Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ساس گناه استعماری، توان مقابله با یک نبرد دیگر را ندارد و بنابراین به مهاجمانی که با اطمینان کامل به باورهای خود می آیند، اجازه ورود می دهد.». او همچنین اشاره کرد که ماری تعریف روشنی از فرهنگ اروپایی که ادعا می کند در معرض تهدید است، ارائه نمی دهد. نقد پانکاج میشرا در "نیویورک تایمز،" این کتاب را «خلاصه ای دم دستی از کلیشه های جناح راست افراطی» توصیف کرد. مرتضی حسین در "«اینترسپت»"، لحن «به طور بی وقفه پارانوئید» آثار موری را مورد انتقاد قرار داد و گفت که ادعاهای مربوط به جرم و جنایت گسترده توسط مهاجران «چنان محدودنگرانه است که به سطح تبلیغات می رسد.» او همچنین به جذابیت کتاب برای جناح راست افراطی اشاره کرد. ایان آلموند، استاد دانشگاه جورج تاون، در نشریه "«میدل ایست آی»" این کتاب را «جریانی به طرز شگفت آوری یک جانبه از آمارها، مصاحبه ها و مثال هاً توصیف کرد که نشان دهنده یک تصمیم آشکار برای تبدیل کتاب به یک ادعای بلاغی است مبنی بر اینکه اروپا محکوم به خودتخریبی است.». یک بررسی آمیخته در "مجله اکونومیست" بیان کرد که این کتاب «به برخی حقایق ناخوشایند اشاره می کند"»"، اما «تصویری ناقص از اروپا امروز نشان می دهد.
"»" علاوه بر این، اشاره شد که «کتاب می توانست از گزارش دهی بسیار بیشتری بهره مند شود"»" و ادعا شد که ماری اغلب «به ترس اجازه می دهد بر تحلیل غلبه کند"»" و «مستعد اغراق است."»"
وزیر دفاع هند () مدیر وزارت دفاع و یکی از وزرای عالی رتبه دولت هند است. وزیر دفاع یکی از ارشدترین مناصب در شورای وزیران اتحادیه و همچنین وزیری عالی رتبه در کابینه اتحادیه است. وزیر دفاع علاوه بر این، به عنوان رئیس مؤسسه پژوهش ها و تحلیل های دفاعی هند و همچنین رئیس مؤسسه دفاعی فناوری پیشرفته و دانشگاه ملی دفاع نیز فعالیت می کند. وزیر دفاع اغلب توسط یک وزیر مشاور در امور دفاع و یک معاون وزیر دفاع که رتبه پایین تری دارد، یاری می شوند. اولین وزیر دفاع هند مستقل، بالدیو سینگ بود که در کابینه جواهر لعل نهرو، نخست وزیر هند، از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۲ خدمت کرد. راجنات سینگ وزیر دفاع فعلی هند است.
تریومف اسپرینت اس تی یک یک موتور سیکلت اسپرت است که در بریتانیا توسط موتورسازی تریومف بین سال های ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۰ تولید شد. این موتورسیکلت با داشتن یک موتور سه سیلندر چهارزمانه ۱۰۵۰ سی سی در بازار با هوندا وی اف آر۸۰۰ رقابت کرد. در سال ۲۰۱۰ این محصول توسط تریومف اسپرینت جی تی جایگزین شد.
ماری سوفی هینگست ( – ) بلاگر (وبلاگ نویس)، ویراستار، و مدیر پروژه اهل آلمان بود. او به دروغ ادعا می کرد از بازماندگان هولوکاست است. او که در ویتنبرگ در یک خانواده پروتستان به دنیا آمده بود، پیشینه یهودی برای خود جعل کرد و مدارکی را برای ۲۲ تن از بستگان تحریف شده یا غیرواقعی خود، که ادعا می کرد قربانیان هولوکاست بوده اند، به یادبود رسمی هولوکاست ید وشم فرستاد. هینگست وبلاگ «بخوان عزیزم، بخوان» را اداره می کرد و در آن دربارهٔ پیشینه و هویت یهودی فرضی خود، همراه با تجربیاتش به عنوان یک مهاجر آلمانی در ایرلند، جایی که در سال ۲۰۱۳ به آنجا نقل مکان کرد، می نوشت. این وبلاگ صدها هزار بازدید داشت و او در سال ۲۰۱۷ توسط «دی گلدنن بلاگر» (وبلاگ نویسان طلایی) به عنوان «وبلاگ نویس سال» انتخاب شد. هینگست در طول زندگی خود، بسیاری از پیشینه، ارتباطات و دستاوردهای خود را جعل کرد. او ادعا کرد که در زمینه آموزش جنسی سابقه دارد و ظاهراً بیمارستانی در دهلی نو تأسیس کرده و در زمینه آموزش جنسی به پناهندگان در آلمان فعالیت داشته است. هینگست از مدارک جعلی خود برای کسب جوایز و شناخت استفاده کرد؛ علاوه بر جایزه «وبلاگ نویس سال»، او برای
