Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رد و در طول یک سال و نیم این دوره فنی را با موفقیت سپری کرد و سال۱۸۶۶م، طبق استانداردهای زمان خویش به عنوان مهندس فارغ التحصیل شد. سپس مدتی در همان شهر هورتن و مدتی نیز در تروندهایم درارتباط با تخصص فنی خود مشغول کار بود تا اینکه در سال ۱۸۶۹م، بورسیه دولتی به وی تعلق گرفت و برای کارآموزی، راهی ایالات متحده گشت و در یک مدرسه وابسته به کلیسا به صورت رایگان آموزش زبان انگلیسی دید و خیلی زود به پشتوانه سفارش نامه یکی از استادان خود در یک کارگاه طراحی فنی در فیلادلفیا مشغول کار شد.در آن دوران استفاده از دیگ های بخار به خصوص در ایالات متحده به سرعت در حال گسترش بود اما چندین سانحه انفجار دیگ، نگرانی های جدی در راه این گسترش ایجاد کرده بود. در سال ۱۹۷۰م، دولت آمریکا قوانینی وضع کرد که سازنده دیگ بخار را موظف به آزمایش و تضمین ایمنی دیگ پیش از فروش می کرد. در این راستا از جمله کارگاهی که تینیوس در آن مشغول کار بود، چند سفارش تست مواد دریافت کرد. علاوه بر انجام وظایف عادی، تینیوس در وقت آزاد خویش نیز به صورت داوطلبانه در تکمیل شیوه ها و ابزار تست مواد شرکت درخشانی داشت. به گونه ای که در سال ۱۸۷۲م، از طرف صاحبان کارگاه
به عنوان مدیر برگزیده شد. با این حال چند سال بعد وقتی تینیوس اولسن خواستار شراکت در مالکیت کارگاه شد، با صاحبان کارگاه دچار اختلاف شد و در سال ۱۸۷۹م، از کار برکنار گشت. اما وی خیلی زود کارگاه خود را تأسیس کرد و کار روی تکمیل ابزار تست مواد را با جدیت ادامه داد. در سال۱۸۸۰م، یک ماشین تست که تینیوس اولسن ابداع کرده بود و می توانست چندین آزمایش مختلف از جمله تنش و مقاومت فشاری را روی مواد انجام دهد به یک موفقیت جهانی رسید. این ماشین که نسبتاً ارزان و استفاده از آن آسان بود به نام «غول کوچک» معروف شد و به عنوان یک اختراع جدید، در همان سال به ثبت رسید. این موفقیت به تینیوس اولسن امکان داد تا کارگاه خود را توسعه دهد و به زودی محصولات کارگاه تینیوس به اروپا و آسیا نیز صادر شد و خود مبنایی برای ساخت ابزار و ماشینهای مشابه در سراسر جهان قرار گرفت. در سال ۱۹۱۲م، کارگاه تینیوس به یک شرکت سهامی تبدیل شد و در سال ۱۹۲۰م، این شرکت محل کار ۲۵۰ نفر کارمند و کارگر فنی، تحت مدیریت پسرش «تورستن اولسن» بود.تینیوس اولسن در سال ۱۹۳۲م، در سن ۸۶ سالگی دور از زادگاهش در گذشت و در فیلادلفیا به خاک سپرده شد. اما وی در دوران حیاتش هرگز
زادگاه خود، یعنی نروژ را فراموش نکرد. از جمله شهر زادگاهش یعنی کونگسبرگ، هم قبل و هم بعد از مرگ وی هدایایی دریافت کرد و از سوی وی بودجه ای به کلیسا و مدرسه فنی شهر اختصاص یافت. به علاوه بودجه ای نیز به خانه سالمندان شهر زادگاه همسر تینیوس در سوئد تعلق گرفت. در سال ۱۹۵۵م، وقتی مدرسه فنی تینیوس اولسن در کونگسبرگ افتتاح شد، بیش از نیمی از هزینه ساخت توسط کمک های مالی فرزندش پرداخت شده بود. در سال ۱۸۹۱م، از سوی مؤسسه انتشارات فرانکلین، بابت قدرشناسی از خدمات تینیوس اولسن یک مدال الیوت کرسون در آمریکا به وی تقدیم شد و در سال ۱۹۲۸م، به افتخار خدماتش به شهر زادگاهش در نروژ مجسمه نیم تنه وی در یکی از پارکهای کونگسبرگ نصب شد.
آزمایشگاه گالتون () آزمایشگاه گالتون آزمایشگاهی برای تحقیق در مورد اصلاح نژاد و سپس ژنتیک انسانی مستقر در کالج دانشگاهی لندن در لندن، انگلستان بود. در ابتدا در سال ۱۹۰۴ تأسیس شد و در سال ۱۹۹۶ بخشی از بخش زیست شناسی کالج دانشگاهی لندن شد.
