Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
) را که در سال های ۶۱۲ و ۶۱۳ امپراتور یانگ سویی را دفع کرده بود، تصرف کرد. امپراتور تایزونگ در ۱۸ ژوئیه به بیرون قلعه آنسی رسید و آماده نبرد با ارتش کمکی در حال نزدیک شدن شد که گفته می شود ۱۵۰۰۰۰ نفر در آن حضور داشتند. امپراتور تایزونگ به لی شیجی دستور داد تا با ۱۵٬۰۰۰ سرباز کره ای ها را غافلگیر کند، در حالی که نیروهای پنهان ژانگسون ووجی از پشت به آنها کمین می کردند. روز بعد، دو طرف با هم درگیر شدند و امپراتور تایزونگ شکست سختی را بر نیروهای سردرگم وارد کرد و ۲۰٬۰۰۰ نفر تلفات داد و ۳۶۸۰۰ اسیر گرفت. سپس امپراتور تایزونگ قلعه آنسی را محاصره کرد. سربازان او روزانه شش یا هفت بار به قلعه گوگوریو حمله می کردند، اما هر بار توسط گوگوریو دفع می شدند. تانگ علی رغم ماه ها محاصره قادر به شکستن قلعه مستحکم گوگوریو نبود، سرانجام همه چیز را در ساخت یک تپه عظیم که برای قرار گرفتن بر فراز دیوارهای قلعه طراحی شده بود، به کار گرفت. با این حال، مدافعان با وجود سه روز حملات دیوانه وار نیروهای تانگ، تپه را تصرف و با موفقیت نگه داشتند. اما سرانجام در قلعه آنسی، یونگه سومون و یانگ مانچون سربازان تانگ را درهم کوبیدند و تمام آنان را ا
ز بین بردند، تانگ شکست سختی را چشید و ارتش میلیونی و عظیمش با خواری تمام عقب نشینی کردند. امپراتور تایزونگ دوباره در سال های ۶۴۷ و ۶۴۸ به گوگوریو حمله کرد اما هر چند بار از گوگوریو شکست خورد و عقب نشینی کرد. شکست دادن گوگوریو دغدغه ی امپراتور تایزونگ بود، و پس از مرگ او در سال ۶۴۹، پسرش امپراتور گائوزونگ جاه طلبی او را ادامه داد. به پیشنهاد کیم چونچو، اتحاد شیلا-تانگ ابتدا در سال ۶۶۰ باکجه را فتح کرد تا اتحاد گوگوریو-باکجه را از بین ببرد و سپس تمام توجه خود را به گوگوریو معطوف کرد. با این حال، امپراتور گائوزونگ نیز نتوانست گوگوریو را به رهبری یونگه سومون شکست دهد. یکی از قابل توجه ترین پیروزی های یونگه سومون در سال ۶۶۲ در نبرد ساسو رخ داد، جایی که او نیروهای تانگ را نابود کرد و ژنرال مهاجم پانگ هسوته و هر ۱۳ پسرش را کشت. از این رو، تا زمانی که یونگه سومون زنده بود، تانگ نتوانست گوگوریو را شکست دهد. سقوط گوگوریو و پیامدهای آن. در سال ۶۶۶ (اگرچه تاریخ ها از ۶۶۴ تا ۶۶۶ متفاوت است)، یونگه سومون به مرگ طبیعی درگذشت و جنگ داخلی بین سه پسرش درگرفت. پسر بزرگتر و جانشین او، یون نامسنگ، به تانگ گریخت و اسرار و نقاط ضعف
گوگوریو را در اختیار امپراتور گائوزونگ قرار داد و نقش مهمی در حمله بعدی و سقوط گوگوریو ایفا کرد. پسر دوم یونگه سومون، یون نامگون، در مقابل خیانت برادرش در برابر مرگ مقاومت کرد و تا پایان جنگید. در همین حال، برادر کوچکتر یونگه سومون، یون چونگتو، به سمت شیلا گریخت و بدون حتی یک نبرد تسلیم شد. اتحاد تانگ-شیلا در سال ۶۶۷ با کمک یون نامسنگِ فراری، حمله جدیدی به گوگوریو ترتیب داد و در سال ۶۶۸، سرانجام این امپراتوری تقسیم شده را که پس از مرگ یونگه سومون دچار اختلافات خشونت آمیز، فرارهای متعدد و تضعیف روحیه گسترده شده بود، شکست داد. بنابراین شیلا در سال ۶۶۸ بیشتر شبه جزیره کره را متحد کرد، اما اتکای این پادشاهی به چینِ تانگ بهای خود را داشت. چینِ تانگ تلاش کرد تا حکومت خود را بر کل شبه جزیره کره تحمیل کند، اما شیلا با کمک پناهندگان گوگوریو و باکجه، به زور در برابر تانگ مقاومت کرد و او را بیرون راند. با این حال، اتحاد سه پادشاهی کره توسط شیلا کوتاه مدت بود زیرا ژنرال سابق گوگوریو، ته جویونگ، بقایای گوگوریو را رهبری کرد، با مردم موهه متحد شد و بالهه، جانشین گوگوریو، را تأسیس کرد. بالهه سرانجام بخش زیادی از قلمرو سابق
