Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جنگ اول پلوپونز (۴۶۰–۴۴۵ قبل از میلاد) بین اسپارت به عنوان رهبر اتحادیه پلوپونزی و متحدان اسپارتی ها به ویژه تبس در یک سو و لیگ دِلیان به رهبری آتن با حمایت آرگوس در سوی دیگر، درگرفت. این جنگ شامل یک سری درگیری ها و نبردهای جزئی مانند جنگ مقدس دوم بود. دلایل متعددی برای جنگ وجود داشت، از جمله ساخت دیوارهای طولانی به دور آتن، پناه بردن مگارا به آتنی ها و حسادت و نگرانی اسپارت نسبت به رشد روزافزون امپراتوری آتن. جنگ نخست پلوپونز در سال ۴۶۰ قبل از میلاد با نبرد اونوئه آغاز شد، در این نبرد مقدماتی نیروهای اسپارتی از نیروهای متحد آتن و آرگیوه شکست خوردند. در ابتدای جنگ، آتنی ها بهتر عمل می کردند و با استفاده از ناوگان برتر خود در درگیری های دریایی پیروز شدند. آن ها همچنین تا سال ۴۵۷ قبل از میلاد روی زمین دست بالا را داشت ولی در این سال اسپارت ها و متحدانشان ارتش آتن را در تاناگرا شکست دادند. با این حال، آتنی ها ضد حمله کردند و در نبرد اونوفیتا در برابر بوئوتی ها پیروز شدند و این پیروزی را با فتح تمام بوئوتیا به جز تبس ادامه دادند. آتن موقعیت خود را با افزودن عضویت ایجاینا در لیگ دالیان، و همچنین ویران کردن پلوپونز
، تثبیت کرد. آتنی ها در سال ۴۵۴ قبل از میلاد از سپاه ایرانیان هخامنشی در مصر شکست خوردند که باعث شد به آتش بس پنج ساله با اسپارت تن دهند. با این حال، در سال ۴۴۸ قبل از میلاد با شروع جنگ مقدس دوم آتش درگیری ها در یونان مجدداً شعله ور شد. در سال ۴۴۶ قبل از میلاد، شهر بوئوتیا شورش کرد و آتنی ها را در کورونیا شکست داد و استقلال خود را دوباره به دست آورد. جنگ اول پلوپونز در توافقی بین اسپارت و آتن به پایان رسید که به صلح سی ساله (زمستان ۴۴۶–۴۴۵ قبل از میلاد) مشهور است. بر اساس مفاد این پیمان، هر دو طرف بخش های اصلی امپراتوریشان را حفظ می کردند. آتن به تسلط خود بر دریا ادامه داد در حالی که اسپارت بر خشکی تسلط داشت. شهر مگارا به لیگ پلوپونز بازگشت و شهر آگینا عضو خراج پرداز اما خودمختار لیگ دلیان شد. جنگ بین این دو لیگ در سال ۴۳۱ قبل از میلاد دوباره آغاز شد که به جنگ دوم پلوپونز انجامید. آن جنگ با پیروزی قاطع اسپارت به پایان رسید.
لی یی تونگ (؛ زادهٔ ۶ سپتامبر ۱۹۹۰) بازیگر و خواننده اهل چین است.
بزرگراه هینز یا هاینز کات آف (و هنوز هم اغلب به نام جاده هینز شناخته می شود) بزرگراهی است که هینز، آلاسکا، در ایالات متحده را به هینز جانکشن، کانادا متصل می کند و از استان بریتیش کلمبیا می گذرد. این راه مسیر قدیمی دالتون را از بندر هینز در داخل کشور برای حدود دنبال می کند سپس به کلوکشو، یوکان ، و سپس به محل اتصال هاینس ادامه می دهد. طول بزرگراه حدود است، که در آلاسکا است. این بزرگراه تا سال ۱۹۷۸ با نام "بزرگراه ۴ یوکان" شناخته می شد، زمانی که شماره آن به بزرگراه ۳ تغییر کرد. این شماره در بریتیش کلمبیا وجود ندارد، اما نسخه های "مایل پست" حداقل تا سال ۲۰۰۴ آن را به عنوان بزرگراه ۴ ذکر کرده اند، عددی که در واقع در جزیره ونکوور استفاده می شود. بخش آلاسکا بخشی از مسیر ۷ آلاسکا است. تاریخ. این مسیر در اصل مسیری بود که توسط تاجران چیکات تلینگیت استفاده می شد که در نهایت به مسیر دالتون تبدیل شد. این توسط برخی از کاوشگران در طول تب طلای کلوندایک در ۱۸۹۸-۱۸۹۹ استفاده شد. سایر معادن مسیر دالتون پایین را در طول سال های پس از تأسیس آن فعال نگه داشتند. دولت استانی بریتیش کلمبیا در سال ۱۹۰۹ زمانی که استخراج مس در کوپر باته
و کوه گلاو آغاز شد، بخش خود را از مسیر به جاده واگن تبدیل کرد. در سال ۱۹۱۱، ۳۰ تن سنگ معدن از معادن آنجا حمل شد. این بزرگراه توسط ارتش ایالات متحده در سال ۱۹۴۳ به عنوان یک مسیر جایگزین از اقیانوس آرام به بزرگراه آلاسکا ساخته شد، در صورتی که مسیر یوکان و راه آهن سفید از اسکاگوی مسدود شود. هزینه کل ساخت ۱۳ میلیون دلار آمریکا می شد. در دهه های اول پس از جنگ، تعمیر و نگهداری در بهترین حالت مشکل بود. جاده در زمستان با کولاک و در تابستان با گل شار همراه بود و برای مدتی در دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، تمام وسایل نقلیه ای که در بزرگراه تردد می کردند از طریق رادیو کنترل می شدند. دسترسی در تمام طول سال تا سال ۱۹۶۳ به دست نیامد.
