Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د. پس از مرگ سرگئی کورولف، برنامه فضایی متوقف شد و همه فضانوردان به بخش توسعه فضاپیمای سایوز منتقل شدند. پس از لغو برنامه، یورکینا در مرکز آموزش فضانوردان یوری گاگارین مشغول به کار شد و یکی از فضانوردانی بود که در توسعه فضاپیمای اسپیرال شرکت داشت. او در ۱ اکتبر ۱۹۶۹ از برنامه فضایی شوروی کناره گرفت و در سال ۱۹۸۹ از خدمت نظامی بازنشسته شد.
آلیس دانبار نلسون (۱۹ ژوئیه ۱۸۷۵ – ۱۸ سپتامبر ۱۹۳۵) شاعر، روزنامه نگار و فعال سیاسی آمریکایی بود. او در میان اولین نسل از سیاه پوستان آمریکا که پس از پایان جنگ داخلی آمریکا در جنوب ایالات متحده آزاد متولد شدند، یکی از آفریقایی آمریکایی های برجسته در شکوفایی هنری رنسانس هارلم بود. اولین همسر او شاعر پل لارنس دانبار بود. پس از مرگ او، با پزشک هنری آرتور کالیس ازدواج کرد و بعدها با رابرت جی. نلسون، شاعر و فعال حقوق مدنی ازدواج کرد. او به عنوان شاعر، نویسنده داستان های کوتاه و نمایشنامه ها، ستون نویس روزنامه، فعال حقوق زنان و سردبیر دو گلچین به شهرت رسید. زندگی. آلیس روت مور در نیواورلئان در ۱۹ ژوئیه ۱۸۷۵ به دنیا آمد، دختر یک خیاط آفریقایی-آمریکایی که سابقاً برده بود و یک ملوان سفیدپوست. والدین او، پاتریشیا رایت و جوزف مور، از طبقه متوسط بودند و بخشی از جامعه چند نژادی کریول در این شهر بودند. زندگی شخصی. مور از برنامه آموزشی دانشگاه استریت (بعداً با دانشگاه دیلارد ادغام شد) در سال ۱۸۹۲ فارغ التحصیل شد و به عنوان معلم در سیستم مدارس دولتی نیواورلئان در مدرسه ابتدایی اولد ماریگنی کار کرد. نلسون به مدت بیست و یک سال
در نیواورلئان زندگی کرد. در این مدت، او هنر و موسیقی را مطالعه کرد و نواختن پیانو و ویولن سل را یادگرفت. در سال ۱۸۹۵، اولین مجموعه داستان های کوتاه و اشعار آلیس دانبار نلسون به نام "بنفشه ها و داستان های دیگر" توسط "بررسی ماهانه" منتشر شد. در این زمان، مور به بوستون و سپس نیویورک سیتی نقل مکان کرد. او در تأسیس و تدریس در ماموریت گل سفید (خانه دختران گل سفید) در محله سان خوان هیل، منهتن منهتن مشارکت داشت، و مکاتباتی با شاعر و روزنامه نگار پل لارنس دانبار آغاز کرد. کار آلیس دانبار نلسون در "دوران زن" توجه پل لارنس دانبار را جلب کرد. در ۱۷ آوریل ۱۸۹۵، پل لارنس دانبار نامه معرفی نامه ای به آلیس ارسال کرد، که اولین نامه از بسیاری نامه های مبادله شده بین آنها بود. در نامه هایشان، پل از آلیس دربارهٔ علاقه اش به موضوع نژاد پرسید. او پاسخ داد که شخصیت هایش را به عنوان «انسان های ساده» می بیند، و معتقد بود که بسیاری از نویسندگان بیش از حد به نژاد توجه می کنند. اگرچه نوشته های بعدی او که به نژاد تمرکز داشتند این نظر را نقض می کردند، نظر آلیس دربارهٔ مشکل نژاد با نظر پل لارنس متناقض بود. باوجود نظرات متضاد دربارهٔ نمایش
نژاد در ادبیات، این دو همچنان از طریق نامه هایشان به ارتباط عاشقانه خود ادامه دادند. مکاتبات آن ها تنش هایی دربارهٔ آزادی های جنسی مردان و زنان را نشان داد. قبل از ازدواجشان، پل به آلیس گفت که او را از «تسلیم شدن به وسوسه ها» بازمی دارد، اشاره ای به روابط جنسی. در نامه ای از ۶ مارس ۱۸۹۶، پل ممکن است تلاش کرده باشد تا با صحبت دربارهٔ زنی که در پاریس ملاقات کرده بود، حسادت آلیس را برانگیزد. با این حال، آلیس به این تلاش ها پاسخ نداد و همچنان از پل فاصله عاطفی حفظ کرد. در سال ۱۸۹۸، پس از چند سال مکاتبه، آلیس به واشینگتن، دی.سی. نقل مکان کرد تا به پل لارنس دانبار بپیوندد و آن ها در سال ۱۸۹۸ به طور مخفیانه فرار کردند. ازدواج آن ها طوفانی بود و با کاهش سلامت دانبار به دلیل سل، الکلیسم ناشی از مصرف ویسکی تجویز شده توسط پزشک، و افسردگی تشدید شد. قبل از ازدواجشان، پل به آلیس تجاوز کرد که بعداً آن را به الکلیسم خود نسبت داد. آلیس در نهایت او را برای این رفتار بخشید. پل اغلب آلیس را به طور فیزیکی مورد آزار قرار می داد که این موضوع عمومی بود. در پیامی به اولین زندگینامه نویس دانبار، آلیس گفت: «او یک شب در حالتی وحشتناک ب
