Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بیشاپ را رسماً برای امنیت خود و محافظت از او در برابر "ضد انقلابیون" در حصر خانگی قرار دهد. روز بعد، مجمع عمومی فعالان حزب با حضور ۲۵۰ تا ۳۰۰ نفر برگزار شد. این جلسه در فضایی نفرت انگیز برگزار شد: بیشاپ به عنوان یک «فرصت طلب خرده بورژوا» که قادر به رهبری کشور به سمت سوسیالیسم نیست و همچنین به عنوان کسی که نمی خواهد رهبری مشترک حزب را برقرار کند، متهم شد. سپس بیشاپ در جایگاه حاضر شد و به شکست های خود در مرکزیت دموکراتیک اعتراف کرد، در حالی که در مورد امکان پذیری رهبری مشترک ابراز تردید کرد. ارول جورج احضار شد تا در جلسه حاضر شود و اتهامات خود را در مورد توطئه علیه بیشاپ تکرار کند. بیشاپ سکوت کرد که به عنوان اعتراف به گناه در انتشار تز کودتا تعبیر شد. کمیته مرکزی تصمیم گرفت تا زمان روشن شدن منشأ شایعه، نخست وزیر را در بازداشت نگه دارد. ژاکلین کرفت ، وزیر آموزش و پرورش و همراه بیشاپ، نیز با او زندانی شد. در ۱۴ اکتبر، سلوین استراکان ، وزیر بسیج، به دفتر روزنامه "«فری وست ایندین»" رفت و اعلام کرد که نخست وزیر برکنار شده و برنارد کورد اکنون رهبری کشور را بر عهده دارد. این خبر بلافاصله پخش شد و کل جمعیت به زودی از ب
حران آگاه شدند. در آن زمان سردرگمی در گرنادا شدید بود: برنارد کورد، در تلاش برای جبران اشتباه استراکان و آرام کردن هواداران موریس بیشاپ، استعفای خود را اعلام کرد، اما اطلاعات دیگر نشان می داد که او هنوز در قدرت است. فیدل کاسترو، بدون دخالت در امور گرنادا، نگرانی های خود را ابراز کرد. اتحاد جماهیر شوروی، به نوبه خود، در بلاتکلیفی باقی ماند و سفیر آن در محل ظاهراً به این سوال بسنده کرد که کدام یک، بیشاپ یا کورد، «مارکسیست تر» است. هواداران موریس بیشاپ در دستگاه جنبش ملی هند (NJM) بسیج شدند: کنریک رادیکس تظاهراتی را در حمایت از بیشاپ ترتیب داد، اما او عصر همان روز دستگیر شد. در ۱۵ اکتبر، نیروهای مسلح بیانیه ای صادر کردند که در آن بیشاپ را به عدم رعایت نظم حزبی متهم کرده و هشدار دادند که هیچ بی نظمی را تحمل نخواهند کرد. روز بعد، ژنرال هادسون آستین در رادیو صحبت کرد و موریس بیشاپ را به دیکتاتوری متهم کرد. بی نظمی در گرنادا حاکم شد و هواداران پرشمار بیشاپ در میان مردم علیه کورد و کمیته مرکزی حزب تظاهرات کردند، در حالی که جلساتی که توسط مخالفان بیشاپ سازماندهی شده بود به یک شکست مفتضحانه تبدیل شد. یونیسون وایتمن، که
در جلسه سازمان ملل شرکت می کرد، با ترس از اینکه بحران جدی که انقلاب با آن مواجه بود به "حمام خون" تبدیل شود، با عجله به گرنادا بازگشت. وایتمن و جورج لوئیزون تلاش کردند با کورد و استراکان مذاکره کنند و در مورد خطر مداخله خارجی در گرنادا بحث کردند، اما کورد که به لطف حمایت حزب و ارتش خود را از پیروزی مطمئن می دانست، این هشدار را جدی نگرفت و استدلال کرد که "امپریالیسم" در حال حاضر بسیار ضعیف است. یونیسون وایتمن سپس پنهان شد. جورج لوئیزون سعی کرد تظاهراتی ترتیب دهد، اما دستگیر شد. این آشوب در روزهای بعد فروکش نکرد و در ۱۹ اکتبر، جمعیتی از هواداران موریس بیشاپ محل اقامت او را تصرف کردند و نخست وزیر و همچنین ژاکلین کرفت را آزاد کردند. بیشاپ پیروزمندانه بر دوش هوادارانش حمل شد و آنها در خیابان های سن ژرژ رژه رفتند. سپس نخست وزیر جمعیت را به سمت پایگاه نظامی فورت روپرت، واقع در نزدیکی بندر شهر، هدایت کرد تا کنترل آن را به دست گیرد. در آنجا، بیشاپ نگهبانان را متقاعد کرد که از او و هوادارانش استقبال کنند، اما یک وسیله نقلیه حمل و نقل نظامی ساخت شوروی به سرعت از راه رسید که حاوی سربازان انقلابی بود که به سمت جمعیت آتش
