Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ایالات متحده جو بایدن با حمله هوایی به اهداف مرتبط با سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، از جمله یک انبار اسلحه در محله هرابیش در دیرالزور، و پست های نظامی در حومه میادین و البوکمال، به گفته دیدبان حقوق بشر سوریه، ۱۴ نفر از جمله نه سوری را کشت. در ۲۴ مارس، ۱۰ موشک به روستای سبز در نزدیکی میدان نفتی العمر شلیک شد که منجر به زخمی شدن یک سرباز آمریکایی دیگر شد. تا بعد از ظهر، حمله موشکی دیگری نیروهای آمریکایی را در نزدیکی میدان های نفتی و گازی کونوکو، در شرق دیرالزور، هدف قرار داد. در ۳۰ مارس، پنتاگون فاش کرد که در مجموع دوازده آمریکایی زخمی شده اند و شش سرباز آمریکایی در سوریه به دلیل دو حمله شبه نظامیان تحت حمایت ایران دچار آسیب های مغزی شده اند. یک گروه شبه نظامی کمتر شناخته شده به نام لواء الغالبون (تیپ کسانی که غالب می شوند) مسئولیت حمله پهپادی اولیه را بر عهده گرفت، اگرچه برخی از ناظران معتقدند که این گروه صرفاً یک سازمان صوری برای یک گروه بزرگتر تحت حمایت ایران یا سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است. واکنش و پیامدهای آن. در ۲۷ مارس، کاخ سفید اعلام کرد که این حملات باعث خروج ایالات متحده از استقرار تقریباً هشت ساله
خود در سوریه نخواهد شد. در ۲۳ مارس ۲۰۲۳، فرمانده فرماندهی مرکزی ایالات متحده آمریکا مایکل کوریلا در سخنرانی خود در کمیته نیروهای مسلح مجلس نمایندگان ایالات متحده گفت که امروز ایران قدرت نظامی خود را در مقایسه با پنج سال پیش به طور تصاعدی افزایش داده است و ادعا کرد که گروه های تحت حمایت ایران از ژانویه ۲۰۲۱، ۷۸ بار به نیروهای آمریکایی در سوریه حمله کرده اند. در همین حال، وزارت امور خارجه سوریه این حملات را محکوم کرد و اظهار داشت که واشینگتن در مورد محل هدف قرار دادن دروغ گفته و متعهد شده است که "به اشغال آمریکا" در سوریه پایان دهد. وزارت امور خارجه ایران نیروهای آمریکایی را به هدف قرار دادن "اماکن غیرنظامی" متهم کرد. تا ۱۳ آوریل، تعداد پرسنل آمریکایی زخمی شده در درگیری ها به حداقل ۲۵ نفر رسید، از جمله نیروهایی که با ضربه مغزی تشخیص داده شده اند.
فرودگاه ابوحجر (، ) یک فرودگاه در نزدیکی شهر رمیلان در استان حسکه در شمال شرقی سوریه است. قبل از سال ۲۰۱۰، از آن به عنوان فرودگاه حمل و نقل کشاورزی استفاده می شد و متعاقباً تا پایان سال ۲۰۱۵ متروکه بود. تاریخچه. طبق گزارش ها، در نوامبر و دسامبر ۲۰۱۵، نیروی هوایی ایالات متحده کار بازسازی باند فرودگاه را با پشتیبانی یگان های مدافع خلق در منطقه آغاز کرد و دو هلیکوپتر را در این مزرعه فرود آورد. طبق گزارش ها، قرار بود باند فرودگاه به عرض گسترش یابد تا برای استفاده هواپیماهای نظامی آماده شود. قرار است این فرودگاه توسط گروه ضربت مشترک ترکیبی – عملیات عزم راسخ برای ارائه پشتیبانی هوایی به نیروهای دموکراتیک سوریه مورد استفاده قرار گیرد. ایالات متحده پیش از این، از ۱۲ اکتبر ۲۰۱۵، دو روز پس از تأسیس آن، واحد ترابری هوایی تدارکات را به SDF ارسال کرده بود. در ژانویه ۲۰۱۶، SDF تحویل کنترل پایگاه هوایی از YPG به USAF را تأیید کرد. بر اساس تصاویر ماهواره ای، باند فرودگاه در حال ساخت بود تا از طول اولیه به گسترش یابد. ایالات متحده متعاقباً گزارش ها مبنی بر اینکه USAF کنترل فرودگاه را به دست گرفته است، تکذیب کرد. در ماه فوریه،
نیروهای دموکراتیک سوریه اعلام کردند که این پایگاه هوایی فقط به عنوان یک پایگاه حمل و نقل تدارکات نظامی با استفاده از لاکهید سی-۱۳۰ هرکولس و هلیکوپترها مورد استفاده قرار خواهد گرفت و احتمال دارد در آینده به یک پایگاه جنگی تبدیل شود. در اواخر سپتامبر، کمیته های هماهنگی محلی سوریه گزارش دادند که یک هلیکوپتر آمریکایی، احمدالعاصی الجربا سیاستمدار مخالف و جمال سلیمان بازیگر را از کردستان عراق به فرودگاه منتقل کرده است.
