Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
با شیمون پرز دعوت شد؛ اوباما از آیناو تمجید کرد و او را «الگویی برای دیگران» خواند. آیناو نماینده اسرائیل در رقابت های دوشیزه جهان ۲۰۱۳ بود که در مسکو، روسیه برگزار شد، اما موفق به کسب رتبه ای نشد. او سپس از سوی "جروزالم پست" به عنوان سی ونهمین یهودی تأثیرگذار سال ۲۰۱۳ معرفی شد. پس از پایان دوران سلطنت خود، آیناو در مارس ۲۰۱۴ تاج را به مور مامان، جانشین خود در رقابت های دوشیزه اسرائیل ۲۰۱۴ سپرد. در ۲۰۱۵، آیناو به عنوان شرکت کننده مشهور در "بازمانده: هندوراس"، فصل هفتم نسخه اسرائیلی بازمانده شرکت کرد. او در نهایت نایب قهرمان فصل شد و پس از لیرون «تیل تیل» اورفالی قرار گرفت. در ۲۰۱۶، آیناو کار روی تأسیس یک مرکز آموزشی هنری اجتماعی در نتانیا را برای حمایت از جوانان در معرض خطر آغاز کرد. زندگی شخصی. او در نتانیا، اسرائیل سکونت دارد. آیناو در مصاحبه ای اظهار داشت که می خواهد در صنعت مد فعالیت کند، الگویی برای جامعه اش باشد و «خانواده ای بزرگ داشته باشد» تا بتواند «به فرزندانش تجربه ای بدهد که خود هرگز نداشته است».
عینات ویلف ()(زادهٔ ۱۱ دسامبر ۱۹۷۰) سیاستمدار پیشین اسرائیلی است که به عنوان عضو کنست از حزب استقلال و حزب کارگر فعالیت کرده است. زندگی نامه. عینات ویلف در اورشلیم متولد شد و در خانواده ای صهیونیست کارگری رشد یافت. او در دبیرستان دانشگاه عبری در اورشلیم غربی تحصیل کرد. خدمت سربازی خود را به عنوان افسر اطلاعاتی در واحد ۸۲۰۰ با درجهٔ ستوان به پایان رساند. سپس به دانشگاه هاروارد رفت و مدرک کارشناسی در رشتهٔ حکومت و هنرهای زیبا دریافت کرد، سپس مدرک کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی را از اینسیاد در فرانسه گرفت و در نهایت دکترای علوم سیاسی را از کالج ولفسون، دانشگاه کمبریج دریافت کرد. ویلف در سال ۲۰۰۷ با روزنامه نگار و مجری تلویزیونی آلمانی ریچارد گوتیار ازدواج کرد. او در سال ۲۰۱۰ صاحب پسری شد. ویلف خود را یک صهیونیست، یک فمینیست و یک خداناباور توصیف می کند. فعالیت های سیاسی و تجاری. ویلف به عنوان مشاور سیاست خارجی معاون نخست وزیر شیمون پرز خدمت کرد، همچنین به عنوان مشاور راهبردی در مک کنزی و شرکا در نیویورک و شریک عمومی در سرمایه گذاری مخاطره آمیز شرکت "کوآر" در اسرائیل فعالیت کرد. پس از بازگشت به اسرائیل، ویلف به عن
وان پژوهشگر ارشد در مؤسسه سیاست گذاری مردمی یهود مشغول به کار شد و ستون نویس هفتگی روزنامه "اسرائیل هیوم" بود. او همچنین در کالج ساپیر تدریس کارآفرینی اجتماعی را بر عهده داشت و مهمان مکرر برنامه های رادیویی و تلویزیونی اسرائیل بود. وی همچنین عضو کمیته راهبری کنفرانس ریاست جمهوری بود. در سال ۲۰۰۷، او برای ریاست کنگره جهانی یهود نامزد شد. با این حال، پیش از رأی گیری کناره گیری کرد و رونالد لادر به عنوان رئیس انتخاب شد. ویلف که عضو حزب کارگر اسرائیل بود، در فهرست این حزب برای انتخابات قانون گذاری ۲۰۰۳ اسرائیل در رتبه ۳۹ قرار داشت، اما موفق به کسب کرسی نشد. در انتخابات قانون گذاری ۲۰۰۹ اسرائیل او در جایگاه چهاردهم فهرست حزب قرار گرفت، اما با توجه به اینکه حزب تنها ۱۳ کرسی به دست آورد، انتخاب نشد. با این حال، در ۱۰ ژانویه ۲۰۱۰، پس از کناره گیری اوفیر پینس-پاز از سیاست، او وارد کنست شد. اما در ژانویه ۲۰۱۱، او یکی از پنج نماینده ای بود که از حزب کارگر جدا شد و حزب استقلال را تحت رهبری ایهود باراک تأسیس کرد. او در ژانویه ۲۰۱۳، زمانی که این حزب تصمیم گرفت در انتخابات قانون گذاری ۲۰۱۳ اسرائیل شرکت نکند، کرسی خود را از
دست داد. در ژوئن ۲۰۲۴، او به دفتر سخنگویان شهروندی اسرائیل پیوست و یک پادکست جدید با عنوان "دیپ دایو" راه اندازی کرد. دیدگاه های سیاسی. ویلف از قانونی سازی مواد مخدر سبک حمایت می کند و استدلال می کند که شرایط موجود به افزایش جرم و جنایت منجر می شود. به گفته ویلف، هسته اصلی درگیری اسرائیل و فلسطین بیشتر از اینکه مسئله ای سرزمینی باشد، به موضوع پناهندگان فلسطینی مربوط است. او معتقد است که بدون حل این مسئله، دستیابی به راه حلی برای این درگیری امکان پذیر نیست. ویلف همواره بر لزوم اقدام در سازمان ملل متحد برای انحلال آنروا تأکید داشته و مدعی است که این سازمان به تداوم مسئله پناهندگان فلسطینی کمک می کند. در جریان عملیات لبه حفاظتی، ویلف بارها در رسانه ها ظاهر شد و آنروا را نه یک سازمان بشردوستانه، بلکه سازمانی «خصمانه» توصیف کرد که به «رؤیای بازگشت» دامن می زند. جنگ بازگشت. در کتاب "جنگ بازگشت" (۲۰۲۰)، ویلف و عدی شوارتز استدلال می کنند که حق بازگشت فلسطینیان نه یک حق، بلکه تلاشی پنهان برای نابودی اسرائیل است و این مسئله مهم ترین مانع برای صلح میان اسرائیل و فلسطینیان است.
میداس نمایشنامه ای منظوم در قالب نظم آزاد است که توسط نویسندگان رمانتیک، مری شلی و پرسی بیش شلی، نوشته شده است. مری شلی نویسندهٔ اصلی نمایشنامه بوده و پرسی دو شعر غنایی به آن افزوده است. این اثر در سال ۱۸۲۰، زمانی که شلی ها در ایتالیا زندگی می کردند، نوشته شد. مری شلی تلاش کرد نمایشنامه را در دههٔ ۱۸۳۰ برای چاپ در مجلات کودکانهٔ انگلستان ارائه دهد، اما این تلاش ها بی نتیجه ماند. "میداس" سرانجام در سال ۱۹۲۲ در نسخه ای علمی به ویرایش آ. کزول منتشر شد. اینکه آیا این نمایشنامه اساساً برای اجرا بر صحنه نوشته شده بود یا نه، همچنان محل بحث میان پژوهشگران است. نمایشنامه داستان رقابت موسیقایی میان آپولو و پن را با افسانهٔ معروف شاه میداس، که هر چیزی را که لمس می کرد به طلا تبدیل می کرد، ترکیب می کند. نمایشنامهٔ "میداس" به طور عمده به مسائل جنسیتی می پردازد و در آن دربارهٔ تعریف های زنانگی و مردانگی در اوایل قرن نوزدهم و ایدئولوژی در حال شکل گیری «قلمروهای جداگانه» اظهار نظر می شود—ایدئولوژی ای که زنان را به امور خانگی و مردان را به امور سیاسی محدود می کرد. این اثر بخشی از علاقهٔ رمانتیک ها به بازنویسی اسطوره های کلاسی
ک است، و تمرکز آن بر به چالش کشیدن ساختار پدرسالارانه و طنزپردازی نسبت به انباشت افسارگسیختهٔ ثروت است. ژانر نمایشنامهٔ "میداس" نیز بازتابی از مناقشات جنسیتی زمان خود است؛ پرسی شلی در قالب سنتیِ مردانهٔ شعر غنایی می نویسد، در حالی که مری شلی در نمایشنامهٔ منظوم خود بر جزئیات زندگی روزمره تمرکز دارد. از زمان نخستین انتشار اثر در سال ۱۹۲۲، منتقدان عمدتاً بر اشعار پرسی شلی توجه نشان داده اند و نمایشنامهٔ مری شلی کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. با این حال، از دههٔ ۱۹۹۰ به بعد، این روند معکوس شده و پژوهشگران توجه بیشتری به آثار مری شلی ورای "فرانکنشتاین" (۱۸۱۸) نشان داده اند. پیش زمینه. تا سال ۱۸۱۶، خانوادهٔ شلی در ایتالیا زندگی می کردند و در سال های ۱۸۱۸ و ۱۸۱۹، دو تن از فرزندان خردسال آن ها، کلارا و ویلیام، درگذشتند. مری شلی دچار افسردگی شدیدی شد و از پرسی فاصله گرفت؛ چرا که او به اندازهٔ مری تحت تأثیر این فقدان قرار نگرفته بود. مری اندکی پس از تولد پسرش، پرسی فلورنس، در اواخر سال ۱۸۱۹ دوباره اندکی جان گرفت. با وجود اندوه سنگینی که از مرگ دو فرزندش بر او سایه افکنده بود، مری شلی همچنان به مطالعه و یادگیری ادامه
داد، همان گونه که در تمام طول زندگی اش چنین کرده بود. بین سال های ۱۸۱۸ تا ۱۸۲۰، او به طور گسترده ای با نمایشنامه آشنا شد. آثار بسیاری از ویلیام شکسپیر را مطالعه کرد، برخی را همراه با پرسی شلی. پرسی معتقد بود مری استعداد نمایشنامه نویسی دارد و او را ترغیب کرد تا نمایشنامه های برجستهٔ انگلیسی، فرانسوی، لاتین و ایتالیایی و همچنین نظریه های درام را مطالعه کند. پرسی حتی برای نمایشنامه اش "چنچی" از مری نظر خواست. مری، در نقشی کمتر درخشان، نسخهٔ دست نویس نمایشنامهٔ "پرومتئوس آزادشده" را برای پرسی رونویسی کرد. آن ها همچنین به اپرا، باله و نمایش های مختلف می رفتند. مطالعات مری شلی در این سال ها گسترده و متنوع بود. او در سال ۱۸۲۰ شروع به یادگیری زبان یونانی کرد و به طور گسترده ای در زمینهٔ آموزش و تربیت مطالعه کرد. برای نمونه، رسالهٔ فلسفی "امیل" و رمان احساساتی "هلوئیز جدید" نوشتهٔ ژان-ژاک روسو و همچنین کتاب کودکانهٔ "تاریخ سندفورد و مرتون" اثر توماس دی را خواند. نگارش و انتشار. مری شلی نمایشنامهٔ "میداس" را در سال ۱۸۲۰ نوشت. میراندا سیمور، زندگی نامه نویس مری شلی، گمان می برد که او "میداس" و "پروسرپاین" را برای دو دخ
تر نوجوان به نام های لورت و نرینا تایگ نوشته باشد—دخترانِ دوستان خانوادهٔ شلی در ایتالیا. مادر آن ها نیز از شاگردان پیشین مری ولستون کرفت، مادر مری شلی، بوده است. مری شلی در همان سال داستان کودکانهٔ "موریس" را نیز برای لورت نوشت. او نمایشنامهٔ "میداس" را در سال ۱۸۲۴ برای انتشار به "The Browning Box"، به سردبیری برایان والتر پراکتر، ارسال کرد، اما رد شد. در سال ۱۸۳۰، آن را برای انتشار در مجلهٔ کودکانهٔ "Forget-Me-Not" به رودولف آکرمن سپرد؛ باز هم رد شد. در سال ۱۸۳۲، نمایشنامه را برای بررسی به آلاریک الکساندر واتس فرستاد تا در سالنامهٔ ادبی اش "Literary Souvenir" منتشر شود. با این حال، در نامه اش پیشنهاد کرد که این نمایشنامه شاید برای نشریات نوجوانانه ای که همسر واتس، پریسیلا مادن واتس، اداره می کرد، مناسب تر باشد. این نمایشنامه برای نخستین بار در سال ۱۹۲۲ توسط پژوهشگر ادبی، آ. کزول، منتشر شد. خلاصهٔ داستان. در پردهٔ اول، پان آپولو را به یک مسابقهٔ موسیقی دعوت می کند و تی مولوس داور این رقابت است. تی مولوس پیروزی را به آپولون می دهد. پان به این داوری اعتراض کرده و از شاه میداس—که یک انسان فانی است—می خواهد که ر
أی نهایی را صادر کند. میداس که به پان تمایل دارد، رأی را به نفع او صادر می کند. آپولون که از دخالت یک انسان در امور خدایان خشمگین شده، او را مجازات می کند و گوش هایش را به گوش الاغی تبدیل می کند و می گوید:«پس نشانه ای از آنچه هستی را بر سرت بگذار تا جهانیان ببینند، و خودِ پان نیز از داشتن چنین داوری شرم کند». زوپیریون، صدراعظم میداس، به او کمک می کند تا راهی برای پنهان کردن گوش هایش پیدا کند: آن ها تاجی طراحی می کنند تا گوش ها را بپوشاند. هرچند زوپیریون مصمم است راز شاه را حفظ کند، اما اوضاع برایش خنده دار است. وقتی با آسفالئون، یکی از درباریان، مواجه می شود، تصور می کند که او نیز از این راز باخبر است. آسفالئون درمی یابد که زوپیریون رازی در دل دارد، اما نمی داند چیست. پس از رفتن آسفالئون، زوپیریون راز را در گوشِ نی های سبزِ کنار رود می گوید: «ای سبزترین نی هایی که زیر آفتاب، سرهای پرپرتان را تکان می دهید».سپس باکوس وارد می شود و به دنبال سیلِنوس می گردد. او تصمیم می گیرد به خاطر مهمان نوازی میداس، به او پاداشی بدهد و می گوید که هر آرزویی دارد، برآورده خواهد شد. صدراعظم پیشنهاد می دهد که گوش های پیشینش را بازپ
س بخواهد، اما میداس آرزو می کند که هر چیزی را که لمس می کند به طلا تبدیل کند. در همین حین، میداس گمان می کند زوپیریون دارد راز او را بازگو می کند، اما در واقع نی ها هستند که زمزمه می کنند: «میداس، شاه، گوش های الاغ دارد». پردهٔ دوم با شیفتگی میداس به قدرت جدیدش آغاز می شود—توانایی تبدیل هر چیز به طلا. اما درباریان از این شکایت دارند که مجبور شده اند لباس های سنگین طلایی بپوشند. میداس آن ها را سرزنش می کند و می گوید: «من یک خدا هستم!». اما خودِ میداس نیز به زودی با دشواری های این قدرت مواجه می شود—مثلاً دیگر نمی تواند غذا بخورد. او به شدت پشیمان می شود و فریاد می زند:«ای نادان! که آرزو داشتی همه چیز را به طلا تبدیل کنی! چقدر کور و احمق بودم!».میداس از باکوس درخواست می کند تا این قدرت را از او بگیرد و با تضرع می گوید:«مرا به گوزنی بدل کن، در پوست پاره پاره بپوشان— غذایم نان باشد و ریشه های بی مزه، اما این لعنت وحشتناکِ طلا را از من بگیر».میداس به درباریان فرمان می دهد برای جلب رضایت خدایان قربانی کنند تا شاید از نفرین طلا رهایی یابد. باکوس سرانجام دلش به رحم می آید و می گوید باید در رودخانه غسل کند. درباریان از
اینکه او حتی هنگام شنا هم تاجش را برنمی دارد، متعجب می شوند؛ یکی از آن ها تصمیم می گیرد شبانه زیر تاجش را نگاه کند. پس از بازگشت از غسل، میداس طبیعت را ستایش می کند و می گوید:«طلا چیز پَست، پُرآلودگی و پَست مایه ای است؛ — به چمن نگاه کن، به آسمان، درختان، گل ها، این ها گنجینه های ژوپیترند—و طلا نیستند». ژانر. مری شلی نمایشنامهٔ "میداس" را به عنوان «یک نمایشنامهٔ کوتاه اسطوره ای و طنزآمیز در قالب نظم» توصیف کرده است. تلاش او برای انتشار این اثر به عنوان نمایشنامه ای کودکانه نشان می دهد که خود نیز آن را جزو ادبیات کودک می دانست. در آن دوران، ادبیات «آموزشی» برای کودکان اغلب توسط زنان نوشته می شد، چرا که آن ها به عنوان صاحب نظران تربیت کودک شناخته می شدند. هرچند این نوع ادبیات، زنان را در نقش سنتی مادری قرار می داد، اما در عین حال به آن ها اجازه می داد تا به عنوان نویسندگان و هدایتگران اخلاق در حوزهٔ عمومی نیز ایفای نقش کنند. مادر مری شلی، مری ولستون کرفت، دو اثر از این نوع نوشته بود: "اندیشه هایی دربارهٔ آموزش دختران" (۱۷۸۷) و "داستان های واقعی از زندگی واقعی" (۱۷۸۸) که مری بی تردید با آن ها آشنا بود. همان طور
که مارجین پورینتون می نویسد: «نمایشنامه های به ظاهر سادهٔ مری شلی، در بافتار ادبیات آموزشی و در لحظه ای تاریخی که مرز میان گفتار خصوصی و عمومی در حال محو شدن است، پیچیدگی ویژه ای می یابند.» پژوهشگران دربارهٔ اینکه مری شلی قصد داشت نمایشنامه اش روی صحنه اجرا شود یا نه، اختلاف نظر دارند. برای نمونه، آلن ریچاردسون "میداس" را «درام غنایی» یا «نمایشنامه غیرصحنه ای» در سبک درام رمانتیک خانگی می داند، سبکی که «بر شخصیت به جای طرح داستان، بر واکنش به جای کنش، و بر فاصله گیری از صحنهٔ تئاتر تأکید دارد». اما جودیت پاسکو با این دیدگاه مخالف است و به شواهد نسخهٔ خطی چون دستورالعمل های صحنه اشاره می کند و استدلال می کند که مری شلی نمایشنامه اش را برای اجرا نوشته بود. منتقد ادبی، جفری کاکس، نیز استدلال می کند که "میداس"، در کنار پروسرپاین، "پرومتئوس آزادشده" و سایر نمایشنامه هایی که در حلقهٔ لی هانت نوشته شدند، نه برای کنار گذاشتن صحنه، بلکه تلاشی برای بازآفرینی تئاتر بودند. این نویسندگان با فاصله گرفتن از تراژدی و کمدی های آداب معاشرت، درام را از نو تعریف کردند؛ آن ها به نوشتن نمایش های نمادین و روستایی روی آوردند. کاکس
"میداس" و "پروسرپاین" را «یک دیپتیک اسطوره ای» می نامد که نیروهای سرکوبگر را روی صحنه به تصویر می کشد. از دید او، "میداس" «به درستی با دست کشیدن میداس از لمس طلایی اش به پایان می رسد، و بازگشت او به دنیایی روستایی و ساده زیستانه، مبتنی بر برابری را جشن می گیرد». در اوایل قرن نوزدهم، شعر غنایی با شاعران مرد و شعر روزمره (یعنی شعری دربارهٔ زندگی روزانه) با شاعران زن پیوند خورده بود. تقسیم کار در "میداس" نیز بازتاب همین روند است: پرسی دو شعر غنایی در نمایشنامه نوشته و بخش های اصلی نمایشنامه که به جزئیات زندگی روزمره می پردازند، توسط مری سروده شده اند. با این حال، مری شلی به سادگی این تقسیم بندی جنسیتی میان ژانرها را نمی پذیرد. همان طور که ریچاردسون توضیح می دهد، «تک گویی در پردهٔ اول کنار گذاشته می شود و در پردهٔ دوم به عنوان سبکی مشکوک و ذاتاً مردانه به چالش کشیده می شود». افزون بر آن، جدایی میان اشعار پرسی شلی—که در پردهٔ اول توسط آپولون و پان خوانده می شوند—و نمایشنامهٔ منظوم مری، همواره منتقدان را آزار داده است. با این حال، ریچاردسون معتقد است این ناهماهنگی عمدی است تا تفاوت در سبک شعری را برجسته کند. سبک و
فضا. دل مشغولی های جنسیتی مری شلی تنها به مسائل مربوط به ژانر محدود نمی شود. در مسابقهٔ موسیقایی میان آپولو و پن در پردهٔ اول، آپولو با ویژگی های مردانه مانند فلسفه، علم و عقلانیت مرتبط است، و پان با ویژگی های زنانه همچون گوسفندان و طبیعت پیوند دارد. با این حال، همان طور که پورینتون اشاره می کند، «هر دو شخصیت اشعاری خودستایانه می خوانند که در آن ها از 'ساز' و دستاوردهای خود می بالند». با پیروزی آپولو، نمایشنامه در ظاهر «برتری مردانه» را جشن می گیرد. اما پن به شاه میداس متوسل می شود و از او می خواهد تا در رأی داور تجدید نظر کند؛ میداس نیز رأی را به نفع پن برمی گرداند، و به همین دلیل مجازات می شود. پورینتون استدلال می کند که نمایشنامه از این طریق مرزهای سنتی جنسیت را فرو می ریزد و شخصیت هایی با نشانه های جنسیتی آمیخته به تصویر می کشد. او می نویسد: «از این منظر، "میداس" نوعی درام با لباس مبدل است—کمدی ای دربارهٔ مسائل زنان، که بر پیکره های مردانه به نمایش درمی آید». از نگاه او، نمایشنامه مشکلات ایدئولوژی قرن نوزدهمیِ «قلمروهای جداگانه» را دراماتیزه می کند—ایدئولوژی ای که بر اساس آن، زنان باید در فضای خصوصی و خان
گی بمانند و مردان در عرصهٔ عمومی و سیاسی حضور داشته باشند. مری شلی همچنین از شخصیت میداس برای نقد سرمایه داری و امپریالیسم بهره می گیرد. شادی اولیهٔ میداس از به دست آوردن طلا نمادی است از انگلستانِ معاصرِ مری شلی، که «با شتاب به سوی هویتی تازه به عنوان جامعه ای صنعتی و مصرف گرا پیش می رفت، جامعه ای که بر پایهٔ امپریالیسم سیاسی و تجاری تأمین مالی می شد». برای مری شلی، این تلاش های تجاری به ویژه خصلتی مردانه دارند؛ گوش های میداس که نشانه ای از تضعیف مردانگی اند، در کنار طلای قدرت بخش و مردانه کننده قرار می گیرند. افزون بر این، شلی نشان می دهد که وقتی رهبران سیاسی «زنانه» می شوند، قدرت سیاسی خود را از دست می دهند. او میان میداس و پادشاهان بریتانیا، جورج سوم و جورج چهارم، که اغلب به شکلی زنانه تصویر می شدند، مقایسه ای ضمنی برقرار می کند. همانند پرسی شلی، جان کیتس و لرد بایرون، مری شلی نیز به بازنویسی اسطوره های کلاسیک پرداخت؛ اما مانند دیگر نویسندگان زن رمانتیک، تمرکز ویژه ای بر به چالش کشیدن ساختار پدرسالارانه داشت. "میداس" صرفاً تفسیری بر روایت اووید در "دگردیسی ها" نیست، بلکه برداشتی انتقادی از نسخهٔ جفری چاوس
ر در داستان "زن حمام رفته" نیز هست. در نسخهٔ اووید، این آرایشگر میداس است که نمی تواند راز گوش های شاه را نگه دارد؛ در روایت چاوسر، همسر میداس راز را فاش می کند. اما در نسخهٔ مری شلی، این نخست وزیرِ میداس است که راز را نمی تواند پنهان کند؛ با این حال، میداس باور دارد که زنی راز او را فاش کرده، و یکی از درباریان با صراحت می گوید: «اینجا هیچ زنی نیست». این جابه جایی در روایت نه تنها نقش جنسیت را در قدرت، زبان و افشا به پرسش می کشد، بلکه به نوعی طنزآمیز نشان می دهد که در ذهن مردسالار، افشای راز همواره به زن نسبت داده می شود، حتی زمانی که هیچ زنی در صحنه حاضر نباشد. نمایشنامه های "پروسرپاین" و "میداس" اغلب به عنوان دو نمایشنامهٔ متضاد در نظر گرفته می شوند. "پروسرپاین" نمایشنامه ای دربارهٔ پیوند زنانه است، در حالی که "میداس" نمایشی مردسالارانه است؛ در "میداس" شاعران مرد در رقابتی شرکت می کنند، در حالی که در "پروسرپاین" شخصیت های زن در داستان سرایی جمعی مشارکت دارند؛ «در حالی که میداس در قصر طلایی اش خود را مرکز قدرت می پندارد، سرس در اندوه ترک پناهگاه روستایی اش که با پروسرپاین شریک بوده، برای رفتن به دربار ژوپیتر
می نالد»؛ "میداس" بر طلا متمرکز است، در حالی که زنان "پروسرپاین" از گل ها لذت می برند؛ و «در حالی که جامعهٔ "میداس" آکنده از خودخواهی، طمع و کشمکش است، جامعهٔ زنانهٔ "پروسرپاین" بر پایهٔ همبستگی، بخشندگی و عشق استوار است». بازخوردها. زمانی که آ. کزول نخستین نسخهٔ ویرایش شدهٔ نمایشنامهٔ "میداس" را در سال ۱۹۲۲ منتشر کرد، استدلال کرد که «این خیال پردازی های کلاسیکی کوچک که خانم شلی هرگز جسارت انتشارشان را نداشت، به همان اندازه شایستهٔ توجه اند که آثار منثور بلندپروازانه اش». با این حال، مقدمهٔ او بر نمایشنامه عمدتاً دربارهٔ پرسی شلی و نقش او در آثار مری شلی است. در واقع، همان طور که خودش توضیح می دهد، انگیزهٔ اصلی اش از انتشار این اثر، مشارکت در صدمین سالگرد تولد پرسی شلی بود. از زمان انتشار اولیه، نه "میداس" و نه "پروسپاین" توجه چندانی از سوی منتقدان دریافت نکرده اند. اغلب یا تنها به اشعار پرسی شلی توجه شده یا کل نمایشنامه ها نادیده گرفته شده اند. منتقد ادبی، الیزابت نیتچی، نوشته است که این نمایشنامه ها «تنها به خاطر اشعار پرسی شلی که برایشان نوشته شده اند، ارزشمند هستند» و سیلوا نورمن معتقد است که این آثار «و
اقعاً نیازی به مطالعهٔ تحلیلی یا تطبیقی ندارند». با این حال، از دههٔ ۱۹۹۰ و با انتشار کتاب "مری شلیِ دیگر" ("The Other Mary Shelley")، توجه بیشتری به آثار «دیگر» مری شلی—مانند نمایشنامه هایش—معطوف شده است.
آن اسمیت (فعال در حدود ۱۶۸۲–۱۶۸۶)، فعال سیاسی انگلیسی و از مخالفان سرسخت کاتولیک ها بود. او که یک باپتیست متعصب بود، به همراه خانواده اش از آرگیل، نهمین ارل شورشی، در زمانی که او در لندن پنهان شده بود، محافظت کردند و سپس در سال ۱۶۸۳ همراه با او به هلند اسپانیا (هلند جنوبی) گریختند. آن اسمیت با همسرش در اوترخت زندگی می کرد و پس از مرگ شوهرش، هزینهٔ «قیام آرگیل» در اسکاتلند و شورش هم زمان مانموث در انگلستان را تأمین مالی کرد. او در آمستردام میزبان همدست خود، الیزابت گانت، نیز بود. در سال ۱۶۸۶ بابت فعالیت های سیاسی اش مورد عفو سلطنتی قرار گرفت، و پس از این تاریخ اطلاعات بیشتری دربارهٔ زندگی او در دست نیست. اوایل زندگی. از زندگی اولیهٔ آن اسمیت، پیش از سال ۱۶۸۲، اطلاعاتی در دست نیست. در آن زمان ثبت شده که او همسر یک قنادِ ثروتمند در لندن بوده و در کسب وکار او مشارکت داشته است. او در این زمان پیگیر وصول بدهی ای بوده که برعهدهٔ برادرزادهٔ سفیر اسپانیا بوده است. آن ها دست کم صاحب یک فرزند بودند. فعالیت سیاسی. پس از پایان «بحران محرومیت» در ۱۶۸۱، چارلز دوم، پادشاه انگلستان، برخورد شدیدی را علیه مخالفان مذهبی آغاز کرد
که احتمالاً همین امر انگیزه ای شد تا آن اسمیت، که یک باپتیست معتقد بود، دست به فعالیت سیاسی بزند. او با سرگرد آبراهام هولمز، از شورشیان معروف، و رابرت فرگوسن، کشیش پرزبیتری، معروف به «توطئه گر»، به دلیل شرکتش در توطئه هایی مانند توطئهٔ رای هاوس و شورش مانموث، آشنا بود. آن اسمیت همچنین با آرچیبالد کمپبل، نهمین ارل آرگیل، آشنا بود که بعدها در سال ۱۶۸۵ «قیام آرگیل» را رهبری کرد. این شورش تلاشی نافرجام برای سرنگونی جیمز دوم پادشاه کاتولیک انگلستان (که با عنوان جیمز هفتم، پادشاه اسکاتلند نیز بود) به شمار می رفت و عمدتاً توسط آن اسمیت تأمین مالی می شد. آرگیل، سیاستمدار و پرزبیتری اسکاتلندی، در سال ۱۶۸۱ به خیانت متهم و به اعدام محکوم شده بود. او از قلعهٔ ادینبرا گریخته و به لندن پناه برد. آرگیل از طریق آبراهام هولمز با آن اسمیت آشنا شد، و اسمیت محل اقامتی مخفی برای او و خدمتکارش فراهم کرد. ابتدا در خانه ای اجاره ای نزدیک محل زندگی خودِ اسمیت در بترسی اقامت کردند و سپس به خانهٔ راحت تری در برنتفورد نقل مکان کردند. آرگیل در طول اقامت خود در لندن، در تابستان ۱۶۸۲ دیدارهایی مخفی با آنتونی اشلی کوپر (نخستین ارل شفتزبری)
داشت و دربارهٔ شورش مذاکره کرد. او همچنین با آرتور فوربز (نخستین ارل گرانارد)، که به شورشی در ایرلند فکر می کرد، ملاقات کرد. اما تا پاییز همان سال، آرگیل ناچار شد برای جلوگیری از دستگیری، به هلند اسپانیا (هلند جنوبی) فرار کند. در دسامبر ۱۶۸۲، آن اسمیت نامه ای به فرانسیس «الفنت» اسمیت (که هیچ نسبت خانوادگی با او نداشت) نوشت. فرانسیس اسمیت یک ناشر و کشیش باپتیست بود که جزوه هایی دربارهٔ «توطئهٔ پاپی» و نیز متن خیانت آمیز ارل شفتزبری با عنوان «نطقی که اخیراً توسط نجیب زاده ای ایراد شده» منتشر کرده بود، که در نتیجهٔ آن مجبور شده بود به همراه خانواده اش به روتردام فرار کند. تا سال ۱۶۸۳، آن اسمیت و همسرش نیز به هلند گریخته و در اوترخت همراه آرگیل زندگی می کردند. آن ها با یکدیگر به ملاقات جان کاکرین، شورشی اسکاتلندی دیگری که در شهر کلوه زندگی می کرد، رفتند. کاکرین نیز به توطئه گران پیوست. در گزارشی که برای دولت انگلستان تهیه شده بود، آن اسمیت به عنوان «برانگیزانندهٔ بزرگ توطئه ها» توصیف شده است. پس از مرگ همسرش در ۱۶۸۴، اسمیت ثروت او را به ارث برد و بلافاصله مبلغ ۷٬۰۰۰ پوند (معادل حدود ۱٬۴۰۰٬۰۰۰ پوند در سال ۲۰۲۳) ب
ه آرگیل داد تا شورش او را تأمین مالی کند. قیام آرگیل در اسکاتلند قرار بود هم زمان با «شورش مانموث» در جنوب انگلستان انجام شود، اما آرگیل تنها با ۳۰۰ مرد قیام را آغاز کرد و هرگز نتوانست شمار مورد انتظار سربازان را جذب کند. جیمز اسکات، نخستین دوک مانموث، نیز در آن زمان در هلند در تبعید بود و با مستمری سالیانهٔ ۶٬۰۰۰ پوند (معادل حدود ۱٬۲۰۰٬۰۰۰ پوند در سال ۲۰۲۳) که از سوی فرماندار کل هلند، مارکی دو ساونا دریافت می کرد، زندگی می گذراند. در ژانویهٔ ۱۶۸۵، گروهی از تبعیدیان انگلیسی در اوترخت ملاقات کردند تا نقشه های انقلابی را بررسی کنند، و در فوریهٔ همان سال مانموث و آرگیل در آمستردام دیدار کرده و تصمیم گرفتند که از شمال و جنوب به انگلستان حمله کنند. افزون بر حمایت مالی از آرگیل، آن اسمیت مبلغ ۱٬۰۰۰ پوند (معادل حدود ۱۹۰٬۰۰۰ پوند در سال ۲۰۲۳) نیز به مانموث داد تا او بتواند کشتی ای برای سفر به لایم ریجیس اجاره کند. در زمان قیام، اسمیت در هلند باقی ماند؛ پسرش به شورش مانموث پیوست و مشخص نیست که آیا از شورش جان سالم به در برد یا نه. پس از شکست هر دو قیام، فرگوسن شخصاً به دیدار اسمیت آمد تا خبر شکست را به او بدهد، و آرگی
ل نیز از زندان نامه ای نوشت و از او عذرخواهی کرد که در دادگاه نامش مطرح شده است. تا ژوئیهٔ ۱۶۸۵، هم آرگیل و هم مانموث به اتهام خیانت اعدام شدند. آن اسمیت همچنین در بهار ۱۶۸۵، پیش از محاکمه و اعدام الیزابت گانت (که در ۲۳ اکتبر همان سال در لندن در آتش سوزانده شد)، در آمستردام به او پناه داد. در دوران آشوب مذهبی دههٔ ۱۶۸۰، اسمیت یکی از حدوداً دوازده زنی است (در کنار گانت) که به عنوان فعال و حامی سیاست های انقلابی شناخته شده اند. آن اسمیت در سال ۱۶۸۶ مورد عفو سلطنتی قرار گرفت و پس از آن تاریخ، هیچ اطلاعات دیگری از زندگی او در دست نیست.
ماریا لاگرتا () یک شخصیت خیالی در سریال تلویزیونی دکستر محصول شبکه شوتایم است. این شخصیت توسط لورین ولز در سریال اصلی به تصویر کشیده شده است. او در سریال نقش ستوان را در بخش قتل پلیس میامی دارد. در حالی که ماریا لاگوئرتا در ابتدا به عنوان یک شخصیت اصلی به تصویر کشیده می شد که به عنوان افسر برتر شخصیت های اصلی دکستر و دبرا مورگان عمل می کند، در فصل ۷ به یکی از آنتاگونیست های اصلی تبدیل می شود. او بابت این نقش نامزد جایزه انجمن بازیگران فیلم برای بهترین اجرای گروه بازیگران در مجموعه درام شد. دربارهٔ شخصیت. فصل اول در ابتدای سریال، لاگوئرتا به عنوان یک زن مصمم و جاه طلب با استعداد قوی برای مانور سیاسی و انجام وظایف وظایف پلیس به تصویر کشیده می شود. او خصومت عمیقی با دبرا، خواهر دکستر مورگان دارد، اما با خود دکستر مشکلی ندارد. در پایان فصل اول، کاپیتان تام متیوز، مافوق او، او را به دلیل ناتوانی در دستگیری قاتل کامیون یخی از مقام خود برکنار می کند. در قسمت های اولیه فصل دوم، لاگوئرتا با تنزل رتبه خود و نارضایتی از جایگزینش، ازمی پاسکال، دست و پنجه نرم می کند. برای تلافی، او وارد یک رابطه عاشقانه با نامزد پاسکال، ب
رتراند می شود که به پارانویا و بی ثباتی فزاینده پاسکال دامن می زند. از آنجایی که رفتار پاسکال به طور فزاینده ای نامنظم می شود، کاپیتان متیوز مجبور می شود او را از موقعیت خود برکنار کند و لاگوئرتا را دوباره به کارش بازگرداند. هنگامی که دوست، شریک و معشوقه سابق او، جیمز دوکز، مظنون اصلی پرونده قصاب خلیج هاربر شناخته می شود، لاگوئرتا تلاش می کند تا او را تبرئه کند. او اطلاعاتی را از یک منبع مشکوک در مورد مأموریت نیروهای ویژه که توسط دوکز انجام شده است، دریافت می کند، که همزمان با مرگ دو قربانی قصاب لنگرگاه هاربر است. در پایان فصل، دوکز و فروشنده مواد مخدر خوزه گارزا در یک انفجار کشته می شوند که منجر به بسته شدن پرونده می شود. در ابتدای فصل چهارم، مشخص شد که لاگوئرتا درگیر یک رابطه عاشقانه با کارآگاه آنجل باتیستا است. آنها تصمیم می گیرند که رابطه خود را از همکاران خود در بخش قتل پنهان نگه دارند، به جز دکستر، که هم باتیستا و هم لاگوئرتا به او اعتماد دارند. در فصل آخر لاگوئرتا مصمم به دستگیری دکستر است، به خصوص پس از یافتن شواهدی که او و دبرا را به صحنه مرگ مارشال مرتبط می کند. با افزایش تنش ها، دکستر به این نتیجه