Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پاتریشیا گریفین (زادهٔ ۲۴ اکتبر ۱۹۰۷ – درگذشته در ۱۹۸۶) پرستار و داوطلب مددکاری اجتماعی از مونتسرات بود. او علاوه بر ارائه خدمات پرستاری، انجمن رفاه سالمندان را بنیان گذاشت، در توسعه برنامه پیش دبستانی نقش داشت و یک انجمن حمایت از حقوق مصرف کنندگان را در این جزیره تأسیس کرد. یک بورسیه آموزشی به نام او اعطا می شود و تمبری با تصویر او به افتخارش منتشر شده است. اوایل زندگی. پاتریشیا کنستانس ویلهلمینا هاینس در ۲۴ اکتبر ۱۹۰۷ در سنت آنتونی پریش، مونتسرات از جین و اف. دبلیو. هاینس متولد شد. مادرش که اصالتی ایرلندی داشت، مهاجری از آنتیگوا بود و پدرش که یک کشیش انگلیسی بود، به مدت چهل سال به عنوان کشیش سنت آنتونی پریش خدمت کرد. پاتریشیا، مطابق با رسوم زمان خود، تحصیلاتش را در انگلستان گذراند و دوره های پرستاری را در بیمارستان سنت توماس و بیمارستان زایمان باترسی در لندن گذراند. حرفه. در سال ۱۹۳۹، پاتریشیا به کارائیب بازگشت و به عنوان سرپرستار در بیمارستان "روزو" در دومینیکا مشغول به کار شد. سپس در بیمارستان هالبرتون در آنتیگوا و بیمارستان الکساندرا در نویس فعالیت کرد و در سال ۱۹۴۲ با دکتر چارلز نورمن گریفین ازدواج کرد.
پس از ازدواج، پاتریشیا در جزایر مختلف بادپناه که همسرش به عنوان پزشک مشغول به کار بود و همچنین در انگلستان زندگی کرد. این زوج سه فرزند داشتند، مری پاتریشیا و الیزابت کنستانس که در آنتیگوا متولد شدند، و پسری به نام جان. مری به عنوان معلم هنر مشغول شد و برنامه هنر را در دبیرستان مونتسرات در پلی موث توسعه داد. الیزابت اولین زن وکیل در مونتسرات شد، و پسرش، جان، به یک پزشک تبدیل شد. در سال ۱۹۶۴، خانواده به مونتسرات بازگشتند و گریفین به عنوان پرستار در مطب همسرش مشغول به کار شد. در سال ۱۹۶۴، گریفین انجمن رفاه سالمندان (OPWA) را برای مراقبت از جوانان دارای نیازهای ویژه و سالمندان بالای ۷۰ سال تأسیس کرد. او این انجمن را با تقسیم کشور به مناطق و تعیین دیده بان هایی برای ارزیابی کمبود مراقبت، مسکن و تغذیه در میان این جمعیت های آسیب پذیر سازماندهی کرد. او به عنوان مسئول اصلی جمع آوری کمک های مالی برای ارائه مراقبت در منزل یا تعمیر خانه برای شهروندانی که قادر به تأمین نیازهای خود نبودند، جمع آوری کرد. او طرحی برای اقامت سالمندان طراحی کرد که شامل نه خانه و ارائه خدمات اجتماعی بود. او بودجه چهار واحد را تأمین کرد و دولت
نیز هزینه دو واحد دیگر را پرداخت. گریفین در صلیب سرخ به عنوان مدیر اجرایی فعالیت داشت و به ایجاد اولین برنامه پیش دبستانی در جزیره کمک کرد. فعالیت های او در این سازمان ها منجر به توسعه انجمن مصرف کنندگان مونتسرات بین سال های ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۲ شد که هدف آن افزایش آگاهی دربارهٔ کالاهای مصرفی بود. این سازمان به موضوعاتی مانند تغذیه و کیفیت کالاها پرداخته و نشریه ای به نام "نگرانی مصرف کننده" را تأسیس کرد. پس از درگذشت همسرش در سال ۱۹۷۶، گریفین برای نزدیک بودن به پسرش به انگلستان نقل مکان کرد. مرگ و میراث. گریفین در سال ۱۹۸۶ در دارون، لانکاشر، انگلستان درگذشت. در سال ۱۹۸۷، فرزندانش صندوق امانی نورمن و پاتریشیا گریفین را برای ارائه بورسیه های تحصیلی به دانش آموزان متوسطه و عالی در این جزیره تأسیس کردند. در سال ۲۰۰۶، دولت مونتسرات با انتشار تمبری به افتخار او، از خدماتش به رفاه اجتماعی جزیره تقدیر کرد.
