Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مان تخریب شده که اکسومیته در اوایل قرن ۲۰ توصیف کرده اند. (ساختار کنونی ویژگی های معماری اکسوم را نشان می دهد و بین سال های ۱۹۴۸ و ۱۹۴۹ ساخته شده است) مرکز آمار هیچ تخمینی از جمعیت این روستا در سال ۲۰۰۵ منتشر نکرده است. یها در فوریه ۱۸۹۳ توسط باستان شناس بریتانیایی تئودور بنت و همسرش مابل به طور مختصر مورد بررسی قرار گرفت. یها همچنین محل چندین حفاری باستان شناسی بوده است که از سال ۱۹۵۲ توسط مؤسسه باستان شناسی اتیوپی آغاز شده است. اگرچه این حفاری ها به دلیل درگ قطع شد، اما در سال ۱۹۹۳ دوباره توسط تیم باستان شناسی فرانسوی از سر گرفته شد.
چاینامکس () یا «چین گذر» یک استاندارد برای اندازه های کشتی است که به کشتی های مطابق این استاندارد اجازه می دهد تا در حالی که کاملاً بارگیری شده اند از بندرگاه های مختلف استفاده کنند. حداکثر اندازه این کشتی ها شامل آبخور، عرض و طول کل می شود. نمونه ای از کشتی هایی با این اندازه، کشتی های فله بر "واله مکس" هستند. این استاندارد در ابتدا برای حمل بارهای بسیار بزرگ سنگ آهن به چین از بندرهای برزیلی طراحی شده بود که توسط شرکت معدنی وله اداره می شد. بندرها و زیرساخت های «سازگار با استاندارد چین گذر» به بندرهایی گفته می شود که چنین کشتی هایی می توانند به راحتی در آن ها پهلو بگیرند. برخلاف ابعاد سوئزگذر و پاناماگذر، استاندارد چاینامکس بر اساس سد سلولی یا کانال ها یا پل ها تعیین نمی شود. این استاندارد بر امکانات بندر متمرکز است و نام آن از حمل ونقل های خشک بار (سنگ معدن) عظیمی که چین از سراسر جهان دریافت می کند، گرفته شده است. در حمل ونقل کانتینری، کلاس های جدیدی که برای تجارت با چین طراحی شده اند، بیشتر بر طول حدود ۴۰۰ متر تمرکز کرده اند، که بندرهای عمیق کانتینری قادر به ارائه خدمات به این کشتی ها هستند.
کوچک ترین جعبه فراگیر ()، کوچک ترین جعبه مستطیلی است که می تواند یک مجموعه از نقاط را به طور کامل در خود جا دهد. این جعبه طوری طراحی می شود که همه نقاط یا شکل موردنظر درون آن قرار بگیرند و در عین حال اندازه جعبه تا حد ممکن کوچک باشد. این مفهوم در مواردی مثل: استفاده می شود.
نشر کتاب چ ( نشر کودک و نوجوان نشر چشمه) مؤسسه انتشاراتی در ایران است که عمدتاً در حوزه ادبیات و کتاب های کودک و نوجوان و فعالیت می کند. آثار متعددی از این ناشر در رقابت های کتاب در ایران برگزیده و تقدیر شده است. و آثاری از نویسندگانی شناخته شده ای مانند فرهاد حسن زاده، پروین علی پور، فرمهر منجزی، نسیم مرعشی، محمد طلوعی، نادر همایون تکمیل، رضی هیرمندی، سیدعلی کاشفی خوانساری و … را منتشر کرده است. معرفی. نشر کتاب چ فعالیت اش را از سال ۱۳۹۷ آغاز کرده است؛ عمده کتاب های این نشر بر اساس تفکیک بندی های گروه سنی انجام شده است. بر اساس گزارش بانک اطلاعات خانه کتاب و ادبیات تا سال ۱۴۰۳ مجموعاً ۳۸۵ اثر در این نشر چاپ و تجدید چاپ شده است. کتاب ها. آثار متعددی از این نشر در رسانه ها بازتاب داشته است؛ که در ادامه به برخی از آن ها اشاره می شود. دست آوردها. کتاب هایی از این نشر در ادوار مختلف، در رقابت های کتاب ایران برگزیده و تقدیر یا نامزد شده اند.
