Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پاسداران انقلاب اسلامی، این گزارش را رد کرد. پیامدهای حمله. ایرفرانس و لوفت هانزا پروازهای خود به تل آویو، بیروت و تهران را به دلیل وضعیت امنیتی ناشی از این حمله ها متوقف کردند. بیمارستان های لبنان. حدود ۱۵۰ بیمارستان در سراسر لبنان قربانیان این حمله را خدمت رسانی کردند. برخی شاهدان عینی، از فاجعهٔ بزرگ در بیمارستان ها خبر دادند. بیمارستان های جنوب لبنان، درهٔ بقاع و حومهٔ جنوبی بیروت مملو از بیمارانی بودند که بسیاری از آن ها از آسیب های صورت، دست ها و شکم رنج می برند. وزارت بهداشت لبنان از کارکنان بهداشت و درمان این کشور خواست تا به محل کار خود مراجعه کنند و از آن ها خواست از دستگاه های بی سیم استفاده نکنند. خبرگزاری دولتی لبنان خواستار اهدای خون شد. خدمهٔ آمبولانس از شهرهای شمالی طرابلس و قلمون برای کمک به بیروت اعزام شدند. انتقال برخی از مجروحان به ایران. پیرحسین کولیوند، رئیس جمعیت هلال احمر ایران از انتقال ۹۵ نفر از مصدومان به ایران خبر داد. چند روز بعد، دومین گروه از مجروحان لبنانی که متشکل از ۱۲۰ نفر بودند، به تهران منتقل شدند. در بین مجروحان انتقالی به ایران، سه کودک ۳، ۷ و ۱۱ ساله دیده می شد. مسعود
پزشکیان با حضور در بیمارستان چشم پزشکی فارابی، از تعدادی از مجروحان انفجار پیجرهای اعضای حزب الله لبنان که برای درمان به ایران منتقل شده اند، عیادت کرد. تحلیل ها. هدف حمله. "سی ان ان" تحلیل کرد که این عملیات احتمالاً برای القای ترس در میان اعضای حزب الله، تضعیف تلاش های آن ها برای استخدام و تضعیف اعتماد به رهبری حزب الله و توانایی آن برای محافظت از پرسنل آن بوده است. "اکونومیست" در طرح یک تئوری، اعلام کرد که احتمالاً بمب های پیجر مقدمه ای برای حمله بزرگ تر اسرائیل خواهد بود که هدف آن مختل کردن فرماندهی و ارتباطات حزب الله در آماده سازی برای تهاجم احتمالی است. نظریهٔ دیگر این است که اسرائیل پیشگیرانه عمل کرد تا از کشف آسیب پذیری حزب الله جلوگیری کند. واکنش ها. سازمان ملل متحد. جنین هنیس-پلاسخارت، هماهنگ کنندهٔ ویژهٔ سازمان ملل در لبنان، این حمله را محکوم کرد و گفت: «غیرنظامیان هدف نیستند و باید همیشه از آن ها محافظت شود». نشست ویژهٔ شورای امنیت سازمان ملل. به درخواست الجزایر روز جمعه ۳۰ شهریور نشست ویژهٔ شورای امنیت سازمان ملل برگزار گردید. در این نشست فولکر تورک رئیس کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد نی
ز اقدامات اسرائیل را مصداق جنایت جنگی دانست. وی در نشست شورای امنیت سازمان ملل در این باره گفت: استفادهٔ جنگ افزاری از وسایل ارتباطی معمولی نشان دهندهٔ پیشرفت جدیدی در جنگ است و هدف قرار دادن هزاران لبنانی با استفاده از پیجرها، بیسیم های دو طرفه و تجهیزات الکترونیکی بدون اطلاع آن ها، نقض قوانین بین المللی حقوق بشر است… کسانی که دستور داده و این حملات را انجام داده اند باید پاسخگو باشند. ساموئل ژبوگار نمایندهٔ اسلوونی نیز تبدیل وسایل ارتباطی به تلهٔ انفجاری را خلاف قوانین بین المللی دانست. عبدالله بوحبیب نمایندهٔ لبنان در سازمان ملل و امیرسعید ایروانی نمایندهٔ ایران در سازمان ملل بر ارتکاب اسرائیل به جنایت جنگی تأکید کردند. قصی آل ضحاک نمایندهٔ سوریه نیز اقدام اسرائیل را محکوم کرد. استفان دوجاریک، سخنگوی دبیرکل، گفت که سازمان از تلفات غیرنظامیان ابراز تأسف می کند و نسبت به خطرات تشدید تنش در منطقه هشدار داد. انتقادات. این عملیات همچنین مغایر با کنوانسیون مربوط به استفاده از تلهٔ انفجاری (Convention on Certain Conventional Weapons) است که اسرائیل نیز آن را امضا کرده است. این کنوانسیون مشخصا «تله انفجاری یا سایر
