Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گزینه ضریب را اضافه کردند و تا ژانویه ۲۰۱۱، تمام لاتاری های مگا میلیونز، به جز کالیفرنیا، مگاپلایر را ارائه می دادند. علامت تجاری مگاپلایر متعلق به لاتاری تگزاس است. در ۲۴ ژوئن ۲۰۰۵، به مناسبت پیوستن کالیفرنیا به مگا میلیونز، قرعه کشی آن شب در هالیوود، لس آنجلس برگزار شد و کری آندروود در انجام قرعه کشی به گلن برنز، مجری برنامه، کمک کرد. برای قرعه کشی ۱۵ نوامبر ۲۰۰۵، گروهی به نام «هفت خوش شانس» تنها بلیط برنده جایزه بزرگ را در آناهایم، کالیفرنیا خریداری کردند و ۳۱۵ میلیون دلار برنده شدند. آنها گزینه نقدی را انتخاب کردند و ۱۷۵ میلیون دلار را قبل از کسر مالیات بین خود تقسیم کردند. در ۶ مارس ۲۰۰۷، جایزه بزرگ مگا میلیونز به ۳۹۰ میلیون دلار رسید که در آن زمان سومین جایزه بزرگ در تاریخ ایالات متحده بود. این جایزه بین دو بلیط تقسیم شد که هر دو اعداد ۱۶–۲۲–۲۹–۳۹–۴۲ و مگا بال ۲۰ را مطابقت داشتند. هر دو برنده گزینه نقدی را انتخاب کردند و سهم هر یک قبل از کسر مالیات ۱۱۶٬۵۵۷٬۰۸۳ دلار بود. گسترش فروش متقابل در سال ۲۰۱۰. لاتاری نیوجرسی، از جمله دیگران، در اوایل سال ۲۰۰۹ اعلام کرد که به دنبال کسب اجازه برای فروش بلیط های پاو
ربال در کنار مگا میلیونز خواهد بود. در اکتبر ۲۰۰۹، توافقی بین مگا میلیونز و MUSL به تمام لاتاری های ایالات متحده، از جمله نیوجرسی، اجازه داد تا هر دو بازی را ارائه دهند. در ۳۱ ژانویه ۲۰۱۰، مگا میلیونز با پیوستن ۲۳ عضو MUSL گسترش یافت؛ در آن تاریخ، ۳۵ حوزه قضایی در مگا میلیونز شرکت داشتند. در همان روز، ۱۰ لاتاری موجود شرکت کننده در مگا میلیونز شروع به فروش بلیط های پاوربال کردند. اوهایو در ۱۶ آوریل ۲۰۱۰ به پاوربال پیوست. در ۱ مارس ۲۰۱۰، مونتانا اولین عضو MUSL بود که پس از گسترش فروش متقابل، مگا میلیونز را اضافه کرد. نبراسکا در ۲۰ مارس ۲۰۱۰ سی و هفتمین عضو شرکت کننده در مگا میلیونز شد و پس از آن اورگان در ۲۸ مارس، آریزونا در ۱۸ آوریل و مین در ۹ مه ۲۰۱۰ به عنوان چهلمین شرکت کننده مگا میلیونز به آن پیوستند. کلرادو و داکوتای جنوبی در ۱۶ مه ۲۰۱۰ مگا میلیونز را اضافه کردند و تعداد کل حوزه های قضایی را به ۴۲ رساندند. افزوده های اخیر به مگا میلیونز شامل جزایر ویرجین ایالات متحده در اکتبر ۲۰۱۰ و لوئیزیانا در نوامبر ۲۰۱۱ بود. فلوریدا در ۱۵ مه ۲۰۱۳ به مگا میلیونز پیوست و اولین قرعه کشی که شامل بلیط های خریداری شده در فلو
ریدا بود، دو روز بعد انجام شد. احتمالاً به دلیل تجربه آنها با گزینه پاور پلی برای پاوربال، تمام ۲۳ لاتاری که در ۳۱ ژانویه ۲۰۱۰ به مگا میلیونز پیوستند، بلافاصله مگاپلایر را به بازیکنان خود ارائه کردند. مگاپلایر همچنان توسط رایانه های لاتاری تگزاس قرعه کشی می شود، زیرا کالیفرنیا این ضریب را ارائه نمی دهد. مونتانا، که قبل از تاریخ گسترش پاوربال را ارائه می داد، بیست و چهارمین لاتاری بود که مگاپلایر را ارائه کرد، و پس از آن نبراسکا (بیست و پنجمین)، اورگان (بیست و ششمین)، آریزونا (بیست و هفتمین) و مین (بیست و هشتمین لاتاری که این گزینه را ارائه کرد) قرار گرفتند. پس از پیوستن کلرادو و داکوتای جنوبی به مگا میلیونز، تعداد لاتاری هایی که مگاپلایر را ارائه می دادند به ۳۷ رسید. بلیط های مگا میلیونز که با گزینه مگاپلایر خریداری می شوند، از ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۰، در صورت مطابقت پنج توپ سفید - اما بدون مگا بال - به طور خودکار ۱ میلیون دلار (به جای ۲۵۰٬۰۰۰ دلار) برنده می شدند. در ۱۳ مارس ۲۰۱۰، نیوجرسی اولین شرکت کننده مگا میلیونز (درست قبل از گسترش فروش متقابل) بود که پس از پیوستن به پاوربال، بلیط برنده جایزه بزرگ برای آن بازی را
