Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
چلنج کاپ مسابقه سالانه فوتبال بنگلادش است که بین قهرمانان فصل قبلی لیگ برتر بنگلادش و برندگان جام فدراسیون رقابت می شود. اگر قهرمان لیگ جام را هم برد، نایب قهرمان جام، حریف را فراهم می شود. باشوندارا کینگز اولین باشگاهی است که این جام را برد و محمدان با اختلاف ۳-۱ شکست داد. تاریخچه. نسخه افتتاحیه. جام چالش ۲۰۲۴ بنگلادش، همچنین به عنوان چلنج کاپ ۲ بنگلادش شناخته می شود، اولین دوره این رقابت جدید فوتبال هیجان انگیز را رقم زد. این رویداد سالانه قهرمانان فصل قبل لیگ را در مقابل برندگان جام فدراسیون قبلی قرار می دهد. اولین دوره چلنج کاپ در ۲۲ نوامبر ۲۰۲۴ برگزار شد و باشوندارا کینگز به عنوان قهرمان افتتاحیه ظاهر شد. این مسابقه در استادیوم باشونداراکینگز برگزار شد. از آنجایی که باشوندارا قهرمان لیگ و جام حذفی شده بود، نایب قهرمان جام فدراسیون، محمدان ، حریف آنها در فینال بود. کینگز با نتیجه ۳-۱ پیروز شد و نام خود را به عنوان اولین برنده جام چالش بنگلادش در کتاب های تاریخ ثبت کرد.
سر به پاشنه (به انگلیسی: Head over Heels) یک انیمیشن کوتاه استاپ موشن بریتانیایی محصول سال ۲۰۱۲ به نویسندگی و کارگردانی تیموتی رکارت است. این فیلم نامزد جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه برای هشتاد و پنجمین دوره جوایز اسکار شد. همچنین برنده اولین جایزه آنی برای بهترین فیلم دانشجویی و کارتونی طلایی برای بهترین انیمیشن کوتاه اروپایی شد. داستان. پس از سال ها ازدواج، زن و شوهر والتر و ماج از هم جدا شده اند: او روی زمین زندگی می کند و زن روی سقف. آنها زندگی جداگانه و موازی دارند، هرگز صحبت نمی کنند، حتی به سختی به یکدیگر نگاه می کنند. وقتی والتر سعی می کند عشق قدیمی شان را دوباره زنده کند، عشقشان به هم می ریزد و زوجی که نمی توانند به توافق برسند باید راهی برای بازگرداندن ازدواجشان پیدا کنند.
-۳۰- به طور سنتی توسط روزنامه نگاران در آمریکای شمالی برای نشان دادن پایان داستان یا مقاله ای که برای ویرایش و حروف چینی ارسال می شود استفاده می شود. معمولاً هنگام نوشتن در سررسید و ارسال بیت هایی از داستان در یک زمان، از طریق تلگراف، تله تایپ، ارسال الکترونیکی یا کپی کاغذی، به عنوان راهی ضروری برای نشان دادن پایان مقاله استفاده می شود. همچنین در پایان انتشارات مطبوعاتی یافت می شود. منشأ این اصطلاح ناشناخته است. یک نظریه این است که استخدام روزنامه نگاری ۳۰- از استفاده از شماره در دوران جنگ داخلی آمریکا در کد ۹۲ اختصار تلگرافیک نشات گرفته است، جایی که نشان دهنده پایان یک مخابره است و هنگامی که در کد فیلیپس اختصارات و علامت های کوتاه توسط سرویس مطبوعاتی که برای استفاده رایج توسعه داده شده بود، مورد لطف بیشتری قرار گرفت. اپراتورهای تلگراف آشنا با سیگنال های سیم عددی مانند کد ۹۲ از این کدهای راه آهن برای ارائه دستورالعمل های لجستیکی و سفارش های قطار استفاده می کنند و آنها را برای یادداشت اولویت مقاله یا تأیید ارسال و دریافت آن تطبیق می دهند. این فراداده گهگاه زمانی که حروف نویس ها کدها را در روزنامه ها وارد می کر
دند، به صورت چاپی ظاهر می شد، به ویژه کد (نه بیشتر - پایان) «No more – the end» که به عنوان «۳۰-» در ماشین تحریر ارائه می شد.
