Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د. آنها همچنین اغلب در عملیات های امنیتی داخلی و خارجی عمده با ارتش عادی پاکستان مشارکت دارند و به نیروهای پلیس استانی برای حفظ قانون و نظم در برابر جرم، تروریسم و ناآرامی کمک می کنند. علاوه بر این، رنجرهای پنجاب، به همراه نیروی امنیت مرزی هند، در مراسم باشکوه پایین آوردن پرچم در گذرگاه مرزی واگاه-عطاری در شرق لاهور شرکت می کنند. به عنوان بخشی از نیروهای مسلح غیرنظامی شبه نظامی، رنجرها می توانند در زمان جنگ و هر زمان که ماده ۲۴۵ قانون اساسی پاکستان برای ارائه «کمک نظامی به قدرت مدنی» مورد استناد قرار گیرد، به کنترل کامل عملیاتی ارتش پاکستان منتقل شوند. نمونه ای از این امر، استقرار رنجرهای سند در کراچی برای مقابله با افزایش جرم و تروریسم است. اگرچه این استقرارها رسماً موقت هستند زیرا دولت های استانی و فدرال باید اختیارات پلیسی را به این سپاه اختصاص دهند، اما در واقع به دلیل تمدید مکرر این اختیارات، دائمی شده اند. در ژوئیه ۲۰۲۵، یک حادثه در کراچی، توجه ها را به وخامت روحیه و شرایط کاری در میان رنجرهای پاکستان جلب کرد. درگیری بین یک پرسنل رنجرز و یک افسر پلیس به تیراندازی مرگباری منجر شد که منجر به مرگ وسیم اختر
، پاسبان پلیس و جراحات جدی به یک افسر رنجرز، نعمان، که با گروه ۳۴ اعزام شده بود، شد. نعمان، که طبق گزارش ها تحت استرس شدید بود، همچنان در بیمارستان بیهوش است. ناظران و منابع اجرای قانون خاطرنشان کردند که این درگیری منعکس کننده مسائل سیستمی عمیق تری، از جمله حمایت ضعیف از سلامت روان، دستمزد پایین و شرایط نامناسب زندگی پرسنل شبه نظامی است. این حادثه بحث های عمومی را در مورد فقدان اصلاحات نهادی و عوارض روانی بر نیروهای خط مقدم که در استقرار شهری پرفشار فعالیت می کنند، دوباره شعله ور کرد.
کمیته ستاد مشترک نیروهای مسلح پاکستان () یک نهاد اداری متشکل از رهبران ارشد نظامی یونیفرم پوش نیروهای مسلح پاکستان است که در مورد مسائل مهم استراتژیک نظامی و غیرنظامی به دولت غیرنظامی پاکستان، شورای امنیت ملی، وزیر دفاع، رئیس جمهور و نخست وزیر پاکستان مشاوره می دهد. این نهاد طبق قانون تعریف شده و متشکل از یک رئیس، روسای ستاد نیروی زمینی، نیروی دریایی و نیروی هوایی است، که هر چهار نفر، افسران چهار ستاره هستند که توسط رئیس جمهور و به توصیه نخست وزیر منصوب می شوند. رئیس کمیته مشترک نیروهای مسلح پاکستان بر اساس ارشدیت و شایستگی از روسای سه شاخه نیروهای مسلح پاکستان انتخاب می شود. هر رئیس ستاد نیرو، خارج از تعهدات ستاد مشترک، وظیفه خود را مستقیماً برای وزارت دفاع انجام می دهد. به دنبال کمیسیون حمود الرحمان، کمیته ستاد مشترک ارتش اختیار فرماندهی عملیاتی ندارد. در عوض، کمیته ستاد مشترک ارتش یک نهاد مشاوره نظامی اصلی است و عملیات فرماندهی را بین نیروها هماهنگ می کند. این کمیته توسط افسر چهار ستاره ای که به عنوان رئیس کمیته مشترک تعیین می شود، رهبری می شود. رئیس ستاد مشترک، فرمانده کل قوای تمام نیروهای مسلح پاکستان اس
ت، اما اختیار عملیاتی بر نیروهای رزمی که مستقیماً به روسای ستاد خود گزارش می دهند، ندارد. ستاد مشترک، در راولپندی، نزدیک به ستادهای نیروی دریایی، هوایی و ستاد فرماندهی مرکزی، مستقر است. کمیته ستاد مشترک متشکل از تمام پرسنل نظامی یونیفرم پوش از هر یک از این نیروها است که به رئیس ستاد در هماهنگی تلاش های نظامی کمک می کنند.