تولید کرد. ارزش این بلیط بیش از ۲۱۱ میلیون دلار به صورت مستمری بود (گزینه نقدی انتخاب شد). در ۲۸ مه ۲۰۱۰، کارولینای شمالی اولین عضو پاوربال (درست قبل از گسترش فروش متقابل) بود که پس از پیوستن به مگا میلیونز، بلیط برنده جایزه بزرگ مگا میلیونز را با جایزه بزرگ ۱۲ میلیون دلاری به صورت مستمری تولید کرد. در ژانویه ۲۰۱۲، پاوربال، رقیب مگا میلیونز، تغییر کرد، از جمله تغییرات افزایش قیمت ۱ دلاری برای هر بازی بود، در نتیجه، هزینه یک بازی پایه ۲ دلار یا ۳ دلار با گزینه پاور پلی شد. قیمت یک بازی مگا میلیونز تا سال ۲۰۱۷ ثابت ماند. افزایش قیمت بازی پاوربال عامل مهمی در تصمیم لوئیزیانا برای پیوستن به مگا میلیونز بود، زیرا لاتاری این ایالت در ۱۶ نوامبر ۲۰۱۱ به مگا میلیونز پیوست.
ایرینا ادواردی مالخاسیان (؛ ؛ زادهٔ ) پزشک در زمینه های هوش بری و مراقبت های ویژه پزشکی اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۱ ژانویهٔ ۱۹۵۴ در ایروان به دنیا آمد دختر است. وی از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان (۱۹۷۸) فارغ التحصیل گشت.
جولیتا هاروتیونی گیولامیریان (؛ زادهٔ ) کارشناس علوم پرورشی و استاد اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۱۴ ژوئیه ۱۹۴۶ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فارغ التحصیل گشت. وی برنده جوایزی همچون مدال خاچاطور آبوویان شد.
سبوه لاز-میناسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) نمایش نامه نویس، مترجم اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۸۲۵ در کنستانتینوپل به دنیا آمد و از کالج موراد-رافائلیان فارغ التحصیل گشت. وی در ۱۸۸۷ در سن ۶۲ سالگی درگذشت.
رایسا مارکوسی میناسیان (؛ ؛ زادهٔ ) پزشک کودکان و استاد اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۱۹ مارس ۱۹۳۵ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان (۱۹۵۸) فارغ التحصیل گشت. وی در دانشگاه پزشکی دولتی ایروان فعالیت می کند.
والنتینا مکرتچی نرسیسیان (؛ ؛ زادهٔ - درگذشته ) پزشک، و خون شناس اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۳ ژوئیه ۱۹۲۴ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان فارغ التحصیل گشت. وی در فعالیت می کرد. وی در ۲۰۰۹ در سن ۸۵ سالگی در ایروان درگذشت.
کارل ووئونو (؛ زادهٔ ) ژنرال بازنشسه نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است، که در فاصله سال های ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۱ به عنوان سی و یکمین رئیس ستاد نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا فعالیت می کرد. ووئونو فعالیت نظامی را از سال ۱۹۵۷ در نیروی زمینی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۱ فرمانده توپخانه لشکر ۸۲ام هوابرد بود، از ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۵ به عنوان فرمانده کالج فرماندهی و ستاد نیروی زمینی آمریکا فعالیت می کرد و از ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۷ فرماندهی آموزش و دکترین نیروی زمینی آمریکا را برعهده داشت.
گمالائیل بزرگ یا غمالائیل☃☃(عبری :רַבַּן גַּמְלִיאֵל הַזָּקֵן; یونانی☃☃: Γαμαλιὴλ ὁ Πρεσβύτερος) یا ربان گمالائیل یکم , یک مقام از رهبران سنهدرین ، در سده یکم(میلادی). او پسر شمعون بن هیلل و نوه معلم بزرگ یهودی، هیلل بزرگ، بود. او پدر شمعون بن گمالائیل بود که نامش با نام پدر گمالائیل یکی بود، و یک دختر که با کاهنی به نام شمعون بن نتنائیل ازدواج کرد. در سنت مسیحی، گمالائیل به عنوان یک معلم فریسی در شریعت یهود شناخته می شود.گمالائیل در فصل پنجم کتاب اعمال رسولان به عنوان عضوی از شورای عالی یهود و در اعمال رسولان 22:3 به عنوان معلم پولس رسول معرفی شده است.گمالائیل در اعمال رسولان باب 5 آیه 34، فریسیان دیگر را تشویق کرد تا نسبت به حواریون عیسی مدارا کنند.
