Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کریستین فلچر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایالات متحده آمریکا است که در حال حاضر به صورت قرضی از باشگاه فوتبال دی سی یونایتد برای باشگاه فوتبال ناتینگهام فارست بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال ایالات متحده آمریکا و زیر ۱۹ سال این کشور بازی کرده است.
در فیزیک فرمیون دیراک () یک ذره فرمیون با چرخش ۱/۲ است که با پادذره آن متفاوت است. اکثریت قریب به اتفاق فرمیون ها در این گروه بندی قرار می گیرند. در فیزیک ذرات، همهٔ فرمیون ها در مدل استاندارد دارای پادذره های متمایزی هستند (شاید به غیر از نوترینوها) و از این رو آنها را "فرمیون دیراک" می نامیم. آنها به نام پل دیراک نامگذاری شده اند و می توان آنها را با معادله دیراک مدل سازی کرد. فرمیون دیراک معادل دو فرمیون ویل است. همتای فرمیون دیراک، فرمیون مایورانا است؛ ذره ای که باید پادذره خودش باشد. شبه ذرات دیراک. در فیزیک ماده چگال، برانگیختگی های کم انرژی در گرافن و عایق های توپولوژیکی، از جمله، شبه ذرات فرمیونی هستند که با معادله دیراک شبه نسبیتی توصیف می شوند.
ترک های سفید حکاکی شده به عنوان یکی از پدید های بحرانی و پیچیده در علم مواد و مهندسی مکانیک شناخته می شوند که به طور قابل توجهی بر عملکرد یاتاقان های جعبه دنده توربین های بادی تاثیر می گذارند. این ترک ها معمولا از تغییرات ریزساختاری در فولاد یاتاقان ها ناشی می شوند و می توانند منجر به خرابی زودهنگام اجزا و کاهش عمر مفید آن ها شوند. WECs در یاتاقان ها و سایر تجهیزات با تنش بالا که تحت شرایط بارگذاری و دمای شدید کار می کنند، رایج هستند. این پدیده به طور گسترده در تحقیقات علمی مورد بررسی قرار گرفته و همچنان موضوع پژوهش و توسعه است . اهمیت ترک های WEC در یاتاقان های توربین بادی. توربین های بادی تحت شرایط کاری خاصی عمل می کنند و اغلب بارهای مکانیکی و تنش های بالایی را تجربه می کنند. به ویژه یاتاقان های جعبه دنده توربین های بادی مسئول تحمل بارهای سنگین و تنش های تماس هستند. این فشارها باعث می شود ترک های WEC به عنوان یکی از دلایل اصلی خرابی زودرس این اجزا محسوب شوند. اگر این ترک ها به موقع شناسایی و ترمیم نشوند، می توانند مشکلات جدی و پرهزینه ای را در بهره برداری از توربین ایجاد کنند. خرابی ناشی از WECs ممکن است به
هزینه های زیاد تعمیر و نگهداری و حتی توقف کامل توربین منجر شود. بنابراین، درک و مطالعه این ترک ها برای افزایش عمر مفید یاتاقان ها و بهبود قابلیت اطمینان سیستم های توربین بادی ضروری است . مکانیزم های تشکیل WEC. تنش تماس و خستگی. یکی از دلایل اصلی تشکیل WEC، تاریخچه خاص تنش های تماسی است که در طول عمر اولیه یاتاقان ها و سایر اجزای صنعتی ایجاد می شود. این تنش ها باعث ایجاد ترک های خستگی اولیه می شوند که به مرور زمان گسترش یافته و به تغییرات ریزساختاری در سطح تماس منجر می گردند. مطالعات نشان داده اند که تنش های فشاری بالا در نقطه تماس می تواند ساختار دانه و کاربید های فولاد را تغییر داده و مناطق حکاکی شده سفید ایجاد کند. این مناطق که تحت میکروسکوپ به طور خاص دیده می شوند، به طور قابل توجهی با ریزساختار طبیعی فولاد متفاوت هستند . نقش لغزش و شدت تماس. لغزش و شدت تماس نقش مهمی در فرآیند تشکیل WEC دارند. آزمایش های مختلف نشان داده اند که WECs به راحتی در شرایط لغزش منفی و در مواقعی که ضخامت لایه روانکار متغیر است، تشکیل می شوند. لغزش منفی فشار های موضعی را در نقاط تماس افزایش می دهد و باعث در انتشار ترک ها و آسیب بی
