Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زنان هند را ایجاد نمود که به تأمین بورسیه تحصیلی برای زنان جهت تحصیل در بریتانیا اختصاص داشت. او در سال ۱۹۲۰ مدرسه دخترانه یادبود گوخاله را در کلکته تأسیس کرد که به نام رهبر جنبش استقلال هند، گوپال کریشنا گوخاله نامگذاری شده بود و روی با او دوستی نزدیکی داشت. روی خود به آموزش معلمان این مدرسه پرداخت و مدرسه در تدوین برنامه درسی نوآوری های بسیاری انجام داد، از جمله آموزش سه زبان بنگالی، هندی و انگلیسی به همه دانش آموزان. او همچنین مجموعهای از فعالیت های فوق برنامه آموزشی را در مدرسه راهاندازی کرده بود که شامل ورزش، موسیقی و تئاتر می شد و اجرای قطعات موسیقی و ترانه های سروده شده توسط رابیندرانات تاگور، نویسنده و برنده جایزه نوبل که روی با او آشنایی داشت، در مدرسه مرسوم بود. او همچنین با ساکی سامیتی، سازمانی که توسط سوآرناکوماری دوی، شاعر، رمان نویس و کنشگر اجتماعی تأسیس شده بود و به ترویج صنایع دستی هند و انتشار چندین مجله و نشریه ادبی به زبان های بنگالی و انگلیسی می پرداخت، ارتباط نزدیکی داشت. دوستی او با خانواده تاگور به حدی بود که رابیندرانات تاگور نمایشنامه مایار کِهلا را به سرالا روی تقدیم کرد. سرالا روی ب
ه همراه روکیا سکهاوات حسین، نویسنده داستانهای علمی-تخیلی و کنشگر بنگالی، و خواهرش آبالا بوس، معلم، در دهه ۱۹۲۰ با اتحادیه آموزش زنان بنگال همکاری می کردند تا دسترسی زنان و کودکان به آموزش را بهبود بخشند. در سال ۱۹۲۷، آنها کنفرانس آموزشی بنگال را از ۱۶ تا ۱۹ آوریل سازماندهی کردند و در این کنفرانس، روی، بوس و حسین سخنرانی هایی درخواست تغییر در برنامه درسی مدارس انجام دادند با تأکید ویژه بر افزایش آگاهی از حقوق شخصی زنان. کنفرانس سراسری زنان هند در همان سال تأسیس شد و روی به همراه سروجینی نایدو، کامالادوی چاتوپادهایا، موتولاکشمی ردی و راجکوماری آمریت کاور از اعضای مؤسس این سازمان مهم و قدرتمند حقوق زنان در هند استعماری بودند. زندگی شخصی. او با پراسانا کومار روی، مربی و اولین رئیس کالج پرزیدنسی در کلکته ازدواج کرد و آنها پسری داشتند که در سنین بسیار پایین درگذشت. او بعدها دو دختر به نامهای سوارنالاتا بوس و چارولاتا موخِرجی داشت که چارولاتا نیز با کنفرانس سراسری زنان هند ارتباط نزدیکی داشت.
مِری دُرین آرچر، بارونِس آرچر اُف وِستون-سوپِر-مِر (؛ زادهٔ )، دانشمند بریتانیایی متخصص در زمینه تبدیل انرژی خورشیدی است. او همسر جفری آرچر، معاون سابق رئیس حزب محافظه کار است. آرچر در حال حاضر معاون دانشگاه باکینگهام می باشد. اوایل زندگی و تحصیلات. مِری ویدِن در دسامبر ۱۹۴۴ در اپسوم، ساری به دنیا آمد. او دختر کوچکتر هارولد اِن. ویدِن، حسابدار رسمی، و دُرین کاکس بود. او در کالج بانوان چلتنهام تحصیل کرد و سپس شیمی را در کالج سنت آن، آکسفورد خواند. پس از آن برای اخذ مدرک دکترای شیمی فیزیک در کالج سلطنتی لندن ادامه تحصیل داد. پایان نامه او با عنوان «کاتالیز ناهمگن واکنش های جانشینی معدنی» در سال ۱۹۶۸ ارائه شد. حرفه علمی. آرچر از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۱ پژوهشگر ارشد جوان در کالج سنت هیلدا، آکسفورد بود. سپس در سال تحصیلی ۱۹۷۱/۷۲ به عنوان استاد موقت شیمی در کالج سامرویل، آکسفورد تدریس کرد. پس از آکسفورد، او به عنوان پژوهشگر علمی تحت نظر جورج پورتر در مؤسسه سلطنتی لندن کار کرد. در همین دوره بود که او به فوتوالکتروشیمی علاقه مند شد و از آن زمان مقالات و سخنرانی های گسترده ای در این زمینه ارائه کرده است. در اواسط دهه ۱۹۷۰، ا
