Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
. وقتی سلمان بن عبدالعزیز آل سعود در سال ۲۰۱۵ به پادشاهی رسید، این دو کشور شروع به همکاری بیشتر در سوریه و علیه شبه نظامیان حوثی در جنگ داخلی یمن کردند. روابط عربستان و قطر در زمانی که قطر در پاسخ به حملات به سفارت و کنسولگری عربستان سعودی در ایران در سال ۲۰۱۶ روابط خود را با ایران قطع کرد و سفیر خود را از تهران فراخواند به اوج خود در سال های اخیر رسید. در ژوئن ۲۰۱۷، عربستان سعودی، امارات، بحرین، مصر، مالدیو، موریتانی، سنگال، جیبوتی، کومور، اردن، دولت لیبی مستقر در طبرق و در نهایت دولت یمن به رهبری هادی روابط دیپلماتیک خود را با قطر قطع کردند و حریم هوایی و مسیرهای دریایی خود را همراه با عربستان سعودی بر روی قطر بستند. عربستان نیز تنها گذرگاه زمینی قطر را مسدود کرد. قطر نیز از ائتلاف ضد حوثی اخراج شد. خالد بن محمد العطیه، وزیر دفاع قطر، این محاصره را شبیه به اعلان جنگ بدون خونریزی خواند و علی شریف العمادی، وزیر دارایی قطر نیز اظهار داشت که قطر آن قدر ثروتمند است که بتواند در برابر محاصره مقاومت کند. در ۲۴ اوت ۲۰۱۷، قطر اعلام کرد که روابط دیپلماتیک کامل با ایران را از سر خواهد گرفت. درحالی که بن بست دیپلماتیک
به دومین سال خود رسید، عربستان سعودی اعلام کرد که کانالی خواهد ساخت که ارتباط قطر را با خشکی قطع کرده و قطر را به یک جزیره تبدیل کند. زمینه ها. پیشینه. حمد بن خلیفه آل ثانی از زمانی که در سال ۱۹۹۵ قدرت را در دست گرفت، معتقد بود که قطر تنها با تبدیل خود از یک زیرشاخهٔ سعودی به رقیب عربستان سعودی می تواند امنیت پیدا کند. به گفتهٔ جیم کرین، پژوهشگر انرژی در مؤسسهٔ بیکر دانشگاه رایس، «قطر در گذشته نوعی کشور دست نشاندهٔ سعودی بود، اما از خودمختاری که ثروت گازی اش ایجاد کرد، برای ایفای نقش مستقل برای خود استفاده کرد. در مجموع، گاز، قطر را بر آن داشت تا سیاست منطقه ای تعامل با حکومت شیعهٔ ایران را برای تأمین منبع ثروت خود گسترش دهد». قطر و ایران مالکیت میدان میعانات گازی پارس جنوبی/گنبد شمالی، که با اختلاف، بزرگ ترین میدان گاز طبیعی جهان است را با نفوذ ژئواستراتژیک قابل توجه، مشترک هستند. برای خنثی کردن بیشتر نفوذ عربستان، قطر متحد نزدیک ایالات متحده است و میزبان بزرگ ترین پایگاه آمریکایی در خاورمیانه، پایگاه هوایی العدید است. عربستان سعودی سفیر خود را از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۸ از دوحه خارج کرد تا تلاش کند قطر را برای مها
ر تمایلات فردگرایانهٔ خود تحت فشار قرار دهد. این رویکرد به طور گسترده شکست خورد. قطر روابط نسبتاً خوبی با ایران دارد. عربستان سعودی اغلب این موضوع را یک نبرد نیابتی بین شرکا و دشمنان ایران می داند. سیاستمداران امارات متحدهٔ عربی ادعا می کنند که "قطر میلیاردها دلار در ایالات متحده و اروپا سرمایه گذاری می کند و سپس سود حاصل از آن را برای پشتیبانی از حماس، اخوان المسلمین و گروه های مرتبط با القاعده هزینه می کند. در عین حال قطر میزبان ایالات متحده ای است که جنگ منطقه ای خود را علیه افراط گرایی هدایت می کند. قطر همچنین صاحب شبکه های رسانه ای است که مسئول تحریک بسیاری از همین افراط گرایان هستند. قطر همچنین از تماس های خود برای کمک به مذاکره برای مبادلهٔ مسالمت آمیز گروگان ها برای تخلیهٔ امن غیرنظامیان از مناطق آسیب دیده از جنگ داخلی سوریه استفاده کرد. در سال ۲۰۰۶، قطر تنها عضو شورای امنیت سازمان ملل بود که به قطعنامهٔ ۱۶۹۶ شورای امنیت سازمان ملل متحد که از ایران خواسته بود برنامهٔ غنی سازی هسته ای خود را متوقف کند، رأی منفی داد. در آوریل ۲۰۱۷، پس از ۱۲ سال توقف، قطر ممنوعیت توسعهٔ میدان گازی با ایران را لغو کرد، که
