Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
"کاسزا"، نوعی فرنی، تبدیل می شد) و گندم بودند. جو و جو دوسر کشت می شدند، اما بیشتر به عنوان خوراک دام یا برای دم کردن آبجو استفاده می شدند. کلم (به خصوص به صورت کلم ترش)، کلم کیل ، نخود فرنگی، باقلا و پیاز رایج ترین سبزیجات بودند. شوید و خردل تقریباً در همه جا یافت می شدند و جعفری به عنوان یک سبزی برگ دار در خورش ها، به عنوان یک افزودنی طعم دهنده و به عنوان عامل رنگ دهنده در غذاهای طبقات بالا استفاده می شد. گوشت گاو، خوک و مرغ (عمدتاً مرغ) رایج ترین گوشت ها بودند و گهگاه گوشت گوسفند و بره نیز دیده می شد. شکار، مانند هر جای دیگر، بسیار ارزشمند بود، اما به ندرت یافت می شد و معمولاً محدود به اشراف عالی رتبه بود، زیرا مجوزهای شکار توسط مالکان زمین کنترل می شد. ماهی یک غذای اصلی بود، اما برخلاف آلمانی ها، لهستانی ها تمایل داشتند آن را فقط در روزهای روزه که گوشت توسط کلیسا ممنوع بود، بخورند. آبجو توسط همه طبقات اجتماعی نوشیده می شد و انواع مختلفی داشت و از ارزن، گندم، جو، چاودار یا جو دوسر، گاهی اوقات به صورت ترکیبی، تهیه می شد. آبجوی گندم رایج ترین نوع بود. چای لابرادور، گیاهی با سمیت خفیف، اغلب به عنوان ماده ای ب
رای افزایش مستی استفاده می شد. این چای با رازک مخلوط شده و سپس به آبجوی جو و گندم اضافه می شد تا چیزی را تولید کند که «آبجوی غلیظ» نامیده می شد. اگرچه اغلب تصور می شد که ماءالشعیر یک نوشیدنی رایج اسلاوی است، اما نسبتاً گران بود و عمدتاً در عروسی ها و مهمانی های غسل تعمید مورد استفاده قرار می گرفت، هرچند همیشه تحت الشعاع آبجوی همیشگی قرار می گرفت. این نوشیدنی به عنوان یک نوشیدنی تشریفاتی جایگاه بالایی داشت و هنگام تنظیم اتحادها و بستن قراردادها استفاده می شد. شراب عموماً بسیار گران بود و بیشتر مورد استفاده اشراف بود. اگرچه شواهدی از چند تاکستان در لهستان وجود دارد، اما تقریباً تمام شراب ها باید وارد می شدند. انواع زیادی از نان ها، مانند "ابواژانک"، توسط فروشندگان در کراکوف از اوایل قرن چهاردهم فروخته می شدند و "پلاکی"، کیک های تخت، در انواع شگفت انگیزی از جمله یک نوع با رویه سیب، یادآور پیتزا، عرضه می شدند. نانواهای آلمانی که در شهرهای لهستان فعالیت می کردند، نفوذ زیادی داشتند. "کرپل ها" (از کلمه آلمانی "کراپفن"، "چنگال") شیرینی های سرخ شده ای بودند که با پنیر پر می شدند و با توت فرنگی یا میوه های دیگر سرو می
شدند و شبیه امپانادای مدرن بودند. اروپای شمالی. انگلستان. مدت ها تصور می شد غذایی که آنگلوساکسون ها می خورند بین نخبگان و مردم عادی متفاوت است. با این حال، مطالعه ای که در سال ۲۰۲۲ توسط دانشگاه کمبریج انجام شد، نشان داد که نخبگان و خانواده سلطنتی آنگلوساکسون، مانند دهقانان، رژیم غذایی عمدتاً گیاهی مبتنی بر غلات داشتند. این کشف پس از آن صورت گرفت که سم لگت، زیست باستان شناس، امضاهای غذایی شیمیایی استخوان های ۲۰۲۳ نفر را که بین قرن های ۵ تا ۱۱ در انگلستان دفن شده بودند، تجزیه و تحلیل کرد و این تجزیه و تحلیل را با نشانگرهای وضعیت اجتماعی تطبیق داد. محققان به این نتیجه رسیدند که به جای اینکه نخبگان ضیافت های منظمی با مقادیر زیادی گوشت بخورند، این ضیافت ها گاه به گاه و توسط دهقانان برای حاکمانشان برگزار می شد، نه رویدادهای منظم. آبجو نوشیدنی مورد علاقه مردم عادی و اشراف آنگلوساکسون بود و غذاهای شناخته شده شامل خورش های مختلف، آبگوشت ها، سوپ ها و اشکال اولیه کرامپت بود. بیکن نیز مصرف می شد. فتح نورمن ها، انواع مواد غذایی جدید را با خود به انگلستان آورد. پیش از این اعتقاد بر این بود که غذاهای آنگلو-نورمن عمدتاً شبیه
به غذاهای فرانسوی است، اما مطالعات اخیر نشان داده است که بسیاری از دستور العمل ها ویژگی های منحصر به فرد انگلیسی دارند. این امر تا حدودی بر اساس مواد غذایی مختلف موجود در جزایر بریتانیا بود، اما بیشتر به دلیل تأثیر آشپزی عربی از طریق فتح سیسیل توسط نورمن ها بود. مهاجمان عرب در قرن نهم، سبک زندگی خود را از نظر فرهنگی و اقتصادی به حدی پرورش داده بودند که مهاجمان نورمن بسیاری از عادات آنها، از جمله سبک های آشپزی را به ارث برده و اقتباس کردند. مشارکت نورمن ها در جنگ های صلیبی همچنین آنها را با آشپزی خاورمیانه و بیزانسی در تماس قرار داد. "ظرافت" (یا آنترمت)، غذای غافلگیرکننده و بسیار تزئینی که برای جدا کردن یک غذا از غذای دیگر استفاده می شد، توسط سرآشپزهای انگلیسی به سطوح جدیدی از پیچیدگی و ظرافت رسید. از جمله غذاهای ویژه می توان به "پوم دوریس" ("سیب های طلایی")، کوفته قلقلی گوشت گوسفند یا مرغ رنگ شده با زعفران یا لعاب زرده تخم مرغ اشاره کرد. نوع آنگلو-نورمن با آب پرتقال تلخ طعم دار و رنگ دار می شد.
