Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پتار جنیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ستاره سرخ بلگراد، باشگاه فوتبال المپیاکوس نیکوزیا، باشگاه فوتبال روت وایس اهلن، و باشگاه فوتبال رادنیشکی نیش اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال صربستان بازی کرده است.
پتار دیویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل صربستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی واشاش، باشگاه فوتبال بئوگراد، باشگاه فوتبال راد، و باشگاه فوتبال یونیون برلین اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال صربستان و مونته نگرو بازی کرده است.
بوبان دمیتروویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل صربستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال راد، باشگاه فوتبال اشتورم گراتس، و باشگاه فوتبال گراتس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال صربستان و مونته نگرو بازی کرده است.
کریستیان جورجویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال شالکه ۰۴ و باشگاه فوتبال اشتوتگارت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال صربستان و مونته نگرو بازی کرده است.
گوران درولیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بارسلونا اتلتیک، باشگاه فوتبال کاوالا، باشگاه فوتبال ستاره سرخ بلگراد، باشگاه فوتبال لوکرن اوست والاندرن، باشگاه فوتبال رئال ساراگوسا، و باشگاه فوتبال او.اف.آی کرته اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال صربستان و مونته نگرو بازی کرده است.
لیوبینکو درولوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل صربستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پنافیل، باشگاه فوتبال ژیل ویسنته، باشگاه فوتبال بنفیکا، باشگاه فوتبال پورتو، باشگاه فوتبال راد، و باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال صربستان و مونته نگرو بازی کرده است.
ایوان دودیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ستاره سرخ بلگراد، باشگاه فوتبال بنفیکا، باشگاه فوتبال اسپورتینگ، باشگاه فوتبال اویپشت، و باشگاه فوتبال راد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال صربستان و مونته نگرو بازی کرده است.
لیوبیشا دونجرسکی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل صربستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کومو، باشگاه فوتبال وویوودینا، و باشگاه فوتبال آتالانتا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال صربستان و مونته نگرو بازی کرده است.
نناد جودیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی مون پلیه و باشگاه فوتبال آژاکسیو اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال صربستان، یوفا، و صربستان و مونته نگرو بازی کرده است.
مأموریت کرولاک-مندنهال یک اکسپدیشن حقیقت یاب بود که توسط دولت کندی در اوایل سپتامبر ۱۹۶۳ به ویتنام جنوبی اعزام شد. هدف اعلام شده از این اکسپدیشن بررسی پیشرفت جنگ توسط رژیم ویتنام جنوبی و مستشاران نظامی آمریکا علیه شورش ویت کنگ بود. این ماموریت توسط ویکتور کرولاک و جوزف مندنهال رهبری می شد. کرولاک یک ژنرال بزرگ در سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده بود، در حالی که مندنهال یک افسر ارشد خدمات خارجی بود که در رسیدگی به امور ویتنام با تجربه بود. این سفر چهار روزه گردباد در ۶ سپتامبر ۱۹۶۳، همزمان با نشست شورای امنیت ملی(NSC) آغاز شد و در پی تیرگی روابط بین ایالات متحده و ویتنام جنوبی انجام شد. با تشدید تظاهرات بوداییان علیه تبعیض مذهبی رژیم کاتولیک رئیس جمهور نگو دین دیم، ناآرامی های داخلی ویتنام جنوبی را فرا گرفت. پس از یورش به بتکده های بودایی در ۲۱ اوت که تعداد کشته شدگان به چند صد نفر رسید، ایالات متحده از طریق تلگراف به سفیر ایالات متحده هنری کابوت لاج جونیور اجازه تحقیقات دربارهٔ کودتای احتمالی را داد. کرولاک در ارسال های خود به شورای امنیت ملی گزارش خوش بینانه ای دربارهٔ پیشرفت جنگ ارائه کرد، در حالی که مندن
هال تصویری تاریک از شکست نظامی و نارضایتی عمومی ارائه کرد. کرولاک حمایت مردمی از ویت کنگ ها را نادیده گرفت و احساس کرد که تلاش های سربازان ویتنامی در میدان تحت تأثیر نارضایتی مردم از سیاست های دیم قرار نمی گیرد. مندنهال بر سنجش احساسات ویتنامی های شهری تمرکز کرد و به این نتیجه رسید که سیاست های دیم احتمال جنگ داخلی مذهبی را افزایش می دهد و باعث می شود ویتنام جنوبی این باور را داشته باشد که زندگی تحت ویت کنگ کیفیت زندگی آنها را بهبود می بخشد. گزارش های متفاوت باعث شد جان اف کندی، رئیس جمهور ایالات متحده از دو مشاور خود بپرسد که "شما دو نفر از یک کشور دیدن کردید، نه؟" این گزارش بی نتیجه موضوع بحث های تلخ و شخصی در میان مشاوران ارشد کندی بود. اقدامات مختلفی در قبال ویتنام مورد بحث قرار گرفت، مانند ایجاد تغییر رژیم یا اتخاذ یک سری اقدامات انتخابی که برای فلج کردن نفوذ نگو دین نو، برادر و مشاور ارشد سیاسی دیم طراحی شده است. نهو و همسرش مادام نگو به عنوان عوامل اصلی مشکلات سیاسی در ویتنام جنوبی دیده می شدند. نتیجه بی نتیجه اکسپدیشن کرولاک و مندنهال منجر به یک مأموریت بعدی شد، مأموریت مک نامارا-تیلور. زمینه. پس از ت
یراندازی های هو فات جان در ۸ مه، ناآرامی های مدنی در ویتنام جنوبی آغاز شد. ۹ بودایی پس از سرپیچی از ممنوعیت دولت مبنی بر برافراشتن پرچم های بودایی در وساک، روز تولد گوتاما بودا و راهپیمایی در تظاهرات ضددولتی، توسط رژیم کاتولیک رومی رئیس جمهور نگو دین دیم به ضرب گلوله کشته شدند. پس از تیراندازی، رهبران بودایی شروع به لابی کردن با دیم برای برابری مذهبی و غرامت و عدالت برای خانواده های قربانیان کردند. با سرکش ماندن دیم، اعتراضات اوج گرفت. خودسوزی راهب بودایی تچ کوانگ دوک در یک تقاطع شلوغ سایگون به یک فاجعه روابط عمومی برای رژیم دیم تبدیل شد، زیرا عکس های این رویداد به تیتر صفحه اول در سراسر جهان تبدیل شد و به نمادی از سیاست های دیم تبدیل شد. با ادامه اعتراضات، نیروهای ویژه ارتش جمهوری ویتنام (ARVN) وفادار به برادر دیم، نگو دین نهو، یورش پاگودا ژا لوی را در ۲۱ اوت انجام دادند که تخمین زده می شود تعداد کشته ها به چند صد نفر برسد و خسارات زیادی در زیر زمین وارد شود. اعلام حکومت نظامی. دانشگاه ها و دبیرستان ها در بحبوحه اعتراضات گسترده طرفدار بودایی بسته شدند. در این میان، مبارزه علیه شورش ویت کنگ در میان شایعاتی مب
نی بر درگیری های فرقه ای میان سربازان ARVN شدت خود را از دست داده بود. این امر با توطئه کودتا توسط افسران مختلف ARVN تشدید شد که توجه را از شورش منحرف کرد. پس از حملات بتکده، دولت کندی کابل ۲۴۳ را به سفارت ایالات متحده در سایگون فرستاد و دستور اکتشاف احتمالات رهبری جایگزین را صادر کرد. آغاز و اعزام. در پایان جلسه شورای امنیت ملی (NSC) در ۶ سپتامبر، توافق شد که اولویت کسب اطلاعات بیشتر در مورد وضعیت ویتنام است. رابرت مک نامارا ، وزیر دفاع ایالات متحده، پیشنهاد فرستادن سرلشکر تفنگداران دریایی ویکتور کرولاک را به یک سفر حقیقت یاب فوری داد. شورای امنیت ملی موافقت کرد که جوزف مندنهال - یک افسر خدمات خارجی با تجربه ویتنام - او را همراهی کند و این زوج ماموریت را در اواخر همان روز آغاز کردند. در سفر بازگشت خود به واشینگتن دی سی، کرولاک و مندنهال قرار بود جان مکلین و روفوس فیلیپس را برای گزارش از سایگون بیاورند. مکلین مدیر سرویس اطلاعات ایالات متحده (USIS) بود، در حالی که فیلیپس به عنوان مدیر برنامه های روستایی برای مأموریت عملیات ایالات متحده (USOM) و به عنوان مشاور برنامه استراتژیک هملت خدمت کرد. وزارت امور خارجه به
سفارت سایگون یک تلگراف حاوی سوالاتی دربارهٔ افکار عمومی ویتنامی در تمام اقشار جامعه ارسال کرد. به قول کرولاک، هدف مشاهده «تأثیر رویدادهای اخیر بر نگرش ویتنامی ها به طور کلی، و بر تلاش جنگی علیه ویت کنگ ها» بود. در یک سفر چهار روزه، این دو مرد قبل از بازگشت به واشینگتن برای ارائه گزارش های خود، در سراسر ویتنام سفر کردند. کرولاک از ۱۰ مکان در هر چهار منطقه سپاه ARVN بازدید کرد و با سفیر ایالات متحده هنری کابوت لاج، جونیور، رئیس نیروهای ایالات متحده در ویتنام ژنرال پل هارکینز و کارکنانش، ۸۷ مشاور آمریکایی و ۲۲ افسر ARVN صحبت کرد. مندنهال به سایگون، هوآ، دانانگ و چندین شهر استانی دیگر رفت و عمدتاً با دوستان ویتنامی صحبت کرد. برآورد آنها از وضعیت برعکس بود. مکلین پس از آن نوشت که «یک وظیفه قابل توجه بود، سفر بیست و چهار هزار مایلی و ارزیابی وضعیت پیچیده ای مانند ویتنام و بازگشت تنها در چهار روز. این نشانه ای از وضعیتی بود که دولت ایالات متحده در آن قرار داشت. این ماموریت با تنش بین رهبران آن مشخص شد. مندنهال و کرولاک به شدت از یکدیگر متنفر بودند و فقط در صورت لزوم با یکدیگر صحبت می کردند. مکلین و کرولاک در طول پر
واز برگشت با هم درگیر شدند. کرولاک تصمیم مکلین برای بازگرداندن فیلم های تلویزیونی که توسط رژیم دیم سانسور شده بود به ایالات متحده را تأیید نکرد و معتقد بود این اقدام نقض حاکمیت است. پس از یک مشاجره طولانی و تلخ در هواپیما، کرولاک از مکلین خواست که فیلم را در آلاسکا در طول یک توقف سوخت گیری در پایگاه نیروی هوایی المندورف ترک کند، و همچنین پیشنهاد کرد که کارگردان USIS با فیلم در آلاسکا بماند. گزارش و بررسی. شورای امنیت ملی در صبح روز ۱۰ سپتامبر مجدداً برای شنیدن گزارش های هیئت تشکیل شد. مندنهال در امور ویتنامی تجربه داشت و زیر نظر البریج دوربرو سفیر قبلی ایالات متحده خدمت کرده بود. دوررو در چند مورد از دیم خواسته بود تا اصلاحات سیاسی را اجرا کند. کرولاک یک تفنگدار دریایی بود که به دلیل اعتقادش به استفاده از اقدام نظامی برای دستیابی به اهداف روابط خارجی شهرت داشت. خلق و خوی او لقب «بی رحم» را برای او به ارمغان آورد، که از حرفه کشتی او در آکادمی نیروی دریایی نشات گرفته است. معاون وزیر دفاع رازول گیلپاتریک خاطرنشان کرد که مندنهال "با سوء ظن زیادی در سمت ویرجینیا از رودخانه [پنتاگون، مقر وزارت دفاع]"، در نظر گرفته
می شد، در حالی که کرولاک "به طور جهانی در پنتاگون مورد علاقه و اعتماد بود. چه در بعد غیرنظامی و چه نظامی». پیشینه کرولاک و مندنهال در تحلیل های متضاد آنها از جنگ منعکس شد. کرولاک تحلیلی بسیار خوش بینانه از پیشرفت نظامی ارائه کرد و تأثیر بحران بودایی را بر مبارزه ARVN علیه ویت کنگ ها نادیده گرفت. نتیجه گیری او این بود که «جنگ تیراندازی هنوز با سرعتی چشمگیر ادامه دارد. تحت تأثیر بحران سیاسی قرار گرفته است، اما تأثیر آن زیاد نیست.» کرولاک اظهار داشت که هنوز مقدار قابل توجهی درگیری لازم است، به ویژه در دلتای مکونگ، که به عنوان قوی ترین منطقه ویت کنگ در نظر گرفته می شد. کرولاک اظهار داشت که تمام سطوح ارتش افسری ARVN از بحران بودایی آگاه بودند، اما او معتقد بود که اکثر آنها اجازه نداده اند که باورهای مذهبی تا حد قابل توجهی بر روابط نظامی داخلی آنها تأثیر منفی بگذارد. او معتقد بود که افسران ARVN مطیع هستند و می توان انتظار داشت که هر دستوری را که قانونی می دانند، اجرا کنند. کرولاک همچنین تأکید کرد که بحران سیاسی به روابط نظامی دوجانبه آسیب جدی وارد نکرده است. کرولاک با حرکت به سمت دیدگاه ویتنامی از رهبران خود، پیش ب
ینی کرد که در میان افسران نارضایتی وجود دارد، که به عقیده او عمدتاً متوجه نگو دین دیم، برادر کوچکتر دیم بود که به طور گسترده به عنوان قدرت پشت رژیم دیده می شد. کارولاک معتقد بود که اکثر افسران می خواهند تغییر نهو را ببینند اما تعداد کمی حاضر به کودتا هستند. کارولاک گزارش داد که سه مشاور آمریکایی به شدت از نوهاس انتقاد کردند و از خروج این زوج از ویتنام جنوبی برای جلوگیری از فاجعه روابط عمومی در سازمان ملل حمایت کردند. کرولاک احساس می کرد که این مشکلات بیشتر از آنچه او معتقد بود یک تلاش نظامی موفق است و جنگ بدون توجه به رهبری سیاسی پیروز خواهد شد. او پیش بینی کرد که ARVN توانایی کمی برای تسهیل بهبود در حکمرانی دارد و احساس می کند که هر ماهیچه ای را که دارند خم نمی کنند. کرولاک خوش بینانه نتیجه گرفت، مندنهال مخالفت کرد و استدلال کرد که احساسات ضد دیم به سطحی رسیده است که فروپاشی حکومت غیرنظامی امکان پذیر است. او یک «حکومت وحشت» را در سایگون، هو و دا نانگ گزارش کرد، و مشاهده کرد که نفرت عمومی که معمولاً برای نوهاس محفوظ است به دیم عموماً مورد احترام سرایت کرده است. مندنهال اظهار داشت که بسیاری از ویتنامی ها به ای
ن باور رسیده اند که زندگی تحت دیم بدتر از اداره شدن توسط ویت کنگ ها است. مندنهال فکر می کرد که یک جنگ داخلی بر اساس دلایل مذهبی امکان پذیر است. او پیش بینی کرد که جنگ تنها با تغییر رژیم به دست می آید، در غیر این صورت ویتنام جنوبی به جنگ های فرقه ای یا یک حمله گسترده کمونیستی فرو خواهد رفت. ماهیت متناقض گزارش ها، پرسش معروف کندی را برانگیخت که "شما دو نفر از یک کشور بازدید کردید، نه؟" مناظره. کرولاک سعی کرد ارزیابی های متضاد را با اشاره به اینکه مندنهال مناطق شهری را بررسی کرده است، توضیح دهد، در حالی که او به حومه شهر «جایی که جنگ است» می رفت. کرولاک تأکید کرد که مسائل سیاسی در سایگون مانع پیشرفت نظامی نخواهد شد و اظهار داشت: «ما می توانیم برای پیروزی در جنگ با حفظ کنترل Nhu، گام برداریم.» راجر هیلزمن، دستیار وزیر امور خارجه آمریکا تأکید کرد که تفاوت بین گزارش های متضاد «تفاوت بین دیدگاه نظامی و سیاسی بود». مندنهال در طول بحث بر سر تفاوت ها در چشم انداز اظهار داشت که سایگون در پی حملات بتکده ها دچار «تخریب عملاً کامل» شده است. مندنهال گزارش داد که کارمندان دولتی ویتنامی از دیده شدن با آمریکایی ها می ترسیدند.
او یکی از ملاقات هایش را به یاد می آورد که وقتی میزبان ویتنامی اش در اتاق می چرخید و به دنبال میکروفون های مخفی می گشت، باید ساکت می ماند. مندنهال اظهار داشت که «سایگون پر از فضای ترس و نفرت بود» و مردم بیش از ویت کنگ از دیم می ترسیدند. او گزارش داد که بسیاری از کارمندان دولتی به دلیل ترس از دستگیری نیمه شب توسط پلیس مخفی Nhu دیگر در خانه نخوابیدند. بسیاری از مقامات اخیراً بخش عمده ای از روز خود را صرف مذاکره برای آزادی فرزندان خود کرده بودند که به دلیل شرکت در اعتراضات طرفدار بودایی زندانی شده بودند. مندنهال اظهار داشت که آشفتگی داخلی اکنون اولویت بالاتری نسبت به جنگ علیه کمونیست ها دارد. مندنهال آشتی و ژست های حسن نیت سایگون نسبت به بودایی ها را به عنوان یک شیرین کاری روابط عمومی محکوم کرد. او گزارش داد که راهبان نواحی استانی که در سایگون به دلیل تظاهرات دستگیر شده بودند، همان طور که وعده داده شده بود به محل اصلی خود بازگردانده نشدند. مندنهال خاطرنشان کرد که وقتی راهبان آزاد شدند، مقامات دیم مدارک شناسایی خود را حفظ کردند. این منجر به دستگیری مجدد آنها در تلاش برای ترک پایتخت شد. سپس راهبان به دلیل نداشتن م
دارک شناسایی دولتی به عنوان ویت کنگ معرفی شدند. با انتشار اخبار چنین تاکتیک هایی در سرتاسر پایتخت، برخی راهبان به خانه های افسران ARVN در سایگون پناه بردند. مندنهال اصرار داشت که ایالات متحده مسئول این وضعیت است، زیرا به خانواده انگو کمک کرده تا قدرت را به دست آورد، آن را مسلح کرده و از آن حمایت مالی کرده است. او استدلال کرد که وقتی دیم از سلاح علیه مردم خود استفاده کرد، واشینگتن نیز مسئولیت مشترک داشت. وی اظهار داشت که «خودداری از اقدام به همان اندازه مداخله در امور ویتنام است که اقدام». طبق اسناد "پنتاگون"، «شکست مهم هر دو گزارش درک نقش سیاسی اساسی بود که ارتش می آمد تا در ویتنام بازی کند». مقالات به این نتیجه رسیدند که ARVN تنها مؤسسه ای است که قادر به خلع و جایگزینی دیم است. دیم و نو به طور کامل تهدید بالقوه را درک کردند، با پارادایم تفرقه بینداز و حکومت کن پاسخ دادند. آنها امتیاز ارتقای افسران ارشد را غصب کردند و ژنرال هایی را بر اساس وفاداری به کاخ منصوب کردند و مستقیماً به افسران دستور دادند. این اقدام باعث بی اعتمادی عمیق افسران ارشد و تکه تکه شدن قدرت آنها شد. کرولاک متوجه نشد که اگر وضعیت به حدی بدت
ر شود که نارضایتی از دیم امکان پیروزی کمونیست ها را فراهم کند، ژنرال ها به دلیل آنچه در حکومت کمونیستی برای آنها اتفاق می افتد، در سیاست مداخله خواهند کرد. نه کرولاک و نه مندنهال به نظر نمی رسیدند که اگر یک نظامی نظامی به قدرت برسد، تأثیر تفرقه انگیز سیاست های ترویجی دیم زمانی که ژنرال ها برای کسب قدرت رقابت می کردند، خود را نشان نمی دادند. هیچ یک از این دو طرف هیچ تأکیدی بر تأثیرات مخربی که درگیری های سیاسی بین ژنرال ها ایجاد می شد، نداشتند. در طول جلسه شورای امنیت ملی، فردریک نولتینگ - که قبل از لاج به عنوان سفیر ایالات متحده در ویتنام جنوبی - با تحلیل مندنهال مخالفت کرد. نولتینگ که به عنوان یک معذرت خواهی دیم در نظر گرفته می شود، اشاره کرد که برای چندین سال نسبت به ویتنام جنوبی بدبین بود. مکلین دیدگاه مندنهال را بیشتر تقویت کرد و آن را تقویت کرد و از دولت خواست تا با تعلیق کمک های غیرنظامی، در تلاش برای تغییر رژیم، فشار مستقیم بر سایگون اعمال کند. به قول مکلین: اسناد "پنتاگون" معتقد بودند که مکلین مشکلات حکومت نظامی را که کرولاک و مندنهال نادیده گرفته بودند، درک کرده بود. صرف نظر از این، مکلین به این نتیجه
رسید که ایالات متحده باید به ایجاد تغییر رژیم ادامه دهد، عواقب آن را بپذیرد و به معرفی نیروهای رزمی ایالات متحده برای جلوگیری از پیروزی احتمالی ویت کنگ فکر کند. سپس در جلسه شورای امنیت ملی پیش بینی تاریک فیلیپس از وضعیت دلتای مکونگ شنیده شد. او مدعی شد که برنامه استراتژیک هملت یک خرابه در دلتا بود و اظهار داشت که آنها «توسط ویت کنگ ها تکه تکه می شوند». زمانی که مشخص شد که فیلیپس اخیراً شاهد نبردی در دلتا بوده است، کندی از فیلیپس خواست تا ارزیابی خود را انجام دهد. فیلیپس پاسخ داد: «خب، من دوست ندارم با ژنرال کرولاک مخالفت کنم، اما باید به شما بگویم، آقای رئیس جمهور، که ما در جنگ، به ویژه در دلتا، پیروز نمی شویم. نیروها فلج هستند، آنها در پادگان هستند، و این چیزی است که در واقع در استانی که دقیقاً در کنار سایگون است، در حال وقوع است.» فیلیپس اظهار داشت که حذف Nhu تنها راه بهبود وضعیت است. فیلیپس اظهار داشت که تنها ابزار حذف نهو، آوردن سرهنگ ادوارد لنزدیل، عامل سیا بود که یک دهه قبل موقعیت دیم را تثبیت کرده بود، پیشنهادی که کندی آن را رد کرد. فیلیپس سه اقدام را توصیه کرد: در مناظره بعدی، کندی از فیلیپس پرسید چه
اتفاقی می افتد اگر نهو به این کاهش ها پاسخ دهد و پول خود را از ارتش برای حمایت از طرح های شخصی خود دور کند. هنگامی که کندی پرسید که آیا نهو ایالات متحده را برای هر گونه وخامت نظامی ناشی از آن سرزنش می کند، فیلیپس پاسخ داد که ARVN شورش خواهد کرد، زیرا افسران ARVN که در لیست ضربه های ویت کنگ قرار داشتند به کمونیست ها اجازه رها شدن نمی دهند. فیلیپس گفت که اگر نهو سعی کند کمک های نظامی را از سربازان دور کند تا از طرح های شخصی خود حمایت کند، آمریکایی ها می توانند پول را مستقیماً در چمدان به روستاها برسانند. اختلاف نظر شدید. وقتی کرولاک صحبت فیلیپس را قطع کرد و اظهار داشت که مستشاران نظامی آمریکایی در زمین ارزیابی های افسر USOM را رد کرده اند، جلسه درگیر شد. فیلیپس اذعان داشت که اگرچه وضعیت کلی نظامی بهبود یافته است، اما در مناطق مهم دلتا چنین نیست. فیلیپس خاطرنشان کرد که مشاور نظامی استانی در استان لانگ آن در مجاورت سایگون، گزارش داده بود که ویت کنگ ها در هفته گذشته بر ۲۰۰ هملت استراتژیک تسخیر کرده اند و روستاییان را مجبور به برچیدن این شهرک کرده اند. مک نامارا در برابر گزارش های کاملاً متفاوت سرش را تکان داد. وق
تی کرولاک فیلیپس را به سخره گرفت، دبلیو اورل هریمن دستیار وزیر امور خارجه دیگر نتوانست خود را مهار کند و ژنرال را «احمق لعنتی» خطاب کرد. فیلیپس از نظر دیپلماتیک هریمن را تصاحب کرد و ادعا کرد که این نبرد برای قلب ها و ذهن ها بود تا معیارهای نظامی خالص. مکلین با حمایت از استفاده از نیروهای رزمی آمریکایی برای سرنگونی رژیم دیم و پیروزی در جنگ، نگرانی بیشتری ایجاد کرد. وی تأکید کرد که «زمان آن فرا رسیده است که ایالات متحده فشار مستقیم برای ایجاد یک تغییر حکومت، هرچند ناپسند، اعمال کند.» مکلین تأکید کرد که اگر کمک ها به سادگی قطع شود، واکنش های منفی به همراه خواهد داشت، بنابراین نیروهای آمریکایی باید مستقیماً مشکل را حل کنند. مکلین بعداً به ادوارد آر. مارو، رئیس USIS نوشت و تأکید کرد که سربازان ایالات متحده از جنگ در صورت تشدید تنش کمونیستی استقبال خواهند کرد. در سفر بازگشت به ایالات متحده، او تأکید کرده بود که استفاده از نیروهای رزمی آمریکایی باعث تشویق کودتا و افزایش روحیه علیه ویت کنگ می شود. او همچنین خواستار مهندسی یک کودتا شد. او خواستار این شد که ایالات متحده قصد بیشتری از خود نشان دهد. بدبینی ابراز شده توسط
فیلیپس و مکلین، نولتینگ را شگفت زده کرد که گفت که روایت فیلیپس "من را شگفت زده کرد. به گوش هایم باور نمی کردم.» نولتینگ اظهار داشت که مکلین از نظر روانی در معرض شستشوی مغزی است زیرا اخیراً از همسرش جدا شده است. در آن زمان مکلین با روزنامه نگاران دیوید هالبرستام و نیل شیهان به ترتیب از "نیویورک تایمز" و یونایتدپرس اینترنشنال زندگی می کرد. هالبرستام و شیهان هر دو برنده جایزه پولیتزر شدند و از منتقدان سرسخت دیم بودند. عواقب. یکی از راهبردهایی که در جلسات شورای امنیت ملی – و همچنین در سفارت ایالات متحده، سایگون و کنگره – مورد توجه قرار گرفت، تعلیق کمک های غیرنظامی به دیم بود. پس از پخش نادرست صدای آمریکا در ۲۶ اوت، که تعلیق کمک ها را اعلام کرد، در ۲۹ اوت به لاج این اختیار داده شد که در صورت تسهیل کودتا، کمک ها را متوقف کند. در این میان، سنای ایالات متحده شروع به فشار بر دولت برای اقدام علیه دیم کرد. هیلسمن توسط کمیته فرعی سنا در خاور دور لابی شد. سناتور فرانک چرچ به دولت اطلاع داد که قصد دارد قطعنامه ای ارائه کند که سرکوب ضد بودایی دیم را محکوم کند و خواستار پایان دادن به کمک ها شود مگر اینکه برابری مذهبی برقرار
شود. این باعث شد که کلیسا موافقت کند که به طور موقت ارائه این لایحه را به تأخیر بیندازد تا از شرمساری دولت جلوگیری کند. در حالی که هیئت در ویتنام بود، استراتژی استفاده از تعلیق کمک های انتخابی برای تحت فشار قرار دادن دیم برای پایان دادن به تبعیض مذهبی به طور فعال در وزارت امور خارجه مورد بحث قرار گرفت. در یک مصاحبه تلویزیونی در ۸ سپتامبر، مدیر نمایندگی ایالات متحده آمریکا برای انکشاف بین المللی، دیوید بل هشدار داد که اگر دیم سیاست های خود را تغییر ندهد، کنگره ممکن است کمک به ویتنام جنوبی را قطع کند. در ۹ سپتامبر، کندی از اظهارات بل عقب نشینی کرد و گفت: «فکر نمی کنم که [کاهش کمک به سایگون] در این زمان مفید باشد». در ۱۱ سپتامبر، یک روز پس از ارائه گزارش های کرولاک و مندنهال، لاج موضع خود را تغییر داد. او در نامه ای طولانی به واشینگتن، از بررسی استفاده از تعلیق کمک های غیرنظامی برای سرنگونی دیم حمایت کرد. لاج به این نتیجه رسید که ایالات متحده نمی تواند آنچه را که می خواهد از دیم به دست بیاورد و مجبور است حوادث را به نتیجه برساند. پس از جلسه دیگری در کاخ سفید در همان روز، سناتور چرچ مطلع شد که لایحه او قابل قبول
است، بنابراین او این قانون را به سنا معرفی کرد. شورای امنیت ملی در ۱۷ سپتامبر مجدداً تشکیل جلسه داد تا دو پیشنهاد هیلزمن برای برخورد با دیم را بررسی کند. طرح مورد علاقه هیلزمن و همکارانش در وزارت امور خارجه، «مسیر فشار و متقاعدسازی» بود. این شامل مجموعه ای از اقدامات فزاینده در سطح عمومی و خصوصی بود، از جمله تعلیق انتخابی کمک ها و تحت فشار قرار دادن دیم برای حذف نهو از قدرت. جایگزین «آشتی با یک مسیر GVN بازسازی شده» بود، که شامل نمایش عمومی رضایت از اقدامات اخیر دیم و تلاش برای نجات هرچه بیشتر از وضعیت بود. هر دو پیشنهاد فرض می کردند که کودتای ARVN در راه نیست. در گزارش بی نتیجه، مأموریت بعدی به ویتنام فرستاده شد، مأموریت مک نامارا-تیلور، به رهبری مک نامارا و رئیس ستاد مشترک، مکسول دی. تیلور.
گیتار آکوستیک سیم فلزی شکلی مدرن از گیتار است که از گیتار رومانتیک با سیم فلزی سرچشمه می گیرد، اما برای صدایی روشن تر و بلندتر با سیم های فلزی سیم بندی می شود. مانند گیتار کلاسیک، اغلب به عنوان یک گیتار آکوستیک شناخته می شود و فقط به جای سه سیم فلزی و سه سیم نایلونی، هر شش سیم آن فلزی است. رایج ترین نوع آن اغلب گیتار تخت نامیده می شود، تا آن را از گیتار آرک تاپ تخصصی تر و سایر تغییرات متمایز کند. تنظیم استاندارد برای گیتار آکوستیک EADGBE (کم به بالا) است، اگرچه بسیاری از نوازندگان، به ویژه انگشت بازها، از کوک های جایگزین (scordatura)، مانند open G (DGDGBD), open D (DADF -AD), Drop D (DADGBE) استفاده می کنند. یا DADGAD (به ویژه در موسیقی سنتی ایرلندی).
مرگ بر اسرائیل یک شعار سیاسی علیه اسرائیل است که در ایران و کشورهای دیگری همچون عراق و مکزیک نیز سر داده شده است. حجاج ایرانی در مناسک حج و مراسم اعلام برائت از مشرکین، هر ساله شعار مرگ بر اسرائیل سر می دهند. این شعار به طور ویژه در روز قدس از جانب تظاهرکنندگان، بر علیه اسرائیل سر داده می شود و غالباً با آتش زدن پرچم اسرائیل همراه است. این شعار در فضای مجلس شورای اسلامی ایران نیز مورد استفاده قرار گرفته است. در فیلمی که از رزمایش موشکی ایران در دوره ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد منتشر شد، شعار مرگ بر اسرائیل، بر روی موشک های بالستیکی نوشته شده بود که به ماکت هایی شلیک می شدند. این شعار در ایران، نه به معنای یک شعار سیاسی صرف، بلکه بیان بینش حکومت ایران نسبت به جریان اسرائیل در منطقه است. دیگر استفاده کنندگان. جنبش حوثی ها. شعار حوثی ها، گروه شورشی شیعه در یمن که ایران نیز از آن حمایت می کند، «خدا بزرگ است، مرگ بر آمریکا، مرگ بر اسرائیل، نفرین بر یهودیان، پیروزی بر اسلام» است. این شعار همچنین از شعارهای مورد استفاده از جانب حزب الله لبنان است. طارق حمید بر این باور است که شعار مرگ بر اسرائیل در جهان عرب، کارکر
د خود را از دست داده است و برگزاری مصالحه نامه ها بین کشورهای عرب منطقه با اسرائیل، گواه این مدعاست. این شعار به عنوان یکی از نمادهای نفرت پراکنی علیه اسرائیل مورد توجه حاکمان منطقه خاورمیانه قرار گرفته است. واکنش ها. مخالفان. نیکی هیلی، نماینده پیشین آمریکا در سازمان ملل، طی توئیتی این شعار را در کنار شعار مرگ بر آمریکا، دلیلی برای مخالفت با ایران دانست. او معتقد است که ایران به دنبال سلاح هسته ایست و در پی تحقق این دو شعار است. حسن روحانی طی یک سخنرانی، گفت: «امیدوارم روزی مرگ از همه شعارها جمع شود.» أکرم مکناس از نویسندگان عرب زبان، شعار مرگ بر اسرائیل را شعاری فرسایشی می داند که در این روزگاران، کودکان را نیز قانع نمی کند و کارایی خود را از دست داده است. کریم سجادپور شعار مرگ بر آمریکا را در کنار مرگ بر اسرائیل و همین طور حجاب را از پایه های اصلی ایدئولوژی نظام جمهوری اسلامی ایران می داند که در دهه ۲۰۲۰ میلادی برایشان باقی مانده است. بنیامین نتانیاهو، با اشاره به این شعار، آن را گواهی بر فضای رادیکالی حاکم بر ایران می داند. موافقان. به گزارش سایت اسلام کوئست این شعار به دلیل «ظلم های حکومت اسرائیل » جواز
شرعی دارد. پس از امیدواری حسن روحانی از حذف مرگ از شعارهای سیاسی، جهان نیوز خبری را کار کرد که در آن، ۷ آیه از قرآن به نوعی شعارهای مرگ دار را تبلیغ می کنند. بر اساس این استدلال، شعار مرگ بر اسرائیل، مصداقی از آیه «اشداء علی الکفار» است. علی البخیتی، سخنگوی سابق و چهره رسمی رسانه ای حوثی ها، گفته است: «ما واقعاً مرگ کسی را نمی خواهیم. این شعار صرفاً علیه دخالت آن دولت ها [یعنی ایالات متحده و اسرائیل] است». علی خامنه ای نیز این شعار را «شعار ملت ایران» دانسته و آن را مختص به شهری از شهرهای ایران نمی داند. سید مسعود جزایری، سخنگوی نیروهای مسلح ایران نیز در مصاحبه ای مدعی شد که: «فریادهای مرگ بر آمریکا، مرگ بر انگلیس، مرگ بر اسرائیل و... یک شبه ایجاد نشده؛ که با حرف این و آن، از گفتمان سیاسی ملت های زخم خورده از امپریالیسم و استکبار و رژیم های سلطه کنار گذاشته شود.» حواشی. یکی از دانشجویان دانشگاه آدلاید در استرالیا با نام حبیبه جاغوری که سردبیر مجله آن دانشگاه بود، به جهت نشر مقاله ای یهودستیزانه با عنوان «مرگ بر اسرائیل» در آن، از دانشگاه اخراج شد. این واقعه مربوط به ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۲ میلادی است. جاغوری در مقاله