Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
به عنوان دستیار در شیمی فیزیولوژیکی در دانشگاه برن انتخاب شد. او نخستین زنی بود که در این دانشگاه موقعیت تحقیقاتی تمام وقت دریافت کرد. در طول همکاری با ننکی، زیبر-شومووا در مجموع ۳۰ مقاله علمی در زمینه شیمی و بیوشیمی نوشت. مهم ترین کاری که نادژدا و مارسلی با هم انجام دادند مربوط به ساختار همین - یک پروتئین خونی - بود. تحقیقات آن ها بر اساس مجموعه ای از نتایج تجزیه همین به محصولات مختلف بود که توسط گروه ننکی در طول سال ها انجام شده بود. این تحقیق یکی از نخستین مطالعات در این زمینه بود. آن ها همچنین یک «آزمون بیوشیمیایی» توسعه دادند که به ارزیابی شدت فرآیندهای اکسایشی از طریق اندازه گیری میزان بنزن اکسیده شده در بدن حیوان کمک می کرد. این آزمون امکان ارزیابی پتانسیل اکسایشی بدن را فراهم می کرد. ننکی از آن برای مطالعه تعدادی از بیماری ها استفاده کرد و دریافت که در مواردی مانند لوسمی، مسمومیت با فسفر، و تحت تأثیر برخی داروها، ظرفیت اکسایشی بدن به طور چشمگیری کاهش می یابد، در حالی که در دیابت، شدت فرآیندهای اکسایشی تغییری نمی کند. این مطالعات نشان دادند که محل اختلالات متابولیک باید در مراحل ابتدایی تبدیل مولکول کر
بوهیدرات جستجو شود. علاوه بر این، آن ها روشی برای تشخیص اوروبیلین در ادرار توسعه دادند که بر اساس شناسایی یک باند جذب خاص در طیف سنجی ادراری بود که اسید سولفوریک به آن اضافه شده بود. این روش با نام «آزمون ننکی-زیبر» شناخته می شود. آن ها همچنین روشی برای تولید اکسی کتون ها از اسیدهای چرب و فنول ها پیشنهاد دادند. در سال ۱۸۸۸، نیکلای زیبر درگذشت و نادژدا تمام وقت خود را وقف علم کرد. او تا سال ۱۸۹۱ در دانشگاه برن کار کرد، هرچند که در سال ۱۸۹۰، او و ننکی دعوت نامه ای برای کار در دپارتمان تازه تأسیس شیمی در مؤسسه سلطنتی پزشکی تجربی (که امروزه مؤسسه پزشکی تجربی نام دارد) دریافت کردند. همچنین، او در تاریخ ۲۱ ژوئیه تا ۲ اوت ۱۸۹۰ به سن پترزبورگ آمد، ظاهراً برای مذاکره با دوک الکساندر اولدنبورگ دربارهٔ امکان کار در مؤسسه پزشکی تجربی.
کلاریس فلپس (نام پیشین سالون؛ ؛ زادهٔ ۱۹۸۱) یک شیمی دان هسته ای آمریکایی است که در زمینه فرآوری عناصر پرتوزای ترانس اورانیک در آزمایشگاه ملی اوک ریج (ORNL) متعلق به وزارت انرژی ایالات متحده تحقیق می کند. او عضو تیم ORNL بود که با مؤسسه مشترک تحقیقات هسته ای برای کشف تنسین (عنصر ۱۱۷) همکاری کرد. اتحادیه بین المللی شیمی محض و کاربردی (IUPAC) او را به عنوان نخستین زن آفریقایی تبار آمریکایی که در کشف یک عنصر شیمیایی مشارکت داشته، به رسمیت شناخته است. فلپس پیش تر در برنامه نیروی هسته ای نیروی دریایی ایالات متحده خدمت می کرد. در ORNL، فلپس برنامه هایی را در بخش فناوری چرخه سوخت و ایزوتوپ وزارت انرژی مدیریت می کند که در آن کاربردهای صنعتی نیکل-۶۳ و سلنیوم-۷۵ مورد بررسی قرار می گیرد. زندگی اولیه و تحصیلات. کلاریس فلپس در ایالت تنسی آمریکا بزرگ شد. علاقه او به شیمی از دوران کودکی و زمانی آغاز شد که مادرش یک میکروسکوپ و یک کیت علمی مبتنی بر دایرةالمعارف به او هدیه داد. علاقه اش بعدها با تشویق معلمان علوم در دبیرستان تقویت شد. او فارغ التحصیل پروژه و گروه توسعه آبی تنسی، یک سازمان غیرانتفاعی برای جوانان در معرض خطر است.
