Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تواند به طور قابل توجهی بین مسیرهای مسابقه متفاوت باشد. از آنجایی که تابعی از جریان هوا بر روی و زیر خودرو است، نیروی رو به پایین با مجذور سرعت خودرو افزایش می یابد و به حداقل سرعت معینی نیاز دارد تا اثر قابل توجهی ایجاد کند. برخی از خودروها آیرودینامیک نسبتاً ناپایداری داشته اند، به طوری که یک تغییر جزئی در زاویه حمله یا ارتفاع وسیله نقلیه می تواند باعث تغییرات زیادی در نیروی رو به پایین شود. در بدترین موارد، این امر می تواند باعث شود که ماشین به سمت بالا متمایل شود تا نیروی رو به پایین؛ به عنوان مثال، با عبور از روی یک دست انداز در یک مسیر یا جریان پس رو از روی یک باله: این می تواند عواقب فاجعه باری داشته باشد، مانند مرسدس-بنز سی ال آر با رانندگان مارک وبر و پیتر دامبرک در مسابقه ۲۴ ساعته لمانز ۱۹۹۹، که پس از تعقیب خودروی رقیب، به طرز چشمگیری خودرو به سمت بالا ۵۰ متر پرواز کرد و واژگون شد. دو جزء اصلی یک خودرو مسابقه را می توان برای ایجاد نیروی رو به پایین در هنگام حرکت خودرو با سرعت مسابقه استفاده کرد: اکثر فرمول های مسابقه ممنوعیتی برای دستگاه های آیرودینامیک دارند که می توان آن ها را در طول مسابقه تنظیم
کرد، به جز در پیت استاپ ها نمی توان تنظیم کرد. نیروی رو به پایین اعمال شده توسط یک باله معمولاً به عنوان تابعی از ضریب برآر آن بیان می شود: اینجا: در محدوده خاصی از شرایط عملیاتی و زمانی که بال متوقف نمی شود، ضریب بالابر مقدار ثابتی دارد: سپس نیروی رو به پایین با مجذور سرعت هوا متناسب است. در آیرودینامیک، معمولاً از ناحیه پیش بینی شده از بالا به عنوان سطح مرجع برای تعیین ضریب بالابر استفاده می شود. بدنه. شکل گرد و مخروطی بالای خودرو به گونه ای طراحی شده است که هوا را برش داده و مقاومت باد را به حداقل برساند. می توان قطعات جزئی بدنه را در بالای خودرو اضافه کرد تا جریان صاف هوا به عناصر ایجاد کننده نیروی رو به پایین برسد (به عنوان مثال، بال یا باله، و تونل های زیر بدنه). شکل کلی ماشین شبیه بال هواپیما است. تقریباً تمام خودروهای جاده ای در نتیجه این شکل، بالابر آیرودینامیکی تولید می کنند. تکنیک های زیادی برای متعادل کردن این بالابر استفاده می شود. با نگاهی به مشخصات بیشتر خودروهای جاده ای، سپر جلو کمترین فاصله را از سطح زمین دارد و به دنبال آن قسمت بین لاستیک های جلو و عقب قرار دارد و به دنبال آن سپر عقب معمولا
ً با بالاترین فاصله قرار دارد. با استفاده از این طرح، هوای جاری در زیر سپر جلو به سطح مقطع کمتری منقبض می شود و در نتیجه فشار کمتری حاصل می شود. نیروی رو به پایین اضافی از چنگک (یا زاویه) بدنه خودرو می آید که هوای زیرین را به سمت بالا هدایت می کند و نیروی رو به پایین ایجاد می کند و فشار را در بالای خودرو افزایش می دهد زیرا جهت جریان هوا به عمود بر سطح نزدیک می شود. حجم بر فشار هوا تأثیر نمی گذارد، زیرا علیرغم تصور غلط رایج، حجم محصور نیست. خودروهای مسابقه این اثر را با اضافه کردن یک دیفیوزر عقب برای شتاب بخشیدن به هوا در زیر خودرو در جلوی دیفیوزر تقویت می کنند و فشار هوای پشت آن را افزایش می دهند و حرکت خودرو را کاهش می دهند. سایر اجزای آیرودینامیکی که در قسمت زیرین برای بهبود نیروی رو به پایین و/یا کاهش درگ یافت می شوند، عبارتند از اسپلیتر و مولدهای گرداب. برخی از خودروها مانند دلتاوینگ بال ندارند و تمام نیروی رو به پایین خود را از طریق بدنه خود ایجاد می کنند. ماهی واره (اِیرفُویل). بزرگی نیروی رو به پایین ایجاد شده توسط بال ها یا اسپویلرها در یک خودرو در درجه اول به سه چیز بستگی دارد: مساحت سطح بزرگ تر نیرو
