Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لیه اش فرآوری شده است، تولید یا استخراج می شوند. مواد جانبی همچنین می توانند منابع گسسته رادیوم-۲۲۶ یا منابع گسسته ایزوتوپ های تولیدشده توسط شتاب دهنده یا ایزوتوپ های طبیعی باشند که تهدیدی بزرگ تر یا مساوی با یک منبع گسسته رادیوم-۲۲۶ ایجاد می کنند. ۴) رادیوم نیز یک ماده هسته ای درست شده است که در طبیعت یافت می شود و توسط واپاشی رادیواکتیو اورانیوم تولید می شود. نیمه عمر رادیوم تقریباً ۱۶۰۰ سال است. کشورهای مختلف ممکن است از اصطلاحات متفاوتی برای مواد هسته ای استفاده کنند: در ایالات متحده آمریکا «مواد هسته ای» به « مواد هسته ای ویژه ای» (SNM) اشاره دارد که طبق تعریف قانون انرژی اتمی ۱۹۵۴ قابلیت تبدیل به سلاح هسته ای را دارند. «مواد هسته ای ویژه» نیز پلوتونیوم-۲۳۹، اورانیوم-۲۳۳ و اورانیوم غنی شده (U-۲۳۵) هستند. باید توجه داشت که تعریف کنوانسیون حفاظت فیزیکی از مواد هسته ای (۱۹۸۰) توریم را شامل نمی شود. کمیسیون تنظیم مقررات هسته ای (NRC) یک فرآیند نظارتی برای مواد هسته ای با پنج جزء اصلی دارد: دفتر مدیریت محیط زیست (EM) وزارت انرژی ایالات متحده، سوخت هسته ای مصرف شده و مواد هسته ای مازاد را مدیریت و دفع می کند.
برنامه مواد هسته ای دفتر مدیریت محیط زیست به طور ایمن و مطمئن، سوخت های هسته ای مصرف شده را در تأسیسات خود مدیریت می کند و در عین حال موجودی مواد را نیز مدیریت می کند. قانون سیاست زباله های هسته ای رویه هایی را برای ارزیابی و انتخاب مکان هایی برای مخازن از نظر زمین شناسی جهت دفع یا ذخیره ایمن ضایعات هسته ای تعریف می کند. اداره انرژی اتمی همچنین با اداره ملی امنیت هسته ای (NNSA) برای از بین بردن پلوتونیوم-۲۳۹ مازاد، غیرهسته ای و قابل استفاده در سلاح ها همکاری می کند. دفتر مدیریت محیط زیست به همراه اداره ملی امنیت هسته ای بر انهدام ۲۱ تن مواد اورانیوم با غنای بالای مازاد که حدود ۱۳.۵ تن سوخت هسته ای مصرف شده دارد، نظارت دارند.
یگان ۱۲۱، تیم مخفی ترور سازمان شبه نظامی لبنانی حزب الله است که مستقیماً به دبیرکل این گروه، گزارش می دهد. گفته می شود این واحد بمب گذاری های مرگباری را با خودرو انجام داده و رهبران نظامی و سیاسی و روزنامه نگاران لبنانی از جمله رفیق حریری، نخست وزیر سابق لبنان، وسام عید، مأمور اجرای قانون، وسام الحسن و فرانسوا الحاج، مقامات نظامی، محمد شطح، دیپلمات و لقمان سلیم، فعال سیاسی را هدف قرار داده است. واکنش ها. در مارس ۲۰۲۱، ایالات متحده آمریکا، جایزه ای ۱۰ میلیون دلاری برای اطلاعاتی که منجر به دستگیری سلیم عیاش شود، تعیین کرد. در جریان درگیری اسرائیل و حزب الله، اسرائیل، در ۱۰ نوامبر ۲۰۲۴، در یک حمله هوایی، سلیم عیاش را کشت. مخالفان حزب الله، عملیات های یگان ۱۲۱ را به جمهوری اسلامی ایران نسبت می دهند.
