Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زندگی یا تحصیل می کردند، در نتیجه «قرار گرفتن در معرض سموم در محل مرکز تجارت جهانی» به سرطان مبتلا شده اند. در سپتامبر ۲۰۱۴، گزارش شد که بیش از ۱۴۰۰ امدادگر که در روزها و ماه های پس از حملات به صحنه واکنش نشان داده بودند، جان خود را از دست داده اند. دست کم ۱۰ بارداری در نتیجه ۱۱ سپتامبر از دست رفت. نه اف بی آی و نه شهر نیویورک به طور رسمی تلفات حملات ۱۱ سپتامبر را در آمار جنایی خود در سال ۲۰۰۱ ثبت نکردند و اف بی آی در یک تکذیب نامه اعلام کرد که «تعداد کشته ها به قدری زیاد است که ترکیب آن با آمار جنایات معمول، باعث ایجاد یک اثر داده پرت و چولگی آمارها در تحلیل ها خواهد شد.» تخلیه. بیشتر ساختمان های بلند در ایالات متحده در آن زمان برای تخلیه کامل در طول بحران، حتی پس از بمب گذاری مرکز تجارت جهانی در سال ۱۹۹۳ طراحی نشده بودند. همچنین در آتش سوزی در ساختمان های بلندمرتبه، اعلام این که «افراد تا زمانی که در نزدیکی محل آتش سوزی نباشند، در دفاتر خود بمانند» جزئی از فرایند معمول بود. با این حال، پس از اینکه تخلیه کامل برج ها در حمله سال ۱۹۹۳ ده ساعت طول کشید، موارد متعددی به ساختمان ها و طرح های تخلیه اضافه شد. تکرار
کننده های رادیویی برای بهبود ارتباطات در برج ها نصب شدند، چراغ های اضطراری مجهز به باتری نصب شدند و مانورهای آتش نشانی برگزار شد. گزارش ها حاکی از آن است که افرادی که برای هر دو حمله سال های ۱۹۹۳ و ۲۰۰۱ تخلیه شده اند، اعلام کرده اند که برای تخلیه سال ۲۰۰۱ آمادگی بهتری داشتند. حداقل دو نفر که در هر دو سال ۱۹۹۳ و ۲۰۰۱ تخلیه شده بودند بعداً گزارش دادند که آن ها پس از سال ۱۹۹۳ با آوردن یک مورد مانند چراغ قوه یا یک کیسه آمادگی اضطراری با خود برای تخلیه بالقوه آماده شده بودند. هر دو برج ۱۱۰ طبقه، سه پلکان را در هسته مرکزی خود جای داده بودند. در طبقات تعمیر و نگهداری، شامل آسانسور و ماشین آلات تهویه (مانند برخی از طبقاتی که پرواز ۱۷۵ با برج جنوبی برخورد کرد)، پلکان های شمالی و جنوبی وارد راهروهایی می شدند که از شمال و جنوب تا پلکان هایی که تجهیزات سنگین را دور می زدند امتداد داشت. این سه پلکان که A, B و C نام داشتند، به بلندی خود ساختمان ها بودند و عرض دو پلکان ۴۴ اینچ (۱۱۰ سانتی متر) و عرض پلکان سوم ۵۶ اینچ (۱۴۰ سانتی متر) بود. در برج شمالی پله ها تقریباً ۷۰ پا از هم فاصله داشتند، در حالی که فاصله بین پله ها در برج
جنوبی ۲۰۰ پا بود. بلافاصله پس از این حملات، رسانه ها گزارش دادند که ممکن است ده ها هزار نفر کشته شده باشند. تخمین تعداد افراد حاضر در برج های دوقلو در آن روز صبح بین ۱۴٬۰۰۰ تا ۱۹٬۰۰۰ نفر است. مؤسسه ملی فناوری و استانداردها مشخص کرد که در زمان حملات حدود ۱۷۴۰۰ غیرنظامی در مجموعه مرکز تجارت جهانی حضور داشته اند. طبق آمار شمارنده گیت های ورودی اداره بنادر، تعداد افراد حاضر در برج های دوقلو تا ساعت ۱۰:۳۰ صبح ۱۴٬۱۵۴ نفر بوده است. تقریباً تمام مرگ ها در برج های دوقلو، در طبقات به دام افتاده در اثر برخورد هواپیما رخ داده است، اما مشخص نیست که در زمان برخورد به برج ها، چند نفر در آن طبقات بوده اند. اطلاعات موجود نشان می دهد که بین ۱۳۴۴ تا ۱۴۲۶ نفر طبقات ۹۲ تا ۱۱۰ برج شمالی را در زمان برخورد پرواز شماره ۱۱ امریکن ایرلاینز به آسمان خراش در ساعت ۰۸:۴۶ اشغال کرده اند که هیچ کدام از آن ها زنده نمانده اند. بین ۵۹۹ تا ۶۹۰ نفر در طبقات ۷۷ تا ۱۱۰ برج جنوبی حضور داشتند که در ساعت ۰۹:۰۳ توسط پرواز شماره ۱۷۵ یونایتد ایرلاینز مورد اصابت قرار گرفت و تنها ۱۸ نفر نجات یافتند. محققان در سال ۲۰۰۸ در مصاحبه با ۲۷۱ بازمانده دریافتند که
