Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بیماری عفونی نوپدید یک بیماری عفونی است که بروز آن اخیراً (در ۲۰ سال گذشته) افزایش یافته است و ممکن است در آینده نزدیک نیز افزایش یابد. اقلیتی که توانای ایجاد انتقال مؤثر بین انسان ها را دارند، می توانند به نگرانی های عمده عمومی و جهانی به عنوان علل بالقوه اپیدمی ها یا بیماری های همه گیر تبدیل شوند. تأثیر فراوان آنها می تواند اقتصادی و اجتماعی و همچنین بالینی باشد. بیماری های عفونی نوپدید حداقل از سال ۱۹۴۰ به طور پیوسته در حال افزایش بوده اند. برای هر دهه از سال ۱۹۴۰، چندین رویداد EID ناشی از بیماری مشترک انسان با جانوران وحشی افزایش یافته است. فعالیت های انسانی محرک اصلی این افزایش است و از دست دادن تنوع زیستی یک سازوکار پیشرو است. بیماری های عفونی گزارش شده جدید. در سال ۲۰۰۷ مارک وولهاوس و النور گانت فهرستی از ۸۷ عامل بیماریزای انسانی را برای نخستین بار در دوره بین سال های ۱۹۸۰ و ۲۰۰۵ گزارش کردند. اینها بر اساس انواعشان طبقه بندی شدند. شیوع عمده. جدول زیر شیوع عمده بیماری های عفونی از سال ۱۹۹۸ را نشان می دهد.
ژانین رنو (؛ – ) بازیگر اهل فرانسه بود. از فیلم هایی که وی در آنها نقش داشته است می توان به "ماجراهای دو زیبارو"، "طبقه هفتم"، "مرا ببوس هیولا"، "دم عقرب" و "سوکوبوس" اشاره کرد.
روسانا یانی (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل آرژانتین است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "مرا ببوس هیولا" و "ماجراهای دو زیبارو" اشاره نمود.
آنا کاسارس (؛ ۱۹۳۰ – ۱۳ مارس ۲۰۰۷) بازیگر اهل لهستانی-آرژانتینی سینما و تلویزیون بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "مرا ببوس هیولا" و "ماجراهای دو زیبارو" اشاره نمود.
اووگونی یا اووگونیا یا اووگونیوم (: oogonia) یک سلول دیپلوئید کوچک است که پس از بلوغ، یک اووسیت اولیه را در جنین ماده یا گامتانگیوم ماده در برخی از ریسه داران خاص (هاپلوئید یا دیپلوئید) تشکیل می دهد. این سلول ها، زایا بوده و توانایی تقسیم دارند. بررسی نقش اووگونی در باروری یکی از حوزه های اساسی برای درک روش های درمان ناباروی به شمار می رود. در جنین پستانداران. تعداد زیادی اووگونی توسط میتوز در اوایل رشد جنین از سلول های زایای اولیه تشکیل می شوند. در انسان این سلول ها بین هفته های ۴ تا ۸ دوران جنینی شروع به رشد می کنند و بین هفته های ۵ تا ۳۰ در جنین وجود دارند. ساختار. اووگونیای طبیعی در تخمدان های انسان به شکل کروی یا بیضی شکل قرار دارند و در بین سلول های سوماتیک (غیرجنسی) تخمدان و اووسیت های همسایه آن در مراحل مختلف رشد می یابند. اووگونی را می توان از سلول های سوماتیک مجاور، در زیر میکروسکوپ الکترونی، با مشاهده هسته آنها تشخیص داد. هسته های اووگونیال حاوی مواد فیبریلار و دانه ای هستند که به طور تصادفی پراکنده شده اند در حالی که سلول های سوماتیک دارای هسته متراکم تری هستند که طرح کلی تیره تری را در زیر میکروس
کوپ نشان می دهد. هسته های اووگونیال همچنین حاوی هستک های برجسته و متراکم هستند. ماده کروموزومی موجود در هسته اووگونیا که به صورت میتوزی تقسیم می شود، به صورت یک توده متراکم که توسط وزیکول ها یا غشاهای دوگانه احاطه شده، قابل مشاهده است. سیتوپلاسم اووگونی شبیه به سلول های سوماتیک اطرافش بوده و به طور مشابه حاوی میتوکندری های گرد بزرگ با کریستای جانبی است. با این حال، شبکه آندوپلاسمی (ER) اووگونیا بسیار توسعه نیافته و از چندین وزیکول کوچک تشکیل شده است. برخی از این وزیکول های کوچک حاوی سیسترنا با ریبوزوم هستند و در نزدیکی دستگاه گلژی قرار دارند.