Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
احمس-سات کاموس (؛ ) یک شاهدخت در مصر باستان در اواخر دوران حکمرانی دودمان هفدهم مصر و اوایل دودمان هجدهم مصر بود. او احتمالاً تنها فرزند شناخته شده فرعون کاموس باشد. او با عمویش احمس یکم ازدواج کرد و القاب "همسر بزرگ سلطنتی" و "همسر خدای آمون" به او داده شد اما آنها هیچ فرزندی نداشتند. به پیروی از سنت مصری، احمس یکم همسران دیگری از جمله خواهرش احمس نفرتاری داشت. مومیایی سات کاموس در سال ۱۸۸۱ در یک گور مخفی در دیر البحری کشف شد. جسد را در تابوت مردی به نام پدی آمون که در دوران دودمان بیست و یکم مصر زندگی می کرد گذاشته بودند. بسته مومیایی او توسط گستون مسپرو در ۱۹ ژوئن ۱۸۸۶ باز شد. طبق بررسی ها، سات کاموس هنگام مرگ حدود ۳۰ ساله بود. این شواهدی را تأیید می کند که او در سال ۱۸ (۱۵۳۳ قبل از میلاد) مرده است. گرافتن الیوت اسمیت او را به عنوان یک زن قوی هیکل با جثه ای تقریباً مردانه توصیف کرد. مومیایی توسط دزدان مقبره آسیب دید. پس از مرگ او، احمس یکم لقب «"همسر بزرگ سلطنتی"» را به ملکه احمس-حنوت تمحو و پس از مرگ او، به احمس نفرتاری، مادر آمنهوتپ یکم اعطا کرد.
خالد ای. بی دون استاد حقوق عرب و مسلمان آمریکایی است که در دانشکده حقوق “ساندرا دی اوکانر” دانشگاه ایالتی آریزونا به عنوان استاد حقوق فعالیت می کند و همچنین پژوهشگر مقیم در مرکز اینترنت و جامعه برکمن در دانشگاه هاروارد است. تمرکز بی دون بر موضوعاتی مانند اسلام هراسی، به ویژه ارتباط آن با جنگ علیه تروریسم و مسائل امنیت ملی ایالات متحده است. کتاب های او شامل «اسلام هراسی آمریکایی: درک ریشه ها و پیدایش ترس» و «جنگ های صلیبی جدید: اسلام هراسی و جنگ جهانی علیه مسلمانان» می شود.. او همچنین یکی از ویراستاران کتاب «اسلام هراسی و قانون» است که توسط انتشارات دانشگاه کمبریج منتشر شده است. زندگینامه. خالد بی دون در دیترویت، میشیگان به دنیا آمد و بزرگ شد. او مدارکی از دانشگاه میشیگان، دانشگاه تورنتو و دانشگاه UCLA دارد. بی دون همچنین عضو هیئت علمی وابسته به پروژه پژوهش و مستندسازی اسلام هراسی در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی است و به عنوان استاد فوق العاده در مرکز دزموند توتو برای دین و عدالت اجتماعی در دانشگاه کیپ غربی فعالیت می کند. او پیش تر به عنوان پژوهشگر مقیم در مرکز اینترنت و جامعه برکمن در دانشگاه هاروارد خدمت کرده و
در چندین دانشکده حقوق، از جمله دانشگاه آرکانزاس، دانشگاه وین استیت، و دانشگاه UCLA تدریس کرده است. تجربه شخصی از تبعیض نژادی. در سال ۲۰۱۹، خالد بی دون می گوید که در یک پرواز داخلی با تبعیض نژادی مواجه شد، که به گزارش روزنامه Arkansas Times، این حادثه با یک درگیری شامل کاپیتان هواپیما به اوج خود رسید. یک گزارش پلیس در این رابطه ثبت شد. حرفه. علاقه مندی های علمی خالد بی دون شامل حقوق اساسی، حقوق مدنی و رابطه میان نژاد و اسلام در ایالات متحده است. تحقیقات او در نشریات دانشگاهی مانند UCLA Law Review، Northwestern Law Review و Harvard Civil Rights–Civil Liberties Law Review منتشر شده است. آثار او درباره موضوعاتی مانند نظارت، تروریسم و سیاست های ضد مسلمانان همچنین در رسانه هایی نظیر نیویورک تایمز، واشنگتن پست، الجزیره و سی ان ان مورد اشاره قرار گرفته است. بی دون بر مسائل هویتی مرتبط با عرب ها، خاورمیانه ای ها و مسلمانان تمرکز دارد، به ویژه در زمینه جنبش های طرفدار فلسطین. کارهای او به موضوعاتی همچون گردهمایی ۷ اکتبر در سیدنی، تیراندازی های مسجد کرایست چرچ و جنگ غزه پرداخته است. او همچنین به طور گسترده درباره درگیری
غزه و پیامدهای قانونی و انسانی آن صحبت کرده است. دولت استرالیا ویزای بی دون را به دلیل ادعای او در سیدنی لغو کرد؛ ادعایی که بیان می کرد سالگرد حملات ۷ اکتبر به رهبری حماس علیه اسرائیل روزی برای «جشن قابل توجه» است. کارهای بی دون همچنین شامل مشاوره به دولت ها و نهادهای سیاست گذاری می شود. او به مدت سه سال در کمیسیون حقوق مدنی ایالات متحده خدمت کرد و یک بورسیه برابری بنیاد جامعه باز دریافت کرد. در سال ۲۰۲۱، بی دون به عنوان عضو افتخاری هیئت علمی مرکز دزموند توتو برای دین و عدالت اجتماعی پیوست. بی دون جوایزی مانند جایزه مربی فردریک داگلاس را دریافت کرده است. همچنین در سال ۲۰۲۱، دانشگاه وسترن کیپ در آفریقای جنوبی او را «استاد فوق العاده» نامید. در کتاب خود، جنگ های صلیبی جدید: اسلام هراسی و جنگ جهانی علیه مسلمانان، او نوشت که ارتباط عبارت «الله اکبر» با تروریسم توسط رسانه های جمعی و تحلیل گران تلویزیونی تشدید شده است. او اضافه می کند که فیلم ها و برنامه های تلویزیونی نیز از این عبارت به عنوان یک کلیشه سینمایی استفاده می کنند.
