Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
که بیلی پایپر، اندرو اسکات و بلا رمزی به جمع بازیگران اصلی پیوسته اند. در اول آوریل ۲۰۲۱ گزارش شد که جو آلوین و دین-چارلز چپمن نیز به بازیگران اضافه شده اند. فیلم برداری اصلی از ۳۰ مارس ۲۰۲۱ در نزدیکی قلعه استوکسی در شراپ شر، انگلستان آغاز شد. انتشار. این فیلم نخستین بار در سپتامبر ۲۰۲۲ در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو به نمایش درآمد. سپس در ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۲ به صورت محدود توسط آمازون استودیوز اکران شد و در نهایت از ۷ اکتبر ۲۰۲۲ از طریق پلتفرم پرایم ویدئو به صورت آنلاین در دسترس قرار گرفت.
«سرت تو کار خودت باشه» ترانه ای از دو خوانندهٔ آمریکایی ویل.آی.ام و بریتنی اسپیرز می باشد که در ۲۱ ژوئیهٔ سال ۲۰۲۳ از سوی اپیک رکوردز منتشر گردید. این تک آهنگ پس از «بیس چاق و گنده» (۲۰۱۱)، «جیغ و داد» (۲۰۱۲) و «باید آسون باشه» (۲۰۱۳) چهارمین همکاری میان ویل.آی.ام و بریتنی اسپیرز به شمار می آید. این قطعه عمدتاً با نقدهای منفی روبه رو شد؛ خبرنگاران تنظیم، اجرا و ترانه پردازی آن را مورد انتقاد قرار دادند. جلد. از طرح جلد این تک آهنگ در تاریخ ۱۹ ژوئیه سال ۲۰۲۳ رونمایی شد. در این تصویر، هر دو هنرمند پشت به پشت یکدیگر ایستاده اند و لباس های مشکی با رگه هایی صورتی رنگ بر تن دارند. تصویری از بریتنی اسپیرز که در سال ۲۰۰۳ توسط عکاس مارک لیدل گرفته شده بود، برای حضور او در جلد این تک آهنگ استفاده شد؛ موضوعی که باعث شد سوالاتی درباره میزان مشارکت واقعی اسپیرز در این پروژه مطرح شود. خبرنگاران نیز به این نکته اشاره کردند که ظاهر هیچ یک از هنرمندان در تصویر جلد با سن فعلی آن ها هم خوانی ندارد؛ و همین موضوع به عنوان «اولین نشانهٔ فاجعه بار» پیرامون این ترانه نام گذاری شد.
مریم الصالح (۱۰ ژوئیه ۱۹۴۶) بازیگر و کارگردان کویتی است. او فعالیت حرفه ای اش را در وزارت بهداشت آغاز کرد، سپس به رادیو پیوست و از آن جا راه خود را به سوی تئاتر و تلویزیون گشود. استعداد هنری او از کودکی آغاز شد، زمانی که برای نخستین بار به عنوان دانش آموز مقطع ابتدایی در نمایش «اطاعت» در سال ۱۹۵۷، بازی کرد. او به همراه مریم غضبان، یکی از نخستین دو زن کویتی است که روی صحنهٔ تئاتر کویت حضور یافت. او همچنین نخستین کارگردان زن کویتی در رادیو است. اولین اثر رادیویی که ارائه داد، نمایش «قلب مادر» بود. سپس سال ها در برنامهٔ رادیویی مشهور «پنجره ای به تاریخ» در رادیو کویت حضور داشت. از اوایل دههٔ ۱۹۶۰ تاکنون، مریم الصالح در تعداد زیادی سریال تلویزیونی به ایفای نقش پرداخته است. زندگی و پیشه. مریم صالح حسن الصابری الکندری در ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۶ (در برخی منابع ۱۰ ژانویه) در منطقهٔ شرق کویت متولد شد. در خانواده ای با پنج خواهر و برادر بزرگ شد. او از کودکی عاشق سینما بود و با تماشای فیلم های سینمایی پرورش یافت. استعداد هنری اش از دوران کودکی اش آغاز شد. اولین تجربهٔ بازیگری مریم الصالح در سن هشت سالگی و از طریق تئاتر مدرسه ای ب
