Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
به بیست و هشتمین پیروزی خود دست یافت. در ۲۳ نوامبر، پرویز و ستوان گویدو کلر (که در سال ۱۹۲۹ در یک سانحه رانندگی جان باخت) یک هواپیمای شناسایی را در نزدیکی مونته گراپا سرنگون کردند و باراکا (بیست و نهمین پیروزی) و نوولی (سومین پیروزی) شاهد واژگونی یک آلباتروس D.III در حین فرود اضطراری در سواحل رودخانه پیاوه بودند. در فوریه ۱۹۱۸، تعداد بیشتری از هواپیماهای SPAD S.XIII، یک نیوپورت ۲۷ و یک هانریوت HD.1 رسیدند و در ۱۱ مارس، اسکادران به کوینتو دی ترویزو منتقل شد. در ماه مه، این اسکادران شامل ۱۴ خلبان از جمله ستوان آدریانو باکولا و ستوان ماریو د برناردی، که بعداً رکوردهای جهانی را ثبت کردند، گروهبان گویدو ناردینی و گروهبان گائتانو آلیپرتا بود. در ۳ مه، باراکا به همراه ماگیسترینی و نوولی، یک هواپیمای دو سرنشینه را در سواحل رودخانه پیاوه سرنگون کردند و به ۳۱ پیروزی رسیدند. در ۱۷ مه، ناردینی، آلباتروس D III از ناوگان فلیک ۶۱J به فرماندهی ستوان تکاور فرانتس گراسر (۱۸ پیروزی) را سرنگون کرد که در نزدیکی پرو، روستایی در بردا دی پیاوه سقوط کرد. باراکا در ۲۲ مه یک هواپیما و در نهایت در ۱۵ ژوئن، زمانی که اسکادران به ماسا دا ک
اچا پیوست، دو هواپیما را سرنگون کرد. در ۱۹ ژوئن، باراکا در جریان یک مأموریت تیراندازی در مونتلو (تپه) بر اثر حمله زمینی کشته شد. در ۲۱ ژوئن ۱۹۱۸، فرماندهی اسکادران ۹۱ به روفو دی کالابریا واگذار شد و در ماه ژوئیه این واحد به اسکادران باراکا تبدیل شد. در ماه مه و ژوئن، این واحد ۵۰۰ مأموریت انجام داد و ۹۶۰ ساعت پرواز ثبت کرد و ۱۴ پیروزی به دست آورد. پس از انتقال اسکادران به گروه چهارم، در ۱۲ ژوئیه، کلر و گروهبان چزاره ماگیسترینی با همکاری یک جنگنده بریتانیایی، پیروزی بر مونته سانتو دی گوریزیا را اعلام کردند. در ۲۳ اوت، اسکادران بخشی را به ورونا منتقل کرد، در ۱۹ سپتامبر، روفو فرماندهی را به رانزا واگذار کرد و در ۲۳ سپتامبر، به گروه هفدهم جنگنده ها منتقل شد. در ۱ اکتبر، این واحد ۲۲ هواپیما داشت و پس از ۲۶ اکتبر به ماسا دا کاچا بازگشت. در ۳۱ اکتبر، بخشی از هواپیماهای آنسالدو آ. ۱ با شش خلبان از راه رسیدند و در ۱ نوامبر، یک گشت هوایی با حضور رانزا، دی برناردی، نوولی، باکولا و ستوان کارلو آلبرتو کونلی در فرودگاه کومینا فرود آمد. در پایان خصومت ها، این اسکادران ۱۳ هواپیمای SPAD و ۱۲ خلبان داشت. در طول جنگ، این واحد ۳۴
۱۲ پرواز جنگی انجام داد که ۲۱۴۹ مورد از آنها جنگنده بودند. تا ۴ نوامبر ۱۹۱۸، پایان درگیری، این اسکادران ۱۱۷ شکار تأیید شده را ثبت کرده بود و به عنوان «اسکادران آس» شناخته می شد که تقریباً نیمی از هواپیماهای سرنگون شده اتریشی در جبهه ایتالیا را تشکیل می داد. علاوه بر باراکا و روفو دی کالابریا، این کشور در میان خلبانان خود، خلبانانی همچون رانزا، پیچیو، اولیواری، نوولی، کوستانتینی، ماگیسترینی، ناردینی، پرویز و سابلی و همچنین خلبانان شجاع دیگری مانند ادواردو آلفردو الیورو (۳ مدال نقره برای شجاعت نظامی)، گائتانو آلیپرتا (۲ مدال نقره و دو مدال برنز برای شجاعت نظامی) و گورینی (۲ مدال برنز برای شجاعت نظامی) را داشت. دوره بین دو جنگ جهانی. در ژوئن ۱۹۱۹، این اسکادران به زائوله دی موگیا منتقل شد. در ۷ مه ۱۹۲۳، به گروه ۲۳ از اولین گروه جنگنده های زمینی منتقل شد و در چینسلو بالسامو (میلان) مستقر شد و هواپیماهای اسپاد را پرواز می داد. در ۲۵ دسامبر ۱۹۲۵، به دومین گروه منتقل شد. در آن زمان، این اسکادران در فرودگاه چامپینو مستقر بود. پس از عضویت در هفتمین گروه مستقل جنگنده های زمینی، در ۳۰ مه ۱۹۳۱، به تشکیل چهارمین گروه جنگند
