Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خاندان بورگونی ، که با نام خاندان کاستیایی ایوریا نیز شناخته می شود، شاخه ای از خاندان ایوریا است که از نوادگان ریموند بورگونی می باشد. ریموند با اوراکا، دختر ارشد و مشروع آلفونسوی ششم، پادشاه لئون و کاستیا از خاندان خیمنز، ازدواج کرد. دو سال پس از مرگ ریموند، اوراکا جانشین پدرش و ملکه کاستیا و لئون شد؛ فرزندان اوراکا و ریموند در نسل مشروع از سال ۱۱۲۶ تا مرگ پدروی یکم، پادشاه کاستیا در سال ۱۳۶۹ بر پادشاهی حکومت کردند، در حالی که نوادگان آنها در نسل نامشروع، خاندان تراستامارا، تا قرن شانزدهم بر تاج کاستیا و تاج آراگون حکومت کردند. تاریخ. ریشه. ریموند پسر چهارم ویلیام یکم، کنت بورگونی (از خاندان ایوریا) بود و احتمالاً در سال ۱۰۸۶ با ارتش اودو یکم، دوک بورگونی که شهر تودلا ناوار را محاصره کرده بود، به شبه جزیره ایبری رسید. در آوریل ۱۰۸۷ ارتش محاصره را رها کرد و به خانه بازگشت، اما اودو، ریموند و هانری بورگونی (پسر عموی ریموند) به غرب در دربار آلفونسوی ششم، پادشاه لئون و کاستیا، رفتند. در آنجا، اودو در سال ۱۰۸۷ ازدواج دختر اول پادشاه، اوراکا، را با ریموند ترتیب داد. این زوج پادشاهی گالیسیا را به عنوان جهیزیه دریا
فت کردند. در سال ۱۰۹۳، آلفونسو ششم دختر نامشروع ترزا را به ازدواج هانری درآورد و کنت نشین پرتغال را به آنها داد که به یک پادشاهی تبدیل شد. در سال ۱۱۰۷ ریموند درگذشت و سال بعد سانچو آلفونسِز، تنها پسر پادشاه، به دنیا آمد. اوراکا که اکنون وارث احتمالی او بود، با آلفونسوی یکم، پادشاه ناوار و آراگون ازدواج کرد که ریموند به او قول پادشاهی داده بود و پسر اوراکا را از او جدا کرده بود. این زوج ناسازگار از آب درآمدند و پس از مرگ آلفونسوی ششم در سال ۱۱۰۹، اوراکا به عنوان ملکه سلطنت کرد و در مقابل تلاش های همسر و پسرش از ریموند برای تصاحب تاج و تخت مقاومت کرد. دومی پس از مرگ ریموند جانشین او شد و آلفونسوی هفتم، اولین پادشاه کاستیا و لئون از خاندان کاستیایی ایوریا شد. شاهان کاستیا و لئون. آلفونسوی هفتم پادشاهی را بین پسرانش تقسیم کرد: سانچو سوم کاستیا و تولدو و فرناندو لئون و گالیسیا را دریافت کرد. پادشاهی ها همچنان تحت سلطه پسرانشان آلفونسوی هشتم، پادشاه کاستیا و آلفونسوی نهم، پادشاه لئون باقی ماندند، اما در سال ۱۱۹۷ دومی با دختر اولی ازدواج کرد، بنابراین پس از مرگ برادر نوجوانش، انریکه یکم، پادشاه کاستیا، این پادشاهی ت
وسط آلفونسوی نهم، به پسرش فرناندوی سوم رسید. او پس از مرگ پدرش، پادشاهی ها را برای همیشه متحد کرد و آنها را به پسر خود، آلفونسوی دهم منتقل کرد. پسر ارشد آلفونسوی دهم فردیناند در سال ۱۲۷۵ درگذشت و دو پسر از خود به جا گذاشت، اما پسر دوم پادشاه سانچو ادعا کرد که وارث جدید است. پادشاه پسران فرناندو را ترجیح داد، اما اشراف از سانچو حمایت کردند و جنگ داخلی آغاز شد. نوادگان فرناندو خاندان لا سردا را تشکیل می دهند. آلفونسوی دهم در سال ۱۲۸۴ درگذشت و سرانجام پسر دومش با عنوان سانچو چهارم جانشین او شد. نوه سانچو چهارم، یعنی آلفونسوی یازدهم، یک پسر مشروع پدروی کاستیا و چند پسر نامشروع داشت: انریکه تراستامارا، فادریک و غیره. انریکه در سال ۱۳۶۶ با لشکری از سربازان مزدور به پدرو حمله کرد. جنگ داخلی کاستیا به دنبال آن رخ داد: پدرو در قلعه مونتیل محاصره شد. در طول مذاکرات، انریکه وارد چادر فرستاده پدرو شد، جایی که پدرو در آنجا پنهان شده بود، به او حمله کرد و او را کشت. پدرو هیچ پسر مشروعی نداشت و انریکه با عنوان انریکه دوم پادشاه جدید شد و بنیانگذار دودمان تراستامارا بود. برادرش فادریک بنیانگذار خاندان انریکه شد.
