Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قطار زرهی () قطاری است که با روکش فلزی سنگین محافظت می شود و اغلب شامل واگن های راه آهن مسلح به توپخانه، مسلسل و توپ های خودکار است. برخی از آنها همچنین دارای دریچه هایی برای شلیک سلاح های کوچک از داخل قطار بوده اند، به خصوص در قطارهای زرهی اولیه. در بیشتر موارد، آنها در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم مورد استفاده قرار می گرفتند، زمانی که راهی نوآورانه برای انتقال سریع مقادیر زیادی از قدرت آتش به مکانی جدید ارائه می دادند. بیشتر کشورها از زمانی که وسایل نقلیه جاده ای بسیار قدرتمندتر شدند و انعطاف پذیری بیشتری ارائه دادند، استفاده از آنها را متوقف کرده اند، خطوط راه آهن در برابر خرابکاری و حملات هوایی بسیار آسیب پذیر بودند و حمل و نقل هوایی راهی حتی انعطاف پذیرتر برای انتقال قدرت آتش به مکانی جدید بود. با این حال، در اواخر قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم نیز گاهی اوقات از آنها استفاده شده است. روسیه در طول جنگ دوم چچن (۱۹۹۹–۲۰۰۹) و در حمله روسیه به اوکراین (۲۰۲۲ تاکنون) از قطارهای زرهی بداهه استفاده کرده است. قطارهای زرهی از نظر تاریخی سیستم های جنگی بودند که به سلاح های سنگین مانند توپخانه مجهز بودند. یک
استثنا «قطار سفید» ایالات متحده، قطار حمل سلاح های هسته ای وزارت انرژی که قطار زرهی بود و توسط پرسنل مسلح به سلاح های شخصی اسکورت می شد.
آوتیک (آورورا، آوت) آشوتی گئورگیان (؛ ؛ – ) یک بازیگر اهل ارمنستان بود. وی بین سال های - تا - میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در ۵ دسامبر ۱۹۴۰ در ایروان به دنیا آمد و از فارغ التحصیل شد. وی برادر لائورا گئورگیان است. وی در آرمن فیلم فعالیت می کرد. در سال ۱۹۸۰ وی به شدت بیمار شد. وی در ۲۲ آوریل ۱۹۸۴ در سن ۴۳ سالگی در ایروان درگذشت. گزیده فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "مردان"، "ستاره امید" اشاره کرد.
مارگار (؛ زادهٔ - درگذشته ) مترجم، نثرنویس اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی با نام اصلی مارگار مکرتچی آوتیسیان () در ۱۸۸۰ در نور بایزت به دنیا آمد و از مدرسه نرسیسیان فارغ التحصیل گشت. وی در تهران نیز فعالیت کرده است. وی در ۱۹۴۴ در سن ۶۴ سالگی در تفلیس درگذشت.
ضدشورش () یا ضد شورش «مجموعه اقداماتی است که با هدف شکست دادن نیروهای نامنظم انجام می شود». فرهنگ انگلیسی آکسفورد، ضدشورش را به عنوان هر «اقدام نظامی یا سیاسی که علیه فعالیت های چریک ها یا انقلابیون انجام می شود» تعریف می کند و می تواند جنگ یک دولت علیه یک دشمن غیردولتی تلقی شود. مبارزات شورشی و ضدشورشی از زمان های قدیم آغاز شده است. تفکر غربی در مورد مبارزه با «جنگ های کوچک» در دوره های اولیه استعمار اروپایی مورد توجه قرار گرفت و تفکر مدرن در مورد ضدشورش در طول استعمارزدایی توسعه یافت. در طول شورش و ضدشورش، تمایز بین غیرنظامیان و پیکارگران اغلب مبهم است. ضدشورش ممکن است شامل تلاش برای جلب قلب و ذهن جمعیت هایی باشد که از شورش حمایت می کنند. از طرف دیگر، ممکن است در تلاش برای ارعاب یا از بین بردن جمعیت غیرنظامی مظنون به وفاداری به شورش از طریق خشونت بی ملاحظه انجام شود.
پاسگاه نظامی () یا پایگاه نظامی در اصطلاحات نظامی، مکانی است که دسته هایی از پرسنل نظامی در فاصله ای دور از نیروی مسلح اصلی یا آرایش نظامی در یک منطقه مستقر می شوند. پاسگاه های نظامی اغلب در مناطق دورافتاده یا کم جمعیت واقع شده اند و برای مشاهده و دفاع در برابر نفوذهای غیرمجاز و حملات غافلگیرانه، به عنوان اولین خط دفاعی عمل می کنند. ایستگاهی که توسط چنین نیروهایی اشغال می شود، معمولاً یک پایگاه نظامی کوچک یا سکونتگاه انسانی در یک منطقه مرزی، محدوده، مرز سیاسی یا در کشور دیگری است. پاسگاه های نظامی را می توان بر اساس اندازه و تعداد سربازانی که در آن قرار دارند، پایگاه های نظامی مینیاتوری نیز نامید. قدیمی ترین کاربرد شناخته شده پاسگاه نظامی از قرن شانزدهم است، که توسط نیروهای فرانسوی به «ایستگاه هنگام انجام وظیفه، یک موقعیت یا مکان ثابت»، گفته می شد و از کلمه فرانسوی poste «مکانی که کسی در آن مستقر است» گرفته شده است.