گشودند. در تبادل آتش بین هواداران و مخالفان موریس بیشاپ، حدود ۲۹ نفر کشته و حدود صد نفر زخمی شدند، اگرچه برخی روایت ها از ۱۴۰ کشته حکایت دارند. موریس بیشاپ دستگیر شد: او و هفت زندانی دیگر، از جمله یونیسون وایتمن، فیتزروی بین و ژاکلین کرفت، در حیاط ساختمان جمع شده بودند. کمی بعد، افسری با دستورالعمل هایی بازگشت و به آنها گفت که اعدام آنها توسط کمیته مرکزی حزب تصمیم گرفته شده است؛ هشت زندانی - از جمله ژاکلین کرفت، هفت ماهه باردار - با مسلسل تیرباران شدند. یک افسر با بریدن گلوی موریس بیشاپ با چاقو، کار او را تمام کرد. در ساعات بعد، هادسون آستین اعلام کرد که در رأس یک «شورای نظامی انقلابی» متشکل از شانزده سرباز، قدرت را به دست می گیرد. برنارد کورد در ملاء عام ظاهر نشد. شایعات متناقضی در مورد او پخش شد، برخی ادعا می کردند که او در واقع رهبری دولت جدید را بر عهده دارد، برخی دیگر می گفتند که آستین او را برکنار کرده است. آستین همان شب در رادیو صحبت کرد، «پیروزی» ارتش انقلابی خلق بر «نیروهای ارتجاعی و فرصت طلب راست گرا» را اعلام کرد و یک حکومت نظامی چهار روزه را به مدت ۲۴ ساعت در سراسر کشور برقرار کرد و تصریح کرد که ه
ر کسی که این دستورالعمل را نقض کند، به محض مشاهده تیرباران خواهد شد. مداخله بین المللی. نوشتار اصلی: حمله ایالات متحده به گرنادا وقایع گرنادا خشم یکپارچه ای را در میان دولت های جامعه کارائیب برانگیخت. شورای نظامی انقلابی منزوی، با تغییر مسیر یک اسکادران دریایی آمریکایی که در مسیر لبنانِ در حال جنگ بود، به سمت گرنادا، بیش از پیش هیجان زده شد. دولت های کشورهای عضو سازمان کشورهای کارائیب شرقی در ۲۲ اکتبر، تحت رهبری دومینیکا و سنت لوسیا، در مورد اصل مداخله نظامی تصمیم گرفتند. در همان روز، رونالد ریگان از پروژه مداخله مطلع شد، که از نظر دولت آمریکا فرصتی برای عقب راندن کمونیسم در منطقه به نظر می رسید. سرهنگ دوم الیور نورث در شورای امنیت ملی مسئول نظارت بر عملیات مربوط به گرنادا بود. وزارت دفاع به دلیل خطر تلفات، ملاحظاتی را ابراز کرد، اما حمله بیروت در ۲۳ اکتبر، دولت ریگان را متقاعد کرد که باید توانایی های واکنش خود را نشان دهد. حمله به گرانادا، با نام رمز عملیات خشم فوری ، در ۲۵ اکتبر آغاز شد: رئیس جمهور ریگان، از جمله انگیزه های خود، حفاظت از هزاران شهروند آمریکایی که در گرانادا بودند و لزوم بازگرداندن قانون و ن
ظم پس از تصرف "گانگسترهای چپ گرا" را ذکر کرد. مارگارت تاچر ، نخست وزیر بریتانیا ، تا پس از وقوع حمله از این موضوع مطلع نشد. نیروهای مسئول این عملیات (۷۳۰۰ پرسنل نظامی آمریکایی توسط یک نیروی اعزامی کوچک کارائیبی متشکل از نیروهای آنتیگوا و باربودا، باربادوس، دومینیکا، جامائیکا، سنت لوسیا و سنت وینسنت و گرنادین ها پشتیبانی می شدند) تقریباً کنترل کامل جزیره را در عرض سه روز به دست گرفتند. هادسون آستین و برنارد کورد دستگیر شدند. در طول حمله، نبردی بین نیروهای آمریکایی و کوبایی رخ داد: بخش کوچکی از سربازان کوبایی حاضر در جزیره مقاومت شدیدی نشان دادند - ۲۴ نفر از آنها کشته شدند - اکثریت آنها روحیه مبارزه کمی از خود نشان دادند و به سرعت تسلیم شدند، که فیدل کاسترو آن را بسیار بد تجربه کرد. اکثر کشورهای غربی از این مداخله که بدون تأیید شورای امنیت سازمان ملل انجام شده بود، انتقاد کردند. سپس این عملیات با رأی مجمع عمومی محکوم شد. بریتانیا، در حالی که از محکومیت رسمی ابتکار عمل آمریکا خودداری می کرد، نارضایتی خود را از عدم اطلاع رسانی در مورد مداخله در کشوری که ملکه الیزابت دوم در آن زمان رئیس دولت آن بود، نشان می داد. ف
