Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ز معنای ربات، عمدتاً به نسبت دادن مجموعه ای متفاوت از ویژگی های انسان مانند بازمی گردد. نویسندگان توصیه می کنند که پژوهشگران یا افرادی که دربارهٔ ربات ها می نویسند، تلاش کنند کار خود را در قالب یکی از این شخصیت ها ارائه دهند، زیرا هر شخصیت انتظارات و چالش های متفاوتی با ابزارهای ربات دارد. مسائل و تهدیدها. ربات های نرم افزاری ممکن است به خوبی توسط انسان ها پذیرفته نشوند. یک مطالعه از دانشگاه آنتورپ مقایسه کرده است که چگونه توسعه دهندگان فعال در Stack Overflow پاسخ های تولیدشده توسط ربات های نرم افزاری را درک می کنند. یافته ها نشان می دهد وقتی هویت ربات نرم افزاری آشکار باشد، کیفیت پاسخ های تولیدشده توسط ربات در نظر توسعه دهندگان به طور قابل توجهی پایین تر ارزیابی می شود. در مقابل، پاسخ هایی که با هویت انسانی از سوی ربات ارسال شده اند، بهتر پذیرفته می شوند. در عمل، در پلتفرم هایی مانند GitHub یا ویکی پدیا، نام کاربری ربات ها معمولاً به وضوح نشان می دهد که آن ها ربات هستند؛ برای نمونه: DependaBot، RenovateBot، DatBot، SineBot. ربات ها ممکن است مشمول مقررات ویژه ای باشند. برای مثال، شرایط خدمات GitHub وجود «ربات
» را نمی پذیرد اما حساب های ماشین (machine account) را قبول می کند؛ به طوری که «حساب ماشین» دو ویژگی دارد: ۱) یک انسان تمام مسئولیت اقدامات ربات را می پذیرد ۲) این حساب نمی تواند حساب دیگری ایجاد کند.
مدل مفهومی مرجع شورای بین المللی موزه ها (CIDOC CRM) یک هستی شناسی (علم اطلاعات) قابل گسترش برای مفهوم و اطلاعات مرتبط با میراث فرهنگی و مستندسازی موزهها ارائه می دهد. این مدل، استاندارد بین المللی ( ISO 21127:2023) برای تبادل کنترل شده اطلاعات مربوط به میراث فرهنگی است. گالری ها، کتابخانه ها، بایگانی ها، موزه ها (GLAMs) و سایر نهادهای فرهنگی تشویق می شوند تا از CIDOC CRM برای افزایش دسترسی به اطلاعات و دانش مرتبط با موزه ها استفاده کنند. تاریخچه. مدل مفهومی مرجع CIDOC (CIDOC CRM) از گروه استانداردهای مستندسازی CIDOC در کمیته بین المللی مستندسازی شورای بین المللی موزه ها پدید آمد. در ابتدا، تا سال ۱۹۹۴، تمرکز این کار بر توسعه یک مدل موجودیت–رابطه برای اطلاعات موزه ها بود، اما در سال ۱۹۹۶ رویکرد به سوی روش های مدل سازی شی گرا تغییر یافت که در نهایت منجر به ارائه نخستین نسخه از «مدل مفهومی مرجع CIDOC (CRM)» در سال ۱۹۹۹ شد. فرایند استانداردسازی CIDOC CRM در سال ۲۰۰۰ آغاز شد و در سال ۲۰۰۶ با پذیرش آن به عنوان استاندارد ISO 21127 به پایان رسید. این استاندارد در سال ۲۰۲۳ به روزرسانی شد و نسخه اصلاح شده ای از آن منت
شر گردید. اهداف. هدف کلی CIDOC CRM ارائه یک مدل مرجع و استاندارد اطلاعاتی است که موزه ها و دیگر نهادهای مرتبط با میراث فرهنگی بتوانند از آن برای توصیف مجموعه های خود و نهادهای تجاری مرتبط استفاده کنند تا تبادل اطلاعات بهبود یابد.مدل مفهومی مرجع CIDOC (CIDOC CRM) تعاریف و ساختاری رسمی برای توصیف مفاهیم و روابط آشکار و نهفته ای که در مستندسازی میراث فرهنگی به کار می روند، فراهم می آورد... تا از طریق ارائه یک چارچوب معنایی مشترک و قابل گسترش که هر نوع اطلاعات میراث فرهنگی را بتوان به آن نگاشت، درک مشترکی از اطلاعات میراث فرهنگی را ترویج دهد. این مدل به عنوان زبانی مشترک برای متخصصان حوزه و پیاده سازان سیستم های اطلاعاتی طراحی شده تا نیازهای آنان را در زمینه مدل سازی مفهومی بیان کند و همچنین به عنوان راهنمایی برای رعایت اصول درست مدل سازی مفهومی به کار رود. به این ترتیب، می تواند نقش «چسب معنایی» را ایفا کند که میان منابع مختلف اطلاعات میراث فرهنگی، مانند آنچه توسط موزه ها، کتابخانه ها و بایگانی ها منتشر می شود، ارتباط برقرار می کند.با پذیرش معنی شناسی رسمی در CIDOC CRM، پیش نیازهای لازم برای تعامل پذیری و یکپارچ
