Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سویه های هم نژاد (که با نام سویه های درون زاد نیز شناخته می شوند، و به ندرت در مورد جانوران جانوران خطی نامیده می شوند) به گروهی از افراد یک گونه گفته می شود که به دلیل درون زایی طولانی، از نظر ژنوتیپ تقریباً با یکدیگر یکسان اند. یک سویه معمولاً زمانی «هم نژاد» در نظر گرفته می شود که دست کم ۲۰ نسل از جفت گیری خواهر با برادر یا فرزند با والد انجام گرفته باشد، در این حالت دست کم ۹۸٫۶٪ از جایگاه های ژنی یک فرد از آن سویه هموزیگوت خواهد بود. آزمایش ها بر روی موش ها نشان داده اند که تا نسل چهلم نیز می توان مقداری هتروزیگوتی مشاهده کرد. برخی از سویه های هم نژاد بیش از ۱۵۰ نسل تکثیر شده اند و در نتیجه، افراد جمعیت به طور کامل ایزوژنیک شده اند. سویه های هم نژاد جانوری به طور گسترده در آزمایشگاه ها برای پژوهش هایی استفاده می شوند که در آن ها برای دستیابی به نتایج قابل تکرار، همهٔ جانوران آزمایش باید بیشترین شباهت ممکن را داشته باشند. با این حال، در برخی پژوهش ها ممکن است وجود تنوع ژنتیکی در جمعیت آزمایشگاهی مطلوب باشد. به همین دلیل سویه های برون زاد نیز در بیشتر جانوران آزمایشگاهی فراهم هستند. سویهٔ برون زاد به جمعیتی
گفته می شود که تا حد ممکن از درون زایی به دور مانده و از نظر ژنتیکی به گونه وحشی نزدیک است. برخی گیاهان از جمله مدل زیستی ژنتیکی "آرابیدوپسیس تال یانا" به طور طبیعی خودگشن هستند و این امر فرایند ایجاد سویه های هم نژاد در آزمایشگاه را آسان می سازد. در مقابل، گیاهانی دیگر همچون ذرت (که از مهم ترین مدل های ژنتیکی به شمار می رود) نیازمند انتقال گرده از یک گل به گل دیگر هستند. در آزمایشگاه. سویه های هم نژاد به طور گسترده در پژوهش های علمی استفاده شده اند. چندین جایزه نوبل به کارهایی اهدا شده که احتمالاً بدون بهره گیری از سویه های هم نژاد ممکن نبود. این پژوهش ها شامل تحقیقات مدوار بر روی تحمل ایمنی، توسعه پادتن های مونوکلونال توسط کوهلر و میلیستین، و مطالعات دوهرتی و زینکرناگل بر روی مجموعه سازگاری بافتی اصلی (MHC) است. ارگانیسم های ایزوژنیک دارای ژنوتیپ هایی یکسان یا تقریباً یکسان اند. این موضوع در مورد سویه های هم نژاد صدق می کند، زیرا معمولاً از نسل بیستم به بعد دست کم ۹۸٫۶٪ شباهت ژنتیکی دارند. این یکنواختی بسیار بالا موجب می شود که در مقایسه با سویه های برون زاد، برای دستیابی به همان سطح از معناداری آماری به ا
فراد کمتری نیاز باشد. پرورش سویه های هم نژاد اغلب به سوی فنوتیپ های خاصی انجام می شود؛ برای نمونه صفات رفتاری مانند ترجیح الکل یا صفات جسمانی مانند پیرشدن. همچنین می توان سویه هایی را برای صفاتی برگزید که استفاده از آن ها در پژوهش را آسان تر می کند، مانند قابلیت به کارگیری در آزمایش های تراریخت. یکی از نقاط قوت اصلی سویه های هم نژاد این است که برای انواع مطالعات به سادگی در دسترس اند و منابعی مانند آزمایشگاه جکسون و "فلای بیس" امکان جستجوی سویه ها با فنوتیپ ها یا ژنوتیپ های ویژه (از جمله سویه های هم نژاد، نوترکیب و سویه هم ژن ها) را فراهم می کنند. همچنین می توان رویان های سویه هایی را که در حال حاضر کمتر مورد توجه اند منجمد و نگهداری کرد تا در آینده در صورت نیاز به ویژگی های ژنتیکی یا فنوتیپی منحصر به فردشان استفاده شوند. سویه های هم نژاد نوترکیب. برای تحلیل پیوند صفات کمی، سویه های نوترکیب سودمند هستند، زیرا ماهیت ایزوژنیک آن ها باعث می شود تحلیل جایگاه صفات کمی چندین بار تکرار شود. این تکرار دقت نتایج نقشه برداری را افزایش می دهد و برای صفاتی مانند پیری که تغییرات کوچک محیطی می تواند بر طول عمر اثر بگذارد و
