Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رومیت، اثر زمین در سال ۲۰۲۲ تحت آخرین مجموعه تغییرات مقررات به فرمول یک بازگشت. این اثر به مؤثرترین شکل خود در طراحی های ایندی کار استفاده شد. ایندی کارها به اندازه فرمول یک از اثر زمین استفاده نکردند. به عنوان مثال، آنها فاقد استفاده از دامن برای مهر و موم کردن زیر بدنه ماشین بودند. ایندی کارها همچنین بالاتر از خودروهای فرمول یک اثر زمینی سوار می شد و برای نیروی رو به پایین قابل توجهی نیز به باله ها تکیه می کرد و تعادل مؤثری بین نیروی رو به پایین خودرو و اثر زمین ایجاد می کرد. پُرپوزینگ. اصطلاح پرپوزینگ برای اولین بار در رقابت های فرمول یک ۲۰۲۲ مطرح شد. معنی آن حرکت خودرو به سمت بالا و پایین است که در نتیجه افزایش و کاهش ناگهانی نیروی گرانش (نیروی رو به پایین) حاصل می شود. پرپوزینگ اصطلاحی است که معمولاً برای توصیف یک خطای خاص در خودروهای مسابقه اثر زمین استفاده می شود. خودروهای مسابقه فقط برای بیش از یک دهه از بدنه خود برای ایجاد نیروی رو به پایین استفاده می کردند که خودروهای لوتوس ۷۸ و ۷۹ کالین چاپمن نشان دادند که اثر زمین در آینده فرمول یک توی این مرحله، آیرودینامیک زیر خودرو هنوز بسیار ضعیف شناخته شده بو
د تا این مشکل را ترکیب کند، تیم هایی که بسیار مشتاق به دنبال اثرات زمین بودند، تیم های بریتانیایی با بودجه ضعیف تر بودند. پول کمی برای آزمایش تونل باد صرف می شود و به سادگی از لوتوس های پیشرو (از جمله تیم های کاوهسن و مرزاریو) تقلید می کنند. این منجر به تولید نسلی از خودروهایی شد که به همان اندازه با قوز طراحی شده بودند که با دانش کافی در مورد جزئیات دقیق طراحی شدند و آنها را به شدت حساس به زمین ساخت. همان طور که مرکز فشار روی ایرفویل های ساید پاد بسته به سرعت خودرو، وضعیت و فاصله از زمین حرکت می کرد، این نیروها با سیستم های تعلیق خودرو در تعامل بودند و خودروها به ویژه در سرعت های آهسته شروع به طنین انداز شدن می کردند و به جلو و عقب می چرخیدند - گاهی اوقات. کاملاً به صورت خشونت آمیز برخی از رانندگان از بیماری دریازدگی شکایت داشتند. این حرکت تکان دهنده، مانند یک گرازماهی که هنگام شنا با سرعت به داخل دریا می رود و خارج می شود، این مشکل را نام گذاری کردند. این ویژگی ها، همراه با سیستم تعلیق سخت، منجر به رانندگی بسیار ناخوشایند خودروها شد. جلوه های زمینی در اوایل دهه ۱۹۸۰ تا سال ۲۰۲۲ تا حد زیادی از فرمول یک ممنوع
شد، اما خودروهای اسپورت گروه C و سایر خودروهای مسابقه همچنان از پرپوزینگ رنج می بردند تا اینکه دانش بهتر از جلوه های زمینی به طراحان اجازه داد تا این مشکل را به حداقل برسانند. جورج راسل در اولین تست پیش فصل در بارسلونا پیش از مسابقات فرمول یک فصل ۲۰۲۲ گفت که پرپوزینگ شدید می تواند منجر به مشکلات ایمنی شود و بعداً اظهار داشت که از درد قفسه سینه به دلیل پرپوزینگ شدید در طول جایزه بزرگ امیلیا رومانیا ۲۰۲۲ رنج می برد. در جایزه بزرگ آذربایجان ۲۰۲۲، لوییس همیلتون پس از مسابقه به دلیل پرپوزینگ زیاد و شدید به سختی از خودرو خارج شد.
جنگل های حاره ای جزایر کوکوس و کریسمس () بوم ناحیه ای است که مناطق جنگلی جزیره کریسمس و جزیره نورث کیلینگ، دو جزیره کوچک کوهستانی در جنوب جزیره جاوه اندونزی را در بر می گیرد. جنگل های این دو جزیره دارای گونه های درختی از نوع هندو-اقیانوس آرام و ملانزی در جزایر مجاور هستند. جنگل های جزیره کریسمس و جزیره نورث کیلینگ از این نظر منحصر به فرد به شمار می روند که دارای جمعیت زیادی از خرچنگ های قرمز خشکی هستند. در این جزایر به دلیل دور بودن، گونه های بوم زاد بسیاری وجود دارد.
