Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی یادبود به خوبی با آب و هوای اورال سازگار است. این بنای یادبود توسط مجسمه ساز مسکو گئورگی فرانگولیان ساخته شده است. که قبلاً سنگ قبر یلتسین را ساخته بود. به گفته فرانگولیان، «نه برنز یا گرانیت سنتی، بلکه مرمر سفید انتخاب شد، زیرا ماده ای زنده و نیمه شفاف است؛ این بنای یادبود یک هرم سنگی نیست، بلکه یک تخته سنگ است، تخته سنگی در حال حرکت، مانند بوریس نیکولایویچ.» تاریخچه. این بنای یادبود در اول فوریه ۲۰۱۱، در هشتادمین سالگرد تولد یلتسین افتتاح شد. دیمیتری مدودف، سومین رئیس جمهور روسیه، برای جشن تولد به یکاترینبورگ آمد و در مراسم افتتاحیه شرکت کرد. مدودف هنگام افتتاح این بنای یادبود که مورد پسندش قرار گرفت، خاطرنشان کرد: «روسیه باید از یلتسین سپاسگزار باشد که کشورش در سخت ترین دوره، از مسیر تغییرات خارج نشد، تحولات جدی را انجام داد و امروز به جلو حرکت می کند.» در این مراسم همچنین ناینا ایوسیفوونا، بیوه یلتسین، اقوام و دوستان او، نمایندگان دولت فدرال، الکساندر میشارین، رئیس استان سوردلوفسک، و روسای مناطق همسایه حضور داشتند. افتتاح این بنای یادبود باعث اعتراض کمونیست های محلی شد، در حالی که مقامات شهر از تجمع علی
ه افتتاح خودداری کردند. این امر منجر به شکایت نمایندگان اتحادیه جوانان کمونیست از دولت یکاترینبورگ شد. خرابکاری در بناهای تاریخی. در شب ۲۳ و ۲۴ آگوست ۲۰۱۲، این بنای یادبود توسط افراد ناشناس تخریب شد: تصویر یلتسین با رنگ آبی پوشانده شد، حروف روی پایه کنده شدند. تلاش ها برای شستن بنای یادبود در جای خود بی نتیجه ماند و در نتیجه تصمیم به برچیدن آن گرفته شد. در ۱ اکتبر ۲۰۱۲، پس از انجام کارهای مرمت، این بنای یادبود به جای خود بازگردانده شد. در ۷ نوامبر ۲۰۱۷ (در روز صدمین سالگرد انقلاب اکتبر) ایگور شکوکا سعی کرد این بنای یادبود را به آتش بکشد. به همین دلیل، او در فوریه ۲۰۱۸ به یک سال کار یدی محکوم شد. پس از صدور حکم، شکوکا توانست تقریباً یک سال پنهان شود، اما سپس دادگاه منطقه این تصمیم را «به دلیل شواهد اندک» لغو کرد.
اثر کوپرتینویی زمانی رخ می دهد که یک غلط یاب املایی به اشتباه کلماتی را که املای صحیحی دارند ولی در واژه نامه ی آن باشنده نیستند را جایگزین می کند . مبدا. این اصطلاح به واژه ی انگلیسی بدون خط تیره ی "cooperation" اشاره دارد که اغلب توسط غلط یاب های املایی قدیمی به "Cupertino" تغییر داده می شود و واژه نامه های فقط نوع خط تیره دار آن، یعنی "co-operation" را دارند. کوپرتینو شهری در کالیفرنیا است و نام آن اغلب به عنوان کنایه ای برای شرکت اپل استفاده می شود، زیرا دفتر مرکزی این شرکت در این شهر جای گرفته است. واژه «Cupertino» کمینه از سال ۱۹۸۹ در واژه نامه های کاربری شده بدست مایکروسافت ورد وجود داشته است. عدم دقت در ویرایش پس از بررسی املا می تواند منجر به این شود که حتی اسناد رسمی حاوی عباراتی مانند «انجمن آسیای جنوبی برای کوپرتینوی منطقه ای» و «ارائه ای در مورد کوپرتینوی آفریقایی-آلمانی» باشند. نمونه های دیگر. بنجامین زیمر در دانشگاه پنسیلوانیا نمونه های زیادی از خطاهای مشابه را گرد آوری کرد، از جمله جایگزینی رایج «» (غلط املایی «قطعاً») با «به طور قطعی»، « دِمِکو رایانز» با «دِمِرول» (در "نیویورک تایمز")، «ولدم
ورت» با «ولت متر» "(دنور پست)" و جایگزینی «جنبش متحده قومی» با «جنبش بلدرچین سر گوسفندی» (رویترز). کاربر همیشه نیازی به انتخاب یک واژه نادرست برای نمایش آن در سند ندارد. در WordPerfect 9 با تنظیمات پیش فرض کارخانه، هر کلمه ناشناخته ای که به اندازه کافی به دقیقاً یک کلمه شناخته شده نزدیک بود، به طور خودکار با آن کلمه جایگزین می شد. نسخه های فعلی مایکروسافت ورد طوری پیکربندی شده اند که کلمات دارای غلط املایی را هنگام تایپ کاربر، بی صدا "تصحیح خودکار" کنند. تلفن های هوشمند با صفحه کلیدهای مجازی پشتیبانی شده از فرهنگ لغت، به طور خودکار اشتباهات احتمالی را با کلمات فرهنگ لغت جایگزین می کنند. (تصحیح خودکار می تواند توسط کاربر غیرفعال شود.)
