Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آمده است: مانیفست هنر نگهداری ۱۹۶۹. عنوان کامل مانیفست «"هنر نگهداری - پیشنهاد برای یک نمایشگاه"» است. این بیانیه را سندی بنیادی از هنر فمینیستی می دانند. میرل لادرمن اوکلز در آن زمان باردار بود و تصمیم گرفت تا با تبدیل شدن به یک «هنرمند تعمیر و نگهداری» کارهای خانه را دوباره احیا کند و آن ها را اجرا کند. از طریق این نگهداری، خود را شرطی مهم برای آزادی و عملکرد اجتماعی نشان داد و این ایده را فراتر از فمینیسم به پروژه هایی مانند "سرویس بهداشتی" ۱۱ ماهه که شامل ۸۵۰۰ کارگر نیویورکی بود، گسترش داد. اخیراً او به یک محل دفن زباله در استتن آیلند مراجعه کرده است. مانیفست توسط یک پرسش نامه (۱۹۷۳–۱۹۷۶) دنبال شد و به ساختن هنری از آنچه کارهای روزمره تلقی می شود، توجه داشت. او نوشت: «بعد از انقلاب، کی قرار است صبح دوشنبه زباله ها را جمع آوری کند؟». او این موضوع را با «مانیفست بهداشتی» دنبال کرد. (۱۹۸۴) مانیفست رمانتیک ۱۹۶۹. "مانیفست رمانتیک" مجموعه ای از مقالات فیلسوف و رمان نویس آین رند است که با یک عنوان در سال ۱۹۶۹ منتشر شد. یک نسخه اصلاح شده از آن نیز در سال ۱۹۷۵منتشر شد. این مقالات دیدگاه عینی گرایانه در مورد هنر را
که توسط آین رند ابداع شده است، توضیح می دهند. اصطلاح «رمانتیک» به مفهوم عشق مربوط نمی شود بلکه اشاره ای به دوران رمانتیک است؛ یک جنبش هنری برجسته در اواخر قرن ۱۸ و اوایل تا اواسط قرن ۱۹. رند به دنبال بیدار کردن مجدد این جنبش در فرهنگ معاصر بود، و مدعی شد که این جنبش در زمان حیاتش وجود نداشته است، درحالی که عناصر آن را که برای فلسفه عینیت گرا تضعیف شده بود، رد کرد:این مانیفست به نام یک سازمان یا یک جنبش صادر نمی شود. من فقط برای خود صحبت می کنم. امروز هیچ حرکت عاشقانه ای وجود ندارد. اگر قرار است یکی در هنر آینده وجود داشته باشد، این کتاب به پیدایش آن کمک خواهد کرد. مانیفست آفری کبرا ۱۹۷۰. آفری کبرا یک گروه از هنرمندان سیاه پوست بود که در اواخر دهه ۱۹۶۰ توسط جف دونالدسون تأسیس شد و در شیکاگو مستقر شد. او به سازمان دهی نمایش های بین المللی هنرمندان سیاه پوست کمک کرد و مانیفست های تأثیرگذاری نوشت. آفری کبرا مخفف عبارت "African Commune of Bad Relevant Artists" است. این نام از ترکیب اصطلاح آفریقا با کبرا، «ائتلاف هنرمندان انقلابی سیاه» گرفته شده است. مانیفست اهداف گروه را توسعه یک هنر جدید آفریقایی آمریکایی، شامل
مسئولیت اجتماعی، مشارکت هنری جامعه و ارتقای غرور هویت سیاه پوست عنوان کرد. شباهت هایی با نوآوری های موسیقی آمریکایی آفریقایی تبار، و حمایت از زیبایی شناسی مکمل شامل تصاویر و رنگ های برجسته وجود داشت. مانیفست های WAR اوایل دهه ۱۹۷۰. WAR مخفف «زنان هنرمند در انقلاب» (Women Artists in Revolution) است که نانسی اسپرو یکی از اعضای آن بود. قبل از این، در سال های ۱۹۶۶–۱۹۷۰، او مجموعه ای از «مانیفست های» ضد جنگ ویتنام را ایجاد کرده بود که تصاویری بودند که با رنگ های آب و جوهر روی کاغذ خلق می شدند. سپس در جلسات AWC (ائتلاف کارگران هنر: Art Workers Coalition) که دارای اعضای زن و مرد بود شرکت کرد و بخشی از WAR شد که یک شاخه بود. او گفت: «من آن را دوست داشتم. در آن زمان به خاطر خیلی چیزها خیلی عصبانی بودم، به خصوص از این که نتوانستم هنرم را بروز دهم، تا مردم را وادار به نگاه کردن کنم. فکر کردم نام آم چه می تواند باشد! «WAR»؛ همین. ما شروع کردیم به سازماندهی کردن و نوشتن اعلامیه برخی از اقدامات و اعتراضات. برای مثال، چند نفر از ما به سوی موزه هنرهای مدرن راهپیمایی کردیم و خواستار برابری زنان هنرمند شدیم، سپس به کمیته موقت
