Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جمهوری اسلامی ایران، از سال های آغازین خود و بحران گروگان گیری آمریکا، مرتباً دست به بازداشت مشکوک اتباع خارجی یا دوتابعیتی زده است. این امر برای دوره های طولانی رخ داده، با سابقه مستند طولانی از استفاده از طرف بازداشت شده به عنوان مهره چانه زنی در مذاکرات دیپلماتیک. فهرست زیر از بازداشت شدگان فعلی در ایران، افرادی را که در کشورهای دیگر ربوده شده و به کشور آورده شده اند، شامل نمی شود. دیپلماسی گروگان گیری. از زمان بحران گروگان گیری ایران، جمهوری اسلامی ایران الگویی از بازداشت اتباع خارجی برای دوره های طولانی را دنبال کرده است. بر اساس گزارش مرکز حقوق بشر در ایران، دولت ایران از زندانیان دوتابعیتی و نیز زندانیانی که فقط دارای تابعیت خارجی هستند، «به عنوان مهره چانه زنی در روابط خود با سایر کشورها» استفاده کرده است. بازداشت های مشکوک مکرر ایران از شهروندان دوتابعیتی و رفتار چانه زنی پس از آن، باعث شده ناظران این عمل را نمونه ای از دیپلماسی گروگان گیری با سابقه مستند طولانی توصیف کنند. بازداشت شدگان. اتباع دوتابعیتی ایران و کشور دیگر به ویژه در معرض بازداشت خودسرانه قرار دارند زیرا قانون بین المللی تابعیت غالب م
قرر می دارد که «یک کشور نمی تواند حمایت دیپلماتیک از یکی از اتباع خود در برابر کشوری که آن شخص تابعیت آن را نیز دارد، ارائه دهد». بر اساس گزارش دیده بان حقوق بشر، «مقامات ایرانی حقوق قانونی بازداشت شدگان را نقض کرده و الگویی از دستگیری های با انگیزه سیاسی را اجرا کرده اند». در نوامبر ۲۰۱۷، رویترز گزارش داد که سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران «حداقل ۳۰ تبعه دوتابعیتی را طی دو سال گذشته، عمدتاً به اتهام جاسوسی، دستگیر کرده است». واکنش ها. در سپتامبر ۲۰۱۹، در حاشیه هفتاد و چهارمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد، خانواده های اتباع دوتابعیتی و خارجی زندانی در ایران و همچنین اتباع دوتابعیتی و خارجی سابق زندانی در ایران، «اتحاد خانواده ها علیه گروگان گیری دولتی» را راه اندازی کردند. در ژانویه ۲۰۲۳، فرانسه خواستار آزادی هفت تبعه خود شد که در ایران نگهداری می شدند. یکی از بازداشت شدگان، فریبا ادل خواه، در ژوئن ۲۰۱۹ همراه با همکارش رولان مارشال دستگیر شد. در حالی که مارشال در سال ۲۰۲۰ آزاد شد، فریبا ادل خواه در میان افزایش تنش های سیاسی در ایران همچنان در زندان باقی ماند.
هاکیریا یا کیریا () منطقه ای در مرکز تل آویو است که شامل یک پایگاه نظامی شهری در شمال خیابان کاپلان می شود. هاکیریا شامل مرکز دولتی منطقه تل آویو و پایگاه اصلی نیروهای دفاعی اسرائیل یعنی کمپ رابین است که به نام اسحاق رابین نامگذاری شده و با نام پایگاه هاکیریا نیز شناخته می شود. این پایگاه یکی از اولین پایگاه های ارتش اسرائیل بود و از زمان تأسیس آن در سال ۱۹۴۸ به عنوان ساختمان مرکزی ستاد کل نیروهای دفاعی اسرائیل فعالیت می کرد. این پایگاه عمدتاً وظایف فرماندهی، اداری، ارتباطات و پشتیبانی را برعهده دارد.