روزنامه آلمانی «دی تسایت» می نوشت، یکی از برندگان پروژه «آینده اروپا» فایننشال تایمز در سال ۲۰۱۷ بود و مناصب معتبری در جوامع یهودی سراسر اروپا داشت. در ژوئن ۲۰۱۹، مارتین دوئری، روزنامه نگار اشپیگل، با کمک تیمی از مورخان و بایگانان، ادعاهای هینگست را دروغین افشا کرد. او در رسانه های آلمان مورد انتقاد شدید قرار گرفت و منجر به نابودی شهرتش شد. یک ماه پس از افشاگری دوئری، هینگست در ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۹ در سن ۳۱ سالگی خودکشی کرد. کلاهبرداری و مرگ او توجهات را در سراسر اروپا به خود جلب کرد. پوشش آلمانی و ایرلندی هینگست متفاوت بود: رسانه های آلمانی بر حساسیت شدید موضوعی که او دربارهٔ آن دروغ گفته بود و اینکه چرا باید زودتر جلوی او گرفته می شد، تمرکز کردند؛ رسانه های ایرلندی بر سلامت روان او ابراز تاسف کردند و دوئری را به نادیده گرفتن آسیب پذیری او متهم کردند. او با زنان دیگری که سوابقشان نادرست از آب درآمده بود، مانند آنا دلوی و ریچل دولزال، مقایسه شد. شباهت خاص بین هینگست و دولزال، به عنوان افرادی که ادعا می کردند با تبعیض قومی روبرو شده اند، بحث هایی را در مورد نقش سیاست های هویتی در چنین ادعاهایی برانگیخت. اوایل زندگی،
وبلاگ نویسی و حرفه. ماری سوفی هینگست در ۲۰ اکتبر ۱۹۸۷ در ویتنبرگ، شهری در زاکسن-آنهالت در جمهوری دموکراتیک آلمان (آلمان شرقی کنونی) متولد شد. او در خانواده ای تحصیل کرده با پیشینه مسیحی پروتستان بزرگ شد؛ پدربزرگش یک کشیش بود. هینگست پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان لیبوریوس در دسائو، در دانشگاه های برلین، لیون، لس آنجلس و در نهایت دوبلین به تحصیل در رشته تاریخ پرداخت و در سال ۲۰۱۳ به دوبلین نقل مکان کرد. او در ترینیتی کالج دوبلین تحصیل کرد و دکترای خود را دریافت کرد؛ از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۷، او پژوهشگر در مؤسسه تحقیقات علوم انسانی ترینیتی لانگ روم هاب بود. در سال ۲۰۱۳، او وبلاگ «بخوان عزیزم، بخوان» را تأسیس کرد و در آن دربارهٔ زندگی خود به عنوان یک مهاجر آلمانی در ایرلند و پیشینه و هویت یهودی ادعایی خود می نوشت. هینگست در سال ۲۰۱۷ توسط «دی گلدنن بلاگر» (وبلاگ نویسان طلایی) به عنوان «وبلاگ نویس سال» انتخاب شد و در ژوئن ۲۰۱۹، «در تاگس اشپیگل» گزارش داد که «بخوان عزیزم، بخوان» ۲۴۰٬۰۰۰ «خواننده ثابت» داشته است. هینگست از هیچ طرف خانواده اش نسب یهودی نداشت. او ادعا می کرد که مادرش یک امدادگر فرانسوی-اسرائیلی پزشکان بد
ون مرز بوده که وقتی هینگست ۱۶ ساله بود خودکشی کرده و مادر غیریهودی اش نامادری او بوده است. او همچنین برای پدربزرگ و مادربزرگ پدری اش پیشینه یهودی ساخت و آنها را بازماندگان هولوکاست توصیف کرد که والدینشان در نسل کشی جان باختند. هینگست ۲۲ تن از بستگانی را که ادعا می کرد در هولوکاست کشته شده اند به ید وشم، یادبود رسمی هولوکاست اسرائیل، گزارش داد؛ بعدها مشخص شد که بیشتر این افراد هرگز وجود نداشته اند و بقیه نیز پیشینه یهودی نداشته یا قربانی هولوکاست نبوده اند. طبق گزارش های