Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کتاب "جستجوی ما برای طبیعت وحشی" را دربارهٔ سفرهایشان به آمریکای جنوبی منتشر کردند، بلر به شناختی که مدت ها آرزو داشت رسید: او به عنوان یکی از نویسندگان کتاب ذکر شد و نامش در ابتدا آمد. برنامه های آن ها برای تأسیس ایستگاه تحقیقاتی استوایی در آمریکای جنوبی وقتی متوقف شد که آنتونی آر. کوسر پیشنهاد حمایت مالی برای یک سفر هجده ماهه به آسیا را با هدف مطالعه و جمع آوری قرقاول ها ارائه داد. در دسامبر ۱۹۱۰، آن ها با کشتی آر.ام.اس لوسیتانیا سفر خود را برای سفر قرقاول ها آغاز کردند. آن ها به سیلان (اکنون سری لانکا)، برمه (میانمار)، هند، چین، بورنئو، اندونزی، مالزی، ژاپن، و سنگاپور سفر کردند. طلاق و مبارزه برای حق رأی. در سال ۱۹۱۳، بلر به رینو سفر کرد تا از ویلیام بیب به دلیل خشونت طلاق بگیرد. چند روز پس از طلاق، او با رابرت «رابین» نایلز، یک معمار، ازدواج کرد. برای چند سال، او در جنبش حق رأی زنان فعالیت داشت و به عنوان نماینده نیویورک در اتحادیه کنگره ای برای حق رأی زنان خدمت کرد. دوران نویسندگی. در اوایل دهه ۱۹۲۰، بلر شروع به نوشتن کتاب های سفر کرد. در سال ۱۹۲۳، او کتاب "سرگردانی های غیررسمی در اکوادور" را منتشر کرد.
کتاب "کلمبیا: سرزمین معجزات" در سال ۱۹۲۴ و "نمایشگاه پرو" در سال ۱۹۳۷ منتشر شدند. او رویکردی جدید در نوشتن کتاب های سفر توسعه داد که به آن «کتاب سفر انسانی» می گفت و در آن فرهنگ معاصر را با گذشته پیوند می داد، از طریق بررسی تاریخ، سنت ها و افسانه ها. کتاب موفقیت آمیز او "هاییتی سیاه: زندگینامه دختر بزرگ آفریقا" (۱۹۲۶) بود که داستان بزرگ ترین شورش بردگان در تاریخ به رهبری توسن لوورتور را روایت می کرد. این کتاب با "محکوم به جزیره شیطان" (۱۹۲۸) که روایتی داستانی از فرارهای رنه بلبنوآ، زندانی در مستعمره کیفری جزیره شیطان در گویان فرانسه بود، دنبال شد. این کتاب به یک فیلم هالیوودی به نام "محکوم" تبدیل شد. بلر نخستین زنی بود که از جزیره شیطان بازدید کرد. کتاب او به جلب توجه عمومی به زندان کمک کرد که در نهایت به تعطیلی آن منجر شد. وقتی رکود اقتصادی شروع شد، بلر مکان هایی نزدیک تر به خانه را برای تحقیق انتخاب کرد. در سال ۱۹۳۱، او کتاب "برادر عجیب" را منتشر کرد، که نخستین کتابی بود که مردان همجنس گرا را در هارلم با همدلی به تصویر کشید. بلر سپس به نوشتن کتاب هایی دربارهٔ آمریکای لاتین پرداخت، با تمرکز بر تمدن های آزتک،
اینکا و کیچه. در صدمین سالگرد تصمیم دیوان عالی آمریکا در پرونده "ایالات متحده علیه آمستاد"، بلر رمانی نوشت که نسل جدیدی را با این تصمیم آشنا کرد؛ تصمیمی که حکم داد آفریقایی های ربوده شده مالکیت «صاحبان» خود را ندارند. این کتاب که "شرق به وسیله روز" نام دارد، توسط خوانندگان "نیویورک هرالد" برای خوانندگان بریتانیا به عنوان یکی از بیست کتاب انتخاب شد. این اثر، به عنوان نوعی عذرخواهی بلر برای نقش پدربزرگش در جنگ داخلی ایالات متحده بود. او می دانست که پدربزرگش، راجر اتکینسون پرایر، در چارلستون، کارولینای جنوبی سخنرانی کرده بود و کنفدراسیون ها را تشویق کرده بود تا به فورتر سمتر آتش گشوده و ایالت ویرجینیا را مجبور به جدایی کنند. به گزارش "نیویورک تایمز"، این سخنرانی «جرقه ای بود که انبار باروت را منفجر کرد و جنگ را آغاز کرد.» به عنوان یکی از مشاوران ژنرال کنفدراسیون بیورگارد، راجر پیشنهاد شلیک اولین توپ جنگ داخلی را رد کرد. این کتاب بلر را برای نوشتن "شرق به وسیله روز" الهام بخش کرد.
قانون اساسی ۲۰۱۲ سوریه بعثی، قانون اساسی سوریه بعثی از ۲۷ فوریه ۲۰۱۲ تا سقوط رژیم اسد در ۸ دسامبر ۲۰۲۴ و جایگزین قانون اساسی ۱۹۷۳ بود. پس از اعتراضات ۲۰۱۱ سوریه، رژیم بعث، پیش نویس قانون اساسی جدیدی را تهیه کرد و در ۲۶ فوریه ۲۰۱۲ به همه پرسی گذاشت که توسط ناظران بین المللی، نظارت نشده بود. اصلاحات قانون اساسی، ظاهری و بخشی از پاسخ به اعتراضات سراسری بود. از آنجایی که این اقدام، قدرت دولت سوریه را در انحصار خود درآورد و بدون مشورت با محافل وفادار تهیه شد، اپوزیسیون و احزاب انقلابی سوریه، همه پرسی را تحریم کردند که منجر به مشارکت بسیار کم بر اساس داده های دولت اسد شد. همه پرسی، منجر به تصویب قانون اساسی جدید شد که در ۲۷ فوریه ۲۰۱۲ لازم الاجرا شد. پس از سقوط رژیم اسد، سخنگوی نخستین دولت انتقالی سوریه با بیان اینکه در دوره انتقالی سه ماهه دولت، قانون اساسی و مجلس بعث، به حالت تعلیق درمی آید، افزود که یک «کمیته قضایی و حقوق بشر» برای بررسی قانون اساسی قبل از انجام اصلاحات، تشکیل خواهد شد. در ۲۹ ژانویه ۲۰۲۵، در جریان کنفرانس پیروزی انقلاب سوریه، حسن عبدالغنی، سخنگوی فرماندهی عملیات نظامی، لغو قانون اساسی ۲۰۱۲ سوریه
را اعلام کرد. این قانون اساسی متعاقباً در ۱۳ مارس ۲۰۲۵ با قانون اساسی موقت ۲۰۲۵ سوریه جایگزین شد.
در حالی که ایدئولوژی فمینیستی در اواسط قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم در پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند و ایالات متحده و به تدریج در سایر نقاط جهان محبوبیت پیدا کرد، این جنبش تا حدود یک قرن بعد در یونان به طور گسترده ای مورد توجه قرار نگرفت. اولین تغییر در سال ۱۹۵۲ رخ داد، زمانی که زنان یونان حق رأی را به دست آوردند. با این حال، تغییرات معنی دار در زندگی روزمره تا چند دهه بعد با اصلاحات قانون خانواده در سال ۱۹۸۳ رخ نداد. یونان کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان را امضا کرد و در سال ۱۹۸۳ آن را تصویب کرد. در شهرهای بزرگی مانند آتن، زنان جوان نقش یکپارچه تری در جامعه و اجتماع دارند؛ اما در بیشتر مناطق یونان (به ویژه مناطق روستایی)، سنت مردسالاری بسیار قوی است. یکی از ایده های بنیادی که این ساختار را تقویت می کند این است که زنان به طور «طبیعی» با بخش خانگی نیروی کار مرتبط هستند، که نسبت به نیروی کاری گسترده تر که مردان معمولاً درگیر آن هستند، وزن کمتری دارد. تاریخچه. ۱۸۳۰–۱۹۵۰. کالیروئی پارن (۱۸۵۹–۱۹۴۰)، با نام خانوادگی سیگانو، که به صورت کالیروئی پارن نیز نوشته می شود، اغلب به عنوان آغازگر جنبش فمینیستی در
یونان شناخته می شود. او در سال ۱۸۸۷ روزنامه خود را با نام "روزنامه بانوان" تأسیس و منتشر کرد. روزنامه پارن به سرعت به نمادی از تغییرات اجتماعی تبدیل شد و هم به عنوان بستری برای ترویج ایده های پیشرو و هم به عنوان ابزاری برای انتشار اطلاعات عمل کرد. تأثیر روزنامه های او دهه ها ادامه یافت و از کیفیت ادبی بالایی برخوردار بود و توجه ها را به پرسش زنان و نقش در حال تغییر زنان در یونان جلب کرد. دیدگاه پارن دوره ای جدید را رقم زد که تا نیمه اول قرن بیستم ادامه یافت و بر عدالت اجتماعی و برابری جنسیتی تأکید داشت و این آغاز با تغییرات اجتماعی چشمگیر در ساختار سنتی خانواده آغاز شد. در سال ۱۸۷۲، کالیوپی کهه جیا (۱۸۳۹–۱۹۰۵) انجمن ترویج آموزش زنان را تأسیس کرد. کالیروئی پارن در سال ۱۸۹۴ اتحادیه آزادی زنان و در سال ۱۸۹۶ اتحادیه زنان یونان را تأسیس کرد، اگرچه هر دو از حمایت از موضوع بحث برانگیز حق رأی زنان اجتناب کردند. شورای ملی زنان یونان، سازمان چتری برای حدود پنجاه انجمن خیریه زنان و کودکان، در سال ۱۹۱۱ تأسیس شد. پیشرفت در زمینه آموزش با پذیرش زنان در دانشگاه آتن محقق شد، اما تنها در سال ۱۹۲۰ بود که آورا تئودوروپولو لیگ
یونانی حقوق زنان را تأسیس کرد و به طور خاص خواستار پیشرفت در حقوق سیاسی و حق رأی شد. بعد از سال ۱۹۵۰. از دهه ۱۹۵۰ به بعد، یونان به یک دولت-ملت تبدیل شد. پس از پایان سلطه ۴ قرنی امپراتوری عثمانی، جمعیت یونان صلح را تجربه کرد، اما سؤال جدیدی مطرح شد که چگونه می توان کشور را در این آزادی تازه یافته هدایت کرد. تمایل به غربی سازی همراه با احیای فرهنگ ها و سنت های یونانی شکل گرفت. به زودی این سؤال مطرح شد که با نقش های موجود در جامعه، به ویژه نقش زنان، که به عنوان "پرسش زنان" معروف شد، چه باید کرد. فمینیسم و دیدگاه های پیشرفته تر در مورد حقوق زنان محبوب شدند، همانند یورو کمونیسم، که باعث ایجاد تنش شد. در سال ۱۹۵۲، قانون ۲۱۵۹ به تصویب رسید و به زنان حق رأی داده شد. اولین انتخابات عمومی که در آن زنان توانستند رأی دهند، در سال ۱۹۵۶ برگزار شد. از دهه ۱۹۶۰ به بعد، اشتغال زنان در بخش خدماتی اقتصاد به شدت افزایش یافت، همان طور که دسترسی زنان به آموزش عالی بیشتر شد. تا دهه ۱۹۷۰، تعداد مدارک تحصیلی اعطا شده به زنان از ۲۷٬۰۰۰ به ۶۰٬۰۰۰ افزایش یافت. با این حال، این تعداد همچنان حدود ۴۰ درصد تعداد مدارک تحصیلی اعطا شده به مردا
کرولاین کراسلی (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل کانادا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده است.
اولیویا اپس (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل کانادا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
آلیشا کوریگن (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل کانادا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره شده است.
اِیشا هوگن-روچستر (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل کانادا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
کلوئی دنیلز (؛ زادهٔ ۲۷ آوریل ۲۰۰۳) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل کانادا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
دیم پاتریشیا رز برگویست (با نام تولد اسمیت، ; – ) جانورشناس برجسته نیوزیلندی بود که در زمینه کالبدشناسی و طبقه بندی علمی تخصص داشت. در زمان درگذشت، او استاد بازنشسته جانورشناسی و استاد افتخاری کالبدشناسی با رادیولوژی در دانشگاه اوکلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون بانوی فرمانده نشان امپراتوری بریتانیا شده است. زندگی نامه. پاتریشیا رز اسمیت در حومه دوونپورت اوکلند به دنیا آمد. پدرش ویلیام اسمیت، برقکار و مادرش برتا الن اسمیت (با نام خانوادگی پنی) خانه دار بود. او در مدرسه ابتدایی دوونپورت و سپس دبیرستان تاکاپونا گرامر تحصیل کرد، جایی که در سال آخر به عنوان شاگرد اول مدرسه شناخته شد. در سال ۱۹۵۰ تحصیلات دانشگاهی خود را در کالج دانشگاه اوکلند آغاز کرد و در سال ۱۹۵۶ با درجه ممتاز موفق به دریافت مدرک کارشناسی ارشد در رشته گیاه شناسی شد. پایان نامه او با عنوان «مطالعه خانواده لوکسوماسه» بود. پس از تکمیل دومین مدرک کارشناسی ارشد معادل در جانورشناسی، تحصیلات دکتری خود را در دانشگاه اوکلند زیر نظر ویلیام روی مک گرگور و جان مورتون در زمینه طبقه بندی اسفنج های دریایی (Porifera) آغاز کرد و در سال ۱۹۶۱ موفق به دریافت
مدرک دکتری شد. برگویست اولین فردی بود که مدرک دکتری جانورشناسی را از دانشگاه اوکلند دریافت کرد. در سال ۱۹۵۸ با پیتر برگویست، زیست شناس مولکولی برجسته، ازدواج کرد و این زوج صاحب یک دختر شدند. پس از اخذ دکتری، برگویست برای ادامه مطالعات به دانشگاه ییل رفت تا دانش سیستماتیک خود را گسترش دهد. پس از بازگشت به نیوزیلند، به عنوان مدرس و پژوهشگر در دانشگاه اوکلند مشغول به کار شد و تحقیقات خود را در زمینه کالبدشناسی، طبقه بندی و جانورشناسی با تمرکز ویژه بر اسفنج های دریایی ادامه داد. او احساس می کرد چارچوب پایدار و جامعی برای طبقه بندی سطح بالا که امکان تشخیص روابط بین گونه ها و توصیف گونه های جدید را فراهم کند، وجود ندارد. زمانی که برگویست به عنوان استاد تمام (پرفسور) در دانشگاه اوکلند منصوب شد، اولین زنی بود که به این مقام در این دانشگاه دست می یافت. برگویست به همراه مری ای. سینکلر مقاله مهمی با عنوان «ریخت شناسی و رفتار لاروهای برخی اسفنج های بین جزرومدی» را برای مجله نیوزیلندی تحقیقات دریایی و آب شیرین نوشت که در ۲۰ اکتبر ۱۹۶۷ منتشر شد. از دانشجویان برجسته او می توان به میشل کلی-بورجز و جین فرومونت اشاره کرد. جوا
یز و افتخارات. در سال ۱۹۷۹، دانشگاه اوکلند بر اساس ۲۸ مقاله علمی ارائه شده، مدرک دکترای علوم را به برگویست اعطا کرد. او در سال ۱۹۸۲ به عنوان عضو انجمن سلطنتی نیوزیلند انتخاب شد و در سال ۱۹۸۹ مدال یادبود هکتور را از این انجمن دریافت کرد. در تشریفات سال نو ۱۹۹۴، به پاس خدماتش به علم، به عنوان بانوی فرمانده امپراتوری بریتانیا (DBE) منصوب شد. همسرش پیتر برگویست نیز در سال ۲۰۱۲ به پاس خدمات به علم، به عنوان افسر نشان شایستگی نیوزیلند (ONZM) منصوب شد. پاتریشیا برگویست با دستاوردهای علمی برجسته اش در زمینه طبقه بندی اسفنج های دریایی، میراث ماندگاری از خود به جای گذاشت. به پاس خدمات ارزشمند او، گونه های متعددی از اسفنج ها به نام او نامگذاری شده اند که از آن جمله می توان به موارد زیر اشاره کرد: در سال ۲۰۱۷، انجمن سلطنتی نیوزیلند (Te Apārangi) برگویست را به عنوان یکی از «۱۵۰ زن در ۱۵۰ کلمه» در پروژه ای ویژه برای معرفی زنان برجسته علمی انتخاب کرد. این انتخاب نشان دهنده تأثیر عمیق او بر علوم دریایی و طبقه بندی جانوری در نیوزیلند و جهان است. نامگذاری این گونه های جدید نه تنها یادبودی از تلاش های علمی برگویست محسوب می شود،
بلکه گواهی است بر جایگاه والای او در جامعه علمی بین المللی. روش های طبقه بندی و مطالعات سیستماتیک او همچنان به عنوان مرجع در تحقیقات مربوط به اسفنج های دریایی مورد استفاده قرار می گیرد.
فلورنس سیموندز (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل کانادا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
کاریسا نورستن (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل کانادا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره شده است.
کریسی اسکورفیلد (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل کانادا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
فنسی برمودس (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اسپانیایی تبار اهل کانادا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
پیپر لوگان (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل کانادا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره شده است.
کیارا واردلی (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل کانادا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
تیلور پری (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل کانادا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
شالایا والنسوئلا (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل کانادا است.. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره شده است.
قانون اساسی موقت ۲۰۲۵ سوریه با عنوان رسمی اعلامیه قانون اساسی جمهوری عربی سوریه ()، قانون اساسی موقت سوریه برای یک دوره انتقالی پنج ساله است که توسط رئیس جمهور سوریه، احمد الشرع، تصویب شده است. پس از سقوط رژیم اسد در ۸ دسامبر ۲۰۲۴، حسن عبدالغنی، سخنگوی فرماندهی عملیات نظامی، از لغو قانون اساسی ۲۰۱۲ سوریه بعثی خبر داد. سپس الشرع، اعلام کرد که «اعلامیه قانون اساسی» را به عنوان یک چارچوب قانونی تا زمان ایجاد قانون اساسی جدید، صادر خواهد کرد. در ۲ مارس ۲۰۲۵، او کمیته ای را برای پیش نویس اعلامیه قانون اساسی جدید برای نظارت بر دوره انتقالی کشور تشکیل داد و در ۱۳ مارس، قانون اساسی موقت را امضا کرد که به مدت پنج سال، معتبر خواهد بود. اصلاحات قانون اساسی، در بحبوحه بی ثباتی مداوم، از جمله تهدیدات تجزیه کشور توسط بقایای نیروهای حامی اسد، شبه نظامیان دروزی و تهاجم نظامی اسرائیل، تنش های فرقه ای و کشتار جمعی در مناطق علوی نشین صورت گرفت، همچنان که تحریم های بین المللی ناشی از جنگ داخلی سوریه، حفظ شده است. نمای کلی. این قانون اساسی، نظام ریاستی را با قدرت اجرایی در دست رئیس جمهور که وزیران را منصوب می کند، بدون وجود پست ن
خست وزیری، تعیین کرده است. این قانون اساسی، با حفظ آزادی عقیده و بیان، احکام اسلام را به عنوان منبع اصلی قانون، در نظر گرفته است. مجلس خلق برای نظارت بر تدوین قانون اساسی دائمی جدید، به عنوان مجلس موقت در دوره انتقالی پنج ساله، همچنان حفظ شده است. رئیس جمهور، یک سوم اعضای مجلس خلق را انتخاب می کند و قضات را در دادگاه قانون اساسی، بدون نیاز به تأیید مجلس، منصوب می کند. دو سوم باقی مانده از طریق کمیسیون هایی انتخاب می شوند که توسط کمیته تعیین شده توسط رئیس جمهور، نظارت می شود. این قانون اساسی، برخی از عناصر قبلی خود را حفظ کرده است، از جمله الزام مسلمان بودن رئیس جمهور و اینکه فقه اسلامی به عنوان پایه اصلی قانون گذاری عمل کند. قانون اساسی، وعده برابری را برای همه شهروندان بدون توجه به پیشینه های جمعیتی و مذهبی داده است. نیروهای مسلح فعلی سوریه به عنوان یک نهاد ملی حرفه ای تعیین شده اند و گروه های مسلح غیرمجاز را از حضور در کشور، منع می کند. همچنین حمایت عمومی از رژیم سابق اسد، جرم انگاری شده است. قانون اساسی، پرچم اصلی استقلال ۱:۲ را به عنوان پرچم اصلی تعیین کرد. با این حال، متن نهایی در نهایت نسبت ۲:۳ را حفظ ک
آلکسا چانگ (؛ زادهٔ ) مدل، مجری تلویزیون، روزنامه نگار و کارآفرین اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۹۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. چانگ در سن نوجوانی پس از اینکه توسط یک بنگاه مدلینگ در جشنواره ردینگ و لیدز کشف شد، وارد دنیای مدلینگ شد. او برای برندهایی مانند ویوین وست وود، استلا مک کارتنی و میو میو مدلینگ و تبلیغ کرده است، همچنین چهره برندهایی همچون پپه جینز، لاکست)، دی کی ان وای جینز، تامی هایلفیگر و لونشان بوده است. در سال ۲۰۰۶، چانگ به مجری مشترک برنامه موسیقی «پاپ ورلد» از کانال ۴ تبدیل شد که به دلیل سبک مصاحبه های بی پروایانه و بی رحمانه اش معروف بود. در سال ۲۰۰۷، او مجری یک برنامه موسیقی صبحگاهی کانال ۴ به نام «"فرشلی اسکویز"» شد. همان سال، چانگ انگلستان را ترک کرد تا حرفه خود را در آمریکا دنبال کند، جایی که مجری برنامه «"ایتس آن ویث آلکسا چانگ"» برای ام تی وی شد. این برنامه در دسامبر ۲۰۰۹ لغو شد. او در سال ۲۰۱۰ به انگلستان بازگشت و مجری برنامه گفتگومحور بریتانیایی «"گانزو ویث آلکسا چانگ"» برای ام تی وی را آغاز کرد، برنامه ای که پیش از آن زین لو مجری اش بود. آلکسا چانگ در سال ۲۰۲۰، به عنوان مجری م
شترک به تن فرانس از برنامه «"نکست این فشن"» در نتفلیکس که یک رقابت مد بود پیوست؛ این برنامه پس از یک فصل لغو شد و بعدها با مدل مشهور جیجی حدید که جایگزین چونگ شد، دوباره احیا گردید. آلکسا چانگ به دلیل سبک مد خود شناخته شده است. او به عنوان «آن دختره قرن ۲۱» و «یک پیش الگوی تأثیرگذار» توصیف شده است. در ژانویه ۲۰۱۰، برند مولبری کیفی به نام «آلکسا» را معرفی کرد که نام و طراحی آن الهام گرفته از او بود. آلکسا چانگ سه جایزه شیک پوشی بریتانیا را در جوایز مد که توسط شورای مد بریتانیا برگزار می شود، برنده شده است. در سال ۲۰۱۳، او کتابی به نام "آن" نوشت که مجموعه ای از نوشته ها، نقاشی ها و عکس های شخصی اش بود. برند مد او به نام آلکسا چانگ که به صورت ALEXACHUNG نوشته می شود، در ماه مه ۲۰۱۷ راه اندازی شد و در سال ۲۰۲۲ بسته شد. زندگی اولیه. آلکسا چانگ در وینچستر همپشر انگلستان به دنیا آمد و کوچک ترین فرزند از چهار کودک بود. او در پریوت نزدیک به وینچستر بزرگ شد. مادرش جیلین و پدرش فیلیپ چانگ نام داشتند. پدر او که یک طراح گرافیک است، از طریق سه نیای خود تبار چینی و از یک نیای دیگر تبار انگلیسی داشت، در حالی که مادرش، که خان
ه دار بود، تبار انگلیسی داشت. while her mother, a housewife, is English. در دوران کودکی، او دوره هایی از سوارکاری و باله را گذراند. آلکسا چانگ گفته است که برنامه تلویزیونی «"شو لباس"» از بی بی سی وان عامل علاقه مند شدنش به دنیای مد در دوران کودکی بود. آلکسا چانگ در مدرسه دولتی پرینز در مقطع دبیرستان تحصیل کرد و در کالج پیتر سایموندز وینچستر دوره های تحصیلی پیشرفته را گذراند. او به کینگز کالج لندن برای تحصیل در رشته زبان انگلیسی و به کالج هنر چلسی برای تحصیل در رشته هنر رفت اما در سن ۱۶ سالگی در جشنواره ردینگ و لیدز توسط یک بنگاه مدلینگ کشف شد و پیش از اینکه وارد دانشگاه شود، وارد دنیای مدلینگ شد. زندگی شخصی. آلکسا چانگ از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶ سه سال و نیم با عکاس مد دیوید تیتلو که ۲۰ سال از او بزرگ تر بود، زندگی کرد. او از ژوئیه ۲۰۰۷ تا ژوئیه ۲۰۱۱ در رابطه ای چهار ساله با الکس ترنر، خواننده گروه آرکتیک مانکیز بود؛ آنها با هم در لندن زندگی می کردند و بعدها به نیویورک نقل مکان کردند، جایی که آلکسا چانگ آپارتمانی در ایست ویلیج، منهتن خرید. در یک مصاحبه در سال ۲۰۱۳، آلکسا چانگ بیان کرد که ترنر همچنان «بهترین دوست» او
باقی مانده است. این زوج سابق چندین بار در سال ۲۰۱۴ با هم دیده شدند. او از سال ۲۰۱۵ تا اوایل ۲۰۱۷ با بازیگر سوئدی الکساندر اسکاشگورد در رابطه بود. در سال ۲۰۱۶، او به لندن بازگشت تا برند لباس خود را راه اندازی کند. در یک پست اینستاگرامی در ۲۸ ژوئیه ۲۰۲۰، آلکسا چانگ از تشخیص بیماری آندومتریوز خود خبر داد و از افزایش آگاهی در مورد این اختلال حمایت کرد. در ماه مه ۲۰۲۴، گزارش هایی منتشر شد که آلکسا چانگ به بازیگر تام استاریج نامزد شده است.
لورن دویل (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
کایلا کنت (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
کریستی کرشی (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
آریانا رمزی (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
نایا تاپر (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
الینا اولسن (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
سامی سالیوان (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
سارا لیوی (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
تاریخ حضور یهودیان در هلند عمدتاً به اواخر قرن شانزدهم و قرن هفدهم میلادی بازمی گردد؛ زمانی که یهودیان سِفاردی از پرتغال و اسپانیا به آمستردام و چند شهر دیگر هلند مهاجرت کردند. دلیل این مهاجرت، موقعیت ویژه هلند به عنوان یکی از معدود کشورهای برخوردار از تحمل مذهبی در آن دوران بود. از آنجا که یهودیان پرتغالی برای دهه ها تحت نظارت مذهبی خاخام ها زندگی نکرده بودند، نسل نخست آن ها که می خواستند دوباره به دین نیاکان خود بازگردند، نیاز به آموزش رسمی در باورها و مناسک یهودی داشتند. این شرایط با وضعیت یهودیان اشکنازی (از اروپای مرکزی) تفاوت داشت، چون آن ها با وجود آزار و تبعیض، در جوامع سازمان یافته مذهبی زندگی می کردند. در قرن هفدهم، آمستردام به دلیل اهمیتش در زندگی یهودی، به «اورشلیم هلند» شهرت یافت. در میانه همان سده، یهودیان اشکنازی از اروپای مرکزی و شرقی نیز به هلند مهاجرت کردند. هر دو گروه به دنبال آزادی مذهبی و برای فرار از آزار و اذیت به هلند آمدند، جایی که می توانستند به طور علنی و آزاد، در جوامع مستقل یهودی و تحت نظارت خاخام ها زندگی کنند. همچنین، فرصت های اقتصادی در هلند که در آن زمان یکی از مراکز اصلی بازر
گانی جهانی بود، عامل مهم دیگری در جذب آن ها به شمار می رفت. هلند زمانی بخشی از امپراتوری اسپانیا و ارثیه بورگوندی کارل پنجم بود. در سال ۱۵۸۱، جمهوری هلند استقلال خود را از اسپانیای کاتولیک اعلام کرد و جنگ هشتادساله آغاز شد. یکی از انگیزه های اصلی استقلال، امکان عمل به دین پروتستان بود، که در اسپانیا تحت فشار تفتیش عقاید اسپانیایی قرار داشت. تحمل مذهبی یا آزادی وجدان، یکی از اصول بنیادین دولت تازه استقلال یافته بود. یهودیان پرتغالی، با عنوان «عبرانیان ملت پرتغال»، به طور قومی خود را پرتغالی می دانستند و در دوره مدرن اولیه نسبت به یهودیان اشکنازی موضعی دوگانه داشتند. از اواخر قرن هفدهم، هم زمان با کاهش رونق تجارت هلند بر اثر جنگ های انگلستان و هلند، جمعیت و موقعیت اجتماعی-اقتصادی یهودیان پرتغالی رو به افول گذاشت. در همین زمان، جمعیت اشکنازی ها به سرعت افزایش یافت و از آن زمان تاکنون از نظر عددی غالب بوده اند. با پایان جمهوری هلند، در دوره جمهوری باتاو (متأثر از فرانسه)، در سال ۱۷۹۶، رهایی یهودیان انجام شد و آن ها شهروند کامل شدند. در دوره سلطنتی که با حمایت ناپلئون بناپارت تشکیل شد، شاه ناپلئون سوم تمام اختیارا
ت تنبیهی رهبران جامعه یهودی، موسوم به "پارناسان"، را لغو کرد و آن ها را به مقام هایی دولتی تبدیل نمود. در دوران اشغال نازی ها در جنگ جهانی دوم، هولوکاست در هلند بسیار شدید بود؛ حدود ۷۵٪ از جمعیت یهودی کشور به اردوگاه های کار اجباری آلمان نازی و اردوگاه های مرگ فرستاده شدند. شناخته شده ترین قربانی این دوره آنه فرانک است که خانواده یهودی آلمانی اش به آمستردام گریخته بودند. موزه پیشینه یهودیان در آمستردام، که در ساختمانی که پیش تر کنیسه بود قرار دارد، مجموعه ای بزرگ از تاریخ یهودیان در هلند را در خود جای داده است. از اواخر قرن بیستم، مکان های عمومی رسمی برای یادبود هولوکاست در هلند تأسیس شده اند؛ از جمله موزه ملی هولوکاست هلند که در سال ۲۰۲۴ توسط پادشاه هلند گشایش یافت. پیش از جمهوری هلند. احتمالاً نخستین یهودیان در دوران تصرف رومی ها، در آغاز عصر میلادی وارد منطقه «سرزمین های پست» (بلژیک و هلند کنونی) شدند. اطلاعات اندکی دربارهٔ این ساکنان اولیه در دست است و به نظر می رسد که تعدادشان کم بوده است. برای مدتی، حضور یهودیان تنها به چند خانواده پراکنده و جوامع کوچک محدود می شد. اسناد معتبر تاریخی از قرن دوازدهم میلا
دی در دست است که نشان می دهد یهودیان در این منطقه مورد آزار قرار می گرفتند و به طور مکرر اخراج می شدند. منابع قرن یازدهم و دوازدهم به مناظره های رسمی میان مسیحیان و یهودیان اشاره دارند که در آن ها تلاش می شد یهودیان به پذیرش مسیحیت ترغیب شوند. شواهدی از حضور آنان در مناطق دیگر این سرزمین در زمان های پیش تر نیز وجود دارد، به ویژه پس از اخراج آن ها از فرانسه در سال ۱۳۲۱ و آزار و اذیت در کنتی هنو و استان های کرانه راین. نخستین یهودیان در استان خلدرلاند در سال ۱۳۲۵ گزارش شده اند. سکونت یهودیان در نیمیخن (قدیمی ترین سکونتگاه)، دوس بورخ، زوتفن و آرنهم از سال ۱۴۰۴ به ثبت رسیده است. از قرن سیزدهم، منابعی وجود دارد که نشان می دهد یهودیان در مناطقی مانند برابانت و لیمبورخ، به ویژه در شهرهایی چون بروکسل، لوون، تینه ن و خیابان یهودیان ماستریخت (با املا: Jodenstraat (Maastricht)) از سال ۱۲۹۵ میلادی زندگی می کرده اند. منابعی از قرن چهاردهم نیز به حضور یهودیان در شهرهای آنتورپ، مشلن و شمال خلدر اشاره دارند. میان سال های ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۱، مرگ سیاه سراسر اروپا را درنوردید. این فاجعه به موج جدیدی از یهودستیزی در قرون وسطی دامن زد.
یهودیان متهم شدند که عامل این بیماری هستند و چاه ها و منابع آب را برای مسیحیان مسموم کرده اند. تواریخ قرون وسطی، مانند نوشته های رادالفوس د ریو (درگذشته حدود ۱۴۰۳) از تونگرن، به قتل یهودیان در برابانت و زوله به دلیل اتهام انتشار طاعون اشاره دارند. این اتهامات در کنار تهمت های سنتی مانند تهمت خون قرار گرفتند — اتهاماتی چون سوراخ کردن نان مقدس (هاستل) و کشتن کودکان مسیحی برای استفاده از خون آنان در پسح یهودی. این اتهامات منجر به پوگروم هایی شد که طی آن، جوامع یهودی به طور کامل یا جزئی قتل عام یا تبعید شدند. در مه ۱۳۷۰، شش یهودی در بروکسل به اتهام سرقت و بی احترامی به نان مقدس زنده زنده سوزانده شدند. همچنین مدارکی دربارهٔ توهین و آزار یهودیان در شهرهایی مانند زوتفن، دونتر و اوترخت وجود دارد، به دلیل اتهام بی حرمتی به نان مقدس. در پی این حملات، بسیاری از یهودیان کشته شدند و بازماندگان از منطقه اخراج شدند. در سال ۱۳۴۹، دوک خلدرلاند با مجوز لودویگ چهارم، امپراتور مقدس روم از امپراتوری مقدس روم اجازه یافت تا یهودیان را در قلمرو خود بپذیرد. یهودیان در آنجا خدمات ارائه می دادند، مالیات می پرداختند و تحت حمایت قانون ب