Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یب جانشین یکدیگر شدند، مقدمات جانشینی دوک نشین پارما از طریق نسل زن (او) فراهم شد. در نتیجه، او پیشنهادهای ازدواج زیادی دریافت کرد. ویکتور آمادئوس، شاهزادهٔ پیمونت و فرانچسکو دِسته، شاهزادهٔ موروثی مودنا، هر دو از او خواستگاری کردند، اما مذاکرات در نهایت به شکست انجامید، همچنین شاهزاده پیکو دلا میراندولا. دوک نشین پارما بعداً به پسر اولش، اینفانته کارلوس، به ارث رسید. پس از به سلطنت رسیدن او در اسپانیا، این عنوان به پسر سومش، اینفانته فیلیپه، رسید. او بود که خاندان بوربون-پارمای امروزی را تأسیس کرد. ازدواج. در ۱۶ سپتامبر ۱۷۱۴، او به صورت وکالتی در پارما با فیلیپ پنجم اسپانیا ازدواج کرد. این ازدواج توسط سفیر پارما، کاردینال آلبرونی، با موافقت پرنسس دِ اورسینز، شهردار کامارا دِ پالاسیو پادشاه اسپانیا ترتیب داده شد. الیزابت به دلیل منافع سنتی اسپانیا در استان های ایتالیا، انتخاب طبیعی فیلیپ پنجم بود و او وارث تاج و تخت پارمزان بود. سفیر پارمسه، پرنسس دِ اورسینزِ قدرتمند را متقاعد کرد تا با متقاعد کردن او مبنی بر اینکه الیزابت فردی ساده لوح است، به جز سوزن دوزی و گلدوزی به چیزی عادت ندارد و به راحتی می توان او را
به عنوان جایگزینی برای ملکهٔ همسر قبلی که اهل همکاری بود، کنترل و تسلط کرد، رضایت قطعی خود را به این ازدواج اعلام کند. به موازات آن، آلبرونی به الیزابت اطلاع داد که پادشاه «آرزو دارد که تحت حکومت دیگران باشد» و اگر به سرعت کنترل امور را به دست نگیرد، ملکهٔ ناراضی خواهد بود و اگر نفوذ گروه فرانسوی به رهبری پرنسس دِ اورسینز را از بین ببرد، اسپانیایی ها نیز او را دوست خواهند داشت. الیزابت در ماه سپتامبر پارما را ترک کرد و در همراهی با مارکی شوتا و ایپولیتا لودوویسی، پرنسس پیومبینو، از طریق خشکی به اسپانیا سفر کرد. او که در ابتدا قصد سفر از طریق دریا را داشت، در جنوا بیمار شد و بنابراین برنامه ها تغییر کرد. در راه اسپانیا، او با شاهزاده موناکو و سفیر فرانسه ملاقات کرد که هدایایی از پادشاه فرانسه برای او فرستادند. الیزابت در ماه نوامبر چند روزی را در بایون به عنوان مهمان عمه اش، ملکه ماریا آنا، ملکه اسپانیا، گذراند. در مرز فرانسه و اسپانیا، آلبرونی به استقبالش آمد و چند روز او را از دِ اورسین برحذر داشت. پس از ورود به اسپانیا، او از ترک همراهان ایتالیایی خود در ازای یک همراه اسپانیایی، همان طور که در ابتدا قرار ب
ود، خودداری کرد. در ۲۳ دسامبر در یادراک، الیزابت با پرنسس دِ اورسین ملاقات کرد، که به عنوان بانوی تازه منصوب شده لباس های سلطنتی، می خواست قبل از ملاقات الیزابت با فیلیپ پنجم در گوادالاخارا، خود را معرفی کند. پرنسس جاسوسانی فرستاده بود که گزارش داده بودند الیزابت در واقع به هیچ وجه فرد ترسویی نیست که به راحتی قابل کنترل باشد. الیزابت دِ اورسین را پذیرفت و از او خواست که به صورت خصوصی با او صحبت کند. کمی بعد، گروه می توانستند صدای مشاجره خشونت آمیزی را بشنوند، پس از آن دِ اورسین دستگیر، اخراج و بلافاصله از مرز به فرانسه اسکورت شد. روایت های بسیار متفاوتی از این ماجرا و همچنین پیشنهادهای متفاوتی در مورد چگونگی وقوع آن وجود دارد. آلبرونی به پادشاه اطلاع داد که الیزابت با در نظر گرفتن منافع او عمل کرده است و وقتی فیلیپ در ۲۴ دسامبر در گوادالاخارا با الیزابت ملاقات کرد، به سرعت در نگاه اول عاشق او شد، همان طور که عاشق همسر سابقش شده بود. ملکه اسپانیا. الیزابت از شکار لذت می برد و در حین شکار لباس سوارکاری مردانه می پوشید. او به عنوان یک تیرانداز و سوارکار عالی توصیف شده است و اغلب با پادشاه به شکار می رفت. او ولخر