مستلزم همکاری بین دو کشور بود. به گفتهٔ دیوید رابرتز، کارشناس سیاست خارجی قطر در کینگز کالج لندن، اگر درگیری بین آمریکا و ایران رخ دهد، قطر به معنای واقعی کلمه در وسط قرار می گیرد. در تاریخ ۲۷ مه ۲۰۱۷، حسن روحانی رئیس جمهور منتخب ایران با تمیم بن حمد آل ثانی امیر قطر تماس تلفنی داشت. روحانی خطاب به امیر قطر گفت: کشورهای منطقه برای حل بحران منطقه نیاز به همکاری و رایزنی بیشتری دارند و ما آمادهٔ همکاری در این زمینه هستیم. بهار عربی و الجزیره. شبکهٔ رسانه ای الجزیرهٔ قطر یک سازمان رسانه ای متعلق به دولت قطر است. این شبکه محبوب ترین شبکه در خاورمیانه است و شبکهٔ خبری آن از دولت های خارجی اصلی که در ایجاد مناقشه دخیل بودند انتقاد کرده و به حمایت از منافع قطر متهم شده است. ائتلاف ضد قطر به رهبری عربستان سعودی خواستار تعطیلی شبکهٔ الجزیره شده است. تروریسم. قطر به حمایت از تروریسم متهم شده است. برخی از کشورها قطر را به دلیل حمایت مالی از گروه های شورشی در سوریه، از جمله جبهه النصره وابسته به القاعده در سوریه، مقصر دانسته اند، اگرچه سعودی ها نیز همین کار را کرده اند. هم قطر و هم عربستان سعودی در عملیات مخفی Timber Sy
camore به رهبری سیا برای آموزش و تسلیح شورشیان سوری مشارکت داشته اند. قطر میزبان مقامات طالبان افغانستان و حماس بوده است. قطر از این اقدام دفاع می کند و می گوید که تلاش می کند با میزبانی مذاکرات بین طالبان و دولت افغانستان تحت حمایت ایالات متحده در سال ۲۰۱۶، به عنوان یک واسطه در درگیری های منطقه ای عمل کند. در ۱۳ ژوئیهٔ ۲۰۱۷، باب کورکر، سناتور جمهوری خواه و رئیس کمیتهٔ روابط خارجی سنای ایالات متحده، اظهار داشت که «میزان حمایت عربستان سعودی از تروریسم، کاری که قطر انجام می دهد را ناچیز می نمایاند». رابرت گیتس، وزیر دفاع پیشین ایالات متحده و رئیس سابق سیا، در ماه مه ۲۰۱۷ اظهار داشت که «نمی داند که قطر به دنبال شبکه های حماس، طالبان و القاعده (تأمین مالی تروریسم) می رود یا خیر» و «نگرش من نسبت به العدید و هر تأسیسات دیگری این است که ارتش ایالات متحده هیچ امکانات غیرقابل جایگزینی ندارد». قطر میزبان بزرگ ترین پایگاه آمریکا در خاورمیانه، پایگاه هوایی العدید است که توسط ایالات متحده در کمپین های خود در عراق، سوریه و افغانستان استفاده شده است. به گزارش وال استریت ژورنال، در دورهٔ نخست ریاست جمهوری باراک اوباما، برخی
از اعضای شورای امنیت ملیِ او برای خروج یک اسکادران جنگندهٔ آمریکایی از العدید در اعتراض به حمایت قطر از گروه های شبه نظامی در خاورمیانه، لابی کردند. جدول زمانی. ۲۰۰۲–۲۰۰۸. در سال ۲۰۰۲، عربستان سعودی سفیر خود را از قطر به دلیل موضع انتقادی ادعایی الجزیره در قبال عربستان احضار کرد. روابط دیپلماتیک در سال ۲۰۰۸ پس از اطمینان از این که الجزیره پوشش خبری خود از عربستان سعودی را محدود خواهد کرد، دوباره برقرار شد. ۲۰۱۴. طی جلسهٔ مارس ۲۰۱۴ شورای همکاری خلیج فارس، امارات متحدهٔ عربی، عربستان سعودی و بحرین فراخوانی سفرای خود از قطر را به دلیل دخالت قطر در امور داخلی خود اعلام کردند. این وضعیت سرانجام پس از این که قطر اعضای اخوان را هشت ماه بعد مجبور به ترک قطر کرد، حل و فصل شد. برخی از اقتصاددانان، اختلافات سال ۲۰۱۴ عربستان و قطر را نشانهٔ سیاسی محسوس رقابت اقتصادی فزاینده بین تولیدکنندگان نفت و گاز طبیعی تفسیر کرده اند که می تواند «عواقب عمیق و طولانی مدتی» فراتر از منطقهٔ خاورمیانه-شمال آفریقا داشته باشد. ۲۰۱۷–۲۰۱۸: بحران دیپلماتیک قطر-عربستان سعودی. در ژوئن ۲۰۱۷، عربستان سعودی، امارات متحدهٔ عربی، بحرین، مصر، مالدیو،
