Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اسب دره شوری یکی از نژادهای اسب بومی ایران است که توسط طایفه دره شوری از ایل قشقایی پرورش داده می شود. ویژگی ها. اسب دره شوری دارای بدنی عضلانی و قوی، با استقامت بالا و مناسب برای مناطق کوهستانی است. این اسب دارای پاهای مقاوم، سم های سخت و مناسب برای مسیرهای ناهموار می باشد. ژنتیک. اسب دره شوری از نظر ژنتیکی از گروه اسب های ایرانی با ارتباط نزدیک به اسب عربی و اسب کرد شناخته می شود. این نژاد دارای صفات بارزی از جمله مقاومت در برابر بیماری های بومی، قدرت بدنی و توانایی در مسیرهای سخت است. برخی پژوهش های غیررسمی به شباهت ژنتیکی این اسب با اسب های آسیای غربی اشاره دارند. تاکنون مطالعات محدود دانشگاهی در این زمینه انجام شده و نیاز به پژوهش های تخصصی بیشتر در حوزه ژنتیک این نژاد وجود دارد. پیشینه. اسب دره شوری در میان طایفه دره شوری از ایل قشقایی جایگاه فرهنگی و تاریخی ویژه ای دارد. این اسب ها از گذشته های دور نه تنها وسیله ای برای حمل ونقل و کارهای روزمره بوده اند، بلکه نقش مهمی در ساختار اجتماعی و نظامی طایفه داشته اند. محمد بهمن بیگی، نویسنده و بنیان گذار آموزش عشایری، در کتاب "بخارای من ایل من" به اهمیت اسب در
ه شوری در میان طایفه اشاره کرده و می نویسد: «همه طوایف در مقابل زیبایی و نجابت اسب های طایفه دره شوری لنگ انداختند. زندگی دره شوری و اسب درهم آمیخته بود. اگر اسب از طایفه گرفته می شد، از دره شوری چیزی جز بیابان نمی ماند.» این گفته نشان دهنده ارتباط عمیق میان طایفه و اسب دره شوری است. اسب های این طایفه از نظر ویژگی های فیزیکی، دارای جثه ای قوی، عضلانی و مناسب برای شرایط سخت منطقه ای بوده اند. بر اساس منابع تاریخی، اسب های دره شوری در گذشته به عنوان اسب جنگی نیز به کار گرفته می شدند. این اسب ها بخشی از نیروی سواره نظام طایفه را تشکیل داده و در دفاع از ایل و سرزمین نقش داشته اند. به نوشته منوچهر کیانی در کتاب "سیاه چادرها"، در آغاز قرن ۱۴ هجری قمری، طایفه دره شوری بیش از ۲۵۰۰ تا ۳۰۰۰ سوار مسلح با اسب های دره شوری در اختیار داشته است. اسب دره شوری به دلیل تطابق با شرایط اقلیمی مناطق کوهستانی، استقامت و قدرت بدنی، در میان طوایف قشقایی و مناطق اطراف شناخته شده است. اگرچه امروزه تعداد این اسب ها کاهش یافته، اما همچنان در برخی مناطق توسط خانواده های طایفه دره شوری پرورش داده می شوند. شجره نامه. اسب دره شوری در میان ط
ایفه دره شوری همانند خودشان دارای نظام سنتی شجره نامه است که بر اساس انتقال شفاهی و ثبت های غیررسمی شکل گرفته است. بسیاری از این اسب ها دارای نام های خاصی هستند که نسل به نسل منتقل شده اند. برخی از این اسب ها، نژاددهندگان اصلی شناخته می شوند و نقش مه می در حفظ ویژگی های این نژاد ایفا کرده اند. از جمله اسامی اسب های شناخته شده در میان اسب های دره شوری می توان به سلیمی، سالار، کریم خان، یال قزل، کوهسار، قره گز، توفان، پرچم و سفیدرخ اشاره کرد. این اسب ها اغلب دارای ویژگی هایی مانند استقامت بالا، قدرت عضلانی و سازگاری با شرایط کوهستانی بوده اند. با این حال، این شجره نامه ها بیشتر به صورت سنتی در میان خانواده های اسب دار حفظ شده اند و تاکنون به طور رسمی در سامانه های جهانی ثبت نژاد اسب (مانند WBA یا FAO) ثبت نشده اند. وضعیت کنونی. جمعیت اسب های دره شوری در سال های اخیر کاهش یافته است. تغییر سبک زندگی طایفه و گرایش به زندگی شهری، باعث کم شدن پرورش این اسب شده است. با این حال، برخی کوشش ها برای حفظ این نژاد از سوی گروه های محلی و پژوهشگران در حال انجام است. مسابقات اسب دره شوری. مسابقات اسب دره شوری بخشی از مسابقات
