Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
استالونه (انگلیسی: Sly) یک فیلم مستند آمریکایی محصول سال ۲۰۲۳ که دربارهٔ زندگی و میراث سیلوستر استالونه به کارگردانی تام زیمنی است. این فیلم برای اولین بار در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو در سال ۲۰۲۳ به نمایش درآمد و در ۳ نوامبر ۲۰۲۳ توسط نتفلیکس منتشر شد. این فیلم به بررسی زندگی سیلوستر استالونه و نزدیک به ۵۰ سال زندگی حرفه ای او می پردازد، از کودکی خشن در منهتن تا بازیگر مبارز تا فیلم ساز اکشن و ستاره فرنچایزهای هالیوود از جمله راکی، رمبو و بی مصرف ها. این شامل فیلم هایی از پیگیری استالونه برای فیلم سازی، صحنه هایی از فیلم های او، عکس هایی از دوران کودکی اش، و مصاحبه هایی با آرنولد شوارتزنگر، فرانک استالونه، هنری وینکلر، تالیا شایر، جان هرتسفلد، وسلی موریس و کوئنتین تارانتینو است. بازخوردها. در راتن تومیتوز بر اساس رای ۴۴ منتقد دارای امتیاز ۷۷ درصد و نمره ۶٫۳ از ۱۰ می باشد. در متاکریتیک که از میانگین وزنی استفاده می کند، بر اساس رای ۱۷ منتقد، امتیاز ۶۲ از ۱۰۰ را به فیلم اختصاص داده است که نشان دهنده نقدهای «عموماً مطلوب» است.
گاتشیلا یک شهر در بخش فرعی قاتشیلا در بخش سینگبهوم شرقی در ایالت جارکند هند است. تاریخ. طبق افسانه ها، خاندان سلطنتی پادشاهی دهلبوم در اصل اعضای نژاد بدوی بومیج بودند که توسط سایر روسای بومیج به عنوان حاکم فئودال خود انتخاب شدند. زمیندارها بعداً هندوئیز شدند و عنوان «دال» یا «دابال دیو» را به خود گرفتند. این خانواده ها نوعی حالت نیمه سلطنتی داشتند. مساحت پادشاهی دهلبوم تقریباً بود. . راجا جاگانات "رانکینی" ماندیر را در گالودیه ساخت. اما به دلیل مشکلی، معبد کالی را به همراه تمام همکاران و افراد دیگر به گاتسیلا منتقل کرد و معبد الهه کالی را در کنار پاسگاه پلیس گاتشیلا ساخت که به نام "رانکینی ماتا" معروف است.
گورامی گوش فیل ، گونه بزرگی از گورامی بومی حوضه رودخانه مکونگ در تایلند، لائوس و کامبوج است. در طول فصل نمناکی، گورامی های گوش فیل در جنگل های باتلاقی آب شیرین و دشت های سیلابی یافت می شوند. در طول فصل خشک، آنها در آب های دائمی مانند جریان اصلی مکونگ یافت می شوند. حرکات فصلی آنها توسط سطح آب تحریک می شود.
گورامی غول پیکر ، گونه ای از گورامی های بزرگ بومی زیستگاه های آب شیرین در جنوب شرقی آسیا است. در جای دیگری نیز معرفی شده است. این گونه از نظر تجاری به عنوان یک ماهی غذایی اهمیت دارد و همچنین پرورش داده می شود. این گونه را می توان در تجارت آکواریومی نیز یافت. این گونه برای کنترل علف های هرز در گیاهان آبزی بسیار تهاجمی مانند "Salvinia molesta" استفاده شده است، زیرا گورامی غول پیکر می تواند یک گیاه خوار پراشتها باشد. توانایی تنفس هوای نمناک را دارد، بنابراین می تواند برای مدت طولانی خارج از آب زنده بماند. این بسیار بزرگ تر از بسیاری از گورامی ها است (تنها گونه های دیگر "Osphronemus" به اندازه مشابهی می رسند)، تا حداکثر طول استاندارد رشد می کند، اگرچه بیشتر آنها تنها حدود طول دارند. این یک ماهی دوست داشتنی در غذاهای اندونزیایی، مالزیایی و تایلندی است. گورامی ها به ویژه در غذاهای ساندانی اندونزی محبوب هستند، جایی که اغلب به عنوان "ikan goreng" سرخ می شوند، به عنوان "ikan bakar" کبابی می شوند یا با ادویه داخل بسته بندی برگ موز به عنوان "پپ" پخته می شوند. در برخی از مناطق جنوب شرقی آسیا، آنها را برای حفظ و افزایش عم
ر مفید نمک می زنند.