جنگ سامیان یا جنگ ساموس (۴۴۰–۴۳۹ قبل از میلاد) درگیری نظامی دوران یونان باستان بین دولت های آتن و ساموس بود. جنگ با مداخله آتن در اختلاف بین ساموس و میلتوس آغاز شد. سامی ها (اهالی ساموس) در ابتدا به میلتوس (ملط) حمله کردند و زمانی که آتن از آن ها خواست جنگ را متوقف کنند، سرپیچی کردند. آتن به راحتی دولت الیگارشی ساموس را بیرون راند و پادگانی در شهر مستقر کرد، اما حاکمان الیگارشی ساموس خیلی زودی با حمایت هخامنشیان به شهر بازگشتند. یک ناوگان بزرگ تر آتن برای سرکوب این آشوب اعزام شد. این ناوگان ابتدا سامیان را شکست داد و شهر را محاصره کرد؛ اما پریکلس، فرمانده شهیر آتن، پس از اطلاع از نزدیک شدن ناوگان ایرانی از سمت جنوب، مجبور شد بخش قابل توجهی از ناوگان آتنی ها را جابجا کند. اگرچه ایرانیان قبل از برخورد دو ناوگان عقب نشینی کردند، غیبت و جابجایی ناوگان آتن به سامی ها اجازه داد تا محاصره را بشکنند و به مدت دو هفته دریای اطراف جزیره را کنترل کنند. با این حال، پس از بازگشت پریکلس، آتنیان دوباره ساموس را محاصره کردند. شهر نُه ماه بعد تسلیم شد. بر اساس شرایط تسلیم، سامی ها دیوارهای خود را فرو ریختند، گروگان ها را رها ک
ردند، ناوگان خود را تسلیم کردند و موافقت کردند که طی ۲۶ سال آینده به آتن غرامت جنگی بپردازند. در طول جنگ، سامیان ظاهراً از اسپارت برای کمک درخواست کرده بودند. اسپارتی ها در ابتدا تمایل به اجابت این درخواست داشتند ولی یکی از متحدان اسپارت به نام کورینت در این برههٔ زمانی موافق حمله به آتن نبود و این مانع از گسترش جنگ شد. در سال ۴۳۳ قبل از میلاد، زمانی که کورسیرا از آتن برای مقابله با کورینت درخواست کمک کرد، کورینتیان حسن نیت خود نسبت به آتنی ها در جنگ پیشین را یادآوری کردند. منابع. "/link&gt;"[ "" ]"
کامل خانلارف (; – ) نقاش آذربایجانی در دوران شوروی بود. وی همچنین دریافت کننده عنوان های افتخار نقاش افتخاری آذربایجان شوروی در سال ۱۹۶۴ و نقاش خلق جمهوری آذربایجان در سال ۱۹۹۲ بود. زندگی. کامل خانلارف ۹ ماه مارس سال ۱۹۱۵ در باکو به دنیا آمد. در سال ۱۹۳۱ وارد کالج دولتی هنر آذربایجان و در سال ۱۹۱۵ از آنجا دانش آموخته شد. سلام سلام زاده یکی از معلمان وی بود. شروع جنگ جهانی دوم، باعث شد که کامل خانلارف نتواند تحصیلات خود را در مقاطع عالی ادامه دهد. نقاشی. اولین اثر کامل خانلارف «ملاقات در روستا» نام داشت که موضوعات تاریخی را به تصویر می کشید و در سال ۱۹۳۲ در یک نمایشگاه در معرض دید عمومی قرار گرفت. قبلاً و در جریان جنگ جهانی دوم، وی بیشتر به موضوعات تاریخی تمرکز داشت، اما تک چهره ها نیز از جایگاه خاصی در میان آثار او برخوردار بود. بعضی از آثار تاریخ محور وی عبارتند از: «ملاقات در روستا» (۱۹۳۱)، «مزدک پیش از اعدام» (۱۹۴۱)، «استقبال از فرستاده روسیه توسط فتعلی خان»، «مشهدی عزیزبیگف در میان دهقانان» و غیره… از مجموع تک چهره های کامل خانلارف می توان به آقا میرک، سلطان محمد نگارگر، قطران تبریزی، نظامی گنجوی، جوانشیر