یولاند لوئیز ساووی (؛ ۱۴۸۷ – ۱۴۹۹) دوشس ساووی و همسر فیلیبر دوم، دوک ساووی بود. زندگی نامه. او دختر دوک چارلز اول ساووی، جنگجو، و بلانش مونتفرات، همچنین نوه عموی فقید فیلیبرت، دوک آمدئو نهم ساووی بود. او وارث کل برادر، پدر، پدربزرگ و همچنین مادربزرگش یولاند فرانس، بزرگ ترین دختر بازمانده پادشاه چارلز هفتم فرانسه، بود. حق ذاتی او، پس از مرگ برادرش، جانشینی پادشاهی قبرس و اورشلیم بود، اگرچه پدر فیلیبرت این عناوین را به دست آورد. پدرش در سال ۱۴۹۰ پیش از موعد درگذشت و دوک نشین را به کارلو جیووانی آمادئو از ساووی، برادر کوچکتر ایولاندا، واگذار کرد. این دوک جوان که تنها دو سال داشت، توسط مادرش که به عنوان نایب السلطنه دوک نشین منصوب شده بود، حمایت می شد. در سال ۱۴۹۶، چارلز دوم نیز درگذشت. به دلایل سیاسی و سلسله ای، ایولاندا با پسرعمویش فیلیبرتو، وارث چارلز دوم، ازدواج کرد. این ازدواج در سال ۱۴۹۶، زمانی که ایولاندا تنها نه سال داشت، صورت گرفت و تا زمان مرگ ایولاندا در سال ۱۴۹۹ ادامه یافت. به دلیل سن کم دختر، که در نه سالگی ازدواج کرده و در دوازده سالگی درگذشت، این ازدواج هیچ وارثی نداشت. فیلیبرتو در سال ۱۵۰۱ با آرشی
دوشس مارگارت از هابسبورگ ازدواج کرد. در سال ۱۴۹۶، برادرش، دوک چارلز دوم ساووی، بدون فرزند درگذشت و وارث مرد سلسله ساووی بود و عمویش به سلطنت رسید. در همان سال، او با فیلیبرت، پسر عمویش و وارث جدید تاج و تخت ازدواج کرد. این ازدواج هیچ وارثی به همراه نداشت. سال بعد، پدر فیلیبرت درگذشت و او به عنوان دوک ساووی جانشین شد. سپس این زوج ادعاهای خود را مطرح کردند و عناوین ملکه و پادشاه قبرس، اورشلیم و ارمنستان را برای خود برگزیدند. در سال ۱۴۹۹، این دختر ۱۲ ساله بدون فرزند درگذشت. وارث او پسرعموی اولش، پرنسس شارلوت ناپل، که بعدها کنتس لاوال شد، بود. فیلیبر با وجود مرگ همسر اولش، به استفاده از عناوین قبرس و غیره ادامه داد. در داستان. او موضوع رمانی تحت عنوان زن فراموش شدهٔ اوت کومب (۲۰۰۵) از ماد استریکان است.