فرماندهی تجهیزات نیروی هوایی () یک فرماندهی اصلی در نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا است، که در تاریخ ۱ ژوئیه ۱۹۹۲ از طریق ادغام فرماندهی تجهیزات هوایی و فرماندهی سامانه های نیروی هوایی تأسیس شد. قرارگاه مرکزی فرماندهی تجهیزات نیروی هوایی در پایگاه نیروی هوایی رایت-پترسون، دیتون، اوهایو قرار دارد. این سازمان یکی از ۹ فرماندهی اصلی نیروی هوایی است، که بالغ بر ۸۰ هزار پرسنل نظامی و غیرنظامی دارد، از نظر بودجه بزرگ ترین فرماندهی نیروی هوایی و از نظر پرسنل دومین فرماندهی نیروی هوایی است و بیش از ۴۰ درصد از کل نیروی کار غیرنظامی نیروی هوایی را در اختیار دارد. این فرماندهی تحقیق، توسعه، آزمایش و ارزیابی را انجام می دهد و خدمات مدیریت اکتساب و چرخه عمر و پشتیبانی لجستیک، همچنین نگهداری و مدیریت برنامه سیستم های تسلیحاتی موجود و آینده را برای نیروی هوایی آمریکا ارائه می نماید.
سوفیا پالایولوگینا (حدود ۱۴۴۹ – ۷ آوریل ۱۵۰۳) یک شاهدخت بیزانسی از دودمان پالایولوگی و همسر دوم ایوان سوم، شاهزاده بزرگ مسکو بود. پدرش توماس پالایولوگوس حاکم امیرنشین موریا بود. سوفیا از سمت پسر بزرگش واسیلی سوم که پس از ایوان سوم بر تخت نشست، مادربزرگ پدری ایوان مخوف نخستین تزار و بنیان گذار روسیه تزاری بود. تولد و اوایل زندگی. سوفیا در حدود سال ۱۴۴۹ در مورا به دنیا آمد. پدرش توماس پالایولوگوس حاکم امیرنشین مورا و برادر کوچک تر کنستانتین یازدهم (سلطنت: ۱۴۴۹–۱۴۵۳) آخرین امپراتور بیزانس بود. مادرش کاترین، دختر و وارث چنتریون دوم زاکاریا آخرین شاهزاده مستقل آخائا و بارون آرکادیا بود. سقوط بیزانس در سال ۱۴۵۳ نقطهٔ عطفی در زندگی سوفیا بود. هفت سال بعد در سال ۱۴۶۰، ارتش عثمانی به موریا حمله کرد و توماس و خانواده اش به کورفو و سپس به رم فرار کردند. کاترین با فرزندانش در کورفو ماند و در ۱۶ اوت ۱۴۶۲ در آنجا درگذشت. سوفیا و برادرانش پس از مرگ پدرشان توسط پاپ به فرزندی پذیرفته شدند. سوفیا که در مذهب ارتدکس متولد و بزرگ شده بود، ممکن است در رم به مذهب کاتولیک گرویده باشد. او سال های بعدی خود را در دربار پاپ سیکستوس چهار
م گذراند. ازدواج سوفیا و ایوان سوم توسط پاپ پل دوم در سال ۱۴۶۹ و احتمالاً به امید تقویت نفوذ کلیسای کاتولیک در روسیه و در نهایت، اتحاد کلیساهای ارتدکس و کاتولیک پیشنهاد شد. از آن سو، ایوان به جهت اصل و نسب بیزانسی سوفیا از این ازدواج استقبال می کرد. ازدواج با ایوان سوم. ماریا بوریسونا همسر اول ایوان سوم در سال ۱۴۶۷ درگذشته بود. ایوان از ازدواجش با ماریا پسری به نام ایوان داشت که در سال ۱۴۵۸ به دنیا آمده بود. در ۲۴ ژوئن ۱۴۷۲، سوفیا و همراهانش رم را ترک کردند و در ۱۲ نوامبر همان سال به مسکو رسیدند. حتی پیش از عزیمت او به روسیه، آشکار بود که برنامه های واتیکان برای اینکه سوفیا نمایندهٔ مذهب کاتولیک در مسکو باشد، شکست