Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ان برای بازگشت به کار و پرداخت دستمزدها و بیمه های معوقه در مقابل فرمانداری این شهر ادامه دارد. معترضان در تجمع خود با شعار «وعده وعید کافیه - سفره ما خالیه»، خواستار روشن شدن وضع بلاتکلیف خود و پرداخت فوری معوقات شان شدند. آنها با انتقاد از سفره های خالی و وضعیت بحرانی معیشت خود از مسئولان استانی و کشوری خواستند که به مشکل آنها را رسیدگی کنند. ۱۶ دی. به گزارش اتحادیه آزاد کارگران ایران، کارکنان شرکت ایران افق واقع در میدان نفتی یادآوران دست از کار کشیده و در اعتراض به عدم رسیدگی به مطالبات شان تجمع اعتراضی برپا کردند. ۱۷ دی. در ایلام جمعی از کارگران اخراج شده شرکت پتروشیمی ارغوان گستر، که برای اخراج آنها از اصطلاح «تعدیل شده» استفاده شده است، تجمع اعتراضی برپا کردند. ۱۸ دی. در تهران جمعی از کارگران و نیروهای شهربان و حریم بان، در اعتراض به عدم رسیدگی به مطالبات شان در برابر شورای شهر تجمع و تحصن اعتراضی برپا کردند. معترضان خواهان پاسخگویی شهردار تهران بودند و شعار دادند: «ما منتظر زاکانی هستیم، هیچ جا نمی ریم همین جا هستیم». ۲۹ دی. گروهی از کارگران شرکتی بهره برداری از شبکه های آبیاری و زهکشی کارون بزرگ و هم
چنین در رضوان شهر جمعی از کارگران کارخانه صنایع چوب و کاغذ ایران (چوکا) در اعتراض به عدم رسیدگی به مطالبات شان تجمع های اعتراضی برپا کردند. ۳ بهمن. جمعی از کارکنان شرکت نفت فلات قاره ایران که در منطقه عملیاتی لاوان مشغول به کار هستند، در اعتراض به عدم رسیدگی به در خواست هایشان تجمع اعتراضی برپا کردند. ۶ اسفند. در کاشان کارکنان گروه صنعتی سایپا به علت نارضایتی از حقوق و مزایای دریافتی دست به اعتصاب زدند. آنها در آغاز اعتصاب خود طی صدور بیانیه ای اعلام کردند که حداقل حقوق آنها بین ۹ تا ۱۰ میلیون تومان است که با احتساب ۱۰۰ ساعت اضافه کاری به حدود ۲۸ میلیون تومان بالغ می گردد. ۸ اسفند. در تهران جمعی از کارکنان مراکز معاینه فنی کشور علیه واگذاری معاینه فنی به شهرداری در میدان پاستور تهران تجمع اعتراضی برگزار کردند. اعتراض کنندگان می گویند شهرداری باید ناظر باشد نه اینکه دستورالعمل را عوض کنند و سر خود جلسه بگذارند و معاینه فنی به این نهاد واگذار شود. ۱۳ اسفند. گروهی از کارکنان شرکت نفت فلات قاره ایران مربوط به منطقه عملیاتی لاوان، در اعتراض به عدم رسیدگی به درخواست های خود در محوطه این شرکت تجمع اعتراضی برپا کردند
. ۱۴ اسفند. شورای سازماندهی اعتراضات کارگران پیمانی نفت خبر داده است که کارکنان منطقه عملیاتی پارسیان به دلیل عدم رسیدگی به مطالبات شان دست به اعتصاب و تجمع اعتراضی زده اند. کارکنان پیمانی این منطقه عملیاتی در «تابناک، لامرد، وراوس و ایثار» با شعار «اتحاد اتحاد، علیه فقر و فساد» در اعتراض به عدم رسیدگی به وضعیت معیشتی خود اعتراض کردند. ۱۵ اسفند. کارگران شاغل در پروژه سد باغان، در حال اجرا در مرز شهرستان های دشتی و جم، در اعتراض به تعویق چهارماهه حقوق خود به کارشان توقف زده و دست به اعتصاب غذا زدند. معترضان می گویند هم اکنون در آستانه نوروز دست شان خالی است و دچار مشکلات اقتصادی، معیشتی و خانوادگی هستند. ۲۰ اسفند. جمعی از کارگران شرکت خدمات مهندسی خط و ابنیه راه آهن معروف به «تراورس» با هفت هزار کارگر، در اعتراض نسبت به پرداخت ناقص عیدی خود تجمع اعتراضی برپا کردند. آنها اعلام کردند که کارفرما فقط ۸۵ درصد از مبلغ عیدی، معادل دو ماه حقوق را پرداخت کرده است. کارگران خواهان اقدام فوری شرکت تراورس برای پرداخت باقی مانده عیدی و سایر مطالبات معوقه هستند. ۲۱ اسفند. در منطقه عملیاتی لاوان، اعتراضات کارکنان رسمی صنایع ن
فت و گاز در شرکت نفت فلات قاره ایران جریان داشت. ۲۸ اسفند. گروهی از کارکنان شرکت نفت فلات قاره ایران در منطقه عملیاتی لاوان، در اعتراض به عدم رسیدگی به مطالبات خود، در محل کارشان تجمع اعتراضی برپا کردند. مطالبات این کارکنان شامل این موارد بود: پرداخت کامل پاداش سنوات خدمت به کارکنان بازنشسته، حذف تفکیک مشاغل در مناطق عملیاتی و خارج نمودن فوق العاده های مناطق عملیاتی. ۲۹ اسفند. در اهواز، جمعی از کارکنان و بازنشستگان شرکت ملی نفت ایران در نواحی نفت خیز جنوب ایران، با داشتن پلاکاردهای اعتراضی نسبت به عدم رسیدگی به درخواست های شان راهپیمایی و تجمع اعتراضی برپا کردند.
