Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دند، جایی که بسیاری از آنان بر اثر ازدحام، کمبود آب، غذا و دارو جان باختند. مقام های استعماری ایتالیا ۱۰۰٬۰۰۰ بادیه نشین لیبی شرقی – نیمی از جمعیت برقه – را به زور از محل سکونت شان بیرون راندند و این زمین ها به مهاجران ایتالیایی واگذار شد؛ اقدامی که به عنوان پاکسازی قومی توصیف شده است. کمتر از ۴۰٬۰۰۰ لیبیایی بازمانده پس از آزادی در سال ۱۹۳۴ اردوگاه های پناهندگان ایتالیا را ترک کردند. تلفات انسانی. برآوردها از تعداد کل جان باختگان بسیار متفاوت است و بین ۲۰٬۰۰۰ تا ۱۰۰٬۰۰۰ نفر گزارش شده است. جمعیت کل برقه تقریباً یک سوم کاهش یافت که برابر با حدود ۸۳٬۰۰۰ نفر است. علاوه بر مرگ و میر در اردوگاه ها و حین تبعید، ۱۲٬۰۰۰ نفر نیز در سال های ۱۹۳۰ و ۱۹۳۱ به اتهام شورش اعدام شدند. تعیین دقیق تعداد کل جان باختگان دشوار است؛ بخش زیادی از اسناد توسط مقام های استعماری ایتالیا نابود شد، آرشیوها همچنان دشوار برای جستجو هستند و اخبار این فجایع سرکوب می شد. برآوردهای متفاوت از جمعیت لیبی نیز مشکل ساز است؛ سرشماری ۱۹۱۱ امپراتوری عثمانی که جمعیت برقه را حدود ۲۰۰٬۰۰۰ نفر گزارش کرده، و جمعیت طرابلس و فزان را ۵۷۶٬۰۰۰ نفر اعلام کرده است
که شامل بسیاری از ساکنان خارج از شهرها نمی شد، زیرا منابع و کنترل سیاسی کافی نبود. برآوردهای جمعیت کل لیبی در سال ۱۹۱۱، درست پیش از جنگ ایتالیا–عثمانی، بین ۸۰۰٬۰۰۰ تا ۱٫۰ میلیون و ۱٫۵ میلیون نفر متغیر است. در آغاز کارزار «آرام سازی» در ۱۹۲۹، جمعیت برقه حدود ۲۲۵٬۰۰۰ نفر برآورد شد و در پایان به ۱۴۲٬۰۰۰ کاهش یافت. تا اواسط تا اواخر دههٔ ۱۹۳۰، جمعیت لیبی بین ۷۰۰٬۰۰۰ تا ۸۸۸٬۴۰۰ نفر برآورد شد که شامل تعداد فزاینده ای از مهاجران ایتالیایی نیز بود—۶۴٬۰۰۰ نفر تا سال ۱۹۳۶ و ۱۱۰٬۰۰۰ نفر تا سال ۱۹۴۰. بسیاری از لیبیایی ها نیز به تبعید رفتند که به کاهش چشمگیر جمعیت کمک کرد و برآورد می شود حداقل ۲۰٬۰۰۰ نفر بوده است. تاریخ نگار علی عبد اللطیف احمیده می نویسد که حدود ۲۵۰٬۰۰۰ لیبی در طول دورهٔ کامل از آغاز جنگ ایتالیا–عثمانی در ۱۹۱۱ تا پایان حکومت ایتالیا در ۱۹۴۳ کشور را ترک کردند، پس از موفقیت کارزار صحرای غربی. جمعیت بادیه نشین لیبی نصف شد، با حدود ۱۰۰٬۰۰۰ نفر کشته یا در تبعید، هرچند ایلان پپه معتقد است این ۱۰۰٬۰۰۰ نفر یا مستقیماً کشته شده یا در اردوگاه ها جان باخته اند. پس از به قدرت رسیدن در لیبی در ۱۹۶۹، معمر قذافی اغلب
ادعا می کرد که نیمی از جمعیت کل لیبی در دوران استعمار ایتالیا جان باخته اند، یعنی حدود ۷۵۰٬۰۰۰ نفر، اگرچه این بدون شواهد است. در دوران ادارهٔ متفقین بر لیبی پیش از استقلال، سازمان ملل متحد برآورد کرد که بین ۱۹۱۲ تا ۱۹۴۲، ۲۵۰٬۰۰۰ تا ۳۰۰٬۰۰۰ بومی لیبی تحت سلطهٔ ایتالیا بر اثر همهٔ عوامل غیرطبیعی (مانند جنگ، اعدام، بیماری، قحطی و تشنگی) جان باختند. علی عبد اللطیف احمیده این رقم را بالاتر، یعنی ۵۰۰٬۰۰۰ نفر، تخمین زده است. پیوندها با هولوکاست. ارتباطات مستقیم فراوانی میان نسل کشی لیبی و هولوکاست وجود دارد. نشریات به زبان عربی با حمایت ایتالیا، به ویژه «لیبیا المصوّره»، و فیلم های دورهٔ استعماری نشان می دهند که