Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گرایانوتوکسین ها گروهی نزدیک به سموم عصبی هستند که به افتخار لوکوتو گرایانا و همچنین گیاهی بومی ژاپن و به نام گیاه شناس آمریکایی قرن نوزدهم آسا گری نامگذاری شدند. گریانوتوکسین (گرایانوتوکسین-۳٬۵٬۶٬۱۰٬۱۴٬۱۶-هگزول ۱۴-استات) با نام های آندرومدوتوکسین، استیلندرومدول، رودوتوکسین و آسبوتوکسین نیز شناخته می شود. گریانوتوکسین ها توسط گونه های خرزه هندی و سایر گیاهان خانواده خلنگیان تولید می شوند. عسل تهیه شده از شهد و گرده این گیاهان نیز حاوی گرایانوتوکسین است و معمولاً به آن عسل توهم زا می گویند. مصرف گیاه یا هر یک از محصولات ثانویه آن، از جمله عسل دیوانه، می تواند باعث واکنش سمی نادری به نام مسمومیت با گرایانوتوکسین، بیماری جنون عسل، مسمومیت با عسل یا مسمومیت رودودندرون شود. بیشتر در مناطق ترکیه و نپال به عنوان یک داروی تفریحی و طب سنتی تولید و مصرف می شود. خاستگاه. گریانوتوکسین به واسطهٔ گیاهان خانوادهٔ خلنگیان، به ویژه سرده های خرزه هندی، بره کش، آگاریستا، کرایبیودندرون، لوکوتو، لیونیا، پیریس تولید می شوند. سردهٔ خرزه هندی به تنهایی شامل بیش از ۷۵۰ گونه است که در سراسر جهان در بخش هایی از اروپا، آمریکای شمالی، ژا
پن، نپال و ترکیه رشد می کنند. آنها می توانند در ارتفاعات مختلف، از سطح دریا تا بیش از رشد کنند. در حالی که بسیاری از این گونه ها حاوی گرایانوتوکسین هستند، تنها تعداد کمی مقدار قابل توجهی از گریانوتوکسین را دارا هستند. گونه هایی با غلظت بالا معمولاً در مناطقی از ترکیه در مرز دریای سیاه و در نپال یافت می شوند. ساختار شیمیایی. گریانوتوکسین ها ترکیبات آبگریز با وزن مولکولی کم هستند. آنها از نظر ساختاری به عنوان دی ترپن های حلقوی پلی هیدروکسیله شناخته می شوند. ساختار پایه یک سیستم حلقه ای ۵/۷/۶/۵ است که حاوی نیتروژن نیست. بیش از ۲۵ ایزوفرم گرایانوتوکسین از گونه های "رودودندرون" شناسایی شده است "،" اما تصور گرایانوتوکسین I و III ایزوفرم های سمی اصلی باشند. گونه های مختلف "رودودندرون" حاوی چندین ایزوفرم گرایانوتوکسین مختلف هستند که به تفاوت در سمیت گیاه کمک می کند. استفاده تاریخی. اثرات مسموم کننده عسل دیوانه برای قرن ها مشکوک بوده است، از جمله سوابق مربوط به گزنفون، ارسطو، استرابون، پلینی بزرگ و کلوملا، که همگی بیماری ناشی از خوردن عسل «دیوانه کننده» را گزارش می دهند که گمان می رود از گرده یا شهد باشد. از "Rhododen
dron luteum" و "Rhododendron ponticum". بر اساس گفته گزنفون، یک ارتش مهاجم یونانی به طور تصادفی با برداشت و خوردن عسل محلی آسیای صغیر مسموم شد، اما همه آنها بدون هیچ تلفاتی به سرعت بهبود یافتند. مهرداد ششم با شنیدن این واقعه دریافت مهاجمان خارجی از خطرات عسل محلی بی خبر هستند، سپس زمانی که سپاه پومپیوس در سال ۶۹ قبل از میلاد به هپتاکومت ها در آسیای صغیر حمله کرد، از عسل به عنوان سم عمدی استفاده کرد. سربازان رومی پس از خوردن عسل سمی دچار هذیان و حالت تهوع شدند که در این هنگام ارتش مهرداد ششم حمله کرد.
آلیل دار کردن یا آلیلاسیون کریشه شامل افزودن انانتیومرگزین یک گروه آلیل به یک آلدهید یا یک الکل است که منجر به تشکیل یک الکل هوموآلیلیک نوع دوم می شود. این واکنش توسط ایریدیوم کاتالیز می شود. مکانیسم آلیل دار کردن کریشه شامل هیدروژن زدایی الکل نوع یک یا در هنگام استفاده از واکنش دهنده های آلدهیدی، انتقال هیدروژن از ۲-پروپانول است. بر خلاف سایر روش های آلیل دار کردن، آلیل دار کردن کریشه از به کار بردن واکنشگرهای فلزیِ آلیلی از پیش ساخته شده اجتناب می کند و تبدیل مستقیم الکل های نوع یک به الکل های هوموآلیلیک نوع دوم را امکان پذیر می سازد (که از اکسایش الکل به آلدهید جلوگیری می کند).
