Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ارند که نورمن ها ابتدا در مقام «ماجراجویان زائر» وارد جنوب ایتالیا شدند. نورمن ها به عنوان مزدوران نظامی. در دهه های آغازین قرن یازدهم، شاهزادگان لومباردی و فرماندهان بیزانسی از نورمن ها به عنوان سواره نظام مزدور بهره گرفتند. توان رزمی بالای نورمن ها—به ویژه در سوارکاری و حملهٔ سنگین—آنان را به نیرویی پرطرفدار بدل ساخت. نورمن ها در ازای دریافت زمین، غنیمت یا مواجب، در نزاع های محلی شرکت می کردند و گاه حتی طرف خود را تغییر می دادند. ماجرای لومی (۱۰۱۷). در سال ۱۰۱۷، گروهی از حدود ۴۰ شوالیهٔ نورمنی به رهبری ژیلبرت درِنگو به جنوب آمدند و در کنار شاهزادهٔ لُمباردی ملوس آپولیایی علیه بیزانس جنگیدند. این اتحاد هرچند در نهایت با شکست لُمباردها در نبرد کانوای دوم (۱۰۱۸) پایان یافت، اما جایگاه نورمن ها به عنوان بازیگران نظامی نوظهور تثبیت شد. شکست در کانوای دوم، نورمن ها را پراکنده نکرد و آن ها در دهه های بعد با جذب نیروهای تازه وارد از نورماندی، حضور خود را در آپولیا پررنگ تر کردند. از مزدوری تا تثبیت حضور. تا دههٔ ۱۰۲۰، نورمن ها از گروه های کوچک مزدور به دسته هایی سازمان یافته تر بدل شدند. آن ها همزمان برای بیزانس، ل
ُمباردها و حتی پاپ ها جنگیدند و با بهره گیری از آشفتگی سیاسی منطقه، نفوذ خود را گسترش دادند. این روند زمینه ساز تشکیل نخستین پایگاه نورمنی در آورزا در سال ۱۰۳۰ شد. تأسیس پایگاه ها: آورزا و مِلفی (۱۰۳۰–۱۰۴۰). کُنت نشین آورزا. در سال ۱۰۳۰، سرجیو چهارم، دوک ناپل، به پاس کمک نورمن ها علیه دشمنان محلی، شهری در نزدیکی کاپوآ به نام آورزا را به رینولف درِنگو واگذار کرد. این واگذاری، نخستین پایگاه رسمی نورمن ها در ایتالیا بود و رینولف به عنوان کُنت آورزا شناخته شد. در سال ۱۰۳۷، امپراتور کنراد دوم رینولف را رسماً به عنوان کنت آورزا تأیید کرد و بدین ترتیب نورمن ها مشروعیت حقوقی یافتند. آورزا تبدیل به پایگاه جذب شوالیه های نورمنی تازه وارد از شمال فرانسه شد و نقش «پل ورود» آنان به جنوب ایتالیا را ایفا کرد. مِلفی و خاندان اوتویل. به موازات آورزا، شهر مِلفی در آپولیا به کانون دیگر قدرت نورمن ها بدل شد. حدود ۱۰۴۲، گروهی از نورمن ها به رهبری ویلیام بازوی آهنین (از خاندان اوتویل) در مِلفی گرد آمدند. آن ها ویلیام را به عنوان کنت نورمن های آپولیا و کالابریا برگزیدند و این انتخاب به سرعت مورد پذیرش پاپ بندیکت نهم قرار گرفت. پس ا
ز مرگ ویلیام، برادرانش دروگو و سپس همفری جانشین او شدند و خاندان اوتویل به تدریج رهبری نورمن های جنوب را به دست گرفت. این روند سرانجام با قدرت گیری روبر گیسکارد (۱۰۵۷) به اوج رسید. اهمیت آورزا و مِلفی. این دو پایگاه، بنیان گذار گذار نورمن ها از «مزدوران اجیرشده» به فرمانروایان سرزمینی بودند و زمینه را برای نبردهای بزرگ دههٔ ۱۰۴۰ فراهم کردند. نبردهای آغازین با بیزانس (۱۰۴۱–۱۰۴۲). پس از تثبیت نورمن ها در مِلفی، برخورد مستقیم آن ها با نیروهای بیزانس در آپولیا اجتناب ناپذیر شد. طی سال های ۱۰۴۱ تا ۱۰۴۲، سه نبرد بزرگ رخ داد که هر سه با پیروزی نورمن ها به پایان رسید و نفوذ بیزانس را در منطقه به طور جدی تضعیف کرد. نبرد اُلیوِنتو (Olivento) – ۱۷ مارس ۱۰۴۱. در مارس ۱۰۴۱، ارتش نورمن–لومباردی به فرماندهی ویلیام بازوی آهنین در کنار رود اُلیوِنتو با سپاه بیزانس به رهبری کاتپان میکائیل دوکاس روبه رو شد. سواره نظام نورمنی با حملهٔ مستقیم خطوط بیزانس را درهم شکست و میدان نبرد را به تصرف درآورد. این نخستین پیروزی بزرگ نورمن ها علیه بیزانس در جنوب ایتالیا بود. نبرد مونته ماجوره (Montemaggiore) – ۴ مه ۱۰۴۱. دو ماه بعد، بیزانس با
