Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ایوار فردریک لاسی (۱۸ نوامبر ۱۸۸۹–۴ ژوئن ۱۹۳۸) نویسنده و انسان شناس فنلاندی بود که در احزاب سوسیالیست و کمونیست فعال بود. لاسی در سال ۱۹۲۳ به اتحاد جماهیر شوروی نقل مکان کرد و در جریان پاکسازی بزرگ کشته شد. لاسی ابتدا عضو حزب سوسیال دموکرات بود اما خیلی زود به حزب کمونیست غیرقانونی فنلاند پیوست. سوسیال دموکرات های جریان اصلی او را بیش از حد رادیکال یافتند، اما نظرات متمایز او کمونیست ها را نیز راضی نکرد. لاسی در تحقیقات خود، مردم ترک قفقاز و بعداً تاریخ اخلاق جنسی را مطالعه کرد، اگرچه به دلیل پیوستن به سرخ ها در جنگ داخلی فنلاند در سال ۱۹۱۸ از محافل دانشگاهی اخراج شد. زندگی. سال های اولیه. لاسی در باکو متولد شد. پدر او به عنوان کاپیتان کشتی نفتی برای شرکت برانوبل در باکو کار می کرد. در سن ده سالگی، لاسی برای تحصیل به فنلاند فرستاده شد. در سال ۱۹۰۹، لاسی وارد دانشگاه هلسینکی شد. در این دانشگاه زبان های شرقی را زیر نظر کنوت تالکویست، زیبایی شناسی را زیر نظر یرجو هیرن و فلسفه را زیر نظر ادوارد وسترمارک آموخت. در بهار ۱۹۱۶ دکترای خود را در رشته سنت های عامیانه آذربایجانی دریافت کرد. پایان نامه او با نام «اسرار مح
رم در میان ترک های آذربایجانی قفقاز» بر اساس کار میدانی اش (بین سال های ۱۹۱۳ تا ۱۹۱۵ طی چندین سفر تحقیقاتی انسان شناسی) در قفقاز بود. در سال ۱۹۱۷، لاسی کتاب «اسرار ایرانی» (Persiska mysterier)، نسخه ای محبوب از پایان نامه اش، و کتاب سفر «پشت میله های زندان و عبا» (Bakom gallret och slöjan) را منتشر کرد. زبان اول لاسی زبان سوئدی بود. او به زبان فنلاندی مسلط بود و روسی، آلمانی، انگلیسی، فرانسوی، فارسی و عربی را آموخته بود. دیدگاه های سیاسی اولیه لاسی تحت تأثیر فیلسوفانی مانند روسو بود. او همچنین تا حدودی به جناح چپ گرایش داشت، اگرچه شخصاً با سوسیالیست ها در ارتباط نبود. در طول جنگ جهانی اول، روشنفکران فنلاندی عمدتاً طرفدار آلمان بودند، اما لاسی عضو گروه کوچکی بود که از متفقین حمایت می کرد. جنگ داخلی و سیاست. با شروع جنگ داخلی فنلاند در ژانویه ۱۹۱۸، لاسی خدمات خود را برای هیئت مردمی ارائه داد و توسط یرجو سیرولا به عنوان مترجم استخدام شد. به گفته خودش، به سرخ ها پیوست زیرا انقلاب کارگری را به عنوان موضوعی برای تحقیقات انسان شناسی می دید، اما خیلی زود با درک خواسته های آنها، جذب این جنبه شد. پس از نبرد هلسینکی، لا
سی توسط سفیدها دستگیر و به جرم خیانت به ۹ سال زندان محکوم شد، اما در نوامبر ۱۹۱۸ عفو شد. در اردوگاه زندان سومنلینا، لاسی توسط هم سلولی هایش سولو وولیجوکی و تاوی تاینیو با سوسیالیسم آشنا شد. در بهار ۱۹۱۹، لاسی آژانس خبری روزنامه های کارگری (Työväenlehtien uutistoimisto) را تأسیس کرد. مطالب خبری آن کمونیستی بود. در همان سال، لاسی شروع به نوشتن مقالاتی در روزنامه Kansan Sanomat در تامپره با نام مستعار Sapiens کرد. او، از جمله، در مورد کار گروه پارلمانی حزب کارگران سوسیالیست فنلاند (Suomen Sosialistinen Työväen Puolue, SSTP) و در مورد فعالیت های پارلمان به طور کلی نوشت. او از تلاش های ناچیز حزب برای شکل گیری حکومت انتقاد کرد. لاسی به حزب سوسیال دموکرات پیوست و در مخالفت رادیکال آن فعال شد. او از سال ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۴ به عنوان سردبیر مجله Sosialistinen Aikakauslehti (مجله سوسیالیستی) کار می کرد و به اداره مسیر قاچاق کمونیست ها بین استکهلم و پتروگراد کمک می کرد. در اکتبر ۱۹۱۹، لاسی به جان رید، روزنامه نگار آمریکایی، در عبور از مرز روسیه کمک کرد. در سال ۱۹۲۰، لاسی به دلیل نزدیک به ۲ سال فعالیت سیاسی به زندان فرستاده شد.
