Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بر عهده داشت. ریاست آن بر عهده ویتوریو فوشینی، روزنامه نگار سابقی بود که به خاطر نگرش های ضد آلمانی اش شناخته می شد. در اواخر فوریه ۱۹۴۴، فوشینی هنگام ترک ویلای رودولفو گراتزیانی در دریاچه گاردا توسط نیروهای اس اس ربوده و به آلمان ناپدید شد. سرهنگ دوم کاندلورو د لئو، افسر کارابینیری که به عنوان «توانمند و بی پروا» توصیف می شود، جایگزین او شد. د لئو با آبور آلمان توافق نامه ای امضا کرد، اما فعالیت های اس آی دی به دلیل خصومت شدید آلمان نازی نسبت به ایتالیا پس از آتش بس متوقف شد. نقض حقوق بشر. عناصر سرویس اطلاعات نظامی ایتالیا مرتکب مجموعه ای کامل از جنایات شدند. به دستور مستقیم موسولینی، سرویس اطلاعات نظامی ایتالیا ترور برادران کارلو روسلی و نلو روسلی را در فرانسه ترتیب داد. این قتل توسط کاگولارد فرانسوی با گرایش فاشیستی و ضد کمونیست، در ازای ۱۰۰ تفنگ نیمه اتوماتیک برتا و وعده محموله های آینده انجام شد. قبل از شروع جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی، سرویس اطلاعات نظامی ایتالیا ماسک های گاز معیوب را در اختیار اتیوپیایی ها قرار می داد. در طول جنگ داخلی اسپانیا، این سازمان با بارگیری مواد منفجره در انبارها، کشتی های جمهور
ی خواه اسپانیا را غرق کرد و باکتری ها را در مواد غذایی که به مقصد اسپانیا ارسال می شدند، وارد کرد تا بیماری های همه گیر را گسترش دهد. عملیات پیش از جنگ. سرویس اطلاعات نظامی ایتالیا در دوره بین دو جنگ بسیار فعال بود. این سازمان بر حمایت از اوستاش کروات ها و ملی گرایان مقدونی در یوگسلاوی نظارت داشت و ترور الکساندر اول یوگسلاوی را در جریان سفرش به فرانسه (۱۹۳۴) ترتیب داد. تا اواسط دهه ۱۹۳۰، سرویس ضدجاسوسی ایتالیا، به رهبری سرهنگ سانتو امانوئل، از طریق کاگول در فرانسه درگیر شده بود و با مهارت فراوان از فرصت هایی که این امر برای نفوذ به دفتر دوم فراهم می کرد، بهره می برد. اطلاعات به دست آمده توسط سرویس اطلاعات نظامی ایتالیا در فرانسه، مقامات ایتالیایی را قادر ساخت تا اعضای یک حلقه جاسوسی فرانسوی را در ایتالیا در سال ۱۹۳۹ دستگیر کنند. قبل از لشکرکشی اتیوپی، سرویس اطلاعات نظامی ایتالیا متن پیمان مخفی هوار-لاوال را که توافق انگلیس و فرانسه را برای تقسیم اتیوپی بین فرانسه، بریتانیا و ایتالیا در آستانه جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی تأیید می کرد، به دست آورد. افشای پیش نویس این پیمان منجر به شکست آن و استعفای ساموئل هور و پیر
لاوال و متعاقباً آغاز عملیات نظامی یکجانبه ایتالیا برای فتح اتیوپی شد.ای.جی.پی. تیلور استدلال کرد که این رویدادی بود که «جامعه ملل را از بین برد». در فوریه ۱۹۳۶، امیلیو فالدلا، رئیس بخش ویژه سرویس اطلاعات نظامی ایتالیا برای شرق آفریقا، جاسر بیگ، مأمور فلسطینی، را در حلقه همراهان نگوس هایله سلاسی، نفوذ داد. جاسر بیگ پیشنهاد داد که امپراتور را متقاعد کند تا به توافق صلح با ایتالیا برسد و عملاً اتیوپی را به یک تحت الحمایه ایتالیا تبدیل کند. شرایط شامل حفظ هایله سلاسی بر تخت سلطنت و ادامه حاکمیت اتیوپی بر یک کشور مستقل اما محدود در شوا با راهرویی به دریا در بندر عصب بود. در عوض، تمام تیگرای و مناطق مرزی اریتره و سومالی به ایتالیا واگذار می شد و اتیوپی فتح نشده تحت الحمایه قوی ایتالیا بر اساس مدل مانچوکوئو قرار می گرفت. با این حال، این طرح هرگز عملی نشد و نیروهای ایتالیایی در ۵ مه ۱۹۳۶ وارد پایتخت، آدیس آبابا، شدند. اتیوپی در ۷ مه به ایتالیا ملحق شد. جنگ جهانی دوم. شکستن رمز سیاه. بزرگ ترین پیروزی اطلاعاتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم، دستیابی به جداول رمزگذاری ایالات متحده بود که از طریق نفوذ به سفارت ایالات متحد