تمبر های اتحاد جماهیر شوروی بین سال های 1923 تا 1991 مورد استفاده بودند. آنها با عبارت روسی Почта СССР به معنای پست اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی (تحت نظر کمیسریای خلق ارتباطات) نشاندار می شدند. در میان مجموعه داران تمبر، تمبر های شوروی همواره محبوب بوده اند زیرا گستره ی وسیعی از نماد های تاریخی، سیاسی، اقتصادی و فرهنگی نخستین دولت سوسیالیستی جهان را نشان می دهند. طراحان سرشناس تمبر های پستی شوروی ایوان دوباشف (طراح نخستین تمبر دارای پرتره(تک چهره) ی لنین در 1924) و واسیلی زاویالف بودند. در میانه ی دهه ی 1970 بیش از 4000 تمبر مختلف در شوروی طراحی شد. در 1970 وزارت ارتباطات شوروی دفترچه ای از تمبر های گردآوری شده بین 1918 تا 1969 را منتشر کرد. این مجموعه ها به شکل سالانه و ماهانه از سوی مراکز دولتی که موظف به گردآوری و آرشیو کردن آنها بودند مورد چاپ قرار می گرفتند. نخستین تمبر ها. اولین تمبر های شوروی را گئورگی پاشکف طراحی کرد که در 1923 به مناسبت اولین رویداد کشوری صنایع دستی و کشاورزی در شوروی مورد بهره برداری قرار گرفتند. تمبر های نهایی و رسمی. اولین نسخه ی رسمی و نهایی تمبر های شوروی در اکتبر 1923 با نام «
استاندارد طلایی» رونمایی شدند. طراح آنها ایوان دیمیتریویچ ایوانف، موضوعاتی مانند توده ی کارگران، ارتش سرخ و سربازان را مورد تاکید قرار داده بود. برنامه ی شوروی مبنی بر فروش تمبر های بیشتر در بازار جهانی بود. به این ترتیب اعتبار بزرگی از سوی دولت شوروی به سختی تامین شد و در اختیار ناشران قرار گرفت تا بر روی استفاده های بین المللی سرمایه گذاری شود. گذر زمان باعث افزایش تعداد و طرح این تمبر ها شد. افزایش ارزش این تمبر ها در تعرفه های پست داخلی اثرگذار بود. برای مثال، بیشتر تمبر های جدید در سال های 1939 و 1940 ارزشی بین 10 تا 30 کوپک (نوعی سکه ی روسی که هر 100 واحد آن برابر یک روبل است.) داشتند که بالاتر از تعرفه های رایج و استاندارد پست داخلی بود. مهم ترین موضوعی که در بیشتر تمبر ها نمایان بود حزب کمونیست شوروی بود. این تمرکز به دو شکل ابراز می شد : 1. چاپ تمبر از تصویر اعضای حزب (درگذشته یا زنده) 2. نوشتن شعار ها و اهداف حزب روی تمبر ولادیمیر لنین رایج ترین شخصیت نقش بسته روی تمبر ها بود. نخستین تمبر از او پس از درگذشتش و در ژانویه ی 1924 چاپ شد. تصاویر دوران مختلف زندگی اعضای حزب نیز گاهی برای تاکید بر پیوستگی
و همبستگی اعضای دولت ها چاپ می شد. مانند آنچه در مجموعه ای از تمبر های میخائیل کالینین در 1935 رخ داد. تصاویر او به مناسبت بزرگداشت 60امین سالگرد تولدش در چند وضعیت مانند کارگر، کشاورز و سخنران بر روی تمبر ها نقش بسته بودند. این تصاویر کالینین یادآور پویایی و تداوم جنبش کارگری - دهقانی در کردار و عقاید دولت شوروی بود : کارگر، کشاورز و حزب کمونیست. این رویکرد به صورت جهانی رایج بود و برای نهادینه کردن نمادین شخصیت هایی به کار می رفت که بر مسند قدرت بودند. شعار های حزب که روی تمبر قرار می گرفت به مرور زمان دستخوش تغییرات شدند. مثلا در دهه ی 1920 تاکید هایی بر برنامه ی اقتصادی نو لنین (نِپ) صورت می گرفت و این برای آن بود که تغییر موضع حزب در 1929 شفاف تر باشد. امّا هنگامی که ژوزف استالین بر جای لنین تکیه زد سیاست صنعتی سازی اجباری در پیش بود و نپ به کلی منسوخ شده بود. در این دوره تاکید بیشتر بر نماد های صنعتی و کشاورزی مورد نظر استالین بود. مثلاً تمبر های 10 کوپکی دنباله هایی از تراکتور ها بودند در حالی که شعار «بگذارید ما برداشت را تا 35% افزایش دهیم.» را سر می دادند. نوشته ی تمبر های 20 کوپکی «فلز بیشتر، ماشی