به شمال خوش آمدید (انگلیسی: Welcome to the North) فیلمی ایتالیایی در ژانر کمدی به کارگردانی لوکا مینیرو است که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد. این فیلم دنباله فیلم پرفروش "به جنوب خوش آمدید" است. این فیلم با فروش بیش از ۲۷ میلیون یورو در طول اکران سینمایی خود در ایتالیا، یک موفقیت تجاری بود؛ سومین افتتاحیه برتر در تاریخ بازار ایتالیا را داشت. طرح. در حالی که آلبرتو به شمال ایتالیای محبوبش در میلان برگشته، دوستش ماتیا هنوز با دوستانش در ناپل است. او با همسرش ماریا مشکل دارد، زیرا او می خواهد که او شغل پستی اش را جدی بگیرد، حالا که این دو پسری دارند که باید از او مراقبت کنند. سپس پس از یک اختلاف، ماتیا تصمیم می گیرد به شمال ایتالیا، در شهر پوردنونه ، منتقل شود. به نظر می رسد ماتیا مایل به ترک شهر کوچکش است، اما به محض اینکه این انتقال انجام می شود، او ناامید می شود. بسیاری از مردم محلی نظرات خود را ارائه می دهند. مادر پیر و خردمندش به او می گوید که مردم شمال ایتالیا به طرز وحشتناکی سرد و بی رحم هستند. ماتیا کمی مطمئن می شود و در یک چشم به هم زدن در میلان است، دنیایی کاملاً جدید برای او به عنوان یک شهروند جنوبی. آلبرتو با
سردی از او استقبال می کند زیرا او در دردسر بزرگی افتاده است. مدیر بزرگ ترین شرکت پستی میلان قصد دارد یک طرح اقتصادی کاملاً جدید از ژاپن برای اصلاح خدمات پستی به ایتالیا ارائه دهد. ماتیا در اداره پستی که آلبرتو معاون مدیر آن است، شروع به کار می کند، اما خیلی زود متوجه می شود که طرز فکر مردم محلی چقدر متفاوت است: مردم در خانه اینطور نیستند. این فیلم، درست مانند فیلم "«بنونوتی ال سود»"، به طرز طعنه آمیزی دربارهٔ تفاوت ها و تنوع از جنوب تا شمال ایتالیا شوخی می کند و گهگاه این کلیشه ها را به چالش می کشد و اغلب آنها را تأیید می کند.
«جهنم بوتیچلی» یک فیلم مستند ایتالیایی-آلمانی محصول سال ۲۰۱۶ به کارگردانی رالف لوپ است. این فیلم بخشی از پروژه «"سینما هنر بزرگ»" است و یکی از اسرارآمیزترین آثار ساندرو بوتیچلی، یعنی "نقشه جهنم" در "کمدی الهی مصور بوتیچلی" در کتابخانه واتیکان را تجزیه و تحلیل می کند. این نقشه در اصل بخشی از یک نسخه خطی مصور از "کمدی الهی" دانته بود که شامل آثار هنری بوتیچلی بود. این فیلم با امکانات تی وی پلاس، مدئا فیلم و نکسو دیجیتال تدوین شده است. این فیلم تلاش می کند تا انگیزه بوتیچلی برای ترسیم "نقشه جهنم را" روشن کند و در این فرایند، جنبه تاریک و کمتر شناخته شده این استاد رنسانس را که به خاطر نقاشی های "«تولد ونوس»" و "«پریماورا»" مشهور است، آشکار سازد. طرح. بوتیچلی ۱۰۲ نقاشی بر اساس نوشته های دوزخ "دانته" خلق کرده بود که دیدگاه دانته از جهنم را به تصویر می کشیدند. یکی از این نقاشی ها، "نقشه جهنم"، رنج ارواح محکوم در طبقات مختلف جهنم را نشان می دهد که توسط کارشناسان هنری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته و نتایج آنها در فیلم ارائه شده است. وقتی کارگردان فیلم، رالف لوپ، نمایشگاه های بوتیچلی را در برلین و لندن در سال ۲۰۱۵ دید،
چنان مجذوب "نقشه جهنم" شد که تصمیم گرفت فیلمی دربارهٔ آن بسازد. در "فیلم دوزخ" اثر ران هاوارد، "نقشه جهنم" به طور خلاصه به صورت تصویری روی دیوار نمایش داده می شود، در حالی که فیلم رالف لوپ به بررسی دقیق نقشه و تاریخچه آن اختصاص دارد. این فیلم تلاش می کند تا روشن کند که چه چیزی بوتیچلی را به کشیدن "نقشه جهنم" ترغیب کرده است، و با این کار، جنبه تاریک و کمتر شناخته شده این استاد رنسانس را که به خاطر نقاشی های "«تولد ونوس»" و "«پریماورا»" مشهور است، آشکار کند. این نقاشی حدود ۳۰ در ۴۰ سانتی متر است و در فیلم توسط یک مورخ هنر آلمانی که دستکش به دست دارد، در داخل سرداب های مجهز به تهویه مطبوع واتیکان بررسی می شود. نامه ای از فریدریش لیپمن، مدیر کوپفرستیک کابینت برلین، که در سال ۱۸۸۲، ۸۵ اثر از ۱۰۲ نقاشی بوتیچلی را به موزه آورد، نیز در فیلم نشان داده شده است. در فیلم از یک اسکنر دیجیتال با کارایی بالا برای آشکار کردن جزئیاتی در نقشه استفاده شده است که با چشم انسان قابل تشخیص نیستند. مناطق محلی. این فیلم در لوکیشن هایی در واتیکان، گالری اوفیتزی در فلورانس، کتابخانه واتیکان، لندن، برلین و اسکاتلند فیلمبرداری شده است.