گوگوریو را دوباره فتح و حفظ کرد. بالهه مانند امپراتوری پیشین خود به امپراتوری قدرتمندی تبدیل شد، اما پایان نهایی آن در سال ۹۲۶ به دست امپراتوری خیتان رخ داد . پایان بالهه یک رویداد تعیین کننده در تاریخ شمال شرقی آسیا بود زیرا آخرین پادشاهی کره ای بود که قلمرویی در منچوری داشت. گوگوریو بار دیگر در سال ۹۱۸ توسط دولت جانشین گوریو، که توسط وانگ گان، از نوادگان اشراف گوگوریو، تأسیس شده بود، احیا شد. در سال ۹۳۷، بخش عمده ای از طبقه حاکم و آخرین ولیعهد بالهه سقوط کرده به گوریو گریختند، جایی که وانگ گان به گرمی از او استقبال کرد و او را در خانواده حاکم گنجاند و بدین ترتیب دو ملت جانشین گوگوریو را متحد کرد. جنگ با قبایل و چادرنشینان. در زمان سلطنت پادشاه یوری و سوسوریم چندین درگیری بین قبایل مالگال و خیتان با گوگوریو شکل گرفت اما پادشاه یوری و سوسوریم در همه آنان پیروز شدند. گوانگ گه تو بزرگ قبل از به سلطنت رسیدن و در زمان فرماندهی ارتش در چندین جنگ بر خیتان ها و مالگال پیروز شد، و تعداد زیادی از آنان را مطیع خود کرد. در سال ۳۹۵ گوانگ گه تو بزرگ به قبایل بایلی خیتان در غرب رودخانه لیائو حمله کرد، و ۳ قبیله و ۷۰۰ اردوگ
اه خیتان را نابود کرد. در سال ۳۹۸ گوانگ گه تو بزرگ ارتش سوشن را در شمال شرقی شکست داد، که اجداد تونگوزی و جورچن ها و منچوها بودند. در سال ۴۷۹ پادشاه جانگسو به خیتان ها حمله کرد و مناطق زیادی از خیتان را تصرف کرد. وی سپس با متحدش خاقانات رورانی، به دیدویوها حمله کرد و آنان را نابود کرد. جنگ با کشورهای ژاپنی. سال ۴۰۴، گوانگ گه تو بزرگ حمله ای از سوی وا از مجمع الجزایر ژاپن در مرز جنوبی جایی که زمانی فرمانداری دایفانگ بود را شکست داد و تلفات عظیمی به دشمنش وا وارد کرد و بعد از آن وا مطیع گوگوریو شد. جستارهای وابسته. تاریخ کره امپراتوری گوگوریو امپراتوری تانگ امپراتوری سوئی امپراتوری هان امپراتوری سائو وی یان اول هویان فرمانداری للانگ لیائودونگ وا بکجه شیلا خیتان مالگال خاقانات روران گوک ترک ها
ملی گرایی دینی را می توان به روش های مختلفی درک کرد، مانند ملی گرایی به عنوان خود یک دین، موضعی که توسط کارلتون هیز در نوشته خود با عنوان "«ملی گرایی: یک دین»" بیان شده است؛ یا به عنوان رابطه ملی گرایی با یک باور، اصول، ایدئولوژی یا وابستگی مذهبی خاص. این رابطه را می توان به دو جنبه تقسیم کرد: سیاسی شدن دین و تأثیر دین بر سیاست. در جنبهٔ اول، می توان دید که یک دین مشترک، به حس وحدت ملی، یعنی پیوند مشترک میان شهروندان یک ملت، کمک می کند. یکی دیگر از جنبه های سیاسی دین، حمایت از هویت ملی است؛ چیزی شبیه به قومیت، زبان یا فرهنگ مشترک. تأثیر دین بر سیاست، بیشتر ایدئولوژیک است؛ جایی که تفاسیر فعلی از ایده های دینی، الهام بخش فعالیت و اقدام سیاسی می شود؛ برای مثال، قوانینی تصویب می شوند تا پایبندی مذهبی سختگیرانه تری را تقویت کنند. ملی گرایی دینی ایدئولوژیک، لزوماً نمی تواند به خودی خود، علیه سایر ادیان باشد، بلکه می تواند در واکنش به مدرنیته و به ویژه ملی گرایی سکولار، مطرح شود. در واقع، ملی گرایی دینی، می تواند خود را به عنوان جانشین ملی گرایی سکولار، بیان کند. دولت-ملت هایی که مرزهایشان، نسبتاً جدید است یا استعما
