Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
محافظت می کردند. ترک شیتاماچی برای کسانی که در آن زندگی می کردند «تقریباً غیرممکن» بود. برخی دیگر توانستند برای دعا برای مداخله الهی به اماکن مذهبی بروند. در سال ۱۷۴۲، ۴۰۰۰ نفر بر اثر طوفان و سیل جان باختند. در سال ۱۷۷۲، آتش سوزی بزرگ میوا جان حدود ۶۰۰۰ نفر را گرفت. در سال ۱۷۹۱، طوفان و جزر و مد شدید منطقه چراغ قرمز فوکاگاوا را ویران کرد. این شهر بین فراوانی و کمبود غذا در نوسان بود. هر وقت برنج در دسترس نبود، طبقات پایین شورش می کردند و به انبارهای برنج می ریختند. شورشی در دهه ۱۷۸۰ پس از فوران کوه آساما در ناگانو آغاز شد که هزاران دهقان را به ادو آورد. گرسنگی بسیاری از مردم ادو را به خودکشی سوق داد. در طول دوره تِمپو از سال ۱۸۳۰ تا ۱۸۴۴، توزیع ذخایر اضطراری برنج صورت گرفت که از اختلالات بیشتر جلوگیری کرد. هنر و سرگرمی. یکی از کتاب های قابل توجه، متن کنفوسیوسی کوگیروکو (ثبت تقوای فرزندی و درستکاری اخلاقی) بود، و یک سبک قابل توجه، کیبیوشی، کتاب های مصور بزرگسالان بود که بیشتر به هیراگانا نوشته می شد. قوانینی مانند اصلاحات کانزای برخی از کتاب ها را سانسور کرد و مردم عادی را از نوشتن داستان منع کرد. نقاشی های مع
روف ادو توسط هنرمندانی مانند کاتسوشیکا هوکوسائی، هیروشیگه و کونیوشی در قرن های ۱۸ و ۱۹ ساخته شد. هوکوسای منظره و همچنین شونگا (تصاویر بهاری) وابسته به عشق شهوانی را نقاشی کرد. هنرمندان مختلف در آن زمان با آثار خود به انتقاد از جامعه شهری پرداختند. اینها شامل بازیگران تئاتر، نویسنده ناپا اوتو، رمان های محبوب با نثر هجوآمیز به نام سنریو، و نقاشانی مانند هوکوسای می شدند. یکی از جشن های سالانه، جشنواره خدای رودخانه بود که در معبد سومیداگاوا در ساحل شرقی سومیدا برگزار می شد. در اواخر ماه می، یک نمایش آتش بازی به نام کاوا-بیراکی (باز شدن رودخانه) بر روی رودخانه برگزار شد که در ابتدا به نوعی برای پاکسازی شهر از وبا در نظر گرفته شده بود. دوره توکوگاوا (قرن نوزدهم). در موکوجیما، در ساحل شرقی سومیدا، «باغ های خصوصی، چایخانه ها و معابد» توسط هنرمندان برجسته آن دوران، از جمله کامدا هوسای، ساکای هوایتسو و تانی بونچو مورد بازدید قرار می گرفت. آن ها همچنین از باغ هیاکا-en موکوجیما اثر ساهارا کیکو بازدید کردند. کیکو و دوستان هنرمندش باغی ساختند که با ادبیات ژاپنی و چینی مرتبط بود. آنها سنگ هایی را حک کردند که هنوز هم می توان
آنها را خواند. تا پایان قرن، موکوجیما مملو از کارخانه هایی شد که گیاهان و آب های محلی را ویران کردند. مقامات شهر سعی کردند با سرپیچی از ساختار اجتماعی مبتنی بر طبقه مبارزه کنند. اصلاحات تمپو چندین بار برای دستگیری «نویسندگان، اصلاح طلبان و چهره های سیاسی لیبرال» که از این قوانین پیروی نمی کردند، صادر شد. آنها بسیاری از چیزها، از جمله نمایش تجملات، و نوازندگان و آرایشگران زن را ممنوع کردند. تعداد سالن های واریته از بیش از ۵۰۰ به ۱۵ کاهش یافت. سفر دریایی پری و باز شدن ژاپن به روی خارجی ها. در ۸ ژوئیه ۱۸۵۳، ناخدا متیو سی. پری آمریکایی و چهار کشتی بخار فلزی او به خلیج ادو رفتند و از ژاپن خواستند بندر خود را برای تجارت باز کند. ژاپن با ترس پاسخ داد. در پرتره های اوکی یو-ئه، آمریکایی ها کاراسو-تنگو (جن کلاغ) بودند. با این وجود، پری با ارائه کالاهای آمریکایی مانند تلگراف و چرخ خیاطی آنها را متقاعد کرد و ژاپنی ها با نشان دادن کالاهایی مانند جعبه های لاکی و قوری به آمریکایی ها پاسخ دادند. پس از اینکه پری در سال ۱۸۵۴ دوباره بازدید کرد، شوگون ژاپن را به روی خارجی ها باز کرد و کنترل تعرفه های ژاپنی را به کشورهای غربی دا