دانشگاهِ آتاباسکا یک دانشگاهِ دولتیِ کانادایی است. انتشارات. انتشاراتِ دانشگاهِ آتاباسکا از زیرمجموعه های این دانشگاه است.
در ۲۵ فوریه ۲۰۲۱، ارتش ایالات متحده حمله ای هوایی به مکانی انجام داد که گمان می رفت توسط شبه نظامیان عراقی تحت حمایت ایران که از آن سوی مرز در شرق سوریه فعالیت می کردند، اشغال شده است. این عملیات یکجانبه در تلافی حملات موشکی متعدد اربیل علیه نیروهای آمریکایی در عراق ده روز قبل انجام شد و اولین عملیات نظامی تهاجمی شناخته شده بود که تحت رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا جو بایدن انجام شد. پیشینه. ایالات متحده در سال ۲۰۱۴ به عنوان بخشی از عملیات عزم راسخ، ائتلافی به رهبری ایالات متحده که وظیفه مبارزه با دولت اسلامی عراق و شام را بر عهده داشت، در عراق مداخله کرد. ایران نیز در این کشور مداخله کرد و از شبه نظامیان شیعه حمایت کرد که چندین نفر از آنها با ائتلاف به رهبری ایالات متحده دشمنی دارند. حملات موشکی علیه نیروهای آمریکایی در این کشور در طول بحران خلیج فارس ۲۰۱۹-۲۰۲۱ افزایش یافت. ایران از آغاز درگیری ها در سال ۲۰۱۱ در جنگ داخلی سوریه مشارکت داشته و در ابتدا به عناصر طرفدار دولت در آنجا مشاوره می داد، در حالی که ایالات متحده از سال ۲۰۱۲ در این درگیری ها نقش فعالی داشته است، اما تنها در سال ۲۰۱۴ رسماً به عنوان بخشی
از طرح «عزم ذاتی» مداخله کرده است. در ۱۵ فوریه ۲۰۲۱، ده روز قبل از حمله هوایی، یک حمله موشکی در شهر اربیل عراق منجر به کشته شدن یک پیمانکار غیرنظامی ائتلاف عملیات «عزم ذاتی» از فیلیپین و زخمی شدن شش نفر دیگر، از جمله یک سرباز آمریکایی، شد. در ۲۰ فوریه ۲۰۲۱، حمله موشکی دیگری پایگاه شکاری بلد در استان صلاح الدین عراق را هدف قرار داد و یک پیمانکار غیرنظامی آفریقای جنوبی که برای ائتلاف به رهبری ایالات متحده کار می کرد، زخمی شد. حمله هوایی. این حمله هوایی، مجموعه ای کوچک از ساختمان ها را در روستای الحری در نزدیکی ابوکمال هدف قرار داد که به اعتقاد وزارت دفاع ایالات متحده توسط اعضای شبه نظامیان کتائب حزب الله و کتائب سید الشهدا عراق اشغال شده بود. هفت بمب هدایت شونده ۵۰۰ پوندی مجهز به کیت های هدایت مهمات تهاجم مستقیم مشترک از دو جنگنده مک دانل داگلاس اف-۱۵ئی استرایک ایگل آمریکایی رها شد و نه تأسیسات را ویران و دو تأسیسات دیگر را غیرقابل سکونت کرد. مقامات دفاعی ایالات متحده و دولت بایدن علناً بر ماهیت «محدود» این عملیات تأکید کردند و گفتند که این حمله با هدف جلوگیری از توانایی شبه نظامیان برای انجام حملات آینده انجام
شده است. «وال استریت ژورنال» بعداً گزارش داد که پس از مشاهده «یک زن و چند کودک» در منطقه، بایدن حمله دوم را لغو کرد. تعداد کشته شدگان این حمله به دلیل گزارش های متناقض از نهادهای مختلف مشخص نیست. رویترز به گزارش های محلی مبنی بر کشته شدن حداقل ۱۷ نفر اشاره کرد، در حالی که دیدبان حقوق بشر سوریه از ۲۲ کشته خبر داد. کتائب حزب الله ادعا کرد که فقط یک نفر کشته و چهار نفر دیگر زخمی شده اند. این اولین عملیات نظامی تهاجمی بود که توسط دولت بایدن به طور علنی تأیید شد. پیامد. پس از این حملات، جو بایدن، رئیس جمهور ایالات متحده، به ایران هشدار داد و گفت: «شما نمی توانید بدون مجازات عمل کنید، مراقب باشید.» پنتاگون سخنگوی جان کربی این حملات هوایی را "پاسخ نظامی متناسب" به حملات موشکی قبلی خواند. در همان زمان، وزیر دفاع لوید آستین گفت که این عملیات را به بایدن توصیه کرده است. ایران این حمله را به عنوان "نقض حاکمیت سوریه" محکوم کرد و مسئولیت حملات موشکی به نیروهای آمریکایی در عراق را رد کرد. نماینده ایالات متحده مایکل مک کال این حمله هوایی را "بازدارنده ضروری" دانست و گفت که حملات به منافع ایالات متحده "تحمل نخواهد شد." با ا
ین حال، این عملیات توسط برخی در کنگره ایالات متحده به دلیل مغایرت احتمالی با قانون اساسی مورد انتقاد قرار گرفت. سناتورها تیم کین و کریس مورفی خواستار جلسه توجیهی کنگره در مورد قانونی بودن این حملات شدند و نماینده رو خانا استدلال کرد که "هیچ توجیهی برای یک رئیس جمهور وجود ندارد که بدون مجوز کنگره، حمله نظامی را که برای دفاع از خود در برابر یک تهدید قریب الوقوع نیست، مجاز کند" و افزود که این حمله هوایی، بایدن را "هفتمین رئیس جمهور متوالی ایالات متحده کرد که دستور حملات در خاورمیانه را صادر کرد". شورای امنیت ملی اعلام کرد که از قبل به کنگره اطلاع داده است و بایدن در نامه ای به کنگره در 27 فوریه از این عملیات دفاع کرد و با استناد به ماده 51 منشور سازمان ملل متحد، از قانونی بودن آن دفاع کرد. و گفت که او دستور حملات هوایی را «برای محافظت و دفاع از پرسنل و شرکای ما» در برابر حملات موشکی آینده داده است. معاون سابق دستیار وزیر دفاع در امور خاورمیانه، "میک" مولروی، اظهار داشت که این حملات احتمالاً در سوریه به جای عراق انجام شده است تا از ایجاد مشکل برای دولت عراق جلوگیری شود.
حاجی چلبی خان (۱۷۰۳ – ۱۷۵۵) سیاست مدار، جنگاور و فرمانروا و بنیادگذار خانات شکی بود. تبار و ریشه. او در سال ۱۷۰۳م در زمان پادشاهی شاه سلطان حسین، فرزند زمین دار بومی ای به نام قربان بیگ زاده شد و از خانواده ای نجیب زاده بود. زندگی نامه نویس، حاجی سید عبدالحامد، او را هفتمین تبار نوادگان درویش محمدخان، واپسین خان شکی پیش از تازش صفویان به شروان، می داند. پژوهشگر پتروشفسکی نیز می گفت شاید او از مردمان اودی یا ارمنی تبار باشد. برخی گواه ها نیز نشانگر آن است که شاید از تبار شروانشاهان باشد. شورش بر نادرشاه. حاجی چلبی خان با پشتیبانی مردم بومی بر «ملک نجف»، فرمانروای گماشته افشاریه شورید. نام او در بن مایه های تاریخی در پیوند با جنگ های نادرشاه در داغستان بارها آورده شده است. نادرشاه در آغاز او را به جایگاه بازرس برای بررسی فساد مالک نجف گماشت، ولی خرده گرفتن نجف ، شورش مردم را در پی آورد. در روند این شورش، با اینکه ۵۰۰ خانواده به دست نادرشاه کشته شدند، حاجی چلبی توانست در سال ۱۷۴۳ نجف را بکشد. برای کیفر دادن نافرمانی، نادرشاه در سال ۱۷۴۴م به شکی تاخت و دژ گلرسن-گوررسن، پناهگاه حاجی چلبی، را محاصره نمود. نام دژ به
زبان آذری به معنای «بیایید و ببینید» گرفته شده و نشانگر این رویداد تاریخی است. هنگامی که نادرشاه فرمان تسلیم داد، حاجی چلبی پاسخ داد: «بیایید و ببینید». شاه خشمگین شد و دستور ویرانی دیگر بخش های شهر را داد. حاجی چلبی در دفاع از دژ، تازش دوم نادر را در فوریه ۱۷۴۵ دفع کرد. با این همه، در مارس ۱۷۴۶ تسلیم شد و درخواست بخشش کرد. نادرشاه تسلیم او را پذیرفت و او را بخشید و «ملک جعفر»، برادرزادهٔ ملک نجف، را به جایگاه فرمانروای تازه و حاجی چلبی را به جایگاه بازرس وی گماشت. دوره فرمانروائی. او پس از کشته شدن نادرشاه در ۱۷۴۷، استقلال خود را در جایگاه خان ابراز کرد. با بهره وری از خلأ قدرت، حاجی چلبی به جنوب تا تبریز تاخت و با ارتشی توانمند، یکی از نیروهای بنیادین آن سرزمین شد. نخستین جایی که می خواست به چنگ آورد قره باغ در ۱۷۴۸ بود، جایی که او پیمانی میان ملک های قره باغ و شاخه های رقیب خاندان جوانشیر پایه گذارد، اگرچه فرجامی نداشت. این کار مایه هشدار فرمانروایان بومی شد: پناه خان قره باغ، حیدرگولو خان نخجوان، شاهوردی خان گنجه و کاظم خان قره داغ با یکدیگر هم پیمان شدند تا در برابر خانات شکی بجنگند. تهمورث دوم آنها را
به شهر خود فراخواند تا به پیمان شان بپیوندد، ولی ناگهان آنها را گروگان گرفته و باج درخواست کرد. آنگاه که حاجی چلبی و ارتشش آگاه شدند به یاری دشمنان پیشین خود شتافتند. نیروهای حاجی در نبردی با هم پیمانِ تهمورث دوم ، شاهزاده گرجی ایراکلی دوم در ژوئن ۱۷۵۲ نزدیک رودخانه اغستافا پیروز شدند و دشمنان را تا تفلیس گریزاندند. حاجی چلبی پسرش آقاکیشی بیگ را به جایگاه نایب الحکومه بر سرزمین های تازه گشوده شده گنجه، قزاق و بورچالی گماشت. او سپس در ۱۷۵۵، در تلاش برای گستراندن چیرگی خود بر خانات شروان، از حسین علی خان قوبه شکست خورد و فرجام این شکست کاهش توان خانات شکی بود. حاجی چلبی در همان سال در پی بیماری درگذشت. سیاست دینی. او فرمانروایی دین باور و سخت گیر بود و از مردمان اودی باج دوبرابر به نام «دین ایپه یی» می گرفت. مسجد گیله لی شکی نیز در سال ۱۷۴۹ به فرمان حاجی چلبی ساخته شد. خانواده. حاجی چلبی چهار پسر داشت: حسن آقا – در نبرد با امیر اصلان خان از ارتش افشاریه کشته شد. آقاکیشی بیگ – نایب الحکومه گنجه و خان آینده شکی. عبدالقادر خان جعفر آقا
حسین علیخانی بنیان گذار یک سازمان مردم نهاد ایرانی، دانشمند علوم سیاسی و نویسنده بود که در سال ۱۹۹۲ در یک عملیات مخفی توسط مأموران مخفی خدمات گمرکی ایالات متحده آمریکا ربوده شد و پس از ۱۳۰ روز اسارت آزاد شد. زندگی و حرفه. علیخانی نویسنده کتاب های «در چنگال عقاب: راهنمای تحریم های ایالات متحده علیه لیبی» و «تحریم ایران: کالبدشکافی یک سیاست شکست خورده» بود و در زمینه تحریم های تجاری یکجانبه و قانون تحریم های ایران و لیبی سال ۱۹۹۶ صاحب نظر بود. او سازمان مردم نهاد مرکز گفتگوی جهانی مستقر در نیکوزیا، قبرس را تأسیس کرد. علیخانی علی رغم مشکلات خودش در ایالات متحده، از طرفداران پروپاقرص بهبود روابط ایالات متحده و ایران بود و اولین ملاقات بین عباس عبدی، گروگان سابق ایرانی سفارت ایالات متحده در تهران، و گروگان سابقش، بری روزن را فراهم کرد. جلسه آشتی در سال ۱۹۹۸ توسط مرکز گفتگوی جهانی سازماندهی شد و در دفتر مرکزی یونسکو در پاریس برگزار شد. حسین علیخانی در ۴ مارس ۲۰۰۸ در سن ۶۳ سالگی پس از مبارزه با سرطان خون حاد درگذشت. یکی از فرزندان او تهیه کننده برنده جایزه امی، برنا علیخانی است. آدم ربایی. علیخانی در سال ۱۹۹۲ در باه
اما به اتهام نقض تحریم های آمریکا علیه لیبی دستگیر شد و به مدت ۱۳۰ روز در بازداشت بود. دستگیری او یک "آدم ربایی" بود زیرا این تحریم ها شامل شهروندان غیرآمریکایی ساکن خارج از ایالات متحده نمی شد. علیخانی در ایران علیه ایالات متحده به دلیل "آدم ربایی" خود شکایت کرد و در اولین دعوی یک ایرانی علیه ایالات متحده به دلیل حمایت از تروریسم پیروز شد. ایران از طریق کنسولگری سوئیس در تهران به دولت ایالات متحده اطلاع داد. طبق تصمیم دادگاه، دولت ایالات متحده موظف به پرداخت ۵۵۰ میلیون دلار به علیخانی شد. از آنجایی که ایالات متحده از پرداخت این پول خودداری کرد، علیخانی از دادگاه خواست تا سفارت آمریکا در تهران را به فروش بگذارد. علیخانی انتظار داشت تا ۲۰۰ میلیون دلار از این فروش سود ببرد، بسیار کمتر از ۵۵۰ میلیون دلاری که دادگاه تهران به او اعطا کرد. این یک پیروزی نمادین برای علیخانی بود، زیرا فروش انجام نشده بود؛ مجتمع سفارت ایالات متحده هنوز توسط سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران اداره می شود. گری سیک، متخصص ایران در دانشگاه کلمبیا، می گوید ایالات متحده با اجازه دادن به آمریکایی ها برای جمع آوری چنین خسارات بزرگی در این پرو
نده های بلامنازع، اشتباه کرد. آقای سیک، که در شورای امنیت ملی در دوران سه رئیس جمهور خدمت کرده است، می گوید: «اگر ما توانستیم این بازی را انجام دهیم، دیگران هم می توانند این بازی را انجام دهند.» نهادهای مستقل حقوق بشر در ایالات متحده نیز مدت ها پس از تصمیم گیری در مورد پرونده علیخانی، آن را به عنوان یکی از بازداشت های فوق العاده مطرح کردند.
ویتوریا ننی (; – ) یک فعال ضدفاشیست ایتالیایی بود که در جریان مقاومت فرانسه در طول جنگ جهانی دوم فعالیت می کرد. او دختر سیاستمدار سوسیالیست ایتالیایی پیترو ننی بود. ویتوریا و خانواده اش در سال ۱۹۲۸ برای فرار از آزار و خشونت در ایتالیای فاشیست به فرانسه گریختند. ننی در فرانسه میان دو جنگ جهانی بزرگ شد و در سال ۱۹۳۷ با ناشر فرانسوی آنری دابوف ازدواج کرد. در سال ۱۹۴۲ و در دوران اشغال فرانسه توسط آلمان نازی، دابوف به دلیل چاپ اعلامیه های حزب کمونیست فرانسه دستگیر و تیرباران شد. ننی نیز بازداشت و به اردوگاه آشویتس تبعید شد، جایی که هفت ماه را گذراند و سپس در اثر بیماری، احتمالاً حصبه، درگذشت. پیشینه. ویتوریا گوریتسیا ننی در آنکونا در ۳۱ اکتبر ۱۹۱۵ به دنیا آمد و سومین دختر پی یترو ننی، که بعدها یکی از رهبران حزب سوسیالیست ایتالیا شد و کارمن امیلیانی. در زمان تولد ویتوریا، پدرش در نبرد سوم ایزونتسو می جنگید. او در خانواده لقب محبت آمیز «ویوا» گرفت. دو خواهر بزرگ ترش جولیانا و اوا و یک خواهر کوچک تر به نام لوسیانا بودند. خانواده سرانجام به میلان نقل مکان کرد و ویتوریا در اکتبر ۱۹۲۲ به مدرسه رفت و گفته می شود در زبان
ایتالیایی و ریاضیات استعداد زیادی داشت. در دههٔ ۱۹۲۰ خانوادهٔ ننی بارها توسط فاشیست ها مورد آزار و حمله قرار گرفتند. از جمله، در سال ۱۹۲۶ گروهی از فاشیست ها ویتوریا را در راه مدرسه ترساندند و یک بار وقتی به خانه برگشت، دید گروهی پیراهن سیاه ها آپارتمان خانواده را ویران کرده و تهدید کرده اند که پدرش را مثل ماتئوتی خواهند کشت. مجموعه ای از این خشونت ها باعث شد خانواده در سال ۱۹۲۸ به پاریس بگریزد. ویتوریا در فضای سیاسی نسبتاً آزادتر فرانسه میان دو جنگ جهانی بزرگ شد، جایی که زنان می توانستند درس بخوانند و کار کنند. او دبیرستان را در پاریس گذراند. نسبت به خواهرانش کمتر سیاسی بود و عضو حزب سوسیالیست ایتالیا نشد، هرچند ارزش های دموکراتیک خانواده اش را داشت. در سال ۱۹۳۷ با آنری دابوف ازدواج کرد و از طریق این ازدواج تابعیت فرانسه گرفت. دابوف مدیر یک شرکت انتشاراتی بود و آن دو در خیابان رمی دو گورمون زندگی می کردند. مقاومت فرانسه. ننی و دابوف پس از اشغال فرانسه توسط آلمان نازی در سال ۱۹۴۰ به مقاومت فرانسه پیوستند. در ۱۹۴۲ اعضای حزب کمونیست فرانسه از دابوف خواستند که از چاپخانه اش برای انتشار اعلامیه استفاده کند. او این
موضوع را با ننی در میان گذاشت و او تشویقش کرد. در ۱۹ ژوئن ۱۹۴۲، پلیس چاپخانه را بازرسی کرد و بقایای سوخته اعلامیه ها را یافت و آنری را دستگیر کردند. بازداشت و مرگ. ننی هر روز برای ملاقات به زندان می رفت و برای همسرش غذا می برد. در ۲۳ ژوئن او نیز بازداشت شد. هر دو به چاپ و توزیع تبلیغات ضدنازی و همچنین انتشار تبلیغات «ضدفرانسوی گلیستی» در دانشگاه ها متهم شدند. در ۱۰ اوت، مردان پرونده به فورت مون-والرین منتقل شدند و دابوف روز بعد تیرباران شد. ننی ابتدا در فورت دو رومانوویل زندانی شد. در ۲۱ یا ۲۳ ژانویه ۱۹۴۳، او همراه با ۲۳۰ زن دیگر به اردوگاه آشویتس تبعید شد. در آشویتس، شماره 31635 روی دست او خال کوبی شد. او دچار بیماری هایی از جمله تیفوس و مشکلات کلیوی شد. با وجود شرایط سخت، به درمان زندانیان دیگر کمک می کرد. ویتوریا ننی احتمالاً بر اثر حصبه در ۱۵ یا ۱۶ ژوئیه ۱۹۴۳ درگذشت. میراث. خانوادهٔ ننی برای نجات او تلاش زیادی کردند، از جمله تماس با سفارت ها و صلیب سرخ. پی یترو ننی حتی به فکر تماس با بنیتو موسولینی افتاد. اما خانواده تا سال ۱۹۴۵ از مرگ او بی خبر بودند. پی یترو ننی در ۱۹۴۷ به آشویتس رفت تا یاد دخترش را گر
امی بدارد. در ۱۹۶۵ رئیس جمهور جوزپه سراگات نیز او را یاد کرد. در ۱۹۷۱ دولت اسرائیل در جنگل شهیدان درختی به نام او کاشت. در ۱۹۸۸ کارت عضویت حزب سوسیالیست ایتالیا به او اختصاص داده شد و نقاشی رناتو گوتوسو روی آن چاپ شد. در ۲۰۲۰ یک اشتولپرشتاین در آنکونا نصب شد.
قانون منع گسترش سلاح های هسته ای ایران مصوب ۲۰۰۰ () یک قانون کنگره ایالات متحده آمریکا است که در ۱۴ مارس ۲۰۰۰ توسط رئیس جمهور بیل کلینتون به قانون تبدیل شد. این قانون به رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا اجازه می دهد تا علیه افراد یا سازمان هایی که به برنامه های جنگ افزار کشتارجمعی در ایران کمک مادی ارائه می دهند، اقدامات تنبیهی انجام دهد. اصلاحیه قانون ۲۰۰۰. اصلاحیه کنگره ایالات متحده برای قانون منع گسترش سلاح های هسته ای ایران سال ۲۰۰۰.
قانون منع گسترش سلاح های هسته ای ایران، کره شمالی و سوریه (، INKSNA) که با نام «قانون منع گسترش سلاح های هسته ای ایران سال ۲۰۰۰» نیز شناخته می شود، مصوبه ای از ۱۰۹مین کنگره ایالات متحده آمریکا است. این قانون در ابتدا با عنوان قانون منع گسترش سلاح های هسته ای ایران نامگذاری شد. در سال های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶، سوریه و کره شمالی به ترتیب به آن اضافه شدند. سپس این قانون، قانون منع گسترش سلاح های هسته ای ایران، کره شمالی و سوریه نامیده شد. چندین شرکت تحت INKSNA تحریم شده اند. برای اینکه ناسا بتواند خدمات پرتاب را از روسیه خریداری کند تا از برنامه فضایی سرنشین دار خود در دوره چند ساله بین بازنشستگی شاتل فضایی و در دسترس بودن جانشین آن پشتیبانی کند، معافیت از مفاد این قانون الزامی شده است.
فرانچسکو پاسالاکوا (زادهٔ ) یک قاتل سریالی ایتالیایی است که از ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۷ چهار مرد را در مناطق روستایی کوزنتسا به قتل رساند. محکوم به این جرایم شد و به حبس ابد به اضافه ۲۴ سال زندان محکوم گردید. در سال ۲۰۲۱، مشمول آزادی مشروط شد، اما سه سال بعد به جرم تلاش برای قتل دوباره بازداشت شد و به زندان بازگردانده شد. دوران کودکی. فرانچسکو در سکالئا در سال ۱۹۶۸ متولد شد و سومین فرزند از شش خواهر و برادر است و در یک خانوادهٔ کشاورز بسیار فقیر بزرگ شد. دوران کودکی او به دلیل مرگ مادرش پر از مشکلات بود و در حدود سن ۲۰ سالگی، پاسالاکوا شروع به سرقت و حمله به مردم کرد. دوران جنایات. ماریو مونتاسپرو. در ۳ آوریل ۱۹۹۲، پاسالاکوا و یک آشنای ۱۶ ساله برای صرف شام با ماریو مونتاسپرو، رانندهٔ ۴۵ سالهٔ کامیون، به خانهٔ او در سکالئا دعوت شدند. آن ها متوجه شدند مرد پول زیادی دارد و تصمیم گرفتند شب هنگام او را سرقت کنند. برای این کار، پس از ترک خانه، در ورودی را کمی باز گذاشتند و سپس نیمه شب بازگشتند. در آن زمان، مونتاسپرو خواب بود و پاسالاکوا و همراهش بلوک بتنی را روی سر او انداختند و باعث مرگش شدند. سپس به دنبال پول گشتند، اما چون
پیدا نکردند، چند زنجیر و ساعت دزدیدند. انتقال به وربیکارو و جنایات بعدی. پس از این حادثه، پاسالاکوا به شهر کوچک وربیکارو نقل مکان کرد و خانه ها و زیرزمین های متعددی به دست آورد. اهالی روستا از او به دلیل حضور پرهیبتش و نگاه های مداومش به مردم دوری می کردند. در ۱۶ مارس ۱۹۹۷، پاسالاکوا وارد خانهٔ سالواتوره بلمونته، کشاورز ۵۹ ساله در سانتا ماریا دل چدرو شد تا پول بدزدد. وقتی بلمونته وارد خانه شد، پاسالاکوا او را در باغ مورد حمله قرار داد و با لگد زدن به گردنش باعث شکستگی آن شد. پس از قتل، ۳۰ خرگوش، یک تفنگ و یک هفت تیر سرقت کرد. دستگیری، محاکمه و حکم. در سپتامبر ۱۹۹۷، پاسالاکوا به جرم سرقت حیوانات بازداشت شد، اما چون در آن زمان مدرکی علیه او نبود، کارابینری مجبور به آزاد کردن او شدند. پس از شنود مکالمات او با دوست دخترش، سلاح مخفی او پیدا شد و آزمایش های گلوله گیری نشان داد که همان سلاح قتل است. در می ۲۰۰۰، او به جرم چهار قتل و دیگر جرائم مرتبط محکوم و به حبس ابد به علاوه ۲۴ سال زندان محکوم شد. آزادی مشروط و بازگشت به زندان. در سال ۲۰۲۱، دادگاه نظارت جنوا پاسالاکوا را به دلیل رفتار خوب در زندان مشمول آزادی مشروط
کرد. در ژانویهٔ ۲۰۲۴، پلیس او را به جرم آتش سوزی در منطقه تحقیق کرد و او دوباره بازداشت شد. به مارس ۲۰۲۵، پاسالاکوا در زندان دوزا در بولونیا نگهداری می شود.
اسکیپر ()، عروسکی است که توسط متل (شرکت) در سال ۱۹۶۴ به عنوان خواهر کوچک باربی ساخته شد. از سال ۲۰۰۹، او رگه ای بنفش در موهایش دارد و به عنوان شخصیتی باهوش و آشنا به فناوری نشان داده می شود. در مقایسه با خواهرانش، اسکیپر خجالتی و ساکت است، اما در عین حال بسیار طعنه زن نیز هست. در برخی از فیلم های باربی، او دوست دارد در وبنوشت عکسی یا دی جی کار کند. او در سال ۲۰۲۳ در فیلم تلویزیونی باربی: کاپیتان و نقش آفرینی کرد.
باجه تلفن قرمز، نوعی باجه تلفن همگانی هست که توسط گیلز گیلبرت اسکات، معمار بنا های مشهوری مانند نیروگاه بترسی و کلیسای جامع لیورپول، طراحی شد. رنگ قرمز این باجه برای شناسایی آسان هست. از سال ۱۹۲۶ به بعد، علامت تاج بر سردر باجه های تلفن در بریتانیا حک شد تا نشان دهنده دولت این کشور باشد. این باجه تلفن از جلوه های شناخته شده خیابان های بریتانیا و سرزمین های وابسته به آن هست. علی رغم کاهش تعداد این باجه ها در سال های اخیر، هنوز هم در سراسر این کشور چنین باجه های یافت می شود. باجه تلفن قرمز در جهان غالبا از عناصر فرهنگی بریتانیایی شمرده می شود. در سال ۲۰۰۶، مدل K2 این باجه در یک رای گیری در زمره ده طراحی برتر بریتانیا قرار گرفت. در سال ۲۰۰۹، پست سلطنتی تمبری با طرح مدل K2 را در مجموعه تمبر های یادبود طراحی های کلاسیک بریتانیا چاپ کرد. بسیاری از طرح های باجه تلفن در بریتانیا به ثبت تجاری رسیده اند. در سال ۲۰۱۹، مدل اولیه K2 باجه تلفن قرمز، که از سال ۱۹۲۴ در لندن موجود هست، به ثبت بنا های فهرست شده بریتانیا با درجه رسید. پیشینه طراحی. مدل K1. در سال ۱۹۲۱، اولین باجه تلفن همگانی توسط اداره پست بریتانیا تولید شد و K1
نام گرفت (اداره پست از سال ۱۹۱۲ عهده دار تقریبا تمامی شبکه تلفنی کشور بود). با اینحال برخی مقامات محلی مجوز نصب این باجه تلفن را ندادند؛ به عنوان مثال مقامات ایست بورن اصرار داشتند که باجه با سقف کاه گلی نصب شود. مدل K1، طراحی معروف دیگر مدل های این خانواده را نداشت. در سال ۲۰۲۱، چهارده عدد باجه از این مدل در بریتانیا وجود دارد که نصف این تعداد در موزه و کلکسیون ها قرار گرفته هست. تعدادی مدل K1، به ثبت بنا های فهرست شده بریتانیا با درجه رسید؛ و تعدادی هنوز در برخی از خیابان های بریتانیا یافت می شود؛ مانند بازار ترینیتی در شهر کینگستون اپان هال. مدل K2. در سال ۱۹۲۴، مدل K2 که همان باجه تلفن قرمز هست در رقابت با دیگر طراحی ها پیروز شد. این رقابت جهت یافتن طرحی مقبول نظر مقامات لندن بود که سابقا با مدل K1 مخالف بودند مدل K3. مدل K3 نیز از طراحی های گیلز گیلبرت اسکات بود که در سال ۱۹۲۹ معرفی شد. این مدل مشابه مدل K2 هست با این تفاوت که ارزان تر و از جنس بتن مسلح بود و جهت استفاده در سراسر کشور ساخته شد. رنگ بدنه این مدل، همانند مدل K1 شیری با میله های قرمز بود. یکی از باجه های خاص این مدل در باغ وحش لندن وجود دا
رد. مدل K4. مدل K4 در سال ۱۹۲۷ طراحی شد. در این مدل صندوق پستی و دستگاه خرید تمبر نیز گنجانده شده بود. تنها ۵۰ هزار مدل K4 ساخته شد. گزارش های متعددی هست که سر و صدای دستگاه خرید تمبر مزاحم تماس گرفتن، و کاغذ های تمبر در هوای بارانی خیس و چسبناک می شد. مدل K6. در سال ۱۹۳۵ و به مناسبت بیست و پنجمین سالگرد پادشاهی جرج پنجم، مدل K6 توسط اسکات طراحی و در سال ۱۹۳۶ تولید شد. این اولین باجه تلفن قرمز بود که به طرز وسیعی در خارج از لندن و دیگر شهر و روستاها نصب، و در آنجا جایگزین باجه های سابق شد. به خاطر تولید گسترده مدل K6، تعداد کل باجه های تلفن همگانی از ۱۹ هزار عدد در سال ۱۹۳۵، به ۳۵ هزار در سال ۱۹۴۰ رسید. در سال های اخیر. در سال ۱۹۹۰، تعداد باجه های تلفن به نزدیکی صدهزار عدد رسید. با اینحال در سال ۲۰۲۱، تنها ۲۱ هزار باجه دایر بود. آفکام تاکنون از تعطیلی پنچ هزار باجه در سراسر بریتانیا جلوگیری کرده هست. برخی از باجه ها ملزم به داشتن باتری در صورت قطعی برق هست. امروزه ۹۶ درصد بزرگسالان بریتانیایی تلفن همراه دارند. استفاده از تلفن عمومی از ۸۰۰ میلیون دقیقه در سال ۲۰۰۲، به ۷ میلیون دقیقه در سال ۲۰۲۰ کاهش یافت. از ت
عداد ۵ میلیون تماسی که در سال ۲۰۲۰ با تلفن عمومی برقرار شد، ۱۵۰ هزار تماس به خدمات اضطراری و اورژانس، ۲۵ هزار تماس به خدمات حمایت از کودکان، و ۲۰ هزار تماس به خدمات جلوگیری از خودکشی برقرار شد.
جنگ اسکارلت اوهارا ()، یک تله فیلم درام آمریکایی ساخته شده برای تلویزیون محصول ۱۹۸۰ به کارگردانی جان ارمن است. این بر اساس رمان ۱۹۷۹ موویولا اثر گارسون کنین است. داستان در اواخر دهه ۱۹۳۰ هالیوود (لس آنجلس)، دربارهٔ جستجوی بازیگر زن برای ایفای نقش اسکارلت اوهارا در اقتباس سینمایی مورد انتظار بربادرفته (۱۹۳۹) است. این فیلم به عنوان پایانی یک مینی سریال تلویزیونی سه شبه در NBC به نام موویولا: حماسه ای هالیوودی برای اولین بار پخش شد. طرح داستان. رمان «بر باد رفته (رمان)» نوشته مارگارت میچل در سال ۱۹۳۶ منتشر شد و بلافاصله در سراسر کشور مورد توجه قرار گرفت. حق امتیاز فیلم آن در معرض فروش قرار گرفت و هر استودیویی در هالیوود خواهان آن بود. لوئیس بی. مایر در حالی که در سالن غذاخوری مترو گلدوین میر، با دامادش دیوید او. سلزنیک ناهار می خورد و در مورد حق امتیاز فیلم صحبت می کند. با گذشت زمان، سلزنیک شرکت تولید خود، سلزنیک اینترنشنال پیکچرز، را تأسیس می کند و می خواهد استودیویش فیلمی بسازد که هم شهرت خود و هم شهرت او را تثبیت کند. درمترو گلدوین میر، جوآن کراوفورد در حال مذاکره در مورد ایده ایفای نقش قهرمان تحسین شده است و