Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هاوربرد (به انگلیسی: Hoverboard یا Hover Board) یا تخته شناور یک تخته معلق است که برای حمل و نقل شخصی مورد استفاده قرار می گیرد. اولین بار در داستان های علمی-تخیلی توصیف شد و با ظاهر شبیه به یک اسکیت برد در فیلم "بازگشت به آینده قسمت دوم" معروف شد. تلاش های زیادی برای اختراع یک هاوربرد کارآمد انجام شده است. هاوربردها اولین بار توسط نویسنده ام کی جوزف در یک رمان علمی تخیلی در سال ۱۹۶۷ توصیف شدند. در سال ۱۹۸۴، یک هاوربرد در یک بازی ویدئویی ظاهر شد. هاوربرد توسط فرانچایز فیلم "بازگشت به آینده" با حضور در بازگشت به آینده بخش دوم محبوب شد. در طول دهه ۱۹۹۰ شایعاتی وجود داشت که توسط کارگردان فیلم، رابرت زمکیس تقویت شد، مبنی بر اینکه هاوربردها در واقع واقعی بودند، اما به بازار عرضه نشدند زیرا توسط برخی از والدین بسیار خطرناک تلقی می شدند. این شایعات به طور قطعی رد شده است. هاوربردها از دهه ۱۹۹۰ در رسانه های مختلف دیگر ظاهر شدند.
مری الینور لوسی آرچر (زاده ۱۳ نوامبر ۱۸۹۳ – درگذشته ۳ مه ۱۹۷۹) دانشمند استرالیایی بود. او اولین زن دانشمند CSIRO (سازمان تحقیقات علمی و صنعتی مشترک المنافع) بود و از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۵۴ به عنوان کتابدار ارشد آن خدمت کرد و به همین دلیل در سال ۱۹۵۶ نشان امپراتوری بریتانیا (MBE) را دریافت کرد. اوایل زندگی. آرچر در ۱۳ نوامبر ۱۸۹۳ در مالورن، ویکتوریا، استرالیا به دنیا آمد، پدرش مهندس عمران انگلیسی اوکلی آرچر و مادرش لوسی جورجینا الیزابت، خواهرزاده گانت بود. وی دوران کودکی خود را در مالایا گذراند. مادر او از سال ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۸ مدیر خوابگاه زنان کالج ترینیتی بود. آرچر در مدرسه گرامر دخترانه ملبورن و دانشگاه ملبورن (B.Sc. 1916؛ M.Sc. 1918) تحصیل کرد. او لوسی الینور را به نام خود اضافه کرد و به طور حرفه ای به عنوان الینور آرچر شناخته شد. بعدها یک محقق دولتی در زمینه گیاه شناسی شد و به کادر آموزشی کالج ترینیتی پیوست. زندگی و کار. در ماه نوامبر سال ۱۰۱۸، مری الینور لوسی آرچر به عنوان منشی و محقق کمیته بهبود بذر شورای مشورتی علم و صنعت (که از سال ۱۹۲۰ با نام مؤسسه علوم و صنعت مشترک المنافع شناخته می شد) منصوب شد. او مسئولیت ن
گارش بولتن های آن ها (بین سال های ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۳) را دربارهٔ بهبود محصولات کشاورزی و طبقه بندی جو و گندم داشت. در ماه مه سال ۱۹۲۳، مری الینور لوسی آرچر به عنوان کتابدار ارشد مؤسسه در سازمان تحقیقات علمی و صنعتی استرالیا (CSIRO) خدمت کرد. پس از افتتاح شورای تحقیقات علمی و صنعتی در سال ۱۹۲۶، او در سال ۱۹۲۹ به عنوان کتابدار و دستیار علمی طبقه بندی شد. او «او با تدریس کتابداری به صورت خاص، ولی با استفاده از مهارت های اداری برجسته، مجموعه های پراکنده بیش از ۴۰ کتابخانه را به یک سیستم شیوه مند تبدیل نمود. او به عنوان دبیر کمیته حفظ مرکبات، یک مطالعه در حوزه تحقیقات کشاورزی را جمع آوری نمود. وی به طور مؤثری در بخش کتابخانه های ایستگاه های تقسیمی و تجربی فعالیت داشت. همچنین، در حین بازدید از کتابخانه های علمی بریتانیا در سال ۱۹۳۶، او با مطالعه طبقه بندی اعشاری جهانی، استفاده از آن را توسط کتابخانه های CSIR (بعداً CSIRO) تشویق کرد. وی یک کاتالوگ اتحادیه ای ایجاد نمود که به عنوان یک عامل کننده مهم در تعمیق درک کتابخانه های CSIRO و اساس فهرست اتحادیه ملی مونوگراف ها (۱۹۶۰) واقع شده است. آرچر در ژانویه ۱۹۴۶ به عنوان کتابدا
