Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پرواز ۳۰۵۴ خطوط هوایی تام ( با شماره شناسایی JJ3054/TAM3054) یک پرواز مسافربری داخلی در برزیل بود که توسط خطوط هوایی تام از پورتو آلگره به سائوپائولو ، برزیل انجام می شد. در غروب روز ۱۷ ژوئیه۲۰۰۷، ایرباس ای ۳۲۰-۳۲۲ که در حال فرود آمدن از باند ۳۵اِل در سائوپائولو بود، پس از فرود آمدن و طی کردن مسافتی از باند در هنگام فعال کردن معکوس کننده رانش در باران متوسط، از باند خارج شد و با یک انبار خطوط هوایی تام در مجاورت یک پمپ بنزین شل پی ال سی سقوط و با ساختمان ها برخورد کرد. این هواپیما بر اثر برخورد منفجر شد و تمامی ۱۸۷ مسافر و خدمه هواپیما و همچنین ۱۲ نفر در ساختمان ها و روی زمین کشته شدند. ۲۷ نفر دیگر در انبار تام مجروح شدند. حادثه. پرواز ۳۰۵۴ مجوز فرود بر روی باند ۳۵ راست را گرفت و فرود را آغاز کرد. بررسی های مقامات دولتی از فیلم های دوربین های فرودگاه از روز حادثه نشان داد که علیرغم اینکه هواپیما بدون هیچ حادثه ای بر روی باند فرود آمد ، اما سرعت آن به طور عادی کاهش نمی یابد، در حالی که با سرعت از انتهای باند خارج می شود، به سمت چپ منحرف می شود. . هواپیما پس از خروج از باند بر روی خیابان "واشنگتن لوئیس" ، یک گذ
رگاه اصلی شهر سائو پائولو عبور کرد و به یک ساختمان چهار طبقه تام اکسپرس برخورد و منجر به آتش سوزی بزرگ شد. همه ۱۸۷ مسافر و خدمه جان خود را از دست دادند و هواپیما منفجر شد. از آنجایی که اهرم رانش موتور سمت راست در آن زمان هنوز در حالت "قدرت گرفتن" قرار داشت، موتور سمت راست برای بالا رفتن قدرت شتاب می گرفت در حالی که موتور سمت چپ معکوس رانش خود را برای کم کردن به کار می گرفت در حالی که موتور دیگری شتاب تولیدمی کرد . این شرایط موتور ها باعث منحرف شن هواپیما به سمت چپ شد و در آخر هواپیما از باند خارج و به ساختمان های اطراف فرودگاه برخورد کرد و همه مسافران و خدمه کشته شدند. از موقعیت نادرست اهرم های رانش هواپیما تا رد شدن باند فرودگاه فقط ۱۶ ثانیه و تا سقوط هواپیما و برخورد به ساختمان های فرودگاه ۲۶ ثانیه طول کشید. جدول زمان لحظات آخر پرواز. منبع: منابع.
مردان خشن () یک فیلم وسترن آمریکایی در فرمت سینمااسکوپ است که در سال ۱۹۵۵ به کارگردانی رودولف ماته ساخته شده است و بازیگرانی چون گلن فورد، باربارا استانویک، ادوارد جی. رابینسون، دایان فاستر، برایان کیت، و می وین در آن نقش آفرینی کرده اند. این فیلم بر اساس رمان "وادی دودآلود" نوشته دونالد همیلتون در سال ۱۹۵۵ ساخته شده است و داستانش دربارهٔ یک صاحب مزرعه است که با روش های زمین خواریِ یک دامدارِ بزرگِ محلی به مشکل برمی خورد. ازدواجِ پرتنش این دامدارِ بزرگ، تسلطِ خانواده اش بر منطقه را به خطر می اندازد. انتشار. "مردان خشن" در تاریخ ۲۶ ژانویه ۱۹۵۵ در سینماها اکران شد. این فیلم در تاریخ ۵ آوریل ۲۰۰۵ روی دی وی دی منتشر شد. منتقدان. بازلی کرادر، منتقد فیلم "نیویورک تایمز"، نوشت: استودیوی کلمبیا تمام تلاشش را در ساخت «"مردان خشن"» به کار برده است، یک وسترن گسترده و پر از هیجان که دیروز در سینمای لوو استیت اکران شد. این فیلم از یک فیلمنامهٔ حساب شده، گروه بازیگرانی سه ستاره و سرشناس، و یک تولید فضای باز دیدنی بهره برده که در فرمت سینمااسکوپ بسیار باشکوه به نظر می رسد. تی وی گاید نوشت:«باربارا استانویک، ادوارد جی. رابین
سون، گلن فورد، و برایان کیت در "مردان خشن" بازی می کنند، یک وسترن روان شناختی بالاتر از حد متوسط که با فیلم برداری چشمگیر سینمااسکوپ و چند صحنهٔ اکشن پرهیجان همراه است.»