بعدی، او این داستان ساختگی را اندکی پس از نقل مکان به دوبلین ساخت. مطالب وبلاگ «بخوان عزیزم، بخوان» جزئیات این تاریخچه خانوادگی فرضی را شرح می دهد. هینگست ادعا می کرد که پدربزرگ و مادربزرگ پدری اش هر کدام تنها بازمانده خانواده هایشان بودند؛ پدربزرگش ظاهراً کوچک ترین پسر از پنج پسر و مادربزرگش کوچک ترین دختر از پنج دختر بود که هر دو والدین و خواهر و برادرهای بزرگتر خود را در اردوگاه کار اجباری آشویتس از دست داده بودند. او جزئیاتی از زمان قتل بسیاری از بستگانش ارائه داد که با تاریخ های تاریخی مغایرت داشت، به عنوان مثال، گزارش داد که تبعید پدربزر
گش و خانواده اش در فوریه ۱۹۴۰ رخ داده است، در حالی که تبعید یهودیان به آشویتس تنها در مارس ۱۹۴۲ آغاز شد. اظهارات هینگست گاهی با یکدیگر ناسازگار بود؛ ادعاهای او دربارهٔ تعداد بستگان کشته شده بین وبلاگ و اظهاراتش در ید وشم متفاوت بود. تمرکز اصلی وبلاگ بر مادربزرگش بود که او را به عنوان زنی قوی و با اراده نشان می داد که «محدودیت های سنت یهودی» را رد می کرد. طبق گزارش ها، مادربزرگ هینگست هر ساله مهمانی های چای تابستانی برای سایر بازماندگان آشویتس در آلمان برگزار می کرد؛ گفته می شد که هینگست در کودکی دعوت نامه های این رویدادها را تنظیم می کرد و برای شنیدن روایت های مهمانان در آنها شرکت می کرد. این داستان ساختگی تنها تمرکز وبلاگ نبود. هنگامی که دنیز یوجل، روزنامه نگار ترک-آلمانی، در سال ۲۰۱۷ در ترکیه زندانی شد، هینگست روزانه کارت پستال هایی برای ابراز حمایت از او می فرستاد. او اسکن هر کارت پستال را در «بخوان عزیزم، بخوان» منتشر می کرد و نسخه هایی از آنها را برای خود نگه می داشت که پس از آزادی یوجل به او داد. هینگست همچنین برای مشاله تولو، روزنامه نگار آلمانی دیگری که به همراه پسر خردسالش در ترکیه زندانی شده بود، نا
مه نوشت. هینگست علاوه بر این، چندین دستاورد زندگی را نیز جعل کرد. او در وبلاگ خود اظهار داشت که در سال ۲۰۰۷، در سن ۱۹ سالگی، بیمارستانی در دهلی نو تأسیس کرده که آموزش جنسی ارائه می دهد. این دستاورد ادعایی منجر به نوشتن او برای «دی تسایت» دربارهٔ تجربیاتش، تحت نام مستعار سوفی روزنبلات، شد. تجربیات ادعایی او در زمینه ارائه آموزش جنسی شامل کار در مطب پزشکی در ویتنبرگ بود، جایی که او در پاسخ به سوالات ناشناس آموزش جنسی پناهندگان تخصص داشت. این ادعاها به طور غیرانتقادی توسط آثاری مانند کتاب نظریه فمینیستی «تجاوز: از لوکرتیا تا #من هم» نوشته میتو سانیال، منتشر شده در سال ۲۰۱۹ توسط ورسو بوکز، تکرار شد. هینگست علاوه بر جایزه «وبلاگ نویس سال» و انتشار در «دی تسایت»، در سال ۲۰۱۷ برنده پروژه «آینده اروپا» فایننشال تایمز نیز شد. مقاله برنده او، «اروپایی ها نباید هویت جمعی را رها کنند»، در وب سایت آنها منتشر شد. او در سخنرانی پذیرش خود به خانواده یهودی اش اشاره کرد. او در مقاطع مختلف، مجری جلسات یادبود یهودیان مقتول اروپا، عضو انجمن یهودیان ترینیتی کالج و کارمند مرکز مطالعات یهودیت سلما استرن برلین-براندنبورگ بود. در سال
