Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کشور کمیاب است همان طور که در دیگر کشورهای زیر صحرای آفریقا نیز این قضیه وجود دارد. به همین دلیل، عفونت های HIV و دیگر بیماری های مقاربتی در میان کارگران جنسی در این کشور بالا است. UNAIDS تخمین زده است که در سال ۲۰۱۶، ۹٫۲٪ از کارگران جنسی در این کشور به HIV مبتلا بودند. منابع دیگر نرخ عفونت را بالاتر اعلام کرده اند. تن فروشی کودکان. تن فروشی کودکان یک معضل در کشور است، و هیچ قانون قانونی برای حمایت از کودکان در قبال تجاوز جنسی وجود ندارد. برخی از زنان جوان و دختران بدون دخالت شخص ثالث به این حرفه وارد می شوند تا بتوانند زنده بمانند یا هزینه های مدرسه/کالج خود را پرداخت کنند. دیگران برای کسب درآمد برای خانواده هایشان به فاحشه یا معشوقه مردان ثروتمند تبدیل می شوند. همچنین شواهدی از استثمار جنسی تجاری از کودکان، چه به صورت داخلی و چه به کشورهای دیگر در این منطقه وجود دارد. در سال ۲۰۱۶، گزارش هایی از سوءاستفاده توسط پرسنل نیروهای حافظ صلح سازمان ملل منتشر شد. ادعا شده است که نیروهای حافظ صلح از گابن، مراکش، بوروندی و فرانسه برای داشتن رابطه جنسی با دختران ۱۳ ساله در کمپ آوارگان در نزدیکی بانگی پول پرداخت کرده ان
د. پیش از این، نیروهای حافظ صلح به ۲۲ مورد دیگر از سوءاستفاده یا استثمار جنسی متهم شده بودند. قاچاق جنسی. جمهوری آفریقای مرکزی یک کشور مبدأ و مقصد برای کودکانی است که در معرض قاچاق انسان، از جمله فحشای اجباری قرار می گیرند. بیشتر قربانیان کودک در داخل کشور قاچاق می شوند، اما تعداد کمتری از آنها به کشورهای کامرون، چاد، نیجریه، جمهوری کنگو، جمهوری دموکراتیک کنگو و سودان رفت و آمد می کنند. در این کشور قوانین خاصی برای مقابله با قاچاق انسان وجود ندارد، اما قاچاقچیان می توانند تحت قوانین مربوط به فحشا، بردگی، استثمار جنسی، نقض قوانین کار و سن تحصیل اجباری مورد پیگرد قرار گیرند. دفتر وزارت امور خارجه ایالات متحده برای نظارت و مبارزه با قاچاق انسان، این کشور را از 'سطح 3' به "لیست نظارتی ۲" در سال ۲۰۱۸ ارتقا داد.
فرآیند لحیم کاری بازجوش (رفلو) روشی است که در آن (مخلوط چسبناکی از پودر و ) برای اتصال موقت یک تا هزاران قطعه الکتریکی ریز به پایه های تماسشان استفاده می شود. سپس مجموعه کامل تحت حرارت کنترل شده قرار می گیرد. خمیر لحیم در حالت مذاب بازجوش می خورد و اتصالات دائمی لحیم ایجاد می کند. عملیات حرارت دهی می تواند با عبور دادن مجموعه از داخل ، تحت تابش یا (عمدتاً برای نمونه سازی اولیه) با لحیم کاری تک تک اتصالات توسط هوای داغ انجام شود. لحیم کاری بازجوش (رفلو) با استفاده از کوره های صنعتی همرفتی بلند، روش ترجیحی برای اتصال (SMT) به (PCB) است. هر بخش از کوره دارای دمای تنظیم شده مطابق با نیازهای حرارتی خاص هر مجموعه است. کوره های بازجوشی که به طور ویژه برای لحیم کاری قطعات نصب سطحی طراحی شده اند، می توانند برای نیز استفاده شوند؛ به این صورت که خمیر لحیم داخل سوراخ ها پر شده و پایه های قطعات از داخل خمیر عبور داده می شوند. با این حال، روش متداول برای اتصال قطعات چندپایه ای نصب سوراخی به بردهای مدار طراحی شده برای قطعات نصب سطحی بوده است. زمانی که از این روش روی بردهایی استفاده می شود که ترکیبی از قطعات نصب سطحی (SMT) و
