Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یکی از ۱۱ بازمانده این حمله بود و برای نجات جان خود، به مدت هشت ساعت زیر اجساد کشته شدگان پنهان شد. رافائل مشاهدات خود از این حمله را در یک سخنرانی در شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد بیان کرد. فعالیت حرفه ای. در ۱۹ نوامبر ۲۰۲۴، اجرای رافائل برای فصل یازدهم برنامه HaKokhav HaBa که نماینده اسرائیل در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۲۵ انتخاب می کند، پخش شد، او آهنگ "Anyone" از دمی لواتو را اجرا کرد که موفق به راهیابی به مرحله بعدی با امتیاز ۹۸ درصدی شد. رافائل توانست به فینال برنامه در تاریخ ۲۲ ژانویه ۲۰۲۵ راه یابد. او آهنگ های "نوشته روی دیوار" و "ملکه رقصان" را اجرا کرد. وی اجرای خود را به قربانیان حمله به جشنواره موسیقی نوا تقدیم کرد. او برنده فصل یازدهم HaKokhav HaBa شد و نماینده اسرائیل در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۲۵ با رانهٔ «روزی تازه خواهد آمد» بود و توانست به جایگاه دوم این رقابت دست پیدا کند.
لورا تورن (انگلیسی: Laura Thorn; ، زادهٔ ۲۰ ژانویهٔ ۲۰۰۰) خواننده و آموزگار موسیقی اهل لوکزامبورگ است. او نمایندهٔ کشور لوکزامبورگ در یوروویژن ۲۰۲۵ با ترانه ای به نام «La poupée monte le son» است.
نیروی هوایی چهارم () یک نیروی هوایی شماره دار از فرماندهی ذخیره نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا است، که ستاد مرکزی آن در پایگاه هوایی مارس جوینت ایر ریسرو، کالیفرنیا قرار دارد. نیروی هوایی چهارم فعالیت ها را هدایت و بر آموزش بیش از ۳۰ هزار پرسنل ذخیره نیروی هوایی نظارت می کند. در صورت فراخوانده شدن به خدمت فعال، واحدهای ذخیره آماده نیروی هوایی چهارم به فرماندهی تحرک هوایی، فرماندهی آموزش و تمرین هوایی و نیروهای هوایی اقیانوس آرام اختصاص داده می شوند. چندین پایگاه هوایی با نیروی هوایی چهارم مرتبط هستند. نیروی هوایی چهارم، یکی از ۴ نیروی هوایی شماره گذاری شده اولیه قبل از جنگ جهانی دوم بود، که در تاریخ ۱۸ دسامبر ۱۹۴۰ در پایگاه هوایی مارس، کالیفرنیا با مأموریت دفاع هوایی از مناطق جنوب غربی و غرب ایالات متحده فعال شد. در طول جنگ، مأموریت اصلی این نیرو، سازماندهی و آموزش واحدهای رزمی، قبل از اعزام آنها به نیروهای هوایی رزمی خارج از کشور بود.
میراکبرحسینی (زادهٔ ۱۳۸۱ در مرند ساکن تبریز، آذربایجان شرقی) فعال مدنی ایرانی است که به دلیل فعالیت های مسالمت آمیز، حمایت از خانواده های دادخواه و حضور در اعتراضات با لباس ارتشی و اعتراض به سرکوب های دولتی بازداشت و زندانی شده است. زندگی نامه. او در دوران خدمت سربازی اش در ارتش جمهوری اسلامی، در واکنش به سرکوب اعتراضات آبان ۱۳۹۸ مورد تهدید، بازداشت و شکنجه قرار گرفت. به گفته منابع حقوق بشری، وی چندین ماه در سلول انفرادی نگهداری شده و تحت فشار برای اعتراف بوده است. وی درسال های ۱۴۰۳ و ۱۴۰۱ همچنین بازداشت شده و محکوم شده است به دلیل حضور در مراسم چهلم ایلار حقی و حمایت از مردم و اعتراض به سرکوب بازداشت شده بود و ی متولد ۱۳۸۱/۰۲/۱۳است و اورا نزدیکان و دوستای وی می گفتند که او از هیچ چیزی هراسی نداشت و حرف هایش را همه جا میزد تو خیابان ها و توی جمع و ترسی در او دیده نمیشد و او می گفت که من روزی میمیرم اما میخواهم باشرافت بمیرم نه آدم ترسو و حقیر و من برای وطنم خواهم جنگید و با عزت میمیرم و به خاک سپرده می شوم در راه وطن او به کل تنهایی جنگید حتی کسی از مردم اورا حمایت نمی کردند یا کسانی که مخالف این حکومت بودند
