Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ای جدید برای بیماری های نورودژنراتیو و اختلالات عصبی-رشدی با هدف قرار دادن مکانیسم های جدید تنظیم متابولیسم پروتئین مغز تأسیس کرد. تحقیق. تحقیقات او بر سازوکارهای سلولی و مولکولی ای متمرکز است که در فرآیندهای یادگیری و حافظه نقش دارند—به ویژه در تثبیت، ذخیره سازی، و تقویت حافظه های بلندمدت. آزمایشگاه او با بررسی مراحل بازیابی و "بازتحکیم" حافظه، به دنبال درک دقیق تری از نحوهٔ پایداری و تغییر حافظه در مغز است. برای دستیابی به این هدف، تیم پژوهشی او از مدل های پستانداران مانند موش ها و بی مهرگانی چون (نوعی حلزون دریایی با سیستم عصبی ساده و قابل بررسی) استفاده می کند. این مدل ها امکان مطالعهٔ دقیق برهم کنش های سیناپسی، بیان ژن ها، و مسیرهای مولکولی را فراهم می سازند—عواملی که در شکل گیری و حفظ حافظه نقش کلیدی دارند. دستاوردهای این پژوهش ها می توانند به توسعهٔ روش های درمانی نوین برای اختلالات حافظه منجر شوند، از جمله در مواردی چون پیری، بیماری آلزایمر، و اختلال استرس پس از سانحه (PTSD). با شناخت دقیق تر از نحوهٔ عملکرد حافظه، امید می رود بتوان مداخلاتی طراحی کرد که حافظه را تقویت کرده، از زوال آن جلوگیری کند، یا
حتی خاطرات آسیب زا را بازسازی و تعدیل نماید. این تحقیقات در مرز علوم اعصاب، روان درمانی، و پزشکی بازساختی قرار دارند و می توانند مسیر درمان های آینده را به سوی رویکردهایی علمی، هدفمند، و شخصی سازی شده هدایت کنند. در نتیجه تحقیقات او، نشان داده شده است که تجربیات اولیه زندگی بر عملکرد بیولوژیکی و رشد مغز تأثیر می گذارد. برای انجام این کار، تیم تحقیقاتی کریستینا جنبه های بیولوژیکی مرتبط با خاطرات اپیزودیک را بررسی کرده است. او و همکارانش در یکی از انتشارات خود نتیجه می گیرند:رشد حافظه برای تفکر، یادگیری آینده، برنامه ریزی، تصمیم گیری، حل مسئله، تأمل، تخیل و ظرفیت کلی برای شکل گیری حس خود مهم است. ما پیشنهاد می کنیم که تنظیم یادگیری نوزادی، به ویژه در دوره های بحرانی یادگیری و حافظه، ابزاری بسیار مؤثر برای پیشگیری از آسیب های روانی متعدد است. جوایز و افتخارات. از سال ۲۰۰۴ او عضو فعال شورای انجمن شناخت مولکولی و سلولی بوده است. در این انجمن، او از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ به عنوان خزانه دار و از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۲ به عنوان رئیس فعالیت داشته است. او رئیس مشترک انجمن بین المللی نوروسایکوآنالیز است و در شورای انجمن هاروی خدم
ت می کند. در سال ۲۰۲۲ عضو آکادمی هنر و علوم آمریکا. در طول دوران حرفه ای خود، کارهای تحقیقاتی او توسط موسسات مختلف با جوایز متعددی مورد تقدیر قرار گرفته است، از جمله:
تارکوینیا مولزا (۱ نوامبر ۱۵۴۲ - ۸ اوت ۱۶۱۷) خواننده، شاعر، رهبر ارکستر، آهنگساز و فیلسوف طبیعی ایتالیایی بود. او یک "نوازنده چیره دست" بزرگ محسوب می شد. او در گروه معروف "کنسرتو دله دونه" فعالیت داشت، اگرچه مشخص نیست که آیا با آنها می خواند یا آنها را آموزش می داد. او همچنین ویولا باستاردا، ویولا دا مانو، کلاویه و لوت را می نواخت. او که در هر دو سبک آوازخوانی مردانه و زنانه آموزش دیده بود، به ترکیب آنها در مادریگال اواخر رنسانس کمک کرد. او نوازنده ی چندین ساز تخصصی بود، از جمله "ویولا باستاردا" (سازی