دسته خواب مبل کمپ (Sofa Camp Bed) نوعی مبلمان چندمنظوره است که هم به صورت مبل نشیمن و هم به عنوان تخت خواب قابل استفاده است. معمولاً در فضاهای محدود یا اقامت های موقت مانند کمپینگ، پذیرایی از مهمان یا پناهگاه های اضطراری کاربرد دارد. هدف اصلی این محصول ترکیب راحتی، حمل پذیری و کارایی است و به خصوص در فضاهای سرپوشیده و فضای باز محبوبیت رو به رشدی یافته است. هدف اصلی از طراحی دسته خواب مبل کمپ، بهینه سازی فضا با ترکیب دو وسیلهٔ کاربردی در یک محصول است: مبل برای استفاده در طول روز و تخت برای استراحت در شب. برخلاف تخت مبل های سنتی که بیشتر ویژهٔ استفادهٔ خانگی طراحی می شوند، مدل های مبل کمپ معمولاً سبک تر، قابل تاشدن یا جمع شدن آسان و ساختاری مناسب برای حمل دارند. ویژگی هایی نظیر چرخ و دسته یا چارچوب تاشونده، حمل پذیری این محصول را تسهیل می کنند. در سال های اخیر، این دسته خواب ها در شهرهایی با فضای زندگی محدود، و همچنین در میان مسافران و کمپ گردها که دنبال راحتی و تطبیق پذیری در یک وسیله هستند، محبوبیت بیشتری یافته اند. طراحی و ساخت. مدل های مختلفی از دسته خواب مبل کمپ وجود دارد که بسته به نیاز و کاربرد دارای ویژ
گی های متفاوتی هستند. برخی ویژگی های رایج عبارت اند از: مدل های نوین بیشتر روی پشتیبانی ارگونومیک، نصب سریع و طراحی مینیمالیستی تمرکز دارند. بسیاری از آن ها به گونه ای طراحی شده اند که با دکور داخلی خانه یا فضای چادر سازگاری دارند و در رنگ ها، بافت ها و اشکال متنوع عرضه می شوند. کاربردها. دسته خواب مبل کمپ تنها مختص کمپینگ نیست. کاربردهای متنوع آن شامل موارد زیر است: برخی مدل ها مخصوص استفاده در امور بشر دوستانه طراحی شده اند، مانند مراکز امداد یا پناهگاه های اضطراری که نیاز به استراحت انعطاف پذیر، قابل حمل و کارآمد دارند. تاریخچه. مبل های چندمنظوره سابقه ای چندصدساله دارند، از تخت مبل های اروپایی اولیه تا فوتون های . اما مدل مدرن دسته خواب مبل کمپ از اواخر قرن بیستم با رشد فرهنگ کمپینگ و روند زندگی شهری مینیمال شکل گرفت. پیشرفت در فلزات سبک، پارچه های مصنوعی و مهندسی فشرده به سازندگان اجازه داد تا به سبک زندگی موبایل محور پاسخ دهند. از اوایل دهه ۲۰۰۰، با افزایش تقاضا برای خانه های کوچک و سفرهای RV، تولیدکنندگان به ترکیب دوام و طراحی زیبا پرداختند و محصولاتی تولید کردند که هم عملکرد داشتند و هم جذابیت ظاهری.
گرایش های فعلی. در مناطقی مانند دُبی که ترکیب طراحی مدرن و زندگی کاربردی مدنظر است، مبلمان هایی مانند دسته خواب مبل کمپ جایگاه ویژه ای در خانه ها و فضاهای تجاری یافته اند. مشتریان بیش تر به راه حل های سفارشی یا نیمه سفارشی جذب می شوند که متناسب با تم داخلی و محدودیت فضای آن ها باشد. رایج شدن مبلمان ماژولار و فضای داخلی چندمنظوره نیز استفاده از چنین محصولاتی را بیشتر کرده است. برخی طراحی های جدید شامل پورت های USB شارژ، میزهای تاشو و حتی نورپردازی یکپارچه هستند که آن ها را فراتر از تجهیزات خواب صرف می برد و به بخشی از زندگی هوشمند تبدیل می کنند. نگهداری و مراقبت. برای افزایش طول عمر دسته خواب مبل کمپ، موارد زیر توصیه می شود: معمولاً رویه هایی قابل شست وشو ارائه می شود که جهت تمیزی راحت تر، خاص ً برای فضاهایی با گردش بالای افراد کاربردی است.