، عمادالدین نسیمی و… اشاره کرد. وی در فعالیت های بعدی بیشتر به منظره پردازی متوسل شد. کامل خانلارف در بسیاری از مناطق آذربایجان حضور پیدا کرده و طبیعت نخجوان، اردوباد، جلفا، شرور، قره باغ، شوشی، زاقاتالا و آستارا را نقاشی کرده است. از جمله این آثارش می شود از «کوه های زاقاتالا» (۱۹۴۶)، «آستارا» (۱۹۵۵)، «کوه های تالش» (۱۹۵۶)، «حومه شهر شوشی» (۱۹۵۷)، «شوشی» (۱۹۶۴)، «شب در پیله گاه» (۱۹۶۴)، «در سواحل رود آراز» (۱۹۶۵)، «وادی نوراشن» (۱۹۶۸)، «در مرز جنوبی» (۱۹۷۲)، «دورنمای مروداغ» (۱۹۷۲)، «در سواحل آراز در جلفا» (۱۹۷۳)، «منظره شوشی» (۱۹۸۳) و «دریاچه جیران باتان» (۱۹۸۷) نام برد. او همچنین در در سال ۱۹۶۲ یک سفر کاری به چکسلواکی داشت و نقاشی هایی به مانند «یک خیابان در پراگ»، «میدانی در کارلووی واری»، «خیابان طلایی»، «برجی در پراگ» و «بنای یادبودی به یاد یان هوس» را در اختصاص به این کشور خلق کرد. نگارگری های کامل خانلارف در کشورهای اتریش، مجارستان، رومانی، آلمان، مصر، عراق، کانادا، سوریه، نروژ، فرانسه، فنلاند، ژاپن، ایران، افغانستان، ترکیه و لهستان به نمایش گذاشته شده است. افزون بر این، آثار او در چندین موزه، نگارخان
ه و مجموعه های خصوصی در آذربایجان نگهداری می شود. کامل خانلارف همچنین از تدریس در کالج دولتی هنر آذربایجان در میان سالهای ۱۹۳۸ تا ۱۹۸۵ نیز در کارنامه خود برخوردار بود. نفاشان مدرن آذربایجانی نظیر طاهر صلاحوف، تغرول نریمان بیگوف، المیرا شاهتختینسکایا، راسیم بابایف، «حافظ محمدف» و «علی وردی اف» از شاگردان نام آشنای وی هستند. در سال ۱۹۳۹ بود که کامل خانلارف به عضویت اتحادیه نقاشان آذربایجان شوروی درآمد. در سال های ۱۹۶۴ و ۱۹۹۲ به ترتیب با اعطای عناوین افتخار نقاش افتخاری آذربایجان شوروی و نقاش خلق جمهوری آذربایجان از وی تقدیر به عمل آمد. کامل خانلارف در سال ۱۹۹۶ در باکو درگذشت.
دختر گردباد (; ) یک مجموعهٔ تلویزیونی چینی سال ۲۰۱۵ بر پایه رمانی با همین نام به نویسندگی مینگ شیائوشی است. این مجموعه از ۷ ژوئیه تا ۲۶ اوت ۲۰۱۵ از هونان تلویژن پخش شد. در فصل دوم این مجموعه، بازیگر کره ای جی چانگ ووک ایفای نقش کرد.
شوبوگنزو (روماجی: Shōbōgenzō) عنوانی است که برای اشاره به مجموعه آثاری که توسط راهب بودایی قرن سیزدهم و بنیانگذار مکتب سوتو ذن، دوگن در ژاپن نوشته شده است. چندین اثر دیگر با همین عنوان وجود دارد، و گاهی به آن کانا شوبوگنزو می گویند تا آن را از سایر آثار هم نام متمایز کند. اصطلاح "شوبوگنزو" همچنین می تواند به طور کلی تر، از دیدگاه بودیسم مهایانه مترادف بودیسم استفاده شود. ریشه شناسی عنوان. در بودیسم ماهایانه "شوبوگنزو" که معادل اصطلاح "گنجینه چشم اصیل دارما" در زبان ژاپنی است، به طورکلی به بودا دارما اشاره دارد، و در آیین ذن بودا، به طور خاص به تحقق بیداری بودا اشاره دارد، که در کلمات مکتوب سوتراها وجود ندارد. در کاربرد کلی بودایی، اصطلاح «"گنجینه دارما"» به «کلمات مکتوب تعالیم بودا» اشاره دارد که در سوتراها، در خلال سه گنجینه «بودا»، «دارما» و «سانگها» گردآوری شده است. اما در ذن، "گنجینه اصیل دارما" را نه در کتاب ها، بلکه در خود طبیعت بودا می توان یافت، و توانایی دیدن این دیدگاه درست (اولین مسیر از راه اصیل هشتگانه) از گنج دارما را «"گنجینه چشم راستین دارما"» می نامند. در افسانه های ذن منتقل شده و تا بودا باز