گی بین ماشین ها فراهم شده است. از این رو، CIDOC CRM جایگاه مناسبی برای تبدیل شدن به یک استاندارد اطلاعاتی مهم و مدل مرجع برای ابتکارات وب معنایی دارد و همچنین به عنوان راهنمایی برای مدل سازی داده ها یا پایگاه داده ها به طور کلی عمل می کند. از نظر فنی، CIDOC CRM برای برنامه های نرم افزاری که به طور گسترده از اکس ام الو RDF استفاده می کنند، بسیار مناسب است. بسیاری از نهادهای میراث فرهنگی در حال بررسی یا توسعه برنامه هایی هستند که از CIDOC CRM بهره می برند. پس از استانداردسازی موفقیت آمیز CIDOC CRM، ابتکار جدیدی به نام FRBRoo در سال ۲۰۰۶ آغاز شد تا این مدل با الزامات عملکردی برای رکوردهای کتابشناختی (FRBR) هماهنگ شود. هدف از این ابتکار «ارائه یک هستی شناسی رسمی برای ثبت و نمایش معناشناسی پایه ای اطلاعات کتابشناختی و تسهیل در یکپارچگی، میانجی گری و تبادل اطلاعات کتابشناختی و موزه ای» است. هستی شناسی. «مدل مفهومی مرجع شی گرا CIDOC» (CIDOC CRM) یک هستی شناسی دامنه ای است، اما نسخه ای از هستی شناسی سطح بالا (upper ontology) را نیز در خود جای داده است. کلاس های اصلی این مدل شامل موارد زیر هستند: فضا–زمان (Space-Time)
شامل: عنوان/شناسه؛ مکان؛ دوران/دوره؛ تاریخی؛ بازه زمانی و رابطه با اقلام پایا (Persistent Items). رویدادها (Events) شامل: عنوان/شناسه؛ آغاز/پایان وجود؛ شرکت کنندگان (افراد، چه به صورت فردی یا گروهی)؛ ایجاد/تغییر اشیاء (اعم از فیزیکی یا مفهومی)؛ رابطه با اقلام پایا اشیاء مادی (Material Things) شامل: عنوان/شناسه؛ مکان؛ شیء اطلاعاتی ای که شیء مادی آن را حمل می کند؛ روابط «جزئی از» ؛ رابطه با اقلام پایا اشیاء غیرمادی (Immaterial Things) شامل: عنوان/شناسه؛ اشیاء اطلاعاتی (پیشنهادی یا نمادین)؛ مفاهیم؛ روابط «جزئی از» نمونه هایی از تعریف ها: شیء پایا (Persistent Item) یک شیء فیزیکی یا مفهومی که هویت پایداری دارد که در طول مدت وجودش بر اساس شناسه اش شناسایی می شود، نه بر اساس تداوم فیزیکی یا مشاهده. شیء پایا قابل مقایسه با مفهوم «Endurant» در هستی شناسی فلسفی است. موجودیت زمانی (Temporal Entity) شامل رویدادها، دوران ها/دوره ها، و وضعیت های مشروط است که در بازه ای محدود از زمان رخ می دهند و با مجموعه های مجزا (disjoint) هستند. این نوع موجودیت مشابه «Perdurant» است. شیء پیشنهادی (Propositional Object) مجموعه ای از گزا
ره ها درباره چیزهای واقعی یا خیالی است. شیء نمادین (Symbolic Object) یک نماد یا نشانه، یا مجموعه ای از نمادها و نشانه هاست.
نووعیسی یوو () یک شهرک در شهرستان نوریمانوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ورخنه کیروفسکی () یک شهرک در شهرستان نوریمانوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
غریبه یا بیگانه فیلمی محصول سال ۲۰۰۸ و به کارگردانی هاوارد مک کین است. در این فیلم بازیگرانی همچون جیمز کاویزل، سوفیا مایلز، جک هیوستون، ران پرلمن، جان هرت و ایدن دوین ایفای نقش کرده اند.