قطعات نصب سوراخی روکش دار (PTH) دارند، لحیم کاری بازجوش سوراخی (در صورت امکان پذیر بودن با استفاده از استنسیل های خمیر لحیم اصلاح شده) می تواند مرحله لحیم کاری موجی را از فرآیند مونتاژ حذف کند. این کار به طور بالقوه هزینه های مونتاژ را کاهش می دهد . در حالی که این موضوع ممکن است در مورد خمیرهای لحیم سرب-قلعِ مورد استفاده در گذشته صادق بوده باشد، اما آلیاژهای بدون سرب مانند ، چالش هایی را در زمینه محدودیت های تنظیم پروفیل دمایی کوره و نیازمندی های قطعات نصب سوراخی تخصصی ایجاد می کنند. این قطعات یا باید به صورت دستی با سیم لحیم، لحیم کاری شوند یا به دلیل عدم تحمل دمای بالای اعمال شده بر بردهای مدار هنگام عبور از کوره بازجوش، قابل استفاده در این فرآیند نیستند. فرآیند لحیم کاری بازجوش قطعات نصب سوراخی با استفاده از خمیر لحیم در کوره های همرفتی، لحیم کاری مداخله ای (Intrusive Soldering) نامیده می شود. هدف فرآیند بازجوش (رفلو) این است که خمیر لحیم به دمای یوتکتیک برسد؛ دمایی که در آن آلیاژ لحیم موردنظر تغییر فاز داده و به حالت مذاب درمی آید. در این محدوده دمایی خاص، آلیاژ مذاب ویژگی های چسبندگی (adhesion) را از خو
د نشان می دهد. رفتار آلیاژ لحیم مذاب تا حدی شبیه به آب است و دارای خاصیت چسبندگی (adhesion) و انسجام داخلی (cohesion) می باشد. در حضور فلاکس کافی و در حالت مذاب، آلیاژهای لحیم ویژگی ای به نام "ترشدن (wetting) " را از خود بروز می دهند. ترشدن (Wetting) یک ویژگی کلیدی آلیاژ لحیم است که در محدوده دمایی یوتکتیک خاص آن رخ می دهد. این پدیده شرط ضروری برای تشکیل اتصالات لحیم است که مطابق با استانداردهای صنعتی، شرایط "قابل قبول" یا "مطلوب" را دارا باشند. بر اساس استانداردهای IPC، اتصالاتی که این ویژگی را نداشته باشند به عنوان "مغایر با استاندارد" و در نتیجه معیوب طبقه بندی می شوند. پروفیل دمایی کوره ریفلو به طور خاص برای ویژگی های هر مجموعه برد مدار تنظیم می شود که شامل: اندازه و عمق لایه زمین (گراند پلین) در برد، تعداد لایه های برد مدار چاپی، تعداد و ابعاد قطعات نصب شده. این پروفیل دمایی باید شرایطی ایجاد کند که: عملیات ریفلو به درستی روی سطوح اتصال انجام شود، از گرمایش بیش از حد جلوگیری کند، به قطعات الکترونیکی آسیب نرساند (با در نظر گرفتن محدوده تحمل دمایی آنها). فرآیند استاندارد ریفلو سنتی شامل چهار مرحله اصلی با
مشخصات حرارتی مجزا است: پیش گرمایش (Preheat)، تثبیت حرارتی (Thermal Soak)، ریفلو (Reflow)، خنک کاری (Cooling). هر مرحله نیاز به تنظیمات دقیق دما و زمان دارد تا از کیفیت مطلوب اتصالات اطمینان حاصل شود. تنظیمات بهینه به عوامل مختلفی از جمله نوع آلیاژ لحیم، ضخامت برد و چیدمان قطعات بستگی دارد. محدوده پیش گرمایش (Preheat Zone). پیش گرمایش مرحله اول فرآیند ریفلو است. در این مرحله، دمای کل مجموعه برد به آرامی و به صورت کنترل شده به سمت دمای هدف تثبیت حرارتی افزایش می یابد. هدف اصلی از پیشگرمایش، رساندن یکنواخت و ایمن کل مجموعه به دمای مناسب قبل از مرحله ریفلو است. این مرحله همچنین فرصتی برای خروج گازهای حاصل از حلال های موجود در خمیر لحیم فراهم می کند. برای اطمینان از خروج کامل این حلال ها و رسیدن ایمن برد به دمای مورد نظر، گرمایش باید به صورت خطی و کاملاً یکنواخت انجام شود. این یکنواختی در گرمایش از ایجاد تنش های حرارتی در برد و قطعات جلوگیری کرده و کیفیت نهایی اتصالات را تضمین می کند. در فرآیند ریفلو، نرخ افزایش دما (بر حسب درجه سانتیگراد بر ثانیه) از پارامترهای کلیدی مرحله پیشگرمایش محسوب می شود. این نرخ به عوام