وزارت جنگ ناجوانمردانه (به انگلیسی: Ministry Of Ungentlemanly Warfare) یک فیلم اکشن و جاسوسی آمریکایی محصول سال ۲۰۲۴ به کارگردانی و نویسندگی مشترک گای ریچی است که بر اساس کتاب سال ۲۰۱۵ به همین نام نوشته دیمین لوئیس ساخته شده است. داستان. این فیلم به عنوان یک داستان واقعی در مورد یک سازمان اجرایی عملیات ویژه در جنگ جهانی دوم که توسط وینستون چرچیل و ایان فلمینگ تأسیس شد، که یک "وزارت جنگ ناجوانمردانه" را با مبارزانش علیه نازی ها مسیر جنگ را تغییر می داد و عملیات سیاه مدرن را به وجود آورد، اشاره دارد. تولید. گای ریچی برای کارگردانی این پروژه در فوریه ۲۰۲۱ قرارداد امضا کرد و جری بروکهایمر تهیه کننده فیلم شد. تصویربرداری اصلی در ۱۳ فوریه ۲۰۲۳ در سراسر ترکیه با فیلمبرداری در آنتالیا آغاز شد. و در آوریل ۲۰۲۳ به پایان رسید.
هری هریس (; – ) دانشمند در زمینه بیوشیمی بود. کار او نشان داد که تنوع ژنتیکی انسان نادر و بیماری زا نیست، بلکه رایج و معمولاً بی ضرر است. او اولین کسی بود که با آزمایش های بیوشیمیایی نشان داد که به استثنای دوقلوهای همسان، همه ما در سطح ژنتیکی متفاوت هستیم. این کار راه را برای بسیاری از مفاهیم و روش های ژنتیکی شناخته شده مانند انگشت نگاری DNA، تشخیص پیش از تولد اختلال ها با استفاده از نشانگرهای ژنتیکی، ناهمگونی گسترده بیماری های ارثی، و نقشه برداری از ژن های انسانی به کروموزوم ها هموار کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه ویلیام الن شده است.
فرانسیس هسلبین (انگلیسی: Frances Hesselbein؛ ۱ نوامبر ۱۹۱۵ – ۱۱ دسامبر ۲۰۲۲) تاجر و نویسنده آمریکایی بود. او بین سال های ۱۹۷۶ تا ۱۹۹۰ به عنوان مدیر عامل سازمان پیشاهنگی دختران ایالات متحده آمریکا فعالیت کرد همچنین ریاست و مدیر عاملی بنیاد مدیریت و رهبری فرانسیس هسلبین و حضور در دانشکده تحصیلات تکمیلی امور عمومی و بین الملل دانشگاه پیتسبورگ (GSPIA)، مؤسسه جانسون را برعهده داشته است. هسلبین در سال ۱۹۹۸، مدال آزادی ریاست جمهوری را به جهت همکاری با سازمان دختران پیشاهنگ ایالات متحده دریافت کرد. او در نوامبر ۲۰۱۵ صدساله شد. هسلبین در سال ۲۰۰۰ برنده جایزه میراث پیت از دانشگاه پیتسبرگ شد. او دارای ۲۲ دکتری افتخاری است.
برای دختران رنگی که به خودکشی فکر کرده اند / وقتی رنگین کمان انوف است (انگلیسی: for colored girls who have considered suicide / when the rainbow is enuf) اولین اثر نتوزاک شانگ و تحسین برانگیزترین اثر تئاتری است که در سال ۱۹۷۶ نمایش داده شد که شامل مجموعه ای از مونولوگ های شاعرانه همراه با حرکات رقص و موسیقی است. "برای دختران رنگی"، داستان هفت زن را روایت می کند که در یک جامعه نژادپرستانه و جنسیت گرا از ظلم و ستم رنج برده اند. اقتباس فیلم. در ۳ سپتامبر ۲۰۰۹، لاینزگیت اعلام کرد که حقوق توزیع فیلم اقتباسی تایلر پری از این نمایشنامه را به دست آورده است، با فیلمبرداری اصلی که در ابتدا برنامه ریزی شده بود در آتلانتا، جورجیا، در نوامبر و دسامبر ۲۰۰۹ انجام شود. این فیلم که "برای دختران رنگی" نامگذاری شد، در ۵ نوامبر ۲۰۱۰ اکران شد و نویسندگی، کارگردانی و تهیه کنندگی آن را پری بر عهده داشت. بازیگران این فیلم عبارتند از تندی نیوتون، لرتا دیواین، کیمبرلی الیز، ووپی گلدبرگ، جنت جکسون، فیلیسیا رشاد، آنیکا نونی رز، کری واشینگتن، تسا تامپسون، مایکل ایلی، میسی گری و عمری هاردویک. ماریا کری نیز انتخاب شده بود، اما در ماه مه ۲۰
۱۰، به دلایل پزشکی از آن خارج شد. هنگامی که از شانگ پرسیده شد که آیا در مورد اقتباس پری از کارش محتاط است یا خیر، شانگ پاسخ داد: «من تردیدهای زیادی داشتم. نگران توصیف او از زنان به عنوان پلاستیک بودم. من فکر می کنم او کار بسیار خوبی انجام داد، اگرچه مطمئن نیستم که آن را یک فیلم تمام شده بنامم.»