خورده است. عروسی رسمی بین ایوان سوم و سوفیا در همان روز ۱۲ نوامبر ۱۴۷۲ در کلیسای جامع رستاخیز (مسکو) برگزار شد و بلافاصله پس از عروسی، سوفیا به مذهب پدرانش یعنی ارتدکس بازگشت. سوفیا از شیوهٔ منزوی بودن زنان در روسیه پیروی نکرد و مانند ملکه های بیزانسی زندگی می کرد. او از سال ۱۴۷۰ تا ۱۴۹۰ یازده فرزند شامل پنج پسر و شش دختر از ایوان به دنیا آورد. به زودی دربار مسکو به دو گروه حامیان ایوان جوان (که از
سال ۱۴۷۷ رسماً به طور مشترک با پدرش حکومت می کرد) و سوفیا پالایولوگینا تقسیم شدند. زمانی که ایوان جوان با النا، دختر استفن سوم مولدووا ازدواج کرد، تنش میان دو جناح بیشتر هم شد. زمانی که ایوان جوان پس از بیمار شدن در ۷ مارس ۱۴۹۰ درگذشت، این شایعه وجود داشت که سوفیا او را مسموم کرده است. دست کم در سال ۱۴۹۷، سوفیا و پسر بزرگش واسیلی توطئه ای برای کشتن دیمیتری، پسر ایوان جوان ترتیب دادند؛ اما کارشان به رسوایی کشید و احتمالاً از دربار اخراج شدند. در ۴ فوریهٔ ۱۴۹۷، دیمیتری جوان به عنوان فرمانروای مشترک با پدربزرگش ایوان سوم، تاج گذاری کرد. با این همه، در سال ۱۵۰۲ نظر ایوان تغییر کرد. دیمیتری و مادرش النا برای همیشه زندانی شدند و واسیلی پسر سوفیا که به دربار بازگشته بودند، فرمانروای مشترک و جانشین ایوان شد. مرگ و ارزیابی. پیروزی پسرش واسیلی در رسیدن به جانشینی، آخرین رویداد مهم زندگی سوفیا بود. او در ۷ آوریل ۱۵۰۳ و دو سال پیش از شوهرش ایوان سوم درگذشت. پیکر او در یک تابوت بزرگ سنگی سفید در سرداب صومعه معراج و در کنار قبر ماریا بوریسونا، همسر اول ایوان به خاک سپرده شد. ایوان سوم ازدواج با سوفیا پالایولوگینا را به عنو
ان راهی برای آوردن مشروعیت بیزانسی به دربار روسیه انتخاب کرده بود. مطابق باور رایج، این کار موجب ورود هرچه بیشتر آیین ها و نمادهای بیزانسی به دربار روسیه شد. تأثیر سوفیا بر دربار چشمگیر بود. ایوان سوم نماد عقاب دو سر بیزانسی را به پیشنهاد او در نشان سلطنتی روسیه گنجانید. ایوان همچنین سنت های بیزانس خاصی را در مراسمات روسیه وارد کرد؛ مانند انجام تاج گذاری های بیشتر و مبتنی بر کلیسا.
فرماندهی آموزش و تمرین هوایی () یکی از ۹ فرماندهی اصلی نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا است، که به ستاد فرماندهی نیروی هوایی ایالات متحده گزارش می دهد. این سازمان در ۱ ژوئیه ۱۹۹۳ از ادغام فرماندهی آموزش هوایی و دانشگاه هوایی تأسیس شد. ستاد مرکزی فرماندهی آموزش و تمرین هوایی در پایگاه هوایی رندالف، تگزاس قرار دارد. این فرماندهی وظیفه آموزش اولیه و آموزش حرفه ای در نیروی هوایی را برعهده دارد، دارای بیش از ۴۸ هزار عضو فعال وظیفه و ۱۴ هزار پرسنل غیرنظامی می باشد و مسئولیت حدود ۱۶۰۰ هواپیما را برعهده دارد. مأموریت فرماندهی آموزش و تمرین هوایی استخدام، آموزش و پرورش هوانوردان برای ارائه به نیروی هوایی آمریکا است.
