Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د، پیش نهاده شده اند. چهار آنتن در فرستنده. دو کد ساده برای حالت چهار آنتن در فرستنده چنینند این کدها، همانند همتایان سه آنتنی شان، به ترتیب به نرخ ۱/۲ و ۳/۴ می رسند. کد formula_26 دارای همان مشکل توان نایکسان کد formula_24 است. نسخه بهبودیافته کد formula_26 چنین ست که همه آنتن ها در همه بازه های زمانی، توان یکسانی می فرستند. کدگشایی. از ویژگی های جالب کدهای بلوکی فضا-زمانی متعامد این است که کدگشایی به روش درست نمایی بیشینه در گیرنده را می توان تنها با پردازش خطی انجام داد. برای بررسی کدگشایی، مدل سیستم ارتباطات بی سیم را چنین در نظر بگیریم. در لحظه formula_30، سیگنال دریافت شده از آنتن formula_4 را با formula_32 نشان میدهیم که formula_34 بهره مسیر از آنتن فرستنده formula_3ام تا آنتن گیرنده formula_4ام است و formula_37 سیگنالی است که آنتن فرستنده formula_3ام می فرستد، و formula_39 نمونه ای از نویز سفید جمع شونده گاوسی (AWGN) است. بر پایه معیار درست نمایی بیشینه، متغیرهای تصمیم گیری چنین می شوند که formula_41 علامت formula_42 در ردیف formula_9ام ماتریس کدگذاری ست و formula_44 نشان دهنده این است که formula_45 (
تا یک اختلاف علامت) عنصر formula_46ام ماتریس کدگذاری به ازای formula_47 است. تصمیم گیری درباره سمبول formula_42 چنین می شود که formula_50 الفبای صورت فلکی است. این یک کدگشایی خطی و ساده است که بیشترین تنوع را فراهم می کند. محدودیت های نرخ کد. گذشته از اینکه برای بیش از دو آنتن در فرستنده، کد بلوکی فضا-زمانی متعامد، مختلط و با نرخ کامل نمی توان یافت، نشان داده شده است که برای بیش از دو آنتن، بیشترین نرخ کد ممکن، ¾ است. کدهایی طراحی شده اند که تا حد خوبی به این نرخ دست می یابند، اما طول بلوک آنها بسیار بزرگ است، که آنها را در عمل نامناسب می کند، زیرا کدگشایی نمی تواند تا وقتی که "همه" انتقال ها در یک بلوک دریافت نشده باشند، آغاز شود. بنابراین بلوک طولانی تر (formula_5 بزرگ تر)، به تأخیر کدگشایی بیشتر می انجامد. برای نمونه، کدی برای شانزده آنتن در فرستنده، دارای نرخ 9/16 و طول بلوک 22880 بازه زمانی است. ثابت شده است که بیشترین نرخی که هر کد با formula_6 آنتن در فرستنده می تواند به آن برسد چنین است که formula_54 یا formula_55 اگر هیچ پردازش خطی در ماتریس کد مجاز نباشد. حدس زده می شود که این حد برای هر کد بلوکی فض
ا-زمانی متعامد مختلط، حتی وقتی که هرگونه پردازش خطی متغیرهای مختلط مجاز باشد، برقرار باشد. کدهای بلوکی فضا-زمانی شبه متعامد. این کدها متعامد کامل نیستند و تنها به مقداری از بهره تنوع دست می یابند. نمونه ای از این کدها که جعفرخانی پیش نهاده است، چنین است تنها ستون های (1 و 2)، (1 و 3)، (2 و 4) و (3 و 4) متعامد هستند. با این حال، این کد، کدی با نرخ کامل است و تنها به پردازش خطی در گیرنده نیاز دارد، اگرچه کدگشایی آن کمی پیچیده تر از کدهای بلوکی فضا-زمانی متعامد است. نتایج نشان می دهند که این کد، از نظر نرخ خطای بیتی در محدوده خوبی از نسبت سیگنال به نویز، از کد بلوکی فضا-زمانی متعامد چهار آنتنی بهتر عمل می کند. با این حال، در SNRهای بیشتر (از حدود ۲۲ dB در این مورد خاص)، تنوع افزوده کدهای بلوکی فضا-زمانی متعامد به BER بهتری می انجامد.
محاکمات مافیایی سیسیل در دهه ۱۹۶۰ در پایان آن دهه و در پاسخ به افزایش خشونت های سازمان یافته جنایی در اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوایل ۱۹۶۰ برگزار شد. در این دوره سه محاکمه عمده صورت گرفت که در هر یک از آنها ده ها متهم حضور داشتند و صدها عضو ادعایی مافیا به اتهام ارتکاب ده ها جرم مورد محاکمه قرار گرفتند. از دیدگاه مقامات قضایی، این محاکمات شکست محسوب می شدند. تعداد بسیار کمی از متهمان محکوم شدند، اگرچه محاکمات بعدی و اطلاعات به دست آمده از همکاران سابق مافیا (پنتیتی ها) تأیید کردند که اکثریت کسانی که تبرئه شده بودند، در واقع اعضای مافیا بودند و مرتکب بسیاری از جرایم - از جمله برخی از همان اتهاماتی که در مورد آنها تبرئه شده بودند - شده بودند. این محاکمات نشان داد که سیستم قضایی آن زمان فاقد ابزارهای لازم برای مقابله مؤثر با سازمان پیچیده مافیا بود. شکست در این محاکمات زمینه ساز تغییرات قانونی و رویکردهای جدیدی شد که در نهایت به محاکمه موفقیت آمیز مکسی در دهه ۱۹۸۰ انجامید. در سال ۱۸۹۳، امانوئه نوتاربارتولو در داخل یک قطار به قتل رسید. در سال ۱۹۰۰ چندین مظنون به عضویت در مافیا برای این قتل دستگیر و محاکمه شدند که اگرچه در
ابتدا محکوم شدند، اما به دلیل یک نقص فنی در مرحله تجدید نظر تبرئه شدند. در دهه ۱۹۲۰، بنیتو موسولینی، چزاره موری را برای مقابله با مافیا به سیسیل فرستاد. با این حال، روش خشن موری در زندانی کردن هزاران نفر - از جمله بسیاری بی گناه - بدون محاکمه باعث شد پس از ترک او، مافیا بتواند به سرعت قدرت سابق خود را بازسازی کند. این رویدادها نشان داد: ۱) سیستم قضایی آن زمان در برابر مافیا ناتوان است. ۲) رویکردهای صرفاً امنیتی برای مبارزه با جرائم سازمان یافته کافی نیست. ۳) این شکست ها زمینه ساز توسعه روشهای مؤثرتر در دهه های بعد شد. در اواخر دهه ۱۹۵۰، خشونت ها در اطراف شهر کورلئونه افزایش یافت، جایی که جناح های رقیب درون کلان مافیای محلی - گروه میکلناوارا و کورلئونزی ها - در حال نبرد با یکدیگر بودند. موضوع مهم تر، موج قتل ها و بمب گذاری های خودرویی در پالرمو و حومه آن در جریان «جنگ اول مافیا» بود که از ۱۹۶۲ آغاز شد. رویدادی که منجر به واکنش شدید علیه مافیا شد، کشتار چیاکولی در ۳۰ ژوئن ۱۹۶۳ بود. در این حادثه، هفت افسر پلیس هنگام خنثی سازی یک بمب خودرویی که گروهی از مافیوزها برای کشتن رقبای خود کار گذاشته بودند، کشته شدند. م
رگ این پلیس ها موجی از خشم عمومی را برانگیخت. در کتاب «اختاپوس» (به منابع مراجعه شود)، کلر استرلینگ، نویسنده، از ژنرال آلدو د مارکو، فرمانده نظامی منطقه سیسیل نقل می کند که به نیروهایش دستور داد: «همه کسانی که سابقه جنایی دارند را دستگیر کنید و به زندان بیندازید. آنها را شکنجه کنید تا اطلاعات بگیرید، یا در محل بکشید. من به زندان خواهم رفت. اما دیگر نمی توانیم این وضعیت را تحمل کنیم.» در پی این وقایع، یک اقدام شدید - هرچند نه به شدت آنچه ژنرال آلدو د مارکو ابتدا خواسته بود - صورت گرفت و در اواسط دهه ۱۹۶۰، تعداد ۱٬۹۹۵ مظنون به عضویت در مافیا دستگیر و با صدها اتهام جنایی مواجه شدند. این موج گسترده بازداشتها منجر به تشکیل چندین محاکمه بزرگ شد که سه مورد از آنها از اهمیت ویژه ای برخوردار بودند. محاکمه این تعداد متهم به یک فرآیند قضایی طولانی و پیچیده نیاز داشت که ماه ها به طول انجامید. اولین محاکمه. نخستین محاکمه بزرگ در سال ۱۹۶۷ آغاز شد و بر روی افزایش نقش مافیای سیسیل در تجارت بین المللی هروئین متمرکز بود. متهمان این پرونده همگی افرادی بودند که در اکتبر ۱۹۵۷ در یک سری نشست بین مافیوزهای آمریکایی و سیسیلی در هتل
گرند د پالم پالرمو شرکت کرده بودند. هدف اصلی این نشست ها برنامه ریزی برای قاچاق هروئین بود: - مافیوزهای آمریکایی به دلیل مجازات های سنگین قاچاق، تمایل چندانی به مشارکت مستقیم نشان ندادند - در مقابل، مافیوزهای سیسیلی کاملاً از این طرح استقبال کردند نتیجه نهایی این مذاکرات: - مافیای سیسیل مسئولیت واردات و توزیع هروئین در آمریکا را بر عهده گرفت - مافیای آمریکا سهمی از سود این تجارت دریافت می کرد - همچنین تصمیم گرفته شد مافیای سیسیل کمیسیونی مشابه ساختار مافیای آمریکا تشکیل دهد اگرچه مقامات در آن زمان از جزئیات این توافق نامه آگاهی نداشتند، اما می دانستند موضوع اصلی این نشست ها قاچاق هروئین بوده است. این محاکمه اولین تلاش جدی برای افشای شبکه جهانی مافیا و ارتباطات آن در تجارت مواد مخدر بود. نکته تاریخی قابل توجه: این نشست ها بعدها به عنوان نقطه عطفی در گسترش شبکه قاچاق هروئین بین سیسیل و آمریکا شناخته شد که تا دهه ۱۹۸۰ ادامه یافت. در میان متهمان افرادی چون گائتانو بادالامنتی، تومازو بوشتا و جوزپه جنکو روسو حضور داشتند. اکثر آنها به اتهام "تشکیل باند تبهکاری" تحت تعقیب قرار گرفتند که یک قانون قدیمی بود و نزدیکترین
اتهام ممکن به عضویت در مافیا محسوب میشد. در دهه ۱۹۶۰ بسیاری از مقامات - چه از روی ساده لوحی و چه دلایل دیگر - وجود مافیا را انکار میکردند. در واقع تا سال ۱۹۸۲ عضویت در مافیا به خودی خود جرم محسوب نمیشد. تمام آمریکایی های حاضر در این جلسه، از جمله جوزف بونانو و کارمینه گالانته، تحت تعقیب قرار گرفتند، اما هیچ یک استرداد نشدند، زیرا در آمریکا اتهامی تحت عنوان "تشکیل باند تبهکاری" وجود نداشت. چارلز "لاکی" لوچیانو که سازمان دهنده اصلی این جلسه بود، می بایست محاکمه می شد، اما پیش از آن به دلایل طبیعی درگذشته بود. دادستان ها در این محاکمه مدارک محکمی در اختیار نداشتند و عمدتاً به اطلاعات جوزف ولاچی، یک مافیوز آمریکایی که از سال ۱۹۶۲ با دولت همکاری می کرد، متکی بودند. ولاچی که یک مافیوز سطح پایین بود، در جلسه هتل گرند د پالم حضور نداشت، اما از گسترش تجارت هروئین و نقش مافیای سیسیل در آن اطلاع داشت. پلیس همچنین در آن زمان و برای ماه ها پس از آن، افراد حاضر در جلسه را تحت نظر گرفته بود تا شواهدی مبنی بر فعالیت های مواد مخدر آن ها جمع آوری کند. با این حال، مدارک همچنان ناکافی بودند و در پایان محاکمه در آگوست ۱۹۶۸، تمام
ی متهمان تبرئه شدند. محاکمه ۱۱۴ نفر. همزمان با محاکمات قبلی، "محاکمه ۱۱۴ نفر" برگزار شد که به دلیل تعداد متهمان به این نام شناخته می شد. این محاکمه در کاتانزارو در خاک اصلی ایتالیا برگزار شد، هم به دلیل نبود امکانات کافی برای چنین محاکمه بزرگی در سیسیل و هم به امید کاهش ارعاب شاهدان. قاضی ضد مافیا، چزاره ترانووا، در سال ۱۹۶۵ حکم محاکمه این افراد را صادر کرد و اعلام نمود که جنایات و متهمان به انجام آنها به هم مرتبط بوده و باید به عنوان یک سازمان مجرم محاکمه شوند. اتهامات متهمان به جرایم مرتبط با "جنگ اول مافیا" متهم شده بودند که شامل موارد زیر می شد: - چندین فقره قتل - آدم ربایی - قاچاق تنباکو - دزدی - "کشتار عمومی" (بمب گذاری چیاکولی) - "جنایت سازمانیافته" متهمان برجسته در میان متهمان، سران جناح های مخالف در جنگ مافیا حضور داشتند: - سالواتوره گرکو - آنجلو لا باربرا - میشله کاواتایو (محرک اصلی جنگ با صحنه سازی علیه لا باربرا) - جوزپه کالو - لوچیانو لجیو روند محاکمه محاکمه در دسامبر ۱۹۶۷ آغاز شد و تا ۲۲ دسامبر ۱۹۶۸ ادامه یافت. نتیجه آن محکومیت تنها ده نفر بود که برخی از آنها فقط به اتهام "جنایت سازمان یافته" مح
کوم شدند - اتهامی که تنها چند سال حبس به همراه داشت و بسیاری از محکومان به دلیل مدت زمان سپری شده در بازداشت، فوراً آزاد شدند. حکم های صادره - آنجلو لا باربرا: ۲۲ سال حبس به دلیل دستور آدم ربایی و قتل دو رقیب مافیایی در سال ۱۹۶۳ - تومازو بوشتا :: ۱۳ سال حبس به دلیل آدم ربایی (غیابی) - سالواتوره گرکو: محکومیت غیابی نکات قابل توجه - لوچیانو لجیو در میان ۱۰۴ نفر تبرئه شده قرار داشت. نقش دقیق او در جنگ اول مافیا (در صورت وجود) نامشخص است، اگرچه او در اوایل دهه ۱۹۶۰ زمان زیادی را در پالرمو گذرانده و ظاهراً با سالواتوره گرکو دوست بوده است. - هیچ کس به اتهام "کشتار چیاکولی" محکوم نشد. - تومازو بوشتا در سال ۱۹۷۳ در برزیل دستگیر و به سیسیل بازگردانده شد تا دوران محکومیت خود را سپری کند. این محاکمه با وجود تعداد زیاد متهمان، نتایج محدودی داشت و نشان دهنده چالش های سیستم قضایی ایتالیا در مبارزه با مافیای سازمان یافته بود. محاکمه کورلئونزی ها. لجیو نقش مهمی در سومین محاکمه ایفا کرد که در فوریه ۱۹۶۹، تنها دو ماه پس از پایان محاکمه ۱۱۴ نفر، آغاز شد. این محاکمه بار دیگر در خاک اصلی ایتالیا و در شهر باری برگزار شد و ۶۴ متهم
از شهر کورلئونه در آن حضور داشتند. اتهامات اتهامات مربوط به جنگی مافیایی در کورلئونه بود که در سال ۱۹۵۸ با ترور میشله ناوارا، رئیس مافیای محلی، توسط لجیو و مردانش آغاز شد و پنج سال به طول انجامید. این درگیری منجر به بیش از ۵۰ قتل شد، زیرا لجیو و جناحش با حامیان ناوارا درگیر بودند. لجیو که پیروز میدان شده و حالا رئیس جدید کورلئونزی ها بود، متهم اصلی به شمار می رفت و به قتل ۹ نفر از جمله ناوارا متهم شده بود. در میان متهمان دیگر، سالواتوره رینا، جانشین آینده لجیو، نیز حضور داشت که او هم به قتل ناوارا متهم بود. متهم غایب برناردو پرووانزانو نیز باید در این محاکمه حاضر می شد، چرا که در سال ۱۹۶۳ به اتهام سه قتل تحت تعقیب بود، اما به نحوی از تور پلیس گریخته بود - توانایی ای که تا سال ۲۰۰۶ حفظ کرد. دادستان دادستان این پرونده بار دیگر چزاره ترانووا بود که قصد داشت لجیو را برای همیشه پشت میله های زندان بفرستد. ادعاهای عجیب همانند سایر محاکمات، متهمان ادعای بی گناهی کردند و اصرار داشتند که عضو هیچ مافیایی نبوده اند و حتی نام چنین سازمانی را نشنیده اند. وقتی لجیو به جایگاه شهادت رفت، ادعای عجیبی مطرح کرد: "یک افسر پلیس که
بارها از من خواسته بود با همسرش رابطه داشته باشم و من به دلایل اخلاقی رد کرده بودم، حالا دارد مرا متهم می کند... لطفاً اسمی نبرم، من یک مرد نجیب هستم." با این حال، او و برخی متهمان دیگر به ارتکاب جرایم جزئی مانند خرید و فروش در بازار سیاه در دوران جنگ جهانی دوم اعتراف کردند. دستکاری در شواهد در طول محاکمه، شواهد مهمی دستکاری شده بودند. به عنوان مثال، تکه های چراغ ماشین شکسته ای که در محل قتل ناوارا پیدا شده بود و متعلق به ماشین آلفارومئوی لجیو شناسایی شده بود، تا زمان محاکمه با تکه هایی از چراغ یک ماشین کاملاً متفاوت جایگزین شده بود. تهدید نامه ناشناس هنگامی که هیئت منصفه در ژوئیه برای مشورت عقب نشست، قاضی و اعضای هیئت منصفه یادداشت ناشناسی دریافت کردند که در آن نوشته شده بود: "شما مردم باری درک نکرده اید، یا بهتر بگوییم نمی خواهید بفهمید کورلئون یعنی چه. شما در حال قضاوت مردان نجیب کورلئون هستید که بر اساس هوس کارابینیری و پلیس متهم شده اند. ما فقط می خواهیم به شما هشدار دهیم که اگر حتی یک نفر از مردان نجیب کورلئون محکوم شود، شما را به هوا خواهیم فرستاد، نابود خواهید شد، سلاخی خواهید شد و همین سرنوشت در انت
ظار خانواده هایتان خواهد بود. فکر می کنیم واضح صحبت کرده ایم. هیچکس نباید محکوم شود. در غیر این صورت، شما و خانواده هایتان به مرگ محکوم خواهید شد. مثل سیسیلی می گوید: 'انسان آگاه، نجات یافته است'. انتخاب با شماست. عاقل باشید." حکم نهایی هر ۶۴ متهم تبرئه شدند. پیامدها چزاره ترانووا با موفقیت حکم تبرئه "مردان نجیب کورلئون" را تجدید نظر کرد، بنابراین بسیاری از آنها از جمله لجیو و رینا بلافاصله پس از آزادی مجبور به مخفی شدن شدند. لجیو در سال ۱۹۷۰ به صورت غیابی برای قتل ناوارا محاکمه شد و این بار گناهکار شناخته شد، اما چهار سال طول کشید تا دستگیر شود و حبس ابد را آغاز کند. سالواتوره رینا نیز که در محاکمه دوم به صورت غیابی به قتل ناوارا محکوم شده بود، تا سال ۱۹۹۳ فراری باقی ماند. پیامدها. بسیاری از دادستانان و قضات دخیل در این محاکمات، از جمله ترانووا، از کاهش حمایت سیاسی رم برای پیگرد مافیا پس از کشتار چیاکولی در اواخر دهه ۱۹۶۰ شکایت داشتند. این امر دادستانان را در موقعیت دشواری قرار داد. اگرچه تهدید شاهدان و دستکاری شواهد به وضوح وجود داشت، اما بسیاری از مدارک موجود ضعیف بودند. در آن زمان تقریباً هیچ پنتیتویی (هم
کار سابق مافیا که همکاری می کند) وجود نداشت و افراد غیرمافیایی کمی حاضر بودند با شهادت دادن جان خود را به خطر بیندازند. استثنا: محاکمه کورلئونزی ها یک پنتیتو داشت - لوسیانو رایا، از همکاران سابق لجیو و رینا. او بعدها اعترافات خود را پس گرفت و به یک بیمارستان روانی در تورین فرستاده شد. ترور ترانووا: چزاره ترانووا در سال ۱۹۷۹ به ضرب گلوله کشته شد. لجیو از زندان به دستور این ترور متهم شد، اما به دلیل نبود مدارک کافی تبرئه گردید. پایان یک فصل خونین: در ۱۰ دسامبر ۱۹۶۹، پس از پایان تمام محاکمات، میشله کاواتایو و سه تن از مردانش در یک درگیری مسلحانه کشته شدند. این حادثه نشان داد که مافیا پس از کاهش فعالیت هایش در پی کشتار چیاکولی، دوباره قدرت گرفته است. اولین اقدام آنها حذف کاواتایو بود که بالاخره فهمیده بودند محرک اصلی جنگ اول مافیا بوده است. عدالت تأخیری: بسیاری از متهمان این محاکمات در سال های بعد محکوم شدند: - گائتانو بادالامنتی دوران باقی مانده عمرش را در زندان آمریکا گذراند، پس از آنکه در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ دقیقاً به همان اتهاماتی محکوم شد که در دهه ۱۹۶۰ برای آنها برنامه ریزی کرده بود - قاچاق هروئین به آمریکا
. - تومازو بوشتا در نهایت به یکی از اولین پنتیتوهای مافیا تبدیل شد و اطلاعات زیادی را فاش کرد، هرچند بیشتر بر افشای دشمنانش مانند لجیو، رینا و جوزپه کالو متمرکز بود تا خود یا دوستانش. نتیجه نهایی: این دوره نشان داد که سیستم قضایی ایتالیا در آن زمان فاقد ابزارهای لازم برای مبارزه مؤثر با مافیای سازمان یافته بود. با این حال، این محاکمات سنگ بنایی برای تلاش های بعدی ضد مافیا شدند.
نمایش فضای حالت (به انگلیسی: "State-space representation")، یکی از روش های متداول در مدل سازی ریاضی سیستم های دینامیکی است که وضعیت سیستم را به صورت یک بردار از متغیرهای حالت توصیف می کند. این متغیرها وضعیت داخلی سیستم را در هر لحظه از زمان نشان می دهند و به کمک آن ها می توان پاسخ سیستم به ورودی های مختلف را پیش بینی کرد. این روش پایه گذار بسیاری از ابزارهای مدرن در کنترل، شناسایی سیستم، فیلترگذاری و نظریه مشاهده پذیری است. نمایش کلی فضای حالت. در مهندسی کنترل، مدل فضای حالت یک سیستم معمولاً به صورت زیر نمایش داده می شود: formula_1 formula_2 که در آن: formula_3: بردار حالت با اب﮼ ساختار کلی مدل فضای حالت. در مدل های فضای حالت، معادلات سیستم معمولاً به دو بخش تقسیم می شوند: این مدل ها هم برای سیستم های پیوسته در زمان و هم گسسته در زمان کاربرد دارند. همچنین قابلیت نمایش سیستم های خطی و غیرخطی را دارا هستند. تاریخچه. ایده استفاده از فضای حالت برای توصیف سیستم ها در دهه ۱۹۶۰ میلادی به طور رسمی در نظریه کنترل مدرن معرفی شد. این روش جایگزینی جامع برای روش های کلاسیکی نظیر تبدیل لاپلاس و نمودارهای بلوکی شد، به ویژه
در سیستم های چندورودی-چندخروجی که نمایش تابع انتقال کارایی لازم را نداشت. کاربردها. مدل فضای حالت در حوزه های مختلفی از جمله موارد زیر کاربرد دارد: فیلتر کالمن. یکی از ابزارهای پرکاربرد همراه با مدل های فضای حالت، فیلتر کالمن (Kalman Filter) است. این فیلتر یک الگوریتم بازگشتی برای تخمین دقیق متغیرهای پنهان سیستم است که در حضور نویز اندازه گیری و نویز فرآیند به کار می رود. فیلتر کالمن در سیستم های ناوبری، پیش بینی اقتصادی، و تحلیل سیگنال بسیار مؤثر است. انواع مدل های فضای حالت. مدل فضای حالت می تواند بسته به زمان پذیر یا زمان ناپذیر بودن سیستم و همچنین پیوسته یا گسسته بودن زمان، شکل های مختلفی داشته باشد: مثال: حالت سیستم LTI پیوسته (Continuous-time LTI case). ویژگی های پایداری و پاسخ طبیعی یک سیستم LTI پیوسته (یعنی سیستمی خطی با ماتریس هایی که نسبت به زمان ثابت هستند) را می توان با استفاده از مقادیر ویژه (Eigenvalues) ماتریس 𝐀 مطالعه کرد. پایداری یک مدل فضای حالتِ زمان ناوردا (تغییرناپذیر با زمان) را می توان با مشاهده تابع تبدیل سیستم در فرم فاکتورگیری شده بررسی کرد. این تابع به صورت زیر خواهد بود: formula_4
در اینجا: formula_5 متغیر لاپلاس است، formula_6 ها صفرهای سیستم (zeros) هستند، formula_7 ها قطب های سیستم (poles) هستند، formula_8 یک ضریب بهره (gain) است. مخرج تابع تبدیل برابر است با چندجمله ای مشخصه (characteristic polynomial) که از طریق گرفتن دترمینان عبارت زیر به دست می آید: formula_9 ریشه های این چندجمله ای (یعنی مقادیر ویژه یا همان eigenvalues)، همان قطب های تابع تبدیل سیستم هستند (یعنی نقاط تکین یا singularities که در آن ها اندازه تابع تبدیل بی نهایت می شود). این قطب ها می توانند برای تحلیل پایداری سیستم به کار روند و بررسی کنند که آیا سیستم پایدار مجانبی (asymptotically stable) یا پایدار مرزی (marginally stable) است. رویکرد جایگزین برای تعیین پایداری (بدون نیاز به محاسبه مقادیر ویژه)، تحلیل پایداری به روش لیاپانوف (Lyapunov stability) است. صفرهای موجود در صورت formula_10 نیز می توانند برای تعیین اینکه آیا سیستم minimum phase است یا خیر استفاده شوند. حتی اگر سیستم از لحاظ داخلی پایدار نباشد، ممکن است همچنان از دیدگاه پایداری ورودی–خروجی (input–output stability) پایدار باشد (برای اطلاعات بیشتر، به پاید
اری BIBO مراجعه شود). این حالت ممکن است زمانی رخ دهد که قطب های ناپایدار توسط صفرها حذف (cancel) شده باشند؛ یعنی اگر این تکینگی ها (singularities) در تابع تبدیل قابل حذف (removable) باشند. قابلیت کنترل (Controllability). مقاله اصلی: Controllability شرط قابلیت کنترل حالت (state controllability) بیان می کند که امکان آن وجود دارد — توسط ورودی های مجاز — تا حالت ها از هر مقدار اولیه به هر مقدار نهایی در یک بازه زمانی محدود هدایت شوند. یک مدل فضای حالت خطی و زمان ناوردا، قابل کنترل (controllable) است اگر و تنها اگر: formula_11 که در آن: rank تعداد سطرهای خطی مستقل یک ماتریس است. formula_12 تعداد متغیرهای حالت در سیستم است. formula_13 و formula_14 ماتریس های فضای حالت هستند. مشاهده پذیری (Observability). مقاله اصلی: Observability مشاهده پذیری معیاری است برای تعیین اینکه چگونه می توان حالت های داخلی یک سیستم را با استفاده از دانسته های خروجی های خارجی آن استنباط کرد. مشاهده پذیری و کنترل پذیری یک سیستم، خاصیت هایی ریاضیاتی هستند (به عنوان مثال، کنترل پذیری تضمین می کند که یک ورودی موجود است که هر حالت اولیه را به هر
حالت نهایی دلخواه منتقل می کند؛ مشاهده پذیری تضمین می کند که با دانستن خروجی سیستم، اطلاعات کافی برای پیش بینی حالت اولیه وجود دارد). یک مدل فضای حالت خطی-زمان ناوردا (LTI) پیوسته تنها در صورتی مشاهده پذیر است که اگر و تنها اگر: formula_15 تابع تبدیل (Transfer function). مقاله اصلی: Transfer function تابع تبدیلِ یک مدل فضای حالت خطی-زمان ناوردا (LTI) پیوسته، به روش زیر قابل استخراج است: ابتدا تبدیل لاپلاس معادله: formula_16 را گرفته و داریم: formula_17 ساده سازی برای formula_18 به صورت: formula_19 که منجر می شود به: formula_20 جای گذاری در معادله خروجی: formula_21 می دهد: formula_22 با فرض شرایط اولیه صفر یعنی formula_23 و یک سیستم ورودی -تک، خروجی -تک (SISO)، تابع تبدیل به صورت نسبت خروجی به ورودی تعریف می شود: formula_24 برای سیستم های چند ورودی، چند خروجی (MIMO), این نسبت تعریف پذیر نیست. بنابراین، در شرایط اولیه صفر، ماتریس تابع تبدیل از رابطه زیر به دست می آید: formula_25 و با استفاده از تساوی ضرایب، خواهیم داشت: formula_26 در نتیجه، formula_10 ماتریسی است با ابعاد formula_28 که شامل توابع تبدیل برای هر
ترکیب ورودی-خروجی است. به دلیل سادگی این نمایش ماتریسی، نمایش فضای حالت برای سیستم های چند ورودی، چند خروجی متداول است. ماتریس سیستم روزن بروک (Rosenbrock system matrix) پلی میان نمایش فضای حالت و تابع تبدیل آن ایجاد می کند. تبدیل های متعارف (Canonical realizations). مقاله اصلی: تحقق (سیستم ها) هر تابع تبدیل که به صورت کاملاً مناسب (strictly proper) تعریف شده باشد، می تواند با استفاده از روش زیر به فضای حالت منتقل شود (این مثال برای یک سیستم با چهار بُعد، ورودی -تک، خروجی -تک است): با داشتن یک تابع تبدیل، ابتدا آن را به گونه ای گسترش می دهیم که تمامی ضرایب در صورت و مخرج آن آشکار شوند. این منجر به فرم زیر خواهد شد: formula_29 ضرایب را اکنون می توان مستقیماً در مدل فضای حالت به شکل زیر وارد کرد: formula_30 formula_31 این تحقق فضای حالت، فرم متعارف کنترل پذیر (controllable canonical form) نام دارد، چرا که مدل حاصل، تضمین می کند سیستم قابل کنترل است (یعنی، چون ورودی در زنجیره ای از انتگرال گیرها وارد می شود، توانایی اثرگذاری بر همه حالت ها را دارد). ضرایب تابع تبدیل همچنین می توانند برای ساخت نوع دیگری از فرم م
تعارف مورد استفاده قرار گیرند: formula_32formula_33 این تحقق فضای حالت، فرم متعارف مشاهده پذیر (observable canonical form) نامیده می شود، زیرا مدل حاصل مشاهده پذیری را تضمین می کند (یعنی، از آن جایی که خروجی از یک زنجیره از انتگرال گیرها خارج می شود، هر حالت بر خروجی تأثیرگذار است).
کشتار چیاکولی در ۳۰ ژوئن ۱۹۶۳ در اثر انفجار یک بمب خودرویی در محله چیاکولی، حومه پالرمو رخ داد که منجر به کشته شدن هفت مأمور پلیس و نظامی شد که پس از یک تماس تلفنی ناشناس برای خنثی کردن بمب اعزام شده بودند. این بمب برای سالواتوره "چیاچیتدو" گرکو، رئیس کمیسیون مافیای سیسیل و رئیس خانواده مافیایی چیاکولی طراحی شده بود. در ابتدا، رئیس مافیا پیرو تورتا به عنوان تحریک کننده اصلی این حمله بمبی در نظر گرفته شد، اما در نهایت مشخص شد که میکله کاواتایو عامل اصلی این حمله بوده است. این حادثه منجر به واکنش شدید مقامات و موج گسترده ای از دستگیری ها شد که نقطه عطفی در مبارزه با مافیا در دهه ۱۹۶۰ محسوب می شود. کشتار چیاکولی نقطه اوج جنگ خونین مافیا بین خاندان های رقیب در پالرمو در اوایل دهه ۱۹۶۰ بود - که اکنون به عنوان اولین جنگ مافیا شناخته می شود (جنگ دوم در اوایل دهه ۱۹۸۰ آغاز شد). این نبردها برای کنترل فرصت های سودآور ناشی از رشد سریع شهری و تجارت غیرقانونی هروئین به آمریکای شمالی صورت گرفت. خشونت بی سابقه این درگیری بین سال های ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۳ به کشته شدن ۶۸ نفر انجامید. رویدادهای پیشین. در دهه ۱۹۵۰، مافیا منافعی در حوزه
های زیر توسعه داد: - املاک شهری - سفته بازی زمین - ساخت وساز بخش عمومی - حمل ونقل تجاری - بازارهای عمده فروشی محصولات کشاورزی و غذایی این فعالیت ها پاسخگوی نیازهای شهر پالرمو بود که بین ۱۹۵۱ تا ۱۹۶۱ حدود ۱۰۰٬۰۰۰ نفر رشد جمعیت داشت. در این دوره، رابطه ای نزدیک بین مافیوزها و سیاستمداران حزب دموکراسی مسیحی مانند سالو لیما و ویتو چانچیمینو شکل گرفت. لیما با چهره هایی مانند آنجلو لا باربرا، توماسو بوشتا و فرانچسکو واسالو (کارآفرین ساختمانی) در ارتباط بود. دوره ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۴ که به «غارت پالرمو» معروف شد، زمانی بود که لیما شهردار و چانچیمینو مسئول امور عمومی بود. در این مدت: - ۴٬۰۰۰ مجوز ساختمانی صادر شد - بیش از نیمی از مجوزها به نام سه بازنشسته بی ارتباط با صنعت ساخت وساز ثبت گردید - این رونق ساخت وساز منجر به: - تخریب کمربند سبز شهر - جایگزینی ویلاهای تاریخی با آپارتمان های بلندمرتبه شد این تحولات زمینه ساز جنگ اول مافیا (۱۹۶۳-۱۹۶۱) شد که در نهایت به کشتار چیاکولی انجامید. جنگ اول مافیا. این درگیری با مشاجره بر سر محموله گمشده هروئین و قتل کالچدونیو دی پیسا - متحد خانواده گرکو - در دسامبر ۱۹۶۲ شعله ور شد. خانواده
گرکو، برادران آنجلو و سالواتوره لا باربرا را مسئول این حمله میدانستند. کشتار چیاکولی این جنگ مافیا را به جنگی علیه مافیا تبدیل کرد که به نخستین اقدامات هماهنگ ضد مافیا توسط دولت ایتالیا در دوران پس از جنگ انجامید. در مدت ده هفته، ۱۲۰۰ مافیوز دستگیر شدند که بسیاری از آنها برای پنج تا شش سال از گردونه فعالیت خارج شدند. کمیسیون مافیای سیسیل منحل شد و بسیاری از مافیوزهای فراری از جمله توماسو بوشتا به کشورهای آمریکا، کانادا، آرژانتین، برزیل و ونزوئلا گریختند. سالواتوره "چیچیتدو" گرکو به کاراکاس در ونزوئلا فرار کرد. این فجایع پارلمان ایتالیا را بر آن داشت تا در دسامبر ۱۹۶۲ قانون تشکیل کمیسیون ضد مافیا را تصویب کند. این کمیسیون در ۶ ژوئیه ۱۹۶۳ اولین جلسه خود را برگزار کرد و گزارش نهایی خود را در سال ۱۹۷۶ ارائه داد. مرتکبان حادثه. بر اساس شهادت توماسو بوشتا که در سال ۱۹۸۴ به همکاری با مقامات قضایی روی آورد، میکله کاواتایو، رئیس مافیای محله آکواسانتا در پالرمو، مسئول بمب گذاری چیاکولی بود. کاواتایو در دهه ۱۹۵۰ در جنگ با خانواده گرکو بر سر کنترل بازار عمده فروشی شکست خورده بود. او با قتل کالچدونیو دی پیسا قصد داشت خان