حمایتی از هیچ سو نداشت ولی او باز همچنان پرقدرت به فعالیت هایش ادامه می دهد و هراسی ندارد حتی بسیجیان و یا کسانی که وابسته به حکومت بودند در اطراف آنها و اورا میدیدن راهشان را کج کرده و سریع رد میشدن و از وی به شدت ترس داشتند و او بالای ۱۵ بار به اداره اطلاعات احضار شده بود ولی او نمی ترسید و به فعالیت هایش باز ادامه می داد او سربازی بود قدرتمند و شجاع و باهوش که در اعتراضات کنار مردم بود و در همه جا او یک سرباز شجاع و دلیر وطن است که خیلی ها اورا نادیده گرفتند اما او یک چیز میگفت من برای خاک و وطنم وانتقام خون شهیدان راه آزادی میجنگم از کسی توقعی نداشته و نخواهم داشت.. فعالیت های مدنی. میراکبر حسینی در مراسم یادبود کشته شدگان اعتراضات آبان و در حمایت از خانواده های دادخواه شرکت کرده است. همچنین در اعتراضات پس از مرگ آیلار حقی در تبریز نیز حضوری فعال داشته است. بازداشت و فشار امنیتی. در آبان ۱۴۰۲، توسط اداره اطلاعات تبریز احضار و بازداشت شد. منابع مستقل گزارش داده اند که وی تحت فشار و تهدید به قتل قرار داشته و به اتهام «تبلیغ علیه نظام» در زندان مرکزی تبریز نگهداری می شود.وی همچنین از مادران دادخواه آبان ۹۸ و
مردم بازداشت شده و همچنین در سال ۱۴۰۳بار دیگر بخاطر حمایت از مادران دادخواه و مردم بازداشت می شود و در تاریخ 1403/08/25آزاد می شود... وی درسال ۱۳۹۹ و ۱۴۰۱ و ۱۴۰۳ بازداشت شده و در هرکدام به ۱سال حبس محکوم شده و ازجمله مزار آیلار حقی(چهلم آیلار حقی) و حمایت از مادران دادخواه و کشته شدگان اعتراضات ۱۳۹۸ و ۹۶ و ۱۴۰۱ احضار و بازداشت شده است واکنش ها. سازمان های حقوق بشری و از جمله هرانا و عفو بین الملل، خواستار آزادی او و سایر زندانیان سیاسی شده اند.
الکس کارپ (به انگلیسی: Alex Karp) با نام کامل الکساندر کایدمن کارپ (Alexander Caedmon Karp)، زادهٔ ۲ اکتبر ۱۹۶۷ در نیویورک، کارآفرین و مدیرعامل آمریکایی است که به عنوان یکی از بنیان گذاران و مدیرعامل شرکت فناوری پالانتیر تکنولوژیز(Palantir Technologies) شناخته می شود. زندگی نامه. کارپ در نیویورک به دنیا آمد و در فیلادلفیا بزرگ شد. پدرش رابرت کارپ، متخصص اطفال یهودی، و مادرش لیا کارپ، هنرمندی آفریقایی-آمریکایی بود. او از کودکی با اختلال خوانش پریشی (دیسلکسی) مواجه بود. تحصیلات. کارپ در سال ۱۹۸۹ مدرک کارشناسی فلسفه را از کالج هاورفورد دریافت کرد. سپس در سال ۱۹۹۲ مدرک دکترای حقوق (JD) را از دانشگاه استنفورد گرفت، جایی که با پیتر تیل، یکی از بنیان گذاران پی پال، آشنا شد. در ادامه، در سال ۲۰۰۲ دکترای خود را در نظریه اجتماعی نئوکلاسیک از دانشگاه گوته فرانکفورت دریافت کرد. فعالیت های حرفه ای. پس از پایان تحصیلات، کارپ به عنوان پژوهشگر در مؤسسه زیگموند فروید در فرانکفورت فعالیت کرد. او با استفاده از ارثیه ای که از پدربزرگش به دست آورد، در استارتاپ ها و بازار سهام سرمایه گذاری کرد و موفقیت هایی کسب کرد. این موفقیت ها
منجر به تأسیس شرکت مدیریت سرمایه گذاری Caedmon Group در لندن شد که به مدیریت سرمایه افراد ثروتمند می پرداخت. پالانتیر تکنولوژیز. در سال ۲۰۰۳، کارپ به همراه پیتر تیل، جو لونسدیل، استیفن کوهن و ناتان گتینگز، شرکت پالانتیر تکنولوژیز را تأسیس کرد. این شرکت در زمینه تحلیل داده های کلان فعالیت می کند و محصولات آن در حوزه های دفاعی، اطلاعاتی و تجاری مورد استفاده قرار می گیرد. از جمله مشتریان پالانتیر می توان به سازمان های اطلاعاتی ایالات متحده، وزارت دفاع آمریکا، و شرکت هایی مانند ایرباس و مرسدس بنز اشاره کرد. دیدگاه ها و سبک رهبری. کارپ به عنوان فردی با دیدگاه های مترقی و سوسیالیستی شناخته می شود. او از همکاری شرکت های فناوری با دولت ها حمایت می کند و معتقد است که این همکاری ها باید در راستای حفظ دموکراسی و امنیت ملی باشد. کارپ همچنین به حفظ حریم خصوصی اهمیت می دهد و تأکید دارد که فناوری باید در خدمت جامعه باشد. زندگی شخصی. کارپ از سال ۲۰۲۳ در لیختن اشتاین زندگی می کند. او به فعالیت های ورزشی مانند اسکی و صحرانوردی علاقه مند است و به سبک زندگی سالم اهمیت می دهد. آثار. در سال ۲۰۲۵، کارپ کتابی با عنوان «جمهوری فناورا
نه» منتشر کرد که در آن به بررسی نقش فناوری در جامعه و تأثیر آن بر دموکراسی پرداخته است.