وسایل به شکلِ اشیاء قابلِ حملِ ظاهراً بی خطر، که به طور خاص حاوی مواد منفجره طراحی و ساخته شده اند.» را ممنوع کرده است. سارا لی ویتسون وکیل و مدیر بخش خاورمیانه و شمال آفریقا در دیده بان حقوق بشر نیز این اقدام را خلاف قوانین بین المللی می داند و می گوید: «دقیقاً به همین دلیل است که تله های انفجاری اشیاء عادی غیرنظامی غیرقانونی است - زیرا نه تنها باعث آسیب جسمی می شود، بلکه باعث آسیب روانی می شود.» مجلهٔ فرانسوی انگلیسی زبان Worldcrunch ضمن توصیف این حمله ها به عنوان جنایت جنگی می نویسید: "«"این عمل از کدام زمینه اخلاقی سرچشمه گرفته است؟ اکثر اعضای حزب الله هدف قرار گرفته خارج از سنگرهای جنگ زندگی می کردند و تصمیم برای کشتن همه آنها به این معنی است که هدف فقط کشتن آنها نبود، بلکه گسترش دایره مرگ به زادگاهشان بود. این همان رویکرد نسل کشی است که ۴۰۰۰۰ فلسطینی را در غزه کشته است. از این رو، این حمله جدید که هدف آن «شهر زادگاه» آن ها بود، به عنوان یک جنایت جنگی شناخته می شود، زیرا هدف فراتر از جنگجویان است و به خانواده ها و فرزندان آن ها می رسد. تصاویر دو کودک مقتول در میان قربانیان روز سه شنبه، فاطمه عبدالله و م
حمد کنج، چشمگیرترین گواه آن است. انفجارهای هدفمند انفرادی نوعی اقدام تلافی جویانه است و درد ناشی از آن فراتر از شمارش مرگ و میر است. پاره شدن چشم ها نوعی شکنجه است و قطع انگشتان دستی که بمب ها باعث شد نه تنها به رزمندگان بلکه به خانواده ها و اقوام آن ها ضربه می زند.» این نشریه معتقد است که اقدام اسرائیل تنها تهدیدی علیه حزب الله لبنان نیست بلکه گسترش این روش می تواند تهدیدی برای همه کشورها باشد و وسایل روزمرهٔ زندگی را به ابزار قتل تبدیل کند. Luigi Daniele مدرس حقوق بین الملل بشردوستانه در Nottingham Trent University نیز معتقد است که عملیات اسرائیل احتمالاً حاوی دو نوع جنایت جنگی بوده است یکی هدف قرار دادن افراد شاخهٔ سیاسی حزب الله لبنان (دیپلمات ها و ..) که ناقض بند هشتم (2) (b) (i) از اساسنامهٔ دیوان کیفری بین المللی بر مبنای اساسنامه رم و دومین مورد از جنایات جنگی اسرائیل که بسیار مهم است هدف قرار دادن عمدی و ایجاد آسیب بیش از حد در تأسیسات غیرنظامی است و اخیر نیز دیوان بین المللی در جریان جنگ روسیه و اوکراین حکمی را پیرامون هدف قرار دادن شبکه های برق صادر کرده است. این اقدام نیز ناقض بند هشتم (2)(b)(iv)
اساسنامهٔ دیوان است. این بند نه تنها کشتن بلکه آسیب زدن به غیر نظامیان را نیز شامل می شود. Giacomo Biggio مدرس حقوق در دانشگاه بریستول نیز می نویسد که اقدامات اسرائیل به دلیل حمله به اعضای شاخهٔ سیاسی حزب الله لبنان و همچنین غیرنظامیان جنایت جنگی است. همچنین اسرائیل در برابر نیروهای شاخهٔ نظامی حزب الله نیز می بایست اصل تناسب Proportionality in Attack را رعایت می کرده است که آن را نقض کرده است. «انجام یک حمله با آگاهی از این که باعث آسیب جانبی بیش از حد می شود نیز جنایت جنگی محسوب می شود.» Ben Saul مدرس حقوق بین الملل در شورای تحقیقات استرالیا و دانشگاه سیدنی در بیانیه ای که از ژنو منتشر شد و در روزنامهٔ سیدنی مورنینگ هرالد بازتاب یافت بر ارتکاب اسرائیل بر جنایت جنگی و نقض فاحش قوانین بشر دوستانه تأکید دارد. روزنامهٔ سیدنی مورنینگ هرالد ضمن بازتاب خبر از دست رفتن یک چشم سفیر ایران در لبنان و آسیب به چشم دیگرش، بخشی از بیانیهٔ حقوقدان استرالیایی را منتشر کرده است که در آن آمده است: «این حملات حقوق بشر برای زندگی را نقض می کند، بدون اینکه نشانه ای مبنی بر اینکه قربانیان یک تهدید مرگبار قریب الوقوع برای دیگران د
ر آن زمان بوده اند وجود داشته باشد. چنین حملاتی به تحقیقات مستقل و سریع نیاز دارد تا حقیقت را مشخص کند و پاسخگویی را برای جنایت قتل فراهم کند» کارشناس مستقل سازمان ملل نیز در بیانیه ای عملیات را نقض فاحش حقوق بین الملل توصیف کرده و آورده است: «حملات هم زمان توسط هزاران وسیله قوانین بشردوستانه را نقض می کند، با نارسایی در راستی آزمایی هر هدف، و تمایز قائل شدن بین غیرنظامیان محافظت شده و کسانی که به طور بالقوه ممکن است به دلیل مشارکت مستقیم در خصومت ها مورد حمله قرار گیرند.» او خواستار تحقیقات «سریع، مؤثر، کامل، بی طرفانه و شفاف» در این باره شده است. ادوارد اسنودن انفجارهای پیجر در لبنان را محکوم کرد و آن را «تروریسم بی پروای اسرائیل» خواند.