آنا دل کونته (متولد ۱۹۲۵) نویسندهٔ غذاهای بریتانیایی متولد ایتالیا است که آثارش علاوه بر ارائهٔ دستور پخت، به تاریخچهٔ غذا نیز می پردازد. او که از سال ۱۹۴۹ در انگلستان ساکن بوده، در افزایش آگاهی مردم این کشور از غذاهای ایتالیایی تأثیرگذار بوده است: "کتاب «تصویر پاستا» ی" او که در سال ۱۹۷۶ منتشر شد، به عنوان «نیروی مؤثر در هدایت [انگلیسی ها] به فراتر از سرزمین اسپاگتی بول، ماکارونی پنیری و راویولی کنسروی» توصیف شده است. با این حال، او در سال ۲۰۰۹ همچنان منتقد آشپزی «بریتانیایی» بود: با ترکیب بیش از حد مواد اولیه و رنج بردن از ذائقهٔ انگلیسی ها برای طعم های بسیار قوی تر، این آشپزی فاقد ظرافت های اصیل مدیترانه ای خود بود. زندگی و آثار. دل کونته در سال ۱۹۲۵ در یک خانوادهٔ مرفه و بافرهنگ میلانی متولد شد؛ پدرش دلال سهام و انگلوفیل بود، در حالی که مادرش، که با او رابطهٔ پرفراز و نشیبی داشت، از «خانوادهٔ اشرافی خوب» بود. سه سال پس از راهپیمایی رم به دنیا آمد و ایدئولوژی دولت فاشیستی حضور مداومی در زندگی اولیه اش داشت: کار پدرش ایجاب می کرد که عضو حزب فاشیست باشد و او به یاد می آورد که مجبور بود «بازوبندها و یونیفرم ه
ای احمقانه بپوشد، در غیر این صورت نمی توانست به مدرسه برود». پس از گذراندن بخشی از سال های جنگ در امیلیا-رومانیا - جایی که دو بار به ظن همکاری با پارتیزان ها دستگیر شد و جایی که هنگام دوچرخه سواری در جاده ای روستایی توسط هواپیماهای جنگندهٔ متفقین مورد اصابت گلوله قرار گرفت - خانواده به میلان بازگشتند. در آنجا، پدرش که بیشتر پولش را از دست داده بود، به کار بازگشت، در حالی که او در دانشگاه میلان تاریخ می خواند، قبل از اینکه در سال ۱۹۴۹ به انگلستان نقل مکان کند تا در حین کار به عنوان یک "پرستار بچه،" زبان انگلیسی یاد بگیرد. او گفته است که در آن زمان در بریتانیا غذا چیزی نبود که در موردش صحبت کنید، بلکه چیزی بود که می خوردید. در انگلستان، او متعاقباً با الیور ویلی (۱۹۲۵–۲۰۰۷) ازدواج کرد و در حالی که این زوج خانواده ای را اداره می کردند، به کار پاره وقت مشغول شد. در میانسالی به نگارش دربارهٔ آشپزی روی آورد. نخستین کتاب او با عنوان تصویری از پاستا در سال ۱۹۷۶ منتشر شد. سپس اقتباسی از کتاب آشپزی کلاسیک ایتالیایی اثر مارچلا هازان را برای خوانندگان بریتانیایی آماده کرد و در سال ۱۹۸۷ کتاب هنر خوراک ایتالیا را منتشر ساخ
ت؛ اثری دایرةالمعارفی که موضوع را از دوران روم باستان تا زمان حاضر پوشش می داد و برای آن جایزه دوشس ماریا لوئیجای پارما را دریافت کرد. کتاب های بعدی او شامل میزبانی به سبک ایتالیایی (۱۹۹۱) که در فهرست نهایی جایزه آندره سیمون قرار گرفت، و خوراک کلاسیک ایتالیا شمالی (۱۹۹۵) که جایزه اوریو ورگانی از آکادمیای ایتالیایی آشپزی و نیز جایزه انجمن نویسندگان خوراک را به دست آورد، می شود. در سال ۲۰۰۹ کتاب ریسوتو با گزنه: خاطراتی همراه با غذا را منتشر کرد که در آن دستورهای آشپزی خود را در بستر خاطرات زندگی اش در ایتالیا و انگلستان قرار داده است. او همچنین مقالات بسیاری برای مجله سِینزبری نوشته و در سال ۱۹۹۹ برندهٔ جایزه گلن فیدیک شد. او در مصاحبه ای با "گاردین" گفت که معتقد است بریتانیایی ها «به دلیل انقلاب صنعتی زودهنگام، ارتباط خود را با غذای خوب از دست دادند. انقلاب صنعتی ما تنها پس از جنگ جهانی دوم اتفاق افتاد؛ تا آن زمان، مردم ارتباط بسیار بیشتری با سرزمین خود داشتند.» در همان مصاحبه، او گفت: «من قصد نداشتم نویسنده آشپزی شوم. می خواستم خواننده اپرا شوم. با این حال، از آنجایی که استعداد موسیقی زیادی نداشتم، این کار تا
حدودی غیرواقع بینانه بود.» او در برنامهٔ "«لوح های جزیره متروک»" گفت که شوهرش «سرنخ سنج» اوست، زیرا ذائقهٔ بریتانیایی دارد، بنابراین می تواند به او بگوید که خوانندگانش چه احساسی داشته باشند. او اشاره کرد که هرگز در هیچ سریال آشپزی تلویزیونی بازی نکرده است، زیرا احساس می کرده که به عنوان یک فرد سرد و بی احساس با او برخورد شده است و نظر خود را بیان کرد که هر کاری که انجام می دهید، نباید بولونیز را با اسپاگتی سرو کنید، زیرا شکل نامناسبی دارد - تالیاتله خیلی بهتر است. در ۲۲ دسامبر ۲۰۱۶، بی بی سی ۲ برنامه ای با عنوان «آشپزی که زندگی ما را تغییر داد» با روایت نایجلا لاوسون در مورد زندگی آنا و تأثیر او بر آشپزی بریتانیایی پخش کرد. دل کونته در ۲ ژوئن ۲۰۱۰ مفتخر به دریافت نشان افتخار «رسمی نظم شایسته جمهوری ایتالیا» شد. این نشان توسط سفیر ایتالیا، جانکارلو آراگونا، به رئیس جمهور پیشنهاد شد و این افتخار به پاس قدردانی از اهمیت کار آنا دل کونته در زنده نگه داشتن وجهه خوب ایتالیا در بریتانیا به او اعطا شد. کتاب های دیگر دل کونته عبارتند از: "اسرار یک آشپزخانه ایتالیایی"، "سرگرمی تمام ایتالیایی" و "آشپزی با کوکو".