اِدنا پارکر (؛ – ) آموزگار پیشین و زن ابرصدساله اهل ایالات متحده آمریکا بودکه به مدت ۱۵ ماه به عنوان پیرترین فرد جهان شناخته می شد. زندگی او در دو فیلم مستند روایت شده و نامش در پایگاه داده دی ان ای دانشگاه بوستون از ابرصدساله ها قرار گرفته است. زندگی نامه. اِدنا روث پارکر در تاریخ ۲۰ آوریل ۱۸۹۳ در یک مزرعه در شهرستان مورگان، ایندیانا زاده شد و در حالی که رژیم غذایی معمول مزرعه ای شامل گوشت و نشاسته می خورد، بزرگ شد. او در دبیرستان فرانکلین تحصیل کرد و سپس برای دریافت مدرک معلمی در کالج فرانکلین دوره هایی را گذراند. پارکر چند سال در یک مدرسه دوکلاسه در اسمیت لند تدریس کرد تا اینکه در تاریخ ۱۲ آوریل ۱۹۱۳ با همسایه خود، اِرل پارکر، ازدواج کرد. اِرل در تاریخ ۲۳ فوریه ۱۹۳۹ درگذشت. آنها دو پسر به نام های کلیفورد و اِرل جونیور داشتند که هر دو پیش از خودش درگذشتند. دو خواهر او هم پیش از او درگذشتند؛ یکی در سن ۹۹ سالگی و دیگری در ۸۸ سالگی. در زمان مرگ، پارکر پنج نوه، سیزده نتیجه و سیزده نبیره داشت. پارکر از سن ۴۵ سالگی، و پس درگذشت شوهرش، به تنهایی در یک مزرعه زندگی کرد تا اینکه در سال ۱۹۹۳ و در سن ۱۰۰ سالگی، که هنوز
در سلامتی کامل به سر می برد، برای مدت کوتاهی با پسرش کلیفورد زندگی کرد و سپس به خانه سالمندان در مرکز توانبخشی هریتیج هاوس، یک مجتمع بازنشستگی در شلبیویل، ایندیانا نقل مکان کرد. تا زمان مرگش، پارکر هر روز روزنامه می خواند و از خواندن و نقل شعر، به ویژه آثار جیمز ویتکامب رایلی لذت می برد و به گفته خانواده اش، دوست داشت شعرهای این شاعر را برای بازدیدکنندگان خانه سالمندان نقل کند. سال های آخر زندگی. جشن تولد ۱۰۰ سالگی پارکر توسط خانواده اش جشن گرفته شد و در روزنامه محلی نقل گردید. اما زمانی که او به ۱۰۹ سالگی رسید، این خبر در سطح ایالتی پخش شد. در تولد ۱۱۱ سالگی اش در سال ۲۰۰۴، او از سوی فرماندار ایالتی و رئیس جمهور جوایزی دریافت کرد. مرکز مطالعهٔ ابرصدساله ها در دانشگاه بوستون در سال ۲۰۰۶ نمونه ای از دی ان ای پارکر را به عنوان بخشی از مطالعه ای در زمینه ژنتیکِ طول عمرهای استثنایی، جمع آوری کرد. در ژانویه ۲۰۰۷، پارکر به پیرترین فرد ایالات متحده تبدیل شد و هفت ماه بعد، پس از مرگ یونه میناگاوا در ژاپن در ۱۳ اوت ۲۰۰۷، او به پیرترین فرد جهان تبدیل شد. این رویداد به عنوان «لحظه ای تاریخی در ایالت ایندیانا» ثبت شد. پ
ارکر در سال ۲۰۰۸ در یک قسمت از مستند مارک دولان به نام «"دنیا و من"» حضور یافت و در مستند دیگری به نام «"چگونه جاودانه زندگی کنیم"» که در سال ۲۰۰۹ منتشر شد، ظاهر شد. در تولد ۱۱۴ سالگی اش، نامه ای از دیک چنی، معاون رئیس جمهور دریافت کرد که از او به خاطر «به اشتراک گذاشتن خرد و تجربیاتش» با نسل های جوان تشکر کرده بود. او همچنین از شهردار شلبیویل کلید شهر را دریافت کرد و فرماندار ایالتی و نمایندهٔ مجلس ناحیه به دیدارش شتافتند. در تاریخ ۲۱ آوریل ۲۰۰۷، او با برتا فرای از اهالی مونسی که در آن زمان ۱۱۳ سال داشت ملاقات کرد، که بالاترین سن ترکیبی (۲۲۷ سال و ۱۴۲ روز) برای دیدار دو ابرصدساله بود؛ هر دو گواهی هایی را به صورت حضوری از نماینده گینس دریافت کردند. پارکر در همان خانه سالمندی زندگی می کرد که سندی آلن بلندترین زن زنده جهان که توسط گینس تأیید شده بود، تا زمان مرگ آلن در ۱۳ اوت ۲۰۰۸ ساکن آنجا بود. گفته می شود پارکر برای طول عمرش توضیحی نداد و به سادگی به کسانی که سؤال می کردند توصیه می کرد که مهم ترین چیز «تحصیل بیشتر» است. مرکز توانبخشی هریتیج هاوس دو جشن تولد ۱۱۵ سالگی برای او برنامه ریزی کرد؛ یکی جشن عمومی و د
یگری جشن خصوصی خانوادگی. در هر دو جشن، ۱۱۵ بادکنک رنگارنگ آزاد شدند، زیرا پارکر از تماشای آنها که به آسمان می روند لذت می برد. پارکر در کتابی برای کودکان به نام «"دخترها بهترین هستند"» (۲۰۰۹) به عنوان پیرترین زن جهان معرفی شد. او در تاریخ ۲۶ نوامبر ۲۰۰۸، هفت ماه پس از تولد ۱۱۵ سالگی اش، در خانه سالمندان خود در سن ۱۱۵ سال و ۲۲۰ روز درگذشت. مرگ او در سراسر جهان گزارش شد. پارکر در قبرستان میلر در شلبیویل به خاک سپرده شد. پس از مرگ او، یک زن پرتغالی به نام «ماریا دِ ژسوس» به پیرترین فرد جهان تبدیل شد.