پذیرش. "دی سایت" اظهار می کند که این فیلم ارزش دیدن دارد «به عنوان پس زمینه ای برای فیلم پرفروش [فیلم ران هاوارد] - یا به جای آن». و در ادامه اظهار می کند که فیلم ران هاوارد فقط به طور خلاصه تصویری از نقشه را نشان می دهد، در حالی که در فیلم رالف لوپ بیننده می تواند «از جزئیات معجزه شگفت زده شود». منتقد در ادامه می پرسد «یک فیلم کامل دربارهٔ یک نقاشی با رنگ تیره به ابعاد تنها ۳۰ در ۴۰ سانتی متر، با قدمت قرن ها - آیا این خیلی خشک و بی روح نیست؟» و نتیجه می گیرد که «در واقع، این فیلم کوچک قرار نیست بینش های جدیدی را برای دانشمندان هنر ارائه دهد. اما ما غیرمتخصصان را به بهترین شکل ممکن با مواد کمی که می توان در این موضوع فیلمبرداری کرد، سرگرم می کند تا نماهایی از فلورانس و رم را ببینیم…». "دی سایت" در نهایت نتیجه می گیرد: «هر کسی که بتواند خود را از چنین تصویر کاملاً تکراری از جهنم رها کند، نقاشی بوتیچلی را به همان شکلی که هنوز هست تشخیص می دهد: جهنمی خوب. "Spielfilm.de" اظهار می کند که این فیلم برای «تقریباً هر کسی که به لباس های هیجان انگیز تریلر یا اسرار حل نشده (تاریخ هنر و فرهنگ) علاقه دارد» جالب خواهد بود.
این منتقد در ادامه اظهار می کند: «از یک سو، حلقه بینشی جامع از زمان بوتیچلی ارائه می دهد - در همه زمان ها، دوستانه و قابل فهم. و همچنین برای سینماروها، که بوتیچلی و هنر او تاکنون تا حد زیادی برایشان غریبه بود.» در مورد فناوری به کار رفته برای اسکن جزئیات نقشه، منتقد اظهار می کند که «برای مستند «دوزخ بوتیچلی»، نقشه با یک اسکنر با کارایی بالا روشن شده است. این امر سایه ها، رنگ آمیزی، جزئیات و پیام های پنهان را به روشی بی سابقه قابل مشاهده می کند. چیزهایی که تاکنون از چشم پنهان مانده بودند.» این نقد همچنین اشاره می کند که فیلم هنگام اشاره به بوتیچلی از تکنیک روایت اول شخص استفاده می کند که باعث می شود بیننده احساس نزدیکی به هنرمند داشته باشد. منتقد در ادامه نتیجه می گیرد که این فیلم: «یک اثر هنری استادانه و هنرمندانه مستند شده، دربارهٔ یکی از اسرارآمیزترین آثار هنری تاریخ.» "آلوسینه" اظهار می کند که «"بوتیچلی - دوزخ" بینندگان را به دنیای دیگری می برد: سفری به دنیای زیرین از طریق نه طبقه جهنم، همان طور که دانته توصیف کرده است. «تنها با سفر از طریق جهنم و برزخ می توانیم به بهشت برسیم و دوباره ستاره ها را ببینیم.»
این رویداد بی نظیر را که مخصوص سینما ساخته شده است، از دست ندهید. انتشار. این فیلم در نوامبر ۲۰۱۶ در ایتالیا اکران شد.