در طول مدت اقامتش در اردوگاه کار اجباری تامیساری، لاسی از سوسیال دموکرات ها جدا شد و به حزب کارگران سوسیالیست، یک سازمان جبهه ای که توسط حزب کمونیست تبعیدی فنلاند تأسیس شده بود، پیوست. در اتحاد جماهیر شوروی. در سال ۱۹۲۳، او به اتحاد جماهیر شوروی نقل مکان کرد. لاسی در پتروزاودسک اقامت گزید و در آنجا به عنوان کمیسر خلق برای آموزش جمهوری سوسیالیستی شوروی کارلیا و مدیر مدرسه حزبی مشغول به کار شد. در سال ۱۹۲۸، لاسی به مسکو منتقل شد. او به عنوان مترجم در شرکت انتشاراتی کمینترن و مدیر بخش اسکاندیناوی دانشگاه کمونیستی اقلیت های ملی غرب کار کرد. در سال های ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۵، لاسی محقق زبان های شرقی در دانشگاه دولتی مسکو بود. از سال ۱۹۳۶، او در انتشارات پروگرس مشغول به کار شد و مدیر بخش خارجی گلاولیت بود. آثار ادبی لاسی شامل کتاب فنلاندی «مبانی مارکسیسم» (Marxismin perusteet) محصول ۱۹۳۱ است که بعداً به عنوان اثری ضدانقلابی اعلام شد. او همچنین بخش اول کتاب «مبانی لنینیسم» استالین را به سوئدی ترجمه کرد. لاسی در فوریه ۱۹۳۸ به جرم جاسوسی برای فنلاند دستگیر شد. او در ژوئن در میدان تیر بوتوو اعدام شد. زندگی خصوصی. اولین همسر لاسی
، الن آلفهیلد سودرمن، دختر کارل سودرمن تاجر بود. آثار. این کتاب نخستین بار در سال ۱۹۱۷ توسط شرکت انتشاراتی هولگرا شیلدت (Holger Schildts) در هلسینکی به چاپ رسید. ۱۱۸ صفحه داستان های صادقانه دربارهٔ دوستان ایرانی من افسانه، شعر، نمایش و مراسم با بیش از پنجاه تصویرسازی پس از عکس های اصلی و سنگ نگاره های ایرانی یادبود. محمدرضا شاه پهلوی در ۲ تیر ۱۳۴۹ در سفر به هلسینکی از ایوار لاسی به این شکل یاد کرد: «بسیاری از دانشمندان کشور شما در قرن گذشته و در آغاز قرن حاضر به ایران سفر کردند که از جمله آنها می باید از دکتر ایوارلاسی نام برد که یک سال در کشور ما به سر برد و در بازگشت به فنلاند چند سفرنامه جالب دربارهٔ ایران انتشار داد.»
افسر بهینی (که با نام گردان افسر نیز شناخته می شود) زیرمجموعه ای از نیروهای مبارز موسوم به "مکتی بهینی" در جریان جنگ استقلال بنگلادش بود. سرگرد "افسرالدین احمد"، این گردان را با سازمان دهی نیروهای مبارز در منطقه میمن سینگ تشکیل داد. اعضای این گروه به طور مخفیانه اقدام به جمع آوری سلاح از ارتش پاکستان می کردند و مناطقی را که به تصرف خود درمی آوردند، توسعه می دادند. این گروه دارای ۴٬۵۰۰ عضو بود. سرگرد افسرالدین احمد فرمانده ارشد این گروه به شمار می رفت.
نونا گاریکی گابریلیان (؛ زادهٔ ) نقاش، مجسمه ساز نویسنده اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۲۷ ژانویه ۱۹۴۴ در تفلیس به دنیا آمد و در سال ۱۹۶۸ از انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان فارغ التحصیل شد. وی عضو اتحادیه هنرمندان ارمنستان می باشد. نگارخانه. نقاشی ها مجسمه ها
جورج آگوست والین (، همچنین , مشهور به عبدالوالی;; – ) جهانگرد، زبان شناس، و استاد اهل فنلاند بود. یادبود. محمدرضا شاه پهلوی در ۲ تیر ۱۳۴۹ در سفر به هلسینکی از والین به این شکل یاد کرد: «همچنین باید از والین خاورشناس معروف فنلاندی نام برد که یکصدوبیست سال پیش در اصفهان زبان فارسی آموخت و مکتب ایران شناسی فنلاند را با آموزش زبان و ادبیات پارسی به بسیاری از دانشمندان این کشور بنیاد نهاد.»
آرماس سالونن (; – ) آشورشناس فنلاندی بود. سالونن در سال ۱۹۳۳ از دبیرستان فارغ التحصیل شد. او در دانشگاه هلسینکی زیر نظر پروفسور کنوت تالکویست تحصیل کرد. پس از گرفتن مدرک کارشناسی در سال ۱۹۳۶، تحصیلات خود را در آلمان و بعداً در ایالات متحده ادامه داد، در آن جا در سال ۱۹۴۷ به مؤسسه شرقی دانشگاه شیکاگو پیوست. در آنجا او در پروژه فرهنگ لغت آشوری شیکاگو زیر نظر پروفسور ای. لئو اوپنهایم، با تمرکز بر منابع ریشه شناسی، شرکت کرد. سالونن دکترای خود را در سال ۱۹۵۰ دریافت کرد. از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۷۸، سمت دانشیار زبان شناسی آشوری و سامی را در دانشگاه هلسینکی بر عهده داشت. علایق تحقیقاتی او بر فرهنگ مادی و زندگی روزمره بین النهرین، مانند کشتی ها، وسایل نقلیه و درهای آن متمرکز بود. بخش بزرگی از آثار او شامل واژه نامه های موضوعی اصطلاحات تخصصی است. او اولین ترجمه فنلاندی از حماسه گیلگمش را در سال ۱۹۴۳ منتشر کرد. او همچنین به تاریخ ایران و مصر باستان علاقه مند بود و به زبان عربی نیز تسلط داشت. در سال ۱۹۵۷، به همراه جوسی آرو، اولین ترجمه فنلاندی از قرآن را منتشر کرد. سالونن در سال ۱۹۵۰ به عنوان عضو آکادمی علوم و ادبیات فنلاند و د
ر سال ۱۹۷۵ به عنوان عضو افتخاری انجمن مصرشناسی فنلاند انتخاب شد. یادبود. محمدرضا شاه پهلوی در ۲ تیر ۱۳۴۹ در سفر به هلسینکی از سالونن به این شکل یاد کرد: «هم اکنون نیز مکتب ایران شناسی فنلاند از فعال ترین نمونه های نوع خود در دنیای غرب است و من در این فرصت خوشوقتم که به پروفسور آرماس سالونن ایران شناس معروف کشور شما که ما چند سال پیش در کنگره جهانی ایران شناسان در تهران خوشوقتی پذیرایی از او را داشتیم و تألیفات متعدد وی در زمینه ایران شناسی مورد احترام جامعه علمی ما است، به مناسبت کارهای ارزنده او تبریک بگویم.»
کنوت لئونارد تالکویست (۱۶ مارس ۱۸۶۵، کرکونومی - ۱۶ اوت ۱۹۴۹، هلسینکی) محقق فنلاندی فرهنگ های سامی و استاد ادبیات شرقی در دانشگاه هلسینکی بود. او به ویژه به عنوان محقق آشورشناسی شناخته می شد. زندگی نامه. والدین تالکویست، دین یوهان استفان تالکویست و یوهانا صوفیا ریندل بودند. برادر بزرگتر کنوت تالکویست، یوزف ورنر تالکویست (۱۸۶۲–۱۹۶۰) در دهه ۱۹۲۰ استاد کمکی اقتصاد و آمار در دانشگاه هلسینکی بود. خانواده سوئدی زبان بودند، اما مکاتبات باقی مانده نشان می دهد که کنوت تالکویست عملاً دو زبانه بوده است. تالکویست در سال ۱۸۸۳ از Helsingin suotsalainen normalallyseo|Swedish Normal Lyceum فارغ التحصیل شد و در سال ۱۸۸۷ با مدرک لیسانس فلسفه، در سال ۱۸۹۰ با مدرک کارشناسی ارشد و لیسانس و در سال ۱۸۹۴ با مدرک دکترا فارغ التحصیل شد. او در سال ۱۸۸۹–۱۸۹۰ در لایپزیگ، آلمان آشورشناسی خواند و در سال های ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۵ سفری تحقیقاتی به سوریه، فلسطین و مصر انجام داد. تالکویست از سال ۱۸۹۱ تا ۱۸۹۹ به عنوان استاد آشورشناسی و زبان های سامی در دانشگاه هلسینکی، از سال ۱۸۹۹ تا ۱۹۳۳ به عنوان استاد ادبیات شرقی، از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۰ به عنوان رئیس گروه
تاریخ و زبان شناسی و از سال ۱۹۰۴ تا ۱۹۳۵ به عنوان رئیس گروه تاریخ و زبان شناسی خدمت کرد. او در سال ۱۹۳۲ مدیر دانشکده فلسفه دانشگاه بود و در سال ۱۹۱۸ از دانشگاه لوند دکترای افتخاری دریافت کرد. تالکویست از سال ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۳ رئیس انجمن فنلاند و از سال ۱۹۲۳ عضو هیئت مدیره انجمن بود. او از سال ۱۹۱۷ عضو معاون انجمن های علمی و از سال ۱۹۳۶ نایب رئیس هیئت نمایندگی بود. تالکویست همچنین یکی از بنیانگذاران انجمن شرقی فنلاند بود و از سال ۱۹۱۷ تا ۱۹۴۹ به عنوان رئیس انجمن خدمت کرد. تالکویست عضو افتخاری انجمن فنلاندی-اوگری و انجمن سلطنتی آسیایی بریتانیای کبیر و ایرلند بود. تالکویست از سال ۱۸۹۵ تا ۱۹۳۹ با ایرن بکستروم (متوفی ۱۹۳۹) ازدواج کرد. آنها صاحب سه فرزند شدند. گئورگ ناتانیل تالکویست (متولد ۱۹۰۳) پزشک متخصص جراحی و ارولوژی شد. گفته می شود تالکویست به عنوان یک استاد، سخت گیر و نسبت به دانشجویان دختر نسبتاً بی ادب بوده است. او آشورشناسی را «کار بسیار سختی» ('benhårt arbete') توصیف کرد و به دانشجویان توصیه کرد که در پیاده روی های یکشنبه خود، زدن نوک پیکان با عصا در شن و ماسه را تمرین کنند. یادبود. محمدرضا شاه پهلوی در ۲ تی
ر ۱۳۴۹ در سفر به هلسینکی از تالکویست به این شکل یاد کرد: «از نظر علمی ما به خصوص قسمتی از بهترین مطالعات بین المللی مربوط به خطوط میخی را به دانشمندان عالی قدر کشور شما از قبیل لاگوس و انه برگ و مخصوصاً تالکویست که تا آخر عمر ریاست انجمن خاورشناسی فنلاند را بر عهده داشت، مدیون هستیم.»
خزانه بخارایی یکی از محله های جنوبی شهر تهران و از محله های منطقهٔ ۱۶ شهرداری تهران است. این محله از شمال به بزرگراه بعثت، از جنوب به خیابان شوش، از شرق به محله نازی آباد و از غرب به بزرگراه نواب صفوی محدود می شود. محله ی خزانه در جنوب شرقی تهران، واقع در منطقه ۱۶ شهرداری تهران، از محله های قدیمی شهر محسوب می شود. ساکنان این محله عمدتاً از طبقات کم درآمد جامعه هستند. پیشینه. نام «خزانه» از گذشته در منابع محلی دیده شده و به منطقه ای در جنوب تهران اطلاق می شده است. خزانه از نظر قدمت تاریخی محله ای نوسازتر از علی آباد شمالی، نازی آباد و یاخچی آباد است. نام اولیهٔ آن «فرح آباد» بود، اما بعدها به دلیل نقش دو برادر به نام های مهدی و عباس خزانه در آبادانی این محله، نام «خزانه» بر آن گذاشته شد. این دو برادر در مقبرهٔ خانوادگی خود در گورستان ابن بابویه به خاک سپرده شده اند. واژهٔ «بخارایی» پس از مرگ محمد بخارایی، یکی از اعضای گروه فداییان اسلام، به نام محله افزوده شد. در سال های اولیه، این منطقه میزبان دو کارخانه مهم بود: «کارخانه روغن نباتی قو» که در سال ۱۳۳۳ تأسیس شد و «چیت سازی تهران» که در سال ۱۳۲۷ راه اندازی گردی
د. پس از احداث این تأسیسات صنعتی، روزگاری مزارع و روستاهای موجود جای خود را به زاغه های کارگری، کوره پزخانه ها و سکونت گاه های کارگران دادند . در دهه ۱۳۵۰، ساخت بزرگراه بعثت و پارک بعثت تحولات زیربنایی قابل توجهی در محله ایجاد کرد. این بزرگراه شهرک افسریه را به محل کشتارگاه متصل می کرد. در سال های اخیر نیز خطوط مترو توسعه یافته و برخی خاک برداری ها مانند گود حسین تفتی تخریب شده اند، که به جای آن ها پارک یادواره شهدا ساخته شد . برخی ساختارهای باقی مانده از هویت محله عبارت اند از کارخانه روغن نباتی قو و انبارهای اطراف آن و نیز کارخانه متروک آدامس خروس. «فلکه چالّی ها». «فلکه محقق»، واقع در نزدیکی فلکه سوم خیابان خزانه بخارایی در منطقه ۱۶ تهران، علیرغم نام تابلو رسمی، نزد اهالی محله با نام «فلکه چالّی ها» شناخته می شود. این نام گذاری به حضور گستردهٔ مهاجران قزوینی که اصالتی شالی (چالی) داشتند، بازمی گردد. اهالی اولیه، از جمله کسانی مانند حاج حسین همتی خو، با اصالت از شال قزوین، نقش برجسته ای در آبادانی محله ایفا کردند؛ او با جمع آوری کمک های مردمی، ساخت و بهبود معابر و تأمین امکانات عمومی را به انجام رساند. در گ
ذشته، اطراف فلکه شامل باغ میوه، کانال آب و قنات بود. همچنین، مشاغل سنتی مانند کوره پزخانه ها، گلدان سازی و دامداری توسط مهاجران قزوینی، به ویژه حوزه دامداری و پرورش طیور، از ویژگی های فرهنگی و اقتصادی این محله بود . با گذشت زمان، به ویژه پس از انقلاب، میدان به تدریج تغییر چهره داد: مشاغل مرتبط با خودرو، مانند صاف کاری و فروش قطعات یدکی، جایگزین مشاغل سنتی شدند. در عین حال، حس تعلق خاطر و پیوستگی فرهنگی مهاجران قزوینی حفظ شده است؛ حتی برنامه های مذهبی همچون هیئت محلی که در دهه ۱۳۵۰ توسط اهالی آغاز و حسینیه ای نیز توسط حاج اصغر رنجبر وقف شد، همچنان ادامه دارد. جمعیت و بافت اجتماعی. خزانه بخارایی یکی از مناطق پرجمعیت تهران به شمار می رود. ترکیب جمعیتی این محله عمدتاً از اقوام مختلف ایرانی تشکیل شده است. فضای فرهنگی و اجتماعی آن متأثر از سنت های جنوب شهر تهران است. مراسم مذهبی، فعالیت های خیریه و بازارچه های محلی در این منطقه رواج دارد. دسترسی. این محله از نظر دسترسی شهری در موقعیت مناسبی قرار دارد. ایستگاه مترو خزانه (واقع در خط ۱ مترو تهران) و همچنین دسترسی به بزرگراه بعثت و بزرگراه نواب صفوی، امکان تردد آسان ب
ه سایر مناطق پایتخت را فراهم کرده اند. معماری و نوسازی. بافت ساختمانی خزانه بخارایی عمدتاً قدیمی و سنتی است، اما در سال های اخیر پروژه هایی برای نوسازی و بهسازی فضای شهری در این محله اجرا شده است. برخی از خیابان ها و کوچه های آن هنوز بافت سنتی خود را حفظ کرده اند. چهره های شناخته شده. این محله زادگاه یا محل رشد تعدادی از چهره های ورزشی و فرهنگی، به ویژه در حوزه فوتبال، بوده است. همچنین برنامه نویسان و فعالان حوزه فناوری اطلاعات نیز در این محله زندگی و فعالیت می کنند.
ایان گیبونز (۶ مارس ۱۹۴۶ – ۲۳ مه ۲۰۱۳) یک زیست شیمیدان و محقق زیست شناسی مولکولی اهل بریتانیا بود که به عنوان مدیر ارشد علوم شرکت آمریکایی ترانوس، که توسط الیزابت هولمز تأسیس شده بود، خدمت می کرد. گیبونز پیش از پیوستن به ترانوس در سال ۲۰۰۵، بیش از ۳۰ سال در زمینه درمان های پزشکی و آزمایش های تشخیصی تحقیق می کرد. او تلاش کرد تا در مورد عدم دقت دستگاه های آزمایش ترانوس، با مدیریت آنها مشکل ایجاد کند. در سال ۲۰۱۳، ایان گیبونز شب پیش از آن که قرار بود برای ادای شهادت در یک پرونده حقوقی مرتبط با شرکت ترانوس حاضر شود، به طور عمدی دوز بالایی از داروی استامینوفن مصرف کرد. او به مدت چند روز در بیمارستان بستری بود و در نهایت بر اثر نارسایی کبدی درگذشت. شرکت ترانوس در سال ۲۰۱۸، پس از افشاگری های روزنامه نگار جان کریرو در "وال استریت ژورنال"، فروپاشید. کریرو در گزارش های خود نشان داد که دستگاه های آزمایش خون انقلابی این شرکت که ادعا می شد تنها با یک قطره خون از نوک انگشت می توانند طیف گسترده ای از آزمایش ها را انجام دهند، هرگز آن گونه که معرفی شده بودند، عمل نمی کردند. گیبونز تلاش کرده بود تا مقامات ارشد ترانوس، از جمله
الیزابت هولمز، بنیان گذار شرکت را از نقص های اساسی فناوری آن ها آگاه سازد، اما مدیران شرکت بارها به هشدارهای او بی توجهی کردند. دوران فعالیت گیبونز در شرکت ترانوس در کتاب "خون بد: اسرار و دروغ ها در یک استارتاپ سیلیکون ولی" اثر جان کریرو، و همچنین در قسمت دوم پادکست خبری "The Dropout" از شبکه ABC News مستند شده است. در مجموعهٔ درام زندگینامه ای "The Dropout" که بر پایه همین پادکست ساخته شده، بازیگر بریتانیایی، استیون فرای، نقش ایان گیبونز را ایفا کرده است.
تاریخ جهان () یک مجموعهٔ تلویزیونی محدود آمریکایی در ژانر کمدی طرح دار (اسکچ کمدی) است که توسط مل بروکس، واندا سایکس، نیک کرول، آیک بارینهولتز و دیوید استَسِن نوشته و تهیه شده است. این مجموعه دنباله ای بر فیلم "تاریخ جهان" تولید شده در سال ۱۹۸۱ به نویسندگی و کارگردانی مل بروکس است و در قالب طرح هایی طنزآمیز، به بازسازی و هجو رویدادهایی از دوره های مختلف تاریخ و افسانه های بشری می پردازد. این مجموعه در تاریخ ۶ مارس ۲۰۲۳ از شبکهٔ هولو پخش شد. بازیگران. بازیگران این مجموعه شامل گروه بزرگی از افراد هستند که هستهٔ اصلی آن را چند بازیگر ثابت تشکیل می دهند؛ این افراد همچنین از نویسندگان سریال نیز به شمار می روند. انتشار. دو قسمت نخست این مجموعه در تاریخ ۶ مارس ۲۰۲۳ در سرویس هولو پخش شد و قسمت های باقی مانده در سه روز بعد منتشر شدند. این مجموعه به طور هم زمان در سطح بین المللی نیز به عنوان یک سریال اوریجینال در دیزنی پلاس، در بخش ویژهٔ استار (دیزنی پلاس)، در دیزنی پلاس هات استار در هند، و در استار پلاس در آمریکای لاتین منتشر شد.
مارک راوینا (؛ زادهٔ ) مورخ اهل ایالات متحده آمریکا است. دانشمند اوایل مدرن شوگون سالاری توکوگاوا و تاریخ ژاپن و مطالعات ژاپنی در دانشگاه تگزاس در آستین است، که از سال ۲۰۱۹ در آنجا تدریس کرده است.
چیئه ناکانه (; – ) انسان شناس، و نویسنده اهل ژاپن بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون شخصیت دارای شایستگی فرهنگی و نشان فرهنگ شده است.
مک دونالدی شدن جامعه کتابی از جورج ریتزر (زادهٔ ۱۹۴۰، نیویورک) جامعه شناس و نظریه پرداز آمریکایی و استاد ممتاز جامعه شناسی دانشگاه مریلند است. او اصطلاح مک دونالدی شدن را نخستین بار در مقاله ای برای "مجله فرهنگ آمریکایی" مطرح کرد. و در سال ۱۹۹۳ او در کتابی با همین نام، آن را گسترش داد. ریتزر باورمند است که در اواخر سده بیستم، شکل ساختاریافته اجتماعی رستوران فست فود به نیروی سازمانی تبدیل شده است که فرآیند عقلانی شدن را به قلمرو تعامل روزمره و هویت فردی نشان و گسترش می دهد. مک دونالد دهه ۱۹۹۰ به عنوان مدل موردی عمل می کند. این کتاب اصطلاح مک دونالدی شدن را به عنوان روشی برای توصیف یک فرآیند اجتماعی به گفتمان علمی معرفی کرد که بر اساس بررسی یک متن دانشگاهی مرتبط در سال ۲۰۰۲، «یکنواختیِ کسالت آور» ایجاد می کند. در «مک دونالدی شدن»، ریتزر عناصر اصلی آثار ماکس وبر را گسترش داده و به روز می کند و تحلیلی انتقادی از تأثیر تغییر اجتماعی-ساختاری بر تعامل و هویت انسان ارائه می دهد. موضوع اصلی در تحلیل وبر از جامعه مدرن، فرآیند عقلانی شدن بود؛ فرآیندی گسترده که در آن شیوه های سنتی تفکر با تحلیل هدف/وسیله که به کارایی و ک
نترل اجتماعی رسمی مربوط می شود، جایگزین شدند. وبر استدلال کرد که کهن الگو تجلی این فرآیند، بوروکراسی بود؛ یک سازمان بزرگ و رسمی که با ساختار اقتدار سلسله مراتبی، تقسیم کار تثبیت شده، قوانین و مقررات مکتوب، غیرشخصی بودن و نگرانی برای شایستگی فنی مشخص می شود. سازمان های بوروکراتیک نه تنها نمایانگر فرآیند عقلانی شدن هستند بلکه ساختاری که آنها بر تعامل و تفکر انسان تحمیل می کنند، این فرآیند را پیش می برد و منجر به جهانی می شود که به طور فزاینده ای عقلانی شده است. این فرآیند بر تمام جنبه های زندگی روزمره تأثیر می گذارد. کاربردها و جایگزین های مفهوم مک دونالدی شدن. مک دونالدی شدن در بیش از ۸۶۰۰ نشریه ذکر شده و در مؤسسات بی شماری از بایگانی ها گرفته تا دانشگاه ها و باغ وحش ها به کار گرفته شده است. تز مک دونالدی شدن وارد فرهنگ گردیده و به طور گسترده پذیرفته شده است. با این حال، مفهوم مک دونالدی شدن منتقدانی نیز دارد. آرون آهوویا و الیف ایزبرک-بیلگین استدلال می کنند در حالی که مک دونالدی شدن بیانگر مجموعه ای خاص از نیروها است، ولی روند متضادی در جوامع پساصنعتی وجود دارد که آنها را eBayization می نامند. در حالی که مک د
