Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وایز مختلفی را به همراه داشت و منتقدان این شخصیت را قابل ستایش و صمیمیت می دانستند. اجرای بیاتریز همچنین به عنوان «خوب» و «بازیگران عالی» تحسین شد. رابطه میرابل با خانواده اش موضوع بحث در میان درمانگران و گروه های مهاجر بوده است که به روش های برخورد او با آسیب های نسلی مربوط می شود. توسعه. مفهوم پس از اتمام انیمیشن زوتوپیا در ۲۰۱۶، کارگردانان بایرون هاوارد و جرد بوش می خواستند پروژه بعدی آن ها یک موزیکال باشد، که پس از پیوستن لین مانوئل میرندا به پروژه، به یک موزیکال آمریکای لاتین تبدیل شد. توسعه دهندگان دربارهٔ تجربیات مشترک خود از داشتن خانواده های بزرگ صحبت کردند و تصمیم گرفتند یک فیلم موزیکال دربارهٔ یک خانواده بزرگ با دوازده شخصیت اصلی بسازند. هاوارد و بوش دربارهٔ فرهنگ آمریکای لاتین به طور طولانی با خوان رندون و ناتالی اوسما که با آن ها در ساخت مستند "زوتوپیا" کار کرده بودند، بحث کردند؛ رندون و اسما اهل کلمبیا هستند. آنها در بحث های خود از تجربیات شخصی خود در مورد فرهنگ کلمبیا استفاده کردند که باعث شد هاوارد، بوش و میرندا تحقیقات خود را روی آن کشور متمرکز کنند. رندون و اوسما اولین نفر از چندین متخصص فره
نگی بودند که توسط دیزنی به عنوان مشاور در این فیلم استخدام شدند، چیزی که دیزنی آن را «اعتماد فرهنگی کلمبیا» نامید. تیم تولید "انکانتو" ایده اصلی دختری را که تنها عضو خانواده اش بدون قدرت ماوراء طبیعی است، نهایی کرده بود. وقتی گروه شروع به توسعه شخصیت ها کرد، متوجه آسیب پذیری موقعیت میرابل شدند. چریس کاسترو اسمیت یکی از کارگردانان و فیلمنامه نویسان این فیلم گفت: موقعیت میرابل «پیچیده و ناخوشایند است و چیزی کاملاً انسانی و قابل ربط [به این دلیل] که [او] احساس می کند در میان هر کس دیگری که خاص است، یک فرد غیر خاص است و عالی است و همه چیز را مشخص کرده است.» فقدان قدرت میرابل به سرعت او را به عنوان ابزار ایده آل داستان و همچنین شخصیتی که مخاطبان می توانستند با او همدردی کنند، معرفی کرد. دلیل فقدان قدرت او عمداً در فیلم توضیح داده نشده است. بوش و هاوارد گفتند که "انکانتو" به عنوان یک فیلم رئالیسم جادویی قرار است در غیاب جادو «به همان اندازه یک داستان عمل کند». در نتیجه، میرابل با حل تنش ها به جای استفاده از جادو، خانواده اش را نجات می دهد. کارگردانان انیماتورها را به چالش کشیدند تا میرابل را از قهرمانان زن قبلی دیز
نی متمایز کنند. او باید هم توانا و هم ناقص بود اما نه فقط دست و پا چلفتی. نام تولد میرابل "بیاتریز" بود که دو سال قبل از انتخاب صداپیشه او استفانی بیاتریز تغییر کرد. نام این شخصیت از کلمه "میرا" گرفته شده است که در اسپانیایی به معنای "نگاه کردن است." به گفته بوش: "در روزهای اولیه ما همیشه سوال می کردیم که آیا نام های درستی داریم یا نه - ریشه شناسی "معجزه" و قافیه با میرابل آن را تقویت می کرد. نام این شخصیت نیز یک کلمه لاتین به معنای "شگفت انگیز" است که نشان دهنده کنجکاوی او است. با تکامل داستان "انکانتو،" نویسندگان و هنرمندان داستان انگیزه ها و نقص های میرابل را در نظر گرفتند. طرح پیش نویس فیلم او را در جستجوی ناامیدانه ای برای قدرت به تصویر می کشید، اما خدمه متوجه شدند که او از این موضوع گذشته است. بوش اظهار داشت که امید او برای جلب توجه، به جای ماجراجویی برای یک قدرت جادویی، به طور قابل توجهی قابل ربط است. داستان و روابط خانوادگی در نهایت حول این انگیزه نوشته شد. یکی از نسخه های فیلم، میرابل را روایت می کرد که تا شروع پرده سوم، که در آن دیدگاه آبوئلا نشان داده می شد. این مفهوم کنار گذاشته شد زیرا بیش از حد
