Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مری هریس تامپسون (; – ) بنیان گذار، پزشک ارشد و جراح بیمارستان زنان و کودکان شیکاگو بود که پس از مرگ او در سال ۱۸۹۵ به نام بیمارستان مری هریس تامپسون تغییر نام داد. او یکی از نخستین زنانی بود که در شیکاگو به طبابت پرداخت و در ارتقای سلامت خانواده های کهنه سربازان جنگ داخلی نقش داشت. در طول زندگی خود، او مشارکت های بی شماری در زمینه علم و آموزش انجام داد که اثراتی ماندگار برجای گذاشت. اوایل زندگی و تحصیلات. تامپسون در ۱۵ آوریل ۱۸۲۹ در فورت آن، شهرستان واشینگتن، نیویورک به دنیا آمد. او دختر جان هریس و کالیستا کوربین تامپسون بود. تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه ای محلی آغاز کرد و سپس به مؤسسه فورت ادوارد در نیویورک منتقل شد که کلاس های آمادگی دانشگاهی و سایر دوره ها را ارائه می داد. او تحصیلات خود را در آکادمی کنفرانس تروی، یک مدرسه متدیست در وست پالتنی، ورمانت ادامه داد و در سال ۱۸۶۰ در کالج پزشکی زنان نیوانگلند در بوستون ثبت نام کرد؛ این کالج به عنوان قدیمی ترین مؤسسه پزشکی اختصاصی برای آموزش زنان شناخته می شود. در این زمان، او یک سال کارآموزی در درمانگاه نیویورک برای زنان و کودکان گذراند؛ این درمانگاه توسط پز
شکان امیلی و الیزابت بلک ول تأسیس شده بود. الیزابت بلک ول افتخار داشت که نخستین زنی باشد که در آمریکا وارد مدرسه پزشکی شد و راه را برای نسل های بعدی زنان در پزشکی، از جمله تامپسون، هموار کرد. تامپسون در سال ۱۸۶۳ از اولین مدرسه پزشکی مختص زنان، مدرک پزشکی خود را دریافت کرد. در سال ۱۸۹۰، کالج پزشکی شیکاگو مدرک افتخاری اد اندم به تامپسون اعطا کرد. حرفه. پس از فارغ التحصیلی از کالج پزشکی زنان نیوانگلند، تامپسون به شیکاگو نقل مکان کرد؛ شهری که تنها سی سال از تأسیس آن می گذشت و رقابت اندکی برای یک پزشک زن وجود داشت. او در ابتدا در شعبه شیکاگو کمیسیون بهداشتی شمال غرب (یکی از شاخه های کمیسیون بهداشتی ایالات متحده) برای ویلیام جی. دیاس و میراندا دیاس کار می کرد و به خانواده های کهنه سربازان جنگ داخلی در شیکاگو خدمات درمانی ارائه می داد. در این مرحله از حرفه اش، تامپسون در توانایی مراقبت از بیماران با محدودیت مواجه بود؛ زنان هنوز اجازه عضویت در کادر درمانی بیمارستان های شیکاگو را نداشتند و دست کم یک بیمارستان منطقه ای حتی از پذیرش بیماران زن نیز امتناع می کرد. سپس او با کمک کشیش ویلیام آر. رایدر که برای پروژه کمک مالی
جمع آوری کرد، بیمارستان خودش را تأسیس کرد. در ماه مه ۱۸۶۵، بیمارستان زنان و کودکان شیکاگو افتتاح شد و تامپسون به عنوان جراح ارشد، پزشک و رئیس کادر درمانی منصوب شد – سمَت هایی که تا پایان عمر در اختیار داشت. او خیلی زود به تنها زنی در شیکاگو تبدیل شد که عمل های جراحی عمده انجام می داد. در کنار جراح و پزشک بودن، تامپسون در عرصه پزشکی مشارکت های دیگری نیز داشت؛ از جمله اختراع ابزارهای جراحی مانند سوزن شکمی، که مورد استفاده بسیاری از متخصصان پزشکی دیگر قرار گرفت. در سال ۱۸۷۰، تامپسون کالج پزشکی بیمارستان زنان را تأسیس کرد. او به سرعت یکی از نه عضو اولیه هیئت علمی این کالج شد و تا سال ۱۸۷۹، زمانی که کالج از بیمارستان جدا شد، در این نقش خدمت کرد. در سال ۱۸۷۴، او هدایت یک مدرسه پرستاری در داخل بیمارستان را آغاز کرد و در سال ۱۸۹۲، به عنوان استاد بالینی زنان پزشکی به هیئت علمی مدرسه پزشکی زنان دانشگاه نورث وسترن پیوست.