موریتانی، موریس، سودان، سنگال، جیبوتی، کومور، اردن، دولت لیبی مستقر در طبرق و دولت یمن به رهبری هادی روابط دیپلماتیک خود را با قطر قطع کردند و حریم هوایی و مسیرهای دریایی قطر را مسدود کردند و عربستان سعودی نیز تنها گذرگاه زمینی قطر را مسدود کرد. علت این اقدامات، گسترش روابط قطر با ایران و پرداختن شبکهٔ الجزیره به انتشار اطلاعات منفی دربارهٔ سایر کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس و مصر و حمایت ادعایی قطر از گروه های اسلام گرا گزارش شد. قطر نیز از ائتلاف ضدحوثی اخراج شد. خالد بن محمد العطیه، وزیر دفاع قطر، این محاصره را شبیه به اعلان جنگ بدون خونریزی خواند و علی شریف العمادی، وزیر دارایی قطر نیز اظهار داشت که قطر آن قدر ثروتمند است که بتواند در برابر محاصره مقاومت کند. ائتلاف سعودی، قطر را به حمایت از تروریسم، مداخله در امور داخلی آن ها و حفظ روابط با ایران متهم می کند. قطر اتهامات مبنی بر حمایت از تروریسم را رد می کند و اشاره می کند که در جنگ به رهبری آمریکا علیه داعش مشارکت داشته است. این کشورها همچنین تأکید کرده اند که این اقدامات در پاسخ به نقض توافقنامهٔ قطر در سال ۲۰۱۴ برای تضعیف «منافع، امنیت و ثبات» س
ایر کشورهای شورای همکاری خلیج فارس است. بحران دیپلماتیک، پس از سخنرانی امیر تمیم بن حمد آل ثانی در ماه مه رخ داد که در آن ادعا شد وی حمایت خود از ایران، حماس و اخوان المسلمین را اعلام کرده و ایران را «قدرت اسلامی» خوانده و از رفتار خصمانهٔ دونالد ترامپ علیه ایران انتقاد کرده است. قطر این اتهامات را رد کرد و مدعی شد که هکرها اظهارات ساختگی را در وبسایت خبرگزاری دولتی قطر منتشر کرده اند. بازرسان آمریکایی بر این باورند که این خبرگزاری توسط هکرهای روسی به عنوان بخشی از یک کمپین خبررسانی جعلی در جریان است که برای ایجاد شکاف های دیپلماتیک بین ایالات متحده و متحدانش در منطقه طراحی شده است. کرملین دست داشتن در این موضوع را رد کرد و دولت قطر مدعی شد که منشأ هک، از کشورهای تحریم کنندهٔ قطر در شورای همکاری خلیج فارس بوده نه از روسیه. قطر قصد دارد از کشورهای درگیر در این محاصره شکایت کند. انزوای اقتصادی ناگهانی، قطر را وادار کرد تا برای تأمین آب و غذا به ترکیه و ایران روی آورد. ایران نیز پیشنهاد استفاده از سه بندر خود را برای تحویل کالا به قطر داد. رسانه های عربی مدعی شدند که قطر به طور مخفیانه پذیرفته است که بخشی از حوز
هٔ نفوذ شیعیان ایرانی شود که تهران در تلاش است در خاورمیانه ایجاد کند و شامل لبنان (حزب الله)، سوریه (اسد) و عراق (دولت اکثریت شیعه) می شود و امیر آل ثانی در گفت وگوی تلفنی با حسن روحانی، رئیس جمهور ایران گفت که می خواهد روابط با ایران «قوی تر از همیشه» باشد. قطر مدعی است که حزب الله مورد حمایت ایران یک جنبش مقاومت در برابر اشغالگری اسرائیل است، نه یک گروه تروریستی. رسانه های عربی مدعی شدند که عبدالله بن ناصر بن عبدالله آل احمد آل ثانی، یکی از اعضای مجلس حاکم قطر، در توئیتی نوشت که تمیم، حاکم قطر «با ایران علیه برادران شما متحد شده و گروه های تروریستی تشکیل داده و گردان های الکترونیکی برای تضعیف مخالفان راه اندازی کرده است». رسانه های سعودی همچنین مدعی شدند که سپاه پاسداران جمهوری اسلامی از تمیم بن حمد آل ثانی حاکم قطر در درون کاخ او محافظت می کند. بلوک کشورهای تحت رهبری عربستان سعودی پیش نیازهایی را برای قطر برای احیای روابط دیپلماتیک و رفع محاصره صادر کردند. در این سیزده خواسته، تصریح شده بود که این کشور باید روابط، همکاری های نظامی و اطلاعاتی با ایران را قطع کند، از تحریم های تجاری آمریکا و تحریم های بین ا