حواس پرتی تلقی می شد. صدا بیاتریز که خود را یک "هوادار بزرگ دیزنی" توصیف می کند، وقتی فهمید که دیزنی در حال ساخت فیلمی در کلمبیا است و لین-منوئل میرندا در حال ساخت موسیقی متن آن است، عقل خود را از دست داد؛ او شروع به ایمیل زدن به عوامل و مدیران خود کرد و درخواست تست صداپیشگی برای فیلم داد. بیاتریز در ابتدا برای لوئیزا تست بازیگری داد، اما وقتی آنها خواندن او را شنیدند، گروه تولید به این نتیجه رسیدند که او برای میرابل عالی است. به گفته اسمیت، بیاتریز به دلیل شخصیت، شوخ طبعی و صدای متمایزش، این نقش را تضمین کرد. بیاتریز در طول تست خود برای میرابل، آهنگ "تو خوش آمدی" را از "موانا" خواند و صحنه ای را اجرا کرد که در آن میرابل قبل از دریافت هدیه آنتونیو را دلداری می دهد. بیاتریز این تست را "رویایی به حقیقت پیوست" خواند و او این نقش را بزرگ ترین دستاورد خود دانست. کارگردان ها می خواستند به بازیگران اجازه دهند نقش هایشان را کشف کنند و احساس راحتی کنند که «در حال به هم ریختن و بداهه پردازی در لحظه». بیاتریز در ابتدا معتقد بود که میرابل باید جوان به نظر برسد، بنابراین او را با صدای بلند صدا کرد. اما هاوارد و بوش اصرار
داشتند که صدای او را بالغ تر کنند. آنها فکر می کردند که او باید بیشتر اوقات از خودش مراقبت کند زیرا خانواده اش پر از "ستاره" است. به گفته بیاتریز، میرابل باید نیازهای خود را مدیریت کند و نیاز به بلوغ مشخصی دارد. بیاتریز گفت که پیدا کردن زمان برای نفس کشیدن در حین آواز خواندن چالش برانگیزترین بخش صداگذاری میرابل بود. شما باید به معنای واقعی کلمه برنامه ریزی کنید، خوب. "در این یادداشت هشتم یا هر چیزی که باید انجام دهم..." تا من برای بخش بزرگ بعدی آن آماده باشم. "آهنگ "من می خواهم"، در انتظار یک معجزه "، بیاتریز نه ماهه باردار بود. او با یک مربی آواز کار کرد تا تکنیک های تنفسی مناسب را بیاموزد و مطمئن شود که به درستی از خودش حمایت می کند. بسیاری از کارهای صوتی او در طول همه گیری COVID-19 ضبط شده است. گاهی اوقات، او فقط با میرندا یا کارگردانان بازی می کرد، اما در برخی مواقع، بسیاری از اعضای دیگر گروه به او گوش می دادند. بیاتریز هنگامی که برای میرابل ضبط می کرد، طرح های زیادی دریافت کرد که آنها را «واقعاً خاص» توصیف کرد، زیرا شخصیت در همان سن شباهتی به خودش داشت. بیاتریز برای " دیگر چه می توانم انجام دهم؟ " انیمیش
ن اولیه سکانس را تماشا کرد که به خاطر یافتن راهی برای آن عنوان کرد. طراحی. در حین تحقیق درباره فیلم در باریچارا، هاوارد و بوش با الخاندرا اسپینوزا اوریبه، یک راهنمای تور محلی که شهر را به آنها نشان داد، دوست شدند و بعداً او را برای مشورت در مورد اصالت تاریخی و فرهنگی فیلم استخدام کردند. اسپینوزا اوریبه بر چندین جنبه از خصوصیات میرابل تأثیر گذاشت، از جمله موهای مشکی، عینک های بزرگ و ژست های او. ولاسکوئز و مدیر فنی شخصیت فیلم، شینمین ژائو، به دنبال ارجاعات واقعی در سراسر "کل استودیو" برای موهای میرابل بودند و از فرهای کاسترو اسمیت الهام گرفتند. انیماتورها از ویژگی ها و رفتارهای بیاتریز الهام گرفتند تا میرابل را تا حد ممکن متمایز کنند. لباس های میرابل طوری طراحی شده اند که دست ساز به نظر برسند. میرابل به عنوان عضوی منحصربه فرد از خانواده اش، فاقد پالت رنگی است که او را به کاسیتا متصل کند، بنابراین لباس او بیشتر رنگ های خانواده اش را در خود جای داده است. از آنجایی که "انکانتو" در منطقه آند می گذرد، مدهای سنتی آن الهام بخش مهمی برای لباس های فیلم بودند. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، زنان این منطقه معمولاً