جوانی شوپن () فیلمی لهستانی به کارگردانی الکساندر فورد است که در سال ۱۹۵۲ منتشر شد. این فیلم دربارهٔ دوره ای از زندگی شوپن میان سال های ۱۸۲۵ تا ۱۸۳۰ (از ۱۵ تا ۲۱ سالگی) است.
گورامی غول پیکر دم سرخ ، گونه بزرگی از گورامی است که از خانواده Osphronemidae است. این ماهی در خطر انقراض بومی جزیره بورنئو در جنوب شرقی آسیا است که تنها از حوزه رودخانه کیناباتانگان و سِگاما در صباح در شرق مالزی شناخته شده است. نخستین بار در سال ۱۹۹۲ بر اساس یک نمونه آکواریوم توصیف شد، محدوده پراکنش دقیق آن کاملاً مشخص نبود، و سبب شد تا برخی منابع به اشتباه آن را از اندونزی گزارش دهند.
گورامی های غول پیکر ، سرده ای از گورامی های بزرگ است که تنها سرده از زیرخانواده Osphroneminae است. این ماهی ها به عنوان گورامی های غول پیکر شناخته می شوند و بومی رودخانه ها، دریاچه ها، استخرها، مرداب ها و دشت های سیلابی در جنوب شرقی آسیا هستند، با "O. exodon" از حوضه مکونگ، "O. laticlavius" و "O. septemfasciatus" از بورنئو، در حالی که "O. goramy" نسبتاً به طور گسترده رایج است. "O. goramy" خارج از محدوده پراکنش بومی خود در آسیا، آفریقا و استرالیا معرفی شده است. همه گونه ها به عنوان ماهی خوراکی بسیار ارزشمند هستند که سبب پرورش "O. goramy" و پرورش "O. septemfasciatus" می شود. گورامی های غول پیکر در تجارت آکواریوم ظاهر می شود، اما آنها بسیار طولانی هستند، احتمالاً تا ۴۰ سال عمر می کنند، و به یک مخزن بسیار بزرگ با یک فیلتر قوی نیاز دارند. گونه ها. اکنون چهار گونه شناخته شده در این سرده وجود دارد:
نان بوکر یکی از انواع نان فرانسوی است که خاستگاه آن منطقه بوکر، گار است. طعم خاص این نان به دلیل ورز دادن و تخمیر طولانی آن است. این نان برخلاف نان وینی که با مخمر آبجو تهیه می شود این مزیت را دارد که بدون سفت شدن نگهداری می شود. این یک نان خمیر ترش است که از خمیر سفت استفاده می کند، و در عین حال منجر به یک نان پوسته دار با فضای داخلی باز و هوا می شود که معمولاً با خمیر بسیار مرطوب همراه است.
فروید و فلسفه: مقاله ای در باب تفسیر (به ) کتابی است دربارهٔ زیگموند فروید، بنیان گذار روان کاوی که توسط فیلسوف فرانسوی پل ریکور در سال ۱۹۶۵ نوشته شده است. در کتاب "فروید و فلسفه"، ریکور کار فرویدی را بر حسب هرمنوتیک، نظریه ای که بر تفسیر یک متن خاص حاکم است، و پدیدارشناسی، مکتبی از فلسفه که توسط ادموند هوسرل بنیان شد، تفسیر می کند. ریکور به سؤالاتی مانند ماهیت تفسیر در روان کاوی، درک ماهیت انسان و رابطه بین تفسیر فروید از فرهنگ در میان دیگر تفاسیر می پردازد. این کتاب اولین بار در فرانسه توسط ادیشن دو سویل و در ایالات متحده توسط انتشارات دانشگاه ییل منتشر شد. ریکور آنچه را که به نظر او تنشی در کار فروید می داند، بین تأکید بر «انرژی» که پدیده های روان شناختی را بر حسب مقادیر انرژی توضیح می دهد، و تأکید بر هرمنوتیک را بررسی می کند. او فروید را با فیلسوفان کارل مارکس و فردریش نیچه مقایسه می کند که این سه گانه را «مکتب سوءظن» توصیف می کنند و شباهت ها و تفاوت های بین روان کاوی و پدیدارشناسی را بررسی می کند. او همچنین ایده های فروید را با ایده های فیلسوف گئورگ ویلهلم فردریش هگل مقایسه می کند و ایده های خود را در مو
