Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شد. در اوایل سال جاری، زهرا نیز در رابطه با فعالیت هایش در جهت عدالت خواهی برای برادرش از کار اخراج شده بود. بنابراین پیگیری عدالت در داخل ایران عملاً غیرممکن است. "«معترضان مجروح، به ویژه آنهایی که در اثر جراحات شدید چشمی بینایی خود را از دست داده اند، توضیح دادند که می ترسند جراحاتشان به وضوح آنها را به عنوان مخالفان نشان دهد و بتواند به عنوان مدرکی دال بر مشارکت آنها در اعتراضات استفاده شود. معترضی که یک چشمش نابینا شده بود اظهار داشت که شکایت رسمی او معادل امضای حکم محکومیت خودش خواهد بود. در بسیاری از موارد، معترضان مجروحی که در مورد جراحات خود صحبت کردند یا خواستار عدالت شدند، از جمله از طریق پست های رسانه های اجتماعی، توسط مقامات مورد آزار و اذیت قرار گرفتند، از جمله احضار و دستگیری. در برخی موارد، قربانیانی که در مورد جراحات خود صحبت می کردند، به اتهاماتی مانند «تبلیغ علیه نظام» تحت تعقیب قرار گرفتند و محکوم شدند. معترضی که نابینا شده بود و داستان خود را در شبکه های اجتماعی منتشر کرده بود، دستگیر شد و از او خواسته شد که دوباره پست کند و بگوید که در واقع توسط اعضای سازمان های تروریستی مجروح شده است.»"
- یافته های تفصیلی، هیئت حقیقت یاب مستقل سازمان ملل در ایران (A/HRC/55/CRP.1)، صفحه ۱۷۰، بند 163. نظام قضایی جمهوری اسلامی قانون قصاص یا تلافی/ قصاص را اعمال می کند. مهدی موسویان که در ۳۱ دسامبر ۲۰۱۷ در رابطه با اعتراضات بازداشت شد، متهم و محکوم به پرتاب سنگ شد که باعث نابینایی یک پلیس از یک چشم شد. قوه قضاییه موسویان را به قصاص محکوم کرد، به این معنی که اگر ۱۴ میلیارد تومان (~ ۲۸۰۰۰۰ دلار آمریکا) جریمه نپردازد، مجازات او شامل تخلیه چشم او خواهد بود. آزادی موسویان از زندان در ۳۱ می ۲۰۲۴ اعلام شد. اگر این حکم اجرا می شد، می توانست زمینه ای برای پیگرد قانونی کسانی باشد که دچار آسیب های چشمی شده اند. ایران عضو اساسنامه رم نیست و این امر یک چالش قانونی را در مسیر عدالت خواهی برای مردم ایران ایجاد می کند، با این حال، وکلای حقوق بشر به طور فعال در حال پیگیری سازوکارهایی برای عدالت هستند. در ۲۴ نوامبر ۲۰۲۲، شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد قطعنامه ای را برای ایجاد یک هیئت حقیقت یاب بین المللی مستقل (FFM) در مورد وخامت وضعیت حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران، به ویژه در رابطه با زنان و کودکان تصویب کرد. در ۱۸ مارس ۲۰۲۴،
FFM یافته های خود را به دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد (OHCHR) در پنجاه و پنجمین نشست مجمع عمومی گزارش کرد. FFM در گزارش خود، بر اساس اطلاعات ارائه شده به آنها، نتیجه گرفت که دولت ایران حقوق بشر را نقض کرده و مرتکب اعمالی شده است که در واکنش به اعتراضات سال ۲۰۲۲ «زن، زندگی، آزادی» به جنایت علیه بشریت می انجامد. FFM در یافته های خود تصریح کرد: "«این هیئت همچنین استفاده از سلاح و مهمات را به روش های کمتر کشنده بررسی کرد. بر اساس گزارش های شورای عالی حقوق بشر جمهوری اسلامی ایران، معترضان خسارات گسترده ای به اموال خصوصی و اماکن عمومی و مذهبی وارد کردند. این هیئت برخی از ادعاهای تخریب اموال را تأیید کرد، اما دریافت که حتی استفاده از نیروی به اصطلاح کمتر کشنده، مانند گاز اشک آور یا ماشین های آب پاش، به دلیل تأثیر بی رویه آنها بر معترضان، به ویژه معترضان مسالمت آمیز، نامتناسب بوده است. علاوه بر این، در حالی که پرتابه های ضربه ای جنبشی، مانند گلوله های لاستیکی، به عنوان کمتر کشنده طبقه بندی می شوند، مهماتی که چندین گلوله لاستیکی را در یک شلیک شلیک می کنند، منجر به آسیب های چشمی و نابینایی معترضان و رهگذ