جنگل های مرطوب حاره ای مجمع الجزایر مالدیو–لاکشادویپ–چاگوس () بوم ناحیه ای در جنگل های پهن برگ مرطوب حاره ای و جنب حاره ای در جنوب آسیا است. این بوم ناحیه زنجیره ای از جزایر مرجانی در اقیانوس هند شامل لاکشادویپ از قلمروهای هند، مالدیو یک کشور مستقل و مجمع الجزایر چاگوس از قلمروهای فرادریایی بریتانیا در اقیانوس هند را در بر می گیرد.
جنگل های همیشه سبز جنب حاره ای جنوب چین–ویتنام بوم ناحیه ای (شناسه WWF: IM0149) است که مناطق ساحلی کوهستانی جنوب شرقی چین و شمال شرقی ویتنام را پوشش می دهد. این بوم ناحیه همچنین دشت های ساحلی در امتداد دریای جنوبی چین و جزیره هاینان را در بر می گیرد. این منطقه با سطوح بالایی از گونه های بوم زاد و در معرض خطر، دارای تنوع زیستی و اهمیت اکولوژیکی قابل توجهی است. گسترش سریع شهری باعث کاهش جنگل ها و تالاب های غنی از نظر بیولوژیکی می شود. از دید بوم شناسی، این جنگل های جنب حاره ای امتداد شمال شرقی قلمرو هندومالایی به شمار می روند.
اقوام آندامان () به گروه های بومی جزایر آندامان در خلیج بنگال اشاره دارند. مردم آندامانی بومیان جزایر آندامان هستند که بخشی از جزایر آندامان و نیکوبار هند در جنوب شرقی خلیج بنگال محسوب می شوند و در قانون اساسی هند به عنوان یک قبیله برنامه ریزی شده شناخته می شوند. این مردم به دلیل پوست تیره و قد کوتاه، جزو گروه های نگریتو طبقه بندی می شوند. آندامانی ها در طول تاریخ به صورت شکارچی-گردآورنده زندگی می کردند و برای هزاران سال در انزوا بودند. احتمالاً آن ها در حدود ۲۶۰۰۰ سال پیش، در پایان آخرین عصر یخبندان، زمانی که سطح دریا پایین تر بود و فاصله جزایر آندامان تا سرزمین اصلی آسیا کمتر بود، در این جزایر ساکن شدند. فرهنگ و شیوه زندگی سنتی آندامانی ها مبتنی بر شکار، ماهیگیری و جمع آوری غذاهای گیاهی بوده است. آن ها در گروه های کوچک خانوادگی زندگی می کردند و از ابزارهای ساده ای مانند کمان و تیر، نیزه و تله برای شکار استفاده می کردند. همچنین، آن ها در ساخت قایق های چوبی مهارت داشتند و از آن ها برای ماهیگیری و رفت وآمد بین جزایر استفاده می کردند. آندامانی ها دارای اعتقادات و آیین های مذهبی خاص خود بودند که بر پایه احترام ب
ه طبیعت و ارواح اجدادی استوار بود. آن ها همچنین از موسیقی، رقص و داستان سرایی برای انتقال فرهنگ و سنت های خود استفاده می کردند. مردم آندامان هزاران سال منزوی بوده اند و در این مدت زبان های آن ها بدون تأثیر قابل تشخیص از فرهنگ های دیگر تکامل یافته اند. تحقیقات ژنتیکی این دیدگاه را تأیید می کند و نشان می دهد که این مردم بومی از یکی از اولین گروه های انسان های امروزی که از آفریقا مهاجرت کرده اند، سرچشمه می گیرند. آن ها با دنبال کردن خط ساحلی شبه قاره هند، شاید ۵۰ هزار سال پیش به مجمع الجزایر آندامان رسیدند و از آن زمان تاکنون در انزوا زندگی کرده اند. اصول اصلی زبان های آن ها نشان می دهد که انسان های اولیه جهان را از طریق بدن خود مفهوم سازی می کردند. تماس با دنیای خارج و استعمار بریتانیا تأثیرات مخربی بر جمعیت و فرهنگ آندامانی ها داشته است. بیماری های جدید، درگیری ها و تغییرات اجتماعی منجر به کاهش شدید جمعیت آن ها شده است. امروزه، تلاش هایی برای حفظ و احیای فرهنگ و زبان های آندامانی ها صورت می گیرد. ریشه ها. قدیمی ترین شواهد باستان شناسی دربارهٔ سکونت در این جزایر به هزاره اول پیش از میلاد بازمی گردد. شواهد ژنتیک