آناستازیا رومانوفا (۱۵۳۰ – ۷ اوت ۱۵۶۰) نخستین تزاریتسا تاریخ روسیه به عنوان اولین همسر ایوان مخوف، بنیان گذار روسیه تزاری بود. او همچنین مادر فیودور یکم، دومین و آخرین تزار روسیه از دودمان روریک بود. ازدواج ایوان با آناستازیا موجب ارتباط دو خاندان سلطنتی تاریخ روسیه یعنی دودمان روریک و دودمان رومانوف و سرآغاز تغییرات شگرف شد. برادر او نیکیتا رومانوویچ، نخستین کسی بود که به افتخار نام پدرش (که اولین پدر یک تزاریتسا بود) نام خانوادگی «رومانوف» را برگزید. نیکیتا پدربزرگ میخائیل رومانوف نخستین تزار روسیه از خاندان رومانوف بود که نیم قرن بعد بر تخت سلطنت نشست. نوادگان او تا سه قرن آینده بر روسیه حکم راندند.
آرابلا لیثم (به ؛ زادهٔ ) که بیشتر با نام هنری بیبی کوئین شناخته می شود، خوانندهٔ اهل آفریقای جنوبی می باشد که در لندن مستقر است. او که در دوربان، آفریقای جنوبی زاده شد و رشد یافت در سن ۱۸ سالگی به لندن نقل مکان کرد تا حرفهٔ موسیقایی خود را دنبال کند و در سال ۲۰۲۰ با پالیدور رکوردز قرارداد امضا کرد.
حوریت (؛ معنای تحت اللفظی: «دختر حوروس» / «آن که به حوروس تعلق دارد») شاهزاده ای از مصر باستان در دورهٔ دوم میانی مصر بود. او به احتمال زیاد دختر حاکم هیکسوس «آپوپی» بوده، که مهم ترین پادشاه دودمان پانزدهم مصر به شمار می آید. نام های پادشاه و حوریت روی قطعه ای از یک ظرف سنگی دیده شده که در یکی از مقبره های تِبِس (مقبره ANB) کشف شده؛ این حفاری توسط هاوارد کارتر انجام شد و گاه این مقبره به آمنهوتپ یکم نسبت داده می شود. این کشف باعث گمانه زنی هایی شد مبنی بر اینکه حوریت ممکن است با یکی از پادشاهان تبسی دودمان هفدهم مصر ازدواج کرده باشد. البته ممکن است این ظرف تنها یکی از غنائمی باشد که پس از پیروزی نهایی احمس یکم بر مردمان هیکسوس از شهر اواریس به غنیمت گرفته شده است. بر روی این ظرف، حوریت با لقب «"دختر پادشاه"» یاد شده و نامش در کارتوش نوشته شده است؛ امتیازی که به همه اعضای خاندان سلطنتی داده نمی شد. اطلاعات دیگری دربارهٔ او در دست نیست. قطعهٔ این ظرف سنگی هم اکنون در موزه هنر متروپولیتن نگهداری می شود (شماره: ۲۱٫۷٫۷).
فاطمه سلطانی (۲۰ آذر ۱۳۸۶ – ۲۸ فروردین ۱۴۰۴)، نوجوانی اهل ایران بود که در شهر اسلام شهر واقع در استان تهران، توسط پدرش به قتل رسید. این قتل به عنوان نمونه ای دیگر از قتل های ناموسی در ایران، بازتاب گسترده ای در رسانه های فارسی زبان و شبکه های اجتماعی داشت و بحث هایی را دربارهٔ قوانین مربوط به قتل های زنان در ایران برانگیخت. وقوع جنایت. صبح روز پنج شنبه ۲۸ فروردین ۱۴۰۴، پدر فاطمه با استفاده از شماره تلفنی که دخترش برای ارتباط کاری در صفحه اینستاگرام خود منتشر کرده بود، به عنوان مشتری با او تماس گرفت و پس از یافتن آدرس، به سالن آرایشی محل کار فاطمه مراجعه کرد. او در مقابل محل کارش، در خیابان، مقابل چشم رهگذران با فریادهای خشمگین به فاطمه حمله کرد و او را با ۱۴ ضربه چاقو به قتل رساند. پس از ارتکاب جنایت، پدر فاطمه خود را به پلیس معرفی کرد. انگیزه. رسانه ها به نقل از خانواده فاطمه سلطانی حمایت او از مادرش در برابر خشونت خانگی، آشکارسازی خیانت و مشکل اخلاقی پدر و تلاش برای استقلال مالی را دلیل قتل فاطمه عنوان کرده اند. پدر نیز در اعترافات خود اختلافات خانوادگی را دلیل این جنایت شمرده است. واکنش ها. قتل فاطمه سلطان
ی موجی از خشم و اندوه را در میان فعالان حقوق زنان و کاربران شبکه های اجتماعی به دنبال داشت. بسیاری از کاربران خواستار اصلاح قوانین مربوط به قتل های خانوادگی خصوصاً زنان شدند. از جمله نکات مورد انتقاد، خلأ قانونی در برخورد سخت گیرانه با پدرانی است که فرزندانشان را به قتل می رسانند. پیامدها و ابعاد حقوقی. در قوانین ایران، پدر به عنوان «ولی دم» در صورت قتل فرزند، با تخفیف مجازات مواجه است و در بسیاری از موارد، از مجازات قصاص معاف می شود. این موضوع در پرونده فاطمه سلطانی بار دیگر مورد انتقاد قرار گرفت. برخی حقوقدانان با اشاره به ضرورت اصلاح مواد ۳۰۱ و ۳۰۲ قانون مجازات اسلامی خواستار بازنگری اساسی در این قوانین شدند.