ران می شود.»" - گزارش FFM به OHCHR در پنجاه و پنجمین مجمع عمومی (A/HRC/55/67)، صفحه ۵، بند 27. "«این هیئت الگویی از آسیب های چشمی معترضان و رهگذران، از جمله زنان و کودکان را ایجاد کرد که منجر به از دست دادن جزئی یا کامل بینایی آنها شد و بر سلامت جسمی و روانی آنها و در مورد کودکان، تحصیلات آنها تأثیر گذاشت. شاهدی که بینایی یک چشم خود را از دست داده بود، به یاد آورد که یکی از اعضای نیروهای امنیتی از فاصله ۱ متری یک تفنگ پینت بال پر از گلوله های لاستیکی را به سمت سر گرفته بود. این هیئت به اثر بازدارنده و ترسناک چنین جراحاتی اشاره می کند، زیرا آنها قربانیان را برای همیشه مشخص می کنند و اساساً آنها را به عنوان معترض «برند» می کنند. در شرایطی که اعتراضات عملاً جرم انگاری می شود، این هیئت قانع شده است که چنین اثری در نظر گرفته شده بود.»" - گزارش FFM به OHCHR در پنجاه و پنجمین مجمع عمومی (A/HRC/55/67)، صفحه ۵، بند 29. "«علاوه بر ایجاد درد شدید جسمی و رنج و ویرانی روانی، هیئت به اثر بازدارنده و ترسناکی که جراحات، به ویژه نابینایی، بر معترضان دارد، اشاره می کند. هیئت نمایندگی از این که چنین اثری در نظر گرفته شده بود، ر
اضی است. یک زن معترض، که بینایی یک چشم خود را از دست داده بود، استفاده از زور توسط نیروهای امنیتی را یک اقدام عمدی برای ارعاب معترضان توصیف کرد. او خاطرنشان کرد که جراحات وارده به معترضان نه تنها بر آنها بلکه بر خانواده ها و اطرافیانشان نیز تأثیر گذاشته است. او گفت: «یک معترض مجروح به معنای یک نفر کمتر در خیابان است.» یکی دیگر از زنان معترض توصیف کرد که چگونه استفاده از زور با هدف ارعاب انجام شده است و گفت: «این کار برای ایجاد ترس در جامعه است. به تو شلیک می شود و فریاد می زنی و مردم پیام را دریافت می کنند.»" - یافته های تفصیلی، FFM (A/HRC/55/CRP.1)، صفحه ۱۳۶، بند 489. "«این هیئت مشخص کرد که معترضان و رهگذران، از جمله کودکانی که به آنها شلیک شده است، از جمله با گلوله های ساچمه ای و لاستیکی، در طول اعتراضات دچار آسیب های ناتوان کننده، شدید و دردناک شدند که منجر به ناتوانی هایی مانند نابینایی شد. نظر کارشناسی در مورد تأثیر فیزیکی مهماتی مانند ساچمه و سلاح های کمتر کشنده که توسط هیئت مأمور شده است، بر آسیب ها و ناتوانی های برگشت ناپذیری که می تواند از استفاده آنها ناشی شود، تأکید کرد. در رابطه با پرتابه های ضربه
ای جنبشی به طور خاص، این گزارش به کبودی و پارگی پوست، کوفتگی و شکستگی استخوان و عضله، خونریزی داخلی، نفوذ به کبد، قلب و کلیه که می تواند منجر به نارسایی اندام یا مرگ شود و آسیب های عصبی عروقی اشاره کرد. آسیب های وارده به سر می تواند منجر به سکته های خونریزی دهنده و ناتوانی دائمی شود، در حالی که آسیب های چشمی می تواند منجر به از دست دادن دائمی بینایی شود، با توجه به اندازه بزرگ پرتابه در برابر ساختار استخوانی شکننده و بافت های نرم چشم. در این گزارش همچنین آمده است که گلوله های فلزی که معمولاً گلوله های شکاری هستند، «بدون شک در فاصله نزدیک کشنده هستند» و ظرفیت بالستیک برای نفوذ به برخی از اندام ها، از جمله چشم ها را دارند که باعث نابینایی می شوند.»" یافته های تفصیلی، FFM (A/HRC/55/CRP.1)، صفحه ۱۵۵، بند 559. مرگ و میرهای علنی شده. همانند تعداد افرادی که در اثر KIPs دچار آسیب های چشمی شده اند، تعداد واقعی کسانی که تسلیم جراحات خود شده اند یا پس از آسیب دیدگی فوت کرده اند ممکن است هرگز مشخص نشود. گزارش ها موارد کمی را برجسته کرده اند که خانواده ها داستان های عزیزانشان را به اشتراک گذاشته اند. محمد آزاد. محمد آزاد