یدل کاسترو، به نوبه خود، هم به تهاجم آمریکا و هم به کودتاچیان علیه بیشاپ حمله کرد و دومی را با پل پوت مقایسه کرد . نیروهای آمریکایی به مردم اطلاع دادند که در طول تهاجم، ذخایر بزرگی از سلاح را توقیف کرده اند و آنها را، با کمی اغراق در اعداد، به عنوان مدرکی از خطری که منطقه را تهدید می کرد، ارائه دادند. ذخایر بزرگی از اسناد داخلی PRG و NJM مصادره و در ایالات متحده تحت عنوان جمعی اسناد گرنادا طبقه بندی شدند که یک صندوق مستند در مورد عملکرد رژیم را تشکیل می داد. گرانادا تا ۳۱ اکتبر ۱۹۸۳ توسط نیروهای اشغالگر اداره می شد، تا اینکه نیکلاس براثویت توسط فرماندار کل به ریاست شورای مشورتی موقت منصوب شد که به عنوان دولت موقت عمل می کرد. قانون اساسی احیا شد. سپس کشور حیات سیاسی خود را از نو ساخت. کندریک رادیکس و جورج لوئیزون ، هواداران جناح میانه رو جنبش جواهر جدید را زیر چتر یک حزب جدید، جنبش میهن پرستان موریس بیشاپ، گرد هم آوردند. ایان سنت برنارد، عضو سابق کمیته مرکزی جنبش جواهر جدید، با محکوم کردن مدیران MBPM به عنوان خائن، حزب جدید را اصلاح کرد: جنبش جواهر جدید که نفوذ آن تقریباً به صفر کاهش یافته بود، عمدتاً در جوامع
گرنادیایی از خارج از کشور هوادارانی داشت. انتخابات قانونگذاری در دسامبر ۱۹۸۴ برگزار شد و منجر به پیروزی بزرگی برای حزب ملی جدید شد که هربرت بلیز، رئیس سابق دولت ، با ادغام حزب ملی قدیمی گرنادا و چندین جنبش دیگر ایجاد کرده بود. جنبش میهن پرستان موریس بیشاپ ۵٪ آرا را به خود جلب کرد و هیچ نماینده منتخبی به دست نیاورد. بلیز برای سومین بار نخست وزیر شد. محاکمه ۱۸ نفر به اتهام قتل موریس بیشاپ و هفت زندانی دیگر در ژوئن ۱۹۸۵ آغاز شد، سپس تا مارس سال بعد به تعویق افتاد. در ۴ دسامبر ۱۹۸۶، ۱۷ نفر از متهمان محکوم و یک نفر تبرئه شد؛ ده نفر از اعضای سابق کمیته مرکزی NJM به اعدام محکوم شدند، از جمله هادسون آستین، برنارد و فیلیس کورد، سلوین استراکان و لیام جیمز. سپس این احکام به حبس ابد تخفیف یافت. میراث. علیرغم ماهیت بحث برانگیز رژیمش، موریس بیشاپ همچنان، به دلیل اصلاحات اجتماعی انجام شده توسط دولتش، توسط حداقل بخشی از افکار عمومی گرنادا، به عنوان یک رهبر سیاسی شایسته احترام در نظر گرفته می شود. فرودگاه پوینت سالینز که پس از سقوط PRG تکمیل شد، در سال ۲۰۰۹ به نام فرودگاه بین المللی موریس بیشاپ تغییر نام داد . جنبش میهن پرست
انه موریس بیشاپ هرگز نتوانست موفقیت جنبش جواهر جدید را بازیابد و همچنان یک حزب اقلیت بدون نماینده در پارلمان باقی ماند و متعاقباً از بین رفت. مسئله آزادی احتمالی « گرانادا ۱۷ » - یعنی افرادی که به خاطر کودتای ۱۹۸۳ و مرگ موریس بیشاپ محکوم شده بودند - به نام آشتی ملی، سال ها افکار عمومی گرانادا را دچار اختلاف کرده بود. سه نفر از آنها، از جمله هادسون آستین، در سال ۲۰۰۸ آزاد شدند. برنارد کورد و سیزده محکوم دیگر تا سال ۲۰۰۹ در بازداشت باقی ماندند، تا اینکه پس از دستور شورای خبرگان لندن برای بررسی احکام، دیوان عالی گرنادا آزادی آنها را تأیید کرد.