ه کمک کرد و در فرودگاه آویانو مستقر شد. در ۱ اوت ۱۹۳۷، کاپیتان جوزپه داگوستینیس جایگزین کاپیتان اتوره فوسکینی به عنوان فرمانده اسکادران شد. جنگ جهانی دوم. در طول جنگ جهانی دوم ۱۹۴۰–۱۹۴۵، اسکادران ۹۱ از گروه X از جناح چهارم به طور مداوم با هواپیماهای فیات CR.42, Macchi M.C.۲۰۰ و سپس Macchi M.C.۲۰۲ از طبرق به پولا و فرودگاه کاتانیا در سیسیل پرواز می کرد. در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، این اسکادران با ۹ فروند CR.۴۲ در فرودگاه بنینا بود. در ۸ دسامبر ۱۹۴۰، کاپیتان وینچنزو وانی پس از بستری شدن کاپیتان داگوستینیس در بیمارستان، جایگزین او به عنوان فرمانده اسکادران شد. در ۴ ژانویه ۱۹۴۱، در طول نبرد باردیا، بین ۲ تا ۵ ژانویه در لیبی جنگید، یک دسته متشکل از سه فروند CR.۴۲ از اسکادران، که بخشی از گروه X C.T. بود. این اسکادران به رهبری سرگرد کارلو رومانیولی، فرمانده گروه، برای اسکورت گروهی از بمب افکن های ساوویا-مارکتی SM.79 به پرواز درآمد و با تعداد نامعلومی از هاوکر هوریکان ها درگیر شد. خلبانان ادعا کردند که دو هوریکان سرنگون شده است، در حالی که یک CR.42 نتوانست به پایگاه بازگردد. در ۲۷ سپتامبر ۱۹۴۱، این اسکادران در عملیات هالبرد شرک
ت کرد و چهار فروند MC.200، از جمله هواپیمای کاپیتان فرانکو لوچینی، را از فرودگاه کاتانیا-فونتاناروسا به فرودگاه تراپانی-میلو منتقل کرد. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، این اسکادران با دو فروند MC.205 در گروه X در کاستروویلاری بود. به این اسکادران مدال طلای شجاعت نظامی اعطا شد. پس از ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، هنگ ۹۱ همچنین در جنگ آزادی بخش پادشاهی جنوبیِ بازسازی شده به همراه نیروی هوایی هم پیمان ایتالیا، به عنوان بخشی از گروه دهم و سپس گروه دوازدهم جنگنده، که همیشه از جناح چهارم بود، شرکت کرد. در ۲ مه ۱۹۴۵، این هنگ در فرودگاه لچه-گالاتینا در گروه دوازدهم جنگنده ها، هواپیماهای پی-۳۹ از جناح چهارم جنگنده ها را به پرواز درآورد. پس از جنگ. این اسکادران در سال های بعد، ابتدا در کاپودیچینو و سپس در پراتیکا دی ماره، از سال ۱۹۶۳ با هواپیمای جدید لاکهید اف-۱۰۴ استارفایتر، در همان بال باقی ماند و در سال ۱۹۶۷، به دلیل دکترین جدید جنگ هوایی که مستلزم پخش واحدهای پروازی در سراسر کشور بود، اسکادران نود و یکم، به همراه گروه دهم، به بال نهم، در پایگاه هوایی گرازانیزه منتقل شد، جایی که تا سال ۲۰۰۴ در آنجا فعالیت داشت و به عمر عملیاتی اف ۱۰۴اس/ای اس
ام ها پایان داد. در سال ۲۰۰۵، به همراه گروه دهم جنگنده به بال سی و هفتم، در پایگاه هوایی تراپانی بیرگی، منتقل شد، جایی که این گروه در سال ۲۰۰۶ جذب شد. از آن پایگاه، با اف-۱۶ها فعالیت می کرد. از سال ۲۰۱۰، اسکادران ۹۱ به همراه گروه دهم، تحت فرماندهی وینگ ۳۶ مستقر در پایگاه هوایی جیویا دل کوله قرار دارد و جنگنده های یوروفایتر تایفون را اداره می کند. در سال ۱۹۷۱، یکی از چهار نشان اسکادران که برای ایجاد نشان نیروی هوایی ایتالیا انتخاب شد، نشان اسکادران ۹۱ بود؛ در ربع بالا سمت راست، یک گریفین قرمز رنگ در حال پرواز بر روی زمینه نقره ای دیده می شود.