شتر می شود. علاوه بر این، شدت تماس و بارهای اعمال شده به میزان زیادی بر سرعت تشکیل WEC تاثیر می گذارند، به ویژه در شرایط روانکاری نامطلوب. شدت بالای تماس می تواند منجر به تشکیل و گسترش سریع ترک ها شود و این موضوع در صورت روانکاری ناکافی تشدید می شود . تغییرات ریزساختاری در WECs. مناطق سفید حکاکی شده و مناطق تیره حکاکی شده. تغییرات ریزساختاری در فولاد یاتاقان ها معمولا به دونوع اصلی تقسیم می شوند: مناطق سفید حکاکی شده (WEAs) و مناطق تیره حکاکی شده (DERs). این تغییرات ریزساختاری اغلب ناشی از خستگی در تماس های نوردی (RCF) هستند. مناطق تحت تاثیر خستگی دچار تغییرات قابل توجهی در ساختار دانه و تشکیل فازهای جدید می شوند، ازجمله تغییرات در کاربید ها و پخش غیرمعمول فازها، که منجر به تغییر رنگ سطوح و ایجاد مناطق WEAs می شود. مناطق تحت تاثیر RCF معمولا مقاومت کمتری در برابر آسیب و خرابی دارند . تاثیر مواد و پوشش ها. پوشش ها و مواد مختلف به طور مستقیم بر فرآیند تشکیل WEC تاثیر می گذارند. به عنوان مثال، پوشش های اکسید سیاه به عنوان یک راه حل صنعتی برای افزایش عمر یاتاقان ها درنظر گرفته می شوند. با این حال، شواهد نشان می د
هند که این پوشش ها به طور کامل از تشکیل WEC جلوگیری نمی کنند. اگرچه ممکن است این پوشش ها در شرایط خاص، شروع ترک ها را کاهش دهند، اما اثربخشی کلی آن ها در برابر WECs محدود است. بنابراین، تحقیقات بیشتر در زمینه مواد جایگزین و بهبود پوشش ها برای کاهش تشکیل WEC ضروری است . عوامل مؤثر بر انتشار WEC. ترکیب روانکار. ترکیب روانکار تاثیر قابل توجهی بر زمان خرابی و سرعت انتشار WEC دارد. روانکارها نقش مهمی در کاهش اصطکاک و دما در نقاط تماس دارند. با این حال، برخی افزودنی ها مانند زینک دی آلکیل دی تیوفسفات (ZDDP) می توانند تشکیل WEC را تسریع کنند. در مقابل، روانکارهایی با ترکیبات شیمیایی بهینه می توانند سرعت انتشار ترک ها را کاهش داده و عمر اجزا را افزایش دهند. روانکار های طراحی شده مناسب باید اثرات منفی ریزساختاری را به حداقل برسانند و در عین حال عملکرد طولانی مدت سیستم را حفظ کنند . تعاملات شیمیایی و مکانیکی. ترکیب شیمیایی روانکار ها و شرایط لغزش و شدت تماس تنها عوامل مؤثر در تشکیل WEC نیستند. تاریخچه خاص تنش ها و توالی فشارهای اعمال شده در طول زمان عوامل اصلی در گسترش ترک ها هستند. به عبارت دیگر، بارهای متناوب و شرایط
شدید تماس می توانند WECs را آغاز کنند. این تعامل پیچیده بین خواص شیمیایی و مکانیکی روانکارها نیاز به درک عمیق تری از نقش آن ها در تشکیل WEC دارد . چالش ها و جهت گیری های آینده پژوهش. عدم توافق درباره مکانیزم ها. یکی از چالش های اصلی در پژوهش های مرتبط با WEC، نبود اجماع بر سر مکانیزم های دقیق تشکیل ترک است. با وجود مطالعات متعدد، فرآیندهای دقیق منجر به تشکیل WEC همچنان به طور کامل روشن نشده است. مدل های فعلی خستگی تماس نوردی برای شبیه سازی دقیق این مکانیزم ها کافی نیستند و این امر نیاز به تحقیقات بیشتر و توسعه مدل های پیشرفته تر را برجسته می کند . توسعه مدل های جدید. مدل های آینده باید به طور جامع اثرات هم زمان عوامل مکانیکی، شیمیایی و ریزساختاری را در تشکیل WEC در نظر بگیرند. این مدل ها باید قادر به پیش بینی دقیق زمان خرابی و شرایط عملیاتی خاص باشند. توسعه چنین مدل هایی می تواند به درک بهتر تعامل عوامل مختلف در تشکیل ترک ها و ایجاد WECs کمک کند . نتیجه گیری. ترک های سفید حکاکی شده (WECs) یکی از دلایل اصلی خرابی زودهنگام در یاتاقان های جعبه دنده توربین های بادی هستند. این ترک ها ناشی از ترکیبی پیچیده از تنش
های مکانیکی، شرایط لغزش و تاثیرات شیمیایی بوده و پیامد های گسترده ای بر عملکرد و هزینه های تعمیر و نگهداری دارند. بررسی بیشتر مکانیزم های تشکیل WEC، همراه با توسعه مواد و روانکارهای جدید، می تواند نرخ خرابی را کاهش داده و عمر اجزا را افزایش دهد. پژوهش های آینده باید بر ایجاد مدل های جامع تر و بهره گیری از فناوری های پیشرفته برای بهبود شناسایی و جلوگیری از WEC متمرکز شوند.