ن بیشتر!» بود. تمبر های 28 کوپکی یک کوره ی ذوب آهن را نشان می دادند که بر روی آن نوشته شده بود : «آهن، 8 میلیون تُن» پس از جنگ جهانی دوم، دولت در تمبر ها بر بازسازی اقتصاد و استقلال اقتصادی و خودکفایی تاکید می کرد. در یک تمبر سال 1946 چنین نوشته شده بود : «به کشور سالانه 127 میلیون تن غله تقدیم کنید»، «60 میلیون تن نفت»، «60 میلیون تن فولاد» و «50 میلیون تن چدن» شعار های قهرمانانه و غرور آمیز استالین در مورد خودکفایی و استقلال اقتصادی در سال های پس از استالین جایگزین شدند. در این دوران کنگره های حزب و اسناد و ... بر روی تمبر ها اعلان می شدند. مثلاً تصمیم های گرفته شده در 22 امین کنگره ی حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی در 1962 بر روی تمبر ها قرار گرفتند. سیاست های خروشچف، اصلاحات گورباچف و ... دیگر مصادیق مهم در تمبر ها بودند. سرقت فرهنگی. سرقت و به نام خود زدن فرهنگ ایران که امروزه توسط کشور های پسا - شوروی مثل حوزه ی قفقاز و آسیای مرکزی رخ می دهد ریشه در سیاست های شوروی در مورد فرهنگ دارد. (مثل تغییر خط، سلطه ی فرهنگی بر قومیت ها، روسی سازی و ...) یکی از پرتکرار ترین موضوعات تمبر های شوروی چاپ تصویر دانشمندان
و شاعران شهیر ایرانی بود تا از این طریق آنها را به نام خود مصادره کنند. متاسفانه امروزه نیز شاعرانی مثل نظامی گنجوی و رودکی صرفا به خاطر آنکه در شهر های سرزمین های جدا شده از ایران قرار دارند توسط دولت های آذربایجان و تاجیکستان و ازبکستان مورد ادعا هستند و سکوت فعالان فرهنگی ایران به تثبیت این دروغ بزرگ در مجامع بین المللی کمک می کند و واضحاً به زیان فرهنگ و ادب کشور کهن ایران است. مولوی، بابک خرمدین و ... نیز به ترتیب توسط ترکیه و نخجوان(تحت نفوذ آذربایجان) مورد ادعا بوده اند در حالی که به وضوح تمام ایشان کاملاً ایرانی هستند و نمی شود آنها را زیر چتر هویت جعلی غیرایرانی قرار داد. اشعار نظامی گنجوی(که همگی فارسی هستند.) در دهه ی نود توسط دولت جمهوری آذربایجان از روی سازه ی آرامگاه او حذف شدند.
فرمیل دار کردن یا فرمیلاسیون به هر فرآیند شیمیایی اطلاق می شود که در آن یک ترکیب با یک گروه فرمیل (-CH=O) عامل دار می شود. در شیمی آلی، این اصطلاح بیشتر در مورد ترکیبات آروماتیک استفاده می شود (به عنوان مثال، تبدیل بنزن به بنزآلدهید در واکنش گاترمان- کخ). در بیوشیمی واکنش توسط آنزیم هایی مانند فرمیل ترانسفرازها کاتالیز می شود. فرمیل دار کردن به طور کلی شامل استفاده از عوامل فرمیل دار کردن است، واکنشگرهایی که باعث ایجاد گروه CHO می شوند. در میان بسیاری از واکنشگرهای فرمیل دار کردن، فرمیک اسید و کربن منوکسید از اهمیت بالایی برخوردارند. واکنش فرمیل دار کردن در شیمی آلی به واکنش های آلی اطلاق می شود که در آن یک ترکیب آلی با یک گروه فرمیل (-CH=O) عامل دار می شود. این واکنش مسیری به سمت آلدهیدها ( "C" -CH=O)، فرمامیدها ( "N" -CH=O) و فرمات استرها ( "O" -CH=O) است. عوامل فرمیل کننده. واکنشگری که گروه فرمیل را به وجود می آورد، عامل فرمیل کننده نامیده می شود. یکی از فرآیندهای فرمیل دار کردن مهم، هیدروفرمیل دار کردن است که آلکن ها را به آلدهید هومولوگ تبدیل می کند.
شنا یکی از ورزش های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ است که از ۲۷ ژوئیه تا ۹ اوت برگزار شده است. این مسابقات در سه بخش مردان، زنان و مختلط انجام شده.