پناهندگان حفاظتی، به افرادی (اغلب بومی) اطلاق می شود که در نتیجه ایجاد مناطق حفاظت شده مانند پارک ها و نواحی تحت حفاظت، از سرزمین های مادری خود رانده می شوند. تعریف. بسیاری از این افراد—مانند اقلیت «توا» در منطقه دریاچه های بزرگ—پیش از آن که منطقه حفاظت شده ای بر سرزمین آن ها ایجاد شود، در حاشیه جامعه زندگی می کردند و پس از اخراج، دچار گسست فرهنگی شده و اغلب در حاشیه شهرها یا سکونت گاه های جدید با فرصت های اندک اجتماعی و اقتصادی زندگی می کنند. در برابر منافع قدرتمند دولت ها و نهادهای بین المللی حفاظتی، این افراد بندرت دسترسی به مسیرهای قانونی برای دفاع از حقوق خود دارند و بسیاری از آنان در اردوگاه پناهندگان اسکان داده می شوند. [ "" ] نقش سازمان های مردم نهاد (ENGO). سازمان مردم نهاد زیست محیطی (ENGOs) از منابع متعددی تأمین مالی می شوند. بنیادهای خصوصی مانند بنیاد فورد و بنیاد جان دی و کاترین مک آرتور در گذشته بخش عمده ای از بودجه این سازمان ها را برای فعالیت های حفاظتی فراهم می کردند. منابع مالی دوجانبه و چندجانبه (مانند نمایندگی ایالات متحده آمریکا برای انکشاف بین المللی - USAID - و بانک جهانی) و شرکت های بز
رگ نیز از جمله حامی مالی این نهادها هستند. افزایش حمایت مالی از سوی شرکت های تجاری، امکان بروز تعارض منافع میان سازمان های زیست محیطی و حامیان مالی شان را افزایش داده و می تواند به نادیده گرفتن اصول اخلاقی منجر شود. اگرچه وب سایت هایی مانند «صندوق جهانی طبیعت»، «صندوق حفاظت از طبیعت» و «سازمان بین المللی حفاظت» مدعی همکاری با جوامع محلی هستند، اما الگوی حفاظت جهانی که مبتنی بر علوم غربی است، اغلب با دانش بومی در زمینه محیط زیست در تعارض قرار می گیرد. جنبش حفاظتی غربی گاهی مدل های بومی حفاظت را بی اعتبار می داند، زیرا این مدل ها بر پایه علم غربی بنا نشده اند. این در حالی است که دانش بومی حاصل نسل ها تعامل مستقیم انسان ها با محیط طبیعی خود است. مارک داوی در مقاله ای با عنوان «پناهندگان حفاظتی» در مجله "Orion" به این مسئله می پردازد:جان مویر، یکی از پیشگامان جنبش حفاظت از طبیعت در آمریکا، معتقد بود که «طبیعت وحش» باید از هرگونه سکنه انسانی تخلیه شوند و به عنوان مکان هایی برای تأمین نیازهای انسان متمدن شهری به تفریح و نوسازی روحی کنار گذاشته شوند. این نگرش بعدها با تصویب «قانون مناطق بکر» در سال ۱۹۶۴ به سیاست ملی
ایالات متحده تبدیل شد؛ قانونی که «بیابان» را جایی تعریف می کرد که «انسان تنها بازدیدکننده ای است که در آن اقامت نمی گزیند.» تعجب آور نیست اگر ردپای این نگاه را هنوز در میان گروه های سنتی حفاظت از طبیعت بیابیم. تمایل به حفاظت از طبیعت «دست نخورده» همچنان در جنبشی به چشم می خورد که غالباً همهٔ مظاهر طبیعت را گرامی داشته، اما طبیعت انسانی را نادیده گرفته است، و از پذیرش جنبه های مثبت و غریزی «وحشی بودن» در ذات بشر سرباز زده است. مقالهٔ داوی به بررسی جهانی شدن مفهوم حفاظت از طبیعت می پردازد. با اخراج جوامع بومی از سرزمین های تحت حفاظت، رابطهٔ همزیستی که میان این بومیان و محیط طبیعی شان وجود داشته، گسسته می شود؛ امری که ممکن است برخلاف نیت اولیه، به کاهش تنوع زیستی منجر شود، چرا که کسانی که پیش تر با طبیعت در تعامل مستقیم بوده اند، اکنون از هرگونه ارتباط با آن منع شده اند. در نتیجهٔ این اخراج، بومیان به طور ناخواسته به جمعیت های پرشمار حاشیه نشینان اطراف پارک ها افزوده می شوند. این وضعیت می تواند به افزایش شکار غیرقانونی و فرسایش خاک در اثر کشاورزی معیشتی پناه جویان منجر شود. در چنین شرایطی، بی توجهی به عامل انسا
نی موجب می شود که مدل حفاظتی مورد استفاده توسط سازمان های بزرگ غیردولتی زیست محیطی (ENGOs)، نه تنها ناکارآمد، بلکه نتیجه ای معکوس داشته باشد.