ه در رم در سپتامبر ۱۹۴۱ با مجوز ژنرال چزاره آمه، رئیس سرویس اطلاعات نظامی ایتالیا، به دست آمد. این جداول توسط سفیران ایالات متحده در سراسر جهان برای برقراری ارتباط با واشینگتن دی سی استفاده می شد. در اکتبر ۱۹۴۰، سرهنگ بونر فلرز به عنوان وابسته نظامی سفارت ایالات متحده در مصر منصوب شد و قرار بود جزئیات فعالیت های نظامی بریتانیا در صحنه عملیات مدیترانه را به مافوق های آمریکایی خود گزارش دهد. بریتانیایی ها، با امید به اینکه در نهایت آمریکایی ها را وارد جنگ علیه نیروهای محور کنند، با فلرز بسیار مهربان بودند و تقریباً دسترسی کامل به عملیات بریتانیا در شمال آفریقا را به او می دادند. فلرز، که تا حدودی یک انگلیسی ستیز بود، معمولاً گزارش های خود را به شیوه ای نه چندان مطلوب می نوشت و در مورد موفقیت بلندمدت بریتانیا و متحدان مشترک المنافع آن در مبارزه علیه ارتش ایتالیا-آلمان در شمال آفریقا تردید زیادی ایجاد می کرد. گزارش های او توسط فرانکلین دی. روزولت، رئیس اطلاعات آمریکا و ستاد مشترک ارتش خوانده می شد. با استفاده از جداول رمزگذاری، سرویس مخفی ایتالیا توانست در عرض چند ساعت ارتباطات فلرز با واشینگتن را رمزگشایی کند و
اغلب اطلاعات مهمی در مورد بریتانیا در شمال آفریقا مانند موقعیت های فعلی، تلفات متحمل شده، تقویت های مورد انتظار، وضعیت فعلی تدارکات، برنامه های آینده، روحیه و غیره را جمع آوری می کرد که به سرعت به ارتش ایتالیا و آلمان در شمال آفریقا گزارش می داد. این نشت اطلاعات در ۲۹ ژوئن، زمانی که فلرز به سیستم جدید کد ایالات متحده روی آورد، پایان یافت. در طول هشت ماه یا بیشتر خواندن گزارش های فلرز به واشینگتن، رومل از فلرز به عنوان "die gute Quelle" (منبع خوب) یاد می کرد. عملیات در یوگسلاوی. کمی قبل از شروع جنگ جهانی دوم، سرویس اطلاعات نظامی ایتالیا کدهای نظامی یوگسلاوی را شکسته بود. هنگامی که در آوریل ۱۹۴۱، نیروهای ایتالیایی در آلبانی توسط یک حمله برنامه ریزی شده یوگسلاوی تهدید شدند، اپراتورهای سرویس اطلاعات نظامی ایتالیا پیام های رمزگذاری شده ای را به لشکرهای یوگسلاوی ارسال کردند و به آنها دستور دادند که حمله برنامه ریزی شده را به تعویق بیندازند و به خطوط شروع خود بازگردند. زمانی که یوگسلاوی ها متوجه شدند که فریب خورده اند، خطوط دفاعی ایتالیا بازسازی شده بود. در طول اشغال یوگسلاوی، سرویس اطلاعات نظامی ایتالیا توجه خود را
به ارتباطات گروه های پارتیزانی معطوف کرد و تا اواسط سال ۱۹۴۳ دو سیستم مورد استفاده چتنیک ها و یک سیستم مورد استفاده پارتیزان های تیتو را حل کرد. عملیات چریکی در شرق آفریقا. سرویس اطلاعات نظامی ایتالیا نقش مهمی در جنگ چریکی ایتالیا در اتیوپی ایفا کرد. فرانچسکو د مارتینی، کاپیتان سرویس اطلاعات نظامی ایتالیا، یکی از رهبران شورش ایتالیا در شرق آفریقا بود. در ژانویه ۱۹۴۲، او یک انبار مهمات بریتانیا را در ماسائوا (اریتره) منفجر کرد. پس از عبور از دریای سرخ با قایق موتوری زمزم، دی مارتینی به عربستان سعودی گریخت. او با کنسولگری ایتالیا در آن کشور تماس گرفت و از سواحل یمن گروهی از