مقامات آلمان نازی چندین بار از لیبی بازدید کرده اند. تاریخ نگار علی عبد اللطیف احمیده بیان کرده است که خشونت شدید اعمال شده علیه لیبیایی ها توسط فاشیست های ایتالیایی به عنوان الگویی برای فجایعی که بعدها آلمان نازی در اروپا مرتکب شد، عمل کرده است. در آوریل ۱۹۳۹، فیلدمارشال آلمانی هرمان گورینگ به طور رسمی از طرابلس بازدید کرد و با فرماندار کل ایتالیا در لیبی، ایتالو بالبو، دیدار داشت. او پس از مشاهدهٔ پاکسازی
مردم بومی و اسکان ۲۰٬۰۰۰ دهقان ایتالیایی، این روند را «موفق» توصیف کرد؛ موضوعی کلیدی برای رهبران نازی که برنامه ای برای اسکان ۱۵ میلیون آلمانی در اروپای شرقی داشتند. هرمان گورینگ بعدها مسئول اولین اردوگاه های کار اجباری نازی شد. همچنین در سال ۱۹۳۹، هاینریش هیملر، رئیس اس اس و معمار اردوگاه های کار اجباری، نیز به طور رسمی از لیبی بازدید کرد تا نتایج روش های ایتالیایی را مشاهده کند. او به عنوان مبتکر ایدهٔ راه حل نهایی شناخته می شود. تاریخ نگار پاتریک برنارد یادآور می شود که کمیساریای نازی برنامه های ویژه ای برای بازدید از مستعمرهٔ لیبی سازمان دهی کرده بود. بازدید از طرابلس در سال های ۱۹۳۷ و ۱۹۳۸ توسط رهبران بلندپایهٔ نازی مانند رابرت لی، رودولف هس، رئیس اس اس هاینریش هیملر و فیلدمارشال هرمان گورینگ انجام شد. این بازدیدها به امضای توافقی برای آموزش ۱۵۰ افسر اس اس در مدرسهٔ استعماری ایتالیا در تیولی یا رم در ۱۹۳۷ منجر شد. افزون بر این، مقامات دولتی آلمان برنامه ای فعال برای کار میدانی آغاز کردند، که شامل بررسی تجربهٔ استعماری ایتالیا، تماس با مقامات ایتالیایی و بازدیدهای میدانی از ایتالیا و مستعمرهٔ لیبی بین سال
های ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۱ بود و در این دوره، تعداد زیادی کتاب و مقالهٔ مطبوعاتی آلمانی منتشر شد. میراث. میراث اصلی این نسل کشی، بازنگری در تاریخ استعماری است؛ به گونه ای که رویدادهای رخ داده در آفریقا به عنوان پیش زمینه ای برای سوءاستفاده های رژیم های تمامیت خواه در اروپا، به ویژه آلمان نازی دیده می شوند. هانا آرنت نخستین متفکر برجسته ای بود که پیوندی میان نسل کشی های استعماری در آفریقا و هولوکاست برقرار کرد و خشونت ها در جریان تکه تکه سازی آفریقا را چنین توصیف نمود: «برخی جنبه های بنیادین این دوران آن قدر به پدیده های تمامیت خواهانهٔ قرن بیستم نزدیک اند که می توان کل دوره را مرحلهٔ آماده سازی برای فجایع آینده به شمار آورد.»هرچند تمرکز آرنت عمدتاً بر فاجعه های بلژیکی در کنگو بلژیکی بود، اما این ایده در پژوهش های اخیر دنبال شده است، مانند «نسل کشی در لیبی: شر، یک تاریخ استعماری پنهان» نوشتهٔ علی عبد اللطیف احمیده و «با قرض گرفتن از موسولینی: آرزوهای استعماری آلمان نازی در سایهٔ گسترش ایتالیا» اثر پاتریک برنارد. نوآم چامسکی این فرضیه را تأیید می کند و پس از بررسی پژوهش های اخیر گفته است: «این مطالعهٔ تکان دهنده، که بر
پایهٔ تحقیقات شگفت آور صورت گرفته، نه تنها سیاست های نسل کشی سرکوب شدهٔ دولت فاشیست ایتالیا را روشن می سازد، بلکه بازنگری جدی در نحوهٔ چارچوب بندی تاریخ استعماری و منشأ جنایات هولناک نازی ها را نیز به دنبال دارد.»