«امشب» ترانه ای از خوانندهٔ انگلیسی پینک پانترس می باشد که در ۴ آوریل سال ۲۰۲۵ به عنوان تک آهنگ اصلی دومین میکس تیپ وی تحت عنوان "چقدر غیرمنتظره" (۲۰۲۵) منتشر گردید. این قطعه در ۱۱ آوریل سال ۲۰۲۵ برای پخش در رادیوهای ایتالیا در دسترس قرار گرفت. پینک پانترس این اثر را به همراهٔ آکسل آروید و کنت بالدر نوشته و تهیه نموده است. «امشب» از نظر موسیقایی یک قطعهٔ دنس-پاپ و بیس لاین که سینث سایزرها در آن به کار گرفته شده اند. این قطعه از تنظیمات ارکستری و بخش های زهی ترانه «آیا می دانی چی می بینم؟» از گروهٔ پنیک! ات د دیسکو که در آلبوم "زیبا. عجیب." (۲۰۰۸) قرار دارد، نمونه برداری کرده است. در اشعار این ترانه، راوی با دلباخته اش لاس می زند و تلاش می کند به سمت روابط جنسی پیش رود.
هزاره روسیه یک بنای یادبود برنزی واقع در قلعه نووگورود است. این بنا در سال ۱۸۶۲ میلادی به پاس گذشت هزار سال از ورود روریک قهرمان افسانه ای به شهر نووگورود که به طور سنتی به عنوان نقطهٔ آغاز تاریخ کشور روسیه تلقی می شود، ساخته شد. این بنا که در گرامیداشت تاریخ هزار سالهٔ روسیه در زمان الکساندر دوم، امپراتور روسیه ساخته شده، متشکل از یک گوی و صلیب بزرگ در مرکز و تندیس های بسیاری از تأثیرگذارترین اشخاص روسیه ازجمله فرمانروایان، دولتمردان و روحانیان روس در بالا و پایین آن است. بنای هزاره روسیه یکی از برجسته ترین نمادهای کشور روسیه محسوب می شود.
مصطفی مهرآیین (زادهٔ ۵ شهریور ۱۳۵۳) جامعه شناس، نویسنده و استاد دانشگاه ایرانی است. وی به عنوان پژوهشگر در پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی در تهران فعالیت می کند. مهرآیین به ویژه پس از حضور در یک مناظرهٔ تلویزیونی در سال ۱۴۰۲ و انتشار نامه ای سرگشاده خطاب به رهبر جمهوری اسلامی در سال ۱۴۰۳، به عنوان یکی از منتقدان صریح حکومت ایران شناخته شد. زندگی. مصطفی مهرآیین در ۵ شهریور ۱۳۵۳ در بندر دیر، استان بوشهر متولد شد. وی مدرک کارشناسی خود را در رشتهٔ مترجمی زبان انگلیسی از دانشگاه علامه طباطبایی در سال ۱۳۷۶ دریافت کرد. سپس تحصیلات کارشناسی ارشد و دکتری خود را در رشتهٔ جامعه شناسی با گرایش فرهنگ در دانشگاه تربیت مدرس به ترتیب در سال های ۱۳۷۹ و ۱۳۸۶ به پایان رساند. فعالیت های دانشگاهی. مهرآیین سابقهٔ تدریس در دانشگاه های مختلفی از جمله دانشگاه تربیت مدرس، دانشگاه علم و فرهنگ، مؤسسه پژوهشی امام خمینی و دانشگاه آزاد اسلامی (واحد علوم و تحقیقات) را دارد. وی پس از اخذ مدرک دکتری، به عنوان پژوهشگر در پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی مشغول به کار شد. از دیگر فعالیت های او می توان به همکاری در تدوین دانشنامه های
علوم اجتماعی و تأسیس مؤسسهٔ تحقیقاتی «رخداد تازه» در سال ۱۳۹۰ اشاره کرد که تا پایان سال ۱۳۹۳ فعال بود. فعالیت های اجتماعی و سیاسی. مهرآیین از جمله چهره های دانشگاهی منتقد به جمهوری اسلامی ایران به شمار می رود. حضور او در مناظره ای تلویزیونی با مهدی جمشیدی در بهمن ۱۴۰۲ که در آن به نقد «استبداد سیاسی» در ایران پرداخت، واکنش های گسترده ای در فضای عمومی برانگیخت. در اسفند ۱۴۰۳، وی نامه ای سرگشاده خطاب به علی خامنه ای منتشر کرد و ضمن نقد سیاست های کلان جمهوری اسلامی، خواستار برگزاری همه پرسی دربارهٔ نوع حکومت، کناره گیری رهبر جمهوری اسلامی و آغاز مذاکرات مستقیم با ایالات متحده آمریکا شد. مهرآیین در نامه ای دیگر که پس از تشکیل پرونده قضایی علیه وی و احضارش به دادسرای فرهنگ و رسانه منتشر شد، با اشاره به تجربهٔ آفریقای جنوبی، علی خامنه ای را به کناره گیری مسالمت آمیز از قدرت و پذیرش بخشایش دعوت کرد. او پس از نوشتن نامه به رهبر جمهوری اسلامی در مصاحبه ای با رادیو فردا عنوان کرد: «خامنه ای دور از دسترس اما عامل اصلی تمام تنش ها است» پس از آن بیش از ۱۰۰ استاد دانشگاه به احضار مصطفی مهرآیین واکنش نشان داده و آن را نقض آز
ادی اندیشه و بیان دانستند.