ملوانان اریتره ای (با قایق های کوچکی به نام سامبوکو) را سازماندهی کرد تا تحرکات نیروی دریایی سلطنتی در سراسر دریای سرخ را شناسایی کرده و با رادیوی خود به رم اطلاع دهند. سرگرد مکس هراری، رئیس اطلاعات نظامی بریتانیا، برای دستگیری او جایزه تعیین کرد. در اول اوت ۱۹۴۲، در حالی که سعی در بازگشت به اریتره داشت، دی مارتینی در جزیره دهلک توسط ملوانان کشتی جنگی اچ ام اس آرفا دستگیر و تا پایان جنگ در سودان زندانی شد. ماجرای بورگ پیسانی. در ۱۸ مه ۱۹۴۲،
کارملو بورگ پیسانی، جاسوس و مدافع حقوق بشر مالتی، برای بررسی استحکامات دفاعی بریتانیا و کمک به آماده سازی برای حمله برنامه ریزی شده محور به جزیره (عملیات سی۳) به یک مأموریت جاسوسی به مالت اعزام شد. بورگ پیسانی توسط یکی از دوستان دوران کودکی اش، سروان تام وارینگتون، شناسایی شد و او را لو داد. اطلاعات بریتانیا او را تا ماه اوت در خانه ای در اسلیما در بازداشت نگه داشت. سپس او به اتهام خیانت به زندان کورادینو منتقل شد. در ۱۲ نوامبر ۱۹۴۲، او در حضور سه قاضی، به ریاست رئیس دادگستری مالت، سر جورج بورگ، و با دفاع دو وکیل، پشت درهای بسته محاکمه شد. ادعای او مبنی بر اینکه با بازگرداندن گذرنامه و کسب تابعیت ایتالیا (که به او وضعیت اسیر جنگی می داد) از تابعیت بریتانیا صرف نظر کرده است، توسط دادگاه نظامی تأیید نشد. در ۱۹ نوامبر ۱۹۴۲، او به جرم جاسوسی، اقدام مسلحانه علیه دولت و مشارکت در توطئه برای سرنگونی دولت، در ملاء عام به اعدام محکوم شد. اعدام او با طناب دار در ساعت ۷:۳۰ صبح روز شنبه، ۲۸ نوامبر ۱۹۴۲ انجام شد. بورگ پیسانی پس از مرگ، چند روز پس از مرگش، توسط پادشاه ویکتور امانوئل سوم، مدال طلای شجاعت نظامی، بالاترین نش
ان نظامی ایتالیا، را دریافت کرد. سزیونه ۵. سرویس اطلاعات نظامی ایتالیا یک بخش بزرگ و سازمان یافته برای تحلیل رمز به نام سزیونه ۵ داشت که به سیستم های رمزنگاری خارجی حمله می کرد. این بخش توسط ژنرال ویتوریو گامبا، دانشجوی رمزنگاری که از زمان جنگ جهانی اول در حال شکستن کدها بود و در رم مستقر بود، رهبری می شد. همچنین تحت نظر گامبا، زیرمجموعه ای به ریاست سرهنگ جینو مانچینی مسن وجود داشت که کدها و رمزهای ارتش سلطنتی ایتالیا و کدهای رمزگذاری شده سطح بالاتر برای نیروی دریایی سلطنتی تولید می کرد. بخش رمزنگاری سرویس اطلاعات نظامی ایتالیا بر ترافیک نظامی و دیپلماتیک متمرکز بود. در زمانی که جنگ در اوج خود بود، عملیات رهگیری و رمزگشایی سرویس اطلاعات نظامی ایتالیا ابعاد عظیمی به خود گرفته بود. به طور متوسط هر ماه ۸۰۰۰ پیام رادیویی رهگیری می شد، ۶۰۰۰ مورد مطالعه و از این تعداد ۳۵۰۰ مورد ترجمه می شد. این جریان آنقدر زیاد بود که سرهنگ چزاره آمه، رئیس سرویس اطلاعات نظامی ایتالیا، شروع به انتشار یک بولتن روزانه - بولتن یکم - کرد که مهم ترین اطلاعات را خلاصه می کرد. نسخه هایی از این بولتن برای موسولینی، رئیس ستاد کل و پادشاه ویک
تور امانوئل (از طریق دستیارش پائولو پونتونی) ارسال شد، در حالی که بخش قابل توجهی از ترافیک دیپلماتیک برای کنت گالئاتزو چیانو، وزیر امور خارجه ایتالیا، ارسال می شد. کدهای چندین کشور از جمله فرانسه، ترکیه، رومانی، ایالات متحده، بریتانیا و واتیکان مورد حمله قرار گرفت. وزیر امور خارجه گالئاتزو چیانو در دفتر خاطرات خود خاطرنشان کرد که رمزنگاران سزیونه ۵ به طور معمول ترافیک دیپلماتیک بریتانیا، رومانی و ترکیه بی طرف را می خواندند.