قتل عام «توی بو» به کشتار غیرنظامیان توسط نیروهای تفنگداران دریایی ایالات متحده از ۳۱ ژانویه تا ۱ فوریه ۱۹۶۷ در جریان جنگ ویتنام در روستای توی بو (ویتنامی: [tʰwɪj˧ ɓow˦]) در شهرستان دین بان، استان کوانگ نام، در ۱۵ کیلومتری جنوب غربی شهر دانانگ مربوط می شود. این منطقه در نزدیکی دامنه های فلات مرکزی و حوالی تپه های بو بو قرار داشت. منابع کمونیستی ویتنام ادعا می کنند که تفنگداران دریایی در اینجا غیرنظامیان را قتل عام کردند و یادبودی که برای این رویداد ساخته شده، مرگ ۱۴۵ غیرنظامی ــ عمدتاً زنان، کودکان و مردان سالخورده ــ را ثبت کرده است. منابع آمریکایی اما می گویند که ۲۲ غیرنظامی در دو روز درگیری میان تفنگداران دریایی و نیروهای ویت کنگ کشته شدند که روستا را در اشغال خود داشتند. شرح رویداد. به گفتهٔ روستاییان، پیش از نبرد، روستای توی بو رابطه ای دوستانه با نیروهای آمریکایی داشت. در ۳۱ ژانویه، گردان دوم، واحد اول تفنگداران دریایی، در حال گشت زنی در منطقه بود و حوالی ظهر به سوی دهکده نزدیک شد که ناگهان هدف آتش شدید یک گردان اصلی ویت کنگ قرار گرفت. نیروهای آمریکایی زیر آتش مسلسل کالیبر ۵۰ و سلاح های خودکار از درون ر
وستا گیر افتادند و فرمانده یگان، کاپیتان ادوین جی. بنکس، درخواست پشتیبانی هوایی و توپخانه ای کرد. ساعت ۱۳:۳۰ بنکس نیروی واکنش سریع تفنگداران را برای تقویت موقعیت فراخواند، اما با وجود این نیروهای کمکی، تفنگداران قادر به پیشروی یا عقب نشینی نبودند و تا شب با ویت کنگ درگیر باقی ماندند. صبح روز بعد، تفنگداران به درون روستا حمله کردند اما فقط با مقاومت پراکنده روبه رو شدند زیرا ویت کنگ شبانه عقب نشینی کرده بود. بر اساس گزارش های خود نیروهای آمریکایی، آنان دستور داشتند «به هر چیزی که حرکت می کند شلیک کنند». تلفات. برخی از روستاییان در جریان حمله اولیه کشته شدند، اما صبح روز بعد اهالی توی بو ادعا کردند که کشتارهایی عمدی رخ داده است که در آن زنان، کودکان، نوزادان و مردان سالخورده از فاصله نزدیک و پس از عقب نشینی ویت کنگ به قتل رسیده اند. برآوردهای اولیه شمار کشته شدگان غیرنظامی را بین ۱۰۰ تا ۴۰۰ نفر ذکر کرده اند، اما خود روستا مرگ ۱۴۵ غیرنظامی را ــ عمدتاً زنان، کودکان و مردان سالمند ــ ثبت و یادبود کرده است. از اول تا دوم فوریه، روستاییان ویتنامی ۱۸ زخمی و اجساد ۲۲ نفر از کشته شدگان بر اثر آتش هوایی، توپخانه ای و س
لاح سبک را به قرارگاه گردان دوم ـ واحد اول تفنگداران منتقل کردند. پس از انجام تحقیقات، گردان نتیجه گرفت که این موارد «پیامدی تأسف بار از درگیری ها» بوده است. تلفات تفنگداران دریایی پنج کشته و ۲۶ زخمی گزارش شد، در حالی که تلفات ویت کنگ ۱۰۱ نفر برآورد شد. نیک تورس، نویسنده آمریکایی، نسبت بالای تلفات را غیرمعمول توصیف کرده است.
باغ مینروا ("Giardino della Minerva") در قلب شهر قدیمی سالرنو، در منطقه ای که در قرون وسطی با نام "Plaium montis" شناخته می شد، واقع شده است. این باغ در نیمه راه مسیری ایده آل قرار دارد که در امتداد محور باغ های سبزیجات دیوارکشی شده و تراس بندی شده، از پارک شهرداری، نزدیک رودخانه فوساندولا، به سمت قلعه آرچی امتداد می یابد. این باغ نام خود را از مینروا، الههٔ خرد و هنر در اساطیر رومی، گرفته است و ترکیبی از زیبایی های طبیعی و طراحی باغبانی کلاسیک ایتالیایی را ارائه می دهد. تاریخچه. این باغ تاریخی، تحت مالکیت خانوادهٔ سیل واتیکو قرار داشت و از آن زمان به بعد به مرکزی برای پرورش و مطالعهٔ گیاهان دارویی تبدیل شد. ماتئو سیل واتیکو، که پزشک و گیاه شناس برجستهٔ آن زمان بود، در اوایل قرن چهاردهم باغی علمی و کاربردی برای پرورش گیاهان دارویی طراحی کرد و آن را به عنوان الگویی برای باغ های گیاه شناسی مدرن در اروپا معرفی کرد. این اقدام او اهمیت تاریخی بسیاری دارد، زیرا پایه های مطالعه سیستماتیک و علمی گیاهان دارویی و باغبانی علمی در اروپا را شکل داد. در این منطقه با ارزش فرهنگی فوق العاده، که اکنون می توان آن را در منطقه ب
اغ مینروا شناسایی کرد، او برخی از گیاهانی را که برای تولید مواد مؤثر مورد استفاده در اهداف درمانی استفاده می شدند، کشت کرد. ماتئو سیلواتیکو نیز در اینجا تدریس می کرد و گیاهان را به محققان دانشکده پزشکی نشان می داد و نام و مشخصات آنها را ارائه می داد. در طی یک حفاری باستان شناسی اخیر، باغ قرون وسطایی در عمق حدود دو متری زیر سطح فعلی زمین پیدا شد. آخرین مالک این باغ جیووانی کاپاسو بود که به لطف پیگیری های وکیل گائتانو نونزیانته، رئیس مؤسسهٔ خیریهٔ آسیلو دی مندیسیتا، بلافاصله پس از جنگ جهانی دوم کل ملک را به این مؤسسه اهدا کرد. در نوامبر ۱۹۹۱، پروژه ای برای ایجاد یک باغ گیاه شناسی به افتخار سیل واتیکو و «باغ گیاهان دارویی» او ارائه شد. این پروژه در سال ۲۰۰۰ توسط شورای شهری با استفاده از بودجهٔ برنامهٔ اروپایی شهری تأمین مالی و اجرا شد. پس از تکمیل کارهای بازسازی، بازدیدکنندگان باغ اکنون می توانند مجموعه ای جالب از عناصر تاریخی متعلق به قرن های هفدهم و هجدهم را مشاهده کنند. یکی از جذاب ترین ویژگی ها پلکان طولانی است که با ستون های صلیبی شکل مشخص شده و از آن ها پرگولای چوبی پشتیبانی می شود، که ترکیبی از طراحی کلاس
یک و زیبایی طبیعی را ارائه می کند. گونه های گیاهی. باغ مینروا یک باغ گیاه شناسی سنتی نیست، اما در مناطق مختلف از مضامین خاصی پیروی می کند. مهم ترین عنصر آموزشی این مضمون که با سنت گیاه شناسی سالرنو مرتبط است، تصویری از سیستم طبقه بندی باستانی گیاهان است که در بزرگ ترین تراس باغ قرار دارد. در تمام باغچه های گل دیگر در باغ، گیاهان بر اساس محوطه سازی چیده شده اند. همه گونه ها با برچسبی مشخص شده اند که به موقعیت ایده آل ساده در طرحی اشاره دارد که نشان دهنده موقعیت عناصر است که بر روی تقسیم بندی متحدالمرکز درجات قرار گرفته اند. پس از مرمت سال ۲۰۰۱، چندین گونه نادر کاشته شد که بیشتر آنها از میان گونه هایی که در "کار پاندکتاس پزشکی" ذکر شده اند و در قرون وسطی به عنوان دارو استفاده می شدند، انتخاب شدند. این بازسازی نه تنها جنبهٔ زیبایی شناختی باغ را تقویت کرد، بلکه ارزش تاریخی و علمی آن را نیز برجسته ساخت. گونه های گیاهی نادر که پس از بازسازی کاشته شدند، یادآور دانش پزشکی و داروشناسی قرون وسطی هستند و به بازدیدکنندگان امکان می دهند با تنوع و کاربردهای گیاهان دارویی آشنا شوند. این اقدام، باغ را به مکانی برای آموزش، تح
قیق و حفظ میراث گیاه شناسی تاریخی تبدیل کرده است. جستارهای وابسته. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
