Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اگرچه معمولاً این ملاقات ها تنها برای جلسات کوتاه چند ساعته انجام می شد. در نتیجه، عالی ترین سطوح سیاسی هر دو کشور هرگز اهداف، استراتژی و توزیع نیروهای جنگی خود را به طور کامل هماهنگ نکردند و حسادت ها و رقابت های نظامی، سیاسی و ایدئولوژیک بین ۱۹۳۹ و ۱۹۴۳ ادامه داشت. اولین کنفرانس جنگی بین هیتلر و موسولینی در ۱۸ مارس ۱۹۴۰ برگزار شد، در دوره بی طرفی ایتالیا و پیش از آنکه آلمان ورود ایتالیا به جنگ را با پیشروی های خود در مه/ژوئن ۱۹۴۰ علیه فرانسه تسریع کند. دومین دیدار در ۱۸ ژوئن ۱۹۴۰ برای بررسی شرایط صلح پیمان آتش بس ۲۲ ژوئن ۱۹۴۰ و صلح نامه فرانکو-ایتالیایی برگزار شد. سومین دیدار، این بار در گذرگاه برنر در ۴ اکتبر ۱۹۴۰، شامل بحث در مورد نقش های احتمالی آینده اسپانیای فرانکو و فرانسه ویشی در قدرت های محور بود. چهارمین ملاقات نیز اندکی بعد، در ۲۸ اکتبر، برگزار شد و دربارهٔ جنگ یونان و ایتالیا که همان روز توسط ارتش ایتالیا آغاز شده بود، بحث شد. پنجمین کنفرانس و اولین کنفرانس سال ۱۹۴۱ در اقامتگاه برگهوف در ۱۹ ژانویه ۱۹۴۱ برگزار شد تا هماهنگی اقدامات مشترک برای کاهش خطر ایتالیا در صحنه مدیترانه بیشتر تنظیم شود، اگرچه
آلمانی ها هنوز به شرکای ایتالیایی خود دربارهٔ آماده سازی های شدید برای تهاجم ژوئن ۱۹۴۱ به اتحاد جماهیر شوروی اطلاع نداده بودند. ششمین دیدار در ۲ ژوئن ۱۹۴۱ انجام شد. اگرچه سازمان های اطلاعاتی ایتالیا در این فاصله به طور کامل از عملیات "بارباروسا" آگاه شده بودند، آلمانی ها هنوز آن را رسماً به رهبران ایتالیا اعلام نکردند. این اطلاع رسانی تنها در شب ۲۱/۲۲ ژوئن، یعنی صبح روز تهاجم، انجام شد، هنگامی که اوتو کریستین فون بسمارک توضیح طولانی هیتلر را با نامه ای به گالئاتسو چانو منتقل کرد. در سال ۱۹۴۲، دو رهبر برای هفتمین بار در زالتسبورگ در ۲۹/۳۰ آوریل دیدار کردند و دربارهٔ روند تلاش های مشترک جنگی در شمال آفریقا و چشم انداز "Unternehmen Herkules", برنامه ریزی تهاجم به محاصره مالت (جنگ جهانی دوم), بحث کردند. هشتمین دیدار در سال ۱۹۴۳، بین ۷ تا ۱۰ آوریل در Salzburg-Klessheim برگزار شد. هیتلر به هاینریش هیملر دستور داد تا به ایتالیایی ها در ایجاد تشکیلاتی مشابه "اس اس" در ارتش ایتالیا مشاوره دهند، در حالی که موسولینی تلاش کرد تا هیتلر را متقاعد کند برای صلح مذاکره ای با اتحاد جماهیر شوروی اقدام کند، اما موفق نشد. نهمین
ملاقات هیتلر و موسولینی در ۱۹ ژوئیه ۱۹۴۳ در فلترا برگزار شد. با شکست نهایی محور در مه ۱۹۴۳ و پیشروی متفقین در تهاجم به سیسیل (تهاجم متفقین به سیسیل), احتمال تهاجم متفقین به سرزمین اصلی ایتالیا جدی شد. مدت کوتاهی پس از نهمین ملاقات ۱۹ ژوئیه، بنیتو موسولینی به تصمیم شورای عالی فاشیسم بازداشت و در گران ساسو دیتالیا زندانی شد، از جایی که بعداً توسط نیروهای ویژه آلمانی در حمله گران ساسو آزاد گردید. برای دهمین و آخرین کنفرانس بین دو دیکتاتور در Salzburg-Klessheim در ۲۲/۲۳ آوریل ۱۹۴۴، موسولینی قبلاً به عنوان رهبر جمهوری سوسیال ایتالیا منصوب شده بود. این دو آخرین بار در ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۴، بلافاصله پس از کودتای ۲۰ ژوئیه یکدیگر را دیدند، هنگامی که موسولینی به هیتلر مجروح تسلیتی داد، اگرچه این دیدار یک کنفرانس دیپلماتیک محسوب نمی شد. بین ژوئیه ۱۹۴۴ و مرگ هر دو در آوریل ۱۹۴۵، هیتلر و موسولینی دیگر یکدیگر را ملاقات نکردند. جمهوری سوسیال ایتالیا. در سال ۱۹۴۳، اعضای شورای عالی علیه قدرت سیاسی بنیتو موسولینی رأی دادند و خواستار کناره گیری او شدند. کاهش حمایت از دولت موسولینی به خیانت نزدیک ترین مشاوران و دستیارانش نسبت داده شد.