ی رو به پایین و نیروی پسار. بیشتر ایجاد می کند. نسبت اندازه بال عرض ایرفویل تقسیم بر وتر آن است. اگر بال مستطیلی نباشد، نسبت اندازه بال AR=b2/s، نوشته می شود که در آن AR=نسبت اندازه بال، b=طول و s=مساحت بال می باشد. همچنین زاویه حمله (یا شیب) بیشتر بال یا اسپویلر، نیروی رو به پایین بیشتری ایجاد می کند که فشار بیشتری به چرخ های عقب وارد می کند و کشش بیشتری ایجاد می کند. جلو. عملکرد ماهی واره های جلوی خودرو دوگانه است. آنها نیروی رو به پایین ایجاد می کنند که چسبندگی لاستیک های جلو را افزایش می دهد و همچنین جریان هوا را به بقیه خودرو بهینه می کند (یا اختلال را به حداقل می رساند). بال های جلو در یک خودروی چرخ باز با جمع آوری داده ها از مسابقه به مسابقه دیگر دستخوش تغییرات دائمی می شوند و برای هر ویژگی یک مدار خاص سفارشی می شوند (عکس های بالا را ببینید). در بیشتر سری ها، بال ها حتی برای تنظیم در طول مسابقه در زمان سرویس دهی خودرو طراحی شده اند. عقب. جریان هوا در عقب خودرو تحت تأثیر بال های جلو، چرخ های جلو، آینه ها، کلاه ایمنی راننده، غلاف های جانبی و اگزوز است. این امر باعث می شود که بال عقب از نظر آیرودینامیکی ک
متر از بال جلو کارایی داشته باشد، با این حال، به دلیل اینکه باید بیش از دو برابر بیشتر از بال های جلو نیروی رو به پایین ایجاد کند تا هندلینگ برای تعادل خودرو حفظ شود، بال عقب معمولاً دارای یک نیروی بسیار بزرگتر است. نسبت اندازه بال و اغلب از دو یا چند عنصر برای ترکیب مقدار نیروی رو به پایین ایجاد شده استفاده می کند. مانند بال های جلو، هر یک از این عناصر اغلب می توانند هنگام سرویس دهی ماشین، قبل یا حتی در طول مسابقه تنظیم شوند و مورد توجه و اصلاح دائمی قرار می گیرند. باله در مکان های غیر معمول. تا حدودی در نتیجه قوانینی که با هدف کاهش نیروی رو به پایین از بال های جلو و عقب خودروهای فرمول یک صورت می گیرد، چندین تیم به دنبال یافتن مکان های دیگری برای قرار دادن بال ها بوده اند. بال های کوچکی که در پشت پایه های کناری خودروها نصب شده بودند، در اواسط سال ۱۹۹۴ ظاهر شدند و تقریباً در تمام خودروهای فرمول یک به هر شکلی استاندارد بودند، تا اینکه در سال ۲۰۰۹ همه این دستگاه ها غیرقانونی شدند. بال های دیگر در موارد مختلف ظاهر شدند مکان هایی در مورد خودرو، اما این تغییرات معمولاً فقط در مدارهایی استفاده می شوند که نیروی رو ب
ه پایین بیشتر به دنبال آن هستند، به ویژه در پیست های مسابقه پرپیچ و خم مجارستان و موناکو. مک لارن مرسدس ام پی۱۰/۴ در سال ۱۹۹۵ یکی از اولین خودروهایی بود که دارای «بال میانی» بود و از یک حفره در مقررات برای نصب بال در بالای درب موتور استفاده کرد. این ترتیب از آن زمان توسط هر تیمی در یک زمان یا آن زمان مورد استفاده قرار گرفته است و در جایزه بزرگ موناکو ۲۰۰۷ همه به جز دو تیم از آن استفاده کردند. این بال های میانی را نباید با دوربین های رول هوپی که هر خودرو به صورت استاندارد در همه مسابقات حمل می کند، یا با کنترل کننده های جریان به شکل شاخ گاو که برای اولین بار توسط مک لارن و از آن به بعد توسط بی ام و ساوبر استفاده شد، اشتباه گرفت، که وظیفه اصلی آن صاف کردن است و جریان هوا را به منظور مؤثرتر کردن بال عقب به جای ایجاد نیروی رو به پایین هدایت می کند. یک تغییر در این موضوع «بال های ایکس» بود، بال های بلندی که در جلوی بال های کناری نصب شده بودند که از سوراخی مشابه با بال های میانی استفاده می کردند. این ها اولین بار توسط تایرل در سال ۱۹۹۷ مورد استفاده قرار گرفت و آخرین بار در سال ۱۹۹۸ در جایزه بزرگ سن مارینو استفاده ش
د که در آن زمان فراری، ساوبر، جردن و دیگر خودروسازان از چنین ترتیبی استفاده کرده بودند. با این حال، تصمیم گرفته شد که با توجه به مانعی که در هنگام سوخت گیری ایجاد می کنند و خطری که در صورت واژگونی خودرو برای راننده ایجاد می کنند، باید ممنوع شوند. (شایع است که برنی اکلستون آن ها را در تلویزیون بسیار زشت می دید و بنابراین آن ها را ممنوع کرد). بال های اضافی مختلف گاهی آزمایش شده اند، اما امروزه بیشتر متداول است که تیم ها به دنبال بهبود عملکرد بال های جلو و عقب با استفاده از کنترل کننده های جریان مختلف مانند «شاخ های گاو (bull-horns)» ذکر شده در بالا باشند؛ توسط مک لارن استفاده شده است.