سنتی و فرهنگی مناطق جنوبی ایران، به ویژه در استان های فارس، کهگیلویه و بویراحمد، و بوشهر هستند. این مسابقات معمولاً توسط طوایف قشقایی و دره شوری برگزار می شود و محلی برای نمایش توانایی های سوارکاران و اسب های این نژاد می باشد. انواع مسابقات. - **مسابقات اسب دوانی:** این مسابقات معمولاً در زمین های باز و دشت ها برگزار می شود و اسب های دره شوری با سرعت بالا در مسیری مشخص رقابت می کنند. - **مسابقات مهارت های سوارکاری:** این مسابقات شامل مهارت های ویژه سوارکاران در انجام حرکات دشوار بر روی اسب ها مانند پرش از موانع و مهارت های چوگان می باشد. - **مسابقات نمایش:** در این بخش، سوارکاران و اسب ها برای نشان دادن زیبایی و مهارت های هماهنگ خود در برابر تماشاگران به نمایش درمی آیند. جشنواره ها و رویدادهای فرهنگی. مسابقات اسب دره شوری نه تنها به عنوان یک رویداد ورزشی شناخته می شود، بلکه در بسیاری از جشنواره های بزرگ فرهنگی و اجتماعی برگزار می شود. جشنواره های عشایری در مناطقی چون دشت ارژن و مناطق قشقایی به طور منظم برگزار شده و افراد از سراسر کشور در آن شرکت می کنند. این جشنواره ها با هدف **حفظ سنت های سوارکاری**، **معرفی
اسب دره شوری** و **ایجاد ارتباط فرهنگی میان طوایف** برگزار می شوند. تاریخچه مسابقات. ریشه مسابقات اسب دره شوری به سنت های کهن عشایری برمی گردد که در آن زمان، این مسابقات بخشی از آیین ها و مراسم های طایفه ای مانند جشن ها و عروسی ها بودند. در گذشته، این مسابقات نه تنها برای سرگرمی بلکه به عنوان یک آزمون قدرت و استقامت اسب ها نیز برگزار می شد. تاریخچه فرهنگی و اجتماعی. اسب دره شوری دارای جایگاه ویژه ای در میان طایفه دره شوری است. اسب های این طایفه از گذشته های دور برای حمل ونقل و انجام امور روزمره استفاده می شده اند. این اسب ها حتی در جنگ ها و دفاع از ایل و سرزمین نیز نقش داشته اند. به نوشته محمد بهمن بیگی، نویسنده و بنیان گذار آموزش عشایری، اسب های دره شوری به عنوان نماد قدرت و هویت فرهنگی طایفه قشقایی شناخته می شده اند. مکان های اصلی برگزاری مسابقات. مسابقات اسب دره شوری در مکان های مختلفی برگزار می شود که از مهم ترین آنها می توان به: - **دشت ارژن** (شیراز) - **دشت دره شور** (سمیرم) - **مناطق عشایری کهگیلویه و بویراحمد** (مانند منطقه بهمئی) اشاره کرد. این مناطق به دلیل طبیعت بکر و مناسب برای سوارکاری، هرساله
میزبان این مسابقات هستند. ابعاد اقتصادی و اجتماعی. مسابقات اسب دره شوری تأثیرات فرهنگی و اقتصادی زیادی بر روی جامعه عشایری دارد. این مسابقات فرصت هایی برای نمایش توانمندی های فرهنگی، هنری و اقتصادی طایفه قشقایی فراهم می آورد. در کنار این، پرورش اسب دره شوری یک منبع درآمد برای خانواده های عشایری است و موجب رونق صنایع وابسته مانند ساخت تجهیزات سوارکاری و حتی جذب گردشگر می شود.
