع کارگروهی را در زمینه مدیریت آزمایشگاه های دفاعی تشکیل داد که در سال ۱۹۹۴ تغییری در رویکرد عملیات ARL را توصیه کرد. این توصیه در نتیجه دستوری صادر شد که رئیس ستاد ار
تش برای «دیجیتالی کردن میدان نبرد» و افزایش قابلیت های ارتش ایالات متحده در علوم اطلاعات صادر کرده بود. با این حال، پس از بررسی، ارتش متوجه شد که بخش خصوصی در توسعه و عرضه ارتباطات دیجیتال بی سیم بسیار از ارتش پیشی گرفته است، همان طور که شیوع تلفن همراه در بازار تجاری گواه آن بود. ARL پول، زمان و نیروی انسانی لازم برای کمک به ارتش ایالات متحده برای رسیدن به سرعت بالای تکامل دستگاه های بی سیم تجاری را نداشت، چه رسد به اینکه جدیدترین پیشرفت ها را در کاربردهای نظامی بگنجاند. ارتش تشخیص داد که راه حل، پیوند دادن قابلیت های داخلی ARL با قابلیت های کسب وکارهای تجاری و آزمایشگاه های دانشگاهی است. این تصمیم منجر به تبدیل ARL به یک آزمایشگاه فدرال (federated laboratory) شد که تحقیق و توسعه در فناوری های دیجیتال را به مراکز تحقیقاتی تازه تأسیس در بخش خصوصی واگذار می کرد. این رویکرد که با نام آزمایشگاه فدرال (FedLab) شناخته می شد، مستلزم یک مشارکت کاری نزدیک تر بین ARL و بخش خصوصی بود که از طریق فرآیندهای قراردادی استاندارد قابل دستیابی نبود. برای غلبه بر این مشکل، ارتش ایالات متحده در ژوئیه ۱۹۹۴ به ARL اختیار داد تا وا
رد توافق نامه های همکاری تحقیقاتی شود. ARL به عنوان بخشی از FedLab، بودجه حداکثر ۱۰ مرکز تحقیقاتی جدید را تأمین کرد و فعالیت های سه مرکز برتر دانشگاهی موجود را نیز در خود ادغام کرد: مرکز تحقیقاتی محاسبات با کارایی بالا ارتش در دانشگاه مینه سوتا، مرکز علوم اطلاعات در دانشگاه کلارک آتلانتا، و مؤسسه فناوری پیشرفته در دانشگاه تگزاس در آستین. ARL در نهایت مدل FedLab را در سال ۲۰۰۱ متوقف کرد و اتحادهای فناوری مشترک (CTAs) و اتحادهای تحقیقاتی مشترک (CRAs) را به عنوان جانشینان مفهوم FedLab اتخاذ کرد. ایجاد ساختار FedLab منجر به چندین تغییر عمده در سازماندهی ادارات ARL شد. از آوریل ۱۹۹۵، بخش عمده ای از اداره حسگرها، نشانه ها، پردازش سیگنال و اطلاعات (S3I) با بخش هایی از اداره الکترونیک و منابع تغذیه (EPSD) ادغام شد تا اداره حسگرها (SEN) را تشکیل دهد. شاخه پردازش اطلاعات باقی مانده از S3I به شاخه علوم کامپیوتر نظامی از اداره محاسبات پیشرفته و علوم اطلاعات (ACIS)، بخش عمده ای از اداره محیط میدان نبرد (BED) و بخش هایی از EPSD پیوست تا اداره علوم و فناوری اطلاعات (IST) را ایجاد کند. در حالی که بقیه EPSD به اداره علوم فیزی
کی (PSD) تبدیل شد، باقیمانده ACIS به عنوان اداره شبیه سازی پیشرفته و محاسبات با کارایی بالا (ASHPC) سازماندهی مجدد شد. تیم تحلیل و ارزیابی جوی BED نیز به اداره تحلیل بقاپذیری/کشندگی (SLAD) منتقل شد. در سال ۱۹۹۶، ARL در پاسخ به درخواست های ارتش ایالات متحده برای کاهش تعداد ادارات، بازسازی بیشتری را تجربه کرد. این آزمایشگاه با ترکیب اداره فناوری جنگ افزار و اداره مواد، اداره تحقیقات جنگ افزار و مواد (WMRD) را تشکیل داد. همچنین با ترکیب اداره پیشرانش وسایل نقلیه و اداره سازه های وسایل نقلیه، مرکز فناوری وسایل نقلیه (VTC) را ایجاد کرد. SEN و PSD ادغام شدند تا اداره حسگرها و ادوات الکترونیکی (SEDD) را تشکیل دهند و ASHPC به مرکز محاسبات و اطلاعات شرکتی (CICC) تبدیل شد. تا سال ۱۹۹۷، ARL تنها پنج اداره فنی (WMRD, IST, SEDD, HRED, و SLAD) و دو مرکز (VTC و CICC) را مدیریت می کرد. در سال ۱۹۹۸، ARL رسماً دفتر تحقیقات ارتش (ARO) را در سازمان خود ادغام کرد. تا این زمان، ARO جدا از سایر عناصر سابق LABCOM وجود داشت. به عنوان بخشی از این تغییر، مدیر ARO به معاون مدیر ARL در امور تحقیقات پایه تبدیل شد. پس از بازنشستگی لاینز در
سپتامبر ۱۹۹۸، رابرت والن، مدیر سابق ایستگاه آزمایش آبراهه های سپاه مهندسین ارتش ایالات متحده، در دسامبر ۱۹۹۸ به عنوان دومین مدیر ARL منصوب شد. اندکی پس از آن، مرکز محاسبات و اطلاعات شرکتی به اداره محاسبات و اطلاعات شرکتی، و مرکز فناوری وسایل نقلیه به اداره فناوری وسایل نقلیه تغییر نام دادند. در مه ۲۰۰۰، ARL اداره علوم و فناوری اطلاعات و اداره محاسبات و اطلاعات شرکتی را با هم ترکیب کرد تا اداره علوم محاسباتی و اطلاعاتی (CISD) را تشکیل دهد. با این تغییر، ARL در مجموع، دفتر تحقیقات ارتش و شش اداره فنی را اداره می کرد. تاریخچه اخیر (۱۹۹۲–اکنون). حملات ۱۱ سپتامبر به ایالات متحده و آغاز متعاقب عملیات آزادی بلندمدت، حس فوریت را در سراسر ارتش ایالات متحده برای انجام هر کار ممکنی جهت تسریع بسیج قابلیت های تهاجمی نظامی ایالات متحده ایجاد کرد. ژنرال پال جی. کرن، فرمانده کل جدید منصوب شده AMC، بر لزوم ساده سازی فرایند توسعه فناوری ارتش برای سربازانش تأکید کرد. کرن با این باور که AMC محصولات خود را به سرعت کافی به گیرندگان مورد نظر تحویل نمی دهد، دستور اتحاد تمام آزمایشگاه ها و RDECهای AMC را تحت یک فرماندهی واحد به منظو
ر ایجاد هم افزایی صادر کرد. در اکتبر ۲۰۰۲، او فرماندهی تحقیق، توسعه و مهندسی ارتش ایالات متحده (RDECOM) را برای ادغام این تأسیسات تحقیقاتی تحت یک ساختار فرماندهی واحد ایجاد کرد. ارتش رسماً RDECOM را در ۱ مارس ۲۰۰۴ به عنوان یک فرماندهی زیرمجموعه اصلی تحت AMC تأسیس کرد. RDECOM که در مرکز توسعه فناوری ارتش قرار گرفت، اختیار ARL, RDECها، فعالیت تحلیل سیستم های آماد ارتش و بخشی از فرماندهی شبیه سازی، آموزش و ابزاردقیق را به دست آورد. در نتیجه، ARL که پیش از این مستقیماً به ستاد AMC گزارش می داد، از آن پس به RDECOM گزارش می داد. در طول دهه ۲۰۰۰ و اوایل دهه ۲۰۱۰، ARL عمدتاً بر روی پرداختن به چالش های فنی عملیاتی که در طول عملیات آزادی بلندمدت و عملیات آزادی عراق به وجود آمد، متمرکز بود. اگرچه تحقیقات پایه بلندمدت به طور سنتی محور اصلی کار ARL را تشکیل می داد، فشار سنگین از سوی رهبری ارتش، بخش بزرگی از توجه آزمایشگاه را به سمت راه حل های سریع در پاسخ به مشکلات فوری سربازان در صحنه نبرد معطوف کرد. نمونه ها شامل کیت بقاپذیری زرهی برای هاموی ام۹۹۸، خودروهای ام رپ (MRAP)، سیستم شکست فروسرخ غیرفعال راینو و کیت موقت قطعات
۵ برای هاموی M1114 بود. در طول این دوره از جنگ، آزمایشگاه به شدت از پروژه های بین اداره ای حمایت کرد و بودجه تحقیقات پرخطر، مشترک و چندرشته ای را در تلاشی برای فرموله بندی قابلیت های علمی و فناوری نوآورانه تر که فراتر از نیازهای مأموریتی ارتش بود، تأمین نمود. در سال ۲۰۱۴، ARL برنامه آزمایشی «پردیس باز» (Open Campus) را به عنوان بخشی از مدل کسب وکار جدید آزمایشگاه راه اندازی کرد که تمرکز بیشتری بر پیشبرد تحقیقات بنیادی مشترک در کنار اعضای برجسته صنعت، دانشگاه و سایر آزمایشگاه های دولتی داشت. برنامه پردیس باز که برای کمک به ARL در به دست آوردن دیدگاه های جدید در مورد مشکلات ارتش و حفظ ارتباط آزمایشگاه با نوآوری های علمی در مراحل اولیه طراحی شده بود، توسعه یک شبکه همکاری پیچیده را که ARL می توانست برای تسریع انتقال فناوری از آن بهره ببرد، در اولویت قرار داد. ابتکار پردیس باز ARL همچنین ایجاد سایت های منطقه ای ARL را تسهیل کرد که پایگاه های تحقیقاتی را در مکان های استراتژیک پردیس های دانشگاهی در سراسر قاره ایالات متحده تأسیس کردند. سایت های منطقه ای ARL پرسنل تحقیق و توسعه ارتش را در نزدیکی دانشگاه های محلی و منط
قه ای، مراکز فنی و شرکت ها مستقر کردند تا مشارکت ها را توسعه داده و علاقه به تحقیقات مرتبط با ارتش را تقویت کنند. اولین سایت منطقه ای، ARL غرب، در ۱۳ آوریل ۲۰۱۶ در پلایا ویستا، کالیفرنیا تأسیس شد. استقرار آن در مؤسسه فناوری های خلاق دانشگاه کالیفرنیای جنوبی منعکس کننده اهداف آزمایشگاه برای همکاری با سازمان های واقع در منطقه لس آنجلس و اطراف آن بود. دومین سایت منطقه ای، ARL جنوب، در ۱۶ نوامبر ۲۰۱۶ در آستین، تگزاس تأسیس شد. استقرار آن در مرکز تحقیقاتی جی.جی. پیکِل دانشگاه تگزاس در آستین منعکس کننده اهداف آزمایشگاه برای همکاری با سازمان ها در تگزاس و همچنین مناطق اطراف در نیومکزیکو، لوئیزیانا و اکلاهما بود. سومین سایت منطقه ای، ARL مرکزی، در ۱۰ نوامبر ۲۰۱۷ در شیکاگو، ایلینوی تأسیس شد. استقرار آن در مرکز کارآفرینی و نوآوری پولسکی دانشگاه شیکاگو منعکس کننده اهداف آزمایشگاه برای ایجاد حضور خود در منطقه غرب میانه بود. چهارمین سایت منطقه ای، ARL شمال شرق، در ۹ آوریل ۲۰۱۸ در برلینگتون، ماساچوست تأسیس شد. استقرار آن در مؤسسه تحقیقاتی جورج جی. کوستاس برای امنیت داخلی دانشگاه نورث ایسترن، به عنوان آخرین مکان پردیس گسترده
آزمایشگاه در نظر گرفته شد. در ۱ ژوئیه ۲۰۱۸، ارتش رسماً فرماندهی آینده ارتش ایالات متحده (AFC) را به عنوان چهارمین فرماندهی اصلی ارتش در کنار فرماندهی آماد ارتش ایالات متحده، فرماندهی آموزش و دکترین ارتش ایالات متحده و فرماندهی نیروهای ارتش ایالات متحده تأسیس کرد. این سازماندهی مجدد در پاسخ به انتقادات وزیر ارتش، مارک اسپر، در مورد سرعت پایین توسعه، آزمایش و استقرار فناوری های ارتش صورت گرفت. تشکیل AFC با هدف یکپارچه سازی تلاش های نوسازی ارتش تحت یک فرماندهی واحد انجام شد. در نتیجه، ارتش در ۳ فوریه ۲۰۱۹، RDECOM را از AMC به AFC منتقل کرد و نام آن را به فرماندهی توسعه قابلیت های رزمی ارتش ایالات متحده (CCDC) تغییر داد. اگرچه ARL جایگاه خود را به عنوان یکی از عناصر CCDC در این انتقال حفظ کرد، یکی از ادارات ARL، یعنی SLAD، از آزمایشگاه خارج و در مرکز تازه تأسیس داده و تحلیل تحت CCDC ادغام شد. پیشوند «CCDC» نیز به ابتدای نام هشت مرکز تحقیقاتی اختصاص یافته به این فرماندهی زیرمجموعه اصلی جدید اضافه شد: مرکز تسلیحات CCDC، مرکز هوانوردی و موشکی CCDC، آزمایشگاه تحقیقاتی ارتش CCDC، مرکز شیمیایی بیولوژیکی CCDC، مرکز C5I
SR CCDC، مرکز داده و تحلیل CCDC، مرکز سیستم های وسایل نقلیه زمینی CCDC و مرکز سرباز CCDC. در سال ۲۰۲۰، CCDC مخفف خود را به DEVCOM تغییر داد که در نتیجه آن، CCDC ARL به DEVCOM ARL تبدیل شد. در سال ۲۰۲۲، DEVCOM ARL ادارات فنی خود را منحل کرد و یک ساختار سازمانی مبتنی بر شایستگی را اتخاذ کرد که تلاش های تحقیقاتی داخلی و خارجی آزمایشگاه را برای تأکید بر اولویت های هدف گذاری شده ارتش در علم و فناوری، بازآرایی کرد. در سال ۲۰۲۳، DEVCOM ARL پنجمین سایت منطقه ای خود، ARL Mid-Atlantic را در آبردین پروو گراوند، مریلند تأسیس کرد. سازمان. تا سال ۲۰۲۴، DEVCOM ARL از سه اداره تشکیل شده است: اداره تحقیقات ارتش (ARD)، دفتر تحقیقات ارتش (ARO) و اداره کسب وکار تحقیقاتی (RBD). این آزمایشگاه تحقیقات بنیادی داخلی و خارجی را اجرا می کند که به ۱۱ شایستگی تحقیقاتی منتخب DEVCOM ARL پایبند است. این ۱۱ شایستگی عبارتند از: علوم زیستی و بیوتکنولوژی؛ علوم طیف الکترومغناطیسی؛ علوم انرژی؛ انسان در سیستم های پیچیده؛ علوم مکانیکی؛ علوم اطلاعات نظامی؛ علوم شبکه، سایبری و محاسباتی؛ علوم فوتونیک، الکترونیک و کوانتوم؛ علوم مواد فوق العاده؛ اثرات پ
ایانی؛ و علوم جنگ افزار. ARD تحقیقات داخلی آزمایشگاه را اجرا کرده و تلاش های تحقیقاتی شاخص DEVCOM ARL را مدیریت می کند. ARO برنامه های تحقیقاتی خارجی آزمایشگاه را در رشته های علمی مرتبط با شایستگی های تحقیقاتی آزمایشگاه اجرا می کند. ARO بودجه تحقیقات مرتبط با ارتش را که در دانشگاه ها و کسب وکارها در سراسر ایالات متحده انجام می شود، مدیریت می کند. ARO که در پارک مثلث تحقیقاتی در کارولینای شمالی واقع شده است، با اعضای دانشگاه و صنعت برای ترویج تحقیقات پرخطر اما با بازده بالا به منظور حل چالش های فناورانه ارتش، همکاری می کند. مأموریت آن از زمان تأسیس این سازمان به عنوان یک نهاد مستقل ارتش در سال ۱۹۵۱ تا حد زیادی بدون تغییر باقی مانده است. RBD عملیات و رویه های تجاری آزمایشگاه و همچنین سایت های منطقه ای ARL را مدیریت می کند. این اداره بر عناصر تجاری و مدیریتی سازمان نظارت دارد که شامل عملیات آزمایشگاه، مشارکت ها و برنامه ریزی استراتژیک و هماهنگی بودجه می شود. سایت های منطقه ای. DEVCOM ARL پنج سایت منطقه ای را در ایالات متحده مدیریت می کند که با دانشگاه ها و کسب وکارهای نزدیک برای پیشبرد اهداف علمی و فناورانه ارتش