Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هیچ کجا، هیچ جا یا ناکجا آباد ، سرزمین دست نیافتنی و جزیره ای خیالی است که در آثار جی. ام. بری و آثاری که بر اساس آن ها ساخته شده اند، نمایش داده می شود. که یک مکان دوردست خیالی است که پیتر پن، تینکربل، کاپیتان هوک، پسران گمشده و برخی موجودات خیالی دیگر در آن زندگی می کنند. همه افرادی که به ناکجا آباد می آیند دیگر پیر نمی شوند و ساکنان انجا از بزرگ شدن دوری می کنند. بنابراین، این اصطلاح اغلب به عنوان استعاره ای برای کودکی ابدی و همچنین جاودانگی به کار می رود. این مفهوم برای نخستین بار در نمایشنامه تئاتر بری به نام "پیتر پن، یا پسری که بزرگ نمی شود"، در سال ۱۹۰۴ به روی صحنه رفت. در نخستین نسخه های نمایشنامه، این جزیره «سرزمین هرگز هرگز هرگزِ پیتر» نام داشت؛ نامی که احتمالاً از واژهٔ «هرگز هرگز» الهام گرفته شده بود، اصطلاحی رایج در آن زمان برای اشاره به مناطق دورافتاده و بکر در استرالیا به کار می رفت. اگرچه عنوان یکی از تصویرسازی های«اف. دی. بدفورد» نیز آن را «سرزمین هرگز هرگز» می نامد، اما رمان نویسی بری در سال ۱۹۱۱ با عنوان پیتر و وندی صرفاً از آن با نام «سرزمین هیچ کجا» یاد می کند و به نسخه های گوناگون آن با
عنوان «سرزمین های هیچ کجا» اشاره دارد. سرزمین «هیچ کجا» در آثار متعاقب آن که یا از آثار «بری» اقتباس کرده اند یا آن ها را گسترش داده اند، به طور برجسته ای مطرح شده اند. این سرزمین های هیچ کجا گاهی از نظر ماهیت با نسخه ی اصلی تفاوت دارند. خصوصیات. موقعیت. رمان می گوید که سرزمین های هیچ کجا آن قدر فشرده و جمع وجور هستند که ماجراجویی ها هیچ گاه فاصلهٔ زیادی از هم نداشته، و نقشهٔ سرزمین هیچ کجا شبیه نقشه ذهن یک کودک خواهد بود، نقشه ای بدون هیچ مرزی. بر همین اساس، بری توضیح می دهد که سرزمین های هیچ کجا در ذهن کودکان یافت می شوند؛ اگرچه هرکدام «کم و بیش همیشه یک جزیره هستند» و شباهتی خانوادگی با هم دارند، اما از یک کودک تا کودک دیگر یکسان نیستند. برای مثال، سرزمین هیچ کجای جان دارلینگ «یک تالاب با فلامینگوهایی که بر فراز آن پرواز می کردند» بود، در حالی که سرزمین هیچ کجای برادر کوچکش مایکل «یک فلامینگو که تالاب ها بر فراز آن پرواز می کردند.» بوده است.
موزهٔ خوشنویسی ایران یکی از موزه های استان تهران است که ۲۸ مرداد ۱۳۹۶ افتتاح شده و در محل عمارت تاریخی فولادوند قرار دارد. شمار آثار در معرض نمایش عموم حدود ۲۰۰ اثر است که شامل قطعات خوشنویسی، نسخه های خطی، ادوات و ابزار خوشنویسی و دیگر اشیای مربوط به این هنر می شود. بازهٔ تاریخی آثار این موزه از سدهٔ سوم قمری تا اوایل دورهٔ پهلوی را دربرمی گیرد. از جملهٔ هنرمندان خوشنویس ایرانی که آثارشان در موزهٔ خوشنویسی ایران نگهداری می شود می توان به خواجه اختیار منشی، علیرضا عباسی، میرزا احمد نیریزی، میرزا غلامرضا اصفهانی، میرحسین خوشنویس باشی، شکرالله نامه نگار، محمدرضا کلهر و محمدحسین عمادالکتاب اشاره کرد. ساختمان موزه. موزهٔ خوشنویسی ایران در خیابان شریعتی، بن بست فولادوند واقع شده است. ساختمان موزه به مساحت ۶۰۰ مترمربع متعلق به غلامرضا فولادوند، نمایندهٔ شاهرود در ادوار پانزدهم و شانزدهم مجلس شورای ملی ایران بود و در همان سال های ۱۳۲۶ تا ۱۳۳۰ ساخته شده است. ساختمان فولادوند به صورت کوشک در میان باغی مشجر قرار داشت و در آن از نمای آجری، در و پنجره و تابش بندهای چوبی، ستون های استوانه ای بدون تزئینات داخلی استفاده می
شد. این عمارت تا مدت ها پس از انقلاب ۱۳۵۷ هم محل سکونت خانواده فولادوند بود و پس از آن متروکه شد و گاه از ساختمان و محوّطه بیرونی آن برای ساخت فیلم های سینمایی و مجموعه های تلویزیونی استفاده می شد؛ سازمان زیباسازی شهر تهران در سال ۱۳۹۵ این عمارت را با هدف حفظ و حراست از بناهای قدیمی دارای هویت معماری خریداری کرد و آن را به موزهٔ خوشنویسی ایران اختصاص داد. پس از مراحل بازسازی ساختمان قدیمی، فضاهای جدید به مجموعه اضافه و طراحی داخلی انجام شد. بناهای افزوده به این مجموعه با نمای تماماً شیشه ای از بخش قدیمی ساختمان جدا شده است. مجموعهٔ موزهٔ خوشنویسی ایران شامل چند تالار برای نمایش آثار در دو طبقه، بخش اداری، مخزن آثار، تالار نشست ها و کتابخانه است.