جمیلیا (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه سرا، بازیگر و مجری تلویزیون جامائیکایی تبار اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۹۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است و تاکنون سه آلبوم موسیقی استودیویی منتشر کرده است که هر کدام به جدول ۴۰ آلبوم برتر بریتانیا رسیده اند که در مجموع هشت تک آهنگ برتر بریتانیا را شامل می شوند. علاوه بر این، جمیلیا برنده چهار جایزه موبو، یک جایزه کیو، نه نامزدی جایزهٔ بریت، دو نامزدی جایزهٔ موسیقی ام تی وی اروپا، یک نامزدی جایزه مرکوری و ۱ نامزدی جایزهٔ آیور نوولو شده است. فعالیت حرفه ای جمیلیا در موسیقی در سال ۱۹۹۹ آغاز شد که او نخستین تک آهنگ خود را با نام «بسیار نشئه» منتشر کرد و پس از آن یک تک آهنگ موفق تر به نام «می کنم» منتشر شد. او سپس اولین آلبوم استودیویی کامل خود را با نام "دراما" در ژوئن ۲۰۰۰ منتشر کرد. جملیا در ادامه تک آهنگ های موفق دیگری را نیز منتشر کرد، از جمله " فوق ستاره " که در رتبه سوم جدول تک آهنگ های بریتانیا و شماره یک در استرالیا قرار گرفت، و گواهی پلاتین دریافت کرد. او در ادامه دو آلبوم استودیویی دیگر به نام های "متشکرم" (۲۰۰۳) و "در کنارم قدم بزن" (۲۰۰۶) را منتشر کرد، تا آنکه
به دنبال اختلاف با مدیران اجرایی بر سر انتشار ترانه «دیگر بس است»، سومین ترانه پیشنهادی در آلبوم "در کنارم قدم بزن"، پارلفون را ترک کرد. حرفه موفق ده ساله جمیلیا باعث شده است که او در سال ۲۰۰۹ به عنوان داور در برنامه هایی مانند "همانند مایکل جکسون برقص" انتخاب شود. فیلم شناسی او همچنین شامل مستندهای تلویزیونی خودش از جمله "جمیلیا: به هر حال موهای کیست" (۲۰۰۸)، نسخه خودش از برنامه محبوب "خانه ای که من را ساخت" در کانال ۴، و مستند دیگر از او برای بی بی سی در سال ۲۰۱۱ به نام "جمیلیا: شرم برای مادران مجرد" می گردد. در سال ۲۰۱۰ او قرارداد جدیدی را با شرکت «آل اِراوند دِ ورلد پروداکشنز» امضا کرد. او از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶ یکی از اعضای شرکت کننده در میز گرد در برنامه شوی گفتگو "زنان رها" در شبکهٔ آی تی وی بود. اوایل زندگی. جمیلیا در هَندزوُرث بیرمنگام، از مادری مجرد به نام پولت دیویس متولد شد. پدر و مادرش هر دو جامائیکایی هستند. پدرش اهل اسپنیش تاون و مادرش از اهالی بخش وست مورلند است. او در محلهٔ هاکلی بزرگ شد و در یک مدرسه ابتدایی محلی به نام مدرسه ابتدایی بروکفیلدز تحصیل کرد و سپس در آکادمی کینگزهرتس سی تی سی رفت که
نام پیشین آن «کالج فناوری شهری» بود. زندگی شخصی. جمیلیا در مصاحبه هایش آشکارا گفته است که بدون پدر بزرگ شده است، زیرا او اغلب در زندان بود و پدرش حتی دعوت او را به عروسی اش رد کرد و در آن مجلس حاضر نشد. جمیلیا چهار دختر دارد. نخستین دختر او در سال ۲۰۰۱ به دنیا آند و حاصل رابطه اش با مدیر موسیقی تری والن بود؛ رابطه ای که جمیلیا ادعا می کند که نوعی سوء استفاده بوده و الهام بخش آهنگ او " متشکرم " شده است. در اوت ۲۰۰۷، جملیا از دوست پسرش دارن بایفیلد جدا شد. این زوج یک دختر دارند که متولد ۲۱ اکتبر ۲۰۰۵ است. آنها چند ماه بعد آشتی کردند و در اکتبر ۲۰۰۷ نامزدی خود را اعلام کردند. در ۱۵ ژوئن ۲۰۰۸، گزارش شد که این زوج یک روز قبل در ساسکس غربی ازدواج کردند. در ۳ نوامبر ۲۰۰۹، اعلام شد که آنها مجدداً درخواست طلاق داده اند. در اوت ۲۰۲۲، جمیلیا اعلام کرد که منتظر چهارمین فرزندش است. در سال ۲۰۱۸، جمیلیا گفت که پروژه های تلویزیونی اش به دلیل پوشش خبری مساول مربوط به برادر ناتنی اش، تافاروا بکفورد، که به یک قتل مرتبط با باندهای تبه کار محکوم شده بود، از او گرفته شده است. در نوامبر ۲۰۱۹، جمیلیا از حزب کارگر در انتخابات سراسری
بریتانیا حمایت کرد.
