Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شد. همین گونه در ژوئیه و سپتامبر، "رودونگ سینمون" مقالاتی در ستایش کانگ منتشر کرد. در سپتامبر، اتحادیه بانوان سوسیالیست شاهد کمپینی برای تقلید از کانگ بود. در ۱۹۶۸، کیش شخصیت در کره شمالی تکمیل شد. به عنوان یکی دیگر از مسائل خانوادگی، کیم ایل سونگ تمایلی نداشت به دخترش کیم کیونگ هوی اجازه دهد با جانگ سونگ تائک، پسر خانواده ای با سنت های انقلابی ازدواج کند، اعتباری که اکنون دیگر به عنوان یک مزیت تلقی نمی شود. این دو در ۱۹۷۲ ازدواج کردند، اما گذشته جانگ نمی توانست به طور عمومی مورد بحث قرار گیرد. میراث رویداد جناح گپسان از طریق جانگ به دوران کیم جونگ اون منتقل شد. جانگ در طی پاکسازی ها در ۲۰۱۳ اعدام شد. کیم جونگ اون، مانند پدربزرگش کیم ایل سونگ، سیاست نظامی–اقتصادی خود را "پیونگ جین" نامید و ده اصل برای استقرار یک نظام ایدئولوژیک یکپارچه برای انتساب به کیم جونگ اون، به صورت امروزی درآمد. استفان هاگارد نتیجه می گیرد که در حالی که «خط "پیونگ جین" کیم جونگ اون دقیقاً با کیم ایل سونگ نیست و جانگ سونگ تائک جناح گپسان نیست... پویایی های زیربنایی تا حدودی مشابه به نظر می رسند: چالش های سیستم رهبری نه تنها با پاکسازی،
بلکه با توجیهات ایدئولوژیک مهم برای پیوستگی و اطاعت مواجه می شود.»
ادوارد نجیرینتی (زاده ۲۲ فوریه ۱۹۷۳) اقتصاددان و سیاستمدار رواندایی است. او از ۳۰ اوت ۲۰۱۷ به عنوان نخست وزیر رواندا توسط رئیس جمهور رواندا، پل کاگامه منصوب شده است.
بابز واتسون (؛ – ) بازیگر و کشیش متدیست اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۳۲ تا ۱۹۹۳ میلادی فعالیت می کرد. او یکی از اعضای خانواده واتسون بود.
عثمان حسین، سیاستمدار سودانی است که از ۱۹ ژانویه ۲۰۲۲ و پس از استعفای عبدالله حمدوک در ۲ ژانویه، به عنوان سرپرستی نخست وزیر سودان در حال خدمت است. وی نیز از ۱۳ مارس ۲۰۱۹ تا ۱۹ ژانویه ۲۰۲۲، دبیرکل دفتر نخست وزیری دولت سودان بود. منابع. 4.https://qssolution.net/12058/who-is-othman-hussein-othman
معین عبدالملک سعید (عربی: مَعِیِن عبد الملک سَعِیِد الصَّبْرِی؛ زاده ۱۹۷۶) سیاستمدار یمنی است که از ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۴، به عنوان نخست وزیر یمن خدمت کرد. او پیش از این، به عنوان وزیر فواید عامه در کابینه نخست وزیر، احمد عبید بن دغر، خدمت می کرد.
هواگردهای ضد بمب افکن یا نابودگرهای بمب افکن هواگردهای رهگیر جنگ جهانی دوم بودند که برای نابودی هواگردهای بمب افکن دشمن در نظر گرفته شده بودند. هواگردهای ضد بمب افکن معمولاً بزرگ تر و سنگین تر از رهگیرهای متعارف بودند و برای نصب تسلیحات قوی تر طراحی شده بودند و اغلب دارای موتورهای دوقلو بودند. آنها با جنگنده های شبانه هم تفاوت داشتند، زیرا برای استفاده روزانه طراحی شده بودند. سپاه هوایی نیروی زمینی ایالات متحده، ضد بمب افکن های مسلح قدرتمند مانند نمونه اولیه بل وای اف ام-۱ ایراکودا را برای مقابله با حمله احتمالی بمب افکن های با کارایی بالا در نظر گرفت. لاکهید پی-۳۸ لایتنینگ و بل پی-۳۹ ایرکبرا نیز در ابتدا برای حمل تسلیحات بسیار سنگین براساس توپ ۳۷ میلیمتری مرکزی، به عنوان هواگرد رهگیر که در نقش ضد بمب افکن کار می کند، طراحی شده بودند. برخلاف آمریکا، در دوران پیش از جنگ، بریتانیا از توسعه «جنگنده برجک دار» مانند دفیانت که تسلیحاتش در یک برجک چرخان قرار می گرفت، حمایت می کرد. انتظار می رفت جنگنده های برجک دار برای متمرکز کردن آتش بر روی بمب افکن های بدون اسکورت (به دلیل محدودیت برد جنگنده های آلمانی) با هم کار
