Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یعی رود نیل استفاده می کردند. طغیان رود نیل نتیجه بارش های موسمی سالانه بین ماه های مه و آگوست است. از آنجایی که این سیل کاملاً قابل پیش بینی بود، مصری ها توانستند شیوه های کشاورزی خود را بر اساس این سیلاب، در اطراف نیل توسعه دهند. سطح آب رودخانه از ماه آگوست تا ماه سپتامبر افزایش می یابد و دشت سیلابی و دلتا در اوج سیل توسط ۱/۵ متر آب، زیر آب می رود. این طغیان سالانه رودخانه با کاهش سیل در ماه اکتبر، کشاورزان مصری را با حفره های پرآب و خاک حاصلخیز برای کاشت محصولات خود، روبرو می کردند. خاک به جا مانده از سیل به عنوان سیلت شناخته می شود که از ارتفاعات اتیوپی توسط رود نیل آورده شده است. کاشت در ماه اکتبر یعنی پس از پایان سیل انجام می شد و محصولات با حداقل مراقبت رشد کردند تا زمانی که بین ماه های مارس و مه به بار بنشینند. در حالی که طغیان رود نیل بسیار قابل پیش بینی تر و آرام تر از رودخانه های دیگر مانند دجله و فرات بود، اما همیشه هم آرام و کنترل شده نبود. سیلاب های زیاد مخرب بود و می توانست کانال هایی را که برای آبیاری ساخته شده بودند از بین ببرد. همچنین نبودن طغیان سالیانه نیل یک مسئله خطرناک و جدی را ایجاد کر
د زیرا مصریان در صورت نبود این طغیان، از قحطی رنج می بردند. سیستم های آبیاری در مصر باستان. مصریان باستان برای استفاده بهینه از آب رودخانه نیل، سیستم های آبیاری خود را توسعه دادند. آبیاری به مصریان این امکان را می داد که از آب های رود نیل برای اهداف مختلف استفاده کنند. به طور قابل توجهی، آبیاری به آنها توانایی کنترل و مدیریت بیشتری بر کارهای کشاورزی خود داد. آب های سیلاب از مناطق خاصی مانند شهرها و باغ ها دور می شدند تا از ایجاد خسارت توسط سیل جلوگیری شود. از آبیاری برای تأمین آب آشامیدنی مصری ها نیز استفاده می شد. با وجود این که آبیاری برای موفقیت و پیشرفت در کشاورزی مصریان باستان بسیار مهم بود، امّا هیچ مقررات حکومتی یا قوانین ایالتی در مورد کنترل و مدیریت منابع آبی وجود نداشت. بلکه تعیین میزان و نوع آبیاری بر عهده خود کشاورزان و کشت کاران مصری بود. با این حال، اولین و مشهورترین اشاره به آبیاری در باستان شناسی مصر بر روی سر گرز پادشاه عقرب یافت شده است که تقریباً به ۳۱۰۰ سال قبل از میلاد مسیح، بر می گردد. سر گرز، پادشاه عقرب دوم را در حال حفر خندقی نشان می دهد که بخشی از شبکه آبیاری است. این تصویر از او، اه
میت آبیاری و مصر را برجسته می کند. آبیاری حوضچه ای. مصریان باستان نوعی مدیریت آب را به نام آبیاری حوضچه ای توسعه دادند و از آن استفاده کردند. این عمل به آنها اجازه داد تا بالا و پایین رفتن سطح آب رودخانه را کنترل کنند تا به بهترین وجه نیازهای کشاورزی خود را برآورده کنند. شبکه ای متقاطع از دیوارهای خاکی در کشتزارهای خود ایجاد می کردند. هنگامی که سیل می آمد، آب در حوضچه ها و گودال هایی که دیوارها تشکیل می دادند گیر می افتاد. این شبکه آب را بیشتر از آنچه که به طور طبیعی باقی می ماند، نگه می داشت و به زمین اجازه می داد تا برای کاشت بعدی کاملاً اشباع از آب شود. هنگامی که خاک به طور کامل آبیاری می شد، آبی که در حوضچه بالادست باقی می ماند اساساً به حوضچه پایین دست دیگری که به آب بیشتری نیاز داشت وارد می شد. باغداری و باغبانی در مصر باستان. علاوه بر کاشت بذر در کشتزارها، در دشت های سیلابی، باغ ها نیز توسعه یافت. این باغ ها عموماً دورتر از دشت سیلابی نیل ساخته می شدند و در نتیجه، کار بسیار بیشتری را می طلبید. آبیاری دائمی مورد نیاز باغ ها، کشاورزان را مجبور می کرد تا آب را به صورت دستی از چاه یا رودخانه نیل برای آبیار