کریستیانو فیوراوانتی (به ایتالیایی: Cristiano Fioravanti؛ زادهٔ ۱۹ فوریه ۱۹۶۰ در رم) تروریست پیشین نئوفاشیست اهل ایتالیا است. او عضو نار بود و به دلیل نقش خود در سال های سرب و خشونت های سیاسی دههٔ ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ شناخته می شود. او برادر کوچک تر تروریست نئوفاشیست والریو فیوراوانتی و ملقب به «خربزه» است. در سال ۱۹۷۷ پس از مدتی فعالیت در جنبش اجتماعی ایتالیا، به مبارزهٔ مسلحانه با نار پیوست و در موجی از خشونت ها شرکت داشت که تنها با دستگیری اش در ۸ آوریل ۱۹۸۱ در رم پایان یافت. بلافاصله پس از بازداشت، تصمیم به توبه گرفت و با بازرسان همکاری کرد و اطلاعات زیادی در مورد گروه خود فاش نمود. کمتر از یک سال بعد آزاد شد و تحت هویت جدید و در محل حفاظت شده در برنامهٔ حمایت از همکاران عدالت قرار گرفت و اکنون آزاد است. زندگی نامه. فعالیت سیاسی. فیوراوانتی، پسر یک گویندهٔ سابق رای (ماریو) و یک زن خانه دار (ایدا)، دوقلوی کریستینا و برادر والریو است. او در ۱۳ سالگی فعالیت سیاسی خود را در دفتر جنبش اجتماعی ایتالیا در محلهٔ مونته ورده آغاز کرد. قتل والتر روسی. در ۳۰ سپتامبر ۱۹۷۷، دانشجوی چپ گرای ۲۰ ساله والتر روسی در رم به ضرب گلوله
کشته شد. شاهدان عینی اعلام کردند که تیراندازی از سوی گروهی نئوفاشیست، از جمله والریو فیوراوانتی و کریستیانو فیوراوانتی، انجام شده است. با این حال، در دادرسی های بعدی هیچ یک از برادران فیوراوانتی به طور مستقیم برای این قتل محکوم نشدند. مبارزهٔ مسلحانه با نیروهای مسلح انقلابی. پس از این رویداد، کریستیانو به طور کامل به فعالیت در نار پیوست. این گروه مسلح راست افراطی در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ و اوایل دههٔ ۱۹۸۰ مسئولیت چندین سوءقصد، سرقت مسلحانه و حملات مرگبار علیه فعالان چپ گرا و نیروهای پلیس را بر عهده گرفت. کریستیانو در این دوران در چندین عملیات مسلحانه حضور داشت و نقش کلیدی در ساختار گروه ایفا می کرد. دستگیری. در سال ۱۹۸۱، او به همراه برادرش والریو فیوراوانتی توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد. در زمان بازداشت، او متهم به مشارکت در قتل ها و عملیات تروریستی متعددی بود. توبه و همکاری قضایی. پس از مدتی در زندان، کریستیانو تصمیم گرفت با مقامات قضایی همکاری کند. او بخشی از شبکهٔ نار را افشا کرد و علیه چندین عضو سابق گروه، از جمله برادرش والریو، شهادت داد. این همکاری باعث کاهش چشمگیر محکومیت او شد، اما در جامعهٔ راست افراطی به
عنوان «خائن» شناخته شد. پس از آزادی. کریستیانو فیوراوانتی پس از پایان دوران محکومیت خود در دههٔ ۱۹۹۰ از زندان آزاد شد. او دیگر هیچ گاه به فعالیت سیاسی یا مسلحانه بازنگشت و زندگی آرام تری را در پیش گرفت. با این حال، به دلیل نقش او در همکاری با مقامات قضایی، سال ها تحت تدابیر حفاظتی زندگی کرد و از سوی جریان های راست افراطی به عنوان خائن و «پشیمان» مورد انتقاد قرار گرفت. او در مصاحبه های معدودی که پس از آزادی انجام داد، اعلام کرد که انتخاب برای همکاری با دادگاه و فاصله گرفتن از گذشتهٔ تروریستی اش «تنها راه برای بازگشت به زندگی عادی» بوده است. وی همچنین بارها تأکید کرد که مایل است گذشتهٔ خود را پشت سر بگذارد و ناشناخته باقی بماند.