جان موردخای گاتمن (زاده ۲۶ آوریل ۱۹۴۲) روان شناس آمریکایی، استاد بازنشسته روان شناسی دانشگاه واشینگتن است. تحقیقات او بر پیش بینی طلاق و ثبات زناشویی از طریق تحلیل روابط متمرکز است. کار گاتمن در حوزه مشاوره روابط و زوج درمانی قرار دارد زندگی شخصی. جان گاتمن در ۲۶ آوریل ۱۹۴۲ در جمهوری دومینیکن از پدر و مادری یهودی ارتدکس به دنیا آمد. پدر او پیش از جنگ جهانی دوم در وین خاخام بود. دو ازدواج ابتدایی او به طلاق ختم شد. اما وی در سال ۱۹۸۷ با جولی شوارتز، روان درمانگر ازدواج کرد. او یک دختر به نام موریا گاتمن دارد. جان و جولی گاتمن در ایالت واشینگتن زندگی می کنند. تحصیلات و حرفه. جان در سال ۱۹۶۲ مدرک کارشناسی خود را در رشته ریاضی-فیزیک از دانشگاه فرلی دیکینسون دریافت کرد. . در سال ۱۹۶۴، مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته ریاضیات-روان شناسی از موسسه فناوری ماساچوست گرفت و دومین مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته روان شناسی بالینی-ریاضی در سال ۱۹۶۷ و دکترای روان شناسی بالینی را در سال ۱۹۷۱ از دانشگاه ویسکانسین دریافت کرد. گاتمن در دانشگاه فرلی دیکنسون به عنوان مربی برای بخش ریاضیات، دستیار پژوهشی برای بخش فیزیک و محقق ب
رای دانشکده مهندسی کار کرد. در آزمایشگاه ملی لارنس برکلی، او به عنوان برنامه نویس کامپیوتر و ریاضیدان کار می کرد. او یک ارزیاب برنامه و طراح تحقیق برای دپارتمان آموزش عمومی ویسکانسین بود. در سال ۱۹۸۱، گاتمن استاد روان شناسی در دانشگاه ایلینوی شد. علاوه بر این، او به مدت ۱۶ سال استاد روان شناسی در دانشگاه واشینگتن بود. از سال ۲۰۰۲، گاتمن به عنوان استاد ممتاز روان شناسی برای دانشگاه واشینگتن و به عنوان مدیر اجرایی مؤسسه تحقیقاتی رابطه در سیاتل کار کرده است. جوایز و افتخارات. از جوایزی که دکتر گاتمن موفق به کسب آنها شده است می توان به موارد زیر اشاره کرد: همچنین علاوه بر این، گاتمن جزو ۱۰ درمانگر برتر ربع قرن گذشته که توسط شبکه روان درمانی فهرست شده اند جای دارد.
ملکهٔ قرنه () زنی از مصر باستان بود که در دوران دودمان هفدهم مصر، حدود سال های ۱۶۰۰ تا ۱۵۰۰ پیش از میلاد، زندگی می کرد. مومیایی او اکنون در موزه ملی اسکاتلند نگهداری می شود. او در هنگام مرگ، در اواخر نوجوانی یا اوایل بیست سالگی بود، و مومیایی و تابوتش در الکُهر، در نزدیکی دره پادشاهان کشف شد. تابوت او آسیب دیده بود (احتمالاً به دلیل قرار گرفتن تابوت دیگری روی آن)، و همین باعث شده نام او از بین برود. کیفیت بالای اشیای تدفینی و محل دفن، این احتمال را تقویت کرده اند که صاحب این آرامگاه، یکی از اعضای خاندان سلطنتی بوده است. اگر این فرضیه درست باشد، آن گاه مجموعهٔ مومیایی ها، تابوت ها و اشیای تدفینی این مکان، تنها آرامگاه سلطنتی کاملاً سالمی خواهد بود که به طور کامل از مصر خارج شده است. مومیایی. ملکهٔ قرنه حدود ۱۵۰ سانتی متر قد داشته و در اواخر نوجوانی یا اوایل بیست سالگی درگذشته است. او در زمان دودمان هفدهم مصر زندگی می کرد. بررسی نسبت های نیتروژن در اسکلت او نشان می دهد که رژیم غذایی اش ترکیبی از غذاهای مصری و کوشی بوده است. مشخص نیست که این امر به این دلیل بوده که او در نوبه متولد شده و دوران کودکی اش را آن جا
گذرانده، یا اینکه صرفاً در مصر زندگی می کرده و مقدار زیادی غذای نوبیایی مصرف می کرده است. همچنین، وجود سفالینه هایی از پادشاهی کوش در میان اشیای تدفینی او، نشانهٔ دیگری از ارتباط او با این منطقه است. در هنگام کشف، او گوشواره هایی از طلا، دستبندهای طلا و یک طوق طلایی به همراه داشت. همچنین، کمربندی از حلقه های الکتروم (آلیاژی از طلا و نقره) نیز همراهش بود. آن طوق به سبک اولیهٔ شِبیو (Shebyu) طراحی شده و دارای محیط خارجی ۳۸ سانتی متر است. فرایند مومیایی کردن بدن او موفق نبوده و هیچ گونه بافت نرم باقی نمانده؛ تنها اسکلت او حفظ شده است. تابوت او از نوع ریشی (rishi) بود؛ نیمی از آن (پایین) از چوب درخت انجیر مصری و درِ آن از چوب درخت گز ساخته شده بود. درِ تابوت با رنگ های آبی و زرد نقاشی شده و دارای تزئینات طلایی بود. کشف و پیامدها. زن مومیایی شده و تابوت او در جریان حفاری ای به رهبری فلندرز پتری در تاریخ ۲۹ دسامبر ۱۹۰۸ کشف شدند. ملکه قرنه در آرامگاهش با تابوت و مومیایی کودکی بین دو تا دو و نیم ساله دفن شده بود. مدت کوتاهی پس از حفاری، مومیایی زن باز شد. سپس، شورای عالی آثار باستانی مصر با انتقال محتویات آرامگاه به
خارج از کشور موافقت کرد، به شرط آن که این مجموعه به صورت کامل و یکجا حفظ شود. مومیایی این زن، به همراه دیگر اشیای تدفینی، به موزه سلطنتی اسکاتلند منتقل شد و تا سپتامبر ۱۹۰۹ به آن جا رسید. اشیای طلایی آرامگاه حدود ۳۰ پوند (معادل تقریبی ۳۹۵۰ پوند در سال ۲۰۲۳) ارزش گذاری شدند که در آن زمان، بیشترین میزان طلایی بود که دولت مصر تا آن زمان اجازه داده بود از کشور خارج شود. در سال ۱۹۶۹، تابوت مورد مرمت قرار گرفت و شکاف های آن با خمیر فایبرنایل پر شد. سپس در سال ۲۰۱۸، تابوت تحت عملیات حفاظت و پایدارسازی قرار گرفت تا برای نمایش دوباره در سال ۲۰۱۹ در گالری «مصر باستان بازکشف شده» آماده شود.
سویسایدال تندنسیز (به انگلیسی: Suicidal Tendencies) یک گروه کراس اور ترش آمریکایی است که در سال ۱۹۸۰ در ونیز، کالیفرنیا، توسط خواننده مایک مویر تشکیل شد. گروه دستخوش تغییرات مختلفی در ترکیب شده است و مویر تنها عضو اصلی باقی مانده است. ترکیب فعلی آنها شامل مویر، نوازندگان گیتار دین پلیزنت و بن واینمن، نوازندهٔ بیس تای تروهیو و درامر جی وینبرگ است. نوازندگان برجسته ای که در استودیو یا فعالیت های زندهٔ گروه مشارکت داشته اند شامل نوازندگان گیتار راکی جورج و مایک کلارک؛ نوازندگان بیس لوئیش مایورگا، رابرت تروهیو، را دیاز، جاش پل و استفان «تاندرکت» برونر؛ و درامرها آمری اسمیت، جیمی دی گراسو، بروکس واکرمن، دیوید هیدالگو جونیور، توماس پریجن، ران برونر، اریک مور، دیو لومباردو، براندون پرتزبورن، گریسون نکروتمن و نوازندهٔ جلسه ای، جاش فریز هستند. در کنار گروه های DRI و Corrosion of Conformity و Stormtroopers of Death، سویسایدال تندنسیز اغلب به عنوان یکی از «پدرهای کراس اور ترش» شناخته می شود. آنها چهارده آلبوم استودیویی (چهار تای آنها از مطالب ضبط شده یا قبلاً منتشر شده تشکیل شده است)، دو آلبوم چندآهنگه، چهار آلبوم تقسیم
شده، چهار آلبوم گردآوری شده و دو ویدیوی بلند منتشر کرده اند. گروه اولین موفقیت خود را با اولین آلبوم خود "سویسایدال تندنسیز" در سال ۱۹۸۳ به دست آورد؛ تک آهنگ «نهادینه شده است» را تولید کرد که یکی از اولین ویدیوهای هاردکور پانک بود که پخش قابل توجهی در ام تی وی دریافت کرد. محبوبیت سویسایدال تندنسیز به طور تصاعدی در دههٔ بعد افزایش یافت و با دومین آلبوم استودیویی آنها "به ارتش بپیوندید" (۱۹۸۷) که اولین آلبوم آنها در جدول "بیلبورد" ۲۰۰ بود، گروه شروع به آزمایش صدای سنگینی کرد که به ایجاد، توسعه و محبوبیت ژانر کراس اور ترش کمک کرد. سه آلبوم اول سویسایدال تندنسیز در ناشر بزرگ اپیک رکوردز — "چگونه فردا بخندم وقتی امروز نمی توانم لبخند بزنم" (۱۹۸۸)، "کنترل شده توسط نفرت/احساس شیت... دژا وو" (۱۹۸۹) و "چراغ ها... دوربین... انقلاب!" (۱۹۹۰) — در جوامع ترش متال و هوی متال به خوبی مورد استقبال قرار گرفت و دو مورد اخیر سویسایدال تندنسیز گواهینامه طلایی توسط آرآی ای ای را دریافت کردند. ششمین آلبوم استودیویی گروه با نام "هنر شورش" (۱۹۹۲) به بزرگ ترین موفقیت جدول تبدیل شد و در رتبهٔ ۵۲ "بیلبورد" ۲۰۰ قرار گرفت، و شامل سه تا ا
ز بزرگ ترین موفقیت های آنها «روی چرخ بخواب»، «هیچ کس نمی شنود» و «بهتر ازت متنفرم» بود. آن آلبوم، همراه با آلبوم قبلی و جانشینانش "هنوز سایکو بعد از این همه سال" (۱۹۹۳) و "خودکشی برای زندگی" (۱۹۹۴)، گروه با صداها و تأثیرات مختلف از ترش متال گرفته تا موسیقی پراگرسیو متال و فانک متال را تجربه کردند. سویسایدال تندنسیز در سال ۱۹۹۵ پس از قطع رابطه با اپیک منحل شد. با این حال، مویر (به همراه کلارک) یک سال بعد با یک ترکیب جدید، گروه را اصلاح کرد و آلبوم های "فریدامب" (۱۹۹۹) و "روحت را آزاد کن و ذهن من را نجات بده" (۲۰۰۰) را منتشر کرد. خروجی ضبط شدهٔ سویسایدال تندنسیز در بقیهٔ دههٔ ۲۰۰۰ بسیار کم بود، و بیشتر به عنوان یک گروه اجرای زنده ادامه داد، اگرچه گاهی آهنگ های جدیدی را در کنسرت اجرا می کرد و آنها را در آلبوم های تقسیم شده یا آلبوم های گردآوری شده، از جمله "دوستان و خانواده، جلد. ۲" (۲۰۰۱) و "سال سایکوس" (۲۰۰۸) منتشر کرد. گروه در دههٔ ۲۰۱۰ به انتشار آلبوم های استودیویی جدید بازگشت و با آلبومی از مطالب ضبط شدهٔ مجدد به نام "نو مرسی فول!/خانواده خودکشی" (۲۰۱۰) شروع کرد، به دنبال آن دو آلبوم با مطالب اصلی کاملاً جد
ید: "۱۳" (۲۰۱۳) و "جهان دیوانه شده است" (۲۰۱۶)؛ هر دو آلبوم با استقبال خوبی از سوی منتقدان مواجه شدند و به عنوان بازگشتی برای سویسایدال تندنسیز در نظر گرفته شدند. جدیدترین نسخه های آنها آلبوم چندآهنگه "مبارزه خود را دریاب!" است و یک آلبوم شامل مطالب منتشر نشده و دوباره ضبط شده، "بعد از این همه سال هنوز سایکوپانک"، که هر دو در سال ۲۰۱۸ منتشر شدند. گروه در حال حاضر روی مطالب جدید برای پانزدهمین آلبوم استودیویی خود کار می کند. سبک و تأثیر. در حالی که مطالب اولیهٔ آنها، از جمله اولین آلبوم آنها، "سویسایدال تندنسیز"، هاردکور پانک در نظر گرفته می شود، گروه به دلیل ترکیب عناصر ترش متال با فانک، پانک راک و آلترناتیو راک شناخته شده است. منتقدان همچنین سویسایدال تندنسیز را به عنوان «پدرخوانده های» ژانر کراس اور ترش توصیف کرده اند، که به همراه گروه های تگزاسی DRI و Stormtroopers of Death مستقر در نیویورک اعتبار ایجاد کرده اند. هنرمندان مختلفی تحسین خود را از سویسایدال تندنسیز ابراز کرده اند یا آنها را به عنوان تأثیرگذار ذکر کرده اند، از جمله: انترکس، بادی کانت، چیلدرن آو بادم، گرین دی، جینز ادیکشن، کیل سوئیچ انگیج، مگاد
ث، نوئف اکس، آف اسپرینگ، ریج اگنست د ماشین، سپولترا، سونداست، اسکریلکس، اسلیر، اسلپ نات، سول فلای، استیند، و Terror.