سارکینیت ()، که با نام های کوندراسنیت و پلی آرسنیت نیز شناخته می شود، یک کانی با فرمول Mn2(AsO4)(OH) است. نام این کانی از واژهٔ یونانی "σάρκιυος" به معنی «ساخته شده از گوشت» گرفته شده که به رنگ قرمز و جلای چرب آن اشاره دارد. این کانی برای نخستین بار در سال ۱۸۶۵ در سوئد با نام کوندراسنیت شناخته شد، اما در سال ۱۸۸۵ به عنوان سارکینیت شناسایی گردید. توصیف. سارکینیت دارای رنگی از قرمز تا زرد است. این کانی به صورت بلورهای ضخیم تخت، بلورهای منشوری کوتاه یا با ساختار دانه ای دیده می شود. در برخی موارد، سارکینیت به صورت تجمع هایی با شکل تقریباً کروی ظاهر می شود. سارکینیت یکی از اعضای گروه واگنریت است. این کانی در عدسی های غنی از منگنز در شیست های کوارتزیتی کلریتی، توده های دگرگون شدهٔ سنگ معدن روی و به ندرت در توده های دگرگون شدهٔ سنگ معدن Fe–Mn یافت می شود. ساختار. سارکینیت از نظر ساختاری هم ساخت تریپلوئیدیت و وولفیت است و همچنین یک چندریخت از اویتیت محسوب می شود. ساختار بلوری آن شامل هشت وجهی های MnO4(OH)2، دوهرم های سه وجهی MnO4(OH) و تتراهدرای AsO4 است. تاریخچه. در سال ۱۸۸۵، دو کانی مشابه در سوئد کشف شدند. پلی آرس
نیت در گریتیتان یافت شد و به دلیل محتوای بالای آرسنیک، توسط ایگلستروم نام گذاری شد. سارکینیت در پایسبرگ، پرسبرگ کشف شد و آ. شوگرن آن را بر اساس واژه یونانی "σάρκιυος"، به معنی «ساخته شده از گوشت»، به دلیل رنگ سرخ خونی و جلای چرب آن نام گذاری کرد. احتمال داده شد که این دو کانی در واقع یکسان باشند. یک مطالعه در سال ۱۹۸۰ نشان داد که پلی آرسنیت و کوندراسنیت، که در سال ۱۸۶۵ کشف شده بودند، در واقع هر دو همان سارکینیت هستند. پراکندگی. ، سارکینیت در کشورهای اتریش، فرانسه، ایتالیا، ژاپن، قزاقستان، رومانی، سوئد، سوئیس و ایالات متحده یافت شده است. همایندی. سارکینیت در کنار کانی های زیر یافت شده است: معدن هارستیگن، سوئد معدن سیو، سوئد دره کودنیتز، اتریش معدن فالوتا، سوئیس استرلینگ هیل، نیوجرسی، ایالات متحده
لویزه حنون (؛ زادهٔ ۷ آوریل ۱۹۵۴) رهبری حزب کارگران الجزایر (Parti des Travailleurs, PT) را بر عهده دارد. در سال ۲۰۰۴، او افتخار یافت که نخستین زن نامزد ریاست جمهوری الجزایر باشد. پیش از قانونی شدن احزاب سیاسی در سال ۱۹۸۸، حنون چندین بار توسط دولت زندانی شد. او در سال ۱۹۸۱، درست زمانی که به سازمان کارگران اجتماعی تروتسکیست، که یک حزب غیرقانونی بود، پیوست، بازداشت گردید. پس از شورش های اکتبر ۱۹۸۸، که حاکمیت تک حزبی جبهه آزادی بخش ملی (FLN) را خاتمه داد، مجدداً دستگیر شد. در زمان جنگ داخلی الجزایر در دهه ۱۹۹۰، حنون با شجاعت در پارلمان الجزایر صدایی برای مخالفان بود. باوجود ارزش های لائیک حزبش، او به شدت با سیاست «ریشه کن کردن» دولت علیه اسلام گرایان مخالفت ورزید. در ژانویه ۱۹۹۵، او سند تفاهم سنت اجیدیو را همراه با نمایندگان دیگر احزاب مخالف، از جمله جبهه نجات اسلامی، امضا کرد؛ حزبی که انحلال آن به آغاز جنگ داخلی انجامید. اوایل زندگی. با بهره گیری از سیستم آموزش رایگان و اجباری الجزایر، حنون تحصیلات متوسطه را به پایان رساند و توانست مدرک کارشناسی خود را دریافت کند. سپس به بخش حمل ونقل هوایی ملحق شد. او در دانشگا