مارگارت ساووی (؛ ۷ اوت ۱۴۲۰ – ۳۰ سپتامبر ۱۴۷۹) دختر آمادئوس هشتم، دوک ساووی و ماری بورگوندی بود. او در سه ازدواج برجسته خود، عناوین متعددی از جمله دوشس آنژو، دوشس کالابریا، کنتس ماین، کنتس پالاتینیت و کنتس وورتمبرگ را به خود اختصاص داد. زندگی نامه. او دختر کنت آمادئوس هشتم ساووی (پادشاه از ۱۴۳۹ تا ۱۴۴۹، با نام فلیکس پنجم) بود. او در تورین بزرگ شد و در چهارده سالگی با لویی سوم آنژو، پادشاه اسمی سیسیل، ازدواج کرد. با این حال، او اندکی پس از عروسی درگذشت و مارگارت متعاقباً با لویی چهارم، پادشاه پالاتین، ازدواج کرد. او که در سال ۱۴۴۹ دوباره بیوه شده بود، در سال ۱۴۵۳ با کنت اولریش پنجم وورتمبرگ ازدواج کرد. او به ادبیات علاقه زیادی داشت و نسخه های خطی را جمع آوری می کرد، چه به صورت سفارشی و چه خریداری شده. پس از مرگش، در کلیسای دانشگاهی اشتوتگارت به خاک سپرده شد. به مناسبت ششمین صدمین سالگرد تولدش، نمایشگاه بین المللی «دختر پاپ. مارگارت ساووی» به او اختصاص داده شد که ابتدا در اشتوتگارت، سپس در مورگس و در نهایت بین سپتامبر ۲۰۲۰ و مارس ۲۰۲۲ در تورین به نمایش گذاشته شد. خانواده. مارگارت یکی از هفت فرزند آمادئوس هشتم،
کنت ساووی و همسرش مری بورگوندی بود. تعدادی از خواهر و برادران او شامل لویی، دوک ساووی و ماری، دوشس میلان بودند. پدربزرگ و مادربزرگ پدری او آمادئوس هفتم، کنت ساووی و بون بری بودند. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او فیلیپ جسور، دوک بورگوندی و مارگارت سوم، کنتس فلاندر بودند. ازدواج ها. اول. مارگارت ابتدا با لویی، دوک آنژو، پادشاه عنوانی ناپل ازدواج کرد. او پسر لویی دوم آنژو و یولاند آراگون بود. اولین قرارداد ازدواج آنها در تاریخ ۳۱ مارس ۱۴۳۱ ثبت شده است. او به عنوان دوشس آنژو شناخته شد. آنها فرزندی نداشتند و او در سال ۱۴۳۴ درگذشت. دوم. در سال ۱۴۴۵، مارگارت با لویی چهارم، کنت پالاتین راین ازدواج کرد. او پسر لویی سوم، انتخابگر پالاتین و همسر دومش ماتیلدا ساووی بود. مارگارت از طریق این اتحاد، کنتس پالاتین شد. ازدواج آنها تنها چهار سال دوام آورد، زیرا لویی در ۱۳ اوت ۱۴۴۹ درگذشت. آنها یک پسر داشتند: سوم. سوم، او در ۱۱ نوامبر ۱۴۵۳ در اشتوتگارت با اولریش پنجم، کنت وورتمبرگ ازدواج کرد. آنها هر دو همسر سوم یکدیگر بودند. او از طریق این اتحاد، عنوان کنتس وورتمبرگ را به عناوین متعدد خود اضافه کرد. از این ازدواج آنها صاحب فرزندان
زیر شدند: مارگارت در ۳۰ سپتامبر ۱۴۷۹ درگذشت.