آنا رنزی (حدود ۱۶۲۰ – پس از ۱۶۶۱) خوانندهٔ سوپرانو ایتالیایی بود که هم به خاطر توانایی های بازیگری و هم به خاطر صدایش شهرت داشت و به عنوان اولین دیوا در تاریخ اپرا شناخته شده است. حرفه. آنا رنزی در رم به دنیا آمد و در دههٔ ۱۶۴۰ در وین بسیار محبوب شد. او در سال ۱۶۴۰ در حضور کاردینال ری شلیو با نقش لوسیندا در اپرای (موسیقی از بین رفته) اثر اوتاویانو کاستلی و آهنگساز جوان فیلیبرتو لورنزی به روی صحنه رفت که بعدها به عنوان استاد و همراه او در اجراهای بعدی نیز فعالیت داشت. در سال ۱۶۴۱ او در ونیز با نقش دایدامیا در ("زن دیوانهٔ نمایشی") اثر جولیو استروتزی و فرانچسکو ساکراتی به طور حیرت آوری ظاهر شد؛ این اجرا افتتاح تئاتر بود و صحنه ها توسط طراح صحنه مشهور جاکومو تورلی طراحی شد. در سال ۱۶۴۲، او نقش آرکیمنه (که احتمالاً نقش ونره را نیز ایفا می کرد) در موسیقی از بین رفته اثر وینچنزو نولفی را خلق کرد و همان سال هوراس تاردیتی مجموعه ای از کانزونت های دو و سه صدایی را به او تقدیم کرد که نشان دهندهٔ شهرتش بود. در سال ۱۶۴۳، او دو نقش در تئاتر سانتی جووانی پائولو خلق کرد: آرِتوزا، نقش اصلی اپرای «"زن خردمند قلابی" "؛" موسیقی
به صورت گزیده هایی باقی مانده است» اثر استروزی و لورنزی، و اوتاویا در "اپرای «تاجگذاری پوپیا»" اثر جووانی فرانچسکو بوسنلو و کلودیو مونته وردی، که در آن اپرا احتمالاً بخش های «لا ویرتو» و «دروزیلا» را نیز خلق کرده است. در سال ۱۶۴۴، او به نوویسیمو بازگشت و نقش اصلی اپرای "«لا دیدامیا»" (موسیقی گمشده) اثر سیپیونه هریکو و آهنگسازی ناشناس (احتمالاً لورنزی) را خلق کرد. در همان سال، او موضوع "«شکوه بانوی اپرا، آنا رنزی رومی»" بود، مجموعه ای از ستایش ها که توسط استروزی ویرایش شده و تصویری زنده از ویژگی های او به عنوان یک اجراکننده و تأثیرش بر مخاطبان ارائه می دهد. در سال ۱۶۴۵، او در "نمایش ارکوله در لیدیا" (موسیقی از دست رفته) اثر مایولینو بیساکچونی و جووانی رووتا در همان تئاتر، احتمالاً در نقش های گیونونه و فیلیده، آواز خواند. در همان سال، قرارداد ازدواجی بین رنزی و ویولونیست رومی، روبرتو ساباتینی، تنظیم شد، اما هیچ مدرکی مبنی بر وقوع این ازدواج وجود ندارد. پس از تعطیلی نوویسیمو، رنزی که در آن زمان مشهورترین و پردرآمدترین خواننده آن دوران بود، به سانتی جووانی پائولو روی آورد. در سال ۱۶۴۶ او احتمالاً در اجرای مجدد "
پوپیا" در آنجا آواز خواند، در سال ۱۶۴۸ نقش اصلی (احتمالاً به عنوان ویلانلا) را در "لا توریلدا" (موسیقی گمشده) اثر پیترو پائولو بیساری و آهنگسازی ناشناس (احتمالاً فرانچسکو کاوالی) خلق کرد، و در سال ۱۶۴۹ ظاهراً نقش اصلی را در "آرجیوپه" (موسیقی گمشده) اثر جووانی باتیستا فوسکونی و آلساندرو لئاردینی خلق کرد. در سال ۱۶۵۰ او در اپرای "لا دیدامیا" در فلورانس آواز خواند و در سال ۱۶۵۲ ممکن است نقش کلئوپاترا (احتمالاً با دو نقش ونره در مقدمه) را در "اپرای ایل چزاره آمانته" (موسیقی از دست رفته) اثر داریو واروتاری جوان و آنتونیو سستی در سالن سانتی جووانی ای پائولو خلق کرده باشد. در سال ۱۶۵۳ به نظر می رسد که او در "اپرای لا توریلدا" و "ایل چزاره آمانته" در جنوا آواز خوانده است، و در سال ۱۶۵۴ در اپرای احیای شده دومی (که شاید به افتخار او به "لا کلئوپاترا" تغییر نام داد) در تئاتر دربار اینسبروک آواز خواند. در سال ۱۶۵۵، او به ونیز بازگشت و ظاهراً نقش اصلی (احتمالاً با دو نقش گیونونه) در "اپرای لِئوپاترا" (موسیقی از دست رفته) اثر جووانی فاوستینی و پیترو آندره آ زیانی در تئاتر سنت آپولیناره خلق کرد. بعداً در همان سال، او نقش دو