کارلوس گامنا (؛ ۱۸۶۶ – ۱۹۵۰) پزشک اهل ایتالیا بود که بابت توصیف گره های گاندی–گامنا و اجسام گامنا–فاور شناخته می شود.
کارآگاه سایه (; ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی با بازی لی سونگ مین، جین گو، کیونگ سو جین و لی هاک جو است. فصل اول این مجموعه از ۲۶ اکتبر تا ۱۶ نوامبر ۲۰۲۲ از دیزنی پلاس پخش شد. فصل دوم از ۵ ژوئیه تا ۲۶ ژوئیه ۲۰۲۳ پخش شد. "کارآگاه سایه" همچنین برای استریم در هولو قابل دسترسی است. خلاصه داستان. این مجموعه داستان کارآگاهی را روایت می کند که در شرف بازنشستگی است و یک جنگ روانی نفس گیر را با مردی مرموز که در حالی که هویت خود را پنهان می کند، آغاز می کند.
گره های گاندی–گامنا () یا اجسام گاندی–گامنا کانون های کوچک زرد قهوه ای، قهوه ای یا نارنجی رنگی هستند که در طحال بیماران مبتلا به اسپلنومگالی به دلیل پرفشاری ورید باب یا کم خونی داسی شکل یافت می شوند. این ندول ها از بافت همبند با رسوبات هموسیدرین و کلسیم تشکیل شده اند و احتمالاً به دلیل تشکیل اِسکار در محل های خونریزی های اطراف عروق کوچک ایجاد می شوند و در اسکن MRI به دلیل وجود هموسیدرین قابل مشاهده هستند. گره های گاندی–گامنا همچنین ممکن است در میگزوم قلبی دیده شوند. گره های گاندی–گامنا به افتخار شارل گاندی و کارلوس گامنا نام گذاری شده است.
اجسام گامنا–فاوْر () اجسام انکلوزیونی بازوفیلیک بزرگ و داخل سیتوپلاسمی هستند که در سلول های لایه درون رگی در بیماران مبتلا به لنفوگرانولوما ونروم دیده می شوند. اجسام گامنا–فاوْر به افتخار کارلوس گامنا و موریس فاور نام گذاری شده است.
رایش آلمانی بزرگ () با نام کامل رایش آلمانی بزرگ ملت آلمان (. , نام دولتی رسمی نهاد سیاسی بود که آلمان نازی در طول جنگ جهانی دوم کوشید در اروپا پایه گااری کند. ادعاهای سرزمینی برای رایش آلمانی بزرگ در طول زمان در نوسان بود. در اوایل پاییز ۱۹۳۳، آدولف هیتلر الحاق سرزمین هایی مانند بوهمیا، غرب لهستان و اتریش به آلمان و تشکیل کشورهای دست نشانده یا دست نشانده بدون استقلال اقتصادی-سیاسی را تصور کرد. انتظار می رفت که این امپراتوری پان ژرمنیک عملاً تمام اروپای ژرمنی را در یک رایش پیشرفته و هوشمندِ بسیار توسعه یافته جذب کند. از دید سرزمینی، این رایش آلمانی که قبلاً بزرگ شده بود (شامل آلمان مربوط به قبل از ۱۹۳۸، اتریش، بوهم، موراویا، سیلزی چک، آلزاس-لورن، اوپن-مالمدی، ممل، اشتایرای سفلی، کارنیولای بالا، کارنیولای جنوبی، اشتایرمارک جنوبی، کارنیولای جنوبی، را در بر می گرفت. و لهستان)، هلند، بخش فلاندری بلژیک، لوکزامبورگ، دانمارک، نروژ، سوئد، ایسلند، لیختن اشتاین، و حداقل بخش های آلمانی زبان سوئیس. بارزترین استثناء آلمانی زبان می توانست انگلستان باشد: نظم جدید نازی ها نقش بریتانیا را نه به عنوان یک استان سرزمین ژرمنیک بز
رگ، بلکه به عنوان شریک دریانوردی متحد آلمان در نظر می گرفت. استثناء دیگر، قلمرو آلمانی نشین در تیرول جنوبی بود، منطقه ای که آلمان در سال ۱۹۳۹ به قدرت هم محور خود، ایتالیای فاشیست، اختصاص داد. جدای از اروپای ژرمنی، مرزهای غربی رایش با فرانسه به مرزهای امپراتوری مقدس روم قبلی بازمی گشت، که به معنای الحاق کامل تمام والونیا، سوئیس فرانسه و مناطق وسیعی از شمال و شرق فرانسه بود. علاوه بر این، سیاست "Lebensraum" مستلزم گسترش گسترده آلمان و اسکان آلمانی ها به سمت شرق تا کوه های اورال بود (تسخیر سرزمین هایی از لیتوانی، لتونی، استونی و اتحاد جماهیر شوروی در این فرایند). هیتلر در ابتدا برای تبعید جمعیت «مازاد» روسیه که در غرب اورال زندگی می کردند به سمت شرق اورال در سیبری برنامه ریزی کرد. با این کار نژاد نوردیک به عنوان برترین نژاد آلمانی گسترش می یافت، با زبان و فرهنگ ژرمینک با موهایی بور، چشمانی آبی و سبز و رنگ پریدهبرترین نمونه نژادی در میان نوردیک گرایان (نوردیسیزم) بودند.