ی محصولات باغ خود حمل کنند. علاوه بر این، در حالی که رود نیل گل و لای می آورد که به طور طبیعی دره را بارور می کرد، اما باغ ها به دلیل دوری از رودخانه می بایست با کود کبوتر بارور می شدند. این باغ ها عموماً برای پرورش سبزیجات، انگور و درختان میوه استفاده می شدند. از درختان در باغ ها برای تولید میوه و سایه استفاده می شد. ۱۹ گونه مختلف درخت در باغ های اینه-نی، معمار فرعون توتموس یکم (۱۵۰۴–۱۴۹۲ قبل از میلاد) یافت شد. درختان گز صورتی، آکاسیا و بید در باغ ها رایج بودند. درختان چنار و گز گاهی در جلوی معابد کاشته می شدند، همان طور که در معبد نبه پترا، از قرن یازدهم قبل از میلاد، کاشته می شد. مصریان باستان درخت چنار را از دوران پیش سلسله ای و از آغاز هزاره سوم پیش از میلاد کشت می کردند. اعتقاد بر این بود که این درخت زندگی است که در بین سرزمین زندگی و مرگ کاشته شده است. برخی از صندوق های مومیایی ها در مصر از چوب این درخت ساخته شده اند. رایج ترین درختان میوه، انجیر و خرما بودند. درخت انار در دوران پادشاهی نوین معرفی شد و به دلیل عطر و رنگ قرمز آن، بسیار ارزشمند بود. از دیگر میوه های کشت شده در باغ ها عناب، زیتون و هلو بو
د. سبزیجات برای غذا یا برای آیین های مذهبی کاشته می شدند. کاهوی رومی مقدس در نظر گرفته می شد و با خدای تولید مثل مرتبط بود و اعتقاد بر این بود که یک داروی مقوی قوی است. از انگور برای تهیه کشمش و شراب استفاده می شد. نقاشی های مقبره نشان می دهد که انگورهای انگور گاهی در بالای آلاچیق ها کاشته می شدند تا سایه ای برای باغ ایجاد کنند. گل ها را در باغ ها برای ساخت بوته های تزئینی و برای استفاده در مراسم مذهبی پرورش می دادند. گل های رایج باغ عبارت بودند از: مهرگیاه و مینای چمنی، گل داوودی، شقایق و خشخاش، یاس و گل رز. برکه ها و حوض های مصری اغلب نیلوفر آبی و سفید و با پاپیروس تزئین شده بودند. محصولات کشاورزی. محصولات غذایی. مصریان انواع محصولات کشاورزی از جمله غلات، سبزیجات و میوه ها را برای مصرف کشت می کردند. با این حال، رژیم غذایی آنها حول چندین محصول اصلی، به ویژه گندم و جو می چرخید. غلات عمده کشت شده شامل گندم تک دانه و گندم دو دانه بود که برای تهیه نان کشت می شدند. سایر مواد اولیه برای اکثریت جمعیت شامل لوبیا، عدس و بعداً نخود و باقله بود. محصولات زیر زمینی، مانند پیاز، سیر و تربچه، همراه با سبزیجات، مانند کاهو و
جعفری رشد می کردند. میوه ها یکی از بن مایه های رایج آثار هنری مصری بودند که نشان می دهد رشد آن ها نیز با توسعه فناوری کشاورزی این تمدن، کانون اصلی تلاش های کشاورزی و باغداری بوده است. برخلاف غلات و حبوبات، میوه به تکنیک های کشاورزی پیچیده تر و سخت تر از جمله استفاده از سیستم های آبیاری، شبیه سازی، تکثیر و آموزش نیاز داشت. در حالی که اولین میوه های کشت شده توسط مصریان احتمالاً بومی بوده اند، مانند خرما و سورگوم، میوه های بیشتری به عنوان سایر تأثیرات فرهنگی معرفی شدند. میوه هایی مانند انجیر، چنار، خرما و سیاه تلو، انگور و هندوانه در سرتاسر مصر قبل از سلسله یافت می شد، خرنوب، زیتون، سیب و انار در زمان پادشاهی جدید به مصریان معرفی شد. بعدها در دوره یونانی-رومی هلو و گلابی نیز کشت شد. محصولات صنعتی و الیافی. مصریان برای چیزی بیش از تولید غذا به کشاورزی متکی بودند. آنها از گیاهان برای دارو، به عنوان بخشی از اعمال مذهبی خود و در تولید لباس استفاده می کردند. گیاهان شاید متنوع ترین گزینه های مصرف را داشته باشند. از آنها در آشپزی، پزشکی، لوازم آرایشی و در فرایند مومیایی کردن استفاده می کردند. بیش از ۲۰۰۰ گونه مختلف از
گیاهان گلدار یا معطر در مقبره ها یافت شده است. پاپیروس یک محصول بسیار متنوع بود که به صورت وحشی رشد می کرد و همچنین کشت می شد. ریشه های این گیاه به عنوان غذا مصرف می شد، اما در درجه اول به عنوان یک محصول صنعتی برای کاغذسازی استفاده می شد. از ساقه این گیاه برای ساختن قایق، حصیر و کاغذ استفاده می شد. گیاه کتان یکی دیگر از محصولات مهم صنعتی بود که کاربردهای متعددی داشت. استفاده اولیه آن در تولید طناب و پارچه ای بود که ماده اصلی تولید پارچه برای لباس های مصریان باستان بود. حنا برای تولید رنگ کشت می شد. دامداری. گاوداری. گاوهای مصر باستان چهار نوع اصلی داشتند: شاخ بلند، شاخ کوتاه، بدون شاخ و کوهان دار. قدیمی ترین شواهد وجود گاو در مصر مربوط به منطقه فیوم است که قدمت آن به هزاره پنجم قبل از میلاد می رسد. مرغداری. دستگاه های جوجه کشی ساخته شده توسط انسان، به نام اجاق تخم مرغ مصری، به قرن چهارم قبل از میلاد برمی گردد و برای تولید انبوه جوجه ها استفاده می شد. کشاورزی و مذهب در مصر باستان. در مصر باستان، مذهب یکی از جنبه های بسیار مهم زندگی روزمره بود. بسیاری از مراسم مذهبی مصریان بر مشاهدات آنها از طبیعت، رود نیل و ک
شاورزی متمرکز بود. آنها از دین به عنوان راهی برای توضیح پدیده های طبیعی، مانند طغیان های چرخهای رود نیل و رشد محصولات کشاورزی استفاده کردند. اگرچه رودخانه نیل مستقیماً مسئول خوش شانسی یا بدبختی مصریان بود ولی آنها خود نیل را نمی پرستیدند. بلکه از خدایان خاص برای هر خوشبختی خود تشکر می کردند. مصریان باستان نامی برای رودخانه نگذاشتند و به سادگی از آن به عنوان «رود» یاد می کردند. اصطلاح «نیل» منشأ مصری ندارد. نقش خدایان در کشاورزی. مصریان باستان طغیان رود نیل را مرتبط با خدایی به نام هاپی می دانستند. با وجود این واقعیت که طغیان آب برای بقای کشاورزی و زندگی آنها بسیار مهم بود، اما هاپی به عنوان خدای اصلی در نظر گرفته نمی شد. او به عنوان چهره ای دارای اضافه وزن به تصویر کشیده شد که طغیان سالیانه نیل و سایر محصولات فراوان را به فراعنه تقدیم می کرد. معبدی هرگز به طور خاص برای هاپی ساخته نشد، اما زمانی که طغیان نیل آغاز می شد، با قربانی کردن و خواندن سرود او را پرستش می کردند. خدای اوزیریس نیز ارتباط نزدیکی با رود نیل و حاصلخیزی زمین داشت. در طول جشنواره های روزهای طغیان نیل، پیکرهای گلی ازیریس با جو کاشته می شد. نظر
تاریخدانان دربارهٔ کشاورزی در مصر. هرودوت، همان گونه که این مردم را در سال ۴۵۰ ق م دیده، آنان را با روح خوشبینی چنین وصف می کند:"آنان میوه های زمین را، با تحمل رنجی کمتر از هر ملت دیگر، به دست می آورند» … چه آنان ناچار نیستند زمین را خیش کنند یا بیل بزنند یا هر نوع کاری که دیگران برای به دست آوردن محصولی از دانه می کنند انجام دهند؛ این از آن جهت است که در آن هنگام که آب نیل خود به خود زیاد می شود، زمینهای آنان را آبیاری می کند، و چون آب پس می نشیند، هر کس بر زمین خود دانه می افشاند و خوکهای خود را بر آن رها می کند؛ چون این خوکها با دست و پای خویش دانه ها را در زمین نشاندند، وی منتظر می ماند تا هنگام درو برسد، آنگاه… محصول را جمع می کند." "همان گونه که خوکها دانه را با دست و پای خود می کاشتند، بوزینگان را نیز چنان آموخته بودند که میوه ها را از درختان بچینند؛ همین نیل، که زمین را آبیاری می کرد، هنگام پس نشستن، در برکه ها و مردابها مقدار زیادی ماهی ذخیره می کرد؛ دامی که هنگام روز برای صید ماهی به کار می رفت شبها از آن برای نگاهداری کشاورزان از شر گزش پشه استفاده می شد. ولی باید دانست که بخشندگی نیل بهره کشاورز
نبود، چه هر جریبی از زمین مصر ملک فرعون به شمار می رفت و هیچ کسی بی اجازه او نمی توانست از آن بهره برداری کند. هر تعداد ساکنان مصر را، در قرن چهارم قبل از میلاد، در حدود ۷ میلیون نفر تخمین کرده اند." "برزگر ناچار بود مالیات سالانه ای میان ده یک تا پنج یک محصول به شاه بپردازد. اشراف، زمینداران و ثروتمندان دیگر زمینهای پهناوری در اختیار داشتند؛ برای آنکه اندازه ای از بزرگی این گونه املاک به دست آید، می گوییم که یکی از این گونه زمینداران هزار و پانصد ماده گاو داشته است. دانه بار و ماهی و گوشت عنوان خوراک اصلی مردم را داشت. در بازمانده ای از یک کتیبه چنین آمده است که شاگرد مدرسه چه چیزها حق دارد بخورد، و در آن نام سی و سه نوع گوشت جانور و مرغ، چهل و هشت نوع غذای پخته، و بیست و چهار نوع نوشیدنی آمده است. ثروتمندان بر خوراک خود شراب می پاشیدند و می خوردند و درویشان از شراب جوی تخمیر شده استفاده می کردند." "کشاورزان زندگی سخت و محقری داشتند. کشاورز «آزاد» تنها سرو کارش با تحصیلدار مالیات بود، و این شخص، بنابریک اصل اقتصادی که با گذشت زمان مستقر شده بود، با وی رفتار می کرد؛ یعنی «هر چه را قابل حمل و نقل بود» از وی می
گرفت. نویسنده ظریفی از آن زمان، در باره مردانی که خوراک مصر را در زمان او فراهم می آورده اند، چنین می نویسد:" "آیا در خیال خود مجسم ساخته ای که چون ده یک دانه بار را از کشاورزی به عنوان مالیات می گیرند چه حالی دارد؟ کرمها نیمی از گندم را خورده اند، و اسب آبی بازمانده را از میان برده است؛ بر مزرعه دسته های بزرگی از موش هجوم آورده و ملخ بر سر آن ریخته است و چهارپایان و پرندگان قسمت مهمی از آن را ربوده اند؛ اگر کشاورز لحظه ای از آنچه بر روی زمین برای وی باقی مانده غفلت کند، دزدان آن را خواهند برد. از این گذشته، تسمه هایی که گاوآهن و بیل را به وسیله آن می بندند پاره شده و باید نوشود؛ جفت گاو نیز، که به گاوآهن بسته می شد، مرده است. درست در این هنگام، تحصیلدار از کشتی پیاده می شود تا ده یک را وصل کند؛ دربانان انبارهای]شاهی[ با چوبدستی، و زنگیان با شاخه های نخل، فرا می رسند و فریاد می زنند: بیایید، هم اکنون بیایید! ولی چیزی نیست که بگیرند؛ به همین جهت زارع بیچاره را بر زمین می اندازند و دست و پای او را می بندند و به طرف ترعه می کشند و، از سر، او را به آن می اندازند؛ زنش را نیز به او می بندند، کودکانش را به زنجیر می
کشند و همسایگان از اطراف او فرار می کنند و در صدد آن برمی آیند تا دانه بار خود را پنهان سازند."ویل دورانت در جواب این گزارش هرودوت می گوید:"البته این یک قطعه ادبی است که خالی از گزافگویی نیست، ولی نویسنده آن می توانست این مطلب را برنوشته خود بیفزاید که کشاورز در هر آن بیم آن داشته است که وی را به بیگاری بگیرند تا برای شاه کار کند، ترعه های او را بکند، راه بسازد، اراضی شاهی را کشت کند، سنگها و مسله ها را برای ساختن اهرام و معابد و کاخها بکشد. به گمان بیشتر، غالب کسانی که در مزارع کار نمی کردند به فقر تن در داده و بر آن شکیبایی می نمودند؛ بسیاری از آنان اسیران جنگی یا وامدارانی بوده اند که، از ناتوانی در پرداخت وام، به بندگی افتاده بودند. گاهی اوقات دستبردها و لشکرکشیهایی صورت می گرفت، تنها به این منظور که کسانی را به اسیری و بندگی بگیرند و به داخل کشور آرند؛ زنان و کودکانی را که به این ترتیب به چنگ می افتادند به هر کس که بهای بیشتری می پرداخت می فروختند. در موزه شهر لیدن نقش برجسته ای بر روی سنگ دیده می شود که در آن رشته درازی از اسیران آسیایی با حالت پریشان در کشتی جای دارند، و آنان را به اسیری می برند. تصاو
یر این اسیران، با دستهای بر پشت بسته یا بر گردن آویخته یا در کنده جای گرفته، و چهره هایی که از کینه آمیخته به ناامیدی حکایت دارد، چنان است که گویی بر روی سنگ جان دارد و با آدمی سخن می گوید."
شاهبازیان (زبان ارمنی: ), یکی از نام های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می باشد.
شاهنازاریان (زبان ارمنی: ), یکی از نام های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می باشد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;41434138&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-08-09T19:27:12Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;InternetArchiveBot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;نجات ۰ منبع و علامت زدن ۱ به عنوان مرده.) #IABot (v2.0.9.5&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42398708&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; مورسیانا مورسیان ، مورسین و مورسیانای پادشاهی نیز نامیده می شود، یک نژاد دومنظوره(هم برای شیر و هم برای گوشت) از بز است که در اصل در استان مورسیا در امتداد سواحل مدیترانه در جنوب شرقی اسپانیا پرورش داده شده است. نژاد اصلی این بز تولیدکننده شیر، در اسپانیا دورگه ای بین بز مورسیانا و بز گرانادینا به نام بز( Murciano-granadina) است. فقط دومی به طور رسمی توسط دولت اسپانیا به رسمیت شناخته شده است، بنابراین بزهای مورسیانا گونه ای از این نژاد در نظر گرفته می شوند. ویژگی های نژاد. در حالی که گوش مورسیانا از بسیاری از بز ها کوتاه تر است، شکل گوش مورسیانا شبیه گوش های نژادهای سوئیسی مانند آل
پاین، اوبرهاسلیس و سانن است و به صورت افقی حمل می شود. آنها به دلیل تولید شیر با کیفیت بالا که فوق العاده سرشار از کره است مشهور هستند. بزهای نژادهای مورسیا و مالتا، از جمله مورسیانا، به دلیل تلاش های هماهنگ اصلاح نژاد برای پرورش این گونه، نسبت به بزهای آلپ فرانسوی و نژادهای مرتبط، احتمال بیشتری دارد که خارج از فصل، تولیدمثل کنند، که ممکن است تازه زایی و شیردهی را در تمام طول سال فراهم کند. این نژاد ممکن است در واقع از آفریقا منشا گرفته باشد. مناطق اولیه. مناطق اولیه پرورش بز مورسیانا در منطقه مورسیا، در جوامع خومییا و یکلا هستند. تاریخچه. در اوایل سده شانزدهم میلادی، بزهای مورسیانا و چندین نژاد اسپانیایی دیگر، از جمله بز مالاگوئنا، بز لابلانکا سلتی بورا و بز لاکاستلانا اکسترمنا ، به دلیل سیاست های پرورشی تعیین شده توسط انجمن قدیمی گوسفندان داران اسپانیا، به خوبی در اسپانیا شناخته شده بودند. تبلیغات نمایشی در "دنیای بز" آن زمان نشان می دهد که بزهای مورسیانا تا سال ۱۹۲۰ در ایالات متحده بوده اند و به آن ها " مورسیانای سلطنتی" می گفتند. دکتر سی پی دی لانگل، در مقاله اش ""بز مورسین" که" در شماره به تاریخ اوت ۱۹۲۱
نشریه "«دنیای بز»" چاپ شد، درباره ی آن ها نوشت: «بز مورسین یکی از زیبا"ترین" بزهای شناخته شده است». تا سال ۱۹۳۶، مورسیاناها ممکن است در ایالات متحده کمیاب شده باشند، زیرا شماره ژانویه "مجله بز شیری" خواستار کمک برای بازآفرینی این نژاد شد، و اشاره کرد که به نظر نمی رسید در آمریکا یک جفت بز اصیل از این نژاد وجود داشته باشد، و خانم کاترین کادل تنها نژاد اصیل را در آن زمان داشت. همان مقاله همچنین اشاره کرد که یک منبع قابل اعتماد، از وجود مورسیاناها نژاد نامه ( نژاد خونی). این نژاد بخشی از نسل خونی اجدادی، لامانچای آمریکایی است که در اصل در دهه ۱۹۳۰ توسط خانم یولا فای فری از گلاید، اوران ، در ایالات متحده پرورش داده شد. مورسیانای ثبت شده ای که نسل خونی اش در گله ی خانم فری جریان داشتنسول بق به آقا و خانم هری گوردون بود و سرمایه اصلی او یک دورگه مورسیانا-نوبیایی قرمز روشن به نام کریستوفر بود. تصور می شود که بزهای وحشی که مدت ها در جزایر مانش، در سواحل کالیفرنیا منزوی شده اند، مانند بز جزیره سان کلمنته و بز جزیره سانتا کاتالینا، از بزهایی هستند که توسط مبلغان و مهاجران اسپانیایی به جزیره آورده شده اند، از جمله لابل
انکا سلتیبوراها، لاکاستلانا اکسترمناها و پس از آن بزهای شیری و گوشتی رایج تر اسپانیا، مالاگناها و مورسیاناها، منشأ گرفته باشند. سازمان ها. در اسپانیا سازمانی به نام زیر وجود دارد: انجمن ملی اسپانیایی بز مورسیانا-گرانادینا
پایگاه دادهٔ بُرداری (به : Vector Database) نوعی پایگاه داده است که برای ذخیره سازی و جستجوی داده هایی که به صورت بردارهای عددی نمایش داده می شوند، طراحی شده است. این نوع پایگاه داده به طور ویژه در کاربردهایی که نیاز به جستجوی شباهت دارند، مانند جستجوی تصویری، پردازش زبان طبیعی، و هوش مصنوعی، مورد استفاده قرار می گیرد. پایگاه های داده برداری شناخته شده. برخی از محبوب ترین پایگاه های داده برداری که امروزه مورد استفاده قرار می گیرند عبارت اند از: اهمیت پایگاه های داده برداری. با رشد سریع هوش مصنوعی و داده های بدون ساختار، پایگاه های داده برداری نقش مهمی در تحلیل و جستجوی داده ها دارند. این سیستم ها به سازمان ها کمک می کنند تا اطلاعات را سریع تر پردازش کنند و تجربه های کاربری بهتری ارائه دهند.
سیستیسرکوز کوتیس به انگیسی: Cysticercosis cutis نوعی بیماری پوستی است که توسط تنیا سولیوم "Taenia solium" ایجاد می شود.
در ۱۳ ژوئیه ۲۰۲۴، حملات هوایی اسرائیل، منطقه المواصی در نزدیکی خان یونس در نوار غزه را در جریان جنگ غزه، هدف قرار داد. در این حمله، دست کم ۹۰ فلسطینی از جمله زن و کودک کشته و بیش از ۳۰۰ نفر زخمی شدند. اسرائیل گفت که این حمله رهبران ارشد حماس را هدف قرار داده است. بازماندگان، گزارش دادند که بدون هشدار در منطقه ای که به آنها گفته شده امن بود، هدف قرار گرفتند. پس از حمله اسرائیل به نوار غزه، اسرائیل به غیرنظامیان فلسطینی دستور داد تا به مناطق امن بشردوستانه تعیین شده از جمله المواصی در دسامبر ۲۰۲۳ تخلیه شوند. در جریان حمله ۱۳ ژوئیه ۲۰۲۴، اسرائیل هشت بمب ۲۰۰۰ پوندی را بر المواصی پرتاب کرد که حداقل یکی از آنها در آمریکا ساخته شده بود. اسرائیل اعلام کرد که فرمانده شاخه نظامی حماس، محمد ضیف و همچنین فرمانده حماس در تیپ خان یونس، رافع سلامه را هدف قرار داده و کشته است. حماس، مرگ ضیف را در ۳۰ ژانویه ۲۰۲۵ تأیید کرد. به گفته شاهدان عینی، یک روزنامه نگار محلی و سازمان دیده بان حقوق بشر اروپا مدیترانه، پس از این حمله هوایی، کوادکوپترهای اسرائیلی، منتظر آمبولانس و تیم های دفاع مدنی بودند و به محض رسیدن آنها تیراندازی کردند
. در این حمله، دو تن از نیروهای دفاع مدنی فلسطین کشته شدند. حمله المواصی، منجر به محکومیت بین المللی اسرائیل از سوی کشورهای عربی، اتحادیه اروپا و سازمان ملل متحد شد. اتحادیه اروپا خواستار تحقیقات و پاسخگویی مستقل شد و این حمله را جنایت جنگی احتمالی، توصیف کرد. حکم بازداشت محمد ضیف توسط دیوان کیفری بین المللی در ۲۱ نوامبر ۲۰۲۴ به همراه بنیامین نتانیاهو و یوآف گالانت صادر شد. دادگاه اذعان کرد که مرگ ضیف، گزارش شده است اما گفت که شواهد عمومی کمتری نسبت به مرگ یحیی سنوار یا اسماعیل هنیه وجود دارد.