دو و میدانی بخش مهمی از زندگی فرهنگی یونانیان باستان بود. تصاویری از بوکس و جهش از روی گاو را می توان در آثار عصر برنز یونانیان یافت. در این سرزمین بناهایی وجود داشته که کاربرد آن ها صرفاً محلی برای برگزاری ورزش های دو و میدانی بوده است، از جمله استادیوم ها، پالائستراها و ژیمناسیوم ها. در آغاز دورهٔ باستان، بازی های پان هلنیک، از جمله بازی های المپیک، به صورت منظم و هر ساله، برگزار می شدند. این بازی ها به مردم سراسر دنیای یونانی این شانس را می داد تا با استفاده از مهارت های ورزشی خود، به شهرت دست یابند. دو و میدانی در یونان به یکی از بخش های اساسی زندگی روزمره تبدیل شده بود و این مسئله در هنر یونانی نیز انعکاس یافته بود. معماری و ورزش. معماری اُلمپیا، به عنوان محل بازی های المپیک باستان، به شدت تحت تأثیر موضوع دو و میدانی است. به عنوان مثال، معبد زئوس با حاشیه هایی از تصاویر خان های هرکول تزئین شده، که گمان می رود با بنیانگذاری بازی های المپیک به دست هرکول، مرتبط باشد. در جای دیگری از این معبد، سنگ فرشی با نقش اسطورهٔ پلوپس مشاهده می شود که یکی دیگر از داستان های توضیح دهندهٔ منشأ بازی های المپیک را به تصویر
می کشد. مکان اصلی محل برگزاری بازی های المپیک، استادیوم المپیا بود که در شرق معبد زئوس قرار دارد. ابعاد فیزیکی استادیوم شامل ۲۱۲٫۵۴ متر طول و ۳۰ تا ۳۴ متر عرض است که عمدتاً برای مسابقات دویدن که سریع ترین فرد جهان را تعیین کنند، استفاده می شد. این پیست با خاک رُس سخت مفروش شده تا کشش مناسبی برای دوندگان به وجود آورد. همچنین سایت باستانی نمئا، هم در استفاده کاربردی و هم در شکل تشریفاتی خود، معماری ورزشی حرم های پان هلنیک را در شیوهٔ یادبود سازی هلنیستی به نمایش می گذارد. حمام های نمئان شامل اتاق غربی با حمام های حوض دار و یک حمام شیروانی شرقی است. اتاق حوض غربی از همان نوع حمام های قرن چهارمی است که در سراسر یونان مرسوم بوده است و احتمالاً محلی است که ورزشکاران شرکت کننده می توانستند در طول اقامت خود، در آنجا خود را بشویند. با این حال، حمام شرقی شکل خاصی دارد و یکی از چهار حمام مشابهی است که در یونان کشف شده اند و همگی آن ها در مکان های که مسابقات پان هلنیک برگزار می شده، یافت شده اند. اگرچه عملکرد دقیق این معماری خاص ناشناخته است، اما ماهیت عمومی آن نشان می دهد که ممکن است یک جزء آیینی در بازی ها بوده یا بخشی
از مراسم ورزشی باشد. نمئا همچنین دارای یک استادیوم است که در آن ورزشکاران، به ویژه برای استادیون (مسابقه دویدن)، در بازی ها شرکت می کردند. تصاویر بازی ها. در طول عصر برنز، مینوسی ها ورزش های مختلفی از جمله کشتی، پرش از روی گاو نر، آکروباتیک و بوکس را انجام می دادند. این امر در چندین اثر هنری، از نقاشی های دیواری گرفته تا بر سفال، مشهود است. نگاره ای از دو پسر جوان در "فرسکو بوکسِر آکروتیری" نشان داده که ورزشکاران از همان سال های ابتدایی زندگی خود شروع به تمرین می کردند و ورزش برای جامعه مینوسی بسیار مهم تلقی می شد. حتی گفته شده است که ورزش دو و میدانی به دلیل فراگیر شدن در جامعه نقش مذهبی ایفا می کرد. در نهایت، جوانی ورزشکاران در بسیاری از آثار هنری، نشان می دهد که رقابت های ورزشی ممکن است در سنین گذر به بزرگسالی، برای مینوسی ها یک آیین بوده باشد. یکی از محبوب ترین و معروف ترین ورزش های رزمی در یونان باستان، بوکس بود. بوکس در یونان باستان بسیار کمتر از بوکس مدرن قوانین داشت؛ حریفان به طور تصادفی، بدون توجه به وزن یا سن، به مصاف یکدیگر می رفتند و مسابقات تا زمانی که یکی از رقبا شکست را بپذیرد یا بیهوش شود، اد