واله مکس () به گروهی از کشتی های فله بر بزرگ (VLOC) گفته می شود که متعلق به شرکت معدنی برزیلی واله بوده یا توسط آن اجاره شده اند. این کشتی ها برای حمل سنگ آهن از برزیل به بندرهای اروپا و آسیا طراحی شده اند. واله مکس با ظرفیت ۳۸۰٬۰۰۰ تا ۴۰۰٬۰۰۰ تن تناژ وزن مرده، با استانداردهای چاینامکس برای محدودیت های آبخور و تیر مطابقت دارد. این کشتی ها بزرگ ترین فله برهایی هستند که تاکنون از نظر ظرفیت وزن مرده یا طول کلی ساخته شده اند و جزو طولانی ترین کشتی های دنیا به شمار می روند. اولین کشتی واله مکس، "واله برزیل"، در سال ۲۰۱۱ تحویل داده شد. انتظار می رفت که تمام ۳۵ کشتی سری اول تا سال ۲۰۱۳ به خدمت گرفته شوند، اما آخرین کشتی در سپتامبر ۲۰۱۶ تحویل داده شد. در اواخر ۲۰۱۵ و اوایل ۲۰۱۶، شرکت های کشتیرانی چینی ۳۰ کشتی دیگر برای تحویل در سال های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰ سفارش دادند. سه کشتی اضافی نیز توسط یک شرکت ژاپنی سفارش داده شد که تعداد کل کشتی های واله مکس را تا سال ۲۰۲۰ به ۶۸ فروند رساند. نام گذاری. تمامی کشتی های "Valemax"، به جز کشتی هایی که توسط Berge Bulk مالکیت و اداره می شوند، در ابتدا نام هایی شامل واژه "Vale" و یک نام مکان
داشتند. این مکان ها معمولاً با عملیات معدنی واله در برزیل یا مقصدهای احتمالی این کشتی ها مرتبط بودند. با این حال، هیچ کدام از ۳۵ کشتی اصلی "Valemax" نام اصلی خود را حفظ نکرده اند. زمانی که واله قراردادی به ارزش ۵۰۰ میلیون دلار با شرکت کشتیرانی چینی Shandong Shipping برای بهره برداری از چهار کشتی "Valemax" امضا کرد، کشتی ها نام های جدیدی با پیشوند "Shandong" دریافت کردند. به طور مشابه، زمانی که چهار کشتی "Valemax" به China Ore Shipping فروخته شدند، نام هایی با پیشوند "Yuan" و پسوند "Hai" به آن ها داده شد. همچنین، چهار کشتی "Valemax" دیگر پس از فروش به China Merchants Energy Shipping نام هایی با پیشوند "Pacific" دریافت کردند. علاوه بر این، تعدادی از کشتی های "Valemax" با جایگزینی واژه "Vale" با "Ore" یا "Sea" نام گذاری مجدد شدند، اما بخش دوم نام خود را حفظ کردند. کشتی های "Vale Sohar", "Vale Saham", "Vale Liwa" و "Vale Shinas" نیز به ترتیب به "Sohar Max", "Saham Max", "Liwa Max" و "Shinas Max" تغییر نام دادند. ساخت. سری اول. در سال ۲۰۰۸، وله سفارش ساخت ۱۲ کشتی واله مکس با ظرفیت ۴۰۰٬۰۰۰ تن را به شرکت چینی Jiangs
u Rongsheng Heavy Industries (RSHI) داد و در سال ۲۰۰۹، ۷ کشتی دیگر را از شرکت کشتی سازی و مهندسی دریایی دوو (DSME) در کره جنوبی سفارش داد. همچنین ۱۶ کشتی دیگر با اندازه مشابه از کشتی سازی های چینی و کره ای برای شرکت های دیگر سفارش داده شد که تحت قراردادهای بلندمدت به وله اجاره داده شدند. اولین کشتی در سال ۲۰۱۱ تحویل داده شد و آخرین کشتی در سال ۲۰۱۶. صنایع سنگین جیانگ سو رونگشنگ. اولین کشتی های واله مکس در ۳ اوت ۲۰۰۸ سفارش داده شدند، زمانی که وله قراردادی با شرکت کشتی سازی چینی Jiangsu Rongsheng Heavy Industries (RSHI) برای ساخت ۱۲ کشتی فله بر ۴۰۰٬۰۰۰ تنی امضا کرد. توسعه این پروژه ظاهراً از سال ۲۰۰۷ آغاز شده بود. این قرارداد به ارزش ۱٫۶ میلیارد دلار، بزرگ ترین قرارداد کشتی سازی از نظر ظرفیت تناژ بود. اولین کشتی ساخته شده توسط RSHI به نام "واله چاینا"، در ۹ ژوئیه ۲۰۱۱ در نانتانگ به آب انداخته شد و در ۲۵ نوامبر ۲۰۱۱ تحویل داده شد. واله مکس: سری دوم ساخت توسط RSHI. دومین کشتی واله مکس ساخته شده توسط RSHI برای وله، Vale Dongjiakou", در تاریخ ۹ آوریل ۲۰۱۲ تحویل داده شد. سومین کشتی، واله دالیان، در ۲۰ مه ۲۰۱۲، چهارم
