Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه گیری ارتفاع محور قطبی پایه استفاده کرد. اگر از دایره های تنظیم پایه برای یافتن یک جسم روشن با مختصات شناخته شده استفاده شود، جسم باید فقط از نظر سمت با هم مطابقت نداشته باشد، به طوری که مرکز کردن جسم با تنظیم سمت پایه باید فرایند تراز قطبی را کامل کند. به طور معمول، این دقت کافی را برای ردیابی (یعنی موتوردار) تصاویر تله فوتو از آسمان فراهم می کند. برای تصویربرداری نجومی از طریق لنز یا تلسکوپ با بزرگنمایی قابل توجه، یک روش تراز دقیق تر برای اصلاح تراز خشن، با استفاده از یکی از رویکردهای زیر ضروری است. روش قطب نما. ترازی که برای مشاهده بصری و عکاسی نجومی با نوردهی کوتاه (تا چند دقیقه) مناسب است را می توان با یک قطب نما به دست آورد. این یک تلسکوپ کم بزرگنمایی است که هم محور با پایه نصب شده است (و برای به حداکثر رساندن دقت این تراز تنظیم شده است). از یک شبکه مخصوص برای تراز کردن پایه با ستاره قطبی (یا گروهی از ستارگان نزدیک به منطقه قطبی) در نیمکره جنوبی استفاده می شود. در حالی که قطب نماهای اولیه نیاز به تنظیم دقیق پایه برای مطابقت با زمان سال و روز داشتند، این فرایند را می توان با استفاده از برنامه های رایانه
ای که موقعیت صحیح شبکه را محاسبه می کنند، ساده کرد. یک شبکه جدید در نیمکره شمالی از یک سبک «صفحه ساعت» با ۷۲ تقسیم (به نمایندگی از فواصل ۲۰ دقیقه ای) و دایره ها برای جبران رانش ستاره قطبی در حدود سی سال استفاده می کند. استفاده از این شبکه می تواند امکان تراز کردن را در عرض یک دقیقه یا دو قوس فراهم کند. روش تراز رانش. تراز رانش روشی برای اصلاح تراز قطبی پس از انجام یک تراز تقریبی است. این روش بر اساس تلاش برای ردیابی ستارگان در آسمان با استفاده از درایو ساعت است. هر گونه خطا در تراز قطبی به صورت رانش ستارگان در عدسی چشمی/حسگر نمایان می شود. سپس تنظیماتی برای کاهش رانش انجام می شود و این فرایند تا زمانی که ردیابی رضایت بخش باشد تکرار می شود. برای تنظیم ارتفاع محور قطبی، می توان سعی کرد یک ستاره را در شرق یا غرب پایین ردیابی کرد. برای تنظیم سمت، معمولاً سعی می شود ستاره ای را که نزدیک به نصف النهار است، با میل حدود ۲۰ درجه از خط استوا، در نیمکره مقابل محل رصد ردیابی کند. حل اخترسنجی (صفحه). برای تلسکوپ های ترکیب شده با یک دوربین تصویربرداری متصل به رایانه، می توان به تراز قطبی بسیار دقیق (در عرض ۰٫۱ دقیقه قوسی)
دست یافت. ابتدا یک تراز تقریبی اولیه با استفاده از قطب نما انجام می شود. سپس می توان یک تصویر را ثبت کرد و از یک پایگاه داده ستاره ای برای شناسایی میدان دید دقیق هنگام هدف قرار دادن ستارگان نزدیک به قطب استفاده کرد. سپس تلسکوپ نود درجه حول محور صعود راست خود می چرخد و یک «حل صفحه» جدید انجام می شود. خطای نقطه ای که تصاویر به دور آن می چرخند در مقایسه با قطب واقعی به طور خودکار محاسبه می شود و اپراتور می تواند دستورالعمل های ساده ای برای تنظیم پایه برای تراز قطبی دقیق تر دریافت کند. تراز قطبی ریاضی، دو ستاره. خطای قطبی در ارتفاع و سمت را می توان با اشاره تلسکوپ به دو ستاره یا گرفتن دو حل آسترومتر از دو موقعیت و خطای اندازه گیری شده در صعود و انحراف راست محاسبه کرد. از تفاوت بین صعود و انحراف راست رمزگذار تلسکوپ و موقعیت ستاره دوم، می توان خطای ارتفاع و سمت تراز قطبی را محاسبه کرد. فرمول های اساسی به شرح زیر است: formula_1formula_2 که در آن: formula_3 صعود راست است formula_4 میل است formula_5 عرض جغرافیایی مکان است formula_6 زاویه ساعت نقطه مرجع برابر است (𝛼 - زمان جانبی محلی) formula_7 خطا در صعود راست است fo