استخر مسکو (Moskva Pool) برای مدتی بزرگ ترین استخر روباز جهان بود. این بنا در سال ۱۹۵۸ در مسکو بر روی پی کاخ متروکهٔ شوراها، طبق طرح های معمار مسکویی، دیمیتری چچولین، ساخته شد. ساخت کاخ شوراها در سال ۱۹۳۷ آغاز شد و در سال ۱۹۴۱، زمانی که فولاد پی ساختمان برای مصالح جنگی در طول جنگ جهانی دوم استفاده شد، رها شد. ساخت و ساز پس از پایان جنگ از سر گرفته نشد و پی خالی کاخ شوراها در سال ۱۹۵۸ به یک استخر روباز تبدیل شد که از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۹۴ وجود داشت. آب آن گرم می شد تا فصل استخر تا هوای سردتر ادامه یابد. در سال ۱۹۹۵، کلیسای جامع مسیح منجی در جای خود مرمت شد، کلیسای جامع اصلی در سال ۱۹۳۱ توسط رژیم شوروی تخریب شده بود تا راه برای کاخ شوراها باز شود. ویژگی های معماری. استخر مسکو یک سازه هیدرولیکی دایره ای مصنوعی بود. قطر سطح آب ۱۳۰ متر، مساحت ۱۳ هزار متر مربع و حجم آب ۲۵ هزار متر مکعب بود. ظرفیت استخر شنا تا ۲۰ هزار بازدیدکننده در روز و تا سه میلیون نفر در سال بود. حدود ۲۴ میلیون نفر در طول ده سال اول بهره برداری از این استخر بازدید کردند. این استخر شنا در تمام طول سال فعال بود و حتی در دمای منفی ۲۰ درجه نیز پذیرای باز
دیدکنندگان بود. درجه سانتیگراد. دمای آب توسط یک سیستم گرمایش مصنوعی تنظیم می شد و در تابستان و زمستان به ترتیب از ۱۸ و ۲۲ درجه سانتیگراد کمتر نمی شد. در فصول سرد، آب تا ۳۲–۳۴ درجه سانتیگراد گرم می شد. درجه سانتیگراد. به دلایل ایمنی، استفاده از استخر در دمای کمتر از -۲۰ درجه مجاز نبود، زیرا بخار غلیظ و متراکم روی سطح آب، مشاهده شناگران و کار نجات غریق ها را دشوار می کرد. نظریه ای وجود دارد که می گوید ناحیه تبخیر عظیم سطح آب، علت خوردگی ساختمان های مجاور بوده است. [ "" ] آب از منبع آب شهری به استخر می آمد و در یک دیگ بخار گرم می شد. قبل از تأمین آب، از فیلترها عبور داده شده و کلرزنی می شد. این مرکز آزمایشگاهی داشت که کیفیت آب را بررسی می کرد. محوطه آبی استخر به بخش هایی برای شنا و ورزش آزاد تقسیم شده بود و هدف اصلی آن «شنا و تفریح تفریحی دسته جمعی» بود. این مجموعه شامل گروه های شنای درمانی و تفریحی برای کودکان و بزرگسالان، گروه های شنای موزون و واترپلو بود. یک بخش ورزشی با ورودی جداگانه برای آموزش مجهز شده بود. استخر ورزشی به هشت خط تقسیم شده بود و در مرکز آن، یک سکوی شیرجه به ارتفاع ۱۰ متر با امکان پرش از ارتف
اعات مختلف وجود داشت. این مجموعه همچنین دارای حمام با سونا بود. طراحی استخر روباز شامل محوطه سازی و زیباسازی محیط اطراف بود. مخزن آب توسط ساحلی به عرض ۱۱ متر با خاکریزی از شن دریا احاطه شده بود. پنج استخر کم عمق کودکان، نیمکت ها و درختانی در آنجا رشد کرده بودند. در کنار ساحل، غرفه هایی با صندوقداران، رختکن و بوفه وجود داشت که می توانستند همزمان دو هزار نفر را در خود جای دهند. آنها تجهیزات شنا را می فروختند و قرض می دادند. در طول زمستان، خروجی های استخر توسط راهروهای مخصوص به غرفه ها متصل می شدند. عمق استخر در ابتدا چهار متر بود، اما به دلیل افزایش تعداد غرق شدگی ها، کف آن با بتن پوشانده شد و ارتفاع آن به ۱٫۸۵ متر افزایش یافت. این استخر شنا در سیستم دفاع مدنی مسکو گنجانده شده بود و قرار بود در مواقع اضطراری یک مرکز ضدعفونی در آنجا فعالیت کند. مشکلات. منطقه تبخیر عظیم ناشی از سطح عظیم آب استخر، علت خوردگی ساختمان های مجاور بود. به طور خاص، کارمندان موزه پوشکین شکایت داشتند که موقعیت استخر روباز بر ایمنی نمایشگاه ها تأثیر منفی می گذارد. اختتامیه. ساخت استخر در مکانی که میراث فرهنگی تخریب شده بود، واکنش منفی مردم