ین کشتی، "Vale Hebei", در ۲۸ سپتامبر، پنجمین کشتی، "Vale Shandong", در ۷ دسامبر ۲۰۱۲، ششمین کشتی، "Vale Jiangsu", در ۲۳ مارس ۲۰۱۳، هفتمین کشتی، "Vale Caofeidian", در ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۳، هشتمین کشتی، "Vale Lianyungang", در ۲۲ نوامبر ۲۰۱۳، نهمین کشتی، Ore Majishan" (که قبل از تحویل نامش تغییر یافت) در ۱۱ ژوئیه ۲۰۱۴، دهمین کشتی، Ore Tianjin" (که قبل از تحویل نامش تغییر یافت) در ۱۸ اکتبر ۲۰۱۴، و یازدهمین کشتی، Ore Rizhao" (که قبل از تحویل نامش تغییر یافت) در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۴ تحویل داده شدند. دوازدهمین و آخرین کشتی واله مکس از سفارش اصلی وله، Ore Ningbo" (که قبل از تحویل نامش تغییر یافت)، در ۲۳ ژانویه ۲۰۱۵ تحویل داده شد. قرارداد عمان برای کشتی های واله مکس. در ۲ نوامبر ۲۰۰۸، "شرکت کشتیرانی عمان توافق نامه ای با RSHI برای ساخت چهار کشتی ۴۰۰٬۰۰۰ تنی به منظور حمل سنگ آهن از برزیل به بندر صُحار در عمان امضا کرد، جایی که وله قصد داشت یک کارخانه فولاد احداث کند. قرارداد ساخت این کشتی ها به ارزش ۴۸۳ میلیون دلار در ژوئیه ۲۰۰۹ امضا شد. نام این کشتی ها در ابتدا قرار بود "Jazer", "Yanqul", "Al Kamil" و "Wafi" باشد، اما در نهایت به
Vale Liwa", Vale Sohar", Vale Shinas" و Vale Saham" تغییر یافت. مراسم برش فولاد برای دو کشتی اول در ۸ ژوئیه ۲۰۱۰ برگزار شد و آن ها در ۱۹ مارس ۲۰۱۲ به آب انداخته شدند. "Vale Liwa" در اوت ۲۰۱۲، "Vale Sohar" در سپتامبر ۲۰۱۲، "Vale Saham" در ژانویه ۲۰۱۳، و "Vale Shinas" در مارس ۲۰۱۳ به بهره برداری رسیدند. گزارش ها حاکی از آن است که این کشتی ها پس از حادثه "Vale Beijing" تقویت های اضافی دریافت کرده اند. مشکلات تحویل کشتی ها توسط RSHI. توانایی RSHI در تحویل به موقع کشتی های سفارش داده شده توسط وله از همان ابتدا با تردیدهایی همراه بود. در می ۲۰۱۱ اعلام شد که تنها دو یا سه کشتی واله مکس از این کشتی سازی در سال ۲۰۱۱ تحویل داده خواهند شد، به جای شش کشتی برنامه ریزی شده، به دلیل تأخیر در ساخت. در نهایت، تنها یک کشتی ("Vale China") تا پایان سال تحویل داده شد. کشتی سازی و مهندسی دریایی دوو (DSME). در ۲۶ اکتبر ۲۰۰۹، شرکت وله چهار کشتی از کلاس "Valemax" را با هزینه ۴۶۰ میلیون دلار از کشتی سازی و مهندسی دریایی دوو (DSME) در کره جنوبی سفارش داد. در جولای ۲۰۱۰، سه کشتی دیگر از همین کلاس سفارش داده شد و تعداد کل سفارشات به هفت
کشتی ۴۰۰٬۰۰۰ تنی رسید. با وجود دریافت سفارش دیرتر از کشتی سازی های چینی، DSME اولین کشتی از کلاس "Valemax" به نام "Vale Brasil" را در ۳۱ دسامبر ۲۰۱۰ به آب انداخت و در مارس ۲۰۱۱ تحویل داد. "Vale Brasil" به دنبال آن، "Vale Rio de Janeiro" در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۱، "Vale Italia" در ۲۵ اکتبر ۲۰۱۱، "Vale Malaysia" در ۲۷ مارس ۲۰۱۲، Vale Carajas" در ۲۹ می ۲۰۱۲، و Vale Minas Gerais" در ۱۳ ژوئیه ۲۰۱۲ ساخته شد. آخرین کشتی "Valemax" ساخته DSME به نام Vale Korea" در ۹ آوریل ۲۰۱۳ تحویل داده شد. کشتی سازی دریایی و ساحلی اس تی ایکس. علاوه بر کشتی هایی که وله برای خود سفارش داده بود، کشتی های مشابه دیگری برای شرکت های کشتیرانی دیگر ساخته شد و تحت قراردادهای بلندمدت به وله اجاره داده شد. هشت کشتی بزرگ سنگ آهن بر از کشتی سازی اس تی ایکس در جینهه کره جنوبی (STX Jinhae) و دالیان (چین) چین (STX Dalian) سفارش داده شد. شرکت STX Pan Ocean در سال ۲۰۰۹ یک قرارداد ۲۵ ساله با وله امضا کرد. وزن ناخالص کشتی های ساخته شده توسط STX، ۳۷۴٬۴۰۰ تن، کمی کمتر از کشتی های مشابه ساخته شده توسط DSME و RSHI است. اولین کشتی ساخته شده توسط STX به نام "Vale B
