Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
به ندرت باران می بارد، اما وجود مه، رطوبت کافی برای پرورش علفزارها، درختچه زارها و درختزارهای انبوه زیادی را فراهم می کند. بیش از ۶۰ گونه گیاهی محلی در این بوم ناحیه وجود دارد. این نوار ساحلی از اهمیت ویژه ای برخوردار است، زیرا در مناطق داخلی که بخش اعظم شبه جزیره عربستان را شامل می شود، مه نفوذ و تأثیری ی ندارد و بیابان عربی در این مناطق گسترش یافته است. پوشش گیاهی بوم ناحیه به تدریج از ساحل که دارای جنگل های متراکم "Terminalia dhofarica"، سنگالیا سنگال و انواع خاردار درختان و درختچه های بلسان است، تغییر می کند. غنی ترین گیاگان را می توان در کوه های ظفار یافت که دارای ۹۰۰ گیاه از جمله ۶۰ گونه بوم زاد است. یکی از گیاهان به نام "Boswellia sacra" (کندر) در دوران باستان منبع ثروت زیادی برای منطقه ظفار بود. دامنه های رو به دریای جبل اورایز در یمن پوشیده از درختچه های "Euphorbia balsamifera" است. تعدای از پستانداران موجود در این بوم ناحیه عبارتند از: تیزشاخ عربی "(Oryx leucoryx)" که پس از ناپدید شدن دوباره به حیات وحش برگردانده شد، غزال عربی و بز کوهی نوبه ای که از خانواده بزیان است. از شکارچیانی که در ساحل یافت
می شوند می توان به سیاه گوش، گرگ عربی، کفتار راه راه و گونه در وضعیت بحرانی و در معرض خطر پلنگ عربی "(Panthera pardus nimr)" اشاره کرد که در کوه سمحان در کوه های ظفار زنده مانده است. تهدیدها و حفاظت. چرای بی رویه دام تهدید اصلی برای این اکوسیستم است که با افزایش تعداد گاوها و سایر دام ها و همچنین بیراهه نوردی و دیگر تعرض های انسانی همراه است. مناطق شهری در این بوم ناحیه عبارتند از: بندر الدقم و شهر صلاله مرکز استان ظفار در عمان، بندر مکلا مرکز حضرموت، پایتخت پیشین و بندر باستانی عدن، بندرهای قهوه دریای سرخ در حدیده (بزرگ ترین شهر در این بخش از سواحل یمن) و مخا و شهر میراث جهانی زبید در یمن و شهر جیزان در عربستان که به عنوان "سبد میوه عربستان سعودی" شناخته می شود. مناطق حفاظت شده در عمان شامل پناهگاه تیزشاخ عربی است، جایی که معرفی دوباره این گونه به طبیعت در آن انجام شد، ذخیره گاه طبیعی کوه سمحان که برای حفاظت از پلنگ عربی ایجاد شده است. چندین منطقه مهم پرندگان نیز در این بوم ناحیه در سواحل یمن وجود دارد، اما هیچ کدام به طور رسمی محافظت نمی شوند.
تاکاتسوکاسا ماسامیچی ; – ) سیاستمدار، کوگیو، نایب السلطنه، کانپاکو و سشو از ۱۸۲۳–۱۸۵۶ در دوره ادو اهل ژاپن بود.
حسنعلی محمّدی (زادهٔ ۲۰ تیر ۱۳۵۳) سیاستمدار ایرانی و دبیر کمسیون صنایع و معادن و نماینده حوزه انتخابیه فسا در دوره دوازدهم مجلس شورای اسلامی است. وی دانش آموخته دکترای مدیریت صنعتی است و پیش از ورود به مجلس به عنوان رئیس شورای شهر فسا فعالیت می کرد. منابع. وبسایت رسمی
مانگروهای دلتای رود سند–دریای عرب یا جنگل های مانگرو دلتای رود سند–دریای عرب بوم ناحیه های وسیعی از گیاه مانگرو در ساحل دریای عرب در ایالت سند پاکستان و خلیج های کوچ و خامبات در گجرات هند است. جنگل های مانگرو دلتای رود سند–دریای عرب از نظر وسعت هفتمین جنگل مانگرو در زمین به شمار می رود. دلتای رود سند مخروط افکنه وسیعی را تشکیل می دهد که از کفه های گلی پراکنده با آبراهه های فراوان و جنگل های مانگرو در حاشیه آن تشکیل شده است. این دلتا در سده بیستم به طور قابل توجهی کوچک تر شده است، زیرا اقدامات