rmula_8 خطا در میل (انحراف) است formula_9 خطای قطبی در ارتفاع است formula_10 خطای قطبی در سمت است اگر فرمول بالا در نماد ماتریس نوشته شود، می توان معکوس را محاسبه کرد؛ بنابراین خطای قطبی بیان شده در Δe و Δa را می توان از Δα و Δδ بین رمزگذار تلسکوپ و ستاره مرجع دوم محاسبه کرد. تراز قطبی با اکسل. تراز قطبی با اکسل روشی برای تراز کردن پایه های استوایی برای تلسکوپ های نجومی با استفاده از دوربین دیجیتال و رایانه است. عکاسی. یک دوربین دیجیتال با لنز استاندارد روی تلسکوپ نصب می شود و به سمت قطب سماوی نشانه می رود. نوردهی روی «B" (Bulb) تنظیم شده و در حین چرخش آهسته دوربین حول محور قطبی، تصویری گرفته می شود. این یک نوع تصویر رد ستاره ای ایجاد می کند. ابتدا و انتهای مسیر ستارگان باید به وضوح با چند ثانیه نوردهی ثابت مشخص شود. با توجه به چرخش، اطلاعات مربوط به جهت فعلی محور در تصویر پنهان است. متناوباً، می توان دو تصویر ثابت گرفت که با چرخش حول محور قطبی متفاوت هستند. ارزیابی: برای ارزیابی تصاویر، یک صفحه گسترده اکسل ویژه توسعه یافته است. برای سه ستاره، مختصات X-Y مستطیلی در هر دو انتهای مسیر آنها یا در هر دو تصویر ثاب
ت اندازه گیری می شود. علاوه بر این، به بعد و میل کنونی ۳ ستاره، طول و عرض جغرافیایی رصدخانه و تاریخ و زمانی که تصاویر گرفته شده اند، نیاز داریم. سپس این صفحه گسترده اصلاحات لازم سمت و ارتفاع قطب را بر حسب درجه و در یک فیلد کمکی، تعداد دورهای مربوط به پیچ های تنظیم را نشان می دهد و در نتیجه امکان رویکرد مستقیم به تراز صحیح را فراهم می کند. صفحه گسترده اکسل و دستورالعمل های دقیق استفاده از آن را می توانید به صورت رایگان از وب سایت رصدخانه vhs-observatory Neumuenster دانلود کنید. =تجهیزات= عدسی چشمی متقاطع. یک عدسی چشمی متقاطع یک عدسی معمولی است با این تفاوت که دارای یک خط متقاطع برای هدف گیری و اندازه گیری فاصله زاویه ای است. این در هر نوع تراز قطبی، اما به ویژه در رانش مفید است. قطب نمای اختصاصی. یک تلسکوپ کوچک معمولاً با یک شبکه اچ شده در محور چرخشی پایه قرار می گیرد.
زوئی دوکوس (; – ) بازیگر اهل آرژانتین بود. او در کنسرواتوار ملی موسیقی و هنرهای نمایشی تحصیل کرد و پس از فارغ التحصیلی، جایزه بزرگ افتخاری را که کمیسیون ملی فرهنگ به عنوان بهترین بازیگر زن در مسابقه ملی تئاترهای حرفه ای اعطا کرده بود، دریافت کرد.
رومینا گاتانی (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل آرژانتین است. وی از سال ۱۹۹۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. رومینا گاتانی در ۱۵ آوریل ۱۹۷۷ در بوینس آیرس آرژانتین به دنیا آمد. مادرش ماریا فلامینی و پدرش کارلوس هوگو گاتانی تهیه کننده بود که در سال ۲۰۱۴ درگذشت. او همچنین یک برادر به نام لئوناردو دارد که معمار است. رومینا از همان دوران کودکی علاقه خود را به بازیگری نشان داد، بنابراین در مدت چهار سال در مؤسسه تئاتر آندامیو ۹۰ در حرفه بازیگری ثبت نام کرد.
بلک اوت (; ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی به نویسندگی سو جو یون، به کارگردانی بیون یونگ جو و با بازی بیون یو هان، گو جون، گو بو گیول و کیم بو را است. این مجموعه بر پایه رمان آلمانی "سفیدبرفی باید بمیرد" است. "بلک اوت" از ۱۶ اوت ۲۰۲۴، روزهای جمعه و شنبه ساعت ۲۱:۵۰ (کی اس تی) از ام بی سی پخش شد.