۲۰۱۸، هینگست یک هشتگ ویروسی در توییتر به نام #KunstGeschichteAlsBrotbelag («تاریخ هنر روی ساندویچ») راه اندازی کرد که بر اساس بازسازی آثار هنری مشهور و عکس های تاریخی با غذا بود. پس از محبوبیت این هشتگ، او یک کتاب عکس در این زمینه با انتشارات دومون بوخ ورلاگ در مارس ۲۰۱۹ منتشر کرد. این کتاب از نظر تجاری موفق بود. در زمان انتشار گزارش اشپیگل در ژوئن ۲۰۱۹، او در اینتل در دوبلین به عنوان یک «مخل» خودخوانده کار می کرد، نقشی که او آن را به موفقیت خود در رسانه های اجتماعی نسبت می داد. سفر به اشپیگل. خوانندگان وبلاگ هینگست به دلیل مشاهده «ناهمگونی ها» در ادعاهای او، به مطالبش مشکوک شدند. در سال ۲۰۱۸، گابریله برگنر، مورخ، به همراه یک وکیل، یک بایگان و یک تبارشناس، جزئیات مطالب وبلاگ هینگست را با سایر محققان بررسی کردند. در دسامبر همان سال، برگنر با مارتین دوئری، روزنامه نگار اشپیگل، تماس گرفت و برداشت خود مبنی بر اینکه هینگست پیشینه خود را نادرست جلوه می دهد، ابراز کرد. دوئری، که مادربزرگش لیلی یان خود در آشویتس به قتل رسیده بود، به دلیل تجربه اش در این زمینه مورد توجه قرار گرفت؛ او سال قبل به افشای ولفگانگ سایبرت، ر
هبر جامعه یهودی محلی پینه برگ، به عنوان عامل یک کلاهبرداری مشابه کمک کرده بود. تحقیقات برگنر، دوئری و بایگانان Stadtarchiv Stralsund در نیمه اول سال ۲۰۱۹ منجر به این نتیجه شد که ادعاهای هینگست مبنی بر نسل از بازماندگان هولوکاست جعلی بوده است. در ژوئن ۲۰۱۹، دوئری مقاله «تاریخ دانی که ۲۲ قربانی هولوکاست را اختراع کرد»، افشای ادعاهای هینگست، را در وب سایت اشپیگل به زبان های آلمانی و انگلیسی منتشر کرد. این داستان تحقیقاتی را ارائه می داد که نشان می داد هینگست پیشینه یهودی، کار پزشکی در هند و فعالیت های آموزش جنسی به پناهندگان در آلمان را جعل کرده است. این مطلب اشپیگل توسط سایر رسانه های خبری در کشورهای آلمانی زبان اروپا نیز بازتاب یافت؛ در تاگس اشپیگل او را با آنا دلوی، کلاهبردار روسی-آمریکایی، مقایسه کردند. نوئه تسورخر تسایتونگ دربارهٔ پیامدهای این پرونده برای اعتبار تحریریه بحث کرد و خاطرنشان کرد که هینگست در دی تسایت منتشر شده بود و اشاره کرد که خود اشپیگل نیز سال قبل فریب روزنامه نگار کلاهبردار کلاس رلوتیوس را خورده بود. هینگست وبلاگ خود را حذف کرد و وکیل گرفت، که در بیانیه ای مطبوعاتی اعلام کرد که «بخوان عزی
زم، بخوان» «درجه قابل توجهی از آزادی هنری را ادعا می کرد». او در بیانیه ای برای روزنامه دانشجویی ترینیتی، تایمز دانشگاه، «به شدت تمام اتهامات» اشپیگل را رد کرد و گفت که «هرگز چیزی را جعل نکرده است». دی تسایت مقاله او را پس گرفت؛ سایر سازمان هایی که به او تریبون داده بودند، مانند زودوست روندفونک و دویچلندفونک نووا، نیز به طور مشابه حمایت خود را از او پس گرفتند. جایزه گلدنن بلاگر از او پس گرفته شد. مقاله ای در ویکی پدیای آلمانی ایجاد شد که هینگست را به عنوان «وبلاگ نویس و کلاهبردار» توصیف می کرد. پس از انتشار مقاله دوئری در اشپیگل، درک اسکالی از آیریش تایمز با هینگست مصاحبه کرد و قصد داشت مقاله ای دربارهٔ او منتشر کند. اسکالی هینگست را از نظر عاطفی پریشان و در تلاش برای مقابله با توجه منفی ناشی از پوشش بین المللی کلاهبرداری اش یافت. او او را «آشفته و رنجیده، اما باهوش و حتی شوخ طبع» توصیف کرد؛ هینگست ناراحتی عمیق خود را از مقاله اشپیگل ابراز کرد، خود را «زنده زنده پوست کنده شده» توصیف کرد و علیرغم شواهد خلاف آن، همچنان به پیشینه و دستاوردهایی که در وبلاگ خود ارائه کرده بود پایبند بود. اسکالی به کارفرمایان و دوئ
ری اطلاع داد که از نوشتن دربارهٔ هینگست برای آیریش تایمز ناراحت است؛ او می ترسید که انتشارات بیشتر سلامت روان او را به خطر بیندازد و نگران بود که آخرین کسی باشد که او را زنده می بیند.
