Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ژاپن باحال، ژاپن خفن، به جنبه هایی از فرهنگ ژاپنی اشاره دارد که افراد غیرژاپنی آن را به عنوان "خفن (زیباشناختی) درک می کنند. پس از موفقیت «بریتانیا باحال»، دولت ژاپن شروع به استفاده از این عبارت کرد. استراتژی ژاپن خنک بخشی از استراتژی کلی برند ژاپن است که هدف آن انتشار جذابیت و جذابیت ژاپن در جهان است. هدف Coolژاپن باحال "شامل همه چیز است، از بازی ها، مانگا، انیمه، و سایر اشکال محتوا، مد، محصولات تجاری، آشپزی ژاپنی و فرهنگ سنتی به روبات ها، فناوری های سازگار با محیط زیست و سایر محصولات صنعتی با فناوری پیشرفته. ژاپن به دلیل ترکیبی از ناکامی هایش در جنگ جهانی دوم و تاریخ امپراتوری تهاجمی اش، به دلیل شرایط، به ویژه ایالات متحده، مجبور شد رویکرد خود را به دیپلماسی جهانی تغییر دهد. طبق ماده ۹، ژاپن دیگر قادر به استفاده از قدرت سخت از طریق ارتش خود نبود. در نتیجه، قدرت نرم را به عنوان رویکرد خود به موقعیت خود در صحنه جهانی پرورش داد و پیشگام شد. در این مورد، ژاپن مجبور شد بفهمد که چگونه در زمینه امنیت، کمک و رهبری پیش برود، و این کار را با بازآفرینی تصویر خود و بازسازی شهرت منفی خود آغاز کرد. ابتکار «ژاپن خنک» ژاپن
سنگ بنای اصلی سیاست قدرت نرم آن بود و کمک زیادی به ادغام مجدد آنها در رهبری منطقه ای و جهانی کرد. منشأ. از سال ۱۹۸۰، پس از ظهور وزارت امور خارجه ژاپن (MOFA)، ژاپن شروع به افزایش تلاش های برندسازی ملی از طریق انتشار یک مجموعه تلویزیونی با عنوان اوشین کرد. اوشین، یک سریال آبکی ژاپنی، بدون هیچ هزینه ای در خارج از ژاپن توزیع شد و در ۴۶ کشور مورد استقبال قرار گرفت. با موفقیت اوشین و چندین برنامه تلویزیونی دیگر، ژاپن با موفقیت ایده «ژاپن باحال» را به عنوان روشی برای ایجاد و بهبود درک فرهنگی کشور ایجاد کرد. داگلاس مک گری در مقاله ای در سال ۲۰۰۲ در نشریه خبری "فارین پالیسی" با عنوان «خوشحالی ناخالص ملی ژاپن» در مورد ژاپن نوشت که «در حال اختراع مجدد ابرقدرت» با گسترش نفوذ فرهنگی آن در سطح بین المللی، علی رغم مشکلات اقتصادی و سیاسی «دهه از دست رفته (ژاپن)». بررسی فرهنگ جوانان و نقش جی-پاپ، مانگا، انیمه، بازی های ویدئویی در ژاپن، مد، سینمای ژاپن، لوازم الکترونیکی مصرفی، معماری ژاپنی، آشپزی ژاپنی، و پدیده های کاوایی (کانسپت) ("ناز") مانند هلو کیتی، مک گری قدرت نرم فرهنگی قابل توجه ژاپن را برجسته کرد و این پرسش را مطرح ک
رد که این کشور چه پیامی می تواند داشته باشد؟ پروژه او همچنین استدلال کرد که کسادی ژاپن حتی ممکن است به دلیل بی اعتباری بخشی از مسیرهای شغلی سفت و سخت سابق و تجارت بزرگ، خونسردی ملی آن را تقویت کرده باشد. پذیرش. در رسانه های بین المللی مطرح شد، با "نیویورک تایمز" با اجرای یک سال گذشته ایده ها: پوکمون هژمونی،تعداد فزاینده ای از مقامات دولتی و رهبران تجاری اصلاح طلب در ژاپن شروع به اشاره به «درآمد ناخالص ملی» این کشور کردند و شعار غیررسمی «ژاپن باحال» را اتخاذ کردند. در یک کنفرانس مطبوعاتی در سال 2005، وزیر امور خارجه ژاپن این ایده را با مفهوم شادی ناخالص ملی کشور پادشاهی بوتان مرتبط کرد. این عبارت در اواسط دهه ۲۰۰۰ بیشتر مورد توجه قرار گرفت، زیرا ان اچ کی مجموعه ای تحت عنوان «ژاپن باحال» هاککاتسو: کاکاویی نیپون (Hakkutsu: Kakkoii Nippon) را آغاز کرد که در پایان سال ۲۰۰۹ تعداد آن به بیش از ۱۰۰ قسمت رسید. ابتکارهای آکادمیک شامل ایجاد یک تحقیق در مورد «ژاپن باحال» در مؤسسه فناوری ماساچوست است، در حالی که برخی از دانشگاه های غربی افزایش تعداد متقاضیان مطالعات ژاپنی را دوره ها به دلیل تأثیر «ژاپن باحال» گزارش کرده ا