توسعه و مدیریت ساحلی، پایداری دلتا را کاهش می دهند. دلتای رود سند در سال ۱۹۹۰ دارای ۱۶ درصد پوشش مانگرو بود و این مقدار تا سال ۲۰۱۷ به ۱۰ درصد کاهش یافته است. بسیاری از مناطق جنگلی دلتا تخریب شده و بخش های باقی مانده در معرض تهدید قرار دارند، تا حدی به این دلیل که اعمالی مانند کانال های آبیاری باعث می شود که زمین دیگر برای جنگل های مانگرو مناسب نباشد. تعرض های جوامع انسانی برای برداشت چوب مانگرو نیز از دیگر عوامل تخریب پوشش مانگرو در این منطقه به شمار می رود. از دیگر تهدیدهای این بوم ناحیه می توان به آلودگی و نشت نفت از
شهر کراچی اشاره کرد. موقعیت و ویژگی ها. رود سند با طول یکی از طولانی ترین رودهای جهان است. این رود از یخچال های طبیعی رشته کوه هیمالیا در تبت سرچشمه گرفته و از هند و پاکستان می گذرد. جایی که رود سند در استان سند پاکستان وارد دریای عرب می شود، مخروط افکنه ای وجود دارد که در امتداد خط ساحلی امتداد دارد. این مخروط افکنه از مقادیر زیادی گل و لای که طی بیش از پنجاه میلیون سال در رودخانه شسته شده، تشکیل شده است و حدود وسعت دارد. هفده آبراهه اصلی و تعداد بسیار زیادی آبراهه کوچک تر با لجن زارهای وسیع و باتلاق های مانگرو حاشیه ای در این مخروط افکنه وجود دارد که سدی در برابر خیزآب تشکیل می دهند. درختان مانگرو (کرنا) در دلتای رود سند در دریای عرب یافت می شوند. خور حتی شورتر از حد معمول به دلیل نمک هایی که توسط رود سند از بیابان تار به ساحل آورده شده است، فرایندی که با توجه به استفاده روزافزون از رودخانه برای آبیاری و تأمین آب، همچنان ادامه دارد. جنگل های مانگرو زیستگاه مهمی است که نمک و آب شیرین در آن مخلوط می شوند. این زیستگاه از طیف وسیعی از گیاهانی که برای زنده ماندن در این محیط شور تکامل یافته اند و تعداد زیادی ماهی
ها و سخت پوستانی که غذا، پناهگاه و اکسیژن خود را در آب های زیر ریشه درخت مانگرو پیدا کرده اند، حمایت می کند. دمای هوا در تابستان گرم است و به می رسد و ممکن است در زمستان به نقطه انجماد نزدیک شود. باران در موسمی های جنوب غربی بین ماه های ژوئیه و سپتامبر می بارد و میانگین بارندگی است. از آب رود سند به طور گسترده برای آبیاری استفاده می شود و زمانی که رود به دلتا می رسد، جریان آب شیرین در مقایسه با سطوح تاریخی بیش از ۹۰ درصد کاهش یافته است. جریان فعال آب رود فقط حدود دو ماه طول می کشد، و به همین ترتیب بار رسوبی نیز کاهش می یابد. آب شور از سمت دریا به طرف بالادست رود در حدود نفوذ می کند و این هم روی درختان مانگرو در حال رشد در منطقه و هم بر زمین های کشاورزی تأثیر می گذارد. از دست دادن رسوبات باعث افزایش فرسایش ساحلی شده و این پدیده با فرونشست زمین و بالا آمدن سطح دریا تشدید می شود. سایر عوامل مؤثر بر جنگل های مانگرو دلتای رود سند، آلودگی ناشی از فاضلاب و پساب صنعتی است و بخش هایی از جنگل های مانگرو به دلیل کشاورزی و توسعه شهری از بین رفته است. گیاهان. گیاگان دلتای رود سند متنوع نیست زیرا گیاهان کمی می توانند در ش