آنیکا نویر (نام پیشین: بیسل؛ زادهٔ ۱۱ ژوئن ۲۰۰۰) یک ورزشکار هندبال اهل آلمان است. او بیشتر به عنوان همسر مانوئل نویر، دروازه بان تیم ملی فوتبال آلمان و باشگاه بایرن مونیخ، شناخته می شود. آنیکا نویر خود به صورت حرفه ای در پست وینگر چپ در بوندس لیگا ۲ هندبال بازی می کرد، اما پس از ازدواج و تولد فرزندش، فعالیت حرفه ای خود در این رشته را متوقف کرده یا در آن وقفه ایجاد کرده است. زندگی شخصی و پیشینه. آنیکا بیسل در ۱۱ ژوئن ۲۰۰۰ متولد شد و شهروند آلمان است. او قدی معادل ۱۷۴ سانتی متر دارد. پدر او رئیس هیئت نظارت باشگاه هندبال HC ارلانگن است و نام مادرش اوته بیسل ذکر شده است. علاقه و پیشینه خانوادگی او به ورزش هندبال از طریق فعالیت های پدرش مشهود است. هویت عمومی آنیکا تا حد زیادی تحت تأثیر رابطه اش با مانوئل نویر قرار گرفته و پس از ازدواج، نام خانوادگی خود را به نویر تغییر داد. با این حال، او پیش از این رابطه نیز به صورت حرفه ای هندبال بازی می کرد و دارای مسیر شغلی مستقلی در این رشته است. حرفه ورزشی (هندبال). آنیکا نویر به عنوان یک بازیکن هندبال حرفه ای در پست وینگر چپ فعالیت می کرد. او پیش از این در بوندس لیگا ۲ هندب
ال برای تیم SG H2Ku هرنبرگ بازی کرده است. در آوریل ۲۰۲۱، او به تیم اس وی ۱۹۲۷ رگنسبورگ پیوست که در بوندس لیگا ۲ هندبال بانوان فعالیت دارد و به "بانوان بانکر" شهرت دارند. او در این تیم پیراهن شماره ۳ را بر تن می کرد. مسیر حرفه ای آنیکا با چالش هایی از جمله مصدومیت همراه بوده است. در مارس ۲۰۲۱، او از درد شدید در پای چپ رنج می برد که ناشی از فتق دیسک و گیر افتادن عصب سیاتیک تشخیص داده شد. این مصدومیت نیاز به جراحی داشت که در فوریه ۲۰۲۲ انجام شد. پس از یک دوره توان بخشی، او در آگوست همان سال تمرینات خود را از سر گرفت. آنیکا نویر در فصل ۲۰۲۳/۲۴ به دلیل بارداری و سپس تولد فرزندش، در مسابقات شرکت نکرد. در مه ۲۰۲۵، گزارش ها حاکی از آن بود که او در سن ۲۴ سالگی تصمیم به کناره گیری یا ایجاد وقفه در هندبال حرفه ای گرفته است تا بر فرزندپروری و زندگی خانوادگی تمرکز کند. او این تصمیم را دشوار خوانده و اشاره کرده است که نیاز به زمان بیشتری برای پسرش دارد. رابطه با مانوئل نویر. رابطه آنیکا بیسل و مانوئل نویر برای اولین بار در اوایل سال ۲۰۲۰ به صورت عمومی گزارش شد، اگرچه هرگز به طور رسمی توسط طرفین تأیید نشد. گزارش ها در مه ۲۰
۲۰ نشان می داد که این دو برای چند ماه در ارتباط بوده اند. آن ها در رویدادهای عمومی مختلفی مانند اکتبرفست ۲۰۲۲ و مسابقات فوتبال مانوئل نویر، از جمله بازی های یورو ۲۰۲۴، در کنار یکدیگر دیده شده اند. اختلاف سنی قابل توجهی بین این دو وجود دارد؛ مانوئل نویر ۱۴ یا ۱۵ سال از آنیکا بزرگتر است. شایعات مربوط به نامزدی آن ها در اواخر سپتامبر ۲۰۲۳ منتشر شد. این زوج در نهایت در ۱۲ نوامبر ۲۰۲۳ در یک مراسم بسیار خصوصی در تالار شهر نزدیک دریاچه تگرن زی ازدواج کردند. این مراسم کوچک با حضور تنها حدود ۲۰ مهمان برگزار شد و خبر آن به سرعت منتشر شد، به ویژه پس از اینکه آنیکا نام خانوادگی خود را در شبکه های اجتماعی به "نویر" تغییر داد. این دومین ازدواج مانوئل نویر پس از جدایی و طلاق از همسر اولش، نینا وایس، در سال های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰ بود. زندگی خانوادگی. در اواخر سال ۲۰۲۳، همزمان با گزارش های ازدواج آنیکا و مانوئل نویر، اخباری مبنی بر بارداری آنیکا نیز منتشر شد. در ۱۴ مارس ۲۰۲۴، اولین فرزند این زوج، پسری به نام لوکا، متولد شد. توماس توخل، سرمربی بایرن مونیخ، صحت این خبر را تأیید کرد و مانوئل نویر نیز بعدها با انتشار عکس و اظهارنظر عموم