جی زیادی هم برای خودش و هم برای نزدیکانش می کرد. حلقه نزدیکانش، به جز پرستارش لورا پسکاتوری، شامل پزشک ایتالیایی اش سروی و مارکی اسکاتی بود که آنها نیز بخشی از همراهان ایتالیایی او بودند. محبوب ترین ندیمه های او در میان ندیمه هایش، ابتدا خدمتکار فلاندری اش لا پلگرینا بود که به عنوان واسطه بین او و وزیر پاتینو و دوشس سن پیر عمل می کرد. پس از ازدواج اولی و عزیمت دومی به فرانسه در سال ۱۷۲۷، او به مارکیونس لاس نیوس علاقه نشان داد، که وظیفه داشت به عنوان خبرچین ملکه عمل کند و گفته می شود که تا سال ۱۷۳۶ کسی بود که باید برای درخواست های ملکه از او خواستگاری می شد. او به ندیمه ارشد خود، کنتس د آلتامیرا، که ندیمه هایش را بسیار دقیق مدیریت می کرد، احترام می گذاشت. ملکه آثار ایتالیایی از قرن های ۱۶ و ۱۷، از جمله شاهکارهای کورجو، گویدو رنی، فرانچسکو سالویاتی و آثار فلاندری از هنرمندان مشهوری مانند آنتونی ون دایک و خانواده بروگل را جمع آوری کرد. در ابتدا، ملکه الیزابت به دلیل طرد دِ اورسین ها از سوی او، محبوب بود و او را به عنوان ناجی اسپانیا از سلطه فرانسه جلوه می داد، اما نفوذ فزاینده او بر پادشاه به زودی او را به انداز
ه دِ اورسین ها منفور کرد. الیزابت همچنین به دلیل افول آداب و رسوم رسمی زندگی درباری اسپانیا، در بین اشراف اسپانیا منفور بود و جزوه های «حزب اسپانیایی» معمولاً او را به بردگی نگه داشتن پادشاه، سود رساندن به خارجی ها و تلاش برای قتل ناپدری هایش متهم می کردند. نفوذ سیاسی. با توصیه آلبرونی و کاردینال دل جودیس، الیزابت محرم اسرار فیلیپ شد و به حذف حزب فرانسوی در دربار پرداخت. آنها با پیروان خودش از طریق شبکه ای از موکلان و حامیان که با کمک پرستار ایتالیایی اش، لورا پسکاتوری، ایجاد شده بود، جایگزین شدند. مشاور اصلی او آلبرونی بود که او را در مورد چگونگی محافظت از منافع خود و پارما راهنمایی می کرد، در حالی که خودش، به عنوان یک خارجی، فقط به او برای قدرتش تکیه می کرد. با وجود روایت های اولیه از موضع مطیعانه او، ملکه الیزابت نفوذ زیادی بر فیلیپ و مشاورانش پیدا کرد. طبق گزارش ها، او جذابیت و هدفمندی داشت، باهوش بود و می توانست صحبت کند، شاد، خوش مشرب و جذاب باشد. اما او همچنین برای کسب افتخار، تأیید و محبوبیت جاه طلب بود. به گفته سفیر فرانسه، دوک سن-آینان، او پادشاه را متقاعد کرد که آنچه او می خواهد همان چیزی است که او
می خواهد، و او سلیقه ها و هوس های او را به اشتراک می گذاشت. همچنین، دوره های افسردگی اغلب فیلیپ پنجم را فلج می کرد و او را از انجام امور دولتی ناتوان می کرد، که در این مدت او آنها را اداره می کرد. چنین دوره هایی در سال های ۱۷۱۷، ۱۷۲۲، ۱۷۲۸، ۱۷۳۱، ۱۷۳۲–۳۳ و ۱۷۳۷ رخ داد، زمانی که به نظر می رسد الیزابت خود را منحصراً وقف مراقبت از سلامت او کرده بود. برخلاف آنچه برای یک پادشاه اسپانیایی مرسوم بود، فیلیپ ترجیح می داد به جای داشتن آپارتمان های جداگانه، آپارتمان های ملکه را با او شریک شود و در