شاه فَنَر () یک فنر پیچشی مارپیچی از جنس روبان فلزی - معمولاً فولاد فنری - است که به عنوان منبع انرژی در ساعت های مکانیکی، برخی ساعت ها و سایر مکانیسم های ساعت استفاده می شود. کوک کردن ساعت، با چرخاندن یک دستگیره یا کلید، انرژی را در فنر اصلی با پیچاندن مارپیچ سفت تر ذخیره می کند. نیروی شاه فنر سپس چرخ های ساعت را در حین باز شدن می چرخاند تا زمانی که به کوک کردن بعدی نیاز باشد. صفت های کوکی و فنری به سازوکارهایی اطلاق می شود که توسط شاه فنر تغذیه می شوند، که شامل زمان سنج های آشپزخانه، مترونوم، جعبه های موسیقی، اسباب بازی های کوکی و رادیوهای کوکی نیز می شود. شاه فنرهای امروزی. شاه فنر مدرن ساعت، یک نوار بلند از فولاد سخت و آبی یا آلیاژ فولادی تخصصی است که ۲۰ تا ۳۰ سانتی متر طول و ۰٫۰۵–۰٫۲ میلی متر ضخامت دارد. شاه فنر در حرکت رایج یک روزه به گونه ای محاسبه می شود که ساعت را قادر می سازد ۳۶ تا ۴۰ ساعت کار کند، یعنی ۲۴ ساعت بین کوک های روزانه با ذخیره انرژی ۱۲ تا ۱۶ ساعت، در صورتی که صاحب ساعت دیرتر آن را کوک کند. این استاندارد معمولی برای ساعت های دستی و همچنین ساعت های خودکار است. موتورهای ۸ روزه، که در ساعت ه
ایی که قرار است هفتگی کوک شوند استفاده می شود، حداقل ۱۹۲ ساعت انرژی را تأمین می کنند اما از شاه فنرهای بلندتر و بشکه های بزرگتر استفاده می کنند. شاه فنرهای ساعت شبیه به فنرهای ساعت هستند، فقط بزرگتر. از سال ۱۹۴۵، آلیاژهای فولاد کربنی به طور فزاینده ای با آلیاژهای ویژه جدیدتر (آهن، نیکل و کروم با افزودن کبالت، مولیبدن یا بریلیم) و همچنین آلیاژهای نورد سرد (سخت شدن ساختاری) جایگزین شده اند. این فنرها که به عنوان فنرهای «فلزی سفید» (در مقابل فولاد کربنی آبی) برای ساعت سازان شناخته می شوند، از جنس فولاد زنگ نزن هستند و دارای حد کشسانی بالاتری هستند. آنها کمتر در معرض خم شدن دائمی (خسته شدن) هستند و به سختی خطر شکستن آنها وجود دارد. برخی از آنها نیز عملاً غیر مغناطیسی هستند. آلیاژهای اختصاصی شامل SPRON ساخته شده توسط سیکو و Nivarox توسط گروه سواچ هستند. در شکل آرام خود، شاه فنرها در سه شکل متمایز ساخته می شوند: انواع نیمه معکوس و معکوس نیروی بیشتری را در پایان دوره اجرا، زمانی که فنر تقریباً تمام انرژی خود را از دست داده است، فراهم می کنند تا ساعت را با سرعت ثابت تا انتها کار کند. عملکرد. شاه فنر به دور محوری به ن
ام آربور پیچیده شده و از داخل به آن متصل است. در بسیاری از ساعت ها، انتهای بیرونی فنر به یک پایه ثابت وصل می شود. با چرخاندن آربور، فنر کوک می شود و پس از کوک شدن، نیروی آن آربور را در جهت مخالف می چرخاند تا ساعت کار کند. عیب این طراحی فنر باز این است که هنگام کوک کردن، نیروی محرکه از سازوکار ساعت قطع می شود و ممکن است ساعت از کار بیفتد. این نوع فنر اغلب در ساعت های زنگ دار، جعبه های موسیقی و تایمرهای آشپزخانه استفاده می شود که توقف سازوکار در حین کوک شدن مشکلی ایجاد نمی کند. سازوکار کوک همیشه یک چرخ جغجغه با یک ضامن (که ساعت سازان آن را کلیک می نامند) دارد تا از باز شدن فنر جلوگیری کند. در ساعت های مدرن، شاه فنر به دور آربور پیچیده شده و درون یک جعبه استوانه ای به نام بشکه قرار می گیرد که می تواند آزادانه بچرخد. این نوع طراحی بشکه کوکی نام دارد. فنر از داخل به آربور و از بیرون به بشکه متصل است. این اتصالات با قلاب ها یا زبانه های کوچک و سوراخ های مربعی در انتهای فنر ایجاد می شوند تا تعویض آن آسان باشد. شاه فنر با چرخاندن آربور کوک می شود، اما نیروی محرکه ساعت را بشکه تأمین می کند. این طراحی اجازه می دهد تا د