ریسبه را در "اپرای L'Argia" اثر جووانی فیلیپو آپولونی و Cesti در اینسبروک خلق کرد: اپرایی که به سفارش فردیناند چارلز، آرشیدوک اتریش، به مناسبت گرویدن کریستینا، ملکه سوئد به کاتولیک، که از اجرای رنزی بسیار راضی بود، ساخته شد. در سال ۱۶۵۷، رنزی در نقش دامیرا (احتمالاً در مقدمه نقش گیونونه را بازی کرده است) در اپرای "Le fortune di Rodope e Damira" اثر اورلیو اورلی و زیانی در سنت آپولیناره، از صحنه خداحافظی کرد. آخرین اشاره شناخته شده به او به سال ۱۶۶۰ برمی گردد. رنزی به عنوان یک اجراکننده. آهنگسازان تمایل داشتند از تمام گستره صوتی وکال رنزی، که از دو میانی تا سی بمل بالا را در بر می گرفت، استفاده کنند و چهار تنظیم غیر مونته وردی باقی مانده از نقش هایی که برای او نوشته شده است (توسط ساکراتی، لورنتسی، سستی و زیانی) با تضادهای دراماتیک، احساسی و سبکی قوی مشخص می شوند، که احتمالاً برای به نمایش گذاشتن تسلط خارق العاده او بر ابزارهای صوتی و بیانی طراحی شده اند. بیشتر سیزده نقش اصلی که او خواند، و احتمالاً همه با در نظر گرفتن استعدادهای ویژه او نوشته شده اند، شامل ترکیب های خشونت آمیز صحنه ها و حالات کمیک و تراژیک هست
ند و اغلب شامل تغییر قیافه (در "لا دیدامیا،" یک شاهزاده خانم سوگوار خود را به شکل جوانی جذاب درمی آورد؛ در "آرجیوپ"، "لوپاترا" و "بخت رودوپه و دامیرا،" یک شاهزاده خانم یا ملکه حیله گر خود را به شکل یک چوپان ساده لوح درمی آورد)، یا اشکال دیگر فریب، مانند سادگی ساختگی ("ایل فووریتو دل پرینسیپه" و "ایل بلروفونته")، جنون ساختگی ("لا فینتا پازا"، "لوپاترا" و "بخت رودوپه و دامیرا")، تقوای ساختگی ("لا فینتا ساویا") یا عشق بازی ساختگی ("لارگیا") می شوند. اشنایدر استدلال می کند که رنزی به سختی می توانسته راضی باشد که فقط نقش اوتاویا را در "پوپیا" بخواند، نقشی که نصف هر نقش دیگری است که برای او نوشته شده، فاقد هرگونه کمدی است، از نظر دراماتیک و احساسی یکنواخت است، صرفاً با گفت آواز تنظیم شده و در درجه اول محدوده پایین تر صدای او را بررسی کرده است، و از این رو او اظهار می کند که اوتاویا و دروسیلا ممکن است برای او به عنوان یک نقش سریع و استادانه نوشته شده باشند. استروزی هنر او را در سال ۱۶۴۴ به شرح زیر توصیف کرد:عملی که به چیزها روح، جان و هستی می بخشد، باید توسط حرکات بدن، ژست ها، چهره و صدا هدایت شود، گاهی آن را بالا م
ی برد، گاهی پایین می آورد، خشمگین می شود و بلافاصله دوباره آرام می شود؛ گاهی با عجله صحبت می کند، گاهی آهسته، بدن را گاهی در یک جهت و گاهی در جهت دیگر حرکت می دهد، بازوها را به داخل می کشد و باز می کند، می خندد و گریه می کند، گاهی با کمی تکان، گاهی با تکان زیاد دست ها. سینیورا آنا ما از چنان بیان زنده ای برخوردار است که پاسخ ها و سخنانش نه از حفظ، بلکه در همان لحظه متولد می شوند. در مجموع، او کاملاً به شخصی که نماینده آن است تبدیل می شود و گاهی یک تالیا پر از شادی کمیک و گاهی یک ملپومنه سرشار از شکوه تراژیک به نظر می رسد.
باشگاه فوتبال نوردیک یونایتد (به سوئدی: Nordic United FC) یک باشگاه فوتبال سوئدی است که در سودرتلیه واقع شده است. تاریخچه. باشگاه فوتبال نوردیک یونایتد در سال ۲۰۰۴ با نام آشوریسکا بابل تأسیس شد. تغییر نام در این باشگاه در سال های اخیر امری عادی بوده است و این باشگاه در ۱۸ سال ۷ بار نام خود را تغییر داد. در سال ۲۰۱۳، این باشگاه مالکیت تیم آشوریسکا بوتچیرکا (تیم جوانان آشوریسکا) را به دست آورد و پس از آن سال ها در بوتچیرکا بازی کرد. در سال ۲۰۲۲، این باشگاه نام خود را به نوردیک یونایتد تغییر داد. پس از کسب مقام دوم در مسابقات لیگ دسته اول سوئد، نوردیک یونایتد برای صعود به سوپرتان ۲۰۲۴ در پلی آف شرکت کرد، اما در نهایت مغلوب اورگریته شد.