ل متعددی مانند زمان پردازش مورد نیاز، ویژگی های خمیر لحیم و محدودیت های دمایی قطعات بستگی دارد. در عمل، حساسیت قطعات الکترونیکی نقش تعیین کننده ای دارد. بسیاری از قطعات مانند برخی خازن های سرامیکی یا تراشه های حساس در صورت گرم یا سرد شدن سریع ممکن است دچار آسیب فیزیکی شوند. بنابراین مهندسان فرآیند باید ابتدا مشخصات تمامی قطعات را بررسی کرده و بر اساس حساسترین قطعه موجود روی برد، حداکثر نرخ مجاز تغییر دما را تعیین کنند. این رویکرد محافظه کارانه اگرچه ممکن است زمان چرخه تولید را کمی افزایش دهد، اما از ایجاد عیوب پرهزینه مانند ترک خوردگی قطعات یا اتصالات ضعیف جلوگیری می کند. در نهایت، تعادل مناسب بین سرعت تولید و کیفیت محصول، کلید موفقیت در فرآیندهای لحیم کاری بازجوش محسوب می شود. وقتی بردهای الکترونیکی قطعات حساس به دما نداشته باشند و افزایش سرعت تولید اهمیت ویژه ای پیدا کند، می توان از نرخ های گرمایش سریع تری استفاده کرد. در چنین شرایطی، بسیاری از کارخانه ها نرخ گرمایش را تا حداکثر مقدار مجاز معمول یعنی ۳ درجه سانتیگراد بر ثانیه افزایش می دهند. اما باید توجه داشت که اگر از خمیر لحیم حاوی حلال های قوی استفاده ش
ود، گرم کردن سریع برد می تواند به راحتی فرآیند را از کنترل خارج کند. وقتی این حلال های فرار به سرعت تبخیر شوند، ممکن است ذرات لحیم از روی پدها جدا شده و به نقاط دیگر برد پاشیده شوند. اصلی ترین مشکل در این حالت، تشکیل ساچمه های ریز لحیم است که در اثر خروج سریع گازها در مرحله پیشگرمایش ایجاد می شوند. پس از اینکه برد در مرحله پیشگرمایش به دمای مورد نظر رسید، زمان آن فرا می رسد که وارد مرحله تثبیت حرارتی یا پیش رفلو شود. این انتقال مرحله ای حساس است که باید با دقت انجام شود تا از کیفیت نهایی کار اطمینان حاصل گردد. نکته کلیدی اینجاست که در عین حالی که می توان با تنظیم نرخ گرمایش، زمان تولید را کاهش داد، اما هرگونه تصمیم در این زمینه باید با در نظر گرفتن نوع خمیر لحیم و ویژگی های برد انجام شود تا از بروز مشکلات بعدی جلوگیری گردد. محدوده تثبیت حرارتی (Thermal Soak Zone). مرحله تثبیت حرارتی که معمولاً بین ۶۰ تا ۱۲۰ ثانیه طول می کشد، نقش کلیدی در فرآیند لحیم کاری دارد. در این مرحله دو اتفاق مهم می افتد: مواد فرار موجود در خمیر لحیم تبخیر می شوند و همزمان فعال شده و شروع به حذف های تشکیل شده روی پایه قطعات و پدهای لحیم
می کند. کنترل دقیق دما در این مرحله بسیار حیاتی است. اگر دما بیش از حد بالا باشد، مشکلاتی مانند پاشش ذرات لحیم، تشکیل ساچمه های ریز و اکسید شدن سطوح ایجاد می شود. از طرف دیگر، دمای پایین تر از حد لازم موجب فعال نشدن کامل فلاکس خواهد شد. هدف نهایی این مرحله رسیدن به در سراسر برد قبل از ورود به مرحله ذوب است. این تعادل حرارتی به ویژه زمانی اهمیت دارد که با بردهای بزرگ سروکار داریم یا وقتی که قطعات با اندازه های مختلف روی برد نصب شده اند. همچنین این مرحله کمک می کند تا از تشکیل حفره های هوا در بسته بندی های پیشرفته مانند BGA جلوگیری شود. در واقع این مرحله پلی است بین گرمایش اولیه و ذوب نهایی که کیفیت نهایی اتصالات لحیم را به شدت تحت تأثیر قرار می دهد. تنظیم دقیق پارامترهای این مرحله تضمین می کند که هم فلاکس به درستی عمل کند و هم از مشکلاتی مانند ساچمه سازی یا اکسیداسیون جلوگیری شود. محدوده بازجوش (Reflow Zone). در مرحله ریفلو که به عنوان "زمان بالای نقطه ذوب" یا "دمای بالای مایع (TAL)" شناخته می شود، دمای فرآیند به اوج خود می رسد. اینجا باید چند نکته اساسی را در نظر گرفت: دمای پیک که معمولاً ۲۰ تا ۴۰ درجه بالات