مری پونن لوکوز (; – ) یک متخصص زنان و زایمان هندی و نخستین زن «جراح کل» در هند بود. او بنیان گذار آسایشگاه سل در ناگارکویل و مؤسسه اشعه ایکس و رادیوم در تریواندروم بود، ریاست اداره بهداشت در ایالت شاهزاده نشین تراوانکور را بر عهده داشت و نخستین زن قانون گذار در این ایالت به شمار می رفت. دولت هند در سال ۱۹۷۵، چهارمین نشان عالی غیرنظامی کشور، پادما شری، را به او اعطا کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. مری پونن در ۲ اوت ۱۸۸۶ در خانواده ای ثروتمند و مسیحی سریانی انگلیکانی به دنیا آمد. او تنها فرزند خانواده بود و در آیمنام – دهکده ای کوچک که بعدها به دلیل قرار گرفتن در مرکز داستان رمان «خدای چیزهای کوچک» شهرت یافت – در ایالت شاهزاده نشین تراوانکور (واقع در کرالای امروزی در هند تحت استعمار بریتانیا) زاده شد. پدرش، دکتر تی.ای. پونن، پزشک بود؛ نخستین فارغ التحصیل پزشکی در تراوانکور و پزشک سلطنتی در این ایالت. مادرش به دلیل مشکلات جسمی قادر به نگهداری از مری نبود و به همین دلیل او توسط پرستاران انگلیسی بزرگ شد. مری تحصیلات ابتدایی خود را در دبیرستان صومعه فرشتگان مقدس در تیرووانانتاپورام به پایان رساند و در آزمون پایان دبیرس
تان رتبه نخست را کسب کرد. با این حال، از پذیرش او در رشته های علوم در کالج مهاراجه (اکنون دانشگاه تیرووانانتاپورام) به دلیل زن بودن جلوگیری شد و ناچار به تحصیل در رشته تاریخ پرداخت و در سال ۱۹۰۹ مدرک کارشناسی (BA) دریافت کرد. از آنجا که دانشگاه های هندی در آن زمان پذیرش زنان در رشته پزشکی را نمی پذیرفتند، او به لندن رفت و مدرک خود را از دانشگاه لندن اخذ کرد. او در بریتانیا ماند و موفق به دریافت مدرک (در زمینه زنان و زایمان) از بیمارستان روتوندا در دوبلین شد و دوره های پیشرفته ای در رشته کودکان را در بیمارستان گریت اورمند استریت گذراند. او سپس در بیمارستان های مختلف بریتانیا کار کرد و به طور هم زمان مطالعات موسیقی خود را دنبال کرد تا در آزمون موسیقی لندن نیز پذیرفته شود. حرفه پزشکی. دکتر مری پونن در سال ۱۹۱۶، همزمان با سال درگذشت پدرش، به هند بازگشت. او در بیمارستان زنان و کودکان در تایکاود در تریواندروم به عنوان متخصص زنان و زایمان مشغول به کار شد و همچنین جانشین یک پزشک غربی (که پس از ازدواج به کشور خود بازگشته بود) به عنوان سرپرست بیمارستان گردید. انتصاب اولیه پونن به دلیل آنکه این موقعیت سنتاً در اختیار کا
رکنان اروپایی بود، با مخالفت روبه رو شد، اما این مانع برطرف شد و او با همان حقوقی که برای کارکنان اروپایی در نظر گرفته می شد، مشغول به کار گردید. یک سال بعد، او با وکیل کون نوکوزییل کوریویلا لوکوز ازدواج کرد. پس از ازدواج با نام دکتر مری پونن لوکوز شناخته می شد. در دوران خدمتش در بیمارستان تایکاود، او یک برنامه آموزشی مامایی برای فرزندان قابله های محلی راه اندازی کرد تا حمایت آن ها را جلب کند و فرزند نخست خود، گریس، را در همین بیمارستان در سال ۱۹۱۸ به دنیا آورد. او پیش از سال ۱۹۲۰ نخستین عمل سزارین در تراوانکور را انجام داد و اغلب تحت نور چراغ های نفتی جراحی می کرد. در سال ۱۹۲۲، او به مجلس قانون گذاری ایالت تراوانکور (شورای ایالتی سری چیترا) منصوب شد و نخستین زن قانون گذار این ایالت گردید. دو سال بعد، او به عنوان جراح کل موقت ایالت تراوانکور ارتقاء یافت و بدین ترتیب نخستین زنی شد که در هند به این سمت منصوب شد. او تا سال ۱۹۳۸ در بیمارستان باقی ماند و در تمام این مدت، تا سال ۱۹۳۷، به طور پیوسته به مجلس ایالتی منصوب می شد. در سال ۱۹۳۸، او به عنوان جراح کل منصوب شد و مسئولیت ۳۲ بیمارستان دولتی، ۴۰ درمانگاه دولتی
و ۲۰ مؤسسه خصوصی را بر عهده گرفت. او به عنوان نخستین زنی که در جهان به عنوان «جراح کل» منصوب شده شناخته می شود. (در ایالات متحده، نخستین زن جراح کل تا سال ۱۹۹۰ منصوب نشد)
آب و هوای آینده فیلمی محصول سال ۲۰۱۲ و به کارگردانی جنی دلر است. در این فیلم بازیگرانی همچون پرلا هانی-هاردینه، لیلی تیلور، ایمی مدیگان، مارین ایرلند و ویلیام سدلر ایفای نقش کرده اند.