ود، جایی که فرصت یافت عشق خود به بازیگری را به واقعیت تبدیل کند. او در چندین نمایش مدرسه ای همراه با همکلاسی هایش در مدرسهٔ ابتدایی الشرقیة شرکت کرد و در نمایش «نمک غذا» نقش دختربچهٔ یتیمه ای به نام سمیره را ایفا کرد.مریم الصالح تجربیات نمایشی دیگری نیز در مدرسه ارائه داد، از جمله نمایش «اطاعت» در سال ۱۹۵۷. او به خاطر نقش آفرینی در این نمایش ها جوایز متعددی دریافت کرد، از جمله مدال طلای بهترین نقش در نمایشنامه. با وجود استعدادهای هنری و علاقهٔ شدید به هنر، خانوادهٔ مریم الصالح او را مجبور کردند که بازیگری را ترک کند، امری که در آن زمان معمول و الزامی بود. مریم در وزارت بهداشت مشغول به کار شد. او منتظر فرصتی بود تا دوباره به بازیگری بازگردد تا این که با محمد النشمی، مسئول مؤسسه تئاتر و هنرها، ملاقات کرد. او به مریم اطلاع داد که گروه نمایشی به سرپرستی زکی طلیمات، تشکیل شده و به دنبال بازیگران زن می گردند. در ابتدا مادر مریم با پیوستن دخترش به گروه نمایشی مخالفت کرد، اما بعدها موافقت کرد و مریم همراه با دو برادرش به سالن تئاتر رفت و آمد می کرد. مریم در گروه زکی طلیمات شرکت کرد و تنها دختر میان ۵۰ پسر بود. او در
انستیتو مطالعات نمایشی تحصیل کرد و در سال ۱۹۶۸ موفق به دریافت دیپلم از این مؤسسه شد. پس از آن، در سال ۱۹۷۹ مدرک کارشناسی خود را در رشتهٔ بازیگری و کارگردانی از دانشکدهٔ عالی هنرهای نمایشی دریافت کرد. تحصیلات خود را ادامه داد و موفق به دریافت مدرک کارشناسی ارشد در رشته کارگردانی از دانشگاه بریستول در بریتانیا شد. مریم الصالح برای اولین بار در نمایش «شاهین قریش» حضور یافت و بدین ترتیب به نخستین دختر کویتی تبدیل شد که حرفهٔ بازیگری را به طور جدی دنبال کرد و اولین دختری بود که روی صحنهٔ تئاتر در کویت رفت. پس از آن در بسیاری از نمایش ها شرکت کرد و وارد عرصهٔ رادیو شد، جایی که هم به عنوان بازیگر و هم کارگردان فعالیت داشت. سپس راه خود را به تلویزیون باز کرد و علاوه بر این ها، در زمینه نوشتن متن های نمایشی نیز تلاش کرد. با ورود به عرصهٔ رادیو، مریم الصالح نخستین کارگردان زن کویتی در رادیو شد. او نمایشنامهٔ «قلب مادر» را کارگردانی کرد که در آن بازیگرانی چون عصمت محمود، ناعسه الجندی و علی الزفتاوی به ایفای نقش پرداختند. مریم الصالح ابتدا در بخش موسیقی رادیو مشغول به کار شد، سپس به بخش برنامه های ویژه و نمایش های رادیوی
ی منتقل گردید. او به مدت یک سال زیر نظر احمد سالم، مهند الانصاری، علی الزفتاوی و خالد الرندی آموزش کارگردانی رادیویی دید، که این فرصت با حمایت آمینه الانصاری، رئیس بخش آن زمان، فراهم شد. مریم الصالح در عرصهٔ تئاتر در بیش از ۱۵ نمایش ایفای نقش کرده است، از جمله نمایش هایی چون «شاهین قریش»، «خلیفهٔ خندان»، «جنون بشر»، «مرا انتخاب کنید»، «دزد آخرین مدل»، «امشب محقان می رسد»، «کازینوی اُم عنبر» و دیگر آثار نمایشی. او در بیش از ۵۰ اثر نمایشی موفق شرکت کرده است که بسیاری از تغییرات اجتماعی در کویت را به تصویر کشیده اند. او به ویژه در بازی نقش مادر درخشید. از جمله سریال های تلویزیونی که در آن ها بازی کرده است: «غواصی»، «الزیر سالم»، «وقتی برف ها مشتعل می شوند»، «دیوان سبیل»، «بهای عمرم»، «کارخانهٔ مردان»، «بازی بزرگان»، «گفت وگوهای زنان» و «وقتی خیلی دیر شده است». قضایای حقوقی. در سال ۲۰۰۸، میان او و حیات الفهد، اختلافی بر سر دستمزد یکی از سریال هایی که مریم در آن ایفای نقش کرده بود (به تهیه کنندگی حیات الفهد) پیش آمد. دادگاه بدوی در بخش مدنی، حکم داد که حیات الفهد باید مبلغ ۹۱۰۰ دینار کویتی به مریم الصالح بابت پردا
خت های معوق دستمزدش بپردازد. مریم الصالح در سریال «تهمت ناروا» بازی کرده بود و دستمزد هر قسمت او ۵۰۰ دینار بود، اما این مبلغ به طور کامل پرداخت نشده بود. حیات الفهد نیز اعلام کرد که قصد دارد به این حکم اعتراض کند. جوایز. او نشان پیشگام تئاتر را از گروه تئاتر عربی در سال ۱۹۷۷ دریافت کرد، و در سال ۱۹۸۸ جایزهٔ نقره ای را برای نقش آفرینی در نمایش «العاقل یقول أنا» از گروه تئاتر مردمی در مراسم روز تئاتر عربی کسب نمود. همچنین از سوی گروه تئاتر مردمی به مناسبت چهلمین سالگرد تأسیس آن تکریم شد، و در پنجمین جشنواره