Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ا به عنوان کود تولید و استفاده می شود. علاوه بر این، از آنجایی که روش های جایگزین پاکسازی زمین گران تر و کم فایده تر شناخته شده اند، کشاورزان تمایل دارند قانون را نادیده بگیرند و به فعالیت های غیرقانونی قطع درختان ادامه دهند. آتش سوزی های زمین های باتلاقی منشأ ۹۰ درصد دود ایجاد شده در طول این آتش سوزی ها بودند و می توانند تا ۶ برابر بیشتر از آتش سوزی های زمینی معمولی، آلودگی ذرات معلق تولید کنند. علاوه بر این، این آتش سوزی ها ۳ تا ۴ متر زیر زمین شعله ور می شوند و همین امر خاموش کردن آنها را بسیار دشوارتر می کند. علت دیگری که به این بحران دامن زد، شرایط جوی ال نینو در سال ۲۰۱۰ بود که باعث تأخیر در شروع فصل مرطوب و ایجاد خشکسالی شد و منابع آب و محصولات کشاورزی را تحت تأثیر قرار داد. این شرایط جوی باعث شد کشاورزان برای جبران زمان از دست رفته، به طور غیرقانونی اقدام به آتش زدن جنگل ها برای پاک سازی سریع زمین ها کنند. همچنین، شرایط خشک در اندونزی همراه با بقایای قابل اشتعال ناشی از فعالیت های غیرقانونی قطع درختان در گذشته، نقش مهمی در تبدیل جنگل ها و زمین های باتلاقی به مناطق مستعد آتش سوزی ایفا کردند. مقدار زیادی
دود کثیف ناشی از آتش سوزی های جنگل در سوماترا بعد توسط بادهای غربی در تنگه مالاکا منتقل شد که آلودگی و کیفیت هوا را در مالزی و سنگاپور خراب می کند.
ریزگرد جنوب شرقی آسیا در سال ۲۰۱۳، بحرانی از ریزگرد بود که چندین کشور در جنوب شرقی آسیا، از جمله برونئی، اندونزی، مالزی، سنگاپور و تایلند جنوبی را عمدتاً در ماه های ژوئن و ژوئیه ۲۰۱۳ تحت تأثیر قرار داد. دوره مه غلیظ ناشی از آتش سوزی های گسترده در بسیاری از نقاط سوماترا و بورنئو بود. تصاویر ماهواره ای ناسا نشان داد که این مه عمدتاً به دلیل دود ناشی از آتش سوزی در استان ریائو، اندونزی بوده است. مه دود جنوب شرقی آسیا در سال ۲۰۱۳ به دلیل ایجاد سطح بالای آلودگی در سنگاپور و چندین بخش از مالزی قابل توجه بود. شاخص استانداردهای آلودگی ۳ ساعته در سنگاپور در ۲۱ ژوئن ۲۰۱۳ به بالاترین رکورد خود یعنی ۴۰۱ رسید و از رکورد قبلی ۲۲۶ که در جریان مه جنوب شرقی آسیا در سال ۱۹۹۷ ثبت شده بود، پیشی گرفت. در ۲۳ ژوئن، شاخص آلودگی هوا (API) در موار، جوهور، ساعت ۷ صبح به ۷۴۶ رسید که تقریباً ۲٫۵ برابر بالاتر از حداقل محدوده سطح "خطرناک" بود و در نتیجه منجر به اعلام وضعیت اضطراری در موار و لدانگ شد (که بعداً در صبح ۲۵ ژوئن لغو شد) و شهرها عملاً در تعطیلی کامل قرار گرفتند. گاهشمار وقایع. در ۱۹ ژوئن ۲۰۱۳، ماهواره های Terra و Aqua ناسا تصاوی
ری از دود ناشی از آتش سوزی های غیرقانونی در جزیره سوماترای اندونزی را ثبت کردند که به سمت شرق و جنوب مالزی و سنگاپور در حرکت بود و باعث ایجاد ابرهای غلیظ مه در منطقه شده بود. همان طور که یک مقام محلی اندونزیایی اعلام کرد، منبع مه ممکن است یک زمین باتلاقی به مساحت ۳۰۰۰ هکتار در منطقه بنکالیس ریجنسی، استان ریائو باشد که در ۹ ژوئن توسط یک گروه ناشناس به آتش کشیده شد. در ۱۸ ژوئن، ۱۸۷ نقطه داغ توسط ماهواره ها شناسایی شدند، که در ۲۰ ژوئن به ۸۵ نقطه کاهش