ه عنابه به تحصیل حقوق پرداخت، تصمیمی که با مخالفت پدرش روبرو شد. حنون اظهار کرده است: «این حق تحصیل است که وضعیت و تصویر زنان در جامعه ما را به طور کامل تغییر خواهد داد و من تا حدی محصول همین تغییر هستم.» حزب کارگران. پس از شورش های اکتبر ۱۹۸۸، الجزایر در سال ۱۹۸۹ یک نظام چندحزبی را پذیرفت که این امر امکان تأسیس حزب کارگران توسط لویزه حنون را فراهم کرد. این حزب در سال ۱۹۹۰ با حکم سازمان کارگران سوسیالیست تأسیس شد. پلتفرم اصلی آن بر مبارزه طبقاتی بین کارگران یا «طبقات استثمارشده» و صاحبان یا «ستمگران» متمرکز است. این حزب یک حزب مستقل است که از جنبش ملی الجزایر حمایت می کند. حنون از زمان تأسیس این حزب، رهبر و سخنگوی آن بوده و در اکتبر ۲۰۰۵ به عنوان دبیرکل حزب انتخاب شد. در سال ۲۰۰۷، ۲۳ حزب در انتخابات الجزایر شرکت کردند. کارزارهای انتخاباتی ریاست جمهوری. لویزه حنون نخستین تلاش خود برای شرکت در انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۹۹ را انجام داد، اما این درخواست توسط شورای قانون اساسی رد شد. با این حال، در انتخابات ریاست جمهوری الجزایر ۲۰۰۴، او به نخستین زن در سراسر جهان عرب تبدیل شد که برای ریاست جمهوری نامزد شد. تنها شش ن
امزد توسط شورای قانون اساسی تأیید شدند. حنون یکی از یازده نامزدی بود که برای انتخابات ریاست جمهوری الجزایر ۲۰۰۹ ثبت نام کرد. برنامه او بر دفاع از اصل حاکمیت ملی و مخالفت با سیاست آزادسازی و خصوصی سازی شرکت های دولتی متمرکز بود. او توانست ۴٫۲۲٪ آرا را کسب کند و در میان شش نامزد، مقام دوم را به دست آورد. در این انتخابات، رئیس جمهور عبدالعزیز بوتفلیقه با کسب ۹۰٫۲۴٪ آرا برای سومین دوره انتخاب شد، اما این انتخابات به عنوان تقلبی محکوم گردید. در انتخابات ریاست جمهوری الجزایر ۲۰۱۴، لویزه حنون با کسب تنها ۱٫۳۷٪ آرا در جایگاه چهارم قرار گرفت. در کنفرانس مطبوعاتی حزب، او شکست را پذیرفت و تأکید کرد که این انتخابات به درستی و این بار بدون هیچ گونه تقلب برگزار شده است. او اظهار داشت: «بوتفلیقه پیروز شده است، مردم ثبات را انتخاب کرده اند.» در ژوئیه ۲۰۲۴، لویزه حنون اعلام کرد که از نامزدی خود انصراف می دهد و از «شرایط ناعادلانه ای» که کارزار انتخاباتی در آن برگزار می شد، انتقاد کرد. او رژیم الجزایر را متهم کرد که قصد دارد او را از رقابت حذف کند و مانع از نامزدی آزاد شود، بدون اینکه جزئیات بیشتری ارائه دهد. حنون همچنین از سا
زمان ملی مستقل انتخابات به دلیل ناکامی در مدیریت فرایند جمع آوری امضاها انتقاد کرد. او به کمبود تجهیزات فنی و ایجاد ترس و ارعاب توسط کارکنان شهرداری اشاره کرد.
منطقه ۳ شهرداری کرج یکی از مناطق ده گانه شهر کرج است که در جنوب غربی این شهر واقع است. جغرافیا. این منطقه ۱۳۵۰۰۰ نفر جمعیت دارد.دارای مناطق فاز 3 مهرشهر ، کوی مهر ، کوی ساماندهی مهرشهر ، کوی زنبق و کیانمهر میباشد. مساحت منطقه ۳ شهرداری کرج ۱۶،۹۵۶،۶۰۰ متر مربع است. این منطقه از شمال به و منطقه۴ و از جنوب به فرودگاه پیام کرج و از شرق به محمدشهر و از غرب به چهارباغ محدود می گردد. شهرداری. شهردار این منطقه درحال حاضر مصطفی عابدی است.