ویلا مارلیا یا ویلای سلطنتی مارلیا یک "کاخ" یا ویلای مربوط به اواخر دوره رنسانس است و املاک آن شامل باغ های مشهور و ویلاهای مجاور و فضاهای تفریحی در داخل محوطه است. این بنا در کاپانوری، در استان لوکا، غرب فلورانس، در منطقه توسکانی شمالی ایتالیا واقع شده است. تاریخچه. ویلا مارلیا. این ویلای رنسانس ایتالیایی قرن پانزدهم از سال ۱۵۱۷ تا ۱۶۵۱ در اختیار خانواده بونویسی بود و نسبتاً بدون تغییر باقی ماند. در قرن هفدهم، "کاخ اورولوژیو" با برج ساعت برجسته ساخته شد. باغ ها در نیمه دوم قرن هفدهم، به سبک باغ ایتالیایی، تحت تأثیر باغ های رنسانس ایتالیایی و باغ های باروک، ساخته شدند. ویلای سلطنتی مارلیا. در سال ۱۸۰۶، خواهر ناپلئون، الیزا بناپارت، باچیوچی "پرنسس فرانسوی"، کل مجموعه را خریداری کرد. او "ویلا دل وسکوو" مجاور آن را با باغ و غار رنسانس ایتالیایی قرن شانزدهمی اش و سایر املاک مجاور به دست آورد که مساحت ملک را دو برابر کرد. واژهٔ رئال (به معنی «سلطنتی») به نام ویلا اضافه شد تا به ویلا سلطنتی مارلیا یا به صورت محلی ویلای سلطنتی شناخته شود. این مجموعه به عنوان یک اقامتگاه رسمی سلطنتی برای او تعیین شد، زمانی که وی به ع
نوان دوشس لوکا، پرنسس پیومبینوی، دوشس بزرگ توسکانی و کنتس کمپینیانو منصوب شد — و قدرت حکمرانی بر این سرزمین های توسکانی از سوی ناپلئون به او داده شد. در سال ۱۸۱۱، الیزا بناپارت ویلا را به سبک نئوکلاسیک بازسازی کرد و دو دروازه خانه و عناصر ورودی نئوکلاسیک به سبک "پالازین" ساخته شدند. از باغ های ویلا دل وسکوو، غرفه نیمفئوم باشکوه، "گروتا دل دیو پان" یا غار پن، با شکوه باروک باقی ماند. باغ های ایتالیایی اولیه پایینی به یک پارک منظره گسترده انگلیسی که در آن زمان مد بود، دوباره طراحی شدند. این پارک دارای "لاگتو" یا دریاچه کوچک به عنوان نقطه کانونی بازتابنده و باغ آبی با تراس وسیعی است که با مجسمه ها تزئین شده است. بناپارت گروه های طبیعی درختان را برای انتقال به باغ های جنگلی اضافه کرد. در سال ۱۸۱۴، پس از سقوط و تبعید برادرش، بناپارت توسط بوربون های پیروز به عنوان پادشاه جایگزین شد و ماری لوئیز بوربون از خاندان بوربون-پارما، دوشس لوکا و مالک ویلا رئاله دی مارلیا شد. لورنزو نوتولینی مأمور شد تا "اسپکولا"، یک رصدخانه، را در باغ پایینی پارک منظره بسازد. قرن های بیستم و بیست و یکم. این ملک در سال ۱۹۲۳ توسط خانواده کنت
پچی -بلانت خریداری شد، که ویلا و باغ های آن را بازسازی کردند و باغ ها با گیاهان اصلی دوباره کاشته شدند. باغ "اسپانیایی جاردینو"، یک باغ اسپانیایی موری با فواره ها و جویبارها و تأثیرات طراحی آرت دکو، برای اتصال "کاخ اورولوژیو" و "گروتا دل دیو پن" قرن هفدهمی ایجاد شد. در سال ۲۰۱۵، ویلا رئاله دی مارلیا فروخته شد. این ویلا دوباره میزبان رویدادهای فرهنگی مانند جشنواره موسیقی کلاسیک لوکا، نمایشگاه کاملیاهای باستانی لوکا و جشنواره ریناشنزه خواهد بود. در همین حال، باغ ها برای عموم آزاد هستند و می توان با پرداخت بلیط ورودی از آنها بازدید کرد. یک کافه تریا در غرفه بازی ها وجود دارد. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
ماتئو اول ویسکونتی (; 1250 – ) دومین نفر از خانواده ویسکونتی میلان بود که بر میلان حکومت می کرد. ماتئو فرزند تئوبالدو ویسکونتی و آناستازیا پیرووانو بود. در سال ۱۲۸۷، عموی ماتئو، اوتون ویسکونتی، اسقف اعظم و اولین لرد میلان، او را به عنوان کاپیتان مردمی میلان معرفی کرد. پس از مرگ عمویش در سال ۱۲۹۵، او جانشین او به عنوان لرد میلان شد. ماتئو بارها به عنوان جانشین امپراتوری بر کل لومباردی منصوب شد، در حالی که با کمک پسرانش، حوزه نفوذ خود را به پیمونت، امیلیا، بولونیا و جنوا گسترش داد. ماتئو که بین مبارزه قدرت پاپ و امپراتوری بر سر شمال ایتالیا گرفتار شده بود، عنوان امپراتوری خود را به عنوان «لرد عمومی مردم میلان» کنار گذاشت. ماتئو که به اتهام جادوگری مجرم شناخته شد، تکفیر شد و با یک جنگ صلیبی روبرو شد، از سمت خود استعفا داد و ماه ها بعد درگذشت. پسرش گالئاتزو اول جانشین او شد. زندگی. ماتئو پسر تئوبالدو ویسکونتی و برادرزاده بزرگ اولین ارباب (یعنی فرماندار) میلان، اوتونه ویسکونتی بود. مادرش آناستازیا پیرووانو بود. در اوت ۱۲۶۹، ماتئو با بوناکوسا بوری ازدواج کرد. عموی بزرگش اوتونه پس از پیروزی در نبرد دسیو، او را به عن
وان کاپیتان مردم میلان منصوب کرد. در سال های ۱۲۸۹ و ۱۲۹۴، شهروندان میلان او را دوباره به عنوان کاپیتان مردم انتخاب کردند. سال های اولیه. ماتئو پسر تئوبالدو (یا تیبالدو) ویسکونتی بود که در سال ۱۲۷۶ در گالاراته گردن زده شد. او نیز به نوبه خود پسر برادر اوتونه ویسکونتی، اوبیزو، لرد ماسینو، آلبیزات و بسناته، و آناستازیا پیرووانو، احتمالاً خواهرزاده کاردینال اوبرتو پیرووانو، اسقف اعظم میلان، بود. در اوت ۱۲۶۹، ماتئو با بوناکوسا بوری، دختر کاپیتان اسکوارچینو بوری، ازدواج کرد که از او ده فرزند به دنیا آورد. در سال ۱۲۸۷، ماتئو به عنوان داور بین شورشیان کامونی به رهبری خانواده فدریچی و شهرداری برشا به رهبری اسقف براردو مگی عمل کرد. در دسامبر ۱۲۸۷، زمانی که ماتئو ۳۷ ساله بود، عموی بزرگش اوتونه او را به عنوان کاپیتان مردم ماتئو منصوب کرد. در همان ماه، برناردینو دا پولنتا از راونا به عنوان پودستا منصوب شد، اما او در مودنا ماند؛ بنابراین، پس از جلسه شورای عمومی، ماتئو نیز برای نیمه اول سال ۱۲۸۸ مقام پودستا را بر عهده گرفت. در ماه مه ۱۲۸۸، رودولف اول او را به عنوان جانشین کل لومباردی منصوب کرد. در سال ۱۲۹۰، او به مدت یک سال
به مقام کاپیتان مردم بازگشت و حتی قدرت تأیید یا عزل پودستای فعلی را نیز داشت. جنگ علیه ویلیام هفتم مونتفرات. در ماه مه ۱۲۸۹، اختلافاتی بین فرماندار مانفردی بکاریا و مردم پاویا درگرفت که منجر به اخراج او شد. در ماه ژوئن، نوبت کنت لانگوسکو رسید. این دو به درخواست مارکی ویلیام هفتم مونتفرات، به همراه برخی از شوالیه های پاویا به باسینانا پناه بردند. سپس مردم آلساندریا و تورتونا شهر را محاصره کردند. ماتئو ویسکونتی، اوبرتو سالواتیکو را به همراه برخی از شوالیه های فرانسوی به پاویا فرستاد. سالواتیکو سپس به گارلاسکو نقل مکان کرد و به ارتشی متشکل از شش هزار میلانی در لوملو پیوست. مارکی مونتفرات فرار کرد و به کنت لانگوسکو و ارتش او در برم پیوست. سرانجام، مارکی مونفراتو و لانگوسکو تصمیم به جنگ گرفتند و با ارتش خود تا فاصله کوتاهی از لوملو پیشروی کردند، تا اینکه به لطف میانجیگری گوگلیلمو پردا و برخی از راهبان فرانسیسکن محلی، صلح برقرار شد. با این حال، وقتی میلانی ها به پاویا بازگشتند، دروازه های شهر را بسته یافتند. برخی از آنها که متوجه فریب خود شده بودند، خشمگین شدند و برگشتند و لوملو را غارت کردند. وقتی در جاده میلان ب
ودند، مردم میلان با این باور که آنها سربازان مونفراتو هستند، خود را مسلح کردند، شهر را ترک کردند و آماده مقابله با آنها شدند و تا کاسینو اسکاناسیو پیش رفتند، اما پس از فهمیدن حقیقت عقب نشینی کردند. صلح بعداً رسماً توسط خود ماتئو ویسکونتی در لوملو تصویب شد. ویلیام هفتم مونفراتو به عنوان ارباب دائمی پاویا منصوب شد، مانفردو پاراویچینی به عنوان پودستا و گوگلیلمو پردا به عنوان کاپیتان مردم منصوب شدند. در ۲۹ ژوئن، برخی از مردان مزدور ویسکونتی، لانفرانکو موتا را که به توطئه با بونیفاسیو پوسترلا، راهب بزرگ سن سلسو و مارکی مونفراتو اعتراف کرده بود، دستگیر و شکنجه کردند. ظاهراً راهب بزرگ در زمان مناسب، در ازای پرداخت ۴۰۰۰ لیره در سال به ترزولی، و همچنین انتصاب به عنوان کاپیتان مردم، و ۶۶۰۰۰ لیره اضافی پس از بازگشت مارکی به میلان به عنوان ارباب - آرزویی که پس از اخراج توسط اوتون ویسکونتی هرگز از آن دست نکشیده بود - پورتا تیچینسه را افتتاح کرد. او همچنین ظاهراً روابط خود را با خانواده توریانی قطع کرد. بونیفاسیو پوسترلا ابتدا در لودی و سپس در برشا زندانی شد. سرانجام، پس از عفو ویسکونتی، در ۲۸ آوریل به میلان بازگشت. در ماه