آپارتمان های ملکه بود که با وزرایش ملاقات می کرد؛ بنابراین الیزابت از همان ابتدا در تمام جلسات دولتی حضور داشت و در حالی که در ابتدا در کنار او می نشست و گلدوزی می کرد، به زودی بیشتر و بیشتر مشارکت می کرد و در نهایت در حالی که او ساکت می نشست، به نمایندگی از همسرش صحبت می کرد. پادشاه در آپارتمان های خود زندگی نمی کرد، بلکه در آپارتمان های ملکه بود که تمام شب را در آنجا می گذراند. وقتی از خواب بیدار شد، در مورد امور دولتی با ملکه صحبت کرد و پس از آن، این زوج که هنوز لباس های خواب خود را به تن داشتند، در اتاق خواب ملکه با وزرای
خود مشورت کردند، در حالی که ندیمه های ملکه، امور دولتی را روی تخت او پهن کرده بودند. از سال ۱۷۲۹، آنها به ندرت قبل از ساعت دو بعد از ظهر از اقامتگاه ملکه بیرون می آمدند و پس از آن خیلی سریع وظایف رسمی خود را انجام می دادند. فیلیپ زندگی تشریفاتی دربار را دوست نداشت و ترجیح می داد در کاخ های شکار کوچک تر مانند ال پاردو یا آرانخوئز زندگی کند، جایی که زندگی تشریفاتی دربار نمی توانست به درستی انجام شود. غیبت زوج سلطنتی از زندگی درباری و عدم حضور عمومی آنقدر مشهود شد که به خاطر آن مورد انتقاد قرار گرفتند، به خصوص الیزابت. پس از برکناری آلبرونی در سال ۱۷۱۹، او عملاً تنها حاکم اسپانیا بود. در سال ۱۷۲۴، التماس ها نتوانست مانع از کناره گیری فیلیپ شود، که تاج و تخت را به نفع فرزند اولش (لویی اول)، وارث ازدواج اولش، واگذار کرد. فیلیپ سپس به کاخ سلطنتی لا گرانخا د سن ایلدفونسو پناه برد. همچنین در سال ۱۷۲۴، الیزابت گروه سن ایلدفونسو را برای او از خانواده اودسکالچی خریداری کرد. در طول سلطنت لویی، الیزابت قدرت خود را حفظ کرد. با این حال، هفت ماه بعد، مرگ پادشاه جوان، فیلیپ را به تخت سلطنت بازگرداند. این الیزابت بود که با کم
ک وزیران، سفیر پاپ، متکلمان و شبکه ارتباطات خود، او را برای بازپس گیری تاج و تخت تحت فشار قرار داد. سیاست خارجی. ملکه الیزابت به سیاست داخلی علاقه ای نداشت و سیاست خارجی را ترجیح می داد، جایی که هدف او تقویت حضور اسپانیا در ایالت های ایتالیا بود، همراه با جاه طلبی او برای پسران خودش که در ابتدا به دلیل پسرخوانده هایش انتظار موفقیت در اسپانیا را نداشتند. نفوذ الیزابت کاملاً در حمایت از سیاست آلبرونی اعمال می شد، که یکی از اهداف اصلی آن بازپس گیری متصرفات باستانی ایتالیا در اسپانیا بود و در واقع منجر به تصرف ساردینیا و سیسیل شد. او چنان با جدیت در این سیاست وارد شد که وقتی نیروهای فرانسوی به پیرنه پیشروی کردند، خود را در رأس یک لشکر از ارتش اسپانیا قرار داد. در آوریل ۱۷۱۹، ملکه در لشکرکشی پادشاه به خط مقدم پس از حمله فرانسه، او را همراهی کرد. او با لباس آبی و نقره ای، دائماً سوار بر اسب، سربازان خود را تشویق و همراهی می کرد. با این حال، جاه طلبی او به شدت ناامید شد. اتحاد سه گانه نقشه های او را با حمله نیروهای بریتانیایی به ویگو خنثی کرد و تا سال ۱۷۲۰، متفقین تبعید آلبرونی را شرط صلح قرار دادند. سیسیل و ساردینی
