Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
که "المینه" احتمالاً همان مائومای باستانی است. در سال ۲۰۱۱، هشت ستون رومی که گمان می رود بقایای یک کلیسا باشند، در جریان طوفان به ساحل کشیده شدند. در سال ۲۰۱۳، پلیس دریایی فلسطین آثار باستانی شامل تیرک ها و گل پخته شده را پیدا کرد. از سال ۱۹۹۴. در سال ۲۰۰۲، نیروهای اسرائیلی پس از آنکه فرماندهان پلیس دریایی در عملیات کشتی نوح، تلاشی برای وارد کردن مخفیانه ۵۰ تن سلاح از طریق قایق به غزه، دست داشتند، به تأسیسات پلیس دریایی فلسطین در بندر حمله کردند. در سال ۲۰۰۷، پس از تصرف غزه توسط حماس، اسرائیل، نوار غزه را محاصره کرد، از جمله محاصره دریایی. تلاش های متعددی برای شکستن محاصره اسرائیل انجام شده است. اسرائیل از پهلوگیری اکثر کشتی ها در بندر غزه جلوگیری کرده است، اما در سال ۲۰۰۸ به دو قایق حامل فعالان و مقداری تدارکات اجازه ورود به بندر را داد. تا سال ۲۰۱۰، این بندر به قایق های ماهیگیری کوچک تر فلسطینی محدود بود. در سال ۲۰۱۰، این بندر توسط حماس و به منظور آماده سازی برای ورود ناوگانی از کشتی های بین المللی بزرگ تر که محاصره را می شکستند، عمیق تر شد. جنگ غزه. این بندر و بیش از ۹۰ درصد کشتی های پهلو گرفته در آن در ط
ول جنگ غزه توسط اسرائیل نابود شدند؛ این خسارات شامل حملات هوایی هدفمند به کشتی های ماهیگیری و اصابت توپخانه دریایی بود. طرح های بندر غزه. از زمان پیمان اسلو در سال ۱۹۹۳، برنامه هایی برای ساخت یک بندر دریایی بسیار بزرگتر در غزه وجود داشته است. به دلیل ادامه درگیری فلسطین و اسرائیل، این برنامه ها تا سال ۲۰۲۴ محقق نشده اند. در سال ۲۰۰۵، اسرائیل طرح های فلسطینی ها برای بازسازی و تکمیل ساخت بندری در چند مایلی جنوب شهر غزه را که پیش از آغاز انتفاضه دوم در سپتامبر ۲۰۰۰ آغاز شده بود، تصویب کرد. این ساختمان به همراه فرودگاه موجود غزه در نزدیکی رفح، پس از آغاز انتفاضه دوم توسط نیروهای اسرائیلی تخریب شد. اسکله شناور نصب شده توسط آمریکا. در سال ۲۰۲۴، نیروی زمینی و دریایی آمریکا، شروع به ساخت یک اسکله شناور در بندر غزه کردند تا برای مردم نوار غزه غذا بیاورند. این اسکله در واقع در اسرائیل، همسایه غزه، ساخته شد و به غزه منتقل شد. ایالات متحده و سایر کشورها همچنین یک سکوی دریایی در فاصله یک کیلومتری از این اسکله ساختند. کمک ها از سکو به این اسکله منتقل شد. در ۲۰ مه، اسکله به دلیل باران و باد آسیب دید. در ژوئیه ۲۰۲۴، اسکله بر
ای همیشه برچیده شد.
آل ولانته یک مجله ماهانه خودرو است که در میلان، ایتالیا منتشر می شود و از سال ۱۹۹۹ تاکنون در حال انتشار است. تاریخچه و مشخصات. "آل ولانته" در سال ۱۹۹۹ تأسیس شد. این مجله توسط یونی مدیا به صورت ماهانه منتشر می شود. دفتر مرکزی این مجله در میلان است. این مجله شامل مقالاتی در مورد تخمین قیمت خودروهای دست دوم و همچنین در مورد بررسی خودرو، تست جاده و لیست قیمت است. اگرچه تمرکز اصلی آن بر روی خودروها است، اما این مجله مقالاتی مربوط به موتورسیکلت ها را نیز پوشش می دهد. گردش خون. از سپتامبر ۲۰۰۳ تا اوت ۲۰۰۴، تیراژ مجله "آل ولانته" ۷۳۶٬۰۱۲ نسخه بود. در سال ۲۰۰۴، این مجله ۷۲۰٬۰۰۰ نسخه فروخت. بین فوریه ۲۰۰۶ و ژانویه ۲۰۰۷، تیراژ آن ۵۶۶٬۸۰۰ نسخه بود. مجله در سال ۲۰۰۷ با تیراژ ۵۴۳٬۵۵۱ نسخه، پرفروش ترین مجله خودرو در ایتالیا بود. در سال ۲۰۱۰، تیراژ آن ۴۳۷٬۷۹۱ نسخه بود.