رد نمادهایی که در اثر قبلی اش، "سمبولیسم شر" (۱۹۶۰) بررسی شده بود، توسعه می دهد. در پاسخ به انتقاد از وضعیت علمی روان کاوی توسط فیلسوف ارنست نیگل، ریکور استدلال می کند که روان کاوی را نه به عنوان یک علم مشاهده ای، بلکه به عنوان یک «تفسیر» که به تاریخ شبیه است تا روان شناسی، درک کرده است. او از روان کاوانی انتقاد می کند که این را به عنوان پاسخی به استدلال هایی مبنی بر غیرعلمی بودن روان کاوی قبول نمی کنند. یکی از مشهورترین آثار ریکور، "فروید و فلسفه"، با "اروس و تمدن" فیلسوف هربرت مارکوزه (۱۹۵۵)، "زندگی در برابر مرگ" اثر نورمن او. براون (۱۹۵۹)، "فروید" اثر جامعه شناس فیلیپ ریف، "ذهن اخلاق گرا" (۱۹۵۹) و "دانش و علایق انسانی" فیلسوف یورگن هابرماس (۱۹۶۸) مقایسه شده است. مفسران بحث های ریکور دربارهٔ نظریه های روانکاوی فروید، کاوش او در جنبه های معمولاً نادیده گرفته شده کار فروید، مقایسه فروید با هگل، مارکس و نیچه و بحث او دربارهٔ پدیدارشناسی را ستوده اند. این اثر ژاک لاکان روان کاو را خشمگین کرد، که ریکور را متهم کرد که ایده هایش را بدون ذکر اسناد نوشته است. اگرچه برخی از دانشمندان این اتهام را رد کردند. "فروید و ف
لسفه" پس از انتشار نسخه انگلیسی آن در سال ۱۹۷۰، بازخوردهای مثبتی دریافت کرد. این کتاب به عنوان یکی از مهم ترین بحث های روانکاوی توصیف شد و ریکور به دلیل بحث در مورد نمادها مورد تحسین قرار گرفت. او همچنین به انتقاد از دیدگاه های فروید در مورد نمادها و مذهب اعتبار داشت. با این حال، برخی از منتقدان استدلال کرده اند که دیدگاه های ریکور بر عدم امکان ارزیابی علمی روان کاوی دلالت دارد. خلاصه. پیشگفتار. ریکور توضیح می دهد که موضوع او زیگموند فروید است؛ بنیان گذار روان کاوی، نه خود روان کاوی؛ بنابراین او از بحث دربارهٔ ادبیات روان کاوانه پس از فروید و شخصیت های دگراندیشی مانند روان پزشک کارل یونگ اجتناب می کند. او تأکید می کند که فروید و فلسفه یک اثر فلسفه است نه یک کار روان شناسی، و کار خود را با فیلسوفانی مانند رولان دالبیز در "روش روان کاوی و دکترین فروید" (۱۹۳۶) و هربرت مارکوزه در "اروس و تمدن" (۱۹۵۵)، و همچنین به جامعه شناس فیلیپ ریف در "فروید: ذهن اخلاق گرا" (۱۹۵۹) و روان کاو جان فلوگل در "انسان، اخلاق و جامعه" (۱۹۴۵)مقایسه می کند. او مانند مارکوزه، ریف و فلوگل، روان کاوی را «تفسیر فرهنگ» می داند، اما برخلاف آن
ها، دغدغه اصلی او «ساختار گفتمان فرویدی» است. ریکور اهداف اصلی خود را تبیین ماهیت و هدف تفسیر در روان کاوی، نشان دادن این که تفسیر روان کاوانه به چه درکی از ماهیت انسان می انجامد، و بررسی این که آیا تفسیر فروید از فرهنگ با سایر تفاسیر سازگار است یا خیر، بیان کرد. او خاطرنشان می کند که با بحث در مورد این سؤالات، مسائل حل نشده مربوط به نمادهایی را که در اثر قبلی خود به نام "«سمبلیسم شر»" مطرح شده بود، بیش تر بررسی می کند. کتاب اول: مشکل: قرار دادن فروید. ریکور بحث خود دربارهٔ فروید را به تأکید بر اهمیت زبان مشترک فیلسوفانی مانند لودویگ ویتگنشتاین و مارتین هایدگر، مکاتب فلسفی، مانند پدیدارشناسی، جنبشی که توسط ادموند هوسرل پایه گذاری شد، و فلسفه زبانی انگلیسی، به عنوان تفسیر عهد جدید، دین شناسی تطبیقی، انسان شناسی و روان کاوی و نیز رشته هایی مرتبط می داند. ریکور استدلال می کند که برای تبیین مقاصد گوناگون به «فلسفه جامع زبان» نیاز است و روان کاوان باید در بحث زبان شرکت کنند. او معتقد است که یکی از اهداف فروید «تفسیر مجدد همه تولیدات روانی مربوط به فرهنگ، از رؤیاها، از طریق هنر و اخلاق، تا دین» بود. او با بحث در مو
رد نظریه رؤیاهای فروید، می نویسد که فروید از رؤیاها به عنوان الگویی برای همه ابراز مبدل خواسته های انسانی استفاده می کند. او استدلال می کند که روان کاوی نه به خود خواسته ها، بلکه به زبانی که در آن ها منتقل می شوند می پردازد، که شامل «معناشناسی میل» است، و مفاهیم روان کاوی مانند سرکوب و کاتکسیس بیان گر پویایی یا «انرژی» است. که «فقط در یک معناشناسی بیان می شوند». او می نویسد که بررسی های فروید از رؤیاها و پدیده های مرتبط مانند طنز، اسطوره شناسی و مذهب، نشان می دهد که آن ها معنادار هستند و به شیوه ای که در آن امیال «به گفتار می رسند» مربوط می شود. او نتیجه می گیرد که روان کاوی رویکرد جدیدی به گفتار ارائه می دهد. از نظر ریکور، کار فروید نشان می دهد که زبان شبیه رؤیا است، به این معنا که «به معنای چیزی غیر از آنچه می گوید» است و «معنای دوگانه» را بیان می کند. به عقیده ریکور، رؤیاها و پدیده های قابل مقایسه با آن ها، از جمله جنون و فرهنگ انسانی به طور کلی، شامل «دلالت هایی هستند که هم در آن معنای دیگری داده می شود و هم در معنایی بی واسطه پنهان می شود» که او آن را معادل نماد می داند. او با مقایسه روشی که در آن روان ک
اوی «معنای دوگانه» را با پدیدارشناسی دین می خواند، شباهت ها و تفاوت های بین این دو رویکرد را شناسایی می کند. به نظر او، تفاوت اصلی در این است که پدیده هایی که روان کاوی آن ها را بازتاب تحریف شده امیال اساسی می داند، از نظر پدیدارشناسی دین به عنوان «وحی امر قدسی» تلقی می شود. شایستگی نسبی این دیدگاه ها یکی از دغدغه های اصلی اوست. او استدلال می کند که روان کاوی به «حوزه هرمنوتیک» مربوط می شود که به معانی دوگانه و تقابل بین اشکال مختلف تفسیر مربوط می شود. او «هرمنوتیک» را به عنوان «نظریه قواعدی که بر یک تفسیر حاکم است، یعنی بر تفسیر یک متن خاص، یا گروهی از نشانه ها که ممکن است به عنوان یک متن نگریسته شود» تعریف می کند. می توان فهمید که شامل تفسیر چیزهایی مشابه متون است. او پیشنهاد می کند که «مشکل نمادگرایی» تا حد زیادی با مشکل زبان هم خوانی دارد. از نظر ریکور، کار فروید را می توان با فیلسوفان کارل مارکس و فردریش نیچه مقایسه کرد. او از این سه نفر به عنوان استادان «مکتب سوءظن» یاد می کند و استدلال می کند که علی رغم تفاوت هایشان، ناسازگاری ظاهری ایده هایشان، و علی رغم سوءتفاهم هایی که از نتیجه گیری هایشان صورت می گ
یرد، همه آن ها آگاهی را در درجه اول آگاهی کاذب می دانند و به دنبال توضیح آن هستند. فرایند و ابزاری برای رمزگشایی آن با هدف گسترش آگاهی فراهم می کند. او همه آن ها را اساساً مخالف «پدیدارشناسی امر قدسی» و «هرمنوتیک به عنوان یادآوری معنا و یادآور وجود» می داند. کتاب دوم: تحلیلی: خوانش فروید. ریکور توضیح می دهد که در بخش دوم کتاب، روان کاوی را در ارتباط با دیدگاه های دیگر در درجه اول مورد بحث قرار می دهد تا نشان دهد که چگونه با آن ها تفاوت دارد و با آن ها مخالف است. او استدلال می کند که می توان آن را هم به عنوان یک «انرژی» درک کرد، از این نظر که مستلزم «تبیین پدیده های روانی از طریق تضاد نیروها» است و هم به عنوان «هرمنوتیک»، به این معنا که مستلزم «تفسیر معنای ظاهری از طریق معنای نهفته» است.» او نظریه های فروید در مورد رانه مرگ، سازوکار دفاعی، همجنس گرایی، نهاد، خود، فراخود، هم ذات پنداری، لیبیدو، متاروان شناسی، خودشیفتگی، عقده ادیپ، اصل لذت، نیمه هشیار، دستگاه روانی، رشد روانی جنسی، اصل واقعیت، والایش، انتقال، ذهن ناهشیار و همچنین رؤیاپردازی، نظریه اغواگری فروید و روش تداعی آزاد را مورد بحث قرار می دهد. او پیشنها