سرزمین های سرد فیلمی محصول سال ۲۰۱۳ و به کارگردانی تام گیلروی است. در این فیلم بازیگرانی همچون لیلی تیلور، پیتر اسکاناوینو، نیک ساندو و جان وینتیمیلیا ایفای نقش کرده اند.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;41573313&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-05-11T18:20:26Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;MobinaFarahanijokar&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;/* growthexperiments-addlink-summary-summary:3|0|0 */&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;41757040&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; سوفی آدلرسپیر (؛ ۶ ژوئیه ۱۸۲۳ – ) فعال حقوق زنان، و سردبیر روزنامه اهل سوئد بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ایلیس کواروم شده است. سوفی آدلرسپیر، با نام مستعار اسلد، یک فمینیست، نویسنده و ناشر سوئدی بود که از پیشگامان جنبش حقوق زنان در سوئد در سدهٔ نوزدهم میلادی به شمار می رود. او بنیان گذار و سردبیر نخستین مجله زنان در اسکاندیناوی با نام "بررسی خانه" در سال های ۱۸۵۹ تا ۱۸۸۵ بود؛ همچنین یکی از بنیان گذاران دوستان صنایع دستی ("Handarbetets vänner") در سال های ۱۸۷۴ تا ۱۸۸۷؛ بنیان گذار انجمن فردریکا برمر ("Fredrika-Bremer-förbundet") در سال ۱۸۸۴؛ و یکی از نخستین دو زنی بود که در سال ۱۸۸
۵ به عضویت کمیته ای دولتی در سوئد درآمد. زندگی. سوفی آدلرسپیر با نام اصلی سوفی لی یونهوفوود در خانوادهٔ لی یونهوفوود زاده شد. پدرش بارون اریک گابریل کنوتسون لی یونهوفوود، سرهنگ دوم ارتش، و مادرش سوفی امه رنتیا هوپن شتت بودند. او آموزش ابتدایی خود را در خانه دید و سپس دو سال را در مدرسه آداب اجتماعی "پانسیون بیورستروم" ("Bjurströmska pensionen") در استکهلم گذراند. او در سال ۱۸۶۹ با اشراف زاده ای به نام آکسل آدلرسپیر (۱۸۱۲–۱۸۷۹) ازدواج کرد و ناپدری پنج فرزند او شد. همسرش از فعالیت های اجتماعی و اصلاح طلبانهٔ او پشتیبانی می کرد. سوفی از تحسین کنندگان نویسندهٔ فمینیست فردریکا برمر بود و از طریق دوستی با روزالی روس که پس از اقامت در ایالات متحده و آشنایی با جنبش حقوق زنان در سال ۱۸۵۷ به سوئد بازگشت، به فعالیت های فمینیستی علاقه مند شد. در این زمان، رمان "هرتا" اثر فردریکا برمر در سال ۱۸۵۶، بحث های عمومی گسترده ای دربارهٔ حقوق زنان در سوئد به راه انداخت که منجر به لغو سرپرستی قانونی مردان بر زنان مجرد و اعطای سن قانونی به آنان در سال های ۱۸۵۸ تا ۱۸۶۳ و تأسیس مدرسه عالی تربیت معلم زن ("Högre lärarinneseminariet") در