جوزف آقووبیا (; – ) بازیکن فوتبال اهل نیجریه بود که در پست نوک حمله یا مهاجم وسط بازی می کرد. وی در تیم ملی فوتبال نیجریه بازی کرده است.
کوزوو کشور نسبتاً کوچکی است. به دلیل موقعیت اقلیمی و ساختار پیچیده ناهمواری ها، این منطقه دارای سامانه های آب وهوایی متنوعی است. کوزوو در بخش جنوبی عرض جغرافیایی میانی نیم کره شمالی قرار دارد و تحت تأثیر آب وهوای معتدل مدیترانه ای و آب وهوای قاره ای اروپا است. عوامل مهمی که بر آب وهوای کوزوو تأثیر می گذارند عبارتند از: موقعیت آن نسبت به اوراسیا و آفریقا، توده های هیدروگرافی (اقیانوس اطلس و دریای مدیترانه)، توده های جوی (گرمسیری، قطبی و قاره ای) و موارد دیگر. عوامل فرعی تأثیرگذار عبارتند از: پستی وبلندی، هیدروگرافی، دشت و پوشش گیاهی. مناطق. منطقه آب وهوایی دره ایبار تحت تأثیر توده های هوای قاره ای است. به همین دلیل، در این بخش از منطقه، زمستان ها سردتر هستند و دمای متوسط آنها بالای است. اما گاهی تا نیز می رسد. تابستان ها بسیار گرم است و میانگین دما به است. و گاهی تا نیز می رسد. این منطقه با آب وهوای خشک و بارندگی سالانه تقریباً ۶۰۰ میلی متر در سال. منطقه آب وهوایی متوهیا، که شامل حوزه آبخیز رودخانه وایت درین می شود، به شدت تحت تأثیر توده های هوای گرمی است که از دریای آدریاتیک عبور می کنند. دمای متوسط در طول زم
ستان از تا متغیر است. میانگین بارندگی سالانه این منطقه آب وهوایی حدود در سال است. زمستان با بارش برف سنگین مشخص می شود. منطقه آب وهوایی کوهستان ها و بخش های جنگلی با آب وهوای جنگلی معمولی مشخص می شود که سالانه با بارندگی های شدید ( همراه است) با تابستان هایی بسیار کوتاه و سرد و زمستان هایی که سرد و همراه با برف زیاد هستند. درنهایت، می توان اظهار داشت که منطقه کوزوو با آب وهوای آفتابی با شرایط دمایی و رطوبتی متغیر مشخص می شود. جریان های عمومی هوا، ویژگی های فیزیکی، جغرافیایی و توپوگرافی، تغییرات مکانی و زمانی عناصر اقلیمی را اعمال می کنند. دمای هوا. دمای هوا عنصر اصلی اقلیمی است که میزان گرمای هوا در لایه های نزدیک زمین را نشان می دهد. در کوزوو، اختلاف دمایی در جهت افقی و عمودی وجود دارد. قسمت شرقی آن سردتر از قسمت غربی است. میانگین دمای سالانه کوزوو است. گرم ترین ماه، ژوئیه، با است و سردترین ماه، ژانویه، با . بالاترین میانگین دما در طول سال در پریزرن و کمترین دما در پودویفو می باشد. به جز پریزرن و ایستوگ، تمام ایستگاه های هواشناسی دیگر، در ژانویه میانگین دمایی زیر دارند. به جز مقادیر میانگین دما، ویژگی های حر
ارتی کوزوو در تجزیه وتحلیل مقادیر حدی بهتر درک خواهد شد. حداکثر مقادیر در تمام ایستگاه های هواشناسی بالاتر از است، درحالی که کمترین مقدار مطلق در ۶ ژوئن ۱۹۶۳ در گنییلان با مقدار ثبت شده است. به طور خلاصه، دامنه میانگین مقادیر میانگین در کوزوو است. تغییرات دمای هوا از سالی به سال دیگر کاملاً محسوس است. در بخش های پست کوزوو، روزهای گرمسیری معمولاً ۳۰ روز طول می کشند. بارش. بارش شاخص مهمی از آب وهوای کوزوو است و نشان دهنده یک عنصر هواشناسی با تغییرات قابل توجه با زمان و منطقه است. ویژگی های بارندگی هر منطقه عبارتند از: فرم های بارش، توزیع آنها در طول سال، میزان سالانه، رژیم بارش سنجی، تعداد روزهای بارندگی و شدت آنها. تمام اشکال بارش در کوزوو قابل مشاهده است. بارندگی در تپه ها و دره ها و بارش برف سنگین در مناطق کوهستانی مرتفع مانند رشته کوه آکرسید و کوه های شار از اهمیت بالایی برخوردار است. وجود تگرگ پدیده ای نامطلوب برای کشاورزی در کوزوو است. این نوع بارش بیشتر در ماه های ژوئیه و اوت رخ می دهد. اگرچه کوزوو در منطقه نسبتاً کوچکی قرار دارد، اما تفاوت های قابل توجهی بین مناطق و میزان بارندگی آنها وجود دارد. کوزوو ت