ر حین کوک شدن، ساعت همچنان به کار خود ادامه دهد. کوک کردن ساعت باعث چرخش آربور و سفت شدن فنر اصلی می شود و آن را محکم تر به دور آربور می پیچد. آربور یک چرخ جغجغه با یک ضامن دارد که از چرخش معکوس آربور و باز شدن فنر جلوگیری می کند. پس از کوک شدن، آربور ثابت می ماند و کشش شاه فنر، بشکه را که حلقه ای از دندانه های چرخ دنده در اطراف آن قرار دارد، می چرخاند. این دندانه ها با یکی از چرخ دنده های ساعت، معمولاً چرخ دنده مرکزی، درگیر می شوند و چرخ دنده ها را به حرکت درمی آورند. بشکه معمولاً هر ۸ ساعت یک بار می چرخد، بنابراین یک فنر معمولی ۴۰ ساعته برای باز شدن کامل به ۵ دور چرخش نیاز دارد. خطرات. شاه فنر انرژی زیادی در خود ذخیره می کند. اگر هنگام باز کردن اجزای ساعت احتیاط نشود، فنر می تواند ناگهان آزاد شود و باعث آسیب جدی شود. قبل از سرویس، شاه فنرها را با کشیدن ضامن به عقب در حالی که کلید کوک را نگه داشته اید، به آرامی «شل» می کنند تا فنر به آرامی باز شود. با این حال، حتی در حالت شل، شاه فنرها دارای تنش باقی مانده خطرناکی هستند. ساعت سازان از ابزاری به نام «کوک کننده فنر اصلی» برای نصب و برداشتن ایمن آنها استفاده می
کنند. فنرهای بزرگ ساعت ها قبل از برداشتن توسط «گیره های فنر اصلی» مهار می شوند. تاریخچه. شاه فنرها در اولین ساعت های فنردار در قرن پانزدهم در اروپا ظاهر شدند. این جایگزین وزنه ای شد که از طنابی که به دور قرقره پیچیده شده بود آویزان بود، که منبع انرژی مورد استفاده در تمام ساعت های مکانیکی قبلی بود. حدود سال ۱۴۰۰، فنرهای مارپیچی در قفل ها مورد استفاده قرار گرفتند و بسیاری از ساعت سازان اولیه نیز قفل ساز بودند. فنرها در ساعت ها به کار گرفته شدند تا آنها را کوچک تر و قابل حمل تر از ساعت های وزنه ای قبلی کنند که تا سال ۱۶۰۰ به اولین ساعت های جیبی تبدیل شدند. بسیاری از منابع به اشتباه اختراع شاه فنر را به پیتر هنلین (همچنین هِنله یا هِله)، ساعت ساز نورنبرگی در حدود سال ۱۵۱۱ نسبت می دهند. با این حال، بسیاری از منابع در قرن پانزدهم به ساعت های قابل حمل «بدون وزنه» اشاره می کنند و حداقل دو نمونه باقی مانده نشان می دهد که ساعت های فنردار در سال های اولیه آن قرن وجود داشته اند. قدیمی ترین ساعت باقی مانده که با شاه فنر کار می کند، بورگوندروه (ساعت بورگوندی) است، یک ساعت مجلسی طلاکاری شده و مزین، که در حال حاضر در موزه م
لی ژرمنی در نورنبرگ قرار دارد، که شمایل نگاری آن نشان می دهد که در حدود سال ۱۴۳۰ برای فیلیپ خوب، دوک بورگوندی ساخته شده است. اولین شاه فنرها از فولاد و بدون عملیات حرارتی یا سخت کاری ساخته می شدند. آنها خیلی طولانی کار نمی کردند و مجبور بودند دو بار در روز کوک شوند. هِنلاین به خاطر ساختن ساعت هایی که ۴۰ ساعت بین کوک ها کار می کردند، مشهور بود. روش های ساخت شاه فنر در قرن هجدهم توسط [b] توضیح داده شده است: مشکلی در طول تاریخ ساعت ها و ساعت های فنردار این است که نیروی (گشتاور) ارائه شده توسط یک فنر ثابت نیست، بلکه با باز شدن فنر کاهش می یابد (نمودار را ببینید). با این حال، برای حفظ زمان دقیق، زمان سنج ها باید با سرعت ثابتی کار کنند. سازوکارهای زمان سنجی هرگز کاملاً همزمان نیستند، به این معنی که سرعت آنها تحت تأثیر تغییرات نیروی محرکه قرار می گیرد. این امر به ویژه در مورد چرخ دنگ میله ای اولیه که قبل از ظهور فنر رقاصک در سال ۱۶۵۷ استفاده می شد، صادق بود؛ بنابراین ساعت های اولیه در طول دوره کار خود با کم شدن نیروی شاه فنر، کند می شدند و باعث زمان سنجی نادرست می شدند. دو راه حل برای این مشکل در ساعت های اولیه فنرد
ار در قرن پانزدهم ظاهر شد: ترمز فنر و فوزه: ترمز فنر. ترمز فنر یا استک فرید (Stackfreed) یک بادامک خارج از مرکز بود که بر روی آربور فنر اصلی نصب شده بود، با یک غلتک فنری که به آن فشار می آورد. بادامک شکلی شبیه «حلزون» داشت، بنابراین در اوایل دوره کار، زمانی که شاه فنر به شدت فشار می آورد، فنر به قسمت پهن بادامک فشار می آورد و نیروی مخالف قوی را فراهم می کرد، در حالی که بعداً در دوره کار با کاهش نیروی فنر اصلی، فنر به قسمت باریک تر بادامک فشار می آورد و نیروی مخالف نیز کاهش می یافت. ترمز فنر اصطکاک زیادی را اضافه کرد و احتمالاً زمان کارکرد ساعت را به میزان قابل توجهی کاهش داد. این فقط در برخی از ساعت های آلمانی استفاده می شد و پس از حدود یک قرن کنار گذاشته شد. قرقره حلزونی. قرقره حلزونی یا فوزه یک نوآوری بسیار ماندگارتر بود. این یک قرقره مخروطی شکل بود که توسط یک زنجیر پیچیده شده به دور بشکه فنر اصلی چرخانده می شد. شکل منحنی آن به طور مداوم مزیت مکانیکی پیوند را برای یکنواخت کردن نیروی فنر اصلی در هنگام پایین آمدن تغییر می داد. قرقره های حلزونی به روش استاندارد برای به دست آوردن گشتاور ثابت از یک فنر اصلی تبدی