بحران جهانی آب امروزه یکی از فوری ترین و پیچیده ترین چالش های قرن ۲۱ محسوب می شود که رفاه میلیاردها انسان در سراسر جهان را تهدید می کند. این بحران ناشی از انواع مختلف علل پیچیده ای است که به طور همزمان عمل می کنند: تغییرات اقلیمی که تکرار خشکسالی ها را افزایش داده و الگوهای بارندگی را تغییر می دهد، رشد سریع جمعیت جهان که تقاضا برای آب را افزایش می دهد، توسعه اقتصادی فشرده که منابع آبی زیادی می طلبد، آلودگی منابع آب موجود، و مدیریت ناکارآمد منابع آب در دسترس. در مقابل پیچیدگی چندبعدی این بحران، کشورهای مختلف در سراسر جهان طیف گسترده ای از استراتژی های مقابله توسعه داده اند که با شرایط منحصربه فرد آن ها - جغرافیایی، اقتصادی، تکنولوژیک و اجتماعی - متناسب است. کشورهای خلیج فارس در نمک زدایی آب در مقیاس عظیم پیشرو هستند، به طوری که کشورهای شورای همکاری خلیج فارس حدود ۶۰٪ از ظرفیت جهانی نمک زدایی آب را تشکیل می دهند، در حالی که هلند سالانه ۱.۳ میلیارد یورو در برنامه سازگاری با تغییرات اقلیمی سرمایه گذاری می کند که شامل سیستم های پیشرفته مدیریت سیل است. اسرائیل مدل تکنولوژیک نوآورانه ای توسعه داده که نمک زدایی، بازی
افت آب و نوآوری دیجیتال را ترکیب می کند، کیپ تاون نشان داد که چگونه شفافیت اطلاعات و تغییر رفتاری می تواند منجر به صرفه جویی چشمگیر آب در زمان بحران شود، در حالی که برنامه هایی مانند EU4Environment نشان می دهند که چگونه مدیریت استراتژیک آب و راه حل های مبتنی بر طبیعت می توانند با کمبود شدید آب مبارزه کنند. عربستان سعودی. عربستان سعودی، بزرگترین کشور جهان بدون منابع آب سطحی جاری، استراتژی جامعی برای مقابله با کمبود شدید آب توسعه داده که بر سه رکن اصلی استوار است: گسترش چشمگیر ظرفیت های نمک زدایی، بازیافت پیشرفته آب و نوآوری تکنولوژیک. در چارچوب برنامه ملی آب ۲۰۳۰، کشور قصد دارد ظرفیت فعلی نمک زدایی را از ۱۲ میلیون متر مکعب در روز به حدود ۲۰ میلیون متر مکعب در روز افزایش دهد، در حالی که آب نمک زدایی شده در حال حاضر حدود ۶۰٪ از مصرف آب شهری را تأمین می کند. این کشور در ترکیب تکنولوژی های پیشرفته RO با انرژی خورشیدی برای کاهش هزینه های انرژی پیشرو است، و حتی برنامه نوآورانه بارورسازی ابرها را اجرا می کند که شامل ۴۱۵ پرواز در سال ۲۰۲۳ بوده و تا ۲۰٪ بارندگی اضافی از ابرهای تیمار شده ایجاد کرده است. در حوزه بازیافت
آب، عربستان سعودی روزانه حدود ۶.۵ میلیون متر مکعب فاضلاب را تصفیه می کند، اما در حال حاضر تنها حدود ۲۵-۳۰٪ از آن ها مورد استفاده مجدد قرار می گیرند. کشور قصد دارد نرخ استفاده مجدد را تا سال ۲۰۳۰ به حدود ۷۰٪ افزایش دهد، همزمان با اجرای اصلاحات مهم در بخش کشاورزی. دولت کشت گندم محلی را در سال ۲۰۱۶ متوقف کرد، صرفه جویی که آب های زیرزمینی زیادی را نجات داد، و اکنون از کشت محصولات کم مصرف آب حمایت می کند. استراتژی سه محوره بر «کاهش تقاضا، افزایش عرضه و بهبود دسترسی» از طریق بهینه سازی آبیاری، افزایش منابع آب و تقویت مقاومت سیستم متمرکز است. جنبه نوآورانه استراتژی سعودی در پذیرش تکنولوژی های دیجیتال پیشرفته، از جمله هوش مصنوعی، نگهداری پیش بینانه و دوقلوهای دیجیتال برای مدیریت بلادرنگ سیستم های آب نمایان می شود. در چارچوب چشم انداز ۲۰۳۰، بیش از ۶.۲ میلیارد دلار در پروژه های آب سرمایه گذاری شده، همزمان با باز کردن بخش به سرمایه گذاران بین المللی از طریق مشارکت های عمومی-خصوصی. کشور همچنین سیاست قیمت گذاری طبقه بندی شده و شفاف آب را آغاز کرده که یارانه ها را کاهش می دهد و کارایی مصرف را افزایش می دهد، در کنار کمپین ه
