Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دیویس به عنوان دستیار برای مک کولوم کار می کرد و از یک مستعمره بزرگ موش ها مراقبت می کرد و به گسترش آن کمک می کرد. دیویس به مک کولوم کمک می کرد تا «ده ها بار بیشتر از آزمایش هایی که او به تنهایی می توانست انجام دهد» انجام دهد. آن ها در تلاش بودند تا مخلوط هایی بسازند که بتوانند جایگزین غذا در رژیم های غذایی حیوانات شوند و به طور خاص به مطالعه مواد شیمیایی ریز در غذاها که برای حیات ضروری هستند پرداختند. این مواد به نام «ویتامین ها» شناخته شدند، زیرا آن ها فرض کردند که این ها مولکول های آلی «آمین ها» هستند. در سال ۱۹۱۳، دیویس و مک کولوم ماده ای را که آن ها «A محلول در چربی» می نامیدند، شناسایی کردند. این ماده در چربی ها یافت می شد و برای حیات ضروری بود. آن ها این ماده را از ماده دیگری که توسط شیمیدان هلندی کریستیان اییکمن توصیف شده بود و آن را «B محلول در آب» نامیدند، متمایز کردند. این ها بعدها به ویتامین های A و B تغییر نام یافتند. پس از تحقیقات طولانی روی موش ها، کشف این دو ویتامین راه را برای تحقیقات بیشتر در زمینه تغذیه هموار کرد. کشف ویتامین A محلول در چربی و ویتامین B محلول در آب آن ها برای اولین بار در
سال ۱۹۱۳ در مقاله ای تحت عنوان «ضرورت برخی از لیپین ها در رژیم غذایی در طول رشد» در مجله "مجله شیمی زیستی" منتشر شد. حرفه. دیویس آزمایشگاه های تغذیه را در دانشگاه ویسکانسین–مادیسون تأسیس کرد. او مدتی به نیوجرسی منتقل شد تا در شرکت داروسازی اسکوئیب کار کند و بعدها به دانشگاه راتگرز در تأسیس یک آزمایشگاه تغذیه به عنوان بخشی از دانشکده داروسازی ارنست ماریو کمک کرد. در سال ۱۹۴۰، او به دانشگاه ویسکانسین بازگشت تا برای چندین سال تدریس کند و تحقیقاتی انجام دهد. در سال ۱۹۴۰، دیویس بازنشسته شد و به زادگاه خود، راسین بازگشت تا با برادرش، جان آرچیبالد «آرچی» دیویس، در خانه خانوادگی زندگی کند. دیویس پس از بازنشستگی به مطالعه تاریخ و باغبانی پرداخت و در امور مدنی محلی فعال بود. او در سال ۱۹۵۸ برای مشارکت های خود به عنوان یک رهبر مدنی توسط شورای زنان مدنی راسین شناخته شد. دیویس سه روز پس از هشتادمین سالگرد تولدش در ۱۹ سپتامبر ۱۹۶۷ در راسین درگذشت. در خودنوشت ۱۹۶۴، مک کولوم موفقیت خود در تحقیقات تغذیه ای را به دو نفر نسبت می دهد: دیویس و استفان بابکاک. دیویس از سال ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۶ در آزمایشگاه مک کولوم کار کرد. مک کولوم سالانه
درخواست حقوق برای دیویس می کرد، اما تا آخرین سالش این درخواست رد می شد. او به مدت ۵ سال بدون دستمزد کار کرد و در سال ششم، که آخرین سال حضورش بود، ۶۰۰ دلار دریافت کرد. پس از ترک دیویس از مادیسون، مستعمره موش هایی که دیویس در ایجاد و مراقبت از آن ها کمک کرده بود، از سال ۱۹۱۶ تا ۱۹۲۹ توسط نینا سیموندز نگهداری شد.
