Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ش دام، کشت باقلاییان، انباشت اشیاء برنزی، صنایع دستی، تجارت و فردگرایی بود. دوران جمهوری روم با انقلاب آهن در کشاورزی همراه بود: تیغه های گاوآهن، کلنگ در مزارع (برای کشت زمین های سنگین)، داس و تبر برای جنگل زدایی و همچنین ابزارهای آهنی برای برداشت و هرس انگور. این دوران منجر به ایجاد چشم اندازی با فرهنگ های مختلط و برنامه ریزی سیستماتیک زمین های اطراف شهرها شد. توسعه فناوری کشاورزی شامل تهیه علوفه، خواباندن زمین ها و کارهای هیدرولیکی (تونل ها) به طور گسترده ای پیشرفت کرد و فرهنگ تجاری انگور و زیتون توسعه یافت. جهان شرق امپراتوری های بزرگی بر پایه کشت غلات، عمدتاً گندم و جو، توسعه داده بود: روم که در مرکز شبه جزیره ایتالیا مستقر شد، بسیاری از دشت های بزرگ جهان شناخته شده را فتح کرد و برای هر یک، عملکرد مشخصی بر اساس برنامه های اقتصاد ایتالیا و تاریخچه نظامی ایتالیا تعیین نمود. کشورهایی که مرزهای آن ها توسط دشمنان قدرتمند تهدید نمی شد، برای تغذیه تاریخ شهر رم، «رحم» امپراتوری روم، مورد بهره برداری قرار می گرفتند، جایی که صدها هزار دهقان جنگجوی سابق، که زمین هایشان توسط اشراف و طبقه تجاری از آن ها گرفته شده بود،
حق خود برای دریافت نان و سیرکها ("panem et circences") به عنوان شهروندان دولت را مطالبه می کردند. کشورهایی که نزدیک به مرزهای تهدیدشده بودند، مانند راین و دانوب، مسئول تولید غلات لازم برای تغذیه لژیون های مستقر در مرزها بودند، همانند مورد فرانسه. برای پاسخ به تقاضای بالای غذا از مناطق مرکزی امپراتوری و خود روم، به ویژه از طبقات ثروتمند، اولین تکنیک های کشت، میوه و سبزیجات، پرورش خوک، گوسفند و طیور توسعه یافت که ماهیت پیشاصنعتی داشت. با تحلیل ویژگی های این کشاورزی، طراحی شده برای تأمین تقاضای زیاد هم از نظر کمیت و هم کیفیت، اسپانیایی کولوملا، مالک تاکستان های بین "Castelli Romani"، اولین رساله علمی دربارهٔ تکنیک های کشاورزی در دنیای غرب را نوشت. تاریخ میانه. پس از پایان امپراتوری و به مدت تقریباً هزار سال، کشاورزی و اقتصاد دچار بازگشت تکنولوژیکی شدند، نزدیک به سطح عصر برنز در یونان و مناطق ایتالیای رومی. بهره وری کاهش یافت، اما جمعیت روستایی که در روستاهای کوچک پراکنده در میان جنگل ها و باتلاق ها زندگی می کردند، همچنان توانستند بخش قابل توجهی از معیشت خود را از منابع طبیعی مانند مراتع و باتلاق ها به دست آورند
: گوشت، ماهی، عسل، پوست، و پارچه. نزدیک به پایان قرون وسطی، زمانی که اولین شرکت های صنعت و تجارت در اروپا شکل گرفتند، سیستم های کشاورزی جدید در فلاندر، دره پو و دشت های کوچک تر مرکز ایتالیا پدید آمدند. در دشت پو، توسعه نظام جدیدی از روابط انسان با منابع طبیعی و کشاورزی مبتنی بر آبیاری رخ داد. البته، در خاورمیانه، هزاران سال پیش آبیاری امکان تولید انبوه گندم را در زمین هایی که به دلایل اقلیمی اکنون متروک شده اند، فراهم کرد. کشاورزی ایتالیا در اواخر قرون وسطی بر کشاورزی فشرده و تولید گسترده منسوجات، میوه و سبزیجات استوار بود. تاریخ مدرن. با توجه به فراوانی غذا، فهرست شهرهای ایتالیا به منطقه ای برای بیشترین صادرات محصولات مورد تقاضا تبدیل شد: پشم، سلاح، شیشه، پنیر با کیفیت بی نظیر و قابل نگهداری طولانی. متأسفانه این ثروت فوق العاده شهرهای ایتالیا توسط ساختار سیاسی و نیروهای مسلح ایتالیا متناسب با شکوه آن ها محافظت نشد و موجب تحریک حسادت دو قدرت بزرگ آن زمان، فرانسه و اسپانیا، شد که ارتش های خود را اعزام کردند. به مدت دو قرن، زمین های حاصلخیز شبه جزیره یکی از ثروتمندترین کشورهای اروپا را به سرزمین فقر اقتصادی و م
دنی تبدیل کرد که اسناد تاریخی قرن هفدهم شاهد آن هستند. در دوران روشن گری، کشاورزی لمباردی با افزایش ثروت روستاهای اطراف میلان رشد دوباره یافت و محصولاتی مانند پنیر و ابریشم تولید شد، که این شهر را به یکی از ثروتمندترین شهرهای اروپا و یکی از پایتخت های فرهنگی این دوره استثنایی تاریخ اروپا تبدیل کرد. تاریخ معاصر. قرن نوزدهم دوره «وحدت ایتالیا» بود، حرکتی که طبقات دهقانی در آن شرکت نداشتند. این حرکت منجر به نوعی حکومت شد که در آن مالکان زمین، بهره برداران کشاورزی عقب مانده، اکثریت را تشکیل می دادند و از وضعیت دهقانان برای تقویت امتیازات خود بهره برداری کردند. در پایان قرن، می توان گفت که انتقال هزینه های بحران کشاورزی به دهقانان تنها دغدغه نخستین پارلمان های واحد بود. دوره استثنایی که در پایان قرن با دولت های جووانی جولیتی آغاز شد، ایتالیا را به افق های جدید پیشرفت اقتصادی و اجتماعی باز کرد، پیشرفتی که خیلی زود توسط جنگ جهانی اول متوقف شد و پس از آن دوره طولانی رکود سیاسی آغاز شد. این امر خانواده های قدرتمند مالک زمین را واداشت تا به فاشیسم روی آورند، با سیاست کشاورزی متمرکز بر افزایش تولید گندم برای تأمین انرژی
لازم جهت احیای شکوه روم باستان. سایر جنبه های پیشرفت کشاورزی کاملاً نادیده گرفته شد. در پایان جنگ جهانی دوم، تولید غذا در کشور تنها بر کشاورزی عقب مانده تکیه داشت که آسیب های ناشی از جنگ نیز آن را محدود کرده بود. در این دوره جوزپه مدیچینی، کشاورز و دولتمرد مشهور بین المللی، به سمت وزیر کشاورزی منصوب شد. همچنین با مداخلات او، ایتالیا نخستین کشور میزبان یک کنفرانس بین المللی پژوهشگران کشاورزی شد، کنفرانسی که امکان ایجاد ارتباط بین برنامه های پژوهشی و افزایش تعاملات و تبادلات را فراهم کرد تا بهره وری تولید در کشاورزی افزایش یابد. در سی سال پس از جنگ، نسلی از کشاورزان بزرگ و دانشمندانی که خارج از طرح های سنتی در سرزمین فعالیت می کردند، در شبه جزیره شکل گرفتند. در اروپا، تکنیک های کشاورزی به طور کامل بازسازی شد و نخستین مزرعه های دامداری در کشاورزی در ایالات متحده آمریکا ایجاد گردید، بر پایه کشت ذرت هیبریدی، و چارچوب تولیدی کاملاً جدیدی در بخش میوه و تاکستان شکل گرفت که در دهه های بعد توانست با اقتصاد فرانسه رقابت کند. این «عصر طلایی» به طور ناگهانی در سال ۱۹۸۰ به پایان رسید: تغییرات اساسی در سیاست کشاورزی اتحادی
ه اقتصادی اروپا نخستین ضربه را وارد کرد. پس از آن، نیمی از زمین های کشاورزی به دلیل ساخت و ساز رها شد و پتانسیل تولید یکی از حاصلخیزترین دشت های قاره به طور چشمگیری کاهش یافت. اخیراً، جنبش محیط زیست، که رادیکال ترین در اروپا است، از طبقه سیاسی خواست تا تحقیقات پیشرفته کشاورزی متوقف شود. ایتالیا مجبور شد در مساحت کوچک و با ابزارهای رو به کهنگی تولید کند. در رم، بحث دربارهٔ آینده کشاورزی ملی به موضوعی پیچیده و غیرقابل فهم تبدیل شد. آمار. داده های مربوط به سطح مالکیت های کشاورزی برای ناحیه های ایتالیا و ابرمنطقه ها در زیر نشان داده شده است.
اوراق قرضه ونیزی (به انگلیسی: "Venetian Bonds") ابزارهای مالی ای بودند که در جمهوری ونیز از سدهٔ سیزدهم میلادی به بعد برای تأمین هزینه های نظامی و پروژه های عمومی صادر می شدند. این اوراق به عنوان یکی از نخستین نمونه های اوراق قرضه دولتی در اروپا شناخته می شوند و پایه های شکل گیری بازار سرمایه و نظام بانکداری مدرن را در ایتالیا و سپس دیگر کشورهای اروپایی فراهم کردند. ارتباط با ایران. از طریق بازار مدیترانه ای و مسیرهای تجاری جاده ابریشم، بازرگانان ایرانی نیز به طور غیرمستقیم با نظام مالی ونیز در ارتباط بودند. کالاهایی مانند ابریشم و فرش ایرانی که از ایران صادر می شدند، بخشی از پشتوانهٔ تجاری برای اوراق قرضه ونیزی محسوب می شدند.
طاعون ناپل () یک همه گیری طاعون در پادشاهی ناپولی بود که بین سال های ۱۶۵۶ تا ۱۶۵۸ ادامه یافت. این همه گیری عمدتاً نواحی مرکز ایتالیا و جنوب ایتالیا را دربر گرفت و بنا بر برخی برآوردها، تا ۱٬۲۵۰٬۰۰۰ نفر را در سراسر پادشاهی ناپولی به کام مرگ کشاند. در شهر ناپولی، حدود ۱۵۰٬۰۰۰ تا ۲۰۰٬۰۰۰ نفر در سال ۱۶۵۶ بر اثر طاعون جان باختند که این رقم بیش از نیمی از جمعیت شهر را تشکیل می داد. این همه گیری تأثیر شدیدی بر ساختار اقتصادی و اجتماعی ناپولی و برخی دیگر از مناطق مبتلا بر جای گذاشت.
پیاستر ونیزی (به ایتالیایی: "Piastre Veneziane"؛ به انگلیسی: "Venetian Piastre") واحدی از سکه های نقره ای بود که در جمهوری ونیز در سده های شانزدهم و هفدهم میلادی ضرب می شد. این سکه یکی از مهم ترین پول های رایج در بازار مدیترانه ای بود و در تجارت میان اروپا، ایران و امپراتوری عثمانی کاربرد داشت. ارتباط با ایران. در دوران صفویان، پیاستر ونیزی در مبادلات تجاری میان بازرگانان ایرانی و ایتالیایی پذیرفته می شد. این سکه به ویژه در بازارهای تبریز و اصفهان رواج داشت و به عنوان یکی از مهم ترین پول های خارجی در اقتصاد ایران شناخته می شد.
صنعت خودروسازی در ایتالیا یکی از بخش های بزرگ اشتغال در کشور است و در سال ۲۰۰۶ بیش از ۲٬۱۳۱ شرکت فعال داشته و تقریباً ۲۵۰٬۰۰۰ نفر را به کار گرفته بود. صنعت خودروسازی ایتالیا بیشتر به خاطر طراحی خودروها، خودروهای شهری کوچک، خودروهای اسپرت و سوپرکارها شناخته می شود. این صنعت ۸٫۵٪ به تولید ناخالص داخلی ایتالیا کمک می کند. ایتالیا یکی از کشورهای برتر در فهرست تولید خودرو در اروپا و جهان است. امروزه صنعت خودروسازی ایتالیا تقریباً به طور کامل تحت سلطه شرکت استلانتیس (که پیش تر فیات نام داشت) است؛ در سال ۲۰۰۱ بیش از ۹۰٪ خودروها توسط این شرکت تولید می شد. استلانتیس علاوه بر محدوده مدل های خود که عمدتاً برای بازار انبوه است، مالک برندهای اصلی فیات اتومبیلز، برند لوکس آلفا رومئو و لانچیا و برند خاص مازراتی نیز می باشد. پیشینه. موتور بارسانتی-ماتوچی نخستین موتور درون سوز اختراع شده بود که از اصل پیستون آزاد در یک موتور دوزمانه جوی استفاده می کرد. در اواخر سال ۱۸۵۱ یا اوایل ۱۸۵۲، اوگنیو بارسانتی، استاد ریاضیات، و فلیس ماتئوچی، مهندس و متخصص در مکانیک و هیدرولیک، پروژه ای را آغاز کردند تا از انفجار و انبساط حرارتی مخلوط گ
ازی هیدروژن و هوا، بخشی از انرژی آن را به انرژی مکانیکی تبدیل کنند. این ایده تقریباً ده سال قبل از آن توسط بارسانتی در دوران تدریس در کالج سنت مایکل در ولترا، ایتالیا مطرح شده بود. مهندسی از میلان به نام لوئیجی د کریستوفوریس ماشینی پنوماتیک را شرح داد که بعداً ساخته شد و با سوخت نفتا و مخلوط هوا کار می کرد و نخستین موتور سوخت مایع را تشکیل داد. طی دوازده سال همکاری بین بارسانتی و ماتئوچی چندین نمونه اولیه موتور درون سوز ساخته شد و این نخستین موتور درون سوز واقعی بود. ساده ترین نمونه آن از یک سیلندر عمودی تشکیل شده بود که انفجار مخلوط اتمسفر زمین و هیدروژن یا تاریخچه گازهای سوختی تولیدی پیستون را به سمت بالا پرتاب می کرد و در نتیجه خلأی در فضای زیر ایجاد می شد. وقتی پیستون به جایگاه اولیه بازمی گشت، به دلیل فشار اتمسفری، یک میله دندانه دار را می چرخاند که به چرخ زنجیر متصل بود و حرکت را به شفت محرک منتقل می کرد. اختراعات متعددی توسط این دو مخترع به ثبت رسید: اختراع انگلیسی ۱۸۵۷، پتنت های پیه مونتی، پتنت پیه مونتی ۱۸۶۱ بارسانتی، ماتئوچی و باباچی که مبنای ساخت موتور شرکت اسشر ویس در زوریخ شد و در اولین نمایشگاه
ملی فلورانس در ۱۸۶۱ به نمایش درآمد، و پتنت انگلیسی ۱۸۶۱. صنعت خودروسازی ایتالیا در اواخر دهه ۱۸۸۰ آغاز شد، با شرکت Stefanini-Martina که به عنوان نخستین تولیدکننده شناخته می شود اگرچه Enrico Bernardi در سال ۱۸۸۴ یک سه چرخه بنزینی ساخت. برناردی آموزش متوسطه خود را در ورونا تکمیل کرد و در اکتبر ۱۸۵۹ در دانشگاه پادووا ثبت نام نمود. او در ژوئن ۱۸۶۳ دکترای ریاضیات را از دانشگاه پادووا دریافت کرد و به عنوان دستیار در بخش های زمین سنجی، آب سنجی، مکانیک کلاسیک و فیزیک تجربی باقی ماند. در سال ۱۸۶۷، برناردی ریاست فیزیک و مکانیک در مؤسسه سلطنتی صنعت حرفه ای در ویتسانزا را برعهده گرفت و تا سال ۱۸۷۸ به عنوان رئیس مؤسسه باقی ماند، سپس استاد ماشین آلات هیدرولیک و کشاورزی در دانشگاه پادووا شد و از سال ۱۸۷۹ تا ۱۹۱۵ مؤسسه ماشین آلات را هدایت کرد. توضیح. از دهه ۱۸۹۰ تا ۱۹۲۰. در سال ۱۸۸۸، جووانی باتیستا چیرانو شروع به ساخت دوچرخه های "ول آیز" کرد، که به دلیل جذابیت نام های انگلیسی برای فروش بهتر انتخاب شده بود. و در اکتبر ۱۸۹۸ با برادرانش ماتئو و ارنستو شرکت Ceirano GB &amp; C را برای ساخت خودروی "ول آیز" تأسیس کرد. با مواجه شدن
با مشکلات مقیاس و مالی، آن ها با کنسرسیومی از اشراف و تاجران محلی به رهبری جووانی آنیلی تماس گرفتند و در ژوئیه ۱۸۹۹، فیات کارخانه، طرح و اختراعات را خرید و نخستین خودروهای فیات اتومبیلز یعنی فیات ۴ اچ پی را تولید کرد. خودروی ول آیز / فیات ۴ اچ پی دارای موتور ۶۷۹ سی سی بود و می توانست به سرعت برسد. فیات از ابتدا به دلیل استعداد و خلاقیت کارکنان مهندسی خود شناخته شد و تا سال ۱۹۰۳ کمی سود کرد و ۱۳۵ خودرو تولید نمود؛ این تعداد تا سال ۱۹۰۶ به ۱٬۱۴۹ خودرو رسید. سپس شرکت به صورت عمومی سهام خود را از طریق بورس ایتالیا فروخت. آنیلی تا زمان مرگش در سال ۱۹۴۵ شرکت را هدایت کرد، در حالی که ویتوریو والتا فعالیت های روزانه شرکت را اداره می کرد. نخستین خودروی فیات، فیات ۴ اچ پی (که تنها ۲۴ نسخه ساخته شد و تمام بدنه ها توسط آلسیو از تورین ساخته شد) بر اساس طراحی خریداری شده از Ceirano GB &amp; C بود و موتور جعبه ای دو سیلندر داشت. در سال ۱۹۰۳، فیات نخستین کامیون خود را تولید کرد. در سال ۱۹۰۸، نخستین خودروی فیات به آمریکا صادر شد. همان سال، نخستین موتور هواپیمای فیات تولید شد و در همان زمان، تاکسی های فیات در اروپا محبوب شدند.
ایزوتا فراشینی، تولیدکننده لوکس خودرو در ایتالیا، در سال ۱۹۰۰ در ابتدا با مونتاژ خودروهای مدل رنو تأسیس شد. این شرکت در میلان توسط چزاره ایزوتا و برادران وینچنزو، آنتونیو و اورسته فراشینی پایه گذاری شد. نام شرکت از مؤسسان آن گرفته شده بود، ایزوتا و وینچنزو فراشینی، که از سال ۱۸۹۹ خودروهای مورز و رنو و همچنین موتورهای اختصاصی آستر را وارد می کردند. پیش از عرضه محصولات خود در سال ۱۹۰۴، ایزوتا و فراشینی خودروهایی بسیار شبیه به رنو مونتاژ می کردند، با موتورهای آستر، اما با آرایش رادیاتور جلو کمی متفاوت. نخستین خودروی این برند مجهز به موتور چهار سیلندر با قدرت بود. ایتالا یک خودروساز مستقر در تورین، ایتالیا، از سال ۱۹۰۴ تا ۱۹۳۴ بود که توسط ماتئو چیرانو و پنج شریک دیگر در سال ۱۹۰۳ تأسیس شد. در سال اول، سه خودرو با قدرت های ۱۸، ۲۴ و ۵۰ اسب بخار عرضه شد. در سال ۱۹۰۵، خودروهای مسابقه ای با موتورهای بسیار بزرگ از جمله مدل پنج سیلندر ۱۴٫۸ لیتری تولید کردند که برنده Coppa Florio شد و سال بعد در Targa Florio پیروز شد. در سال ۱۹۰۷، مدل با قدرت ۳۵/۴۵ اسب بخار به رانندگی کنت اسکیپونه بورگزه، برنده مسابقه رالی پکن به پاریس ش
د. این موفقیت های ورزشی باعث افزایش چشمگیر فروش شد و شرکت به رشد خود ادامه داد. شرکت با موتورهای نوآورانه مانند موتورهای متغیر، سوپاپ آستینی و چرخشی "Avalve" آزمایش کرد و در آغاز جنگ جهانی اول، طیف گسترده ای از خودروها را ارائه داد. در طول جنگ، ایتالا موتور هواپیما ساخت اما در تولید آن ها زیان کرد. یک نمونه ایتالا مدل ۳۵/۴۵ HP که اکنون در Museo Nazionale dell'Automobile در تورین به نمایش گذاشته شده، به دلیل پیروزی در رالی پکن به پاریس مشهور شد. آلفا رومئو در ۲۴ ژوئن ۱۹۱۰ در میلان تحت عنوان A.L.F.A (Anonima Lombarda Fabbrica Automobili) تأسیس شد. این شرکت توسط کاوالیِره اوگو استلا برای تصاحب دارایی های زیرمجموعه ورشکسته ایتالیایی خودروساز فرانسوی داراک پایه گذاری شد. نخستین خودرو آن آلفا ۲۴ اچ پی بود که توسط جوزپه مِروزی طراحی شد و موفقیت تجاری داشت و در مسابقه استقامت ۱۹۱۱ Targa Florio شرکت کرد. در اوت ۱۹۱۵، ALFA توسط کارآفرین و مهندس نیکولا رومئو از ناپل خریداری شد و پرتفوی شرکت را شامل ماشین آلات سنگین و موتورهای هواپیما گسترش داد. در سال ۱۹۲۰، نام شرکت به آلفا رومئو تغییر یافت و نخستین خودرویی که برند جدید
را حمل می کرد آلفا رومئو ۲۰/۳۰ اچ پی بود. لانچیا در سال ۱۹۰۶ در تورین توسط وینچنزو لانچیا و کلودیو فوگولین تأسیس شد و در سال ۱۹۶۹ به فیات اتومبیلز پیوست. این برند به میراث قوی در رالی (اتومبیل رانی) و نوآوری های فنی مانند شاسی یون بادی مدل ۱۹۲۲ لانچیا لمبدا و جعبه دنده پنج سرعته معرفی شده در آردئا سال ۱۹۴۸ شناخته می شود. با اینکه از سال ۱۹۹۲ در رالی قهرمانی جهان شرکت نکرده است، لانچیا هنوز بیشترین تعداد قهرمانی سازندگان را در اختیار دارد. فروش خودروهای برند لانچیا از بیش از ۳۰۰٬۰۰۰ واحد سالانه در ۱۹۹۰ به کمتر از ۱۰۰٬۰۰۰ در سال ۲۰۱۰ کاهش یافت. با وجود حضور کمتر، لانچیا ایپسایلون همچنان در ایتالیا محبوب است و دومین خودروی پرفروش در سال ۲۰۱۹ بود. گروپو برتونه یک شرکت ایتالیایی طراحی صنعتی بود که در طراحی خودرو، ساخت بدنه و تولید قراردادی تخصص داشت و همچنین شرکت خودروسازی بود. این شرکت در گرولیاسکو، شمال ایتالیا مستقر بود و به عنوان Carrozzeria Bertone در ۱۹۱۲ توسط جیووانی برتونه تأسیس شد. پس از جنگ جهانی دوم، نوچیو برتونه مسئولیت شرکت را برعهده گرفت و شرکت به دو بخش تقسیم شد: "Carrozzeria" برای تولید و "Stile B
ertone" برای طراحی. تا زمان ورشکستگی در ۲۰۱۴، شرکت توسط همسر نوچیو برتونه، لیلی برتونه، اداره می شد و حدود ۱۰۰ کارمند مستقیم داشت. پس از ورشکستگی، نام برتونه توسط یک معمار خریداری شد و برخی از کارکنان سابق به عنوان دفتر کوچک طراحی خارجی Bertone Design مستقر در میلان ادامه دادند که بیشتر بر طراحی صنعتی و معماری تمرکز داشت. Bertone Design در سه ماهه دوم ۲۰۱۶ به گروه AKKA Technologies فروخته شد و سپس گروه AKKA برند برتونه را در ۲۰۲۰ به Mauro و Jean-Franck Ricci فروخت. در ۲۰۲۲، Mauro و Jean-Franck Ricci برند برتونه را احیا کردند و نخستین خودروی محدود، جی بی۱۱۰، در دسامبر ۲۰۲۲ معرفی شد و در ژوئن ۲۰۲۴ رونمایی شد. مازراتی در سال ۱۹۱۴ در بولونیا تأسیس شد. دفتر مرکزی این شرکت اکنون در مودنا قرار دارد و نشان آن نیزه سه شاخ است. این شرکت از سال ۲۰۲۱ تحت مالکیت استلانتیس است. مازراتی در ابتدا با فراری مرتبط بود. در مه ۲۰۱۴، به دلیل برنامه ها و معرفی محصولات جدید، مازراتی رکورد فروش بیش از ۳٬۰۰۰ خودرو در یک ماه را ثبت کرد که منجر به افزایش تولید مدل های مازراتی کواتروپورته و گیبلی شد. علاوه بر مدل های گیبلی و کواتروپورته،
مازراتی خودروهای مازراتی گرن توریزمو و دو شاسی بلند شامل مازراتی لوانته (اولین شاسی بلند تاریخ مازراتی) و مازراتی گریکاله را ارائه می دهد. تولید سالانه مازراتی در سطح جهانی به ۷۵٬۰۰۰ خودرو محدود شده است. زاگاتو یک شرکت ساخت بدنه است که توسط اوگو زاگاتو در سال ۱۹۱۹ تأسیس شد. مرکز طراحی شرکت در ترازازانو، روستایی نزدیک رو (ایتالیا), ایتالیا واقع شده است. اوگو زاگاتو طراح و سازنده خودرو ایتالیایی بود که در جاولو، نزدیک روویگو متولد شد (۲۵ ژوئن ۱۸۹۰). او در سال ۱۹۱۹ و پس از ترک "Officine Aeronaut Aluminum Ti Che Pomilio" کسب وکار خود را در میلان راه اندازی کرد و قصد داشت تکنیک های ساخت از صنعت هوافضا را به بخش خودرو منتقل کند. خودروهای آن زمان اغلب سنگین بودند؛ اوگو زاگاتو آن ها را به عنوان سازه های سبک با چارچوبی از ورق آلومینیم مشابه بدنه هواپیما طراحی کرد. صنعت خودروسازی به سرعت رشد کرد و تولیدکنندگان شامل آکویلا ایتالیانا، برادران چیرانو، Diatto, ایتالا، جونیور، سوسیتا چیرانو اتوموبیلی تورینو، اس.تی. اِر. رپید، اس.پی. آ و Zust بودند. در طول جنگ های جهانی اول و دوم و بحران اقتصادی دهه ۱۹۷۰، بسیاری از این برند
ها ناپدید شدند یا توسط فیات یا تولیدکنندگان خارجی خریداری شدند. در طول سال ها، صنعت خودرو ایتالیا همچنین در پروژه های متعدد خارج از ایتالیا مشارکت داشته است، بسیاری از آن ها شامل تولید مدل های مبتنی بر فیات، از جمله لادا در روسیه، زاستاوا و زاستاوا کورال در یوگسلاوی سابق، اف اس او (فیات پولسکی) در لهستان و سیات (که اکنون بخشی از فولکس واگن است) در اسپانیا بود. از دهه ۱۹۳۰ تا دهه ۱۹۶۰. پینینفارینا یک شرکت طراحی خودرو و کاروساز با دفتر مرکزی در کامبیانو، ایتالیا است. این شرکت در سال ۱۹۳۰ توسط باتیستا فارینا تأسیس شد. در ۱۴ دسامبر ۲۰۱۵، شرکت چندملیتی هندی گروه ماهیندرا، ۷۶٫۰۶٪ از سهام Pininfarina S.p.A. را به مبلغ تقریبی ۱۶۸ میلیون یورو خریداری کرد. پینینفارینا با شرکت های متنوعی در صنعت خودروسازی برای طراحی وسایل نقلیه همکاری دارد. این شرکت ها شامل مشتریان قدیمی مانند فراری، آلفا رومئو، پژو، فیات اتومبیلز، جنرال موتورز، لانچیا و مازراتی و همچنین شرکت های نوظهور در بازار آسیا با تولیدکنندگان چینی مانند AviChina، چری اتومبیل، چانفنگ موتور، برلیانس اتو، جی ای سی و VinFast در ویتنام و تولیدکنندگان کره ای دوو و هیون
دای موتور بوده اند. اینوچنتی یک کارخانه ماشین آلات بود که در ابتدا توسط فردیناندو اینوچنتی در سال ۱۹۳۳ در لمبراته، محله ای در حومه شرقی میلان تأسیس شد. در طول سال ها، این شرکت اسکوترهای لامبرتا و همچنین مجموعه ای از خودروها، عمدتاً با ریشه های بریتیش لیلاند، تولید کرد. این برند در سال ۱۹۹۶، شش سال پس از خرید توسط فیات بازنشسته شد. پس از جنگ جهانی دوم، این شرکت به مدت سال ها به خاطر مدل های اسکوتر لامبرتا مانند Lambretta 48، LI125، LI150، TV175، TV200، SX125، SX150، SX200، GP125، GP150 و GP200 مشهور بود. گروه پیاجیو یک تولیدکننده وسایل نقلیه موتوری است که مجموعه ای از وسایل نقلیه دوچرخ و خودروهای تجاری جمع وجور را تحت چهار برند پیاجیو، وسپا، آوریلیا، موتو گوتزی و دبری تولید می کند. دفتر مرکزی این شرکت در پونتدرا، ایتالیا قرار دارد. شرکت توسط Rinaldo Piaggio در سال ۱۸۸۴ تأسیس شد و در ابتدا لوکوموتیو و واگن تولید می کرد. شرکت های تابعه گروه پیاجیو مجموعاً ۷٬۰۵۳ کارمند دارند و در سال ۲۰۱۴ مجموعاً ۵۱۹٬۷۰۰ دستگاه خودرو تولید کرده اند. این تولیدکننده دارای شش مرکز تحقیق و توسعه است و در بیش از ۵۰ کشور فعالیت می کند.
ایزو ریوولتا یک تولیدکننده خودرو و موتور سیکلت ایتالیایی است که از سال ۱۹۳۸ در صنعت وسایل نقلیه موتوری فعال است. در طول سال ها، این شرکت نام های مختلفی داشته است، از جمله Isothermos, Iso Autoveicoli Spa در ۱۹۵۲، Iso Rivolta در ۱۹۶۲، Iso Motors در ۱۹۷۳ و در سال ۲۰۱۷ بازگشت به ISO Rivolta. ریشه ISO Rivolta در Isothermos بولزانتو است، کارخانه ای که هیترها و کولرهای برقی تولید می کرد و توسط مهندس Renzo Rivolta در سال ۱۹۳۹ خریداری شد و در سال ۱۹۴۲ به برسو منتقل شد، پس از آنکه دفاتر آن در یک حمله بمب گذاری در جنوآ تخریب شدند. بلافاصله پس از پایان جنگ جهانی دوم، رنزو ریوولتا تصمیم گرفت شرکت خود را به تولید موتورسیکلت اختصاص دهد، بازاری که در آن سال ها سود تجاری قابل توجهی داشت. در اوایل دهه ۱۹۵۰، رنزو ریوولتا مفهوم خودرویی میان خودرو و موتور سیکلت را برای پر کردن فاصله بین موتورسیکلت کلاسیک و ارزان ترین خودروی ایتالیایی آن زمان، فیات توپولینو توسعه داد. هدف ایجاد موتورسیکلتی با بدنه بود تا وسیله ای اقتصادی با محافظت مشابه خودرو ایجاد شود. ثبت شرکت به Iso Autoveicoli تغییر کرد و در سال ۱۹۵۳ ایزتا معرفی شد. با آغاز ف
روش در ایالات متحده آمریکا و امضای قرارداد پایدار برای پیشرانه با جنرال موتورز، شرکت تولید مجموعه ای جدید از مدل ها بر اساس شاسی GT 300 (استاندارد، طولانی یا کوتاه) را آغاز کرد. نتیجه، کوپه اسپرت ایزو گریفو (۱۹۶۵) با موتورهایی از ۵٫۴ تا ۷ لیتر، سدان لوکس فیدیا (۱۹۶۸) و گرند تورر ۲+۲ ایزو لی لی (۱۹۶۹) بود که توسط مارچلو گاندینی، طراح ارشد برتون طراحی شد. آبارت یک تولیدکننده خودروهای مسابقه ای و جاده ای و شرکت تیونینگ است که توسط ایتالو-اتریشی کارلو آبارت در سال ۱۹۴۹ تأسیس شد. شرکت Abarth &amp; C. S.p.A. تحت مالکیت استلانتیس از طریق اف سی ای ایتالی قرار دارد. لوگوی آن یک سپر با کژدمی سبک شده بر زمینه زرد و قرمز است. کارلو آبارت از سال ۱۹۴۷ مدیر ورزشی تیم مسابقه ای سیسیتالیا بود. سال بعد، شرکت تعطیل شد و مؤسس آن پیرو دوزیو به آرژانتین سفر کرد. فراری یک تولیدکننده لوکس خودروی اسپورت مستقر در مارانلو است. این شرکت در سال ۱۹۳۹ توسط انزو فراری (۱۸۹۸–۱۹۸۸) تأسیس شد و در سال ۱۹۴۰ اولین خودرو خود را ساخت، نام فعلی خود را در سال ۱۹۴۵ پذیرفت و تولید خودروهای جاده ای خود را از سال ۱۹۴۷ آغاز کرد. فراری در سال ۱۹۶۰ به یک شر
کت سهامی عام تبدیل شد و از ۱۹۶۳ تا ۲۰۱۴ زیرمجموعه ای از فیات بود. این شرکت در سال ۲۰۱۶ به عنوان شرکت اسپین-آف از شرکت جانشین فیات، گروه فیات کرایسلر شد. شرکت در حال حاضر مجموعه ای گسترده از مدل ها را ارائه می دهد که شامل چندین خودروی سوپر اسپورت، خودروی جی تی و یک خودروی شاسی بلند است. بسیاری از فراری های اولیه، مربوط به دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، جزو فهرست گران ترین خودروهای فروخته شده در حراج محسوب می شوند. فراری یکی از قوی ترین برندهای جهان است و تصویر برند خود را بر اساس میراث مسابقه ای، لوکس بودن و انحصار بنا کرده است. تا مه ۲۰۲۳، فراری همچنین یکی از بزرگ ترین تولیدکنندگان خودرو از نظر ارزش بازار با ارزشی حدود ۸۵٫۵ میلیارد دلار آمریکا است. آتوبیانکی یک تولیدکننده خودرو بود که در سال ۱۹۵۵ به طور مشترک توسط بیانکی، پیرلی و فیات اتومبیلز تأسیس شد. آتوبیانکی در طول عمر خود تنها تعداد محدودی مدل تولید کرد که تقریباً همگی خودروهای کوچک بودند و بزرگ ترین آن ها آتوبیانکی ای۱۱۱، یک سگمنت سی، بود. قیمت آتوبیانکی ها بالاتر از مدل های فیات هم اندازه بود و برند توسط فیات برای آزمایش مفاهیم نوآورانه استفاده می شد که بعدها و
ارد خودروهای اصلی فیات شدند؛ این مفاهیم شامل بدنه های فایبرگلاس و خودروی محور جلو بود. معروف ترین مدل های آتوبیانکی شامل آتوبیانکی ای۱۱۲ معرفی شده در سال ۱۹۶۹، یک هاچ بک کوچک بسیار محبوب در ایتالیا برای مسابقات که تولید آن در سال ۱۹۸۶ متوقف شد؛ و همچنین آتوبیانکی وای۱۰، که اولین خودرویی بود که از موتور جدید FIRE (Fully Integrated Robotised Engine) فیات استفاده کرد. دتوماسو یک شرکت تولیدکننده خودرو است. این شرکت در سال ۱۹۵۹ توسط الساندرو دی توماسو در مودنا تأسیس شد. در ابتدا انواع پروتوتایپ های اسپرت و خودروهای مسابقات اتومبیل رانی از جمله یک خودروی فرمول یک برای Frank Williams Racing Cars در سال ۱۹۷۰ تولید می کرد. بیشتر سرمایه گذاری این خودروساز توسط Amory Haskell Jr تأمین شد. در سال ۱۹۷۱ شرکت فورد موتور ۸۴ درصد سهام دتوماسو را خریداری کرد و خود آلخاندرو دی توماسو مالک بقیه بود. فورد سهام خود در این شرکت را در سال ۱۹۷۴ فروخت. برند دتوماسو در سال ۲۰۱۴ توسط شرکت Ideal Team Ventures مستقر در هنگ کنگ خریداری شد و در سال ۲۰۱۹ شرکت تازه تأسیس اولین محصول خود، یک خودروی اسپورت با طراحی کلاسیک به نام دتوماسو پی۷۲ را
معرفی کرد. ایتال دیزاین یک شرکت و برند طراحی و مهندسی مستقر در مونکالیری، ایتالیا است که ریشه های آن به تأسیس Studi Italiani Realizzazione Prototipi S.p.A. توسط جورجتو جوجارو و Aldo Mantovani در سال ۱۹۶۸ بازمی گردد. ایتال دیزاین به خاطر طراحی خودرو شهرت دارد و خدمات طراحی محصول، مدیریت پروژه، استایلینگ، بسته بندی، مهندسی، مدلسازی، نمونه سازی و تست را به تولیدکنندگان جهانی ارائه می دهد. تا سال ۲۰۱۹، ایتال دیزاین ۹۱۷ نفر کارمند داشت. در ۹ اوت ۲۰۱۰، لامبورگینی (گروه فولکس واگن) ۹۰٫۱٪ از سهام Italdesign Giugiaro S.p.A. از جمله حقوق برند و اختراعات آن را خرید. سهام باقی مانده در ۲۸ ژوئن ۲۰۱۵ به آئودی (گروه فولکس واگن) فروخته شد، زمانی که جورجتو جوجارو از شرکت استعفا داد. جورجتو جوجارو و آلدو مانتووانی Studi Italiani Realizzazione Prototipi S.p.A. (SIRP)، شرکتی که در نهایت به Italdesign تبدیل شد، را در ۱۳ فوریه ۱۹۶۸ در مونکالیری، ایتالیا تأسیس کردند. از دهه ۱۹۶۰ تا کنون. در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، ایتالیا صنعت خودروسازی بزرگی را بازسازی کرد که در اروپا رتبه سوم یا چهارم و در جهان رتبه پنجم یا ششم را داشت. در دهه ۱۹۸۰،