یافت. در ۲۱ ژوئن ۲۰۱۳، در مجموع ۴۳۷ نقطه داغ در سوماترا شناسایی شد. دو روز بعد، این تعداد به ۱۱۹ نفر کاهش یافت. در ۲۴ ژوئن، از مجموع ۲۲۷ نقطه بحرانی شناسایی شده در سوماترا، ۱۵۹ نقطه در ریائو شناسایی شد. یک افسر نیروی هوایی توضیح داد که تعداد کم نقاط حساس شناسایی شده در برخی روزها به دلیل پوشش ابر سنگین بود که مانع از شناسایی برخی از نقاط حساس توسط ماهواره می شد. اداره محیط زیست مالزی گفت که ۱۷۳ نقطه داغ در مالزی در ۲۴ ژوئن شناسایی شد که ۱ نقطه در نگری سمبیلان، ۱ در ترنگانو، ۳ در صباح و ۱۶۸ در ساراواک شناسایی شد. بسیاری از نقاط داغ متعلق به شرکت های روغن پالم یا کشاو
رزان خرده پا بودند که روغن پالم را به این شرکت ها عرضه می کنند و از روش های بریدن و سوزاندن برای پاکسازی زمین های خود برای فصل کاشت بعدی استفاده می کنند. با این حال، نخست وزیر سنگاپور، لی هسین لونگ، گفت که آتش سوزی ها به احتمال زیاد توسط شرکت های متخلف آغاز شده اند، نه توسط خرده مالکان. در ۲۵ ژوئن، رئیس جمهور اندونزی، سوسیلو بامبانگ یودویونو، رسماً از مالزی و سنگاپور به دلیل مه دود خطرناک عذرخواهی کرد. در تاریخ ۲۶ ژوئن ۲۰۱۳، ماهواره ها ۲۶۵ نقطه داغ را شناسایی کردند، اما پس از بارش شدید باران در طول شب بین این دو روز، تعداد نقاط داغ در ۲۷ ژوئن به ۵۴ کاهش یافت. باشگاه فوتبال کاردیف سیتی که به تازگی به لیگ برتر فوتبال انگلستان ارتقا یافته بود، به دلیل مه دود شدید، سفر یک هفته ای خود به مالزی، زادگاه مالک میلیاردری اش وینسنت تان، را که قرار بود در همان هفته آغاز شود، لغو کرد. تعداد کانون های بحران در سوماترا در ۲۷ ژوئن همچنان رو به کاهش بود و در ساعت ۴ بعد از ظهر، ۴۲ کانون بحران ثبت شد. در همان زمان در ۲۸ ژوئن، تنها ۱۵ نقطه داغ توسط ماهواره ها شناسایی شد. آژانس ملی محیط زیست سنگاپور اعلام کرد که این می تواند دلیل
بهبود شرایط مه در سنگاپور و مالزی طی هفته گذشته باشد. تعداد نقاط داغ در ۲۹ ژوئن به ۷ نقطه کاهش یافت. صندوق جهانی طبیعت (WWF) بار دیگر خواستار تصویب و اجرای سیاست های ممنوعیت کامل آتش سوزی شد. بر اساس شناسایی نقاط داغ توسط ماهواره ها، استان ریاو در سوماترا بیش از ۸۸٪ از نقاط داغی را داشت که باعث شدیدترین مه دود بر سنگاپور و شبه جزیره مالزی از سال ۱۹۹۷ به این سو شده بود. از ۱ تا ۲۴ ژوئن، ماهواره های ناسا بیش از ۹۰۰۰ نقطه داغ در سوماترا شناسایی کردند که بیش از ۸۰۰۰ مورد آن ها در استان ریاو قرار داشت. تا تاریخ ۲۹ ژوئن، مجموعاً ۲٬۸۰۰ نفر از نیروهای نظامی همراه با هلیکوپترها و هواپیماها برای مقابله با آتش سوزی ها به منطقه اعزام شده بودند. همچنین حدود ۳٬۰۰۰ نفر از غیرنظامیان نیز در عملیات اطفای حریق همکاری می کردند. مساحت آتش سوزی ها از ۱۶٬۵۰۰ هکتار به ۴٬۰۸۱ هکتار کاهش یافت. در اول ژوئیه، ۴ کانون آتش سوزی در ریائو شناسایی شد که کمترین تعداد از زمان شروع آتش سوزی تاکنون است. در ۱۹ جولای، ۴۳ نقطه داغ در سوماترا شناسایی شد. روز بعد، با توجه به اینکه سوماترا آب و هوای خشکی را تجربه می کرد، تعداد نقاط بحرانی به شدت افزا
یش یافت. ۱۵۹ نقطه داغ در سوماترا وجود داشت که ۶۳ مورد از آنها در ریائو واقع شده بودند.