ر دیگر ارتش بزرگی به فرماندهی میکائیل دوکاس گرد آورد و در مونته ماجوره (نزدیکی فوگیا) با نورمن ها رویاروی شد. این بار نیز تاکتیک سواره نظام سنگین نورمنی نقش تعیین کننده داشت. سپاه بیزانس متحمل تلفات سنگین شد و بسیاری از سربازان اسیر شدند. پیروزی در مونته ماجوره موقعیت نورمن ها را در آپولیا تثبیت کرد. نبرد مونته پِلیِریو (Montepeloso) – ۳ سپتامبر ۱۰۴۱. در سپتامبر ۱۰۴۱، سومین نبرد در مونته پِلیِریو رخ داد. این بار فرماندهی نورمن ها با آرلوچ درنگو و اوتویل ها بود. بار دیگر بیزانس شکست خورد و ناچار شد بسیاری از پایگاه های خود در آپولیا را رها کند. این شکست پیاپی سه گانه (۱۰۴۱) باعث شد بیزانس برای چند دهه دیگر نتواند اقتدار گذشتهٔ خود را در این منطقه بازگرداند. پیامدها. این پیروزی ها مقدمهٔ ظهور روبر گیسکارد و اوج گیری قدرت نورمن ها در دهه های بعد بود. ظهور خاندان اوتویل و روبر گیسکارد (۱۰۴۰–۱۰۵۷). پس از پیروزی های نورمن ها در دههٔ ۱۰۴۰، رهبری آن ها به تدریج در دست خاندان اوتویل (Hauteville) متمرکز شد؛ خانواده ای نورمنی که از کوتانس در نورماندی به جنوب ایتالیا مهاجرت کرده بودند. ویلیام بازوی آهنین (William Iron Ar
m). نخستین عضو اوتویل ها که در ایتالیا به قدرت رسید، ویلیام بازوی آهنین بود. او پس از نبردهای ۱۰۴۱–۱۰۴۲ به عنوان رهبر نورمن های مِلفی شناخته شد و عنوان کنت آپولیا و کالابریا گرفت. مرگ ویلیام در ۱۰۴۶ قدرت را به برادرش دروگو منتقل کرد. روبر گیسکارد (Robert Guiscard). برجسته ترین عضو خاندان اوتویل روبر گیسکارد (Robert Guiscard) بود. لقب «Guiscard» به معنای «مکار/زیرک» نشان دهندهٔ شخصیت سیاسی و نظامی اوست. او ابتدا به عنوان ماجراجو و سپس فرماندهٔ نظامی در کالابریا ظاهر شد. پس از مرگ همفری (۱۰۵۷)، روبر با حمایت بخش بزرگی از نورمن ها و تأیید پاپی، به عنوان دوک آپولیا و کالابریا انتخاب شد. نبرد چیویتاته (۱۰۵۳) و پیامدها. در میانهٔ قرن یازدهم، قدرت گیری نورمن ها موجب نگرانی پاپ لئون نهم شد. او با هدف مهار گسترش نورمن ها، اتحادی نظامی تشکیل داد. ائتلاف پاپی. لئون نهم توانست پشتیبانی نیروهایی از امپراتوری مقدس روم، سوابیا و برخی شاهزادگان لومباردی را جلب کند. سپاه پاپی حدود ۶ هزار نفر تخمین زده می شود. ترکیب ارتش نورمن ها. نورمن ها به فرماندهی روبر گیسکارد و ریشارد یکم کاپوآ حدود ۳ هزار سواره نظام سنگین در اختیار داشتن
د. اگرچه شمار آن ها کمتر بود، اما انسجام و تجربهٔ جنگی بالایی داشتند. اهمیت نبرد. نبرد چیویتاته از نظر تاریخی نقطه ای کلیدی است: کنکوردات مِلفی (۱۰۵۹) و مشروعیت پاپی. پس از شکست پاپ در نبرد چیویتاته (۱۰۵۳) و مرگ لئون نهم، دستگاه پاپی تحت نفوذ جریان اصلاحات کلیسا به رهبری هیلدبراند توسکولانی (بعدها پاپ گریگوری هفتم) تصمیم گرفت به جای دشمنی با نورمن ها، آن ها را به متحد خود بدل کند. زمینهٔ سیاسی. در دههٔ ۱۰۵۰، ایتالیا دستخوش رقابت میان امپراتور مقدس روم و پاپ بر سر نفوذ بود. نورمن ها در این میان به عنوان قدرتی تازه نفس ظاهر شدند. پاپ نیکولاوس دوم برای تحکیم جایگاه خود نیازمند متحدی نظامی بود و نورمن ها بهترین گزینه بودند. پیمان ملْفی. در اوت ۱۰۵۹، در شهر مِلفی (آپولیا)، مذاکراتی میان نمایندگان پاپ و رهبران نورمن برگزار شد که به انعقاد «کنکوردات ملْفی» انجامید: پیامدهای بعدی. پیمان ملْفی جایگاه روبر گیسکارد را به عنوان قدرت نخست جنوب ایتالیا تثبیت کرد و مسیر او را برای حذف کامل بیزانس از منطقه (با سقوط باری در ۱۰۷۱) و سپس فتح سیسیل هموار ساخت. پایان حضور بیزانس در ایتالیا: محاصرهٔ باری (۱۰۶۸–۱۰۷۱). باری، پایتخت