ویژن کوئست یا دیوانه تو فیلمی محصول سال ۱۹۸۵ و به کارگردانی هارولد بکر است. در این فیلم بازیگرانی همچون متیو موداین، لیندا فیورنتینو، مایکل شوفلینگ، رانی کاکس، هارولد سیلوستر، دافنه زونیگا، چارلز هالاهان، رابرت هولمز تامسون، رافائل اسبارجه، فارست ویتاکر، رابرتس بلوسوم، جیمز گامون، اندرو شو و مدونا ایفای نقش کرده اند.
فرمیل دار کردن یا فرمیلاسیون ریچه نوعی واکنش فرمیل دار کردن است. سوبستراهای این واکنش ترکیبات آروماتیک غنی از الکترون هستند، مانند مسیتیلن یا فنول ها، با دی کلرومتیل متیل اتر که به عنوان منبع فرمیل عمل می کند. کاتالیزور این واکنش تیتانیم تتراکلرید است و در محیط اسیدی انجام می شود. این واکنش به افتخار آلفرد ریچه که در سال ۱۹۶۰ این واکنش را توصیف کرد، نامگذاری شده است. همچنین ببینید. واکنش رایمر–تیمان
آلفرد ریچه (; – ) شیمیدان اهل آلمان بود. واکنش فرمیل دار کردن ریچه در شیمی آلی به افتخار وی نامگذاری شده است.
کنفرانس توسعه دهندگان حرفه ای مایکروسافت (PDC) مجموعه ای از رویدادها برای توسعه دهندگان نرم افزار بود. این کنفرانس ها به ندرت همزمان با نسخه های بتای سیستم عامل ویندوز برگزار می شدند و به موضوعات مورد علاقه توسعه دهندگان سخت افزار و نرم افزار نسخه های جدید ویندوز میپرداختند. در سال 2011، کنفرانس توسعه دهندگان حرفه ای مایکروسافت (PDC) با کنفرانس توسعه وب مایکروسافت (MIX) ادغام شد تا کنفرانس جدیدی به نام Build را ایجاد کند.
تاکاماسا سوگا ؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ادوگاوا-کو، توکیو در توکیو ژاپن است. او در مجموعه تلویزیونی کیرین می آید نقش سایتو توشی میتسو را ایفا کرده است.
دویچه تورن واگن مسترز که با نام کوتاه شده دی تی ام شناخته می شود سری مسابقات اتومبیلرانی ورزشی است که در آلمان و چند کشور دیگر اروپایی برگزار می شود. این مسابقات در حال حاضر نسخه اصلاح شده ای از اتومبیل های گرند تورینگ یا گروه جی تی۳ را به عنوان خودروی های مسابقه ای استفاده می کند که جایگزین اتومبیل های تور کلاس ۱ در سالهای قبل شده است. از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۰، مسابقات دی تی ام جدید که با نام دویچه تورنواگن مایسترشافت (قهرمانی اتومبیل های تور آلمان) شناخت می شد و آی تی سی (قهرمانی بین المللی اتومبیل های توریستی) را که پس از سال ۱۹۹۶ به دلیل هزینه های بالا متوقف شده بود، ادامه داد. تاریخچه. نسل جدید (۲۰۰۰). در دوران برگزاری ای تی سی، بخش بزرگی از درآمد حاصل از مسابقات قهرمانی به سازمان برگزاری مسابقات جهانی فیا می رفت که منجر به شکایت تیم ها در رابطه با بازدهی اندک سرمایه گذاری زیاد آنها بود شد. از سال ۱۹۹۷، ایده های زیادی برای یافتن راه جدیدی برای قوانین سری جدید مسابقه دی تی ام مورد بحث قرار گرفت. اوپل تأکید اولیه را بر کنترل هزینه داشت، مرسدس بنز بنز از توسعه با بودجه بالا برای رقابت جذاب هر حمایت می کرد، بی ام
و در تلاش بود سری مسابقات بین المللی را به جای تمرکز بر آلمان به بیاورد، در حالی که آئودی اصرار داشت که علامت تجاری سیستم چهارچرخ محرک کواترو (با وجود چرخش چرخ عقب) را مجاز کند. برای حضور آئودی ار ۸ را در مسابقات اتومبیلرانی) (۲۰۰۰–۲۰۰۳). در ماه مه سال ۲۰۰۰، دی تی ام جدید با راند سنتی هوکنهایم رینگ شروع شد. برخی از خودروهایی که در این مسابقه شرکت می کردند، اسپانسرهای مالی نداشتند یا تعداد کمی داشتند. در حالی که خودروهای اوپل می توانستند با اکثر خودروهای