می گردد، زمانی که بودا "شوبوگنزو" را به شاگردش ماهاکاشیاپا منتقل کرد. و بدین ترتیب تبار ذن را که بودی دارما به چین آورد آغاز کرد. افسانه انتقال "شوبوگنزو" به ماهاکاشیاپا در چندین متن ذن یافت می شود و یکی از افسانه هایی است که در تمام نوشته های ذن بیش تر به آن اشاره شده است. این افسانه ها در میان مجموعه های معروف کوان نیز دیده می شود. در افسانه ای که در وومنگوان آمده است، بودا گلی را در دست می گیرد و هیچ کس در مجلس پاسخ نمی دهد به جزماهاکاشیاپا که لبخندی گشاده می زند و می خندد. بودا با دیدن لبخند ماهاکاشیپا گفت:من دارای "گنجینه چشم اصیل دارما"، ذهن شگفت انگیز نیروانا، شکل واقعی بی شکلی، دروازه ظریف دارما هستم، که این اوصاف با کلمات مکتوب ایجاد نشده و بدون آموزش منتقل نمی شود. آن را تحویل می دهم و این سخنان دل گرم کننده را به کاشیاپا می سپارم. تألیف. متون اجزای مختلف دارند که به آن ها فاسیکل ها گفته می شود. "کانا شوبوگنزو" بین سال های ۱۲۳۱ و ۱۲۵۳ (سال مرگ دوگن) نوشته شده اند (دوگن، ۲۰۰۲، صفحه xi). برخلاف بسیاری از نوشته های ذن که در آن زمان از ژاپن نشأت می گرفتند، از جمله "شینجی شوبوگنزو" و "آیهی کوروکو" که متع
لق به خود دوگن است، و به چینی کلاسیک نوشته شده بودند، "کانا شوبوگنزو" به ژاپنی نوشته شده بود. مقالات در "شوبوگنزو" به عنوان موعظه با سبکی غیررسمی نسبت به موعظه های زبان چینی "آیهی کوروکو" ارائه شد. برخی از فاسیکل ها توسط دوگن نوشته شده است، درحالی که برخی دیگر توسط شاگردان او. دوگن در طول زندگی خود چندین بار ترتیب فاسیکل هایی را که "شوبوگنزو" را تشکیل می دهند، تغییر داد و همچنین محتوای فاسیکل های شخصی را ویرایش کرد. پس از مرگ او، ویراستاران مختلفی برای ساختن نسخه های مختلف "شوبوگنزو" فاسیکل هایی را اضافه و حذف کردند. در دوران پیشامدرن، چهار نسخه اصلی وجود داشت که شامل ۶۰، ۷۵، ۱۲، و ۲۸ فاسیکل بود، که نسخه ۶۰ فاسیکل ابتدایی ترین و نسخه ۲۸ نسخه جدیدترین نسخه بود. دو مورد اول توسط خود دوگن تنظیم شدند، با نسخه ۷۵ فاسیکلی که حاوی چندین فاسیکل بود که از نسخه ۶۰ فاسیکل قبلی ویرایش شده بود. چندین نسخه از هر دو نسخه فاسیکل ۶۰ و ۷۵ وجود دارد، از جمله یکی حاوی دست خط دوگن و دست خط شاگردش، کون اجو. همچنین، نسخه ۱۲ فاسیکلی، که به نام نسخه خطی یوکوجی شناخته می شود، در سال ۱۹۳۶ یافت شد و تنها از دو نمونه شناخته شده است، یکی
در سال ۱۴۲۰ و دیگری نسخه برداری شده از آن در سال ۱۴۴۶. این نسخه شامل ۵ نسخه است که در نسخه های قدیمی تر یافت نمی شود، از جمله تنها نسخه خطی باقی مانده از "ایپیکوهاچی هومیو مون". این نسخه حاوی یادداشتی در انتهای هاچی داینین گاکو است که توسط کون اجو نوشته شده است و نشان می دهد این آخرین فاسیکل از یک نسخه ۱۰۰ فاسیکلی است. این نسخه به دلیل بیماری دوگن در اواخر عمرش هرگز تکمیل نشد. مشخص نیست که این نسخه شامل کدام فصل ها و به چه ترتیبی است. نسخه ۲۸ فاسیکلی، با نام دست نوشته ایهی-جی یا «"راز" "شوبوگنزو"» شناخته می شود، و مربوط به اواسط دهه ۱۳۰۰ است. فاسیکل های نسخه خطی ایهی-جی از نسخه های ۷۵ و ۱۲ برداشت شده اند و سیستم شماره گذاری مورد استفاده از مجموعه های منبع خود را حفظ کرده اند. نسخه های پیشامدرن دیگری از "شوبوگنزو" وجود دارد که همگی بازآرایی های چهار نسخه اصلی مورد بحث در بالا بودند، اغلب با مطالب اضافی از دوگن که او قصد نداشت آن ها را درج کند. بونسی، که در اوایل قرن پانزدهم درگذشت، یک نسخه ۸۴ فاسیکلی متشکل از نسخه ۷۵ فاسیکل به اضافه ۹ کتاب از نسخه ۶۰ فاسیکل جمع آوری کرد. چهار نسخه از مجموعه بونسی باقی مانده اس