ریتا فاریا پاول (؛ زادهٔ ) مدل، پزشک و برندهٔ رقابت های دوشیزه دنیا اهل هند است. او نخستین برنده دوشیزه دنیا است که به عنوان یک پزشک تحصیل و مشغول به کار شد. اوایل زندگی. ریتا فاریا در ۲۳ اوت ۱۹۴۳ در محله ماتونگا بمبئی (متعلق به راج بریتانیا در آن زمان) به دنیا آمد. پدر و مادرش از کاتولیک های گوان بودند، پدرش جان اهل دهکده تیویم و مادرش آنتوانت اهل سانتا کروز گوا بود که در آن زمان هر دو بخشی از هند پرتغالی بودند. فاریا دومین دختر این زوج پس از خواهر بزرگش فیلومنا بود. خانواده از طبقه متوسط جامعه بود، پدرش در کارخانه آب معدنی کار می کرد و مادرش یک سالن زیبایی را اداره می کرد. فاریا از دوران کودکی قدی بلند داشت و در نهایت به ۱٫۷۳ متر رسید که برای یک دختر هندی به طور غیرعادی بلند محسوب می شد به نحوی که پسران هم مدرسه ای اش به او لقب «مامان لنگ دراز» داده بودند و او را مسخره می کردند. با این وجود فاریا از هیکل بلند و لاغرش کمال استفاده را در ورزش برد و «همه چیز از ثروبال، نتبال و بدمینتون» را بازی می کرد. نخستین تیتر روزنامه ها دربارهٔ او، بابت به ثمر رساندن هت تریک در ورزش هاکی بود. حرفه. رقابت های دختر شایسته.
فاریا که متولد شهر بمبئی بود، در مسابقه دوشیزهٔ شایستهٔ بمبئی شرکت کرد و برنده آن رقابت محلی شد. او متعاقباً در سال ۱۹۶۶ در مسابقه دوشیزهٔ هند به انتخاب "هفته نامهٔ ایو" برنده شد (نباید آن را با ملکه زیبایی هند که در آن یاسمین داجی در سال ۱۹۶۶ برنده شد، اشتباه گرفت). این باعث شد که او واجد شرایط نمایندگی هند در رقابت های دوشیزه دنیا در سال ۱۹۶۶ میلادی باشد. در طول مسابقه دوشیزه دنیا، او عنوان های فرعی «بهترین لباس شنا» و «بهترین لباس شب» را برای پوشیدن یک ساری به دست آورد. او در نهایت به برنده شدن تاج دوشیزه دنیا ۱۹۶۶ به اوج این رویداد رسید و ۵۱ نماینده رقیب از کشورهای دیگر را شکست داد. فاریا در سال ۱۹۹۸ داور رقابت های ملکه زیبایی هند بود و بارها برای قضاوت در مسابقات دوشیزه دنیا هم حضور داشت. او به همراه دمیس روسس داور رقابت پایانی دوشیزه دنیا بود که در سال ۱۹۷۶ که در لندن برگزار شد که طی آن سیندی بریکسپیر تاج دوشیزه جهان را بر سر گذاشت. حرفهٔ پزشکی. پس از گذشت یک سال از کسب عنوان دوشیزه جهان، او پیشنهادهای مختلف برای بازی در چندین فیلم دریافت کرد. فاریا از پذیرفتن قراردادهای اغواآمیز و پُرسود مدلینگ و بازیگ
ری امتناع کرد و در عوض بر مطالعات پزشکی خود تمرکز کرد. او دانشجوی دانشکده پزشکی دولتی گرانت بمبئی بود، که در آن مدرک کارشناسی پزشکی و جراحی خود را به پایان رساند. پس از آن او به انگلستان رفت و به تحصیل در بیمارستان کینگز کالج لندن ادامه داد. او در سال ۱۹۷۱ با استاد دانشگاه خود دیوید پاول ازدواج کرد و در سال ۱۹۷۳ این زوج به دوبلین ایرلند نقل مکان کردند، و در همان جا به طبابت در مطب خود پرداخت. زندگی شخصی. فاریا در دوبلین ایرلند، با همسرش دیوید پاول که پزشک داخلی متخصص غدد درون ریز و متابولیسم است و در سال ۱۹۷۱ با او ازدواج کرد، زندگی می کند. این زوج صاحب دو دختر هستند.