ه خانه آمد. من به او رفتم تا به او کمک کنم به تخت برود - و او همانطور که اطلاع دهنده شما گفت، رفتار ناپسندی داشت.» او همچنین ادعا کرد که «هفته ها به دلیل پریتونیت ناشی از لگدهای او بیمار بودم.» در سال ۱۹۰۲، پس از اینکه او تقریباً او را تا حد مرگ کتک زد، او را ترک کرد. گزارش شده است که او همچنین از روابط همجنس گرایانه آلیس ناراحت بود. این زوج در سال ۱۹۰۲ از هم جدا شدند اما تا قبل از مرگ پل دانبار در سال ۱۹۰۶ هرگز طلاق نگرفتند. آلیس سپس به ویلمینگتون، دلاور نقل مکان کرد و بیش از یک دهه در دبیرستان فنی هاوارد تدریس کرد. در این دوره، او همچنین در جلسات تابستانی در کالج ایالتی دانشجویان رنگین پوست (پیشرو دانشگاه ایالتی دلاویر) و مؤسسه همپتون تدریس می کرد. در سال ۱۹۰۷، او از موقعیت تدریس خود در ویلمینگتون مرخصی گرفت و در دانشگاه کرنل ثبت نام کرد و در سال ۱۹۰۸ به ویلمینگتون بازگشت. در سال ۱۹۱۰، او با هنری آ. کالیس، پزشک برجسته و استاد دانشگاه هاوارد، ازدواج کرد، اما این ازدواج به طلاق انجامید.
آلیسون نولز (متولد ۱۹۳۳) هنرمند تجسمی آمریکایی است که به خاطر نصب ها، اجراها، کارهای صوتی و نشریاتش شناخته می شود. نولز یکی از اعضای بنیان گذار جنبش فلوکسوس بود، شبکه ای بین المللی از هنرمندان که به ترکیب رسانه ها و رشته های هنری مختلف می پرداختند. معیارهایی که باعث تمایز کارهای او به عنوان هنرمند می شوند، عرصه پرفورمانس، عدم تعیین آثار اجرایی او که به سلب اعتبار اثر منجر می شود، و عنصر مشارکت لمسی هستند. او از مؤسسه پرت در نیویورک با مدرک افتخاری در هنرهای زیبا فارغ التحصیل شد. در ماه مه ۲۰۱۵، او توسط مؤسسه پرات به دریافت دکترای افتخاری نائل آمد. در دهه ۱۹۶۰، او به طور فعال در صحنه هنری منطقه پایین شهر نیویورک مشارکت داشت و با هنرمندان تأثیرگذاری مانند جان کیج و مارسل دوشان همکاری کرد. در این زمان، او شروع به تولید رویدادهای اجرایی کرد، یعنی اجراهایی که زندگی روزمره را به هنر تبدیل می کنند. گنجاندن عناصر بصری، شنیداری و لمسی توسط نولز، هنر او را از آثار دیگر هنرمندان فلوکسوس متمایز می کند. از ۲۰ ژوئیه ۲۰۲۲ تا ۱۲ فوریه ۲۰۲۳، آلیسون نولز موضوع "به نام آلیسون نولز: یک بازنگری (۱۹۶۰–۲۰۲۲)" بود در موزه هنر برکلی
و آرشیو فیلم اقیانوس آرام دانشگاه کالیفرنیا. کارهای اولیه. انتقالی از کالج میدلبری در ورمونت، نولز در سال ۱۹۵۶ از مؤسسه پرت فارغ التحصیل شد. از آنجا که پدرش استاد در پرات بود، او توانست بدون هزینه در این مدرسه ثبت نام کند. در کلاس های شبانه، نولز با اکسپرسیونیست انتزاعی آدولف گوتلیب نقاشی می کرد. او هلن فرانکن تالر را تحسین می کرد و با آثار جکسون پولاک آشنا بود. فرانز کلاین نیز برخی از دوره های نقاشی را تدریس کرد. در طول روز، نولز طراحی گرافیک و طراحی تجاری را مطالعه می کرد. یک کلاس به تدریس نقاش ریچارد لیندرن برای نولز بسیار تأثیرگذار بود. نولز در مصاحبه ای در سال ۲۰۰۶ گفت: «آنچه در آنجا آموختم این بود که من یک هنرمند هستم. آنچه باید آموخته باشم این است که من یک نقاش نیستم.» در علاوه بر پدرش، نولز جان کیج را به عنوان یکی دیگر از مربیان خود معرفی می کند. او از طریق یکی از دوره های کیج که در سال ۱۹۵۸ در نیو اسکول تدریس می شد، با او آشنا شد. بسیاری از رهبران فلوکسوس، مانند دیک هیگینز، جورج برشت، آلفرد ارل هانسن و آلان کاپرو، در آن کلاس تاریخی شرکت کردند. تمرکز نولز در نقاشی پس از نمایشگاه خود در گالری نونگون در