دولت پنجم محمدعلی فروغی یکی از دولت های دوران پادشاهی مشروطه در دورهٔ پهلوی است که از شهریور تا آذر ۱۳۲۰ فعالیت کرد. رئیس این دولت، محمدعلی فروغی بود. پس از استعفای محمدعلی فروغی، نمایندگان مجلس در ۲۷ شهریور ۱۳۲۰ به ادامه زمامداری وی ابراز تمایل کردند. در پی آن، فرمان نخست وزیری فروغی توسط شاه صادر شد. پس از آن، هیئت وزیران روز ۳۰ شهریور به مجلس شورای ملی معرفی شد. این دولت روز ۸ آذر ۱۳۲۰ مستعفی شد.
چارلز اسل (؛ – ) سیاستمدار اهل کامرون بود. وی از ۱۵ مه ۱۹۶۰ تا ۱۹ ژوئن ۱۹۶۵ نخست وزیر این کشور بود. چارلز اسل در ۱۰ دسامبر ۱۹۹۹، در سن ۸۸ سالگی درگذشت.
نانسی چو ایپ یوک یو ()، که در نشریات دانشگاهی با نام نانسی وای-ایپ نیز شناخته می شود، یک عصب شناس هنگ کنگی است. او از ۱۹ اکتبر ۲۰۲۲ به عنوان پنجمین رئیس دانشگاه علم و فناوری هنگ کنگ (HKUST) خدمت می کند. او به عنوان معاون تحقیق و توسعه، استاد مورنینگ سایت علوم زیستی و مدیر آزمایشگاه کلیدی ایالتی علوم اعصاب مولکولی نیز در اچ کی یواس دی خدمت کرده بود. از دسامبر ۲۰۲۲، خانم ایپ به عنوان معاون هیئت هنگ کنگ در کنگره ملی خلق نیز مشغول به کار بوده و بیشترین تعداد آرا را از کمیته انتخاباتی ۱۲۷۳ عضوی که نمایندگان را انتخاب می کند، با ۱۲۵۴ رای دریافت کرده است. زندگی نامه. نانسی ایپ در هنگ کنگ متولد شد و خانه اجدادی اش در تایشان گوانگدونگ بود. او ششمین و کوچک ترین عضو خانواده است. او تحصیلات متوسطه را در کالج سنت مری کانوسیان گذراند. او مدرک لیسانس خود را در شیمی و زیست شناسی از کالج سیمونز در سال ۱۹۷۷ و در سال ۱۹۸۳ مدرک دکترای خود را در رشته فارماکولوژی از دانشکده پزشکی دانشگاه هاروارد دریافت کرد. از زمان پیوستن به دانشگاه علم و صنعت هنگ کنگ در سال ۱۹۹۳، ایپ به عنوان رئیس علوم، مدیر مؤسسه تحقیقات بیوتکنولوژی و رئیس گروه
بیوشیمی خدمت کرد. او در حال حاضر معاون تحقیق و توسعه، استاد مورنینگ سایت علوم زیستی و مدیر آزمایشگاه کلیدی دولتی علوم اعصاب مولکولی در دانشگاه است. او به عضویت آکادمی علوم چین (۲۰۰۱)، آکادمی علوم جهانی (۲۰۰۴)، آکادمی ملی علوم ایالات متحده (۲۰۱۵)، آکادمی علوم هنگ کنگ (۲۰۱۵)، آکادمی علوم و هنر آمریکا (۲۰۱۶)، و آکادمی علوم پزشکی چین (۲۰۱۹) انتخاب شده است. در سال ۲۰۰۴، او جایزه لورآل-یونسکو برای زنان در علم را در ششمین دوره جوایز سالانه لورآل-یونسکو برای زنان در علم به دلیل اکتشافاتش در مورد کنترل مولکولی فرایند رشد، تمایز و تشکیل سیناپس در سیستم عصبی دریافت کرد. پژوهش ها. اپی اکتشافات مهمی در زیست شناسی عوامل نوروتروفیک انجام داده است، به ویژه دربارهٔ پروتئین هایی که به رشد، بقا و تمایز نورون های در حال رشد و بالغ کمک می کنند. تحقیقات اخیر او برای درک تنظیم مسیرهای سیگنالی که توسط کلاس های مختلف گیرنده های سطح سلولی انجام می شود، به بینش های مهمی در مورد مکانیسم های اساسی پاتوژنز بیماری آلزایمر منجر شد و اهداف مولکولی جدید و استراتژی های درمانی بالقوه برای این بیماری را معرفی کرد. جوایز. ایپ در طول زندگی علمی و
فعالیت های خود جوایز متعددی را نظیر بورسیه تحقیقات ارشد بنیاد کروچر (۱۹۹۸)، جوایز آکادمی علوم چین (۲۰۰۱)، جایزه دولتی علوم طبیعی، شورای دولتی جمهوری خلق چین (۲۰۰۳، ۲۰۱۱)، جایزه آکادمی جهانی علوم (۲۰۰۴)، جایزه لورآل-یونسکو برای زنان در علم (۲۰۰۴)، جایزه پیشرفت علمی و فناوری بنیاد هو لئونگ هو لی (۲۰۰۸)، مدال افتخار، دولت سار هنگ کنگ (۲۰۰۸)، شوالیه نشان ملی شایستگی، فرانسه (۲۰۱۱)، قاضی صلح، دولت سار هنگ کنگ (۲۰۱۴)، عضو موسس، آکادمی علوم هنگ کنگ (۲۰۱۵)، دانشیار خارجی، آکادمی ملی علوم ایالات متحده (۲۰۱۶)، عضو افتخاری خارجی، آکادمی هنر و علوم آمریکا (۲۰۱۶)، ۱۰ ستاره علمی چین توسط طبیعت (۲۰۱۶)، ۱۰۰ دانشمند برتر آسیایی (۲۰۱۶)، ستاره برنز باوهینیا (BBS)، دولت سار هنگ کنگ (۲۰۱۷)، عضویت آکادمی علوم پزشکی چین (۲۰۱۹) به دست آورده است.
