Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اساتید رقص در دربارها ظاهر شدند و اولین دستورالعمل های رقص از میانهٔ قرن پانزدهم شناخته شده اند. رقص های محلی بر پایه منطقه. شمال ایتالیا. شمال ایتالیا به مناطق دره آئوستا، پیمونت، لیگوریا، لمباردی، ونتو، امیلیا-رومانیا، فریولی-ونزیا جولیا و ترنتینو-آلتو آدیگه اشاره دارد. رقص سلاح. چندین نوع رقص سلاح از ایتالیا شناخته شده است، از جمله نبرد ساختگی (مورسکا)، رقص شمشیر و رقص چوب. تعدادی از این رقص ها از منطقه پیمونت در شمال ایتالیا هستند. ایتالیای مرکزی. ایتالیای مرکزی به مناطقی از توسکانی، مارکه، اومبریا، لاتزیو، ابروتزو و مولیزه اشاره دارد. جنوب ایتالیا. جنوب ایتالیا به مناطق کامپانیا، آپولیا، باسیلیکاتا و کالابریا اشاره دارد.
کلیسای توروس مقدس (نور ناخیجوان) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر نور ناخیچوان، روستوف-نا-دونو روسیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای صلیب مقدس (روستوف-نا-دونو) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در روستوف-نا-دونو روسیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
حداقل ها یا دِ مینی میس (به انگلیسی: ) یک رهنامه یا دکترین حقوقی است که به موجب آن دادگاه از بررسی مسائل بی اهمیت خودداری می کند. نام این رهنامه از یک عبارت لاتین به معنای «"مربوط به چیزهای کوچک"» یا «"چیزهای بی اهمیت"» است که معمولاً در عبارت به کار می رود که به معنی «پراتور» خود را درگیر چیزهای بی اهمیت نمی کند» است یا در عبارت به کار می رود که به معنی «قانون به مسائل بی اهمیت کاری ندارد»، است. در این خصوص ضرب المثلی در لاتین هست () که بیانگر این مفهوم در حقوق است (عقاب مگس نمی گیرد). این اصطلاح عمومی در زمینه های مختلف، معانی تخصصی متنوعی پیدا کرده است که نشان می دهد یک موضوع یا کمیت در سطحی پایین تر از یک سطح پایین مشخص، یک موضوع یا کمیت بی اهمیت تلقی می شود و به طور متناسب با آن رفتار می شود. از جمله آن ها مالیات، تجارت، قیمت، حق تکثیر، تحصیلات، ریسک و حمل و نقل می باشد.
رز لیما (به انگلیسی: Rose of Lima، به اسپانیایی: Rosa de Lima)، با نام اصلی ایسابل فلورس دِ اولیوا (۲۰ آوریل ۱۵۸۶ – ۲۴ اوت ۱۶۱۷)، یکی از اعضای انجمن سوم سنت دومینیک در لیما، پرو، امپراتوری اسپانیا بود که به دلیل زندگی زاهدانه و توبه های مشهورش و همچنین مراقبت از فقرای شهر از طریق تلاش های شخصی اش شهرت یافت. رز لیما در خانواده ای نجیب زاده به دنیا آمد و قدیس حامی گلدوزی، باغبانی و پرورش گل های شکوفا است. او نخستین فرد متولد قاره آمریکا بود که به عنوان قدیس تقدیس شد. به عنوان یک قدیس، رز لیما در کنار پودنتیانا به عنوان یکی از قدیسان حامی مشترک فیلیپین معرفی شده است؛ هر دو قدیس در سپتامبر ۱۹۴۲ توسط پاپ پیوس دوازدهم به قدیسان حامی درجه دو تنزل یافتند، اما رز همچنان قدیس حامی اصلی پرو و مردم محلی آمریکای لاتین است. تصویر او پیش تر بر روی اسکناس با بالاترین ارزش پرو چاپ می شد. زندگی نامه. او با نام ایسابل فلورس دِ اولیوا در شهر لیما، که در آن زمان بخشی از نایب السلطنه پرو در امپراتوری اسپانیا بود، در ۲۰ آوریل ۱۵۸۶ به دنیا آمد. او یکی از یازده فرزند گاسپار فلورس (تفنگدار)، یک تفنگدار شمخال در ارتش اسپانیا بود که خان