مرسدس در فصل ۲۰۰۰ رقابت کنند، آئودی با عجله در توسعه از رقابت قهرمانی خارج شد. از آنجایی که شکل بدنه خودرو آئودی تی تی دارای ویژگی های آیرودینامیکی نسبتاً ضعیفی بود، آئودی مجاز بود در سال های بعد از نسخه ای با فاصله بین دو محور و بدنه کشیده استفاده کند که موجب کسب امتیازات بیشتری نیز شد، افزایش ارتفاع بال عقب، که به آئودی تی تی ار کمک کرد تا در سال ۲۰۰۲ با لوران آیلو قهرمانی دی تی ام را به دست آورد. در سال ۲۰۰۲ دی تی ام همچنین دستگاه HANS را برای افزایش ایمنی راننده و کاهش صدمات ناشی از تصادفات معرفی کرد. آئودی در دی تی ام. آئودی پس از موفقیت های خود با آئودی
آر ۸ و پشتیبانی رسمی از تیم ای بی تی در نوربرگ رینگ، سرانجام در سال ۲۰۰۴ به دی تی ام به عنوان شرکت کننده رسمی پیوست. آئودی بلافاصله در سال ۲۰۰۴ با راننده سوئدی ماتیاس اکستروم، که در حال حاضر یک کهنه کار قدیمی این ورزش است، موفق شد و برای اولین بار قهرمان سری دی تی ام شود. دی تی ام در ۲۰۰۵–۲۰۰۶. این مسابقات در سال ۲۰۰۴ با شکست مواجه شد، زمانی که شرکت قدیمی اوپل تصمیم گرفت در پایان فصل ۲۰۰۵، به عنوان بخشی از یک عملیات کاهش هزینه های بزرگ در بخش اروپایی جنرال موتورز، از این مسابقات خارج شود. در ابتدا، به نظر می رسید که این شکاف توسط ام جی روور پر شود، اما برنامه های آن ها برای ورود به این سری داشتند پس از سقوط سهام شرکت در آوریل ۲۰۰۵ لغو شد در نتیجه، آئودی و مرسدس هر کدام در سال ۲۰۰۶ با ۱۰ خودرو به مسابقات آمدند. اما مشکل اصلی قراداد تلویزیونی بود که ایستگاه تلویزیونی بزرگ آلمانی ای اردی(ARD) برای ادامه همکاری نیاز به بودن سه کمپانی بزرگ در این مسابقات داشت. دی تی ام ۲۰۰۷–۲۰۱۳. دی تی ام با وجود توافق تلویزیونی که سه سازنده را ملزم به شرکت در مسابقات می کرد، تنها با دو سازنده ادامه یافت. فصل ۲۰۰۷–۲۰۰۹ با تسلط آئ
ودی ادامه یافت جایی که ماتیاس اکستروم سوئدی دومین عنوان از دو عنوان خود را در سال ۲۰۰۷ به دست آورد و تیمو شیدر در دو سال بعد عنوان قهرمانی راننده را به دست آورد. مرسدس بنز در هر دو سال ۲۰۰۸ و ۲۰۰۹ نایب قهرمان شد (پل دی رستا در سال ۲۰۰۸ و گری پافت در سال ۲۰۰۹) سرانجام در سال ۲۰۱۰، مرسدس فاصله خود را با آئودی کمتر کرد و با رانندگی دی رستا در سال ۲۰۱۰ قهرمان دی تی ام را به دست آورد. در سال ۲۰۱۲ بی ام و پس از بیست سال غیبت به این مسابقات بازگشت و عناوین قهرمانی رانندگان، تیم و سازندگان را به دست آورد. آئودی در سال ۲۰۱۲ خودروهای ای۴ به ای۵ تغییر و در سال ۲۰۱۳ به آر اس ۵ تغییر داد. در سال ۲۰۱۳، سیستم کاهش درگ مشابه سیستم مورد استفاده در فرمول ۱ توسط ای تی ار برای بهبود مسابقه در دی تی ام معرفی شد. ۲۰۱۴ - هم اکنون. در سال ۲۰۱۴، شکل بدنه و قطعات آیرودینامیکی تمام خودروهای دی تی ام برای بهبود مسابقه اصلاح شد. مسابقات (مسابقه شنبه و یکشنبه) نیز در سال ۲۰۱۵ احیا شد، بنابراین از مسابقات با تعداد دور به مسابقات زمانی تغییر داده شد. جلسه تعیین خط دی تی ام همچنین به یک تک جلسه ای (شبیه فرمت تعیین خط فرمول یک که از سال ۱۹۹۶