جروم تامز (؛ ۷ اکتبر ۱۹۰۷ – ۱ نوامبر ۱۹۷۷) تدوین گر فیلم اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی تدوین گر "نقاب شیطان" (۱۹۴۶)، "آمریکای زیرزمینی" (۱۹۶۰)، "دالان شوک" (۱۹۶۳)، "بوسه عریان" (۱۹۶۴)،، "هرچه قوی تر، سخت تر زمین می خوری" (۱۹۵۶)، "گربه های جهنمی نیروی دریایی" (۱۹۵۷)، "هفتمین سفر سندباد" (۱۹۵۸)، و "مردان خشن" (۱۹۵۵) و بسیاری فیلم دیگر است.
ریسندگی حلقه ای روشی است بر پایه دوک نخ ریسی که الیافی مانند پنبه، کتان یا پشم را برای ساختن نخ مورد استفاده قرار می دهد. دستگاه ریسندگی حلقه ای از دستگاه ترستل (throstle frame) توسعه یافته است، که خود آن نیز از دستگاه چرخش آبی (water frame) آرک رایت (Arkwright) مشتق شده است. ریسندگی حلقه ای روشی پیوسته است، برخلاف ریسندگی با دستگاه مول (mule spinning) که روشی متناوب است. در ریسندگی حلقه ای، الیاف ریسیده نشده ابتدا توسط غلطک باریک تر می شود، سپس ریسیده شده و به دور یک دوک چرخان پیچیده می شود. این دوک درون یک حلقه ی چرخان مستقل قرار دارد.به طور سنتی، ریسندگی حلقه ای روشی است که فقط برای تولید نخ های ضخیم استفاده می شدند و کارکردن با این دستگاه نیاز به نیروی کار نیمه ماهر دارد. تاریخچه. دستگاه های اولیه. دستگاه ساکسونی (Saxony wheel) نوعی چرخ ریسندگی پایی با تسمه دوگانه بود. در این چرخ، دوک با نسبت ۸ به ۶ سریع تر از ترَوِلر می چرخید و عمل کشش توسط انگشتان ریسنده انجام می شد. دستگاه واترفریم (Water Frame) توسط آرک ورایت در دهه ۱۷۷۰ توسعه یافت و ثبت اختراع شد. در این روش، توده ی الیاف توسط غلتک های کششی کشیده (با
ریک تر) شده و سپس با پیچیده شدن به دور دوک، تاب داده می شد. این دستگاه سنگین و در مقیاس بزرگ بود و برای کارکردن آن نیاز به نیروی محرکه داشت که در اواخر قرن ۱۸ با استفاده از چرخ آبی بود. کارخانه های پنبه ریسی توسط آرک ورایت، جِدِدایِا استروت و دیگران در امتداد رودخانه دروِنت در داربی شایر برای این منظور طراحی شدند. دستگاه واترفریم فقط قادر به ریسیدن نخ پود (weft) بود. دستگاه ترُستل (Throstle Frame) نسل بعدی دستگاه واترفریم بود. این دستگاه بر پایه همان اصول عمل می کرد ولی مهندسی بهتری داشت و با بخار کار می کرد. در سال ۱۸۲۸، دستگاه ترُستل دانفورث (Danforth Throstle Frame) در ایالات متحده اختراع شد. فِلایِر سنگین باعث لرزش دوک می شد و نخ هنگام توقف دستگاه به هم می پیچید (گره می خورد) که باعث شد این دستگاه موفق نباشد. دستگاه رینگ فریم (Ring Frame) به جان ثورپ در رود آیلند در سال ۱۸۲۸ یا ۱۸۲۹ نسبت داده می شود و توسط آقای جنکس از پاوتاکت، در رود آیلند توسعه داده شد؛ کسی که ریچارد مارسدن او را مخترع این دستگاه می داند. توسعه در ایالات متحده. در دهه ۱۸۳۰، کارگاه های تولید کننده ی ماشین آلات در ایالات متحده، آزمایش های
ی را روی دستگاه های ریسندگی حلقه ای و اجزای آن انجام دادند. دستگاه ریسندگی حلقه ایوابسته به بازاری بود که به آن خدمت ارائه می کرد، و این فناوری تا زمانی که شرکت های پیشرویی مانند "Whitin Machine Works" در دهه ۱۸۴۰ و "Lowell Machine Shop" در دهه ۱۸۵۰ شروع به تولید انبوه این دستگاه کردند، به طور جدی جایگاهی پیدا نکرد. در زمان جنگ داخلی آمریکا، صنعت نساجی این کشور شامل ۱۰۹۱ کارخانه با ۵٬۲۰۰٬۰۰۰ دوک بود که ۸۰۰٬۰۰۰ کپه پنبه را فرآوری می کردند. بزرگ ترین کارخانه، شرکت "Naumkeag Steam Cotton