Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سته احیای میراث هنری تاریخی بدل شد. تا سال ۱۹۹۷، شرکت Tallix Art Foundry در بیکن، نیویورک، شرکتی که توسط LDVHI برای ریخته گری اسب قرارداد بسته بود، پیشنهاد داد که نینا آکامو، یک مجسمه ساز حیوانات باتجربه، را برای بهبود اسب دنت-هریک به کار بگیرد. پس از چند ماه، نینا آکامو تشخیص داد که مدل اصلی قابل بازیابی نیست و به این نتیجه رسید که باید یک مجسمه کاملاً جدید ساخته شود. لئوناردو داوینچی برای توضیح مراحل پیچیده قالب گیری و ریخته گری مجسمه، تعداد زیادی طراحی کوچک از اسب ها تهیه کرده بود. با این حال، یادداشت های او فاقد انسجام سیستماتیک بودند و هیچ یک از این طراحی ها به طور قطعی وضعیت نهایی اسب را نشان نمی دادند؛ به عبارتی، هیچ تصویر نهایی و مشخصی از مجسمه در میان آثار او یافت نمی شود. در تلاش برای درک نیت اصلی داوینچی، هنرمند معاصر نینا آکامو به پژوهش گسترده ای دست زد. او نه تنها یادداشت ها و طراحی های مربوط به اسب را بررسی کرد، بلکه به مطالعه سایر پروژه هایی پرداخت که لئوناردو هم زمان مشغول آن ها بود. آکامو اندیشه های داوینچی دربارهٔ کالبدشناسی، نقاشی، مجسمه سازی و پدیده های طبیعی را مرور کرد تا به درکی جامع از
رویکرد هنری و علمی او برسد. پژوهش های آکامو فراتر از آثار خود لئوناردو رفت و شامل بررسی آموزگاران و تأثیرگذارانی شد که در شکل گیری دیدگاه های او نقش داشتند. او همچنین نژادهای اسب ایبریایی، به ویژه نژاد آندالوزی را مورد مطالعه قرار داد؛ نژادی که در اواخر قرن پانزدهم توسط اصطبل های خاندان اسفورزا ترجیح داده می شد. این بررسی ها به آکامو کمک کرد تا ویژگی های فیزیکی، رفتاری و زیبایی شناختی اسب هایی را که احتمالاً در ذهن لئوناردو بوده اند، بهتر درک کند و در بازسازی مجسمه، به اصالت تاریخی و هنری وفادار بماند. دو قالب تمام قد از پای آکامو ساخته شد. طراحی. قالب اولیه - اسب - در هیپودروم سن سیرو در میلان قرار داده شد و در ۱۰ سپتامبر ۱۹۹۹ رونمایی شد. مرکز علوم داوینچی در آلن تاون، پنسیلوانیا، در نتیجه ادغام خود با LDVHI در سال ۲۰۰۳، حقوق مربوط به اسب لئوناردو داوینچی را در اختیار دارد. نسخه های دیگری از اسب در اندازه های مختلف در ایالات متحده و ایتالیا به نمایش گذاشته شده اند. اسب آمریکایی. دومین مجسمه تمام قد طرح نینا آکامو با نام اسب آمریکایی شناخته شد که به سفارش نیکوکار فردریک مایر ساخته شد و در ۷ اکتبر ۱۹۹۹ در باغ
ها و پارک مجسمه سازی فردریک مایر، یک باغ گیاه شناسی و پارک مجسمه سازی در گرند رپیدز، میشیگان، قرار داده شد. اسب وینچی. یک ۲٫۵ متری (۸ نسخه برنزی این مجسمه در زادگاه لئوناردو، وینچی، توسکانی، ایتالیا، قرار دارد، جایی که در ۱۷ نوامبر ۲۰۰۱ به آن تقدیم شد. این مجسمه با هدایای چندین نیکوکار، از جمله پیتر اف. سچیا، سفیر سابق ایالات متحده در ایتالیا، و همسرش، جوآن، ساخته شده است. اسب وینچی الهام بخش رابطه خواهرخواندگی بین وینچی، ایتالیا، و آلن تاون، پنسیلوانیا شد. میدانی در وینچی نیز به یاد چارلز سی. دنت نامگذاری شده است. اسب مدرسه باوم. یک ماکت ۱۲ فوتی (۳٫۶ متری) از این اثر در زادگاه چارلز سی. دنت، آلن تاون، پنسیلوانیا، در باغ یادبود چارلز سی. دنت در مدرسه هنر باوم قرار داده شد، جایی که در ۴ اکتبر ۲۰۰۲ به آن اهدا شد. اسب مرکز علوم داوینچی. مرکز علوم داوینچی - سازمانی که از ادغام LDVHI و آنچه در آن زمان به عنوان مرکز اکتشافات علم و فناوری شناخته می شد، شکل گرفته است - یک مجسمه سه فوتی (۱) را به نمایش می گذارد. م) ماکت اسب در لابی اصلی آن، که هنگام افتتاح مرکز علمی در مکان فعلی خود در ۳۰ اکتبر ۲۰۰۵ به آن اختصاص داده