آبجوی دست ساز نوعی آبجو است که توسط کارخانه های آبجوسازی مستقل تولید می شود؛ این کارخانه ها معمولاً مقدار کمتری آبجو نسبت به آبجوسازهای بزرگ تولید می کنند و اغلب به طور مستقل اداره می شوند. این نوع کارخانه ها معمولاً با تأکید بر اشتیاق، طعم های نو، و فنون متنوع آبجوسازی شناخته و بازاریابی می شوند. جنبش کارگاه آبجوسازی در دههٔ ۱۹۷۰ هم در ایالات متحدهٔ آمریکا و هم در بریتانیا آغاز شد، هرچند آبجوسازی دستی و سنتی قرن ها در اروپا وجود داشت و سپس به دیگر کشورها گسترش یافت. با رشد این جنبش و گسترش تولید و توزیع برخی از کارخانه ها، مفهوم گسترده تری به نام آبجوسازی دست ساز پدید آمد. بروپاب نوعی میخانه است که آبجوی خود را در همان محل برای فروش تولید می کند. تعاریف تولیدکننده. کارگاه آبجوسازی. اگرچه اصطلاح «کارگاه آبجوسازی» در ابتدا برای اشاره به اندازهٔ کارخانه ها به کار می رفت، رفته رفته به رویکرد متفاوتی در آبجوسازی اشاره کرد که بر انعطاف پذیری، سازگاری، تجربه گرایی و خدمات به مشتری تأکید دارد. این اصطلاح و روند از بریتانیا به ایالات متحدهٔ آمریکا در دههٔ ۱۹۸۰ گسترش یافت، و سرانجام به عنوان نامی برای کارخانه هایی به
کار رفت که کمتر از در سال تولید می کنند. در سال ۱۹۹۵، در سراسر کشور ۲۰۵ کارگاه آبجوسازی وجود داشت. در سال ۲۰۰۰، این تعداد بیش از دو برابر شد و به ۴۲۰ کارگاه آبجوسازی رسید. ریزآبجوسازی. وب سایت "بخش خوراک" «ریزآبجوسازی» را این گونه تعریف می کند: «کارگاه آبجوسازی کوچک مقیاسی که اغلب توسط یک کارآفرین مستقل اداره می شود و آبجو را در دسته های کوچک تولید می کند.» ریزآبجوسازها اغلب در گاراژها یا فضاهای کوچک صنعتی فعالیت می کنند. این دسته های کوچک سپس به بارهای محلی یا مستقیماً به مشتریان فروخته می شوند. وزارت خزانه داری ایالات متحدهٔ آمریکا ریزآبجوسازی ها را «عملیات های بسیار کوچک آبجوسازی» تعریف می کند که آبجو برای فروش تولید می کنند. این فعالیت های کوچک همچنان باید شرایط دریافت مجوز ایالتی و فدرال را رعایت کنند. در سال ۲۰۱۳، بیش از ۲۰۰ «ریزآبجوسازی» در ایالات متحده فعال بودند. با توجه به هزینه های راه اندازی پایین تر نسبت به آبجوسازی های دست ساز، ریزآبجوسازی ها در میان آبجوسازهای خانگی که به دنبال گسترش کار و تمرین مهارت هایشان هستند محبوب شده اند. آبجوسازی دست ساز. «آبجوسازی دست ساز» اصطلاحی فراگیرتر برای توصیف ت
حولاتی در صنعت آبجوسازی است که پس از جنبش کارگاه های آبجوسازی در اواخر قرن بیستم پدید آمد. این تعریف کاملاً ثابت نیست، اما معمولاً به کارخانه های تجاری نسبتاً کوچک، مستقل و متکی بر روش های سنتی آبجوسازی اطلاق می شود که بر طعم و کیفیت تأکید دارند. این اصطلاح معمولاً برای آبجوسازی هایی به کار می رود که از دههٔ ۱۹۷۰ تأسیس شده اند، اما ممکن است برای کارخانه های قدیمی تری که تمرکز مشابهی دارند نیز استفاده شود. یک گروه تجاری آمریکایی به نام انجمن آبجوسازان که به شفافیت برند علاقه مند است، آبجوسازی های دست ساز را به صورت «کوچک، مستقل و سنتی» تعریف می کند. فرایند آبجوسازی دست ساز زمان بر است و از دید آبجوسازها می تواند نوعی هنر تلقی شود. در بریتانیا، طرح تضمین شدهٔ آبجوسازان مستقل بریتانیایی توسط انجمن آبجوسازان مستقل (SIBA) اداره می شود؛ آن ها اطمینان حاصل می کنند که هر کارخانه ای که از نشان آبجوساز مستقل استفاده می کند، نسبتاً کوچک، مستقل و تولیدکنندهٔ آبجوی باکیفیت باشد. آبجوسازی مزرعه ای. اصطلاح «آبجوسازی مزرعه ای» یا «کارخانهٔ مزرعه ای آبجو» قرن هاست که وجود دارد. چندین سبک آبجو به عنوان «مزرعه ای» شناخته می شون