ی نشان می دهد که مردم بومی آندامان ریشه مشترکی دارند و این جزایر احتمالاً در حدود ۲۶۰۰۰ سال پیش، در پایان آخرین عصر یخبندان، زمانی که سطح دریا پایین تر بود و فاصله جزایر تا سرزمین اصلی آسیا کمتر بود، مسکونی شدند. تخمین های ژنتیکی نشان می دهد که دو گروه زبانی اصلی (آندامانی بزرگ و اونگ/جاراوا) حدود ۱۶۰۰۰ سال پیش از هم جدا شده اند. قبلاً تصور می شد که اجداد آندامانی بخشی از اولین مهاجرت بزرگ ساحلی (جنوب اوراسیایی ها یا استرالیایی ها) بودند که اولین گسترش انسان ها از آفریقا، از طریق شبه جزیره عربستان، در امتداد مناطق ساحلی جنوب آسیا به سمت جنوب شرقی آسیا و اقیانوسیه بود. آندامانی ها نمونه اولیه ای از جمعیت فرضی نگریتو در نظر گرفته می شدند که ویژگی های جسمانی مشابهی داشتند و تصور می شد در سراسر جنوب شرقی آسیا وجود داشته اند. اما امروزه وجود یک جمعیت خاص نگریتو مورد تردید است و شباهت های آن ها می تواند نتیجه همگرایی تکاملی یا تاریخ مشترک باشد. مطالعات ژنتیکی اخیر نشان می دهد که گروه های نگریتو منشأ مشترکی ندارند. مطالعات نشان می دهد که جمعیت های «نگریتو» در جزایر آندامان ارتباط نزدیکی با جمعیت های آفریقایی یا هندی
ندارند و این موضوع منشأ منحصر به فرد آنها را تأیید می کند. در مقابل، نیکوبارها شباهت زیادی با جمعیت های جنوب شرقی آسیا دارند که نشان دهنده ورود اخیر آنها به جزایر است. جمعیت های «نگریتو» که در بخش هایی از جنوب هند، جزایر آندامان، مالزی و فیلیپین پراکنده شده اند، به عنوان بازمانده انسان های اولیه امروزی در نظر گرفته می شوند و از اهمیت مردم شناسی و ژنتیکی قابل توجهی برخوردارند. گروه ها. این مردم به طور کلی به دو دسته اصلی تقسیم می شوند: در دسته بندی دیگر، می توان آندامانی ها را به دو گروه تقسیم کرد: گروهی که نسبت به ارتباط با دنیای بیرون گشوده تر هستند و گروهی که نسبت به برقراری ارتباط با بیگانگان خصمانه و مقاوم هستند. مردم آندامانی شامل قبایل بزرگی مانند قبایل بزرگ آندامانی و جاراوا در مجمع الجزایر آندامان بزرگ، جانگیل در جزیره روتلند، اونگ ها در آندامان کوچک و سنتینلی ها در جزیره سنتینل شمالی بودند. در اواخر قرن هجدهم، زمانی که برای اولین بار با بیگانگان ارتباط برقرار کردند، جمعیت آن ها حدود ۷۰۰۰ نفر تخمین زده می شد. اما در قرن بعد، به دلیل بیماری های جدید و از دست دادن سرزمین هایشان، جمعیت آن ها به شدت کاهش
یافت. امروزه، تنها حدود ۵۰۰ نفر از آن ها باقی مانده اند و قبیله جانگیل منقرض شده است. فقط جاراواها و سنتینلی ها همچنان استقلال خود را حفظ کرده اند و از هرگونه تماس با دنیای خارج اجتناب می کنند. آندامانی های بزرگ. بزرگ آندامانی ها زمانی بزرگ ترین قبیله در جزایر آندامان بودند. جمعیت آن ها در سال ۱۷۸۹ حدود ده هزار نفر بود، اما در سال ۱۹۰۱ به ۶۲۵ نفر و در سال ۱۹۶۹ به ۱۹ نفر کاهش یافت. در سال ۱۹۷۱ تنها ۲۴ نفر از آن ها باقی مانده بودند، اما در سال ۱۹۹۹ این تعداد به ۴۱ نفر افزایش یافت. دولت هند تلاش می کند تا از این قبیله محافظت کند و آن ها را در جزیره کوچکی به نام جزیره استریت اسکان داده است. بزرگ آندامانی ها در گذشته شکارچی-گردآورنده بودند، اما امروزه علاوه بر شکار و جمع آوری غذاهای سنتی مانند ماهی، لاک پشت، خرچنگ و ریشه گیاهان، از غذاهای مدرن مانند برنج، عدس و چاپاتی نیز استفاده می کنند و حتی می توانند با ادویه غذا بپزند. آن ها به عنوان مردمی ساحلی، از غذاهای دریایی مانند هشت پا، انواع صدف ها و خرچنگ ها لذت می برند. اخیراً برخی از آن ها به کشت سبزیجات و پرورش مرغ روی آورده اند. با این حال، آن ها در برابر بیماری