موریس فاوْر (؛ – ) پزشک متخصص پوست و مو اهل فرانسه بود که نامش امروزه به خاطر توصیف بیماری دوران-نیکلا–فاوْر، اجسام گامنا–فاوْر و سندرم فاور–راکوشو در یادها مانده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (افسر) شده است.
شارل گاندی (؛ – ) پزشک اهل فرانسه بود که به سبب توصیف گره های گاندی–گامنا شهرت دارد.
سندرم فاوْر–راکوشو () یک اختلال الاستین در اثر تابش نور خورشید است که در جوش های سرسیاه باز و متعدد در پوستِ آسیب دیده از نور خورشید، به ویژه در زیر و کنار چشم ها ایجاد می شود. جوش های سرسیاه منافذ بازشده برای فولیکول های مو و غدد چربی پوستی پر از مواد هستند. افرادی که به مدت طولانی در معرض نور آفتاب هستند، امواج فرابنفش خورشید سبب تخریب الاستین و ضخیم شدن پوست می شود. درمان شامل جلوگیری از تابش مستقیم نور خورشید، قطع مصرف سیگار، رتینوئید یا ایزوترتینوین موضعی، کورتاژ و گاهی درم ابریژن است. این سندرم نامش را از متخصصان پوست فرانسوی موریس فاور و ژان راکوشو می گیرد. موریس فاور نخستین بار آن را در سال ۱۹۳۲ گزارش کرد و سپس در سال ۱۹۵۱ با شاگردش ژان راکوشو جزئیات آن را تشریح کردند.
کشتار مونیخ حمله ای بود که به وسیلهٔ اعضای گروه فلسطینی سپتامبر سیاه در جریان بازی های المپیک تابستانی ۱۹۷۲ مونیخ در آلمان غربی علیه اعضای گروه ورزشی اسرائیل انجام و به گروگان گیری و کشتن آن ها و یک پلیس آلمانی انجامید. اندکی پس از آغاز حمله، فلسطینیان خواهان آزادی ۲۳۴ زندانی از زندان های اسرائیل، و همچنین آزادی بنیان گذاران ارتش سرخ آلمان (آندره آس بادر و اولریکه ماینهوف) از زندان های آلمان شدند. سپتامبر سیاه این عملیات را به یاد دو روستای فلسطینی مسیحی که ساکنانشان در ۱۹۴۸ به وسیلهٔ هاگانا تبعید شده بوند «ایکریت و بیرام» نامیده بود. به نظر می رسد تروریست ها تجهیزات خود را از نئونازی های آلمان دریافت کرده بودند. در جریان عملیات ناموفق نجات، هر یازده گروگان، پنج نفر از هشت تروریست، و یک مأمور پلیس آلمان کشته شدند. سه تروریستی که زنده مانده بودند دستگیر شدند، اما دولت آلمان غربی در پی ربوده شدن یکی از هواپیماهای شرکت لوفت هانزا به وسیلهٔ سپتامبر سیاه آن ها را آزاد کرد. اسرائیل در پاسخ به آزادی آدمکشان، عملیات بهار جوانی و «خشم خدا» را اجرا کرد که طی آن ها سازمان جاسوسی و نیروهای ویژهٔ آن به طور برنامه ریزی شده
فلسطینیان مظنون به دست داشتن در این کشتار را یافتند و کشتند. استیون اسپیلبرگ کارگردان و تهیه کنندهٔ مشهور آمریکایی، در سال ۲۰۰۵ فیلم «مونیخ» را دربارهٔ این کشتار و عملیات انتقامی اسرائیل موسوم به «خشم خدا» کارگردانی کرد. پیشینه. بازی های المپیک ۱۹۷۲ مونیخ در زمان گروگان گیری وارد هفتهٔ دوم خود شده بود. به منظور کمک به فراموشی پیشینهٔ نظامی گرای آلمان، و به ویژه المپیک ۱۹۳۶ برلین که آدولف هیتلر رهبر نازی از آن برای مقاصد تبلیغاتی استفاده کرده بود؛ کمیتهٔ سازمان دهندهٔ المپیک آلمان غربی باز و دوستانه بودن فضا در دهکدهٔ بازی ها را تشویق می کرد. برابر ادعای فیلم مستند یکی از "روزهای سپتامبر" تدابیر امنیتی در دهکدهٔ بازی ها عمداً شدید نبود و ورزشکاران معمولاً بدون نشان دادن مدارک کافی مجاز به رفت وآمد در آن بودند. بسیاری از ورزشکاران با پریدن از روی حصار سیمی گرداگرد دهکده اتاقک های نگهبانی را دور می زدند. شموئل لالکین، سرپرست گروه اسرائیل، از پیش از رسیدن ورزشکاران به مونیخ، نسبت به نبود نگهبانان مسلح و شرایط محل اقامت ورزشکاران اسرائیلی ابراز نگرانی کرده بود. تیم اسرائیل در بخش دورافتاده ای از دهکدهٔ بازی ها، و