شد. مجسمه مرکز علمی داوینچی همچنین به صورت قرضی در میدان دیسکاوری تایمز در شهر نیویورک، نیویورک، و در مؤسسه فرانکلین در فیلادلفیا، پنسیلوانیا به نمایش گذاشته شده است. اسب وایومینگ. یک ماکت هشت فوتی (۲٫۵ متری) از اسب در شریدان، وایومینگ قرار داده شد، جایی که در ۲۰ اوت ۲۰۱۴ به نمایش گذاشته شد. اسب وایومینگ توسط بنیاد جامعه وایومینگ به نمایندگی از کمیته هنرهای عمومی شریدان سفارش داده شد. تفاسیر اضافی. بازسازی دیگری از مجسمه اسب اسفورزا به ارتفاع ۷٫۳ متر (۲۴ فوت)، بر اساس تفسیر متفاوتی از طراحی اصلی، توسط شرکت Opera Laboratori Fiorentini S.p.A. ساخته شد. این پروژه با همکاری Polo Museale Fiorentino و مؤسسه و موزه تاریخ علم در فلورانس، ایتالیا، به اجرا درآمد. ساختار مجسمه از اسکلت فولادی تشکیل شده و با فایبرگلاس پوشیده از رزین ویژه ای ساخته شده تا ظاهری مشابه برنز داشته باشد. این مجسمه از شش قطعه مجزا تشکیل شده که قابلیت حمل و مونتاژ مجدد را فراهم می سازد، ویژگی ای که امکان نمایش آن در مکان های مختلف را تسهیل کرده است. این نسخه از مجسمه در طول نمایشگاه هایی که به آثار و زندگی لئوناردو داوینچی اختصاص داشته اند، در
مکان های گوناگونی به نمایش درآمده است. انتخاب این نوع ساختار و مواد، ضمن حفظ جلوه تاریخی و هنری اثر، امکان جابجایی و نصب آسان را فراهم کرده و آن را به نمادی سیار از میراث داوینچی بدل ساخته است. این مجسمه نه تنها بازتابی از تلاش برای احیای یک پروژه تاریخی است، بلکه نمونه ای از چگونگی تلفیق هنر کلاسیک با فناوری های معاصر در راستای گسترش دسترسی عمومی به آثار فرهنگی و تاریخی محسوب می شود. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
جنگ های ایتالیا از ۱۴۹۹ تا ۱۵۰۴ به دو مرحلهٔ مرتبط، اما متمایز تقسیم می شوند: جنگ دوم ایتالیا (۱۴۹۹ تا ۱۵۰۱)، که گاهی با نام جنگ ایتالیای لویی دوازدهم شناخته می شود، و جنگ سوم ایتالیا (۱۵۰۲ تا ۱۵۰۴) یا جنگ بر سر ناپل. مرحلهٔ اول برای کنترل دوک نشین میلان توسط اتحادی از لویی دوازدهم فرانسه و جمهوری ونیز علیه لودوویکو اسفورتزا، و مرحلهٔ دوم بین لویی و فردیناند دوم آراگون برای تصرف پادشاهی ناپل انجام شد. در پی جنگ ایتالیا در سال های ۱۴۹۴ تا ۱۴۹۸، لویی دوازدهم مصمم شد تا ادعاهای فرانسه نسبت به میلان و ناپل را دنبال کند. در اکتبر ۱۴۹۹، او موفق شد شهر میلان را تصرف کند؛ شهری که به مدت سیزده سال در اختیار فرانسوی ها باقی ماند. این تصرف، بخشی از تلاش گسترده تر فرانسه برای گسترش نفوذ خود در شبه جزیره ایتالیا بود و نقطه عطفی در رقابت های سیاسی و نظامی میان قدرت های اروپایی آن دوره محسوب می شد. در سال ۱۵۰۱، لویی دوازدهم حمله ای به ناپل ترتیب داد که در نهایت منجر به جنگ با فردیناند آراگون شد. این درگیری ها، بخشی از کشمکش های پیچیده میان فرانسه و اسپانیا بر سر سلطه بر جنوب ایتالیا بود. فردیناند، که از موقعیت استراتژیک ناپ