آلخاندرا کوستاماگنا (؛ زادهٔ ) نویسنده، روزنامه نگار اهل شیلی است. زندگی نامه. والدین آلخاندرا کوستاماگنا در سال ۱۹۶۷ از آرژانتین به شیلی مهاجرت کردند. او به یاد می آورد که نخستین تجربه اش با نوشتن، از طریق ثبت یادداشت های روزانه بود که به صورت نامنظم از سن ده سالگی آغاز کرد. در دوران نوجوانی، آلخاندرا کوستاماگنا شروع به جدی تر گرفتن نوشتن کرد، پس از آنکه به مدرسه فرانسیسکو میراندا وارد شد و به منطقه لا رینا نقل مکان کرد. در آنجا، استاد گیرمو پرز او را به خواندن آثار نرودا، میسترال، شکسپیر، چخوف و رمان "جنایت و مکافات" نوشته داستایوسکی که تا به امروز نیز تأثیر خود را بر نوشته های او حفظ کرده است، توصیه کرد. علاوه بر این، مصاحبه ای برای او ترتیب داده شد و او به خانه همسایه اش نیکانور پاررا رفت، جایی که با او دربارهٔ شعر و بی خوابی که هر دو در آن مشترک بودند، صحبت کرد. تحصیلات آکادمیک. آلخاندرا کوستاماگنا در دانشگاه دیگو پورتالس روزنامه نگاری خواند و در کارگاه های نویسندگی به سرپرستی گیرمو بلانکو، پیا باروس، کارلوس سردا و آنتونیو اسکارمتا شرکت کرد. بعدها، او برای دریافت مدرک کارشناسی ارشد در رشته ادبیات، تحصیل
در دانشگاه شیلی را آغاز کرد. آلخاندرا کوستاماگنا با مجلات "گاتوپاردو"، "رولینگ استون" و "ال مالپنسنته" همکاری کرده است. در سال ۱۹۹۴، او یک بورسیه FONDART برای نوشتن اولین رمان خود دریافت کرد. او در سال ۲۰۰۳، بورسیه ای از برنامه بین المللی نویسندگی دانشگاه آیووا دریافت کرد. در سال ۲۰۱۱، آلخاندرا کوستاماگنا اظهار داشت که به سکوت علاقه دارد: «من این سکوت نیمه آلوده به صدای خودروها، از شهری که در فاصله دور است، را دوست دارم. مثل تنها بودن، اما همراه بودن است. و اگر نیاز به صحبت داشته باشم، پاسکوال را دارم.» او همچنین بیان کرد که نمی خواهد فرزند داشته باشد: «ایده خانواده ای که از مادر، پدر، فرزندان، پرستاران و حیوانات خانگی تشکیل شده، برای من خیلی بسته، فقیر و محافظه کار به نظر می رسد. جدا از انتخاب شخصی من که نمی خواهم مادر باشم، فکر می کنم داشتن فرزند خیلی خوب است.» کوستاماگنا نگرانی ای در مورد رسیدن به موفقیت بزرگ نداشت: «دوست دارم زندگی ام همچنان عادی باشد، اینکه نوشتن و منتشر کردن شادی من است. نمی خواهم کارم به مسابقه ای برای موفقیت تبدیل شود یا مجبور باشم به توقعات انتشاراتی پاسخ دهم. خودم را این گونه نمی بی
نم.» او همچنین از کلیشه های مربوط به زنان ابراز تاسف کرد: «این که زنان بیشتر گریه می کنند و با احساسات بیشتری می نویسند، کلیشه ای است که برای برابری جنسیتی بسیار بد است. و این موضوع شامل وظایف زنان برای ازدواج، داشتن فرزندان و تشکیل خانواده ای شاد نیز می شود.» سوابق شغلی. آلخاندرا کوستاماگنا سردبیر بخش فرهنگ و سرگرمی روزنامه "ملت" بود. او در ایستگاه رادیویی "راک و پاپ" در برنامه های "افراد متفکر" و "پارک جنگلی" به عنوان گوینده رادیویی فعالیت داشت. در سال ۱۹۹۶، اولین رمان خود با عنوان "با صدای آرام" را منتشر کرد. در سال ۲۰۰۰، کتاب "شب های بد" و در سال ۲۰۱۳، کتاب "روزی روزگاری یک پرنده" از او منتشر شدند. او همچنین در تدریس کارگاه های ادبی فعالیت داشته است و به عنوان منتقد تئاتر برای روزنامه ها و مجلات ملی کار کرده است. علاوه بر این، به عنوان ستون نویس و نویسنده تاریخی برای مجلات مختلف فعالیت داشته است.