در طبقهٔ همکف ساختمان کوچکی نزدیک یکی از دروازه ها اسکان داده شده بود. از دید لالکین این وضعیت شرایط را برای حملهٔ تروریستی از بیرون مناسب می کرد. به نظر می رسد مقامات آلمانی به لالکین اطمینان داده بودند تدابیر امنیتی بیشتری برای محافظت از گروه اسرائیل به کار خواهند بست، اما لالکین در درستی این قول شک داشت. سازمان دهندگان بازی ها از گئورگ زیبر، روان شناس جنایی آلمانی، خواسته بودند برای کمک به برنامه ریزی امنیتی ۲۶ سناریوی تروریستی طراحی کند. سناریوی شمارهٔ ۲۱ او دقیقاً حملهٔ فلسطینیان به ساختمان گروه اسرائیل، آدمکشی و گروگان گیری، و درخواست آزادی زندانیان از اسرائیل و هواپیما برای رفتن از آلمان را پیش بینی کرده بود. با این همه، مسئولان نه برای پیش گیری از سناریوی ۲۱ چاره ای اندیشیدند و نه برای پیش گیری از سناریوهای دیگر، چون چنین چاره هایی با هدف «بازی های شاد» و بدون تدابیر امنیتی شدید متضاد بود. آگاهی آلمان از حمله. مجلهٔ آلمانی اشپیگل در سال ۲۰۱۲ در صفحهٔ اصلی خود نوشت که مقامات آلمانی از سه هفته پیش از کشتار، هشدار آن را از یک منبع خبری فلسطینی در بیروت دریافت کرده بودند. منبع خبری گفته بود که فلسطینیان
در حال برنامه ریزی برای ایجاد «حادثه» ای در بازی های المپیک هستند، و وزارت امورخارجهٔ آلمان آن را به مقامات امنیتی مونیخ منتقل کرد و از ایشان خواست «هرگونه تدبیر امنیتی لازم» را بیندیشند. با این همه، مقامات اقدامی دربرابر هشدار نکردند و تا چهل سال نیز دریافت آن را نپذیرفتند. مجلهٔ اشپیگل می افزاید این تنها بخشی از پنهانکاری چهل سالهٔ مقامات آلمان دربارهٔ برخورد نادرست ایشان با این رویداد بوده است. گروگان گیری. ورزشکاران اسرائیلی شب ۴ سپتامبر را بیرون از دهکدهٔ بازی ها و با دیدن نمایش «ویولون زن روی بام» و خوردن شام با بازیگر اسرائیلی آن، شموئل رادنسکی گذراندند. در بازگشت، لالکین به پسر ۱۳ ساله اش که با یوسف رومانو ی وزنه بردار و الیعزر هالفین کشتی گیر دوست شده بود اجازه نداد با گروه به دهکده بیاید، و چه بسا با این کار باعث نجات جان پسر شد. در ساعت ۴:۳۰ بامداد و هنگامی که ورزشکاران در خواب بودند، هشت عضو شاخهٔ سپتامبر سیاه سازمان آزادیبخش فلسطین درحالی که پوشش ورزشی دربرداشتند و در ساک های برزنتی شان تفنگ های کلاشنیکف، اسلحهٔ کمری توکارِف و نارنجک گذاشته بودند، پس از گذر از حصار سیمی دومتری با کمک چند ورزشکار
که به چیزی مشکوک نشده و آن ها هم در حال گذر از حصار بودند، وارد دهکده شدند. این ورزشکاران در آغاز آمریکایی معرفی شده بودند، اما چند دهه بعد مشخص شد که کانادایی بودند. فلسطینیان سپس با کلیدهای ربوده شده به دو آپارتمان محل اسکان ورزشکاران اسرائیلی در شمارهٔ ۳۱ خیابان Connolly وارد شدند. به هنگام تلاش مهاجمان برای آمدن به درون آپارتمان شمارهٔ ۱ که محل اسکان مربیان و مسئولان اسرائیلی بود، یوسف گوت فرویند، داور کشتی، بیدار شد و همچنان که برای بیدار کردن هم اتاقانش فریاد می زد، هیکل ۱۳۵ کیلوگرمی اش را به در فشرد تا از آمدن تروریست ها به درون جلوگیری کند و این چنین به هم اتاقش توویا سوکولووسکی، مربی وزنه برداری، فرصت داد با شکستن شیشه بگریزد. موشه وَینبرگ، مربی کشتی، با تروریست ها درگیر شد و آن ها تیری به گونه اش زدند؛ سپس وادارش کردند برای یافتن گروگان های بیشتر کمکشان کند. وینبرگ با گذراندن تروریست ها از کنار آپارتمان ۲، به دروغ به آن ها گفت که ساکنان آن اسرائیلی نیستند؛ و آن ها را به آپارتمان ۳ برد که محل اسکان کشتی گیران و وزنه برداران درشت هیکل اسرائیلی بود. تروریست ها در آنجا شش کشتی گیر و وزنه بردار را به گرو