رایط سخت گرما و شوری زنده بمانند. در سال ۲۰۰۳، جنگل های مانگرو از دلتا را پوشش می دادند. ۹۵ درصد درختان از نوع مانگروی خاکستری ("Avicennia marina") و ۵ درصد باقی مانده که در مناطق کوچکی از زمین های مرتفع رشد می کنند، از نوع مانگروی سرخ ("Rhizophora mucronata")، مانگروی هندی ("Ceriops tagal") و مانگروی سیاه ("Aegiceras corniculatum") بودند. گونه هالی دریایی ("Acanthus ilicifolius") و دیگر گیاهان مقاوم به نمک در قسمت های خشک تر رشد می کنند. جنگل های مانگرو دارای تاج پوشش ضخیم و زیر درختی است که عمدتاً از نهال درختان مانگرو تشکیل شده است. جانوران. جنگل های مانگرو به عنوان پناهگاهی برای تولید مثل ماهی ها، سخت پوستان و بی مهرگان اهمیت ویژه ای دارد و این گونه ها می توانند در میان ریشه های این درختان پناه بگیرند. درهم تنیدگی ریشه های هوایی به جانداران مانگرو در محیط شور کمک می کند. این جنگل ها همچنین زیستگاه تعداد زیادی از پرندگان دریایی هستند. پستانداران دلتای رود سند شامل گربه ماهیگیر، گراز وحشی، گوزن خوکی هندی، شنگ هندی، زباد کوچک هندی، گربه جنگلی جنوب آسیا، شغال طلایی، خرگوش صحرایی، دلفین گوژپشت اقیانوس هند و گر
از دریایی بدون باله است. دلتا محل زندگی تعداد زیادی از پرندگان آبی شامل فلامینگوی بزرگ، پلیکان خاکستری، پلیکان سفید بزرگ، حواصیل خاکستری، حواصیل ارغوانی، حواصیل شب، کورکور سرسفید، سنقر تالابی، کورکور شانه سیاه، دلیجه معمولی، دلیجه کوچک، قرقی، میخ پنجه بزرگ، طاووسک سرخاکستری، یلوه آبی و پرندگان مهاجر بسیاری است که سالانه در حدود ۶۰٬۰۰۰ قطعه از آن ها وارد این منطقه می شوند. تهدیدها و حفاظت. آلودگی شهر صنعتی و بندر کراچی به همراه کاهش آب رود سند ناشی از برداشت آب، تهدیدی برای زیستگاه های دلتای رود سند است. نشت نفت نیز یک خطر دیگر است. بیشتر جنگل های مانگرو دلتای سند برای هیزم و ایجاد چراگاه پاک تراشی شده اند، اما برخی از آنها در سه منطقه حفاظت شده باقی مانده اند: پناهگاه های حیات وحش مارهو کوتری، کات مونارکی و ذخیره گاه شکار میرپور ساکرو. صندوق جهانی حیات وحش وضعیت زیستگاه مانگرو دلتای رود سند را بحرانی یا در معرض خطر ارزیابی می کند. در پروژه های آغاز شده در سال ۱۹۸۵، اداره جنگل سند در خط مقدم کاشت مجدد و احیای مناطق مانگرو در دلتا بوده است. این کار با حمایت طاهر قریشی کنشگر ارشد محیط زیست و اتحادیه بین المللی ح
فاظت از طبیعت، برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد، یونسکو و بانک جهانی انجام شده است. در این برنامه ها حدود جنگل مانگرو خاکستری و مانگرو سرخ ایجاد شده و دیگر از جنگل های مانگرو سرخ نیز بازسازی شده است.
تسوکی نو وا نو میساساگی ، نام مقبره یا آرامگاه یادمانی در هیگاشی یاما، کیوتو است که توسط نسل های متوالی خانواده امپراتوری ژاپن (دودمان یاماتو) استفاده شده است. این مقبره در سننیو-جی واقع شده و یک معبد بودایی است که در اوایل دوره هی آن ساخته شده، که معبد موروثی یا بوداجین (菩提寺) خانواده امپراتوری بود، در آن قرار دارد.
شاهدخت ماساکو تاکه دا (; – ) آریستوکراسی (طبقه) اهل ژاپن بود. دهمین فرزند و ششمین دختر امپراتور میجی و فرزند سوم و دختر دوم سونو ساچیکو، پنجمین سوکوشیتسوی امپراتور بود.
چیگوسا کوتوکو ؛ ۱۹ ژوئیه ۱۸۵۵ – ) درباری، چهارمین سوکوشیتسوی امپراتور میجی اهل امپراتوری ژاپن بود. او دو دختر به دنیا آورد که در نوزادی بر اثر مننژیت درگذشتند. اگرچه میجی آخرین امپراتور ژاپنی بود که بیش از یک همسر داشت، نقش رسمی او در دربار تا سال ۱۹۲۴ لغو نشد. سوکوشیتسو های بازمانده به عنوان اعضای خانواده امپراتوری در دوران بازنشستگی باقی ماندند.
شاهزاده تسونه هیسا تاکه دا ; – ) پرسنل نظامی، و سیاستمدار اهل ژاپن بود. او پسر ارشد شاهزاده کیتاشیراکاوا یوشی هیسا و نوه امپراتور میجی بود.