تئاتر خلیجی در سال ۱۹۹۷ نیز مورد تقدیر قرار گرفت. در سال ۲۰۱۳ جایزهٔ مهم دولتی تقدیری را دریافت کرد و در هشتمین دورهٔ جشنواره تئاتر عربی در کویت در سال ۲۰۱۵ تکریم شد. زندگی شخصی. مریم الصالح با کارگردان کویتی، حسین الصالح، ازدواج کرد. حسین که در سال ۱۹۳۷ متولد شد، فعالیت هنری خود را با پیوستن به گروه تئاتر عربی آغاز کرد و در بسیاری از نمایش ها به عنوان بازیگر و کارگردان حضور داشت. حاصل این ازدواج دو فرزند به نام های نواف و صقر بود، اما این رابطه با جدایی پایان یافت و مریم پس از آن دیگر ازدواج نکرد. در سال ۲۰
۰۸، پس از بازگشت از حج، تصمیم گرفت حجاب بپوشد.اگرچه برخی او را هشدار دادند که این تصمیم ممکن است روی مسیر هنری اش تأثیر بگذارد، اما مریم به خواسته خود برای حجاب پایبند ماند. او گفت: «سه چهارم زنان کویتی محجبه هستند، و همان طور که زندگی شکل می گیرد، هنر نیز شکل می گیرد.» همچنین در یکی از مصاحبه هایش افزود: «زن باید حجاب کامل داشته باشد، و خداوند این را عزت، احترام، کرامت، زیبایی و پاکدامنی می داند. ما در این دنیا هستیم و چیزی پایدار نیست.» در سال ۲۰۱۳، به بیماری سرطان سینه مبتلا شد و برای درمان به ایالات متحده آمریکا سفر کرد. روند درمان او حدود ۱۳ ماه به طول انجامید.
پرنسس امی () فیلم پویانمایی فانتزی محصول مشترک آلمان، بریتانیا و بلژیک است که در سال ۲۰۱۹ به کارگردانی پیت د رایکر و بر پایهٔ فیلم نامه ای از سرجیو کاشی ساخته شد. این فیلم نتیجهٔ همکاری مشترک استودیو ۱۰۰ مدیا، تاکینگ هورس، ویت باکس و انیمیشنزفابریک است و داستان آن حول محور پرنسس امی می چرخد که توانایی جادویی صحبت کردن با اسب های خانگی اش را دارد. انتشار و بازخورد. "پرنسس امی" در سال ۲۰۱۹ در آلمان اکران شد و نقدهای عمدتاً متوسط تا منفی از سوی منتقدان دریافت کرد. این فیلم در بریتانیا در ۲۳ اوت ۲۰۱۹ به نمایش درآمد. فروش جهانی فیلم (به جز آلمان) ۵۴٬۳۲۸ دلار گزارش شده است.
ارتش ۲ ترکیبی گارد () ارتش میدانی بازوی ترکیبی و یک تشکیلات عملیاتی از نیروی زمینی روسیه است، که به عنوان زیرمجموعه منطقه نظامی مرکزی فعالیت می کند. ستاد فرماندهی و کنترل این ارتش، در سامارا قرار دارد. ارتش ۲ ترکیبی گارد از نظر تاریخی جانشین ارتش ۲ تانک گارد از نیروهای مسلح شوروی است. ارتش دوم تانک در ژانویه ۱۹۴۳ بر اساس ارتش ذخیره سوم جبهه بریانسک تشکیل شد. در ابتدا، شامل سپاه یازدهم و شانزدهم تانک، لشکرهای تفنگدار ۶۰، ۱۱۲ و ۱۹۴، تیپ های تفنگدار ۱۱۵، اسکی ۲۸، گارد یازدهم تانک، سایر تشکل ها و واحدهای نظامی بود. در طول جنگ جهانی دوم، این واحد در نبرد بریانسک، ضد حمله در نزدیکی کورسک، آزادسازی کرانه راست اوکراین و عملیات نهایی جنگ شرکت کرد. در سال های پس از جنگ، این ارتش بخشی از گروه نیروهای شوروی در آلمان (بعداً گروه نیروهای غربی) بود. تشکیلات و واحدهای نظامی آن (لشکرهای شانزدهم گارد و ۲۵ تانک، لشکر ۲۱ تفنگدار موتوری، لشکر ۹۴ تفنگدار موتوری گارد) در ۳۹ پادگان در خاک جمهوری دموکراتیک آلمان مستقر بودند و ستاد مرکزی آنها در شهر فورشتنبرگ قرار داشت. در ۲۲ فوریه ۱۹۶۸، با حکم هیئت رئیسه شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی
، به ارتش ۲ تانک گارد نشان پرچم سرخ اعطا شد. در سال ۱۹۹۳ این ارتش از خاک آلمان شرقی خارج شد و به بخشی از منطقه نظامی ولگا تبدیل شد. طبق دستورالعمل ستاد کل نیروهای زمینی در ۱۱ نوامبر ۱۹۹۳، کنترل ارتش ۲ تانک گارد با پرچم سرخ به ستاد جدیدی منتقل شد و نام ارتش ترکیبی گارد با پرچم سرخ را دریافت کرد. ساختار این ارتش در ۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بازسازی و سازماندهی مجدد شد.
