Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شارلین تائوله پونسیانو (زاده ۱۱ مه 1991) که بیشتر با نام شارلین شناخته می شود، خواننده و بازیگر دومینیکن است. تائوله نزد ماریا رمولا و نادیا نیکولا آواز خواند و در نیویورک در مؤسسه تئاتر و فیلم لی استراسبرگ اجرا کرد. تاول با دون عمر در "لا فیلا" همکاری کرده است. او نامزد جوایز موسیقی لاتین گرم شده است.
فلور شیزا کوئیسپه سوکاپورا (زاده ۱۸ دسامبر ۲۰۰۰ – درگذشته ۳ آوریل ۲۰۲۴) که با نام هنری خود مونیکویتا میلی شناخته می شود، خواننده پرویی بود. از سال ۲۰۰۵ تا زمان مرگش، او حرفه هنری خود را در موسیقی بومی آند تثبیت کرده بود، که در آن در طول دهه های ۲۰۱۰ و ۲۰۲۰ از محبوبیت برخوردار بود. فلور شیزا کوئیسپه سوکاپورا در ۱۸ دسامبر ۲۰۰۰ در یاناهوایا، ناحیه ای در استان ساندیا، دپارتمان پونو به دنیا آمد. او دختر جیمی کوئیسپ و ماریا لوز سوکاپورا بود. او در مدرسه یاناگوایا و بعداً در مدرسه میرافلورس تحصیل کرد.
داگمار ریورا (زاده ۲۴ مارس ۱۹۵۵)، که بیشتر با نام داگمار شناخته می شود، مجری، بازیگر و خواننده تلویزیون پورتوریکویی است. داگمار ریورا در بروکلین، نیویورک به دنیا آمد و در دورادو، پورتوریکو بزرگ شد. او کار خود را به عنوان یک خواننده جوان در سال ۱۹۷۶ آغاز کرد.
مسابقات دوچرخه سواری جیرو دیتالیا ۲۰۰۶؛ هشتاد و نهمین دوره این مسابقات بوده است که با حضور ۱۹۸ دوچرخه سوار از ۶ تا ۲۸ مه ۲۰۰۶ در کشور ایتالیا برگزار شده است.
سد سنگ سیاه، سدی خاکی با هسته رسی در دشت لیلاخ در شهرستان دهگلان و ۸۰ کیلومتری شرق مرکز استان کردستان است. دریاچه این سد یکی از تفرجگاه های استان کردستان محسوب می شود و مردم این استان برای طبیعت گردی و گذراندن اوقات فراغت به این مکان مراجعه می کنند. این سد به منظور ذخیره و نگهداری آب رودخانه صادق آباد و استفاده بهینه از آب های سطحی در محل روستای سنگ سیاه با حجم ذخیره ۳۳ میلیون مترمکعب، احداث شده است. آبگیری این سد در سال ۱۳۸۶ انجام شد، ولی کار احداث شبکه آبیاری و زهکشی آن که ۳۶۰۰ هکتار زمین را آبیاری می کند در سال ۱۴۰۲ تکمیل شد.
مسابقات دوچرخه سواری جیرو دیتالیا ۱۹۹۵؛ هفتاد و هشتمین دوره این مسابقات بوده است که با حضور ۱۹۸ دوچرخه سوار از ۱۳ مه تا ۴ ژوئن ۱۹۹۵ در کشور ایتالیا برگزار شده است.
مسابقات دوچرخه سواری جیرو دیتالیا ۱۹۹۸؛ هشتاد و یکمین دوره این مسابقات بوده است که با حضور ۱۶۲ دوچرخه سوار از ۱۶ مه تا ۷ ژوئن ۱۹۹۸ در کشور ایتالیا برگزار شده است.
مسابقات دوچرخه سواری جیرو دیتالیا ۱۹۷۶؛ پنجاه و نهمین دوره این مسابقات بوده است که با حضور ۱۲۰ دوچرخه سوار از ۲۱ مه تا ۱۲ ژوئن ۱۹۷۶ در کشور ایتالیا برگزار شده است.
مسابقات دوچرخه سواری جیرو دیتالیا ۱۹۳۲؛ بیستمین دوره این مسابقات بوده است که با حضور ۱۰۹ دوچرخه سوار از ۱۴ مه تا ۵ ژوئن ۱۹۳۲ در کشور ایتالیا برگزار شده است.
مسابقات دوچرخه سواری جیرو دیتالیا ۱۹۱۴؛ ششمین دوره این مسابقات بوده است که با حضور ۸۱ دوچرخه سوار از ۲۴ مه تا ۷ ژوئن ۱۹۱۴ در کشور ایتالیا برگزار شده است.
نیکپای یک قبیله هزاره ها در افغانستان است که عمدتاً از ولایت بدخشان می باشند.
مسابقات دوچرخه سواری جیرو دیتالیا ۱۹۶۰؛ چهل و سومین دوره این مسابقات بوده است که با حضور ۱۴۰ دوچرخه سوار از ۱۹ مه تا ۹ ژوئن ۱۹۶۰ در کشور ایتالیا برگزار شده است.