افراد قبیلهٔ کوچادیکادی از سلسله قبیله های مونوی شرقی مربوط به پاییوت (پیوت) شمالی در نزدیکی دریاچه مونو در شهرستان مونو، کالیفرنیا می باشند. پاییوت یک گروه بومی آمریکایی از حوضه بزرگی است که به طور سنتی به پاییوت شمالی و جنوبی تقسیم می شوند، و در ایالت های کنونی یوتا، آریزونا، نوادا و کالیفرنیا موجودند. آن ها عمدتاً از طریق شکار، جمع آوری آذوقه، و برخی هم از طریق کشاورزی و به سبک زندگی نیمه عشایری زندگی می کردند. آن ها از جنوبی ترین گروه قبیله های پیوت شمالی به حساب می آیند. نام. کوچادیکادی به معنی "شفیره خواران مگس آب شور " است. آن ها با عنوان های گوناگون به زبان های بومی مختلف در نقاط از جمله دریاچه مونو، حوضهٔ مونو پیوت، وغیره، شناخته می شوند، در حالی که خود قبیله خود راکوتزادکاآ می نامند. فرهنگ و جغرافیا. زادگاه کوچادیکادی ها دریاچه مونو در شرق کالیفرنیا است، اما رسم زندگیشان آن است که برای فعالیت های فصلی به دریاچه واکر، نوادا کوچ می کردند. برای سکونت فصلی در منطقه های مختلف جهت تهیه آذوقه و غذا از جمله شکار خرگوش، آهو، گوسفند کوهی، و شب پره پاندورا بود. دریاچه مونو یک منطقه کوهستانی مرتفع در سیرا نوادا
است. ارتفاع آن تقریباً ۲۰۰۰ متر بالاتر از سطح دریا بوده، و سلسله کوه های اطراف آن بین ۲۷۰۰ تا ۴۰۰۰ متر بلندی دارد. دریاچه مونو بسیار شور است و دارای چندین گونه پرندگان آبزی و حشره، مگس شور نیز می باشد که این گروه را به عنوان مگس خواران--کوچادیکادی، به دیگران شناسانده است. فامیل ها واحدهای اجتماعی اصلی گروه را تشکیل می دادند که به عنوان یک گروه با هم حرکت می کردند. فعالیت های تجاری آنها با پیوت های دره پیوت و مونوی غربی بوده است. آن ها خانه های زمستانی خود را با ستون هایی از درخت عرعر یوتا یا "استئوسپرمای ژونیپروس" می ساختند. سه خانه زمستانی اواخر قرن نوزدهم متعلق به این قبیله توسط باستان شناسان کشف شده است. این نوع خانه های زمستانی که "توموگانی" نامیده می شوند، تا سال ۱۹۲۰ توسط مردم این قبیله ساخته شدند. زبان. کوچادیکادی به زبان پیوت شمالی صحبت می کند که در شاخه نومیچ از خانواده زبان های یوتو-ازتک است. این زبان توسط تعداد زیادی از قبایل مختلف که در سراسر غرب ایالات متحده از دریاچه مونو در شرق کالیفرنیا، که تا نوادا، اورگان و آیداهو ادامه دارد صحبت می شود. با گسترش بیشتر این مردمان در غرب ایالات متحده آمریکا،
این زبان به زبان های شوشونی که در دره مرگ، و کالیفرنیای شرقی و شمالی زندگی می کنند، و همچنین به زبان مردم یوت و کاوائیسو که در جنوب کالیفرنیا، نوادا، یوتا و آریزونا ساکنند نیز مرتبط است. سبد بافی. سبد بافی این گروه مشهور است، سبدهای حلقه دار و همچنین سبدهای تابیده آن ها به زیبائی و مهارت صنعت گرانش شناخته شده است. آن ها با استفاده از سرخس براکن و غنچه قرمز رنگی در طرح های سبدهای حلقه دار بی تائی سبدهایشان را آشکار می کنند. در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰، تجاوز غیر بومیان به قلمرو آن ها، شکار سنتی و شیوه زندگی آذوقه یابی آن ها را مختل کرد، بنابراین اعضای قبیله به تجارت توریستی متکی شدند. فروش سبدهای جذاب به گردشگران غیر بومی راهی مناسب برای امرار معاش شد. در سال ۱۹۰۸، زنان کوچادیکادی در سبدبافی خود شروع به ترکیب مهره و مونجوق در طرح سبدهای خود کردند. این مهره ها را از طریق افراد غیر بومی به دست ان ها رسید. امروز. بسیاری از اعضای گروه کوچادیکادی در قبایل اسقف پیوت، واشو، یوکوت، میوُک و مونوی غربی توسط دولت فدرال آمریکا به رسمیت شناخته شدند.