گان ها افزودند. شاید وینبرگ امید داشت مردان نیرومندتر بخت بیشتری برای پیکار با تروریست ها داشته باشند، اما آن ها همه در خواب غافلگیر شدند. همچنان که تروریست ها ورزشکاران را به آپارتمان ۳ یعنی محل اقامت مربیان می بردند، وینبرگ بار دیگر به آن ها حمله کرد و در فرصتی که این چنین به دست آمد، گاد تسوباری، یکی از کشتی گیران توانست از راه پارکینگ زیرزمینی بگریزد. وینبرگ درشت هیکل یکی از تروریست ها را با مشت بیهوش و تروریست دیگری را با چاقوی میوه خوری زخمی کرد. سپس تروریست ها با تیراندازی به وینبرگ او را کشتند و جنازه اش را از پنجره به پیاده رو انداختند. یوسف رومانوی وزنه بردار نیز به تروریست ها حمله و یکی از آن ها را زخمی کرد. او سپس با تیراندازی تروریست ها کشته شد. پس از این رویدادها نُه گروگان برای تروریست ها ماند. آن ها افزون بر گوت فرویند؛ کهات شور، مربی تیراندازی؛ آمیتزور شاپیرا، مربی دوومیدانی؛ آندره شپیتسر، مربی شمشیربازی؛ یاکوو شپرینگر، داور وزنه برداری؛ کشتی گیران الیعزر هالفین و مارک سلاوین؛ و وزنه برداران داوید برگر و زعِو فریدمن بودند. برگر مهاجری آمریکایی با تابعیت دوگانه بود؛ و سلاوین ۱۸ ساله که جوان تر
ین گروگان بود تنها چهار ماه مانده به المپیک از شوروی به اسرائیل آمده بود. به گفتهٔ Groussard Serge روزنامه نگار، تروریست ها گوت فرویند که درشت هیکل ترین گروگان بود را مانند مومیایی پیچیده و به صندلی بسته بودند. بقیه با دست و پای بسته در دو دستهٔ چهارتایی بر روی دو تخت در اتاق های شپرینگر و شاپیرا قرار داده شده بودند. سپس تروریست ها آن ها را به هم بستند. آن ها جنازهٔ سوراخ سوراخ رومانو را برای تهدید جلوی پای دوستانش رها کرده بودند. از دیگر اعضای گروه ورزشکاران اسرائیلی، پروفسور شائول لادانی پیش کسوت در رشتهٔ راه پیمایی، در آپارتمان ۲ با فریادهای گوت فرویند بیدارشد و درمیان تیراندازی تروریست ها از پنجرهٔ پشتی اتاق خواب به محوطهٔ چمنکاریِ بیرون پرید. او سپس بیل باوئرمن (Bill Bowerman) مربی آمریکایی دوومیدانی را بیدار و پلیس را خبر کرد. در پی آن، باوئرمن با نیروهای آبی-خاکی آمریکا تماس گرفت و از آن ها خواهان محافظت از ورزشکاران یهودی آمریکا یعنی مارک سپیتز شناگر و بیل شمیت پرتابگر نیزه شد. لادانی نخستین کسی بود که از حمله خبرداد. چهار ساکن دیگر آپارتمان ۲ (تیراندازان هنری هرشکوویتس و زلیگ ستروخ، و شمشیربازان دن آ
لون و یهودا وَیزنشتَین و لالکین به همراه دو پزشک گروه خود را پنهان کردند و سپس از ساختمان محاصره شده گریختند. دو ورزشکار زن اسرائیلی؛ دوندهٔ سرعت و بامانع استر شاهامورو و شناگر شلومیت نیر در ساختمان جداگانه ای در دهکده اسکان داده شده بودند. سه عضو دیگر گروه اسرائیل؛ یعنی دو قایقران و مربی آنها، در شهر کیل درفاصلهٔ ۹۰۰ کیلومتری مونیخ اسکان داده شده بودند. در گزارش های بعدی مشخص شد که تروریست ها از افراد موسوم به «فدائیان» از اردوگاه های آوارگان لبنان، سوریه و اردن هستند. آن ها با مشخصات زیر شناسایی شدند: Luttif Afif (عیسی) رهبر گروه (گفته شده بود که سه برادر عیسی نیز عضو گروه سپتامبر سیاه و دو تن از ایشان در زندان های اسرائیل بودند)، دستیارش یوسف نزال (تونی)، و اعضای دیگر عفیف احمد حمید (پائولو)، خالد جمال (صلاح)، Ahmed Chic Thaa (Abu Halla), Mohammed Safady (بدران)، Adnan Al-Gashey (Denawi)، و پسرعمویش Jamal Al-Gashey (سمیر). به نوشتهٔ سایمون ریو (Simon Reeve)، عفیف، نزال و یکی دیگر از همدستانشان در مشاغل مختلفی در دهکدهٔ بازی ها کارکرده و نزدیک به دو هفته قربانیانشان را تحت نظر گرفته بودند. یکی از اعضای تیم
اروگوئه، که با اسرائیل در یک ساختمان اسکان داده شده بود، گفت که کم تر از ۲۴ ساعت پیش از حادثه نزال را در ساختمان دیده بود، اما چون فرض بر این بود که او از کارکنان دهکده است، حضورش پرسشی برنینگیخت دیگر اعضای گروه چند روز پیش از حمله، با قطار و هواپیما به دهکده آمدند. همهٔ اعضای تیم های اروگوئه و هنگ کنگ که آن ها هم با گروه اسرائیل در یک ساختمان بودند، در جریان حادثه بدون آسیب دیدگی آزاد شدند. واکنش های جهانی. گلدا مئیر، نخست وزیر اسرائیل، و کمیتهٔ دفاع اسرائیل به موساد مأموریت محرمانه داد کسانی را که تصور می شد در این کشتار دست داشته اند پیدا کند و بکشد. موساد به این منظور با کمک شعبه هایش در اروپا چند گروه ویژه برای یافتن و کشتن فدائیان ایجاد کرد. در تاریخ ۵ سپتامبر ۱۹۷۲ اسرائیل در پیامی فوری و محرمانه به سفیرش در بن (پایتخت آلمان غربی) اعلام کرد: «دولت اسرائیل با تروریست ها مذاکره نخواهد کرد و توقع دارد که مقامات آلمان هر چه در توان دارند برای نجات گروگان ها انجام دهند.» به دنبال اصرار اسرائیل برای حمله به گروگان ها، زوی زمیر رئیس وقت موساد، در گزارشی به نخست وزیر و سایر مقامات بلندپایهٔ اسرائیل گفته است: «ح
تی حداقل تلاش را برای نجات جان گروگان ها انجام ندادند. حتی حداقل خطر کردن را برای نجات افراد خودشان و افراد ما انجام ندادند.» گفتگو با تروریست ها. گروگان گیران خواهان آزادی ۲۳۴ زندانی فلسطینی و غیرعرب از زندان های اسرائیل و دو تروریست آلمانی به نام های آندره آس بادر و اولریکه ماینهوف، بنیان گذاران ارتش سرخ آلمان، از زندان های آلمان و انتقال امن آن ها به مصر شدند. تروریست ها برای نشان دادن مصمم بودنشان جنازهٔ وینبرگ را بیرون جلوی در ساختمان انداختند. اسرائیل بی درنگ پاسخ داد: «گفتگویی انجام نخواهدشد.» سیاست وقت دولت اسرائیل خودداری از انجام هرگونه گفتگو با تروریست ها تحت هر شرایطی بود، چون از دید این دولت، انجام گفتگو می توانست زمینه ساز حمله های تروریستی آینده شود. گفته شده است که مقامات آلمان به رهبری صدراعظم ویلی برانت و وزیر کشور هانس-دیتریش گنشر درخواست اسرائیل را برای فرستادن یک واحد از نیروهای ویژهٔ آن کشور به آلمان نپذیرفت. برونو مِرک، وزیر امور داخلی دولت استان بایرن، که با گنشر و مانفرد شرَیبِر رئیس پلیس مونیخ ریاست کارگروه بحران را بر عهده داشت، وجود چنین درخواستی را تکذیب کرده است. به نوشتهٔ John K