لا وس یک مجله ادبی هفتگی ایتالیایی بود که بین سال های ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۶ در فلورانس ایتالیا منتشر می شد. این مجله همچنین یکی از نشریاتی است که در پایه های فرهنگی اشکال اولیه فاشیسم نقش داشت. همچنین در توسعه مفهوم اروپایی گرایی نقش داشت. تاریخچه و مشخصات. "مجله لا وس" در سال ۱۹۰۸ توسط جوزپه پرتزولینی، نویسنده ایتالیاییِ مخالفِ سنت ، به عنوان یک نشریه هفتگی فرهنگی تأسیس شد. پرتزولینی همچنین از بنیانگذاران مجله دیگری به "نام لئوناردو" بود. "لا وُچه" در فلورانس مستقر بود، و جووانی پاپینی در تأسیس آن نقش داشت. اولین شماره "لا وُچه" در ۲۰ دسامبر ۱۹۰۸ منتشر شد. پرتزولینی در سال ۱۹۱۲ به دلیل اختلاف نظر با دیگر نویسندگان مهم، از جمله پاپینی، بر سر مداخله ایتالیا در جنگ لیبی، نوشتن در این مجله را متوقف کرد. او از سمت سردبیری مجله، پستی که بین سال های ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۳ در اختیار داشت، استعفا داد. پاپینی نیز در سال ۱۹۱۳ مجله را ترک کرد. جوزپه دو روبرتیس به عنوان سردبیر، جانشین پرتزولینی شد که از دسامبر ۱۹۱۴ تا دسامبر ۱۹۱۶ این سمت را بر عهده داشت. کمی پس از آغاز به کار، "مجله «لا وُچه»" به عنوان تأثیرگذارترین تریبون برای مخالفان در
ایتالیا ظاهر شد تا دربارهٔ «مشکلات اجتماعی ناشی از اشکال جدید همزیستی انسانی در دنیای صنعتی جدید» بحث کند. نویسندگان اولیه این مجله ، شعر را به عنوان یک تعهد اجتماعی و مسئولیت اخلاقی در نظر می گرفتند. هدف نهایی این مجله، پرورش خوانندگانی فعال با آگاهی اجتماعی و بهبود وحدت معنوی همه ایتالیایی ها بود. برای این منظور "، «لا وُچه»" از زبان و رویکردی استفاده کرد که از همه طبقات اجتماعی استقبال کند. نظریه های زیگموند فروید در مورد تمایلات جنسی برای اولین بار توسط این مجله از طریق مقاله ای از روبرتو آساگیولی که در سال ۱۹۱۰ منتشر شد، به ایتالیایی ها معرفی شد تا سال ۱۹۱۴، "مجله «لا وُس»" علاوه بر محتوای ادبی، منحصراً بر امور فلسفی، اخلاقی و سیاسی تمرکز داشت. در دوره بین ۱۴ دسامبر ۱۹۱۴ تا ۳۱ دسامبر ۱۹۱۶، این مجله با عنوان "«لا وُس بیانکا»" منتشر می شد. محتوای مجله نیز تغییر کرد و با شعار «دانستن چگونگی خواندن» به یک نقد ادبی محض تبدیل شد. نویسندگان مجله در آن زمان معمولاً قطعات منظوم یا منثور تولید می کردند. این مجله با فوتوریست ها که از زمان آغاز به کار تا سال ۱۹۱۳، در حالی که پاپینی یکی از نویسندگان آن بود، آنها را ر
د کرده بود، ارتباط نزدیکی برقرار کرد. کتاب "«پریمی پرینسیپی دی یو اِستِتیکا فوتوریستا"» اثر آردنگو سوفیسی بین فوریه و دسامبر ۱۹۱۶ در این مجله به صورت سریالی منتشر می شد و سپس در سال ۱۹۲۰ توسط انتشارات والکی منتشر شد. انتشار "روزنامه «صدا»" در دسامبر ۱۹۱۶ پس از هجده شماره متوقف شد. مشارکت کنندگان. نویسندگان و شاعران ایتالیایی وینچنزو کاردارلی، آردنگو سوفیچی، کلمنته ربورا، جووانی آمندولا و الساندرو کاساتی از جمله نویسندگان ثابت این مجله بودند. از میان آنها، آردنگو سوفیچی مقالاتی در مورد صحنه هنر پاریس با تمرکز بر گوستاو کوربه، هنری روسو، پیر آگوست رنوار و پابلو پیکاسو منتشر می کرد. موضوعات مقالات او همچنین شامل امپرسیونیسم، آثار آرتور رمبو و شعر آوانگارد فرانسوی بود. یکی دیگر از نویسندگان مهم ، بنیتو موسولینی بود، که قبل از جنگ جهانی اول، زمانی که یک سوسیالیست بود، مقالاتی منتشر کرد. ژرژ سورل، متفکر فرانسوی، نیز با لا وس همکاری داشت. روبرتو لونگی بین سال های ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۶ از نویسندگان دائمی این نشریه بود که مقالات بسیار رادیکالی منتشر می کرد. میراث. "لو وُچه" مدل مجله اکسپرسیونیست آلمانی "در استورم" شد که در سال
۱۹۱۰ آغاز به کار کرد. "سولاریا"، یک مجله ایتالیایی که در سال ۱۹۲۶ تأسیس شد، نیز از "لا وُچه" تأثیر گرفته بود.