و به هیئت مدیره انجمن بین المللی انرژی خورشیدی منصوب شد. بین سال های ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۶، او عضو هیئت علمی کالج نیونهام و استاد شیمی در کالج ترینیتی دانشگاه کمبریج بود. از ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۱، مدیر بنیاد موزه فیتزویلیام در کمبریج بود. او بین سال های ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۵ مدیر غیراجرایی شرکت رادیو مید آنگلیا بود. او به عنوان خواننده آلتو اول فعالیت می کند و در سال ۱۹۹۲ یک سی دی از سرودهای کریسمس با عنوان «سرود کریسمس» منتشر کرد. در سال ۱۹۸۸، آرچر به شورای شرکت بیمه لویدز پیوست و سال بعد رئیس کمیته سختی لویدز شد. او از سال ۱۹۷۷ به عنوان «نام» در لویدز فعالیت داشت. از ۱۹۸۸ تا ۲۰۰۰، او رئیس بنیاد ملی انرژی بود که به بهبود استفاده از انرژی در ساختمان ها می پردازد. او بعدها رئیس این بنیاد شد و در حال حاضر حامی آن است. او همچنین رئیس انجمن انرژی خورشیدی بریتانیا (UK-ISES) است. ویدِن همچنین عضو انجمن انرژی است و در سال ۲۰۰۲ مدال ملچت این مؤسسه را دریافت کرد. او نویسنده و مشارکت کننده در آثار مختلفی در زمینه انرژی خورشیدی است، از جمله «رویکردهای فوتوشیمیایی و فوتوالکتروشیمیایی به تبدیل انرژی خورشیدی» که نوشتن آن ۱۵ سال طول کشید. او ویراستار
مشترک کتاب های «برق پاک از فوتوولتائیک» (۲۰۰۱)، «فتوسنتز مولکولی تا جهانی» (۲۰۰۴)، «کرسی شیمی ۱۷۰۲ در کمبریج: دگرگونی و تغییر» (۲۰۰۵) و «سیستم های نانوساختار و فوتوالکتروشیمیایی برای تبدیل فوتون خورشیدی» (۲۰۰۸) بوده است. در سال ۱۹۹۴، لیدی آرچر مدیر غیراجرایی تلویزیون آنگلیا بود که در آن زمان هدف پیشنهاد خرید قرار گرفته بود. پس از گزارش های بورس لندن، وزارت تجارت و صنعت در ۸ فوریه ۱۹۹۴ بازرسانی را برای بررسی احتمالی تخلفات معاملات داخلی توسط برخی افراد از جمله همسرش منصوب کرد. هیچ اتهامی مطرح نشد. او به مدت ۱۰ سال تا سال ۲۰۱۲ رئیس بنیاد بیمارستان های دانشگاه کمبریج (شامل آدنبروک و بیمارستان های رزی) بود و پیش از آن مدیر غیراجرایی (۱۹۹۹–۱۹۹۳) و معاون رئیس (۲۰۰۲–۱۹۹۹) بیمارستان آدنبروک بود. بین سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۸، او یک ابتکار پیشگامانه با بودجه خدمات ملی بهداشت (انگلستان) برای ایجاد ابزارهای تصمیم گیری بیماران برای بیماران مبتلا به سرطان پروستات موضعی (یا BPH) را رهبری کرد. در سال ۲۰۰۷، او جایزه اِوا فیلبین مؤسسه شیمی ایرلند را دریافت کرد. او مدیر مؤسس شرکای سلامت دانشگاه کمبریج در سال های ۲۰۱۲–۲۰۰۹ بود و از
۱۹۹۷ تا ۲۰۱۵ معاون رئیس ACT (بنیاد خیریه آدنبروک) بود. او در حال حاضر هدایت گروهی را برای ایجاد یک PDA آنلاین و اطلاعات/مشاوره برای بیماران سرطان مثانه در بیمارستان آدنبروک و در سراسر شبکه سرطان آنگلیا بر عهده دارد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون بانوی فرمانده نشان امپراتوری بریتانیا شده است.