. Cooley خبرنگار، یهودی بودن گروگان ها وضعیت سیاسی پیچیده ای را در آلمان پدیدآورده بود. مانفرد شرَیبِر و برونو مِرک به طور مستقیم با تروریست ها گفتگو کردند و به آن ها پیشنهاد پرداخت پول نامحدود و تضمین جانی دادند. به نوشتهٔ Cooley تروریست ها پاسخ دادند "نه پول برای ما ارزشی دارد و نه زندگی." شماری اعضای مصری اتحادیهٔ عرب و کمیتهٔ بین المللی المپیک (IOC) تلاش کردند با تروریست ها به توافق برسند، اما بی فایده بود. با این حال مشخص بود که گفتگو کنندگان توانسته بودند به تروریست ها این تصور را القا کنند که درخواست هایشان در دست بررسی است، و از همین رو عیسی مهلتش را پنج بار تمدید کرد. با افزایش فشار بر IOC و جان باختن نخستین ورزشکار، بازی ها به مدت ۱۲ ساعت تعطیل شد. از فرانک شورتر، دوندهٔ ماراتن آمریکایی که رویدادها را از پنجرهٔ ساختمان محل اقامتش می دید نقل شده است: "فکرشو بکنین اون بیچاره ها اونجا چی میکشن. هر پنج دقیقه یه بار یه روانی مسلسل به دست میگه 'دیگه بکشیمشون.' بعد یکی دیگه میگه 'نه؛ حالا یه کم صبر کنیم.' آدم چه قد میتونه این وضعو تحمل کنه؟" در ساعت ۴:۳۰ بعدازظهر گروه کوچکی از نیروهای پلیس آلمان به دهکدهٔ
بازی ها فرستاده شدند. آن ها اعضای پلیس مرزبانی بودند که پوشش ورزشی دربرداشتند و هدفشان این بود که از راه دریچه های تهویه به اتاق گروگان ها وارد شوند و با تفنگ های نیمه خودکار تروریست ها را بکشند. نیروها درانتظار شنیدن اسم رمز «آفتاب» برای حمله در جاهایشان مستقر شدند. هم زمان، شبکه های تلویزیونی در حال پخش زندهٔ عملیات پلیس بودند. در جریان پخش زنده، یکی از تروریست ها در حال نگاه کردن به بیرون از بالکن نشان داده شد درحالی که یکی از مأموران پلیس با فاصله ای کم تر از ۶ متر از او روی بام ایستاده بود. وقتی عیسی با دیدن این وضعیت تهدید کرد دو گروگان را خواهد کشت، نیروهای پلیس عقب نشینی کردند و عملیات متوقف شد. یک بار گفتگو کنندگان خواهان گفتگوی مستقیم با گروگان ها شدند تا از زنده بودن اسرائیلی ها مطمئن شوند. آندره شپیتسر مربی شمشیربازی، که مسلط به زبان آلمانی بود، و کهات شور مربی تیراندازی، مسن ترین عضو تیم اسرائیل، درحالی که دو تروریست تفنگ هایشان را به سویشان نشانه رفته بودند، ایستاده در پای پنجرهٔ ساختمان محاصره شده با مسئولان آلمانی گفتگو کردند. سپس هنگامی که شپیتسر می خواست به پرسش دیگری پاسخ دهد دربرابر دوربین
های تلویزیونی ضربه ای با قنداق تفنگ به او زدند و او را از جلوی پنجره کنار کشیدند. چند دقیقه بعد تروریست ها به هانس-دیتریش گنشر و والتر تروگر، مسئول دهکدهٔ بازی ها، اجازه دادند برای گفتگویی کوتاه با گروگان ها به آپارتمان ها بیایند. تروگر گفت از دیدن وقار در رفتار اسرائیلی ها و این که انگار خود را به دست سرنوشت سپرده بودند تحت تأثیر قرارگرفته است. او همچنین متوجه شد شماری از گروگان ها، به ویژه گوت فرویند، مورد ضرب و شتم قرار گرفته اند و شانهٔ چپ داوید برگر تیر خورده است. گنشر و تروگر گفتند درون آپارتمان «چهار یا پنج» تروریست را دیده اند. این رقم ها در اقدامات بعدی ملاک قرارگرفت. کهات شور به گنشر و تروگر گفت اسرائیلی ها مشکلی با برده شدن به کشورهای عربی ندارند، به این شرط که آلمان و کشور میزبان امنیت آن ها را به نحوی مؤثر تضمین کنند. فلسطینی ها در ساعت ۶ بعد از ظهر خواهان انتقال به قاهره شدند. عملیات ناموفق نجات. برنامهٔ حمله. مقامات وانمود کردند موضوع انتقال به قاهره را پذیرفته اند، هرچند عزیز صدقی، وزیر امور خارجهٔ مصر به آن ها گفته بود مصر نمی خواهد درگیر موضوع گروگان گیری شود. قرارشد تروریست ها و گروگان ها