سیاست خارجی ایالات متحده در طول نخستین دوره ریاست جمهوری دونالد ترامپ به دلیل غیرقابل پیش بینی بودن و زیر پا گذاشتن تعهدات بین المللی پیشین، نقض کنوانسیون های دیپلماتیک، پذیرش خطرپذیری سیاسی و اقتصادی با اکثر دشمنان و روابط قوی تر با متحدان سنتی مورد توجه قرار گرفت. سیاست «اول آمریکا» دونالد ترامپ اهداف سیاست خارجی ملی گرا و یکجانبه گرا را دنبال می کرد و در عین حال روابط دوجانبه را بر توافقات چندملیتی اولویت می داد. ترامپ در دوران ریاست جمهوری، خود را یک ملی گرا و جهان گرا توصیف می کرد، در حالی که از دیدگاه هایی حمایت می کرد که به عنوان انزواطلب، عدم مداخله و حمایت گرایی توصیف شده اند، اگرچه برچسب «انزواطلب» مورد مناقشه قرار گرفته است، از جمله توسط خود ترامپ، و دوره هایی از دوران سیاسی او با اصطلاح جایگزین «نیمه انزواطلب» توصیف شده است. ترامپ شخصاً برخی از دولت های پوپولیست، نئو ملی گرا، غیرلیبرال و اقتدارگرا را ستایش می کرد، در حالی که با برخی دیگر مخالفت می کرد، حتی در حالی که دیپلمات های دولت به طور اسمی به دنبال آرمان های طرفدار دموکراسی در خارج از کشور بودند. پس از روی کار آمدن، ترامپ بیشتر از هر دولت قب
لی از زمان ریاست جمهوری رونالد ریگان به پرسنل نظامی متکی بود و بیشتر از مشاوران کاخ سفید به وزارت امور خارجه برای مشاوره در مورد روابط بین الملل تکیه می کرد. برای مثال، واگذاری سیاست های مربوط به فرآیند صلح خاورمیانه به مشاور ارشد جرد کوشنر. مدیرعامل سابق اکسون موبیل رکس تیلرسون نخستین وزیر امور خارجه ترامپ بود که به دلیل تجربه و ارتباطاتش در بسیاری از کشورهای دیگر، به ویژه روسیه، منصوب شد. در دوران تصدی تیلرسون در وزارت امور خارجه، کاهش بودجه و اتکای ترامپ به مشاوران کاخ سفید منجر به گزارش های رسانه ها مبنی بر اینکه وزارت امور خارجه به طور قابل توجهی "به حاشیه رانده شده" است، شد. مایک پمپئو، مدیر سابق سیا، در آوریل ۲۰۱۸ جانشین تیلرسون به عنوان وزیر امور خارجه شد. به عنوان بخشی از سیاست "اول آمریکا"، دولت ترامپ بسیاری از تعهدات چندملیتی قبلی ایالات متحده، از جمله خروج از شراکت ترنس-پسیفیک، پیمان منع موشک های هسته ای میان برد، شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد و یونسکو، و توافق پاریس را مورد ارزیابی مجدد قرار داد و از متحدان ناتو خواست تا سهم بار مالی را افزایش دهند. دولت ترامپ ممنوعیت سفر از برخی کشورهای با اکثر
یت مسلمان و به رسمیت شناختن اورشلیم به عنوان پایتخت اسرائیل را معرفی کرد. او به عنوان بخشی از تلاش ها برای خلع سلاح هسته ای شبه جزیره کره، به دنبال روند صلح کره در سال های ۲۰۱۸-۲۰۱۹ با کیم جونگ اون، رهبر کره شمالی بود، اگرچه کره شمالی به گسترش زرادخانه هسته ای خود ادامه داد. ترامپ ایالات متحده را از توافق هسته ای ایران خارج کرد و تحریم ها علیه ایران را افزایش داد و باعث بروز چندین درگیری بین دو کشور شد. او در حالی که بر خروج نیروهای آمریکایی از ونزوئلا، عراق، سومالی و افغانستان نظارت داشت، خصومت علیه ونزوئلا و توافق با طالبان برای خروج کامل مشروط از افغانستان در سال ۲۰۲۱ را افزایش داد. او همچنین حملات پهپادی ایالات متحده در آفریقا را افزایش داد و به جنگ علیه تروریسم و کمپین ایالات متحده علیه سازمان تروریستی داعش ادامه داد، از جمله نظارت بر مرگ رهبر آن ابوبکر بغدادی در اکتبر ۲۰۱۹. در ژانویه ۲۰۲۰، ترامپ دستور حمله پهپادی در عراق را صادر کرد که منجر به ترور سرلشکر ایرانی قاسم سلیمانی شد. دولت ترامپ اغلب از فشار اقتصادی برای اجرای اهداف سیاست خارجی خود استفاده می کرد. تعرفه های واردات ترامپ شرکای تجاری را تحریک ک
رد و باعث جنگ تجاری با چین شد. او همچنین توافق ایالات متحده-مکزیک-کانادا (USMCA)، یک توافقنامه تجارت قاره ای که جایگزین NAFTA شد، را امضا کرد. دولت ترامپ توافق نامه کوزوو-صربستان، پیمان ابراهیم و توافق نامه های عادی سازی بعدی اعراب و اسرائیل با بحرین، سودان و مراکش را امضا کرد. خاورمیانه. ایران. در دوران اول ریاست جمهوری ترامپ، روابط ایالات متحده و ایران به شدت رو به وخامت گذاشت، زیرا ترامپ استراتژی تعامل اوباما را کنار گذاشت. خروج ایالات متحده از توافق هسته ای (برجام)، اعمال مجدد تحریم ها و راه اندازی کارزار فشار حداکثری که بیش از ۱۵۰۰ تحریم اعمال کرد و به اقتصاد ایران آسیب جدی وارد کرد. در پاسخ، ایران غنی سازی اورانیوم را افزایش داد و مذاکرات را رد کرد. تنش ها در طول سال ۲۰۱۹ با حملات به نفتکش ها، یک پهپاد سرنگون شده آمریکایی و انتقام سایبری افزایش یافت. این بحران در اوایل سال ۲۰۲۰ پس از ترور قاسم سلیمانی توسط ایالات متحده و کشته شدن ژنرال ایرانی قاسم سلیمانی که منجر به حملات موشکی ایران شد، به اوج خود رسید. روابط تا پایان دوره ترامپ خصمانه باقی ماند.
نمر ( به معنی "«پلنگ»") یک هواگرد جنگنده بود که در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ و اوایل دههٔ ۱۹۹۰ میلادی توسط صنایع هوافضای اسرائیل (IAI) ساخته شد. پروژه ساخت این جنگنده به صورت خصوصی دنبال شد و هواگرد حاصل از آن برای بازار صادراتی در نظر گرفته شده بود. در دههٔ ۱۹۸۰، صنایع هوافضای اسرائیل تصمیم گرفت نسخه ای به روز شده از آی ای آی کفیر را به طور مستقل توسعه دهد؛ این نسخه با استفاده از بدنهٔ اصلی کفیر و بهره گیری از کابین خلبان، موتور و اویونیک های مدرن شده طراحی شد، که بخشی از فناوری اویونیک آن از پروژه لغو شدهٔ آی ای آی لاوی گرفته شده بود. این تغییرات قرار بود به افزایش عملکرد، برد و توانایی های نبرد هوایی نسبت به کفیر بینجامند. این هواگرد که با نام "نمر" معرفی شد، در قالب پیکربندی های گوناگون شامل موتورها و رادارهای جایگزین و همچنین با گزینه هایی برای تولید تحت لیسانس به مشتریان ارائه شد. صنایع هوافضای اسرائیل اعلام کرده بود که برای جلب رضایت مشتریان اولیهٔ نمر، آمادگی دارد انعطاف پذیری زیادی در طراحی و اعمال سیستم های سفارشی آن ها داشته باشد. توسعهٔ نمر تا مرحلهٔ نمونه اولیه پیش رفت؛ یک فروند از آن به عنوان نمونهٔ مفهوم
ی ساخته شد تا توانایی شرکت در نصب و بهره برداری از اویونیک پیشرفته در بدنه آی ای آی کفیر را نشان دهد. در تاریخ ۲۱ مارس ۱۹۹۱، نمونهٔ اولیهٔ نمر پرواز نخستین خود را انجام داد. پس از آن، این هواگرد برای مدتی در پروازهای آزمایشی مورد استفاده قرار گرفت تا بلوغ مفهومی و توانمندی سیستم های جدید نصب شده توسط آی ای آی را نشان دهد. گرچه پیکربندی اثبات شدهٔ بال دلتا با کانارد حفظ شده بود، تمرکز آزمایش ها بر روی اویونیک جدیدی بود که به گفتهٔ آی ای آی، هواگرد را به یک جنگندهٔ نسبتاً مدرن تبدیل می کرد. با این حال، با وجود تلاش های گستردهٔ شرکت برای جذب شرکای صنعتی و مشتریان صادراتی برای نمر، هیچ یک از این اهداف محقق نشد و در نتیجه، توسعهٔ نمر در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ بدون ساخت نمونه های بیشتر، متوقف شد. توسعه. در دههٔ ۱۹۸۰، شرکت هوافضای اسرائیلی صنایع هواگرد اسرائیل (IAI) تصمیم گرفت توسعهٔ یک جنگندهٔ خصوصی را آغاز کند؛ طبق طرح اولیه، این برنامه عمدتاً بر پایهٔ بدنهٔ آی ای آی کفیر و اویونیک پیشرفته ای که برای پروژه لغو شدهٔ آی ای آی لاوی توسعه یافته بود، بنا شده بود. دربارهٔ پروژهٔ نمر، موشه شارف، مدیر بازاریابی بین المللی هواگرد
های نظامی آی ای آی، در توضیح علت این طرح اظهار داشت: «ارتقاء پلتفرم موجود کفیر به اندازه ای ارزان نخواهد بود که ساخت یک بدنهٔ جدید بر پایهٔ پیکربندی اثبات شدهٔ دلتا کانارد هزینه بر است». تا اوایل سال ۱۹۸۸، شرکت مراحل طراحی مقدماتی و تعریف سامانه های نمر را به پایان رسانده و وارد مرحلهٔ طراحی جزئی شده بود. افزون بر این، شرکت مذاکرات اولیه ای با مشتریان بالقوه دربارهٔ این نوع هواگرد انجام داده بود. آی ای آی تمایل داشت با یک شریک خارجی برای ادامهٔ توسعه و تولید آتی برنامهٔ نمر همکاری کند. در اواخر دههٔ ۱۹۸۰، آی ای آی در ابتدا نمر را به عنوان یک نمونه ارتقاء یافته برای بدنه های موجود داسو میراژ ۳ و داسو میراژ ۵ معرفی کرد. به مشتریان قرار بود دو پیکربندی اصلی از این هواگرد پیشنهاد شود: یکی با تعویض موتور و نصب جنرال الکتریک اف۴۰۴، و دیگری با حفظ موتور اسنکما آتار میراژ اما همراه با نصب یکی از رادارهای کنترل آتش "«EL/M-2011»" یا «"EL/M-2032»". گزینهٔ نخست برای حداکثرسازی عملکرد و برد هواگرد طراحی شده بود، در حالی که گزینهٔ دوم برای افزایش توانمندی های هدف گیری هوابه هوا در نظر گرفته شده بود. با پیشرفت روند توسعه، ن
مر به عنوان یک هواگرد کاملاً جدید توسط شرکت معرفی و تبلیغ شد که رادار «EL/M-2032» به عنوان بخشی یکپارچه از سامانه در آن گنجانده شده بود. گزارش شده است که مشتریان توانایی انتخاب موتور دلخواه خود را داشتند؛ از جمله جنرال الکتریک اف۴۰۴، اسنکما ام۵۳ و پرت اند ویتنی پی دابلیو۱۱۲۰، که همگی در ردهٔ رانش ۱۸٬۰۰۰ تا ۲۰٬۰۰۰ پوندی قرار داشتند. شرکت سازنده مدعی بود که پیکربندی اثبات شدهٔ دلتا کانارد، در کنار اویونیک های جدید و موتورهای مدرن، به یک جنگندهٔ نسبتاً مدرن منجر خواهد شد که با اف-۱۶ فایتینگ فالکن یا داسو میراژ ۲۰۰۰ قابل مقایسه است، اما هزینه ای معادل نیمی از آن ها خواهد داشت. برای اهداف توسعه و نمایش، یک فروند نمونه اولیه توسط شرکت ساخته شد. در ۲۱ مارس ۱۹۹۱، این نمونهٔ اولیه نخستین پرواز آزمایشی خود را انجام داد. به گفتهٔ آی ای آی، طرح نمر به شماری از نیروهای هوایی خارجی معرفی شد، در حالی که شرکت به دنبال جذب مشتری برای فروش این هواگرد بود. سپس اعلام شد که آی ای آی هیچ برنامه ای برای آغاز تولید نمر ندارد مگر آن که سفارش ساخت دست کم ۸۰ فروند از آن تأمین شود. در جریان این مذاکرات، آی ای آی سطح بالایی از امکان سفار
شی سازی را به مشتریان احتمالی پیشنهاد داد و عملاً اجازه می داد آنان تأثیر قابل توجهی بر طراحی نمر داشته باشند. این شرکت همچنین گزینه های مختلفی برای تولید پیشنهاد داد؛ از جمله ساخت نمر در تأسیسات موجود آی ای آی در اسرائیل، یا راه اندازی یک خط مونتاژ در کشور مشتری. در سال ۱۹۹۰، به عنوان بخشی از تلاش مجدد برای فروش نمر، آی ای آی پیشنهاد کرد که تولید کامل نمر به کشورهای مشتری منتقل شود. طراحی. "نمر" یک هواگرد جنگنده بود که بدنهٔ آن از آی ای آی کفیر — که خود بر پایهٔ داسو میراژ ۵ ساخته شده بود — مشتق شده بود. از نظر ظاهری، طراحی آن شباهت زیادی به مدل سی۷ کفیر داشت؛ اما می شد آن را به راحتی از طریق دماغهٔ بلندتر و نبودِ ورودی هوا (air scoop) در پایهٔ پیش برندهٔ سکان عمودی از کفیر تشخیص داد. دیگر بخش های هواگرد نیز تفاوت های عمده ای با کفیر داشتند، از جمله در کابین خلبان، رادار و موتور. به گفتهٔ آی ای آی، نمر قرار بود حداکثر سرعتی برابر با ماخ ۲٫۲ و سقف پرواز پایدار ۵۸٬۰۰۰ پا (۱۹٬۳۰۰ متر) داشته باشد. شرکت سازنده قصد داشت نمر را با گزینه های موتوری مختلف عرضه کند. کابین خلبان نمر به طور گسترده ای مدرن سازی شده بود و
از طراحی جدیدی برخوردار بود که، از جمله مزایا، امکان کنترل مؤثر هواگرد را از طریق سامانهٔ دستی بر روی گاز و سکان (HOTAS) برای خلبان فراهم می کرد، به گونه ای که در اغلب شرایط عملیاتی پیش بینی شده، بتواند سامانه های کلیدی را مدیریت کند. در مجموع چهار نمایشگر برای کابین در نظر گرفته شده بود، که شامل یک نمایشگر سربالا، یک جفت نمایشگر چندمنظوره و یک نمایشگر هشدار راداری برای جنگ الکترونیک می شد که اطلاعات موردنیاز خلبان را فراهم می کردند. این نمایشگرها و ابزارآلات الکترونیکی بر پایهٔ فناوری به جامانده از پروژه لاوی طراحی شده بودند. اویونیک از جمله بخش های اصلی تمرکز در توسعهٔ نمر بود. به گفتهٔ آی ای آی، نمر قرار بود به یک سامانهٔ پیشرفتهٔ مدیریت تسلیحات مجهز شود که به طور مستقیم با یک رادار چندحالتهٔ دوپلر پالس یکپارچه می شد، در حالی که مجموعهٔ جنگ الکترونیک آن نیز شامل قابلیت هایی بود که در اصل برای برنامهٔ لغو شدهٔ لاوی طراحی شده بودند. حداکثر وزن برخاست هواگرد در حدود ۱۵٬۴۵۰ کیلوگرم و حداکثر ظرفیت بار آن ۶٬۲۷۰ کیلوگرم بود. این هواگرد می توانست درون خود ۳٬۰۰۰ کیلوگرم سوخت حمل کند و همچنین ۳٬۷۲۰ کیلوگرم سوخت اضا
فی را در مخازن خارجی جای دهد. افزون بر این، نمر قرار بود به قابلیت سوخت گیری هوایی نیز مجهز باشد. بر پایهٔ اظهارات مکرر آی ای آی، تولید انبوه جنگندهٔ نمر می توانست با هزینه ای کمتر از ۲۰ میلیون دلار برای هر فروند در دسترس قرار گیرد.
قلعه یاماگوچی ، یک قلعه ژاپنی واقع در تاکیماچی، شهر یاماگوچی، استان یاماگوچی (قدیم ولایت سوئو) بود. این قلعه همچنین یاماگوچی یاکاتا، یاماگوچی سیچو و یاماگوچی سیجیدو نامیده می شد. برخی از قسمت های آن، مانند دروازه جلویی (دروازه سابق یاماگوچی)، هنوز باقی مانده اند. باکوماتسو. در اکتبر ۱۸۶۲، تصمیم گرفته شد که پایگاه از قلعه هاگی به یاماگوچی منتقل شود و در اکتبر ۱۸۶۴، اقامتگاه جدیدی برای ارباب فئودال (یاکاتا/سیجیدو) تکمیل شد و موری یوشیچیکا به یاماگوچی نقل مکان کرد. با این حال، در اولین لشکرکشی چوشو که در همان سال رخ داد، شوگون سالاری تخریب قلعه یاماگوچی را به عنوان شرطی برای خروج نیروها پیشنهاد داد. قلمرو چوشو تسلیم این پیشنهاد شد و بخشی از قلعه را تخریب کرد و به قلعه هاگی بازگشت، اما در آوریل ۱۸۶۵، آنها دوباره به یاماگوچی بازگشتند. در دومین لشکرکشی چوشو در همان سال، این قلعه به عنوان یک پایگاه سیاسی و نظامی مورد استفاده قرار گرفت. پس از دوره میجی. در فوریه ۱۸۷۰، پس از اصلاحات میجی، نام قلعه از سیجیدو به هانچو تغییر یافت. علاوه بر این، در سال ۱۸۷۱، هنگامی که قلمروهای فئودالی لغو و فرمانداری ها تأسیس شدند، دفتر ف
رمانداری یاماگوچی در داخل قلعه تأسیس شد. در سال ۱۸۷۳، دستور داده شد که قلعه در جای خود باقی بماند و تحت نظارت وزارت ارتش (منطقه نظامی پنجم) قرار گیرد، اما در ژوئیه همان سال، تحت نظارت وزارت دارایی قرار گرفت و متروکه شد.
لیبرتالیا یک شهر افسانه ای است که گفته می شود توسط دزدان دریایی در ماداگاسکار ساخته شده است. این شهر به عنوان یک پناهگاه و پایگاه برای دزدان دریایی و قانون شکنان تصور می شد، جایی که آنها می توانستند ثروت های خود را جمع آوری کرده و مستقل از قدرت های استعماری زندگی کنند. بر اساس افسانه ها، لیبرتالیا توسط یک کاپیتان دزدان دریایی به نام کاپیتان کارایب تأسیس شد و هدف آن ایجاد یک جامعه آزاد و برابر برای دزدان دریایی بود. در این شهر، قوانین دزدان دریایی حاکم بود و آنها به جای اینکه تحت سلطه دولت های مستعمراتی باشند، خودشان قوانین خود را وضع می کردند. در حالی که وجود لیبرتالیا هرگز به طور قطعی تأیید نشده است، این شهر به عنوان یک نماد از آرمان های آزادی خواهی و ضد استبداد در فرهنگ عامه شناخته شده است. این شهر یک شهر احتمالا خیالی و افسانه و اسطوره میباشد که طبق بررسی داستان هنری ایوری ، این شهر توسط هنری ایوری و با همکارانش ساخته شده است . طبق داستان ها و افسانه ها ، این شهر گمشده بر اثر فروپاشی داخلی ، و جنگ داخلی از بین رفته است احتمالا مکان این شهر گمشده ، در جزیره های اقیانوس هند میباشد این شهر در داستان بازی ۴ به
تصویر کشانده شده است ، و شخصیت های داخل بازی در حال کشف این شهر میباشند
قلمرو فوکوشیما ، یک هان (حوزه فئودالی) متعلق به دایمیوهای فودای تحت حکومت شوگون سالاری توکوگاوا در دوره ادو در ژاپن، واقع در جنوب ولایت موتسو بود. مرکز آن قلعه فوکوشیما در شهر فعلی فوکوشیما در استان فوکوشیما بود.
ژیان-چرخ ریسک چابک گونه ای از پرندگان در زیرتیرهٔ Elaeniinae از تیرهٔ ژیان مرغان (Tyrannidae) است که در کلمبیا، اکوادور و ونزوئلا یافت می شود. ژیان-چرخ ریسک چابک، تک نماد است.
دسر بستنی موز قاچ شده () یا «بنانا اسپلیت» یک دسر بستنی آمریکایی است که از یک موز پوست کنده و نصف شده از طول، به همراه بستنی و سس تشکیل می شود. روش های مختلفی برای تهیه آن وجود دارد، اما نوع کلاسیک بنانا اسپلیت با سه اسکوپ بستنی (وانیل، شکلات و توت فرنگی) درست می شود. سس یا سس ها (معمولاً شکلات، توت فرنگی و آناناس) روی بستنی ریخته شده و با خامه فرم گرفته و گیلاس ماراسکینو تزئین می شود. مغزهای خرد شده (معمولاً بادام زمینی یا گردو) نیز اختیاری هستند. بنانا اسپلیت اصلی با سه اسکوپ بستنی با طعم های مختلف، با میوه تزئین می شد و روی یک موز که از طول نصف شده بود، سرو می شد. در دستور پخت اصلی از توت فرنگی، تمشک و آناناس خرد شده به همراه سیروپ مارشمالو، مغزهای خرد شده و گیلاس سیاه بدون هسته استفاده می شد. این دسر به طور سنتی در ظرف شیشه ای کشیده ای به نام «قایق» سرو می شود. امروزه از سس مارشمالوی استریکلر دیگر استفاده نمی شود. سس های سنتی مورد استفاده در بنانا اسپلیت امروزی شامل سس آناناس، توت فرنگی و شکلات، خامه فرم گرفته، مغز و گیلاس است. سس کارامل اما یک سس غیرسنتی است که در نسخه های بعدی بنانا اسپلیت کلاسیک به کار
می رود. در نسخه های دیگر این دسر ممکن است از موز گریل شده، طعم های مختلف بستنی مانند نارگیل یا قهوه، یا سس هایی مانند کارامل نمکی و باترسکوچ گرم استفاده شود. تاریخچه. در اواسط قرن نوزدهم، با ظهور بستنی فروشی ها، نوشیدنی های سرد و بستنی به عنوان پدیده ای جدید مطرح شدند. یک دستور پخت محبوب که در سال ۱۹۰۷ منتشر شد، شامل یک موز نصف شده از طول، دو اسکوپ بستنی در هر انتها و یک قاشق خامه زده شده در وسط به همراه گیلاس ماراسکینو بود؛ یک انتها با مغزهای مخلوط خرد شده و دیگری با میوه های مخلوط خرد شده پوشانده می شد. «اسپاتولا سودا واتر گاید» در سال ۱۹۱۹، دستور پخت ۲۵ نوع مختلف بنانا اسپلیت را منتشر کرد. منشأ دقیق بنانا اسپلیت مورد بحث است، اما بیشتر مورخان معتقدند که اولین بار در سال ۱۹۰۴ توسط چشم پزشکی به نام دیوید «داک» استریکلر در لاتروب، پنسیلوانیا، ابداع شد. استریکلر با الهام از دسرهای میوه ای که در تعطیلات تابستان ۱۹۰۴ در آتلانتیک سیتی دیده بود، سعی کرد چیزی مشابه آن را با موز پس از بازگشت به لاتروب بسازد. دسری که او ابداع کرد، در ابتدا ۱۰ سنت قیمت داشت که دو برابر قیمت سایر بستنی ها بود و به سرعت در میان دانشجوی
ان کالج سنت وینسنت محبوب شد. خبر این دسر جدید به سرعت دهان به دهان و از طریق مکاتبات پخش شد و به فراتر از لاتروب رسید. استریکلر بعدها داروخانه را خرید و نام آن را «داروخانه استریکلر» گذاشت. ویلمینگتون، اوهایو نیز ادعای ارتباط اولیه با این دسر را دارد که به سال ۱۹۰۷ بازمی گردد، زمانی که ارنست «داک» هازارد، دسری را به امید جذب دانشجویان کالج ویلمینگتون به مغازه خود در روزهای کسادی زمستان ابداع کرد. دسری که او ساخت همان بنانا اسپلیت بود: سه اسکوپ بستنی بین دو نیمه یک موز نصف شده، با سس های شکلات، توت فرنگی و آناناس، خامه زده شده، گیلاس ماراسکینو و مغزها. با این حال، بیشتر مورخان بر این باورند که شواهد برای ابداع استریکلر در سال ۱۹۰۴ قانع کننده تر است و در سال ۲۰۰۴، انجمن ملی خرده فروشان بستنی (NICRA)، شهر لاتروب، پنسیلوانیا را به عنوان زادگاه بنانا اسپلیت تأیید کرد. هر دو شهر جشنواره ای سالانه به افتخار این دسر برگزار می کنند. گسترش محبوبیت. بوستون (۱۹۰۵)، داونپورت، آیووا (۱۹۰۶) و کلمبوس، اوهایو نیز ادعای ابداع بنانا اسپلیت را دارند، اما شواهد کافی برای اثبات این ادعاها وجود ندارد. والگرینز به دلیل گسترش محبوبیت
بنانا اسپلیت شهرت دارد. داروخانه های اولیه چارلز رودلف والگرین در منطقه شیکاگو، بنانا اسپلیت را به عنوان یک دسر خاص پذیرفتند و آبمیوه فروشی های درون فروشگاه ها مشتریانی را جذب می کردند که در غیر این صورت ممکن بود نسخه های خود را در داروخانه های دیگر تهیه کنند. در فرهنگ عامه. پای بنانا اسپلیت توسط جانت وینکوئیست، یک نوجوان ۱۶ ساله اهل هولدرگ، نبراسکا در سال ۱۹۵۲ ابداع شد و او با این دستور پخت، جایزه ۳۰۰۰ دلاری را در مسابقه ملی پخت و پز و شیرینی پزی پیلزبری کسب کرد. در فرهنگ عامه، لویی پریما در سال ۱۹۵۶ آهنگی به نام "Banana Split for My Baby" را اجرا کرد. همچنین، بنانا اسپلیت الهام بخش بحث طولانی مدت بین ساکنان شهرستان های دون و کورن وال در انگلستان در مورد نحوه صحیح تهیه "کریم تی" سنتی بوده است. این وضعیت در یک مستندنما ساختگی بی بی سی در دهه ۱۹۷۰ به نام "Bunfight at the O.K. Tea Rooms" به طنز کشیده شد و این اختلاف تا به امروز ادامه دارد.
هتوم (زبان ارمنی: ), یکی از نام های کوچک مردانه رایج در میان ارمنیان می باشد.
مگس گیر جوینده گونه ای از پرندگان از تیرهٔ ژیان مرغان است که در جمهوری دومینیکن، هائیتی و جامائیکا یافت می شود. زیستگاه های طبیعی آن جنگل های خشک نیمه گرمسیری یا گرمسیری، جنگل های دشت نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری، جنگل های حرا نیمه گرمسیری یا گرمسیری و جنگل های پیشین به شدت دگرگون شده است.
سنگ چشم-کوکوی شکم نواری گونه ای از پرندگان تیرهٔ سنگ چشم-کوکویان (Campephagidae) است که در تایلند، مالزی، اندونزی و فیلیپین یافت می شود و زیستگاه های طبیعی آن شامل جنگل های حرا، جنگل های خشک، جنگل های باتلاقی و جنگل های ثانویه است. پوشش پرها در زیرگونه ها، با مقادیر متفاوتی از نوار در زیرتنه متفاوت است. اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) این گونه را به عنوان یکی از گونه های کمترین نگرانی ارزیابی کرده است.
منطقه نظامی (که مناطق نظامی نیز نامیده می شوند) تشکیلاتی از نیروهای مسلح یک کشور (اغلب نیروی زمینی) هستند که مسئول یک منطقه خاص از قلمرو می باشند. این مناطق نظامی اغلب مسئول امور اداری هستند تا عملیاتی و در کشورهایی که نیروهای وظیفه دارند، اغلب بخش هایی از چرخه خدمت وظیفه را مدیریت می کنند. در دهه های اخیر، نیروهای دریایی نیز از مدل مشابهی استفاده کرده اند، با سازمان هایی مشابه تقسیم بندی نیروهای زمینی، که برای نمونه می توان از مناطق دریایی ایالات متحده نام برد. تعدادی از نیروهای دریایی در آمریکای جنوبی نیز در مقاطع زمانی مختلف، از مناطق دریایی استفاده کرده اند.
پاسگاه مرزی () پاسگاهی است که توسط یک دولت مستقل در مرز خود نگهداری می شود و اغلب یکی از مجموعه از پاسگاه هایی هستند که در فواصل منظم از یکدیگر قرار می گیرند تا از مرز خود با یک کشور همسایه که ممکن است با آن روابط دوستانه داشته باشد یا نداشته باشد، مراقبت و محافظت کنند. چنین پاسگاه هایی توسط مرزبانان اداره می شوند و همیشه از طریق ارتباط رادیویی با گشت های مرزی جاری در منطقه خود و ستادهای نیرو در داخل کشور برای عملکرد روزانه، انتقال و ارزیابی اطلاعات، درخواست تدارکات و هرگونه تقویت مورد نیاز در مواقع اضطراری در ارتباط هستند. بسته به طول و عرض مرزها و جغرافیای یک کشور، پاسگاه های مرزی می توانند در طیف گسترده ای از زمین ها، از جمله مناطق نامساعد که اغلب مرزهای سیاسی را مشخص می کنند، قرار گیرند. پاسگاه های مرزی اغلب در مکان های استراتژیک ساخته می شوند که بطور معمول در بلندترین نقاط زمین محلی و در صورت امکان بر روی تپه های امتداد مرز قرار دارند. بسته به روابط بین المللی با کشور همسایه و نیازهای استراتژیک محلی، پاسگاه های مرزی گاهی اوقات با مجموعه ای از چند ساختمان اداری و مسکونی یا چادر، زرادخانه، مجموعه ای از ​​س
نگرها، موانع سیم خاردار، پست های مسلسل مستحکم و برج های دیدبانی ساخته می شوند. در این پاسگاه ها اغلب یک میله پرچم با پرچم ملی کشور به همراه یک آنتن ارتباط بی سیم و یک فضای باز مشخص به عنوان محل فرود هلیکوپتر قرار گیرد.
دید تاریک وروشن که گاهی دید گرگ و میش نیز نامیده می شود ، ترکیبی از دید در تاریکی و روشنایی در شرایط کم نور (اما نه لزوماً تاریک) است. سطوح مزوپیک تقریباً از ۰٫۰۱ تا 3.0 cd/ m2 متغیر است. در روشنایی بیشتر شرایط روشنایی شبانه در فضای باز و خیابان در محدوده مزوپیک است. چشم انسان به سطوح مختلف نور به طور متفاوتی پاسخ می دهد. این به این دلیل است که در زیر نور زیاد معمولی در طول روز (دید عکاسی)، چشم از سلول های مخروطی برای پردازش نور استفاده می کند. در سطوح نور بسیار کم، مطابق با شب های بدون ماه، بدون نور مصنوعی (دید اسکوتوپی)، چشم از سلول های میله ای برای پردازش نور استفاده می کند. در بسیاری از سطوح شبانه، ترکیبی از مخروط ها و میله ها از دید پشتیبانی می کند. دید روشنایی درک عالی رنگ را تسهیل می کند، در حالی که رنگ ها در دید کم نور به سختی قابل درک هستند. بینایی تاریک وروشن بین این دو افراط قرار می گیرد. در اکثر محیط های شبانه، نور کافی محیط از دید واقعی اسکوپیک جلوگیری می کند.