کریستینا کرویکشانک میلر (; – ) شیمیدان اسکاتلندی و یکی از پنج زن اول (و همچنین اولین شیمیدان زن) بود که به انجمن سلطنتی ادینبورگ انتخاب شد (۷ مارس ۱۹۴۹). کریستینا میلر از کودکی ناشنوا بود و همچنین بینایی یک چشم خود را در یک انفجار آزمایشگاهی در سال ۱۹۳۰ از دست داد. ساختمان کریستینا میلر در مجموعه کینگز بیلدینگز دانشگاه ادینبورگ و همچنین سالن کریستینا میلر در دانشگاه هرایوت-وات به افتخار او نامگذاری شده اند. اوایل زندگی. کریستینا کرویکشانک میلر (کریسی میلر) در سال ۱۸۹۹ در کوتبریج، اسکاتلند از پدری ایستگاه دار به دنیا آمد و بزرگ ترین از دو خواهر بود. او در پنج سالگی به سرخک و سرخجه مبتلا شد که باعث آسیب به شنوایی او شد و این مشکل در طول زندگی او به تدریج بدتر شد. میلر پس از خواندن مقاله ای در یک مجله که شیمی تحلیلی صنعتی را به عنوان یک انتخاب شغلی بالقوه برای زنان نشان می داد، به مطالعه شیمی علاقه مند شد. در ابتدا او امیدوار بود که به حرفه تدریس بپردازد اما متأسفانه معلولیت هایش مانع این کار شد. تحصیلات. میلر به طور همزمان در یک دوره سه ساله لیسانس در دانشگاه ادینبورگ (۱۹۲۰–۱۹۱۷) و یک دوره چهارساله دیپلم در کال
ج هرایوت-وات (۱۹۲۱–۱۹۱۷) که اکنون دانشگاه هرایوت-وات است، تحصیل کرد که به شکل کلاس های شبانه در طول جنگ جهانی اول برگزار می شد. در این دوره او یکی از تنها سه زنی بود که دیپلم شیمی گرفتند. در سال ۱۹۲۰ او از دانشگاه ادینبورگ با مدرک کارشناسی با تمایز ویژه فارغ التحصیل شد، مدال کلاس را دریافت کرد و بورسیه وانس دانلوپ به او اعطا شد که به او امکان داد تحقیقات خود را برای دکترای خود انجام دهد. او سپس در سال ۱۹۲۱ از کالج هرایوت-وات فارغ التحصیل شد. او در سال ۱۹۲۰ به سر جیمز واکر مراجعه کرد به امید اینکه تحت نظر او در دانشگاه ادینبورگ کار کند و او به او دستور داد که در سال ۱۹۲۱ پس از یادگیری زبان آلمانی بازگردد زیرا بسیاری از ادبیات مهم آن زمان به زبان آلمانی نوشته شده بود. در سال ۱۹۵۱ او تنها زن در میان ۲۵ عضو اول هیئت علمی دانشگاه هرایوت-وات بود. تحقیقات. کار دکترای او تحت نظر سر جیمز واکر انجام شد. او روی تأیید قانون استوکس-اینشتین برای انتشار در محلول کار کرد. او مطالعه کرد که چگونه ویسکوزیته و دما بر انتشار ید در محلول های مختلف تأثیر می گذارد. این کار در مجموعه مقالات انجمن سلطنتی منتشر شد. پس از دکترا، میلر مو
ضوع کار خود را به کار روی تری اکسید فسفر تغییر داد. در سال ۱۹۲۸ او اولین نمونه خالص تری اکسید فسفر را به دست آورد و نشان داد که درخشندگی مشاهده شده در نمونه های قبلی به دلیل وجود فسفر محلول است. این مقاله مدال کیت را از انجمن سلطنتی ادینبورگ دریافت کرد. موفقیت این کار باعث شد که او قبل از ۳۰ سالگی به آرزوی خود برای دریافت دکترای علوم دست یابد. او توسط یک شیمیدان معدنی پیشرو آن زمان به عنوان بزرگ ترین پیشرفت در دانش این موضوع در ۲۰ سال گذشته توصیف شد. تحقیقات در مورد تری اکسید فسفر پس از انفجاری که بینایی یک چشم او را از بین برد، متوقف شد. پس از این اتفاق، میلر بر توسعه تکنیک های میکروآنالیز تمرکز کرد. او بر استفاده از این تکنیک ها برای تجزیه و تحلیل سنگ ها و فلزات تمرکز کرد. به گفته آن جونز، «کریستینا میلر یک پیشگام واقعی بود. او زمانی که این رشته هنوز بسیار در انحصار مردان بود، اکتشافات پیشگامانه ای در شیمی تحلیلی انجام داد و معلمی الهام بخش و راهنمایی برای نسل های دانشجویان بود.» در سال ۱۹۳۳ او به عنوان مدیر آزمایشگاه آموزشی منصوب شد و از طریق تعهد خود به نوآوری و فناوری جدید، تلاش کرد تا اطمینان حاصل کند ک
ه دانشجویان شیمی آموزش کامل در شیمی تحلیلی دریافت می کنند. در سال ۱۹۴۹ او به عنوان عضو انجمن سلطنتی ادینبورگ انتخاب شد. پیشنهاددهندگان او سر جیمز پیکرینگ کندال، سر ادموند هرست، جان ادوین مکنزی و جی. نورمن دیویدسون بودند. او مدال کیت انجمن را برای دوره ۱۹۲۹–۱۹۲۷ دریافت کرد.