واده اش اهل بانوس د مونتمایر، کاسرس، اسپانیا بودند و بعدها به پورتوریکو سفر کردند. همسر او و مادر رز، ماریا دِ اولیوا ای اِرِرا (زاده ۱۵۶۰)، یک "کریویا" بومی لیما بود. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او فرانسیسکو دِ اولیوا و ایسابل دِ اِرِرا بودند. خواهران و برادران رز (به ترتیب تولد) گاسپار، برناردینا، هرناندو، فرانسیسکو، خوانا، آنتونیو، آندرس، فرانسیسکو و خاسینتا بودند که همگی در لیما به دنیا آمدند. لقب بعدی او «رز» از حادثه ای در دوران نوزادی اش نشأت می گیرد: یک خدمتکار ادعا کرد که چهره او را در حال تبدیل شدن به گل رز دیده است. در سال ۱۵۹۷، ایسابل توسط اسقف اعظم لیما، توریبیوس از موگروبخو، که خود نیز بعدها به عنوان قدیس اعلام شد، تأیید شد. او در آن زمان رسماً نام رز (Rosa در اسپانیایی) را برای خود برگزید. او در جوانی، به تقلید از عضو مشهور فرقه سوم سنت دومینیک، کاترین سیه نا، سه بار در هفته شروع به روزه کرد و در خفا توبه های سختی انجام می داد. هنگامی که به خاطر زیبایی اش مورد تحسین قرار می گرفت، رز موهای خود را کوتاه کرد و فلفل بر چهره اش مالید، زیرا از اینکه مردان به او توجه می کردند ناراحت بود. او با وجود مخالف
ت دوستان و خانواده اش، همه خواستگاران را رد کرد. علی رغم سرزنش والدینش، ساعت های بسیاری را به تأمل در مورد نان مقدس می گذراند و روزانه آن را دریافت می کرد، که در آن دوره عملی بسیار نادر بود. او مصمم بود که نذر بکارت کند، که با مخالفت والدینش که آرزوی ازدواج او را داشتند، روبرو شد. سرانجام، پدرش از روی ناچاری اتاقی را در خانه خانوادگی به او اختصاص داد. علاوه بر روزه، او برای همیشه از خوردن گوشت پرهیز کرد. او به بیماران و گرسنگان اطراف جامعه خود کمک می کرد، آنها را به اتاق خود می آورد و از آنها مراقبت می کرد. رز سوزن دوزی های زیبای خود را می فروخت و گل هایی را که پرورش می داد برای کمک به خانواده اش به بازار می برد. او برای مراقبت از فقرا، توری و گلدوزی می ساخت و می فروخت و در یک غار کوچکی که ساخته بود، دعا و توبه می کرد. در غیر این صورت، او به یک گوشه نشین تبدیل شده بود و اتاقش را فقط برای رفتن به کلیسا ترک می کرد. او توجه راهبان فرقه دومینیکن را به خود جلب کرد. او می خواست راهبه شود، اما پدرش این کار را منع کرد، بنابراین او به جای آن وارد انجمن سوم سنت دومینیک شد و در خانه والدینش زندگی کرد. در بیست سالگی، او
لباس یک عضو سوم را پوشید و نذر بکارت ابدی کرد. او حداکثر دو ساعت در شب به خود اجازه خواب می داد تا ساعات بیشتری را به دعا اختصاص دهد. او تاجی سنگین از نقره، با خارهای کوچک در داخل، به تقلید از تاج خاری که عیسی بر سر داشت، بر سر گذاشت. او به مدت یازده سال این گونه زندگی کرد، همراه با وقفه هایی از خلسه، و سرانجام در ۲۴ اوت ۱۶۱۷، در سن جوانی ۳۱ سالگی، پس از یک بیماری طولانی درگذشت. گفته می شود که او تاریخ مرگ خود را پیش بینی کرده بود. مراسم تشییع او در کلیسای جامع با حضور تمام مقامات دولتی لیما برگزار شد. روز عید او ۲۳ اوت است (در تقویم سنتی ۳۰ اوت). تکریم. رز در ۱۰ مه ۱۶۶۷ توسط پاپ کلمنت نهم تبرک شد و در ۱۲ آوریل ۱۶۷۱ توسط پاپ کلمنت دهم تقدیس شد و اولین کاتولیک در قاره آمریکا بود که به عنوان قدیس اعلام شد. آرامگاه او، در کنار آرامگاه های دوستانش مارتین د پوراس و خوان ماسیاس، در حال حاضر در داخل صومعه کلیسای جامع سانتو دومینگو، لیما در لیما قرار دارد. کلیسای کاتولیک می گوید که معجزات بسیاری پس از مرگ او رخ داد: داستان هایی وجود داشت که او یک جذامی را شفا داده بود و در زمان مرگش، شهر لیما بوی گل رز می داد؛ همچنین
گل های رز از آسمان شروع به باریدن کردند. بسیاری از مکان ها در دنیای جدید به افتخار او سانتا روزا نامگذاری شده اند. عید مذهبی او در سال ۱۷۲۹ در تقویم رومی عام برای برگزاری در ابتدا در ۳۰ اوت گنجانده شد، زیرا ۲۴ اوت، تاریخ مرگ او، عید بطلمیوس (حواری) است و ۳۰ اوت نزدیک ترین تاریخ بود که هنوز به یک قدیس شناخته شده اختصاص نیافته بود. بازنگری پاپ پل ششم در تقویم در سال ۱۹۶۹، تاریخ ۲۳ اوت را آزاد کرد، روزی که اکنون عید او در سراسر جهان، از جمله اسپانیا، جشن گرفته می شود، به استثنای پرو و برخی دیگر از کشورهای آمریکای لاتین که ۳۰ اوت به افتخار او یک تعطیل عمومی است. زندگی نامه های اولیه رز توسط پدر دومینیکن، هانسن، با عنوان «ویتا سانتا روزا» (۲ جلد، رم، ۱۶۶۴–۱۶۶۸)، و وینچنزو اورسینی، که بعدها پاپ بندیکت سیزدهم شد، نوشته شد. او کتاب "Concentus Dominicano, Bononiensis ecclesia, in album Sanctorum Ludovici Bertrandi et Rosae de Sancta Maria, ordinero praedicatorum" (ونیز، ۱۶۷۴) را نوشت. پارکی به نام او در مرکز شهر ساکرامنتو، کالیفرنیا وجود دارد. قطعه زمینی در خیابان های هفتم و K توسط پیتر برنت، اولین فرماندار ایالت کال
یفرنیا، به کلیسای کاتولیک واگذار شد. پدر پیتر اندرسون یکی از دو کلیسای اول در این اسقف نشین را ساخت تا تحت حمایت قدیس رز تقدیس شود. در کشور جزیره ای دوگانه ترینیداد و توباگو در کارائیب، «جامعه کاریب سانتا روزا» واقع در آریما، بزرگ ترین سازمان مردمان بومی در این جزیره است. دومین محله قدیمی در اسقف نشین پورت آو اسپین نیز به نام این قدیس نام گذاری شده است. کلیسای سانتا روزا که در شهر آریما قرار دارد، در ۲۰ آوریل ۱۷۸۶ به عنوان «هیئت مأموریت سرخپوستی سانتا روزا دِ آریما» بر پایه های یک هیئت مأموریت فرقه کاپوچین که پیش تر در سال ۱۷۴۹ تأسیس شده بود، بنا نهاده شد. در جزیره سنت لوسیا در کارائیب، دو جشنواره گل توسط انجمن های محلی برگزار می شود. هر انجمن یک قدیس حامی دارد که در روز عید او، جشن بزرگی برپا می شود. برای انجمن «رُزها»، این جشن روز عید قدیس رز لیما در ۳۰ اوت است؛ و برای انجمن «مارگریت ها»، جشن در روز عید قدیس مارگارت ماری آلاکوک در ۱۷ اکتبر برگزار می گردد. جمجمه رز که با تاجی از گل های رز تزئین شده است، به همراه جمجمه مارتین د پوراس در کلیسای جامع لیما در پرو برای بازدید عمومی به نمایش گذاشته شده است. مرسوم
بود که تنه در کلیسای جامع نگهداری شده و سر او در سراسر کشور گردانده می شد. در برخی مناطق، او در تاریخ ۲۴ اوت نیز گرامی داشته می شود. قدیس حامی. قدیس رز، قدیس حامی قاره آمریکا، مردمان بومی قاره آمریکا، و پرو (به ویژه شهر لیما)، سیتارد در هلند، هند غربی و فیلیپین است. میراث. در آخرین آخر هفته ماه اوت، «جشن سانتا روزا» در دیکسون، نیومکزیکو، و «جشنواره سینت روزا» در سیتارد، هلند، برگزار می شود. همچنین، در سیبه، هلند، در اولین شنبه پس از ۲۳ اوت، یک تیر ماه که به قدیس رز تقدیم شده، توسط انجمن محلی "Jonkheid" برپا می شود. یک بارونی قدیس رز لیما در دودمان سلطنتی رواندا در ۲۵ ژوئیه ۲۰۱۶ توسط پادشاه کاتولیک در تبعید، پادشاه کیگلی پنجم رواندا، ایجاد شد.