ر از نقطه ذوب خمیر لحیم است، نباید از حد تحمل حساس ترین قطعه روی برد بیشتر شود. یک قاعده کلی این است که ۵ درجه از حداکثر دمای تحمل آسیب پذیرترین قطعه کم کنیم تا دمای ایمن کار به دست آید. کنترل دقیق دما در این مرحله حیاتی است. اگر دما از ۲۶۰ درجه سانتیگراد بالاتر برود، ممکن است به بخش های داخلی قطعات SMT آسیب وارد کند و باعث رشد بیش از حد شود. از طرف دیگر، اگر دما به اندازه کافی بالا نباشد، خمیر لحیم به خوبی ذوب نشده و اتصالات مناسب تشکیل نمی شود. در عمل، این مرحله نیازمند تنظیم دقیق و نظارت مداوم است. مهندسان باید با در نظر گرفتن مشخصات تمام قطعات و نوع خمیر لحیم مورد استفاده، شرایط بهینه را تعیین کنند. نکته کلیدی این است که بین ذوب کامل خمیر لحیم و محافظت از قطعات حساس تعادل برقرار شود. این تعادل ظریف، کیفیت نهایی اتصالات و عمر محصول را تعیین می کند. مدت زمان ماندگاری بالای نقطه ذوب (TAL) یا زمان بالای ریفلو، نشان دهنده مدت زمانی است که لحیم در حالت مذاب باقی می ماند. در این مرحله، فلاکس با کاهش کشش سطحی در محل اتصال فلزات، امکان پیوند متالورژیکی را فراهم می کند و باعث ادغام ذرات پودر لحیم می شود. اگر این زم
ان از محدوده مشخص شده توسط سازنده فراتر رود، ممکن است فلاکس زودتر از موعد فعال یا مصرف شود که در نتیجه خمیر لحیم قبل از تشکیل اتصال، "خشک" می شود. از طرف دیگر، اگر زمان/دمای کافی اعمال نشود، عملکرد پاک کنندگی فلاکس کاهش یافته که منجر به نامناسب، حذف ناکافی حلال و فلاکس، و در نهایت اتصالات لحیم معیوب می شود. متخصصان معمولاً کمترین زمان ممکن بالای نقطه ذوب (TAL) را توصیه می کنند، با این حال بیشتر خمیرهای لحیم حداقل زمان ۳۰ ثانیه را مشخص می کنند - اگرچه دلیل مشخصی برای این زمان به خصوص وجود ندارد. یک احتمال این است که برخی نقاط برد مدار در طی اندازه گیری پروفیل دمایی بررسی نمی شوند، بنابراین تعیین حداقل زمان ۳۰ ثانیه احتمال عدم ذوب کامل در این نقاط اندازه گیری نشده را کاهش می دهد. از طرف دیگر، تعیین حداقل زمان بالا برای ریفلو، حاشیه ایمنی در برابر نوسانات دمایی کوره ایجاد می کند. زمان ایده آل برای ترشدن (wetting) معمولاً کمتر از ۶۰ ثانیه بالای نقطه ذوب در نظر گرفته می شود. ماندن بیش از حد در این دما ممکن است باعث رشد بیش از حد ترکیبات بین فلزی شده که منجر به شکنندگی اتصالات می گردد. همچنین قرارگیری طولانی مدت بر
د و قطعات در دمای بالای نقطه ذوب ممکن است به آنها آسیب بزند، چرا که بیشتر قطعات دارای محدودیت زمانی مشخصی برای تحمل دماهای بالا هستند. در مقابل، زمان بسیار کم بالای نقطه ذوب می تواند باعث به دام افتادن حلال ها و فلاکس شده و منجر به ایجاد اتصالات سرد، کدر یا حفره دار شود. بنابراین یافتن تعادل مناسب بین این حداقل و حداکثر زمان، یکی از چالش های اصلی در بهینه سازی فرآیند ریفلو محسوب می شود. محدوده خنک کننده (Cooling Zone). آخرین مرحله، منطقه خنک کننده است که برد را به تدریج خنک کرده و اتصالات لحیم را منجمد می کند. خنک سازی مناسب از تشکیل بیش از حد ترکیبات بین فلزی یا به قطعات جلوگیری می کند. دما در این منطقه معمولاً بین ۳۰ تا ۱۱۰ درجه سانتیگراد تنظیم می شود. نرخ خنک سازی سریع تر معمولاً انتخاب می شود چرا که ساختار دانه ریزی ایجاد می کند که از نظر مکانیکی مستحکم تر است. برخلاف نرخ گرمایش که با دقت کنترل می شود، نرخ خنک سازی اغلب کمتر مورد توجه قرار می گیرد. با این حال، محدودیت های دمایی قطعات هم در حین گرم شدن و هم در حین خنک شدن باید رعایت شود. نرخ پیشنهادی برای خنک سازی معمولاً حدود ۴ درجه سانتیگراد بر ثانیه است