ی، این موضوع را تأیید کرد. پس از تولد فرزندشان، آنیکا تصمیم گرفت تا فعالیت حرفه ای خود در هندبال را متوقف کند تا بر روی فرزندپروری و مراقبت از لوکا تمرکز کند. پروفایل عمومی و توجه رسانه ای. از زمانی که گزارش ها درباره رابطه آنیکا بیسل و مانوئل نویر در اوایل سال ۲۰۲۰ منتشر شد، آنیکا مورد توجه قابل توجه رسانه ها و عموم قرار گرفت. او پس از انتشار اولیه اخبار، بنا بر گزارش ها، حساب های خود در تمام شبکه های اجتماعی را غیرفعال کرد، اما اکنون حساب اینستاگرام او فعال اما در حالت خصوصی قرار دارد. تغییر نام کاربری او در اینستاگرام به "Anika Neuer" یکی از نشانه هایی بود که خبر ازدواج او و مانوئل نویر را به اطلاع عموم رساند. آن ها در ادامه در رویدادهای عمومی مختلفی در کنار یکدیگر ظاهر شدند، از جمله اکتبرفست ۲۰۲۲ و مسابقات مانوئل نویر، مانند بازی های یورو ۲۰۲۴.3 رسانه ها در پوشش رابطه این زوج بر جنبه های مختلفی مانند اختلاف سنی و زمان آغاز رابطه نسبت به ازدواج قبلی مانوئل نویر, تمرکز کرده اند. برخی گزارش ها نیز به شباهت ظاهری آنیکا با همسر اول نویر اشاره داشته اند. این توجه رسانه ای که به دلیل رابطه اش با یک چهره مشهور به
آنیکا معطوف شده، چالش های حفظ حریم خصوصی و مدیریت تصویر عمومی را برای شرکای افراد مشهور برجسته می سازد.
وزارت اطلاعات و فرهنگ () یکی از سازمان های دولتی کویت است که جزئی از کابینه این کشور محسوب می شود. وزیر فعلی این وزارتخانه عبدالرحمان بداح المطیری است. این وزارتخانه در سال ۱۹۷۹ با فرمانی از سوی شیخ جابر احمد الصباح، امیر کویت، تأسیس شد. این وزارتخانه مسئولیت سیاست گذاری رسانه ای، فکری و فرهنگی را بر عهده دارد و در حمایت از هنر مشارکت می کند. وزارت اطلاعات همچنین به امور گردشگری و آثار باستانی نیز رسیدگی می کند. تاریخچه. سال ۱۹۵۴ شاهد آغاز جنبش رسانه ای کویت بود. روزنامه رسمی تأسیس شد و اندکی پس از صدور، به همراه چاپخانه هایش به اداره چاپ و انتشارات که در سال ۱۹۵۵ تأسیس شده بود و شیخ صباح الاحمد ریاست آن را بر عهده داشت، پیوست. در آغاز سال ۱۹۶۲، ادارات دولتی به وزارتخانه تبدیل شدند. نام رسمی اداره انتشارات و انتشارات دولتی «وزارت ارشاد و اخبار» شد و اداره رادیو و تلویزیون نیز به آن سپرده شد. تلویزیون کویت از سال ۱۹۶۱ با گام های سریع و رو به رشدی آغاز به کار کرد. در آن زمان وزارت ارشاد و اخبار مسئولیت پخش برنامه های تلویزیونی را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۶۹، کویت یک ایستگاه پخش تلویزیونی در دبی با نام «تلویزیون ک
ویت از دبی» تأسیس کرد. فهرست وزیران. منابع:
جوآنا مالویتس (به انگلیسی: Joana Mallwitz؛ زاده ۲۳ سپتامبر ۱۹۸۶) رهبر ارکستر و پیانیست آلمانی است. زندگی نامه. مالویتز که در سال ۱۹۸۶ در هیلدسهایم متولد شد، از ۳ سالگی شروع به یادگیری ویولن و از ۵ سالگی شروع به یادگیری پیانو کرد. در سن ۱۴ سالگی، او شاگرد کریستا-ماریا هارتمن و کارل-هاینز کامرلینگ شد. او تحصیلات موسیقی خود را در مدرسه عالی موسیقی و تئاتر هانوفر ادامه داد، جایی که استادان رهبری ارکستر مانند مارتین براوس و ایجی اوئه بودند. در آنجا او تحصیلات پیانو را نزد کامرلینگ و برند گوتزکه ادامه داد. در سال ۲۰۰۴، او یک بورس تحصیلی رهبری ارکستر را از بنیاد بورسیه دانشگاهی آلمان دریافت کرد. در سال ۲۰۰۶، مالویتز به دعوت کورنلیوس مایستر، رئیس وقت ارکستر و تئاتر هایدلبرگ، به عنوان سرپرست خوانندگان ارکستر به کادر رهبری آن پیوست. در طول سومین ماه کار خود در هایدلبرگ، او اولین حضور حرفه ای خود را به عنوان رهبر ارکستر، در اولین شب اجرای جدید گروه، "مادام باترفلای" تجربه کرد. از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۱، او در هایدلبرگ به عنوان "کاپل مایستر دوم" و دستیار رئیس ارکستر کار کرد. در سال ۲۰۰۹، او دریافت کننده جایزه موسیقی پرتوریوس ب
ود. در ژوئیه ۲۰۱۳، مالویتز به عنوان رئیس تئاتر ارفورت انتخاب شد، اولین رهبر ارکستر زن که در تاریخ این مؤسسه به این سمت منصوب شد. او رسماً این سمت را در فصل ۲۰۱۴–۲۰۱۵ به عهده گرفت، که در آن زمان جوانترین رئیس یک خانه اپرای آلمانی بود. او دوران ریاست خود در ارفورت را در پایان فصل ۲۰۱۸–۲۰۱۷ به پایان رساند. در اکتبر ۲۰۱۷، تئاتر دولتی نورنبرگ مالویتز را به عنوان رئیس جدید خود اعلام کرد. او کارش را از فصل ۲۰۱۹–۲۰۱۸ به عنوان نخستین رهبر ارکستر زنی که به این سمت در نورنبرگ منصوب شده آغاز کرد. کار او در نورنبرگ شامل برپایی مجموعه ای از کنسرت های "اکسپدیشنز" برای معرفی آثار ارکسترال به مخاطبان بود. در اوت ۲۰۲۰، مالویتز اجرای نخست خود را در جشنواره سالزبورگ با اپرای همه زن ها اینگونه اند ("Così fan tutte") انجام داد. به این ترتیب او سومین رهبر زنی بود که تاکنون یک اجرای اپرا را در جشنواره سالزبورگ رهبری کرده است و همچنین نخستین رهبر زن که مستقیماً از قبل توسط جشنواره سالزبورگ برای یک اجرای اپرا تعیین شده بود. مالویتز در پایان فصل ۲۰۲۲–۲۰۲۳ از سمت خود به عنوان رئیس اشتاتس تئاتر نورنبرگ کناره گیری کرد. در آوریل ۲۰۲۴، اشتا
تس فیلارمونی نورنبرگ، ارکستر تئاتر اشتاتس نورنبرگ، مالویتز را به عنوان رهبر "افتخاری" خود برگزید، که اولین رهبر ارکستری بود که این عنوان را در تاریخ این ارکستر دریافت می کرد. مالویتز برای اولین بار رهبری مهمان ارکستر کنسرت برلین را در فصل ۲۰۲۰–۲۰۲۱ بر عهده گرفت. در اوت ۲۰۲۱، این ارکستر انتصاب مالویتز را به عنوان رهبر ارشد و مدیر هنری بعدی خود اعلام کرد که از فصل ۲۰۲۳–۲۰۲۴ با قرارداد اولیه پنج فصل آغاز شد. مالویتز اولین رهبر زن است که به عنوان رهبر ارشد ارکستر کنسرت برلین و اولین رهبر زن است که به عنوان رهبر ارشد در ارکسترهای برلین منصوب شده است. مالویتز با سیمون بوده، خواننده تنور آلمانی، که عضو گروه اپرای فرانکفورت است، ازدواج کرده است. در سال ۲۰۱۹، مجله "Opernwelt،" مالویتز را به عنوان رهبر سال برگزید. در نوامبر ۲۰۲۰، مالویتز جایزه ویژه از جایزه فرهنگ باواریا را دریافت کرد. مالویتز و بوده در سال ۲۰۲۱ صاحب اولین فرزندشان شدند. مالویتز به عنوان رهبر ارکستر در یک ضبط تجاری برای Oehms Classics و نیز در یک دی وی دی برای دویچه گرامافون از اجرای همه زن ها اینگونه اند در جشنواره سالزبورگ ۲۰۲۰ حضور دارد.