سال ۱۸۶۱ شد. "بررسی خانه". در سال ۱۸۵۹، سوفی آدلرسپیر و روزالی روس با حمایت مالی فردریکا لیم نل، میزبان نشست های روشنفکری، مجلهٔ "بررسی خانه" را بنیان گذاشتند. این مجله نخستین تریبون منظم برای طرح مباحث مربوط به حقوق زنان، نقش های جنسیتی و فمینیسم در سوئد بود و به سرعت موفق شد. آدلرسپیر و روس تا سال ۱۸۶۸ به طور مشترک سردبیر بودند، سپس با کناره گیری روس، آدلرسپیر به تنهایی سردبیری را ادامه داد. او مقالات خود را با نام مستعار «اسلد» منتشر می کرد. در سال ۱۸۸۶، این مجله تعطیل شد و جای خود را به مجلهٔ "داگنی" داد. آدلرسپیر از ۱۸۸۶ تا ۱۸۸۸ سردبیر داگنی بود و تا سال ۱۸۹۴ عضو هیئت مدیرهٔ آن باقی ماند. فعالیت های فمینیستی. اگرچه در سال ۱۸۶۲ زنان در سوئد به حق رأی در انتخابات شهری دست یافتند، آدلرسپیر تمرکز خود را بیشتر بر آموزش زنان و دسترسی آنان به مشاغل حرفه ای معطوف کرده بود، تا زنان به استقلال مالی دست یابند. به گفتهٔ او: «زنان به کار نیاز دارند و کار به زنان». او در سال ۱۸۶۲ کلاس های شبانه برای آموزش حرفه ای زنان راه اندازی کرد. در سال ۱۸۶۳ یک دفتر خدمات تایپ و دفترداری برای اشتغال زنان تأسیس نمود که به یک آژانس
کاریابی موفق تبدیل شد. در سال ۱۸۶۴، تحت تأثیر سوفیا آدلرسپیر، خواهر شوهر آینده اش، از پارلمان سوئد درخواست کرد که زنان نیز مانند مردان اجازهٔ تحصیل در آکادمی سلطنتی هنر سوئد داشته باشند. این دادخواست منجر به اصلاحات قانونی در همان سال شد و درهای آکادمی به روی زنان باز شد. در سال ۱۸۶۶ او یکی از مؤسسان کتابخانه زنان استکهلم ("Stockholms läsesalong") بود، کتابخانه ای رایگان که هدف آن ارتقای سطح آموزش زنان و فراهم سازی امکانات خودآموزی برای آنان بود. هدف او از تأسیس این کتابخانه ها چنین بود: «برای آموزش دائمی و افقی گسترده تر به سوی زندگی». او معتقد بود که آموزش زنان نه تنها برای فعالیت حرفه ای آنان، بلکه برای مشارکت فعال در جامعه ضروری است. او نوشت: «هرچه بیشتر از مشارکت زنان در اصلاح جامعه انتظار داریم، آمادگی این مشارکت باید بیشتر باشد». اصلاحات آموزشی فراوانی در همین دوره اجرا شد. پس از کمیته مدارس دخترانه ۱۸۶۶، زنان به دانشگاه (۱۸۷۰–۱۸۷۳) راه یافتند و مدارس متوسطه دخترانه از سال ۱۸۷۴ حمایت دولتی دریافت کردند. در سال های ۱۸۸۵ تا ۱۸۸۷، آدلرسپیر یکی از اعضای کمیته مدارس دخترانه ۱۸۸۵ بود که از سوی دولت مأمور بر
رسی وضعیت آموزش زنان شد. این نخستین کمیته دولتی در سوئد بود که اعضای زن داشت: سوفی آدلرسپیر و هیلدا کاسلی. افزون بر آنان، ماریا هنشن، مؤسس و مدیر مدرسه دخترانه، به عنوان دستیار آدلرسپیر در این پروژه همکاری می کرد. آدلرسپیر از سال ۱۸۸۵ به انجمن زنان نیا ایدون نیز پیوست. دیگر فعالیت ها. در سال های ۱۸۶۴ تا ۱۸۶۵، او در بنیان گذاری صلیب سرخ سوئد مشارکت داشت. در سال ۱۸۷۴، آدلرسپیر به همراه هانا وینگه انجمن دوستان صنایع دستی را تأسیس کرد و تا سال ۱۸۸۷ ریاست آن را برعهده داشت. هدف این سازمان ارتقای کیفیت صنایع دستی زنان و افزایش اعتبار آن به عنوان منبع درآمد برای زنان خودکفا بود. آدلرسپیر در صحنه ادبیات سوئد نیز فعال بود. او از تحسین کنندگان ویکتوریا بندیکتسون بود و در دوران فعالیتش از سلما لاگرلوف به صورت مالی پشتیبانی کرد. در سال های پایانی زندگی، مشغول نگارش زندگی نامهٔ فردریکا برمر بود که ناتمام ماند.