د می کند که فروید در "تفسیر خواب" (۱۸۹۹) موفق نشد «زبان معنا» و «زبان شبه فیزیکی» را که بخش های مختلف نظریه اش به آن اشاره می کنند، آشتی دهد. او خاطرنشان می کند که برای فروید، رؤیاها «اثبات نهایی» وجود ناخودآگاه را ارائه می دهند، زیرا از نظر فروید، فعالیت تحریف رؤیاپردازی باعث می شود که به ناخودآگاه هم جایگاهی متمایز در ساختار ذهن و هم در ساختار مجموعه قوانین خود نسبت داده شود. او مفهوم روان کاوانه ناخودآگاه را «کاملاً غیر پدیدارشناسانه» می داند. او همچنین یک تضاد اساسی بین عصر هوسرل، که شامل «تقلیل "به" آگاهی» است، و رویه های روان کاوی، که شامل «کاهش "آگاهی"» است، مشاهده کرد. او استدلال می کند که تضاد نتیجه تأکید فروید بر غریزه است، که تأکید بر نقش سوژه و ابژه در آگاهی را جایگزین می کند، و مشاهده می کند که فروید دریافت که با استفاده از مفهوم غریزه برای «ارتباط واقعیات تجربی»، از توصیف به سیستم سازی حرکت کرده بود و این شامل استفاده از فرضیه ها بود. او توضیح می دهد که فرضیه های فروید شامل مواردی می شود که به عملکرد دستگاه روانی مربوط می شوند، که از نظر فروید با کیفیت های «لذت-نارضایتی» تنظیم می شود، و به نوبه
خود به «میزان محرک های… تأثیرگذار بر زندگی ذهنی بستگی دارد». با توجه به این که، از نظر فروید، هدف غرایز باید بر اساس هدف آن ها درک شود و نه برعکس، او می افزاید که شیء ممکن است چیزی خارج از شخص یا بخشی از بدن خود او باشد. او در "سه مقاله دربارهٔ نظریه جنسیت" (۱۹۰۵) این اکتشافات را به فروید نسبت می دهد. او نمونه هایی از چگونگی تلاش فروید برای توضیح فرآیندی را ارائه می دهد که طی آن غرایز، ابژه های خود را در نظریه های خودشیفتگی و هویت یابی تغییر می دهند، با مشاهده این که برای فروید، توضیح خودشیفتگی به معنای نشان دادن این است که «نه تنها شیء تابعی از هدف از یک غریزه است، بلکه نفس خود هدف غریزه است». او می نویسد که از نظر فروید، خودشیفتگی را باید از طریق عبارات ثانویه آن درک کرد، مانند انحراف «که در آن بدن خود به عنوان یک موضوع عشق تلقی می شود» و این که نظریه خودشیفتگی به فروید کمک کرد تا نشان دهد که جابه جایی خودشیفتگی مبنای «تشکیل آرمان ها» است و بنابراین پیامدهایی برای نظریه هویت یابی دارد. او خاطرنشان می کند که از نظر فروید، شناسایی در مرحله دهانی رشد استوار است و بر اساس عمل بلعیدن الگوبرداری می شود. او استدلا
ل می کند که برای فروید مهم بود که تصمیم بگیرد که آیا این شامل میل به داشتن چیزی است یا میل به شبیه بودن، زیرا فقط می توان اولی را در ریشه های شفاهی ردیابی کرد. پیرو تفسیر قبلی، ریکور معتقد است که فروید از مجموعه های متفاوتی از اصطلاحات استفاده می کند، از جمله مجموعه ای «مشاهده ای» مربوط به پدیده های قابل مشاهده و مجموعه «نظری» مربوط به پدیده هایی که قابل مشاهده نیستند، از جمله نیروهای فرضی مختلف. او معتقد است که تضاد بین هرمنوتیک و گفتمان ناسازگار «اقتصاد»، که شامل مقادیری انرژی است، در کار فروید پس از "تفسیر خواب" ادامه داشت، و نتیجه می گیرد که در آن، «با زبان زور هرگز نمی توان بر زبان معنا غلبه کرد». به عقیده ریکور، ادعاهای روان کاوانه در مورد دین هم بر اساس «مدل توپوگرافیک-اقتصادی» فراروان شناسی فرویدی و هم با مثال رؤیاها شکل می گیرد. او استدلال می کند که جنبه هایی از دیدگاه های فروید در مورد دین، مانند «پرسش رادیکال» او از آن، با وجود سوء تفاهم های احتمالی توسط هر دو گروه، شایسته توجه هم دین داران و هم غیرمؤمنان است. او همچنین پیش نهاد می کند که روان کاوی می تواند با ایمان مذهبی خالص هم زیستی داشته باشد.