eijing" در ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۱ توسط STX Jinhae تحویل داده شد. دومین کشتی، Vale Qingdao", در ۱۳ آوریل ۲۰۱۲، و کشتی های سوم و چهارم، Vale Espirito Santo" و Vale Indonesia", توسط STX Dalian به ترتیب در ۱۷ سپتامبر و ۳۰ اکتبر ۲۰۱۲ تحویل داده شدند. کشتی سازی سنگین بوهای. در ۳۰ آوریل ۲۰۰۷، "Berge Bulk قراردادی با شرکت چینی کشتی سازی سنگین بوهای برای ساخت چهار کشتی بزرگ سنگ آهن بر با وزن ناخالص ۳۸۸٬۰۰۰ تن امضا کرد. اولین کشتی، Berge Everest", در ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۱ تحویل داده شد. اگر سفارش واله برای ناوگان "Valemax" در سال ۲۰۰۸ داده نمی شد، این کشتی ها به بزرگ ترین کشتی های فله بر دنیا تبدیل می شدند و رکورد "Berge Stahl" متعلق به Berge Bulk را می شکستند. چهار کشتی این سری، اکنون توسط واله اجاره شده اند و علی رغم تفاوت های جزئی در طراحی و تاریخ قرارداد، به عنوان کشتی های "Valemax" شناخته می شوند. سری دوم. در مارس ۲۰۱۶ گزارش شد که سه شرکت چینی کوسکو، China Merchants Energy Shipping و بانک صنعتی و بازرگانی چین (ICBC) سفارش ساخت ۱۰ کشتی "Valemax" به هر یک از چهار کشتی سازی چینی با هزینه کل ۲٫۵ میلیارد دلار را داده اند. کشتی های
سفارش داده شده توسط China Merchants Energy Shipping در Shanghai Waigaoqiao Shipbuilding (4 کشتی)، Qingdao Beihai Shipbuilding (4 کشتی)، و China Merchants Heavy Industry (2 کشتی) ساخته خواهند شد. شرکت China COSCO Shipping Corporation تمامی ده کشتی ۴۰۰٬۰۰۰ تنی خود را به Shanghai Waigaoqiao Shipbuilding سفارش داده است. بانک ICBC اعلام کرد که شش کشتی توسط "Yangzijian Shipbuilding و چهار کشتی دیگر توسط Qingdao Beihai Shipbuilding ساخته خواهند شد. اولین کشتی از این سری، Yuan He Hai", در ۱۱ ژانویه ۲۰۱۸ تحویل داده شد و آخرین کشتی از این سری، "Yuan Qian Hai", در ژانویه ۲۰۲۰ تکمیل شد. در دسامبر ۲۰۱۶، شرکت ژاپنی NS United یک کشتی فله بر بسیار بزرگ ۴۰۰٬۰۰۰ تنی از Japan Marine United سفارش داد. این کشتی که اولین کشتی "Valemax" ساخته شده در ژاپن بود، در دسامبر ۲۰۱۹ با نام "NSU Carajas" تحویل داده شد. پیشینه عملکرد. کارنامه اولیه و ممنوعیت. در ۲۴ می ۲۰۱۱، "Vale Brasil" اولین بار بارگیری خود را با ۳۹۱٬۰۰۰ تن سنگ آهن از Terminal Marítimo de Ponta da Madeira انجام داد و مقصد آن دالیان در چین بود. با این حال، کشتی پس از رسیدن ب
ه دماغه امید نیک تغییر مسیر داد و به تارانتو، ایتالیا رفت. ممنوعیت ورود به بندرهای چین. در ۳۱ ژانویه ۲۰۱۲، وزارت بازرگانی جمهوری خلق چین به طور رسمی ورود کشتی های فله بر با ظرفیت بیش از ۳۰۰٬۰۰۰ تن را به بندرهای چینی ممنوع اعلام کرد تا از صنعت حمل ونقل داخلی محافظت کند. پیش از این تصمیم، تنها یکی از کشتی های بسیار بزرگ فله بر چارتر شده توسط واله، یعنی "Berge Everest"، توانسته بود محموله سنگ آهن برزیلی را در بندر دالیان تخلیه کند که این رویداد در ۲۸ دسامبر ۲۰۱۱ اتفاق افتاد. اما تصور می شد که این یک اشتباه اداری بوده، زیرا هیچ بندر چینی مجوز قانونی برای پذیرش کشتی های فله بر به این اندازه نداشت. طبق اظهارات واله، مذاکرات برای اجازه ورود کشتی های "Valemax" به بندرهای چین از زمان اعمال ممنوعیت ادامه داشت. مقامات چینی نیز به طور موقت با ساخت اسکله های جدید برای پذیرش کشتی های ۴۰۰٬۰۰۰ تنی موافقت کرده بودند. طبق اعلام شرکت بندر نینگبو، ساخت تأسیسات جدید بندری به ۲ تا ۳ سال زمان نیاز داشت، که باعث تأخیر بیشتر برای واله می شد. در این مدت، واله به دلیل ممنوعیت ورود این کشتی ها به بندرهای چین، ۲ تا ۳ دلار به ازای هر تن س