والتر فورد (؛ زادهٔ ۲۱ آوریل ۱۸۹۸ – درگذشتهٔ ۷ ژانویهٔ ۱۹۸۴) با نام اصلی توماس سیمور وولفورد ()، بازیگر، کارگردان، فیلم نامه نویس، و تهیه کننده اهل بریتانیا بود. او در سال ۱۸۹۸ در لمبث، لندن جنوبی به دنیا آمد و بیش از پنجاه فیلم را از دوران صامت در سال ۱۹۱۹ تا دوران ناطق در سال ۱۹۴۹ کارگردانی کرد. فورد پسر کمدین سالن موسیقی، تام سیمور بود. او در دههٔ ۱۹۲۰ به عنوان کمدین فیلم های فیلم صامت فعالیت می کرد و در مجموعه ای از فیلم های کوتاه بازی داشت، پیش از آن که به کارگردانی فیلم های بلند روی آورد. فورد در دههٔ ۱۹۳۰ به عنوان کارگردانی تثبیت شده شناخته شد و برای گینزبورو پیکچرز و استودیوهای ایلینگ فیلم ساخت. او چندین بار با مایکل بالکن همکاری کرد؛ بالکن دربارهٔ او نوشت: «وقتی به کارگردانی فیلم روی آورد، حس زمان بندی اش، به ویژه در کمدی، بی نقص بود. او گذار به فیلم های ناطق را به خوبی انجام داد، هرگز فراموش نکرد که فیلم باید حرکت داشته باشد و بنابراین به خطاهای رایجِ تکیه بر گفت وگو یا ثابت نگه داشتن دوربین های سنگین و بلیمپ شدهٔ تازه دچار نشد.» فورد در سال ۱۹۸۴ در لس آنجلس، کالیفرنیا درگذشت. از فیلم ها یا برنامه ه
ای تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "صبر داشته باش" (۱۹۲۹)، "تختخواب و صبحانه" (۱۹۳۰)، "تا سه نشه بازی نشه" (۱۹۳۱)، و "فلایینگ فورترس" (۱۹۴۲) اشاره کرد.
خاندان امپریالی () یک خانواده اشرافی باستانی است. این خانواده یکی از مهم ترین خانواده های اشرافی ایتالیایی است و از شخصیت های کلیدی تاریخ اروپا در میان خانواده های اشرافی بوده است. این خانواده که ریشه در جمهوری جنوا دارد، قبلاً تارتارو (قرن دهم) نامیده می شد و از خاندان ونتیمیگلیا است. همچنین به دنبال رفتار کاپیتان داویده ایمپریاله در طول نبرد لپانتو (۷ اکتبر ۱۵۷۱)، این خانواده اعتبار زیادی در جمهوری جنوا به دست آورد و در میان اعضای خود ۴ دوج داشت. این خانواده یکی از قدرتمندترین خانواده هایی بود که در قرن ۱۷ و ۱۸ بر سیاست شهر تسلط داشت و مالک زمین های وسیعی در ایتالیا بود. القاب. عناوین مختلف خانواده امپریالی که طی سال ها به دست آمده اند عبارتند از: خانواده امپریالی حضور پررنگی در مذهب داشتند و سه کاردینال داشتند: ساختمان های تاریخی. کاخ امپریالی در جنوا. این کاخ در حدود سال ۱۵۶۰ برای جیوان ویچنزو ایمپریال ساخته شد. ویلا ایمپریال در جنوا. این ویلا توسط خانواده ایمپریال از کاتنئو خریداری شد. باغ های آن در حال حاضر برای عموم آزاد است و ساختمان میزبان کتابخانه عمومی معروف به «لرکاری» است. قلعه فرانکاویلا فونتانا
. در ابتدا در سال ۱۴۵۵ توسط جیووانی آنتونیو دل بالزو اورسینی ساخته شد. این قلعه در قرن شانزدهم توسط خانواده ایمپریال از سنت کارلو بورومئو، از خاندان بورومئو، به قیمت ۴۰۰۰۰ اونس طلا خریداری شد. قلعه ایمپریال دی ویلا کاستلی. این قلعه در قرن هفدهم توسط ایمپریال از خانواده اورسینی خریداری شد. قلعه سنت آنجلو دی لومباردی. قدمت این بنا به قرن دهم برمی گردد. کارهای عمده توسط خانواده کاراچیولو در قرن هفدهم و توسط شاهزاده پلاسیدو ایمپریاله پس از خرید ساختمان انجام شد. زلزله ایرپینیا در سال ۱۹۸۰ به شدت به سازه ساختمان آسیب رساند. کاخ امپریال در سالزا ایرپینا. این ملک یک اقامتگاه روستایی و کلبه شکار بود. به دلیل زلزله سال ۱۹۸۰، این ساختمان تحت یک پروژه مرمت اساسی قرار گرفت و متعاقباً به مالکیت شهرداری سالزا ایرپینا درآمد.