زنان در کوزوو زنانی هستند که در جمهوری کوزوو زندگی می کنند یا از آنها می آیند. به عنوان شهروندان یک ملت پس از جنگ، برخی از زنان کوزوو در روند ایجاد صلح و برقراری برابری جنسیتی طرفدار در روند توان بخشی کوزوو شرکت کرده اند. زنان در کوزوو همچنین در سیاست و اجرای قانون در جمهوری کوزوو نیز فعال شده اند. یک نمونه از آن انتخاب عاطفه یحیی آغا به عنوان چهارمین رئیس جمهور کوزوو است. او اولین زن، اولین نامزد غیرحزبی و جوان ترین کاندیدایی بود که به دفتر ریاست جمهوری در کشور انتخاب شد. او قبل از اینکه رئیس جمهور شود، به عنوان معاون پلیس کوزوو خدمت می کرد، دارای درجه سرلشکری،&lt;ref name="election/rank2"&gt;"Atifete Jahjaga zgjidhet presidente e Republikës" "Telegrafi.com" ۷ آوریل ۲۰۱۱ (accessed ۶ آوریل ۲۰۱۱)&lt;/ref&gt; بالاترین رتبه در میان زنان در جنوب شرقی اروپا. برابری جنسیتی. زنان در کوزوو از نظر حق رای، حقوق مالکیت و کار از نظر فنی با مردان برابر هستند. با این حال، کمتر از ۱۰ درصد از کل مشاغل در کوزوو توسط زنان اداره یا تحت مالکیت آنهاست و کمتر از ۳ درصد از کل وام های تجاری به زنان تعلق می گیرد. این تا حدودی به این
دلیل است که زنان وثیقه مورد نیاز برای تأمین وام را ندارند زیرا اموال عمدتاً به نام مرد ثبت می شود. تنها ۱۸ درصد زنان دارای اموال و ۳٫۸ درصد اموال ارثی هستند. به دلیل آداب و رسوم فرهنگی، زنان اغلب از ارث محروم می شوند یا انتظار می رود ارث خود را به اقوام مرد واگذار کنند. خشونت جنسی در درگیری ۱۹۹۸–۱۹۹۹. در طول درگیری های مسلحانه در منطقه از سال ۱۹۹۸ تا ۱۹۹۹، تجاوز به عنف سیستماتیک گزارش شد. طبق گزارش دیده بان حقوق بشر در گزارش سال ۲۰۰۰ خود دربارهٔ خشونت ها، ۹۶ مورد تجاوز جنسی توسط نیروهای صرب و یوگسلاوی علیه زنان آلبانیایی کوزوو گزارش شده است. بسیاری بر این باورند که این تعداد بسیار کمتر از تعداد واقعی قربانیان است و تخمین ها به هزاران مورد می رسد. تجاوز جنسی در این دوران به سه شکل بود: تجاوز جنسی در خانه زنان، تجاوز جنسی در حین کوچ و تجاوز جنسی در بازداشت. اولین شکل عمدتاً در روستاهای بازماندگان رخ می داد، جایی که در برخی مواقع در مقابل چشمان خانواده و همسایگان خود مورد تجاوز قرار می گرفتند. دسته دوم مربوط به تجاوز جنسی علیه زنانی است که خانه هایشان آواره شده اند و بنابراین از خانه های خود دور شده اند. آخرین د
سته مربوط به زنانی است که در کمپ های بازداشت موقت مورد تجاوز جنسی قرار گرفته اند. تقریباً تمام تجاوزهای گزارش شده، تجاوزهای گروهی بوده است، که اکثریت آنها توسط شبه نظامیان صرب برای ایجاد وحشت عمدی غیرنظامیان، اخاذی از افراد آشنا یا مجبور کردن مردم به فرار از منطقه انجام شده است. پس از پایان درگیری، بسیاری از بازماندگان شوهرانشان را ترک کردند و برخی مجبور شدند فرزندان خود را به تنهایی بزرگ کنند. این بازماندگان در آن زمان هیچ تشخیص قانونی از رنج خود نداشتند، بنابراین، در سال ۲۰۰۶، تلاش ها برای شناسایی قانونی بازماندگان خشونت جنسی در طول درگیری آغاز شد. این قانون تا سال ۲۰۱۴ تصویب نشد. اخیراً، اقدامات قانونی برای اجرای برنامه های غرامت برای زنان بازمانده از خشونت جنسی ناشی از درگیری آغاز شده است. در سپتامبر ۲۰۱۷، دولت کوزوو بودجه ای را برای شناسایی و راستی آزمایی وضعیت بازماندگان اختصاص داد. بدین ترتیب، این زنان به عنوان قربانیان غیرنظامی جنگ شناخته شدند و مستمری ماهانه دریافت کردند. خشونت علیه زنان. آزار خانگی در سرتاسر کوزوو رایج است. در سال ۲۰۱۶، پلیس ۸۷۰ گزارش خشونت خانگی دریافت کرد که متعاقباً منجر به دستگی
ری ۲۴۳ نفر شد. با این حال، منابع تخمین می زنند که ۹۰ درصد از حوادث خشونت خانگی گزارش نشده است. در یک نظرسنجی که در سال ۲۰۱۵ انجام شد، ۶۸ درصد از زنان کوزوو گزارش دادند که در مقطعی از زندگی خود از خشونت خانگی رنج برده اند. این نظرسنجی همچنین نشان داد که ۲۰ درصد از پاسخ دهندگان مرد و زن فکر می کردند که کتک زدن همسر توسط شوهر قابل قبول است. این پذیرش کلی نسبت به خشونت خانگی می تواند به نرخ بالای بروز این اتفاق کمک کند. بسیاری احساس می کنند که سیستم عدالت کیفری تا حدودی مقصر است زیرا ترکیبی از فساد پلیس و یک سیستم مردانه باعث می شود که زنان به اندازه کافی مورد حمایت قرار نگیرند. با توجه به وضعیت کوزوو، شهروندان نمی توانند به دادگاه اروپایی حقوق بشر مراجعه کنند، بنابراین باید به همه مسائل در داخل کشور رسیدگی کنند.
