Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ز شبانه در ۲۴ مارس ۲۰۱۵ سقوط کرد، توسط یک تیم مجرب و کارآزموده شامل ستوان کیران شیخاوت، کمک خلبان ستوان آبیناو ناگوری و فرمانده نیکیل جوشی هدایت می شد. ستوان کیران در این عملیات به عنوان ناظر در یک نقش رزمی فعالیت می کرد و در عملیات های تاکتیکی بر فراز اقیانوس برای رهگیری و مقابله با کشتی های متخاصم که مرزهای دریایی کشور را نقض می کردند، حضور داشت. پیکر او و کمک خلبان، ستوان آبیناو ناگوری، دو روز پس از سقوط پیدا شد، در حالی که فرمانده نیکیل جوشی توسط یک ماهیگیر نجات یافت. لاشه هواپیمای دورنیر در عمق حدود ۶۰ متری در جنوب غربی سواحل گوا کشف شد. جسد ستوان شیخاوت درون بدنه هواپیما یافت شد. رویدادها. ستوان شیخاوت، به عنوان ناظر، در اولین گروه رژه تمام زنانه نیروی دریایی در رژه روز جمهوری شرکت داشت. هواپیمای گشت دریایی که در جنوب غربی سواحل گوا در ساعت ۲۲:۰۸ سه شنبه شب سقوط کرد، توسط فرمانده نیکیل کلدیپ جوشی، که دارای ۴۰۰۰ ساعت پرواز بود، هدایت می شد. او حدود یک ساعت پس از سقوط توسط یک کشتی ماهیگیری نجات یافت. بازیابی. کشتی هیدروگرافی آی ان اس مارکر نیروی دریایی، با استفاده از سونار جانبی خود، یک شیء فلزی بزرگ را د
ر عمق ۵۰ تا ۶۰ متری شناسایی کرد که بعدها تأیید شد بقایای همان هواپیمای سقوط کرده است.
رئیس ستاد کل نیروهای مسلح عراق () ارشدترین جایگاه در نیروهای مسلح عراق است، که توسط نخست وزیر عراق در جایگاه فرمانده کل قوا، منصوب می شود. این سمت نخستین بار در سال ۱۹۲۱ تعریف شد و نخستین رئیس ستاد کل، نوری سعید بود. از ۸ ژوئن ۲۰۲۰ ارتشبد عبدالامیر یارالله ریاست ستاد کل نیروهای مسلح عراق را برعهده دارد.
مارسلیت سیسیل جردن هریس (۱۶ ژانویه ۱۹۴۳ – ۷ سپتامبر ۲۰۱۸) یک آمریکایی بود که به عنوان نخستین زن آفریقایی-آمریکایی به درجه افسر ارشد در نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا دست یافت. تحصیلات و اوایل دوران حرفه ای. مارسلیت سیسیل جردن هریس در ۱۶ ژانویه ۱۹۴۳ در هیوستون، تگزاس، ایالات متحده، از پدر و مادری به نام های سیسیل او’نیل جردن و مارسلیت الیزابت (ترل) جردن به دنیا آمد. او از کالج اسپلمان فارغ التحصیل شد و مدرک کارشناسی هنر خود را در رشته سخنرانی و نمایش دریافت کرد. وی در سال ۱۹۶۵ دوره مدرسه آموزش افسران را در پایگاه نیروی هوایی لکلند، تگزاس، به پایان رساند و در سمت های مختلفی در نیروی هوایی خدمت کرد. هریس در دوران خدمت خود به دستاوردهای بسیاری رسید، از جمله اولین زن افسر تعمیر و نگهداری هواپیما، یکی از نخستین دو زن به عنوان افسر فرمانده هوا در آکادمی نیروی هوایی ایالات متحده، و نخستین زن مدیر تعمیر و نگهداری نیروی هوایی. او در دوران دولت کارتر به عنوان دستیار اجتماعی کاخ سفید خدمت کرد. مدال ها و افتخارات او شامل ستاره برنزی، نشان یگان ریاست جمهوری و مدال خدمات ویتنام است. هریس در سال ۱۹۹۷ با درجه سرتیپ بازنشسته