نبرد جکسون () در ۱۴ مه ۱۸۶۳ در جکسون، می سی سی پی، به عنوان بخشی از کمپین ویکسبرگ در طول جنگ داخلی آمریکا رخ داد. پس از ورود به ایالت میسیسیپی در اواخر آوریل ۱۸۶۳، سرلشکر یولیسیز اس. گرانت از ارتش اتحادیه نیروی خود را به داخل خشکی منتقل کرد تا به شهر استراتژیک رودخانه می سی سی پی، ویکسبورگ، میسیسیپی، حمله کند. نبرد ریموند، که در ۱۲ مه رخ داد، گرانت را متقاعد کرد که ارتش کنفدراسیون ژنرال جوزف ای. جانستون برای دور زدن ایمن بسیار قوی است، بنابراین او دو سپاه، تحت فرماندهی سرلشکران جیمز بی. مکفرسون و ویلیام تکامسه شرمن، را برای تصرف موقعیت جانستون در جکسون فرستاد. جانستون معتقد نبود که شهر قابل دفاع است و شروع به عقب نشینی کرد. سرتیپ جان گرگ مأمور فرماندهی عقب دار کنفدراسیون شد، که در ۱۴ مه در جکسون با نیروهای شرمن و مک فرسون جنگید و سپس عقب نشینی کرد. پس از تصرف شهر، نیروهای اتحادیه زیرساخت های اقتصادی و نظامی را نابود کردند و همچنین خانه های غیرنظامیان را غارت کردند. سپس گرانت به سمت ویکسبورگ حرکت کرد، که در ۱۸ مه آن را محاصره کرد و در ۴ ژوئیه تسخیر کرد. جانستون، علیرغم دریافت نیروی کمکی، تلاش ضعیفی برای نجات پ
ادگان ویکسبورگ انجام داد و در اواسط ژوئیه برای بار دوم از جکسون بیرون رانده شد. مقدمات. در اوایل سال ۱۸۶۳، در طول جنگ داخلی آمریکا، سرلشکر یولیسیز اس. گرانت از ارتش اتحادیه در حال برنامه ریزی عملیات علیه شهر استراتژیک رودخانه می سی سی پی، ویکسبورگ، میسیسیپی، که در دست کنفدراسیون بود، بود. پس از شکست تلاش های اولیه، گرانت تصمیم گرفت از جنوب شهر در طرف مقابل رودخانه حرکت کند و سپس از می سی سی پی عبور کند تا علیه شهر و پادگان آن اقدام کند. در اواخر آوریل، ۲۴۰۰۰ سرباز اتحادیه در بروینسبرگ، میسیسیپی، به عنوان بخشی از آن طرح پیاده شدند. نیروهای گرانت در خشکی پیشروی کردند و سپس به سمت شرق حرکت کردند تا بعداً به سمت غرب چرخیده و از آن جهت به ویکسبورگ حمله کنند. این حرکت در سه ستون انجام شد. در همین حال، نیروهای کنفدراسیون از سراسر کشور برای تقویت مدافعان ویکسبورگ اعزام شدند. نیروهای تقویتی در جکسون، میسیسیپی، جمع شدند و در ۱۰ مه، ژنرال جوزف ای. جانستون برای فرماندهی نیروی رو به رشد فرستاده شد. سپهبد جان سی. پمبرتون، فرمانده پادگان ویکسبورگ، به یکی از واحدهای مستقر در جکسون، تیپ سرتیپ جان گرگ، دستور داد به شهر ریموند
نقل مکان کند. در ۱۲ مه، یکی از ستون های اتحادیه، تحت فرماندهی سرلشکر جیمز بی. مک فرسون، با نیروهای کنفدراسیون گرگ در نزدیکی ریموند روبرو شد. نبرد ریموند که در پی آن رخ داد، پیروزی اتحادیه بود، اگرچه مدیریت ضعیف نبرد توسط مک فرسون به نیروهای کنفدراسیون که تعدادشان به شدت کمتر بود، اجازه داد نبرد را طولانی کنند. درگیری در ریموند رویکرد گرانت به این کارزار را تغییر داد. گرانت با درک اینکه نیروی کنفدراسیون در جکسون قوی تر از آن چیزی است که تصور می کرد، تمایلی به رها کردن نیروی دشمن در پشت سر خود نداشت و تصمیم گرفت نیروهای خود را علیه موقعیت جکسون بفرستد. گرانت که مطمئن نبود سپاه هفدهم مک فرسون برای تصرف شهر به اندازه کافی قوی است، به مک فرسون دستور داد از شمال غربی به جکسون حمله کند، در حالی که سپاه پانزدهم سرلشکر ویلیام تی. شرمن از جنوب غربی حمله کند. جانستون، که به بدبینی شهرت داشت، در ۱۳ مه به جکسون رسید. حدود ۶۰۰۰ سرباز کنفدراسیون شهر را در اختیار داشتند، از جمله نیروهای به تازگی شکست خورده گرگ، اگرچه انتظار می رفت نیروهای کمکی بیشتری برسند. جانستون در طول سفر خود به جکسون متوجه شده بود که ارتش گرانت وارد می
سی سی پی شده است، در حالی که نیروی پمبرتون در امتداد رودخانه بیگ بلک موضع دفاعی گرفته بود. نیروی اتحادیه بین مواضع کنفدراسیون قرار داشت. جانستون تصمیم گرفت که جکسون قابل دفاع نیست و به قول مورخان ویلیام ال. شیا و ترنس جی. وینشل با «شتاب نامناسب»، تلگرافی به افسران فرمانده خود در ریچموند، ویرجینیا، فرستاد و اعلام کرد «خیلی دیر رسیده ام» و دستور تخلیه شهر را صادر کرد. در حالی که جانستون و ستادش با قطار ۲۵ مایل (۴۰ کیلومتر) به کانتون عقب نشینی کردند، بقیه ارتش او پیاده عقب نشینی کردند. نیروهای گرگ وظیفه گارد عقب در جکسون را بر عهده گرفتند. جانستون در حین عقب نشینی، پیام گمراه کننده ای برای پمبرتون فرستاد و پیشنهاد کرد که نیروهای جانستون در یک حرکت تهاجمی از پمبرتون حمایت خواهند کرد، در حالی که او هیچ قصدی برای انجام این کار نداشت. مورخ دونالد ال. میلر معتقد است که این کار برای این طراحی شده بود که در سوابق رسمی اینگونه به نظر برسد که او ویکسبورگ را رها نمی کند.