د، که در اصل از سنت کشاورزانی سرچشمه می گیرند که آبجوی کم الکل برای تشویق کارگران مزرعه تولید می کردند. آبجوسازی های مزرعه ای در مقیاس بزرگ نبودند؛ آن ها در مقایسه با کارخانه های بزرگ آن دوران، روش های منحصربه فردتر و کوچک تری برای آبجوسازی و تخمیر داشتند. این مسئله تأثیراتی متفاوت بر محصول نهایی داشت و طعم هایی غیرمتعارف در آبجو پدید می آورد. اصطلاح «آبجوسازی مزرعه ای» در سال های اخیر وارد قوانین محلی و ایالتی متعددی شده است، تا امتیازاتی ویژه—که غالباً به کشاورزی مربوط می شوند—برای آبجوسازی های مزرعه ای قائل شوند که تحت قوانین معمول آبجوسازی فراهم نیستند. این امتیازها معمولاً همراه با شرط هایی هستند: بخشی از مواد اولیه (مانند دانه، رازک یا میوه) که در آبجو به کار می روند باید در همان آبجوسازی دارای مجوز در مزرعه کشت شده باشند. میخانهٔ آبجوسازی. «میخانهٔ آبجوسازی» می تواند میخانه یا رستورانی باشد که آبجو را در محل تولید می کند. در ایالات متحده، میخانهٔ آبجوسازی جایی تعریف می شود که ۲۵٪ یا بیشتر از آبجوی خود را در محل می فروشد و خدمات غذایی قابل توجهی نیز ارائه می دهد. آبجوسازی با سالن عرضه یک کارخانهٔ آبجوسا
زی حرفه ای است که ۲۵٪ یا بیشتر از آبجوی خود را در محل می فروشد اما خدمات غذایی عمده ارائه نمی دهد. آبجو عمدتاً برای فروش در همان آبجوسازی با سالن عرضه تولید می شود و اغلب مستقیماً از مخازن نگهداری کارخانه عرضه می گردد. این اصطلاح نخستین بار در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ در کالیفرنیا رواج یافت. این مفهوم با افتتاح آبجوسازی بوفالو بیل در هی وارد محبوب شد؛ این میخانهٔ آبجوسازی در تاریخ ۹ سپتامبر ۱۹۸۳ آغاز به کار کرد و یکی از نخستین میخانه های آبجوسازی مدرن در ایالات متحده بود. این اتفاق پس از تصویب لایحهٔ مجلس شمارهٔ ۳۶۱۰ در سال ۱۹۸۲ رخ داد که به ابتکار نمایندهٔ ایالتی، تام بیتس، تدوین شده بود و به آبجوسازان اجازه می داد در صورت ارائهٔ غذا، مستقیماً به مشتریان فروش داشته باشند. این قانون در تاریخ ۱ ژانویهٔ ۱۹۸۳ امضا و اجرایی شد و مسیر را برای گسترش میخانه های آبجوسازی در کالیفرنیا هموار کرد. اگرچه بنیان گذار بوفالو بیل، بیل اوونز، تلاش کرد تا واژهٔ «میخانهٔ آبجوسازی» را به عنوان نشان تجاری ثبت کند، اما این اصطلاح پیش تر وارد زبان عمومی شده بود. قانونی شدن و رشد این میخانه ها به شکوفایی جنبش آبجوی دست ساز در کالیفرنیا کمک ک
رد. در اتحادیهٔ اروپا، در برخی کشورها میخانه های آبجوسازی از نظامی موسوم به مالیات تصاعدی آبجو بهره مند هستند که خاستگاه آن بایرن است. در بریتانیا، میخانه های آبجوسازی که تا ۵٬۰۰۰ هکتولیتر در سال (حدود ۸۸۰٬۰۰۰ پاینت) آبجو تولید می کنند، تنها نیمی از نرخ معمول مالیات بر آبجو را پرداخت می کنند. تحولات در سدهٔ ۲۱ میلادی. استراتژی بازاریابی. آبجوی دست ساز از استراتژی بازاریابی ای بهره گرفته که با روش کارخانه های بزرگ و تولید انبوه متفاوت است؛ این محصولات بر پایهٔ کیفیت و تنوع رقابت می کنند، نه قیمت پایین و تبلیغات. تأثیر آن ها بسیار فراتر از سهم بازارشان بوده است، که در بریتانیا تنها ۲٪ را تشکیل می دهد، و این را می توان از معرفی برندهای جدید توسط کارخانه های بزرگ برای بازار آبجوی دست ساز دریافت. با این حال، هنگامی که این استراتژی به شکست انجامید، کارخانه های بزرگ به سرمایه گذاری در کارگاه های آبجوسازی روی آوردند یا در بسیاری موارد آن ها را به طور کامل خریدند. آبجوی قوطی. شرکت قوطی سازی آمریکایی نخستین قوطی آبجو را در سال ۱۹۳۳ پس از سال ها پژوهش برای ساخت ظرفی که بتواند نوشیدنی گازدار و تحت فشار را نگه دارد، توسعه