تنها حدود ۸٫۶ درصد به محض اعلام هشدار فرار کرده اند در حالی که حدود ۹۱٫۴ درصد برای منتظر ماندن برای اطلاعات بیشتر یا انجام حداقل یک کار اضافی (جمع آوری وسایل / تماس با یکی از اعضای خانواده) عقب مانده اند. این مصاحبه ها همچنین نشان داد که ۸۲ درصد از کسانی که در حال تخلیه بودند، حداقل یک بار در طول مسیر خود به سمت پایین، به دلیل ازدحام در پله ها، برای استراحت، یا به دلیل شرایط محیطی (دود/آوار/آتش/آب) توقف کردند. مانع دیگر بر سر راه تخلیه مرکز تجارت جهانی این بود که با برخورد هواپیماها، نیروی ضربه باعث شد تا ساختمان ها به اندازه کافی تغییر جهت دهند که درها در چهارچوب گیر کرده و راه پله ها توسط تخته های شکسته دیوار خشک مسدود شود و ده ها نفر در سراسر ساختمان ها که بیشتر در طبقات نزدیک به مناطق ضربه خورده بودند، گرفتار شوند. قطع ارتباطات نیز تخلیه کارگران و کارمندان را با مشکل مواجه کرد، به طوری که یکی از بازماندگان چندین بار از برج جنوبی با پلیس تماس گرفت و دو بار پشت خط و در حالت انتظار قرار گرفت، چرا که اپراتورهای پلیس از آنچه در حال رخ دادن بود آگاهی نداشتند و از میزان تماس ها و گاهی تکرار اطلاعات نادرست دچار
سردرگمی می شدند. مشکلات ارتباطی نیز به این صورت دیده می شد که اولین امدادگران در صحنه، از کانال های رادیویی مختلف برای برقراری ارتباط استفاده می کردند، فرکانس های آن ها دچار اختلال می شد یا از کار افتاده بودند، و تعدادی نیز خارج از شیفت به محل حادثه آمده و بی سیم خود را به همراه نداشتند. برج شمالی. چند لحظه پس از برخورد پرواز شماره ۱۱، اداره بنادر دستور تخلیه کامل برج شمالی را صادر کرد، دستوری که فقط کسانی که پایین تر از طبقه ۹۲ بودند می توانستند آن را اجرا کنند. با این حال، تقریباً ۸۰۰۰ نفری که می توانستند پایین بیایند با یک سناریوی دلخراش مواجه شدند. هیچ کدام از برج ها برای تسهیل تخلیه انبوه طراحی نشده بودند و هر کدام از برج ها تنها سه راه پله داشتند که به سطح زمین پایین می آمدند. برای هر کسی بالاتر از طبقه ۹۱، فرار غیرممکن بود و یکی از قربانیان پس از برخورد اولین هواپیما به پلیس اطلاع داد که پله ها برای طبقه ۱۰۶ غیرقابل دسترس هستند. یک مطالعه مدل سازی کامپیوتری که پس از این حملات انجام شد، پیش بینی کرد که تخلیه برج برای ۸۲۳۹ نفر حدود ۱ ساعت و ۲۷ دقیقه ± ۲ دقیقه طول خواهد کشید. این مدل سازی همچنین نشان داد
که اگر راه پله B در کل ساختمان دست نخورده باقی مانده بود، تمام ۱۰۴۹ بازمانده پیش بینی شده می توانستند با گذشت ۲ دقیقه بیشتر از زمان پیش بینی شده، تخلیه شوند. حداقل ۷۷ نفر در طبقات ۸۸ تا ۹۰ توسط گروهی از افسران اداره بنادر آزاد شدند: مدیر ساخت وساز فرانک دی مارتینی، بازرس ساختمان پابلو اورتیز، مهندس مک هانا، هماهنگ کننده محیط زیست پیت نگرون و دستیار مدیر کل کارلوس اس. دا کاستا. تنها چند دقیقه پس از برخورد هواپیما، امدادگران به مرکز تجارت جهانی رسیدند و شروع به سازماندهی تیم هایی برای کمک به تخلیه برج شمالی کردند. برج جنوبی. در همین حال، در برج جنوبی، تقریباً همه ۸۶۰۰ نفر ساکن آن بلافاصله فهمیدند که اتفاقی جدی در ساختمان مجاور رخ داده است. صدای برخورد هواپیمای مسافربری توسط بیش از ۴۰۰۰ نفر شنیده شد. برخی از کسانی که پرواز شماره ۱۱ را درست قبل از برخورد با برج شمالی دیده بودند، فکر می کردند که هواپیما در مسیر برخورد به ساختمان آن ها قرار گرفته، و گلوله های آتشین ناشی از سقوط بلافاصله پس از آن توسط کارکنان بی شماری در طرفین رو به برج شمالی مشاهده شد. کارگران، در حالی که نمای شمالی و غربی ساختمان بر اثر برخورد آوا