در این زمان، ویکتور امانوئل قدرت نخست وزیری موسولینی را از او سلب کرد و خواستار دستگیری او شد. در زمان بازداشت، موسولینی به جزیره پونزا منتقل شد و به عنوان زندانی سیاسی زندانی گردید. اندکی بعد، موسولینی به کوه گران ساسو فرستاده شد، جایی که سربازان آلمانی عملیات جسورانه ای برای نجات او انجام دادند و او را به آدولف هیتلر رساندند. در این زمان، هیتلر تلاش کرد تا حمایت سیاسی موسولینی را دوباره به دولت ایتالیا بازگرداند. درست پس از مدتی کوتاه از سقوط موسولینی، کسانی که علیه او متحد شده و باعث سقوط قدرتش شدند، محاکمه و اعدام شدند. برای بازپس گیری کنترل دولت ایتالیا، هیتلر سعی کرد جمهوری سوسیال ایتالیا را به عنوان یک جمهوری دست نشانده در شهر سالو تأسیس کند، جایی که موسولینی تشویق شد تا حمایت سیاسی جمع آوری کند و در تلاش برای مبارزه با نیروهای متفقین شرکت نماید. موسولینی که به عنوان رهبر بازنشسته شده بود و زمانی یک رهبر مستقل محسوب می شد، اکنون به عنوان عروسک خیمه شب بازی در دست دولت آلمان دیده می شد. آلمان در ایتالیا مرتکب جنایات جنگی محور در ایتالیا شد. پس از جنگ جهانی دوم. پس از دو جنگ جهانی، ایتالیا تحت رهبری آلچی
ده د گاسپری و آلمان (۱۹۴۹ تا ۱۹۶۳ تحت کنراد آدناوئر) از جمله بنیان گذاران ادغام اروپا بودند (۱۹۵۱/۵۲: جامعه زغال سنگ و فولاد اروپا)، که همچنین هدف آن آشتی دو ملت بود. اگرچه در هر دو کشور در دوره پس از جنگ یک معجزه اقتصادی پس از جنگ جهانی دوم رخ داد، جنوب ایتالیا به ویژه همچنان کمتر توسعه یافته باقی ماند؛ پس از توافقنامه جذب نیروی کار (۱۹۵۵)، بسیاری از ایتالیایی ها شانس خود را به عنوان مهاجر در آلمان غربی امتحان کردند. برای جمعیت تیرول جنوبی آلمانی زبان، دومین قانون اساسی خودمختاری از سال ۱۹۷۲ راه حل مؤثری ایجاد کرد و به تیرول جنوبی خودمختاری گسترده در داخل ایتالیا اعطا نمود. امروزه، تیرول جنوبی خود را به عنوان پلی میان اروپا آلمانی زبان و ایتالیایی زبان می بیند. در دوران جنگ سرد، ایتالیا و آلمان غربی متحدان ناتو بودند. قرن ۲۱. روابط مدرن بین آلمان و ایتالیا عمدتاً با دوستی و همکاری مشترک اروپایی مشخص می شود. در طول بحران مالی منطقه یورو ۲۰۰۹/۱۰، که ایتالیا را نیز به شدت تحت تأثیر قرار داد، تنش هایی در روابط دوجانبه پدید آمد. در یک کنفرانس مطبوعاتی در سال ۲۰۱۱، آنگلا مرکل و نیکولا سارکوزی تنها با لبخند پاسخ دا
دند هنگامی که از آن ها پرسیده شد آیا هنوز به نخست وزیر ایتالیا، سیلویو برلوسکونی، که در نوامبر ۲۰۱۱ تحت فشار کشورهای دیگر اتحادیه اروپا استعفا داد، اعتماد دارند یا نه. از سال ۲۰۱۲، روابط آلمان و ایتالیا تحت تأثیر بحران یورو کمی تیره شده است. پس از آنکه مرکل در دسامبر ۲۰۱۴ از ایتالیا و فرانسه خواست تا اصلاحات اقتصادی بیشتری انجام دهند، برخی سیاستمداران از هر دو کشور از انتقاد یا ارائه مشاوره به آلمان خودداری کردند. پس از آنکه آلمان کشورهای جنوب اروپا را مجبور به اجرای سیاست سخت ریاضت اقتصادی کرد، یک خبرنگار تجاری آلمانی که از سال ۱۹۹۲ از رم گزارش می داد در سال ۲۰۱۵ نوشت:در سیل رسانه های ایتالیایی، با این حال، آلمانی ها به عنوان قدرت طلب و وسواسی نسبت به ریاضت اقتصادی که ایتالیا را فقیر می کند، تصویر می شوند. جای تعجب نیست که در یک نظرسنجی اخیر، ۵۴ درصد ایتالیایی ها آلمان را بزرگ ترین دشمن خود دانستند. [...] به نگرانی های پس اندازکنندگان آلمانی توجهی نمی شود و داده های اقتصادی عمداً نادیده گرفته می شوند. آنچه به آلمانی ها وعده داده شده بود تا ایتالیا وارد اتحادیه پولی شود، مدت هاست فراموش شده است. ایتالیا از دی