باگنایری وانک (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، استان قارص ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (هایکاوانک) (؛ Հայկավանից Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի, Հայկավանք, Յոթ խորան ժամ, Հանգուցելոյ վանք, Օթեվանք) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر وان، استان وان ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (قارص) (؛ Կարսի Ավագ եկեղեցի) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر قارص، استان قارص ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (آلاستان) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، سامتسخه-جاواختی گرجستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده های ۱۰–۱۱ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
بِپو لِوی (به ایتالیایی: "Beppo Levi"؛ ۱۴ مهٔ ۱۸۷۵ – ۲۸ اوت ۱۹۶۱) یک ریاضی دان ایتالیایی بود. او مقالات و کتاب های علمی برجسته ای در زمینه ریاضیات، فیزیک، تاریخ، فلسفه و پداگوژی منتشر کرد. لوی عضو آکادمی علوم بولونیا و آکادمی لینچی بود. زندگی نامه. بپو لوی در ۱۴ مهٔ ۱۸۷۵ میلادی در تورین ایتالیا در خانواده ای یهودی به دنیا آمد. او برادر بزرگ تر اوژنئو الیا لوی بود. او در سال ۱۸۹۶ میلادی در ۲۱ سالگی مدرک لاوره آ در ریاضیات را از دانشگاه تورین زیر نظر کورادو سگره گرفت. سه ماه بعد به عنوان استادیار در همان دانشگاه منصوب شد و سپس به سرعت به مقام دانشیاری رسید. در سال ۱۹۰۱ میلادی، استاد دانشگاه پیاچنزا شد و سپس در دانشگاه کالیاری (سال ۱۹۰۶)، دانشگاه پارما (سال ۱۹۱۰) و سرانجام در دانشگاه بولونیا (سال ۱۹۲۸) تدریس کرد. در سال های پس از این انتصاب، قدرت بنیتو موسولینی و یهودی ستیزی در ایتالیا افزایش یافت و لوی به دلیل یهودی بودن از دانشگاه بولونیا اخراج شد؛ او همانند بسیاری از یهودیان اروپایی آن زمان به آرژانتین مهاجرت کرد. زندگی در آرژانتین. لوی به دعوت مهندس کُرتس پلا، رئیس دانشکده علوم ریاضی، فیزیک-شیمی و طبیعی دانش
گاه ملی لیتورال (که امروزه بخشی از دانشگاه ملی روساریو است) به روساریو، سانتا فه رفت تا ریاست مؤسسه تازه تأسیس ریاضیات را برعهده بگیرد. او از سال ۱۹۳۹ تا زمان مرگش در سال ۱۹۶۱ میلادی بیشتر پژوهش های خود را در آنجا انجام داد. در روساریو، سانتا فه، لوی به گروهی از ریاضی دانان پیوست که شامل لوئیس سانتالو، سیمون روبینشتاین، خوان اولگین، انریکه فراری، فرناندو و انریکه گاسپار، ماریو کاستانینو و ادموندو روفمان بود. او در سال ۱۹۴۰ نشریه "Mathematicae Notae" را بنیان گذاشت که نخستین مجله ریاضی در آرژانتین بود.در سال ۱۹۵۶ جایزه فلتری نلی را دریافت کرد. درگذشت. سرانجام او در ۲۸ اوت سال ۱۹۶۱ میلادی در روساریو، سانتا فه درگذشت و در قبرستان یهودیان این شهر به خاک سپرده شد. مشارکت های ریاضی. کارهای نخستین لوی درباره تکینگی ها بر روی منحنی های جبری و سطوح جبری بود. او برهانی ارائه کرد (که مورد پرسش برخی بود) مبنی بر اینکه روند رفع تکینگی ها بر روی سطوح جبری در تعداد متناهی گام خاتمه می یابد. بعدها او نتایج بنیادی در مورد انتگرال گیری لبگ به دست آورد، از جمله آنچه امروز به لم بپو لوی مشهور است. او همچنین در زمینه حساب منحنی ه
ای بیضوی کار کرد و آن ها را تا هم ریختی طبقه بندی کرد، نه تنها روی میدان مختلط بلکه روی اعداد گویا؛ او مطالعه ای بر روی زیرگروه نقاط پیچشی گویا روی یک منحنی بیضوی انجام داد و حدس پیچش را مطرح کرد. این حدس شصت سال بعد به طور مستقل توسط اندرو آگ صورت بندی و سرانجام در سال ۱۹۷۳ میلادی توسط باری مازور، ریاضی دان آمریکایی اثبات شد.
سالهای سربی () دوره ای از خشونت سیاسی و آشوب اجتماعی در ایتالیا بود که از اواخر دههٔ ۱۹۶۰ تا اواخر دههٔ ۱۹۸۰ ادامه یافت و با موجی از حوادث تروریسم سیاسی و درگیری های خشونت آمیز از سوی چپ های افراطی و راست های افراطی همراه بود. جنبش ۱۹۶۸ در ایتالیا و اعتصابات پاییز داغ که از سال ۱۹۶۹ آغاز شد؛ مرگ مأمور پلیس آنتونیو آناروما در نوامبر ۱۹۶۹؛ بمب گذاری پیازا فونتانا در دسامبر همان سال که منجر به کشته شدن ۱۷ نفر شد و توسط تروریست های راست گرا در میلان انجام شد؛ و اندکی پس از آن، مرگ جوزپه پینلی، کارگر آنارشیست، در حالی که به ظن دست داشتن در این حمله در بازداشت پلیس به سر می برد، و در نهایت او را بی گناه تشخیص دادند، گاه به عنوان زمان آغاز سال های سربی در نظر گرفته می شوند. بریگاد سرخ که یک گروه چپ افراطی است، سرانجام در این دوره به عنوان یک سازمان تروریستی شناخته شد؛ در سال ۱۹۷۸، آنها نخست وزیر سابق ایتالیا آلدو مورو را ربودند و به قتل رساندند. یکی دیگر از جنایات بزرگ مرتبط با سال های سربی در ایتالیا، بمب گذاری ایستگاه راه آهن بولونیا در سال ۱۹۸۰ بود که منجر به کشته شدن ۸۵ نفر شد و چندین عضو گروه تروریستی راست افرا
طی و نئوفاشیست معروف به هسته های مسلح انقلابی به خاطر آن محکوم شدند. سازمان های تروریستی راست افراطی همچنین در بمب گذاری های مختلف دیگری که منجر به کشته شدن چندین غیرنظامی شد، از جمله بمب گذاری پیازا دلا لوجا در سال ۱۹۷۴، که منجر به کشته شدن هشت نفر و زخمی شدن ۱۰۲ نفر دیگر شد، دست داشتند. سازمان های تروریستی به تدریج منحل شدند و پلیس اعضای آن ها را در طول دههٔ ۱۹۸۰ دستگیر کرد. خشونت سیاسی پراکنده در ایتالیا تا اواخر دههٔ ۱۹۸۰ ادامه یافت و در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ به میزان کمتری دوباره ظاهر شد و تا اواسط دههٔ ۲۰۰۰ ادامه یافت. ریشه نام. ریشهٔ این اصطلاح احتمالاً به تعداد تیراندازی ها در آن دوره یا یک فیلم محبوب آلمانی در سال ۱۹۸۱ برمی گردد که در انگلیسی به نام "ماریانه و یولیانه" (به نام شخصیت های اصلی) نامیده می شد، اما در ایتالیا با عنوان "Anni di piombo" اکران شد؛ عنوانی که نزدیک به عنوان اصلی، "Die bleierne Zeit" (زمان سربی) بود. این فیلم به دههٔ ۱۹۵۰ در آلمان غربی اشاره دارد که از سوی یک زن تروریست بعداً تحت عنوان محافظه کارانه و سرکوبگرانه از آن یاد شد. پس از آن که گروه چپ افراطی شبه نظامی آلمان غربی، فراکسیون
ارتش سرخ، در دههٔ ۱۹۷۰ با آدم ربایی و کشتن ده ها نفر، بدنام شد، رهبران آن در سال ۱۹۷۷ در زندان درگذشتند. همتایان ایتالیایی آن ها، بریگاد سرخ، با الهام از یکی از جنایات فراکسیون ارتش سرخ در پاییز آلمان در سال ۱۹۷۷، عملیات ربودن و قتل آلدو مورو را در سال ۱۹۷۸ رقم زدند. پیش زمینه. این دوره با درگیری های اجتماعی گسترده و اقدامات تروریستی بی سابقه ای که توسط گروه های راست و چپ انجام می شد، همراه بود. از اوایل دههٔ ۱۹۶۰، همزمان با اینکه ایتالیا از به اصطلاح معجزه اقتصادی خود لذت می برد، جنبش های چپ افراطی و راست افراطی به تدریج با کمرنگ شدن آرمان های انقلابی و شکست احزاب اصلی راست و چپ در تأثیرگذاری بر سیاست های جریان اصلی، رادیکالیزه شدند. در سال ۱۹۶۰، حمایت جنبش اجتماعی نئوفاشیست ایتالیا (ام اس آی) از دولت تامبرونی منجر به شورش و فروپاشی دولت شد. کنار گذاشته شدن ام اس آی از هرگونه ائتلاف، گروه های راست افراطی را ناامید کرد و آن ها را به فکر انجام اقدامات رادیکال انداخت. به همین ترتیب، ناتوانی حزب کمونیست ایتالیا در شعله ور کردن انقلاب در ایتالیا یا حتی پیروزی در انتخابات ملی و ورود آن به سیاست جریان اصلی منجر به