Co" در سیلم، ماساچوست با ۶۵٬۵۸۴ دوک فعالیت داشت. در آن زمان، اکثر کارخانه ها بین ۵٬۰۰۰ تا ۱۲٬۰۰۰ دوک داشتند، و دوک های مول (mule spindles) به نسبت دو برابر بیشتر از دوک های حلقه ای بودند. پس از جنگ، ساخت کارخانه ها در جنوب آمریکا آغاز شد تا به عنوان راهی برای ایجاد اشتغال باشد. این کارخانه ها به طور کامل از فناوری حلقه ای برای تولید نخ های ضخیم استفاده می کردند، در حالی که کارخانه های نیوانگلند به سمت تولید نخ های ظریف رفتند. در سال ۱۸۷۱، جاکوب ساویر (Jacob Sawyer) دوک حلقه ای را به طور چشمگیری بهبود بخشید؛ به طوری که سرعت آن از
۵۰۰۰ دور بر دقیقه به ۷۵۰۰ دور بر دقیقه افزایش و توانمصرفی دستگاه را کاهش داد؛ پیش تر برای ۱۰۰ دوک ۱ اسب بخارتوان مصرفی نیاز بود، ولی با طراحی او، ۱۲۵ دوک را با همان توان مصرفی می شد راه اندازی کرد. این پیشرفت زمینه تولید نخ های ظریف را نیز فراهم کرد. توسعه در اروپا. روش جدید ریسندگی حلقه ای با دستگاه self-acting mule مقایسه شد که توسط ریچارد رابرتز با بهره گیری از تکنیک های مهندسی پیشرفته در منچستر توسعه یافته بود. دستگاه ریسندگی حلقه ای برای نخ های ضخیم تر قابل استفاده بود، در حالی که در لانکاشر، نخ های ظریف با استفاده از دستگاه ریسندگی مول ریسیده می شدند. دستگاه ریسندگی حلقه ای سنگین تر بود و برای نصب آن نیاز به تغییرات ساختاری در ساختمان کارخانه ها و مصرف توان بیشتر وجود داشت. این موارد در صنعت پنبه ریسی نیوانگلند قبل از جنگ داخلی مشکلی ایجاد نمی کرد. این فناوری پاسخی به مشکل نیوانگلند در یافتن ریسندگان ماهر بود؛ در حالی که در لانکاشر، نیروی کار ماهر فراوان بود. به طور کلی نیازهای این دو قارهم تفاوت بود و در آن زمان، دستگاه ریسندگی حلقه ای انتخاب اول اروپا محسوب نمی شد. آقای ساموئل بروکس از شرکت Brooks &a
mp; Doxey در منچستر به کارایی روش ریسندگی حلقه ای معتقد بود. پس از بررسی و جمع آوری اطلاعات درباره روش ریسندگی حلقه ای توسط نماینده اش بلیکی (Blakey) در سفر به ایالات متحده، بروکس کار خود را بروی بهبود کارایی دستگاه ریسندگی حلقه ای آغاز کرد. در آن زمان، تکنولوژی این دستگاه هنوز بسیار ابتدایی بود و نمی توانست با دستگاه های مول که به خوبی توسعه یافته بودند رقابت کند، چه برسد به اینکه جایگزین آن ها شود. او ابتدا به بهبود دستگاه دولاتاب (doubling frame) پرداخت و ابزار لازم برای تولید دقیق تر را ساخت. این بخش سودآور بود و ماشین آلاتی با ظرفیت ۱۸۰٬۰۰۰ دوک توسط یک تولیدکننده نخ خریداری شدند. در ادامه، بروکس و دیگر تولیدکنندگان روی بهبود قاب حلقه ای(ring frame) دستگاه متمرکز شدند. مشکل اصلی در طراحی دوک بوث-ساویر (Booth-Sawyer) بود؛ بوبین به خوبی روی دوک نمی نشست و در سرعت های بالا به شدت می لرزید. شرکت Howard &amp; Bullough از اکرینگتون از دوک Rabbeth استفاده کردند که این مشکل را حل کرد. یکی دیگر از مشکلات، بادکردن نخ بود که باعث پیچش نامنظم نخ می شد. این مشکل توسط Furniss و Young از کارخانه Mellor Bottom Mill حل شد