ت که قدیمی ترین آن ها مربوط به سال ۱۶۴۴ است. نسخه ۸۹ فاسیکلی به نام دست نوشته دایجوجی در سال ۱۶۸۹ توسط مانزان دوهاکو و بر اساس نسخه ۸۴ بونسی به اضافه ۵ فاسیکل اضافی گردآوری شد. او همچنین کتاب ها را بر اساس تاریخ نگارش آن ها سفارش داد و نه بر اساس ترتیبی که دوگن در نظر داشت. هانگیو کوزن، با هدف ایجاد جامع ترین نسخه "شوبوگنزو"، نسخه ۹۶ نسخه ای به نام نسخه خطی کتابخانه دانشگاه کومازاوا را گردآوری کرد، که شامل همه کتاب های شناخته شده از نسخه های قبلی است. نسخه کوزن اساس اولین نسخه چاپی "شوبوگنزو"، نسخه هونزان شد. سرانجام، یک نسخه کتاب ۷۸ فاسیکلی توسط تنکی دنسون درحالی که او در حال آماده کردن تفسیر خود، "بنچو" بر متن بود، ساخته شد. نسخه های مدرن "شوبوگنزو" شامل ۹۵ فاسیکل است که بر اساس نسخه فاسیکلی اواخر قرن هفدهم و در سال ۹۶ از هانگیو کوزن، سی و پنجمین راهب صومعه دوگن، ایهی جی، جمع آوری شده اند. این نسخه ها با یک مجموعه ۹۰ نسخه ای شروع شد؛ اولین نسخه ای که به جای کپی دستی بر روی بلوک های چوبی چاپ شد، از سال ۱۸۱۵ شروع شد و به عنوان نسخه "هونزان" شناخته شد. شش فاسیکلی که حذف شدند شامل "چینزوی" غیرمعتبر و همچنین پنج
فصل بود که اسرار مکتب سوتو در نظر گرفته می شد. بلوک های چوبی اصلی اکنون در معبد ایهی-جی نگهداری می شوند. در سال ۱۹۰۶ نسخه اصلاح شده هونزان از ۹۵ فاسیکل، شامل پنج فصل «مخفی» منتشر شد. تنها فصلی که در ابتدا قرار بود بخشی از "شوبوگنزو" باشد و در نسخه اصلاح شده هونزان در این مرحله گم شده بود، "ایپیکوهاچی هومیو مون" بود و تا سال ۱۹۳۶ کشف نشد. در سال ۱۹۲۹، نسخه "سوتوشا زنشو" با اضافه کردن "چینزو" منتشر شد. در سال ۱۹۷۰ مجدداً در یک نسخه اصلاح شده حذف شد و سپس مجدداً در "زوکو سوتوشو زنشو" در سال ۱۹۷۴ به همراه "ایپیکوهاچی هومیو مون" اضافه شد. بسیاری از نسخه های دیگر در قرن بیستم ساخته شدند، که برخی از آن ها بخش هایی از نسخه های خطی مختلف را با هم ترکیب می کردند. امروزه وفادارترین نسخه چاپ شده به زبان ژاپنی، نسخه ۱۹۸۸ است که توسط کودو کاوامورا گردآوری شده است. کتاب های شوبوگنزو. نسخه ۶۰ فاسیکلی. «متن پررنگ» نشان دهنده فاسیکلی است که در نسخه ۷۵ قسمتی نیز گنجانده نشده است. ستاره (*) نشان دهنده فاسیکلی است که در هیچ نسخه دیگری یافت نشده است. نسخه ۷۵ فاسیکلی. «متن پررنگ» نشان دهنده فاسیکل است که در نسخه ۶۰ قسمتی نیز گنجان
ده نشده استستاره (*) نشان دهنده فاسیکلیاست که در هیچ نسخه دیگری یافت نشده است نسخه ۱۲ فاسیکلی. «متن پررنگ» نشان دهنده فاسیکلی است که در نسخه ۶۰ قسمتی گنجانده نشده است ستاره (*) نشان دهنده فاسیکلی است که در هیچ نسخه دیگری یافت نشده است توجه داشته باشید که هیچ فاسیکلی از نسخه ۱۲ فاسیکل در نسخه ۷۵ فاسیکل دیده نمی شود نسخه ۲۸ فاسیکلی. «متن پررنگ» نشان دهنده فاسیکلی است که در نسخه ۷۵ قسمتی گنجانده نشده است ستاره (*) نشان دهنده فاسیکلی است که در هیچ نسخه دیگری یافت نشده است فاسیکل هایی که در اصل در شوبوگنزو گنجانده نشده اند. بندووا 辨道話 جونودو شیکی 重雲堂式 جی کوین مون 示庫院文
جاده شماره یک () یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۱۰ با بازی سو جی سوب، کیم ها-نول و یون کیون-سانگ است. عنوان این مجموعه، "جاده شماره یک"، به جاده ای اشاره دارد که سئول را به پیونگ یانگ متصل می کند. این مجموعه از ۲۳ ژوئیه تا ۲۶ اوت ۲۰۱۰، روزهای چهارشنبه و پنجشنبه ساعت ۲۱:۵۵ (کی اس تی) از ام بی سی برای ۲۰ قسمت پخش شد.
هیپیاس (؛ ح. ۵۷۰ قبل از میلاد - ۴۹۰ قبل از میلاد) آخرین حاکم جبار آتن بود که از ۵۲۷ تا ۵۱۰ پیش از میلاد حکومت کرد. او یکی از گروه سه نفره مستبدان در تاریخ یونان است که به Peisistratids معروف شدند. ابتدا پیسیستراتوس و سپس پسرش هیپیاس و پس از او پسر نامشروع هیپیاس، هگسیستراتوس. زمانی که کلئومنس یکم، حاکم اسپارت، به آتن حمله کرد و این شهر را شکست داد، هیپیاس گریخت و نزد هخامنشیان پناهنده شد. اوایل زندگی. هیپیاس در حدود سال ۵۷۰ قبل از میلاد به عنوان پسر ارشد پیسیستراتوس، اولین حاکم جابرِ آتن به دنیا آمد. هنگامی که پدرش پس از توهین به مگاکلس و تجاوز به دخترش، مجبور به فرار به ارتریا شد، با پسرانش مشورت کرد و هیپیاس پیشنهاد داد که آنها باید حکومت خود بر آتن را پس بگیرند؛ لذا برای سومین بار در سال ۵۴۶ قبل از میلاد حکومت به دست این خاندان افتاد. حاکم جابرِ آتن. هیپیاس در سال ۵۲۸/۷ قبل از میلاد، هنگامی که پدرش در سن بالا درگذشت، جانشین او شد و حکومتی مستبدانه برقرار کرد که حکومتِ جابرانه نامیده می شود. هیپیاس حامی شاعران و صنعتگران بود و تحت حکومت او آتن دوران شکوفایی را تجربه کرد. برادرش هیپارخوس، که احتمالاً به طور
مشترک با او حکومت می کرد، در سال ۵۱۴ قبل از میلاد در خلال بازی های پاناتنایک توسط هارمودیوس و آریستوگیتون به قتل رسید. آریستوگیتون از پیشروی های هیپارخوس به سمت هارمودیوس خشمگین بود و با گروه کوچکی از همدستانش قصد کشتن هیپارخوس و برادرش را داشت. وقتی نقشه شکست خورد و فقط هیپارخوس کشته شد، گروه مهاجم توسط سربازان هیپیاس دستگیر شدند. اینچنین هیپیاس دستور داد آریستوگیتون را پس از شکنجه اعدام کردند در حالی که هارمودیوس در جا کشته شد. گفته می شود که هیپیاس پس از آن بر خلاف پدرش که در اعمال قدرت میانه روی می کرد، طی چهار سال آینده به حاکمی خشن و خونریز بدل شد. هیپیاس شروع به اعدام تعداد زیادی از شهروندان، تبعید برخی دیگر و وضع مالیات های سنگین کرد. ظلم او به زودی باعث ایجاد ناآرامی در میان رعایا شد و قبیله آلکمئونید، که قبلاً در آتن حکومت می کردند، همراه با سایر تبعیدیان تلاش کردند تا آتن را با قوهٔ قهریه از دست هیپیاس آزاد کنند. هنگامی که شکست های او آغاز شد، به دنبال حمایت نظامی از ایرانیان گشت. او موفق شد با ازدواج دخترش آرشیدیس با آیانتیدس پسر هیپوکلوس، جابر شهر لامپساکوس، اتحاد تشکیل دهد. این رابطه با هیپوکلوس
به تسهیل دسترسی هیپیاس به دربار داریوش در شوش کمک کرد. خانواده آلکمئونید در آتن که توسط خاندان هیپیاس در سال ۵۴۶ قبل از میلاد تبعید شده بودند، نگران اتحاد هیپیاس با طبقه حاکم ایرانی بودند و شروع به برنامه ریزی برای خلع او کردند. کلئیستنس، یک آلکمئونیدی که قبل از تبعید در سال ۵۲۵/۴ قبل از میلاد به عنوان آرخون خدمت کرده بود، به کاهن پیتیایی دلفی رشوه داد تا به اسپارت ها پیغام برساند که باید به آزادی آتنی ها کمک کنند. کلئومنس اول (حاکم اسپارت) پس از یک حمله نافرجام، در سال ۵۱۰ قبل از میلاد توانست آتن را فتح کند و هیپیاس را در آکروپولیس به دام انداخت. اسپارتی ها همچنین کودکان خانواده سلطنتی هیپیاس را گروگان گرفتند و هیپیاس را مجبور کردند که آتن را ترک کند تا کودکان گروگان را سالم برگردانند. سپس قدرت شهر به قضات آتنی واگذار شد و بدین ترتیب دورهٔ موسوم به دموکراسی آتن آغاز شد. به هیپیاس مخلوع گذری امن دادند که به سیگئوم برود و او از آنجا نزد لامپساکوس و سپس به داریوش شاهنشاه ایران سفر کرد و در دربار آنان ماند. تلاش برای بازگشت. اسپارتی ها بعداً به این نتیجه رسیدند که آتن آزاد و دموکراتیک برای قدرت اسپارت خطرناک اس