مسکو را برانگیخت. عبارت «اول یک کلیسا کلیسای جامع بود، سپس زباله کاخ ساخته نشده شوراها، و حالا شرم استخر» (به ) به امری عادی تبدیل شد. در آوریل ۱۹۸۸، یک جنبش مردمی برای بازسازی کلیسای جامع عیسی نجات دهنده در مسکو پدیدار شد. در سپتامبر ۱۹۸۹، تصمیمی برای بازسازی آن در محل سابقش گرفته شد و یک سال بعد، سنگ بنای آن در کنار استخر شنا گذاشته شد. در سال ۱۹۹۱، استخر شنای مسکو فعالیت خود را متوقف کرد و به مدت سه سال متروکه شد، اگرچه در واقع شناگران در تابستان ۱۹۹۳ پذیرفته می شدند؛ در ۷ ژانویه ۱۹۹۵، پایه های کلیسای جامع گذاشته شد. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
هتل فور سیزنز مسکو، هتلی لوکس و مدرن در میدان مانژنایا در منطقه تورسکوی، مرکز مسکو، روسیه است. این هتل در ۳۰ اکتبر ۲۰۱۴ با نمایی شبیه به هتل مسکوا شوروی دهه 1930 ( افتتاح شد) که قبلاً در همین مکان قرار داشت. این بنا در نزدیکی میدان سرخ و در مجاورت تالار شهر قبل از انقلاب واقع شده است. این هتل از زمان افتتاح تا سال ۲۰۲۲ توسط هتل ها و استراحتگاه های چهار فصل اداره می شد، تا اینکه این مجموعه به دلیل تحریم های اقتصادی اعمال شده بر روسیه در نتیجه حمله روسیه به اوکراین، مدیریت هتل را متوقف کرد. این هتل همچنان از این نام استفاده می کند، اگرچه دیگر بخشی از این زنجیره بین المللی نیست. تاریخچه. ساختار اصلی. این هتل به دلیل استفاده از دو طرح مختلف برای بال های سازه مرکزی قابل توجه بود. رایج ترین (و احتمالاً جعلی) توضیح این است که شوسف یک طرح مفهومی واحد از نما را به استالین ارائه داد که نیمی از آن یک گزینه طراحی و نیمی دیگر یک گزینه طراحی متفاوت برای بال های ساختمان را نشان می داد. طبق داستان، استالین بدون توجه به دو گزینه، طرح را امضا کرد. از ترس اینکه استالین متوجه نشود که در انتخاب طرح شکست خورده است، تصمیم گرفته شد
که به سادگی یک بال از هر گزینه طراحی، در دو طرف ساختمان ساخته شود. یکی شامل پنجره های بزرگ و نمای آراسته تر بود، در حالی که دیگری پنجره های کوچکتر و جزئیات ساده تر بقیه نمای هتل را حفظ کرد. لابی هتل اصلی شامل ورودی به ایستگاه متروی مسکو، اوخوتنی ریاد، بود. در طول نبرد مسکو، توپ های ضدهوایی بر فراز هتل نصب شدند. برچسب ودکای استولیچنایا دارای یک طرح خطی از هتل است. هتل مسکوا در سال ۱۹۷۷، به مناسبت شصتمین سالگرد انقلاب اکتبر، گسترش یافت. یک بال جدید ۶ طبقه در قسمت پشتی، رو به میدان انقلاب، ساخته شد. هتل مسکوا در سال ۲۰۰۴ تخریب شد. سازه مدرن. سازه اصلی برای برآورده کردن نیازهای یک هتل درجه یک بیش از حد قدیمی شده بود، بنابراین کاملاً تخریب و با یک نمونه مشابه جایگزین شد که امکانات مدرن داخلی و یک پارکینگ زیرزمینی به آن اضافه شد. بخش اول مجموعه جدید، رو به میدان انقلاب، در محل بخش تخریب شده سال ۱۹۷۷ ساخته شد. این بخش که شامل دفاتر اداری و یک مرکز خرید به نام «فصل مد» بود، در سال ۲۰۱۲ افتتاح شد. بخش هتل، در محل ساختمان سال ۱۹۳۵، نمای نمادین را با پیروی از نقشه های بیرونی شوسف تا حد امکان دقیق، بازسازی می کند. این هت