سرخوردگی بسیاری از فعالان چپ شد که به سمت جنبش های افراطی تر گرایش پیدا کردند. ناآرامی های گسترده کارگری و همکاری گروه های فعال دانشجویی پادفرهنگی با کارگران کارخانه ای از طبقه کارگر و سازمان های چپ گرای رادیکال طرفدار کارگران مانند قدرت کارگران و مبارزه مداوم، در به اصطلاح «پاییز داغ» سال ۱۹۶۹ و مجموعه ای عظیم از اعتصابات در کارخانه ها و مراکز صنعتی در شمال ایتالیا، به اوج خود رسید. اعتصابات دانشجویی و کارگری، که اغلب توسط کارگران، چپ گرایان، کارگران هوادار جناح چپ یا فعالان مارکسیست رهبری می شدند، به طور فزاینده ای رواج یافتند و اغلب به درگیری بین پلیس و تظاهرکنندگانی که عمدتاً از کارگران، دانشجویان، فعالان و اغلب شبه نظامیان چپ گرا تشکیل شده بودند، منجر می شد. دموکرات های مسیحی (دی سی) در به قدرت رسیدن حزب سوسیالیست ایتالیا (پی اس آی) در دههٔ ۱۹۶۰ نقش مهمی داشتند و ائتلافی را ایجاد کردند. قتل آلدو مورو، رهبر دموکرات های مسیحی، در سال ۱۹۷۸ به استراتژی "سازش تاریخی" بین دی سی و حزب کمونیست ایتالیا (پی سی آی) پایان داد. این ترور توسط بریگاد سرخ، که در آن زمان توسط ماریو مورتی رهبری می شد، انجام شد. بین سال ها
ی ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۸، ۴۲۸ قتل در قالب بمب گذاری، ترور و جنگ شهری بین جناح های رقیب شبه نظامی، به خشونت سیاسی نسبت داده شد. سیر زمانی رویدادها. ۱۹۶۹. اعتراضات عمومی. اعتراضات عمومی در طول سال ۱۹۶۹ ایتالیا را تکان داد، و جنبش حقوق کارگران و جنبش دانشجویی استقلال طلب به ویژه فعال بودند و منجر به اشغال کارخانهٔ خودروسازی فیات میرافیوری در تورین شد. قتل آنتونیو آناروما. در ۱۹ نوامبر ۱۹۶۹، آنتونیو آناروما، یک پلیس اهل میلان، در جریان شورش تظاهرکنندگان چپ افراطی کشته شد. او نخستین کارمند دولتی بود که در موج خشونت ها کشته می شد. بمب گذاری در میدان فونتانا. بنای یادبود ویکتور امانوئل دوم، بانک ملی کارگران در رم و بانک تجاری ایتالیا و بانک ملی کشاورزی در میلان در ماه دسامبر هدف بمب گذاری قرار گرفتند. پلیس محلی حدود ۸۰ مظنون از گروه های چپ گرا، از جمله جوزپه پینلی، آنارشیستی که در ابتدا به خاطر بمب گذاری متهم شده بود، و پیترو والپردا را دستگیر کرد. اعضای چپ گرا، به ویژه اعضای جنبش دانشجویی که در آن زمان در دانشگاه های میلان به شهرت رسیده بودند، گناهکار بودن آن ها را رد کردند، زیرا معتقد بودند که بمب گذاری توسط فاشیست ها انجام
شده است. پس از مرگ جوزپه پینلی، که به طرز مرموزی در ۱۵ دسامبر در بازداشت پلیس درگذشت، روزنامهٔ چپ گرای رادیکال "لوتا کونتینوا،" کمپینی را آغاز کرد که افسر پلیس لوئیجی کالابرسی را به قتل پینلی متهم می کرد. در سال ۱۹۷۵، کالابرسی و دیگر مقامات پلیس توسط قاضی جراردو دامبروسیو تبرئه شدند، قاضی ای که این طور تصمیم گرفت که سقوط پینلی از پنجره ناشی از بیماری و از دست دادن تعادل او بوده است. در همین حال، والپردای آنارشیست و پنج نفر دیگر به جرم بمب گذاری محکوم و زندانی شدند. آنها بعداً پس از سه سال بازداشت پیشگیرانه آزاد شدند. سپس، دو نئوفاشیست، فرانکو فردا (ساکن پادووا) و جووانی ونچرا، دستگیر و به سازماندهی قتل عام متهم شدند. در سال ۱۹۸۷، آن ها به دلیل کمبود شواهد توسط دیوان عالی کشور تبرئه شدند. در دههٔ ۱۹۹۰، تحقیقات جدید در مورد بمب گذاری میدان فونتانا، با استناد به شهادت شاهدان جدید، دوباره فردا و ونچرا را درگیر کرد. با این حال، این دو نفر با استناد به درگیری حقوقی مجدد، نمی توانستند دوباره محاکمه شوند، زیرا آن ها در سال ۱۹۸۷ از این جرم تبرئه شده بودند. ۱۹۷۰. ظهور بریگادهای سرخ. بریگادهای سرخ در اوت ۱۹۷۰ توسط رنات