کاتپانات ایتالیا و آخرین سنگر اصلی بیزانس در جنوب ایتالیا، در دههٔ ۱۰۶۰ هدف اصلی نورمن ها به رهبری روبر گیسکارد قرار گرفت. محاصرهٔ این شهر سرانجام به پایان اقتدار بیزانس در شبه جزیره انجامید. آغاز محاصره. در اوت ۱۰۶۸، روبر گیسکارد ارتش نورمن ها را گرد آورد و باری را از خشکی محاصره کرد. دیوارهای مستحکم و دسترسی شهر به دریا، امکان مقاومت طولانی را برای مدافعان فراهم می کرد. کمک های بیزانس. امپراتور رومانوس چهارم دیوژن ناوگان هایی را برای رساندن آذوقه و نیرو اعزام کرد. در چند نوبت، کشتی های بیزانسی موفق شدند محاصرهٔ دریایی نورمن ها را بشکنند و به شهر کمک برسانند. با این حال، توان مالی و نظامی بیزانس درگیر جنگ های دیگر (به ویژه در شرق) بود و نمی توانست یاری گسترده ای بفرستد. طولانی شدن محاصره. محاصره نزدیک به سه سال ادامه یافت. قحطی، بیماری و فرسایش توان دفاعی شهر به تدریج ساکنان را به تسلیم نزدیک کرد. منابع معاصر از تنش شدید میان مردم باری و فرماندهان بیزانسی خبر می دهند. سقوط باری. در آوریل ۱۰۷۱، رهبران شهر با روبر گیسکارد وارد مذاکره شدند. نورمن ها با وعدهٔ امنیت جان و مال شهروندان، باری را بدون کشتار گسترده ب
ه تصرف درآوردند. بدین ترتیب، حضور نظامی و سیاسی بیزانس در ایتالیا پس از پنج سده پایان یافت. فتح سیسیل (۱۰۶۱–۱۰۹۱). جزیرهٔ سیسیل از سال ۸۲۹ میلادی تحت حاکمیت امارت سیسیل بود و به یکی از پایگاه های مهم اسلامی در مدیترانه تبدیل شده بود. پس از سقوط باری (۱۰۷۱) و خروج بیزانس از ایتالیا، نورمن ها به رهبری روبر گیسکارد و برادرش روژه یکم توجه خود را به سیسیل معطوف کردند. روند فتح سیسیل سه دهه به طول انجامید. نقش روژه یکم. در حالی که روبر گیسکارد عمدتاً در سرزمین اصلی ایتالیا متمرکز بود، هدایت عملیات در سیسیل بیشتر بر عهدهٔ برادرش روژه یکم بود. او توانست با بهره گیری از اختلافات داخلی مسلمانان و حمایت جوامع مسیحی بومی (یونانی زبان)، پیروزی های پایداری به دست آورد. پس از پایان فتح، او به عنوان کنت سیسیل شناخته شد و پایه گذار دولت نورمنی در جزیره گردید. اهمیت تاریخی. فتح سیسیل توسط نورمن ها اهمیت جهانی داشت: از دوک نشین تا پادشاهی (۱۰۷۱–۱۱۳۰). پس از سقوط باری (۱۰۷۱) و فتح سیسیل (۱۰۶۱–۱۰۹۱)، نورمن ها کنترل کامل جنوب ایتالیا و جزیرهٔ سیسیل را به دست گرفتند. این دوره با تثبیت قدرت خاندان اوتویل و انتقال تدریجی ساختار حکومت
ی از کنت نشین ها و دوک نشین ها به یک پادشاهی واحد همراه بود. اعلام پادشاهی سیسیل (۱۱۳۰). در روز کریسمس ۱۱۳۰، روژه دوم سیسیل در پالرم تاج گذاری کرد و عنوان پادشاه سیسیل را پذیرفت. این رویداد نشان دهندهٔ اوج قدرت نورمن ها در ایتالیا بود. پادشاهی سیسیل نورمنی (۱۱۳۰–۱۱۹۴). با تاج گذاری روژه دوم سیسیل در کریسمس ۱۱۳۰ در پالرم، همهٔ سرزمین های نورمنی جنوب ایتالیا (آپولیا، کالابریا، کامپانیا و سیسیل) به یک پادشاهی واحد تبدیل شد. این دولت جدید یکی از قدرت های مهم مدیترانهٔ قرن دوازدهم به شمار می رفت. جامعه و فرهنگ. پادشاهی سیسیل نورمنی یکی از چندفرهنگی ترین جوامع اروپای قرون وسطی بود: سقوط خاندان اوتویل. در ۱۱۸۹، با مرگ ویلیام دوم بی وارث، بحران جانشینی آغاز شد. پس از چند سال آشوب، در ۱۱۹۴ هاینریش ششم امپراتور مقدس روم، از طریق ازدواج با کنستانس، وارث اوتویل، سیسیل را تصرف کرد. بدین ترتیب، حکومت نورمن ها در سیسیل پایان یافت و این سرزمین به بخشی از قلمرو خاندان هوهن اشتaufen تبدیل شد. پیامدها و میراث تاریخی. فتح نورمن ها در ایتالیای جنوبی و سیسیل نه تنها سرنوشت منطقه، بلکه توازن قدرت در مدیترانه و اروپا را تغییر داد. آ
ثار این رویداد در سه حوزهٔ اصلی سیاسی، فرهنگی و بین المللی قابل مشاهده است.