علی بحرینی دیپلمات ایرانی و سفیر و نمایندهٔ دائم ایران در دفتر سازمان ملل در ژنو و معاون مؤسسه مرکز جنوب (South Centre) است. بحرینی زاده روستای کردوان شهرستان دشتی است. وی دارای پیشینه فعالیت در وزارت امور خارجه بوده و پیش از انتصابش به سمت سفیر ایران در سازمان ملل متحد در ژنو مسئولیت هایی مانند: سفیر جمهوری اسلامی ایران اتیوپی، نماینده جمهوری اسلامی ایران در اتحادیه آفریقا، نماینده وزارت امور خارجه در ستاد حقوق بشر قوه قضائیه و ریاست اداره حقوق بشر وزارت امور خارجه را برعهده داشته است. او از مرداد ۱۴۰۱ به سمت سفیر ایران در سازمان ملل متحد در ژنو منصوب شد و در زمان سفارتش به عنوان رئیس «مجمع اجتماعی» شورای حقوق بشر در سال ۲۰۲۳که این امر با توجه به نقض سیستماتیک حقوق بشر در ایران اعتراض بسیاری از کشورهای دنیا را برانگیخت.
ویفالا ( ،) یک نشان مربع است که معمولاً به عنوان پرچم برای نشان دادن برخی از مردم بومی رشته کوه آند استفاده می شود که شامل بولیوی امروزی، پرو، شیلی، اکوادور، شمال غربی آرژانتین و جنوب کلمبیا می شود. قانون اساسی ۲۰۰۹ بولیوی (ماده ۶، بخش دوم) کولاسویو ویفالا جنوبی را به عنوان نماد ملی دیگر بولیوی به همراه سه رنگ قرمز-زرد-سبز معرفی کرد. ویفالاهای سوئیو منطقه ای از یک تکه تکه مربعی ۷ × ۷ در هفت رنگ تشکیل شده اند. پیکربندی دقیق بر اساس "suyu" خاصی که توسط نشان نشان داده می شود متفاوت است. رنگ طولانی ترین خط مورب (هفت مربع) مربوط به یکی از چهار منطقه ای است که پرچم نشان می دهد: سفید برای کولاسیو، زرد برای کونتیسیو، قرمز برای چینچایزویو و سبز برای آنتیسویو. شورشی بومی توپاک کاتاری گاهی اوقات با انواع دیگری همراه است. تاریخ. دوران پیش از کلمبیا. در دوران مدرن ویفالا با یک پرچم رنگین کمانی هفت راه راه اشتباه گرفته شده است که به اشتباه با تاوانتینسویو (امپراتوری اینکاها) مرتبط است. در مورد اینکه آیا پرچم اینکا یا تاوانتیسویو وجود داشته است بحث هایی وجود دارد. قدیمی ترین نمونه بازمانده از طرحی از نوع ویفالا مربوط به چوس
پا یا کیسه کوکای مربوط به فرهنگ تیواناکو است (۱۵۸۰ پیش از میلاد - ۱۱۸۷ پس از میلاد). چوسپا در حال حاضر در موزه بروکلین است و استفاده از طرح ویفالا با چندین طرح دیگر ترکیب شده است، بنابراین نمی توان معنی یا کاربرد آن را در کیهان شناسی آند در آن زمان مشخص کرد. موزه فرهنگ جهانی در گوتنبرگ، سوئد، دارای ویفالا است که تخمین زده می شود در سده یازدهم بر اساس تاریخ گذاری رادیوکربن ایجاد شده باشد. منشأ آن از منطقه تیواناکو است و بخشی از مجموعه ای است که بر اساس قبر یک مرد پزشکی "کالاوایا" ساخته شده است. رنگ ها و معنی آنها. هفت رنگ ویفالا واقعی بازتاب دهنده رنگین کمان است. با توجه به جنبش کاتاریستا (که تفسیر آن توسط مقامات بولیوی ترویج می شود)، اهمیت و معنای هر رنگ به شرح زیر است: سردرگمی با پرچم کوسکو. ویفالا با پرچم طراحی رنگین کمان هفت راه راه، پرچم رسمی فعلی شهر کوسکو در پرو، که معمولاً در ساختمان های دولتی و در میدان اصلی نمایش داده می شود، اشتباه گرفته شده است. این پرچم رنگین کمانی گاهی به عنوان نمادی از امپراتوری اینکاها (Tawantinsuyu) نمایش داده می شود، اگرچه تاریخ نگاران پرو و کنگره پرو اعلام کرده اند که امپرات
وری هرگز پرچم نداشته است. در حالی که ویفالا نمادی است که عمدتاً به قوم آیمارا مربوط می شود، اینکاها ریشه خود را از قوم کچوا داشتند.