ت و اگر آتن تحت یک حکومت استبدادی باشد، ضعیف تر می شود و کنترل آن آسان تر خواهد بود. سپس اسپارت ها تلاش کردند تا هیپیاس را از ایران فراخوانده و استبداد را دوباره برقرار کنند. هیپیاس وارد شد، اما به زودی یک بار دیگر مجبور به تبعید شد، زیرا کورینتیان و سایر متحدان اسپارتی نمی خواستند بر هیچ یک از شهرهای یونان حکومتی جابرانه تحمیل شود. هنگامی که هیپیاس در راه بازگشت بود، حکومت بر شهرهای Anthemous و Iolkos به او پیشنهاد شد، اما او آنها را رد کرد و به جای آن از ورودی هلسپونت، به سیگئوم رفت. او در آنجا پسر نامشروع خود، هگسیستراتوس را به عنوان جابر شهر سیژیون قرار داد. هیپیاس به آسیا بازگشت و در آنجا نزد آرتافرنه، فرماندار ساردیس، از آتنی ها شکوه و شکایت کرد. با این حال، آتنی ها به نیات هیپیاس پی بردند و نامه ای به ساردیس فرستادند تا ایرانیان را از شنیدن سخنان تبعیدیان آتن منصرف کنند، اما ایرانی ها تهدید کردند که در صورت عدم پذیرش بازگشت هیپیاس، به آتن حمله خواهند کرد. با این وجود، آتنیان ترجیح دادند علیرغم خطر حمله ایران، دمکراتیک باقی بمانند و از تبعیت خودداری کردند. بلافاصله پس از این، شورش ایونی آغاز شد. در سال
۴۹۴ قبل از میلاد شورش سرکوب شد، اما داریوش اول هخامنشی قصد داشت آتن را به دلیل نقشش در شورش، مجازات کند. در ۴۹۰ قبل از میلاد هیپیاس که هنوز در خدمت ایرانیان بود، داریوش را تشویق کرد که به یونان حمله کند و به آتن یورش برد. هنگامی که داریوش لشکرکشی را آغاز کرد، هیپیاس در ناوگان ایرانی بود و دشتِ ماراتون را به عنوان محلی که باید تهاجم ایرانیان به آتیکا آغاز شود، پیشنهاد کرد؛ زیرا مناسب ترین مکان برای سواره نظام بود. به گفته هرودوت، شب قبل از رسیدن ناوگان ایرانی به آتیکا، هیپیاس در خواب دید که با مادر خود رابطه جنسی دارد، خوابی که او را بسیار تشویق کرد، زیرا او این را به فال نیک گرفت که سرزمین مادری خود را بازپس می گیرد و پس از آن خواهد مُرد. اما وقتی پا به خاک یونان گذاشت، پس از اینکه هیپیاس هنگام هدایت نیروها دچار سرفه و عطسه شد، یکی از دندان هایش که به دلیل کهولت سن لق شده بود، روی شن های ساحل افتاد. اگرچه او دیوانه وار به دنبال دندان بود، اما نتوانست آن را بیابد. او معتقد بود که این اتفاق تعبیر خوابش را تغییر می دهد و دیگر نخواهد توانست به حکومت برسد. در سوی دیگر، بسیاری از آتنی ها متقاعد شدند که به نبرد بپیو
ندند زیرا می دانستند پذیرش صلح یا شکست در برابر هخامنشیان به معنای بازگشت دولت جابر هیپیاس است. گفته می شود که هیپیاس در سفر بازگشت از نبرد ماراتون در لیمنوس درگذشت. میراث. هیپیاس از میرین، دختر کالیاس پسر هیپرکیدس، پنج پسر داشت. همه پسران او در سال ۴۸۰ قبل از میلاد به ارتش مهاجم ایرانی خشایارشا پیوستند. اما هیچگاه این خاندان مجدداً در آتن به قدرت نرسیدند.
مانستر یونین (؛ ) یک شرکت تولید و توزیع در کره جنوبی است که در ۹ ژوئن ۲۰۱۶ تأسیس شد. مانستر یونین شرکت تابعه کی بی اس است.
جنگ گوریو–خیتان () یک مجموعه تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۲۳ با بازی چوی سو جونگ، کیم دونگ جون و جی سونگ هیون است. این مجموعه از ۱۱ نوامبر ۲۰۲۳ تا ۱۰ مارس ۲۰۲۴ روزهای شنبه و یکشنبه ساعت ۲۰:۲۵ (کی اس تی) از کی بی اس۲ پخش شد. خلاصه داستان. "جنگ گوریو–خیتان" داستان پادشاه گوریو هیون جونگ (کیم دونگ جون) به همراه مربی سیاسی پادشاه و فرمانده کل او گانگ گام چان (چوی سو جونگ) را روایت می کند که تلاش می کنند تا مردم گوریو را متحد و جنگی را علیه خیتان ها رهبری کنند.