ارزیابی بوم شناختی (EA) به معنای پایش منابع طبیعی، به منظور کشف شرایط فعلی و در حال تغییر است. ارزیابی های محیط زیست (EAs) اجزای مورد نیاز اکثر تحقیقات مربوط به محل دفن پسماند خطرناک هستند. چنین ارزیابی هایی، همراه با ارزیابی های آلودگی و ریسک سلامت انسان، به ارزیابی خطرات زیست محیطی ناشی از مکان های آلوده و تعیین الزامات اصلاح کمک می کند. در ارزیابی اکولوژیکی، بسیاری از شاخص های زیستی و غیرزیستی که منعکس کننده اجزای چندگانه اکوسیستم ها هستند، مورد استفاده قرار می گیرند. گزارش وضعیت محیط زیست مستلزم آن است که اطلاعات مربوط به شاخص های جداگانه در قالب معیارها یا شاخص های جامع ادغام شوند. ارزیابی اکولوژیکی به دلیل تغییرات منطقه ای و زمانی در آسیب پذیری اکوسیستم ها و به دلیل درک محدود از عملکرد و سلامت اکوسیستم، بسیار پیچیده است. شاخص ها. شاخص های اکولوژیکی قادرند در حالت ایده آل، مجموعه شاخص ها باید اطلاعات کلیدی در مورد ساختار، عملکرد و ترکیب سیستم اکولوژیکی را نشان دهند. به طور کلی، شاخص های EA را می توان به شاخص های غیرزیستی و زیستی تقسیم کرد. با توجه به پیچیدگی اکوسیستم ها و فرآیندهای زیست محیطی، مجموعه ای
از شاخص ها که منعکس کننده جنبه های مختلف اکوسیستم ها باشند، مورد نیاز است. شاخص های شیمیایی، فیزیکی و بیولوژیکی هر کدام مزایا و معایب خاصی برای پایش و ارزیابی دارند. شاخص های غیرزیستی، که ممکن است اطلاعاتی در مورد خطرات یا تهدیدات ناشی از عوامل استرس زا برای اکوسیستم ها ارائه دهند، همبستگی نسبتاً خوبی با منابع آلاینده ها و اختلالات دارند، اما ممکن است به خودی خود منعکس کننده نقاط پایانی اکولوژیکی نباشند. شاخص های زیستی ممکن است نقاط پایانی را منعکس کنند و ممکن است برای تمایز اکوسیستم های «سالم» از «بیمار» مورد استفاده قرار گیرند. همبستگی شاخص های زیستی با منابع آلاینده ها و سایر اختلالات به دلیل پیچیدگی فرآیندهای محیطی و کثرت عوامل تنش زای بالقوه، نسبتاً دشوار است. ارزیابی انتقادی: انواع ارزیابی اکولوژیکی. ارزیابی زیست محیطی استراتژیک (SEcA) برای اطمینان از اینکه توسعه های جدید پیشنهادی با تعهدات بین المللی برای حفظ زیستگاه های حفاظت شده و گونه های مرتبط با آنها سازگار هستند، مورد نیاز است. همانند تمام اشکال ارزیابی اثرات زیست محیطی، اثربخشی SECA به توانایی تعریف اقدام یا مجموعه ای از اقدامات پیشنهادی و توصیف
محیط دریافت کننده (شرایط پایه) بستگی دارد. توانایی تعیین کمیت اثرات بالقوه و تخمین خطر وقوع آنها به شدت به … وابسته است. داده های ملی در مورد پراکندگی زیستگاه ها، گونه ها و پیشنهادهای توسعه. سازمان حفاظت از طبیعت ایالات متحده، ارزیابی سریع اکولوژیکی (REA) را توسعه داده است، یک روش یکپارچه برای ارائه اطلاعات به روز و در مقیاس چندگانه مورد نیاز برای هدایت اقدامات حفاظتی. REA برای شناسایی مکان های حفاظت شده و هدایت نمونه برداری میدانی و تحقیقات برای جمع آوری داده های بیولوژیکی و اکولوژیکی مقرون به صرفه، به تجزیه و تحلیل عکس های هوایی، فیلم برداری و داده های تصاویر ماهواره ای متکی است. اهداف. هدف EA درک ساختار و عملکرد اکوسیستم ها به منظور توسعه گزینه های مدیریتی بهبود یافته است. علاوه بر این، توسعه مدل هایی برای پیش بینی پاسخ اکوسیستم ها به تغییرات، به یافتن یک استراتژی مدیریتی خاص کمک می کند. نتایج EA برای پیشنهاد بهبودهای احتمالی خواص آلاینده به منظور کاهش اثرات بالقوه زیست محیطی مورد استفاده قرار خواهد گرفت. ارزیابی زیست محیطی در ایالات متحده. آژانس حفاظت محیط زیست ایالات متحده آمریکا تعریفی برای EA تعیین کر
ده است. ارزیابی اکولوژیکی «ارزیابی کیفی یا کمی از اثرات واقعی یا بالقوه یک محل دفن زباله های خطرناک بر گیاهان و حیوانات غیر از انسان ها و گونه های اهلی» است. روش های مورد استفاده برای ارزیابی اثرات زیست محیطی که در قانون جامع واکنش، جبران خسارت و مسئولیت زیست محیطی ذکر شده است، تنها به طور مبهم تعریف شده اند. در نتیجه، روش های ارزیابی که توسط مشاوران و سازمان های نظارتی اعمال می شود، از رویکردهای کیفی، مانند فهرست کردن گیرنده های زیستی بالقوه در یک مکان آلوده، تا رویکردهای کاملاً کمی که شامل تخمین های دقیق میزان مواجهه، مقایسه های کمی سمیت و نمونه برداری تکمیلی از موجودات زنده برای ارزیابی تخمین های جذب است، متغیر است.