میریانا کُنته (؛ زادهٔ ۱۷ دسامبر ۲۰۰۰) خواننده اهل مالت است. او نمایندهٔ مالت در یوروویژن ۲۰۲۵ با ترانهٔ «Serving» است. حرفه. در ۲۱ دسامبر ۲۰۱۶، اعلام شد که کنته یکی از شانزده شرکت کنندهٔ منتخب برای رقابت در مسابقهٔ ملی یوروویژن مالت ۲۰۱۷ با ترانهٔ «Don't Look Down» است. او در این رقابت که در ۱۸ فوریه ۲۰۱۷ برگزار شد، با کسب ۱۵۶ امتیاز در جایگاه شانزدهم و آخر قرار گرفت. همچنین در ۱۱ اکتبر ۲۰۱۷، کنته بار دیگر به عنوان یکی از شانزده فینالیست مسابقه یوروویژن مالت ۲۰۱۸ معرفی شد و در نهایت با ۱۴ امتیاز، به مقام دوازدهم رسید. زندگی شخصی. کنته اصالتاً نیمه ایتالیایی است؛ پدر او اهل ناپل بوده و در زمینهٔ کسب وکار فعالیت دارد. او در سال ۲۰۲۳ مبتلا به اختلال کم توجهی-بیش فعالی (ADHD) تشخیص داده شد. کنته کوئیر است و تا مارس ۲۰۲۵، در رابطه ای با یک دختر قرار دارد.
زیفربلات () گروه موسیقی اهل اوکراین است که از دانییل لشچینسکی (خواننده)، والنتین لشچینسکی (نوازنده گیتار) و فدیر خوداکوف (نوازنده درام) تشکیل شده است. این گروه نمایندهٔ اوکراین در یوروویژن ۲۰۲۵ با ترانه ای با عنوان «Bird of Pray» است.
آژانس بهداشت دفاعی () یک آژانس پشتیبانی رزمی مشترک و یکپارچه در وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا است که خدمات پزشکی را به نیروی زمینی ایالات متحده، نیروی دریایی ایالات متحده و نیروی هوایی ایالات متحده ارائه می کند و نیروهای مسلح را قادر می سازد تا نیروهایی از نظر پزشکی آماده را در زمان صلح و جنگ به فرماندهی های رزمی ارائه دهند. آژانس بهداشت دفاعی مسئول ادغام عملیات بالینی و تجاری در سراسر سیستم بهداشت نظامی ایالات متحده آمریکا است و ارائه مراقبت های بهداشتی یکپارچه و با قیمت مناسب را تأمین می کند. نیروی کار جهانی آژانس بهداشت دفاعی متشکل از تقریباً ۱۴۰ هزار پرسنل غیرنظامی و نظامی است، که خدمات پزشکی را به ذینفعان و وابستگان آنها ارائه می دهد.
وایب (ایسلندی: Væb، با حروف بزرگ نوشته می شود؛ ، به معنای «vibe») یک گروه دونفره موسیقی الکترونیک اهل ایسلند است که از دو برادر، هالفدان هِلگی ماتیاسون (ایسلندی:Hálfdán Helgi Matthíasson؛ زادهٔ ۴ ژوئن ۲۰۰۳) و ماتیاس داوید ماتیاسون (ایسلندی: Matthías Davíð Matthíasson؛ زادهٔ ۷ دسامبر ۲۰۰۴) تشکیل شده است. این گروه نمایندهٔ ایسلند در یوروویژن ۲۰۲۵ با ترانهٔ «Róa» است.
سبا خارباشویلی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گرجستان است که در حال حاضر برای دینامو تفلیس در پست مدافع بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به دینامو تفلیس اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال و زیر ۱۹ سال گرجستان بازی کرده است. زندگی اولیه. سبا خارباشویلی در ۳ سپتامبر ۲۰۰۸ در تفلیس، گرجستان به دنیا آمد. او در دوران کودکی، تیم ملی پرتغال و بازیکن بین المللی آن کریستیانو رونالدو را الگوی فوتبالی خود می دانست و طرفدار تیم رئال مادرید از لالیگا اسپانیا بود. دوران باشگاهی. سبا خارباشویلی در ردهٔ جوانان به آکادمی فوتبال دینامو تفلیس پیوست و در سال ۲۰۲۴ فعالیت حرفه ای خود را با تیم ذخیره این باشگاه آغاز کرد. او در همان سال به تیم اصلی ارتقا یافت. او در تاریخ ۲۶ آوریل ۲۰۲۴ نخستین بازی خود را در ترکیب این تیم انجام داد؛ دیداری خانگی که با تساوی ۰–۰ برابر تلاوی در چارچوب لیگ اروزنولی ۲۰۲۴ به پایان رسید. در نخستین فصل حضورش، او به تیم کمک کرد تا به فینال جام گرجستان ۲۰۲۴ برسند، جایی که پس از تساوی ۲–۲، در ضربات پنالتی مغلوب اسپائری شدند.
زی لوکاس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است که در حال حاضر برای پرینسن لاند در پست مهاجم بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به بوتافوگو، فلومیننزه، شامین، استال می یلتس، ایتاراره، کورمی، زبوگ رنجرز، پیه تا هاتسپرز، سویقی یونایتد و آربی سی روزندال اشاره کرد.
زی لوکاس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است که در حال حاضر برای اسپورت رسیفی در پست هافبک بازی می کند. دوران باشگاهی. زی لوکاس در ویچوریا دو سانتو آنتائو، پرنامبوکو متولد شد و در هشت سالگی به تیم های جوانان اسپورت رسیف پیوست و ابتدا در تیم فوتسال بازی کرد. او در سن ۱۶ سالگی، در تاریخ ۱۱ ژانویه ۲۰۲۵، برای اولین بار در ترکیب تیم اصلی قرار گرفت و در یک دیدار خارج از خانه در جام پرنامبوکو مقابل آفوگادوس بازی کرد که با نتیجه ۱-۱ به پایان رسید. در این بازی باشگاه با تیم زیر ۲۰ سال به میدان رفت. پس از درخشش در سه بازی نخست سال، زی لوکاس به صورت قطعی به ترکیب اصلی باشگاه ارتقا یافت و در تاریخ ۶ فوریه ۲۰۲۵ قراردادش را تا سال ۲۰۲۸ تمدید کرد. دوران ملی. در تاریخ ۱۰ فوریه ۲۰۲۵، زی لوکاس به تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال برزیل برای دو بازی دوستانه مقابل اکوادور دعوت شد.
دستان ساتپایف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل قزاقستان است که در حال حاضر برای غیرت در پست مهاجم بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال و بزرگسالان قزاقستان بازی کرده است.
ابو بکیر ایش (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلمان است که در حال حاضر برای آینتراخت فرانکفورت در پست هافبک بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال و زیر ۱۷ سال آلمان بازی کرده است. منابع. [[رده:بازیک
لوکا برومنز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک است که در حال حاضر برای خنک در پست دروازه بان بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال، زیر ۱۷ سال و زیر ۱۹ سال بلژیک بازی کرده است.
هالی آن هال (؛ زادهٔ ۱۷ اکتبر ۱۹۹۴) خواننده اهل بریتانیا است. او پس از اجرای زنده برای الیزابت دوم در سال ۲۰۰۶، در آوریل ۲۰۰۹ برندهٔ مسابقهٔ "مای کمپ راک" از شبکه دیزنی بریتانیا شد و نسخه ای از ترانهٔ «This Is Me» را به همراه موزیک ویدئو منتشر کرد. در سال ۲۰۱۳، او به همراه دو دوست صمیمی اش گروه دخترانه ای در سبک کانتری پاپ تشکیل دادند که بعدها نام ریممبر ماندی را برای آن انتخاب کردند. این گروه تا مرحلهٔ ناک اوت در فصل هشتم برنامهٔ "صدای بریتانیا" پیش رفت، در برنامهٔ جنیفر هادسن اجرا داشت و در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۲۵ به نمایندگی از بریتانیا با ترانهٔ «What the Hell Just Happened?» شرکت کرد.
انیس سعیدی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایالات متحده آمریکا است که در حال حاضر برای سن دیگو در پست مهاجم بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال آمریکا و زیر ۱۷ سال تونس بازی کرده است.
پارگِو وارطانیان (؛ زادهٔ ۷ ژوئن ۱۹۹۶) که با نام هنری پارگ (ارمنی: Պարգ؛ انگلیسی: Parg) شناخته می شود، خواننده و ترانه پرداز اهل ارمنستان و ساکن ایروان است. پارگ نخستین تک آهنگ خود با عنوان «Ginin u grely» را در سال ۲۰۲۱ منتشر کرد. او نمایندهٔ ارمنستان در یوروویژن ۲۰۲۵ با ترانهٔ «Survivor» است.
کیلیان آنتونیو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است که در حال حاضر برای لانس در پست مدافع بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال و زیر ۱۷ سال فرانسه بازی کرده است.