با این حال، او قیاس فروید بین دین و روان رنجوری و همچنین صحت برخی از ادعاهای او دربارهٔ تاریخ دین را زیر سؤال می برد. فرضیه فروید در مورد رانه مرگ، که در "فراسوی اصل لذت" (۱۹۲۰) مطرح شد، توسط ریکور مورد انتقاد قرار گرفته است، که آن را به عنوان حدس و گمان و مبتنی بر یک مبنای واقعی محدود توصیف می کند. او بین ایده های فروید در مورد رانه مرگ و دیدگاه های او در مورد ساختار ذهن که در "نفس و شناسه" (۱۹۲۳) ارائه شده است، ارتباط برقرار می کند. کتاب سوم: دیالکتیک: تفسیر فلسفی فروید. ریکور توضیح می دهد که بخش سوم کتاب به نقد ایده های فروید می پردازد. او رویکرد خود را این گونه خلاصه می کند که شامل ابتدا بررسی اعتبار روان کاوی از منظر معرفت شناسی، سپس کاوش در مفاهیم آن از طریق بسط «باستان شناسی موضوع» است. او می افزاید که سپس این «باستان شناسی» را با «غایت شناسی» به گونه ای ادغام می کند که امکان ارتباط متقابل این «هرمنوتیک های متضاد» را نشان می دهد. او روان کاوی را با روان شناسی علمی و پدیدارشناسی مقایسه می کند و استدلال می کند که نمی توان آن را بخشی از یک «روان شناسی عمومی» دانست. او می نویسد که اکثر فیلسوفانی که دربارهٔ
روان کاوی بحث کرده اند به این نتیجه رسیده اند که این نوع روان کاوی نمی تواند الزامات اساسی یک نظریه علمی را برآورده کند. او قوی ترین استدلال را به ارنست نیگل نسبت می دهد و آن را به شرح زیر خلاصه می کند. این که آیا روان کاوی مشمول تأیید تجربی است یا خیر، از آن جایی که برخی از مفاهیم آن چنان مبهم و استعاری هستند، و چنان ارتباط نامشخصی با رفتار دارند که نمی توان از آن ها نتیجه گیری های خاصی را استنتاج کرد یا توضیح داد که چگونه خود روان کاوی را می توان ابطال کرد، قابل تردید است. علاوه بر این، هیچ راهی برای نشان دادن معتبر بودن تفسیرهای روان کاوانه وجود ندارد، زیرا داده های روان کاوانه را نمی توان از رابطه یک تحلیل گر معین با بیمارانش جدا کرد و این ظن که تفسیرها توسط تحلیل گران بر داده ها تحمیل می شوند، با توجه به فقدان مقایسه ای اجتناب ناپذیر است. رویه ها و بررسی های آماری در بین آن ها، این مشکلات، دستیابی به همان داده ها را در شرایط کاملاً استانداردشده یا روان کاوان برای تعیین رویه های عینی برای تصمیم گیری این که کدام تفاسیر متضاد ممکن است صحیح باشد، غیرممکن می سازد. ادعاهای روان کاوان در مورد اثربخشی درمان بی
فایده است، زیرا درصدهای بهبود را نمی توان به طور دقیق با مطالعات مناسب تعیین یا تعریف کرد و مقایسه اثربخشی روان کاوی با سایر روش های درمانی غیرممکن است. از نظر ریکور، تا زمانی که روان کاوی یک علم مشاهده تلقی شود، چنین استدلال هایی قانع کننده هستند. او استدلال می کند که روان کاوان باید با ارائه روان کاوی به عنوان «تفسیری» که به جای روان شناسی به تاریخ شباهت دارد، پاسخ دهند، اما چنین نکرده اند. او استدلال می کند، درحالی که برخی از روان کاوان تلاش کرده اند روان کاوی را دوباره فرموله کنند تا معیارهای علمی قابل قبول روان شناسان را برآورده کند، جنبه هایی از نظریه فرویدی این امر را دشوار می کند. او به تلاش برای ادغام روان کاوی به روان شناسی مشاهده ای به عنوان فرمول بندی مجدد «عملیاتی» روان کاوی اشاره می کند. او می نویسد که چنین تلاش هایی برای عملیاتی سازی روان شناسان را راضی نکرده است. او استدلال می کند که آن ها مشروع هستند و می نویسد که مطلوب است که روان کاوی توسط روان شناسی ارزیابی شود و باید تلاش کرد تا نتایج آن را اعتبار یا بی اعتبار کرد. با این حال، او تأکید می کند که چنین فرمول بندی مجدد روان کاوی «عملیات دوم