ر را تجربه کرده اند، ممکن است بیشتر مستعد ملی گرایی دینی باشند که می تواند به عنوان یک هویت اصیل تر یا «سنتی تر» مطرح شود؛ بنابراین، پس از پایان جنگ سرد و همچنین با به چالش کشیده شدن سیاست های پسااستعماری (که با چالش های توسعه ای قابل توجهی روبرو بودند، اما با واقعیت مرزهای تعریف شده توسط استعمار و بنابراین تا حدودی مصنوعی نیز دست وپنجه نرم می کردند) شاهد ظهور جهانی ملی گرایی دینی بودیم. در چنین سناریویی، توسل به حس ملی هویت اسلامی، مانند مورد پاکستان (به نظریه دو ملت مراجعه کنید)، ممکن است به غلبه بر تنش های منطقه ای کمک کند. خطر این است که وقتی دولت، مشروعیت سیاسی خود را از پایبندی به آموزه های مذهبی می گیرد، این امر ممکن است زمینه را برای عناصر، نهادها و رهبران آشکارا مذهبی فراهم کند و با آوردن تفاسیر کلامی صریح تر به زندگی سیاسی، توسل به دین را «اصیل تر» سازد؛ بنابراین، توسل به دین، به عنوان نشانگر قومیت، زمینه را برای تفسیرهای تندتر و ایدئولوژیک تر از ملی گرایی دینی فراهم می کند. بسیاری از ملی گرایی های قومی و فرهنگی، شامل جنبه های دینی هستند، اما به عنوان نشانگر هویت گروهی، نه به عنوان انگیزه ذاتی برای
ادعاهای ملی گرایانه. ملی گرایی بودایی. ملی گرایی بودایی، عمدتاً در سری لانکا و میانمار رایج است و در کامبوج و تایلند نیز وجود دارد. ملی گرایی بودایی سینهالی، یک ایدئولوژی سیاسی است که تمرکز بر فرهنگ و قومیت سینهالی را با تأکید بر بودیسم ترواده که نظام اعتقادی اکثریت سینهالی ها در سریلانکا است، ترکیب می کند. انجمن میهن پرستان میانمار و جنبش ۹۶۹، هدف خود را «سازماندهی و حفاظت» از مردم میانمار و مذهب بودایی آنها قرار داده اند که تحت تأثیر ملی گرایی بودایی در میانمار، قرار دارد. ملی گرایی مسیحی. ملی گرایان مسیحی، بیشتر بر سیاست های داخلی، مانند تصویب قوانینی که منعکس کننده دیدگاه آنها در مورد مسیحیت باشد، تمرکز می کنند. در کشورهایی که کلیسای دولتی دارند، ملی گرایان مسیحی، در تلاش برای حفظ جایگاه یک دولت مسیحی، از موضعی ضد تفرقه افکنانه، حمایت می کنند. آنها به طور فعال، گفتمان های مذهبی (مسیحی) را در زمینه های مختلف زندگی اجتماعی، از سیاست و تاریخ گرفته تا فرهنگ و علم، ترویج می دهند؛ به عنوان مثال، در رابطه با قانون گذاری، ملی گرایان مسیحی، از قوانین یکشنبه آبی، حمایت می کنند. اشکال رادیکال متمایزی از ملی گرایی دی
نی در جناح راست افراطی طیف سیاسی در کشورهای مختلف اروپایی، به ویژه در دوره میان دوجنگ در نیمه اول قرن بیستم، در حال ظهور بودند. ملی گرایی هندو. با توجه به تنوع گسترده زبانی، مذهبی و قومی جمعیت هند، ملی گرایی در هند، به طور کلی در حوزه یک نوع واحد از ملی گرایی قرار نمی گیرد. هندی ها ممکن است به دلیل ملی گرایی مدنی، فرهنگی یا جهان سومی، با ملت خود، هویت یابی کنند. مفسران، خاطرنشان کرده اند که در هند معاصر، نوعی معاصر از ملی گرایی هندو یا هندوتوا، توسط حزب بهاراتیا جاناتا و راشتریه سویم سیوک سنگه، مورد حمایت، قرار گرفته است. هندوتوا (به معنای «هندوگرایی»)، اصطلاحی که توسط ملی گرای هندو، وینایاک دامودار سوارکار، در سال ۱۹۲۳ رواج یافت، شکل غالب ملی گرایی هندو در هند است. هندوتوا، توسط سازمان داوطلب ملی گرای هندوی راست گرای راشتریه سویم سیوک سنگه حمایت می شود که به طور گسترده به عنوان سازمان مادر حزب حاکم بهاراتیا جاناتا، به همراه سازمان های وابسته به آن، به ویژه ویشوا هندو پریشاد، شناخته می شود. ملی گرایی اسلامی. پاکستانی. برخلاف شکل سکولار ملی گرایی که در اکثر کشورهای دیگر، مورد حمایت قرار می گیرد، ملی گرایی پاکس