ارتش ملی ارمنستان در زمان جمهوری نخست ارمنستان، پس از اعلامیه جمهوری ارمنستان در سال ۱۹۱۸ ایجاد شد و تا زمان شوروی شدن جمهوری در ۲ دسامبر ۱۹۲۰ باقی ماند: تاریخچه شکل گیری ارتش منظم. افسران ارتش جمهوری ارمنستان عمدتاً پرسنلی بودند که از گومنازیوم های نظامی روسیه فارغ التحصیل شدند و در جنگ جهانی اول شرکت کردند. در پایان جنگ جهانی اول، به دستور ۱۳۶ فرمانده کل ارتش قفقاز در ۱۳ دسامبر ۱۹۱۷، ایجاد ارتش ارمنی تصویب می شود که بعدها به هسته اصلی ارتش ملی ارمنی تبدیل شد. پس از خروج نیروهای روس از قفقاز جنوبی، ارتش ارمنستان بر اساس هنگ های ارمنی و دسته های هایدوک {نوعی پیاده نظام نامنظم است که از اواخر قرن ۱۶ تا اواسط قرن ۱۹ در اروپای مرکزی، شرقی و بخش هایی از جنوب شرقی یافت می شود.} تشکیل شد که وارث اصول ساختاری و تسلیحات ارتش روسیه، و همچنین سلاح و مهمات از نوع روسی بود. افسران و ستاد فرماندهی آن عمدتاً متشکل از افسران عالی رتبه، ارشد و جوان ارمنی ارتش روسیه بودند، همچنین تعداد کمی از رهبران جناحی که در جنبش فداییان شرکت داشتند، بودند. علاوه بر واحدهای نظامی عادی، واحدهای شبه نظامی نیز به عنوان بخشی از ارتش فعالیت می
کردند. افسران ارتش تحصیلات خود را در مدارس روسیه گذراندند، اکثر سربازان در ارتش روسیه خدمت و آموزش دیدند. گردان ارمنی. ارتش ارمنستان شامل دو لشکر تفنگ دار بود که هر یک شامل چهار هنگ تفنگ دار و یک تیپ تفنگ دار – توپخانه، یک تیپ سواره نظام جداگانه متشکل از دو هنگ سواره نظام، یک تیپ پیاده نظام متشکل از پنج هنگ پیاده، یک تیپ ذخیره متشکل از دو پیاده نظام. هنگ ها و چهار گردان، یک واحد نظامی جمعی و تعدادی دیگر واحدها و لشکرهای نظامی جداگانه و حرفه ای. همراه با واحدهای نظامی منظم و تشکیلات نظامی فدائیان و گروه های داوطلب نیز وجود داشتند که از جمله آنها می توان به واحد نظامی آندرانیک، گروهان ساسون و غیره اشاره کرد. ۱۹۱۸ میلادی. در پایان مارس ۱۹۱۸ تعداد پرسنل نظامی ارتش نخستین جمهوری ارمنستان حدود ۲۰۰۰۰ نفر بود که از این تعداد حدود ۸۰۰ نفر افسر بودند. در تابستان ۱۹۱۸، ارتش ارمنستان به یک لشکر پیاده نظام سازماندهی شد، که فرمانده آن ژنرال مؤسس سیلیکیان (۱۸۶۲–۱۹۳۷) منصوب شد. تعداد پرسنل نظامی لشکرها به حدود ۱۶ هزار نفر رسید. تا ژانویه ۱۹۱۹، این عدد تقریباً بدون تغییر بود. در پایان همان سال تعداد نظامیان ارتش ارمنستان به ب
یش از ۳۰۰۰۰ نفر رسید: بر اساس داده های ۳۱ مارس ۱۹۱۸، گروه ها و ترکیب رزمی واحدهای نظامی ارتش ارمنستان به شرح زیر بوده است: نیروها نظامی در بگلی احمد { بگلی احمد، روستایی در ارمنستان غربی، استان کارس، ارمنی ها در جریان جنگ ارمنستان و ترکیه در سال ۱۹۲۰ به اجبار آواره شدند و در ارمنستان شرقی ساکن شدند.}: ۱۱ گردان، ۱۴ نیروهای ویژه کوهستان، ۴ یگان توپخانه سبک، ۸ لشکر سواره نظام. نیروهای نظامی در کاغزوان: ۱ گردان و ۱۳۰ گروهان سواره نظام و نیروهای نظامی ایروان: ۱۴ گردان، ۱۲ نیروهای ویژه کوهستان، ۶ توپ سبک و ۳۰۰ واحد کوچک. نیروهای ذخیره ارتش شامل ۱۱ گردان، مجموعاً ۳۷ گردان، ۲۶ توپ کوهستانی و ۱۰ توپ سبک، ۱۷۰ مسلسل، ۱۲ گروهان سواره نظام و ۳۰۰ واحد کوچک که در آنها ۱۶۷۱۵ سرباز پیاده و سواره نظام و ۶۰۰ افسر حضور داشتند. در ۱۱ دسامبر ۱۹۱۸ جنگ گرجستان و ارمنستان آغاز شد و تا اواخر دسامبر ادامه داشت، تا اینکه ارتش گرجستان متحمل شکست شد و عقب نشینی کرد. ارتش ارمنستان تا ۲۶ دسامبر ۴۰۰ واگن، ۲۵ لوکوموتیو، ۳۹ مسلسل و ۳ خودروی زرهی را به غنیمت دست آورده بود. در ۳۱ دسامبر، پس از ناکامی های جدید ارتش گرجستان، تفلیس در خطر بود. بلاف