موسیقی زنان گونه ای از موسیقی است که بر پایه ایده های جداگرایی فمینیستی و جداگرایی لزبین ها شکل گرفته و با هدف برانگیختن آگاهی فمینیسم در چارچوب موسیقی پاپ غربی، به ترویج موسیقی «زنان برای زنان» می پردازد. در واقع بن مایه تئوریک این گونه موسیقیایی، بر پایه اندیشه های رادیکالی شکل گرفته که معتقدند باید زنان و لزبین ها کاملاً جدا از اجتماع مردان و حتی زنان دگرجنس گرا به فعالیت بپردازند و پایگاه اجتماعی و هنری خود را تقویت کنند. این سبک در ابتدا بر مفاهیم فمینیستی ای متمرکز بود که نابرابری های اجتماعی و خانوادگی علیه زنان را آشکار می کرد. مسائلی که اغلب از سوی مردان نادیده گرفته می شد. اشعار استفاده شده در این سبک موسیقی، بر قدرت فردی زنان و همبستگی زنانه تأکید داشت. با گذشت زمان، این ژانر به موسیقی لزبین ها به عنوان شاخه ای از فمینیسم تبدیل شد. این سبک به عنوان بیان موسیقایی موج دوم جنبش فمینیستی شناخته شد و شامل فعالیت های مرتبط با حقوق کارگری زنان، جنبش های مدنی، و صلح طلبی نیز بود. پایه گذاران این جنبش هنرمندان لزبینی مانند کریس ویلیامسون، مگ کریستین، و مارجی آدام و همچنین موزیسین های آفریقایی-آمریکایی تباری
مانند لیندا تیلری، مری واتکینز، و گوئن ایوری، و فعالانی مانند برنیس جانسون ریگا و گروهش بودند. موسیقی زنان نه تنها با اجراکنندگان زن، بلکه با تمامی زنان شاغل در صنعت موسیقی—از نوازندگان استودیویی و تهیه کنندگان گرفته تا مهندسان صدا، تکنسین ها، طراحان جلد آلبوم، توزیع کنندگان و برگزارکنندگان فستیوال ها—ارتباط دارد. تاریخچه. ریشه ها. در اوایل دهه ۱۹۷۰، همزمان با شکل گیری فمینیسم موج دوم، فمینیست ها برای حقوق لزبین ها مبارزه نمی کردند. اگرچه شورش های استونوال در ۱۹۶۹ به زادگاه جنبش آزادی همجنسگرایان تبدیل شد، اما فمینیست های سیاسی هراس داشتند که حمایت از لزبین ها موجب لکه دار شدن تلاش های گذشته آن ها شود و به همین دلیل گاه نسبت به لزبین ها خصومت نشان می دادند. شکاف بیشتر بین زنان دگرجنسگرا و لزبین با رد لزبین ها توسط سازمان ملی زنان (NOW) تشدید شد. بتی فریدان، عضو NOW، لزبین ها را «تهدید بنفش» خواند. این طرد شدن باعث پیوستن بسیاری از زنان به جمعیت های لزبین-فمینیست و در مواردی به گروه های حامی جداسازی اجتماع زنان لزبین از مردان و حتی زنان دگرجنس گرا منجر شد. گروه های موسیقی زنان هم مانند ددلی نایتشید و گروه های
رهایی بخش زنان شیکاگو و نیوهیون، در ابتدا دیدگاه های فمینیستی مرسوم را بازتاب می دادند و مواضع لزبین ها را برجسته نمی کردند. خاستگاه موسیقی زنان. در ۱۹۶۳، لسلی گور خواننده-ترانه سرای آمریکایی، آهنگی با عنوان «You Don't Own Me»(تو مالک من نیستی) ضبط کرد که در آن خطاب به معشوقش می گوید: «مالک من نیستی، نباید به من بگویی چه بگویم یا انجام دهم، و نباید مرا به نمایش بگذاری». متن این ترانه الهام بخش زنان جوان شد و گاه به عنوان عاملی در شکل گیری فمینیسم موج دوم شناخته می شود. توسعه موسیقی زنان. در اواخر دهه ۱۹۶۰ و اوایل ۱۹۷۰ در ایالات متحده، منتقدان و موزیسین ها دریافتند که «تصاویر مثبت از زنان در موسیقی پاپ» اندک است و «فرصتهای محدودی برای هنرمندان زن» وجود دارد. آن ها زنان را به دلیل جنسیتشان در موقعیت نامناسبی می دیدند. در آن زمان، کمپانی های بزرگ ضبط موسیقی تنها با چند گروه زنانه قرارداد بسته بودند. در واکنش به این وضعیت، برخی فمینیست ها ایجاد فضای جداگانه برای خلق موسیقی توسط زنان را ضروری دانستند. جداگرایی لزبین و فمینیستی به عنوان «راهبردی برای تمرکز انرژی زنان و تقویت رشد موسیقی زنان» مورد استفاده قرار گرفت