لمللی علیه جمهوری اسلامی تبعیت کند، پایگاه نظامی ترکیه را فوراً تعطیل کند و همکاری نظامی با ترکیه را متوقف کند. همچنین از قطر خواسته شد که هرگونه روابط موجود با همهٔ «سازمان های تروریستی، فرقه ای و ایدئولوژیک» مانند داعش، اخوان المسلمین، حماس، طالبان، القاعده، جبهه النصره و حزب الله را قطع کند و فهرست سازمان های تروریستی که توسط عربستان سعودی، امارات، بحرین و مصر تعریف شده است را به رسمیت بشناسد. درخواست های تنبیهی دیگری نیز ارائه شد از جمله: پرداخت غرامت و جبران خسارت جانی و سایر خسارات مالی ناشی از سیاست های قطر در سال های اخیر، بسته شدن رسانه های دولتی مانند الجزیره، عربی ۲۱، رصد، العربی الجدید، مکاملین و میدل ایست آی. این بلوک به دنبال تضمینی بود که قطر در آینده در همهٔ مسائل با سایر کشورهای خلیج فارس همسو شده، همهٔ تصمیمات خود را با آن ها در میان گذارَد و گزارش های منظمی از فعالیت های خود ارائه دهد. (به طور ماهانه برای سال اول، فصلی برای سال دوم و سالانه برای سال های بعدی به مدت ده سال). آن ها همچنین خواستار اخراج تمامی پناهجویان سیاسی و فراریان ساکن قطر به کشورهای مبدأ، مسدود کردن دارایی های آن ها، ارائ
هٔ هرگونه اطلاعات مورد نظر در مورد اقامت، تحرکات و امور مالی، لغو تابعیت قطری آن ها در صورت داشتن تابعیت قطری شدند. پس از رد این درخواست ها از سوی قطر، کشورهای درگیر اعلام کردند که محاصره تا زمانی که قطر سیاست های خود را تغییر ندهد، پابرجا خواهد بود. ۲۰۲۱: آشتی خلیج فارس. در ۵ ژانویهٔ ۲۰۲۱، تمیم بن حمد آل ثانی امیر قطر برای شرکت در نشست شورای همکاری خلیج فارس از شهر العلا در عربستان سعودی بازدید کرد. عربستان به همراه امارات متحدهٔ عربی، بحرین و مصر توافقنامه ای را برای بازگرداندن کامل روابط دیپلماتیک با قطر و پایان دادن به محاصرهٔ ۳٫۵ ساله امضا کردند. این قطعنامه با میانجیگری کویت و آمریکا صادر شد. در ابتدا، تنها عربستان سعودی با بازگشایی حریم هوایی و مرزهای دریایی خود با قطر موافقت کرد و روند آشتی را آغاز کرد. امارات متحدهٔ عربی بعداً به آن ملحق شد و اعلام کرد که تمام مرزهای زمینی، دریایی و هوایی خود را باز می کند و اجازهٔ سفر و تجارت با قطر را می دهد. در ۱۶ ژانویهٔ ۲۰۲۱، فیصل بن فرحان آل سعود وزیر امور خارجهٔ عربستان سعودی اعلام کرد که کشورش سفارت خود را در قطر به عنوان بخشی از توافق آشتی العلا بازگشایی خوا
هد کرد. در ۸ دسامبر ۲۰۲۱، محمد بن سلمان، ولیعهد عربستان سعودی در نخستین سفر خود از زمان تحریم قطر توسط عربستان سعودی و چند متحد دیگر عربی در اواسط سال ۲۰۱۷، وارد دوحه شد. شاهزاده محمد در بدو ورود توسط امیر تمیم بن حامد آل ثانی مورد استقبال قرار گرفت. کشورهای مورد اختلاف. مصر. قطر در گذشته از اخوان المسلمین حمایت کرده است. قطر از برکناری موفقیت آمیز رئیس جمهور حسنی مبارک در فوریهٔ ۲۰۱۱ حمایت کرد. محمد مرسی نامزد وابسته به اخوان المسلمین مورد حمایت قطر در سال ۲۰۱۲ نخستین رئیس جمهور منتخب دموکراتیک مصر شد، اما پس از اعتراضات گسترده علیه حکومت او، سال بعد با کودتای نظامی تحت حمایت عربستان به رهبری عبدالفتاح السیسی سرنگون شد. از زمان کودتا، عربستان سعودی اخوان المسلمین را به عنوان یک تهدید می بیند، زیرا از نظر ایدئولوژیک با پادشاهی موروثی آل سعود مخالفت می کند. دولت مصر مدت هاست که اخوان المسلمین را «دشمن شمارهٔ یک» می داند. در سال ۲۰۱۱، در جریان بهار عربی، قطر از معترضان مصری که خواهان تغییر بودند و همچنین از اخوان المسلمین حمایت کرد. در مقابل، عربستان سعودی از حسنی مبارک و سپس از عبدالفتاح السیسی حمایت کرد. در ف
وریهٔ ۲۰۱۵، پس از آن که نیروی هوایی مصر حملات هوایی به مواضع مشکوک داعش در کشور همسایه، لیبی را پس از سر بریدن ۲۱ مسیحی قبطی مصر انجام داد، روابط مصر و قطر بدتر شد. این حملات هوایی توسط شبکهٔ الجزیره محکوم شد که تصاویری از تلفات غیرنظامیان را پخش کرد. علاوه بر این، وزارت خارجهٔ قطر نسبت به حملات هوایی ابراز نگرانی کرد. این موضوع باعث شد تا طارق عادل، نمایندهٔ مصر در اتحادیهٔ عرب، قطر را به حمایت از تروریسم متهم کند. شهروندان مصری نیز کمپینی آنلاین در محکومیت دولت قطر راه اندازی کردند. شورای همکاری خلیج فارس اتهامات مصر را رد کرد و دبیرکل آن، این اظهارات را نادرست دانست. اندکی پس از آن، قطر سفیر خود در مصر را برای «مشاوره» فراخواند. سوریه. قطر در ابتدا در کنار ترکیه حامی اصلی اعتراضات مردم سوریه علیه بشار اسد بود. از آنجایی که دولت سوریه به کشتار مخالفان پرداخت، قطر همچنان حامی اصلی شورش مسلحانه و در نهایت جنگ داخلی تمام عیار بود. عربستان سعودی در ابتدا تمایلی به حمایت از سرنگونی دولت اسد با وجود اتکای خود به ایران نداشت. زمانی که قطر و ترکیه به طور فزاینده ای در سوریه دخالت کردند، عربستان سعودی برای سرنگونی ا
سد به جنگ پیوست و او برای ماندن در قدرت بیشتر به ایران و روسیه وابسته شد. در طول جنگ داخلی سوریه، هم قطر و هم عربستان سعودی از بسیاری از سازمان های شورشی مخالف سوری، اما گاهی از گروه هایی مشترک حمایت کرده اند. گروه اصلی مورد حمایت قطر، جبهه النصره بود. ارتباط با این گروه از طریق ابوماریه القحطانی برقرار شد که به طور فعال به دنبال حمایت قطر و بعداً حمایت ترکیه برای جدا کردن این گروه از القاعده و همچنین مبارزه با داعش، مخالف گروه های اصلی تحت حمایت عربستان سعودی جبههٔ اسلامی، سیف و جیش الاسلام بود. این تقسیم نه تنها به نفع اسد، روسیه و ایران بود، بلکه به نفع آن چیزی بود که در سال ۲۰۱۴ به داعش تبدیل شد. در سال ۲۰۱۵، افزایش هماهنگی عربستان و قطر پس از به پادشاهی رسیدن سلمان، منجر به ایجاد جیش الفتح شد. این گروه استان ادلب را از کنترل دولت اسد خارج کرد اما تا مداخلهٔ نظامی روسیه در جنگ داخلی سوریه در اواخر همان سال تقریباً فروپاشید. عربستان سعودی بعداً به امارات متحدهٔ عربی در حمایت از نیروهای دموکراتیک سوریه پیوست که با متحد قطر، ترکیه در شمال سوریه درگیر بود. در ۹ نوامبر ۲۰۱۸، پس از دیدار محمد بن عبدالرحمن آل ثا
نی نخست وزیر قطر از عراق و مقامات دولتی عراق، پیشنهاد ایجاد ائتلافی جدید متشکل از عراق، ایران، سوریه، ترکیه و قطر برای مقابله با نفوذ شورای همکاری خلیج فارس در منطقه داده شد. از نوامبر ۲۰۱۸، عربستان سعودی و سوریه با امارات متحدهٔ عربی، مصر و اردن به عنوان میانجی در حال مذاکره برای بهبود وضعیت سیاسی بودند. این گفت وگوها شامل همکاری احتمالی آینده علیه اخوان المسلمین در منطقه بود. از سال ۲۰۲۱، جلسات منظمی بین رؤسای سرویس های اطلاعاتی برگزار شده است. در ۲۳ مارس ۲۰۲۳، عربستان سعودی و سوریه دربارهٔ احیای روابط دیپلماتیک گفت وگو کردند. در ۱۳ آوریل ۲۰۲۳، فیصل مقداد وزیر امور خارجهٔ سوریه برای دیدار با فیصل بن فرحان آل سعود، وزیر امور خارجهٔ عربستان، وارد جده شد. به گفتهٔ وزارت خارجهٔ عربستان سعودی، پس از تیره شدن روابط در طول جنگ داخلی سوریه، هر دو کشور اکنون به دنبال «راه حلی سیاسی» برای بحران سوریه هستند که وحدت، امنیت و ثبات سوریه را تضمین کند. تا سال ۲۰۲۳، قطر از هیئت تحریر شام و سایر گروه های اسلام گرا حمایت می کند، درحالی که عربستان سعودی از دولت سوریه حمایت می کند. لیبی. رهبر لیبی معمر قذافی در پی انقلاب ۲۰۱۱
کشته شد. این خیزش با مداخلهٔ نظامی قطر و سایر نیروهای نظامی در طرف شورای ملی انتقالی انقلابی همراه بود. از زمان تشدید جنگ داخلی در سال ۲۰۱۴، بلوک سعودی و قطر از گروه های رقیب در لیبی حمایت کرده اند. قطر از دولت وفاق ملی به رسمیت شناخته شدهٔ بین المللی حمایت می کند اما عربستان سعودی از دولت مجلس نمایندگان مستقر در طبرق حمایت می کند. فلسطین. قطر به طور کلی از حماس حمایت می کند اما عربستان سعودی از بسیاری از سازمان های سیاسی فلسطینی از جمله حماس و سازمان آزادی بخش فلسطین (ساف)/ فتح حمایت می کرد. با این حال، پس از پیروزی حماس در انتخابات پارلمانی فلسطین در سال ۲۰۰۶، سطح کمک های مالی عربستان سعودی کاهش یافت، اما سطح کمک های مالی ایران افزایش یافت. ترکیه و قطر اکنون بزرگ ترین حامیان حماس هستند. تا سال ۲۰۱۱، یعنی آغاز بهار عربی، ایران و سوریه بزرگ ترین حامیان حماس بودند. از سال ۲۰۱۶ محمود عباس، رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین، از قطر و ترکیه خواسته است که از او در برابر رقیب بالقوه اش محمد دحلان که تحت پشتیبانی عربستان سعودی، امارات و مصر است، حمایت کنند. یمن. در سال ۲۰۱۵، سلمان بن عبدالعزیز آل سعود به پادشاهی رسید و ح
وثی ها پایتخت یمن را به دست گرفتند، که منجر به جنگ داخلی یمن شد که با مداخلهٔ عربستان برای حمایت از دولت وحدت ملی پس از صالح به رهبری عبدربه منصور هادی مواجه شد. قطر از این ائتلاف به رهبری عربستان سعودی تا زمانی که در طول بحران دیپلماتیک قطر ۲۰۱۷–۲۰۱۸ از آن اخراج شد، حمایت کرد. منابع طرفدار سعودی مدعی هستند که قطر نیز با کمک های مالی و اطلاعاتی از دولت حوثی ها حمایت می کند. سایر کشورهای های درگیر. اسرائیل. اگرچه اسرائیل با پوشش خبری الجزیرهٔ طرفدار فلسطین مخالف است، اما اسرائیل روابط پنهانی با قطر و عربستان سعودی دارد، بنابراین از انتقاد از هر دو طرف خودداری می کند. هدف اصلی اسرائیل این است که روابط خود را با هر دو کشور آرام کند و آن ها را متحدان ارزشمندی در کنار هم ببیند. این امر بر موضع سیاسی اسرائیل در رابطه با روابط مخفیانهٔ خود با هر دو کشور تأثیر گذاشته است اما این روابط همچنان در حال بهبود هستند. ترکیه. ترکیه به عنوان یکی از حامیان اصلی قطر در مناقشه ظاهر شده است. دولت ترکیه به رهبری رجب طیب اردوغان نیروهای خود را برای کمک به قطر برای بازدارندگی در برابر عربستان سعودی و همچنین برای کمک های غذایی مستقر
کرده بود. اردن. با وجود این که اردن، تنش های پراکنده ای با قطر در رابطه با شبکهٔ الجزیره دارد، اردن از قطع کامل روابط با قطر خودداری کرد، زیرا این کشور برای کارکرد اقتصاد خود به کمک کشورهای حاشیهٔ خلیج فارس وابسته است. فشار عمومی در داخل نیز اردن را مجبور کرد که با دقت تصمیم بگیرد. اردن در سال ۲۰۱۹ روابط خود را با قطر احیا کرد. هم قطر و هم عربستان سعودی تأمین کنندگان مالی اصلی اردن هستند. مصر. مصر از عربستان سعودی حمایت می کند و روابط رسمی خود را با قطر از سال ۲۰۱۷ با توجه به اتهام حمایت قطر از اخوان المسلمین قطع کرد. ایران. ایران یکی از حامیان اصلی قطر بوده است، هرچند حمایت های آن محدود است. ایران به طور غیررسمی از برخی از سیاست های قطر حمایت کرده است و قطر روابط خود را با ایران احیا کرده است. کویت. کویت، پیشنهاد داده است که در این مناقشه میانجی باشد. با این حال، در مورد نقش کویت در میانجیگری در مناقشات، شک و تردید وجود دارد که عمدتاً به دلیل فشار عربستان برای قطع روابط با قطر است.