. این پارامتر هنگام تحلیل نتایج فرآیند باید مدنظر قرار گیرد، چرا که بر کیفیت نهایی اتصالات تأثیر مستقیم دارد. خنک سازی کنترل شده نه تنها از آسیب به قطعات جلوگیری می کند، بلکه خواص مکانیکی و الکتریکی اتصالات را نیز بهبود می بخشد. ریشه شناسی. اصل واژه "بازجوش (Reflow)" به دمایی اشاره دارد که در آن توده جامد لحیم به طور قطع ذوب می شود (نه صرفاً نرم می شود). اگر دمای لحیم پس از ذوب شدن دوباره به زیر این نقطه برسد، جریان نخواهد یافت. اما با گرم شدن مجدد تا این دما، لحیم دوباره جاری می شود - از همین رو اصطلاح "بازجوش" به کار می رود. در فناوری های مدرن مونتاژ مدارها که از لحیم کاری بازجوش استفاده می کنند، لزوماً به این معنی نیست که لحیم بیش از یک بار جریان می یابد. بلکه این فرآیند تضمین می کند که ذرات ریز لحیم موجود در خمیر لحیم از دمای بازجوش آلیاژ مورد نظر عبور کنند. در واقع، اصطلاح "بازجوش" بیشتر به اولین ذوب کنترل شده و تشکیل اتصال اشاره دارد تا به امکان ذوب های مکرر. این فرآیند با دقت طراحی می شود تا اطمینان حاصل شود که ذرات لحیم کاملاً ذوب شده و اتصالاتی با کیفیت و یکنواخت تشکیل دهند. پروفایل گیری حرارتی. پروف
یل گیری حرارتی فرآیند اندازه گیری دما در نقاط مختلف برد مدار برای تحلیل تغییرات دمایی طی فرآیند لحیم کاری است. در صنعت الکترونیک، این داده ها با استفاده از کنترل آماری فرآیند (SPC) تحلیل می شوند تا انطباق با پارامترهای تعیین شده توسط فناوری های لحیم کاری و نیازمندی های قطعات ارزیابی شود.ابزارهای نرم افزاری مدرن این امکان را فراهم می کنند که پروفیل های حرارتی ثبت شده، سپس به صورت خودکار و با استفاده از شبیه سازی ریاضی بهینه سازی شوند. این فناوری زمان مورد نیاز برای دستیابی به تنظیمات بهینه فرآیند را به میزان قابل توجهی کاهش می دهد. منابع. 1. ^ a b c Profiling Basics – Reflow Phases 2. ^ Girouard, Roland. "Mark5 Reflow Oven". Heller Industries Website. Heller Industries Inc. Retrieved 11 March 2024. 3. ^ "IPC-7530 Guidelines for Temperature Profiling for Mass Soldering Processes (Reflow &amp; Wave)" (PDF). Archived from the original (PDF) on 2004-03-24. 4. ^ "Reflow Profiling upto 16 Measurement Channels" (PDF). Archived from the original (PDF) on 2016-06-16. 5. ^ "AutoSeeker - Reflow Thermal Profile Optimisati
on Software". . http://www.idc-online.com/technical_references/pdfs/electronic_engineering/Electronics_Manufacture_Intrusive_Reflow.pdf
بایرون نلسون (; – ) گلف باز اهل ایالات متحده آمریکا بود. از وی به عنوان یکی از بهترین گلف بازان تمام دوران یاد میشود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون تالار مشاهیر جهانی گلف و نشان طلایی کنگره آمریکا شده است.
ساعت غروب یا ساعت عصر فیلمی محصول سال ۲۰۲۰ و به کارگردانی بریدن کینگ است. در این فیلم بازیگرانی همچون فیلیپ اتینگر، استیسی مارتین، کوسمو جارویس، مایکل تروتر، کری بیشی، لیلی تیلور، مارک منچاکا و تس هارپر ایفای نقش کرده اند.
کارلو وینو نومان (به فنلاندی: Kaarlo Väinö Nyman) (زاده ۲۲ آوریل ۱۸۸۰، تایوالکسکی - درگذشته ۱۶ آوریل ۱۹۴۷، اولو) داروساز فنلاندی و مترجم فنلاندی رمان های ماجراجویی بود. نایمن از سال ۱۸۹۶ تا ۱۸۹۸ در دبیرستان عالی اولو لیسیو تحصیل کرد و در سال ۱۹۰۱ به عنوان داروساز فارغ التحصیل شد. نومان سه کتاب از السا لیندبرگ ترجمه کرده است:
عنکبوت های کاغذی فیلمی محصول سال ۲۰۲۰ و به کارگردانی اینون شامپانیر است. در این فیلم بازیگرانی همچون لیلی تیلور، استفانیا لاوی اوون، پیتون لیست، ایان نلسون، دیوید راشی، مکس کاسلا و جنیفر کودی ایفای نقش کرده اند.