لوئیجی سوم ناپل (؛ ۲۵ سپتامبر ۱۴۰۳ – ۱۲ نوامبر ۱۴۳۴) از سال ۱۴۱۷ تا ۱۴۲۶ مدعی پادشاهی ناپل و همچنین کنت پروانس، فورکالکیه، پیمونت و ماین و از سال ۱۴۱۷ تا ۱۴۳۴ دوک آنژو بود. به عنوان وارث تعیین شده برای تاج و تخت ناپل، او از سال ۱۴۲۶ تا ۱۴۳۴ دوک کالابریا بود. پیشینه. پسر ارشد و وارث کنت پرووانس و پادشاه اسمی ناپل، لویی دوم آنژو، و یولاند آراگون، دختر شاه جان اول آراگون و یولاند بار (۱۳۶۵–۱۴۳۱)، دختر رابرت اول، دوک بار، و ماری والوا، دختر شاه جان دوم، پادشاه فرانسه. والدین او همچنین به عنوان «شاه و ملکه چهار پادشاهی» شناخته می شدند: سیسیل، اورشلیم، قبرس و آراگون. در تفسیر دیگری، عنوان ناپل جدا از سیسیل، به استثنای قبرس، در نظر گرفته شده است. زندگی نامه. هنگامی که در سال ۱۴۱۰، تاج و تخت آراگون پس از مرگ مارتین اول، که بدون وارث درگذشته بود، خالی بود، یولاند، دختر جان اول، سلف مارتین، تاج و تخت را برای پسر شش ساله اش لویی ادعا کرد. اما در آن زمان، معیارهای حاکم بر جانشینی سلطنتی در آراگون و بارسلونا همیشه خویشاوندان مرد را بر هر وارث زن ترجیح می داد: در واقع، به همین دلیل بود که مارتین، عموی یولاندا، پس از مرگ بر
ادرش جان، تاج و تخت را به ارث برده بود. در غیاب هرگونه وارث مستقیم مشروع، مرگ مارتین منجر به یک دوره خالی شدن تاج و تخت، معروف به دوره فترت، شد که دو سال به طول انجامید و تاج و تخت آراگون را به آستانه جنگ داخلی کشاند، زیرا پنج مدعی، از جمله لویی سوم آنژو، خود را معرفی کرده بودند. پس از مصالحه کاسپه در سال ۱۴۱۲، فردیناند آنتکوئرا، پسر دوم النور آراگون و جان اول کاستیا، به عنوان پادشاه آراگون انتخاب شد. چهار پادشاهی. لوئی تنها هشت سال داشت، اگرچه خانواده اش هنوز متصرفاتی را تحت سلطنت آراگون در روسیون و منطقه مون پلیه حفظ کرده بودند، اما حق پادشاه شدن در یکی از چهار پادشاهی خود را که عناوین والدینش را داشتند، از دست داد. با این حال، یولاند و پسرش همچنان خود را وارثان مشروع می دانستند و علاوه بر سایر عناوین سلطنتی که در اختیار خاندان آنژوین بود، از عنوان پادشاه آراگون نیز استفاده می کردند. در هر صورت، یولاند و خانواده اش فقط برای مدت کوتاهی در تمام پادشاهی های ذکر شده متصرف بودند: هم لویی و هم برادرش، رنه آنژو، مالکیت پادشاهی ناپل را به دست آوردند. رنه در طول جنگ داخلی کاتالونیا برای مدت کوتاهی پادشاه آراگون بود.
در حالی که سیسیل، قبرس و اورشلیم هرگز در واقع تصرف نشدند. در سال ۱۴۱۷، لویی پس از مرگ پدرش، تمام عناوین خود را به دست آورد. رقابت ها برای تاج و تخت ناپل. در همین حال، در سال ۱۴۱۴، خواهر لادیسلاوس، خوانا، جانشین لادیسلاوس در پادشاهی ناپل شد. در سال ۱۴۱۹، پس از جدایی از همسر دومش، جیمز دوم از بوربون-لا مارکه، خوانا با عنوان خوانا دوم به عنوان تنها ملکه ناپل تاجگذاری کرد. رقابت های دیرینه بین خانواده لویی و شاخه آنژو-دوراتزو، که لویی اول و لویی دوم از آنژو را در مقابل یکدیگر قرار داده بود، و حاکمان دوراتزو، چارلز سوم و لادیسلاوس، اکنون با خوانا دوم به پایان رسیده به نظر می رسید. در واقع، در ۴ نوامبر ۱۴۱۹، پاپ مارتین پنجم، لویی سوم از آنژو را به عنوان وارث پادشاهی ناپل منصوب کرد، در حالی که قرار بود سرجیانی کاراچیولو، مورد علاقه ملکه، که توسط موتزیو آندتولو اسفورزا دستگیر شده بود، تبعید شود. با این حال، دومی، پس از آزادی دوباره، با پادشاه جوان آراگون، آلفونسو پنجم، مذاکره و اتحاد برقرار کرد و خوانا را که اکنون به پنجاه سالگی نزدیک می شد و فرزندی نداشت، متقاعد کرد که آلفونسو را وارث خود اعلام کند و بدین ترتیب مسئ
له جانشینی خود را حل و فصل کرد و متحدی قوی در برابر دشمنانش به دست آورد. در اوت ۱۴۲۰، لویی سوم، بی خبر از پیمان بین خوانا و آلفونسو، در سواحل کامپانیا پیاده شد و وارد ناپل شد. با این حال، ماه بعد، ناوگان آراگونی از راه رسید که طبق توافق با ملکه خوانا، بندر ناپل را اشغال کرد و منتظر ورود خود آلفونسو بود که در فوریه ۱۴۲۱ در سیسیل پیاده شد و در ژوئیه همان سال وارد ناپل شد. سپس به نظر می رسید که لویی و پاپ، با رها کردن یک جنگ پرهزینه و بی ثمر، بازی را باخته بودند، زیرا در اوایل سال ۱۴۲۳، روابط بین خوانا و آلفونسو ناگهان رو به وخامت گذاشت.[۳] پس از اقدام آلفونسو برای سرپیچی از فرمان، که منجر به دستگیری کاراچیولو، نخست وزیر و فرد مورد علاقه ملکه، شد، خوانا در ماه مه ۱۴۲۳ ناپل را ترک کرد و به آورسا رفت، جایی که با لویی آنژو آشتی کرد و فرزندخواندگی آلفونسو را باطل اعلام کرد. به جای او، پادشاه، خود لویی، از نوادگان رقبای قدیمی خانواده دوراتزو، را به عنوان پسر و وارث خود پذیرفت و عنوان سنتی دوک کالابریا را به او اعطا کرد. آلفونسو پس از اطلاع از پیوستن فیلیپو ماریا ویسکونتی، دوک میلان، به ائتلاف ضد آراگونی و دریافت خبر
درگیری برادرانش، هنری و جان، در کاستیا، ناپل و بخشی از پادشاهی را به دست برادر کوچکترش، پدرو، سپرد و به سمت پرووانس (شهرستان دشمنش، لویی سوم) حرکت کرد. او بندر و شهر مارسی را ویران کرد و سپس به سمت بارسلونا حرکت کرد. ناوگان جنوایی ویسکونتی، همچنین در سال ۱۴۲۳، گائتا، پروچیدا، کاستلاماره و سورنتو را فتح کرد و بندر ناپل را محاصره نمود. ناپل که از خشکی توسط نیروهای فرانچسکو اسفورتزا (پدرش، موزیو، در جنگ لاکویلا درگذشته بود) محاصره شده بود، چند ماه مقاومت کرد و در آوریل ۱۴۲۴ تسلیم شد. پدرو مجبور به بازگشت به سیسیل شد، همچنین به این دلیل که در ماه ژوئن، متحد آراگونی، فورتبراسیو دا مونتونه، در لاکویلا شکست خورده و زندانی شده بود. خوانا دوباره پادشاهی را به دست گرفت و از لویی سوم که مورد احترام و علاقه دربار و رعایای او بود، استقبال کرد. کاراچیولو، که به احترام لویی حسادت می کرد، او را به قلمرو کالابریایی خود فرستاد، جایی که سال ها در انتظار فراخوانده شدن به تخت سلطنت زندگی کرد، تا سال ۱۴۳۲ که کاراچیولو در یک توطئه درباری کشته شد. اگرچه لویی در رقابت با آلفونسو آراگون پیروز شد، اما هرگز پادشاه ناپل نشد: در ۱۲ نوامبر
۱۴۳۴، در کوزنتسا، دوک بر اثر مالاریا درگذشت و نتوانست به حقوق سلطنتی که به سختی به دست آورده بود، دست یابد. خوانا، که اکنون سالخورده بود، در وصیت نامه خود تصریح کرد که پس از مرگش، تاج و تخت به برادر لویی، رنه اول آنژو، منتقل شود و در ۲ فوریه ۱۴۳۵، او نیز کمتر از سه ماه پس از لویی درگذشت. در سال ۱۴۳۲، لویی سوم با مارگارت ساووی (۱۴۱۶–۱۴۷۹)، دختر آمادئوس هشتم ساووی، ازدواج کرد، اما این زوج فرزندی نداشتند. پس از لویی سوم، برادرش رنه آنژو، جانشین او شد. ادعای آراگون. لویی پسر ارشد و وارث لویی دوم آنژو و یولاند آراگون بود. تاج و تخت آراگون در سال ۱۴۱۰ با مرگ عموی یولاند، شاه مارتین، خالی شد. یولاند به عنوان دختر شاه جان اول آراگون، برادر و سلف مارتین، مدعی تاج و تخت آراگون برای لویی جوان شد. با این حال، هرچند نامشخص بود، اما قوانین جانشینی پادشاهی آراگون و شهرستان بارسلونا در آن زمان به این صورت بود که همه بستگان مرد را قبل از هر زن ترجیح می دادند. مارتین در سال ۱۴۱۰ بدون فرزندی درگذشت و پس از دو سال بدون پادشاه، املاک آراگون با مصالحه کاسپه در سال ۱۴۱۲ برادرزاده مارتین، فردیناند کاستیل، را به عنوان پادشاه بعدی آر
اگون انتخاب کرد. خانواده لویی برخی از زمین های آراگونی را در مون پلیه و روسیون به دست آوردند. یولاند و پسرانش خود را وارثان با ادعای بالاتر می دانستند و شروع به نامیدن خود به عنوان پادشاه و ملکه سیسیل (از جمله ناپل)، اورشلیم، آراگون و مایورکا کردند. از این میان، تنها بخش اصلی سیسیل همیشه مستقیماً توسط لویی و آن هم به مدت کوتاهی در اختیار بود. لویی همچنین ادعاهایی بر عنوان امپراتور لاتین داشت که پدربزرگش لویی اول در سال ۱۳۸۳ خریداری کرده بود، اما به نظر نمی رسد هرگز از این عنوان استفاده کرده باشد. ادعا بر ناپل. پاپ مارتین پنجم در ۴ دسامبر ۱۴۱۹ لویی سوم را به عنوان پادشاه سیسیل (ناپل) منصوب کرد. این در تضاد با اراده ملکه بی فرزند و سالخورده پادشاهی ایتالیا، خوانا دوم، بود که آلفونسو پنجم آراگون را به عنوان وارث خود پذیرفته بود. در سال ۱۴۲۰، لویی در کامپانیا پیاده شد و ناپل را محاصره کرد، اما با ورود ناوگان آراگونی مجبور به فرار شد. آلفونسو در سال ۱۴۲۱ وارد شهر شد و لویی حمایت پاپ را که از هزینه های جنگ خسته شده بود، از دست داد. با این حال، هنگامی که روابط بین آلفونسو و ملکه پس از دستگیری جیانی کاراچیولو، معشوق
و نخست وزیر خوانا، ناگهان رو به وخامت گذاشت، ملکه به آورسا نقل مکان کرد و لویی به او پیوست. او به فرزندی پذیرفته شد و به جای آلفونسو به عنوان وارث منصوب شد و عنوان دوک کالابریا را به او داد. هنگامی که آلفونسو مجبور به بازگشت به آراگون شد، پادشاهی آرام شد. لویی به ملک فئودالی خود در کالابریا نقل مکان کرد و در آنجا با همسرش، مارگارت ساووی، زندگی کرد. آنها فرزندی نداشتند. لویی هرگز به طور مؤثر پادشاه نشد، زیرا در سال ۱۴۳۴ بر اثر مالاریا در کوزنتسا درگذشت. برادرش رنه سال بعد پس از مرگ خوانا، جانشین او شد.
این یک فهرست از غذاها و نوشیدنی های ایتالیایی است. آشپزی ایتالیایی طی قرن ها و تغییرات اجتماعی و سیاسی توسعه یافته و ریشه های آن به قرن ۴ پیش از میلاد بازمی گردد. آشپزی ایتالیایی از فرهنگ های اترکی، یونانی باستان و رومی باستان نشأت گرفته است. تغییرات مهمی با کشف دنیای جدید و معرفی سیب زمینی، گوجه فرنگی، فلفل دلمه ای و ذرت رخ داد، که اکنون بخش اصلی آشپزی هستند، اما تا قرن ۱۸ به میزان قابل توجهی وارد نشده بودند. آشپزی ایتالیایی شامل سنت های ریشه دار مشترک در سراسر کشور است، همچنین آشپزی منطقه ای مختلف که از هم متفاوت اند، به ویژه بین شمال، مرکز و جنوب ایتالیا که در تبادل مداوم هستند. بسیاری از غذاهایی که زمانی منطقه ای بودند، با تغییرات در سراسر کشور گسترش یافته اند. آشپزی ایتالیایی تنوع بالایی در طعم ارائه می دهد و یکی از محبوب ترین و تقلیدشده ترین آشپزی ها در جهان است. محبوب ترین غذاها و دستورها، طی قرن ها، اغلب توسط مردم عادی ایجاد شده اند تا آشپزها، به همین دلیل بسیاری از دستورهای ایتالیایی برای پخت خانگی و روزمره مناسب هستند و ویژگی های منطقه ای را رعایت می کنند. ایتالیا میزبان ۳۹۵ رستوران دارای ستاره میشل
ن است. رژیم غذایی مدیترانه ای اساس غذاهای ایتالیایی را تشکیل می دهد که سرشار از پاستا، ماهی، میوه و سبزیجات است. پنیر، سوسیس و شراب از غذاهای اصلی ایتالیایی هستند و همراه با پیتزا و قهوه (به ویژه اسپرسو) بخشی از فرهنگ خوراک شناسی دسرها سنت دیرینه ای در ترکیب طعم های محلی مانند مرکبات، پسته و بادام با پنیرهای شیرین مانند ماسکارپونه و ریکوتا یا طعم های عجیب و غریب مانند کاکائو، وانیل و دارچین دارند. ژلاتو، تیرامیسو و کاساتا از معروف ترین نمونه های دسرها، کیک ها و شیرینی های ایتالیایی هستند. غذاهای ایتالیایی به شدت به محصولات سنتی متکی هستند. این کشور تعداد زیادی از غذاهای سنتی ویژه تحت حمایت قانون اتحادیه اروپا دارد. ایتالیا بزرگ ترین تولیدکننده شراب در جهان و همچنین کشوری با وسیع ترین تنوع گونه های انگور بومی در جهان است. غذاها و نوشیدنی ها. توجه: بخش «سایر غذاها و نوشیدنی ها» برای فهرست کردن غذاها بدون مکان خاص ضروری است. نان. پیادینا رومانیولا (یا به سادگی پیادینا، سنتی پیادا)، پیادینا فریتا پیتزاهای رایج. گونه های بسیاری از پیتزا وجود دارد که بر پایهٔ انتخاب رویه و گاه خمیر مشخص می شوند. همچنین چندین سبک پخ
ت برای پیتزا وجود دارد که با روش آماده سازی تعریف می شوند. فهرست زیر تنها شامل پیتزاهای است. خوراک های برنجی. خوراک های تهیه شده با برنج در شمال ایتالیا، به ویژه در مناطق لومباردی و ونتو بسیار رایج اند، هرچند در سراسر کشور نیز یافت می شوند.