روبی ساکائه هیروسه (; – ) بیوشیمیدان و باکتری شناس آمریکایی بود که تحقیقاتی در زمینه انعقاد خون و ترومبین، آلرژی ها و همچنین تحقیقاتی دربارهٔ سرطان با استفاده از آنتی متابولیت ها انجام داد. خانواده و اوایل زندگی. روبی هیروسه در ۳۰ اوت ۱۹۰۴ در کنت، واشینگتن از پدری به نام شیوساکا هیروسه و مادری به نام تومه (نام خانوادگی قبل از ازدواج: کورای) به دنیا آمد. او دومین فرزند از هفت فرزند خانواده بود، اما از آنجا که اولین فرزند در سنین بسیار پایین فوت کرده بود، به عنوان بزرگ ترین فرزند در میان شش فرزند خانواده بزرگ شد. او چهار خواهر و یک برادر داشت و آنها در منطقه وایت ریور (شیراکاوا) در اطراف سیاتل زندگی می کردند. دومین فرزند خانواده فومیکو نام داشت که دو سال از روبی کوچک تر بود. فومی (همان طور که او را صدا می زدند) مانند مادرش به بیماری سل مبتلا شد. فومی در سال ۱۹۲۵ و مادرش تومه در سال ۱۹۳۴ درگذشتند. سومین فرزند خانواده برادری به نام کیمئو بود که دو سال از فومی کوچک تر بود و در دوران دبیرستان در ورزش ها ممتاز بود، در سه رشته ورزشی مدال گرفت و به عنوان کاپیتان تیم فوتبال و خزانه دار کلاس انتخاب شد. او تا سال ۱۹۹۱ زن
دگی کرد. ماری، فرزند بعدی خانواده، یک سال از کیمئو کوچک تر بود. دو فرزند آخر خانواده دوقلوهای دختر بودند: توکی و تومو که در سال ۱۹۱۲ به دنیا آمدند، سه سال از ماری و ۹ سال از روبی کوچک تر بودند. خواهر تومو در سال ۱۹۲۸ در سن ۱۶ سالگی درگذشت. پدر روبی در حومه توکیو به دنیا آمده بود و تنها تحصیلاتش تا مقطع راهنمایی بود. به گفته روبی، او در ژاپن در نوعی کار تولیدی مشغول بود که با شکست مواجه شد. خانواده مادر روبی، تومه، تاجر کالاهای خشک بودند. پس از شکست کسب وکار شیوساکا، آنها تصمیم گرفتند به آمریکا مهاجرت کنند، در منطقه سیاتل ساکن شوند و برای امرار معاش به کشاورزی بپردازند. از آنجا که قانون تابعیت ۱۸۷۰ تنها به آمریکایی های آفریقایی تبار حق شهروندی اعطا می کرد، آسیایی ها «بیگانگان ناشایست برای شهروندی» محسوب می شدند. چندین ایالت، به ویژه واشینگتن، از این وضعیت برای محروم کردن آسیایی ها از مالکیت زمین استفاده می کردند، زیرا آنها «بیگانگان ناشایست برای شهروندی» بودند که راهی برای تبعیض بدون اشاره به دسته های نژادی خاص بود. این مقررات تا سال ۱۹۵۲ غیرقانونی اعلام نشدند؛ بنابراین، اجاره زمین هیروسه و برخی از خریدهای بعد
ی زمین به نام روبی ثبت شد، زیرا او یک آمریکایی متولد شده بود. روبی در دوران دبیرستان گفت که احساس تبعیض خاصی نداشته، اما بعدها کودکان آمریکایی ژاپنی تبار با تبعیض مواجه شدند. او گفت که معلمان نسبت به دانش آموزان سفیدپوست تبعیض قائل می شدند. با این حال، روبی محبوب بود و در فعالیت های ورزشی شرکت می کرد و در گروه کر و اپرت آواز می خواند. روبی گفت که ترجیح می داد در دبیرستان و همچنین در کالج با دانش آموزان سفیدپوست معاشرت کند، نه با کودکان ژاپنی. روبی تا حدی مذهبی بود و در مدرسه یکشنبه ها در کلیسای متدیست اول حضور می یافت و همچنین در انجمن مسیحی دانشجویان ژاپنی که در انجمن مسیحی مردان جوان دانشگاه تشکیل می شد شرکت می کرد. او همچنین در کلیسای باپتیست ژاپنی ها در سیاتل کمک می کرد، اما ترجیح می داد به کلیساهای آمریکایی برود. تحصیلات در دانشگاه واشینگتن. ایسِی ها یا نسل اول، اولین افرادی بودند که از ژاپن به آمریکا مهاجرت کردند. به همین دلیل، آنها می خواستند فرزندانشان، نیسِی ها (که روبی یکی از آنها بود)، زبان، فرهنگ و سنت های مذهبی ژاپنی را یاد بگیرند. کلیسای بودایی وایت ریور دومین کلیسای بودایی در شهرستان کینگ بود.
در سال ۱۹۱۲، مدرسه زبان ژاپنی وایت ریور («نیهونگو گاککو») تحت حمایت کلیسای بودایی وایت ریور افتتاح شد. منطقه وایت ریور در زبان ژاپنی شیراکاوا نامیده می شد که به معنای واقعی کلمه «رود سفید» است. شیراکاوا شامل مناطق آبرن، توماس و کریستوفر بود.
