Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
. اغلب، کمال گرایی با قیم مآبی همراه است. بنابر این استدلال، اگر دولت بخواهد رفاه شهروندان خود را ارتقاء بخشد، باید با اقدامات شهروندانی که برای رفاه سایرین مفید نیستند، برخورد کند. اکثر لیبرال های کمال گرا سعی می کنند با نشان دادن این که اقدام دولت نقشی پدرانه است، اجتناب کنند، یعنی می کوشند نشان دهند که بهترین راه برای دولت جهت ارتقای رفاه شهروندانش این است که خود را مهار کرده و اختیاراتش را محدود کند، و اجازه دهد هر فردی آزادانه تلاش کند. در میان فیلسوفان سیاسی، رایج است که لیبرال های کمال گرا اصول سیاسی را (که هدایت کنش سیاسی و طراحی نهادهای سیاسی را هدایت می کنند) از نظریه زندگی خوب استنباط می کنند. چیزی که اغلب مغفول می ماند این است که نظریه کنش سیاسی به تنهایی از نظریه زندگی خوب قابل استخراج نیست. بنابراین بسیار مهم است که کمال گرایان لیبرال نه تنها به نظریه زندگی خوب، بلکه به نظریه عدالت توزیعی نیز متعهد شوند. فایده گرایی، برابری گرایی، کفایت گرایی و اولویت گرایی موارد قابل قبولی از اصول توزیع هستند. از نظر جوزف راز، در کانون لیبرالیسم کمال گرای او، خودمختاری و کثرت گرایی "اخلاقی" قرار دارند، و می توا
ن این رویکرد را در مقابل لیبرالیسم سیاسی قرار داد. مارتا نوسبام (2011) اشاره می کند که لارمور (1997) استدلال کرده است که «این دیدگاه ها شامل ایده آل های بحث برانگیز زندگی خوب یا دیدگاه هایی در مورد طبیعت نهایی خیر انسانی» است. از نظر نوسبام، لیبرالیسم کمال گرا «نوعی از یک دسته از دیدگاه های لیبرال است که می توان آن ها را در مقابل لیبرالیسم های «سیاسی» یا «عمومی»، «"لیبرالیسم های جامع"» نامید. بنابراین همه لیبرالیسم های کمال گرا جامع هستند، در حالی که همه لیبرالیسم های جامع کمال گرا نیستند. یک مورد برجسته از نظریه لیبرال جامع و در عین حال غیرکمال گرا، لیبرترینیسم است، که بر اساس ایده آل مالکیت بر خود بنا شده است، تا تصوری از زندگی خوب را به دست دهد. از نظر نوسبام، «لیبرالیسم هایی که اصول سیاسی را بر اساس برخی آموزه های جامع درباره زندگی بشری استوار می کنند نه تنها حوزه سیاسی، بلکه به طور کلی حوزه رفتار انسانی را نیز در بر می گیرند». علاوه بر این، آن ها از لیبرالیسم غیرجامع (یعنی عقل سیاسی یا عمومی) برای استقرار اصول سیاسی خود در نظریه خیر (زندگی) فاصله می گیرند، در حالی که این دومی موضعی ظاهراً «خنثی» اتخاذ می
کند، که ظاهراً با همه انواع دیگر سازگار است.
کفایت گرایی یکی از چندین نظریه اصلی عدالت توزیعی است. کفایت گرایی دیدگاهی در عدالت است که بر این ایده تأکید دارد که همه باید به اندازه کافی دارا و منعم باشند. هری فرانکفورت، زمانی که توزیع اقتصادی را شرح می دهد، پیشنهاد می کند که نکته اخلاقی مهم این است که همه باید به اندازه کافی برخوردار و توانگر باشند، نه اینکه همه به میزان یکسان ثروت داشته باشند. جان رومر نیز پیشنهاد می کند که کفایت گرایی ممکن است به عنوان «به حداکثر رساندن تعداد کسانی که به اندازه کافی برخورداری اقتصادی دارند» در نظر گرفته شود (۲۰۰۴، ص ۲۷۸).
گزینش روگردانی، گزینش روگردانی یا بقای کمیابی شکلی از انتخاب وابسته به فراوانی منفی است. این موضوع زنده مانی جانوران طعمه منفرد را توصیف می کند (از طریق جهش) که از گونه های خود متفاوت هستند، به گونه ای که احتمال نادیده گرفتن آنها توسط شکارچیان را افزایش می دهد. این موضوع در گونه های چندریختی، گونه هایی که شکل های متفاوتی دارند، عمل می کند. در گزینش کمیابی، شکل های رایج یک گونه بیشتر از شکل های کمیاب تر طعمه می شوند، که برای شکل های نادر در جمعیت سودمند است و به آنها مزیت انتخاب طبیعی می دهد. همچنین بحث شده است که گزینش کمیابی برای تثبیت چندشکلی طعمه عمل می کند.
هنگام بحث دربارهٔ پویایی جمعیت، بوم شناسی رفتاری و زیست شناسی سلولی، به کارگماری یا فراخوانی چندین فرایند زیست شناختی مختلف را دربر می گیرد. در پویایی جمعیت، به کارگماری فرآیندی است که طی آن افراد جدید به جمعیت اضافه می شوند، چه از طریق تولد و بلوغ یا با مهاجرت. هنگام بحث دربارهٔ محیط زیست رفتاری و ارتباطات جانوران، به کارگماری ارتباطی است که هدف آن افزودن اعضای یک گروه به وظایف خاص است. در نهایت، هنگام بحث دربارهٔ زیست شناسی سلولی، به کارگماری فرآیندی است که توسط آن سلول ها برای وظیفه های ویژه برگزیده می شوند.
در تبارزایی، صفت یا ویژگی نخستین (یا نیاکانی) یک دودمان یا آرایه، ویژگی هایی است که از نیای مشترک یک تبارشاخه (یا گروه کلاد) به ارث رسیده و از آن زمان تاکنون تغییر چندانی نداشته است. برعکس، صفتی که "در" گروه تبارشاخه پدیدار می شود (یعنی در هر زیرگروهی در تبارشاخه وجود دارد اما نه در همه) پیشرفته (advanced) یا ریشه دار (derived) نامیده می شود. تبارشاخه گروهی از جانداران هستند که از یک نیای مشترک و همه فرزندان خطی (نسبی) آن تشکیل شده است.
تبارشاخه زایی یک تقسیم فرگشتی یک گونه والد به دو گونه جداگانه است که یک تبارشاخه را تشکیل می دهد. این رویداد معمولاً زمانی رخ می دهد که تعداد کمی از جانداران به گونه زای ناهمجا و اغلب دوردست ختم می شوند یا زمانی که تغییرهای محیطی سبب انقراض چندین نفر می شود، که جایگاه های بوم شناختی را برای بازماندگان باز می کند و سبب ایجاد گلوگاه های جمعیتی می شود و اثر بنیان گذار تغییر فراوانی آللی در جمعیت های واگرا در مقایسه با جمعیت نیاکان آنهاست. رویدادهایی که سبب جدا شدن این گونه ها از یکدیگر در مناطق دوردست می شوند ممکن است همچنان به هر دو گونه اجازه دهد تا شانس مساوی برای بقا، تولیدمثل و حتی فرگشت برای سازگاری بهتر با محیط خود داشته باشند، در حالی که به دلیل انتخاب طبیعی بعدی، جهش و رانش ژنتیکی همچنان دو گونه مجزا هستند. تبارشاخه زایی برخلاف آناژنز است که در آن گونه های نیاکانی به تدریج تغییرها را انباشته می کنند، و در نهایت، وقتی به اندازه کافی انباشته شد، گونه به اندازه کافی متمایز و متفاوت از شکل آغازین خود است که می توان آن را به عنوان یک شکل جدید - یک گونه جدید برچسب گذاری کرد. توجه داشته باشید که با آناژنز، دود
مان در درخت تبارزایی از هم جدا نمی شود. برای تعیین اینکه یک رویداد گونه زایی تبارشاخه است یا آناژنز، محققان ممکن است از شبیه سازی، شواهدی از فسیل ها، شواهد مولکولی از DNA گونه های زنده مختلف یا مدل سازی استفاده کنند. با این حال بحث شده است که آیا تمایز بین تبارشاخه و آناژنز اصلاً در نظریه تکامل ضروری است یا خیر.
کاتیا آنجلیک گلیسون (زاده ۱۹ اوت ۱۹۹۶)، معروف به کاتیا گلیسون، خواننده استرالیایی-آلمانی اهل ملبورن است. او برای اولین بار در سال ۲۰۱۴ با بازی " السا " در ویدیوی یوتیوپ، که در آن با سفید برفی رپ می خواند، شناخته شد، که در پرز هیلتون، کاسموپولیتن، هاف پست، ام تی وی نمایش داده شده است. گلیسون موزیک ویدیویی به نام "Come Thru" منتشر کرد که بیش از هفت میلیون بازدید در یوتیوب به دست آورد.
عه بازم این یارو () یک برنامه کمدی رادیویی متعلق به بی بی سی بود که به مدت ۱۰ سال و در ۱۰ دوره از ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۹ پخش شد. برنامه حول محور شخصیتی تامی هندلی برگزار می شد. او خیلی تندتند حرف می زد و دیگر شخصیت های برنامه تابع و هماهنگ با بازی او بودند.
تامس رجینالد هندلی (؛ ۱۷ ژانویهٔ ۱۸۹۲ – ۹ ژانویهٔ ۱۹۴۹) کمدین اهل انگلستان بود. شهرت او بیشتر به دلیل بازی در برنامه رادیویی "عه بازم این یارو" متعلق به بی بی سی بود.
نواب بهادر مرشدآباد () که به صورت ساده تر به نام نواب مرشدآباد شناخته می شدند، یک عنوان موروثی در بنگال است که هم ردیف مقام اشرافی در غرب بود. این افراد اولاد بلافصل نواب سابق بنگال، حکمرانان واقعی بنگال، بودند که اموال و مایملک آنها را به ارث بردند. اولین فردی که این عنوان را تصاحب کرد، حسن علی میرزا بود، بعد از مرگ وارث علی میرزا در سال ۱۹۶۹، این عنوان بلاتکلیف ماند و بعد منسوخ گردید. در ماه اوت ۲۰۱۴، دیوان عالی هند حکم صادر کرد که عباسعلی میرزا، برادر زادهٔ وارث علی میرزا، جانشین مشروع نواب مرشدآباد است.
معادشناسی یا آخرت شناسی (به ) به انتظارات پایان عصر حاضر، تاریخ بشر یا خود جهان مربوط می شود. پایان جهان یا آخرالزمان[۲] توسط ادیان (اعم از ابراهیمی و غیر ابراهیمی) پیش بینی شده است، که بیان می کند، رویدادهای منفی جهان به اوج خواهند رسید. اعتقاد به این که پایان جهان قریب الوقوع است به عنوان آخرالزمان شناخته می شود، و در طول زمان، هم توسط ادیان اصلی و هم توسط فرقه های دیگر به روز قیامت شناخته می شود. این اصطلاح به طور استعاری به غایت واقعیت عادی و وصال با پروردگار اشاره دارد. مذاهب مختلف "معادشناسی" را به عنوان رویدادی در آینده در نظر می گیرند که در متون مقدس یا در فولکلور پیش گویی شده است.
میرکا مادلین مورا (18 مارس 1928 - 27 اوت 2018) یک هنرمند تجسمی و فرهنگی استرالیایی متولد فرانسه بود که سهم قابل توجهی در توسعه هنر معاصر استرالیا داشت. هنرهای او شامل طراحی، نقاشی، مجسمه سازی و معرق کاری بود. میرکا مورا در ۱۸ مارس ۱۹۲۸ در پاریس به دنیا آمد. پدر او در سال ۱۹۴۲ در جریان به صف کشی ول دیو دستگیر شد. خانواده او از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ با پنهان شدن در جنگل های فرانسه از دستگیری و تبعید فرار کردند. پس از جنگ، میرکا ۱۷ ساله با یک مبارز مقاومت دوران جنگ، ژرژ مورا در پاریس ملاقات کرد. آنها در سال ۱۹۴۷ ازدواج کردند.
نواب بنگال ()حاکمیت موروثی صوبه بنگال در امپراتوری گورکانی بود. در اوایل قرن هجده، نواب بنگال حاکم مستقل واقعی" سه منطقه بنگال، بیهار و اودیسا بود که کشور مستقل کنونی بنگلادش و ایالت های هندی بنگال غربی، بیهار و اودیسا را دربر می گرفت.
دافنه بلیک اورام زاده درگذشت آهنگساز و موسیقی دان الکترونیک بریتانیایی بود. او یکی از اولین آهنگسازان بریتانیایی بود که صدای الکترونیکی را تولید کرد، و اولین تمرین کننده موسیقی بتن در بریتانیا بود. به عنوان یکی از بنیانگذاران کارگاه رادیوفونیک بی بی سی، او در توسعه موسیقی الکترونیک بریتانیا نقش اساسی داشت. آثار او در فیلم بی گناهان در سال ۱۹۶۱ به پیشروی موسیقی متن الکترونیکی کمک کرداورام خالق تکنیک Oramics برای ایجاد صداهای الکترونیکی با استفاده از صدای کشیده بود. او علاوه بر اینکه یک مبتکر موسیقی بود، اولین زنی بود که به طور مستقل یک استودیوی موسیقی الکترونیک شخصی را کارگردانی و راه اندازی کرد و اولین زنی بود که یک ساز موسیقی الکترونیک را طراحی و ساخت. او در کتاب خود یادداشت فردی موسیقی، صدا و الکترونیک (۱۹۷۱) مضامین فلسفی مرتبط با فیزیک صدا را بررسی کرد. سنین جوانی و تحصیل. اورام در ۳۱ دسامبر ۱۹۲۵ در ویلتشایر انگلستان در خانواده جیمز و آیدا اورام متولد شد. او که در مدرسه دخترانه شربورن تحصیل کرده بود، از سنین پایین پیانو و ارگ و همچنین آهنگسازی را آموزش می داد. پدرش در دهه ۱۹۵۰ رئیس انجمن باستان شناسی ویلتش
ایر بود. خانه دوران کودکی او در ۱۰ مایلی دایره های سنگی آوبری و ۲۰ مایلی از استون هنج بود حرفه. در سال ۱۹۴۲، به اورام جایی در کالج سلطنتی موسیقی پیشنهاد شد، اما در عوض به عنوان مهندس استودیو جوان و «تعادل کننده موسیقی» در بی بی سی مشغول به کار شد. یکی از مسئولیت های شغلی او «سایه» کردن کنسرت های زنده با یک نسخه از پیش ضبط شده بود تا در صورت قطع شدن با «اقدام دشمن»، پخش ادامه یابد. سایر وظایف شغلی شامل ایجاد جلوه های صوتی برای نمایش های رادیویی و مخلوط کردن سطوح پخش بود. در این دوره او از پیشرفت های صداهای مصنوعی آگاه شد و شروع به آزمایش با ضبط صوت کرد. او که اغلب بعد از ساعت ها در آنجا می ماند، شناخته شده بود که تا آخر شب با ضبط صوت آزمایش می کرد. او صداها را روی نوار ضبط می کرد، و سپس برش می داد، به هم متصل می کرد و حلقه می کرد، سرعت آن ها را کاهش می داد، سرعت می داد، و آنها را به عقب پخش می کرد. او همچنین در دهه ۱۹۴۰ زمانی را به آهنگسازی، از جمله یک اثر ارکسترال با عنوان «هنوز نقطه» اختصاص داد. این یک قطعه نوآورانه برای میزهای گردان، «ارکستر دوتایی» و پنج میکروفون بود. بسیاری «هنوز نقطه» را اولین ترکیبی می
دانند که ارکستراسیون آکوستیک را با دستکاری الکترونیکی زنده ترکیب کرد. «هنوز نقطه» که توسط بی بی سی رد شد و هرگز اجرا نشد، به مدت ۷۰ سال شنیده نشد، تا اینکه در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۶ شیوا فشارکی و ارکستر معاصر لندن آن را برای اولین بار اجرا کردند. پس از کشف نت نهایی، اولین نمایش نسخه اصلاح شده «هنوز نقطه» در The Proms لندن در ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۸ توسط آهنگسازان شیوا فشارکی و جیمز بولی - که آهنگسازی را به دنبال نت های اورام انجام دادند - در کنار ارکستر معاصر لندن اجرا شد.
وقت قاهره فیلمی محصول سال ۲۰۰۹ و به کارگردانی ربا ندا است. در این فیلم بازیگرانی همچون پاتریشا کلارکسون، الکساندر صدیق، النا آنایا، تام مک کاموس و آمینه العنابی ایفای نقش کرده اند. خلاصه داستان. جولیت (پاتریشیا کلارکسون) برای دیدن همسرش مارک هنگام تعطیلات به قاهره می رود. مارک کارمند سازمان ملل متحد است و درگیر حمایت انسان دوستانه در غزه است و سفرش به قاهره چند روز با تأخیر همراه می شود. طارق (الکساندر صدیق) همکار مارک، جولیت را از فرودگاه به هتل می برد و چند روز بعد را با او به گردش در قاهره می پردازد ...
آخرین تعطیلات آخر هفته فیلمی محصول سال ۲۰۱۴ و به کارگردانی تام دالبی و تام ویلیامز است. در این فیلم بازیگرانی همچون پاتریشا کلارکسون، زاکاری بوث، جوزف کراس، کریس مالکی، دوون گرای، روتینا وسلی، جیما مایز، جودیت لایت، ژولیو اسکار مچوسو، مری کی پلیس، شیلا کلی، جولی کارمن و فران کرانتس ایفای نقش کرده اند.
سیل () یک درام تاریخی لهستانی به کارگردانی یژی خوفمن است که در سال ۱۹۷۴ منتشر شد. این فیلم در چهل و هفتمین دوره جوایز اسکار نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین فیلم بین المللی بود که آنرا به "آمارکورد" واگذار کرد. این فیلم، سومین فیلم محبوب تاریخ سینمای لهستان است و تنها در لهستان در سال ۱۹۸۷ بیش از ۲۷٫۶ میلیون بلیت و در اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی ۳۰٫۵ میلیون بلیت در جریان اکران آن فروخته شد.
مدال فریش () هر دو سال یک بار از سوی انجمن اقتصادسنجی به افرادی داده می شود که تحقیقات تجربی یا نظری آن ها طی پنج سال گذشته در مجله اکونومتریکا منتشر شده باشد. این مدال به افتخار راگنار فریش، اولین برنده جایزه نوبل اقتصاد و سردبیر اکونومتریکا از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۵۴ نام گذاری شده است. پنج نفر از برندگان مدال فریش موفق به دریافت جایزه نوبل نیز شده اند.
آن لینت خواننده، آهنگساز و نویسنده دانمارکی است. او تعدادی آلبوم انفرادی منتشر کرده و همچنین عضو چندین گروه از جمله شیت و شنل، آن لینت بند، و مارکیز دو ساد بوده است. آن لینت یکی از گروه کوچکی از نوازندگان و ترانه سرایان دانمارکی استکه در حال حاضر برای چندین سال به طور مداوم محبوبیت دارد.او بیش از سه و نیم دهه است که شخصیتی متمایز در صحنه موسیقی دانمارک بوده و به عنوان نویسنده و آهنگساز شهرت دارد. آن لینت به خاطر اشعار خوب و صادقانه اش، کاوش هایش در تعدادی از سبک های موسیقی، و تمایل دائمی برای امتحان کردن چیزهای جدید شناخته شده است. او در سال ۲۰۰۸ جایزه افتخار IFPI دانمارک را به خاطر فعالیت چندین ساله خود در صحنه موسیقی دانمارک دریافت کرد.آن لینت اولین حضور خود را در ۱۷ سالگی در سال ۱۹۷۰ با گروه "اشک" مستقر در آرهوس انجام داد که با آنها دو آلبوم منتشر کرد. در سال ۱۹۷۳ او یکی از بنیانگذاران گروه زنانه شیت و شنل بود که در هفت سال فعالیت مشترک چهار آلبوم منتشر کرد. یکی از بزرگ ترین موفقیت های آنها ترانه "Smuk og Dejlig" بود که توسط آن لینت نوشته شده بود.پس از جدایی، آن لینت گروهی را به نام آن لینت بند تشکیل داد ک
ه دو آلبوم به ترتیب در سال های ۱۹۸۱ و ۱۹۸۲ منتشر کردند. دو خواننده و نوازنده دیگر در گروه سانه سالومونسن و لیس سورنسن بودند، هر دو خوانندگان محبوبی که از آن زمان تاکنون حرفه های طولانی و موفقی داشته اند. پیوند به بیرون. دیسکوگرافی آن لینت در دیسکو جی اس
فلفل حلبی (، ) نوعی "فلفل گلدانی" است که به عنوان ادویه مخصوصاً در غذاهای ترکی، خاورمیانه ای و مدیترانه ای استفاده می شود. غلاف های آن به رنگ شرابی رسیده، سپس نیمه خشک شده، دانه زدایی می شوند و خرد یا درشت آسیاب می شوند. پرک های این فلفل در ترکیه با نام "پول بیبر" (ترکی استانبولی: Pul biber؛ "پول" = پولک، "بیبر" = فلفل) و در ارمنستان به نام "حلبی بیبر" شناخته می شود. پول بیبر در ترکیه سومین ادویه پر مصرف بعد از نمک و فلفل سیاه است. در زبان عربی، این فلفل به نام حلب، شهری قدیمی در امتداد جاده ابریشم در شمال سوریه، نامگذاری شده است. اگرچه این فلفل یک چاشنی رایج است، اما استفاده از آن در اروپا و ایالات متحده خارج از جوامع مهاجر ارمنی، سوری و ترک تا سده بیستم نادر بود. کاربرد. رایج ترین کاربرد آن به شکل تکه های خرد شده است که معمولاً کمی ملایم تر و روغنی تر از فلفل قرمز خردشده معمولی هستند، با کمی شوری و طعم کمی کشمشی مانند. بر خلاف فلفل قرمز خرد شده، تکه های آن حاوی گوشت یا دانه های فلفل نیستند که به ملایمت طعم آن کمک می کنند. فلفل حلبی خرد شده را می توان جایگزین فلفل قرمز خرد شده یا پاپریکا کرد.
زنان آفریقایی-آمریکایی در دهه ۱۸۳۰ شروع به جنبش برای دریافت حقوق سیاسی کردند و انجمن زنان ضد برده داری بوستون، انجمن زنان ضد برده داری فیلادلفیا و انجمن زنان ضد برده داری نیویورک را ایجاد کردند. این گروه های بین نژادی مکان گفتگوی رادیکال آرمان های سیاسی زنان بودند و مستقیماً به فعالیت های کسب حق رأی قبل و بعد از جنگ داخلی منجر شدند. در طول قرن نوزدهم، زنان آفریقایی-آمریکایی مانند هریت فورتن پورویس، مری آن شاد کری، و فرانسیس الن واتکینز هارپر به طور همزمان در دو جبهه فعالیت داشتند: به مردان و زنان سفیدپوست آفریقایی تبار حقوق قانونی زنان سیاهپوست، به ویژه حق رأی را یادآوری کردند. پس از جنگ داخلی، فعالان حقوق زنان در مورد حمایت از تصویب متمم پانزدهم، که حق رأی بدون توجه به نژاد را فراهم می کرد، اما صریحاً زنان را از حق رأی دریافت نمی داشند، اختلاف نظر داشتند. انشعاب حاصل در جنبش زنان، زنان آفریقایی-آمریکایی را به حاشیه راند، اما با این وجود به فعالیت های حق رأی خود ادامه دادند. در دهه ۱۸۹۰، جنبش حق رأی زنان به طور فزاینده ای نژادپرستانه و طرد کننده شده بود و زنان آفریقایی-آمریکایی به طور جداگانه از طریق کلوپ های
زنان محلی و انجمن ملی زنان رنگین پوست مجدداً سازماندهی شدند. زنان در ده ها ایالت در دهه ۱۹۱۰ برنده آرا شدند و زنان آفریقایی-آمریکایی به یک وزنه رأی قدرتمند و تعیین کننده تبدیل شدند. مبارزه برای رأی دهی با تصویب اصلاحیه نوزدهم در سال ۱۹۲۰، که حقوق رأی به میزان قابل توجهی گسترش داد، پایان یافت و تمرکز آن به تروریسم نژادی که مانع از رأی دادن آمریکایی های آفریقایی تبار در ایالت های جنوبی، بدون توجه به جنسیت می شد، انتقال یافت. زنانی مانند فانی لو همر، الا بیکر و دایان نش به مبارزه برای حق رأی برای همه ادامه دادند این فعالیت ها با تصویب قانون حقوق رأی در سال ۱۹۶۵ به اوج خود رسید. خاستگاه جنبش. خاستگاه جنبش حق رأی زنان به جنبش الغا (ابولیشنیزم در ایالات متحده) گره خورده است. به ویژه زنان سفیدپوست طبقه بالای اجتماعی ابتدا ظلم به آنها را در ازدواج و حوزه خصوصی با استفاده از استعاره برده داری بیان کردند و با بسیج در حمایت از الغاگرایی، آگاهی سیاسی را توسعه دادند. لوکرتیا موت، الیزابت کدی استانتون، و ماریا وستون چپمن از جمله اولین زنانی بودند که برکنار شدند. آرمان الغا به زنانی که قبلاً به نقش های خود به عنوان همسر و
مادر مقید بودند، فرصتی برای به چالش کشیدن علنی تبعیض جنسی و یادگیری نحوه مشارکت به عنوان فعال سیاسی را فراهم کرد، شایان ذکر است جنبش حق رأی زنان آفریقایی-آمریکایی شاخه متفاوتی از حق رأی زنان بود. و حتی می توان به طور کلی می توان آن را یک جنبش متفاوت تعریف نمود. طرفداران لغو الغا که ریاست انجمن حقوق برابر را بر عهده داشتند، مانند الیزابت کدی استانتون و سوزان بی. آنتونی، عمدتاً یک دستور کار برای سفیدپوستان داشتند. پس از جنگ داخلی مشخص شد که زنان سیاه و سفید دیدگاه های متفاوتی در مورد ضرورت دستیابی به حق رأی است، داشتند. برخلاف رأی دهندگان سفیدپوست، زنان سیاه پوست به دنبال حق رأی برای خود و مردانشان بودند تا جوامع سیاه پوستی که تحت محاصرهٔ ساختار وحشت نژادی، که پس از آزادی در اواخر دهه ۱۸۰۰ به وجود آمده بود را تقویت کنند. جنبش منشعب می شود. نژادپرستی که اوایل قرن بیستم تعریف شد، باعث شد که زنان سیاه پوست از هر طرف تحت ستم قرار گیرند: اول، به دلیل موقعیت زنانگی، و سپس دوباره برای نژادشان. بسیاری از زنان آفریقایی-آمریکایی که از نظر سیاسی فعال بودند، عمدتاً در مسائل برابری نژادی تلاش می کردند هر چند بعدها حق رأی به
عنوان یک هدف ثانویه تحقق یافت. کنوانسیون سنکا فالز، که بیشتر به عنوان اولین کنوانسیون حقوق زنان مورد تحسین قرار می گیرد، اغلب به عنوان پیشرو برای حذف شکاف نژادی در جنبش حق رأی زنان در نظر گرفته می شود. اعلامیه سنکا فالز تحلیلی سیاسی از وضعیت زنان طبقه بالای اجتماعی و متأهل ارائه کرد، اما به مبارزات زنان سفیدپوست طبقه کارگر یا زنان سیاه پوست اشاره نداشت. در قرن بیستم، الگویی از کنشگری سیاسی تفکیک شده پدیدار گشت، زیرا زنان سیاه و سفیدپوست به دلیل تنش های طبقاتی و نژادی در جنبشی کلی اما با تفاوتی اساسی در اهداف جنبش و آگاهی سیاسی به شکل جداگانه سازماندهی شدند. زنان سیاه پوست به شکل چند جانبه درگیر فعالیت بودند، زیرا اغلب هدف کسب امتیاز رأی دادن را از اهداف دیگر جدا نمی کردند، نژادپرستی در مقیاس وسیع بر ضرورت فعالیت چندجانبه تر آنها افزوده شده بود. بیشتر زنان سیاه پوستی که از گسترش این فرنچایز حمایت کردند، به دنبال بهبود زندگی زنان سیاهپوست در کنار مردان و کودکان سیاهپوست بودند، که آنها را از همتایان سفیدپوست خود متمایز می کرد. در حالی که زنان سفیدپوست بر روی دستیابی به امتیاز تنها برای خودشان تمرکز داشتند، زنان
سیاه پوست به دنبال بهبود کلی جوامع خود بودند، نه بهبود فردی خود منحصراً به عنوان زنان. در "«زنان، نژاد و طبقه»" آنجلا دیویس توضیح می دهد که «زنان سیاه پوست در ظلمی که متحمل می شدند با مردانشان برابری می کردند… و در برابر بردگی با شور و اشتیاق برابر مردانشان مقاومت می کردند»، که فعالیت های جامع تر آنها را برجسته می کند. پس از جنگ داخلی، بسیاری از زنان آفریقایی-آمریکایی برای حفظ منافع خود در خط مقدم حوزه سیاسی تلاش کردند، همان طور که بسیاری از اصلاح طلبان تمایل داشتند در لفاظ خود فرض کنند «سیاهان مرد و زنان سفید هستند». به حاشیه راندن زنان آفریقایی-آمریکایی. در سال ۱۸۹۰، دو سازمان رقیب، «انجمن ملی حق رأی زنان» و «انجمن حق رأی زنان آمریکا» با هم ادغام شدند و انجمن ملی حق رأی زنان آمریکایی (NAWSA) را تشکیل دادند. هنگامی که انجمن جدید شروع به جلب حمایت برای آرمان خود کرد، اعضای آن متوجه شدند که با حمایت از محرومیت زنان آفریقایی-آمریکایی حمایت بیشتری را به دست خواهد آورد و در نتیجه دیدگاه محدودتری نسبت به حق رأی زنان که قبلاً ادعا شده بود اتخاذ کردند. NAWSA بر حق رأی فقط برای زنان سفیدپوست تمرکز کرد. زنان آفریقایی
-آمریکایی شروع به تجربه جنبش حق رأی زنان «ضد سیاه پوست» کردند. سفیدپوستان جنوبی می ترسیدند که آمریکایی های آفریقایی تبار از مزیت سیاسی بیشتر و در نتیجه قدرت بیشتر برخوردار شوند که رأی دهندگان زن آفریقایی-آمریکایی به دستیابی به این تغییر کمک کنند. جنبش حق رأی زنان با زنانی مانند هریت تابمن و سوژورنر تروث آغاز شد و به زنانی مانند آیدا بی ولز، مری چرچ ترل، الا بیکر، رزا پارکس، آنجلا دیویس و بسیاری دیگر رسید. همه این زنان نقش های بسیار مهمی را ایفا کردند، مانند کمک به پیشرفت روزافزون و تلاش برای پایان دادن به محرومیت زنان آفریقایی-آمریکایی. این زنان توسط سفیدپوستان جنوبی و شمالی مورد تبعیض، آزار و تجاوز قرار گرفتند، با این حال آنها پایداری نمودند و این قدرت از نسلی به نسل دیگر منتقل شد. امروزه هنوز در خانواده های آفریقایی-آمریکایی ادامه دارد. زنان آفریقایی آمریکایی که در تمام طول تاریخ خود در قاره آمریکا فعال سیاسی بوده اند، مدت ها از حق رأی و تصدی پست محروم بوده اند. [آنجلا] دیویس پس از دستگیری در سال ۱۹۷۰، به عنوان یک زندانی سیاسی زندانی شد. تظاهرات ملی و بین المللی برای آزادی آنجلا در سراسر جهان برگزار شد. در
طول دو سالی که در زندان گذراند، دیویس مطالعه کرد، مقاله هایی در مورد بی عدالتی نوشت و به عنوان وکیل برای دفاع از خود آماده شد. سرانجام، دیویس در سال ۱۹۷۲ به قید وثیقه آزاد شد و بعداً در محاکمه ای توسط هیئت منصفه از تمام اتهامات جنایی تبرئه شد. ایجاد انجمن ملی زنان رنگین پوست. جنبش حق رأی زنان آمریکا در شمال به عنوان جنبش زنان سفیدپوست طبقه متوسط آغاز شد که اکثر اعضای آن زنان سفیدپوست تحصیل کرده و عمدتاً از بوستون، نیویورک، مین و شمال شرقی بودند. تلاش هایی توسط انجمن ملی حق رأی زنان (NWSA) انجام شد تا زنان طبقه کارگر و همچنین رأی دهندگان سیاه پوست را نیز شامل شوند. در سال ۱۸۶۶ انجمن حقوق برابر آمریکا با این عقیده تشکیل شد که هر کس فارغ از نژاد یا جنسیت باید حق رأی داشته باشد. در این دوره یک تفرقه بین جنبش زنان شکل گرفت. اصلاحیه چهاردهم در حال پیشنهاد بود و مردان سیاهپوست در آستانه دریافت حق رأی بودند. NSWA یک کنوانسیون برای بحث در مورد چگونگی پیشرفت برگزار کرد و زنان در مورد این موضوع اختلاف نظر داشتند. برخی از زنان نمی خواستند شانس رأی دادن برای مردان سیاه پوست را از دست بدهند و تصور می کردند که نوبت به زنان
خواهد رسید. آنها این اصلاحیه پیشنهادی را نوعی پیروزی می دانستند. زنان دیگر، از جمله سوزان بی آنتونی و الیزابت کدی استانتون، از این تصمیم خشمگین شدند و احساس کردند که این تصمیم به اندازه کافی خوب نیست و زنان نباید از حق رأی حذف شوند. اصلاحیه های چهاردهم و پانزدهم در نهایت توسط کنگره به تصویب رسید و زنان هنوز حق رأی نداشتند. با گذشت زمان، رهبران انجمن ملی حق رأی زنان شروع به در نظر گرفتن حق رأی آفریقایی-آمریکایی و حق رأی سفیدپوستان کردند. دلایل این تغییر در ایده آل ها متفاوت است، اما در دهه ۱۸۹۰، زنان جوان تر شروع به بر عهده گرفتن نقش های رهبری کردند و افرادی مانند استانتون و آنتونی دیگر مسئول نبودند. یکی دیگر از دلایل تغییر آرمان ها در میان جنبش، تفکر فزاینده «برتری سفیدپوست» زنانی بود که از جنوب وارد جنبش می شدند. اکنون با اختلاف نظر و اختلاف در میان NWSA، زنان آفریقایی-آمریکایی ترک کردند و با هم متحد شدند تا سازمان های خود را تشکیل دهند. در ژوئن ۱۸۹۲، لیگ زنان رنگارنگ (CWL) در واشینگتن دی سی، تحت رهبری هلن آپو کوک، تأسیس شد، CWL برای حق رأی سیاهپوستان مبارزه کرد و کلاس های شبانه برگزار کرد. یک گروه مستقر در
بوستون به رهبری مارگارت موری واشینگتن و ژوزفین سنت پیر رافین به نام فدراسیون ملی زنان آفریقایی-آمریکایی با لیگ زنان رنگارنگ خارج از واشینگتن دی سی در سال ۱۸۹۶، ادغام شدند تا انجمن ملی رنگین پوستان را تشکیل دهند. رهبری این گروه را مری چرچ ترل که یک زن تحصیلکرده دانشگاهی بود بر عهده گرفت. این گروه کارهای زیادی برای کمک به بهبود وضعیت زنان سیاه پوست و همچنین بسیاری از گروه های کوچکتر دیگر که نامشان ذکر نشده است، انجام داد. حق رأی تحصیل کرده. جنبش NAWSA بسیاری از زنان آفریقایی-آمریکایی را به حاشیه راند و از طریق این تلاش ایده «حق رأی تحصیل کرده» توسعه یافت. این تصوری بود که تحصیل کردن پیش نیاز مهمی برای داشتن حق رأی است. از آنجایی که بسیاری از زنان آفریقایی-آمریکایی بی سواد بودند، این تصور به معنای محرومیت از حق رأی بود. این جنبش در جنوب رایج بود، اما در نهایت در شمال نیز شتاب گرفت. زنان آفریقایی-آمریکایی با افزایش مخالفان منصرف نشدند و در مبارزات انتخاباتی خود برای برابری با مردان و سایر زنان حتی تهاجمی تر شدند. در نتیجه، بسیاری از زنان در این دوره زمانی، بسیج شدند و تلاش کردند تا زنان آفریقایی-آمریکایی را با تم