امه می یافت. مبارزان غالباً از حال می رفتند. برای مثال، یکی از آسیب های بوکس که معمولاً به تصویر کشیده می شود، گوش گل کلمی بود که تصویر آن در یک قطعه حکاکی به جای مانده است. بسیاری از کسانی که در این مسابقات بوکس باستانی شرکت می کردند به شدت مجروح می شدند و حتی احتمال مرگ ورزشکار وجود داشت. با وجود این، بوکس در میان جمعیت یونان باستان بسیار محبوب بود و بنابراین اغلب در آثار هنری بازتاب یافته است. یکی دیگر از تصویرهای قابل توجه، یک پیکرهٔ کامل از یک بوکسور باستانی است که "بوکسور در حال استراحت" نام دارد و ورزشکاری را نشان می دهد که به تازگی یک مسابقه را به پایان رسانده است. همچنین یک ظرف سفالی سه پایه و کوتون از گروهی رقصنده اهل بوئوتی در دست است که دو مرد برهنه را در حال بازی بوکس نشان می دهد. رویدادهای ورزشی، به ویژه جشنواره های پان هلنیک، هم ورزشکاران و هم تماشاگران را به خود جذب می کردند. وقوع مسابقات ورزشی اولین بار توسط هومر، بزرگ ترین شاعر یونانیان، در منظومهٔ "ایلیاد" ثبت شده است. گویا مسابقات ورزشی، در نظر مردمان آن عصر با جنگ و آموزش نظامی ارتباط داشت. لذا در تصویر کشیدن رویدادهای ورزشی در هنر باستان
، گاهی اوقات ورزشکاران را با زره پوش ترسیم می کردند تا ارتباط بین ورزشکاران و جنگجویان را نشان دهند. تصاویری از رویدادهای ورزشی نیز بر روی قطعات سفالی که برای زندگی روزمره کاربرد داشتند، به تصویر کشیده شده است. هنرمندانی مانند اونسیموس و فوندری نقاش صحنه هایی مانند در هم تنیدن ورزشکاران پانکریشن و کشتی را بر روی کیلیکس ها به تصویر کشیده اند که چنین ظروفی در سمپوزیوم ها یا مهمانی های مشروب خوری مردانه استفاده می شد. هر دوی این نقاشان از تکنیک شکل قرمز، که در سال ۵۳۰ قبل از میلاد در آتن توسعه یافته بود، در کار خود استفاده می کردند و این تکنیک به آن ها اجازه می داد با آزادی بیشتری حرکت، احساسات و آناتومی را در آثارشان نمایان کنند. تصاویر رویدادهای ورزشی در هنر، همگام با گسترش رویدادهای مهم ورزشی، گسترش یافت. در سال ۷۰۸ پیش از میلاد، ورزش پنج گانه به بازی های المپیک اضافه شد. از آنجایی که این مسابقه به مهارت های پنج مسابقه ورزشی مختلف (پرتاب دیسک، پرتاب نیزه، پرش طول، دویدن و کشتی) نیاز داشت، این ورزشکاران در جامعه مورد توجه بیشتری قرار گرفتند. پس از این دوره، معمول شد که یک کیلیکس یا آمفورا این ورزشکاران را به ت