شالا الهه بین النهرینی آب وهوا و غلات و همسر خدای آب وهوا ادد بود. فرض بر این است که او از شمال بین النهرین سرچشمه گرفته و ممکن است نام او ریشه هوری داشته باشد. او به ویژه در کرکر و زابان پرستش می شد که از مراکز مذهبی همسرش نیز به شمار می رفت. او برای اولین بار در دوره بابلی باستان گواهی شده، اما ممکن است که الهه سومری همتا، مدیمشا، قبلاً همسر همتای ادد، ایشکور، در زمان های قبلی بوده باشد. هم در تعدادی از متن های نسبتاً متأخر بین النهرینی و هم در تحقیقات مدرن، او گاهی با شلاش، الهه سوری که همسر داگان می دانند، اشتباه گرفته می شود. نام. چنین پذیرفته شده است که نام شالا ریشه شناسی اکدی قابل قبولی ندارد و ممکن است که از کلمه هوری šāla، به معنای دختر، گرفته شده باشد. پژوهشگرانی که منشا هوری را به شالا نسبت می دهند عبارتند از گری بکمن و دانیل شومر. نظریه ای که کمتر قابل قبول در نظر گرفته می شود، آن را هم خانواده کلمهٔ عبری šālah، به معنای «بی خیال بودن» یا «بی توجه بودن» می داند. فرانس ویگرمن پیشنهاد می کند که منشأ آن از یک زبان سامی و ممکن است به معنای «تندرستی» باشد. املای این نام در متن های سومری و اکدی به صورت
dŠa-la است. املای دیگری با مصوت بلند، dŠa-a-la نیز گواهی شده است. املای لوگوگرافی نام بسیار نادر است، اگرچه در یک متن، صورت لوگوگرام dME.DIM.ŠA گواهی شده است که قرائت آن Shala است. در فهرست خدای "آن = آنوم"، نام های جایگزین شالا شامل مدیمشا (به سومری: «دارای اندام های دوست داشتنی»)، شوزابارکو (به سومری: «او با دست برنزی درخشان»)، موشمهوش، کینوسوم و انملولو است. فقط دو مورد اول از این نام ها، خارج از فهرست های خدا گواهی شده است. در یک مورد در یک متن دو زبانه، شالا در نسخهٔ اکدی و شوزابارکو در نسخهٔ سومری ظاهر می شود. نام دیگری که از منابع دو زبانه شناخته شده، موهورانکی است. یک آهنگ "بالاگ" از کتابخانه آشوربانیپال مینونِسی و شوبانونا را در میان نام های او ذکر کرده است. همین تصنیف همچنین او را با لقب dumu-é-a خطاب می کند، که به «فرزند خانه» یا «دختر خانه» ترجمه شده است؛ این لقب به الههٔ عشق نانایا و گونورا، دختر الهه پزشکی نینیسینا نیز اطلاق می شود. در یک متن توضیحی متأخر، شوزابارکو به عنوان «شالای خرِد»، مدیمشا به عنوان «شالای تمامیت» و شالا با نام اصلی اش «شالای مردم و شبنم» تعریف شده است.
مقبره های عبوری از دسته آثار خرسنگی در دوران نوسنگی هستند. این آثار در اکثر مناطق ایرلند یافت می شوند، اما در نیمه شمالی جزیره شیوع بیشتری دارند. دوره استفاده از گورهای معبری در ایرلند از ۳۷۵۰ قبل از میلاد تا حدود سال ۲۵۰۰ قبل از میلاد می رسد. حدود بیست خوشه گور معبری در ایرلند ثبت شده است، اما بهترین نمونه های شناخته شده در امتداد یک مسیر منحنی از ساحل غربی به شرق، از جمله مراکز کرامور و کاروویل در شهرستان اسلایگو، و لاکرو و رود بوین در شهرستان میث می شوند. ویژگی های معماری. اصطلاح «مقبره عبوری» تنها به اواسط قرن بیستم بازمی گردد. پیش از آن، بناهای تاریخی را با اصطلاحات دیگری مانند «تپه های دانمارکی» یا «تومولی» می نامیدند. تعدادی از نویسندگان عصر مدرن، از جمله آلیسون شریدان و رابرت هنسی، تلاش کرده اند مقبره های عبوری را دسته بندی کنند. هنسی سه دسته را پیشنهاد می کند: بناهای باز کوچک و ساده، اغلب مدور، مانند آنچه در اسلایگو یافت شده؛ بناهای یادبود در مقیاس متوسط با سنگچین که نوعی اتاق تدفین را پوشانده و نمونه ای از این مقبره های گذرگاهی در لاکرو هست این دسته ممکن است حکاکی های انتزاعی یا سنگ نگاره های متمایز
به سبک سنت مقبره های ایرلندی، خطوط خورشیدی و حاشیه های دراز و کشیده داشته باشد. مراسم تدفین ممکن است شامل سوزاندن و رسوب استخوان های نسوخته باشد؛ دسته سوم با بناهای عظیم تاریخی مشابه نیوگرنج در دره بوین است. این ها در مقیاس بزرگ تری ساخته شده اند، آثار هنری دقیق تری دارند و از نظر معماری فوق العاده هستند، و شامل تکنیک هایی مانند سنگ زنی (این در دسته دوم نیز دیده می شود)، گذرگاه های سقف دار طولانی، سنگ چین، و با مصالح ساختمانی که از مکان های دور آورده شده اند هستند. بناهای تاریخی مقبره های گذرگاهی دقیق تر ممکن است دارای بخش های فرعی از فضای معماری باشند. چیدمان های صلیبی شکل به خوبی شناخته شده اند گاهی اوقات خوشه های بناهای تاریخی دارای یک بنای کانونی یا مرکزی هستند، بزرگتر از اقمار آن. این الگو در کنوبها و کارمور دیده می شود. اغلب ساختاری در مقیاس بزرگتر وجود دارد که با ویژگی های منظره مانند دریاچه ها، رودخانه ها و کوه های مشاهده شده در طرح بندی مرتبط است. به عنوان مثال در کاروکیل، اسلایگو، یک خوشه کوچکتر در کوه های بریکلیو دارای تعدادی مکان های دورافتاده مانند قله در تپه کیش، آردولی، هیثتون و سوی لاگیز است.