ل در ۲۵ اکتبر ۲۰۱۴ با نام هتل چهار فصل مسکو افتتاح شد. از سال ۲۰۱۶، الکسی خوتین، تاجر روسی، مالک این هتل بود. هتل های فور سیزنز در مارس ۲۰۲۲ به دلیل تحریم های اقتصادی پس از حمله روسیه به اوکراین، مدیریت هتل را متوقف کردند، اما هتل همچنان از نام آنها استفاده می کند، اگرچه دیگر با این هتل های زنجیره ای مرتبط نیست. نگارخانه. &lt;gallery mode="packed" caption="هتل مسکوا/هتل فور سیزنز مسکو"&gt; پرونده:Александровский_сад,_вид_на_гостиницу_"Москва".jpg|جایگزین=Four Seasons Hotel Moscow| هتل فور سیزنز مسکو پرونده:Manegetorget.jpg|جایگزین=Four Seasons Hotel Moscow, with Manezhnaya Square in foreground| هتل چهار فصل مسکو، با میدان مانژنیا در پیش زمینه پرونده:MP9_Manege_Place_Moscow_Russia.jpg|جایگزین=Four Seasons Hotel Moscow under construction facing Manezhnaya Square, 2008| هتل چهار فصل مسکو، در حال ساخت، روبروی میدان مانژنایا ، ۲۰۰۸ پرونده:Moscow_hotel_renovation_2007.jpg|جایگزین=Construction of the Four Seasons Hotel Moscow, 2007| ساخت هتل چهار فصل مسکو، ۲۰۰۷ پرونده:Okhotny_Ryad_Street_from_East.jpg|جایگزین=Okhotn
y Ryad Street, with Fashion Season mall on the left and the Four Seasons Hotel Moscow in the distance| خیابان اوخوتنی ریاد، با مرکز خرید فشن سیزن در سمت چپ و هتل فور سیزن مسکو در دوردست پرونده:Manege4.jpg|جایگزین=The original Hotel Moskva just before demolition, with a huge neon sign on top advertising Baltika Beer| هتل اصلی مسکو درست قبل از تخریب، با یک تابلوی نئون بزرگ که آبجوی بالتیکا را تبلیغ می کند. پرونده:Old_Hotel_Moskva_demolished.jpg|جایگزین=After the demolition of the 1935 building| پس از تخریب ساختمان ۱۹۳۵ پرونده:RIAN_archive_887721_Defense_of_Moscow.jpg|جایگزین=Anti-aircraft gunners on the roof of the Hotel Moskva during the Battle of Moscow in 1941| توپچی های ضدهوایی بر روی پشت بام هتل مسکوا در طول نبرد مسکو در سال ۱۹۴۱ پرونده:Stamp_of_USSR_1074.jpg|جایگزین=Soviet stamp showing the Hotel Moskva| تمبر شوروی با تصویر هتل مسکوا پرونده:Four_Seasons_hotel_Moscow.jpg|جایگزین=Facade of the Four Seasons hotel in the winter| نمای هتل چهار فصل در زمستان &lt;/gallery&gt;
لیگ قهرمانان خلیج بیست و هشتم بیست و هشتمین دوره مسابقات باشگاهی خلیج برای باشگاه های کشورهای شورای همکاری خلیج فارس بود که در سال ۲۰۱۳ برگزار شد. گروه ها. ۱ الحاله بعد از قرعه کشی مرحله گروهی جایگزین الوصل شد.
هتل روسیا () هتلی در مسکو بود و از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۸۰ بزرگ ترین هتل جهان بود تا زمان تعطیلی آن در سال ۲۰۰۶، با ۳۱۸۲ اتاق، دومین هتل بزرگ اروپا باقی ماند. در طول حیات خود، این هتل از حدود ده میلیون مهمان، از جمله بیش از دو میلیون خارجی، پذیرایی کرد. مهمانان مشهور هتل شامل میخائیل گورباچف، جورج اچ دبلیو بوش و مایک تایسون بودند. تاریخچه. پیشینه: تخریب زاریادیه. در سال ۱۹۴۷ بخش عمده ای از زاریادیه تخریب شد و زمین برای ساخت آسمان خراشی که توسط دیمیتری چچولین طراحی شده بود، آماده شد. این پروژه در مرحله پی ریزی لغو شد. یک کارت پستال مربوط به سال ۱۹۴۷ نشان می دهد که علاوه بر ردیف کلیساهای موجود در خیابان واروارکا، این دور از تخریب، ساختمان های دو طبقه در خیابان موسکوورِتسکایا، کنار پل، و دیوار کیتای-گورود رو به رودخانه را نیز از تخریب نجات داد. به گفته پی.وی. سایتین، کلیسای تاریخی سنت آنا و سایر آثار باستانی باید در پارک کولومنسکویه تخریب و بازسازی می شدند؛ این امر محقق نشد. این مکان بیش از ۱۵ سال خالی ماند. هتل. هتل روسیا از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۷ به دستور دولت شوروی در مسکو ساخته شد. در ساخت و ساز از پایه های موجود یک پروژ