اووگونی هایی که در حال انحطاط هستند در زیر میکروسکوپ الکترونی کمی متفاوت به نظر می رسند. در این اووگونیاها، کروموزوم ها به صورت توده ای غیرقابل تشخیص در هسته جمع می شوند و به نظر می رسد میتوکندری و شبکه آندوپلاسمی متورم و مختل شده دارند. اووگونی های در حال انحطاط معمولاً به طور نسبی یا کامل در سلولهای سوماتیک مجاور حل می شوند و توسط فاگوسیتوز از بین می روند. توسعه و تمایز. در بلاستوسیست جنین پستانداران، سلول های زایای اولیه از اپی بلاست های پروگزیمال تحت تأثیر سیگنال های
خارج جنینی به وجود می آیند. سپس این سلول های زایا از طریق حرکت آمیلوئیدی به ناحیه تناسلی و در نهایت به غدد جنسی تمایز نیافته جنین می روند و در هفته چهارم یا پنجم رشد غدد جنسی شروع به تمایز می کنند. در غیاب کروموزوم Y، غدد جنسی به تخمدان ها تمایز می یابند. با تمایز تخمدان ها، رشد لوله های درونی آغاز و طناب های قشری ایجاد می شود و در این زمان سلول های زایای اولیه شروع به جمع شدن می کنند. در طول هفته ششم تا هشتم رشد جنین ماده (XX)، سلول های زایای اولیه رشد کرده و شروع به تمایز به اووگونیا می کنند. اووگونی از طریق میتوز در طول هفته نهم تا بیست و دومِ رشد جنینی تکثیر می شود و تا هفته هشتم این توسعه ادامه پیدا می کند. تعداد این سلول ها ممکن است تا ۶۰۰۰۰۰ اووگونیا و در ماه پنجم تا ۷۰۰۰۰۰۰ وجود داشته باشد. در نهایت، اووگونی از طریق تقسیم نامتقارن، تحلیل می رود یا بیشتر به اووسیت های اولیه تمایز می یابد. تقسیم نامتقارن فرآیندی از میتوز است که در آن یک اووگونی به طور نابرابر تقسیم می شود تا یک سلول دختری تولید کند که در نهایت از طریق فرایند اووژنز به تخمک تبدیل می شود. این سلول دختری، اووگونی یکسانی با سلول مادر است. ا
ین فرایند در طی هفته پانزدهم تا هفتمین ماه رشد جنینی رخ می دهد. اکثر اووگونی ها در بدو تولد یا دچار زوال شده یا به اووسیت های اولیه تمایز یافته اند. اووسیت های اولیه تحت اووژنز قرار می گیرند و طی این عمل وارد میوز می شوند. با این حال، اووسیت های اولیه در پروفاز ۱ اولین میوز تا زمانی که بلوغ در بزرگسالان زن شروع می شود، متوقف می مانند. فرایند اووژنز از این نظر با سلول های زایای اولیه نر متفاوت است زیرا تقسیم اسپرماتوگونی در بدو تولد متوقف و برای تولید اسپرماتوسیت اولیه تا زمان بلوغ در نرها بالغ وارد اسپرماتوژنز و میوز نمی شوند. تنظیم تمایز اووگونیا و ورود به اووژنز. تنظیم و تمایز سلول های زایا به گامتوسیت های اولیه در نهایت به جنسیت جنین و تمایز غدد جنسی بستگی دارد. در موش های ماده، پروتئین RSPO1 مسئول تمایز غدد جنسی ماده (XX) به تخمدان است. RSPO1 مسیر سیگنالینگ β-کاتنین را با افزایش تنظیم "Wnt4" فعال می کند که یک مرحله ضروری در تمایز تخمدان به شمار می رود. تحقیقات نشان داده است که حتی تخمدان های فاقد "Rspo1" یا "Wnt4" تغییر غدد جنسی، تشکیل تخمک ها و تمایز سلول های سرتولی سوماتیک را همچنان نشان می دهند. تمایز
سلول های سوماتیک تخمدان به رشد و حفاظت از اسپرم کمک می کنند. پس از جمع آوری سلول های زایای ماده (XX) در غدد جنسی تمایز نیافته، برای تمایز سلول های زایای به اووگونی و در نهایت ورود میوز به تنظیم بالا "Stra8" نیاز است. یکی از عوامل اصلی که به تنظیم بالا "Stra8" کمک می کند، شروع مسیر سیگنالینگ β-کاتنین از طریق RSPO1 است که مسئول تمایز تخمدان نیز می باشد. از آنجایی که RSPO1 در سلول های سوماتیک تولید می شود، این پروتئین در حالت پاراکرین روی سلول های زاینده عمل می کند. با این حال، "Rspo1" تنها عامل در تنظیم "Stra8" نیست. بسیاری از عوامل دیگر تحت بررسی هستند و این روند هنوز در حال تحقیق است. سلول های بنیادی اووگونیال. این نظریه وجود دارد که اووگونی یا دچار زوال می شود یا به اووسیت های اولیه تمایز می یابد که وارد اووژنز می شوند و در پروفاز I اولین میوز متوقف می شوند؛ بنابراین، اعتقاد بر این است که پستانداران ماده بالغ فاقد جمعیتی از سلول های زایا هستند که می توانند تجدید یا بازسازی شوند و در عوض دارای جمعیت زیادی از اووسیت های اولیه هستند که در اولین میوز متوقف شده اند و تا زمان رسیدن فرد به بلوغ میوز خود را تکمیل نم
ی کنند. در دوران بلوغ، یک تخمک اولیه در هر چرخه قاعدگی میوز را ادامه خواهد داد. از آنجایی که در انسان سلول های زایا و اووگونیا در حال بازسازی وجود ندارد، تعداد اووسیت های اولیه پس از هر سیکل قاعدگی تا یائسگی کاهش می یابد و زمانی می رسد که زن دیگر تخمک اولیه در تخمدان خود ندارد. با این حال، تحقیقات اخیر نشان داده است که اووگونی های تجدیدپذیر ممکن است در پوشش تخمدان زنان، نخستی سانان و موش وجود داشته باشد. این احتمال وجود دارد که این سلول های زاینده برای حفظ فولیکول های تولیدمثلی و رشد تخمک تا بزرگسالی ضروری باشند. همچنین کشف شده است که برخی از سلول های بنیادی ممکن است از مغز استخوان به تخمدان ها به عنوان منبع سلول های زایای غیر تناسلی مهاجرت کنند. این سلول های زایای فعالِ میتوزی که در بالغین پستانداران یافت می شوند با بررسی نشانگرهای متعددی که در اووسیت ها وجود دارند، شناسایی شدند. این سلول های زایای تجدید پذیر از پتانسیل بالایی برای برآورد کردن نشانگرهای ضروری برای ساخت اووسیت برخوردار بودند. کشف این سلول های زایای فعال و اووگونی در ماده بالغ می تواند در پیشرفت تحقیقات باروری و درمان ناباروری بسیار مفید باشد.
سلول های زاینده با موفقیت "در شرایط آزمایشگاهی" استخراج، جداسازی و رشد داده شده اند. این سلول های زاینده برای بازگرداندن باروری در موش ها با تحریک تولید فولیکول و نگهداری در موش هایی که قبلاً نابارور بودند، به کار رفتند. همچنین تحقیقاتی در مورد بازسازی احتمالی سلول های زایا در پستانداران در حال انجام است. سلول های زایای فعال میتوزی می توانند برای یک روش جدید توسعه سلول های بنیادی جنینی که شامل انتقال هسته ای به زیگوت است، بسیار سودمند باشند. استفاده از این اووگونی های کاربردی ممکن است به ایجاد خطوط سلول های بنیادی خاص بیمار با استفاده از این روش کمک کند. جنجال ها. در مورد وجود سلول های بنیادی اووگونیال پستانداران اختلاف نظر قابل توجهی وجود دارد. اختلاف نظر در داده های منفی است که از بسیاری از آزمایشگاه ها در ایالات متحده صورت پذیرفته است. رویکردهای متعدد برای تأیید وجود سلول های بنیادی اووگونیال نتایج منفی به همراه داشته است و هیچ گروه تحقیقاتی در ایالات متحده نتوانسته است یافته های اولیه را بازتولید کند. در تالوفیت های خاص. در علم جلبک شناسی و قارچ شناسی، اگر اتحاد گامت نر (متحرک یا غیر متحرک) و گامت ماده د
ر این ساختار صورت گیرد، اووگونیوم به گامتانگیوم ماده اطلاق می شود. در اوومیست و برخی موجودات دیگر، اووگونی ماده و آنتریدیوم معادل نر، نتیجه اسپورزایی جنسی (به این معنا که ایجاد ساختارهایی که در آن میوز رخ می دهد) به وجود می آیند هسته های هاپلوئید (گامت ها) توسط میوز در آنتریدیوم و اووگونی تشکیل می شوند و هنگامی که لقاح اتفاق می افتد، اوسپور دیپلوئیدی تولید می گردد که در نهایت به مرحله سوماتیک دیپلوئیدی چرخه زندگی تالوفیت وارد می شود. در بسیاری از جلبک ها (مانند "چارا")، گیاه اصلی هاپلوئید است. اووگونی و آنتریدیا گامت های هاپلوئید را تشکیل می دهند و تولید می کنند. تنها بخش دیپلوئیدی چرخه زندگی، اسپور (سلول تخم بارور شده) است که تحت میوز قرار می گیرد و سلول های هاپلوئیدی را تشکیل می دهد که به گیاهان جدید تبدیل می شوند. این فرایند یک چرخه زندگی هاپلونتیک با میوز زیگوتیک به شمار می آید. ساختار. اووگونیا برخی از گونه های خاص تالوفیت ها معمولاً گرد یا بیضی شکل هستند و محتویات آن به چندین اوسفره بدون هسته تقسیم می شود؛ در حالی که آنتریدیاهای نر، دراز و دارای چندین هسته هستند. در گونه های هتروتالیک، اووگونیا و آنترید
یا بر روی شاخه های هیف کلنی های مختلف تالوفیت قرار دارند. اووگونی این گونه فقط می تواند توسط آنتریدیا از کلنی دیگر بارور شود و این سازوکار سبب می گردد که خود باروری غیرممکن شود و تنوع ژنتیکی ادامه یابد. در مقابل، گونه های هموتالیک اووگونیا و آنتریدیا را در شاخه های هیف یکسان یا در شاخه های هیف جداگانه اما در یک کلنی قرار می دهند. لقاح. در یک روش معمولِ لقاح که در گونه های خاصی از تالوفیت ها یافت می شود، آنتریدیا با اووگونی پیوند می یابد. سپس آنتریدیا لوله های لقاح تشکیل می دهد که سیتوپلاسم آنتریدیال را با هر اووسفر درون اووگونی متصل می کند. سپس یک هسته هاپلوئید (گامت) از آنتریدیوم از طریق لوله لقاح به داخل اوسفر منتقل می شود و با هسته هاپلوئید اوسپور لقاح می دهد و یک اوسپور دیپلوئیدی را به وجود می آورد. سپس اوسپور آماده جوانه زدن است و به مرحله سوماتیک دیپلوئید بالغ تبدیل می شود.
حادثه آننا ، اشاره به حادثه ای در سال ۹۶۹ میلادی دوره هی آن دارد که در طی آن خاندان فوجیوارا سایر خاندان ها را از قدرت محروم کرد. میناموتو نو میتسوناکا (هبر و بنیانگذار خاندان میناموتو/کاواچی گنجی)، سادایجین (وزیر چپ) به دلیل اخباری مبنی بر شورش توسط میناموتو نو میتسوناکا و دیگران برکنار شد. از آن به بعد، نایب السلطنه ها و کانپاکو به طور دائم از خاندان فوجیوارا برگزیده شدند. در "«خیزش جنپی و سوسوکیکی»" که در دوره های بعدی نوشته شده است، نوشته شده است که میناموتو نو تاکاآکیرا از شاهزاده تامه هیرا در استان های شرقی استقبال و شورش کرد و سعی کرد او را امپراتور کند، اما ارزش آن به عنوان یک سند تاریخی به رسمیت شناخته نشده است. از آنجایی که شصت و سومین امپراتور ژاپن امپراتور ری زی از بیماری روانی رنج می برد، که از زمانی که او ولیعهد بود مشکل ساز شده بود، فوجیوارا نو سانه یوری به عنوان کانپاکو به عنوان دستیار او و جانشین در نظر گرفته شد. با این حال، دو برادر کوچکتر او از یک مادر، شاهزاده امپراتوری تامه هیرا (چهارمین پسر امپراتور موراکامی که با زنی از خاندان میناموتو ازدواج کرده بود، توصیه شده توسط وزیر چپ، میناموتو ن
و تاکاآکیرا (源高明) و برادر کوچکتر او شاهزاده امپراتوری موری هیرا (هفتمین شاهزاده امپراتور موراکامی، توصیه شده توسط فوجیوارا نو موریتادا، (وزیر راست)، نامزدهای ولیعهدی بودند. در نهایت برادر کوچکتر موری هیرا، پس از درگیری بر سر این امر با حمایت خاندان فوجیوارا، ولیعهد و سپس امپراتور شد. درگیری های بیشتر به حادثه آننا (安和の変) گسترش یافت، و میناموتو نو تاکاآکیرا تنزل رتبه یافت و در اوت ۹۶۹، امپراتور ری زی تاج و تخت را به برادر ناتنی کوچکتر خود، امپراتور انیو (ژاپن)، واگذار کرد و امپراتور بازنشسته شد. فوجیوارا نو سانه یوری از مقام کانپاکو نایب السلطنه امپراتور بزرگسال به سمت سشو نایب السلطنه امپراتور نابالغ تغییر پیدا کرد، و از آن زمان به بعد انتصاب نایب السلطنه مختص و محدود به خاندان فوجیوارا شد.
مولد الگوی مرکزی مدار عصبی زیستی خودسازماندهی است که با عدم وجود ورودی تناوبی، خروجی متناوب تولید می کند. مولدهای مرکزی الگو مدارهای عصبی هستند که عمدتاً در ناحیه انتهایی مغز تا نخاع مهره داران قرارگرفته اند و قادر هستند الگوهای هماهنگ و تناوبی را جهت حرکات گوناگون آنهاتولید کنند ورودی این شبکه های عصبی اطلاعات حسگری بسیار ساده و خروجی آنهاه الگوهایی پیچیده منظم و هماهنگ برای حرکات هستند. در پزشکی. CPG در بی مهرگان یافت شده است، و عملاً همه گونه های مهره داران مورد بررسی قرار گرفته اند، از جمله انسان. برای انسانها گفته می شود حتی درصورتی که در سطح نخاع باشد، توسط مراکز سطح بالاتر کنترل می شود. غالباً (ولی نه تماما) محل این مولدها در طناب نخاعی است؛ اما برعکس عکس العمل های نخاعی، مغز تأثیر مهمی درآنها می تواند بگذارد. الگو. منظور از الگو، فعالیتی عصبی است که رفتارهای حرکتی تناوبی و تکراری مانند راه رفتن، شنا کردن، تنفس یا جویدن را هدایت می کنند. توانایی عملکرد بدون ورودی از نواحی بالاتر مغز همچنان به ورودی های تعدیلی نیاز دارد و خروجی های آنها ثابت نیست. انعطاف پذیری در پاسخ به ورودی حسی یک کیفیت اساسی رفتار م
بتنی بر CPG است. برای طبقه بندی به عنوان یک مولد تناوبی، یک CPG به موارد زیر نیاز دارد:
فوجیوارا نو موروسوکه (؛ ۱۱ ژانویه ۹۰۹ – مه ۳۱, ۹۶۰) سیاستمدار دوره هی آن اهل ژاپن بود.
میناموتو نو تاکاآکیرا ، تولد ۹۱۴ میلادی، مرگ ۹۸۳ میلادی، در دوره هی آن، از اشراف درباری (کوگه) پسر امپراتور دایگو سادایجین (وزیر چپ) بود. او علاوه بر موقعیت اشرافی خود به عنوان نسل اول خاندان گنجی، در مطالعات بسیار عالی و به آداب دربار مسلط بود و در دربار امپراتوری بسیار مورد احترام بود زیرا از حمایت فوجیوارا نو موروسوکه قدرتمند و دخترش چوگو فوجیوارا نو آنشی برخوردار بود. پس از مرگ موروسوکه و دخترش، او مورد نفرت خاندان فوجیوارا قرار گرفت، در جریان حادثه آننا از قدرت کنار رفت و از سیاست بازنشسته شد. او یک عمارت باشکوه در اوکیو شیجو کیوتو ساخت و به نیشی نومییا سادایجین معروف بود. او پدر میناموتو نو میشی، همسر دوم فوجیوارا نو میچیناگا است. از او همچنین به عنوان یکی از افرادی که الگو و مدل هیکارو گنجی در داستان گنجی است، نامبرده شده است. پدر میناموتو نو تاکاآکیرا، امپراتور دایگو بود، اما مادرش زنی پایین رده به نام کویی بود، بنابراین او به مقام رعیت تنزل یافت و نام خانوادگی «میناموتو» را برگزید. به نظر می رسد که میناموتو نو تاکاآکیرا فردی با استعداد بود که از نظر دانش سرآمد بود و به سیاست و آداب و رسوم تشریفاتی اش
راف داشت. او به سرعت به شهرت رسید و به مقام وزیر چپ رسید و مقام مهمی به عنوان رعیت ارشد امپراتور به او داده شد. هیکارو گنجی نیز از نوادگان امپراتور بود که به عنوان تابع به نام خانوادگی میناموتو از خانواده امپراتوری جدا شد. با نگاهی به این موضوع، می توان گفت که هیکارو گنجی و میناموتو نو تاکاآکیرا، حتی با توجه به تحصیلات و حرفه های درخشانشان، شبیه هم هستند. روح انتقام در داستان گنجی. میناموتو نو تاکاآکیرا به سمت وزیر چپ ارتقا یافت، اما مظنون به شورش شد و به تبعید دازایفو (دولت) (کیوشو) فرستاده شد. اگرچه او توانست به کیوتو بازگردد، اما هرگز به سیاست بازنگشت و مردی ناامید درگذشت. بر اساس یک نظریه، دلیل ایجاد داستان گنجی این بود که گنجی که توسط خاندان فوجیوارا از قدرت کنار گذاشته شده بود، در داستانی وادار شود تا برای آرام کردن ارواح انتقام جو، نقشی فعال بازی کند. هنگامی که حادثه آننا رخ داد، فوجیوارا نو میچیناگا چون هنوز نوزاد بود درگیر این حادثه نبود، اما به عنوان یکی از اعضای خاندان فوجیوارا او نسبت به پدر همسرش، میناموتو نو تاکاآکیرا، احساس گناه می کرد. می توان فرض کرد که بعدها، با کمک موراساکی شیکیبو (ماهیرو)،
او این ایده و تصور را داشت که از طریق ادبیات، برای فرونشاندن خشم و انتقام روح های انتقام جویانه اشراف زادگانی که توسط خاندان فوجی وارا طرد شده بودند، مانند میناموتو نو تاکاآکیرا، استفاده کند. البته این به خاطر شکوفایی خاندان فوجیوارا بود، اما آنها همچنین معتقد بودند که آرامش روح ارواح انتقام جو به صلح در کشور منجر می شود.
هیکارو گنجی ، قهرمان داستان مهم ادبیات ژاپن نوشته موراساکی شیکیبو در دوره هی آن به نام رمان داستان گنجی است. روایت او را به عنوان یک مرد فوق العاده زیبا و نابغه توصیف می کند. «هیکارو گنجی» شخصیت اصلی «داستان گنجی» است. او همچنین به عنوان روکوجو-این (Rokujoin) نامیده می شود، که گاهی به عنوان اختصار این (In) نامیده می شود. خاندان میناموتو یا «خاندان گنجی» یک نام خانوادگی اشرافی است که از خانواده سلطنتی منشعب شده است. به طور ضمنی گفته می شود که هیکارو گنجی بسیار جذاب و با استعداد بود و به راحتی در سنین جوانی مورد توجه و لطف اطرافیان خود قرار می گرفت، موراساکی شیکیبو در توصیف ویژگی های عالی هیکارو نوشت: «می ترسم که بازگو کردن همه فضایل او باعث این گمان شود که من حقیقت را تحریف می کنم.» گفته می شود ظاهر او دارای ویژگی های مطلوبی بود مانند پوست صاف سفید و خوش پوشی که شهرت و محبوبیت او را افزایش می داد. از ۵۴ فصل داستان، او از فصل اول، «کیریتسوبو» تا فصل چهل و یکم، «مابوروشی» (توهم) ظاهر می شود. قسمت اول داستان بر زندگی عاشقانه هیکارو و پیشرفت او به عنوان یک درباری متمرکز است و در قسمت دوم هیکارو که از کهولت سن خود
آگاه است، با اشتباهات گذشته و خیانت همسر جوانش دست و پنجه نرم می کند. گمان می رود که در حالی که او خیالی و ساختگی است، از شخصیت های تاریخی واقعی، از جمله میناموتو نو تورو، که نوه امپراتور ساگا بود، الهام گرفته شده باشد. همچنین گفته می شود که فوجیوارا نو میچیناگا، الگوی هیکارو گنجی است. او قدرتمندترین فرد در زمان خود و کسی است که دوران شکوفایی خاندان فوجیوارا را ساخته است. همچنین از میناموتو نو تاکاآکیرا به عنوان یکی از افرادی که ممکن است الگو و مدل هیکارو گنجی در داستان گنجی باشد، نامبرده شده است. پدر میناموتو نو تاکاآکیرا، امپراتور دایگو بود، اما مادرش زنی پایین رده به نام کویی بود، بنابراین او به مقام رعیت تنزل یافت و نام خانوادگی «میناموتو» را برگزید. به نظر می رسد که میناموتو نو تاکاآکیرا فردی با استعداد بود که از نظر دانش سرآمد بود و به سیاست و آداب و رسوم تشریفاتی اشراف داشت. او به سرعت به شهرت رسید و به مقام وزیر چپ رسید و مقام مهمی به عنوان رعیت ارشد امپراتور به او داده شد. هیکارو گنجی نیز از نوادگان امپراتور بود که به عنوان تابع به نام خانوادگی میناموتو از خانواده امپراتوری جدا شد. با نگاهی به این مو
ضوع، می توان گفت که هیکارو گنجی و میناموتو نو تاکاآکیرا، حتی با توجه به تحصیلات و حرفه های درخشانشان، شبیه هم هستند. زندگی هیکارو گنجی در داستان گنجی. تقسیم داستان به سه قسمت معمول است و این مقاله از آن رسم پیروی می کند، اما این تقسیم بندی در نسخه اصلی داستان که توسط موراساکی نوشته شده است، به صراحت بیان نشده است. داستان گنجی داستانی است که ۷۰ سال را در بر می گیرد و فرزندان و نوه های شخصیت اصلی هیکارو گنجی را حتی پس از مرگ او نشان می دهد. دو قسمت اول داستان که هیکارو در آن نقش دارد از جلد اول «کیریتسوبو» تا جلد چهلم و یکم «مابوروشی» (توهم) را در بر می گیرد. بخش اول. از فصل «کیریتسوبو» تا فصل ۳۳ «فوجی اوراها» هیکارو گنجی دومین پسر «امپراتور کیریتسوبو» توسط همسر از نظر طبقاتی بسیار پایین تر او، کیریتسوبو کویی (کیریتسوبو سارای) بود او حتی از دوران کودکی دارای زیبایی و نبوغ بی همتا بود و به او لقب «شاهزادهٔ درخشان» داده بودند. کیریتسوبو کویی از حسادت و آزار و اذیت سایر همسران «امپراتور کیریتسوبو» رنج می برد و از نظر جسمی و روانی بیمار شد، و زمانی که او تنها سه سال داشت درگذشت. پیگیری آرمانی زنانی که به مادر متوفی
او شباهت داشتند، عنصر مهمی است که بسیاری از فعالیت های عاشقانه بعدی او را هدایت می کند. امپراتور کیریتسوبو ابتدا در نظر داشت که هیکارو گنجی را ولیعهد کند، اما چون او حمایت خانواده مادرش را نداشت و پیش بینی می شد در صورت به تخت نشستن او، یک ناآرامی و شورش رخ دهد بنابر این به او نام خانوادگی خاندان میناموتو (خاندان گنجی) را داد و او را از خاندان امپراتوری خارج کرد. «اوتسوسمی»، همسر معاون آیو و نامادری فرماندار کی، به عنوان اولین زن دربار گنجی در داستان به یاد ماندنی است و همچنین، به عنوان اولین کسی که در برابر او مقاومت می کند، هیکارو چون نمی تواند به اوتسوسمی برسد، با کوگیمی کوچک رابطه برقرار می کند. کوگیمی برادر کوچکتر اوتسومی است. گنجی «پسربچه را جذاب تر از خواهر سردش می یابد» و به عنوان جایگزینی برای او. این قسمت تنها اشاره آشکار به همجنس گرایی در داستان را تشکیل می دهد. گنجی، نامادری خود، بانو فوجیتسوبو (نامادری هیکارو که ۵ سال بزرگتر بود)، همسر مورد علاقه امپراتور کیریتسوبو را به دلیل شباهت بسیار او به مادر مرده خود کیریتسوبو، می پرستید، و همین شباهت نیز دلیلی بود که امپراتور کیریتسوبو را مجبور به ورود ب
ه دربار خود کرد. در نتیجه عشق ممنوع فوجیتسوبو و هیکارو گنجی، او پسری به دنیا آورد که بعدها «امپراتور ری زی» نامیده شد. گنجی در سن ۱۹ سالگی بود، اما تقریباً هیچ کس حقیقت تولد ری زی را نمی دانست و کودک به عنوان یک شاهزاده و پسر امپراتور کیریتسوبو بزرگ شد. او در طول زندگی خود دو همسر اصلی به معنای قانونی داشت، در سن ۱۲ سالگی با بانو آئویی نو اوئه دختر وزیر چپ که چهار سال از او بزرگتر بود، ازدواج کرد. پذیرش هیکارو گنجی که از او کوچکتر بود و با زنان دیگر معاشقه می کرد دشوار بود و بین این زوج فاصله وجود داشت، اما ۱۰ سال بعد او با خوشحالی باردار شد. هیکارو گنجی با دیدن او که از بیماری صبحگاهی رنج می برد، شروع به احساس محبت نسبت به آئویی می کند و رابطه آنها که سرد شده بود تغییر می کند. با این حال، آئویی گامی توسط روح معشوقه اول هیکارو گنجی، بانو روکوجو (六条御息所) تسخیر شد و پس از تولد «یوگیری» درگذشت. همسر بعدی گنجی موراساکی نو اوئه (بانو موراساکی) بود. اگرچه آنها اقدامات رسمی برای ازدواج انجام نداده بودند، اما عملاً او به عنوان همسر هیکارو شناخته می شد و در عمارت هیکارو اقامت داشت. موراساکی نو اوئه یا «بانو موراساکی» ب
رادرزاده فوجیتسوبو (نامادری هیکارو) بود و مادربزرگش او را بزرگ کرده بود. هنگامی که هیکارو ۱۸ ساله برای درمان تب از کیتایاما (کیتا-کو، شهر کیوتو) بازدید کرد تا از سوزو (یک راهب) برای درمان تب دعا بگیرد. او دختری را دید که در سن ۱۰ سالگی بود و شباهت زیادی با فوجیتسوبو داشت. قبل از اینکه پدر واقعی او را به عمارت خود ببرد، موراساکی را ربوده و خود او را بزرگ کرد. هیکارو که مجذوب ظاهر پاک و معصوم او شده بود، از ابتدا تا انتها رؤیای بزرگ کردن موراساکی را به دلخواه خود می بیند. «برای زنان خوب است که رفتار نرمی داشته باشند» و «اگر شوهرت برای دیدن زن دیگری بیرون رفت، هیاهو و کنایه به پا نکن» و به او یاد داد که زنی باشد که هیکارو دوستش دارد. از نظر موراساکی، هیکارو کسی است که می تواند به او اعتماد کند، زیرا او خوش قیافه، خوش صحبت، مهربان است و پول زیادی دارد و بنابر این هر آنچه را که به او آموزش داده می شود را مطیعانه یادمی گیرد. پس از مرگ نخستین همسر قانونی هیکارو، (آئوی نو اوئه)، هیکارو (۲۲ ساله) و موراساکی (۱۴ ساله) برای اولین بار با هم قرار گرفتند و زندگی زناشویی را آغاز کردند. همچنین همان طور که از نام «اوئه» مشخص
است، هم گنجی و هم اطرافیانش با او به عنوان همسر قانونی گنجی رفتار می کردند، اما او عنوان سی شیتسو (همسر اصلی) یا عنوانی که در آن زمان مرسوم بود، کیتاماندوکورو را نداشت. بانو موراساکی ظاهر و پس زمینه ای بی نقص داشت، اما تنها مشکلش این بود که توانایی فرزندآوری نداشت. زمانی که تصمیم بر این شد که «اونّا سان نومیا» با هیکارو گنجی ازدواج کند، او از نداشتن موقعیت همسر قانونی و نداشتن قیم و همچنین به دلیل روابط هیکارو با زنان دیگر در رنج بود که باعث بیماری او شد. گنجی روابط عاشقانه زیادی داشت. مخالفان سیاسی گنجی قبل از اخراج رسمی به سوما در ولایت هاریما نقل مکان کردند. در ولایت هاریما، بانو آکاشی را ملاقات کرد و از او صاحب یک دختر شد. پس از دعوت به بازگشت به میاکو (امروزه کیوتو) او بانو آکاشی و کودک را ترک کرد و به کیوتو بازگشت. پس از بازگشت گنجی به کیوتو، نابرادری اش، امپراتور سوزاکو به نفع ولیعهد (ری زی) که در واقع پسر گنجی و فوجیتسوبو بود، کناره گیری کرد، اما ری زی به طور اتفاقی راز تولد خود را فهمید و خواست به نفع پدر واقعی اش، گنجی، کناره گیری کند. با این حال، این امر غیرممکن بود و در عوض به پدرش بهترین رتبه تقر
یباً برابر با همان رتبه که امپراتوری که از سلطنت کنار رفته بود، را داد. پس از رسیدن به این مقام عالی، گنجی روکوجو-این (六条院) نامیده می شد، نامی که از عمارت او گرفته شده است. گنجی می خواست تنها دخترش (دختر آکاشی) ملکه بعدی شود. او بانو آکاشی و کودک (معروف به شاهدخت آکاشی، 明石の姫君) را به کیوتو دعوت کرد. بانو موراساکی نو اوئه این دختر را به فرزندی پذیرفت و او را بزرگ کرد. این دختر بعداً همسر ولیعهد و در نهایت ملکه شد. علاوه بر همسران قانونی او، داستان گنجی همچنین شامل بسیاری از زنان دیگری است که با هیکارو گنجی رابطه صمیمانه داشتند. او همچنین سه نفر را به فرزندخواندگی خود پذیرفت. بخش دوم. از فصل ۳۴ «واکانا. قست اول» تا فصل ۴۱ «مابوروشی» (توهم) در سن چهل سالگی، او با برادرزاده اش «اونّا سان نومیا»، که دختر برادر ناتنی بزرگ ترش امپراتور سوزاکو (朱雀帝) بود، ازدواج کرد. در نتیجه موراساکی از موقعیت خود در عمارت روکوجو-این کنار گذاشته شد. مادر «اونّا سان نومیا»، خواهر ناتنی فوجیتسوبو بود، از این رو او خواهرزاده فوجیتسوبو بود. «اونّا سان نومیا»، همسر اصلی و قانونی دوم او، ۲۵ سال از هیکارو گنجی کوچکتر بود. سوزاکو از هیکارو گن