کسلی آرائوژو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان پرتغال بازی کرده است. اوایل زندگی. کسلی آرائوژو در کشور کانادا و از والدینی پرتغالی تبار به دنیا آمد و دوران کودکی خود را نیز در همان جا سپری کرد. او از سن چهار سالگی به فوتبال علاقه مند شد و بازی در این رشته را آغاز کرد. سپس به آکادمی جوانان ANB Futbol در کانادا پیوست، جایی که مهارت های پایه ای و فنی او به طور جدی تری پرورش یافت. در دوران دبیرستان و زمانی که در مدرسهٔ Holy Trinity Catholic تحصیل می کرد، به تمرین با آکادمی جوانان باشگاه فرانسوی المپیک لیون پرداخت؛ تجربه ای که نقش مهمی در افزایش سطح بازی و شناخت او از فوتبال حرفه ای داشت. در همین دوران نیز مورد توجه یک باشگاه بریتانیایی قرار گرفت. دوران کالج. آرائوژو برای ادامهٔ تحصیل و فوتبال دانشگاهی، به تیم نیاگارا پرپل ایگلز پیوست و در رقابت های NCAA عملکرد بسیار خوبی از خود نشان داد. در طول دوران حضورش در این تیم، موفق شد ۱۷ گل به ثمر برساند و ۱۱ پاس گل بدهد. این آمار نشان دهندهٔ توانایی بالای او در حمله و بازی سازی برای تیم بود. دوران باشگاهی. آرائوژو فوتبال باشگاهی را
به طور حرفه ای در تابستان ۲۰۲۱ با تیم اف سی بوفالو در لیگ کوتاه مدت UWS آغاز کرد. در نخستین فصل حضور این تیم، او بهترین گلزن شد و با بازی های درخشان خود به صعود بوفالو تا فینال کنفرانس UWS کمک کرد. تیم آن ها در فینال کنفرانس شکست خورد، اما تنها دو بازی تا رسیدن به فینال قهرمانی ملی فاصله داشت. در پاییز فصل ۲۲–۲۰۲۱، آرائوژو با تیم لو آور در دسته دوم فوتبال زنان فرانسه قرارداد امضا کرد. او در نخستین فصل حضورش نقش کلیدی در صعود این تیم به دسته برتر فوتبال زنان فرانسه ایفا کرد و به سرعت به یکی از مهره های اصلی خط حمله بدل شد. در فصل ۲۳–۲۰۲۲، او در ۲۲ بازی ۸ گل به ثمر رساند. در فصل ۲۴–۲۰۲۳، که اولین فصل لو آور در لیگ برتر بود، در ۲۰ بازی ۳ گل زد. این عملکرد موجب شد جایگاه خود را در تیم تثبیت کند و مورد توجه باشگاه های دیگری قرار گیرد. دوران ملی. در سال ۲۰۲۲، کسلی آرائوژو برای نخستین بار پیراهن تیم ملی فوتبال زنان پرتغال را بر تن کرد. او در رقابت های انتخابی جام جهانی زنان ۲۰۲۳ شرکت داشت و با نمایش هایی مؤثر، جایگاه خود را در ترکیب تیم ملی پرتغال تثبیت کرد. شیوه بازی. آرائوژو بیشتر در نقش مهاجم نوک به میدان می رود
اما به خوبی می تواند به عنوان پلی میکر نیز ایفای نقش کند. او به خاطر چندپستگی، توانایی در خلق موقعیت، حرکت در بین خطوط دفاعی حریف و زدن ضربات نهایی دقیق شناخته می شود. حضور او در خط حمله به تیم اجازه می دهد تنوع تاکتیکی بیشتری در حملات داشته باشد. زندگی شخصی. خانوادهٔ کسلی آرائوژو عمدتاً در آمریکای شمالی زندگی می کنند و او ارتباط نزدیکی با آن ها دارد. در ۱۰ اوت ۲۰۲۴، او با دوست پسر خود، باوتیستا پدزرت، نامزد کرد. این خبر در صفحهٔ اینستاگرام هر دو آن ها منتشر شد و بازتاب گسترده ای در میان طرفدارانش داشت.