فلپس در سال ۲۰۰۳ مدرک لیسانس شیمی را از دانشگاه ایالتی تنسی دریافت کرد. بین سال های ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۰، فلپس مدرک کارشناسی ارشد مهندسی مکانیک را از طریق برنامه شیمی هسته ای و پرتوی در دانشگاه تگزاس در آستین کسب کرد. تا سال ۲۰۲۱، او دانشجوی دکترای مهندسی هسته ای در دانشگاه تنسی بود. حرفه. نیروی دریایی ایالات متحده. فلپس در دوران دانشگاه با مشکلات تحصیلی روبه رو بود. پس از فارغ التحصیلی و ناتوانی در یافتن شغل، به نیروی دریایی ایالات متحده پیوست. او در مدرسه نیروی هسته ای نیروی دریایی ثبت نام کرد، جایی که به گفته خودش یادگرفت «چگونه مطالعه کند». فلپس به تحصیل در زمینه نیروگاه هسته ای، نظریه راکتور و ترمودینامیک پرداخت و در میان ۳۰۰ تا ۴۰۰ دانشجوی آن دوره، جزو ۱۰ درصد برتر فارغ التحصیلان بود. فلپس در سال ۲۰۱۹ در مصاحبه ای گفت که به دلیل کمبود زنان سیاه پوست در حوزه شیمی هسته ای، به این زمینه علاقه مند شد و اظهار داشت: «آن ها باید کسی مثل من را ببینند که در همان فضاهایی حضور دارد که آن ها هستند و در همان فضا موفق عمل می کند.» آزمایشگاه ملی اوک ریج. پس از خدمت در نیروی دریایی، فلپس در شرکت ابزارهای شیمیایی کوله پارمر در
شیکاگو، ایلی نوی مشغول به کار شد، اما به دلیل سردی هوای شیکاگو، یک سال بعد به تنسی بازگشت. در ژوئن ۲۰۰۹، فلپس به آزمایشگاه ملی اوک ریج پیوست. او کار خود را به عنوان یک تکنسین آغاز کرد و سپس به عنوان همکار پژوهشی و مدیر برنامه ارتقاء یافت. فلپس در مدیریت برنامه های ایزوتوپ های صنعتی نیکل-۶۳ و سلنیوم-۷۵ در مدیریت علوم و مهندسی هسته ای فعالیت دارد. او به عنوان عضوی از گروه پردازش مواد هسته ای اوک ریج، در میان کارکنان تحقیق و توسعه مشغول به کار است و با ایزوتوپ های سنگین تر از اورانیم که عمدتاً از طریق ترانس موتاسیون هسته ای تولید می شوند، کار می کند. او همچنین عضو گروه ایزوتوپ های پزشکی، صنعتی و پژوهشی است و در آنجا بر روی عناصر اکتی نیم، لانتان، اروپیم و ساماریوم تحقیق می کند. فلپس در کشف دومین عنصر سنگین شناخته شده، تنسین (عنصر ۱۱۷) نقش داشت. او بخشی از فرایند سه ماهه برای تصفیه ۲۲ میلی گرم برکلیم-۲۴۹ بود که به مؤسسه مشترک تحقیقات هسته ای ارسال شد و در آنجا با کلسیم-۴۸ در یک واکنش همجوشی ترکیب شد تا عنصر تنسین تولید گردد.
تو هم مانند یک مرد فکر کن یک فیلم کمدی رمانتیک آمریکایی محصول سال ۲۰۱۴ به کارگردانی تیم استوری که دنباله ای بر فیلم "مثل یک مرد فکر کن" (۲۰۱۲) محسوب می شود. داستان فیلم دربارهٔ زوج های جوانی در لاس وگاس است که قرار است باهم به تعطیلات عاشقانه آخر هفته بروند اما همه چیز به هم می ریزد و… این فیلم در آمریکای شمالی ۶۵٫۲ میلیون دلار و در مناطق دیگر ۵ میلیون دلار به دست آورد که روی هم رفته ۷۰٫۲ میلیون دلار در سراسر جهان در مقابل بودجه ۲۴ میلیون دلاری به دست آورد. ساخت. فیلمبرداری اصلی در ژوئن ۲۰۱۳ در لاس وگاس آغاز شد.
