Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لوییزا جیکوبسن گامر (؛ زادهٔ ۱۲ ژوئن ۱۹۹۱) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. او کوچک ترین فرزند بازیگر مریل استریپ است و مدرک کارشناسی ارشد در بازیگری را از مدرسه درام ییل دریافت کرده است. جیکوبسن بیشتر برای ایفای نقش در مجموعهٔ "عصر طلایی" محصول شبکهٔ اچ بی او شناخته می شود. اوایل زندگی. لوییزا جیکوبسن در ۱۲ ژوئن ۱۹۹۱ در لس آنجلس، کالیفرنیا، ایالات متحده به دنیا آمد. او فرزند بازیگر مریل استریپ و مجسمه ساز دان گامر است. جیکوبسن خواهر کوچکتر موسیقی دان هنری گامر و بازیگران میمی گامر و گریس گامر است. او تحصیلات دبیرستانی خود را در مدرسهٔ پالی پرپ کانتری دی گذراند و در سال ۲۰۱۳ با مدرک روان شناسی از کالج واسر فارغ التحصیل شد. جیکوبسن همچنین در دورهٔ تابستانی سه هفته ای آکادمی درام بریتانیا و آمریکا در آکسفورد شرکت کرد و سپس از مدرسهٔ درام ییل با مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا در رشتهٔ بازیگری فارغ التحصیل شد. زندگی شخصی. در روز شنبه، ۲۲ ژوئن ۲۰۲۴، لوییزا جیکوبسن هم زمان با ماه افتخار به صورت علنی خود را کوئیر معرفی کرد و رابطه اش با شریک زندگی اش، آنا بلاندل را علنی ساخت. او در حساب کاربری اینستاگرام خود نوشت
: «خوشبختم که وارد دوران نوین و سرشار از شادی شده ام، عزیزم» و این پیام را با ایموجی های پرچم رنگین کمان همراه کرد.
لیر رکس () فیلم درام آمریکایی به نویسندگی و کارگردانی برنارد رز است. این فیلم اقتباسی از "شاه لیر" اثر ویلیام شکسپیر است. تولید. در آوریل ۲۰۲۳، آل پاچینو اعلام کرد که در حال توسعهٔ اقتباسی جدید از نمایشنامهٔ "شاه لیر" اثر ویلیام شکسپیر است. این اقتباس در فوریه ۲۰۲۴ تأیید شد؛ برنارد رز به عنوان نویسنده و کارگردان پروژه معرفی شد و پاچینو برای ایفای نقش لیر انتخاب شد. همچنین جسیکا چستین در نقش گونریل به پروژه پیوست. در ماه اوت، حضور بازیگرانی چون آریانا دبوز، ریچل بروزناهان، کیت استنفیلد و پیتر دینکلیج به عنوان بخشی از ترکیب بازیگران جدید اعلام شد. فیلم برداری. فیلم برداری اصلی از ۱۲ اوت ۲۰۲۴ در لس آنجلس آغاز شد و در ۱۹ اکتبر ۲۰۲۴ به پایان رسید.
کانال مسکو ( کانال مسکو-ولگا (که تا سال ۱۹۴۷ کانال مسکو-ولگا نامیده می شد) کانالی در روسیه است که رود موسکوا به ولگا متصل می کند. این کانال در خود مسکو و در استان مسکو واقع شده است. این کانال به رودخانه مسکو در توشینو (منطقه ای در شمال غربی مسکو) متصل می شود و از آنجا تقریباً به سمت شمال امتداد می یابد تا در شهر دوبنا، درست در بالادست سد مخزن ایوانکوو، به رودخانه ولگا بپیوندد. طول کانال . این بنا بین سال های ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۷ توسط ۲۰۰۰۰۰ زندانی گولاگ، تحت نظارت پلیس مخفی شوروی و ماتوی برمن ساخته شد. ساخت و ساز. در اوایل دهه ۱۹۳۰، مسکو به دلیل رشد جمعیت، کمبود آب آشامیدنی و صنعتی را تجربه کرد و ظرفیت خط لوله آب روبلوسکویه پاسخگوی نیازهای آبی پایتخت نبود. در ۱۵ ژوئن ۱۹۳۱، کمیته مرکزی حزب کمونیست شوروی گزارش ال.ام. کاگانوویچ در مورد وضعیت آب در پایتخت و سایر شهرها را تأیید کرد و توصیه استفاده از منابع رودخانه ولگا، واقع در در شمال پایتخت، برای آبرسانی به مسکو و همچنین برای اهداف حمل و نقل. در ۱ ژوئن ۱۹۳۲، با قطعنامه شماره ۸۵۹ شورای کمیسرهای خلق اتحاد جماهیر شوروی، مسیر کانال از طریق دیمیتروف با دستور «آغاز فوری ساخت