آنتیسویو ( ; ) قسمت شرقی امپراتوری اینکاها بود که با منطقه امروزی آمازون علیا که آنتی ها در آن ساکن بودند هم مرز بود. همراه با چینچایسویو، بخشی از "هانان سویوکونا" یا «محله های بالایی» امپراتوری بود، که نیمی از تاهوانتینسویو را تشکیل می داد، «چهار قسمت متصل به هم» که امپراتوری را تشکیل می داد. شرح. آنتیسویو دومین کوچک است"." در شمال شرقی کوسکو در ارتفاعات آند قرار داشت. در واقع ریشه واژه «آند» است. «آنتی» منشأ احتمالی واژه «آند» است، فاتحان اسپانیایی این اصطلاح را تعمیم دادند و همه رشته کوه ها را به جای منطقه شرقی، همان طور که در دوره اینکاها بود، «آند» نامیدند. بر پایه برخی منابع، آنتیسویو کوچک ترین اینکا نبود با استناد به اینکه قلمرو آن ممکن است شامل دامنه شرقی تاهوانتینسویو و همچنین مناطق پست استوایی مجاور در طول امپراتوری باشد. آنتیسویو و چینچایسویو با خطی در غرب جاده اینکاها که از کوسکو به تامبوماچای کشیده شده بود، هم مرز بودند. همچنین توسط رودخانه Huatanay از کولاسویو جدا شده بود که از میان شهر تا انتهای شرقی دره می گذشت. بیشتر جنگل های دشت جزئی از تاوانتینسویو نبودند. تنها منطقه جنگل نمی تواند تحت تسلط
اینکاها باشد، با توجه به اینکه آنها نمی توانند منطقه جنگل را مستعمره کنند. مسلماً اولین اقدام دریایی سازمان یافته و برنامه ریزی شده پرو در زمان ساپا اینکا توپاک اینکا یوپانکی بود که ۱۰٬۰۰۰ مرد و تدارکات آنها را بر روی قایق های بزرگ در حال حرکت در رودخانه ها بسیج کرد، کاری که دو سال طول کشید. پس از آن لشکرکشی، او به روپا روپا چونچوس رفت، که برای اینکاها یک فاجعه بود، زیرا به گفته برخی از نویسندگان، تنها ۱٬۰۰۰ سرباز زنده برگشتند. پس از انقیاد چونچوس، تعداد بسیار کمی به موسو رسیدند. منطقه آنتیسویو آخرین عقب نشینی ایالت نئواینکاها بود که از تسخیر اسپانیایی ها فرار کردند. قابل توجه در میان سکونتگاه های اینکاها در اینجا ویلکابامبا و ویکتوس بودند. همچنین تصور می شود که شهر اساطیری پایتیتی ممکن است جایی در این منطقه وجود داشته باشد. اندرو نیکول مورخ تحقیقی را در سال ۲۰۰۹ منتشر کرد که در آن به این نتیجه رسید که وجود شهری مانند پایتیتی در حوضه آمازون پرو امکان پذیر است. تحقیقات اخیر در سال ۲۰۱۶ توسط وینسنت پلیسیه مکان احتمالی شهر گمشده در شمال شرقی ویلکابامبا را فراهم می کند. انضمام. آنتیسویو قبلاً بخشی از امپراتوری ا
ینکاها نبود. بعداً برای رفع مشکل کوچک شدن فضای محصولات در امتداد منطقه ساحلی امپراتوری فتح شد.
چینچای سویو یا چینچاسیو (به ) منطقه استانی شمال غربی تاوانتین سویو یا امپراتوری اینکاها بود. چینچاسیو پرجمعیت ترین "سویو" (یا محله، بزرگ ترین بخش امپراتوری اینکاها)، سرزمین های سابق امپراتوری چیمو و بسیاری از شمال آند را در بر می گرفت. "سویو" در بزرگ ترین وسعت خود در بخش اعظم اکوادور مدرن و فقط به کلمبیای مدرن گسترش یافت. همراه با آنتیسویو، بخشی از "هانان سویکونا" یا «محله بالایی» امپراتوری بود. این نام به دلیل فرهنگ چینچا است که یک پادشاهی بازرگان در منطقه ایکای فعلی بود. "چینچای" در زبان کچوا مخفف تیگریلو است، حیوانی که در برخی از فرهنگ های این منطقه به دلیل نفوذ آمازون در طول افق اولیه و متوسط اولیه، مانند فرهنگ چاوین یا مبادله تجاری بین هوارپا - وجود دارد، اگرچه از نظر فیزیکی وجود ندارد. تمدن واقع در آیاکوچو امروزی که دارای مسیرهای تجاری به آمازونا - و فرهنگ نازکا بود. پیش از آغاز جنگ داخلی اینکاها، آتاهوالپا، پسر امپراتور متوفی اینکا ، هوآینا کاپاک، اکثریت چینچاسیو را از پایتختش در کیتو به ارث برد و حکومت کرد، با حمایت ژنرال ها و سربازان کهنه کار اینکای هوآینا کاپاک. دوازدهمین اینکا، هوآینا کاپاک، که می
دانست در شرف مرگ است، دستور داد که قلب و اعضای بدنش را در یک کوزه بگذارند و آن را در شهر کیتو، شهری که دوست داشت، دفن کنند. علاوه بر این، هواینا کاپاک دستور داد که جسد مومیایی شده او باید برای دفن در کنار اجساد مومیایی شده اجداد سلطنتی خود به کوزکو منتقل شود. امپراتور اینکا هواسکار که پسر ارشد هواینا کاپاک بود، بقیه امپراتوری اینکاها را از کوزکو اداره کرد و از اینکه آتاهوالپا تاج پادشاهی در کیتو را بر عهده گرفت، ناراضی بود. وقایع نگاران اسپانیایی از پادشاهی آتاهوالپا به عنوان پادشاهی کیتو یاد می کنند. از آنجایی که بهترین سربازان امپراتوری اینکاها با آتاهوآلپا وفاداری کردند، اینکا هواسکار قادر به انجام کاری نبود. پس از ۴ یا ۵ سال صلح، اشراف و همچنین مادر اینکا هواسکار، راوا اوکلو. او را تشویق کرد تا پادشاهی آتاهوالپا را که بیشتر چینچاسویو را در بر می گرفت، تسخیر کند. هوآسکار برای آتاهوالپا اولتیماتوم فرستاد و درخواست تسلیم کرد، آتاهوالپا نپذیرفت و ژنرال آتوک جوان برای حمله و تسخیر پادشاهی کیتو از آتاهوالپا فرستاده شد.
معاهده بین آمریکایی کمک های متقابل، معاهده ریو، پیمان ریو یا معاهده کمک متقابل، یک توافقنامه امنیت جمعی بین دولتی است که در سال ۱۹۴۷ در ریو دو ژانیرو، در میان بسیاری از کشورهای قاره آمریکا امضا شد. اصل محوری مندرج در مواد آن این است که حمله به یک کشور، باید حمله به همه آنها تلقی شود. این به عنوان دکترین «دفاع نیم کره» شناخته شد. با وجود این، چندین عضو، این پیمان را در موارد متعدد، نقض کرده اند. این معاهده، ابتدا در سال ۱۹۴۷ ایجاد و طبق ماده ۲۲ معاهده، در سال ۱۹۴۸، لازم الاجرا شد. باهاما، جدیدترین کشوری بود که در سال ۱۹۸۲، آن را امضا و تصویب کرد. اعضا. اعضای فعلی: اعضای تعلیق شده: اعضای سابق:
کونتیسیو یا کونتی سویو (کچوا "kunti" غرب، منطقه "سویو"، بخشی از یک قلمرو، هر یک از چهار منطقه تشکیل دهنده امپراتوری اینکاها، «منطقه غربی»؛ ) منطقه ایالتی جنوب غربی امپراتوری اینکاها بود. کونتیسیو کوچک ترین "سوویو" بود و در امتداد سواحل جنوبی پرو مدرن قرار داشت و تا ارتفاعات به سمت کوسکو امتداد داشت. همراه با کولاسیو، بخشی از "اورین سویوکونا" یا «محله پایین» امپراتوری بود.