دن بانک مرکزی اروپا's سیل جدید پول به عنوان پیروزی بر آلمان خوشحال است و حتی مطالبات بیشتری دارد. درک ناامیدی آلمان از اینکه مارک یورو اکنون نهایتاً با لیر یورو جایگزین شده است، وجود ندارد. در آلمان، اعتماد به پیمان ها توسط واقع گرایی بدبینانه سیاست روزمره ایتالیا تضعیف شده است. نشریه "اشپیگل" در آوریل ۲۰۲۰ اشاره کرد که بسیاری از آلمانی ها تصور نادرستی از سیاست مالی ایتالیا داشتند. شهرت آلمان در ایتالیا با دنیاگیری کووید-۱۹ کاهش یافت و در نتیجه اتهامات کمبود همبستگی اروپایی از سوی آلمان بلندتر شد. نشریه "دی تسایت" در مه ۲۰۲۰ نوشت:اگر [...] آلمان سپس صادرات تجهیزات پزشکی به ایتالیا را ممنوع کند، با وجود اینکه آمار مرگ و میر در آنجا به شدت افزایش یافته است، یا اگر هفته ها بر سر اینکه آیا شمال ثروتمند اروپا باید به جنوب فقیرتر از نظر بازسازی کمک مالی کند یا نه، بحث شود، آنگاه از ایده ارزش ها و همبستگی اروپایی چیز زیادی باقی نمی ماند. در حال حاضر، حداقل طبق نظرسنجی ها، ایتالیایی ها چین را بزرگ ترین دوست خود و آلمان را بزرگ ترین دشمن خود می دانند. برای ترمیم آسیب جدی، کار زیادی داریم. بازسازی باید فرهنگی و سیاسی ن
یز باشد، نه فقط اقتصادی. روابط اقتصادی. در سال ۲۰۱۷، اقتصاد ایتالیا به عنوان هفتمین کشور بزرگ صادرکننده در جهان ارزش گذاری شد و در میان تمامی واردات جهان در رتبه دهم قرار گرفت. در سال ۲۰۱۷، بزرگ ترین شریک وارداتی و صادراتی ایتالیا، آلمان بود، به طوری که واردات از آلمان ۷۲٫۲ میلیارد دلار و صادرات به آن ۵۸٫۵ میلیارد دلار بود. با سهم ۷٫۱٪، بزرگ ترین کالای وارداتی ایتالیا خودروها هستند، در حالی که پیشروترین صادرات آن داروهای بسته بندی شده با سهم ۴٫۵٪ است. از کل واردات ایتالیا، ۳۳٪ از آلمان و ۱۲٪ از اسپانیا وارد می شود. در حالی که صادرات پیشرو ایتالیا در حوزه داروها به بلژیک، لوکزامبورگ و سوئیس با مجموع ۳۲٪ است، صادرات به آلمان به تنهایی ۹٫۶٪ را تشکیل می دهد. مهاجرت. اکثر ایتالیایی هایی که در طول سال ها در آلمان مستقر شده اند، کشور خود را به دنبال کار ترک کرده اند. در سال ۲۰۲۰، تعداد ۵۸۷٬۱۶۷ نفر شهروند ایتالیایی مقیم آلمان ثبت شد و آلمان پس از آرژانتین، کشوری با بیشترین تعداد شهروند ایتالیایی خارج از ایتالیا است. حدود ۸۰۰٬۰۰۰ نفر در آلمان دارای تبار ایتالیایی هستند. ایتالیایی های آلمان شهروندان متولد یا تابعیت گرف
ته آلمان هستند که به طور کامل یا جزئی از تبار ایتالیا می باشند، و نیاکانشان مردم ایتالیا بوده اند که در دوره دیاسپورای ایتالیایی به آلمان مهاجرت کردند، و همچنین ایتالیایی هایی از تیرول جنوبی. بیشتر ایتالیایی ها به دلایل کاری به آلمان مهاجرت کردند، برخی دیگر به دلایل روابط شخصی، تحصیل یا دلایل سیاسی. امروزه، ایتالیایی ها در آلمان یکی از بزرگ ترین جوامع دیاسپورای ایتالیایی در جهان را تشکیل می دهند و یکی از بزرگ ترین گروه های مهاجر در آلمان هستند. تعداد دقیق افراد دارای تبار ایتالیایی در آلمان مشخص نیست، زیرا دولت آلمان داده ای دربارهٔ قومیت جمع آوری نمی کند. با این حال، بر اساس «ریزسرشماری» آلمان، که سالانه ۱٪ از جمعیت آلمان را بررسی می کند و شامل پرسشی دربارهٔ ملیت والدین افراد نمونه است، تعداد افراد حداقل ۸۷۳٬۰۰۰ نفر برآورد شده است. تعداد زیادی از ایتالیایی ها از قرون وسطای آغازین در آلمان سکونت داشته اند، به ویژه معماران، صنعتگران و بازرگانان. در طول قرون وسطای متأخر و اوایل دوران مدرن، بسیاری از ایتالیایی ها برای تجارت به آلمان آمدند و روابط بین دو کشور رونق گرفت. مرزهای سیاسی نیز تحت تلاش های شاهزادگان آلم