با دامنه ی صوتی گسترده و تکنیک های پیچیده)، "ویولا دا مانو"، کلاویه، و لوت—سازهایی که در موسیقی باروک و رنسانس نقش محوری داشتند. آموزش او در سبک های آوازی مردانه و زنانه، به او امکان داد تا در شکل گیری "مادریگال" اواخر رنسانس نقش ایفا کند—فرمی موسیقایی که احساسات، شعر، و تکنیک های چندصدایی را در هم می آمیخت. مولزا نه تنها هنرمند، بلکه فیلسوف طبیعی نیز بود، و در فضایی که زنان به ندرت اجازه ی مشارکت در مباحث علمی داشتند، توانست با دانش و نبوغ خود در حوزه های نظری نیز بدرخشد. زندگی و آثار او، نمادی از پیوند میان هن
ر، علم، و جسارت زنانه در دوره ای است که چنین ترکیبی نادر و ارزشمند بود. اوایل زندگی و تحصیلات. مولزا در مودنا ، نوه شاعر و دختر کامیلوس و ایزابلا کلمبی متولد شد. او بزرگترین فرزند از نه برادر و خواهر بود. پدرش موافقت کرد که او باید تحصیلاتی مشابه برادرانش داشته باشد و او تا شانزده سالگی یونانی، لاتین، عبری و فلسفه را آموخت. او نزد محققی از مودنا به نام پولیتزیانو تحصیل کرد و نجوم را از ریاضیدان آنتونی گوارینی آموخت. او در سال 1560 با پائولو پورینو ازدواج کرد که از بازگشت او به مدرسه حمایت کرد و در آنجا نزد فرانچسکو پاتریزی تحصیل کرد. او در سال 1579 بیوه شد. حرفه موسیقی. تارکوینیا مولزا، پس از بیوه شدن، در سال ۱۵۸۳ به عنوان ندیمه ی دوشس مارگریتا گونزاگا دِسته به دربار فرارا دعوت شد—نقطه ی عطفی در زندگی هنری او که زمینه ساز شهرتش به عنوان خواننده، رهبر ارکستر، و آهنگ ساز شد. در فضای فرهنگی غنی فرارا، مولزا نه تنها به اجراهای برجسته پرداخت، بلکه در شکل دهی به موسیقی درباری و آموزش هنری نیز نقش مؤثری ایفا کرد. با این حال، در سال ۱۵۸۹، او از مقام خود برکنار شد و به مانتوا بازگشت. با وجود این فراز و نشیب ها، میراث
مولزا در موسیقی، آموزش، و فلسفه طبیعی باقی ماند، و او همچنان یکی از نمادهای برجسته ی زنان فرهیخته ی رنسانس ایتالیا به شمار می رود. آثار. مولزا به لاتین و گویش توسکانی شعر می سرود؛ او همچنین مقاله می نوشت. آثار لاتین او شامل اشعار زیر است: «درباره چشمه: ویژگی این چشمه آن است که خواب های آرام و دلپذیر را پدید می آورد.» «در ستایشِ چنتیوس کاردینال آلدوبراَندینی: ای چِنتیوس، تو را می ستایند که به فضیلت و جامهٔ سرخ (کاردینالی) ممتاز گشته ای.» «درباره همان شخص (چنتیوس): ای چِنتیوس، تنها تویی که همچون آپولوی دیگر، خودت را می نمایانی.» «فِلسینا (بولونیا) به مردان نامدارش مشهور است، اما به دانشگاه مادر خود نام آورتر.» بازنمایی های ادبی و هنری. بسیاری از آثار هنری به او تقدیم شده است؛ فرانچسکو پاتریزی در رساله خود با "عنوان «عشق فلسفی»" درباره آواز او نوشت و شاید او اولین خواننده ای بود که زندگینامه ای منتشر شده به او اختصاص داده شد. نام او در میان کسانی که در طبقه میراث نمایش « "مهمانی شام" » اثر جودی شیکاگو حضور دارند، دیده می شود. افتخارات. مولزا در سال ۱۶۰۰ به عنوان تنها زن دارای تابعیت رومی ، شهروندی روم را دریافت
کرد. در این فرمان آمده است: «اگرچه سنا هرگز زنان را در صفوف شهروندی نپذیرفته است... [تصمیم گرفته شد که] تارکوینیا مولزا از مودنا در ردیف شریف ترین شهروندان خود قرار گیرد، عنوانی که پیش از این هرگز به کسی اعطا نشده بود، به پاس قدردانی از فضائل و شایستگی های منحصر به فرد او.»