همگام شدن با استاین ها فیلمی محصول سال ۲۰۰۶ و به کارگردانی اسکات مارشال است. در این فیلم بازیگرانی همچون داریل سابارا، جیمی گرتز، جرمی پیون، شریل هاینز، گری مارشال، داریل هانا، لری میلر، کارتر جنکینس، میرندا کازگرو، بریت رابرتسون، دوریس رابرتس، مارک جان جفریز، ریچارد بنجامین و نیل دایمند ایفای نقش کرده اند.
تارا ()، مزرعه ای خیالی در ایالت جورجیا است، در رمان تاریخی بر باد رفته (۱۹۳۶) اثر مارگارت میچل. در این داستان، تارا در ۵ مایل (۸ کیلومتر) از جونزبرو (جورجیا)، در شهرستان کلیتون (جورجیا)، در سمت شرق رودخانه فلینت در حدود ۲۰ مایل (۳۲ کیلومتر) جنوب آتلانتا واقع شده است. میچل شخصیت تارا را از روی مزارع محلی و تأسیسات پیش از جنگ داخلی، به ویژه خانه روستایی، مزرعه شهرستان کلیتون، که مادربزرگ مادری اش، آنی فیتزجرالد استفنس (۱۸۴۴–۱۹۳۴)، دختر مهاجر ایرلندی فیلیپ فیتزجرالد (۱۷۹۸–۱۸۸۰) و همسر آمریکایی اش، النور آوالین «الن» مک گان (۱۸۱۸–۱۸۹۳)، در آن متولد و بزرگ شده بود، الگوبرداری کرد. با این حال، خانه روستایی اصلی، یک سازه چوبی دو طبقه، به اندازه آنچه در رمان توصیف شده و/یا در فیلم بربادرفته محصول ۱۹۳۹ به تصویر کشیده شده، مجلل و باشکوه نبود. دوازده بلوط، مزرعه ای در همسایگی رمان، اکنون نام بسیاری از مشاغل و یک استادیوم دبیرستان در لاوجوی، جورجیا در همان نزدیکی است. بررسی اجمالی. مارگارت میچل هیچ الگوی واقعی برای تارا نداشت و اصرار داشت که این مکان واقعی نیست. تارا، درست مانند شخصیت هایش، از منابع مختلفی تکامل یافته ا
ست، که یکی از آنها مزرعه ی پدربزرگ مادری اش، فیلیپ فیتزجرالد، در شهرستان کلیتون، پیش از جنگ داخلی آمریکا بود. او که در سال ۱۷۹۸ در ایرلند متولد شد، مدت ها قبل از تولد میچل درگذشته بود، اما دختران ترشیده اش هنوز در آن مکان کشاورزی می کردند، و تارا تابستان های شادی را در آنجا می گذراند و داستان های آنها را در مورد جنگ داخلی و بازسازی می شنید. این خانه که در زمینی به مساحت چند صد هکتار در امتداد رودخانه فلینت، در بیست مایلی جنوب آتلانتا واقع شده است، خود در حدود سال ۱۸۳۰ به سبک یک خانه دو طبقه به سبک مزرعه ای تکامل یافته بود. این خانه که در سال ۱۸۳۵ توسط فیتزجرالد خریداری شد، دارای قاب چوبی بود و در هر طبقه دو اتاق داشت. آشپزخانه، طبق معمول آن دوره، در سازه ای کوچک و جدا از خانه قرار داشت، اما در نهایت توسط یک راهرو به آن متصل می شد. با وجود سادگی اش، در دهه ۱۸۵۰، این خانه در مرکز چیزی قرار داشت که برای آن منطقه، یک مزرعه پنبه فوق العاده پررونق بود. در آن سوی جاده، روبروی خانه اش، چند کلبه کوچک قرار داشت که محل زندگی برده هایی بود که به فیتزجرالد این امکان را دادند تا یکی از بزرگترین تولیدکنندگان پنبه شهرستان تا
زمان مرگش در سال ۱۸۸۰ باقی بماند. در آستانه جنگ داخلی، فیلیپ فیتزجرالد صاحب سی و چهار برده آفریقایی-آمریکایی بود - تنها دو نفر دیگر در شهرستان برده های بیشتری داشتند. پس از جنگ داخلی، فیتزجرالد بخش بزرگی به خانه اش اضافه کرد که هم فضای کف را دو برابر کرد و هم ورودی اصلی را از شرق به شمال تغییر جهت داد. اختلاف دو فوتی در ارتفاع سقف بین بخش های قدیمی و جدید خانه، به ویژگی تا حدودی نامنسجم و آشفته ی خانه می افزود. زمانی که میچل در اوایل