شا-آمون-ان-سو (؛ در زبان مصر باستان: مزارع حاصلخیز آمون) کاهن و خواننده مصری بود که در نیمه اول سده ۸ (پیش از میلاد) در شهر تِبِس زندگی می کرد و مسئول وظایف تشریفاتی در معبد کَرنَک وقف شده به خدای آمون بود. شا-آمون-ان-سو یک «هیسیت» بود، یعنی یکی از اعضای اصلی ترین گروه خوانندگان با عملکردهای آیینی فعال در معبد آمون. پس از مرگ او که تخمین زده می شود در حدود ۵۰ سالگی رخ داد، این خواننده مومیایی شد و در یک گور سنگی ساخته شده از گچ و چوب پلی کروم قرار گرفت. از زمان مهر و موم شدن آن در بیش از ۲۷۰۰ سال پیش، تابوت شا-آمون-ان-سو هرگز در طول تاریخ خود باز نشده بود، و مومیایی خواننده درون آن دست نخورده حفظ شده بود که یک ویژگی بسیار نادر در میان مومیایی های مصر باستان است. خدیو اسماعیل پاشا این تابوت و مومیایی درون آن را به عنوان هدیه به پدروی دوم امپراتور برزیل در جریان سفر دومش به مصر در سال ۱۸۷۶ اهدا کرد. این تابوت به یکی از اقلام برجسته ای تبدیل شدند که در کاخ سائو کریستووائو به نمایش درآمدند و مجموعه خصوصی پدرو دوم را تا زمان اعلام جمهوری در سال ۱۸۸۹ شامل می شد تا آنکه به مجموعه مصری موزه ملی ریودوژانیرو داده شد. ب
ا این حال، آتش سوزی گسترده در آتش سوزی موزه ملی برزیل در ۲ سپتامبر ۲۰۱۸، تابوت و مومیایی و همچنین تقریباً تمام آثار باستانی در معرض نمایش دائمی را از بین برد. زندگی نامه. شا-آمون-ان-سو در حدود ۸۰۰ سال قبل از میلاد در دوران دودمان بیست و دوم مصر به دنیا آمد. نام او و تقریباً تمام اطلاعات در مورد زندگی او از کتیبه های هیروگلیف مصری در تابوت او به دست آمده بود. معروف است که او «خواننده معبد آمون» بود، به این معنی که او خواننده ای بود با وظایف کشیشی در خدمت معبد معبد کَرنَک در شهر باستانی تِبِس (اقصر فعلی) که به خدای آمون اختصاص داشت. تِبِس یکی از مهم ترین مراکز مذهبی مصر باستان بود که مجموعه ای از معابد و صدها کارگر از جمله کشیشان، کاتبان، خوانندگان، نوازندگان، مدیران و کارمندان را گرد هم می آورد و معبد اصلی آن کَرنَک بود. در زیارتگاه آمون چندین دسته از خوانندگان روحانی وجود داشت. شا-آمون-ان-سو متعلق به گروه اصلی موسوم به «هیسیت» بود، زنانی که به عنوان تک خوان یا همراه با گروه های کر زنان، اعمال تشریفاتی انجام می دادند و در مراسم و جشن های مقدس به افتخار خدای آمون سرود می خواندند. سنت هیسیت در تِبِس بین سده های
۹ تا ۶ قبل از میلاد ادامه داشت. آنها علاوه بر خواندن سرودهای مذهبی، مسئول کمک به «همسر خدای آمون» در مراسم معبد بودند. هیسیت ها مجبور به زندگی دائمی در معبد نبودند و بسیاری از آنها فقط برای اجرای مراسم به آنجا می رفتند. با این وجود، آنها از قوانین رفتاری سخت گیرانه تبعیت می کردند؛ یعنی ترجیحاً باید پاکدامن می ماندند، اما بدون توجه به این موضوع، آن چنان عفیف و پاک تلقی می شدند که هدایای خود را در بنای مهم و نمادینی مانند معبد آمون انجام می دادند. اگرچه این خوانندگان از اعضای اشراف مصری نبودند، اما این خوانندگان از میان اعضای نخبگان محلی انتخاب می شدند و از سنین پایین برای این مراسم آماده می شدند و توسط یک خواننده مسن تر که به عنوان مربی آنها و در واقع به عنوان یک «مادرخوانده» خدمت می کرد «به فرزندی قبول» می شدند. هیچ اطلاعاتی در مورد خانواده بیولوژیکی شا-آمون-ان-سو یا مادر رضاعی او در دست نیست. به احتمال زیاد، مانند اکثر هیسیت ها او از یک خانواده ثروتمند بوده است که به طور سنتی با فعالیت های کشیشی مرتبط بودند. با این حال، مشخص است که او یک «دخترخوانده» داشته است، بر اساس کتیبه های تابوت دیگری که در حال حاضر در