انی برای گسترش کنترل بر کل امپراتوری مقدس روم، که از شمال آلمان تا شمال ایتالیا امتداد داشت، تا حدودی درهم تنیده بود. در دوران رنسانس بسیاری از بانکداران، معماران و هنرمندان ایتالیایی به آلمان مهاجرت کردند و با موفقیت در جامعه آلمانی ادغام شدند. آلمان در مقایسه با سایر مقاصد، مقصد نسبتاً کمی برای ایتالیایی ها در طول موج های مهاجرت ایتالیایی ها پس از وحدت ایتالیا و فروپاشی ارباب رعیتی بود و بیشتر آن ها به قاره آمریکا مهاجرت می کردند. بین سال های ۱۸۷۶، سالی که ایتالیا شروع به ثبت افرادی که به طور دائم کشور را ترک می کردند کرد، تا ۱۹۱۵، حدود ۱٫۲ میلیون ایتالیایی به آلمان مهاجرت کردند. برای مقایسه، در مجموع ۱۴ میلیون ایتالیایی در این دوره به نقاط مختلف جهان مهاجرت کردند.
روابط ایتالیا و یونان () از روابط ویژه و بسیار قوی در روابط دو جانبه و دیپلماسی برخوردارند. روابط دیپلماتیک مدرن میان این دو کشور بلافاصله پس از وحدت ایتالیا برقرار شد و امروزه دوستانه تلقی می شود. این دو کشور در زمینه های انرژی، امنیت، فرهنگ و گردشگری همکاری دارند و شرکای تجاری مهمی هستند، هم در صادرات و هم در واردات. یونانی ها و ایتالیایی ها اغلب عبارت "una faccia, una razza" را به معنی "یک چهره، یک نژاد" به یکدیگر می گویند. یونان و ایتالیا دیدگاه های سیاسی مشترکی دربارهٔ بالکان، حوضه مدیترانه و جهان دارند و از پیشروان ادغام تمام کشورهای بالکان در «خانواده یورو-آتلانتیک» هستند و «دستور کار ۲۰۱۴» را ترویج کردند، که توسط دولت یونان در سال ۲۰۰۴ به عنوان بخشی از اجلاس اتحادیه اروپا و بالکان غربی در تسالونیکی پیشنهاد شد، برای گسترش اتحادیه اروپا کشورهای منطقه بالکان به اتحادیه اروپا تا سال ۲۰۱۴، زمانی که یونان و ایتالیا به ترتیب ریاست چرخشی اتحادیه اروپا را در نیمه اول و دوم سال ۲۰۱۴ بر عهده داشتند. این دو کشور عضو اتحادیه اروپا، ناتو و سازمان ملل متحد هستند و در بسیاری از سازمان های چندجانبه دیگر مانند سازمان ا
منیت و همکاری اروپا، سازمان توسعه و همکاری اقتصادی، سازمان تجارت جهانی و اتحادیه مدیترانه همکاری می کنند، در حالی که در عین حال روابط دیپلماتیک نزدیک تر و همکاری با دیگر کشورهای کلیدی و سازمان ها، مانند ایالات متحده، اسرائیل و اتحادیه آفریقا را ترویج می دهند. تاریخچه. دوران باستان. روابط میان مناطق یونان و ایتالیا امروزی به دوران باستان بازمی گردد. از قرن هشتم پیش از میلاد، مهاجران یونانی مستعمراتی در جنوب شبه جزیره ایتالیا (که بعدها به «مگنا گراسیا» مشهور شد) تأسیس کردند. یونانی ها سبک زندگی شهری، دین یونان باستان، موکاری و الفبای یونانی را به جنوب ایتالیا آوردند. حتی پس از یونان رمی در قرن دوم پیش از میلاد، تأثیر فرهنگی یونانی ها بر روم بسیار قابل توجه بود. رومیان از هنر در یونان باستان و فلسفه یونان باستان تحسین می کردند و بسیاری از عناصر فرهنگ یونانی را در معماری و ادبیات پذیرفتند. همزمان، روم و امپراتوری های یونانی زبان منافع سیاسی خود را در قلمروهای مربوطه گسترش دادند. در دوره بعد، فرهنگ و تمدن معروف به یونان-رومی شکل گرفت که عناصر هر دو جهان باستانی را ترکیب می کرد. شهرهایی مانند ناپل و تارانتو در ایتا