ر در حال آسیب دیدن بود و تعدادی از پنجره ها بر اثر موج انفجار شکستند، مجبور به نشستن و پناه گرفتن شدند. هنگامی که بالای برج جنوبی توسط دود غلیظی که به سمت جنوب شرقی می وزید پوشیده شد، بسیاری از مردم شاهد پریدن کارکنان اداری ناامید از برج در حال سوختن بودند. فاجعه در برج شمالی حتی توسط تعدادی از افراد در برج جنوبی به صورت فیزیکی درک شد. بازماندگان از برج جنوبی گزارش دادند که وقتی اولین هواپیما به برج های دوقلو برخورد کرد، ساختمان آنها لرزید و دود ناشی از برج شمالی، از طریق کانال های تهویه به برج جنوبی نفوذ کرد. کسانی که در همان ارتفاع آتش سوزی در برج شمالی قرار داشتند، می توانستند گرمای شدیدی را که در طبقاتشان ساطع می شد، احساس کنند. پوشش رسانه ای، تماس های تلفنی و شفاهی به سرعت هر کسی را از جدیت آنچه در حال رخ دادن بود آگاه کرد. نیمی از آنها شخصاً معتقد بودند که زندگی آنها در خطر است. به دلیل اتفاقی که برای برج شمالی افتاد، بسیاری از مردم برج جنوبی تصمیم به تخلیه به عنوان یک اقدام احتیاطی گرفتند. با این حال، مانع اصلی این روند این بود که برای ۱۷ دقیقه بین برخوردهای پرواز ۱۱ و پرواز ۱۷۵، هنوز مشخص نشده بود که
یک حمله تروریستی در حال رخ دادن است. تصور اولیه بسیاری از افراد این بود که برخورد اول صرفاً یک تصادف بوده است، و حتی کسانی که گمان می کردند این یک حمله عمدی بر اساس پرواز آن بوده است، از این موضوع مطمئن نبودند. به همین دلیل، اداره بنادر در برج جنوبی تخلیه کامل ساختمان را آغاز نکرد، در عوض تصمیم گرفت از طریق سیستم آوابر داخل ساختمان برج جنوبی و نگهبانان امنیتی این خبر را منتشر کند که کارمندان در دفاتر خود بمانند. یک پیک برج جنوبی به خبرنگاران گفت که پس از اولین برخورد تصمیم به ترک گرفته است، و در حین خروج صدایی از دستگاه آوابر شنید که می گفت: «ساختمان امن است. امن ترین مکان داخل ساختمان است؛ آرام باشید و ساختمان را ترک نکنید.» افرادی که پیام را نادیده گرفتند، در لابی با برخی از مقالات اداره بنادر مواجه شدند و مقامات به آن ها گفتند که به طبقات مربوطه خود بازگردند. در یک مکالمه رادیویی که در عرض سه دقیقه پس از اولین برخورد ضبط شد، مدیر برج جنوبی به همتای خود در برج شمالی گفت که تا زمانی که "رئیس سازمان آتش نشانی یا هر کسی" به طور کامل اعلام نکرده باشد، دستور تخلیه نخواهد داد. این کار به منظور جلوگیری از ازدحام ب
یش از حد در طبقات همکف و میدانی انجام شد که بیم آن می رفت عملیات تخلیه و نجات در برج شمالی را کند کند. با وجود این اعلان ها، هزاران نفر به تخلیه برج جنوبی ادامه دادند. بیش از ۳۵۰۰ نفر بین طبقات ۷۷ تا ۱۱۰ در محل حضور داشتند که شامل حداقل ۱۱۰۰ نفر از کارکنان بیمه ای اوان (طبقات ۹۲ و ۹۸ تا ۱۰۵) و بیش از ۷۰۰ نفر از کارمندان فیدوشیری تراست (طبقات ۹۰ و ۹۴ تا ۹۷) بودند. هر دو شرکت دفاتری درست روبه روی منطقه برخورد در برج شمالی داشتند و مدیران اجرایی که برای این دو شرکت کار می کردند، بلافاصله پس از اولین برخورد، دستور تخلیه دفاتر خود را صادر کردند و به بیش از ۸۰ درصد از کارمندان خود اجازه دادند تا قبل از برخورد برج جنوبی به سلامت به پایین برسند. دفاتر بانک فوجی (طبقات ۸۲–۷۹)، یورو بروکرز (طبقه ۸۴) و سی اس سی (طبقه ۸۷) نیز تخلیه شدند که مورد آخر از تحمل تلفات جانی این شرکت در برج جنوبی جلوگیری کرد. مدیرانی مانند اریک آیزنبرگ که شخصاً تصمیم به تخلیه دفاتر ای اوان گرفته بودند، به کارمندان خود دستور دادند که از طریق پله ها تا اسکای لابی طبقه ۷۸ پایین بروند که از آن جا بتوانند سوار یک آسانسور سریع السیر شده و به سرعت خود
را به طبقه همکف رسانده و به سلامت از ساختمان خارج شوند. در یک بازه ۱۷ دقیقه ای، بین ساعت ۰۸:۴۶ صبح تا ۰۹:۰۳ صبح، حدود ۲۹۰۰ نفر از طبقه ۷۷ برج جنوبی پایین آمده بودند، در حالی که بین ۵۹۹ تا ۶۹۰ نفر این کار را نکردند. تا ساعت ۰۸:۵۷ صبح، مقاماتی که برای سازمان آتش نشانی نیویورک و پلیس نیویورک کار می کردند اظهار داشتند که فاجعه جاری در برج شمالی کل مجموعه مرکز تجارت جهانی را ناایمن کرده و درخواست تخلیه برج جنوبی را کردند، توصیه ای که اجرای آن شش دقیقه دیگر طول کشید. تا ساعت ۰۹:۰۲ صبح، اعلامیه ای در ساختمان پخش شد که به کارمندان برج جنوبی این امکان را می داد که آنجا را ترک کنند. شان رونی، قربانی که برای شرکت ای اوان در طبقه ۹۸ کار می کرد، چند ثانیه قبل از برخورد در حال صحبت با همسرش از طریق تلفن بود و اجازه می داد برخی از اعلان ها در پس زمینه شنیده شوند: «لطفا به من توجه کنید، این پیام تکرار می شود: اتفاقی در ساختمان ۱ رخ داده است. اگر شرایط در طبقه شما فراهم است، ممکن است بخواهید که به صورت منظم، تخلیه را آغاز کنید» پنتاگون. از آنجا که پنتاگون پس از مرکز تجارت جهانی مورد حمله قرار گرفت، بسیاری از کسانی که در آنجا
کار می کردند فکر نمی کردند که این حمله از نیویورک فراتر برود. یک متخصص روابط رسانه ای که در آن زمان در این ساختمان کار می کرد، سال ها بعد گفت که در هنگام حمله، به یکی از همکارانش گفته بود: «اینجا امن ترین جای دنیا در حال حاضر است.» یک نفر دیگر در تماس تلفنی با همسرش بود که هواپیما با پنتاگون برخورد کرد و گفت که احساس می کند که تمام ساختمان از روی پی و پایه هایش بلند شده است. او بعد از گفتن این جمله که «ما بمباران شده ایم، من باید بروم» گوشی را قطع کرد تا بلافاصله شروع به تخلیه کند. عدم اطمینان در مورد نوع حمله باعث شد که بسیاری در تخلیه با احتیاط عمل کنند و حداقل یک نگهبان امنیتی هشدار داد که تیراندازان بالقوه در کمین نشسته اند تا افرادی که در حال تخلیه هستند را به ضرب گلوله از پای درآورند. هتل مرکز تجارت جهانی. مرکز تجارت جهانی ۳ با نام های هتل مرکز تجارت جهانی، هتل ویستا و هتل ماریوت نیز شناخته می شد. در طول تخلیه دو برج بزرگتر، این هتل ۲۲ طبقه به عنوان مسیر تخلیه حدود ۱۰۰۰ نفری که از منطقه تخلیه شده بودند استفاده شد. مهمانان و دیگرانی که از طریق هتل تخلیه شده بودند توسط کارکنان هتل از طریق بار هتل به خیابا
ن لیبرتی هدایت شدند. یک مأمور پلیس در آن جا مستقر بود که در هتل به سمت خیابان لیبرتی را باز نگه داشته بود و به دلیل نگرانی در مورد ریزش آوار یا اجساد، مرتباً صف افراد درحال تخلیه را متوقف می کرد. یک امدادگر که در فرایند تخلیه کمک می کرد، به یاد داشت که هوا به قدری گرم و غلیظ بود که در تنفس و دید مشکل داشت، اما می توانست هشدارهای آتش نشانان را بشنود که به زمین افتاده بودند و به کمک نیاز داشتند. اکثر ۹۴۰ مهمان ثبت نام شده در هتل پس از به صدا درآمدن آژیر به دلیل فرود یکی از ارابه های فرود هواپیما در طبقه بالای استخر، شروع به تخلیه کردند. برخی فوراً این کار را نکردند، حداقل یکی از میهمانان بازگو کرد که با برخورد اولین هواپیما به برج شمالی از خواب بیدار شد و به رختخواب بازگشت و تنها با برخورد هواپیما به برج جنوبی از خواب بیدار شد. او سپس اخبار را تماشا کرد و بعد از تماشای فروریختن برج جنوبی، دوش گرفت، لباس پوشید و وسایلش را جمع کرد و بعد از آن تخلیه شد. این تأخیر تا حدی به این دلیل بود که بسیاری از مهمانان قادر به دیدن آسیب های وارد شده به برج شمالی از هر نقطه دید در محوطه هتل ماریوت نبودند. مناطق اطراف. پس از اصا
بت هواپیماها به هر دو برج، حیطه دستور تخلیه برج شمالی به سرعت گسترش یافت و نه تنها کل مجموعه مرکز تجارت جهانی، بلکه بیشتر ساختمان های مرتفع در منهتن جنوبی و مناطق اطراف را نیز دربر گرفت. تخلیه کارکنان از برج های شمالی و جنوبی از کنار پلازا و از طریق محوطه میانی برج ها ادامه یافت. افراد تخلیه شده از برج شمالی از طریق مرکز خرید زیرزمینی هدایت شده و از آنجا از مجموعه مرکز تجارت جهانی به خیابان چرچ خارج شدند. افراد تخلیه شده از برج جنوبی برای جلوگیری از ازدحام به جای دیگری هدایت شدند. آنها از طریق پل عابر سرپوشیده بر روی خیابان غربی به مرکز مالی جهانی یا مرکز تجارت جهانی چهار فرستاده شده و به خیابان لیبرتی رفتند. همه تخلیه شدگان از مرکز تجارت جهانی نبودند، دانش آموزان دبیرستان استایوسنت، کالج محلی منهتن، گردشگران، ساکنان منطقه به همراه حیوانات خانگی خود و دیگران نیز در فرایند تخلیه مشارکت داشتند. برای کاهش ازدحام در داخل شهر و خروج ساکنان و شهروندان، از قایق ها و کشتی ها برای تخلیه بیشتر منهتن جنوبی استفاده شد. برخی از قایق ها بخشی از گارد ساحلی بودند، برخی دیگر غیرنظامی، شرکتی یا دولتی بودند که به طور مستقل یا پ
س از درخواست مجوز گارد ساحلی ―که در ابتدا به کشتی ها دستور توقف داده بود اما بعدتر از تمام قایق ها و کشتی هایی که در نزدیکی محل بودند درخواست کمک کرد― عمل می کردند. یکی از خدمه کشتی های شرکت کننده بعداً درخواست ستوان مایکل دی از گارد ساحلی را بازگو کرد و گفت: «همه قایق های موجود… این گارد ساحلی ایالات متحده است… هر کسی که می خواهد به تخلیه منهتن جنوبی کمک کند به جزیره فرمانداران گزارش دهد.» در مجموع، تخلیه آبی منهتن جنوبی در طول روز حدود ۵۰۰ هزار نفر را جابجا کرد. افراد ناتوان. در روز حملات تعدادی از افراد ناتوان در مرکز تجارت جهانی وجود داشتند، و پس از حمله ۱۹۹۳ یک طرح تخلیه تجدیدنظر شده برای این افراد شکل گرفته بود، زیرا پس از آن حمله، به بسیاری از افراد ناتوان گفته شده بود که منتظر امدادگران باشند و برخی تا ۹ ساعت منتظر بودند. برخی مانند جان آبروزو، یک فرد دچار فلج چهاراندام، و تینا هانسن توانستند تخلیه شوند، زیرا آبروزو توسط همکارانش از طبقه ۶۹ به پایین روی یک صندلی تخلیه حمل می شد و بعدها گفت که حدود نود دقیقه طول کشید تا آن ها به سطح زمین برسند. این صندلی ها تعدادی از حدود ۱۲۵ صندلی بودند که پس از بمب گ
ذاری ۱۹۹۳ خریداری شدند، با این حال سطوح مختلفی از آموزش و ارتباطات در مورد آنها وجود داشت و همه در مورد وجود این صندلی ها یا نحوه استفاده از آن ها اطلاعات کافی نداشتند. افراد دیگری مانند مایکل هینگسون که نابینا به دنیا آمده بود توانستند با کمک سگ راهنمایش، روزل، از طبقه ۷۸ برج شمالی خارج شوند. بازماندگان. هیچ کس در داخل، بالا یا بلافاصله زیر منطقه برخورد برج شمالی جان سالم به در نبرد. بالاترین بازماندگان از طبقه ۹۱ بودند. حدود ۱۵ نفر در زیر طبقه ۲۲ از سقوط مرکز شماره یک تجارت جهانی جان سالم به در بردند و بعداً از زیر آوار فرار کردند یا از زیر آوار نجات یافتند. تنها ۱۴ نفر پس از برخورد پرواز شماره ۱۷۵ یونایتد ایرلاینز در ساعت ۹:۰۳ صبح، از نقطه برخورد به برج جنوبی (طبقات ۷۷ تا ۸۵) فرار کردند، در حالی که چهار نفر دیگر از طبقات بالای آن فرار کردند.. افراد با استفاده از پلکان A، تنها پلکانی که پس از برخورد هواپیماها سالم مانده بود، در گوشه شمال غربی از نقطه برخورد برج جنوبی فرار کردند.. محققان بر این باورند که پلکان A تا زمانی که برج جنوبی در ساعت ۹:۵۹ صبح فرو ریخت، قابل عبور باقی ماند. به دلیل مشکلات ارتباطی بین
اپراتورهای تلفن خدمات اضطراری و نیروهای سازمان آتش نشانی نیویورک سیتی و اداره پلیس نیویورک سیتی، اکثر آنها از قابل عبور بودن پلکان A بی اطلاع بودند و به بازماندگان دستور دادند تا منتظر کمک پرسنل امداد باشند. علیرغم تعداد نسبتاً کم بازماندگان از نقطه برخورد و بالاتر، کمیسیون ۱۱ سپتامبر احتمال وجود افراد دیگری را مطرح کرد که ممکن است از نقطه برخورد پایین آمده اما تا قبل از فروریختن برج و کشته شدن همه افراد، نتوانستند خودشان را کامل به پایین برج برسانند. پس از فروریختن برج ها. پس