این سبک که ابتدا با عنوان «موسیقی لزبین» شناخته می شد، ریشه در فعالیت های موسیقایی دهه ۱۹۶۰ دارد و توسط هنرمندان در دهه ۱۹۷۰ تکامل یافت تا جنبشی موسیقایی با محوریت لزبین ها شکل گیرد از دل جنبش جدایی طلبانه، اولین نمونه های توزیع شده موسیقی ویژه لزبین ها و فمینیست ها پدید آمد. در ۱۹۷۲، مکسین فلدمن—که از ۱۹۶۴ به صورت آشکارا لزبین بود—اولین اثر صریحاً لزبین را با عنوان «Angry Atthis»(آتتیس خشمگین؛ اشاره به معشوقه سافو، شاعر یونان باستان) ضبط کرد. فلدمن این ترانه را از ۱۹۶۹ اجرا می کرد و متن آن بازتابدهنده احساسات و تجربیات شخصی او به عنوان یک لزبین بود. در همان سال، گروه های فمینیستی تماماً زن شیکاگو وومنز لیبریشن راک بند و نیوهیون وومنز لیبریشن راک بند آلبوم Mountain Moving Day را منتشر کردند. در ۱۹۷۳، الیکس دابکین، نوازنده فلوت کی گاردنر، نوازنده بیس و پچز اتم گروه لاوندر جین را تشکیل دادند و آلبوم Lavender Jane Love Women (لاوندر جین عاشق زنان است) را به عنوان اولین آلبومی که تولیدکنندگان آن لزبین بودند و تمامی قطعات آن برای بازتاب لزبین ها ساخته شده بود؛ ضبط کردند. این آثار اولیه از طریق فروش پستی و کتابفرو
شی های فمینیستی لزبین مانند لامبدا رایزینگ در واشنگتن توزیع میشدند. در می ۱۹۷۴، زنانی که بعدها اولین گروه راک زنان اروپا را تشکیل دادند، در فستیوال موسیقی زنان برلین اجرا کردند. آنها گروه فلایینگ لزبینز را تأسیس کردند و در ۱۹۷۵ آلبوم خود را منتشر کردند. تاثیرات اجتماعی و سیاسی. در دوره های بعدی موسیقی زنان، تمرکز بر جداگرایی لزبین ها افزایش یافت. اکثر فستیوال های موسیقی زنان با سرمایه های خصوصی و قراردادهای کوتاه مدت، فضایی بدون حضور مردان را ایجاد می کردند. برخی فستیوال ها مردان بالای سن خاصی را حذف می کردند و برخی دیگر به طور کلی ورود آن ها را ممنوع می دانستند. بحث برانگیزترین رویدادها مربوط به فستیوال موسیقی زنان میشیگان میشد. ایده های رادیکال موزیسین ها به موسیقی و اجراهای آن ها راه یافت و گاه منجر به تبعیض علیه سایر گروه ها شد. اهداف و تاثیرات موسیقی زنان. در موسیقی کلاسیک اروپایی، کدهای نشانه شناختی خاصی برای بیان زنانگی به کار می رود که با تغییر مفهوم زنانگی—از تصویر زن زیبا از نگاه مردانه به زنی قدرتمند با جذابیت درونی—تکامل یافته اند. موسیقیدانان فمینیست تلاش کردند تصویری مثبت، پویا، و جسورانه از زنا
ن ارائه دهند که نه تنها شکاف های جنسیتی را نقد می کرد، بلکه اهداف جنبش فمینیسم در زمینه عدالت اجتماعی و حقوق مربوط به سقط جنین و کنترل بارداری را نشان می داد. برخی زنان با به کارگیری «سبک پوشش و مدل موی مردانه» سعی در کمرنگ کردن تفاوت های جنسیتی داشتند. ترانه ها نیز اهداف فمینیستی را بازتاب می دادند؛ مثلاً هلن ردی در ترانه «I Am Woman» می خواند: «من زنم، غرش مرا بشنو... و دیگر کسی مرا سرجایم نخواهد نشاند.» لزبین ها از طریق موسیقی به بیان خود پرداختند. اِتل اسمیت، آهنگساز، تجربیات لزبینی خود را در آثارش رمزگذاری می کرد. آن ها معتقد بودند جنسیت آهنگسازان، ترانه سرایان و هنرمندان به صورت ناخودآگاه در نحوه استفاده از تکنیک های ساخت موسیقی تاثیر می گذارد. بنابراین زمانی که لزبین ها با گروه هنرمندان لزبین به ساخت اثر می پردازند، شکلی از ناخودآگاه آن ها در اثر بروز پیدا می کند که اگر همان شعر و نت توسط مردان یا زنان دگرجنس گرا نوشته و اجرا شود؛ آن کیفیت را نخواهد داشت. چنین دیدگاهی از نگرش های افراطی فمینیستی آن ها نشات می گرفت. در نهایت موسیقی لزبین ها به شکستن انزوا و شکل گیری هویت جمعی آن ها کمک کرد. خانواده ها و
