Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وسای چندین خانواده دیگر تأسیس شد. آنها مشتاق بودند که قوانین سنتی «ندرانگتا» را تغییر دهند تا وارد بازار کارهای عمومی شوند و فعالیت های غیرقانونی مانند قاچاق مواد مخدر را آغاز کنند، که طبق قانون سنتی «ندرانگتا» ممنوع بود اما وعده داده می شد که بسیار سودآور باشد. به گفته گائتانو کوستا (رئیس سابق مسینا اندرینا)، «این مومو پیرومالی بود که - با توجه به منافع عظیمی که در منطقه رجیو کالابریا وجود داشت (کنده راه آهن، مرکز فولادسازی و بندر در جیویا تاورو و غیره) - به خود رتبه "سانتیستا" را واگذار کرد تا اقتدار بالاتر خود را اعمال کند و از این رو مستقیماً کارهای عمومی را کنترل کند. او گفت که این رتبه مستقیماً در تورنتو به او داده شده است، جایی که یک «ندرینا» بسیار مهم وجود داشت.» دقیقاً به دلیل همین نوآوری ها بود که نهاد جدید مورد مخالفت روسای سنتی تر، مانند آنتونیو ماکری از شهر ایونی سیدرنو، رهبر کاریزماتیک «ندرانگتا» در دهه ۱۹۶۰، و دومنیکو تریپودو، که چهره غالب طوایف رجیو کالابریا بود، قرار گرفت. تنها در پایان جنگ موسوم به جنگ اول «ندرانگتا»، که در سال های ۱۹۷۴–۱۹۷۶ رخ داد و منجر به مرگ آنها و در نتیجه ظهور برادران
دی استفانو به عنوان رهبران جدید «ندرانگتا» در رجیو کالابریا شد، نهاد جدید به طور کامل به رسمیت شناخته شد. "بابانوئل" در ابتدا به عنوان یک نهاد انحصاری محدود به ۳۳ نفر تأسیس شد. تنها زمانی که یک سانتیستا فوت می کرد، عضو دیگری اجازه ورود به آن را داشت. با گذشت سال ها، تورمی در اعطای مقام "سانتیستا" رخ داد. حدود سال ۱۹۷۸، یک رتبه بالاتر جدید ایجاد شد: "وانجلو". بعداً این امر با تأسیس مقام "ترکوارتینو" (سه چهارم) یا "کوینتینو" (پنجم) دنبال شد. در نهایت، بالاترین رتبه فعلی "انجمن" تأسیس شد - که مختص روسای عالی «ندرانگتا» بود.
جنگ اول «ندرانگتا» یک مبارزه داخلی در «ندرانگتا»، یک سازمان جنایی مافیایی در کالابریا (جنوب ایتالیا) بود. این درگیری از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۷ ادامه داشت و منجر به تقریباً ۲۳۳ کشته شد. این جنگ تعادل را در گروه سه نفره، متشکل از آنتونیو ماکری، دومنیکو تریپودو و گیرولامو پیرومالی، که به مدت ۱۵ سال بر «ندرانگتا» حکومت کرده بودند، برهم زد و ظهور نسل جدیدی از «ندرانگتا»، به ویژه «دی استفانو اندرینا» را تسهیل کرد که می خواستند «ندرانگتا» را در فعالیت های جنایی جدید و پرسودتر (به ویژه قاچاق مواد مخدر) درگیر کنند. پیشینه. روسای سنتی اندرانگتا مانند دومنیکو تریپودو و آنتونیو ماکری با تحولات جدید در این سازمان، مانند ورود به آدم ربایی و قاچاق مواد مخدر، مخالف بودند. آنها همچنین با تشکیل سانتا، یک انجمن مخفی در اندرانگتا، که در اوایل دهه ۱۹۷۰ برای به حداکثر رساندن قدرت و نامرئی بودن مهم ترین روسای آن تأسیس شد، مخالف بودند. در مقابل، جیرولامو پیرومالی، رئیس دیگر آنها در گروه سه نفره که به مدت ۱۵ سال بر اندرانگتا حکومت کرده بود، طرفدار لا سانتا بود و مشتاق بود تا قوانین سنتی اندرانگتا را از طریق تشکیل لژهای ماسونی مخفی اصلاح کن
د. در این لژها، روسای اندرانگتا می توانستند با مقامات اجرای قانون، قضات و سیاستمداران که برای دسترسی به قراردادهای کار عمومی در توسعه ایالتی منطقه رجیو کالابریا (یک کنده راه آهن، یک مرکز فولادسازی و بندر در جیویا تاورو) ضروری بودند، تماس بگیرند. در جلسه ای در سپتامبر ۱۹۷۴، در جیویا تاورو، به میزبانی پیرومالی برای بحث در مورد پیشنهاد ۳ درصد بهره از سوی شرکت های بزرگ ساختمانی برای کارخانه های فولاد گویا تاورو (که روسای «ندرانگتا» آن را رد کردند)، تنش ها به نقطه جوش رسید. تریپودو و جورجیو د استفانو، زیردست سابقش، به یکدیگر توهین کردند که تقریباً به یک رویارویی خشونت آمیز منجر شد، اما تنها توسط ماکری، صلح طلب، جلوگیری شد. اوضاع زمانی بدتر شد که تریپودو، از ترس کمین، در عروسی یکی از متحدان نزدیک پیرومالی حاضر نشد. درگیری. تریپودو سعی کرد ابتدا حمله کند و در ۲۴ نوامبر ۱۹۷۴، در بار روف گاردن، پاتوق بدنام «اندرانگتا» در رجیو کالابریا، جیووانی دی استفانو را کشت و برادرش جورجیو دی استفانو را زخمی کرد. درگیری اکنون اجتناب ناپذیر بود. در تلافی، در ۲۰ ژانویه ۱۹۷۵، ماکری در زادگاهش سیدرنو کشته شد، در حالی که فرانچسکو کومیس
و، دست راستش، به شدت زخمی شد. به گفته یک شاهد دولتی، پاسکواله کوندلو جوان، متحد دی استفانو، یکی از «اعدام کنندگان» او بود. ماکری با کمک قبایل کاتالدو و مازافرو کشته شد. تریپودو در ۲۱ فوریه ۱۹۷۵ دستگیر و در زندان پوجیورآله در ناپل زندانی شد. در ۲۶ اوت ۱۹۷۶، او به درخواست دی استفانوس با کمک رافائله کوتولو، رئیس کامورا، رئیس سازمان نووا کامورا (NCO) که با دی استفانوس در قاچاق مواد مخدر همکاری می کرد، در زندان با ضربات چاقو کشته شد. با کشته شدن تریپودو، درگیری به پایان خود رسید. با این حال، مرحله نهایی، قتل جورجیو دِ استفانو در ۷ نوامبر ۱۹۷۷ در سانتو استفانو در آسپرومونته بود. او توسط جوزپه سوراچی، ظاهراً به دلیل انتقام شخصی، اما در واقع به دستور پیرومالی، که از ظهور دِ استفانوها می ترسید، کشته شد. دِ استفانو با اخاذی رشوه از یک پیمانکار ساختمان که از قبل تحت حمایت پیرومالی ها بود، مرتکب "جرم سِگارو" (توهین به شرافت و اقتدار یک رئیس تبهکار) شده بود. تلفات. این درگیری منجر به مرگ ۲۳۳ نفر در طول سه سال شد. جدا از جنگ اصلی، خصومت های محلی در شهرهای مختلفی مانند چیتانوا، سمینارا، سیمینا و تاوریانوا درگرفت. قربانیان گ
اهی به خوک ها خورانده می شدند تا اجساد ناپدید شوند. پیامدها. خاندان دِ استفانو از یک «ندرانگِتیستی» ساده به «اربابان» جدید رجیو کالابریا تبدیل شدند. آنها انحصار کار ساختمانی را در شمال رجیو کالابریا به دست آوردند و گروه رقیب «تریپودو» را با حمایت کوشه پیرومالی و مامولیتی از بازار قراردادهای کار عمومی بیرون راندند. موقعیت غالب آنها در جنگ دوم «ندرانگِتا» (۱۹۸۵–۱۹۹۱) به چالش کشیده شد. با این حال، برنده واقعی، پیرومالی اندرینا بود که قبیله اندرانگتا را از پایگاه روستایی خود به یک سازمان جنایی کارآفرین هدایت کرد و بر چندین کار عمومی در منطقه جیویا تاورو، به ویژه در ساخت و بهره برداری از بندر جدید کانتینری، تسلط یافت.
"«نبرد لیسا»" که با نام "«نبرد ویس»" نیز شناخته می شود (; ; )، یک نبرد دریایی بود که بین یک اسکادران ناوچه بریتانیایی و یک اسکادران بسیار بزرگتر از ناوچه ها و کشتی های کوچکتر فرانسوی و ایتالیایی در روز چهارشنبه، ۱۳ مارس ۱۸۱۱ در جریان نبردهای آدریاتیک از جنگ های ناپلئونی رخ داد. این درگیری در دریای آدریاتیک برای تصرف جزیره کروات ویس ("لیسا" به ایتالیایی) که از آنجا اسکادران بریتانیایی، کشتیرانی فرانسه را در دریای آدریاتیک مختل می کرد، درگرفت. فرانسوی ها برای تأمین تدارکات ارتش رو به رشد خود در استان های ایلیریا، نیاز به کنترل دریای آدریاتیک داشتند و در نتیجه در مارس ۱۸۱۱ نیروی تهاجمی متشکل از شش ناوچه، تعداد زیادی شناور کوچک و یک گردان از سربازان ایتالیایی را اعزام کردند. نیروی تهاجمی فرانسه به فرماندهی برنارد دوبوردیو با کاپیتان ویلیام هوست و چهار کشتی اش که در جزیره مستقر بودند، روبرو شد. در نبرد بعدی، هوست کشتی پرچمدار فرانسه را غرق کرد، دو کشتی دیگر را به غنیمت گرفت و بقیه اسکادران فرانسوی-ایتالیایی را پراکنده کرد. این نبرد به دلیل اختلاف بین نیروها و همچنین سیگنالی که هوست، از زیردستان سابق هوریشیو نلسون،
صادر کرد، به عنوان یک پیروزی مهم برای بریتانیا مورد ستایش قرار گرفته است. هوست همزمان با پیشروی فرانسوی ها، پیام «نلسون را به یاد داشته باشید» را سر داده بود و سپس با مانور، کشتی پرچمدار دوبوردیو را به ساحل رانده و اسکادران او را در چیزی که «یکی از درخشان ترین دستاوردهای دریایی جنگ» توصیف شده است، پراکنده کرده بود. پیشینه. جنگ های ناپلئونی، نامی برای سلسله ای از درگیری های مرتبط بین ارتش های امپراتور فرانسه ناپلئون و مخالفان اروپایی او، نه ساله بودند که جنگ ائتلاف پنجم در سال ۱۸۰۹ پایان یافت. معاهده شونبرون که پس از جنگ منعقد شد، به ناپلئون مالکیت بخش پایانی خط ساحلی آدریاتیک را که تحت کنترل او نبود، یعنی استان های ایلیریا، واگذار کرد. این امر، کنترلی را که فرانسوی ها از سال ۱۸۰۵ در ایلیریا و از زمان معاهده تیلسیت در سال ۱۸۰۷ بر کل دریای آدریاتیک اعمال کرده بودند، رسمیت بخشید. در معاهده تیلسیت، روسیه کنترل جمهوری هفت جزیره ای را به فرانسه واگذار کرده و نیروهای خود را از منطقه خارج کرده بود و به ناپلئون آزادی عمل در دریای آدریاتیک را داده بود. در شون برون، ناپلئون استان های ایلیریا را بخشی از کلان شهر فرانسه
و بنابراین تحت حکومت مستقیم فرانسه قرار داد، برخلاف همسایه اش پادشاهی ایتالیا که اسماً مستقل بود اما در واقع تحت حکومت شخصی او قرار داشت. بنابراین، پیمان شون برون کنترل ناپلئون بر تقریباً تمام خط ساحلی آدریاتیک را رسمیت بخشید و در صورت عدم مخالفت، به او اجازه می داد تا نیروها و تدارکات را به بالکان منتقل کند. ارتش فرانسه که در استان های ایلیریا تشکیل می شد، احتمالاً برای حمله به امپراتوری عثمانی با همکاری روس ها در نظر گرفته شده بود؛ دو کشور در تیلسیت توافق نامه ای برای حمایت از یکدیگر در برابر عثمانی ها امضا کرده بودند. برای ایجاد اختلال در آماده سازی این ارتش، نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا که از زمان نبرد ترافالگار در سال ۱۸۰۵ کنترل بیشتر مدیترانه را در دست داشت، در سال ۱۸۰۷ جزیره دالماتیایی لیسا را تصرف کرد و از آن به عنوان پایگاهی برای حمله به کشتی های ساحلی ایتالیا و ایلیریا استفاده کرد. این عملیات ده ها کشتی را به غنیمت گرفت و باعث وحشت و اختلال در استراتژی فرانسه در منطقه شد. برای مقابله با این، دولت فرانسه یک برنامه بزرگ کشتی سازی را در بنادر دریایی ایتالیا، به ویژه ونیز، آغاز کرد و ناوچه های خود را بر
ای محافظت از کشتی هایشان اعزام کرد. اسکادران فرانسوی-ایتالیایی دریاسالار برنارد دوبوردیو نتوانست اسکادران کوچک تر بریتانیایی تحت فرماندهی ویلیام هوست را به یک اقدام هماهنگ بکشاند، جایی که تعداد برتر دوبوردیو می توانست تعیین کننده باشد. در عوض، اسکادران های ناوچه بریتانیایی و فرانسوی در طول سال ۱۸۱۰ درگیر یک سری حملات و ضدحملات شدند. در اکتبر ۱۸۱۰، دوبوردیو ۷۰۰ سرباز ایتالیایی را در لیزا پیاده کرد، در حالی که هوست بیهوده در جنوب آدریاتیک به دنبال اسکادران فرانسوی می گشت. این جزیره تحت فرماندهی دو ناوچه زن، جیمز لو و رابرت کینگستون، قرار داشت که کل جمعیت جزیره را به همراه آذوقه خود به کوه های مرکزی عقب نشینی کردند. نیروهای ایتالیایی شهر اصلی متروکه، بندر سنت جورج را در اختیار داشتند. فرانسوی ها و ایتالیایی ها چندین کشتی را در بندر آتش زدند و کشتی های دیگری را تصرف کردند، اما بیش از هفت ساعت در جزیره نماندند و قبل از بازگشت هوست عقب نشینی کردند. بقیه سال آرام بود، اسکادران بریتانیایی پس از تقویت توسط کشتی درجه سه HMS "Montagu" برتری به دست آورد.. در اوایل سال ۱۸۱۱، لشکرکشی های تهاجمی دوباره آغاز شد و حملات بریتا
نیا در امتداد سواحل ایتالیا، دوبوردیو را بر آن داشت تا دومین حمله به لیسا را ​​ترتیب دهد. دوبوردیو با استفاده از غیبت موقت «مونتاگو»، شش ناوچه و تعداد زیادی قایق کوچک تر را جمع آوری کرد و بیش از ۵۰۰ سرباز ایتالیایی را تحت فرماندهی سرهنگ الکساندر گیفلنگا سوار کشتی کرد. اسکادران جمع آوری شده توسط دوبوردیو نه تنها از نظر تعداد نفرات و کشتی ها از بریتانیایی ها بیشتر بود، بلکه از نظر وزن گلوله نیز دو برابر سنگین تر بود. دوبوردیو قصد داشت اسکادران ناوچه های هوست را در هم بشکند و سپس به جزیره حمله کرده و آن را تصرف کند، که این امر تهدید بریتانیا را در دریای آدریاتیک برای ماه های آینده ریشه کن می کرد. نبرد. دوبوردیو (به عنوان کمودور) رهبری یک اسکادران متشکل از شش ناوچه (چهار فروند از ۴۰ توپ و دو فروند از ۳۲ توپ)، یک بریگ ۱۶ توپ، دو شاونر، یک خِبِک و دو قایق توپدار را بر عهده داشت. سه کشتی او از نیروی دریایی فرانسه و بقیه از نیروی دریایی پادشاهی ایتالیا بودند. علاوه بر این، اسکادران ۵۰۰ سرباز ایتالیایی را حمل می کرد. در غیاب «مونتاگو»، اسکادران هوست شامل سه ناوچه (یکی از ۳۸ توپ و دو فروند از ۳۲ توپ) و یک کشتی پست ۲۲ ت
وپ بود. خود جزیره لیسا توسط تعداد کمی از نیروهای محلی تحت فرماندهی دو ناوچه بان دفاع می شد. ناوگان دوبوردیو در ساعت ۳:۰۰ روز ۱۲ مارس ۱۸۱۱ توسط کاپیتان گوردون در HMS "Active" که اسکادران بریتانیایی را از Port St George در یک سفر دریایی از آنکونا رهبری می کرد، در حال نزدیک شدن به جزیره لیسا مشاهده شد. با چرخش به غرب، اسکادران بریتانیایی در صف مقدم منتظر نزدیک شدن فرانسوی ها بود و در امتداد ساحل شمالی جزیره در فاصله نیم مایلی از خط ساحلی حرکت می کرد. تا ساعت ۶:۰۰، دوبوردیو در دو لشکر از شمال شرقی به خط بریتانیایی ها نزدیک می شد و "Favorite" را در رأس لشکر رو به باد یا غرب رهبری می کرد. دوبوردیو امیدوار بود که از "Active" در رأس خط بریتانیایی ها جلوتر برود و با "Danaé" که لشکر رو به باد را رهبری می کرد، از آن به سمت شرق عبور کند. دوبوردیو قصد داشت خط بریتانیایی ها را در دو نقطه بشکند و اسکادران بریتانیایی را در آتش متقابل نابود کند. در طول سه ساعت بعدی، اسکادران ها همچنان به هم نزدیک می شدند و بادهای ملایم آنها را به کمی بیش از سه گره محدود می کرد. هوست، شاگرد نلسون، تأثیر الهام بخش علامت نلسون قبل از نبرد ترافال
گار را به یاد آورد و شعار خودش را بلند کرد: "نلسون را به یاد داشته باشید"، که با تشویق شدید اسکادران روبرو شد. همانطور که به نیروهای هوست نزدیک می شد، دوبوردیو متوجه شد که به دلیل سرعت کشتی بریتانیایی قادر به عبور موفقیت آمیز از دماغه «اکتیو» نخواهد بود و همچنین به دلیل نزدیکی کشتی های بریتانیایی به یکدیگر، قادر به شکستن خط آنها نخواهد بود. او در عوض تلاش کرد تا به دومین کشتی در خط بریتانیایی، کشتی پرچمدار هوست HMS "Amphion" حمله کند. دوبوردیو نه تنها از نظر کشتی ها، بلکه از نظر نفرات نیز برتری قابل توجهی داشت، سربازان ایتالیایی حاضر در عرشه به او این فرصت را می دادند که در صورت سوار شدن موفقیت آمیز بر ناوچه های بریتانیایی، خدمه آنها را در هم بشکند. اولین گلوله های نبرد در ساعت 09:00 شلیک شد، زیرا بریتانیایی ها از میدان آتش وسیع تر خود برای حمله به کشتی های پیشرو فرانسوی، «Favorite» و «Danaé» استفاده کردند که برای چند دقیقه بدون هیچ مقاومتی باقی ماندند. اسکادران فرانسوی آتش خود را حفظ کرد و دوبوردیو سربازان و ملوانان خود را در دماغه «فاوریت» جمع کرد تا پس از برخورد کشتی پرچمدارش با «آمفیون» تأثیر حمله اولیه خ
ود را به حداکثر برساند. هوست از نیات دوبوردیو و برتری فرانسه از نظر تعداد آگاه بود و در نتیجه دستور داد یک توپ بزرگ howitzer روی عرشه «آمفیون» تیر سه گانه مستقر شود تا توپ حاوی بیش از 750 گلوله تفنگ باشد. به محض اینکه «فیوریت» به چند یاردی عقب «آمفیون» رسید، هوست اجازه شلیک توپ را داد و شلیک توپ فوراً دماغه «فیوریت» را از گروه سوار شدن فرانسوی ها و ایتالیایی ها دور کرد. در میان ده ها کشته و زخمی، دوبوردیو و تمام افسران ناوچه نیز حضور داشتند و سرهنگ گیفلنگا فرماندهی «فیوریت» را بر عهده داشت. همانطور که «فیوریت» و «آمفیون» به یکدیگر نزدیک می شدند، تیراندازی بین عقبه بریتانیایی ها و لشکر بادپناه فرانسوی، به رهبری «دانا» ادامه یافت. چندین کشتی فرانسوی با زاویه ای آمدند که می توانستند توپ های خود را به سمت HMS "Cerberus"، عقب ترین کشتی بریتانیایی، نشانه بگیرند و هر دو طرف به طور منظم از پهلو به یکدیگر آتش می گشودند. مانور هوست. پس از مرگ دوبوردیو، کاپیتان ژان-الکساندر پریدیه در "فلور" به کشتی های فرانسوی و ایتالیایی دستور داد که مستقیماً به خط بریتانیایی حمله کنند. کشتی آسیب دیده "فاوریت" با تلاش برای دور زدن "آمف
یون" و شلیک قبل از اینکه او را در آتش متقابل گرفتار کند، همانطور که قصد اصلی دوبوردیو بود، پیشروی کرد. بقیه اسکادران فرانسوی-ایتالیایی از این پیشروی پیروی کردند و تلاش کردند تا با تعداد بیشتر خود، اسکادران بریتانیایی را تحت فشار قرار دهند. هوست برای این احتمال آماده بود و بلافاصله به کشتی های خود دستور داد تا پوشیدن، به سمت جنوب و سپس به سمت شرق بچرخند و جهت خود را معکوس کنند. این حرکت، اسکادران فرانسوی-ایتالیایی را دچار سردرگمی کرد و در نتیجه، آرایش اسکادران از هم پاشید. "Favorite" که تقریباً تمام افسران خود را از دست داده بود، نتوانست به سرعت به مانور پاسخ دهد و با سردرگمی به سمت خط ساحلی صخره ای رانده شد و کاملاً متلاشی شد. با از دست دادن "Favorite"، آرایش فرانسوی-ایتالیایی شروع به از هم پاشیدن کرد و اسکادران بریتانیایی توانست از حریفان خود پیشی بگیرد. کشتی های پیشرو فرانسوی «فلور» و "Bellona" تنها موفق شدند به «آمفیون» برسند که اکنون در عقب خط بریتانیایی ها بود. 'آمفیون' خود را بین دو ناوچه گرفتار یافت و این امر خط بریتانیایی ها را به اندازه ای کند کرد که لشکر شرقی فرانسه، به رهبری «دانا»، توانست به HMS "
Volage"، که اکنون پس از سبقت گرفتن از «سربروس» در جریان چرخش، کشتی پیشرو بریتانیایی ها بود، حمله کند. "ولاژ" بسیار کوچکتر از حریف خود بود، اما به توپ های 32 پوندی carronade مسلح بود، توپ های کوتاه بردی که چنان آسیبی به «دانا» وارد کردند که کشتی فرانسوی مجبور شد از آنجا دور شود و از فاصله دورتری دوباره درگیر شود. فشار نبرد در این فاصله بیشتر، توپ های کوتاه برد «ولاژ» را از هم گسیخت و کشتی را بسیار ضعیف کرد، به طوری که تنها با یک توپ می توانست با بریتانیایی ها درگیر شود. تعقیب. پشت سر «ولاژ» و «دانا»، ناوچه ایتالیایی «کرونا» به فرماندهی نیکولو پاسکوالیگو در یک نبرد تن به تن با «سربروس» درگیر شد که طی آن «سربروس» آسیب سنگینی دید اما جراحات مشابهی به کشتی ایتالیایی وارد کرد. این تبادل آتش ادامه یافت تا اینکه ورود کشتی «اکتیو» باعث شد کشتی های «دانا»، «کرونا» و «کارولینا» عقب نشینی کرده و به سمت شرق عقب نشینی کنند. در عقب، «آمفیون» موفق شد به «فلور» نزدیک شود و آن را با خود ببرد و چنان خسارتی وارد کرد که ظرف پنج دقیقه افسران فرانسوی سوار بر کشتی، پرچم های کشتی را به نشانه تسلیم به دریا انداختند. پریدیه در این عملی
ات به شدت زخمی شده بود و در حرکات بعدی «فلور» نقشی نداشت. «آمفیون» سپس به «بلونا» حمله کرد و در درگیری ای که تا ساعت ۱۲:۰۰ ادامه داشت، کشتی ایتالیایی را مجبور به تسلیم کرد. در طول این نبرد، کشتی کوچک «پرینسیپسا آگوستا» از فاصله دور به «آمفیون» شلیک کرد، تا اینکه ناوچه توانست توپ را به سمت آنها نشانه بگیرد و آنها را فراری دهد. هوست یک punt برای تصرف «بلونا» فرستاد، اما به دلیل خسارات وارده نتوانست قایقی را برای تصرف «فلور» به آب بیندازد. افسران «فلور» که در طول درگیری بین «آمفیون» و «بلونا» تعمیرات عجولانه ای انجام داده بودند، با وجود اینکه قبلاً تسلیم شده بودند، فوراً به سمت بندر فرانسه در Lesina (Hvar) حرکت کردند. «اکتیو»، تنها کشتی بریتانیایی که هنوز در شرایط جنگی بود، به تعقیب کشتی های فرانسوی و ایتالیایی در حال عقب نشینی پرداخت و در ساعت ۱۲:۳۰ «کرونا» را در کانال بین لیزا و جزیره کوچک اسپالمادون گرفت. ناوچه ها در طول یک ساعت بعدی دور یکدیگر مانور می دادند؛ کاپیتان های گوردون و پاسکوالیگو هر کدام به دنبال بهترین موقعیت برای درگیری بودند. ناوچه ها در ساعت ۱۳:۴۵ درگیر نبرد شدند و «اکتیو» ۴۵ دقیقه بعد، پس از
وقوع آتش سوزی در کشتی ایتالیایی، «کرونا» را مجبور به تسلیم کرد. کشتی «اکتیو» نیز به شدت آسیب دیده بود و از آنجایی که اسکادران بریتانیایی به اندازه کافی قوی نبود که با حمله به اسکادران باقی مانده در بندرگاه محافظت شده اش در لسینا، به عملیات ادامه دهد، نبرد به پایان رسید. بازماندگان اسکادران فرانسوی-ایتالیایی همگی به جای امنی رسیده بودند؛ «کارولینا» و «دانا» از درگیری بین «اکتیو» و «کرونا» برای فرار خود استفاده کرده بودند، در حالی که «فلور» به هر کشتی بریتانیایی که از کنارش می گذشت، نشان می داد که تسلیم شده و با وجود عدم حضور یک افسر بریتانیایی در کشتی، در اختیار بریتانیا است. هنگامی که «فلور» از اسکادران بریتانیایی دور شد، به سمت جای امنی حرکت کرد و اندکی پس از «کارولینا» و «دانا» و پیش از تعقیب لنگان لنگان بریتانیایی، به توپخانه های لسینا رسید. شناور کوچکتر اسکادران فرانسوی-ایتالیایی در مراحل پایانی نبرد پراکنده شدند و مستقلاً به لسینا رسیدند. خاتمه نبرد. اگرچه کشتی «فاوریت» غرق شد، اما بیش از 200 نفر از خدمه و سربازان-مسافر آن به خشکی رسیده بودند و پس از آتش زدن کشتی خود، آماده پیشروی به سمت بندر سنت جورج تح