موزه مصر در قاهره نگهداری می شود - تابوت خواننده ای به نام می رست-آمون، که هیروگلیف های او گزارش می دهند که او «دختر شا-آمون-ان-سو، خواننده حرم آمون» است. بر اساس تحقیقات انجام شده توسط آزمایشگاه مصرشناسی موزه ملی، شا-آمون-ان-سو تا حدود ۵۰ سالگی زندگی می کرد. علل مرگ او هنوز مشخص نشده است. تاریخچه. اطلاعات کمی در مورد تابوت شا-آمون-ان-سو در دوره قبل از قرن نوزدهم وجود دارد. هیچ گزارشی از تاریخ یا مکان دقیق باستان شناسی که در آن تابوت پیدا شد، وجود ندارد (اگرچه مشخص است که از مجموعه وسیع غربی تِبِس آمده است)، همچنین هیچ اطلاعاتی در مورد روند ادغام تابوت در مجموعه های سلسله خدیوی مصر وجود ندارد. در سال ۱۸۷۶، در جریان دومین سفر امپراتور دوم پدروی دوم به مصر، تابوت به عنوان هدیه توسط خدیو اسماعیل پاشا به پادشاه برزیل اهدا شد. در مقابل، پدروی دوم کتابی را به خدیو اهدا کرد. پدرو دوم، مصرشناس آماتور و مشتاق فرهنگ مصر، علاقه خاصی به تابوت داشت که به زودی به یکی از مرتبط ترین قطعات مجموعه خصوصی او تبدیل شد. امپراتور او را در اتاق کارش در کاخ سائو کریستووائو ایستاده نگه می داشت. در هنگام جابجایی ها در مجموعه پدروی دوم
، تابوت در اثر وقوع طوفان شدید آسیب دید. تابوت در اثر باد شدید سقوط کرد و به یکی از پنجره های دفتر امپراتور برخورد کرد و سمت چپ آن تکه تکه شد. بعداً بازسازی شد، اما از آن زمان تاکنون محل ترمیم تابوت قابل مشاهده ماند. ترمیم های دیگری نیز در دهه های بعد با هدف از بین بردن تهدیدات موریانه ها و زنبورها که به دلیل قدیمی بودن چوب جذب می شنند، انجام شد. این تابوت پس از اعلام جمهوری در سال ۱۸۸۹ در کاخ سائو کریستووائو باقی ماند و بعداً در مجموعه باستان شناسی مصری موزه ملی ریودوژانیرو ادغام شد. از زمان ادغام آن در مجموعه موزه، تابوت همیشه یکی از برجسته ترین قطعات این مجموعه بوده است، که به عنوان پایه و اساس تعداد زیادی از تحقیقات علمی، پایان نامه ها و تک نگاری ها، توسط محققان دانشگاه فدرال ریودوژانیرو و سایر موسسات علمی برزیل و دانشگاهیان از نقاط مختلف جهان استفاده شد. در سال ۲۰۱۵، متصدی مجموعه موزه ملی مصر، آنتونیو برانکاگلیون جونیور، در مورد اهمیت و منحصر به فرد بودن تابوت و مومیایی شا-آمون-ان-سو اظهار داشت: در ۲ سپتامبر ۲۰۱۸، در جریان آتش سوزی موزه ملی برزیل، بسیاری از مجموعه های نمایش داده شده، از جمله تابوت شا-آمو
ن-ان-سو همراه با مومیایی آن و تمام آثار اهدایی نگهداری شده در آن را ویران کرد. در این آتش سوزی، سایر مومیایی ها و تابوت های این مجموعه به همراه بیشتر مجموعه باستان شناسی نیز از بین رفتند. این آتش سوزی در محافل دانشگاهی، علمی و فرهنگی برزیل و جهان غوغا کرد.
بورلی ام. امِرسون (زادهٔ ۱۸ ژانویهٔ ۱۹۵۲) استاد ممتاز علوم زیستی در مؤسسه مطالعات زیستی سالک است که جزئیاتی را دربارهٔ چگونگی مقاوم شدن سرطان در برابر دارو کشف کرده است. او هم اکنون استاد برجسته در مؤسسه سرطان نایت وابسته به دانشگاه علوم و سلامت اورگن است. او عضو انجمن پیشرفت علوم آمریکا و آکادمی هنرها و علوم آمریکا است. اوایل زندگی و تحصیلات. امِرسون در یوجین، اورگن به دنیا آمد. والدینش زمانی که او کودک بود از هم جدا شدند و مادرش تبدیل به یک جهان گرد شد. پدرش بوکسور آماتور و مادرش قمارباز بود. امِرسون به مدت یک سال در مدرسه دخترانه «لا شاتلنِی» در نوشاتل تحصیل کرد. او زیست شناسی را در دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو خواند. برای تأمین هزینه های تحصیلش، به عنوان "کارهاپ" در شونیز و پیشخدمت در یک استیک فروشی کار می کرد. او در طول دوره کارشناسی، یک سال را در دانشگاه سنت اندروز (۱۹۷۲) گذراند، جایی که با "دونالد هلینسکی" و "پیتر گایدوشک" همکاری کرد. او برای تحصیلات تکمیلی به دانشگاه واشینگتن در سن لوئیس پیوست و در سال ۱۹۸۱ دکترای زیست شناسی مولکولی را زیر نظر رابرت جی. رئودر دریافت کرد. او در دوران دکترا با چالش هایی م