یک چیپوتل یا چیپوتل, یک فلفل هالاپینو دودی و رسیده است که برای طعم دهی استفاده می شود. این فلفل عمدتاً در آشپزی مکزیکی و غذاهای الهام گرفته از مکزیک، مانند غذاهای تکس-مکس و جنوب غرب ایالات متحده استفاده می شود. این فلفل در اشکال مختلفی مانند "چیپوتل در آدوبو" (پخته شده در سس آدوبو) وجود دارد. تولید. فلفل هالاپینو ("Capsicum annuum") یکی از مواد اولیه بسیار رایج در آشپزی مکزیکی است. این فلفل به میزان ۷ تا ۹ کیلوگرم در سال به ازای هر نفر و عمدتاً به صورت تازه مصرف می شود، همچنین در اشکال مختلفی مانند ترشی، خشک و دودی نیز استفاده می گردد. انواع هالاپینو در اندازه و تندی متفاوت هستند. معمولاً یک کشاورز هالاپینوهای نارس و سبز را برای بازار می چیند. هالاپینوها بیشتر فصل سبز هستند، اما در پاییز که پایان فصل رشد است، به طور طبیعی رسیده و به رنگ قرمز روشن تبدیل می شوند. در مکزیک و ایالات متحده، بازار رو به رشدی برای هالاپینوهای قرمز رسیده (آخرین مرحله بلوغ) وجود دارد. آنها تا حد ممکن بر روی بوته نگه داری می شوند. وقتی که آنها عمیقاً قرمز شده و بخش زیادی از رطوبت خود را از دست می دهند، برای تهیه چیپوتل ها چیده می شوند.
دود دادن یک تکنیک رایج برای نگهداری غذا است که عطر و طعم خاصی را فراهم می کند و به طور سنتی در یک فر باز در مزرعه انجام می شود. فرایند دود دادن می تواند بر خواص ساختاری، شیمیایی و تغذیه ای غذا تأثیر بگذارد. علاوه بر این، نوع چوب استفاده شده در فرایند دود دادن بر روی غذای دودی تأثیر می گذارد. دود دادن هالاپینوها به قرن ها پیش برمی گردد و عمدتاً توسط آزتک ها انجام می شد، که تصور می شود فلفل ها را با دود دادن حفظ کرده اند، فرآیندی که همچنین برای گوشت ها استفاده می کردند. تولید چیپوتل شامل استفاده از چوب برای خشک کردن و دود دادن هالاپینوهای قرمز به مدت شش روز در یک دستگاه دود دهی باز است. دما بین ۶۵ تا ۷۵ درجه سانتی گراد حفظ می شود و عمدتاً از چوب گردو استفاده می شود. به طور سنتی، فلفل ها به یک اتاق دودی بسته منتقل می شوند و بر روی مشبک های فلزی پخش می شوند، اما در سال های اخیر تولیدکنندگان شروع به استفاده از خشک کن های گازی بزرگ کرده اند. چوب در یک محفظه آتش قرار می گیرد و دود به اتاق بسته وارد می شود. هر چند ساعت یک بار، هالاپینوها هم زده می شوند تا دود به خوبی با آنها مخلوط شود. آنها به مدت چند روز دودی می شو
ند تا بیشتر میزان رطوبت محصول از بین برود. رطوبت درون فلفل های هالاپینو قرمز در طی سه روز اول به طور جزئی از ۸۸٪ به ۸۱٪ کاهش می یابد، اما در پایان فرایند خشک کردن، سطح رطوبت به مقدار نهایی ۶٪ می رسد. در نهایت، چیپوتل ها به مانند آلو یا کشمش خشک و چروکیده می شوند. حرارت زیرین هالاپینوها با طعم دود ترکیب می شود و طعمی خاص به فلفل های چیپوتل می دهد. به طور معمول، ده پوند هالاپینو پس از خشک شدن کامل، یک پوند چیپوتل تولید می کند. در سال های اخیر، برخی از تولیدکنندگان تجاری شروع به استفاده از خشک کن های گازی بزرگ و طعم دهنده های دود مصنوعی کرده اند که فرایند خشک کردن را تسریع می کند اما چیپوتل با طعم کمتری تولید می کند. فلفل های دیگری نیز می توانند برای تهیه فلفل چیپوتل دودی و خشک شوند، مانند فلفل دلمه ای یا نوع سرانو، اما هالاپینوهای قرمز دودی بیشتر از همه استفاده می شوند. تاریخچه و ریشه شناسی. تکنیک دود دادن و خشک کردن هالاپینوها به شیوه های اولیه نگهداری غذا در مکزیک برمی گردد، حتی قبل از آزتک ها. نام این فلفل از کلمه ناواتل به معنای 'فلفل دودی' گرفته شده است. این نوع فلفل احتمالاً توسط کریستوفر کلمب در سفرش به
دنیای جدید مشاهده و به اسپانیا آورده شده است، جایی که بعدها به اروپا، هند و فراتر از آن گسترش یافت. از آنجا که فلفل ها دودی می شوند، این امر به آنها اجازه می دهد تا سفر طولانی خود را از چندین اقیانوس پشت سر بگذارند. انواع. چیپوتل ها عمدتاً از مکزیک تأمین می شوند، جایی که دو نوع مختلف از این ادویه تولید می شود: "موریتا"، که بیشتر در ایالات متحده یافت می شود، و "مکو" بزرگ تر، که عمدتاً در داخل کشور استفاده می شود. "موریتا" به معنای «توت کوچک» در اسپانیایی است و عمدتاً در ایالت چی واوا کشت می شود؛ این نوع معمولاً رنگ تیره تری دارد و با ظاهری قرمز-بنفش مشخص می شود. آنها برای مدت کمتری دودی می شوند و در بسیاری از فرهنگ ها به عنوان نوعی پایین تر از مکو در نظر گرفته می شوند. مکو، که به عنوان چیلی آهومادو یا تیپیکو نیز شناخته می شود، رنگ قهوه ای مایل به خاکستری دارد و سطحی گرد و غبارآلود دارد؛ برخی می گویند که شبیه ته سیگار است. این نوع فلفل معمولاً طعم دودی تری دارد و چیپوتل مورد علاقه بسیاری از بومیان است. آنها گاهی به عنوان چیلی ناویدنو نامیده می شوند زیرا برای تهیه یک غذای سنتی که در زمان کریسمس در میان مردم محلی
مکزیک بسیار محبوب است، پر می شوند. بیشتر چیپوتل مکو هرگز از مرز مکزیک عبور نمی کنند، اگرچه گاهی می توان آنها را در بازارهای تخصصی مکزیکی پیدا کرد. چیپوتل گرانده یک فلفل هوچینانگو دودی است که طعم مشابهی دارد؛ با این حال، این فلفل بزرگ تر و قیمت بالاتری دارد. این نوع فلفل تازه در بازار به فروش می رسد و معمولاً سه تا چهار برابر بیشتر از هالاپینو قیمت دارد. بسیاری از مردم این ادویه را با آناکاتو، زیره، زنجبیل، اوریگانو و پودر گوجه فرنگی ترکیب می کنند. علاوه بر این، معمولاً با غذاهای سنتی مانند سوپ لوبیا، پنیر پیمتو، سالسای توماتیلو، تاکوهای ماهی و استیک فلانک کبابی همراه می شود. اشکال چیپوتل. چیپوتل ها در اشکال مختلفی خریداری می شوند: پودر چیپوتل، تکه های چیپوتل، غلاف های چیپوتل، چیپوتل های کنسرو شده در سس آدوبو، پایه چیپوتل متمرکز و ماریناد گوشت چیپوتل خیس. سس آدوبو کنسرو شده رایج ترین شکل در ایالات متحده است، اگرچه فرم ماریناد یا نگهدارنده غذایی آن از اسپانیا نشأت گرفته است. این ماریناد معمولاً شامل ادویه ها، گیاهان و سبزیجات مختلفی از جمله گوجه فرنگی، پیاز، فلفل های خشک پودر شده، سیر و سرکه است. "چیپوکلودو"،
اصطلاحی برای نگهداری چیپوتل ها که در مکزیک مرکزی انجام می شود، به معنای نگهداری در یک شیشه از ماریناد شکر قهوه ای و سرکه است. "ان آدوبو" یا "چیپوتل های آدوبادو" نام هایی برای چیپوتل های کنسرو شده طعم دار در سس هستند. مصرف. چیپوتل ها به بسیاری از غذاها در آشپزی مکزیکی طعم ملایم اما خاکی می دهند. این فلفل ها برای تهیه انواع سالساها استفاده می شوند. چیپوتل می تواند آسیاب شده و با سایر ادویه ها ترکیب شود تا یک ماریناد گوشت – "آدوبو" – تهیه شود. چیپوتل معمولاً به صورت پودر شده به عنوان یکی از مواد اولیه در محصولات خانگی و تجاری، از جمله برخی برندهای سس باربیکیو و سس تند و همچنین در برخی از چیلی کن کارنس و خورش ها استفاده می شود. معمولاً، زمانی که به صورت تجاری استفاده می شود، محصول به عنوان حاوی چیپوتل تبلیغ می شود. چیپوتل ها تند هستند و طعم دودی خاصی دارند. گوشت آن ضخیم است، بنابراین فلفل دلمه ای را معمولاً به جای خام، در یک غذای آهسته پز استفاده می کنند. همچنین می توان آن ها را روی یک تابه یا تابه خشک برشته کرد تا زمانی که معطر شوند و کمی پف کنند. وقتی بیش از حد پخته شوند، می توانند بسیار تلخ شوند. برای برخی از