غلظت بی اثر پیش بینی شده (PNEC) غلظتی از یک ماده شیمیایی است که حد مجاز مواجهه با آن را در یک اکوسیستم نشان می دهد و هیچ اثر نامطلوبی از مواجهه با آن کمتر از این حد قابل اندازه گیری نیست. مقادیر PNEC محافظه کارانه در نظر گرفته شده اند و غلظتی را پیش بینی می کنند که در آن یک ماده شیمیایی احتمالاً هیچ اثر سمی نخواهد داشت. آنها برای پیش بینی حد بالای غلظت یک ماده شیمیایی که اثر سمی دارد، در نظر گرفته نشده اند. مقادیر PNEC اغلب در ارزیابی ریسک زیست محیطی به عنوان ابزاری در بوم سم شناسی استفاده می شوند. یک PNEC برای یک ماده شیمیایی را می توان با داده های سمیت حاد یا سمیت مزمن تک گونه ای، داده های توزیع حساسیت گونه ای (SSD) چند گونه ای، داده های میدانی یا داده های اکوسیستم های مدل محاسبه کرد. بسته به نوع داده های مورد استفاده، از یک عامل ارزیابی برای محاسبهٔ اطمینان داده های سمیت که به کل اکوسیستم تعمیم داده می شوند، استفاده می شود. روش های محاسبه. عامل ارزیابی. استفاده از عوامل ارزیابی، امکان برون یابی داده های سمیت آزمایشگاهی، تک گونه ای و کوتاه مدت را برای پیش بینی محافظه کارانه اثرات اکوسیستم فراهم می کند و عدم
قطعیت در برون یابی را در نظر می گیرد. مقدار ضریب ارزیابی به عدم قطعیت داده های موجود بستگی دارد و از ۱ تا ۱۰۰۰ متغیر است. داده های سمیت حاد. داده های سمیت حاد شامل داده های میانه دوز کشنده و EC50 است. این داده ها مرتباً از نظر کیفیت و مرتبط بودن بررسی می شوند و در حالت ایده آل شامل داده هایی برای گونه ها در سطوح مختلف تغذیه ای و/یا گروه های طبقه بندی هستند. سپس کمترین میانه دوز کشنده در پایگاه داده گردآوری شده بر ضریب ارزیابی تقسیم می شود تا PNEC برای آن داده محاسبه شود. ضریب ارزیابی اعمال شده برای داده های سمیت حاد معمولاً ۱۰۰۰ است. داده های سمیت مزمن. داده های سمیت مزمن شامل داده های NOEC می شود. کمترین مقدار NOEC در مجموعه داده های آزمایشی، بسته به تنوع موجودات آزمایش و میزان داده های موجود، بر یک ضریب ارزیابی بین ۱۰ تا ۱۰۰ تقسیم می شود. اگر گونه ها یا داده های بیشتری وجود داشته باشد، ضریب ارزیابی کمتر است. داده های حساسیت گونه ها. یک PNEC همچنین می تواند از نظر آماری از یک SSD که مدلی از تغییرپذیری در حساسیت گونه های مختلف به یک ماده سمی یا عامل استرس زای دیگر است، مشتق شود. غلظت خطرناک پنج درصد از گونه
ها (HC5) در SSD برای استخراج PNEC استفاده می شود. HC5 غلظتی است که در آن پنج درصد از گونه های موجود در SSD تأثیر خود را نشان می دهند. HC5 معمولاً بر اساس ضریب ارزیابی ۱–۵ تقسیم می شود. در بسیاری از موارد، ممکن است به دلیل کمبود داده ها در مورد تعداد زیادی از گونه ها، SSDها وجود نداشته باشند. در این موارد، باید از رویکرد ضریب ارزیابی برای استخراج PNEC استفاده شود. داده های میدانی یا اکوسیستم های مدل. داده های میدانی یا داده های اکوسیستم های مدل شامل داده های سمیت میدانی و سمیت مزوکوسم می شوند. بزرگی ضریب ارزیابی در این نوع مطالعات، مختص هر مطالعه است. کاربردها. ارزیابی ریسک زیست محیطی. PNEC به طور گسترده در اروپا توسط آژانس مواد شیمیایی اروپا، برنامه قوانین ثبت، ارزیابی، صدور مجوز و محدودیت مواد شیمیایی و سایر آژانس های سم شناسی برای ارزیابی ریسک زیست محیطی استفاده می شود. مقادیر PNEC را می توان همراه با مقادیر غلظت محیطی پیش بینی شده برای محاسبه نسبت توصیف ریسک (RCR) که به آن ضریب ریسک (RQ) نیز می گویند، استفاده کرد. RCR برابر است با PEC تقسیم بر PNEC برای یک ماده شیمیایی خاص و یک رویکرد قطعی برای تخمین ریسک
زیست محیطی در مقیاس های محلی یا منطقه ای است. اگر PNEC از PEC بیشتر باشد، نتیجه این است که ماده شیمیایی هیچ خطر زیست محیطی ندارد. فرضیات. استخراج PNEC برای استفاده در ریسک زیست محیطی فاقد اعتبار علمی است زیرا عوامل ارزیابی به صورت تجربی استخراج می شوند. علاوه بر این، PNECهای مشتق شده از داده های سمیت تک گونه ای نیز فرض می کنند که اکوسیستم ها به اندازه حساس ترین گونه ها حساس هستند و عملکرد اکوسیستم به ساختار اکوسیستم وابسته است.