. آن ها یک حلقه باز به ریل حلقه متحرک اضافه کردند که نخ را کنترل می کرد و در نتیجه، امکان استفاده از یک traveller سبک تر را فراهم کرد که در سرعت های بالاتر نیز عملکرد داشت.همچنین مشکل جمع شدن پرز و کرک روی traveller که باعث پاره شدن نخ می شد، با دستگاهی به نام تمیزکننده تراولر (traveller cleaner) برطرف شد. یکی از محدودیت ها، زمان تعویض بوبین ها بود. باید بیش از ۳۰۰ دوک تخلیه و بوبین های جدید جایگزین می شدند. در این مدت، دستگاه باید متوقف می ماند و این کار اغلب توسط پسرهای نوجوان انجام می شد. تا پایان تعویض بوبین ها، قاب حلقه ای بلااستفاده می ماند. هارولد پارتینگتون (۱۹۰۶–۱۹۹۴) از چادرتون، انگلستان، در سپتامبر ۱۹۵۳ یک دستگاه خودکار برای تعویض بوبین ها به ثبت رساند.این دستگاه بوبین های پر شده را از دوک ها جدا کرده و بوبین های خالی را جای آن ها می گذاشت.بعدها، یک سیستم مکانیکی جدیدتر طراحی شد که به صورت یکپارچه با قاب حلقه ای نصب می شد و زمان تعویض بوبین را به ۳۰ تا ۳۵ ثانیه کاهش داد. نحوه کارکرد دستگاه. یک دستگاه رینگ فریم ابتدا از جنس چدن ، و بعدها از فولاد فشرده (pressed steel)ساخته شد. در هر طرف دستگاه، دوک
ها (spindles) قرار دارند؛ در بالای آن ها، غلتک های کششی (drafting rollers) نصب شده اند، و در بالاترین قسمت، کریل (creel) قرار دارد که الیاف ریسیده نشده روی آن قرار می گیرند. نخ ریسیده نشده است از بالای کریل به سمت پایین و به سمت غلطک های کششی حرکت می کند. در این بخش: این غلتک ها به صورت جداگانه و مستقل قابل تنظیم هستند؛ در ابتدا با استفاده از اهرم ها و وزنه ها این کار انجام می شد. نیم تاب کشیده شده سپس از درون یک راهنمای نخ (thread guide) عبور می کند که دقیقاً بالای دوک تنظیم می شود. این راهنما روی یک ریل نخ قرار دارد که امکان بالا رفتن یا کنار رفتن آن برای دوفتینگ (doffing) یا وصل کردن نخ پاره شده (piecing) را فراهم می کند. نخ به سمت پایین و به مجموعه دوک ها می رود، جایی که از درون یک حلقه کوچک D شکل به نام تراولر (traveller) عبور می کند. تراولر بر روی حلقه ای حرکت می کند و همین ویژگی است که به این دستگاه، نام قاب حلقه ای را داده است. در اینجا نخ به نخ قبلی که روی دوک پیچیده شده، وصل می شود. عملکرد چرخشی:. در دستگاه های رینگ، این اختلاف سرعت به علت وجود نیروی اصطکاک و مقاومت هوا حاصل می شود، بنابراین روان کا
ری سطح تماس بین تراولر و حلقه کاملاً ضروری است. سرعت چرخش دوک ها می تواند به ۲۵٬۰۰۰ دور در دقیقه برسد که در این حالت نخ ریسیده می شود. حرکت بالا و پایین ریل حلقه، نخ را در شکل دلخواه (یعنی یک کُپ یا cop) روی بوبین هدایت می کند. حرکت این بالا و پایین باید برای نخ های با ضخامت های مختلف تنظیم شود. فرایند دوفتینگ (Doffing - تعویض بوبین):. در حال حاضر، تمام این فرآیندها به صورت خودکار انجام می شوند. نخ ریسیده شده به سمت دستگاه کُن پیچی (cone winder) فرستاده می شود. تمام این ماشین آلات نیازمند به شرایط جوی کنترل شده (کنترل دما و رطوبت) دارند.
پانگ نیرتونگ ()، همچنین با نام «پانگ نیگ تووک» Pangniqtuuq، به نویسه های بومی: ᐸᖕᓂᖅᑑᖅ ) یک آبادی اینوئیت نشین در منطقهٔ کیکیک تالوک از قلمروهای کانادا در نوناووت است که در جزیرهٔ بافین واقع شده است. این جامعه در حدود جنوب مدار شمالگان و حدود از قطب شمال فاصله دارد. پانگ نیرتونگ در دشتی ساحلی در کرانهٔ آبدرهٔ پانگ نیرتونگ واقع شده است که در نهایت به آبراه کامبرلند می پیوندد. از اکتبر ۲۰۲۴، شهردار آن «استیوی کوموارتوک» است. نام. بر سر نام این آبادی اندکی سردرگمی وجود دارد. ساکنان می گویند نام واقعی آن «پانگ نیکتووک» (Pangniqtuuq) است که به معنای «جای گوزن های نر» است. در آغاز سال ۲۰۰۵، ساکنان رأی به تغییر رسمی نام به صورت بومی ندادند، چرا که پانگ نیرتونگ شهرتی بین المللی یافته است. مردم این منطقه هنرهای سنتی باکیفیتی در زمینهٔ مجسمه سازی، چاپ دستی و نساجی خلق کرده اند. پانگ نیرتونگ را با لقب «سوئیس شمالگان» یا به طور خلاصه «پانگ» نیز می شناسند. تاریخ. اینوئیت ها و نیاکانشان، یعنی اسکیموهای دیرین، برای هزاران سال، شاید تا ۴٬۰۰۰ سال پیش، در این منطقه سکونت داشته اند. فرهنگ های آن ها به خوبی با اقلیم و محیط سازگار