کانال آبی ولگا-مسکو» تصویب شد؛ کار فقط برای دو سال تا نوامبر ۱۹۳۴ اختصاص داده شد. رئیس سابق او جی پی یو بلومورستروی، لی کوگان، در ۹ ژوئن ۱۹۳۲ به عنوان رئیس ساخت و ساز منصوب شد. در ۱۴ سپتامبر ۱۹۳۲، به دستور شماره او جی پی یو ۸۸۹، اردوگاه کار اصلاحی دمیتروسکی به ریاست تأمین کننده اصلی سابق گولاگ سازماندهی شد. منابع کانال دریای سفید-بالتیک به اداره جدید «دمیتلاگ» منتقل شد. تعداد زندانیان در محل ساخت کانال در یک زمان به ۱۹۶۰۰۰ نفر رسید. ایگور کوویرکوف از موزه تاریخی و هنری دولگوپرودنی تخمین زد که بیش از ۶۰۰۰۰۰ زندانی از محل ساخت کانال عبور کرده اند. از این تعداد، ۲۲۸۴۲ مورد مرگ مرتبط با کار در کانال در بیمارستان ها ثبت شده است، که شامل افرادی که در محل کار کشته شده اند یا مورد اصابت گلوله قرار گرفته اند، نمی شود. در ۱۷ آوریل ۱۹۳۷، دروازه ها باز شدند و آب های ولگا شروع به پر کردن کانال کردند. ساخت و ساز در ۱ ژوئیه به پایان رسید و کانال در مراسمی در ۱۴ ژوئیه ۱۹۳۷ افتتاح شد. در ۱۴ آوریل ۱۹۳۸، به درخواست کمیساریای خلق در امور داخلی، محکومیت زندانیان سابق که دوران محکومیت خود را به پایان رسانده بودند و داوطلبانه برای
ساخت کانال مسکو-ولگا و سایر مکان ها در آنجا مانده بودند، لغو شد. با این کانال، مسکو به سیستم یکپارچه آب های عمیق روسیه متصل می شود، سیستمی بزرگ از کانال ها و رودخانه ها در روسیه اروپایی که دسترسی به پنج دریا را فراهم می کند: دریای سفید، دریای بالتیک، دریای خزر، دریای آزوف و دریای سیاه. به همین دلیل، گاهی اوقات «بندر پنج دریا» نامیده می شود (). این کانال علاوه بر حمل و نقل، حدود نیمی از مصرف آب مسکو را نیز تأمین می کند و سواحل مخازن متعدد آن به عنوان مناطق تفریحی مورد استفاده قرار می گیرد. یکی از بلندترین مجسمه های ولادیمیر لنین در جهان، مجسمه که در سال ۱۹۳۷ ساخته شده، در دوبنا، در محل تلاقی رودخانه ولگا و کانال مسکو واقع شده است. مجسمه جوزف استالین که در کنار این مجسمه قرار دارد، با اندازه ای مشابه، در سال ۱۹۶۱ در دوره استالین زدایی تخریب شد. جنگ جهانی دوم. در طول جنگ جهانی دوم و نبرد مسکو، این کانال نقش مهمی در دفاع از مسکو ایفا کرد. نقشه های ورماخت این بود که شهر را از شمال و جنوب محاصره کند. برای جلوگیری از این امر، آب از کانال و مخازن به دشت های اطراف پمپ می شد. ابعاد. حداقل عمق کانال است. و ابعاد قفل آن
است. .
اتوبوس گمشده () یک فیلم درام بقای آمریکایی است که توسط پل گرینگرس کارگردانی شده و فیلم نامهٔ آن را نیز با همکاری برد اینگلزبی نوشته است. این فیلم بر اساس کتاب "بهشت: تلاش یک شهر برای بقا در برابر آتش سوزی جنگل آمریکایی" نوشتهٔ لیزی جانسون، منتشرشده در سال ۲۰۲۱، ساخته شده است. در این فیلم متیو مک کانهی، آمریکا فررا، یول وازکوئز و اشلی اتکینسن ایفای نقش کردند. این فیلم قرار است برای نخستین بار در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو ۲۰۲۵ در اوایل سپتامبر همان سال به نمایش درآید. داستان. یک رانندهٔ اتوبوس باید در میان کمپ فایر ۲۰۱۸، مرگ بارترین آتش سوزی جنگل تاریخ کالیفرنیا، اتوبوسی حامل کودکان و معلم آن ها را به منطقه ای امن هدایت کند. تولید. در ژوئن ۲۰۲۲ اعلام شد که جیمی لی کرتیس از کامت فیلمز و جیسون بلام از بلوم هاوس پروداکشنز در حال توسعهٔ این فیلم به عنوان تهیه کننده هستند. این پروژه اقتباسی از کتاب "بهشت: تلاش یک شهر برای بقا در برابر آتش سوزی جنگل آمریکایی" نوشتهٔ لیزی جانسون است. در ژانویه ۲۰۲۴، حضور پل گرینگرس به عنوان کارگردان قطعی شد، متیو مک کانهی برای ایفای نقش اصلی انتخاب شد و شرکت اپل نیز وارد مذاکره ب
رای توزیع فیلم شد. در فوریه ۲۰۲۴، آمریکا فررا به گروه بازیگران فیلم پیوست و همچنین تأیید شد که اپل مسئولیت پخش فیلم را بر عهده خواهد داشت. در مه ۲۰۲۴، یول وازکوئز، اشلی اتکینسن و اسپنسر واتسون نیز به جمع بازیگران پیوستند. فیلم برداری. فیلم برداری اصلی در ۱ آوریل ۲۰۲۴ در رویدوسو، نیومکزیکو آغاز شد. انتشار. "اتوبوس گمشده" قرار است برای نخستین بار در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو ۲۰۲۵ که در اوایل سپتامبر ۲۰۲۵ برگزار می شود، به نمایش درآید. اکران محدود فیلم از ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۵ در برخی سالن های سینما آغاز خواهد شد و پس از آن، در ۳ اکتبر ۲۰۲۵ از طریق سرویس اپل تی وی پلاس منتشر می شود.