مرحله پلی آف مقدماتی ای اف سی کاپ ۲۰۲۲ از ۵ تا ۱۹ آوریل ۲۰۲۲ برگزار شد. در مجموع ده تیم در مرحله پلی آف مقدماتی برای تعیین تکلیف سه تیم از ۳۹ تیم حاضر در مرحله گروهی ای اف سی کاپ ۲۰۲۲ به رقابت پرداختند. تیم ها. ۱۰ تیم زیر که به پنج منطقه (منطقه غرب آسیا، منطقه آسیای مرکزی، منطقه جنوب آسیا، منطقه آسه آن، منطقه شرق آسیا) تقسیم شده اند، وارد پلی آف مقدماتی شدند که شامل سه دور می شود: فرمت. در مرحله پلی آف مقدماتی، هر مسابقه به صورت تک بازی برگزار می شد. در صورت لزوم، وقت اضافه و ضربات پنالتی برای تعیین برنده به کار گرفته می شد. برنامه. برنامه مسابقات به شرح زیر بود. نمودار. نمودار مرحله پلی آف مقدماتی برای هر منطقه بر اساس رتبه بندی فدراسیون هر تیم تعیین شد و تیم فدراسیون با رتبه بالاتر میزبان بازی برگشت بود. سه برنده دور پلی آف به مرحله گروهی راه یافتند تا به جمع ۳۶ شرکت کننده مستقیم بپیوندند. دور ۱ مقدماتی. خلاصه. در مجموع چهار تیم در دور ۱ مقدماتی بازی کردند. دور ۲ مقدماتی. خلاصه. در مجموع چهار تیم در دور ۲ مقدماتی بازی کردند: دو تیم که در این دور وارد شدند و دو تیم برنده دور ۱ مقدماتی. دور پلی آف. خلاصه. در
مجموع شش تیم در دور پلی آف بازی کردند: چهار تیم که در این دور وارد شدند و دو تیم برنده دور ۲ مقدماتی.
«اسطوره آفرینش سومری» یا «اسطوره طوفان سومری» (به انگلیسی: Eridu Genesis) داستانی را شرح می دهد درباره اینکه انسان ها چگونه به دست خدایان آفریده شدند، شرایطی که به پیدایش نخستین شهرها در میان رودان انجامید، چگونگی ورود نهادِ پادشاهی به این تمدن احتمالاً نوسنگی، و رخداد طوفان جهانی. دیگر اسطوره های آفرینش سومری شامل «»، «مناظره میان گوسفند و غله»، و «» هستند که در نیپور نیز یافت شده اند. اسطوره های مشابه دربارهٔ طوفان در حماسه های آتراخاسیس و گیلگمش دیده می شوند. در روایت آتراخاسیس، به کشمکش درونی مجمع خدایان سومری پرداخته می شود که برای آرام کردن این نزاع، نخستین زوج های انسانی را به عنوان بردگان کارگر می آفرینند؛ سپس افزایش انبوه این مخلوقات رخ می دهد و سرانجام طوفان بزرگی به دست انلیل (خدای فرمانروای جهان) برانگیخته می شود. روایت «سفر آفرینش» در کتاب مقدس نیز شباهت های چشمگیری با این اسطوره ها دارد (هرچند همه ی اشاره ها به تمدنی پیش از آفرینش آدم و حوا در آن حذف شده است). از همین رو پژوهش های علمی مدت هاست بر این باورند که تأثیرات پیشاتاریخی بر پیدایش دین موسوی وجود داشته است.
ادواردو فارنیزی (; – ) آریستوکرات اهل پارما بود. او که برای تمایز از نوه اش اودورادو دوم فارنزه، با نام اودورادو اول فارنزه نیز شناخته می شود، از سال ۱۶۲۲ تا ۱۶۴۶ دوک پارما، پیاچنزا و کاسترو بود. زندگی نامه. اودورادو بزرگ ترین پسر مشروع رانوچیو اول فارنزه و همسرش، مارگریتا آلدوبراندینی بود. پس از اینکه پسر طبیعی رانوچیو و رقیب بالقوه اش، اوتاویو، به زندان تبعید شد، او در ابتدا تحت نیابت عمویش اودورادو فارنزه و پس از مرگ او، تحت نیابت مادرش، مارگریتا آلدوبراندینی، سلطنت کرد. او در سال ۱۶۲۸ به سن قانونی رسید و در همان سال با مارگریتا د مدیچی، دختر دوک بزرگ توسکانی، کوزیمو دوم د مدیچی، ازدواج کرد. اولین اقدام قابل توجه او به عنوان دوک، اتحاد با فرانسه در سال ۱۶۳۳ بود، اقدامی که برای مقابله با تسلط اسپانیا در شمال ایتالیا و حمایت از جاه طلبی های ارضی او طراحی شده بود. او همچنین برای بهبود ارتش درخواست وام کرد، اما اولین لشکرکشی های او بی اثر بود: پیاچنزا توسط نیروهای اسپانیایی اشغال شد و ارتش او توسط فرانچسکو اول دِسته شکست خورد. نیروهای اسپانیایی دوک نشین را تصرف و حومه شهر را ویران کردند، اما تلاشی برای محاصره
