Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۱۸ بود. تاریخچه. مقدمه. آلمان در جنگ دوم خلیج فارس (ژانویه تا مارس ۱۹۹۱) حدود ۱۵ تا ۲۰٪ هزینه ها مشارکت داشت (حدود ۱۶٫۹ میلیارد مارک آلمان) لایحه قانون فراکسیون های دولت یازدهم. مارس ۱۹۹۱ باید ۲۲ میلیارد DM از اضافه هزینه همبستگی محدود به یک سال تأمین کند. توجیه آن به شرح زیر بود: «بارهای اضافی نه تنها از درگیری در خلیج فارس ناشی می شود، بلکه برای حمایت از کشورهای اروپای مرکزی، شرقی و جنوبی[...] همچنین وظایف اضافی در فدرال جدید وجود دارد. ایالت ها. با انتشار در روزنامه قانون فدرال در ۲۴. در ژوئن ۱۹۹۱ قانون شد. توسعه قانون مالیاتی. هزینه اضافی همبستگی در ابتدا از ۱ ژوئیه ۱۹۹۱ به میزان ۷٫۵ درصد مالیات بر درآمد/شرکت برای سال های ۱۹۹۱ و ۱۹۹۲، ۳٫۷۵ درصد از مالیات بر درآمد/شرکت نیز به عنوان اضافه هزینه همبستگی اخذ می شد، زیرا فقط باید برای شش ماه هر سال اخذ می شد. در سال های ۱۹۹۳ و ۱۹۹۴ هیچ هزینه اضافی برای همبستگی اخذ نشد. از سال ۱۹۹۵، هزینه اضافی همبستگی مجدداً به این دلیل که هزینه های اتحاد آلمان را تأمین می کند، معرفی شد. از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۷ اضافه شارژ ۷٫۵ درصد بوده است، از سال ۱۹۹۸ تا کنون ۵٫۵ درصد بوده است. پ
س از انتخابات فدرال ۲۰۱۷، CDU، CSU و SPD در مذاکرات اکتشافی خود و در توافقنامه ائتلافی توافق کردند که «درآمدهای پایین و متوسط را به ویژه از هزینه اضافه همبستگی حذف کنند». در قدم حدود ۹۰٪ از تمام پرداخت کنندگان انفرادی به طور کامل از تکنوازی با محدودیت معافیت (با منطقه کشویی) رها شده اند. این کاهش ۱۰ میلیارد یورو برای سال ۲۰۲۱ است، یعنی نیمی از حجم فعلی سالانه که تقریباً ۱۹ میلیارد یورو است. انتقاد. قانون اساسی. قانون اساسی بودن حق الزحمه همبستگی سال ها موضوع بحث های جنجالی بوده و دادگاه ها را مشغول نگه داشته است. انجمن مالیات دهندگان در سال ۲۰۰۶ به دادگاه قانون اساسی فدرال شکایت کرد. دستور وزارت دارایی فدرال در ۱۰. در ۱ نوامبر ۲۰۰۶، مقامات مالیاتی ایالتی اعلام کردند که ارزیابی های مالیاتی مربوط به قانون اضافه هزینه همبستگی از سال ۱۹۹۵ تنها تا زمانی که دادگاه قانون اساسی فدرال تصمیم نهایی را اتخاذ کند، موقتی خواهد بود. با تصمیم ۱۱ فوریه ۲۰۰۸، دادگاه قانون اساسی فدرال شکایت قانون اساسی را برای تصمیم گیری بدون توجیه نپذیرفت؛ بنابراین، از ۱۴ ماه مه ۲۰۰۸ ماهیت موقت تعیین هزینه اضافی همبستگی برداشته شد. دادگاه مالی
نیدرزاکسن هزینه اضافی همبستگی را - حداقل از سال ۲۰۰۷ - خلاف قانون اساسی تشخیص داده است و بر اساس Art. 100 GG به دادگاه قانون اساسی فدرال ارسال شد. قضات اظهار داشتند که نیاز مالی طولانی مدت برای تأمین هزینه های اتحاد آلمان وجود دارد. این نباید با دریافت هزینه اضافی پوشش داده شود. سپس وزارت دارایی فدرال به مقامات مالی ایالتی در ۷ دستور داد دسامبر ۲۰۰۹ دستور داد که هزینه اضافی همبستگی را برای تمام دوره های ارزیابی از سال ۲۰۰۵ فقط به طور موقت تعیین کند. از سوی دیگر، دادگاه های مالی مونستر و کلن بر این عقیده هستند که هزینه اضافی همبستگی برای سال ۲۰۰۷ نیز بر اساس قانون اساسی است. در روز ۸ در سپتامبر ۲۰۱۰، دادگاه قانون اساسی فدرال حکم داد که عوارض تکمیلی به دلایل قانون اساسی نباید مشمول محدودیت زمانی باشد. ابتکار دادگاه مالی نیدرزاکسن علیه هزینه اضافی همبستگی رد شد. قضات کارلسروهه همچنین دیدگاه قضات مالی مبنی بر اینکه هزینه اضافی همبستگی باید به دلیل کاهش های مختلف مالیاتی در سال های اخیر حذف می شد را رد کردند. به گفته قضات قانون اساسی، نرخ مالیات کاهش یافته است، اما در عین حال مبنای ارزیابی آنها گسترده شده است. دا
دگاه قانون اساسی فدرال این طرح را غیرقابل قبول اعلام کرده بود و بنابراین هیچ بررسی قانونی اساسی انجام نداد. در اوت ۲۰۱۳، دادگاه مالی نیدرزاکسن هزینه اضافی همبستگی سال ۲۰۰۷ را مجدداً برای بررسی، از جمله ملاحظات حقوقی جدید، به دادگاه قانون اساسی فدرال ارسال کرد و حمایت قانونی موقت اعطا کرد. این روند از فوریه ۲۰۱۴ در انتظار است. دعوای نمونه دیگری در مورد قانون اساسی بودن دوره های ارزیابی از سال ۲۰۲۰ در دادگاه مالی فدرال در حال بررسی است که قبل از آن تصمیم دادگاه مالی نورنبرگ صادر شده بود. بحث در مورد لغو. سال هاست که بحث سیاسی در مورد اینکه آیا هزینه اضافه همبستگی باید لغو شود یا نه، ادامه دارد. در سال ۲۰۰۸، مؤسسه اقتصادی آلمان لغو کوتاه مدت هزینه اضافی همبستگی را به منظور تحریک اقتصاد و تقویت تقاضای داخلی پیشنهاد کرد. بر اساس نظرسنجی نماینده ای که توسط Infratest dimap در میان ۱۰۰۳ پاسخ دهنده در اوت ۲۰۱۳ انجام شد، اکثریت محدودی از جمعیت رای دهنده در آلمان موافق لغو هزینه اضافی همبستگی (۵۴:۴۴ درصد) بودند. در آلمان غربی، اکثریت تا حدودی واضح تر است (۵۸:۳۹ درصد)، در حالی که در آلمان شرقی فقط یک اقلیت طرفدار لغو انف
رادی هستند (۳۷:۶۲ درصد). ساعت ۶. در دسامبر ۲۰۱۴، صدراعظم آنگلا مرکل در پادکست ویدیویی خود از حفظ هزینه اضافی همبستگی پس از پایان پیمان همبستگی حمایت کرد. در مصاحبه ای در سپتامبر ۲۰۱۶، وزیر دارایی فدرال وقت، ولفگانگ شوبله به نفع اجازه دادن به «هزینه اضافه همبستگی پس از سال ۲۰۱۹ مطابق با قانون اساسی منقضی شود» صحبت کرد. پیشنهاد او این است که «هزینه اضافه همبستگی از اول ژانویه حذف شود. ژانویه ۲۰۲۰ در یازده قسط مساوی تا ۱. تا ژانویه ۲۰۳۰ لغو شود. در آگوست ۲۰۱۹، وزارت دارایی فدرال به رهبری اولاف شولز پیش نویس قانونی را برای لغو هزینه اضافی همبستگی ارائه کرد. بر اساس این پیش نویس قانون، حدود ۹۰ درصد از شهروندان (۹۱ درصد از کارمندان و ۸۸ درصد از تجار) دیگر مجبور نیستند از سال ۲۰۲۱ در «گام اول» به تنهایی پرداخت کنند. به گفته وزارت دارایی فدرال، لغو کامل سولی حدود ۱۱ میلیارد یورو هزینه خواهد داشت. کابینه فدرال طرح های اولاف شولز را تصویب کرد. بر اساس این موارد، کارمندان مجرد تنها باید از سال ۲۰۲۱ به بعد با درآمد ناخالص سالانه بیش از ۷۴۰۰۰ یورو، این مکمل را بپردازند. در ۱۴ ام. نوامبر ۲۰۱۹ بوندستاگ این قانون را تصویب کر
د. سرویس علمی بوندستاگ در ۳۰ منتشر شد. اوت ۲۰۱۹ نظر دیوان حسابرسی فدرال، که به دلایل قانون اساسی، از لغو کامل هزینه اضافی همبستگی حداکثر تا پایان دوره برنامه ریزی مالی جدید در سال ۲۰۲۳ حمایت می کند. در حال حاضر از ۳۱. دسامبر ۲۰۱۹، مشروعیت قانون اساسی مشکوک است.درآمد اختصاصی نیست و برای تمام هزینه های انجام شده استفاده می شود؛ بنابراین هلموت سیتس، اقتصاددان، در سایت tagesschau.de اظهار داشت که برچسب های متقلبانه باید پایان داده شود و حداکثر زمانی که پیمان همبستگی منقضی شود . دوم باید جایگزینی پیدا کرد. او به همراه "گروه گفتگوی شرق" به نمایندگی از دولت فدرال گفت که از سال ۲۰۲۰ این تفاوت دیگر در ایالت های فدرال جدید نخواهد بود، بلکه در مناطق ضعیف ساختاری آلمان به طور کلی خواهد بود.
پروژه حکمرانی سامانه زمین یک برنامه تحقیقاتی علمی اجتماعی میان رشته ای و بلندمدت است که در ابتدا تحت نظارت برنامه بین المللی ابعاد انسانی در تغییر جهانی محیط زیست توسعه یافته است که در ژانویه ۲۰۰۹ آغاز شد. پروژه حکمرانی سامانه زمین در حال حاضر از شبکه ای تشکیل شده است که حدود ۳۰۰ نفر فعال و حدود ۲۳۰۱ محقق غیرمستقیم از تمام قاره ها در آن شرکت داشتند. اتحاد تحقیقاتی جهانی به بزرگ ترین شبکه تحقیقاتی علوم اجتماعی در حوزه حکمرانی و تغییرهای محیطی جهانی تبدیل شده است. از سال ۲۰۱۵ بخشی از پلتفرم تحقیقاتی بین المللی آینده زمین است. دفتر پروژه بین المللی در دانشگاه اوترخت هلند میزبانی می شود.
ویلیام جان کریستوفر واسال (۲۰ سپتامبر ۱۹۲۴ – ۱۸ نوامبر ۱۹۹۶) یک کارمند دولتی بریتانیایی بود که از سال ۱۹۵۴ تا زمان دستگیری اش در سال ۱۹۶۲ برای اتحاد جماهیر شوروی جاسوسی کرد. اگرچه تنها در سطح پایین تر فعالیت می کرد، اما توانست جزئیاتی از فن آوری دریایی را که برای مدرن سازی نیروی دریایی شوروی حیاتی بود، ارائه دهد. او به هجده سال حبس محکوم شد و در سال ۱۹۷۲ پس از گذراندن ده سال از زندان آزاد شد. رسوایی واسال به شدت باعث شرمساری دولت مک میلان شد، اما به زودی توسط ماجرای دراماتیک تر پروفومو تحت الشعاع قرار گرفت. اوایل زندگی. او در سال ۱۹۲۴ به دنیا آمد و در طول زندگی اش با نام جان واسال شناخته می شد، پسر ویلیام واسال، کشیش بیمارستان سنت بارتولومئو در لندن، و میبل آندریا سلیکز، پرستار همان بیمارستان بود. او در مدرسه مونموث تحصیل کرد. در طول جنگ جهانی دوم به عنوان عکاس برای نیروی هوایی سلطنتی مشغول به کار شد. پس از جنگ در سال ۱۹۴۸ به سمت منشی (افسر روحانی) در دریاداری رسید. اگرچه پدرش یک کشیش آنگلیکن بود، مادرش به مذهب کاتولیک رومی گروید، تصمیمی که منجر به تنش در ازدواج آنها شد. خود واسال در سال ۱۹۵۳ به کاتولیک گروید
. حرفه جاسوسی. در سال ۱۹۵۲، واسال، هنوز به عنوان یک افسر روحانی، به سمت کارکنان وابسته نیروی دریایی در سفارت بریتانیا در مسکو منصوب شد. در آنجا، او بعداً گفت، او خود را از نظر اجتماعی در انزوای اجتماعی و سلسله مراتب طبقاتی زندگی دیپلماتیک دید، و تنهایی او با همجنس گرایی اش تشدید شد که در آن زمان هم در بریتانیا و هم در اتحاد جماهیر شوروی غیرقانونی بود. او با لهستانی به نام میخائیلسکی که برای سفارت کار می کرد آشنا شد و او را با دنیای زیرین همجنس گرایان مسکو آشنا کرد. در سال ۱۹۵۴، او را به یک مهمانی دعوت کردند، جایی که او را تشویق کردند که به شدت مست شود، و در آنجا در موقعیت های سازشکارانه با چندین مرد عکس گرفته شد. مهمانی که توسط کاگ ب ترتیب داده شده بود، یک " تله عسل " کلاسیک بود. شوروی از این عکس ها برای باج گیری واسال استفاده کرد تا به عنوان جاسوس برای آنها کار کند، ابتدا در سفارت مسکو، و سپس در لندن، پس از بازگشت وی به آنجا در ژوئن ۱۹۵۶. او به دریاسالاری بازگشت، جایی که ابتدا در بخش اطلاعات نیروی دریایی، و سپس به عنوان افسر روحانی دستیار وزیر خصوصی، در دفتر خصوصی تام گالبریت، سیاستمدار حزب محافظه کار و لرد
مدنی دریاسالاری، کار کرد. وی در زمان دستگیری در شعبه دوم ارتش مشغول به کار بود. واسال در طول دوران جاسوسی خود چندین هزار سند طبقه بندی شده از جمله اطلاعات رادارها، اژدرها و تجهیزات ضد زیردریایی بریتانیا را در اختیار شوروی قرار داد. نویسندهٔ ترحیم او در "تایمز" اظهار داشت که "واسال هیچگاه بیش از یک کارمند سطح پایین نبود، اما هیچ چیز سطح پایینی در مورد آسیبی که او توانست وارد کند وجود نداشت". به همین ترتیب، چپمن پینچر واسال را «نمونه کلاسیک جاسوسی می دانست که در حالی که رتبه پایینی دارد، می تواند به دلیل دسترسی عالی به اطلاعات مخفی، آسیب های عظیمی وارد کند». پینچر ادامه داد: من شک ندارم که استخدام و اداره واسال یک پیروزی بزرگ برای کاگ ب بود. او اطلاعاتی با بالاترین ارزش را در اختیار فرماندهان دفاع شوروی در تلاش موفقیت آمیز آنها برای توسعه و نوسازی نیروی دریایی سرخ قرار داد.» ربکا وست، در کتابش "به معنای جدید خیانت" (۱۹۶۴) از این تصور که واسال «یک مرد کوچک ضعیف و احمق است» رد کرد… بعید به نظر می رسد که این دیدگاه درست مردی باشد که به مدت هفت سال شغلی [جاسوسی] را انجام داده بود و خواستار صنعت بی وقفه در یک صنعت م
اهر بود که در شرایط مخفیانه انجام می شد، ظرفیتی بی پایان برای تقلب، و تحقیر مداوم خطرات شخصی.» وست او را «جاسوسی حرفه ای که در چارچوب قراردادهای حرفه اش کار می کند، [که] بیش از هر وکیلی برای انجام حرفه اش باج گیری نشده بود» نامید. وست پیشنهاد کرد که ادعای باج گیری «افراشتن پرده دود برای پنهان کردن کاری است که انجام داده است». وست با مشاهده اینکه واسال به خاطر جاسوسی اش توسط شوروی دستمزد خوبی دریافت کرده بود، نوشت: «محبت مستی ممکن است اتفاق افتاده باشد، اما احتمالاً طوری طراحی شده بود که اگر خیانت او کشف شد، واسال به آن اشاره کرد… فقط یک مرد بسیار احمق و درمانده تسلیم می شد [در برابر تهدید باج خواهی]، و واسال احمق نبود. او بسیار مدبر بود.» قرارگیری در معرض. پس از اینکه آناتولی گولیتسین، یکی از اعضای ارشد کاگ ب، در سال ۱۹۶۱ به ایالات متحده فرار کرد، واسال به عنوان یک جاسوس بالقوه شناسایی شد. کاگ ب که نگران افشای واسال بود، به او دستور داد تا عملیات خود را تا اطلاع ثانوی متوقف کند. یوری نوسنکو، یکی دیگر از فراریان، به پرونده علیه واسال اضافه شد، اما شک و تردید در مورد شواهد ارائه شده توسط گلیتسین و نوسنکو همچنان
ادامه داشت. اسناد و ریزنقطه های ارائه شده توسط میکال گلنیفسکی، فراری لهستانی در سال ۱۹۶۰ نیز ممکن است در پرونده علیه او نقش داشته باشد. واسال به زودی کار خود را از سر گرفت. برای همکارانش آشکار شده بود که واسال منبع درآمد دیگری دارد، زیرا او به آپارتمانی گران قیمت در میدان دلفین نقل مکان کرد، در تعطیلات خارجی رفت و گفته می شد که صاحب ۳۶ کت و شلوار ساویل روو است. مخارج سالانه او بعداً حدود ۳۰۰۰ پوند تخمین زده شد، زمانی که حقوق رسمی او ۷۵۰ پوند بود. اما او توضیح داد که ارثی از خویشاوندان دور دارد. در ۱۲ سپتامبر ۱۹۶۲، واسال دستگیر و به جاسوسی متهم شد. او یک اعتراف کامل کرد و کارآگاهان را به دوربین ها و فیلم های مخفی شده در آپارتمانش هدایت کرد. اسنادی که او به دزدی اعتراف کرد، همه چیزهایی را که گمان می رفت گرفته شده بود، به حساب نمی آورد، اما این گمانه زنی را به وجود آورد که جاسوس دیگری هنوز در دریاداری فعالیت می کند. مقداری پیشنهاد کرده اند که واسال عمداً توسط کاگ ب قربانی شده است تا از جاسوس دیگر (احتمالاً ارشدتر) محافظت کند. در ماه اکتبر، واسال به ۱۸ سال زندان محکوم شد. زمانی که در زندان اسکراب افسنتین بود، وا
سال با کالین جردن نئونازی آشنا شد که بعداً به نخست وزیر هارولد مک میلان نامه نوشت و مدعی شد که با حسن نیت واسال، شواهدی دال بر «شبکه ای از سیاستمداران همجنسگرا» دارد. سرویس امنیتی ام آی۵ با واسال و جردن مصاحبه کرد و ادعاهای همجنس گراهراسی را رد کرد. این رسوایی باعث شرمساری قابل توجهی برای دولت مک میلان شد و مانند آن در اوج جنگ سرد، تنها یک سال قبل از افشاگری های دراماتیک تر ماجرای پروفومو، فوران کرد. دادگاه واسال برای بررسی این موضوع برگزار شد که آیا ناکامی در شناسایی واسال قبلاً به منزله شکست اطلاعاتی است، همان طور که بسیاری از روزنامه های بریتانیا ادعا کرده بودند. همچنین به بررسی پیشنهاداتی مبنی بر نامناسب بودن روابط نزدیک بین واسال و گالبریت پرداخت. با این حال، در نتیجه گیری های خود هیچ مدرکی برای نادرستی پیدا نکرد و تا حد زیادی دولت را تبرئه کرد. سالهای بعد. واسال ده سال از دوران محکومیت خود را در زندان های اسکراب افسنتین، میدستون و دورهمی گذراند. او در زندان توسط مصلح اجتماعی لرد لانگفورد دوست شد. او سرانجام در اکتبر ۱۹۷۲ با آزادی مشروط آزاد شد. او سپس خاطراتی نوشت که در سال ۱۹۷۵ با عنوان "واسال منتشر شد
: زندگی نامه یک جاسوس". او آن را «نوعی خود توجیهی، نه در مورد فعالیت های جاسوسی ام، بلکه با توجه به موقعیت من به عنوان یک انسان، و شاید توانایی من در دوست یابی و حفظ دوستان در همه جنبه های زندگی» توصیف کرد. رکس وینزبری این کتاب را «یک تلاقی بین خاطرات جنیفر [ستون جامعه مجله "کویین"] و جیمز باند نامید، … هم به دلیل ساده لوحی شفاف خود واسال و اسنوبیسم اجتماعی … و هم برای ساده لوحی به همان اندازه شفاف وزارت خارجه بریتانیا و نیروهای امنیتی». جورج مایکز، مهاجر مجارستانی، به همین ترتیب به این نتیجه رسید که «غرور، فخرفروشی کودکانه، جاه طلبی و فقدان کامل شوخ طبعی واسال بود که او را به اعماق باتلاق سوق داد.» واسال متعاقباً نام خانوادگی خود را به فیلیپس تغییر داد، در سنت جانز وود لندن اقامت گزید و بی سر و صدا به عنوان مدیر در انجمن رکوردهای بریتانیا و برای یک شرکت وکلا در مسافرخانه گری کار کرد. او پس از سکته قلبی در یک اتوبوس لندن در نوامبر ۱۹۹۶ درگذشت: تقریباً سه هفته بعد بود که مطبوعات از مرگ او مطلع شدند. تصاویر رسانه ای. پیشنهاد رابطه نامناسب بین واسال و تام گالبریت، طرحی به یاد ماندنی را در برنامه طنز بی بی سی "آن
هفته بود که بود" که در سال ۱۹۶۳ پخش شد، الهام بخشید که در آن لنس پرسیوال نقش یک کارمند ارشد دولتی را بازی می کرد که کنایه های جنسی را در موارد دلنشین متعارف تشخیص می داد. سلام «واسال عزیزم» در ابتدای نامه. در سال ۱۹۸۰ بی بی سی فیلم مستندی را دربارهٔ این ماجرا پخش کرد که در آن جان نورمینگتون نقش واسال را «ضعیف، بیهوده و مشتاق نجیب تلمن» بازی کرد.
زمین آینده ، یک برنامه تحقیقاتی بین المللی است که هدف آن ایجاد دانش در مورد جنبه های زیست محیطی و انسانی تغییرهای جهانی و یافتن راه حل هایی برای توسعه پایدار است. هدف آن افزایش تأثیر تحقیقات علمی بر توسعه پایدار است. تاریخچه. زمین آینده در ژوئن ۲۰۱۲ در کنفرانس توسعه پایدار سازمان ملل (Rio+20) به بنیان گذاری شد. کنسرسیومی با پراکندگی جهانی در ژوئیه ۲۰۱۴ به عنوان دبیرخانه زمین آینده منصوب شد، با دفاتری در مونترال (کانادا)، استکهلم (سوئد)، کلرادو (ایالات متحده آمریکا)، توکیو (ژاپن) و پاریس (فرانسه). امی لورز مدیر اجرایی آن است.
جمعه خونین خاش () به درگیری های ۱۳ آبان ۱۴۰۱ بین مردم معترض خاش و نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران در میانهٔ خیزش سراسری ایران گفته می شود. مولوی عبدالحمید، امام جمعه زاهدان، در بیانیه ای اعلام کرد در این حادثه دست کم ۱۶ نفر کشته و ده ها نفر دیگر زخمی شدند. عفو بین الملل در گزارشی شمار کشته شدگان را ۱۸ نفر و اعلام کرد که نیروهای امنیتی در سرکوب مردم از «گلوله های جنگی مرگبار» استفاده کرده است. روایت. اعتراضات در خاش پس از مراسم نماز جمعه ۱۳ آبان ۱۴۰۱ آغاز شد و معترضان در این شهر با تجمع در خیابان ها علیه جمهوری اسلامی شعار دادند. آنها اقدام به پرتاب سنگ به داخل فرمانداری می کنند که مورد هدف مستقیم گلولهٔ جنگی قرار می گیرند. به گفته صاحبگل صالحی، فرماندار خاش، معترضان تلاش کردند ساختمان فرمانداری را تصرف کنند و اداره جهاد کشاورزی این شهرستان به طور کامل در آتش سوخت و معترضان چندین بانک و عابربانک و کیوسک پلیس را نیز به آتش کشیدند. به گفته او ۱۲ دستگاه خودرو در شهر خاش سوزانده شد. خبرگزاری ها و مقام های جمهوری اسلامی بیان می کنند که معترضین با حمله مسلحانه قصد تصرف ساختمان فرمانداری خاش را داشتند اما مولوی عبد
الحمید، امام جمعه زاهدان اظهارات مقام های جمهوری اسلامی دربارهٔ «حمله مسلحانه مردم خاش به فرمانداری» را «دروغ محض» خوانده است. واکنش ها. معین الدین سعیدی، نماینده چابهار در دوره یازدهم مجلس شورای اسلامی، در اظهاراتی در صحن علنی مجلس به کشتار مردم بلوچستان پرداخت و گفت تاکنون هیچ مسئولی پس از این حوادث عذرخواهی نکرده و پرسیده چرا نحوه برخورد با معترضین در این استان متفاوت بوده است و در نقاط دیگر کشور از گلوله های مشقی و پلاستیکی و در بلوچستان از گلوله جنگی استفاده می شود. صحبت های او قطع و نیمه تمام ماند. پیامدها. اعتراضات. ۹ دی: مردم خاش بعد از برگزاری نماز جمعه با شعار «مرگ بر خامنه ای» تظاهرات کردند. ۲۳ دی: بر اساس گزارش شبکه های اجتماعی معترضان بلوچ در خاش نیز علیه حکومت خامنه ای در خبایان ها تظاهرات اعتراض بر پا کردند. تظاهر کنندگان با اعلام حمایت از عبدالحمید اسماعیل زهی، عبدالغفار نقشبندی و محمدحسین گرگیج، از رهبران مذهبی اهل سنت ایران دست به اعتراض زدند. ۱۴ بهمن به گزارش شبکه های اجتماعی تجمع نمازگزاران و معترضان بلوچ به رغم فضای امنیتی در زاهدان و خاش ادامه یافت.
مؤسسه جهانی رشد سبز (GGGI)، یک سازمان بین المللی بین دولتی مبتنی بر معاهده است که مقر آن در سئول، کره جنوبی است. این سازمان رشد سبز را ترویج می کند، یک الگوی رشد که با توازن رشد اقتصادی و پایداری محیطی مشخص می شود. مؤسسه جهانی رشد سبز پشتیبانی های فنی، فرصت های تحقیقاتی و مشارکت سهامداران را برای برنامه های رشد سبز، به ویژه در کشورهای در حال توسعه، فراهم می کند. مؤسسه جهانی رشد سبز در چهار حوزه اولویت دار از جمله انرژی، آب، برنامه ریزی کاربری زمین و شهرهای سبز فعالیت می کند. تاریخچه. مؤسسه جهانی رشد سبز نخستین بار به عنوان یک اندشکده در سال ۲۰۱۰ توسط رئیس جمهور کره، لی میونگ باک راه اندازی شد، و پس از آن در سال ۲۰۱۲ در اجلاس ریو+۲۰ در برزیل به یک سازمان مبتنی بر معاهده بین المللی تبدیل شد. کشورهای عضو. کشورهای عضو این مؤسسه عبارتند از: کشورهای همکار. کشورهای همکار مؤسسه به شرح زیر است: سازمان های همکار. سازمان های همکار این مؤسسه به شرح زیر است:
پیمان جهانی برای بهداشت و آلودگی ، شبکه ای از آژانس ها در سطح بین المللی و ملی است که متعهد به رویکردی مشترک و چندبخشی برای رسیدگی به بحران جهانی آلودگی و اثرات بهداشتی و اقتصادی ناشی از آن هستند. هدف کلی پیمان جهانی برای بهداشت و آلودگی، کاهش مرگ و میر و بیماری ناشی از انواع آلودگی های سمی از جمله هوا، آب، خاک و زباله های شیمیایی به ویژه در کشورهای با درآمد کم و متوسط است. در سال ۲۰۱۲، گروه زمین پاک (Pure Earth) با نمایندگانی از بانک جهانی، برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد، برنامه عمران ملل متحد، سازمان توسعه صنعتی ملل متحد، بانک توسعه آسیایی، کمیسیون اروپا و وزارتخانه های محیط زیست و بهداشت بسیاری از کشورهای با درآمد کم و متوسط این پیمان را آغاز کردند تا استراتژی هایی برای مقابله با آلودگی و بهداشت ایجاد کنند. پیمان جهانی برای بهداشت و آلودگی به عنوان یک بنیاد در سال ۲۰۱۹ در ژنو، سوئیس ثبت شد.
رودولف یاکوب کامراریوس یا کامرر (زاده ۱۲ فوریه ۱۶۶۵ – درگذشته ۱۱ سپتامبر ۱۷۲۱) گیاه شناس و پزشک آلمانی بود. زندگی. کامراریوس در توبینگن متولد شد و در سال ۱۶۸۷استاد پزشکی و مدیر باغ های گیاه شناسی توبینگن شد. او عمدتاً به دلیل تحقیقاتش در مورد اندام های تولید مثلی گیاهان شناخته شده است ("De sexu plantarum epistola" (1694)). در حالی که گیاه شناسان دیگر، مانند جان ری و نهمیا گرو، مشاهده کرده بودند که به نظر می رسد گیاهان به شکلی رابطه جنسی دارند و حدس می زدند که گرده عامل لقاح نر است، این کامراریوس بود که دست به آزمایش زد. او در مطالعه توت مشخص کرد که گیاهان ماده بدون نزدیکی به گیاهان نر میوه می دهند اما بدون دانه هستند. گیاهان "مرکوریالیس" و اسفناج نیز به همین ترتیب عمل می کردند. او با گیاه روغن کرچک ("Ricinus") و با ذرت، گلهای لکه دار ("منگوله" ذرت) را قطع کرد و به همین ترتیب مشاهده کرد که هیچ دانه ای تشکیل نمی شود. نتایج او در قالب یک نامه ("epistola") گزارش شد و توجه فوری را به خود جلب کرد، کارگران بعدی نتایج او را از گیاهان تک پایه ای که او مطالعه کرده بود به گیاهان دوپایه نیز گسترش دادند.
زمین پاک ، یک سازمان بین المللی غیرانتفاعی مستقر در نیویورک است که در سال ۱۹۹۹ بنیان گذاری شد و برای شناسایی، پاک سازی و حل مشکلات آلودگی در کشورهای با درآمد کم و متوسط، که در آن غلظت بالای آلودگی سمی اثرات نابودکنندگی بر بهداشت و سلامتی دارد، کار می کند. به خصوص در بارهٔ کودکان این جوامع به طور نامتناسبی از بیماری های مرتبط با آلودگی رنج می برند. زمین پاک تنها سازمان مهم در نوع خود است که برای حل آلودگی در مقیاس جهانی کار می کند. کار زمین پاک بر دو آلاینده کلیدی متمرکز است: سرب و جیوه. زمین پاک توسط ناوبری خیریه (Charity Navigator) به عنوان یکی از برترین سازمان های غیرانتفاعی ایالات متحده شناخته شده است.
آیس کاچانگ () که به طور تحت الفظی "یخ لوبیا" معنی می دهد، هم چنین به طور معمول به عنوان ای بی سی (ABC) (سرنام ایر باتو چامپور به معنی «یخ مخلوط») معروف است، دسری مالزیایی می باشد که در مالزی، سنگاپور (که در آنجا آیس کاچَنگ نامیده می شود) و برونئی رایج است. به طور مرسوم، از یک دستگاه یخ تراشی، برای تولید سریع بستنی یخی مورد استفاده در دسر، به کار گرفته می شود، که در اصل به صورت دستی و با هندل زدن انجام می گرفت ولی در حال حاضر بیشتر آنها به موتور مجهز هستند. بسیاری از کافی شاپ های جنوب شرق آسیا، مراکز غذای دستفروشی و فود کورت ها، این دسر را می فروشند. آیس کاچانگ یکی از مطرح ترین خوراکی های بی نظیر مالزی است و در بسیاری از مقاله ها به همین ترتیب معرفی شده است. طرز تهیه. "آیس کاچانگ"، در آغاز تنها از یخ تراشیده شده و لوبیا قرمز درست می شد، هرچند از آن زمان ارقام و تنوع مواد اولیهٔ تشکیل دهندهٔ آن گسترش یافته است. امروزه، "آیس کاچانگ" به طور معمول در رنگ های روشن و همراه با مخلفات و دسرهای میوه گوناگون ارایه می شود.
کولریک (به لاتین cholericus، لاتین "میانه" "colericus"، «زرد صفراوی؛ کولریک، وبا»، از در معنای مثبت، کولریکها افرادی با اراده، نترس و مصمم توصیف می شوند. توسعه مفهومی. این اصطلاح به خلط های چهارگانه مبتنی بر مزاج (طب سنتی) و منسوخ شده علمی برمی گردد، که در آن کولریک با «رنگ کولریکی» مشخص می شود (از لاتین "complexio": رنگ، مزاج، نوع ساختاری به معنای آسیب شناختی هومورال). در کنار مالیخولیایی، بلغمی و سانگوئین یکی از چهار نوع مزاج را نشان می دهد. در مورد کولریک، صفرای زرد خشک و داغ ("کولریک") در مخلوط چهار حالت (خون، صفرای زرد، صفرای سیاه و بلغم) غالب است. کولریک قبلاً به طور کلی به عنوان یک نوع اساسی از ویژگی های شخصیت انسان در نظر گرفته می شد که به ویژه در معرض احساسات و بیماری های مرتبط با نوع آن است. هم قدرت هر مزاج و هم مخلوط آنها برای افراد به صورت جداگانه در نظر گرفته شد. به گفته جالینوس، حالت سالم و مطلوب نشان دهنده تعادل بین مزاج ها است. فردی که دارای مزاج شدیداً غالب است، مانند «مخلوط آبمیوه» داغ و خشک پاتولوژیک هومورال (به دلیل بیش از حد «صفرای زرد») یا بر اساس این دیدگاه، فرد مبتلا به کولریک را می تو
ان بیمار توصیف کرد. طبقه بندی بیماری های مدرن مانند ICD 10 «کولریک» را به عنوان یک تشخیص تشخیص نمی دهد. به گفته هانس یورگن آیزنک، مزاج کولریک با ترکیبی از ناتوانی عاطفی و برون گرایی مشخص می شود.
و در حالی که اینجا بودیم فیلمی درام عاشقانهٔ آمریکایی محصول سال ۲۰۱۲ است که توسط کت کویرو نوشته و کارگردانی شده و با بازی کیت باسورث، جیمی بلکلی و ایدو گلدبرگ ساخته شده است. فیلم در جزیرهٔ ایشیا فیلم برداری شده و نخستین بار در جشنواره فیلم ترایبکا در سال ۲۰۱۲ به نمایش درآمد و همچنین در جشنواره فیلم لوکارنو نیز اکران شد. این فیلم در ۱۳ اوت ۲۰۱۲ در قالب «نمایش برخط ویژه» منتشر شد و سپس در ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۳ به صورت سینمایی اکران شد. داستان. جین و همسرش لئونارد به ناپل سفر می کنند؛ جایی که لئونارد برای تدریس و اجرای موسیقی با ساز مورد علاقه اش، ویولا، دعوت شده است. رابطهٔ میان آن ها پرتنش است و جین معتقد است که لئونارد همسر حامی و دلسوزی نیست. جین در غیاب لئونارد، مشغول نوشتن خاطره نگاری دربارهٔ تجربیات مادربزرگش در دو جنگ جهانی است. برای فرار از تنهایی در اتاق هتل، جین به جزیرهٔ ایشیا می رود و در یکی از پیاده روی هایش با جوانی ۱۹ ساله و سرزنده به نام کالب آشنا می شود. آن دو بعدازظهر را با هم می گذرانند و شب هم شام می خورند. کالب پیشنهاد می دهد از رستوران فرار کنند بدون پرداخت، کاری که باعث می شود جین احساس زنده بو
دن کند، اما بعد کالب اعتراف می کند که هنگام رفتن به دستشویی صورت حساب را پرداخت کرده است. وقتی کالب شمارهٔ تلفن جین را می خواهد، او امتناع می کند و با کشتی به هتل بازمی گردد. روز بعد، جین و لئونارد ناهار را با هم می خورند، اما تنش بیشتری در رابطه شان نمایان می شود؛ لئونارد نمی فهمد چرا جین چنین حسرت زندگی یک نوجوان آزاد و بی قید را دارد. در همان لحظه، ناگهان کالب وارد رستوران می شود و جین او را به میز دعوت می کند. لئونارد نسبت به حضور او مشکوک می شود و فوراً صورت حساب را می خواهد. سه نفر به سمت محل کار لئونارد حرکت می کنند و کالب هنگام خداحافظی، با وجود آن که لئونارد کاغذی دارد، آدرسش را روی دست جین می نویسد. جین و لئونارد از هم جدا می شوند و جین دوباره با کالب روبه رو می شود. جین از او می پرسد که آیا دنبالش آمده، و کالب پاسخ می دهد که «آیا این عجیب است؟» سپس اعتراف می کند که پس از دیدار با جین نتوانسته بخوابد و عمداً برنامه ریزی کرده تا دوباره با او مواجه شود. آن دو همدیگر را می بوسند، اما جین عقب می کشد و نیت های کالب را زیر سؤال می برد و از او می خواهد دنبالش نیاید. جین به خانه برمی گردد، دوش می گیرد، اما