حت تأثیر رژیم بارش دریایی میانی و قاره ای میانی قرار دارد. در غرب، شکل دریایی میانی بیشتر دیده می شود. این نوع رژیم بارش به دلیل بارندگی های زیاد در طول سال (بیش از ، حداکثر مقدار آن در طول نوامبر و حداقل آن در طول تابستان. بخش شرقی تحت تأثیر نوع بارش قاره ای میانی قرار دارد که با کمبود بارندگی در طول سال (بیش از شناخته می شود، حداکثر مقدار آن در طول ماه مه و حداقل آن در طول زمستان. بیشترین میزان بارندگی در قسمت غربی رشته کوه آکرسید با بیش از است، درحالی که کمترین میزان بارندگی را می توان در قسمت شرقی - کوزوو کامنیکا با کمتر از یافت. بارش برف در ماه های سرد سال امری عادی است. در مناطق پست کوزوو به طور متوسط ۲۶ روز برف می بارد، درحالی که در مناطق مرتفع بیش از ۱۰۰ روز برف می بارد. تعداد روزهای برفی و ضخامت برف به پستی و بلندی های سطح زمین بستگی دارد. بارش برف در حفظ رطوبت سطح زمین، ایجاد ذخایر آب، گردشگری و غیره اهمیت دارد. بادها. بادها یک پدیده هواشناسی تصادفی در کوزوو هستند. جهت باد غالب معمولاً نیرو و سرعت بیشتری دارد. میانگین سرعت باد در کوزوو ۱٫۳ متر بر ثانیه در پچ و به ۲٫۴ متر بر ثانیه در اوروشواس نیز می
رسد. سرعت باد شدید در کوزوو حدود ۳۱ متر بر ثانیه است. که در ماه های مارس و آوریل رخ می دهد؛ معمولاً به ایجاد خسارت به خانه ها منجر می شود. تابش. میزان تابش خورشید، معیاری از انرژی تابشی خورشید است که بر روی یک سطح مشخص دریافت و در یک زمان معین ثبت می شود. تابش خورشید یک عنصر اقلیمی است که در فعالیت های مختلف اقتصادی مانند کشاورزی، گردشگری و غیره اهمیت دارد. دوره تابش خورشید به عوامل نجومی، هواشناسی و پستی و بلندی بستگی دارد. در دره های باریک، دره های رودخانه ای و رشته کوه ها، به دلیل افزایش پوشش ابر و ارتفاع، میزان تابش خورشید کمتر است. کوزوو به طور متوسط ۲٬۰۶۶ ساعت در سال یا تقریباً ۵٫۷ ساعت در روز آفتابی است. بالاترین میزان تابش خورشیدی در پریشتینا با ۲٫۱۴۰ ساعت در طول یک سال است و پریزرن با ۲٫۰۹۹ ساعت، در حالی که پچ با ۱٫۹۵۸ ساعت کمترین میزان تابش خورشیدی را دارند. حداکثر میزان تابش خورشید در کوزوو در ماه ژوئیه و کمترین میزان تابش خورشید در ماه دسامبر رخ می دهد. تفاوت های اقلیمی و منطقه ای. تغییرات اقلیمی براساس منطقه ها به عوامل مختلفی بستگی دارد، مانند: پوشش گیاهی، رطوبت منطقه و غیره. طبقه بندی های اقلیم
ی معمولاً براساس موارد زیر انجام می شوند: قرار گرفتن در معرض باد، ارتفاع و جهت کوه، اثرات اقلیمی بر پوشش گیاهی و جویبارها. از بین تمام طبقه بندی های اقلیمی انجام شده در کوزوو، دقیق ترین طبقه بندی، طبقه بندی ارائه شده توسط سامانه طبقه بندی اقلیمی کوپن است. براساس این طبقه بندی، کوزوو جزو آب وهوای نوع C و D است. میانگین دمای هوای گرم کوزوو در ماه های تابستان زیر است. و میانگین دمای سرد بالای است. با توجه به ویژگی های حرارتی، میزان بارندگی آنها در مناطق پست کوزوو، دو زیرگروه آب وهوایی به دست می آید: زیرگروه آب وهوایی بخش غربی زمستان های ملایم و میزان بارندگی زیادی دارد. این ویژگی ها از آب وهوای مدیترانه ای به ارث رسیده اند. زیرگروه اقلیمی "کوزوو" دارای زمستان های سرد و کمبود بارندگی است، ویژگی هایی که از نوع آب وهوای قاره ای به ارث رسیده اند. اگرچه کوزوو بیشتر اوقات این ویژگی های آب وهوایی را دارد، اما ممکن است در سال های خاصی تغییرات عمده ای در آب وهوا رخ دهد. در سال ۱۹۹۲، کوزوو تابستانی بسیار گرم و خشک داشت که با نوع آب و هوایی B کوپن مطابقت دارد. نوع اقلیمی D که با میانگین دمای شناخته می شود در ماه های سرد و