پدر مادر خواهر برادر () فیلم آمریکایی در ژانر کمدی درام آنتولوژی به نویسندگی و کارگردانی جیم جارموش است. در این فیلم کیت بلانشت، ویکی کریپس، آدام درایور، ماییم بیالیک، تام ویتس، شارلوت رمپلینگ و ایندیا مور ایفای نقش کردند. این فیلم برای نخستین بار در بخش رقابت اصلی هشتاد و دومین دوره جشنواره بین المللی فیلم ونیز به نمایش درآمد و در این رویداد، برنده شیر طلایی شد. تولید. توسعه. جیم جارموش در آوریل ۲۰۲۳، در جریان جشنواره اوت لوک اعلام کرد که در حال کار روی فیلم جدیدی است که آن را «فیلمی بسیار لطیف و آرام… خنده دار و غم انگیز» توصیف کرد. او همچنین اشاره کرد که ممکن است این فیلم هیچ موسیقی ای نداشته باشد. در نوامبر ۲۰۲۳ گزارش شد که عنوان این فیلم "پدر مادر خواهر برادر" خواهد بود. تولید فیلم بر عهدهٔ اکسوسکلتن است و با همکاری انیمال کینگدام و سی جی سینما ساخته می شود. انتخاب بازیگران. در دسامبر ۲۰۲۳ گزارش شد که کیت بلانشت به عنوان یکی از بازیگران فیلم انتخاب شده است. در ژانویه ۲۰۲۴، تصاویری از صحنهٔ فیلم برداری منتشر شد که ویکی کریپس را با لباس شخصیتش نشان می داد. در مه ۲۰۲۴، حضور آدام درایور، ماییم بیالیک، تام وی
تس، شارلوت رمپلینگ، ایندیا مور و لوکا سبت به عنوان اعضای اصلی گروه بازیگران اعلام شد. فیلم برداری. فیلم برداری اصلی در نوامبر ۲۰۲۳ در وست میلفورد، نیوجرسی آغاز شد. در اوایل سال ۲۰۲۴، بخش هایی از فیلم در دوبلین ضبط شد. فیلم برداری در پاریس و در اوایل سال ۲۰۲۴ به پایان رسید. انتشار. در جریان یک جلسهٔ پرسش و پاسخ در جشنواره جنوب از جنوب غربی لندن در ژوئن ۲۰۲۵، افه چاکارل، مدیرعامل پلتفرم استریم و توزیع کنندهٔ موبی اعلام کرد که فیلم "پدر مادر خواهر برادر" در بخش رقابت اصلی جشنواره ونیز ۲۰۲۵ برای کسب جایزهٔ شیر طلایی به نمایش درخواهد آمد.