قرن بیستم متوجه این موضوع شد، گذشت سال ها باید به چشمان جوان او که بیشتر به شلوغی آتلانتا عادت کرده بودند، حال و هوایی باستانی بخشیده باشد. وقتی او برای رمانش درباره ی جنوب قدیم به مکانی نیاز داشت، به جز مزارع اجدادش به چیز دیگری نگاه نمی کرد. با این حال، در نهایت، توصیف روایی او از تارا، چیزهای زیادی را به تخیل واگذاشت. خود نام تارا، تصاویری از ایرلند باستان و تپه تارا، مقر افسانه ای پادشاهان عالی رتبه ایرلند در قرون وسطی قبل از فتح نورمن ها، را در ذهن تداعی می کرد. با این حال، توصیف واقعی او از خود خانه، در چند عبارت کوتاه انجام می شود، که اولین آنها در اوایل فصل اول است، جایی
که او صرفاً از «خانه مزرعه آجری سفیدکاری شده» و موقعیت آن در کنار رودخانه فلینت می نویسد. تا فصل سوم، که او اساساً توصیف خود از خانه را تکمیل می کند، هیچ اطلاعات توصیفی دیگری وجود ندارد. این بنا با کار بردگان ساخته شده بود، ساختمانی زمخت و بی قواره که بر فراز تپه ای مشرف به شیب سبز مراتعی که به سمت رودخانه امتداد داشتند، قرار داشت؛ و جرالد را بسیار خوشحال کرد، زیرا حتی در زمان نو بودن، ظاهری از سال های گذشته داشت. چند صفحه بعد، این آمده است: خانه بر اساس هیچ نقشه معماری ساخته نشده بود، و اتاق های اضافی هر جا و هر زمان که مناسب به نظر می رسید، اضافه می شدند، اما با دقت و توجه الن، جذابیتی پیدا کرده بود که کمبود طراحی آن را جبران می کرد... ویستریاهایی که بر فراز ایوان ها غلتان بودند، در زمینه آجر سفیدکاری شده، درخشان به نظر می رسیدند و با بوته های صورتی رنگ مورد کنار در و ماگنولیاهای شکوفه سفید در حیاط، به هم می پیوستند تا برخی از خطوط ناهنجار خانه را بپوشانند. به جز صحنه ی داستان، چیز زیادی از خانه ی فیتزجرالد در کتاب وجود ندارد و گردشگران معمولاً وقتی آن را می بینند ناامید می شوند. نقشه ی خانه نسبتاً درهم و
برهم بود، اما قاب چوبی داشت، نه بنایی؛ به احتمال زیاد توسط بردگان ساخته نشده بود؛ و حتی رو به رودخانه هم نبود. البته او ساختمان های دیگر قبل از جنگ داخلی را می شناخت، از جمله چندین خانه ی بزرگ آتلانتا که هنوز از دوران قبل از جنگ داخلی باقی مانده بودند. حتی خانه ی لیدن با تنها نمونه ی رواق پیرامونی کلاسیک احیای یونانی در شهر - که قطعاً الهام بخش او برای تارا نبود - در زمان کودکی او هنوز پابرجا بود.
دوازده بلوط ()، در رمان "بربادرفته" نوشته مارگارت میچل در سال ۱۹۳۶، «دوازده بلوط» خانه مزرعه خانواده ویلکس در شهرستان کلیتون، جورجیا است که به خاطر دوازده درخت بلوط بزرگی که عمارت خانوادگی را در یک دایره تقریباً کامل احاطه کرده اند، نامگذاری شده است. «دوازده بلوط» به عنوان «خانه ای زیبا با ستون های سفید که مانند یک معبد یونانی بر فراز تپه قرار دارد» توصیف شده است که جذابیت و حال و هوای جنوبی واقعی را به نمایش می گذارد. مارگارت میچل ایده «دوازده بلوط» را مطرح کرد و خانه را از روی یک عمارت واقعی قبل از جنگ داخلی واقع در منطقه تاریخی کاوینگتون، جورجیا، الگوبرداری کرد. خانه ای که در فیلم سال ۱۹۳۹ به عنوان «دوازده بلوط» مارگارت میچل به تصویر کشیده شده بود، بازسازی شده و اکنون به عنوان یک اقامتگاه بوم گردی و مرکز برگزاری رویدادها در کاوینگتون، سی دقیقه ای شرق آتلانتا، باز است.