مسابقات دوچرخه سواری جیرو دیتالیا ۱۹۷۳؛ پنجاه و ششمین دوره این مسابقات بوده است که با حضور ۱۴۰ دوچرخه سوار از ۱۸ مه تا ۹ ژوئن ۱۹۷۳ در کشور ایتالیا برگزار شده است.
سد بانه، سدی خاکی با هسته رسی در فاصله ۱۰ کیلومتری شمال شرق شهر بانه در استان کردستان است که از مقاصد تفریحی و گردشگری طبیعت شهر بانه می باشد. در اطراف دریاچه این سد، پوشش گیاهی جنگلی و پارک جنگلی سد بانه قرار دارد. این سد از منابع تأمین آب آشامیدنی شهر بانه است.
جان مک دونالد (؛ – ) روان پزشک جنایی بود که بیشتر برای نظریه سه گانه مک دونالد درباره ویژگی های سوسیوپاتیک و نوشتن شرح حال قاتلان زنجیره ای مشهور است. مک دونالد در سال ۱۹۶۷ از دانشگاه اتاگو دکترای پزشکی گرفت و عنوان پایان نامه او "تهدید به کشتن" () بود.
کوکیو ، بخشی از یک کاخ امپراتوری ژاپن به نام دایری (大郎) است که خانواده امپراتوری و بانوان دربار در آن زندگی می کردند. بسیاری از زنان فرهیخته در کوکیو گرد هم می آمدند و همسران امپراتورها و زنان دربار و همچنین خدمتکاران این زنان اغلب برای تأثیرگذاری، جذابیت ادبی یا عاشقانه به ملاقات این زنان می رفتند. در این دوره سهم قابل توجهی در ادبیات ژاپن در کوکیو ایجاد شد: آثاری مانند داستان گنجی موراساکی شیکیبو، کتاب بالش توسط سی شوناگون، و بسیاری از گلچین های شعرهای واکا (شعر).
وان منهتن وست یک آسمان خراش اداری ۶۷ طبقه در ۳۹۵ خیابان نهم در منهتن غربی در شهر نیویورک، ایالات متحده است. این برج که توسط اسکیدمور، اوینگز و مریل طراحی شده است، در سال ۲۰۱۹ تکمیل شد و دومین برج پس از ساختمان یوجین است که در این پروژه کامل شده است. این برج دارای طراحی مستطیل شکل با یک دیوار پرده ای حاوی لعاب عایق است. و همچنین یک هسته مکانیکی بتن آرمه دارد. از آنجایی که این ساختمان تا حدی بر روی مجموعه ای از خطوط راه آهن قرار دارد، هسته مکانیکی بیشتر بار ساختمان را تحمل می کند. وان منهتن وست به عنوان بخشی از پروژه منهتن غربی ساخته شد، که مدیریت دارایی بروکفیلد شروع به خرید زمین در دهه ۱۹۸۰ کرد. کار بر روی ساختمان در آوریل ۲۰۱۵ آغاز شد و ساختمان به طور رسمی در ۳۰ اکتبر ۲۰۱۹ گشایش یافت. از سال ۲۰۲۲، مدیریت دارایی بروکفیلد، سازمان سرمایه گذاری قطر و گروه بلک استون مالک این ساختمان هستند. معماری. وان منهتن وست توسط اسکیدمور، اوینگز و مریل با ارتفاع و در ۶۷ طبقه با مجموع مساحت طراحی شده است. این ساختمان در ۳۹۵ خیابان نهم در منهتن غربی قرار دارد.
فینال لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۲۵ بازی نهایی لیگ قهرمانان اروپا ۲۵–۲۰۲۴، هفتادمین فصل از مسابقات برتر فوتبال باشگاهی اروپا بود که توسط یوفا برگزار شد. این بازی در ورزشگاه آلیانتس آرنا در مونیخ در تاریخ ۳۱ مهٔ ۲۰۲۵ میان باشگاه فوتبال اینتر میلان و باشگاه فوتبال پاری سن-ژرمن برگزار شد. پاری سن-ژرمن این مسابقه را با نتیجه ۵–۰ به سود خود به پایان رساند و برای اولین بار فاتح لیگ قهرمانان اروپا شد، که دومین قهرمانی یک باشگاه فرانسوی پس از مارسی در سال ۱۹۹۳ بود. به عنوان برنده، پاری سن ژرمن حق بازی در مقابل تاتنهام هاتسپر، قهرمان لیگ اروپا ۲۵–۲۰۲۴، در سوپرجام اروپا ۲۰۲۵ را به دست آورد و به طور خودکار به جام بین قاره ای فیفا ۲۰۲۵ و جام جهانی باشگاه ها ۲۰۲۹ راه یافت. محل برگزاری. این دومین فینال لیگ قهرمانان اروپا بود که در آلیانتس آرنا برگزار شد. نخستین بار در سال ۲۰۱۲ بود. به طور کلی، این پنجمین فینال جام ملت های اروپا بود که در مونیخ برگزار شد و فینال های ۱۹۷۹، ۱۹۹۳ و ۱۹۹۷ در المپیاستادیون برگزار شد. این فینال همچنین نهمین فینال است که در آلمان برگزار شد، همچنین در اشتوتگارت در سال های ۱۹۵۹ و ۱۹۸۸، گلزنکیرشن در سال ۲۰۰
۴ و برلین در سال ۲۰۱۵ برگزار شد و با رکورد ۹ فینال جام اروپا که در ایتالیا و اسپانیا برگزار شد برابری کرد. آلیانتس آرنا پیشتر میزبان مسابقات جام جهانی فوتبال ۲۰۰۶ بود و به عنوان محل میزبانی یوفا یورو ۲۰۲۰ و یوفا یورو ۲۰۲۴ انتخاب شد. انتخاب میزبان. در ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۱ کمیته اجرایی یوفا اعلام کرد که به جای مونیخ، ورزشگاه المپیک آتاتورک در استانبول میزبان فینال لیگ قهرمانان اروپا در سال ۲۰۲۳ خواهد بود. این به این دلیل بود که استانبول دو بار فینال لیگ قهرمانان را که برای شهرشان در نظر گرفته شده بود به دلیل همه گیری کووید-۱۹ تغییر مکان داد. در ابتدا به عنوان میزبان فینال ۲۰۲۰ برنامه ریزی شده بود، این مسابقه به لیسبون منتقل شد و میزبان نهایی یک سال به عقب برگشت و در عوض استانبول فینال ۲۰۲۱ را به خود اختصاص داد. با این حال، هفته ها پیش از فینال، بازی ۲۰۲۱ به دلیل محدودیت های سفر به پورتو منتقل شد. مونیخ، که در ابتدا توسط کمیته اجرایی یوفا در جریان نشست آنها در لیوبلیانا، اسلوونی در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۹ به عنوان میزبان فینال ۲۰۲۲ انتخاب شد، بعداً پس از جابجایی میزبان نهایی، قرار شد میزبان فینال ۲۰۲۳ باشد. با این حال، این شهر
پس از شکست در سال ۲۰۲۳ توسط استانبول، فینال ۲۰۲۵ را دریافت کرد. مسیر رسیدن به فینال. این نخستین فینال لیگ قهرمانان اروپا بود که با فرمت جدید سوئیسی برگزار شد. بازی. جزئیات. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt;
بتتو ، اصطلاحی است که در اصل به رئیس مؤسسه ای اشاره می کند که به طور موقت به عنوان رئیس مؤسسه دیگری خدمت می کند، اما به معنای رئیس تمام وقت مؤسسه ای نیز می باشد. برای مثال، سامورایی دوره کاماکورا وادا یوشیموری، اولین بتّو سامورایی-دوکورو شوگون سالاری کاماکورا بود.
این فهرستی از رهبران مناطق وابسته است. قلمرو وابسته، سرزمینی است که به عنوان یک دولت مستقل، دارای استقلال کامل سیاسی یا حاکمیت نیست، اما از نظر سیاسی، خارج از منطقه یکپارچه دولت کنترل کننده باقی می ماند. این شرط اخیر، یک قلمرو وابسته را از یک منطقه خودمختار یا تقسیمات کشوری متمایز می کند، که بخشی جدایی ناپذیر از دولت مادر را تشکیل می دهد. اکثر مناطق وابسته جهان، میراث امپراتوری های استعماری قرن نوزدهم و بیستم است. این فهرست، مناطق وابسته مسکونی جهان را تقریباً به دو بخش تقسیم می کند: بخش اول، مناطقی که وابسته به کشورهای مشترک المنافع هستند که قبلاً جزئی از امپراتوری بریتانیا بودند و رئیس کشور همه آنها، پادشاه، چارلز سوم است و بخش دوم، بقیه فرمانداران، مدیران یا نگهبانان مناطق وابسته غیرمسکونی استثنا شده هستند. رهبران کنونی قلمروهای وابسته. هفت کشور مستقل، دارای یک یا چند قلمروی وابسته هستند: آمریکا، فرانسه، بریتانیا، استرالیا، نیوزیلند، هلند و نروژ.
جوگو (شبه ملکه) یا جوسانگو ، جونکو Junko مخفف آن است، عنوانی افتخاری است که در دربار امپراتوری ژاپن داده می شود. جوگو فردی است که با او رفتاری مشابه با سه ملکه (سانومیا/کوی) ملکه بزرگ دواگر، ملکه مادر (بیولوژیک) و کوگو (همسر ارشد امپراتور) می شود. اولین نمونه زمانی بود که پدربزرگ مادری امپراتور سیوا، فوجیوارا نو یوشی فوسا تحت رفتار مشابه سانومیا قرار گرفت و تا دوره ادو ادامه یافت.
تومورهای نورواندوکرین () تومورهایی هستند که از سلول های دستگاه درون ریز (هورومونی) و دستگاه عصبی ایجاد می شوند. این تومورها اغلب در روده تشکیل می شوند و در آنجا تومورهای کارسینوئیدی نامیده می شوند، اما در لوزالمعده، ریه و بقیه نقاط بدن نیز ممکن است یافت شوند. اگرچه انواع فراوانی از تومورهای نورواندوکرین یافت شده اند، اما با آنها همچون گروهی از بافت های یکسان برخورد می شود، زیرا سلول های این تومورها دارای ویژگی های مشترکی هستند، از جمله ظاهر بافت شناسی مشابه، داشتن ریزدانه های ترشحی خاص و تولید آمین های زیستی و هورمون های چند پپتیدی. اصطلاح «نورو» به ریزدانه های مرکزی متراکم (DCGs) اشاره دارد، ریزدانه هایی مشابه آنچه در نورون های سروتونرژیک ذخیره کنندهٔ منوآمین ها یافت می شود. اصطلاح «اِندوکرین» هم به سنتز و ترشح این مونوآمین ها اشاره دارد. «دستگاه نورواندوکرین» شامل غدد درون ریز مانند هیپوفیز، پاراتیروئید و بخش عصبی غدد فوق کلیوی و همچنین بافت جزایر درون ریز در داخل بافت غده ای مانند لوزالمعده و سلول های پراکنده ای در پارانشیم برون ریز است. دومی به عنوان «دستگاه درون ریز منتشر» هم شناخته می شود. اگرچه برآورده
ای متفاوتی در مورد میزان بروز این تومورها وجود دارد؛ اما بروز سالانه تومورهای نورواندوکرین فعال تقریباً ۲٫۵ تا ۵ مورد در هر ۱۰۰٬۰۰۰ است که دو سوم آنها تومورهای کارسینوئید و یک سوم باقی، سایر تومورهای نورواندوکرین هستند. شیوع تومور نورواندوکرین ۳۵ در هر ۱۰۰٬۰۰۰ تخمین زده شده است و اگر تومورهایی که از بالینی خاموش و غیرفعال هستند هم نظر گرفته شوند، ممکن است به طور قابل توجهی بیشتر باشد. یک مطالعه کالبدگشایی از لوزالمعده در افرادی که به دلایل دیگری جان خود را از دست داده بودند، شیوع بسیار بالایی از تومورهای نورواندوکرین کوچک و بدون علامت را کشف کرد. مطالعه میکروسکوپی معمول از سه قسمتِ تصادفیِ پانکراس، تومورهای نورواندوکرین را در ۱٫۶٪ و مطالعه میکروسکوپی از چندین قسمتِ لوزالمعده، تومورهای نورواندوکرین را در ۱۰٪ شناسایی کرد.
لری اهرن (زاده ۲۶ آوریل ۱۹۵۵) یک سیاستمدار جمهوری خواه و عضو سابق مجلس نمایندگان فلوریدا است که نماینده ناحیه ۶۶ است که شامل بخش شمال غربی Pinellas، از کلیرواتر تا سمینول، از ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۸ است. اهرن در دیترویت، میشیگان متولد شد و از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۷ در نیروی هوایی ایالات متحده خدمت کرد.
جعل (انگلیسی: The Forge) یک فیلم مسیحی درام آمریکایی محصول سال ۲۰۲۴ به کارگردانی الکس کندریک و نویسندگی مشترک با استیون کندریک است. این نهمین فیلم برادران کندریک و ششمین فیلم از طریق زیرمجموعه آنها می باشد. بازیگران اصلی کامرون آرنت، پریسیلا شیرر، آسپن کندی، کارن ابرکرومبی، تی سی. استالینگز، بی جی آرنت، کن بیول، بنجامین واتسون، جاناتان ایوانز، جری شیرر و تامی وودارد می باشند. این فیلم قرار است در تاریخ ۲۳ اوت ۲۰۲۴ در ایالات متحده اکران شود. داستان. آیزایا پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان بدون هیچ برنامه ای برای آینده، تحت فشار قرار می گیرد تا تصمیمات بهتری برای زندگی بگیرد.
فاجعه "پاتریا" غرق شدن یک کشتی اقیانوس پیمای ۱۱٫۸۸۵ تنی Patria توسط سازمان شبه نظامی یهودی هاگانا در ۲۵ نوامبر ۱۹۴۰ انجام شد. فاجعه انفجار کشتی پاتریا، در بندر حیفا، ۲۶۷ نفر کشته شده و ۱۷۲ نفر زخمی بر جا گذاشت. در زمان غرق شدن، "پاتریا" حدود ۱۸۰۰ پناهنده یهودی را از اروپای تحت اشغال نازی ها حمل می کرد که مقامات بریتانیایی آنها را از فلسطین به موریس خارج می کردند، این افراد به خاطر آنکه فاقد مجوز ورود بودند، اخراج شده بودند. سازمان های صهیونیستی با این اخراج مخالفت کردند و گروه شبه نظامی زیرزمینی هاگانا بمبی را برای از کار انداختن کشتی کار گذاشت تا از خروج آن از حیفا جلوگیری کند. گروه هاگانا ادعا می کند که اثرات انفجار را اشتباه محاسبه کرده است. بمب اسکلت فولادی را از یک طرف کامل کشتی منفجر کرد و کشتی در کمتر از ۱۶ دقیقه غرق شد. انگلیسی ها به دلایل بشردوستانه به بازماندگان اجازه دادند در فلسطین بمانند اما اینکه چه کسی مسئول این فاجعه بود و دلیل واقعی غرق شدن "پاتریا" چه بوده، تا سال ۱۹۵۷ بحث برانگیز باقی ماند. پس از آن بود که مونیا مردور، شخصی که بمب را کار گذاشته بود، کتابی دربارهٔ خاطرات خود منتشر کرد. بمب گ
ذاری. سازمان های صهیونیستی در حال بررسی چگونگی خنثی کردن طرح اخراج یهودیان از فلسطین بودند. اعتصاب عمومی تأثیر چندانی نداشت. ایرگون تلاش کرد تا بمبی را روی "پاتریا" قرار دهد تا کشتی را از کار بیاندازد. هاگانا همچنین به دنبال از کار انداختن "پاتریا" بود تا او را مجبور به ماندن در بندر برای تعمیرات کند و در نتیجه برای تحت فشار قرار دادن بریتانیایی ها برای لغو حکم اخراج، وقت به دست آورد. افسر هاگانا مسئول عملیات اسحاق سده بود که توسط موشه شارت مجوز داده شده بود که در غیاب موقت دیوید بن گوریون که در ۲۲ سپتامبر به ایالات متحده رفته بود و دیگر برنگشت، اداره سیاسی آژانس یهود را رهبری کند. در ۲۲ نوامبر، مأموران هاگانا یک بمب را به صورت مخفیانه وارد کشتی کردند. قرار بود این بمب در ساعت ۹ شب منفجر شود اما عملیات شکست خورد؛ بنابراین دومین بمب، که قدرتمندتر بود در ۲۴ نوامبر به داخل کشتی قاچاق شد و در کنار بدنه داخلی کشتی پنهان شد. در ساعت ۹ صبح ۲۵ نوامبر، این بمب منفجر شد. هاگانا تأثیر بارگیری بمب را اشتباه محاسبه کرده بود و در نتیجه انفجار، سوراخ بزرگی به ابعاد در بدنه کشتی ایجاد کرد. به دنبال این انفجار، کشتی تنها در ۱
۶ دقیقه غرق شد. تلفات. هنگامی که بمب منفجر شد، "پاتریا" حامل ۱۷۷۰ پناهجو بود که از "اقیانوس آرام" و "میلوس" منتقل شده بودند و ۱۳۴ مسافر را از "اقیانوس اطلس" سوار کرده بودند. بیشتر آنها توسط قایق های انگلیسی و عربی که به محل حادثه شتافته بودند نجات یافتند. با این حال، ۲۶۷ نفر مفقود اعلام شدند - بیش از ۲۰۰ پناهنده یهودی به اضافه ۵۰ خدمه و سرباز انگلیسی - و ۱۷۲ نفر دیگر مجروح شدند. بسیاری از کشته شدگان در انبار "پاتریا" گیر افتاده بودند و نتوانستند فرار کنند، زیرا کشتی به پهلو غلت می زد و غرق می شد. 209 جسد در نهایت کشف و در حیفا دفن شدند. انگلیسی ها تخمین زدند که ۲۶۷ نفر کشته شدند، اما نه آژانس یهود و نه هاگانا نتوانستند مشخص کنند که چه تعداد از مردم از غرق شدن نجات یافتند و چه تعداد جان باختند. عواقب فاجعه. وضعیت پناهندگان. پناهندگان زنده مانده از "پاتریا" به همراه ۱۵۶۰ مسافر باقیمانده "آتلانتیک" به اردوگاه بازداشتی اتلیت منتقل شدند. بعدها، پس از یک کارزار بین المللی، به بازماندگان "پاتریا" اجازه اقامت در فلسطین داده شد. با این حال، سایر مسافران "اقیانوس اطلس" در ۹ دسامبر به موریس اخراج شدند. برخی از رهبران یه
شو (جامعه یهودی در فلسطین) استدلال کردند که از دست دادن زندگی بیهوده نبوده است، زیرا، بازماندگان "پاتریا" اجازه داده شد در کشور بمانند. برخی دیگر اعلام کردند که هاگانا حق ندارد جان مهاجران را به خطر بیندازد، زیرا آنها به میل خود تصمیم نگرفته بودند که در درگیری زیرزمینی یهودیان با مقامات بریتانیا شرکت کنند. نقش هاگانا. نقش هاگانا به طور علنی فاش نشد و داستانی منتشر شد مبنی بر اینکه تبعید شدگان، از سر ناامیدی، خود کشتی را غرق کرده اند. در دسامبر ۱۹۴۵ یکی از روزنامه های حزب ماپای، اظهار داشت ": "در یک روز تلخ و تند، یک دست بدخواه کشتی را غرق کرد"". این نظر توسط معاون سردبیر، اسرائیل کوهن نوشته شده است، که نمی دانست همه افراد مسئول، رهبران ماپای هستند. برخی از رهبران هاگانا که از اظهارات روزنامه خشمگین شده بودند، آموس پسر بن گوریون را به دفتر روزنامه فرستادند و او به صورت سردبیر، آیزاک لوفون، سیلی زد. نقش هاگانا سرانجام در سال ۱۹۵۷ زمانی که مونیا مردور، عاملی که بمب را کار گذاشته بود، به طور علنی فاش شد. او گفت: "هرگز قصدی برای غرق شدن کشتی وجود نداشت. بریتانیایی ها از این موضوع علیه جمعیت یهودی استفاده می کردند
و آن را به عنوان یک اقدام خرابکارانه در برابر تلاش های جنگی نشان می دادند." او گفت که مبارزه با تحریم ها به نفع هاگانا بود و هدف اولیه اجتناب از تلفات بود. دستور بمباران توسط موشه شارت صادر شد، زیرا دیوید بن گوریون در زمان بمباران خارج از کشور بود. تلاش شد تا این حادثه به عنوان نماد عزم صهیونیست ها ثبت شود، اما این امر تا حد زیادی با شکست مواجه شد. در اوایل ۱۵ دسامبر ۱۹۴۵، آیزاک لوفون به جلسه ماپایی نسبت به تلاش برای "تقدیس" این تراژدی هشدار داد. هاگانا همچنین یک بدنه تحقیقاتی تشکیل داد تا دریابد که چرا چنین مقدار نسبتاً کمی از مواد منفجره می تواند چنین سوراخ بزرگی در کشتی ایجاد کند. بازرسان هاگانا به این نتیجه رسیدند که روبنای قایق در وضعیت نامناسبی قرار داشت و بنابراین قادر به تحمل فشار ناشی از انفجار نداشت. در منابع دیگر. رودولف هیرش، نویسنده یهودی-آلمانی که در سال ۱۹۳۹ به فلسطین مهاجرت کرده بود، از نزدیکان آرنولد تسوایگ در آنجا بود، و بعداً با تسوایگ به آلمان شرقی مهاجرت کرد، رمانی با نام "پاتریا اسرائیل" دربارهٔ این حادثه منتشر کرد.
کاکل فری های کرگ سان یکی از سرده های کاکل فری از راسته ماکیان سانان، دسته ای از پرندگان بزرگ، سنگین وزن و زمین خوار است. آنها از مناطق گرمسیری آمریکای جنوبی با یک گونه به نام کاکل فری بزرگ شناخته می شوند که از شمال آمریکای مرکزی تا مکزیک را شامل می شود. کاکل فری ها در این سرده به دلیل دوشکلی جنسی خود شناخته شده اند. نرها پررنگ تر از ماده ها هستند و تزیینات صورت مانند تاجواره ها و غبغبک ها دارند. آنها همچنین با تاج های مجعد و پوشپرهای مخرجگاه با رنگ متضاد (ناحیه پیرامون پارگین) مشخص می شوند. کاکل فری های "Crax" احتمالاً به عنوان یک دودمان متمایز در طول میوسن پسین سرچشمه گرفته است. در طول دوره مسین، نیاکان کاکل فری های کرگ سان به دو دودمان تقسیم شد که توسط آندهای کلمبیایی و کوردیلرا د مریدا که در آن زمان بالا رفتند، از هم جدا شدند. دودمان شمالی به کاکل فری های بزرگ، نوک آبی و زرد تابیده می شد، در حالی که چهار گونه جنوبی با بالا آمدن رشته کوه های مختلف از هم جدا شدند. گونه ها. این سرده دارای ۷ گونه است:
رویارویی با جاینتز (به انگلیسی: Facing the Giants) یک فیلم مسیحی درام و ورزشی آمریکایی به کارگردانی و بازی الکس کندریک که در سال ۲۰۰۶ منتشر شد. بازیگران مکمل از داوطلبان کلیسای باپتیست شروود تشکیل شده بودند و این دومین فیلمی است که شروود پیکچرز ساخته است. این فیلم که در آلبانی، جورجیا فیلمبرداری شده است، داستانی در مورد فوتبال آمریکایی از دیدگاه جهان بینی مسیحی را روایت می کند. این فیلم با بودجه ۱۰۰٫۰۰۰ دلاری ۱۰٫۲ میلیون دلار فروش داشت. داستان. در سال ۲۰۰۳، گرانت تیلور (الکس کندریک) سرمربی تیم فوتبال شیلو کریستین آکادمی ایگلز است که هنوز نتوانسته است به پلی آف ایالتی راه پیدا کند یا حتی رکوردی برنده را در دوره شش ساله خود ثبت کند. پس از شروع فصل هفتم او با یک شکست سه بازی، یک بازیکن کلیدی به مدرسه دیگری می رود و پدران بازیکنان باقی مانده شروع به تحریک برای اخراج او می کنند. این تنها مشکلی نیست که گرانت با آن مواجه است. سقف خانه اش چکه می کند، وسایلش خراب می شود و ماشینش مایه شرمساری غیرقابل اعتماد است. سپس، او به طرز کوبنده ای متوجه می شود که او دلیلی است که همسرش، بروک، نمی تواند باردار شود و … ساخت. فیلمبرد
اری اصلی در ۲۷ آوریل ۲۰۰۴ آغاز شد. بازخوردها. این فیلم بیشتر نقدهای منفی را از سوی منتقدان اصلی دریافت کرد.
کاکل فری های آمریکای جنوبی سرده ای از پرندگان کاکل فری از خانواده گوش خراشان است. آنها در جنگل های نمناک گرمسیری در آمریکای جنوبی یافت می شوند. پرهای آنها سیاه رنگین کمانی با پوشپرهای مخرجگاه سفید یا حنایی (ناحیه پیرامون پارگین) و سرِ دم است و پاها و منقارهای آنها قرمز است. جنسیت ها شبیه هم هستند.
یوئل لرنر (۱۹۴۱ - ژوئیه ۲۰۱۴) یک زبان شناس، مترجم، معلم و تروریست یهودی بود که به جنایات بسیاری از جمله تلاش برای تخریب قبه الصخره در اورشلیم محکوم شد. زندگی شخصی. لرنر با نام «جوئل لرنر» در سال ۱۹۴۱ در بروکلین، نیویورک متولد شد و در آفریقای جنوبی بزرگ شد. در سال ۱۹۶۰ به اسرائیل مهاجرت کرد و در دانشگاه عبری اورشلیم تحصیل کرد و در آنجا مدرک لیسانس خود را در فیلولوژی عبری و سامی دریافت کرد. او شاگرد مئیر کاهان و عضو اتحادیه دفاع یهودیان شد. یوئل متأهل و دارای هشت فرزند بود. شغل معلمی و مترجمی. لرنر در بسیاری از مؤسسات آموزشی متوسطه تدریس کرد و مقالات و کتاب ها را ترجمه کرد. ترجمه های او شامل "«شابس گوی»: مطالعه ای در انعطاف پذیری هالاخی" (فیلادلفیا: انجمن انتشارات یهودی، ۱۹۸۹) بود. اقدامات جنایت کارانه. در سال ۱۹۷۳، لرنر در مورد آتش سوزی در مغازه ای که کتاب های مبلغان مسیحی می فروخت، دستگیر شد. در سال ۱۹۷۵، لرنر به ظن توطئه برای آسیب رساندن به وزیر دفاع ایالات متحده ، هنری کیسینجر، دستگیر شد. گزارش های روزنامه ها می گویند که لرنر «تهدیدی برای ترور کیسینجر ابراز کرده بود». تاسیس گروه زیرزمینی. در سال ۱۹۷۸، لرنر
به اتهام توطئه و نگهداری غیرقانونی اسلحه محاکمه شد. دادستان های اسرائیل او را به عنوان مؤسس یک حلقه زیرزمینی شبه نظامیان و به اقدام استخدام دانشجویان جوان برای سرنگونی دولت، ایجاد دولتی بر اساس قوانین مذهبی و کشتن اعراب متهم کردند. لرنر این گروه را «گال» نامید که مخفف عبری «رستگاری اسرائیل» است. برای اعضا کارت عضویت صادر می شد، اسامی رمز داده می شد و وظایف خاصی مانند برنامه ریزی، سازماندهی، خرابکاری و جاسوسی به آنها محول می شد. برخی در کاراته آموزش می دیدند. انفجار قبة الصخره. در سال ۱۹۸۲، لرنر یک سازمان کوچک جوانان را تشکیل داد که هدف آن تخریب قبة الصخره بود. گفته می شود که او یک سفر میدانی به یک پایگاه ارتش در جنوب برای سرقت مواد منفجره برای استفاده در انفجار قبةالصخره ترتیب داده بود. هدف او ایجاد امکان بازسازی مکان معبد کوه بود. لنر پیش از اقدام به انفجار، دستگیر شد. او به ۵ سال زندان محکوم شد، اما ۲ سال و نیم از محکومیت او به حالت تعلیق درآمد. چشم انداز و میراث. مارک یورگنزمایر لرنر را به عنوان یک تروریست مذهبی یهودی معرفی کرد و نوشت که "آرزوی یک جامعه یهودی در اسرائیل بود. او امیدوار بود که معبد باستانی
در اورشلیم، حق انحصاری یهودیان برای استقرار در کرانه باختری رود اردن، بازسازی شود. و ایجاد دولتی بر اساس قوانین کتاب مقدس».
حسین ولی اوغلو (متولد حسین دورماز؛ ۱ ۱۹۵۲–۱۷ ژانویه ۲۰۰۰) رهبر حزب الله کردستان، یک سازمان افراطی ستیزه جو در اوایل دهه ۱۹۹۰ بود. او در سال ۲۰۰۰ توسط پلیس ترکیه کشته شد. زندگی. ولی اوغلو در اول ژانویه ۱۹۵۲ در باغوزو، گرچوش، استان باتمان در خانواده ای کرمانجی زبان از قبیله حابیزبینی به دنیا آمد. او از عثمان و فاطمه دورماز به عنوان کوچک ترین فرزند از ۵ فرزند متولد شد. او دورماز را به عنوان نام خانوادگی مناسب نمی دانست و در سال ۱۹۷۸ نام خانوادگی خود را به طور قانونی به ولی اوغلو (به معنی پسر ولی) تغییر داد. خانواده او در میان کردها به نام خاندان «مالا ولی» («خانه ولی») معروف بودند که ولی نام پدربزرگ پدری او بود. او ملی گراتر شد و تا آنجا که می توانست شروع به مطالعه تاریخ کُرد کرد. او دانش فراوانی به ویژه در زمینه جغرافیا به دست آورد و از همه «کوه ها، نهرها، جنگل ها، جاده ها، روستاها و مکان های تاریخی» کردستان و همچنین ایل های کُرد و محل زندگی آنها آگاه بود. او حتی زبان شناسی کُردی را مطالعه کرد و دربارهٔ لهجه های مختلف کُردی، محل تکلم آنها و تاریخچه آنها اطلاعات زیادی داشت. ولی اوغلو و عبدالله اوجالان در دانشکده
علوم سیاسی دانشگاه آنکارا همکلاسی بودند. در سال ۱۳۵۷ در حالی که هنوز دانشجو بود ازدواج کرد و صاحب ۷ پسر و ۴ دختر شد. زمانی که ولی اوغلو در دانشگاه بود، در سال ۱۹۷۸ به اتحاد ملی دانشجوهای ترکیه (م ت ت ب) پیوست و در سال ۱۹۸۰ آن را تَرک کرد. م ت ت ب از سال ۱۹۴۶ تا سال ۱۹۶۰ یک سازمان ملی گرای تُرک، ملی گرای اسلامی تُرک در دهه ۱۹۶۰ و کاملاً اسلام گرا از سال ۱۹۷۰ تا زمان تعطیلی آن پس از کودتای ۱۹۸۰ بود. ولی اوغلو مدعی شد که جدایی طلبی کُردها یک حق کامل است و نه یک جنبش ملی گرایانه ناعادلانه و بی دلیل مانند ناسیونالیسم تُرک یا عرب. او ضمن حمایت از جنبش های جدایی طلب کرد در هر چهار کشور، عمدتاً بر ترکیه تمرکز داشت. وی مدعی شد که کُردها باید ناسیونالیست باشند و جدایی طلبی را در اولویت قرار دهند، زیرا دشمنان کُردها هرگز ناسیونالیسم خود را کنار نخواهند گذاشت و به ظلم به کُردها ادامه خواهند داد. ولی اوغلو از کُردها خواست که تابع تُرک ها نباشند، به تُرکی صحبت نکنند، به ترکیه وفادار نباشند و هرچه تُرک ها می گویند باور نکنند. وی همچنین مدعی شد که مسلمان بودن دشمنان کُردها نیز دلیلی برای تسلیم شدن کُردها و پذیرش وضعیت خود ن
یست. وی همچنین خواستار آن شد که کُردستان مستقل ابتدا روابط خوبی با کشورهای مسلمان برقرار کند و سپس بر کشورهای غیر اسلامی تمرکز کند. او در دوران رهبری حزب الله، بارها تلاش کرده بود تا با پ ک ک یک جبهه متحد علیه ترکیه تشکیل دهد، هرچند که عمدتاً به دلیل بی میلی پ ک ک شکست خورده بود. با وجود امتناع وی از مبارزه با پ.ک.ک، پس از حملات مکرر پ ک ک علیه حزب الله، درگیری آغاز شد. او از دشمنی بین پ ک ک و حزب الله متنفر بود و تلاش های زیادی برای پایان دادن به درگیری ها انجام داد، از جمله به حزب الله دستور داد که فقط برای دفاع از خود با پ ک ک بجنگد و پس از حملات پ ک ک به دنبال تلافی نباشد. او مدعی شد که این درگیری فقط به نفع ترکیه بوده و باید از آن اجتناب می شد. به گفته یکی از ماموران بازنشسته JITEM، ترکیه پیشنهاد کمک به حزب الله علیه پ ک ک را داده بود، هرچند ولی اوغلو آن را رد کرد و بار دیگر بر نفرت خود از ترکیه و خوش بینی خود برای صلح بین حزب الله و پ.ک.ک تاکید کرد. درگیری ها بین حزب الله و پ ک ک در سال 1995 پایان یافت، هرچند تا سال 1998 هیچ آتش بسی رسمی وجود نداشت. ولی اوغلو پس از دستگیری عبدالله اوجالان، تحت تعقیب تری