شده بود. تماس آنان با اروپایی های کانادایی کمتر از یک سدهٔ گذشته را در بر می گیرد. در سال ۱۹۲۱، شرکت هادسونز بی کمپانی در پانگ نیرتونگ یک مرکز بازرگانی دایر کرد. دو سال بعد، پلیس سواره نظام سلطنتی کانادا یک اداره دائمی در آنجا برپا نمود. نخستین آموزگار منصوب دولت در سال ۱۹۵۶ به این منطقه آمد. نخستین اداره دولتی نیز در سال ۱۹۶۲ تأسیس شد. از آن زمان، شماری از اینوئیت ها در بازاریابی هنرهای سنتی خود به موفقیت هایی دست یافته اند. آنان مهارت های سنتی طراحی را در قالب سنگ نگاره و گونه های دیگر چاپ به کار گرفته اند و آثار خود را بازتولید و جهانی کرده اند. هنرمندان دیگر نیز با سنگ های محلی مجسمه و تندیس می تراشند. از زمانی که دولت در سال ۱۹۷۰ یک کارگاه بافندگی در این منطقه تأسیس کرد، بسیاری از اینوئیت ها به فنون بافندگی آشنا شدند و آثارشان در بازارهای بین المللی به فروش می رسد. جمعیت. در سرشماری ۲۰۲۱ کانادا که توسط اداره آمار کانادا انجام شد، جمعیت پانگ نیرتونگ برابر با ۱٬۵۰۴ نفر ثبت شد که در ۳۹۶ واحد از مجموع ۴۵۶ خانه شخصی سکونت داشتند. این رقم نسبت به جمعیت ۱٬۴۸۱ نفر در سرشماری ۲۰۱۶ اندکی افزایش نشان می دهد. با مس
احت خشکی ، تراکم جمعیت این منطقه در سال ۲۰۲۱ برابر با بود. در ادامه، ترجمهٔ کامل و دقیق متن به فارسی ارائه می شود. تمام کروشه ها، منابع، و ساختار ویکی پدیایی حفظ شده اند: توسعهٔ اقتصادی. این اجتماع به بهره برداری از لوزی ماهی گرینلند می پردازد. در سال ۲۰۰۸، دولت فدرال بودجه ای برای ساخت یک بندرگاه اختصاص داد. شرکت Pangnirtung Fisheries Limited یک کارخانهٔ بسته بندی برای فرآوری صیدهای لوزی ماهی محلی اداره می کند. این شرکت که در سال ۱۹۹۲ تأسیس شد، در دوران اوج فعالیت تابستانی بیش از ۴۰ کارمند دارد. هتل Auyuittuq Lodge تنها هتل این ناحیه است که دارای ۲۵ اتاق، امکانات مشترک، یک سالن غذاخوری و یک اتاق نشیمن است. خدمات محلی. برق پانگنیرتونگ از طریق مولدهای دیزلی مستقل که توسط Qulliq Energy اداره می شود، تأمین می گردد. سوخت از طریق نفتکش وارد شده و در مخازنی نزدیک فرودگاه پانگنیرتونگ ذخیره می شود. خرید سوخت دیزلی بر عهدهٔ دولت نوناووت است. خدمات آب، فاضلاب و زباله توسط شهرداری پانگنیرتونگ ارائه می شود. کامیون های آب از مخزنی در مجاورت روستا آب برداشت کرده و هفت روز هفته آن را تحویل می دهند. فاضلاب از منازل پمپاژ و د
ر تأسیسات تصفیهٔ فاضلاب شهرداری تصفیه می شود. زباله ها پنج روز در هفته جمع آوری و به محل دفن زباله منتقل می شوند که به دلیل دمای قطبی به آهستگی تجزیه می گردند. خدمات اضطراری توسط ادارهٔ آتش نشانی ۱۴ نفرهٔ پانگنیرتونگ انجام می شود. این اداره یک دستگاه پمپاژ آتش نشانی اصلی و یک دستگاه ذخیرهٔ قدیمی دارد. خدمات انتظامی توسط گشت پلیس سواره نظام سلطنتی کانادا در پانگنیرتونگ ارائه می شود که تحت بخش V قرار دارد. Mini C، The North West Company (فروشگاه