ناپا (؛ به صورت نوشتاری با حروف بزرگ) یک گروه ایندی پرتغالی از مادیرا است که اعضای آن دیوگو گُیش، فرانسیشکو سوزا، ژوآو گی لهرم گومش، ژوآو لورنسو گومش و ژوآو رودریگش هستند. این گروه نمایندهٔ پرتغال در یوروویژن ۲۰۲۵ با ترانهٔ «Deslocado» است. حرفه. ناپا در سال ۲۰۱۳ در جزیرهٔ مادیرا با نام اولیهٔ Men on the Couch تشکیل شد. اعضای گروه از بندهایی مانند آرکتیک مانکیز، رد هات چیلی پپرز و بیتلز به عنوان منابع الهام خود یاد کرده اند. آن ها فعالیت موسیقایی خود را با آهنگسازی به زبان انگلیسی آغاز کردند و نخستین آثار خود را در زیرزمین خانهٔ مادربزرگ یکی از اعضای گروه ضبط کردند. در سال ۲۰۱۹، ناپا نخستین آلبوم خود با نام "Senso comum" را در بلک شیپ استودیوز در شهر سینترا ضبط و منتشر کرد. این پروژه از طریق یک کارزار سرمایه گذاری جمعی تأمین مالی شد که حدود ۳٬۵۰۰ یورو بدون حمایت ناشران جمع آوری کرد. در سال ۲۰۲۳، این گروه دومین آلبوم خود با عنوان "Logo se vê" را منتشر کرد. در همین دوره، نام گروه به ناپا تغییر یافت. در سال ۲۰۲۴، ناپا نخستین تور سراسری خود را در پرتغال برگزار کرد. سپس فیلم کنسرتی با عنوان "جهان همچنان می چرخد" (
پرتغالی: O Mundo Continua a Girar) منتشر کردند که طی دو شب اجرای کامل در تئاتر ماریا ماتوش (Maria Matos Theatre) و با سالن های کاملاً پُر ضبط شده بود. در ۵ نوامبر ۲۰۲۴ اعلام شد که این گروه از جمله ترانه پردازان شرکت کننده در جشنوارهٔ موسیقی Festival da Canção 2025 هستند؛ رقابتی که به عنوان مرحلهٔ انتخاب ملی پرتغال برای مسابقه آواز یوروویژن برگزار می شود. سپس مشخص شد که ناپا نه تنها ترانه پرداز، بلکه یکی از شرکت کنندگان در مسابقه است. آن ها در ادامه موفق به کسب مقام نخست جشنواره شده و نمایندگی پرتغال را در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۲۵ در بازل، سوئیس به دست آوردند. در ۱۳ مه ۲۰۲۵، ناپا در نخستین نیمه نهایی یوروویژن اجرا کرد و موفق شد به مرحلهٔ فینال در ۱۷ مه ۲۰۲۵ راه یابد.
مارگاریت واهاگنی هایراپتیان (؛ زاده - درگذشته ) یک معمار اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۷ نوامبر ۱۹۲۳ در باتومی به دنیا آمد و از دانشگاه ملی پلی تکنیک ارمنستان (۱۹۴۹) فارغ التحصیل گشت. عضو اتحادیه معماران ارمنستان از ۱۹۵۳ بود. وی در (۱۹۶۳–۱۹۸۳) فعالیت کرده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون معمار شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۷۱) شده است. وی در ۲ اوت ۲۰۰۴ در سن ۸۰ سالگی در ایروان درگذشت.
اریکا سوسانا ویکمان (فنلاندی:Erika Susanna Vikman; ؛ زادهٔ ۲۰ فوریه ۱۹۹۳) خواننده و ترانه پرداز اهل فنلاند است. او فعالیت حرفه ای خود را به عنوان خواننده تانگو آغاز کرد و نخستین بار پس از پیروزی در رقابت Tangomarkkinat در سال ۲۰۱۶ به شهرت رسید. ویکمان با انتشار تک آهنگ «Cicciolina» در سال ۲۰۲۰ توجه گسترده تری در سطح ملی جلب کرد و این اثر نخستین تک آهنگ او بود که در بین پنج اثر برتر فنلاند قرار گرفت. نخستین آلبوم استودیویی او با همین عنوان در سال بعد منتشر شد و به صدر جدول فروش موسیقی فنلاند رسید. ویکمان نمایندهٔ فنلاند در یوروویژن ۲۰۲۵ با ترانهٔ «Ich komme» است.
شهرستان کیم هیونگ گوون (به کره ای: 김형권군) یک شهرستان در شمال کره شمالی است که در تابعیت استان ریانگ گانگ قرار دارد. در سال ۱۹۵۴ میلادی، با تاسیس استان ریانگ گانگ از مناطق شمالی استان هامگیونگ جنوبی، این شهرستان از استان جاگانگ جدا شده و به این استان ملحق شد. در سال ۱۹۹۰ میلادی، شهرستان پونگسان (به کره ای: 풍산군) برای ارج نهادن به کیم هیونگ گوون، عموی کیم ایل سونگ (رهبر اول کره شمالی) و یکی از رهبران مبارز چریکی عضو ارتش متحد ضد ژاپنی شمال شرقی، به نام وی تغییر یافت. کیم هیونگ گوون رهبری عملیاتی ضد قوای پلیس ژاپنی در منطقهٔ شهرستان پونگسان، در کره تحت استعمار ژاپن در سال ۱۹۳۰ میلادی را به عهده داشت، و نقش وی در این عملیات باعث شناخته شدن او در رسانه های ژاپنی شد. وی در سال همان سال بازداشت شده و به حبص محکوم شد، و چند سال بعد در زندانی در سئول در گذشت. نژادی از سگ شکاری به نام پونگسان که یک از نمادهای ملی کره به حساب می آید، از این شهرستان نشأت گرفته اند. این سگ ها بسیار با ارزش و کمیاب بوده و گاها از کره شمالی به چین قاچاق می شوند. تقسیمات اداری. شهرستان کیم هیونگ گوون به ۱ شهرک، ۱ منطقهٔ کارگری، و ۱۷ روستای تاب
عه تقسیم شده است.