ا نیز باید تخلیه می شدند. در سال های پایانی فیلیپ پنجم، زمانی که تقریباً پیر شده بود، الیزابت کل سیاست اسپانیا را به گونه ای هدایت می کرد که تاج و تخت را در ایتالیا برای پسرانش تضمین کند. در سال ۱۷۳۱، او از تحقق طرح مورد علاقه اش با به رسمیت شناخته شدن پسرش دون کارلوس (که بعدها چارلز سوم اسپانیا شد) توسط قدرت ها در پیمان وین به عنوان دوک پارما و پس از پیمان وین در سال ۱۷۳۸، به تخت نشستن او بر تخت های ناپل و سیسیل، خرسند بود. پسر دوم او، فیلیپ، در سال ۱۷۴۸ دوک پارما شد. ملکه دواگر. در ۹ ژوئیه ۱۷۴۶، سلطنت الیزابت با مرگ فیلیپ پنجم و جانشینی پسرخوانده اش فردیناند به پایان رسید. از آنجایی که فردیناند، مانند پدرش، امور دولتی را به همسرش، ماریا باربارا، واگذار کرد، سفیر فرانسه اظهار داشت: «این باربارا است که جانشین الیزابت می شود تا فردیناند که جانشین فیلیپ می شود.» الیزابت به عنوان ملکهٔ دواگر، در ابتدا حاضر به واگذاری قدرت نشد. او با گروهی از هوادارانش در عمارتی اجاره ای در مادرید به توافق رسید و خواستار اطلاع از سیاست های دولت شد و آشکارا از پادشاهان جدید انتقاد کرد. در اواسط سال ۱۷۴۷، ملکه باربارا توسط پرتغال و
خوزه د کارواخال ای لنکستر تشویق به تعامل با او شد و در ۲۳ ژوئیه ۱۷۴۷، الیزابت به همراه دربارش به کاخ لا گرانخا تبعید شد، جایی که بقیهٔ دوران سلطنت پسرخوانده اش را در تبعید از دربار سلطنتی و هرگونه نفوذی در سیاست گذراند. او میزبان پذیرایی های باشکوهی بود که در آن از دیپلمات های خارجی استقبال می کرد و انتقاد مخالفان از پسرخوانده اش را تشویق می کرد. آخرین باری که الیزابت فارنیز در سیاست دخالت داشت، پس از مرگ پسرخوانده اش، فردیناند ششم، در سال ۱۷۵۹ بود. پس از مرگ او، تاج و تخت اسپانیا به پسر خودش رسید که در آن زمان به عنوان پادشاه ناپل غایب بود. الیزابت از زمان مرگ فردیناند ششم در سال ۱۷۵۹ تا زمان روی کار آمدن پسرش چارلز سوم در سال ۱۷۶۰، به عنوان نایب السلطنه موقت اسپانیا منصوب شد. در فاصله زمانی بین مرگ شوهرش در سال ۱۷۴۶ و مرگ خودش در سال ۱۷۶۶، شاهد رویدادهای بسیاری بود: به تخت نشستن پسرخوانده اش، فردیناند ششم و باربارا پرتغالی، که از او متنفر بود؛ و به تخت نشستن پسر دوم محبوبش، فیلیپ، در پارما. در سال ۱۷۵۲، او کاخ سلطنتی ریوفریو را به عنوان اقامتگاه وارث خود ساخت. او بعدها بیشتر وقت خود را در کاخ های لا گرانخا
و آرانخوئز گذراند. او حامی کارخانه شیشه سازی سلطنتی در لا گرانخا بود. او در سال ۱۷۶۶ در سن ۷۳ سالگی در آرانخوئز درگذشت. او در کنار همسرش در کولجیاتا سن ایلدفونسو به خاک سپرده شد. مجموعه هنری گسترده او بین سه پسرش تقسیم شد. سال های پایانی او. او سال های آخر عمرش را در آرانخوئز گذراند، جایی که خود را وقف کارهای خیریه کرد و قدیس حامی یسوعیان شد. او در ۱۱ ژوئیه ۱۷۶۶، در حالی که اکنون پیر (۷۳ ساله) و تقریباً نابینا بود، درگذشت. او در کنار همسرش در کلیسای کاخ سلطنتی لا گرانخا به خاک سپرده شد. از او (وارث خانواده های فارنیز و مدیچی، از نوادگان مستقیم پاپ پل سوم) و از فیلیپ پنجم، بوربون های اسپانیا، بوربون های ناپل و بوربون های پارما، از جمله به طور غیرمستقیم دوک های بزرگ لوکزامبورگ، به وجود آمدند. فردریک دوم، پادشاه پروس، که معاصران خود را به خوبی می شناخت، دربارهٔ او گفت: «قلب پرانرژی یک رومی، غرور یک اسپارتی، سرسختی یک انگلیسی، حیله گری یک ایتالیایی، و سرزندگی یک فرانسوی، در کنار هم این زن بی نظیر را شکل داده اند. او با جسارت به سوی تحقق طرح هایش پیش می رود؛ هیچ چیز نمی تواند او را غافلگیر کند، هیچ چیز نمی تواند
او را متوقف کند.»