از فروریختن برج ها، تنها ۲۰ نفر در داخل یا زیر برج ها از آوار نجات یافتند، از جمله ۱۲ آتش نشان و سه افسر پلیس اداره بنادر. تنها ۱۶ نفر که در داخل برج شمالی بودند جان سالم به در برده و نجات یافتند؛ همه آنها سعی داشتند از طریق پلکان B واقع در مرکز ساختمان تخلیه شوند. چهار نفر که در محوطه بین برج های دوقلو بودند زنده ماندند یا خود را نجات دادند یا نجات یافتند. هیچ کس که در زمان فروریختن برج جنوبی در آن بود زنده نماند. آخرین بازمانده خارج شده از آوارهای فروریختن مرکز تجارت جهانی در خرابه های برج شمالی ۲۷ ساعت پس از فروریختن آن پیدا شد. تعدا
د نامعلومی از افراد دیگر از سقوط اولیه جان سالم به در بردند، اما در حفره هایی که هوا در آن جریان داشت، در زیر آوار دفن شدند و نتوانستند به موقع نجات پیدا کنند. برخی از آن ها توانستند با بالا رفتن از زیر آوار یا کندن و گوش دادن به صداها خود و دیگران را از زیر آوار نجات دهند تا با خیال راحت قربانیان را از زیر آوار خارج کنند.
گافستاون (به انگلیسی: Goffstown) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در گافستاون، نیوهمپشایر واقع شده است. گافستاون ۸٫۸۱ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۳۶۶ نفر جمعیت دارد و ۹۶٫۰۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کانان (به انگلیسی: Canaan) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در کینن، نیوهمپشایر واقع شده است. کانان ۱٫۷۷ کیلومتر مربع مساحت و ۴۴۲ نفر جمعیت دارد و ۲۸۸٫۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
دانشگاه ولی میسی سیپی (به انگلیسی: Mississippi Valley State) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان لفلور واقع شده است. دانشگاه ولی میسی سیپی ۴٫۶۵ کیلومتر مربع مساحت و ۸۰۵ نفر جمعیت دارد و ۳۴۳٫۸۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
سان ولی (به انگلیسی: Sun Valley) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در لس آنجلس واقع شده است. سان ولی ۸۱٬۷۸۸ نفر جمعیت دارد.
سالیر (به انگلیسی: Salyer) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان ترینیتی، کالیفرنیا واقع شده است. سالیر ۳۸۹ نفر جمعیت دارد و ۱۸۸٫۹۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
واکر (به انگلیسی: Walker) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در آریزونا واقع شده است. واکر ۱٬۹۱۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بتلهم (به انگلیسی: Bethlehem) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در نیوهمپشایر واقع شده است. بتلهم ۴٫۲۴ کیلومتر مربع مساحت و ۸۲۶ نفر جمعیت دارد و ۴۳۴٫۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بلمونت (به انگلیسی: Belmont) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در بلمانت، نیوهمپشایر واقع شده است. بلمونت ۳٫۳۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۲۸۵ نفر جمعیت دارد و ۱۶۰٫۹۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بارتلت (به انگلیسی: Bartlett) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در نیوهمپشایر واقع شده است. بارتلت ۳٫۹۲ کیلومتر مربع مساحت و ۳۵۱ نفر جمعیت دارد و ۲۰۴٫۵۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آلتون (به انگلیسی: Alton) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان بلنپ، نیوهمپشایر واقع شده است. آلتون ۱٫۳۰ کیلومتر مربع مساحت و ۴۹۹ نفر جمعیت دارد و ۱۷۱٫۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
وست آدامز (به انگلیسی: West Adams) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در لس آنجلس واقع شده است.