پست گارد افتخار در شعله ابدی در مقبره سرباز گمنام در نزدیکی دیوارهای کرملین مسکو () همچنین با نام پست شماره ۱ شناخته می شود (پاسگاه اصلی نگهبانی در روسیه است. این پاسگاه در سال ۱۹۲۴ پس از مرگ ولادیمیر لنین در نزدیکی آرامگاه لنین تأسیس و نصب شد. در سال ۱۹۹۳، با فرمان رئیس جمهور روسیه، بوریس یلتسین، پاسگاه شماره ۱ لغو شد و در سال ۱۹۹۷ در باغ الکساندر نزدیک مقبره سرباز گمنام (مسکو) احیا شد. وظیفه نگهبانی توسط سربازان هنگ کرملین انجام می شود. تاریخچه. پیشینه. مراسم مفصلی برای تعویض گارد احترام در دوران سلطنت پاول اول تدوین شد و تا آغاز قرن بیستم مورد استفاده قرار گرفت. در زمان پاول اول، به سربازان یونیفرم های سبک پروس داده شد، ارتش در آرایش های جدید تمرینی آموزش دید و مراسم معمول رژه گارد (سوار شدن بر گارد) با مشارکت اجباری امپراتور یا وارث او به یک امر مهم دولتی تبدیل شد. در دوره امپراتوری روسیه، مراسم تعویض گارد در میدان جلوی کلیسای جامع سنت پیتر و پاول در سن پترزبورگ یا در پترهوف، بسته به محل اقامت امپراتور، انجام می شد. نگهبان آرامگاه. پس از مرگ و تشییع ولادیمیر لنین ولادیمیر لنین، اولین کسانی که نگهبانی از ج
سد او را سازماندهی کردند، داوطلبان بودند: دهقانان ساکن در نزدیکی مسکو و بعدها کارگران پایتخت و نمایندگان یازدهمین کنگره سراسری شوراهای روسیه. گارد احترام رسماً به دستور رئیس پادگان مسکو، نیکولای مورالوف، در ۲۶ ژانویه ۱۹۲۴ تأسیس شد. این گارد در یک مقبره چوبی موقت قرار داشت که طبق طرح معمار الکسی شوچوسف چند روز پس از مرگ لنین ساخته شده بود. از آنجایی که لنین فرمانده افتخاری سرخ مدرسه نظامی کمیته اجرایی مرکزی تمام روسیه بود، این گارد توسط دانشجویان این مدرسه انجام می شد. در ۲۷ ژانویه ۱۹۲۴، ساعت ۱۶:۰۰، گریگوری کوبلوف و آرسنتی کاشکین اولین کسانی بودند که پست خود را تحویل گرفتند. نگهبانان با کارابین توسط فرمانده گارد، دانشجوی افسری یانوس میساروش، مستقر شده بودند، رئیس گارد، فرمانده لشکر سواره نظام، نیکولای درایر بود. گارد افتخاری متشکل از نمایندگان اقشار مختلف اجتماعی بود. کوبلوف و کاشکین فرزندان کارگران مزرعه بودند، میساروش پسر یک کارگر راه آهن بود و رئیس گارد درایر یک اشراف زاده بود. نگهبانان در دو طرف تابوت که به آرامی حمل می شد، راه می رفتند. در مقبره، آنها رو به روی هم قرار گرفتند و با تفنگ هایشان در ورودی خشک
شان زد. دانشجویان هر ساعت با صدای ناقوس های کرملین، تا زنگ دوم، جایشان را عوض می کردند. در سال ۱۹۲۵، در اولین سالگرد مرگ ولادیمیر لنین، گارد احترام به همراه گارد کرملین متشکل از دانشجویان دانشکده افسری، سربازان ارتش سرخ و فرماندهان سایر مدارس نظامی و هنگ های پادگان مسکو بود. کارگران و دهقانان نیز در کنار آنها در کنار تابوت سنگی نگهبانی می دادند. در این دوره، مراسم تعویض گارد در آرامگاه آغاز شد. در سال ۱۹۳۵، گارد افتخار به سربازان ارتش سرخ هنگ کرملین منتقل شد که در پادگان سابق مدرسه نظامی کمیته اجرایی مرکزی سراسری روسیه مستقر بود. فرایند گزینش دقیقی برای گروهان گارد ویژه وجود داشت. شخصیت اخلاقی سربازان بسیار مهم بود. یک مدل چوبی از مقبره برای آموزش ساخته شد. نگهبانان آینده پست شماره ۱، گام های راهپیمایی کرملین، تکنیک های تفنگ، حرکات هماهنگ و توانایی پیاده روی از دروازه اسپاسکی تا پست را دقیقاً در ۲ دقیقه و ۳۵ ثانیه و با طی ۲۱۰ قدم تمرین و تکمیل کردند. در زمان های مختلف، کارکنان هنگ شامل ۳۰ تا ۵۰ نفر - از یک تا یک و نیم دسته - بودند. جنگ جهانی دوم. با آغاز جنگ بزرگ میهنی، مسئله محافظت از مقبره در برابر بمباران