داد. آن ها همچنین پوششی ویژه در داخل قوطی طراحی کردند تا از انتقال طعم فلزی به آبجو جلوگیری شود. نخستین قوطی آبجو در ۲۴ ژانویهٔ ۱۹۳۵ به فروش رسید، زمانی که شرکت قوطی سازی آمریکایی با شرکت آبجوسازی گوتفرید کروگر مستقر در نیوجرسی همکاری کرد و دو هزار قوطی از آبجوی کروگرز فاینست و کروگرز کریم ایل را به ساکنان ریچموند تحویل داد. تا پایان همان سال، ۳۷ کارخانهٔ آبجوسازی آبجوی خود را در قوطی عرضه می کردند. در بریتانیا، کارخانهٔ آبجوسازی فِلین فول نخستین آبجوی کنسروی اروپا را در ژانویهٔ ۱۹۳۶ به فروش رساند. در سال ۱۹۶۲، یک شرکت آبجوسازی در پیتسبرگ نخستین قوطی خودگشا را معرفی کرد؛ این نوع قوطی بعدتر به درپوش حلقه کش دار تبدیل شد که نیاز به ابزار جداگانه برای باز کردن را از میان برداشت. استفاده از قوطی توسط آبجوسازان دست ساز بین سال های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ دو برابر شد، و در این دوره بیش از ۵۰۰ شرکت در ایالات متحده از قوطی برای بسته بندی نوشیدنی های خود استفاده می کردند. قوطی که پیش تر به شرکت های بزرگ آبجوسازی وابسته دانسته می شد، اکنون به دلایل متعددی توسط آبجوسازان دست ساز ترجیح داده می شود: قوطی ها در برابر نفوذ اکسیژن نفو
ذناپذیرند، نور که کیفیت آبجو را کاهش می دهد بر آبجوی کنسروی اثر ندارد، آبجوی کنسروی قابل حمل تر است چون فضای کمتری برای نگهداری یا حمل ونقل می خواهد، سریع تر خنک می شود، و سطح بیشتری برای طراحی و تزئین گرافیکی فراهم می کند. باور عمومی مبنی بر این که بطری شیشه ای طعمی بهتر از آبجوی قوطی ارائه می دهد، «تا حدی کهنه» توصیف شده است، زیرا بیشتر قوطی های آلومینیومی دارای پوشش پلیمری در داخل هستند که آبجو را از تماس با فلز محافظت می کند. با این حال، از آن جا که نوشیدن مستقیم از قوطی ممکن است همچنان طعم فلزی ایجاد کند، بیشتر آبجوسازان دست ساز توصیه می کنند که آبجو پیش از نوشیدن در لیوان ریخته شود. در ژوئن ۲۰۱۴، انجمن آبجوسازان برآورد کرد که ۳٪ از آبجوی دست ساز در ایالات متحده در قوطی عرضه می شود، ۶۰٪ در بطری شیشه ای، و باقی ماندهٔ بازار به بشکه ها اختصاص دارد. بین سال های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۰، سهم آبجوی دست ساز بسته بندی شده در قوطی ها در بریتانیا تقریباً ده برابر شد و به ۴٫۹ درصد رسید. آبجوی کهنه شده در بشکه. گوس آیلند نخستین بار آبجوی امپریال استوت شهرستان بوربن خود را در سال ۱۹۹۲ تولید کرد، اما این محصول تا سال ۲۰۰۵ به طور
منظم عرضه نمی شد. سایر کارخانه ها نیز به پیروی از گوس آیلند، معمولاً شروع به کهنه کردن آبجوهای امپریال استوت غنی مانند KBS از فاندرز و بلک تیوزدی از The Bruery کردند. در سال ۲۰۱۸، نشریهٔ "غذا و نوشیدنی" نوشت: «فرایندی که زمانی انحصاری بود اکنون نه تنها جریان اصلی بلکه همه گیر شده است.» آبجوهای ترش کهنه شده در بشکه روندی نوظهور هستند که از سنت بلژیکی لمبیک ها و آبجوی سرخ فلاندرز الهام گرفته اند. آبجوی دست ساز بدون الکل. بازار آبجوهای بدون الکل و شراب در آمریکای شمالی پیش بینی می شود که از حدود ۲۰ میلیون دلار در سال ۲۰۱۸، چهار برابر شود. کارخانهٔ آبجوسازی بروکلین از جمله نخستین کارگاه های آبجوسازی دست ساز هستند که آماده عرضهٔ آبجوی دست ساز بدون الکل با نام «Special Effects» شده اند. نمونه هایی در اروپا شامل «Drink'in The Sun» از میکلر و «Kosmic Stout» بدون گلوتن از نیروانا هستند.
برج ماتکال () یک ساختمان بلند ۱۷ طبقه در پایگاه نظامی کمپ رابین در محله هاکیریا در تل آویو، اسرائیل است. در ابتدا قرار بود این برج تنها ۱۴ طبقه داشته باشد و هیچ سکوی فرود هلیکوپتری نداشته باشد. این برج، مقر وزارت دفاع اسرائیل و دفاتر ستاد کل نیروهای دفاعی اسرائیل (ماتکال به زبان عبری) را در خود جای داده است. برج ماتکال در سال ۲۰۰۳ ساخته شد و در نزدیکی یکی دیگر از ساختمان های ارتش اسرائیل، برج مارگانیت، روبروی جاده مرکز غیرنظامی آزریلی قرار دارد. این برج و پل آزریلی که پایگاه را به ازریلی سنتر متصل می کند، توسط شرکت معماری مور یاسکی سیوان طراحی شده اند.