آمرزش خوانی () فیلم کوتاه ترسناک درام بریتانیایی محصول سال ۲۰۲۱ به کارگردانی ام گیلبرستون، به نویسندگی لارا جین تون بریج و تهیه کنندگی میشل بروندوم است. در این فیلم بلا رمزی و صفیه اوکلی گرین بازی کردند. داستان. در سال ۱۶۰۵، در مناطقی از انگلستان که در سلطهٔ محافظه کاری مذهبی است، محاکمهٔ جادوگری برای زنان غیرمطیع، تهدیدی جدی به شمار می آید. اِولین (بلا رمزی) تلاش می کند تا از خشم پدرش، وزیر گیلبرت (سایمون بالکان) فرار کند و با معشوقه اش مری (صفیه اوکلی گرین) بماند. هنگامی که وزیر گیلبرت با نفوذ خود زمینهٔ محکومیت مری به عنوان جادوگر و سوزاندنش را فراهم می کند، اِولین زنان روستا را دور هم جمع می کند تا با هم برای گرفتن انتقام از او متحد شوند. تولید. کارگردانی این فیلم بر عهدهٔ ام گیلبرستون بود و فیلم نامه را لارا جین تون بریج نوشت. تهیه کنندگی فیلم توسط میشل بروندوم انجام شد. فیلم برداری در موزهٔ آوونکرفت بناهای تاریخی در برومزگرو انجام گرفت. ام گیلبرتسون در مصاحبه با "پینک نیوز" دربارهٔ اهمیت آن برای همهٔ افراد کوئیر گفت: «برای همهٔ ما بسیار مهم است که تاریخ مان را فراموش نکنیم. باید از گذشته درس بگیریم تا ب
ا پیش داوری های سیستماتیک که هنوز در اطرافمان وجود دارد مقابله کرده و برای آینده مان مبارزه کنیم.»
اتو جتمن (؛ زادهٔ ) که بیشتر با نام هنری اتو نوز شناخته می شود، دی جی، تهیه کنندهٔ موسیقی و ریمیکسر سوئدی می باشد که در کشورهایی نظیر سوئد، بلژیک و هلند چندین ترانهٔ موفق داشته است. او با هنرمندانی مانند بریتنی اسپیرز، آویچی، سباستین اینگروسو، آلسو همکاری کرده و برای ای تی بی، ایمجن هیپ، لیندزی استرلینگ و برخی دیگر ریمیکس ساخته است.
ارتش ۴ نیروهای هوایی و پدافند هوایی گارد () یک ارتش هوایی زیرمجموعه نیروهای هوافضای روسیه است که بخشی از منطقه نظامی جنوبی محسوب می شود و ستاد فرماندهی آن در روستوف-نا-دونو قرار دارد. ارتش ۴ هوایی یک تشکیلات از نیروی هوایی شوروی بود و از سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۹ بخشی از نیروی هوایی روسیه بود. از سال ۱۹۹۸، این ارتش به عنوان ارتش ۴ نیروهای هوایی و پدافند هوایی تعیین شد. این ارتش ابتدا در ۲۲ مه ۱۹۴۲ از نیروهای هوایی جبهه جنوبی شوروی تأسیس شد و تا سال ۱۹۴۵ در جبهه شرقی جنگید. در سال ۱۹۴۹، به ارتش هوایی ۳۷ تغییر نام داد. این ارتش در ۴ آوریل ۱۹۶۸ در لهستان سازماندهی مجدد شد و بیش از بیست سال در آنجا با گروه نیروهای شمالی فعال بود و در اوت ۱۹۹۲ به منطقه نظامی قفقاز شمالی منتقل گردید. ورود جنگنده های سوخو-۲۴ به ارتش ۴، وظایف آن را در دهه ۱۹۸۰ به طرز چشمگیری تغییر داد. ارتش ۴ نیروهای هوایی و پدافند هوایی گارد در سال ۲۰۰۹ به چهارمین فرماندهی نیروهای هوایی و پدافند هوایی تبدیل شد و در سال ۲۰۱۵ نیز بار دیگر ساختار آن به روز رسانی گردید.
میکیسو هانه (; – ) مورخ |ژاپنی آمریکایی بود. وی بین سال های ۱۹۶۱ تا ۲۰۰۳ میلادی فعالیت می کرد.
ارتش ۵۱ ترکیبی گارد () ارتش میدانی تسلیحات ترکیبی و یک تشکیلات نظامی از نیروهای زمینی روسیه است، که به عنوان بخشی از منطقه نظامی جنوبی فعالیت می کند. این ارتش پیش تر تحت عنوان سپاه اول ارتش جمهوری خلق دونتسک فعالیت می کرد. ارتش ۵۱ ترکیبی گارد بطور رسمی در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۲، پس از الحاق سرزمین اشغالی دونتسک به روسیه، به فدراسیون روسیه ملحق شد و سپس در سال ۲۰۲۴ به ارتش ترکیبی تبدیل گردید.