ل آگاه بود و آن را برای منافع پادشاهی آراگون حیاتی می دانست، با قدرت وارد میدان شد و در سال ۱۵۰۴ موفق شد نیروهای فرانسوی را از ناپل بیرون براند. این پیروزی، نه تنها موقعیت اسپانیا را در ایتالیا تثبیت کرد، بلکه شکست مهمی برای جاه طلبی های فرانسه در منطقه به شمار می رفت. در نتیجه، توازن قدرت در ایتالیا بار دیگر دستخوش تغییر شد و زمینه برای رقابت های بعدی میان خاندان های سلطنتی اروپا فراهم گردید. گاهشمار. این مروری بر رویدادهای قابل توجه از جمله نبردها در طول جنگ ها است. جنگ دوم ایتالیا. پیشینه. جنگ ایتالیا در سال های ۱۴۹۴ تا ۱۴۹۸ زمانی آغاز شد که لودوویکو اسفورزا، نایب السلطنه میلان، شارل هشتم پادشاه فرانسه را دعوت کرد تا به ایتالیا حمله کند. او برای مشروعیت بخشیدن به این اقدام، به ادعای خاندان آنژو نسبت به پادشاهی ناپل استناد کرد. اما در پس این دعوت، رقابت شدید میان همسر لودوویکو، بئاتریس دسته، و ایزابلا آراگون، مادر جان گالئاتسو اسفورزا، نهفته بود. جان گالئاتسو، با وجود آن که وارث قانونی دوک نشین میلان بود، در سال ۱۴۸۱ توسط عمویش کنار گذاشته و به پاویا تبعید شده بود. هر دو زن در تلاش بودند تا جانشینی فرزندان
خود را در دوک نشین تضمین کنند، و هنگامی که پدر ایزابلا، آلفونسوی دوم، در ژانویه ۱۴۹۴ به سلطنت ناپل رسید، ایزابلا از او درخواست کرد تا در حمایت از حقوق فرزندش مداخله کند. در سپتامبر همان سال، شارل هشتم به شبه جزیره ایتالیا لشکر کشید و این اقدام را با ادعای قصد استفاده از ناپل به عنوان پایگاهی برای جنگ صلیبی علیه ترکان عثمانی توجیه کرد. این حمله، نقطه آغاز مجموعه ای از درگیری های نظامی و سیاسی بود که نه تنها ساختار قدرت در ایتالیا را دگرگون کرد، بلکه روابط میان قدرت های اروپایی را نیز به شدت تحت تأثیر قرار داد. جنگی که با رقابت خانوادگی و جاه طلبی های درباری آغاز شد، به یکی از مهم ترین فصل های تاریخ رنسانس بدل گردید و زمینه ساز تحولات گسترده در سیاست، دیپلماسی، و هنر آن دوران شد. با وجود آن که شارل هشتم با سهولت نسبی موفق به فتح ناپل شد، پس از بازگشت او به فرانسه، فردیناند دوم ناپل به سرعت توانست سلطنت خود را بازپس گیرد. این بازپس گیری با حمایت فردیناند دوم آراگون، خویشاوند دور او از خاندان تراستامارا، صورت گرفت؛ کسی که به عنوان فرمانروای پادشاهی سیسیل، گسترش نفوذ فرانسه در جنوب ایتالیا را تهدیدی جدی برای منافع
خود تلقی می کرد. اتحاد میان دو فردیناند، که ریشه در پیوندهای خانوادگی و منافع سیاسی مشترک داشت، توانست توازن قدرت را در منطقه تغییر دهد و سلطه فرانسه را در ناپل به چالش بکشد. در سپتامبر ۱۴۹۶، فردیناند دوم ناپل جای خود را به عمویش فردریک داد. این انتقال قدرت، بخشی از تحولات سیاسی گسترده تری بود که در پی جنگ های ایتالیا رخ داد و نشان دهنده شکنندگی سلطنت ها و پیچیدگی روابط میان خاندان های سلطنتی اروپا در اواخر قرن پانزدهم بود. فردریک، با تکیه بر حمایت آراگون و تجربه سیاسی خود، تلاش کرد تا ثبات را به ناپل بازگرداند و در برابر تهدیدهای خارجی، به ویژه از سوی فرانسه، مقاومت کند. این دوره از تاریخ، نمونه ای بارز از درهم تنیدگی سیاست، جنگ، و روابط خانوادگی در شکل گیری سرنوشت دولت های اروپایی است. جنگ برای میلان. شارل هشتم در ۷ آوریل ۱۴۹۸ درگذشت و پسرعموی دومش لویی دوازدهم فرانسه جانشین او شد، که ادعای آنژوین بر ناپل را به ارث برد و در عین حال از طریق مادربزرگش والنتینا ویسکونتی، ادعای دوک نشین میلان را نیز داشت. وکلای او همچنین ادعا کردند که میلان به طور طبیعی متعلق به فرانسوی ها است زیرا توسط اجدادشان، گل ها، تأسیس
شده است، همان طور که مورخ رومی لیوی گفته است. لویی اکنون به جمهوری ونیز، که در آن زمان قدرت نظامی پیشرو در شمال ایتالیا بود، نزدیک شد. ونیز در مبارزه برای استقلال از فلورانس، که توسط میلان حمایت می شد، به پیزا کمک مالی می کرد. انجام این کار بسیار پرهزینه بود، در حالی که ونیز نگران تهدید عثمانی برای دارایی های دریایی خود نیز بود. در نتیجه، شورای کبیر برای اتحاد با فرانسه جهت برکناری لودوویکو آماده بود، اگرچه برخی از اعضا، از جمله آگوستینو بارباریگو، دوج فعلی ونیز، با این امر مخالف بودند. در مذاکرات اولیه، جمهوری ونیز خواستار تصاحب اراضی در دو سوی رودخانه آدا شد؛ درخواستی که از نظر لویی دوازدهم بیش از حد بود. از سوی دیگر، ونیز نیز تقاضای فرانسه برای پرداخت یارانه ای به مبلغ ۱۰۰ هزار دوکات را رد کرد. در نهایت، با میانجی گری ارکوله یکم دسته، دوک فرارا، توافقی حاصل شد که بر اساس آن، ونیز شهر کرمونا و اراضی واقع در ساحل شرقی رود آدا را دریافت کرد و پذیرفت بخشی از هزینه های نظامی فرانسه را تأمین کند. طبق مفاد این توافق، ونیز متعهد شد ۱۵۰۰ سواره نظام و ۴۰۰۰ پیاده نظام برای حمله از شرق به میلان در اختیار فرانسه قرار د
هد و همچنین اجازه دهد لویی دوازدهم شهر جنوا را تصرف کند. در مقابل، فرانسه وعده داد که در صورت حمله عثمانی ها به ونیز در جریان جنگ با میلان، حمایت نظامی ارائه دهد. این توافق، نمونه ای از دیپلماسی پیچیده و موازنه گرایانه در دوران رنسانس بود که در آن منافع منطقه ای، تهدیدهای خارجی، و رقابت های درباری در هم تنیده می شدند. همچنین، نشان دهنده نقش کلیدی میانجی گران محلی مانند دوک فرارا در شکل دهی به اتحادهای نظامی و سیاسی میان قدرت های بزرگ اروپایی است. پیمان بلوا در ۹ فوریه ۱۴۹۹ امضا شد، در حالی که پاپ الکساندر ششم در ازای حمایت فرانسه از لشکرکشی چزاره بورجیا در رومانیا، حمله به میلان را تأیید کرد. لویی نیرویی قوی از مزدوران سوئیسی را استخدام کرد و به رهبری جیان جیاکومو تریوولزیو، سربازانش به سرعت دوک نشین را تصرف کردند. لودوویکو و فرزندانش به همراه امپراتور ماکسیمیلیان در آلمان پناه گرفتند، در حالی که فرانسوی ها در ۶ اکتبر ۱۴۹۹ وارد میلان شدند. پس از پیروزی او، نشان خانوادگی و نام فرانکو-ویسکونتی لویی بر روی نشان های اسفورزا در "قلعه اسفورزسکو" نقاشی شد، در حالی که تصاویر پادشاهان فرانسوی جایگزین تصاویر خانواده اس
فورزا در کتابخانه پاویا شد. با وجود اتحاد اولیه میان فرانسه و ونیز، اختلافاتی بر سر مسئله پیزا به سرعت پدیدار شد؛ ونیزی ها خواهان استقلال پیزا بودند تا از این طریق قدرت فلورانس را تضعیف کنند، در حالی که لویی دوازدهم برای حمله به ناپل به حمایت فلورانس نیاز داشت. در این فضای پرتنش، لودوویکو اسفورزا با کمک امپراتور ماکسیمیلیان ارتشی متشکل از ۲۰ هزار سرباز مزدور گردآوری کرد و در ۵ فوریه ۱۵۰۰ موفق شد میلان را بازپس گیرد. ارتش او سپس به سمت شمال حرکت کرد و در ۲۱ مارس شهر نووارا را از فرانسوی ها تصرف کرد. اما ناتوانی لودوویکو در پرداخت دستمزد سربازانش باعث شد این پیروزی دوام نیاورد. در ۱۰ آوریل، ارتش او در نبرد نووارا به طور کامل نابود شد. لودوویکو که برای فرار از اسارت خود را به شکل یک سرباز سوئیسی درآورده بود، توسط نیروهای خودش شناسایی و به فرانسوی ها تحویل داده شد. او در ۱۵ آوریل به اسارت درآمد و به زندان لی-سن-ژرژ فرستاده شد، جایی که تا زمان مرگش در سال ۱۵۰۸ در زندان باقی ماند. در پی این شکست، فرانسه توانست کنترل میلان را برای سیزده سال آینده حفظ کند و از آن به عنوان پایگاهی برای مداخله مستقیم در امور ایتالیا به
ره ببرد. با وجود پیروزی بر لودوویکو، لویی دوازدهم بازگشت کوتاه مدت و خشونت آمیز او را حاصل تحریکات پاپ الکساندر ششم دانست و همین امر باعث شد اعتماد خود را به واتیکان از دست بدهد. این بی اعتمادی به جایی رسید که فرانسه به طور علنی با پاپ بعدی، ژولیوس دوم، دشمنی ورزید و حتی تلاش کرد او را از مقامش برکنار کند. این تحولات، نه تنها نشان دهنده شکنندگی اتحادهای سیاسی آن دوره بود، بلکه بازتابی از درهم تنیدگی منافع مذهبی، نظامی و سلطنتی در سیاست اروپای رنسانس به شمار می رفت. تلاش های فرانسه و اسپانیا. با نزدیک شدن به فصل مبارزات انتخاباتی تابستانی سال ۱۵۰۰، لویی دوازدهم نگران نیات اسپانیای تازه متحد شده شد و با پیشروی بیشتر به سمت ایتالیا، نیروهای خود را به سمت شرق کشاند. پادشاهان اسپانیا، فردیناند و ایزابلا، از "ایجاد روابط حسنه" جدید بین لویی دوازدهم و قدرت های ایتالیایی بیمناک بودند. آنها ممکن بود از غرب به فرانسه حمله کنند، در حالی که لویی دوازدهم ارتش های خود را در ایتالیا داشت و بدین ترتیب لویی را درگیر جنگی در دو جبهه کند. در پیمان گرانادا که در ۱۱ نوامبر ۱۵۰۰ توسط لویی و فردیناند امضا شد، این دو توافق کردند که
لویی پادشاه ناپل شود و کنترل ناپل، ترا دی لاورو و آبروزی را به دست گیرد، در حالی که فردیناند به عنوان دوک کالابریا و آپولیا منصوب شد. سرزمین های بین این دو به همراه درآمد آنها باید تقسیم می شد. در ۲۵ ژوئن ۱۵۰۰، این شرایط توسط پاپ الکساندر ششم، حاکم اسمی پادشاهی ناپل، تأیید شد. در ۲۵ ژوئیه ۱۵۰۱، فردریک چهارم ناپل به نفع لویی کناره گیری کرد و در سال ۱۵۰۴ در اسارت فرانسه درگذشت. فرانچسکو گوئیچاردینی در "Discorso di Logrogno" (1512) اشاره می کند که تقسیم Mezzogiorno بین خاندان های آراگون و اورلئان، سیستم اقتصادی منطقه ای را که تحت سلطه پرورش گوسفند و کوچ نشینی همراه با آن بود، در نظر نگرفت. طی دو سال، اختلافات بر سر تخصیص مناطق مورد مناقشه منجر به جنگ بین دو قدرت شد. جنگ سوم ایتالیا. جنگ برای ناپل. وقتی درگیری دوباره در نیمه دوم سال ۱۵۰۲ آغاز شد، ژنرال اسپانیایی گونزالو د کوردوبا از نظر عددی برتری نداشت، اما توانست درس هایی را که در سال ۱۴۹۵ آموخته بود، علیه پیاده نظام سوئیسی که فرانسه به کار گرفته بود، به کار گیرد؛ علاوه بر این، "سربازان" اسپانیایی که پس از بازپس گیری اندلس به نبرد تن به تن عادت کرده بودند، بخشی
از عدم تعادل تسلیحاتی اسپانیایی ها با فرانسوی ها را جبران کردند. کوردوبا در ابتدا از رویارویی با دشمن اجتناب کرد، به این امید که فرانسوی ها را به خودارضایی ترغیب کند. بعدها، این درگیری با درگیری های کوتاه مشخص شد. در طول این لشکرکشی، یک شوالیه فرانسوی به نام شارل دو لا موت، توسط نیروهای اسپانیایی اسیر شد و بعداً پس از اعلام چالش معروف بارلتا در ۱۳ فوریه ۱۵۰۳ به عنوان گروگان مورد استفاده قرار گرفت. درگیری های داخلی مزمن بین شوالیه های ایتالیایی و فرانسوی، و همچنین خط تدارکاتی بهتر تضمین شده توسط نیروی دریایی اسپانیا، به کوردوبا و ارتش اسپانیایی او در برابر فرانسوی ها دست بالا را داد، که در ۲۸ آوریل ۱۵۰۳ در سرینولا شکست خوردند. در اولین نبرد گاریگلیانو در ۸ نوامبر، یک نیروی برتر فرانسوی، اسپانیایی ها را عقب راند، اما در نبرد دوم در ۲۹ دسامبر، اسپانیایی ها پیروز شدند. اسپانیایی ها با حمله به ارتش فرانسه که هنوز پس از جشن های کریسمس خود در حال استراحت و آرامش بود، از شمال در روستای سوجو، به پیروزی قاطع و پایان دهنده جنگ دست یافتند. ارتش فرانسه تحت فرماندهی متحد ایتالیایی، فرانچسکو د گونزاگا، نابود شد و حدود ۴۰۰۰
نفر از کمی بیش از ۱۵۰۰۰ سرباز در گاریگلیانو کشته شدند، و لویی دوازدهم را مجبور به ترک جاه طلبی های فعلی خود در ناپل کرد و در ۲ ژانویه ۱۵۰۴، پادشاه به لومباردی عقب نشینی کرد. نتیجه گیری. پیمان لیون در ۳۱ ژانویه ۱۵۰۴ میان لویی دوازدهم پادشاه فرانسه و فردیناند دوم آراگون به امضا رسید. بر اساس مفاد این پیمان، فرانسه سلطه خود بر ناپل را به پادشاهی اسپانیا واگذار کرد و بدین ترتیب، ساختار سیاسی جنوب ایتالیا دستخوش تغییر شد. افزون بر این، دو قدرت بزرگ اروپایی، یعنی فرانسه و اسپانیا، حدود نفوذ و کنترل خود بر قلمروهای ایتالیایی را به طور رسمی مشخص کردند: فرانسه کنترل شمال ایتالیا را از طریق دوک نشین میلان در دست گرفت، در حالی که اسپانیا بر سیسیل و جنوب ایتالیا تسلط یافت. این تقسیم بندی، نه تنها به پایان یکی از مراحل مهم جنگ های ایتالیا انجامید، بلکه زمینه ساز شکل گیری نظم جدیدی در شبه جزیره شد که تا سال ها بعد ادامه یافت. پیمان لیون همچنین بازتابی از واقع گرایی سیاسی آن دوران بود؛ جایی که جاه طلبی های نظامی جای خود را به مصالحه های دیپلماتیک داد و قدرت های اروپایی، به جای ادامه درگیری های پرهزینه، به توافق هایی برای ت
ثبیت منافع خود روی آوردند. این توافق، نقطه عطفی در روابط فرانسه و اسپانیا محسوب می شود و نقش مهمی در تعیین مسیر آینده رقابت های سیاسی و نظامی در اروپا ایفا کرد. پیمان بلوا در ۲۲ سپتامبر ۱۵۰۴ مربوط به ازدواج پیشنهادی بین چارلز از خاندان هابسبورگ، چارلز پنجم آینده، و کلود فرانسه، دختر پادشاه لویی دوازدهم و آن بریتانی بود. اگر لویی دوازدهم بدون داشتن وارث ذکور فوت کند، چارلز از خاندان هابسبورگ دوک نشین میلان، جنوا و توابع آن، دوک نشین بریتانی، شهرستان های آست و بلوا، دوک نشین بورگوندی، نایب السلطنه اوکسون، اوکروس، ماکونه و بار-سور-سن را به عنوان جهیزیه دریافت خواهد کرد. تنش ها در ایتالیا دیری نپایید و مرحله بعدی از جنگ های ایتالیا، یعنی جنگ اتحاد کامبرا، در سال ۱۵۰۸ آغاز شد. این جنگ نتیجه نارضایتی های فزاینده میان جمهوری ونیز و دیگر قدرت های منطقه ای بود. ونیز، که در پی موفقیت های نظامی و دیپلماتیک پیشین به قدرتی بی رقیب در شمال ایتالیا بدل شده بود، با سیاست های توسعه طلبانه اش موجب نگرانی و خشم سایر دولت ها شد. این نارضایتی ها به تشکیل اتحادی گسترده انجامید که شامل فرانسه، اسپانیا، امپراتوری مقدس روم، و پاپ ژول
یوس دوم بود؛ اتحادی که هدف اصلی آن محدود ساختن نفوذ ونیز در شبه جزیره ایتالیا بود. جنگ اتحاد کامبرا، نه تنها یکی از پیچیده ترین فصل های جنگ های ایتالیا را رقم زد، بلکه نشان دهنده شکنندگی اتحادهای سیاسی و سرعت تغییر جبهه ها در دوران رنسانس بود. در این درگیری ها، منافع اقتصادی، مذهبی، و سلطنتی در هم تنیده شدند و صحنه ای از رقابت های چندجانبه میان قدرت های اروپایی را به نمایش گذاشتند. این جنگ همچنین زمینه ساز تحولات بعدی در ساختار سیاسی ایتالیا شد و نقش پاپ را به عنوان بازیگری فعال در عرصه نظامی و دیپلماتیک برجسته تر ساخت. جنگ اتحاد کامبرا، با وجود هدف اولیه اش برای مهار ونیز، در نهایت به بازتر شدن میدان رقابت میان فرانسه و اسپانیا در ایتالیا انجامید و مسیر تاریخ اروپا را در قرن شانزدهم به طور چشمگیری تحت تأثیر قرار داد.
ماریا، ملکه سیسیل (؛ ۲ ژوئیه ۱۳۶۳ – ) از سال ۱۳۷۷ تا زمان مرگش ملکه سیسیل و دوشس آتن و نئوپاتریا بود. به تخت نشستن سیسیل. ماریا که در کاتانیا متولد شده بود، دختر و وارث فردریک ساده از همسر اولش کنستانس آراگون بود. پس از مرگ پدرش در سال ۱۳۷۷، او بر تخت سیسیل نشست. با این حال، حکومت او عملاً به دست گرفت. او در آن زمان تنها سیزده سال داشت و چهار خانواده بارونی که مدعی قدرت او بودند، خود را «ویکار» می نامیدند. یکی از ویکارها، آرتاله آلاگونا، قبلاً توسط پدر ماریا به عنوان نایب السلطنه منصوب شده بود. در سال ۱۳۶۰ - هفده سال قبل از به تخت نشستن ملکه ماریا - آلاگونا با استفاده از نیروهای سیراکوز و کاتانیا، آگوستا، یک شهر مهم و مستحکم را به آتش کشیده و با خاک یکسان کرده بود. با این حال، نیابت سلطنت آلاگونا به دلیل درگیری بین احزاب «سیسیلی» و «آراگونی» شکست خورد و او مجبور شد به جای آن، دولتی با سه ویکار دیگر تشکیل دهد. چهار خانواده بارونی برای نمایندگی و توزیع مساوی قدرت بین جناح های سیسیلی و آراگونی انتخاب شدند. ناآرامی در دوران سلطنت ویکارها. از سال ۱۳۷۷، پادشاهی سیسیل توسط چهار ویکار اداره می شد: آرتاله اول آلاگونا،
کنت میسترتا، فرانچسکو دوم ونتیمیگلیا، کنت گراسی، مانفردی سوم کیارامونته، کنت مودیکا، و گوگلیلمو پرالتا، کنت کالتابلوتا. ترکیب کالج ویکارها به گونه ای در نظر گرفته شده بود که شامل نمایندگان احزاب «سیسیلی» و «آراگونی» باشد. با این حال، این چهار مرد به طور مؤثر تنها در سرزمین های بارونی جداگانه خود حکومت می کردند. در سال ۱۳۷۹، ملکه ماریا توسط گوگلیلمو ریموندو سوم از مونکادا، مارکی مالت و گوتزو، یک نجیب زاده سیسیلی و عضو خاندان آراگونی مونتکادا، که به طور خاص توسط آلاگونا از حکومت کنار گذاشته شده بود، ربوده شد. مونکادا قصد داشت از ازدواج برنامه ریزی شده ماریا با جیانگالئاتزو ویسکونتی، دوک میلان، جلوگیری کند و او را به مدت دو سال ابتدا در آگوستا و سپس در لیکاتا نگه داشت. اقدامات مونکادا توسط پدربزرگ ماریا، پادشاه پیتر چهارم آراگون تأیید شده بود، اما طبیعتاً مخالفت هایی را برانگیخت، به ویژه از سوی رقبای او، آلاگونا و کیارامونته، که به قلعه های مونکادا حمله کردند. در سال ۱۳۸۱، مونکادا ماریا را به فرستادگان پیتر چهارم تحویل داد و در سال ۱۳۸۲ توسط ناوگان آراگونی از نیروهای در حال پیشروی کیارامونته نجات یافت. او ابتدا
به ساردینیا و سپس در سال ۱۳۸۴ به آراگون برده شد، جایی که در سال ۱۳۹۰ با پسرعمویش مارتین آراگونی ازدواج کرد. حکومت مشترک با مارتین جوان. در سال ۱۳۹۲ ماریا و مارتین با نیروی نظامی بازگشتند و بارون های مخالف را شکست دادند و تا زمان مرگ ماریا در سال ۱۴۰۱ به طور مشترک حکومت کردند. در آن زمان، مارتین پیمان ویلنوو (۱۳۷۲) را لغو کرد و به تنهایی بر سیسیل حکومت کرد. او همچنین از تنها پسرشان، پیتر (۱۳۹۸–۱۴۰۰)، جان سالم به در برد. پادشاهی بدون ولیعهد باقی ماند و این باعث بحران جانشینی برای مارتین شد که به حق همسرش حکومت می کرد. فردریک ساده، پسر نامشروع خود، گوگلیلمو، کنت مالت، را به عنوان وارث احتمالی در صورت انقراض نسل دخترش معرفی کرده بود. گوگلیلمو در حدود سال ۱۳۸۰ درگذشته بود، اما او یک دختر به نام جیووانا داشت که همسر پیترو دی جیونی، نجیب زاده سیسیلی، بود. با این حال، او نمی توانست ادعای عمویش را رد کند، زیرا مارتین تا زمان مرگش بدون هیچ مخالفتی به حکومت ادامه داد. ماریای سیسیلی در سال ۱۴۰۱ در لنتینی درگذشت.
ایستلف از سال ۷۴۴ دوک فریولی، از سال ۷۴۹ پادشاه لومباردها و از سال ۷۵۱ دوک اسپولتو بود. دوران سلطنت او با تلاش های بی رحمانه و جاه طلبانه برای فتح قلمرو روم مشخص می شد، تا جایی که در کتاب مقدس، او به عنوان یک لومباردی «بی شرم» توصیف شده است که به «وحشیگری مهلک» و ظلم و ستم عادت کرده بود. زندگی نامه. ایستولف به عنوان پسر دوک پمو فریولی و همسرش راتپرگا متولد شد. پس از آنکه برادرش راچیس پادشاه شد، ایستولف به عنوان دوک فریولی جانشین او شد و بعداً به عنوان پادشاه جانشین او شد، زمانی که راچیس مجبور به کناره گیری از تخت سلطنت شد. پس از آن، راچیس وارد یک صومعه شد. در حالی که راچیس با عنصر رومی جمعیت ایتالیا مدارا بیشتری نشان می داد، ایستولف سیاست تهاجمی تری برای گسترش و حمله به ایالات پاپی و اسقف نشین روم شرقی راونا دنبال کرد در سال ۷۵۰، آیستولف راونا و تمام استان های تابع اکسارکات را تصرف کرد و حتی خود را پادشاه رومیان اعلام کرد. او همچنین در کاخ سابق اکسارک دربار داشت، جایی که مورخ پیتر براون ادعا می کند که آیستولف به عنوان یک کاتولیک خوب غربی، احتمالاً هدایایی را «در محراب سن ویتاله» تقدیم می کرد. با نزدیک شدن پاد
شاه لومبارد، روم در معرض تهدید قرار گرفت و براون می افزاید که اگر شهر و پدرسالار آن می خواستند زنده بمانند، «باید به دنبال محافظان جدیدی می گشتند.» آیستولف با به رسمیت شناختن اقتدار مذهبی پاپ استفان دوم، به پاپ پیشنهاد صلح داد، اما تحت سلطه لومبارد. در اواخر بهار یا تابستان ۷۵۱، آیستولف اسپولتو را بدون تعیین دوک جایگزین، تحت کنترل مستقیم خود قرار داد. آیستولف که خود را پادشاه جدید رومیان اعلام کرده بود، معتقد بود که برتری سابق امپراتوری در ایتالیا اکنون از بین رفته است؛ در نتیجه، پاپ روم استفان نتوانست همان دیپلماسی کشیشی را که سلف او، پاپ زاخاری، نسبت به لیوتپراند و راچیس داشت، اعمال کند. در راونا، ایستولف از خود دوک نشین روم خراج مطالبه کرد و خزانه پاپ را پر کرد و پاپ استفان را به اندازه ای نگران کرد که مذاکرات با فرانک ها را آغاز کرد. خواسته های آیستولف باعث آشفتگی در روم شده بود. در سال ۷۵۳، پاپ استفان دوم از آلپ عبور کرد و زمستان را با فرانک ها گذراند و دوباره از آنها درخواست کمک علیه لومباردی های آیستولف کرد. رهبر فرانک ها، پپین کوتاه قد، پس از بازگشت از یک لشکرکشی تابستانی علیه ساکسون ها، متوجه شد که پ
اپ - به همراه پیروان زیادی و با هدایایی - برای ملاقات با او به شمال سفر می کند. در حالی که ورود پاپ استفان به فرانسیا قابل توجه بود، تقریباً همزمان با ورود برادر پپین، کارلومان، بود که اتفاقاً تحت فشار پادشاه لومباردی، آیستولف، به فرانسیا آمده بود تا پپین را صریحاً از ورود به ایتالیا منصرف کند. تلاش کارلومان برای بازداشتن برادرش از تعقیب آیستولف ناموفق بود و پپین، که پاپ استفان او را همراهی می کرد، در تابستان ۷۵۴ فرانسیا را به مقصد ایتالیا ترک کرد. کارلومان بیمار در سفرشان به آنها پیوست اما در راه درگذشت. پاپ استفان با اعطای عنوان «پاتریسین رومی ها» به پپین و پسرش، او را بیش از پیش به آرمان خود نزدیک کرد، عنوانی که برای برانگیختن دستیاران و مخالفت فرانک ها با ادعاهای حاکمیت آیستولف بر امپراتوری روم کافی بود. سپس پپین درخواست هایی را برای آیستولف فرستاد تا او تسلیم میراث سنت پیتر شود، که به معنای چشم پوشی از دستاوردهایش بود. پادشاه لومبارد درخواست های پپین را رد کرد و بدین ترتیب حمله نظامی فرانک ها به ایتالیا آغاز شد. در بهار ۷۵۵، پپین تازه منصوب شده در رأس ارتش خود از آلپ عبور کرد و لومباردها را فراری داد و آ