زنان هنرمند پیوستم. آن روزها همه چیز خیلی سریع پیش رفت.» هنر زنان: مانیفست ۱۹۷۲. والی اکسپورت یک پرفورمنس آرتیست وینی است که با اکشنیست ها کار کرده و رویدادهای آن ها را فهرست بندی کرده است. او با فلسفه «اکشن گرایی فمینیستی»، از مردم دعوت می کرد تا کارهای او را در خیابان لمس کنند. او «مانیفست های کتبی را منتشر کرد که با انتقام، آینده هنر زنان را پیش بینی می کرد» و کمک های نظری مهمی در برقراری ارتباط فمینیسم شخصی در اجرا داشت. او احساس می کرد که خلق هنر از نظر سیاسی مهم است. «می دانستم که اگر برهنه این کار را انجام دهم، واقعاً نگاه تماشاگران (عمدتاً مرد) به من را تغییر خواهد داد.» مانیفست مجموعه هنر جامعه شناسی ۱۹۷۴. "مانیفست مجموعه هنر جامعه شناسی" فرانسه توسط فرد فارست، ژان پل تنو و هروه فیشر تأسیس شد و مانیفست آن ها در روزنامه لو موند منتشر شد. هدف اصلی آن استفاده از جامعه شناسی برای حمایت از کنش های هنری یا استفاده از کنش های هنری برای روشن کردن پدیده های جامعه شناختی بود. یکی از این اقدامات، حراج یک «متر مربع هنری» در سال ۷۶ برای جعل گرانی در بازار مسکن و هنر بود. گروه از رسانه های جمعی و اجرای زنده با است
فاده از ویدئو، تلفن و غیره استفاده زیادی کرد. این گروه در سال ۱۹۸۱ منحل شد، اگرچه برخی از اصول آن توسط فرد فارست و ماریو کاستا با جنبش زیبایی شناسی ارتباطات در سال ۱۹۸۳ ارائه شد. مانیفست هنر بدن ۱۹۷۵. در سال ۱۹۷۵ فرانسوا پلوچارت اولین نمایش بادی آرت را در پاریس با آثار ۲۱ هنرمند از جمله مارسل دوشان، کریس باردن و کاترینا سیوردینگ به نمایش گذاشت، و اولین "مانیفست هنر بدن" منتشر شد. مانیفست در مفهوم گرایی غنایی ۱۹۷۵. توسط پل هارتال "مانیفست مفهوم گرایی غنایی" یک سند چهار صفحه ای است که با ۹ تصویر سیاه و سفید از نقاشی ها، کلاژها و چندرسانه ای این هنرمند در سال ۱۹۷۵ در مونترال منتشر شده است. هارتال می نویسد: «هنر من یک استعاره نقاشی شده است؛ ماشین گذشته یک ثانیه همیشگی، احساس فسیلی یک اشتیاق بی نهایت، میل جادویی که بر محور شکسته فضای فشرده تکامل می یابد و در قالب مناظر درونی و شخصی منعکس می شود». او در مانیفست پیشنهاد می کند: «هنر باید کلی باشد». زیستی جدا از هندسه دل به خواه است و طبیعت انسان را نادیده می گیرد. او می گوید: «مفهوم گرایی غنایی بر کلیت مختصات روان شناختی مبتنی است». «از آی دی، ایگو و سوپرایگو ناشی م
ی شود». هنری که در آن خصلت دوگانه دیدگاه هنرمند به یک سه گانه غنایی، شهودی و مفهومی تبدیل می شود. هارتال در کتاب "قلم مو و قطب نما: دینامیک رابط هنر و علم" (لانهام: انتشارات دانشگاهی آمریکا، ۱۹۸۸، صص ۳۴۱)، نظریه "مفهوم گرایی غنایی" یا "هنر Lyco" را با جزئیات بیشتری مورد بحث قرار می دهد پانک و سایبر ۱۹۷۶–۱۹۹۸. ظهور جنبش پانک با نگرش اولیه و تهاجمی خود در زمینه DIY تأثیر قابل توجهی در مانیفست های هنری داشت و این تأثیر حتی در عنوان ها نیز منعکس شده است. برخی از هنرمندان آشکارا از طریق موسیقی، انتشارات یا اجرای شعر با پانک هم ذات پنداری کردند. همچنین تفسیری معادل «تکان دهنده» از فمینیسم وجود دارد که با عدم عینیت گرایی که در دهه ۱۹۶۰ مورد حمایت قرار گرفت، در تضاد است. بعدتر حضور فزاینده عصر رایانه در اعلامیه های هنری شروع به تثبیت کرد. مانیفست هنر خام ۱۹۷۸. هنرمند چارلز تامسون مانیفست هنر خام را در سال ۱۹۷۸ تبلیغ کرد. "مانیفست هنر خام" در کالج هنر میدستون توسط چارلز تامسون منتشر شد. ۲۱ سال بعد او به همراه بیلی چایلدیش مانیفست های استاکیست را نوشت. تامسون همچنین یکی از اعضای گروه پانک The Medway Poets بود. مانیفست