«احتلام» ترانه ای از رپر و خوانندهٔ آمریکایی اودتاری به همراهٔ رپر آمریکایی نیمستار می باشد که در ۲۱ ژوئن سال ۲۰۲۳ از سوی آرتیست پارتنر گروپ منتشر گردید. زمینه. این ترانه در ۱۷ مارس سال ۲۰۲۳ تحت عنوان «عشق و هوس» منتشر شد، اما بعداً به یک سری دلایل نامشخص حذف گردید. سپس مجدداً در ۲۱ ژوئن سال ۲۰۲۳ با نام «احتلام» منتشر گردید و این بار حاوی یک ورس بود که رپر آمریکایی نیمستار آن را می خواند. دست اندرکاران. اعتبارات از تیدال گرفته شده است.
مارگارت الن مری اوفلین (زادهٔ ۲۵ ژانویه ۱۹۲۰ – درگذشته در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۴)، که با نام مارگارت فولی نیز شناخته می شد، یک متخصص زنان و زایمان بریتانیایی و پیشگام در ارائه خدمات پیشگیری از بارداری برای زنان بود. او بیشتر دوران حرفه ای خود را به بهبود سلامت زنان در پورتسموث و جنوب شرقی همپشر اختصاص داد. نتیجه تلاش های او، گسترش امکانات و خدمات در تنظیم خانواده، سلامت جنسی زنان و مدیریت یائسگی در این منطقه بود. اوایل زندگی. مارگارت بولتون در ژانویه ۱۹۲۰ در تالک آو د هیل، استافوردشر، به دنیا آمد. او بزرگ ترین دختر ارنست و ادیت بولتون بود. او در مدرسه دخترانه آورم به مقام سرپرستی دانش آموزان رسید و با تشویق مدیر مدرسه، به تحصیل در رشته پزشکی علاقه مند شد. در سال ۱۹۳۷، در ۱۷ سالگی، نخستین آزمون پزشکی (MB) خود را گذراند و پس از پذیرش در دانشکده پزشکی بیمارستان کینگز کالج، تحصیلات خود را ادامه داد. پس از تخلیه دانشجویان برای حفظ امنیت آن ها در طول جنگ جهانی دوم، او در گلاسگو به تحصیل خود ادامه داد. او در سال ۱۹۴۲ فارغ التحصیل شد. پدرش که در جنگ جهانی اول خدمت کرده بود، او را تشویق کرد که در تعطیلات تابستانی به امدادرسا
ن های جنگی در بیمارستان سلطنتی استافوردشایر شمالی بپیوندد. ازدواج. او همسر آینده خود، جان فولی را در خانه یکی از دوستانش ملاقات کرد و در سال ۱۹۴۹ با او ازدواج کرد. این زوج چهار فرزند داشتند که همگی با سزارین متولد شدند. اوفلین و همسرش اولین زن و شوهر عضو کالج سلطنتی متخصصان زنان و زایمان شدند. جان فولی در سال ۱۹۷۲ درگذشت. به عنوان یک متخصص زنان ارشد در ابوظبی در سال ۱۹۷۶، مارگارت با دکتر پزشک عمومی گری اوفلین ازدواج کرد و پنج فرزند ناتنی به خانواده او افزوده شد. حرفه پزشکی. اوفلین زیر نظر مشاوران بسیاری آموزش دید، از جمله یک دوره کارآموزی تحت نظر سِر کلمنت پرایس توماس و دوره ای در تخصص زنان و زایمان تحت نظر سِر ویلیام گیلیات و ای.سی. پالمر. پس از این دوره، او با مربی همیشگی خود، جان پیل، آشنا شد که بعدها به عنوان پزشک زنان سلطنتی شناخته شد. پیل تأثیر بسزایی در مسیر حرفه ای او داشت و او را تشویق کرد تا آزمون تخصص خود را بدون تأخیر بگذراند تا بتواند بعدها فوق تخصص خود را در سال ۱۹۴۹ تکمیل کند. او همچنین اصول پیشگیری از بارداری و مهارت های عملی تخصص زنان را به او آموزش داد. دوستی آن ها تا زمان درگذشت پیل در سن ۱