تا ۲۰۰۲ استفاده می شد) تغییر شکل داد، اما دی تی ام فقط یک جلسه تعیین خط ۲۰ دقیقه ای را برای مسابقات شنبه و یکشنبه اجرا می کرد. در سال ۲۰۱۷، تعداد خودروهای های حاضر در مسابقات از ۲۴ به ۱۸ کاهش یافت تا باعث کیفیت مسابقات و کنترل هزینه ها برای تیم ها باشد. برای فصل ۲۰۱۹ مسابقات دی تی ام، موتورهای توربوشارژ برای اولین بار از سال ۱۹۸۹ به این مسابقات معرفی شد. مرسدس پس از پایان فصل ۲۰۱۸ این مسابقات را ترک کرد. فصل ۲۰۱۹ همچنین شاهد سه سازنده غیر آلمانی هوندا، لکسوس و نیسان بودیم که در مسابقات ژاپنی سوپر جی تی شرکت می کردند که به عنوان مهمان در مسابقه نهایی فصل ۲۰۱۹ دی تی ام شرکت کنند. نحوه برگزاری. هنگامی که سری دی تی ام بازگشت، از یک فرمت برگزاری مشابه با فصل پایانی خود در سال ۱۹۹۶ استفاده کرد: دو مسابقه ۱۰۰ کیلومتری، با فاصله کوتاه بین آنها، در سال های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۲ یک مسابقه کوتاه به طول ۳۵ کیلومتر و همچنین یک مسابقه طولانی ۱۰۰ کیلومتر برگزار می شد که شامل یک پیت استاپ اجباری و امتیاز برای ۱۰ نفر برتر مانند فصول قبلی بود. از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۴ تنها یک مسابقه وجود داشت که مسافتی حدود ۲۵۰ کیلومتر و دو پیت استاپ اجباری
داشت. برای فصل ۲۰۱۵ قالب جدیدی برای برگزاری مسابقات معرفی شد. آخر هفته مسابقه شامل مسابقات ۴۰ دقیقه ای (شنبه) و ۶۰ دقیقه ای (یکشنبه) بود. در مسابقه روز شنبه، پیت استاپ اختیاری بود در حالی که در مسابقه یکشنبه یک پیت استاپ اجباری وجود داشت و هر چهار لاستیک باید تغییر می کردند. هر دو مسابقه دارای یک سیستم امتیاز دهی یکسان بودند. در فصل ۲۰۱۷، هر دو مسابقه آخر هفته با همان فاصله ۵۵ دقیقه ای به علاوه یک دور کامل، با یک مسابقه در روز شنبه، دیگری در روز یکشنبه برگزار می شود. در هر دو مسابقه رانندگان مجبور بودند حداقل یک بار برای تعویض لاستیک به پیت استاپ بروند. برای فصل ۲۰۱۹ زمان محدود مسابقه از بین رفت و این مسابقات به شیوه مسابقه بر اساس تعداد دور که آخرین بار در سال ۲۰۱۴ مورد استفاده قرار گرفت بود، برگردانده شد. با این حال، پس از مسابقه افتتاحیه فصل ۲۰۱۹، این مسابقات به دلیل مشکلات مربوط به پخش تلویزیونی مسابقه های ۵۵ دقیقه ای به علاوه یک دور را برگرداند. رانندگان دی تی ام. رانندگان این مسابقات همیشه ترکیبی از رانندگان جوان و مسن بوده است، از جمله رانندگان معروف سابق مسابقات فرمول یک، دیوید کولتارد، برند اشنایدر،
آلن مک نیش، ژان آلسی، هاینز-هارالد فرنتزن، رالف شوماخر، جی جی لهتو، پدرو لامی، کارل وندلینگر، امانوئل پیررو، استفانو مودنا، و قهرمان دو دوره فرمول یک میکا هاکینن. و رابرت کوبیکا برنده سابق گرندپری کانادا در فرمول یک در سال ۲۰۰۸. تایر. میشلن از سال ۲۰۲۱ شریک لاستیک دی تی ام بوده و نام تجاری Pilot Sport GT S9M را دارد. لاستیک های پیرلی از زمانی که آداک مدیریت مسابقات دی تی ام را به دست گرفت، مورد استفاده قرار گرفته است. نحوه امتیاز دهی. این تکامل تاریخچه سیستم امتیازدهی امتیاز دی تی ام از زمان تولد دوباره در سال ۲۰۰۰ است. ۲۰۲۳ - هم اکنون در صورت تساوی امتیازات در پایان فصل، قهرمان را بر اساس بیشترین رتبه اول تعیین می کند. اگر باز هم مساوی باشد، دی تی ام قهرمان را با بیشترین رتبه دوم و سپس بیشترین مقام سوم و غیره تعیین می کند تا زمانی که یک قهرمان مشخص شود.
انریکه تلماکو سوسینی (; – ) کارآفرین و پیشگام رسانه در آرژانتین بود. سوسینی در سال ۱۹۲۰ اولین ایستگاه رادیویی آرژانتین و از اولین ایستگاه های رادیویی معمولی در جهان را تأسیس کرد. وی در طول دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ به یک کارآفرین موفق در صنعت نوپای رادیو و سینما تبدیل شد. سوسینی علاوه بر تجارت هنرمندی ماهر بود و تئاترهایی در آرژانتین و ایتالیا و همچنین چند فیلم سینمایی را کارگردانی کرد.
این فهرست فیلسوفان سیاسی () برجسته است. برخی از آن ها ممکن است به خاطر کارهایشان در زمینه های دیگر فلسفه نیز شناخته شده باشند. مدخل ها به ترتیب سال تولد و برای نشان دادن جهت تأثیرات و توسعه اندیشه سیاسی آن ها تنظیم شده است.
کرش هالی (; - ) کشتی گیر کشتی حرفه ای اهل ایالات متحده آمریکا بود.
دیلو براون (؛ زادهٔ ) کشتی گیر کشتی حرفه ای اهل ایالات متحده آمریکا است.
حذف گریکو یک واکنش آلی است که به صورت واکنش حذفی یک الکل اولیه آلیفاتیک از طریق یک سلنید به یک آلکن ترمینال توصیف می شود. این واکنش به افتخار پل گریکو شیمیدان آمریکایی نامگذاری شده است. الکل ابتدا با "o"-نیتروفنیل سلنوسیانات و تری بوتیل فسفین واکنش می دهد تا از طریق یک جانشینی هسته دوستی بر روی سلنیومِ دارای کمبود الکترون، یک سلنید تشکیل دهد. در مرحله دوم سلنید با هیدروژن پراکسید، اکسید می شود تا سلنوکسید به دست آید. این ساختار توسط یک مکانیسم حذف Ei با دفع سلنول به روشی شبیه به حذف کوپ تجزیه می شود و یک آلکن تشکیل می دهد. این واکنش در سنتز حلقه C در سنتز جامع تاکسول دنیشفسکی کاربرد دارد. مرحله حذف با اولفینی کردن Clive-Reich-Sharpless رایج است که از PhSeX به عنوان منبع سلنیوم استفاده می کند.
دروز (; – ) بازیکن فوتبال آمریکایی، کشتی گیر کشتی حرفه ای، و مقاله نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به دنور برانکوز اشاره کرد.
لوکاس آندرسن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل قلمروی دانمارک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آژاکس آمستردام، باشگاه فوتبال اوبی، باشگاه فوتبال ویلم دوم، و باشگاه فوتبال یانگ آژاکس اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال دانمارک، زیر ۱۷ سال دانمارک، زیر ۲۱ سال دانمارک، و دانمارک بازی کرده است.
محمد آمیسی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ناک بردا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بوروندی بازی کرده است.
جانی هریس (زاده ۲۸ مه ۱۹۸۸) فیلم ساز آمریکایی، روزنامه نگار مستقل و یوتیوبر ساکن واشنگتن است. هریس مجموعه "مرزها" را برای تارنمای لیبرال آمریکایی واکس تهیه کرده است. او همچنین سه ویدیو برای "نیویورک تایمز" ساخت.
خط آبی، یک خط مرزی است که لبنان را از اسرائیل و بلندی های جولان در سوریه، جدا می کند. این خط توسط سازمان ملل متحد در ۷ ژوئن ۲۰۰۰ برای تعیین اینکه آیا اسرائیل به طور کامل از لبنان خارج شده است یا خیر، ایجاد شد. این خط به عنوان «مرز موقت» و «نه یک مرز، بلکه یک خط عقب نشینی» توصیف شده است. این خط موضوع یک مناقشه مرزی جاری بین اسرائیل، لبنان و حزب الله است. در ۱۹ مارس ۱۹۷۸، شورای امنیت سازمان ملل متحد قطعنامه های ۴۲۵ و ۴۲۶ را تصویب کرد و خواستار خروج اسرائیل از لبنان پس از تهاجم اخیر آن شد. همچنین شورای امنیت اطمینان حاصل کرد که دولت لبنان در منطقه تا مرز، اقتدار مؤثری را بازگرداند. به همین منظور شورای امنیت سازمان ملل و ناتو، یونیفل (UNIFIL) را به عنوان یک نیروی حفظ صلح برای نظارت بر وضعیت در جنوب لبنان تأسیس کردند. تا سپتامبر ۲۰۱۸، اسرائیل ۱۱ کیلومتر از یک مانع بتنی اسرائیل-لبنان را در سمت اسرائیلی خط مرزی برای حفاظت از جوامع اسرائیلی در برابر نفوذ شبه نظامیان حزب الله تکمیل کرد. طول این مانع قرار است ۱۳۰ کیلومتر (۸۱ مایل) باشد و انتظار می رفت تا سال ۲۰۲۰ تکمیل شود. هزینه این پروژه ۴۵۰ میلیون دلار تخمین زده شد.