ایی برای افزایش آگاهی عمومی استفاده پایدار از آب. همکاری های تحقیقاتی با سازمان های بین المللی انتقال دانش و تکنولوژی های جدید را تضمین می کند و عربستان سعودی را به رهبر جهانی در راه حل های بحران آب در مناطق خشک تبدیل می کند. اردن. اردن که با یکی از شدیدترین بحران های آب در جهان مواجه است، استراتژی چندجانبه ای برای مقابله با کمبود شدید آب توسعه داده است. این کشور که یکی از خشک ترین کشورهای جهان محسوب می شود، تصمیم گرفت سه رویکرد اصلی را با هم ترکیب کند: بهره برداری از منابع آبی جایگزین، مهندسی پیشرفته آب و مدیریت دقیق منابع آبی موجود. در حوزه بهره برداری از منابع جایگزین، پروژه نوآورانه دیسی (Disi) در سال ۲۰۱۳ تکمیل شد که آب را از آبخوان عمیق صحرایی در جنوب کشور استخراج کرده و از طریق لوله هایی به مسافت صدها کیلومتر تا پایتخت عمان منتقل می کند. این پروژه موفق شد دسترسی به آب در کشور را حدود ۱۲٪ افزایش دهد. همزمان، اردن در توسعه قابلیت های نمک زدایی سرمایه گذاری می کند، از جمله طراحی پروژه مشترک با اسرائیل «کانال دریای سرخ-دریای مرده» برای نمک زدایی آب دریا در عقبه. در سال ۲۰۲۱ توافق نامه پیشگامانه ای با اسرائ
یل امضا شد که بر اساس آن اردن ۲۰۰ میلیون متر مکعب آب نمک زدایی شده در سال دریافت می کند در ازای احداث مزارع خورشیدی که انرژی پاک برای اسرائیل تأمین خواهند کرد. در حوزه بازیافت آب، اردن شبکه ای از بیش از ۳۰ تصفیه خانه پیشرفته احداث کرده است. آب های فاضلاب تصفیه شده با احتیاط با آب های طبیعی رودخانه ها و دریاچه ها مخلوط شده و برای آبیاری کشاورزی در دره حاصلخیز اردن هدایت می شوند. حدود ۱۰,۰۰۰ هکتار در حال حاضر با فاضلاب مخلوط در امتداد خط اردن جنوبی آبیاری می شوند، با استفاده از فناوری آبیاری قطره ای کارآمد که اتلاف آب را به حداقل می رساند. رویکرد سوم بر مدیریت دقیق منابع آبی موجود متمرکز است. تأمین آب در شهرها سهمیه بندی شده و پیوسته نیست، در اکثر نقاط آب تنها یک بار در هفته یا هر چند روز یک بار تأمین می شود، که ساکنان را مجبور به صرفه جویی و ذخیره سازی خانگی می کند (تنها در شهر عقبه تأمین پیوسته وجود دارد). این سیاست، در کنار یارانه قیمت های پایه آب، برای تضمین توزیع عادلانه کمبود طراحی شده است. استراتژی ملی آب (۲۰۰۸-۲۰۲۲ و به روزرسانی تا ۲۰۲۵) بر توسعه منابع غیرمتعارف، نمک زدایی و بازیافت، برای کاهش شکاف بین
تقاضا و عرضه تأکید دارد، و برای تأمین مالی به کمک های خارجی متکی است، به طوری که حدود ۳۰٪ از سرمایه گذاری ها از طریق کمک های بلاعوض و وام های خارجی تأمین شده است. دولت اردن همچنین بر کاهش تلفات قابل توجه در سیستم کار می کند، زیرا حدود ۵۰٪ از آب ها به دلیل نشتی ها غیرقابل اندازه گیری هستند، از طریق پروژه های کاهش نشتی با حمایت نهادهای بین المللی. علاوه بر این، مقرراتی وجود دارد که حفاری های خصوصی غیرقانونی را محدود می کند تا از آب های زیرزمینی کمیاب در برابر تخلیه بیشتر محافظت شود. این رویکرد یکپارچه به اردن امکان می دهد نه تنها بحران آب موجود را پشت سر بگذارد، بلکه برای آینده ای برنامه ریزی کند که در آن منابع آب طبیعی انتظار می رود در پی تغییرات اقلیمی و افزایش جمعیت همچنان کاهش یابند. امارات متحده عربی. امارات متحده عربی که در یکی از خشک ترین مناطق جهان با کمتر از ۲۰۰ میلی متر بارندگی در سال قرار دارد، رویکرد چندبعدی برای مقابله با کمبود آب توسعه داده که تکنولوژی های پیشرفته را با نوآوری های محلی ترکیب می کند. این کشور عمدتاً بر نمک زدایی آب دریا به عنوان منبع اصلی آب آشامیدنی تکیه دارد، به طوری که حدود ۴۲٪