۰۱ سالگی ادامه یافت. در سال ۱۹۵۲، بیمارستان زنان جنوب لندن پس از سه سال فعالیت او در آنجا، به اوفلین پیشنهاد سمت مشاور را داد. با این حال، در آن زمان فرزند خردسالی داشت و همسرش، جان، به عنوان مشاور در زمینه زنان و زایمان در پورتسموث منصوب شده بود. در پورتسموث، اوفلین فرصتی یافت تا خدمات پیشگیری از بارداری موجود را بررسی کند که عمدتاً توسط خیریه های کوچک و در ساختمان های غیراستاندارد اداره می شدند. با کمک مالکوم رودز، او توانست بودجه ای برای تأمین قرص ضدبارداری خوراکی رایگان برای زنانی که چهار فرزند یا بیشتر داشتند، دریافت کند. این طرح بعدها به همه زنان تعمیم داده شد. این خدمات اولیه عمدتاً از طریق کمک های داوطلبانه و حمایت محدود دولتی تأمین مالی می شد. به تدریج، وضعیت تأمین مالی بهبود یافت و وزارت بهداشت مبلغ ۲۰٬۰۰۰ پوند برای ساخت یک مرکز تخصصی سلامت جنسی زنان در شهر، با نام واحد الا گوردون، اختصاص داد. در ابتدا، پیشگیری از بارداری برای زنان فقط در صورتی رایگان بود که چهار فرزند یا بیشتر داشتند. در اوایل دهه ۱۹۷۰، تصمیم به اعطای مجوز به کلینیک های تنظیم خانواده در بریتانیا برای تجویز قرص ضدبارداری به زنان مجر
د، بحث برانگیز بود، زیرا تا آن زمان دولت معتقد بود که پیشگیری از بارداری، بی بندوباری جنسی یا «عشق آزاد» را ترویج می کند. سال های پایانی زندگی. بعدها، اوفلین در زمینه آموزش، به ویژه آموزش پزشکان عمومی، فعالیت کرد و از همکاران خود، از جمله پیل و دِیم جوزفین بارنز، به عنوان مدرس دعوت کرد. او در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۴، در سن ۹۴ سالگی درگذشت. یکی از نوه های او که در همان سال فارغ التحصیل شد، اکنون متخصص قلب شناسی است. نوهٔ دیگر او ماماست.
«نگاه کن دست نزن» تک آهنگی سروده و خوانده شده توسط خوانندگان آمریکایی اودتاری و کید کلر می باشد که در ۱۷ مهٔ سال ۲۰۲۳ از سوی آرتیست پارتنر گروپ منتشر گردید. موزیک ویدئو. موزیک ویدئوی این ترانه به کارگردانی میگی در ۲۵ اکتبر سال ۲۰۲۳ منتشر گردید.
مری الیزابت کلارک (زاده ۳ دسامبر ۱۹۲۴ - درگذشته ۱۰ ژوئن ۲۰۱۱) افسر ارتش ایالات متحده بود که رئیس بخش نیروهای ارتش زنان بود. او در ارتش ایالات متحده به درجه سرلشکری ارتقا یافت و اولین زنی بود که به این درجه رسید. او سی و شش سال در ارتش ایالات متحده خدمت کرد که طولانی ترین دوره خدمت برای یک زن در ارتش ایالات متحده به حساب می آمد. در سال ۱۹۷۸ دانشگاه نورویچ به او دکترای افتخاری در علوم نظامی اعطا کرد. او در سال ۱۹۸۱ بازنشسته شد و در کمیته مشورتی وزارت دفاع در مورد زنان در خدمت بود. اوایل زندگی و تحصیل. کلارک در ۳ دسامبر ۱۹۲۴ در راچستر، نیویورک به دنیا آمد. او در مدرسه ایده آل راچستر و دبیرستان راچستر غرب تحصیل کرد. در بیست سالگی به او لقب بتی داده شد. پیشه. اولین کار کلارک به عنوان منشی و بعداً به عنوان کارگر دفاعی بود. هنگامی که او بیست و یک ساله بود، در اوت ۱۹۴۵، درست قبل از پایان جنگ جهانی دوم، در فورت د موین، آیووا، در نیروهای ارتش زنان (WAC) نام نویسی کرد. او فکر می کرد که قرار است فقط تا پایان جنگ خدمت کند. او در دوره نامزدی افسران ارتش زنان مأمور شد و فرمانده یک هنگ کاملاً مرد فکر می کرد که حتی امکان گذرا
ندن دوره آموزشی اولیه هم غیرممکن است. کلارک آموزش اولیه را پشت سر گذاشت و تصمیم گرفت در ارتش بماند. او چهار سال دیگر به عنوان درجه دار خدمت کرد. کلارک آموزش های خود را در آموزشگاه افسران ارتش موقت فورت د موین واقع در آیووا انجام داد. پس از تکمیل، او سپس به عنوان گروهبان تدارکات در کمپ استونمن، کالیفرنیا منصوب شد. در سال ۱۹۴۸ به او دستور داده شد که به برلین، پایتخت آلمان برود. در میانه بحران محاصره برلین، او با بریگاد برلین در آنجا حضور یافت. مأموریت بعدی کلارک در مرکز شیمیایی ارتش ایالات متحده و بیمارستان عمومی ولی فورج بود. کلارک سپس به مدت یک سال وظیفه استخدام را انجام داد. او در آموزشگاه کاندیدای افسران نیروهای ارتش زنان در کمپ لی شرکت کرد و پس از تحصیل در سپتامبر ۱۹۴۹، به عنوان ستوان دوم، افسر نیروهای ارتش زنان شد. سپس به توکیو رفت تا افسر فرماندهی در یکی از واحدهای نیروهای ارتش زنان شود و دو سال در آنجا بود تا اینکه به ایالات متحده برود. او از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۷۱ سمت های افسری را در تگزاس، آلاباما، مریلند، کالیفرنیا و واشینگتن دی.