معماران مور یاسکی سیوان () یک شرکت معماری در اسرائیل است. این شرکت در سال ۱۹۶۵ توسط آوراهام یاسکی تأسیس شد و در برخی از برجسته ترین پروژه های آسمان خراش در کشور، مانند ازریلی سنتر، برج ماتکال، برج های یو و برج های تزامرت، مشارکت داشته است. شرکت معماری مور یاسکی سیوان حاصل ادغام شرکت معماری یاسکی-سیوان، به مدیریت یوسی سیوان و آوراهام یاسکی، با شرکت معماری مور، به مدیریت ییتزاک مور و آمیهود مور، در سال ۲۰۰۶ است. از سال ۲۰۱۹، معماران مور یاسکی سیوان بزرگترین شرکت معماری در اسرائیل است که حدود ۱۵۰ کارمند حرفه ای دارد.
نبرد هان سونگ ()؛ نبردی میان امپراتوری گوگوریو و پادشاهی بکجه در سال ۴۷۵ میلادی انجام شده. سرانجام با پیروزی قاطع امپراتوری گوگوریو به پایان رسید. جزئیات نبرد. نبرد هان سونگ نتیجه یک استراتژی حساب شده و چندوجهی از سوی گوگوریو بود که فراتر از صرفاً حمله نظامی عمل می کرد. پیش از آغاز حمله نظامی، امپراتور جانگسو یک راهب بودایی به نام دوریم را به عنوان جاسوس به بکجه فرستاد. دوریم با نفوذ به دربار بکجه، از علاقه پادشاه گون گه رو به بازی هایی مانند بادوک و جانگگی استفاده کرد تا اعتماد او را جلب کند و به یکی از مشاوران مورد علاقه پادشاه تبدیل شود. او سپس پادشاه گون گه رو را متقاعد کرد تا پروژه های عمرانی گسترده و پرهزینه ای از جمله تعمیر دیوارهای شهر و کاخ های سلطنتی، ساخت مقبره های اجدادی و سدهای عظیم را به بهانه بازسازی اقتدار سلطنتی انجام دهد. این پروژه ها، صرف نظر از نیت اصلی پادشاه، به طور قابل توجهی قدرت ملی بکجه را تضعیف کرد و منابع آن را تحلیل برد. نقش دوریم نشان می دهد که گوگوریو یک استراتژی پیچیده و چندوجهی را به کار گرفت که فراتر از صرفاً حمله نظامی بود. تضعیف اقتصادی و اجتماعی بکجه از طریق جاسوسی و فریب،
یک گام حیاتی قبل از تهاجم مستقیم بود. این نشان دهنده هوش استراتژیک جانگسو و توانایی او در استفاده از ابزارهای غیرنظامی برای دستیابی به اهداف نظامی است. این وضعیت بر این نکته تأکید دارد که پیروزی گوگوریو نه تنها به دلیل قدرت نظامی، بلکه به دلیل برتری استراتژیک و اطلاعاتی بود که به تضعیف داخلی دشمن انجامید. برخی محققان اخیراً این دیدگاه را مطرح کرده اند که پروژه های عمرانی پادشاه گه رو صرفاً نتیجه فریب دوریم نبوده، بلکه ممکن است با هدف سازماندهی مجدد سیستم متمرکز و ایجاد تأسیسات دفاعی برای پایتخت انجام شده باشد. با این حال، نتیجه نهایی این پروژه ها، صرف نظر از نیت، تضعیف بکجه بود. پادشاه گون گه رو در بحبوحه روابط پرتنش با گوگوریو به سلطنت رسید و تلاش های مختلفی برای غلبه بر فشار گوگوریو انجام داد. او یک سیاست دیپلماتیک فعال را دنبال کرد و برخلاف سیاست موجود تعامل با سلسله های جنوبی چین، نامه ای ملی به وِی شمالی از سلسله های شمالی فرستاد و پیشنهاد حمله مشترک به گوگوریو را داد. با این حال، تلاش پادشاه گه رو به دلیل امتناع وِی شمالی، که در آن زمان در حال بهبود روابط با گوگوریو بود، شکست خورد و در عوض، این اقدام ت