از آب آشامیدنی از نمک زدایی در سال ۲۰۲۴ تولید می شود، همزمان با سرمایه گذاری های گسترده در ارتقای کارایی انرژی و ادغام انرژی های تجدیدپذیر برای کاهش هزینه ها و آلودگی زیست محیطی. همزمان، کشور در حوزه بازیافت فاضلاب از طریق تکنولوژی های تصفیه پیشرفته مانند اسمز معکوس و هضم بیولوژیک پیشرو است و آب بازیافتی با کیفیت بالا تولید می کند که برای آبیاری، فضای سبز و خنک سازی منطقه ای استفاده می شود. هدف انقلابی رسیدن به استفاده مجدد از حدود ۹۵٪ از فاضلاب تصفیه شده تا سال ۲۰۳۶ است، در مقایسه با دو سوم امروز. استراتژی اماراتی همچنین شامل راه حل های نوآورانه غیرمتعارف است، از جمله برنامه بارورسازی ابرها که از دهه ۱۹۸۰ برای افزایش بارندگی طبیعی فعال است. چهار هواپیمای بارورسازی پیشرفته، همراه با شبکه ای از ۸۶ ایستگاه هواشناسی و ۶ رادار، ابرهای منتخب را با ذرات نمک طبیعی نظارت و بارور می کنند، با هدف افزایش تا ۱۵-۳۰٪ بارندگی محلی بدون استفاده از مواد شیمیایی مضر. استراتژی ملی امنیت آب ۲۰۳۶ که در سال ۲۰۱۷ تدوین شد، اهداف بلندپروازانه ای تعریف می کند: کاهش کل تقاضای آب به میزان ۲۱٪، افزایش بهره وری آب به بازده اقتصادی ۱۱۰ دل
ار به متر مکعب، و افزایش ظرفیت ذخیره سازی آب برای شرایط اضطراری به حدود ۴۵ روز مصرف. این برنامه بر سه رکن اصلی استوار است: مدیریت تقاضا، مدیریت عرضه و برنامه اضطراری توزیع آب در موارد خشکسالی شدید. جنبه منحصربه فرد رویکرد اماراتی در رهبری جهانی و همکاری بین المللی نمایان می شود. امارات موضوع آب را بر صحنه جهانی قرار می دهد - آن ها اولین اجلاس آب را در چارچوب کنفرانس اقلیم COP28 میزبانی کردند و از کشورها خواستند تطبیق بخش آب با اقلیم را تسریع کنند. این کشور ۱۵۰ میلیون دلار در ابتکار XPrize Water برای تشویق نوآوری جهانی در امنیت آب سرمایه گذاری کرده و راه حل های محلی مانند کشاورزی صحرایی کم مصرف آب و تکنولوژی های نمک زدایی ابر را ترویج می دهد. در سطح داخلی، دولت کمپین های جامعی برای تغییر عادات مصرف رهبری می کند، از جمله ممنوعیت آبیاری باغ ها در ظهر و جایگزینی چمن کاری با گونه های کم مصرف، در کنار سیستم قیمت گذاری طبقه بندی شده که بین دسترسی و کارایی تعادل برقرار می کند. این اقدامات متنوع به امارات کمک کرده تدریجاً مصرف آب سرانه را کاهش دهد و پایه محکمی برای بخش آب پایدار آینده بسازد. اسرائیل. بین سال های ۱۹۹۸
تا ۲۰۰۲ اسرائیل با بحران شدید آب مواجه شد. سال ۱۹۹۸-۱۹۹۹ به عنوان شدیدترین سال خشکسالی در اسرائیل در قرن گذشته محسوب می شود و بحران آب تشدید شده تا اینکه در سال ۲۰۰۸ به اوج خود رسید. در این مرحله، اسرائیل در آستانه فاجعه قرار داشت زیرا دریاچه کینرت، بزرگترین منبع آب شیرین کشور، تنها چند سانتی متر از «خط سیاه» فاصله داشت - نقطه ای که در آن دریاچه برای همیشه نابود می شد. کسری تجمعی منابع آب تجدیدپذیر به حدود ۲ میلیارد متر مکعب رسید، مقداری معادل کل مصرف سالانه کشور. اسرائیل با توسعه صنعت پیشرفته نمک زدایی به این بحران پاسخ داد که آن را به رهبر جهانی در این زمینه تبدیل کرد. پایه گذاری در سال ۱۹۹۷ با افتتاح اولین کارخانه نمک زدایی با اسمز معکوس در ایلات انجام شد. در سال ۲۰۰۲، به دلیل خشکسالی شدید، دولت احداث کارخانه های بزرگ نمک زدایی در امتداد سواحل مدیترانه را تأیید کرد. از سال ۱۹۹۹ برنامه گسترده نمک زدایی اجرا شد که منجر به ساخت پنج تأسیسات مرکزی نمک زدایی شد: اشکلون، پلماحیم، خدرا، سورک و اشدود. نتیجه چشمگیر بود، کارخانه های نمک زدایی اسرائیل امروزه حدود ۶۰۰ میلیون متر مکعب آب در سال تولید می کنند و اسرائیل ر
