Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شغول به کار شد و بعدها در دانشگاه زنان بلگراد تدریس کرد. پس از آن، او مجوزی از وزارت آموزش و پرورش صربستان برای تحصیل هنر در مدرسه خصوصی آنتون آشبه در مونیخ دریافت کرد. در اینجا، او با نقاشانی همچون ریهارد یاکوپیک، ایوان گروهار، ماتیجا یاما، میلان میلوانوویچ، کوستا میلیچویچ و بوریویه استوانوویچ آشنا شد. او همچنین با پیشگامان هنر نوگرا مانند واسیلی کاندینسکی، آلکسی فون یاولنسکی، یولیوس اکستر و پاول کله روبرو شد و از آثار آنها به شدت تحت تأثیر قرار گرفت. در مدت اقامتش در مونیخ، او به طور مرتب نامه هایی به والدینش در صربستان ارسال می کرد و همیشه از آنها می خواست که روزنامه ها و کتاب هایی در مورد تازه ترین رویدادهای کشور برایش بفرستند. تعهد او به هنر خود تأثیر زیادی بر زندگی شخصی اش گذاشت و در سال ۱۸۹۸، او نامزدی اش را با یک کارمند دولتی به دلیل درخواست جهیزیه غیرقابل قبول از طرف مادر او لغو کرد. پتروویچ در سال ۱۹۰۰ به صربستان بازگشت و به طور مرتب از موزه ها و گالری ها بازدید می کرد و در کنسرت ها و تولیدات تئاتری شرکت می کرد. او همچنین بخش زیادی از وقت خود را به یادگیری زبان های خارجی اختصاص داد. اولین نمایشگاه ا
نفرادی او همان سال در بلگراد برگزار شد. او همچنین در سازماندهی اولین نمایشگاه هنر یوگسلاوی و اولین کلونی هنر یوگسلاوی مشارکت داشت. در سال ۱۹۰۲، پتروویچ تدریس در مدرسه عالی زنان را آغاز کرد. سال بعد، او بنیان گذار حلقه خواهران صرب، یک سازمان خیریه برای کمک به صرب های قومی در مناطق تحت کنترل عثمانی مانند کوزوو و مقدونیه (ناحیه) بود. در سال ۱۹۰۴، پتروویچ به خانه خانوادگی خود در رسنیک رفت و بر روی نقاشی های خود متمرکز شد. یکی از معروف ترین آثار او، "Resnik"، در همین مدت تکمیل شد. در سال های بعد، او وارد محافل میهن پرستانه صربستان شد. او کمک های مالی برای فقرا در صربستان قدیم جمع آوری کرد و علیه بحران بوسنی اعتراض نمود. در سال ۱۹۱۰، او به پاریس سفر کرد تا از دوست خود، مجسمه ساز ایوان مِشتروویچ دیدن کند. او در فرانسه ماند تا زمانی که خبر فوت پدرش را شنید و سپس در آوریل ۱۹۱۱ به صربستان بازگشت. پس از بازگشت، او تدریس در مدرسه عالی زنان را از سر گرفت. او آثار هنری خود را در پادشاهی صربستان در پاویون در نمایشگاه بین المللی هنر ۱۹۱۱ به نمایش گذاشت.
مینا کانت (؛؛ ۱۹ مارس ۱۸۴۴ – ) با نام اصلی اولریکا ویلهلمینا جانسون؛ ۱۹ مارس ۱۸۴۴ – ۱۲ مه ۱۸۹۷) نویسنده و کنشگر مردم فنلاند بود. کانت در حالی که فروشگاه پارچه فروشی خانواده اش را اداره می کرد و به عنوان بیوه ای که هفت فرزند را بزرگ می کرد، نوشتن را آغاز کرد. آثار او به مسائل حقوق زنان، به ویژه در زمینه فرهنگی که او آن را مخالف ابراز و تحقق آرمان های زنان می دانست، می پردازد. نمایشنامه های "همسر کارگر" و "خانواده کشیش" از معروف ترین آثار او هستند، اما نمایشنامه "آنا لیسا" بیش از همه برای فیلم ها و اپراها اقتباس شده است. در زمان خود، او به دلیل ناهماهنگی بین ایده هایش و عقاید رایج زمانه اش، و همچنین به دلیل حمایت شدیدش از دیدگاه های خود، چهره ای بحث برانگیز بود. مینا کانت نخستین نمایشنامه نویس و نویسنده منثور بزرگ فنلاندی زبان پس از آلکسیس کیوی، نویسنده ملی فنلاند، و نخستین زن روزنامه نگار به زبان فنلاندی بود. او همچنین نخستین زنی بود که روز پرچم داری در فنلاند به نام او اختصاص یافت، که از ۱۹ مارس ۲۰۰۷ آغاز شد. این روز همچنین به عنوان روز برابری اجتماعی در فنلاند شناخته می شود. زندگی و حرفه. کانت در تامپره متول
د شد. پدرش، گوستاف ویلهلم جانسون (۱۸۱۶–۱۸۷۷)، ابتدا به عنوان کارگر و سپس سرکارگر در کارخانه نساجی جیمز فینلیسون کار می کرد. مادرش اولریکا (۱۸۱۱–۱۸۹۳) بود. گوستاف و اولریکا چهار فرزند داشتند که یکی از آن ها، آدولف، در نوزادی درگذشت. خواهر و برادرهای مینا، گوستاف (۱۸۵۰–۱۸۹۴) و آگوستا (۱۸۵۲–۱۸۷۷) بودند. در سال ۱۸۵۳، پدرش مدیریت فروشگاه نساجی فینلیسون را در کوئوپیو بر عهده گرفت و خانواده به آنجا نقل مکان کرد. کانت تحصیلاتی استثنایی برای یک زن طبقه کارگر در آن زمان داشت. پیش از نقل مکان به کوئوپیو، در مدرسه کارخانه فینلیسون تحصیل می کرد که برای فرزندان کارگران در نظر گرفته شده بود. پس از آن، در مدارس دخترانه مختلف کوئوپیو ادامه تحصیل داد. موفقیت پدرش در کسب وکار باعث شد که او حتی در مدرسه ای برای فرزندان طبقه بالا پذیرفته شود. در سال ۱۸۶۳، او در دانشگاه یووسکوله، نخستین مؤسسه آموزش عالی فنلاند که زنان را نیز می پذیرفت، شروع به تحصیل کرد. در سال ۱۸۶۵، با معلم علوم طبیعی خود، یوهان فردیناند کانت (۱۸۳۵–۱۸۷۹) ازدواج کرد و تحصیل در دانشسرای عالی را رها کرد. بین سال های ۱۸۶۶ تا ۱۸۸۰، هفت فرزند به دنیا آورد: آنی (۱۸۶۶–۱۹
۱۱)، الی (۱۸۶۸–۱۹۴۴)، هانا (۱۸۷۰–۱۸۸۹)، مایجو (۱۸۷۲–۱۹۴۳)، یوسی (۱۸۷۴–۱۹۲۹)، پکا (۱۸۷۶–۱۹۵۹) و لیولی (۱۸۸۰–۱۹۶۹). همسرش یوهان در سال ۱۸۷۹، اندکی پیش از تولد فرزند هفتمشان، درگذشت. او حرفه نویسندگی خود را در روزنامه "کسکی-سومی"، جایی که همسرش به عنوان سردبیر کار می کرد، آغاز کرد. کانت دربارهٔ مسائل زنان نوشت و از اعتدال گرایی حمایت کرد. در سال ۱۸۷۶، به دلیل اعتراضاتی که مقالات او برانگیخته بود، خانواده کانت مجبور به ترک روزنامه شدند، اما سال بعد در روزنامه رقیب، "پای یَنِه"، مشغول به کار شدند. مینا نخستین آثار داستانی خود را در صفحات "پای یَنِه" منتشر کرد، از جمله مجموعه ای از داستان های کوتاه که در سال ۱۸۷۸ با عنوان "داستان ها و روایت ها" منتشر شد.&lt; کانت در ۱۲ مه ۱۸۹۷، در ۵۳ سالگی، در خانه اش در کوئوپیو بر اثر سکته قلبی درگذشت. او در مقبره خانوادگی در گورستان کوئوپیو به خاک سپرده شد. بحث. مینا کانت در مباحث عمومی پیرامون حقوق زنان برجسته بود. در سال ۱۸۸۵، اسقفی استدلال کرد که نظم الهی ایجاب می کند که زنان از رهایی برخوردار نباشند. سپس نویسنده گوستاف گیجرشتام استدلال کرد که مردان تنها می توانند آرزو داشته ب
اشند که روزی به پاکی زنان برسند، زیرا اساساً با یکدیگر متفاوت هستند و این تفاوت دلیل فحشا و سایر ناهنجاری های اخلاقی است. کانت به شدت به این استدلال اعتراض کرد، زیرا به این معنا بود که مردان می توانند اخلاق ضعیف خود را با اشاره به کاستی های ذاتی شان توجیه کنند، در حالی که هر زنی که در فحشا درگیر باشد، از چنین دفاعی برخوردار نخواهد بود. مهم ترین آثار. مینا کانت در مجموع ده نمایشنامه، هفت داستان کوتاه، و همچنین مقاله ها و سخنرانی هایی منتشر کرد. به عنوان یکی از نمایندگان برجسته واقع گرایی (ادبیات) در زمان خود، او عمدتاً در آثارش به مشکلات اجتماعی پرداخت. مهم ترین آثار کانت نمایشنامه های "Työmiehen vaimo" ("همسر کارگر") از سال ۱۸۸۵ و "آنا لیزا" که در سال ۱۸۹۵ نوشته شد، هستند. در نمایشنامه "همسر کارگر"، شخصیت اصلی یوهانا با مردی به نام رستو ازدواج کرده که فردی الکلی است و تمام پول همسرش را هدر می دهد. یوهانا نمی تواند از این کار او جلوگیری کند، زیرا از نظر قانونی، پول او متعلق به شوهرش است. اولین اجرای این نمایشنامه باعث جنجال شد، اما چند ماه بعد، پارلمان قانونی جدید دربارهٔ جدایی اموال تصویب کرد. "آنا لیزا" تراژ
دی دختری پانزده ساله است که بدون ازدواج باردار می شود – او موفق می شود بارداری خود را پنهان کند، اما هنگام تولد نوزاد، در لحظه ای از وحشت، او را خفه می کند. مادر دوست پسرش، میکو، به او کمک می کند – او نوزاد را در جنگل دفن می کند، اما چند سال بعد، زمانی که آنا-لیسا قصد دارد با نامزدش یوهانس ازدواج کند، میکو و مادرش او را تهدید به افشاگری می کنند. آن ها تهدید می کنند که اگر آنا-لیسا با میکو ازدواج نکند، راز تاریک او را برملا خواهند کرد، اما آنا-لیسا امتناع می کند. در نهایت، او تصمیم می گیرد که به کار خود اعتراف کند. او به زندان فرستاده می شود، اما پس از اعتراف، احساس آرامش می کند و به نظر می رسد که به صلح درونی دست یافته است. در فرهنگ عامه. یک مینی سریال دو قسمتی دربارهٔ مینا کانت به نام "Minna" در سال ۱۹۷۷ منتشر شد که توسط نوشته شده و به کارگردانی ساخته شد. در این مینی سریال، نقش مینا کانت را ایفا می کند. در سال ۲۰۲۲، یک اپرا با نام "مینّان تای واس" دربارهٔ زندگی و آثار مینا در فنلاند به روی صحنه رفت که توسط ویرا آیرس نوشته شده و آهنگسازی آن را جوکا لینکولا انجام داده است.
کارولا روت وست هایمر (; – ) درمانگر جنسی و مجری برنامه های گفت وگو محور آلمانی-آمریکایی بود. وستهایمر در آلمان در یک خانوادهٔ یهودی متولد شد. با روی کار آمدن نازیسم، والدینش برای ایمنی، او را در ده سالگی به مدرسه ای در سوئیس فرستادند، در حالی که خودشان به دلیل مراقبت از مادربزرگ سالمندش در آلمان ماندند. هر دو در اردوگاه کار اجباری کشته شدند. پس از جنگ جهانی دوم، او به قیمومت بریتانیا بر فلسطین مهاجرت کرد. در ۱۷ سالگی و با قد ، به هگانا پیوست و به عنوان یک تک تیرانداز آموزش دید. در بیستمین سالروز تولدش، در جریان آتش خمپاره انداز بر اورشلیم در جنگ ۱۹۴۸ فلسطین، بر اثر انفجار گلولهٔ توپ زخمی شد و تقریباً هر دو پای خود را از دست داد. دو سال بعد، وستهایمر به پاریس نقل مکان کرد و در دانشگاه پاریس روان شناسی خواند. او در سال ۱۹۵۶ به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد، در حالی که برای تأمین هزینه های تحصیل به عنوان خدمتکار کار می کرد. او در سال ۱۹۵۹ مدرک ام ای جامعه شناسی را از نیو اسکول دریافت کرد و در سال ۱۹۷۰، در ۴۲ سالگی، دکترای خود را از کالج معلمان، دانشگاه کلمبیا اخذ کرد. در دههٔ بعد، در چندین دانشگاه تدریس کرد و ی
ک مرکز درمان جنسی خصوصی راه اندازی نمود. حرفهٔ رسانه ای وستهایمر در سال ۱۹۸۰ با برنامهٔ رادیویی "Sexually Speaking" آغاز شد که تا سال ۱۹۹۰ ادامه یافت. در سال ۱۹۸۳ این برنامه پربیننده ترین برنامهٔ رادیویی در بزرگ ترین بازار رادیویی کشور بود. او سپس برنامهٔ تلویزیونی "نمایش دکتر روث" را راه اندازی کرد که تا سال ۱۹۸۵، دو میلیون بیننده در هفته داشت. او به خاطر ارائهٔ توصیه های جدی در کنار شخصیتی صمیمی، شاد، شوخ طبع و محترمانه شناخته می شد و عبارت معروفش «Get some» به نماد او تبدیل شد. در سال ۱۹۸۴، "نیویورک تایمز" گزارش داد که او «از گمنامی به شهرتی تقریباً آنی رسیده است.» او از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۳ چندین مجموعه در شبکه های لایف تایم و دیگر شبکه های کابلی اجرا کرد. وستهایمر به یک چهرهٔ شناخته شدهٔ خانگی و فرهنگی تبدیل شد و در چندین برنامهٔ تلویزیونی ظاهر شد، در فیلمی با ژرار دوپاردیو هم بازی شد، روی جلد مجلهٔ "پیپل" قرار گرفت، در آلبومی از تام چاپین خواند، در تبلیغات تجاری مختلف حضور داشت و ویدئوهای "Playboy" را اجرا کرد. او نویسندهٔ ۴۵ کتاب در زمینهٔ رابطه جنسی و روان شناسی جنسی بود. نمایش تک نفرهٔ "تبدیل شدن به دکتر
روث" در سال ۲۰۱۳، نوشتهٔ مارک سنت جرمین، و مستند "از دکتر روث بپرس" در سال ۲۰۱۹، ساختهٔ رایان وایت، دربارهٔ زندگی او ساخته شده اند. او به تالار مشاهیر رادیو راه یافت و جوایزی همچون مدال ماگنوس هیرشفلد، مدال افتخار جزیره الیس، مدال لئو بک، جایزه مارگارت سنگر از برنامه ریزی والدین و نشان افتخار شایستگی جمهوری فدرال آلمان را دریافت کرد. زندگی اولیه و تحصیلات. آلمان. وستهایمر با نام کامل کارولا روث زیگل در ۴ ژوئن ۱۹۲۸، در روستای کوچک "ویزنفلد" (اکنون بخشی از کارل اشتات آم ماین)، در جمهوری وایمار متولد شد. او تنها فرزند یهودیت ارتدکس، ایرما (با نام خانوادگی هاناوئر)، یک خانه دار، و یولیوس زیگل، یک عمده فروش لوازم خیاطی بود. پدرش در شب بلورین توسط گشتاپو دستگیر و به اردوگاه کار اجباری داخائو فرستاده شد. مادر و مادربزرگش نیز بعدها به اردوگاه های مرگ فرستاده شدند و هرگز بازنگشتند. سوئیس. مادر و مادربزرگ وستهایمر تصمیم گرفتند که آلمان نازی برای او بیش از حد خطرناک شده است، به دلیل افزایش خشونت های نازی ها؛ بنابراین، چند هفته بعد، در ژانویه ۱۹۳۹، او را از طریق "انتقال کودکان"، یک قطار سازمان یافته برای نجات کودکان یهو
دی، به سوئیس فرستادند، هرچند که او به شدت مایل نبود که از خانواده اش جدا شود. روت، که در آن زمان ۱۰ ساله بود، دیگر هرگز در دوران کودکی در آغوش گرفته نشد. او به یتیم خانه ای متعلق به یک خیریه یهودی در هایدن، سوئیس منتقل شد، جایی که ۳۰۰ کودک یهودی دیگر نیز حضور داشتند، برخی از آن ها تنها شش سال داشتند. تا پایان جنگ جهانی دوم، تقریباً تمام آن ها یتیم شدند، زیرا والدینشان نتوانستند از آلمان فرار کنند و توسط نازی ها کشته شدند. در یتیم خانه، او مسئولیت نظافت را بر عهده داشت و به عنوان یک مراقب و چهره ای مادرانه برای کودکان کوچکتر عمل می کرد. او به مدت شش سال در این یتیم خانه ماند. دختران یتیم خانه اجازه نداشتند در مدرسه محلی تحصیل کنند، اما یک پسر از همان مدرسه کتاب های درسی خود را شب ها به او قرض می داد تا بتواند مخفیانه آن ها را بخواند و تحصیلاتش را ادامه دهد. در دوران اقامتش در یتیم خانه سوئیسی، وستهایمر از طریق نامه نگاری با مادر و مادربزرگش در ارتباط بود. این نامه ها در سال ۱۹۴۱ متوقف شد، هنگامی که والدین و مادربزرگ پدری اش در ۲۰ اکتبر ۱۹۴۱ به گتو ووچ تبعید شدند. پدر و مادربزرگش در سال ۱۹۴۲ در آنجا جان باختند.
پیش از آنکه بعدها از این موضوع مطلع شود، او تصور می کرد که پدرش در سال ۱۹۴۲ در اردوگاه آشویتس کشته شده است. اطلاعاتی در مورد چگونگی مرگ مادرش در دسترس نیست. در پایگاه داده ید وشم، مرکز جهانی یادبود هولوکاست، مادر وستهایمر به عنوان "verschollen" یا «ناپدید شده/مقتول» ثبت شده است. علاوه بر والدین وستهایمر، تمام بستگان او در جریان هولوکاست جان خود را از دست دادند. برای سال ها، او با احساس «گناهی غیرمنطقی» زندگی می کرد؛ او فکر می کرد که اگر در آلمان می ماند، می توانست والدینش را نجات دهد. بعدها، او گفت که این احساس گناه جای خود را به تحسین فداکاری والدینش داد، زیرا آن ها او را به مکانی امن فرستادند. او گفت: «من هرگز شجاعت این را نداشتم که فرزندان خودم را به این شکل بفرستم.» اسرائیل. پس از پایان جنگ جهانی دوم، وستهایمر تصمیم گرفت در سن ۱۶ سالگی به قیمومت بریتانیا بر فلسطین مهاجرت کند. در سپتامبر ۱۹۴۵، زمانی که ۱۷ ساله بود، به علیا (صهیونیسم) پیوست و به کبوتص رامت داوید رفت و در زمینه کشاورزی کار کرد. به او گفتند که نامش بیش از حد آلمانی است، بنابراین نامش را از کارولا به نام میانی خود، روت، تغییر داد و خود را روت
ک. زیگل نامید، اما کارولا را به عنوان حرف میانی نامش نگه داشت تا در صورت جستجوی والدینش، قابل شناسایی باشد. او اولین تجربه جنسی خود را «در یک شب پرستاره، در انبار علوفه، بدون استفاده از وسایل پیشگیری» داشت. بعداً به نیویورک تایمز گفت: «من از این موضوع خوشحال نیستم، اما اکنون خیلی بهتر می دانم و هر کسی که به برنامه رادیویی من گوش می دهد، نیز همین طور.» سپس در نحلل (شهر) و بعد در یاگور زندگی کرد. در سال ۱۹۴۸ به اورشلیم نقل مکان کرد تا در رشته آموزش کودکان خردسال تحصیل کند. وستهایمر به سازمان شبه نظامی زیرزمینی صهیونیستی هگانا (که بعداً به نیروهای دفاعی اسرائیل تبدیل شد) در اورشلیم پیوست. به دلیل قد کوتاهش ، او را به عنوان عملیات شناسایی و تک تیرانداز آموزش دادند. او گفت: «من هرگز کسی را نکشتم، اما می دانم چگونه نارنجک پرتاب کنم و شلیک کنم.» او یک تک تیرانداز ماهر شد و یادگرفت که یک تفنگ را در تاریکی سر هم کند. زمانی که ۹۰ ساله بود، نشان داد که همچنان قادر است یک استن (مسلسل) را با چشمان بسته مونتاژ کند. در سال ۱۹۴۸، در روز تولد ۲۰ سالگی خود، وستهایمر در یک حمله خمپاره ای به اورشلیم در خلال جنگ ۱۹۴۸ فلسطین به ش
دت زخمی شد؛ انفجار دو دختر که درست کنار او بودند را کشت. مدتی فلج شد و هر دو پایش آسیب دید (یکی بخشی از بالایش را از دست داد). او ماه ها را در بخش بهبودی گذراند تا دوباره بتواند راه برود. در سال ۲۰۱۸ گفت که همچنان هر سال از اسرائیل بازدید می کند و آنجا را خانه واقعی خود می داند و سال بعد اظهار داشت که صهیونیست بوده و هست.
پترا ولهووا (متولد ۱۳ ژوئن ۱۹۹۵) اسکی باز آلپاین اسلواکیایی در جام جهانی است که در رویدادهای فنی مارپیچ کوچک و مارپیچ بزرگ تخصص دارد. ولهووا در سال ۲۰۲۱ عنوان کلی جام جهانی را به دست آورد و در بازی های المپیک زمستانی ۲۰۲۲ مدال طلا را در رشته مارپیچ کوچک کسب کرد و اولین اسکی باز اسلواکیایی شد که به این موفقیت ها دست یافت. دوران حرفه ای. پترا ولهووا در لیپتوفسکی میکولاش متولد شد و در کودکی جلسات تمرینی خود را در مرکز اسکی پودبرزینی در زادگاهش لیپتوفسکی میکولاش گذراند. این مرکز اسکی که در ارتفاع ۷۰۰ متری قرار دارد و مسیرهایی به طول مجموع ۵۵۰ متر دارد، در اواخر دهه ۲۰۰۰ و اوایل دهه ۲۰۱۰ از استفاده خارج شد. در سال ۲۰۲۲، ولهووا از احیای این مرکز و گروه های آموزشی محلی حمایت کرد. ولهووا در بازی های المپیک جوانان زمستانی ۲۰۱۲ مدال طلا کسب کرد و نماینده اسلواکی در اسکی آلپاین در بازی های المپیک زمستانی ۲۰۱۴ بود. او همچنین در سال ۲۰۱۴ در جاسنا، اسلواکی، در مسابقات جهانی جوانان اسکی آلپاین مدال طلای مارپیچ کوچک را به دست آورد. جام جهانی. او در دسامبر ۲۰۱۲ در سن ۱۷ سالگی اولین حضور خود در جام جهانی را تجربه کرد و سه سال
بعد، اولین سکوی خود را با پیروزی در مارپیچ کوچک در در او برای اولین بار در حرفه خود در مارپیچ بزرگ به دور دوم صعود کرد و در فلچاو با کسب مقام چهاردهم به کار خود پایان داد. فصل ۲۰۱۹. در دسامبر ۲۰۱۸، ولهووا اولین پیروزی اسلواکی در مارپیچ بزرگ جام جهانی را در زملرینگ، اتریش به دست آورد – او پس از دور اول در رتبه چهارم بود اما با ثبت دومین زمان سریع در دور دوم، برنده شد. بهترین نتیجه قبلی او در مارپیچ بزرگ رتبه هفتم بود. چند روز بعد، او یک مسابقه مارپیچ موازی را در دامنه هولمنکولباکن در اسلو برنده شد و رکورد بیشترین پیروزی در جام جهانی توسط یک اسکی باز آلپاین اسلواکی را شکست. در ژانویه ۲۰۱۹، پس از پنج بار نایب قهرمانی پشت سر میکائیلا شیفرین در مسابقات مارپیچ کوچک، ولهووا در فلچاو پیروز شد و جایزه ۷۰٬۰۰۰ یورویی را کسب کرد. این پنجمین پیروزی او در مارپیچ کوچک بود. در قهرمانی جهانی اسکی آلپاین ۲۰۱۹، ولهووا یک مجموعه کامل از مدال ها کسب کرد: نقره در اسکی ترکیبی، طلا در مارپیچ بزرگ و برنز در مارپیچ کوچک. فصل ۲۰۲۰. ولهووا فصل ۲۰۲۰ را با کسب مقام چهاردهم در رشته مارپیچ بزرگ در زلدن آغاز کرد. او نخستین سکوی خود در این فص
ل را در کیلینگتون با کسب مقام دوم در مارپیچ به دست آورد. در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۹، او در رقابت مارپیچ موازی در سنت موریتز پیروز شد. در آخرین مسابقه سال ۲۰۱۹، او در لینتس بار دیگر پس از میکائلا شیفرین دوم شد. ولهووا سال جدید را با سه پیروزی در چهار مسابقه آغاز کرد. ابتدا در ۴ ژانویه، مارپیچ زاگراب را برد؛ ده روز بعد در فلاخاو قهرمان مارپیچ شد و سپس در ۱۸ ژانویه، تنها پیروزی خود در مارپیچ بزرگ را در سستریره با فدریکا بریگنونه مشترکاً کسب کرد. او برای کسب عنوان قهرمانی جام جهانی، در بخش سرعت نیز رقابت کرد و در بانسکو دو بار به مقام ششم رسید؛ یک بار در اسکی سرعت و یک بار در سوپر-جی. او دو نتیجه دیگر در بین ۱۰ نفر برتر را نیز در گارمیش-پارتنکیرشن به دست آورد. آخرین پیروزی فصل او در مارپیچ کرانژسکا گورا در ۱۶ فوریه بود. او بهترین نتیجه شخصی خود در سرعت را در کرانس مونتانا با مقام چهارم در ۲۱ فوریه ثبت کرد. در آخرین مسابقه فصل، او در لا توئیل در سوپر-جی چهارم شد، که بهترین نتیجه اش در این رشته تا آن زمان بود. فصل به دلیل همه گیری کووید-۱۹ کوتاه شد. ولهووا در رده بندی کلی جام جهانی سوم شد و اولین کره های بلورین کوچک خود را
در رشته های مارپیچ و مارپیچ موازی به دست آورد. فصل ۲۰۲۱. ولهووا فصل را با کسب مقام سوم در مارپیچ بزرگ افتتاحیه در زلدن آغاز کرد. او سپس سه پیروزی پیاپی کسب کرد: دو برد در مارپیچ لوی و یک پیروزی در مارپیچ بزرگ موازی در لخ/تسورز. در دسامبر، ولهووا در اولین مسابقه مارپیچ بزرگ در کورشول سوم شد اما دو روز بعد در مسابقه دوم به خط پایان نرسید. در وال دیزیر، او در دو مسابقه سرعت به مقام های ۲۶ و ۳۳ رسید و سپس در سوپر-جی ششم شد. او سه پیروزی دیگر در این فصل کسب کرد: مارپیچ در زاگراب، مارپیچ بزرگ در یاسنا (مسابقه خانگی اش) و مارپیچ در اوره. او همچنین نخستین سکوی خود در مسابقات سرعت را با مقام دوم در سوپر-جی گارمیش-پارتنکیرشن در ۱ فوریه ثبت کرد. در مسابقات جهانی اسکی آلپاین ۲۰۲۱ در کورتینا دامپتزو، ولهووا دو مدال نقره در ترکیبی آلپاین و مارپیچ کسب کرد. او با کسب مقام ششم در مارپیچ فینال جام جهانی در لنزرهایده، نخستین عنوان کلی جام جهانی خود را به دست آورد و اولین اسکی باز اسلواکیایی شد که این عنوان را کسب می کند. فصل ۲۰۲۲. پس از پایان فصل ۲۰۲۱، ولهووا به همکاری پنج ساله خود با مربی ایتالیایی لیویو ماگونی پایان داد. او م
ائورو پینی، مربی سوئیسی را جایگزین کرد. ولهووا فصل را با مقام سوم در مارپیچ بزرگ افتتاحیه در زلدن آغاز کرد. سپس دو پیروزی پیاپی در مارپیچ لوی کسب کرد. او سه برد دیگر در مارپیچ های لینتس، زاگراب و کرانژسکا گورا داشت و با کسب مقام دوم در شلاد مینگ، کره بلورین مارپیچ را با دو مسابقه مانده به پایان فصل، از آن خود کرد. او اولین اسکی باز آلپاین اسلواکیایی شد که در بازی های المپیک زمستانی ۲۰۲۲ در پکن مدال کسب کرد و در مارپیچ طلا گرفت. او پس از دور اول در جایگاه هشتم بود اما در دور دوم بهترین زمان را ثبت کرد و با ۰٫۰۸ ثانیه اختلاف نسبت به کاترینا لینسبرگر قهرمان جهان، طلا گرفت. پس از المپیک، ولهووا برای دفاع از عنوان قهرمانی خود در جام جهانی تلاش کرد. او با پیروزی در مارپیچ بزرگ اوره ششمین برد فصل خود را ثبت کرد. با این حال، در نهایت پس از مسابقه نهایی سوپر-جی در کورشول/مریبل، که میکائلا شیفرین در آن دوم شد و قهرمانی را به دست آورد، او شانس کسب عنوان کلی را از دست داد. ولهووا فصل را با دو سکوی دیگر در مارپیچ و مارپیچ بزرگ به پایان رساند. فصل ۲۰۲۳. ولهووا فصل را با کسب مقام سوم در رده بندی کلی به پایان رساند. فصل ۲۰۲۴
. ولهووا فصل را با مقام سوم در مارپیچ بزرگ افتتاحیه در زلدن آغاز کرد. نخستین پیروزی فصل خود را در مارپیچ لوی کسب کرد، که بیستمین برد دوران حرفه ای اش در این رشته بود.
یولیا اولکساندریونا ببکو (؛ []؛ زادهٔ ۱۱ اکتبر ۱۹۹۰)، با نام حرفه ای یولیا سانینا ( )، خواننده اوکراینی و خواننده اصلی گروه آلترناتیو راک اوکراینی هاردکیس است. زندگی نامه. سانینا در یک خانواده موسیقی دان متولد شد و در ۱۱ اکتبر ۱۹۹۰ در کی یف، جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین، اتحاد جماهیر شوروی به دنیا آمد. او برای اولین بار در سه سالگی بر روی صحنه اجرا کرد و آواز او با همراهی آنسامبلی که پدرش رهبری می کرد، نواخته شد. او بعدها به عنوان خوانندهٔ انفرادی و همچنین یکی از اعضای گروه های کودک و یک گروه جاز بزرگ به اجرا پرداخت. در سال ۲۰۰۵، از مدرسه موسیقی جاز و هنرهای نمایشی فارغ التحصیل شد. سپس وارد مؤسسه فیلولوژی دانشگاه ملی تاراس شفچنکو کی یف شد و در سال ۲۰۱۳ مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته مطالعات فولکلور دریافت کرد. در دوران دانشگاه، علاقه اش به روزنامه نگاری نیز افزایش یافت. بین سال های ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸، او خواننده گروه "Sister Siren" بود. در سپتامبر ۲۰۱۱، سانینا و تهیه کننده موسیقی والری ببکو، دوئت "Val &amp; Sanina" را تشکیل دادند که به زبان روسی اجرا می کرد. آن ها یک موزیک ویدئو تجربی و چندین آهنگ ضبط کردند ک
ه یکی از آن ها "عشق آمده است" (؛ شعر: رابرت روژدستونسکی، موسیقی: رایموندز پاولز) بود. مدتی بعد، آن ها تصویر صحنه ای خود را بهبود بخشیدند و نام گروهشان را به "هاردکیس" تغییر دادند. همچنین شروع به نوشتن آهنگ هایی به زبان انگلیسی کردند و سبک موسیقی شان را سنگین تر ساختند. در پاییز ۲۰۱۱، چند آهنگ جدید منتشر کردند و اولین موزیک ویدئوی خود را با نام "Babylon" ضبط کردند. در پایان اکتبر ۲۰۱۱، گروه هاردکیس برای گروه بریتانیایی "هرتز" اجرا کرد. در همان سال، آن ها موزیک ویدئوی "Dance with me" را منتشر کردند که در شبکه های موسیقی برتر پخش شد. در فوریه ۲۰۱۲، آن ها قراردادی با شرکت سونی بی ام جی امضا کردند. گروه به سرعت در اوکراین و کشورهای خارجی شهرت یافت و چندین جایزه دریافت کرد. در سال ۲۰۱۴، سانینا شروع به انتشار ویدئو بلاگ هایی دربارهٔ زندگی شخصی و پشت صحنه گروه در کانال یوتیوب خود کرد. در سال ۲۰۱۶، سانینا یکی از چهار داور فصل هفتم "X-Factor (نسخه اوکراینی)" شد. سانینا یکی از مجریان مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۲۳ در لیورپول بود که در کنار آلیشا دیکسون و هانا وادینگهام، و با حضور گراهام نورتون در فینال اجرا کرد. در سال ۲۰۲۳،
اعلام شد که سانینا به عنوان مربی در فصل سیزدهم "The Voice of Ukraine" که از سپتامبر ۲۰۲۳ آغاز شد، حضور خواهد داشت. در سال ۲۰۲۴، سانینا در دوبله اوکراینی بازی ویدئویی "" شخصیت آگاتا را صداپیشگی کرد. زندگی شخصی. سانینا در سال ۲۰۱۱ با والری «وال» ببکو، تهیه کنندهٔ خلاق و گیتاریست اصلی هاردکیس، طی مراسمی سنتی اوکراینی ازدواج کرد. این زوج در سال ۲۰۰۹ یا ۲۰۱۰ با یکدیگر آشنا شدند، زمانی که سانینا از ببکو که در آن زمان تهیه کنندهٔ MTV Ukraine بود، مصاحبه گرفت. آن ها تا سال ۲۰۱۴ رابطهٔ خود را مخفی نگه داشتند. نخستین فرزند آن ها، دانیلو، در ۲۱ نوامبر ۲۰۱۵ متولد شد. سبک. سانینا توجه زیادی به پوشش خود دارد. طراحانی همچون اسلاوا چایکا و ویتالی داتسیوک لباس هایی برای اعضای هاردکیس طراحی می کنند. این گروه همچنین با طراحانی چون ایوانووا، بخ، نادیا دزیاک و آنوکی بیچولا همکاری نزدیک دارد. سانینا از آثار الکساندر مک کوئین، ویوین وست وود و گرت پوگ بسیار الهام می گیرد. در زندگی روزمره، او برندهای دیزل (شرکت), اچ اند ام و تاپ شاپ را ترجیح می دهد.
جویکا یک فیلم زندگی نامه ای درام نیوزلندی-لهستانی محصول سال ۲۰۲۳ به کارگردانی و نویسندگی جیمز نیپیر رابرتسون که دربارهٔ رقصنده آمریکایی جوی ومک است که در تالار بولشوی مسکو تمرین می کند. دیانه کروگر، تالیا رایدر و توماش کت در این فیلم بازی می کنند. ساخت. فیلمبرداری در فوریه ۲۰۲۲ در لهستان آغاز شد، و در ورشو به پایان رسید. انتشار. این فیلم اولین بار در جشنواره فیلم آمریکایی دوویل ۲۰۲۳ به نمایش درآمد. همچنین در جشنواره بین المللی فیلم پام اسپرینگز ۲۰۲۴ و جشنواره بین المللی فیلم سانتا باربارا ۲۰۲۴ بین ۱۵ تا ۱۶ فوریه ۲۰۱۴ به نمایش درآمد.
ماری-ژان «مانون» رولان دو لا پلاتیر (پاریس، ۱۷ مارس ۱۷۵۴ – پاریس، ۸ نوامبر ۱۷۹۳)، با نام اصلی ماری-ژان فیلیپون, و بیشتر با نام مادام رولان شناخته می شود. او یک انقلابی فرانسوی، محفل ادبی و نویسنده بود. نامه ها و خاطرات او به دلیل ثبت حال و هوایی که رویدادهای منتهی به انقلاب را شکل داد، شهرت یافتند. از سنین پایین، رولان به فلسفه و نظریه های سیاسی علاقه مند شد و طیف گسترده ای از نویسندگان و متفکران را مطالعه کرد. در عین حال، آگاه بود که به عنوان یک زن، نقش متفاوتی در جامعه نسبت به مردان خواهد داشت. پس از ازدواج با اقتصاددان ژان-ماری رولان دو لا پلاتیر، او با همسرش یک تیم زوجی تشکیل داد که به او این امکان را داد که در سیاست عمومی نقش ایفا کند. او از پاریس به لیون نقل مکان کرد، جایی که در ابتدا زندگی آرام و بی سروصدایی به عنوان یک روشنفکر استانی در کنار همسرش داشت. اما با آغاز انقلاب فرانسه در سال ۱۷۸۹، به طور فعال وارد سیاست شد. او سال های اولیه انقلاب را در لیون سپری کرد، جایی که همسرش به عضویت شورای شهر انتخاب شد. در این دوره، او شبکه ای از ارتباطات با سیاستمداران و روزنامه نگاران ایجاد کرد. گزارش های او دربار
هٔ تحولات لیون در نامه هایی به افراد در شبکه اش، در روزنامه های ملی انقلابی منتشر می شد. در سال ۱۷۹۱، این زوج در پاریس مستقر شدند، جایی که مادام رولان به سرعت به عنوان یکی از چهره های برجسته گروه سیاسی ژیروندن، یکی از جناح های معتدل تر انقلاب، شناخته شد. او به خاطر هوش، تحلیل های سیاسی دقیق و سرسختی اش معروف بود و در مذاکره و لابی گری مهارت داشت. محفل ادبی او که چندین بار در هفته در خانه اش برگزار می شد، محل ملاقات مهمی برای سیاستمداران بود. با این حال، اعتقاد او به برتری فکری و اخلاقی خود، باعث شد که رهبران سیاسی مهمی مانند ماکسیمیلیان روبسپیر و ژرژ دانتون را از خود براند. برخلاف انقلابیون فمینیست مانند الیمپ دگوژ و اتا پالم دآلدرز، مادام رولان طرفدار حقوق سیاسی زنان نبود. او پذیرفته بود که زنان باید نقش بسیار محدودی در زندگی عمومی و سیاسی ایفا کنند. حتی در زمان حیاتش، بسیاری این موضع را با مشارکت فعال خودش در سیاست ناسازگار می دانستند. وقتی در سال ۱۷۹۲، همسرش به طور غیرمنتظره ای وزیر کشور شد، نفوذ سیاسی او افزایش یافت. او کنترل محتوای نامه های وزارتی، یادداشت ها و سخنرانی ها را به دست گرفت، در تصمیم گیری ها