هوایی و حفظ جسد ولادیمیر لنین مطرح شد. طبق دستور محرمانه کمیساریای خلق برای امنیت دولتی، در ۳ ژوئیه ۱۹۴۱، جسد ولادیمیر لنین با یک واگن قطار ویژه از مسکو به تیومن منتقل شد. قطار توسط کارمندان اداره اول کمیساریای خلق برای امنیت دولتی و دفتر فرماندهی کرملین مسکو محافظت می شد. پست شماره ۱ نیز به یک واگن راه آهن منتقل شد. به محض ورود به تیومن، نگهبانان به محض نصب تابوت حاوی جسد لنین در محل جدید خود، در پست خود مستقر شدند. در این مدت، خدمات گارد افتخاری در مقبره مسکو متوقف نشد. جسد لنین در آوریل ۱۹۴۵ به پایتخت بازگردانده شد. پس از جنگ. در دهه ۱۹۶۰، سنت استقرار دوره ای نگهبانان جفت در نزدیکی مقبره احیا شد: کهنه سربازانی که از مدرسه نظامی کمیته اجرایی مرکزی تمام روسیه فارغ التحصیل شده بودند، در کنار سربازان می ایستادند. هر ساله در ۲۲ آوریل، کهنه سربازان به همراه نگهبانان در پست شماره ۱ می ایستادند. و در آستانه جشن های اکتبر، نوادگان ملوانان رزم ناو پوتمکین و رزم ناو آرورا در کنار تاج های گلی که توسط هنگ رژه نیروی دریایی گذاشته شده بود، می ایستادند. در اول نوامبر ۱۹۶۷، لباس فرم جدیدی برای نگهبانان محافظ مقبره معرفی شد
. در ۶ ژوئیه ۱۹۷۶، به دستور رئیس کاگ ب، یک گروهان گارد ویژه بر اساس دسته هایی که در پست نزدیک مقبره خدمت می کردند و از نظر سازمانی بخشی از گروه های مختلف هنگ بودند، ایجاد شد. این کار به منظور آماده سازی هدفمند و کارآمد سربازان و گروهبانان برای خدمت در پست شماره ۱ و محافظت از مقبره در ساعات بازدید بازدیدکنندگان انجام شد. فدراسیون روسیه. در ۲۰ ژوئن ۱۹۹۲، حدود ۳۰ نفر از پیروان یک فرقه مذهبی (به اصطلاح "مرکز تئوتوکوس") تلاش کردند تا برای نفرین لنین وارد مقبره شوند. گارد احترام بدون استفاده از زور به این حمله پاسخ داد - آنها به سادگی خود را از داخل در مقبره حبس کردند. در سال ۱۹۹۳، پس از وقایع ۳ و ۴ اکتبر ۱۹۹۳، بوریس یلتسین پست شماره ۱ را لغو کرد دستور پایان دادن به وظیفه نگهبانی در مقبره توسط رئیس اداره امنیت اصلی صادر شد. آخرین نگهبانی توسط سرجوخه وادیم ددکوف و سرباز رومن پولتایف انجام شد. در ۶ اکتبر ۱۹۹۳، ساعت ۴ بعد از ظهر، گروهبان اولگ زاموتکین آخرین شیفت را رهبری کرد. نگهبانان به جمعیت پشت کردند و از ورودی پشتی مقبره خارج شدند. و در دسامبر همان سال، بوریس یلتسین، در آیین نامه جدید خدمات داخلی نیروهای مسلح روسی
ه، مقبره را از فهرست مکان هایی که باید در آنها ادای احترام نظامی انجام شود، حذف کرد. آرامگاه سرباز گمنام. در سال ۱۹۹۷، مقبره سرباز گمنام در باغ الکساندر نزدیک دیوار کرملین به محل دائمی جدید گارد افتخار تبدیل شد. به گفته سرگئی دیویاتوف، نماینده رسمی سرویس امنیت فدرال تا این زمان، هیچ پست دائمی در آتش همیشه فروزان وجود نداشت. گروهان گارد ویژه، کارت ویزیت هنگ ریاست جمهوری است، بنابراین الزامات خاصی از نظر آمادگی جسمانی و قد بر آن اعمال می شود. نگهبانان در طول مراسم تشریفاتی و یادبود و اهدای تاج گل، نگهبانی می دادند. ترتیب خدمت و آیین تعویض نگهبانان برای گارد احترام تصویب شد و یک یونیفرم تهیه شد. پست ها به غرفه هایی مجهز شده و به وسایل فنی و ارتباطی مجهز بودند. در زمستان، غرفه ها از پایین گرم می شدند و با هوای گرم دمیده می شدند. در ۱۲ دسامبر ۱۹۹۷، ساعت ۸:۰۰، اولین گارد افتخار، گروهبان ارشد نماینده مجلس ولگونوف، اولین شیفت سرجوخه های آر.وی. چرنوبوروف و آ.گ. گورباشکوف را به سمت پست اصلی کشور هدایت کرد. طبق فرمان ریاست جمهوری که توسط بوریس یلتسین در ۹ دسامبر ۱۹۹۷ امضا شد، نگهبان هر ساعت از ساعت ۸:۰۰ تا ۲۰:۰۰ تعویض م
ی شد. در مراسم تشریفاتی تعویض نگهبانان، هماهنگی اقدامات شرکت کنندگان به کمال رسید: از پنجه کشیده پا تا زمین با فاصله ۲۰ سانتی متر. حرکت پای صاف در زانو از لگن انجام می شود و هر دو کف پای راست و چپ در یک خط قرار می گیرند. این مرحله پیچیده از زمان تزاری باقی مانده است. سربازان به مدت ۶۰ دقیقه در مقبره سرباز گمنام می ایستند، سپس به مدت ۳ ساعت استراحت می کنند و دوباره به پست می روند. نگهبانان به کارابین های خودبارگذار سیمونوف مسلح هستند، اما کارابین ها ساختگی هستند. با این حال، در صورت تهدید یا اقدام به خرابکاری در مقبره سرباز گمنام، نگهبان حق استفاده از نیروی فیزیکی و همچنین ضربه زدن با سرنیزه و دفاع از خود با قنداق را دارد. ترتیب مدرن مراسم احیا شده در سال ۲۰۰۵ توسط نظامیان هنگ ریاست جمهوری و افسران تشریفات رئیس جمهور روسیه تحت رهبری فرمانده کرملین با توافق با شورای نشان های ریاست جمهوری تدوین شد. هنگام تهیه متن، توسعه دهندگان با مراسم در کشورهای دیگر آشنا شدند. تعویض گارد نمادین است، برجسته ترین لحظات، میدان رژه و حمل پرچم روسیه است. با تصمیم رئیس سرویس امنیت فدرال، گارد افتخار ممکن است در موارد استثنایی در زم