ت رهبری سرهنگ گیفلنگا شدند. دو ناوچهر بریتانیایی که فرماندهی شهر را بر عهده داشتند، جمعیت بریتانیایی و بومی را در یک نیروی دفاعی سازماندهی کردند و برای رویارویی با گیفلنگا راهپیمایی کردند. افسران جزء بریتانیایی به گیفلنگا اطلاع دادند که بازگشت اسکادران بریتانیایی، تعداد زیادی از ملوانان، تفنگداران دریایی و توپخانه دریایی را برای مقابله با نیروی کوچک او به ارمغان خواهد آورد و اگر او فوراً تسلیم شود، می تواند انتظار شرایط بهتری را داشته باشد. گیفلنگا تشخیص داد که موقعیتش غیرقابل دفاع است و تسلیم شد. در بندر سنت جورج، قایق توپدار ایتالیایی "لودولا" بدون جلب توجه وارد بندر شد و تقریباً کشتی خصوصی سیسیلی "وینسیتوره" را تصرف کرد. مهاجم توسط پادگان باقی مانده شهر که غنیمتی به دست نیاورده بود، در حالی که سعی داشت آن را از خلیج بیرون بکشد، رانده شد. در دریاهای لیسا، خدمه غنیمتی بریتانیایی تلاش های زیادی برای محافظت از غنیمت های خود انجام می دادند. کشتی «کرونا» در نتیجه درگیری با کشتی «اکتیو» به شدت در آتش می سوخت و خدمه بریتانیایی در کنار زندانیان ایتالیایی خود با آتش می جنگیدند. سرانجام آتش مهار شد، اما نه بدون مرگ پ
نج نفر و سوختگی شدید چندین نفر دیگر هنگام فرو ریختن دکل اصلی شعله ور. مشکلاتی نیز در کشتی «بلونا» رخ داد، جایی که کاپیتان جوزپه دودو قصد داشت انبار باروت را آتش بزند و کشتی را پس از تسلیم شدن نابود کند. دودو در این عملیات به شدت زخمی شده بود و به همین دلیل به معاون خود دستور داد تا فیوز را روشن کند. افسر قول داد که این کار را انجام دهد، اما در عوض وقتی خدمه بریتانیایی رسیدند، کنترل انبار را به آنها سپرد. دودو در حالی که هنوز معتقد بود فیوز روشن شده است، درگذشت. هوست نیز در دریا ماند و با کشتی آسیب دیده «آمفیون» فراتر از برد توپخانه ساحلی لسینا گشت زنی می کرد. هوسته از رفتار افسران «فلور» خشمگین شد و یادداشتی به لسینا فرستاد و از آنها خواست که کشتی را همانطور که در تسلیم قبلی آن ذکر شده بود، تحویل دهند. افسران «فلور» با تسلیم شدن و سپس فرار، یک قانون غیررسمی درگیری دریایی را نقض کرده بودند که طبق آن، کشتی ای که داوطلبانه پرچم خود را به اهتزاز در می آورد، برای جلوگیری از ادامه تلفات جانی در میان خدمه خود، تسلیم حریف می شد. «فلور» تنها به این دلیل توانسته بود بدون مزاحمت از میان اسکادران بریتانیایی عبور کند که ت
سلیم شدنش به رسمیت شناخته شده بود و سوءاستفاده از این رسم، به ویژه در نیروی دریایی سلطنتی، عملی ننگین تلقی می شد. فرانسوی های مستقر در لسینا به یادداشت هوست پاسخی ندادند و اسکادران بریتانیایی سرانجام مجبور شد برای انجام تعمیرات به لیزا بازگردد. پیامدها. تلفات این عملیات برای هر دو طرف سنگین بود. کشتی های بریتانیایی در این نبرد ۱۹۰ کشته یا زخمی و تعدادی نیز بعداً در آتش سوزی روی عرشه کشتی «کرونا» از دست دادند. کاپیتان های هوست و هورنبی هر دو به شدت زخمی شدند و کل اسکادران بریتانیایی قبل از از سرگیری نبرد نیاز به تعمیر فوری داشت. در اسکادران فرانسوی و ایتالیایی وضعیت حتی بدتر بود، اگرچه تلفات دقیق مشخص نیست. حداقل ۱۵۰ نفر در عرشه کشتی «فیوریت» یا در جریان نبرد یا در اثر غرق شدن کشتی کشته شده بودند و ۲۰۰ نفر از خدمه و مسافران آن که زنده مانده بودند همگی اسیر شدند. «بلونا» حداقل ۷۰ کشته و «کرونا» نیز تلفات سنگینی متحمل شد. در میان کشتی هایی که جان سالم به در بردند، اطلاعات کمتری از تلفات آنها در دست است، اما همه آنها قبل از از سرگیری نبرد نیاز به تعمیر و تقویت داشتند. کل تلفات فرانسوی ها و ایتالیایی ها کمتر از ۷۰
۰ نفر تخمین زده نمی شود. تلفات در میان افسران اسکادران ترکیبی به ویژه زیاد بود، به طوری که دریاسالار دوبوردیو و کاپیتان های میلیری و دودو کشته و پریدیه به شدت زخمی شدند. بلافاصله پس از این حادثه، تلاش های مجدد هوست برای وادار کردن فرانسوی ها به تحویل «فلور» مشاهده شد، تلاش هایی که توسط کاپیتان کشتی «دانا» که فرماندهی اسکادران فرانسوی را بر عهده گرفته بود، رد شد. کشتی های فرانسوی و ایتالیایی بازمانده در ابتدا در راگوسا (دوبروونیک) در انتظار تدارکات برای ادامه لشکرکشی متوقف شدند، اما یک اسکادران جداگانه بریتانیایی کشتی تدارکات را در پارنزو (پورچ) کشف و غرق کرد و خروج کامل فرانسوی ها از منطقه را ضروری ساخت. در بریتانیا، اقدام هوست به طور گسترده مورد تحسین قرار گرفت؛ ستوان های اول اسکادران همگی به فرماندهی ارتقا یافتند و به همه کاپیتان ها مدال یادبود اهدا شد. تقریباً چهار دهه بعد، این نبرد در اعطای نشان «لیزا» به مدال خدمت عمومی نیروی دریایی که به همه شرکت کنندگان بریتانیایی که هنوز در سال 1847 زندگی می کردند، اعطا می شد، نیز مورد توجه قرار گرفت. به محض ورود به بریتانیا، «کرونا» و «بلون» تعمیر و بعداً برای خدمت د
ر نیروی دریایی سلطنتی خریداری شدند، کشتی تازه ساخته شده «کرونا» نامگذاری شد و «بلون» به کشتی نظامی «دوور» تبدیل شد. «ددالوس» در سال 1812 تحت فرماندهی کاپیتان موری ماکسول به خدمت گرفته شد، اما کمتر از یک سال خدمت کرد: در ژوئیه 1813 در سیلان غرق شد. برتری عددی بریتانیا در منطقه تضمین شده بود؛ هنگامی که نیروهای کمکی فرانسه برای دریای آدریاتیک در 25 مارس تولون را ترک کردند، توسط کاپیتان رابرت اتوی در قبل از اینکه حتی از کورسیکا عبور کنند، تعقیب و به فرانسه رانده شدند. با این حال، در طول بقیه سال ۱۸۱۱، اسکادران های ناوچه های بریتانیایی و فرانسوی به درگیری در سراسر دریای آدریاتیک ادامه دادند که مهم ترین درگیری عملیات ۲۹ نوامبر ۱۸۱۱ بود که در آن یک اسکادران دوم فرانسوی نابود شد. این اقدام اثرات بلندمدت قابل توجهی داشت؛ نابودی یکی از آموزش دیده ترین و بهترین اسکادران های هدایت شده در نیروی دریایی فرانسه و مرگ دوبوردیو مهاجم، به توانایی فرانسه برای حمله به بالکان علیه امپراتوری عثمانی پایان داد. در فرهنگ عامه دیوید دریک، نویسنده داستان های علمی تخیلی آمریکایی، نبرد دریایی اصلی ششمین رمان از مجموعه RCN با عنوان «وقتی ج
زر و مد برمی خیزد» را بر اساس نبرد لیسا نوشته است، که در آن RCN به جای نیروی دریایی سلطنتی و اتحاد ستارگان آزاد نقش ناوگان فرانسوی-ونیزی را بازی می کنند. پیشگفتار دریک بر این رمان به طور خاص اشاره می کند که این نبرد را با نبرد سال ۱۸۶۶ با همین نام اشتباه نگیرید، نبردی که او آن را «جذاب، اما در داستان نمی توان یک طرف را به اندازه طرف بازنده تاریخی بی کفایت جلوه داد» توصیف می کند. منابع.
جوزپه کاستلانو (; – ) ژنرال ایتالیایی بود که در ۳ سپتامبر ۱۹۴۳ آتش بس بین ایتالیا و متفقین را مذاکره و امضا کرد. زندگی نامه. حرفه نظامی. او اصالتاً سیسیلی بود اما در پراتو متولد شد و پسر یک نظامی بود. دوران حرفه ای او در ارتش سریع و درخشان بود. در طول جنگ جهانی اول، او کاپیتان توپخانه بود. در سال ۱۹۴۱، در طول حمله به یوگسلاوی به سرتیپ ارتقا یافت و جوان ترین ژنرال ایتالیا بود. در سال ۱۹۴۲ به ستاد کل ارتش و سال بعد به فرماندهی عالی فراخوانده شد و به عنوان دستیار شخصی با ژنرال ویتوریو آمبروسیو همکاری کرد. او دوست صمیمی گالئاتزو چیانو، داماد بنیتو موسولینی، وزیر امور خارجه ایتالیا بود. چیانو در ژوئیه ۱۹۴۳ پس از حمله متفقین به سیسیل، در برکناری موسولینی نقش داشت. کاستلانو در کنار چیانو قرار گرفت و نقش برجسته ای در وقایعی که منجر به سقوط رژیم فاشیستی شد، داشت. او دستگیری موسولینی را سازماندهی کرد. سقوط فاشیسم. جوزپه کاستلانو از رئیس ستاد خود، آمبروسیو، و فرمانده سرویس های مخفی، ژنرال جیاکومو کاربونی، در ابتکار سیاسی که در ارتش برای سرنگونی بنیتو موسولینی و جایگزینی او با یک چهره برجسته در ارتش (پیترو بادولیو یا در