کلیسای تساکوت (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تاتو (روستا)، استان سیونیک ارمنستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای شوشانیک (؛ Շուշանա վանք) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر باگاران، استان آرماویر ارمنستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
بنای یادبود تدفین سر جان هاک وود یک فرسکو از پائولو اوچلو است که در ۱۴۳۶ به سفارش کلیسای جامع فلورانس، در یادبود جان هاوک وود، کُندوتیِری انگلیسی، ساخته شد. این اثر نمونهٔ مهمی از هنر یادمانی برای یک سرباز مزدور در شبه جزیرهٔ ایتالیا و نقطهٔ عطفی در تکامل پرسپکتیو در نقاشی است. سیاست های سفارش و بازسفارش این فرسکو بسیار مورد بحث تاریخ نگاران بوده است. برخی آن را نوعی «تبلیغ فلورانسی» دانسته اند؛ چراکه با تصاحب یک سرباز مزدور خارجی و تبدیل او به قهرمان فلورانسی، به دیگر کُندوتیه ری ها وعدهٔ پاداش خدمت به فلورانس را می داد. همچنین اثر بازتابی از رقابت های سیاسی داخلی میان خاندان آلبیتزی و مدیچی در رنسانس فلورانس به شمار می رود. این فِرِسکو قدیمی ترین اثر موجود و معتبر اوچلوست. در ۱۵۲۴ توسط لورنتسو دی کریدی مرمت شد (که قاب تزئینی نیز افزود) و بعدها دو بار جابجا شد. اکنون روی دیوار شمالی شبستان، در کنار تصویر مشابه نیکولو دا تولنتینو اثر آندره دل کاستنیو قرار دارد. جان هاوک وود. هاوک وود صدسال جنگ را در خدمت انگلستان جنگید و سپس با «گروه بزرگ» که پاپاوات آوینیون را آزار می داد، همراه شد. او در دههٔ ۱۳۶۰ فرماندهی
شرکت سفید را به دست گرفت و آن را در ۱۳۶۳ برای جان دوم، مارکوس مونتفِرات علیه میلان به آن سوی آلپ برد. از آن پس او در ایتالیا ماند و برای شهر-دولت های مختلف جنگید یا از جنگیدن دست کشید، بسته به اینکه چه کسی بیشتر پول می داد. او در جنگ پیزا-فلورانس (۱۳۶۳–۱۳۶۴) برای فلورانس جنگید و در نبرد کاشینا (۱۳۶۴) پیروز شد. سپس در جنگ پروجا علیه پاپ (۱۳۶۹) و خدمت به برنابو ویسکونتی علیه ائتلافی شامل پیزا و فلورانس، و حتی (در ۱۳۷۲) برای مارکوس مونتفِرات جنگید. هاوک وود سپس وارد خدمت پاپ گرگوری یازدهم شد و در جنگ هشت قدیس (۱۳۷۵–۱۳۷۸) با فلورانس جنگید. در این زمان ۱۳۰٬۰۰۰ فلورین به او پرداخت شد تا به جای حمله مستقیم به فلورانس، تنها شورش های ایالات پاپی را سرکوب کند. او در ۱۳۷۷ با دونینا، دختر نامشروع برنابو ویسکونتی ازدواج کرد و همان سال به فلورانس پیوست. قتل عام او در چزنا در همان سال، همچنان لکهٔ سیاهی بر کارنامه اش است. با وجود این گذشته، او از ۱۳۷۷ تا زمان مرگش در ۱۳۹۴، کاپیتان ژنرال ارتش فلورانس بود. او در سرکوب شورش چومپی (۱۳۸۲) موفق بود و در واپسین سال ها، عقب نشینی بزرگش از میلان از سه رودخانه، از جمله اوگلیو، «بزرگ
ترین شاهکار نظامی اش» خوانده شد. هاوک وود در ۱۷ مارس ۱۳۹۴ درگذشت. ریچارد دوم انگلستان در ۱۳۹۵ از فلورانس درخواست بازگرداندن پیکر او را کرد و فلورانس موافقت نمود. اما روشن نیست که آیا جسدش به انگلستان بازگردانده شد یا در ۱۴۰۵ زیر گروه کُر کلیسای جامع دفن شد، جایی که بعدها با سنگ فرش جدید ناپدید گشت. زمینه. در کواتروچنتو، معمول بود که "کوندوتر" هایی همچون هاوک وود را در کلیساهای بزرگ عمومی به خاک بسپارند، حتی زمانی که کارنامهٔ آن ها برای دولت شهر مربوطه نتایج متناقضی به بار آورده بود. ژانر مجسمهٔ اسب سوار در کواتروچنتو برای یادبود "کوندوتر" ها دوباره زنده شد؛ دوناتلوی مجسمهٔ اسب سوار گاتاملاتا (حدود ۱۴۴۷–۱۴۵۳) در پادووا نخستین مجسمهٔ اسب سوار برنزی باقی مانده از زمان روم باستان است («احتمالاً با الهام از هاوک وود»). در ونیز، تیبرتو براندولینی در سن فرانچسکو به خاک سپرده شد؛ جاکوپو ده کاوالی در سانتی جووانی ئه پائولو؛ پائولو ساولی در باسیلیکای فراری، به همراه یک مجسمهٔ اسب سوار چوبی بر روی یک تابوت مرمری، که—به همراه اسب های برنزی نمای بیرونی کلیسای سن مارکو—ممکن است الهام بخش اثر اوچلّو یعنی "هاوک وود" بوده باش