دارسی بوسل (متولد مارنی مرسدس Darcey Pemberton Crittle ; ۲۷ آوریل ۱۹۶۹) یک بالرین بازنشسته انگلیسی و داور سابق مسابقه "رقص" تلویزیون بی بی سی است. بوسل که در مدرسه آموزشی هنر و مدرسه باله سلطنتی آموزش دیده بود، کار حرفه ای خود را در باله سلطنتی سادلر ولز آغاز کرد، اما تنها پس از یک سال به باله سلطنتی نقل مکان کرد، جایی که در ۲۰ سالگی به جوانترین رقصنده اصلی تبدیل شد. بوسل به عنوان یکی از بالرین های بزرگ بریتانیایی مورد تحسین قرار گرفته است.
نتوزاک شانگ (انگلیسی: Ntozake Shange؛ ۱۸ اکتبر ۱۹۴۸ – ۲۷ اکتبر ۲۰۱۸) نمایشنامه نویس و شاعر آمریکایی بود. او به عنوان یک فمینیست سیاه پوست، در بسیاری از کارهایش به مسائل مربوط به نژاد و قدرت سیاهان پرداخت. او بیشتر برای نوشتن نمایشنامه "برای دختران رنگی که به خودکشی فکر کرده اند / وقتی رنگین کمان انوف است" (۱۹۷۵) شناخته می شود. درگذشت. شانگ در ۲۷ اکتبر ۲۰۱۸ در سن ۷۰ سالگی در یک مرکز درمانی در بووی، مریلند، در خواب درگذشت. او بیمار بود و در سال ۲۰۰۴ دچار سکته مغزی شده بود، اما «اخیراً رو به بهبودی بود، کارهای جدید خلق کرد، مطالعه کرد و برای کارهایش مورد تقدیر قرار گرفت.» او که در سال ۲۰۱۰ رمان «بعضی ها آواز می خوانند، برخی گریه می کنند» همکاری کرد، گفت: «من فکر نمی کنم روزی در این سیاره وجود داشته باشد که زن جوانی نباشد که خود را از طریق آن کشف کند.»
پری ها و ملکه ها یا کوارتت جنسی فیلمی محصول سال ۱۹۶۶ و به کارگردانی لوچانو سالچه، ماریو مونیچلی، مائورو بولونینی و آنتونیو پیترانجلی است. در این فیلم بازیگرانی همچون مونیکا ویتی، انریکو ماریا سالرنو، کلودیا کاردیناله، گاستونه موسکین، راکل ولش، ژان سورل، آلبرتو سوردی، کاپوسین، اولگا ویلی، آنتونی استیل، رنتسو جووانپیترو، کورادو اولمی، ماریا تدسکی و نینو مارکتی ایفای نقش کرده اند.
با وجود اینکه صنعت، به طور کلی در سطح بسیار پایینی از توسعه در کشور صربستان، پس از شکل گیری آن، قرار داشت، سیاست های پیش روی صربستان سبب شد تا او جزو ۱۰ کشور اول در جهان در زمینه توسعه صنعت جا بگیرد و تولید هواپیمای خود را توسعه دهد. تاریخچه. در تاریخچه صنعت هواپیماسازی در صربستان، ابتدا فقط قطعات تولید شده در کارخانه های خارجی مونتاژ می شد، اما خیلی زود تولید قطعات داخلی آغاز شد. پیشرو صنعت هواپیماسازی داخلی در صربستان، کارگاه هواپیمایی با نام Aeroplanska radionica بود که در سال ۱۹۲۰ در فرودگاه نووی ساد تأسیس شد. مونتاژ سری آزمایشی Hansa-Brandenburg C.I اولین اقدام صربی ها در تولید هواپیما به طور کامل بود. نام این سری SBr بود، زیرا این نوع هواپیما در صربستان به عنوان srednji Brandenburg (براندنبورگ میانی) شناخته می شد. از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۴۱، ۷ کارخانه هواپیماسازی در صربستان وجود داشت که ۴ کارخانه در مرکز کشور و ۲ کارخانه موتور هواپیما در دیگر نقاط قرار داشتند. همچنین تعدادی هواپیما در کارگاه های هواپیماسازی، کلوپ های هوا و کارگاه های خصوصی تولید شد. همچنین کارخانه هایی برای تجهیزات هواپیما و کارگاه هایی برای ت