و کورچیو و مارگاریتا (مارا) کاگول، که در دوران دانشجویی در دانشگاه ترنتو با هم آشنا شده و بعداً ازدواج کرده بودند، و با همکاری آلبرتو فرانچسکینی تأسیس شد. در حالی که گروه ترنتو پیرامون کورچیو ریشه های اصلی خود را در دانشکدهٔ جامعه شناسی دانشگاه کاتولیک دوانده بود، گروه رجیو امیلیا (پیرامون فرانچسچینی) عمدتاً شامل اعضای سابق اف جی سی آی (جنبش جوانان کمونیست) بود که به دلیل دیدگاه های افراطی خود از حزب مادر اخراج شده بودند. گروه دیگری از مبارزان از کارخانه های سیت-زیمنس در میلان آمده بودند؛ این افراد عبارت بودند از ماریو مورتی، یکی از مقامات اتحادیه، کورادو آلونی، که بریگادهای سرخ را ترک کرد تا سازمان دیگری را تحت عنوان «مبارز» تأسیس کند، و آلفردو بوناویتا، یک کارگر یقه آبی. اولین اقدام بریگادهای سرخ، آتش زدن ماشین جوزپه لئونی (یکی از رهبران شرکت سیت-زیمنس در میلان) در ۱۷ سپتامبر ۱۹۷۰، در چارچوب ناآرامی های کارگری درون کارخانه بود. کودتای بورگزه. در ماه دسامبر، یک کودتای نئوفاشیستی، ملقب به «"کودتای بورگزه»"، توسط جوانان متعصب راست افراطی، پیشکسوتان اصلی جمهوری سوسیال ایتالیا، برنامه ریزی شد که مورد حمایت اعضای
«"کورپو فارستاله دلو استاتو»" به همراه کارآفرینان و صنعتگران راست گرا بود. یونیو والریو بورگزه، «شاهزاده سیاه»، در آن کودتا شرکت داشت. این کودتا که در آخرین لحظه لغو شد، توسط روزنامه «"پائسه سرا"» کشف و سه ماه بعد علناً افشا شد. ۱۹۷۱. ترور الساندرو فلوریس. در ۲۶ مارس، الساندرو فلوریس در جنوا توسط واحدی از گروه ۲۲ اکتبر که یک سازمان تروریستی چپ افراطی بود، ترور شد. یک عکاس آماتور عکسی از قاتل گرفته بود که به پلیس امکان شناسایی تروریست ها را داد. این گروه مورد بررسی قرار گرفت و اعضای بیشتری از آن دستگیر شدند. برخی از آن ها به میلان گریختند و به "گروه گپ" و بعداً به بریگادهای سرخ پیوستند. بریگادهای سرخ، "گروه ۲۲ اکتبر" را گروه نیای خود می دانستند و در آوریل ۱۹۷۴، قاضی ماریو سوسی را در تلاشی ناموفق برای آزادی اعضای زندانی ربودند. سال ها بعد، بریگادهای سرخ در ۸ ژوئن ۱۹۷۶، قاضی فرانچسکو کوکو را به همراه دو اسکورت پلیس او، جووانی ساپونارا و آنتیوکو دیانا، برای انتقام گرفتن، کشتند. ۱۹۷۲. ترور لوئیجی کالابرسی. در ۱۷ مهٔ ۱۹۷۲، افسر پلیس لوئیجی کالابرسی، دریافت کنندهٔ مدال طلای جمهوری ایتالیا به خاطر شجاعت مدنی، در میل
ان کشته شد. مقامات در ابتدا بر مظنونان در "لوتا کونتینوا" تمرکز کردند؛ سپس فرض بر این قرار گرفت که کالابرسی توسط سازمان های نئوفاشیستی کشته شده است و در نتیجه دو فعال نئوفاشیست، جیانی ناردی و برونو استفانو، به همراه گودرون کیس آلمانی، در سال ۱۹۷۴ دستگیر شدند. آن ها در نهایت آزاد شدند. شانزده سال بعد، آدریانو سوفری، جورجیو پتروستفانی، اویدیو بومپرسی و لئوناردو مارینو پس از اعتراف مارینو به قتل در میلان دستگیر شدند. محاکمهٔ آن ها سرانجام قصور آن ها را در سازماندهی و انجام ترور ثابت کرد. ترور کالابرسی فصل ترورهای انجام شده توسط گروه های مسلح چپ افراطی را گشود. بمب گذاری پتئانو. در ۳۱ مهٔ ۱۹۷۲، سه پلیس ایتالیایی در پتئانو در بمب گذاری که به "لوتا کونتینوا" نسبت داده شد، کشته شدند. افسران پلیس بعداً به جرم انحراف از مسیر عدالت متهم و محکوم شدند. قاضی کاسون، وینچنزو وینچیگوئرا، عضو "گروه نظم جدید" را به عنوان مردی که بمب پتئانو را کاشته بود، شناسایی کرد. وینچیگوئرا، تروریست نئوفاشیست، که در دههٔ ۱۹۸۰ به جرم بمب گذاری در پتئانو دستگیر شد، به قاضی فلیچه کاسون اعلام کرد که این حملهٔ پرچم دروغین با هدف وادار کردن دولت
ایتالیا به اعلام وضعیت اضطراری و اقتدارگرایی بیشتر انجام شده است. وینچیگوئرا توضیح داد که چگونه سازمان اطلاعات نظامی اس آی اس ام آی از او محافظت کرده و به او اجازه داده است تا به اسپانیای فرانکو فرار کند. تحقیقات کاسون نشان داد که سازمان راست گرای نظم جدید با سرویس مخفی نظامی ایتالیا، اس آی دی همکاری داشته است. آن ها با هم حملهٔ پتئانو را طراحی کرده و سپس بریگادهای سرخ را مقصر دانستند. او اعتراف کرد و شهادت داد که توسط شبکه ای از هواداران در ایتالیا و خارج از کشور تحت پوشش قرار گرفته بود که تضمین کرده بودند که او پس از حمله بتواند فرار کند. وینچیگوئرا چنین به یاد می آورد: «یک مکانیسم کامل به کار افتاد، یعنی کارابینیری، وزیر کشور، سرویس های گمرکی و سرویس های اطلاعاتی نظامی و غیرنظامی، استدلال ایدئولوژیک پشت این حمله را پذیرفتند.» ۱۹۷۳. آتش سوزی پریماوال. حمله آتش افروزانه اعضای پوتره اپرایو در ۱۶ آوریل ۱۹۷۳ به خانه ماریو ماتئی، از اعضای نئوفاشیست جنبش سوسیال ایتالیا (MSI)، در پریماواله، رم، منجر به زنده سوختن دو پسر ۲۲ و ۸ سالهٔ او شد. بمب گذاری در مقر پلیس میلان. در مراسم بزرگداشت لوئیجی کالابرسی در ۱۷ مهٔ ۱۹
۷۳ که وزیر کشور نیز در آن حضور داشت، جانفرانکو برتولی که یک آنارشیست بود، بمبی پرتاب کرد که منجر به کشته شدن چهار نفر و زخمی شدن ۴۵ نفر شد. در سال ۱۹۷۵، برتولی به حبس ابد محکوم شد: علیرغم اینکه خود را آنارشیست معرفی می کرد، دادگاه میلان نوشت که او با گروه راست افراطی نظم جدید مرتبط بوده و خبرچین SID و از افراد مورد اعتماد پلیس بوده است. در دههٔ ۱۹۹۰، گمان می رفت که برتولی عضو گلادیو است، اما او در مصاحبه ای این موضوع را تکذیب کرد: در فهرست ۶۲۲ عضو گلادیو که در سال ۱۹۹۰ منتشر شد، نام او وجود ندارد. قاضی ای که در حال بررسی سوءقصد به جان ماریانو رومور بود، دریافت که پرونده های برتولی ناقص است. ژنرال ، رئیس SID از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۵، در سال ۱۹۹۰ به دلیل ممانعت از اجرای عدالت در پروندهٔ ماریانو رومور به صورت غیابی محکوم شد. ۱۹۷۴. بمب گذاری در میدان دلا لوجیا. در مهٔ ۱۹۷۴، بمبی در جریان یک تظاهرات ضد فاشیستی در برشا، لمباردی منفجر شد که منجر به کشته شدن هشت نفر و زخمی شدن ۱۰۲ نفر شد. در ۱۶ نوامبر ۲۰۱۰، دادگاه برشا متهمان را تبرئه کرد: فرانچسکو دلفینو (از اعضای کارابینیره)، کارلو ماریا ماگی، پینو راوتی، مائوریزیو ترام