سس های سنتی مکزیکی، فلفل دلمه ای سوخاری را قبل از پوره شدن در روغن یا گوشت خوک تفت می دهند. فلفل دلمه ای را نیز می توان در آب گرم یا آب گرم خیس کرد تا انعطاف پذیر شود و سپس می توان آن را به ظرف اضافه کرد. اشکال مختلف چیپوتل را می توان به سوپ، خورش و در مایع پخت گوشت اضافه کرد. آنها همچنین می توانند با لوبیا، مخلوط سبزیجات ترشی، تخم مرغ همزده، یا "چیلاکی" همراه باشند. همچنین می توان آنها را پر کرد، پخت و به کیک یا براونی اضافه کرد. چیپوتل ها تند و دارای طعم دودی متمایزی هستند. گوشت آنها ضخیم است، بنابراین معمولاً به صورت خام مصرف نشده و در غذاهای آرام پز استفاده می شوند. همچنین می توان آنها را به آرامی روی یک تابه خشک تفت داد تا عطر آنها آزاد شود و کمی متورم شوند. اگر بیش از حد پخته شوند، می توانند بسیار تلخ شوند. برای برخی از سس های سنتی مکزیکی، فلفل های تفت داده شده در روغن یا چربی قبل از پوره شدن سرخ می شوند. همچنین می توان فلفل ها را در آب گرم یا آبگوشت خیس کرد تا نرم شوند و سپس به غذا اضافه شوند. اشکال مختلف چیپوتل می توانند به سوپ ها، خورش ها و مایعات پخت گوشت اضافه شوند. آنها همچنین می توانند همراه با ل
وبیا، مخلوط سبزیجات ترشی، تخم مرغ های همزده یا "چیلاکیلس" سرو شوند. همچنین می توانند پر شده، پخته شوند و به کیک یا براونی اضافه شوند.
غزل شش لتی یا شش لختی عبارت است از غزلی که در آن شاعر هر مصراع را به سه لَت (مصراع) تقسیم می کند. قافیه در مصراع سوم و ششم و به همان ترتیب مصراع های ۱۲، ۱۸، ۲۴ و … تکرار می شود. به سبب طولانی شدن مصراع ها در این غزل غالباً از قافیه های درونی استفاده می شود. این نوع غزل اگر چه متشکل از شش مصراع است اما هیچ یک از مقتضیات مسدس و مسمط را ندارد و در بایدهای قالبی، کاملاً تابع قواعد غزل است. در دهه نود این شکل از غزل نویسی توسط حسین صفا با تأکید بیشتری در مجموعه شعرهای «وصیت و صبحانه»، «منجنیق» و «این دست بی صدا» پیگیری شد و اکنون رویکردی تازه از غزل نویسی را ایجاد کرده است.
دیو مک کلور یک کارآفرین و سرمایه گذار فرشته مستقر در منطقه خلیج سان فرانسیسکو است که شتاب دهنده کسب وکار 500 استارتاپ (اکنون 500 گلوبال) را تأسیس کرد و تا استعفای خود در سال 2017 به عنوان مدیر عامل آن خدمت می کرد. او بلافاصله پس از آن، صندوق سرمایه گذاری خطرپذیر Practical Venture Capital را تأسیس کرد که به کار با شرکت هایی که قبلاً از طریق 500 استارتاپ آنها را تأمین مالی کرده بود، ادامه داد. زندگی نامه. مک کلور در سال 1994 شرکت مشاوره فناوری Aslan Computing را تأسیس کرد و در سال 1998 این شرکت را به Servinet/Panurgy فروخت. او سپس به عنوان مشاور فناوری برای مایکروسافت، اینتل و دیگر شرکت های فناوری پیشرفته فعالیت کرد. مک کلور از سال 2001 تا 2004 مدیر بازاریابی در پی پال بود. او سپس در سال های 2005 و 2006 بازاریابی شرکت Simply Hired را راه اندازی و مدیریت کرد. بعد از ترک پی پال، مک کلور به یکی از سرمایه گذاران پرکار در استارتاپ های اینترنتی مصرف کننده تبدیل شد و در بیش از 15 استارتاپ اینترنتی مصرف کننده سرمایه گذاری و مشاوره داد، از جمله پلتفرم جَمبول (Jambool) که به صورت مجازی کالاها را مونوِتایز می کرد و توسط گ