اعلام پادشاهی ایتالیا با یک هنجار حقوقی از پادشاهی ساوویارد ساردینیا - قانون ۱۷ مارس ۱۸۶۱، شماره ۴۷۶۱ - اتفاق افتاد که با آن ویتوریو امانوئله دوم عنوان پادشاه ایتالیا را برای خود و جانشینانش به دست آورد. ۱۷ مارس هر ساله به مناسبت سالگرد اتحاد ایتالیا، یک تعطیل ملی که در سال ۱۹۱۱ به مناسبت پنجاهمین سالگرد تأسیس شد و همچنین در دوران جمهوری خواهان، در سال های ۱۹۶۱ و ۲۰۱۱ جشن گرفته می شد، گرامی داشته می شود. تاریخچه. پس از دومین جنگ استقلال ایتالیا و لشکرکشی هزاران نفر به رهبری جوزپه گاریبالدی، در دوره دو ساله ۱۸۵۹–۱۸۶۰، هدف اتحاد ایتالیا تا حد زیادی محقق شده بود، به استثنای تریوِنِتو و لاتسیو. الحاق استان های مختلف به پادشاهی ساردینیا توسط مجموعه ای از همه پرسی ها تأیید شده بود. با این حال، دولت جدید هنوز نام پادشاهی ساردینیا را بر خود داشت. در تاریخ ۱۸ فوریه ۱۸۶۱، پارلمان جدید که پیش تر با عنوان «پارلمان ایتالیا» شناخته می شد، در شهر تورین و در کاخ کاریگنانو ـ که پیش تر مقر پارلمان پادشاهی ساردینیا بود ـ تشکیل گردید. این پارلمان، هرچند با شماره هشتم ثبت شد، در واقع استمرار شماره گذاری مجالس قانونگذاری پادشاهی س
اردینیا محسوب می گردید. مجلس نمایندگان پادشاهی ایتالیا متشکل از نمایندگانی بود که در «استان های جدید» انتخاب شده بودند، در حالی که سنای پادشاهی ایتالیا ـ که نه بر اساس انتخابات بلکه به موجب انتصاب پادشاه شکل می گرفت ـ با گزینش سناتورهایی از مناطق مختلف ایتالیا تکمیل شد. افتتاح مجلس قانونگذاری جدید با سخنرانی تاج و تخت توسط پادشاه انجام شد. سنا در پاسخی که در ۲۶ فوریه به آن رأی داد، صریحاً از یک قلمرو جدید صحبت کرد. مجلس نمایندگان در سخنرانی پاسخ به ویتوریو امانوئله دوم، نوشته جوزپه فراری و مورخ ۱۳ مارس ۱۸۶۱، قبلاً اعلام کرد که: بلافاصله پس از آغاز به کار مجلس قانونگذاری، در ۲۱ فوریه، نخست وزیر وقت، کامیلو بنسو، کنت کاوور، لایحه ای شامل یک ماده واحد را به سنا ارائه داد تا نام جدید پادشاه را رسمی کند. این قانون در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ با انتشار در روزنامه رسمی پادشاهی ایتالیا شماره ۶۷ به قانون تبدیل شد. ۱۷ مارس هر ساله به مناسبت سالگرد اتحاد ایتالیا گرامی داشته می شود، یک تعطیل ملی که در سال ۱۹۱۱ به مناسبت پنجاهمین سالگرد تأسیس شد. قانون. در فرمان سلطنتی آمده بود: در گزارش، کاوور یادآوری کرد که با این حال، در متن تصویب
شده توسط سنا، ماده دومی نیز در مورد عنوان قوانین قانونگذاری آمده است؛ بنابراین، مقرر شد که: عدد ویکتور امانوئل ساووی همچنان «دوم» بود، نه «اول»، به عنوان نشانه ای از تداوم سلسله خاندان ساووی که به وحدت ایتالیا دست یافته بودند و تداوم قانون آلبرتینو.
ادیسون جوزف (به انگلیسی: Edison Joseph؛ زادهٔ ۲۷ نوامبر ۱۹۸۹) یک بازیکن سابق فوتبال نیجریه ای است که در پست مهاجم بازی می کرد. دوران بازی. جوزف در شهر بندری لاگوس، نیجریه متولد شد. در سال ۲۰۰۹، او برای باشگاه فوتبال بیجینگ رن در سوپر لیگ چین بازی کرد.
مارکی ماریانا پانسیاتیچی زیمنس دآراگونا پائولوچی (۳ فوریه ۱۸۳۵–۷ دسامبر ۱۹۱۹) یک زن اشراف زاده و طبیعی دان ایتالیایی بود. او در نرم تن شناسی، گیاه شناسی و پرنده شناسی فعالیت داشت. او که متخصص نرم تنان غیردریایی بود، ۳۲ اثر نرم تن شناسی منتشر کرد که دو جنس و ۱۵۹ گونه را توصیف می کرد، و در حدود ۴۰ نام علمی موجودات زنده از او یاد می شود: در درجه اول نرم تنان، و همچنین کوسه فسیلی سیلیوم پائولوچی و زیرگونه پرنده "سسک سرسیاه". زندگی و کار. زیمنس در فلورانس در خانواده ای اشرافی به دنیا آمد: دختر فردیناند پانسیاتیچی ژیمنس از آراگون و جولیا دِ سن سِین. از طرف مادرش، فردیناندو پانچیاتیچی، در معرفی گیاهان مختلف به ایتالیا از جمله اولین درخت سرخ چوب نقش داشت. او در کالج ریپولی تحصیل کرد. در سال ۱۸۵۳ با مارکی الساندرو آنافستو پائولوچی، گیاه شناس و پسر ژنرال فیلیپو پائولوچی، ازدواج کرد. در سال ۱۸۶۶، او اولین اثر علمی خود را در مورد فسیل شکم پایان پلیوسن، "مورکس ورانی،" که در وال دِ السا جمع آوری شده بود، منتشر کرد. او به طور گسترده با طبیعت گرایان ایتالیایی، از جمله طبیعت گرایان اهل پارما که با خانواده شوهرش آشنا بودند، هم
کاری کرد. پرنده شناس، اتوره آریگونی دِگلی اُدی، شوهر خواهرزاده اش بود. او توانست در میان مناقشات تند میان کارلو د استفانی و ناپولئون پینی، همکارانش در زمینه مالاکولوژی، فعالیت کند. زیمِنِس با تقسیم بندی های افراطی ژول-رن بورگینیات مخالف بود و به ایده های تکامل علاقه مند بود. او حدود هفتاد گونه جدید نرم تنان را توصیف کرد و نزدیک به چهل تاکسون نرم تنی به افتخار او نام گذاری شده است. در سال ۱۸۸۷، پس از درگذشت همسرش و ده سال پس از مرگ پدرش، مارکویس مجبور شد تحصیلات و کلکسیون های خود را رها کند تا بتواند تقریباً تمام انرژی خود را به مدیریت امور مهم خانوادگی اختصاص دهد. برای این منظور، او مجموعه نرم تنان غیر دریایی خود (که از سال ۱۸۶۲، یعنی زمانی که تنها ۲۷ سال داشت، جمع آوری شده بود) را به موزه تاریخ طبیعی دانشگاه فلورانس اهدا کرد و کلکسیون پرندگان خود شامل حدود ۱۲۰۰ نمونه را به شهرداری سن جیمینیانو در ایتالیا تقدیم نمود. با الهام از سبک های هنری الحمراء در گرنادا، الکازار سویل، تاج محل و معماری های ایرانی و مصری ساخته شد. ساخت این بنا توسط پدر پاولوچی آغاز شد و توسط او کامل گردید. این ویلا در کد فرهنگ و میراث منا
ظر ایتالیا ثبت شده و محل فیلم برداری چندین فیلم از جمله «داستانی از داستان ها» در سال ۲۰۱۵ بوده است. مجموعه گیاهان خشک شده او شامل ۴۱۵۳ نمونه متعلق به ۱۴۹۲ گونه مختلف به مؤسسه فنی گالیله اهدا شد. او در ۷ دسامبر ۱۹۱۹ در ویلای خود در رجلو درگذشت. نشریات منتخب. پائولوچی نزدیک به ۴۰ اثر منتشر کرد که ۳۲ اثر آن به نرم تنان شناسی و بقیه به پرنده شناسی و گیاهان مربوط می شد. گزیده ای از آثار او عبارتند از:
نزاع سن لوکا یا انتقام سن لوکا، درگیری طولانی مدتی بین دو طایفه از سازمان تبهکار «اندرانگتا» است که در سال ۱۹۹۱ در منطقه کالابریا ایتالیا در روستای سن لوکا آغاز شد. تاریخچه. دو خانواده درگیر، استرانجیو-نیرتا و پلّه-وتّاری-رومئو، هر دو عضو سازمان جنایتکارانه اندرانگتا هستند. در جریان یک درگیری در جشن کارناوال در سال ۱۹۹۱، دو جوان از خانواده استرانجیو-نیرتا کشته شدند که منجر به خونخواهی شد. در مه ۱۹۹۳، چهار نفر تنها در یک ساعت کشته شدند. اندکی پس از آن، پاتریارک قدیمی آنتونیو نیرتا با کمک خانواده ده استفانو از رجو کالابریا صلحی برقرار کرد که برای مدتی پابرجا ماند. آتش بس در سال ۲۰۰۰ اعلام شد. این دشمنی پس از یک قتل ناموسی در ۵ ژانویه ۲۰۰۵ از سر گرفته شد. دومنیکو جورجی از قبیله استرانگیو-نیرتا، سالواتوره فاواسولی، یکی از بستگان قبیله پله-ووتاری، را به دلیل تهدید دوست دختر جورجی کشت. جورجی به پیمونت فرار کرد، اما خانواده فاواسولی برادرش آنتونیو جورجی را کشتند. قبیله استرانگیو-نیرتا با تیراندازی به فرانچسکو پله، «چیچو پاکستان»، در حالی که با فرزند تازه متولد شده اش در بالکن بود، واکنش نشان داد. گلوله ای به پشت او
اصابت کرد و او فلج ماند. او از روی صندلی چرخدار خود ادعای انتقام کرد و در روز کریسمس، ۲۵ دسامبر ۲۰۰۶، به خانه رئیس قبیله رقیب استرانگیو-نیرتا، جیووانی لوکا نیرت، حمله کردند و همسرش ماریا استرانگیو را کشتند. در مراسم تشییع جنازه ماریا استرانگیو، پسر عمویش جیووانی استرانگیو با اسلحه ظاهر شد، احتمالاً برای کشتن اعضای قبیله پله-رومئو. او دستگیر و در ژوئیه ۲۰۰۷ آزاد شد. تا اوت ۲۰۰۷، پنج قتل دیگر و هشت اقدام به قتل در کالابریا به این نزاع نسبت داده شد. در جریان بازسازی حمله کریسمس در دادگاه سال ۲۰۱۱، دادستان اعلام کرد که بین دو طایفه «وضعیت جنگی» وجود داشته است. شواهد جمع آوری شده از طریق شنود تلفن، شنود مکالمات و اظهارات افراد مسلح ("پنتیتو") نشان داد که عامل حمله فرانچسکو پله، معروف به «چیچو پاکستان»، بوده است، در حالی که دستور از فرانکو ووتاری صادر شده است. در میان عاملان این جنایت، سباستیانو ووتاری، برادر فرانکو، نیز حضور داشت. قتل عام دویسبورگ. این درگیری سپس در ۱۵ اوت ۲۰۰۷ توجه عمومی جدیدی را به خود جلب کرد، زمانی که شش مرد ایتالیایی متعلق به خاندان پله-رومئو در اتومبیل های خود در مقابل یک پیزریا در نزدیکی ای
ستگاه قطار دویسبورگ در غرب آلمان به ضرب گلوله کشته شدند. یکی از کشته شدگان، مارکو مارمو، مسئول قتل ماریا استرانجیو شناخته شد. اعتقاد بر این است که این مردان برای فرار از این دشمنی به آلمان نقل مکان کرده بودند. جیووانی استرانجیو به عنوان یکی از دو فرد مسلحی که بیش از ۷۰ گلوله شلیک کردند، شناسایی شد. گمان می رود فرد مسلح دوم، جوزپه نیرتا (متولد ۱۹۷۳)، برادر همسر استرانجیو، باشد که او نیز به جرم قاچاق بین المللی کوکائین تحت تعقیب است. در آلمان، این قتل عام جنبش "مافیایی را" برانگیخت که از جنبش ضد مافیایی آدیوپیزو در سیسیل الهام گرفته شده بود. تعقیب مظنونین. چنین کشتاری در تاریخ اندرانگتا بی سابقه بود. در پی این حادثه، پلیس ایتالیا تدابیر امنیتی خود در سان لوکا را به شدت افزایش داد و بیش از ۳۰ عضو اندراگه تا، از جمله جووانی لوکا نیرتا را دستگیر کرد. رقیب نیرتا، فرانچسکو وتّاری، نیز در ۱۲ اکتبر ۲۰۰۷ بازداشت شد. پلیس آلمان و ایتالیا همکاری کردند و چهار عضو خانواده استرانجیو-نیرتا در دسامبر ۲۰۰۷ دستگیر شدند، اما مظنون اصلی تیراندازی، جووانی استرانجیو، توانست فرار کند. رئیس خانواده استرانجیو-نیرتا، جوزپه نیرتا، در ۲۳
مه ۲۰۰۸ بازداشت شد و پسر و جانشین او، پائولو نیرتا (پسرعموی جووانی استرانجیو) در ۷ اوت ۲۰۰۸ دستگیر گردید. پلیس از طریق شنود تلفنی به این نتیجه رسید که رؤسای قبیله «ندرانگتا» در نزدیکی معبد بانوی ما از لهستان در آسپرومونته، محل ملاقات سنتی «ندرانگتا»، برای آتش بس مذاکره کرده اند. به گفته دادستان نیکولا گراتری، رؤسای نخبه «ندرانگتا» بلافاصله پس از قتل عام دویسبورگ، صلح را تحمیل کردند. در ۱۲ مارس ۲۰۰۹، پلیس هلند، جیووانی استرانگیو و برادر همسرش، فرانچسکو رومئو، را در آپارتمانی در دیمن نزدیک آمستردام دستگیر کرد. این اتفاق پس از آن رخ داد که پلیس آلمان با دنبال کردن سرنخ هایی که پس از دستگیری نیرتا در آپارتمانش پیدا کرده بود، متوجه شد که آنها در آنجا پنهان شده اند. در ۱۱ فوریه ۲۰۱۰، پلیس سباستیانو نیرتا را در سن لوکا به ظن همدستی با استرانگیو در قتل های دویسبورگ دستگیر کرد. جوزپه نیرتا که در زندان بود، حکم بازداشت دیگری دریافت کرد. هر دو بر اساس شواهد DNA به دست آمده از صحنه جرم متهم شدند. محاکمه. محاکمه قاتلان در ۱۴ آوریل ۲۰۱۰ در لوکری آغاز شد. استرانجیو از طریق ارتباط ویدیویی با سلول زندان خود در رم، جلسه دادرس