شد و به بالاترین مقام در بین زنان نیروی هوایی و همچنین بالاترین مقام یک زن آفریقایی-آمریکایی در وزارت دفاع ایالات متحده دست یافت. پس از بازنشستگی از نیروی هوایی، او به عنوان مدیر سایت فلوریدا و مدیر فرایند لجستیک در یونایتد اسپیس الاینس، شرکت مدیریت برنامه شاتل فضایی، فعالیت کرد. علاوه بر مدرک کارشناسی از اسپلمان، او دارای مدرک کارشناسی علوم در مدیریت بازرگانی از دانشگاه مریلند، کالج پارک بود. در سال ۱۹۹۹، کالج اسپلمان به او دکترای افتخاری اعطا کرد. وی همچنین عضو انجمن دلتا سیگما تتا بود. هریس خزانه دار شاخه آتلانتای انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان بود و در هیئت مدیره مدرسه "پیچ تری پیس" فعالیت داشت. در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۰، رئیس جمهور باراک اوباما او را به عنوان یکی از اعضای هیئت بازدید آکادمی نیروی هوایی ایالات متحده منصوب کرد. این هیئت مسئول بررسی روحیه، انضباط، برنامه درسی، آموزش، تجهیزات فیزیکی، امور مالی، روش های آموزشی و سایر موارد مرتبط با آکادمی است که توسط هیئت مشخص می شود. زندگی شخصی. هریس با سرهنگ دوم موریس هریس ازدواج کرد. آن ها دو فرزند به نام های استیون و تنشیا داشتند. او در ۷ فوریه ۲۰۱۹ با مراسم کامل
نظامی، در کنار همسرش در گورستان ملی آرلینگتون به خاک سپرده شد. نشان ها و افتخارات. افتخارات دیگر. ۱۹۹۰ - زن سال، سازمان ملی هوانوردان توسکیگی، همچنین در فهرست «چه کسی کیست در میان آمریکایی های سیاه پوست»، «چه کسی کیست در آمریکا» و «چه کسی کیست در میان زنان بازرگان آمریکایی» ۱۹۹۰ - زن برجسته جوان آمریکا ۱۹۹۱ - معتبرترین فرد، مجله "Dollars and Sense (پول و منطق)" ۱۹۹۲ - زن کارآفرین، "Journal Recording Publishing Co ("شرکت انتشارات ژورنال رکوردینگ) اوکلاهاما سیتی ۱۹۹۵ - جایزه «زنان برجسته»، انجمن نیروی هوایی، شعبه توماس دبلیو آنتونی ۱۹۹۵ - «زن نظامی آفریقایی-آمریکایی» به دلیل خدمات به وزارت دفاع، کنگره ملی سیاسی زنان سیاه پوست ۱۹۹۵ - «زن سیاه پوست شجاع»، فدراسیون ملی صاحبان مشاغل زنان سیاه پوست ۱۹۹۶ - مدال افتخار الیس آیلند ۲۰۱۰ - جایزه «پیشگام»، بنیاد "بلک گرلز راک (دختران سیاه سرسخت)"
عبدالامیر یارالله (؛ زادهٔ ) ارتشبد نیروی زمینی عراق است، که هم اکنون به عنوان رئیس ستاد کل نیروهای مسلح عراق فعالیت می کند. وی فعالیت نظامی را در سال ۱۹۸۴ و در خلال جنگ ایران و عراق آغاز کرد. او پیش تر فرمانده نیروی زمینی عراق بود.
مری اِی. مارش (۱۱ فوریه ۱۹۳۰ – ۱۰ ژانویه ۲۰۲۲) سرتیپ بازنشسته نیروی هوایی ایالات متحده بود که به عنوان مدیر نیروی انسانی و پرسنل (J-1) در ستاد مشترک نیروهای مسلح خدمت کرد. اوایل زندگی. او در سال ۱۹۳۰ در واشینگتن، نیوجرسی زاده شد. در سال ۱۹۵۱ مدرک کارشناسی موسیقی را از دانشگاه ایالتی موری، کنتاکی دریافت کرد و تحصیلات تکمیلی خود را در دانشگاه وسترن کنتاکی ادامه داد. حرفه نظامی. او در اوت ۱۹۵۹ از طریق برنامه انتصاب مستقیم دوره مقدماتی افسران در پایگاه نیروی هوایی لک لند، تگزاس به درجه ستوان یکم منصوب شد. پس از فارغ التحصیلی، در همان جا به عنوان افسر خدمات پرسنل کمکی باقی ماند. در اوت ۱۹۶۰، او به عنوان فرمانده اسکادران نیروی هوایی زنان در پایگاه نیروی هوایی شپرد، تگزاس منصوب شد. از ژوئن ۱۹۶۲ تا ژوئن ۱۹۶۵، او به عنوان افسر پرسنل نظامی کمکی و رئیس شاخه کنترل کیفیت در بال پشتیبانی رزمی ۷۰۳۰ام در پایگاه نیروی هوایی رامشتاین، آلمان غربی خدمت کرد. پس از بازگشت به ایالات متحده، او در پایگاه نیروی هوایی هومستد، فلوریدا، ابتدا به عنوان رئیس شاخه کنترل داده ها و سپس رئیس شاخه کنترل شغلی در گروه پشتیبانی رزمی ۱۹ام منصوب شد.
در ژانویه ۱۹۶۷ به پایگاه نیروی هوایی دیس، تگزاس منتقل شد و به عنوان رئیس کنترل کیفیت در گروه پشتیبانی رزمی ۹۶ام و سپس رئیس دفتر پرسنل پایگاه یکپارچه خدمت کرد. در آوریل ۱۹۶۸، او اولین زن نیروی هوایی بود که به عنوان مشاور نیروی هوایی جمهوری ویتنام در سایگون، ویتنام جنوبی منصوب شد. پس از بازگشت از ویتنام در مه ۱۹۶۹، او در آژانس اطلاعات دفاعی، واشینگتن، دی.سی.، به عنوان افسر پرسنل خدمت کرد. سپس در مه ۱۹۷۰، به ستاد فرماندهی سامانه های نیروی هوایی در پایگاه نیروی هوایی اندروز، مریلند منتقل شد و به عنوان رئیس دفتر پرسنل پایگاه یکپارچه و رئیس بخش سوابق فعالیت داشت. در مه ۱۹۷۱، او مجدداً به پایگاه نیروی هوایی هومستد بازگشت و طی ۴٫۵ سال در سمت های رئیس دفتر پرسنل پایگاه یکپارچه، مدیر پرسنل و معاون فرمانده پایگاه خدمت کرد. پس از فارغ التحصیلی از کالج جنگ ملی در ژوئن ۱۹۷۶، او به عنوان معاون فرمانده گروه پشتیبانی رزمی ۵۰ام در پایگاه نیروی هوایی هان، آلمان غربی منصوب شد و در ژوئیه ۱۹۷۷، هنگامی که فرماندهی این گروه را بر عهده گرفت، به اولین زن فرمانده یک گروه پشتیبانی رزمی در یک پایگاه عملیاتی جنگنده تاکتیکی تبدیل شد. او د
ر ژوئن ۱۹۷۸ به ستاد فرماندهی اروپایی ایالات متحده در اشتوتگارت، آلمان غربی منتقل شد و به عنوان رئیس بخش برنامه های اطلاعاتی منصوب گردید. در سپتامبر ۱۹۸۰، او به هیئت نمایندگی نظامی ایالات متحده در کمیته نظامی بروکسل، بلژیک پیوست و ابتدا به عنوان دستیار ویژه نماینده نظامی ایالات متحده و سپس در نوامبر ۱۹۸۱ به عنوان رئیس ستاد هیئت نمایندگی ایالات متحده منصوب شد. در سال ۱۹۸۱، او از برنامه اجرایی تاک در کالج دارتموث، هانوفر، نیوهمپشایر، تحت برنامه مدیریت پیشرفته فارغ التحصیل شد. در اوت ۱۹۸۲، به عنوان مدیر نیروی انسانی و پرسنل، در سازمان ستاد مشترک ارتش، واشینگتن، دی.سی. منصوب شد. در ۱ مه ۱۹۸۳، او به درجه سرتیپی ارتقا یافت. او در ۱ مه ۱۹۸۶ از نیروی هوایی بازنشسته شد. زندگی شخصی و درگذشت. مارش با سرهنگ دوم هالبرت جی. مارش (بازنشسته نیروی هوایی ایالات متحده)، که یکی از خلبان تک خالهای جنگ جهانی دوم بود و در سال ۲۰۱۵ درگذشت، ازدواج کرده بود. ژنرال مارش عضو سازمان های کهنه سربازان کهنه سربازان معلول آمریکا، لژیون آمریکایی و همچنین عضو مادام العمر کهنه ساربازان جنگ خارجی (VFW) بود. پس از بازنشستگی، او سال ها در شرتز، تگز
اس سکونت داشت. او پیش از درگذشت، پسرش، داگلاس یوجین گرت را از دست داده بود. از او نوه هایش، بانی جین هاینز، رابرت برادلی گرت و آلیسون فیت گرت، به همراه ۵ نتیجه به یادگار مانده اند. مارش در ۱۰ ژانویه ۲۰۲۲ درگذشت. نشان ها و افتخارات. نشان ها و جوایز او شامل ستاره برنزی، مدال خدمات شایسته دفاعی، مدال خدمات شایسته با خوشه برگ بلوط، مدال تقدیر نیروی هوایی با سه خوشه برگ بلوط، مدال افتخار نیروهای مسلح جمهوری ویتنام (رده اول)، مدال خدمات هوایی جمهوری ویتنام و صلیب شجاعت (ویتنام جنوبی) جمهوری ویتنام با نخل هستند.
جام قهرمانان کونکاکاف ۲۰۰۶ چهل و یکمین دوره مسابقات بین المللی فوتبال باشگاهی سالانه جام قهرمانان کونکاکاف بود که در منطقه کونکاکاف (آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و دریای کارائیب) برگزار شد. این مسابقات همچنین یک رویداد مقدماتی برای جام باشگاه های جهان ۲۰۰۶ بود. این مسابقات با دو فینال بین تیم های مکزیکی آمریکا و تولوکا به پایان رسید. بازی رفت در ورزشگاه نمسیو دیس در تولوکا، مکزیک در ۱۲ آوریل ۲۰۰۶ برگزار شد و با تساوی ۰–۰ به پایان رسید. بازی برگشت در ورزشگاه آزتکا در مکزیکوسیتی در ۱۹ آوریل ۲۰۰۶ برگزار شد و با گلزنی آمریکا در وقت اضافه برای پیروزی ۲–۱ به پایان رسید، بنابراین تیم مکزیکی به پنجمین جام کونکاکاف خود دست یافت. با این پیروزی، آمریکا به جام باشگاه های جهان ۲۰۰۶ که در ژاپن برگزار شد، راه یافت.
مری الیور (؛ – ) شاعر اهل ایالات متحده آمریکا بود که برنده جایزه ملی کتاب و جایزه پولیتزر شد. او برای سرودن اشعارش از طبیعت انگیزه و الهام می گرفت و عادت مادام العمر قدم زدن در دل طبیعت را حفظ کرد. مضمون شعرهای او حیرت از محیط طبیعی، تصویرسازی زنده، و دارای زبانی ساده و بی پیرایه بود. در سال ۲۰۰۷، او به عنوان پرفروش ترین شاعر در ایالات متحده آمریکا معرفی شد. اوایل زندگی. مری الیور در ۱۰ سپتامبر ۱۹۳۵ در میپل هایتس، اوهایو، یکی از حومه های نیمه روستایی کلیولند متولد شد. والدینش ادوارد ویلیام و هلن ام. الیور بودند. پدرش معلم مطالعات اجتماعی و مربی ورزشی در مدارس دولتی کلیولند بود. الیور در دوران کودکی زمان زیادی را در طبیعت می گذراند، به پیاده روی می رفت یا کتاب می خواند. در مصاحبه ای با کریستیان ساینس مانیتور در سال ۱۹۹۲، او دربارهٔ کودکی اش در اوهایو چنین گفت:«زندگی بی پیرایهٔ شبانی بود، دلنشین بود، خانواده ای گسترده داشتم. نمی دانم چرا چنین ارتباط عمیقی با دنیای طبیعت بیرون احساس می کردم، جز اینکه در دسترسم بود. این اولین دلیل است. درست روبه رویم قرار داشت. و به هر دلیلی، اولین ارتباط های مهم و نخستین تجربیات
م را بیشتر با طبیعت داشتم تا با جامعه.» در مصاحبه ای در سال ۲۰۱۱ با ماریا شرایور الیور خانواده اش را ناسالم توصیف کرد و گفت کودکی بسیار سختی داشته، اما نوشتن به او کمک کرده بود دنیای خودش را بسازد. او در این مصاحبه فاش کرد که در کودکی مورد آزار جنسی قرار گرفته و کابوس های مکرر داشته است. الیور از ۱۴ سالگی سرودن شعر را آغاز کرد. او دبیرستان محلی را در میپل هایتز به پایان رساند. در تابستان ۱۹۵۱، زمانی که ۱۵ ساله بود، در اردوی ملی موسیقی در انترلوکن، میشیگان (که اکنون به عنوان کمپ هنر اینتِرلوکن شناخته می شود) شرکت کرد و در بخش سازهای کوبه ای ارکستر دبیرستان ملی فعالیت داشت. در ۱۷ سالگی، او به خانهٔ ادنا سنت وینسنت میلی، شاعر برندهٔ جایزه پولیتزر در آسترلیتز، نیویورک سفر کرد. در آنجا با نورما میلی، خواهر این شاعر فقید، دوستی نزدیکی برقرار کرد. الیور و نورما شش تا هفت سال بعدی را صرف مرتب سازی و سازماندهی دست نوشته های ادنا سنت وینسنت میلی در املاک او کردند. الیور در اواسط دههٔ ۱۹۵۰ در دانشگاه ایالتی اوهایو و کالج واسر تحصیل کرد، اما از هیچ یک از این دو دانشگاه مدرکی دریافت نکرد. دوران حرفه ای. الیور در املاک است
یپلتاپ (Steepletop)، محل زندگی ادنا سنت وینسنت میلی، به عنوان منشی خواهر این شاعر کار می کرد. نخستین مجموعهٔ اشعار او با عنوان "بی سفر، و شعرهای دیگر" در سال ۱۹۶۳، زمانی که ۲۸ ساله بود، منتشر شد. در اوایل دههٔ ۱۹۸۰، الیور در دانشگاه کیس وسترن رزرو تدریس کرد. پنجمین مجموعهٔ شعر او، "آمریکایی اولیه"، در ۱۹۸۴ برندهٔ جایزه پولیتزر در شعر شد. او در سال ۱۹۸۶ شاعر مقیم دانشگاه بوکنل و در ۱۹۹۱ نویسندهٔ مقیم در کالج سوییت برایر بود. سپس به بنینگتون، ورمانت نقل مکان کرد و تا ۲۰۰۱ در کالج بنینگتون کرسی کاترین آزبورن فاستر برای تدریس برجسته را در اختیار داشت. الیور جوایز کریستوفر و جایزه قلم نیوانگلند را برای مجموعهٔ "خانه نور" (۱۹۹۰) دریافت کرد. مجموعهٔ "اشعار جدید و برگزیده" (۱۹۹۲) نیز برندهٔ جایزه ملی کتاب شد. آثار او الهام خود را از طبیعت می گیرند و حسی از شگفتی و تحسین آن را به تصویر می کشند. او در شعری با عنوان "وقتی مرگ می آید" از کتاب "اشعار جدید و برگزیده" می نویسد: «وقتی همه چیز تمام شد، می خواهم بگویم: تمام زندگی ام / عروسی بودم که با شگفتی ازدواج کرده بود. دامادی که دنیا را در آغوش گرفته بود.» مجموعه های "ساع
ات زمستان: نثر، نثر، منظوم و منظوم" (۱۹۹۹)، "چرا زود بیدار می شوم" (۲۰۰۴) و "اشعار جدید و برگزیده، جلد دوم" (۲۰۰۴) به توسعهٔ این مضامین پرداختند. بخش های اول و دوم مجموعهٔ "برگ و ابر" در کتاب های "بهترین اشعار آمریکایی" سال های ۱۹۹۹ و ۲۰۰۰ گنجانده شده اند. مقالات او نیز در "بهترین مقالات آمریکایی" در سال های ۱۹۹۶، ۱۹۹۸ و ۲۰۰۱ منتشر شده اند. الیور ویراستار نسخهٔ ۲۰۰۹ این مجموعه نیز بود. زندگی شخصی. در اواخر دهه ۱۹۵۰، مری الیور در سفری به آسترلیتز با مالی مالون کوک عکاس، آشنا شد. این آشنایی به بیش از ۴۰ سال شراکت زندگی و همراهی میان آن ها انجامید. الیور پس از درگذشت کوک، کتابی با عنوان "دنیای ما" منتشر کرد که شامل عکس ها و یادداشت های کوک بود. او در این کتاب دربارهٔ اولین دیدارشان نوشت: «نگاهی به او انداختم و یک باره دل باختم.» کوک همچنین مدیر ادبی الیور بود. آن ها بیشتر زندگی خود را در پراوینستاون، ماساچوست گذراندند و تا زمان درگذشت کوک در ۲۰۰۵ در آنجا اقامت داشتند. الیور تا مدت ها پس از مرگ شریک زندگی اش در پراوینستاون ماند تا اینکه بعدها به فلوریدا نقل مکان کرد. الیور دربارهٔ پراوینستاون گفته است: «من هم عاش
ق این شهر شدم، آن هم نشینی بی نظیر زمین و دریا؛ نوری که یادآور مدیترانه است؛ ماهیگیرانی که با تلاش سخت و در قایق هایی ترسناک و کوچک امرار معاش می کنند؛ و همچنین هنرمندان و نویسندگانی که ساکن آنجا هستند یا گاه به آنجا سفر می کنند.[...] من و مالی تصمیم گرفتیم همان جا بمانیم.» مری الیور به حریم خصوصی اش بسیار اهمیت می داد و بسیار کم مصاحبه می کرد، چراکه معتقد بود آثارش خود به تنهایی گویای همه چیز هستند. درگذشت. در سال ۲۰۱۲، مری الیور به سرطان ریه مبتلا شد، اما تحت درمان قرار گرفت و بهبود یافت، به طوری که پزشکان وضعیت او را کاملاً سالم اعلام کردند.[16] بااین حال، او در ۱۷ ژانویه ۲۰۱۹، در سن ۸۳ سالگی بر اثر لنفوم درگذشت.
پنی وایز (به انگلیسی: Pennywise) یک گروه پانک راک آمریکایی از ساحل هرموسا، کالیفرنیا است که در سال ۱۹۸۸ تشکیل شد. این گروه نام خود را از آنتاگونیست رمان ترسناک استیون کینگ به نام "آن" گرفته است که به پنی وایز دلقک رقصنده معروف است. پنی وایز بین اولین آلبوم خود "پنی وایز" در سال ۱۹۹۱ و "فیوز" در سال ۲۰۰۵، هر دو سال یک بار یک آلبوم در Epitaph Records یک ناشر موسیقی متعلق به نوازندهٔ گیتار گروه بد ریلیجین، برت گورویتز، منتشر کرد. تا به امروز، گروه دوازده آلبوم استودیویی کامل، یک آلبوم زنده، دو آلبوم چندآهنگه و یک دی وی دی منتشر کرده است. اگرچه دو آلبوم اول استودیویی آنها مورد تحسین منتقدان قرار گرفت، اما پنی وایز تا سال ۱۹۹۵ موفق نشد که سومین آلبوم استودیویی خود را با نام "دربارهٔ زمان" منتشر کند، که در بیلبورد ۲۰۰ به رتبهٔ نود و ششم و در جدول های ای آرآی ای استرالیا رتبهٔ پنجاه و پنجم را به خود اختصاص داد. موفقیت جریان اصلی گروه با علاقهٔ فزاینده به پانک راک در طول دههٔ ۱۹۹۰، همراه با گروه های دیگر کالیفرنیایی مانند نوئف اکس، رانسید، بلینک-۱۸۲، بد ریلیجین، گرین دی، آف اسپرینگ، Lagwagon و سابلایم همزمان شد. تا س
ال ۲۰۰۷، گروه به طور مستقل بیش از سه میلیون آلبوم در سراسر جهان فروخت. ترکیب کنونی پنی وایز شامل جیم لیندبرگ (خواننده)، فلچر درگ (گیتار)، رندی بردبری (بیس) و بایرون مک مکین (درام) است. آن ها ترکیب اصلی خود را تا زمانی که جیسون تیرسک، نوازندهٔ بیس در سال ۱۹۹۶ بر اثر اصابت یک گلوله که به خود شلیک کرد درگذشت، حفظ کردند و پس از آن بردبری به عنوان جایگزین او به گروه پیوست. در اوت ۲۰۰۹، لیندبرگ تصمیم گرفت گروه را ترک کند. او در فوریه ۲۰۱۰ توسط خوانندهٔ گروه Ignite، زولی تگلاس جایگزین شد. با تگلاس، گروه دهمین آلبوم استودیویی خود را با نام "همه یا هیچ"، ضبط کرد که در ۱ مه ۲۰۱۲ منتشر شد. لیندبرگ در اواخر همان سال پس از اینکه تگلاس به دلیل مصدومیت کمر از میدان ها دور شد، دوباره به گروه ملحق شد. سبک موسیقی و شعر. پنی وایز به عنوان پانک راک، اسکیت پانک، هاردکور پانک، و ملودیک هاردکور توصیف شده است. ترانه ها و اشعار پنی وایز روی موضوعاتی مانند نگرش ذهنی مثبت و همچنین رویدادهای سیاسی و اجتماعی که گروه آن ها را اشتباه یا ناخوشایند می داند، تمرکز دارد.
ژیان مرغ کوتوله گوش دار گونه ای از پرندگان تیرهٔ ژیان مرغان است که در آرژانتین، برزیل و پاراگوئه یافت می شود.
ژیان مرغ کوتوله دم کوتاه گونه ای از پرندگان تیرهٔ ژیان مرغان (Tyrannidae) است که در ترینیداد و در همهٔ کشورهای آمریکای جنوبی به جز آرژانتین، شیلی، پاراگوئه و اروگوئه یافت می شود.
ژیان مرغ کوتوله شکم سفید یا ژیان مرغ کوتوله سینه سفید گونه ای از پرندگان تیرهٔ ژیان مرغان است که در بولیوی، اکوادور و پرو یافت می شود.
ژیان مرغ کوتوله کلاه سیاه گونه ای از پرندگان تیرهٔ ژیان مرغان (Tyrannidae) است که در کلمبیا، کاستاریکا، اکوادور و پاناما یافت می شود.
کفه ها و استخرهای شور فرورفتگی های نگهدارنده آب هستند که در داخل مانداب های شور و لب شور قرار دارند. استخرها تمایل دارند تا در طول ماه های تابستان بین جزر و مد آب را حفظ کنند، در حالی که کفه ها معمولاً این کار را نمی کنند. کفه های شور معمولاً زمانی آغاز می شوند که یک کفه از زباله های آلی (معروف به "wrack") بر روی پوشش گیاهی موجود رسوب می کند و آن را از بین می برد. این یک پسرفت جزئی در پوشش گیاهی پیرامونی ایجاد می کند که آب را برای دوره های زمانی مختلف نگه می دارد. پس از چرخه های متوالی طغیان و تبخیر، کفه شوری بیشتری نسبت به حجم بزرگتر آب ایجاد می کند. این افزایش شوری، نوع گیاهان و جانوران را که می توانند در کفه رشد کنند، تعیین می کند. استخرهای شور نیز سازندهای ثانویه هستند، اگرچه سازوکار (های) دقیق تشکیل به خوبی شناخته نشده است. برخی پیش بینی کرده اند که در آینده به دلیل بالا آمدن سطح دریا، اندازه و فراوانی آنها افزایش خواهد یافت. کفه های و استخرهای نمکی زیستگاه های بی نظیری هستند که توسط گونه های مختلف شورپسند، گیاهان اعماق دریا و موجودات دریایی مختلف در دهانه رودخانه چیره هستند.
جمیلا ابوبکر صدیق ملافا (زادهٔ ۱۹۶۵) یک وکیل بین المللی دریانوردی و نخستین زن نیجریه ای است که در تاریخ نیروی دریایی نیجریه به درجهٔ "کوماندو" دست یافته است. او در سال ۱۹۸۸ به نیروی دریایی نیجریه پیوست و در ۱۹۹۰ به عنوان افسر کارآموز منصوب شد. در دسامبر ۲۰۱۷، او به عنوان نخستین زن شمال نیجریه که به این رتبه دست یافته، شناخته شد. اوایل زندگی و تحصیلات. ملافا در روستای وونا، واقع در منطقهٔ دولت محلی گومبی، ایالت آداماوا در شمال شرق نیجریه به دنیا آمد. او تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه سنت ترزا در آداماوا گذراند و سپس به دبیرستان دولتی "هانگ" رفت. پس از آن، به مدرسه پرستاری یولا پیوست و مدرک ملی پرستاری و مامایی خود را دریافت کرد. او برای ادامه تحصیل در دانشگاه مایدوگوری درخواست پذیرش داد، اما در این میان یکی از دوستانش او را از آزمون استخدامی نیروی دریایی نیجریه آگاه کرد. او برای این آزمون ثبت نام کرد و پذیرفته شد، و در آن زمان تنها زن استخدام شده از شمال نیجریه بود. پس از پیوستن به نیروی دریایی، او در مدرسه پرستاری به تحصیل پرداخت و مدرک مامایی خود را دریافت کرد. در سال ۱۹۹۵، برای دریافت مدرک حقوق در دانشگاه
لاگوس درخواست داد، اما به دلیل نداشتن مدرک آزمون هیئت پذیرش و ثبت نام مشترک (JAMB) پذیرفته نشد؛ بنابراین، در یک مدرسه ثبت نام کرد، در آزمون "JAMB" شرکت کرد و نمرهٔ لازم را کسب کرد، سپس موفق شد در رشتهٔ حقوق پذیرفته شود. او مدرک کارشناسی ارشد خود را در زمینهٔ قانون اساسی و حقوق کیفری در سال ۲۰۰۴ از همان دانشگاه دریافت کرد. در سال ۲۰۰۹، دومین مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشتهٔ حقوق بین الملل دریانوردی از دانشگاه مؤسسه دریایی در مالت دریافت کرد. تا سال ۲۰۱۷، او در حال کار بر روی مدرک دکتری خود بود. حرفه. ملافا در حالی که منتظر پذیرش در رشتهٔ پرستاری بود، وارد نیروی دریایی شد و با دستاوردهای آموزشی خود، نخستین وکیل از هر جنسیتی در روستای خود شد. او دو مدرک کارشناسی ارشد در رشته های قانون اساسی و حقوق کیفری و همچنین حقوق بین الملل دریانوردی دریافت کرد که به ترتیب در سال ۲۰۰۴ از دانشگاه لاگوس و در سال ۲۰۰۹ از دانشگاه مؤسسه دریایی در مالت اخذ کرد. پس از بازگشت از مالت به نیجریه، او در میان افرادی بود که برای سفر به برخی از ایالت های شمالی کشور، از جمله سوکوتو، کبی، کاتسینا، زامفارا و دیگر مناطق شمالی انتخاب شدند تا
زنان جوان را به پیوستن به این حرفه تشویق کنند. او همچنین از سلطان و دفتر کمیسر اطلاعات ایالت درخواست حمایت کرد، اما این ابتکار نتیجه ای نداشت. به عنوان مدیر حقوقی نیروی دریایی نیجریه، ملافا سمت معاون مدیر روابط مدنی-نظامی (حمایت حقوقی) را بر عهده دارد و مسئولیت بخش حقوقی نیروی دریایی نیجریه را در ستاد فرماندهی بر عهده دارد. ملافا در دسامبر ۲۰۱۷ با درجهٔ کوماندو، که معادل درجهٔ سرتیپ در نیروی زمینی است، مفتخر شد. در مراسم اعطای درجه، یِمی اوسینباجو، معاون رئیس جمهور نیجریه، و دریاسالار "هنری بابالولا"، رئیس سیاست گذاری و برنامه ها که نمایندهٔ رئیس ستاد نیروی دریایی، دریاسالار "ایبوک ایته ایباس" بود، حضور داشتند. در سال ۲۰۱۸، به مناسبت روز جهانی زنان، نیروی دریایی نیجریه با همکاری نیروی دریایی سلطنتی کانادا در حوضچهٔ کشتی سازی نیروی دریایی نیجریه در ویکتوریا آیلند، برنامه ای را برای زنان جوان تحت پوشش سازمان "اکشن هلث اینکورپوریتد" با عنوان «ابتکار دختران به حاشیه رانده شده» برگزار کرد. این دختران فرصتی یافتند تا با زنان کانادایی و نیجریه ای در لباس نظامی ملاقات کنند، با هدف الهام بخشی به آن ها برای در نظر گرفت
ن فرصت های شغلی در حوزه هایی که عمدتاً مردانه تلقی می شوند. این رویداد مطابق با سیاست فمینیستی کانادا بود که به دنبال ارتقای برابری جنسیتی و توانمندسازی زنان و دختران است. ملافا از جمله کسانی بود که داستان های شخصی و چالش های خود را در مورد پیوستن به نیروی دریایی نیجریه و نحوهٔ رسیدن به موفقیت علی رغم موانع موجود به اشتراک گذاشت.
حمله ساسانیان به ارمنستان یک کارزار نظامی بود که از سال ۶۰۳ تا ۶۱۰ میلادی رخ داد. در نتیجه یک کشمکش طولانی، ایرانیان سرانجام رومیان را شکست داده و ارمنستان را تصرف کردند. پیش زمینه. در نتیجه جنگ های پیشین (۵۷۲ تا ۵۹۱ میلادی)، ساسانیان بیشتر سرزمین های قفقاز را از دست داده و به سمت شرق عقب رانده شدند. با این حال، اقدامات بیزانس خزانه شان را خالی کرد و علاوه بر این، به دلیل قتل موریس و غصب قدرت توسط فوکاس، بحرانی در کشور آغاز شد. ارمنستان قرار بود در آغاز جنگ، صحنه اصلی عملیات نظامی شود، زیرا جغرافیای پیچیده و سیستم استحکامات قوی داشت، علاوه بر این، ایرانیان نیاز داشتند سرزمینی را که قبلاً توسط بیزانس اشغال شده بود، بازگردانند. حمله. در سال ۶۰۳ میلادی، ساسانیان با نیروهای بزرگی به قلمرو بیزانس حمله کردند، اولین نقطه شهر دارا بود که در سال ۶۰۵ میلادی سقوط کرد. فرمانده ایرانی ذوان وِه می خواست موفقیت خود را ادامه دهد، اما در نبردی با رومیان در نزدیکی ایروان شکست خورد. در همان زمان، فرمانده رومی ژرمنوس نیز در نتیجه یک درگیری ناموفق در نزدیکی شهر کنستانتین کشته شد. در سال ۶۰۵، ایرانیان توانستند با قتل عام اردوگاه ا
سیران، شکست قاطع دیگری را به رومیان وارد کنند. در چند سال بعد، هیچ یک از طرفین نتوانستند در این قلمرو جای پا پیدا کنند، تا اینکه سرانجام، ایرانیان دو شکست را در تئودوپولیس به رومیان وارد کردند و پس از مدتی، شهر را مجبور به تسلیم کردند. تا سال ۶۱۰، تمام ارمنستان توسط ساسانیان تسخیر شده بود. موفقیت آنها با این واقعیت همراه بود که بهترین فرمانده رومی، نارسس علیه فوکاس شورش کرد و از ایرانیان حمایت کرد. پیامد. تمام تلاش ها برای متوقف کردن ایرانیان بی فایده بود، آنها تنها زمانی متوقف شدند که به اوج معینی از فتوحات ممکن، واقع در نزدیکی کلسدون، که در چند مایلی قسطنطنیه قرار داشت، رسیدند. در آینده، بیزانس سعی کرد که به ایرانیان حمله کند، اما در نبرد انطاکیه در ۶۱۳ میلادی شکست سختی خورد و بار دیگر سرزمین هایش را از دست داد. اوضاع بیزانس تا دهه ۶۲۰، بهبود نیافت و آن ها قادر نبودند تا آنزمان ایرانیان را شکست دهند.
لیزی مگی (؛ – ) طراح بازی، نویسنده، جورجیست و فمینیست اهل ایالات متحده آمریکا بود. او «بازی صاحب خانه» (The Landlord's Game) را طراحی کرد که منادی و پیش درآمد "مونوپولی" تبدیل شد. این بازی برای توضیح و نمایش آموزه ها و ایده های اقتصاددان عصر ترقی خواهی هنری جرج ساخته شده بود. زندگی و مشاغل. الیزابت جی. مگی در ۱۸۶۶ در ماکوم در ایالت ایلینوی به دنیا آمد. او دختر مری جین (ریچی) و جیمز کی. مگی بود. پدرش ناشر روزنامه و یک مبارز ضد برده داری بود که در اواخر دهه ۱۸۵۰ در کنار آبراهام لینکلن در ایالت ایلینوی سفر می کرد و با استیون ای. داگلاس دربارهٔ مسائل سیاسی بحث و جدل می کرد. مگی پس از نقل مکان به منطقه واشینگتن، دی.سی. و مریلند در اوایل دهه ۱۸۸۰ به عنوان تندنویس و تایپیست در «دفتر نامه های بدون آدرس یا غیرقابل ارسال» کار می کرد. او همچنین نویسنده داستان کوتاه و شعر، کمدین، بازیگر صحنه، فمینیست و مهندس بود. در سن ۲۶ سالگی، مگی یک ثبت اختراع برای اختراع خود دریافت کرد که فرایند تایپ را با سهولت بیشتری برای عبور کاغذ از میان غلتک ها امکان پذیر می کرد. در آن زمان، کمتر از یک درصد از تمام ثبت های اختراع به زنان تعلق دا
شت. او همچنین در اوایل دهه ۱۹۰۰ برای مدت کوتاهی به عنوان خبرنگار فعالیت می کرد. در ۱۹۱۰، در سن ۴۴ سالگی، با آلبرت والاس فیلیپس ازدواج کرد. آن ها فرزندی نداشتند. فعالیت های سیاسی. الیزابت جی. مگی یک فعال برجسته در جنبش فمینیستی و جورجیستی بود که باورهای سیاسی پدرش را که در دوران کودکی او داشت، بازتاب می داد. جورجیسم به دیدگاه اقتصادی ای اطلاق می شود که به جای مالیات بر درآمد یا دیگر منابع، دولت باید مالیات عمومی بر زمین ایجاد کند که بر اساس مفید بودن، اندازه و موقعیت زمین باشد (مالیات تک گانه). سپس، پس از تأمین هزینه های دولت، پول باقی مانده باید به مردم توزیع شود. بسیاری از رهبران سیاسی پیشرو در آن زمان از این دیدگاه اقتصادی حمایت می کردند، زیرا این امر مردم را تشویق به کشت زمین می کرد، ثروت را به افراد با وضعیت اجتماعی-اقتصادی پایین تر بازتوزیع می کرد، ایده اینکه مالکان زمین یا صاحبخانه ها قدرت و ارزش مالی زمین هایی که مردم از آن ها استفاده می کردند را داشتند، از بین می برد و به مردم اجازه می داد تا تمام ارزش و مزایای ابداعات و نوآوری های خود را مالک شوند. این باور، اساس خلق بازی او به نام «"بازی صاحب خانه"»