میلدرد فی جفرسون (; – ) پزشک آمریکایی و فعال ضد سقط جنین بود. او نخستین زن سیاه پوستی بود که از دانشکده پزشکی هاروارد فارغ التحصیل و نخستین زنی که در رشته جراحی از این دانشگاه فارغ التحصیل شد، و نخستین زنی که به عضویت انجمن جراحی بوستون درآمد. جفرسون به خاطر مخالفتش با قانونی سازی سقط جنین و فعالیت هایش به عنوان رئیس «کمیته ملی حق زندگی» شناخته می شود. زندگی شخصی. میلدرد فی جفرسون در پیتسبورگ، تگزاس به دنیا آمد. او تنها فرزند میلارد و گاتری جفرسون بود؛ پدرش کشیش متدیست و مادرش معلم مدرسه بود. والدین او پیش از سال ۱۹۷۶ از یکدیگر جدا شدند و پس از طلاق، در روکسبری زندگی می کردند. جفرسون در کارتیج، تگزاس بزرگ شد و در سنت وسلی-کالوینیستی پرورش یافت. از سنین پایین، «میلی» به دنبال پزشک شهر می رفت که با درشکه اسبی به خانه ها سر می زد؛ همین تجربه، الهام بخش او برای تبدیل شدن به پزشک شد. جفرسون در سال ۱۹۶۳ با شین کانینگهام، که در یک سفر اسکی با او آشنا شده بود، ازدواج کرد. همسرش مدیر املاک و مستغلات بود. تا سال ۱۹۷۶، این زوج در بک بی زندگی می کردند و فرزندی نداشتند. تحصیلات. او دوران ابتدایی و متوسطه را در مدارس دولتی
شرق تگزاس گذراند. سپس با درجه عالی و در مدت سه سال، مدرک کارشناسی خود را از کالج تگزاس دریافت کرد. از آنجا که او برای ورود به دانشکده پزشکی بسیار جوان تلقی می شد، به دانشگاه تافتس رفت و مدرک کارشناسی ارشد زیست شناسی دریافت کرد. سپس به دانشکده پزشکی هاروارد راه یافت و در سال ۱۹۵۱ فارغ التحصیل شد و بدین ترتیب نخستین زن سیاه پوستی شد که از این دانشگاه فارغ التحصیل می شود. دانشکده پزشکی هاروارد. میلدرد فی جفرسون نخستین زن آفریقایی تبار بود که در سال ۱۹۵۱ از دانشکده پزشکی هاروارد فارغ التحصیل شد. علایق او بر حوزه هایی همچون حقوق پزشکی، اخلاق پزشکی و به ویژه تأثیرات اجتماعی و سیاست گذاری های عمومی در هم پیوندی حقوق و پزشکی متمرکز بود. او در سال های ابتدایی تحصیل در هاروارد، به جراحی روی آورد و مطالعات بالینی را آغاز کرد و تکنیک های عملی و جراحی را آموخت. دو تن از استادان راهنمای او – کارل والتر (رئیس بخش جراحی) و دیوید هیوم (یکی از استادان و رئیس رزیدنتی وقت) – فرصت هایی برای یادگیری بیشتر در اختیار او گذاشتند. جفرسون، که سخت کوشی را سرلوحه خود قرار داده بود، از این زمان های اضافه برای پیشرفت مهارت های خود بهره بر
د و هنگام ورود به دوره کارآموزی، کاملاً آماده بود. در سال های سوم و چهارم تحصیل در هاروارد، جفرسون دروس متعددی را گذراند، از جمله واحدی انتخابی در رشته ارولوژی؛ چرا که به گفته خودش، «بیشتر مردم فکر می کنند که یک پزشک زن در ارولوژی قوی نخواهد بود.» حرفه. جفرسون در سال ۱۹۷۲ گواهی نامه بورد تخصصی جراحی را دریافت کرد. پس از فارغ التحصیلی از دانشکده پزشکی، دوره کارآموزی جراحی را در بیمارستان شهر بوستون گذراند و نخستین زنی شد که چنین دوره ای را در آن مرکز می گذراند. او همچنین نخستین پزشک زنی بود که در مرکز پزشکی سابق دانشگاه بوستون کار کرد. تا سال ۱۹۸۴، جفرسون جراح عمومی در آن مرکز و استاد جراحی در دانشکده پزشکی دانشگاه بوستون بود. او بعدها نخستین زنی شد که به عضویت انجمن جراحی بوستون درآمد. به گفته جفرسون، یکی از ریشه های مخالفتش با سقط جنین، تعهد او به سوگندنامه بقراط بود که از نظر اخلاقی او را به حفظ جان انسان ها موظف می کرد. علاقه مندی او به موضوع سقط جنین زمانی آغاز شد که از او خواسته شد طوماری را امضا کند که با طرح پیشنهادی انجمن پزشکی آمریکا مبنی بر تسهیل قوانین مربوط به سقط مخالفت می کرد.
چلچله صخره ای گلوسرخ یک پرنده گنجشک سان کوچک از تیرهٔ پرستویان (Hirundinidae) است. در منطقه وسیعی از آفریقا از سیرالئون به سوی شرق تا اریتره و اتیوپی و سپس از جنوب در سراسر شرق آفریقا تا زیمبابوه و شمال موزامبیک یافت می شود. در گذشته به عنوان زیرگونهای از چلچله صخره ای بزرگ در نظر گرفته می شد.
