Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بلاس پاررا (; – ) آهنگساز اهل آرژانتین بود. او با اینکه متولد کشور اسپانیا بود اما بیشتر زندگی خود را در شهر بوئنوس آیرس گذراند. او در شهر مورسیا، اسپانیا از دو والد کاتالان به دنیا آمد. در سال ۱۷۹۷ به بوئنوس آیرس مهاجرت کرد، جایی که در دفاع از بندر بوئنوس آیرس در جریان تهاجمات بریتانیایی ها به ریودولاپلاتا مشارکت داشت. او آهنگ «مارچا پاتریوتیکا» (Marcha Patriótica) را ساخت که در سال ۱۸۱۳ با همکاری شاعر ویسنته لوپز و پلانس به سرود ملی آرژانتین تبدیل شد. همچنین، او نوازنده ارگ در کلیسای جامع کلانشهر بوینس آیرس، کلیسای سن ایگناسیو، و کلیسای باسیلیکا بانوی رحمت ما بود. در تاریخ ۱۴ اکتبر ۱۸۰۹، پاررا با فاکوندا دل ری، یتیمی پانزده ساله که دانش آموز او نیز بود، ازدواج کرد. پیش از ازدواج، او در یتیم خانه ای به نام «خانه کودکان بنیان گذار» زندگی می کرد و در گروه کر آنجا آواز می خواند. این دو در کلیسای سن نیکولاس د باری ازدواج کردند. او در فقر در شهر ماتارو، اسپانیا در تاریخ ۷ ژانویه ۱۸۴۰ درگذشت. همچنین، او در دوره رمانتیسم هنر زندگی می کرد.
ایمی پترسن (; – ) آهنگساز، شاعر، و نویسنده اهل آرژانتین بود. وی بین سال های ۱۹۳۰ تا ۲۰۱۹ میلادی فعالیت می کرد. او در آرژانتین بسیار محبوب بود و بسیاری از آثار موسیقی او از سوی وزارت آموزش و پرورش آرژانتین تأیید دولتی دریافت کردند. پترسن در شهر سن میگل د توکومان در استان سانتیاگو دوتوکومان متولد شد، اما در سنین کم خانواده اش به پایتخت آرژانتین، بوئنوس آیرس، نقل مکان کردند. او در آنجا با گرفتن کلاس های خصوصی یاد گرفت که چگونه ویولن و پیانو بنوازد.
اضطراب اقتصادی (به انگلیسی: Economic anxiety) که همچنین با عنوان ناامنی اقتصادی (به انگلیسی: Economic insecurity) نیز شناخته می شود، حالتی از نگرانی درباره آیندهٔ چشم اندازهای اقتصادی فرد است که به دلیل پایین بودن امنیت اقتصادی ایجاد می شود. اضطراب اقتصادی ممکن است در نتیجهٔ از دست رفتن درآمد خانوار یا کاهش قدرت خرید افزایش یابد و باعث می شود افراد درگیر این شرایط، به صورت خودگزارش دهی، مشکلات بیشتری در ساختار اجتماعی و کیفیت زندگی پایین تری را گزارش کنند. اضطراب زمانی رخ می دهد که تصور یک وضعیت، بسیار تهدیدآمیز، ناخوشایند و مشکوک در نظر گرفته شود؛ بنابراین افراد برای پرهیز از ناامنی، انگیزه می یابند تا با ایجاد محیطی امن، از خود و خانواده هایشان در برابر گروه ها و رویدادهای تهدیدکننده محافظت کنند (Jarymowicz &amp; Bar-Tal, 2006؛ Nabi, 1999؛ Roseman &amp; Evdokas, 2004). رویدادهایی در زندگی یک فرد مانند بیکاری، طلاق یا بیماری جدی نیز می تواند موجب کاهش درآمد و در نتیجه ایجاد اضطراب اقتصادی شود. تحقیقات نشان داده اند که سطح بالایی از ناامنی اقتصادی در خانوارهای کم درآمد وجود دارد و اضطراب اقتصادی با افزایش ناب
رابری اقتصادی در ایالات متحده همبستگی مثبت دارد. این امر به دلیل بی ثباتی بیشتر خانواده ها و نوسانات درآمدی در ایالات متحده در دههٔ ۲۰۰۰ میلادی در مقایسه با دههٔ ۱۹۶۰ بوده است. ناامنی اقتصادی می تواند از ادراک فرد نسبت به قشربندی اجتماعی (که شامل بررسی خطرات از دست دادن شغل، توزیع درآمد و تحرک نزولی است) و تغییرات در وضعیت اقتصادی او ناشی شود. علاوه بر این، خانواده های تک والد در مقایسه با خانواده های دارای دو والد، در برابر از دست دادن شغل آسیب پذیرتر هستند، چرا که زمان بیشتری برای هضم و جذب شوک ناشی از عدم اطمینان لازم است (Western et al. 2008). همچنین ناامنی اقتصادی با خودکشی یا افکار خودکشی، بیماری های قلبی، اختلالات روان شناختی و بیماری های جسمی مرتبط است و دلیل این امر می تواند ناشی از سیاست های اقتصادی باشد. اثرات اجتماعی و جسمی اضطراب اقتصادی. تحقیقات، شرایط نامطلوب اجتماعی و جسمی متعددی را با افرادی که دچار اضطراب اقتصادی هستند مرتبط دانسته اند. نشان داده شده است که سطوح بالاتر اضطراب اقتصادی با افزایش ترس از وقوع جرم رابطه مثبت دارد. افرادی که با اضطراب اقتصادی روبه رو هستند به احتمال بیشتری به سیگا