شکار تجاری نهنگ در آب های نیوزیلند از اواخر قرن هجدهم آغاز شد و تا سال ۱۹۶۵ ادامه یافت. این یک فعالیت اقتصادی عمده برای اروپایی ها در نیوزیلند در چهار دهه اول قرن نوزدهم بود. شکار نهنگ در قرن نوزدهم بر پایه شکار نهنگ شکار جنوبی و نهنگ عنبر بود و شکار نهنگ در قرن بیستم بر نهنگ گوژپشت متمرکز بود. اکنون یک صنعت جاافتاده برای تماشای نهنگ در شهر کایکورا در جزیره جنوبی و سایر بندرهای نیوزیلند وجود دارد. تاریخچه. به نظر می رسد مائوری ها که اولین کسانی بودند که در نیوزیلند ساکن شدند، به ندرت نهنگ شکار می کردند، اما نهنگ های به گل نشسته را می خوردند. اولین ارتباط صید نهنگ با نیوزیلند به دسامبر ۱۷۹۱ برمی گردد، زمانی که کشتی صید نهنگ "ویلیام و آن" در طول یک سفر صید نهنگ در اقیانوس آرام در خلیج داوتلس پهلو گرفت. اینکه آیا واقعاً نهنگی توسط این کشتی در آب های نیوزیلند صید شده است یا خیر، ثبت نشده است. "کشتی بریتانیا" تقریباً در همان زمان از راه رسید. هر دو کشتی، کشتی های شکار نهنگ بودند که برای حمل محکومین به سفر دریایی از بریتانیا و پیاده کردن آنها در سیدنی قبل از رفتن به شکار نهنگ، کرایه شده بودند. در اوایل قرن نوزدهم،
کورورارکا (که اکنون راسل نامیده می شود) در خلیج جزایر، بندر مهمی برای کشتی های صید نهنگ و فک بود و شهرت عجیبی پیدا کرد، چرا که چارلز داروین که از دوران حضورش در نیوزیلند خوشش نمی آمد، آن را "جهنم اقیانوس آرام" نامید. نظر او منعکس کننده نظر بسیاری از مبلغان مسیحی اولیه بود. این رفتار فقط به خلیج جزایر محدود نمی شد. مبلغ مذهبی جان برومبی در سال ۱۸۳۸ در مارلبورو، شکارچیان نهنگ را «یاغی و قانون شکنانی بی بند و بار» یافت دیگر ناظران معاصر دیدگاه های متفاوتی داشتند. در سال ۱۸۳۹، ادوارد ویکفیلد، که بعدها عضو پارلمان بریتانیا شد، شکارچیان نهنگ ساحلی را افرادی توصیف کرد که اگرچه جنبهٔ تاریکی در شخصیت خود دارند، اما «صادق و مهمان نواز» هستند. آنها شجاع، با عزمی راسخ و قدرتی عظیم در تحمل سختی ها بودند. او از مهمان نوازی آنها نسبت به بازدیدکنندگان گاه به گاه قدردانی می کند و خاطرنشان می کند که آنها با زنان مائوری، مانند ته وای ناهی از ته آتیاوا، روابط پایداری داشتند و با آنها خانواده های بزرگی تشکیل دادند. عمویش، سرهنگ ویلیام، که طرفدار کارگران نبود، احساسات او را تکرار می کند. از دیگر کشتی های اولیه شکار نهنگ می توان به
"فاکس هاوند"، یک کشتی شکار نهنگ لندنی در سال ۱۸۲۷ و "واترلو" اشاره کرد که از سال ۱۸۲۹ بین کلودی بی و سیدنی فعالیت می کرد و سالانه ۳ محموله روغن نهنگ حمل می کرد و از بندر جکسون با آذوقه و کالاهای تجاری برای مبادله با کتان بازمی گشت. تا دهه ۱۸۳۰، بیشتر صید نهنگ، جدا از کشتی های آمریکایی، از پایگاه های ساحلی با خدمه ای مرکب از ملوانان مائوری و اروپایی انجام می شد. در نیمه اول قرن نوزدهم، تقریباً صد ایستگاه ساحلی کوچک تأسیس شد - در جزیره جنوبی در Te Awaiti و Preservation Inlet و بعداً در جزیره استوارت، اوتاگو، تیمارو و کایکورا و Cloudy Bay. در شبه جزیره بنکس، اولین ساحل در سال ۱۸۳۶ در بندر کوچک کوپر بود و تا سال ۱۸۴۲ در مجموع پنج ایستگاه وجود داشت، از جمله خلیج اوشور، ایکوراکی و پراکی. در شمال ولینگتون، سه ایستگاه شکار نهنگ در پوریروآ و پنج ایستگاه در جزیره کاپیتی وجود داشت. در شمال، ایستگاه های ساحلی در نیو پلیموث و جزیره گریت بریر نیز وجود داشتند. با این حال، تا سال ۱۸۴۰ تعداد نهنگ ها به حدی کاهش یافته بود که پول کمی به دست می آمد و در سال ۱۸۴۴ آخرین ایستگاه های اولیه ساحلی بسته شدند. با این حال، کاپیتان نای ا
ز کشتی "مونت ولاستون" در سال ۱۸۷۹ گزارش داد که نهنگ های شمالی به طور متوسط ۱۰پوند استخوان نهنگ برای هر بشکه نفت، و در آن زمان سودآورترین صید نهنگ بودند. جدول زیر میانگین بازده روغن و استخوان نهنگ شمالی و جنوبی را نشان می دهد: ایستگاه ساحلی بعدی، پرانو از کانال توری، تنگه کوک، بین سال های ۱۹۱۱ تا ۱۹۶۴، ۴۲۰۰ نهنگ (عمدتاً نهنگ گوژپشت) را صید کرد، که در آن زمان آخرین نهنگ در آب های نیوزیلند صید شد. تعطیلی ایستگاه شکار نهنگ پرانو در ۴ ژانویه ۱۹۶۵ اعلام شد. حفاظت. از سال ۱۹۷۸، نهنگ ها در محدوده نیوزیلند منطقه انحصاری اقتصادی تحت قانون حفاظت از پستانداران دریایی مصوب ۱۹۷۸ محافظت شده است. کشتن نهنگ یا سایر آب بازسانان، مجازاتی تا شش ماه حبس یا جریمه ای تا سقف ۲۵۰٬۰۰۰ دلار نیوزیلند در پی دارد. اکنون اغلب تلاش هایی برای نجات نهنگ هایی که به گل نشسته اند یا در زباله های دریایی گرفتار شده اند، انجام می شود. در نیوزیلند احساسات ضد نهنگی وجود دارد. دولت مرتباً در جلسات کمیسیون بین المللی شکار نهنگ شرکت می کند و از توقف شکار نهنگ حمایت می کند و همچنین از ایجاد پناهگاه های نهنگ حمایت می کند. در سال ۲۰۱۰، پیت بتون، یک فعال ضد
شکار نهنگ، هنگام سوار شدن به یک کشتی شکار نهنگ در اقیانوس های جنوبی توسط شکارچیان نهنگ ژاپنی بازداشت شد. او در ژاپن محکوم و به نیوزیلند بازگردانده شد.
بازسازی طبیعی کمکی (ANR) (که به آن بازرویش مدیریت شده نیز گفته می شود)، به حفاظت و نگهداری انسانی از نهال های طبیعی در مناطق جنگلی اطلاق می شود. در این روش، نهال ها به ویژه از گیاهان زیررویش و گیاهان بسیار آتش گیر مانند زلف شیطان محافظت می شوند. اگرچه تعریف یا روش شناسی رسمی برای ANR وجود ندارد، هدف کلی آن ایجاد و بهبود بهره وری جنگل است. معمولاً این روش شامل کاهش یا حذف موانع بازتوانی طبیعی مانند پسرفت و تخریب خاک، رقابت با علف های هرز، گیاهان پوششی یا دیگر گیاهان و همچنین حفاظت در برابر اختلالاتی است که می توانند رشد را مختل کنند.علاوه بر اقدامات حفاظتی، در صورت نیاز یا تمایل، درختان جدیدی نیز کاشته می شوند (کاشت غنی سازی). با استفاده از بازتوانی طبیعی یاری شده، جنگل ها سریع تر از رشد طبیعی خود توسعه می یابند که این موضوع سهم قابل توجهی در تلاش های ترسیب کربندارد. همچنین این روش به دلیل کاهش نیاز به نهالستان ها، جایگزین کم هزینه تری برای بازجنگل کاری محسوب می شود. مؤثرترین روش برای اجرای ANR، روشی بسیار وابسته به مکان است و بسیاری از کشورها، کتابچه های راهنمایی در مورد نحوه انتخاب و نگهداری یک پروژه ANR ارا
ئه می دهند. رویه فعلی و تاریخچه. این روش در بسیاری از کشورهای آسیایی رایج است. این روش حفاظت در چمن های علف شیطان در فیلیپین برای بیش از سه دهه و همچنین در چین برای بیش از پنج دهه استفاده شده است. طبق گزارش فائو، چین از سال ۱۹۹۹ بودجه گسترده ای را برای ANR اختصاص داده است تا به طور خاص از خوردگی خاک جلوگیری کند. همچنین فائو گزارش می دهد که ANR یک روش رایج در تایلند است. با توجه به اینکه تغییرات اقلیمی جهانی به یک نگرانی رو به رشد تبدیل شده است، ANR محبوبیت بیشتری پیدا می کند. ANR معمولاً بیشتر در جنگل های گرمسیری مورد استفاده قرار می گرفته است، با این حال، اکنون برای کمک به احیای مناطق جنگلی در تمام انواع اکوسیستم ها مورد استفاده قرار می گیرد. الزامات. برای اجرای بهینه ANR و تضمین بازسازی موفقیت آمیز، طیف گسترده ای از شرایط مورد نیاز است. یکی از این موارد شامل تراکم کافی از نهال های طبیعی احیا شده است، اگرچه تراکم خاص مورد نیاز به عوامل خاصی مانند توزیع، فراوانی نسبی گونه، نرخ رشد، حاصلخیزی خاک و غیره بستگی دارد. برای اطمینان از احیای بهینه، محدوده تراکم ۲۰۰ تا ۸۰۰ نهال در هکتار پیشنهاد شده است. در دسترس بودن
منابع بذر از جنگل های باقیمانده مجاور برای تأمین بذر مورد نیاز برای کلونیزاسیون پوشش گیاهی ضروری است. کنترل یا حذف همه عوامل مزاحم (مانند چرای دام، آتش سوزی و قطع درختان) نیز بسیار مهم است. مزایا. اقتصادی. روش بازتوانی طبیعی یاری شده (ANR) دارای مزایای متعددی است. ANR بر کاهش موانع زیست محیطی تمرکز دارد تا بازتوانی طبیعی و رشد را تسریع کند، نه صرفاً کاشت نهال ها. این امر امکان استفاده از روشی کم هزینه را فراهم می کند که هزینه های مرتبط با آماده سازی محل و کاشت یا پرورش نهال ها را حذف می کند، که این موضوع در پروژه های احیای گسترده بسیار جذاب است. یکی دیگر از مزایا، ایجاد فرصت های شغلی است. ANR نیازمند نگهداری مداوم و می تواند کاربر باشد، و شامل فعالیت هایی مانند وجین علف های هرز، فشردن علف ها، ایجاد و نگهداری آتش شکن و غیره است. این فعالیت ها در نهایت می تواند به ایجاد شغل و بهبود معیشت در جوامع محلی یا محروم کمک کند. با این حال، اگر جنگل کاری به نفع جامعه نباشد، مثلاً زمانی که زمین برای کشت محصولات غذایی نیاز است، احتمال مشارکت مردم محلی در این روش و موفقیت آن کاهش می یابد. محیط زیست. ترسیب کربن، غنی سازی تن
وع زیستی و بازیابی، تنها چند مورد از مزایای زیست محیطی ANR هستند که می توانند به بهبود اکوسیستم ها و کاهش تغییرات اقلیمی کمک کنند. ANR بر گونه های بومی و توالی طبیعی پوشش گیاهی موجود تمرکز دارد، که تضمین می کند جوامع گیاهی و حیات وحش ساکن حفظ شده و مورد آسیب قرار نگیرند.
اهمیت پایداری در نیوزیلند به طور فزاینده ای مورد توجه قرار گرفته است و دولت گام هایی را برای ترویج شیوه های پایدار برداشته است. تاریخچه. در طول دوره نسبتاً کوتاه سکونت انسان در نیوزیلند، تغییرات قابل توجهی در محیط طبیعی آن ایجاد شده است. در حالی که برخی افراد و سازمان ها مسائل زیست محیطی را برجسته کرده اند، واکنش های دولت در سطوح مرکزی و محلی در ابتدا موردی و موردی بود. پایداری به عنوان یک مفهوم کلیدی از جنبش زیست محیطی ظهور کرد که در دهه ۱۹۶۰ به یک نیروی اجتماعی و سیاسی متمایز تبدیل شد. در سال ۱۹۷۲، حزب ارزش ها تشکیل شد و به اولین حزب سبز در سطح ملی در جهان تبدیل شد. دولت نیوزیلند از آن زمان تاکنون قوانینی را برای گنجاندن اصول پایداری در قانون وضع کرده است، که مهم ترین آنها قانون مدیریت منابع ۱۹۹۱ است. این قانون برجسته، اولین قانونی بود که صراحتاً اصل پایداری را پذیرفت. در سال ۲۰۰۳، دولت برنامه اقدام توسعه پایدار را معرفی کرد. در همان سال، برنامه Govt 3 آغاز شد اما بعداً در مارس ۲۰۰۹ متوقف شد. همانند بسیاری از کشورهای دیگر، تقاضا برای محصولات و خدمات پایدار رو به افزایش بوده و برخی از کسب وکارها را بر آن داش
ته تا به این بازار توجه کنند. در مارس ۲۰۰۷، وست پک اولین بانک نیوزیلندی بود که وام مسکن «سبز» ارائه داد. همچنین درخواست های فزاینده ای برای رشد سبز، مدلی از توسعه اقتصادی که از منابع طبیعی به شیوه ای پایدار استفاده می کند، وجود داشته است. وزارت توسعه اقتصادی، گروه مشاوره رشد سبز را تأسیس کرد، در حالی که گروه لابی Pure Advantage در ژوئیه ۲۰۱۱ برای حمایت از سیاست های اقتصادی پایدار تشکیل شد. در سال ۲۰۱۲، شرکت Pure Advantage گزارشی منتشر کرد که در آن از نیوزیلند خواسته شده بود تا عملکرد زیست محیطی و اعتبار جهانی خود را افزایش دهد. با وجود تصویر سبز نیوزیلند، رتبه بندی های زیست محیطی این کشور، از جمله شاخص عملکرد زیست محیطی دانشگاه ییل، نشان داده است که این کشور به طور مداوم در حال بهبود پایداری نیست. نقاط قوت. پاول گیلدینگ، مشاور، نویسنده و سخنران تجارت بین الملل، معتقد است که دامداران نیوزیلندی به دلیل استفاده از سیستم های تغذیه دام با مراتع، در مقایسه با سیستم های تغذیه دام با غلات که معمولاً در ایالات متحده استفاده می شود، نسبت به دامداران سایر کشورها مزیت قابل توجهی دارند. به گفته گیلدینگ، یکی دیگر از مزایای
آن، شهرت بین المللی نیوزیلند به عنوان یک کشور پاک و سبز است - حداقل در مقایسه با بسیاری از کشورهای دیگر. گیلدینگ گفت: «با افزایش تقاضا برای غذای پاک و سبز، وضعیت لبنیات نیوزیلند بهتر می شود.» اندازه گیری پیشرفت. در سال ۲۰۰۲، مجموعه ای از توصیه ها در مورد شاخص های پایداری ارائه شد. پیشنهاد شد که ردپای اکولوژیکی به عنوان یک شاخص مقرون به صرفه و به راحتی قابل فهم و در دسترس عموم مردم مورد استفاده قرار گیرد. بخش ها. آگاهی زیست محیطی در نیوزیلند رو به افزایش است و تلاش های داوطلبانه برای اتخاذ شیوه های پایدارتر، این روند را منعکس می کند. ضایعات. کیسه های خرید سوپرمارکتی به عنوان وسیله ای برای کاهش ضایعات مورد هدف قرار گرفته اند. بهره وری و صرفه جویی در انرژی. دوچرخه سواری EECA حمل و نقل عمومی پایداری در شیوه های کشاورزی. اگرچه کشاورزی تنها ۷ درصد از تولید ناخالص داخلی نیوزیلند را تشکیل می دهد، اما محصولات کشاورزی همچنان یکی از بزرگ ترین صادرات این کشور هستند. در حالی که نیوزیلند در تلاش برای پایدارتر شدن است، چالش هایی مانند تخریب کیفیت آب، انتشار گازهای گلخانه ای و از بین رفتن تنوع زیستی ناشی از تشدید دامداری و
سیستم های تک کشتی است. مطالعه گونزالس-اوروزکو (۲۰۲۰) از این دیدگاه پشتیبانی می کند و استدلال می کند که ثبات کشاورزی نیوزیلند به توانایی آن در سازگاری با شرایط محیطی متغیر بستگی دارد. پرورش گوسفند یکی از صنایعی است که برای پایدارتر شدن تلاش می کند. این امر با اتخاذ سیستم های چرای چرخشی محقق می شود که به مراتع اجازه می دهد کربن را احیا و ذخیره کنند. استراتژی دیگر شامل سرمایه گذاری در بهبود ژنتیکی نژادهای گوسفند برای افزایش بهره وری و در عین حال کاهش استفاده از منابع است.
انفورماتیک جنگل، علمی ترکیبی از جنگل داری و انفورماتیک است که تأکید ویژه ای بر جمع آوری، مدیریت و پردازش داده ها، اطلاعات و دانش و تلفیق مفاهیم و نظریه های انفورماتیک خاص برای غنی سازی مدیریت جنگل و جنگل داری دارد؛ این رشته رابطه ای مشابه با علوم کتابداری و اطلاع رسانی دارد. این یک علم میان رشته ای است که عمدتاً با جمع آوری، طبقه بندی، دستکاری، ذخیره، بازیابی و انتشار اطلاعات سروکار دارد. اطلاعات، در این زمینه، شامل اسناد قابل خواندن توسط انسان و ماشین می شود. نمونه هایی از اسناد قابل خواندن توسط انسان شامل نقشه ها، برگه های اطلاعات میدانی، برنامه های عملیاتی و برنامه های مدیریت دارایی بلندمدت با متن روایی است. اسناد قابل خواندن توسط ماشین شامل فایل هایی برای سامانه اطلاعات جغرافیایی (GIS)، سامانه موقعیت یابی جهانی (GPS) و سایر برنامه ها مانند صفحات گسترده و سیستم های مدیریت پایگاه داده رابطه ای هستند. همانند علم مدیریت، انفورماتیک جنگل از سیستم های پشتیبانی تصمیم گیری، مدل سازی ریاضی، آمار و الگوریتم های مهندسی، تحقیق در عملیات، علوم کامپیوتر و هوش مصنوعی برای پشتیبانی از فعالیت های تصمیم گیری استفاده می کند
. مسائل رایج جنگلداری شامل برنامه ریزی برداشت، برازش مدل، نمونه برداری بهینه، سنجش از دور، تخصیص خدمه، طبقه بندی تصویر، زمان بندی تیمار و مسائل قطع الوار است که بسیاری از آنها را می توان به صورت مسائل بهینه سازی فرموله کرد (مثلاً مسئله تخصیص تعمیم یافته، مسئله فروشنده دوره گرد، مسئله کوله پشتی، زمان بندی مغازه کارها و مسائل مسیریابی وسایل نقلیه). این حوزه شامل پردازش اطلاعات و مهندسی سامانه اطلاعاتی، سامانه پشتیبانی تصمیم گیری، GIS و GPS می شود. زمینه تحقیقاتی شامل مطالعات ساختار، الگوریتم ها، رفتار و تعاملات سیستم های طبیعی و مصنوعی است که اطلاعات مربوط به اکوسیستم های جنگلی را ذخیره، پردازش، دسترسی و منتقل می کنند. تاریخچه. در سال ۱۹۷۰، جی.جی. گروات مقاله ای با عنوان «اطلاعات مدیریتی و رایانه ها در جنگلداری» منتشر کرد. در این مقاله، نویسنده ابعاد مختلف اطلاعات مدیریتی را توصیف و بررسی می کند (مانند عملیات، هزینه ها، موقعیت مکانی و زمان) و به موضوعاتی از قبیل ماهیت اطلاعات و تصمیم گیری های مدیریتی، اطلاعات مدیریتی در حوزه جنگلداری، خود سامانه اطلاعات مدیریتی، کاربرد رایانه ها، ساختار یک سامانه مبتنی بر رایان
ه، مقایسه میان سامانه های دستی و رایانه ای، و تأثیر این سامانه ها بر مدیران میدانی می پردازد. نویسنده در پایان نتیجه گیری می کند که استفاده از رایانه برای پردازش داده های مدیریتی، در سازمان هایی با اندازه بحرانی، ممکن است از نظر هزینه و ارتقای کیفیت اطلاعات قابل توجیه باشد. در زمان نگارش آن مقاله، رایانه ها، پایگاه های داده و سیستم های اطلاعات جغرافیایی هنوز در مراحل ابتدایی خود بودند و ابزارهایی مانند سامانه موقعیت یاب جهانی امروزی هنوز اختراع نشده بودند. سیستم های پایگاه داده مدیریت برای کسب وکارها رواج بیشتری داشتند. در طول ۳۰ سال بعد، کامپیوترها قدرتمندتر، کوچک تر و ارزان تر شدند. سیستم های مدیریت پایگاه داده رابطه ای در تجارت رایج شده اند، بررسی سیستم های کامپیوتری با زبان هایی مانند SQL استاندارد شده است و شبکه های سریع تر برای یکپارچه سازی داده ها و اطلاعات بسیار یکپارچه شده اند. در آن زمان، سامانه اطلاعات جغرافیایی که می توانستند روی کامپیوترهای رومیزی اجرا شوند و برای کارهای مختلف سفارشی سازی شوند نیز توسعه یافتند، اما به عنوان سیستم های جداگانه. ظرف ۱۰ سال گذشته، رشته های تخصصی تحصیلی در سطح دانشگاه
در چندین دانشکده جنگل داری ارائه می شوند که در آن ها دانشجویان اصول کمی سازی، مدل سازی، تجزیه و تحلیل توصیفی و پیش بینی کننده ویژگی های منابع طبیعی مورد نیاز برای مدیریت صحیح اکوسیستم های جنگلی را می آموزند.
چمنزار شهری یا علفزار شهری، زمین شهری خالی است که به فضای سبز تبدیل شده است. این تعریف می تواند در کشورها و رشته های مختلف متفاوت باشد، اما در گسترده ترین حالت، شامل مراتع، چمنزارها و باغ ها و همچنین پارک های عمومی و خصوصی، زمین های خالی، بقایای مناظر روستایی و مناطق واقع در امتداد راهروهای حمل و نقل می شود. اگر قبلاً توسعه یافته بودند، سازه هایی که زمین های شهری را اشغال می کردند، تخریب شده اند و مناطق پراکنده ای از فضای سبز را که معمولاً بدون مراقبت و مدیریت هستند، به جا گذاشته اند و یک پارک ناخواسته را تشکیل داده اند. همچنین می توان فضاهایی را عمداً برای تسهیل امکانات رفاهی ایجاد کرد، مانند کمربندهای سبز، باغ های اجتماعی و زیستگاه های حفاظت شده حیات وحش. زمین های قهوه ای شهری، مراتع آلوده ای هستند که زیر چتر مراتع شهری قرار می گیرند. فضاهای سبز شهری دسته بزرگتری هستند که علاوه بر سایر فضاها، شامل چمنزارهای شهری نیز می شوند. علل. دشت های شهری می توانند ناشی از عوامل مختلفی باشند. آنها می توانند زمینی باشند که قبلاً توسعه یافته و از آن زمان پاکسازی شده است، یا بقایای چشم انداز طبیعی باشند. در حالت اول، ارزش
ساختمان های قدیمی ممکن است آنقدر پایین بیاید که انگیزه های مالی برای مالکان آنها جهت نگهداری از آنها یا مصادره توسط دولت محلی در پاسخ به مالیات های پرداخت نشده بر املاک، ایجاد نکند. در بسیاری از موارد، شهرها سازه های خالی را تخریب می کنند زیرا این سازه ها تهدیدی برای سلامت و ایمنی (مانند خطرات آتش سوزی) محسوب می شوند یا به عنوان مکانی برای فعالیت های مجرمانه مورد استفاده قرار می گیرند. ممکن است مناطقی از ساختمان ها به عنوان بخشی از طرح احیا با هدف توسعه مجدد زمین، پاکسازی شوند. در مناطق مستعد سیل، سازمان های دولتی ممکن است قطعات زمین های توسعه یافته را خریداری کرده و سپس سازه ها را برای بهبود زهکشی در هنگام سیل تخریب کنند. می توان محله های نزدیک به مکان های اصلی پاکسازی صنعتی یا زیست محیطی را خریداری و مسطح کرد تا یک منطقه حائل ایجاد شود و خطرات مرتبط با آلودگی یا حوادث صنعتی به حداقل برسد. علاوه بر این، ساکنان شهر ممکن است فضای خالی برنامه ریزی نشده را با پارک های شهری یا باغ های اجتماعی پر کنند. دولت ها و گروه های غیرانتفاعی همچنین می توانند باغ های اجتماعی و مناطق حفاظت شده ایجاد کنند تا زیستگاه حیات وحش ر
ا احیا یا دوباره معرفی کنند، به محیط زیست کمک کنند و مردم را در مورد چمنزار آموزش دهند. دیترویت، میشیگان، یکی از شهرهای خاصی است که دشت های شهری زیادی دارد. مزایا. بسیاری از مطالعات نشان می دهند که شهرنشینی با از دست دادن تنوع زیستی مرتبط بوده است. علاوه بر این، مناظر شهری باقی مانده معمولاً قادر به پشتیبانی از شبکه های غذایی پیچیده ای که قبلاً میزبان آنها بودند، نیستند و به زیستگاه های جدیدی برای گونه های بیگانه بسیار سازگار، مانند موش ها، سوسک ها و کبوترها تبدیل می شوند. با جایگزینی مناظر طبیعی با مناظر شهری، خدمات اکوسیستم منطقه می تواند کاهش یابد. به همین دلیل، در مناطق شهری فضاهای سبز و مراتع حتی حیاتی تر هستند. این مناطق نه تنها از طریق فراهم کردن فضایی برای فعالیت های اوقات فراغت و تعامل اجتماعی، زندگی انسان را بهبود می بخشند، بلکه مزایای مستقیمی برای سلامتی مانند کاهش آلودگی هوا نیز دارند. آنها همچنین خانه هایی برای گرده افشان های مهم مانند زنبورهای وحشی فراهم می کنند. علیرغم مسائلی که پیرامون پاکسازی و نگهداری آنها وجود دارد، حتی مراتع کوچک شهری نیز می توانند از نظر اکولوژیکی تأثیر بزرگی داشته باشند.
در ملبورن استرالیا، در محل یادبود تانرمینرویت و مالبوی هینر، تنها سه سال پس از کاشت مجدد با انواع گونه های بومی و انجام عملیات نگهداری، فضای سبز تعداد و تنوع حشرات اطراف را افزایش داده است.
یارانه سوخت های فسیلی، یارانه انرژی بر روی سوخت های فسیلی است. تحت یک تعریف محدود، یارانه های سوخت های فسیلی در سال ۲۰۲۲ در مجموع حدود ۱٫۵ تریلیون دلار بوده است. تحت تعریف جامع تر، مجموع آنها حدود ۷ تریلیون دلار بود. این موارد ممکن است شامل تخفیف های مالیاتی بر مصرف، مانند مالیات فروش کمتر بر گاز طبیعی برای گرمایش منازل مسکونی؛ یا یارانه های تولید، مانند تخفیف های مالیاتی بر اکتشاف نفت، باشد. یا ممکن است اثرات جانبی منفی رایگان یا ارزان باشند؛ مانند آلودگی هوا یا تغییرات اقلیمی ناشی از سوزاندن بنزین، گازوئیل و سوخت جت. برخی از یارانه های سوخت فسیلی از طریق تولید برق، مانند یارانه برای نیروگاه های زغال سنگ، پرداخت می شوند. حذف یارانه های سوخت های فسیلی، خطرات آلودگی هوا بر سلامت را کاهش می دهد، و انتشار جهانی کربن را تا حد زیادی کاهش می دهد و در نتیجه به محدود کردن تغییرات اقلیمی کمک می کند. محققان سیاست گذاری تخمین می زنند که پول بسیار بیشتری صرف یارانه های سوخت های فسیلی می شود تا یارانه های کشاورزی مضر برای محیط زیست یا یارانه های آب مضر برای محیط زیست آژانس بین المللی انرژی می گوید: «قیمت بالای سوخت های فس