من از کریسمس متنفرم () یک سریال تلویزیونی کمدی رمانتیک ایتالیایی است که بر اساس سریال نروژی "«خانه برای کریسمس»" ساخته شده است. این سریال اولین بار در ۷ دسامبر ۲۰۲۲ در نتفلیکس منتشر شد. طرح. جیانا پرستاری از کیوجا است که خوشبختانه مجرد است اما مصمم است از سوالات معمول در مورد زندگی عاشقانه اش در طول تعطیلات اجتناب کند، بنابراین نقشه ای می کشد تا برای کریسمس دوست پسری پیدا کند و به خانه ببرد. تولید. این سریال در کیوجا، ونیز و سوسگانا فیلمبرداری شد. این سریال در فوریه ۲۰۲۳ برای فصل دوم تمدید شد.
فرشتگان نادان () یک سریال تلویزیونی درام-عاشقانه ایتالیایی است که توسط تولیدات آر اند سی تهیه شده است. این سریال توسط فرزان اوزپتک ساخته شده است، که همچنین مسئول فیلم ایتالیایی پری های نادان محصول سال ۲۰۰۱ بود که این سریال بر اساس آن ساخته شده است. این سریال در ۱۳ آوریل ۲۰۲۲ در ایتالیا و کشورهای منتخب دیگر از طریق شبکه استار از طریق دیزنی پلاس به عنوان یک سریال اورجینال پخش شد. طرح. زندگی بی نقص آنتونیا، زمانی که همسرش ماسیمو در یک تصادف رانندگی شدید جان خود را از دست می دهد، دچار تغییر غیرمنتظره و غم انگیزی می شود. پس از مرگ او، آنتونیا متوجه می شود که ماسیمو در طول زندگی مشترکشان با کسی رابطه داشته است. اما برخلاف آنچه در ابتدا تصور می شد، او با یک زن رابطه نداشته، بلکه با مردی به نام میشله بوده است. آنتونیا که از این خبر بسیار ناراحت شده بود، با میشله و گروه دوستانش ملاقات می کند. میشله در خانه او و در کنار دوستانش با پیشینه های مختلف زندگی می کند. هر یک از دوستانش شخصیت منحصر به فردی دارند و داستان و مشکلات خاص خود را دارند. مهم نیست اهل کجا باشید، مهم نیست چه ظاهری داشته باشید، مهم نیست چه شخصیتی داشته ب
اشید و مهم نیست چه گرایش جنسی داشته باشید، همه در بهترین هماهنگی ممکن با یکدیگر زندگی می کنند. دوستی غیرمنتظره و تأثیرگذاری بین آنتونیا و میشله شکل می گیرد. و همه آنها دورانی از تغییر را پشت سر می گذارند که در آن با مشکلات خود رشد می کنند و افق های شخصی خود را گسترش می دهند. پذیرش. پاسخ انتقادی. مارگارت لیونز از "نیویورک تایمز" اظهار داشت: «این درام ایتالیایی زیبا (به زبان ایتالیایی، با زیرنویس انگلیسی) از نوع لذت بخش غم انگیز است، نه از نوع فلاکت بار؛ آماده باشید تا اشک های شهوانی و متفکرانه بریزید، شاید فقط به خاطر املاک و مستغلات. وقتی ماسیمو (لوکا آرگنترو) در یک تصادف موتورسیکلت می میرد، هم یک بیوه مبهوت و هم یک دوست پسر ویران را به جا می گذارد. آنها پیوندی محتاط اما قوی برقرار می کنند که با غمی متقابل به هم پیوند خورده اند و هر دو می خواهند بازتاب آن را در خودشان ببینند.» میکل استریت از "سریال «Out»" اظهار داشت: «در طول هشت قسمت در فصل اول، ما به خانه این خانواده دعوت می شویم، گاهی از طریق چشمان آنتونیا که حتی خود را تحت کشش گرانشی اغواکننده خانه می بیند. در حین تماشای این سریال، خود را در حال خندیدن، با
لا بردن دست هایتان به خاطر انتخاب های انجام شده و شاید حتی ریختن یک یا دو قطره اشک خواهید یافت.» افتخارات. "فرشتگان نادان" در سی و چهارمین دوره جوایز رسانه ای گلد، نامزد دریافت جایزه بهترین سریال کوتاه یا گلچین شدند.
