Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فرودگاه بین المللی لاچین (به لاتین: Lachin International Airport) یک فرودگاه بین المللی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لاچین واقع شده است. ساخت فرودگاه در می ۲۰۲۱ آغاز شد. این فرودگاه در بلندای ۱۷۰۰ تا ۱۸۰۰ متر از سطح دریا، بلندترین فرودگاه جمهوری آذربایجان خواهد بود. این فرودگاه به ترتیب کمی بیش از ۳۰ و ۶۰ کیلومتری از شهر لاچین و کلبجر و حدود ۷۰ کیلومتری از شهر شوشی واقع شده است.
آنگران هفتم (۱۳۴۰ میلادی– ۱۸ فوریه ۱۳۹۷ میلادی) اشراف زاده فرانسوی و آخرین سنیور کوسی در پیکاردی در شمال پادشاهی فرانسه از سال ۱۳۴۷ میلادی تا هنگام مرگش در سال ۱۳۹۷ میلادی بود. آنگران سوم با ازدواج با ایزابلا داماد ادوارد سوم، پادشاه انگلستان شد و اراضی زیادی از جمله کنت نشین سوآسون در فرانسه را از او دریافت نمود. او در جنگ صلیبی علیه امپراتوری عثمانی شرکت کرد و سال ۱۳۹۶ میلادی در نبرد نیکوپولیس اسیر شد. آنگران سوم با ابتلا به طاعون خیارکی یک سال بعد در اسارت در بورسا جان باخت. زندگی نامه. آنگران هفتم سال ۱۳۴۰ میلادی زاده شد. او تنها فرزند پدرش آنگران ششم، سنیور کوسی و مادرش شاهزاده کاترین، دختر لئوپولت یکم، دوک اتریش از خاندان هابسبورگ بود. کاترین همچنین نوه دختری آمادئوس پنجم، کنت ساووی به حساب می آمد. فیلیپ ششم، پادشاه فرانسه به دنبال کسب متحد در جنگ با ادوارد سوم، پادشاه انگلستان، موجبات ازدواج پدر و مادر او را فراهم کرده بود. پدرش سال ۱۳۴۶ میلادی در جنگ با انگلیسی ها کشته شد. سرپرستی او در اختیار عمویش ژان دو کوسی قرار گرفت. مادرش توانست با اعطای بخشی از املاک و مستقلات آنگران ششم به برادران و خواهران او
، جانشینی آنگران هفتم بر بیشتر دارایی های پدرش، شامل نواحی کوسی، مارل، لا فر، بویسی-آن-بری و وازی-لو-کمبرسیس و قصبات آن را را تثبیت کند. گفته می شود کاترین اهتمام ویژه ای برای آموزش آنگران هفتم مخصوصاً در زمینه هنر و علوم صرف می کرد. به هر صورت، کاترین سال ۱۳۴۸ میلادی با شخص دیگری ازدواج کرد و یک سال بعد در جریان شیوع مرگ سیاه در اثر ابتلا به طاعون خیارکی درگذشت. همانند بسیاری دیگر از هم عصرانش، اطلاعات دیگری از دوران کودکی آنگران هفتم در دست نیست. در جریان مراحل آغازین جنگ صدساله، در پی حمله انگلیسی ها به شمال شرقی فرانسه در ماه نوامبر سال ۱۳۵۵ میلادی و اعلان بسیج عمومی از طرف ژان دوم، پادشاه فرانسه، آنگران در سن پانزده سالگی در قالب گردانی از اشراف پیکاردی موسوم به «مورو دو فیِن» برای نخستین بار راهی جنگ شد. به هر صورت با عقب نشینی دشمن درگیری خاصی پدید نیامد. با توجه به روحیه ضد والوآیی حاکم بر اشراف شمال فرانسه، آنگران نیز احتمالاً در جریان قضایای مربوط به شارلِ ناوار، مدعی تاج وتخت فرانسه در سال ۱۳۵۷ میلادی، دخیل بوده است. به هر صورت با شم سیاسی که داشت مدت زیادی با شارل همراهی نکرد و حتی به مخالفت با او
پرداخت. متعاقباً سال ۱۳۵۸ میلادی یکی از عوامل سرکوب شدید دهقانان در شورش ژاکری علیه شارل، ولیعهد فرانسه بود. در پی انعقاد پیمان برتینی در سال ۱۳۶۰ میلادی که موقتاً به جنگ بین فرانسوی ها و انگلیسی ها پایان داد، آنگران به عنوان یکی از قدرتمندترین حاکمان شمال فرانسه و یکی از هسته های مقاومت علیه انگلیسی ها، جزو چهل اشراف زاده ای بود که برای تضمین پایبندی فرانسه به مفاد پیمان به عنوان گروگان به انگلستان فرستاده شد. دو تن از پسران و یکی از برادران ژان دوم، پادشاه فرانسه نیز جزو این گروگان ها بودند. با وجود توافق بر آزاد شدن مرحله به مرحله این افراد، در اثر کوتاهی فرانسه در پرداخت غرامت مقرر شده و عمل به تعهدات ارضی خود، گروگان ها مدت طولانی تری در اسارت ماندند. ژان دوم سعی داشت در مراحل نخستین توافق آنگران را باز پس بگیرد اما ادوارد سوم، پادشاه انگلستان این اجازه را نمی داد. به هر صورت آنگران و سایر گروگان ها در این دوران بسیار مورد تنعم انگلیسی ها بودند و می توانستند آزادانه گردش و خوش گذرانی کنند. در این زمان آنگران مورد توجه ایزابلا، دختر بزرگ ادوارد سوم قرار گرفت. ایزابلا با بهره مندی از دارایی های متعدد که پ
درش به او بخشیده بود، زنی مستقل به حساب می آمد. ادوارد سوم سال ۱۳۶۳ میلادی تمامی اراضی خانوادگی به ارث رسیده به او در یورک شر، لانکاشر، وستمورلند و کامبرلند در انگلستان را که پیش از این مصادره شده بود، به آنگران بازگرداند. آنگران ماه ژوئیه سال ۱۳۶۵ میلادی در مراسمی مجلل در کاخ وینزر با ایزابلا ازداوج کرد. درحالی که انگلستان و فرانسه در این زمان موقتاً در شرایط صلح به سر می بردند، هر دو طرف از این ازدواج منافع سیاسی و مادی زیادی می بردند. ایزابلا که برای ششمین بار قصد ازدواج می کرد، در این هنگام ۳۳ سال داشت و ۸ سال از آنگران بزرگ تر بود. در پی این وصلت آنگران توسط ادوارد سوم بدون دریافت غرامت از وضعیت گروگان بودن آزاد شد و چهار ماه بعد به همراه همسر خود به فرانسه بازگشت. ایزابلا در این هنگام باردار بود و ماه آوریل سال بعد دختری برای آنگران به دنیا آورد که ماری نام گرفت. زوج به همراه نوزاد ماه بعد مجدداً به انگلستان رفتند. ادوارد سوم به دنبال تقویت هر چه بیشتر رابطه، مقام ارل بدفورد را به آنگران اعطا کرد. بدین شکل از او با عنوان «اینگلرام، ارل بدفورد» در منابع انگلیسی یاد شده است. آنگران همچنین نشان بند جوراب ر
ا از پادشاه انگلستان دریافت نمود. ماه آوریل سال ۱۳۶۷ میلادی دختر دیگری برای آنگران این بار در انگلستان زاده شد که همانند مادربزرگ مادری اش، فیلیپا نامیده گشت. در این حال ادوارد سوم کنت نشین سوآسون در فرانسه را که به تازگی به عنوان غرامت از گی دو بلوآ، یکی از گروگان ها گرفته بود، به آنگران سپرد. بدین ترتیب آنگران حاکم بخش بزرگی از پیکاردی شد. ماه ژوئیه همان سال به فرانسه مراجعت کرد. در تک چهره ای که از حدود ۲۰۰ سال پس از مرگ او باقی مانده است، آنگران هفتم فردی بلند قامت، قوی هیکل، تیره گون و عبوس ترسیم شده است. با وجود این که برخی ویژگی های ظاهری آنگران ممکن است به نگارگر رسیده باشد، به هر صورت با توجه به فاصله ای که بین این اثر و زندگانی او وجود دارد این توصیفات می تواند خیالی باشد. جنگ با هاپسبروگ. ماه ژوئن سال ۱۳۷۵ میلادی یک آتش بش یک ساله میان فرانسوی ها و انگلیسی ها برقرار شد. این آتش بش دسته های مزدور نظامی را بی کار کرد و آن ها دوباره مشغول یاغی گیزی و تاراج اراضی فرانسه شدند. برای خلاصی از این شرایط، فرانسوی ها به این فکر افتادند که این دسته های مزدور را راهی جنگ های خارجی کنند. از این رو به آنگران هفت
م پیشنهاد شد در پیگیری ادعاهای سرزمینی خود، ۲۵ دسته از این مزدوران را از سراسر فرانسه گردآوری کند و با آن ها به جنگ دوک هاپسبورگِ اتریش برود؛ در این صورت پادشاه فرانسه ۶۰٬۰۰۰ لیور از دستمزد آن ها و تمامی هزینه های این لشکرکشی را می پرداخت. آنگران که در خود توانایی مالی لازم برای پیگیری مسقل چنین جنگی را نمی دید، این پیشنهاد را پذیرفت. حتی پاپ هم ۵٬۰۰۰ لیور به یکی از دسته ها پرداخت تا به همراه آنگران بروند و از اوینیون خارج شوند. این دسته ها، با غارت اراضی مسیر خود، بالاخره همراه ماه سپتامبر از فرانسه خارج شدند. آنگران پیش از ترک وطن، به عنوان وصیت در صورت مرگش در این جنگ، مقدار زیادی از عواید مالی حاصل از تیول مربوط به خود را وقف کرد. او وصیت کرد «هر روز و تا ابد» دو مراسم عشای ربانی در دِیر نوژون-سو-کوسی به خاطر خودش، نیاکانش و جانشینانش برگزار شود. وصایای آنگران، همانند بسیاری دیگر از نوعانش، دقیق و کملا مشخص بود و هیچ جایی برای گزینش نمی گذاشت. یک صد لیور می بایست هر سال صرف امورات دِیرنشینان و به پا داشتن آیین می شد. این پول می بایست از اجاره «همیشگی» و مالیات پرداختی از سوی شهرهای خاصی تأمین می شد که مقد
ار آن برای هر یک به شکل دقیق مشخص شده بود. آنگران، همانند هم عصران خود، بر روی «همیشگی» و بدون تغییر بودن این درآمدها حساب باز کرده بود. شوالیه ها پیکاردی، آرتوآ، ورماندوآ و اِنو به همراه ملازمان و سربازان خود به دنبال به دست آوردن «افتخار» در نبرد با دیگر شوالیه ها، در این لشکرکشی با آنگران بودند. خبر این حرکت ۱۰۰ شوالیه توتونیک را نیز از پروس به آن جا کشید. تعدادی از شوالیه های انگلیسی هم به داماد پادشاه خود پیوستند و چیزی احتمالاً در حدود ۶٬۰۰۰ نفر را هم با خود آوردند. تعداد این انگلیسی ها در قیاس با بقیه همراهان آنگران، به اندازه ای زیاد بود که رقیبان کل سپاه آنگران را «انگلیسی ها» نامیدند. منابع مختلف شمار تمامی سپاهیان را چهل، پنجاه یا حتی صد هزار نفر آورده اند که البته بنابر تعداد سرکردگان حاضر برآورد حدود ده هزار نفر منطقی تر به نظر می آید. نیروهای گردآمده برای شش هفته در ماه های اکتبر و نوامبر منطقه آلزاس را چپاول کردند؛ این درحالی بود که آنگران هنوز هدایت آن ها را در دست نگرفته بود. گمان های گوناگونی بر چرایی این دیرکرد آنگران آورده شده است. این گونه پنداشته می شود که او خودخواسته لشکرکشی را به زمست
ان کشیده است تا با گرفتار کردن دسته های مزدور به دشواری های این فصل، توان آن ها را بفرساید. نمونه های همسان دیگری از چنین کاری وجود داشته است. آنگران ماه سپتامبر سال ۱۳۷۵ میلادی در نامه ای به دوک برابانت، نماینده امپراتور مقدس روم در آلزاس، به تشریح هدف خود پرداخت که شامل پازپس گیری بریسگاو، زونگداو و دوک نشین کوچک فِرِت می شد. در پاسخ به او اطمینان داده شد هیچ دخالتی از جانب امپراتوری در برابر تلاش او در دستیابی به «عدالت» صورت نخواهد گرفت. آنگران همچنین برای اعتباربخشی به کار خود، به ساکنان شهرهای اشتراسبورک و کلمار در آلزاس نوشت هیچ تهدیدی از جانب او متوجه آن ها نیست و نمی بایست نگران شودند؛ بلکه یاری او در رسیدن به حقش شوند. به این گویه ها پاسخی داده نشد؛ چرا که مزدوران زیر پرچم آنگران از پیش در حال غارت اراضی این دو شهر بودند. در این مدت جهل روستا در زونگداو تاراج و ویران شدند. صومعه فرانسیسکن در تان با خاک یکسان شد. اسقف و حاکمان اشتراسبورک ۳٬۰۰۰ فلورین به مزدوران باج دادند با به این شهر حمله نکنند. در ابتدا سرگردگان مزدوران در تلاش بودند به آشفتگی سامان دهند و برخی تقریباً هر روز تعدادی را دار می زدند.
به هر صورت، برای افرادی که پیش از این به بی قانونی خو کرده بودند حتی چنین مجازات های شدیدی هم کار گر نبود. لئوپولت، دوک اتریش در واکنش به این تهاجم راهبرد زمین سوخته را پیش گرفت. او به آلزاسی ها فرمان داد هر آنچه را که به دشمن کمک، پناه یا غذا می رساند از بین ببرند و خود با دارایی هایشان به شهر و قلعه های دارای برج و بارو بروند. به دستور لئوپولت روستاها دور افتاده و قلعه های با دفاع ضعیف می بایست تخریب و به آتش کشیده می شدند. این که این فرمان ها تا چه اندازه اجرایی شدند کاملاً مشخص نیست. لئوپولت که نیروی کافی برای تقایل رو در رو با آنگران را نداشت، به قلعه برایزاخ در کرانه راین عقب نشینی کرد. او امیدوار بود مقاومت مردم محلی جلوی پیشروی بیشتر مهاجمان را بگیرد. با این حال این مردم که نسبت به حکمرانی هاپسبورگ ناراضی بودند و به آن ها تنفر داشتند کار چندانی برای دفاع از لئوپولت در برابر تهاجم آنگران نکردند. آنگران روز ۱۱ نوامبر سال ۱۳۷۵ در نهایت، همراه ۱٬۵۰۰ نفر به آلزاس رسید و فرماندهی نیرو را در دست گرفت. تا این زمان زمستان فرا رسیده بود و پیش از آن منطقه با غارت گیری ها کاملاً خالی شده بود. به نقل از فروآسار،
در این حال بود که دسته های مزدور شروع به سرکشی کردند. آن ها با بهانه هاییی چون نبود قایق برای گذر از راین و ناآشنایی با راه های آن سوی رود، از ادامه حرکت سر باز می زدند. آنگران سعی کرد با دادن این وعده که پس از گذر از مناطق کوهستانی به سرزمین های پربار خواهند آن ها راضی به همکاری کند اما موفق نشد. در این حال پیامی از لئوپولت زسید که حاضر است بخشی از خواسته ها او یعنی دوک نشین فِرِت را به او بدهد اما آنگران آن را بسیار کوچک دانست و نپذیرفت. آنگران در این میان به این نگرانی افتاد که مزدوران ممکن است به طمع مواجب بیشتر، او را تحویل دوک اتریش بدهند و این که از این اسارت او را نجاتی نخواهد بود. بدین جهت شبانه با لباس مبدل و همراه تنها دو نفر، مخفیانه اردوگاه را ترک کرد و به فرانسه بازگشت. به نقل بارابا تاکمن، این داستان تماماً ساختگی است و آنگران و مزدورانش به پیشروی ادامه داده اند. او با خروج از آلزاس، روز ۲۵ نوامبر وارد آراگاو شد و به سمت بازل رفت. نیروهای آنگران برای قدرت نمایی سه روز دور بازل چرخیدند تا دیگران را از مقاومت در برابر خود بازدارند. با همکاری اسقف بازل، لشکر بدون درگیری از این شهر گذر کرد.
صفر جمعه قدیرویچ عیسی قوف (زاده ۲۹ ژوئیه ۱۹۷۷) یک سیاستمدار قرقیزستانی است که از ۲۶ اوت ۲۰۱۷ تا ۱۹ آوریل ۲۰۱۸ نخست وزیر قرقیزستان بوده است. او پیش از این رئیس دفتر رئیس جمهور الماس بیگ آتامبایف بود. در ۱۹ آوریل ۲۰۱۸، رئیس جمهور قرقیزستان سورنبای جینبکف، عیسی قوف و دولت را در پی رأی عدم اعتماد که توسط سه فراکسیون در پارلمان این کشور آغاز شد، برکنار کرد. این رأی به دلیل نارضایتی از عملکرد دولت در سال ۲۰۱۷ به سبب مدیریت ضعیف بودجه ملی، آمادگی ناکافی برای فصل گرما و عدم نظارت دولتی هنگام ارتقاء نیروگاه حرارتی بیشکک آغاز شد. عیسی قوف در ۵ ژوئن ۲۰۱۸ دستگیر شد؛ او با اتهامات فساد ناشی از شکست نیروگاه حرارتی بیشکک مواجه شد. شرکت چینی تبی ین الکتریک اپریتس و سیاستمداران قرقیزستانی از جمله عیسی قوف متهم به فساد جنایی و انحراف غیرقانونی سرمایه شدند. وی در ۶ دسامبر ۲۰۱۹ به ۱۵ سال زندان و مجازات هایی از جمله مصادره اموال و سلب موقعیت دیپلماتیک محکوم شد. در ژوئن ۲۰۲۰، عیسی قوف به سوء استفاده از بودجه دولتی ناشی از بازسازی طولانی و پرهزینه موزه تاریخ دولتی و هیپودروم در چالپان آتا محکوم شد و به ۱۲ سال حبس دیگر محکوم گشت اما
این حکم بعداً به ۳ سال کاهش یافت. این حکم در اوت ۲۰۲۰ تأیید شد.
در علوم رایانه، ماشین بدون واسطه ( به انگلیسی : Bare Machine ) رایانه ای است که دستور العمل ها را مستقیماً روی سخت افزار منطقی و بدون دخالت هرگونه سیستم عاملی اجرا میکند. از سیستم عامل های ابتدایی گرفته تا سیستم عامل های پیچیده و بسیار حساس امروزی که خدمات بسیاری را در خود جای داده اند، همه آنها طی مراحل زیادی تکامل یافته اند. پس از توسعه رایانه های با قابلیت برنامه ریزی ( که نیاز به تغییرات فیزیکی برای اجرا کردن برنامه های مختلف نداشتند ) و قبل از توسعه سیستم های عامل، دستور های ترتیبی به کمک زبان Machine Language و بدون هیچ لایه نرم افزاری، مستقیماً روی سخت افزار رایانه اجرا می شدند. این رویکرد "ماشین بدون واسطه" نام دارد و مربوط به قبل از سیستم عامل های امروزی است. امروزه کاربرد این رایانه ها بیشتر برای سیستم های تعبیه شده و سفت افزار هایی مورد توجه است که پیش نیاز های تاخیر زمانی بالایی دارند، در حالی که برنامه های معمولی توسط یک سیستم زمان اجرا که یک لایه سیستم عامل هم روی آن است اجرا می شوند. مزایا. در اکثر مواقع برنامه ای که با ماشین بدون واسطه پیاده سازی می شود، در عین استفاده از حافظه کمتر و مصرف انر
ژی بهینه تر، سریع تر اجرا می شود. این امر به این دلیل است که سیستم عامل ها نیز مانند هر برنامه دیگری نیاز به زمان و حافظه برای اجرا شدن دارند، مشکلی که در ماشین های بدون واسطه وجود ندارد. برای مثال، هر ویژگی سخت افزاری که شامل ورودی یا خروجی است در ماشین بدون واسطه به صورت مستقیم به آن دسترسی داریم، این در حالی است که همین ویژگی در یک ماشین دارای سیستم عامل باید یک زیر برنامه را مسیریابی و سپس اجرا کند، که زمان و حافظه مصرف می کند. معایب. برای یک برنامه ماشین بدون واسطه، باید برنامه نویسی بیشتری انجام شود تا به درستی کار کند و این برنامه پیچیده تر است زیرا خدمات و امکاناتی که سیستم عامل ارائه می کند و توسط برنامه استفاده می شوند، باید مطابق نیاز مجدداً پیاده سازی شوند. این خدمات می توانند شامل موارد زیر باشند : اشکال زدایی یا دیباگ کردن یک برنامه بدون واسطه کار سختی است زیرا : برنامه نویسی بدون واسطه عموماً توسط زبانی که به سخت افزار نزدیک است انجام می شود مانند راست، سی پلاس پلاس، زبان سی، زبان اسمبلی و یا حتی برای کد های کوتاه یا پردازنده های خیلی جدید مستقیماً از کد ماشین استفاده می شود. تمام مشکلات اجتناب
ناپذیری که ذکر شدند، به این معنی هستند که برنامه های بدون واسطه به ندرت قابلیت حمل شدن دارند. مثال ها. رایانه های های اولیه رایانه های اولیه مانند PDP-11، به برنامه نویسان این اجازه را داد که برنامه ای که با کد ماشین نوشته شده است را در رَم بار کنند. به کمک چراغ هایی بر نتیجه عملیات برنامه ها نظارت می شد. خروجی به دست آمده از نوار مغناطیسی، چاپگر و یا حافظه نیز برای نظارت استفاده می شدند. سیستم های تعبیه شده برنامه نویسی ماشین بدون واسطه یک عمل رایج در سیستم های تعبیه شده به حساب می آید، زیرا ریز کنترل گر ها یا ریز پردازنده ها معمولاً به صورت مستقیم روی نرم افزار یکپارچه و تک منظوره و بدون بارگذاری یک سیستم عامل جداگانه راه اندازی می شوند. چنین نرم افزار های تعبیه شده ایی می توانند در ساختار متفاوت باشند، ولی ساده ترین شکل آن می تواند متشکّل از یک حلقه بی نهایت اصلی باشد، که زیر برنامه هایی که مسئول بررسی ورودی ها، انجام اعمال و نوشتن خروجی ها هستند را فرا بخواند. توسعه. رویکرد استفاده از ماشین های بدون واسطه مسیر را برای ایده های جدید هموار کرد که به تکامل توسعه سیستم عامل ها شتاب بخشید. این رویکرد نیاز به
موارد زیر را برجسته کرد : برای مثال، برنامه ها در PDP-11 به طور دستی و با استفاده از مجموعه ای از کلید ها روی پنل جلویی دستگاه بار می شدند. صفحه کلید ها با اختلاف بهتر از این دستگاه های ورودی قدیمی هستند، زیرا که تایپ کردن کد یا داده بسیار سریع تر از خاموش و روشن کردن کلید ها برای وارد کردن آنها به ماشین است. بعداً صفحه کلید ها تقریباً در تمامی رایانه ها فارغ از برند و قیمت تبدیل به استاندارد شدند. نمایشگر رایانه ها همچنین می توانند به راحتی خروجی یک برنامه را به یک روش کاربر پسند نمایش دهند. به طور مثال، فقط برای درک کردن وضعیت سخت افزار یک رایانه اولیّه، باید اطلاعات بسیار دقیقی درباره آن رایانه خاص و سیستم نمایشگر آن که متشکّل از آرایه ای از چراغ ها است داشته باشیم. ولی در مقابل آن، هر کسی که توانایی خواندن داشته باشد، می تواند یک رابط کاربریِ که به خوبی روی یک سیستم مدرن طراحی شده را بدون نیاز به دانستن چیزی درباره سخت افزار رایانه ای که برنامه روی آن اجرا می شود متوجه شود. منابع. ۱. گوردون، هابیل؛ آمیت، نداو؛ حرال، نداو; بن یهودا، مولی؛ لاندو، الکس؛ شوستر، عساف؛ تسافریر، دن (2012). "ELI". ۲. "راهنمای کار
بردی برای فلز بدون واسطه ++C". دریافت شده در 16 دسامبر 2022. ۳. سیلبرشاتز، آ؛ گالوین، پیتر؛ گاگن، گرگ (2003). . ISBN 9780471250609.
باشگاه فوتبال رنتون یک باشگاه فوتبال مستقر در رنتون، دونبارتونشر غربی، اسکاتلند بود. آنها در سال ۱۸۷۲ تشکیل شدند، و یک تیم برجسته در تاریخ اولیه فوتبال اسکاتلند بودند و یکی از تیم هایی بودند که در اولین مسابقه جام حذفی اسکاتلند حضور داشتند. آنها دو بار در سال های ۱۸۸۵ و ۱۸۸۸ برنده این مسابقات شدند و سه بار نیز نایب قهرمان شدند. برد ۶-۱ آنها مقابل کمبسلنگ در سال ۱۸۸۸ رکورد مشترک پیروزی در فینال جام حذفی اسکاتلند است. این باشگاه یکی از بنیانگذاران لیگ فوتبال اسکاتلند در سال ۱۸۹۰ بود، اما به زودی به دلیل زیر پا گذاشتن مقررات ضد حرفه ای بودن اخراج شد. آنها در سال ۱۸۹۱ به لیگ بازگشتند، اما از نظر مالی با مشکل مواجه شدند و در سال ۱۸۹۷ انصراف دادند. رنتون یکی از اولین باشگاه هایی بود که قهرمان مسابقات قهرمانی فوتبال جهان شد، زمانی که در سال ۱۸۸۸، به دارنده عنوان مدافع عنوان قهرمانی جام حذفی، وست برومویچ آلبیون، دارنده جام حذفی را به چالش کشید و شکست داد. این باشگاه در ۱۱ سال ۱۳ بازیکن بین المللی نیز تولید کرد.
پاسخ به بدن به الکل عبارت است از پاسخ بدن به اثرات اتانول موجود در نوشیدنی های الکلی که می تواند شامل اثر مستقیم آن یا سرعت بدن در بازیابی حالت طبیعی خود یا مقاومت در برابر الکلی شدن باشد. افزایش مصرف. تحمل بدن نسبت به الکل با افزایش دوره های نوشیدن بیشتر می شود. بنابراین برای رسیدن به حالت مستی باید مقدار بیشتری الکل مصرف کرد. کاهش حساسیت بدن نسبت به اثرات الکل می تواند یکی از نشانه های وابستگی به الکل باشد. پژوهش ها نشان داده که دو تا سه هفته مصرف روزانهٔ الکل می تواند باعث کاهش حساسیت بدن نسبت به الکل شود. زیست بدن و حساسیت نسبت به الکل. تحمل بدن در برابر الکل ارتباط مستقیم با اندازهٔ جسم فرد دارد از این رو افراد با بدن های بزرگتر به الکل بیشتری نیاز دارند تا به حالت مستی برسند. به این ترتیب چون معمولاً مردها اندام بزرگتری نسبت به زن ها دارند مقاومت بیشتری نسبت به الکل دارند. الکل دهیدروژناز گروهی از آنزیم هایی است که مسئول شکستن الکل در کبد و ورود آن به خون است. با فعالیت این آنزیم ها، اتانول به استالدهید تبدیل می شود که باعث اثرات مستی الکل است. سطح این آنزیم ها در افراد الکلی کمتر از افراد معمولی است. ب
رآورد شده که یک تن از هر ۲۰ تن دچار برافروختگی ناشی از الکل می شود البته این رویداد به معنی مستی فرد نیست. اگر بدن الکل را سریع تر به استالدهید تبدیل کند یک برافروختگی متوسط در فرد دیده می شود. هرچه بدن به دلیل دهیدروژنازهای غیرفعال آهسته تر این تبدیل را انجام دهد، برافروختگی شدیدتر صورت می گیرد. هر دو واکنش تبدیل سریع تر الکل به استالدهید یا حذف آهسته تر استالدهید از بدن باعث می شود فرد تمایل کمتری به مصرف زیاد الکل و درنتیجه وابستگی به آن پیدا کند.
برافروختگی ناشی از الکل واکنشی است که بدن انسان نسبت به نوشیدن الکل از خود نشان می دهد. برافروختگی می تواند در چهره، گردن، شانه و در برخی موارد در سراسر بدن فرد دیده شود. این رویداد به دلیل تجمع استالدهید در بدن ایجاد می شود. گفته شده که در مواردی این برافروختگی پس از نوشیدن می تواند از نشانه های افزایش ریسک سرطان مری در افرادی که می نوشند باشد. بین ۳۰ تا ۵۰ درصد از چینی ها، ژاپنی ها و کره ای ها نسبت به نوشیدن الکل واکنش برافروختگی دارند که می تواند همراه با تهوع، سردرد و تپش قلب باشد. این وضعیت در میان افراد جنوب شرق آسیا و اینوئیت ها هم به فراوانی دیده می شود.
باشگاه ورزشی لانارک سوم یک باشگاه فوتبال اسکاتلندی مستقر در گلاسگو بود. این باشگاه که در سال ۱۸۷۲ به عنوان شاخه ای از سومین داوطلبان تفنگ لانارکشیر تأسیس شد، یکی از اعضای موسس اتحادیه فوتبال اسکاتلند (اس اف ای) در سال ۱۸۷۲ و لیگ فوتبال اسکاتلند (اس اف ال) در سال ۱۸۹۰ بود. لانارک سوم در دسته برتر اس اف ال در اکثریت عمر باشگاه بازی کرد و قهرمانی لیگ را در ۰۴–۱۹۰۳ به دست آورد. این باشگاه همچنین دو بار در سال های ۱۸۸۹ و ۱۹۰۵ جام اسکاتلند را به دست آورد. لانارک سوم در سال ۱۹۶۷ به دلیل سوء مدیریت، شش سال پس از کسب مقام سوم در اس اف ال، از کار افتاد. زمین سابق لانارک سوم، کاتکین پارک در کراسهیل، هنوز تا حدی پابرجاست و برای لیگ های فوتبال کوچک استفاده می شود. در سال ۱۹۹۶، یک باشگاه فوتبال آماتور به نام لانارک سوم تأسیس شد که قصد داشت نام باشگاه را به فوتبال بزرگسالان بازگرداند و به طور منظم در کاتکین پارک بازی کند. در سال ۲۰۰۸، این باشگاه دوباره اصلاح شد و در حال حاضر دارای یک تیم آماتور و چهار تیم جوانان است.
لوئیس فرانسا (؛ ۲ ژوئن ۱۹۱۰ –۱۹۸۲) جودوکار اهل برزیل و از بنیان گذاران اولیهٔ جوجیتسو برزیلی بود. وی از شاگردان سوشیهیرو ساتاکه، جیو اوموری و میتسویو مائدا بود و جودوی کودوکان را از آنها آموخت. (این ورزش پیش از ۱۹۲۵ به نام «کانو جوجیتسو» شناخته می شد).
اوزوالدو فادا (؛ ۱ اوت ۱۹۲۰ – ) ورزشکار جوجوتسو اهل برزیل و از بنیان گذاران جوجیتسو برزیلی است که در زمان حیاتش به دان ۹ کمربند قرمز این رشته دست یافت. در سال ۲۰۱۴ میلادی و ۹ سال پس از مرگش، به او دان ۱۰ کمربند قرمز به صورت افتخاری اهدا شد.
انجمن انجمن جهانی بهبود سیاهپوستان و اتحادیه جوامع آفریقایی (UNIA-ACL) یک سازمان برادری ملی گرای سیاهپوست است که توسط مارکوس گاروی، مهاجر جامائیکایی به ایالات متحده، و امی اشوود گاروی تأسیس شده است. سازمان پان آفریقایی در دهه ۱۹۲۰ از بزرگ ترین قدرت خود برخوردار بود و قبل از تبعید گاروی به جامائیکا در سال ۱۹۲۷ تأثیرگذار بود. پس از آن اعتبار و نفوذ آن کاهش یافت، اما تأثیر زیادی بر تاریخ و توسعه آفریقایی-آمریکایی گذاشت. طبق گفته آنر فورد اسمیت، انجمن جهانی بهبود سیاهپوستان «بدون شک، تاثیرگذارترین سازمان ضداستعماری جامائیکا قبل از سال۱۹۳۸ بود.» این سازمان برای کار برای پیشرفت مردم آفریقایی تبار درسراسر جهان تأسیس شد. شعار آن "یک خدا! یک هدف! یک سرنوشت!" و "آفریقا برای آفریقایی ها، در داخل و خارج از کشور!" بود. مأموریت گسترده انجمن منجر به تأسیس اجزای کمکی متعددی شد، از جمله اعضای آن لژیون آفریقا (یک گروه شبه نظامی)، پرستاران صلیب سیاه آفریقا، به علاوه مشاغلی مانند خط کشتی بخار سیاه استار و شرکت کارخانه های سیاهپوست بودند. نام. گاروی در مقاله ای با عنوان «بزرگ ترین دشمن سیاهپوست»، که در "نشریه تاریخچه کنونی" (سپتا
مبر ۱۹۲۳) منتشر شد، منشأ نام سازمان را توضیح داد:نام سازمان از کجا آمده است؟ هنگامی که با یک سیاهپوست هند غربی که با من مسافری از ساوت همپتون بود صحبت می کردم و با همسر باسوتو از باسوتو لند به هندوستان غربی بازمی گشتم، بیشتر از وحشت زندگی بومی در آفریقا مطلع شدم. او در گفتگو با من داستان های وحشتناک و رقت انگیزی را تعریف کرد که قلبم در وجودم خون شد. پس از بازنشستگی از مکالمه به کابینم، تمام روز و شب بعد در مورد موضوع آن مکالمه فکر کردم و نیمه شب، در حالی که به پشت دراز کشیده بودم، این دید و فکر به ذهنم رسید که نام سازمان را انجمن جهانی بهبود سیاهپوستان و اتحادیه جوامع آفریقایی بگذارم. چنین نامی من فکر می کردم که هدف تمام بشریت سیاه پوست را در بر می گیرد. بدین ترتیب برای جهان نامی متولد شد، جنبشی پدید آمد و مردی شناخته شد. تاریخ اولیه. مارکوس گاروی که اصالتاً اهل خلیج سنت آن، جامائیکا بود، در ۲۳سالگی آنجا را ترک کرد و در سراسر آمریکای مرکزی سفر کرد و مدتی به انگلستان رفت. در طول سفر او متقاعد شد که متحد کردن سیاه پوستان تنها راه بهبود وضعیت آنهاست. در همین راستا، او انگلستان را در ۱۴ ژوئن۱۹۱۴ با کشتی اس اس "تر
نت" ترک کرد و در ژوئیه۱۹۱۴ به جامائیکا بازگشت. او در اواخر همان ماه انجمن جهانی بهبود سیاهپوستان و اتحادیه جوامع آفریقایی را در کینگستون تأسیس کرد و قصد داشت تمام آفریقا و دیاسپورای آن را در این سازمان متحد کند. گاروی پس از سفر به ایالات متحده در مارس ۱۹۱۶، بخش نیویورک را با ۱۳عضو در سال۱۹۱۸ افتتاح کرد. "دنیای سیاه پوستان" در ۱۷ اوت۱۹۱۸ به عنوان یک هفته نامه برای بیان ایده های سازمان تأسیس شد. گاروی هر هفته سرمقاله ای در صفحه اول ارائه می کرد که در آن موضع سازمان را در مورد مسائل مختلف مربوط به مردم آفریقایی تبار در سراسر جهان ارائه می داد. این روزنامه در نهایت با ادعای تیراژ ۵۰۰۰۰۰ به چندین زبان چاپ شد. این صفحه حاوی صفحه ای مخصوص خوانندگان زن بود، وقایع بین المللی مربوط به مردم آفریقایی تبار را مستند کرد و تا پایان انتشار در سال۱۹۳۳ در سراسر دیاسپورای آفریقا توزیع شد. در سال ۱۹۱۹، انجمن اولین سالن آزادی را خریداری کرد. این ساختمان در هارلم، شهر نیویورک واقع شده بود، ظرفیت ۶۰۰۰ صندلی داشت. سالن تک طبقه با سقف های کم، قبلاً محل خیمه باپتیست متروپولیتن بود. در ۲۷ ژوئیه ۱۹۱۹ وقف شد. یکشنبه ها عصر، محل نشست هفتگ
ی انجمن بود. یک رستوران هم داشت. بعداً در همان سال، انجمن اولین شرکت از دو شرکت کشتی بخار و یک شرکت تجاری جداگانه را تشکیل داد.