در ماه های گرم را می توان در بخش های مرتفع کوزوو، مانند رشته کوه آکرسید، کوه های شار و کوپائونیک یافت. این نوع آب وهوا با نام های "زیرآلپی" و "آلپی" شناخته می شود. تأثیر تغییرات اقلیمی. تغییرات اقلیمی نقش حیاتی در کشاورزی، تفریح، گردشگری، حمل ونقل، پزشکی و شرایط بهداشتی-درمانی ایفا می کند. کوزوو در چند دهه گذشته شاهد افزایش دما بوده است، به طوری که زمستان ها معتدل تر و تابستان ها به طور فزاینده ای گرم تر شده اند. در عوض، این تغییر در الگوهای دما منجر به افزایش مصرف انرژی کوزوو برای خنک کردن خانه ها در ماه های تابستان شده و بر کشاورزی و منابع آب تأثیر می گذارد. مطالعه ای که توسط صندوق کودکان سازمان ملل متحد (یونیسف) در مورد تأثیر تغییرات اقلیمی در کوزوو انجام شده است، نشان می دهد که شهروندان جوان این کشور به طور ویژه تحت تأثیر تغییرات اقلیمی قرار گرفته اند. این مطالعه نشان داد که زوال سریع محیط زیست و تشدید آلودگی هوا به دلیل تغییرات اقلیمی، حقوق اساسی آنها در زمینه سلامت، آموزش و ایمنی را به خطر می اندازد.
پروتکل هسته باز ، یک پروتکل رایانه ای برای ارتباط بین زیرسامانه های درون تراشه ای (On-chip) است. این پروتکل با مجوز باز ارائه شده و با تمرکز بر هسته پردازشی طراحی شده است. OCP یک رابط کاربری قابل پیکربندی و مستقل از گذرگاه (رایانه) تعریف می کند. مشخصات این پروتکل توسط نهاد بین المللی Open Core Protocol International Partnership (به اختصار OCP-IP) تدوین می شود. مدل های انتقال داده در OCP از درخواست–تأیید ساده تا پاسخ دهی خط لوله ای و عملیات های خارج از ترتیب (رایانش) را شامل می شود. هسته IPهای قدیمی نیز قابلیت تطبیق با OCP را دارند، در حالی که پیاده سازی های جدید می توانند از ویژگی های پیشرفته آن بهره مند شوند. طراحان می توانند فقط ویژگی ها و سیگنال هایی را انتخاب کنند که با نیازهای داده، کنترل و تست نرم افزار یک هسته سازگار هستند. پروتکل Open Core یکی از چندین رابط (رایانه) بین پردازندهای در FPGAهاست که برای اتصال واسط نرم افزاری FPGA به واحد پردازش مرکزی در FPGA به کار می رود—اعم از پردازنده نرم افزاری یا پردازنده سخت ماژول. رابط های مشابه دیگر شامل AXI، Avalon (رابط سخت افزاری) و Wishbone (گذرگاه) هستند. شر
کت Altera، یکی از تولیدکنندگان FPGA، در سال ۲۰۱۰ به مشارکت بین المللی Open Core Protocol پیوست. مزایا. پروتکل OCP دارای مزایای متعددی در طراحی و توسعه سیستم روی تراشه است، از جمله:
عکاسی حفاظت از محیط زیست، استفادهٔ فعال از فرایند عکاسی و محصولات آن، در چارچوب پارامترهای عکاسی خبری، برای حمایت از نتایج حفاظت از محیط زیست است. عکاسی حفاظت از محیط زیست، عکاسی طبیعت را با رویکرد پیشگیرانه و مسئله محور عکاسی مستند به عنوان عاملی برای حفاظت از طبیعت و بهبود زیست کره و محیط طبیعی ترکیب می کند. عکاسی حفاظت از محیط زیست، با افزایش آگاهی عمومی نسبت به مسائل و تحریک اقدامات اصلاحی، به حفاظت از محیط زیست، حفاظت حیات وحش، حفاظت زیستگاه ها یا حفاظت از فرهنگ کمک می کند. تاریخچه. عکاسی به عنوان یک رسانهٔ قدرتمند برای توانمندسازی حفاظت از محیط زیست توسعه یافته است. عکاسی از دههٔ ۱۸۶۰ این نقش را ایفا کرده است، اگرچه به طور گسترده به این عنوان شناخته نشده است. یک نمونه قابل توجه، تصاویر قدرتمند کارلتون واتکینز است که با موفقیت برای تحریک تأسیس پارک ملی یوسیمیتی در سال ۱۸۶۴ و ویلیام هنری جکسون و انسل آدامز که از گسترش و ادامهٔ بودجهٔ پارک حمایت کردند، مورد استفاده قرار گرفت. تأکید مجدد بر عکاسی برای حفاظت از محیط زیست در آغاز قرن بیست و یکم، در درجهٔ اول در پاسخ به بحران زیست محیطی ناشی از فعالیت های انسا
نی، با اذعان به اینکه الگوی جهانی تخریب اکوسیستم، پایدار نیست، مطرح شد. رشتهٔ مدرن عکاسی حفاظت از محیط زیست در اکتبر ۲۰۰۵ با تأسیس اتحادیهٔ بین المللی عکاسان حفاظتی توسط کریستینا میترمایر، در هشتمین کنگرهٔ جهانی طبیعت در انکوریج، آلاسکا، رسمیت یافت. پیش از سال ۲۰۰۵ «عکاسی حفاظت از محیط زیست» به عنوان یک رشتهٔ علمی شناخته نمی شد. تعریف. با اینکه به نظر می رسد حفاظت و عکاسی دو حوزهٔ مجزا هستند اما تأثیر ترکیبی آنها می تواند بسیار عمیق باشد. به عبارت ساده، عکاسی حفاظت از محیط زیست، نوعی عکاسی است که حفاظت را توانمند یا ممکن می سازد. به گفتهٔ عکاس، جوئل سارتوره، «عکس های معمولی طبیعت، پروانه ای را روی یک گل زیبا نشان می دهند. عکس مربوط به حفاظت از محیط زیست نیز همین را نشان می دهد، اما در پس زمینه، یک بولدوزر به سمت آن می آید. این به آن معنا نیست که جایی برای عکس های زیبا وجود ندارد، در واقع ما برای این نوع عکاسی به همان اندازه که به مشکلات محیط زیستی نیاز داریم، به تصاویر زیبا نیز نیاز داریم. این به آن معناست که این تصاویر به دلیلی وجود دارند؛ برای نجات زمین تا زمانی که می توانیم». این عکاسِ جدیِ حوزهٔ حفاظت از
محیط زیست، در آثارش همدلی عمیقی با دنیای طبیعی به ارمغان می آورد. استفادهٔ صحیح از تصاویر، قدرت ایجاد تغییرات مثبت را دارد.
نرخ ها و عوامل جنگل زدایی در سراسر جهان از منطقه ای به منطقه دیگر متفاوت است. در سال ۲۰۰۹، دوسوم از جنگل های جهان تنها در ۱۰ کشور قرار داشتند: روسیه، برزیل، کانادا، ایالات متحده، چین، استرالیا، جمهوری دموکراتیک کنگو، اندونزی، هند وپرو. برآورد شده است که جنگل زدایی سالانه در سطح جهانی مجموعاً به ۱۳٫۷ میلیون هکتار در سال برسد، که تقریباً برابر با مساحت یونان است. نیمی از مناطقی که جنگل زدایی را تجربه می کنند شامل جنگل های جدید یا رشد جنگل ها هستند. علاوه بر جنگل زدایی ناشی از فعالیت های انسانی، جنگل های در حال رشد نیز تحت تأثیر تغییرات اقلیمی قرار گرفته اند. پروتکل کیوتو شامل توافقی برای جلوگیری از جنگل زدایی است، اما اقدامات مشخصی برای اجرای آن تعیین نکرده است. آفریقا. تا سال ۲۰۰۸، تخمین زده شد که جنگل زدایی در آفریقا با دو برابر نرخ متوسط جهانی رخ می دهد، طبق گزارش برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد (UNEP). برخی منابع ادعا می کنند که جنگل زدایی تقریباً ۹۰٪ از جنگل های اصلی غرب آفریقا را از بین برده است. امروزه، جنگل زدایی در آفریقای مرکزی با سرعت بیشتری ادامه دارد. طبق گزارش سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد (FAO)،