فیلیپو ماریا ویسکونتی (؛ ۳ سپتامبر ۱۳۹۲ – ) از سال ۱۴۱۲ تا زمان مرگش در سال ۱۴۴۷ دوک میلان بود. روایت های معاصر او را فردی بدبین، اما از نظر سیاسی زیرک توصیف می کنند. در دهه ۱۴۲۰، او در طول جنگ های لومباردی با رومانیا، فلورانس و ونیز درگیر شد، اما در نهایت تحت فشار پاپ مارتین پنجم مجبور به تسلیم شد. او بعداً به جنگ بازگشت که با توافق صلح دیگری به پایان رسید. ویسکونتی دو بار ازدواج کرد؛ ازدواج دوم او، در سال ۱۴۲۸، با ماری ساووی، دختر متحدش آمادئوس هشتم، دوک ساووی، بود. در زمان مرگش در سال ۱۴۴۷، ویسکونتی آخرین مرد از خاندان ویسکونتی بود. فرانچسکو اسفورتزا جانشین او شد که با دختر نامشروعش، بیانکا ماریا ویسکونتی، متولد آنیس دل ماینو، ازدواج کرده بود. زندگی نامه. فیلیپو ماریا ویسکونتی در ۳ سپتامبر ۱۳۹۲، پسر جیان گالئاتزو ویسکونتی و کاترینا ویسکونتی، متولد شد. هنگامی که پدرش در سال ۱۴۰۲ بر اثر طاعون درگذشت، برادر بزرگترش جیان ماریا دوک میلان شد و مادرشان کاترینا از پسرش حمایت کرد. با این حال، جیان ماریا تحت تأثیر مشاورانش قرار گرفت و مادرش را تهدیدی برای خود دانست. در ۱۸ آگوست ۱۴۰۴، او مادرش را در مونزا زندانی کرد
و در ۱۷ اکتبر ۱۴۰۴ در آنجا درگذشت. شایعه شده بود که مرگ او بر اثر سم بوده است. پس از ترور جان ماریا در ۱۶ مه ۱۴۱۲، و ترور فاچینو کانه، از اشراف زادگان، فیلیپو ماریا با بیوه کانه، بئاتریس کانه، متحد شد. از طریق این اتحاد، او به ثروت و ارتش همسر مرحومش دسترسی پیدا کرد و این امر او را قادر ساخت تا اقتدار خود را در میلان تثبیت کند. فیلیپو ماریا جانشین برادرش به عنوان دوک میلان شد و حکومت خود را بر پاویا تثبیت کرد. به عنوان پسر جان گالئاتزو ویسکونتی، که پیش از این با خلع و قتل عمو و پدرزنش برنابو ویسکونتی، قدرت را غصب کرده بود، جانشینی فیلیپو ماریا مورد اعتراض قرار گرفت. عمویش استوره ویسکونتی و پسر عمویش جیاکومو (جیانکارلو) ویسکونتی، پسر نامشروع و نوه مشروع برنابو، با او مخالفت کردند. با حمایت جمعیت میلان، آنها پس از مرگ جان ماریا برای مدت کوتاهی کنترل میلان را به دست گرفتند، اما در ۱۶ ژوئن ۱۴۱۲ فیلیپو ماریا شهر را بازپس گرفت. در همان سال، او املاک خانواده اسکاتی، از جمله قلعه آگاتزانو را مصادره کرد. فیلیپو ماریا با بئاتریس لاسکاریس دی تندا، کنتس بیاندرات و بیوه فاسینو کین ازدواج کرده بود. این ازدواج برای او جهیزی