د؛ و کنراد آیشلبرگ در کلیسایی در پیزا. زمانی که چنین تدفین هایی ممکن نبود، فِرِسکوها جایگزین قابل قبولی محسوب می شدند: گویدوریتچو دا فوگلیانو در سال ۱۳۲۸ توسط سیمونه مارتینی در پالاتزو پوبلیکو در سیه نا بر اسب نقاشی شد؛ پیِترو فارنزه نیز در سال ۱۳۶۳ در کلیسای جامع فلورانس با یک یادمان اسب سوار از جنس پاپیه ماشه بر فراز یک تابوت نقاشی شد. برگزاری آیین های تدفین پرزرق وبرق تر برای "کوندوتر"های کشته شده تنها یکی از راه هایی بود که دولت شهرهای ایتالیایی برای جذب ماهرترین مزدوران با یکدیگر رقابت می کردند. مراسم تدفین هاوک وود میان دو مراسم تدفین در سیه نا برگزار شد: یکی برای جووانی داتسو دلی اوبالدینی—که توسط فلورانسی ها در جنگ های ویسکونتی مسموم شد—و دیگری برای جووانی «تدسکو» دا پیترامالا. سفارش دوبارهٔ نقاشی اوچلّو در «اوج» جنگ با لوکا صورت گرفت، شهری که به تازگی یادمانی برای نیکولو پیچینینو آغاز کرده بود، در حالی که پیچینینو پیش تر در سال ۱۴۲۸ در پالاتزو دلا سینیوریا در پرترهٔ بدنام کننده ای به صورت وارونه و در زنجیر به تصویر کشیده شده بود، که در آوریل ۱۴۳۰ «پاک شد». سفارش. پیش زمینه. در ۲۰ اوت ۱۳۹۳—زمانی که سی
گنوریا به پیشنهاد کولوجیو سالوتاتی رأی داد تا یک مجسمهٔ مرمری از هاوک وود در کلیسای جامع برپا کند، «تا مردان دلیر بدانند که کمون فلورانس خدمت راستین را پاداش می دهد» —هاوک وود در حال نقد کردن دارایی های توسکانی اش و آماده شدن برای بازگشت به انگلستان بود. این نخستین بار بود که سیگنوریا رأی می داد برای فردی زنده در کلیسا یادمانی برپا شود. طرح های مبهم سیگنوریا—که احتمالاً از وضعیت سلامتی هاوک وود آگاه بود—ممکن است بیشتر برای یک مقبره بوده تا کنوتاف؛ هاوک وود اندکی بعد، در ۱۷ مارس ۱۳۹۴ درگذشت. سیگنوریا تلاش زیادی کرد (بی ثمر) تا دونینا، همسر هاوک وود، را در شهر نگه دارد—با تصویب انتقال مبالغی پول به او (در ازای دژ توسکانی هاوک وود)، با وجود «مسائل حقوقی پیچیده» که نیازمند چندین مصوبهٔ شورای شهر بود—که تا حدی نشان دهندهٔ ارزش نمادین سرمایهٔ اجتماعی هاوک وود است. مراسم تدفین هاوک وود در ۲۰ مارس آغاز شد در پیاتزا دلا سینیوریا، سپس به باتیسترو دی سان جووانی رفت، جایی که جسد او بر روی حوض تعمید برای بازدید عمومی گذاشته شد، و سرانجام در کلیسای جامع به پایان رسید. هزینهٔ این مراسم ۴۱۰ فلورین بود، بدون محاسبهٔ هزینه های
قابل توجه اصناف. طرح های یادبود هاوک وود در ۲ دسامبر ۱۳۹۵ تغییر یافت، زمانی که تصمیم گرفته شد یادمان چوبی پیِترو فارنزه، قهرمان جنگ پیزا، نیز بازسازی شود و تابوت های مرمری فارنزه و هاوک وود در راهروی شمالی، روبه روی محراب اصلی قرار گیرند. نقاشان آنیولو گادی و جولینو آریگی توسط کمیته ای انتخاب شدند تا مستقیماً روی دیوار کلیسا مدل هایی برای مقبره های هاوک وود و فارنزه طراحی کنند. هرچند هیچ یک از این مقبره ها ساخته نشد، شواهد اسنادی نشان می دهد که نقاشی ای از هاوک وود—با فیگوری از هاوک وود توسط گادی و یک تابوت توسط پزلو—تا ۱۶ ژوئن ۱۳۹۶ کامل شده بود. تاریخ دان فرانسیس استونور ساندرز حدس می زند که اوچلّو ممکن است بازنمایی خود از هاوک وود را بر پایهٔ همین نقاشی اولیه ساخته باشد و آن نقاشی نیز احتمالاً بر پایهٔ یک ماسک مرگ از هاوک وود بوده است. فِرِسکوی هاوک وود در دهانهٔ سوم دیوار شمالی قرار دارد، امروز در کنار نقاشی های دانته (حدود ۱۴۵۵) و فِرِسکوی یادمان مشابه برای مزدور هم عصر او نیکولو دا تولنتینو (۱۴۵۶، اثر آندره آ دل کاستانیو). یادمان های خیالی در فِرِسکو برای دو روحانی انسان گرا—اسقف کورسینی (حدود ۱۴۲۲، احت