با توجه به تجربه ای است که مفاهیم فرویدی بر اساس آن پدید آمده اند» و به این ترتیب تنها می تواند به نتایجی بپردازد که «از تجربه تحلیلی جدا شده اند». ریکور با تأکید بر اهمیت تفاوت بین مفاهیم روان کاوی و مفاهیم روان شناسی رفتاری، استدلال تولمین را تأیید می کند که تبیین رفتار انسان بر حسب انگیزه ها از نظر نوع با تبیین رفتار انسان از نظر علل متفاوت است. و این که روان کاوی به جای علل، با انگیزه ها سروکار دارد. او معتقد است که چون روان کاوی با مفاهیم انگیزشی سروکار دارد، تمایز آشکاری بین آن و علم مشاهده وجود دارد. او با انتقاد از این ایده که روان کاوی به یک علم تجربی شباهت دارد، به دنبال کار ژاک لاکان تأکید می کند که تحلیل مبتنی بر تعاملات کلامی بین روان کاو و بیمار است و نشان می دهد که «زبان دیگری جدا از زبان مشترک وجود دارد، و خود را برای رمزگشایی از طریق تأثیرات معنی دار نشان می دهد» مانند علائم و رؤیاها. او معتقد است که نظریه روانکاوانه در نتیجه با «تجربه تحلیلی، تا آن جا که تجربه در حوزه گفتار عمل می کند» سروکار دارد. او نظریه های فروید در مورد والایش را نقد می کند و استدلال می کند که بیماران از مشکلات متعددی ر
نج می برند و والایش یک «مفهوم پوچ» است، و همچنین دیدگاه های او در مورد زبان را نیز نقد می کند. او همچنین رابطه بین ایده های فروید و عقاید فیلسوف گئورگ ویلهلم فردریش هگل را مورد بحث قرار می دهد و نقشی را که میل در کار هر دو ایفا می کند مقایسه می کند. بازخورد. "فروید و فلسفه" به یک مطالعه مشهور دربارهٔ فروید تبدیل شده است، که هم در فلسفه و هم در روان کاوی تأثیرگذار است. همراه با "انسان خطاکار" و "سمبولیسم شر" که هر دو در سال ۱۹۶۰ منتشر شدند، و "تعارض تفاسیر" (۱۹۶۹) یکی از مهم ترین آثار ریکور محسوب می شود. مفسران آن را از دیدگاه های مختلف فلسفی ارزیابی کرده اند و ترکیبی از ستایش و انتقاد را برای این اثر ارائه کرده اند. "فروید و فلسفه" با "اروس و تمدن"، و همچنین با "فروید: ذهن اخلاق گرا"، و "دانش و منافع انسانی" یورگن هابرماس (۱۹۶۸) و "زندگی در برابر" "مرگ" (۱۹۵۹) نورمن او براون مقایسه شده است. "مرگ". جفری آبرامسون، که بحث های ریکور در مورد خودشیفتگی و والایش را تحسین می کرد، معتقد بود که این آثار مشترکاً فروید را در مرکز تحقیقات اخلاقی و فلسفی قرار می دهند. "فروید و فلسفه" توسط فیلسوفان دان ایده تمجید شده است، ک
ه رویکرد آن به تفسیر را محدود به تمرکز بر ایده های نماد و معنای مضاعف ریچارد کرنی و داگلاس کلنر یافتند. کرنی نشان داد که تخیل نمادین زبانی است به ریکور. او همچنین پیشنهاد کرده است که ریکور درگیر نوعی فرجام شناسی بوده است. کلنر اهمیت روان کاوی را برای «افزایش درک ماهیت انسان و کمک به فرایند خودسازی» به ریکور نسبت داد. او معتقد بود که ریکور بهتر از مارکوزه از برخی ایده های فرویدی استفاده می کند.
مخزن بریونز یک مخزن ذخیره آب پایانه باز است که در غرب شهرستان کنترا کوستا، در منطقه خلیج سانفرانسیسکو، کالیفرنیا واقع شده است. مالکیت و اداره آن در ناحیه شهری شهری شرق خلیج (EBMUD) است.
تالار شهر سن خوزه مقر دولت شهری سن خوزه، کالیفرنیا است. این بنا که در مرکز شهر سن خوزه قرار دارد، توسط معمار برنده جایزه پریتزکر، ریچارد مایر، به سبک پست مدرن طراحی شده است. این شامل یک برج ۱۸ طبقه، یک روتوندا شیشه ای نمادین، و یک بال اتاق شورای شهر است. ارتفاع برج است که آن را به چهارمین ساختمان بلند در سن خوزه تبدیل کرده است. تالار شهر فعلی ششمین ساختمان مرکزی دولت سن خوزه است که نشان دهنده ظهور سن خوزه از یک شهر کوچک کشاورزی به یکی از بزرگ ترین شهرهای آمریکا است.
