Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عنی درست به اندازهٔ طول سال. جشنواره واگ: سالروز مرگ اوزیریس و یادبود درگذشتگان. جشنواره واگ (Wag Festival) جشنی باستانی بود که به یادبود مرگ اوزیریس و گرامیداشت ارواح درگذشتگان در سفرشان به زندگی پس از مرگ برگزار می شد. این جشن پس از جشنواره سال نو یعنی وپت-رنپت برگزار می شد، اما تاریخ آن برخلاف وپت-رنپت، با توجه به تقویم قمری تنظیم شده بود. این جشن که یکی از قدیمی ترین جشن های مصر است، اولین بار در دوران پادشاهی کهن اجرا شد. در جشنواره واگ، شرکت کنندگان قایق های کاغذی کوچکی می ساختند و آنها را روی قبرها قرار می دادند که نمادی از داستان مرگ اوزیریس بود. جشنواره تِخ: سالروز نجات از خشم خدایان. این جشنواره به الهه «هاثور» پس از نجات مردم از نابودی توسط آبجو اختصاص داده شده بود. افسانه های مصری می گویند که «رع» می خواست به انسان ها درسی بدهد، بنابراین الهه «سخمت» را فرستاد تا آنها را نابود کند، سپس هاثور دستور داد یک کاسه بزرگ آبجو به «سخمت» داده شود، و او آن را نوشید و به خواب رفت تا از نابودی بشریت دست بردارد. مصریان باستان این مناسبت را جشن می گرفتند، زیرا آنها تا صبح آواز می خواندند، می رقصیدند و نوشیدنی می
نوشیدند تا بقای خود را جشن بگیرند. جشنواره نِحِب-کا-او. جشن نحب-کا-او سی و دو بار در تاریخ پادشاهی نوین ثبت شده است اما مشخص است که حداقل از زمان پادشاهی میانه جشن گرفته می شده است. تاریخ دقیق این جشن توسط محققان مورد اختلاف است: ممکن است نه روز پس از جشن شخم زدن زمین، در اولین روز از اولین ماه فصل زمستان یا به طور متناوب در طول تاجگذاری پادشاه در دوره رامسید جشن گرفته شده باشد. شارون لابورد معتقد است که این جشن، جشنی برای جشن گرفتن رستگاری و تولد دوباره بوده است؛ که به طور ویژه ای با الهه سخمت مرتبط است. جشنواره زیبای دره. جشنواره زیبای دره (به مصری: hb nfr n jnt) یک جشنواره باستانی مصری بود که سالانه در تبس (که اکنون اقصر نام دارد)، در دوره پادشاهی میانه و پس از آن برگزار می شد. قایق های مقدس آمون-رع، همسرش موت و پسرش خنسو، معبد کارناک را ترک می کردند تا از معابد تدفینی خاندان سلطنتی درگذشته در قسمت غربی رود نیل و مقبره های آنها در گورستان تبس دیدن کنند. جشنواره زیبای دره، جشنی برای مردگان و بزرگداشت ایشان بود و می تواند قدیمی تر از جشنواره اوپت باشد، زیرا ریشه های آن به پادشاهی میانه برمی گردد. گفته می شو
د که این جشنواره از آغاز پادشاهی میانه به عنوان یادبود مردگان برگزار می شد. با این حال، هنگامی که با جشنواره اوپت ترکیب شد، این مراسم مقدس به رویداد اصلی تقویم عبادی تبس تبدیل شد. این جشنواره سالانه در ماه نو ماه دوم فصل برداشت یعنی شمو، برگزار می شد؛ یعنی تقریباً اواخر تیرماه و اوایل مردادماه و این دهمین ماه در تقویم ۱۲ ماهه بود. در دوران سلطنت حتشپسوت، او هم جشنواره اوپت و هم جشنواره زیبای دره را برای بزرگداشت آمون برگزار کرد. در آغاز جشنواره، یک مراسم باشکوه برگزار می شد که می توانست چندین روز طول بکشد. این یک رویداد رنگارنگ و شاد برای مردم تبس بود. این دسته توسط آمون از شرق (محل طلوع خورشید، زندگی جدید و جهت زندگان) به غرب (محل غروب خورشید، سرزمین مردگان) هدایت می شد. یک مجسمه یا تصویر آمون، که با لباسی آزاد و گشاد و قرص خورشید تزئین شده بود توسط کاهنان در یک قایق یا کرجی تشریفاتی در امتداد نیل هدایت می شد. سپس این کرجی در کشتی ای به نام «اُوسِرهِت» قرار می گرفت که با طلا و مواد گرانبها پوشیده شده بود. این اوسرهت توسط قایق هایی برای موت و خونسو دنبال می شد تا خدایان سه گانهٔ تبس را تشکیل دهند.صفوف به سمت
«معبد میلیون ها سال پادشاه» ادامه می یافت، جایی که مردم شهر غذا و نوشیدنی و همچنین گل به ناوگان قایق های خدایان تقدیم می کردند. مقادیر زیادی گل تقدیم می شد، زیرا در فرهنگ مصری این اعتقاد وجود داشت که گل ها با جوهرهٔ الوهیت پر می شدند. سپس مردم شهر این گل ها را به مقبره خویشاوندان خود می بردند تا به آنها ادای احترام کنند. کاروان و مجسمه آمون به "جوسر-جوسرو" آورده می شد تا پیوند بین خدایان و مردم را دوباره تأیید کند. شمارش گاوها: مراسمی فرعی در کنار جشن ها. در مصر باستان، دو معیار اصلی برای ارزیابی میزان مالیاتی که باید از افراد گرفته شود وجود داشت: شمارش تعداد گاوها و میزان ارتفاع سیلاب سالیانه نیل. شمارش گاوها یک رویداد اقتصادی بسیار مهم بود که توسط مقامات عالی رتبه کنترل می شد و با چندین جشن مذهبی مرتبط بود. علاوه بر این، از مراسم شمارش گاوها، به عنوان وسیله ای برای ساختن مبدأ تاریخی و تاریخ گذاری سایر رویدادها استفاده می شد؛ به طوری که سال شمارش گاوها را مبدأ گرفته و به طور مثال ده سال بعد از آن را «دهمین سال شمارش گاوها تحت نظارت پادشاه فلان» می نامیدند. فراوانی شمارش گاوها در طول تاریخ مصر باستان متفاوت ب
ود. در پادشاهی کهن به احتمال زیاد انجام این مراسم دوسالانه بود، یعنی هر دو سال یکبار اتفاق می افتاد و پس از آن بیشتر شد یعنی هر یک سال یکبار انجام می شد. "". برای انجام مراسم سرشماری گاوها، تمام دارایی های منقول (از جمله دام های مولد مانند گاو و گاو نر، گوسفند، خوک، بز و الاغ) جمع آوری و شمارش می شدند. پس از شمارش، درصد دارایی هایی که باید توسط افراد به حکومت به عنوان مالیات داده می شد، محاسبه می شد. سرشماری گاوها در هر (ولایت) مصر انجام می شد. کلاهبرداری و شمارش اشتباه عمدی و به طور کلی هرگونه تخلف در رابطه با سرشماری گاوها به شدت محکوم و فرد گناهکار مجازات می شد. از زمان دودمان دوم به بعد، سرشماری گاوها با «پیروی از هوروس» (افراد و شیوه هایی که سعی در حفظ آموزه های هوروس و انجام سنت های او بودند شِمسو هور نامیده می شدند) که هر دو سال یکبار اتفاق می افتاد، مرتبط بود. شمسو هور شامل سفری توسط پادشاه و دربار او در سراسر مصر بود که شرایط ارزیابی و وضع مالیات توسط دولت مرکزی را تسهیل می کرد. نتایج مراسم شمارش گاوها برای مصرشناسان و مورخان از اهمیت زیادی برخوردار است، زیرا بسیاری از کتیبه های و سنگ نوشته ها دهمین
سال مراسم شمارش گاوها را گزارش می دهند و به دنبال آن نام فرعون هم دوره با این مراسم را ذکر می کند؛ بنابراین، از این اطلاعات سنگ نوشته ها و طومارها برای ارزیابی حداقل مدت سلطنت فرعون استفاده می شود. بر اساس اطلاعات نوشته شده بر سنگ پالرمو (یک تخته سنگ بازالت سیاه که وقایع سالانه با ماهیت فرقه ای و مذهبی را از پادشاه نارمر (سلسله اول) تا پادشاه نفریرکارع کاکای (سومین فرعون دودمان پنجم) ثبت می کند) شمارش گاوها هر دو سال یکبار تا اواخر دوران پادشاهی کهن انجام می شد. با این حال، پس از این دوره، این کار بیشتر انجام شد و در نهایت سالانه انجام می شد. اولین فرعونی که در طول سلطنت او شمارش سالانه گاوها با اطمینان و دقیق انجام شده است، پادشاه پپی یکم از دودمان ششم است. نمونه ای از ارزیابی های متناقض و گاهی اشتباه برای تعیین مدت سلطنت از طریق شمارش گاو، در مورد پادشاه خوفو (دودمان چهارم) است. بیشترین تعداد شناخته شده از شمارش گاوها در دوران خوفو در نقاشی های دیواری در داخل اتاق های هرم خوفو یافت می شود. یک طومار پاپیروسی «هفدهمین سال مناسبت شمارش گاوها» را گزارش می دهد. از آنجایی که کتیبه های سنگی پالرمو حاکی از آن است ک
ه شمارش گاوها در طول دودمان چهارم هر دو سال یکبار انجام می شده است، ثابت می کند که خوفو حداقل ۳۴ سال حکومت کرده است. این محاسبه توسط چندین مصرشناس رد شده است، زیرا یک منبع مصر باستانی دیگر، یعنی فهرست پادشاهان تورین، سلطنت خوفو را تنها ۲۳ سال می داند. در مقابل، مورخ یونان باستان، هرودوت، ادعا می کند که خوفو ۵۰ سال حکومت کرده است، که به عنوان یک اغراق تلقی می شود. امروزه مصرشناسانی مانند توماس اشنایدر در نظر دارد که یا خوفو واقعاً کمی بیش از ۳۴ سال حکومت کرد، یا اینکه نویسندهٔ فهرست پادشاهان تورین چرخهٔ ۲ ساله شمارش گاوها را در نظر نگرفته و در واقع ۲۳ شمارش گاو را به خوفو نسبت داده است، که معادل ۴۶ سال سلطنت است. جشنواره ایپت. جشنواره اوپت (به مصری باستان: Heb-nefer-en-Ipet) یک جشن سالانه در مصر باستان بود که در تبس (اقصر)، به ویژه در دوران پادشاهی نوین و دوره های بعدی، در ماه دوم فصل آخت یعنی در فصل طغیان نیل، برگزار می شد. استدلال می کند که اولین جشن ایپت در ماه دوم آخت سال پانزدهم سلطنت توتموس سوم انجام شد و ۱۱ روز طول کشید. با آغاز دوران سلطنت رامسس سوم، این جشنواره تا ۲۴ روز نیز طول می کشید. این جشنواره ش
امل یک پیاده روی آیینی با قایق کوچک قابل حمل بنام اوسرهت (قایق تشریفاتی که برای حمل مجسمه های خدایان و الهه ها استفاده می شد) که روی آن مجسمه «آمون-رع، همسرش موت و پسرش خونسو» قرار داشت، بود. مسیر این پیاده روی به مسافت ۲ کیلومتر از معبد کارناک تا معبد اقصر بود. تاریخچه برگزاری جشنواره ایپت. جشنواره ایپت در اوایل پادشاهی نوین (حدود ۱۵۳۹ تا ۱۰۷۵ پیش از میلاد) با به قدرت رسیدن دودمان هجدهم، به یک جشنواره اصلی تبدیل شد. پس از بیرون راندن مهاجمان هیکسوس که به مدت ۲۰۰ سال بخش شمالی رود نیل را اشغال کرده بودند. حاکمان جدید مصر بدون اتلاف وقت، پایتخت خود، تبس، را به صحنه ای عظیم برای برگزاری مراسم جشن تثبیت قدرت تبدیل کردند و جشنواره ایپت در مرکز توجه قرار گرفت. در زمان سلطنت توتمس سوم (۱۴۵۸–۱۴۲۶ پیش از میلاد)، این جشنواره ۱۱ روز طول می کشید. با آغاز حکومت رامسس سوم در سال ۱۱۸۷ پیش از میلاد، مدت این جشن به ۲۴ روز افزایش یافت؛ و با مرگ او در ۱۱۵۶ پیش از میلاد، این مدت به ۲۷ روز رسید. بازتاب اجتماعی جشنواره ایپت در جامعه. جامعه مصر در دوران پادشاهی نوین برای اطمینان از برآورده شدن نیازهای خودشان به سخاوت خدایان وابسته
بود. از آنجا که مصریان فاقد درک و دانش علمی برای توضیح وقایع طبیعی بودند، هر رویداد طبیعی را به عنوان نشانه یا مداخله ای از سوی خدایی خاص می دیدند که می خواست نظم طبیعی جهان یا ماآت را حفظ کنند. برای خشنود کردن خدایان، مصریان به طور معمول به خدایان قربانی تقدیم می کردند. در این رابطه همزیستی، جشن های بزرگداشت خدایان به مصریان اطمینان خاطر می داد و به آنها اجازه می داد بدون ترس از مداخله خدایان در روند طبیعی زندگی خود را بگذرانند. نقش فرعون در جشنواره ایپت. مردم عادی تقریباً هیچ نقش خاصی در برگزاری این مراسم مذهبی نداشتند؛ برگزاری این مراسم یکی از مسئولیت های مقدس محوله به کاهنان بود. فرعون در حین مراسم به عنوان واسطه بین مردم جامعه مصر و خدایان مصری عمل می کرد. فرعون از این فرصت برای تثبیت مجدد حق خود برای حکومت بر مصر استفاده می کرد. مراسم ازدواج فرعون با خدایان «که سبب می شد روح آمون از نو در قالب بدن فرعون حالت جسمانی بگیرد و در عین حال به معنای تأیید او نیز بود» تضمین می کرد که مصر با یک سال حاصلخیز دیگر از طریق افزایش جمعیت، رونق کشاورزی و طغیان رود نیل روبرو خواهد شد. هر ساله نقش مذهبی فرعون در جشنواره
ایپت تقویت می شد، زیرا نقش آنها را به عنوان «رابط میان مردم و آمون-رع» که مقدس ترین عنوان در مصر بود را مجدداً تأیید می کرد. این جشنواره، اعتبار دودمان سلطنتی فرعون را تقویت می کرد، زیرا «جشن تجدید نیروی کا آمون و انتقال روح پادشاهی» بود و به خانواده سلطنتی اجازه می داد تا قدرت خود را بر طبقات اجتماعی خود حفظ کنند. جشنواره سِد: جشنی برای ادامه دار شدن سلطنت فرعون. جشنواره سد (همچنین با نام هِب سد یا جشن دم شناخته می شود) یک مراسم در مصر باستان بود که به مناسبت ادامه حکومت یک فرعون برگزار می شد. این نام از نام یک خدای مصری گرفته شده است که یکی از نام های اوپوآوت یا سِد بود.نام غیررسمی تر این جشن، جشن دُم، از نام دم حیوانی گرفته شده است که پوستش معمولاً در دوره های اولیه تاریخ مصر به پشت لباس فرعون متصل می شد. این دم ممکن است بقایای یک ردای تشریفاتی قبلی باشد که از پوست کامل حیوان ساخته شده است. هدف برگزاری این جشن ممکن است برای جایگزینی با آیینی کهن تر-که در آن فرعون را به دلیل کهولت سن و ناتوانی در اداره حکومت به قتل می رسانند- بوده باشد. جشن های سد، جشن هایی بودند که پس از سی سال سلطنت یک فرعون و سپس هر سه
یا چهار سال پس از آن برگزار می شدند. این جشنواره، در درجه اول، برای تأیید و احیای مجدد اقتدار فرعونی بود. جشنواره های سد شامل آیین های معبدی پیچیده ای بودند و شامل راهپیمایی ها، نذورات و اعمال مذهبی مانند بالا بردن تشریفاتی یک جِد- یک عمود با استخوان خاجی ستون فقرات گاو که نمایانگر «قدرت و مدت زمان حکومت فرعون» است- می شد. این جشن همچنین شامل تأیید نمادین مجدد حکومت فرعون بر مصر علیا و سفلی و اتحاد آن دو بود. فراعنه ای که تا ۳۰ سال سلطنت نمی کردند، باید به وعده «میلیون ها جشن» در زندگی پس از مرگ بسنده می کردند. با وجود قدمت جشن سد و صدها اشاره به آن در طول تاریخ مصر باستان، دقیق ترین اسناد مربوط به این مراسم به غیر از دوران سلطنت آمنهوتپ سوم، عمدتاً از نقش برجسته های نیوسررع اینی -پادشاه سلسله پنجم- در معبد خورشید در ابوغراب، نقش برجسته های آخناتون در شرق کارناک و نقش برجسته های ، پادشاه سلسله بیست و دوم در تپه بسطه به دست آمده است. دوره دودمانی آغازی و پادشاهی کهن. شواهد روشنی وجود دارد که نشان می دهد فراعنه اولیه، مانند فرعون دن از سلسله اول و فرعون جوزر از سلسله سوم، مراسم سد را جشن می گرفتند. دو نشانگر سن
گی در معبد هب سد او وجود دارد که در داخل مجموعه هرم جوزر او قرار دارد. جوزر همچنین در حال اجرای مراسم جشن هب در یک در داخل هرم خود نشان داده شده است. این دو نشانگر سنگی به عنوان یادآوری ای از سلطه جوزر بر مصر علیا و سفلی عمل می کردند. قرار دادن آنها در مجموعه آرامگاه او به جوزر این امکان را می داد که پس از مرگش، جشن سد را برای همیشه انجام دهد. یکی از اولین جشن های سد که شواهد قابل توجهی از آن وجود دارد، مربوط به دودمان ششم، پپی یکم در سند سنگی جنوب سقاره است؛ این سند، علیرغم آسیب های وارده، سلطنت حداقل ۴۰ ساله او را تأیید می کند. علاوه بر این، ظروف مرمرینی وجود دارد که یادبود اولین جشنواره سد پپی یکم بر روی آنها حک شده است و جشن سد را گرامی می دارند. در دوره نخست میانی، فقدان بناهای تاریخی معاصر آن دوره، خلأ هرگونه مدرکی از جشنواره سد پس از سلسله ششم را ایجاد می کند. پادشاهی میانی. در دوران پادشاهی میانی، قدرت فرعون بار دیگر افزایش یافت و تثبیت شد و ساخت بناهای یادبود مانند دوران پادشاهی کهن آغاز شد. آمنمحات یکم، بر اساس شواهد موجود در هرم او، به نظر می رسد که به همراه پسرش سنوسرت اول حکومت می کرده است. بر اس
اس گاهشماری ارائه شده توسط این بنای یادبود، بیست و نهمین سال سلطنت آمنمحات اول، دهمین سال سلطنت پسرش بوده است. بنابراین، آمنمحات اول، حداقل طبق سنت و عرف سلطنتی، واجد شرایط برگزاری جشن سد نبوده است. سنوسرت اول در دوران سلطنت مستقل از پدر خود، هم به خاطر ساخت معبد سفید -جایی که برای بزرگداشت جشن سد او در نظر گرفته شده بود- و هم به خاطر برگزاری جشن سد در سی و یکمین سال سلطنتش، به جای سی امین سال، در تاریخ قابل توجه است. نکته قابل توجه این است که آمنمحات دوم، با وجود اینکه به نظر می رسد تقریباً ۳۵ سال حکومت کرده است ولی به نظر می رسد که هیچ نوع جشن سدی نداشته است. پادشاهی نوین. با قضاوت بر اساس کتیبه های باقی مانده، مجلل ترین جشن های سد، مربوط به آمنهوتپ سوم (حدود ۱۳۶۰ پیش از میلاد) و رامسس دوم (که اولین جشن خود را تقریباً در ۱۲۴۹ پیش از میلاد برگزار کرد) بود. به نظر می رسد چندین فرعون، شرط ۳۰ ساله بودن سلطنت را نادیده گرفته اند؛ به ویژه دو فرعون از دودمان هجدهم یعنی حتشپسوت و آخناتون. سلسله ای که در آن دوره، مصر در حال بهبود اوضاع خود پس از اشغال توسط بیگانگان، بازسازی خود و تعریف مجدد بسیاری از سنت ها بود. حتش
پسوت جشن سد خود را در تبس برگزار کرد، اما او این کار را با احتساب زمانی که همسر شوهرش بود انجام داد و برخی تحقیقات اخیر نشان می دهد که او از اقتداری که معمولاً در دوران سلطنت همسرش برای او باقی مانده بود، استفاده می کرد. پس از مرگ شوهرش (توتموس دوم)، تنها مرد واجد شرایط در خانواده سلطنتی، پسرخوانده و برادرزاده او یعنی توتموس سوم بود که در آن زمان کودک بود. حتشپسوت همسر او شد و اندکی پس از آن، او به عنوان فرعون تاجگذاری کرد. برخی از مصرشناسان، مانند در کتاب خود «"گاهشماری فراعنه مصر"»، گمان می کنند که حتشپسوت ممکن است اولین جشن سد خود را به مناسبت گذشت ۳۰ سال از مرگ پدرش، توتموس اول -کسی که تمام مشروعیت خود را برای حکومت بر مصر از او گرفته بود- جشن گرفته باشد، توتموس یکم دخترش را به بالاترین مقام اداری در دولت خود منصوب کرده بود و به او تجربه مشترک نایب السلطنه بودن در اداره بسیاری از جنبه های حکومتی خود را داده بود. این رفتار توتموس یکم منعکس کننده یک ادعای افسانه ای است که توسط کاهنان آمون-رع گفته می شد مبنی بر اینکه پدرش، حتشپسوت را به عنوان وارث تاج و تخت خودش نامیده است. آخناتون تغییرات زیادی در آداب و رس
وم مذهبی ایجاد کرد تا نفوذ کاهنان آمون-رع را که آنها را فاسد می دانست، کاهش دهد. اصلاحات مذهبی او ممکن است با تصمیم او برای برگزاری اولین جشن سد در سومین سال سلطنتش آغاز شده باشد. هدف او ممکن است کسب امتیاز در برابر معبد قدرتمند آمون بوده باشد، زیرا جشن سد یک جشن سلطنتی بود که برای تقویت قدرت الهی و رهبری مذهبی فرعون در نظر گرفته شده بود. در همان زمان، آخناتون پایتخت مصر را نیز به عمارنه منتقل کرد. آخناتون عمارنه را برای پرستش انحصاری آتون تأسیس کرد؛ اقدامی بی سابقه از سوی یک فرعون، که می تواند توضیح دهد که چرا او می خواست قدرت مذهبی و سیاسی را تحکیم کند. این در تضاد با پدر آخناتون، آمنهوتپ سوم، است که در جشنواره سد خود بر چندخدایی تأکید کرده بود. دوره سوم میانی. جشن های سد هنوز توسط پادشاهان بعدی دوران لیبی مانند شوشنق سوم، شوشنق پنجم، اوسورکن یکم -که دومین هب سد خود را در سی و سومین سال سلطنتش داشت- و اوسورکُن دوم که معبدی عظیم در بوباستیس ساخت که دارای دروازه ای از گرانیت قرمز بود و با صحنه هایی از این جشن که برای بزرگداشت جشن سد خود تزئین شده بود، برگزار می شد.
آرکادی پاولوویچ راگوزین (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک اقتصاددان، و سیاستمدار اهل اتحاد شوروی بود که از تاریخ ۱۹۷۲ تا تاریخ ۱۹۷۵ سمت فهرست رئیسان سرویس امنیت ملی ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۲۸ نوامبر ۱۹۱۸ در آستانه به دنیا آمد . وی در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۹۹۸ در سن ۷۹ سالگی در مسکو درگذشت و در گورستان ترویکوروفسکوی به خاک سپرده شد.
آلکساندر کنستانتینوویچ شنئور (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فرد نظامی، حشره شناسی، خزنده شناسی و سیاستمدار اهل روسیه-ارمنستان بود که از تاریخ تا تاریخ سمت فهرست رئیسان سرویس امنیت ملی ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در در سنت پترزبورگ به دنیا آمد . وی برنده جوایزی همچنین نشان آنای مقدس (سنت آنا) شده است. وی در ۱۶ سپتامبر ۱۹۷۷ در سن ۹۳ سالگی در سان فرانسیسکو درگذشت.
نیکلای آیوازیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ دسامبر ۱۹۲۰ تا تاریخ ژانویه ۱۹۲۱ سمت فهرست رئیسان سرویس امنیت ملی ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۸۸۹ به دنیا آمد . وی در ۱۹۳۷ در سن ۴۸ سالگی درگذشت.
شاوارش مهرابی آمیرخانیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک انقلابی، و سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ژانویه ۱۹۲۱ تا تاریخ ۱۹۲۴ سمت فهرست رئیسان سرویس امنیت ملی ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۸۹۴ در کوتی به دنیا آمد و از مدرسه نرسیسیان فارغ التحصیل شد. وی در ۱۹۵۹ در سن ۶۵ سالگی در ایروان درگذشت.
سرگئی ملیک-هوسپیان (ملیک-اوسیپوف) (؛ زادهٔ - درگذشته ) سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ژوئیه ۱۹۲۷ تا تاریخ دسامبر ۱۹۲۸ سمت فهرست رئیسان سرویس امنیت ملی ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۸۸۲ به دنیا آمد . وی در ۱۹۳۷ در سن ۵۵ سالگی درگذشت.
ستراک مارگاریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ فوریه ۱۹۲۹ تا تاریخ نوامبر ۱۹۲۹ سمت فهرست رئیسان سرویس امنیت ملی ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۸۹۸ به دنیا آمد . وی در ۱۹۳۷ در سن ۳۹ سالگی درگذشت.
هایک پطروسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ نوامبر ۱۹۲۹ تا تاریخ مه ۱۹۳۰ سمت فهرست رئیسان سرویس امنیت ملی ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۸۹۷ به دنیا آمد . وی در ۱۹۳۸ در سن ۴۱ سالگی درگذشت.
ستراک اوتیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ مه ۱۹۳۰ تا تاریخ اکتبر ۱۹۳۰ سمت فهرست رئیسان سرویس امنیت ملی ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۸۹۸ به دنیا آمد . وی در ۱۹۳۷ در سن ۳۹ سالگی درگذشت.
خاچیک خلقارتی موقدوسی (خاچاطور آستواتساتوروف) (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فرد نظامی، و سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ۱۹۳۴ تا تاریخ ۱۹۳۷ سمت رئیس سرویس امنیت ملی ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در سپتامبر ۱۸۹۸ در شهر نخجوان به دنیا آمد . وی برنده جوایزی همچنین نشان لنین و نشان پرچم سرخ کار ارمنستان شوروی شده است. وی در ۸ فوریه ۱۹۳۸ در سن ۴۰ سالگی در مسکو تیرباران شد و به خاک سپرده شد . از وی اعاده حیثیت نشده است.
ویکتور خووروستیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ نوامبر ۱۹۳۷ تا تاریخ مارس ۱۹۳۹ سمت فهرست رئیسان سرویس امنیت ملی ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۹۰۳ به دنیا آمد . وی در ۱۹۳۹ در سن ۳۶ سالگی درگذشت.
آلکسی کوروتکوف (؛ زادهٔ - درگذشته ) سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ۱۹۳۹ تا تاریخ ۱۹۴۱سمت رئیس سرویس امنیت ملی ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۹۰۶ در به دنیا آمد . وی برنده جوایزی همچنین نشان ستاره سرخ (۱۹۴۰ و ۱۹۴۴) و نشان پرچم سرخ (۱۹۴۳) شده است. وی در ۱۶ مارس ۱۹۴۵ در سن ۳۹ سالگی درگذشت.
نیکیتا آرکادویچ کریمیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فرد نظامی، و سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ۱۹۴۵ تا تاریخ ۱۹۴۶ سمت رئیس سرویس امنیت ملی ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۹۱۳ در قارص به دنیا آمد . وی برنده جوایزی همچنین نشان جنگ میهنی (درجه یک) (۱۹۴۵)، نشان پرچم سرخ کار (۱۹۴۳ و ۱۹۴۵)، مدال برای پیروزی بر آلمان در جنگ بزرگ میهنی ۱۹۴۱-۱۹۴۵ و نشان ستاره سرخ (۱۹۳۷ و ۱۹۴۹) شده است. وی در ۱۹۵۵ در سن ۴۲ سالگی در تفلیس تیرباران شد و پس از مرگ به وی اعاده حیثیت نشده است.
سرگئی کورخمازیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ۱۹۴۷ تا تاریخ ۱۹۵۲ سمت فهرست رئیسان سرویس امنیت ملی ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۹۱۲ در قارص به دنیا آمد . وی برنده جوایزی همچنین نشان ستاره سرخ، نشان پرچم سرخ، نشان بودان خملنیتسکی درجه دو، نشان کوتوزوفدرجه دو شده است. وی در ۱۹۷۴ در سن ۶۲ سالگی درگذشت.
هرایر میکائلیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ تا تاریخ سمت فهرست رئیسان سرویس امنیت ملی ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۹ مهٔ ۱۹۲۰ در روستای تولورس به دنیا آمد و از و فارغ التحصیل شد. وی در ۱۹۹۵ در سن ۷۵ سالگی در [[ایروان]] درگذشت. منابع. [[رده:اهالی استان سیونیک]] [[رده:درگذشتگان ۱۹۹۵ (میلادی)]] [[رده:رئیسان سرویس امنیت ملی ارمنستان]] [[رده:زادگان ۱۹۲۰ (میلادی)]] [[رده:سیاستمداران اهل ارمنستان]] [[رده:اعضای حزب کمونیست اتحاد شوروی]]
وودانگ چوان () یک شاخه از هنرهای رزمی چینی است. در چین معاصر، سبک های مختلف هنرهای رزمی چینی معمولاً به دو گروه عمده تقسیم می شوند: وودانگ (یا ووتانگ)، که نام خود را از کوهستان وودانگ گرفته است؛ و شائولین کونگ فو که برگرفته از معبد شائولین است. در حالی که شاخه شائولین شامل سبک های رزمی گوناگونی است، وودانگ چوان تنها شامل چند هنر رزمی است که در آن ها از ذهن متمرکز برای کنترل بدن استفاده می شود. این سبک ها معمولاً تای چی چوان، شینگی چوان و باگوآژانگ را در بر می گیرند، اما در بیشتر موارد، باجی چوان و شمشیر وودانگ نیز جزو آن ها محسوب می شوند. ارتباط وودانگ با یک افسانه رایج چینی آغاز شد که بر پایه آن، تای چی، شمشیر وودانگ، و دیگر هنرهای رزمی درونی توسط یک زاهد تائویست نامیرا به نام ژانگ سانفنگ ابداع شده اند. اصطلاحات «وودانگ» و «شائولین» در اوایل قرن بیستم توسط نخستین مورخان مدرن هنرهای رزمی چین برای تمایز میان هنرهای رزمی درونی و بیرونی انتخاب شدند. با این حال، آنان و همچنین مورخان بعدی هیچ گونه ارتباط تاریخی میان این دسته بندی های کلی و مکان های یادشده نیافته اند. از آن زمان، واژه «وودانگ چوان» اغلب به طور مترا
دف با «نِی جیا» به کار رفته است، اما اصطلاح نی جیا همه ی هنرهای رزمی درونی و همچنین چی کونگ (که یک هنر رزمی نیست) را نیز در بر می گیرد. اصطلاح «نِی جیا» و تمایز میان هنرهای رزمی درونی و بیرونی نخستین بار در «سنگ نوشته ی وانگ ژنگ نان» به قلم هوانگ زونگ شی در سال ۱۶۶۹ ظاهر شد.
آمورفیس (به انگلیسی: Amorphis) یک گروه پراگرسیو متال فنلاندی است که توسط یان رچبرگر، تامی کویوساری و اسا هالوپاینن در سال ۱۹۹۰ تأسیس شد. در ابتدا، سبک گروه یک دث متال بود، اما در آلبوم های بعدی آنها با نواختن سبک های دیگر، به پراگرسیو متال، فولک متال و ملودیک دث متال تبدیل شدند. آنها اغلب از کالوالا، شعر حماسی فنلاند، به عنوان منبعی برای اشعار خود استفاده می کنند. سبک موسیقی. گروه آمورفیس کار خود را به عنوان یک گروه دث متال و دث-دوم آغاز کرد و بعدها به سبک های دیگری مانند پراگرسیو متال، ملودیک دث متال، و فولک متال روی آورد.
جام قهرمانان ای۳ ۲۰۰۵ سومین دوره جام قهرمانان ای۳ بود که از ۱۳ تا ۱۹ فوریه ۲۰۰۵ در سوگویپو، کره جنوبی برگزار شد. جدول رده بندی. نتایج مسابقات. تمامی زمان ها به زمان استاندارد کره، هستند.
معماری اسلامی مغربی () یا معماری سرزمین های اسلامی غربی () یا معماری موری () سبکی درون معماری اسلامی است که در جهان اسلام غربی شکل گرفت، از جمله در اندلس (شبه جزیره ایبری) و مناطقی که امروزه شامل مراکش، الجزایر و تونس (بخشی از مغرب) می شوند. منابع علمی در زمینه معماری اسلامی معمولاً از این سنت معماری با عباراتی مانند «معماری جهان اسلام غربی» یا «معماری سرزمین های اسلامی غربی» یاد می کنند. این سنت معماری، تأثیراتی از معماری های پیشااسلامی رومی، بیزانسی و ویزیگوت ها، جریان های هنری جاری در خاورمیانه اسلامی و همچنین سنت های بربرهای شمال آفریقا را در هم آمیخت. مراکز اصلی رشد هنری در پایتخت های اصلی امپراتوری ها و دولت های مسلمان در طول تاریخ این منطقه قرار داشتند، از جمله کوردوبا، قیروان، فاس، مراکش، سویا، گرانادا و تلمسان. در سده های هشتم تا دهم میلادی، قیروان و کوردوبا از مهم ترین مراکز محسوب می شدند. در ادامه، به لطف امپراتوری های مرابطون و موحدون ــ که بیشتر مناطق مغرب و اندلس را در قرون یازدهم تا سیزدهم میلادی زیر سلطه داشتند ــ یک سبک منطقه ای گسترده تر پدید آمد و در سراسر این مناطق رواج یافت. با وجود این،
همچنان تفاوت هایی میان سبک های معماری در ناحیه شرقی تر افریقیه (تقریباً منطبق بر تونس امروزی) و سبک مشخص تری در مغرب غربی (مراکش و غرب الجزایر کنونی) و اندلس وجود داشت؛ که گاهی با اصطلاحاتی چون «هیسپانو-موری» یا «هیسپانو-مغربی» از آن یاد می شود. این سبک معماری ویژگی های شاخصی را در بر گرفت؛ از جمله قوس نعل اسبی، باغ های ریاض (باغ های حیاطی با تقسیم بندی متقارن چهار قسمتی)، مناره های مکعبی شکل، و نقوش پیچیده هندسی و اسلیمی در چوب، گچ بری و کاشی کاری (به ویژه کاشی کاری زلیج). در گذر زمان، استفاده از تزئینات سطحی در این سبک افزایش یافت، در حالی که سنت تمرکز بر فضای داخلی ساختمان ها در مقابل نمای بیرونی آن ها حفظ شد. برخلاف معماری اسلامی در شرق، معماری اسلامی غربی از طاق ها و گنبدهای بزرگ به صورت برجسته استفاده نمی کرد. حتی پس از پایان حکومت مسلمانان در شبه جزیره ایبری، سنت های معماری موری در شمال آفریقا ادامه یافت، و در اسپانیا نیز در قالب سبک مودخار ــ که فنون و طراحی های موری را برای حامیان مسیحی اقتباس می کرد ــ به حیات خود ادامه داد. در الجزایر و تونس، سبک های بومی از قرن شانزدهم به بعد تحت تأثیر معماری عثما
نی و تغییرات دیگر قرار گرفتند، در حالی که در مراکش، سبک پیشین هیسپانو-مغربی تا دوران مدرن با تأثیرات بیرونی کمتر، تداوم یافت. در قرن نوزدهم و پس از آن، سبک موری به طور گسترده ای در قالب معماری نئوموری یا احیای سبک موری در اروپا و آمریکا تقلید شد، از جمله سبک نئومودخار در اسپانیا. برخی منابع علمی، اصطلاح «موری» یا «سبک موری» را بیشتر به این گرایش قرن نوزدهمی در معماری جهان غرب اطلاق می کنند.