مالاً اثر جیوانی دال پونته) و فرا لوئیجی د مارسِیلی (حدود ۱۴۳۹، اثر بیتچی دی لورنزو)، یک راهب آگوستینی که یک آکادمی ادبی تأسیس کرد—بسیار کوچک تر از یادمان های دو "کوندوتر" هستند. احتمالاً این فِرِسکو جایگزین مقبره شد (نه صرفاً نشانه ای برای آن)، شاید به دلیل سرعت و صرفه جویی، هرچند اسناد کمی در این باره وجود دارد. فرسکو. اجرای فرسکو چند دهه پس از مرگ هاوک وود، در مهٔ ۱۴۳۳ به سفارش دولت آلبیتسی آغاز شد، تنها چند ماه پیش از سقوط این رژیم. احتمالاً این پروژه تلاشی بود از سوی آلبیتسی ها برای یادآوری زمانی که نخبگان الیگارش فلورانس بیشتر با منافع محافظه کارانهٔ آنان همسو بودند. در ۱۳ ژوئیه ۱۴۳۳، اعلان های مسابقهٔ طراحی برای یادمان جدید در دوئومو، غسل تعمیدخانه و اورسانمیکله نصب شد. آغازگران پروژهٔ تازه، نوه های «گیدو دی سولتو دل پرا بالدونتی»، یکی از سفیرانی بودند که در سال ۱۳۸۹ (ناموفق) هاوک وود را به بازگشت به خدمت فلورانس ترغیب کردند، و همچنین دوناتوی ولوتی، تاریخ نگار سیاسی و نظامی سدهٔ چهاردهم. پس از آغاز مسابقهٔ طراحی، در سپتامبر ۱۴۳۳، کوزیمو و آوراردوی مدیچی از فلورانس تبعید شدند؛ از جمله به اتهام تلاش برای
درگیر کردن شهر در جنگ با لوکا. بازسفارش. پس از بازگشت پیروزمندانهٔ کوزیمو به فلورانس، به جای کنار گذاشتن پروژه، در مهٔ ۱۴۳۶ رژیم مدیچی اوچللو را برای جایگزینی فِرِسکوی «گادی» و «پِسِلّو» استخدام کرد. هیو هادسون پیشنهاد می کند که لغو پروژه برای مدیچی ها بیش از حد پرریسک بود، بنابراین هوشمندانه آن را با منافع خود تطبیق دادند. برخی پژوهشگران بر این باورند که دلیل بازسفارش، احتمالاً آسیب ناشی از رطوبت به اثر نخستین و نیاز به مرمت بوده است. همچنین احتمال داده شده که این اقدام بخشی از نوسازی کلیسا در جریان بازتقدیس سانتا ماریا دل فیوره توسط پاپ اوژن چهارم در مارس ۱۴۳۶ بوده است. اوچللو. انتخاب پائولو اوچللو (متولد فلورانس در ۱۳۹۷) که از سال ۱۴۰۷ شاگرد لورنزو گیبرتی بود و در پرداخت «درهای بهشت» غسل تعمیدخانه فلورانس همکاری می کرد، احتمالاً تلاشی بود برای یافتن نقاشی آشنا به برنز و پیکره سازی، زیرا فِرِسکو باید تقلیدی از تندیس به شمار می آمد. برای سده ها، تاریخ نگاران هنر اوچللو را هنرمندی کم اهمیت در زمان سفارش هاوک وود دانسته اند: او در مقدمهٔ "دِ پیکتورا" اثر لئون باتیستا آلبرتی ذکر نشده، در نامهٔ ۱۴۳۸ دومینیکو ون
زیانو به پیه رو دی کوزیموی مدیچی نیز نامی از او نیامده، و هیچ اشاره ای به مطالعهٔ فِرِسکوهای کاپلا برانکاچی توسط او وجود ندارد. آثار باقی ماندهٔ اوچللو که انتساب آن ها قطعی و بر اساس اسناد معاصر است، همگی در کلیسای جامع فلورانس قرار دارند: دو نقاشی دیواری («هاوک وود» و "صفحهٔ ساعت با چهار سر پیامبران یا بشارت دهندگان" ۱۴۴۳) و دو پنجرهٔ شیشه رنگی («رستاخیز» ۱۴۴۳–۱۴۴۴ و «تولد مسیح» ۱۴۴۳–۱۴۴۴). فرسکوی «هاوک وود» نخستین اثر تاریخ دار و کاملاً اصیل اوچللو به شمار می آید. دگرگونی ها. "هاوک وود" اثر اوچللو تکمیل شد، اما در ۲۸ ژوئن ۱۴۳۶ به دستور "کاپو ماسترو" اپرای دل دوئومو، دوباره سازی آن درخواست شد. در ۶ ژوئیه اوچللو بی تقصیر شناخته شد و برای هر دو نسخهٔ نخست و دوم دستمزد دریافت کرد؛ نسخهٔ دوم پیش از ۳۱ اوت همان سال به پایان رسید. این نسخهٔ دوم — که بر اساس نسخهٔ اولیه کپی شد، نه مشاهدهٔ مستقیم — تنها شاهد واقعی موجود از ظاهر هاوک وود است. بازطراحی خواسته شده، که اندکی پس از آن که اعضای پساآلبیتسی اکثریت را در میان "اوپرای" به دست آوردند، صادر شد، در قلب بحث ها دربارهٔ دلالت های سیاسی فِرِسکو قرار دارد. قرن هاست ک