ژوئیه، بالدووینو دگلی اوگونی، رئیس برسکی میلان، با سوءاستفاده از این واقعیت که مارکی مونتفرات در نووارا، شهری که او را به عنوان ارباب خود انتخاب کرده بود، بود، تلاش ناموفقی برای حمله به پاویا انجام داد. مانفردو بکاریا متعاقباً پاویا را ترک کرد تا با اوبرتو بکاریا و روگرو کاتاسیو در نزدیکی کوربتا مذاکره کند و سرانجام تصمیم گرفت به میلان فرار کند و مارکیز را رها کرد. این امر واکنش مردم پاویا را برانگیخت و آنها بکاریا و متحدانشان را از شهر بیرون راندند. آنها همچنین شروع به محاصره مونتاکوتو، که متعلق به آن خانواده بود، کردند، اما توسط مردم پیاچنزا بیرون رانده شدند. در پاییز همان سال، ماتئو ویسکونتی، پس از جمع آوری ارتش، به لاکیارلا و سپس به دیوارهای پاویا پیشروی کرد. با این حال، دروازه ای که قرار بود به روی مانفردو بکاریا باز شده باشد، بسته ماند و این اقدام را به شکست کشاند. متعاقباً، مارکیز مونتفرات وارد پاویا شد و پادگانی متشکل از هزار پیاده نظام و دویست سواره نظام را مستقر کرد. در ۱۵ مه ۱۲۹۰، پودستا بالدووینو دگلی اوگونی با عبور از پل کاستلتو به منطقه نووارا حمله کرد و توانست بورگونوو را تصرف کند، جایی که او
قبل از بازگشت به میلان در ۲ ژوئن، یک پادگان کوچک در آنجا مستقر کرد. نیروهای کرمونی و پیاچنزا با حمله به منطقه پاویا از میلانی ها حمایت کردند، اما هنگامی که ویلیام هفتم مونتفرات لشکرکشی خود را در منطقه آستِی برای دفاع از شهر رها کرد، مجبور به عقب نشینی شدند. در ۱۷ ژوئن، در حالی که مارکی مشغول دفاع از آستِی در برابر آمادئوس پنجم ساووی بود، میلانی ها دوباره مسلح از شهر خارج شدند و پس از اتحاد مجدد با متحدان خود در روساته، با ۲۰۰۰۰ پیاده نظام و ۲۲۰۰ سواره نظام به سمت لاکیارلا حرکت کردند. در ۲۳ ژوئن، آنها به سیزیانو رسیدند و در ۲۶ ژوئن، پس از عبور از ویدیگولفو، در فاصله نیم مایلی از دیوارهای پاویا. با این حال، بار دیگر، این اقدام ناموفق بود، زیرا ارتش پاویا از پذیرش نبرد تن به تن خودداری کرد و طوفانی اردوگاه میلانی ها را ویران کرد. در ۲۶ آگوست، مارکی مونفراتو ارتشی را گرد هم آورد، به همراه ارکو و موسکا دلا توره از پاویا خارج شد و در موریموندو اردو زد. چند روز بعد، ارتش میلانی ها با او روبرو شد و در گوتزانو اردو زد. با این حال، در ۵ سپتامبر، هر دو به شهرهای خود بازگشتند. سپس مارکی ها برای حمله به آستی بازگشتند، که
آماده دفاع از خود بود، اوتورینو ماندلی میلانی را به عنوان پودستا انتخاب کرد، ۵۰۰ شوالیه جمع کرد و از متحدان خود در میلان، پیاچنزا، کرمونا و برشیا درخواست کمک کرد که هر کدام ۱۰۰۰ شوالیه به علاوه ۵۰۰ شوالیه دیگر از کنت ساووی اعزام کردند. مردم آستی به مونفراتو حمله کردند و آن را ویران کردند و در نهایت مارکی ها را مجبور به توافق با ساووی کردند. سرانجام، آنها با مردم آلساندریا به توافق رسیدند تا با ویلیام هفتم جنگ کنند، که برای سرکوب خائنین به آلساندریا رفته بود، دستگیر و در قفس آهنی زندانی شد و در ۶ فوریه ۱۲۹۲ در آنجا درگذشت. عزیمت ویلیام هفتم به میلانی ها اجازه داد تا کنترل ویگوانو و مورتارا را به دست گیرند. نووارا و ورچلی ماتئو را به مدت پنج سال به عنوان کاپیتان خود به رسمیت شناختند و روابط خود را با مردم آلساندریا و تورتونا بهبود بخشیدند. در اوایل سال ۱۲۹۲، لوتاریو روسکا، که بر کومو حکومت می کرد، درگذشت و ویتانی ها از این موقعیت استفاده کردند و ویکو، حومه شهر را تصرف کردند. ماتئو ویسکونتی بدون اتلاف وقت به کومو لشکرکشی کرد، از کانتو عبور کرد و هر دو جناح شهر را متقاعد کرد که او را به عنوان کاپیتان مردم برای یک
