Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
این ترانه در قالب یک تک آهنگ دابل ای-ساید همراه با بازخوانی ترانهٔ پرطرفدار «من شیرین ترین احساس را دارم» اثر جکی ویلسون، منتشر شد. این دابل ای-ساید در تاریخ ۱۹ فوریه ۲۰۰۶ به جایگاه پنجم جدول تک آهنگ های بریتانیا رسید و به مدت شش هفته در ۱۰۰ آهنگ برتر باقی ماند. «زن عاشق» در ایرلند به رتبهٔ ۲۱ رسید و در استرالیا، بلژیک و هلند نیز موفقیت هایی جزئی کسب کرد. فهرست آهنگ ها. سی دی تک آهنگ بریتانیا سی دی تک آهنگ اسکاندیناوی تک آهنگ ماکسی استرالیا و نیوزیلند نسخهٔ بری گیب. «زن عاشق» اولین دمویی است که بری گیب برای آلبوم "گناهکار" باربارا استرایسند ضبط کرد. این ترانه توسط بری و رابین گیب ساخته شد و به اولین تک آهنگ بسیار موفق این آلبوم تبدیل شد. به لطف این نسخه، بری گیب به نخستین هنرمند مردی تبدیل شد که این ترانه را خواند؛ هرچند این ترانه در ابتدا برای اینکه استرایسند آن را در آلبومش تنها اجرا کند، ضبط شده بود.
اثر سیلویا پلات () به این پدیده اطلاق می شود که شاعران در مقایسه با سایر نویسندگان خلاق، بیشتر در معرض ابتلا به بیماری های روانی قرار دارند. این اصطلاح در سال ۲۰۰۱ توسط روان شناس آمریکایی، جیمز سی. کافمن ابداع شد. این پدیده به نام شاعر و نویسندهٔ آمریکایی، سیلویا پلات، نام گذاری شده است که در سن ۳۰ سالگی با خودکشی به زندگی خود پایان داد. بر اساس پژوهش های کلی تر، از دوران نوجوانی تا بزرگسالی، احتمال ابتلای زنان به افسردگی دو برابر بیشتر از مردان است. تحقیقات کافمن نشان داد که زنان شاعر بیش از هر گروه دیگری از نویسندگان در معرض بیماری های روانی قرار دارند. علاوه بر این، زنان شاعر بیشتر از سایر زنان صاحب نام مانند سیاستمداران، بازیگران و هنرمندان، احتمال ابتلا به بیماری روانی را دارند. اگرچه مطالعات زیادی (برای مثال، اندریسن، ۱۹۸۷؛ جیمیسون، ۱۹۸۹؛ لادویگ، ۱۹۹۵) نشان داده اند که نویسندگان خلاق مستعد ابتلا به بیماری های روانی هستند، این رابطه به طور عمیق مورد بررسی قرار نگرفته است. کافمن، خود در سرمقاله ای برای "ژورنال روان شناسی اروپا"، جستار خود را نادرست دانست. او اظهار داشت: «هرچه بالغ تر شدم و جنبه های بیشتری
از خلاقیت را مطالعه کردم، از میراث اثر سیلویا پلات کمتر هیجان زده شدم [...] من چندین دلیل علیه اهمیت کار خودم ارائه دادم». بیماری و خودکشی پلات موضوع مقالات بسیاری در مجلات علمی بوده است، اما تقریباً همهٔ آن ها بر توضیحات روان پویه شناسی تمرکز داشته و در پرداخت مستقیم به شرح حال بالینی و تشخیص بیماری او ناموفق بوده اند. این دیدگاه به طور گسترده ای رواج یافته که او به اختلال دوقطبی مبتلا بوده است. شواهد پشتیبان. در یک مطالعه، ۱۶۲۹ نویسنده از نظر علائم بیماری روانی مورد بررسی قرار گرفتند. مشخص شد که زنان شاعر به طور قابل توجهی بیشتر از نویسندگان زن داستان نویس یا هر نوع از نویسندگان مردی، احتمال ابتلا به بیماری روانی را دارند. در مطالعهٔ دیگری ۵۲۰ زن صاحب نام (شاعران، نویسندگان داستان نویس، نویسندگان غیرداستانی، هنرمندان تجسمی، سیاستمداران و بازیگران) مورد بررسی قرار گرفتند و بار دیگر مشخص شد که شاعران به طور چشمگیری بیشتر از دیگر گروه ها در معرض بیماری روانی قرار دارند. در مطالعه ای دیگر که توسط دپارتمان روان پزشکی در مرکز پزشکی دانشگاه کنتاکی انجام شد، مشخص شد که نویسندگان زن نه تنها بیشتر به اختلالات خلقی م
بتلا می شوند، بلکه بیشتر در معرض حملات پانیک، اضطراب عمومی، سوءمصرف مواد و اختلالات خوردن نیز قرار دارند. نرخ ابتلا به چندین اختلال روانی نیز در میان این نویسندگان بالاتر بود. اگرچه این موضوع به طور عمیق بررسی نشده، سوءاستفادهٔ فیزیکی یا جنسی در دوران کودکی نیز به عنوان یک عامل احتمالی در مشکلات روانی دوران بزرگسالی مطرح شده است. امتیازهای آسیب شناسی روانی تجمعی افراد، گزارش های آن ها دربارهٔ سوءاستفاده در دوران کودکی، مشکلات روانی مادرانشان و امتیازهای خلاقیت ترکیبی والدینشان، به طور قابل توجهی پیش بینی کنندهٔ بیماری های آن ها بودند. نرخ بالای برخی اختلال های هیجانی در نویسندگان زن، نشان دهندهٔ ارتباط مستقیم میان خلاقیت و آسیب شناسی روانی بود؛ اما این روابط کاملاً واضح نبودند. نتایج تحلیل های پیشگویانه نشان داد که عوامل خانوادگی و محیطی نیز به نظر می رسد در این موضوع نقش داشته باشند. مرگ سیلویا پلات. پس از اینکه پلات چندین بار تلاش کرد خودکشی کند، جان هوردر، یکی از دوستان نزدیک او، تنها چند روز پیش از اینکه پلات جان خود را بگیرد، برایش داروهای ضدافسردگی تجویز کرد. هوردر هر روز به دیدن پلات می رفت و تلاش زیاد
ی کرد که او را در بیمارستان بستری کند. پس از مخالفت پلات، هوردر ترتیبی داد که پرستاری برای مراقبت دائمی از او در خانه حضور داشته باشد. برخی منتقدان معتقدند که از آنجا که داروهای ضدافسردگی معمولاً تا سه هفته طول می کشد تا اثر کنند، نسخه ای که هوردر برای پلات تجویز کرده بود احتمالاً کمکی به او نکرده است. برخی دیگر می گویند پزشک آمریکایی پلات به او هشدار داده بود که هرگز دوباره داروی ضدافسردگی ای که هوردر تجویز کرده بود را مصرف نکند، زیرا مشخص شده بود که این دارو افسردگی او را تشدید می کند. با این حال، گفته می شود هوردر این دارو را با نام تجاری متفاوتی تجویز کرده بود که پلات آن را نمی شناخت. در ۱۱ فوریه ۱۹۶۳، پلات بر اثر مسمومیت با کربن مونوکسید در آشپزخانه اش درگذشت. او سرش را داخل فر گذاشته و برای محافظت از فرزندانش که در خواب بودند، درزهای اتاق ها را با حوله ها و پارچه های خیس پوشانده بود.
بهروز احسانی اسلاملو (۱۳۳۴ – ۵ مرداد ۱۴۰۴) فعال سیاسی ایرانی و زندانی سیاسی بود که به اتهام همکاری با سازمان مجاهدین خلق ایران و فعالیت هایش علیه جمهوری اسلامی ایران، در آبان ۱۴۰۱ در منزلش دستگیر و محکوم به اعدام شده بود. وی پس از دستگیری در بند ۲۰۹ زندان اوین تحت شکنجه و بازجویی قرار گرفت و پس از ۳ ماه به بند ۴ زندان اوین منتقل شد. در ۷ بهمن ۱۴۰۳ به طور ناگهانی او را از بند چهار زندان خارج کردند و به زندان قزل حصار منتقل کردند. بهروز احسانی به همراه مهدی حسنی در اواخر شهریور ۱۴۰۳، توسط شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ایمان افشاری به اعدام محکوم شد و روز ۱۸ دی ۱۴۰۳ حکم اعدام این دو زندانی بدون طی مراحل دادگاه تجدیدنظر توسط دیوان عالی کشور به تأیید رسید. به دنبال اعتراضات گسترده بین المللی و داخلی حکم آنها برای اعاده دادرسی متوقف شد و از بند امن واحد ۳ زندان قزل حصار به واحد ۴ بند زندانیان سیاسی زندان قزل حصار منتقل شدند. بهروز احسانی به همراه مهدی حسنی سحرگاه ۵ مرداد ۱۴۰۴ بدون اطلاع به خانواده و وکلای آنها اعدام شدند. زندگی. بهروز احسانی زاده ۱۳۳۴ در ارومیه و ساکن تهران بود. او دیپلمه و دارای شغل آز
اد، متأهل و دارای ۲ فرزند بود. وی فعال سیاسی و مخالف جمهوری اسلامی ایران بود. وی حدود یک ماه را در انفرادی گذراند و برای اعتراف علیه خود تحت فشار بود، اما هرگز تن به اعتراف نداد. بازداشت، زندان و شکنجه. بهروز احسانی در آبان ۱۴۰۱ و در بحبوحه خیزش سراسری ۱۴۰۱، توسط مأموران حکومت، در منزل خود بازداشت و به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شد. حکم اعدام. بهروز احسانی به بغی، محاربه، افساد فی الارض، عضویت در سازمان مجاهدین، جمع آوری اطلاعات طبقه بندی شده و تبانی علیه امنیت ملی متهم شد. اتهام های وارد شده به احسانی اسلاملو سرانجام باعث آن شد که وی توسط ایمان افشاری که ریاست شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب را بر عهده دارد به اعدام محکوم شود. این حکم در حالی صادر شد که بهروز احسانی اسلاملو ۲۲ ماه را بدون اعلام جرم در بندهای مختلف زندان اوین به سر برد. چندی پس از صدور حکم اعدام، حکم در دیوان عالی کشور تأیید و به وکیل او اعلام شد. گروه مشاوران حقوقی دادبان در تحلیل پرونده این زندانی سیاسی نوشته است: «شواهد و مدارک موجود در پرونده اما به صراحت نشان می دهند، حکم اعدام صادره به استناد اتهام بغی، مبتنی بر پرونده سازی و مستندات غیر واقعی صادر
شده و شواهد به روشنی نشان از غیر مستند بودن حکم صادره دارد.» طی گذراندن دوران محکومیت، بهروز احسانی اسلاملو در زندان با اعتصاب غذای زندانیان همراهی کرد و در کارزار سه شنبه های نه به اعدام شرکت داشت. وی در دوران سه سال بازداشت، تحت شکنجه و دوره های طولانی انفرادی قرار داشت. تنها سه هفته پیش از این اعدام ها خبرگزاری فارس، وابسته به سپاه پاسداران، اعدام های دسته جمعی سال ۱۳۶۷ در ایران را تجربه ای موفق توصیف کرد و خواستار تکرار آن برای مقابله با مخالفان کنونی حکومت جمهوری اسلامی شد. واکنش ها به حکم اعدام. صدور و تأیید حکم اعدام این زندانی سیاسی در ایران و جهان به شدت مورد اعتراض قرار گرفت: زندانیان سیاسی زندان اوین در واکنش به انتقال دو زندانی سیاسی مهدی حسنی و بهروز احسانی در جلوی نگهبانی زندان دست به اعتراض زده اند. سازمان عفو بین الملل در روزهای ۲۶ دی و ۳ بهمن ۱۴۰۳ با صدور درخواست های فوری، خواستار لغو فوری احکام اعدام این دو زندانی شد. در این بیانیه اعلام شده است که این زندانیان، پس از دستگیری تحت شکنجه و سایر بدرفتاری ها از جمله سلول انفرادی طولانی مدت قرار گرفته اند تا اقرار کنند و محاکمه آنها توسط دادگاه
انقلاب در تهران به شدت ناعادلانه بوده است. در ۷ بهمن ۱۴۰۳ گروهی متشکل از ۲۲۲ کارشناس برجسته بین المللی و سازمان های غیردولتی با ارسال نامه ای فوری به فولکر تورک، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل، خواستار مداخله فوری او برای جلوگیری از اعدام بهروز احسانی و مهدی حسنی زندانیان سیاسی ایرانی شدند. در ۲ آوریل ۲۰۲۵ پارلمان اروپا طی قطعنامه ای دربارهٔ موج اعدام ها در ایران و تأیید احکام اعدام فعالان بهروز احسانی و مهدی حسنی تصمیم دیوان عالی حکومت ایران را که در شرایط غیرانسانی بازداشت و در محاکمات ناعادلانه محکوم شده اند، محکوم کرد. نامه فوری بیش از ۱۵۰ شخصیت سیاسی و بین المللی به ولکر تورک، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل: «ما به طور فوری خواستار مداخله شما برای نجات بهروز احسانی، ۶۹ساله، و مهدی حسنی، ۴۸ساله، زندانیان سیاسی ایرانی که با خطر اعدام قریب الوقوع مواجه هستند، می باشیم. احکام اعدام آنان در تاریخ ۷ ژانویه ۲۰۲۵ توسط دیوان عالی ایران تأیید شد؛ این تأییدیه پس از محاکمه ای ناعادلانه به اتهاماتی مرتبط با فعالیت های سیاسی آنان صادر شد.» شورای ملی مقاومت ایران ۸ بهمن ۱۴۰۳ طی بیانیه ای گفت، بهروز احسانی و مهدی حسنی ب
دون اطلاع قبلی روز یکشنبه از زندان اوین در تهران به زندان قزل حصار کرج در خارج از پایتخت ، منتقل شدند. به گفته این شورا و عفو بین الملل، شش زندانی سیاسی دیگر که به عضویت مجاهدین خلق محکوم شده اند نیز در معرض خطر اعدام هستند. پیام های بهروز احسانی. وی پس از صدور حکم اعدام از زندان اوین پیامی فرستاد که «در دوره بازجویی گفته بودم… بر سر جانم آن هم در سن ۷۰ سالگی با کسی چانه نمی زنم… آماده ام تا جان ناچیزم فدیه راه رهایی مردم ایران باشد.» بهروز در سالگرد دوم خیزش سراسری ۱۴۰۱ در پیامی یاد کشته شدگان را گرامی داشت:بهروز نوشته بود: «به هموطنان ایرانی ام، به سازمان های بین المللی، و به نهادهای حقوق بشری: امروز علیه اعدام ها در ایران اقدام کنید، زیرا، فردا دیر خواهد بود. مردمی که به دنبال آزادی و یک جمهوری دموکراتیک هستند، سزاوار اعدام نیستند.» اعدام. در سحرگاه ۵ مرداد ۱۴۰۴ بهروز احسانی به همراه مهدی حسنی اعدام شدند. این اعدام ها بدون اطلاع وکلا و خانواده این زندانیان سیاسی صورت گرفته است. احکام آنها پس از محاکمه ای پنج دقیقه ای صادر شده بود که در طول آن اجازه دفاع از خود را نداشتند. آن ها به مدت دو سال از دسترسی به و
کلای خود محروم بودند. حکومت ایران از تحویل اجساد احسانی و حسنی به خانواده های شان خودداری کرد. واکنش ها به اعدام. کمیسیون بین المللی مبارزه با مجازات اعدام یا کمیسیون (ICDP) در ۲۹ ژوئیه ۲۰۲۵ طی بیانیه ای از تشدید استفاده از مجازات اعدام در ایران، از جمله با اتهامات با انگیزه سیاسی اظهار نگرانی کرد. ناوی پیلای، رئیس این کمیسیون با اشاره به اعدام بهروز احسانی و مهدی حسنی گفت: «در ۲۷ ژوئیه، گزارش های رسیده به کمیسیون بین المللی مبارزه با مجازات اعدام حاکی از آن است که اعدام دو مرد، بهروز احسانی و مهدی حسنی، به طور مخفیانه و با چوبه دار انجام شده است… گزارش شده است که آنها شکنجه شده و برای مدت طولانی در بازداشت انفرادی به سر برده اند، تقریباً دو سال از دسترسی به وکلای خود محروم بودند… در یک محاکمه کوتاه با عدم اجازه دفاع از خود مواجه بودند. اعدام آنها بدون اطلاع قبلی انجام شد و خانواده هایشان را از آخرین ملاقات محروم کرد… گزارش شده است که آقای احسانی و آقای حسنی، از داخل زندان، به مدت ۱۸ ماه هر سه شنبه در چارچوب کارزار سه شنبه های نه به اعدام با اعتصاب غذا به مجازات اعدام اعتراض کرده بودند.» یک روز پس از اعدام به
روز احسانی و مهدی حسنی، سازمان ملل متحد از ایران خواست به مجازات اعدام پایان دهد و دربارهٔ «افزایش نگران کننده اعدام ها» هشدار داد. در بیانیه فولکر تورک، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد، آمده است: «گزارش هایی مبنی بر اعدام صدها نفر در ایران در سال جاری به وضوح نشان دهنده وخامت شدید اوضاع و نیاز فوری به توقف استفاده از مجازات اعدام است.» فولکر تورک گفت که بررسی ها نشان داده است که روند قضائی در بسیاری از موارد پشت درهای بسته برگزار شده و ضوابط دادرسی عادلانه و ضمانت های قانونی رعایت نشده است. کریستین بکرل، معاون مدیر منطقه ای خاورمیانه و شمال آفریقا در سازمان عفو بین الملل، در واکنش به اعدام های خودسرانه مخالفان سیاسی شکنجه شده، بهروز احسانی، ۶۹ ساله، و مهدی حسنی، ۴۸ ساله، که مخفیانه در زندان قزل حصار کرج، در ۲۷ ژوئیه انجام شد، گفت: «بهروز احسانی و مهدی حسنی در بحبوحه بحران وحشتناک اعدام در ایران که منجر به اعدام نزدیک به ۷۰۰ نفر در سال جاری شده است، خودسرانه اعدام شدند. بهروز احسانی و مهدی حسنی به مدت ۱۸ ماه، هر سه شنبه در اعتراض به مجازات اعدام، در چارچوب کمپین «سه شنبه های نه به اعدام»، دست به اعتصاب غذ
ا زده بودند. اعدام آنها نشان دهنده استفادهٔ بی رحمانهٔ مقامات از مجازات اعدام به عنوان ابزاری برای سرکوب سیاسی در مواقع بحران ملی برای سرکوب مخالفان و گسترش ترس در میان مردم است.» مریم رجوی، رئیس جمهور منتخب شورای ملی مقاومت ایران، اعدام بهروز احسانی و مهدی حسنی را محکوم کرد و سخنان پایانی بهروز احسانی را نقل کرد: «ما هرگز - تحت هیچ شرایطی - تسلیم این رژیم خونخوار و جنایتکار نخواهیم شد. هرگز تسلیم تحقیر نخواهیم شد.» وی گفت: این وحشیگری تنها خشم و نفرت مردم ایران را شعله ورتر می کند و عزم جوانان شجاع ایران را برای پایان دادن به استبداد مذهبی دوچندان می کند. رجوی از سازمان ملل و تمامی کشورهای عضو آن خواست تا «اقدامات قاطعی علیه این جنایت وحشیانه انجام دهند و افزود: «زمان آن فرا رسیده که تصمیمات ملموس و مؤثری علیه این رژیم اعدام و شکنجه اتخاذ شود.» سازمان مجاهدین خلق ایران، اعدام بهروز احسانی و مهدی حسنی را «جنایتی وحشیانه» خواند و محکوم کرد.
هوا (به انگلیسی: air) یک فیلم پسا-آخرالزمانی آمریکایی محصول سال ۲۰۱۵ به کارگردانی کریستین کانتامسا و نویسندگی کانتامسا و کریس پاستو است. این فیلم با بازی نورمن ریدس، جایمن هانسو و ساندریان هالت، آینده ای ویران شهر را پس از فاجعه ای با سلاح های بیوشیمیایی به تصویر می کشد که بیشتر انسان ها را از بین برده و هوا را غیرقابل تنفس کرده است. این فیلم، داستان گروهی از بازماندگان در یک تأسیسات زیرزمینی را روایت دارد که پس از خرابی تجهیزات، برای زنده ماندن تلاش می کنند. این فیلم توسط Skybound Entertainment تولید شده است، این فیلم در ۱۴ اوت ۲۰۱۵ در ایالات متحده منتشر شد. به طور کلی نقدهای منفی از منتقدان دریافت کرد. نظرات. در راتن تومیتوز این فیلم بر اساس بررسی های ۱۲ منتقد، ۱۷٪ امتیاز دارد. در متاکریتیک، این فیلم بر اساس نقدهای ۶ منتقد، امتیاز ۳۳ از ۱۰۰ را کسب کرده است که نشان دهندهٔ «بررسی های عموماً نامطلوب» است. آلن شرستول در ویلج ویس در نقد خود گفت که این فیلم شامل صحنه های «بیش از حد» از «کسانی است که همدیگر را با اسلحه تعقیب می کنند» بود، در حالیکه کن جاورورسکی در نیویورک تایمز بازی های هونسو و ریدس را تحسین کرد.
با این نتیجهٔ که «فیلم نامه جوری نوشته شده بود که پیش بینی ها سخت انجام شود و اقدامات غیرمنتظره رخ میداد.» جامی فیلبریک در کریوآنلاین فیلم را ستایش کرد و اظهار داشت که «"هوا" در جایی که بسیاری از فیلم های علمی تخیلی شکست می خورند، با ساختن داستانی باورنکردنی کاملاً باورپذیر موفق می شود» و همچنین اظهار داشت که «کریستین کانتامسا، فیلم ساز، اولین کارگردانی خیره کننده ای را با فیلم جدیدش انجام می دهد.» جیمز توماس در "Movie Pilot" تحت تأثیر سبک فیلم قرار گرفت و اظهار داشت که «"هوا"، نامه ای عاشقانه به فیلم های علمی تخیلی [سبکِ] ویرانشهری است که ما از اواخر دههٔ ۷۰ و ۸۰ با عشق آنها بزرگ شدیم.»
گورگن آرشاکی بالاسانیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک کارگردان فیلم، و فیلم نامه نویس اهل ارمنستان بود. وی بین سال های - تا - میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. در ۱۵ اکتبر ۱۹۱۰ در آرتامت به دنیا آمد و از مؤسسه سینمایی گراسیموف (۱۹۳۶) فارغ التحصیل گشت. وی در آرمن فیلم (۱۹۲۸) استودیو فیلم مستند ایروان (۱۹۶۲) فعالیت می کرد وی همچنین برنده مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، چهره هنری افتخاری ارمنستان شوروی (۱۹۶۳)، مدال کارگر ممتاز و مدال دفاع از قفقاز شده است. وی در ۵ دسامبر ۱۹۸۲ در سن ۷۲ سالگی در ایروان درگذشت بخشی از فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آثار زیر اشاره کرد.
واروارا (وارتوهی) تومانی گابریلیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) پزشک، آسیب شناس اهل ارمنستان بود. وی سه دوره عضو شورای شهر ایروان بود. زندگی نامه. وی در ۱۰ ژانویهٔ ۱۹۰۱ در چننب به دنیا آمد و دانشگاه پزشکی دولتی ایروان (۱۹۲۹) فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار (۱۹۵۳)، مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، مدال کار شجاعانه در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱) و پزشک شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۱) شده است. وی در ۸ اوت ۱۹۷۲ در سن ۷۱ سالگی در ایروان درگذشت و در آرامستان مرکزی ایروان (توخماخ) به خاک سپرده شد..
رزالیا کریستاپوری آسویان (؛ ؛ – ) یک بازیگر اهل ارمنستان بود. وی بین سال های - تا - میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در ۲۶ مارس ۱۹۲۴ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی فرهنگ و هنر آذربایجان فارغ التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال دفاع از قفقاز و مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱) شده است. وی در ۲۲ مارس ۲۰۲۲ در سن ۹۷ سالگی در کانزاس سیتی درگذشت.
یرواند شامیری هایراپتیانتس ( زادهٔ - درگذشته ) یک فیزیولوژیست متخصص در زمینه فیزیولوژی فعالیت عصبی عالی و استاد اهل ارمنستان بود. وی ریاست دپارتمان فعالیت عصبی عالی دانشگاه دولتی لنینگراد را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۷ فوریهٔ ۱۹۰۶ در ادیشه به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی سن پترزبورگ فارغ التحصیل شد. وی همچنین برنده نشان پرچم سرخ کار، نشان جنگ میهنی (درجه دو)، مدال دفاع از لنینگراد، جایزه پاولوف آکادمی علوم اتحاد شوروی و دانشمند شایسته روسیه شوروی شده است. وی در ۲۹ مارس ۱۹۷۵ در سن ۶۹ سالگی در لنینگراد درگذشت.
تیگران کاراپتی جاراکیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فرد نظامی، استاد، رادیولوژیست و فیزیولوژیست اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در ۳۱ اوت ۱۹۰۹ در سنت پترزبورگ به دنیا آمد و از (۱۹۴۷) فارغ التحصیل شد. وی همچنین برنده نشان شایستگی نبرد، نشان ستاره سرخ (۱۹۴۷, ۱۹۵۲)، مدال دفاع از لنینگراد (۱۹۴۲)، نشان جنگ میهنی (درجه یک) (۱۹۸۵) و مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱) یک شده است. وی در ۲۱ اوت ۱۹۹۶ در سن ۸۶ سالگی در سنت پترزبورگ درگذشت.
آرام قوکاسیان (؛ – ) پزشک و استاداهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در در تفلیس به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی مسکو فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، نشان جنگ میهنی درجه یک و دو (۱۹۴۴)، نشان انقلاب اکتبر و نشان پرچم سرخ شده است. وی در ۲۷ سپتامبر ۱۹۷۲ در سن ۷۱ سالگی در مسکو درگذشت.
تیگران ملکومیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) دانشمند، فرد نظامی و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۹۰۲ در مشهد به دنیا آمد و از دانشگاه فنی آذربایجان (۱۹۲۹) فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، نشان پرچم سرخ، نشان شایستگی نبرد، نشان ستاره سرخ، نشان جنگ میهنی (درجه دو)، نشان برجسته افتخار، مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، جایزه استالین، جایزه دولتی اتحاد شوروی، و شده است. وی در ۴ مارس ۱۹۷۴ در ۷۱ سن سالگی در مسکو درگذشت و در گورستان نووودویچی به خاک سپرده شد.
آلکسی آناستانی میکویان (؛ زادهٔ - درگذشته ) فرد نظامی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۰ دسامبر ۱۹۲۵ در روستوف-نا-دونو به دنیا آمد . همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ، نشان جنگ میهنی (درجه یک)، نشان پرچم سرخ کار، نشان ستاره سرخ، نشان شایستگی نبرد، مدال به مناسبت یکصدمین سالگرد تولد ولادیمیر ایلیچ لنین، مدال دفاع از مسکو، مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی، مدال بیستمین سال پیروزی در جنگ بزرگ میهنی، مدال سیمین سال پیروی در جنگ بزرگ میهنی، مدال کار شجاعانه در جنگ بزرگ میهنی و مدال بزرگداشت ۸۰۰مین سالگرد مسکو شده است. وی در ۱۹ دسامبر ۱۹۸۶ در سن ۶۰ سالگی در مسکو درگذشت و در گورستان نووودویچی به خاک سپرده شد.
هاروتیون موکوچی جرکزیان (؛ زادهٔ - درگذشته تاریخ نامعلوم) کارشناس علوم پرورشی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۹۱۲ در اودزون به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی تفلیس فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، مدال شجاعت کار، مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، نشان پیش کسوت کار و آموزگار شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۵) شده است.
گئورگی آرتاشسی تر-قازاریانتس (؛ زادهٔ ) دیپلمات، سیاستمدار و فرد نظامی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۰ مارس ۱۹۲۳ در باکو به دنیا آمد و از (۱۹۵۰) فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان انقلاب اکتبر، نشان جنگ میهنی (درجه یک) (۱۹۸۵)، نشان پرچم سرخ کار، نشان برجسته افتخار (۱۹۶۰)، مدال شجاعت (۱۹۴۲)، مدال به مناسبت یکصدمین سالگرد تولد ولادیمیر ایلیچ لنین، مدال دفاع از قفقاز (۱۹۴۴)، مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵)، مدال بیستمین سال پیروزی در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱) و مدال مخیتار گش (۲۰۱۱) شده است. وی در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ در سن ۱۰۰ سالگی در مسکو درگذشت.
واهان هوُسپی قازاریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک گیاه شناس و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در در خندزورسک به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۴۱) فارغ التحصیل شد. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. وی همچنین برنده نشان جنگ میهنی (درجه دو) (۱۹۸۸)، مدال شجاعت (۱۹۴۷) و مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱) شده است. وی در ۹ اوت ۲۰۰۲ در سن ۸۴ سالگی در ایروان درگذشت و در آرامستان مرکزی ایروان (توخماخ) به خاک سپرده شد.
وارازدات کاراپتی آبراهامیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) سرباز، فرد نظامی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۹ ژوئیه ۱۹۲۱ در ایروان به دنیا آمد . همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان ستاره سرخ، نشان جنگ میهنی (درجه یک) (۱۹۸۵) و مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی شده است. وی در ۹ مارس ۱۹۹۲ در سن ۷۰ سالگی در ایروان درگذشت و در آرامستان نورک به خاک سپرده شد.
خاورِ باختر () یک فیلم کمدی وسترن به کارگردانی ماریانو اسورس است که در سال ۱۹۸۴ منتشر شد. فرناندو استسو، فرناندو سانچو، کنرادو سن مارتین و آفریکا پرات نقش های اصلی را ایفا کرده و گرگوریو گارسیا سگورا برایش موسیقی متن ساخته است. فرناندو استسو، این فیلم را یکی از بهترین فیلم های خود می دانست.
فرناندو استسو (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، فیلم نامه نویس، خواننده و بازیگر اهل اسپانیا است. وی نخستین فیلمش را در سال ۱۹۷۳ بازی کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "دردسر قریب الوقوع"، ""، "شب بزرگ من" و "خاور باختر" اشاره کرد.
آدریانا وگا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل اسپانیا است. وی کارش را با بازی در یک سریال تلویزیونی آغاز کرد. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "بیمارستان مرکزی" و "خاور باختر" اشاره نمود.
طی کاوش های منظم باستان شناسی، چندین فلوت که مربوط به دوران پارینه سنگی زبرین اروپاست، در غارهایی در منطقه سوابین آلب آلمان کشف شد. این آثار به طور مستقل توسط دو آزمایشگاه، در انگلستان و آلمان، تاریخ گذاری و آزمایش شده اند. فلوت های اوریگناسین بین ۴۳۰۰۰ تا ۳۵۰۰۰ سال پیش ساخته شدند. فلوت ها که از استخوان و عاج ساخته شده اند، نشان دهنده نخستین ابزار موسیقی شناخته شده هستند و شواهد غیرقابل انکار موسیقی پیشاتاریخ را ارائه می دهند.
یوپیک های سیبری یا یوئیت ها Yuits () قومی یوپیک هستند که در امتداد سواحل شبه جزیره چوکچی در شمال شرقی فدراسیون روسیه و در جزیره سنت لورنس در آلاسکا زندگی می کنند. آنها به یوپیک سیبری مرکزی (همچنین به عنوان یوئیت شناخته می شوند)، یک زبان یوپیک از خانواده زبان های اسکیمو-آلوت صحبت می کنند.
یک پروتئین جداکننده یک پروتئین غشای داخلی میتوکندری است که یک کانال پروتون یا ناقل تنظیم شده است؛ بنابراین، یک پروتئین جداکننده می تواند شیب پروتون تولیدشده توسط پمپاژ پروتون های نیکوتین آمید آدنین دی نوکلئوتید (NADH) از ماتریس میتوکندری به فضای بین غشایی میتوکندری را پراکنده کند. انرژی از دست رفته در اتلاف شیب پروتون از طریق پروتئین های جداکننده برای انجام کارهای بیوشیمیایی استفاده نمی شود. به جای آن، گرما تولید می شود. این همان چیزی است که پروتئین های جداکننده را به گرمازایی پیوند می دهد. با این حال، هر نوع پروتئین جداکننده مربوط به گرمازایی نیست. اگرچه UCP2 و UCP3 ارتباط نزدیکی با UCP1 دارند، UCP2 و UCP3 بر توانایی های تنظیم حرارت مهره داران تأثیری ندارند. پروتئین های جداکننده در غشایی مشابه سنتاز ATP قرار دارند که یک کانال پروتونی نیز هست؛ بنابراین، این دو پروتئین به موازات یکی از آنها گرما تولید می کند و دیگری آدنوزین تری فسفات را از آدنوزین دی فسفات و فسفات معدنی تولید می کند که آخرین مرحله در فسفرگیری اکسایشی است. تنفس میتوکندری با سنتز آدنوزین تری فسفات (فسفوریلاسیون آدنوزین ی فسفات) همراه است، اما تو
سط پروتئین های جداکننده تنظیم می شود. پروتئین های جداکننده به خانواده حامل میتوکندری (SLC25) وابستگی دارند.
استپ ماموت، همچنین به عنوان استپ-توندرا شناخته می شود، زمانی گسترده ترین زیست بوم کره زمین بود. در طول دوره های یخچالی در پلیستوسن پسین، از شرق به غرب، از شبه جزیره ایبری در غرب اروپا، در سراسر اوراسیا تا آمریکای شمالی، از طریق برینگیا (منطقه ای شامل شمال غربی سیبری و آلاسکا و سرزمینی که اکنون در زیر آب رفته است، امتداد یافته است) و شمال غربی کانادا؛ از شمال به جنوب، استپ از قطب شمال به سوی جنوب به جنوب اروپا، آسیای مرکزی و شمال چین می رسید. استپ ماموت سرد و خشک و نسبتاً بی خاصیت بود، اگرچه آب و هوا، توپوگرافی و جغرافیا در سراسر آن به طور چشمگیری متفاوت بود. مناطق خاصی از این زیست بوم - مانند مناطق ساحلی - آب و هوای مرطوب و ملایم تری نسبت به مناطق دیگر داشتند. برخی از مناطق دارای رودخانه هایی بودند که در اثر فرسایش، به طور طبیعی دره ها، خندق ها یا آبراهه های کوچکی ایجاد می کردند. رکود و پیشرفت مداوم یخبندان در طول هزاران سال بیشتر به شکل گیری دره های بزرگ تر و ویژگی های جغرافیایی مختلف کمک کرد. با این حال، به طور کلی، استپ به عنوان علفزار مسطح و پهناور شناخته شده است. پوشش گیاهی در سلطه علف های خوش طعم و با ب