دبلیودبلیوئی ایوالو (به انگلیسی: WWE Evolve)، یک برنامه تلویزیونی کشتی حرفه ای است که توسط پروموشن آمریکایی دبلیودبلیوئی تولید می شود. این برنامه شامل کشتی گیران برند ایوالو این شرکت است. قسمت های جدید این شو هر چهارشنبه ساعت ۸ شب به وقت شرق آمریکا از طریق پلتفرم توبی در ایالات متحده و یوتیوب به صورت بین المللی پخش می شوند. برخلاف بیش تر شوهای دبلیودبلیوئی که به صورت زنده پخش می شوند، قسمت های ایوالو از پیش ضبط شده هستند. این شو به عنوان جانشین معنوی پروموشن کشتی حرفه ای ایوالو عمل می کند که از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۰ فعالیت می کرد و شوی کنونی نیز توسط گیب ساپولسکیکه مالک این پروموشن بود، سرپرستی می شود. ایوالو به عنوان یک برند آموزشی عمل می کند و کشتی گیران جدید از مرکز تمرینات دبلیودبلیوئی و سیستم توسعه کشتی گیران مستقل این شرکت (WWE ID) در آن بیش تر فعالیت می کنند که عملکرد بهتر آنها سبب می شوند به برند ان اکس تی که برند اصلی آموزشی این شرکت است، منتقل شوند تا از آنجا بتوانند وارد برندهای اصلی شوند. تاریخچه. در سال ۲۰۰۹، نویسنده سابق رینگ آو آنر، گیب ساپولسکی ، از ایجاد یک پروموشن کشتی حرفه ای به نام ایوالو (به ا
نگلیسی: EVOLVE) خبر داد و تولید برنامه ها رسما از ژانویه ۲۰۱۰ آغاز شد. در طول سال ها، ایوالو همکاری هایی با پروموشن های مختلف داشت که یکی از این پروموشن ها، دبلیودبلیوئی بود و بسیاری از کشتی گیران برجسته این شرکت نظیر کودی رودز، جانی گارگانو و درو مکینتایر در این پروموشن حضور داشته اند. در سال ۲۰۱۹، ایوالو اولین پخش زنده خود را در شبکه دبلیودبلیوئی پخش کرد و سپس به دلیل مشکلات ناشی از دنیاگیری کووید-۱۹، این پروموشن در ۲ ژوئیه ۲۰۲۰ توسط دبلیودبلیوئی خریداری شد. قرارداد ساپولسکی فسخ شد اما در سال ۲۰۲۲ مجددا توسط دبلیودبلیوئی استخدام شد و شایعاتی مبنی بر اینکه دبلیودبلیوئی قصد دارد ایوالو را با رهبری ساپولسکی احیا کند، وجود داشت. در ۳۰ ژانویه ۲۰۲۵، دبلیودبلیوئی نام «ایوالو» را در زمینه خدمات سرگرمی ثبت تجاری کرد. سپس رسما اعلام شد که ایوالو به عنوان یک برند دبلیودبلیوئی احیا خواهد شد و اولین ضبط های آن در ۷ فوریه در مرکز تمرینات دبلیودبلیوئی در اورلاندو، فلوریدا برگزار شد. در طول رویداد رویال رامبل در ۱ فوریه ۲۰۲۵، دبلیودبلیوئی اعلام کرد که شوی جدیدی با نام "دبلیودبلیوئی ایوالو" از ۵ مارس از طریق توبی در ایالات
متحده پخش خواهد شد و بعدا مشخص شد که این شو به صورت بین المللی از طریق یوتیوب پخش می شود. این برنامه همزمان با شوی اصلی پروموشن رقیب ای ئی دبلیو، "داینامایت"، پخش می شود که چهارشنبه شب ها ساعت ۸ به وقت شرق آمریکا از تی بی اس و مکس پخش می شود. در یک بیانیه مطبوعاتی در ۳ فوریه ۲۰۲۵، دبلیودبلیوئی اعلام کرد که این شو به طور برجسته شامل کشتی گیران نوظهور از مرکز تمرینات دبلیودبلیوئی و سیستم توسعه کشتی گیران مستقل (WWE ID) خواهد بود. هدف این است کشتی گیران ایوالو به برند اصلی توسعه این شرکت یعنی ان اکس تی و در نهایت به برندهای اصلی راو یا اسمک داون راه یابند.