علی معتوق (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لیبی بازی کرده است.
مروان مبروک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الاتحاد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لیبی بازی کرده است.
مهند مدین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لیبی بازی کرده است.
چرخه بعل اساطیری درباره خدای طوفان در اوگاریت که اواخر عصر برنز مکتوب شد. در آن زمان، اوگاریت جهان شهری چندزبانه بود که در آن هیتی ها، بابلی ها، هوری ها، مصری ها و میسنی ها در کنار کنعانی های بومی با هم زندگی می کردند. اوگاریت همپوشانی فرهنگی بزرگی با جامعه کنعانی داشته است. در راس پانتئون خدایان اوگاریتی اِل قرار داشت. در اساطیر قدیمی تر اوگاریتی، ال جایگاهی فعال در راس خدایان دارد اما در داستان های بعدی و به مرور بعل جایگزین او می شود. "چرخه بعل" احتمالا نشانگر این تحول است. سه الهه عشتروت، اشره و آنات نقشی مهم اما نه غالب دارند. بن مایه های کنعانی در کتاب مقدس نفوذ کرده اند، خدای اسرائیل ممکن است که یگانه باشد اما قواعدی که برای بیان درک او استفاده شده است، چنین نیستند. "چرخه بعل" احتمالا بر انوما الیش (شناخته شده ترین اسطوره آفرینش در بین النهرین باستان) اثر گذاشته و دارای روایت های شفاهی پیشین است. متن این اسطوره و سایر اساطیر مشابه، با ایجاد پس زمینه کنعانی، امکان بررسی ادبی کتاب مقدس را فراهم می کند. پیشینه. "چرخه بعل" در اواخر عصر برنز (۱۴۰۰ پیشا دوران مشترک) در اوگاریت مکتوب شد. در ۱۲۰۰ تا ۱۱۰۰ پیشا
دوران مشترک، این شهر ویران شد و در سال ۱۹۲۸ به شکلی اتفاقی بقایای آن پیدا شد. اوگاریت در ساحل شمالی سوریه کنار دریای مدیترانه قرار داشت و در هزاره دوم پیشا دوران مشترک، یکی از دولت شهرهای اصلی در کنعان بود. شباهت قبرها و سفالگری در شهر با میسنی ها، این ذهنیت را برای باستان شناسان ایجاد کرد که به آن تمدن تعلق دارد. اما با کشف متن ها، خواندن و ترجمه آنان روشن شد که به زبانی سامی نوشته شده اند. اوگاریت جهان شهری چندزبانه بود که در آن هیتی ها، بابلی ها، هوری ها، مصری ها و میسنی ها در کنار کنعانی های بومی با هم زندگی می کردند. اوگاریت-کنعان. واژه «کنعانی» نیازمند به توضیح است. کنعانی ها گروهی از مردمان سامی بودند که در طی هزاره سوم و دوم پیشا دوران مشترک در بخش هایی ساکن شدند که شامل سوریه، لبنان، اسرائیل، فلسطین و اردن امروزی است. آنها هیچگاه به شکل یک واحد سیاسی یگانه در نیامدند؛ یا این وجود دولت شهرهای نسبتا مستقل در اوگاریت، جبیل، صیدا، صور، شکیم و اورشلیم دارای زبان و فرهنگی مشترک (همراه با ویژه خویی محلی) بودند؛ به این مجموعه کنعان گفته می شود. برای مثال همان گونه ای از نوشتار خط میخی الفبایی که در متن های ا
وگاریتی به کار رفته در مکان های گوناگونی در اسرائیل و فلسطین نیز استفاده شده است. بر اساس جغرافیای مصر باستان، مرز شمالی کنعان دقیقا در جنوب اوگاریت قرار دارد، با این حال از مشخصات دینی و ادبی بی شمار، روشن است که اوگاریت همپوشانی فرهنگی بزرگی با جامعه کنعانی داشته است. الواح. در اوگاریت هزاران متن پیدا شده است. اکثر آنان بر لوحی از گل پخته نوشته شده اند، در میانشان مکاتبات دیپلماتیک، سوابق قانونی، دارو برای بیماری اسب، فهرست های بلند خدایان و پیشکش قربانی، واژه نامه لغات معادل در زبان