ه تاریخ نگاران هنر بر سر این موضوع بحث می کنند که آیا رد اثر به دلیل مشکلات پرسپکتیو و رنگ بود، یا محتوای فِرِسکو موجب اعتراض "کاپو ماسترو" شد. طراحی مقدماتی موجود در اوفیتزی تنها سرنخ از چهرهٔ اصلی اثر است، که در آن هاوک وود زره پوش تر، بلندتر و در حالتی نظامی تر ترسیم شده بود. این فِرِسکو، همانند سنت چهاردهم، یادمان نظامیان را نه با اسب رزمی، بلکه با اسب تشریفاتی و در پوشش کمتر جنگی نشان می دهد. پژوهشی با اشعهٔ فرابنفش نشان داد اوچللو ابتدا هاوک وود را «تهدیدآمیزتر»، با باتون بالا رفته و اسبی آماده به تصویر کشیده بود. نمای کنونی اثر نیز دگرگون شده است: قاب با تزئینات گرُتِسک در سال ۱۵۲۴ توسط لورنتسو دی کرد افزوده شد. در ۱۶۸۸ هم زمان با ازدواج فردیناندو مدیچی و «ویولانتهٔ باواریا» دوباره مرمت شد. در ۱۸۴۲ اثر توسط «جووانی ریتزولی» به بوم منتقل شد و به دیوار غربی دوئومو رفت، اما در ۱۹۴۷ دوباره به دیوار شمالی بازگردانده شد. در ۱۹۵۳–۱۹۵۴ نیز موقتاً برای نمایشگاه «چهار استاد» پایین آورده شد. سبک. بازنگری در فِرِسکو، تصویر "کُندوتیِری" را کلاسیک تر کرد؛ تکنیک "تِرا وِرده" توهمی از مجسمهٔ سوارکارانهٔ برنزی ایجاد می
کند. تناسبات اسب تا حدی برگرفته از دستورهای آلبرتی در "دِ اِکّوو آنیمانته" بود، اما در بسیاری جهات با ایده آل او فاصله داشت. پرسپکتیو اوچللو نیز برخلاف نظریهٔ آلبرتی در "دِ پیکتورا" (۱۴۳۵) بود؛ نقطهٔ گریز در سطح چشم تماشاگر قرار دارد نه درون میدان نقاشی. با وجود این، ترکیب بندی اثر به شدت با ترینیتهٔ مقدس مازاتچو مقایسه می شود. حتی «فرانچسکو آلبرتینی» در ۱۵۱۰ اثر را به اشتباه به مازاتچو نسبت داد. اوچللو دو نقطهٔ دید ترکیب کرد: سوار و اسب هم سطح تماشاگر دیده می شوند، در حالی که سِنوتاف از پایین ترسیم شده است. این رویکرد سبب نقدهایی شد؛ از جمله وازاری که ایراد گرفت اسب هر دو پای راست خود را همزمان بالا آورده است. با این حال، اوچللو به دنبال واقع گرایی ساده نبود، بلکه فضایی «غیرطبیعی و خیال انگیز» آفرید. سبک او به عنوان نمونه ای از واقع گرایی ترکیبی نزدیک به جریان هنر گوتیک متأخر شناخته می شود. نوشتهٔ فرسکو. تأکید بر عناصر کلاسیک فِرِسکو با لاتین نوشته ای که در ۱۷ دسامبر ۱۴۳۶ افزوده شد، و توسط «بارتولومئو فورتینی دی اورلاندینی»، فرزند «بندتو دی سر لندی فورتینی»، خزانه دار سابق فلورانس و شاگرد اسپینلو آلبرتی، یک
ی از مذاکره کنندگان اصلی فلورانس در جریان جنگ هشت قدیس، نگاشته شد. این نخستین نوشتهٔ چنین گونه بر روی سنگ قبر باستانی در نقاشی فلورانسی است. نوشته چنین است: ""Ioannes Acutus" "eques brittanicus dux aetatis suae cautissimus et rei militaris peritissimus habitus est" (جان هاوک وود، شوالیهٔ بریتانیایی، باهوش ترین فرماندهٔ زمان خود و ماهرترین در هنر جنگ). متن این سنگ نبشته احتمالاً اشاره به عقب نشینی هاوک وود از روی اگلیو دارد و از ستایش فابیوس ماکسیموس، ژنرال رومی که با عقب نشینی تاکتیکی و پرهیز از نبرد هانیبال را خسته کرد، اقتباس شده است. برخی پژوهشگران حتی آن را «جعلی رنسانسی» خوانده اند، زیرا با انسان گرایی قرن پانزدهم مطابقت دارد. تفسیر. با کلاسیک سازی تصویر "کُندوتیِری"، پرتره ممکن است فرصتی برای «احیای فرم باستانی ادای احترام» به روایت لئوناردو برونی باشد، با انتخاب موضوعی «مدت ها مرده و بی چالش». مالت تفسیر کرده است که فِرِسکو تلاشی مدیچی برای نشان دادن «ستایش شایستگی کُندوتیِری» به مردمی با احساسات مختلط بوده است. در واقع، ممکن است کوزیمو اجازه داده باشد پروژهٔ پیشین آلبیتسی ادامه یابد تا راه را برای افت