هاجم امپراتور جانگسو را تحریک کرد. حمله به پایتخت و سقوط دژ بوک سونگ و دژ نام: با گزارش دوریم به جانگسو مبنی بر تضعیف بکجه، امپراتور گوگوریو با ۳۰٫۰۰۰ نفر به بکجه حمله کرد و در عرض هفت روز دفاع بکجه را درهم شکست. پایتخت بکجه در آن زمان شامل دو بخش اصلی بود، دژ بوک دژ شمالی (احتمالا پونگناپتوسونگ امروزی) به عنوان محل اقامت عادی و دژ نام دژ جنوبی (احتمالا مونچونتوسونگ امروزی) به عنوان دژ اضطراری مورد استفاده در مواقع بحرانی. ارتش گوگوریو دژ بوک را در هفت روز تصرف کرد و بلافاصله به دژ نام حمله کرد. دستگیری و اعدام گون گه رو. پادشاه گون گه رو که در دژ نام پناه گرفته بود، درست قبل از سقوط آن فرار کرد، اما در نهایت توسط ارتش گوگوریو دستگیر شد. او به دژ آچاسان برده شد و در آنجا اعدام شد. ژنرال های گوگوریو، جه جونگ گه لرو و گوی مانیون، که پادشاه گون گه رو را دستگیر کردند و به قتل رساندند، طبق "سامگوک ساگی"، در اصل این دو ژنرال از مردم بکجه بودند که پس از ارتکاب جرم به گوگوریو فرار کرده بودند. برخی محققان پیشنهاد می کنند که آن ها افرادی بودند که در جریان یک تحول سیاسی در دوره تقویت قدرت سلطنتی پادشاه گون گه رو، اخراج
شده بودند. این که ژنرال های قاتل پادشاه گون گه رو، خودشان از بکجه بودند و به گوگوریو پناهنده شده بودند، یک لایه پیچیدگی به روایت اضافه می کند. این ممکن است صرفاً یک فرصت طلبی برای ارتقاء موقعیت در گوگوریو بوده باشد، یا انتقامی از سوی کسانی که توسط پادشاه گون گه رو طرد شده بودند. این وضعیت نشان می دهد که درگیری های داخلی در بکجه نیز به سقوط آن کمک کرده است. تلاش های نافرجام شیلا. درست پیش از سقوط هان سونگ، پادشاه گون گه رو برادر یا (پسرش) بویو دو را به شیلا، فرستاد تا درخواست نیروی کمکی کند. دربار شیلا ۱۰٫۰۰۰ نیروی کمکی اعزام کرد، اما بویو دو و نیروهای شیلا دیر رسیدند و نتوانستند از سقوط هان سونگ و مرگ پادشاه گون گه رو جلوگیری کنند. پیامدها. با سقوط پایتخت و مرگ پادشاه، بکجه دچار آشفتگی عمیقی شد که حتی پس از انتقال پایتخت نیز برای مدتی طولانی ادامه یافت. پادشاه مونجو که پس از گون گه رو به سلطنت رسید، تلاش زیادی برای بازسازی پادشاهی خود کرد، اما شرایط داخلی و اطراف بکجه برای او مساعد نبود. اشراف برای کسب قدرت بیشتر با یکدیگر و با پادشاه درگیر بودند. در سال ۴۷۷ میلادی، پادشاه مونجو توسط یکی از اشراف قدرتمند به ن
ام «هه گو» ترور شد، پادشاه سامگون، جانشین او تنها سه سال پس از به سلطنت رسیدن، در بحبوحه کشمکش های قدرت میان اشراف از سلطنت خلع شد. سقوط هان سونگ یک کاتالیزور برای بی ثباتی داخلی در بکجه بود. مرگ گه رو و انتقال پایتخت، خلاء قدرتی ایجاد کرد که اشراف از آن برای پیشبرد منافع خود استفاده کردند، به طوری که حتی پادشاهان بعدی نیز قربانی این درگیری ها شدند. این چرخه بی ثباتی داخلی، توانایی بکجه برای بازیابی قدرت و مقابله با گوگوریو را به شدت کاهش داد و آن را برای دهه ها در موقعیت ضعیفی نگه داشت.
لشکرکشی های جانگسو به جنوب، مجموعه عملیات و حملات نظامی بود که امپراتور جانگسو، بیستمین امپراتور گوگوریو از میانه تا پایان سده پنجم به انجام رساند، اهداف موردنظر جانگسو، پادشاهی های بکجه و شیلا بودند، این مجموعه نبردها در سال ۴۸۹ میلادی با پیروزی امپراتوری گوگوریو به پایان رسید. منابع تاریخی، انگیزه جانگسو به جهت تهاجم به جنوب را عهدشکنی و قتل مقام گوگوریو توسط شیلا و همکاری بکجه با وی شمالی و همچنین سیاست توسعه طلبانه جانگسو عنوان کرده اند. حمله به شیلا. تهاجم نخست. در سال ۴۵۴ میلادی، امپراتور جانگسو به مرز شمالی شیلا حمله کرد، اما جزئیات بیشتری از این حمله در دست نیست. در سال ۴۶۸، گوگوریو با رهبری جانگسو و همراهی ۱۰٫۰۰۰ جنگجوی مالگال، دژ استراتژیک سیلجیک سونگ را تصرف کرد. این پیروزی، با توجه به پیمان نظامی شیلا با بکجه، به گوگوریو امکان گسترش قلمرو به مناطق شرقی شیلا و استان گانگ وون را داد. تهاجم دوم. در سال ۴۸۱ میلادی، گوگوریو به رهبری جانگسو به مرزهای شمالی شیلا حمله کرد و هفت دژ، از جمله هومیونگ، را تصرف کرد. شیلا به دلیل ضعف نظامی، از بکجه و گایا کمک گرفت. نیروهای متحد شیلا، بکجه و گایا، ارتش گوگوریو ر