گلدوزی آسیزی نوعی دوختِ شمارشی است که ریشه در سنت های سوزن دوزی ایتالیای دورهٔ رنسانس دارد. در این شیوه، بر خلاف بسیاری از هنرهای گلدوزی که تمرکز بر تزئین نقوش اصلی است، زمینهٔ پارچه با بخیه ها و کوک های پرکننده پوشانده می شود، در حالی که طرح ها و نقوش اصلی تنها با خطوط دوردوزی مشخص می گردند و خودِ نقش ها بدون دوخت باقی می مانند. نام این هنر از کومونه آسیزی در ایتالیا گرفته شده است؛ جایی که شکل نوین و شناخته شدهٔ این فن از آنجا نشأت گرفت و به مرور در هنرهای نساجی اروپا گسترش یافت. این سبک گلدوزی به دلیل ترکیب منحصربه فردِ «زمینهٔ پرکار» و «نقوش خالی اما قاب بندی شده» جایگاهی خاص در تاریخ هنرهای تزئینی دارد و همواره با زیبایی شناسی رنسانس ایتالیا پیوند خورده است. شرح تکنیک. گلدوزی آسیزی از روشی به نام «خالی سازی» بهره می گیرد. در این تکنیک، زمینهٔ طرح با دوخت صلیبی پر می شود، در حالی که نقش اصلی بدون دوخت باقی می ماند و به صورت فضای خالی جلوه می کند. برای مشخص تر کردن نقش ها و تأکید بر جزئیات آنها، از بخیهٔ هول باین استفاده می شود؛ روشی که در اصل بخشی از سبک سیاه دوزی خطی است. این نوع دوخت به صورت خطوط منظم و
رفت وبرگشتی اجرا می شود و وظیفه دارد هم مرزبندی نقش ها را انجام دهد و هم نقوش تزئینی پیچکی و طوماری پیرامون طرح را شکل بخشد. به طور سنتی، گلدوزی آسیزی به ندرت با دوخت صلیبی ساده اجرا می شد، بلکه بیشتر با شیوهٔ دوخت صلیبی بازودار انجام می گرفت. با این حال، نمونه هایی نیز وجود دارند که در آنها از شیوه های دیگر همچون دوخت صلیبی ایتالیایی و دوخت بافتنی الجزایری استفاده شده است. در این هنر، برای پر کردن زمینه معمولاً از رنگ های قرمز، آبی، سبز یا طلایی بهره گرفته می شد و برای دوردوزی و خطوط اصلی طرح، رنگ های سیاه یا قهوه ای به کار می رفت. نقوش سنتی در گلدوزی آسیزی عمدتاً ماهیتی هرالدیک (وابسته به نشان های خانوادگی و نمادهای اشرافی) داشتند؛ به ویژه نقش جانوران هرالدیک که اغلب به صورت جفت های متقارن از حیوانات و پرندگان تصویر می شدند. این نقوش معمولاً در میان حاشیه های پیچیده و فیلگری تزئینی محاط بودند و ترکیبی متوازن و باشکوه پدیدمی آوردند. در قدیمی ترین قطعات، طرح ها با دست آزاد روی پارچه کشیده شده و با دوخت هولبین احاطه می شدند. پس زمینه، که اغلب از جنس کتان کرم رنگ بود، تا حد امکان به خوبی پر می شد. برای قطعات مد
رن تر، طرح با دقت روی یک شبکه کاغذی، تقریباً به همان روشی که الگوهای دوخت ضربدری شمارشی ایجاد می شوند، ساخته می شد. امروزه گلدوزی آسیسی تقریباً همیشه به این روش انجام می شود. تاریخچه. از نظر تاریخی، ایتالیا سنت دیرینه ای در گلدوزی های روشن و رنگارنگ داشته است. در قرن های سیزدهم و چهاردهم، گلدوزی های صومعه ها سبک ساده تری را توسعه دادند که در آن طرح ها و نقوش بر روی پارچه کتانی ظریف با حاشیه ها و پس زمینه گلدوزی شده با ابریشم رنگی، خالی می شدند. نقوش به شدت تحت تأثیر طرح های سنتی جفت های پرنده یا حیوان قرار داشتند که با طومارهای پیچیده احاطه شده بودند. این اقلام اولیه اغلب برای اهداف مذهبی، مانند پارچه های محراب و شال های کوچک، استفاده می شدند. تا قرن شانزدهم، آثار آسیزی محبوبیت بیشتری پیدا کرده بود و طیف وسیع تری از نقوش را به کار می گرفت، که بسیاری از آنها بر اساس تصاویر رنسانس از ساتیرها، شیاطین و جانداران اسطوره ای باستانی بودند. با این حال، در قرن های هجدهم و نوزدهم، این نوع گلدوزی رو به زوال رفت و بسیاری از طرح ها و نقوش آن از بین رفت. تنها در آغاز قرن بیستم بود که این شیوه در شهر ایتالیایی آسیزی، که نام
این نوع گلدوزی از آن گرفته شده است، احیا شد. صومعه سنت آن در اکتبر ۱۹۰۲، آزمایشگاه صنایع دستی زنانه سن فرانچسکو دی آسیزی را تأسیس کرد. هدف این کارگاه صنایع دستی، احیای صنایع دستی سنتی محلی و ایجاد اشتغال برای زنان فقیر برای تکمیل درآمدشان بود. این صنعت روستایی رونق گرفت و این طرح ها با استفاده از تکنیک نخ شمارش شده به سرعت در سراسر ایتالیا، اروپا و فراتر از آن گسترش یافت. اثر مدرن آسیزی. نسخه مدرن گلدوزی آسیزی در قرن بیست و یکم در حال تکامل بوده است. رنگ ها و الگوهای مختلفی برای پس زمینه استفاده می شود و نقوش بسیار متنوع هستند. با این حال، نسخه سنتی احیا شده هنوز در شهر آسیزی رواج دارد، جایی که می توان زنان محلی را دید که جلوی خانه های خود نشسته و اقلام گلدوزی آسیزی را برای فروشگاه گلدوزی تعاونی محلی گلدوزی می کنند.
فرانچسکو جوزپه کازانووا (۱ ژوئن ۱۷۲۷، لندن - ۸ ژوئیه ۱۸۰۳، نزدیک مودلینگ) یک نقاش ایتالیایی بود که در نقاشی صحنه های نبرد تخصص داشت. برادر بزرگترش جاکومو کازانووا، ماجراجوی مشهور، و برادر کوچکترش جووانی کازانووا بود؛ که او نیز نقاش مشهوری بود. زندگی نامه. او در لندن متولد شد، جایی که والدینش، زانتا فاروسی، بازیگر، و گائتانو کازانووا، بازیگر و رقصنده، با هم در تئاتر نامزد کرده بودند. شایعه شده بود که پدرش در واقع شاهزاده ولز بوده است (که اندکی پس از آن پادشاه جورج دوم شد)؛ مشخص نیست که آیا این کار به دلایل توهین آمیز بوده یا تبلیغات. [ "" ] آنها وقتی او هنوز جوان بود به ونیز بازگشتند و پس از مرگ پدرش در سال ۱۷۳۳، او و خواهر و برادرانش تحت مراقبت خانواده گریمانی قرار گرفتند. دوران حرفه ای فرانچسکو جوزپه کازانووا در کارگاه های جیووانی آنتونیو گواردی آغاز شد؛ اما بنا بر خاطرات برادرش جاکومو کازانووا، این دوره برای او بسیار ناخوشایند بود. پس از آن به کارگاه آنتونیو جولی پیوست؛ طراح صحنهٔ تئاترهایی که در مالکیت خاندان گریمانی بودند. این تجربه نیز چندان رضایت بخش نبود و سرانجام کازانووا به تحصیل نزد نقاش صحنه های نب
رد، فرانچسکو سیمونینی روی آورد. در سال ۱۷۵۱، به توصیهٔ برادرش جیووانی، رهسپار پاریس شد و شاگرد شارل پاروسل گردید. سال بعد، پس از مرگ پاروسل، به درسدن رفت و یک سال را صرف مطالعهٔ نقاشی های نبرد در «نگارخانهٔ منتخبین ساکسونی» کرد. او در سال ۱۷۵۸ به پاریس بازگشت و به عنوان یک هنرمند آزاد فعالیت خود را آغاز نمود. موفقیت بلافاصله حاصل نشد و اولین نمایشگاه او با شکست مواجه شد. در سال ۱۷۶۱، او به عضو اضافی آکادمی سلطنتی نقاشی و مجسمه سازی تبدیل شد و در سال ۱۷۶۳ به عضویت کامل ارتقا یافت. در نتیجه انتقادات مساعد دنیس دیدرو، او شروع به دریافت سفارش از اشراف کرد. دیدرو بعداً نظرات منفی در مورد کار کازانووا ابراز می کرد، اما شهرت او از قبل ساخته شده بود. شهرت او به زودی به سمت شرق گسترش یافت و از سال ۱۷۶۸ سفارش هایی از کاترین کبیر برای ارمیتاژ دریافت کرد. دو سال بعد، او چهار «نقاشی فاجعه» معروف خود را خلق کرد که توسط ژان بنجامین دو لا بورد به نمایندگی از شاه لویی پانزدهم خریداری شدند. در سال ۱۷۷۱، او دو بوم بزرگ را که صحنه هایی از جنگ سی ساله (نبرد فرایبورگ و نبرد لنز) را به تصویر می کشیدند، به نمایش گذاشت و بار دیگر رضا
یت دیدرو را جلب کرد. زندگی شخصی. در سال ۱۷۶۲، فرانچسکو جوزپه کازانووا با ژان-ماری ژولیه (۱۷۳۴–۱۷۷۳) ازدواج کرد؛ او بالرینی از تئاتر کمدی-ایتالیین بود که با نام هنری مادموازل دالانکور شناخته می شد. ارتباطات حرفه ای همسرش برای کازانووا منبعی ارزشمند از مشتریان و سفارش دهندگان هنری فراهم آورد. پس از مرگ ژان-ماری در سال ۱۷۷۳، او در سال ۱۷۷۵ با ژان کاترین دلاشو (۱۷۴۸–۱۸۱۸) ــ که تازه بیوه شده بود ــ ازدواج کرد. این ازدواج به زودی به شکستی آشکار انجامید، و در سال ۱۷۸۳، با کمک و حمایت برادرش جاکومو کازانووا، همسرش را ترک گفت. فرانچسکو سپس به وین پناه برد و تحت حمایت شاهزاده شارل ژوزف دو لین قرار گرفت. این شاهزاده او را به صدر اعظم کائونیتس معرفی کرد. به نظر می رسد که فرانچسکو، همچون برادر مشهورش جاکومو، شخصیتی برون گرا و سرگرم کننده داشت و به همین دلیل به سرعت در دربار وین محبوبیت یافت. او علاوه بر نقاشی هایش، طرح هایی برای ملیله و اثاثه یا لوازم داخلی تولید کرد که بسیار سودآور بود. از سال ۱۷۷۰ تا ۱۷۸۷، کارخانه سلطنتی بووه از بیش از هفتاد الگوی او استفاده کرد. او همچنین تعدادی حکاکی از جمله "طبل زن روسی سوار بر اسب،
سه سوار زره پوش، پرچم، برخورد سواره نظام و شام نقاش کازانووا" را تولید کرد. با وجود موفقیت و مشتریان اشرافی فراوانش، پولش را هدر داد، همیشه بدهکار بود و در فقر در خانه اش در نزدیکی مودلینگ درگذشت. سال درگذشت او عموماً ۱۸۰۳ ذکر شده است، اگرچه برخی منابع ۱۸۰۵ یا ۱۸۰۷ را نیز ذکر کرده اند.
بارتولومئو سواردی ( - ) نقاش و معمار ایتالیایی بود که عمدتاً در زادگاهش میلان فعالیت داشت. زندگی نامه. او در میلان به دنیا آمد و پسر آلبرتو سوآردی بود. زندگی نامهٔ او چندان روشن نیست و برای مدت ها به سبب وجود دو هنرمند با عنوان «شبه-برامانتینو» با ابهام همراه بوده است. وی شاگرد دوناتو برامانته بود و نام هنری خود را نیز به صورت کوچک شده ای از نام استادش برگزید. این آموزش، او را به شدت تحت تأثیر سنت چهاردهم اوربینو قرار داد که مشخصه اش واقع گرایی ایستا بود. بعدها، پس از ورود به میلان، او عناصری از سبک لئوناردو داوینچی را نیز در آثارش جذب کرد؛ هرچند در جنبه های دیگر همچنان وفادار به آموزه ها و شیوهٔ هنری ایتالیای مرکزی باقی ماند. طبق اسناد، او در اواخر سال ۱۵۰۸ در تزئین کلیسای واتیکان کمک می کرد، اگرچه هیچ اثری از آثار او در آنجا باقی نمانده است و تا سال ۱۵۰۹ به میلان بازگشت. سبک او در طول دوران کاری اش به طور قابل توجهی تغییر کرد و همچنین ویژگی های فردی قوی را نشان می دهد. تأثیرات اصلی او، سبک آرام و گاهی غیرطبیعی کلاسیک پیرو دلا فرانچسکا، لئوناردو داوینچی و ارکوله دو روبرتی بود، اما آثار او همچنین بیانگری ساکن
و گاهی نگران کننده ای را نشان می دهند که تنها با مورد آخر از این سه نفر قابل مقایسه است. او در سال های پیش از مرگش به عنوان معمار و مشاور در بازسازی کلیسای جامع میلان فعالیت داشت. شبه برامانتینوها. وازاری در زندگینامه های خود از پیرو دلا فرانچسکا، ایل گاروفالو، جیرولامو دا کارپی و یاکوپو سانسووینو، به "برامانتینو دا میلانو" اشاره کرده است. برامانتینو وازاری، اگر اصلاً وجود داشته باشد، بین سال های ۱۴۵۰ تا ۱۴۵۵ برای پاپ نیکلاس پنجم کار می کرده است. اگر چنین باشد، پس او قبل از آثار ذکر شده بارتولومئو سواردی کار می کرده است. هنرمندی که برای مدت طولانی با نام «شبه-برامانتینو» شناخته می شد، در اوایل قرن شانزدهم در ناپل فعال بود. پژوهش های جدیدتر او را غالباً با یک نقاش اسپانیایی یکی می دانند که از او با نام های پدرو فرناندس، پیرو فرانچیونه یا عناوین گوناگون دیگر یاد شده است. آثار بالغ. در سال ۱۵۰۸ او در رم مشغول به کار شد. دوناتو برامانته معماری برامانتینو را تدریس می کرد و شاگردش در اجرای طراحی داخلی کلیسای سانتا ماریا پرسو سن ساتیرو در میلان به استاد کمک می کرد. در نقاشی، او تعدادی پرتره از شخصیت های مشهور برای
واتیکان کشید. اولین آثار شناخته شده او تابلوی "میلاد مسیح" (دهه ۱۴۹۰، بررا) و تابلوی "مسیح دولنز" ( هستند. موزه تیسن-بورنمیسا، مادرید). یکی از شناخته شده ترین آثار او، "تابلوی غم انگیز «ستایش مغان»" (۱۴۹۵–۱۴۹۸) است، در گالری ملی لندن نگهداری می شود. علاوه بر سبک کلاسیک بی احساس و خشک و "منطق هندسی متقارنِ خلوص،" این اثر به خاطر برش خلاقانهٔ ساختمان که پس زمینه ای خیال انگیز از کوهستان را آشکار می کند، قابل توجه است. یک نقاشی دیواری "پیتا" (حدود ۱۵۰۵، اکنون در آمبروزیانا) در وضعیت تکه تکه قرار دارد. قبل از ۱۵۰۸، او پرده های نقش دار ماه ها را برای جیان جاکوم تریوولزیو (که اکنون در کاستلو اسفورزسکو است) طراحی کرد. "محراب سنت مایکل" (یا "مریم مقدس بر تخت نشسته و کودک به همراه سنت آمبروجیو و سنت مایکل") در کتابخانه آمبروزیانا، که به خاطر مرد کشته شده کوتاه قد (که نمایانگر یک مرتد آریایی است) در مقابل یک سنت آمبروزی خشن و قورباغه مرده غول پیکر (نماد شیطان) با سنت مایکل در پیش زمینه و مقدسین بی احساس قابل توجه است، به بعد از ۱۵۱۰ برمی گردد. فریدبرگ در این نقاشی انگیزه ای مبتنی بر لئوناردو داوینچی می بیند تا نقاشی را
به جهانی محدود کند که در آن هندسه دقیق تقریباً انتزاعی، که با «"سیلوئت های برجسته معماری خیالی و خالی از سکنه، ساخته شده با خط کش و مربع» مشخص می شود، اهمیت فزاینده ای پیدا می کند." «این پیکره ها، حتی وقتی سعی در افشای احساسات دارند، تهی، دور، و «ماشین هایی» به نظر می رسند که همچون پیاده نظام هایی در یک تمرین هندسی محصور شده اند، چیزی که با آثار اولیه پیرو دلا فرانچسکا مشترک است.» شاهکار دیگر، "مصلوب شدن بررا" (حدود ۱۵۱۰–۱۵۲۰) است. در سال ۱۵۲۵، برامانتینو توسط دوک فرانسیس (دوم) اسفورتسا به عنوان معمار دربار منصوب شد و کمک های او به عنوان مهندس در دفاع از میلان، پاداش های فراوانی را برای او به ارمغان آورد.
اتحادیه ساردا ( L'Unione Sarda) (به انگلیسی: The Sardinian Union) روزنامه ای روزانه برای جزیره ساردینیا است. این روزنامه قدیمی ترین روزنامه ای است که هنوز در ساردینیا منتشر می شود. تاریخچه و مشخصات. "روزنامه «اتحادیه ساردا»" اولین بار در ۱۳ اکتبر ۱۸۸۹ منتشر شد در مرحله اولیه، رافا گازیا ناشر این روزنامه بود. این روزنامه یک نشریه رادیکال بود و آنتونیو گرامشی از جمله نویسندگان آن بود. او اولین مقاله خود را در این روزنامه منتشر کرد. "روزنامه اتحادیه ساردینیا" در کالیاری مستقر است و متعلق به تاجر ایتالیایی سرجیو زونچدو می باشد. ناشر آن اتحادیه ساردینیا است. این روزنامه چهار نسخه دارد. این روزنامه اولین روزنامه اروپایی با وب سایت اختصاصی خود است که در سال ۱۹۹۴ راه اندازی شد. در صد و بیستمین سالگرد تأسیس، تمبر یادبودی توسط پست ایتالیا در ۱۳ اکتبر ۲۰۰۹ منتشر شد. در سال ۲۰۰۴ تیراژ روزنامه اتحادیه ساردینیا، ۶۶۷۰۰ نسخه بود. تیراژ این روزنامه در سال ۲۰۰۸، ۶۸۳۳۲ نسخه بود. پیوند به بیرون. وب سایت رسمی صفحات اول تاریخی اتحادیه ساردینیا
توتو اسپورت (به ایتالیایی: Tuttosport) یک روزنامه ورزشی روزانه است که دفتر مرکزی آن در شهر تورین، ایتالیا قرار دارد. تاریخچه و مشخصات. "روزنامه توتو اسپورت" اولین بار در ۳۰ ژوئیه ۱۹۴۵ منتشر شد. رناتو کاسالبوره (که بعداً در فاجعه هوایی سوپرگا در سال ۱۹۴۹ به همراه تیم فوتبال گراند تورینو درگذشت) این روزنامه را به عنوان یک دوهفته نامه تأسیس کرد. در سال ۱۹۴۶، تعداد نسخه های آن به سه نسخه در هفته افزایش یافت و از ۱۲ مارس ۱۹۵۱ به صورت روزانه منتشر می شود. دفتر مرکزی این روزنامه در تورین است. این روزنامه در قالب صفحات گسترده منتشر می شود. شماره های معمول آن ۲۸ یا ۳۲ صفحه دارند و در چهار نسخه تولید می شوند که به ترتیب در تورین، رم، میلان و جنوا منتشر می شوند. سردبیر روزنامه خاویر جاکوبلی است. پیشینیان وی شامل ویتوریو اورگیا، پائولو دی پائولا، جانکارلو پادووان، آنتونیو گیرلی و جیانپائولو اورمزانو بودند. گردش خون. تیراژ "روزنامه توتو اسپورت" در سال ۲۰۰۴، ۱۲۳۹۲۱ نسخه بود تیراژ این روزنامه در سال ۲۰۰۸، ۱۱۵۵۳۳ نسخه بود در سال ۲۰۱۲، این روزنامه ۶۴۳۵۵۷۹۱ نسخه فروخت. جایزه پسر طلایی. جایزه پسر طلایی به بهترین بازیکن زیر ۲۱ س
ال فعال در اروپا اهدا می شود. جایزه بازیکن طلایی مرد. جایزه بازیکن طلایی به بهترین بازیکن بالای ۲۱ سال فعال در اروپا اهدا می شود. جایزه بازیکن زن طلایی. جایزه بازیکن طلایی زن به بهترین بازیکن زن بالای ۲۱ سال فعال در اروپا اهدا می شود. جایزه دختر طلایی. جایزه دختر طلایی به بهترین بازیکن زن زیر ۲۱ سال فعال در فوتبال اروپا اهدا می شود. جایزه بهترین بازیکن زیر ۲۱ سال ایتالیا. جایزه بهترین بازیکن زیر ۲۱ سال ایتالیا به بهترین بازیکن زیر ۲۱ سال ایتالیایی فعال در اروپا اهدا می شود. جایزه جوان ترین. جایزه جوان ترین به جوان ترین بازیکن فوتبالی که در تاریخ جایزه پسر طلایی نامزد شده است، اهدا می شود.
ایل تِوِر (به ایتالیایی: "The Tiber") یک روزنامه فاشیستی بود که بین سال های ۱۹۲۴ تا ۱۹۴۳ در رم، پادشاهی ایتالیا منتشر می شد. این روزنامه به نام بنیانگذارش، بنیتو موسولینی، شناخته می شود. تاریخچه و مشخصات. ایل تور توسط بنیتو موسولینی در سال ۱۹۲۴ منتشر شد و اولین شماره آن در ۲۷ دسامبر همان سال منتشر شد. تلسیو اینترلندی به عنوان مدیر روزنامه ای که دفتر مرکزی آن در رم بود، نامگذاری شد. کورادو پاولینی به عنوان ویراستار ادبی ایل تور کار می کرد. تا اوایل سال ۱۹۳۰ بسیاری از چهره های مهم در ایل تور مشارکت داشتند: لوئیجی پیراندلو، امیلیو سیچی، جوزپه اونگارتی، وینچنزو کاردارلی، ویتالیانو برانکاتی، آنتونیو بالدینی، مارینو مازاکوراتی، آمریگووآکوراتی، آمریگووآرایوتر آردنگو سوفیچی و آلبرتو موراویا. اگرچه تلزیو اینترلاندی آلبرتو موراویا را " نیمه یهودی " در صفحات ایل تور نامید، موراویا به کمک های گاه به گاه خود در روزنامه پایان نداد. با این حال، در دوره بعدی، "ایل توور" با حمایت از آریایی گرایی نوردیک، یهودستیزانه تر شد. در اکتبر ۱۹۳۲، مصاحبه ای با آدولف هیتلر قبل از انتخابات رایشتاگ منتشر کرد. از سال ۱۹۳۴، شروع به انتشار مق
الاتی در مورد نژادپرستی بیولوژیکی کرد، و تبلیغات یهودستیزانه آن شدت گرفت. در سال ۱۹۳۸ "، ایل توور" پیشنهاد کرد که فیلم هایی با بازی چارلی چاپلین، برادران ریتز و برادران مارکس نباید توسط ایتالیایی ها تماشا شوند، زیرا طنز آنها آریایی نیست. آخرین شماره این روزنامه در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ منتشر شد، زمانی که موسولینی از سمت خود استعفا داد.
ایل ریفورمیستا (به ایتالیایی: Il Riformista) (به معنی «اصلاح طلبی») یک روزنامه سیاسی و مالی ایتالیایی است که دفتر مرکزی آن در رم، ایتالیا قرار دارد. تاریخچه و مشخصات. "روزنامه «ایل ریفورمیستا»" که در ۲۳ اکتبر ۲۰۰۲ منتشر شد، از حدود چهار صفحه با رنگ اصلی نارنجی تشکیل شده بود. این روزنامه در ۳۰ مارس ۲۰۱۲ به دلیل مشکلات مالی تعطیل شد. بعداً در ۲۹ اکتبر ۲۰۱۹ دوباره منتشر شد در سال ۲۰۲۳، ماتئو رنزی، نخست وزیر سابق ایتالیا، به عنوان سردبیر منصوب شد. رنزی در سال ۲۰۲۴ از سمت سردبیری استعفا داد و الساندرو باربانو و سپس کلودیو ولاردی جایگزین او شدند. سردبیران. "نشریاتی که از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۹ به حالت تعلیق درآمده اند"