دوره پنج ساله انتخاب کنند. او برادر همسرش اوتورینو بوری را به عنوان پودستای جدید منصوب کرد و اسقف تبعیدی در لگنانو را دوباره به کار گمارد. در ۲۳ ژوئن، قیام جدیدی درگرفت که منجر به اخراج روسکاها و اوتورینو بوری شد. در ۱۷ ژوئیه، ماتئو ویسکونتی به مردم کومو اجازه داد تا فرانچسکو دا کارکانو را به عنوان پودستای جدید خود انتخاب کنند. در ماه نوامبر، پس از ناآرامی های مجدد، ویسکونتی با ارتش خود به کومو لشکرکشی کرد و برادرش اوبرتو را به عنوان پودستا منصوب کرد و خود را دوباره به عنوان کاپیتان مردم منصوب کرد. در ۵ مه، ماتئو با سوءاستفاده از مرگ ویلیام هفتم و این واقعیت که وارث قانونی، جیووانی، در دربار پادشاه ناپل بود، دستور داد ارتش جمع شود و آنتونیو گالیزی را به فرماندهی منصوب کرد. میلانی ها به سمت برناته لشکرکشی کردند و روز بعد ماتئو به ارتش در کوربتا پیوست. سپس ارتش از نووارا و ورچلی عبور کرد و ترینو را محاصره کرد که در ۲۰ مه سقوط کرد. پونستورا و مونکالوو نیز سقوط کردند. سپس او در کازاله پذیرفته شد، جایی که به عنوان کاپیتان کل مونفراتو منصوب شد. برخی از قلعه ها از به رسمیت شناختن او به عنوان کاپیتان خودداری کردند و
به آلرامیچی ها وفادار ماندند و به دنبال توافق صلحی بودند که توسط ویسکونتی ها رد شد. سپس ماتئو از آلساندریا عبور کرد که او را به مدت پنج سال به عنوان کاپیتان مردم منصوب کرد، سپس به میلان بازگشت. در ۱۵ مه ۱۲۹۳، برخی از سفیران مونفراتو به میلان رسیدند، عنوان اعطا شده به ویسکونتی ها را تأیید کردند و توافق صلحی را برقرار کردند که به موجب آن ارباب میلان می توانست جانشینی برای مونفراتو منصوب کند و جیووانی در ازای حمایت ویسکونتی ها از تمام ادعاهای خود نسبت به میلان صرف نظر می کرد. عملیات نظامی علیه لودی و لکو. در آوریل ۱۲۹۴، هیئتی از آدولف ناسائو رسید. حاکم، ماتئو ویسکونتی را به عنوان جانشین امپراتوری در لومباردی منصوب کرد و سال بعد امتیازات اعطا شده به شهر را تأیید کرد. ماتئو در ابتدا وانمود کرد که از این عنوان امتناع می کند و می خواست که نهادهای شهری این مقام را به او واگذار کنند. تنها بعداً سوگند یاد کرد و عقاب امپراتوری را به نشان خود اضافه کرد. او همچنین موفق شد خود را برای یک دوره پنج ساله دیگر به عنوان کاپیتان مردم منصوب کند. در همان سال، شهرهای لودی و کرما، که از جاه طلبی های توسعه طلبانه ماتئو ویسکونتی خشمگ
ین بودند، مخفیانه توطئه کردند تا خانواده توریانی را به درون دیوارهای خود بیاورند و آنها را به مقام اربابان میلان بازگردانند. ماتئو یک شورای عمومی از رعایای میلان و شهرهای متحد تشکیل داد: برشیا، پاویا، کرمونا، پیاچنزا، تورتونا، نووارا، کازاله، ورچلی، آلساندریا، آستیا و جنوا. تصمیم گرفته شد که با مردم لودی و کرما جنگ شود. در اول سپتامبر، پودستا زاناسیو سالیمبنه با ارتش خود شهر را ترک کرد و به سمت ملگنانو لشکرکشی کرد، جایی که روز بعد ماتئو و بقیه سربازانش به او پیوستند. میلانی ها از رودخانه موزا در نزدیکی ایزولا بالبیانا عبور کردند و وارد قلمرو لودی شدند که آن را ویران و غارت کردند. در ۲۵ سپتامبر، مردم لودی با انجام همین کار در لشکرکشی میلان انتقام گرفتند، اما در نزدیکی پانتیلیات متوقف و شکست خوردند. حدود دویست نفر از آنها اسیر شدند و به قلعه های ترتزو و سیزیانو، از جمله ایمبرالدو دلا توره، برده شدند. در اول ژوئن ۱۲۹۵، پودستا انریکو تانژانتینو از برشیا با ارتش بزرگی متشکل از تقریباً ۳۳۰۰۰ نفر از میلان خارج شد. ارتش شامل یک پیشقراول ۶۰۰ کماندار و کماندار، و پس از آن چند صد شوالیه نخبه، ۴۰۰۰ پیاده نظام، تقریباً ۲۵