Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یکی از نگرانی های اصلی منتقدان این بود که داستان به سرانجام مشخصی نرسیده و روی برخی از عناصر داستانی به طور کامل کار نشده است. طراحی بصری اثر واکنش های متفاوتی دریافت کرد، اما به دلیل استفاده از گرافیک کامپیوتری سه بعدی به شدت مورد انتقاد قرار گرفت، در حالی که موسیقی متن آن عمدتاً مورد تحسین واقع شد. این مجموعه همچنین هم به عنوان یک مجموعهٔ اکشن خوب و هم به عنوان مجموعه ای که می تواند بحث های تأمل برانگیزی در مورد فلسفهٔ اقتصاد ایجاد کند، مورد توجه قرار گرفته است. بازخورد. اولین نسخه دی وی دی و بلوری "سی" به ترتیب ۴۶۰ و ۱۱۸۰ نسخه فروخته شد. این انیمه به خاطر مضامین و اصالتش مورد ستایش قرار گرفته، اما گاهی به دلیل اجرا و داستانش مورد انتقاد قرار می گیرد. اندی هنلی از شبکهٔ انیمهٔ بریتانیا نوشت که اگر این مجموعه «موفق شود به جاه طلبی ها و اهداف بلند خود دست یابد»، «یک اثر کاملاً کلاسیک» خواهد بود. بردلی میک از تی اچ ای ام انیمه ریویوز و کارل کیملینگر از انیمه نیوز نتورک (ای ان ان) در مورد علت این مشکل دقیق تر بودند و گفتند که با وجود مفاهیم منحصربه فرد و جالب، نویسندگی ضعیف و «تکنیک روایی کسل کننده و بدون خلاقی
ت» مانع از عملی شدن پتانسیل آن می شود. به همین ترتیب، لوک کارول، از ای ان ان، آن را به خاطر تلاش برای ایده های جدیدی که قبلاً در انیمه دیده نشده بود، ستود، اما گفت که آنها را به طور رضایت بخشی ارائه نمی دهد. در نقدی مثبت تر، ارین فینگان از "اوتاکو آمریکا" گفت اگرچه نتیجه گیری رضایت بخشی وجود نداشت، اما بینندگانی که به دنبال چیزی غیرمعمول هستند، آن را برای تماشا ارزشمند می دانند. مثبت ترین تحلیل توسط کریس بوریج از فندوم پست انجام شد که گفت این مجموعه «همه چیز را به خوبی به هم پیوند می دهد و در مورد تجربه کلی، احساس رضایت را برای شما به جا می گذارد.» یکی از جنبه هایی که بیشتر مورد تحسین قرار گرفت، موسیقی این مجموعه بود. پیج گفت: «چیزی که می توانم بدون هیچ قید و شرطی ستایش کنم این است که موسیقی پس زمینه… خیلی خوب است". ون رنسن در جمع بندی نقاط قوت نمایش، به موسیقی اشاره کرد و همچنین موسیقی های تیتراژ آغازین و پایانی را ستود، که هوبر آنها را «بسیار عالی» نامید. کارول همچنین از موسیقی های تیتراژ و همچنین «موسیقی پس زمینهٔ غم انگیز آن که به خوبی با لحن مجموعه هماهنگ است» تمجید کرد؛ او از نظر صوتی آن را «یک اثر متوس
ط اما قوی» دانست. کیملینگر نوشت که بیشتر احساسات مجموعه از طریق «موسیقی زیبا و دلنشین عالی تاکو ایوازاکی» منتقل می شود. بوریج جلوه های صوتی آن را تحسین کرد زیرا «منظور خود را به خوبی می رساندند».
چاپ صمغی () روشی برای بازتولید عکاسی بدون استفاده از هالیدهای نقره است. این فرایند از نمک های دی کرومات بهره می برد و با چندین فرایند مشابه دیگر از جمله چاپ خورشیدی نقاط اشتراک دارد. چاپ های صمغی معمولاً تصاویری چندلایه هستند که گاهی با روش های چاپ فرایندهای جایگزین مانند سایانوتایپ و پلاتینوتایپ ترکیب می شوند. بهترین گزینه، کاغذ آبرنگ یا چاپ نخی سنگین وزنی است که توانایی تحمل خیساندن های مکرر و طولانی را داشته باشد. هر لایه از رنگدانه به طور جداگانه پوشش داده، تراز، نوردهی و شسته می شود. برای ایجاد تصویر رنگی کامل، از نگاتیوهای تفکیکی آبی فیروزه ای، سرخابی و زرد یا قرمز، سبز و آبی استفاده می شود. برخی عکاسان ترجیح می دهند لایهٔ آبی فیروزه ای را در تفکیک مدل رنگی سی ام وای کی با لایه ای از سایانوتایپ جایگزین کنند. تفکیکی ساده از دو رنگ نارنجی و آبی فیروزه ای می تواند نتایجی شگفت انگیز پدیدآورد. تاریخچه. چاپ صمغ کروماته یا همان چاپ صمغ دی کروماته، یک فرایند چاپ عکاسی است که در نخستین سال های عکاسی اختراع شد؛ زمانی که در سال ۱۸۳۹، مانگو پونتون کشف کرد که دی کرومات ها نسبت به نور حساس اند. سپس هنری فاکس تالبوت پ
ی برد که کلوئیدهایی مانند ژلاتین و صمغ عربی که با دی کرومات حساس شده اند، پس از تابش نور خورشید در آب نامحلول می شوند. در سال ۱۸۵۵، آلفونس پواتوین رنگ دانهٔ کربنی را به این کلوئیدها افزود و نخستین چاپ کربن را پدیدآورد. در سال ۱۸۵۸، جان پانسی با استفاده از رنگ دانهٔ رنگی همراه صمغ عربی، نخستین تصاویر رنگی را تولید کرد. چاپ صمغی. زمانی که ترکیب هایی از مواد لعاب مانند و دارای پروتئین به همراه نمک های محلول دی کرومات در برابر نور فرابنفش قرار می گیرند، بخش پروتئینی آن ها دباغی می شود و نسبت به آب مقاوم می گردد. مواد دباغی نشده با شست وشو در آب گرم پاک شده و یک نگاتیو پروتئینی سخت و دباغی شده بر جای می ماند. برای چاپ صمغی، محلولی از صمغ عربی با آمونیوم دی کرومات یا پتاسیم دی کرومات ترکیب می شود. نسبت بالاتر دی کرومات حساسیت ترکیب را افزایش می دهد، اما در عین حال کنتراست را کاهش می دهد. انتخاب غلظت مناسب دی کرومات همیشه نوعی مصالحه میان سرعت و کنتراست است. استفاده از آمونیوم دی کرومات امکان رسیدن به غلظت هایی تا ۱۵٪ از مادهٔ فعال را فراهم می کند، در حالی که پتاسیم دی کرومات به حدود ۱۰٪ محدود می شود. فراتر رفتن از
این مقدار موجب رسوب اسید کرومیک در لایهٔ خشک شده می شود و هرگونه تلاش برای چاپ را بی اثر می کند. بیشینهٔ حساسیت این روش، به صورت شاخص ASA برابر با حدود ۰٫۰۰۳ برآورد شده است. ترکیب لعاب مانند حاصل بر سطحی مناسب پخش شده و در تاریکی خشک می شود. سپس یک نگاتیو هم اندازهٔ چاپ نهایی بر روی این پوشش خشک شده قرار گرفته و در برابر نور فرابنفش —معمولاً نور خورشید— نوردهی می شود. اغلب برای داشتن جزئیات در همهٔ گستره های نوری از بیش از یک نگاتیو استفاده می شود. استفاده از نوردهی های چندگانه نیازمند تراز بسیار دقیق است. بخش های نازک تر نگاتیو نور بیشتری عبور می دهند و تصویر تیره تری ایجاد می کنند، در حالی که بخش های متراکم تر نیازمند نوردهی بیشتر هستند. چاپ نوردهی شده به آرامی در چندین ظرف آب ثابت و هم دمای اتاق (در فاصله های حدود ده دقیقه ای) شسته می شود تا زمانی که آب شفاف گردد. صمغ در این مرحله نرم بوده و به آسانی جدا می شود. تصویر منفی پس از خشک شدن به شکل نواحی برجسته و بی رنگ نمایان می شود. این سطح را می توان با جوهرهای مخصوص چاپ روغنی آغشته کرد و با استفاده از دستگاه پرس ساده چاپ گرفت. از هر نگاتیو می توان چند نسخه
یا حتی نسخه هایی با رنگ های مختلف تهیه کرد، گرچه ماهیت شکنندهٔ صمغ خشک شده معمولاً استفادهٔ دوباره را به یکی دو بار محدود می کند. چاپ صمغ کروماته. چاپ صمغ کروماته فرایند چاپ عکاسی قرن نوزدهمی است که بر پایهٔ حساسیت کرومات و دی کرومات ها به نور استوار است. این فرایند می تواند تصاویری با جلوهٔ نقاشی گونه از نگاتیوهای عکاسی ایجاد کند. چاپ صمغی به طور سنتی فرایندی چندلایه است، اما می توان با تنها یک مرحله نیز به نتایج رضایت بخشی رسید. از آنجا که در این روش از رنگ دانه های واقعی استفاده می شود، امکان ایجاد عکس های رنگی طبیعی نیز وجود دارد. مروری بر فرایند. چاپ صمغ کروماته یا چاپ صمغ دی کروماته، روشی است بر پایهٔ کشف مانگو پونتون در سال ۱۸۳۹ که دی کرومات ها به نور حساس اند. سپس هنری فاکس تالبوت دریافت که کلوئیدهای حساس شده با دی کرومات مانند ژلاتین و صمغ عربی پس از تابش نور در آب نامحلول می شوند. آلفونس پواتوین با افزودن رنگ دانهٔ کربنی در سال ۱۸۵۵، چاپ کربن را بنیان نهاد. جان پانسی نیز در ۱۸۵۸ با افزودن رنگ به صمغ عربی، نخستین تصاویر رنگی را پدیدآورد. از نگاتیوهایی با چگالی پایین و هم اندازهٔ تصویر نهایی برای نورد
هی استفاده می شود. در این روش از آگراندیسور استفاده نمی شود، بلکه یک قاب چاپ تماسی یا قاب مکشی همراه با نور فرابنفش مانند لامپ بخار جیوه، نور سیاه فلورسنت یا خورشید به کار می رود. نگاتیو در بین کاغذ آماده و شیشه قرار می گیرد. چاپ سپس در حمامی از آب هم دما با اتاق قرار داده می شود تا صمغ محلول، دی کرومات اضافی و رنگ دانه شسته شوند. آب چندین بار تعویض می شود تا چاپ کاملاً تمیز گردد. پس از خشک شدن نهایی، از سدیم متابی سولفیت برای حذف دی کرومات باقی مانده استفاده می شود تا ماندگاری چاپ تضمین شود.