نیاز به ریشه ها، مقدمه ای بر اعلام وظیفه نسبت به نوع بشر ( - عنوان کتابی از سیمون وی است. این کتاب در جستجوی دلایل امراض روحی، فرهنگی و اجتماعی است که از نظر سیمون وی باعث گرفتاری تمدن قرن بیستم، مخصوصاً در اروپا، اما عموماً در سراسر جهان شده است. وی از یک گردش فرهنگی کلان حمایت می کند که در آن ارتباطات انسانی دوباره پا بگیرند و انسان ها دوباره با محیط خود، با کار خود و با امیدها و انتظارات شان از گذشته و آینده متصل شوند.
فرماندهی غربی هند () تشکیلاتی در سطح فرماندهی در ارتش هند است، که مسئول مستقیم مرز هند با پاکستان است. این فرماندهی در سال ۱۹۲۰ تشکیل شد. پس از تنزل به یک ناحیه مستقل و در نهایت ادغام با فرماندهی شمالی برای تشکیل ارتش شمال غربی، منحل شد. این فرماندهی در سال ۱۹۴۷ پس از انتقال ستاد فرماندهی شمالی به مرز با پاکستان، دوباره احیا شد. تا سال ۱۹۷۲ این ستاد مسئول مرز هند با پاکستان در شمال و غرب و مرز چین در شمال بود. ستاد فرماندهی غربی در چاندیمندیر، هاریانا، حدود ۵ کیلومتری شرق چندی گر واقع شده است. از ژوئیه ۲۰۲۳ سپهبد مانوج کومار کاتیار، فرماندهی غربی را برعهده داشت.
آی هون (به چینی: 瑷珲镇) یک شهرک در شمال شرق جمهوری خلق چین است که در تابعیت منطقه آی هوی، شهر هئی هه (شهر در سطح ولایت)، استان هئی لونگ جیانگ واقع شده است. نام این شهرک تا پیش از ماه مه سال ۲۰۱۵، شهرک آی هوی (به چینی: 爱辉镇) بوده، هم نام با منطقه ای که در تبعیت آن است. در آن تاریخ، نام این شهرک به آی هون تغییر کرد.
راجارام اول (راجارم بونسال، تلفظ مراتی: [[ɾaːd͡ʒaɾaːm ˈbʱos(ə)le] ؛ ۲۴ فوریه ۱۶۷۰ - ۳ مارس ۱۷۰۰)، همچنین با نام رام راجه شناخته می شود ، سومین پادشاه ( چاتراپاتی ) [[امپراتوری مراتا|پادشاهی مراتا]] بود که از سال ۱۶۸۹ تا زمان مرگش در سال ۱۷۰۰ حکومت کرد. او پسر دوم [[شیواجی]] ، بنیانگذار پادشاهی و برادر کوچکتر [[سامباجی]] بود که جانشین او شد. سلطنت یازده ساله او با مبارزه مداوم علیه مغول ها مشخص شد. پس از او، پسر نوزادش [[شیواجی دوم]] تحت نایب السلطنه راجماتا مهارانی [[تارابای]] جانشین او شد . زندگینامه. اوایل زندگی. راجارام در 24 فوریه 1670 در سلسله بونسل از شیواجی و همسر دومش، سویارابای ، به دنیا آمد . او سیزده سال از برادرش، سامباجی، کوچکتر بود . با توجه به روحیه جاه طلبانه سویارابای، راجارام پس از مرگ پدرش در سال 1680 در سن 10 سالگی بر تخت سلطنت مراتا نشست. با این حال، ژنرال های مراتا سامباجی را به عنوان پادشاه می خواستند و بنابراین سامباجی تاج و تخت را به دست گرفت. پس از مرگ سامباجی به دست مغول ها در سال 1689، راجارام به طور غیررسمی به عنوان چاتراپاتی و به عنوان نایب السلطنه برادرزاده اش شاهو اول تاجگذاری
کرد . او سوگند یاد کرد که انتقام اعدام برادرش را بگیرد . راجارام سه بار ازدواج کرد. اولین ازدواج او در سن ده سالگی با جانکیبای ، دختر پنج ساله رئیس ارتش شیواجی، پراتاپرائو گوجار، بود . همسران دیگر او تارابای ، دختر سارسناپاتی هامبیرائو موهیته ، ژنرال ارتش مراتا که جانشین پراتاپرائو شد، و راجاسبای از خانواده بانفوذ گاتگه از کاگال بودند. راجارام سه پسر داشت، سلطنت و حمله مغول ها. س از اعدام [[سامباجی]] توسط [[امپراتوری گورکانی|مغول ها]]، راجارام به طور غیررسمی در 12 مارس 1689 در ریگاد تاجگذاری