صویر بکشد و هنر به نوبه خود ورزشکاران در این رشته ها را ستایش کند. آمفورای سفالی جایزهٔ پاناتنائیک اثر کلئوفرادس (حدود ۵۰۰ سال قبل از میلاد) نمونه ای از به رسمیت شناختن موفقیت در تلاش های ورزشی است. در بازی های پاناتنائیک، به برندگان یک آمفورا پر از کالای لوکس آن روزگار، مانند روغن زیتون، جایزه تعلق می گرفت. بر روی خود این آمفورا، نگاره ای از آتنا پروماچوس یا آتنا هست که به عنوان یک رهبر نظامی، نیروها را به سمت نبرد هدایت می کند و رویداد ورزشی که در آن فرد برنده مسابقه می دهد را به تصویر می کشد. به رسمیت شناختن تلاش ها و موفقیت های ورزشی با به تصویر کشیدن خود رویداد همان طور که بر روی این آمفورا نشان داده شده، نشان می دهد که گرایش به ورزش تا چه میزان برای یونانیان باستان اهمیت داشته است. نمونه دیگری از بسیاری از آمفوراهای جایزهٔ پاناتنایک، آمفورای نقاش پاناتنایی یوفیلتوس (۵۳۰ قبل از میلاد) است. این آمفورای پاناتنائیک که با شکل سیاه رنگ آمیزی شده است، یک رقابت استادیون در بازی های پاناتنائیک را به تصویر می کشد. مانند سایر آمفوراهای جوایز، این آمفورا نیز برای تأکید بر ورزشکار و برندگان این رویدادها چنین ترسیم ش
ده است. توصیفات ورزش زنان در دوره باستانی عمدتاً از منابع ادبی آمده است و چند نمونه از رویدادهای ورزشی زنان وجود دارد. یکی از محبوب ترین شکل های فعالیت بدنی زنان یونان باستان دویدن بود. مجسمه های برنزی دختر اسپارتی ورزشکار، که زنان جوان اسپارتایی را در بازی های رقابتی به تصویر می کشد، شواهد مادی برای گزارش های رقابت های مختلف زنان در یونان باستان فراهم می کند. تقدیم های ورزشی. برجسته کردن مطالب موضوعی ورزشی در هنر یونان تصادفی نیست. حتی مجسمه هایی که به آن تقدیم های ورزشی می گویند، به عنوان راهی برای جاودانه کردن ورزشکاران یونانی و بازی های ورزشی پدید آمدند. رویدادهای ورزشی و هنر به قدری با هم مرتبط بودند که عادت معمول ورزشکاران این بود که پیروزی های خود را به صورت هنری یادآوری کنند. یکی از نمونه های آن پایه آپوباتس مرمری است که به یاد پیروزی در مسابقه ارابه سواری در بازی های پاناتنائیک طراحی شده است. اینچنین یک ورزشکار برای جشن گرفتن پیروزی ورزشی خود، موقوفه ای را وقف می کرد و در یک مکان مقدس یا پان هلنیک قرار می داد. این تقدیم های ورزشی، تصاویری هنری از مهارت های ورزشی بود که هر یونانی می توانست آن را مشاهد
ه کند. به عنوان یکی از بازی هایی که در المپیا برگزار می شد، افراد زیادی در مسابقات پنج گانه، رقابتی متشکل از پنج ورزش، شرکت می کردند. پنج گانه المپیک باستان شامل پرتاب دیسک، پرش طول با وزنه های متصل به پا، پرتاب نیزه، دویدن (استادیون) و کشتی بود. بسیاری از برندگان مسابقه پنج گانه جوایزی مانند موارد انحصاری که به طور خاص برای برنده ساخته شده بود را دریافت می کردند. برای مثال، آمفوراهای بازی های پاناتنائیک، که اغلب با روغن زیتون گران قیمت پر می شدند و بر رویشان آتنا ترسیم شده بود که با شمشیر و سپر ایستاده بود و پیروزی آنها در بازی ها را نشان می داد. از آنجایی که بازی های المپیک به زئوس تقدیم شده بود، اغلب این جوایز به نذری در راه او تبدیل می شد. پرتاب کننده دیسک برنزی ("دیسکوبولوس") یک اثر هنری و کالای کمیاب بود که از دوران پایان جنگ های ایران بر جای مانده است و نمونه های همچون آن، بسیار نادر هستند. خود این قطعه هنوز هم علیرغم اینکه مربوط به دوره کلاسیک اولیه (۴۸۰–۴۶۰ قبل از میلاد) است، بسیاری از ویژگی های هنر باستانی را به نمایش می گذارد. ورزشکار حاضر در این تندیس، یک شرکت کنندهٔ ورزش پرتاب دیسک بود، که یک روی
داد بسیار محبوب در یونان باستان و حتی المپیک امروزی بوده است.