لطیفه دروبی (زادهٔ ۱۹۸۴)، بانوی اول سوریه است و از سال ۲۰۲۵ به عنوان همسر احمد الشرع، که پس از سقوط رژیم اسد در دسامبر ۲۰۲۴ به عنوان رئیس جمهور دورهٔ انتقالی در این کشور منصوب شد، این نقش را بر عهده گرفته است. زندگی شخصی. لطیفه دروبی در سال ۱۹۸۴ در القریتین، یک شهر روستایی در استان حمص سوریه به دنیا آمد. او دارای مدرک کارشناسی ارشد زبان و ادبیات عربی است. در رسانه های ترکیه ادعا شده است که پدربزرگ او علاءالدین دروبی پاشا است که از ۲۶ ژوئیه تا زمان ترور وی در ۲۱ اوت ۱۹۲۰ به عنوان دومین نخست وزیر سوریه خدمت می کرد، همچنین پزشک شخصی سلطان عبدالحمید دوم عثمانی بوده است. خانواده او شامل شخصیت های مذهبی معروفی مانند شیخ عبدالغفار دروبی است که از قاریان مشهور سوری بود که در سال ۲۰۰۹ در جده درگذشت. دروبی علیرغم حضور همسرش در رسانه ها، زندگی خصوصی خود را به دور از چشم عموم حفظ کرده بود. احمد الشرع در دیدار با هیئتی از زنان سوری مقیم ایالات متحده آمریکا، او را به عنوان همسر خود معرفی کرد و شایعات شبکه های اجتماعی در مورد داشتن چند همسر را رد کرد. او تأیید کرد که او تنها همسرش است. این زوج سه فرزند دارند. بانوی اول سوری
ه. گزارش ها حاکی از آن است که او برخلاف گمانه زنی های قبلی، لباس سنتی سوری برای زنان حجابی می پوشد و نقاب نمی زند. این گزارش ها در ۳ فوریه ۲۰۲۵ تأیید شد، زیرا پلتفرم های رسانه های اجتماعی فیلمی از انجام حج عمره در مکه در کنار همسرش در اولین سفر رسمی او به عربستان سعودی منتشر کردند. در ۴ فوریه، امینه اردوغان عکسی را با دروبی منتشر کرد که او در کنار همسرش به عنوان بخشی از یک دیدار دولتی وارد ترکیه شده بود. او در ۳۱ مارس در کنار همسرش در کاخ ریاست جمهوری دمشق در جشن عید فطر حضور یافت تا به فرزندان شهدا تبریک بگوید. در ۱۱ آوریل، او در کنار همسرش هنگام شرکت در انجمن دیپلماسی آنتالیا در آنتالیا، ترکیه، در چهارمین دوره آن ظاهر شد. او با امینه اردوغان، بانوی اول ترکیه ملاقات کرد و در مورد زمینه های بالقوه کار مشترک در مورد زنان و کودکان در سوریه گفتگو کرد. پس از این نشست، دروبی اعلامیه حسن نیت جهانی پروژه زباله صفر را امضا کرد.
موحسن هندریکس (ژوئن 1967 – ۱۵ فوریه ۲۰۲۵) یک امام اهل آفریقای جنوبی، محقق اسلامی و فعال حقوق دگرباشان جنسی بود. او در گروه های مختلف حمایتی برای دگرباشان جنسی مسلمان شرکت داشت و برای پذیرش بیشتر افراد دگرباش جنسی در اسلام تلاش می کرد. او به عنوان اولین امام آشکارا همجنس گرا در جهان شناخته می شود، پس از آنکه در سال ۱۹۹۶ همجنس گرایی خود را آشکار کرد. هندریکس در فوریه ۲۰۲۵ در بتلزدورپ آفریقای جنوبی قربانی یک جنایت نفرت شد و در اثر جراحات ناشی از گلوله در یک حادثه تیراندازی جان باخت.
مک لارن ام سی ال۳۹ یک خودروی فرمول یک است که توسط مک لارن ساخته شده و تحت هدایت راب مارشال برای حضور در مسابقات فرمول یک فصل ۲۰۲۵ طراحی شده است. لاندو نوریس و اسکار پیاستری به ترتیب در فصل هفتم و سوم با این خودرو رانندگی می کنند. ام سی ال۳۹ جانشین خودرو ام سی ال۳۸، اولین خودروی قهرمان فرمول یک تیم مک لارن از سال ۱۹۹۸ است. مک لارن پس از کسب قهرمانی سازندگان در سال ۲۰۲۴، تنها مجاز به استفاده از ۷۰ درصد از سهمیه زمان تست تونل باد (نسبت به مقدار پایه) را دریافت خواهد کرد. آندرا استلا، مدیر تیم مک لارن، اظهار داشت که معتقد است مک لارن می تواند با بهبود کارایی در سایر بخش های فرایند طراحی آیرودینامیکی، بر این مشکل غلبه کند.
مسعود بهنام (۱۳۰۹ – ۷ اسفند ۱۳۸۱) نقاش و طراح پوستر فیلم اهل ایران بود که به عنوان یکی از فعالان هنر نقاشی ناتورالیستی در ایران شناخته می شد. او از بنیانگذاران شیوه های نوین در طراحی پلاکارد و پوستر سینمایی در ایران به شمار می رفت. او طراحی پوستر برای فیلم های ایرانی را از ۱۳۴۸ آغاز کرد و تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷ که به این کار مشغول بود برای بیش از ۶۰ فیلم پوستر طراحی کرد. زندگی و تحصیلات. مسعود بهنام در ۱۳۰۹ در روستای خراقان از توابع اراک به دنیا آمد. تحصیلات متوسطهٔ خود را در تهران به پایان رساند و در ۱۳۲۹ دوره های نقاشی را در هنرستان کمال الملک زیر نظر اساتید برجسته آن زمان گذراند. پس از آن برای ادامهٔ تحصیل به ایالات متحدهٔ آمریکا سفر کرد و مدرک رشتهٔ نقاشی را از مدرسهٔ هنرهای زیبای پلز نیویورک دریافت کرد. فعالیت های هنری. بهنام در طول فعالیت هنری خود، سبک های مختلفی را تجربه کرد. او ابتدا به عنوان یک نقاش ناتورالیست شناخته می شد؛ اما در سال های پایانی عمر خود به شیوه های متأخر هنری مانند پلورالیسم گرایش پیدا کرد. آثار او در این سبک با استقبال هنردوستان در فرانسه مواجه شد. وی نمایشگاه های متعددی در کشورهای م
ختلف از جمله ایالات متحده آمریکا، سوئیس، فرانسه، بنگلادش، اسپانیا و بلژیک برگزار کرد. در سال ۱۳۵۴، لوح تقدیر نمایشگاه بین المللی تهران را دریافت کرد و در سال ۱۳۶۳، نمایشگاهی از آثارش با موضوع جنگ ایران و عراق در موزه هنرهای معاصر تهران برپا شد. تعدادی از آثار مسعود بهنام در موزه ها و گنجینه های معتبر ایران از جمله گنجینه ملی فرهنگسرای نیاوران و موزه هنرهای معاصر تهران نگهداری می شود. او به عنوان یکی از پیشگامان هنر معاصر ایران، تأثیر قابل توجهی بر توسعه نقاشی و طراحی گرافیک در کشور داشت. طراحی پوستر. بهنام از ۱۳۴۸ تا ۱۳۵۶ برای بیش از ۶۰ فیلم ایرانی پوستر طراحی کرد. درگذشت. مسعود بهنام پس از یک بیماری طولانی، چهارشنبه ۷ اسفند ۱۳۸۱ در نیس فرانسه درگذشت و در همان شهر به خاک سپرده شد.
دیسکسیون شریانی پارگی در دیواره شریان است که به خون اجازه می دهد لایه های دیواره را جدا کند. چندین نوع از این عارضه وجود دارد. پارگی تقریباً همیشه در دیواره های شریانی اتفاق می افتد، اما پارگی دیواره سیاهرگ مستند شده است. با جدا کردن بخشی از دیواره شریان (لایه ای از تونیکا میانی یا در برخی موارد تونیکا انتیما)، پارگی دو مجرا یا گذرگاه درون رگ ایجاد می کند، که شامل مجرای اصلی یا واقعی و مجرای کاذب ایجاد شده توسط فضای جدید درون دیواره سرخرگ است. هنوز مشخص نیست که آیا پارگی درونی ترین لایه، یعنی تونیکا انتیما، نسبت به پارگی در تونیکا مدیا، ثانویه است یا خیر. دیسکسیون هایی که منشأ آن ها در لایه میانی است، به دلیل اختلال در رگ های عروق ایجاد می شوند. تصور می شود که اختلال در عملکرد وازاوم یکی از علل زمینه ای این عارضه است.&lt;ref name="10.3389/fcvm.2022.1055862"&gt;&lt;/ref&gt; توصیفات. زمانی که رشد مجرای کاذب از پرفیوژن مجرای واقعی و اندام های انتهایی مرتبط جلوگیری می کند، دیسکسیون های شریانی تهدیدکننده زندگی محسوب می شوند. به عنوان مثال، در دیسکسیون آئورت، اگر روزنه شریان ساب کلاوین چپ دورتر از مبدأ دیسکسیون باش