هنر «فروشگاه بزرگ» و هنر گالری «نخبه گرا» و همچنین مهارتی را که «به راحتی قابل دستیابی هستند… و هم به صورت صنعتی و هم هنری برای پنهان کردن فقر محتوا استفاده می شوند» را رد می کند. اولویت «کاوش و بیان روح انسان» اعلام شده است. مانیفست اسمایل ۱۹۸۲. در این زمان استوارت هوم در جنبش تک نفره «نسل مثبت» فعالیت می کرد، یک گروه پانک به نام White Colors را تأسیس کرد و یک فنزین هنری "Smile را" منتشر کرد که بیشتر حاوی مانیفست های هنری برای «نسل مثبت» بود. لفاظی آن شبیه مانیفست های دادائیست برلین دهه ۱۹۲۰ بود. ایده او این بود که سایر گروه های موسیقی در سراسر جهان نیز باید خود را سفید رنگ بنامند و مجلات دیگر "اسمایل" را داشته باشند. بخش اول کتاب "مانیفست های نئوئیست/مقاله های اعتصاب هنر" نسخه های خلاصه شده ای از نوشته های او به سبک مانیفست را از "اسمایل" ارائه می کرد. مانیفست انجمن بین المللی هنرمندان نجومی ۱۹۸۲. اصل اساسی انجمن بین المللی هنرمندان نجومی (IAAA) به تصویر کشیدن فضا (مانند کیهان) از طریق نقاشی رئالیستی است. آن ها خود را از هنرمندان علمی تخیلی و فانتزی جدا می کنند: «پایه محکم دانش و تحقیق اساس هر نقاشی است. تل
اش برای به تصویر کشیدن دقیق صحنه هایی که در حال حاضر فراتر از محدوده چشم انسان است». این گروه اکنون بیش از ۱۲۰ عضو دارد که نماینده ۲۰ کشور هستند. مانیفست هنر ارزان ۱۹۸۴. توسط تئاتر نان و عروسک کل عنوان «"مانیفست چرا هنر ارزان؟"» است. این بیانیه یک برگه است که توسط تئاتر نان و عروسک «در پاسخ به تجارت هنر و تصاحب فزاینده آن توسط بخش خصوصی» منتشر شده است. هفده عبارت در این بیانیه وجود دارد که اکثر آن ها با «هنر است» شروع می شوند و با علامت تعجب به پایان می رسند، که عمدتاً با حروف بزرگ، و گاهی اوقات با حروف کوچک نوشته می شوند. چینش حروف طوری است که در بیانیه نهایی یک هورای بزرگ و پررنگ دیده می شود. شروع بیانیه چنین است: بیانیه با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند «هنر مانند درختان سبز است»، بر ماهیت مثبت هنر که برای همه مفید است و باید در دسترس همه باشد، تأکید می کند و عنوان می کند: «هنر با جنگ و حماقت می جنگد! … هنر ارزان است!» مانیفست سایبورگ ۱۹۸۵. توسط دونا هاراوی عنوان کامل آن «"مانیفست سایبورگ: علم، فناوری و فمینیسم سوسیالیستی در اواخر قرن بیستم"» است. دونا هاراوی یک مورخ فرهنگی است. او از توسعه سایبورگ ها («ا
رگانیسم های سایبرنتیک») به عنوان راه رو به جلو برای یک جامعه پس از جنسیت حمایت می کند. این امر در ابتدا تأثیر قابل توجهی در بین دانشگاهیان داشت. ونس ماتریکس، گروهی از زنان هنرمند استرالیایی و مورخ فرهنگی بریتانیایی، سادی پلنت، یک جنبش سایبری فمینیستی را در سال ۱۹۹۴ تأسیس کرد. از سال ۱۹۹۷، شبکه Old Boys (OBN) «انترناسیونال های سایبرفمینیستی» را سازماندهی کرد. هنر ما یعنی ۱۹۸۶. توسط گیلبرت و جورج مانیفست دارای پنج پاراگراف است که هر کدام دارای یک عنوان فرعی است و اولین آن «هنر برای همه» است و هدف مردمی مانیفست آن ها را خلاصه می کند:ما می خواهیم هنر ما از طریق موانع دانش مستقیماً با مردم و در مورد زندگی آن ها صحبت کند و نه در مورد دانش آن ها از هنر. قرن بیستم با هنری که قابل درک نیست نفرین شده است. هنرمندان منحط در خود و برگزیدگانشان می ایستند و به افراد معمولی می خندند و طردشان می کنند. ما می گوییم که هنر گیج کننده، مبهم و دارای وسواس شکل، منحط و انکار بی رحمانه زندگی مردم است.همچنین در این بیانیه قصد تغییر افراد وجود دارد، اما «ماده هنری باید تابع معنا و هدف تصویر باشد.» بیان می کند:ما می خواهیم یاد بگیریم به