«سخت کار کن یا برو خانه» ترانه ای از رپر آمریکایی ویز خلیفه و رپر استرالیایی ایگی آزیلیا می باشد که در (۲۰۱۵) قرار دارد. در ۱۷ فوریهٔ سال ۲۰۱۵ با پیش سفارش آلبوم از آی تیونز استور، این اثر در دسترس قرار گرفت. نسخهٔ دوم این ترانه با عنوان «سخت کار کن یا برو خانه بخش ۲» با حضور خلیفه، فرنچ مونتانا، تری سانگز و تای دولا ساین به عنوان قطعهٔ جایزه در نسخهٔ دیلاکس موسیقی متن ارائه شد.
لوفای گرل (به ؛ پیش تر تا سال ۲۰۲۱ با نام چیلدکوو شناخته می شد) یک کانال یوتیوب و ناشر موسیقی فرانسوی است که در سال ۲۰۱۷ تأسیس شد. این کانال به صورت ۲۴ ساعته و هفت روز هفته، موسیقی لوفای هیپ هاپ را به صورت زنده پخش می کند که همراه با انیمیشنی به سبک ژاپنی از دختری است که در اتاق خوابش مشغول مطالعه یا استراحت است و گربه ای کنار پنجره نیز حضور دارد. قالب بندی. این کانال چندین ویدئو و پخش زنده از موسیقی لو-فای به سبک هیپ هاپ ارائه می دهد. معروف ترین ویدئو، یک پخش زنده از موسیقی لو-فای است که چندین سال است ادامه دارد. شگون آور. پخش های لوفای گرل با انیمیشنی از دختری همراه است که مشغول مطالعه یا استراحت می باشد و به نام های لوفای گرل، لوفای استادی گرل یا دختر «بیت های ۲۴/۷ لو-فای هیپ هاپ» (با نام رسمی جید) شناخته شده است. کانال از مارس سال ۲۰۱۸ از لوفای گرل در پخش های زنده اش استفاده می کند.
گوئن شمبلین لارا (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۲۹ مهٔ ۲۰۲۱) یک رهبر کلیسای آمریکایی بود که به خاطر برنامهٔ رژیم غذایی مسیحی اش به نام کارگاهٔ کاهش وزن شناخته می شد. او کلیسای جماعت بازماندگان را در سال ۱۹۹۹ تأسیس کرد و تا زمان درگذشتش در سال ۲۰۲۱، که در یک سانحهٔ هوایی همراه با همسرش جو لارا، که خلبان بود، و پنج رهبر دیگر این کلیسا رخ داد، بر فعالیت های آن نظارت داشت. شمبلین در سال ۱۹۸۶ به عنوان متخصص تغذیهٔ ثبت شده در ممفیس کارگاهٔ کاهش وزن را تأسیس نمود. این برنامه در طول پانزده سال به سی هزار کلیسا با مشارکت کننده رسید و به فروش محصولات و کتاب شمبلین در سال ۱۹۹۷ با عنوان "رژیم کاهش وزن" گسترش یافت. شمبلین به خاطر هزینه های شخصی پرزرق وبرق با استفاده از درآمدهای حاصل از فعالیت های کلیسا مورد انتقاد قرار گرفت. کلیسای جماعت بازماندگان به فرقه ای مشابهت داده شده و از سوی گروه های مسیحی دیگر به دلیل انکار عقیدهٔ تثلیث مورد انتقاد قرار گرفته است. این کلیسا به تشویق تنبیه بدنی متهم شده و توسط مقامات در جریان تحقیقات درباره مرگ جوزف اسمیت هشت ساله مورد بازرسی قرار گرفت که والدینش، جوزف و سونیا اسمیت در سال ۲۰۰۷ به اتهام سوء
استفاده از کودک و قتل محکوم شدند. شمبلین و اعضای کلیسا به طور علنی از خانوادهٔ اسمیت حمایت کردند و هزینه های دفاع قانونی آن ها را پرداخت کردند؛ خانوادهٔ اسمیت نیز عضو کلیسای جماعت بازماندگان بودند. مستند سریالی دربارهٔ شمبلین با عنوان «راهٔ نزول: خدا، طمع و فرقه گون شمبلین» در سال ۲۰۲۱ از شبکهٔ مکس منتشر شد.
هولگر زلنتین (؛ زادهٔ ) متخصص دین شناسی، و دانشیار دانشگاه توبینگن آلمانی است. آثار او بر مذاهب خاور نزدیک باستان و خاورمیانه، قرآن و زمینه تاریخی آن، یهودیت هلنیستی و انسان شناسی دین باستانی متمرکز است.