کنند، که بتوانند از همه طرف حمله کنند و با فرصت کوتاه شلیک یک جنگنده تک سرنشین در حمله با سرعت بالا محدود نشوند. پی-۳۸، یک نمونه کوچک و تک سرنشین از نوع ضد بمب افکن، در نهایت با توپ ۲۰ میلیمتری و چهار مسلسل کالیبر ۵۰ در یک محفظه مرکزی به جای یک توپ سنگین تر، تجهیز شد. این هواپیما در اوایل جنگ جهانی دوم خود را یک هواگرد جنگنده بسیار توانمند نشان داد. یک نام فریبنده مشابه، اگرچه کاملاً متفاوت، اصطلاح "Zerstörer" آلمانی (به معنای نابودگر) بود. این اصطلاح در ۱ مه ۱۹۳۹ معرفی شد، به طور خاص نقش دفاعی ضد بمب افکن را "رد کرد" (که به جنگنده های سبک واگذار شده بود)، و بیانگر یک جنگنده سنگین برای ماموریت های تهاجمی بود؛ ازجمله اسکورت بمب افکن ها، سرکوب جنگنده های دوربرد و جمله به زمین. طراحی های آلمانی از کاستی های عملکردی رنج می بردند زیرا به دلیل خدمه دو یا سه نفره و امکانات اضافی کابین خلبان سنگینتر بودند. پس از جنگ جهانی دوم، بهبود قدرت موتور و تسلیحات منجر به کاهش علاقه به ساخت ضد بمب افکن ها به عنوان یک کلاس خاص از هواپیما شد. حتی جنگنده های کوچک قدرت آتش کافی را برای مقابله مؤثر با بمب افکن های دشمن داشتند و جنگن
ده های همه منظوره با کارایی بالا در اواخر جنگ - مانند پی-۵۱ ماستنگ - در تمام نقش های جنگنده: تعقیب، اسکورت بمب افکن، رهگیری و حمله زمینی عالی بودند. علاقه به رهگیرها در طول جنگ سرد تجدید شد. هم آمریکا و هم شوروی رهگیرهای اختصاصیِ صرف مانند کانویر اف-۱۰۶ دلتا دارت و میگ-۲۵ را طراحی و تولید کردند. این هواپیماها به طور کلی هرگز به عنوان «ضد بمب افکن» یا «نابودگر بمب افکن» شناخته نمی شدند، حتی اگر مأموریت اصلی آنها انهدام بمب افکن های راهبردی دشمن بود. به هرحال تعداد کمی رهگیر اختصاصی از دهه ۱۹۶۰ طراحی یا تولید شده است.
هیچکاک فلسفی: سرگیجه و اضطراب های بی خبری کتابی است از رابرت پیپین، فیلسوف آمریکایی، که در آن با رویکردی فلسفی به تحلیل فصل به فصل مشهورترین اثر آلفرد هیچکاک، یعنی سرگیجه (فیلم ۱۹۵۸)، پرداخته است. دربارهٔ کتاب. نویسنده در این کتاب تلاش می کند، با تکیه بر فیلم، برداشت و تفسیر خود را از دلایل کارهای فیلم ساز بیان کند و از نکات فلسفی و اخلاقی و زیبایی شناسی آن گره بگشاید، و در واقع نشان بدهد که فیلم را ــ به عنوان یک مدیوم هنری ــ نه تنها می توان با خوانشی فلسفی بررسید، بلکه می توان نوعی تفکر فلسفی به شمار آورد. پیپین نشان می دهد که شخصیت های هیچکاک مکرراً با مشکلات و مخاطراتی روبه رو می شوند که ریشه در ناتوانی و ناکامی ما در درک دیگران و حتی خودمان دارد. نویسنده کتاب خود را به استنلی کَوِل، فیلسوف آمریکایی، و ویکتور پرکینز، منتقد بریتانیایی فیلم، تقدیم کرده است. در نظر دیگران. ماری اسمیت، فیلسوف و استاد دانشگاه کنت که آثاری در نسبت فلسفه و سینما دارد، در "بررسی های فلسفی" دانشگاه نوتردام، می نویسد:هیچکاکْ نبرد بر سر فهم متقابل و مخاطرات بی خبری را به نحو پیچیده و هوشمندانه ای در "سرگیجه" به تصویر کشیده و پیپین
از کارِ او تحلیلی غنی و پُرظرافت عرضه کرده است. این دستاورد کوچکی نیست که دربارهٔ فیلمی که این همه از آن بحث و ستایش شده کسی هنوز حرف تازه و قانع کننده ای داشته باشد. رابرت سینربرینک، فیلسوف و استاد دانشگاه مک کواری که همچنین دربارهٔ فلسفهٔ فیلم آثاری پدیدآورده است، در "مرور کتاب لس آنجلس"، می نویسد:برای هرکس که شیفتهٔ "سرگیجه" شده، اما ضمناً معنای زیبایی شناختی و اخلاقی آن سردرگمش کرده، "هیچکاک فلسفی" بهترین راهنماست. این کتاب یکی از برانگیزنده ترین و روشنگرترین آثاری است که تابه حال دربارهٔ سینما خوانده ام. همچنین، پائولو استلینو، پژوهشگر "مؤسسهٔ جدید فلسفه" و استاد دانشکدهٔ علوم اجتماعی و انسانی در دانشگاه جدید لیسبون"،" در مجلهٔ "سینما"، می نویسد:خوانش پیپین نافذ و گیراست و کتاب او، علاوه بر اینکه به خواننده کمک می کند پیچیدگی ها و معانی گستردهٔ "سرگیجه" را دریابد، به بهترین نحو ثابت می کند که فیلم چطور می تواند مسئلهٔ فلسفیِ بخصوصی را برایمان فهمیدنی تر کند. ترجمهٔ فارسی. فارسیِ این اثر را نشر تگ با ترجمهٔ امیر خضرایی منش در سال ۱۴۰۰ در ایران چاپ و منتشر کرد.