چاپ خورشیدی ممکن است به انواعی از فنون چاپ اشاره داشته باشد که در آن ها از نور خورشید به عنوان عامل ظهور یا تثبیت استفاده می شود. فنون. سایانوتایپ. سایانوتایپ که با عنوان «چاپ آبی» نیز شناخته می شود، قدیمی ترین فرایند چاپ عکاسی بدون استفاده از هالیدهای نقره است. در این روش، موادی که با محلول پتاسیم فری سیانید و آمونیوم فریک سیترات آغشته شده اند، در معرض نور فرابنفش مانند نور خورشید قرار می گیرند. می توان با مسدود کردن نور فرابنفش از رسیدن به مادهٔ حساس شده، تصویر نگاتیو یا پوزیتیو به دست آورد. برای نمونه، با قرار دادن یک برگ روی کاغذ آغشته به این محلول و تاباندن نور خورشید برای ۱۰ تا ۲۰ دقیقه، می توان تصویری نگاتیو از برگ ایجاد کرد. پس از شست وشو با آب، تصویر برگ بر کاغذ باقی می ماند. نواحی ای که در معرض آفتاب قرار گرفته اند به رنگ نیل فرنگی درمی آیند و بخش هایی که برگ آن ها را پوشانده سفید باقی می مانند. رنگینه های خمره ای حساس به نور. نوعی خاص از رنگینهٔ خمره ای به نام Inkodye نیز به دلیل حساسیت به نور، در چاپ خورشیدی کاربرد دارد. برخلاف رنگینه های خمره ای دیگر که با اکسیژن رنگ خود را پدیدمی آورند، Inkodye
با نور فعال می شود. این رنگ ها در حالت لکو بی رنگ به نظر می رسند و تنها با قرارگیری در معرض نور فرابنفش رنگ می گیرند. کاربری آن ها مشابه سایانوتایپ است، اما برخلاف آن، Inkodye عمدتاً برای چاپ روی پارچه به کار می رود و در طیف کامل رنگ ها در دسترس است. زمان نوردهی بسته به رنگ مورد نظر و شدت نور از ۳ تا ۱۵ دقیقه متغیر است. پس از نوردهی، مادهٔ حساس شده در آب صابونی شسته می شود تا رنگ از نواحی بدون نوردهی پاک گردد. این رنگ ها معمولاً توسط هنرمندان، چاپگران پارچه و صنعتگران استفاده می شوند و می توان آن ها را با نگاتیو، چسب مقاوم یا از طریق چاپ سیلک به کار برد. پتاسیم دی کرومات. چاپ خورشیدی ممکن است همچنین به فرایندی در عکاسی اشاره داشته باشد که در آن از پتاسیم دی کرومات استفاده می شود و نتیجهٔ آن تولید یک پلیت نگاتیو برای چاپ سنگی سنتی است. در این روش، فیلمی از ژلاتین روی سطحی صاف و سخت گسترده می شود. این ژلاتین با محلولی رقیق از پتاسیم دی کرومات پوشش داده شده و در نور کم خشک می شود. سپس یک پوزیتیو شفاف با دقت روی این لایه قرار می گیرد و تا ۳۰ دقیقه در معرض نور شدید خورشید قرار می گیرد. در این مدت، نور خورشید و دی
کرومات، ژلاتین نور دیده را دباغی می کنند. پلیت با شست وشو در آب گرم ظاهر می شود و ژلاتین دباغی نشده شسته می شود. پس از خشک شدن، یک چاپ برجسته بر سطح پلیت پدیدار می شود. این سطح را می توان مرکب زد و با استفاده از یک پرس دستی، نسخه های یکسانی از تصویر اصلی چاپ کرد.
شمس الدین محمد بن ابوبکر کرت (۶۴۳–۶۷۶ هجری قمری) دومین سلطان سلسله آل کرت و یکی از شخصیت های برجسته تاریخ سیاسی و نظامی منطقه خراسان در قرون میانه بود. او در دوره ای به سلطنت رسید که بسیاری از مناطق ایران و آسیای میانه تحت تأثیر قدرت های جدید مانند مغولان و غوریان قرار داشتند. سلطنت او پایه گذار حکومتی مستقل در بخش هایی از خراسان و افغانستان امروزی بود پیشینه و آغاز حکومت. شمس الدین محمد از خاندان کرت بود که یکی از خاندان های شناخته شده در خراسان و مناطق مرکزی ایران محسوب می شد. او در خانواده ای برجسته و با تاریخ سیاسی طولانی متولد شد. پدرش، رکن الدین ابوبکر کرت، یکی از فرماندهان مهم در دستگاه حکومتی و نظامی منطقه بود. شمس الدین محمد پس از درگذشت پدر در سال ۶۴۳ هجری قمری به قدرت رسید و فرمانروایی بر مناطق هرات، قندهار، غور و بخشی از مناطق شمال افغانستان و جنوب آمودریا را به دست آورد. با توجه به ویژگی های خاندان کرت و روابط آن با سایر اقوام منطقه ای مانند غوریان، شمس الدین محمد توانست به سرعت سلطنت خود را تثبیت کرده و حکومتی مستقل در این بخش ها ایجاد کند. سلطنت او نقطه عطفی در تاریخ خراسان بود، چرا که او موفق
شد در برابر تهدیدات داخلی و خارجی، از جمله حملات مغولان، ایستادگی کند. روابط با مغولان و گسترش قلمرو. یکی از ویژگی های برجسته دوران سلطنت شمس الدین محمد، روابط پیچیده و متنوع او با مغولان بود. مغولان در این دوران به سرعت در حال گسترش قدرت خود در آسیای مرکزی و خاورمیانه بودند و بسیاری از سرزمین های اسلامی را به تصرف درآورده بودند. شمس الدین محمد به عنوان یک فرمانده محلی هوشمند، توانست با مغولان تعاملات دیپلماتیک و نظامی داشته باشد تا قلمرو خود را حفظ کند. در سال ۱۲۴۵ میلادی (۶۲۴ هجری قمری)، شمس الدین محمد پس از درگذشت پدر، هرات را تصرف کرد و این شهر را به عنوان مرکز حکومتی خود انتخاب کرد. او در این دوران به عنوان یکی از فرماندهان کلیدی در حملات مغول به هند مشارکت کرد. در این سفر، شمس الدین محمد به همراه سلی نایان، یکی از فرماندهان مغول، به هند رفت و نقش فعالی در نبردها ایفا کرد. این همکاری باعث تقویت روابط او با مغولان شد. همچنین، شمس الدین محمد در سال ۱۲۴۷ میلادی (۶۴۶ هجری قمری) به دربار منگوقاآن، خان بزرگ مغولان، سفر کرد و از او فرمان حکومت بر بخشی از خراسان و افغانستان را دریافت کرد. این فرمان به او اجازه د
اد تا قلمرو خود را گسترش دهد و قدرتش را تثبیت کند. روابط با مغولان برای شمس الدین محمد یک استراتژی کلیدی در برابر تهدیدات داخلی و خارجی بود، چرا که با پشتیبانی مغولان، او قادر بود از خطرات حملات دیگر قدرت های منطقه ای جلوگیری کند. روابط با ایلخانان مغول و پایان حکومت. در ادامه، شمس الدین محمد به تقویت روابط خود با ایلخانان مغول پرداخت. در سال ۱۲۶۳ میلادی (۶۴۲ هجری قمری)، به دربار هلاکوخان، بنیان گذار ایلخانان مغول در ایران، رفت و توانست حمایت های لازم را از این قدرت بزرگ مغولی دریافت کند. این حمایت ها به او کمک کردند تا قلمرو خود را در برابر تهدیدات دیگران، از جمله حملات رقبای داخلی، حفظ کند. با گذشت زمان، شمس الدین محمد در تلاش بود تا روابط خود را با دیگر فرمانروایان مغولی تقویت کند و از این طریق بر سلطنت خود در خراسان و مناطق اطراف آن افزوده و قلمرو خود را گسترش دهد. در سال ۱۲۷۶ میلادی (۶۵۵ هجری قمری)، او به دربار آقاخان دوم، جانشین هلاکوخان، سفر کرد و در این سفر نیز روابط خود را با ایلخانان تحکیم نمود. اما در سال ۱۲۷۸ میلادی (۶۵۷ هجری قمری)، شمس الدین محمد پس از بازگشت به تبریز به دستور آقاخان دوم مسموم شد
و درگذشت. او در شهر جام در خراسان دفن شد. پس از درگذشت او، پسرش رکن الدین کیهن به سلطنت رسید و جانشین او شد. میراث فرهنگی. شمس الدین محمد علاوه بر موفقیت های سیاسی و نظامی، در عرصه فرهنگ و ادب نیز تأثیرگذار بود. در دوران سلطنت او، هنر و علم در دربار وی رشد پیدا کرد و برخی از بزرگ ترین شخصیت های فرهنگی و علمی آن دوران تحت حمایت او قرار گرفتند. شمس الدین محمد خود نیز شاعری با ذوق و ادب بود و آثار شعری زیادی از او باقی مانده است. یکی از ویژگی های بارز شمس الدین محمد در عرصه فرهنگی، توجه ویژه او به گسترش دیوان شعر فارسی بود. در این دوران، شعر فارسی به عنوان زبان فرهنگی و ادبی در سراسر مناطق تحت حکومت وی رواج داشت و آثار شعرای مختلف در دربار او مورد توجه قرار می گرفت. یکی از اشعار معروف او بدین شرح است: "با دشمن چو دوست بسیار نشست با دوست نشایدم دگر بار نشست پرهیز از آن عسل که با زهر آمیخت بگریز از آن مگس که بر مار نشست" این اشعار نمایانگر حکمت و تفکر عمیق او در امور اجتماعی و حکومتی است. میراث فرهنگی و ادبی شمس الدین محمد کرت در تاریخ منطقه باقی مانده و نقش مهمی در شکل گیری هویت فرهنگی این نواحی داشته است. منابع
. شمس الدین محمد در سال ۶۴۳ هجری قمری به سلطنت رسید. شمس الدین محمد در قرن هفتم هجری قمری سلطنت را آغاز کرد.
جِسرت نبِتی () یا جسرت-عنخ-نبتی احتمالاً نام یک ملکهٔ در مصر باستان است. از آنجا که این نام بدون هیچ گونه عنوان سلطنتیِ ویژه ای برای ملکه آمده، مصرشناسان در مورد معنای دقیق و چگونگی خوانش آن اختلاف نظر دارند. شواهد تاریخی. نام جِسرت نبتی یا جِسرت-عنخ-نبتی روی برچسب های عاجی لباس دیده شده که در راهروهای زیرزمینی واقع در زیر هرم مدفون پادشاه دودمان سوم مصر، فرعون سخم خت، در سقاره کشف شده اند. این نام با نشان معمول «نبتی» (دو بانو) نوشته شده، اما هیچ عنوان شخصی ای همراه آن نیست که نشان دهد این شخص عضوی از خاندان سلطنتی بوده یا حتی واقعاً یک نام شخصی بوده باشد. مصرشناسانی مانند توبی ویلکینسون و زکریا غنیم این کتیبه را به صورت جسر-تی می خوانند و آن را با نام داخل کارتوش فرعون جسر تِتی که در فهرست شاهان ابیدوس آمده، یکسان می دانند. در مقابل، پژوهشگرانی مانند وُلفگانگ هلک، پیتر کاپلونی و ژان-پیر پتس نیک این نام را به صورت جِسرت-عنخ-نبتی (به معنای «نجیب زاده ای که برای دو بانو زندگی می کند») می خوانند و آن را نام همسر فرعون سخم خت می دانند. آنان به چند مهر گِلی کشف شده در جزیرهٔ الفانتین اشاره می کنند که در آن ها نام
حوروسی سخم خت با نام نبتی هتپ رِن به صورت متناوب آمده است، و احتمال می دهند که این، نام تولد اصلی خود سخم خت بوده باشد.
بازتولید نگاره ای () نام پذیرفته شده ای است برای همهٔ فناوری هایی که با بهره گیری از اثر نور، پرتو فرابنفش یا فروسرخ بر ماده ای حساس، برای تهیهٔ (عکس) کپی از نسخه های نوشته شده، چاپ شده، ترسیم شده یا به صورت عکاسی تهیه شده به کار می روند. در معنایی کمتر دقیق، فناوری های چاپی مانند چاپ شابلونی (استنسیل)، چاپ افست کوچک و تکثیر از طریق کاغذ کاربن یا کاغذ خودکپی شونده نیز زیرمجموعهٔ بازتولید نگاره ای دانسته می شوند. مرز میان بازتولید نگاره ای به معنای دقیق و فناوری های چاپی از زمانی که دستگاه های فتوکپی برای تولید شمارگان بالا به طور گسترده به کار گرفته شدند، کم رنگ شده است. از سوی دیگر، فناوری های بازتولید نگاره ای برای ساخت فرم های چاپی در چاپ های اداری نیز به کار گرفته می شوند. روش ها. در بازتولید نگاره ای به معنای دقیق، بسته به چگونگی انتقال تصویر، روش های گوناگونی تشخیص داده می شود: هم روش تماسی و هم روش نوری می توانند مستقیم یا غیرمستقیم باشند. علاوه بر این، روش های بازتولید به سه دستهٔ سامانه های مرطوب، نیمه مرطوب و خشک تقسیم می شوند که این تقسیم بندی بر پایهٔ نوع مادهٔ ظاهرکننده است. مهم ترین فناوری های ن
وین در این زمینه عبارت اند از: چاپ نوری، الکتروگرافی (که در دستگاه های فتوکپی به کار می رود) و دمانگاری. رشد سریع بازتولید نگاره ای به ویژه از دههٔ ۱۹۵۰ میلادی، پس از معرفی فناوری های تقریباً خودکار الکتروگرافی و دمانگاری، مسئلهٔ حقوق مؤلف در رابطه با آثار اصلی را به موضوعی مهم و بحث برانگیز تبدیل کرده است.
سایانوتایپ (Cyanotype) (ریشهٔ واژه از یونانی به معنای: نشان آبی رنگ) یک روش چاپ عکاسی است که تصویر را به رنگ آبی تیره (نیل فرنگی) نشان می دهد. این فرایند در سال ۱۸۴۲ توسط جان هرشل ابداع شد و از ترکیب دو مادهٔ شیمیایی — آمونیوم فریک سیترات و پتاسیم فری سیانید — برای حساس کردن کاغذ یا پارچه به نور استفاده می شود. با قرار دادن اشیاء یا نگاتیو روی سطح آغشته شده و نور دادن به آن، تصویری سایه مانند به دست می آید. پس از شست وشو با آب، بخش های روشن شسته می شود و تصویر نهایی آبی رنگ باقی می ماند. این روش که در سال ۱۸۴۲ معرفی شد، به دلیل سادگی، ایمنی نسبی و زیبایی بصری، همچنان در هنر و آموزش کاربرد دارد. سایانوتایپ یک فرمولاسیون چاپ عکاسی با واکنش کند است که به طیف محدودی از نور نزدیک-فرابنفش و نور آبی در بازهٔ ۳۰۰ تا ۴۰۰ نانومتر (اشعهٔ UVA) حساسیت دارد. تاریخچه. سایانوتایپ توسط جان هرشل کشف و نام گذاری شد. او در سال ۱۸۴۲ تحقیقاتی دربارهٔ تأثیر نور بر ترکیبات آهن منتشر کرد، با این امید که واکنش های شیمیایی نوری بتوانند طیف فروسرخ کشف شده توسط پدرش ویلیام هرشل و پرتوهای اکتینیسم کشف شده در ۱۸۰۱ توسط یوهان ویلهلم ریتر را
برای چشم انسان قابل رؤیت کنند. اگرچه یوهان ولفگانگ دوبراینر در سال ۱۸۳۱ دربارهٔ حساسیت نوری فریک اکسالات مقاله ای منتشر کرده بود، اما این ماده به اندازه ای نبود که بتواند تصویر مناسبی ایجاد کند و نیازمند واکنش دوم برای تثبیت دائمی بود. آلفرد اسمی در سال ۱۸۴۰ با استفاده از الکتروشیمی شکلی خالص از پتاسیم فری سیانید را تهیه کرد که آن را برای جان هرشل فرستاد. نوآوری هرشل استفاده از آمونیوم فریک سیترات یا تارترات بود که در آن زمان به عنوان یک مقوی آهنی تجاری موجود بود. او این ماده را با ۱۶٪ پتاسیم فری سیانید مخلوط کرد تا حساس کننده ای برای پوشاندن کاغذ ساده بسازد. پس از نوردهی به آفتاب، نمک فریک کاهش یافته و با فری سیانید ترکیب می شود تا رنگ موسوم به نیلی فرنگی ایجاد کند. آنا اتکینز، دوست خانوادهٔ هرشل، در فاصلهٔ ۱۸۴۳ تا ۱۸۶۱ با کمک آن دیکسون چندین آلبوم چاپ سایانوتایپ از نمونه های گیاهی و پارچه ای تهیه کرد، از جمله "Photographs of British Algae: Cyanotype Impressions", که به عنوان نخستین کتاب های مصور به روش عکاسی شناخته می شوند. جان مرسر در دههٔ ۱۸۵۰ این فرایند را برای چاپ عکس بر روی منسوجات پنبه ای به کار برد
و راه هایی برای تغییر رنگ چاپ به ارغوانی، سبز، قهوه ای، قرمز یا مشکی کشف کرد. همانند دیگر اختراعات عکاسی اش، جان هرشل فرایند سایانوتایپ را ثبت اختراع نکرد. شیمی دان George Thomas Fisher Jr. به سرعت اطلاعات مربوط به این شیوهٔ جدید را در کتابچه ای ۵۰ صفحه ای با عنوان "Photogenic Manipulation" در سال ۱۸۴۳ منتشر کرد. این کتاب حاوی دستورالعمل های ساده ای در زمینهٔ نظریه و عمل در هنر عکاسی شامل کالوتایپ، سایانوتایپ، فروتایپ، کریزوتایپ، آنتوتایپ، داگرئوتایپ و ترموگرافی بود. این کتاب در سال بعد به زبان های آلمانی و هلندی ترجمه شد. این روش به سرعت توسط عکاسان برجسته ای همچون هنری فاکس تالبوت و هنری بوسه پذیرفته شد و بهبود یافت. بوسه که برای آلبوم های ارائهٔ پل ها و سازه های فلزی کار می کرد، با دیدن جلوهٔ رنگ آبی تند در سایانوتایپ های پالودهٔ خود، از صفحات شیشه ای بزرگ، آنها را روی کاغذ فرانسوی مرغوب ۳۷ در ۴۳٫۶ سانتی متر چاپ کرد که دارای نشان آب «Johannot et Cie. Annonay, aloe's satin» بود و جلد چرمی داشت. کاربرد تجاری این روش در سال ۱۸۷۲، یک سال پس از درگذشت هرشل، آغاز شد. شرکت Marion and Company در پاریس نخستین شرکتی
بود که سایانوتایپ را با نام تجاری "Ferro-prussiate" برای بازتولید نگاره ای نقشه ها و طرح های فنی عرضه کرد؛ روشی که به دلیل هزینهٔ پایین و سهولت پردازش (که فقط به آب نیاز داشت)، بسیار موفق شد. این فرایند به همراه تولید کاغذهای بلوپرینت تا دههٔ ۱۹۴۰ روش غالب بازتولید اسناد بود. در جریان محاصره مفکینگ در شهر مهیکنگ آفریقای جنوبی در جنگ بوئر دوم (۱۸۹۹–۱۹۰۰)، از این روش برای چاپ تمبر و اسکناس استفاده شد. با این حال، فناوری سادهٔ سایانوتایپ در خارج از صنایع بزرگ در دسترس باقی ماند و به هنر فولکلور نیز راه یافت. فرانسوا برونه به استفاده از سایانوتایپ بر روی پارچه توسط زنان آمریکایی سازندهٔ لحاف های خانگی پس از سال ۱۸۸۰ اشاره می کند. Geoffrey Batchen نیز بیش از ۳۰ نمونه از عکس های خانوادگی اولیه بر روی پارچه را که در Eastman House نگهداری می شود و در بالش یا لحاف دوخته شده اند، ذکر می کند. Sandra Sider نیز این سنت را در کارهای هنری خود ادامه داده و از مدافعان افزایش گردآوری لحاف های هنری در موزه ها است. سایانوتایپ در اصل نگاتیو تولید می کرد که روشنایی ها و تیرگی های تصویر یا شیء نوردهی شده را معکوس می کرد. با این حا
ل، جان هرشل نسخهٔ پیچیده تری از این فرایند ابداع کرد که می توانست تصویر مثبت تولید کند، با امید به این که دستیابی به تصاویر با رنگ های طبیعی کامل ممکن شود. این دشواری ها در سال ۱۸۷۷ توسط Henri Pellet در روش "Cyanofer" (چاپ مستقیم مثبت با آهن و صمغ عربی) برطرف شد، که بعداً تجاری شد. معایب فرمول مایک وِر (Ware) شامل هزینهٔ بالاتر، آمادگی پیچیده تر و سطحی از سمی بودن است. چاپ. ساده ترین نوع چاپ سایانوتایپ، فتوگرام است که با چیدن اشیاء بر روی کاغذ حساس شده ساخته می شود. گیاهان تازه یا خشک شده سوژه های رایجی هستند، اما هر شیء مات یا نیمه شفاف می تواند تصویر ایجاد کند. قرار دادن یک ورق شیشه ای روی اشیاء صاف تماس کامل با کاغذ را تضمین کرده و تصویری واضح به دست می دهد. در غیر این صورت، اشیای سه بعدی یا ناهموار بسته به زاویه و گسترهٔ منبع نور، تصویری محو یا متفاوت تولید می کنند. کمیاگرام ها گونه ای از فتوگرام ها هستند. محلول سایانوتایپ به صورت نامنظم مالیده یا پاشیده می شود. گونه ای از نقاشی کنشی نیز از طریق شست وشو و کاربرد مکرر، همراه با چیدن اشیاء بر سطح، به دست می آید. چاپ های پیچیده تر را می توان از آثار هنری یا
نگاتیوهای عکاسی روی مواد شفاف یا نیمه شفاف تولید کرد. فرایند سایانوتایپ نور و تاریکی را معکوس می کند، بنابراین برای تولید تصویر مثبت نیاز به نگاتیو وجود دارد. نگاتیوهای عکاسی با فرمت بزرگ یا نگاتیو دیجیتال شفاف می توانند تصاویری با دامنهٔ کامل تونالیته تولید کنند، یا از طریق چاپ سنگی تصاویری با کنتراست بالا پدید آید. سایانوتایپ را می توان با چاپ گام اویل یا با چاپ صمغی ترکیب کرد؛ در فرایند تفکیک رنگ ها برای تصویر تمام رنگی، لایهٔ آبی با سایانوتایپ فراهم می شود؛ همچنین می توان آن را با لایه ای نقاشی شده یا طراحی شده با دست ترکیب کرد. تاریک روشنی. در سایانوتایپ، آبی رنگ غالب است، اما می توان جلوه های گوناگونی ایجاد کرد که به سه دستهٔ اصلی تقسیم می شوند: کاهش، تقویت و رنگ آمایی (تونینگ). معمولاً چاپ ها را پیش از رنگ آمایی سفید می کنند، اما می توان بدون سفیدکردن نیز رنگمایه هایی متفاوت ایجاد کرد. نگهداری بلندمدت. سایانوتایپ یکی از مقاوم ترین فناوری های چاپی دوران ویکتوریایی است و به طور کلی پایدار است، اما برخلاف بسیاری از فرایندهای تاریخی و مدرن، به محیط های باز واکنش منفی نشان می دهد. بنابراین توصیه نمی شود چاپ
ها را در مقوای موزه ای دارای بافر قلیایی ذخیره یا ارائه کرد، زیرا باعث کمرنگ شدن تصویر می شود. ویژگی غیرمعمول دیگر سایانوتایپ خاصیت احیای آن است: چاپ هایی که بر اثر نور زیاد محو شده اند، می توانند با نگهداری موقتی در تاریکی تا حد زیادی به رنگ اولیه بازگردند. چاپ های سایانوتایپ روی پارچه ماندگار هستند اما باید با صابون بدون فسفات و به صورت دستی شسته شوند تا آبی به زرد تغییر نکند. رنگ آبی به طور طبیعی به طور نمادین با دریا یا آسمان پیوند دارد. همان طور که عکاس آلمانی توماس کلنر دربارهٔ پرتره های چندسوراخی کوبیستی خود از عروسک های چینی در سال ۱۹۹۷ اشاره می کند: «من از رنگ آبی در این مجموعه به ویژه خوشحالم، زیرا آبی در پس زمینه عمقی متفاوت نسبت به چاپ مشکی دارد. آبی همچنان بی انتهاست، در حالی که مشکی معمولاً حالتی از پایان را القا می کند.» فرم نگاتیوی ممکن است حس ناهماهنگی یا سوررئالی ایجاد کند؛ در حالی که در بسیاری از رسانه های هنری، سفید برای برجسته سازی یا قاب بندی سوژهٔ اصلی به کار می رود، در سایانوتایپ ممکن است عکس این حالت رخ دهد و هنرمند نیاز داشته باشد ایده های خود را با این اثر تطبیق دهد. ظرفیت بیانی شی
وهٔ به کارگیری امولسیون، با استفاده از قلم مو، اسکوییجی، غلتک، پارچه یا مهرزنی برای ایجاد جلوه های خوشنویسی، نیز اهمیت بسیاری دارد. فرایند سایانوتایپ بسیار انعطاف پذیر است و می توان آن را در ابعاد بسیار بزرگ اجرا کرد. برای نمونه، در سال ۲۰۱۷ استفانوس تساکیریس یک سایانوتایپ به مساحت ۲۷۶٫۶۴ متر مربع در سالونیک خلق کرد. این چاپ، که رکورد جهانی بزرگ ترین چاپ سایانوتایپ را در اختیار دارد، با هدف آموزش عکاسی سایانوتایپ و افزایش آگاهی زیست محیطی ساخته شد. هنرمندان. سدهٔ نوزدهم. بریتانیا. آنا اتکینز، که همچنین یک آبرنگ کار ماهر بود، در نمونه های گیاهی سایانوتایپی خود، به عنوان نخستین کسی که با این رسانه هنر آفرید شناخته می شود. در آثار او، گیاهان دریایی گویی در دریایی از آبی معلق هستند، و گرچه صدها تصویر او حس کنجکاوی علمی را ارضا می کند، کیفیت زیبایی شناسی آن ها الهام بخش هنرمندان سایانوتایپ از آن زمان تاکنون بوده است. عکاسی سایانوتایپ در دورهٔ ویکتوریا محبوب بود، اما با پیشرفت عکاسی، محبوبیت خود را از دست داد. تا میانهٔ سدهٔ نوزدهم، تعداد کمی از عکاسان به بهره برداری از ویژگی های در دسترس آن ادامه دادند و در نمایشگ