ا محاصره و عقب راندند و تا رودخانه نیها تعقیب کردند. بیش از هزار سرباز گوگوریو کشته شدند و پیشروی گوگوریو موقتاً متوقف شد. تهاجم سوم. در سال ۴۸۹ میلادی، جانگسو با حمله به مرزهای شمالی شیلا، هفت دژ از جمله دژ هوسان را فتح کرد و قلمرو گوگوریو را تا شمال گیونگسانگ و گوایه یون گسترش داد. این حمله در زمانی رخ داد که نفوذ گوگوریو در گانگوون پس از جنگ سال ۴۸۱ میلادی ضعیف شده بود. شیلا نتوانست مقاومت کند و با پرداخت خراج، سال ها تحت نفوذ گوگوریو قرار گرفت. حمله به بکجه. نبرد هان سونگ نتیجه استراتژی پیچیده گوگوریو به رهبری امپراتور جانگسو بود. پیش از حمله نظامی، جانگسو راهب بودایی دوریم را به عنوان جاسوس به بکجه فرستاد. دوریم با جلب اعتماد پادشاه گون گه رو، او را به انجام پروژه های عمرانی پرهزینه ترغیب کرد که بکجه را تضعیف کرد. این استراتژی غیرنظامی، همراه با برتری اطلاعاتی، زمینه ساز حمله نظامی شد. در سال ۴۷۵ میلادی، جانگسو با ۳۰٫۰۰۰ سرباز به بکجه حمله کرد و در هفت روز «بوک سونگ (دژ شمالی)» را تصرف کرد و سپس «نام سونگ (دژ جنوبی)» را فتح کرد. پادشاه گون گه رو که تلاش کرد با فرستادن مونجو به شیلا برای درخواست کمک و پیش
نهاد حمله مشترک به وِی شمالی مقاومت کند، ناکام ماند. شیلا ۱۰٫۰۰۰ نیرو فرستاد، اما دیر رسید. گه رو در نهایت دستگیر و در دژ آچاسان اعدام شد. ژنرال های گوگوریو، جه جونگ گه لرو و گوی مانیون، که از بکجه به گوگوریو پناهنده شده بودند، او را کشتند. این نشان دهنده نقش درگیری های داخلی بکجه در سقوط آن و برتری استراتژیک جانگسو است.
ناداس راستِنیس (؛ زاده ۱۶ ژانویه ۱۸۹۱ - درگذشته ۱۰ مه ۱۹۸۰) شاعر، مترجم و وکیل لیتوانیایی بود. راستنیس آثار شعر معروف لیتوانیایی را به انگلیسی ترجمه کرد، از جمله "فصل ها" و "جنگل آنیکشچیای". او همچنین اشعار به زبان انگلیسی را به لیتوانیایی ترجمه کرد، از جمله "ونوس و آدونیس"، "رباعیات خیام" و "غراب". او به دلیل اثر شعر صلح جویانه اش، "نفرین جنگ"، در سال ۱۹۶۷ نامزد جایزه صلح نوبل شد اما برنده نشد. زندگی نامه. ناداس راستنیس در ۱۶ ژانویه ۱۸۹۱ در روستای در لیتوانی، که آن زمان بخشی از امپراتوری روسیه بود زاده شد. پدربزرگ راستنیس پس از اصلاحات رهایی بخش ۱۸۶۱ به استاگلینای مهاجرت کرد. راستنیس از سنین پایین قادر به خواندن بود و در یک مدرسهٔ ابتدایی روسی زبان در لینکمنیس تحصیل کرد. با این حال، پدر راستنیس بیمار شد و او به زودی به کشتزار پدرش برگشت. در سال ۱۹۰۹، راستنیس به سنت پترزبورگ مهاجرت کرد و زندگی خود را خارج از کشور در شهرهای گوناگون روسیه ادامه داد و به عنوان تخلیه کننده هیزم در نزدیکی خطوط راه آهن و در حفاری اسکله جدید برای ناوگان روسیه در دریای بالتیک مشغول به کار شد. در سال ۱۹۱۱ او به لیتوانی برگشت. در ۲۵ مه