هواگرد بازدارنده نوعی هواگرد تهاجمی یا بمب افکن تاکتیکی است که در پشت خطوط دشمن عمل می کند و وظیفه دارد تا اهداف نظامی دشمن را به ویژه آنهایی که شامل لجستیک هستند، بازدارد. بازدارندگی از رسیدن نیروها و تدارکات دشمن به جبهه جلوگیری می کند یا آن را به تأخیر می اندازد. این اصطلاح ممکن است دیگر استفاده نشود. جنگنده ضربتی مفهومی نزدیک به آن است، اما تأکید بیشتری بر قابلیت های رزم هوابه هوا شبیه یک جنگنده چند منظوره دارد. نسخه های بزرگتر یا سنگین تر با مأموریت مشابه هواگرد بازدارنده معمولاً به عنوان «نفوذگر» نامیده می شوند. در دوران پس از جنگ، نیروی هوایی بریتانیا انواعی از بمب افکن های جت انگلیش الکتریک کانبرای خود را معرفی کرد، زیرا این هواپیماها از نقش بمباران راهبردی مستقل شدند و با بمب افکن های جدید «وی» جایگزین شدند. با افزایش تمایل به یک هواپیمای مدرن تر برای این نقش، توسعه BAC TSR-2 (از طرح «حمله تاکتیکی و شناسایی، ماخ ۲») آغاز شد، اما این برنامه بعداً لغو شد. آمریکا توسعه یک هواپیمای مشابه را در همان زمان آغاز کرد که به نام اف-۱۱۱ آردوارک ظاهر شد. شکست TSR-2 و تمایل سایر کشورهای اروپایی برای طراحی مشابه، م
نجر به برنامه هواگرد رزمی چند منظوره (MRCA) شد، اگرچه یک محصول اروگایی با برد کوتاهتر بود، اما به عنوان پاناویا تورنادو بازدارنده/ضربتی عملی شد. سوخو-۲۴ نیز شوروی در اوایل دهه ۱۹۷۰ ظهور کرد. به منظور عبور ایمن از یک خط مقدم به شدت دفاعی، هواگردهای بازدارنده در ارتفاعات بسیار پایین پرواز می کنند (در برخی موارد مجبور هستند همسطح خطوط برق پرواز کنند) تا از پوشش زمین برای محافظت از خود در برابر سلاح های هدایت شونده راداری دشمن استفاده کنند. پرواز در ارتفاع پایین همچنین نیاز به مصرف سوخت بسیار بیشتری دارد و بنابراین هواپیماهای بازدارنده عموماً بزرگتر هستند.
بمبافکن شبانه نوعی هواپیمای بمب افکن است که به طور خاص برای انجام ماموریت های بمباران در شب در نظر گرفته شده است. این اصطلاح امروزه بیشتر اهمیت تاریخی دارد. بمباران شبانه در جنگ جهانی اول آغاز شد و در طول جنگ جهانی دوم گسترش یافت. تعدادی از انواع هواپیماهای مدرن عمدتاً برای بمباران شبانه طراحی شده اند، اما نیروهای هوایی دیگر از آنها به عنوان بمب افکن شبانه یاد نمی کنند. اصطلاحات رایج تر امروزی شامل جنگنده هواگرد بازدارنده و جنگنده ضربتی است، و چنین هواپیماهایی تمایل دارند که قابلیت های کارامد در هر شرایط آب وهوایی، روز یا شب را داشته باشند. جنگ جهانی اول. بمباران راهبردی و بمباران شبانه در جنگ جهانی اول جدید بود و آزمایش های زیادی در شب با هواپیماهایی مانند Gotha G.IV , Gotha GV , Handley Page Type O و هواپیماهای غول پیکر مختلف مانند Riesenflugzeuge و Sikorsky Ilya Muromets انجام شد. ناوبری دشوار بود و دقت خیلی کم بود اما تأثیر روانی آن قوی بود. بمباران شبانه به عنوان یک سلاح ترور عمل می کرد. قبل از معرفی رادار، برای هواپیماهایی که در شب پرواز می کردند تقریباً غیرممکن بود که مکان دقیق و مناسب برای حمله را پید