سی. داشت. کلارک در دفتر فرصت های برابر و معاون رئیس ستاد کارکنان در واشینگتن د
ی.سی. وظایفی را به عهده گرفت و در تهیه کتاب های تاریخی مشاوره انجام می داد. او در سال ۱۹۷۲ به درجه سرهنگی رسید و فرمانده مرکز و آموزشگاه نیروهای ارتش زنان ایالات متحده در فورت مک کللن شد. کلارک در سال ۱۹۷۴ مدیر بخش دفتر مشاوره نیروهای ارتش زنان شد. در سال ۱۹۷۵ او سرتیپ و رهبر نیروهای ارتش زنان شد. او در سال ۱۹۷۶ آموزش های ویژه ای را در آموزشگاه آمادگی آکادمی نظامی ایالات متحده گذراند تا زنان واجد شرایط حضور در دانشگاه های نظامی شوند، زیرا پس از آن به زنان اجازه حضور در این دانشگاه ها داده شد که ازطریق دستور فدرال رئیس جمهور جرالد فورد به دست آمد. کلارک از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۸ به عنوان آخرین مدیر اجرایی در نیروهای ارتش زنان بود، زیرا در پایان دولت او منحل شد. پس از این مأموریت به او درجه ژنرال دو ستاره داده شد و در نوامبر ۱۹۷۸ به سرلشکری ارتقا یافت. سپس بلافاصله فرمانده آموزشگاه و مرکز آموزش پلیس نظامی ارتش ایالات متحده شد. در طول تصدی خود، در سال ۱۹۷۹، او بر بازگشت آموزشگاه شیمی ارتش ایالات متحده از آبردین پروو گراوند در نزدیکی اجوود، مریلند به خانه سابق خود در فورت مک کللان در نزدیکی شهر آنیستون، آلاباما نظارت ک
رد. او اکنون با سه مأموریت اصلی، یک تیپ آموزشی پایه، آموزشگاه پلیس نظامی ارتش و آموزشگاه شیمی ارتش، فرمانده پلیس نظامی ارتش ایالات متحده آمریکا و آموزشگاه شیمی، مرکز آموزشی، فورت مک کللان، آلاباما شد. این اولین بار بود که یک زن فرماندهی یک تأسیسات نظامی بزرگ را بر عهده داشت. در سال ۱۹۷۸ کلارک به اولین زنی تبدیل شد که به درجه سرلشگری در ارتش ایالات متحده دست یافت. ۲ سال بعد در سال ۱۹۸۰ او اولین زنی بود که ۳۵ سال خدمت مستمر نظامی فعال را در ایالات متحده به پایان رساند. او در مجموع سی و شش سال در ارتش خدمت کرد و در سال ۱۹۸۱ بازنشسته شد. این طولانی ترین خدمتی است که تا به حال توسط یک زن انجام شده است. اواخر زندگی و مرگ. کلارک در سال ۱۹۸۰ مسئول منابع انسانی معاون رئیس ستاد در واشینگتن دی.سی. بود و تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۸۱ در آنجا بود. در سال ۱۹۸۴ او توسط وزیر دفاع برای زنان در کمیته مشاوره دفاعی خدمت منصوب شد. او در سال ۱۹۸۶ به سمت نایب رئیسی ارتقا یافت. در سال ۱۹۸۹ او به عضویت و سپس رئیس کمیته مشورتی زنان کهنه سرباز درآمد. وی در سال ۱۹۹۲ عضو کمیسیون تعیین تکلیف زنان در نیروهای مسلح ریاست جمهوری بود. کلارک در
۱۰ ژوئن ۲۰۱۱ در سن آنتونیو، تگزاس درگذشت و در گگورستان ملی فورت سام هیوستون در شهرستان بیر، تگزاس به خاک سپرده شد. افتخارات و نشان ها. کلارک مدال خدمات برجسته، لژیون افتخار و مدال خدمات شایسته را با خوشه برگ بلوط به دست آورد. یونیفرم او در نمایشگاه پنتاگون به نمایش گذاشته شد که به یاد کمک های حیاتی زنان پیشگام ارتش بود.