گرترود آدلبورگ (; – ) آموزگار، حق رأی اهل سوئد بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ایلیس کواروم شده است. زندگی نامه. گرترود آدلبورگ در ۱۰ سپتامبر ۱۸۵۳ در کارلسکرونا در استان بله کینگه در سوئد زاده شد. او دختر کاپیتان نیروی دریایی و اشراف زاده ای به نام برور یاکوب آدلبورگ (۱۸۱۶–۱۸۶۵) و همسرش هدویک کاترینا آف اور (۱۸۲۰–۱۹۰۳) بود. او خواهر اوتیلیا آدلبورگ (۱۸۵۵–۱۹۳۶)، تصویرگر کتاب، و ماریا آدلبورگ (۱۸۴۹–۱۹۴۰)، هنرمند نساجی، بود. گرترود هرگز ازدواج نکرد. او آموزش خود را زیر نظر آموزگاری در خانه و در مدارس دخترانه گذراند. از سال ۱۸۷۴ تا ۱۸۷۹ به عنوان آموزگار کار کرد و از ۱۸۸۱ تا ۱۸۸۳ در دیوان تجدیدنظر سوئا (به سوئدی: ) مشغول به کار بود. گرترود آدلبورگ در جنبش زنان سوئد و مبارزه برای حق رأی زنان فعال بود. او از سال ۱۸۸۴ تا ۱۹۰۷ برای دفتر انجمن فردریکا برمر (FBF) کار می کرد و از سال ۱۸۸۶ رئیس شعبه استکهلم این انجمن بود. همچنین از سال ۱۸۹۷ تا ۱۹۱۵ عضو کمیته مرکزی FBF به شمار می رفت. او مدرسهٔ کشاورزی برای زنان (به سوئدی: ) را در ریمفورسا در استان اوسترگوتلاند پایه گذاری کرد و از ۱۹۰۷ تا ۱۹۲۱ عضو هیئت مدیرهٔ آن مدرسه ب
ود. در سال ۱۸۹۹، هیئتی از سوی FBF پیشنهادی برای اعطای حق رأی به زنان را به نخست وزیر وقت، اریک گوستاف بوستروم ارائه داد. ریاست این هیئت را آگدا مونتلیوس برعهده داشت و گرترود آدلبورگ نیز همراه او بود. او خود متن این درخواست را نگاشته بود. این نخستین بار بود که جنبش زنان سوئد به صورت رسمی و مستقیم خواهان حق رأی برای زنان می شد. گرترود آدلبورگ از سال ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۶ عضو کمیته مرکزی انجمن ملی حق رأی زنان (به سوئدی: , LKPR) بود. در سال ۱۹۰۷، او ریاست هیئتی از LKPR را برعهده داشت که به دیدار پادشاه اسکار دوم سوئد رفتند تا خواستهٔ خود را مطرح کنند. آدلبورگ در این دیدار، اصلاحات مربوط به حقوق زنان که در زمان سلطنت اسکار اول سوئد، پدر اسکار دوم، به تصویب رسیده بود را یادآور شد و سپس ابراز امیدواری کرد که «فرزند اسکار اول نیز نام خود را به پیشنهاد اعطای حق رأی زنان پیوند بزند». به گفتهٔ لودیا والستروم: «همین که نام پدرش را شنید، توجه پادشاه جلب شد»، و اسکار دوم قول داد که از این موضوع حمایت کند، اما افزود که به عنوان یک پادشاه مشروطه نمی تواند کار چندانی انجام دهد و تردید دارد که دولت وقت نیز اقدامی بکند. گرترود آدلبورگ د
ر جنبش حق رأی، نقشی مهم اما کمتر در انظار عمومی ایفا می کرد: او وظایف دبیری را بر عهده داشت، به گردآوری اطلاعات می پرداخت، کارها را سازمان دهی می کرد و نویسندهٔ بسیاری از نشریات و بیانیه های این جنبش بود. او یکی از بنیان گذاران واکسامهت، سازمانی ضد قاچاق جنسی، بود. گرترود آدلبورگ دوران بازنشستگی اش را در گانیف واقع در استان دالارنا گذراند. در سال ۱۹۰۷، مدال سلطنتی سوئد، "ایلیس کوروم"، به وی اهدا شد. گرترود آدلبورگ در سال ۱۹۴۲ درگذشت و در گانیف به خاک سپرده شد.
السا آلکمن (; – ) مؤلف (پدیدآور)، و موسیقی دان اهل سوئد بود. در زمانی که در اسلوو زندگی می کرد، السا آلکمن به عضوی فعال در شاخهٔ محلی اتحادیهٔ ملی حق رأی زنان (LKPR) تبدیل شد و به ایراد سخنرانی، نگارش مقاله و سازماندهی رویدادها پرداخت. در سال ۱۹۱۶، او گزارشی دربارهٔ نحوهٔ رأی دادن زنان دانمارکی در همه پرسی پس از کسب حق رأی نوشت. وی پس از دستیابی زنان سوئدی به این حق، در دههٔ ۱۹۲۰ نیز به تلاش برای گسترش حقوق زنان ادامه داد. در دههٔ ۱۹۳۰، او و همسرش در نورشوپینگ مستقر شدند؛ جایی که در آنجا وی به نواختن ویولن و آهنگسازی برای کنسرت های محلی پرداخت. زندگی نامه. السا آنا ماریا آلشتروم در ۱۸ نوامبر ۱۸۷۸ در دالارنا زاده شد. او تنها فرزند اتو تئودور آلشتروم (۱۸۴۸–۱۹۰۶)، مهندس راه آهن، و همسرش کلارا الیزابت گوئنشارد (۱۸۵۰–۱۹۳۲) بود. او در خانه ای مرفه پرورش یافت و به سبب شغل پدرش در صنعت حمل ونقل ریلی، دوران کودکی اش را در شهرهایی چون تبی، یوتبری، استکهلم، هرنوساند و سلوسبوری سپری کرد. در سال ۱۸۹۷، السا وارد آکادمی سلطنتی موسیقی سوئد در استکهلم شد و به تحصیل در رشتهٔ ویولن پرداخت. او در سال ۱۹۰۰ از این آکادمی فارغ التح
صیل شد. پس از دوره ای ناموفق در تدریس موسیقی در سلوسبوری، مدتی در یک بانک در مالمو مشغول به کار شد. در همین شهر با اولوف آلکمن (۱۸۷۲–۱۹۶۰)، داروساز آشنا شد و این آشنایی در سال ۱۹۰۶ به ازدواج انجامید. آن ها به شهر اسلوو نقل مکان کردند و السا در سال ۱۹۰۷ به شاخهٔ محلی اتحادیهٔ ملی حق رأی زنان پیوست. از سال ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۳، او عضو هیئت مدیرهٔ شاخهٔ اسکونه از این اتحادیه بود. السا آلکمن به طور جدی به موضوع حق رأی زنان علاقه مند بود و باور داشت که اعطای آن تنها مسئله ای زمان بر است. در دسامبر ۱۹۱۶، او برای مشاهدهٔ روند رأی دادن زنان دانمارکی برای نخستین بار، به دانمارک سفر کرد. یافته های خود را در مقاله ای در نشریهٔ "رئسترَت فور کوینور" (حق رأی برای زنان) منتشر کرد. او در این مقاله نوشت که زنان از تمامی طبقات با خوشحالی در انتخابات شرکت کردند و امید داشت که زنان سوئدی نیز به زودی همان مسیر را بپیمایند. در همین دوران، او رمان "En oförbätterlig" (یک اصلاح ناپذیر) را در سال ۱۹۱۱ نوشت که از فعالیت های او در زمینهٔ حق رأی الهام گرفته بود. این رمان که روایت گر تلاش های یک خوانندهٔ اوپرتا برای دستیابی به حقوق برابر در شهری
کوچک بود، نقدهای مثبتی دریافت کرد. در سپتامبر ۱۹۱۶، نخستین فرزندش به نام اینگا لینئا متولد شد. در میانهٔ دههٔ ۱۹۲۰، خانواده به نورشوپینگ نقل مکان کردند؛ شهری که اولوف در آنجا شغلی جدید به دست آورده بود. این انتقال به السا فرصت داد تا علاقهٔ قدیمی خود به موسیقی را از سر گیرد. او در کنسرواتوار موسیقی درس هارمونی گرفت و برای کنسرت های محلی قطعاتی ساخت و اجرا کرد. علاقه مندی های فرهنگی او به ویژه در دورانی که جنبش زنان دچار افول نسبی شده بود، سبب شد تا حضور فرهنگی او پررنگ تر از گذشته شود. او همچنین تلاش کرد تا موسیقی کلاسیک را در قالبی ساده تر برای جامعهٔ محلی اجرا و ترویج دهد و در کلاس های گروهی ویولن برای کودکان نیز تدریس می کرد. در دههٔ ۱۹۳۰، السا آلکمن به شاخهٔ محلی اتحادیهٔ زنان لیبرال پیوست. او در این نهاد با تمرکز بر مسائل انسانی، به حمایت از پناهجویانی پرداخت که در پی تشدید تنش ها در اروپا به سوئد پناه می آوردند. او در تهیهٔ پوشاک، غذا و اسکان موقت برای این افراد نقش فعالی داشت و تلاش کرد تا آگاهی عمومی دربارهٔ وضعیت آنان را افزایش دهد. در سال های واپسین زندگی، السا همچنان به نگارش و فعالیت های اجتماعی ع
لاقه مند بود. اگرچه دیگر به طور گسترده در صحنهٔ سیاسی حضور نداشت، اما از طریق نگارش نامه، مقالات و سخنرانی های کوچک در جمع های محلی، پیام خود را دربارهٔ برابری و کرامت انسانی منتقل می کرد. او تا پایان عمر از چهره های محترم جامعهٔ نورشوپینگ باقی ماند. السا آلکمن در سن ۹۶ سالگی در ۲۱ فوریهٔ ۱۹۷۵ در نورشوپینگ درگذشت. او در قبرستان محلی این شهر به خاک سپرده شد.