پائولا آرلوتا (متولد ۱۹۷۱) استاد خانواده گلوب در رشته سلول های بنیادی و زیست شناسی ترمیمی در دانشگاه هاروارد و رئیس بخش سلول های بنیادی و زیست شناسی ترمیمی هاروارد (HSCRB) است. تحقیقات او بر توسعه انواع نورون ها در قشر مغز متمرکز است. او بیشتر به خاطر کارش با استفاده از ارگانوئیدهای مغزی سه بعدی مشتق شده از سلول های بنیادی پرتوان القایی انسانی (iPSCs) برای مطالعه توسعه قشر مغز در اختلالات عصبی-روانی و عصبی-روانی شناخته شده است. اوایل زندگی و تحصیلات. پائولا آرلوتا، متولد سال ۱۹۷۱، در شهر کوچک کاپریوا دل فریولی در شمال شرقی ایتالیا رشد یافت. تحصیلات متوسطه خود را در دبیرستان علمی در شهر گوریتزیا گذراند. آغازی برای مسیری علمی که بعدها او را به یکی از چهره های برجستهٔ علوم اعصاب تبدیل کرد. او مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشتهٔ بیوشیمی از دانشگاه تریسته دریافت کرد و سپس در سال ۲۰۰۰، دکترای زیست شناسی مولکولی را از دانشگاه پورتسموث در بریتانیا اخذ نمود. پس از دریافت دکترا، آرلوتا دورهٔ پژوهش پسادکتری خود را در مدرسه پزشکی هاروارد زیر نظر جفری مکلیس گذراند، جایی که تمرکز او بر مطالعهٔ "نوروزایی" و ترمیم سیستم عصبی
مرکزی بود. او در این دوره در بیمارستان کودکان بوستون و بیمارستان عمومی ماساچوست نیز فعالیت داشت، و در کنار پژوهش هایش، به عنوان مدرس جراحی مغز و اعصاب در مدرسه پزشکی هاروارد تا سال ۲۰۰۷ تدریس می کرد. مسیر علمی آرلوتا، از شمال ایتالیا تا قلب پژوهش های عصبی در ایالات متحده، نشان دهندهٔ تعهد، تخصص، و نوآوری او در یکی از پیچیده ترین حوزه های زیست پزشکی است—حوزه ای که به درک بهتر مغز، حافظه، و درمان بیماری های عصبی اختصاص دارد. در سال ۲۰۰۷، پائولا آرلوتا به هیئت علمی دانشگاه هارواردپیوست و آزمایشگاه خود را در پردیس کمبریج این دانشگاه راه اندازی کرد—آغازی برای مرحله ای برجسته در مسیر پژوهشی او در حوزهٔ زیست شناسی سلول های بنیادی و بازساختی. او به عنوان استاد مشارکتی در رشته زیست شناسی سلول های بنیادی و بازساختی منصوب شد و هم زمان به عضویت مؤسسه سلول های بنیادی هاروارد درآمد. در سال ۲۰۱۸، او به ریاست بخش زیست شناسی سلول های بنیادی منصوب شد، و همچنین به شورای اجرایی زیست شناسی کمی راه یافت، نهادی که بر پیوند میان داده های کمی، مدل سازی، و زیست شناسی تمرکز دارد. در سال ۲۰۱۹، آرلوتا به عنوان داور در هیئت علوم زیستی جای
زه "Infosys" خدمت کرد. جایزه ای معتبر که به پژوهشگران برجسته در حوزه های علمی و فناوری اعطا می شود. این نقش، در کنار مسئولیت های آموزشی و پژوهشی اش، نشان دهندهٔ اعتبار بین المللی و تأثیرگذاری گستردهٔ او در جامعهٔ علمی است. شغل و پژوهش. تحقیقات آرلوتا بر درک عوامل مولکولی هدایت کننده تولد، تمایز و مونتاژ نورون ها در قشر مغز متمرکز است. آزمایشگاه او با استفاده از ارگانوئیدهای مغزی سه بعدی، مدل های "آزمایشگاهی" از رشد و آسیب شناسی قشر مغز انسان را توسعه می دهد. آرلوتا علاوه بر مسئولیت هایی که در دپارتمان سلول های بنیادی و زیست شناسی بازساختی دانشگاه هاروارد بر عهده دارد، در نهادها و مراکز علمی برجسته دیگری نیز فعالیت می کند. او به عنوان یکی از اعضای مؤسسه براد شناخته می شود و در کنار آن، عضویت وابسته مرکز تحقیقات روان پزشکی استنلی در همین مؤسسه را نیز دارد. افزون بر این، آرلوتا در مؤسسه سلول های بنیادی هاروارد نه تنها یکی از اعضای اصلی هیئت علمی است، بلکه به عنوان مدیر مشترک برنامه علوم اعصاب این مؤسسه نیز ایفای نقش می کند. به این ترتیب، فعالیت های او طیفی گسترده از پژوهش های بنیادی در زیست شناسی بازساختی گرفته
تا تحقیقات پیشرفته در علوم اعصاب و روان پزشکی را در بر می گیرد و جایگاهش را در میان دانشمندان پیشرو در این حوزه ها تثبیت کرده است.
لوئیسا مایول با نام کامل ماریا لوئیزا مایول لابه (زاده ) بازیگر و مجری شیلیایی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم های سانتوس، چشم در برابر چشم و سرنوشت اشاره کرد.
پاتریزیا فارچی دانشمند و متخصص کبد ایتالیایی است. او رئیس بخش پاتوژنز کبد در موسسه ملی آلرژی و بیماری های عفونی است. فارچی تحقیقات کاربردی در زمینه بیماری های کبد، به ویژه در مطالعه پاتوژنز هپاتیت ویروسی حاد و مزمن انجام می دهد. او پیش از این استاد تمام پزشکی و مدیر واحد کبد و دانشکده تحصیلات تکمیلی گوارش در دانشگاه کالیاری بود. تمرکز اصلی پژوهش های فارچی بر درک سازوکارهای مولکولی و ایمنی شناختی بیماری های کبدی است، به ویژه در زمینهٔ هپاتیت های ویروسی که از جمله چالش برانگیزترین بیماری های عفونی جهان به شمار می روند. تحقیقات او، که پلی میان آزمایشگاه و بالین ایجاد می کند، به توسعهٔ درمان های هدفمند، بهبود تشخیص زودهنگام، و درک بهتر پاسخ ایمنی بدن در برابر ویروس های کبدی کمک کرده است. آموزش. فارچی مدرک پزشکی عمومی خود را از دانشگاه کالیاری دریافت کرد و سپس در همان دانشگاه به عنوان متخصص بیماری های عفونی و گوارش دارای بورد تخصصی مشغول به کار شد. او در بخش گوارش بیمارستان مولینت در تورین زیر نظر ماریو ریزتو و در بخش پزشکی دانشکده پزشکی بیمارستان سلطنتی آزاد زیر نظر شیلا شرلوک آموزش دید. این آموزش ها، فارچی را در
قلب تحول دانش کبد قرار داد. جایی که پژوهش های بالینی، زیست شناسی مولکولی، و درمان های نوین در هم می آمیختند. تجربهٔ مستقیم با دو تن از برجسته ترین چهره های پزشکی اروپا، به او امکان داد تا رویکردی چندلایه و دقیق در مطالعهٔ بیماری های کبدی، به ویژه هپاتیت های ویروسی، توسعه دهد. این پایه گذاری علمی، مسیر او را به سوی پژوهش های ترجمه ای در سطح جهانی هموار ساخت و او را به یکی از چهره های تأثیرگذار در مبارزه با بیماری های مزمن کبدی بدل کرد. شغل. در سال ۱۹۸۹، فارچی به عنوان دانشمند مهمان به آزمایشگاه رابرت اچ. پورسل در آزمایشگاه بیماری های عفونی (LID) مؤسسه ملی آلرژی و بیماری های عفونی (NIAID) پیوست. در سال ۱۹۹۲، او دانشیار پزشکی و در سال ۲۰۰۰، استاد تمام پزشکی و مدیر واحد کبد و دانشکده تحصیلات تکمیلی گوارش در دانشگاه کالیاری شد. در سال ۲۰۰۷، او به LID بازگشت، جایی که در سال ۲۰۱۰ رئیس بخش پاتوژنز کبدی شد. او همچنین به بررسی عوامل مولکولی مؤثر در پیشرفت و بازگشت فیبروز کبدی می پردازد، و نقش سیروز را در شکل گیری سرطان سلول های کبدی تحلیل می کند. پژوهش های او در زمینهٔ آنتی بادی های خنثی کننده و تأثیر آن ها بر کنترل و
پیشگیری از عفونت ویروس هپاتیت C، از جمله تلاش های مهم در طراحی واکسن ها و درمان های هدفمند به شمار می رود. فارچی همچنین تحول ژنتیکی ویروس HCV و ارتباط آن با پیامدهای بالینی را بررسی می کند و در جست وجوی عوامل جدیدی است که ممکن است در بیماری های کبدی نقش داشته باشند. پژوهش های او در مرز میان آزمایشگاه و بالین قرار دارند و هدف آن ها نه تنها درک بیماری، بلکه طراحی راهکارهای درمانی برای شرایطی چون پیری، هپاتیت مزمن، و سرطان کبد است. فارچی با ترکیب تخصص در بیماری های عفونی، گوارش، و زیست شناسی مولکولی، یکی از چهره های کلیدی در تحول درمان های کبدی در سطح جهانی به شمار می رود. مسیر علمی او، از دانشگاه های ایتالیا تا مراکز تحقیقاتی ایالات متحده، بازتابی از تعهد، نوآوری، و تلاش بی وقفه برای بهبود زندگی انسان هاست.
دانشگاه کالیاری ( یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی در کالیاری، ساردینیا، ایتالیا است. این دانشگاه در سال ۱۶۰۶ تأسیس شد و دارای ۱۱ دانشکده است. "دانشگاه عمومی کالاریتانوم" در سال ۱۶۰۶ در امتداد دانشگاه های قدیمی اسپانیایی سالامانکا، وایادولید و لیدا تأسیس شد، اما تنها پس از امتیاز شاه فیلیپ سوم اسپانیا در سال ۱۶۲۰ به عنوان دانشگاه و مطالعات عمومی "کالیاری در پادشاهی" ساردینیا شروع به فعالیت کرد. در ابتدا رشته های حقوق، ادبیات لاتین، یونانی و عبری، هنرهای آزاد، پزشکی، جراحی، فلسفه و علوم در این دانشگاه ارائه می شد. هنگامی که ساردینیا در قرن ۱۸ تحت حکومت خاندان ساووی قرار گرفت، اساسنامه دانشگاه به طور قابل توجهی اصلاح شد و دانشکده ها و مؤسسات علمی گسترش یافتند. ساختمان جدید دانشگاه که توسط مهندس پیدمونتی، ساوریو بلگرانو دی فامولاسکو، طراحی شده بود، در پایان قرن ۱۸ تکمیل شد. امروزه این ساختمان میزبان ریاست دانشگاه و دفاتر اداری است. قرن های نوزدهم و بیستم شاهد تأکید بیشتر بر فعالیت های پژوهشی بود و نتایج مهم و تحسین شدهٔ بین المللی، به ویژه در زمینه های پزشکی، فیزیک، شیمی، زیست شناسی و باستان شناسی، به دست آمد. [ "" ] د
ر حومهٔ شهر مونسراتو، پردیس جدیدی از دانشگاه ساخته شده که مساحتی بالغ بر ۷۳ هکتار را در بر می گیرد. این مجموعهٔ آموزشی مدرن، میزبان دانشکده های علوم پایه و مجموعه ای از گروه های تخصصی است که هر یک با دانشکده های مربوطه سازمان دهی شده اند. در کنار این ساختار علمی، یکی از بیمارستان های عمومی دانشگاه نیز در این پردیس مستقر شده است. مرکزی درمانی که به طور مؤثر با دیگر نهادهای پزشکی منطقه ادغام شده و امکان تعامل میان آموزش، پژوهش، و خدمات درمانی را فراهم می سازد. این پردیس جدید، با طراحی منسجم و امکانات گسترده، گامی مهم در توسعهٔ زیرساخت های علمی و پزشکی منطقه به شمار می رود. پیوند میان دانشکده های علوم، گروه های تخصصی، و بیمارستان دانشگاهی، بستری فراهم کرده است برای آموزش بین رشته ای، پژوهش های کاربردی، و تربیت نسل جدیدی از دانش پژوهان و متخصصان. چنین فضایی، نه تنها به ارتقاء کیفیت آموزش و درمان کمک می کند، بلکه به تقویت جایگاه دانشگاه در سطح ملی و بین المللی نیز یاری می رساند. سازمان. این دانشگاه به ۱۱ دانشکده تقسیم شده است: این دانشگاه حدود ۳۶۰۰۰ دانشجوی ثبت نام شده، بیش از ۱۲۰۰ کادر آموزشی و حدود ۱۳۰۰ کادر فنی
-اداری دارد. نشان ملی. "نشان های این دانشگاه عبارتند از: در وسط، تصویر مریم مقدس و در پایین، تاج پاپ با حرف H که به معنای نام سنت هیلاریوس پاپ است، و در پایین، دو نشان اسقف اعظم، که در دست راست، حرف L به معنای نام سنت لوسیفر با صلیب اولیه و در دست دیگر، حرف E به معنای نام سنت اوزبیوس با نشان های کشیشی او قرار دارد، و سپس در سمت راست مریم مقدس، نشان های این پادشاهی (ساردینیا) و در سمت چپ، نشان شهر کالیاری". اساتید برجسته. از جمله اساتید برجسته آن عبارت بودند از:
تیم ملی هندبال زیر ۱۷ سال ایران یا تیم ملی هندبال نوجوانان ایران نماینده تیم ملی هندبال ایران در زده سنی نوجوانان در مسابقات جهانی و بین المللی می باشد؛ و توسط فدراسیون هندبال ایران کنترل می شود. هندبال قهرمانی نوجوانان آسیا ۲۰۲۵. تیم ملی هندبال زیر ۱۷ سال ایران در قهرمانی نوجوانان آسیا ۲۰۲۵ اردن با پیروزی برابر کره جنوبی، یکی از قدرت های برتر هندبال آسیا، نخستین قهرمانی دوره مسابقات هندبال قهرمانی زیر ۱۷ سال آسیا را به دست آورد.
نسخه استاندارد بین المللی () (ISV)، ترجمه انگلیسی (ترجمه و نسخه های کتاب مقدس) کتاب مقدس است که ترجمه آن کامل و در سال ۲۰۱۱ به صورت الکترونیکی منتشر شد. از متون طومارهای دریای مرده برای ارائه یک دستگاه متنی برای درک عهد عتیق استفاده شده است.
نسخه استاندارد اصلاح شده جدید () (NRSV)، ترجمه ای از کتاب مقدس به زبان انگلیسی آمریکایی است. این کتاب اولین بار در سال ۱۹۸۹ توسط شورای ملی کلیساها منتشر شد، NRSV توسط یک نهضت وحدت کلیساها از محققان «شامل حدود سی عضو» ایجاد شد.
منابع. سیلکا یکی از محوطه های باستان شناختی مهم فلات ایران است که حدود بیش از هفت هزار و پانصد سال پیش از میلاد، یکی از قدیمی ترین سکونت گاه های فلات مرکزی ایران در آن به وجود آمد.[۲]مهم ترین سازه این اثر تمدنی، زیگورات سیلک بوده؛ که تاریخ ساخت به قرن آن ها پس از آغاز تمدن سیلک و در حدود پنج الی هفت هزار پیش برمی گردد. تپه سیلکا در( نزدیکی روستای سیلکا )نام یکی از تپه های سیلک کاشان است که اریایی ها برای اولین بار صنعت پوشاک را راه اندازی کردند و نام این تپه را سیلکا نامیدند اما با گذر زمان و فراموش شدن تاریخ منطقه فقط نام کل منطقه یعنی تپه های سیلک بجا مانده اریایی ها در تپه سیلکا از ابریشم استفاده میکردند واز آن (سیلک) برای نامیدن تپه بهره بردند. بعد از مدتی روستای سیلکا مرکز داد و ستد پوشاک شد و این صنعت در منطقه جان گرفت و پیشرفت کرد.
گولیلمو اوبردان (تریسته، ۱ فوریه ۱۸۵۸ - ۲۰ دسامبر ۱۸۸۲) یک ایتالیایی طرفدار الحاق بود. او پس از تلاش ناموفق برای ترور امپراتور اتریش، فرانتس جوزف، اعدام شد و به شهید جنبش وحدت ایتالیا تبدیل شد. زندگینامه. او در شهر تریسته، که در آن زمان اتریشی بود، متولد شد. اوبردان با نام دیونیزیو گولیلمو کارلو غسل تعمید داده شد. نام کوچک او نام پدربزرگش بود. گولیلمو در واقع نام دوم او بود که به افتخار پدرخوانده اش، گولیلمو رُسی، به او داده شد. مادرش زنی اسلوونیایی از شامپاس (ایتالیایی: Sambasso، آلمانی: Schönpass) در شهرستان گوریزیا و گرادیسکا بود، در حالی که پدرش، والنتینو فالسیه، یک سرباز ونیزی در ارتش اتریش بود (اگرچه در اسناد مدنی تریسته از او به عنوان نانوا یاد شده است). شکل اصلی نام خانوادگی مادرش اوبردانک (یا اوبردانچ) بود که بعدها توسط خود گولیلمو اوبردان به ایتالیایی و به اوبردان تبدیل شد. پدرش اصالتاً اهل نوونتا دی پیاوه بود؛ او سال های آخر عمر خود را در ونیز گذراند و در سال ۱۸۷۸ در آنجا درگذشت. او پسرش را به فرزندی قبول نکرد، بنابراین گولیلمو نام خانوادگی مادرش را گرفت. او توسط مادر و ناپدری اش، فرانچسکو فرنسیچ (
اسلوونیایی)، که مادرش وقتی اوبردان چهار ساله بود با او ازدواج کرد، بزرگ شد. شایعاتی مبنی بر بدرفتاری ناپدری اش با او وجود داشت که توسط فرانچسکو سالاتا، زندگینامه نویس اوبردان، رد می شود. او در عوض به رابطه خوب آنها اشاره می کند و گزارش می دهد که ناپدری اش هیچ تمایزی بین اوبردان و پسران دیگرش قائل نبود، به طوری که اوبردان او را بابا صدا می زد و در طول اقامتش در رم نامه های محبت آمیزی برای او می نوشت، و در آخرین نامه خود از زندان قبل از اعدام اظهار داشت که دیدار ناپدری اش مایه تسلی خاطر زیادی بوده است، علاوه بر اینکه از او برای همه چیز تشکر کرد. او در یک محیط فرهنگی ایتالیایی تحصیل کرد، ایده های الحاق طلبانه را پذیرفت و نام ایتالیایی خود را به "گولیلمو اوبردان" تغییر داد. در سال ۱۸۷۷ در دانشکده فناوری وین (که اکنون دانشگاه فناوری وین است) ثبت نام کرد و در آنجا مهندسی خواند. از آنجایی که او از ایده استقلال برای همه گروه های ملی امپراتوری حمایت می کرد، از اشغال بوسنی و هرزگوین توسط اتریش-مجارستان خشمگین شد و بنابراین از ارتش اتریش-مجارستان فرار کرد زیرا نمی خواست در فعالیت های نظامی در آنجا شرکت کند. در عوض، برای
ادامه تحصیل به رم گریخت. در پایتخت ایتالیا، او ایده های الحاق گرایانه را پذیرفت و هدف آن الحاق سرزمین های ایتالیایی زبان که کماکان تحت حکومت اتریش-مجارستان به ایتالیا بود. در سال ۱۸۸۲، او با رهبر و یکی از بنیانگذاران الحاق طلبان، ماتئو رناتو ایمبریانی، ملاقات کرد. در آن زمان بود که او به این باور رسید که تنها اقدامات رادیکال شهادت طلبانه می تواند آزادی تریسته را از حکومت اتریش به ارمغان بیاورد. سوء قصد. در همان سال، امپراتور فرانتس یوزف در حال برنامه ریزی برای بازدید از تریسته به عنوان بخشی از جشن پانصدمین سالگرد حکومت هابسبورگ بود. اگرچه این شهر به دلیل عدم مشارکت در انقلاب های دهه ۱۸۴۰ عنوان افتخاری «وفادارترین شهر» (urbs fidelissima) را به خود اختصاص داده بود، اما با این وجود، این شهر کانون هواداران الحاق ایتالیایی بود. این مراسم با تظاهرات ضد اتریشی همراه بود. در این فرصت، اوبردان و داروساز ایستریایی، دوناتو راگوزا، نقشه ترور امپراتور را طراحی کردند. تلاش اوبردان شکست خورد، زیرا او اندکی پس از عبور از مرز به داخل خاک اتریش در رونچی دستگیر شد. این دستگیری به لطف دو خبرچین اتریشی در جنبش الحاق که اوبردان ا
ز نمایندگان برجسته آن بود، امکان پذیر شد. اگرچه نظریه دیگری نیز وجود دارد مبنی بر اینکه هواداران الحاق ایتالیایی، اوبردان را به دلیل اصالت اسلوونیایی اش به مقامات اتریشی لو داده اند. پس از دستگیری، اوبردان در ابتدا نام جعلی (گولیلمو رُسی، نام پدرخوانده اش) ارائه داد و اصرار داشت که او گولیلمو اوبردان نیست. به گفته سالاتا، این کار نه از روی بزدلی، بلکه برای محافظت از خانواده و همراهش انجام شده است. اوبردان دستگیر و توسط دادگاهی در اتریش به اعدام محکوم شد. مادرش، ویکتور هوگو، و جوسوئه کاردوچی درخواست عفو کردند - اما بی فایده بود. حکم اعدام به دلیل اعتراف خود اوبردان به نقشه ترور امپراتور صادر شد. بدون این اعتراف، او جان خود را نجات می داد. به گفته سالاتا، نقشه اوبردان این بود که برای ایتالیا یک شهید در راه آرمان تریسته بی چون و چرا فراهم کند و تلاش برای ترور، وسیله ای برای رسیدن به این هدف بود. با شکست تلاش برای ترور و جلوگیری از اقدام او به زندان، او برای رسیدن به هدفش به خودفداکردن متوسل شد.. اوبردانِ محکوم، از تمام مناسک مذهبی امتناع ورزید و اظهار داشت که من یک ریاضیدان و آزاداندیش هستم و به جاودانگی روح اعت
قادی ندارم. درست قبل از اعدام، او فریاد زد: «زنده باد ایتالیا!» (Viva l'Italia!) که به تثبیت شهرت بعدی او به عنوان شهید آرمان ملی ایتالیا کمک کرد. مجسمه های او در شهرها و شهرستان های سراسر ایتالیای متحد ساخته شد. امپراتور فرانتس جوزف، که ۳۵ سال دیگر سلطنت کرد، دیگر هرگز از تریسته بازدید نکرد. ترور بعدی آرشیدوک فرانتس فردیناند در سال ۱۹۱۴، و احیای الحاق گرایی که پس از آن رخ داد، به تلاش قبلی اوبردان اشاره داشت. مسئولیت حمله و قتل قبلی. در طول روند رسیدگی به پرونده اوبردان و در سال های بعد، بحث هایی در مورد مسئولیت اوبردان در حادثه ای که در ۲ آگوست همان سال (۱۸۸۲) در تریسته رخ داده بود، وجود داشت. ساعت ۹ شب، در جریان رژه کهنه سربازان اتریش-مجارستان، فردی ناشناس بمبی را بین ردیف آخر گروه رژه و ردیف اول صفوف پرتاب کرد که منجر به زخمی شدن ۱۵ نفر و کشته شدن یک نفر، آنجلو استوکی، یک جوان ۱۵ ساله اهل تریسته، شد که در گوشه ای در سمت دیگر جاده ایستاده بود و بر اثر اصابت ترکش به شدت مجروح شد. بمب (مدل اورسینی) مورد استفاده در این حمله از همان مدلی بود که در زمان دستگیری اوبردان در اختیار او قرار داشت. اوبردان در زمان ای
ن حادثه در تریسته حضور داشت، همانطور که صاحب هتل «آلا سیتی دی وین»، جایی که او اقامت داشت، و همچنین دخترش، دستفروشی که او را در حال عبور دیده بود و با قطعیت کمتری، باربر هتل، شاهد بودند. اوبردان خود را به عنوان یک آلمانی استتار کرد و با صاحبخانه به زبان آلمانی نیز ارتباط برقرار کرد. اوبردان سه ماه بعد، پس از دستگیری در رونچی، توسط دادگاه نظامی مسئول شناخته شد. مسئولیت اوبردان در این حمله در محافل طرفدار اتحاد تایید شد (اگرچه این ممکن است برای محافظت از افراد دیگر نیز اتفاق افتاده باشد). در دفتر خاطرات خواهران اونگارو، دختران لوئیجی اونگارو، گزارش شده است که بمب توسط شخصی به نام آدلا دلفینو، خواهر یکی از همکلاسی های اوبردان، که گفته می شود عاشق او بوده و از آپارتمانی که اوبردان در شب بین ۱ تا ۲ آگوست به همراه اوبردان و شاید در آن اقامت داشته، پرتاب شده است. لئوپولدو کانتنتو و همچنین پیشخدمت در لیوبلیانا توقف کردند. مشخص شد که بمب نه از پیاده رو، بلکه از پنجره یک ساختمان (طبقه اول شماره ۹ در خیابان کورسو) پرتاب شده است که از آن مردی جوان با ریش قرمز و کلاه sulle ventitré با عجله بیرون آمد. نخستین مظنون فردی به
نام لئوپولدو کانتنتو بود که شباهت زیادی به اوبردان داشت. دختری که با چاقو در لیوبلیانا متوقف شده بود و توسط خانواده ای که در شماره ۹ خیابان کورسو زندگی می کردند، استخدام شده بود، بعداً مورد سوءظن قرار گرفت. این مظنون نیز به سرعت کنار گذاشته شد و اوبردان مظنون اصلی شد. پانزده روز بعد، پلیس اتریش، پس از گزارش پلیس ایتالیا، چمدانی پر از بروشورهای خرابکارانه، بمب های اورسینی و ترقه را در کشتی بخار میلانو کشف و ضبط کرد. سه نفر از اعضای فرقه الحاق گرایی در پرونده چمدان مظنون بودند، اما این پرونده در نهایت پس از اعدام اوبردان در ۲۰ دسامبر مختومه اعلام شد. در سال ۱۸۹۰ (سال ها پس از شهادت اوبردان) اسناد تحقیقات حمله ۲ آگوست و اولین بازجویی از اوبردان از بایگانی دادگاه تریسته که به خوبی تحت نظارت نبود، به سرقت رفت. این اسناد سپس در چمدانی با کف دوتایی به اودینه ارسال شدند. آنها تا پس از جنگ جهانی اول پنهان ماندند، زمانی که فرانچسکو سالاتا، زندگینامه نویس اوبردان، شروع به نوشتن زندگینامه اوبردان کرد. هیچ مدرکی دال بر محکومیت اوبردان از اسناد کشف شده به دست نیامد، با این حال، بعید نیست که بخشی از اسناد «گم شده» باشد. با
این حال، سالاتا گزارش می دهد که یک نگهبان در ابتدا اظهار داشت که می تواند تقریباً با قطعیت ادعا کند، اما این نگهبان بعداً از اظهارات خود عقب نشینی کرد و گفت از قطعیت به احتمال تغییر نظر داده است. نگهبان دیگری که در آنجا حضور داشت، احتمال اینکه فرد مورد نظر اوبردان باشد را رد کرد. اوبردان در مقابل شش شاهد حادثه ۲ اوت قرار گرفت که همگی این احتمال را که فردی که در صحنه دیده شده است، اوبردان باشد، رد کردند. میراث. «سرود اوبردان» یکی از محبوب ترین سرودهای جنگی بود که توسط ایتالیایی ها در طول جنگ جهانی اول خوانده می شد. به گفته سالاتا،از نام اوبردان، «ابرادنتیسم» به عنوان «دفن کننده اتحاد سه گانه» شناخته شد، و منافع ایتالیایی ها در سرزمین های هابسبورگ که اتریش تصور می کرد در همان سال با اتحاد سه گانه لغو شده، با شهادت اوبردان احیا شد. بناهای تاریخی برجسته ی مختلفی در ایتالیا، اوبردان را گرامی می دارند. در تریسته، یکی از میدان های مرکزی نام او را بر خود دارد (میدان اوبردان). در فلورانس، نام او در اوبلیسک کشته شدگان در جنگ های استقلال در میدان روبروی سانتا ماریا نوولا حک شده است. بوریس پاهور، نویسنده اسلوونیایی، رمان