موجب تغییر نتایج شود، ضروری است. سویه هم ژن. نوعی از سویه های هم نژاد است که یا به طور طبیعی دچار جهش شده یا به شکل مصنوعی تغییر یافته است، به گونه ای که تنها در یک جایگاه ژنی تفاوت دارد. چنین سویه هایی در تحلیل واریانس درون یا میان سویه های هم نژاد کاربرد دارند، زیرا هر تفاوت مشاهده شده تنها ناشی از همان تغییر ژنتیکی منفرد یا تفاوت های محیطی میان افراد خواهد بود. رده های Gal4. یکی از کاربردهای ویژه سویه های هم نژاد مگس سرکه، استفاده از رده های روش راه انداز-گال۴ در پژوهش است. سامانه راه انداز-گال۴ یک سامانه محرک است؛ بدین معنا که "گال۴" می تواند بسته به محل قرارگیری اش در ژنوم مگس، در بافت ها یا شرایط خاصی بیان شود. هنگامی که گال۴ بیان شود، بیان ژن هایی را که دارای توالی UAS ویژه گال۴ هستند افزایش می دهد. این توالی ها به طور طبیعی در مگس وجود ندارند، و همین امر به پژوهشگر اجازه می دهد با تلاقی یک رده UAS مطلوب با یک رده گال۴ با الگوی بیان مورد نظر، بیان یک ژن تراریخت را در بافت های گوناگون بیازماید. الگوهای بیان ناشناخته نیز می توانند با استفاده از پروتئین فلورسنت سبز (GFP) به عنوان پروتئین بیان شده شناسایی
شوند. به ویژه در مگس سرکه هزاران رده گال۴ با الگوهای بیان ویژه و منحصر به فرد موجود است که امکان بررسی بیشتر الگوهای بیان در این جاندار را فراهم می کند.
بندر مخا ، از بنادر باستانی و کلیدی یمن است که در غرب شهر تعز واقع شده است. تاریخچه. تا قرن هفدهم، این منطقه برجسته ترین بندر یمن بود، به ویژه به خاطر صادرات دانه قهوه موکا. بندر مدرن در سال ۱۹۵۵ تأسیس شد. مکان. بندر مخا در شهر مخا، حدود ۱۰۰ کیلومتری غرب تعز و ۷۵ کیلومتری باب المندب در ساحل دریای سرخ واقع شده است. این بندر در عرض جغرافیایی ۱۳/۱۹ درجه در شمال خط استوا و در طول جغرافیایی ۰۴/۴۳ درجه در شرق خط گرینویچ قرار دارد.
دیاز – این خون را تمیز نکن، یا فقط دیاز، یک فیلم درام ایتالیایی-فرانسوی-رومانیایی محصول سال ۲۰۱۲ به کارگردانی دانیله ویکاری است که بر روزهای پایانی اجلاس گروه ۸ در سال ۲۰۰۱ در جنوا، ایتالیا، تمرکز دارد، زمانی که پلیس به آرماندو دیاز، مدرسه ای در جنوا، حمله کرد. در این حمله شبانه، بیش از ۳۰۰ افسر پلیس به فعالان و روزنامه نگاران حمله کردند و ۶۱ نفر را به شدت زخمی کردند و یکی را به کما بردند. طرح. این فیلم بر حمله پلیس به مدرسه دیاز در جنوا پس از اجلاس گروه هشت در سال ۲۰۰۱ تمرکز دارد. در آن ساختمان، معترضان به اجلاس بین المللی در شب بین ۲۱ و ۲۲ ژوئیه ۲۰۰۱ حضور داشتند. این فیلم بر اساس شهادت ها و گزارش های دادرسی ساخته شده است. فیلم از طریق روایت های درهم تنیدهٔ چند شخصیت اصلی پیش می رود. لوکا، خبرنگار روزنامهٔ بولونیا، پس از مرگ کارلو جولیانی تصمیم می گیرد شخصاً به جنوا برود تا از نزدیک آنچه را که در حال وقوع است بررسی کند. آلما، آنارشیست آلمانی، در درگیری ها شرکت داشته است. آلما، مارکو (عضو انجمن اجتماعی)، و فرانچی (وکیل انجمن حقوقی جنوا) مسئول جست وجوی افراد ناپدیدشده هستند. آنسلمو، فعال ارشد اتحادیه بازنشستگا
ن، در راهپیمایی مسالمت آمیز علیه اجلاس G8 شرکت می کند. اتین و سسیل، دو آنارشیست فرانسوی، مستقیماً در درگیری های آن روزها حضور داشته اند. در نهایت، مکس، معاون اول فرمانده واحد سیار پلیس رم، صبح روز ۲۱ ژوئیه ۲۰۰۱ تصمیم می گیرد دستور حمله به گروه سیاه را صادر نکند تا از درگیر شدن معترضان صلح طلب جلوگیری کند. سرنوشت همهٔ این افراد و صدها معترض دیگر در شب ۲۱ ژوئیه ۲۰۰۱ در مدرسه دیاز به هم گره می خورد. بازیگران. بسیاری از شخصیت ها (در برخی موارد با حفظ حروف اول اسم) بر اساس افرادی ساخته شده اند که واقعاً در روز حمله هوایی در خانه دیاز بوده اند: پلیسی که کلودیو سانتاماریا (مکس فلامینی) نقش آن را بازی می کند، میکل آنجلو فورنیه، رئیس هسته هفتم جوخه سیار تجربی رم است. روزنامه نگاری که الیو جرمانو (لوک گوالتیری، روزنامه تخیلی «ژورنال بولونیا») نقش آن را بازی می کند، لورنزو گوادانوچی، روزنامه نگار «رستو دل کارلینو» است. روزنامه نگار مستقل بریتانیایی که در خیابان جلوی دیاز مورد ضرب و شتم قرار می گیرد، مارک کاول است که ریه اش سوراخ شده و به کما رفته است. پذیرش. "دیاز - این خون را تمیز نکن،" بر اساس ۵ نقد، در وب سایت جمع آو
ری نقد راتن تومیتوز، امتیاز تأیید ۴۰٪ و میانگین امتیاز ۶٫۲ از ۱۰ را دارد. نقد فیلم توسط مایکل داد برای نشریهٔ بریتانیایی Bring The Noise UK: مایکل داد این فیلم را «یکی از تأثیرگذارترین و بی پرواترین فیلم های سال های اخیر» توصیف کرد. او با اعطای نمرهٔ نادر ۱۰ از ۱۰ به فیلم، در پایان اظهار داشت: «این فیلمی است که باید حتماً دیده شود.» جوایز و نامزدی ها. این فیلم در بخش پانورامای شصت و دومین جشنواره بین المللی فیلم برلین به نمایش درآمد و جایزه دوم تماشاگران پانوراما را دریافت کرد.
حمله با چاقو در بروک اشتت در تاریخ ۲۵ ژانویه ۲۰۲۳ در یک قطار منطقه ای در نزدیکی ایستگاه بروک اشتت (Brokstedt) در ایالت شلسویگ-هولشتاین آلمان رخ داد که به کشته شدن دو نفر و مجروحیت دیگران انجامید. مهاجم دستگیر و به حبس ابد محکوم شد. سیر رویدادها. در روز حادثه، اولین تماس های اضطراری ساعت 2:56 بعد از ظهر به مرکز کنترل پلیس رسید و گزارش شد که مردی کمی قبل از ایستگاه بروکشتت با چاقو به مسافران حمله کرده است. قطار منطقه ای RE 70 با شماره قطار 11223 از کیل به هامبورگ قرار بود ساعت 2:45 بعد از ظهر از نوی مونستر حرکت کند و ساعت 2:54 بعد از ظهر به بروکشتت برسد. به گفته پلیس، اولین ماشین گشت هفت تا هشت دقیقه پس از حادثه به ایستگاه رسید. وضعیتی که آن ها با آن مواجه شدند بسیار آشفته بود. به گفته شاهدان، مهاجم بدون هشدار قبلی در حالی که قطار متوقف بود، مسافران را با چاقو زخمی کرد، سپس خارج شد و از کنار قطار عبور کرد و دوباره سوار شد. در این میان، فلیکس گ. (Felix G.)، کارآموز ۲۱ ساله در آن زمان، پس از دیدن زنی با خونریزی شدید در سکوی ایستگاه، در جستجوی یک جعبه کمک های اولیه با مهاجم روبرو شد. هنگامی که مهاجم به سمت گ. حمله
ور شد و هر دو به زمین افتادند، گ. توانست هر دو مچ دست مهاجم را محکم نگه دارد تا زمانی که مسافران دیگر دخالت کردند و یکی از آن ها چاقو را به سطل زباله انداخت. پس از آن، مهاجم از قطار فرار کرد. زمانی که نیروهای پلیس رسیدند، چندین مسافر، مهاجم که خودش جراحات خفیفی داشت، را تحت کنترل درآورده بودند. ۲۰ تا ۳۰ نفر شاهد عینی این حادثه بودند. در آوریل ۲۰۲۵، فلیکس گ. و هفت زن و مرد دیگر به دلیل مداخله شان که به اعتقاد مقامات مانع از کشته شدن افراد بیشتر شد، با مدال نجات (Rettungsmedaille) مورد تقدیر قرار گرفتند. قربانیان. آن-ماری ک. (Ann-Marie K.) یک هفته قبل از مرگ غم انگیز خود، ۱۷ ساله شده بود. او دانش آموز یک هنرستان در نوی مونستر بود و همچنین به عنوان یک کاتولیک معتقد، در کلیسای محلی خود خادم (دستیار کشیش) بود. دنی پ. (Danny P.)، ۱۹ ساله، به عنوان کارآموز در بخش نگهداری و تعمیرات وسایل نقلیه شرکت راه آهن آلمان (DB) در نوی مونستر مشغول به کار بود و در عین حال عضو اتحادیه صنفی راه آهن و حمل و نقل شمال (EVG Nord) نیز محسوب می شد. این دو جوان تنها یک هفته بود که رابطه عاطفی خود را آغاز کرده بودند و در زمان وقوع این حم
له فجیع در قطار، کنار یکدیگر نشسته بودند. سه نفر نیز به طور شدید مجروح شدند: دو مجروح دیگر، که هر دو ۲۲ ساله و اهل شلسویگ-هولشتاین بودند، توانستند پس از مدت کوتاهی بیمارستان را ترک کنند. سوابق مجرم. ابراهیم آ. (Ibrahim A) متولد سال ۱۹۸۹ در نوار غزه در زمان ارتکاب جرم ۳۳ ساله بوده است. او پس از فوت والدینش در سال های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۲، غزه را ترک کرد در اواخر سال ۲۰۱۴ وارد آلمان شد. او ادعا کرده است حماس زندگی او را تهدید می کرده، چرا که وی به طور دقیق موازین مذهبی اسلام را رعایت نمی کرده است. مطابق گفته های او حماس پیش از این یکی از عموهای او را کشته و خودش و دیگر بستگانش را با سوختگی و بریدگی شکنجه کرده است. او در اواخر سال ۲۰۱۴ وارد آلمان شد و در منطقه اویسکیرشن (Euskirchen) در ایالت نوردراین وستفالن ثبت نام کرد. او در ژانویه ۲۰۱۵ درخواست پناهندگی خود را ارائه داد و اظهار داشت که اصالتاً اهل غزه، فاقد تابعیت و توسط حماس تحت تعقیب است. این درخواست در ژوئیه ۲۰۱۶ رد شد، اما به او حمایت فرعی (subsidiary protection) اعطا گردید. تا آن زمان، او قبلاً به دلیل دو فقره سرقت محکوم به جریمه نقدی شده بود و یک پرونده به دلیل ا
یراد صدمه بدنی علیه او در جریان بود. در ژوئیه ۲۰۱۶، او به دلیل صدمه بدنی خطرناک، به یک سال حبس تعلیقی محکوم شد. از سپتامبر ۲۰۱۵ تا ژانویه ۲۰۲۱، ۲۴ مورد تحقیق و رسیدگی کیفری علیه ابراهیم آ. وجود داشت. چهار مورد از این پرونده ها به احکام قطعی منجر شدند: یک حکم حبس تعلیقی به دلیل ایراد صدمه بدنی خطرناک، دو جریمه نقدی به دلیل سرقت، و یک مورد نیز مربوط به قانون مواد مخدر (در سال ۲۰۱۸). اتهامات مطرح شده علیه او شامل سرقت، کلاهبرداری، ایراد صدمه بدنی خطرناک، جرائم مرتبط با مواد مخدر، آزار جنسی، آسیب رساندن به اموال، سوءاستفاده جنسی از کودکان، تجاوز به فرد ناتوان در مقاومت، اخذ خدمات به صورت غیرقانونی و تجاوز به حریم خصوصی بود. تنها نام اویسکیرشن ۱۶ بار به عنوان محل وقوع جرم در فهرست پرونده های او ذکر شده است. در ژانویه ۲۰۲۲، ابراهیم آ. در هامبورگ مردی را در مقابل یک سرپناه بی خانمان ها با چاقو زد که منجر به پاره شدن یک شریان و یک تاندون در قربانی شد. دو روز پس از آن حمله، در حالی که در صف یک مرکز بازپروری مواد مخدر ایستاده بود، با دسته یک چاقوی ضامن دار به پشت سر مرد دیگری زد و به او حمله کرد. او در هر دوی این حوادث
تحت تأثیر الکل، هروئین و کوکائین قرار داشت. در ۱۸ اوت ۲۰۲۲، دادگاه محلی سنت جورج هامبورگ، او را به جرم ایراد صدمه بدنی خطرناک و سرقت به یک سال و یک هفته حبس محکوم کرد. اگرچه ابراهیم آ. نسبت به این حکم درخواست تجدیدنظر داد، اما در نهایت از ۲۱ ژانویه ۲۰۲۲ تا ۱۹ ژانویه ۲۰۲۳ در زندان بیلوردر (Billwerder) دوره حبس خود را گذراند. در زندان، کارکنان به مشکلات روانی او مشکوک بودند و به طور منظم به او متادون می دادند. رفتار مجرم در بازداشت. در دوران بازداشت، ابراهیم آ. رفتارهای قابل توجهی از خود نشان داد. او به زندانیان و کارکنان دادگاه توهین می کرد و باعث درگیری های فیزیکی می شد. او همچنین شروع به نشان دادن رفتارهای عجیبی کرد، از جمله خراشیدن دیوارها با قاشق و ادعای اینکه شیطان با او صحبت می کند. در ۶ اوآگوست۲۰۲۲، یک افسر زندان متوجه شد که ابراهیم آ. مکرراً عبارت «ماشین بزرگ، برلین، حقیقت» را تکرار می کند. او همچنین دو بار از یکی دیگر از کارکنان پرسید که آیا آن ها هم می خواهند «زیر چرخ ها بروند». در یک برگه ثبت مشاهدات در پرونده پرسنلی این زندانی، در آگوست ۲۰۲۲ ثبت شده بود که او خود را با انیس عمری، مهاجم حمله با کام
یون در برلین در سال ۲۰۱۶، مقایسه کرده و گفته بود: «تنها یک انیس عامری وجود ندارد، بلکه چندین نفر هستند و من یکی از آن ها هستم». با این حال، او پیشتر در لیست نظارتی افراط گرایان شناخته شده قرار نداشت. رفتار مجرم پس از آزادی. در ۱۹ ژانویه ۲۰۲۳، ابراهیم آ. آزاد شد، زیرا دوره محکومیت یک ساله خود را به پایان رسانده بود و انتظار نمی رفت که تصمیمی درباره تجدید نظر در آینده قابل پیش بینی صادر شود. با این حال، پرونده های قضایی دیگری به دلیل ضرب و جرح همچنان علیه او در جریان بود. شش روز پس از آزادی، حمله با چاقو در بروک اشتت رخ داد. او چاقوی آشپزخانه ای را که در حمله از آن استفاده کرده بود، از یک سوپرمارکت در شهر کیل دزدیده بود. ابراهیم آ. در حالی که پس از دستگیری هنوز در بیمارستان تحت درمان بود، از پلیس پرسید که به چند نفر چاقو زده و ملیت قربانیان چیست. او در ۳۱ ژانویه ۲۰۲۳ به زندان منتقل شد و پس از چندین ماه مشاوره سلامت روان، روانشناسان این گمان را مطرح کردند که وی تحت تأثیر روان پریشی (psychosis) قرار دارد. بنا بر گزارش ها، او ادعا کرده است که «سرویس مخفی فلسطینی» او را تعقیب می کند، فضای داخلی سلولش از تلویزیون عم
ومی پخش می شود و شیطان به او دستور می دهد که خودکشی کند. با این حال، خود ابراهیم آ. بیماری روانی خود را انکار کرد.
قایق سنت پیتر (به (یک سنت روستایی محبوب است که در شمال ایتالیا، به ویژه در منطقه جغرافیایی فریولی-ونیز جولیا ، ونتو، ترنتینو، لومباردی، لیگوریا و پیمونت رایج است. این سنت همچنین در دره ها و سرزمین های خاصی از شمال غربی توسکانی رواج دارد: گارفانیانا و وال دی لیما (استان لوکا)، والریانا (استان پیستویا) و گالسیانا (استان پراتو). این سنت به فرقه سنت پیتر برمی گردد که از قرن ۱۸ به لطف راهبان بندیکتی در شمال ایتالیا رواج یافت. در برخی مناطق و در گونه های دیگر، همین سنت برای ۲۴ ژوئن، جشن سنت جان باپتیست، نیز رواج داشته است. ریشه این باور به پدیده های جوی مرتبط است، زیرا آنها برای محصولات کشاورزی یا ماهیگیری مهم هستند. تاریخچه. در شامگاه بیست وهشتم ژوئن، که مصادف با شب پیش از روز بزرگداشت قدیسان پطرس و پولس است، آیینی سنتی و شاعرانه در برخی مناطق اروپا، به ویژه در ایتالیا، برگزار می شود که ریشه در باورهای عامیانه و نمادهای مذهبی دارد. در این رسم، مردم سفیدهٔ تخم مرغ را با دقت درون بطری یا ظرف شیشه ای شفافی می ریزند و آن را در فضای باز—معمولاً روی لبهٔ پنجره یا بالکن—قرار می دهند تا در طول شب در معرض هوای آزاد و تغییر
ات دمایی قرار گیرد. با گذشت ساعات شب، و تحت تأثیر اختلاف دمای روز و شب، سفیدهٔ تخم مرغ شروع به انعقاد می کند و رشته هایی نازک و شفاف درون بطری شکل می گیرد. این رشته ها، که به نظر می رسد به طور تصادفی درون ظرف پخش شده اند، در واقع ساختاری شبیه به دکل ها، بادبان ها و خطوط یک قایق را تداعی می کنند—و همین شباهت باعث شده که این پدیده در فرهنگ عامه به «قایق سنت پطرس» شهرت یابد. بر اساس افسانه ای زیبا و قدیمی، مردم باور دارند که این شکل گیری جادویی حاصل دمیدن نفس سنت پطرس درون بطری است؛ گویی او با نفس خود، سفیدهٔ تخم مرغ را به قایقی نمادین تبدیل می کند که حامل پیام هایی از آسمان یا نشانه ای از سرنوشت سال پیش روست. در برخی روایت ها، تأکید شده که بطری باید حتماً در فضای باز باقی بماند تا شبنم شبانه را جذب کند؛ چرا که شبنم، به عنوان عنصری لطیف و آسمانی، در شکل گیری کامل قایق نقش دارد. این آیین نه تنها جلوه ای از پیوند انسان با طبیعت و باورهای مذهبی است، بلکه نوعی پیش بینی نمادین نیز به شمار می رود. برخی مردم با نگاه به شکل قایق در صبح روز بعد، تلاش می کنند آیندهٔ خود را تعبیر کنند—آیا بادبان ها باز هستند؟ آیا قایق متعا
دل است؟ آیا نشانه ای از سفر، آرامش یا طوفان در پیش است؟ در مجموع، «قایق سنت پطرس» ترکیبی است از علم سادهٔ فیزیک (تغییرات دما و انعقاد آلبومین)، تخیل شاعرانه، و ایمان مردمی که در دل شب، به امید نشانه ای از آسمان، به بطری شیشه ای خیره می شوند. با مشاهدهٔ شکل «بادبان ها»، اگر خیلی تنگ یا بسته باشند، طبق افسانه، می توان اطلاعات خوب یا بدی در مورد سال زراعی یا سرنوشت خود دریافت کرد. در گارفانیانا و درهٔ سرچیو میانی، در طول سال های مهاجرت، نتیجهٔ این سنت به عنوان پاسخی برای سفر دریایی کسانی که برای عزیمت به قارهٔ آمریکا آماده می شدند، نیز تفسیر می شد. در فیزیک. این پدیده به دلیل تفاوت های دمایی میان روز و شب رخ می دهد، به ویژه در مقایسه با دمای سطح زمینی که بطری روی آن قرار گرفته است. این شرایط معمولاً در آغاز فصل تابستان دیده می شود، زمانی که زمین از روز قبل گرم شده باشد و محیط برای شکل گیری رشته های سفیدهٔ تخم مرغ مناسب باشد. در واقع، این رسم را می توان در شب ها و روزهای دیگر همین دورهٔ زمانی نیز انجام داد، نه فقط در شب قدیسان پطرس و پولس. شرایط محیطی—مانند گرمای روز قبل و خنکی شب—نقش مهمی در شکل گیری این پدیده د
ارند. رطوبت سرد در شب باید چگالی آلبومین را کمی تغییر دهد که مشابه آب، باید کمی افزایش یابد، بنابراین به آرامی در کف ظرف شیشه ای می ریزد. به همین ترتیب، کف ظرف، در تماس با گرمای زمینی که روی آن قرار دارد، باید مولکول های آب را با حرکات همرفتی کوچک به سمت بالا بالا ببرد و اثر حجاب های سفیده تخم مرغ را ایجاد کند. به این رویداد، تأثیر ساعات اولیه صبح نیز اضافه می شود: در اینجا، آلبومین باید دوباره گرم شود، بنابراین چگالی آن به طور قابل توجهی کاهش می یابد و بنابراین سعی می کند بالا برود و به اصطلاح، بادبان ها را بالا ببرد. ضرب المثل ها. برخی از ضرب المثل های ونیزی مربوط به جشن سنت پیتر و پولس است (ترجمه های انگلیسی در پرانتز آمده است):
روز سنت اوبالدو یا جشن چری رویدادی است که در ۱۵ مه در شهر ایتالیایی گوبیو برگزار می شود. این روز به افتخار زندگی اسقف اوبالدو بالداسینی که به عنوان محافظ گوبیو تقدیس شد، برگزار می شود. جالب است بدانید که این جشن نه تنها در ایتالیا، بلکه در شهر "جساپ" در ایالت پنسیلوانیای آمریکا نیز برگزار می شود. مهاجران ایتالیایی که از گوبیو به جساپ آمده اند، این سنت را با خود به آن جا برده اند و آن را با همان شور و احترام ادامه داده اند—نمونه ای زیبا از حفظ میراث فرهنگی در مهاجرت. شب پیش از سالگرد درگذشت سنت اوبالدو، یعنی ۱۵ مه، در شهر "گوبیو" ایتالیا با مراسمی باشکوه به نام Corsa dei Ceri (دوِ چِری ها) گرامی داشته می شود. این آیین، که ریشه در قرون وسطی دارد، یکی از نمادین ترین و پرشورترین جشن های مذهبی و فرهنگی ایتالیاست. در این مراسم، سه سازهٔ چوبی بلند به نام "چری"—که هر یک نمایندهٔ یکی از قدیسان محافظ شهر هستند: سنت اوبالدو، سنت جورج، و سنت آنتونی—توسط گروه هایی از مردان محلی با لباس های سنتی حمل می شوند. حرکت این سازه ها از میدان اصلی شهر آغاز می شود و با سرعت و هیجان به سمت کوه ادامه می یابد، جایی که کلیسای سنت اوبالد
و قرار دارد. این دو نمادین نه تنها نمایش قدرت و هماهنگی، بلکه تجلی ایمان، افتخار و هویت مردم گوبیو است. این راهپیمایی در خیابان ها، به ترتیب شامل مجسمه های کوچکی از سنت اوبالدو، سنت جورج و سنت آنتونی است. این مجسمه ها بر روی پایه های چوبی عظیمی نصب شده اند که هر کدام توسط تیمی از «سرایولی ها» (دوندگان) که به ترتیب لباس های زرد، آبی یا مشکی پوشیده اند، بالا برده می شوند. در گوبیو، ایتالیا. در شهر گوبیو، مراسم پرشور با صحنه ای نمادین و رقابتی به پایان می رسد: سه سازهٔ چوبی بلند به نام چری—که هر یک حامل مجسمهٔ یکی از قدیسان محافظ شهر هستند—در پایان مسیر طولانی و نفس گیر، به سوی کلیسای سنت اوبالدو در بالای کوه اینجینو حمل می شوند. در این لحظهٔ پایانی، رقابتی نمادین و پرهیجان میان حاملان چری ها شکل می گیرد. گروه حامل چری سنت اوبالدو، که نماد افتخار و هویت گوبیو است، تلاش می کند تا پیش از رسیدن چری های سنت جورج و سنت آنتونی، درهای کلیسا را ببندد. این اقدام نه تنها نمایش سرعت و هماهنگی گروه هاست، بلکه بازتابی از جایگاه ویژهٔ سنت اوبالدو در دل مردم گوبیو است—قدیسی که نه تنها محافظ شهر، بلکه نماد پیروزی ایمان و سنت بر
رقابت و آشوب است. این رقابت پایانی، با وجود شور و هیجانش، در نهایت با احترام و وحدت پایان می پذیرد؛ چرا که هدف اصلی جشن، بزرگداشت قدیسان و تقویت پیوندهای اجتماعی و مذهبی مردم است. این رویداد در گوبیو از بسیاری جهات بزرگتر است: مسیر طولانی تر، شرکت کنندگان و هزاران تماشاگر بیشتر، و سطح بالاتری از هیجان و شدت. این رویداد در گوبیو ممکن است بازمانده ای از آیین مشابهی باشد که در الواح ایگووین پیش از مسیحیت شرح داده شده است. در جساپ، پنسیلوانیا. مبدأ. بخش جساپ، حومه ای از اسکرانتون، که در دسامبر ۱۸۷۶ سازماندهی و برای ثبت به دادگاه شهرستان لوزرن ارائه شد، در دهه های بعدی همراه با صنعت زغال سنگ آنتراسیت رشد کرد. تقاضا برای معدنچیان، بسیاری از مهاجران اروپایی را به دره لاکاوانا آورد. ایتالیایی ها عمدتاً از گوبیو و سایر جوامع استان پروجا در منطقه اومبریا به جساپ آمدند. منطقه جدید و قابل توجه پروجیایی جساپ، سنت «لا فستا دی سری» را در سال ۱۹۰۹ به این منطقه پیوند داد. این سنت تنها تا سال ۱۹۵۲ ادامه یافت، اما ۲۴ سال بعد، برای جشن صدمین سالگرد این منطقه احیا شد. از آن زمان، در برخی سال ها، تا ۳۰۰۰۰ تماشاگر به جمعیت کمتر از
۵۰۰۰ نفری جساپ برای این رویداد می پیوستند و رسانه های خبری ملی را به خود جذب می کردند. امروزه، این مراسم توسط انجمن سنت اوبالدو اداره می شود و با کارناوال و پیک نیک آخر هفته شرکت شماره ۲ جساپ هوز همراه است. اتفاقاً گوبیو «شهر خواهرخوانده» جسوپ است که حاصل فرآیندی است که در ماه مه ۱۹۷۸ آغاز شد و رسماً در ماه مه ۲۰۰۴ تکمیل شد. طبق رسم ایتالیا، گوبیو از جسوپ به عنوان «شهر خواهرخوانده» یا «شهر خواهرخوانده» خود یاد می کند. سال ۲۰۰۹ به عنوان صدمین سالگرد روز سنت اوبالدو در جسوپ جشن گرفته خواهد شد و انجمن سنت اوبالدو جشن های یادبود متعددی را برای بزرگداشت این مناسبت برنامه ریزی کرده است. رویدادها. روز سنت اوبالدو صبح زود با اجرای نوازندگان سیار دبیرستان ولی ویو در شهر و مراسمی خودمانی در گورستان کاتولیک ایتالیایی سنت جان آغاز می شود. سپس اعضای هر سه خانواده، سنت اوبالدو، سن جورجیو و سنت آنتونیو، برای صرف صبحانه فریتاتا دور هم جمع می شوند. سپس شرکت کنندگان برای مراسم عشای ربانی ویژه و به دنبال آن «ل'آلزاتا» به کلیسای سنت مری می روند. در مراسم آلزاتا، سه «استانگا» (سکوهای Hشکل که روی شانه های تیم ها قرار می گیرند) به
صورت عمودی برپا می شوند و «چری» های بزرگ (پایه های بزرگ) با استفاده از میخ های چوبی به صورت عمود بر آن ها متصل می شوند. این سازه ها هر کدام حدود ۴۰۰ تا ۴۵۰ پوند (در گوببیو ۹۰۰ پوند) وزن دارند و یادآور تابوتی هستند که خود سنت اوبالدو را در گوببیو حمل می کرد تا شجاعت او را اعلام کند. پس از آن، مجسمه های قدیسان نصب می شوند، زمانی که «کاپودیِچی» (سرپرستان تیم ها) بر روی تیرهای عرضی بالا می روند و سازه ها را با آب مقدس از «بروکا» (کوزه های سرامیکی که مستقیماً از گوببیو فرستاده شده اند) تبرک می کنند. بعدازظهر به معاشرت با همسایگان می گذرد. بسیاری از خانواده ها در حیاط ها و پیاده روهایشان جمع می شوند تا غذاها و نوشیدنی های خانگی را به رهگذران تعارف کنند. در این ساعات، مجسمه های قدیسان به آرامی در سراسر جسوپ حمل می شوند تا به نمایش گذاشته شوند و برای تمرین آماده گردند. این رژه، رویداد اصلی است و بیشتر به خاطر سرعت بالا و سطح هیجانش تا جنبه رقابتی اش، «مسابقه» نامیده می شود. این مسابقه از بخش بالای شهر جساپ شروع می شود و قبل از رسیدن به منطقه تجاری خیابان چرچ، از میان بلوک های مسکونی عبور می کند. این مسیر سرازیری در
پارک استیشن در انتهای دیگر شهر به پایان می رسد. مسیر برعکس می شود و قبل از پیچیدن به سمت استادیوم یادبود کهنه سربازان جساپ، دوباره از خیابان چرچ بالا می رود. تیم ها در نمایشی به نام «ای تره گیری» سه بار دور زمین می چرخند. سنت اوبالدو همیشه «برنده» می شود، اگرچه جورج و آنتونی می توانند با برداشتن سریع تر سری هایشان، در حالی که تیم ها استانگا را در حالت استراحت قرار می دهند و میخ های چوبی را با چکش بیرون می آورند، امتیاز بیشتری کسب کنند.
جشن گل آرایی اسپلو (Infiorate di Spello) رسمی است که هر ساله در شهر امبریایی اسپلو (ایتالیا) در جشن یادبود شام آخر مسیح برگزار می شود. در آن شب، تقریباً هزار نفر بی وقفه برای خلق فرش ها و تصاویر ساخته شده از گل در امتداد خیابان های باریک شهر کار می کنند. گل آرایی ها، خیابان های سراسر مرکز تاریخی را می پوشانند تا برای عبور قربانی مقدس که صبح یکشنبه توسط اسقف حمل می شود، آماده شوند. نتیجه، مسیری به طول یک مایل از گل آرایی ها است. تاریخچه. در شهر اسپلو، آیین سنتی فرش گل ها که امروزه به عنوان یکی از زیباترین جلوه های هنر مذهبی شناخته می شود، در ابتدا به صورت ساده ای برگزار می شد: مردم گل ها را در مسیر عبور مراسم مذهبی می پاشیدند. اما به مرور زمان، این سنت تکامل یافت و گل ها به جای پاشیده شدن، به شکل آثار هنری پیچیده و نمادین روی سنگ فرش خیابان ها چیده شدند. نخستین سند رسمی مربوط به این آیین در آرشیو شهرداری اسپلو به سال ۱۸۳۱ بازمی گردد. در آن سال، به مناسبت سفر اسقف ایگناتسیو کادولینی در تاریخ ۱۹ اکتبر ۱۸۳۱، شهردار وقت، فرانچسکو نیکولتی، از همهٔ شهروندانی که خانه شان رو به خیابان اصلی بود درخواست کرد که: «محوطهٔ