۱۹۱۱، او به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد و در ۱۴ ژوئیه ۱۹۱۱ به نیوهمپشر رسید. برای سه سال، راستنیس در چندین شهر شمال شرقی آمریکا زندگی مرد و در مغازه های نساجان مشغول به کار بود. از سال ۱۹۱۲، راستنیس در انجمن خودیاری شخم زن های آزادی لیتوانی و انجمن سوسیالیست های آمریکایی لیتوانیایی شرکت داشت. در سال ۱۹۱۸، راستنیس تابعیت آمریکا را به دست آورد و همان سال در نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا به خدمت گرفته شد. او در طول جنگ جهانی اول در اروپا خدمت کرد و زخمی شد. در سال ۱۹۲۱، راستنیس عضو انجمن ملی آمریکایی لیتوانیایی شد که در آن نایب رئیس (۱۹۲۳–۱۹۲۵) و رئیس (۱۹۲۷–۱۹۲۸) بود. او همچنین در فعالیت های انجمن لیتوانیایی آمریکایی و انجمن خودیاری دوک بزرگ لیتوانیایی کشتوتیس در بالتیمور شرکت می کرد. افزون بر کارهای انجمنی، راستنیس در ژوئن ۱۹۲۴ دانش آموختهٔ دانشگاه بوستون شد و به طور فعالی از ۱۹۲۵ تا ۱۹۳۶ در بالتیمور و همچنین کلیولند به وکالت پرداخت. راستنیس به هنگام تماشای اپرا، یولیه بالتروکونیتیه را ملاقات کرد. آن ها در ۱۸ ژوئن ۱۹۲۷ ازدواج کردند. راستنیس در ۱۰ مه ۱۹۸۰ در سن ۸۹ سالگی در بالتیمور درگذشت. آثار. اشعار. نخس
تین اشعار راستنیس در مجلهٔ "کلیویس" در سال ۱۹۱۷ به زبان لیتوانیایی منتشر شدند. با این وجود، او در سال ۱۹۲۱ انتشار آثارش را به زبان انگلیسی آغاز کرد. او همچنین به ویراستاری مجله های "دیروا" و "ساندارا" مشغول بود. در سال ۱۹۴۹، راستنیس یک شعر طولانی تر به عنوان جشنواره سه رز ("Trijų rožių šventė") را منتشر کرد که در آن خودش را نشان می داد. ترجمه ها. در سال ۱۹۳۸، راستنیس شعر فصل ها، اثر شاعر سدهٔ هجدهم لیتوانیایی کریستیوناس دونلایتیس را به انگلیسی ترجمه کرد. ترجمهٔ اثر شامل نگاره هایی کشیده شده توسط راستنیس و پرتره ای از دونلایتیس بود. راستنیس همچنین جنگل آنیکشچیای، اثر آنتاناس بارانائوسکاس را در سال ۱۹۳۴به انگلیسی ترجمه کرد. از دیگر ترجمه های او، می توان به ترجمهٔ نسخهٔ انگلیسی "رباعیات خیام" اثر فیتزجرالد به لیتوانیایی و "یوراتو ایر کاستیتیس" به انگلیسی اشاره کرد. نفرین جنگ و نامزدی جایزه صلح نوبل. راستنیس مشهورترین اثر خود، "نفرین جنگ" را در سال ۱۹۴۱ نوشت. این شعر صلح طلبانه در نشریات دوره ای منتشر شد، اما توجه قابل توجهی را به خود جلب نکرد. این شعر تنها پس از آنکه نماینده کنگره، ادوارد گارماتز آن را در سال ۱۹
۶۶ در "پرونده کنگره" منتشر کرد، محبوبیت یافت. متعاقباً راستنیس به عضویت انجمن بین المللی شاعران برگزیده متحد درآمد. در سال ۱۹۶۷، راستنیس تقدیرنامه شهردار بالتیمور و گواهینامه شهروندی ممتاز ایالت مریلند را دریافت کرد. همچنین، به پاس «دستاوردهای برجسته در شعر»، انجمن شعر شهروندان مریلند، گواهی جایزه رقابتی و به پاس «سهم برجسته و سخاوتمندانه در زندگی فرهنگی ایالت مریلند از طریق سال ها هنر خلاقانه در زمینه شعر»، جایزه ادگار آلن پو را به راستنیس اهدا کرد. در همان سال، او نامزد جایزه صلح نوبل شد، اما برنده نشد. یادگار. یک لوح یادبود در خانه روستایی او رونمایی شد. در سال ۲۰۲۴، نمایشی روی صحنه رفت که راستنیس را به تصویر می کشید.
در ادبیات داستانی، به ویژه در ادبیات علمی-تخیلی، اما نه فقط در این حوزه، از مضامین زیست شناسی استفاده می شود. در این داستان ها می توانند یا به جنبه های واقعی این علم پرداخته یا به شکل داستانی و تخیلی از عناصر زیست شناختی بهره گیرد باشد. این داستان ها یا نظریات زیست شناسی را بسط داده یا اختراع موجودات زندهٔ داستانی را مطرح می کند. تکامل، بیماری، ژنتیک، فیزیولوژی، زندگی انگلی و همزیستی، رفتارشناسی و بوم شناسی از جمله مضامین اصلی مورد استفاده در ادبیات داستانی هستند. جنبه های زیست شناختی. جنبه های زیست شناسی موجود در داستان ها شامل تکامل، بیماری، بوم شناسی، رفتارشناسی، ژنتیک، فیزیولوژی، انگل شناسی و همزیستی می شود.