اریکا یک مارش نظامی متعلق به آلمان نازی است. این سرود در برهه اول با ارتش آلمان، به ویژه ارتش آلمان نازی ربط دارد. این سرود توسط هرمس نیل[en] سروده، در سال ۱۹۳۸ منتشر شد و به زودی در جنگ دوم جهانی توسط سربازان ورماخت استفاده شد. سرود اریکا بارها در طول رویدادهای عمومی و فستیوال های حزب ناسیونال سوسیالیسم آلمان پخش شد. به گفته کهنه سرباز، تاریخ دان و نویسنده بریتانیایی، سرلشکر مایکل تیلوتسون، این مارش محبوب ترین و پراستفاده ترین آهنگ راهپیمایی نظامی آلمان نازی در طول جنگ دوم جهانی بود. این سرود در دوران پس از سقوط حزب نازی نیز استفاده می شود. تاریخچه. اریکا هم یک نام رایج آلمانی برای زنان و هم اسم آلمانی گل خلنگ است. شعر و ملودی این آهنگ توسط هرمس نیل، آهنگساز آلمانی نوشته شده است. سال دقیق پیدایش آهنگ مشخص نیست. اغلب تاریخ این مارش به عنوان حدود ۱۹۳۰ ذکر می شود، اما این ادعای تاریخی هرگز ثابت نشده است. این آهنگ ابتدا در سال ۱۹۳۸ توسط شرکت انتشارات موسیقی کارل لوییس اورتل] در گروسبورگودل منتشر شد. قبل از جنگ محبوبیت زیادی داشت. ترجمه متن. گلی کوچک شکوفه می دهد در خارزار با اشتیاق، صدهزار زنبور کوچک می چرخند؛ د
ور اریکا (زنبورها می چرخند) برای قلبش؛ که بسیار شیرین است. و عطر لطیفی از لباس شکوفه ای اش پخش می شود گلی کوچک شکوفه می دهد در خارزار و اسمش هست: اریکا دوشیزه ای جوان زندگی می کند در خانه و اسمش هست: اریکا آن دختر عزیزک وفادارم است و خوشی من، اریکا وقتی کالونا ارغوانی شکوفه می دهد من به استقبالش این سرود را می خوانم گلی کوچک شکوفه می دهد در خارزار و اسمش هست: اریکا گلی کوچک شکوفه می دهد در اتاق من و اسمش هست: اریکا پیش از این شکوفه اش در طلوع و غروب نگاهم می کند، اریکا و این نگاه طوری است که انگار بلند می پرسد: "آیا فکر می کنی به یاد نامزدت؟" دوشیزه ای برای تو می گرید در خانه و اسمش هست: اریکا
فیلترهای آکواریوم اجزای حیاتی آکواریوم های آب شیرین و دریایی هستند. فیلترهای آکواریوم مواد زائد فیزیکی و شیمیایی محلول را از آکواریوم حذف می کنند و تعمیر و نگهداری را ساده می کنند. علاوه بر این، فیلترهای آکواریوم برای حمایت از زندگی ضروری هستند، زیرا آکواریوم ها حجم آب نسبتاً کوچک و بسته ای در مقایسه با محیط طبیعی بیشتر ماهیان دارند.
مثل گل در ماسه () یک مجموعه تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۲۳ با بازی جانگ دونگ یون، لی جو میونگ، یون جونگ سوک، کیم بو را، لی جه جون و لی جو سونگ است. این مجموعه از ۲۰ دسامبر ۲۰۲۳ تا ۳۱ ژانویه ۲۰۲۴، روزهای چهارشنبه و پنجشنبه ساعت ۲۱:۰۰ (کی اس تی) از ئی ان ای برای ۱۲ قسمت پخش شد.
آمریتا به معنی جاودانه و بی مرگ و در اساطیر ودایی و هندو اکسیر آسمانی برای جاودانگی است. آمریتا همچنین می تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
سنتاز آنزیمی است که واکنش ترکیبی را تسریع می کند. واژگان. در نامگذاری آلی، سنتتازها و سنتازها متمایزند. طبق تعریف اصلی، سنتازها از انرژی حاصل از تری فسفات نوکلئوزیدی (مانند ATP, GTP, CTP, TTP و UTP) استفاده نمی کنند، در حالی که سنتتازها از اینها استفاده می کنند. با این حال، کمیسیون مشترک نام گذاری بیوشیمیایی (JCBN) حکم می کند که «سینتاز» را می توان با هر آنزیمی که سنتز را کاتالیز می کند (خواه از نوکلئوزید تری فسفات ها استفاده می کند یا نه) استفاده شود، در حالی که «سینتتاز» باید مترادف با «لیگاز» استفاده شود.