کرد. راجارام سپس به سمت معبد بهاوانی در پراتاپگاد حرکت کرد . او ضمن بازدید از قلعه هایی که در طول مسیر قرار داشتند، آنها را مجهز به آذوقه و سلاح کرد. هنگامی که مغول ها به رهبری اعتقاد خان (بعدها [[ذوالفقار خان نصرت جنگ|ذوالفقار خان]] ) در 25 مارس 1689 محاصره منطقه اطراف ریگاد را آغاز کردند، سانتاجی غورپاده ، ژنرال راجارام، یک ضدحمله ترتیب داد. نقشه سانتاجی این بود که ارتش مراتا در فالتان مستقر شود و از آن پایگاه توجه ژنرال های مغول را جلب کند، در حالی که سانتاجی و یک گروه کوچک سواره نظام به اردوگاه اصلی مغول در تولاپور حم
له می کردند و در صورت امکان اورنگ زیب را در میان ارتشش می کشتند. سانتاجی و ویتوجی چاوان، فرمانده دوم او، یک گروه دو هزار نفره را برای این منظور به سمت تولاپور رهبری کردند. با رسیدن مخفیانه به اردوگاه مغول، آنها به سمت غرفه اورنگ زیب هجوم بردند، طناب های نگهدارنده را بریدند و عمارت پارچه ای عظیم با یک ضربه فرو ریخت و همه افراد داخل آن کشته شدند. بعدها مشخص شد که اورنگ زیب آن شب تصادفاً در چادر دخترش بوده و از مرگ گریخته است. پس از مدتی استراحت در سینهاگاد، سانتاجی نیروهای مراتا را به سمت پایین بهور گات هدایت کرد و به عقب ارتش ایتیکاد خان که ریگاد را محاصره کرده بودند حمله کرد و پنج [[فیل جنگی]] امپراتوری مغول را با خود برد. پس از این، نیروهای مراتا به فرماندهی داناجی جادهاو و سانتاجی به مقرب خان ، ژنرال مغول مسئول تصرف سمباجی، در بهودرگاد، در 45 مایلی جنوب کولاپور، حمله کرده و او را کاملاً شکست دادند. مقرب خان و پسرش به شدت زخمی شدند و تا اردوگاه مغول در کولاپور تعقیب شدند و تمام غنایم آنها به غنیمت گرفته شد. اورنگ زیب که مصمم بود به هر قیمتی ریگاد را تصرف کند، به ارسال نیروهای کمکی برای اعتقاد ذوالفقار خان اد
امه داد، که به زودی توانست به پنهالا نیز حمله کند. راجارام که در پنهالا بود، از میان خطوط محاصره گریخت. سپس یک ارتش ۳۰۰ نفره مراتا با مغول ها جنگید و پادشاه جدید مراتا، راجارام، را از طریق قلعه های پراتاپگاد و ویشالگاد از طریق گذرگاه کاولیا به قلعه جینجی در ایالت [[تامیل نادو|تامیل نادو]] امروزی فراری داد . راجارام و باهری پس از عبور از رودخانه تونگابهادرا که پر از تمساح بود، سوار بر پشت بهیرجی گورپاده، با لباس مبدل به کلادی (نزدیک ساگار امروزی در کارناتاکا) رسیدند و وارد قلمرو قاسم خان شدند. طبق گفته کلادینریپاویجایا از لینگانا، راجارام و باهری از ملکه چنامما از کلادی کمک خواستند - که حمله مغول ها را مهار کرد تا عبور ایمن و فرار راجارام را تضمین کند. برای مجازات چنامما، اورنگ زیب، جانیسار خان، ماتابار خان و شرزا خان را فرستاد که قلعه های مادهاوپورا، آنانتپور را تصرف و بدنور را محاصره کردند، در حالی که چنامما برای نجات جان خود به بووانگیری فرار کرد. سپس ژنرال مراتا، سانتاجی غورپاده، سه خان را شکست داد و از چنامما محافظت کرد و تلاش های خان ها برای تعقیب راجارام را خنثی کرد. " راجارام پس از یک ماه و نیم در اول