نیویورک که در آن همه آثارش را در یک آتش سوزی پشت خانه برادرش نابود کرد، کاهش یافت. این عمل نابودی مستقیماً منجر به ارتباط او با انواع دیگر کارها و در نهایت با فلوکسوس شد. در اولین تور فلوکسوس در سال ۱۹۶۲، نولز شروع به نوشتن امتیازات رویدادی کرد که به سرعت به جنبه ای اصلی از جنبش تبدیل شد. پس از شرکت در اولین جشنواره های فلوکسوس در اروپا از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۳، نولز به ایالات متحده بازگشت و شروع به ساخت اشیایی کرد، برخی به عنوان چندگانه های فلوکسوس به سفارش جورج ماکیوناس، رهبر این جنبش. آثار مبتنی بر اشیای نولز بر تعامل لمسی و شنیداری مخاطب با اثر هنری تمرکز دارد. در حالی که همکارانش به استانداردهای موسیقی می پرداختند، نولز بر شعر و اهمیت کلمه گفتاری تمرکز داشت. در دهه ۱۹۶۰، او شروع به استفاده از لوبیا در هنر خود کرد، که یک موتیف معمول در کارهای او بود. لوبیا یک شیء منحصر به فرد بود که در زمانی که هنرمندان دیگر فلوکسوس از ضایعات خیابانی، اشیاء آماده و اشیاء مجموعه استفاده می کردند، استفاده می شد.
دختران زیرزمینی کابل: در جستجوی یک مقاومت پنهان در افغانستان () یک کتاب غیرداستانی اثر جنی نوردبرگ است که معضل بچه پوشی در افغانستان را مستند می کند. واژه بچه پوش در زبان دری به معنی شخصی است که «مانند یک پسر بچه لباس پوشیده». این اصطلاح در افغانستان کاربرد گسترده دارد و در این کتاب برای توصیف کودکانی که به عنوان دختر به دنیا می آیند اما طوری لباس پوشانیده می شوند، بزرگ می شوند و با آنها رفتار می شود که گویی واقعاً پسر هستند، استفاده شده است. ابن دختران معمولاً تا زمانی که به سن بلوغ برسد به عنوان یک پسر به خانواده خدمت می کنند. با این حال، کتاب همچنین با نگاهی عمیق تر به آن دسته از کودکان مبدل پوش که حتی پس از بلوغ نیز از لحاظ روانی مانند پسران باقی می مانند، می پردازد. این کتاب توسط روزنامه نگار سوئدی جنی نوردبرگ نوشته شده است و در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۴ در ایالات متحده منتشر شد. بعداً در ۳۰ سپتامبر این کتاب در بریتانیا نیر انتشار یافت. خلاصه کتاب. محتوای این کتاب روایت های بسیاری از زنان را پوشش می دهد که بچه پوش هستند یا بوده اند. همچنین به دیدگاه مادرانی که برای دختران تازه متولد شده خود بچه پوشی در نظر می گیرن
د می پردازد. برخی از خانواده هایی که فقط فرزند دختر دارند، فرزندان خود را به عنوان پسر تعیین می کنند. تجربه این افراد بینشی از نحوه برخورد برخی از زنان بزرگسال با دختران بچه پوش در افغانستان امروزی را ارائه می دهد. مرد بودن یا داشتن فرزند پسر اهمیت فوق العاده ای در فرهنگ افغانستانی دارد. بزرگ شدن به عنوان پسر به جای دختر در افغانستان به کودک آزادی و خودمختاری می دهد که دختران جوان معمولاً به دلیل بافت سنتی جامعه به آن دسترسی ندارند. در بسیاری اوقات خود مادران نیز به دلیل نداشتن فرزند پسر مورد قضاوت جامعه و خانواده قرار می گیرد. شخصیت ها. آزیتا یک مادر از طبقه متوسط با چهار دختر است. دختر چهارمش مهران، قرار است به زودی بچه پوش شود. او به انتخاب خودش لباس و کلاه گیس پسرانه می خرد تا با هویت جدید مهران به عنوان یک پسر شش ساله مطابقت داشته باشد. آزیتا می خواهد به مهران آزادی انجام ورزش، ارتباطات آزاد و فعالیت هایی را بدهد که پسران جوان می توانند از آن لذت ببرند. علاوه بر این، خود آزیتا در دوران جوانی یک دختر بچه پوش بود که این تجربه شخصی به او اجازه می دهد تا بینش عمیق تری نسبت به وضعیت ناگوار زنان در افغانستان د
اشته باشد. یک شخصیت دیگر در کتاب زهرا نام دارد، او یک دختر نوجوان بچه پوش است. او از رفتاری که با زنان افغان صورت می گیرد لذت نمی برد و می خواهد همچنان پسر باقی بماند. او از دستور والدینش سرپیچی می کند چرا که زهرا می خواهد آزادی هایی را که در دوران پسر بودن به او داده شده است حفظ کند. او می خواهد بدون نیاز به ازدواج یا مجوز خانواده کار کند و زندگی خود را پوشش دهد. سانسور. این کتاب توسط مت کراوز، یکی از اعضای جمهوری خواه مجلس نمایندگان تگزاس در فهرست نظارتی قرار گرفت زیرا مستعد ایجاد «ناراحتی، احساس گناه، ناراحتی یا هر شکل دیگری از ناراحتی روانی به دلیل نژاد یا جنسیت [یک دانش آموز]» تشخیص داده شد.