نگ آهن زیان می کرد. در ۱۵ آوریل ۲۰۱۳، کشتی "Vale Malaysia" به عنوان اولین کشتی ۴۰۰٬۰۰۰ تنی "Valemax" در بندر لیانیانگانگ چین پهلو گرفت. این کشتی که بخشی از محموله اش بارگیری شده بود، از مرکز انتقال واله در خلیج سوبیک فیلیپین حرکت کرده بود. اما در آن زمان، مقامات چینی هنوز ممنوعیت کشتی های "Valemax" با ظرفیت کامل را لغو نکرده بودند. اولین کشتی "Valemax" که با ظرفیت کامل از سال ۲۰۱۲ وارد بندر چین شد، "Shandong Da Ren" بود که در ۲ اکتبر ۲۰۱۴ در بندر دونگجیاکو در چینگدائو پهلو گرفت. ممنوعیت به طور رسمی در ژوئیه ۲۰۱۵ لغو شد. فروش کشتی ها. در ابتدا، واله برنامه داشت ناوگانی متشکل از ۱۹ کشتی "Valemax" را برای خود نگهداری و مدیریت کند تا قیمت های متغیر چارتر کشتی های فله بر بزرگ را کنترل کند. این قیمت ها از ۲۳۳٬۹۸۸ دلار در روز در ژوئن ۲۰۰۸ به ۲٬۴۰۰ دلار در دسامبر همان سال کاهش یافت. با این حال، به دلیل رکود بزرگ مالی و امتناع بندرهای چینی از پذیرش کشتی های با ظرفیت کامل، هیئت مدیره جدید تصمیم گرفت سرمایه را به فعالیت های معدنی اختصاص دهد. در نتیجه، واله تصمیم گرفت کشتی ها را بفروشد و تحت قراردادهای بلندمدت اجاره کند.
در سپتامبر ۲۰۱۴، واله توافقنامه ای برای همکاری راهبردی در حمل ونقل سنگ آهن با شرکت دولتی کوسکو امضا کرد. در ماه مه ۲۰۱۵، چهار کشتی به شرکت China Ore Shipping Pte. Ltd، یک سرمایه گذاری مشترک بین کوسکو و کاسکو شیپینگ انرژی، به مبلغ ۴۴۵ میلیون دلار آمریکا فروخته شدند. این کشتی ها اولین کشتی های "Valemax" بودند که به طور رسمی تغییر مالکیت یافتند. در ادامه، چهار کشتی دیگر به شرکت China Merchants Energy Shipping فروخته شدند. در دسامبر ۲۰۱۵، واله اعلام کرد که ۱۱ کشتی باقی مانده "Valemax" متعلق به این شرکت معدنی فروخته خواهند شد و تحت قراردادهای اجاره بلندمدت از صاحبان جدید پس گرفته خواهند شد. گزارش ها حاکی از آن است که آخرین کشتی های "Valemax" در دسامبر ۲۰۱۷ فروخته شدند. حوادث. شکست ساختاری در «واله بیجینگ». در ۵ دسامبر ۲۰۱۱ گزارش شد که کشتی "Vale Beijing"، که توسط شرکت STX Pan Ocean اداره می شد، در اولین بارگیری محموله خود دچار آسیب ساختاری شده و در بندر پونتا دا مادیرا در برزیل در خطر غرق شدن قرار دارد. دلیل این خطر ورود آب دریا به مخازن تعادل آسیب دیده و انبارهای بار بود. این کشتی "Valemax" که در کره جنوبی ساخته
شده بود و بخشی از ۲۶۰٬۰۰۰ تن سنگ آهن بارگیری کرده بود، روز بعد توسط یدک کش ها از اسکله شماره ۱ به بیرون منتقل شد. مقامات برزیلی برای جلوگیری از آسیب های زیست محیطی درخواست کردند که مخازن سوخت کشتی خالی شوند. از آنجایی که در پونتا دا مادیرا امکاناتی برای تخلیه سنگ آهن از این کشتی وجود نداشت و همچنین هیچ کشتی سازی بزرگی در این منطقه نبود، تعمیرات اضطراری توسط غواصان انجام شد و بار کشتی بازتوزیع شد. سپس کشتی در نزدیکی ساحل لنگر انداخت تا قبل از انتقال به کشتی سازی تعمیر شود. علت این آسیب توسط STX منتشر نشد، اما گمانه زنی هایی در مورد نقص های طراحی یا ساخت، خستگی مواد و بارگیری نادرست مطرح شد. طبق محاسبات انجام شده توسط DNV، این آسیب ناشی از مشکلات استحکام کلی یا بارگیری یکباره نبوده و احتمالاً به قدرت استحکام محلی در برخی نواحی چارچوب های داخلی مخازن تعادل در عقب کشتی مرتبط بوده است. "Vale Beijing" تا ۱۹ فوریه ۲۰۱۲ در نزدیکی ساحل سائو لوئیس لنگر انداخت و سپس به عمان حرکت کرد. پس از تخلیه محموله در بندر صُحار، کشتی برای تعمیرات و بازرسی به کشتی سازی STX در جینهه کره جنوبی بازگشت. این کشتی در ۲۱ آوریل ۲۰۱۲ به کشت
ی سازی تحویل داده شد و در ژوئیه ۲۰۱۲ دوباره به سرویس بازگشت. اگر "Vale Beijing" به جای انتقال به محل لنگرگاه در خارج از بندر پس از تشخیص نشت، در اسکله غرق می شد، این حادثه عملیات بندر را که حدود ۱۰ درصد تولید جهانی سنگ آهن را صادر می کند، به شدت به تأخیر می انداخت. پس از حادثه "Vale Beijing"، انجمن مالکان کشتی های چین (CSA) ایمنی کشتی های ۴۰۰٬۰۰۰ تنی سنگ آهنی که توسط واله سفارش داده شده بودند را زیر سؤال برد. نگرانی اصلی CSA توانایی این کشتی های تازه ساخته شده برای مقاومت در برابر شرایط مختلف دریایی و آلودگی ناشی از نشت نفت سوخت در صورت بروز آسیب ساختاری بود. هر کشتی "Valemax" می تواند حدود ۱۰٬۰۰۰ تن سوخت نفتی حمل کند. در ژانویه ۲۰۱۲، چین به طور رسمی ورود این کشتی ها به بندرهای خود را ممنوع کرد. با این حال، در آوریل ۲۰۱۳، انجمن کشتیرانی چین تأیید کرد که اولین کشتی "Valemax" اجازه پهلوگیری در بندر لیانیانگانگ در استان جیانگسو را دریافت کرده است. این ممنوعیت به طور رسمی در ژوئیه ۲۰۱۵ لغو شد، زیرا وزارت حمل ونقل چین و کمیسیون توسعه و اصلاحات ملی اعلام کردند که چهار بندر برای پذیرش کشتی های ۴۰۰٬۰۰۰ تنی باز خواهند
شد. طراحی. ویژگی های عمومی. اگرچه از نظر اندازه مشابه هستند، تفاوت هایی در ابعاد اصلی، ظرفیت بار، ماشین آلات و ظاهر خارجی بین کشتی های "Valemax" ساخته شده در کره جنوبی، چین و ژاپن وجود دارد. در حالی که سری اول شامل ۳۵ کشتی متنوع تر بود، همه ۳۰ کشتی "Valemax" چینی ساخته شده در سری دوم بر اساس طراحی استاندارد "SDARI 400OC" توسط Shanghai Merchant Ship Design &amp; Research Institute (SDARI) ساخته شده اند. اما سه کشتی ساخته شده در ژاپن نمایانگر طراحی استاندارد دیگری با نام "G400OC" هستند. کشتی های "Valemax" دارای طولی بین هستند، که آن ها را به یکی از طولانی ترین کشتی های در حال خدمت تبدیل می کند. با حداکثر آبخور (شناور) بین هنگام بارگیری، این کشتی ها تنها به تعداد محدودی از بندرهای عمیق در برزیل، اروپا و چین محدود می شوند. در حالت بالاست، کشتی ها حدود آبخور دارند. عرض کشتی های "Valemax" حدود است. اندازه این کشتی ها عمدتاً بدست بندرهای چینی محدود شده و کشتی هایی با این اندازه معمولاً به عنوان چاینامکس شناخته می شوند. بزرگ ترین کشتی های فله بر ساخته شده تا به حال، کشتی های "Valemax" دارای هفت انبار بار با حجم کل ن
اخالص تقریباً هستند. علاوه بر افزایش استحکام بدنه، توجه ویژه ای به بهبود سرعت و کارایی عملیات بارگیری و تخلیه شده است. هر انبار بار می تواند توسط یک بارگیری کننده کشتی در یک مرحله و با نرخ بارگیری ۱۳٬۵۰۰ تن در ساعت کاملاً پر شود و تقریباً به اندازه یک کشتی پاناماگذر کوچک سنگ آهن حمل کند. علاوه بر این، فضای داخل انبار بار که توسط کاس چنگ در هنگام تخلیه قابل دسترسی نیست و به عنوان «نقاط مرده» شناخته می شود، به حداقل رسیده است. با تناژ وزنی خالص حدود ۴۰۰٬۰۰۰ تن، یک کشتی "Valemax" کاملاً بارگیری شده می تواند به اندازه حدود ۱۱٬۱۵۰ کامیون سنگ آهن حمل کند که برای تولید فولاد برای سه پل گلدن گیت کافی است. گفته می شود ۳۵ کشتی اول "Valemax" در صورت انجام چهار سفر رفت و برگشت در سال می توانند حدود ۱۵٪ از صادرات سالانه سنگ آهن برزیل به تمامی مقاصد را حمل کنند. مانند اکثر کشتی های فله بر مدرن، کشتی های "Valemax" با یک موتور دیزل دو زمانه کم سرعت کراس هد که مستقیماً به یک پیش ران با گام ثابت متصل شده است، کار می کنند. کشتی های ساخته شده در DSME و STX در کره جنوبی از موتورهای ام آان دیزل 7S80ME-C8 و 7S80ME-C استفاده می کنند