نوامبر 1689 به جینجی رسید. جزئیات فرار او از زندگینامه شاعرانه ناقص راجارام، راجاراماچاریتا،" که توسط راجپوروهیتای او ، کشاو پاندیت ، به [[زبان سانسکریت]] نوشته شده است ، مشخص است . پس از شکست دادن مغول ها، راجارام برادر مرحوم خود را سوزاند. محاصره جینجی. [[اورنگ زیب|اورنگ زیب]]، غازی الدین فیروز جونگ را برای مقابله با مراتهه ها در دکن فرستاد و به طور ویژه ذوالفقار خان نصرت جونگ را برای تصرف قلعه جینجی فرستاد . او در سپتامبر 1690 آن را محاصره کرد . هنگامی که راجارام از ماهاراشترا به جینجی عقب نشینی کرد، عملاً هیچ پولی در خزانه اش وجود نداشت. رایگاد، پایتخت پادشاهی مراتهه، به دست اورنگ زیب افتاد. هیچ ارتش یا دولت متمرکز مراتهه عملاً وجود نداشت. در این شرایط نامطلوب، راجارام و مشاورانش مجبور شدند برای حفظ خدمات و وفاداری یاران خود، املاک فئودالی را به عنوان مشوق به آنها پیشنهاد دهند. حکومت راجارام عمداً بسیاری از روسای مراتا را که خدمت به مغولان را پذیرفته بودند، از خود راند. در عوض، اورنگ زیب به طور گسترده زمین، عناوین و پاداش هایی را به عنوان مشوق به اربابان مراتا پیشنهاد داد تا از راجارام دست بکشند و خدمت به
مغولان را بپذیرند. حکومت مراتا نیز همین روش ها را برای مقابله با آنها اتخاذ کرد. محاصره جینجی تا سال های 1694 و 1695 ادامه یافت. پس از سه تلاش ناموفق مغول ها برای فتح جینجی، این شهر در 8 ژانویه 1698 تصرف شد. با این حال، راجارام به دلیل مداخله خانواده شرکه که او را در اردوگاه مغول ها پنهان کرده و سپس اسب هایی برای سفر به ولور و سپس به ویشالگاد به او داده بودند، با موفقیت فرار کرد . سانتاجی و داناجی. نوشتار اصلی: [[محاصره پنهالا ۱۶۹۴-۱۶۹۶]] راجارام از ۱۱ نوامبر ۱۶۸۹ قلعه جینجی را اشغال کرده بود، اما قبل از سقوط آن در سال ۱۶۹۸ آنجا را ترک کرد. راجارام سپس دربار خود را در قلعه ساتارا مستقر کرد . راجارام سپس اهداف خود را بر بسیج ارتش مراتا برای بیرون راندن مهاجمان مغول قرار داد. در سال ۱۶۹۱، راجارام به عنوان طعنه ای مستقیم به تجاوز مغولان در دکن و برای به رخ کشیدن روحیه ی بی باکانه ی مراتهه ها، جوایز ناچیزی را برای ژنرال هایش در ازای تصرف شهرهای مغول تعیین کرد که عمداً ناچیز بودند. یکی از این چالش ها به شرح زیر بود: «با توجه به اینکه به وضوح آمادگی شما را برای ترک خدمت مغولان و بازگشت به چاتراپاتی ها برای دفاع از
دارما ماهاراشترا درک کرده ایم، برای هزینه های شخصی خودتان و سربازانتان مستمری سالیانه تعیین می کنیم...». هانمانترائو گورپاده مستحق دریافت ۶۲۵۰۰ هان پس از تصرف رایگاد ، ۶۲۵۰۰ هان پس از تصرف بیجاپور ، ۶۲۵۰۰ هان پس از تصرف باگاناگر ، ۶۲۵۰۰ هان پس از تصرف اورنگ آباد و ۲۵۰۰۰۰ هان پس از تصرف خود دهلی بود . به همین ترتیب، کریشناجی گورپاده پس از فتح قلمرو رایگاد ، 12500 هان، پس از فتح بیجاپور 12500 هان ، پس از فتح باگاناگار 12500 هان ، پس از فتح اورنگ آباد 12500 هان و پس از فتح دهلی 50000 هان دریافت کرد . راجارام همچنین قصد داشت دهلی را تصرف کند، هرچند ناموفق بود. دسته های مراتهه که با آرزوی انتقام گرفتن از اشتباهات خود برانگیخته شده بودند، در سرزمین های وسیعی از خاندش تا ساحل جنوبی ، گجرات ، بغلان ، گندوانا و کارناتاکا پراکنده شدند ، پایگاه های مغول را ویران کردند، ارتش های آنها را نابود کردند، خراج گرفتند، گنجینه ها، حیوانات و ذخایر تجهیزات اردوگاه مغول را غارت کردند. راجارام با وجود خطر قریب الوقوع، به هدف خود دست یافته بود و در جینجی چیزی را که محققانی مانند سی. ای. کینکید آن را «محاصره ای به سختی کوتاه تر از مح