باهاطور آوتیسی باهاطریان (؛ ؛ زاده - درگذشته ) ریاضیدان اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۶ آوریل ۱۸۷۲ در شوشی به دنیا آمد و از دانشکده علوم الهی گئورگیان (۱۸۹۰) دانشگاه ژنو (۱۸۹۶) و دانشگاه خنت؟ فارغ التحصیل شد. وی در دانشکده علوم الهی گئورگیان (۱۸۹۰) و دانشگاه دولتی ایروان به تدریس ریاضیات پرداخت. وی در ۱ دسامبر ۱۹۳۴ در سن ۶۲ سالگی در ایروان درگذشت.
کاسکاتلی نوعی پاستا با شکل کوتاه است که دارای یک نوار صاف و یک جفت چین دار موازی با یکدیگر است، که هر کدام در زاویه ۹۰ درجه از نوار بیرون می آیند. این چین ها به شکل بافت می دهند و «کانالی برای سس» ایجاد می کنند. این شکل مدرن پاستا در سال ۲۰۱۹ توسط پادکستر غذایی آمریکایی، دن پاشمن، در همکاری با شرکت پاستای نیویورک "اسفولینی" توسعه یافت. این شکل ترکیبی از انواع پاستا گالتتی و مافالده است که به ترتیب اجزای نیم لوله ای و پاستای چین دار نوار شکل را برجسته می کند و برای برآورده کردن ویژگی های مورد علاقه پاشمن در یک شکل پاستا طراحی شده است. با طراحی چین دار خود، کاسکاتلی به شکل رادیاتوری شباهت زیادی دارد. نام. نام "کاسکاتلی" از واژه ایتالیایی به معنای "آبشارها" گرفته شده است، در حالی که به معنای "آبشارهای کوچک" است. پاشمن تصمیم گرفت که نام را با به پایان برساند تا بیشتر شبیه نام های سنتی پاستا ایتالیایی باشد که معمولاً با پسوندهای جمع مذکر , , , که حس "کوچک" بودن را منتقل می کنند، به پایان می رسند. در حالی که او اذعان داشت که املای صحیح ایتالیایی برای جمع آبشار است، او استدلال کرد: «فکر می کنم می توانیم کمی مجوز شاع
رانه بگیریم. اگر آن را با "i" به پایان برسانیم، "cascatelli"، بیشتر شبیه نام یک پاستا به نظر می رسد». نام "کاسکاتلی" در مارس ۲۰۲۱ در ایالات متحده برای استفاده در ارتباط با پاستا تحت حمایت علامت تجاری قرار گرفت. دیگر نام های احتمالی شامل انواع ایتالیایی بر روی دایناسورهای چین دار، هزارپایان یا کلید موسیقی بود. تاریخچه. دن پاشمن، مجری پادکست "The Sporkful"، تصمیم گرفت که یک شکل جدید «ایده آل» پاستا بسازد که باید دارای طعم مناسب، بافت جذاب و مقدار مناسبی سس باشد. شرکت پاستای آمریکایی اسفولینی با پاشمن همکاری کرد تا این محصول را تولید کند. پاپاشمن اصطلاحاتی را برای توصیف سه ویژگی پاستا شکل ها ابداع کرد: این پاستا پس از سه سال تحقیق و توسعه، رسماً در سال ۲۰۲۱ عرضه شد. این فرایند در مجموعه پادکست های اسپورک فول با عنوان «مأموریت: غیرقابل پاستوریزه» مستند شده است. ترکیب و کاربرد. کاسکاتلی نوعی پاستای نیمه لوله ای است که از آرد گندم سخت (دوروم) و آب یا سمولینا تهیه می شود. زمان پخت پیشنهادی برای این پاستا ۱۳ تا ۱۷ دقیقه است.
کواتاپی که به عنوان اسپیرالی' نیز شناخته می شود، نوعی ماکارونی است که به شکل لوله ای مارپیچی تشکیل شده است. برخی مناطق ایالات متحده و کانادا ممکن است به آن «دو آرنج» یا ماکارونی «اسکوبی دو» نیز بگویند. این باید با فوسیلی اشتباه گرفته نشود، که با وجود اینکه به طور معمول به عنوان «ماکارونی پیچ دار» نیز شناخته می شود، شکل کاملاً متفاوتی دارد. ویژگی های متمایز آن شکل لوله ای توخالی "کواتاپی است، در حالی که" فوسیلی پیچ صاف دارد. "کواتاپی" معمولاً با خطوط یا شیارهایی ("ریگاتی" به ایتالیایی) بر روی سطح خود مشخص می شود. "کواتاپی" نوعی ماکارونی یا پاستای ضخیم و توخالی است که بدون استفاده از تخم مرغ تهیه می شود. این ماکارونی ممکن است به رنگ زرد باشد، مانند اکثر پاستاها، یا سبزیجات یا رنگ خوراکی به آن اضافه شود تا رنگ سبز یا قرمز به خود بگیرد. می توان از آن در انواع غذاها، از جمله سالادها، سوپ ها و کاسرول ها استفاده کرد. ریشه شناسی. "کواتاپی" یک واژه ایتالیایی است که از ترکیب "کاوا" و "تاپی" ساخته شده و به معنای واقعی 'استخراج کننده درپوش' (یک چوب پنبه بازکن) است. این ماکارونی به نام های دیگری نیز شناخته می شود. خاستگاه
. "کواتاپی" نام عمومی است که توسط برندهای دیگری که ماکارونی "چلنتانی" باریلا را تقلید کردند، اتخاذ شده است. این شکل خاص در دهه ۱۹۷۰ در باریلا در پارما به وجود آمد، زمانی که مجموعه ای از قالب های ماکارونی به اشتباه با مجموعه ای از خطوط مارپیچ (به جای مستقیم) ساخته شده بود. این قالب ها ماکارونی به شکل مارپیچ یا فنری ("مولا" به ایتالیایی) تولید کردند. باریلا تصمیم گرفت آن را به نام یکی از معروف ترین شخصیت های تلویزیونی آن زمان، آدریانو چلنتانو، که به "Il Molleggiato" معروف بود، نام گذاری کند. از آنجایی که این نام توسط باریلا ثبت شده بود، سایر تولیدکنندگان ماکارونی مجبور شدند از نام های دیگری مانند "کواتاپی" استفاده کنند. شکل. شکل "کواتاپی" شاید بهترین توصیف را به عنوان یک لوله شیاردار که به شکل هلیکس از طریق تعداد کمی چرخش خارج شده است، داشته باشد. تعداد چرخش ها معمولاً در محدوده یک تا سه است (با کمتر از یک چرخش کامل، شکل به نسخه ای پیچیده از ماکارونی آرنجی تبدیل می شود). دستور پخت های رایج. "کواتاپی" در غذاهای ایتالیایی مانند "کواتاپی آل اماتریکانا" و "کواتاپی آل پومودورو" استفاده می شود.
کاواتلی (به معنای 'حفره های کوچک') صدف های کوچک پاستا هستند که از خمیر سمولینا یا آرد دیگر تهیه می شوند، که معمولاً با سیر و بروکلی یا راپینی پخته می شوند، یا به سادگی با سس گوجه فرنگی سرو می گردند. یک نوع دیگر، پنیر ریکوتا را به مخلوط خمیر اضافه می کند. نوع دیگری که با غذاهای دریایی تهیه می شود، در شهرها و روستاهای ساحلی بسیار محبوب است. نام ها و گونه های منطقه ای. انواع و نام های محلی زیادی از "کواتلی" وجود دارد، از جمله "گنوچتی، ماناتلی، اورکیه دی پرته"، "استراسیناتی، تروکولی؛ کاپونتی، سینگوله، مینوئیچ، راسکاتلی، زینزین" (باسیلیکاتا); "کانتاروجینی، کاواتیددی، چکاتلی/چیکاتلی، چکاتیده، کورتسکه" , "مینویچی، استراسیناته، تگجونگله" (آپولیا و کامپانیا); "پینچینل" (مارکه); "کواتیله، انکاتنه، کازاریله، چیوفله" (مولیز); "کاواسونددی، کاواتونددی، گنوچیتی، گنوکولی" (سیسیل), و "پیزیکاری دی" (آپولیا). یک نوع خاص از "کواتلی" در "کومونه" (شهرداری) تگانو در کامپانیا معمول است، که به آن "پارمیتیددی" گفته می شود. "پارمیتیددی" بزرگ تر از "کواتلی" و به شکل صاف هستند. آنها با رول کردن خمیر چسبیده با سه انگشت یک دست به دست می آی
ند، به جای اینکه با یک انگشت مانند "کواتلی" معمولی تهیه شوند. "پارمیتیددی" معمولاً به عنوان پیش غذا در یکشنبه نخل سرو می شوند، زیرا شکل آنها شبیه به برگ درخت نخل است.
فولی د'الیوو (همچنین به صورت فولی دی الیو) یک نوع پاستا دستی است که به شکل برگ های زیتون ساخته می شود. این پاستا از مناطق آپولیا و لیگوریا در ایتالیا منشأ گرفته است.
«مسیر» () سومین قسمت از فصل دوم مجموعه درام پسا آخرالزمانی آمریکایی "آخرین بازمانده از ما" است. این قسمت که توسط کریگ مازن، یکی از سازندگان این مجموعه، نوشته و توسط پیتر هوار کارگردانی شده است، در ۲۷ آوریل ۲۰۲۵ از شبکه اچ بی او پخش شد. این قسمت داستان الی (بلا رمزی)، تامی (گابریل لونا)، دینا (ایزابلا مرسد)، و جسی (یانگ مازینو) را سه ماه پس از حمله موجودات آلوده به شهرشان در جکسون، وایومینگ، روایت می کند. الی به دنبال پیگیری قاتلان جوئل در سیاتل است. فیلم برداری این قسمت در حوالی آوریل ۲۰۲۴ انجام شد. نویسندگان قصد داشتند در این قسمت بر شهر جکسون تمرکز کرده و با ادای احترام به جوئل، فرصتی برای سوگواری مخاطبان فراهم کنند. این قسمت گروه سرافیت ها را معرفی می کند، یک گروه مذهبی در سیاتل که طراحی های آن ها بر اساس نسخهٔ بازی ساخته شده است؛ جای زخم های صورت اعضای این گروه نیاز به پروتز داشت که طراحی آن ها چندین بار تغییر کرد. منتقدان از کارگردانی، فیلم برداری، فیلم نامه، و شیمی بین رمزی و مرسد تمجید کردند؛ اما دیالوگ ها و مضامین از سوی برخی بیش از حد صریح ارزیابی شد. داستان. پس از حمله موجودات آلوده به جکسون، وایومی
نگ و مرگ جوئل، تامی جسد جوئل را تمیز می کند. الی در بیمارستان بستری می شود و سپس با یادآوری مرگ جوئل با فریاد از خواب می پرد. سه ماه بعد، شهر جکسون هنوز در حال بازسازی است و الی از نظر جسمی آمادهٔ مرخصی از بیمارستان است. او ارزیابی روان شناختی ای با گیل دارد که دربارهٔ احساساتش نسبت به مرگ جوئل صحبت می کند و به جلسهٔ قبلی شان اشاره دارد که جوئل گفته بود الی را نجات داده است. الی ادعا می کند که متوجه منظور گیل نیست و می گوید که از نظر ذهنی بهبود یافته است. سپس به خانهٔ جوئل می رود و هنگام لمس کردن ژاکت او گریه می کند. دینا به دیدنش می آید و به او اطلاع می دهد که گروه قاتلان جوئل—اعضای جبههٔ آزادی واشینگتن (WLF)—در سیاتل مستقر هستند. در جلسهٔ شورای شهر، برخی از مردم مخالف اعزام گروهی به سیاتل برای ردیابی قاتلان جوئل هستند. ست با عصبانیت معتقد است که گروه باید برای دفاع از جکسون فرستاده شود، در حالی که الی نامه ای می خواند که مردم شهر را به اعزام گروه برای اجرای عدالت، نه انتقام، ترغیب می کند. هشت نفر از یازده عضو شورای شهر این پیشنهاد را رد می کنند. تامی با گیل صحبت می کند و نگران است که الی پس از رأی گیری تصمی
مات عجولانه ای بگیرد. گیل به او می گوید که برخی افراد را نمی توان از خودشان و اعمالشان نجات داد. وقتی الی آمادهٔ ترک شهر برای سفر به سیاتل می شود، دینا به او می گوید که همراهش خواهد بود و تدارکات لازم را فراهم می کند. ست به آن ها کمک می کند تا جکسون را ترک کنند. صبح روز بعد، الی دانه های قهوه را روی قبر جوئل قرار می دهد. در مسیر سفر به سیاتل، او و دینا دربارهٔ بوسه شان در مهمانی سال نو صحبت می کنند و می گویند که اهمیتی نداشته است. دینا احساس می کند که جسی غمگین است و مشکوک است که شاید ذاتاً اینگونه باشد یا اینکه غمش به دلیل اتفاقات اخیر باشد. بعداً، الی و دینا با گروهی از سرافیت های مرده، از جمله یک دختر خردسال، روبه رو می شوند که باعث می شود دینا دچار حالت تهوع شود. آن ها به سیاتل می رسند و متوجه عدم حضور اعضای WLF می شوند. در همین حال، کاروانی از ده ها سرباز WLF به همراه چندین خودروی زرهی در خیابان های سیاتل حرکت می کنند. تولید. فیلم برداری. تولید این قسمت در آوریل ۲۰۲۴ آغاز شد. کسینیا سره دا، مدیر فیلم برداری اصلی مجموعه، در این قسمت با پیتر هوار همکاری داشت. فضای داخلی خانهٔ جوئل به طور ویژه برای این قسمت
در یک صحنهٔ استودیویی ساخته شد. سره دا هنگام فیلم برداری صحنه های حضور الی در خانهٔ جوئل به گریه افتاد. هوار می خواست دوربین در فاصله ای «به شکلی ناراحت کننده نزدیک» به شخصیت ها قرار گیرد تا درد آن ها را ملموس تر نشان دهد. در سکانس تالار شهر، چهار دوربین هم زمان به کار گرفته شد؛ این صحنه شش و نیم صفحه از فیلم نامه را شامل می شد و طی یک روز فیلم برداری شد. سره دا قصد داشت بازی چندین بازیگر را به خوبی ثبت کند و هوار معتقد بود انجام تعداد کمتری برداشت از زوایای مختلف، قدرت بازی ها را افزایش می دهد. فیلم برداری تکمیلی نیز از ۱۳ تا ۱۷ سپتامبر در مرکز شهر ونکوور — در نمای خارجی برج گینس و پلازای اوشنیک — انجام شد و شامل سکانس هایی با کاروانی از خودروهای نظامی بود. بازخورد. پخش. به مناسبت گرامی داشت ترکیب بازیگران متنوع این مجموعه، مکس با همکاری "کمپلکس" یک نمایش ویژه از قسمت «مسیر» را در ۲۴ آوریل ۲۰۲۵ در استودیوی ان وای ای لس آنجلس برگزار کرد. این رویداد شامل یک نشست پرسش وپاسخ با حضور بازیگران اریلا بارر، تاتی گابریل، گابریل لونا، ایزابلا مرسد و دنی رامیرز بود. این قسمت در ۲۷ آوریل ۲۰۲۵ از شبکهٔ اچ بی او پخش شد.
بازخورد منتقدان. قسمت «مسیر» در وب سایت نقد و بررسی راتن تومیتوز بر اساس ۱۷ نقد، امتیاز تأیید ۱۰۰٪ دریافت کرده است. منتقدان از کارگردانی پیتر هوار و فیلم برداری کسینیا سره دا تمجید کرده اند، به ویژه در صحنهٔ قبر جوئل و سکانس سفر به سیاتل که بسیاری آن را شبیه به فیلم وسترن دانسته اند. الکس ولش از "درپ" صحنهٔ قبرستان را «یکی از سینمایی ترین و از لحاظ بصری چشمگیرترین لحظاتی که "آخرین بازمانده از ما" تاکنون خلق کرده است» نامیده است. کلی لاولر از "یواس ای تودی" سه قسمت آغازین این فصل را «پُرکشش و خیره کننده» توصیف کرد و آن را یادآور فصل اول دانست.
سعید نفاع (، ؛ متولد ۱ آوریل ۱۹۵۳) سیاستمدار و وکیل عرب اسرائیلی است. او که شهروند دروزی اسرائیل است بین سال های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۳ عضو کنست از حزب بلد بود. نفاع در سال ۱۹۵۳ در خانواده ای از آیین دروزی در بیت جن به دنیا آمد. او در سن ۱۴ سالگی به حزب کمونیست ماکی پیوست. نفاع در دانشگاه تل آویو حقوق خواند و در سال ۱۹۸۳ فارغ التحصیل شد. در سال ۱۹۸۹ به عنوان نماینده حزب ماکی به شورای محلی زادگاهش انتخاب شد و در دهه ۱۹۹۰ به عنوان شهردار و معاون شهردار نیز خدمت کرد. او در سال ۱۹۹۷ از حزب ماکی جدا شد و در سال ۱۹۹۹ همراه با گروه بزرگی از دیگر اعضای جامعه دروزی اسرائیل به حزب عربی بلد پیوست. در سال ۲۰۰۱، نفاع «پیمان دروزی های آزاد» را اعلام کرد؛ ابتکاری که هدف آن پایان دادن به خدمت اجباری دروزی ها در ارتش اسرائیل و تقویت هویت این جامعه به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از جمعیت فلسطینی تبار در اسرائیل و ملت فلسطین به طور کلی بود. خود نفاع یک معترض وجدانی است که به دلیل امتناع از انجام خدمت سربازی چندین بار زندانی شده و چهار نفر از پسرانش نیز به دلیل خودداری از پیوستن به ارتش محاکمه شده اند. کمیته دیگری که نفاع در سال ۲۰۰۳ تأسیس کر
د، با هدف تسهیل ارتباط میان رهبران دروزی در اسرائیل و سایر کشورهای عربی، به ویژه سوریه و لبنان فعالیت می کند. پیش از انتخابات ۲۰۰۶، نفاع در رتبه چهارم فهرست حزب بلد قرار گرفت. اگرچه بلد تنها سه کرسی در انتخابات به دست آورد، اما نفاع در ۲۴ آوریل ۲۰۰۷ به عنوان جایگزین رهبر حزب عزمی بشاره که استعفا داده بود، وارد کنست شد. او در انتخابات ۲۰۰۹ در رتبه دوم فهرست حزب قرار گرفت و با کسب سه کرسی توسط حزب، کرسی خود را حفظ کرد. در پایان فوریه ۲۰۱۲، نفاع مهمان ویژه تجمعی در حمایت از بشار اسد و رژیم او در سوریه بود. او در این مراسم اعلام کرد که برای حمایت از رژیم اسد و محکوم کردن ائتلاف خارجی که برای جلوگیری از اصلاحات اسد تشکیل شده بود، به این تجمع آمده است. وی همچنین گفت که ائتلاف غربی، موضوع "نسل کشی" را ساخته و این ائتلاف مسئول مرگ کودکان سوریه است، زیرا به گروه های شبه نظامی سلاح می دهد. طبق ادعای دادستان های اسرائیلی، نفاع در جریان سفر به سوریه با طلال ناجی، دبیرکل جبهه خلق برای آزادی فلسطین (PFLP) نیز دیدار کرده بود. در دسامبر ۲۰۱۱، نفاع به اتهام ورود غیرقانونی به کشور دشمن و تماس با عامل بیگانه تحت پیگرد قانونی قر
ار گرفت. نفاع در انتخابات ۲۰۱۳ شرکت نکرد و به این ترتیب کرسی خود در کنست را از دست داد. در ۶ آوریل ۲۰۱۴، نفاع به جرم ورود غیرقانونی به کشور دشمن و یک مورد تماس با عامل بیگانه محکوم شد. او از اتهام دوم تماس با عامل بیگانه تبرئه شد. در ۴ سپتامبر ۲۰۱۴، به یک سال زندان محکوم شد. نفاع در بیت جن زندگی می کند و دارای همسر و نه فرزند است.
کتاب لمورهای ماداگاسکار یک راهنمای جامع میدانی است که نخستین بار در سال ۱۹۹۴ توسط سازمان بین المللی حفاظت منتشر شد. نویسندهٔ اصلی این کتاب راسل ای. میترمایر و تصویرگر آن استیون دی. نش هستند. این کتاب که در سال ۲۰۱۰ به چاپ سوم خود رسید، اطلاعات کامل دربارهٔ تمام گونه های شناخته شده لمورها، تاریخ طبیعی، وضعیت حفاظتی و مکان های مشاهدهٔ آن ها را ارائه می دهد. در هر نسخهٔ جدید، تعداد گونه های شناسایی شده افزایش یافته است: از ۵۰ گونه در چاپ اول به ۷۱ در چاپ دوم و ۱۰۱ در چاپ سوم. این کتاب علاوه بر معرفی گونه ها، به مباحثی چون منشأ لمورها، لمورهای منقرض شده (لمورهای ساب فسیلی) و چالش های حفاظتی می پردازد. همچنین راهنمایی هایی برای مشاهدهٔ لمورها در زیستگاه طبیعی شان ارائه می شود. چاپ سوم کتاب فصلی دربارهٔ تاریخ زمین شناسی ماداگاسکار نیز افزوده است. نسخه های جیبی از این کتاب نیز برای استفادهٔ آسان تر در میدانی منتشر شده اند. این اثر در نشریاتی همچون International Journal of Primatology ، Conservation Biology و Lemur News بسیار تحسین شده است؛ به ویژه به خاطر عمق مطالب، کیفیت بالای تصاویر و توجه به مسائل حفاظتی. با این
حال، برخی منتقدان به افزایش تعداد گونه های معرفی شده (پدیده ای که به آن «تورم تاکسونومیک» گفته می شود) و کاهش قابلیت حمل کتاب در نسخه های جدیدتر انتقاد کرده اند. با وجود این انتقادات، "لمورهای ماداگاسکار" به عنوان یک منبع بسیار ارزشمند برای پژوهشگران، حافظان محیط زیست و گردشگران طبیعت دوست شناخته می شود و نقشی مهم در افزایش آگاهی و حفاظت از تنوع زیستی منحصربه فرد ماداگاسکار ایفا کرده است.
لوریگیتا ("حلقه های کوچک" به زبان ساردینیا) نوعی پاستا است که مخصوص روستای مورگونجیوری در دامنه مونته آرسی در ساردینیا است. این پاستا به عنوان یک غذای سنتی شناخته می شود و بنابراین برچسب محصولات کشاورزی سنتی را در ایتالیا دارد. این ماکارونی معمولاً با مرغ آزاد (محلی) و سس گوجه فرنگی طعم دار می شود. آماده سازی. این پاستا به صورت دستی تهیه می شود، به طوری که یک رشته دوگانه از خمیر را بین انگشتان پیچیده و یک بافت بسته برای تشکیل حلقه ("لوریگا" به زبان ساردینیا) ایجاد می کنند. به طور سنتی، این ماکارونی برای جشن روز همه قدسین با آرد سمولینا و آب تهیه می شد. برای تهیه ۱ کیلوگرم از این پاستا، ممکن است یک نفر ۳ تا ۴ ساعت زمان صرف کند. ارتقاء. در سال های اخیر، شهرداری های متوالی سیاست هایی را برای ترویج لوریگیتا اتخاذ کرده اند. این پاستا در نمایشگاه ها و بازارهای مهم مختلفی از جمله سالن ترا مادره دل گوستو و سالن جشنواره در لوگانو نمایندگی شده است. علاوه بر این، به مدت بیش از ده سال، مدیریت شهری جشنواره لوریگیتا را در هفته اول آگوست با چشیدن رایگان این پاستای معروف برگزار می کند. این رویداد همیشه با استقبال زیادی مواجه
شده و هزاران نفر از ساکنان یک شهر کوچک در دامنه مونته آرسی در آن شرکت می کنند.
حلقه جاسوسی پورتلند یک گروه جاسوسی به سود شوروی بود که بین سال های ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۱ در بریتانیا فعالیت می کرد. این گروه شامل پنج نفر بود: دو تبعه بریتانیا، «هری هاوتون» و «اتل گی»، و سه مامور شوروی که با هویت های جعلی فعالیت می کردند. هاوتون و گی در «مرکز تسلیحات زیرآبی نیروی دریایی سلطنتی» (AUWE) در جزیره پورتلند، دورست، کار می کردند و به اسناد محرمانه نظامی دسترسی داشتند. این اطلاعات حساس به «کونون مولودی» (با نام مستعار گوردون لونسدیل) که مسئول اصلی گروه بود، تحویل داده می شد. لونسدیل مدارک را به «لونا» و «موریس کوهن» منتقل می کرد، که به عنوان فروشندگان کتاب های عتیقه، مدارک را به مسکو می فرستادند. این شبکه در سال ۱۹۶۰ پس از افشای اطلاعات توسط «مایکل گلنیوسکی»، جاسوس لهستانی فراری، شناسایی شد. با نظارت MI5 (سرویس ضدجاسوسی داخلی بریتانیا)، ارتباط هاوتون و گی با لونسدیل و سپس با کوهن ها مشخص شد. در ژانویه ۱۹۶۱ همه اعضای گروه دستگیر و در مارس همان سال محاکمه شدند. احکام زندان آن ها از ۱۵ تا ۲۵ سال متغیر بود. لونسدیل در سال ۱۹۶۴ در تبادل جاسوس با یک تاجر بریتانیایی آزاد شد. کوهن ها نیز در سال ۱۹۶۹ با «جرالد بروک»
مبادله شدند و هاوتون و گی در سال ۱۹۷۰ به طور مشروط آزاد شدند. در آن زمان، جزیره پورتلند به مرکز تحقیقات تسلیحات دریایی بریتانیا تبدیل شده بود. در این مرکز، از جمله روی فناوری های پنهانکاری زیردریایی و توسعه سونار قدرتمند «نوع ۲۰۰۱» که روی نخستین زیردریایی اتمی بریتانیا (*HMS Dreadnought*) نصب شد، کار می شد. کونون مولودی، مامور اطلاعاتی شوروی، پس از تحصیل در آمریکا و بازگشت به شوروی، به عنوان جاسوس بدون مصونیت دیپلماتیک آموزش دیده بود. او با هویت کانادایی «گوردون لونسدیل» در سال ۱۹۵۵ وارد بریتانیا شد و شرکتی در زمینه اجاره دستگاه های فروش اتوماتیک تأسیس کرد که بهانه سفرهایش به اروپا و ملاقات با عوامل شوروی بود. هاوتون که از ۱۹۵۳ دوباره جذب شوروی ها شده بود، با دوربین کوچکی هزاران صفحه سند محرمانه را عکاسی کرد. این اسناد شامل اطلاعات مربوط به کاهش صدای ملخ زیردریایی ها، کشف زیردریایی های پرسرعت، و جزئیات ساخت زیردریایی های اتمی بود. او به رغم دستورات لونسدیل، گی را نیز در جاسوسی وارد کرد. در عوض حجم اطلاعات تحویلی، هاوتون مبالغی چون ۵۰۰ پوند دریافت می کرد، که بسیار بیشتر از حقوق سالانه اش بود. پس از افشای این م
اجرا، کمیته ای به ریاست «سر چارلز رومر» در مارس ۱۹۶۱ تشکیل شد. بررسی ها نشان داد که کمبود شدید آگاهی امنیتی در مرکز وجود داشته و اسناد محرمانه گاه بدون کنترل از ساختمان خارج می شده اند. گزارش نهایی رومر در ژوئن ۱۹۶۱ منتشر شد و مسئولیت های متعددی را متوجه مقامات محلی، نیروی دریایی و MI5 دانست. این رسوایی با دستگیری بعدی «جورج بلیک»، مامور MI6 که برای شوروی جاسوسی می کرد، عمیق تر شد و منجر به بررسی گسترده تر امنیت ملی توسط کمیته ای جدید به ریاست «لرد رادکلیف» گردید. گزارش رومر صریح و بی طرفانه توصیف شد و از آن به عنوان "سفیدکاری" یاد نشد.