، در زمان آسیب دیدگی ۴۶ ساله بود، در آبان ۱۴۰۱ در تظاهرات در تهران شرکت کرده بود که چشم راست او به شدت مجروح شد و متعاقباً تخلیه شد. آزاد پس از مجروحیت با فشار شدید مالی و اجتماعی مواجه شده بود. روز شنبه ۱۷ شهریور ۱۲۰۳ مرگ او در اثر ایست قلبی توسط همسرش از طریق اینستاگرام اعلام شد. او همسر و دو فرزندش را از خود به جای گذاشت. محمد حسین عرفان. محمدحسین عرفان که در زمان آسیب دیدگی ۲۴ ساله بود، هنگام شرکت در اعتراضات آبان ۱۳۹۸ در کرج مورد اصابت گلوله قرار گرفت. او با یک تفنگ ساچمه ای به صورتش شلیک شده بود که منجر به کوری کامل در چشم چپش و تنها ۳۰ درصد بینایی در سمت راستش شد. شاهدان می گویند، با وجود جراحات وارده از سال ۱۳۹۸ و تأثیرات مداوم آنها، عرفان در اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» در سال ۱۴۰۱ شرکت کرد و حتی در آن زمان به مجروحان در خیابان ها آرامش و راهنمایی می داد. عرفان در ۳۰ بهمن ۱۴۰۲ پس از بستری شدن در بیمارستان که گفته می شود به دلیل قند خون بالا بوده است، به طور غیرمنتظره ای درگذشت. عرفان در زمان مرگ ۲۸ ساله بود. سپهر اعظمی. سپهر اعظمی در زمان آسیب دیدگی ۲۳ ساله بود. اعظمی در ۱۲ آبان ۱۴۰۱ (مراسم چهلمین روز
بزرگداشت درگذشت معترض جوان حدیث نجفی) در اعتراضات کرج شرکت داشت که چندین بار با تفنگ ساچمه ای به او شلیک شد. بیش از ۸۰ گلوله در داخل بدن او کشف شد که باعث آسیب های فاجعه باری از جمله به یکی از چشمان او شد. اعظمی ۳۳ روز در بیمارستان در حالت کما بود تا اینکه در ۱۵ آذر ۱۴۰۱ تسلیم جراحات خود شد. محمد حسنزاده. محمد حسنزاده ۲۸ ساله در زمان آسیب دیدگی، حسنزاده در اوایل کار در زادگاهش بوکان به اعتراضات پیوست. یک بار که برای اعتراض رفت با یک تفنگ پینت بال به او شلیک شد، او همچنان به خیابان ها می رفت، دفعه بعد با یک تفنگ ساچمه ای به او شلیک شد و یک ساچمه در چشم چپ او کاشته شد که باعث آسیب جدی شد. حسنزاده پس از اینکه از چندین بیمارستان در زادگاهش و در شهر تبریز برگردانده شد، مجبور شد برای درمان به تهران سفر کند. حسنزاده پس از بازگشت به بوکان تا ۲۵ آبان ۱۴۰۱ که به شدت مجروح شد، به شرکت در اعتراضات ادامه داد. سید جواد موسوی. سید جواد موسوی، پدر، ۳۹ ساله بود که مستقیماً به صورتش شلیک شد و به هر دو چشمش آسیب وارد شد. در ۲۶ آبان ۱۴۰۱ موسوی در اعتراضی در اصفهان شرکت کرده بود که مجروح شد. پس از تیراندازی، او از گروهش جدا شد و
شاهدان می گویند که توسط مأموران امنیتی برده شده است. بعداً جسد بی جان او در حالی پیدا شد که بانداژی موقت هر دو چشمش را پوشانده بود. او همسر و دو فرزند خردسالش را پشت سر گذاشت. مطالعات موردی. یک گزارش ویژه توسط سایت خبری روزنامه نگاری شهروندی IranWire چندین مطالعه موردی از افرادی را که دچار آسیب های چشمی شده بودند، برجسته کرد. لیست منتشر شده توسط IHRNGO گزارش های IranWire را تأیید می کند. مطالعات موردی دقیق شامل اطلاعات مربوط به سلاح های مورد استفاده، موقعیت جغرافیایی و سن مجروحان، ماهیت سیستماتیک این آسیب ها را نشان می دهد و احتمال آسیب های چشمی تصادفی در اعتراضات را رد می کند. آسیب به هر دو چشم. پارسا قبادی. پارسا قبادی که هنگام مصدومیت ۱۸ ساله بود. قبادی در ۳۰ آبان ۱۴۰۱ در زادگاهش کرمانشاه در حال شرکت در تظاهرات بود که مورد اصابت گلوله ساچمه ای قرار گرفت این امر باعث آسیب به هر دو چشم او شد. قبادی پس از این اتفاق بازداشت شد و از دسترسی به درمان پزشکی محروم شد. قبادی خودش در مورد شکنجه هایی که در زمان بازداشت در معرض آن قرار گرفته صحبت کرده است. از زمان حادثه قبادی و خانواده اش تحت فشار شدید قرار گرفتند و ق
بادی با وجود شرایط آسیب پذیرش بارها بازداشت شده است. قبادی پس از چندین عمل جراحی توانست ۴۰ درصد بینایی چشم راست خود را بازیابی کند. متین منانی. متین منانی (سید متین منانی)، دانشجویی است که هنگام مجروحیت ۲۵ ساله بود. منانی در ۲۹ شهریور ۱۴۰۱ در تظاهرات شهر ساری شرکت کرده بود که با شلیک چندین گلوله ای ساچمه ای که منجر به آسیب های جبران ناپذیری به هر دو چشم او شد و او را کاملاً نابینا کرد، و در آن تظاهرات چندین بار به او شلیک کردن. حسین نادر بیگی. حسین نادر بیگی کارگری است که در زمان مجروحیتش ۲۲ساله بود. نادر بیگی اطلاعی از تظاهرات نداشت و در آن شرکت نکرده بود که مورد اصابت گلوله ساچمه ای قرار گرفت. در ۱۲ آبان ۱۴۰۱ در زادگاهش در کرج از محل تظاهرات در حال عبور بود. این تظاهرات به دلیل مراسم بزرگداشت چهلم حدیث نجفی بود. نادر بیگی بی اطلاع از وجود این تظاهرات وارد جمعیت شد و گرفتار شد و یک مأمور بسیجی موتور سوار او را هدف گرفت و چندین بار با اسلحه وینچستر گلوله ساچمه ای به او شلیک کرد. نادربیگی آسیب قابل توجه و جبران ناپذیری به هر دو چشم او وارد کردند که منجر به نابینایی دائمی شد. محمد پارسا صحت. محمد پارسا صحت آرای
شگری بود که در زمان مجروحیت ۲۲ ساله بود. صحت یکی از اولین موارد ثبت شده آسیب چشم است، او در نزدیکی سالن محل کارش در زادگاه مهسا «ژینا» امینی بود و فقط تنها یک روز پس از مرگ مهسا امینی گذشته بود که در سقز در ۲۶ شهریور ماه ۱۴۰۱ مورد اصابت گلوله ساچمه ای قرار گرفت. صحت آسیب قابل توجهی به هر دو چشم او وارد کردن، به طوری که یک چشم دید قابل استفاده نداشت، و دیگری قادر بود تا فاصله دو متری را ببیند. علی طاحونه. علی طاحونه مکانیکی بود که در زمان مجروحیت ۳۴ ساله بود. طاحونه در تاریخ ۳۱ شهریور ۱۴۰۱ در یک تظاهرات در کرج شرکت می کرد که پس از مشاهده لیزر سبز رنگی که به صورتش نشانه رفته بود، مورد اصابت گلوله اسلحه ساچمه ای قرار گرفت. طاحونه به هر دو چشمش شلیک شد و آسیب دید، پس از چندین عمل جراحی او می تواند به اندازه کافی از چشم چپ خود استفاده کند تا بتواند با تلفن همراه خود کار کند و به طور مستقل به اطراف بچرخد. آسیب به یک چشم. هیرش نقشبندی (زاده ۱۳۶۲ در سنندج) بازیگر و کارگردان تئاتر اهل ایران است. در جریان اعتراضات سراسری ۱۴۰۱ در ایران بر اثر شلیک گلوله ساچمه ای چشم چپ خود را از دست داد و به عنوان یکی از چهره های شناخته
شده ی آسیب دیدگان این اعتراضات مطرح شد. "هیرش نقشبندی"' (زادهٔ ۱۳۶۲ در سنندج) بازیگر و کارگردان تئاتر اهل ایران است. او در جریان اعتراضات سراسری ۱۴۰۱ در ایران بر اثر شلیک گلوله ساچمه ای چشم چپ خود را از دست داد و به عنوان یکی از چهره های شناخته شده ی آسیب دیدگان این اعتراضات مطرح شد. هیرش نقشبندی فعالیت هنری خود را در تئاتر آغاز کرد و در نمایش های گوناگون در شهر سنندج و دیگر شهرهای ایران به عنوان بازیگر و کارگردان حضور داشته است. در جریان اعتراضات سراسری ایران در سال ۱۴۰۱، هیرش نقشبندی بر اثر اصابت گلوله ساچمه ای از سوی نیروهای امنیتی بینایی چشم چپ خود را از دست داد. او پس از این حادثه در رسانه های فارسی زبان خارج از ایران حضور یافت و روایت خود را از این رویداد بیان کرد. هیرش نقشبندی در ۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۳ در محل کار خود توسط نیروهای لباس شخصی وزارت اطلاعات بازداشت شد و به بازداشتگاه منتقل شد. پس از چند روز بی خبری و فشارهای روحی، با قرار وثیقه برای ادامه درمان چشم به طور موقت آزاد شد. منابع. حسین عابدینی. حسین عابدینی مانکنی که در زمان مجروحیت ۲۰ ساله بود. عابدینی در تظاهرات ۳۰ شهریور ۱۴۰۱ در تهران شرکت کرده ب
ود که با شلیک گلوله ای ساچمه ای مورد اصابت گلوله قرار گرفت که باعث آسیب دائمی به چشم چپش شد. نیلوفر آقایی. نیلوفر آقایی پزشک ماما که در ۳۱ سالگی مجروح شد، در روز ۴ آبان ۱۴۰۱ (چهلمین روز پس از درگذشت مهسا ژینا امینی) در تظاهرات شرکت می کرد با سایر کادر پزشکی خارج از شورای پزشکی در تهران. آقایی با اسلحه پینت بال از ناحیه چشم چپ مورد اصابت قرار گرفت. پزشکان نتوانستند بینای او را نجات دهند. آرتین احمدی. آرتین احمدی یک تتو آرتیست که در زمان مجروحیت ۱۸ ساله بود. احمدی در ۲۶ آبان ۱۴۰۱ در زادگاهش سنندج در حال شرکت در تظاهرات بود که با شلیک گلوله ساچمه ای متعدد مورد اصابت گلوله قرار گرفت. احمدی بیش از ۶۰ گلوله در بدنش باقی ماند که یکی از آنها باعث آسیب دائمی به چشم چپش آورد. یاسر الوندیانی. یاسر الوندیانی پدر و هنرمند و ورزشکار است که در زمان مجروحیتش ۳۴ ساله بود. الوندیانی در حال شرکت در تظاهرات در زادگاهش همدان بود که در ۲۹ شهریور ۱۴۰۱ نیروهای امنیتی شروع به تیراندازی به سمت جمعیت کردند. او مجبور شد به کوچه ای پناه ببرد که توسط سه پلیس در گوشه ای محاصره شد و چندین بار با اسلحه ساچمه ای به او شلیک کردن و صدمات جبران
ناپذیری به چشم چپش وارد کردن. راحله امیری. راحله امیری روان شناسی است که در زمان مجروحیت ۲۹ ساله بود. امیری در ۲۴ آبان ۱۴۰۱ در شهر زادگاهش کرمان در تظاهراتی شرکت کرده بود که مورد اصابت گلوله های ساچمه ای قرار گرفت و به چشمش شلیک شد آسیب های جبران ناپذیری به چشم راستش وارد شد. حسین اشتری. حسین اشتری هنرمند خالکوبی کار که در زمان مجروحیت ۲۲ ساله بود. اشتری در تاریخ ۱۷ مهر ۱۴۰۱ در اعتراض دانشجوها در کرج شرکت کرده بود که با اسلحه پینت بال به چشم چپش اصابت کرد و ضربه قابل توجهی به چشم چپ وارد کردن. هلیا بابایی. هلیا بابایی دختری که ۱۶ ساله بود. بابایی به همراه پدرش در تاریخ ۴ آبان ۱۴۰۱ که مصادف با (مراسم چهلمین روز پس از درگذشت مهسا «ژینا» امینی) در داخل یک مرکز خرید در شهر اصفهان گیر افتاده بودند که پلیس ضد شورش ورودی های درب آن مرکز خرید را بسته بودن و بابایی مورد اصابت گلوله ای ساچمه ای قرار گرفت و آسیب های جبران ناپذیری به چشم راستش وارد شد. علی دلپسند. علی دلپسند پدری که در زمان مجروحیت ۴۳ ساله بود. در شب ۲۴ آبان ۱۴۰۱، دلپسند و خانواده اش در ماشین بوق می زدند و در حمایت از معترضان در زادگاهشان رشت که با تفنگ
گلوله ای، ساچمه ای به چشمش شلیک شد و آسیب های جبران ناپذیری به چشم راستش وارد کردند. کوثر افتخاری. کوثر افتخاری بازیگر تئاتری که در زمان مجروحیت ۲۲ ساله بود. افتخاری در روز۲۰ مهر ۱۴۰۱ در تهران در حال شرکت در تظاهرات بود که با شلیک گلوله ای پینت بال به چشم راستش آسیب جبران ناپذیری به او وارد کردن. بنیتا کیانی فلاورجانی. بنیتا کیانی فلاورجانی پنج ساله در زمان مجروحیت. بنیتا در ۲۴ آبان ۱۴۰۱ در حال بازی در بالکن خانه پدربزرگ و مادربزرگش در اصفهان بود که با گلوله های ساچمه ای شلیک کردن و به چشم او برخورد کرد و دید چشم راستش را از دست داد. محمد فرضی. محمد فرضی هنرمندی که با شخصیت جوکر تهران شناخته می شود، در زمان مجروحیت ۳۲ ساله بود. فرضی در ۳۱ شهریور ۱۴۰۱ در تظاهرات تهران شرکت می کرد که پس از تلاش برای نجات زنی که توسط مأموران امنیتی کشیده می شد، با اسلحه گلوله ای ساچمه ای مورد اصابت گلوله قرار گرفت. یک گلوله در داخل چشم راست فرضی نشست و باعث آسیب قابل توجهی شد. حمید قاسمپور فارسانی. حمید قاسمپور فارسانی، مغازه دار، در زمان مجروحیت ۳۷ ساله بود. در اردیبهشت ۱۴۰۱ او در اعتراض به شرایط بد زندگی در زادگاهش فارسان در ا
عتراضات شرکت کرده بود که از فاصله نزدیک با تفنگ ساچمه ای به او شلیک شد. فارسانی ۲۳ ساچمه در سرش و آسیب جبران ناپذیری به چشم راستش باقی مانده است. در ابتدا به اشتباه در رسانه های خبری محلی گزارش شد که فارسانی کشته شده است. محسن کفشگر. محسن کفشگر فعال حقوق کودکان بود که در زمان مجروحیت ۳۱ ساله بود.کفشگر در ۲۶ آبان ۱۴۰۱ در زادگاهش آمل با شلیک گلوله ای ساچمه ای به صورت مستقیم مورد اصابت گلوله قرار گرفت و باعث از دست دادن بینایی چشم چپش شد. مجید خادمی. مجید خادمی دانشجوی پزشکی که در مراسم چهلمین روز بزرگداشت جان باختن جوان معترض حدیث نجفی در ۱۲ آبان ۱۴۰۱ در کرج شرکت کرده بود که با شلیک گلوله ساچمه ای به چشم چپ وی آسیب های جبران ناپذیری وارد کردن. حمیدرضا خواجه پور. حمیدرضا خواجه پور طراح داخلی ساختمان است ودر زمان مجروحیت ۲۴ ساله بود. خواجه پور در تجمع اعتراضی در کرمان در ۲۴ آبان ۱۴۰۱ با شلیک گلوله های متعدد مورد اصابت گلوله قرار گرفت که گلوله ای به چشم راست وی آسیب جبران ناپذیری وارد کرد. مهبانو خشنودی. مهبانو خشنودی (کوثر خشنودی کیا)، کماندار حرفه ای که در زمان مصدومیت ۲۷ ساله بود. خشنودی در تاریخ ۱۸ آذر ۱۴۰۱ به
همراه پدرش در شهر کرمانشاه در یک تظاهرات شرکت کرده بود که با شلیک گلوله ای ساچمه ای به چشم چپ وی آسیب های جبران ناپذیری وارد کرد. نچیروان معروفی. نچیروان معروفی سرباز وظیفه در مرخصی بود که در زمان مجروحیت ۱۸ ساله بود. نچیروان در ۲۶ شهریور ۱۴۰۱ در شهر سقززادگاه مهسا «ژینا» امینی بود که مورد اصابت گلوله ای ساچمه ای قرار گرفت و آسیب های جبران ناپذیری به چشم راست وی وارد شد. علی محمدی. علی محمدی آرایشگری که در هنگام مجروحیت ۲۲ ساله بود. محمدی در تظاهرات ۳۰ شهریور ۱۴۰۱ در همدان شرکت می کرد که با شلیک گلوله ای ساچمه ای به چشم چپش آسیب جبران ناپذیری وارد کردن. ضحا موسوی. ضحا موسوی آرایشگری که در هنگام مجروحیت ۲۵ ساله بود. موسوی در تاریخ ۹ مهر ۱۴۰۱ در اصفهان در تظاهرات شرکت می کرد که با شلیک اس با اسلحه پینت بال مورد اصابت گلوله قرار گرفت که منجر به از دست دادن بینایی در چشم چپش شد. سامان پوریغما. سامان پوریغما که شغل آن مشاور صادرات محصولات بود که در زمان مجروحیتش ۳۰ ساله بود. پوریغما در خیابان ولیعصر واقع در شهر تهران بر روی وسیله نقلیه موتور خود نشسته بود که مورد اصابت گلوله پینت بال به طور مستقیم به چشمش قرار گر