عمیرات جزئی و حتی تعمیرات اساسی هواپیما، موتورها و قطعات وجود داشت. یک تقویت عمده در صنعت، تصمیم ایالت از سال ۱۹۲۶ برای به دست آوردن بیش از ۸۰۰ جنگنده و صدها دانشجو و مربی در حوزه هواگردی بود. پیشرفت صنعت در سال ۱۹۳۲ متوقف شد. در این زمان، دولت با خرید بیشتر هواپیما، صنعت هوایی کشور را وارد رکود بزرگی کرد که تا سال ۱۹۳۷ ادامه داشت. بر اساس گزارش اتحادیه دولتی صنایع هواپیماسازی پادشاهی یوگسلاوی، صنعت هواپیماسازی و صنایع کمکی این ایالت ۳۰۰ مهندس و تکنسین، ۵۰۰ کارمند و ۶۰۰۰ کارگر را استخدام کرده است. در مجموع، ۱۷۲۹ هواپیمای نظامی و غیرنظامی بین دو جنگ جهانی در صربستان تولید شد. از این میان، هیچ یک از هواپیمای تولیدی، باری یا شناسایی نبودند. یکی از مهم ترین افراد در توسعه فنی طراحی هواپیما، میلنکو میتروویچ اسپرتا بود که طرح های متعددی را برای هواپیماها در دوره ۴۰–۱۹۲۸ ارائه داد. عدم حمایت از صنعت. کارخانه های "IAM" و "Vlajković-Walter" موتور هواپیما تولید می کردند و هر دو در حومه صنعتی راکوویکا در بلگراد قرار داشتند. "IAM" در سال ۱۹۲۷ تأسیس شد. تا سال ۱۹۳۶ که ملی شد ۵۰٪ در مالکیت سرمایه گذاران خارجی بود. این کارخ
انه در سال ۱۹۴۰، مونتاژ کامیون ها را بر عهده داشت و بعدها به ساخت تراکتور پرداخت، در نهایت در سال ۲۰۱۰ دچار بحران شد و در سال ۲۰۱۷ ورشکست شد. کارخانه موتورهای هواپیما "S.Vlajković and Sons" به عنوان کارگاه نجاری در سال ۱۹۲۵ آغاز به کار کرد. این مغازه که در همسایگی دورچول قرار دارد، هواپیمای Breguet XIV و موتورهای آن را تعمیر می کرد. کارخانه سپس به راکوویکا نقل مکان کرد و تولید موتورهای Walter NZ را آغاز کرد. در سال ۱۹۴۸ به کارخانه "21. maj" [sr] تبدیل شد که در میان سایر محصولات، موتورهای هواپیما را با موتورهای پیستونی می ساخت، IMR مجوز جنرال موتورز را برای تعمیر موتورهای خود دریافت کرد در حالی که در دهه ۱۹۸۰ قطعات موتور را برای بوئینگ و توپولف تولید می کرد. با کاهش از دهه ۱۹۹۰، بیشتر تعمیرات قطعات هلیکوپتر را انجام داد. این شرکت نیز در سال ۲۰۱۶ ورشکست شد. شرکت "Teleoptik دیگر شرکت هواپیمایی صربی بود که در سال ۱۹۲۲ در دورچول تاسیس شد. تولید ابزارآلات هواپیما، خنک کننده و سایر تجهیزات در سال ۱۹۲۸ آغاز شد. این شرکت نیز در سال ۲۰۰۷ ورشکست شد. دیگر شرکت ورشکست شده "Prospekt Nestor" بود.
قدیمی ترین حرفه یا قدیمی ترین حرفه در جهان فیلمی محصول سال ۱۹۶۷ و به کارگردانی کلود اوتان-لارا، مائورو بولونینی، فیلیپ د بروکا، ژان-لوک گدار، فرانکو ایندووینا و مایکل پیفلگار است. در این فیلم بازیگرانی همچون میشل مرسیه، انریکو ماریا سالرنو، گابریله تینتی، السا مارتینلی، گاستونه موسکین، جانکارلو کوبلی، ژن مورو، ژان-کلود بریالی، ژان ریشار، راکل ولش، مارتین هلد، تیلی لاونستین، زیگفرید شورنبرگ، نادیا گری، فرانس آنگلید، فرانسیس بلانش، مارسل دالیو، ژاک شاریه، آنا کارینا و ماریلو تولو ایفای نقش کرده اند. پس از جنگ جهانی اول، اصطلاح «قدیمی ترین حرفه در جهان» به طور عمومی برای روسپی گری به کار برده شد.