سورن تیگرانی زولیان (؛ زادهٔ ) یک دانشمند علوم سیاسی، استاد دانشگاه، روزنامه نگاری نظر، زبان شناس ، فعال، نویسنده و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ تا تاریخ سمت را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۶ آوریل ۱۹۵۵ ‏ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۷۷) فارغ التحصیل شد.
شهاب دارابی راننده کامیون و بلاگر ایرانی، اهل شهرستان اسلام آباد غرب در استان کرمانشاه است. او با نام مستعار «یوز آسیا» در شبکه های اجتماعی، به ویژه اینستاگرام، شناخته می شود. موضوعات ویدئوهای او دربارهٔ زندگی روزمره، مسائل صنفی رانندگان و مسائل اجتماعی است. در ۶ خرداد ۱۴۰۴ دارابی توسط مأموران اداره اطلاعات در منزل شخصی اش در اسلام آباد غرب بازداشت و به مکانی نامعلوم منتقل شد. در ۲ شهریور دارابی به اتهام «تشویق به اغتشاش» و «اختلال در نظم عمومی» به سه سال و یک روز زندان محکوم شد. دستگیری. ۱۴۰۲. دارابی در ۹ اسفند ۱۴۰۲ توسط نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی ایران بازداشت شد. علت بازداشت وی انتشار مطالبی در مخالفت با انتخابات جمهوری اسلامی ایران بوده است. دارابی، که علاوه بر فعالیت به عنوان اینفلوئنسر در شبکه های اجتماعی به رانندگی کامیون نیز اشتغال داشت، پس از بازداشت به مکان نامعلومی منتقل شد. در پی این بازداشت، صفحه اینستاگرامی شهاب دارابی که هزاران دنبال کننده داشت، از دسترس خارج شده است. گزارش های منتشرشده از سوی منابع حقوق بشری، از جمله سازمان هه نگاو و وب سایت حقوق بشر در ایران، این بازداشت را در چارچوب سرکوب
آزادی بیان و نقض حقوق شهروندان ارزیابی کرده اند. وی پس از چند روز آزاد شد و فعالیت خود در فضای مجازی را از سر گرفت. ۱۴۰۴. بازداشت شهاب دارابی در پی حمایت او از اعتصابات سراسری کامیون داران صورت گرفت. او با انتشار مطالبی در شبکه های اجتماعی، از اعتصاب سراسری حمایت کرده و به مشکلات معیشتی رانندگان پرداخته بود. در ۶ خرداد ۱۴۰۴ دارابی توسط مأموران اداره اطلاعات در منزل شخصی اش در اسلام آباد غرب بازداشت و به مکانی نامعلوم منتقل شد. بازداشت وی با ارائه حکم قضایی صورت گرفته است. پیش از بازداشت، دارابی در ویدیویی اعلام کرده بود که دو صفحه قبلی اینستاگرامش توسط نهادهای امنیتی مسدود شده اند. در ۲ شهریور دارابی به اتهام «تشویق به اغتشاش» و «اختلال در نظم عمومی» به سه سال و یک روز زندان محکوم شد. واکنش ها. بازداشت شهاب دارابی در سال ۱۴۰۴ واکنش های گسترده ای در میان فعالان حقوق بشر و کاربران فضای مجازی به دنبال داشت. ویدیویی از مادر شهاب دارابی در شبکه های اجتماعی منتشر شده که در آن با گریه می گوید: «پسرمو بردن». بسیاری از کاربران با انتشار پست هایی در اینستاگرام و توییتر، از بازداشت او ابراز نگرانی کرده اند.
کار سیت هدرست یک گروهٔ ایندی راک آمریکایی است که در لیزبورگ، ویرجینیا تشکیل شد و در حال حاضر در سیاتل، واشینگتن مستقر است. اعضای گروه عبارتند از ویل تولدو (خواننده، گیتار، پیانو، سینت سایزر)، ایثن آیوز (گیتار، بیس، خوانندهٔ پشتیبان)، ست دالبی (بیس) و اندرو کاتز (درامز، پرکاشن، خوانندهٔ پشتیبان).
لوفای هیپ هاپ (به ؛ که به صورت lo-fi هم نوشته می شود و مخفف «low fidelity» به معنای «وفاداری پایین» است) سبکی از موسیقی لو-فای است که بیت های هیپ هاپ را با عناصری از موسیقی چیل اوت ترکیب می کند. این نام به روش های تولید موسیقی با وفاداری پایین اشاره دارد که در این سبک رایج است و باعث می شود صدای نهایی کمتر صاف و صیقل خورده باشد. این سبک در دههٔ ۲۰۱۰ از طریق پلتفرم یوتیوب به شهرت و محبوبیت گسترده ای دست یافت.
«درخت ها و گل ها» ترانه ای ترانه ای گروهٔ اسکاتلندی استرابری سوئیچ بلید می باشد. این ترانه نخستین تک آهنگ آن ها در سال ۱۹۸۳ بود و نسخهٔ دمو منتشر شدهٔ پس از آن به یکی از محبوب ترین ترانه های این گروه تبدیل شده است.