خار مشابه به نیکولو دا تولنتینو (درگذشته ۱۴۳۵)، کُندوتیِری که مدیچی به او علاقه داشت، هموار کند. فِرِسکو تولنتینو ۲۰ سال پس از مرگ این سرباز ماجراجو سفارش داده شد و قرارداد آن مشخص می کرد که به «همان شیوه و فرم هاوک وود» نقاشی شود. بنابراین، تجدید سفارش پرتره می تواند بخشی از بحث مستمر دربارهٔ مناسب بودن "کُندوتیِری" برای جمهوری فلورانس باشد. برونی در (۱۴۲۰) این موضوع را مطرح می کند و استدلال برای ایجاد یک میلتاریای دائمی فلورانس ارائه می دهد، به ویژه با توجه به پیوندهای نزدیک تولنتینو و مدیچی. تصویر هاوک وود به گونه ای است که او «فرمانده ای مطیع در حال بازبینی نیروها» نشان داده می شود، که القای وفاداری به جمهوری دارد. مدیچی ها ممکن است می خواستند نشان دهند که هر "کُندوتیِری"، حتی اگر خصمانه یا بی ثبات باشد، می تواند تحت نفوذ فلورانسی ها قرار گیرد و «فلورانسی» شود. پیش از مرگ هاوک وود، تلاش برای «فلورانسی کردن» او آغاز شده بود؛ برای مثال، پیِر پائولو ورجریو قدیم در ۱۳۹۱ نوشت که هاوک وود «دیگر هیچ خون خارجی ندارد … و در زیر آسمان ملایم ایتالیا بازسازی و تقویت شده است». این دیدگاه حتی در پژوهش های مدرن هم دیده
شده است: تاریخ نگار ایتالیایی قرن ۱۹، هاوک وود را «آخرین کُندوتیِری خارجی یا نخستین کُندوتیِری ایتالیایی» خواند. حتی در قرن ۲۰، فریدریش گاپ تلاش کرد حملهٔ مستقیم هاوک وود به فلورانس را به عنوان «پیشنهاد ازدواج» تفسیر کند.
کلیسای نشان مقدس (سامغرت) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، کومو کارتلی گرجستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای هوهانس کاراپت مقدس (خورنیا) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، آخالکالاک گرجستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
هازارابیوراتس وانک (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کوکی، جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
میدان کاپیتولین یک میدان عمومی است که در بالای کاپیتولین باستانی، بین فروم روم و مارتیوس در رم، ایتالیا واقع شده است. این میدان شامل سه ساختمان اصلی است: کاخ سناتوری، که به عنوان شهرداری رم نیز شناخته می شود، و دو کاخی که موزه های کاپیتولین را تشکیل می دهند، شامل کاخ محافظه کاران و کاخ جدید. موزه ها یکی از قدیمی ترین موزه های ملی جهان به شمار می روند و در سال ۱۴۷۱ تأسیس شدند، زمانی که پاپ سیکستوس چهارم برخی از برجسته ترین تندیس ها را اهدا کرد، از جمله "گرگ ماده"، "اسپیناریو"، "کامیلس" و سر عظیم امپراتور کنستانتین. در طول قرن ها، مجموعهٔ موزه ها رشد کرده و شامل بسیاری از بهترین آثار هنری و مصنوعات دوران روم باستان شده است. اگر اثری در رم بسیار ارزشمند یا شکننده بود و نسخه ای جایگزین آن ساخته شد، احتمالاً نسخهٔ اصلی اکنون در موزهٔ کاپیتولین به نمایش گذاشته شده است. میدان بالای تپه توسط میکل آنژ در قرن ۱۶ طراحی شد، به دستور پاپ پل سوم. تاریخچه. میدان کاپیتول، در بالای تپهٔ کاپیتولین، شکل کنونی خود را در قرن ۱۶ به دست آورد، زمانی که پاپ پل سوم از میکل آنژ خواست تا بازسازی میدان را برای دیدار امپراتور انجام دهد. پ