لیا برای مدت طولانی شخصیت یونانی خود و غالباً زبان یونانی خود را حفظ کردند، حتی تحت حاکمیت روم. تأثیر یونانی ها بر روم باستان در هنر، فرهنگ و معماری مشهود بود. بسیاری از اعضای نخبگان رومی به زبان یونانی سخن می گفتند و نویسندگان رومی (مانند سیسرون) تحسین زیادی نسبت به فلسفه یونانی داشتند. قرون وسطی و دوران جدید اولیه. پس از سقوط امپراتوری روم غربی (قرن پنجم)، بخش یونانی زبان شرقی امپراتوری – امپراتوری بیزانس – تقریباً به مدت یک هزار سال باقی ماند. بیزانس در زمان های مختلف بر بخش هایی از ایتالیا، از جمله جنوب ایتالیا در قرون ششم تا هشتم میلادی، سلطه داشت. در برخی مناطق جنوب ایتالیا (کالابریا و پولیا (ایتالیا))، جوامع یونانی زبان تا قرون وسطی ادامه داشتند، بخشی به عنوان بازمانده ای از دوران باستان و بخشی به دلیل مهاجرت بیزانسی. این گویش های گریکو هنوز هم در برخی روستاهای آپولیا و کالابریا صحبت می شوند. در دوران قرون وسطی، با این حال، بیزانسی ها و قدرت های رو به رشد ایتالیایی نیز رقیب بودند. از قرن سیزدهم به بعد، جمهوری ونیز پایگاه های مهمی در یونان به دست آورد. ونیز بر جزایر یونانی به مدت چندین قرن (از قرن چهارد
هم تا اواخر قرن هجدهم) حکومت داشت. گاهی اشراف ونیزی یا جنوایی نیز مناطق خشکی در یونان را کنترل می کردند (مانند امپراتوری لاتین پس از جنگ صلیبی چهارم در ۱۲۰۴). ونیز به عنوان قدرت استعماری نقش مهمی داشت، به ویژه در پادشاهی کاندی (۱۲۱۱–۱۶۶۹) و قبرس ونیزی (۱۴۷۴–۱۵۷۱). حضور ونیزی ردپای پایداری در یونان به جا گذاشت، مانند قلعه ها و تأثیرات فرهنگی در جزایر یونانی. همزمان، ارتباط نزدیک میان شهرهای بندری ایتالیایی و یونانی از طریق تجارت دریای مدیترانه وجود داشت. با این حال، از قرن پانزدهم به بعد، امپراتوری عثمانی جایگزین بیزانس به عنوان قدرت غالب در یونان شد و به تدریج حوزه نفوذ ایتالیا را محدود کرد. با این وجود، تبادل فرهنگی همچنان پررونق بود: پس از فتح قسطنطنیه توسط عثمانی در ۱۴۵۳، بسیاری از دانشمندان بیزانسی یونانی به ایتالیا گریختند و نسخه های ارزشمند باستانی و دانش خود را با خود آوردند. این دانشمندان (مانند Bessarion و John Argyropoulos) سهم قابل توجهی در رنسانس ایتالیا داشتند و با ترویج مطالعه آثار یونانی باستان و انتقال دانش قدیم به غرب کمک کردند. تبادل فرهنگی در این دوره شدت گرفت: انسان گرایان ایتالیایی یونانی
آموختند، آثار یونانی باستان را به لاتین ترجمه کردند و اولین نسخه های چاپی ادبیات یونان باستان در ایتالیا منتشر شد. به این ترتیب، روشنفکران یونانی در تبعید پایه های مهمی برای علم و فرهنگ در رنسانس ایتالیا بنا نهادند (نگاه کنید به Greek scholars in the Renaissance).
روابط ایتالیا و هلند () بر پایه همکاری های سیاسی، اقتصادی و فرهنگی و عضویت مشترک در اتحادیه اروپا و ناتو شکل گرفته است. ایتالیا دارای سفارت در لاهه و سرکنسولگری در آمستردام است. هلند دارای سفارت در رم و سرکنسولگری در میلان است. هر دو کشور عضو کامل اتحادیه اروپا، ناتو و سازمان توسعه و همکاری اقتصادی هستند. ایتالیا و هلند روابط دوستانه ای را حفظ کرده اند، با بیانیه مشترک بین وزیر امور شرکت ها، آدولفو اورسو، و وزیر امور اقتصادی هلند، دیرک بلجارس، که این پیام را تأیید کردند. در آینده، ایتالیا و هلند امیدوارند همکاری اقتصادی و سیاسی خود را افزایش دهند. تجارت. در سال ۲۰۲۳، حجم تجارت بین دو کشور کمی بیش از ۴۸ میلیارد یورو (حدود ۵۰ میلیارد دلار آمریکا) بود. ایتالیا تقریباً ۱۹ میلیارد یورو (۱۹٫۷ میلیارد دلار آمریکا) صادرات به هلند داشته است. بزرگ ترین صادرات ایتالیا به هلند شامل واکسن، خون، آنتی سرم و توکسین است که مجموعاً ۱۳٫۳٪ از صادرات ایتالیا به هلند را تشکیل می دهد. بزرگ ترین صادرات هلند به ایتالیا شامل رایانه (۴٫۳٪)، تجهیزات پخش همگانی (۴٫۱۵٪)، داروی تجویزی (۳٫۸۸٪) و ال پی جی (۳٫۲۳٪) است.
خورخه خسوس رودریگز گومز (زاده ۹ نوامبر ۱۹۶۵) سیاستمدار و روان پزشک ونزوئلایی است که از سال ۲۰۲۱ به عنوان رئیس مجلس ملی ونزوئلا خدمت می کند. او برادر دلسی رودریگز، معاون فعلی رئیس جمهور، است. حرفه. سال های اولیه. او در بارکیسیمتو متولد شد. او پسر خورخه آنتونیو رودریگز، از بنیانگذاران لیگ سوسیالیست (ونزوئلا) است که در ۲۶ فوریه ۱۹۷۶ در ربودن ویلیام نیهوس، تاجر آمریکایی و رئیس عملیات اوونز-ایلینوی در ونزوئلا، با ادعای ارتباط او با آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) شرکت کرد، که منجر به طولانی ترین آدم ربایی در تاریخ ونزوئلا، با مدت ۳ سال و ۴ ماه شد. پس از دستگیری توسط مقامات اداره ملی اطلاعات و خدمات پیشگیری در ۲۳ ژوئیه ۱۹۷۳، ۲ روز بعد در سن ۳۴ سالگی به دلیل حمله قلبی پس از شکنجه وحشیانه در دوران بازداشت درگذشت. خواهر او، دلسی رودریگز، نیز در دوران دولت مادورو به عنوان یک مقام ارشد خدمت کرده است. به گفته "ال پائیس"، دلسی گومز، مادر خورخه رودریگز "«" با آن جنایت شناخته شد. او در فرزندانش تعهد بهترین بودن، فتح قدرت و انتقام مرگ پدرشان را القا کرد.» آغازها در سیاست. رودریگز در دانشکده لوئیس رازتی دانشگاه مرکزی ونزوئلا پزشکی
خواند و در همان مؤسسه تخصص روان پزشکی گرفت. او پزشک مقیم در مؤسسه تأمین اجتماعی ونزوئلا (۱۹۹۵)؛ استاد برنامه تحصیلات تکمیلی روان پزشکی در بیمارستان دانشگاه کاراکاس و برنامه تحصیلات تکمیلی روان شناسی بالینی جامعه در دانشگاه کاتولیک آندرس بلو بود، به صورت خصوصی طبابت می کرد و به عنوان مدیر پزشکی Residencias Humana (2002) خدمت می کرد. "در سال ۱۹۹۸، او با اثر خود با عنوان «هر چه می خواهی بنویس»"، جایزه اول مسابقه سالانه داستان نویسی را که توسط روزنامه ونزوئلایی «ال ناسیونال» در سال ۱۹۹۸ برگزار شد، از آن خود کرد. در ۳ ژانویه ۲۰۰۷، رئیس جمهور هوگو چاوز اعلام کرد که رودریگز معاون بعدی رئیس جمهور خواهد بود و جایگزین خوزه ویسنته رانگل می شود. او در ۸ ژانویه، دو روز قبل از سوگند چاوز برای دوره بعدی ریاست جمهوری، سوگند یاد کرد. در دوران دانشگاه، او به عنوان رهبر جنبش دانشجویی UCEVISTA برجسته بود. او رئیس مرکز دانشجویی دانشکده پزشکی "لوئیس رازتی" (۱۹۸۷) و یک سال بعد رئیس فدراسیون مراکز دانشگاهی (۱۹۸۸) بود؛ او همچنین به همراه چهره های دیگری مانند خوان بارتو و آناهی آریزمندی، عضو به اصطلاح "پلانچا ۸۰" دانشگاه مرکزی ونزوئلا
بود. رئیس شورای ملی انتخابات. [ویرایش منبع] او رئیس هیئت ملی انتخابات، یکی از زیرمجموعه های شورای ملی انتخابات (CNE) بود که مسئول سازماندهی فنی همه پرسی برکناری ریاست جمهوری در سال ۲۰۰۴ بود. به گفته "ال پائیس"، CNE رودریگز به تأخیر همه پرسی (که از سال ۲۰۰۳ از نظر قانونی امکان پذیر بود) کمک کرد و به چاوز فرصت داد تا یارانه هایی را که برای پیروزی اش حیاتی بودند توزیع کند، که طبق گزارش ها باعث افزایش اعتبار سیاسی رودریگز شد. متعاقباً، رودریگز بین ژانویه ۲۰۰۵ و آوریل ۲۰۰۶ به عنوان رئیس همان نهاد منصوب شد، پس از آنکه رئیس قبلی CNE، فرانسیسکو کاراسکوئرو، توسط مجلس ملی به عنوان قاضی دادگاه عالی دادگستری منصوب شد. در سال ۲۰۰۶، با انتصاب مقامات جدید قدرت انتخاباتی توسط پارلمان ونزوئلا، او شورای ملی انتخابات را ترک کرد و مدتی در شبکه خبری دولتی تله سور به عنوان مجری برنامه مصاحبه «Latitud América» مشغول به کار شد. پس از عضویت در شورای انتخابات، او آشکارا خود را حامی رئیس جمهور چاوز اعلام کرد. معاون رئیس جمهور. در ۳ ژانویه ۲۰۰۷، اعلام شد که او توسط رئیس جمهور تازه انتخاب شده ونزوئلا، هوگو چاوز فریاس، به عنوان معاون رئی
س جمهور منصوب و جایگزین خوزه ویسنته رانگل خواهد شد. رودریگز این سمت را در ۸ ژانویه ۲۰۰۷، هنگامی که رسماً در تئاتر ترزا کارنو سوگند یاد کرد، به عهده گرفت. در ۹ ژانویه، او همچنین با تأیید FVF به عنوان رئیس کمیته ملی سازماندهی (CON) کوپا آمریکا ۲۰۰۷ منصوب شد و جایگزین آریستوبولو ایستوریز شد که این سمت را در زمان خدمت به عنوان وزیر آموزش و ورزش بر عهده داشت. در سال ۲۰۰۷، نام او در تحقیقات اف بی آی در مورد پرونده آنتونینی ویلسون ذکر شد، که ادعا می کند عملیات پنهان کردن مبدأ و مقصد وجوه با دفتر رودریگز و اداره اطلاعات و خدمات پیشگیری ونزوئلا (DISP) هماهنگ شده بود. در زمینه ونزوئلا، گفته می شود که افراد نزدیک به رودریگز، آنتونینی ویلسون را تهدید کرده اند تا از افشای اطلاعات در مورد وجوه جلوگیری کنند. یک ماه پس از شکست انتخاباتی در همه پرسی قانون اساسی ونزوئلا در سال ۲۰۰۷، چاوز کابینه خود را بازسازی کرد و خورخه رودریگز را با رامون کاریزالس به عنوان معاون رئیس جمهور جایگزین کرد. چاوز اظهار داشت که رودریگز منحصراً بر ترویج حزب سوسیالیست متحد ونزوئلا که در حال ظهور بود، تمرکز خواهد کرد. هماهنگ کننده حزب سوسیالیست متحد و
نزوئلا. پس از خدمت به عنوان معاون رئیس جمهور جمهوری ونزوئلا در دوره دوم ریاست جمهوری هوگو چاوز، او در ۳ ژانویه ۲۰۰۸ به عنوان مسئول ارشد تشکیل حزب جدیدی منصوب شد که شامل اتحاد احزاب سیاسی چپ ونزوئلا با گرایش چاویستا برای ایجاد حزب سوسیالیست متحد ونزوئلا بود. رئیس جمهور همچنین به او وظیفه سازماندهی کنگره مؤسس و هماهنگی استراتژی ها برای رویدادهای انتخاباتی آینده را داد. در انتخابات داخلی سازمان، او در انتخابات منطقه ای نوامبر ۲۰۰۸ به عنوان کاندیدای شهرداری برای شهرداری لیبرتادور کاراکاس انتخاب شد که در آن ۵۳ درصد آرا را به دست آورد و جایگزین عضو دیگر خود، فردی برنال، شد. شهردار شهرداری لیبرتادور. او از ۲۳ نوامبر ۲۰۰۸ شهردار کاراکاس بود و با ۵۳ درصد آرا انتخاب شده بود. در ۸ دسامبر ۲۰۱۳، رودریگز با کسب ۵۴٫۵۵ درصد آرا، برای دوره ۲۰۱۴–۲۰۱۸ در مقابل سیاستمدار مخالف، اسماعیل گارسیا، دوباره به عنوان شهردار شهرداری لیبرتادور ناحیه پایتخت ونزوئلا انتخاب شد. مطبوعات تأکید کردند که رودریگز با اختلاف ۱۲٪ و با نرخ مشارکت ۵۹٪ در حالی که میانگین مشارکت رأی دهندگان ۵۰٪ است، پیروز شد. او در حال حاضر میزبان برنامه تلویزیونی "«سیا
ست در دیوان» نیز هست که هر پنجشنبه از" تلویزیون ونزوئلا (VTV) پخش می شود. تحریم ها. رودریگز توسط چندین کشور تحریم شده و ورودش به کشور همسایه، کلمبیا، ممنوع است. کانادا. در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۷، کانادا رودریگز را به دلیل نقض قانون اساسی ونزوئلا پس از انتخابات مجلس مؤسسان ونزوئلا در سال ۲۰۱۷ تحریم کرد. کلمبیا. در ژانویه ۲۰۱۹، رودریگز یکی از بیش از ۲۰۰ نفری بود که «رابطه نزدیک و حمایت از رژیم نیکولاس مادورو» داشتند و از ورود به کلمبیا منع شدند. ایالات متحده. ایالات متحده در ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۸، رودریگز را به دلیل تلاش هایش در جهت تحکیم قدرت رئیس جمهور مادورو در ونزوئلا تحریم کرد.
روابط اسپانیا و ایتالیا () به روابط بین الملل بین تاریخ ایتالیا و تاریخ اسپانیا اشاره دارد. هر دو کشور پس از وحدت ایتالیا در سال ۱۸۶۰ روابط دیپلماتیک برقرار کردند. هر دو کشور عضو اتحادیه اروپا (و هر دو از یورو به عنوان واحد پول استفاده می کنند) و همچنین عضو شورای اروپا، سازمان توسعه و همکاری اقتصادی، ناتو، اتحادیه مدیترانه و سازمان ملل متحد هستند. تاریخچه. پیشینه. در سال ۲۱۸ پیش از میلاد، روم باستان، که از "ایتالیای رومی" آمده بود، گسترش روم در آیبریا را آغاز کرد که بعدها به استان های روم "هیسپانیا" تبدیل شد. رومیان لاتین عامیانه، جد زبان های رومی را معرفی کردند، که در هر دو کشور امروزی ایتالیا و اسپانیا صحبت می شود. در نتیجه این فتح، فرآیندهای استخراج معدنی در جنوب غربی شبه جزیره (که نیازمند تعداد زیادی نیروی کار اجباری بود، ابتدا از هیسپانیا و بعداً از گال (سرزمین) و سایر مناطق مدیترانه) به شدت افزایش یافت و تعامل برده داری و بوم کشی را به همراه داشت که پیامدهای زیست محیطی گسترده ای در زمینه آلودگی به جا گذاشت، که تا دوره انقلاب صنعتی در منطقه مدیترانه بی سابقه بود. در مقابل نخبگان محلی در هیسپانیا، فرایندی
طولانی شامل ادغام مهاجران رومی و ایتالیایی با نخبگان بومی رومی سازی تا قرن اول میلادی عمدتاً تکمیل شد. این فرایند شامل اعطای تابعیت رومی به جوامع کامل بود. برخی از اعضای نخبگان محلی هیسپانیا بایتیکا (استان رومی) توانستند خود را در ساختارهای اجتماعی و سیاسی امپراتوری روم عالی وارد کنند. اقتدار امپراتوری روم بر هیسپانیا در قرن پنجم کاهش یافت و در نهایت در دوران دوره مهاجرت قطع شد. با این حال، کلیسای لاتین همچنان نفوذ قابل توجهی بر سیاست های مسیحی شبه جزیره تا پایان قرون وسطی داشت. پس از سال ۱۵۵۷، پادشاهی سیسیل، پادشاهی ناپولی و دوک نشین میلان تحت اسپانیای هابسبورگ که قبلاً توسط Council of Aragon اداره می شد، توسط Council of Italy تازه تأسیس اداره شدند، به عنوان بخشی از سیستم چندمشورتی که اداره امپراتوری اسپانیا، یک پادشاهی مرکب، را پشتیبانی می کرد. پادشاهی ساردنی برای مدتی همچنان تحت حکومت Council of Aragon باقی ماند. Council of Italy پس از پیمان اوترخت برای همیشه منحل شد. برقراری روابط دیپلماتیک. پس از اعلام ویتوریو امانوئله دوم به عنوان پادشاه پادشاهی ایتالیا در سال ۱۸۶۱، اسپانیا در ابتدا از به رسمیت شناختن
کشور خودداری کرد و ویکتور امانوئله را هنوز «پادشاه ساردنی» می دانست. این به رسمیت شناختن با مخالفت ملکه ایزابل دوم، که تحت تأثیر موضع پیوس نهم قرار داشت، روبرو شد. هنگامی که لئوپولدو اودانل بر مخالفت ملکه غلبه کرد، اسپانیا سرانجام پادشاهی ایتالیا را در ۱۵ ژوئیه ۱۸۶۵ به رسمیت شناخت. اندکی بعد، در سال ۱۸۷۰، پس از خلع ایزابل دوم در انقلاب باشکوه اسپانیا، دومین پسر ویکتور امانوئله دوم، آمادئوی یکم، به عنوان پادشاه اسپانیا انتخاب شد و از سال ۱۸۷۱ تا کناره گیری خود در سال ۱۸۷۳ سلطنت کرد. وضعیت پس از جنگ جهانی اول. با وجود تلاش های ابتدایی برای ترویج درک متقابل بین دو کشور، بلافاصله پس از پایان جنگ جهانی اول، هنوز مسائلی وجود داشت که مانع گسترش تعامل ایتالیایی-اسپانیایی در استقرار مجدد (اسپانیا) می شد. این شامل بخشی از افکار عمومی بود که نسبت به پادشاهی ایتالیا بی میلی نشان می داد؛ نمونه برجسته ای از آن، ماریا کریستینای آستوریاس، مادر ملکه با اصالت اتریش-مجارستان بود. نزدیکی میان دیکتاتوری های مدیترانه. پس از به قدرت رسیدن دیکتاتورها بنیتو موسولینی (۱۹۲۲) و میگل پریمو د ریورا (۱۹۲۳)، شرایط برای برقراری روابط نزدیک ت