بیشتر این مانع یک دیوار بتنی است که بر روی آن مشبک های فولادی، حسگرها و دوربین های نظارتی نصب شده است. در مناطق به خصوص ناهموار، به جای بتن از نرده های فولادی استفاده می شود. خاستگاه. در تاریخ ۱۱ مارس ۱۹۷۸، اعضای سازمان آزادی بخش فلسطین (PLO) به رهبری دلال مغربی، عملیات کشتار جاده ساحلی را در داخل اسرائیل انجام دادند که منجر به کشته شدن ۳۷ اسرائیلی، از جمله ۱۳ کودک، و زخمی شدن ۷۶ نفر شد. در پاسخ، نیروهای اسرائیلی به جنوب لبنان که PLO در دهه ۱۹۷۰ به طور منظم از آنجا فعالیت می کرد، حمله کردند. از شب ۱۴–۱۵ مارس جنگ آغاز شد و چند روز بعد به اوج خود رسید، نیروهای دفاعی اسرائیل (IDF) تمام بخش جنوبی کشور را به جز شهر صور و مناطق اطراف آن اشغال کردند. این عملیات در اسرائیل به نام عملیات لیتانی شناخته می شود که هدف اعلام شده آن پاکسازی پایگاه های PLO در لبنان جنوب رودخانه لیتانی بود تا امنیت شمال اسرائیل تأمین شود و از شبه نظامیان مسیحی لبنانی در جریان جنگ داخلی لبنا-به ویژه ارتش آزاد لبنان- حمایت شود. در ۱۵ مارس ۱۹۷۸، دولت لبنان اعتراض شدیدی به شورای امنیت سازمان ملل متحد نسبت به تهاجم اسرائیل ارائه کرد و اظهار داشت
که هیچ ارتباطی با عملیات فلسطینی ندارد. در ۱۹ مارس ۱۹۷۸، شورای امنیت قطعنامه ۴۲۵ را تصویب کرد که در آن از اسرائیل خواسته شد فوراً اقدامات نظامی خود را متوقف کرده و نیروهای خود را از تمامی اراضی لبنانی خارج کند. همچنین نیروهای موقت سازمان ملل متحد در لبنان (UNIFIL) را تأسیس کرد. اولین نیروهای UNIFIL در ۲۳ مارس ۱۹۷۸ به منطقه رسیدند. خط آبی بر اساس استقرار نیروهای دفاعی اسرائیل پیش از ۱۴ مارس ۱۹۷۸ است. نباید آن را با خط سبز که در سال ۱۹۴۹ به عنوان خط آتش بس جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل ایجاد شده بود، یا خط سبز در بیروت در طول خشونت های دهه ۱۹۸۰ اشتباه گرفت. خط ۱۹۴۹ به نوبه خود همان خط قیمومیت ۱۹۲۳ است که مرز بین قلمروهای تحت قیمومیت فرانسه و بریتانیا بود (بنگرید به: توافق نامه پاولت-نیوکامب)؛ لبنان یک قیمومیت سابق فرانسه و فلسطین/اسرائیل یک قیمومیت سابق بریتانیا است. (بنگرید به جامعه ملل). توافق نامه ۱۹۴۹ بیان کرد که مرز از خط ۱۹۲۳ پیروی می کند. در سال ۱۹۲۳، ۳۸ نشانگر مرزی در طول مرز ۴۹ مایلی قرار داده شد و یک توصیف متنی دقیق منتشر شد. خط آبی ۲۰۰۰ در حدود نیم دوجین از بخش های کوتاه از خط ۱۹۴۹ متفاوت است، اگرچه بیش
از ۴۷۵ متر نیست. مرزها معمولاً بین کشورها مذاکره می شوند، و بین سال های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۷، نقشه برداران اسرائیلی و لبنانی موفق به تکمیل ۲۵ کیلومتر غیرمتصل و علامت گذاری (اما نه امضا) یک چهارم دیگر از مرز بین المللی شدند. در ۱۷ آوریل ۲۰۰۰، زمانی که نخست وزیر اسرائیل، اهود باراک، اعلام کرد که اسرائیل شروع به خروج نیروهای خود از لبنان می کند، دولت لبنان نمی خواست در علامت گذاری مرز شرکت کند؛ بنابراین سازمان ملل متحد خود یک بررسی انجام داد که بر اساس خطی که در قطعنامه ۴۲۵ شورای امنیت سازمان ملل متحد مورد بحث قرار گرفته بود. در ۲۵ مه ۲۰۰۰، اسرائیل به دبیرکل اطلاع داد که نیروهای خود را در انطباق با قطعنامه های شورای امنیت ۴۲۵ مستقر کرده است. از ۲۴ مه تا ۷ ژوئن ۲۰۰۰، فرستاده ویژه به اسرائیل و لبنان سفر کرد تا پیگیری کند که گزارش دبیرکل در ۲۲ مه چگونه اجرا شده است. نقشه بردار سازمان ملل متحد و تیم او، با کمک UNIFIL، در محل کار کردند تا خطی را برای اهداف عملی تأیید خروج اسرائیل شناسایی کنند. در حالی که توافق شد که این یک مرزبندی رسمی نیست، هدف این بود که خطی بر روی زمین شناسایی شود که به مرزهای بین المللی شناخته شده لبنان ن