فت که از سوی مأموران شلیک شد و باعث از دست دادن بینایی چشم چپش شد. غزل رنجکش. غزل رنجکش (محدثه رنجکش)، دانشجوی حقوقی که در زمان مجروحیت ۲۱ ساله بود. رنجکش در ۲۴ آبان ۱۴۰۱ در یک تظاهرات در زادگاهش بندرعباس شرکت می کرد که با گلوله ای ساچمه ای از نزدیک مورد اصابت گلوله قرار گرفت. آسیب به چشم او گسترده بود و پزشکان او نتوانستند آن را نجات دهند. چشم راستش تخلیه شده بود. فرید رشیدی. فرید رشیدی آرایشگری که در زمان مجروحیت ۳۰ ساله بود. رشیدی در ۲۴ آبان ۱۴۰۱ در تظاهراتی در بندرعباس شرکت کرده بود که مورد اصابت گلوله ای ساچمه ای قرار گرفت. چهار گلوله وارد چشم چپ او شد که باعث آسیب جبران ناپذیر شد. مرسده شاهین کار. مرسده شاهین کار مادر و مربی ورزشی شخصی (personal trainer)، در زمان مجروحیت ۳۸ ساله بود. شاهین کار در ۲۳ مهر ۱۴۰۱ به همراه مادرش در تظاهراتی در تهران شرکت کرده بود که با اسلحه پینت بال مورد اصابت گلوله قرار گرفت و آسیب جبران ناپذیری به چشم راستش وارد کردند. صادق صوفی. صادق صوفی مربی ورزشی شخصی (personal trainer)، در زمان مجروحیت ۲۷ ساله بود. صوفی در روز ۴ آبان ۱۴۰۱ (مراسم چهلمین روز پس از درگذشت مهسا «ژینا» امی
نی) در بوکان شرکت کرده بود که مورد اصابت گلوله ای ساچمه ای قرار گرفت و آسیب جبران ناپذیری به چشم راست وی وارد شد. الهه توکلیان. الهه توکلیان مادر دوقلو و دانشجوی پی اچ دی که در زمان مجروحیت ۳۴ ساله بود. توکلیان در تاریخ ۲۹ شهریور ۱۴۰۱ به همراه دوقلوهای ۱۰ ساله اش در مشهد در تظاهراتی بود که مورد اصابت گلوله ای ساچمه ای به صورتش قرار گرفت و آسیب های جبران ناپذیری به چشم راستش وارد کرد. امیر ولایتی. امیر ولایتی آرایشگری که در زمان مجروحیت ۲۴ ساله بود. در ۲ مهر ۱۴۰۱، ولایتی در حال شرکت در تظاهرات در تهران بود که مورد اصابت گلوله ای ساچمه ای قرار گرفت و آسیب های جبران ناپذیری به چشم چپ وی وارد شد. کیمیا زند. کیمیا زند، هنگام مجروحیت ۲۶ ساله بود. زند در روز ۴ آبان ۱۴۰۱ (چهلمین روز پس از درگذشت مهسا «ژینا» امینی) در تظاهراتی در تهران شرکت کرده بود که با گلوله پینت بال به چشم راستش اصابت کرد. جنبش چشم برای آزادی. جنبش «چشم برای آزادی» در پی اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» در ایران شکل گرفت. این جنبش از طریق کنشگری افرادی که در نتیجه شرکت در اعتراضات یا حضور در نزدیکی آنها دچار آسیب های جدی چشمی شده بودند، شکل گرفت. هدف ا
یجاد یک شبکه حمایتی و افزایش آگاهی مردم بود که اکنون با ناتوانی مادام العمر مواجه شده اند. در ۱۹ اکتبر ۲۰۲۲، مرصده شاهین کار تصاویری از چشم مجروح خود را از طریق پلتفرم رسانه اجتماعی اینستاگرام به اشتراک گذاشت. او تنها چهار روز قبل در یک اعتراض با تفنگ پینت بال مورد اصابت گلوله قرار گرفته بود. یک ماه بعد، مردی که با نام مستعار سامان شناخته می شود، پس از اینکه در یک تظاهرات در ۲ اکتبر ۲۰۲۲ یک چشمش را از دست داد، کشور را ترک کرد. سامان پس از خروج از کشور، مصاحبه ای با نیویورک تایمز انجام داد که در ۱۹ نوامبر ۲۰۲۲ داستانی را منتشر کرد که توجه بین المللی را به عمل شلیک مستقیم به صورت معترضان جلب کرد. نیویورک تایمز همچنین اطلاعاتی را از پزشکان و مردم داخل ایران جمع آوری کرده بود که نشان می داد بیش از ۵۰۰ نفر دچار آسیب جدی به چشم خود شده اند. چندین نفر دیگر مورد توجه جهانی قرار گرفتند، از جمله غزال رنجکش، دانشجوی حقوق ۲۱ ساله، که عکسی از خود را در شبکه های اجتماعی با این نقل قول منتشر کرد: «وقتی از فاصله دو متری به من شلیک کردی و لبخند زدی، آیا فکر می کردی که من زنده می مانم و به تو لبخند می زنم؟»، و نیلوفر آقایی، ما