دوستان لزبین ها در مواجهه با این آثار امکان فرایند آگاهسازی تدریجی (coming-out) را پیدا می کردند. جشنواره های موسیقی زنان. اولین فستیوال موسیقی زنان در ۱۹۷۳ در دانشگاه ایالتی ساکرامنتو برگزار شد. در می ۱۹۷۴، فستیوال ملی موسیقی زنان توسط کریستین لمس در شیکاگو راه اندازی شد. فستیوال موسیقی زنان میشیگان (۱۹۷۶) بزرگترین رویداد از این دست در ایالات متحده بود که پس از چهل دوره در ۲۰۱۵ تعطیل شد. فستیوال های دیگری مانند فستیوال لزبین های اوهایو(از ۱۹۸۸ تاکنون) نیز شکل گرفتند. این فستیوال ها—علاوه بر موسیقی—با برگزاری کارگاه های آموزشی (مانند سلامت زنان، توانمندسازی، و حقوق رنگین پوستان) و ایجاد فضای امن برای بیان عواطف همجنسگرایانه، به تقویت هویت جمعی لزبین ها کمک کردند
مارگارت آن نیوْ (؛ – ) اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی دومین انسان ابرصدساله تاییدشده بعد از خیرت آدریانس بومخارت بود. او در سن پتر پورت در جزیره گرنزی در کانال مانش زندگی می کرد. اوایل زندگی. نیوْ در تاریخ ۱۸ مه ۱۷۹۲ (۲۳۲ سال پیش) به نام مارگریت آن هاروی زاده شد و بزرگ ترین فرزند از هفت بچه بود. بیشتر دوران کودکی اش را در گرنزی سپری کرد. او بعدها نحوه نگارش نام خود را تغییر و آن را انگلیسی سازی کرد. در اوایل زندگی، او از سقوط از پله ها جان سالم به در برد که البته باعث شد سه روز به حالت بیهوشی باقی بماند. نیوْ همان طور که بعدها مورد توجه همگان واقع شد، آشوب هایی که انقلاب فرانسه به گرنزی آورد را به یاد داشت؛ در آن زمان، پدرش فرماندهی شبه نظامیان جزیره را بر عهده داشت. در سال ۱۸۰۷، در سن ۱۵ سالگی، او به همراه پدرش سفری دریایی را به مقصد ویموث، دورست آغاز کرد، اما یک طوفان شدید باعث شد کشتی مجبور به توقف در سواحل چسیل گردد. نیوْ در بریستول تحصیل کرد و به ادبیات و شعر علاقه داشت. در سال ۱۸۱۵، او به یک «مدرسه تحصیلات تکمیلی» در بروکسل رفت و به زبان های فرانسه و ایتالیایی تسلط یافت و قادر به مکالم
ه به آلمانی و اسپانیایی هم بود. او همچنین قادر بود کتاب عهد جدید را به زبان یونانی بخواند. اندکی بعد از نبرد واترلو و زمانی که جنازه ها دفن شده بودند، نیوْ با مدیر مدرسه اش، از میدان جنگ واترلو بازدید کرد. در آنجا، مارگارت یادگارهایی را از میدان نبرد برداشت که آن ها را به گبهارد لبرشت فون بلوشر ژنرال پادشاهی پروس در لندن نشان داد. نیوْ با شارل فرانسوا دوموریه ژنرال جنگ های انقلاب فرانسه هم دیدار کرده بود، کسی که نیوْ را «لا اسپریتوئل» (به معنای «انسان معنوی» یا «با روحیه») نامید. مارگارت در تاریخ ۱۸ ژانویه ۱۸۲۳ با جان نیوْ، متولد ۱۷۷۹، از تنتردن کنت (انگلستان) در کلیسای سن پتر پورت ازدواج کرد. برای ماه عسل خود، آن ها به میدان جنگ واترلو رفتند که این بار هشت سال پس از وقوع نبرد واترلو بود. او ۲۵ سال از زندگی مشترک خود را در انگلستان گذراند، اما پس از مرگ همسرش در سال ۱۸۴۹، به جزیرهٔ گرنزی بازگشت. آن ها هیچ فرزندی نداشتند. آمار سرشماری سال ۱۸۷۱ نشان می دهد که مارگارت آ. نیوْ (۷۸ ساله) و خواهرش الیزابت هاروی (۷۳ ساله) در شومیر، روژ اوئی سن پتر پورت گرنزی زندگی می کردند. نیوْ به همراه خواهرش الیزابت به کشورهای مخ