شهرها نکردند. در غیاب کمک فرانسه، اودورادو توسط پاپ اوربان هشتم متقاعد شد که در سال ۱۶۳۷ با اسپانیا پیمان صلح امضا کند. حکومت تهاجمی او بر کاسترو، یک تیول فارنِی در ایالات پاپی شمال رم، که باربرینی ها (خانواده پاپ اوربان) مشتاق تصرف آن بودند، باعث شد که اودورادو در سال ۱۶۴۱ تکفیر شود. او به جای آشتی، به دنبال اتحاد با ونیز، فلورانس و دوک نشین مودنا بود و با ۷۰۰۰ سرباز به شمال لاتزیو حمله کرد. ارتش او عمدتاً از سواره نظام تشکیل شده بود و قادر به بازپس گیری کاسترو از طریق محاصره نبود. اگرچه ناوگان فارنِس نابود شد و دوک اغلب سرکشی نشان می داد، اما در صلح ۱۶۴۴، شهر کاسترو به او بازگردانده شد و اودورادو با کلیسای کاتولیک روم آشتی کرد و دوباره به آیین های مقدس پذیرفته شد. جنگ علیه اسپانیا. به عنوان اولین دوک فارنِس، اودوردوی جاه طلب در پی رهایی از سلطه اسپانیا در شمال ایتالیا، رهایی از دست نشاندگی پاپ و حکومت تا حد امکان مستقل بود. در طول جنگ جانشینی مانتوان (۱۶۲۸–۱۶۳۱)، او همچنان طرفدار بی طرفی مسلحانه بود و بدین ترتیب از کشورش در برابر استقرار نیروهای اشغالگر اسپانیایی، به عنوان مثال، در پیاچنزا، محافظت می کرد. ا
ما بعدها، از دوک فریا، فرماندار میلان، و حتی بیشتر از آن از جانشین او، مارکی لگانس، آزرده خاطر شد. در اوایل سال ۱۶۳۳، او در کنار فرانسه قرار گرفت که به دنبال اتحاد با شاهزادگان ایتالیایی علیه اسپانیا بود. پس از اعلام جنگ اودوردو علیه اسپانیا، این اقدام نسنجیده منجر به سال ها ویرانی در کشورش شد. او همچنین ۱٫۴ میلیون اسکودی بدهی داشت که در ازای آن، دوک نشین کاسترو و شهرستان رونسیلیونه، به همراه بارون مونتالتو، که همگی تیول های پاپ بودند و ارزش کلی آنها ۳ میلیون اسکودی تخمین زده می شد، را در رم گرو گذاشت. اودورادو نیرو جذب کرد و به درخواست مارشال دِ کِرِکوی، در سپتامبر ۱۶۳۵، سروقت تر از دوک ساووی، به اردوگاه فرانسوی ها در والنزا رسید. با این حال، محاصره والنزا ماه بعد لغو شد. پس از تجزیه ارتش متفقین، نیروهای دشمن به قلمرو اودورادو حمله کردند. اعضای باربرینی ها از پاپ اوربان هشتم، که با آنها خویشاوند بود، خواستند که تیول های کلیسایی دست نشانده اش را به نفع برادرزاده هایش از اودورادو سلب کند، زیرا اودورادو بدون اجازه او علیه اسپانیا جنگیده بود. اما پاپ خود را به تهدید محدود کرد و فرانسه نیز به نفع اودورادو با اورب
ان هشتم مداخله کرد. برای جلب حمایت بیشتر فرانسه، اودورادو در اوایل سال ۱۶۳۶ به پاریس سفر کرد. او در دربار مورد استقبال خوبی قرار گرفت و با هدایا و وعده های فراوان به عنوان سپهبد سلطنتی به ایتالیا بازگشت، اما توسط دشمن از کشورش جدا شد. شهر پارما محاصره و کشور ویران شد. مانتوا، که با فرانسوی ها متحد بود، به دلیل کینه از اودورادو از پارما حمایت نکرد. خانواده اشرافی استه، که بر دوک نشین مودنا حکومت می کردند، نیز هیچ کمکی ارائه ندادند، در حالی که ساووی تمایلی به کمک نداشت. هنگامی که فرانسوی ها و ساووی ها در ماه مه ۱۶۳۶ به قلمرو میلان حمله کردند، ظلم و ستم خصمانه در دوک نشین اودورادو موقتاً کاهش یافت. اما در اوت ۱۶۳۶، اسپانیایی ها دوباره حمله کردند. اودورادو از فرانسوی ها و مانتوا ناراضی بود و با دوک ویکتور آمادئوس اول ساووی کنار نمی آمد. او هنگامی که اسپانیایی ها، پس از فتح ریوالتو، توانستند از نیروی بیشتری علیه کشورش استفاده کنند، خود را در پریشانی بزرگی یافت. پاپ همچنین بارها تهدید به مصادره املاک کرد، اگرچه فرانسه همچنان به نفع اودورادو نزد واتیکان میانجیگری می کرد. وضعیت برای دوک پارمزان وخیم شد. او هیچ کمک نظ