«تدفین» ("The Deposition") که با نام های پالا بالیونی ("")، تدفین بورگزی (B"orghese Entombment") یا «دفن» نیز شناخته می شود، یک نقاشی رنگ روغن اثر رافائل، نقاش ایتالیایی دوره رنسانس والا است. این نقاشی که با امضا و تاریخ «رافائل. اوربیناس. MDVII» ترسیم شده، در گالری بورگزی در رم قرار دارد. این نقاشی، تابلوی مرکزی یک محراب بزرگتر است که به سفارش آتالانتا بالیونی از پروجا به افتخار پسر مقتولش، گریفونتو بالیونی، کشیده شده است. مانند بسیاری از آثار، این نقاشی عناصری از موضوعات مشترک «استناد به مسیح»، «مرثیه مسیح» و «دفن مسیح» را به اشتراک می گذارد. این نقاشی روی تابلوی چوبی است و ابعاد آن ۱۸۴ در ۱۷۶ سانتی متر است. سفارش. در اوایل قرن شانزدهم، خشونت بین جناح ها، عمدتاً به شکل نبرد تن به تن، در پروجا و سایر نقاط ایتالیا، مانند فلورانس، نسبتاً رایج بود. خانواده بالیونی، اربابان پروجا و مناطق اطراف و همچنین رهبران سربازان مزدور بودند. در شب ۳ ژوئیه ۱۵۰۰، معروف به عروسی سرخ، یک واقعه خونین به ویژه در پروجا رخ داد که گریفونتو بالیونی و برخی از اعضای خشمگین خانواده توطئه کردند تا بخش عمده ای از بقیه خانواده بالیونی را د
ر حالی که خواب بودند، به قتل برسانند. به گفته ماتارازو، وقایع نگار خانواده، پس از این خونریزی، مادر گریفونتو، آتالانتا بالیونی، از پناه دادن به پسرش در خانه اش خودداری کرد و هنگامی که او به شهر بازگشت، با جان پائولو بالیونی، رئیس خانواده که با فرار از پشت بام ها شب را پشت سر گذاشته بود، روبرو شد. آتالانتا نظرش را عوض کرد و به دنبال پسرش دوید، اما درست به موقع رسید و دید که پسرش توسط جیان پائولو و افرادش کشته می شود. چند سال بعد، آتالانتا به رافائل جوان سفارش داد تا یک نقاشی محرابی به یادبود گریفونتو در کلیسای خانوادگی در سن فرانچسکو آل پراتو بکشد. رافائل این سفارش را بسیار جدی گرفت و طی دو سال روی طرح خود کار کرد و آن را از طریق دو مرحله و ترسیمات مقدماتی متعدد توسعه داد. این آخرین سفارش از چندین سفارش بزرگ رافائل جوان برای پروجا، شهر زادگاه استادش پروجینو بود. او پیش از این برای همان کلیسا، تابلوی محراب اودی (که اکنون در واتیکان است) را برای خانواده رقیب بزرگ بالیونی (که با آنها نیز ازدواج کرده بودند) و آثار بزرگ دیگری را نقاشی کرده بود. سفارش جدید، مرحله مهمی در پیشرفت او به عنوان یک هنرمند و شکل گیری سبک پ
خته اش بود. این نقاشی در محل خود باقی ماند تا اینکه در سال 1608، توسط گروهی که برای کاردینال شیپیونه بورگزه، برادرزاده پاپ پل پنجم، کار می کردند، به زور از آنجا برده شد. به منظور آرام کردن شهر پروجا، پاپ دو نسخه از نقاشی را به جووانی لانفرانکو و شوالیه آرپینو سفارش داد، و اثر آرپینو هنوز در پروجا است. اگرچه در سال ۱۷۹۷ توسط فرانسوی ها مصادره و در پاریس در موزه لوور، که سپس به موزه ناپلئون تغییر نام داد، به نمایش گذاشته شد، اما در سال ۱۸۱۵ به گالریا بورگزه بازگردانده شد، به جز پردلا که به موزه های واتیکان منتقل شد. طرح های مقدماتی. رافائل طرح ها یا پیش نویس های اولیه متعددی را همزمان با تکامل ایده اش برای ترکیب بندی خلق کرد (چندین مورد از آنها در ویکی مدیا کامنز موجود است - به لینک زیر مراجعه کنید). او با موضوع سوگواری بر مسیحِ درگذشته، مشابه نقاشی معروفی با همین نام از استادش پیترو پروجینو، شروع کرد. او از آن ایده به سمت تدفین مسیح حرکت کرد، شاید الهام گرفته از یک نقش برجسته رومی باستانی از ملئاگرو از اساطیر یونان، تدفین میکل آنژ یا چاپ تدفین اثر مانتنیا باشد. با نگاهی به مطالعات او، می توانیم ببینیم که این د
وره طولانی تکامل به رافائل فرصت داد تا بسیاری از سبک ها و تکنیک های جدیدی را که از مطالعاتش در مورد استادان رنسانس، لئوناردو داوینچی و میکل آنژ و همچنین دیگر هنرمندان آن دوره، توسعه داده بود، به اجرا درآورد. این دو مرحله طراحی را می توان به طور کلی «پروژیایی» و «فلورانسی» نامید. تغییر قابل توجه موضوع از سوگواری به تدفین، بر شخصیت کلی نقاشی تأثیر گذاشت، زیرا از یک پیه تا نمادین تر به موضوعی با جذابیت روایی بیشتر تغییر یافت. تجزیه و تحلیل. جورجو وازاری، زندگینامه نویس مشهور هنرمندان ایتالیایی، نیز اثر رافائل را به عنوان یک نقاشی روایی درک می کرد. وازاری پس از دیدن اثر محراب در محیط اصلی آن، شرح مفصلی ارائه می دهد:در این تصویر بسیار الهی، مسیح مرده ای به سوی مقبره حمل می شود که با چنان تازگی و چنان مراقبت عاشقانه ای اجرا شده است که به نظر می رسد تازه نقاشی شده است. در ترکیب این اثر، رافائل غمی را که نزدیکترین و مهربان ترین بستگان متوفی هنگام به خاک سپردن پیکر کسی که بهترین محبوب آنها بوده و در حقیقت، شادی، افتخار و رفاه کل خانواده به او وابسته بوده است، احساس می کنند، برای خود تصور کرده است. بانوی ما در حال غش د
یده می شود؛ و سر همه چهره ها در گریه بسیار مهربان است، به ویژه سر سنت جان که با دستان گره کرده، سرش را به گونه ای خم کرده است که سخت ترین قلب را به ترحم وامی دارد. و در حقیقت، هر کسی که به کوشش، عشق، هنر و لطف نشان داده شده در این تصویر توجه کند، دلیل زیادی برای شگفتی دارد، زیرا همه بینندگان آن را شگفت زده می کند، چه با حال و هوای چهره ها، زیبایی پرده ها و به طور خلاصه، کمال والایی که در هر بخش آشکار می کند.وازاری در توصیف «تدفین» لحنی احترام آمیز دارد و با دقت فراوان نه تنها به شخصیت های مهم نقاشی، بلکه به تأثیر آنها بر بیننده نیز می پردازد. با نگاهی ظاهری به آن، صحنه ای که به تصویر کشیده شده است در واقع نه «رسم» و نه «تدفین» است، بلکه در جایی بین این دو قرار دارد. می توانیم این را از طریق پس زمینه تشخیص دهیم: در سمت راست، کوه کالواری، محل مصلوب شدن و دفن، و در سمت چپ، غاری است که تدفین در آن انجام خواهد شد. و بنابراین دو مرد، بدون هاله نور، از یک تکه پارچه کتانی برای حمل مسیح مرده استفاده می کنند و به نظر می رسد که همه شرکت کنندگان در حمل جسد در حالت تعلیق هستند. این دو مرد و مسیح، قطرهای بسیار قوی به شکل V
تشکیل می دهند. مرد جوان تر در سمت راست که مسیح را در دست دارد، به عنوان نمادی از جوان کشته شده، خود گریفونتو (Grifonetto)، فرض می شود. علاوه بر دو مردی که جسد را حمل می کنند، سنت یوحنا و نیکودیموس را در پشت و سمت چپ و مریم مجدلیه را در حالی که دست مسیح را گرفته است، داریم. پاهای سنت جان و نیکودیموس مشکل حواس پرتی ایجاد می کنند، به خصوص در مورد نیکودیموس، زیرا به دلیل انسداد دید، مشخص نیست که او دقیقاً چه کاری انجام می دهد یا دقیقاً به چه چیزی نگاه می کند. در سمت راست، در گروه پیکره ای دیگر، کمی پشت سر صحنه، سه مریم مقدس در حال حمایت از مریم مقدس هستند که به احتمال زیاد به دلیل غم و اندوه فراوانش غش کرده است (تصویری بحث برانگیز که به غش کردن مریم مقدس معروف است). نحوه زانو زدن یکی از مریم ها بیش از حد ناشیانه است، با پیچش شدید و پارچه ای با برش های تیز، که به عنوان فیگوراسرپتیناتا نیز شناخته می شود. اگرچه در سایر آثار معروف نیز دیده می شود، اما به نظر می رسد که موقعیت او مستقیماً از نمونه دونی توندو میکل آنژ که تنها چند سال قبل تکمیل شده بود، الهام گرفته شده است. از نظر رنگ، رافائل استفاده از قرمزهای قوی، آبی
ها، زردها و سبزها را متعادل می کند و تضاد ظریفی در رنگ های بدن خود ایجاد می کند، که به بهترین وجه در تصویر مریم مجدلیه زنده که دست مسیح مرده را گرفته است، دیده می شود. محراب. همانطور که در بالا ذکر شد، محراب شامل چیزی بیش از یک قاب اصلی بود. قالب بالایی (که اکنون در گالری ملی اومبریا در پروجا قرار دارد) تابلویی از «خدای پدر در جلال کروبیان، در حال برکت دادن به پسرش» داشت. خود تابلوی اصلی دارای قابی بود که بخش هایی از آن هنوز باقی مانده است و با تاج گذاری گریفین ها و تغذیه آنها توسط بت های بالدار نشسته بر سر قوچ ها تزئین شده بود، که همگی به رنگ زرد-برنزی در زمینه آبی بودند (نشان خانوادگی بالیونی سر گریفین بود و همچنین نام همسر و پسر آتالانتا گریفونتو بود). در زیر آن، یک پیش نما از سه بخش خاکستری (تک رنگ) وجود داشت که فضایل الهی را نشان می دادند (1507. رنگ روغن روی تابلو، سه بخش 18 در 44 سانتی متر هر کدام. رم، گالری واتیکان). این سه تابلو در ابتدا در پایه محراب قرار داشتند تا از چپ به راست، امید، نیکوکاری و ایمان را نشان دهند، که هر کدام از آنها دو بتی در دو طرف آن قرار دارند. موضوعات پیش از نقاشی به صورت نماد
ین با تابلوی اصلی بالا مرتبط هستند: نیکوکاری در مرکز بر مضمون مادری تأکید دارد، در حالی که امید و ایمان به بن مایه اصلی، یعنی رستگاری مسیح، اشاره دارند. بنابراین، طرح رافائل نه تنها به مضمون محراب، بلکه به شرایط خصوصی اهداکننده، آتالانتا بالیونی (Atalanta Baglioni)، نیز اشاره دارد.
پائولا آمادِئی (۱۵ ژوئیهٔ ۱۹۶۴) دیپلمات ایتالیایی و سفیر ایتالیا در ایران از مارس ۲۰۲۴ است. او در سال ۱۹۹۲ به هیئت دیپلماتیک ایتالیا پیوست. تحصیلات. او در سال ۱۹۸۸ با درجهٔ ممتاز در رشتهٔ علوم سیاسی از دانشگاه ساپینزا رم فارغ التحصیل شد. سپس در سال ۱۹۹۲ مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشتهٔ مطالعات پیشرفتهٔ اروپایی از کالج اروپا در بروژ دریافت کرد. حرفه. آمادئی نخستین مأموریت خارجی خود را به عنوان معاون رئیس هیئت نمایندگی و رئیس دفتر بازرگانی در سفارت ایتالیا در سنگاپور از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۰ انجام داد. او از ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۲ تا ۱ مارس ۲۰۱۶ سفیر ایتالیا در عمان بود.از ژوئن ۲۰۱۸ تا ژانویه ۲۰۲۰ نیز رئیس دفتر وزیر مشاور در امور خارجه و وزیر مختار در وزارت امور خارجه و همکاری های بین المللی ایتالیا در رم بود. او از ژانویه ۲۰۲۰ به عنوان سفیر ایتالیا در پادشاهی بحرین خدمت کرد.از مارس ۲۰۲۴ نیز به عنوان سفیر ایتالیا در ایران منصوب شده است.
امنیت مرکز داده (به انگلیسی: Data Center Security) به مجموعه ای از سیاست ها، رویه ها، و فناوری های فیزیکی و منطقی اطلاق می شود که برای محافظت از یک مرکز داده در برابر تهدیدات داخلی و خارجی به کار گرفته می شوند. این یک رویکرد جامع و چندلایه است که هدف آن تضمین سه اصل بنیادین امنیت اطلاعات، یعنی محرمانگی (Confidentiality)، یکپارچگی (Integrity) و در دسترس بودن (Availability) داده ها و سرویس های میزبانی شده در آن است. امنیت مرکز داده تنها به حفاظت از داده های دیجیتال محدود نمی شود، بلکه شامل حفاظت از زیرساخت های فیزیکی مانند سرورها، تجهیزات شبکه، سیستم های برق و تهویه مطبوع نیز می گردد. از این رو، هرگونه اختلال در عملکرد یا نفوذ به آن می تواند منجر به خسارات مالی، حقوقی و اعتباری جبران ناپذیری برای یک سازمان شود. فلسفه و اصول بنیادین. سه گانه امنیت اطلاعات (CIA Triad). امنیت مرکز داده بر سه اصل کلیدی استوار است که به «سه گانه CIA» مشهور است: دفاع در عمق (Defense in Depth). یکی از استراتژی های اصلی در امنیت مرکز داده، «دفاع در عمق» است. این اصل بیان می کند که امنیت نباید تنها به یک نقطه کنترل متکی باشد. در عوض، با