تیفانی هوتون (زاده ) خواننده و ترانه سرا آمریکایی است.
پیش از ورود اروپایی ها به منطقه ای که امروزه لس آنجلس نامیده می شود، مردم بومی آمریکا به نام تونگ وا (Tongva) در این سرزمین زندگی می کردند. آن ها نزدیک رودخانه ها و دریا زندگی می کردند، ماهی می گرفتند، شکار می کردند و با دیگران داد و ستد داشتند. بزرگ ترین روستای آن ها یاانگا (Yaanga) نام داشت. تونگ واها__ زبان، خدایان و مراسم خاص خود را داشتند. در سال ۱۵۴۲، یک کاشف اسپانیایی به نام خوان رودریگز کابرییو به این منطقه آمد و اعلام کرد این سرزمین متعلق به اسپانیاست. بعدها، در سال ۱۷۶۹، اسپانیایی های بیشتری آمدند و کلیساها، قلعه ها و شهرهایی ساختند. در سال ۱۷۸۱، یک اسپانیایی به نام فلیپه د نوه (Felipe de Neve) با ۴۴ نفر مهاجر، شهری جدید نزدیک روستای تونگ وا یعنی یاانگا ساختند. آن ها نام شهر را لس آنجلس گذاشتند، که به معنی «فرشتگان» است. در ابتدا، لس آنجلس بخشی از اسپانیای نو بود. در سال ۱۸۲۱، پس از استقلال مکزیک، این منطقه بخشی از مکزیک شد. سپس، پس از جنگ آمریکا و مکزیک در سال ۱۸۴۸، لس آنجلس بخشی از ایالات متحده شد. لس آنجلس در سال ۱۸۵۰ به یک شهر رسمی در ایالات متحده تبدیل شد و ایالت کالیفرنیا نیز به زودی تأسیس شد.
افراد زیادی از سایر نقاط آمریکا به لس آنجلس مهاجرت کردند. در سال ۱۸۸۵، یک خط راه آهن از شیکاگو به لس آنجلس ساخته شد که به رشد سریع شهر کمک کرد. کشاورزی، نفت، صنعت فیلم سازی و گردشگری باعث رشد بیشتر شهر شدند. در دوران جنگ جهانی دوم، لس آنجلس تعداد زیادی هواپیما ساخت. در دهه ۱۹۶۰، رشد شهر کند شد. ترافیک به مشکلی بزرگ تبدیل شد. مهاجران جدیدی از مکزیک و آسیا وارد شهر شدند که جمعیت آن را تغییر دادند. برخی صنایع قدیمی کوچک شدند، اما صنعت فیلم، گردشگری و فناوری همچنان قوی باقی ماندند. امروزه، لس آنجلس با مشکلاتی مانند خشکسالی، آتش سوزی های جنگلی و کمبود آب روبه رو است، و این مشکلات روزبه روز بدتر می شوند. بومی ها. قبل از آمدن اروپایی ها، حدود ۵٬۰۰۰ نفر تونگ وا در منطقه لس آنجلس زندگی می کردند. در کل، حدود ۲۵۰٬۰۰۰ بومی در سراسر کالیفرنیا ساکن بودند. تونگ واها در منطقه ای وسیع زندگی می کردند و با قبایل دیگر تجارت می کردند. روستای یاانگا به مهاجران اسپانیایی کمک غذایی و پشتیبانی می داد. وقتی ایالات متحده کنترل منطقه را به دست گرفت، زندگی برای مردم بومی بسیار سخت شد. بسیاری از آن ها به دلیل بیماری های جدیدی که اروپایی
ها آوردند بیمار شدند و جان باختند. آن ها هیچ حقی نداشتند و زمین هایشان را از دست دادند. برخی از آن ها مجبور به ترک محل زندگی خود شدند یا مورد آزار قرار گرفتند. مردم بومی برای مدت طولانی شهروند ایالات متحده محسوب نمی شدند. آن ها با دستمزد بسیار پایین کار می کردند. اگر کار نداشتند، به زندان می افتادند و مجبور بودند با کار کردن جریمه های خود را پرداخت کنند. گاهی به جای پول، به آن ها الکل داده می شد که باعث مشکلات بیشتر می شد. در قرن ۱۹، نویسنده ای به نام هلن هانت جکسون (Helen Hunt Jackson) رفتار بد با مردم بومی را دید و در سال ۱۸۸۴ کتابی به نام «رامونا» (Ramona) نوشت تا از آن ها حمایت کند. به خاطر تلاش های او، برخی از روستاهای بومی حفظ شدند. امروزه، حدود ۲٬۰۰۰ نفر از تونگ واها در جنوب کالیفرنیا زندگی می کنند. بسیاری از آن ها تلاش می کنند فرهنگ و گورستان های خود را حفظ کنند. آن ها می خواهند دولت آمریکا قبیله شان را به رسمیت بشناسد. منطقه قدیمی چینی ها. محلهٔ چینی های قدیمی در لس آنجلس در دهه ۱۸۶۰ ساخته شد و در جایی قرار داشت که امروزه ایستگاه یونیون (Union Station) است. در سال ۱۹۸۴، باستان شناسان به رهبری جان روم