ما ۳۲ ساله که در یک اعتراض با سایر کادر پزشکی مورد اصابت گلوله قرار گرفت. آنچه که به عنوان اشتراک گذاری عمومی داستان هایشان توسط افراد آغاز شد، منجر به تشکیل گروهی در داخل ایران از افراد دارای آسیب های چشمی شد که توسط شاهین کار به همراه محمد فرضی (معروف به جوکر تهران) رهبری می شد. که از طریق اینستاگرام با سایر معترضان مجروح تماس گرفت. تشکیل این گروه یک لحظه مهم بود و برای معترضانی که با اثرات جراحات خود دست و پنجه نرم می کردند، یک سیستم پشتیبانی بسیار مورد نیاز فراهم کرد. این گروه همچنین امکان معرفی کادر پزشکی و روانشناسانی را فراهم کرد که به طور ایمن برای معترضان مجروح خدمات ارائه می کردند. تعداد بی سابقه آسیب های چشمی در کشور به دلیل ماهیت سیستماتیک هدف قرار دادن چشم ها، منجر به کمبود عرضه داروهای حیاتی و در دسترس بودن نوبت های جراحی شده بود. تشکیل گروهی در بین مجروحان باعث شد تا کانال هایی برای تهیه فوری تجهیزات پزشکی مورد نیاز در سراسر کشور یا از طریق ارتباطات خارج از کشور و همچنین همراهی یکدیگر و ارائه حمایت حیاتی برای اقدامات پزشکی و جراحی باز شود. این گروه توانست برای اقدامات پزشکی بودجه جمع آوری کند ز
یرا بسیاری از مجروحان قادر به بازگشت به کار نبودند. تشکیل این گروه هدف دیگری نیز داشت، متحد کردن داستان های فردی در تلاش برای جلب توجه جهانی به تعداد افراد آسیب دیده و زندگی آنها قبل و بعد از دست دادن چشم/چشم هایشان. این کنشگری و عضویت آشکار در این گروه بدون هزینه های شخصی زیادی برای معترضان مجروح نبود. فعالیت در اینستاگرام توسط رژیم رصد می شد و فعال ترین افراد و خانواده هایشان هدف تهدید و احضار و دستگیری های خودسرانه دادگاه قرار می گرفتند. امیر ولایتی به دلیل دستگیری و یک ماه حبس در زندان اوین نتوانست به درمان حیاتی برای چشم مجروح خود دسترسی پیدا کند. از زمان آزادی او پس از دستگیری در ماه می ۲۰۲۳، ولایتی همچنان با چالش های حقوقی مواجه بود و در فوریه ۲۰۲۴ دوباره دستگیر شد. ولایتی با اتهامات «شورش»، «فعالیت و اقدامات مؤثر برای پیشبرد اهداف گروه هایی که علیه حکومت اسلامی قیام مسلحانه به راه انداخته اند» و «اخلال در نظم عمومی» روبروست. به همین ترتیب، متین حسنی نیز احضار و به تبلیغ علیه دولت متهم شد. او به ۳۱ ماه زندان محکوم شده است. کوثر افتخاری که در صفحه اینستاگرام خود عکس هایی را در ملاء عام بدون حجاب اجباری
منتشر کرده بود، به نزدیک به پنج سال زندان محکوم شد و مجبور به فرار از کشور شد. علیرغم تهدیدات مداوم علیه امنیت آنها، این گروه به ایجاد و افزایش آگاهی ادامه داد. این گروه اجازه داد تا یک قدرت مشترک ایجاد شود و به جهان نشان دهد که زندگی و مبارزه آنها برای آزادی ادامه دارد. چشم برای آزادی به یک هشتگ و نمادی برای مقاومت کسانی تبدیل شد که چشمان خود را در راه رسیدن به ایرانی آزاد و زندگی عادی فدا کرده بودند. واکنش دولت، تبلیغات و واکنش عمومی جهانی. پاسخ دولت. در اوج اعتراضات که برای اکثر آسیب دیدگان رخ داد واکنش دولت استفاده از آمبولانس ها برای انتقال مستقیم معترضان به بازداشتگاه ها به جای بیمارستان ها بوده است. همچنین، تهدید و دستگیری کادر پزشکان به دلیل ارائه کمک به معترضان آسیب دیده، و قرار دادن نگهبان در ورودی بیمارستان ها برای یادداشت اسامی افرادی که با آسیب های مربوط به اعتراضات و می خواستن وارد بیمارستان ها شوند. بسیاری مجبور به متوسل شدن به درمان های خانگی شدند و حتی پیگیر درمانگاه ایمن برای رسیدگی فوری به جراحات هم شدند به امید این که بعداً بتوانند به بیمارستان ها دسترسی پیدا کنند. آنها قادر به بیان علت وا