لیو فان (به )(زادهٔ اکتبر ۱۹۶۰ – درگذشته در ۱۴ فوریه ۲۰۲۰) معاون سرپرستار بیمارستان ووجانگ در ووهان، هوبئی بود. او نخستین پرستاری بود که بر اثر ابتلا به کروناویروس سندرم حاد تنفسی ۲ درگذشت. وی هنگام مرگ ۵۹ سال داشت. مرگ او واکنش های گسترده ای را در اینترنت چین برانگیخت. والدین و برادرش پیش از او بر اثر ابتلا به ویروس کرونا جان باختند که بسیاری از کاربران این واقعه را «انقراض خانوادگی» (灭门) توصیف کردند. بسیاری شرایط کاری او را در دوران شیوع غیرقابل قبول دانستند. در ابتدا، خبر درگذشت او به عنوان «شایعه ساختگی» اعلام شد. از سوی دیگر، درگذشت برادرش، چانگ کای، که کارگردانی سرشناس بود، واکنش های اینترنتی گسترده ای به همراه داشت و یاد او گرامی داشته شد. واکنش های اولیه بیمارستان به مرگ او با انتقادات شدیدی مواجه شد، به طوری که بیمارستان و دولت ووهان مجبور به صدور بیانیه هایی برای توضیح شرایط پیرامون مرگ او شدند. زندگی. در سال ۲۰۱۶، لیو پس از رسیدن به سن بازنشستگی، در اتاق تزریقات سرپایی بیمارستان ووجانگ مجدداً استخدام شد. در سال ۲۰۱۷، پس از تعطیلی این واحد، او به عنوان پرستار اتاق تزریقات به مرکز خدمات بهداشت جامعه
خیابان لی یوان، وابسته به بیمارستان، منتقل شد. لیو تا ۲ فوریه ۲۰۲۰ همچنان در حال خدمت بود. در ۷ فوریه، در بخش غربی بیمارستان ووجانگ به کووید-۱۹ مبتلا شد و همان روز در بیمارستان بستری گردید. با وجود داشتن بیماری های زمینه ای متعدد، وضعیت او به تدریج وخیم تر شد. در ۱۲ فوریه، به بخش مراقبت های ویژه در بخش شرقی بیمارستان منتقل شد. او در ۱۴ فوریه ۲۰۲۰، ساعت ۱۸:۳۰، در سن ۵۹ سالگی درگذشت. بیمارستان ووچانگ درگذشت او را تسلیت گفت. برادر کوچکتر لیو، چانگ کای، مدیر بخش ارتباطات خارجی استودیوی فیلم هوبئی بود. پیش از درگذشت لیو فان، هر دو والدین و برادرش نیز بر اثر ابتلا به ویروس کرونا جان خود را از دست دادند. همسر و دختر او در قرنطینه بودند، اما نشانه ای از عفونت در آن ها مشاهده نشد. جنجال ها پس از درگذشت. خبر درگذشت او در ابتدا به سرعت در اینترنت منتشر شد، زیرا گفته می شد که وی هنگام مراقبت از بیماران مبتلا به کووید-۱۹ دسترسی به تجهیزات حفاظتی اولیه نداشته است و هر دو والدینش نیز بر اثر این ویروس جان خود را از دست داده اند. مرگ او همچنین مورد توجه قرار گرفت، زیرا او نخستین پرستاری بود که بر اثر کووید-۱۹ درگذشت، در طول ه
فته سال نوی چینی در حال خدمت بود و در روز ولنتاین جان باخت، درحالی که والدینش پیش از او درگذشته بودند و تنها برادرش در بخش مراقبت های ویژه بستری بود. این خبر بعدها از سوی سانسورچیان رسمی به عنوان «شایعه ساختگی» اعلام شد، که ادعا می کردند هیچ یک از این گفته ها صحت ندارند و افرادی که این خبر را منتشر کرده اند، از سوی «قدرت های خارجی» هدایت شده اند. جزئیات این ماجرا بعداً تأیید شد و واکنش های بیشتری را برانگیخت، به ویژه هنگامی که مشخص شد او و کارگردان مشهور، چانگ کای، خواهر و برادر بودند. خبر درگذشت زودهنگام او توجهات گسترده ای را به خود جلب کرد، زیرا گزارش شده بود که تمام چهار عضو خانواده او به دلیل کمبود تخت های بیمارستانی بر اثر همان بیماری جان خود را از دست داده اند، درحالی که تنها پسرش که در بریتانیا تحصیل می کرد از این سرنوشت جان سالم به در برد و وصیت نامه ای که با لحنی تند و عاطفی خطاب به شرایطش نوشته شده بود، توسط دوستانش منتشر شد. یکی دیگر از جنجال های مرتبط با مرگ او زمانی بروز کرد که بیمارستانش به «اقدامات ضد انسانی»، «تحقیر سازمان یافته پرستاران» و «سرزنش ضمنی او برای مرگش» متهم شد. عباراتی که توسط ب
یمارستان در یک مصاحبه استفاده شد، مانند «او فقط یک پرستار تزریقات بود»، «بیمارستان او را در یک شغل خط مقدم قرار نداده بود» و «بیمارستان به شدت از تمامی کارکنان می خواهد که از خود مراقبت کنند»، با انتقادات شدید مواجه شد. دولت شهر ووهان مجبور شد بیانیه ای عمومی برای پاسخ گویی به شرایط او منتشر کند.