ا کنند. از موقعیت یابی صوتی برای به دست آوردن مختصات اولیه استفاده می شد. نورهای جستجو که آسمان را اسکن می کردند، می توانستند هواپیماها را به طور تصادفی آشکار کنند و ممکن بود آنها را به اندازه کافی دنبال کنند تا توپخانه ضدهوایی بتواند چند تیر شلیک کند. از طرف دیگر، از جنگنده های شبانه برای رهگیری استفاده شد. آنها یا با نورافکن ها همکاری می کردند یا سعی می کردند بمب افکن ها را در نور ماه شناسایی کنند. میزان موفقیت چنین دفاع هایی آنقدر پایین بود که به قول استنلی بالدوین، نخست وزیر بریتانیا، باور عمومی بر این بود که «بمب افکن همیشه عبور خواهد کرد». از زمان جنگ جهانی اول، بمب افکن به عنوان یک سلاح تروریستی در نظر گرفته می شد و بعداً به عنوان یک سلاح راهبردی اصلی در جنگ تمام عیار دیده شد. همان طور که بالدوین بعداً گفت، هدف اصلی آنها این بود که «زنان و کودکان دشمن را بکش، زودتر از اینکه آنها بکشند». دوره بین جنگ جهانی اول و دوم. با افزایش قابلیت های هواپیما، قدرت آتش دفاعی آنها نیز افزایش یافت. در اواسط دهه ۱۹۳۰، نظرات در حال تغییر بود و ایده حملات هوایی در نور روز از هواپیماهایی که از خود دفاع می کردند، مطرح شد. د
ر عمل این هواپیماها کاملاً در برابر هواپیماهای جنگنده مدرن آسیب پذیر بودند و به سرعت به نقش بمباران شبانه بازگردانده شدند. با این حال، این هواپیماها برای ناوبری در شب طراحی نشده بودند و به طور کلی در این ماموریت ها فاقد اثربخشی بودند:فکر می کنم در آن زمان متوجه نشدیم که تجهیزات ما واقعاً مناسب نیستند. آنها طراحی یا تولید تجهیزات ناوبری را فراموش کرده بودند، بنابراین بمب افکن ولینگتون که قرار بود بمب افکن روز باشد، مجبور شد در شب کار کند زیرا در روز بسیار آسیب پذیر بود. تقریباً همان تجهیزاتی را داشت که تایگر موث داشت، به جز یک استثنا، ولینگتون یک آنتن حلقه ای داشت. اینجوری ما ۵۰۰ یا ۶۰۰ مایل بر فراز قلمرو دشمن پرواز می کردیم و سعی می کردیم یک هدف را در خاموشی کامل، اغلب با ابر در زیر ما و مه های صنعتی زیادی پیدا کنیم. جای تعجب نیست که بمب افکن های ما ۵، ۱۰ مایل دورتر [از هدف] بودند. بمب افکنی در کار نبود. ما تا حد زیادی وابسته به خودمان بودیم، شاید ۱۰ یا ۱۴ هواپیما در فواصل زمانی. نیروی هوایی ارتش ایالات متحده آمریکا تنها نیرویی بود که در طول جنگ جهانی دوم به بمباران استراتژیک در روز ادامه داد. این امر مانند ت
لاش های قبلی نیروی هوایی بریتانیا و لوفت وافه فاجعه بار بود و باید در اواخر سال ۱۹۴۳ لغو می شد. ورود جنگنده پی-۵۱ ماستنگ در نقش اسکورت بمب افکن باعث شد تا این ماموریت ها در سال ۱۹۴۴ دوباره آغاز شوند و این جنگنده آنقدر موفق بود که نیروی جنگنده لوفت وافه تا پایان بهار تا حد زیادی از بین رفت. استهلاک لوفت وافه به قدری زیاد بود که نیروی هوایی بریتانیا در اواخر همان سال توانست در روز نیز پرواز کند. نیروی هوایی آمریکا نیز همین مفهوم را با حملات بمباران علیه ژاپن در ژوئن ۱۹۴۴ تا اوایل ۱۹۴۵ با «بمباران دقیق» در روز علیه تأسیسات صنعتی ژاپن با استفاده از بمب افکن های سنگین بوئینگ بی-۲۹ سوپرفورترس به کار برد. با این حال، نتایج موفقیت آمیز نبودند؛ زیرا جت استریم مکرر مواد منفجره قوی را دور از هدف منفجر می کرد، مشکلات ناوبری، آتش ضدهوایی و نورافکن ها، که منجر به تلفات زیادی در بین خدمه بی-۲۹ شد. در نتیجه، در فوریه ۱۹۴۵، نیروی هوایی آمریکا به حملات آتش زای سطح پایین علیه شهرهای ژاپن روی آورد که بیشتر آنها در شب انجام می شدند. ویرانگرترین حمله هوایی در جنگ، بمباران توکیو در شب ۹ تا ۱۰ مارس ۱۹۴۵ بود که ۱۶ مایل مربع را ویران
کرد، ۱۰۰۰۰۰ ژاپنی را کشت و یک میلیون نفر را بی خانمان کرد.