لی جین ژونگ () (درگذشته ۲۳ سپتامبر ۶۹۶ )، ملقب به ووشانگ خان (無上可汗، به معنای "خانی که برتر از او نبود")، خان قوم خیتان بود که به همراه برادرزنش، سان وان رونگ، در سال ۶۹۶ میلادی علیه دودمان وو ژو قیام کرد و به سرزمین های وو ژو یورش برد. او در اواخر سال ۶۹۶ میلادی بر اثر بیماری درگذشت و سان وان رونگ جانشین او شد. او نوه لی کوگه بود.
معبد دیانا () یک معبد رومی است که در سدهٔ اول میلادی در شهر آگوستا امریتا پایتخت استان رومی لوسیتانیا (که امروزه مریدا در اسپانیا است) ساخته شد. این معبد در میدان اصلی شهر رومی (فروم رومی) و بر اساس الگوی معمول معابد در دوران باستانی کلاسیک ساخته شده و تنها بنای مذهبی رومی است که در مریدا در وضعیت قابل قبولی باقی مانده است. در واقع، این معبد به الهه دیانا اختصاص نداشت، بلکه برای پرستش امپراتور ساخته شده بود، و با توجه به وقف آن و جایگاه برجسته ای که در فضای شهری داشت، احتمالاً یکی از معابد اصلی شهر بوده است. از سال ۱۹۹۳، این بنا به عنوان بخشی از مجموعه باستان شناسی مریدا در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است. توصیف. معبد موسوم به معبد دیانا در مرکزفروم رومی شهر باستانی مِریدا قرار داشت، در نزدیکی تقاطع دو خیابان اصلی شهر، یعنی کاردو و دکومانوس، که امروزه خیابان سانتا اولالیا مسیر آن ها را دنبال می کند. این معبد یکی از بناهای باشکوهی بود که فضای این میدان مرکزی را شکل می داد. معبد دارای جهت گیری شمالی-جنوبی بود و نمای پشتی آن به صورت موازی با خیابان دکومانوس قرار می گرفت. در درون فضای وسیع فروم، معبد دارای م
حوطه ای اختصاصی و باغ مانند بود که از طریق یک رواق با ستون های چسبیده (پیلسترها) به فوروم باز می شد، و دو استخر نیز در مقابل دو نمای اصلی آن قرار داشتند. ساختار معماری این معبد شباهت زیادی به معابد دیگری نظیر معبد مایسون کاری در نیم یا معابد وقف شده به آگوستوس در ویِن و بارسلون دارد. بنای مستطیل شکل معبد بر روی سکویی بلند به ارتفاع ۳٫۲۳ متر ساخته شده که با بلوک های سنگی دقیق تراش خورده و با نظم «طناب و پاشنه» (آراستگی خاص معماری روم باستان) پوشیده شده و در بالا با یک طُرّه (گچ بری حاشیه ای) خاتمه می یابد. بر فراز این سکو، یک ردیف ستون قرار دارد که اکنون کمی بیش از نیمی از آن ها باقی مانده اند، ولی همین تعداد کافی است تا بتوان تصویر کلی از حجم اصلی ساختمان به دست داد. این معبد به سبک «نیایشگاه دورستونی» ساخته شده، به این معنا که از همه طرف با ستون احاطه شده است. نمای جلویی آن دارای شش رواق (هگزااستیل) و در طرفین بلندتر، هر یک دارای یازده ستون بوده است. ابعاد کلی بنا ۳۲ متر طول و ۱۸٫۵ متر عرض بوده و ستون ها حدود ۸ متر ارتفاع دارند. ستون ها بر پایه هایی به سبک آتیک قرار گرفته اند و بدنه آن ها شیاردار است. در بال
ای ستون ها، سرستون هایی به شیوه کورینتی وجود دارد و در برخی بخش ها هنوز تیرک های اصلی (فَرَسب) روی آن ها باقی مانده اند. با استفاده از قطعات بازیافته در حفاری ها می توان تا حدی تزئینات اصلی این تیرک ها را بازسازی کرد. از سقف اصلی معبد چیزی باقی نمانده، ولی کشف قطعاتی پراکنده نشان می دهد که در نمای جلویی، یک طاق نیم دایره ای درون جبههٔ مثلثی معبد وجود داشته که اکنون بازسازی شده و به خوبی قابل مشاهده است؛ نمونه ای مشابه با معبد آگوستوبریگا در تلاورا لا بیِخا، واقع در استان کاسرس اسپانیا. تمام اجزای این بنا با سنگ گرانیت ساخته شده اند که از معادن اطراف مریدا استخراج شده بود، اما ظاهر کنونی این سنگ ها با شکل اصلی آن ها تفاوت زیادی دارد. در زمان ساخت، سطح خارجی بنا با لایه ای از گچ بری تزئینی پوشیده می شده که در برخی بلوک ها هنوز آثار آن باقی مانده و باعث می شده زبری سنگ گرانیت پنهان و تزئینات ستون ها و سرستون ها ظریف تر نمایان شوند. حتی احتمال می رود که سکو نیز به همین شیوه پوشانده شده باشد، چون قطعاتی از استوکو روی سطح آن پیدا شده اند. فضای داخلی معبد، یعنی سِلا (cella)، هنوز قابل بازسازی دقیق نیست. تنها برخی پا