های گوناگون و قدیمی ترین الفبای کامل دیده می شود. تعدادی از این لوح ها دارای متن اساطیری است که از میان آنان هفده لوح دارای داستان شناخته شده تری هستند. این الواح در اطراف بخش معبد پیدا شده و اکثرا نام کاتبشان «ایلیمیلکو از شوبان» است؛ او در پایان یا بر کناره لوح امضای خود را قرار داده است. کاهن اصلی معبد در زمان مکتوب شدن لوح ها به نام آتانو بوده و پادشاه اوگاریت که از کار آنها حمایت مالی می کرده، به نام نیکمدو است. پادشاهی او در میانه قرن چهاردهم یا در اواخر قرن سیزدهم پیشا دوران مشترک است. اگرچه تاریخ نسخه ها به اواخر عصر بر
نز می رسد اما قدمت اساطیر نامشخص است. اکثر دانشوران معتقدند این اسطوره ها دو یا سه قرن قبل از مکتوب شدن، ساخته شده اند. "چرخه بعل" بر شش لوح و تعدادی قطعه نوشته شده است. اکثر لوح ها به اندازه یک کتاب بزرگ امروزی هستند. این امکان وجود داشته که بر هر دو سوی لوح نوشته شود؛ این کار در یک تا چهار ستون انجام شده که با خطوط عمودی جدا شده اند. هر ستون تا پنجاه سطر متنِ به دنبال هم دارد؛ کاتب به ندرت سطرهای جداکننده افقی بین سطرهای متن به کار برده تا نشانگر پاراگراف یا پایان بخش یا جداکننده سرفصل باشد. گهگاه عنوان یک لوح در ابتدای آن آمده است؛ "چرخه بعل" با «متعلق به "بعل"» آغاز می شود. خدایان و الهه ها. ال. در راس پانتئون خدایان اوگاریتی اِل قرار داشت؛ لقب های او «پادشاه» و «پدر خدایان» بود. در اکثر فهرست های خدایان و پیشکش های به آنان، ال قرار دارد؛ هرچند قبل از خود او نیز ممکن است «خدایان قدیمی تر» (نسل پیشینیانی که او، پیش از اوج اوگاریت در هزاره دوم پیشا دوران مشترک، جایگزینشان شده است) آمده باشند. نام ال اسم رایجی به معنای «خدا» است. ریشه شناسی دقیق آن قطعی نیست؛ دو نظریه اصلی، آن را از ریشه های «قوی» یا «اولین»
مشتق می کند. واژه عربی «الله» با آن هم خانواده است؛ لقب های «بخشنده» و «مهربان» که برای الله به کار می روند، به طرز قابل توجهی نزدیک است به «مهربان، دلسوز» که برای ال در اوگاریت به کار می روند. خانه ال، «خالق مخلوقات»، کوهی است که از آن دو رودی جاری هستند که منشا تمام آب های تازه در جهان است. او در خیمه ای زندگی می کند و در آنجا پسران ال، مجمع الهی که او بر آن ریاست دارد، گرد هم می آیند. در هنر اوگاریتی، به شکلی ریشدار و پدرسالار نمایش داده می شود؛ گرچه رفتار او در لوح «جشن میگساری» را به سختی می توان باوقار دانست. بعل. در اساطیر قدیمی تر اوگاریتی، ال جایگاهی فعال در راس خدایان دارد اما در داستان های بعدی و به مرور بعل جایگزین او می شود. "چرخه بعل" احتمالا نشانگر این تحول است. بعل خدای باروری کشاورزی و خدای حامی شهر و لقب او «ارباب اوگاریت» است. یکی از دو معبد بزرگ در اوگاریت به او تقدیم شده است. خانه او در کوه عقرا، قله بلندی در شمال اوگاریت قرار دارد. این کوه مقدس در نظر گرفته می شود چنان که در دعوت بعل از آنات در "چرخه بعل" دریافت می شود. او با چماقی در یک دست و آذرخش در دست دیگر تصویر می شود. عشتروت، اشر