اکاترینا آندرونسکو ((به رومانیایی: [ekateˈrina androˈnesku]؛ زادهٔ ) زادهٔ ۷ آوریل ۱۹۴۸) مهندس، استاد و سیاستمدار رومانیایی است. او عضو حزب سوسیال دموکرات (PSD) است و از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۸ نماینده مجلس نمایندگان رومانی از بخارست بود و از ۲۰۰۸ تا ۲۰۲۰ به عنوان سناتور از همین شهر خدمت کرد. در کابینه آدریان نَستاسه، او وزیر آموزش وپرورش از سال ۲۰۰۰ تا ژوئن ۲۰۰۳ بود. او این سمت را در کابینه امیل بوک از ۲۰۰۸ تا ۲۰۰۹، در کابینه ویکتور پونتا در سال ۲۰۱۲ و در نهایت در کابینه ویوریکا دَنچیلا برای کمتر از ۹ ماه از نوامبر ۲۰۱۸ تا اوت ۲۰۱۹ نیز برعهده داشت. او متأهل است و یک فرزند دارد. زندگی نامه. پیشینه و نخستین سمت وزارت. او در مالووتس، شهرستان مهِدینتسی متولد شد و در سال ۱۹۷۲ با فارغ التحصیلی از رشته مهندسی مواد اکسیدی در دانشکده شیمی صنعتی دانشگاه پلی تکنیک بخارست، مهندس شد. در سال ۱۹۸۲، او دکترای خود را در همین زمینه دریافت کرد و در دهه ۱۹۹۰، مطالعات بیشتری را در اروپای غربی انجام داد. از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۳، دستیار مدرس در دانشگاه پلی تکنیک بود، سپس از ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۰ مدرس، از ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۴ دانشیار، و از ۱۹۹۴ تاکنون استاد ه
مان دانشگاه بوده است. از ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۲، معاون رئیس دانشکده شیمی صنعتی بود و از ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۴ به عنوان رئیس آن دانشکده خدمت کرد. او در سال ۲۰۰۴ به عنوان رئیس دانشگاه منصوب شد و تا سال ۲۰۱۲ در این سمت بود. وی بیش از ۱۵۵ اثر علمی در نشریات تخصصی داخلی و بین المللی منتشر کرده، بیش از ۶۰ قرارداد تحقیقاتی علمی از جمله در خارج از کشور داشته، سه کتاب منتشر کرده و دارای یک پتنت ثبت شده است. در سال ۱۹۹۶، آندرونسکو به حزب دموکراسی اجتماعی در رومانی (PDSR؛ که از ۲۰۰۱ به PSD تغییر نام داد) پیوست. او از سال پیش از آن، دبیر دولتی در وزارت آموزش وپرورش بود و در انتخابات پاییز ۱۹۹۶ (که حزب PDSR در آن شکست خورد) یک کرسی در مجلس نمایندگان کسب کرد و از وزارتخانه خارج شد. تا سال ۲۰۰۰، او دبیر کمیته آموزش، علم و جوانان مجلس بود و تا سال ۲۰۰۸ به عنوان عضو آن فعالیت داشت. پس از انتخاب مجدد در سال ۲۰۰۰، به کابینه جدید نَستاسه راه یافت و تا سال ۲۰۰۳ در سمت وزیر آموزش وپرورش ماند تا زمانی که الکساندرو آتاناسیو جایگزین او شد. در دوران وزارت، او تصمیمات بحث برانگیزی اتخاذ کرد، از جمله بازگرداندن آزمون ورودی اجباری برای پذیرش در دانشکده های
دانشگاه، تغییر نحوه پذیرش در دبیرستان ها، و تغییر روش تصحیح امتحان لیسانس (باکالوریا). منتقدان این اقدامات را «آزمایش هایی» دانستند که باعث «کهنگی و هرج ومرج» در نظام آموزشی رومانی شد و موجب سردرگمی دانش آموزان و معلمان گردید. ناتوانی شناخته شده آندرونسکو در توجیه و پشتیبانی از تصمیماتش، باعث شد که لقب «آبرامبریکا» (اصطلاحی ترکیبی از ابراتاکابرا و بارامبورا به معنای «بی هدف») را به او بدهند. اپوزیسیون و بازگشت به دولت. او در سال ۲۰۰۴ دوباره به مجلس نمایندگان و در سال ۲۰۰۸ به سنای رومانی راه یافت. در جریان کمپین انتخاباتی اخیر، دولت حزب لیبرال ملی (PNL) را به فساد، بی اخلاقی و ناتوانی در حوزه آموزش متهم کرد و از تلاش های خود در سال های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳ برای وارد کردن رایانه ها به کلاس های درس و ساخت سالن های ورزشی دفاع کرد؛ دو برنامه ای که خود در پایان سال ۲۰۰۴ و پس از کنار رفتن حزب PSD از قدرت، به دلیل نتایج ضعیف پروژه رایانه ای و اجرای هر دو برنامه از طریق قراردادهای بدون مناقصه به ارزش ده ها میلیون دلار مورد انتقاد قرار گرفتند. همچنین، در سال ۲۰۰۸، او قانونی را برای افزایش ۵۰ درصدی حقوق معلمان پیشنهاد داد؛ این
اقدام با رأی قاطع در پارلمان به تصویب رسید. پس از انتخاب او به عنوان سناتور، وی تا سال ۲۰۱۰ در کمیته فرهنگ سنا خدمت کرد و در سال ۲۰۰۹ به عنوان معاون رئیس کمیته آموزش برگزیده شد. سپس، بار دیگر به عنوان وزیر آموزش منصوب شد. در این دوره نیز آندرونسکو با جنجال مواجه شد.
چیکا کورودا (ژاپنی:黒田チカ؛ زادهٔ ۲۴ مارس ۱۸۸۴ – درگذشتهٔ ۸ نوامبر ۱۹۶۸) یک شیمیدان ژاپنی بود که پژوهش هایش بر رنگدانه های طبیعی متمرکز بود. او نخستین زنی در ژاپن بود که مدرک کارشناسی علوم دریافت کرد. زندگی نامه. چیکا کورودا در ۲۴ مارس ۱۸۸۴ در ساگا، کیوشو متولد شد. او سومین دختر پدرش، هیهاچی کورودا (۱۹۲۴–۱۸۴۳) و مادرش توکو بود. او در بخش زنان مدرسه تربیت معلم ساگا تحصیل کرد و در سال ۱۹۰۱ فارغ التحصیل شد و به مدت یک سال به عنوان معلم کار کرد. در سال ۱۹۰۲ وارد بخش علوم مدرسه عالی زنان ریکا شد و در سال ۱۹۰۶ فارغ التحصیل شد. سپس به مدت یک سال در مدرسه تربیت معلم فوکوی تدریس کرد و در سال ۱۹۰۷ در برنامهٔ تحصیلات تکمیلی مدرسه عالی زنان کنکیوکا ثبت نام کرد. او این دوره را در سال ۱۹۰۹ به پایان رساند و به عنوان استاد یار در مدرسه عالی زنان توکیو منصوب شد. در سال ۱۹۱۳، زمانی که دانشگاه امپریال توهوکو نخستین دانشگاه امپریال ژاپن شد که دانشجویان زن را پذیرش کرد، او در میان نخستین گروه از سه زن پذیرفته شده در بخش شیمی دانشکده علوم بود؛ دو زن دیگر، اومه تانگه و راکو ماکیتا بودند. استاد راهنمای او، ریکو ماجیما، علاقهٔ کورودا به
شیمی آلی، به ویژه رنگدانه های طبیعی را برانگیخت؛ او پژوهش کورودا دربارهٔ رنگدانهٔ بنفش گیاه «لیتوسپرموم اریتروریزون» را سرپرستی کرد. کورودا در سال ۱۹۱۶ مدرک کارشناسی علوم خود را دریافت کرد و بدین ترتیب نخستین زن در ژاپن شد که چنین مدرکی را کسب می کرد. او پس از فارغ التحصیلی در سال ۱۹۱۶ به عنوان استاد یار در دانشگاه امپریال توهوکو منصوب شد و در سال ۱۹۱۸ استاد مدرسه عالی زنان توکیو شد. همان سال، او نخستین زنی شد که در انجمن شیمی ژاپن ارائه ای علمی انجام داد و نتایج پژوهشش در مورد رنگدانهٔ «ل. اریتروریزون» را ارائه کرد. در سال ۱۹۲۱ به دانشگاه آکسفورد سفر کرد و در آنجا زیر نظر ویلیام هنری پرکین روی مشتقات اسید فتالونیک پژوهش کرد. او در سال ۱۹۲۳ به ژاپن بازگشت و فعالیت خود را به عنوان استاد در مدرسه عالی زنان توکیو از سر گرفت. در سال ۱۹۲۴ از سوی مؤسسه RIKEN مأمور شد تا ساختار شیمیایی کارتامین، رنگدانهٔ گلرنگ («آفتابگردان») را بررسی کند. رسالهٔ او با عنوان «ساختار کارتامین» برایش در سال ۱۹۲۹ مدرک دکترای علوم به ارمغان آورد. او دومین زن در ژاپن بود که چنین مدرکی دریافت می کرد؛ پس از کونو یاسویی. در طول دهه های ۱۹۳۰
و ۱۹۴۰، پژوهش کورودا شامل بررسی رنگدانه های گل روز آسیایی («گل روز آسیایی»)، پوست بادمجان، دانه های سیاه سویا، برگ های شیسوی قرمز و خارهای خارپشت دریایی بود، و نیز مشتقات نفتوکینون را نیز مورد بررسی قرار داد. در سال ۱۹۳۶، جایزه ماجیما را از انجمن شیمی ژاپن دریافت کرد. در سال ۱۹۴۹ به عنوان استاد در دانشگاه اوچانومیزو منصوب شد و هم زمان پژوهش در زمینه رنگدانه های پوست پیاز را آغاز کرد. استخراج بلورهای کوئرستین از پوست پیاز توسط او منجر به تولید داروی ضد فشار خون کراتین C شد. او در سال ۱۹۵۲ بازنشسته شد، اما به عنوان استاد ممتاز به تدریس در دانشگاه اوچانومیزو ادامه داد. در سال ۱۹۵۹ نشان روبان بنفش را دریافت کرد و در سال ۱۹۶۵ نشان تاج گرانبهای درجه سوم به او اعطا شد. در سال ۱۹۶۷ به بیماری قلبی مبتلا شد و در ۸ نوامبر ۱۹۶۸ در فوکوئوکا، در سن ۸۴ سالگی درگذشت.
عفت سیاح سپانلو (۱۲۶۰-۱۳۴۴ق) مشهور به بانو کحال، از نخستین زنان پزشک و فعالان برجسته در عرصه چشم پزشکی، آموزش، روزنامه نگاری و مسائل زنان در ایران در اواخر دوره قاجار و اوایل پهلوی بود. او نخستین زنی بود که به طور رسمی در ایران در رشته چشم پزشکی تحصیل کرد و به طبابت پرداخت، و از این رو عنوان کحال که در متون طب سنتی برای چشم پزشکان به کار می رفت، به نام شهرت یافتهٔ او بدل شد. زندگی نامه. کودکی و تحصیلات. عفت سیاح (معصومه) در حدود دهه ۱۲۶۰ هجری قمری در تهران، در خانواده ای روشنفکر و اهل علم، به دنیا آمد. اطلاعات دقیقی از تاریخ تولد او در دست نیست، اما بر پایه شواهد تاریخی، دوران نوجوانی او با اواخر سلطنت ناصرالدین شاه قاجار هم زمان بوده است. پدرش میرزا محمد حکیم باشی همدانی از یهودیان اهل همدان بود که تا قبل از تغییر دین، به میرزا یعقوب و پس از آنکه اسلام آورد به میرزا محمد حکیم باشی جدید الاسلام مشهور بود. او از نخستین زنانی بود که با حمایت خانواده وارد آموزش رسمی شد، و با وجود محدودیت های اجتماعی، تحصیل در علوم پزشکی را پی گرفت. او آموزش های پزشکی را نزد پزشکان دارالفنون و نیز پزشکان خارجی مقیم تهران، از جمله
دکتر یاکوب ادوارد پولاک و دکتر ژوزف دسیر تومانیان، آغاز کرد. وی در رشته چشم پزشکی تخصص یافت و در این حوزه فعالیت مستمر داشت. فعالیت پزشکی. فعالیت حرفه ای. بانو کحال فعالیت پزشکی خود را با گشودن مطبی در حوالی خیابان چراغ برق (امیرکبیر فعلی) در تهران آغاز کرد. او در زمانی که زنان به ندرت اجازه طبابت داشتند، به درمان بیماران، به ویژه زنان و کودکان، پرداخت و نام او در میان توده مردم و اقشار روشنفکر به عنوان "خانم دکتر چشم" یا "بانو کحال" شهرت یافت. او همچنین در ماموریت های بهداشتی با دولت همکاری داشت و در گزارش سالانه وزارت معارف و صحیه در سال ۱۳۰۴ شمسی از او به عنوان یکی از نخستین چشم پزشکان زن یاد شده است. به گفتهٔ ناهید فروغان، او "نقشی حیاتی در گسترش دسترسی زنان به خدمات درمانی ایفا کرد و الگویی از زن تحصیل کرده و مستقل در دوران گذار از قاجار به پهلوی بود." عنوان «بانو کحال». واژهٔ «کحال» در متون طب سنتی فارسی و عربی به معنای چشم پزشک است. این واژه از واژهٔ «کُحل» (سرمه) مشتق شده و به کسی اطلاق می شد که در درمان چشم تخصص دارد. بانو کحال نخستین زنی بود که این عنوان را به عنوان بخشی از هویت حرفه ای خود به کار
برد و آن را با هویت زنانه پیوند زد. از او در چندین مقاله در نشریات دهه های ۱۳۱۰ و ۱۳۲۰ با این عنوان یاد شده است. فعالیت های روزنامه نگاری. عفت سیاح افزون بر طبابت، در عرصه روزنامه نگاری زنان نیز فعال بود. او در سال های پایانی دهه ۱۳۰۰ خورشیدی با نشریاتی چون "نامه بانوان"، "زنان امروز" و "آینده ایران" همکاری داشت. در این نشریات، مقاله هایی در زمینه بهداشت زنان، اهمیت آموزش علمی برای دختران و نیز یادداشت هایی انتقادی در خصوص سنت های محدودکننده برای زنان به قلم او منتشر شد. در شماره ۴۵ "نامه بانوان" (۱۳۱۹)، مقاله ای از او با عنوان «چشم مادر، دیده خانواده است» منتشر شد که در آن ضمن تشریح آسیب های چشمی شایع در میان زنان، به نبود بهداشت چشمی در مناطق محروم و راهکارهای بهبود آن پرداخت. او همچنین جزو هیئت تحریریهٔ نخستین دورهٔ "زنان امروز" بوده و نام او در فهرست نویسندگان اولیه این نشریه در بایگانی کتابخانه ملی ایران ثبت شده است. نشریه دانش. نشریهٔ دانش نخستین نشریهٔ ویژهٔ زنان در ایران بود که امتیاز آن در سال ۱۲۸۹ خورشیدی (۲۵ شعبان ۱۳۲۸ قمری) به نام عفت سیاح سپانلو، صادر شد. این نشریه با عنوان دانش در قالبی ۸ صفحه ا
ی و به قطع وزیری، با چاپ سربی منتشر می شد. نخستین شمارهٔ "دانش" در دهم رمضان ۱۳۲۸ قمری (سال ۱۲۸۹ خورشیدی)، چهار سال پس از پیروزی انقلاب مشروطه به چاپ رسید. در مرام نامه این نشریه، هدف از انتشار آن «تربیت نسوان و دوشیزگان» و «تصفیهٔ اخلاق زنان» عنوان شده است. "دانش" رویکردی میانه رو داشت و از جنبش های فمینیستی متأثر نبود. در صفحه نخست این روزنامه چنین عبارتی درج شده بود که نشان از سیاست های کلی این روزنامه می داد:"روزنامه ای است اخلاقی، علم خانه داری، بچه داری، شوهرداری، مفید به حال دختران و نسوان و به کلی از پلتیک و سیاست مملکتی سخن نمی راند."با توجه به تخصص دکتر کحال در پزشکی، به ویژه چشم پزشکی، بخشی از محتوای "دانش" به موضوعات مربوط به بهداشت زنان و کودکان اختصاص داشت. از آنجا که هدف اصلی نشریه ارتقای سطح آموزش و اخلاق زنان عنوان شده بود، دکتر کحال با انتشار مطالبی همچون «خطاب به دوشیزگان» و «کلمات حکمت آمیز» به ترویج سوادآموزی و تشویق زنان به تحصیل علم پرداخت و آن را وظیفه ای مهم برای ایشان می دانست. نشریهٔ "دانش" تنها به مدت یک سال منتشر شد و پس از چاپ ۳۰ شماره، در سال ۱۳۲۹ قمری فعالیت آن متوقف گردید. مشا
رکت های اجتماعی. بانو کحال از اعضای فعال انجمن همت خواتین و انجمن بیداری زنان بود. او در این انجمن ها با سخنرانی ها و برنامه های عام المنفعه به ترویج آموزش بهداشت در میان زنان طبقات متوسط و فرودست جامعه می پرداخت. او با مدارس دخترانه تازه تأسیس مانند مدرسه ناموس و مدرسه دوشیزگان نیز همکاری می کرد و در جلسات آموزشی آن ها سخنرانی هایی با موضوع بهداشت فردی و عمومی ارائه می داد.
اِل ساتاریو (به )، که همچنین با نام "شیطان" شناخته می شود، یکی از کهن ترین فیلم های پورنوگرافیک به جا مانده است. بر پایه سبک و فناوری نشان داده شده در فیلم، به نظر می رسد که این اثر نزدیک به سال ۱۹۰۷ در آرژانتین ساخته شده باشد و شاید نخستین بهره گیری از نمای نزدیک افراطی از اندام های جنسی را در بر داشته باشد. یک نویسنده پیشنهاد کرده است که ممکن است ریشه های این فیلم از آن دهه ۱۹۳۰ کوبا باشد. همچنین گفته شده است که این فیلم به عنوان هجویه ای (پارودی) از باله "بعدازظهر یک فان" اثر واتسلاف نیژینسکی در نظر گرفته شده است. هنگامی که گروهی از زنان جوان برهنه در دشت و دمن سرگرم شادی و بازی هستند، یک ساتیر (که در زیرنویسی "شیطان" نامیده شده) پدیدار می شود و زنان را به گریز وامی دارد. یکی از زنان از هوش می رود و ساتیر او را مورد آزار جنسی قرار می دهد؛ نخست در وضعیت ۶۹ و سپس در جایگاه های گوناگون دخول آلت به مهبل، تا زمانی که در مهبل او پس ریزی منی پدیدار می شود. در برخی لحظه ها، او همچنین کوشش می کند با انگشت به مقعد او دست بزند، کاری که زن به شدت در برابرش ایستادگی می کند. سپس دیگر زنان بازمی گردند و او را فراری می ده
ند. انتشار. بنیاد کینزی تاریخ ساخت این فیلم را بین سال های ۱۹۰۷ و ۱۹۱۲ برآورد کرده است. روزنامه نگار کورت توخولسکی در نوشتاری در سال ۱۹۱۳، تجربه خود از تماشای چند فیلم استگ در برلین را بازگو کرده است که یکی از آن ها توصیفی همانند "اِل ساتاریو" دارد.