یه های درونی باقی مانده اند که نشان می دهند این فضای مقدس توسط ستون هایی تقسیم می شده و تا نخستین فاصله بین ستون های جانبی امتداد داشته، به گونه ای که در بخش جلویی معبد، رواقی کوچک وجود داشته است. پس از تخریب خانه هایی که به بنای اصلی چسبیده بودند، مشخص شد که نمای اصلی معبد در سمت جنوب قرار داشته و در آنجا آغاز پلکان اصلی معبد کشف شده است. به عنوان بخشی از مجموعه مذهبی، در دو سوی نمای جلویی دو استخر همراه با کانال های آبی مربوط به آن ها وجود داشته اند. تاریخچه. زمان دقیق ساخت این معبد هنوز به طور قطعی مشخص نیست و همچنان مورد بحث و بررسی قرار دارد. برخی ویژگی های فنی و هنری، مانند نسبت های به کاررفته در سرستون ها، شکل و ساختار طُرّه (قاب تزئینی) سکوی معبد و استفاده از سنگ گرانیت، نشان دهنده سبک معماری ای هستند که در طول قرن اول میلادی، از دوران امپراتوری آگوستوس به بعد، رواج داشت. در میان بازه زمانی گسترده قرن اول میلادی، آخرین پژوهش ها به این نتیجه رسیده اند که ساخت معبد احتمالاً در زمان حکومت تیبریوس (۱۴ تا ۳۷ میلادی) انجام شده است. این فرضیه با کشف یک تندیس در حفاری های قرن نوزدهم در محوطه معبد تقویت می شود
، که احتمال می رود به همین امپراتور تعلق داشته باشد. همچنین شواهدی وجود دارد که نشان می دهد در دوران دودمان فلاویان (۶۹ تا ۹۶ میلادی)، فعالیت های ساختمانی یا بازسازی هایی در معبد صورت گرفته است. در قرن شانزدهم، در فضای داخلی معبد، یعنی در سِلا (تالار اصلی)، کاخ کُنت کوربوس ساخته شد. ساخت این بنا تا حد زیادی به بقای معبد رومی کمک کرده است. این کاخ دارای سردر، پنجره ها و دو ردیف رواق به سبک معماری رنسانس است و برای ساخت آن، از مصالح ساختمانی مربوط به دوره های رومی و ویزیگوتی استفاده شده است. در تزئینات دو پنجره این کاخ، می توان به وضوح تأثیر سبک مُدِخار (ترکیب عناصر اسلامی و مسیحی) را مشاهده کرد. در ژوئن ۲۰۱۸، یک مرکز تفسیر و آشنایی با معبد در همین کاخ کوربوس افتتاح شد. این مرکز با حمایت مالی اعضای گروه حامیان میراث فرهنگی (Mecenas) تأسیس شد و محتوای آن به بررسی اهمیت تاریخی معبد در دوران روم و کاربردهای بعدی آن در طول قرون می پردازد. وقف. نام «معبد دیانا» از قرن هفدهم میلادی رواج یافت، زمانی که تاریخ نگار محلی، برنابه مورنو دِ بارگاس، این بنا را به این نام شناسایی کرد. با این حال، یافته های باستان شناسی در اطر
اف معبد در دوره های مختلف نشان داده اند که معبد در اصل به پرستش امپراتور اختصاص داشته و نه به الهه دیانا. در اواخر قرن نوزدهم، پیکره ای از یکی از امپراتوران دودمان ژولیو کلودین کشف شد، که احتمالاً متعلق به تیبریوس یا کلودیوس است. در ادامه، تندیس معروف به جنیوس آگوستی نیز یافت شد، که نماد الوهیت یافتن امپراتور است. مجموعه یافته ها با کشف یک مجسمه ی برنزی کوچک از دوران آنتونینوس پیوس (۱۳۸–۱۶۱ میلادی) کامل شد؛ این پیکره، جنیوس سنای روم را نمایش می دهد، که تجسمِ جنبه الهی سنای روم است. علاوه بر این آثار، سنگ نبشته ای نیز یافت شده که به یک فلامن اشاره دارد؛ کشیشی که به عبادت امپراتور اختصاص داشته است. مجموع این شواهد نشان می دهند که معبد در اصل برای فرقه امپراتوری روم ساخته شده بود. در داخل معبد، مجسمه هایی از امپراتور، سنای الهی شده، و احتمالاً اسطوره روما مورد پرستش قرار می گرفته اند. جای گیری معبد در بخش ممتاز و مرتفعی از میدان اصلی (فروم) شهر کلونیا، گواهی دیگر بر نقش رسمی و پر اهمیت مذهبی آن است.