، در حالی که کشتی های ساخته شده در RSHI و Bohai Shipbuilding Heavy Industry دارای موتورهای وارتسیلا 7RT-flex82T و 7RT-flex84T هستند. هر دو نوع موتور MAN و Wärtsilä توان خروجی حدود دارند و پروانه ای به قطر را با سرعت ۷۶ تا ۷۸ دور در دقیقه می چرخانند، که به کشتی ها سرعت خدماتی حدود می دهد و تقریباً ۱۰۰ تن سوخت سنگین در روز می سوزاند. به دلیل اندازه بزرگ کشتی ها، میزان انتشار گازهای گلخانه ای به ازای هر واحد اندازه گیری حمل ونقل بسیار کم است و در نتیجه، کشتی های "Valemax" در میان کارآمدترین کشتی های فله بر در مسافت های طولانی قرار دارند. بر اساس گزارش Vale، انتشار گازهای گلخانه ای به ازای هر تن بار حمل شده در این کشتی ها در مقایسه با کشتی های قدیمی تر ۳۵٪ کاهش یافته است. در سری دوم، موتور اصلی به موتور کارآمدتر MAN B&amp;W 7G80ME-C9 تغییر یافت که حدود توان خروجی در ۷۲ دور در دقیقه تولید می کند. کاهش ۱۵٪ تا ۲۰٪ در انتشار دی اکسیدکربن نیز گزارش شده است. کشتی های ساخته شده در ژاپن دارای موتورهای 7RT-flex82T با توان و سرعت ۷۴ دور در دقیقه هستند که کمی کمتر از نمونه های ساخته شده در کره جنوبی یا چین است. رکورد اندازه
. این کشتی های جدید به طور قابل توجهی بزرگ تر از رکورددار قبلی، "Berge Stahl" با تناژ ۳۶۴٬۷۶۷ تن، هستند که از زمان ساخت در سال ۱۹۸۶ بزرگ ترین کشتی فله بر جهان بود. اگرچه آبخور این کشتی قدیمی مشابه کشتی های "Valemax" یعنی است، کشتی های جدید طولانی تر و عریض تر هستند و می توانند حدود ۱۰٪ بار بیشتری حمل کنند. کشتی های "Valemax" همچنین از نظر تناژ وزنی خالص دومین کشتی بزرگ در حال خدمت هستند، که تنها توسط "کشتی نفت کش کلاس تی آی با تناژ وزنی بیش از ۴۴۰٬۰۰۰ تن پیشی گرفته اند. آن ها هنوز از بزرگ ترین کشتی ساخته شده در تاریخ، "سی وایز بزرگ" (که در تصویر به عنوان "Knock Nevis" مشخص شده است)، فاصله دارند. این کشتی که در سال ۱۹۷۹ ساخته و در سال ۲۰۰۹ اوراق شد، طولی معادل و تناژ وزنی خالص ۵۶۴٬۶۵۰ تن داشت. "Valemax" همچنین از کشتی کانتینری Barzan"، که طول دارد، طولانی تر نیست. انتقادات. تصمیم Vale برای ساخت ناوگانی از کشتی های فله بر ۴۰۰٬۰۰۰ تنی با انتقادات گسترده ای از سوی شرکت های حمل ونقل دیگر روبرو شد. این کشتی های جدید که انتظار می رفت هزینه های حمل ونقل این شرکت را بین ۲۰ تا ۲۵ درصد کاهش دهند، به کاهش نرخ کرایه حمل د
ر کل صنعت متهم شدند، بازاری که پیش از این نیز به دلیل عرضه بیش از حد دچار رکود شده بود، و بهبود کسب وکار حمل ونقل را پس از رکود بزرگ مالی مختل کردند. نرخ کرایه حمل، که از سال ۲۰۰۸ تا ۸۰٪ کاهش یافته بود، پیش بینی می شد به سطح سال ۱۹۷۷ کاهش یابد. طبق گفته مدیرعامل BIMCO، کشتی های "Valemax" می توانند تا ۱۶۸ کشتی فله بر کیپ سایز با ظرفیت ۱۵۰٬۰۰۰ تا ۱۸۰٬۰۰۰ تن، حدود ۱۵٪ از ناوگان موجود، را از مسیرهای طولانی به مسیرهای کوتاه تر و کم سودتر جابجا کنند. واله در پاسخ به این انتقادات اظهار داشت که هدف شرکت کاهش دائمی هزینه های حمل ونقل فله خشک در مسیر اقیانوس اطلس-اقیانوس آرام است تا سنگ آهن برزیل در برابر سنگ آهن تولید شده در استرالیا، که به مشتریان اصلی آسیا نزدیک تر است، رقابتی تر شود. به گل نشستن «واله ایندونزیا». در ۷ سپتامبر ۲۰۱۳، کشتی "Vale Indonesia" در یک شنزار حدود شمال سائو لوئیس، مارانهاو به گل نشست. این کشتی که توسط شرکت STX Pan Ocean اداره می شد، کاملاً بارگیری شده و حاوی ۳۹۰٬۰۰۰ تن سنگ آهن بود که به سمت مرکز انتقال واله در Subic Bay حرکت می کرد. گزارش ها حاکی از آن بود که دو مخزن تعادل دچار آسیب شده اند،