ونالدی شدن همگنی و پیش بینی پذیری ایجاد می کند، eBayization تنوع، ماجراجویی و شگفتی را فراهم می سازد. تونی بلک شاو IKEAization را به عنوان یک روند متضاد دیگر معرفی می کند که با هفت بُعد متمایز می شود: • خانه (کلمه دیگری برای اجتماع) • دموکراسی • غیرقابل محاسبه و غیرقابل پیش بینی بودن • محلی گرایی • اخلاق کاری پروتستانی • Cool • آزادی. در چهلمین سالگرد انتشار مقاله ریتزر، «مجله فرهنگ آمریکایی» مقاله ای با عنوان «باز کردن مدل مک دونالد: مقدمه ای بر نظریه اجتماعی پویا» منتشر کرد که در آن تیتوس الکساندر استدلال می کند که «تحلیل ریتزر مردم را قادر به حل مسایل اجتماعی یا بهبود جامعه نمی سازد. اگر بخواهیم دقیق تر بگوییم، این تحلیل مردم را فلج می کند تا باور کنند که مک دونالدی شدن یک غول غیرقابل توقف است که مردم نمی توانند بر آن تأثیر بگذارند.» الکساندر از مک دونالد برای بیان این تز استفاده می کند که نهادها، پژوهش های اجتماعی روزمره ای هستند که دانش مربوط به نحوه انجام کارها در جامعه را در خود جای می دهند. مک دونالد خود به طور مداوم با استفاده از نه لایه مجزا از تحلیل، با فرهنگ ها و زمینه های دشوار سازگار می شود. الک
ساندر قصد دارد نشان دهد که چگونه پژوهش های اجتماعی می تواند با کار بر روی نهادها به عنوان مدل های اجتماعی ("نظریه های اجتماعی پویا") مردم را برای بهبود جامعه توانمند سازد و در این راستا به تویوتا، مدل مراقبت اجتماعی Buurtzorg هلند و شرکت های تعاونی به عنوان مدل های جایگزین برای مک دونالدی شدن اشاره می کند.
نمایش کوتاه کمدی یا کمدی طرح واره شامل مجموعه ای از صحنه های کوتاه و طنزآمیز به نام «طرح واره» یا «اسکیت» است که معمولاً بین یک تا ده دقیقه طول می کشند و توسط گروهی از بازیگران کمدی یا کمدین ها اجرا می شوند. این قالب نخست در تالارهای موسیقی بریتانیا و تماشاخانه های ودویلآمریکای شمالی شکل گرفت و محبوب شد، اما امروزه به طور گسترده در برنامه رنگارنگ، برنامه های گفت وگوی شبانه و حتی برخی کمدی های موقعیت به کار می رود. اگرچه نمایش کوتاه کمدی امروزه بیشتر با سرگرمی های بزرگسالان مرتبط است، برخی مجموعه تلویزیونی کودکانه نیز از این قالب استفاده کرده اند. این اسکچ ها ممکن است به صورت زنده و بداهه اجرا شوند، پیش از اجرا از طریق بداهه پردازی شکل بگیرند، یا همچون یک نمایشنامه از پیش نوشته و تمرین شده باشند. تاریخچه. نمایش کوتاه کمدی ریشه در تالارهای موسیقی و تماشاخانه های ودویل دارد، جایی که مجموعه ای از اجراهای کوتاه و طنزآمیز پشت سر هم اجرا می شد تا یک برنامه کامل شکل گیرد. در دهه ۱۸۹۰، فرد کارنو، یکی از مدیران برجسته موسیقی هال، نوعی کمدی اسکچ بدون دیالوگ را توسعه داد و در سال ۱۹۰۴ اسکچی با عنوان «پرندگان مَمینگ» را د
ر تماشاخانه هکنی امپایر لندن روی صحنه برد؛ اثری که از جمله نوآوری های آن شوخی مشهور «پرتاب پای در صورت» بود. گروه هنرمندان او که با عنوان «کمدین های لندنی فرد کارنو» شناخته می شدند، شامل چارلی چاپلین و استن لورل نیز بود. در بریتانیا، نمایش کوتاه کمدی از اجراهای صحنه ای گروه هایی مانند فوت لایتس دانشگاه کمبریج آغاز شد، با نمایش هایی چون "«فراتر از حاشیه»" و "«دسته ای از پایه ها»" (که بعدها به سیرک کمبریج تبدیل شد). سپس به رادیو راه یافت، با برنامه هایی مانند «عه بازم این یارو» و «متأسفم، دوباره آن را خواهم خواند». در ادامه نیز وارد تلویزیون شد، با برنامه هایی چون بنی هیل شو، نه فقط… بلکه همچنین، «سیرک پرنده مانتی پایتان»، "«دو رونی»"، "«اخبار ساعت نه نه»" (و جانشین آن "«آلاس اسمیت و جونز"»)، و همچنین "«کمی از فرای و لوری»" بنی هیل که نخستین بار در سال ۱۹۴۹ در تلویزیون ظاهر شد، ابتدا اسکچ های طنزآمیز خود را در برنامه های متنوع بی بی سی اجرا می کرد تا اینکه در سال ۱۹۵۵، برنامه مستقل خودش را آغاز کرد. از او به عنوان نابغه کمدی آغشته به سنت موسیقی هال بریتانیا یاد شده است. چارلز ایشروود نیز می نویسد که مانتی پایتو