«خیلی کندی» سروده و خوانده شده توسط رپر و خوانندهٔ آمریکایی اودتاری می باشد که در ۲۹ مارس سال ۲۰۲۳ از سوی اودتاری رکوردز منتشر گردید و سپس در ۱۸ مهٔ سال ۲۰۲۳ مجدداً منتشر گردید. این ترانه در تیک تاک و دیگر رسانه های اجتماعی به محبوبیت بزرگی دست یافته است. آهنگسازی. «خیلی کندی» در گام مینور سی بمل با تمپو ۱۶۲ ضرب در دقیقه نوشته شده است. زمینه. «خیلی کندی» از شخصیت بازی ویدئویی سونیک خارپشت الهام گرفته و عنوان آن نیز به یکی از جملات معروف وی اشاره دارد. متن ترانه روحیهٔ رقابتی را منتقل می کند و در آن تمایل به سریع بودن مانند سونیک پرداخته شده است. اودتاری در این ترانه با عبارات «Try and keep up with me now» و «Keep up, keep up» سرعت خود را به چالش می کشد. دست اندرکاران. اعتبارات از تیدال گرفته شده است.
دَعْد حدّاد (۱۴ آوریل ۱۹۳۷ – ۱۳ مارس ۱۹۹۱) شاعر و نمایش نامه نویس سوری بود. در لاذقیه به دنیا آمد. تحصیلات خود را در دانشگاه دمشق به پایان نرساند. از سال های جوانی شروع به نوشتن شعر کرد. به عنوان روزنامه نگار در مجلهٔ «جیش الشعب» کار کرد، کارمند ادارهٔ مرکزی آمار در دمشق شد و به عنوان مصحح زبانی و ادبی در چاپخانه های وزارت فرهنگ، تا زمان مرگش باقی ماند. در طول حیات ادبی خود سه مجموعه شعر و پنج نمایشنامه نوشت که آخرین مجموعه شعرش چندماه پس از درگذشتش چاپ شد. زندگی و پیشه. دعد محمد رشاد حداد در ۱۴ آوریل ۱۹۳۷ در لاذقیه در خانواده ای سرشناس و تحصیل کرده به دنیا آمد. در دوران کودکی به مطالعه زیاد پرداخت و پس از مطالعات، شروع به نوشتن شعر موزون و سپس نثر کرد، مانند بسیاری از معاصرانش. دربارهٔ مسیر شعری اش گفته است که: «از اوایل جوانی شعر می گفتم و با شعرهای قافیه دار کلاسیک شروع می کردم، سپس از بحور و اوزان شعری شدم و به سمت شعر آزاد رفتم… گاهی شعر قافیه دار می گویم، اما نمی دانم چگونه به شعر منثور تبدیل می شود.» تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسهٔ فرانسیسکن در لاذقیه گذراند و پس از آن، او و خانواده اش اول به دمشق رفت
ند سپس به لاذقیه برگشتند، به دلیل کار پدرش. در لاذقیه دبیرستان را پایان برد. به دمشق بازگشت و به دانشکدهٔ ادبیات - گروه زبان عربی - دانشگاه دمشق پیوست، اما تحصیلات دانشگاهی خود را به پایان نرساند. بر تسلط بر زبان های فرانسوی و آلمانی تمرکز کرد. در طی زندگی حرفه ای خود، به هنرهای گوناگونی روی آورد. داستان های کودکانه و نمایشنامه نوشت و مجسمه سازی و نواختن موسیقی را تمرین کرد. با این حال، شعر در رأس علایقش جای داشت. دربارهٔ اشتیاقش به شعر، یک بار گفت: «شعر، این وابستگی زیبا، لذت بخش ترین وابستگی هاست، این دنیای من است که دوستش دارم… من در شعرم به دنبال قاره ای از آزادی مطلق هستم.» حداد به عنوان مصحح زبانی و ادبی در چاپخانه های وزارت فرهنگ کار کرد. او عضو انجمن شعر اتحادیهٔ نویسندگان عرب در دمشق بود. همچنین به عنوان روزنامه نگار برای مجلهٔ نظامی «جیش الشعب» کار کرد، سپس کارمند در ادارهٔ مرکزی آمار شد. در سال ۱۹۸۱ اولین اثر شعری او به نام «اصلاح خطای مرگ» منتشر شد که واکنشی به مرگ خواهرش، شاعر نبیهه حداد بود. این مجموعه بین سالهای ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۷ نوشته شده است. حداد به نمایشنامه نویسی روی آورد و آثار بسیاری در این ژ