یکی از ویژگی های مقبره های گذرگاه ایرلندی که آنها را از دیگر انواع بناهای تاریخی دوران نوسنگی متمایز می کند، این است که به نظر می رسد آنها برای بیش از یک هزار سال مورد استفاده قرار می گرفتند، برخلاف دیگر انواع بناهای مرتبط با دوران نوسنگی اولیه، مانند مقبره های درباری یا دولمن های درگاهی. اشیاء قبرها. تدفین در مقبره های گذرگاه ایرلندی معمولاً با طیف محدود و متمایزی از اشیاء همراه است. این اشیاء قبرها شامل سنجاق های ساخته شده از استخوان یا شاخ گوزن قرمز، آویزهای سنگی حکاکی شده و صیقلی، قطعات کوارتز، ابزار سنگ چخماق یا چرت، توپ های سنگی یا گچی و شکل متمایز سفالی مختص این مناطق است. گلدان ها که از خاک رُس مایل به قرمز تشکیل شده اند، در اندازه های مختلف طراحی شده اند، اما همیشه ته گِرد هستند و اغلب با طرح های خنجر و چنگک تزئین می شوند. تعداد کمی از نمونه های دست نخورده به دست آمده است، که شامل چند نمونه خوب از مقبره گذرگاه تپه هاستیجز (Dumha na nGiall) در تپه تارا، شهرستان میث می شود. فرقه خورشید. مایکل اوکلی پس از حفاری و مرمت خود در نیوگرنج، کشف یک ردیف خورشیدی مطابق انقلاب زمستانی را گزارش کرد. چنین رج بندی ه
ایی برای بناهای تاریخی در بخش های مختلف ایرلند و خارج از کشور، به عنوان مثال در میزهو، اسکاتلند، مورد بررسی بوده است.
سلول های بهاری کتابی است در ژانر زندگی نامه به قلم بهنام باقری که به روایت زندگی حسین بهاروند، دانشمند سلول های بنیادی اهل ایران می پردازد. این کتاب نخستین بار در سال ۱۳۹۹ توسط انتشارات راه یار چاپ شد. باقری در طول مصاحبه هایی که با بهاروند انجام داده، خاطرات او را در قالب یک کتاب گردآوری کرده است. محتویات کتاب. "سلول های بهاری" علاوه بر اینکه روایتگر زندگی نامه یکی از دانشمندان ایرانی است، به روایت تاریخچهٔ سلول های بنیادی در ایران می پردازد. سه بخش این کتاب بدین شرح است: بخشی به زندگی شخصی و ازدواج دکتر بهاروند پرداخته، بخشی به چالش های دوران تحصیل و تلاش های او و بخشی به فعالیت های کاری و پژوهشی او در مؤسسه رویان مربوط می شود که همان بخش علمی کتاب است و کاملاً روان و قابل فهم برای همه، روند تحقیق و تولید سلول های بنیادی را شرح می دهد. بهاروند با چالش های زیادی روبرو شد. به نقل از خودش، بعد از اینکه به تولید سلول های بنیادی دست یافت، با جمله هایی همچون «این دروغه؛ شما اصلاً همچین کاری نکردید!»، «این سلول ها رو از خارج آوردید؛ خودتون تولیدشون نکردید!» یا «اصلاً این دانش اهمیتی نداره که این قدر بزرگ جلوه داده
می شه!» مواجه شد. اما در کتاب همیشه از همسرش، پروانه فرزانه به عنوان یک حامی و امیددهنده یاد کرده و در فصل آخر کتاب هم یک دلنوشته به او نوشته. فرزانه نیز همچون شوهرش در حوزه زیست شناسی قعالیت می کرد. بهاروند همواره قدردان حضور و یاری همیشگی اش بود و این کتاب را در شیراز، در سالروز بزرگداشت همسرش، رونمایی کرد. دیگر رسانه ها. مجموعهٔ تلویزیونی "ذهن زیبا" از این کتاب اقتباس شده است. جوایز. از این کتاب به عنوان یکی از برگزیدگان جایزه کتاب «جلال آل احمد» تقدیر شد.