د. این گشایش منجر به بی ثباتی در سراسر کشور شد. اوباش و گروه های «فرقه ای» در ادو شکل گرفتند و باعث ناآرامی شدند. در سال ۱۸۶۶، افزایش ناگهانی قیمت برنج باعث شورش شد. برنج بین مردم توزیع شد، اما این مانع از باورهای یاونوشی ("اصلاح جهان") نشد، که یک تلاش سیستماتیک توسط بیگانگان برای نابودی ژاپن را تئوریزه می کرد. برای مبارزه با نفوذ بیشتر غرب، اسلحه ها و قلعه های اودایبا در خلیج ادو ساخته شد. در سال ۱۸۵۸، معاهده نابرابر امضا شد که به آمریکا، بریتانیا، فرانسه، هلند و روسیه اجازه تجارت در بنادر ژاپن را می داد. در سال ۱۸۵۹، تاونسند هریس کنسولگری آمریکا را در معبد زنپوکو-جی هیرو-او افتتاح کرد که توسط امپریالیست هایی که می خواستند قدرت سلطنت را بازگردانند، به آتش کشیده شد. هریس به قتل رسید. در سال ۱۸۶۱ به کنسولگری بریتانیا حمله شد و دو سال بعد منفجر شد. بلایای طبیعی. یک موج جزر و مدی در سال ۱۸۵۴ بیشتر خانه های فوکاگاوا را ویران کرد. دو زلزله بزرگ در سال های ۱۸۵۴ و ۱۸۵۵ رخ داد. بزرگی زلزله ۱۸۵۵ ۶٫۹ تا ۷٫۰ ریشتر بود. خسارت قابل توجهی به ویژه در مناطق ثروتمندتر وارد شد. «دایمیو لین»، نزدیک قلعه ادو و حاوی عمارت های بزر
گ فودای دایمیو و ساختمان های دولتی، به شدت آسیب دید. یوشیوارا و توپ های ساحلی که اخیراً ساخته شده بودند (نشانه ای از قدرت شوگون) نیز آسیب دیدند. تعداد کشته شدگان بین ۸۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰ نفر بود. کمک های دولتی به کارگران شهر سریع و سخاوتمندانه بود، که هنر آن را به عنوان توزیع مجدد ثروت از ثروتمندان شهر به کارگران شهر به تصویر می کشید. از آنجایی که یوشیوارا ویران شد، باکوفو اجازه ساخت روسپی خانه ها را در سراسر ادو داد. ترس از وقوع بلایای بیشتر منجر به محبوبیت طلسم ها و چاپ های چوبی نامازو-ئه شد که گربه ماهی را نشان می دادند و تفسیرهایی دربارهٔ این ترس بودند. سقوط شوگون سالاری توکوگاوا. در ۲۴ مارس ۱۸۶۰، رونین ها (سامورایی های بی ارباب) از قلمروی میتو و قلمروی ساتسوما، ای نائوسوکه، تایرو (وزیر ارشد) شوگون سالاری را ترور کردند. او در بیرون دروازه ساکورادا قلعه ادو گردن زده شد. ایی طرفدار گشایش ژاپن به روی خارجی ها بود و معاهده نابرابر را امضا کرده بود. این موضوع بسیاری از دایمیو ها را خشمگین کرد و ساکت کردن آنها توسط ایی باعث ترور شد. مرگ او منجر به بی ثباتی در شوگون سالاری شد. توکوگاوا یوشینوبو در سال ۱۸۶۶ شوگون شد. او
با تسلیم قدرت خود سعی کرد کمک نظامی فرانسه را جلب کند، به این امید که در یک ساختار قدرت جدید تحت نفوذ غرب حضور داشته باشد. در ۳ ژانویه ۱۸۶۸، سامورایی های میانی و پایین رتبه از قلمروی چوشو، قلمروی ساتسوما و ولایت توسا کاخ کیوتو را تصرف کردند و احیای امپراتوری را اعلام کردند و به شوگون سالاری پایان دادند. یوشینوبو کودتا را پذیرفت، اما مشاورانش این کار را نکردند، که باعث ایجاد یک جنگ داخلی کوچک شد. نیروهای امپراتوری به سمت ادو حرکت کردند و یوشینوبو به نیروهای خود گفت که تسلیم کودتا شوند. با وجود این مذاکره صلح آمیز، در تپه اوئنو، وفاداران توکوگاوا، شوگیتای، آخرین مقاومت را در برابر سربازانی که طرفدار امپراتور بودند، انجام دادند. شوگیتای ها، عمدتاً در نزدیکی کورو مون (دروازه سیاه) قتل عام شدند. معبد کان ئی-جی، نماد شوگون سالاری، در آتش سوخت. دوره میجی. امپراتور مِیجی از کیوتو آورده شد تا رهبری اصلاحات میجی را که یک دولت امپراتوری جدید تشکیل داد، بر عهده بگیرد. در عمل، او به سیاستمداران اصلاح طلبی مانند ایتو هیروبومی و اوکوبو توشیمیچی پاسخ می داد. ژاپن باید تصمیم می گرفت که چه مقدار از سنت به یک کشور در حال مدرن
شدن منتقل شود. نام ادو در ژوئیه ۱۸۶۸ به توکیو تغییر یافت و قلعه ادو به قلعه توکیو تبدیل شد. امپراتور در سال ۱۸۶۹ به آنجا نقل مکان کرد. سامورایی ها از بین رفتند و آنها خدمتکار شدند. میجی مقامات دولتی را مجبور کرد که در ملاء عام لباس های غربی بپوشند. مراسم بودایی از کاخ حذف شد. در سال ۱۸۷۴، اداره پلیس کلان شهر توکیو تأسیس شد. فقرا نقش کمی در این تحولات داشتند، اما تفسیر بدبینانه آنها از این انتقال در نوشته ها ظاهر شد. املاک اشرافی به ساختمان های دولتی تبدیل شدند. دروازه چپ کاندا، منطقه ای در حال زوال از املاک دایمیو، در آتش سوزی سال ۱۸۶۹ ویران شد. این شهر سعی کرد با قرار دادن آکیبا جینجا (زیارتگاه برگ پاییزی) در آنجا، آتش سوزی های آینده را دفع کند. این منجر به نام گذاری منطقه آکیهابارا (دشت برگ های پاییزی) شد. در چند سال اول میجی، ۵۰ تا ۶۰۰۰۰ دانشجوی شوزی، مردان جوان و فقیر، وارد توکیو شدند و بسیاری به عنوان خدمتکار برای پرداخت هزینه مدرسه کار می کردند. سانکین-کوتای پایان یافت، بنابراین دایمیوها، دستیاران آنها و سایر کارگران شهر را ترک کردند که تخمین زده می شود ۳۶۰۰۰۰ نفر باشند. این و جنگ پیرامون اصلاحات، جمعیت
را از ۱٫۳ میلیون نفر در اوایل قرن نوزدهم به حدود ۵۰۰۰۰۰ نفر در سال ۱۸۶۹ کاهش داد. در دهه ۱۸۸۰، رونق جمعیتی از سامورایی های سابق که برای کار به عنوان خدمتکار، گشت زن و معلم به توکیو بازگشتند، به وجود آمد. تحولات جدیدی برای اسکان دهقانانی که از روستاها نقل مکان می کردند، صورت گرفت. جمعیت در سال ۱۹۰۵ به دو میلیون نفر رسید. در سال ۱۸۷۷، سایگو تاکاموری، یکی از رهبران سرنگونی شوگون سالاری، سعی کرد دولت میجی را که از نظر او ضعیف بود، سرنگون کند. ارتش او از شهری در جزیره کیوشو به سمت توکیو حرکت کرد، اما قبل از اینکه بتوانند جزیره را ترک کنند متوقف شدند. او در جنگ پس از آن شکست خورد. در سال ۱۸۷۸، این شهر به ۱۵ بخش تقسیم شد که فراتر از شهر واقعی به زمین های کشاورزی گسترش یافت. توسعه میجی. برنامه ریزی شهری. در دهه ۱۸۷۰، اصلاح طلبان میجی سیستم بوکچی را منحل کردند و زمین های بوکچی را تحت قوانین چوچی قرار دادند و بدین ترتیب به یک تقسیم طبقاتی بزرگ پایان دادند. در سال های ۱۸۶۹ تا ۱۸۷۱، مقامات با سیستم پنجاه بخش برای پایان دادن به کنترل ماچی بوگیو و توشیوری آزمایش کردند. در سال ۱۸۷۱، سیستم دامنه فئودالی با یک سیستم استانی ج
ایگزین شد و استان توکیو از بخش هایی از استان سابق موساشی ایجاد شد. سیستم بخش بزرگ و کوچک به مقامات کنترل بر تصمیمات محلی را داد. بر زیباسازی و بهبود زیرساخت ها و خدمات تأکید شد. برنامه ریزان شهری به زبان پیشرفت صحبت می کردند. تعهد جدید ژاپن به نوین سازی، مفاهیم قدیمی شهرها و شیوه های برنامه ریزی شهری را تغییر داد. دهه های اول میجی عدم اجماع نخبگان را در مورد مسیر مناسب به سوی مدرنیته آشکار کرد، اما در نهایت پیوندی بین انگیزه های سیاسی رهبران کشور با نیازهای شهری مدرن برای بهبود شبکه های ترابری و سازوکارهای منطقه بندی وجود داشت. افکار عمومی نیز مهم بود و تأثیر مشخصی بر نحوه اجرای نظریه ها و عمل برنامه ریزان داشت. از متخصصان خارجی (اویاتوی گایکاکوجین) نیز به عنوان مشاور استفاده می شد. غربی سازی. عناصر معماری غربی در بیشتر معماری های میجی، ابتدا در شهرک خارجی تسوکیجی وارد شد. این مکان به عنوان فضای زندگی برای خارجی ها در ادو تعیین شده بود و شامل دانشگاه کیئو، مدرسه ای برای مطالعات غربی بود که توسط یوکیچی فوکوزاوا ایجاد شد. یوکیچی بر دولت ژاپن تأثیر گذاشت تا به «قدرت امپراتوری تبدیل شود که هژمونی منطقه ای را به ق
یمت مردم تحت سلطه خود اعمال می کند». هتل ادو در سال ۱۸۶۸ در آنجا افتتاح شد. این هتل بیشتر به سبک ژاپنی بود، اما تحت تأثیر معماری اروپایی و بریتانیایی راج قرار داشت. بسیاری از ساختمان های آن زمان برای جا دادن در فضاهای محدود کوچک شدند، که به آنها «ظاهر مدل اسباب بازی» می داد. بسیاری از خارجی ها پس از آتش سوزی گینزا در سال ۱۸۷۲، تسوکیجی را به مقصد یوکوهاما ترک کردند و عمدتاً کارمندان کنسولگری ژاپن را ترک کردند. پس از سال ۱۸۹۹، خارجی ها می توانستند هر کجا که می خواستند زندگی کنند. خارجی های حاضر در تسوکیجی به ساخت چندین دانشگاه در این منطقه کمک کردند: دانشگاه آئویاما گاکواین، جوشی، میجی گاکوئین، و دانشگاه ریکیئو و غیره. دو تن از معماران مهم غربی در این شهر چارلز دی بوین ویل بودند که کالج مهندسی را ساخت و جوزایا کندر که هتل روکومئیکان، کلیسای جامع نیکولای و بلوک لندن، دفتر مرکزی جدید میتسوبیشی را ساخت. ریون کاکو یک مرکز خرید و سرگرمی در آساکوسا از سال ۱۸۹۰ تا زمان تخریب آن در جریان زمین لرزه بزرگ کانتو بود. این بنا که توسط دبلیو. کی. برتون، مهندس عمران اسکاتلندی طراحی شده بود، با ۱۲ طبقه اولین آسمان خراش توکیو مح
سوب می شد و اولین آسانسورهای ژاپن را داشت. توکیو با الگوبرداری از شهرهای اروپایی، به مخزن گنجینه های فرهنگی سراسر ژاپن تبدیل شد. به عنوان مثال، موزه ملی توکیو اقلام نماینده معبد هوریو-جی در استان نارا را به نمایش گذاشت. ماچیدا هیساناری، خالق موزه، از آن برای ترویج سلطنت استفاده کرد. استانداردهای غربی بر دو پارک قابل توجه نیز تأثیر گذاشت: تپه ای در منطقه شمالی برای جشن ها استفاده می شد و یک زمین رژه در کنار کاخ به یک فضای تفریحی تبدیل شد. آنها الگویی برای سایر پارک های اطراف شهر بودند. در سال ۱۸۸۲، باغ وحش اوئنو افتتاح شد. فروشگاه میتسوکوشی متعلق به خانواده میتسویی با ترویج نمایشگاه های فصلی از فروشگاه آمریکایی Wanamaker's الهام گرفت. این فروشگاه الهام بخش فروشگاه های شیروکیا و تاکاشیمایا بود که در گینزا و کیوباشی افتتاح شدند و آن مناطق را به مناطق عمده خرده فروشی تبدیل کردند. نوین سازی. در سال ۱۸۶۹، خطوط تلگراف بین شینباشی و یوکوهاما شروع به کار کرد. خدمات تلفنی در سال ۱۸۷۷ آغاز شد و اپراتورهای تلفن اولین زنان شاغل در این کشور بودند. بورس توکیو در سال ۱۸۷۸ در کابوتوچو افتتاح شد. یک بندر جدید در سال ۱۸۸۰ ساخته
شد. در سال ۱۸۷۲، یک خط ریلی بین شیناگاوا و یوکوهاما افتتاح شد که یک نوآوری مهم در شهری بود که بیشتر از کالسکه های اسبی استفاده می کرد. ۶۰ تا ۱۰۰ هزار نفر در مراسم گشایش آن حضور داشتند. این خط در اواخر همان سال به شینباشی گسترش یافت. در سال ۱۸۸۵، اولین بخش از آنچه قرار بود به خط راه آهن یامانوته تبدیل شود، بین ایستگاه های آکابانه و شیناگاوا افتتاح شد. در سال ۱۹۰۲، زمانی که راه آهن به محل پل آزما رسید، منطقه اطراف آن به نام آساکوسا نامگذاری شد تا آن را با منطقه تفریحی محلی آساکوسا مرتبط کند. ایستگاه ایکه بوکورو در سال ۱۹۰۳ در خط یامانوته افتتاح شد. در سال ۱۹۰۳، اولین خطوط تراموا افتتاح شد. در سال ۱۸۷۲، قلعه در مجتمع ستاد ارتش آتش گرفت و به سمت شرق گسترش یافت و هزاران ساختمان را در گینزا ویران کرد. آنها از بازسازی به عنوان فرصتی برای نوسازی و غربی سازی استفاده کردند، که مهم بود زیرا بین نیهونباشی و انبار راه آهن، شینباشی قرار داشت. در نهایت دارای «چراغ های گازی، پیاده روهای آسفالت، درختان بید و تیرهای تلگراف» شد و خانه منطقه سیاه گینزا بود، هزار ساختمان بین گینزا و کیوباشی که توسط معمار توماس والترز برای جلوگیر
ی از آتش سوزی طراحی شده بود. با این حال، تهویه نامناسب به این معنی بود که این منطقه در گرمای تابستان غیرقابل تحمل بود. بسیاری از مردم پس از اینکه دولت به آنها یارانه پیشنهاد کرد، بازگشتند. گینزا به خانه گیشاها (۶۶ تا سال ۱۹۱۲) و دفاتر روزنامه های توکیو نیچی نیچی شینبون و یوبین هوچی شینبون تبدیل شد که از دموکراسی حمایت می کردند و از دولت انتقاد می کردند. کاخ امپراتوری جدید در سال ۱۸۸۹ تکمیل شد که به ویژه به سبک کلاسیک ژاپنی بود. این مکان از غرفه های چوبی تشکیل شده بود که توسط گذرگاه های سرپوشیده به هم متصل شده بودند و توسط باغ های حیاط از هم جدا شده بودند. محل اقامت امپراتور اولین مکان در ژاپن بود که دارای نور الکتریکی بود. امپراتور میجی تصویری باشکوه برای خود ساخت. او اغلب در حالی که لباس مارشال میدانی بر تن داشت در مقابل مردم ظاهر می شد. پرستش او اجباری بود (بخشی از افزایش ملی گرایی ژاپنی)، و در زیارتگاه های شینتو، مردم به آیین هایی گوش می دادند که اجداد او را به پسر بهشت مرتبط می کرد. در سال ۱۸۹۷، افتتاح بخش های باری در سومیدا به این معنی بود که باید مسکن برای کارگران آن ساخته شود. این منجر به ایجاد زاغه ها
ی سانیا، معروف ترین زاغه های توکیو شد. آموزش. وزارت آموزش و پرورش کنترل شدیدی بر آموزش اعمال می کرد. دانشگاه مطالعات خارجی توکیو در سال ۱۸۷۳ افتتاح شد. در سال ۱۸۷۷، چندین مدرسه دولتی با دانشگاه توکیو ادغام شدند، که منجر به مطالعه علوم و فناوری به سبک غربی شد. مشاورانی از اروپا و ایالات متحده آورده شدند. کیکوچی دایروکو، ریاضیدانی که در بریتانیا تحصیل کرده بود، رئیس جمهور شد. در دهه ۱۸۸۰، دانشگاه به یک ابزار سیاسی بوروکراسی دولت تبدیل شد. ملی گرایی ژاپنی به محور اصلی آموزش آن تبدیل شد و محققان آن به عنوان متخصص در بسیاری از زمینه ها وارد بحث های عمومی شدند. تحصیل حقوق در مدرسه به سرعت توسعه یافت و بسیاری از فارغ التحصیلان آن بوروکرات شدند. مؤسسه فناوری توکیو در سال ۱۸۸۱ افتتاح شد. هنر و سرگرمی. دو نقاش برجسته آن زمان Utagawa Kuniteru II و هیروشیگه III بودند. بسیاری از نویسندگان غربی محبوب شدند. ماروزن، یک کتابفروشی برتر، زمانی که در سال ۱۸۶۹ در نیهونباشی افتتاح شد، عناوینی را به زبان های ژاپنی و خارجی می فروخت. نمایش های نو در این زمان احیا شدند و بسیاری از تئاترهای نو ساخته شد. بازیگران کابوکی خواهان احترام بی
شتری به این هنر بودند، بنابراین به مناطق معتبر منتقل شد. این هنر تا حدی توسط انجمن اصلاح تئاتر اصلاح شد و توسط امپراتور میجی و رئیس جمهور آمریکا، یولیسیز اس. گرانت، دیده شد. یک مجری برجسته، ایچیکاوا دانجورو نهم بود که می خواست این فرم هنری را «پاک سازی» کند. دولت در سال ۱۸۷۷ به زنان اجازه داد که در تئاتر اجرا کنند؛ آنها گیدایو را ایجاد کردند که تئاتر موزیکال شامل عروسک گردانی بود. مقامات نگران بودند که گیدایو مردان را فاسد کند و آنها را در سال ۱۹۰۰ از تماشای آن منع کرد. شورین هاکوئن و هنری جیمز بلک از کودانشی های برجسته (داستان سرایان روایی) بودند. بسیاری از باشگاه ها در میجی توکیو شروع به کار کردند که محل زندگی بسیاری از مشاغل و گروه های جمعیتی مختلف بود. حادثه آتش سوزی هیبیا. حادثه آتش افروزی هیبیا در سال ۱۹۰۵ در واکنش به مذاکرات ژاپن با روسیه پس از پیروزی ژاپن در جنگ روسیه و ژاپن آغاز شد. امتیازاتی به روسیه داده شد، از جمله دادن کنترل ساخالین، جزیره ای که ژاپن در طول جنگ گرفته بود. برخی از مردم ژاپن این مذاکرات را به این معنا تفسیر کردند که مردم ژاپن در جنگ بیهوده جان باخته اند. در ۵ سپتامبر، ۳۰ هزار معترض
در پارک هیبیا تجمع کوتاهی برگزار کردند و در همان نزدیکی، ۲۰۰۰ نفر به سمت کاخ امپراتوری راهپیمایی کردند و باعث خسارت و خشونت شدند. توانایی پلیس در کنترل شورش محدود بود، بنابراین ارتش مجبور شد پس از سه روز آن را متوقف کند. در پایان، ۱۴ نفر کشته، ۳۱۱ نفر دستگیر و ۷۰ درصد از کیوسک های پلیس توکیو ویران شدند. این ناآرامی های اجتماعی را برای دهه بعد تشدید کرد. دوره تایشو. ساخت و سازهای قابل توجه این دوره، ایستگاه توکیو، باغ کیوفوروکاوا، معبد میجی و دانشگاه دایتو بونکا بود. در سال ۱۹۱۸، در بسیاری از نقاط شهر به دلیل گرانی برنج، بخشی از تورم ناشی از جنگ جهانی اول، شورش هایی رخ داد. در سال ۱۹۲۱، هارا تاکاشی، نخست وزیر ژاپن، ترور شد. او حزب های سیاسی را به یک نهاد اصلی در ژاپن تبدیل کرد و، به طرز قابل توجهی در زمان مرگش، می خواست اندازه ارتش را کاهش دهد و با مداخله نظامی ژاپن در سیبری مخالفت کرد. در ۴ نوامبر ۱۹۲۱، او توسط یک جوان دست راستی در ایستگاه توکیو کشته شد. بلایای طبیعی. آنفلوانزای اسپانیایی ۱۹۱۸ تا ۲ فوریه ۱۹۱۹ توکیو را تحت تأثیر قرار داد. در ظهر شنبه ۱ سپتامبر ۱۹۲۳، زمین لرزه بزرگ کانتو با قدرت ۸٫۳ ریشتر ثبت
شد. زلزله شناسان دریافتند که مرکز زلزله در خلیج ساگامی، حدود ۸۰ کیلومتری جنوب توکیو، جایی که یک بخش ۱۰۰ در ۱۰۰ کیلومتری از صفحه اقیانوسی فیلیپین در برابر صفحه قاره ای اوراسیا شکسته شد و مقدار زیادی انرژی زمین ساختی آزاد شد، بوده است. چند دقیقه بعد سونامی عظیم وحشتناک با ارتفاع ۱۲ متر به وقوع پیوست. همان طور که آتش در سراسر توکیو می وزید، ۷۵ درصد از کل ساختمان ها دچار آسیب ساختاری شدید شدند. این زلزله بیشتر لوله های اصلی آب را قطع کرد. از جمعیت ۴٫۵ میلیونی، ۲ تا ۳ درصد کشته شدند. دو میلیون نفر بی خانمان شدند. دو درصد از کل ثروت ملی ژاپن نابود شد. نیهونباشی، گینزا و مارونوئوچی از جمله مناطق کمتر ویران شده بودند. بازماندگان خشمگین، کره ای های ساکن را به دلیل نفرت از هویت کره ای مقصر دانستند و از آنها انتقام گرفتند و چندین هزار نفر را کشتند (قتل عام کانتو). اشغال کره توسط ژاپن بر تعصبات نژادی تأثیر گذاشت که منجر به قتل عام شد. مفسران ژاپنی این فاجعه را به عنوان یک عمل مجازات الهی علیه مردم غیراخلاقی و منحط ژاپنی تفسیر کردند. این منجر به این احساس شد که ژاپن باید به ارزش های سنتی خود بازگردد. این زلزله شرایط غیربه
داشتی ایجاد کرد که باعث افزایش نرخ حصبه شد. در طول شهرنشینی قبلی، روش های سنتی دفع زباله در مناطق شمالی و غربی شهر از بین رفت و زلزله این شرایط را تشدید کرد. این منجر به اقدامات و زیرساخت های جدید ضد حصبه شد. تاریخ پس از زلزله. در ۲۷ دسامبر ۱۹۲۳، در حادثه تورانومون، زمانی که به سمت ماشین او تیراندازی شد، اقدام به ترور ولیعهد هیروهیتو شد. تایشو در ۲۵ دسامبر ۱۹۲۶ درگذشت و هیروهیتو جانشین او شد. دوره اولیه شووا. در سال ۱۹۳۰، این شهر مراسمی را برای بزرگداشت بازسازی خود از زلزله برگزار کرد. در سال ۱۹۳۲، محدوده شهر گسترش یافت و تعداد بخش ها از ۱۵ به ۳۵ بخش افزایش یافت. توسعه اولیه شووا. در سال ۱۹۲۰، شرکت راه آهن زیرزمینی توکیو تأسیس شد که اولین خط شبکه متروی سریع السیر شرکت متروی توکیو را در سال ۱۹۲۷ ایجاد کرد، زمانی که اولین خط متروی آن بین آساکوسا و اوئنو افتتاح شد. در سال ۱۹۳۴ گسترش یافت و در سال ۱۹۵۳ خط گینزا نام گرفت. این مترو در سال ۲۰۱۰ به ۳ میلیارد مسافر سالانه خدمات رسانی کرد. عملیات مترو از سال ۱۹۴۰ توسط اداره حمل و نقل سریع توکیو و سپس در سال ۲۰۰۴ توسط شرکت متروی توکیو اداره می شد. ساختمان های قابل توجه
این دوره عبارت بودند از: موزه هنر متروپولیتن توکیو، توشیمائن، ساختمان دایت ملی و فرودگاه هانه دا. سگ هاچیکو که در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ در توکیو زندگی می کرد، به بخشی از فرهنگ عامه ژاپن تبدیل شد و به عنوان مجسمه هاچیکو جاودانه شد. درگیری داخلی دهه ۱۹۳۰. در ۸ ژانویه ۱۹۳۲، در حادثه ساکورادامون، اقدام دیگری برای ترور هیروهیتو انجام شد که یک نارنجک به سمت ماشین او پرتاب شد. در سال ۱۹۳۱، ارتش ژاپن بدون تأیید کابینه ژاپن در توکیو، به استان منچوری چین حمله کرد که گامی بزرگ در جهت آغاز جنگ جهانی دوم بود. در ماه دسامبر، تسویوشی اینوکای نخست وزیر شد و سعی کرد ارتش را از اقدام بدون تأیید کابینه بازدارد. او آماده شد تا نماینده ای را برای ملاقات با چین بفرستد و درگیری را در آنجا متوقف کند، اما در ۱۵ می ۱۹۳۲ توسط افسران ملی گرای نیروی دریایی در توکیو ترور شد. پس از آن، حکومت نظامی اعلام نشد و ارتش اعلام کرد که کابینه جدید را نخواهد پذیرفت. یک نخست وزیر جدید پیشنهاد شد، دریاسالار بازنشسته سایتو ماکوتو، اما این دفتر در سال ۱۹۳۴ به کیسوکه اوکادا رسید. در طول سلطنت اوکادا، مینوبه تاتسوکیچی، استاد دانشگاه توکیو، نظریه ای را رایج
کرد که امپراتور باید عضوی از دولت باشد. اعضای نظامی جناح راست که به امپراتور ایمان داشتند، اوکادا را به خاطر نظریه تاتسوکیچی سرزنش کردند و او را مورد انتقاد قرار دادند. در ۲۶ فوریه ۱۹۳۶، دولتمردان برجسته، از جمله ماکوتو، توسط اعضای نظامی که قصد عزیمت به منچوری را داشتند ترور شدند. کیسوکه اوکادا فرار کرد، زیرا قاتلان به اشتباه برادر همسرش را هدف گلوله قرار دادند. شورشیان به مدت سه روز مرکز شهر توکیو را در دست داشتند تا اینکه در بیست و نهم متوقف شدند. رهبران آنها دستگیر و اعدام شدند. در ارتش، شورشیان جوان ملی گرا که خواستار تغییرات در سیاست داخلی و خارجی بودند، جای خود را به ژنرال ها و افسران محافظه کاری دادند که فقط بر سیاست خارجی تمرکز می کردند. اوکادا استعفا داد و خود را به خاطر مشکلاتی که در زمان مدیریت او رخ داد سرزنش کرد، اما او به عنوان یک سیاستمدار که تا پایان جنگ جهانی دوم تأثیر زیادی بر سیاست ژاپن داشت، ادامه داد. تاتسوکیچی مجبور به استعفا شد و کتاب هایش تا پایان جنگ ممنوع شد. موج ملی گرایی در دهه ۳۰، فرهنگ عامه را به سمت ملی گرایی سوق داد، از جمله صنعت موسیقی این شهر که سرودهای نظامی را ترویج می کرد.
تا سال ۱۹۳۶، کافه ها، سالن های رقص و تئاترها در آساکوسا و گینزا تحت نظارت دولت برای جلوگیری از شورش احتمالی قرار گرفتند. در سال ۱۹۴۰، شهر سالن های رقص توکیو را تعطیل کرد و اجرای موسیقی جاز را ممنوع کرد. بیشتر سینماهای بزرگ تا سال ۱۹۴۴ ممنوع شدند. جنگ جهانی دوم. ژاپن در سال ۱۹۳۷ در جنگ دوم چین و ژاپن با چین وارد جنگ شد، اگرچه تا دسامبر ۱۹۴۱ اعلام نشده بود. در آن ماه، پس از اعلام جنگ ژاپن علیه آمریکا و حمله به پرل هاربر، جنگ دوم چین و ژاپن به جنگ جهانی دوم کشیده شد. پس از پرل هاربر، ژاپن تهاجم خود به آسیا را گسترش داد. در سال ۱۹۴۳، «شهر توکیو» به عنوان یک واحد اداری منحل شد و در کلان شهر بزرگتر توکیو که شامل توکیوی غربی می شود، ادغام شد. حمله دولیتل. در ۱۸ آوریل ۱۹۴۲، در جریان حمله دولیتل، توکیو اولین شهر ژاپنی بود که در جنگ جهانی دوم بمباران شد. جیمز اچ. دولیتل آمریکایی و ۱۶ بمب افکن بی-۲۵ از ناو هواپیمابر آمریکایی هورنت حمله غافلگیرکننده ای به توکیو انجام دادند که روحیه متفقین را تقویت کرد. در آن زمان، آمریکایی ها در حال شکست در جنگ اقیانوس آرام بودند. این بمباران خسارت فیزیکی کمی به بار آورد، اما تأثیر روان
ی زیادی در آمریکا و ژاپن داشت. ژاپن حملات احتمالی به سرزمین اصلی ژاپن را در نظر گرفته بود، اما این واقعیت جدید آنها را مجبور به افزایش دفاع خود کرد. این حمله منجر به نبرد میدوی و لشکرکشی چجیانگ-جیانگشی شد. مسئله حساس چگونگی دفاع از پایتخت در برابر حمله هوایی به یک نگرانی فوری برای توکیو تبدیل شد. ژاپن به شهروندان توکیو گفت که از خود محافظت کنند، تا اینکه حملات ویرانگر بمباران آتش زا آمریکا نشان داد که این امر غیرممکن است. کنفرانس آسیای شرقی بزرگ. در نوامبر ۱۹۴۳، توکیو میزبان کنفرانس آسیای شرقی بزرگ بود، جایی که رهبران دولت های دست نشانده ژاپن از حوزه رفاه مشترک آسیای شرقی بزرگ (سرزمین های آسیایی و اقیانوس آرام فتح شده ژاپن) در مورد موضوعات متعددی گفتگو کردند. این موضوعات عبارت بودند از: همکاری برای تضمین ثبات در حوزه، احترام به حاکمیت و استقلال مناطق حوزه، احترام به فرهنگ و سنت های یکدیگر، همکاری برای شکوفایی اقتصادی و همکاری برای روابط بیشتر با کشورهای دیگر جهان. ژاپن بر بحث در طول کنفرانس تسلط داشت و به قطعنامه های خود عمل نکرد. بمباران توکیو و نبرد ایوو جیما. توکیو پس از نوامبر ۱۹۴۴ بارها بمباران شد، زیرا
آمریکایی ها پایگاه های هوایی را در جزایر ماریانا باز کردند که در محدوده آن بودند. در ژانویه ۱۹۴۵، سرلشکر کورتیس لیمی، از نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا، وظیفه احیای کارزار بمباران را بر عهده گرفت. رئیس او، ژنرال «هَپ» آرنولد، از او خواست که بمباران دقیق را متوقف کند و بمباران های آتش زا را در پیش بگیرد. در ۱۹ فوریه ۱۹۴۵، ایالات متحده به ایوو جیما، جزیره ای در استان توکیو حمله کرد و در ۱۶ مارس در نبرد بعدی پیروز شد. در این نبرد ۱۸۵۰۰ ژاپنی و ۶۸۰۰ آمریکایی کشته شدند. ایالات متحده از این جزیره برای دو فرودگاه جدید استفاده کرد که برای ادامه جنگ اهمیت داشت. در طول عملیات میتینگ هاوس در ۹ تا ۱۰ مارس ۱۹۴۵، لیمی هواپیماهای پیشاهنگ را پیش از یک ناوگان بمب افکن های بی-۲۹ فرستاد تا منطقه هدف در توکیو را با بمب های ناپالم علامت گذاری کنند. پس از آن ناوگان ۳۳۴ فروند بی-۲۹ از جزایر ماریانا دنبال شدند. ۲۷۹ بمب افکن ۱۶۶۵ تن بمب آتش زا پرتاب کردند. شرایط خشک و باد اجازه داد تا آتش سوزی غیرقابل توقفی ۴۵ کیلومتر مربع را بسوزاند. بیش از ۱۰۰ هزار نفر در عرض چند دقیقه کشته شدند. اکثر قربانیان در پناهگاه های بمب خفه شدند، زمانی که