انی در این منطقه اشیای قدیمی مربوط به چینی ها، آمریکایی های اروپایی تبار و بومیان آمریکا را کشف کردند. آن ها بقایای ساختمان هایی مربوط به قرن نوزدهم را نیز پیدا کردند، از جمله یک ساختمان آجری از دهه ۱۸۸۰ که نشان می داد خیابان آن ممکن است به دوره اسپانیایی ها برگردد. امروزه این مکان به نام کوچه فرگوسن (Ferguson Alley) شناخته می شود. در این منطقه، لایه ای ۹۰ سانتی متری پر از اشیای تاریخی پیدا شد، از جمله ظروف چینی، سکه های آسیایی، تکه هایی از پیپ تریاک، وسایل بازی، سفال بومی، ابزار سنگی و ابزار ساخته شده از شاخ حیوانات. بر اساس گزارش های سرشماری بین سال های ۱۸۷۰ تا ۱۹۳۰، جمعیت چینی های آمریکایی در لس آنجلس از ۲۳۴ نفر به بیش از ۳۰۰۰ نفر رسید. با این حال، در آن زمان، بیشتر زنان چینی که در لس آنجلس زندگی می کردند در فقر شدید بودند و بیشتر آن ها به زور یا فریب برای کار در فحشا به آمریکا آورده شده بودند. در ۲۴ اکتبر ۱۸۷۱، یک رویداد وحشتناک به نام «کشتار چینی های لس آنجلس» اتفاق افتاد. حدود ۵۰۰ نفر از سفیدپوستان و مردم اسپانیایی تبار به چینی ها حمله کردند. آن ها خانه هایشان را غارت کردند، آن ها را کتک زدند و ۱۹ نفر ر
ا کشتند که ۱۵ نفرشان را حلق آویز کردند. این اتفاق باعث شد بیش از ۱۰ درصد از جمعیت کوچک چینی ها در لس آنجلس کشته شوند. این رویداد نمونه ای دردناک از نژادپرستی و خشونت علیه مهاجران چینی در تاریخ آمریکا است.
اتحاد ساتسوما-چوشو-هیروشیما، اتحاد ساچّوگی سانبان ، این پیمانی بود که در سپتامبر ۱۸۶۷، در سومین سال دوران کیئو (باکوماتسو) بین سه قلمرو ساتسوما، قلمرو چوشو و قلمرو هیروشیما (گیشو) برای اعزام نیرو جهت سرنگونی شوگون سالاری منعقد شد.
آتش سوزی متانول در بندر بوشهر به حادثهٔ آتش سوزی روز ۲۱ خرداد ۱۴۰۴ (۱۱ ژوئن ۲۰۲۵) در اسکلهٔ شرکت «متانول کاوه» واقع در بندر دیر استان بوشهر گفته می شود. در پی شعله ور شدن مخزن (یا کشتی) حامل متانول صنعتی، دست کم سه نفر جان باختند و ده نفر زخمی شدند. پیش زمینه. شرکت متانول کاوه مالک یکی از بزرگ ترین واحدهای تولید و صادرات متانول در ایران است. اسکلهٔ اختصاصی این شرکت در بندر دیر عمدتاً برای بارگیری محموله های متانول به شرق آسیا به کار می رود. متانول ماده ای به شدت آتش گیر است و حوادث مشابه در سال های گذشته در پتروشیمی های ماهشهر و عسلویه نیز رخ داده بود. جزئیات حادثه. بر پایهٔ گزارش رئیس اورژانس استان بوشهر، آتش سوزی حدود ساعت ۱۱:۰۵ رخ داد؛ نخستین شعله ها از بخش بالایی مخزن مشاهده شد و به سرعت به سایر بخش ها سرایت کرد. منابع محلی علت اولیه را «جرقهٔ عملیات جوشکاری روی بدنهٔ کشتی یا مخزن» دانستند، اما ادارهٔ کل مدیریت بحران استان اعلام کرد که بررسی فنی در حال انجام است. عملیات امداد. ده ها آتش نشان، تیم های هلال احمر و یگان مقابله با مواد خطرناک به محل اعزام شدند. خنک سازی مخزن با فوم های ویژه بیش از سه ساعت به
طول انجامید و حوالی ساعت ۱۵:۰۰ حریق مهار شد. تحقیقات و پیامدها. دادستان شهرستان دیر پروندهٔ قضایی گشود و اعلام کرد «در صورت اثبات کوتاهی در رعایت مقررات ایمنی، با مسئولان مربوط برخورد خواهد شد». ادارهٔ کل محیط زیست استان نیز برداشت نمونه های خاک و آب را برای سنجش آلودگی متانول آغاز کرده است.
سن دیگو اولین جایی در کالیفرنیا بود که اروپایی ها در آن زندگی کردند. به همین دلیل، بعضی ها سن دیگو را «زادگاه کالیفرنیا» می نامند. در سال ۱۵۴۲، یک کاشف اروپایی به نام خوان رودریگز کابریو، خلیج سن دیگو را پیدا کرد. این حدود ۲۰۰ سال قبل از زمانی بود که اروپایی های دیگر به آنجا آمدند. اما خیلی قبل تر از آن، مردم بومی آمریکا به نام کوم یای (Kumeyaay) حدود ۱۲٬۰۰۰ سال در آن منطقه زندگی می کردند. در سال ۱۷۶۹، اسپانیایی ها یک قلعه و یک کلیسای مذهبی در سن دیگو ساختند. بعداً این منطقه بخشی از کشور مکزیک شد. در سال ۱۸۴۸، سن دیگو بخشی از ایالات متحده شد. دو سال بعد، در سال ۱۸۵۰، زمانی که کالیفرنیا یک ایالت شد، سن دیگو مرکز شهرستان سن دیگو گردید. در ابتدا، سن دیگو شهری کوچک بود. اما بعد از سال ۱۸۸۰، به سرعت رشد کرد، به خاطر ساخت وسازها و پایگاه های نظامی جدید. در طول جنگ جهانی دوم و پس از آن، سن دیگو خیلی سریع رشد کرد. تاجران و سرمایه گذاران پایه های اقتصادی آن را ساختند. امروزه، اقتصاد سن دیگو بر پایهٔ ارتش، صنایع دفاعی، علوم زیستی، گردشگری، تجارت بین المللی و تولیدات کارخانه ای استوار است. سن دیگو هشتمین شهر بزرگ آمریکا
است و مرکز منطقهٔ بزرگ تری به نام کلان شهر سن دیگو است. در دهه ۱۹۳۰ و اوایل دهه ۱۹۴۰، منطقه اطراف خیابان پنجم و آیلند شاهد تجمع کسب وکارهای آسیایی آمریکایی بود، به ویژه از جوامع چینی، ژاپنی و فیلیپینی آمریکایی. این کسب وکارها، به ویژه کسب وکارهای چینی آمریکایی، از اوایل دهه ۱۸۶۰ جایگاهی در مرکز شهر داشتند. در اواخر قرن بیستم، این منطقه به عنوان محله تاریخی موضوعی آسیای پاسیفیک شناخته شد.
واژه ای در زبان ژاپنی است که به طور کلی مترادف با اصطلاح انگلیسی است. امروزه این کلمه معمولاً به ارواح موجود در افسانه های غربی اشاره دارد، اما گاهی اوقات ممکن است به موجودی از فولکلور ژاپنی نیز اشاره داشته باشد. به طور مثال، طبق یک باور عامیانه قدیمی از استان ایواته، مردم زمانی می ترسیدند که "یوسه ای" بتواند مرده ها را رستاخیز کند. همچنین به این مسئله اشاره شده است که مردم کوه هورایی پری های کوچکی هستند که هیچ دانشی از شر بزرگ ندارند و بنابراین قلب آن ها هرگز پیر نمی شود. مردم آینو همچنین به نژادی از مردمان کوتاه قامتی می گویند که در فولکلور خود به کورو پوک گورو معروف هستند. یکی دیگر از موجودات پری شکل ژاپنی کیجیمونا است، ارواح درختی که در آیین ریوکیوانی استان اوکیناوا گفته می شوند.
«دردناک مثل عذاب جهنم» ترانه ای از خوانندهٔ آمریکایی مدیسون بییر به همراهٔ رپر آمریکایی آفست می باشد که در ۹ نوامبر سال ۲۰۱۸ از سوی اکسس رکوردز روی رسانه های دانلود دیجیتال و استریمینگ منتشر گردید. این قطعه توسط مدیسون بییر، آفست، و خوانندهٔ انگلیسی چارلی ایکس سی ایکس به همراهٔ تهیه کنندگان این اثر اینویزیبل من و مایک سبث نوشته شده است. این اثر در ابتدا قرار بود تک آهنگ اصلی نخستین آلبوم استودیویی بییر باشد، اما بعدها از آلبوم حذف شد.
زیست نوگرایی یک فلسفه نوین محیط زیست گرایی است که بر این باور استوار است که تحقیق و توسعه می تواند هم زمان موجب حفاظت از طبیعت و بهبود کیفیت زندگی انسان ها شود. این دیدگاه بر پایه مفهومی به نام جداسازی زیست محیطی–اقتصادی یا جداسازی رشد اقتصادی از تأثیرات منفی پیامد انسان بر محیط زیست بنا شده است؛ به این معنا که می توان پیشرفت اقتصادی و رشد تولید ناخالص ملی را دنبال کرد، بی آنکه به منابع طبیعی، زیست بوم ها و اکوسیستم های حساس آسیبی وارد شود. در چارچوب زیست نوگرایی، فناوری های نوین مانند انرژی های تجدیدپذیر، کشاورزی دقیق، شهرسازی هوشمند و مدیریت کارآمد منابع، ابزارهایی کلیدی محسوب می شوند که می توانند جایگزین روش های سنتی و پرآسیب شده و مسیر توسعه ای پایدارتر و سازگار با محیط زیست را هموار کنند. این دیدگاه برخلاف برخی گرایش های سنتی در محیط زیست گرایی که رشد اقتصادی را ذاتاً مضر می دانند، تأکید دارد که با انتخاب مسیرهای نوآورانه، می توان رفاه بشر و سلامت سیاره زمین را توأمان ارتقا بخشید. توضیحات. زیست نوگرایی بر این باور است که جایگزینی خدمات طبیعی خدمت بوم سازگان با انرژی، فناوری و راه حل های مصنوعی، نه تنها م
مکن بلکه مطلوب است، مشروط بر آنکه این جایگزینی به کاهش اثرات منفی پیامد انسان بر محیط زیست منجر شود. به عبارت دیگر، طرفداران این دیدگاه معتقدند که بهره گیری از نوآوری های فناورانه می تواند ما را از وابستگی به خدمات مستقیم طبیعت، که گاه بهره برداری از آن ها به تخریب زیست محیطی می انجامد، رهایی بخشد. پایه های نظری زیست نوگرایی از دل ناامیدی از عملکرد برخی نهادها و جنبش های سنتی محیط زیستی سر برآورده اند؛ نهادهایی که با مخالفت سرسختانه با برخی منابع انرژی، از جمله انرژی هسته ای، زمینه را برای افزایش وابستگی به سوخت های فسیلی مانند گاز طبیعی فراهم کردند. این تصمیم ها، برخلاف انتظار، نه تنها به کاهش انتشار گازهای گلخانه ای منجر نشد، بلکه در مواردی همچون سیاست های انرژی آلمان، باعث افزایش انتشار این گازها شد. زیست نوگرایی با تکیه بر مواضع مبتنی بر شواهد، علمی و عمل گرایانه، در بحث هایی در مورد چگونگی حفاظت بهینه از محیط های طبیعی، چگونگی تسریع کربن زدایی برای کاهش تغییرات اقلیمی و چگونگی تسریع دگرگونی اجتماعی فقرای جهان مشارکت می کند. در این مباحث، زیست نوگرایی خود را از سایر مکاتب فکری، از جمله اقتصاد بوم شناختی،
مهار رشد، برنامه ریزی جمعیت انسانی، اقتصاد آزاد، مسیر «انرژی نرم» و برنامه ریزی اقتصادی، متمایز می کند. زیست نوگرایی از عمل گرایی آمریکایی، بوم شناسی سیاسی، اقتصاد فرگشتی و نوگرایی بهره می برد. تنوع ایده ها و اختلاف نظر، ارزش هایی هستند که ادعا می شوند تا از عدم تحمل ناشی از افراط گرایی و جزم اندیشی جلوگیری شود. مانیفست اکومدرنیستی. در آوریل ۲۰۱۵، گروهی متشکل از ۱۸ نفر که خود را اکومدرنیست می نامیدند، به طور جمعی "«مانیفست اکومدرنیستی»" را منتشر کردند. استقبال و انتقاد. برخی از روزنامه نگاران حوزه محیط زیست از بیانیه اکومدرنیستی تمجید کرده اند. ادواردو پورتر، روزنامه نگار نشریه نیویورک تایمز، در یادداشتی رویکرد متفاوت اکومدرنیسم به توسعه پایدار را تحسین آمیز توصیف کرده و آن را جایگزینی قابل تأمل برای جریان های غالب محیط زیستی دانسته است. در مقاله ای با عنوان «بیانیه ای خواهان پایان دادن به محیط زیست گرایی مبتنی بر سرزنش انسان»، اریک هولت هاوس از نشریه اسلیت نوشت: «این بیانیه فراگیر است، هیجان انگیز است، و بالاخره چیزی به دوستداران محیط زیست می دهد که به جای آن که فقط علیه چیزی باشند، برای چیزی بجنگند.» همچنین
نشریه معتبر علمی نیچر نیز در قالب سرمقاله ای، به تحلیل و بررسی این بیانیه پرداخته و آن را در جایگاه یکی از اسناد تأثیرگذار در بازتعریف گفتمان محیط زیستی معاصر بررسی کرده است.