های واگیردار و عادات نوشیدن ناسالم آسیب پذیر هستند. اونگه ها. اونگه ها یکی از ابتدایی ترین قبایل هند هستند که به نژاد نگریتو تعلق دارند و در منطقه حفاظت شده داگونگ کریک در جزیره آندامان کوچک زندگی می کنند. آن ها نیمه کوچ نشین هستند و برای تأمین غذا کاملاً به طبیعت وابسته اند. با این حال، تلاش های دولت برای برقراری ارتباط با آن ها موفقیت آمیز بوده و اکنون از امکاناتی مانند خانه، غذا، لباس و دارو برخوردارند. رژیم غذایی آن ها شامل لاک پشت، ماهی، ریشه گیاهان و میوه ها است. آن ها در ساخت قایق مهارت دارند و یک مدرسه ابتدایی در محل سکونت آن ها در داگونگ کریک وجود دارد. جمعیت این قبیله در حال حاضر حدود ۱۱۰ نفر است. جاراواها. جاراواها با جمعیتی حدود ۳۴۱ نفر در سواحل غربی جزایر آندامان جنوبی و میانی زندگی می کنند و زندگی آن ها بر پایه شکار و جمع آوری است. دولت هند در سال ۲۰۰۴ سیاستی را برای حمایت و رفاه جاراواها تدوین کرد که شامل افزایش منطقه حفاظت شده آن ها، ارائه خدمات بهداشتی و ایجاد منطقه حائل برای جلوگیری از تأثیرات گردشگری و فعالیت های تجاری می شود. سنتینلی ها. سنتینلی ها در جزیره سنتینل شمالی زندگی می کنند و احت
مالاً تنها مردم پارینه سنگی جهان هستند که هنوز هیچ تماسی با دنیای خارج نداشته اند. آن ها بسیار منزوی و نسبت به بیگانگان خصمانه هستند و اطلاعات کمی دربارهٔ آن ها وجود دارد. شومپن ها. شومپن ها در نیکوبار بزرگ، بزرگ ترین جزیره در میان جزایر نیکوبار، زندگی می کنند و به نژاد مغولی تعلق دارند. آن ها به دو گروه تقسیم می شوند: مأوا شومپن ها که در نزدیکی سواحل و دره های رودخانه زندگی می کنند و با نیکوباری ها رابطه خوبی دارند، و شومپن های متخاصم که در مناطق داخلی جزیره زندگی می کنند و در گذشته به مأوا شومپن ها حمله می کردند. شومپن ها به دلیل بیماری ها جمعیت کمی دارند و از نظر جسمی ضعیف هستند. با این حال، با استقرار شهرک کمپبل بی در نیکوبار بزرگ، آن ها کم کم در حال تعامل با مردم متمدن هستند. زبان. زبان های آندامانی که توسط مردم بومی جزایر آندامان صحبت می شود، به عنوان پنجمین خانواده زبانی هند، پس از زبان های هندواروپایی، دراویدی، آستروآسیایی و چینی-تبتی در نظر گرفته می شوند. در حالی که برخی ارتباطات به طور آزمایشی با سایر خانواده های زبانی، مانند زبان های آسترونزیایی، یا خانواده بحث برانگیز هند-اقیانوسیه پیشنهاد شده است
، دیدگاه اجماعی در حال حاضر این است که زبان های آندامانی یک خانواده زبانی جداگانه را تشکیل می دهند - یا بهتر بگوییم، دو خانواده زبانی نامرتبط: زبان های آندامانی بزرگ و اونگه ای. تعداد گویشوران این زبان به طور پیوسته در حال کاهش است. گویش های آندامانی معمولاً به گروه های شمالی، مرکزی و جنوبی طبقه بندی می شوند که گویش های جنوبی باستانی ترین آنها هستند. گویش جزیره آندامان کوچک جنوبی ترین گویش های آندامانی است و به شدت با بقیه متفاوت است. یکی از ویژگی های اصلی دستور زبان آندامانی استفاده از وندها (به ویژه پیشوندها) برای مشخص کردن عملکرد کلمات یک جمله است. این زبان دستگاه اعداد ندارد. دو کلمه عددی در این زبان به معنای «یک» و «بیش از یک» هستند. به نظر می رسد زبان بزرگ آندامانی به دلیل انسان محوری بودن، در میان زبان های جهان استثنایی است. این زبان از دسته بندی هایی که از بدن انسان گرفته شده اند برای توصیف مفاهیم انتزاعی مانند جهت یابی فضایی و روابط بین اشیاء استفاده می کند. البته در زبان فارسی هم ممکن است بگوییم «اتاق رو به دریا است»، «پای صندلی شکست» یا «آن ها سران کشورها هستند». اما در زبان بزرگ آندامانی این گونه
توصیفات به شکلی افراطی صورت می گیرد، به گونه ای که تک واژهای معنادار که مناطق مختلف بدن را مشخص می کنند، به اسم ها، فعل ها، صفت ها و قیدها – در واقع به هر بخش از گفتار – برای ایجاد معانی متنوع، متصل می شوند. از آنجایی که هیچ زبان شناخته شده دیگری دارای دستور زبانی مبتنی بر بدن انسان نیست یا با زبان بزرگ آندامانی هم ریشه نیست (کلماتی که از نظر معنی و تلفظ مشابه هستند و نشان دهنده ارتباط تبارشناسی هستند)، این زبان خانواده زبانی خود را تشکیل می دهد. تاریخچه. تا اواخر قرن ۱۸، فرهنگ، زبان و ژنتیک آندامانی ها به دلیل دوری جزایر و واکنش شدید آن ها به بازدیدکنندگان (که شامل کشتن هر خارجی کشتی شکسته می شد) از تأثیرات بیرونی در امان مانده بود. به همین دلیل، قبایل مختلف و زبان های متفاوت آن ها به طور مستقل در طول هزاران سال تکامل یافتند. مارکو پولو، جهانگرد ونیزی، در سال ۱۲۹۴ در کتاب «سفرهای مارکو پولو» دربارهٔ آندامانی ها نوشت: دوره استعماری. آغاز ارتباط آندامانی ها با استعمارگران بریتانیایی در اواخر قرن هجدهم، به انزوای محافظتی آن ها پایان داد. مردم جاراوا که در جنوب شرقی جزیره آندامان جنوبی زندگی می کردند، به دلیل عد
م مصونیت در برابر بیماری های عفونی رایج در سرزمین اصلی اوراسیا، تنها چهار سال پس از ورود استعمارگران در سال ۱۷۸۹، با کاهش شدید جمعیت مواجه شدند. بیماری هایی مانند ذات الریه، سرخک و آنفولانزا به سرعت شیوع یافت و تلفات بسیاری به بار آورد، همان طور که اعتیاد به الکل نیز تلفات زیادی داشت. در قرن نوزدهم، یک همه گیری سرخک نیمی از جمعیت آندامانی ها را از بین برد. تا سال ۱۸۷۵، آندامانی ها در آستانه انقراض قرار داشتند. در سال ۱۸۸۸، دولت بریتانیا سیاست «هدیه دادن سازمان یافته» را آغاز کرد که تا زمان استقلال هند از امپراتوری بریتانیا در سال ۱۹۴۷ ادامه یافت. تنش ها بین دولت استعماری و آندامانی ها به دلیل معرفی الکل و تریاک به آندامانی ها توسط مقامات بریتانیایی افزایش یافت. در اواسط قرن ۱۹، دولت بریتانیا در هند مستعمرات کیفری را در جزایر تأسیس کرد و تعداد زیادی از مردم هند و کارن به عنوان مهاجر و زندانی به این جزایر آمدند. در سال ۱۸۶۷، بریتانیا «سفر اکتشافی جزایر آندامان» را برای نجات ملوانان کشتی شکسته از دره آسام در جزایر آندامان آغاز کرد. این گروه هنگام نزدیک شدن به جزایر مورد حمله مردم اونگه قرار گرفت و مجبور به عقب ن
شینی شد. به اعضای این گروه چهار صلیب ویکتوریا (بالاترین نشان نظامی بریتانیا) اعطا شد. در سال ۱۹۲۳، فرانک فین، پرنده شناس و انسان شناس بریتانیایی، که در دهه ۱۸۹۰ هنگام کار برای موزه هند از این جزایر بازدید کرده بود، آندامانی ها را به عنوان «بدوی ترین مردم جهان» توصیف کرد. او نوشت: &gt; من به پیگمی ها برای لباس ساده شان حسادت می کردم، که در مورد خانم ها یک دسته مو و یک کمربند بود و در مورد مردان، هیچ چیز. منافع آنها توسط یک کارمند دولت انگلیسی مورد توجه قرار می گیرد، که باید مراقب باشد که هیچ کس به آنها مشروب نفروشد یا به هیچ وجه در کار آنها دخالت نکند. اما حتی این افسر مسئول، جرأت نمی کند به میان آنها برود، مگر جایی که شناخته شده است، و برای معرفی شدن به رئیس محلی به تدبیر قابل توجهی نیاز است. در دهه ۱۹۴۰، جاراواها به دلیل خصومتشان توسط نیروهای امپراتوری ژاپن مورد حمله قرار گرفتند. این حمله توسط بسیاری از ناظران به عنوان جنایت جنگی محکوم شد. تاریخ معاصر. در سال ۱۹۷۴، یک تیم فیلم برداری و تریلوکنات پاندیت، کارشناس مردم شناسی، سعی کردند با گذاشتن یک خوک بسته، چند قابلمه و ماهی تابه، مقداری میوه و اسباب بازی در س
احل جزیره سنتینل شمالی، ارتباط دوستانه ای با بومیان برقرار کنند. اما یکی از اهالی جزیره به پای کارگردان فیلم با تیر زد. سال بعد، بازدیدکنندگان اروپایی نیز با تیراندازی از جزیره رانده شدند. در ۲ اوت ۱۹۸۱، کشتی باری هنگ کنگ پریمروز در صخره های جزیره سنتینل شمالی به گل نشست. چند روز بعد، خدمه کشتی مشاهده کردند که مردان سیاه پوست کوچکی در حال حمل نیزه و تیر و ساختن قایق در ساحل هستند. کاپیتان پریمروز از طریق رادیو درخواست ارسال فوری سلاح گرم کرد تا خدمه بتوانند از خود دفاع کنند، اما آن ها را دریافت نکرد. دریاهای متلاطم، اهالی جزیره را از کشتی دور نگه داشت. پس از یک هفته، خدمه توسط یک بالگرد نیروی دریایی هند نجات یافتند. در ۴ ژانویه ۱۹۹۱، تریلوکنات پاندیت اولین تماس دوستانه شناخته شده با سنتینلی ها را برقرار کرد. تا سال ۱۹۹۶، جاراواها با تیراندازی به استقبال بیشتر بازدیدکنندگان می رفتند و گاهی به شکارچیان غیرمجاز در سرزمین های خود حمله کرده و آن ها را می کشتند. آن ها حتی برخی از کارگرانی را که در حال ساخت جاده اصلی آندامان بودند (که از میان سرزمین های جاراوا عبور می کرد) کشتند. اولین تماس مسالمت آمیز با جاراواها د
ر سال ۱۹۹۶ رخ داد، زمانی که یک پسر نوجوان جاراوا به نام انمی با پای شکسته در نزدیکی شهر کادمتالا پیدا شد. او را به بیمارستان بردند و پس از چند هفته مراقبت و یادگیری چند کلمه هندی، به خانه خود در جنگل بازگشت. پس از این اتفاق، افراد جاراوا در گروه های کوچک در کنار جاده ها دیده شدند و گاهی برای دزدیدن غذا به شهرک ها می رفتند. ممکن است جاده اصلی آندامان در دسترسی آن ها به منابع غذایی سنتی شان اختلال ایجاد کرده باشد. در ۱۷ نوامبر ۲۰۱۸، جان آلن چاو، مبلغ مذهبی آمریکایی، هنگام تلاش برای معرفی مسیحیت به قبیله سنتینلی کشته شد. سنتینلی ها از تماس با دنیای خارج محافظت می شوند و سفر به جزیره آن ها طبق قوانین هند ممنوع است. چاو توسط ماهیگیران محلی به نزدیکی جزیره آورده شده بود که بعداً در جریان تحقیقات مربوط به مرگ او دستگیر شدند. مقامات هندی تلاش کردند تا بقایای چاو را پیدا کنند، اما موفق نشدند. فرهنگ. تا پیش از ارتباط با جهان خارج، آندامانی ها شکارچی-گردآورنده بودند و به کشاورزی نمی پرداختند. آن ها با شکار خوک های بومی، ماهیگیری و جمع آوری گیاهان زندگی می کردند. تنها سلاح هایشان تیر و کمان، تیشه و نیزه های چوبی بود. در
قرن نوزدهم، آن ها روشی برای تولید آتش نمی دانستند و زغال های آتش ناشی از صاعقه را در تنه های خالی درختان نگه می داشتند. مردان کمربندهایی از جنس الیاف گل ختمی می بستند که ابزار و سلاح هایشان را هنگام شکار در آن قرار می دادند. زنان نیز لباس قبیله ای از برگ می پوشیدند که با کمربندی نگه داشته می شد. بیشتر آن ها بدن های خود را رنگ می کردند و روی برگ یا حصیر می خوابیدند. خانه هایشان دائمی یا موقت بود و همه آن ها را خودشان می ساختند. برخی از اعضای قبیله به داشتن قدرت های فراطبیعی معروف بودند و به آن ها اوکو-پای-آد (به معنای رویابین) می گفتند. مردم بر این باور بودند که آن ها بر قبیله تأثیر می گذارند و برای کسانی که به توانایی هایشان اعتقاد ندارند، بدشانسی می آورند. درمان بیماری ها در این قبیله بیشتر توسط متخصصان طب سنتی و با استفاده از گیاهان دارویی انجام می شد. آلفرد رادکلیف براون، انسان شناس، معتقد بود که آندامانی ها هیچ حکومتی ندارند و تصمیمات را با توافق جمعی می گیرند. مذهب. مذهب و باورهای بومی آندامانی ها نوعی جاندارانگاری است و پرستش نیاکان نقش مهمی در سنت های مذهبی آن ها دارد. در اساطیر آندامانی، انسان ها از ب
امبوی شکافته شده و زنان از خاک رس پدید آمده اند. یکی از روایت هایی که توسط آلفرد رجینالد رادکلیف براون ثبت شده، می گوید که اولین انسان پس از مرگ به بهشت رفت، اما این دوره خوشبختی به دلیل شکستن یک تابوی غذایی (خوردن سبزیجات ممنوعه در باغ پولوگا) پایان یافت. در نتیجه، فاجعه ای رخ داد و جمعیت انسان ها زیاد شد و از قوانین پولوگا پیروی نکردند. این نافرمانی باعث وقوع یک سیل بزرگ شد که تنها چهار نفر زنده ماندند و آتش خود را از دست دادند. ژنتیک. مطالعات ژنتیکی، از جمله بررسی دی ان ای هسته ای و میتوکندریایی، نشان می دهد که مردم آندامان ریشه های مشترکی دارند و از نظر ژنتیکی با سایر جمعیت های آسیایی تفاوت های چشمگیری دارند. تنوع ژنتیکی در آنها بسیار کم است که نشان می دهد این جمعیت در گذشته با کاهش شدید جمعیت روبرو شده و سپس در انزوا تکامل یافته است. در میان قبیله جاراوا، نوعی ژن خاص یافت شده که در هیچ جای دیگری از جهان وجود ندارد. این ژن به آنها در برابر نوعی مالاریا (پلاسمودیوم ویواکس) مصونیت می دهد، در حالی که به نوع دیگری از مالاریا (پلاسمودیوم فالسیپاروم) مبتلا می شوند. مطالعات ژنتیکی نشان می دهد که آندامانی ها با ش
کارچی-گردآورندگان باستانی جنوب آسیا و همچنین جمعیت های استرالزی (مانند ملانزیایی ها) و مردم شرق و جنوب شرقی آسیا شباهت هایی دارند. با این حال، نزدیک ترین خویشاوندان زنده آنها، نگریتوهای مالزی (مانند مردم مانیک، جاهای و باتِک) هستند. به طور کلی، می توان گفت که آندامانی ها مردمی با ریشه های ژنتیکی منحصر به فرد هستند که در طول زمان در انزوا تکامل یافته اند و به همین دلیل ویژگی های ژنتیکی خاصی دارند. با مقایسه دی ان ای آندامانی ها با نمونه های باستانی، مشخص شده که آنها بیشترین شباهت ژنتیکی را با انسان های اولیه ساکن در آسیای جنوب شرقی (هوابینی ها) دارند. همچنین، ارتباط ژنتیکی نزدیکی بین آندامانی ها و انسان تیانیوان در شمال چین وجود دارد. این دو گروه، نیاکان آسیایی های امروزی محسوب می شوند و یک دودمان باستانی آسیایی را تشکیل می دهند که در پراکندگی جمعیت در آسیای جنوب شرقی نقش داشته اند. کروموزوم Y. تمام مردان قبیله های اونگه و جاراوا دارای یک نوع کروموزوم Y مشترک هستند، اما این نوع در مردان آندامانی بزرگ دیده نمی شود. کروموزوم Y مردم ریانگ (یک گروه تبتی-برمه ای) نیز به این نوع نزدیک است که نشان می دهد این نوع کروم
وزوم Y از شرق آسیا منشأ گرفته و در طول زمان در مناطق مختلف پراکنده شده است. دی ان ای میتوکندریایی. دی ان ای میتوکندریایی (mtDNA) آندامانی ها از نوع M است که معمولاً در اوراسیا و بخش هایی از آفریقا یافت می شود. این نوع mtDNA در تمام افراد قبیله آونگ و بیشتر افراد آندامانی بزرگ دیده می شود. آمیزش باستانی. برخلاف برخی از جمعیت های بومی آسیای جنوب شرقی، در جزیره نشینان آندامان اثری از دی ان ای انسان تبار دنیسووا (گونه ای از انسان های اولیه) یافت نشده است. اما مانند سایر جمعیت های غیرآفریقایی، حدود ۱ تا ۲ درصد از دی ان ای آنها مربوط به نئاندرتال هاست. همچنین، طبق یک مطالعه در سال ۲۰۱۹، همه جمعیت های آسیایی و استرالیا-پاپوآ، از جمله آندامانی ها، بین ۲٫۶ تا ۳٫۴ درصد از دی ان ای خود را با یک گونه ناشناخته از انسان های اولیه که از نظر ژنتیکی با دنیسووایی ها و نئاندرتال ها فاصله دارد، به اشتراک می گذارند.
جنگل های جنب حاره ای مثلث شمالی یک بوم ناحیه (شناسه WWF: IM0140) است که مناطق دورافتاده و کوهستانی در شمال دور میانمار را پوشش می دهد. به دلیل دورافتاده بودن این مناطق، از نظر انسانی نسبتاً دست نخورده و ناشناخته است. بیش از ۹۵٪ از بوم ناحیه با جنگل های همیشه سبز بسته پوشیده شده است و این جنگل ها در بلوک های بزرگ به هم پیوسته وجود دارند که از نظر حفاظت، اهیمت زیادی دارد. در اواخر دهه ۱۹۹۰، ۱۴۰ گونه پستاندار در منطقه شناخته شده بود و گونه های جدیدی مانند گوزن فریادکش برگی در سال ۱۹۹۷ کشف شد و پژوهشگران هنوز در حال یافتن گونه های جدید هستند.
جنگل های همیشه سبز جنب حاره ای فلات یون نان () یک بوم ناحیه در معرض خطر در جنوب غربی چین است. این بوم ناحیه در گذشته بخش های غربی فلات یون نان–گوئیژو را می پوشاند اما مساحت آن به طور قابل توجهی کاهش یافته و با کاربری های کشاورزی جایگزین شده است. جنگل های همیشه سبز جنب حاره ای فلات یون نان و جنگل های مختلط و پهن برگ فلات گوئیژو تنها بوم ناحیه های قلمرو دیرین شمالگان که بخشی از زیست بوم جنگل های پهن برگ مرطوب حاره ای و جنب حاره ای به شمار می روند.
جنگل های خشک حاره ای ماتو گروسو () یا جنگل های فصلی ماتو گروسو بوم ناحیه ای (شناسه WWF: NT0140) در مرکز برزیل تا جنوب منطقه آمازون است. این بوم ناحیه شامل پوشش گیاهی در منطقه گذار بین جنگل های بارانی آمازون به سمت شمال و استپ های سرادو در جنوب است. باز شدن بزرگراه ها در این منطقه باعث رشد سریع جمعیت، جنگل زدایی و آلودگی شده است.
جنگل های خشک حاره ای فیجی () بوم ناحیه ای از نوع جنگل های پهن برگ خشک حاره ای و جنب حاره ای است که در کشور فیجی قرار دارد. این جنگل ها دامنه های بادپناه بخش شمال غربی دو جزیره بزرگ فیجی یعنی ویتی لوو و وانوا لوو را اشغال کرده اند.
جنگل های مرطوب حاره ای فیجی بوم ناحیه ای از نوع جنگل های پهن برگ مرطوب حاره ای و جنب حاره ای است که در فیجی و والیس و فوتونا قرار دارد. این جنگل ها دامنه های رو به باد دو جزیره بزرگ فیجی یعنی ویتی لوو و وانوا لوو و جزایر کوچک تر فیجی و نیز جزایر والیس و فوتونا از قلمروهای فرادریایی فرانسه را می پوشانند. دامنه خشک تر پشت به باد این جزایر در محدوده بوم ناحیه جنگل های خشک حاره ای فیجی قرار دارد.
نیروی رو به پایین یا داون فورس یک نیروی بالابر رو به پایین است که توسط ویژگی های آیرودینامیکی یک وسیله نقلیه ایجاد می شود. اگر وسیله نقلیه یک خودرو است، هدف از نیروی رو به پایین این است که با افزایش نیروی عمودی روی لاستیک ها به خودرو اجازه دهد سریع تر حرکت کند و در نتیجه چسبندگی بیشتری ایجاد کند. اگر وسیله نقلیه یک هواپیمای بال ثابت باشد، هدف از نیروی رو به پایین روی پایدارکننده افقی و حفظ پایداری طولی و اجازه دادن به خلبان برای کنترل هواپیما در زمین است. اصول بنیادی. همان اصلی که اجازه می دهد با ایجاد بالابر از بال هایش از زمین بلند شود، برای اعمال نیرویی که خودروی مسابقه را روی سطح پیست فشار می دهد، به صورت معکوس استفاده می شود. این اثر به عنوان «گیرش آیرودینامیکی» شناخته می شود و از «گیرش مکانیکی» که تابعی از جرم، لاستیک ها و سیستم تعلیق خودرو است متمایز می شود. ایجاد نیروی رو به پایین توسط دستگاه های غیرفعال تنها با بهای افزایش پسار آیرودینامیکی (یا اصطکاک) قابل دستیابی است، و تنظیم بهینه تقریباً همیشه یک مصالحه بین این دو است. تنظیمات آیرودینامیک برای یک خودرو بسته به طول مسیرهای مستقیم و انواع پیچ ها می