"مجسمه فلزکار آنوسوف" در شهر زلاتوست در میدان اصلی مرکز تاریخی زلاتوست، استان چلیابینسک در روسیه واقع شده است. این مجسمه به افتخار ژنرال-سرلشکر روسی، فلزکار و فرماندار ناحیه اورال، آنوسوف پاول پتروویچ، ساخته و در ۱۹ دسامبر ۱۹۵۴ رونمایی شد. این مجسمه توسط مجسمه سازان مسکویی، ای.پی. آنتروپوف، ان.ال. شتام، و معمار، تی.ال. شولگین ساخته شده است. توضیحات. این مجسمه برنزی بر روی یک پایه عظیم از گرانیت قرمز اوکراینی نصب شده است و ارتفاع، خود مجسمه است. آنوسوف پاول پتروویچ در حالی که با لباس سرلشکر سپاه معدن ایستاده و نواری منحنی از فولاد دمشقی را بین دستانش گرفته، به تصویر کشیده شده است. یک میکروسکوپ روی ستون سمت چپ مجسمه، روی همان پایه بلند قرار دارد. پایه به شکل استوانه ای است که روی یک پایه مربعی قرار دارد. کتیبه روی پایه به این صورت است: "متالورژیست بزرگ روسی پاول پتروویچ آنوسوف ۱۷۹۷–۱۸۵۵"؛ سال تولد صحیح او، ۱۷۹۹، بعداً در سال ۱۹۹۹ روی پایه نصب شد تاریخ تولد او مدت ها موضوع بحث و جدل بین محققان بود. تنها دو قرن بعد، تاریخ دقیق تولد او بر اساس شواهد مستند - ۲۹ ژوئن ۱۷۹۶ - مشخص شد که منجر به خطای غیرعمدی روی کتیبه
شد. "مجسمه متالورژیست" «همزاد» "مجسمه یوری دولگوروکی" در مسکو است که در سال ۱۹۵۴ ساخته شد. تاریخ خلقت. ساخت این بنای یادبود با تصمیم شورای وزیران اتحاد جماهیر شوروی برای بزرگداشت پاول پتروویچ آنوسوف آغاز شد. در ۱۵ نوامبر ۱۹۴۸، رئیس شورای وزیران اتحاد جماهیر شوروی ، جوزف ویساریونوویچ استالین، فرمان شماره ۴۲۲۹ را امضا کرد: «دربارهٔ جاودانه کردن یاد پاول پتروویچ آنوسوف، متالورژیست بزرگ روسی». بند اول این فرمان به ساخت بنای یادبود آنوسوف در زلاتوست اشاره دارد. رؤیای پی.پی. آنوسوف، نوه ان.ای. یانوفسکی، که نیم قرن پیش ابراز شده بود، به واقعیت تبدیل شد. از ابتدا تا انتها، روند ایجاد بنای جدید توسط معاون شهردار شهر، دی.زد. ایستومین، به همراه بسیاری از سازمان ها و متخصصانی که در آن مشارکت داشتند، هماهنگ شد. متالورژیست های اورال جنوبی در سپتامبر ۱۹۴۹ کنفرانسی را در زلاتوست ترتیب دادند که در آن کارمندان شرکت های متالورژی، مؤسسات تحقیقاتی و آموزشی، نمایندگان مسکو، لنینگراد، سوردلوفسک و سایر مراکز صنعتی کشور شرکت کردند. این کنفرانس به صد و پنجاهمین سالگرد تولد آنوسوف اختصاص داشت و گزارش ها عمدتاً دستاوردها و میراث خلاقانه
او را شرح می دادند. در روز دوم، ۱۱ سپتامبر، شرکت کنندگان در کنفرانس در جلسه شهر به مناسبت بحث در مورد بنای یادبود آینده «نشانه» شرکت کردند. یک نشان بتنی - یک هرم سنگی با کتیبه: «در اینجا مجسمه ای از متالورژیست بزرگ روسی پی.پی. آنوسوف ساخته خواهد شد» - در همان مکانی که بعداً مجسمه فعلی نصب شد، نصب شد. یک هفته بعد، «نشانه» در فهرست بناهای تاریخی شهر قرار گرفت. در ۲۵ مه ۱۹۵۱، به مناسبت صدمین سالگرد درگذشت پی.پی. آنوسوف، یک پلاک یادبود بر روی نمای موزه تاریخ شهر، خانه ای که آنوسوف سال ها در آن زندگی می کرد، نصب شد. این یکی از سه پلاکی است که به ساختمان الصاق شده است. ریخته گری های برنز مجسمه توسط کارخانه "Монумент-скульптура" ( ساخته شده است) در لنینگراد. پایه گرانیتی در میتیشچی ساخته شده است. طبق مصوبه شماره ۱۳۲۷ شورای وزیران جمهوری سوسیالیستی شوروی مورخ ۳۰ اوت ۱۹۶۰، "مجسمه متالورژیست آنوسوف" به عنوان یک بنای تاریخی با اهمیت ملی و ارزش های جمهوری تحت حفاظت قرار گرفت. فولاد بولات. میخائیل فونوتوف در کتاب خود "به نام Native Olden Times" ( نوشت):تیغه چاقو؟ بله، تیغه چاقو آنجا بود. و سپس فولاد زرهی تانک وجود داشت.