ر ارشد منصوب گردید.» کمک به کتابخانه ها. آرچر به عنوان عضو بنیاد انستیتوی کتابداران استرالیا (۱۹۳۷) و اولین رئیس زن این بنیاد (۱۹۴۸–۱۹۴۹) کمکی ماندگار به حرفه کتابداری کرد. وی با وجود اینکه هرگز در امتحانات کتابخانه شرکت نکرده بود، در سال ۱۹۴۱ به هیئت صدور گواهینامه و آزمون منصوب شد. انجمن کتابخانه استرالیا توسط آرچر که یک رئیس فعال پیشین (۱۹۵۳–۱۹۵۰) بود، دوباره تشکیل گردید. او همواره نگرانی اش را نسبت به کتابدارانی که اصرار دارند علاقه مندی هایشان در سیستم آزمون ملی گنجانده شود، نشان می داد. او با اعتقاد به اینکه شرکت گروه های ویژه فعال در انجمن مهم است، راه را برای گرفتن بسیاری از موقعیت های ویکتوریایی و ملی LAA رهبری کرد. آرچر، یکی از رهبران اصلی کتابخانه های استرالیا، به عنوان فردی باهوش و پرانرژی شناخته می شد که در امور کاری ضروری، فعالیت می کرد. در زمانی که روسای بخش CSIRO کتابخانه ها را می ساختند، آرچر نقش عمده ای در انتخاب نامزدها داشت و اطمینان می داد که آنها دارای استقلال کافی برای توسعه توانایی ها و ابتکارات، همچنین ایجاد یک سیستم کتابخانه ای منسجم هستند. علاقه شدید آرچر به تبادل اطلاعات در حمایت ا
ز امانت های بین کتابخانه ها و ترویج کدهای یکسان و فرم های استاندارد منعکس شد. او در مقاله ای نادر دربارهٔ امانت های بین کتابخانه ها در مجله کتابخانه استرالیا و سخنرانی در هشتمین کنفرانس LAA (۱۹۵۵) نوشته هایی داشت. آرچر، یکی از برجسته ترین کتابداران استرالیا، به عنوان مدیر سیستم کتابخانه ملی، با سفرهای بسیار در بین کتابداران فعال بود و عضو انجمن کتابخانه ها بود و ترویج آموزش کتابداران را پشتیبانی می کرد. در زمان تأسیس کتابخانه CSIRO در پرث (۱۹۵۴)، او برای مشاوره بازدید از کتابخانه های ویژه دیگر انجام داد. آرچر، به طور تصادفی به شغل کتابداری رسید و از آنجایی که تعداد کمی از زنان در پست های ارشد سازمان کتابخانه ای کار می کردند، در این قلمرو به عنوان یک کتابدار موفق و مدیر ارشد شناخته شد. برای او، هدف اصلی کتابخانه ها به همان اندازه مردمی بود که دربارهٔ کتاب ها و منابع کتابخانه ای صحبت می کنند. او معتقد بود که فردا کتابخانه هایی همانند سازمان هایی خواهند بود که در آن آموزش رسانی، پرورش و بالابردن کیفیت کارمندان، بهبود محصولات و خدمات، آسیب شناسی مشکلات و غیره به چشم می آید. او معتقد بود که نیروی اصلی در جامعه امر
وز، آنان هستند که توانایی آموزش را دارند و قادر به درک و استفاده از منابع خود خواهند بود. مرگ. آرچر در ۱۷ دسامبر ۱۹۵۴ بازنشسته شد، او پس از بازنشستگی به فعالیت هایی در حوزه های گوناگون از جمله مطالعات گیاه شناسی، نقاشی، پیاده روی و حمایت از صندوق نجات کودکان با جمع آوری و فروش کتاب ادامه داد. همچنین، الینور در تاریخ ۳ مه ۱۹۷۹ در توراک، ملبورن درگذشت. یادبودها. جایزه الینور آرچر پیشگام یکی از بالاترین جوایز انجمن کتابخانه و اطلاعات استرالیا است، که به شخص یا مؤسسه ای اهدا می شود که در زمینه های جدید کتابداری و اطلاع رسانی (محصول یکبار، خدمات جدید یا برنامه یا توسعه یک موجود) پیشگام باشد. این جایزه شامل یک رویکرد آینده نگر است و به دلیل اهمیت آن در صنعت کتابداری بسیار مورد توجه است. در ۱۲ نوامبر ۲۰۲۲، آرچر با یک گوگل دودل برای جشن گرفتن دستاوردهای عمرش به یادگار گذاشته شد.