ل شدند. آنها از اولین حضورشان تا قرن نوزدهم که بشکه کوکی به دست گرفت، در بیشتر ساعت ها و ساعت های فنردار و در زمان سنج های دریایی تا دهه ۱۹۷۰ استفاده می شدند.
قرقره حلزونی یا فوزه () (از کلمه فرانسوی fusée، سیم پیچیده شده به دور یک دوک) یک قرقره مخروطی شکل با شیار مارپیچی در اطراف آن است که با یک طناب یا زنجیر متصل به بشکه شاه فنر ساعت های مکانیکی و ساعت های قدیمی پیچیده شده است. تاریخچه. این قرقره از قرن پانزدهم تا اوایل قرن بیستم برای بهبود زمان سنجی با یکنواخت کردن کشش ناهموار شاه فنر در هنگام باز شدن استفاده می شد. گاواین بیلی دربارهٔ قرقره حلزونی اظهار داشت: «شاید هیچ مشکلی در مکانیک تا این حد ساده و کامل حل نشده باشد.» منشأ قرقره حلزونی مشخص نیست. بسیاری از منابع به اشتباه اختراع آن را به جیکوب زک، ساعت ساز اهل پراگ، در حدود سال ۱۵۲۵ نسبت می دهند. اولین ساعت قرقره حلزونی که به طور قطعی تاریخ گذاری شده است توسط زک در سال ۱۵۲۵ ساخته شد، اما قرقره حلزونی در واقع زودتر، با اولین ساعت های فنردار در قرن پانزدهم ظاهر شد. این ایده احتمالاً از ساعت سازان سرچشمه نگرفته است، زیرا اولین نمونه شناخته شده در یک بادگیر کمان زنبورکی است که در یک نسخه خطی نظامی در سال ۱۴۰۵ نشان داده شده است. نقاشی هایی از قرن پانزدهم توسط فیلیپو برونلسکی و لئوناردو داوینچی قرقره های حلزونی را
نشان می دهد. قدیمی ترین ساعت موجود با یک قرقره حلزونی، که اولین ساعت فنردار نیز هست، بورگوندروه (ساعت بورگوندی) است، یک ساعت مجلسی که شمایل نگاری آن نشان می دهد که برای فیلیپ خوب، دوک بورگوندی در حدود سال ۱۴۳۰ ساخته شده است و در موزه ملی ژرمنی نگهداری می شود. کلمه فیوز از fusée فرانسوی و fusata لاتین متاخر، به معنای «دوک پر از نخ» آمده است. ساعت از دهه ۱۵۰۰ با استاک فرید، یک راه حل قبلی برای کاهش تنش شاه فنر نسبت به قرقره حلزونی (نزدیک بالا). فنرها برای اولین بار در قرن پانزدهم برای تأمین انرژی ساعت ها به کار گرفته شدند تا آنها را کوچک تر و قابل حمل تر کنند. این ساعت های اولیه فنردار بسیار کم دقت تر از ساعت های وزنه ای بودند. برخلاف وزنه ای که بر روی یک طناب قرار می گیرد و نیروی ثابتی برای چرخاندن چرخ های ساعت وارد می کند، نیرویی که یک فنر وارد می کند با باز شدن فنر کاهش می یابد. سازوکار زمان سنجی اولیه چرخ دنگ میله ای که در همه ساعت های اولیه استفاده می شد، به تغییرات نیروی محرکه حساس بود؛ بنابراین ساعت های اولیه فنردار در طول دوره کار خود با باز شدن شاه فنر، کند می شدند و باعث زمان سنجی نادرست می شدند. این
مشکل را عدم برابرزمانی (ایزوکرونیسم) می گویند. دو راه حل برای این مشکل با اولین ساعت های فنردار ظاهر شد. ترمز فنر (استک فرید) و قرقره حلزونی. استاک فرید، یک جبران کننده بادامک خام، اصطکاک زیادی را اضافه کرد و پس از کمتر از یک قرن کنار گذاشته شد. قرقره حلزونی یک ایده بسیار ماندگارتر بود. با حرکت ساعت، شکل مخروطی قرقره حلزونی به طور مداوم مزیت مکانیکی کشش شاه فنر را تغییر می داد و نیروی کاهش فنر را جبران می کرد. ظاهراً ساعت سازان به صورت تجربی شکل صحیح قرقره حلزونی را کشف کردند که یک مخروط ساده نیست بلکه یک هذلولی گون است. اولین قرقره های حلزونی بلند و باریک بودند، اما مدل های بعدی شکل فشرده تر و جمع و جورتری دارند. قرقره های حلزونی به روش استاندارد برای به دست آوردن نیروی ثابت از یک شاه فنر تبدیل شدند که در بیشتر ساعت ها و ساعت های فنری در هنگام ظهور در قرن هفدهم استفاده می شدند.
محرک وسطی یا رمونتوآر () (به فرانسوی remontoir d’egalité، به معنای محرک میانی یا کوک ثانویه) یک ذخیره کننده انرژی در ساعت های مکانیکی است که نه تمام چرخ دنده ها، بلکه فقط چرخ دنگ یا چرخ بلافاصله قبل از آن (چرخ ثانیه در ساعت های قابل حمل) را به حرکت درمی آورد و به صورت دوره ای توسط منبع اصلی انرژی شارژ (کوک) می شود؛ بنابراین، یک گشتاور محرکه نسبتاً ثابت در اختیار دنگ و در نتیجه سامانهٔ نوسان (آونگ، فنر-رقاصک) قرار می گیرد که پیش نیاز یک دوره نوسان ثابت است که دقت حرکت را تعیین می کند. جزئیات بیشتر. ساختارهایی که در آنها ذخیره انرژی میانی بخشی از چرخ دنگ است و در هر نوسان یا نیم نوسان آونگ کوک می شود یا یک تکانه محرک آزاد می کند، رمونتوآر نامیده نمی شوند، بلکه به عنوان بخشی از چرخ دنگ در نظر گرفته می شوند. نمونه هایی از این موارد عبارتند از چرخ دنگ های گرانشی یا فنری دنیسون، ریفلر و استراسر و همچنین چرخ دنگ تکانه ثابت Déhon (به Hemmung (Uhr) مراجعه کنید). ساعت های خودکار امروزی نیز ساعت هایی با رمونتوآر نیستند، زیرا این ساعت ها دارای ذخیره انرژی میانی نیستند، بلکه فنر محرکه (منبع انرژی اصلی) به طور نامنظم (بسته
به حرکت ساعت) کوک می شود. ساعت هایی که اخیراً با رمونتوآر الکتریکی ساخته شده اند در اینجا در نظر گرفته نمی شوند. ساعت های جیبی قدیمی اغلب دارای کتیبه remontoire هستند. به عنوان یک قاعده، این ساعت ها محرک وسطی ندارند. معمولاً ساعت های کوکی را که قبلاً از کوک های کلیدی استفاده می کردند، به این صورت نامگذاری می کردند. محرک های کمکی که در حین کوک کردن ساعت (در ساعت های برجی این کار اغلب ساعت ها طول می کشد) حرکت آن را حفظ می کنند نیز رمونتوآر نامیده می شوند. با این حال، اینها کل چرخ دنده را به حرکت درمی آورند و نه فقط چرخ دنگ و بنابراین باید از رمونتوآرهای میانی متمایز شوند. منبع انرژی اصلی یک ساعت، گشتاور محرکه بزرگی را در یک دوره زمانی طولانی (روزها، هفته ها) فراهم می کند، در حالی که رمونتوآر یک گشتاور کوچک لازم برای عملکرد چرخ دنگ و سیستم نوسان را ایجاد می کند، که به دلیل ظرفیت ذخیره سازی کم، نیاز به شارژ مجدد دوره ای در فواصل زمانی کوتاه دارد. ساعت های بزرگ (ساعت های برجی، ساعت های ایستاده، ساعت های رومیزی و غیره) معمولاً با یک وزنه و ساعت های کوچک (ساعت های جیبی، ساعت های مچی، ساعت های زنگ دار و غیره) با یک
فنر کوکی (فنر تخت پیچ خورده) به حرکت در می آیند. محرک فنر کوکی این عیب را دارد که با افزایش شل شدن فنر، گشتاور کمتری ایجاد می شود. محرک وزنه ای در اصل یک گشتاور ثابت را فراهم می کند. با این حال، عدم دقت در انتقال نیرو از طریق چرخ دنده به چرخ دنگ و همچنین سایر تأثیرات (کثیفی، در ساعت های برجی، تأثیرات آب و هوایی و غیره) منجر به گشتاور محرکه متغیر در چرخ دنگ می شود. محرک وسطی این اختلالات را از بین می برد و تا زمانی که گشتاور متغیر محرک اصلی هنوز قادر به شارژ ذخیره ساز میانی باشد (نقطه S، تصویر را ببینید)، گشتاور تا حد زیادی ثابت را فراهم می کند. گشتاورهای تولید شده توسط منبع انرژی اصلی به دلیل نسبت دنده بسیار بزرگتر از گشتاورهای روی چرخ دنگ هستند که در تصویر نشان داده شده است. اختراع محرک وسطی به یوست بورگی (اوایل قرن هفدهم) نسبت داده می شود. در نتیجه، طرح های بسیار متفاوتی شناخته شده اند. علاوه بر ذخیره انرژی (وزنه یا فنر)، یک سازوکار آزادسازی و توقف برای همه آنها مشترک است. همان طور که در ادامه توضیح داده خواهد شد، آزادسازی یک اختلال اجتناب ناپذیر است که باید با اقدامات سازنده تا حد امکان کوچک نگه داشته شود.
توالی چرخ دنده ها مانند ساعت های بدون محرک وسطی در مراحل زمانی مشخص شده توسط چرخ دنگ انجام نمی شود، بلکه توسط دوره کوک محرک وسطی تعیین می شود. به عنوان مثال، اگر یک بار در دقیقه کوک شود، چرخ دنده نیز فقط یک بار در دقیقه یک قدم به جلو می رود؛ بنابراین، جریان زمان را فقط می توان در مراحل دقیقه ای نمایش داد، مگر اینکه یک عقربه روی محور چرخ دنگ نصب شده باشد یا یک چرخ دنده نمایشگر (ثانویه) مشتق شده باشد. محرک وسطی در ساعت های قابل حمل جا نیفتاده است، اگرچه گاهی اوقات در زمان های اخیر نیز استفاده می شود. دلایل متعددی برای این امر وجود دارد. به طور خاص، مکانیک محرک وسطی یک منبع خطای اضافی است (به عنوان مثال، خستگی فنر ذخیره میانی، مشکلات اصطکاک سازوکار آزادسازی و غیره)، به طوری که تلاش بیشتر منجر به بهبود قابل توجهی در دقت حرکت نشد. محرک وسطی بیشتر در ساعت های بزرگ (به ویژه ساعت های برجی) یافت می شود. در زیر اصول برخی از طرح ها توضیح داده شده است. محرک وسطی نیروی فنری هریسون. جان هریسون در زمان سنج دریایی خود H2 از یک محرک وسطی مطابق شکل زیر استفاده کرد. شفت های ۱ تا ۴ در یک قاب نشان داده نشده اند. چرخ دنگ GH که در
اینجا مورد توجه نیست، از یک طرف به چرخ دنگ HR اجازه می دهد تا با سرعت سیستم نوسانی که نشان داده نشده است (در هریسون، تیرهای متعادل متقاطع متصل به فنر) به صورت گام به گام حرکت کند و از طرف دیگر سیستم نوسانی را با تکانه های محرک دوره ای برای حفظ نوسان تغذیه می کند. چرخ دنگ و دو بادامک KS محکم روی شفت ۱ قرار می گیرند. دو فنر کششی F به بادامک ها متصل می شوند که در انتهای دیگر خود از طریق پین های ST به یک چرخ کششی SR متصل می شوند. چرخ کششی، یک چرخ دنده RZ1 و یک ستاره سوئیچ SS به شفت توخالی HW متصل می شوند که می تواند روی شفت ۱ بچرخد. فنرهای کششی، گشتاوری را در خلاف جهت عقربه های ساعت بر روی چرخ دنگ اعمال می کنند. در حالی که چرخ دنگ و در نتیجه بادامک ها به طور مداوم در حال حرکت هستند، حرکت چرخ کششی توسط یک قطعه قفل SP که به اهرم دوتایی DH متصل است، مسدود می شود، در حالی که اهرم دوتایی به دلیل وزن G دائماً روی ستاره سوئیچ قرار می گیرد؛ بنابراین فنرهای کششی شل می شوند و نیروی کمتری را ارائه می دهند. با این حال، از آنجایی که بازوهای اهرمی a (a1، a2) با طول فنرهای کوتاه f (f1، f2) مخالف هستند، گشتاور محرکه تا حد زیادی
ثابت می ماند. پس از چرخش چرخ دنگ به میزان معینی، یعنی پس از مدت زمان معینی (۳۰ ثانیه برای هریسون)، فنرها به صورت دوره ای دوباره کوک می شوند. این فرایند توسط یکی از بادامک های N که روی چرخ دنگ قرار گرفته است، که بر روی دکمه SF اهرم دوتایی عمل می کند و بنابراین قطعه قفل را از ستاره سوئیچ جدا می کند، آغاز می شود. در این فرایند، چرخ دنگ باید کار آزادسازی به اصطلاح را در برابر وزن اهرم و در برابر نیروهای اصطکاک انجام دهد. این گشتاور محرکه تولید شده توسط فنرهای کششی را کاهش می دهد، به طوری که در طول فرایند