دل و قلوه، دل و جگر یا دل و جگر و قلوه یک اصطلاح آشپزی برای کله پاچه های خوراکی مرغ است که معمولاً شامل قلب، سنگدان، جگر (کبد) و دیگر اندام ها می شود. یک پرنده کامل از یک قصاب، اغلب با قلوه بسته بندی می شود، گاهی در یک کیسه در داخل حفره بدن بسته می شود. گردن اغلب با جمجمه ها همراه است. در غرب معمولاً هنگام قصابی، گردن از بدن جدا می شود.
لبخند بزن (; ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی در سال ۲۰۰۹ با بازی لی مین جونگ و جونگ کیونگ هو به عنوان اولین نقش اصلی آنها در یک درام کره ای است. این مجموعه به کارگردانی لی ته گون و نویسندگی مون هی جونگ است و از ۲۶ سپتامبر تا ۷ مارس ۲۰۱۰، روزهای شنبه و یکشنبه ساعت ۲۱:۴۵ (کی اس تی) از اس بی اس برای ۴۵ قسمت پخش شد. "لبخند بزن" داستان خانواده ای ثروتمند را بازگو می کند که مجبور می شوند در خانهٔ راننده خانوادگی سابقشان زندگی کنند.
دوباره لبخند بزن (; ) یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۱۰ با بازی جی چانگ ووک، دو جی وون، اوه جی اون، پارک جونگ آه و لی جانگ وو است. این مجموعه از ۲ اکتبر ۲۰۱۰ تا ۱۳ مه ۲۰۱۱، روزهای دوشنبه تا جمعه ساعت ۲۰:۴۵ (کی اس تی) از کی بی اس۱ برای ۱۵۹ قسمت پخش شد.
خوزه آریل نونیز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه است که در پست مهاجم برای باشگاه گوایرنا بازی می کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده است.
ریچارد نونز (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل اروگوئه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
پنج انگشت (; ) یک مجموعه تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۱۲ با بازی جو جی هون، چه شی را، جی چانگ ووک و جین سه یون است. این مجموعه از ۱۸ اوت تا ۲۵ نوامبر ۲۰۱۲، روزهای شنبه و یکشنبه ساعت ۲۲:۰۰ (کی اس تی) از اس بی اس برای ۳۰ قسمت پخش شد.
پوریپل بونسون (؛ زادهٔ ) ورزشکار دو و میدانی اهل تایلند است که رشته تخصصی او دو ۱۰۰ متر و دو ۲۰۰ متر می باشد. وی رکورددار دو ۲۰۰ متر در مسابقات بازی های جنوب شرق آسیا است. وی همچنین در اوت ۲۰۲۲ رکورد دو ۱۰۰ متر جهان در رده زیر ۱۸ سال را شکست.
پسر سبزی فروش (; ) یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۱۱ با بازی جی چانگ ووک، وانگ جی هه، کیم یونگ کوانگ و پارک سو جین است. این مجموعه از ۲۱ دسامبر ۲۰۱۱ تا ۸ مارس ۲۰۱۲، روزهای چهارشنبه و پنجشنبه ساعت ۲۱:۲۰ (کی اس تی) از چنل ای برای ۲۴ قسمت پخش شد. این مجموعه بر پایه کتابی با همین نام منتشر شده در سال ۲۰۰۳ است؛ داستان واقعی موفقیت مردی جوان به نام لی یونگ سوک را روایت می کند که یک سبزی فروشی ۳۵۰ فوت مربعی در سال ۱۹۹۸ را به ۳۳ شعبه در سراسر کشور تبدیل کرد.
پسران بسیار عالی من (; ) یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۰۹ با بازی سون هیون-جو، لی پیل-مو، جی چانگ ووک، پارک سون یونگ و یو سون است. این مجموعه از ۱۱ آوریل تا ۱۱ اکتبر ۲۰۰۹، روزهای شنبه و یکشنبه ساعت ۱۹:۵۵ (کی اس تی) از کی بی اس۲ برای ۵۴ قسمت پخش شد.
رستوران سبزیجات گریل یک رستوران زنجیره ای وگان است که در کالیفرنیا، اورگان، واشینگتن، ایلینوی، ماساچوست و نیویورک فعالیت می کند. اولین رستوران در سال ۲۰۰۶ در ایروین، کالیفرنیا افتتاح شد و از فوریه ۲۰۱۸ دارای ۲۹ رستوران است این زنجیره تنها بر ارائه غذاهای گیاهی بدون گوشت، لبنیات، تخم مرغ، کلسترول LDL، چربی حیوانی یا چربی ترانس تمرکز دارد. در سال ۲۰۱۳، این شرکت ۲۰ میلیون دلار سرمایه جمع آوری کرد و برنامه هایی را برای توسعه ملی اعلام کرد. رستوران سبزیجات گریل در سال ۲۰۱۲ توسط خوانندگان "لس آنجلس تایمز به عنوان" «بهترین رستوران آمریکایی» انتخاب شد. این رستوران برنده مجله VegNews برای زنجیره وگان مورد علاقه در سال ۲۰۱۶، ۲۰۱۷، و ۲۰۱۸ شد. همچنین در فهرست ۲۵ نوآورترین برندهای مصرف کننده در سال ۲۰۱۶ توسط "فوربس قرار گرفت."