تانی، ماهیتی مذهبی دارد و از ملی گرایی اسلامی، تشکیل شده است. دین، اساس روایت ملی گرایانه پاکستانی بود. (به سکولاریسم در پاکستان مراجعه کنید) ملی گرایی پاکستانی، ارتباط نزدیکی با میراث مسلمانان، دین اسلام و همچنین پان اسلامیسم، همان طور که در نظریه دو ملت توصیف شده است، دارد. همچنین به آگاهی و بیان تأثیرات مذهبی و قومی اشاره دارد که به شکل گیری آگاهی ملی کمک می کند. پاکستان، «مرکز جهانی اسلام سیاسی» نامیده شده است. سایر. حماس، حزبی است که ملی گرایی فلسطینی را با اسلام گرایی در هم می آمیزد. احرار الشام، جیش الاسلام و دیگر گروه های شورشی، ملی گرایی سوری را با اسلام گرایی، ترکیب می کنند. جیش العدل، ملی گرایی بلوچی را با اسلام گرایی، در هم می آمیزد. ایدئولوژی طالبان، ترکیبی از اسلام گرایی با پشتونوالی و ملی گرایی افغان است. جنبش اسلام گرای سومالیایی الشباب، ملی گرایی دینی سومالیایی و امپریالیسم ستیزانه را در ایدئولوژی جهادی سلفی خود گنجانده است. ملی گرایی یهودی. صهیونیسم مذهبی، ایدئولوژی ای است که صهیونیسم و یهودیت ارتدکس را با هم ترکیب می کند. پیش از تأسیس کشور اسرائیل، اکثر صهیونیست های مذهبی، یهودیان معتقدی بو
دند که از تلاش های صهیونیستی برای بازسازی یک کشور یهودی در سرزمین اسرائیل، حمایت می کردند. پس از جنگ شش روزه و تصرف کرانه باختری، حامیان راست گرای جنبش، صهیونیسم مذهبی را در ملی گرایی اسرائیلی، ادغام کردند و در نهایت جنبش جدیدی را تأسیس کردند که به نئوصهیونیسم، تکامل یافت. ایدئولوژی نئوصهیونیسم، سه رکن دارد: سرزمین اسرائیل، مردم اسرائیل و تورات اسرائیل. ملی گرایی در بت پرستی مدرن. بت پرستی به عنوان موضوعی جذاب در رمانتیسم قرن ۱۸ و ۱۹، به ویژه در زمینه احیای ادبی وایکینگ ها، که مشرکان تاریخی سلتیک، اسلاو و ژرمن را به عنوان وحشی نیک به تصویر می کشیدند، دوباره مطرح شد. علاقه رمانتیک ها به آثار باستانی غیرکلاسیک، همزمان با ظهور ملی گرایی رمانتیک و ظهور دولت-ملت در بستر انقلاب های ۱۸۴۸ بود که منجر به خلق حماسه های ملی و اسطوره های ملی برای کشورهای مختلف تازه تأسیس شد. موضوعات بت پرستانه یا فولکلوریک نیز در ملی گرایی موسیقایی آن دوره، رایج بود. سازمان هایی مانند آرمانن-اردن، نمایانگر تحولات مهمی در باطن گرایی نئوپاگان و آریوسوفی پس از جنگ جهانی دوم هستند، اما همه آنها اشکال باطن گرایی نازی را تشکیل نمی دهند. برخی ا
ز گروه های نئوپاگان شمال اروپا، مانند تئودز، آساتروآرفلاگید و ویدآرتروار، صریحاً اظهار داشته اند که نئونازیسم در بین اعضای آنها رایج نیست. شینتو. اصطلاح «شینتوی حکومتی» برای دسته بندی و ترویج اعمال امپراتوری ژاپن که برای حمایت از ایدئولوژی ملی گرایانه ژاپن به شینتو، متکی بودند، استفاده می شد. با امتناع از ممنوعیت کامل اعمال شینتو، قانون اساسی ژاپن پس از جنگ، توانست آزادی کامل دین را حفظ کند. سیک. جنبش خالصتان، یک جنبش جدایی طلب سیک است که به دنبال ایجاد سرزمینی برای سیک ها با تأسیس یک کشور مستقل به نام "خالصتان" (سرزمین خالصه) در منطقه پنجاب است. کشور پیشنهادی، شامل سرزمین هایی خواهد بود که در حال حاضر پنجاب هند و پنجاب پاکستان را تشکیل می دهند. سایر جنبش های دینی و ملی گرایی. در شبه جزیره کره، جنبش "دونگ هاک" و رهبر آن، چوئه جی-یو، از مبلغان کاتولیک کره ای، الهام گرفته بودند. با این حال، آنها «آموزه های غربی» که توسط مبلغان مذهبی، موعظه می شد را محکوم می کردند و آن را در مقابل «آموزه های شرقی» بومی، قرار می دادند. آنها در سال ۱۸۹۴، شورشی را در استان جولا در جنوب غربی کره، آغاز کردند. جنبش "دونگ هاک" به عنوان
الگویی برای جنبش های بعدی "دجونگ گیو" و "جئونگ سان-گیو" و همچنین سایر جنبش های ملی گرای دینی، عمل کرد. جنبش "دائجونگ گیو" که تحت تأثیر بودیسم بود، در طول استعمار ژاپن بر کره و منچوری، چریک ها را در منچوری، تأمین مالی می کرد. ایدئولوژی دولتی کره شمالی، "جوچه"، گاهی در گزارش های حقوق بشر وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا، به عنوان یک دین، طبقه بندی می شود.
درست مانند بسیاری از اشکال دیگر حیات که در حال از دست دادن تنوع زیستی هستند، شاهد کاهش مداوم تنوع زیستی گیاهان هستیم. یکی از دلایل این کاهش، تغییرات اقلیمی است. شرایط محیطی نقش کلیدی در تعریف عملکرد و توزیع جغرافیایی گیاه ایفا می کنند؛ بنابراین، وقتی شرایط محیطی تغییر می کند، می تواند منجر به تغییراتی در تنوع زیستی شود. اثرات تغییرات اقلیمی بر تنوع زیستی گیاهی را می توان با استفاده از مدل های مختلف، به عنوان مثال مدل های زیست اقلیمی، پیش بینی کرد. زیستگاه ها ممکن است به دلیل تغییرات اقلیمی تغییر کنند. این می تواند باعث شود گیاهان و آفات غیربومی بر تنوع پوشش گیاهی بومی تأثیر بگذارند. بنابراین، پوشش گیاهی بومی ممکن است در برابر آسیب آسیب پذیرتر شود. مثال دیگر آتش سوزی های جنگلی است: اگر به دلیل تغییرات اقلیمی شدیدتر شوند، ممکن است منجر به شرایط سوختگی شدیدتر و فواصل کوتاه تر آتش سوزی شود. این می تواند تنوع زیستی پوشش گیاهی بومی را تهدید کند. تأثیرات مستقیم. متغیرهای اقلیمی متغیر مرتبط با عملکرد و توزیع گیاهان شامل افزایش غلظت، افزایش دمای جهانی، تغییر الگوهای بارندگی و تغییرات در الگوی رویدادهای شدید آب و هوایی
مانند گردبادها، آتش سوزی ها یا طوفان ها می شود. از آنجا که گیاهان منفرد و بنابراین گونه ها فقط می توانند از نظر فیزیولوژیکی عمل کنند و چرخه های زندگی خود را با موفقیت تحت شرایط محیطی خاص (در حالت ایده آل در زیرمجموعه ای از این شرایط) تکمیل کنند، تغییرات آب و هوایی احتمالاً تأثیرات قابل توجهی بر گیاهان از سطح فردی تا سطح اکوسیستم یا زیست بوم خواهد داشت. اثرات دما. یک فرضیه رایج در بین دانشمندان این است که هرچه یک منطقه گرمتر باشد، تنوع گیاهی آن بیشتر است. این فرضیه را می توان در طبیعت مشاهده کرد، جایی که تنوع زیستی گیاهی بالاتر اغلب در عرض های جغرافیایی خاصی قرار دارد (که اغلب با آب و هوا/دمای خاصی مرتبط است). گونه های گیاهی در اکوسیستم های کوهستانی و برفی به دلیل تغییرات اقلیمی در معرض خطر بیشتری برای از دست دادن زیستگاه خود هستند. پیش بینی می شود اثرات تغییرات اقلیمی در کوهستان های عرض جغرافیایی شمالی شدیدتر باشد. مشخص شده است که گرما و خشکسالی در نتیجه تغییرات اقلیمی، به شدت بر میزان مرگ و میر درختان تأثیر می گذارد و اکوسیستم های جنگلی را در معرض خطر بالایی قرار می دهد. تغییرات در توزیع ها. اگر عوامل اقلیم
ی مانند دما و بارندگی در منطقه ای فراتر از تحمل انعطاف پذیری فنوتیپی یک گونه تغییر کنند، تغییرات توزیع گونه ممکن است اجتناب ناپذیر باشد. در حال حاضر شواهدی وجود دارد که نشان می دهد گونه های گیاهی در پاسخ به تغییرات آب و هوایی منطقه ای، دامنه پراکندگی خود را از نظر ارتفاع و عرض جغرافیایی تغییر می دهند. با این حال، پیش بینی چگونگی تغییر محدوده گونه ها در پاسخ به آب و هوا و تفکیک این تغییرات از سایر تغییرات محیطی ساخته دست بشر مانند اتروفیکاسیون، باران اسیدی و تخریب زیستگاه دشوار است. در مقایسه با نرخ مهاجرت گونه های گیاهی گزارش شده در گذشته، سرعت بالای تغییرات فعلی نه تنها پتانسیل تغییر توزیع گونه ها را دارد، بلکه بسیاری از گونه ها را نیز قادر به پیروی از اقلیمی که با آن سازگار شده اند، نمی کند. شرایط محیطی مورد نیاز برخی گونه ها، مانند مناطق آلپی، ممکن است به کلی از بین برود. نتیجه این تغییرات احتمالاً افزایش سریع خطر انقراض خواهد بود. سازگاری با شرایط جدید نیز می تواند در واکنش گیاهان از اهمیت زیادی برخوردار باشد. با این حال، پیش بینی خطر انقراض گونه های گیاهی آسان نیست. برای مثال، برآوردهای مربوط به دوره های
خاص تغییرات سریع اقلیمی در گذشته، انقراض گونه های نسبتاً کمی را در برخی مناطق نشان داده است. دانش در مورد چگونگی سازگاری یا بقای گونه ها در مواجهه با تغییرات سریع هنوز نسبتاً محدود است. اکنون مشخص است که از بین رفتن برخی از گونه ها برای انسان ها بسیار خطرناک خواهد بود زیرا آنها ارائه خدمات را متوقف خواهند کرد. برخی از آنها ویژگی های منحصر به فردی دارند که نمی توان آنها را با هیچ چیز دیگری جایگزین کرد. توزیع گونه ها و گونه های گیاهی به دنبال اثرات تغییرات اقلیمی محدود خواهد شد. تغییرات اقلیمی می تواند بر مناطقی مانند زمستان گذرانی و محل های تولید مثل پرندگان تأثیر بگذارد. پرندگان مهاجر پس از ساعت ها مهاجرت، از مناطق زمستان گذرانی و تولید مثل به عنوان مکانی برای تغذیه و تجدید قوا استفاده می کنند. اگر این مناطق به دلیل تغییرات اقلیمی آسیب ببینند، در نهایت بر آنها نیز تأثیر خواهد گذاشت. جنگل های پست در طول آخرین دوره یخبندان کوچک تر شده اند و آن مناطق کوچک به جزیره هایی تبدیل شده اند که از گیاهان مقاوم در برابر خشکسالی تشکیل شده اند. در آن مناطق کوچک پناهندگان، گیاهان سایه دوست زیادی نیز وجود دارد. به عنوان مثال
، دینامیک علفزارهای آهکی به دلیل عوامل اقلیمی به طور قابل توجهی تحت تأثیر قرار گرفت. تغییرات در مناسب بودن زیستگاه برای یک گونه، نه تنها با تغییر منطقه ای که یک گونه می تواند از نظر فیزیولوژیکی تحمل کند، بلکه با تغییر میزان رقابت مؤثر آن گونه با سایر گیاهان در این منطقه، تغییرات توزیعی را هدایت می کند. بنابراین، تغییرات در ترکیب جامعه نیز از نتایج مورد انتظار تغییرات اقلیمی است.
مدیریت پسماند همواره یکی از دغدغه های اساسی جوامع بشری در طول تاریخ بوده است. از نخستین روزهای شکل گیری تمدن ها، انسان ها با چالش دفع زباله ها و تصفیه پساب ناشی از زندگی روزمره، تولیدات کشاورزی و فعالیت های صنعتی اولیه روبه رو بوده اند. نخستین نشانه های شناخته شده از سیستم های سامان مند مدیریت فاضلاب به حدود ۶۵۰۰ سال پیش از میلاد در سرزمین های امروزی سوریه بازمی گردد. در این منطقه، شواهدی از سیستم های پیشرفته زهکشی و اتاق های ته نشینی کشف شده است که حکایت از درک قابل توجه ساکنان آن دوران از بهداشت محیط و روش های علمی دفع فاضلاب دارد. تمدن های باستانی دیگری نیز در این مسیر گام های مهمی برداشته اند. برای نمونه، امپراتوری روم باستان یکی از پیشرفته ترین شبکه های فاضلاب و دفع پسماند زمان خود را ایجاد کرد. سامانه معروف کلوآکا ماکسیما، که یکی از بزرگ ترین و قدیمی ترین مجاری فاضلاب جهان به شمار می رود، فاضلاب شهری را از طریق کانال هایی پیچیده به رودخانه تیبر هدایت می کرد. این سیستم، اگرچه در زمان خود پیشرو بود، اما بهره مندی از آن عمدتاً محدود به شهروندان طبقات بالای اجتماعی و نخبگان جامعه بود. در سوی دیگر جهان، تمدن
مایا در آمریکای مرکزی نیز با نگاهی آیینی به موضوع مدیریت پسماند می نگریست. آن ها به صورت منظم و در قالب آیین های مذهبی ماهانه، اقدام به سوزاندن زباله ها می کردند؛ امری که علاوه بر اهداف بهداشتی، جنبه های فرهنگی و نمادین نیز داشت. با این حال، همانند بسیاری از دیگر تمدن های کهن، دسترسی به امکانات سامان مند مدیریت زباله، غالباً در اختیار طبقات ممتاز و ثروتمند بود، و عموم مردم به روش های ابتدایی تر و گاه غیربهداشتی برای دفع زباله های خود متوسل می شدند. این شواهد تاریخی نشان می دهد که گرچه انسان از دیرباز به اهمیت مدیریت صحیح پسماند پی برده بود، اما عدالت اجتماعی در بهره مندی از این خدمات، مسئله ای حل نشده باقی مانده بود. انقلاب صنعتی انقلاب صنعتی موجب وخامت سریع بهداشت و شرایط زیست محیطی در مناطق شهری، به ویژه در انگلستان شد. رشد پرشتاب جمعیت شهری، افزایش کارخانه ها، و تولید انبوه زباله های خانگی و صنعتی، شهرها را با بحران های بهداشتی بی سابقه ای مواجه ساخت. در پاسخ به این شرایط، نخستین سیستم سازمان یافته مدیریت پسماند جامد در اواخر قرن هجدهم در شهر لندن پدید آمد؛ سیستمی که به نام "حیاط های خاکروبه" شناخته می شد
. این مراکز زباله ها را جمع آوری کرده و خاکستر زغال چوب را برای استفاده در آجرسازی و کشاورزی بازیافت می کردند. اولین کوره زباله سوز، با وجود مخالفت های اولیه، در سال ۱۸۷۴ در ناتینگهام ساخته شد. شهر نیویورک در سال ۱۸۹۵ به اولین شهر ایالات متحده تبدیل شد که مدیریت زباله های آن توسط بخش دولتی انجام شد. وسایل اولیه جمع آوری زباله در این دوران درشکه های اسب کش بودند که به مرور با پیشرفت فناوری، جای خود را به وسایل نقلیه موتوری دادند. در دهه ۱۹۳۰، این کامیون ها به فشرده سازهای هیدرولیکی مجهز شدند تا حجم زباله ها کاهش یافته و حمل ونقل آن ها کارآمدتر شود. این تحولات، سنگ بنای سامانه های مدرن مدیریت پسماند شهری را بنیان نهادند و نقش مهمی در ارتقای بهداشت عمومی ایفا کردند. دوران مدرن. با آغاز انقلاب صنعتی و رشد مداوم شهرنشینی در مراکز پرجمعیت انگلستان، انباشت زباله در شهرها موجب وخامت سریع وضعیت بهداشت و کاهش چشمگیر کیفیت زندگی شهری شد. خیابان ها مملو از آلودگی، زباله های خانگی، فضولات انسانی و حیوانی، و بقایای صنعتی شدند؛ چرا که در آن زمان هیچ مقررات مشخصی برای جمع آوری و دفع پسماند وجود نداشت. در چنین شرایطی، نخستین
درخواست ها برای ایجاد یک مرجع شهری با اختیارات رسمی در زمینه پاک سازی و دفع زباله، به میانه قرن هجدهم بازمی گردد. در سال ۱۷۵۱، کربین موریس یکی از مقامات شهر لندن، پیشنهاد کرد که: «... از آنجا که حفظ سلامت مردم از اهمیت زیادی برخوردار است، پیشنهاد می شود که پاک سازی این شهر تحت یک مدیریت عمومی و یکنواخت قرار گیرد، و تمام آلودگی ها و زباله ها… از طریق رودخانه تیمز به مکان مناسبی در خارج از شهر منتقل شوند». این پیشنهاد را می توان از نخستین تلاش ها برای تمرکززدایی از مدیریت ناپایدار محله ای و ایجاد یک نظام منسجم شهری برای بهداشت عمومی در نظر گرفت. با این حال، تحقق آن تا دهه ها بعد به تعویق افتاد، اما زمینه ساز اصلاحات بهداشتی گسترده ای در قرن نوزدهم شد.