بتی پیج بدنام فیلمی محصول سال ۲۰۰۵ و به کارگردانی ماری هرون است. در این فیلم بازیگرانی همچون گرچن مول، کریس باوئر، جرد هریس، سارا پلسون، کارا سیمور، دیوید استراترن، لیلی تیلور، جان کالم، آستین پندلتن، نورمن ریدس، دالاس رابرتس، تارا سابکوف، آن داود، مایکل گستن، جفرسون میز و پیتر مک رابی ایفای نقش کرده اند. این فیلم بر اساس زندگی نامه بتی پیج است.
کانت و مسئله متافیزیک () کتابی است اثر فیلسوف آلمانی مارتین هایدگر که در سال ۱۹۲۹ دربارهٔ ایمانوئل کانت نوشته شده است. هایدگر اغلب از آن به عنوان "کانت بوخ" ("کانت بوک") یاد می کند. این کتاب به عنوان دفتر سوم از "مجموعه آثار" (نسخه کامل: "Gesamtausgabe") منتشر شده است. هایدگر کتاب را به یاد ماکس شلر اهدا کرده و می گوید: «محتوای آن، موضوع آخرین گفت وگویی است که نگارنده یک بار دیگر رخصت داشت توانایی بدون محدودیت روح وی را احساس کند.» پس زمینه. در طول دهه ۱۹۲۰، هایدگر ایمانوئل کانت را مطالعه کرد. تأثیر کانتی در سراسر مشهورترین و تأثیرگذارترین کتاب هایدگر، "هستی و زمان" (۱۹۲۷) فراگیر است. "کانت بوک" را می توان مکملی برای قسمت دوم ناتمام "هستی و زمان" دانست. به علاوه، هایدگر در طول ترم زمستانی ۱۹۲۷/۱۹۲۸ یک درس گفتار با عنوان "تفسیر پدیدارشناختی نقد عقل محض کانت" (دفتر ۲۵ از "مجموعه آثار هایدگر") را به صراحت با فلسفه کانت ارائه کرد. منبع اصلی کانت بوک، رویارویی هایدگر با ارنست کاسیرر در داووس در سال ۱۹۲۹ بود. در اینجا است که هایدگر شروع به توسعه تفسیر منحصربه فرد خود از کانت می کند، که تأکید بی سابقه ای بر نقد عقل
محض می کند. هایدگر بلافاصله پس از داووس شروع به نوشتن "کانت و مسئله متافیزیک" کرد. بازخورد. کاسیرر، مانند اکثر کانت پژوهان، تفسیر هایدگر از کانت را رد کرد. به گفته مایکل جی. اینوود، هایدگر تلویحاً برخی از دیدگاه هایی را که در "کانت و مسئله متافیزیک" در کار بعدی خود دربارهٔ کانت بیان کرد، کنار گذاشت.
استفانی اِی. برنز (; ) شیمیدان و تاجر آمریکایی متخصص در ترکیبات آلی سیلیسیم است که از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۱ به عنوان رئیس و مدیرعامل داو کورنینگ خدمت کرد. او همچنین به عنوان رئیس افتخاری انجمن صنایع شیمیایی فعالیت داشته است. اوایل زندگی و تحصیلات. برنز که دختر یک پدر استاد انگلیسی و تاریخ و مدیر آموزش مداوم در دانشگاه بین المللی فلوریدا در میامی و یک مادر مشاور املاک بود، در تورینگتون، وایومینگ به دنیا آمد. در کودکی، برنز مجذوب دنیای اطراف خود بود. پدرش مدام او را در حال تشریح قورباغه ها و مارها می یافت. ظاهراً پدرش اهمیت آموزش و به چالش کشیدن خود را در او نهادینه کرده بود. در دوره راهنمایی، برنز به کلاس های علوم و ریاضی علاقه مند شد و همین باعث شد در اولین روز دانشگاه، شیمی را به عنوان رشته اصلی خود اعلام کند. در دوران تحصیل در دانشگاه بین المللی فلوریدا، آرتور هریوت، استاد شیمی آلی، او را برای اولین بار به شیمی ارگانوسیلیکون علاقه مند کرد. برنز در سال ۱۹۷۷ با مدرک کارشناسی از دانشگاه بین المللی فلوریدا در میامی فارغ التحصیل شد. برای تحصیلات تکمیلی، هریوت برنز را به توماس جی. بارتون، متخصص شیمی ارگانوسیلیکون در د