و سپس فولاد موشکی وجود داشت. و سپس یک سپر هسته ای وجود داشت. آنوسوف کورولیوف. کورچاتوف ." وقتی مردم روسیه می گویند آنوسوف، فولاد بولات را به خاطر می آورند. سلاح های فولادی بولات افسانه ای هستند؛ رمان نویس سر والتر اسکات، رقابت های چابکی بین شاه ریچارد شیردل و سلطان صلاح الدین را با تیغه های فولادی دمشقی توصیف کرده است. گفته می شود اعراب از تیغه هایی استفاده می کردند که به اندازه کافی انعطاف پذیر بودند تا دور کمر پیچیده شوند و در عین حال سخت و تیز بودند، به طوری که یک روسری ابریشمی در حال افتادن را می توان با یک تیغه دمشقی بی حرکت برید. بولات یکی از جالب ترین اسرار تاریخ متالورژی است؛ هنوز روش های زیادی برای تولید تیغه بولات و دمشقی در عربستان و هند وجود دارد که ناشناخته مانده و از بین رفته اند. برخی از دانشمندان معتقدند که آنوسوف راز تولید فولاد بولات را دوباره کشف کرد. فولاد بولات آنوسوف قادر به تولید انعطاف پذیری بود، اما سختی آن کم بود. در قرن بیستم، دانشمندان شوروی به سختی مناسب فولاد دست یافتند، اما انعطاف پذیری آن با روش های آنوسوف برابری نمی کرد. پی نوشت. در سال ۱۹۶۰، مجسمه پی.پی. آنوسوف به عنوان یک بن
ای تاریخی با اهمیت ملی و ارزش های جمهوری تحت حفاظت قرار گرفت و امروزه بنایی با ارزش های فدراسیون است. در مارس ۱۹۹۸، برای اولین بار، مجسمه برنزی آنوسوف از پایه اش برداشته شد تا مرمت شود. مجسمه تازه مرمت شده در سپتامبر همان سال دوباره ظاهر شد. "مجسمه متالورژیست آنوسوف" مربوط به دوران شوروی، یکی از رایج ترین صحنه ها در کارت پستال هایی با مناظر زلاتوست است.
مقاله زیر خلاصه ای از فصل فوتبال ۲۰۱۹-۲۰۲۰ در ارمنستان است که بیست و هشتمین فصل فوتبال رقابتی در این کشور است و از اوت ۲۰۱۹ تا ژوئیه ۲۰۲۰ برگزار می شود.
مقاله زیر خلاصه ای از فصل فوتبال ۲۰۱۸-۲۰۱۹ در ارمنستان است که بیست و هفتمین فصل فوتبال رقابتی در این کشور است و از اوت ۲۰۱۸ تا مه ۲۰۱۹ ادامه دارد.
بنای یادبود کارل مارکس () بنای یادبودی است که در در شهر روستوف-نا-دونو، استان روستوف، روسیه واقع شده است. این بنا در سال ۱۹۵۹ در محل بنای یادبود قدیمی کارل مارکس که در طول جنگ جهانی دوم تخریب شده بود، نصب شد. این بنا رسماً به عنوان میراث فرهنگی روسیه اعلام شده است. تاریخچه. بنای یادبود کارل مارکس در ۲۸ ژوئن ۱۹۲۵ در میدان مرکزی نخجوان-نا-دونو (که اکنون بخشی از منطقه پرولتارسکی روستوف-نا-دونو است) افتتاح شد. این بنای یادبود بر روی پایه بنای یادبود کاترین دوم نصب شد که پیش از آن توسط بلشویک ها تخریب شده بود. میدان اطراف این بنای یادبود نیز بعداً به نام کارل مارکس نامگذاری شد. این تغییر نمادین، بازتابی از دگرگونی های ایدئولوژیک دوران پس از انقلاب روسیه و تأکید بر ارزش های سوسیالیستی در فضای شهری بود. مجسمه قدیمی توسط انجمن فنی "دویگاتِل" ریخته گری شده بود. سازنده این بنای یادبود، مجسمه ساز ولادیمیر بیبایف بود. دست راست مارکس روی کنار کتش قرار گرفته بود، در حالی که دست چپش روی توده ای از کتاب ها قرار داشت. روی پایه، یک پلاک یادبود با این کتیبه وجود داشت: «"این بنای یادبود توسط کارگران منطقه نخجوان طبق قطعنامه دومی
ن کنفرانس گسترده کارگری که در ۲۳ نوامبر ۱۹۲۴ صادر شد، ساخته شده است" .» در طول جنگ بزرگ میهنی، این بنای یادبود توسط نیروهای ورماخت که شهر را تصرف کرده بودند، تخریب شد: مجسمه از یک تانک مورد اصابت گلوله قرار گرفت. پس از جنگ، نسخه کوچکتری از این بنای یادبود در میدان نصب شد. پلاک یادبود بنای یادبود قدیمی حفظ و به موزه روستوف منتقل شد. بخش باقی مانده از پایه به میدانی در نزدیکی سینمای روستوف (که روبروی دانشگاه ایالتی روستوف واقع شده است) منتقل شد و مجسمه میخائیل لومونوسوف بر روی آن نصب شد. بنای یادبود موجود در سال ۱۹۵۹ در میدان کارل مارکس ساخته شد. سازندگان این بنای یادبود، مجسمه ساز مویسی آلتشولر و معمار میکائیل مینکوس بودند. مجسمه برنزی مارکس بر روی یک پایه گرانیتی بلند نصب و در لنینگراد ریخته گری شد. بنای یادبود کارل مارکس پیش از این به عنوان یک میراث فرهنگی با اهمیت فدرال اعلام شده بود، اما در سال ۱۹۹۷ وضعیت آن به اهمیت محلی کاهش یافت. در اواخر دهه ۱۹۹۰، نمایندگان دیاسپورای ارمنی محلی مایل بودند که بنای یادبود کاترین دوم را در همان مکان بازسازی کنند، اما این ابتکار عمل حمایت کافی را به دست نیاورد. موضوع انتقا
ل بنای یادبود کارل مارکس و بازسازی بنای یادبود کاترین دوم دوباره در سال ۲۰۰۵، زمانی که بنای یادبود سرگئی کیروف به روستوف-نا-دونو منتقل شد، به طور فعال مورد بحث قرار گرفت. طبق نظرسنجی ها، اکثر ساکنان منطقه پرولتارسکی مخالف انتقال بنای یادبود مارکس بودند. طبق برآوردهای اولیه، کار انتقال بنای یادبود ۱ میلیون روبل هزینه خواهد داشت. طبق یکی از پروژه ها، بنای یادبود مارکس می تواند به گوشه خیابان شولوخوف و خط بیستم منتقل شود. در سال ۲۰۱۴، جنبش عمومی کمونیستی " جوهر زمان " ۱۵۰۰ امضا جمع آوری کرد و آنها را به فرماندار استان روستوف ارائه داد و علیه انتقال بنای یادبود صحبت کرد.
بنای یادبود کاتپول () بنای یادبودی به شکل فرشته ای با صلیب بر روی سردابه تاجر ایتالیایی یونانی تبار، فیلیپ کاتوپول، در گورستان شهر قدیمی تاگانروگ قرار دارد. توضیحات. این بنای یادبود بر روی سردابی با چهار طاق قرار دارد که توسط ستون های زاویه دار روستایی پشتیبانی می شود. قسمت بالای طاق مرکزی (بالای ورودی) با مدالیون ها، گوشه های ستون ها - زینتی به شکل گیاهان - تزئین شده است. تمام طرح با گنبدی با برجک مستطیلی که پایه ای برای مجسمه یک فرشته است، گسترده شده است. بنای یادبود فرشته غم، عنصری از احساسات را در این مجموعه معرفی می کند. ارتفاع سرداب با بنای یادبود حدود ۷ متر است. تمام طرح با سنگ مرمر سفید روکش شده است. شخص فرشته غم به طرز بسیار رسایی تراشیده شده است. فرشته، صلیبی را که بر روی پایه ای به قطر ۳۰ سانتی متر قرار دارد، نگه داشته است. این بنای یادبود در سال ۱۸۷۲ ساخته شد، در ایتالیا ساخته شد و قطعات آن از طریق دریا به تاگانروگ تحویل داده شد. تاکنون وضعیت اولیه این مجموعه کمی تغییر کرده است: صلیب فرشته در مکان هایی از بین رفته است، مدالیون و همچنین بخش عمده ای از سنگ مرمر سفید روبرو باقی نمانده اند. نقش برجسته
کوچک با چهره عیسی مسیح که در مرکز صلیب قرار داشت، اکنون در گورستان دیگری در نزدیکی یک دخمه قرار دارد. روی ورودی یک دخمه در آهنی سنگینی که روی آن نوشته شده بود: "ФИЛИППЪ ДМИТРИЕВИЧЪ КОТОПУЛИ РОДИЛСЯ ۲۳ ДЕКАБРЯ ۱۸۱۴، СКОНЧАЛСЯ 13 IЮЛЯ ۱۸۶۷ ГОДА". ویندوز یک دخمه مسدود شده است. طبق نسخه رایج، از این دخمه در اثر «ایونیچ» نوشته آ.پ. چخوف به عنوان مقبره خواننده اپرای ایتالیایی، دیمتی، یاد خواهد شد. تعدادی از مورخان می گویند که نام خانوادگی دیمتی در واقع متعلق به خواننده ایتالیایی بوده که در تورهای خود از تاگانروگ بازدید می کرده و این نام پرطنین توسط نویسنده داستان مربوط به دخمه کوتوپولی استفاده شده است. هیچ اطلاعات تاریخی معتبری در این مورد وجود ندارد. با این حال، ارتباط میان فضای داستانی چخوف و عناصر واقعی شهر، همچنان موضوعی جذاب برای پژوهش های ادبی و تاریخی باقی مانده است. برخی محققان این تطابق را نشانه ای از سبک واقع گرایانه چخوف و توجه او به جزئیات محیطی می دانند. این بنای یادبود، یک میراث فرهنگی با ارزش منطقه ای است که طبق تصمیم شورای کوچک شورای نمایندگان خلق منطقه ای روستوف به شماره ۳۰۱ مورخ ۱۸ نوامبر ۱۹۹۲، د
ر آنجا نگهداری می شود. نکته قابل توجه این است که در پورتال رسمی دولت منطقه روستوف، این مقبره برای مدت طولانی در فهرست اشیاء با ارزش منطقه ای قرار داشت و عبارت زیر به چشم می خورد: «بنای یادبودی بر مزار دیمت که در داستان «ایونیچ» نوشته آ.پ. چخوف توصیف شده است». با این وجود، در سال ۲۰۱۶ این خطا برطرف شد و اکنون نام این بنای یادبود به صورت «مقبره با فرشته ای در مراسم تدفین ف.د. کوتوپولی که در داستان «ایونیچ» نوشته آ.پ. چخوف «ایونیچ» به عنوان «بنای یادبود دیمتی» توصیف شده است» به نظر می رسد.
پارک سازندگان (به روسی: Парк строителей) که با نام پارک فرهنگ سازندگان نیز شناخته می شود، یکی از پارک های روستوف-نا-دونو است که در اوایل قرن بیستم در محل مزرعه فلسطینی ها ساخته شد. این پارک در دهه های بعد به یکی از مراکز تفریحی و فرهنگی شهر تبدیل شد و میزبان جشنواره ها، کنسرت ها و رویدادهای اجتماعی متعددی بوده است. این پارک در منطقه اکتیابرسکی این شهر واقع شده است. تاریخچه. پیش از این، باغ نووپولیسلنسکی در محل پارک سازندگان قرار داشت. این باغ در سال ۱۹۰۳ در جریان ساخت ساختمان تئاتر مردمی تأسیس شد. طراحی آن با الهام از سبک باغ های شهری اروپایی انجام گرفت و فضایی دل پذیر برای گردهمایی های فرهنگی، اجرای نمایش های خیابانی و استراحت شهروندان فراهم می کرد. پیش از این، در این مکان، ملک خرده بورژوا گاربوز قرار داشت و در نزدیکی این ملک، باغ گاربوز قرار داشت که به نام صاحب ملک نامگذاری شده بود. در قلمرو باغ، زمین های کاملی با درختان میوه کاشته شده بود. دسترسی به باغ نووپولیسلنسکی از چندین طرف امکان پذیر بود، زیرا ورودی های متعددی وجود داشت. ورودی اول از خیابان بودیونوفسکی بود و ورودی اصلی محسوب می شد. ورودی دوم از کوچه
پوچتوی روبروی خیابان پنجم قرار داشت. از سال ۱۹۰۹، باغ نووپوسلنسکی یکی از دو باغ موجود در روستوف-نا-دونو برای استفاده شهری بود - دومین هدف چنین طرحی، باغ شهر نامیده می شد. قلمرو هر دو باغ با کاشت درختان اشغال شده بود که مساحت کل آنها ۱۳ هکتار زمین را اشغال می کرد. در نقشه حفظ شده شهر طبق نسخه ۱۹۱۱، قلمرو مزارع سبز، باغ نووپوسلنسکی نام داشت. قلمرو باغ نووپوسلنسکی در روستوف-نا-دونو بین کوچه پوچتووی و خیابان تاگانروگ که در امتداد خیابان ششم می گذشت، قرار داشت. اسناد، اشاره به باغی که قبل از سال ۱۹۱۷ ایجاد شده بود را حفظ کرده اند. این باغ در ابتدا به عنوان فضای سبز عمومی برای ساکنان محله طراحی شده بود و شامل مسیرهای پیاده روی، درختان بومی، و نیمکت هایی برای استراحت بود. با گذشت زمان، باغ به مکانی محبوب برای گردهمایی های فرهنگی و اجتماعی تبدیل شد و نقش مهمی در شکل گیری هویت شهری منطقه ایفا کرد. سپس باغ نووپوسلنسکی تغییر نام داد و به پارک وی. مایاکوفسکی معروف شد. این اتفاق در دهه های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ رخ داد. خانه افسران ناحیه نظامی قفقاز شمالی مالک آن شد. در دهه ۱۹۶۰، ارتش این مکان را به مدت یک دهه ترک کرد و هیچ کس در ب
هسازی پارک مشارکتی نداشت و همه چیز رو به زوال رفت. در زمان شهردار شهر، جی.یی. کونووالوف، نرده های اطراف پارک شکسته شد. شهروندان شروع به بازدید از پارک کردند که در نتیجه آن بسیاری از باغچه ها و چمن ها لگدمال شدند و نیمکت ها و اشیاء دیگر شکسته شدند. این پارک به پارک فرهنگ سازندگان تغییر نام داد و در ۷ نوامبر ۱۹۷۶ افتتاح شد. در سال ۱۹۸۷، بنای یادبودی برای قربانیان سرکوب های استالین در قسمت شمالی پارک ساخته شد. در پایان قرن بیستم و آغاز قرن بیست و یکم، پارک در وضعیت نامطلوبی قرار داشت. از مسیرها، باغچه ها و طرح کلی قدیمی، چیز زیادی باقی نمانده بود. درختچه های تزئینی و بسیاری از گیاهان و اشیاء دیگر نابود شده بودند.
خوان کارلوس کوراسا (؛ زادهٔ ۱۹۵۹ میلادی) مدرس نامدار بازیگری و کارگردان نمایش اهل آرژانتین است که از دهه ۱۹۹۰ در اسپانیا مستقر شده است. زندگی نامه. او در سال ۱۹۵۹ در آرژانتین متولد شد و در آدلیا ماریا در استان کوردوبا بزرگ شد. او در کنسرواتوار هنرهای نمایشی بوئنوس آیرس زیر نظر کارلوس گاندولفو و آگوستو فرناندس آموزش دید. پس از کارگردانی اولین نمایش خود در اسپانیا با مرکز تئاتر آندلسی (CAT) در سال ۱۹۹۰، آتلیه بازیگری در مادرید تأسیس کرد و از آن زمان به بعد در اسپانیا فعال بوده است. برخی از شاگردان او عبارتند از خاویر باردم، النا آنایا، سیلویا آباسکال، روبرتو انریکس، خوانا آکوستا، آلبا فلورس، آلیسیا بوراچرو، سرخیو پریس-منچتا، آلبرتو آمان، خاویر گودینو، مانوئلا بلاسکو و پیلار لوپس د آیالا. او همچنین کانسوئلو تروخیو و مانوئل مورون را آموزش داده است که خود به معلمان بازیگری تبدیل شده اند. در سال ۲۰۱۸، در مراسم بیست و هفتمین جوایز «اتحادیه بازیگران مرد و بازیگران زن اسپانیا»، جایزه ویژه ای به او اهدا شد که این جایزه توسط دو نفر از شاگردانش (خاویر باردم و النا آنایا) به او تقدیم شد.
پارک دوبکی (روسی: Парк «Дубки») یک پارک شهری است که در بخش شمالی مسکو، در ناحیه تیمیریازوفسکی از اوکروگ اداری شمالی واقع شده است. از سال ۲۰۲۱، این پارک توسط مؤسسه فرهنگی خودمختار دولتی مسکو «پارک فرهنگ و اوقات فراغت دوبکی» اداره می شود. تاریخچه. در ابتدا، این بیشه بلوط بی نام در نزدیکی ملک پتروسکو-رازوموفسکویه قرار داشت و توسط یک چمنزار از آن جدا می شد. در سال ۱۸۶۱، این زمین برای آکادمی کشاورزی و جنگلداری پتروسکی خریداری شد. در نتیجه، بخشی از بیشه به دلیل توسعه مجدد کاهش یافت: جاده هایی ساخته شد و زمین برای کلبه های تابستانی فروخته یا اجاره داده شد. مردم محلی شروع به اشاره به این سکونتگاه به عنوان سولومنایا استوروژکا ("کلبه کاه") کردند. در سال ۱۸۶۲، این بیشه به عنوان یکی از مکان های احتمالی - به همراه باغ نسکوچنی و پرسنیا - برای ساخت اولین باغ وحش مسکو، که توسط انجمن مسکو برای سازگاری حیوانات پیشنهاد شده بود، در نظر گرفته شد. این منطقه از نظر اندازه و چیدمان مناسب بود، اما به دلیل فاصله آن از مرکز مسکو در آن زمان، نگرانی هایی وجود داشت که بازدیدکنندگان حاضر به سفر تا این حد نباشند. نام دوبکی (به معنای واقعی ک
لمه "بلوط های کوچک") پس از جنگ جهانی دوم به این پارک داده شد. در آن زمان، این بیشه در معرض خطر قطع شدن بود، اما ساکنان محلی با این اقدام مخالفت کردند و آن را حفظ کردند. یک پارک با طرح آزاد توسعه داده شد و درختان تزئینی از جمله گیلاس پرنده ماک، گیلاس پرنده ویرجینیا، توت سیاه، سمان اناری، شاه بلوط، یاس بنفش و یاس کاشته شد. بلوط های جوان دیگری نیز کاشته شدند که نام مدرن پارک را به آن دادند. مسیرها و کوچه های شن ریزی شده و زمین های بازی برای استفاده تفریحی نصب شد. در دهه ۱۹۸۰، طرح هایی برای پاکسازی بیشه برای ساخت و ساز مسکونی پیشنهاد شد، اما ساکنان دوباره برای محافظت از پارک تجمع کردند. در سال ۱۹۹۷، بخش جنوب شرقی پارک شاهد بازسازی یک کلیسای چوبی بود که در ابتدا در سال های ۱۹۱۵–۱۹۱۶ توسط معمار فئودور شختل در مکانی که اکنون خیابان دوبکی شماره ۴ قرار دارد، ساخته شده بود. این کلیسا که به سنت نیکلاس تقدیم شده بود، کلیسای سنت نیکلاس معجزه گر در سولومنایا استوروژکا نامگذاری شد. این کلیسا توسط سرهنگ ای.ای. موزالوسکی از هنگ پیاده نظام ۶۷۵ تولا در همان نزدیکی، اهداکننده و متولی آینده کلیسا، وی آی. زاگلوخیپسکی، و ساکنان روس
تای پتروسکو-رازوموفسکویه آغاز شد. این کلیسا به سبک کلیساهای سقف چادری شمال روسیه از قرن های ۱۶ تا ۱۸ ساخته شده است. شختل خاطرنشان کرد که «این کلیسا به سبک کلیساهای شمالی در استان اولونتس طراحی شده است، به جز برج ناقوس، زیرا در شمال، ناقوس ها معمولاً از کلیسا جدا می شدند. برج های ناقوس مانند این در منطقه کوستروما شروع می شوند.» در سال ۱۹۳۵، کلیسا در جریان مبارزات ضد مذهبی شوروی بسته شد و ناقوس و سقف آن برچیده شد. مراسم مذهبی برای مدت کوتاهی ادامه یافت و پس از آن ساختمان به عنوان خوابگاه تغییر کاربری داد. در دهه ۱۹۶۰، سازه به طور کامل تخریب شد. در سال ۲۰۰۰، به مناسبت پنجاه و پنجمین سالگرد پیروزی در جنگ بزرگ میهنی، بنای یادبودی به افتخار قهرمانان محلی جنگ در قسمت جنوبی پارک نصب شد. کتیبه روی این بنای یادبود می گوید: «به مردم تیمیریازفسکی که جان خود را برای ایمان، میهن و مردم فدا کردند.» جاذبه های گردشگری. این پارک نمایانگر یک باغ بلوط معمولی در منطقه مسکو است. این پارک دارای یک طرح آزاد با شبکه ای توسعه یافته از مسیرها و جاده ها است. این منطقه در سال ۱۹۸۶ بازسازی و در سال های ۱۹۹۵، ۲۰۰۷ و ۲۰۱۹ بازسازی های اساسی
انجام شد. از جمله جاذبه های اصلی می توان به خیابان پوشیده از درختان بلوط، برکه ها و کلیسای سنت نیکلاس معجزه گر در سولومنایا استوروژکا اشاره کرد. این کلیسا که در سال ۱۹۹۷ ساخته شده است، کپی یک کلیسای تابستانی چوبی است که در ابتدا در سال ۱۹۱۶ در همان نزدیکی ساخته شده بود. این کلیسا توسط معمار فئودور شختل طراحی و توسط هنگ ۶۷۵ پیاده نظام تولا، فرمانده آن سرهنگ A.A. موزالوفسکی، متولی کلیسا ششم. زاگلوخیپسکی، و ساکنان تابستانی شهرک پتروسکو-رازوموفسکویه تأمین مالی شده است. ساختمان اصلی در دوران شوروی رو به زوال گذاشت و در دهه ۱۹۶۰ تخریب شد. به مناسبت پنجاه و پنجمین سالگرد پیروزی در جنگ بزرگ میهنی، بنای یادبودی به افتخار ساکنان ناحیه تیمیریازوفسکی که در خطوط مقدم جان باختند، در این پارک برپا شد. دو برکه در پارک توسط یک کانال باریک (حدود ۳ متر عرض) که توسط یک پل چوبی از روی آن عبور می کند، به هم متصل شده اند. سواحل با شمع های چوبی تقویت شده اند. در تابستان، برکه ها دارای فواره های فعال هستند و اردک ها در آنها زندگی می کنند. این پارک همچنین شامل زمین های بازی کودکان، مناطق ورزشی و اسب سواری آخر هفته است. نوسازی. این پار