Northern), تعاون گرایی اینویی پانگنیرتونگ و Co-op Express تنها فروشگاه ها و منابع خواروبار محلی هستند. کی اف سی Express، پیتزا هات و Co-op Express تنها غذاخوری های فست فود در این ناحیه اند. کالاهای فاسدشدنی با هواپیما منتقل می شوند و سایر اقلام از طریق دریابری زمانی که آب ها یخ زده نیستند، حمل می گردند. خدمات بانکی از طریق تعاونی یا حواله های مالی انجام می شود. سوخت برای خودرو یا ماشین برفی در Quickstop یا تعاونی تأمین می شود. آموزش. در پانگنیرتونگ دو مدرسه وجود دارد: امکان تحصیلات پس از متوسطه از طریق مرکز یادگیری جامعه ای کالج قطب شمال نوناووت وجود دارد. تفریح. سالن و
رزشی آکسایوک یک مرکز ورزشی و تفریحی است. ترابری. مانند سایر جوامع نوناووت، پانگنیرتونگ فقط از طریق پرواز قابل دسترسی است و به سایر نقاط نوناووت راه زمینی ندارد. فرودگاه پانگنیرتونگ تنها مسیر دسترسی عملی است. در این اجتماع جاده های شنی وجود دارد و ساکنان از خودروهای شاسی بلند، وانت، چهارچرخ و ماشین برفی استفاده می کنند. مکان های نیایش. در پانگنیرتونگ دو کلیسا وجود دارد: تندرستی. خدمات پایهٔ پزشکی در مرکز سلامت ارائه می شود. چهار تخت صرفاً برای ارزیابی موجود است و مراقبت های پیشرفته از طریق تخلیه پزشکی به ایکالویت انجام می شود. نزدیکی پانگنیرتونگ. پانگنیرتونگ نزدیک ترین شهر (یک ساعت با قایق) به پارک ملی Auyuittuq است و یکی از دو دفتر این پارک در آنجا قرار دارد، دفتر دیگر در کیکیتارجواک است. نزدیک به دفتر پارکز کانادا مرکز بازدیدکنندگان Angmarlik قرار دارد. Iglunga، که اکنون خالی از سکنه است، سکونتگاهی اینویی در جنوب جزیرهٔ Iglunga و حدود به سمت غرب است. بندرگاه قایق های کوچک. در سال ۲۰۰۹، نخست وزیر کانادا وقت، استیون هارپر، پیشنهاد ساخت بندرگاهی امروزی در پانگنیرتونگ را برای پشتیبانی از صنعت صید سپرماهی منطقه ا
رائه داد. هارپر با استقبال گرمی روبرو شد و بسیاری از ساکنان برای خوش آمدگویی در فرودگاه گرد آمدند. ۱۵۰۰ ساکن شهر به سخنان هارپر گوش دادند که اعلام کرد ساخت بندرگاه با بودجه ای معادل ۱۷ میلیون دلار که در دو بودجهٔ قبلی وعده داده شده بود، در پاییز آن سال آغاز خواهد شد. هارپر گفت بیشترین ظرفیت برای آیندهٔ این روستا در ماهی گیری نزدیک ساحلی سپرماهی نهفته است. مشکلات بندرگاه قبلی چالشی جدی برای ماهی گیران بود: وقتی جزر اتفاق می افتاد، بندرگاه تبدیل به گل و لای می شد. کار ساخت بندرگاه در سپتامبر ۲۰۱۳ به پایان رسید. کل پروژه حدود ۴۰٫۵ میلیون دلار هزینه داشت. بهسازی های انجام شده شامل اسکله، موج شکن، محل بارگیری، شیبراه حمل دریایی و کانال و حوضچهٔ لایروبی شده است. این پیشرفت ها امکان پهلو گرفتن آسان و ایمن قایق های کوچک را فراهم کرده و بارگیری را سریع تر می سازد. ارتباطات پهن باند. این اجتماع از سال ۲۰۰۵ توسط شبکهٔ Qiniq پشتیبانی می شود. Qiniq یک سامانهٔ بی سیم ثابت برای خانه ها و کسب وکارهاست که از طریق ستون فقرات ماهواره ای به جهان خارج متصل می شود. این شبکه توسط SSI Micro طراحی و اداره می شود. در سال ۲۰۱۷، این شبک
ه به فناوری 4G LTE ارتقاء یافت و 2G-GSM برای تماس صوتی فراهم شد. در فرهنگ عامه. فیلم علمی تخیلی اینویی کانادایی "Slash/Back" محصول سال ۲۰۲۲ در پانگنیرتونگ فیلم برداری شد. این فیلم را Nyla Innuksuk در نخستین تجربهٔ کارگردانی بلند خود ساخت و بازیگران محلی بسیاری در آن ایفای نقش کردند.