آفتون (به انگلیسی: Afton Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان هوارد، آیووا واقع شده است. آفتون ۱۳۰٫۷۶ کیلومتر مربع مساحت و ۸۹۷ نفر جمعیت دارد و ۳۷۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
سینت جانزبری (به انگلیسی: St. Johnsbury) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در سنت جونزبری، ورمونت واقع شده است. سینت جانزبری ۳۳٫۸ کیلومتر مربع مساحت و ۵٬۹۹۴ نفر جمعیت دارد و ۱۸۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
خیوکا () یک مجموعهٔ تلویزیونی درامِ جنایی لهستانی است که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد. این سریال در کشورهای انگلیسی زبان با نام ناپدیدی () به نمایش درآمد. خلاصه داستان. «یوآنا خیوکا» (با هنرنمایی ماگدالنا چلتسکا) وکیلی مجرب و سازش ناپذیر است. پس از ناپدید شدن دختربچهٔ سه ساله ای به نام «نیکولا شلزینگر»، پلیس نمی تواند شواهدی روشن مبنی بر وقوعِ یک آدم ربایی پیدا کند و به پدر و مادر کودک مظنون می شود. اینجاست که «یوآنا خیوکا» به همراه دستیارِ کارآموزِ خود «کوردیان اورینسکی» (با بازی فیلیپ پوآویاک) دفاع از والدین دخترک (با بازی کاتاژینا وارنکه و میخاو ژورافسکی) را بر عهده می گیرد که مظنونان اصلی این پرونده هستند.
زواراب پادشاه دیلمیان در اواخر قرن ششم بود. نام او برای اولین بار در سال ۵۹۰ ذکر شده است، زمانی که همراه با سارامس کوچک به پادشاه ساسانی هرمزد چهارم (ح. ۵۷۹-۵۹۰) با کشتن سردارش فرخان خیانت کرد. زواراب سپس به شورش بهرام چوبین پیوست و سارامس به گروهی از اشراف ناراضی به رهبری ویستهم و وندوی پیوست. بهرام چوبین توانست از سال ۵۹۰ برای مدت کوتاهی شاهنشاه ساسانیان شود تا اینکه در سال ۵۹۱ شکست خورد و کشته شد. پس از آن خسرو پرویز پسر هرمزد چهارم پادشاه شد، اما ویستهم بعداً خود شورش کرد. زواراب به شورش او پیوست که از ۵۹۱ تا ۵۹۶ یا از ۵۹۴/۵ تا ۶۰۰ ادامه یافت.
سارامس بزرگ یک افسر ایرانی با اصالت مادی بود که در مناصب عالی در زمان پادشاه ساسانی هرمزد چهارم (ح. ۵۷۹–۵۹۰) احتمالاً به عنوان والی یک استان خدمت می کرد. هنگامی که بهرام چوبین علیه هرمزد چهارم قیام کرد، سارامس برای سرکوب شورش او فرستاده شد، اما شکست خورد و در نهایت اسیر شد. او را زیر پای فیل ها انداختند و به این شکل کشته شد.
کمنتیولوس ( ; درگذشت ۶۰۲) یک فرمانده نظامی برجسته بیزانسی در اواخر قرن ششم در زمان امپراتور موریس () بود. او نقش عمده ای در لشکرکشی های موریس در بالکان داشت و همچنین در شرق با ایرانیان ساسانی جنگید. پس از شورش ارتش بیزانس علیه موریس توسط امپراتور فوکاس، کمنتیولوس در نهایت در سال ۶۰۲ اعدام شد(). زندگینامه. هیچ چیز از زندگی اولیه کمنتیولوس در دست نیست، جز اینکه او اهل تراکیه بود. او اولین بار در سال ۵۸۳ به عنوان یک افسر ("اسکریبون") در "اکسکیوبیتورس"، محافظ امپراتوری ظاهر شد، زمانی که با سفارت بیزانس در دوران بایان یکم در خاقان آوارها همراه شد(). به گفته مورخ تئوفیلاکت سیموکاتا، او با بیانی صریحش خاقان را خشمگین کرد و برای مدت کوتاهی به زندان افتاد. این احتمال وجود دارد که اعتماد نزدیکی که او به موریس داشت، مربوط به زمان او به عنوان فرمانده اکسکیوبیتورس، قبل از به سلطنت رسیدن او باشد. کمنتیولوس در طول زندگی حرفه ای خود به موریس وفادار بود و امپراتور مراقب حرفه ی شاگردش بود. سال بعد، پس از تنظیم آتش بس با آوارها، او به عنوان مسئول یک هنگ ("تاکسیارشی") منصوب شد که علیه قبایل اسلاو که به تراکیه حمله کرده بودند و ت
ا دیوارهای بلند آناستاسیان، سیستم دفاع بیرونی قسطنطنیه نفوذ کرده بودند، منصوب شد. کمنتیولوس آنها را در رودخانه ارجینیا در نزدیکی دیوارهای بلند شکست داد. به عنوان پاداش این موفقیت، او در سال به "عنوان استاد سربازان حاضر" منصوب شد. به همین مناسبت، یا شاید کمی بعد (احتمالاً در سال ۵۸۹)، کمنتیولوس به عنوان عالی "پاتریسی ها" ارتقا یافت. در تابستان ۵۸۵، او مجدداً نیروهای زیادی از اسلاوها را شکست داد و در سال ۵۸۶ پس از شکستن پیمان آوارها، مسئولیت جنگ با آوارها را بر عهده گرفت. در سال ۵۸۷، کمنتیولوس یک ارتش ۱۰۰۰۰ نفری را در پوموریه گردآوری کرد. او برای خاقان آوار در کوه های هایموس کمینی آماده کرد، اما شکست خورد. در سال ۵۸۹، به نظر می رسد که کمنتیولوس به عنوان "استاد سزبازن" در استان اسپانیا (جنوب اسپانیا) خدمت می کرده است: کتیبه ای به نام او در کارتاخنا پیدا شده است، اما ممکن است توسط یک همنام ساخته شده باشد. به هر حال، در پاییز ۵۸۹ او به شرق بازگشت و به جای فیلیپیکوس در فرماندهی ارتش شرق در جنگ جاری علیه ایرانیان ساسانی شرکت کرد. ارتش او در نبرد سیسائورانون در همان سال پارسیان را شکست داد و برای بازپس گیری مارتیروپو
لیس ناموفق تلاش کرد. اما در بهار ۵۹۰، زمانی که در مقر خود در هیراپولیس بود، مهمان غیرمنتظره ای پذیرفت: پادشاه قانونی ایران، خسرو دوم () از غاصب بهرام ششم چوبین () به قلمرو بیزانس گریخته بود. امپراتور موریس تصمیم گرفت از پادشاه تبعیدی حمایت کند و ارتشی را برای بازگرداندن خسرو به تخت پادشاهی تشکیل داد. در ابتدا قرار بود کمنتیولوس رهبری این نیرو را بر عهده بگیرد، اما پس از شکایت خسرو از بی احترامی کمنتیولوس نسبت به او، نارسس به عنوان فرمانده اعزامی جایگزین وی شد. کمنتیولوس همچنان به عنوان فرمانده جناح راست ارتش در مبارزات بعدی شرکت کرد. پادشاه احیا شده ایرانی با معاهده ای که به جنگی که تقریباً ۲۰ سال به طول انجامیده بود پایان داد و تمام شهرهای از دست رفته در بین النهرین و همچنین بیشتر ارمنستان را به رومیان واگذار کرد. این صلح مطلوب به این معنی بود که نیروهای بیزانس اکنون می توانند در برابر تهاجمات آوارها و اسلاوها در بالکان متمرکز شوند. در سال ۵۹۸، کمنتیولوس احتمالاً با موقعیت "استاد سربازان تراکیا" به عملیات علیه آوارها بازگردانده شد. پس از شکست سنگین ناشی از غفلت او از چیدمان مناسب نیروهایش برای نبرد، ارتش او
پراکنده شد و خود او به قسطنطنیه گریخت و در آنجا با اتهام خیانت روبرو شد. اینها به درخواست امپراتور کنار گذاشته شد و کمنتیولوس مجدداً به عنوان ژنرال تراکیه تأیید شد. کارنامه بعدی او چندان متمایز نیست، اما به گفته مایکل ویتبی این ممکن است بیشتر به دلیل سوگیری منفی سیموکاتا، منبع اصلی اصلی آن دوره، نسبت به او و همکارش پیتر باشد، نه به دلیل ناتوانی یا عدم اقدام در مورد قسمت او به هر حال، هنگامی که ارتش در سال ۶۰۲ علیه موریس قیام کرد، دفاع از دیوارهای قسطنطنیه به کمنتیولوس سپرده شد. هنگامی که فوکاس در نهایت شهر را تصرف کرد، او یکی از اولین پیروان رژیم قدیمی بود که اعدام شد.