کولاسیو (املای کچوا و آیمارا، ; "Collasuyu, Kholla Suyu" ; ) منطقه ایالتی جنوب شرقی امپراتوری اینکاها بود. کولاسیو منطقه کولا است و به طور خاص مربوط به بومی کولا کچوا است که عمدتاً در مناطقی مانند کوچابامبا و پوتوسی ساکن بودند. بیشتر قلمروهای آیمارا که اکنون عمدتاً در ایالات مدرن آمریکای جنوبی در شمال شیلی، پرو، بولیوی و شمال غربی آرژانتین گنجانده شده اند، در طول سلطنت ساپا اینکا هواینا کاپاک در قرن شانزدهم ضمیمه شدند. اخیراً، جنبش هایی برای تشکیل «قولاسیووی بزرگ» (یا کولانا سویو مارکا) صورت گرفته است که قلمرویی شبیه به تاوانتینسویو سابق را در خود جای می دهد. این آرمان توسط دفتر آپو ملکو و مجلس قولانا پیشنهاد شده است. کولاسیو بزرگ ترین بخش از چهار "سویو" (یا «ربع»، بزرگ ترین بخش امپراتوری اینکاها) از نظر مساحت بود. این "سویو" آلتیپلانو بولیوی و بخش اعظم آند جنوبی را در بر می گرفت و به سمت شمال غربی آرژانتین و تا جنوب رودخانه ماول در نزدیکی سانتیاگوی مدرن شیلی می رفت. همراه با کونتیسیو، بخشی از هورین سویوکونا یا «محله پایین» امپراتوری بود.
یورونریایی ها () واژه ای مرکب از دو لغت و یک اصطلاح فراشمول است و برای مردمی به کار می رود که حاصل اختلاط نژادی میان اروپایی ها وپلی نزیایی ها، ملانزیایی ها یا میکرونزی تبارها هستند. این اصطلاح بیشتر در ساموآ و توسط استعمارگران، مبلغان و بازرگانان بریتانیایی یا فرانسوی استفاده می شد، و همچنین این واژه در مورد برخی از نوادگان اسپانیایی ها و پلی نزیایی ها در جزیره ایستر (جایی که قوانین دولت شیلی آنها را مستیسو نامیده است)، و فرزندان اسپانیایی ها و میکرونزی ها در گوام، جزایر ماریانای شمالی، جزایر مارشال، جزایر کارولین و پالائو کاربرد دارد."آفاکاسی" ()واژه رایجی است که در ساموآ، برای یورونزی ها به کار برده می شود، در فیجی، معمولاً از اصطلاح کایلوما ()استفاده می شود. گروه های متمایز یورونزی عبارتند از مردمان هاپا در هاوایی، "دمیس های" تاهیتی، اهالی جزیره اوبیکی، اهالی جزایر پیت کرن، جزیره نشینان نورفولک و مردمان جزایر پالمرستون.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42698588&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-09-18T09:43:56Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;GodNey&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;/* لید */&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42730045&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; ۲۸ سال بعد () فیلمی در ژانر ترسناک پسا-آخرالزمانی و بلوغ، محصول سال ۲۰۲۵ است که توسط دنی بویل تهیه و کارگردانی شده و فیلمنامه اش را الکس گارلند نوشته است. این اثر، سومین قسمت از مجموعهٔ فیلم های "۲۸ روز بعد" به شمار می رود و پس از "۲۸ روز بعد" (۲۰۰۲) و "۲۸ هفته بعد" (۲۰۰۷) ساخته شده است. بازیگران اصلی آن عبارت اند از جودی کومر، آرون تیلور-جانسون، آلفی ویلیامز (در اولین نقش سینمایی اش) و ریف فاینز. برنامه ریزی برای ساخت قسمت سوم پس از اکران "۲۸ هفته بعد" آغاز شد، اما پروژه به دلیل اختلافات متعدد بر سر حقوق نشر این مجموعه، سال ها به تعویق افتاد و عملاً وارد برزخ توسعه شد. تا سال ۲۰۲۴ تهیه کنندهٔ مجموعه، اندرو مک دانلد، حقوق قسمت اول را از سرچل
ایت پیکچرز خرید و با شرط تأمین بودجهٔ دنباله ها، آن را به سونی پیکچرز واگذار کرد. بازگشت دوبارهٔ بویل، گارلند و فیلم بردار آنتونی داد منتل به این قسمت، یادآور همکاری آن ها در فیلم نخست است. همچنین، کیلین مورفی—بازیگر اصلی قسمت اول—در این پروژه به عنوان تهیه کنندهٔ اجرایی حضور دارد. "۲۸ سال بعد" به صورت پشت سرهم با دنباله اش "" (که قرار است در ژانویهٔ ۲۰۲۶ اکران شود) فیلم برداری شده است. اکران رسمی این فیلم در بریتانیا و آمریکا، توسط کلمبیا پیکچرز و از طریق گروه سینمایی سونی پیکچرز، در تاریخ ۲۰ ژوئن ۲۰۲۵ صورت گرفت. این فیلم نقدهای عمدتاً مثبتی از منتقدان دریافت کرد و بیش از ۱۵۰ میلیون دلار در مقابل بودجهٔ ۶۰ میلیون دلاری، فروش جهانی داشت. داستان. در سال ۲۰۰۲، در اوایل شیوع ویروس خشم، جیمی کریستال، پسربچه ای جوان، پس از حمله آلوده ها به خانواده اش در ارتفاعات اسکاتلند، به کلیسای محلی پناه می برد. پدرش، کاهن، در حال نیایش است و ویروس را نشانه ای از روز حساب می داند. پدرش گردن آویز صلیب خود را به جیمی می دهد و او را به سوی امنیت راهنمایی می کند، سپس خودش تسلیم آلوده ها می شود. بیست و هشت سال پس از دومین شیوع ویرو
س، ویروس در اروپای قاره ای ریشه کن شده اما جزایر بریتانیا همچنان در قرنطینه باقی مانده اند و تنها تعداد کمی زنده مانده اند. جامعه ای متمدن روی جزیره مقدس لیندیس فارن زندگی می کند که توسط جاده ای طبیعی از بریتانیای کبیر جدا شده است. در این جامعه، جیمی (نه همان جیمی اول) به همراه همسرش آیسلا که دچار بیماری روانی ناشناخته ای است و پسر ۱۲ ساله شان اسپایک زندگی می کنند. جیمی و اسپایک برای مراسم سن بلوغ به خشکی می روند تا شکار کنند. در خشکی، آن ها یک آلوده زنجیر شده را می یابند که نامش «جیمی» حک شده است و با گروه بزرگی از آلوده ها به رهبری یک «آلفا» — آلوده ای تکامل یافته و قوی تر — مواجه می شوند. آن ها مجبور می شوند شب را در زیرشیروانی خانه ای فرسوده بگذرانند. اسپایک حضور قایق های قرنطینه و آتش سوزی ای در داخل زمین را مشاهده می کند. آلفا به تعقیب آن ها می پردازد اما نگهبانان روستا با استفاده از خرکمان آن را شکست می دهند. در جشن موفقیت اسپایک در کشتن اولین آلوده، او از تعریف های اغراق آمیز پدرش ناراحت می شود و پس از کشف رابطه پنهانی جیمی با معلم مدرسه، روزی به خانه برمی گردد. با دوستی به نام سم گفتگو می کند و از وج
ود دکتر ایان کلِسون، پزشک عمومی سابق تبعیدی، مطلع می شود. اسپایک صبح روز بعد با پدرش دربارهٔ درمان مادرش و خیانتش مواجه می شود. جیمی معتقد است کلِسون روانی است و نمی تواند کمک کند. اسپایک تصمیم می گیرد مادرش را به خشکی ببرد و به صورت مخفیانه به کمک آتش زدن انباری، توجه دیگران را منحرف می کند و با آیسلا فرار می کند. در کلیسای متروکه، اسپایک خوابش می برد و مورد حمله آلوده ای قرار می گیرد که آیسلا در حالت ناهوشیاری آن را می کشد. روز بعد، آن ها توسط سرباز نیروی دریایی سوئد، اریک سوندکویست، از یک دسته آلوده نجات می یابند. آیسلا به یک آلوده باردار کمک می کند تا نوزادش را به دنیا بیاورد، اما اریک وقتی مادر آلوده به آن ها حمله می کند، او را می کشد. آلفای پدر نوزاد اریک را می کشد. کلِسون ظاهر می شود و یک آلفا به نام سامسون را با دارت حاوی مورفین-زایلازین مهار می کند. او گروه را به بنای ساخته شده از استخوان انسان ها هدایت می کند و مفهوم "ممنتو موری" را توضیح می دهد. کلِسون تشخیص می دهد آیسلا به سرطان لاعلاج مبتلاست. پس از قبول مرگ، آیسلا ترتیب مرگ آسان خود را می دهد و کلِسون جمجمه اش را به اسپایک می دهد تا در بالای بنا
ی یادبود قرار دهد. وقتی سامسون به پناهگاه نفوذ می کند، اسپایک جان کلِسون را نجات می دهد. کلِسون از اسپایک می خواهد نوزاد را با خود به روستا ببرد اما اسپایک او را کنار دروازه رها می کند و به خشکی بازمی گردد. جیمی یادداشتی از اسپایک می یابد که نام دختر را آیسلا گذاشته و وعده بازگشت می دهد، اما نمی تواند به دنبال او برود چون جزر و مد راه را بسته است. بیست و هشت روز بعد، در حالی که اسپایک توسط گروهی از مبتلایان تعقیب می شود، توسط فرقه ای که لباس های ورزشی به سبک جیمی سویل پوشیده اند نجات می یابد و رهبر آن ها، جیمی کریستالِ بزرگسال، با گردنبند صلیب معکوسش به او خوشامد می گوید. ساخت. فیلمبرداری این فیلم در ۷ مهٔ ۲۰۲۴ در نورث آمبرلند با حضور آنتونی داد منتل به عنوان فیلم بردار آغاز شد. بازخورد. گیشه. "۲۸ سال بعد" در ایالات متحده و کانادا ۷۰٫۴ میلیون دلار و در سایر مناطق جهان ۸۰٫۸ میلیون دلار فروش داشت که مجموع فروش جهانی آن را به ۱۵۱٫۲ میلیون دلار رساند. در ایالات متحده و کانادا، این فیلم هم زمان با فیلم "الیو" اکران شد و پیش بینی می شد که در آخر هفتهٔ افتتاحیه، از ۳٬۴۴۴ سالن سینما حدود ۳۰ میلیون دلار فروش داشته باش
د؛ برخی برآوردها حتی رقم ۴۵ میلیون دلار را نیز محتمل می دانستند. فیلم در روز نخست اکران ۱۴ میلیون دلار فروش کرد که ۵٫۸ میلیون دلار آن مربوط به پیش نمایش های پنج شنبه شب بود. در نهایت، فروش افتتاحیهٔ آن به ۳۰ میلیون دلار رسید و در جایگاه دوم پس از فیلم "چگونه اژدهای خود را تربیت کنیم" قرار گرفت، و رکورد بهترین افتتاحیه در میان آثار این مجموعه را ثبت کرد. واکنش منتقدان. در وب سایت جمع آوری نقدهای راتن تومیتوز، ۸۸٪ از ۳۷۸ نقد ثبت شده دربارهٔ فیلم مثبت بوده اند. اجماع منتقدان در این وب سایت چنین بیان شده: «"۲۸ سال بعد" با فوران اضطراب های معاصر، همچون فردی مبتلا به ویروس خشم، تجربه ای دلهره آور و پرتنش ارائه می دهد که فراتر از انتظارات ظاهر می شود.» در وب سایت متاکریتیک، که میانگین وزنی نقدها را محاسبه می کند، این فیلم بر اساس ۵۶ نقد، امتیاز ۷۷ از ۱۰۰ را کسب کرده که نشان دهندهٔ «نقدهای عمدتاً مثبت» است. مخاطبان نظرسنجی شده توسط سینماسکور به فیلم میانگین نمرهٔ «B» در مقیاس A+ تا F دادند، و طبق نظرسنجی سینماسکور، ۵۲٪ از تماشاگران اعلام کردند که قطعاً این فیلم را به دیگران توصیه می کنند. دنباله. در آوریل ۲۰۲۴، گزارش
شد که نیا داکوستا در حال مذاکره برای کارگردانی دنبالهٔ "۲۸ سال بعد" است؛ دومین قسمت از یک سه گانهٔ برنامه ریزی شده که تهیه کنندگانی چون دنی بویل، الکس گارلند، اندرو مک دونالد، ریس و برنی بلو در آن مشارکت دارند. در ژوئن ۲۰۲۴، طبق ثبت حقوقی اثر، عنوان فیلم به نظر می رسد "۲۸ سال بعد: معبد استخوان" باشد. در ۱۸ اوت ۲۰۲۴، در جریان یک نشست در جشنواره فیلم ادینبرو، مک دونالد تأیید کرد که داکوستا کارگردانی این دنباله را برعهده خواهد داشت و اعلام کرد که فیلم برداری اصلی از روز بعد آغاز می شود. او همچنین دربارهٔ برنامه های احتمالی برای ساخت قسمت سوم این مجموعه صحبت کرد و گفت: «امیدواریم قسمت سوم هم ساخته شود» و «این یک سه گانه است».
صخرهٔ بادبان () یا صخرهٔ پاروس، یک صخره طبیعی از جنس ماسه سنگ است که در ساحل دریای سیاه در سرزمین کراسنودار روسیه قرار دارد. این صخره به خاطر شباهتش به بادبان کشتی، به این نام معروف شده است. این صخره در ۱۷ کیلومتری جنوب شرقی گلنجیک، نزدیک روستای پراسکویوکا و مزرعه جانکات قرار دارد. صخره بادبان شیب عمودی تندی دارد که رو به ساحل دریا قرار گرفته و به دلیل نیروهای زمین شناسی، از توده اصلی سنگ جدا شده است. بیش از سه چهارم آن در هنگام جزر نمایان است و عمود بر ساحل قرار دارد. نکته قابل توجه در مورد این صخره، ابعاد آن است. در حالی که ضخامت این صخره کمی بیش از یک متر است، ارتفاع آن حدود ۲۵ متر و طول آن حدود ۲۰ متر است. به همین دلیل، شکل این صخره را به شکل یک بادبان چهارگوش تشبیه می کنند. در ارتفاع حدود ۲٫۵ متری از سطح زمین، یک سوراخ با منشأ نامشخص در این صخره وجود دارد. بسیاری از راهنماها می گویند که این سوراخ در طول جنگ قفقاز، برای دفاع در برابر توپخانه کوهستان ایجاد شده است، اما این ادعا زیر سؤال است. در سال ۱۹۰۳، یک محقق پس از بررسی صخره نوشت که این سوراخ بر اثر شلیک چهار گلوله از یک کشتی جنگی ایجاد شده است، اما دی