زمین لرزه ۱۸۹۵ چارلستون که به نام زمین لرزه هالووین نیز شناخته می شود، در ۳۱ اکتبر ۱۸۹۵ و ساعت ۰۵:۰۷ به وقت منطقه زمانی مرکزی در نزدیکی چارلستون، میزوری روی داد. بزرگی این زمین لرزه در مقیاس بزرگی گشتاوری حدود ۵٫۸ تا ۶٫۶ و شدت آن در مقیاس شدت مرکالی اصلاح شده VIII (شدید) برآورد شده است. این زمین لرزه خسارات مالی قابل توجهی در ایالت های میزوری، ایلینوی، اوهایو، آلاباما، آیووا، کنتاکی، ایندیانا و تنسی به بار آورد. لرزش ناشی از این زمین لرزه گسترده بود و در ۲۳ ایالت و حتی در کانادا احساس شد و بر اثر آن حداقل دو نفر کشته و هفت نفر زخمی شدند.
گورنوشتهٔ سیکیلوس () قدیمی ترین اثرِ موسیقیاییِ کامل در اروپا است که به طور کامل همراه با نت نویسی به جا مانده است. تاریخ گذاریِ این کتیبه متفاوت است، اما به نظر می رسد متعلق به قرن اول یا دوم پس از میلاد باشد. این آهنگ که هم ملودی و هم متن آن به خط نت نویسیِ یونانیِ باستان ثبت شده، در سال ۱۸۸۳ میلادی بر روی ستونی سنگی پیدا شد که از شهر یونانی مآبِ ترالِس در نزدیکی آیدینِ امروزی در ترکیه که از اِفِسوس دور نیست، به دست آمده است. این اثر، آهنگی است از شاخهٔ ایونیِ سبک هلنی، و بر اساس گونهٔ اکتاوی فریگی نوشته شده است. با وجود اینکه موسیقی های قدیمی تر با نت نویسی وجود دارند (به عنوان مثال، سرودهای هوریایی)، اما همهٔ آن ها قطعه قطعه هستند؛ در حالی که گورنوشتهٔ سیکیلوس به دلیل این که به شکل کامل به دست ما رسیده، منحصربه فرد است. اگرچه معمولاً این اثر را «کتیبهٔ سنگ قبر» می نامند، اما ممکن است (طبق پیشنهادی که توسط آرمان دِآنگور مطرح شده) این کتیبه نشان دهندهٔ قبر نباشد، بلکه صرفاً یادبودی باشد که خود سیکیلوس برای به یاد آوردن مهارت خود برپا کرده است. متن. در زیر متن یونانی یافت شده بر روی سنگ قبر سیکیلوس همراه با
نویسه گردانی از کلماتی که در ملودی خوانده می شوند، و ترجمه فارسی آن می آید. متن زیر شامل نت موسیقی نمی شود: &lt;poem lang="grc" style="float:left;"&gt; &lt;/poem&gt; &lt;poem style="margin-left:2em; float:left;"&gt; "sỳ lypoû" .&lt;/poem&gt; &lt;poem style="margin-left:2em; float:left;"&gt;تا زنده ای، بدرخش. هیچ اندوهی به دل راه نده. زندگی کوتاه است و زمانه به سراغت خواهد آمد.&lt;/poem&gt; کشف و تاریخ گذاری. تاریخ دقیق ساخت و کشف گورنوشته سیکیلوس مشخص نیست، اما احتمالاً به سده اول یا دوم بعد از میلاد تعلق دارد. برخی کارشناسان بر اساس خط شناسی، تاریخ آن را با اطمینان قرن اول می دانند و برخی دیگر نیز با استناد به نشانه های موجود، آن را متعلق به قرن دوم می دانند و با سنگ نوشته های دیگری با تاریخ دقیق مقایسه می کنند. این سنگ قبر در سال ۱۸۸۳ توسط فردی به نام سر دبلیو. ام. رمزی در ترکیه کشف شد. بر اساس برخی منابع، این سنگ بعداً گم شد و در سال ۱۹۲۲ دوباره پیدا شد، اما منابع دیگر می گویند این سنگ ابتدا در ساخت راه آهن پیدا شد و در اختیار افراد مختلف قرار گرفت. در جریان بازسازی سنگ برای محکم تر ایستادن، بخشی از کتیبهٔ
روی آن از بین رفت. بعد از جنگ و جابه جایی های دیگر، نهایتاً این سنگ قبر در موزهٔ ملی دانمارک نگهداری می شود.
مرکز هشدار سونامی اقیانوس آرام () که به اختصار PTWC نیز نامیده می شود، در جزیره فورد، هاوایی قرار دارد و یکی از دو مرکز هشدار سونامی در ایالات متحده آمریکا است که مناطق هاوایی، گوآم، ساموآی آمریکا و جزایر ماریانای شمالی در اقیانوس آرام و همچنین پورتوریکو، جزایر ویرجین ایالات متحده آمریکا و جزایر ویرجین بریتانیا در دریای کارائیب را پوشش می دهد. دیگر بخش های ایالات متحده آمریکا تحت پوشش مرکز ملی هشدار سونامی هستند. مرکز هشدار سونامی اقیانوس آرام، مرکز عملیاتی سامانه هشدار سونامی اقیانوس آرام نیز به شمار می رود و از سال ۱۹۶۵ تا ۲۰۱۴ برای ده ها کشور هشدار سونامی صادر کرد. در اکتبر ۲۰۱۴، اختیار صدور هشدار سونامی به کشورهای عضو تفویض شد. در نتیجه، این مرکز در حال حاضر برای خطوط ساحلی غیر ایالات متحده (به استثنای جزایر ویرجین بریتانیا)، به جای هشدارهای رسمی، توصیه صادر می کند. مرکز هشدار سونامی اقیانوس آرام (PTWC) از داده های لرزه ای به عنوان نقطه شروع استفاده می کند، اما پس از محاسبه تهدیدات احتمالی، داده های اقیانوس نگاری را نیز در نظر می گیرد. گیج های جزر و مدی در منطقه زمین لرزه بررسی می شوند تا مشخص شود آیا سون
امی تشکیل شده است یا خیر. سپس این مرکز آینده و احتمال سونامی را پیش بینی می کند.
انتخاب سوفی () رمانی از نویسنده آمریکایی ویلیام استیرن است که در سال ۱۹۷۹ به چاپ رسید. این اثر که واپسین رمان نویسنده است، درباره روابط سه نفر می باشد که در یک پانسیون زندگی می کنند: استینگو، نویسنده ای جوان و جویای نام از جنوب؛ نیتن لندو، دانشمندی یهودی و معشوقه او، سوفی، بازمانده لهستانی کاتولیک از اردوگاه های کار اجباری آلمان نازی که استینگو با او دوست می شود. این رمان اساس فیلمی به همین نام محصول سال ۱۹۸۲ شد. "انتخاب سوفی" در سال ۱۹۸۰ برنده جایزه ملی کتاب برای آثار داستانی ایالات متحده شد.
موزه ملی دانمارک (Nationalmuseet) در شهر کپنهاگ، بزرگ ترین موزهٔ تاریخ و فرهنگ این کشور است و به بررسی تاریخ فرهنگ های دانمارکی و سایر فرهنگ های جهان می پردازد. ساختمان اصلی موزه در فاصلهٔ کوتاهی از خیابان پر رفت و آمد استروگت (Strøget)، در مرکز شهر کپنهاگ قرار دارد. مجموعه های موزه شامل اشیایی از سراسر جهان، از گرینلند تا آمریکای جنوبی می شود. علاوه بر این، موزه ملی دانمارک از مرکز تحقیقات گرینلند (SILA) حمایت می کند تا فعالیت های باستان شناسی و مردم شناسی در گرینلند را گسترش دهد. این موزه تعهدات ملی متعددی دارد که به ویژه در حوزه های کلیدی زیر فعالیت می کند: باستان شناسی، مردم شناسی، سکه شناسی، قوم نگاری، علوم طبیعی، حفاظت، ارتباطات، و همچنین مدیریت فعالیت های مرتبط با آثار باستانی کلیساهای دانمارک و رسیدگی به (گنجینه های ملی دانمارک که موسوم است به «دانفائه» (Danefæ). نمایشگاه ها. موزه تاریخ ۱۴٬۰۰۰ ساله دانمارک را از طریق نمایش آثاری همچون شکارچیان گوزن شمالی عصر یخبندان، وایکینگ ها و آثار هنری مذهبی قرون وسطی – دوره ای که کلیسا نقش بسزایی در زندگی مردم دانمارک داشت – به تصویر می کشد. سکه های دانمارکی از د