«کل» احترام بگذاریم. محتوای بشر، موضوع و الهام ماست. ما هر روز به دنبال سنت های خوب و تغییرات ضروری هستیم. ما می خواهیم همه خوبی ها و بدی های خود را پیدا کرده و بپذیریم.در نتیجه آن ها «جستجوی زندگی ما برای معانی و هدف جدید برای دادن به زندگی است» را تأیید می کنند. مانیفست مدرنیستی پست پورنو ۱۹۸۹. توسط ورونیکا ورا "مانیفست مدرنیستی پست پورنو" توسط ورونیکا ورا و کاندیدا رویال (هر دو ستاره های پورنو سابق که در آن زمان فیلم های پورنو خود را کارگردانی کرده بودند)، آنی اسپرینکل (که نمایش های جنسی زن ارائه می دهد) و هنرمند پرفورمنس، فرانک مور، در میان هنرمندان مهم دیگری که از رابطه جنسی استفاده می کنند، امضا شد. کار آن ها در ۷ نکته، یک جنبش هنری را پایه گذاری می کند که «سکس را به عنوان ماده مغذی جشن می گیرد، ما اندام تناسلی خود را به عنوان بخشی از روح خود در آغوش می گیریم، و جدا از روح نیست.» از نگرش مثبت گرایی جنسی حمایت می کند و مایل است «ایده ها و احساسات خود را برای تفریح، شفای دنیا و تحمل با هم در میان بگذاریم…» مانیفست سایبرفمینیستی برای قرن ۲۱، ۱۹۹۱. توسط ونس ماتریکس ونتریکس یک گروه هنری سایبری فمینیستی بود ک
ه در سال ۱۹۹۱ در آدلاید استرالیا تأسیس شد. مانیفست آن ها که در سال ۱۹۹۱ نوشته شد، در طول سال ها به بسیاری از زبان ها از جمله ایتالیایی، فرانسوی، اسپانیایی، روسی، ژاپنی و فنلاندی ترجمه شد. بیانیه این چنین آغاز می شود: آن ها در سال ۱۹۹۶ مانیفست Bitch Mutant را نوشتند. مانیفست ____________، ۱۹۹۶. توسط مایکل بتانکور "مانیفست ____________"، دیدگاهی تعاملی و پیشنهادی از ممنوعیت ها و ادعاهایی که دربارهٔ هنر و جنبش های هنری مطرح می شود، ارائه کرد. این یک قطعه اولیه تعاملی از هنر شبکه بود که در وب زین ها و در گروه های خبری ظاهر شد و دعوت به مشارکت می کرد. بیانیه این چنین آغاز می شود: مانیفست با دکمه "Reset" به پایان می رسد. متن آن از مانیفست های دادا تریستیان تزارا نمونه برداری شده است، اما قطعات کلیدی متن اصلی حذف شده و با جاهای خالی جایگزین شده اند تا پر شوند. این یکی از اولین مانیفست هایی است که در اینترنت و همچنین به صورت چاپی منتشر شده است. هنر جوهر نو (New Ink). نقاشی مرکب مدرن اروپایی کمکی اروپایی/غربی به جنبش هنر جوهر نو (عمدتا آسیایی) است. این اکسپرسیونیسم، مینیمالیسم، اثر ساده، هنر انتزاعی (و غیره) را با تکن
یک های تقلیل کننده معمولی آسیای شرقی (سیاه قلم ادیبان)، فلسفه، مواد و مفاهیم ترکیب می کند. نسخه اصلی و تکمیل شده در قالب بیانیه یا دستور کار هنرمند در سال ۱۹۹۶ نوشته شده و در سال ۱۹۹۷ از طریق وزارت فرهنگ کرواسی به توکیو و سپس به وین، به سفارت ژاپن و سپس به دولت ژاپن در توکیو ارسال شده است. بر اساس آن به آلفرد کروپا در سال ۱۹۹۸ بورسیه تحصیلی برای تحقیقات تکمیلی در ژاپن اعطا شد. کرواسی و ژاپن در سال ۱۹۹۳ روابط دیپلماتیک برقرار کردند و او اولین نقاش کروات بود که توسط دولت ژاپن بورسیه ای دریافت کرد. پس از ارسال رسمی درخواست کروپا، تنها چیزی که برای او باقی ماند اولین پیش نویس بود، طرحی از اعلامیه و دستور کار او. برای چندین سال آن را در آپارتمانش گم کرد. همان طور که مشخص است خانواده کروپا در سال ۲۰۱۰ بیرون رانده شدند و او فکر کرد که برای همیشه گم شده است زیرا روی دو تکه کاغذ ساده نوشته شده بود. اما در میان سایر اقلام خانه، در یک انبار در شرایط بسیار بد نگهداری می شد. در سال ۲۰۱۷، خانواده اش توانستند بخشی از وسایل شخصی را که در آن زمان به گاراژ منتقل شده بود، بازیابی کنند. این نقاش اخیراً در گاراژ خود مشغول حفاری ب
وده و به طور اتفاقی آن نوشته های اصلی سال ۱۹۹۶ را پیدا کرده است! با دستور زبان انگلیسی تصحیح شده اسکن و دوباره تایپ شد. این مانیفست را آلفرد کروپا تصحیح کرد و در بیش از ۲۰ سال گسترش داد. همچنین سندی از تاریخ جنبش بین المللی جوهر نو هنر است. جنبش هنر جوهر نو برای مدتی طولانی پدیده هنری محلی (هنگ کنگ) یا منطقه ای یا چینی در نظر گرفته می شد که توسط لوی شو-کوان (۱۹۱۹–۱۹۷۵) پایه گذاری شد. با این فعالیت ها این جنبش در کرواسی-ژاپن در دهه آخر قرن بیستم، به جنبش بین المللی تبدیل شده است. لوی شو کوان و پیروانش (تا امروز) هنر جوهر چینی را در قالب مدرنیسم غربی تفسیر می کنند. کروپا در حال انجام کاری است که اساساً برخلاف شو-کوان و گروهش متفاوت است، او مدرنیسم غربی را در قالب هنر جوهر چینی تفسیر می کند. در حال حاضر مشخص نیست که آیا مانیفست دیگری در رابطه با جنبش بین المللی هنر جوهر نو وجود دارد یا نه. دست کم در آن محدوده زمانی (اواسط دهه ۱۹۹۰) در غرب ایجاد نشده است. نسخه خطی اصلی "مانیفست هنری جوهر نو" کروپا از سال ۱۹۹۶ متعلق به آرشیو اسناد (نمایشگاه)، سوابق و مجموعه مقالات در کاسل (شماره دسترسی docA-97) است. جلاد گروهی ۱۹۹
۷. توسط بیلی چایلدیش گروه جلاد توسط بیلی چایلدیش، تریسی امین و دو نفر دیگر در مدوی، کنت در سال ۱۹۸۳ برای مدت کوتاهی راه اندازی شد. چهارده سال بعد با اعضای بیشتری اصلاح شد (تقریباً همه آن ها بعداً به گروه هنری Stuckists پیوستند) اما بدون امین. در این مرحله چایلدیش ۶ بیانیه کوتاه نوشت که هر کدام شامل ۷ تا ۱۲ بیانیه بود. او می گوید، «آن ها هرج ومرج و متناقض بودند؛ چیزی که مورد علاقه من است!» برخی از ایده ها در مانیفست های استاکیست که دو سال بعد نوشته شد دوباره ظاهر شدند. در بند ۹ "ارتباطات ۰۰۰۱" آمده است: باید سبک را در هم شکست («استعداد هنری تنها مانع است») و غیرقابل قبول را باید در قبول کرد. آخرین ارتباط، تنها از دو جمله کوتاه، در سال ۲۰۰۰ نوشته شد و توصیه می کند: «زمان رشد هنر فرا رسیده است.» مانیفست ایمیل-آرت و اینترنت-آرت ۱۹۹۷. توسط گای بلوس با مشارکت ۳۴ نتورکر هنری (مانند آنا بنانا، سارا جکسون، مدلین «هونوریا» استارباک، جودیت هافبرگ، ویتوره بارونی، کن فریدمن، جان هلد جونیور، رود یانسن، گیورگی گالانتای، راد سامرز، آندری تیسما از ۱۳ کشور و گای بلوس (معروف به ۴۲٫۲۹۲) "مانیفست ایمیل-آرت و اینترنت-آرت را" نوشتن
د، و در سال ۱۹۹۷ در مجله هنر الکترونیک Bleus "E-Pêle-Mêle" منتشر شد. مانیفست هنر بیگانه ۱۹۹۷. توسط ناتاشا ویتا-مور این مانیفست در ۱ ژانویه ۱۹۹۷ نوشته شد و ظاهراً «در سفینه فضایی کاسینی هویگنس در مأموریت خود به زحل" بود. پس از بیانیه «ما فرا انسان هستیم»، این توضیح وجود دارد: «هنر فرا انسان گرایانه نشان دهنده قدردانی بیگانه از زیبایی شناسی در دنیایی که از نظر فناوری پیشرفته است.» بعد از این مانیفست یک «پرسش متداول» مطرح شد که بیان می کند: «هنرهای فرا انسان گرا شامل آثار خلاقانه دانشمندان، مهندسان، تکنسین ها، فیلسوفان، ورزشکاران، مربیان، ریاضی دانان و غیره هستند که ممکن است هنرمندانی به معنای مرسوم نباشند، اما خلاقیت جزء لاینفک فرا انسانیتی است.» مانیفست بر اساس بیانیه هنر فرا انسانی نوشته شده در سال ۱۹۸۲ است. تأثیرات خاص آن عبارتند از: «هنر انتزاعی، هنر پرفورمنس، هنر جنبشی، کوبیسم، هنر تکنو، علمی-تخیلی و هنر ارتباطات.» برخی از همکاران ویتا-مور تیموتی لیری، بیل ویولا و فرانسیس فورد کاپولا نام دارند. وب جهانی ۱۹۹۹ – حال دسترسی گسترده به اینترنت انگیزه جدیدی را برای هنرمندان ایجاد کرده است تا با آگاهی از این که م