سیسیلیا بوزات (؛ زادهٔ ) یک بیوشیمیدان آرژانتینی است که به مطالعه اختلالات عصبی می پردازد. بوزات در سال ۲۰۱۴ توسط جایزه لورئال-یونسکو برای زنان در علم از او به عنوان برنده آمریکای لاتین تجلیل شد. در سال ۲۰۱۵، او در فهرست ۱۰۰ زن بی بی سی قرار گرفت. اوایل زندگی و تحصیل. سیسیلیا بوزات در ۱۰ دسامبر ۱۹۶۱ در باییا بلانکا، آرژانتین به دنیا آمد. والدین و پدربزرگ او پزشک بودند و او سومین فرزند از شش فرزند خانواده بود و از همان دوران تحصیل به علم علاقه مند شد. در سال دوم یا سوم دانشگاه، بوزات به این باور رسید که می خواهد حرفه اش را در علوم پایه ریزی کند. او مدرک کارشناسی و دکترای خود را در رشتهٔ علوم بیوشیمی از دانشگاه ملی سور در باییا بلانکا، بوئنوس آیرس، آرژانتین دریافت کرد. پس از اتمام تحصیلات پیشرفته، بوزات در سال ۱۹۹۴ دورهٔ فوق دکترای خود را در مایو کلینیک در روچستر، مینه سوتا، ایالات متحده آمریکا به پایان رساند. پژوهش ها. تحقیقات بوزات بر روی سیستم عصبی و نحوه ارتباط بین سلول های مغز و عضلات متمرکز بوده است. مطالعات اولیه او حول این موضوع بود که چگونه گیرنده های حلقه-سیستئینی در سیناپس ها نقش دارند و ارتباط سریع
بین نورون ها را ممکن می سازند و همچنین چگونه داروها و ترکیبات می توانند عملکرد پروتئین های غشایی خاص سیستم عصبی را تغییر دهند. تغییرات در گیرنده های نیکوتینی عصبی با اختلالات عصبی مرتبط است. طبق گزارشی که روزنامه "کلارین" از تحقیقات او تهیه کرده است، بوزات آنچه را که در کارهای معمول خود مطالعه می کند، اینگونه توضیح داده است: «یک نورون یک انتقال دهنده عصبی آزاد می کند که به یک گیرنده بسیار خاص متصل می شود. این گیرنده پاسخی را در نورون دیگر یا عضله ایجاد می کند. اگر گیرنده ای که به انتقال دهنده عصبی متصل می شود به دلیل داشتن جهش، عملکرد نادرست داشته باشد، تمام ارتباطات عصبی از کار می افتد.» حرفه. در حال حاضر، بوزات پژوهشگر اصلی شورای ملی تحقیقات علمی و فنی آرژانتین (CONICET) و معاون مدیر مؤسسه تحقیقات بیوشیمیایی خلیج سفید (INIBIBB) در آرژانتین است. او مرکز تحقیقات بیوشیمی را هدایت می کند و همچنین استاد کمکی داروشناسی در دانشگاه ملی سور در زادگاهش، باییا بلانکا، است. بوزات عضو پژوهشی شورای ملی تحقیقات آرژانتین نیز می باشد. او همچنین به عنوان رئیس انجمن تحقیقات علوم اعصاب آرژانتین (SAN) (۲۰۰۹–۲۰۰۸) و رئیس کمیته م
نطقه ای سازمان بین المللی تحقیقات مغز (۲۰۱۶–۲۰۲۰) انتخاب شد. او دستیار ویراستار مجله بین المللی "مولیکولار فارماکولوژی" است. دستاورها و جوایز. در سال ۲۰۰۵، بوزات به عنوان پژوهشگر موسسه گوگنهایم در علوم طبیعی انتخاب شد. در سال ۲۰۰۷، او موفق به دریافت بورسیه تحقیقاتی از همان نهادی شد که جایزه های لورئال-یونسکو برای زنان در علم را اعطا می کند. جایزه ای که او در سال ۲۰۱۴ دریافت کرد، هر ساله به پنج زن از نقاط مختلف جهان به خاطر تحقیقات علمی شان اعطا می شود. بوزات سومین آرژانتینی بود که این جایزه را دریافت کرد. او به عنوان برنده منطقه آمریکای لاتین از سوی لورئال-یونسکو برای تحقیقات مستمر و نقشش به عنوان یک دانشمند زن پیشرو در تحقیقات علمی مورد تقدیر قرار گرفت. در بیانیه این جایزه آمده است: «برای مشارکت او در درک چگونگی ارتباط سلول های مغز با یکدیگر و با عضلات». در نتیجه این موفقیت، او توسط وزیر علوم آرژانتین، لینو بارانائو، و رئیس جمهور آرژانتین، کریستینا فرناندز د کیرشنر، مورد استقبال و تبریک قرار گرفت.
دبرا آرلین (؛ زادهٔ ) خواننده-ترانه پرداز، موسیقی دان و پیانیست اهل اورگان در ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون در زمینه موسیقی پاپ، جاز و ریتم اند بلوز مشغول فعالیت بوده است. اشعار او معمولاً شامل محتوای عاشقانه است که بر روی قطعات پیانو اجرا می شود. او به دلیل داشتن صدای قدرتمند مورد توجه قرار گرفته است. او به طور مستقل سه آلبوم بلند و یک آلبوم کوتاه منتشر کرده است. اوایل زندگی. دبرا آرلین در ۲۷ فوریه ۱۹۸۶ در کوروالیس، اورگان به دنیا آمد. مادرش والری، خانه دار و پدرش تونی، یک موسیقی دان و تاجر است. او اصالتاً لهستانی و ایرلندی تبار است.[۱] او در شهر کوروالیس بزرگ شد و زمان خود را با آواز خواندن در مدرسه و گروه های کر کلیسا می گذراند. هنگامی که او ۱۵ ساله بود، با الهام از هنرمندانی مانند کارول کینگ و فیونا اپل شروع به آموزش نواختن پیانو با ترانه های نوشته شده توسط خودش کرد. در ۱۸ سالگی، او در شوهای استعدادیابی محلی و رویدادهای کلیسا اجرا می کرد. پیشه هنری. آرلین به اورگان بازگشت، جایی که نوازندگان محلی و مدیران استعدادیاب علاقه مند به همکاری با او بودند. او در نهایت به نشویل در تنسی رفت ت
ا مجموعه ای از آهنگ ها را برای یک سی دی دمو به نام «آن دختر من هستم» ضبط کند، این دمو به طور محلی فروخته شد. پس از آن دمو، آرلین در یک کالج محلی ثبت نام کرد اما پس از یک سال آن را ترک کرد تا به طور تمام وقت روی حرفه موسیقی تمرکز کند. آرلین پدرش را به عنوان مدیر برنامه خود انتخاب کرد و قطعاتی نوشت که در اولین سی دی او به نام Thinking Out Loud قرار گرفت. در طول این مدت، آرلین تصمیم گرفت به جای رفتن به لس آنجلس یا نشویل، روی نواختن و نوشتن موسیقی به صورت محلی تمرکز کند و در صورت نیاز برای رویدادها یا جلسات هنری به لس آنجلس و نشویل سفر کند. آلبوم "فردا روزی جدید است" در آوریل ۲۰۰۸ منتشر شد. در همان ماه، آرلین با دوست پسر دو ساله خود در مراسمی در کوروالیس ازدواج کرد. او برای آلبوم خود یک تور محلی برگزار کرد در حالی که در اواخر سال ۲۰۰۹ یک آلبوم کوتاه را نیز منتشر کرد به تور خود ادامه داد تا اینکه در فوریه ۲۰۱۰ متوجه شد که باردار است. آرلین در اواخر سال یک دختر به نام ایوی به دنیا آورد. آرلین مدتی بعد اعلام کرد که هنوز در حال نوشتن است و تولید آلبوم جدید خود را در تابستان ۲۰۱۱ در نشویل آغاز خواهد کرد. آلبوم بلند بع
دی او به نام "ضربان قلب" در نشویل ضبط و در مارس ۲۰۱۲ منتشر شد. آرلین کنسرت بزرگی در محل مورد علاقه خود در پورتلند برگزار کرد تا انتشار آلبوم را جشن بگیرد. پس از این کنسرت، آرلین دوباره از موسیقی فاصله گرفت و مدتی بعد دختر دومش به نام کلویی به دنیا آمد.
اَشجان محمد حسین هندی (۱۹۶۸) شاعر و دانشگاهی سعودی است. در جده زاده شد و از دانشگاه ملک عبدالعزیز با مدرک لیسانس زبان و ادبیات عربی فارغ التحصیل شد و سپس مدرک کارشناسی ارشد را از دانشگاه ملک سعود در ریاض گرفت. پایان نامهٔ کارشناسی ارشد او در کتابی با عنوان «به کارگیری میراث در شعر معاصر عربستان» از سوی انجمن ادبی ریاض در سال ۱۹۹۶ منتشر شد. سپس دکترای خود را از لندن در سال ۲۰۰۵ از دانشگاه لندن گرفت. او به عنوان مدرس در گروه زبان عربی در دانشگاه ملک عبدالعزیز در جده، زادگاهش، کار می کند. به دو زبان عربی و انگلیسی می نویسد. اولین مجموعه شعر او، «خواب دیدن بوی باران دارد»، در سال ۱۹۹۶ منتشر شد و پس از آن «باران با طعم لیمو» در سال ۲۰۰۷ را چاپ کرد. او جوایز شعری متعددی دریافت کرده و اشعارش به زبان های گوناگون ترجمه شده است. زندگی و پیشه. اشجان محمد حسین عبدالله هندی در سال ۱۹۶۸ در جده به دنیا آمد و در آنجا بزرگ شد. او به ادبیات عرب علاقه مند شد و در جده، مدرک لیسانس زبان و ادبیات عرب خود را از دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه ملک عبدالعزیز، مدرک کارشناسی ارشد از دانشگاه ملک سعود سپس دکترای خود را از لندن در سال ۲۰۰۵ از دان
شکدهٔ مطالعات شرقی و آفریقایی دانشگاه لندن گرفت. موضوع پایان نامه ای که برای آن دکترا گرفت، «رابطه با میراث در شعر زنان معاصر در شبه جزیره عربستان» شامل عربستان سعودی، کشورهای عربی خلیج فارس و یمن بود. او استاد ادبیات مدرن عربی، ادبیات عربستان سعودی، سبک و تحلیل متن در دانشگاه ملک عبدالعزیز است.به عنوان مشاور تحصیلی تعاونی مسئول نظارت علمی دانشجویان دختر و پسر دکترای اعزامی از طرف وزارت تحصیلات عالی، او در وابستهٔ آموزشی و فرهنگی عربستان سعودی در بریتانیا در سال های ۲۰۰۶–۲۰۰۷ کار کرد. شعر او. غازی القصیبی، شاعر و وزیر، او را «شاعر بزرگ و شگفت انگیز» توصیف کرده است.بنا به دیدگاه اسماء وهبه، «او شاعری استثنایی است که تجربه شعری اش پیوسته رشد می کند؛ زیرا او همیشه در شعرش روح و جادوی شعر را جستجو می کند». دربارهٔ سبک شعرهای او نیز گفته است: «هندی سبک خاصی در شعرسرایی دارد. در شعر او کلمات، معانی و تصاویر در کنار هم جمع می شوند تا یک بافت شاعرانه متمایز را تشکیل دهند. این شعری است که از روح و ذهن او بیرون می آید به گونه ای که تجربهٔ انسانی او را تغذیه می کند. هندی از تمام جزئیات زندگی پیرامون خود سود می برد تا شع
ری بنویسد که بیانگر او و عقایدش باشد، بدون اینکه فراموش کند که او یک زن، یک شاعر و یک منتقد است.» اشعار اشجان هندی فقط به عربی سروده نشده بلکه شعرهایش را به زبان انگلیسی نیز نوشته است که یکی از چارچوب های تجربی در کارنامهٔ شعری او به شمار می رود. آثار. از مجموعه های شعری او: پژوهش های ادبی:
لیدیا ارنستین بکر (۲۴ فوریه ۱۸۲۷ – ۱۸ ژوئیه ۱۸۹۰) رهبر در جنبش حق رأی زنان در اوایل بریتانیای پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود و همچنین یک دانشمند آماتور با علاقه مندی به زیست شناسی و نجوم بود. او منچستر را به عنوان مرکزی برای جنبش حق رأی زنان تأسیس کرد و با ریچارد پنکهرست ترتیب داد تا اولین زن در یک انتخابات بریتانیایی رأی بدهد و یک پرونده قضایی ناموفق برای بهره برداری از این سابقه طرح شد. بکر همچنین به خاطر تأسیس و انتشار "مجله حق رأی زنان" بین سال های ۱۸۷۰ و ۱۸۹۰ به یاد مانده است. زندگی نامه. لیدیا بکر در کوپر استریت در منطقه دینسگیت در منچستر به دنیا آمد، بزرگ ترین دختر هانیبال لی بکر و مری بکر. پدربزرگ او، ارنست هانیبال بکر از اوردرواف در تورینگیا مهاجرت کرده و یک کسب و کار تولیدی برای تأمین رنگ ها و مواد شیمیایی به صنعت پنبه راه اندازی کرده بود. ارنست خانه خانوادگی را در فاکسدنتون هال در چادرتون ساخته بود که به مدت ۸۰ سال محل اقامت خانواده باقی ماند. پدر او، هانیبال لی بکر، بزرگ ترین پسر بود که در سال ۱۸۲۶ با مری، دختر یک مالک کارخانه هولینوود، ازدواج کرد و لیدیا در سال بعد به دنیا آمد. در حالی
که برادر کوچکتر هانیبال، جان لی، با خانواده خود در فاکسدنتون باقی ماند، هانیبال و همسرش، مری خانه جدید خانواده خود را به نام مورزاید هاوس در آلتام، نزدیک اکرینگتون، در لنکشایر ساختند. خانه در نزدیکی کارخانه مواد شیمیایی خانواده در کنار کانال لیدز و لیورپول قرار داشت. خانه مورزاید برای بخش بزرگی از دوران کودکی بکر محل زندگی او باقی ماند. خانواده او به مدت ۱۳ سال (۱۸۳۷–۱۸۵۰) به ردیش نقل مکان کردند، زمانی که پدرش یک کارخانه چاپ کالیکو را در آنجا خریداری کرد، اما خانواده در سال ۱۸۵۰ دوباره به آلتام بازگشتند. بکر در خانه تحصیل کرد، مانند بسیاری از دختران در آن زمان. کنجکاوی فکری او را برانگیخت و از دهه ۱۸۵۰ به بعد به مطالعه گیاه شناسی و نجوم پرداخت و در سال ۱۸۶۲ یک مدال طلا برای مقاله علمی در مورد باغبانی دریافت کرد. یک عمو، نه والدینش، این علاقه مندی را تشویق کرد. در حالی که در آلتام بود، بکر شروع به مکاتبه با چارلز داروین کرد (چهارده نامه از او در آرشیو داروین از سال ۱۸۶۳ تا ۱۸۷۷ به جا مانده است). در جریان مکاتباتشان، بکر تعدادی نمونه گیاهی از مزارع اطراف آلتام برای داروین ارسال کرد. او همچنین نسخه ای از «کتاب ک
وچک» خود به نام "گیاه شناسی برای مبتدیان" (۱۸۶۴) را به داروین فرستاد. بکر یکی از چندین زن قرن نوزدهمی است که به طور مداوم در کارهای علمی داروین مشارکت داشتند. مکاتبات و کارهای او نشان می دهد که بکر علاقه خاصی به گیاهان دوجنسیتی و هرمافرودیت داشت که شاید به او شواهد قوی 'طبیعی' از نظم جنسی و اجتماعی رادیکال و جایگزین می داد. بکر همچنین به خاطر دستاوردهای علمی خود شناخته شده بود و در دهه ۱۸۶۰ جایزه ملی را برای مجموعه ای از گیاهان خشک که با استفاده از روشی که او ابداع کرده بود، تهیه شده بود تا رنگ های اصلی خود را حفظ کنند، دریافت کرد. او در جلسه ۱۸۶۸ انجمن پیشرفت علوم بریتانیا به بخش زیست شناسی (D) یک مقاله گیاه شناسی دربارهٔ تأثیر عفونت قارچی بر توسعه جنسی در یک گونه گیاهی ارائه داد. قارچ دود میکروبوتریوم سیلن-دیویسا گل های ماده را به گل های دوجنسی تبدیل می کند و باعث توسعه پرچم ها می شود. مادر بکر در سال ۱۸۵۵ در سن ۴۷ سالگی درگذشت و لیدیا بکر به عنوان بزرگ ترین فرزند، مجبور شد نقش مادر را برای یازده خواهر و برادر و پدرش برعهده بگیرد. مشکلات اقتصادی باعث شدند که خانواده در سال ۱۸۶۵ از آلتام به ۱۱ خیابان گروو، آ
ردویک، در منچستر نقل مکان کنند، اما بکر در اینجا استقلال خود را پیدا کرد و در سال ۱۸۶۷ به محل اقامت خود در کارتر استریت در گرین های، منچستر نقل مکان کرد و در همان سال، انجمن ادبی بانوان را تأسیس کرد. اگرچه مطالعه عملی او در مورد گل ها با جابجایی خانواده به منچستر به پایان رسید، مکاتبات او با چارلز داروین ادامه داشت و او داروین را متقاعد کرد که یکی از جزوات خود را برای بحث در جلسه افتتاحیه انجمن او ارسال کند. پدر او در سال ۱۸۷۷ درگذشت که به بکر آزادی بیشتری داد.
مِرتل می مور کانِوان (۲۴ ژوئن ۱۸۷۹ – ۴ اوت ۱۹۵۳) یک پزشک آمریکایی و محقق حوزه پزشکی بود. او یکی از اولین پاتولوژیست های زن است و بیشتر به دلیل انتشار شرح بیماری کاناوان در سال ۱۹۳۱ شناخته شده است. زندگی و کار. کاناوان که در شهر گرین بوش، نزدیک سنت جانز، میشیگان به دنیا آمد، در کالج کشاورزی ایالتی (میشیگان) (دانشگاه ایالتی میشیگان کنونی)، دانشکده پزشکی دانشگاه میشیگان و کالج پزشکی زنان پنسیلوانیا تحصیل کرد، که در سال ۱۹۰۵ دکترای خود را از آنجا دریافت کرد. مرتل در سال ۱۹۰۵ با دکتر جیمز اف کانِوان ازدواج کرد. در سال ۱۹۰۷ او به عنوان دستیار باکتریولوژیست در بیمارستان ایالتی دانورز در ماساچوست منصوب شد و در آنجا با المر ارنست ساوتارد، پروفسور آسیب شناسی اعصاب بولارد در دانشکده پزشکی هاروارد ملاقات کرد و این آشنایی علاقه او را به آسیب شناسی عصبی افزایش داد. در سال ۱۹۱۰ او پاتولوژیست اصلی بیمارستان دولتی بوستون و در سال ۱۹۱۴ به عنوان آسیب شناس در بخش بیماری های روانی ماساچوست منصوب شد. او همچنین مدرس نوروپاتولوژی در دانشگاه ورمونت بود. پس از مرگ ساوتارد در سال ۱۹۲۰، کاناوان سرپرستی آزمایشگاه های بیمارستان روانی بوست
ون را بر عهده گرفت، که بعداً به مرکز بهداشت روانی ماساچوست تغببر نام داد. از سال ۱۹۲۰ تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۴۵، او دانشیار آسیب شناسی عصبی در دانشگاه بوستون و متصدی موزه تشریحی وارن در دانشکده پزشکی هاروارد، جایی که او بیش از ۱۵۰۰ نمونه تحقیقاتی را بررسی، سوابق بیماران را اصلاح کرد و نمونه های آسیب دیده را دور انداخت. با این حال، عنوان رسمی او این مرکز «دستیار متصدی آزمایشگاه» بود، زیرا مخالفت هایی برای انتصاب یک زن در جایگاه سرپرستی آزمایشگاه وجود داشت و او هرگز به عضویت در دانشکده هاروارد درنیامد. کاناوان در سال ۱۹۵۳ بر اثر بیماری پارکینسون درگذشت. پژوهش ها. تحقیقات کانوان بر روی تأثیرات آسیب های سیستم عصبی بر ذهن و بدن متمرکز بود. او همچنین به باکتری شناسی علاقه داشت؛ اولین مقاله از ۷۹ مقاله ای که او منتشر کرد، دربارهٔ اسهال خونی باسیلی بود و اولین مقاله ای که به همراه ساوثارد نوشت، مربوط به تهاجم باکتری ها به خون و مایع مغزی-نخاعی بود. او آسیب شناسی بیماری های مرتبط با عصب بینایی، طحال، مغز و نخاع را مطالعه و موارد مرگ ناگهانی، ام اس (مولتیپل اسکلروزیس) و خونریزی های میکروسکوپی را بررسی کرد. بر اساس
توافق قبلی، او کالبدشکافی فرانک بانکر گیلبرث را انجام داد و تصلب شرایین را که باعث مرگ او شده بود، شناسایی کرد. در سال ۱۹۲۵، او کتاب «المر ارنست ساوثارد و والدینش: یک مطالعه مغزی» را منتشر کرد که گزارشی از بررسی مغز استاد و والدین کانِوان بود. او همچنین لوئیز آیزن هارت، نوروپاتولوژیست را آموزش داد که بعدها به یک متخصص مشهور در تشخیص تومورهای مغزی تبدیل شد. در سال ۱۹۵۹، به او نسبت داده شد که ۷۰٪ از جراحان مغز و اعصاب آن زمان که گواهی نامه داشتند را آموزش داده بوده است. او علاقه خاصی به آسیب شناسی عصبی بیماری های روانی داشت. کانوان با ساوتارد و چند تن دیگر از دانشمندان در مجموعه ای به نام پژوهش های واورلی در آسیب شناسی افراد بیمار مشارکت کرد. شهرت او بیشتر به خاطر مقاله ای است که در سال ۱۹۳۱ در مورد کودکی که در شانزده ماهگی مرده بود و مغزش یک قسمت سفید اسفنجی داشت بحث می کرد. کاناوان اولین کسی بود که این اختلال دژنراتیو سیستم عصبی مرکزی را شناسایی کرد که بعدها «بیماری کانوان» نام گرفت.