پَتسی اوکانل شرمن (; – ) یک شیمی دان آمریکایی و هم مخترع محصولات اسکاتش گارد بود، که یکی از برندهای شرکت تری ام در زمینه محصولات دافع لکه و ضدآب با دوام محسوب می شود. زندگی اولیه. پتسی اوکانل شرمن در مینیاپولیس، مینه سوتا به دنیا آمد. او در دوره ای بزرگ شد که زنان اجازه دستیابی به سطوح بالای آموزش را نداشتند، اما با وجود این، پدرش او را به ادامه تحصیل تشویق کرد. پدرش علاقه مند به علم بود و این علاقه به پتسی نیز منتقل شد. در آن زمان، مردان در جنگ جهانی بودند و زنان مسئولیت های بیشتری را بر عهده می گرفتند، که این به زنان آزادی و استقلال بیشتری می داد، و پتسی نیز به خوبی از این فرصت استفاده کرد. او در دبیرستان نورث در مینیاپولیس تحصیل کرد، جایی که تست استعداد مربوط به مردان را انجام داد، چون آزمون زنان تنها به او عنوان «خانه دار» را داده بود، و این موضوع برایش خوشایند نبود. با الگوبرداری از پدرش، تصمیم گرفت در رشته های مالی تحصیل کند و از کالج گوستاووس آدولفوس در رشته شیمی و ریاضی فارغ التحصیل شد – او نخستین فردی بود که این دو رشته را به طور همزمان در آنجا گذرانده بود. حرفه. در شرکت تری ام. در سال ۱۹۵۲، شرمن کار
خود را در شرکت تری ام آغاز کرد. به همراه ساموئل اسمیت، او هم مخترع اسکاتش گارد بود که به سرعت تبدیل به یکی از مشهورترین و پرکاربردترین محصولات دافع لکه و شوینده در آمریکای شمالی شد. اختراع اسکاتش گارد ناشی از یک اتفاق بود. شرمن و همکارانش در ابتدا مأمور توسعه لاستیکی بودند که بتواند برای شلنگ های سوخت جت مورد استفاده قرار گیرد. در طی این فرایند، مقداری لاستیک فلوئوروکمیکال به طور تصادفی روی کفش یکی از دستیاران ریخته شد. پس از تلاش های ناموفق برای پاک سازی آن، شرمن متوجه شد که این ماده می تواند به عنوان دافع روغن، آب و حلال ها کاربرد داشته باشد. در سال ۱۹۷۱، شرمن و اسمیت پتنتی برای «اختراع کوپلیمرهای بلوکی و شاخه ای حاوی گروه های قطبی محلول در آب و گروه های فلوئورآلیفاتیک» دریافت کردند. شرمن صاحب ۱۳ پتنت مشترک با اسمیت در زمینه پلیمرهای فلوئوروشیمیایی و فرایندهای پلیمریزاسیون است. در سال ۱۹۷۴، شرمن نخستین زنی بود که به تالار افتخار شرکت 3M، موسوم به جامعه کارلتون، پیوست («برای تحقیقاتش در زمینه انرژی سطحی که منجر به توسعه محافظ پارچه ای 3M™ اسکاچگارد™ شد، و همچنین تحقیقاتش در پلیمریزاسیون فلوئوروشیمیایی و سنت
ز پلیمرها»). شرمن چندین سال در شرکت 3M باقی ماند و به بهبود و گسترش محصولات اسکاتش گارد پرداخت. او بعدها مدیر آزمایشگاه شد و در اواسط دهه ۱۹۸۰ دپارتمان آموزش فنی شرکت را بنیان گذاشت. در اکتبر ۲۰۰۲، شرمن در کنار سخنرانانی چون استیو وزنیاک (مخترع رایانه اپل) در جشن دویستمین سالگرد تأسیس دفتر ثبت اختراعات و علائم تجاری ایالات متحده سخنرانی کرد. او یکی از ۳۷ مخترعی بود که دربارهٔ فرایند اختراع صحبت کردند. او گفت: &gt; می توان به جوانان یاد داد که مشاهده کنند، و وقتی اتفاقات غیرمنتظره می افتد، سؤال بپرسند. می توان به خود یاد داد که چیزهای غیرمنتظره را نادیده نگیریم. فقط به همه اختراعات بزرگی فکر کنید که از طریق سرندپیتی (شانس یا تصادف) حاصل شده اند، مثل کشف پنی سیلین توسط الکساندر فلمینگ، که تنها از طریق مشاهده چیزی که پیش تر کسی به آن فکر نکرده بود، رخ داد. دفاع از زنان در علم. شرمن مدافع پرشوری برای حضور زنان در علم بود. او گفت: «دخترها باید رؤیاهای خود را دنبال کنند. آن ها می توانند هر کاری که دیگران می توانند انجام دهند، انجام دهند. آن ها امروز الگوهای بسیار بیشتری دارند — که ممکن است شامل مادرانشان نیز باشد.»
در طول توسعه محصول اسکاتش گارد در دهه ۱۹۵۰، شرمن به دلیل قانون آن زمان که ورود زنان به کارخانه نساجی را ممنوع کرده بود، مجبور بود منتظر نتایج عملکرد در خارج از کارخانه بماند. در آن زمان، تعداد بسیار کمی از شیمی دانان زن وجود داشتند؛ شرمن در محیط های شرکتی استثنا محسوب می شد.
نجات عون صلیبا (عربی: نجاة عون صلیبا؛ نجاة خطار عون) استاد شیمی تجزیه و یک شیمی دان جوی در دانشگاه آمریکایی بیروت (AUB) است. او از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۰ مدیر مرکز حفاظت از طبیعت دانشگاه AUB بود. صلیبا همچنین هم بنیان گذار و مدیر «خَضّت بیروت» (یک ابتکار راه اندازی شده پس از انفجار ۲۰۲۰ بیروت) و بنیان گذار و مدیر آکادمی محیط زیست (یک ابتکار شکل گرفته با حمایت سازمان جهانی بهداشت) است. او در سال ۲۰۱۹ به عنوان یکی از برندگان جایزه «زنان در علم» لورآل-یونسکو منصوب شد. در سال ۲۰۲۲، به مجلس لبنان راه یافت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن شده است. زندگی اولیه و تحصیلات. صلیبا متولد سال ۱۹۶۶ است. او در یک مزرعه موز در منطقه دَموُر بزرگ شد، جایی که ارتباط نزدیک پدرش با طبیعت الهام بخش او شد. وقتی جنگ داخلی لبنان خانواده اش را مجبور به مهاجرت به شهر کرد، صلیبا به روش های کاهش آلودگی هوا علاقه مند شد. او در دانشگاه لبنان تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۶ مدرک کارشناسی خود را دریافت کرد. سپس برای ادامه تحصیل به ایالات متحده رفت و در سال ۱۹۹۴ مدرک کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در لانگ بیچ گرفت. او در سال ۱۹۹۹ تحص
یلات دکترای خود را در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی به پایان رساند. پایان نامه او دربارهٔ آلودگی آب و مطالعه کاتالیزور بود. سپس به عنوان پژوهشگر فوق دکترا در دانشگاه کالیفرنیا، ایرواین فعالیت کرد. پژوهش و حرفه. صلیبا پس از جنگ داخلی لبنان به کشور بازگشت و در سال ۲۰۰۱ به دانشگاه آمریکایی بیروت پیوست. او در سال ۲۰۰۲ به تأسیس مرکز حفاظت از طبیعت «بصار» برای آینده های پایدار کمک کرد، مرکزی که به حفاظت از تنوع زیستی لبنان می پرداخت. او مدتی مدیر این مرکز بود که اکنون به نام «مرکز حفاظت از طبیعت» شناخته می شود. صلیبا همچنین آزمایشگاه شیمی تجزیه و جوّی را بنیان گذاری کرد. در سال های ابتدایی حرفه اش برای تهیه مواد شیمیایی با مشکل مواجه بود، زیرا بیشتر شرکت های غربی حاضر به ارسال آن ها به لبنان نبودند، از ترس این که برای ساخت سلاح استفاده شوند. پژوهش های او دربارهٔ آلاینده های محیطی در لبنان و خاورمیانه است. صلیبا به بررسی ترکیبات سمی و سرطان زای موجود در سیگارهای الکترونیکی و قلیان می پردازد. او اولین کسی بود که ترکیباتی نظیر فرمالدهید را در قلیان شناسایی کرد و نشان داد که سیگارهای الکترونیکی می توانند گاز منوکسید کربن تو
لید کنند. او عضو مرکز مطالعات محصولات دخانی در دانشگاه ویرجینیای کامن ولث است. صلیبا در پروژه ای با حمایت مؤسسه ملی سلامت ایالات متحده برای بررسی اثرات مصرف قلیان شرکت دارد. او بخشی از یک پروژه با بودجه ۲٫۸ میلیون دلاری برای توسعه مدل های رایانه ای جهت تحلیل سمیت دخانیات بود. همچنین در جلسات تخصصی کیفیت هوای سازمان جهانی بهداشت نیز مشارکت داشته است. در یکی از کارهای خود، او نمونه های هوای مربوط به آتش سوزی های جنگلی در بیروت و لس آنجلس را مقایسه و تحلیل کرد و نتیجه گیری هایی دربارهٔ تفاوت ها و شباهت های این کشورها در زمینه آلودگی هوا ارائه داد. او نخستین پایگاه داده آلاینده های جوی در لبنان را راه اندازی کرد. نگرانی او دربارهٔ سوزاندن زباله ها در فضای باز در لبنان موجب شد که مطالعاتی دربارهٔ افزایش مواد سرطان زا در هوا انجام دهد؛ او نشان داد که سوزاندن زباله ها می تواند مقدار این ترکیبات را تا ۲۳۰۰٪ افزایش دهد. او طیف وسیعی از سموم آزادشده هنگام سوزاندن زباله ها را شناسایی و غلظت آن ها را در بالای ساختمان چهار طبقه ای در بیروت اندازه گیری کرد. صلیبا ذرات معلق و هیدروکربن های آروماتیک چندحلقه ای و همچنین فلزات
ی مانند سرب، کادمیوم، تیتانیوم و آرسنیک ناشی از سوزاندن فلزات را شناسایی کرد. او در تدوین «راهنمای مدیریت پسماند جامد شهری» دانشگاه AUB مشارکت داشته است. صلیبا همچنین پروتکل های بین المللی برای مطالعات شیمیایی مربوط به قلیان ها را تدوین کرده است. او مواد و روش های نوآورانه ای برای مطالعه آلاینده های جوی توسعه داده است. در سال ۲۰۱۸، مرکز حفاظت از طبیعت دانشگاه آمریکایی بیروت به عنوان یکی از تأثیرگذارترین سازمان ها در جنبش باززایی (regeneration movement) توسط شرکت لش معرفی شد.