ساخت هواپیما یک بخش صنعتی مهم در روسیه است و حدود ۳۵۵٫۳۰۰ نفر در آن مشغول به کار هستند. انحلال اتحاد جماهیر شوروی به یک بحران عمیق برای صنعت، به ویژه برای بخش هواپیماهای غیرنظامی منجر شد. وضعیت در اواسط دهه اول دهه ۲۰۰۰ به دلیل رشد حمل و نقل هوایی و افزایش تقاضا شروع به بهبود کرد. یک برنامه ادغام که در سال ۲۰۰۵ راه اندازی شد منجر به ایجاد شرکت هلدینگ یونایتد ایرکرفت کورپوریشن (United Aircraft Corporation) شد که شامل اکثر شرکت های کلیدی این صنعت می شود. صنعت هواپیماسازی روسیه مجموعه ای از هواپیماهای نظامی رقابتی بین المللی مانند MiG-29 و Su-27 را ارائه می دهد، در حالی که پروژه های جدیدی مانند سوخو سوپرجت ۱۰۰ امیدوار است که صنعت بخش هواپیماهای غیرنظامی را احیا کند. در سال ۲۰۰۹، شرکت های متعلق به یونایتد ایرکرفت کورپوریشن، ۹۵ هواپیمای جدید بال ثابت را به مشتریان خود تحویل دادند که شامل ۱۵ مدل غیرنظامی بود. علاوه بر این، این صنعت در روسیه، بیش از ۱۴۱ هلیکوپتر تولید کرد. تاریخ. جنگ جهانی اول. روسیه در زمان شروع جنگ، ۲۴ شرکت سازنده هواپیما داشت، اما آنها مواد یا ظرفیت لازم برای جایگزینی هواپیماهای از دست رفته را ند
اشتند. آنها به ویژه به موتورهای خارجی وابسته بودند. روسیه در طول جنگ جهانی اول، ۱۸۹۳ هواپیما تولید و ۸۸۳ هواپیما در بین سالهای ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۶ وارد کرد، اما در این دوره تنها ۹۲۰ موتور تولید کرد و ۲۳۲۶ موتور را وارد کرد. تولید پس از انقلاب فوریه به شدت کاهش یافت و با خروج روسیه از جنگ در سال ۱۹۱۸ تقریباً متوقف شد. هواپیمای معروفی که در این دوره تولید شد سیکورسکی ایلیا مورومیتس (Sikorsky Ilya Muromets) بود، اولین بمب افکن چهار موتوره ای که یک واحد بمباران استراتژیک اختصاصی را تجهیز کرد. این بمب افکن سنگین در مراحل اولیه جنگ بی رقیب بود، زیرا نیروهای مرکزی تا مدت ها بعد هواپیمای قابل مقایسه ای نداشتند. در طول جنگ جهانی اول، روسیه در بیش از ۴۰۰ سورتی پرواز تنها یک سیکورسکی را در اثر عملیات دشمن منهدم شد. ۲۰۰۰–۲۰۰۵: شروع بهبودی. در آغاز هزاره سوم، صنعت هواپیماسازی غیرنظامی در یک بحران مالی عظیم قرار داشت. فقط چند هواپیما ساخته شد و تعمیر و نگهداری پس از فروش بسیار کوچک بود. بسیاری از هواپیماها، چه جدید و چه قدیمی، موفق به دریافت گواهینامه های بین المللی ایمنی و زیست محیطی نشدند. دو شرکت کلیدی Aviastar-SP و Voronezh A
ircraft Association تقریباً ورشکست شده بودند. سود صنعت هواپیمای غیرنظامی در سال ۲۰۰۱ تنها ۳۰۰ میلیون دلار بود. در سال ۲۰۰۱، صنعت در نهایت شروع به دریافت سفارش های جدید از شرکت های لیزینگی کرد. حمل و نقل هوایی حدود ۸ درصد در سال رشد داشت و تا سال ۲۰۰۴ تقاضای داخلی برای هواپیماهای جدید افزایش یافت. شرکت های کلیدی موفق شدند بدهی های خود را بپردازند یا آنها را بازسازی کنند و سطح تولید دوباره در حال افزایش بود. صنعت هواپیماسازی نظامی از ۱۵ سال بحران تقریباً منحصراً از طریق صادرات جان سالم به در برد. تنها در سال ۲۰۰۵، صنعت شروع به دریافت منابع مالی قابل توجهی از بودجه دولتی کرد. ساختار. در سال ۲۰۰۸، صنعت هواپیماسازی شامل ۱۰۶ شرکت بود که ۱۸ مورد آن متعلق به یونایتد ایرکرفت کورپوریشن بود. یکی از موفق ترین شرکت های روسی، سوخو است که دارای مجموعه گسترده ای از هواپیماهای نظامی رقابتی بین المللی، از جمله مدل های Su-27، Su-30 و Su-35 است. در بخش غیرنظامی، مهم ترین پروژه این شرکت، سوپرجت ۱۰۰ است. انجمن تولید هواپیما Komsomolsk-on-Amur، بزرگ ترین شرکت هواپیماسازی روسیه، مسئول تولید محصولات سوخو است. شرکت سهامی توپولف با هوا
پیماهای Tu-204 و Tu-214 بر بازار هوانوردی غیرنظامی تمرکز دارد، اما همچنین مسئول بمب افکن دوربرد Tu-160 و توسعه جانشینان آن است. تولید انبوه هواپیماهای Tu-204 توسط Aviastar SP واقع در اولیانوفسک انجام می شود، در حالی که نوع Tu-214 توسط انجمن تولید هواپیمای کازان تولید می شود. ایلیوشین بر بخش محموله های نظامی و حمل و نقل تمرکز دارد. Irkut مجموعه ای از پروژه های هواپیماهای آموزشی و آبی-خاکی دارد و در بخش الکترونیکی و اویونیک داخلی رقابت می کند. در بخش وسایل نقلیه هوایی بدون سرنشین، ZALA Aero و Vega Radio Engineering Corporation از شرکت های پیشرو هستند.
هیولای فلورانس () نامی است که رسانه های ایتالیایی به یک قاتل سریالی دادند که بین سال های ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۵ در استان فلورانس فعالیت داشت. این قاتل شانزده نفر را به قتل رساند؛ قربانیان معمولاً زوج های جوانی بودند که در جست و جوی مکانی خلوت به مناطق جنگلی می رفتند و اغلب در شب های هم زمان با ماه نو مورد حمله قرار می گرفتند. گرچه هیچ یک از قتل ها در خود شهر فلورانس رخ نداد، این نام به دلیل وقوع جنایت ها در نواحی روستایی و اطراف این شهر برگزیده شد. در ابتدا رسانه ها از عنوان «دیوانهٔ زوج ها» (ایتالیایی: il maniaco delle coppiette) برای اشاره به او استفاده می کردند. در اوایل دههٔ ۱۹۹۰، پس از آغاز تحقیقات دادستانی فلورانس، چند نفر به اتهام دست داشتن در این قتل ها محکوم شدند. با وجود این، ترتیب دقیق رویداد ها، هویت اصلی قاتل و انگیزه های او همچنان نامشخص باقی مانده است. در این قتل ها از چند سلاح مختلف استفاده شد؛ از جمله یک اسلحهٔ کمری برتا کالیبر ۲۲ و یک چاقو. در نیمی از موارد اعضای جنسی از بدن قربانیان زن جدا شد که به نظر می رسد خارج کردن آنها انگیزه قتل بوده است. «هیولای فلورانس» نخستین پروندهٔ شناخته شدهٔ قتل های زنجی
ره ای در ایتالیا به شمار می آید که قربانیان آن زوج های جوان بودند و از آن با عنوان نخستین نمونهٔ «قاتل زنجیره ای مدرن» در کشور یاد می شود. این جنایت ها چه در زمان وقوع و چه در جریان محاکمه های متعدد، بازتابی گسترده در رسانه ها داشت و چنان بر جامعه اثر گذاشت که در دههٔ ۱۹۸۰ بسیاری از ساکنان استان فلورانس از خلوت کردن در مکان های دورافتاده پرهیز می کردند. افزون بر این، قربانی بودن زوج های جوان بحث هایی در رسانه ها برانگیخت دربارهٔ اینکه آیا بهتر است فرصت بیشتری برای خلوت و صمیمیت در محیط خانه در اختیار فرزندان گذاشته شود تا آنان کمتر به مکان های منزوی و خطرناک روی بیاورند. نهادهای قضایی و پلیس در طول سال ها تحقیقات متعددی دربارهٔ این پرونده انجام دادند. در سال ۱۹۹۶، دیوان عالی کشور ایتالیا حکم بی گناهی پیئترو پاچانی در دادگاه تجدیدنظر را نقض کرد و پرونده را برای برگزاری محاکمهٔ تازه به شعبهٔ دیگری از دادگاه جنایی فلورانس ارجاع داد؛ با این حال، این دادگاه به دلیل مرگ پاچانی در سال ۱۹۹۸ تشکیل نشد. در سال ۲۰۰۰، دیوان عالی کشور در حکم نهایی، ماریو وانی و جانکارلو لوتی را به ترتیب برای پنج و چهار مورد از هشت قتل مضا
عف محکوم شناخت. این دو متهم به عضویت در یک گروه جنایتکار شدند که در مطبوعات عامه با لقب «هم پیاله ها» (ایتالیایی: compagni di merende) شناخته شد؛ لقبی که پس از اعتراض وانی در دادگاه رایج شد، چرا که او ادعا کرده بود آن ها صرفاً دوستانی بوده اند که گهگاه در کافه ها و رستوران های محلی با هم خوراکی می خورده اند. لوتی در جریان بازجویی ها به قتل ها اعتراف کرده و پاچانی و وانی را همدست خود معرفی کرده بود. شهادت های او و همچنین اظهارات فرناندو پوچی نقش تعیین کننده ای در صدور احکام داشت، در حالی که جیووانی فاگی تبرئه شد. با وجود حکم نهایی سال ۲۰۰۰، هیچ مدرک فیزیکی مانند دی اِن اِی یا اثر انگشت که بتوان آن را به همدستان «هیولا» نسبت داد، در صحنه های جنایت پیدا نشد. سلاح مورد استفادهٔ قاتل (که احتمال می رود یک تپانچه برتا بوده باشد) هرگز کشف نشد و بخش های جداشده از بدن قربانیان زن هم هیچ گاه به دست نیامد. تنها در سال ۱۹۸۵ دادستانی فلورانس نامه ای دریافت کرد که در آن تکه ای از سینهٔ یکی از قربانیان قرار داشت. از دههٔ ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰، دادستان های فلورانس و پروجا (پس از مرگ مشکوک فرانچسکو ناردوچی در دریاچهٔ تراسیمنو) تحقیقات م
تعددی برای شناسایی عاملان مستقیم قتل ها و همچنین احتمالاً آمران آن ها انجام دادند. بخشی از این تحقیقات به این فرضیه پرداخت که انگیزه ای رازآمیز یا آیینی ممکن است افراد یا گروهی را به سفارش این جنایت ها واداشته باشد؛ با این حال، هیچ مدرک قطعی در این زمینه به دست نیامد. با وجود تحقیقات و گمانه زنی های فراوان در طول دهه ها، حتی در سال های ۲۰۱۰ و ۲۰۲۰، این پرونده همچنان حل نشده باقی مانده است.
نطق (به ترکی مدرن: konuşma؛ "سخنرانی") سخنرانی ای بود که توسط مصطفی کمال آتاتورک از ۱۵ تا ۲۰ اکتبر ۱۹۲۷ در دومین کنگره حزب جمهوری خواه خلق ایراد کرد. این سخنرانی وقایع بین آغاز جنگ استقلال ترکیه در ۱۹ مه ۱۹۱۹ و تأسیس جمهوری ترکیه در سال ۱۹۲۳ را پوشش می داد. خواندن آن سی و شش ساعت (در یک بازه زمانی ۶ روزه) توسط آتاتورک به طول انجامید و پایه و اساس تاریخ نگاری کمالیستی شد. نوتوک نقطه عطفی در ناسیونالیسم ترک با معرفی یک سری اسطوره ها و مفاهیم جدید در گفتمان عمومی مانند جمهوری، دموکراسی، حاکمیت ملت و سکولاریسم بود. آتاتورک در سخنرانی خود این مفاهیم را به عنوان «گرانبهاترین گنجینه» مردم ترکیه، «بنیان» دولت جدید این کشور و پیش شرط های «وجود» آینده آنها معرفی کرد.
مسحور فیلمی محصول سال ۱۹۶۷ و به کارگردانی استنلی دانن است. در این فیلم بازیگرانی همچون دادلی مور، النور برون، راکل ولش، پیتر کوک، بری هامفریز، مایکل بیتس، برنارد اسپیر، مایکل ترابشو و والنتین دایل ایفای نقش کرده اند.
سوخو-۹ اولین جت جنگنده ساخت شوروی بود که اندکی پس از جنگ جهانی دوم ساخته شد. طراحی در سال ۱۹۴۴ آغاز شد و برای استفاده از موتورهای توربوجت طراحی شده توسط شوروی در نظر گرفته شد. این جنگنده کندتر از هواپیماهای رقیب شوروی بود و در نتیجه لغو شد. یک نسخه اصلاح شده با موتورهای مختلف و یک بال اصلاح شده به سوخو-۱۱ تبدیل شد، اما وارد خط تولید نشد. سوخو-۱۳ پیشنهادی برای موتور مجدد هواپیما با نسخه های رولز-رویس درونت توربوجت و همچنین تغییر آن برای جنگ شبانه بود، اما هیچ یک از این پیشنهادها پذیرفته نشد.
نامی بود (بر اساس شخصیت شرور خیالی ادوگاوا "رامپو "دیوگان بیست چهره "") به عنوان نام مستعار توسط شخص یا گروهی که مسئول نامه های باج خواهی در پرونده گلیکو موریناگا در سال ۱۹۸۴ در ژاپن بودند. نام های مختلفی به این گروه از جمله «مرد اسرارآمیز با ۲۱ چهره» و «شبح با ۲۱ چهره»، نیز در مقالات و کتاب های مربوط به این مورد استفاده شده است. ربودن کاتسوهیسا ایزاکی. حوالی ساعت ۹:۰۰ شب در ۱۸ مارس ۱۹۸۴، دو مرد نقابدار مسلح به تپانچه و تفنگ (که بعداً به نظر اسلحه اسباب بازی بوده) از کلید سرقت شده از خانه همسایه برای ورود به خانه رئیس ایزاکی گلیکو با نام تسوهیسا ایزاکی استفاده کردند. خانه همسایه متعلق به مادر ۷۰ ساله کاتسوهیسا با نام یوشی، بود و در همان ملک قرار داشت که با دیواری آجری احاطه شده بود. جنایتکاران وارد خانه او شده و او را با یک خط تلفن قطع شده بسته بودند. آنها کلید خانه پسرانش را که یک سیستم امنیتی نصب شده بود، پس گرفتند. این دو مرد نقابدار پس از ورود به خانه کاتسوهیسا ازاکی، همسرش میکیکو (۳۵ ساله) و دختر بزرگش ماریکو (۷ ساله) را بستند. میکیکو به مردان پیشنهاد پول داد و یکی از آنها پاسخ داد: "ساکت باشید. پول مهم
نیست.» پس از قطع برخی از خطوط تلفن، دو مرد نقابدار، کاتسوهیسا ازاکی را که با دو فرزند دیگرش، یوکیکو (۴ ساله) و اتسورو (۱۱ ساله) در حال حمام کردن بود، پیدا کردند. کاتسوهیسا ازاکی برهنه از خانه اش ربوده شد و به انباری در ایباراکی، اوزاکا منتقل شد. سه روز پس از ربوده شدن، ایزاکی پس از رهایی از طناب هایی که او را با آن بسته بودند، توانست از دست ربوده کنندگانش فرار کند. با این حال، او قادر به شناسایی مقصران یا ارائه سرنخی به پلیس در مورد انگیزه آنها نبود. چندین هفته پس از ربوده شدن ایزاکی، این گروه چندین خودرو را در دفتر مرکزی شرکت به آتش کشیدند. سپس در ۱۶ آوریل سال ۱۹۸۴، یک ظرف پلاستیکی را پر از اسید هیدروکلریک در داخل یک شرکت ساختمان Glico در پیدا شد ایباراکی، اوزاکا، همان شهرستان Ezaki اسیر در برگزار شد. مرد فیلم بردای شده. به دنبال تهدید هیولای ۲۱ چهره برای مسموم کردن شیرینی های گلیکو و خروج انبوه محصولات گلیکو از قفسه ها، مردی که کلاه بیسبال Yomiuri Giants بر سر داشت در حال گذاشتن شکلات گلیکو در قفسه فروشگاه توسط دوربین امنیتی دستگیر شد. تصور می شد که این مرد پشت هیولا با ۲۱ چهره است. پس از این اتفاق، عکس دور
بین امنیتی منتشر شد. مرد روباه-چشم. در ۲۸ ژوئن ۱۹۸۴، دو روز پس از اینکه هیولا موافقت کرد در ازای دریافت ۵۰ میلیون ین، آزار و اذیت مارودای هام را دست بکشد، پلیس به دستگیری مغز متفکر مورد ظن نزدیک شد. یک بازپرس خود را به عنوان یک کارمند مارودای درآورد و دستورهای هیولا را برای صرافی دنبال کرد. هنگامی که او سوار قطار به سمت نقطه جابجایی پول بود، متوجه مردی مشکوک شد که او را تماشا می کرد. او را مردی درشت اندام و خوش اندام توصیف کردند که عینک آفتابی به چشم داشت و موهایش را کوتاه کرده بود. همچنین از او نقل شده است که «چشم هایی مانند چشم روباه» دارد. هنگامی که بازرسان او را از قطاری به قطار دیگر دنبال می کردند، در نهایت از دست آنها فرار کرد. در حادثه ای بعد، بازرسان مرد روباه-چشم را دوباره دیدند که گروه ادعایی «هیولا» را در جریان تبادل پول مخفی دیگری با شرکت هاوس فود همراهی می کرد. یک بار دیگر، او توانست از پلیس فرار کند. مانابو میازاکی. پلیس متروپولیتن توکیو ابتدا مانابو میازاکی، پسر یک رئیس شناخته شده یاکوزا و یک جنایتکار را به دلیل شباهتش به این مظنونان، به عنوان مرد روباه-چش و مرد فیلمبرداری شده شناسایی کرد. میاز
اکی همچنین ده سال قبل با گلیکو درگیر اختلافات کاری بود. با این حال، پس از بررسی حقایق او، او از جنایات گلیکو- موریناگا پاک شد، اگرچه برخی هنوز گمان می کنند که او می توانست با این گروه در ارتباط باشد.
موهر یا پشم آنغوره (آنقوره) نخ یا پارچه ای است که از موی بز آنکارا ساخته می شود. پارچه موهر یک پارچه نرم و ابریشمی است که به عنوان یکی از بهترین و کارآمدترین الیاف برای کاربرد در فصل زمستان شناخته می شود. موهر یکی از گرانترین الیاف طبیعی در جهان به شمار می رود. از پارچه موهر برای تولید ژاکت های گران قیمت، لباس های زمستانی، لوازم جانبی، فرش و روکش استفاده می شود. موهر به دلیل خاصیت درخشندگی بالا، الیاف الماس هم نامیده می شود. موهر را نباید با الیافی به نام آنگورا که از خز خرگوش آنگورا به دست می آید اشتباه گرفت. پشم بلند و مجعد سفید بز آنگورا به دلیل ویژگی های ابریشمی و نرم آن، در صنعت نساجی مورد توجه قرار گرفته است. الیاف موهر بلند، براق، انعطاف پذیر، مقاوم و بادوام است و رطوبت را مانند پشم جذب و حفظ می کند و تمایل خوبی به جذب ماده رنگی رزانه دارد. موهر به دلیل دارا بودن خواص عایق بالا، پارچه گرم و مناسبی برای استفاده در فصل زمستان است، در عین حال ویژگی رطوبت گیر آن، موهر را به عنوان پارچه ای خنک و کاربردی در فصل تابستان شناسانده است. الیاف موهر به طور طبیعی الاستیک و مقاوم در برابر شعله و چین و چروک است. موهر