توسعه حفاظتی، که با عنوان طراحی حفاظتی نیز شناخته می شود، نوعی توسعه کاربری زمین با رشد کنترل شده است که اصل توسعه پایدار محدود را در عین حفاظت دائمی از ویژگی های زیست محیطی طبیعی منطقه، از جمله حفظ چشم انداز و چشم انداز فضای باز، حفاظت از زمین های کشاورزی یا زیستگاه های طبیعی حیات وحش و حفظ ویژگی های جوامع روستایی، اتخاذ می کند. توسعه حفاظتی معمولاً به عنوان پروژه ای تعریف می شود که حداقل ۵۰ درصد از کل قطعه توسعه را به فضای باز اختصاص می دهد. مدیریت و مالکیت زمین اغلب با مشارکت بین مالکان خصوصی زمین، سازمان های حفاظت از کاربری زمین و دولت محلی شکل می گیرد. این روند در بسیاری از نقاط کشور، به ویژه در غرب ایالات متحده، رو به رشد است. در شرق ایالات متحده، طراحی حفاظتی توسط برخی از دولت های ایالتی و محلی به عنوان تکنیکی برای کمک به حفظ کیفیت آب ترویج شده است. این نوع برنامه ریزی اهمیت بیشتری پیدا کرده است زیرا «تبدیل زمین برای توسعه مسکن یکی از دلایل اصلی از بین رفتن و تکه تکه شدن زیستگاه است». با از بین رفتن یا تکه تکه شدن زیستگاه یک گونه، منجر به به خطر افتادن آن گونه شده و آنها را به سمت انقراض زودرس سوق می د
هد. تبدیل زمین همچنین به کاهش زمین های حاصلخیز کشاورزی کمک می کند، که پیش از این به دلیل تغییرات اقلیمی در حال کاهش بوده است. توسعه حفاظتی با هدف حفاظت از زمین و منابع زیست محیطی در قطعات زمین هایی که برای توسعه فوری در نظر گرفته شده اند - یعنی حفاظت از زمین در همین جا و همین لحظه - با سایر رویکردهای حفاظت از زمین متفاوت است. در مقابل، رویکرد کمربند سبز معمولاً با هدف محافظت از زمین در برابر توسعه های آینده و در منطقه ای فراتر از مناطقی که در حال حاضر برای توسعه در نظر گرفته شده اند، اجرا می شود. این طرح می کوشد تا شیبی بین مناطق شهری و حومه های باز ارائه دهد، فراتر از آنچه که یک خط روی نقشه - معمولاً یک بزرگراه - در حال حاضر ارائه می دهد. این رویکرد در پی اجتناب از دوگانگی شهرسازی اقتصادی در یک سوی چنین خیابانی است، در حالی که در سوی دیگر آن جنگل ها و مزارع کاملاً محافظت شده قرار دارند و فاقد شمول در آن اقتصاد هستند. با پرداختن به این توهم نظری که بشریتِ محصور در حصار، وضعیت بهتری دارد، توسعهٔ حفاظت اذعان می کند که طراحی نحوهٔ زندگی ما بسیار مهم تر از آن چیزی است که به آن اعتبار می دهیم؛ اینکه به جای محصور ک
ردن یک مشکل، باید با آن مشکل روبرو شویم و تأثیر خود را بر مکان هایی که در آن زندگی می کنیم به شدت کاهش دهیم، و در واقع عملکرد جوامع خود را به سطحی برسانیم که چنین دیوارهایی دیگر به عنوان الزامات واکنش اولیه در نظر گرفته نشوند. تاریخچه. توسعه حفاظت در اوایل دهه ۱۹۸۰ توسط یک برنامه ریز آموزش دیده بریتانیایی به نام رندال آرنت تدوین شد. او چندین مفهوم را از دهه ۱۹۶۰ کنار هم گذاشت. او ایده طراحی خوشه ای و فضای باز را با فلسفه «طراحی با طبیعت» ایان مک هارگ ترکیب کرد. توسعه حفاظت. توسعه حفاظت به دنبال حفاظت از منابع و خدمات اکولوژیکی متنوعی مانند تنوع زیستی، زمین های کشاورزی حاصلخیز، خدمات اکوسیستم، مناظر طبیعی و منابع تاریخی و فرهنگی است. این امر با شناسایی مناطق حساس و ارزشمند از نظر اکولوژیکی محقق می شود. زمین های حفاظت شده می توانند تحت حق ارتفاق باشند تا از توسعه در آنها جلوگیری شود. سپس مسکن در اطراف مناطق حفاظت شده ساخته می شود. تراکم، اندازه قطعات، نوع مسکن و میزان منطقه حفاظت شده به نوع توسعه حفاظتی بستگی دارد. اگرچه نوع توسعه رایجی نیست، اما تخمین زده می شود که توسعه حفاظتی بین ۲٫۵ تا ۱۰ درصد از کل توسعه ا