بازیافت زباله های الکترونیکی، یا بازیافت تجهیزات الکترونیک، به فرایند باز کردن، جداسازی اجزاء و بازیابی مواد اولیه موجود در تجهیزات الکترونیکی فرسوده یا غیرقابل استفاده گفته می شود. در مواردی که نوع خاصی از زباله های الکترونیکی مدنظر باشد، از اصطلاحات مشخص تری مانند بازیافت رایانه یا بازیافت تلفن همراه استفاده می شود. مانند سایر جریان های پسماند، در حوزه زباله های فناوری اطلاعات (IT) نیز روش های پایداری همچون بازکاربری، اهداء به دیگران و تعمیر و بازسازی به عنوان راهکارهای مفید و مسئولانه برای کاهش حجم زباله و جلوگیری از آلودگی زیست محیطی مورد توجه قرار می گیرند. این رویکردها نه تنها به حفظ منابع طبیعی کمک می کنند، بلکه زمینه ساز اشتغال و توسعه اقتصاد چرخشی نیز هستند. دلایل بازیافت. رایانه های از رده خارج و تجهیزات الکترونیکی قدیمی، اگر به درستی بازیافت شوند، منابع ارزشمندی از مواد اولیه ثانویه مانند فلزات گران بها، پلاستیک های صنعتی و آلیاژهای کمیاب محسوب می شوند. اما در صورتی که این دستگاه ها به حال خود رها شده یا به شیوه غیراصولی دفع شوند، به منبعی خطرناک از زباله سمی و ماده سرطان زا تبدیل می گردند که سلامت
انسان و محیط زیست را تهدید می کنند. تغییرات سریع فناوری، پایین بودن هزینه اولیه خرید تجهیزات جدید و سیاست های برنامه ریزی شده برای از رده خارج شدن زودهنگام دستگاه ها (کهنگی عمدی) موجب انباشت روزافزون زباله های الکترونیکی، به ویژه رایانه ها و قطعات وابسته در سطح جهانی شده است. اگرچه راهکارهای فنی برای بازیافت مؤثر و ایمن این تجهیزات در دسترس است، اما در اغلب کشورها پیش از اجرای این راه حل ها، نیاز به چارچوب های قانونی روشن، سامانه های جمع آوری، زیرساخت های لجستیکی و خدمات پشتیبان وجود دارد تا فرایند بازیافت به شکل کارآمد و گسترده عملیاتی شود. به عنوان نمونه، آژانس حفاظت محیط زیست ایالات متحده آمریکا برآورد کرده است که در چند سال آینده، ۳۰ تا ۴۰ میلیون دستگاه رایانه مازاد که در طبقه بندی «زباله های خانگی خطرناک» قرار می گیرند، نیازمند مدیریت پایان عمر خواهند بود. همچنین شورای ایمنی ملی آمریکا گزارش داده که حدود ۷۵٪ از تمامی رایانه های شخصی فروخته شده در طول تاریخ، هم اکنون در شمار تجهیزات الکترونیکی مازاد و بلااستفاده قرار دارند. در سال ۲۰۰۷، آژانس حفاظت محیط زیست ایالات متحده آمریکا اعلام کرد که بیش از ۶۳ میل
یون دستگاه رایانه در این کشور یا جایگزین شدند یا به دور انداخته شدند. با وجود رشد آگاهی زیست محیطی، امروزه تنها حدود ۱۵٪ از تجهیزات و دستگاه های الکترونیکی در ایالات متحده به طور اصولی بازیافت می شوند. بخش عمده ای از زباله های الکترونیکی به محل های دفن زباله فرستاده شده یا سوزانده می شود؛ فرآیندهایی که منجر به رهاسازی موادی خطرناک مانند سرب، جیوه و کادمیم در خاک، آب های زیرزمینی و جو زمین می گردد. این آلاینده ها می توانند اثرات زیان بار و درازمدتی بر سلامت انسان، تنوع زیستی و کیفیت منابع طبیعی بر جای بگذارند. بسیاری از مواد مورد استفاده در سخت افزار کامپیوتر را می توان با بازیافت برای تولید آینده بازیابی کرد. استفاده مجدد از قلع، سیلیکون، آهن، آلومینیوم و انواع پلاستیک هایی که به صورت عمده در رایانه ها یا سایر لوازم الکترونیکی وجود دارند، می تواند هزینه های ساخت سیستم های جدید را کاهش دهد. اجزا اغلب حاوی مس، طلا، تانتالوم، نقره، پلاتین، پالادیوم و سرب و همچنین سایر مواد ارزشمند مناسب برای احیا هستند. آمارها و روندهای موجود نشان می دهند که علی رغم وجود فناوری و زیرساخت برای بازیافت، همچنان بخش بزرگی از پسمانده