گریگوریس بالاکیان (به ارمنی:Գրիգորիս Պալաքեան)(زادهٔ ۱۸۷۵ – درگذشته در ۸ اکتبر ۱۹۳۴)، اسقف کلیسای حواری ارمنی و همچنین یکی از بازماندگان و خاطره نویسان نسل کشی ارمنی ها بود. زندگی نامه. گریگوریس بالاکیان در توقات در امپراتوری عثمانی به دنیا آمد و از کالج ساناساریان در ارزروم فارغ التحصیل شد. او به مدت دو سال در آلمان به تحصیل معماری پرداخت و مدرک مهندسی عمران دریافت کرد. بالاکیان به عنوان یک کشیش مجرد تحت نام رهبانی گریگوریس بالاکیان منصوب شد. در ۲۴ آوریل ۱۹۱۵ او در میان گروهی از ۲۵۰ شخصیت برجسته ارمنی در قسطنطنیه دستگیر و تبعید شد. یک گروه به آیاش تبعید شدند. بالاکیان به همراه ۱۹۰ تبعیدی دیگر از پایتخت به چانکری، در شمال شرقی آنکارا، فرستاده شد. تنها ۱۶ نفر از آنان زنده ماندند. او با ۴۸ تبعیدی از چانکری به سوی دیر الزور در صحرای سوریه حرکت کرد. در طول مسیر، بالاکیان اعتماد کاپیتان ژاندارمری، شکری بیگ، را جلب کرد و از برنامه دولت عثمانی برای نابودی کل جمعیت ارمنی مطلع شد. بالاکیان موفق به فرار به سمت اسلاهی شد. او به گروهی از کارگران در راه آهن بغداد پیوست، جایی که سربازان فراری ترک در کنار پناهجویان ارمنی کا
ر اجباری انجام می دادند. در حالی که کارگران ارمنی بین ماراش و برچه قتل عام می شدند، بالاکیان به محل ساخت وساز دیگری در راه آهن بغداد فرار کرد. او با کمک مهندسان آلمانی و در نهایت با تغییر هویت به عنوان "هر برنشتاین"، موفق شد از قسطنطنیه به پاریس فرار کند. در دادگاه ۱۹۲۱ برلین علیه سوغومون تهلیریان، قاتل طلعت پاشا، بالاکیان همراه با یوهانس لپسیوس به عنوان شاهد برای متهم حاضر شد. در نهایت، سوغومون تهلیریان تبرئه شد. بالاکیان به عنوان پیشوای مذهبی در منچستر، لندن و در نهایت به عنوان اسقف مارسی فعالیت کرد. دو کلیسا تحت نظارت او در مارسی و نیس (کلیسای سنت ماری، ۱۹۲۸) و همچنین تعدادی نمازخانه و مدرسه ساخته شد. او در مارسی درگذشت. بالاکیان عموی بزرگ منتقدان ادبی آنا بالاکیان و نونا بالاکیان بود. آنا بالاکیان یکی از متخصصان برجسته در زمینه نمادگرایی و سوررئالیسم بود و ریاست بخش ادبیات تطبیقی دانشگاه نیویورک را بر عهده داشت. نونا بالاکیان نیز به عنوان یکی از ویراستاران تأثیرگذار در بخش نقد کتاب روزنامه نیویورک تایمز و یکی از بنیان گذاران حلقه ملی منتقدان کتاب شناخته می شود. هر دوی این شخصیت ها نقشی مهم در گسترش نقد اد
بی ایفا کردند و میراث ماندگاری از خود بر جای گذاشتند. بالاکیان همچنین عموی بزرگ پیتر بالاکیان است؛ نویسنده و شاعر ارمنی-آمریکایی که به دلیل دستاوردهای ادبی اش مورد تحسین گسترده قرار گرفته است. پیتر بالاکیان در سال ۲۰۱۶ جایزه معتبر پولیتزر برای شعر را برای مجموعه شعر ژورنال ازون دریافت کرد. آثار او که به موضوعاتی چون حافظه، تاریخ و تأثیرات ماندگار نسل کشی ارمنی ها می پردازد، نقشی کلیدی در افزایش آگاهی دربارهٔ تاریخ ارمنستان و مصائب فرهنگی مردم ارمنی ایفا کرده است. دستاوردها. خاطرات بالاکیان که در کتاب "گلگتای ارمنی" منتشر شده است، یکی از مهم ترین روایت های شاهدان عینی نسل کشی ارمنی ها به شمار می رود. این اثر برجسته، تجربیات دردناک او را در جریان تبعید اجباری ارمنی ها از سرزمینشان به تفصیل بیان می کند و دیدگاه شخصی او را دربارهٔ جنایات مرتکب شده ارائه می دهد. در کتاب "گلگتای ارمنی"، بالاکیان نه تنها تجربیات خود را روایت می کند، بلکه به بررسی زمینه های گسترده تر نسل کشی نیز می پردازد. توصیفات دقیق او از رنج هایی که مردمش تحمل کردند و تأملات او دربارهٔ مقاومت روح ارمنی، این خاطرات را به یکی از اسناد تاریخی مهم تب
دیل کرده است. علاوه بر این، بالاکیان اطلاعات منحصربه فردی دربارهٔ سرنوشت کومیتاس وارداپت ارائه می دهد. کومیتاس یکی از هم بندان او و از برجسته ترین آهنگسازان و موسیقی شناسان ارمنی است. بالاکیان دربارهٔ آسیب های روانی کومیتاس پس از تبعید و کشتارها نشان دهنده تأثیر عمیق نسل کشی بر رهبران فرهنگی و روشنفکران ارمنی مطالب حائز توجهی نوشته است.
کارینه پوغوسیان (؛ ) پیانیست اهل ارمنستان-ایالات متحده آمریکا است که در نیویورک زندگی می کند. او در سن ۱۴ سالگی در اجرای ارکسترال خود کنسرتو پیانو شماره ۱ بتهوون را نواخت و در ۲۳ سالگی اولین اجرای خود در سالن کارنگی را داشت. از آن زمان تا به حال او جوایز متعددی کسب کرده و در برخی از معتبرترین سالن های کنسرت جهان به اجرا پرداخته است. وی از کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان و کالج دولتی موسیقی رومانوس ملیکیان فارغ التحصیل گشت. وی هم اکنون ساکن شهر نیویورک می باشد. زندگی نامه. تحصیلات موسیقی پوغوسیان از زادگاهش ایروان در مدرسه "هنر شماره ۱" آغاز شد و سپس در کالج رومانوس ملیکیان و همچنین کنسرواتوار دولتی کومیتاس ادامه یافت. استادان او در ارمنستان شامل قازاریان، واچه ام ر-شات و سوِتلانا دادیان بودند. پس از مهاجرت به ایالات متحده در سال ۱۹۹۸، او مدرک لیسانس خود را با درجه عالی (summa cum laude) از دانشگاه ایالتی کالیفرنیا، نورتریج دریافت کرد و سپس در مدرسه موسیقی منهتن مدرک کارشناسی ارشد و دکتری موسیقی (D.M.A) خود را تحت نظر دکتر آرکادی آرونوف دریافت نمود. او دوره دکتری خود را در مدت زمان کوتاه دو سال تکمیل کرد و پای
ان نامه اش را دربارهٔ آرام خاچاطوریان در رابطه با پیانو نوشت. پوغوسیان در حال حاضر در نیویورک زندگی می کند و در دانشگاه محل تحصیل خود یعنی مدرسه موسیقی منهتن، در گروه های آموزشی کالج و پیش کالج تدریس می کند. برجسته ترین شاگرد او چارلی پوت است که او در دوره پیش کالج تدریس کرده است. حرفه موسیقی. پوغوسیان موسیقیدانی مشتاق است که به عنوان «فوق العاده» و «بزرگتر از زندگی» توصیف شده است و در سالن کارنگی در تالار ویل، مرکین کانسرت هال، استاینوی هال، سری «کنسرت های کلیسای ترینیتی»، سری برنامه «یکشنبه ها ساعت دو» در بورلی هیلز، کمیته وادی ارکستر فیلارمونیک لس آنجلس، سری «باخ لانچ رسیتال» در کالیفرنیا، جشنواره هنرمندان جوان بین المللی در شبه جزیره کالیفرنیا و جشنواره و مؤسسه بین المللی پیانو در نیویورک به اجرا پرداخته است. در پاییز سال ۲۰۰۷، او یک سری کنسرت سه گانه با عنوان "سونات پیانو قرن بیستم" در سالن پیانو یاماها سازماندهی و اجرا کرد. اخیراً، او در سازماندهی کنسرت "مردگان و رستاخیز" به مناسبت نود و پنجمین سالگرد نسل کشی ارمنیان در کلیسای کاتدرال ارمنی سنت وارتان در نیویورک کمک کرد، جایی که اجرای او از سونات پیانو
خاچاطوریان با تشویق ایستاده روبه رو شد و به عنوان «بهت آور» توصیف گردید. "نشریه «تماشاگر آینه ارمنی»" نوشت: او به عنوان تک نواز با ارکسترهای متعدد از جمله سمفونی غرب جدید، ارکستر کامرای پارک اونیو، ارکستر سمفونیک موسیقا بلا، ارکستر سمفونیک سی اس یوان، و ارکستر بزرگ نیو بارگ کار کرده است. دکتر چو او را «جذب کننده تماشاگران» و «یک بازیگر به طور ذاتی» توصیف کرده است. او در کلاس های مستر با هنرمندان برجسته ای مانند آلیسیا د لاروچا، کلود فرانک، جان اوکانر و جروم رز شرکت کرده است. پوغوسیان برنده رقابت هنرمندان کشف شده ارکستر نیو وست، رقابت بین المللی پیانو جزایر هزار، رقابت کنسرتو ارکستر سمفونیک سی اس یوان، آزمون های هنرمندان بین المللی و برنده جایزه اول در رقابت بین المللی پیانو لیست لس آنجلس، رقابت موسیقی و هنرهای پنج شهر و رقابت پیانو آرنو باباجانیان است. پوغوسیان همچنین برنده بورسیه هایی از آکادمی ملی هنرها و علوم ضبط، ارکستر سمفونیک گلندیل، انجمن دانشجویان ارمنی آمریکا و بنیاد یعقوب و برونی سلاو گمپل، و مدرسه موسیقی منهتن است. سی دی تک نوازی او از آثار پیانو آرام خاچاطوریان و ترنسکریپت های باله تابستان ۲۰۱۴ تح
ت لیبل ناکسوز منتشر شد. آلبوم او "راخمانینف و استراوینسکی" در ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۹ توسط سنچور رکوردز منتشر شد. آلبوم او "تم های فولک" در ۳ فوریه ۲۰۲۳ توسط ناونا رکوردز منتشر گردید.
انحلال پادشاهی ریوکیو , همچنین به عنوان الحاق ریوکیو یا الحاق اوکیناوا, روند سیاسی در سال های اولیه دوره میجی بود که شاهد الحاق پادشاهی ریوکیو سابق به امپراتوری ژاپن به عنوان استان اوکیناوا (یعنی یکی از استان های ژاپن) و جدا شدن آن از سیستم باج گذاری چین بود. این فرایندها با ایجاد قلمرو ریوکیو در سال ۱۸۷۲ آغاز شد و با الحاق و انحلال نهایی پادشاهی در سال ۱۸۷۹ به اوج خود رسید و در نتیجه مذاکرات با دودمان چینگ با میانجیگری تور جهانی یولیسیز سایمن گرانت، عملاً اواخر سال بعد به پایان رسید. انحلال ریوکیو به طور متناوب به عنوان تجاوز، الحاق، اتحاد ملی یا اصلاحات داخلی شناخته شده است. پس زمینه. در اوایل دوره ادو، با حمله به ریوکیو، پادشاهی ریوکیو با ژاپنی ها قلمرو ساتسوما وارد یک رابطهٔ واسال-سوزراین (ملازم-فرماندار) شد و یک سری مأمور در طی دویست و پنجاه سال بعد به ادو، «دفاکتو» پایتخت شوگون سالاری توکوگاوا نیز فرستاد. در همان زمان، پادشاهی به روابط خراجی خود با دودمان چینگ را توسط پذیرش مأمور و فرستادن مأمور ادامه داد. این وضعیت دوگانه گاهی از طریق یک یوجی جوکوگو منعکس می شود که به معنای است. بنابراین وضعیت سیاسی جز
ایر ریوکیو در مقابل بقیه ژاپن حداقل از سه جهت استثنایی بود: بخشی از هان (ژاپن)، اما نه مستقیم. تحت فرمانروایی پادشاه؛ و منبع روابط دیپلماتیک نیمه خودمختار با قدرت های خارجی، علیرغم «ساکوکو» یا سیاست «کشور بسته». سال های پس از بازسازی می جی ۱۸۶۸ نه تنها شاهد لغو سیستم هان (موضوع ریوکیو در حال حاضر در صلاحیت استان کاگوشیما) بود، بلکه تلاش هایی برای «تثبیت» مرزهای جدی امپراتوری ژاپن نیز انجام شد. با حادثه مودان، کشتار ده ها کشتی غرق شده مردم ریوکیو (از جزایر میاکو) در تایوان تحت حکومت چینگ در سال ۱۸۷۱، «مسئله ریوکیو» به منصه ظهور رسید. در ماه مه سال بعد، مذاکرات با چین بر سر این حادثه هنوز ادامه داشت معاون خزانه داری اینواوئه کائورو الحاق ریوکیو را پیشنهاد کرد، با این استدلال که آنها مدت ها تابع ساتسوما بوده اند و اینکه «بازگشت آنها به حوزه قضایی ژاپن» امکان ایجاد «سیستم واحد برای میهن» را فراهم می کند. وضعیت. در سال جدید ۱۸۷۲، ناراهارا شیگه رو و ایجیچی ساداکا به ریوکیو رفتند و در بحث با مقام های دربار، موافقت کردند که از بدهی های سابق پادشاهی به خاندان شیمازو از ساتسوما چشم پوشی کنند. سپس در ماه ژوئیه، به دولت
ریوکیو اطلاع داده شد که باید به خاطر موفقیت بازسازی می جی تبریک بفرستد. شاهزاده آیه و گیوان چوهو به موقع به توکیو اعزام شدند و در اوایل سپتامبر وارد شدند. ملاقات با امپراتور میجی در روز چهاردهم همان ماه، آنها نامه خود را با امضای پادشاه ریوکیو، شو تای که البته با مشورت وزارت امور خارجه (ژاپن) به "شو تای ریوکیو") اصلاح شده بود ارائه کردند و به سخنرانی امپراتور گوش دادند که در آن به سابقه طولانی وضعیت زیردست ساتسوما اشاره کرد. همچنین وزارت امور خارجه (ژاپن) سوئه جیما تنه ئومی یک اعلامیه امپراتوری را خواند که در آن شو تای به پادشاه دامنه ریوکیو (با وجود لغو سیستم هان قبلی) ارتقا پیدا کرده بود. به گفته گریگوری اسمیتز، "به بیان دقیق، ایجاد دامنه ریوکیو شروع "الحاق ریوکیو" بود. این دو هفته بعد با حکم دایجوکان دنبال شد. به موجب آن معاهدات منعقد شده در دهه ۱۸۵۰ بین ریوکیوها و ایالات متحده آمریکا، فرانسه و هلند به توکیو به ارث رسید. در ماه مه ۱۸۷۴، ژاپن تهاجم ژاپن به تایوان (۱۸۷۴) را راه اندازی کرد. بریتانیا به عنوان میانجی، در حل و فصل صلح ۳۱ اکتبر همان سال، چین نه تنها با پرداخت غرامت موافقت کرد، بلکه ریوکیوها را به
عنوان نیز پذیرفت، واقعیتی که سال بعد توسط گوستاو بواسوناد به عنوان «خوشحال ترین نتیجه معاهده» توصیف شد. در همین حال، در ۱۲ ژوئیه ۱۸۷۴، مسئولیت ریوکیوها از وزارت امور خارجه به وزارت امور داخله (ژاپن) منتقل شد. در نوامبر ۱۸۷۴، دولت ریوکیو مأموریت خراجی به چین را فرستاد که مورد انتقاد وزیر کشور اوکوبو توشیمیچی قرار گرفت، که در گزارشی از تحقیقات تعدادی از مراحل را ارائه کرد. برای رسیدگی به پایبندی دامنه ریوکیو به «قوانین قدیمی قدیمی» و عدم مشاهده «عقل» گرفته شده است، در حالی که مقامات ارشد دامنه به توکیو احضار شدند. در مارس ۱۸۷۵، دولت ژاپن در مورد «تخصیص» دامنه تصمیم گرفت. مقام وزارت کشور ماتسودا میچییوکی به عنوان مأمور مدیریت انحلال منصوب و فرستاده شد. همراه با بیش از هفتاد فرستاده به ریوکیو. در ۱۴ در ژوئیه ورود به قلعه شوری انجام شد، آنها با شاهزاده ناکیجین ملاقات کردند، از جانب شو تای خطری مشاهده نمی شد، آنها فهرستی از ۹ خواسته را ارائه کردند: (۱) پایان دادن به اعزام هیئت های خراجی و تبریک به چین، و (۲) استقبال از چینی ها. فرستادگان در عوض؛ (۳) پذیرش نام عصر ژاپنیها؛ (۴) اعزام سه مقام به توکیو در رابطه با اجر
ای قانون جدید کیفری. (۵) اصلاح مدیریت دامنه و سلسله مراتب. (۶) اعزام ده یا بیشتر دانشجو به توکیو برای مطالعه؛ (۷) لغو ریوکیو-کان در فوجیان; (۸) بازدید از توکیو توسط پادشاه و (۹) ایجاد یک پادگان ژاپنی. دولت محلی با اعزام مقام ها و دانشجویان و ایجاد ک پادگان حداقل موافقت کرد، در حالی که استفاده «نام عصر ژاپنی»، اصلاحات داخلی (به استناد تفاوت های اجتماعی)، و محدودیت حقوق دیپلماتیک را رد کرد. همچنین با معافیت شو تای از سفر به دلیل بیماری نیز موافقت شد. در ۲۵ سپتامبر، ماتسودا میچییوکی به لغو احتمالی آینده دامنه ریوکیو و استقرار استان اوکیناوا در محل آن اشاره کرد.
تور جهانی یولیسیز سایمن گرانت ()، تور جهانی خود را در می ۱۸۷۷، تنها چند ماه پس از پایان دوره دوم ریاست جمهوری خود آغاز کرد. پس از خدمت به عنوان ژنرال در طول جنگ داخلی آمریکا، و به عنوان رئیس جمهور برای دو دوره متوالی در طول دوره آشفته دوره ایالات متحده آمریکا، گرانت برای تعطیلات از سالهای استرس جنگ و سیاست آماده بود. او را آورد. اکنون در اواخر پنجاه سالگی، گرانت با اشتیاق فراوان منتظر این تور بود. به همراه همسرش جولیا گرنت توری را آغاز کردند که مدت ها انتظارش را می رفتند، که تبدیل به توری در سراسر جهان شد که بیش از دو سال و نیم طول کشید. این تور مملو از بازدید از مکان ها و افراد برجسته از جمله ملکه ویکتوریا، لئون سیزدهم، اتو فون بیسمارک و دیگر شخصیت های برجسته در سراسر جهان بود. گرانت برنامه سفر انعطاف پذیری داشتند و طی بازدیدهایشان از کشورهای مختلف سه بار در طول تور به پاریس رفت. گرنت اغلب توسط جمعیت تشویق کننده به عنوان «ژنرال گرانت» قهرمان جنگ داخلی در کشورهای مختلف در طول تور، اغلب با سلام های رسمی و جشن های بزرگ پذیرایی می شد.
بحرالغرائب لغت نامه ای منظومِ فارسی به ترکی از لطف الله بن یوسف حلیمی است از نیمهٔ دوّمِ قرنِ نهمِ هجریِ قمری.
مرحله گروهی چلنج لیگ آسیا ۲۵–۲۰۲۴ از ۲۶ اکتبر تا ۲ نوامبر ۲۰۲۴ برگزار شد. قرعه کشی. قرعه کشی مرحله گروهی در ۲۲ اوت در خانه ای اف سی در کوالالامپور مالزی انجام شد. ۱۸ تیم در پنج گروه قرار گرفتند: سه گروه شامل چهار تیم از غرب (گروه های A-C) و دو گروه شامل سه تیم از شرق (گروه های D-E). تیم ها در گلدان ها قرار گرفتند: چهار گلدان برای منطقه غرب و سه گلدان برای منطقه شرق، و بر اساس رتبه بندی انجمن ها در جایگاه های مربوطه در هر گروه قرار گرفتند. تیم های یک انجمن نمی توانند به یک گروه کشیده شوند. ۱۸ تیم زیر وارد قرعه کشی مرحله گروهی شدند که شامل ۱۴ شرکت کننده مستقیم، دو بازنده از مرحله پلی آف مقدماتی لیگ قهرمانان آسیا ۲ (با برچسب ای سی ال۲)و دو برنده مرحله مقدماتی (با برچسب پی اس) بودند. فرمت. در مرحله گروهی، هر گروه به صورت تک بازی و در یک مکان متمرکز برگزار می شود. هشت تیم به مرحله یک چهارم نهایی مرحله حذفی صعود کردند: سه برنده گروه و بهترین تیم رتبه دوم از غرب، و تیم های اول و دوم هر گروه از شرق. قوانین برای صعود. تیم ها بر اساس امتیاز (۳ امتیاز برای برد، ۱ امتیاز برای تساوی، ۰ امتیاز برای باخت) رتبه بندی شدند. در
صورت مساوی بودن امتیازها، تساوی شکن ها به ترتیب زیر اعمال می شوند (مقاله ۸.۳ مقررات): برنامه. برنامه مسابقات به شرح زیر است: گروه ها. جزئیات مسابقات پس از قرعه کشی در ۲۲ اوت ۲۰۲۴ اعلام شد. منطقه غرب. گروه A. ---- گروه B. ---- گروه C. ----
سیّد جواد طباطبایی (۱۴۰۱ − ۱۳۲۴) استاد پیشین دانشگاه تهران و پژوهشگر فلسفه، تاریخ، سیاست و حقوق بود. از طباطبایی آثار گوناگونی در قالب نوشته، تألیف، ترجمه، مقاله، جزوه، درسگفتار شنیداری و دیداری برجا مانده است که از آن میان می توان به تألیف «تأملی دربارهٔ ایران» و ترجمهٔ «تاریخ فلسفهٔ اسلامی» اثر هانری کُربَن و نوشتن مقالات «شیخِ بازمقتول»، «ملتِ باتاریخ و بی تاریخ نگاری»، «بساط کهنه و طرح نو»، «نعشِ بی جانِ جان لاک در دست غسّالان» اشاره کرد. فهرست آثار وی به شرح زیر است: مقاله. سیّد جواد طباطبایی نگارندهٔ بیش از یکصد مقاله و نقد و مدخل است که فهرست این آثار به تفکیک نوع آن ها در زیر آمده است: درس گفتار. درس گفتارهای تاریخِ اندیشه از سید جواد طباطبایی در قالب صوتی و تصویری به شرح زیر است: تقریرات. تقریرات (جزوه های دانشگاهی) با سرنویس های زیر منتشر شده است: گفت وگو، میزگرد، سخنرانی. سیّد جواد طباطبایی ده ها گفتگو و میزگرد و سخنرانی در کارنامه دارد که متن آن ها مکتوب و منتشر شده است. فهرست زیر دربرگیرندهٔ این موارد به تفکیک نوع آن هاست:
اعتراض های آنپو یا مبارزه بر سر پیمان امنیتی ، جنبشی ضد دولتی و ضد آمریکایی بود که با تظاهرات گسترده ای همراه بود که و دو بار در ژاپن برگزار شد. بار نخست مبارزه ای علیه بازنگری پیمان امنیتی بین ایالات متحده و ژاپن (تصویب در سال ۱۹۵۱) بود که از سال ۱۹۵۹ تا سال بعد ادامه داشت. پس از گذشت ده سال، قرار بود پیمان امنیتی ژاپن و ایالات متحده در سال ۱۹۷۰ به طور خودکار به مدت ۱۰ سال تمدید شود، اما جنبش های اعتراضی برای جلوگیری از این امر به وجود آمد. اعتراض های آنپو مجموعه ای از اعتراض های گسترده در سراسر ژاپن از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۰، و دوباره در سال ۱۹۷۰، علیه معاهده امنیتی ایالات متحده-ژاپن بود که به ایالات متحده اجازه می داد تا پایگاه های نظامی خود را در خاک ژاپن حفظ کند. نام تظاهرات از اصطلاح ژاپنی «پیمان امنیتی» گرفته شده است، که «آنزن هوشو جویاکو» (安全保障条約) یا فقط «آنپو» (安保) است. اعتراضات در سال های ۱۹۵۹ و ۱۹۶۰ در مخالفت با تجدیدنظر پیمان امنیتی بین ایالات متحده و ژاپن در سال ۱۹۶۰ برگزار شد و در نهایت به بزرگ ترین اعتراضات مردمی در عصر مدرن ژاپن تبدیل شد. در اوج اعتراضات در ژوئن ۱۹۶۰، صدها هزار معترض ژاپن ساختمان دا
یت ملی را محاصره کردند. تظاهرات تقریباً روزانه در توکیو، وهمچنین تظاهرات گسترده ای در دیگر شهرها و شهرستان های سراسر ژاپن برگزار شد. در ۱۵ ژوئن، معترضان راه خود را به داخل محوطه دایت ملی هجوم بردند که منجر به درگیری شدید با پلیس شد. در جریان این درگیری، یک دانشجوی دختر دانشگاه توکیو به نام میچیکو کانبا کشته شد. ژاپن توسط رئیس جمهور ایالات متحده دوایت آیزنهاور لغو شد و نخست وزیر محافظه کار نوبوسوکه کیشی مجبور شد استعفا دهد. دور دوم اعتراضات در سال ۱۹۷۰ در زمان تمدید خودکار معاهده آنپو در سال ۱۹۶۰ رخ داد. اگرچه مدت کوتاه تر بود، اما این اعتراضات بعدی نیز به اندازه قابل توجهی دست یافتند. پس زمینه. پیمان امنیتی بین ایالات متحده و ژاپن (۱۹۵۱) توسط ایالات متحده به عنوان شرط پایان دادن به اشغال ژاپن پس از پایان جنگ دوم در ژاپن اجباری شده بود. در ۸ سپتامبر ۱۹۵۱ همراه با امضای قرارداد سان فرانسیسکو امضا شد که به طور رسمی به جنگ جهانی دوم در آسیا پایان داد. معاهده امنیتی در ۲۸ آوریل ۱۹۵۲ همزمان با پایان اشغال ژاپن به اجرا درآمد. به نیروهای آمریکایی مستقر در ژاپن اجازه می داد بدون مشورت قبلی با دولت ژاپن برای هر منظوری
مورد استفاده قرار گیرند. اعتراضات داخلی در ژاپن را کاهش داد و ایالات متحده را متعهد به دفاع از ژاپن در صورت حمله شخص ثالث به ژاپن نکرد. دولت ژاپن در اوایل سال ۱۹۵۲ تلاش برای تجدید نظر در این معاهده را آغاز کرد. با این حال، دولت آیزنهاور در برابر درخواست های تجدید نظر مقاومت کرد تا اینکه جنبش رو به رشد پایگاه نظامی ضد آمریکایی در ژاپن در مبارزه سوناگاوا ۱۹۵۵–۱۹۵۷ به اوج رسید. به موجب آن یک پایگاه نیروی هوایی ایالات متحده به روستای مجاور گسترش یافت. پیمان امنیتی ژاپن و ایالات متحده که در سال ۱۹۵۱ منعقد شد، پیمانی بود که ژاپن را در ازای بهبود اقتصادی به عنوان «دولت تابع ایالات متحده» به رسمیت می شناخت و سرنوشت خودمختاری و دیپلماسی بعدی ژاپن را تعیین می کرد. با این حال، این بیش از حد یک طرفه بود. یکجانبه به این معنی است که «فقط یک طرف تعهد را بر عهده دارد» و طبق پیمان امنیتی قدیمی، ژاپن مجبور بود پایگاه هایی را در اختیار ارتش ایالات متحده قرار دهد، اما ایالات متحده هیچ تعهدی برای دفاع از ژاپن نداشت. خشم عمومی در ژاپن پس از حادثه ژیرارد در سال ۱۹۵۷ که در آن سرباز ارتش ایالات متحده ویلیام اس. ژیرارد، برای سرگرمی خو
د، یک گلوله نارنجک خالی را به سمت یک زن خانه دار که در حال نجات ضایعات در نزدیکی پایگاه نظامی که در آن مستقر بود شلیک کرد و او را کشت. ژیرار به اتهام قتل شبه عمد و متعاقباً تنزل رتبه، و پرونده دادگاه عالی ایالات متحده ویلسون علیه ژیرارد محکوم شد. این امر دشمنی با وضعیت موجود را بیش از پیش آشکار کرد. ایالات متحده با تجدید نظر موافقت کرد، مذاکرات در سال ۱۹۵۸ آغاز شد و پیمان جدید توسط آیزنهاور و کیشی در مراسمی در واشینگتن دی سی در ژانویه امضا شد. ۱۹، 1960. از دیدگاه