اقتصاد لندن تحت سلطهٔ بخش سوم اقتصاد است، به ویژه خدمات مالی و خدمات حرفه ای مرتبط، که ارتباطات قوی ای با اقتصاد سایر مناطق بریتانیا و اقتصاد بین المللی دارند. علاوه بر این که لندن پایتخت بریتانیا است، یکی از مراکز مالی پیشرو جهان برای بازرگانی بین المللی و تجارت محسوب می شود و یکی از «مراکز فرماندهی» اقتصاد جهانی است. لندن پرجمعیت ترین منطقه، منطقه شهری و منطقه کلان شهری در بریتانیا است. بر اساس گزارش نهاد بروکینگز، لندن در سال ۲۰۱۱ پنجمین اقتصاد کلان شهری بزرگ جهان را داشت. برخی از مناطق آن دارای ارزش افزوده ناخالص سرانه ای تخمینی تا ۱۱۶٬۸۰۰ پوند (۱۶۲٬۲۰۰ دلار) هستند. مازاد مالی لندن که در سال ۲۰۱۶–۲۰۱۷ معادل ۳۲٫۵ میلیارد پوند بود، عمدتاً برای تأمین مالی خدمات در سایر بخش های بریتانیا استفاده شد. لندن حدود ۲۲ درصد از اقتصاد بریتانیا را تولید می کند. در آغاز سال ۲۰۱۳، تعداد ۸۴۱٬۰۰۰ کسب وکار خصوصی در لندن فعالیت داشتند، که بیش از هر منطقه یا کشور دیگری در بریتانیا است. ۱۸ درصد این کسب وکارها در بخش فعالیت های حرفه ای، علمی و فنی و ۱۵ درصد در بخش ساخت وساز فعالیت داشتند. بسیاری از این کسب وکارها، بنگاه های کوچ
ک و متوسط هستند. تولید ناخالص داخلی (GDP). لندن بزرگ تر ۵۱۹.۱۷۸ میلیارد پوند یا حدود ۱/۴ کل تولید ناخالص داخلی بریتانیا را تولید کرده است. صنایع خدماتی. لندن زودتر از دیگر شهرهای اروپایی، به ویژه پس از جنگ جهانی دوم، به اقتصادی عمدتاً مبتنی بر خدمات تبدیل شد. عوامل متعددی در موفقیت لندن به عنوان بخش سوم اقتصاد و یک مرکز تجاری نقش دارند: در حال حاضر، بیش از ۸۵٪ (۳٫۲ میلیون نفر) از جمعیت شاغل لندن بزرگ در صنایع خدماتی فعالیت می کنند. حدود نیم میلیون نفر دیگر که در لندن بزرگ ساکن هستند، در بخش های تولید و ساخت وساز کار می کنند که تقریباً به طور مساوی بین این دو تقسیم شده اند. مناطق تجاری. لندن پنج منطقه تجاری عمده دارد: سیتی لندن، شهر وست مینستر، کنری وورف، منطقه کمدن لندن و ایزلینگتون و لمبت و سات ارک. یکی از روش های سنجش اهمیت نسبی این مناطق، مقایسه میزان فضای اداری آن ها است: در سال ۲۰۰۱، لندن بزرگ دارای ۲۶٬۷۲۱٬۰۰۰ مترمربع فضای اداری بود. راهنمایی مفیدی برای توزیع ثروت در لندن، هزینه اجاره فضای اداری است. می فر و سنت جیمزس از گذشته تا به امروز گران ترین مناطق هستند – حدود ۱۴۶ پوند به ازای هر فوت مربع در سال.
ارزان ترین مناطق تجاری شامل واترلو، لندن و سات ارک و همچنین East London Tech City، یک قطب نوظهور اما در حال رشد برای شرکت های نوپای فناوری، معروف به سیلیکون روندابوت، هستند که اجاره آن ها حدود ۶۵ پوند به ازای هر فوت مربع در سال است. دفاتر مرکزی داخلی و بین المللی. بورس لندن بین المللی ترین بورس اوراق بهادار و بزرگ ترین در اروپا است. بیش از نیمی از ۱۰۰ شرکت برتر شاخص ۱۰۰ بورس اوراق بهادار فایننشیال تایمز و بیش از ۱۰۰ شرکت از ۵۰۰ شرکت بزرگ اروپا، دفتر مرکزی خود را در مرکز لندن دارند. بیش از ۷۰٪ از شرکت های FTSE 100 در منطقه کلان شهری لندن واقع شده اند و ۷۵٪ از شرکت های فرچون ۵۰۰ در لندن دفتر دارند. طبق تحقیقات انجام شده توسط Deloitte، «لندن بیشترین تنوع بین المللی را در جامعه مدیران اجرایی جهان دارد و رهبران تجاری از ۹۵ ملیت را جذب کرده است که فارغ التحصیلان آن ها در ۱۳۴ کشور فعالیت دارند». خدمات مالی. بزرگ ترین صنعت لندن همچنان بخش مالی است. این شهر بزرگ ترین ارائه دهنده خدمات مالی در جهان است و سهم قابل توجهی در تراز پرداخت های بریتانیا دارد. در شاخص مراکز مالی جهانی سال ۲۰۱۷، لندن به عنوان رقابتی ترین مرکز م