شهر دور یک مجموعه تلویزیونی ترکی در ژانر اکشن و درام است قسمت اول این مجموعه در ۱۱ نوامبر ۲۰۲۵ از کانال د پخش شد. این مجموعه اقتباسی از سریال معروف لبنانی "اعتبار" به کارگردانی سامر البرکاوی می باشد. فیلمنامه این اثر توسط گلیزار ایرماک نوشته شده و داستان آن حول محور زندگی آلیا (با بازی صینم اونسال) می چرخد که پس از مرگ همسرش، به همراه پسرش از کانادا به زادگاه شوهرش در ماردین بازمی گردند. داستان. شهر دور داستان آلیا آلبورا، زن جوانی است که پس از مرگ ناگهانی همسرش، بوران، به همراه جسد او و پسر پنج ساله اش از کانادا به زادگاه همسرش در ماردین سفر می کند. آلیا هدفش این است که بر اساس وصیت همسرش او را در سرزمین زادگاهی اش به خاک بسپارد، اما ورود او به آلبورا، جایی که خانواده ای قدرتمند و سنت گرا زندگی می کنند، آغاز یک نبرد سخت و بی پایان است… جهان آلبورا، رئیس خانواده، به مبارزات آلیا توجهی نمی کند و اجازه نمی دهد او پسرش را با خود ببرد. در این میان، آلیا با رازهای تاریک و رازآلود خانواده آلبورا مواجه می شود و به تدریج در می یابد که زندگی اش در خطر است. این سفر، یک سفر بی بازگشت برای او محسوب می شود؛ چرا که آلیا نه
تنها به دنبال برآورده کردن آخرین آرزوی همسرش است، بلکه باید در برابر آداب و رسوم سنتی و بی رحمی خانواده شوهرش مبارزه کند. تلاش او برای فرار با پسرش، نه تنها تهدیدی برای زندگی آن ها می شود، بلکه شعله ور کننده آتش جنگی ابدی میان دو خانواده است. داستان شهر دور داستانی از عشق، مبارزه و تداوم در برابر چالش هاست… درباره سریال. سریال شهر دور در منطقه میدیات ماردین تصویربرداری شده است. برخی از سکانس های سریال در مناطق تاریخی ماردین مانند آرتوکلو و ساوور نیز فیلمبرداری شده است.
محمد بن عبد الکریم کسنزان حسینی (۱۹۳۸ – ۴ ژوئیه ۲۰۲۰) یکی از مشایخ طریقت قادریه کسنزانیه بود که به اختصار به آن طریقت کسنزانیه گفته می شود. مقر اصلی این طریقت در استان سلیمانیه در اقلیم کردستان عراق قرار دارد. نام «کسنزان» که به خانواده شیخ اطلاق می شود، لقبی است که به جد آن ها عبدالکریم اول داده شده است. واژهٔ کسنزان در زبان کردی به معنای کسی از او خبری ندارد است. علت این لقب، کناره گیری این شیخ به مدت چهار سال در یکی از کوه های منطقه قره داغ بود. این منطقه در حومهٔ شهر سلیمانیه قرار دارد و نام آن به معنای کوه سیاه است. هنگامی که مردم دربارهٔ محل این شیخ می پرسیدند، پاسخ می شنیدند: کس نزان یعنی کسی نمی داند. پس از بازگشت او از کوه، این لقب بر زبان مردم افتاد و به عنوان نام طریقت علیه قادریه کسنزانیه شناخته شد که عبدالکریم اول و فرزندان و نوادگانش شیخ آن شدند. پس کسنزان هم نام خانوادگی است، هم نام طریقت، و هم معنای خاص خود را دارد. اما قبیله ای که شیخ محمد کسنزان به آن تعلق دارد، قبیله سادات برزنجیه است. جد بزرگ این قبیله، شیخ عیسی برزنچی بود که نخستین بار در برزنجه در شمال عراق سکونت گزید. تولد و اوایل زندگی
. شیخ محمد کسنزان حسینی در روستای «کَربَجنه» که تابع بخش سنقور از توابع استان کرکوک در شمال عراق است، در سپیده دم روز جمعه، چهاردهم ماه صفر سال ۱۳۵۸ هجری قمری، برابر با ۱۵ آوریل ۱۹۳۸ میلادی، دیده به جهان گشود. این روستا که محل تولد شیخ است، زادگاه مشایخ طریقت کسنزانی است. از همان سال های کودکی که در کربجنه گذراند، پدرش، سید شیخ عبدالکریم شاه کَسْنَزان، عهده دار رهبری طریقت بود. این مأموریت به او توسط برادر بزرگترش سلطان حسین کسنزان، که به «سلطان» معروف بود و هست، سپرده شده بود. شیخ محمد کسنزان طریقت صوفی (طریقه) را از پدرش دریافت کرد، همراه با علوم تصوف. او علوم دینی را نزد علمای مدرسه دینی کربجنه فرا گرفت. وی زبان عربی و علوم اسلامی را نزد علمای این منطقه از جمله ملا کاکه حمه سیف الدین، ملا علی مصطفی (ملقب به علی لیلان) و ملا عبدالله عزیز کربجنی آموخت. تحصیلات دینی و صوفیانه. شیخ دارای کتابخانه ای علمی با هزاران کتاب و نسخه خطی بود. او به طور منظم از «خانه نسخه های خطی»، «کتابخانه عمومی اوقاف» (بغداد) و کتابخانه آستانه قادریه بازدید می کرد. در مورد علوم نقلی صوفیانه، وی خود را به مطالعه و پژوهش در این زمینه