ید چندین لایه امنیتی مستقل و متوالی ایجاد کرد تا اگر یک لایه شکسته شد، لایه های بعدی بتوانند از نفوذ بیشتر جلوگیری کنند. این لایه ها از محیط بیرونی مرکز داده شروع شده و تا خود داده ها در هسته سیستم ادامه می یابند. لایه های امنیت مرکز داده. بر اساس اصل دفاع در عمق، امنیت یک مرکز داده مدرن به صورت لایه لایه طراحی می شود: ۱. امنیت فیزیکی (Physical Security). این لایه، اولین و بیرونی ترین خط دفاعی است و هدف آن جلوگیری از دسترسی فیزیکی غیرمجاز به تأسیسات است. ۲. امنیت شبکه (Network Security). این لایه بر حفاظت از زیرساخت شبکه و داده های در حال انتقال متمرکز است. ۳. امنیت منطقی و نرم افزار (Logical and Software Security). این لایه به حفاظت از سیستم عامل ها، برنامه ها و خود داده ها می پردازد. ۴. امنیت پرسنل (Personnel Security). انسان ها اغلب ضعیف ترین حلقه در زنجیره امنیت محسوب می شوند. این لایه بر مدیریت ریسک های مرتبط با کارکنان تمرکز دارد. استانداردها و چارچوب ها. برای اطمینان از پیاده سازی یکپارچه و مؤثر کنترل های امنیتی، مراکز داده معتبر از استانداردها و چارچوب های بین المللی پیروی می کنند. از جمله مهم ترین ای
ن استانداردها می توان به ISO/IEC 27001 (سیستم مدیریت امنیت اطلاعات) و گزارش های کنترلی مانند SSAE 18 (SOC 1/SOC 2) اشاره کرد که به مشتریان اطمینان می دهند که مرکز داده از بهترین شیوه ها پیروی می کند.
سواد هوش مصنوعی (به انگلیسی: AI Literacy) به مجموعه ای از توانمندی ها اطلاق می شود که افراد را قادر می سازد تا فناوری های هوش مصنوعی (AI) را به صورت بنیادین درک کنند، به طور مؤثر از آن ها استفاده کرده، و به صورت انتقادی ارزیابی نمایند. این مفهوم صرفاً به دانش فنی یا برنامه نویسی هوش مصنوعی محدود نمی شود، بلکه شامل درک مفاهیم کلیدی، شناخت قابلیت ها و محدودیت ها، و آگاهی از پیامدهای اخلاقی و اجتماعی این فناوری است. در جهانی که هوش مصنوعی به سرعت در حال ادغام در تمامی جنبه های زندگی، از دستیارهای شخصی و موتورهای جستجو گرفته تا تشخیص پزشکی و استخدام، است، سواد هوش مصنوعی به یک مهارت شهروندی ضروری تبدیل شده است. هدف آن، توانمندسازی افراد برای تعامل آگاهانه با سیستم های هوشمند و مشارکت در مباحث عمومی پیرامون آینده این فناوری است. اهمیت و ضرورت در عصر حاضر. ظهور و گسترش سریع هوش مصنوعی، به ویژه یادگیری ماشین و یادگیری ژرف، ضرورت کسب این سواد را دوچندان کرده است. دلایل اصلی اهمیت آن عبارتند از: مؤلفه های اصلی سواد هوش مصنوعی. سواد هوش مصنوعی معمولاً شامل سه حوزه اصلی دانش، مهارت ها و تفکر انتقادی است. ۱. دانش مفهومی
(Conceptual Knowledge). این بخش به درک مفاهیم بنیادین هوش مصنوعی می پردازد: ۲. مهارت های عملی (Practical Skills). این مؤلفه ها به توانایی استفاده کاربردی از ابزارهای هوش مصنوعی اشاره دارند: ۳. تفکر انتقادی و ابعاد اخلاقی (Critical Thinking and Ethical Dimensions). این بخش مهم ترین وجه تمایز سواد هوش مصنوعی از دانش صرفاً فنی است: ارتباط با سایر سوادها. سواد هوش مصنوعی بر پایه سایر سوادهای دیجیتال بنا شده است:
ویلیام برن واکر (1891-1968) بازیکن فوتبال حرفه ای انگلیسی بود که به عنوان مهاجم در لیگ فوتبال انگلیس برای تیم های فولام و لینکولن سیتی بازی می کرد. او اولین بازیکن فولام بود که در یک مسابقه لیگ فوتبال در ۱۵ فوریه ۱۹۱۳، مقابل برادفورد سیتی کارت قرمز دریافت کرد. زندگی شخصی. واکر در طول جنگ جهانی اول در ارتش بریتانیا خدمت کرد و به خاطر بیماری مالاریا که در فلسطین به آن مبتلا شد، در نهایت دوران فوتبال او به پایان رسید.