لباس های تاپ سفید با سوزن دوزی، دامن های بلند و کت های همسان می پوشیدند. آنها همچنین "آلپارگاتا" (کفش های سنتی کلمبیایی) را که از فیک ساخته شده بودند، می پوشیدند. هنرمندان دیزنی بارها و بارها بین مراحل مختلف حرکت کردند تا به طور مکرر شخصیت را بهبود بخشند. برای مثال، مدل سازان پس از ساختن اولین تکرار بر اساس طراحی های هنرمندان توسعه بصری از میرابل، یک مدل در حال انجام را برای تیم تولید ارسال کردند. هنرمندان برای ارائه بازخورد به مدل سازان، طرح هایی را انجام می دادند و به آناتومی و طراحی او می افزایند. طرح های اولیه میرابل را در یک کت بزرگ به تصویر می کشید، ایده ای که خدمه تولید برای مدتی به بررسی آن پرداختند. نسخه های قبلی شکل بدن میرابل نسبت به نسخه های بعدی سبک تر بود. هنگامی که بدن آبوئلا به شکل طبیعی تری اصلاح شد، بدن میرابل نیز به همان شیوه اصلاح شد، که به این معنی بود که شکل گردن میرابل بیشتر شبیه آناتومی انسان است. طراحی میرابل با دامن او آغاز شد که از دامن های منطقه ولز و همچنین به طور کلی دامن های سنتی کلمبیایی الهام گرفته شده است. دامن با گلدوزی تزئین شده بود که در نظر گرفته شده بود ناقص و دست ساز ب
ه نظر برسد. هنرمند توسعه ظاهر خوزه لوئیس "ویچو" ولاسکوئز "به طور مجازی تمام گلدوزی ها را با دست" روی رایانه دوخت تا بافت دامن میرابل را بسازد. هنرمندان دیزنی نمادهایی را برای دامن طراحی کردند تا نشان دهنده هر یک از اعضای خانواده او و علاقه او به آنها باشد. این نمادها شامل یک شمع برای آبوئلا، حیوانات برای آنتونیو، گل برای ایزابلا، یک خورشید برای پپا، و یک آفتاب پرست برای کامیلو است. با توجه به "اسکرین رانت" گنجاندن هدایای خانواده اش روی دامن او نشان دهنده غرور مادریگالی اوست و نشان دهنده شخصیت او، عدم رنجش و حسادت او نسبت به خانواده اش و حمایت فعال او از آنها و هدایای آنهاست. نام کامل میرابل، و تصویری از چهره اش که عینک هایش را زده است، به دامن دوخته شده تا نشان دهد که او هیچ هدیه ای ندارد. جنبه های "بلند"، مانند منگوله های صورتی، برای نشان دادن میل میرابل به مورد توجه قرار گرفتن استفاده می شود. به گفته لورلی بووه، یکی از طراحان تولید، دامن میرابل شبیه به "دفترچه یک دختر 15 ساله" است. پیراهن میرابل دارای طرح پروانه ای است که به خانواده مادریگال اشاره دارد. مطابق با موضوع فیلم تغییرات قابل توجه، طرح های پروانه،
میرابل اولین قهرمان زن دیزنی است که عینک زده است. آنها بخش مهمی از ظاهر او هستند. به گفته بووه، موضوع اصلی فیلم، دیدگاه است. عینک میرابل یک انتخاب عمدی برای برجسته کردن این مفهوم است. میرابل وارد ماجراجویی می شود تا خانواده اش و شخصیت های واقعی دیگران را دوباره ببیند. به گفته بوش: "ما عمداً به او عینک دادیم زیرا بخشی از سفر او بود و می خواستیم این عینک در شخصیت او گنجانده شود." او همچنین آنها را می پوشد زیرا بخشی از نام او از کلمه اسپانیایی "میرا" آمده است. این عینک سبز است به عنوان اشاره به برونو، دایی او، که لباس سبز می پوشد.
گایوس ژولیوس آرکلائوس آنتیوخوس اپیفانس (زاده ۳۸-۹۲ پس از میلاد) همچنین به عنوان "ژولیوس آرکلائوس اپیفانس" یا به زبان ساده به نام "گایوس" شناخته می شود. شاهزاده بانفوذ پادشاهی کوماژن بود که در قرن یکم زندگی می کرد. زندگینامه. گایوس اولین پسر و فرزند پادشاه آنتیوخوس چهارم کوماژن و ملکه یوتاب کوماژن بود. پدر و مادرش خواهر و برادری تنی بودند. پدر و مادر او از پادشاهان رومی از کوماژن بودند که در قرن یکم تحت امپراتوری روم زندگی می کردند. خواهر و برادر کوچکتر او شاهزاده کالینیکوس و شاهدخت یوتاب بودند.
کریستین دل ؛ (زاده میلادی – درگذشته میلادی) طراح، و نقره کار اهل آلمان بود. زندگی نامه. دل در افنباخ آم ماین در هسن به دنیا آمد. از سال ۱۹۰۷ تا ۱۹۱۱ میلادی او تحصیلات آهنگری نقره را در آکادمی به پایان رساند. در سالهای ۱۳–۱۹۱۲ میلادی در کالج هنر و صنایع دستی ساکسون در وایمار تحصیل کرد. از سال ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۵ میلادی به عنوان سرکارگر کارگاه فلزی در باوهاوس در وایمار کار کرد. در سال ۱۹۲۶ میلادی به مدرسه هنر فرانکفورت (مدرسه اشتدل) تغییر کرد. حزب نازی در سال ۱۹۳۳ میلادی به او اجازه اقامت در آنجا را نداد، اما والتر گروپیوس به او پیشنهاد شغلی در ایالات متحده آمریکا داد. با این حال، دل تصمیم گرفت در آلمان بماند. پس از جنگ جهانی دوم، دل به تولید اجناس نقره پرداخت و در سال ۱۹۴۸ میلادی یک جواهر فروشی در ویسبادن افتتاح کرد که تا سال ۱۹۵۵ میلادی آن را اداره کرد. او در سال ۱۹۷۴ میلادی در ویسبادن درگذشت. در آغاز سال ۱۹۲۶ میلادی، دل چراغ ها را در ابتدا برای پروژه فرانکفورت جدید طراحی کرد. دل به عنوان یک طراح صنعتی اولیه و پیشگام در طراحی پلاستیک، از باکالیت و آمینوپلاستیک به عنوان مواد برای کارهای خود برای چراغ های کاربردی مولی
تور در سال های ۳۰–۱۹۲۹ میلادی استفاده کرد. چراغ های کارخانه برادران کایزر و شرکت (آغاز به کار در نیهایم هوستن از ۱۹۳۴–۱۹۳۳ میلادی)، شناخته شده بودند؛ که در مقادیر زیادی تولید می شدند. برندِ کایزر آیدل و تولید لامپ ها، متعلق به شرکت طراحی دانمارکی فریتز هانسن است.
وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی با نام سابق وزیر ارشاد اسلامی و پیش از آن وزیر ارشاد ملی، وزیر وزارت خانهٔ فرهنگ و ارشاد اسلامی و یکی از اعضای هیئت دولت جمهوری اسلامی ایران است. پس از انقلاب ۱۳۵۷، وزارت اطلاعات و جهانگردی ابتدا به «وزارت اطلاعات و تبلیغات» و سپس در خرداد ۱۳۵۸ به «وزارت ارشاد ملی» تغییر نام پیدا کرد. در سال ۱۳۵۹ نام این وزارت خانه به «وزارت ارشاد اسلامی» تغییر یافت. همچنین سال ۱۳۶۰ واحدهایی از وزارت فرهنگ و آموزش عالی (که از ادغام وزارت فرهنگ و هنر و وزارت علوم و آموزش عالی تشکیل شده بود) جدا و به این وزارت خانه ملحق شد. در واقع از دورهٔ عبدالمجید معادیخواه، امور فرهنگی و هنری تحت نظر وزیر ارشاد اسلامی قرار می گیرد. به این ترتیب بخش عمدهٔ وزارت فرهنگ و هنر و وزارت اطلاعات و جهانگردی دوران پهلوی در این وزارت خانه قرار می گیرد. در نهایت سال ۱۳۶۶ نام این وزارت خانه به «وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی» تغییر یافت.
حدیقه کیانی (در پنجابی و تی (سی) یک خواننده، ترانه سرا، نوازنده گیتار، آهنگساز، بازیگر و انسان دوست پاکستانی می باشد. کیانی جایزه های مختلفی محلی و بین المللی را کسب نموده و ایضاًدر رویال آلبرت هال و مرکز کندی اجرا داشته است. او به علاوه بر اردو و پنجابی، چندین آهنگ را نیز به زبان پشتو خوانده است. در سال ۲۰۰۶، کیانی چهارمین جایزه عالی غیرنظامی پاکستان، تمغای امتیاز، را برای کمک هایش براساس موسیقی کسب نمود. در سال ۲۰۱۰، کیانی به نام سفیر حسن نیت برنامه توسعه سازمان ملل متحد منتخب گردید و نخستین زن در پاکستان بود که سفیر حسن نیت در سازمان ملل متحد شد. در سال ۲۰۱۶، کیانی به نام قسمتی از نسخه «قدرت» توسط گروه خبری عالی این کشور، گروه روزنامه های جنگ، به نام جزعی از «قوی ترین و موثرترین زن های پاکستان» معرفی شد. اوایل زندگی و حرفه. کیانی در راولپندی به نام کوچکترین از ۳ خواهر و برادر بزرگش (عرفان کیانی) و خواهر (ساشا) متولدشد. پدر وی در ۳ سالگی درگذشت. مادر وی، شاعر خوار کیانی، مدیر یک مدرسه دولتی دخترانه بود. خاور با دیدن توانایی موسیقایی وی، کیانی را به عضویت شورای ملی هنر پاکستان درآورد. کیانی تحصیلات اولیه موس
یقی را نزد استادش خانم نرگس ناهید دریافت کرد. کیانی در خلل تحصیل در دبیرستان دخترانه نون نساء، نماینده پاکستان در جشنواره های بین المللی کودک ها در ترکیه، اردن، بلغارستان و یونان بود و مدال های متعددی را در این گام کسب کرد و برای هزاران نفر در سرتاسر جهان اجرا نمود. کیانی همچنین قسمتی از برنامه کودک "رنگ برنگی دنیا" سهیل رعنا بود که یک موزیکال هفتگی از شبکه پیتی وی بود. کیانی به نام یک کلاس هشتم از محل تولدش راولپندی به لاهور مهاجرت کرد و در آن مکان آموزش کلاسیک خود را توسط استاد فیض احمد خان و واجید علی نشاد ادامه نمود. کیانی از موسسه های برتر پاکستان فارغ التحصیل شد و مدرک لیسانس خود را در رشته روانشناسی از کالج کینربرای دانشگاه زن ها و کارشناسی ارشد خود را در روانشناسی از دانشگاه تاریخی کالج دولتی (لاهور) گرفت. در تاریخ اوایل دهه ۱۹۹۰، کیانی برای اجرای یک برنامه موسیقی کودک ها به اسم "آنگان آنگان تارای" داخل تلویزیون شد. در سال، کیانی بیش از یک هزار آهنگ برای کودک ها خوانده بود در حالی که در گوشه امجد بابی آهنگساز معروف موسیقی و بعدها با خلیل احمد آهنگساز موسیقی میزبان برنامه بود. با توجه به ترانه های بسیا
ر زیاد کیانی در این برنامه، نام «آرتیست +ای» از جانب شبکه پی تی وی با عضو شدن به آهنگ هایی چون نورجهان، ناهید اختر و مهناز به او اهدا شد. کیانی همچنین به عنوان وی جی برای یک برنامه نمودار موسیقی به نام پیوند ویدیویی در ان تی ام ظاهر شد. کیانی در روزهای نخست دهه ۹۰ آغازبه خواندن آهنگ هایی به نام خواننده پخش برای فیلم ها کرد که اصلی ترین آن فیلم دلبرپاکستانی به اسم سرگام بود که توسط عدنان سامی خان بازیگر و آهنگسازی شد. در همان سال، کیانی جوایز متعددی را برای آواز خواندن خود کسب نمود، از جمله جوایز معتبر نیکار برای بهترین خواننده زن. منابع. "To p 10 Best Pakistani Singers". "TheTopTens.com". Retrieved 29 December 2015. "Top Ten Most Popular Pakistani Female Singers". "Passion.Pk". Retrieved 29 December 2015. Hataf Siyal (۲۶ مه ۲۰۱۱). "Hadiqa Kiyani to construct 150 approx houses for flood victims". "Pakium.pk". Retrieved 29 December 2015. The News Women". "women.thenews.com.pk". Retrieved 8 March 2016. Arif, Aay an (۱۵ مارس ۲۰۲۰). "Hadiqa Kiani Biography". "Musicians of Pakistan". Famous Pop Singer from Pakistan
-Hadiqa Kiyani". Pakistan 360 degrees. 2 December 2012. Retrieved 29 December 2015.
ساریجااوا یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در احسانیه واقع شده است.
سوسوزعثمانیه یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در احسانیه واقع شده است.
عثمان کوی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در احسانیه واقع شده است.
اورهان لی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در احسانیه واقع شده است.
اوغول بی لی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در احسانیه واقع شده است.
کیئیر یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در احسانیه واقع شده است.
کائیهان ، یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در احسانیه واقع شده است.
