Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سنباده زن اوربیتال (Random orbital sander) یک ابزار برقی و بادی دستی است که در یک عمل مداری اوربیتال سنباده می زند؛ یعنی در دایره های همپوشانی نامنظم ثابت. این فناوری برای اولین بار در سال ۱۹۶۸ توسط روپس ایتالیا به صورت تجاری مورد استفاده قرار گرفت. سرعت و قدرت یک سنباده را با توانایی تولید روکشی ظریف تر از سنباده های استاندارد با سرعت پایین مداری ترکیب می کنند. سنباده زن اوربیتال یا دستگاه سنباده لرزان به طور کلی در سه نوع مختلف تولید می شوند: سنباده های برقی، بادی و کف سنباده مداری. سنباده های اوربیتال برقی و بادی هستند. الگوی ابزار سنباده زن اوربیتال با چرخاندن همزمان دیسک سنباده و حرکت آن به صورت بیضی های کوچک تولید می شود. این تضمین می کند که هیچ بخش واحدی از مواد ساینده دو بار در طول یک چرخش یکسان را طی نکند. به دلیل این عمل سنباده زن اوربیتال، ابزار آثار چرخشی به جا نمی گذارد و به جهت دانه های چوب حساس نیست. این باعث می شود که هنگام سنباده زدن دو تکه چوب که در زوایای قائمه محکم می شوند مفید باشد. امروزه از سنباده از اوربیتال مخصوصاً بادی استفاده های زیادی در زمینه دیتیلینگ خودرو و پولیش و رفع خط و خش ه
ای عمیق رنگ خودرو می شود در سایز های کوچک تر در زمینه رفع کدری چراغ خودرو نیز استفاده میگردد. و در زمینه هنری در کارهای رزین اپوکسی از دستگاه سنباده زن اوربیتال بادی استفاده میگردد. دلیل انتخاب سنباده زن بادی به برقی اکثریت افراد این است که در بادی ضد آب است به ندرت خراب می شود صدای کمتری دارد قدرت بیشتری دارد و عمر و کاریی بشتری دارد.
مرکز آموزش هوانیروز شهید وطن پور اصفهان(IRIAATC) به انگلیسی (Islamic Republic of Iran Army "Aviation Training Center"")" یک شهرک پادگانی در شهر اصفهان با محوریت آموزش کادر رسمی خلبان و مهندس پرواز بالگردهای هوانیروز می باشد. در مقاطع مختلفی از سال این مرکز بنا به درخواست ستاد کل نیروهای مسلح پذیرایی فراگیران خلبانی و مهندسی سایر نیروهای مسلح داخلی و خارجی نیز خواهد بود. تجهیزات آموزشی. این مرکز مجهز به وسایل آموزشی مدرن از قبیل شبیه سازهای پروازی روز و شب و انواع بالگردهای مورد استفاده هوانیروز جهت آموزش فراگیران بوده و در این زمینه دارای ظرفیت قابل قبولی در سطح منطقه می باشد. انواع بالگردهای مورد استفاده. بالگردهای مورد استفاده این مرکز از نوع آگوستا بل ۲۰۵، آگوستا بل ۲۰۶، بل ۲۱۴، کبرا و شینوک می باشد که دانشجویان پس از گذراندن دوره های تخصصی و فشرده زبان و دوره زمینی مجوز پرواز آموزشی با بالگردهای مذکور را دارند.
پروژه انتقال آب از جنوب به شمال، که به عنوان پروژه انحراف آب از جنوب به شمال نیز شناخته می شود، یک ابر پروژه زیرساختی چند دهه ای در چین است. این پروژه در نهایت قصد دارد سالانه ۴۴٫۸ میلیارد متر مکعب آب شیرین را از رودخانه یانگ تسه در جنوب چین به مناطق شمالی آن که خشک تر و صنعتی تر است، از طریق سه سیستم کانال انتقال دهد: مائو تسه تونگ ایده یک پروژه مهندسی انبوه را به عنوان پاسخی به مشکلات آب چین در اوایل سال ۱۹۵۲ مورد بحث قرار داد. گزارش شده که او گفته: «آب زیادی در جنوب وجود دارد، اما در شمال نه. اگر ممکن باشد، مقداری آب قرض بگیرید خیلی خوب خواهد بود.» ساخت و ساز در سال ۲۰۰۳ آغاز شد. تا سال ۲۰۱۴، بیش از ۷۹ میلیارد دلار برای آن هزینه شده بود که آن را به یکی از جاه طلبانه ترین و گران ترین پروژه های مهندسی در تاریخ بشر تبدیل کرد. تأمین مالی. در سال ۲۰۰۸، هزینه ساخت مسیرهای شرقی و مرکزی ۲۵۴٫۶ میلیارد یوان (۳۷٫۴۴ میلیارد دلار) برآورد شد. دولت تنها ۵۳٫۸۷ میلیارد یوان (۷٫۹ میلیارد دلار) از آن را تأمین کرد، یعنی کمتر از یک چهارم کل هزینه برآورد شده در آن زمان. این تأمین بودجه شامل ۲۶ میلیارد یوان از دولت مرکزی و حساب
های ویژه، ۸ میلیارد یوان از دولت های محلی و تقریباً ۲۰ میلیارد یوان وام بود. تا سال ۲۰۰۸، حدود ۳۰ میلیارد یوان برای ساخت مسیرهای شرقی (۵٫۶۶ میلیارد یوان) و مسیرهای مرکزی (۲۴٫۸۲ میلیارد یوان) هزینه شده است. هزینه های پروژه ها به میزان قابل توجهی افزایش یافته است. مسیر شرق. پروژه مسیر شرقی (ERP) شامل ارتقای آبراه بزرگ چین است و برای منحرف کردن بخشی از جریان کل رودخانه یانگ تسه به شمال چین از آن استفاده خواهد شد. به گفته هیدرولوژیست های چینی، کل جریان یانگ تسه در نقطه تخلیه آن به دریای چین شرقی، به طور متوسط ۹۵۶ کیلومتر مکعب در سال است. جریان سالانه حتی در خشک ترین سال ها از حدود ۶۰۰ کیلومتر مکعب در سال پایین تر نمی آید. آب رودخانه یانگ تسه به کانال جیانگدو کشیده می شود، جایی که در دهه ۱۹۸۰ یک ایستگاه پمپاژ غول پیکر ۴۰۰ متر مکعب بر ثانیه (۱۲٫۶ میلیارد متر مکعب در سال در صورت کار مداوم) ساخته شد. سپس آب توسط ایستگاه هایی در امتداد کانال بزرگ و از طریق یک تونل در زیر رودخانه زرد و پایین یک قنات به مخازن نزدیک تیانجین پمپاژ می شود. ساخت و ساز در مسیر شرقی به طور رسمی در ۲۷ دسامبر ۲۰۰۲ آغاز شد و انتظار می رفت که آب
تا سال ۲۰۱۳ به تیانجین برسد. با این حال، علاوه بر تأخیر در ساخت و ساز، آلودگی آب بر میزان زیست پذیری مسیر تأثیر گذاشته است. در ابتدا انتظار می رفت این مسیر برای استان های شاندونگ، جیانگ سو و هبی آب تأمین کند و عملیات آزمایشی در اواسط سال ۲۰۱۳ آغاز شود. ورود آب به شاندونگ در سال ۲۰۱۴ آغاز شد و پیش بینی می شود در سال ۲۰۱۸ یک میلیارد متر مکعب آب انتقال یابد. در اکتبر ۲۰۱۷ آب به تیانجین رسید. انتظار می رود که تیانجین ۱ میلیارد متر مکعب در سال آب دریافت کند. قرار نیست مسیر شرقی پکن را تأمین کند و قرار است پکن از مسیر مرکزی تأمین شود. طول خط تکمیل شده کمی بیش از ۱۱۵۲ کیلومتر خواهد بود و به ۲۳ ایستگاه پمپاژ با ظرفیت ۴۵۴ مگاوات مجهز است. یکی از عناصر مهم مسیر شرقی، گذرگاه تونلی در زیر رودخانه زرد، در مرز شهرستان های دونگپینگ و دانگی در استان شاندونگ خواهد بود. این گذرگاه شامل دو تونل افقی به قطر ۹٫۳ متر است که در ۷۰ متری زیر بستر رودخانه زرد قرار دارد. با توجه به توپوگرافی دشت یانگ تسه و دشت شمال چین، برای بالا بردن آب از یانگ تسه به گذرگاه رودخانه زرد نیاز به ایستگاه های پمپاژ خواهد بود. کمی جلوتر در شمال، آب در یک
مجرای آب به سمت پایین در جریان خواهد بود. مسیر مرکزی. مسیر مرکزی یا میانی از مخزن دانجیانگکو در رودخانه هان، شاخه ای از رودخانه یانگ تسه، به پکن می رود. این پروژه شامل افزایش ارتفاع سد دانجیانگکو با افزایش ارتفاع تاج سد از ۱۶۲ متر به ۱۷۶٫۶ متر از سطح دریا بود. این اضافه شدن به ارتفاع سد باعث شد تا سطح آب در مخزن از ۱۵۷ متر به ۱۷۰ متر از سطح دریا برسد، و این افزایش ارتفاع باعث شد که جریان به داخل کانال انحراف آب سرازیر شده و شروع به حرکت در کانال کند. مسیر میانی که در زبان عامیانه به عنوان کانال بزرگ نیز شناخته می شود، در دشت شمالی چین و در سراسر آن ساخته شده است. کانال به گونه ای ساخته شده است که گرانش زمین، آب را از مخزن دانجیانگکو تا پکن بدون نیاز به ایستگاه های پمپاژ می راند. بزرگترین چالش مهندسی این مسیر، ساخت دو تونل در زیر رودخانه زرد برای عبور دادن جریان کانال بود. ساخت و ساز در مسیر مرکزی در سال ۲۰۰۴ آغاز شد. در سال ۲۰۰۸، امتداد شمالی مسیر مرکزی به طول ۳۰۷ کیلومتر با هزینه ۲ میلیارد دلار تکمیل شد. آب در آن بخش از کانال نه از رودخانه هان بلکه از مخازن در استان هبی در جنوب پکن می آید. کشاورزان و صنایع د
ر هبی مجبور شدند مصرف آب را کاهش دهند تا آب به پکن منتقل شود. انتظار می رفت کل پروژه در حدود سال ۲۰۱۰ تکمیل شود. تکمیل نهایی در سال ۲۰۱۴ بود تا امکان ساخت حفاظت های محیطی بیشتر در طول مسیر فراهم شود. یکی از مشکلات تأثیر این پروژه بر روی رودخانه هان، زیر سد دانجیانگکو بود که تقریباً یک سوم آب از آن منحرف می شود. یکی از راه حل های بلندمدت که در حال بررسی است، ساخت کانال دیگری برای هدایت آب از سد سه دره به مخزن دانجیانگکو است. در روز جمعه، ۱۲ دسامبر ۲۰۱۴، بخش میانی پروژه آب جنوب به شمال چین، بزرگترین پروژه انتقال آب جهان تا به امروز، افتتاح شد. صنایع از استقرار در حوضه آبخیز مخزن، برای آشامیدنی بودن آب آن منع شده اند. نمای ۳۶۰ درجه جنجال های پروژه. این پروژه مستلزم اسکان مجدد حداقل ۳۳۰۰۰۰ نفر در چین مرکزی بود. منتقدان هشدار داده اند که انحراف آب باعث آسیب زیست محیطی خواهد شد و برخی از روستاییان گفتند که مقامات آنها را مجبور به امضای توافقنامه برای نقل مکان کرده اند. در تابستان ۲۰۱۳، شکایاتی از سوی پرورش دهندگان ماهی در دریاچه دانگ پینگ، در مسیر شرقی پروژه، در شاندونگ رسید و گزارش کردند که آب آلوده رودخانه یانگ ت
سه که وارد دریاچه می شود باعث مرگ ماهی های آنها شده است. دانشمندان نگران این هستند که این پروژه تلفات تبخیر آب را افزایش دهد. میزان دقیق تلفات تبخیر مشخص نیست، اما ممکن است در آینده با انتقال آب بیشتر و افزایش سرعت جریان، بهبود یابد.
ویلهلم واگنفلد ؛ (زاده میلادی – درگذشته میلادی) یک طراح صنعتی مهم اهل آلمان و دانشجوی سابق مدرسهٔ هنر باوهاوس بود. او کارهای شیشه ای و فلزی را برای ینائر گلاس ورک شات اوند گن.، شیشه کاری لاوزیتستر متحد در وایسواسر، روزنتال، شرکت براون و وی ام اف طراحی کرد. برخی از طرح های او هنوز هم تا به امروز تولید می شود. زندگی نامه. واگنفلد از سال ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۸ میلادی به عنوان یک طراح فنی صنعتی در کوخ و برگفلد، یک کارخانه ظروف نقره برمن، کارآموزی کرد و از سال ۱۹۱۶ تا ۱۹۱۹ میلادی در برمن کونست گوربه شوله (مدرسه هنرهای کاربردی) حضور یافت. او برای تبدیل شدن به یک نقره ساز در آکادمی طراحی هانائو از سال ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۲ میلادی آموزش دید. از ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۵ در باوهاوس در وایمار تحصیل کرد. او یک دورهٔ مقدماتی را با لاسلو موهولی-ناگی در سال سوم خود گذراند و بعداً در کارگاه فلزی باوهاوس آموزش دید. در این مدت او برخی از آثار معروف خود را طراحی کرد، مانند باوهاوس دبلیوای۲۴ 'چراغ واگنفلد' در سال ۱۹۲۴ میلادی. هنگامی که باوهاوس در وایمار در آوریل ۱۹۲۵ میلادی بسته شد، به منظور نقل مکان به دسائو، او برای تکمیل تحصیلات خود با آن همراه نشد، بلکه د
ر وایمار ماند. پس از اتمام امتحانات کارآموزی خود در نقره سازی به عضویت ورک بوند آلمان درآمد. او در ۱ آوریل ۱۹۲۶ میلادی سمت دستیار کارگاه فلزی را در "اشتاتلیشن هوخ شوله فور هندورک اوند باوکونست وایمار" (آکادمی دولتی صنایع دستی و معماری) گرفت و در ۱ آوریل ۱۹۲۸ میلادی رئیس بخش شد. مدرسه در ۱ آوریل ۱۹۳۰ میلادی به دلیل فشار نازی ها تعطیل شد، اما واگنر و معلمان دیگر حقوق تمام طرح هایی را که در حین کار در مدرسه ایجاد کرده بودند، دریافت کردند. از آن زمان به صورت آزاد شروع به کار کرد و کمیسیونی را برای وزارت اقتصاد تورینگن به عهده گرفت. در سال ۱۹۳۱ میلادی در آکادمی دولتی هنر در برلین-شونبرگ تدریس کرد. از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۷ میلادی او مدیر هنری "فرآینیشته لاوزیتستر گلاس ورکه" (شیشه کاری لاوزیتستر متحد) در ویسواسر بود. آثار او در سال ۱۹۳۷ میلادی در نمایشگاه بین المللی هنر و تکنیک های مدرن (نمایشگاه بین المللی هنر و فن آوری در زندگی مدرن)، و همچنین در سال ۱۹۴۰ میلادی سه سالانه هفتم میلان برنده جایزه شد. واگنفلد از پیوستن به حزب نازی امتناع ورزید و به عنوان تنبیه به عنوان یک «آفت سیاسی» برای خدمت در جبهه شرقی با سپاه پرواز ف
رستاده شد. او در سال ۱۹۴۵ میلادی اسیر شد و تا سپتامبر ۱۹۴۵ میلادی در اردوگاه اسرای جنگی روسی نگهداری شد و به ویسواسر بازگشت. اثر. واگنفلد معتقد بود که اشیاء روزمرهٔ خانه باید «به اندازهٔ کافی ارزان برای کارگر و به اندازهٔ کافی برای ثروتمندان خوب باشد». یکی از آثار کلاسیک او یک چراغ رومیزی است که با نام "چراغ واگنفلد"، ۱۹۲۴ میلادی شناخته می شود، که او به همراه کارل جی. جاکر آن را طراحی کرد. سرویس چای معروف او که در سال ۱۹۳۸ میلادی طراحی شده بود، هنوز در حال تولید است. میراث. خانهٔ ویلهلم واگنفلد، در فاصلهٔ یک پیاده روی کوتاه از کونست هاله (گالری هنر) برمن، موزه ای است که به کارهای طراح باوهاوس متولد برمن اختصاص یافته است. در ابتدا در سال ۱۸۲۸ میلادی به عنوان یک زندان نئوکلاسیک ساخته شد، که بعداً توسط گشتاپو برای بازجویی ها استفاده شد و تا دههٔ ۱۹۹۰ میلادی، به پناهجویان ناموفقی که در انتظار اخراج بودند، اقامتگاه های جمعی ارائه می داد. خانهٔ واگنفلد همچنین دارای مرکز طراحی است که از سمپوزیوم ها حمایت می کند و یک انجمن برای طراحان جوان فراهم می کند. یک مدرسهٔ طراحی در برمن به نام ویلهلم-واگنفلد-شوله وجود دارد. ما
لته واگنفلد، نوهٔ ویلهلم واگنفلد، مدرس ارشد و مدیر برنامهٔ طراحی صنعتی در دانشگاه آرام آی تی در ملبورن، استرالیا است.
"اوپامانا (")، قیاس در مقام تشبیه شیئی به شیء دیگر به کار می رود. می گویند: این قیاس آن است، یعنی شبیه آن است. قیاس و تشابه. قیاس و تشابه (Upamāṇa) یکی از مآخذ شناخت (pramanani) و علم شییء است (sadhya) که بر اثر تشابه آن با شیء دیگری که قبلاً دانسته شده بود حاصل می گردد. مثال. اگر مردی که قبلاً «گاوی» را دیده، به جنگل برود و یک گراز وحشی ببیند، شباهت این دو حیوان را ادراک می کند. شناخت حاصله از مقایسه بین گاو و گراز وحشی، که متعاقب شباهت صوری بین این دو جانور به وجود آمده، قیاس و تشابه (Upamāṇa) است و آن را مأخذ جداگانهٔ شناخت تشخیص می دهند. علت اینکه این مبحث را مأخذ جدید شناخت می دانند این است که به علت دیدن گراز وحشی، ما شباهت آن را با چیزی «گاو» می سنجیم که در هنگام ادراک گراز وحشی، وجود خارجی ندارد. این قیاس از سوی دیگر فقط به خاطر آوردن نیست، زیرا هنگامی که گاو مشاهده شد، گراز وحشی هنوز دیده نشده بود، و بالنتیجه شباهت آن دو نیز تا آن هنگام ادراک نگردیده بود تا به صورت «تأثر ذهنی» درحافظه مضبوط و منطبع بماند و حال به فعالیت بگراید. چون این تشابه دیده نشده پس آن در ذهن نقش نبسته است تا به مدد حافظه احیاء
بگردد و باید تصور کرد که این مبحث تازه است و باز شناسائی نیست.
نصرت الله مسعودی (زادهٔ ۲۵ مرداد ۱۳۳۲) شاعر و بازیگر تئاتر و سینمای اهل خرم آباد، لرستان، و فارغ التحصیل رشتهٔ دکترای جامعه شناسی سیاسی است. زندگی نامه. او به مدت ۱۶ سال به عنوان رئیس انجمن نمایش خرم آباد فعالیت کرده است و کارگردانی بیش از سی نمایش و بازی در چندین فیلم سینمایی را در کارنامهٔ کاری خود دارد. او در قصه نویسی هم رتبه هایی را کسب کرده است که از جملهٔ آن ها می توان به «قصهٔ مسافر مشکی پوش» اشاره کرد که برندهٔ جشنوارهٔ کانون های ایران شده است و فیلم نامهٔ "ردی بر برف،" فیلم نامهٔ مشترک او با جزایری، در جشنوارهٔ قصه نویسی روستاهای کل کشور رتبه دوم را به خود اختصاص داده است. تئاتر. نصرت مسعودی حدود 27 تاتر را در کارنامه ی هنری خود دارد ایشان استاد تاتر هستند و حق بسیاری بر گردن تاتر استان دارند . از مجموعه نمایش های ایشان می توان به : دیب – خوان هشتم – بچه ی تابستان – رستوران – صدای سیمره (برگزیده دوم نمایشهای روستایی کل کشور) – وقتی گیاه گریه می کند – یک پیراهن و یکگ ویولن-معدنچیان – آی بی کلاه و آی با کلاه - خواستگاری (اثر چخوف)- مضرات دخانیات (اثر چخوف) –آنجا که ماهی ها سنگ می شوند – خداحافظ اوربان
وف و... که متاسفانه دقیقن نمی دانم در چند تاتر برگزیده ی کشوری بوده اند در زمینه ی تئاتر ۱- در پوست ِشیر : کارگردان ۲- معدنچیان : بازیگر، کارگردان ۳- خواستگاری :کارگردان ۴- آنجا که گیاه ها گریه می کنند : نویسنده و کارگردان ۵- صدای سیمره : نویسنده و کارگردان ۶ - بعد از باران : کارگردان ۷- مضرات دخانیات : کارگردان ۸- بعد از یک نمایش: کارگردانی مشترک با مجتبا شعبان ۹- مامور- کارگردان ۱۰-نیروا - کارگردان ۱۱ - دیروز نه امروز : نویسنده و کارگردان ۱۲- آی با کلاه آی بی کلاه : بازیگر ۱۳- آنجا که ماهی ها سنگ می شوند : بازیگر ۱۴خدا حافظ : کارگردان ۱۵- پیچک سوخته : نوشته مشترک با صادق طوسی، و کارگردان ۱۶- خانه روشنی : کارگردان ۱۷- ضبط صوت : نوشته و کارگردان ۱۸- خوان هشتم : کارگردان ۱۹- بچه ی تابستان: کارگردان ۲۰ - دیب : کارگردان ۲۱- رستوران : کارگردان ۲۲ - کوله بار: بازیگر فیلم شناسی. نصرت بازی در 9 فیلم کوتاه و بلند سینمایی راهم در کارنامه ی خود دارد از جمله : تنهایی درباد – آخرین تک سوار – یادهای ماندگار – یاد ایام – زیر آسمان نمک و ... در زمینه ی سینما و تلویزیون ۱- یاد ایام : کارگردان: حجت حافظی ۲-نی و نوا : کارگردان
: حجت حافظی ۳-تنهایی باد: کارگردان : وحید موسائیان ۴-تکسوار: کارگردان : محمد سیف زاده ۵- دیار به یاد ماندنی کارگردان : محمد سیف زاده ۶- آن اسب: کارگردان : داریوش رفیعی داوری جشنواره. در مراسم پایانی سی و دومین جشنواره تئاتر فجر با حضور علی جنتی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی از ناهید مسلمی، انوشیروان ارجمند، نصرت الله مسعودی و فردوس کاویانی با اهدای تندیس جشنواره تقدیر شد. داور سی و دومین جشنواره تئاتر لرستان
نیکلاس نونز (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال و یک مدیر فوتبال اهل شیلی است که در میانه میدان بازی می کرد.
ماتیاس الیویرا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه است که برای باشگاه ناپولی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال اروگوئه و اروگوئه بازی کرده است.
سیناتروک یکی از اعضای سلسله اشکانی ارمنستان بود که در پایان قرن یکم به عنوان پادشاه ارمنستان جانشین تیرداد یکم ارمنستان شد. او همچنین پادشاه اسروئن (۹۱–۱۰۹) پادشاهی تاریخی واقع در بین النهرین بود. اطلاعات اندکی از منابع ادبی یا سکه شناسی در مورد جانشین تیرداد در دسترس است. از طریق گردآوری منابع مختلف کلاسیک و ارمنی، سیناتروک در حدود آغاز قرن دوم فرض می شود. اطلاعات کمی یا هیچ اطلاعاتی از منابع ادبی یا سکه شناسی در مورد زندگی او در دسترس نیست. از طریق تطبیق منابع مختلف کلاسیک و ارمنی، فرض بر این است که ساناتروک در حدود آغاز قرن دوم میلادی حکومت می کرده است. برخی از محققان اظهار داشتند که ساناتروک بین سال های ۷۵ تا ۱۱۰ جانشین تیریداتس شد، اما این فرضیه که هیچ مدرک صریحی برای آن وجود ندارد، توسط دیگران رد شده است. شایستگی های او توسط آریان در "کتاب پارتیکا" ستایش شده است ، جایی که او با برجسته ترین یونانیان و رومیان برابر دانسته شده است. سنت قدیس نگاری او را مسئول شهادت حواری سنت تادئوس و سنت بارتولومیو در ارمنستان، و همچنین شهادت دختر خودش، سنت ساندوخت باکره، می داند. در سال ۱۱۰، تاج و تخت ارمنستان در دست آکسید
ارس، پسر پادشاه اشکانی آتروپاتن، پاکوروس دوم پارتی بود که در سال ۱۱۳ توسط تراژان سرنگون شد. تعدادی از منابع، ساناتروک را به عنوان یکی از رهبران شورش علیه اشغال تراژان تا سال ۱۱۷ معرفی کرده اند. موسی خورنی می نویسد که ساناتروک، در کودکی توسط خواهر پادشاه آبگار ادسا، آوده، از ادسا به ارمنستان از طریق کوه های کوردواتس برده شد، جایی که آنها ناگهان گرفتار کولاک شدند. آنها سه روز را صرف مبارزه با کولاک کردند و کودک به لطف حیوانی با پوشش سفید که او را گرم نگه می داشت، زنده ماند. تصور می شود که این حیوان باید یک سگ سفید بوده باشد، بر اساس ریشه شناسی نام ساناتروک که کمی بعد به کودک داده شد (San - شکل مفعولی از ارمنی Շուն (shun: dog)) و truk (truk: خراج/هدیه که در نهایت از ارمنی tur: give گرفته شده است). ترجمه تحت اللفظی انگلیسی ساناتروک «هدیه سگ» است.
مَرت کوبو (؛ زادهٔ ) مدرس و کارگردان تئاتر، نویسنده، منتقد، سیاستمدار و نماینده سابق مجلس اهل استونی است. وی وزیر فرهنگ دولت انتقالی استونی در سال ۱۹۹۲ بوده است.
انیمه اکسپو که به صورت AX هم خلاصه می شود، یک مراسم گردهمایی انیمه آمریکایی است که در لس آنجلس، کالیفرنیا توسط انجمن غیرانتفاعی ترویج انیمیشن ژاپنی برگزار می شود. این گردهمایی هر سال در اولین آخر هفته ژوئیه برگزار می شود و به مدت چهار روز ادامه می یابد. انیمه اکسپو به طور منظم در مرکز گردهمایی لس آنجلس میزبانی می شود اما در شهرهای دیگر مانند آناهیم، سن خوزه، نیویورک و توکیو نیز برگزار شده است. در حال حاضر انیمه اکسپو بزرگترین گردهمایی انیمیشن در آمریکای شمالی از سال ۲۰۱۷ است. در انیمه اکسپو رویدادها و فعالیت های زیادی در طول همایش مانند پنل های مهمان، بازی های رومیزی، مسابقات، بازی های آرکید، کنسرت و غیره برای شرکت کنندگان ارائه می شود. مانند سایر گردهمایی ها، انیمه اکسپو دارای یک سالن نمایشگاهی در مقیاس بزرگ است که شرکت کنندگان می توانند محصولات متنوعی را از طیف گسترده ای از غرفه داران خریداری کنند. همچنین دارای یک بازارچه هنرمندان است که شرکت کنندگان می توانند آثار هنری خلق شده توسط طرفداران و انواع دیگر صنایع دستی مانند کلاه گیس، سنجاق و مواد بازی را خریداری کنند.
گایوس ژولیوس الکساندر شاهزاده هرودیایی بود که در سده اول و سده دوم در امپراتوری روم زندگی می کرد. الکساندر اصالت یهودی، نبطی، ادومی، یونانی، ارمنی و ایرانی داشت. او پسر تیگران ششم ارمنستان، شاهزاده هرودیان که بعدا پادشاه شد، بود و همسرش "اوپگالی" نام داشت. در بهار سال ۵۸ پدرش توسط نرون امپراتور روم به عنوان پادشاه ارمنستان تاجگذاری کرد و تا سال ۶۳ حکومت کرد. اسکندر خواهری به نام جولیا داشت که با سناتور رومی آناتولی مارکوس پلانسیوس واروس ازدواج کرد.
اندل لیپما (; – ) فیزیک دان، شیمی دان، استاد دانشگاه، سیاستمدار و نماینده مجلس اهل استونی بود.
پیتر لورنتس (؛ زادهٔ ) ریاضی دان، سیاستمدار و نماینده سابق مجلس اهل استونی است.
جولیا یک شاهدخت هرودیایی بود که در قرن یکم و احتمالاً در قرن دوم در امپراتوری روم زندگی می کرد. او اصالت یهودی، نبطی، ادومی، یونانی، ارمنی و ایرانی داشت. جولیا دختر شاهزاده هرودین و پادشاه بعدی، تیگران ششم ارمنستان و همسرش اوپگالی بود. در بهار سال ۵۸ پدرش توسط نرون امپراتور روم به عنوان پادشاه ارمنستان تاجگذاری کرد و تا سال ۶۳ در آنجا حکومت کرد. جولیا برادری به نام گایوس ژولیوس الکساندر داشت که زیر نظر پادشاه روم، پادشاهی کتیس، منطقه ای کوچک در کیلیکیه بود. او نوه پدری گلافیراشاهدخت کاپادوکیه و الکساندر شاهزاده یهودیه بود. جولیا به همراه پدر و برادرش آخرین نوادگان شناخته شده پادشاهی کاپادوکیه بودند. اطلاعات کمی از زندگی وی در دسترس است. او با یک سناتور رومی به نام مارکوس پلانسیوس ازدواج کرد که حاصل این ازدواج دو فرزند به نام گایوس پلانسیوس و پلانسیا مگنا بود.
کریستا کیلوت (; – ) روزنامه نگار، دیپلمات، سیاستمدار زن و نماینده مجلس اهل استونی بود.
کانادایی های فرانسوی زبان بخشی از شهروندان کانادا هستند که به زبان فرانسوی سخن می گویند. در سال ۲۰۱۱، ۹٬۸۰۹٬۱۵۵ نفر یا ۳۰٫۱ درصد از جمعیت کانادا فرانسوی زبان بودند؛ از این تعداد، ۷٬۲۷۴٬۰۹۰ نفر یا ۲۲ درصد جمعیت اعلام کردند که زبان فرانسه، زبان مادریشان است. پراکَنِش. شش میلیون نفر کانادایی فرانسوی زبان در کِبِک زندگی می کنند و در آنجا بزرگترین گروه زبانی هستند، و یک میلیون نفر دیگر در سایر مناطق کانادا ساکن هستند. بیشترین بخش فرانسوی زبانان بیرون از کِبِک در انتاریو هستند، ولی آنها را در همهٔ استان ها و قلمروهای کشور می توان یافت. برخلاف فرانسوی زبانان کِبِک که معمولاً "کِبِکی" نامیده می شوند، فرانسوی زبانان بیرون از کبک را "کانادایی های فرانسوی زبان" می نامند (برای نمونه: فرانکو-انتاریایی ها، فرانکو-مانیتوبایی ها و غیره)، به جز آکادی ها که بیشتر در استان های آتلانتیک زندگی می کنند. باید در نظر داشته باشیم که آکادی یک استان کانادا نیست، بلکه یک ناحیهٔ فرهنگی و تاریخی است. نووو-برونزویک (به انگلیسی: نیو-برانزویک) تنها استان رسماً دوزبانهٔ کانادا است؛ سه قلمروی یوکان، سرزمین های شمال باختری و نوناووت، نیز زبان ف
رانسوی را در میان زبان های رسمی خود دارند. حضور زبان فرانسوی در کانادا عمدتاً از استعمارگری فرانسه در قارهٔ آمریکا به سده های هفدهم و هجدهم سرچشمه می گیرد. همهٔ فرانسوی زبانان کانادا از تبار فرانسوی نیستند، و همهٔ کانادایی های فرانسوی تبار نیز فرانسوی زبان نیستند.
گروه نقاش یک گروه موسیقی معاصر از ارمنستان با سه خواننده زن، نوازنده دودوک، عود، دلول و پیانو می باشد. آنان موسیقی نوینی را اجرا می نمایند که توسط جان هودیان، آهنگساز ارمنی-آمریکایی طبق متن های مقدس شاعر و کشیش عرفانی قرون وسطایی ارمنی، مکرتیچ نقاش مسطورشده است. «آوازهای تبعید» هودیان که با نام «صدای ارمنستان باستانی که برای قرن ۲۱ باردیگر اختراع شده است» توسط آهنگساز ارمنی، «آوازهای تبعید» وصف شده است، ترکیبی از «مینویی خاکی آهنگ محلی ارمنی، موسیقی کلاسیک نوین، پسا مینیمالیسم معاصر و انرژی راک و جاز ". تاریخ. الهام و متن. جان هودیان در کتاب همراه با نخستین سی دی گروه نقاش، «صداهای تبعید، جلد نخست»، به توجیه ریشه های این گروه مهیا شده است. در سال ۲۰۰۶، وی صدای سوپرانو هاسمیک باغداساریان را در حال خواندن موسیقی معنوی قرون وسطایی ارمنی در معبد باستانی گارنی، ارمنستان شنید. وی که شیفتهٔ صدای او و آوایی معبد شده بود، این قول را داد که موسیقی بنویسد که از این صدا به روشی جدید استفاده کند. پس از چندین سال جستجو برای اشعاری که فکر می کرد با کیفیت معنوی موسیقی که در ذهنش می شنید مطابقت داشت، تکه ای از اشعاری را پیدان
مودکه توسط شاعر و کشیش ارمنی قرن ۱۵ مکرتیچ نقاش سروده شده بود. شعر سروده در طرد کردن دربارهٔ سوگواره زندگی در طرد کردن از دورنمای ارمنی است. مکرتیچ نقاش تنها ۱۶ شعر از خود برجای گذاشت و جان هودیان کل آنان را به موسیقی بازداد. جان هودیان از نوه های برجای مانده نسل کشی است. ابزار دقیق. در سال ۲۰۱۰، جان هودیان گروه نقاش را برای نمایش «آوازهای تبعید» تأسیس نمود. هودیان به شکل ناظری ساختارهای این پروژه را با ترکیب «عنصرهای رسمی همانند پیانو و تار در تعادل با سازهای محلی ارمنی همانند دلول، دودوک و عود» منتخب نمود. هودیان در ابتدا موسیقی را برای ۵ خواننده زن، دودوک، عود، ذول و کوارتت زهی نوشت. برای نسخه تور بین المللی گروه، هودیان دودوک، عود، دهل را حفظ کرد، خواننده ها را به سه نفر محدود نمود و قطعه های زهی را برای پیانو تنظیم نمود. در تاریخ دسامبر ۲۰۱۷، گروه نقاش نخستین نسخه ارکسترال «آوازهای تبعید» را با همکاری ارکستر اس یو او ای در تئاتر اپرای استان ایروان در ارمنستان اجرا نمود. این نسخه ارکسترال امکان همکاری میان گروه نقاش و قسمت های زهی در هر اندازه را فراهم می نمود. نخستین نمایش اروپایی این پروژه در تاریخ ۲ او
ت ۲۰۱۹ با فیلارمونیک جنوب چک در جشنواره بین المللی موسیقی چسکی کروملف انجام شد.
جولیا یوتاب یا جولیا یوتاپه (زاده حدود ۴۵)، دختر آنتیوخوس چهارم پادشاه کومانه، ملکه کتیس، همسر گایوس ژولیوس الکساندر، پسر شاهزاده هرودیایی تیگران ششم بود. زندگینامه. جولیا یوتاب دختر و کوچکترین فرزند پادشاه آنتیوخوس چهارم کومانه و ملکه یوتاب کومانه، پادشاهی که تحت نظر امپراتوری روم زندگی می کرد، بود. پدر و مادرش خواهر و برادری کامل بودند. برادران بزرگ یوتاب شاهزاده های گایوس ژولیوس آرکلائوس آنتیوخوس اپیفانس و کالینیکوس بودند.
میرابل مادریگال (به انگلیسی: Mirabel Madrigal) یک شخصیت تخیلی است که در شصتمین فیلم بلند استودیوی انیمیشن والت دیزنی، به نام انکانتو در سال ۲۰۲۱ ظاهر می شود. میرابل که توسط کارگردانان بایرون هاوارد و جرد بوش خلق شده است، به عنوان یک دختر ۱۵ساله ناقص، عجیب و غریب، عاطفی و همدل به تصویر کشیده می شود که تنها عضو خانواده مادریگال است که هیچ قدرت جادویی دریافت نمی کند. وقتی «معجزه» آن ها شروع به محو شدن می کند، میرابل وظیفه نجات جادو را بر عهده می گیرد و از مشکلات خانوادگی خود مطلع می شود. میرابل از ابتدای رشد شخصیت، به عنوان تنها عضو خانواده بدون قدرت تصور شد. طرح پیش نویس فیلم، او را در جستجوی ناامیدکننده ای برای قدرت نشان می داد، اما انگیزهٔ کاراکتر با میل به مورد توجه قرار گرفتن تطبیق داده شد، که برای مخاطب قابل ربط تر تلقی می شد. ظاهر فیزیکی میرابل بر اساس راهنمای توریستی است. طراحی میرابل با دامن او آغاز شد که گلدوزی های گسترده اش نشان دهنده شخصیت اوست. استفانی بیاتریز بازیگر آمریکایی صداپیشگی میرابل را انجام می دهد. بیاتریز ابتدا برای نقش لوئیزا تست داد اما برای میرابل عالی به نظر می رسید. شخصیت پردازی او ج