الن امان (; – ) قدیس مسیحی اهل آلمان بود. از سال ۱۹۱۹ تا ۱۹۳۲، او به عنوان نمایندهٔ لندتاگ از حزب مردم باواریا فعالیت می کرد، جایی که از حرفه ای سازی آموزش زنان حمایت کرد. در ژانویهٔ ۱۹۲۳، همراه با آنیتا آوگسپورگ، لیدا گوستاوا هایمان و هیئتی از زنان، الن آمان خواستار اخراج آدولف هیتلر متولد اتریش از آلمان شد. در جریان کودتای آبجوفروشی، او به همراه چند تن از اعضای دولت با شتاب بیانیه ای در محکومیت این کودتا تنظیم کرد. او تا پایان عمر خود به مخالفت با ناسیونال سوسیالیسم ادامه داد. زندگی. الن سوندستروم در استکهلم، سوئد زاده شد. او دختر بزرگ تر کارل رودولف سوندستروم (۱۸۴۱–۱۸۸۹) و کارولینا سوفیا هگستروم (۱۸۴۹–۱۹۴۳) بود. پدرش پرنده شناس و دکترای جانورشناسی بود. مادرش روزنامه نگار و دبیر بخش خارجی روزنامهٔ "استکهلمز-تیدنینگن" بود. خواهر او نقاش منظره پرداز سوئدی هریت سوندستروم (۱۸۷۲–۱۹۶۱) بود. الن که در آغاز پروتستان غسل تعمید یافته بود، با الهام از مادرش که در سال ۱۸۸۱ به صورت پنهانی در دانمارک به کاتولیسیسم گرویده بود، در فضای کلیسای کاتولیک بزرگ شد. والدینش زمینه ساز تحصیل او در مدرسهٔ فرانسوی (Franska skolan) وی
ژهٔ فرزندان دیپلمات ها شدند، جایی که خواهران مذهبی، یعنی خواهران سن ژوزف شومبری، تدریس می کردند. الن آمان در ۱۴ سالگی به کلیسای کاتولیک رم گروید. پس از پایان دبیرستان، همراه با مادرش به سفری طولانی به آلمان رفت. او نزدیک به یک سال مهمان خانوادهٔ کلمانس هیرمان فن تسویدویک در قلعهٔ سورن بورگ در نزدیکی ریزن بک بود. پس از بازگشت به سوئد، او به تحصیل در رشتهٔ ژیمناستیک درمانی سوئدی پرداخت که بنیان گذار آن پر هنریک لینگ بود. اما الن سوندستروم تحصیل خود را ناتمام گذاشت، چرا که عاشق ارتوپد آلمانی، اُتمار آمان شد که برای آموزش بیشتر در همین رشته به استکهلم آمده و در خانهٔ خانوادهٔ سوندستروم اقامت داشت. آن ها در اکتبر ۱۸۹۰ ازدواج کردند و الن ۲۰ ساله همراه همسرش به مونیخ نقل مکان کرد. این زوج صاحب شش فرزند شدند. فرزند ارشد، آلبرت ماریا (۱۸۹۲–۱۹۷۴) به عنوان کشیش کاتولیک و مورخ کلیسا و هنر فعالیت داشت. سایر پسران خانواده نیز در ایالات متحده، هنگ کنگ و شانگهای به تجارت روی آوردند. الن آمان به زودی وارد فعالیت های خیریه شد. در سال ۱۸۹۵، او از بنیان گذاران انجمن ماریایی حمایت از دختران بود. دو سال بعد، با پشتیبانی کنتس کریست
یانه فن پرایزینگ-لیشتنگ-موس، نخستین ایستگاه مأموریت کاتولیک در مونیخ را بنیان نهاد که بیش از دو دهه مدیریت آن را بر عهده داشت. او همچنین در بنیان گذاری شاخهٔ مونیخ اتحادیهٔ زنان کاتولیک نقش داشت که از ۶ دسامبر ۱۹۰۴ ریاست آن را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۱۱ او اتحادیهٔ ایالتی باواریا از همین نهاد را تأسیس کرد. الن آمان خیلی زود دریافت که «علاوه بر مدرسهٔ زنان که پایان بخش آموزش دختران است، باید نهادهای آموزشی ویژه ای برای زنان پایه گذاری شوند که الگوهایی برای فعالیت های اجتماعی و خیریه ای زنان شاغل یا داوطلب ارائه کنند». او تا پایان عمر، هفته ای یک بار درس «مسائل زنان و جنبش زنان» را تدریس می کرد. نهاد آموزشی بنیان گذاری شده توسط الن آمان، از نخستین مراکز آموزشی برنامه محور در زمینهٔ مددکاری اجتماعی در آلمان بود. دختر او، ماریا آمان، از ۱۹۲۹ تا ۱۹۶۱ ریاست این مدرسه را برعهده داشت. این نهاد در ژوئیهٔ ۱۹۷۰ در دانشگاه علوم کاربردی کاتولیک در مونیخ ادغام شد. در سال ۱۹۱۴، الن آمان به دلیل خدمات اجتماعی و خیریه اش، نشان پاپی "پرو اکلیسیا ات پونتیفیس" را دریافت کرد. در ۱۹۱۹، او «انجمن زنان شماس کاتولیک» (امروزه: مؤسسهٔ س