جام خوان گمپر ۲۰۲۲ ، ۵۷امین دوره ی جام خوان گمپر بود . این جام هر سال به عنوان بازی دوستانه در ماه اوت برگزار می گردد . در این بازی ، تیم اسپانیایی و میزبان بارسلونا در مقابل تیم مکزیکی پوماس قرار گرفت.
شورای وحدت نیروهای انقلاب اسلامی که به نام شورای وحدت اصول گرایان نیز شناخته می شود، یک ائتلاف سیاسی در جناح اصول گرایان است که از منتقدان شورای ائتلاف نیروهای انقلاب اسلامی (شانا) تشکیل شده است. شورای وحدت به منظور احیای نقش محوری جامعه روحانیت مبارز در میان اصول گرایان، در آبان ۱۳۹۹ به ریاست محمدعلی موحدی کرمانی تأسیس شد. موحدی کرمانی در مرداد ۱۴۰۲، جای خود را به مصطفی پورمحمدی داد. زمینه تشکیل. سید ابراهیم رئیسی نامزد اصلی اصول گرایان در انتخابات ریاست جمهوری ایران (۱۳۹۶)، در سال ۱۳۹۷ تصمیم گرفت که به اصلاح ساختار جبهه مردمی نیروهای انقلاب اسلامی (جمنا) بپردازد تا با ایجاد سازوکاری، بتواند اصول گرایان را برای انتخابات مجلس شورای اسلامی (۱۳۹۹–۱۳۹۸) زیر یک چتر ائتلافی جمع کند. سازوکار جدید زیر نظر مستقیم رئیسی در حال شکل گیری بود اما او در اسفند ۱۳۹۷ رئیس قوه قضائیه شد و از فعالیت های انتخاباتی فاصله گرفت. با این حال، ایده رئیسی برای تشکیل شورای وحدت فراموش نشد و مهدی چمران به همراه غلامعلی حداد عادل سازماندهی را ادامه دادند. به این ترتیب، شورای ائتلاف نیروهای انقلاب اسلامی (شانا) با هدف رفع ایرادات جمنا تأس
یس شد اما نه تنها این ایرادات رفع نشد بلکه با دعوت نشدن برخی چهره ها و احزاب اصول گرا دوباره اختلافات طیف های مختلف اصول گرا بالا گرفت. از سوی دیگر، به حاشیه رانده شدن جامعتین در انتخابات ۱۳۹۶ باعث شده بود که جامعه روحانیت مبارز به منظور بازیابی نقش اساسی خود برای انتخابات ریاست جمهوری ایران (۱۴۰۰)، دست به اصلاح اساسنامه و تغییر دبیرکل در تابستان ۱۳۹۷ بزند. فعال شدن جامعه روحانیت، به معنی بازگشت این تشکل روحانی به رأس هرم اصول گرایی و پایان کار شورای ائتلاف ارزیابی می شد اما نواصول گرایان که تلاش های فراوانی برای تأسیس شورای ائتلاف انجام داده بودند، راضی به پذیرش شیخوخیت جامعه روحانیت نبودند. آخرین بار که جامعتین محور اجماع اصول گرایان شده بودند، جبهه متحد اصول گرایان (موسوم به سازوکار ۸+۷) در انتخابات مجلس شورای اسلامی (۱۳۹۱–۱۳۹۰) بود که در همان انتخابات نیز جبهه پایداری انقلاب اسلامی حاضر به پذیرش سازوکار ائتلافی نشد و به صورت مستقل در انتخابات شرکت کرد. شانا به دلیل موفقیت در انتخابات مجلس سال ۱۳۹۸، حق ویژه ای برای خود در انتخابات ریاست جمهوری آتی قائل بود. شورای وحدت اصول گرایان به منظور احیای جایگاه و نق
ش جامعتین در جناح اصول گرا، از آبان ۱۳۹۹ فعالیت خود را آغاز کرد. محمدعلی موحدی کرمانی رئیس شورای وحدت، در اسفند ۱۳۹۹ از شورای ائتلاف خواست که پیروزی اصول گرایان در انتخابات مجلس را مصادره به مطلوب نکنند. همچنین منوچهر متکی سخنگوی شورای وحدت، سازوکار شورای ائتلاف را ناکارآمد و غیرنظام مند خواند. از سوی دیگر، حداد عادل رئیس شورای ائتلاف در انتقاد از مواضع شورای وحدت، آنان را پدرخوانده خطاب کرد که با واکنش مصطفی پورمحمدی دبیرکل جامعه روحانیت مبارز روبرو شد: «برخی به پدرخواندگی حمله می کنند ولی می خواهند خودشان مخفیانه این مدل را پیگیری کنند و یک دفعه در آخر انتخابات، نظر خود را تحمیل می کنند. دورهٔ این مدل ها گذشته و ما نمی توانیم از این مدل های منسوخ شده استفاده کنیم.» با وجود این که شورای ائتلاف و شورای وحدت، یکدیگر را متهم به تلاش برای ایفای نقش پدرسالاری می کردند، صادق محصولی دبیرکل جبهه پایداری، اعلام کرد که هر دو جریان، پدرسالار هستند. مناقشه بر سر این که کدام طیف، نظرات خود را به سایر طیف ها تحمیل می کند، سالیان طولانی در جناح اصول گرایان وجود داشته است و این بار نیز باعث جدایی طیف های مختلف شد. تنها گزین
ه شورای ائتلاف برای انتخابات سال ۱۴۰۰، محمدباقر قالیباف بود ولی شورای وحدت در حال زمینه سازی برای حضور سید ابراهیم رئیسی بود. قالیباف که می دانست شانسی برای پیروزی در مقابل رئیسی نخواهد داشت، به محض ورود رئیسی به انتخابات، شورای ائتلاف را به حمایت از رئیسی در انتخابات ریاست جمهوری هدایت کرد. بدین ترتیب، شورای وحدت و شورای ائتلاف به صورت جداگانه برای انتخابات ریاست جمهوری فعالیت کردند و جبهه پایداری نیز مستقل وارد انتخابات شد هرچند که همگی بر روی سید ابراهیم رئیسی اجماع داشتند. ساختار. در ساختار شورای وحدت، ۹ کارگروه محتوایی و ۱۴ کمیته اجرایی طراحی شده است. کارگروه ها به تولید محتوایی و کار ستادی می پردازند و کمیته ها، عملیات اجرایی و میدانی را بر عهده دارند. این کمیته های چهارده گانه، اقشار مختلف اجتماعی از جمله جوانان، بانوان، دانشجویان، کارگران، فرهنگیان و… را در برمی گیرند که هر کمیته متشکل از ۲۱ نفر از فعالان صنف یا قشر مربوط به خود است. هیئت عالی. هیئت عالی شورای وحدت با تعداد ۱۵ نفر آغاز به کار کرد. طبق ساختار تعریف شده، در صورت پیوستن شانا به شورای وحدت، سه کرسی در هیئت عالی به نمایندگان شانا اختصاص می
یافت مشروط به این که هر کدام از این سه نفر، ۷ حزب ملی و ۳ حزب استانی را نمایندگی کند. یک کرسی نیز با شرایط فوق الذکر برای جبهه پایداری انقلاب اسلامی درنظر گرفته شده بود. همچنین دو کرسی اختصاصی برای نمایندگان جامعه مدرسین حوزه علمیه قم درنظر گرفته شده بود ولی نماینده ای از سوی جامعه مدرسین معرفی نشد. شانا و جبهه پایداری نیز هیچ کدام به شورای وحدت نپیوستند بنابراین چهره های وابسته به جبهه پیروان خط امام و رهبری که قدیمی ترین جبهه اصول گرایی است و طیف سنتی تر این جریان را نمایندگی می کند، بیشتر اعضای هیئت عالی را تشکیل دادند. هیئت اجرایی. هیئت اجرایی مسئولیت امور اجرایی شورای وحدت را برعهده دارد و در هر انتخابات، سازوکارهای عملیاتی را ایجاد کرده و ستادهای انتخاباتی را تشکیل می دهد. رئیس هیئت اجرایی شورای وحدت در انتخابات ریاست جمهوری ایران (۱۴۰۰)، منوچهر متکی و در انتخابات شوراهای اسلامی شهر و روستا (۱۴۰۰)، محمدحسین موسی پور بود.
پراسانتا چاندرا ماهالانوبیس (; ؛ ۲۹ ژوئن ۱۸۹۳–۲۸ ژوئن ۱۹۷۲) دانشمند و آماردان اهل هند بود. او را بیشتر به خاطر فاصله ماهالانوبیس، معیاری آماری، و یکی از اعضای اولین کمیسیون برنامه ریزی هند آزاد به یاد می آورند. او مطالعات پیشگامانه ای را در زمینه انسان سنجی در هند انجام داد. او مؤسسه آمار هند را تأسیس کرد و در طراحی بررسی های نمونه در مقیاس بزرگ مشارکت داشت. به دلیل فعالیت های ماهالانوبیس، از او به عنوان پدر آمار در هند نام می برند. ماهالانوبیس از یک خانواده برجستهٔ برهمن بنگالی، از اعیان زمین دار در بیکرامپور، داکا، ریاست جمهوری بنگال (اکنون در بنگلادش) بود. پدربزرگش گوروچاران (۱۸۳۳–۱۹۱۶) در سال ۱۸۵۴ به کلکته نقل مکان کرد و در سال ۱۸۶۰ یک مغازه داروخانه را راه اندازی کرد. ماهالانوبیس در حالی که در ۲۲ سالگی در دانشگاه کمبریج انگلستان در رشته فیزیک تحصیل می کرد، توسط یکی از استادانش با آمار آشنا شد. پس از بازگشت به هند، شیفته این شاخه از ریاضیات شد و روش های آماری را در انسان شناسی، هواشناسی و زیست شناسی به کار برد. ماهالانوبیس در کارهای اولیه خود از نمونه های تصادفی برای پیش بینی سیل و پیش بینی عملکرد محصولات
کشاورزی استفاده می کرد. او بعداً همین تکنیک ها را برای مقایسه مجموعه های داده بزرگ به کار برد و چیزی را ابداع کرد که «فاصله ماهالانوبیس» نامیده شد. کار پیشگام او بر برنامه ریزی اقتصادی تأثیر گذاشت زیرا چندین صنعت بزرگ هند بر اساس مدل رشد ماهالانوبیس، پیش بینی آماری او از اقتصاد کشور اجرا می کردند. ماهالانوبیس، در سال ۱۹۳۱ مؤسسه آمار هند را در کلکته تأسیس کرد که در کالج ریاست جمهوری مستقر بود و در سال ۱۹۴۹ مشاور آماری افتخاری دولت هند شد. در سال ۱۹۵۱، این مؤسسه به دانشگاه تبدیل شد. افتخارات. دولت هند در سال ۲۰۰۶ تصمیم گرفت تا هر سال ۲۹ ژوئن، زادروز پراسانتا چاندرا ماهالانوبیس، را به عنوان «روز ملی آمار» هند جشن بگیرد. به مناسبت صد و بیست و پنجمین سالگرد تولد ماهالانوبیس در ۲۹ ژوئن ۲۰۱۸، معاون رئیس جمهور هند، ام ونکایا نایدو، در برنامه ای در مؤسسه آمار هند، کلکته، یک سکه یادبود منتشر کرد.
تاریخی یکی از سه گونهٔ اصلیِ تئاترِ مغرب زمین است؛ و دو تای دیگر عبارتند از تراژدی و کمدی. نمونه های کلاسیکِ نمایشنامهٔ تاریخی نمایشنامه های تاریخیِ شکسپیر هستند.
حمیدرضا رجبی (زادهٔ ۴ فروردین ۱۳۵۸) بازیکن بازنشسته و مربی فعلی فوتبال است. وی که سابقهٔ بازی برای باشگاه های پاس تهران، سایپا و استقلال اهواز در لیگ برتر خلیج فارس را در کارنامه دارد، با ورود جواد نکونام، هم تیمی سابقش در پاس تهران، به عرصه سرمربی گری در تمامی تیم ها دستیار وی بوده است. رجبی در لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۲۲ برای یک بازی مقابل الهلال عربستان به عنوان سرمربی هدایت فولاد خوزستان را برعهده داشت. وی همسر خواهر کمال کامیابی نیا، بازیکن فوتبال ایرانی، است. افتخارات. بازیکن. پاس سایپا
خانواده واتسون () یک خانواده آمریکایی متشکل از ۹ خواهر و برادر بازیگر هستند که به عنوان «اولین خانواده هالیوودی» شناخته می شوند. آنان فعالیت هنری خود را در آغاز به عنوان بازیگر خردسال در فیلم های صامت شروع کردند. تا تاریخ اوت ۲۰۲۲، گری واتسون (متولد ۱۹۲۸) تنها خواهر و برادر زنده از این خانواده بوده است و از زمان مرگ ستاره/مدل فیلم های صامت، میلدرید کورنمن و دانی «بیزر» اسمیت، ممکن است آخرین بازیگر بازمانده از دوران فیلم های صامت سینمای آمریکا باشد. زندگی نامهٔ مختصر. زمانی که استودیو کی استون مک سنت - که فقط در حدود ۱۸۰ متر از محل زندگی خانوادهٔ واتسون فاصله داشت - به بازیگران خردسال برای فیلم هایش نیاز پیدا کرد، پدر کانادایی-آمریکایی آنها، جی.سی. «کوی» واتسون سینیور، یه فرزندانش اجازه داد برای آزمون انتخاب بازیگر داوطلب شوند. فرزندان خانوادهٔ واتسون در اوایل دوران هالیوود با ستاره های بزرگ زیادی مانند جیمز استوارت، لیونل باریمور، فرد آستر، شرلی تمپل، کاترین هپبورن و هنری فوندا کار کردند. هر شش برادر واتسون در طول دوران بزرگسالی خود به عنوان عکاس مطبوعاتی، خبری و تلویزیونی فعالیت کردند. یکی از این خواهران و ب
رادران، دلمار واتسون، در سال ۱۹۶۸ به لس آنجلس تایمز گفت: «آنها می دانستند که در خانوادهٔ ما، بچه هایی با سن و جثهٔ مختلف وجود دارد، بنابراین وقتی برای یکی از فیلم هایشان به یک بازیگر خردسال نیاز داشتند، یکی از ماها را می گرفتند و خیلی زود، همه ما درگیر کار پیوستهٔ هنری و بازیگری شدیم.» یادبود. در ۲۲ آوریل ۱۹۹۹ از اعضای این خانواده به طور جمعی با اختصاص یک ستاره در پیاده روی مشاهیر هالیوود، واقع در شمارهٔ ۶۶۷۴ بلوار هالیوود تجلیل شد. بیلی، گری، و لوئیز در ژوئیه ۲۰۱۷ در مورد تجربیات شخصی خود در سینمای آمریکا مصاحبه هایی انجام دادند. بستگان خانواده واتسون (والدین، پدربزرگ و مادربزرگ و عموها). پدربزرگ خانواده واتسون، جیمز واتسون، عکاسی بود که در سال ۱۹۰۴ از بوفالو بیل در برادوی عکس گرفت. پسر او، جی. سی (جیمز کوئی) کوی واتسون سینیور زادهٔ ۱۴ آوریل ۱۸۹۰ در انتاریو کانادا - درگذشته ۲۳ مه ۱۹۶۸) یک کارگر گچ کار بود که بعدها تربیت کننده اسب برای بازیگر کابوی باک جونز و همچنین فراهم کننده اسب برای هوت گیبسون و تام میکس شد. سپس به کار جلوه های ویژه در سینما روی آورد و بابت طراحی قالیچهٔ پرنده ای که داگلاس فربنکس در فیلم
"دزد بغداد" (۱۹۲۴) می راند، شهرت یافت. او با گُلدا گلادیس ویمر (۱۸۹۳–۱۹۷۹) در ۲۳ سپتامبر ۱۹۱۰ ازدواج کرد که ثمره این ازدواج، ۹ فرزند بود که بعدها در بیش از ۱٬۰۰۰ فیلم بازی کردند و حرفه بازیگری را سنین خردسالی و بسیار کم آغاز کردند. بزرگ ترین فرزند خانواده، کوی واتسون جونیور، کتابی به نام «بچهٔ کی استون» نگاشته است. عموی این کودکان، «جُرج واتسون»، اولین عکاس تمام وقت برای روزنامهٔ لس آنجلس میرر بود و «آکمی استودیو پیکچرز» را بنیان نهاد.
دانی «بیزر» اسمیت (؛ – ) بازیگر خردسال اهل ایالات متحده آمریکا بود. او مابین سال های ۱۹۲۸ تا ۱۹۲۹ در فیلم های کوتاه گروه هنری "دارودسته ما" بازی می کرد. اسمیت در زمان مرگش به همراه میلدرید کورنمن (۲۰۲۰–۱۹۲۵) بازیگر سابق "دارودسته ما" و گری واتسون (زادهٔ ۱۹۲۸) یکی از سه بازیگر شناخته شده و بازمانده از دوران سینمای صامت بود.
یوشموت (; بعد از 1234 – ) شاهزاده ایلخانان و یکی از پسران هولاکو خان بود. خانواده. او حداقل چهار پسر داشت: یکی دیگر از پسران یوشموت در منابع ترکی به نام «جومودر» که جسد مومیایی شده او در آماسیه پیدا شد و تاریخ مرگ او به سال ۱۲۹۶، دوره سلطنت غازان خان مربوط می شود.
فرقه کاگیو () یکی از مکاتب و فرقه های اصلی بودیسم تبتی (یا هیمالیا) است. ارتباط با هولاکو خان. ترجمه های اخیر نامه ها و رساله های راهبان بودیسم تبتی به هولاکو خان تأیید می کند که او یک بودایی مادام العمر و پیرو فرقه کاگیو بود.
ناشوئا () یک ایستگاه پیشین راه آهن و محلی در شمال شرقی ایالت نیو ساوت ولز استرالیا است که مابین شهر لیسمور و خلیج بایرون واقع شده است. نامگذاری و کشاورزی. نام اصلی این محل اسپرینگ ویل بود. با این حال، جیمز و جان توهی املاک خود را ناشوئا نامیدند که در اصل نام قبیله ای از سرخپوستان آمریکایی نیو انگلند بود و به معنای «زمین میان دو رود» یا «رودخانه ای با بستر سنگریزه» است. مشخص نیست که چرا این برادران ایرلندی املاک خود را به این نام نامگذاری کردند. برادران توهی قصد داشتند در ناشوئا نیشکر بکارند، اما یخبندان محصولات آنها را از بین برد. امروزه امروزه این منطقهٔ برون شهری ناهموار محل نگهداری گاوهای شیری. پروش گردوی آمریکایی و سایر محصولات کشاورزی است. دولت نیو ساوت ولز از نام ملک این برادران برای نامگذاری ایستگاه راه آهن استفاده کرد و این نام تا به امروز باقی مانده است. ساخت وساز. تالار نشوا در سال ۱۹۰۹ به هزینه تقریبی ۱۴۹ پوند ساخته شد، اما در سال ۱۹۴۲ در اثر طوفان تخریب شد و دیگر بازسازی نشد. «گل جنگل»، هتل قرن نوزدهمی، مدرسه و فروشگاه عمومی نیز از بین رفتند. میخانه محلی در روزهای ساخت خط راه آهن محبوب بود. خط راه