قاضی مرسل یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در احسانیه واقع شده است.
آغزی کارا یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در شهود (شهر) واقع شده است.
آریزلی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در شهود (شهر) واقع شده است.
بخش مرکزی، یکی از بخش های شهرستان فلارد در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. مرکز این بخش، شهر مال خلیفه است. تقسیمات کشوری. شهر: مال خلیفه جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش مرکزی شهرستان فلارد برابر با ۲۳٬۹۴۲ نفر بوده است.
بخش امامزاده حسن، یکی از بخش های شهرستان فلارد در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. مرکز این بخش، روستای شاه نجف است. همچنین این بخش به دلیل مجاورت با کوهستان مرتفع ریگ یکی از سرد ترین جاهای مسکونی استان میباشد به طوری که روستاهای دهکهنه و امام زاده حسن در این بخش به دلیل ارتفاع زیاد در فصل زمستان میزبان بیش از دو متر برف هستند جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش امامزاده حسن برابر با ۹،۰۸۱ نفر بوده است.
مارکیونس ؛ ماری یانا فلورنسی (۱۸۰۲ – ۱۵ آوریل ۱۸۷۰، در فلورانس )، خواهرزاده ماریانا باسینتی، نجیب زاده ایتالیایی و مترجم آثار فلسفی بود. او همچنین با نام ازدواج خود ماری یانا فلورنسی وادینگتون شناخته می شد. زندگی نامه. دختر کنت پیترو باسینتی و کنتس لورا روسی دی لوگو اهل راونا بود، او تحصیلات ادبی داشت و خود را وقف خواندن آثار فلسفی کرد. او به ایده آل زنان آن دوران و زمان به عنوان یک زن تحصیل کرده تبدیل شد. او یکی از اولین دانشجویان دختر بود که در نیمه اول قرن نوزدهم در دانشگاه پروجا در رشته علوم طبیعی تحصیل کرد. او "منادولوژی" گوتفرید لایبنیتس را به ایتالیایی ترجمه کرد و همچنین باعث گسترش آثار ایمانوئل کانت، باروخ اسپینوزا و فریدریش ویلهلم یوزف شلینگ به ایتالیایی شد. او از نظر سیاسی از جنبش ملی ایتالیا حمایت کرد و در سال ۱۸۵۰ افکار خود را در مورد سوسیالیسم و کمونیسم منتشر کرد که (مانند بسیاری از آثار دیگر او) در فهرست کتاب های ممنوعه کلیسا قرار گرفت. او به مدت چهل سال عاشق و دوست صمیمی لودویگ یکم بایرن بود که بیش از سی بار به دیدار او رفت. او همیشه از او مشاوره می خواست، حتی در مسائل دولتی، و ۳۰۰۰ نامه به او
(به همراه ۱۵۰۰ پاسخ او) باقی مانده است.
دهستان شهریار، یکی از دهستان های بخش مرکزی شهرستان فلارد در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. مرکز این دهستان، روستای شهریار است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان شهریار برابر با ۵٬۰۱۸ نفر بوده است.
دهستان پروز، یکی از دهستان های بخش امامزاده حسن شهرستان فلارد در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. مرکز این دهستان، روستای قلعه سوخته است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان پروز برابر با ۴٬۷۹۰ نفر بوده است.