با دو بالگرد نظامی بل یو اچ ۱ به پایگاه هوایی فورستن فلدبروک متعلق به ناتو در آن نزدیکی برده شوند. در ساعت ۱۰ شب اتوبوس درخواستی عیسی مسافران را سوار کرد و به سوی بالگردها برد. پنج تیرانداز برای کشتن تروریست ها در فرودگاه مستقر شده بودند: سه نفر بالای برج مراقبت، یکی پشت یکی از خودروهای فرودگاه و دیگری روی زمین و پشت یک برج مخابراتی. گنشر، مرک و شریبر، و همچنین معاون شریبر گئورگ وُلف، عملیات را از برج مراقبت هدایت می کردند. به نوشتهٔ Cooley، ریو و Groussard، به زِوی زمیر رئیس موساد، و ویکتور کوهِن، از دستیاران ارشد او نیز اجازه داده شده بود که به عنوان ناظر در برج مراقبت حضور داشته باشند. طبق برنامه، یک هواپیمای بوئینگ ۷۲۷ با پنج یا شش تن پلیس مسلح در پوشش خدمهٔ هواپیما روی باند فرودگاه قرارگرفته بود. توافق بر این بود که عیسی و تونی هواپیما را بازرسی کنند. برنامه این بود که عیسی و تونی در هواپیما دستگیر شوند و تیراندازان تروریست های درون بالگردها را بکشند. برپایهٔ سخنان گنشر و تروگر تروریست های درون بالگردها نمی توانستند بیش از سه تن باشند. اما به هنگام انتقال گروگان ها از اتوبوس به بالگرد مشخص شد شمار تروریس
ت ها روی هم هشت نفر است. شکست عملیات. در هنگامی که بالگردها به نزدیک فورستن فلدبروک رسیدند، مأموران پلیس درون هواپیما بدون مشورت با فرماندهانشان از ادامهٔ مأموریت خودداری کردند. به این ترتیب نیروی پلیس تنها با پنج تیرانداز دربرابر شمار بیشتری تروریست مسلح به سلاح های بیشتر قرارگرفت. بالگردها در ساعت ۱۰:۳۰ شب فرود آمدند و چهار خلبان با شش تروریست از آن ها پیاده شدند. با آن که تروریست ها قول داده بودند گروگان آلمانی نگیرند، چهار تروریست با تفنگ خلبان ها را نشانه گرفتند و در آن حال عیسی و تونی برای بازرسی به درون هواپیما رفتند. آن ها با دیدن هواپیمای خالی فهمیدند در دام افتاده اند و به سوی بالگردها دویدند. وقتی از کنار برج مراقبت می گذشتند، تیرانداز شمارهٔ ۳ تلاش کرد عیسی را بکشد تا گروه بی رهبر بماند، اما به دلیل نبود روشنایی مناسب تیرش خطا رفت و به پای تونی خورد. با این همه، در حدود ساعت ۱۱ مقامات آلمانی به تیراندازان نزدیک صحنه دستور آتش دادند. در آشوبی که درگرفت، Ahmed Chic Thaa و عفیف احمد حمید، که نزدیک خلبانان موضع گرفته بودند کشته شدند و دیگران، که یکی از آن ها زخمی شده بود، در زیر و پشت بالگردها سنگر گر
فتند و دور از تیررس تیراندازان بسیاری از چراغ های فرودگاه را شکستند. پلیس آلمانی آنتون فلیگرباوئر در جریان تیراندازی کشته شد. خلبانان بالگرد گریختند. گروگان ها که به صندلی های بالگرد بسته شده بودند در جریان تیراندازی ها تلاش می کردند خود را آزاد کنند و بعداً جای دندان بر روی طناب هایشان دیده شد. کشتار. با رسیدن نیروهای کمکی در حدود نیمه شب ۶ سپتامبر، یکی از تروریست ها، به احتمال زیاد عیسی، به سوی گروگان های بالگرد شرقی رفت و با کلاشنیکف آن ها را از فاصلهٔ نزدیک زیر رگبار گرفت. شپرینگر، هالفین و فریدمن درجا کشته شدند و به نظر می رسد برگر که دوتیر به پایش خورده بود در آن لحظه زنده مانده بود، چون کالبدشکافی دلیل مرگ او را تنفس دود اعلام کرده بود. تروریست سپس نارنجکی به درون بالگرد انداخت که آن را منفجر کرد و گروگان ها را سوزاند. سپس عیسی درحال تیراندازی به سوی پلیس به سمت باند فرودگاه دوید و با آتش پلیس کشته شد. تروریست دیگر، خالد جواد، تلاش کرد بگریزد، اما تیر خورد و کشته شد. آنچه برسر دیگر گروگان ها آمد هنوز به درستی روشن نیست. یکی از بررسی های پلیس آلمان نشان می دهد که یکی از مأموران پلیس و چند گروگان ممکن اس