تلف سفر کرد. آخرین سفر آنها در سال ۱۸۷۲ بود، که او ۸۰ ساله بود و آنها به شهر کراکوف در لهستان (که در آن زمان بخشی از امپراتوری اتریش-مجارستان بود) سفر کردند. ابرصدسالگی. در تاریخ ۱۸ مه ۱۸۹۹، جشنی در «روژ اوئی» برای جشن تولد ۱۰۷ سالگی او و ورود به سال ۱۰۸ام زندگی اش برگزار شد. شورای شهر، قاضیان محلی (ژورات ها) و سایر مقامات، و حدود ۲۵۰ نفر از ساکنان برجسته در این مراسم شرکت کردند. روز بعد یک خبرنگار از تایمز، مارگارت را علیرغم سن بالا در حال درست کردن مربای پرتقال دید. گزارش شده است که او تا سن ۱۰۵ سالگی هرگز بیمار نشده بود، اما در این سن آنفولانزا گرفت و در ۱۰۸ سالگی دچار برونشیت شد. در سن ۱۱۰ سالگی، او از درخت بالا رفت تا سیبی بچیند و توضیح داد که سیب ها وقتی از درخت خورده شوند، تازه و بسیار خوشمزه تر هستند. یک گزارش خبری در روزنامه ای ثبت کرده است که او هنگام صرف ناهار یک و نیم لیوان شراب شِری قدیمی می نوشید و شب ها برای شام هم کمی ویسکی و آب می خورد. او همیشه عادت داشت که زود بیدار شود و از خوردن و نوشیدن، میان وعده های غذایی خودداری کند. برخلاف باور عمومی، او در ۱۱۰ سالگی (که در ۱۹۰۲ جشن گرفته شد) تبریکات
ملکه ویکتوریا را دریافت نکرد (ملکه ویکتوریا در سال ۱۹۰۱ درگذشته بود). با این حال، خانواده هاروی (از طریق خواهرزاده نیوْ، لوئیزا) با خانواده سلطنتی مکاتبه داشتند و از عکس امضا شده ای که در ۴ مه ۱۸۹۶ توسط ملکه به آنها داده شده بود، قدردانی کردند. مرگ. نیوْ در تاریخ ۴ آوریل ۱۹۰۳ در سن ۱۱۰ سال و ۱۰ ماهگی درگذشت. گزارش شده است که روز قبل از مرگش، او یکی از بندهای مزامیر را با صدای بلند تکرار کرد. به عنوان نشان احترام، پرچم ها در گرنزی نیمه افراشته شدند. خواهرزاده بزرگ نیوْ، مادر گلن کرن بالفور پل بود، که به عنوان سفیر بریتانیا در عراق (۱۹۶۹–۷۱)، اردن (۱۹۷۲–۷۵) و تونس (۱۹۷۵–۷۷) خدمت کرده بود. بالفور پل در یادداشت های خود در کتاب خاطراتش «نی انبان اسکاتلندی در بابل» که در سال ۲۰۰۶ منتشر شد، نقل کرد که مادرش «آن اندازه به او نزدیک بود که برای تولد ۱۱۰ سالگی اش تبریکی بفرستد و از او در پاسخ یک نامه تمیز نوشته شده و یک عکس دریافت کند.»
یک فیلم ماجراجویی انیمه ژاپنی محصول ۲۰۲۲ ساخت استودیو مدهاوس به کارگردانی آتسوکو ایشیزوکا است. این فیلم در ۱۸ فوریه ۲۰۲۲ در ژاپن نمایش داده شد. خلاصه داستان. سه نوجوان به نام های روما، توتو و دراپ گروه دوستانهٔ خود را دون گلیس می نامند. یک روز، زمانی که این سه دوست به خاطر آتش سوزی جنگل های محلی سرزنش می شوند، برای اثبات بی گناهی خود وارد یک ماجراجویی هیجان انگیز و سرنوشت ساز شده و . . .
بچه های نینجا!!! فیلمی ژاپنی در سبک کمدی خانوادگی به کارگردانی تاکاشی میکه محصول سال ۲۰۱۱ است. این فیلم اقتباسی لایو اکشن از مجموعه انیمه "نینتاما رانتارو" است. انتشار. "بچه های نینجا!!!" در سال ۲۰۱۱ انتشار یافت و نمایش نخست جهانی آن در ۳ ژوئیه در جشنواره فیلم نیویورک ایژن و نمایش نخست آن در کانادا در جشنواره بین المللی فیلم فنتیژا در ۱۶ ژوئیه بود.