اما هیچ جراحتی یا آلودگی گزارش نشده و کشتی در خطر غرق شدن قرار نداشت. برخورد ان اس یو کاراخاس. در ۲۸ نوامبر ۲۰۲۰، کشتی "NSU Carajas" هنگام ورود به پایانه پونتا دا مادیرا در برزیل، با دو کشتی فله بر با پرچم لیبریا، "Star Janni" و "Korona D"، که قبلاً در اسکله پهلو گرفته بودند، برخورد کرد. در این حادثه هیچ کدام از خدمه یا کارکنان پایانه آسیب ندیدند، اما کشتی ها دچار آسیب ساختاری شدند و برای بازرسی به منطقه لنگرگاه خارج از بندر منتقل شدند. مخالفت ها. شرکت Vale همچنین با مخالفت هایی از سوی انجمن مالکان کشتی چین (CSA) روبه رو شد. این انجمن ادعا کرد که شرکت معدن کاری برزیلی در تلاش است تا مانند کنترل قیمت سنگ آهن، بازار حمل ونقل را نیز به انحصار خود درآورد. در گذشته، بندرهای چین به دلایل ایمنی و محیط زیستی اجازه افزایش ظرفیت خود به بیش از ۳۰۰٬۰۰۰ تن برای کشتی های فله بر خشک را نداشتند. اگر کشتی های ۴۰۰٬۰۰۰ تنی "Valemax" اجازه ورود به بندرهای چین را پیدا کنند، انحصار Vale در این مسیر ممکن است به ضرر دیگر شرکت های حمل ونقل فعال در زمینه کشتی های فله بر کیپ سایز منجر شود. هنگامی که "Vale Brasil" در نخستین سفر خود به ا
یتالیا منتقل شد، گمانه زنی هایی مبنی بر فشار صنعت فولاد داخلی چین به مقامات این کشور برای محافظت از منافع تجاری شان مطرح شد. با این حال، Vale همچنین حمایت هایی از سوی شرکت های فولادسازی چین دریافت کرد، زیرا آن ها از کاهش هزینه های حمل ونقل بهره مند می شوند. به عنوان یک اقدام پیشگیرانه در برابر ممنوعیت طولانی مدت ورود کشتی های "Valemax" به بندرهای چین، Vale شروع به ساخت هاب های انتقال بار در خشکی و دریا کرد، جایی که سنگ آهن می تواند برای تحویل نهایی به کشتی های کوچک تر بارگیری شود. کشتی "Ore Fabrica"، یک نفت کش ۲۸۰٬۰۰۰ DWT که در چین تبدیل شده بود، اواخر ژانویه ۲۰۱۲ به خلیج سوبیک، فیلیپین، رسید. کشتی انتقال بار دوم، "Ore Sossego"، در سال ۲۰۱۳ وارد خدمت شد. این طرح پشتیبان توسط معاون رئیس اجرایی CSA، ژانگ شوگو، مورد انتقاد قرار گرفت. او این برنامه را «هدر دادن منابع» توصیف کرد و توانایی Vale در مدیریت ناوگان خود را به اندازه شرکت های حرفه ای حمل ونقل زیر سؤال برد. عملیات انتقال بار در سال ۲۰۱۷ پایان یافت و هر دو کشتی "Ore Fabrica" و "Ore Sossego" اوراق شدند. در ماه مه ۲۰۱۲، بزرگ ترین اپراتور چینی کشتی های فله بر
خشک، شرکت دولتی China Ocean Shipping (Group) Company (COSCO)، ادعا کرد که Vale از ماه مارس استفاده از کشتی های این شرکت را به عنوان اعتراضی به ممنوعیت ورود کشتی های "Valemax" به بندرهای چین متوقف کرده است. Vale از اظهار نظر در این باره خودداری کرد. لوئیس ایناسیو لولا دا سیلوا، رئیس جمهور پیشین برزیل، نیز به طور علنی از مدیرعامل سابق Vale، روگر آگنلی، به دلیل سفارش کشتی ها از کشتی سازی های آسیایی به جای ساخت آن ها در برزیل انتقاد کرد. دا سیلوا تلاش می کرد صنعت کشتی سازی در برزیل را برای ایجاد مشاغل بیشتر و افزایش تقاضای داخلی برای فولاد و محصولات دیگر احیا کند. آگنلی که در پی ادامه انتقادات سمت خود را ترک کرد، پاسخ داد که کشتی سازی های برزیلی توانایی ساخت چنین کشتی هایی را نداشتند و افزود که Vale در سال های گذشته ۵۱ کشتی را از کشتی سازی های برزیل سفارش داده است.