ایتالیا شور (Italia Shore) یک سریال تلویزیونی واقع نمای ایتالیایی است که از شبکه های ام تی وی ایتالیا و پارامونت + پخش شد. پخش آن در ۴ مارس ۲۰۲۴ آغاز شد. این سریال نسخه ایتالیایی سریال تلویزیونی آمریکایی است. این سریال زندگی روزمره ده هم خانه را دنبال می کند که چندین هفته در فرژن، لاتزیو با هم زندگی می کنند. تولید. در فوریه ۲۰۲۲، پارامونت گلوبال از خط تولید جدیدی از سریال های بدون فیلمنامه و تمدید آنها برای ام تی وی اینترتینمنت استودیوز خبر داد که شامل هفت نسخه جدید از مجموعه تلویزیونی می شد. در سپتامبر ۲۰۲۳، سرویس پارامونت پلاس برای اولین بار در ایتالیا راه اندازی شد. همزمان، برنامه ریزی و تولید سریال های ایتالیایی، از جمله "ایتالیا شور"، که برای اولین بار در ۱۵ سپتامبر همان سال اعلام شد، انجام شد. نمای کلی. فصل ۱. فصل اول در ۴ مارس ۲۰۲۴ از شبکه پارامونت پلاس و در ۱۰ مارس از شبکه ام تلویزیون پخش شد. در ۱۲ فوریه ۲۰۲۴، ام تلویزیون فهرست بازیگران را منتشر کرد، که شامل دوازده بازیگر فصل اول، از جمله کسانی که به عنوان جایگزین اکسل آسان، که داوطلبانه سریال را ترک کرد، و یاسمین سالواتی (که قبلاً بخشی از فصل چهارم س
ریال "سابق در ساحل ایتالیا بود") که توسط گروه تولید اخراج شده بود، بودند، می شد. یک قسمت ویژه با عنوان «با بازیگران آشنا شوید» یک ماه قبل از شروع رسمی سریال در ۱۲ فوریه ۲۰۲۴ پخش شد. فصل ۲. فصل دوم در ۱۸ فوریه ۲۰۲۵ به نمایش درآمد. در ژوئن ۲۰۲۴، پارامونت گلوبال این سریال را برای فصل دوم تمدید کرد، که بین اوت و سپتامبر همان سال در رم فیلمبرداری شد. بازیگران به همراه تاریخ پخش اعلام شدند. در ۷ فوریه ۲۰۲۵، دومین قسمت «با بازیگران آشنا شوید» منتشر شد، که شامل پنج بازیگر تازه وارد بود: بئاتریس سیریونی، گایا، نیکول برتونی، الساندرو رونکا و وینچنزو دانتو.
شوالیه های کاستلکوروو ( یک مجموعه تلویزیونی ایتالیایی در ژانر کمدی-درام - معمایی - فانتزی برای کودکان و نوجوانان است که توسط شرکت والت دیزنی و با نام کنار من باش تولید شده است. این سریال در ۶ نوامبر ۲۰۲۰ در ایتالیا از طریق دیزنی پلاس پخش شد. طرح. در حومه ایتالیا، دور از مسیرهای پر رفت و آمد، روستای کوچک کاستل کوروو قرار دارد. قلعه ای باشکوه و باستانی بر فراز این شهر کوچک قرار دارد، جایی که زندگی به آرامی جریان دارد و همه یکدیگر را می شناسند. مکانی آرام و مینیاتوری، اینطور نیست؟ به هیچ وجه. در میان خیابان های سنگفرش شده و خانه های کوچک رنگارنگ، جادوگران و دیگر موجودات جادویی ترسناک در کمین نشسته اند. و مهم تر از همه، آیا این عمارت قدیمی واقعاً خالی از سکنه است یا اسرار و رازهایی را پنهان کرده است که فقط گروهی از افراد شجاع می توانند آنها را آشکار کنند؟ کاستل کوروو به اندازه کافی آرام نیست و برای حفظ امنیت آن، شوالیه های شجاع برای دفاع از آن فراخوانده می شوند. چهار کودک - جولیا، ریکاردو، بتا و ماتئو - باید معماها را حل کنند و با بزرگ ترین ترس های خود روبرو شوند تا بزرگ شوند، یک ماجراجویی عظیم را تجربه کنند و به
پالادین هایی تبدیل شوند که با شری که در کاستل کوروو کمین کرده است، مبارزه می کنند.
اوله فیلمی محصول سال ۲۰۰۶ و به کارگردانی کارلو وانتسینا است. در این فیلم بازیگرانی همچون ماسیمو بولدی، وینچنتسو سالمه، داریل هانا، انتسو سالوی، ناتالیا استرادا، فرانچسکا لودو و بریجیتا بوکولی ایفای نقش کرده اند.