ر کشیدن به عنوان یک مکانیسم مقابله ای «خوددرمانی» روی می آورند. دلیل وجود همبستگی مثبت میان افزایش سیگار کشیدن و اضطراب اقتصادی این است که آگونیست های گیرنده های نیکوتین موجب بهبود خلق وخو و عملکرد شناختی می شوند. علاوه بر این، اضطراب منجر به ایجاد ترس های متعددی در فرد شده و تمایل او را برای اجتناب یا فرار از درد افزایش می دهد؛ بنابراین سیگار کشیدن به فرد کمک می کند تا با آشفتگی فیزیولوژیکی مقابله کند و همچنین این انتظار که سیگار کشیدن اضطراب را کاهش می دهد، از مشاهده تجربه افراد سیگاری دیگر و مصرف مواد یا داروها ناشی می شود. مطالعات نشان داده اند حتی افزایش ۱ درصدی در احتمال بیکار شدن فرد، موجب می شود که احتمال شروع یا ادامه سیگار کشیدن در آن فرد به میزان ۲٫۴ درصد افزایش یابد. پژوهشگران همچنین دریافته اند که اضطراب اقتصادی باعث افزایش وزن افراد می شود و این اضطراب خود تقویت کنندهٔ چاقی است. در یک مطالعه مشخص شد که افزایش ۰٫۰۱ درصدی در احتمال بیکاری یک فرد باعث افزایش متوسط وزن او به میزان حدود ۰٫۶ پوند طی یک دوره ۱۲ ساله می شود. همچنین هر ۵۰ درصد کاهش در درآمد سالانه باعث می شود متوسط افزایش وزن در همان دور
هٔ ۱۲ ساله، به میزان ۵ پوند بیشتر شود. همچنین مطالعات نشان داده اند که ناامنی اقتصادی موجب درد جسمی و کاهش سطح تحمل درد می شود. هنگامی که افراد شغل خود را از دست می دهند، به نرخ بیکاری در ایالت یا محلهٔ محل سکونت خود فکر می کنند، یا حتی هنگامی که درباره ناامنی اقتصادی گذشته یا آیندهٔ خود تأمل می کنند، سطح درد جسمانی آنان افزایش می یابد. یکی از دلایل افزایش درد ممکن است این باشد که اضطراب اقتصادی احساس فقدان کنترل را در افراد تحریک می کند، زیرا مبنای انگیزش انسانی عمدتاً بر ثبات در زندگی بنا شده است (Kelley, 1971; Landau, Kay &amp; Whitson, 2015). علاوه بر این، اضطراب اقتصادی می تواند به عزت نفس فرد آسیب برساند، عملکرد شناختی او را مختل کند و باعث شود افراد بیشتر مستعد ابتلا به بیماری هایی نظیر بیماری های قلبی و اختلالات روان پزشکی شوند. این یافته ها حاکی از آن است که حتی صرف چشم انداز یا تصور از دست دادن اقتصادی نیز می تواند برای سلامتی مضر باشد. نظریه های ترجیح نسبی بیان می کنند که استفادهٔ یک فرد از درآمد، موازی با درآمد قبلی خودش (انتظارات تطبیقی) یا متناسب با سایر افراد (افراد مرجع) است. بنابراین افزایش د
رآمد همهٔ افراد لزوماً به معنای شادی بیشتر نیست، خصوصاً اگر سایر افرادی که به گروه مرجع فرد تعلق دارند نیز درآمد مشابهی داشته باشند (Dorn et al., 2007؛ Ferrer-i-Carbonell, 2005؛ Luttmer, 2005؛ Weinzierl, 2005). از سوی دیگر، نظریهٔ مطلوبیت مطلق فرض می کند که درآمد بالاتر می تواند نیازهای بیشتری را برطرف کند که این امر نشان دهندهٔ همبستگی مثبت میان درآمد بیشتر و افزایش شادی است (Veenhoven, 1991). اندازه گیری اضطراب اقتصادی. برای اندازه گیری اضطراب اقتصادی، نظرسنجی ها نه تنها اضطراب مالی را می سنجند که به نگرانی فرد درباره وضعیت مالی شخصی و فردی خود مربوط می شود، بلکه احساسات افراد درباره اقتصاد کشور را نیز بررسی می کنند. نظرسنجی «Marketplace-Edison Research Poll» به طور منظم اضطراب اقتصادی آمریکایی ها را ارزیابی می کند. چگونگی پاسخ افراد به سؤالات در این نظرسنجی، «شاخص اضطراب اقتصادی» آن ها را تعیین می کند؛ این شاخص عددی بین ۱ تا ۱۰۰ است که نشان دهندهٔ استرس فرد در رابطه با اقتصاد است. این نظرسنجی و شاخص مربوط به آن شامل ۱۲ سؤال در زمینهٔ امنیت شغلی، پس اندازها و هزینه ها و نگرانی های مالی عمومی است. هر چه امتی
از فرد در «شاخص اضطراب اقتصادی» بالاتر باشد، نگرانی بیشتری درباره وضعیت مالی شخصی خود و اقتصاد ملی دارد. نظرسنجی هایی که در طول زمان از آمریکایی ها با استفاده از این شاخص انجام شده است، نشان می دهد که شکاف قابل توجهی در اضطراب اقتصادی میان سطوح درآمدی مختلف وجود دارد. کارگران ساعتی نسبت به کارمندان حقوق بگیر اضطراب اقتصادی بسیار بیشتری دارند، و مستأجران نیز نسبت به افرادی که وام مسکن دارند از نظر مالی استرس بیشتری را تجربه می کنند. یک شاخص رفاه اقتصادی روش دیگری برای اندازه گیری اضطراب اقتصادی است که دارای چهار جزء اصلی است: توزیع درآمد، مصرف، امنیت اقتصادی و انباشت سرمایه. این مقیاس تولید ناخالص داخلی (GDP) به ازای هر فرد را با رفاه اقتصادی مقایسه کرده و تفاوت در عملکرد کشورهای مختلف را نشان می دهد. افراد از طریق مصرف و پس انداز برای نسل های آینده به دنبال کسب رضایت هستند؛ زیرا رفاه نسل های آینده به میراثی از ذخایر سرمایهٔ فیزیکی، دارایی ها، منابع طبیعی و انسانی وابسته است که حس اجتماع را ایجاد می کنند. این موضوع در بلندمدت، پایداری اقتصادی را تضمین می کند. روش دیگری که توسط اقتصاددانان و روان شناسان مورد اس
تفاده قرار می گیرد، گزارش رفاه ذهنی (Subjective Well-Being - SWB) است که مشخص می کند یک فرد دربارهٔ زندگی خود چگونه فکر و احساس می کند. این روش به اقتصاددانان و روان شناسان کمک می کند تا درباره تأثیر درآمد، درآمد نسبی، تورم و بیکاری بر افراد آگاهی کسب کنند. در این روش از افراد خواسته می شود تا جایگاه خود را روی یک نردبان از ۱ تا ۱۰ مشخص کنند، به گونه ای که عدد ۱ نمایانگر فقیرترین سطح در جامعهٔ آن ها و عدد ۱۰ نشان دهندهٔ بالاترین سطح ثروت در آن جامعه باشد. افراد خود را بر اساس استانداردهای زندگی در کشور خودشان ارزیابی می کنند (Graham and Felton, 2016). علاوه بر این، رفاه و رضایت از زندگی با افزایش تعداد ساعات کاری افزایش می یابد، چراکه ساعات کاری بیشتر حس امنیت شغلی را تقویت می کند. نمونه هایی از اضطراب اقتصادی در سال های اخیر. نقش اضطراب اقتصادی در میان سفیدپوستان طبقهٔ کارگر پس از پیروزی دونالد ترامپ در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۶ ایالات متحده آمریکا موضوع داغی بود. براساس داده های پایگاه «اخبار در وب» (News on the Web)، استفاده از اصطلاح «اضطراب اقتصادی» ("economic anxiety") در رسانه های خبری آمریکا در نوامب
ر ۲۰۱۶ به اوج خود رسید. اضطراب اقتصادی به طور گسترده (برای نمونه توسط تحلیلگران وبگاه FiveThirtyEight) به عنوان یکی از دلایل اصلی پیروزی ترامپ ذکر شده است. در مقابل، برخی دیگر از تحلیلگران استدلال کرده اند که اضطراب اقتصادی کمتر از «اضطراب فرهنگی» در پیش بینی حمایت از ترامپ اهمیت داشته است؛ اضطراب فرهنگی به معنای احساس بیگانگی در آمریکا و این باور است که باید مهاجران غیرقانونی را اخراج کرد. علاوه بر این، همبستگی مثبتی بین سطح درآمد و حمایت از ترامپ در سال ۲۰۱۶ وجود داشت؛ طبق نظرسنجی های خروج از حوزه رأی گیری، هیلاری کلینتون در میان رأی دهندگانی با درآمد زیر ۵۰ هزار دلار برنده شد، در حالی که ترامپ در میان افرادی با درآمد بیش از ۵۰ هزار دلار رأی بیشتری کسب کرد. اصطلاح «اضطراب اقتصادی» همچنین به صورت کنایه آمیز در واکنش به اظهارات و رفتارهای نژادپرستانه هواداران ترامپ به کار رفته است تا تلاش برخی از تحلیلگران سیاسی برای توجیه حمایت از ترامپ به عنوان نگرانی درباره وضعیت اقتصادی و نه عقاید نژادپرستانه را به سخره بگیرد. اکنون برخی نگرانی ها وجود دارد که اضطراب اقتصادی ناشی از همه گیری کووید-۱۹، موجب رکود اقتصادی بل
ندمدت در سراسر جهان شود. در ماه مه ۲۰۲۰، نظرسنجی Marketplace-Edison Research نشان داد که ۴۴ درصد از آمریکایی ها نگران این هستند که آیا توانایی خرید مواد غذایی و خواربار را دارند یا خیر؛ همچنین مشخص شد که اضطراب اقتصادی در همه گروه های جمعیتی نسبت به سال ۲۰۱۹ افزایش یافته است، به استثنای افرادی که در سال ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰ درآمدی کمتر از ۲۵٬۰۰۰ دلار در سال داشتند. اخیراً چندین پژوهش نشان داده اند که آشفتگی و هرج ومرج ناگهانی ناشی از همه گیری کووید-۱۹ در سراسر جهان منجر به افزایش میزان افسردگی، اضطراب، خودکشی و سایر نشانه های استرس شده است. یک نظرسنجی نشان داد که افراد در صورت افزایش یا کاهش حجم کاری خود دچار اضطراب می شوند؛ زیرا تغییر در روال کار موجب استرس و فشار می شود. علاوه بر این، افزایش شمار مبتلایان کووید-۱۹ در یک کشور باعث پریشانی، نارضایتی و اضطراب می شود؛ چراکه موجب طولانی تر شدن مدت قرنطینه شده و در نتیجه رشد اقتصادی را کُند می کند. این همه گیری تقریباً ۴۰۰ میلیون نفر را در سراسر جهان بیکار کرده و موجب کاهش ۸٫۵ تریلیون دلاری در اقتصاد جهانی طی دو سال شده است. مشکلات سلامت روان به ویژه در میان نسل های جوان
به شدت افزایش یافته، زیرا آن ها معتقدند که در حال از دست دادن فرصت هایی همچون صنعتی شدن و شهرنشینی هستند؛ همچنین از دست دادن مسکن، روابط خانوادگی و تهدید سلامت آن ها، همه می توانند تأثیرات منفی بلندمدت و شدیدی بر سلامت روان داشته باشند. بنابراین سیاست گذاران و دولت ها در تلاش هستند تا با ارائه حمایت های کامل از جمله افزایش خدمات سلامت روان، بسته های حمایتی مالی، وام ها، و گسترش بیمه بیکاری به افراد کمک کنند تا بهتر با ناامنی اقتصادی مقابله نمایند. سوم اینکه حضور مهاجران در یک کشور می تواند موجب اضطراب و خشم نسبت به گروه های اقلیت شود، به ویژه در دوره های رکود اقتصادی؛ زیرا افراد از افزایش رقابت بر سر منابع محدود، کاهش فرصت های شغلی و افزایش سطح مالیات ها می ترسند. همچنین اضطراب واکنشی شهودی و احساسی به حضور مهاجران است، زیرا مهاجرت می تواند تهدیدی برای امنیت فیزیکی در ایالات متحده به شمار آید. افراد اطلاعات را از طریق جستجوی اطلاعات، توجه و درگیری ذهنی پردازش می کنند. نخست آنکه افراد اطلاعات جانبدارانه و مغرضانه علیه مهاجران را جستجو کرده و به اخبار تهدیدکننده توجه بیشتری نشان می دهند که همین امر اضطراب اقتصا
دی آن ها را افزایش می دهد. دوم آنکه افراد تمایل دارند اخبار ترسناک را نسبت به اخبار غیرتهدیدآمیز آسان تر به خاطر بسپارند و ترجیح دهند؛ این موضوع به پردازش مغرضانه اطلاعات، ارزیابی ها و شکل گیری دیدگاه های جانبدارانه منجر می شود. هنگامی که آن ها دچار ترس می شوند، همچنان توجه خود را به اطلاعات نگران کننده در خصوص تغییرات سیاستی معطوف می کنند. علاوه بر این، سیاست های مربوط به مهاجران به دلیل باورهای کلیشه ای دربارهٔ هوش و اخلاق کاری گروه های مختلف، به خصوص در میان سفیدپوستان، مورد انتقاد قرار می گیرد. شرایط اقتصادی بر باورهای کلیشه ای در فرهنگ های مختلف به شکل متفاوتی تأثیر می گذارد. عامل دیگری که بر اضطراب اقتصادی اثر می گذارد، سطح و کیفیت تحصیلات افراد است؛ چرا که اعتقاد بر این است هرچه فرد تحصیل کرده تر باشد، کمتر تحت تأثیر رکود اقتصادی قرار می گیرد. در نتیجه، افراد تحصیل کرده نگرش بازتری نسبت به سیاست های مهاجرت دارند و کمتر از افراد با سطح تحصیلات پایین تر نگرش های نژادپرستانه از خود نشان می دهند. دلیل این امر می تواند این باشد که افراد دارای درآمد بالاتر نسبت به فقیرترها احساس امنیت شغلی بیشتری دارند.
رائول پورکتو (؛ زادهٔ ) موسیقی دان اهل آرژانتین است. زندگینامه. پورکتو از جنبش آکوستیک موسیقی راک آرژانتینی در اوایل دهه ۱۹۷۰ برخاست و اولین آلبوم خود را در سال ۱۹۷۲ منتشر کرد، که این سبک پس از محبوبیت فستیوال "Acusticazo" به شهرت رسید.. در میانه دهه ۱۹۷۰، او عضو یکی از اولین و گذرا گروه های فوق ستاره موسیقی راک آرژانتینی به نام PorSuiGieco شد که با لئون خیه کو، چارلی گارسیا و نیتو مستره همکاری داشت.
آماندا رونتگن میر (; – ) نوازنده ویولن، آهنگساز، و موسیقی دان اهل سوئد بود. او اولین زن فارغ التحصیل در رشته رهبری موسیقی از کالج سلطنتی موسیقی در استکهلم بود و این موفقیت را در سال ۱۸۷۲ کسب کرد. آماندا میر در خانه ای با فضای موسیقی در شهر لندزکرونا متولد شد و استعداد موسیقیایی خود را از سنین پایین کشف کرد. آموزش اولیه وی در نوازندگی ویولن و پیانو توسط پدرش انجام شد. در سن شانزده سالگی، میر به کالج سلطنتی موسیقی در استکهلم رفت و در آنجا به تحصیل ویولن، ارگ، پیانو، ویولن سل، آهنگ سازی و هارمونی پرداخت.
جان بلو (; – ) آهنگساز، مربی موسیقی و خواننده اهل انگلستان بود. او در اواخر سال ۱۶۶۸ به سمت ارگ نواز کلیسای وست مینستر منصوب شد. شاگردان او شامل ویلیام کرافت، جِرِمایا کلارک و هنری پرسل بودند. در سال ۱۶۸۵ به عنوان موسیقی دان خصوصی جیمز دوم، پادشاه انگلستان منصوب شد. تنها اثر نمایشی او، ونوس و آدونیس (حدوداً ۱۶۸۰–۱۶۸۷)، تصور می شود که بر اپرای بعدی هنری پرسل به نام دیدو و آئنیاس، تأثیر گذاشته است. او در سال ۱۶۸۷ به سمت سرپرست گروه کُر در کلیسای جامع سنت پل منصوب شد، جایی که بسیاری از آثارش اجرا شدند. در سال ۱۶۹۹ به مقام جدید «آهنگساز دربار سلطنتی» منصوب شد.
کینتاروی حقوق بگیر () یک فیلم لایو اکشن درام ژاپنی به کارگردانی تاکاشی میکه بر اساس سری مانگای "کینتاروی حقوق بگیر" از هیروشی موتومیا محصول سال ۱۹۹۹ است. تولید. این فیلم توسط توهو تولید شد و قرار بود پلی میان دو فصل مجموعه تلویزیونی باشد. انتشار. این فیلم در تاریخ ۱۳ دسامبر ۱۹۹۹ منتشر شد.
نوروزکوجه (به قزاقی: Наурыз көже، ناۋرىز کوجە) (به قرقیزی: Нооруз көжө، نوورﯗز کۅجۅ) نوئی آش است که پروسهٔ تهیه و مصرف آن، هسته ای مرکزی از سنن جشن گرفتن نوروز در میام مردمان قزاق و قرقیز می باشد. در این آش سنتی، هفت مادهٔ لازمه بکار می رود (تاکید بر هفتگانه بودن مواد تهیهٔ این آش). شامل شیر و کشک (در قزاقستان) یا آب (در قرقیزستان)، گوشت اسب، روغن، آرد، برنج، کشمش، و لوبیا نخود. این آش، نشانهٔ سالی پرنعمت و خوش اقبال است، و پیش از تهیه و خوردن آن، تبریکات و دعاهای خاص نوروزی بین اعضای خانواده رد و بدل می شود.
کنسرتوی پیانو شماره ۸ در دو ماژور، که به نام «کنسرت لوتزو» نیز شناخته می شود، هشتمین اثر موتسارت در فرم کنسرتو برای پیانو است. این کنسرتو در آوریل سال ۱۷۷۶ نوشته شده است؛ یعنی همان سالی که سرناد هافنر (کشل. ۲۵۰) نیز ساخته شد. کنتس آنتونیا لوتزو، که در آن زمان ۲۵ یا ۲۶ ساله بود، همسر دوم یوهان نپوموک گوتفرید گراف لوتزو، فرمانده قلعه هوهن زالسبورگ، بود. او پیانیستی ماهر بود. این قطعه به مهارت فنی زیادی نیاز ندارد، اما چابکی لازم است. موتسارت این کنسرتو را در چهارم اکتبر ۱۷۷۷ در مانهایم و مونیخ اجرا کرد و از آن برای آموزش نیز استفاده کرد. سه کادنزا (بخش های بداهه نوازی) از موتسارت باقی مانده است. سازبندی. سازبندی این کنسرتو شامل دو ابوا، دو هورن، تک نوازی پیانو و بخش زهی است.
مارتین ماتالون (؛ زادهٔ ) رهبر موسیقی، مربی موسیقی، و آهنگساز اهل آرژانتین است. او در دوران ابتدایی زندگی خود دانشجوی موسیقی بود و در هر دو کنسرواتوار موسیقی بوستون و مدرسه موسیقی جولیارد تحصیل کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک هزینه گوگنهایم شده است.
جامعه تثلیث شینجوکو (ژاپنی: 新宿黒社会 チャイナ マフィア戦争, Shinjuku kuroshakai) () فیلمی ژاپنی به کارگردانی تاکاشی میکه محصول سال ۱۹۹۵ است. این فیلم بخشی از سه گانه "جامعه سیاه" است و به دنبال آن "سگ بارانی" و "خطوط رابط جادویی" ساخته شدند. انتشار. "جامعه تثلیث شینجوکو" در ژاپن در تاریخ ۲۶ اوت ۱۹۹۵ منتشر شد. ارو ویدئو این فیلم را در تاریخ ۲۴ ژانویه ۲۰۱۷ روی دیسک بلوری منتشر کرد.
مچ باکس (انگلیسی: Matchbox) یک فیلم کمدی اکشن و ماجراجویی آمریکایی آماده اکران به کارگردانی سم هارگریو و نویسندگی دیوید کوگشال و جاناتان تروپر است که فیلمنامه بر اساس برند اسباب بازی به همین نام ساخته شده است. جان سینا، جسیکا بیل، سم ریچاردسون، آرتورو کاسترو، تیونا پریس، راندیپ هودا، دانای گوریرا و کوری استول در این فیلم ایفای نقش می کنند. داستان. "مچ باکس" یک ماجراجویی پر جنب و جوش، جهانی و صمیمانه است که شان (جان سینا) را دنبال می کند، که پس از انجام یک مأموریت، به زادگاهش بازمی گردد، جایی که او دوباره با دوستان دوران کودکی خود از بیست سال پیش ارتباط برقرار می کند. در طول اتحاد مجدد آنها، این باند ربوده می شود و برای یک مأموریت نادرست استفاده می شود. اکنون همه آنها باید برای اثبات بی گناهی خود با یکدیگر همکاری کنند و با انجام این کار، خود و دوستی خود را در این راه دوباره کشف کنند. ساخت. فیلمبرداری در ژانویه ۲۰۲۵ در بوداپست آغاز شد.
خانواده سلطنتی می تواند به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
برکلی بوکس (به انگلیسی: Berkley Books) یک شرکت انتشاراتی آمریکایی است که در سال ۱۹۵۵ توسط چارلز برن و فردریک کلاین متعلق به گروه پنگوئن واحد پنگوئن رندوم هاوس تأسیس شد. تاریخچه. برکلی بوکس در سال ۱۹۵۵ به عنوان یک شرکت مستقل شروع به کار کرد. چارلز برن و فردریک کلاین، مؤسسان این شرکت بودند. این شرکت با عنوان «شرکت خبری شیک» (به انگلیسی: Chic News Company) تأسیس شد و برای آوون کار می کرد. اما آنها خیلی زود نام شرکت را به برکلی تغییر دادند. این نام جدید، یک ابداع واژه و ترکیبی از عناصر نام خانوادگی آنها بود و به فیلسوف جورج بارکلی یا برکلی، کالیفرنیا ارتباطی نداشت. برکلی در طی چند سال بعد، تحت سرپرستی سردبیر آنها، توماس داردیس، خط متنوعی از داستان های تخیلی و غیرداستانی عامه پسند، هم چاپ های مجدد و هم نسخه های جلد کاغذی در بازار انبوه، با سابقه ای قوی در داستان های علمی تخیلی (مثلاً کتاب های رابرت ای. هاین لاین و رمان "تلماسه" از فرانک هربرت) توسعه داد. این شرکت در سال ۱۹۶۵ توسط چی.پی. پاتنامز سانز خریداری شد.
تینو کروپالا (؛ متولد ۱۴ آوریل ۱۹۷۵) یک سیاستمدار آلمانی از حزب آلترناتیو برای آلمان (AfD) است. او که از سال ۲۰۱۷ عضو پارلمان آلمان (بوندستاگ) بوده است، از سال ۲۰۱۹ به همراه آلیس وایدل به عنوان رئیس مشترک AfD خدمت کرده است. در نوامبر ۲۰۱۹، کروپالا توسط برای جایگزینی وی به عنوان رئیس مشترک AfD معرفی شد؛ او بعداً در این سمت انتخاب شد. زندگی نامه. کروپالا در ۱۴ آوریل ۱۹۷۵ در وایس واسر، که در آن زمان بخشی از آلمان شرقی بود، به دنیا آمد. در سال ۲۰۰۳، او امتحانات حرفه ای دولتی را برای تبدیل شدن به یک نقاش ساختمان و استاد رنگرزی مجاز به پایان رساند. او بعداً صاحب یک شرکت ساختمانی شد. کروپالا متأهل و دارای دو فرزند است. در مارس ۲۰۲۰، خودروی کروپالا در ملک او در گابلنتس، شهری در شمال شرقی زاکسن، آتش گرفت. پلیس محلی به آتش سوزی عمدی مشکوک بود، اما هرگز تأیید نشد. کروپالا این اقدام را به عنوان حمله مستقیم به خانواده اش محکوم کرد. حمله ای که از تمام مرزهای قابل تصور بحث سیاسی فراتر رفت. در اکتبر ۲۰۲۳، کروپالا پس از حمله مشکوک با سرنگ که اندکی قبل از سخنرانی او در یک تجمع انتخاباتی رخ داد، در بیمارستان بستری شد. این حادثه
تنها چند روز پس از آن رخ داد که دیگر رهبر مشترک AfD، آلیس وایدل، یک تجمع عمومی را به دلیل نگرانی از حمله به خانواده اش لغو کرد. یک شاهد به روزنامه محلی «دوناکوریر» گفت که کروپالا قبل از سقوط و انتقال به بیمارستان، چند عکس سلفی گرفته بود. آندریاس آیشله، سخنگوی اداره پلیس باواریا بالا، گفت که مشخص نیست که آیا این سیاستمدار مورد حمله قرار گرفته، سقوط کرده یا صرفاً حالش خوب نبوده است. آیشله گفت که مقامات هیچ چیز را رد نمی کنند و تحقیقات در حال انجام است. حرفه سیاسی. در طول دهه ۱۹۹۰، تینو کروپالا به جوانان دموکرات مسیحی پیوست که با CDU مرتبط بود. او در سال ۲۰۱۵ وارد AfD شد و در سال ۲۰۱۶ به کمیته منطقه ای آن برای گرلیتز انتخاب شد. در انتخابات فدرال آلمان در سال بعد، او (بعداً زاکسن) را در شکست داد. کروپالا یکی از پنج معاون رئیس گروه پارلمانی فدرال AfD است. پیش از انتخابات فدرال آلمان در سال ۲۰۲۱، کروپالا به همراه آلیس وایدل نامزد اصلی AfD برای بوندستاگ بود. او به همراه وایدل در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۱ به عنوان رهبر گروه پارلمانی AfD در بوندستاگ انتخاب شد و جایگزین شد. گاولند نیز، به عنوان رئیس افتخاری باقی خواهد ماند. دید
گاه های سیاسی. موضع کلی. روزنامه آلمانی «دی تسایت» کروپالا را به عنوان یکی از اعضای نسبتاً معتدل تر جناح AfD در بوندستاگ معرفی کرده است. اندکی قبل از انتخابات فدرال آلمان در سال ۲۰۲۱، کروپالا امنیت مرزها را به عنوان دغدغه اصلی خود ذکر کرد و خواستار بازگرداندن کنترل مرزها توسط آلمان برای «مهار جرایم مرزی» شد. کروپالا به عنوان سخنگوی فدرال حزب خود، بارها از AfD خواست که متحد شوند و «تفکر در اردوگاه ها را متوقف کنند». در یک مناظره بوندستاگ در ۸ نوامبر ۲۰۱۹ در مورد ۳۰ سال از سقوط دیوار برلین، کروپالا با متهم کردن آنگلا مرکل، صدراعظم وقت آلمان، به اینکه «از طریق عضویتش در جوانان آزاد آلمان شرقی یادگرفته است که چگونه با استفاده از تبلیغات و تحریک، سایر شهروندان را تحت کنترل خود نگه دارد»، جنجال به پا کرد. کروپالا افزود که این امر می تواند با «راهبردهای سلطه و تجزیه» محقق شود. کروپالا با دیدگاه های خود در مورد سیاست خارجی، به تعلق دارد. روسیه، جنگ جهانی دوم، ایالات متحده آمریکا و اوکراین. در سال ۲۰۱۷، کروپالا خواستار پایان دادن به پس از الحاق کریمه توسط روسیه در سال ۲۰۱۴ شد، زیرا اقتصاد منطقه او در نتیجه این تحریم ه
ا رنج می برد. در فوریه ۲۰۲۰، در آستانه هفتاد و پنجمین سالگرد بمباران درسدن در جنگ جهانی دوم، کروپالا در رقم حدود ۲۵۰۰۰ کشته که توسط کمیسیونی از مورخان به ریاست بین سال های ۲۰۰۴ و ۲۰۱۰ تعیین شده بود، تردید کرد. به گزارش اشپیگل، او با اشاره به گزارش های بستگانی که شاهدان عینی در درسدن در سال ۱۹۴۵ بودند، حدود ۱۰۰۰۰۰ کشته را تخمین می زند. رولف-دیتر مولر و مورخ از این اظهارات که با یافته های علمی کمیسیون مغایرت دارد، انتقاد کردند؛ بنابراین، کروپالا محاسبات خود را بر اساس ارقامی قرار می دهد که از تبلیغات یوزف گوبلز سرچشمه می گیرد و فقط توسط تحریف کنندگان تاریخ مانند دیوید ایروینگ، NPD و سایر راست افراطی ها مطرح می شود. در ژوئن ۲۰۲۱، کروپالا به همراه چند نماینده دیگر AfD برای بزرگداشت هشتادمین سالگرد حمله ورماخت به اتحاد جماهیر شوروی به مسکو سفر کرد و در آنجا تاج گلی گذاشت. کروپالا در مسکو به خبرگزاری آلمان در مورد سفرش گفت: «برای من شخصاً مهم بود که نشانه ای از آشتی بفرستم. [...] متأسفانه، من تنها نماینده آلمان بودم که در اینجا تاج گلی گذاشت.» در جریان سفر دیگری به مسکو چند هفته بعد، کروپالا - به دعوت وزارت دفاع رو
سیه - در کنفرانسی سخنرانی کرد و در آن از «جنگ روانی» متفقین غربی بلافاصله پس از جنگ جهانی دوم سخن گفت. او ادعا کرد که بازآموزی متفقین پیروز () آلمانی های عادی پس از جنگ، تأثیر ماندگاری بر هویت ملی این کشور داشته است. کروپالا همچنین سیاست های متفقین پس از سال ۱۹۴۵ را با مقایسه کرد. پس از حمله روسیه به اوکراین در فوریه ۲۰۲۲، کروپالا خاطرنشان کرد: «این جنگ چندین پدر نیز دارد. … البته، نقش ناتو و نقش دولت فدرال آلمان نیز باید در اینجا مورد بحث قرار گیرد.» کروپالا در رابطه با جنگ در اوکراین در اواخر نوامبر ۲۰۲۲ در برنامه گفتگوی سیاسی گفت که رئیس جمهور روسیه پوتین «جنایتکار جنگی نیست»؛ «برچسب» زدن به او به عنوان جنایتکار جنگی به هیچ کس کمکی نمی کند. دادگاه های ذیصلاح باید به سؤال جنایات جنگی «پس از جنگ» پاسخ دهند. کروپالا همچنین گفت که «رئیس جمهورهای آمریکایی هستند که به همان اندازه جنایتکار جنگی هستند» و از جورج دبلیو بوش و جنگ عراق نام برد. کروپالا همچنین با مخالفت کرد، زیرا آنها «درگیری را آرام یا پایان نمی دهند، بلکه آن را طولانی تر می کنند» و سیستم های تسلیحاتی تحویل داده شده به اوکراین «به خاک روسیه نیز شلیک
می شوند». بنابراین، آتش بس و مذاکرات صلح باید «در اسرع وقت» برگزار شود. در همان برنامه گفتگو، کروپالا پیشنهاد کرد که به گونه ای به نفع ایالات متحده آمریکا بود که او آن را مشکوک می دانست، زیرا آنها علاقه مند به فروش گاز گران قیمت به آلمان بودند. هانتر بایدن در این درگیری «نقش کلیدی» داشت، اما او [کروپالا] فقط می توانست حدس بزند که چه نقشی داشته است و بنابراین توضیحی نداد. به گفته کروپالا، آلمان فقط در غرب دوستانی ندارد (در دیگر جاها هم دارد)، اما دولت آلمان علاقه ای به روشن شدن آنچه اتفاق افتاده ندارد. کروپالا پیشتر جنگ تهاجمی روسیه در اوکراین را با این جمله توضیح داده بود که «هر واکنشی منجر به یک واکنش متقابل می شود» و پوتین به حملات اوکراین مانند واکنش نشان می دهد. پس از آنکه دولت آلمان در پایان ژانویه ۲۰۲۳ اعلام کرد که تانک های جنگی لئوپارد ۲ را به اوکراین تحویل می دهد، کروپالا گفت که این به معنای «قدم گذاشتن کورکورانه مستقیم به سمت آتش جنگ است، باید صریح بگویم، مستقیم به سمت جنگ جهانی سوم» می رویم. در مارس ۲۰۲۳، او در بوندستاگ ادعا کرد که روسیه و اوکراین با هم در حال باختن جنگ هستند و «فقط یک برنده دوباره