ها وقف کرد و «دایرةالمعارف کسنزانی در اصطلاحات اهل تصوف و عرفان» را تألیف نمود. فعالیت ها و ابتکارات. شیخ محمد کسنزان دانشگاه شیخ محمد کسنزان را تأسیس کرد که شامل «دانشکده علوم شریعت، تصوف و گفت وگوی ادیان» به علاوه دانشکده های دیگری در زمینه های اقتصاد، سیاست، حقوق، زبان ها، علوم کامپیوتر و ریاضیات کاربردی می باشد. او تقویم اسلامی ای با عنوان «تقویم محمدی» طراحی کرد که بر پایه محاسبات نجومی استوار است و رخدادها را از زمان ولادت پیامبر اسلام (ص) تاریخ گذاری می کند. او «شورای مرکزی طریقت های صوفیه در عراق» را بنیان گذاری کرد. همچنین وب سایت طریقت صوفیانه قادریه کسنزانیه را راه اندازی کرد که به تبیین روش، اصول و آموزه های این طریقت اختصاص دارد و وسیله ای برای ارتباط با جهان بیرون و نمایانگر جوهره این طریقت به شمار می رود. در سال ۱۴۱۵ هجری قمری (۱۹۹۴ میلادی)، «مرکز بین المللی تصوف و مطالعات روحی» را تأسیس نمود. این مرکز به تحقیق در مورد موارد شفاهای فوری منسوب به کرامات و پدیده های روحانی طریقت کسنزانیه می پردازد که هدف از آن ها نشان دادن وجود حقیقت الهی است. این مرکز همچنین این موارد را با پدیده های فراروان شنا
سی مقایسه می کند و محدودیت های آن ها را برجسته می سازد، همراه با دیگر پژوهش هایی که توسط محققان متخصص انجام می گیرند. درگذشت. شیخ محمد عبدالکریم در ایالات متحده آمریکا در تاریخ ۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ در سن ۸۲ سالگی درگذشت. پس از درگذشت وی، فرزندش شیخ نهرو کسنزانی به عنوان جانشین او بیعت شد؛ چراکه شیخ محمد تقریباً یک چهارم قرن پیش وصیت کرده بود که پسرش پس از وی به عنوان مرشد طریقت جانشین گردد.
شبه جزیره کامبرلند () یک شبه جزیره در بخش جنوب شرقی جزیره بافین در نوناووت، کاناداست. این شبه جزیره میان عرض های جغرافیایی ۶۴°۵۶′ و ۶۷°۵۷′ شمالی و طول های جغرافیایی ۶۱°۵۶′ تا ۶۸° غربی قرار دارد. مدار شمالگان از این شبه جزیره عبور می کند. دریای لابرادور در جنوب شرق آن قرار دارد و تنگه دیویس در شرق آن واقع شده که شبه جزیره را از گرینلند جدا می کند. خلیج کامبرلند در جنوب غرب قرار دارد و شبه جزیرهٔ کامبرلند را از شبه جزیره هال—که آن هم بخشی از جزیرهٔ بافین است—جدا می سازد. شبه جزیرهٔ کامبرلند بخشی از زیست بوم توندرا است—سردترین و خشک ترین زیست بوم جهان—همچنان که سایر بخش های جزیره بافین نیز چنین اند. این منطقه کوهستانی است و کوه اودین در نزدیکی مدار شمالگان به ارتفاع می رسد. پانگ نیرتونگ، که در ساحل جنوب غربی قرار دارد، و پارک ملی Auyuittuq در این شبه جزیره واقع شده اند.
اوغولچاق ارسلان خان یکی از فرمانروایان قراخانیان در سده ۹ میلادی بود که به آیین تنگری باوری پایبند ماند و واپسین فرمانروای برجستهٔ قراخانی پیش از گرایش رسمی این خاندان به اسلام به شمار می رود. زندگی. اوغولچاق پیش از رسیدن به فرمانروایی، نام بغرا خان کوچک تر را داشت و در دوران فرمانروایی بازیر ارسلان خان (شاید برادرش) بر سرزمین های باختری فرمانروایی می کرد. او دیرتر نام ارسلان خان را پذیرفت و کارها را در دست گرفت. درگیری با سامانیان. پیرامون سال ۸۹۳ میلادی، میان او و اسماعیل سامانی در سرزمین طراز جنگی رخ داد که به شکست اوغولچاق انجامید. وی پس از این شکست به کاشغر عقب نشینی کرد. رواداری دینی و گرایش برادرزاده اش به اسلام. اوغولچاق وارونِ دیگر خاقانان ترک، رواداری بیشتری نسبت به اسلام نشان داد و گذاشت که بازرگانان مسلمان به کاشغر بیایند و حتی در شهر آرتوش در نزدیکی کاشغر مسجد بسازند. برادرزاده اش، ستوق بغرا خان، زیر انگیزش بازرگان پارسی تبار، نصر، مسلمان شد. هنگامی که اوغولچاق از این، آگاه شد، از ستوق خواست تا با ساخت پرستشگاهی تنگری باورانه، پایبندی اش خود به دین نیاکان را نشان دهد. برافتادن اوغولچاق. نصر به ست