اصله با وساطت نمایندگان انگلیس و فرانسه، بین ارمنی ها و گرجی ها آتش بس امضا شد. ۱۹۲۰ میلادی. در ژانویه ۱۹۲۰ تعداد نظامیان ارتش جمهوری ارمنستان به ۲۵۰۰۰ نفر و در پاییز در طول جنگ ترکیه و ارمنستان به حدود ۴۰۰۰۰ نفر رسید: تسلیحات. سلاح سرد. در تسلیحات نیز انواع سلاح های سرد ساخته شده توسط استادان قفقازی وجود داشت، چه در دسته های شبه نظامی و چه در یگان های معمولی، اغلب از انواع شمشیر شاشکا، شمشیرهای خمیده و خنجرهای ساخته شده توسط استادان قفقازی استفاده می شد. سلاح گرم کوچک. برخی از افسران و سربازان ارتش نیز به تفنگ های «ناگانت» (فشنگ ۷٫۶۲×۳۸ میلی متر) و ماوزر با فشنگ ۷٫۶۳×۲۵ میلی متر مسلح بودند. سلاح گرم بزرگ. سلاح اصلی سرباز درجه دار ارمنی تفنگ روسی موسین–ناگانت و همچنین تعدادی محدود اسلحه ساخت آلمانی، فرانسوی نیز بود. بر اساس برخی داده ها، پس از خروج ارتش روسیه از قفقاز ۱۰۰۰۰۰ تفنگ روسی موسین–ناگانت، یک میلیارد گلوله، ۳۰۰۰ توپ، ۳۰۰۰ مسلسل و… در جمهوری ارمنستان به جا ماند. این داده ها حتی در خاطرات ژنرال آندرانیک اوزانیان هم نوشته شده است. به عقیده بسیاری سربازانی که پادگان های قفقاز جنوبی را ترک می کردند گاه نه
تنها اسلحه خود را رها نمی کردند، بلکه به مقدار زیاد نیز با خود می بردند { برای فروش } در جبهه روس و ترکیه حتی در بهترین زمان ها ۳۰۰۰ توپ و مسلسل نداشت. جبهه روس و ترکیه همه تدارکات نامنظم بود و نیروهای ارتش قفقاز در بهترین زمان ها حتی ۱۰۰۰ توپ نداشتند. کل جبهه جنوب غربی تحت فرماندهی آلکسی بروسیلوف در طول موفقیت معروف خود در سال ۱۹۱۶، از ۳ ژوئن تا ۲۲ اوت ۱۹۱۶، کمی کمتر از ۲۰۰۰ توپ در اختیار داشت. همین امر در مورد تعداد تفنگ ها و گلوله ها نیز صدق می کند. در ۵ ژوئیه ۱۹۲۰، کشتی که از انگلیس به بندر ساحلی باتومی گرجستان رسیده بود. ۲۵۰۰۰ تفنگ انگلیسی از نوع Ross rifle و همچنین ۴۰۰ مسلسل ویکرز انگلیسی و حدود ۵۸۰۰۰۰۰۰ گلوله برای استفاده از این سلاح و همچنین مقادیر زیادی غذا، پوشاک و غیره آورده بود. مسلسل ها. ارتش از چندین نوع مسلسل استفاده می کرد و یافتن فشنگ های مختلف برای آنها مشکل بزرگی بود. تقریباً ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ سرباز که تقریباً یک گردان را تشکیل می دادند، تا ۴ مسلسل دریافت کردند. بر اساس اطلاعات ۳۱ مارس ۱۹۱۸، ۱۷۰ مسلسل و تنها ۳۶ توپ در تسلیحات ارتش ارمنستان وجود داشت. حتی تا مارس ۱۹۱۹، گروه بیش از ۱۴۰۰ نفری تحت ف
رمان دراستامات کانایان تنها ۲ مسلسل داشت. ارتش ارمنستان مسلسل ماکسیم از نوع روسی و تعداد محدودی مسلسل ویکرز و مسلسل لوئیس ساخت انگلیس در اختیار داشت: توپخانه ارتش ارمنستان. توپخانه ارتش ارمنستان شامل ۲ تیپ توپخانه، ۴ لشکر جداگانه و یک آتشبار کوهستانی جداگانه، در مجموع حدود ۱۰۰ اسلحه بود که تنها نیمی از آنها پس از جنگ حفظ شد. در جریان سازماندهی مجدد ارتش، یک تیپ توپخانه با یک ایستگاه مونتاژ توپخانه و نیروهای آموزشی تشکیل شد. در سپتامبر ۱۹۱۸ اداره توپخانه وزارت جنگ تشکیل شد که وظیفه آن تسلیح ارتش، تأمین از نظر مادی و تهیه سلاح و مهمات توپخانه برای ارتش بود. در پایان سال، پس از خروج ترکان از گیومری، رئیس اداره، ژنرال کنستانتین غامازیان، برای دریافت و نظم دادن به انبارهای مهمات که ترکان پراکنده رها کرده بودند، به آنجا رفت. در جنگ با گرجستان، ارتش ارمنستان ۱۷ توپ، ۲ تای آنها هویتزر، مسلسل، تفنگ، اسب و اموال دیگر را به غنیمت گرفت. این باعث شد بلافاصله ۲ آتشبار تشکیل شود: سبک و کوهستانی. علاوه بر این، ارتش ارمنستان به دو خودروی زرهی مجهز شد. در شهر کارس نیز نیروهای ترک مقدار مشخصی اموال توپخانه ای از خود به جای گذاش