واجه شد اما "شرلی ام. تیلمان" که به عنوان سخنران مهمان به سیاتل آمده بود، به او کمک کرد. امِرسون به عنوان پژوهشگر پسادکتری در مؤسسه ملی سلامت کار کرد، جایی که تحقیقاتش دربارهٔ رونویسی را آغاز کرد. او در سراسر دوران حرفه ای اش به بررسی چگونگی اختلال در روند رونویسی و بروز بیماری ادامه داده است. پژوهش و حرفه. "امرسون" در سال ۱۹۸۶ به مؤسسه مطالعات زیست شناسی سالک پیوست. او هم زمان با کاترین جونز به این مؤسسه پیوست. وی موفق به دریافت جایزه "دانشمند جوان پیو" شد و یک موقعیت وابسته در دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو داشت. امرسون در سال ۱۹۹۹ به درجه "استادی" ارتقاء یافت. آزمایشگاه "امرسون" بررسی می کرد که ژن ها چگونه در طول مسیر ابتلا به "سرطان" فعال یا غیرفعال می شوند. مطالعه چگونگی خاموش شدن ژن های مهارکننده تومور در طول سرطان، هدف بسیاری از پژوهشگران بوده است. او یک تنظیم کننده نوین برای بیان ژن در سرطان شناسایی کرد. او عملکردهای پروتئین مهارکننده تومور "پی۵۳" را شناسایی کرد؛ پروتئینی که در بیشتر سرطان های انسانی دچار "جهش" می شود و فرآیند توقف چرخه یا آپوپتوز را مختل می کند. امرسون بررسی هایی بیوشیمیایی و سلولی بر رو
ی پی۵۳ انجام داد. او همچنین پروتئین تی جی اف-بتا۱ را مورد مطالعه قرار داد؛ عاملی تبدیل کننده رشد که پیش تر تصور می شد مانع از بروز سرطان می شود. امرسون دریافت که هنگامی که یک سلول وارد حالت پیش سرطانی می شود، تی جی اف-بتا۱ می تواند در واقع باعث پیشرفت سرطان گردد. او سپس بررسی کرد که چگونه پاسخ به تنش در بافت پستان می تواند باعث آغاز زودهنگام سرطان شود. او خانواده ژنی "بتاگلوبین" را نیز مورد مطالعه قرار داد و دریافت که این خانواده توسط "ای کی ال اف" فعال می شود؛ عاملی رونویسی دارای ساختار انگشت روی است. وی با مؤسسه باززایی کالیفرنیا همکاری کرده است. در سال ۲۰۱۷، امِرسون شکایتی به دلیل تبعیض جنسیتی علیه مؤسسه مطالعات زیستی سالک مطرح کرد. او گزارشی تهیه کرد که فرهنگ حاکم در مؤسسه مطالعات زیستی سالک را ارزیابی می کرد و نشان داد که زنان کمتر استخدام می شوند و آزمایشگاه های کوچکتری دریافت می کنند، با وجود اینکه منابع مالی بیشتری از مؤسسه ملی سلامت جذب کرده بودند. در آوریل ۲۰۱۸، خبرهایی منتشر شد مبنی بر این که ایندر ورما سال ها زنان را در مؤسسه مطالعات زیستی سالک مورد آزار قرار داده است و امِرسون یکی از قربانیان او
در سپتامبر ۲۰۰۱ بوده است. او ابتدا به مرخصی اداری فرستاده شد و سپس پیش از آنکه هیئت امنای مؤسسه اقدامی انجام دهند، در ژوئن ۲۰۱۸ استعفا داد. پرونده امِرسون به دادگاه رفت و در نوامبر ۲۰۱۸ به توافق رسید. امِرسون بیش از سی سال را در مؤسسه مطالعات زیستی سالک گذراند. او در سال ۲۰۱۷ مؤسسه را ترک کرد، زمانی که قراردادش تمدید نشد چرا که نتوانست منابع مالی لازم برای پرداخت نیمی از حقوق خود را تأمین کند. او به دانشگاه علوم و سلامت اورگن پیوست، جایی که در آن به عنوان یکی از دانشمندان برجسته مشغول به هدایت پروژه های پژوهشی شد. او در سال ۲۰۱۵ به عنوان عضو منتخب انجمن آمریکایی برای پیشرفت علم معرفی شد.
وضعیت زنان در تایوان بر اساس و تحت تأثیر دیدگاه های سنتی مردسالارانه و ساختار اجتماعی در جامعه تایوانی بوده است که زنان را در موقعیتی فرودست نسبت به مردان قرار می داد، اگرچه وضعیت قانونی زنان تایوانی در سال های اخیر، به ویژه در سه دهه گذشته که قانون خانواده چندین اصلاحیه را تجربه کرد، بهبود یافته است. در طول تاریخ، زنان در تایوان اشکال مختلفی از تبعیض، از جمله بستن پا را تجربه کرده اند. قوانین ازدواج و خانواده. در طول قرن بیستم، حقوق زنان متأهل به شدت محدود بود، اما به تدریج بهبود یافت، به ویژه به دلیل تغییرات قانونی که از اواخر قرن بیستم به بعد انجام شد (قانون خانواده بین سال های ۱۹۹۶ و ۲۰۰۲ پنج بار اصلاح شد). در سال ۱۸۹۵، تایوان تحت حکومت ژاپن قرار گرفت و قوانین ازدواج ژاپنی (که تبعیض آمیز علیه زنان بود) اعمال شد. پس از شکست ژاپن در سال ۱۹۴۵، بخشی از قانون خانواده از قانون مدنی که در سال ۱۹۳۰ در سرزمین اصلی جمهوری خواهی تصویب شده بود، در تایوان نیز به اجرا درآمد (قانون خانواده بعداً توسط رژیم کمونیستی در سرزمین اصلی تغییر یافت، اما این تغییرات در تایوان اعمال نشد). قانون مدنی تایوان در سال ۱۹۳۰ حقوق محدودی
به زنان تایوانی اختصاص داده بود، مانند نداشتن حق تصمیم گیری در مورد محل اقامت خود، نداشتن حق مالکیت املاک، نداشتن حق درخواست طلاق، نداشتن حق حفاظت از خود، نداشتن حق حضانت فرزندان، و تبعیض علیه کودکان نامشروع. وضعیت زنان متأهل به دلیل تغییرات انجام شده در سال های ۱۹۸۵ و ۱۹۹۶ کمی بهبود یافت. تا سال ۱۹۹۸، مقررات جدید طلاق را کمی آسان تر کرده بود، به همسر اجازه می داد املاک خود را که قبل از سال ۱۹۸۵ به نام او ثبت شده بود بدون اثبات مالکیت قبلی حفظ کند؛ و به قاضی اجازه می داد منافع بهترین منافع کودکان را هنگام ارزیابی حضانت فرزندان در پرونده های طلاق در نظر بگیرد. با این حال، این تغییرات به اندازه ای پیش نرفت که حقوق همسران را با حقوق شوهران برابر کند، زیرا ادامه تأثیر ایدئولوژی مردسالارانه در مورد مسائل خانواده حفظ شده بود: مرد همچنان در تصمیم گیری های مربوط به محل اقامت همسر، تدابیر انضباطی برای فرزندان، و مدیریت اموال برتری داشت. در سال ۱۹۹۸، قانون پیشگیری از خشونت خانگی اجرایی شد که به موضوع خشونت خانگی می پرداخت. تغییرات جدید در قوانین خانواده بین سال های ۱۹۹۸ و ۲۰۰۰ مقرر کردند که محل اقامت زن و شوهر باید با
توافق آن ها تعیین شود و نه لزوماً محل اقامت شوهر؛ و قانون مربوط به قیم قانونی یک کودک خردسال اصلاح شد. مقررات ازدواج در حال حاضر بر پایه برابری جنسیتی استوار است و در "فصل دوم - ازدواج" از قانون مدنی (مواد ۹۷۲ تا ۱۰۵۸) درج شده اند. مادران و پدران اکنون حقوق برابری نسبت به فرزندان خود دارند: ماده ۱۰۸۹ اولیه بیان کرده بود که در صورتی که پدر و مادر در مورد حقوق فرزندان به توافق نرسند، این حقوق باید توسط پدر اعمال شود، اما این ماده خلاف قانون اساسی (مغایر با ماده ۷ قانون اساسی) اعلام شد و بنابراین، ماده ۱۰۸۹ اصلاح شد تا به این صورت خوانده شود: «[...] اگر در اعمال حقوق مربوط به مسائل مهم مربوط به فرزند خردسال بین والدین اختلاف باشد، آن ها می توانند برای تصمیم گیری بر اساس منافع بهترین فرزند به دادگاه مراجعه کنند.» همچنین، ماده ۱۰۱۹ (که تصریح می کرد تنها شوهر حق مدیریت اموال مشترک زوج را دارد و حق استفاده و دریافت سود از اموالی که در ابتدا به همسرش تعلق داشت، فقط به شوهر داده می شود) لغو شد.
از زمان انقلاب تونس در دسامبر ۲۰۱۰ و آغاز اعتراضات در سراسر خاورمیانه و شمال آفریقا (MENA)، زنان تونسی نقش بی سابقه ای در این اعتراضات ایفا کرده اند. حبیب بورقیبه در سال ۱۹۵۶ شروع به اعطای آزادی های سکولار به زنان کرد، از جمله دسترسی به تحصیلات عالی، حق درخواست طلاق، و فرصت های شغلی خاص. زنان در تونس از برخی آزادی ها و حقوقی برخوردارند که از زنان در کشورهای همسایه سلب شده اند، هرچند که هنجارهای اجتماعی از سال ۲۰۱۱ تغییر کرده اند. جمعیت شناسی. تا سال ۲۰۰۸، اداره مرجع جمعیت ایالات متحده گزارش داد که جمعیت زنان تونس بین سنین ۱۵ تا ۴۹ سال حدود ۳٬۰۰۰٬۰۰۰ نفر بود. تا سال ۲۰۱۵، این جمعیت به ۳٬۱۰۰٬۰۰۰ نفر در همین بازه سنی خواهد رسید. امید به زندگی برای زنان از زمان تولد ۷۹ سال است (امید به زندگی برای مردان در تونس ۷۲ سال است). تاریخچه. زمانی که تونس هنوز تحت حمایت فرانسه بود، اکثریت زنان تونسی بی سواد بودند و وظایف خانگی مورد نیاز شوهران و پدرانشان را انجام می دادند. با این حال، با آغاز جنبش استقلال کشور، صدایی برای برابری بین زنان و مردان به وجود آمد. در واقع، تا اوایل قرن بیستم، بسیاری از خانواده های شهری دختران خو
د را آموزش می دادند. وقتی تونس در سال ۱۹۵۶ استقلال خود را بازیافت، بنیان گذار جمهوری—حبیب بورقیبه—بارها و بارها به ضرورت شامل شدن همه افراد در جامعه تونسی تأکید کرد. در سال ۱۹۱۶، ژولیت سماجا زراح پس از پذیرش در کانون وکلای تونس، به عنوان اولین وکیل زن تونس شناخته شد. در سال ۱۹۵۶، قانون وضعیت شخصی (تونس) تصویب شد—مدرکی که از زمان ایجاد آن اصلاحات گسترده ای را تجربه کرده است. این قانون چندهمسری و طلاق از سوی شوهر را لغو کرد، به زنان اجازه داد طلاق (اسلامی) را درخواست کنند، حداقل سن برای ازدواج را تعیین کرد و رضایت هر دو همسر را پیش از ازدواج الزامی کرد. علاوه بر این، زنان در سال ۱۹۵۷ حق رای به دست آوردند و در سال ۱۹۵۹ قادر به شرکت در انتخابات بودند. قانون اساسی تونس «اصل برابری» را اعلام می کند که به نفع زنان در سیستم قضایی به کار گرفته شده است و به آن ها امکان ورود به بخش های شغلی غیرسنتی (مانند پزشکی با حبیبه جیلانی، اولین جراح زن، ارتش و مهندسی) را داده است، همچنین به آن ها اجازه افتتاح حساب بانکی و تأسیس کسب وکارها را داده است. در سال ۱۹۵۹، زنان توانستند به روش های پیشگیری از بارداری دسترسی پیدا کنند. در سا
ل ۱۹۶۵ قانونی تصویب شد که به زنان اجازه می داد به عنوان بخشی از سیاست کنترل جمعیت، سقط جنین انجام دهند. سقط جنین به درخواست در اکتبر ۱۹۷۳ قانونی شد. در سال ۱۹۹۳، تلاش های لابی گری فمینیست ها و سازمان های زنان منجر به تغییرات خاصی در قانون وضعیت شخصی شد. این تغییرات تصریح کرد که یک زن موظف به اطاعت از شوهر خود نیست، اما لازم است که «بخشی از بار مالی خانواده را به اشتراک بگذارد». با وجود آزاد کردن زنان از اطاعت از شوهرانشان، آن ها اکنون موظف به مشارکت برابر در مدیریت امور خانوادگی بودند. با این حال، یک بند مبهم در قانون الزام می کرد که زنان «با شوهرانشان بر اساس عرف و سنت تعامل داشته باشند». این بند اثبات استقلال زنان را دشوار می کند (و در نتیجه توانایی آن ها برای مشارکت در بار مالی خانواده را نیز محدود می سازد)، زیرا «سنت» و «عرف» اغلب برای تقویت تبعیت زنان مورد استفاده قرار می گیرند. پس از آنکه انجمن زنان تونسی برای تحقیق و توسعه و انجمن زنان دموکرات تونسی (ATFD) سندی را ارائه دادند که در آن اجرای کامل توافق نامه را خواستار شدند، دولت تونس این توافق نامه را در تاریخ ۲۰ سپتامبر ۱۹۸۵ تصویب کرد.
آرپیک میناسی میناسیان (؛ ) ایران شناس اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۱۹۲۱ در حلب، سوریه به دنیا آمد و در ۱۹۴۰م دانشگاه آموزگاری ایروان و در ۱۹۴۵م دانشکدهٔ زبان و ادبیات را در دانشگاه دولتی ایروان به پایان رساند. از ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۷م مدیریت «کتابخانهٔ مرکزی آکادمی علوم ارمنستان» را برعهده داشت. از ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۸م در انجمن روابط فرهنگی ارمنستان با کشورهای بیگانه کار کرد. از ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۶م کارمند علمی پژوهشگاه ادبیات آکادمی علوم ارمنستان بود. در ۱۹۶۳م از رسالهٔ دکتری خود با نام «گلستان سعدی و ترجمه های ارمنی آن» دفاع کرد. از ۱۹۶۶م در «دانشکدهٔ خاورشناسی دانشگاه دولتی ایروان» به تدریس پرداخت. وی آثار فراوانی در زمینهٔ ادبیات ایران و ارمنستان به چاپ رسانده است. از آثارش: