Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وب یک حس مذهبی نبود. مسیحیت آنها را به عنوان زنانی که با شیطان پیمان بسته اند و به نوعی در مقابل مریم مقدس، که به آیین های عیاشی و حاملان ناباروری اختصاص دارند، به تصویر می کشید. افسانه. در قرن های بعد، افسانه جادوگران شکل گرفت. از سال ۱۲۷۳ گزارش هایی از گردهمایی های جادوگران در بنونتو شروع به پخش شدن کرد. بر اساس گفته های ماتئوچیا دا تودی، که در سال ۱۴۲۸ به جرم جادوگری محاکمه شد، این گردهمایی ها زیر یک درخت گردو برگزار می شدند و اعتقاد بر این بود که این درخت توسط بارباتوس قطع شده بود، شاید توسط شیطان ترمیم شده یا بهتر بگوییم، توسط جادوگران از دانه دوباره کاشته شده بود. بعدها، در قرن شانزدهم، استخوان هایی با گوشت تازه کنده شده در زیر یک درخت پیدا شدند. هاله ای از رمز و راز پیرامون این موضوع ایجاد شد و به تدریج پیچیده تر شد. درخت گردو. طبق شهادت جادوگران فرضی، گردو باید درختی بلند، همیشه سبز و با «ماهیتی مضر» بوده باشد. فرضیه های مختلفی در مورد محل ساحل رودخانه "جنارا"، مکانی در ساحل ساباتو که درخت گردو در آن یافت می شود، وجود دارد. این افسانه این احتمال را رد نمی کند که ممکن است بیش از یک درخت گردو وجود داشته
باشد. پیترو پیپرنو، با هدف اثبات نادرستی این شایعه، در مقاله خود نقشه ای را گنجاند که موقعیت احتمالی چندین درخت گردو را نشان می داد. در سال ۱۵۲۶، قاضی پائولو گریلاندی در مورد جادوگرانی در بنونتو نوشت که الهه ای را در محل یک درخت گردوی قدیمی پرستش می کنند. در روایت های دیگر، درخت گردو در تنگه ای به نام تنگه باربا، در چپالونی در جاده آولینو، جایی که بیشه ای در کنار کلیسایی متروکه وجود داشت، یا در مکان دیگری به نام دشت کلیساها، قرار داشته است. حتی از برج بت پرستی ناپدید شده صحبت می شود که بر روی آن کلیسایی برای سنت نیکلاس ساخته شده بود، جایی که این قدیس معجزات بی شماری انجام داده بود. چندین درخت گردو به شکل دایره ای در نزدیکی جایی که اکنون ، درست در حومه شهر است، وجود داشت که جادوگران در آنجا می رقصیدند و این سرود را می خواندند: «به درخت گردوی بنونتو، بر فراز آب، بر فراز باد». طلسم های شیطانی. «مرهم، مرهم، آن را به بنونتوی موذی بفرست، زیر آب و زیر باد، زیر هر آب و هوای بدی.» مرهم، مرهم، مرا به درخت گردوی بنونتو بفرست، زیر آب و زیر باد، تحت هر آب و هوای بد. افسانه می گوید که جادوگران، که در روز از دیگر زنان قابل
تشخیص نبودند، شب ها زیر بغل (یا سینه هایشان) را با مرهمی چرب می کردند و سوار بر جاروهایی از ذرت خوشه ای، با گفتن یک عبارت جادویی (که در بالا ذکر شد) به پرواز درمی آمدند. در همان زمان، جادوگران غیرمادی می شدند، ارواحی مانند باد؛ در واقع، شب های مورد علاقه آنها برای پرواز، شب های طوفانی بود. به طور خاص، اعتقاد بر این بود که پلی وجود دارد که جادوگران بنونتو معمولاً از آن به پرواز در می آیند، به همین دلیل آن را "پل "جنارا" " می نامیدند که در طول جنگ جهانی دوم ویران شد. آنها شب ها اسب ها را از اصطبل های خود می دزدند و پس از بافتن موی اسب ها، با اسب مسابقه می دادند تا کف دور دهانشان جمع شود. سپس خود را با آن می مالیدند. جادوگران با ریشه های مختلف در بزم جادوان زیر درخت گردو شرکت می کردند. این شبات ها شامل ضیافت ها، رقص ها و عیاشی هایی با ارواح و شیاطین به شکل گربه یا بز بود و همچنین به آنها «بازی های دیانا» نیز گفته می شد. پس از گردهمایی ها، جادوگران وحشت می پراکندند. اعتقاد بر این بود که آنها می توانند باعث سقط جنین، ایجاد نقص عضو در نوزادان و رنج بردن آنها از مصائب وحشتناک شوند، که مانند وزش باد به خواب آلودگان
برخورد می کند و باعث ایجاد احساس فشار در سینه می شود، که گاهی اوقات در حالی که به پشت دراز کشیده بودند احساس می شد. همچنین از برخی شوخی های «بی گناه تر» نیز وحشت داشتند، که به عنوان مثال باعث می شد اسب ها صبح ها با یال های بافته شده در اصطبل هایشان پیدا شوند، یا از سوار شدن در تمام شب عرق کرده باشند. در برخی از روستاهای کوچک کامپانیا، شایعاتی در بین سالمندان رواج داشت مبنی بر اینکه آنها نوزادان را از گهواره هایشان می دزدند تا در میان آنها دست به دست شوند، آنها را روی آتش می اندازند و بازی را با بازگرداندن آنها به جایی که از آنجا آورده بودند، به پایان می رسانند. "جناراها"، به دلیل قوام غیرمادی شان، با عبور از زیر در وارد خانه می شدند. به همین دلیل معمولاً یک جارو یا مقداری نمک در آستانه در گذاشته می شد؛ جادوگر قبل از ورود باید تمام الیاف جارو یا دانه های نمک را بشمارد، اما در این میان روز فرا می رسید و آنها مجبور به رفتن می شدند. اگر کسی توسط یک "جناره" مورد آزار و اذیت قرار می گرفت، با فریاد زدن از پشت سرش «بیا یکشنبه نمک بیار!» خود را از دست او خلاص می کردند. اگر در مکالمه ای "از جناره ها" نام برده می شد، ای
ن فال بد با جمله «امروز شنبه است» دفع می شد. جادوگران دیگر بنونتو. علاوه بر "جناراها"، انواع دیگری از جادوگران در تصور عامه مردم بنونتو وجود داشتند. "زوکولارا" ("شخص لنگ") در تریجیو، محله قرون وسطایی لومبارد، منطقه تئاتر رومی، پرسه می زد و به دلیل کفش های چوبی پر سر و صدایش به این نام خوانده می شد. این چهره احتمالاً از هکاته گرفته شده است که فقط یک صندل می پوشید و در چهارراه مورد احترام قرار می گرفت (نام "تریجیو" از "تریویوم"، "چهارراه" گرفته شده است). همچنین "مانالونگا"، «آن که دست دراز دارد» وجود دارد که در چاه ها زندگی می کند و رهگذران اطراف را به پایین می کشد. ترس از گودال ها، که تصور می شود گذرگاه هایی به جهنم هستند، عنصری تکرارشونده است: در صخره زیر پل "جناراها"، حوضچه ای وجود دارد که در آن گرداب هایی ناگهان شکل می گیرند، که «گرداب جهنم» نامیده می شود. در نهایت، "اوریاها"، ارواح خانگی که یادآور لارها و پنات های دوران روم هستند، وجود دارند. در باورهای عامه، افسانه جادوگران هنوز تا حدودی زنده مانده است، که با حکایات تقویت شده و در نگرش های خرافی و ترس از وقایع ماوراء طبیعی آشکار می شود. آزار و اذیت. آزار
و اذیت جادوگرانِ ادعایی را می توان با موعظه های سنت برناردینو اهل سینا آغاز کرد، که در قرن پانزدهم به شدت علیه آنها موعظه می کرد، و به ویژه به جادوگران بنونتو اشاره داشت. او آنها را در مقابل مردم به عنوان مسئول فجایع محکوم کرد و صریحاً اظهار داشت که باید نابود شوند. انگیزه نهایی برای ساحره گیری از انتشار کتاب "«پتک جادوگران»" در سال ۱۴۸۶ ناشی شد که توضیح می داد چگونه می توان جادوگران را شناسایی کرد و چگونه آنها را به طور مؤثر محاکمه و با استفاده از بی رحمانه ترین شکنجه ها از آنها بازجویی کرد. از قرن پانزدهم تا هفدهم، اعترافات بسیاری از جادوگران فرضی به این روش گرفته می شد، که اغلب از شنبه ها در بنونتو صحبت می کردند. عناصر مشترکی مانند فرار یا اعمالی مانند مکیدن خون کودکان آشکار شد. با این حال، اختلافاتی نیز در مورد، به عنوان مثال در مورد دفعات ملاقات آنها، ظاهر شد. در اکثریت قریب به اتفاق موارد، «جادوگران» با روش های کم و بیش وحشیانه سوزانده می شدند، به دار آویخته می شدند یا به مجازات اعدام محکوم می شدند. تنها در قرن هفدهم بود که مشخص شد اعترافات صادقانه را نمی توان تحت شکنجه انجام داد. در دوران روشنگری، تفسی
ر منطقی از این افسانه رواج یافت، به طوری که جیرولامو تارتاروتی در سال ۱۷۴۹ فرار جادوگران را توهمی ناشی از شیطان دانست، یا لودوویکو آنتونیو موراتوری در سال ۱۷۴۵ ادعا کرد که جادوگران فقط زنانی با بیماری روانی هستند. فرضیه های بعدی حاکی از آن بود که مرهمی که جادوگران با آن تدهین می شدند، ماده ای توهم زا بوده است.
چه وانگ اون گی، به معنای «سروده های امپراتوران و پادشاهان» (به کره ای: 제왕운기) یک شعر تاریخی است که توسط یی سونگ هیو (به ) در سال ۱۲۸۷، در اواخر دوره گوریو سروده شده است. این کتاب که شامل دو جلد است، تاریخ کره را از تانگون تا پادشاه چونگنیول روایت می کند و دومین متن قدیمی ای است که افسانه تانگونِ مؤسس را گزارش می کند. عنوان کتاب گاهی به «وقایع منظوم امپراتوران و پادشاهان» ترجمه می شود. یی این متن را پس از بازنشستگی از خدمات دولتی، در صومعه چانه اون سا (Cheoneunsa) در کوه دوتاسان در سامچوک، در استان گانگوونِ امروزی، نوشت. کتاب چه وانگ اون گی از آن جهت مهم تلقی می شود که نخستین کتاب تاریخی ای است که تاریخ بالهه را هم به عنوان تاریخ کره ثبت کرده و توسط پژوهشگران کره شمالی و جنوبی مورد استناد قرار گرفته است. به گفته لی سویونگ، استاد دانشگاه میونگ کیونگ، یی به دلیل آشفتگیِ سیاسیِ داخلیِ دربارِ گوریو و همچنین دخالت سلسله یوان در سیاست گوریو در دوران استیلای مغول ها، انگیزه نوشتنِ این منظورم را به دست آورده است. نخستین نسخه از این اثر در سال ۱۲۹۵-۱۲۹۶ در جین جو، زمانی که یی هنوز زنده بود، چاپ شد. با این حال، هر دو متن
ِ امروزه موجود، از یک نسخه چوبیِ اصلاح شده هستند که در سال ۱۳۶۰ در گیانگ جو (Gyeongju) چاپ شده است. در ۱ آوریل ۱۹۶۵، نسخه ای که در یی وانگ نگهداری می شد، به عنوان گنجینه ملی کره جنوبی با شماره ۴۱۸ ثبت شد. نسخه دیگری که در موزه انتشارات سامسونگ (Samseong Museum of Publishing) در سئول نگهداری می شود، در سال ۱۹۹۱ به عنوان گنجینه ملی شماره ۱۰۹۱ ثبت شد. ساختار. این منظومه در دو جلد و در سبک شی نوشته شده است. جلد نخست به تاریخ چین از ابتدا تا دودمان جین (۱۲۳۴–۱۱۱۵) می پردازد، جلد دوم نیز به تاریخ کره از تانگون تا پادشاه چونگنیول می پردازد. خود جلد دوم نیز در دو بخش مجزا، اولی به تاریخ دودمان گوجوسان تا سه پادشاهی پایانی کره و دومی به تاریخ گوریو می پردازد.
فراگوستو یک تعطیلات عمومی است که در ۱۵ آگوست در سراسر ایتالیا جشن گرفته می شود. این روز از "فریا آگوستی"، جشنواره امپراتور آگوستوس، سرچشمه می گیرد که پس از هفته ها کار سخت در بخش کشاورزی، ۱ آگوست را روز استراحت قرار داد. این رسم برای کارگران به وجود آمد که برای کارفرمایان خود آرزوی "موفقیت در فراگوستو" کنند و در عوض پاداش مالی دریافت کنند. این امر در طول رنسانس رومی در سراسر ایالات پاپی به قانون تبدیل شد. از آنجایی که این جشن به دلایل سیاسی ایجاد شد، کلیسای کاتولیک تصمیم گرفت این جشن را به ۱۵ آگوست منتقل کند، که همان عروج مریم مقدس است و به آنها اجازه می دهد این روز را در جشن بگنجانند. این جشنواره توسط بنیتو موسولینی به گونه ای استفاده شد که طبقات پایین جامعه امکان بازدید از شهرهای فرهنگی یا سفر به سواحل را برای یک تا سه روز، از ۱۴ تا ۱۶ اوت، پیدا کنند. برای این دورهٔ تعطیلات، «قطارهای تعطیلات» با بلیط هایی بسیار ارزان ایجاد شد. غذا و اقامت شامل بلیط نمی شد، به همین دلیل حتی امروزه ایتالیایی ها ناهارهای بسته بندی شده و کباب را با این روز مرتبط می دانند. به صورت استعاری، این نام همچنین به دورهٔ تعطیلات تابستان
ی حوالی اواسط اوت اشاره دارد، که ممکن استکنایه از یک تعطیلات آخر هفتهٔ طولانی باشد یا شامل بیشتر ماه اوت گردد. تا سال ۲۰۱۰، ۹۰٪ شرکت ها، فروشگاه ها و صنایع تعطیل می شدند؛ با این حال، از آنجا که تعطیل کردن کل اقتصاد یک کشور برای یک ماه کامل پیامدهای مالی جدی و عقب افتادگی در محیط کار به همراه داشت، امروزه بیشتر شرکت ها حدود دو هفته تعطیل می شوند و تمام کارکنان موظف به گرفتن مرخصی اجباری هستند، مشابه کاری که بین ۲۵ دسامبر و اول ژانویه انجام می شود. تاریخچه. "فریا آگوستی" («جشنواره ها [تعطیلات] امپراتور آگوستوس») توسط امپراتور آگوستوس در سال ۱۸ پیش از میلاد معرفی شد.این جشن ها تنها به فریا آگوستی محدود نمی شدند، بلکه در ادامه سنتی دیرینه از آیین های رومی قرار می گرفتند که در همان ماه برگزار می شد. برای نمونه می توان به جشن هایی همچون وینلیا روستیکا اشاره کرد که به برداشت انگور و آغاز فصل شراب گیری مربوط بود، یا کنسوآلیا که به افتخار «کنسوس»، ایزد حامی انبارهای غله، برگزار می شد و نمادی از پایان یک فصل سخت کشاورزی به شمار می رفت. در چنین فضایی، فریا آگوستی تنها یک جشن سیاسی یا تبلیغاتی نبود، بلکه با پیوند دادن و
کنار هم قرار دادن این مناسبت های گوناگون، به شکل گیری یک بازه طولانی تر از تعطیلات تابستانی کمک می کرد؛ دوره ای که به نام «آگوستالی» شناخته شد. این بازه نه تنها برای بزرگداشت اقتدار و کامیابی امپراتور اهمیت داشت، بلکه فرصتی برای مردم فراهم می کرد تا پس از هفته ها تلاش طاقت فرسا در مزارع، مدتی را به استراحت، تفریح و گردهمایی های جمعی بگذرانند. بدین ترتیب، ماه آگوست در تقویم رومی به نمادی از پیوند میان کار سخت کشاورزی، آیین های مذهبی و شکوه قدرت سیاسی بدل شد. در طول این جشن ها، مسابقات اسب دوانی در سراسر امپراتوری برگزار می شد و حیوانات باربر (از جمله گاو، الاغ و قاطر) از وظایف کاری خود مرخص شده و با گل تزئین می شدند. چنین سنت های باستانی هنوز هم زنده هستند و عملاً در شکل و میزان مشارکت در مسابقهٔ اسب سواری پالیو دی سیه نا که در ۱۶ آگوست در سیه نا برگزار می شود، تغییری نکرده اند. در واقع، نام "پالیو" از "پالیوم"، تکه ای پارچه گرانبها که جایزه معمول به برندگان مسابقات اسب دوانی در روم باستان بود، گرفته شده است. در طول این جشنواره، کارگران به اربابان خود خوشامد می گفتند و اربابان در عوض به آنها انعام می دادند. ای
ن رسم چنان ریشه دواند که در دوره رنسانس در ایالات پاپی اجباری شد. نام ایتالیایی مدرن این تعطیلات مستقیماً از نام لاتین آن گرفته شده است. به گفته ریچارد آوری، نویسنده کتاب "«تاریخ جنگ در ۱۰۰ نبرد»"، تعطیلات "فرگوستو" توسط سی. سزار اکتاویان، آگوستوس آینده، پس از پیروزی او بر مارک آنتونی در نبرد آکتیوم در ۲ سپتامبر ۳۱ پیش از میلاد، معرفی شد. در دین. در اوایل قرون وسطی، کلیسای کاتولیک تاریخ "فراگوستو" را از اول آگوست به ۱۵ آگوست - روز عید عروج مریم - منتقل کرد تا این جشن از پیش موجود را در چرخه سال مسیحی ادغام کند. فاشیسم در ایتالیا. سنت محبوب سفر در طول "فراگوستو" در دوران رژیم فاشیستی پدید آمد. در نیمه دوم دهه ۱۹۲۰، در اواسط ماه اوت، رژیم صدها سفر مردمی را از طریق سازمان های تفریحی و سرگرمی فاشیستی شرکت های مختلف و از طریق راه اندازی «قطارهای مردمی "فراگوستو"» که با قیمت های تخفیف دار در دسترس بودند، سازماندهی کرد. این ابتکار به طبقات اجتماعی کم درآمد فرصت داد تا ازگردشگری در ایتالیا بازدید کنند یا به استراحتگاه های ساحلی و کوهستانی بروند. این پیشنهاد به ۱۳، ۱۴ و ۱۵ آگوست محدود بود و شامل دو گزینه می شد: «سفر ی
ک روزه»، در شعاع ۵۰ تا ۱۰۰ کیلومتری، و «سفر سه روزه»، در شعاع حدود ۱۰۰ تا ۲۰۰ کیلومتری.
سنت های ایتالیا مجموعه ای از سنت ها، باورها، ارزش ها و آداب و رسومی است که به فرهنگ مردم ایتالیا تعلق دارد. این سنت ها قرن ها بر زندگی در ایتالیا تأثیر گذاشته اند و هنوز هم در دوران مدرن اجرا می شوند. سنت های ایتالیایی مستقیماً با اجداد ایتالیا مرتبط هستند، که این خود گویای تاریخ ایتالیا است. نمای کلی. کریسمس. کریسمس در ایتالیا () یکی از تعطیلات اصلی کشور است و از ۸ دسامبر، با جشن لقاح پاک، روزی که به طور سنتی درخت کریسمس نصب می شود، آغاز می شود و در ۶ ژانویه سال بعد با جشن تجلی مسیح ( به پایان می رسد)، و در برخی مناطق، عروسک های زن بر روی توده ای از هیزم (به نام "فالو") سوزانده می شوند تا علاوه بر پایان دوره کریسمس، نماد مرگ سال کهنه و آغاز سال نو باشند. ۲۶ دسامبر همچنین یک روز تعطیل عمومی در ایتالیا است. اصطلاح ایتالیایی از واژه لاتین گرفته شده است که به معنای واقعی کلمه به معنای «تولد» است، و در زبان ایتالیایی به آن کریسمس مبارک می گویند. سنت صحنهٔ میلاد مسیح از ایتالیا می آید. اولین صحنهٔ میلاد مسیح فصلی، که به نظر می رسد نمایشی بوده تا مجسمه سازی، به سنت فرانسیس آسیزی نسبت داده می شود. صحنه میلاد مسیح زن
دهٔ فرانسیس در سال ۱۲۲۳ در جرچیو در تقویم های تقویم های مذهبی کاتولیک، لوتری و آنگلیکان گرامی داشته می شود، و خلق آن توسط سنت بوناونتورا در کتاب "«زندگی سنت فرانسیس آسیزی»" حدود سال ۱۲۶۰ توصیف شده است. صحنه های میلاد مسیح از سال ۱۲۲۳ توسط سنت فرانسیس آسیزی رواج یافت و به سرعت در سراسر اروپا گسترش یافت. در ایتالیا، سپس سنت های منطقه ای ساخت صحنهٔ تولد گسترش یافت، مانند صحنهٔ تولد بولونیا، صحنهٔ تولد جنوآ و صحنهٔ تولد ناپل. در جنوب ایتالیا، صحنه های زندهٔ میلاد مسیح بسیار محبوب هستند. این صحنه ها ممکن است نمایش های مفصلی باشند که نه تنها صحنهٔ کلاسیک میلاد مسیح، بلکه یک روستای روستاییِ قرن نوزدهمیِ ساختگی را نیز به نمایش می گذارند، که در آن صنعتگران با لباس های سنتی در حال کار در حرفهٔ خود هستند. این نمایش ها بازدیدکنندگان زیادی را به خود جذب می کنند و از طریق رای، شرکت رسانه عمومی ملی ایتالیا، پخش تلویزیونی شده اند. در سال ۲۰۱۰، شهر قدیمی ماترا در باسیلیکاتا میزبان بزرگ ترین صحنهٔ زندهٔ میلاد مسیح در آن زمان بود که در مرکز تاریخی، ساسی دی ماترا، اجرا شد. سنت درخت کریسمس، که ریشه آلمانی دارد، در قرن بیستم به طو
ر گسترده در ایتالیا نیز پذیرفته شد. به نظر می رسد اولین درخت کریسمس در ایتالیا به دستور ملکه مارگاریتا، در اواخر قرن نوزدهم در کاخ کوئیرینال برپا شد. در سال ۱۹۹۱، درخت کریسمس گوبیو، با ۶۵۰ متر ارتفاع و تزئین شده با بیش از ۷۰۰ چراغ، به عنوان بلندترین درخت کریسمس جهان در کتاب رکوردهای گینس ثبت شد. در ایتالیا، قدیمی ترین بازار کریسمس، بازار بولونیا در نظر گرفته می شود که برای اولین بار در قرن هجدهم برگزار شد و به جشن سنت لوسی مرتبط است. با این حال، سنت بازارها به ویژه از دهه ۱۹۹۰ قرن بیستم، با تولد اولین بازارهای مدرن، در ایتالیا گسترش یافته است: در میان این بازارها، اولین بازار، بازار بولتسانو بود که در سال ۱۹۹۱ تأسیس شد و پس از آن بازارهای دیگری در منطقه آلتو آدیجه، به ویژه در مرانو، برسانونه، ویپیتنو و برونیکو برپا شدند. بازار کریسمس ترنتو، که در سال ۱۹۹۳ تأسیس شد، در ترنتینو مشهور است. در ناپل، جایی که سنت صحنه میلاد مسیح ناپلی قرن هاست که مشهور است، نمایشگاه صحنه های میلاد مسیح ساخته شده در مغازه های صنایع دستی شهر هر ساله در خیابان سن گرگوریو آرمنو برگزار می شود. بازارهای کریسمس در میدان ناوونا در رم، در و
رونا، در گوبیو، در آلبروبلو، در آئوستا، در تورینو، در آستی، در آرتزو، در فلورانس، در تریست، در لیویگنو، در سانتا ماریا ماجیوره، آرکو، و در چیزون دی ولمرینو و بازارهای کریسمس قابل توجه هستند. استرنا یا استرنا دی ناتاله هدیه ای است که معمولاً در ایتالیا در زمان کریسمس ساخته یا دریافت می شود. این رسم از سنت روم باستان سرچشمه می گیرد که شامل تبادل هدایایی با آرزوهای خوب در طول جشن ساترنالیا بود، مجموعه ای از جشن ها که هر ساله بین ۱۷ تا ۲۳ دسامبر، به افتخار خدای اسطوره ای ساترن و قبل از روز "ناتالیس سولیس اینویکتی" برگزار می شد. این اصطلاح از کلمه لاتین "استرنا"، احتمالاً با ریشه سابینان، به معنای «هدیه خوش شانسی» گرفته شده است. سنت معمول ایتالیایی، در عوض، مربوط به زامپوگناری ها (مفرد: زامپوگنارو) است؛ مردانی که لباس چوپانی بر تن دارند و مجهز به زامپوگنا، نوعی ساز نی انبان، هستند و از کوه ها پایین می آیند و موسیقی کریسمس می نوازند. این سنت که به قرن نوزدهم بازمی گردد، به ویژه در جنوب کشور بسیار رایج است. هکتور برلیوزدر سال ۱۸۳۲ توصیفی از زامپوگناری های آبروتسو ارائه کرده است. حاملان معمول هدایای مربوط به دوران کر
یسمس در ایتالیا عبارتند از سنت لوسی (۱۳ دسامبر)، مسیح کودک، بابانوئل و در روز ظهور و تجلی عیسی، بفانا. طبق سنت، شام شب کریسمس نباید حاوی گوشت باشد. یکی از غذاهای محبوب روز کریسمس در ناپل و جنوب ایتالیا مارماهی ماده است. که یک مارماهی ماده است. یک غذای سنتی روز کریسمس از شمال ایتالیا، کاپون (مرغ آغشته به ژل) است. آباکیو در مرکز ایتالیا رایج تر است. شام روز کریسمس به طور سنتی شامل غذاهای کریسمسی معمول ایتالیایی مانند آگنولینی، کاپلتی، آگنولوتی پاوزه، پانتونه، پاندورو، تورونه، پانفورته، استروفولی، موستاچیولی، بیسیولا، کاوالوچی، ونزیانا، پیتزا، زلتن یا غذاهای دیگر، بسته به غذاهای منطقه ای، می شود. کریسمس در ۲۵ دسامبر با یک ناهار خانوادگی جشن گرفته می شود که شامل انواع مختلف پاستا و غذاهای گوشتی، پنیر و شیرینی های محلی نیز می شود. عید پاک. عید پاک در ایتالیا ( (یکی از تعطیلات اصلی این کشور است. در ایتالیا، سنت های زیادی مربوط به عید پاک وجود دارد. هفته های مقدس شایان ذکر در ایتالیا عبارتند از : اسرار تراپانی، هفته مقدس در بارسلونا پوتزو دی گوتو و هفته مقدس در روو دی پولیا. غذاهای سنتی ایتالیایی برای دوره عید پاک ع
بارتند از: آباکیو، کاپلو دل پره، کاساتیلو، کلمبا دی پاسکوا، پاستیرا، پنیا، پیتزا دی پاسکوا و پیزل. آباکیو یک غذای ایتالیایی با گوشت بره است که نمونه ای از غذاهای رومی است. این محصول توسط اتحادیه اروپا با علامت PGI محافظت می شود. خوردن بره در عید پاک معنای مذهبی دارد. بره عید پاک در عهد جدید در واقع، برای مسیحیت، پسر خدا عیسی مسیح است. بره عید پاک، به ویژه، نشان دهنده قربانی عیسی مسیح برای گناهان بشریت است. بنابراین، خوردن گوشت بره در عید پاک، یادبود مرگ و رستاخیز عیسی است. کلمبا دی پاسکوا (به انگلیسی: "کبوتر عید پاک") یک نان سنتی عید پاک ایتالیایی است که همتای عید پاک دو دسر کریسمسی معروف ایتالیایی، پانه تونه و پاندورو، محسوب می شود. آباکیو یک غذای ایتالیایی با گوشت بره است که از غذاهای رومی محسوب می شود. این محصول توسط اتحادیه اروپا با علامت نشان های جغرافیایی و خوراک های سنتی در اتحادیه اروپا محافظت می شود. در گویش رومانسکو، به بچه گوسفندی که هنوز شیر می خورد یا اخیراً از شیر گرفته شده است، "آباکیو" می گویند، در حالی که به بچه گوسفندی که تقریباً یک سال دارد و دو بار پشم چینی شده است، "آنیلو" ("بره") می گوین
د. این تمایز فقط در گویش رومانسکو وجود دارد. در ایتالیا در عید پاک، آباکیو به روش های مختلفی پخته می شود و دستور پخت آن از منطقه ای به منطقه دیگر متفاوت است. در رم آن را کباب می کنند، در آپولیا در فر، در ناپل آن را با نخود فرنگی و تخم مرغ می پزند، در ساردینیا آن را در فر با سیب زمینی، کنگر فرنگی و مورد می پزند و در توسکانی به سبک کاچیاتوره می پزند. [ بره در عید پاک معنای نمادینی دارد. بره عید پاک در عهد جدید، در واقع، برای مسیحیت، پسر خدا عیسی مسیح است. بره عید پاک، به ویژه، نمایانگر قربانی عیسی مسیح برای گناهان بشریت است. بنابراین، خوردن بره در عید پاک، یادبود مرگ و رستاخیز عیسی است. شب سال نو. در ایتالیا، شب سال نو ( یا ) با رعایت آیین های سنتی، مانند پوشیدن لباس زیر قرمز جشن گرفته می شود. یک سنت باستانی در مناطق جنوبی که امروزه به ندرت رعایت می شود، دور انداختن وسایل قدیمی یا بلااستفاده با انداختن آنها از پنجره بود. معمولاً عصر با خانواده یا دوستان در یک میدان (جایی که کنسرت ها یا مهمانی های مختلف برگزار می شود) و همچنین در خانه سپری می شود. به طور کلی، از ۱۰ ثانیه قبل از نیمه شب، مرسوم است که تا رسیدن به
صفر شمارش معکوس انجام شود و بدین ترتیب سال نو مبارکی آرزو شود، با اسپومانته به سلامتی نوشیده شود و آتش بازی تماشا یا روشن شود، ترقه یا تفنگ های پر از فشنگ شلیک شود. شام به طور سنتی با اقوام و دوستان خورده می شود. این شام اغلب شامل زامپونه یا کوتچینو (غذایی که با پاچه یا امعا و احشای خوک تهیه می شود)، عدس و (در شمال ایتالیا) پولنتا است. ساعت ۲۰:۳۰، سخنرانی رئیس جمهور ایتالیا خطاب به ملت، که توسط رای، پخش کننده دولتی، تهیه شده است، از شبکه های رادیویی و تلویزیونی در سراسر کشور پخش می شود. در نیمه شب، آتش بازی در سراسر کشور به نمایش گذاشته می شود. امروزه به ندرت از سنتی پیروی می شود که شامل خوردن خورش عدس هنگام به صدا درآمدن ناقوس در نیمه شب است، به ازای هر ناقوس یک قاشق. این کار گمان می رود که خوش شانسی می آورد؛ عدس های گرد نماد سکه هستند. جشنواره های قدیس حامی. روز ملی حمایت از کلیسا در ایتالیا، در ۴ اکتبر، به افتخار قدیسان فرانسیس و کاترین گرامی داشته می شود. هر شهر یا شهرستان نیز به مناسبت جشن قدیسان حامی محلی، یک روز تعطیل عمومی را جشن می گیرد، به عنوان مثال: رم در ۲۹ ژوئن (قدیسان پطرس و پولس)، میلان در ۷ د
سامبر (قدیسان آمبروز)، ناپل در ۱۹ سپتامبر (قدیسان ژانواریوس)، ونیز در ۲۵ آوریل (قدیسان مرقس انجیل نویس) و فلورانس در ۲۴ ژوئن (قدیسان یحیی تعمیددهنده). از جمله جشن های حمایتی سنتی قابل توجه در ایتالیا می توان به جشن قدیسان فرانسیس و کاترین، جشن قدیسان آگاتا، جشن قدیسان پیتر و پولس، جشن سن جنارو و جشن بانوی مرغ های ما اشاره کرد. کارناوال. کارناوال در ایتالیا نقش بسیار مهمی در فرهنگ عامه ایتالیایی دارد، که به طور سنتی با ماسک های منطقه ای مرتبط است و در بسیاری از شهرها جشن گرفته می شود، که برخی از آنها به خاطر جشن های ویژه ای که برای این مناسبت برگزار می کنند در سراسر جهان شناخته شده اند. کارناوال ونیز اولین بار در سال ۱۲۹۶ ثبت شد، با اعلامیه ای از سوی سنای ونیز که یک روز قبل از شروع ایام روزه، یک جشنواره عمومی را اعلام کرد. امروزه حدود ۳ میلیون نفر برای شرکت در این کارناوال معروف به ونیز سفر می کنند. کارناوال ویارجو دومین کارناوال محبوب در ایتالیا است. اولین رژه کارناوال ویارجو در سال ۱۸۷۳ برگزار شد. هر ساله، کارناوال ویارجو بیش از ۵۰۰۰۰۰ تماشاگر را به خود جذب می کند. کارناوال ایوریا به خاطر «نبرد پرتقال ها» که
با میوه بین مردم پیاده و سربازان ستمگر سوار بر گاری ها انجام می شد، مشهور است، تا جنگ های قرون وسطی را به یاد بیاورد، تمثیلی از مبارزه برای آزادی. این بزرگ ترین جنگ غذا در ایتالیا و کشورهای اطراف است. در مورد ریشه ها، یک روایت رایج می گوید که این نبرد یادبود مقاومت شهر در برابر حاکم ستمگر شهر است که یا عضوی از خانواده رانیری است یا ترکیبی از مارکی ویلیام هفتم مونتفرات در قرن سیزدهم. کارناوال آمبروزی در بیشتر بخش های اسقف نشین میلان، جایی که آیین آمبروزی برگزار می شود، گسترده است و در این منطقه، کارناوال در اولین یکشنبه ایام روزه داری به پایان می رسد؛ آخرین روز کارناوال، شنبه است، ۴ روز پس از سه شنبه ای که در آن پایان می یابد و آیین رومی برگزار می شود. در ساردینیا، کارناوال (به زبان ساردینیایی "Carrasecare" یا "Carrasegare") با کارناوال سرزمین اصلی ایتالیا بسیار متفاوت است. اکثر جشن های ساردینی نه تنها شامل جشن ها و رژه ها، بلکه شامل آیین های باروری خام مانند خونریزی برای بارور کردن زمین، مرگ و رستاخیز شخصیت های کارناوال و نمایش خشونت و شکنجه نیز می شود. شخصیت های معمول کارناوال ساردینی، جانورگونه و/یا آندروج
ینی هستند، مانند "ماموتونه ها و ایسوهادوره ها" از مامویادا، "بوئه ها و مردوله ها" از اوتانا و بسیاری دیگر. این کارناوال با اجراهای خیابانی جشن گرفته می شود به معنای تحت اللفظی «گریه نوزاد وقتی مادر دیگر نمی خواهد به او شیر بدهد» (از کلمه "تیتا" به معنای سینه). از دیگر نمونه های خاص و مهم کارناوال در ساردینیا می توان به کارناوال سارتیگلیا در اورستانو و کارناوال تمپیو پاوسانیا اشاره کرد. ساگر. در ایتالیا، "ساگرا" یک جشنواره محبوب با ماهیت محلی و تناوب سالانه است که به طور سنتی از یک جشنواره مذهبی سرچشمه می گیرد و به مناسبت تقدیس یا بزرگداشت یک قدیس (معمولاً قدیس حامی) برگزار می شود، اما همچنین برای جشن برداشت محصول یا تبلیغ یک محصول غذایی و شراب محلی استفاده می شود. در طول یک جشنواره معمولاً نمایشگاه محلی، بازار و جشن های مختلف برگزار می شود. فراگوستو. فراگوستو یک تعطیلات عمومی است که در ۱۵ آگوست در سراسر ایتالیا جشن گرفته می شود. این روز از "فریا آگوستی" ("جشنواره های [تعطیلات] امپراتور آگوستوس ") سرچشمه می گیرد، جشنواره آگوستوس که پس از هفته ها کار سخت در بخش کشاورزی، اول آگوست را روز استراحت قرار داد. از آنج