خاطبان بالقوه آنی در سراسر جهان وجود دارد، مانیفست های خود را منتشر کنند. تأثیر اینترنت بر مانیفست های هنری چنینی شرح داده شده است: «تقریباً می توان گفت که ما در دوران رونق جدیدی برای مانیفست زندگی می کنیم. وب تقریباً به هر کسی اجازه می دهد که صفحه ای گسترده را به دیواری مجازی بچسباند تا همه ببینند». برخی از مانیفست ها هم چنان به صورت چاپی ظاهر می شوند. بقیه به صورت متن مجازی وجود دارند. اینترنت منجر به تنوع زیادی از رویکردها و همچنین روند قابل توجهی شده است که به سنت های قبلی مدرنیسم یا رنسانس برای ایجاد یک الگوی حال و آینده نگاه می کند. برای مثال مانیفست استاکیست ها به خوبی شناخته شده است، اگرچه بسیاری دیگر از آن ها شهرت یا تأثیر کمی به دست آورده اند. مانیفست استاکیست ۱۹۹۹. توسط بیلی چایلدیش و چارلز تامسون تعداد استاکیست ها طی یازده سال از ۱۳ هنرمند در لندن به ۲۰۹ گروه در ۴۸ کشور افزایش یافته است و ادعا می کنند که «استاکیسم اولین جنبش هنری مهمی است که از طریق اینترنت گسترش یافته است». ۳ بند اول مانیفست «جست وجوی اصالت در هنر»، «نقاشی وسیله کشف خود است» و «الگویی از هنر که کل نگر است» را اعلام می کند. در بند
چهارم آمده است: «هنرمندانی که نقاشی نمی کنند، هنرمند نیستند». بند پنجم این است: «هنری که برای هنر بودن باید در گالری باشد، هنر نیست.» در مانیفست برای هنر مفهومی، بریتارت، چارلز ساعتچی، حیله های هنری و گالری های دیوار سفید نیز نکاتی در نظر گرفته شده است، و هنرمند آماتور مورد ستایش قرار می گیرد. نکته پایانی مانیفست چنین است: این مانیفست در وب سایت آن ها به ۷ زبان موجود است. آن ها حداقل ۸ مانیفست دیگر صادر کرده اند، از جمله مانیفست بازنوگرایی (۲۰۰۰)، که آغازگر «معنویتی جدید در هنر» است (برای جایگزینی «ماتریالیسم علمی، پوچ گرایی و ورشکستگی معنوی» پست مدرنیسم)، مانیفست جایزه ترنر، که در تظاهرات استاکیست ها در تیت بریتانیا و نقد دیمین هرست توزیع شد. گالری تیت دارای سه مانیفست است. اسپین آف های دیگر استاکیست ها عبارتند از مانیفست دانشجویان کالج هنر کمبرول برای استاکیسم (۲۰۰۰) و مانیفست استاکیست های کوچک تر از نوجوان (۲۰۰۶). در سال ۲۰۰۶، آلن هرندون "مانیفست استاکیست های آمریکایی" را منتشر کرد که محتوای آن توسط گروه استاکیست های لس آنجلس به چالش کشیده شد. همچنین یک مانیفست ضد استاکیست در سال ۲۰۰۵ توسط گروه سوررئالیست
لندن منتشر شده است. رستاخیز زیبایی: مانیفست برای آینده هنر ۲۰۰۲–۱۰. نوشته مارک میرمونت "مانیفست" "رستاخیز زیبایی" اولین بار در سال ۲۰۱۰ توسط یک گالری (Galerie Provocatrice) در آمستردام برای یک نمایشگاه مرتبط و اولین نمایش فیلم منتشر شد. هدف آن القای مقاومت در برابر تظاهر در هنر مفهومی است که به دنبال حذف زیبایی به عنوان یک دغدغه اصلی در آینده هنر است. دو خط اصلی از مانیفست عبارتند از: «زیبایی هدف هنر است، همان طور که یک ساختمان هدف معماری است» و «فایده هنر این است که ما را از زیبایی آگاه کند، همان طور که فایده علم این است که ما را از حقیقت آگاه کند.» چگونه یک مانیفست آوانگارد بنویسیم (مانیفست) ۲۰۰۶. توسط لی اسکریونر "چگونه یک مانیفست آوانگارد بنویسیم" یک مانیفست آوانگارد است که مانیفست های آوانگارد صد سال گذشته را مرور می کند، و در آوریل ۲۰۰۶ بر درب ورودی مؤسسه هنرهای معاصر لندن چسبانده شد. بعداً توسط کنسرسیوم لندن به صورت آنلاین منتشر شد. مانیفست فیلم نو-مدرن ۲۰۰۸. توسط جسی ریچاردز "مانیفست فیلم نو-مدرن" یک مانیفست فیلم سازی است که توسط نقاش، عکاس و فیلم ساز استاکیست سابق، جسی ریچاردز نوشته شده است، و مانند
مانیفست نزدیک نومدرنیسم، خواستار یک «معنویت جدید» است، اما در رابطه با سینما. مانیفست اعلام می کند که یک فیلم معنوی «دربارهٔ دین نیست. این سینما به انسانیت و درک حقایق ساده و لحظه های بشریت می پردازد. فیلم معنوی در واقع همه چیز دربارهٔ این لحظات است». در بند ۴ مانیفست، زیبایی شناسی ژاپن در رابطه با ایده فیلم نومدرنیستی مورد بحث قرار می گیرد: «ایده های ژاپنی وابی سابی (زیبایی نقص) و مونو بدون آواره (آگاهی از گذرا بودن چیزها و احساسات تلخ و شیرینی که با آن ها همراه است)، توانایی نشان دادن حقیقت هستی را دارند و در ساخت فیلم نو-مدرن باید همیشه مورد توجه قرار گیرند». مانیفست همچنین از فیلم سازانی که فیلم برداری می کنند انتقاد می کند، و استدلال می کند که فیلم، به ویژه فیلم Super-8 «خامگی و توانایی به تصویر کشیدن جوهر شاعرانه زندگی دارد، فیلم برداری آن ویدیو هرگز نتوانسته است آن را انجام دهد» و همچنین از کار استنلی کوبریک، با عنوان «غیرصادقانه و خسته کننده» و دگما ۹۵ انتقاد می کند. در عوض، به نظر می رسد که فلسفه فیلم نو-مدرن تا حدودی ضد نفس است، با توجه به این که ریچاردز خاطرنشان می کند که «این مانیفست را باید تنها
به عنوان مجموعه ای از ایده ها و نکاتی دید که ممکن است نویسنده آن به میل خود مورد تمسخر و توهین قرار گیرد». این مانیفست اخیراً به زبان ترکی ترجمه و توسط وب سایت فیلم Bakiniz منتشر شده است و توسط مجله زیرزمینی هنر و فرهنگ لهستان RED به زبان لهستانی ترجمه و منتشر شده است. مانیفست جنبش هنری سوپراستروک ۲۰۰۸. توسط کنراد بو این مانیفست توسط کنراد بو هنرمند مفهومی آفریقای جنوبی نوشته شده است که معتقد است جنبش هنری سوپراستروک اولین جنبش هنری شناخته شده بین المللی در آفریقا از زمان جنبش هنری جزیره فوک است که توسط والتر باتیس آغاز شد. "مانیفست جنبش هنری سوپراستروک" نوشته کنراد بو به شرح زیر است: مانیفست متامدرنیسم ۲۰۱۱. توسط لوک ترنر "مانیفست متامدرنیسم" توسط هنرمند لوک ترنر به عنوان «تمرینی برای تعریف و تجسم هم زمان روح فرامدرن» نوشته شده است. مانیفست «نوسان را نظم طبیعی جهان» تشخیص داد و خواستار پایان دادن به «اینرسی ناشی از یک قرن ساده لوحی ایدئولوژیک مدرنیستی و عدم صداقت بدبینانه فرزند حرام زاده متضاد آن شد». ترنر فرامدرنیسم را به عنوان «وضعیت متمایز بین و فراتر از طنز و صداقت، ساده لوحی و آگاهی، نسبی گرایی و حقیقت
، خوش بینی و شک، در تعقیب افق های ناهمگون و گریزان» پیشنهاد کرد و با فراخوانی به پایان رسید. «برو تاب بخور!» این مانیفست اساس فعالیت هنری مشترک لابوف، رونکو و ترنر را تشکیل داد. همچنین پس از آن که شایا لباف در اوایل سال ۲۰۱۴ مانیفست را مطالعه کرد، با ترنر تماس گرفت. مانیفست افراط گرایی ۲۰۱۴. توسط کالوست گودل "مانیفست افراط گرایی" در سال ۲۰۱۴ نوشته شد و در ۲۸ سپتامبر ۲۰۱۵، در هفته نامه "لس آنجلس داون تاون نیوز" (صفحه ۱۰) منتشر شد. بیانیه به شکلی مجمل شروع می شود: «استفاده بیش از حد از منابع که با بزرگ نمایی بیان می شود: با استفاده از خلاقیت های بصری دو یا سه بعدی، کلمات نوشتاری یا لفظی، یا هر شکل دیگری. بررسی نظام سرمایه داری، مستثنی از ملاحظات زیبایی شناختی، حقوقی، تجاری یا اخلاقی.» فراتر رفتن از حد یا درجه معمول، ضروری یا مناسب است. داشتن یک میل خاص «به دست آوردن کالاهای مادی فراتر از نیازها و اغلب به معنای. ". افراط گرایی، به عنوان یک جنبش هنری جهانی جدید، تمایل دارد تا تفسیری بر ماتریالیسم اقتصادی باشد. مانیفست جدید هنرها ۲۰۲۰. توسط منوتی لرو و آنتونلو پلیچیا "مانیفست جدید هنرها" که در سال ۲۰۱۸ نوشته و در
سال ۲۰۱۹ در مجلات منتشر شد در سال ۲۰۲۰ توسط انتشارات زونا به دو زبان ایتالیایی و انگلیسی منتشر شد. پایگاه اصلی این جنبش مدرسه هم دلی (همدلی) بود که در ایتالیا در سال ۲۰۲۰ به وجود آمد. این مانیفست، همدلی را در تقابل با دیدگاه های قبلی هنرمندانی که از جامعه محدود شده اند، در میانه بینشی از خود قرار می دهد.
مین جمع کن مایکروسافت (به انگلیسی: Minesweeper، و همچنین با نام Flower Field نیز شناخته می شد) یک بازی ویدئویی است که توسط کرت جانسون، در اصل برای سیستم عامل آی بی ام اواس/۲ ایجاد شده بود که توسط رابرت دانر (هر دو کارمند مایکروسافت)، برای مایکروسافت ویندوز تهیه شد. اولین بار به طور رسمی به عنوان بخشی از بسته سرگرمی مایکروسافت ۱ در سال ۱۹۹۰ منتشر شد؛ سپس در نصب استاندارد ویندوز ۳٫۱ در سال ۱۹۹۲ گنجانده و جایگزین رورسی از ویندوز ۳٫۰ شد. "مین جمع کن مایکروسافت" بدون تغییرات عمده در تمامی نسخه های بعدی ویندوز تا ویندوز ویستا گنجانده شد و سپس نسخه به روزشده اش توسط اوبرون مدیا جایگزین آن شد. در ویندوز ۸ و نسخه های جدیدتر، بازی با ویندوز همراه نیست، اما مایکروسافت استودیو نسخه به روزشده آن را که توسط آرکادیوم درست شده، در فروشگاه مایکروسافت منتشر کرده است.
بینجو یا بِنجو نوعی ساز موسیقی است مجهز به کیبورد است که در موسیقی بلوچستان استفاده می شود. بنجو جایگاه مهمی در میراث موسیقی بلوچستان دارد. این صدایی غنی و مسحورکننده ایجاد می کند که به بخشی جدایی ناپذیر از موسیقی محلی بلوچستان تبدیل شده است. نوازندگان بلوچ به تدریج آن را برای اکثر اجراهای معاصر پذیرفتند و قالب بافتی دلربا را توسعه دادند. امروزه در تمام نواحی بلوچستان به ویژه در شهرها از بینجو در انواع موسیقی همراه با سازهای رایج بلوچی استفاده می شود. بنجو عمدتاً به عنوان یک ساز تکنواز همراه با دهل و تنبور نواخته می شود. گاهی با سرووز ترکیب می شود. شکل ساز. حدود ۱ متر طول، ۱۰ تا ۱۲ سانتی متر عرض و جعبه صدا حدود ۵ سانتی متر ارتفاع دارد و شش سیم دارد. سیم های ۱ و ۲، ۵ و ۶ به عنوان سیم های بوردون (پهپاد) استفاده می شوند و روی تونیک و پنجم یا چهارم کوک می شوند. در گام نسبی C و G یا F. سیم های میانی ۳ و ۴ به صورت هماهنگ با F یا G تنظیم می شوند و فرت شده اند و می توان با فشار دادن کلیدهای فلزی آن ها را کوتاه کرد. ترازو از G تا A, B مسطح یا B رنگی است. دست راست با استفاده از یک پلکترون چوبی یا پلاستیکی سیم ها را می
نوازد، دست چپ کلیدها را انگشت می گذارد. سازندگان و نوازندگان بنجو. عبدالرحمن سوری زهی متولد بلوچستان ایران به عنوان بزرگ ترین نوازنده ساز یاد می شود. او اکنون در نروژ زندگی می کند. محمدعلی دلنواز هنرمند بلوچ آهنگساز، نوازنده و سازنده ساز بنجو است. نور بخش متولد بلوچستان پاکستان است و از سن ۱۲ سالگی بنجو می نواخت. اگرچه او بیشتر دوران حرفه ای خود را با نواختن در عروسی ها و مجالس کوچک گذراند، اما آثار او در اواخر عمرش مخاطبان بین المللی پیدا کرد.