ن، همچون بنی هیل، قالب های اسکچ خود را تا حدی از سنت پرهیاهوی موسیقی هال برگرفته اند. یکی از نخستین نمونه های تلویزیونی نمایش کوتاه کمدی، برنامهٔ «تئاتر ستاره تکزاکو» یا همان «نمایش میلتون برل» (۱۹۴۸ تا ۱۹۶۷) بود که با اجرای میلتون برل پخش می شد. در مکزیک نیز مجموعهٔ «نوابغ میز مربع»، به کارگردانی کمدین مکزیکی روبرتو گومز بولانیوس با نام هنری چسپیریتو، بین سال های ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۳ پخش شد و شخصیت های مشهوری مانند «ال چاوو دل اوچو» و «ال چاپولین کلرادو» را معرفی کرد. در گذشته، اسکچ های کمدی معمولاً مستقل و بدون ارتباط با یکدیگر بودند. اما در سال های اخیر، بسیاری از گروه های طنز، ساختار تازه ای را معرفی کرده اند که در آن اسکچ ها دارای یک تم کلی یا شخصیت های تکرارشونده هستند که در قسمت های مختلف ظاهر می شوند و انسجام بیشتری به برنامه می دهند. نمونه هایی از شخصیت های تکرارشونده در این سبک عبارت اند از: بسیاری از شخصیت های تکرارشونده در پخش زنده شنبه شب بعدها به فیلم های سینمایی تبدیل شده اند، از جمله: ایدهٔ شخصیت های تکرارشونده با برنامه هایی مانند «نمایش رد گرین» و «لیگ جنتلمن ها» یک گام فراتر رفت؛ جایی که اسکچ ها بر
ساکنان مختلف شهرهای خیالی «پاسام لیک» و «رویستون ویزی» متمرکز بودند. در «بریتانیای کوچک» نیز اسکچ ها حول مجموعه ای از شخصیت های تکرارشونده شکل می گرفتند. در آمریکای شمالی، کمدی اسکچ معاصر عمدتاً از صحنهٔ کمدی بداهه پردازانه ای سرچشمه می گیرد که در دههٔ ۱۹۷۰ شکوفا شد. این سبک عمدتاً از گروه «سکند سیتی» در شیکاگو و تورنتو رشد یافت؛ گروهی که بر پایهٔ موفقیت های پیشین در «بریو نیو ورکشاپ» و «دادلی ریگز» در مینیاپولیس بنا نهاده شده بود. از گروه های برجستهٔ معاصر کمدی اسکچ صحنه ای در آمریکا می توان به «سکند سیتی»، «آپ رایت سیتیزنز بریگید» و «گروندلینگز» اشاره کرد. در ساوت بند ایندیانا، گروهی از دانش آموزان دبیرستانی یک مجموعهٔ کمدی اسکچ به نام «فراتر از کنترل ما» تولید کردند که از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۸۶ از شبکهٔ محلی WNDU-TV (وابسته به NBC) پخش می شد. شرکت «برادران وارنر انیمیشن» نیز دو برنامهٔ کمدی اسکچ با نام های «مد» و «رایت نا کپاو» تولید کرد. تلویزیون استرالیا در دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ چندین برنامهٔ موفق کمدی اسکچ را پخش کرد که از جملهٔ آن ها می توان به «شرکت کمدی» اشاره کرد. این برنامه شخصیت های تکرارشونده ای مانند «
کولِن کارپنتر»، «کایلی مول» و «کان میوه فروش» را معرفی کرد. فیلم ها. یکی از نمونه های اولیه و تأثیرگذار بریتانیایی در این ژانر، فیلم «دویدن، پریدن و ایستادن ناگهانی» (۱۹۵۹) است. در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، فیلم های اسکچ متعددی ساخته شدند، از جمله: «اگر متوقفش نکنی… کور می شی» و دنباله اش «می تونم این کار رو بکنم… تا وقتی که به عینک نیاز پیدا کنم؟»، «لوله شیار»، «"آنچه همیشه می خواستید دربارهٔ سکس بدانید*" (* ولی می ترسیدید بپرسید)»، «فیلم کنتاکی فراید» و دنباله اش «زنان آمازون در ماه»، و همچنین آثار مانتی پایتان: «و حالا برای چیزی کاملاً متفاوت» و «معنای زندگی». فیلم های اسکچ جدیدتر شامل «فیلم کمدی زیرزمینی»، «کمدی نامناسب»، «فیلم ۴۳» و «تحویل درب منزل بدون تماس» هستند. جشنواره ها. بسیاری از نمایش های کمدی نمایشی در بریتانیا، فصل هایی را درجشنواره ادینبرو فرینج شامل می شدند. از سال ۱۹۹۹، رشد روزافزون صحنه کمدی اسکچ باعث شکل گیری جشنواره های متعددی در شهرهای مختلف آمریکای شمالی شده است. از جمله جشنواره های شناخته شده می توان به موارد زیر اشاره کرد: