Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
داد. از بقایای گروه "لوتا کونتینوا" و گروه های مشابه آن، سازمان تروریستی "پریما لینیا" ظهور کرد. ۱۹۷۵. در ۲۸ فوریه، میکیس مانتاکاس، فاشیست و فعال دانشجویی، توسط چپ گرایان افراطی در جریان شورش ها در رم کشته شد. در ۱۳ مارس، یک مبارز جوان از جنبش سوسیال ایتالیا (MSI) به نام سرجیو راملی در میلان توسط گروهی از "اعضای آوانگاردیا اپرایا" مورد حمله قرار گرفت و با آچار از ناحیهٔ سر مجروح شد (معروف به "هازت ۳۶"). او در ۲۹ آوریل، پس از ۴۷ روز بستری در بیمارستان، درگذشت. در ۲۵ مه، آلبرتو برزیلی، فعال دانشجویی چپ گرا، در میلان توسط شبه نظامیان نئوفاشیست با چاقو مورد حمله قرار گرفت. در ۵ ژوئن، جیووانی دالفونسو، یکی از اعضای نیروی پلیس کارابینیری، توسط بریگادهای سرخ کشته شد. ۱۹۷۶. در ۲۹ آوریل، انریکو پدنوویچ، وکیل و مبارز جنبش سوسیال ایتالیا (MSI)، توسط سازمان "پریما لینئا" در میلان کشته شد. این نخستین تروری بود که توسط "پریما لینئا" انجام شد. در ۸ ژوئیه، در رم، قاضی ویتوریو اوکورسیو توسط نئوفاشیست پیرلوئیجی کونکوتلی کشته شد. در ۱۴ دسامبر، در رم، مأمور پلیس پریسکو پالومبو توسط "هسته های آرماتی پرولتاری" کشته شد. در ۱۵ دسام
بر، در سستو سان جیووانی (شهری در نزدیکی میلان)، معاون رئیس پلیس ویتوریو پادوانی و مارشال سرجیو بازگا توسط والتر آلاسیا، جوان افراطی، کشته شدند. ۱۹۷۷. در ۱۱ مارس، فرانچسکو لوروسو توسط پلیس نظامی (کارابینیری) در دانشگاه بولونیا کشته شد. در ۱۲ مارس، جوزپه سیوتا، یک پلیس تورینی توسط "پریما لاینیا" کشته شد. در ۲۲ مارس، کلودیو گرازیوسی از مأموران پلیس رم توسط "هسته آرماتی پرولتاری" کشته شد. در ۲۸ آوریل، در تورین، وکیل فولویو کروچه توسط بریگادهای سرخ کشته شد. در ۱۲ مه، در رم، دانشجوی ۱۹ ساله ای با نام جورجیانا ماسی، در جریان درگیری بین مأموران پلیس و تظاهرکنندگان کشته شد. در ۱۴ مه، در میلان، فعالان یک سازمان چپ افراطی تپانچه های خود را بیرون کشیدند و شروع به تیراندازی به سمت پلیس کردند و پلیسی به نام آنتونیو کاسترا را کشتند. یک عکاس از یک فعال در حال تیراندازی به پلیس عکس گرفت. این سال، سال «پی۳۸» نامیده شد که به تپانچه والتر پی۳۸ اشاره دارد. در ۱۶ نوامبر، در تورین، کارلو کاسالگنو، معاون مدیر روزنامه "لا استامپا"، در کمین بریگادهای سرخ به شدت زخمی شد. او سیزده روز بعد، در ۲۹ نوامبر، درگذشت. ۱۹۷۸. در ۴ ژانویه، در کاس
ینو، رئیس حراست شرکت فیات کارمین د روسا، توسط چپ گرایان کشته شد. در ۷ ژانویه، در رم، دو مبارز جوان جنبش سوسیال ایتالیا فرانکو بیگونزتی و فرانچسکو چاواتا، توسط چپ گرایان افراطی کشته شدند و یک مبارز دیگر (استفانو رچیونی) نیز در جریان یک تظاهرات خشونت آمیز توسط پلیس کشته شد. برخی از مبارزان جنبش سوسیال را ترک کردند و "نیروهای مسلح انقلابی" را تأسیس کردند که با سازمان جنایی رومی "باندا دلا ماگلیانا" مرتبط بود. در ۲۰ ژانویه، در فلورانس، مأمور پلیس فاوستو دیونیسی توسط "پریما لینئا" کشته شد. در ۷ فوریه، در پراتو (شهری در نزدیکی فلورانس)، جانفرانکو اسپیگی، سردفتر اسناد رسمی، توسط چپ گرایان کشته شد. در ۱۴ فوریه، در رم، قاضی ریکاردو پالما توسط بریگادهای سرخ کشته شد. در ۱۰ مارس، در تورین، مارشال روزاریو براردی توسط بریگادهای سرخ کشته شد. در ۱۶ مارس در میلان، قتل فاوستو و ایائو اتفاق افتاد. هیچ کس تاکنون به عنوان عامل یا مسؤول این قتل دوگانه شناسایی نشده است. در ۱۱ آوریل، در تورین، مأمور پلیس لورنزو کوتونیو توسط بریگادهای سرخ کشته شد. در ۲۰ آوریل، در میلان، مأمور پلیس فرانچسکو دی کاتالدو توسط بریگادهای سرخ کشته شد. در ۱۰
اکتبر، در رم، قاضی گیرولامو تارتالیون توسط بریگادهای سرخ کشته شد. در ۱۱ اکتبر، در ناپل، آلفردو پائوللا، استاد دانشگاه، توسط "پریما لینیا" کشته شد. در ۸ نوامبر، در پاتریکا (شهری در نزدیکی فروزینونه)، قاضی فدله کالوسا توسط "واحدهای مبارز کمونیستی" کشته شد. ربودن و قتل آلدو مورو. در ۱۶ مارس ۱۹۷۸، آلدو مورو توسط بریگاد سرخ (که در آن زمان توسط ماریو مورتی رهبری می شد) ربوده شد و پنج نفر از نیروهای امنیتی و محافظان او کشته شدند. آلدو مورو یک دموکرات مسیحی چپ گرا بود که چندین بار به عنوان نخست وزیر خدمت کرده بود. او پیش از قتلش تلاش می کرد حزب کمونیست ایتالیا (PCI)، به رهبری انریکو برلینگوئر را از طریق توافقی به نام "مصالحه تاریخی" در دولت بگنجاند. حزب کمونیست ایتالیا، عمدتاً به دلیل موضع غیرافراطی و عمل گرایانه، استقلال فزاینده اش از مسکو و دکترین یوروکمونیستی اش، در آن زمان بزرگ ترین حزب کمونیست در اروپای غربی بود. این حزب به ویژه در مناطقی مانند امیلیا رومانیا دارای قدرت بود، جایی که مواضع دولتی پایدار و تجربهٔ عملی پخته ای داشت که ممکن است دلیل رویکرد عمل گرایانه تر آن در قبال سیاست بوده باشد. بریگاد سرخ به شدت
مورد مخالفت حزب کمونیست و اتحادیه های کارگری قرار گرفت: برخی از سیاستمداران چپ گرا از عبارت «رفقای خطاکار» ("Compagni che sbagliano") استفاده می کردند. فرانکو بونیسولی، یکی از اعضای بریگاد سرخ، که در این آدم ربایی شرکت داشت، اعلام کرد که تصمیم برای ربودن مورو «یک هفته قبل گرفته شده بود، یک روز تعیین شده بود، می توانست ۱۵ یا ۱۷ مارس باشد». در ۹ مهٔ ۱۹۷۸، پس از یک «محاکمهٔ مردمی» مختصر، مورو توسط ماریو مورتی به قتل رسید، و همچنین مشخص شد که گرمانو ماچاری نیز در این قتل مشارکت داشته است. جسد مورو همان روز در صندوق عقب یک رنو ۴ قرمز در خیابان میکل آنجلو کائتانی، در مرکز شهر رم پیدا شد. در نتیجهٔ این رویداد، حزب کمونیست ایتالیا موفق به کسب قدرت اجرایی نشد. قتل مورو با سرکوب گستردهٔ جنبش اجتماعی، از جمله دستگیری بسیاری از اعضای "اتونومیا اپرایا"، از جمله اورسته اسکالزونه و فیلسوف سیاسی آنتونیو نگری (که در ۷ آوریل ۱۹۷۹ دستگیر شد)، همراه بود. ۱۹۷۹. تعداد سازمان های مسلح فعال از ۲ سازمان در سال ۱۹۶۹ به ۹۱ سازمان در سال ۱۹۷۷ و ۲۶۹ سازمان در سال ۱۹۷۹ افزایش یافت. در آن سال ۶۵۹ حمله رخ داد. بیشترین قتل های سالانه. در ۱۹
ژانویه، جوزپه لوروسو، مأمور پلیس شهر تورین، توسط سازمان "پریما لینیا" کشته شد. در ۲۴ ژانویه، گیدو روسا، کارگر و فعال کارگری، توسط بریگاد سرخ در جنوا کشته شد. در ۲۹ ژانویه، قاضی امیلیو آلساندرینی در میلان توسط "پریما لینیا" کشته شد. در ۹ مارس، دانشجویی به نام امانوئله ایوریلی در تورین توسط "پریما لینئا" کشته شد. در ۲۰ مارس، کارمین پکورلی، روزنامه نگار تحقیقی، در ماشینش در رم به ضرب گلوله کشته شد. نخست وزیر جولیو آندرئوتی و رئیس مافیا، گائتانو بادالامنتی، در سال ۲۰۰۲ به جرم قتل او به ۲۴ سال زندان محکوم شدند، هرچند این احکام یک سال بعد لغو شد. در ۳ مه، در رم، دو مأمور پلیس به نام های آنتونیو میا و پیرو اولانو توسط بریگاد سرخ کشته شدند. در ۱۳ ژوئیه، در دروئنتو (شهری در نزدیکی تورین)، یک مأمور پلیس به نام بارتولومئو مانا توسط "پریما لینئا" کشته شد. در ۱۳ ژوئیه، در رم، سرهنگ دوم آنتونیو واریسکو از کارابینیری توسط بریگاد سرخ کشته شد. در ۱۸ ژوئیه، کارمین سیویتاته که متصدی یک بار نوشیدنی بود، در تورین توسط "پریما لینئا" کشته شد. در ۲۱ سپتامبر، کارلو گیگلینو در تورین توسط گروهی از "پریما لینیا" کشته شد. در ۱۱ دسامبر،
پنج معلم و پنج دانش آموز مؤسسهٔ «والِتا» در تورین توسط "پریما لینئا" از ناحیهٔ پا مورد اصابت گلوله قرار گرفتند. ۱۹۸۰. قتل های بیشتر. در ۸ ژانویه، چند مأمور پلیس میلان به نام های آنتونیو سستاری، روکو سانتورو و میشل تاتولی، توسط بریگاد سرخ کشته شدند. در ۲۵ ژانویه، چند مأمور پلیس جنوا به نام های امانوئل توتوبنه و آنتونیو کاسو، توسط بریگاد سرخ کشته شدند. در ۲۹ ژانویه، سیلویو گوری، مدیر یک کارخانهٔ پتروشیمی، توسط بریگاد سرخ کشته شد. در ۵ فوریه، در مونزا، پائولو پائولتی توسط "پریما" "لینئا" کشته شد. در ۷ فوریه، ویلیام واچر، از اعضای گروه "پریما" "لینئا"، به ظن خیانت کشته شد. در ۱۲ فوریه، در دانشگاه «لا ساپینزا» در رم، ویتوریو باچلت، معاون رئیس شورای عالی قضایی و رئیس سابق انجمن کاتولیک رومی آزیونه کاتولیکا، توسط بریگاد سرخ کشته شد. در ۱۰ مارس، آشپز لوئیجی آلگرتی در رم توسط "رفقای مسلح برای کمونیسم" کشته شد. در ۱۶ مارس، در سالرنو، قاضی نیکولا جیاکومبی توسط بریگاد سرخ کشته شد. در ۱۸ مارس، در رم، قاضی گیرولامو مینروینی توسط بریگاد سرخ کشته شد. در ۱۹ مارس، در میلان، قاضی گویدو گالی توسط گروهی از "پریما لینئا" کشته شد.
در ۱۰ آوریل، در تورین، جوزپه پیسیونری، نگهبان موندیالپل، توسط "رونده پرولتاری" کشته شد. در ۲۸ مه، در میلان، روزنامه نگار والتر توباگی توسط "بریگاتای بیست و هشتم مارس" کشته شد. در ۲۳ ژوئن، در رم، قاضی ماریو آماتو توسط "هسته های انقلابی آرماتی" کشته شد. در ۳۱ دسامبر، در رم، ژنرال کارابینیری انریکو گالوالیجی، توسط بریگاد سرخ کشته شد. کشتار بولونیا. در ۲ اوت، بمبی در بولونیا منفجر شد که منجر به کشته شدن ۸۵ نفر و زخمی شدن بیش از ۲۰۰ نفر شد. این انفجار که به کشتار بولونیا معروف است، بخش بزرگی از ایستگاه اصلی راه آهن شهر را ویران کرد. این حادثه، یک بمب گذاری نئوفاشیستی بود که عمدتاً توسط "نیروهای مسلح انقلابی" سازماندهی شده بود: فرانچسکا مامبرو و والریو فیوراوانتی به حبس ابد محکوم شدند. در آوریل ۲۰۰۷، دیوان عالی کشور محکومیت لوئیجی چاواردینی، یکی از اعضای نیروهای مسلح انقلابی که ارتباط نزدیکی با "ترزا پوزیزیونه" داشت، را تأیید کرد. چاواردینی به دلیل نقش خود در این حمله به ۳۰ سال زندان محکوم شد. ۱۹۸۱. در ۵ ژوئیه، جوزپه تالیرسیو، مدیر تأسیسات پتروشیمی پورتو مارگرا مونتدیسون، پس از ۴۷ روز اسارت توسط بریگاد سرخ کشته شد.
در ۳ اوت، روبرتو پچی، که یک برقکار بود، پس از ربوده شدن و ۵۴ روز اسارت، توسط بریگاد سرخ کشته شد. این قتل انتقامی علیه برادرش پاتریزیو، عضو بریگاد سرخ بود که سال قبل به پنتیتو پیوسته بود. در ۱۷ دسامبر، جیمز ال. دوزیر، ژنرال آمریکایی و معاون فرماندهٔ نیروهای اروپای جنوبی ناتو مستقر در ورونا، توسط بریگاد سرخ ربوده شد. او در ۲۸ ژانویهٔ ۱۹۸۲ توسط نیروی ویژهٔ ضد تروریستی پلیس ایتالیا، "نوکلئو اپراتیو سنتراله دی سیکورتزا" (NOCS)، در پادووا آزاد شد. ۱۹۸۲. در ۲۶ اوت، گروهی از تروریست های بریگاد سرخ به یک کاروان نظامی در سالرنو حمله کردند. در این حمله، سرجوخه آنتونیو پالومبو و مأموران پلیس آنتونیو باندیرا و ماریو د مارکو کشته شدند. تروریست ها پس از حمله فرار کردند. در ۲۱ اکتبر، گروهی از تروریست های بریگاد سرخ به بانکی در تورین حمله کردند و دو نگهبان به نام های آنتونیو پدیو و سباستیانو دالئو را کشتند. ۱۹۸۴. در ۱۵ فوریه، لیمون هانت، دیپلمات آمریکایی و مدیر کل نیروهای بین المللی حافظ صلح، ناظران و نیروهای چندملیتی (MFO)، توسط بریگاد سرخ کشته شد. کشتار کریسمس. در ۲۳ دسامبر، بمبی در قطاری بین فلورانس و رم منفجر شد که منجر
به کشته شدن ۱۶ نفر و زخمی شدن بیش از ۲۰۰ نفر شد. در سال ۱۹۹۲، جوزپه کالو و گویدو سرکولا، دو سرباز مافیا، به حبس ابد، فرانکو دی آگوستینو (یکی دیگر از اعضای مافیای سیسیل) به ۲۴ سال و مهندس آلمانی، فریدریش شادین، به جرم بمب گذاری به ۲۲ سال زندان محکوم شدند. جوزپه میسو، عضو کامورا، به ۳ سال زندان محکوم شد؛ دیگر اعضای کامورا، آلفونسو گالئوتا و جولیو پیروتزی، به ۱۸ ماه زندان محکوم شدند و نقش آنها در این کشتار ناچیز تلقی شد. در ۱۸ فوریهٔ ۱۹۹۴، ماسیمو آباتانجلو، عضو پارلمان جنبش سوسیال ایتالیا از سوی دادگاه فلورانس از اتهام قتل عام تبرئه شد، اما او را به جرم دادن مادهٔ منفجره به میسو در بهار ۱۹۸۴ مجرم شناخت. آباتانجلو به ۶ سال زندان محکوم شد. بستگان قربانیان درخواست مجازات شدیدتری کردند، اما درخواست تجدیدنظر آن ها اجابت نشد و ناچار شدند که خود هزینه های دادرسی را بپردازند. ۱۹۸۵. در ۹ ژانویه، در توروایانیکا (شهری در نزدیکی رم)، مأمور پلیس اوتاویو کونته توسط بریگاد سرخ کشته شد. در ۲۷ مارس، در رم، اتزیو تارانتلی، اقتصاددان، توسط بریگاد سرخ کشته شد. ۱۹۸۶. در ۱۰ فوریهٔ ۱۹۸۶، لاندو کونتی، شهردار سابق فلورانس، توسط بریگاد س
رخ کشته شد. ۱۹۸۷. در ۲۰ مارس ۱۹۸۷، لیچیو جورجیری، ژنرال نیروی هوایی ایتالیا، توسط بریگاد سرخ در رم ترور شد. ۱۹۸۸. در ۱۶ آوریل ۱۹۸۸، سناتور روبرتو روفیلی در حمله ای توسط گروهی از بریگادهای سرخ در فورلی ترور شد. این آخرین قتلی بود که توسط بریگادهای سرخ انجام شد: در ۲۳ اکتبر، گروهی از تندروها ("irriducibili") در سندی اعلام کردند که جنگ علیه دولت پایان یافته است. وقایع پس از ۱۹۸۸. تجدید حیات در دهه های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰. در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ و اوایل دههٔ ۲۰۰۰، ظهور مجدد تروریسم بریگادهای سرخ منجر به ترورهای بیشتری شد. در ۲۰ مهٔ ۱۹۹۹، ماسیمو دانتونا، از مشاوران وزارت کار، در حمله ای توسط گروهی از تروریست های بریگاد سرخ در رم ترور شد. در ۱۹ مارس ۲۰۰۲، مارکو بیاگی، استاد دانشگاه و مشاور وزارت کار، در حمله ای توسط گروهی از تروریست های بریگاد سرخ در بولونیا ترور شد. در ۲ مارس ۲۰۰۳، مأمور پلیس امانوئل پتری، توسط گروهی از تروریست های بریگاد سرخ در نزدیکی کاستیلیون فیورنتینو ترور شد. بازداشت های ۲۰۲۱. در سال ۲۰۲۱، فرانسه هفت نفر از ده ها شبه نظامی چپ گرای فراری را که دهه ها تحت حمایت فرانسه بودند، دستگیر کرد. در میان دستگیرشدگان
، جورجیو پیتروستفانی، یکی از اعضای بنیان گذار گروه مبارزه مداوم که به جرم قتل کمیسر پلیس میلان، لوئیجی کالابرسی، محکوم شده بود، نیز حضور داشت. دیگر بازداشت شدگان شامل مارینا پترلا، روبرتا کاپلی و سرجیو تورناگی بودند که به جرم قتل و آدم ربایی به حبس ابد محکوم شده بودند. کشورهایی که به عوامل پناهندگی دادند. فرانسه. دکترین میتران که در سال ۱۹۸۵ توسط فرانسوا میتران، رئیس جمهور سوسیالیست وقت فرانسه، وضع شد، تصریح می کرد که تروریست های چپ افراطی ایتالیایی که به فرانسه گریخته اند و به جرم اعمال خشونت آمیز در ایتالیا محکوم شده اند، به استثنای «تروریسم فعال، واقعی و خونین» در طول «سال های سربی»، پناهندگی دریافت می کنند و مشمول استرداد به ایتالیا نخواهند شد. آنها در جامعهٔ فرانسه ادغام خواهند شد. این قانون در ۲۱ آوریل ۱۹۸۵، در شصت و پنجمین کنگره لیگ حقوق بشر ابلاغ شد و بیان می کرد که مجرمان ایتالیایی که گذشتهٔ خشونت آمیز خود را رها کرده و به فرانسه گریخته اند، از استرداد به ایتالیا مصون خواهند بود: به گزارش رویترز، تعداد چریک های ایتالیایی به ده ها نفر می رسید. این تصمیم فرانسه تأثیر منفی بلندمدتی بر روابط فرانسه و ایت
الیا داشت. پس از دستگیری هفت شبه نظامی چپ افراطی ایتالیایی در فرانسه، اریک دوپوند مورتی، وزیر دادگستری فرانسه، گفت که «با افتخار در این تصمیم شرکت می کنم، تصمیمی که امیدوارم به ایتالیا اجازه دهد پس از ۴۰ سال، صفحه ای خونین و اشک بار از تاریخ خود را ورق بزند.» برزیل. برخی از شهروندان ایتالیایی متهم به اقدامات تروریستی، مانند چزاره باتیستی و دیگر اعضای سابق پرولتاریای مسلح برای کمونیسم، که یک سازمان شبه نظامی و تروریستی چپ افراطی بود، به عنوان پناهنده به برزیل گریختند. نیکاراگوئه. برخی از فعالان چپ افراطی ایتالیایی، از جمله آلسیو کازیمیری که در ربودن آلدو مورو شرکت داشت، در نیکاراگوئه پناهندگی سیاسی یافتند. تأثیر بر مهاجرت از ایتالیا. اعتقاد بر این بود که سال های سربی نرخ مهاجرت به ایالات متحده از ایتالیا را افزایش داده است. با این حال، با پایان یافتن سال های سربی در دههٔ ۱۹۸۰ و افزایش ثبات سیاسی در ایتالیا، نرخ مهاجرت به ایالات متحده کاهش یافت. در سال های ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۲، مهاجرت ایتالیایی ها سالانه نزدیک به ۲٬۵۰۰ نفر بوده است.
ویتوریال دگلی ایتالیایی (به ایتالیایی: Vittoriale degli italiani) (به معنی "زیارتگاه پیروزی های ایتالیایی ها") ملکی در دامنه تپه ای در شهر گاردونه ریویرا مشرف به دریاچه گاردا در استان برشا، در لومباردی است. گابریل دانونزیو، شاعر و رمان نویس ایتالیایی، از سال ۱۹۲۲ تا زمان مرگش در سال ۱۹۳۸ در این مکان زندگی می کرد. این ملک شامل محل اقامت دانونزیو به نام پریوریا (صومعه)، یک آمفی تئاتر، رزم ناو حفاظت شده پوگلیا واقع در دامنه تپه، یک قایق خانه حاوی کشتی MAS که دانونزیو در سال ۱۹۱۸ از آن استفاده می کرد و یک آرامگاه دایره ای شکل است. محوطه آن برای انجمنگراندی ژیاردینی ایتالیایی است. ارجاعات به ویتوریاله از یک «ارگ یادبود» تا یک «قلمروی فاشیستی» متغیر است، این مکان ناگزیر جنجال پیرامون خالق خود را به ارث برده است. تاریخچه. ویلای کارنیچو (Villa Cargnacco) پیش تر متعلق به «هنری توده» (Henry Thode)، تاریخ نگار آلمانی هنر رنسانس ایتالیا بود. این ملک به همراه آثار هنری، مجموعه ای از کتاب ها و پیانویی که پیش تر متعلق به فرانتس لیست بود، توسط دولت ایتالیا مصادره شد.[۱][۲] گابریله دانونتسیو در فوریهٔ ۱۹۲۱ آن را اجاره کرد و د
ر مدت یک سال، بازسازی آن تحت نظارت معمار «جیانکارلو مارونی» آغاز شد. محبوبیت دانونتسیو و اختلاف های او با دولت فاشیست ــ به ویژه دربارهٔ اتحاد با آلمان نازی ــ موجب شد که حکومت فاشیستی برای دور نگه داشتن او از فعالیت سیاسی در رم، امتیازهای گسترده ای در اختیارش قرار دهد. بخشی از این سیاست، تأمین بودجهٔ کلان برای گسترش املاک، احداث یا تغییر بناها، و ایجاد مجموعهٔ هنری و ادبی چشمگیر بود. در سال ۱۹۲۴، هواپیمایی که دانونتسیو در جریان جنگ جهانی اول برای پرتاب اعلامیه بر فراز وین از آن استفاده کرده بود، به ملک منتقل شد. یک سال بعد، شناور تندرو نیروی دریایی ایتالیا (MAS) که او در عملیات «بوفه دی بوکاری» در سال ۱۹۱۸ برای به چالش کشیدن اتریشی ها به کار برده بود، به مجموعه افزوده شد. همچنین در همان سال، بخش جلوی ناو محافظت شده «پولیا» به بالای تپه منتقل و در جنگل پشت ویلا نصب شد. افزون بر این، زمین ها و ساختمان های پیرامون نیز به تدریج به ملک اضافه گردیدند. در سال ۱۹۲۶، دولت مبلغ ۱۰ میلیون لیر اهدا کرد که باعث گسترش قابل توجه ویلا و اضافه شدن یک بخش جدید به نام شیفاموندو شد. در سال ۱۹۳۱، ساخت و ساز آمفی تئاتر پارلاجیو،
آغاز شد. پس از مرگ دانونزیو مقبره طراحی شد، اما تا سال ۱۹۵۵ ساخته نشد و سرانجام بقایای دانونزیو در سال ۱۹۶۳ به آنجا منتقل شد. ساختمان ها. پریوریا. خودِ پریوریا شامل تعدادی اتاق است که با شکوه تزئین شده و پر از یادگاری های مختلف است. دو اتاق انتظار، یکی برای مهمانان مدعو و دیگری برای مهمانان ناخوانده، قابل توجه هستند. این اتاق انتظار جایی بود که بنیتو موسولینی در جریان سفرش در سال ۱۹۲۵ به آنجا فرستاده شد. عبارتی به طور خاص برای او بالای آینه حک شده بود: اتاق جذام جایی است که مراسم تشییع جنازه دانونزیو پس از مرگش برگزار شد. نام آن از این واقعیت گرفته شده است که دانونزیو احساس می کرد به دلیل تلاش های مداوم دولت برای نگه داشتن او در گاردونه، به جای احتمالاً در کانون توجه رم، مورد بی مهری قرار گرفته است. اتاق یادگارها مجموعه بزرگی از مجسمه ها و تصاویر مذهبی با باورهای مختلف را در خود جای داده است که عمداً در کنار هم قرار گرفته اند تا بیانگر ویژگی جهانی معنویت باشند. کتیبه روی دیوار داخلی این متن را دارد: دانونزیو می خواست بدینوسیله روشن کند که معتقد نیست شهوت و طمع باید گناه تلقی شوند. یکی از بعیدترین یادگارها، فر
مان کج و معوج قایق موتوری مسابقه ای میس انگلند ۲ است که پس از برگزاری جام قهرمانی قایق های موتوری coppa dell oltranza (جام نامحدود) که تحت حمایت دانونزیو برگزار می شد، در سال ۱۹۳۱ اهدا شد. میس انگلند ۲ در تلاش برای ثبت رکورد سرعت جهانی تصادف کرده و خلبانش، سر هنری سگریو، در سال ۱۹۳۰ کشته شده بود (هرچند با این وجود رکورد را به دست آورد) و برای مسابقه و پیروزی در دریاچه گاردا در سال بعد با کای دان بازسازی شد. دانونزیو که یک تلفیق گرا بود، فرمان کج و معوج را «یادگاری از مذهب شجاعت» می دانست. آمفی تئاتر. آمفی تئاتر اولین سازه بزرگی است که پس از ورود به ملک با آن مواجه می شوید و به وضوح بر اساس مدل های کلاسیک ساخته شده است، معمار مارونی حتی برای الهام گرفتن از پمپئی بازدید کرده است. موقعیت مکانی آن، مانند سایر ساختمان های ویتوریاله، بدون شک منظره ای باشکوه از دریاچه گاردا را ارائه می دهد و امروزه هنوز هم برای اجراها مورد استفاده قرار می گیرد. مقبره. این سازه دایره ای شکل در بلندترین نقطه ملک واقع شده است. این سازه شامل بقایای دانونزیو و کسانی است که به دانونزیو خدمت می کردند و در طول دوره فیوم درگذشتند. رزم ناو مح
افظت شده پولیا. دماغه رزم ناو "پولیا" که از بالای یکی از تپه ها بیرون زده، منظره ای سورئال ایجاد می کند. این رزم ناو به سمت دریای آدریاتیک اشاره می کرد، قرار داده شده بود و «آماده فتح سواحل دالماسی» بود.
صومعه صلیب مقدس (آپارانیتس) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر موکس، استان وان ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
بررسی روابط ایران و ایتالیا تنها به دوران معاصر و پهلوی محدود نمی شود. در این دوره، همزمان با گسترش روابط ایران و کشورهای اروپایی، ایتالیا نیز در حال تثبیت جایگاه خود به عنوان یک کشور متحد و نوظهور بود و با اعزام بازرگانان، مبلغان مذهبی و هنرمندان، نخستین پیوندهای فرهنگی و تجاری خود با ایران را برقرار کرد. در دوره های صفوی و قاجار، حضور مستمر یا کوتاه مدت برخی شخصیت های برجستهٔ ایتالیایی در حوزه های سیاحت، هنر، آموزش، نظامی گری و عکاسی، بستری مناسب برای معرفی فرهنگ ایران به اروپا و انتقال دانش و فناوری روز به کشور فراهم ساخت. این پیشینهٔ تاریخی، پلی ارزشمند برای ورود به دوران پهلوی اول محسوب می شود؛ دورانی که این روابط شکل رسمی تر و نظام مندتری به خود گرفت.
شَمّا سهیل فارِس المَزروعی (۲۲ فوریهٔ ۱۹۹۳) سیاستمدار اماراتی است که از ۶ مارس ۲۰۲۳ به عنوان وزیر توسعهٔ اجتماعی فعالیت می کند. او پیش تر وزیر امور جوانان بوده است. زندگی اولیه و تحصیلات. شما المَزروعی در ۲۲ فوریه ۱۹۹۳ در ابوظبی متولد شد. او دختر سهیل بن فارس المزروعی، بازرگان و رئیس هیئت مدیره سرمایه گذاری دبی به مدت بیش از ۲۰ سال، می باشد. برادر او، فارس بن سهیل بن فارس المزروعی، رئیس بخش سرمایه گذاری ها و رشد شرکت مبادله است و برادر دوقلوی او، احمد بن سهیل بن فارس المزروعی، نیز بازرگان است. شما المزروعی فارغ التحصیل مدرسه بین المللی شوئیفات، ابوظبی، کلاس ۲۰۱۰ است. او دارای کارشناسی اقتصاد با گرایش مالی از دانشگاه نیویورک در ابوظبی است و در سال ۲۰۱۵ کارشناسی ارشد سیاست گذاری عمومی خود را از مدرسه بلاواتنیک حکومت، دانشگاه آکسفورد دریافت کرد. او اولین بورسیه رُدز امارات نیز بوده است. پیشه. شما المزروعی در زمینه سرمایه گذاری خصوصی در یک صندوق ثروت ملی ابوظبی فعالیت داشته و همچنین به عنوان تحلیلگر سیاست های عمومی در نمایندگی امارات متحده عربی در سازمان ملل کار کرده است.او به عنوان کارآموز و تحلیلگر پژوهشی در سف
ارت امارات در واشینگتن دی سی، تحلیلگر سیاست گذاری وزارتخانه در دفتر نخست وزیر و پژوهشگر سیاست های آموزشی در سازمان تمکین (نهاد امور استراتژیک ابوظبی) نیز فعالیت داشته است. شما المزروعی در فوریه ی ۲۰۱۶ توسط نخست وزیر امارات، محمد بن راشد آل مکتوم به عنوان وزیر امور جوانان منصوب شد. او در آن زمان تنها ۲۲ سال داشت و به این ترتیب جوان ترین عضو کابینه امارات متحده عربی لقب گرفت.وی ریاست شورای ملی جوانان را بر عهده داشت؛ شورایی که جوانان حرفه ای از زمینه های مختلف را گرد هم می آورد تا امور مربوط به جوانان را به دولت منتقل کنند. همچنین، شما المزروعی معاون رئیس مرکز جوانان عرب از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۴ بود. شما المزروعی در سال ۲۰۱۷ به عنوان رئیس هیئت مدیره المپیک ویژه امارات منصوب شد. او همچنین معاون رئیس کمیته جامعه و میراث بازی های جهانی المپیک ویژه امارات (۲۰۱۹) است. در ۱۲ ژانویه ۲۰۲۳، شما المزروعی به عنوان قهرمان جوانان امارات در اجلاس کنفرانس تغییر اقلیم سازمان ملل متحد ۲۰۲۳ برای تغییرات اقلیمی منصوب شد. او همچنین در کمیته مشورتی کنفرانس و کمیته عالی آن فعالیت داشته است. در ۷ فوریه ۲۰۲۳، شیخ محمد بن راشد آل مکتوم طی ت
غییرات کابینه، شما المزروعی را به عنوان وزیر توسعه اجتماعی منصوب کرد. علاوه بر این، او تا ۱۲ اوت ۲۰۲۴ دبیرکل شورای آموزش و منابع انسانی و رئیس پیشین مرکز ملی کیفیت آموزش بوده و هم اکنون عضو هیئت مدیره هر دو نهاد است. در ژوئیه ۲۰۲۳، شما المزروعی به عنوان رئیس هیئت امنای دانشگاه زاید منصوب شد.. وی همچنین عضو شورای بین المللی امور بشردوستانه و خیرخواهانه امارات و عضو هیئت مدیره خیریه Erth Zayed است؛ نهادی مستقل و قانونی که با فرمان فدرال در نوامبر ۲۰۲۴ تأسیس شد و در حمایت از مؤسسات و گروه های بشردوستانه فعالیت می کند. منابع. [[رده:افراد زنده]] [[رده:زادگان ۱۹۹۳ (میلادی)]] [[رده:زادگان ۱۴۱۳ (قمری)]] [[رده:زادگان ۱۳۷۱]] [[رده:اهالی ابوظبی]] [[رده:وزیران زن دولت امارات متحده عربی]] [[رده:دانش آموختگان دانشگاه نیویورک ابوظبی]] [[رده:دانش آموختگان مدرسه کسب وکار لندن]] [[رده:دانشوران رودس]]
پایگاه یکم شکاری مهرآباد (که امروزه با نام «پایگاه شکاری ترابری شهید لشکری مهرآباد» شناخته می شود) یکی از مهم ترین پایگاه های هوایی نیروی هوایی شاهنشاهی ایران و بعد از انقلاب ۱۳۵۷ نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران است. ریشه های تأسیس این پایگاه به قبل از جنگ جهانی دوم بازمی گردد و بنابراین پایه گذاری آن در زمان سلطنتِ رضا شاه پهلوی انجام شده است؛ توسعه و تجهیز عمدهٔ آن در دورهٔ سلطنتِ محمدرضا پهلوی صورت گرفت. تاریخچه. ریشه های تاریخی مهرآباد به پیش از جنگ جهانی دوم بازمی گردد؛ پس از اشغال ایران در شهریور ۱۳۲۰، فرودگاه مهرآباد در اختیار نیروهای متفق قرار گرفت و پس از جنگ به توسعهٔ دوگانهٔ بخش نظامی و غیرنظامی اختصاص یافت. ورود اولین جت های آموزشی/شکاری تی-۳۳ و سپس جنگنده های اف-۵ و اف-۴ باعث شد مهرآباد به یکی از پایگاه های شکاری مهم کشور تبدیل شود. نقش در جنگ ایران و عراق. پایگاه مهرآباد یکی از مراکز عملیاتی کلیدی در طول جنگ ایران و عراق بود؛ در روزهای آغاز تقابل ها (۳۱ شهریور ۱۳۵۹) پایگاه مورد حملات هوایی قرار گرفت و در ادامه یگان های شکاری و ترابری مستقر در مهرآباد نقش مهمی در پشتیبانی و حمل ونقل ایفا کرد
ند. گردان های شناسایی این پایگاه (از جمله گردان ۱۱ شناسایی با هواپیماهای RF-4) مأموریت های عکس برداری و شناسایی از عمق خاک دشمن انجام دادند که در طرح ریزی عملیات ها مؤثر بود. ساختار و وظایف. پایگاه یکم شکاری مهرآباد دارای وظایف متنوعی است از جمله: نام گذاری. از سال های پس از جنگ، این پایگاه به افتخار سرلشکر خلبان حسین لشکری به نام «پایگاه شکاری ترابری شهید لشکری مهرآباد» نام گذاری شده است. وضعیت فعلی. پایگاه مهرآباد همچنان به عنوان یکی از پایگاه های مادر و بازماندهٔ قدیمی و کلیدی نیروی هوایی عمل می کند؛ مجتمع های اورهال و واحدهای ترابری و شکاری آن در آماده سازی و نگهداری ناوگان نقش مهمی دارند.
تاریخ روابط دیپلماتیک ایران و ایتالیا به مجموعه تعاملات و مناسبات رسمی میان دولت ایران و دولت ایتالیا در طول تاریخ معاصر گفته می شود. آغاز رسمی روابط دو کشور به قرن نوزدهم میلادی بازمی گردد، هرچند پیش از آن پیوندهای فرهنگی و تجاری میان ایران و سرزمین های ایتالیایی وجود داشته است. این روابط شامل جنبه های سیاسی، اقتصادی و فرهنگی بوده و در دوره های مختلف دچار تغییر و تحول شده است.
کشتار بولونیا () یک بمب گذاری تروریستی در ایستگاه راه آهن مرکزی بولونیا در بولونیا، ایتالیا در صبح ۲ اوت ۱۹۸۰ بود که ۸۵ نفر را کشت و بیش از ۲۰۰ نفر را زخمی کرد. چندین عضو سازمان تروریستی نئو فاشیست (NAR، هسته های مسلح انقلابی) به دلیل این بمب گذاری محکوم شدند، اگرچه گروه، دخالت خود را رد کرد. روند رویدادها. در ساعت ۱۰:۲۵ CEST، یک بمب ساعتی که در یک چمدان رها شده پنهان شده بود، در سالن انتظار دارای تهویه ی مطبوع ایستگاه بولونیا منفجر شد، جایی که پر از افرادی بود که به دنبال رهایی از گرمای اوت بودند. انفجار سقف سالن انتظار را فرو ریخت، بخش اعظم ساختمان اصلی را تخریب کرد و به قطار آنکونا–کیاسو که در سکوی اول منتظر بود، اصابت کرد. در آن روز شنبه ایستگاه پر از گردشگران بود و شهر برای یک فاجعه بزرگ آماده نبود. بسیاری از عبورکنندگان و مسافران به مصدومان کمک های اولیه ارائه دادند و به نجات افرادی که زیر آوار مانده بودند، کمک کردند. به دلیل تعداد بالای قربانیان و کمبود وسایل نقلیه اضطراری برای انتقال مجروحان به بیمارستان ها، آتش نشانان از اتوبوسها، خودروهای شخصی و تاکسیها استفاده کردند. برخی پزشکان و کارکنان بیمارستان