انشگاه ایالتی آیووا معرفی کرد، جایی که برنز در سال ۱۹۸۲ دکترای خود را در شیمی آلی دریافت کرد. در دوران حضور برنز در ایالت آیووا بود که با داو کورنینگ آشنا شد، شرکتی که بخشی از تحقیقات او را تأمین مالی کرده بود. پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه ایالتی آیووا، برنز مطالعات فوق دکترای خود را در دانشگاه مونپلیه در فرانسه انجام داد و سپس به داو کورنینگ پیوست تا تحقیقات خود را ادامه دهد. حرفه. برنز در سال ۱۹۸۲ به عنوان محقق و متخصص شیمی ارگانوسیلیکون به داو کورنینگ در فرانسه پیوست. تحقیقات او در زمینه سیلیکون ها و ایجاد لاستیک های مقاوم در برابر حرارت جدید، در سال های اولیه حضورش در شرکت، سه حق ثبت اختراع برای او به ارمغان آورد. او به تدریج راه خود را به سمت مدیریت شرکتی در داو کورنینگ باز کرد و در سال ۱۹۹۴ به عنوان مدیر سلامت زنان منصوب شد و بخشی از تیم مدیریت فصل ۱۱ بود. در سال ۱۹۹۷، پس از انتصاب به عنوان مدیر علوم و فناوری اروپا، به بروکسل نقل مکان کرد. پس از بازگشت به ایالات متحده در سال ۲۰۰۰، برنز به عنوان معاون اجرایی شرکت منصوب شد و سه سال بعد به عنوان اولین زن، به ریاست شرکت رسید. او از فوریه ۲۰۰۳ تا زمان بازن
شستگی اش در ۳۱ دسامبر ۲۰۱۱ به عنوان رئیس و مدیرعامل داو کورنینگ خدمت کرد. او همچنین از ژانویه ۲۰۰۴ به عنوان مدیر عملیات و از ژانویه ۲۰۰۶ تا زمان بازنشستگی اش به عنوان رئیس هیئت مدیره فعالیت کرد و جایگزین گری ای. اندرسون شد. تحت رهبری برنز، داو کورنینگ دامنه محصولات خود را به بیش از ۷۰۰۰ محصول مبتنی بر سیلیکون گسترش داد. علاوه بر این، او بر تنوع گسترده حضور شرکت در بازارهای جغرافیایی جدید نظارت داشت. در دوران تصدی برنز در رأس داو کورنینگ، او شرکت را به سود تقریباً پنج برابری هدایت کرد و هزینه های سالانه تحقیق و توسعه را به ۶٪ از کل درآمدها افزایش داد. در سال ۲۰۱۱، برنز به دلیل مشارکت های برجسته اش در صنعت شیمی و کمک به ارتقای اهداف بین المللی انجمن شیمی صنعتی، مدال پالادیوم بین المللی را از این انجمن دریافت کرد. برنز اولین زنی است که این جایزه را دریافت کرده است. این جایزه در ۳ مه ۲۰۱۱ در ضیافتی به افتخار او در سالن بزرگ هتل روزولت در نیویورک به او اهدا شد. عضویت در شوراها و هیئت های مدیره. برنز همچنین به عنوان رئیس افتخاری انجمن صنایع شیمیایی، رئیس شورای شیمی آمریکا و در هیئت های مدیره متعدد از جمله مؤسسه مول
کولی میشیگان و انجمن تحقیقات سلامت زنان خدمت کرده است. برنز همچنین توسط پرزیدنت باراک اوباما به شورای صادرات رئیس جمهور منصوب شد.
زینایدا واسیلیِونا یِرشووا (روسی: Зинаида Васильевна Ершова؛ ۲۳ اکتبر ۱۹۰۴ — ۲۵ آوریل ۱۹۹۵)، دکترای علوم، شیمیدان روسی بود که تمام دوران حرفه ای خود را به کاربردهای رادیواکتیو در برنامه تسلیحات هسته ای اتحاد جماهیر شوروی و بعدها در برنامه فضایی اختصاص داد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه استالین و نشان پرچم سرخ کار شده است. زندگی نامه. زینایدا یِرشووا در ۲۳ اکتبر ۱۹۰۴ در مسکو، روسیه به دنیا آمد. پس از اتمام مدرسه در سال ۱۹۲۴، به دانشگاه دولتی مسکو رفت تا شیمی بخواند. در سال ۱۹۲۵، او فرصت شغلی در مؤسسه رادیوم در پتروگراد پیدا کرد، جایی که تحت نظر ویتالی خلپین کار می کرد که بعدها به او کمک کرد تا شغل تمام وقتی در کارخانه عناصر نادر مسکو به دست آورد، جایی که رادیوم برای اولین بار در اتحاد جماهیر شوروی به صورت صنعتی تولید شد. در سال ۱۹۲۹، او با مدرک دیپلم در رشته شیمی از دانشگاه دولتی مسکو فارغ التحصیل شد و در سال ۱۹۳۱ به قرقیزستان نقل مکان کرد تا در معادن تیویا-مویون کار کند. اولین دسته های رادیوم با خلوص ۹۰٪ و به مقدار ۲۰۰ میلی گرم (۰٫۲۰ گرم) تولید شدند. در سال ۱۹۳۶، خلپین توانست برای او یک دوره کارآموزی در
مؤسسه کوری در پاریس ترتیب دهد. او تحت نظر ایرن ژولیو-کوری کار کرد و در سال ۱۹۳۷ مقاله ای در مجله فیزیک با عنوان «تخمین نسبت اورانیوم-۲۳۸ به اورانیوم-۲۳۵ در U-Y» منتشر کرد. به توصیه خلپین، او برای کار در مؤسسه فلزات نادر فرستاده شد و به عنوان رئیس آزمایشگاه رادیوم منصوب شد. در سال ۱۹۴۰، یِرشووا به دانشگاه بازگشت تا در دانشگاه دولتی فناوری شیمی دقیق مسکو تحصیل کند و در سال ۱۹۴۵ از پایان نامه خود برای دریافت مدرک کاندیدای علوم بر اساس تحقیقات رادیوم از مؤسسه رادیوم دفاع کرد. در سال ۱۹۵۲، او پس از ارائه پایان نامه خود دربارهٔ طراحی RDS-3T، واجد شرایط دریافت مدرک دکترای علوم (D.N.) در شیمی شد. برنامه تسلیحات هسته ای شوروی. به توصیه استادش ویتالی خلپین، او برای کار در مؤسسه دولتی فلزات نادر فرستاده شد و به عنوان رئیس آزمایشگاه رادیوم منصوب شد، اما این مدت کوتاهی دوام آورد، زیرا در سال ۱۹۴۱ و با حمله آلمان به اتحاد جماهیر شوروی، او به همراه خانواده اش به قزاقستان منتقل شد. در سال ۱۹۴۳، او توسط ایگور کورچاتوف، که توسط مقامات شوروی برای تسریع برنامه تسلیحات هسته ای شوروی آورده شده بود، به مسکو فراخوانده شد و از او خو
استه شد تا کاربید اورانیوم و فلز اورانیوم تولید کند. در سال ۱۹۴۵، او ریاست کارها در کارخانه شماره ۱۲ در اِلِکْتروستال را برای تولید شمش های اورانیوم بر عهده گرفت، اما بعدها برای کسب استقلال بیشتر تلاش کرد که در ابتدا خلپین را ناراحت کرد. در نهایت، کمیته دفاع دولتی شوروی مؤسسه مواد ویژه (بعدها NII-9، مؤسسه تحقیقاتی تمام روسی مواد معدنی آ. بوچوار یا VNIINM) را تأسیس کرد که کارهای تحقیقاتی فیزیکدانان هسته ای آلمانی شاغل در برنامه تسلیحات هسته ای شوروی را بر عهده گرفت. در مورد تولید فلز اورانیوم، لاورنتی بریا، رهبر برنامه، از یِرشووا و سایر دانشمندان روسی مشورت خواست تا ببیند آیا اتحاد جماهیر شوروی می تواند بدون کمک آلمان ها مواد شکافت پذیر تولید کند یا خیر. در سال ۱۹۴۶، یِرشووا به عنوان رئیس اولین آزمایشگاه رادیوشیمی در NII-9 در سوخومی منصوب شد و بر توسعه فناوری برای پردازش اورانیوم و محصول هسته ای آن پس از پرتودهی - پلوتونیوم (و محصولات آن، برای مواد و تحقیقات بمب هسته ای) - و بیسموت و محصول هسته ای آن پس از پرتودهی - پولونیوم (به عنوان آغازگر بمب هسته ای با چگالی بالای نوترون) نظارت داشت. در سال ۱۹۴۷، رآکتور F
-1 روسیه توانست شمش های اورانیوم پرتودهی شده را تولید کند که پلوتونیوم از آن در کارخانه پایلوت مایاک استخراج شد. در دسامبر ۱۹۴۷، یِرشووا بخشی از تیم کوچکی بود که توانست اولین پلوتونیوم شوروی را تولید کند - به مقدار ۷۳ میلی گرم (۰٫۰۷۳ گرم).
معبد آتنا () از معابد یونانی در منطقه باستانی پستوم در استان سالرنو، ایتالیا است. ساخت این معبد در حدود ۵۱۰ پیش از میلاد شروع و در سال ۵۰۰ پیش از میلاد تکمیل شده است. برای مدتی به اشتباه تصور می شد که این معبد به سرس تقدیم شده است اما در نتیجه بازیابی مجسمه های سفالین که آتنا را نشان می دهد، اکنون تصور می شود که به او تقدیم شده است.
مگس گیر شکم اُخرایی پرنده کوچکی از تیرهٔ ژیان مرغان است که در مکزیک، همه کشورهای آمریکای مرکزی، ترینیداد و توباگو، و همه کشورهای آمریکای جنوبی به جز آرژانتین، شیلی، پاراگوئه و اروگوئه یافت می شود.
بیانکا هانتر (زاده ) بازیگر آمریکایی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم های ستوان بد، لگد به سر، دیوارهای چلسی و مشت زن اشاره کرد.
میلدرِد کاترین رِبستاک (; – ) شیمیدان دارویی آمریکایی بود. او و تیمش اولین کسانی بودند که کلرومایستین (همچنین معروف به کلرامفنیکل) را به طور کامل سنتز کردند. این اولین مورد از سنتز کامل یک آنتی بیوتیک بود. سازمان جهانی بهداشت این دارو را به عنوان دارویی با اهمیت حیاتی برای پزشکی انسانی طبقه بندی کرده است. رِبستاک در ۱۷ فوریه ۲۰۱۱ در بیمارستان سنت جوزف مرسی در آن آربور، میشیگان درگذشت. اوایل زندگی و تحصیلات. میلدرِد کاترین رِب استاک، دختر رِدنا و آدولف رِب استاک، در ۲۹ نوامبر ۱۹۱۹ در اِلکارت، ایندیانا به دنیا آمد. در سال ۱۹۳۸ از دبیرستان اِلکارت فارغ التحصیل شد و سپس تحصیلات خود را در کالج نورث سنترال ادامه داد. در دوران حضور در نورث سنترال، او عضو انجمن افتخارات زیست شناسی بتا بتا بتا و عضو باشگاه جانورشناسی کالج بود. او همچنین میانگین نمره ای بی نقص را در حالی حفظ کرد که تحت نظر پروفسورهای آی.آی. کوتن (شیمی) و هارولد آیگِن برُدت (جانورشناسی) تحصیل می کرد. او از این دو استاد الهام گرفت تا پس از فارغ التحصیلی از نورث سنترال با مدرک لیسانس در سال ۱۹۴۲، برای تحصیل در مقطع دکترا در دانشگاه ایلینوی در اِربانا-شمپی
ن، که دانشگاه مادری این اساتید بود، اقدام کند. با میانگین نمره ای بی عیب و علاقه اش به علوم، او توانست یک بورسیه کامل برای تحقیق دربارهٔ اسید اسکوربیک در این دانشگاه دریافت کند. او مدرک کارشناسی ارشد خود را در سال ۱۹۴۳ و دکترای خود را در سال ۱۹۴۵ دریافت کرد. در سال ۱۹۴۵، میلدرِد یکی از دانشجویان تحصیلات تکمیلی بود که به انجمن فی بتا کاپا و سیگما زای پیوست. حرفه پژوهشی. رِبستاک از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۷۷ در آزمایشگاه های تحقیقاتی پارک-دیویس به عنوان شیمیدان تحقیقاتی تازه کار استخدام شد و بعدها در سال ۱۹۵۹ به عنوان رهبر تحقیقات ارتقا یافت. در این زمان، او و تیمش در حال تحقیق دربارهٔ یک آنتی بیوتیک تازه کشف شده به نام استرپتومایسین بودند که اولین بار توسط آلبرت شاتز کشف شده بود. تیم پارک-دیویس متشکل از رِبستاک و همکارانش جان کانترولیس، هری کروکس و کوئنتین بارتز کشف کردند که پایداری شیمیایی بیشتر از طریق هیدروژن دار کردن کاتالیزوری استرپتومایسین قابل دستیابی است و این ترکیب جدید دی هیدرواسترپتومایسین نام گرفت. این کشف به طور همزمان توسط تیمی در مرک اند کو. نیز انجام شد. اگرچه استفاده از این آنتی بیوتیک در انسان متوقف شد
ه است، اما هنوز در پزشکی و دامپزشکی مورد استفاده قرار می گیرد. پس از کار او با دی هیدرواسترپتومایسین، رِبستاک مأمور سنتز یک آنتی بیوتیک جدید شد که توسط جان اِریش در کشتی از استرپتومایسس ونزوئلا کشف شده بود. مولکول این آنتی بیوتیک بسیار ساده تر از آنتی بیوتیک های قبلی بود که کار رِبستاک را آسان تر کرد. مشخص شد که جزء کلیدی این مولکول یک حلقه نیتروبنزن است که آزمایشگاه قبلاً تجربه کار با آن را داشت. رِبستاک در حدود نوامبر ۱۹۴۷ راهی برای سنتز کامل این آنتی بیوتیک پیدا کرد. این یک مورد نادر بود که سنتز یک مولکول از نظر اقتصادی مقرون به صرفه تر از تخمیر آن از طریق فرآیندهای آلی بود. تیم کار خود را در سال ۱۹۴۹ منتشر کرد. به دلیل در دسترس بودن کلرومایستین پس از کار رِب استاک، این دارو به مقدار زیاد برای درمان تب منقوط کوه های راکی و حصبه استفاده شد و هنوز هم به عنوان یک اقدام ثانویه برای موارد شدید مننژیت، وبا و سایر بیماری های باکتریایی عفونی مورد استفاده قرار می گیرد. از زمان کشف آن، کلرومایستین با افزایش خطر کم خونی آپلاستیک کشنده مرتبط شده است که منجر به کاهش استفاده از آن در انسان در ایالات متحده شده است. اگرچه
این دارو در کشورهای توسعه یافته دیگر مورد توجه نیست، اما هنوز یک آنتی بیوتیک حیاتی است که به مقدار زیاد در کشورهای در حال توسعه استفاده می شود. به همین دلیل، این دارو در فهرست داروهای ضروری سازمان جهانی بهداشت قرار دارد.
مگس گیر سینه اخرایی گونه ای از پرندگان تیرهٔ ژیان مرغان است که در بولیوی و پرو یافت می شود.