ان های دیگری نیز مستقر شود. به عنوان مثال، از ۲۱ تا ۲۲ ژوئن، این گارد به یادبود آغاز جنگ بزرگ میهنی به صورت شبانه روزی ایستاده است. و در ۳ ژوئن ۲۰۱۷، تعویض گاردهای پیاده و سواره به دلیل سوگند پرسنل نظامی لغو شد: این مراسم شامل نمایش تکنیک های تمرین گارد افتخار با سلاح و یک چرخ فلک اسب سواران بود. در سال ۲۰۰۹، بنای یادبود سرباز گمنام به عنوان یادبود ملی افتخار نظامی شناخته شد و خود مجموعه نیز با یک ستون یادبود به افتخار شهرهایی که عنوان افتخاری به همین نام را دارند، تکمیل شد.
اتحادیهٔ نویسندگان شوروی () اتحادیه ای آفرینش گرانه از نویسندگان حرفه ای در اتحاد جماهیر شوروی بود. مجلهٔ رسمی و سخنگوی آن، «لیتِراتور نایا گازتا» بود. پس از پایان اتحاد جماهیر شوروی، اتحادیه به سازمان های جداگانه ای برای هر یک از کشورهای پس از شوروی تقسیم شد. بخش روسیه به اتحادیه نویسندگان روسیه تبدیل شد. تاریخ. اتحادیهٔ نویسندگان شوروی، به عنوان یک اتحادیه ای حرفه ای که نویسندگان شوروی را دربر گیرد، به شرط آن که برخی شرایط ادبی و نشر را دارا باشند، در سال ۱۹۳۲ بنیان گذاری شد. اتحادیه، زندگی مادی مناسبی برایشان فراهم می آورد تا بتوانند با آزادی کامل خود را وقف تولید ادبی کنند.این اتحادیه را ماکسیم گورکی در ۲۳ آوریل ۱۹۳۲ بنیان نهاد و بدین وسیله جایگزین انجمن های ادبی شد که در آن زمان در اتحاد جماهیر شوروی شناخته شده بودند، به ویژه «انجمن نویسندگان پرولتری روسیه» که بر پایهٔ درکی تنگ نظرانه از پرولتاریا عمل می کرد و نوعی دیکتاتوری بر زندگی ادبی شوروی اعمال می نمود. اتحاد نویسندگان شوروی نیز به نوبهٔ خود از تأثیر قدرت سیاسی در دورهٔ استالینی در امان نماند و این امر باعث شد که غربی ها آن را صرفاً ابزاری در دستان
مقامات سیاسی بدانند. اتحادیه نخستین کنگرهٔ خود را در سال ۱۹۳۴ برگزار کرد، از جمله چهره های برجستهٔ حاضر در آن می توان به بوریس پاسترناک، ایساک بابل، نیکلای بوخارین، کارل رادک و آندری ژدانف اشاره کرد. ژدانوف اصول اولیهٔ واقع گرایی سوسیالیستی را بنیان گذاشت و از نویسندگان خواست تا به «مهندسان روح» بدل شوند. ژدانوف سخنرانی افتتاحیهٔ نخستین کنگرهٔ نویسندگان شوروی را در اوت ۱۹۳۴ ایراد کرد و در آن، هدف «جهت دار» ادبیات را در شکل دهی به ایدئولوژی مارکسیستی در ذهن شهروندان شوروی بیان نمود و بر نقش محوری ادبیات ایدئولوژیک در پروژهٔ شوروی و استالینیستی تأکید کرد: «ادبیات شوروی ما از اتهام "جهت دار بودن" هراسی ندارد. بله، ادبیات شوروی جهت دار است، چرا که در دوران نبرد طبقاتی، ادبیاتی وجود ندارد و نمی تواند وجود داشته باشد که طبقاتی نباشد، جهت دار نباشد، و به اصطلاح، غیرسیاسی باشد.» نخستین موج پاکسازی، شماری از اعضای اتحادیه را دربر گرفت. اتحادیه تنها مرجع صلاحیت دار برای پذیرش یا لغو عضویت بود. داوطلب عضویت در آن می بایست دست کم دو کتاب پیش از ارائهٔ درخواست خود منتشر کرده باشد و به اهداف سوسیالیستی اتحاد جماهیر شوروی
پایبند باشد. در دورهٔ حاکمیت استالین، آزادی نویسندگان در بیان دیدگاه هایشان محدود شد، هرچند اساسنامهٔ اتحادیه خلاف آن را تصریح می کرد. این موضوع واکنش هایی در مطبوعات غربی برانگیخت؛ برخی رسانه ها اتحادیه را به محدود کردن آزادی ها متهم کردند و مخالفت های غیررسمی را مورد توجه قرار دادند. این انتقادها در دوران جنگ سرد و در چارچوب مباحث مرتبط با حقوق بشر در کشورهای سوسیالیستی مطرح شد. پس از سال ۱۹۶۷، اتحادیه عضویت شماری از نویسندگانی را که به حمایت از اسرائیل شهرت داشتند و با برخی رسانه های غربی در ارتباط بودند، لغو کرد. این رسانه ها از سیاست های شوروی در قبال یهودیان انتقاد می کردند و به گفتهٔ عبدالوهاب الکیالی «در تحلیل هایشان میان صهیونیسم ستیزی و یهودستیزی تمایز قائل نمی شدند.» این تنش ها در دسامبر ۱۹۶۹ و با اخراج الکساندر سولژنیتسین از اتحادیه و مهاجرت او به آمریکا به نقطهٔ اوج رسید. رؤسا. منصب ریاست اتحادیهٔ نویسندگان به عهدهٔ افراد زیر بوده است: اعضا. " را ببیند."
میز جلسه ولادیمیر پوتین، یک میز بیضی شکل از جنس چوب راش با رویه سفید است که در اواخر دهه ۱۹۹۰، در دوران رئیس جمهور روسیه بوریس یلتسین، در کرملین مسکو نصب شد. گزارش شده است که این میز ۶ متر (۲۰ فوت) طول دارد، از یک ورق راش (درخت) ساخته شده و بر روی سه پایه چوبی توخالی قرار گرفته است. این میز به رنگ سفید لاکی است و در کنار آن آبکاری طلا شده است. در حالی که این میز در زمان ریاست جمهوری یلتسین سفارش داده شده بود، به دلیل استفاده ولادیمیر پوتین در جلسات با رهبران جهان، مورد توجه رسانه های جهانی قرار گرفته است. منشأ. ادعای ساخت این میز توسط دو گروه مطرح شده است: تولیدکننده ایتالیایی اوک فرنیچر و ویسنته ساراگوسا اسپانیایی. شرکت اوک فرنیچر، یک کسب و کار خانوادگی از کانتو، ایتالیا، ادعا کرد که این میز را ساخته و سفارش آن را در سال ۱۹۹۵ تکمیل کرده است. این بخشی از یک قرارداد ۴۰ تا ۵۰ میلیون یورویی برای تجهیز بود. روی کف کرملین بین سال های ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۷. اوک همچنین لوازمی برای دیگر رهبران جهان، از جمله معمر قذافی، صدام حسین و کاخ های سلطنتی در برونئی و تایلند تولید کرده است. این سفارش شامل حدود هفتاد اتاق، از جمله محل اق
امت رئیس جمهور بود. مبلمان به سبک کرملین قبل از ۱۹۱۷ طراحی شده بود: پس از انقلاب روسیه، جوزف استالین، رهبر اتحاد جماهیر شوروی، بسیاری از مبلمان قبلی اتاق ها را حذف کرد. این شرکت ادعا می کند که رویه میز از یک تکه چوب راش ساخته شده و به رنگ سفید لاکی است. دارای سه پایه توخالی است و روکش طلا دارد. به گفته رناتو پولونیا از اوک، مبلمان این معامله در ایتالیا مونتاژ و با هواپیما به روسیه منتقل شد: پس از ورود، برای جلوگیری از شنود، اسکن شد. پولونیا تخمین زد که یک میز مشابه تقریباً ۱۰۰۰۰۰ یورو (equivalent to €۱۰۵٬۴۳۶ هزینه خواهد داشت) اگر در سال ۲۰۲۲ ساخته شود. شرکت اوک گواهی امضا شده توسط یلتسین و عکسی از میز در کتابی که در سال ۱۹۹۹ در مورد کرملین منتشر شده بود را برای پشتیبانی از ادعای خود ارائه داد. ویسنته زاراگوزا، کابینت ساز اسپانیایی، در مصاحبه ای با ایستگاه رادیویی COPE ادعا کرد که این میز را ساخته است. زاراگوزا مالک یک شرکت مبلمان با همین نام واقع در آلکاسر، جامعه والنسیا است که در سال ۲۰۲۰ تعطیل شد. این شرکت در سال های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۶ چندین سفارش مبلمان برای کرملین و همچنین برای سایر جمهوری های شوروی سابق، مانند
ریاست جمهوری ازبکستان، انجام داد. به گفته زاراگوزا، این میز از چوب راش سفید آلپ ساخته شده و با روکش طلا منبت کاری شده است و در سال ۲۰۰۵ به کرملین تحویل داده شده است. کاربرد. در سال ۲۰۲۲، ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، از این میز در جلسات خود با رهبران جهان مانند ویکتور اوربان، امانوئل مکرون، اولاف شولتز، آنتونیو گوترش و دیگران استفاده کرده است. پوتین در حالی که در یک انتهای یک میز سفید بسیار بلند نشسته بود، تصویر شد و سایر شرکت کنندگان در انتهای دیگر میز، دور از او نشسته بودند. همچنین پوتین در جلساتی با فاصله مشابه با مقامات خود در میزهای بلند دیگر نیز حضور داشته است. این میز سوژه میم های اینترنتی متعددی شد. گمانه زنی هایی وجود دارد مبنی بر اینکه پوتین از این میز طویل برای ارعاب و نمایش چهره ای قدرتمند یا ترس از ابتلا به کووید-۱۹ استفاده می کند. در همان دوره، تصاویری از پوتین در حال شرکت در جلساتی در نزدیکی شی جین پینگ ، دبیرکل حزب کمونیست چین، و الکساندر لوکاشنکو ، رئیس جمهور بلاروس، منتشر شده است.
ساعت کرملین () یا زنگ کرملین ( (که در غرب به صورت محاوره ای با نام برج ساعت مسکو نیز شناخته می شود) یک ساعت تاریخی در برج اسپاسکایا در کاخ کرملین مسکو است. صفحه ساعت بالای دروازه های اصلی میدان سرخ قرار دارد. برای دهه ها، زنگ ها روی ربع ساعت به صدا درمی آمدند و ناقوس ها برای هر ساعت کامل به صدا درمی آمدند. تاریخ اولیه. صفحه ساعت برج اسپاسکایا قبلاً به ۱۷ قسمت مساوی تقسیم می شد که هر کدام مربوط به یک ساعت از نور روز در طولانی ترین روز سال، یعنی انقلاب تابستانی، بود. این ساعت تصویری از خورشید را داشت که در قسمت بالایی و مرکزی صفحه ساعت، بالای صفحه نمایش، معلق بود و عقربه ساعت شمار «ثابت» آن به شکل پرتوی کشیده از نور خورشید، ساعت ها را نشان می داد. صفحه ساعت با اعداد سیریلیک برچسب گذاری شده بود و در جهت خلاف عقربه های ساعت می چرخید. اندازه حروف حدود بود. بلند (یک آرشین)، ریخته گری شده از برنج و پوشیده شده با ورق طلا. صفحه ساعت نقاشی برج اسپاسکایا در سمت راست، ساعت چهار و نیم را نشان می دهد. در سال ۱۵۸۵، ساعت هایی در سه دروازه کرملین، برج های اسپاسکایا، تاینیتسکایا و ترویتسکایا، مورد استفاده قرار می گرفتند که نمو
نه ای از استفاده از ساعت در اوایل قرن شانزدهم است. همچنین از سال های ۱۶۱۳ تا ۱۶۱۴ به وجود ساعتی در برج نیکولسکایا اشاره شده است. در سال ۱۶۱۴، ساعت برج فرولووسکایا توسط نیکیفورکا نیکیتین نگهداری می شد. در سپتامبر ۱۶۲۴، برخی از ساعت های قدیمی زمان جنگ به صومعه تغییر شکل عیسی یاروسلاول فروخته شد. در سال ۱۶۲۵، تحت رهبری مهندس و ساعت ساز اسکاتلندی کریستوفر گالووی، ساعت سازان روسی ژدان، پسرش شومیلو ژدانوف و نوه اش الکسی شومیلوف، ساعت جدید را تکمیل کردند. سیزده زنگ برای مکانیزم ساعت توسط آهنگر سیریل ساموئیلوف ریخته گری شد. ساعت ها در آتش سوزی سال ۱۶۲۶ سوختند، اما بعداً توسط گالووی بازسازی شدند. در سال ۱۶۶۸، ساعت ها برای «پخش موسیقی» در ساعت، هنگام طلوع و غروب خورشید، با استفاده از مکانیزم های ویژه، مورد بازسازی قرار گرفتند. تاریخچه. در سال ۱۷۰۶، ساعت جدیدی نصب شد. این ساعت توسط پتر کبیر از هلند خریداری شد، با ۳۰ واگن از آمستردام به مسکو منتقل و توسط ساعت ساز اکیم گارنوف نصب شد. صفحه ساعت دارای یک صفحه ۱۲ ساعته بود. ساعت جدید، با کمی وقفه، تا اواسط قرن نوزدهم مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۷۳۷ در اثر آتش سوزی آسیب د