ژاپنی ها، پیمان جدید پیشرفت قابل توجهی نسبت به پیمان اولیه داشت، چرا که ایالات متحده را متعهد به دفاع از ژاپن در صورت حمله می کرد، مشاوره قبلی با دولت ژاپن را قبل از اعزام نیروهای آمریکایی مستقر در ژاپن به خارج از کشور الزامی می کرد، بندی را که از قبل اجازه سرکوب ناآرامی های داخلی را می داد حذف می کرد و یک دوره اولیه ۱۰ ساله را مشخص می کرد که پس از آن هر یک از طرفین می توانست با یک سال اطلاع قبلی پیمان را لغو کند. از آنجایی که معاهده جدید بهتر از معاهده قبلی بود، کیشی انتظار داشت که در یک زمان نسبتاً کوتاه به تصویب برسد. تا حدی برای جشن گرفتن معاهده
ای که به تازگی تصویب شده است. اگر سفر آیزنهاور طبق برنامه پیش می رفت، او اولین رئیس جمهور ایالات متحده بود که به ژاپن سفر می کرد. در سال 1960 مدت کوتاهی از پایان جنگ جهانی دوم گذشته بود و مردم از « جنگ » به شدت بیزار بودند. علاوه بر این، نسبت به نخست وزیر کیشی که عضو کابینه توجو بود، نیز نارضایتی وجود داشت. در نتیجه، بسیاری از شهروندان با پیمان امنیتی مخالفت کردند و «معتقد بودند که پیمان امنیتی، ژاپن را درگیر جنگ های آمریکا خواهد کرد همچنین انتقاداتی نسبت به مصونیت کیفری داده شده به سربازان آمریکایی مستقر در ژاپن وجود داشت.» عواقب. این پیمان در ۱۹ ژوئن بدون رأی گیری در مجلس مشاوران لازم الاجرا شد. علاوه بر این، سفر آیزنهاور به ژاپن به تعویق افتاد (عملاً لغو شد). برای حل این سردرگمی، کابینه نخست وزیر کیشی در ۲۳ ژوئن، روزی که اسناد تصویب پیمان امنیتی جدید مبادله شد، استعفای خود را به عنوان نشانه ای از مسئولیت پذیری خود اعلام کرد. روز قبل از استعفایش در ۱۵ ژوئیه، نخست وزیر کیشی توسط یک اراذل و اوباش مورد حمله قرار گرفت و به شدت مجروح شد (با این حال، مهاجم شخصی بود که با بانبوکو اونو ارتباط داشت و اعتقاد بر این ا
ست که انگیزه او مسائل امنیتی نبوده، بلکه این بوده که کیشی توافق پنهانی برای واگذاری قدرت به اونو را زیر پا گذاشته است).
باشگاه فوتبال یانگ الفنتس که معمولاً با نام یانگ الفنتس شناخته می شود، یک باشگاه فوتبال حرفه ای است که در وینتیان، لائوس واقع شده است. این باشگاه در حال حاضر در لیگ ۱ لائوس رقابت می کند. این باشگاه از سال ۲۰۱۸ متعلق به تاجر سنگاپوری جیسون لیم است. این باشگاه ۲ عنوان قهرمانی لیگ و ۲ جام حذفی لائوس را کسب کرده است.
تاریخ اقتصادی ژاپن ()، بیشتر برای رشد اقتصادی شگفت آور در دهه ۱۸۰۰ پس از بازسازی می جی مورد مطالعه قرار گرفته است. این اولین قدرت بزرگ غیرغربی شد و تا زمان شکستش در جنگ جهانی دوم پیوسته گسترش یافت. هنگامی که ژاپن از ویرانی نجات یافت، تا سال ۲۰۱۰ پس از ایالات متحده در جهان فهرست کشورها بر پایه تولید ناخالص داخلی شد، زمانی که ابتدا چین و سپس آلمان در سال ۲۰۲۳ از این کشور سبقت گرفت. محققان موقعیت اقتصادی منحصربه فرد این کشور را در طول جنگ سرد ارزیابی کرده اند که صادرات به ایالات متحده می شود و قدرت های همسو با شوروی، علاقه شدیدی به وضعیت دوران پس از جنگ سرد در دهه از دست رفته (ژاپن) داشته اند.
آناهید کوچاریان (؛ ؛ ) یک بازیگر اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی نامه. وی با نام اصلی آناهید آماتونو هاروتیونیان () در ۱۲ اوت ۱۹۵۵ در لنیناکان به دنیا آمد . وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی جمهوری ارمنستان (۲۰۱۵) هنرمند افتخاری جمهوری ارمنستان (۲۰۰۴) جایزه دولتی جمهوری ارمنستان (۲۰۰۲) شده است.