لیلی رایش ؛ (زادهٔ میلادی – درگذشتهٔ میلادی) یک طراح مدرنیست اهل آلمان بود. او بیش از ده سال در اواخر دههٔ ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ میلادی با لودویگ میس فن در روهه همکاری نزدیک داشت. زندگی نامه. لیلی رایش یکی از چهره های اولیه جنبش مدرن در معماری بود. او پس از مرگش به دلیل ارتباطش با یکی از مشهورترین معماران قرن بیستم به شهرت رسید. رایش در ۱۶ ژوئن ۱۸۸۵ میلادی در برلین متولد شد. در سال ۱۹۰۸ میلادی هنگامی که به وین رفت و برای کار در وینر ورک اشتته (کارگاه وین) یوزف هفمان، یک شرکت تولید هنرهای تجسمی متشکل از طراحان، هنرمندان و معماران، از آموزش گل دوزی خود استفاده کرد. او در سال ۱۹۱۱ میلادی به برلین بازگشت. در آنجا شروع به طراحی مبلمان و لباس کرد. او همچنین در این زمان به عنوان تزئین ویترین مغازه مشغول به کار بود. سال بعد او به دویچر ورک بوند یا فدراسیون کار آلمان پیوست، گروهی شبیه به کارگاه وین که هدف آن کمک به بهبود رقابت شرکت های آلمانی در بازار جهانی بود. در آن سال او یک آپارتمان نمونهٔ طبقهٔ کارگر در "گِوِرک شافت هاوس" یا خانهٔ اتحادیهٔ کارگری در برلین طراحی کرد. به دلیل شفافیت و کاربردی بودن اثاثیه، مورد تحسین قرار گرف
ت. او در سال ۱۹۱۴ میلادی در نمایشگاه ورک بوند در کلن همکاری کرد. در سال ۱۹۲۰ میلادی، لیلی اولین زنی بود که به عضویت هیئت مدیرهٔ دویچر ورک بوند انتخاب شد. از ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۶ میلادی، او در مسه آمت، یا دفتر نمایشگاه تجاری، در فرانکفورت آم ماین کار کرد. او در آنجا مسئول سازماندهی و طراحی نمایشگاه های تجاری بود. در آنجا بود که او با لودویگ میس فن در روهه، نایب رئیس دویچر ورک بوند ملاقات کرد. این جرقه دوره ای از درگیری مبلمان برای فن در روهه شد زیرا این دو در پروژه های زیادی با هم همکاری کردند. در سال ۱۹۲۷ میلادی، این دو در «دی ووهنونگ» (خانه) در اشتوتگارت برای ورک بوند کار کردند. او بسیاری از فضاهای داخلی را برای این نمایشگاه طراحی کرد، از جمله «ووهنراوم این اشپیگل گلس» («فضای زندگی در شیشه آینه»). او در طول حرفه اش ویترین فروشگاه ها، نمایشگاه ها و مُد را طراحی می کرد. در سال ۱۹۲۹ میلادی او مدیر هنری مشارکت آلمان در نمایشگاه جهانی بارسلون شد، جایی که فن در روهه غرفهٔ مشهور جهانی خود را طراحی کرد. این جایی بود که صندلی معروف بارسلونا برای اولین بار ظاهر شد. این غرفه نقطهٔ برجسته تلاش های طراحی آن ها محسوب می شد. در سا
ل ۱۹۳۲ میلادی، فن در روهه از رایش خواست تا در باوهاوس تدریس کند و کارگاه طراحی داخلی را مدیریت کند. باوهاوس اندکی پس از آن در سال ۱۹۳۳ میلادی توسط نازی ها بسته شد که کار خود را به عنوان «هنر منحط، احتمالاً تحت تأثیر یهودیان» می دیدند. او پس از جنگ جهانی دوم در دانشگاه هنر برلین تدریس کرد، اما نه برای مدت طولانی زیرا او بیمار شد و مجبور به استعفا شد. او چند سال بعد در سال ۱۹۴۷ میلادی در برلین درگذشت.
سلمان احمد (؛ ) خواننده، نوازنده گیتار، پزشک اهل پاکستان مقیم آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
شفقت امانت علی (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه سرا و آهنگساز اهل پاکستان است.
گرتا فون نسن ؛ (زاده ۶ دسامبر ۱۸۹۸ میلادی – درگذشته ۱۹۷۵ میلادی) طراح صنعتی بود. همسر والتر فون نسن، بنیانگذاران استودیو نسن، اکنون شرکت نسن لَمپز، پس از مرگ او تجارت همسرش را ادامه داد و طرح های خود را توسعه داد. او بیشتر به خاطر چراغ آلومینیومی و فولاد میناکاری شدهٔ چراغ «هر جا» (۱۹۵۱ میلادی) مشهور است. اگرچه، «هیچ چیز شبیه آن وجود نداشت… در عین حال، مطلقاً هیچ چیز جدیدی دربارهٔ آن وجود نداشت؛ تمام قطعات لامپ از اوایل دههٔ ۱۹۲۰ میلادی در دسترس بودند.» طرح های او در موزهٔ هنر مدرن و بر روی یک تمبر پستی ایالات متحدهٔ آمریکا به نمایش درآمده است.
رحیم شاه (؛ زادهٔ ) خواننده پاپ اهل پاکستان است. وی از سال ۱۹۹۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او عمدتاً به زبان پشتو خوانندگی می کند، با این حال ترانه هایی به زبان اردو و پنجابی نیز ساخته است.
صندوق کودکان ارمنستان (؛ ) یک سازمان غیرانتفاعی می باشد که برای پیشرفت فرصت های آموزشی و ایجاد زیرساخت ها برای کودکان و خانواده ها در سراسر روستاهای ارمنستان اختصاص داده شده است. تاریخچه. این صندوق در ۲۰۰۴ میلادی توسط گارو آرمن دانشمند و بشردوست ارمنی-آمریکایی بنیان گذاری شده است. تلاش های «صندوق کودکان ارمنستان» در روستایی در استان آرماویر آغاز شد و از آن زمان تاکنون به ۶۳ شهرداری در ۵ استان ارمنستان گسترش یافته است.