ا برای اولین بار در تاریخ به کشوری با مازاد آب تبدیل کرده اند. در کنار نمک زدایی، اسرائیل انقلابی در تصفیه و بازیافت فاضلاب ایجاد کرد. این کشور امروزه تقریباً ۹۰ درصد از فاضلاب خود را برای استفاده مجدد، عمدتاً در آبیاری کشاورزی، تصفیه می کند که آن را به رهبر جهانی در زمینه بازیافت آب تبدیل کرده است. سیستم تصفیه ۴۰۰ میلیارد لیتر در سال را شامل می شود، در حالی که ۱۰۰ درصد فاضلاب منطقه بزرگ تل آویو تصفیه شده و به عنوان آب آبیاری برای کشاورزی بازیافت می شود. علاوه بر این، اسرائیل از سال ۱۹۵۹ فناوری آبیاری قطره ای را توسعه داد که امکان جذب ۹۵ درصد آب توسط گیاهان را از طریق تأمین مستقیم به ریشه ها فراهم می کند و بدین ترتیب هدررفت آب از طریق تبخیر را کاهش داد. آفریقای جنوبی. آفریقای جنوبی، و به ویژه کیپ تاون، در سال های ۲۰۱۷-۲۰۱۸ یکی از شدیدترین بحران های آبی را که شهر مدرنی تجربه کرده، پشت سر گذاشت، زمانی که سطح سدها تا حد تهدید «روز صفر» سقوط کرد - تاریخی که قرار بود شیرآلات آب شهری بسته شوند. واکنش آفریقای جنوبی به بحران جامع و چندبعدی بود و شامل ترکیبی از اقدامات اضطراری سخت گیرانه، مدیریت هوشمند تقاضا و تنوع بخ
شی منابع آب بود. در طول بحران، اقدامات تکنولوژیک فوری اجرا شد، از جمله گسترش ۱۷۰ منطقه فشار در شبکه آب شهری که نظارت کرده و فشار آب را در ساعات کم مصرف کاهش دادند، که این امر نشتی ها را کاهش داد و تا ۷۰ میلیون لیتر در روز در اوج خشکسالی صرفه جویی کرد. سهمیه های مصرف سخت گیرانه ۵۰ لیتر آب در روز برای هر ساکن تعیین شد، ممنوعیت هایی بر استفاده های غیرضروری اعمال شد، و جریمه های سنگینی برای تخطی اجرا شد، همراه با نصب تجهیزات محدودکننده جریان برای خانه های اسراف کار. نوآورانه ترین بعد رویکرد آفریقای جنوبی، بسیج عمومی فوق العاده ای بود که کمپین «روز صفر» ایجاد کرد. شمارش معکوس دراماتیک، همراه با ارتباط روزانه درباره وضعیت مخازن تحت شعار «Save like a local»، شوکی در سطح محلی و بین المللی ایجاد کرد اما موفق شد عادات را به طور بنیادی تغییر دهد. ساکنان شروع کردند به جمع آوری آب از دوش با سطل، بازیافت آب لباس شویی برای آبیاری، و آب کشیدن در توالت فقط هنگام نیاز. دستاورد چشمگیری ثبت شد زمانی که مصرف آب در شهر از ۶۰۰ میلیون لیتر در روز در سال ۲۰۱۷ به حدود ۵۰۷ میلیون لیتر در آوریل ۲۰۱۸ کاهش یافت. تغییر تعرفه ها به تعرفه ها
ی اضطراری بالا برای مصرف کنندگان بزرگ، همراه با ایجاد حس مأموریت جمعی، ثابت کرد که ترکیب فشار اقتصادی و مشارکت اجتماعی می تواند نتایج چشمگیری در صرفه جویی آب به همراه داشته باشد. در پی بحران، آفریقای جنوبی رویکرد استراتژیک بلندمدتی را پذیرفت که آمادگی تکنولوژیک را با تغییر فرهنگی مداوم ترکیب می کند. پس از بحران، سرمایه گذاری در منابع آب جدید تسریع شد: حفاری و پمپاژ آب زیرزمینی که قرار است تا سال ۲۰۳۰ حدود ۱۰۵ میلیون لیتر در روز از آبخوان ها تولید کند، احداث کارخانه های کوچک نمک زدایی در امتداد ساحل و ارتقای تأسیسات تصفیه برای استفاده مجدد از فاضلاب. مقامات ۱۰ میلیارد راند در برنامه پنج ساله نوسازی زیرساخت های آب و فاضلاب سرمایه گذاری کردند، شامل چهار برابر کردن نرخ نوسازی لوله کشی برای جلوگیری از نشتی و انتشار اوراق قرضه سبز برای تأمین مالی پروژه های آب پایدار. برنامه جدید کیپ تاون، «New Water Programme»، قصد دارد تا سال ۲۰۳۰ حدود ۳۰۰ میلیون لیتر در روز از منابع جایگزین تأمین کند، در کنار پروژه گسترده حذف پوشش گیاهی مهاجم آب بر از مناطق زهکشی. تجربه کیپ تاون به مدل بین المللی تبدیل شده که ثابت می کند ترکیب تک
نولوژی، سیاست سخت گیرانه و مشارکت عمومی می تواند از بحران شدید آب جلوگیری کرده و مقاومت بلندمدت بسازد. هلند. هلند با چالش منحصربه فرد و پیچیده ای در مدیریت آب مواجه است: از یک سو، به عنوان کشوری که یک سوم سطح آن زیر سطح دریا قرار دارد، به طور مزمن با تهدید سیل از دریا و رودخانه های بزرگ عبوری از سرزمینش مواجه است. از سوی دیگر، تغییرات اقلیمی دوره های خشکسالی شدیدتر و مکررتری را به همراه می آورد که در قالب خشکی، فرونشست زمین و شوری آب های زیرزمینی نمایان می شود. این چالش دوگانه نیاز به توسعه پیشرفته ترین سیستم مدیریت آب دارد که قادر به مقابله با تعادل دو جهت، آب زیاد و آب کم، به طور همزمان باشد. هلند از طریق برنامه دلتای جامع عمل می کند - چارچوب ملی که هر شش سال بررسی و به روزرسانی می شود - که هدف آن تضمین مقاومت در برابر خشکی و سیل تا سال ۲۰۵۰ است. این برنامه شامل مؤلفه آب شیرین (Freshwater) است که مسئول حفظ مخازن، توزیع کارآمد و برنامه ریزی فضایی متناسب با دسترسی متغیر آب می باشد. هدف اصلی کاهش شکاف بین تقاضا و عرضه است همراه با مقابله با گلوگاه های رواناب، فرونشست زمین و شوری آب های زیرزمینی. این سیستم از ط
ریق همکاری بین نهادهای دولتی، موسسه تحقیقاتی Deltares و نظارت عمومی آکادمیک مدیریت می شود، همزمان با اجرای چارچوب پاسخ EPIC که با بانک جهانی و اداره Rijkswaterstaat توسعه یافته است. ساختار حکومتی هلند شامل مقامات آب منطقه ای مستقل (water boards) است که به عنوان نهادهای سیاسی-مالی مستقل عمل می کنند، مسئول مدیریت زهکشی، تصفیه فاضلاب و کیفیت آب، همزمان با اعمال مالیات بر اساس اصل «آلاینده پرداخت می کند». نوآورانه ترین جنبه رویکرد هلندی در تحقیق، نوآوری و توسعه فناوری های پیشرفته نمایان می شود. مراکز تحقیقاتی مانند Deltares و آزمایشگاه های Wageningen و KWR پروژه های پیشگامانه ای را برای مقابله با خشکسالی، ذخیره سازی آب، حفظ آب های زیرزمینی و فناوری های هوشمند نظارت بر جریان و کیفیت آب در زمان واقعی رهبری می کنند. در پی دوره های خشکسالی شدید در سال های ۲۰۱۸، ۲۰۱۹، ۲۰۲۰ و ۲۰۲۲، پلتفرم سیاست خشکسالی (Drought Policy Platform) توسعه یافت که ۴۶ توصیه جدید برای برنامه ریزی و آمادگی تدوین کرد. این پلتفرم شامل کمپین هایی برای تشویق کاهش مصرف آب، سیستم مشوق های اقتصادی برای کاهش استفاده، و سیستم نظارت پیشرفته برای شناسایی
علائم هشدار زودهنگام بود. قانون جامع آب (قانون آب ۲۰۰۹ و به روزرسانی آن تا ۲۰۲۲) این رویکرد یکپارچه را نهادینه کرد که مدیریت آب را با کشاورزی، کیفیت محیط زیست و برنامه ریزی استفاده از زمین ترکیب می کند و مدل جامعی ایجاد می کند که الهام بخش کشورهای دیگر مواجه با چالش های مشابه است. ایران. ایران امروزه با بحران بی سابقه آب مواجه است که بیش از یک دهه در حال تشدید شدن است. کشور در پنجمین سال متوالی خشکسالی قرار دارد و وضعیت به سرعت در حال وخامت است. در سال ۲۰۲۴-۲۵، ایران کاهش ۴۵ درصدی بارندگی متوسط را تجربه کرد، در حالی که ۱۹ استان در خشکسالی قابل توجهی قرار دارند. رئیس جمهور ایران، مسعود پزشکیان، در ماه ژوئیه ۲۰۲۵ هشدار داد که «تا سپتامبر یا اکتبر آبی در سدها نخواهد بود» اگر تغییر معناداری صورت نگیرد. زیرساخت های آب تهران، پایتخت ۱۰ میلیون نفری، در آستانه فروپاشی قرار دارند زیرا سدهای اصلی تأمین کننده آب این شهر تنها در ۲۱ درصد ظرفیت خود قرار دارند. مرکز توسعه فناوری آب حکمرانی آب در ایران را زیر سایه مافیای آب می داند. ایران سعی می کند با بحران از طریق توسعه صنعت نمک زدایی مقابله کند، اگرچه در مقیاس محدودی. تار
یخچه ایران با نمک زدایی آب از سال ۱۹۶۰ آغاز می شود زمانی که یک تأسیسات نمک زدایی کوچک با ظرفیت ۱۰۰۰ متر مکعب در روز در جزیره خارک نصب شد. در حال حاضر، ایران ۷۵ تأسیسات نمک زدایی از مجموع ۹۵ تأسیسات در حال ساخت یا بهره برداری را به کار گرفته است، با ظرفیت کل ۶۳۴ هزار متر مکعب در روز، در حالی که تنها حدود ۳ درصد از آب آشامیدنی کشور از طریق تأسیسات نمک زدایی تأمین می شود. وزیر انرژی ایران برنامه احداث ۵۰ تأسیسات نمک زدایی را اعلام کرده است که آب نمک زدایی شده را برای ۴۵ میلیون نفر در ۱۷ استان تأمین خواهد کرد، اما اجرای این راه حل با مشکلات قابل توجهی مواجه است: هزینه تولید یک متر مکعب آب نمک زدایی شده در ایران بیش از ۱.۵ دلار است، در مقایسه با حدود یک دلار در کشورهای حوزه خلیج فارس، و تحریم های بین المللی دسترسی به فناوری های پیشرفته را محدود می کند. دولت ایران شهروندان را مقصر بحران آب می داند و کمپین هایی برای کاهش مصرف راه اندازی می کند. این در حالی است که مصرف خانگی در مجموع کمتر از ۱۰ درصد از کل مصرف آب در ایران را تشکیل می دهد. مقامات فشار آب در تهران را تقریباً نصف کاهش داده اند که بر حدود ۸۰ درصد خانواره
ا تأثیر می گذارد. علاوه بر این، دولت یک روز تعطیلی در استان های مختلف اعلام کرده است تا در آب و برق صرفه جویی شود، و امکان دادن یک هفته تعطیلی به ساکنان تهران در نظر گرفته می شود تا موقتاً شهر را ترک کنند.
نوربرت اشمیت (؛ ) زبان شناس کاربردی آمریکایی و استاد بازنشسته زبان شناسی کاربردی در دانشگاه ناتینگهام بریتانیا است. او برای کارهایش در زمینه فراگیری واژگان زبان دوم و آموزش واژگان زبان دوم شناخته شده است. اشمیت کتاب ها و مقالات متعددی در زمینه فراگیری واژگان به چاپ رسانده است.
شچی () یا سوپ کلم روسی، گاه به صورت "šči" نیز نوشته می شود) نوعی سوپ کلم به سبک آشپزی روسی است. زمانی که از کلم ترش استفاده شود، این سوپ شی ترش نامیده می شود، در حالی که سوپ هایی بر پایه ترشک درشت، اسفناج، گزنه دوپایه و گیاهان مشابه، شی سبز () نام دارند. در گذشته، واژه «شی ترش» همچنین به نوشیدنی ای نیز اطلاق می شد که گونه ای از کواس بوده ولی ارتباطی با سوپ نداشت. تاریخچه. شی (از ، جمع واژه "съто" (s(i)to) به معنای «چیزی سیرکننده، خوراک») یک سوپ سنتی روسی است. سوپ های کلم از سده ۹ میلادی، کمی پس از ورود کلم از امپراتوری بیزانس، در روس کیف شناخته شده اند. محبوبیت شی در روسیه ناشی از چند عامل بود: در نتیجه، تا سده ۱۰ میلادی شی به یک قوت غالب در روسیه تبدیل شد و ضرب المثلی از این موضوع نشأت گرفت: «Щи да каша — пища наша.» ("شی و کاشا خوراک ماست") مواد اولیه تاریخی. مواد اصلی اولیه شی شامل کلم، گوشت (گاو، خوک، بره یا مرغ)، قارچ، آرد و ادویه (بر پایه پیاز و سیر) بودند. کلم و گوشت به طور جداگانه پخته می شدند و در زمان سرو سمتانا به عنوان چاشنی اضافه می شد. به طور سنتی شی با نان چاودار خورده می شود. مواد اولیه شی به