تند: توپ، مهمات، باروت و غیره. افسران متخصص برای جمع آوری، طبقه بندی و انتقال اموال به انبارهای گیومری و کاناکر اعزام شدند. توپخانه قلعه کارس نیز تشکیل شد. یک کارگاه توپخانه برای تعمیر توپ و همچنین تأمین قطعات یدکی توپخانه و سلاح گرم ارتش در گیومری ایجاد شد. مطابق با سازماندهی مجدد این لشکر به سه تیپ جداگانه، ۳ لشکر توپخانه جداگانه با هر کدام ۳ آتشبار تشکیل شد. توپخانه در سال ۱۹۱۹. در پایان سال ۱۹۱۹، ارتش ارمنستان ۱۳۰–۱۴۰ توپ داشت که ۶۳ تای آن (۱۵ آتشبار) در اختیار تیپ توپخانه قرار گرفت. توپخانه قلعه کارس دارای ۶۴ توپ و ۲ خودروی زرهی با ۴ آتشبار بود. لازم است ذکر شود که در سالهای ۱۹۱۴–۱۹۱۶ حدود ۹۰ توپ، ۵ گردان توپخانه (لشکر) در قلعه کارس وجود داشت. در ۱۶ ژوئیه ۱۹۱۹، نماینده نظامی جمهوری آذربایجان در ارمنستان طی تلگراف محرمانه ای به رهبری خود گزارش داد که ۱۲ توپخانه با ۴ آتشبار در ارتش ارمنستان وجود دارد. توپخانه در سال ۱۹۲۰. در اوت ۱۹۲۰، توپخانه ارتش ارمنستان قبلاً ۴ لشکر داشت که شامل ۴ آتشبار سبک و ۹ آتشبار کوهستانی بود و طبق داده های دیگر ۱۶ آتشبار بوده است. اگر بر اساس همین اصل حساب کنید ۷۲–۹۶ توپ در اختیا
ر داشتند و توپخانه های صحرایی با کالیبر کوچک، به حدود ۱۰۰ توپ می رسد. ارتش توپخانه ارمنستان مجهز به تفنگ های کوهستانی ساخت شرکت فرانسوی اشنایدر و همچنین هویتزرهای ۱۲۲ میلی متری پنج اینچی بود. خودروهای زرهی. ارتش ارمنستان خودروهای زرهی داشت، تعداد ان نامعلوم است تعدادی از خودروهای زرهی از ارتش گرجستان به غنیمت گرفته شده بود. آنها ابزار بسیار مهمی در آن زمان بودند، آنها عمدتاً برای حفاظت از مناطق حساس و مهم به خصوص در نزدیکی خطوط راه آهن و پشتیبانی آتش از سایر واحدهای نظامی همان نیرو در نظر گرفته شده بودند. این خودروهای زرهی شامل یک لوکوموتیو زرهی، یک یا دو سکوی زرهی و حداکثر چهار خودروی ذخیره زرهی بودند. توپ های سبک و چندین مسلسل روی سکوهای زرهی قرار داشتند.
شاهزاده سونیوشی تاکه دا ; – ) سیاستمدار اهل ژاپن و نوه امپراتور میجی بود.
قاتل برهنه (به چینی: 赤裸羔羊) یک فیلم اکشن، جنایی و دلهره آور هنگ کنگی به نویسندگی و تهیه کنندگی وانگ جینگ و کارگردانی کلارنس فوک ییو-لئونگ است که در سال ۱۹۹۲ منتشر شد. در این فیلم بازیگرانی چون چینگمی یائو و سیمون یام بازی می کنند. این فیلم به عنوان یک فیلم کلاسیک کالت (هواداران سرسخت) در نظر گرفته می شود. داستان. کیتی (چینگمی یائو) یک زن جوان شرور است که هیچ ابایی از چاقو زدن به مردان قلدر در اندام تناسلی آنها ندارد. تینام (سیمون یام) پلیسی است که دوران آسیب زایی را پشت سر می گذارد: او به طور تصادفی به برادر خود شلیک کرد و در نتیجه اکنون هر بار که اسلحه خود را به دست می گیرد، استفراغ می کند. وقتی کیتی با ضربه چاقو به کشاله ران مردی را به شدت مجروح می کند، تینام تلاش می کند تا او را دستگیر کند اما موفق نمی شود. کیتی بعداً در ایستگاه پلیس ظاهر می شود و حقایق را دستکاری می کند تا جایی که تینام چاره ای جز شروع رابطه با او ندارد. تینام که ناتوان شده است، متوجه می شود که دیگر آن حسی را نسبت به کیتی که از رهبری او راضی است، ندارد و …
ترانه راه () یا «مسیرهای رؤیا» برای بومیان استرالیا مثل یک نقشه نامرئی و افسانه ای از کل سرزمین استرالیا است که نسل به نسل از طریق آواز منتقل می شود و اساس سفرهای آنها را تشکیل می دهد. بعضی از این مسیرها از مکان های مقدس و پر از نقاشی های باستانی بومیان عبور می کنند، مثل پارک ملی «وُلِمی». امروزه با ساخت و سازهای جدید، این مسیرها و نقشه باستانی در حال تغییر و تخریب است و فرهنگ و ریشه های بومیان استرالیا به خطر افتاده است. مفهوم «ترانه راه ها» در کتاب ها و فیلم های مختلفی هم استفاده شده، مثلاً در رمان «ترانه راه ها» نوشته بروس چتوین، یا فیلم کوتاهی به همین نام که با موسیقی گروه «آلفاویل» ساخته شده. در داستان «نامه عاشقانه برای مری» نوشته اورس ویدمر و رمان «مسافران رؤیا» اثر مارلو مورگان هم به این مفهوم اشاره شده است. تشریح. «زمان رؤیا» (روزگار رؤیا) در باور بومیان استرالیا، داستان مقدس خلقت است که آنها را به ریشه هایشان پیوند می دهد. نیاکان آنها در زمان رؤیا در سرتاسر سرزمین سفر می کردند و مکان های مقدس را به وجود می آوردند. حیوانات هم در زمان رؤیا خلق شدند و در شکل گیری زمین و آسمان نقش داشتند. «ترانه راه ها»
در فرهنگ بومیان استرالیا، مسیرهایی هستند که در طول سرزمین (و گاهی آسمان) کشیده شده اند و توسط موجودات خالق در روزگار رؤیا طی شده اند. این مسیرها، مثل یک نقشه نامرئی، اطلاعات جغرافیایی، اسطوره ای و فرهنگی مهمی را در خود جای داده اند و افراد را به سرزمین اجدادی شان پیوند می دهند. «ترانه راه ها» مسیرهایی هستند که این نیاکان در زمان رؤیا طی کرده اند و مکان ها، رویدادهای خلقت و مراسم مربوط به آنها را به هم متصل می کنند. هر بومی وظایفی نسبت به زادگاه خود دارد و با خواندن ترانه هایی که تاریخ شفاهی و مسیر سفرها را در خود دارند، در این مسیرها سفر می کند و مراسم مربوط به هر مکان را اجرا می کند. ترانه راه ها هم برای جهت یابی استفاده می شوند و هم مثل یک کتابخانه از دانش فرهنگی هستند. بومیان با خواندن ترانه هایی که در طول این مسیرها ساخته شده اند، می توانند از مکان های مهم، منابع آب و ویژگی های طبیعتی آگاه شوند و در مسافت های طولانی سفر کنند. آهنگ و رنگ این ترانه ها فراتر از زبان هاست و به گروه های مختلف بومی اجازه می دهد تا با هم ارتباط برقرار کنند. این ترانه راه ها مثل یک نقشه نامرئی هستند که با خواندن ترانه ها می توان
در آنها جهت یابی کرد. گاهی اوقات، ردپای نیاکان به شکل فرورفتگی های بزرگ در زمین دیده می شود. این ترانه راه ها مثل یک «گذرنامه فرهنگی» هم عمل می کنند. وقتی کسی ترانه های مربوط به یک منطقه خاص را به زبان محلی آن منطقه می خواند، نشان دهنده احترام او به آن منطقه و مردمش است. در واقع، این شبکه پیچیده از ترانه راه ها، گروه های مختلف بومی را به هم پیوند می دهد و باعث تعاملات اجتماعی بر اساس باورها و تعهدات مشترک می شود. گروه های بومی همسایه از طریق ترانه راه ها به هم متصل می شوند و باورها و قوانین مشترکی دارند. با انتقال ترانه راه ها از نسلی به نسل دیگر، ارتباط معنوی بومیان با سرزمینشان حفظ می شود. این ارتباط عمیق با سرزمین اجدادی، بخش مهمی از هویت و فرهنگ بومیان استرالیا است. طول بعضی از ترانه راه ها به هزاران کیلومتر می رسد و از سرزمین های گروه های مختلف بومی با زبان ها و فرهنگ های متفاوت عبور می کند. از آنجا که یک ترانه راه می تواند از سرزمین های مختلف عبور کند، بخش های مختلف ترانه به زبان های مختلف خوانده می شود. اما زبان ها مانع درک ترانه ها نمی شوند، زیرا آهنگ ترانه، طبیعت سرزمینی را که از آن عبور می کند توصی
ف می کند و ریتم آن برای درک ترانه مهم است. گاهی اوقات، یک ترانه راه جهت خاصی دارد و حرکت در جهت اشتباه در آن، توهین به مقدسات محسوب می شود. بومیان معتقدند که تمام سرزمین مقدس است و باید ترانه ها را خواند تا سرزمین «زنده» بماند. ترانه راه ها فقط مسیرها را نشان نمی دهند، بلکه فرهنگ و هویت بومیان را هم بیان می کنند و ارتباط آنها را با سرزمینشان نشان می دهند. ترانه راه ها اغلب در خانواده ها نسل به نسل منتقل می شوند و دانش و ارزش های فرهنگی مهمی را به نسل های بعدی منتقل می کنند.
ارمنی های اوکراین ارمنی هایی هستند که در اوکراین زندگی می کنند. بر اساس سرشماری اوکراین در سال ۲۰۰۱ تعداد آنها ۹۹۸۹۴ نفر است. جمعیت ارمنی ها در اوکراین از زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹ تقریباً دو برابر شده است که عمدتاً به دلیل بی ثباتی در قفقاز است. قبل از حمله روسیه که میلیون ها نفر را آواره کرد، اوکراین پنجمین جامعه بزرگ ارمنی ها در جهان بود. تاریخچه. قرون وسطی. ارمنی ها اولین بار در زمان دولت روس کی یف به اوکراین مهاجرت کردند. در آغاز قرن یازدهم، شاهزادگان کیف از ارمنیان درخواست کردند تا در جنگ علیه «بولسواو یکم»، پادشاه لهستان، به آنان کمک کنند. به زودی، پس از کمک به بیرون راندن مهاجمان از کیف، ارمنیان در سراسر قلمرو ایالت پراکنده شدند.در همان قرن، پس از حمله سلجوقیان و سیاست نادرست بیزانس، دولت ارمنستان سقوط می کند، ارمنی های زیادی به اوکراین – کریمه، گالیسیا و همچنین به لهستان مهاجرت کردند و مستعمرات مرفهی را در آنجا تشکیل دادند. بر اساس دانشنامه افرون و بروک هاوس حدود ۲۰۰۰۰ ارمنی از سرزمین خود بیرون رانده شدند و به کریمه و سرزمین های روسیه مهاجرت کردند. در قرن یازدهم، تجار، پزشکان و صنعت
گران ارمنی تحت فرمان شاهزادگان روسی خدمت می کردند. در کتاب «پچرسک پاتریک» (مجموعه داستانی در مورد تأسیس صومعه کیف-پچرسک و زندگی راهبان مقدس آن) از یک پزشک ارمنی یاد می کند که «ولادیمیر مونوماخ» شاهزاده روس کی یف را معالجه کرد. ارمنی ها عمدتاً در شبه جزیره کریمه در مناطق فئودوسیا، سوداک و استاریی کریم سکونت داشتند به خصوص تعداد آنها در طی قرون ۱۲–۱۵ در نتیجه حمله مغول به ارمنستان افزایش یافت. در قرن سیزدهم، شاهزاده گالیسیا-وولینیا به نام «دانیل گالیسیا»، از ارمنیان دعوت کرد تا تجارت را احیا کنند. «پروفسور فیلیپ کورتین» خاطرنشان می کند که مستعمرات ارمنیان در کریمه به قدری بزرگ بود که اهالی جنوا گاهی آنان را ارمنی های کیلیکیه می نامیدند. (ارمنی های فئودوسیا با شهر جنوا تجارت زمینی و دریایی داشتند) مناطق فئودوسیا و سوداک نقش مهمی در توسعه اقتصاد و فرهنگ کریمه داشتند. جوامع کوچک ارمنی در بخش مرکزی اوکراین، از جمله کیف، و مناطق غربی پودولیا و گالیسیا تأسیس شدند. ارمنی های لویو و کریمه. در سال ۱۲۶۷، شهر لویو به مرکز اسقف نشین ارمنی ها تبدیل شد و کلیسای جامع ارمنی در این شهر که در سال ۱۳۶۷ تقدیس شد، به کلیسای اسقفی ت
بدیل می شود. «پیوتر ابرهارت» (جغرافی دان لهستانی، استاد آکادمی علوم لهستان و نویسنده مطالعات در زمینه جمعیت شناسی و جغرافیای جمعیت) در کتابش به نام گروه های قومی و تغییرات جمعیتی در قرن بیستم اروپای شرقی می نویسد: اولین ارمنی در اوایل قرن یازدهم در کریمه در قلمرو اوکراین معاصر ساکن شد. اولین جامعه ارمنی در کیف در آغاز قرن دوازدهم تأسیس شد. مرکز مذهبی و ملی اولیه ارمنی ها در شهر لویو بود، جایی که اولین ارمنی ها در قرن سیزدهم در آنجا ساکن شدند. برای چندین قرن، ارمنیان در شهر لویو علاوه بر ضمانت خودمختاری، سیستم های آموزشی و حکومتی خود را داشتند. ارمنی ها در شهرهای دیگر اوکراین (لوتسک، کامیانتس-پودیلسکیی، بوچاچ و برودی) ساکن شدند. عصر جدید. «سیمئون (سیمون) لهاتسی» (وقایع نگار مشهور ارمنی قرن هفدهم)، در کتابش به نام «یادداشت های سفر»، ۱۶۰۸–۱۶۱۹ می نویسد: «ارمنی های لویو» زبان ارمنی را نمی دانند، اما به زبان لهستانی و کیپچاک، یعنی به زبان تاتاری صحبت می کنند. گفته شده که ارمنی ها محلی از آنی (شهر باستانی) نقل مکان کردند. به گفته مورخان، آنها به دو دسته تقسیم شدند: یکی به فئودوسیا و آکرمان آمدند و تا کنون [نوادگان]