امی از فرانسه دریافت نکرد، به همراه خانواده اش در شهر پیاچنزا که تحت تهدید شدید اسپانیایی ها بود، گرفتار شد و مجبور شد در آنجا زندگی فقیرانه ای را سپری کند. در ۳۱ دسامبر ۱۶۳۶، او مجبور شد پیمان صلحی را که توسط فرماندار میلان تحمیل شده بود، بپذیرد. طبق این پیمان، او قلعه سابیونتا را از دست داد و مجبور شد به حاکمیت اسپانیا بازگردد و همچنین در طول جنگ، پادگان هایی را در دو شهر مهم کشور بپذیرد. همچنین با مودنا آتش بس منعقد شد. این پیمان در ۴ فوریه ۱۶۳۷ به طور عمومی به رسمیت شناخته شد و به فرانسه اطمینان داده شد که اودورادو بی طرف خواهد ماند. حداقل این توافق به دوک پارما اجازه می داد تا املاک خود را در پادشاهی ناپل بفروشد و به پادشاه اسپانیا قول محافظت در برابر هرگونه اقدام پاپ علیه املاک کاسترو، رونسیلیونه و مونتالتو را می داد. با این حال، اودورادو خیلی زود تهدید به جدایی مجدد از اسپانیا کرد، زیرا همچنان به موضع طرفداری از فرانسه ادامه می داد و منشی او، گوفرید، نفرت علیه اسپانیا را دامن می زد. با این حال، دوک توسکانی توانست برای آشتی دادن اوضاع مداخله کند. پادشاهی. اولین اقدام سیاسی او به عنوان دوک، اتحاد با فران
سه ریشلیو (۱۶۳۳) برای مقابله با سلطه اسپانیا در شمال ایتالیا و ارضای تمایلش برای مقایسه خود با پدربزرگش آلساندرو فارنزه بود. دوک ارتشی متشکل از ۶۰۰۰ پیاده نظام داشت، اما برای حفظ آن، رعایای خود را مجبور به تحمل محرومیت های شدید کرد و به بانکداران و بازرگانان بدهکار شد. با وجود هزینه های سنگین، اولین لشکرکشی او ناموفق بود: پیاچنزا توسط نیروهای اسپانیایی اشغال شد و سربازان او توسط فرانچسکو اول دِسته در قلمرو پارما شکست خوردند. سپس دوک به فرانسه شتافت. اما کمکی که به آن امیدوار بود را دریافت نکرد، بنابراین در سال ۱۶۳۷، پاپ اوربان هشتم او را متقاعد کرد که با اسپانیا پیمان صلح امضا کند، که پس از انحلال اتحاد با فرانسه، پیاچنزا را تخلیه می کرد. برای بازپرداخت بدهی های جنگ، اوربان هشتم به اودورادو اجازه داد تا از طریق مونتی فارنزیانی اوراق قرضه صادر کند که توسط درآمدهای دوک نشین کاسترو تضمین شده بود. با این حال، مدتی بعد، خانواده باربرینی، خانواده پاپ، تلاش کردند تا از طریق مانورهای بی پروا دوک نشین را تصرف کنند. اودورادو که قصد تسلیم آن را نداشت، شروع به تقویت استحکامات کرد. این مانور پاپ را خشمگین کرد و او در سال
۱۶۴۱ به دوک نشین حمله کرد و دوک را تکفیر کرد. در پاسخ، اودورادو با ونیز، فلورانس و مودنا متحد شد و با ۷۰۰۰ پیاده نظام به ایالات پاپی حمله کرد و از شمال به جنوب آن را درنوردید. در سال ۱۶۴۲، او در فورلی بود، اما برخلاف آنچه در شهرهای دیگر مانند آکواپندنته، در نزدیکی ویتربو اتفاق افتاد، نیروهای خود را از غارت بازداشت. با این حال، ناوگان او نابود شد و در ۳۱ مارس ۱۶۴۴، به لطف میانجیگری کاردینال مازارین، جانشین ریشلیو، او با پاپ صلح امضا کرد که کاسترو را به او بازگرداند و او را دوباره به کلیسا پذیرفت. مرگ. اودورادو در ۱۱ سپتامبر ۱۶۴۶ به طور ناگهانی در پیاچنزا، در محل اقامت مورد علاقه اش، درگذشت. او ۳۴ سال داشت. خواهرش ماریا، دوشس مودنا، و مادرش مارگاریتا آلدوبراندینی نیز در همان تابستان درگذشته بودند. ازدواج و فرزندان. اُداردو فارنزه در ۱۱ اکتبر ۱۶۲۸ با مارگریتا دِ مدیچی (۳۱ مه ۱۶۱۲–۶ فوریه ۱۶۷۹)، دختر کوزیمو دوم دِ مدیچی، دوک بزرگ توسکانی، ازدواج کرد. آنها فرزندان زیر را داشتند:
بولتن ماهانه فیلم ()، نشریه ای از انستیتوی فیلم بریتانیا بود که از فوریه ۱۹۳۴ تا آوریل ۱۹۹۱، با سایت اند ساوند ادغام شد، ماهانه منتشر می شد. این نشریه تمام فیلم های در حال اکران در بریتانیا، از جمله فیلم هایی که به ندرت در سینمای هنری اکران می شدند، را بررسی می کرد. تاریخچه. ماهنامه فیلم بولتن در اواسط دهه ۱۹۵۰ توسط دیوید رابینسون (⎘ مراجعه کنید به رابینسون (ناقد فیلم))، در اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۶۰ توسط پیتر جان دایر و سپس توسط تام میلن ویرایش می شد. در پایان دهه ۱۹۶۰، زمانی که شخصیت و لحن نقدهای آن با ورود نسل جدیدی از منتقدان تحت تأثیر فرهنگ دانشجویی و آشفتگی فکری آن زمان (به ویژه سرنگونی ایده های قدیمی «سلیقه» و کیفیت) به طور قابل توجهی تغییر کرد، دیوید ویلسون سردبیر آن بود. سپس توسط جان داوسون (1938 - ۱۹۸۰)، به مدت دو سال از سال ۱۹۷۱ و از سال ۱۹۷۳ تا زمان انحلال آن توسط منتقد متولد نیوزیلند، ریچارد کامبز، ویرایش شد. در سال ۱۹۹۱، ماهنامه فیلم بولتن با سایت اند ساوند (⎘ سایت اند ساوند) ادغام شد که تا آن زمان به صورت فصلنامه منتشر می شد. سپس مجله «سایت اند ساوند» به یک نشریه ماهانه تبدیل شد و وظیفه «ب
ولتن ماهانه فیلم» را برای بررسی تمام فیلم های اکران شده در بریتانیا بر عهده گرفت.
وینچنزو اول گونزاگا (; – ) حاکم دوک نشین مانتوا و دوک نشین مونتفرات از سال ۱۵۸۷ تا ۱۶۱۲ بود. زندگی نامه. متولد ۲۱ سپتامبر ۱۵۶۲، وینچنزو تنها پسر گوگلیلمو گونزاگا، دوک مانتوا، و آرشیدوشس النور اتریش بود. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او فردیناند اول، امپراتور مقدس روم، و آنا از بوهمیا و مجارستان بودند. در سال ۱۵۸۲، وینچنزو با خونسردی، دانشمند جوان و درخشان اسکاتلندی، جیمز کریچتون، را که کارمند دربار پدرش بود و وینچنزو از حسادت دیوانه شده بود، به قتل رساند. وینچنزو حامی اصلی هنر و علوم بود و مانتوا را به یک مرکز فرهنگی پر جنب و جوش تبدیل کرد. در ۲۲ سپتامبر ۱۵۸۷، وینسنت به عنوان چهارمین دوک مانتوا تاجگذاری شد، طی مراسمی باشکوه که در آن بالاترین مقام دوک نشین برای ادای احترام به دوک جدید مانتوا حضور داشتند: سپس او با یک سواری در خیابان های شهر حرکت کرد. وینچنزو، آهنگساز کلودیو مونته وردی و نقاش پیتر پل روبنس را استخدام کرد. در سال ۱۵۹۰، مونته وردی نوازنده ویول و خواننده در کلیسای موسیقی وینچنزو شد؛ در سال ۱۶۰۲، وینچنزو پس از مرگ بندتو پالاویچینو، او را به عنوان استاد موسیقی منصوب کرد. وینچنزو همچنین دوست شاعر تورکواتو
تاسو بود. کتاب کوچکی که در سال ۱۵۸۹ در ورونا منتشر شد، شرح می دهد که چگونه یک بازیگر کمدی به نام والرینی در خدمت وینچنزو، یک گالری هنری ایده آل را تصور می کند که در آن مجسمه های مهم ترین مجموعه داران هنری به جای آثار خود هنرمندان به نمایش گذاشته می شوند. وینچنزو به عنوان غولی توصیف می شد که بر کل گالری ایده آل، به نام گالری آسمانی مینروا، تسلط خواهد داشت. جووانی آنتونیو ماجینی، ستاره شناس، همچنین به عنوان معلم پسران وینچنزو، فرانچسکو و فردیناندو، خدمت کرد. مهم ترین کار ماجینی در طول زندگی اش، تهیه اطلس جغرافیایی ایتالیا بود که پس از مرگش توسط پسر ماجینی در سال ۱۶۲۰ چاپ شد. قرار بود این اطلس شامل نقشه هایی از هر منطقه ایتالیا با نامگذاری دقیق و یادداشت های تاریخی باشد. تولید آن (که در سال ۱۵۹۴ آغاز شد) یک پروژه بزرگ بود. وینچنزو، که این اطلس به او تقدیم شده است، در این پروژه به او کمک کرد و اجازه داد نقشه های ایالت های مختلف ایتالیا به ماجینی آورده شود. در زمستان ۱۶۰۳–۱۶۰۴، گالیله برای به دست آوردن موقعیتی در دربار مانتوا به آنجا رفت و حقوقی به او پیشنهاد شد، اما نتوانست بر سر شرایط با وینچنزو به توافق برسد،