بوکسور در حال استراحت ، که همچنین با نام های دیگری همچون بوکسور تِرمه، بوکسور نشسته، بوکسور شکست خورده یا بوکسور کویرینال نیز نامیده شده است، یک مجسمه برنزی و اصیل از دوران یونان عصر هلنیستی است. این پیکره یک ورزشکار بوکسور را برهنه و نشسته در حال استراحت نشان می دهد که هنوز دستکش های چرمی "هیمانت" () خود را به تن دارد. تاریخ های مختلفی در بازه زمانی حدود ۳۳۰ تا ۵۰ قبل از میلاد برای زمان ساخت این اثر پیشنهاد داده شده است. در سال ۱۸۸۵ میلادی، طی یک حفاری در رم کشف شد و اکنون در مجموعه موزه ملی رم قرار دارد و معمولاً در محل پلازو ماسیمو آله ترمه به نمایش گذاشته می شود. "بوکسور در حال استراحت" یکی از بهترین نمونه های مجسمه های برنزی است که از دنیای باستان، به صورت کامل باقی مانده اند. بقایای آن دوره نادر هستند؛ زیرا آنها به راحتی ذوب می شدند و به اشیاء جدید تبدیل می شدند. این اثر از دوره ای از هنر یونان می آید که در آن هنرمند به دور از تصویرهای ایده آل گرایانه و اساطیری از بدن و جوانی، به کاوش در مضامین عاطفی و روان شناختی و نزدیک تر به رئالیسم پرداخته است. این ویژگی ها نمونه ای از هنر هلنیستی هستند و نمونهٔ این
سبک به طور کامل در این مجسمه نشان داده شده است، و آن را به نشانه ای از سبک هلنیستی بدل می کند. اکتشاف. بوکسور یکی از دو قطعهٔ برنزی نامرتبط بود (دیگری "شاهزاده هلنیستی" ناشناس است)، که در دامنهٔ تپهٔ کویرینال در فاصله یک ماهه از یکدیگر در سال ۱۸۸۵ میلادی کشف شدند و احتمالاً از بقایای حمام کنستانتین در آن حوالی بوده اند. به نظر می رسد که هر دو اثر در دوران باستان به دقت دفن شده بودند. رودولفو لانچیانی باستان شناس که در کشف این مجسمه حضور داشت، نوشت:من در طول فعالیت طولانیم در زمینه باستان شناسی شاهد اکتشافات بسیاری بوده ام. من شگفتی پشت سر هم را تجربه کرده ام. من گاهی اوقات و به طور غیرمنتظره با شاهکارهای واقعی روبرو شده ام. اما من هرگز چنین تأثیر خارق العاده ای را دیگر احساس نکرده ام؛ زمانی که می دیدم این نمونه باشکوه از یک ورزشکار نیمه وحشی، به آرامی از زمین بیرون می آید، گویی از آرامشی طولانی پس از مبارزات شجاعانه اش برمی خیزد. جزئیات. این مجسمه یک شاهکار حرفه ای مربوط به ورزش هلنیستی است، با نیم تنه ای بیش از حد عضلانی، سنگین و صورت زخمی و کبود، آلت تناسلی که توسط کینودسمه بسته شده است، گوش های گل کلمی، ب
ینی شکسته، انگشت پای مورتون و دهانی که نشان از شکستگی دندان دارد. بوکسور همچنین ریشو به تصویر کشیده شده که می توانست یک ویژگی معمولی برای بوکسورهای باستانی باشد. اسمیت، مورخ معاصر، معتقد است که مجسمه یک پرتره واقعی را نشان نمی دهد: «این ژانر واقع گرایی است، فردیت به نفع یک شخصیت عمومی «بوکسور» حذف شده.» یک پروژه بازسازی که توسط گروه تحقیقاتی فرانکفورت لیبیجائوس و به سرپرستی وینزنز برینکمن اجرا شد، بنا بر تفسیر اتو روسباخ (1898) و فیلیس ال. ویلیامز (۱۹۴۵)، مجسمه را به عنوان آمیکوس، پادشاه ببریسز، معرفی می کند. در سال ۱۹۸۹، هر دو قطعهٔ برنز توسط نیکولاس هیملمان به دقت ترمیم شدند تا برای نمایشگاه او در موزه ای در شهر بن آماده شوند. این مجسمه از هشت بخش به هم لحیم شده پیوند یافته که به طور جداگانه در فرایند لاست واکس ریخته گری شده اند. پیوندها پوشانیده شده اند و عملاً نامرئی هستند. لب ها و زخم ها و خراشیدگی صورت در ابتدا با مس منبت کاری شده بود و منبت های مسی بیشتر روی شانه راست، ساعد، دستکش و ران نمایانگر قطرات و چکه های خون بودند. انگشتان دست و پا به دلیل مالش توسط رهگذران در زمان های قدیم، فرسودگی یافتند، و ای
ن نشان می دهد که "بوکسور" برای حفظ ارزش طلسمانه اش با دقت دفن شده است تا از تهاجم اقوام گوت ها مصون بمانند. حمامی که پیکره از حوالی آن کشف شد، از حمام هایی است که عمدتاً تا قرن ششم و هفتم میلادی بدون استفاده باقی ماندند. این مجسمه برای اولین بار در ایالات متحده از ژوئن تا ژوئیه ۲۰۱۳ در موزه هنر متروپولیتن در شهر نیویورک به عنوان بخشی از «سال فرهنگ ایتالیایی در ایالات متحده» به نمایش درآمد.
حساسیت زاویه دنده ای-مهره ای () یا به اختصار «CVA» دردی است که از لمس یا ضربه خفیف به ناحیه داخل زاویه دنده ای-مهره ای ایجاد می شود. اضلاع زاویه دنده ای-مهره ای دنده ۱۲ و ستون فقرات است. ارزیابی حساسیت زاویه دنده ای-مهره ای بخشی از معاینه شکمی است و حساسیت یا درد این ناحیه اغلب نشان دهنده نوعی بیماری کلیه است. قطب های پایینی کلیه ها در داخل زاویه دنده ای-مهره ای قرار دارند. مقدار کمی از پرده جنب در زیر دنده ها در زاویه دنده ای-مهره ای ها گسترش می یابد. برای آزمایش بررسی حساسیت زاویه دنده ای-مهره ای، معاینه کننده ابتدا با انگشت خود فشار ملایمی را به ناحیه داخل زاویه دنده ای-مهره ای وارد می کند. اگر فشار ملایم باعث ایجاد حساسیت یا درد نشود، معاینه کننده یک دست را روی ناحیه داخل زاویه دنده ای-مهره ای قرار می دهد و با مشت بسته دست دیگر به آرامی به آن دست ضربه می زند. حساسیت به لمس در ناحیهٔ زاویه دنده ای-مهره ای دلایل کلیوی و غیر کلیوی دارد و ممکن است نشانه ای از پیلونفریت، سنگ کلیه، سنگ میزنای، انسداد محل اتصال حالب به لگن، دمل کلیه، عفونت ادراری و ریفلاکس ادراری باشد. این نشانه در بیمارانی که دچار آپاندیسیت سکو
م یا آبسه های پشت صفاق هستند هم دیده می شود. فقدان حساسیت زاویه دنده ای-مهره ای در بیماران مبتلا به کمردرد دلیلی بر عدم گرفتاری کلیه است و درد آنها احتمالاً علت دیگری دارد. نام دیگر این نشانهٔ بالینی «نشانهٔ مشت مورفی» است چرا که نخستین بار توسط جراح نامدار آمریکایی جان بنجامین مورفی در سال ۱۸۸۴ توصیف شد. در لهستان، این نشانه بیشتر به نام ساموئل گلدفلام، عصب شناس لهستانی نشانهٔ گلدفلام نامیده می شود که در سال ۱۹۰۰ آن را تشریح کرد.
پریدن از روی گاو یا پرش از سر ورزا (به ، ) انواع مختلفی از نبرد بدون خشونت با گاو نر را گویند. برخی از این گونه ها بر اساس یک آیین باستانی از تمدن مینوسی برجای مانده بود که ورزشی آکروباتیک را شامل می شد که در آن یک شخص از پشت یک گاو نر (ورزا) به سوی دیگرش می پرید. در فرانسه مدرن ورزش مشابهی وجود دارد که معمولاً با گاوهای ماده به جای گاو نر چنین می کنند و به عنوان کورسه لاندایز () شناخته می شود. در اسپانیا، از روی گاو نر می پرند و به آن رکورتس () می گویند. در تامیل نادو، در کشور هند، از سر گاو نر می جهند و به آن جالیکاتو (Jallikattu) می گویند. جهش آیینی از روی گاو نر نقشی است که در آثار هنر فیگوراتیو عصر برنز میانه، به ویژه در هنر مینوسی و احتمالاً اشیای مینوسی که در یونان میسنی یافت می شود، وجود دارد؛ اما گاهی در آناتولی هیتی، شامات، آمودریا و دره سند نیز یافت می شود. اغلب به عنوان بازتابی از مراسمی در نظر گرفته می شود که در ارتباط با پرستش گاو نر تفسیر می شود. شمایل نگاری. یونگر (۱۹۹۵) تصویرهای گاوپرشی در هنر ناحیهٔ اژه در عصر برنز را به شرح زیر طبقه بندی می کند: تصویرهای نوع سوم اغلب در هنر مینوسی پسین (قرن
۱۴ تا ۱۳ قبل از میلاد) یافت می شوند. نقاشی های دیواری مینوسی از تل الدبا (اواریس، مصر) مربوط به سلسله هجدهم (قرن ۱۶ تا ۱۴ قبل از میلاد) علاوه بر نقوش اصیل مصری، طرح های مشابهی را نشان می دهند، به همین دلیل اغلب آنها را به صنعتگران مصری تعلیم یافته مینوسی نسبت می دهند، نه مستقیماً به صنعتگران مصری؛ اگرچه این مورد بحث است. این تصاویر همچنین می توانستند به عنوان تزئینات قصر گنجانده شوند و یحتمل این کاخ برای یک شاهزاده خانم اژه ای ساخته شده بود که در ازدواجی سیاسی با یک فرعون هیکسوس ازدواج کرده بود. نمونه های دیگری از صحنه های پرش گاو در سوریه امروزی یافت شده است، مانند نقش مهر استوانه ای که در سطح هفتم در آلالاخ (تمدن بابـِل قدیم، قرن ۱۹ یا ۱۸ قبل از میلاد) یافت شده که دو آکروبات را بر پشت گاو نر نشان می دهد و علامت عنخ در بین آنها قرار داده شده است. مُهر دیگری متعلق به خدمتکار شمشی ادد اول (حدود ۱۸۰۰ ق. م) و نمونه های دیگر سوری نیز کشف شده اند. علاوه بر این، یک گلدان برجسته در سال ۱۹۹۷ میلادی در حسین دده تپه کشف شد که مربوط به پادشاهی قدیمی هیتی ها (قرن ۱۸ تا ۱۵ قبل از میلاد) است. کرِتِ مینوسی. گمان می رود که
پرش از روی گاو یکی از آیین های کلیدی در مذهب تمدن مینوسی در جزیرهٔ کرت، در عصر برنز بوده است. مانند سایر تمدن های مدیترانه ای، گاو نر مورد احترام و پرستش بود. نقش های گاو نر در کاخ کنوسوس نمادی گسترده در هنر و تزئینات این محوطه باستانی است. باربارا اولسن، دانشیار مطالعات یونانی و رومی در کالج واسار، می گوید احتمالاً ورزش پرش از گاو برای شرکت کنندگان خطرناک نبود. "از تصاویر به نظر می رسد که آنها [از روی گاوها] موفقیت آمیز می پریدند و خبری از ارائه تصاویر خشونت آمیز وجود ندارد؛ بنابراین جهش از روی گاو نر لزوماً خشونتی در پی نداشت. اما یک ریتون یافت شده در هیا تریادا نشان می دهد که جراحات کاملاً هم ناشناخته نبوده اند. پرش از گاو در دوران معاصر. پرش از روی گاو نر هنوز در جنوب غربی فرانسه انجام می شود، جایی که به طور سنتی به عنوان کورسه لاندایزه (به فرانسوی: ) شناخته می شود. اگرچه معمولاً به جای گاو نر از گاوهای ماده استفاده می شود. آنها ماده گاوهای جنگی هستند که برای کوریدا () در اسپانیا پرورش داده می شوند. با این حال، یک بار در سال، از گاو نر در جشنواره هنر و شجاعت استفاده می شود. شهر مون دو مارسان در گاسکونی، ب
ه خاطر جهندگان خوبش () مشهور است که با جلیقه های قهوه ای، به صورت تیمی به رقابت می پردازند و سعی می کنند از طفره رفتن رپرتوار و جهش های آکروباتیک خود برای جلوگیری از شاخ زدن و تهاجم گاو بهره ببرند. ماده گاو معمولاً با استفاده از طناب بلندی که به شاخ هایش متصل است هدایت می شود، به طوری که مستقیماً به سمت اجراکنندگان می رود و در صورتی که ترفندی را از دست بدهند، از زیر پا گذاشتن یا زیر پا زدن آنها جلوگیری می شود. اگرچه در این شکل از مسابقه خطری برای گاو وجود ندارد، اما این یک ورزش بسیار خطرناک برای شرکت کنندگان انسانی است. یکی از رقبای برجسته در شهر مونتوآ، به نام ژان پیر راچو در سال ۲۰۰۱ بر اثر برخورد با گاو از ناحیهٔ سرش کشته شد. این مراسم در فرانسه از ماه مارس تا اکتبر به مناسبت فستیوال ها در بسیاری از شهرها و روستاها از جمله نوگارو، مونت دومارسان، داکس، کاستلنو دو آوزان و بسیاری مکان های دیگر برگزار می شود. مسابقات قهرمانی کشور نیز برگزار می شود. پرش از گاو در ایالت تامیل نادو در کشور هند هم توسط مردم تامیل انجام می شود و به آن جالیکاتو، سالیککاتتو، ارو تاژوووتال و مانجو ویراتو می گویند. این یک ورزش سنتی است