ابرارالحق (؛ زادهٔ ) خواننده و سیاستمدار اهل پاکستان است. همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه لوکس استایل و جایزه پی تی وی شده است.
مجتمع مسکونی برج های تهران (که در قدیم با نام تهران تاج شناخته می شده است) یکی از مجتمع های مسکونی معروف در شمال غرب شهر تهران است. ساخت برج های دوقولوی تهران تاج توسط شرکت تهران تاج (که بعدها به تهران تارک تغییر نام داد) در سال ۱۳۷۱ - بعد از تاخیر نسبتا” طولانی و عمدتا” به دلیل جنگ ایران و عراق در سال های دهه ۶۰ - به اتمام رسید. این دو برج مجموعا” دارای حدود ۲۰۰ واحد آپارتمان مسکونی است. کوچک ترین آپارتمان ها در این دو برج با مساحت حدود ۱۶۰ متر مربع بوده و تعدادی آپارتمان با مساحت بالای ۳۰۰ متر مربع نیز وجود دارد. این برج ها که از بلندترین ساختمان های تهران به شمار می روند، دارای ۲۷ طبقه و ارتفاعی در حدود ۱۰۰ متر می باشند که در زمینی به مساحت حدود ۱۸٫۰۰۰ متر مربع واقع شده اند. مجتمع مسکونی برج های تهران در محله شهرک غرب، در ناحیه ۷ از منطقه ۲ شهرداری تهران، و در خیابان هرمزان واقع شده است.
مجتمع مسکونی پارک پرنس یکی از مجتمع های مسکونی معروف تهران است که در دهه ۱۳۵۰ شمسی ساخته و طراحی آن توسط معمار ایتالیایی، ویکو مجیسترتی انجام گرفته است.زمین های این مجموعه در گذشته یکی از باغ های وقفی میرزا یوسف مستوفی الممالک بود. در دهه چهل خورشیدی، مسعود ملک زاده یزدی این اراضی را که وسعت آن به ۶ هکتار بالغ می گردید، خریداری کرد و احداث مجتمع با همکاری مهندسان ایرانی، ایتالیایی، فرانسوی و آمریکایی انجام شد. مجتمع مسکونی پارک پرنس شامل ۳۳۰ واحد مسکونی است که در ۳ بلوک مجزا ساخته شده است. زیربنای کل مجتمع ۶۸۰۰۰ متر مربع می باشد.
جورج نلسون ؛ (زاده میلادی – درگذشته میلادی) یک طراح صنعتی اهل آمریکا بود. در حالی که طراح اصلی شرکت مبلمان هرمان میلر بود، نلسون و استودیوی طراحی او (همکاران جورج نلسون)، مبلمان مدرنیستی قرن بیستم را طراحی کردند. او را بنیانگذار طراحی مدرنیستی آمریکایی می دانند.
برج های دوما نام یکی از مجتمع های مسکونی شهر تهران است. اراضی این مجموعه که در تپه های امانیه در جنوب تجریش واقع شده است، به محمد امان پور (یکی از مدیران شرکت هواپیمایی هما و پدر کریستیان امان پور، خبرنگار سی ان ان) تعلق داشت. امان پور با همکاری دیتریش پاول فرش، مهندس معمار و مدیرعامل شرکت «رویال آپارتمان ایران»، ساخت این مجموعه را آغاز کرد. " این شرکت در سال 1399 منحل گردیده است" در قرارداد همکاری زمین از طرف امان پور و بودجه ساخت از طرف فرش تامین می شد. اولین آپارتمانها در سال 1353 تحویل گردید و پایان کار برجها در 1391/07/15 صادر شده و سندهای تکبرگ از طریق اداره ثبت شمیران در سال 1393 صادر و واحد ها به مالکیت اشخاص حقیقی واگذار گردیده است. مساحت زمین مجموعه ۱۱ هزار متر و زیربنای آن ۴۴ هزار متر است و برجهای سه گانه دوما جمعا 292 واحد دارد. نخستین برج به نام «کوروش» با ۲۱ طبقه و ۹۰ واحد، برج دوم به نام «آریو» دارای ۱۱ طبقه و ۷۵ واحد است و یک واحد ویلایی ۵۴۱ متری نیز متصل به آن طراحی شده است. برج سوم، به نام «داریوش» ۲۱ طبقه و ۱۲۷ واحد دارد.