خط لوله () یک فیلم جنایی اکشن ۲۰۲۱ کره جنوبی با بازی سو این گوک، لی سو هیوک و اوم مون سوک است. این فیلم داستان شش دزد را روایت می کند که برای سرقت نفت در یک تونل زیرزمینی در کره نقشه کشیده اند. این فیلم در ۲۶ مه ۲۰۲۱ منتشر شد. تولید. بازیگران. در ژوئیه ۲۰۱۹، گروه بازیگران اصلی تأیید شدند و اعلام شد که سو این گوک به عنوان پروتاگونیست این فیلم در نقش مهندس حفاری خواهد بود. سو این گوک و لی سو هیوک پیش از این در "پادشاه دبیرستان" (۲۰۱۴) و "ویرانگر در خدمتگزاری شما حاضر است" (۲۰۲۱) همبازی بودند. فیلم برداری. تصویربرداری اصلی در ۲۳ ژوئیه ۲۰۹۱ آغاز شد و در ۱۲ نوامبر ۲۰۱۹ به پایان رسید. این فیلم برای انتشار در سال ۲۰۲۰ برنامه ریزی شده بود اما به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ به تعویق افتاد.
زنان خلبان خدمات نیروی هوایی (WASP/دابلیوآاس پی) (همچنین خلبانان خدمات ارتش زنان یا خلبانان خدمات کمکی زنان) یک سازمان خلبانان زن غیرنظامی بود که اعضای آن کارمندان خدمات مدنی فدرال ایالات متحده بودند. اعضای زنان خلبان خدمات نیروی هوایی (دابلیوآاس پی) به خلبانان آموزش دیده ای تبدیل شدند که هواپیماها را آزمایش می کردند، هواپیماها را حمل می کردند و خلبانان دیگر را آموزش می دادند. هدف آنها پر کردن جای خلبانان مرد برای نقش های رزمی آنان در طول جنگ جهانی دوم بود. با وجود مشارکت اعضای مختلف نیروهای مسلح در ایجاد این برنامه، زنان خلبان خدمات نیروی هوایی و اعضای آن هیچ جایگاه نظامی نداشتند. پیش از دابلیوآاس پی، گروه آموزشی پرواز زنان (WFTD) و اسکادران فریینگ کمکی زنان (WAFS) حضور داشتند. هر دو به طور جداگانه در سپتامبر ۱۹۴۲ سازماندهی شدند. آنها سازمان های پیشرو زنان خلبان غیرنظامی بودند که به نیروی هوایی ارتش ایالات متحده آمریکا برای پرواز هواپیماهای نظامی در طول جنگ جهانی دوم وابسته بودند. در ۵ اوت ۱۹۴۳، WFTD و WAFS برای ایجاد سازمان دابلیوآاس پی ادغام شدند. قرارداد دابلیوآاس پی با نیروی هوایی ارتش ایالات متحده در ۲۰
دسامبر ۱۹۴۴ پایان یافت. در طول دوره عملیات، خدمت هر یک از اعضای زن معادل یک خلبان مرد برای رزم نظامی بود. آنها در طی بیش از ۶۰ میلیون مایل پرواز کارهایی شامل :حمل و نقل هر نوع هواپیمای نظامی؛ یدک کشی اهداف برای تمرین سلاح های ضدهوایی زنده؛ شبیه سازی ماموریت های استارفینگ و محموله های حمل و نقل انجام دادند. سی و هشت عضو دابلیوآاس پی جان خود را از دست دادند و گرترود تامپکینز در حالی که در یک مأموریت دریایی بود ناپدید شد، سرنوشت او هنوز مشخص نیست. در سال ۱۹۷۷، به دلیل خدمات دابلیوآاس پی در جنگ جهانی دوم، به اعضا درجه کهنه سرباز اعطا شد، و در سال ۲۰۰۹ مدال طلای کنگره را دریافت کردند. ایجاد سازمان زنان خلبان خدمات نیروی هوایی. دابلیوآاس پی به عنوان دو سازمان مجزا شروع به کار کرد. خلبان ژاکلین کاکرن در سال ۱۹۳۹ ایده ای را به بانوی اول، النور روزولت نوشت و در آن استفاده از خلبانان زن در مأموریت های غیر جنگی را پیشنهاد کرد. کوکران توسط روزولت به ژنرال هنری اچ. آرنولد (ژنرال ۵ ستاره تاریخ نیروی هوایی آمریکا) فرمانده وقت نیروی هوایی ارتش ایالات متحده آمریکا و سرلشکر رابرت اولدز، فرمانده حمل و نقل هوایی معرفی شد. آرنول
د از او خواست تا یک بمب افکن را به بریتانیا ببرد تا ایده زنان خلبان هواپیمای نظامی را تبلیغ کند. کوکران به انگلستان رفت و در آنجا برای سازمان کمکی حمل و نقل هوایی (ATA) داوطلب شد و زنان خلبان آمریکایی را برای کمک به پرواز هواپیماها در اروپا استخدام کرد. بیست و پنج زن با کوکران برای عضویت در آتی آ داوطلب شدند. زنان آمریکایی که در آتی آپرواز کردند، اولین زنان آمریکایی بودند که با هواپیماهای نظامی پرواز کردند. زمانی که کوکران در انگلستان بود، سازماندهی آتی آ و نیروی هوایی پادشاهی بریتانیا را مطالعه کرد. در تابستان ۱۹۴۱، کوکران و نانسی هارکنس لاو، خلبان آزمایشی، به طور مستقل پیشنهادهایی را به نیروی هوایی ارتش ایالات متحده ارائه کردند تا پس از شروع جنگ جهانی دوم در اروپا، زنان خلبان در مأموریت های غیر جنگی شرکت کنند. این طرح شامل آزادسازی خلبانان مرد برای نقش های رزمی و استفاده از خلبانان زن واجد شرایط برای انتقال هواپیما از کارخانه ها به پایگاه های نظامی و همچنین یدک کشیدن هواپیماهای بدون سرنشین و اهداف هوایی بود. ایالات متحده در حال ایجاد قدرت هوایی و حضور نظامی خود با پیش بینی دخالت مستقیم در درگیری بود و با تأ
خیر شروع به خدمت اجباری در ایالات متحده آمریکا کرده بود. این دوره به دلیل شکاف های آشکار در «نیروی انسانی» که می توانست توسط زنان پر شود، به افزایش چشمگیر فعالیت برای نیروی هوایی ارتش ایالات متحده منجر شد. برای جبران نیازهای نیروی انسانی ارتش پس از حمله به پرل هاربر، دولت زنان را تشویق کرد تا وارد نیروی کار شوند تا مشاغل صنعتی و خدماتی را که از جنگ حمایت می کردند، پر کنند. دابلیوآاف اس. همسر نانسی هارکنس لاو، رابرت لاو، عضو ذخیره نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا بود و برای سرهنگ ویلیام اچ. تونر (سپهبد بعدی) کار می کرد. وقتی رابرت لاو به این موضوع اشاره کرد که همسرش خلبان است، تونر به این موضوع علاقه مند شد که آیا او زنان دیگری را که خلبان هستند می شناسد یا خیر؟ به طور رسمی تر، در ۱۱ ژوئن ۱۹۴۲، سرهنگ تونر پیشنهاد کرد که زنان خلبان را در سپاه نظامی زنان دابلیوآاف اس قرار دهند. با این حال، مشکلات فنی با این پیشنهاد وجود داشت، بنابراین تصمیم گرفته شد به جای آن، استخدام خلبانان غیرنظامی برای ATC پیگیری شود. تا ۱۸ ژوئن، لاو طرحی را برای ارسال به ژنرال هارولد ال. جورج تهیه کرده بود که این پیشنهاد را برای وی ارسال کرد
. النور روزولت در مورد زنانی که در طول جنگ به عنوان خلبان کار می کردند در ستون روزنامه خود در روز اول سپتامبر مقاله ای با تیتر «روز من» نوشت و از این ایده حمایت کرد. ژنرال جورج دوباره این ایده را با ژنرال آرنولد مطرح کرد، که سرانجام در ۵ سپتامبر دستور داد که «اقدامات فوری انجام شود و استخدام خلبانان زن در عرض بیست و چهار ساعت آغاز شود.» قرار بود نانسی هارکنس لاو مدیر گروه باشد و در همان روز ۸۳ تلگراف برای زنان خلبان فرستاد. دابلیوآاف اس در ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۲ به طور علنی وارد عملیات شد به زودی، فرماندهی حمل و نقل هوایی شروع به استفاده از زنان برای حمل هواپیما از کارخانه به فرودگاه کرد. این کار با ۲۸ زن خلبان شروع شد، اما تعداد آنها در طول جنگ افزایش یافت تا اینکه به چندین اسکادران رسید. شرایط لازم برای استخدام این بود که آنها باید بین ۲۱ تا ۳۵ سال داشته، دارای دیپلم دبیرستان، گواهینامه پرواز تجاری با ۵۰۰ ساعت زمان پرواز و تجربه در پرواز در سراسر کشور داشته باشند. یونیفرم های دابلیوآاف اس توسط نانسی هارکنس لاو طراحی شد و شامل یک ژاکت گبردین خاکستری با دکمه های برنجی و شانه های مربع بود. این یونیفرم را می توان با د
امن های گلدار یا شلوارهایی که از گاباردین نیز ساخته شده اند، پوشید. از آنجایی که آنها مجبور بودند هزینه یونیفورم خود را بپردازند، تنها ۴۰ زن یونیفورم دابلیوآاف اس را پوشیدند. پس از آن برای همه اعضا یک یونیفرم پرواز متشکل از روپوش پرواز خاکی، چتر نجات، عینک، شال خلبانی و ژاکت پرواز چرمی با نشان تهیه شد. مقر دابلیوآاف اس در پایگاه گارد ملی هوایی نیوکاسل (می ۱۹۴۳) (فرودگاه ویلمینگتن، کارولینای شمالیسابق) تأسیس شد. تونر اطمینان حاصل کرد که آپارتمان هایی برای زندگی زنان در پایگاه وجود دارد. دابلیوآاف اس تحت یک قرارداد ۹۰ روزه و قابل تمدید کار کرد. 250 دلار در ماه مقرری داشت و مجبور بود برای اتاق و غذای خود پول پرداخت کند. اولین گروه از سربازان دابلیوآاف اس به عنوان اعضای اصلی شناخته می شدند. بتی گیلیز اولین زنی بود که برای تمرین حاضر شد. در ۶ اکتبر، گیلیز به عنوان رئیس اجرایی و فرمانده دوم دابلیوآاف اس انتخاب شد. گیلیز با رژه نظامی و فنون فرماندهی که در مدرسه آموخته بود آشنا بود. اولین مأموریت دابلیوآاف اس توسط گیلیز در اکتبر ۱۹۴۲ اجرا شد. گردان هوایی از ۲۸ به ۲۷ کاهش یافت که پت رونی در ۳۱ دسامبر پس از مخالفت با س
رهنگ بیکر آن را ترک کرد. دابلیوآاف اس هر کدام به طور متوسط دارای سابقه حدود ۱۴۰۰ ساعت پرواز و رتبه خلبان تجاری داشتند. آنها ۳۰ روز جهت یادگیری پرواز بر اساس مقررات نظامی تمرین کردند. پس از آن، آنها به فرماندهی (سازمان نظامی) حمل و نقل هوایی در نقاط مختلف منصوب شدند. در آغاز سال ۱۹۴۳، سه اسکادران جدید تشکیل شد. چهارمین گروه فریینگ در رومالوس، میشیگان و توسط دل شار فرماندهی می شد. گروه پنجم حمل و نقل در دالاس مستقر بود و تحت فرماندهی فلورن میلر قرار داشت. گروه ۶ فریینگ در لانگ بیچ مستقر بود و توسط باربارا جین اریکسون فرماندهی می شد. وظایف. پس از آموزش، اعضای دابلیوآاف اس در ۱۲۲ پایگاه هوایی در سراسر ایالات متحده مستقر شدند، جایی که آنها ماموریت های متعدد مربوط به پرواز را بر عهده گرفتند. حمل هواپیما از کارخانه به پایگاه های هوایی اولین وظایف دابلیوآاف اس را تشکیل می داد. در طول جنگ جهانی دوم، خلبانان زن ۸۰ درصد از تمام ماموریت های حمل و نقل را انجام می دادند. آنها بیش از ۱۲۰۰۰ هواپیما تحویل دادند. اینگونه دابلیوآاف اس حدود ۹۰۰ خلبان مرد را برای انجام وظیفه رزمی در طول جنگ جهانی دوم از خدمت غیرنظامی مرخص کرد. در
خواست وضعیت سربازی. اعضای دابلیوآاف اس کارمندان خدمات مدنی فدرال ایالات متحده بودند و واجد شرایط دریافت مزایای نظامی نبودند. هر یک از اعضا هزینه های خود را پرداخت می کرد. اگرچه این اعضا وابسته به نیروی هوایی ارتش ایالات متحده بودند، اما پس از اتمام دوره آموزشی خود می توانستند در هر زمانی استعفا دهند. در ۳۰ سپتامبر ۱۹۴۳، اولین لایحه نظامی سازی دابلیوآاف اس توسط نماینده جان کاستلو در مجلس نمایندگان ایالات متحده ارائه شد. کوکران و آرنولد خواهان یک سپاه جداگانه به رهبری یک سرهنگ زن بودند. با این حال، وزارت جنگ به طور مداوم با این حرکت مخالف بود، زیرا هیچ سپاه جداگانه ای برای خلبانان مرد وجود نداشت که از نیروی هوایی ارتش ایالات متحده آمریکا متمایز شود. در ژانویه ۱۹۴۴، کاستلو لایحه ای به نام HR 4219 ارائه کرد تا به حضور و مأموریت زنان در نیروی هوایی ارتش مجوز دهد. ژنرال آرنولد احساس کرد که فضایی برای زنان و مردان وجود دارد تا به عنوان خلبان در نیروی هوایی ارتش کار کنند. او در مقابل کمیته نظامی مجلس شهادت داد که اعضای دابلیوآاف اس همه «دارای پروازهای خوبی بودند و او قصد دارد همه خلبانان مرد را برای جنگ بفرستد.» با ا
ین حال، برخی از رسانه ها با ژنرال آرنولد مخالفت کردند و شروع به نوشتن نظرات در برخی از مهم ترین رسانه های روز کردند. "تایم"، "نیویورک دیلی نیوز" و "واشینگتن پست" همگی از زنان خواستند که کنار رفته و مشاغل را به مردان بازگردانند. روزنامه نگاری به نام درو پیرسون، قانونی بودن تأمین مالی برنامه اعضای دابلیوآاف اس را زیر سؤال برد و حتی ژنرال آرنولد را متهم کرد که توسط «حیله های زنانه» احاطه شده است. پایان برنامه اعضای دابلیوآاف اس. در ۷ دسامبر ۱۹۴۴، آخرین کلاس خلبانان اعضای دابلیوآاف اس برگزار و در مجموع ۷۱ زن، جدای از برنامه ریزی برای انحلال برنامه طی دو هفته بعد، از آموزش فارغ التحصیل شدند. قبل از انحلال دابلیوآاف اس، ژنرال آرنولد به همه افسران فرمانده در پایگاه هایی که اعضای دابلیوآاف اس ا در آنجا خدمت می کردند، دستور داد که «برای زنان خلبان، گواهینامه ای مشابه ترخیص نظامی صادر شود.» میراث. سوابق برنامه دابلیوآاف اس، مانند همه پرونده های زمان جنگ، به مدت ۳۵ سال طبقه بندی و مهر و موم شدند و مشارکت هایشان در تلاش های جنگ برای مورخان کمتر شناخته شده و غیرقابل دسترس بود. با این حال، مورخان غیررسمی، مانند وجود داشتند
که دفترچه ها و بریده های روزنامه ای را دربارهٔ کارهایی که اعضای دابلیوآاف اس انجام داده اند و کارهایی که انجام داده اند جمع آوری می کنند. تلاش های اولیه برای به رسمیت شناختن دابلیوآاف اس در اوایل دهه ۱۹۷۰ ادامه یافت. از سوی دفتر سناتور بری گلدواتر، که با دابلیوآاف اس در طول جنگ جهانی دوم پرواز کرده بود، پشتیبانی وجود داشت. تلاش گلدواتر برای به دست آوردن وضعیت کهنه سرباز دابلیوآاف اس با تعصب تکان دهنده در کنگره مواجه شد. به گفته تری امرسون، دستیار قانونگذاری گلدواتر، «با زنان به عنوان افراد غیرشخصی رفتار می شد.» در مجلس، نماینده پتسی مینک در ۱۷ می ۱۹۷۲ لایحه ای را برای اعطای وضعیت کهنه سربازان دابلیوآاف اس ارائه کرد. نماینده دیگری در مجلس، لیندی بوگز، در حدود سال ۱۹۷۷ لایحه ای را برای اعطای وضعیت نظامی دابلیوآاف اس ارائه کرد. در سال ۱۹۷۵ به رهبری سرهنگ بروس آرنولد، پسر ژنرال هاپ آرنولد، به همراه اعضای بازمانده دابلیوآاف اس دوباره گروهی سازماندهی کردند و آنچه را که «نبرد کنگره» نامیدند آغاز کردند. هدف آنها جلب حمایت عمومی و به رسمیت شناختن رسمی دابلیوآاف اس به عنوان جانبازان جنگ جهانی دوم بود. در سال ۱۹۷۶، لای
حه ای در کمیته امور کهنه سربازان سنا برای اعطای وضعیت نظامی به دابلیوآاف اس وجود داشت. این لایحه به خلبانان دابلیوآاف اس اجازه می دهد از خدمات کهنه سربازان استفاده کنند. در سال ۱۹۷۷، پس از اینکه یک بیانیه مطبوعاتی نیروی هوایی به اشتباه اعلام کرد که نیروی هوایی در حال آموزش اولین زنان برای پرواز با هواپیماهای نظامی برای ایالات متحده است، سوابق دابلیوآاف اس باز شد اسنادی گردآوری شد که در طول خدمت آنها نشان داده شد. اعضای WASP تحت نظم و انضباط نظامی قرار گرفتند، مأموریت های فوق سری به آنها محول شد و به بسیاری از اعضا پس از انحلال واحدهایشان، روبان خدمات اعطا شد. همچنین نشان داده شد که هلن پورتر، عضو دابلیوآاف اس، پس از خدمتش، توسط افسر فرماندهی خود، ترخیص نظامی دریافت کرده است. در طول جلسات استماع در مورد قانون، مخالفت با به رسمیت شناختن نظامی اعضای دابلیوآاف اس توسط وزارت امور کهنه سربازان ایالات متحده آمریکا، لژیون آمریکایی و کهنه سربازان جنگ های خارجی ابراز شد. وزارت امور کهنه سربازان ایالات متحده آمریکا، به رهبری دوروتی ال. استارباک، استدلال کرد که دابلیوآاف اس نباید به رسمیت شناخته شود زیرا زنان هرگز مشمول
دادگاه نظامی نبودند. این وزارتخانه احساس می کرد که اعطای به رسمیت شناختن نظامی دابلیوآاف اس «وضعیت ویژه جانبازان را از بین می برد و صدمات جبران ناپذیری به مزایای جانبازان وارد می کند.» پرزیدنت جیمی کارتر قانون PL95-202، بخش ۴۰۱، قانون بهبود لایحه GI در سال ۱۹۷۷ را امضا کرد، که این خدمات را به عنوان یک دابلیوآاف اس برای اهداف برنامه هایی که توسط اداره کهنه سربازان اداره می شود «وظیفه فعال» در نظر گرفته می شود. در سال ۱۹۷۹ برای اعضای سابق دابلیوآاف اس گواهینامه ترخیص افتخاری صادر شد در سال ۱۹۸۴، به هر دابلیوآاف اس مدال پیروزی جنگ جهانی دوم اهدا شد. همچنین به کسانی که بیش از یک سال خدمت کرده اند، مدال روبان تئاتر آمریکایی/ مدال کمپین آمریکایی برای خدماتشان در طول جنگ اهدا شد. بسیاری از مدال ها توسط پسران و دختران دریافت کنندگان به نمایندگی از آنها پذیرفته شد. قانون ۱۹۷۷ به صراحت اجازه دفن دابلیوآاف اس ها را در آرامستان ملی آرلینگتون نمی داد. به این دلیل که گورستان ملی آرلینگتون، برخلاف اکثر گورستان های ملی دیگر، توسط ارتش اداره می شود، نه وزارت امور کهنه سربازان، و بنابراین وزیر ارتش ایالات متحده آمریکا واجد شرا
یط بودن دفن آرلینگتون را تعیین می کند. دلیل موضع گیری ارتش در مورد این موضوع ممکن است فضای به سرعت در حال کاهش در آرلینگتون باشد. اما در سال ۲۰۰۲، ارتش دوباره بررسی کرد و تصمیم گرفت که اعضای مرده را می توان در گورستان ملی آرلینگتون دفن کرد. با این حال، در سال ۲۰۱۵، این قانون پس گرفته شد در سال ۲۰۰۲، دینی بیشاپ پریش، به همراه دخترش برنامه ریزی برای موزه ای را آغاز کردند که به بیان داستان دابلیوآاف اس ها اختصاص داشت. در سال ۲۰۰۵، افتتاحیه بزرگ موزه ملی دابلیوآاف اس در جنگ جهانی دوم برای ۲۸ می ۲۰۰۵ برنامه ریزی شد، که ۶۲ سالگرد اولین کلاس فارغ التحصیلی دابلیوآاف اس بود. در کنار نمایش یونیفرم ها، وسایل نقلیه و سایر مصنوعات چندین هواپیما وجود داشت. اینها شامل یک هواپیمای بوئینگ استیرمن مدل ۷۵، یک پی تی-۱۹ فیرچایلد، یک سسنا ای تی-۱۷ بوبکت و یک تی بی-۱۳ والیانت بود. در سال ۲۰۰۹، اعضا به تالار مشاهیر بین المللی هوا و فضا در موزه هوا و فضای سن دیگو معرفی شدند. در ۱ ژوئیه ۲۰۰۹، رئیس جمهور باراک اوباما و کنگره ایالات متحده به اعضای دابلیوآاف اس مدال طلای کنگره را اعطا کردند. سه نفر از تقریباً ۳۰۰ عضو دابلیوآاف اس زنده ما
نده بودند تا شاهد این رویداد باشند. اوباما در این مراسم گفت: «زنان خلبان خدمات نیروی هوایی شجاعانه به درخواست کشورشان در مواقع ضروری پاسخ دادند و در عین حال مسیری را برای زنان شجاعی که از آن زمان تاکنون خدمات بسیار زیادی به این ملت داده اند، باز کردند. هر آمریکایی باید قدردان خدمات خود باشد، و من مفتخرم که این لایحه را امضا کنم تا در نهایت بخشی از شناختی را که به سختی به دست آورده اند، به آنها بدهم.» در ۱۰ مارس ۲۰۱۰، بازماندگان ۳۰۰ عضو دابلیوآاف اس به ساختمان کنگره آمریکا آمدند تا مدال طلای کنگره را از نانسی پلوسی، رئیس مجلس نمایندگان و دیگر رهبران کنگره دریافت کنند. در روز سال نو در سال ۲۰۱۴، رژه گل رز یک شناور را به نمایش گذاشت که هشت عضو دابلیوآاف اس روی آن سوار بودند.
مردم سلت پیش از کشورگشایی امپراتوری روم فاقد سنت نوشتاری و تصویری برای ثبت اساطیر و عقاید دینی خود بودند. تنها پس از اشغال گالیا توسط روم در دوره ژولیوس سزار بود که مردم سلت تحت تأثیر رومیان و یونانیان شروع به ساخت نقش برجسته و معابدی برای خدایانشان کردند. به سبب همین ما به جز نوشته های مورخان و شاعران یونانی و رومی و شواهد باستان شناسی اندک، اطلاعات چندانی از اسطوره شناسی سلت های قاره ای نداریم. حتی همین شواهد ناچیز نیز به شدت تحت تأثیر اسطوره شناسی یونانی و رومی قرار گرفته است. به همین سبب نمی توان خدایان و اساطیر سلتی گالیا را بازسازی کرد. حتی می توان گفت که قبایل مختلف سلت خدایان گوناگونی را می پرستیدند و برخلاف یونانیان و رومیان که خدایان محلی از طریق همگون سازی به خدایان ملی تبدیل می شدند، قبایل و اقوام سلت فاقد چنین انسجام و وحدتی بودند تا اساطیر مشترک داشته باشند. آیین پرستش آب. سلت های گالیا نیز مانند بسیاری از اقوام باستانی، عناصر طبیعت مثل آب را می پرستیدند. برای مثال بوروو، ایزد چشمه های آبگرم، بوده است و نام شهر فرانسوی بوربون که خاندان معروف بوربون (که تا پیش از انقلاب فرانسه، بر این کشور حاکم ب
ودند) ریشه در نام ایزد باستانی سلتی دارد. آیین پرستش درخت. از دیگر عناصر طبیعت که توسط مردم گالیا پرستیده می شد، جنگل و درختان بودند. پلینی بزرگ، مورخ رومی، می نویسد که دروئیدها (روحانیون سلتی) پرستشگاه هایشان را در جنگل های بلوط برپا می کنند و هیچ مراسمی وجود ندارد که بدون برگ درخت بلوط اجرا شود. ماکسیموس صوری, فیلسوف سده دوم, گزارش می دهد که سلت ها, زئوس را به شکل درخت بلوط تنومندی می پرستیدند. سه خدای بزرگ گالی. لوکان، شاعر رومی، در اثر معروف خود فارسالیا از سه خدای سلتی گالی یاد می کند «تیوتاتس سفاک و ستمگر با قربانی های خونین تسکین داده می شود و اسوس وحشتناک با قربانگاه های بی رحم و خونریزش (آرام می گیرد) و تارانیس با قربانگاهی که در خونریزی کم از دیانای اسکیت ها نیست» خدایان گالی مشهور. اوگمیوس. لوسیان, نویسنده یونانی آشوری تبار, از یک خدای گالی به نام اوگمیوس یاد کرده است و آن را با هرکول, پهلوان یونانی, مقایسه کرده است. البته ویژگی این هرکول گالی نه در قوای جسمانی بلکه در قدرت سخنوری اش بود. اوگمیوس گالی مشابه ایزد اوگما ایرلندی می باشد. ایرلندی ها همچون گال ها از اقوام سلتی به شمار می روند. طبق سنت ا
ختراع خط اوگامیک در ایرلند را به ایزد اوگما نسبت می دهند. تارانیس. تارانیس به جز اشاره ای که لوکان در کتاب فارسالیا کرده, برای ما ناشناخته است. همین قدر می دانیم که نام او به معنای تندرآسا بوده است (معادل توران در زبان ایرلندی) و ایزد تندر, توفان ها و آذرخش به شمار می رفته است. تارانیس را معادل ژوپیتر رومی می دانستند و در چندین کتیبه و دست نوشته, با او یکسان شمرده شده است. مرکوری گالی و رزمرتا. مرکوری (هرمس یونانی) از جمله خدایان رومی بود که توسط گال ها نیز پرستش می شد اما جایگاه او در میان گال ها, بالاتر از نقشی بود که رومیان برای وی قائل بودند. در نقش برجسته های گالی رومی, مرکوری را با همان شمایل رومی یونانی مثل عصای کادوسئوس و کلاه پتاسوس ترسیم می کردند اما مرکوری گالی ویژگی های بومی گالی نیز داشت. او اغلب لباس گالی ها را به تن داشت و در کنار او, ایزدبانوی گالی, رزمرتا قرار داشت که یک شاخ فراوانی به دست گرفته بود. جانوران نمادین این ایزد عبارت بودند از بز و خروس.
دانشگاه سوکا در تاریخ ۲ آوریل ۱۹۷۱ برای دانشجویان مقطع کارشناسی افتتاح شد. دانشکده تحصیلات تکمیلی این دانشگاه در آوریل ۱۹۷۵ افتتاح شد از زمان تأسیس این مؤسسه، بیش از ۵۰۰۰۰ دانشجو از دانشگاه سوکا فارغ التحصیل شده اند. دانشگاه سوکا آمریکا یک مؤسسه مرتبط است که در سال ۲۰۰۱ در آلیسو ویجو، کالیفرنیا تأسیس شده است، که مقاطع تحصیلات تکمیلی و کارشناسی را ارائه می دهد.
محمد الهدهود (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کویت بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی النصر کویت و باشگاه ورزشی کاظمه کویت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کویت بازی کرده است.
فهد الهاجری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کویت است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی السالمیه کویت، باشگاه ورزشی التضامن کویت، و باشگاه ورزشی الکویت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کویت بازی کرده است.
احمد حاجی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کویت بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کویت بازی کرده است.