ه آسمان خراش لغو شده، ساختمان اداری زاریادیه، که هشتمین ساختمان از مجموعه ساختمان هایی بود که اکنون به عنوان "هفت خواهران" شناخته می شوند، استفاده شد. یکی از پیش نیازهای ساخت مجتمع توریستی جدید در مسکو، رفع کمبود اتاق های هتل بود. این امر به ویژه پس از ساخت کاخ کرملین اهمیت یافت. هتل مورد نظر باید نه تنها گردشگران، بلکه نمایندگان کنگره و شرکت کنندگان در کنگره ها را نیز در خود جای می داد. در سال ۱۹۵۶، اداره معماری و برنامه ریزی مسکو، وظیفه ساخت مجموعه هتل را که توسط معمار دیمیتری چچولین و مهندسان ان.دی. ویشنوفسکی و ان.ان. گورباتکو پیشنهاد شده بود، تصویب کرد. در سال ۱۹۵۸، چچولین برای دیدن بهترین نمونه های معماری هتل و همچنین مشاوره با نمایندگان شرکت آمریکایی هیلتون، به لندن و پاریس سفر کرد. در سال ۱۹۶۰، طرح هتل در مسکو سرانجام توسط مقامات تصویب شد و ساخت و ساز در سال ۱۹۶۴ آغاز شد. ساخت و ساز در ۱ ژانویه ۱۹۶۷ به پایان رسید. در زمان ساخت آن، هتل روسیا با ۳۱۸۲ اتاق بزرگ ترین هتل جهان بود. این مجموعه شامل سه رستوران، چندین کافه، بار و بوفه، یک سینمای زاریادیه، یک سالن کنسرت با ۲۶۰۰ صندلی، یک سونا با استخر شنا، خشکش
ویی، یک مرکز تلفن، یک فروشگاه و غیره بود. تعداد کارکنان ۱۳۲۰ نفر بود. در سال ۱۹۸۰، قبل از المپیک تابستانی ۱۹۸۰، این رکورد توسط هتل ایزمایلوو در مسکو با ۵۰۰۰ اتاق شکسته شد، اگرچه تا زمان تعطیلی آن در سال ۲۰۰۶، دومین هتل بزرگ اروپا باقی ماند آتش. در ۲۵ فوریه ۱۹۷۷، آتش سوزی بزرگی در ساختمان رخ داد که منجر به کشته شدن ۴۲ نفر و زخمی شدن ۵۰ نفر شد. ویژگی های معماری. این مجموعه هتل ۱۳ هکتار را اشغال کرده و بر روی فونداسیون تکمیل شده یک ساختمان بلند ناتمام ساخته شده است. به عبارت دیگر، هتل روسیا یک مستطیل بسته به ابعاد ۲۵۰ در ۱۵۰ متر بود، که از چهار ساختمان ۱۲ طبقه با یک حیاط تشکیل شده بود. به دلیل تفاوت در ناهمواری های بین خیابان واروارکا و ساحل مسکوورتسکایا، سه ساختمان از چهار ساختمان بر روی یک ستون بلند ساخته شده بودند. معماری هتل روسیا به سبک بین المللی نزدیک است. نمای ساختمان ها با روکش های روشن و ریتم واضح پنجره های آلومینیومی مشخص می شد. استیلوبات ساختمان با گرانیت قهوه ای صیقل داده شده پوشانده شده بود. ویژگی غالب معماری ساختمان، برج شمالی ۲۳ طبقه بود که نمای شمالی را تاجگذاری می کرد. نمای جنوبی رو به ساحل مسک
وورتسکایا قرار داشت و توسط یک تفرجگاه تقسیم می شد. در ۵ نوامبر ۱۹۷۱، تالار کنسرت مرکزی روسیه با ظرفیت ۲٫۵ هزار صندلی در ساختمان جنوبی افتتاح شد. در دکوراسیون داخلی تالار از ترکیبات سنتی معماری کاخ روسی استفاده شده بود: سنگ مرمر سفید، برنز و چوب های قیمتی. صحنه و حیاط سالن اجتماعات با رنگ های روشن ساخته شده بود. سالن اجتماعات قابل تغییر بود: می توانست شیب دار یا افقی باشد. یک سیستم ترجمه مستقیم به هشت زبان در صندلی ها نصب شده بود. تالار کنسرت می توانست برای نمایش فیلم و نمایش فیلم استفاده شود. علاوه بر این، رستوران ها و سالن های VIP، یک کتابخانه، یک آرایشگاه و سایر مشاغل نیز در مجموعه هتل جای داده شده بودند. بخش زیرزمین ساختمان که محیط آن دو یا سه طبقه را اشغال می کرد، شامل لابی ها و راهروهای منتهی به حیاط بود. تراس ها، پله های خارجی و رمپ های ساختمان به زیرزمین متصل بودند. در زیر هتل تأسیسات نظامی، مانند یک سنگر که می توانست به عنوان پناهگاه بمب مورد استفاده قرار گیرد، وجود داشت. برچیدن. هتل روسیا در اول ژانویه ۲۰۰۶ تعطیل شد. تخریب ساختمان در مارس ۲۰۰۶ برای ساخت یک مجتمع تفریحی برنامه ریزی شده آغاز شد که قرار
بود تا حدودی بر اساس طراحی منطقه قدیمی زاریادیه ساخته شود. این پروژه قرار بود توسط معمار بریتانیایی، سر نورمن فاستر، نظارت شود و شامل یک هتل جدید دو هزار اتاقه با آپارتمان ها و یک پارکینگ می شد. در اکتبر ۲۰۰۶، دیوان عالی داوری نتایج مناقصه بازسازی هتل روسیا در نزدیکی کرملین را لغو کرد. محل هتل تا سال ۲۰۱۳ خالی ماند، تا اینکه اعلام شد پارک زاریادیه در آنجا توسعه خواهد یافت. این پارک در نوامبر ۲۰۱۷ افتتاح شد. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
جیک اوانز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است که در حال حاضر برای لستر سیتی در پست مهاجم بازی می کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۶ سال انگلستان بازی کرده است. دوران باشگاهی. او که محصول آکادمی لستر سیتی است، از ۱۶ سالگی شروع به بازی در تیم زیر ۲۳ سال این باشگاه کرد. در ۷ فوریه ۲۰۲۵ به فهرست بازیکنان مسافری برای مسابقه جام حذفی مقابل منچستر یونایتد دعوت شد و کمی بعد با ۱۱ گل، بهترین گلزن لیگ برتر ۲ بود. در آن زمان بود که به صورت منظم با تیم اصلی تمرین کرد. او اولین بازی حرفه ای و بزرگسالان خود را برای لستر سیتی در تاریخ ۱۲ آوریل ۲۰۲۵ در دقیقه ۹۸ به جای کِیزی مک آتیِر در تساوی ۲–۲ مقابل برایتون و هاو آلبیون انجام داد. دوران ملی. اوانز در آوریل ۲۰۲۴ به تیم ملی فوتبال زیر ۱۶ سال انگلستان برای یک تورنمنت دوستانه دعوت شد. سبک بازی. اوانز در پست هافبک کناری یا مهاجم بازی می کند و در گرفتن توپ از مدافعان و نگه داشتن توپ در حمله مهارت دارد. او دارای سرعت انفجاری بالا و مهارت بالایی در گلزنی است.
تورنیکه گوگریچیانی (؛ زادهٔ ۳۱ اکتبر ۱۹۸۶) مجری تلویزیونی و بازیگر تئاتر و سینما و تلویزیون اهل گرجستان است. او در ۳۱ اکتبر ۱۹۸۶ متولد شد. در سال ۲۰۰۷ از دانشگاه فنی گرجستان در رشته معماری و سپس در سال ۲۰۱۰ از دانشکده هنرهای نمایشی و سینمایی دانشگاه تئاتر و فیلم شوتا روستاولی فارغ التحصیل گردید. در سال ۲۰۰۹ یک دورهٔ پنج ماهه بازیگری در کارگاه رِزو گابریادزه گذراند. او از سال ۲۰۰۷ بازیگر تئاتر «مرکز دولتی موسیقی و درام تفلیس» است. وی در سال ۲۰۱۷ فیلمی کوتاه به نام "آندرو" ساخت. داستان فیلم درباره معماری بیکار به نام آندرو، است که به همراه پسر ۱۱ ساله اش، داتو، برای تجارت اجناس ارزان قیمت دست دوم به ترکیه می رود. در جاده، آنها یک مسافر ترکیه ای به نام تانر را سوار می کنند. این ملاقات، این سفر بی خطر را به مجموعه ای از اتفاقات ناگوار برای آندرو و پسرش تبدیل می کند.
ایاگو باریروس نونِز (زادهٔ ۵ ژانویهٔ ۲۰۰۸ در پنتئارئاس) بازیکن فوتبال گالیسیایی است که در پست هافبک کناری و در حال حاضر برای سلتا ویگو بی بازی می کند. دوران باشگاهی. ایاگو باریروس فوتبال خود را از رده های پایه در انجمن ورزشی ویلا دو کورپوس آغاز کرد، باشگاهی در پنتئارئاس که از ادغام «باشگاه فوتبال پنتئارئاس» و «انجمن ورزشی او کوندادو» تشکیل شده است. سپس به تیم های پایه سلتا ویگو پیوست و تا رسیدن به تیم دوم این باشگاه یعنی سلتا ویگو بی پیش رفت. در ۸ دسامبر ۲۰۲۴، او به جوان ترین بازیکنی تبدیل شد که برای سلتا ویگو بی گلزنی کرده است و با ۱۶ سال سن رکورد قبلی که متعلق به بازیکنی ۱۷ ساله بود را شکست. دوران ملی. در سپتامبر ۲۰۲۴، باریروس به تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال اسپانیا دعوت شد و از آن زمان چندین بار دیگر نیز به تیم ملی فراخوانده شده و گل هایی برای این تیم به ثمر رسانده است.
روستا (؛ ) یک فیلم درام گرجی است که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد. این فیلم نخستین بار در جشنواره بین المللی فیلم سیاتل به نمایش درآمد. از بازیگران فیلم می توان به تورنیکه گوگریچیانی اشاره کرد.