آنی فیتزجرالد استفنس (; – ) تاجر، مالک زمین و فعال سیاسی آمریکایی بود. او در یک خانواده طبقه زارعین برجسته در شهرستان کلیتون (جورجیا) متولد شد و در مزرعه خانوادگی رورال هوم بزرگ شد. دختر یک مهاجر ایرلندی، و یک کاتولیک معتقد بود. استفنس در فعالیت های املاک و مستغلات در آتلانتا شرکت داشت و پس از اینکه ژنرال ویلیام تکامسه شرمن در کمپین آتلانتا، در طول جنگ داخلی آمریکا، به برخی از دارایی های وی آسیب رساند، از دولت فدرال شکایت کرد. برخی از مورخان، منتقدان ادبی، و منتقدان فیلم، از جمله مولی هاسکل، او را الهام بخش شخصیت داستانی اسکارلت اوهارا، اثر نوهٔ استفنس، مارگارت میچل در بربادرفته (رمان) می دانند. اوایل زندگی و خانواده. استفنس با نام آنی الیزابت فیتزجرالد در سال ۱۸۴۴ به دنیا آمد. او دختر فیلیپ فیتزجرالد، یک مهاجر ایرلندی-کاتولیک از شهرستان تیپراری بود که پس از شورش ایرلند در سال ۱۷۹۸ به همراه خانواده اش ایرلند را ترک کرد و همسر آمریکایی اش، النور آوالین مک گان، بود. او یکی از هشت فرزند بود.او نوه جیمز فیتزجرالد و مارگارت اُدانل بود.پدرش عضو ثروتمندی از طبقه کشاورز شد و صاحب مزرعه ای به مساحت حدود ۲۴۷۱ هکتار در
شهرستان کلیتون، جورجیا شد و ۳۵ نفر را به بردگی گرفت.استفنز در مزرعه خانوادگی شان که رورال هوم نام داشت و در نزدیکی جونزبورو، جورجیا واقع شده بود، بزرگ شد. عمارت مزرعه، یک خانهٔ چوبی دو طبقه در مزرعه بود. خانواده او یکی از اولین خانواده های کاتولیک در جورجیا بودند. استفنز در آکادمی فایتویل تحصیل کرد.
مدیریت ارتباط با مشتری (به انگلیسی: Customer Relationship Management یا CRM) یک رویکرد یکپارچه برای مدیریت تعاملات یک سازمان با مشتریان فعلی و بالقوه است. این استراتژی با تحلیل داده های مربوط به تعاملات مشتریان، روابط تجاری را بهبود می بخشد، به حفظ مشتریان کمک می کند و رشد فروش را افزایش می دهد. سیستم های CRM به سازمان ها امکان می دهند داده های مشتریان را در یک پایگاه داده متمرکز ثبت و مدیریت کنند و فرآیندهای فروش، بازاریابی و خدمات پس از فروش را هماهنگ و خودکار کنند. تاریخچه. تکامل CRM از دهه ۱۹۸۰ آغاز شد و با پیشرفت فناوری اطلاعات و تغییرات اساسی در بازاریابی همراه بوده است. سازمان ها در این دوران به دنبال راه هایی برای جمع آوری، ذخیره و تحلیل داده های مشتریان بودند تا تصمیمات بازاریابی و فروش خود را بر اساس اطلاعات واقعی اتخاذ کنند. استفاده از داده های مشتری به سازمان ها امکان می داد کمپین های هدفمندتری اجرا کنند و تعامل با مشتریان را بهبود بخشند. سیستم های مدیریت تماس (Contact Management Systems یا CMS) در این دوره ظهور کردند و پایه ای برای توسعه نرم افزارهای پیشرفته تر CRM فراهم آوردند. دهه ۱۹۸۰: بازاریا
بی پایگاه داده. در دهه ۱۹۸۰، شرکت ها شروع به ایجاد پایگاه های داده جامع از اطلاعات مشتریان کردند تا کمپین های بازاریابی هدفمند و شخصی سازی شده را اجرا کنند. سیستم های مدیریت تماس به کسب وکارها اجازه می دادند سوابق ارتباطی با مشتریان را ذخیره کرده و تحلیل های اولیه ای برای بخش بندی مشتریان انجام دهند. این ابزارها نقش مهمی در بهبود ارتباطات مشتریان و افزایش اثربخشی کمپین های بازاریابی ایفا کردند. دهه ۱۹۹۰: ظهور اتوماسیون نیروی فروش و CRM. در دهه ۱۹۹۰، اولین سیستم های اتوماسیون نیروی فروش (SFA) توسعه یافتند تا فرآیندهای فروش را خودکار کرده و بهره وری تیم های فروش را افزایش دهند. این سیستم ها مدیریت سرنخ ها، فرصت های فروش و پیش بینی درآمد را ساده تر کردند. اصطلاح «CRM» توسط گروه گارتنر (Gartner) برای توصیف رویکردی جامع که فروش، بازاریابی و خدمات مشتری را شامل می شد، ابداع شد. شرکت هایی مانند Siebel Systems نرم افزارهایی ارائه کردند که نصب در محل داشتند و به سازمان ها امکان مدیریت یکپارچه داده های مشتریان را می دادند. دهه ۲۰۰۰: انقلاب مبتنی بر ابر. با گسترش اینترنت و ظهور مدل SaaS، CRM وارد عصر ابر شد. شرکت هایی م