ونته و دلفو زورزی (از اعضای گروه نئوفاشیست نظم جدید). دادستان برای دلفینو، ماگی، ترامونته و زورزی درخواست حبس ابد و به دلیل فقدان شواهد برای پینو راوتی درخواست تبرئه کرده بود. چهار نفر از این متهمان در سال ۲۰۱۲ توسط دادگاه تجدیدنظر دوباره تبرئه شدند، اما در سال ۲۰۱۴، دیوان عالی کشور حکم داد که دادگاه تجدیدنظر باید دوباره در دادگاه تجدیدنظر میلان برای ماگی و ترامونته برگزار شود. دلفینو و زورزی به طور قطعی تبرئه شدند. در ۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۵، دادگاه تجدیدنظر، مگی و ترامونته را به جرم دستور دادن و هماهنگی قتل عام به حبس ابد محکوم کرد. نخستین قتل توسط بریگادهای سرخ. در ۱۷ ژوئن ۱۹۷۴، دو عضو ام اس آی در پادوا به قتل رسیدند. در ابتدا، گمان می رفت که این قتل ناشی از یک دشمنی داخلی بین گروه های نئوفاشیست باشد، زیرا این جنایت در شهر سکونت فرانکو فردا رخ داده بود. با این حال، بریگادهای سرخ مسئولیت این قتل را بر عهده گرفتند: این نخستین قتل این سازمان بود، که تا آن زمان فقط مرتکب سرقت، بمب گذاری و آدم ربایی شده بود. کودتای برنامه ریزی شده. کنت ادگاردو سونگو در خاطرات خود می گوید که در ژوئیهٔ ۱۹۷۴، با رئیس ایستگاه سازمان اطلاعات
مرکزی (سیا) در رم ملاقات کرد تا او را از مقدمات کودتا مطلع سازد. سونگو در پاسخ به این سؤال که دولت ایالات متحده در صورت وقوع چنین کودتایی چه خواهد کرد، نوشت که به او گفته شده که «ایالات متحده از هر ابتکار عملی که کمونیست ها را از دولت دور نگه دارد، حمایت خواهد کرد». ژنرال مالتی در سال ۲۰۰۱ اعلام کرد که از رابطهٔ سونگو با سیا اطلاعی نداشته و از کودتای معروف به "گولپه بیانکو" (کودتای سفید) به رهبری راندولفو پاچیاردی مطلع نبوده است. بمب گذاری در قطار ایتالیکوس. در ۴ اوت ۱۹۷۴، در بمب گذاری قطار سریع السیر ایتالیکوس رم–برنر در سن بندتو وال دی سامبرو، ۱۲ نفر کشته و ۴۸ نفر دیگر زخمی شدند. مسئولیت این حادثه را سازمان تروریستی نئوفاشیستی نظم سیاه بر عهده گرفت. دستگیری ویتو می چلی. ژنرال ویتو می چلی، رئیس آژانس اطلاعات نظامی اس آی اواس در سال ۱۹۶۹ و رئیس اس آی دی از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۴، در سال ۱۹۷۴ به اتهام «توطئه علیه دولت» دستگیر شد. پس از دستگیری او، سرویس های مخفی ایتالیا پیرو قانون مربوط به ۲۴ اکتبر ۱۹۷۷ در تلاش برای اعمال مجدد کنترل غیرنظامیان بر آژانس های اطلاعاتی، سازماندهی مجدد شدند. اس آی دی به اداره اطلاعات نظ
امی فعلی، اس آی اس دی سی و سی ئی اس آی اس تقسیم شد که قرار بود مستقیماً با نخست وزیر ایتالیا هماهنگ شود. همزمان یک کمیته پارلمانی ایتالیا در مورد کنترل سرویس های مخفی (کوپاکو) ایجاد شد. می چلی در سال ۱۹۷۸ تبرئه شد. دستگیری رهبران بریگادهای سرخ. در سال ۱۹۷۴، برخی از رهبران بریگادهای سرخ، از جمله رناتو کورچیو و آلبرتو فرانچسکینی، دستگیر شدند، اما رهبری جدید با شور و حرارت بیشتری به جنگ علیه تشکیلات راست گرای ایتالیا ادامه داد. دولت ایتالیا در مقابله با تروریسم چپ افراطی اکراه نشان داد. حزب حاکم دموکراسی مسیحی تهدید بریگادهای سرخ را دست کم گرفت و از بریگادهای سرخ تحت عنوان «شبح» سخن گفت و در عوض بر خطر گروه های نئوفاشیستی تأکید کرد. جناح چپ ایتالیا نیز از وجود یک سازمان کمونیستی مسلح چندان نگران نبود و بیشتر از سوءاستفاده های احتمالی پلیس علیه معترضان نگران بود و خواستار خلع سلاح پلیس در طول تظاهرات خیابانی شد. یک سال پیش از آن، "پوتره اپرایو" منحل شده بود، اگرچه "اتونومیا اپرایا" به فعالیت خود ادامه داد. "گروه لوتا کونتینوا" نیز در سال ۱۹۷۶ منحل شد، اگرچه مجلهٔ منتسب به این گروه برای چندین سال به حیات خود ادامه