ه و آنات. سه الهه در این متن ها حضور دارند؛ عشتروت، اشره و آنات. دو الهه آخر، نقشی مهم اما نه غالب دارند؛ الهیات اوگاریتی مانند جامعه اوگاریتی، پدرسالارانه بود. اشره همسر ال و مادر خدایان است. تنها الهه با شخصیتی زنده، آنات است؛ او خواهر بعل و همراهش در دشمنی با دریا، مرگ و سایر نیروهای ویرانگر است. خلق وخوی خشن او، خدایان و انسان ها را، هر دو هدف قرار می دهد. آنات تشنه خشونت است، گردنبندی از سر انسان ها و کمربندی از دست انسان ها با خود دارد (مانند کالی الهه هندی). سایر. کوثر-و-هسیس، صنعتگر خدایان است و در جایی دور زندگی می کند؛ یا در کرت در غرب و یا در مصر در جنوب. این مساله نشانه وابستگی کنعانی ها به صنعت کاران خارجی است. او برای خدایان و گاهی برای انسان های میرا، سلاح و کاخ می سازد. مرگ که در داستان دشمن و آنتی تز بعل است، در بر دارنده نیروهای سترونی و خشکسالی است. شام به سه بخش تقسیم می شود؛ زمین زراعی، نیمه بیابانی و خود بیابان که این آخری قلمروی مرگ است. اثرگذاری. انوما الیش. هر چند به خاطر افتادگی های دو لوح نخست از شش لوح، آغاز داستان در ابهام است اما شباهت های ساختاری با انوما الیش در موردهایی دیده م
ی شود. بعل و مردوک هر دو به نسل جوان خدایان تعلق دارند که در طی روایت داستان، قدرت برتر را در میان آنها پیدا می کنند. هر دو خدا، این برتری را با پیروزی بر خدا یا الهه ای که نماد دریا است، به دست می آورند؛ بعل با پیروزی بر یم و مردوک با غلبه بر تیامات. علاوه بر اینها، ساختن کاخی که نشانه تضمین پادشاهی است در هر دو اسطوره دیده می شود. کتاب مقدس. تا زمان کشف اوگاریت، منابع برای بررسی دین کنعان باستان ناقص و متاخر بود. در یونان و رومِ دوره کلاسیک، پوزش خواهی های اوایل دوره مسیحیت و یا سنگ نوشته های فنیقی و در کارتاژ، روایت های تحریف شده و تکه تکه ای وجود داشت اما حتی با کشفیات باستان شناسی، بازسازی یک روایت منسجم از اعتقادات کنعانی ها امکان ناپذیر بود. کتاب مقدس ارجاعات مستقیم بسیاری به اعتقادات مذهبی کنعانی دارد؛ عجیب نیست که تقریبا همه آنان خصومت آمیز و در نتیجه احتمالا نامعتبر هستند. با کشف اوگاریت و هزاران متن در آن، منبعی گسترده و اصلی باری مطالعه دین کنعانی به دست آمد. با این منابع می توان شواهد و مدارک وابسته به کنعانی ها را دوباره تفسیر کرد. از سوی دیگر، لوح های اوگاریتی درکِ بخش های مختلف کتاب مقدس را با
فراهم کردن پس زمینه ای که دین اسرائیل باستان از آن برخواسته است، عمق می دهند. یک راه برای روشن کردن ارتباط بین اوگاریت و اسرائیل، مقایسه خدایان اصلی کنعانی با همتایان آنها در کتاب مقدس است. عمومیت پرستش بعل در اسرائیل، با حملات مکرر نویسندگان کتاب مقدس به آن و نیز با استفاده از بعل به عنوان عنصری از اسم های شخصی، نشان داده می شود. شائول و داوود دو تن از کسانی هستند که بر فرزندان خود نامی گذاشته اند که شامل بعل است. برخی از مفسران بر این نظر هستند که مزامیر ۲۹ در اصل سرودی برای بعل بوده؛ به هر روی، زبان آن به طرز قابل توجهی برای یک خواننده "چرخه بعل" آشنا خواهد بود. همچون بعل، یهوه جنگجوی پیروزی است که سروری خود را بر دریا نشان داده است؛ همچون بعل، یهوه خود را در کوه و در میان طوفان آشکار کرده است؛ همچون بعل، یهوه معبدی ساخته شده از سرو دارد. در پرتو دین کنعانی، یهوه ترکیب بسیاری از تصویرها و قواعد وابسته به ال و بعل را نمایش می دهد. بن مایه های کنعانی در کتاب مقدس نفوذ کرده اند. چشمگیرتر از همه ادغام زبان بعل و زبان ال در توصیف یهوه و کنش هایش است: خدای اسرائیل ممکن است که یگانه باشد اما قواعدی که برای بیان