آزادسازی، یک تکانه محرک کمتر به سیستم نوسانی وارد می شود. با بهینه سازی طراحی مکانیک آزادسازی (یا مکانیک توقف)، کار آزادسازی باید به حداقل برسد تا تأثیر (منفی) بر دقت حرکت تا حد امکان کوچک نگه داشته شود. از آنجایی که قطعه قفل دیگر ستاره سوئیچ را مسدود نمی کند، گشتاور محرکه تأمین شده توسط منبع انرژی اصلی از چرخ دنده LW که تاکنون ثابت بوده است به چرخ دنده و در نتیجه به چرخ کششی منتقل می شود که اکنون در خلاف جهت عقربه های ساعت حرکت می کند و فنرها را دوباره کوک می کند. برای اینکه این حرکت خیلی سریع اتفاق نیفتد، یک ب
ادگیر W با چرخ دنده RZ2 به حرکت در می آید. پس از اینکه بادامک چرخ دنگ دکمه اهرم دوتایی را ترک کرد، قطعه قفل اهرم دوتایی دوباره درگیر ستاره سوئیچ می شود و کوک مجدد را خاتمه می دهد. چرخ دنده دوباره متوقف می شود. محرک چرخ دنگ توسط فنرها در طول کل فرایند کوک مجدد قطع نشد. محرک وسطی گرانشی واگنر. راه حل دیگری که برای ساعت های بزرگ استفاده می شود توسط برنارد-هنری واگنر ارائه شده است. اصل در شکل مجاور نشان داده شده است. شفت های ۱ تا ۴ در قاب نشان داده نشده اند. شفت های ۱ و ۲ روی محور مشترک AC قرار دارند. یک چرخ بالابر SR و یک چرخ دنده RZ1 به شفت ۵ متصل می شوند، که شفت در یک اهرم متعادل H که می تواند آزادانه حول شفت ۱ بچرخد، نصب می شود. چرخ بالابر با یک چرخ محرک AR درگیر می شود که مانند چرخ دنگ HR محکم روی شفت ۲ قرار دارد. چرخ دنگ مطابق با دوره نوسان آونگ توسط مکانیزم دنگ HM به صورت دوره ای آزاد و متوقف می شود. چرخ دنده LW که توسط منبع انرژی اصلی از طریق چرخ دنده به حرکت در می آید، دائماً گشتاوری را بر روی چرخ دنده RZ2 اعمال می کند، که مانند دو انگشت سوئیچ SF و یک بادگیر W، محکم به شفت ۳ متصل است. انگشت سوئیچ تحت تأث
یر گشتاور روی قسمت استوانه ای بادامک سوئیچ متصل به اهرم SN قرار می گیرد و از این رو از حرکت چرخ LW یا چرخ دنده جلوگیری می کند. بادامک سوئیچ دارای یک فرورفتگی A است که پس از چرخش اهرم به میزان معینی، انگشت سوئیچ مربوطه را آزاد می کند و به چرخ دنده اجازه حرکت می دهد. وزنه G به اهرم متصل است. وزنه بلند شده توسط اهرم، ذخیره انرژی میانی را نشان می دهد و گشتاوری حول محور AC اعمال می کند. اهرم بلند شده تنها در صورتی می تواند تحت تأثیر این گشتاور به سمت پایین حرکت کند که مکانیزم دنگ، چرخ دنگ و در نتیجه چرخ محرک را آزاد کند. هنگامی که چرخ دنگ متوقف می شود، حرکت اهرم مسدود می شود، زیرا چرخ بالابر و چرخ دنده RZ1 به دلیل اتصال ثابت به شفت ۵ همیشه فقط می توانند در زوایای مساوی حرکت کنند. با این حال، به دلیل قطرهای مختلف SR و RZ1، هنگام غلتش روی چرخ دنده های متناظر ثابت خود در این زاویه، اهرم باید با زوایای مختلف حول محور AC حرکت کند که این امکان پذیر نیست. اگر SR و RZ1 اندازه یکسان (و بنابراین LW و AR نیز اندازه یکسان) باشند، اهرم حتی در صورت نگه داشتن چرخ دنگ، بدون مانع به سمت پایین حرکت می کند. اگر چرخ دنگ آزاد شود، حرک