آفریقا در دهه های ۱۹۸۰، ۱۹۹۰ و اوایل ۲۰۰۰ بیشترین درصد از جنگل های استوایی را در میان تمام قاره ها از دست داده است. بر اساس آمار FAO در سال ۱۹۹۷، تنها ۲۲٫۸٪ از جنگل های مرطوب غرب آفریقا باقی مانده اند که بسیاری از آن ها تخریب شده اند. نیجریه در فاصله سال های ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۵، ۸۱٪ از جنگل های قدیمی خود را از دست داده است. جنگل زدایی گسترده امنیت غذایی را در برخی کشورهای آفریقایی تهدید می کند. یکی از عوامل مؤثر در نرخ بالای جنگل زدایی در این قاره وابستگی ۹۰٪ از جمعیت آن به چوب به عنوان سوخت برای گرمایش و پخت وپز است. تحقیقات انجام شده توسط صندوق جهانی طبیعت (WWF) در سال ۲۰۰۶ نشان می دهد که نرخ قطع غیرقانونی درختان در آفریقا از ۵۰٪ در کامرون و گینه استوایی تا ۷۰٪ در گابن و ۸۰٪ در لیبریا متغیر است. درآمد حاصل از چوب در لیبریا نقش مهمی در تأمین مالی جنگ داخلی سیرالئون و سایر درگیری های مسلحانه منطقه ای داشت تا اینکه شورای امنیت سازمان ملل در سال ۲۰۰۳ ممنوعیتی بر تمام صادرات چوب لیبریا اعمال کرد. جمهوری دموکراتیک کنگو. جنگل زدایی در جمهوری دموکراتیک کنگو تا حدی ناشی از قطع غیرقانونی درختان و استخراج معادن بوده است، ام
ا عمدتاً به دلیل نیازهای ناشی از فعالیت های معیشتی جمعیت فقیر رخ داده است. در شرق کشور، بیش از سه میلیون نفر در فاصله ای کمتر از یک روز پیاده روی از ا زندگی می کنند. بسیاری از این افراد از چوب جنگل های پارک برای سوخت، ساخت وساز و تولید زغال چوب استفاده می کنند. جنگل زدایی ناشی از کشاورزی معیشتی تهدیدی جدی برای پارک و به ویژه زیستگاه گوریل کوهستانی در معرض خطر انقراض است. از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸، نرخ قطع درختان در جمهوری دموکراتیک کنگو دو برابر شده است. اتیوپی. علت اصلی جنگل زدایی در کشور آفریقایی اتیوپی افزایش جمعیت و در نتیجه افزایش تقاضا برای کشاورزی، تولید دام و سوخت زیستی است. سایر عوامل شامل سطح پایین آموزش و عدم فعالیت دولت هستند، اگرچه دولت فعلی برخی اقدامات را برای مقابله با جنگل زدایی انجام داده است. سازمان هایی مانند فارم آفریقا با دولت های فدرال و محلی همکاری می کنند تا یک سیستم مدیریت جنگل ایجاد کنند. اتیوپی، سومین کشور بزرگ آفریقا از نظر جمعیت، بارها به دلیل کمبود بارندگی و تخریب منابع طبیعی دچار قحطی شده است. جنگل زدایی احتمال بارندگی را که از قبل نیز کم بود، کاهش داده و فرسایش را افزایش داده است. ب
رکلی بایسا، یک کشاورز اتیوپیایی، نمونه ای از دلایل جنگل زدایی را ارائه می دهد. او گزارش داده است که منطقه اش قبلاً جنگلی و پر از حیات وحش بود، اما افزایش جمعیت باعث شد مردم به این زمین های حاصلخیز بیایند و آن را برای کشت محصولات پاکسازی کنند و تمام درختان را برای فروش به عنوان هیزم قطع کنند. اتیوپی در ۵۰ سال گذشته ۹۸٪ از مناطق جنگلی خود را از دست داده است. در آغاز قرن بیستم، حدود ۴۲۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع (۱۶۰٬۰۰۰ مایل مربع) یا ۳۵٪ از زمین های اتیوپی پوشیده از جنگل بود. گزارش های اخیر نشان می دهند که اکنون جنگل ها کمتر از ۱۴٫۲٪ یا حتی فقط ۱۱٫۹٪ از مساحت کشور را در سال ۲۰۰۵ پوشش می دهند. بین سال های ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۵، این کشور ۱۴٪ از جنگل های خود را از دست داده است که معادل ۲۱٬۰۰۰ کیلومتر مربع (۸٬۱۰۰ مایل مربع) است. کنیا. در سال ۱۹۶۳، پوشش جنگلی کنیا حدود ۱۰ درصد بود؛ اما تا سال ۲۰۰۶، این میزان به تنها ۱٫۷ درصد کاهش یافت. بین سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۰، کنیا با کاهش ۶ درصدی پوشش درختی مواجه شد و ۲۸۵ هزار هکتار از جنگل های خود را از دست داد. ماداگاسکار. جنگل زدایی، همراه با بیابان زایی، تخریب منابع آبی و فرسایش خاک، تقریباً ۹۴