درک او استفاده شده است، چنین نیستند. بن مایه های مشترک. تداعی معنای ال و بعل همچنین در بن مایه کوه دیده می شود. کوه اصلی وحی سینا بوده است. تصویری که در سفر خروج، باب ۱۹، آیه های ۱۶ تا ۱۸ کشیده می شود بسیار شبیه به ظهور بعل است. کوه دیگری که در الهیات اسرائیل نقش محوری دارد، صهیون است. اورشلیم مرکزی برای پرستش ال بوده است (سفر پیدایش، باب ۱۴، آیه ۱۸ تا ۲۴) همچون کوه ال در متن های اوگاریتی، صهیون نیز (به خصوص در ادبیات آخرالزمانی) منبع آب تازه است. همانگونه که عناصر مربوط به ال و بعل در پرستش یهوه با هم ترکیب شده اند، همین اتفاق برای صهیون و سینا افتاده است. در عبری کتاب مقدس، اشره به معنای درخت یا ستونی مقدس است که در پرستش الهه استفاده می شده است و احتمالا نماد باروری است. در این مقام، که شاید نماد الهه با همین نام باشد، به طور ضمنی با یهوه (خدای باروری نمونه اعلی) ارتباط پیدا می کند. کتاب مقدس این شیوه از پرستشِ یهوه را نهی می کند: «نباید که اشره از هر نوع چوبی را نزدیک محراب خدای خود یهوه قرار دهی.» (سفر تثنیه، باب ۱۶، آیه ۲۱) کتاب مقدس به دلیل آن که اشره را تقبیح می کند، گاهی نام آن را به خدایی مربوط می ک
ند که مظهر بت پرستی است (همان خود بعل). تحلیل. شعر و زبان. زبان رایج در اوگاریت بسیار نزدیک به عبری کتاب مقدس و نیز به سایر زبان های باستانی منطقه شامل فنیقی، آرامی و موابی است. مانند اکثر اسناد به آن زبان ها، متن های اوگاریتی تقریبا بدون مصوت نوشته شده اند (مانند عبری و عربی امروزی). این مساله باعث سختی کار ترجمه می شود زیرا یک واژه که تنها از صامت تشکیل شده است (حداقل در تئوری) چندین معنای ممکن می تواند داشته باشد. فنون شاعری که توسط نویسندگان کنعان باستان به کار گرفته می شده با کتاب مقدس اشتراکات بسیاری دارد. همانند شعر در کتاب مقدس، ویژگی اصلیِ صوریِ نظم کنعانی استفاده از تقارن است. در نظم تقارنی، یک ایده در واحدهای دو سطری یا سه سطری مطرح می شود و در آن تکرار، مترادف یا متضاد به کار می رود. این انطباق سبک و قاعده دور از انتظار نیست؛ شاعران کنعانی و بنی اسرائیلی سنتی مشترک دارند. پیوستگی فرهنگی کنعان باستان از شمال سوریه تا مرز مصر امتداد دارد و نه فقط شامل اشیای مادی و زبان بلکه شامل ادبیات بیانات مذهبی نیز می شود. ویژگی دیگر شعر کنعانی، استفاده تکراری از لقب ها است. بن مایه عدد هفت. بن مایه مشترک دیگر،
سنجش زمان با دوره های هفت روزه یا هفت ساله است؛ در "اقهات" پنج بار پیش می آید. اهمیت دقیق این استفاده هنوز روشن نیست. یک مورد از کارکرد قاعده هفت ساله، دوره های متناوب فراوانی و قحطی است، مانند رویای فرعون در داستان یوسف در کتاب مقدس (سفر پیدایش، باب ۴۱، آیه ۲۶ تا ۳۲). همین بن مایه در منابع مصری و بین النهرینی دیده می شود. در متن های اوگاریتی، پیروزی بعل بر مرگ هفت سال ادامه دارد که دوره فراوانی زمین است. در سراسر دوره هفت ساله ای که در پی آن می آید، نیروهای سترونی بر خدای طوفان چیره می شوند. در موردهای دیگر، تاکید بر روز یا سال هفتم است. طول استاندارد زمان یک سفر، هفت روز است؛ همین گونه طول زمان جشن عروسی. جایگاه اِل در دین اوگاریتی. در زمان تصنیف "چرخه بعل"، بعل پادشاه پانتئون است و این مساله در ستایش او از خود، «تنها من حاکم بر خدایان هستم»، نمایان است. این ادعا توسط دو الهه، آنات و اشره، نیز تکرار می شود. با همه اینها، در سایر داستان های بازمانده کنعانی ال به هیچ عنوان حاکمی ناتوان نیست. او، و نه هیچ خدای دیگری، است که کیرتا را درمان می کند؛ به او است که بعل برای کمک به دانل روی می آورد و آنات به دنبال اج
ازه اش برای انتقام گیری از اقهات است؛ و بیش از همه، اوست که در مقابل مرگ و در کنار بعل قرار می گیرد. بهترین توضیح برای این اختلافات آن است که الهیات اوگاریتی ایستا نبوده است. در همان حال که ال در راس پانتئون قرار داشت، آن هم به شکلی فعالانه در داستان های اقهات و کیرتا، بعل کم کم به خدای کنعانی چیره تبدیل می شد و "چرخه بعل" احتمالا نماینگر این روند است. به نظر می رسد نوعی از حاکمیت مشترک مابین ال به عنوان قدرت اجرایی و بعل به عنوان قدرت نظامی در عالم وجود دارد.
جمال محمد بیندی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی اشتوریل پرایا، باشگاه فوتبال بیرامار، باشگاه فوتبال ژیل ویسنته، باشگاه ورزشی براگا، و باشگاه فوتبال سالگیروش اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لیبی بازی کرده است.
محمود مخلوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لیبی بازی کرده است.
احمد المصلی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی العربی کویت، باشگاه فوتبال بنزرتی، باشگاه فوتبال الانتاج الحربی، و باشگاه فوتبال الملعب تونس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لیبی بازی کرده است.
معتز المهدی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لیبی بازی کرده است.
محمد المنیر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال یاگودینا، باشگاه فوتبال پارتیزان، باشگاه فوتبال دینامو مینسک، باشگاه فوتبال لس آنجلس، و باشگاه ورزشی اورلاندو سیتی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لیبی بازی کرده است.
جمعه موسی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی الشمال اشاره کرد.
دانشگاه کیتاساتو (北里大学 - Kitasato Daigaku) یک دانشگاه پزشکی خصوصی است که دفتر مرکزی آن در میناتو، توکیو، ژاپن است. این دانشگاه به افتخار کیتاساتو شیباسابرو نامگذاری شده است. او در سال ۱۹۰۱ نامزد جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی شد جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی ۲۰۱۵ به ساتوشی اومورا، استاد دانشگاه کیتاساتو تعلق گرفت.
لب کارون از ترانه های معروف در ایران است که اولین بار توسط نعمت الله آغاسی اجرا شد و در کنار ترانهٔ آمنه او را به شهرت رساند. بعدها خوانندگان دیگری از جمله شهرام شب پره و جلال همتی و محمود جهان این اثر را بازخوانی کردند. ساخت. گفته می شود این ترانه برگرفته از یکی از آثار عبدالمحسن المهنا است و اصل آن ابوقذیله نام دارد. عباس قادری دربارهٔ این ترانه می گوید:
آمنه از ترانه های معروف در ایران است که اولین بار توسط نعمت الله آغاسی اجرا شد و در کنار ترانهٔ لب کارون، او را به شهرت رساند. بعدها خوانندگان دیگری از جمله اندی این اثر را بازخوانی کردند.
سیل ۲۰۲۱ نیجر سیلی بود که متعاقب بارش شدید باران، به این کشور خسارت وارد کرد و باعث کشته شدن چند نفر و خسارت های گسترده در کشور شد. بیشترین خسارت در منطقه نیامی وارد گردید. ۶۰ نفر مجروح و ۶۲ نفر کشته شدند و ۱۰۵٬۶۹۰ نفر بر اثر سیل خسارت دیدند. بیشترین تلفات با ۱۸ کشته در ناحیه مارادی اعلام گردید.
نورمحمد ذوالفقاری ( – ) بازیگر سینما و تلویزیون ایرانی بود. از مهم ترین آثار وی می توان به بازیگری در فیلم "مسافر ری"، سریال "خانواده حمزه علی خان" و فیلم "چند می گیری گریه کنی" اشاره کرد. او بیش از ۵۵ سال در سینما فعالیت کرد. او در آغاز به عنوان دستیار فیلمبردار با پروژه های سینمایی همکاری داشت و از مقطعی به بعد به عنوان بازیگر نیز به ایفای نقش در آثار سینمایی و تلویزیونی پرداخت. از جمله آثاری که وی در آن ها بازی داشت می توان به فیلم هایی همچون "غلامرضا تختی"، "انگشتر"، "یک دزدی عاشقانه"، "حبیب آقا" و سریال نمایش خانگی "ابله" اشاره نمود. فعالیت هنری. نورمحمد ذوالفقاری در سال ۱۳۶۷ با بازی در فیلم "سرب" به کارگردانی مسعود کیمیایی، همکاری با هنرمندانی همچون جمشید مشایخی، جلال مقدم، هادی اسلامی و امین تارخ را تجربه کرد. نورمحمد ذوالفقاری در سال ۱۳۷۲ در مجموعه تلویزیونی خانواده حمزه علی خان نیز بازی کرد. او این بار با محمدباقر خسروی و هنرمندانی همچون محمدباقر خسروی، نعمت الله گرجی، محمدعلی ورشوچی و محمود بهرامی همکاری داشت. نورمحمد ذوالفقاری در سال ۱۳۷۹ در فیلم مسافر ری به کارگردانی داوود میرباقری بازی کرد. بازی
در این فیلم در کنار بازیگرانی همچون داریوش ارجمند، جمشید هاشم پور، محمدرضا شریفی نیا و ویشکا آسایش بر تجارب او افزود. فیلم شناسی. سینمایی مجموعه تلویزیونی نمایش خانگی درگذشت. نورمحمد ذوالفقاری به دلیل بیماری قلبی از ۲ فروردین ۱۴۰۲ در بخش مراقبت های ویژه بستری بود و سرانجام ۷ فروردین ۱۴۰۲ بر اثر ایست قلبی و ناراحتی ریه در بیمارستان ایرانشهر در تهران درگذشت. خاکسپاری وی در ۹ فروردین ۱۴۰۲ در قطعه هنرمندان بهشت زهرا شد.
زمین لرزه ۲۰۲۱ آسام در ساعت ۰۷:۵۱ دقیقه آی اس تی روز ۲۸ آوریل ۲۰۲۱، در فاصلهٔ ۱۱ کیلومتری (۷ مایلی) از دکیاجلی، ایالت آسام، هند با شدت ۶ ریشتر در عمق ۳۴ کیلومتری (۲۱٫۱ مایلی) از سطح زمین رخ داد. کانون این زمین لرزه در فاصلهٔ ۱۴۰ کیلومتری (۸۶ مایلی) از سمت شمال کلان شهر گوآهاتی بود. بر اثر این زمین لرزه دو نفر کشته، و دست کم ۱۲ نفر مجروح شدند.
ولادیمیر ویکتورویچ گودف (; ۱۷ سپتامبر ۱۹۴۰ – ۶ ژانویه ۲۰۲۲)، دیپلمات روس که از سال ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۳ میلادی به عنوان سفیر اتحاد جماهیر شوروی و سپس روسیه در ایران خدمت کرد. او بین سال های ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ سفیر روسیه در مصر و از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۲ سفیر روسیه در گرجستان بود. وی در ۶ ژانویه ۲۰۲۲ در سن ۸۱ سالگی درگذشت.
تولید قهوه در لائوس دو نوع اصلی قهوه، روبوستا و عربیکا را در برمی گیرد. نوع روبوستا بیشتر برای قهوه معمولی و هم چنین نوعی نوشیدنی قهوه در لائوس که با شیر عسلی مزه مطبوعی پیدا می کند، مورد استفاده قرار می گیرد. از قهوه نوع عربیکا که به دلیل طعم ملایم، کیفیت بالاتری دارد در تهیه اسپرسو استفاده می شود. از مجموع تولید سالانه ۲۰٬۰۰۰ تن قهوه در لائوس، ۵٬۰۰۰ تن را دانه قهوه عربیکا و ۱۵٬۰۰۰ تن را نوع روبوستا تشکیل می دهد.
بارداری به دنبال تجاوز جنسی باردار شدن یا حاملگی در اثر نزدیکی جنسی بدون رضایت طرف مقابل یا تجاوز جنسی است. این نوع بارداری در زمان جنگ و تجاوز جنسی در جنگ به ویژه به عنوان ابزاری برای نسل کشی، و همچنین زمینه های دیگر، مانند تجاوز جنسی توسط یک غریبه، تجاوز قانونی، زنای با محارم، و حاملگی زیر سن قانونی مورد مطالعه قرار گرفته است. اجماع علمی کنونی بر این است که تجاوز جنسی دست کم به اندازه رابطه جنسی رضایت آمیز منجر به بارداری می شود. برخی از مطالعات نشان می دهند که تجاوز ممکن است در واقع منجر به نرخ بارداری بالاتری نسبت به رابطه جنسی رضایت بخش شود. تجاوز جنسی می تواند مشکلاتی را در طول بارداری و بعد از آن ایجاد کند و پیامدهای منفی بالقوه ای برای قربانی و کودک ناشی از آن داشته باشد. درمان پزشکی پس از تجاوز شامل آزمایش، پیشگیری و مدیریت بارداری است. زنی که پس از تجاوز باردار می شود ممکن است با تصمیمی در مورد سقط جنین، بزرگ کردن کودک یا برنامه ریزی برای فرزندخواندگی روبرو شود. در برخی از کشورهایی که سقط جنین پس از تجاوز و زنای با محارم غیرقانونی است، بیش از ۹۰ درصد از بارداری ها در دختران ۱۵ ساله و کمتر به دلیل تج
اوز جنسی توسط اعضای خانواده است. این باور نادرست که بارداری تقریباً هرگز نمی تواند ناشی از تجاوز جنسی باشد قرن ها رایج بود. در اروپا، از قرون وسطی تا قرن هجدهم، مرد می توانست از بارداری زن به عنوان یک دفاع قانونی برای عدم تجاوز به زن استفاده کند. تصور می شد که حاملگی یک زن به این معنی است که او از رابطه جنسی لذت برده و بنابراین، به آن رضایت داده است. در دهه های اخیر، برخی از سازمان ها و سیاستمداران ضد سقط جنین (مانند تاد آکین) که با سقط جنین قانونی در موارد تجاوز مخالف هستند، ادعا می کنند که حاملگی به ندرت از تجاوز ناشی می شود، و بنابراین ارتباط عملی چنین استثناهایی با قانون سقط جنین محدود است. یا وجود ندارد. بارداری. تخمین تعداد حاملگی های ناشی از تجاوز جنسی بسیار متفاوت است. تخمین های اخیر نشان می دهد که تجاوز جنسی بین ۲۵۰۰۰ تا ۳۲۰۰۰ بار در سال در ایالات متحده اتفاق می افتد در یک مطالعه سه ساله در سال ۱۹۹۶ روی ۴۰۰۰ زن آمریکایی، ملیسا هولمز پزشک و پژوهشگر، از داده های مطالعه خود تخمین زد که آمیزش جنسی اجباری باعث بیش از ۳۲۰۰۰ بارداری در ایالات متحده شده است. فلیسیا اچ. استوارت و جیمز تروسل اقتصاددان تخمین زد
ند که ۳۳۳۰۰۰ تجاوز گزارش شده در ایالات متحده در سال ۱۹۹۸ باعث حدود ۲۵۰۰۰ بارداری شد و تا ۲۲۰۰۰ مورد از این حاملگی ها را می توان با پیشگیری اضطراری از بارداری پزشکی حل کرد. تحلیل های دیگر نشان دهنده نرخ بسیار پایین تر است. شبکه ملی تجاوز مستقر در واشینگتن دی سی، به رقم بسیار پایین تری که با استفاده از برآوردهای نظرسنجی ملی قربانیان جنایت وزارت دادگستری در سال ۲۰۰۵ محاسبه شد، رسید. این شبکه میانگین سالانه ۶۴۰۸۰ مورد تجاوز جنسی را که در سال های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ انجام شده بود را در نظر گرفت و نرخ حاملگی ۵ درصد را برای رسیدن به تخمین ۳۲۰۴ بارداری در سال از تجاوز اعمال کرد. نرخ حاملگی. یک مطالعه در سال ۱۹۹۶ بر روی ۴۴ مورد حاملگی مرتبط با تجاوز تخمین زد که در ایالات متحده، نرخ حاملگی به ازای هر تجاوز در میان قربانیان سن باروری (۱۲ تا ۴۵ سال) ۵ درصد است. یک مطالعه در سال ۱۹۸۷ همچنین نشان داد که میزان بارداری ناشی از تجاوز جنسی در بین دانشجویان ۱۸ تا ۲۴ ساله در ایالات متحده، ۵ درصد است. یک مطالعه در سال ۲۰۰۵ میزان بارداری مرتبط با تجاوز جنسی را در حدود ۳ تا ۵ درصد نشان داد. مطالعه ای بر روی نوجوانان اتیوپیایی، کشوری در شرق