اجاق ()، جایی در یک خانمان است که در آن آتش به طور سنتی برای گرم کردن خانه و برای آشپزی نگهداری می شد، معمولاً توسط سنگی افقی تشکیل می شد و اغلب به درجات مختلف توسط هر ترکیبی از reredos محصور می شد. (یک دیوار کم و جزئی پشت یک کوره)، شومینه، فر آشپزی، دودکش یا دودکش. کوره ها معمولاً از بنایی مانند آجر یا سنگ تشکیل می شوند.
طرح یک واحدی (، ) طرحی برای سازماندهی مجدد ایالت ها و رفع تنش های ایالتی توسط دولت مرکزی پاکستان بود. این فرمان در تاریخ ۲۲ نوامبر ۱۹۵۴ توسط نخست وزیر محمد علی بوگرا پیشنهاد و در ۳۰ سپتامبر ۱۹۵۵ توسط نخست وزیر وقت، چودهری محمد علی اجرا شد. دولت ادعا کرد اجرای طرح یک واحدی مشکل نابرابری سیاسی و اداری دو منطقه پاکستان در غرب و شرق که بیش از هزار مایل از یکدیگر فاصله دارند را حل می کند. برای کاهش اختلافات بین دو منطقه، طرح «یک واحد» چهار ایالت پاکستان غربی (پنجاب غربی، سند، شمال غربی و بلوچستان) را در یک ایالت واحد، موازی با ایالت پاکستان شرقی (بنگلادش کنونی یا بنگال شرقی آن عصر) ادغام کرد. برنامه یک واحد از بدو پیشنهاد و ابلاغ با مقاومت زیادی روبرو شد و گلایه هایی از سوی چهار ایالت ادغام شده مطرح شد. به گفته جولین لوسک، پروژه «یک واحد» عمدتاً توسط نخبگان پنجابی در پاکستان غربی از سال ۱۹۵۳ با هدف جلوگیری از قدرت گرفتن سیاستمداران پاکستان شرقی در پایتخت کشور انجام شد. حزب ملی عوامی (حزبی مستقر در داکا، پاکستان شرقی) با موفقیت از لایحه ای در مجلس ملی حمایت کرد که خواستار انحلال طرح «یک واحد» و ایجاد خودمختاری منطق
ه ای برای بنگال بود. این امر منجر به تسلط نظامی دولت پاکستان بر پاکستان شرقی شد. برنامه یک واحد تا سال ۱۹۷۰ به قوت خود باقی ماند. سرانجام رئیس جمهور یحیی خان، فرمان چارچوب قانونی ۱۹۷۰ را برای پایان دادن به برنامه «یک واحد» و بازگرداندن چهار ایالت وضع و پاکستان غربی را منحل کرد. پس زمینه. به دنبال شکست در اجرای فرمول بوگرا، نخست وزیر محمد علی بوگرا شروع به کار بحث برانگیز تحت عنوان «یک واحد» کرد. بوگرا در فکر ادغام چهار ایالت غربی پاکستان در یک ایالت واحدی با نام «پاکستان غربی» بود تا جناح غربی (پاکستان غربی) را با جناح شرقی (پاکستان شرقی) برابر کند. در این مدت، وضعیت سلامتی و بیماری فرماندار وقت پاکستان، مالک غلام محمد رو به وخامت گذاشت و او در سال ۱۹۵۵ مجبور شد برای درمان در بریتانیا به مدت ۲ ماه مرخصی بگیرد. سپس اسکندر میرزا در ۷ اوت ۱۹۵۵ به عنوان فرماندار کل پاکستان و جانشین موقت مالک غلام محمد منصوب شد. اسکندر میرزا، کمی بعد از این انتصاب به عنوان فرماندار کل پاکستان شروع به رویارویی و درگیری با نخست وزیر بوگرا در مورد اختلاف بین دو منطقه کرد. هرچند هر دوی آنها بنگالی و اهل بنگال بودند اما میرزا توانست بو
گرا را مجبور به استعفا کند و او را به عنوان سفیر پاکستان در ایالات متحده آمریکا فرستاد. سپس او در ۱۲ اوت ۱۹۵۵ از چودهری محمدعلی، وزیر دارایی پاکستان دعوت کرد تا به عنوان نخست وزیر، دولت را به دست گیرد. میرزا پس از استعفای بوگرا، طرح پیشنهادی بوگرا را پیگیری کرد و آن را به مجلس پاکستان ارائه داد. «طرح یک واحدی» در مجلس با موافقت نمایندگان به تصویب رسید و سپس به نخست وزیر جدید برای اجرا ارجاع داده شد. در نهایت در تاریخ ۳۰ سپتامبر ۱۹۵۵، طرح یک واحد توسط نخست وزیر جدید چودهری محمد علی اجرا شد. اسکندر میرزا پس از اتمام مرخصی ملک غلام محمد او را در ۶ اکتبر ۱۹۵۵ برای همیشه از سمت فرماندار کل پاکستان برکنار کرد که برکناری ملک غلام محمد مورد حمایت قانونگذاران مجلس قرار گرفت (زیرا غلام محمد مستبد تلقی می شد). تاریخچه. مفهوم و ایده پاکستان اولین بار توسط فیلسوف اقبال لاهوری در سال ۱۹۳۰ شکل گرفت. این کشور در ۱۴ اوت ۱۹۴۷ تأسیس شد که مستقیماً ناشی از جنبش پاکستان به رهبری محمد علی جناح بود. از آن زمان قانون اساسی مکتوب کشور پاکستان به نوعی تلفیقی از قوانین اساسی امپراتوری هند بریتانیا، مانند قانون دولت هند ۱۹۳۵ و قانون است
قلال هند ۱۹۴۷ بود و تمام امور دولتی پاکستان با این قوانین تلفیقی اداره می شد. دولت پاکستان در اداره بنگال شرقی که با هند شرقی مرز داشت و چهار ایالتی که با هند غربی، ایران، چین و افغانستان همسایه بودند با مشکلات طولانی مواجه بود. طرح اولیه. طرح یک واحد در ابتدا توسط مالک غلام سومین فرماندار وقت پیشنهاد شد و پیش نویس آن توسط ممتاز دولتانه، وزیر ارشد آن موقع تکمیل شد. اولین اطلاعیه رسمی «طرح یک واحد» نیز در ۲۲ نوامبر ۱۹۵۴ ابلاغ شد. بوگرا برای منطقی نشان دادن قانون جدیدش از تبدیل ایالت ها به یک واحد ایالت اینگونه شمرد: «نه بنگالی، نه پنجابی، نه سندی، نه پاتان، نه بلوچ، نه بهاوالپوری (پنجابی های پادشاهی عباسی بهاوالپور)، هیچ خیرپوری (سندی های خیرپور) وجود نخواهد داشت. ناپدید شدن این گروه ها یکپارچگی پاکستان را تقویت خواهد شد.» سر انجام در ۱۴ اکتبر ۱۹۵۵، لایحه یک واحد در مجلس ملی پاکستان تصویب گردید و به دولت وقت برای اجرا ارجاع داده شد. نخست وزیر چودهری محمد علی در ۳۰ سپتامبر ۱۹۵۵ مصوبه را اجرا و چهار استان غرب پاکستان در یک استان واحد با نام «پاکستان غربی» ادغام کرد. دلایل تصویب. دلایلی که اسکندر میرزا برای تصویب
طرح یک واحد در شهریور ۱۳۳۴ به مجلس ارائه کرد: پس از انتخابات سراسری ۱۹۵۴، چهار ایالت غربی و مناطق قبیله ای در پاکستان غربی ادغام شدند. ایالت پاکستان غربی از دوازده بخش با مرکزیت لاهور تشکیل شده بود. ایالت بنگال شرقی (شامل سلهت و تپه تراکت) هم به ایالت پاکستان شرقی با مرکزیت داکا تغییر نام داد. دولت فدرال، پایتخت پاکستان را در اوایل سال ۱۹۵۹ از کراچی به راولپندی منتقل کرد (تا زمان انجام و تکمیل شهرسازی اسلام آباد به عنوان پایتخت موقت عمل می کرد). پس از اجرای مصوبه یک واحد، ایالت پاکستان غربی تبدیل به یک واحد سیاسی متحد با تفاوت های زبانی و قومی مختلف بود. اما ایالت پاکستان شرقی بافت جمعیتی متفاوت زبانی و قومی نداشت و بنگال نشین بود. انحلال مصوبه. با این وجود سیاست یک واحد به عنوان یک اصلاح اداری در نظر گرفته می شد که هزینه ها را کاهش می داد و به حذف تعصبات قومی و محلی نیز کمک می کرد. ایالت پاکستان غربی و پاکستان شرقی در ۱ ژوئیه ۱۹۷۰ توسط رئیس جمهور ژنرال یحیی خان منحل شدند و احیای ایالت های چهارگانه پنجاب، سند، بلوچستان، شمال غربی در غرب پاکستان و بنگال شرقی در شرق پاکستان در دستور کار دولت قرار گرفت. اما کمی
بعد از این واقعه جنگ آزادی بخش بنگلادش رخ داد و بنگال شرقی (یا همان پاکستان شرقی) از پاکستان جدا شد.
غار شقبه ()، یک محوطه باستانی در نزدیکی شهر شقبه در کرانه باختری، در استان رام الله و البیره، دولت فلسطین. در سال ۲۰۱۳، این غار به همراه غار وادی نطوف در نزدیکی آن به فهرست آزمایشی یونسکو برای نامگذاری احتمالی به عنوان میراث جهانی اضافه شد. فرهنگ ناتوفی – یک فرهنگ باستان شناختی منطقه شام (سرزمین) – به نام وادی نامگذاری شده است. همراه با غار شقبه نزدیک، وادی نطوف به عنوان یک یونسکو میراث جهانی در دولت فلسطین نامزد شده است.
وادی نطوف ()، (زبان عربی: وادی الناطوف، «وادی النطوف» یا «وادی النطوف»؛ زبان عبری: נחל נטוף) یک رودخانه است (خشک رود (وادی) ]) در کرانه باختری، در شمال استان رام الله و البیره از دولت فلسطین و به اسرائیل می ریزد و در نهایت رودخانه آیالون را تغذیه می کند. فرهنگ ناتوفی – یک فرهنگ باستان شناختی منطقه شام (سرزمین) – به نام وادی نامگذاری شده است. همراه با غار شوقبا نزدیک، وادی نطوف به عنوان یک یونسکو میراث جهانی در دولت فلسطین نامزد شده است.
کالانتار (زبان ارمنی: ), یکی از نام های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می باشد.
کارن لوونی کالانتار (؛ زاده - درگذشته ) روزنامه نگار، فیلم شناس اهل ارمنستان بود. وی بین سال های - تا - میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در ۳۰ ژوئیهٔ ۱۹۲۸ در ایروان در به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۵۱) فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان برجسته افتخار و چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۸۲) شد. وی در ۱۴ سپتامبر ۲۰۰۰ در سن ۷۲ سالگی در ایروان درگذشت.
سیمون هوهانسی آلاجالوف (آلاجالیان) (؛ زاده - درگذشته ) نقاش و طراح صحنه اهل ارمنستان بود. وی بین سال های - تا - میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در در باکو در به دنیا آمد و از (۱۹۳۱) فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان برجسته افتخار و چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی شد. وی در ۱ مه ۱۹۹۷ در سن ۹۵ سالگی در ایروان درگذشت.
پاتو آلکساندری آنانیان (پاتواکان آنانیان) (؛ زاده - درگذشته ) صحنه نگار اهل ارمنستان بود. وی بین سال های - تا - میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در ۲۷ دسامبر ۱۹۱۱ در دیلیجان در به دنیا آمد و از آکادمی امپریال هنر فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۴۶) شد. وی در ۶ مهٔ ۱۹۹۱ در سن ۷۹ سالگی در ایروان درگذشت.
مامایف کورگان () تپه ای مشرف به شهر ولگوگراد (استالینگراد سابق) در جنوب روسیه است. این نام در زبان روسی به معنای «گورپشتهٔ مامای» است. در این محله یک مجموعه یادبود به یادگار نبرد استالینگراد (اوت ۱۹۴۲ تا فوریه ۱۹۴۳) بنا کرده اند. نتیجهٔ این نبرد، به پیروزی سخت شوروی بر نیروهای محور در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم انجامید و یکی از خونین ترین نبردها در تاریخ بشر بود. سال ۱۹۶۷، مجسمه ای عظیم با نام "مام فرا می خواند" که در آن زمان بزرگ ترین مجسمه مستقل جهان بود، در این محله نصب گردید. مجتمع یادبود. پس از جنگ، مقامات شوروی مجموعه عظیم یادبود مامایف کورگان را راه اندازی کردند. واسیلی چویکوف، که نیروهای شوروی را در استالینگراد رهبری می کرد، در مامایف کورگان دفن شده است. این باعث می شود که او تنها مارشال اتحاد جماهیر شوروی باشد که در خارج از مسکو به خاک سپرده شده است. ۳۴۵۰۵ سرباز مدافع استالینگراد در آنجا دفن شده اند. تک تیرانداز واسیلی زایتسف نیز در سال ۲۰۰۶ در آنجا دفن شد. خیابان صنوبرها؛ ایستاده تا مرگ! مامایف کورگان از طریق پلکانی که به خیابان صنوبرها منتهی می شود، قابل دسترسی است که از دو طرف آن با درختان صنوبر احاط
ه شده است. از آنجا، دومین پله به مجسمه سرباز روس عضلانی و بدون پیراهن منتهی می شود. این مجسمه به نام "ایستاده تا مرگ!"، از سنگ تراشیده شده و توسط حوضچه ای بزرگ از آب احاطه شده است. روی آن کتیبه ای هست که نوشته. «.. و یک قدم هم به عقب نمی رویم!» دیوارهای مخروبه نمادین؛ میدان قهرمانان. از "ایستاده تا مرگ!" سه پله آنسوتر، "دیوارهای مخروبه نمادین" پدیدار می شود. اینها نمایانگر ویرانه های استالینگراد هستند، در حالی که قهرمانان شوروی را که از شهر دفاع می کردند، جاودانه می کنند. روی دیوارها چهره های سربازان متعددی حک شده است که چشمانشان بسته است تا مرگ در نبرد را نشان دهد. همچنین بر روی دیوارها نقل قول های متعددی از مدافعان واقعی استالینگراد حک شده است. این کلمات در اصل توسط خود سربازان بر کناره های ساختمان های مختلف ویران شده در سراسر شهر حک شده بود. بالای پله ها، از کنار دیوارها، "میدان قهرمانان" قرار دارد. این استخر دیگری است. در یک طرف حوض دیواری است که روی آن نوشته شده است: «با باد آهنین که مستقیماً به صورت آنها می وزید، آنها همچنان به جلو می رفتند. و ترس دشمن را فرا گرفت. "اینها کسانی بودند که حمله می کردند؟"
"آیا آنها اصلاً فانی بودند؟»" در طرف دیگر حوض شش مجسمه قرار دارد که روی اولی این مجسمه نوشته شده است: «ما ایستادیم و مرگ را شکست دادیم». مجسمه های دوم و سوم به ترتیب یادبود پرستاران نظامی و سربازان دریایی هستند. مجسمه چهارم به افسرانی که نبرد را برای محافظت از استالینگراد رهبری کردند اختصاص دارد. مجسمه پنجم داستان «نجات بنر» را روایت می کند. ششمین مجسمه یادبود پیروزی نهایی ارتش روسیه بر آلمانی ها است. تالار افتخار نظامی. گذشته از میدان قهرمانان، "تالار شکوه نظامی" است که نمای بیرونی آن با آثار هنری روسی سربازان شوروی که پایان جنگ را جشن می گیرند تزئین شده است… و کتیبه ای چنین دارد: «مردم ما یاد خود را از بزرگ ترین نبرد در تاریخ جنگ، در دیوارهای استالینگراد زنده نگه می دارند.» یک پلکان داخلی به اتاق اصلی دایره ای تالار منتهی می شود. در مرکز اتاق "، شعله ابدی"، مجسمه بزرگ دستی است که مشعل را در دست گرفته است. شعله ابدی به طور مداوم تحت گارد مسلح محافظت می شود که هر ساعت پاس آنان تغییر می کند. اتاق اصلی به عنوان زمین مقدس در نظر گرفته می شود و موسیقی غم انگیزی در یک حلقه پخش می شود. به دلیل احترام، بازدیدکنندگان
به شدت از صحبت با صدای بلند اجتناب می کنند. دیوارهای اتاق با موزاییک های شیشه ای پوشیده شده است. اسامی ۷۲۰۰ سرباز روسی که در نبرد برای استالینگراد جان باختند را در خود دارند. در اطراف سقف اتاق این کتیبه وجود دارد: «... بله، ما فانی بودیم و تعداد کمی از ما زنده ماندیم (محاصره آلمان). اما همه ما به وظیفه میهنی خود در قبال میهن مقدس خود عمل کردیم.» غم مادر. خروجی بالای سالن به یک مسیر منتهی می شود که به نوبه خود، به سمت سربالایی زیگزاگ به سمت "مادر روسیه فرا می خواند!" می رود. بنای یادبودی سنگی به نام "غم مادر" در این میانه قرار دارد. این تپه خود گور بی نشانی برای بیش از ۳۴۵۰۰ سرباز روسی است که در استالینگراد کشته شده اند. حتی این درصد ناچیزی از مجموع تلفات شوروی در نبرد است. چمن روی تپه مقدس شمرده می شود و بازدیدکنندگان از پا گذاشتن روی آن منع می شوند. بالای تپه منظره ای پانوراما از شهر ولگوگراد می دهد. مامایف کورگان ۲۴ ساعت شبانه روز برای عموم باز است و هیچ هزینه ای برای پذیرش وجود ندارد. پس زمینه. این بنای یادبود بین سال های ۱۹۵۹ و ۱۹۶۷ ساخته شد و مجسمه تمثیلی بزرگی از مام مادر در بالای تپه نهاده شد. این بنا
ی تاریخی که توسط یوگنی وچتیچ طراحی شده است، نام کاملش "«مام میهن تو را فرا می خواند!»" ( "رودینا مت زوویوت!") است. این مجسمه متشکل از یک پیکرهٔ بتنی به ارتفاع ۵۲ متر و ۸۵ متر از پا تا نوک شمشیر ۲۷ متری است که بر خط افق شهر استالینگراد (که بعداً به ولگوگراد تغییر نام داد) تسلط دارد. این سازه به جز تیغه فولادی ضدزنگ شمشیر از بتن استفاده می کند و تنها با وزن خود روی پایه آن نگه داشته می شود. این مجسمه تداعی کننده بازنمایی الههٔ کلاسیک یونانی نایکی است، به ویژه لباس های روان در باد، شبیه به مجسمه پیروزی بالدار ساموتراس است.
ژاک مایول (۱ آوریل ۱۹۲۷–۲۲ دسامبر ۲۰۰۱) یک غواص فرانسوی و دارنده بسیاری از رکوردهای جهانی در غواصی آزاد بود. فیلم "آبی بزرگ" محصول ۱۹۸۸ به کارگردانی لوک بسون از داستان زندگی او و دوستش انزو مایورکا الهام گرفته شده است. مایول یکی از فیلمنامه نویسان بود و کتابی درباب فلسفه خود دربارهٔ منشأ آبی انسان ها نوشت.
حریرا ( "al-Harīra") یک سوپ سنتی شمال آفریقا است که در مراکش و الجزایر تهیه می شود. حریرا الجزایری با حریره مراکشی تفاوت دارد زیرا حریرا الجزایری عدس ندارد. به عنوان پیش غذا محبوب است اما به تنهایی به عنوان یک میان وعده سبک نیز مصرف می شود. تنوع زیادی دارد و بیشتر در ماه رمضان سرو می شود، اگرچه در طول سال نیز قابل تهیه است. همچنین بخشی از آشپزی مغربی به آن آب لیمو و تخم مرغ برای روشن کردن طعم سوپ اضافه می شود. مانند مسلمانان که به طور سنتی این غذا رابرای وعده های افطار می خورند، یهودیان نیز در روز یوم کیپور با آن افطار می کنند.
مرداب واسیوگان ()، یا باتلاق بزرگ واسیوگان بزرگ ترین باتلاق در نیمکره شمالی و همچنین بزرگ ترین پوده زار زمین در جهان است. این ناحیه در روسیه، در جنوب غربی سیبری واقع شده است و را اشغال می کند که حدود ۲٪ از کل مساحت باتلاق های ذغال سنگ نارس در جهان است. این باتلاق در مناطق نووسیبیرسک، اومسک و تومسک روسیه در حوضه آبخیز رودخانه اوب و رود ایرتیش واقع شده است و بین خط عرضی جغرافیایی ۵۵ درجه و ۳۵ دقیقه و ۵۸ درجه و ۴۰ دقیقه شمالی و طول جغرافیایی ۷۴ درجه و ۳۰ دقیقه و ۸۳ درجه و ۳۰ دقیقه شرقی امتداد دارد. تاریخچه. تقریباً ۱۰۰۰۰ سال پیش چنین فضایی ظاهر شد و از آن زمان به طور مداوم اندازه آن افزایش یافته است. ۷۵ درصد از منطقه معاصر کمتر از ۵۰۰ سال پیش پرآب شد. محیط زیست. این باتلاق منبع اصلی آب شیرین منطقه است و رودخانه واسیوگان از آنجا سرچشمه می گیرد. این منطقه زیستگاه تعدادی از گونه های در خطر انقراض است که یکی از نگرانی های محیط بانان محلی است زیرا تولید نفت و گاز به یک صنعت بزرگ در منطقه تبدیل شده است. این باتلاق دارای آب و هوای قاره ای (سیستم والتر) یا تایگا (سیستم صندوق جهانی طبیعت)، با زمستان های طولانی سرد و تابس
تان های گرم کوتاه است. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
گارگین آلکساندری یریتسیان (؛ زاده - درگذشته ) نقاش، صحنه نگار اهل ارمنستان بود. وی بین سال های - تا - میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در در تفلیس در به دنیا آمد و از آکادمی امپریال هنر فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۴) شد. وی در ۱۵ اکتبر ۱۹۶۶ در سن ۸۷ سالگی در لنینگراد درگذشت.
غار شولگان تاش (، همچنین به عنوان غار کاپووا () یک غار از جنس کارست آهکی در منطقه بورزیانسکی در باشقیرستان روسیه است. این غار که در جنوب کوه های اورال واقع شده است، حدود جنوب شرقی اوفا قرار دارد. این غار بر روی رودخانه بلایا در ذخیره گاه طبیعی شولگان تاش قرار دارد و بیشتر به خاطر نقاشی ها و غارنگاره های سنگی ۱۶۰۰۰ ساله دوران پارینه سنگی فوقانی شناخته شده است و شامل شمالی ترین نقاشی های باستانی است که شناسایی شده اند.
یدک کش یک شناور دریایی است که با هل دادن یا کشیدن، با تماس مستقیم یا بکسل، شناورهای دیگر را مانور می دهد. این قایق ها معمولاً کشتی ها را در شرایطی می کشند که نمی توانند یا نباید تحت قدرت خود حرکت کنند، مانند بندرهای شلوغ یا کانال های باریک یا به مانند بارج، کشتی های از کار افتاده، رفتینگ چوبی یا سکوهای نفتی که اصلاً نمی توانند حرکت کنند. برخی از یدک کش ها اقیانوس پیما هستند و برخی دیگر یخ شکن یا یدک کش نجات هستند. مدل های اولیه با موتورهای بخار کار می کردند که بعداً توسط موتورهای دیزل جایگزین شدند. بسیاری از آنها تفنگ آبی فشار-قوی دارند که به اطفای حریق، به ویژه در بندرها کمک می کند.
مسابقات وزنه برداری ۵۹ کیلوگرم زنان، یکی از وزن های رشته وزنه برداری در المپیک ۲۰۲۴ پاریس بود. این مسابقات روز ۸ اوت ۲۰۲۴ در نمایشگاه پورت دو ورسای پاریس برگزار شد. رکوردها. تا پیش از این دوره از مسابقات، رکورد وزنه برداری در این وزن به شرح زیر بود. رکوردهای زیر در این دوره توسط ورزشکاران ثبت شد.
گارنیک خاچاطوری استپانیان (تر-استپانیان) (؛ زاده - درگذشته ) منتقد ادبی، نثرنویس اهل ارمنستان بود. وی بین سال های - تا - میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در ۱۴ فوریهٔ ۱۹۰۹ در |ماماخاتون به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۳۸) فارغ التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نویسندگان ارمنستان بود. وی در فرهنگستان ملی علوم ارمنستان، ، موزه هنر و ادبیات چارنتس ، ، و فعالیت می کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۷) و جایزه دولتی ارمنستان شوروی (۱۹۸۰) شد. وی در ۱ ژوئیهٔ ۱۹۸۹ در سن ۸۰ سالگی در ایروان درگذشت.
کلاماتو یا کِـلِماتو (؛ ؛ ) که آمریکایی ها آن را کِـلِـمِیتو () هم تلفظ می کنند، یک نوشیدنی تجاری ساخته شده از آب گوجه فرنگی کنسانتره و شکر است که با ادویه، گوشتابه صدف دوکفه ای خشک شده و مونوسدیم گلوتامات طعم دار می شود. این نوشیدنی توسط شرکت ماتس ساخته شده است. نام این نوشیدنی یک تکواژ چندوجهی از واژه "clam" (صدف) و "tomato" (گوجه فرنگی) است. در اصطلاح عامیانه به آن «آب کلماتو» نیز گفته می شود. کلاماتو در کانادا، مکزیک و به میزان کمتری در ایالات متحده آمریکا مصرف می شود. کلاماتو را اغلب با نوشیدنی های الکلی مخلوط می کنند تا با آن کوکتل کانادایی سزار درست شود که چیزی شبیه به بلادی مری است. فرضیه های متعددی دربارهٔ خاستگاه این نوشیدنی وجود دارد. «اِکتور کابانده» خاستگاه آن را یک بار در شهر تیخوانا مکزیک می داند. از طرفی در سال ۱۹۳۵، شرکت «کلاماتو نیویورک» «ترکیب از آب صدف و گوجه فرنگی» را تولید کرد. در سال ۱۹۳۸، مجله «هاوس اند گاردن» دستور العملی را برای تهیه «کوکتل آب گوجه فرنگی و صدف» چاپ کرد که شامل آب گوجه فرنگی، گوشتابه صدف و نمک بود. در سال ۱۹۴۰، «سلطان لابستر» هری هاکنی نشان تجاری کلاماتو را ثبت کرد. ر
ستوران او در آتلانتیک سیتی، نیوجرسی، آب کلاماتو را در قوطی می فروخت. سرانجام در سال ۱۹۵۷، شرکت آمریکایی مک کورمیک درخواست رسماً مالکیت کلاماتو و نام تجاری آن را برای ترکیب چاشنی آب گوجه فرنگی و گوشتابهٔ صدف را ثبت کرد. این ثبت علامت تجاری هنوز معتبر است و اکنون متعلق به شرکت کیورگ دکتر پپر است.