Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رگ عثمانی و جنگ عثمانی-ونیز ۱۷۱۴–۱۷۱۸ متحد بود. اتریش و جمهوری ونیز در جنگ Uskok War سال های ۱۶۱۵–۱۶۱۸ علیه یکدیگر جنگیدند. از قرن ۱۸، پادشاهی هابسبورگ به ایتالیا گسترش یافت و در زمان های مختلف بخش هایی از ایتالیا را تحت حکومت خود درآورد. در نتیجه جنگ جانشینی اسپانیا، دوک نشین میلان و منتووا در شمال ایتالیا و پادشاهی های ناپلی و ساردنی در جنوب ایتالیا در سال ۱۷۱۴ به اتریش واگذار شدند. با پیمان لاهه (۱۷۲۰)، اتریش پادشاهی سیسیل را در ازای ساردنی که به دوک نشین ساووی رسید، به دست آورد. در طول جنگ جانشینی لهستان، اتریش در سال ۱۷۳۴ هر دو ناپل و سیسیل را از دست داد اما دوک نشین پارما را به دست آورد. در جنگ جانشینی اتریش، اتریش علیه جمهوری جنوا و دوک نشین مودنا و رجیو جنگید و حتی مدتی جنوا و مودنا را تصرف کرد، اما بر اساس پیمان اکس لا شاپل در ۱۷۴۸، اتریشی ها از هر دو کشور عقب نشینی کرده و همچنین پارما را از دست دادند. در ۱۷۹۷، طبق پیمان کامپو فورمیو، اتریش میلان و مانتووا را به جمهوری سیسالپین تازه تأسیس از دست داد، اما بخشی از جمهوری ونیز که بین اتریش و جمهوری نخست فرانسه تقسیم شده بود، به دست آورد. بخشی که توسط ات
ریش تصرف شد، استان ونیز جدید را تشکیل داد. در ۱۸۰۳، اسقف نشین ترنتو به کنت نشین تیرول تحت سلطه اتریش الحاق شد. در ۱۸۰۵، اتریش استان ونیز را به پادشاهی ناپلئونی ایتالیا و ترنتو را به پادشاهی ناپلئونی ایتالیا در ۱۸۱۰ از دست داد. پس از کنگره وین در ۱۸۱۵، ونیز، میلان، مانتووا و ترنتو دوباره به اتریش واگذار شد، به طوری که سه مورد اول در پادشاهی لمباردی-ونیز تازه تشکیل شده گنجانده شدند و آخری دوباره به کنت نشین تیرول ملحق شد. حکومت اتریش در شمال ایتالیا شرایطی ایجاد کرد که منجر به درگیری های بین ملی گرایی ایتالیایی و منافع اتریش در سه وحدت ایتالیا بین ۱۸۴۸ و ۱۸۶۶ شد که در نهایت به پیروزی ایتالیا انجامید. مبارزه ایتالیا علیه اتریش در سرود ملی ایتالیا که در ۱۸۴۷ نوشته شد، ذکر شده است. تنش ها در طول دهه ۱۸۷۰ ادامه داشت زیرا حکومت اتریش بر سرزمین های ایتالیایی مانند ترنتینو و ایستریا موجب تحریک ملی گرایی ایتالیایی شد و یک تهدید برای یکپارچگی اتریش ایجاد کرد؛ در نتیجه اتریشی ها تحصنات بیشتری در مرز ایتالیا ساختند. در ۱۸۷۶، دوک بزرگ آلبرشت، دوک تسشن پیشنهاد جنگ پیشگیرانه علیه ایتالیا را داد. با وجود پیوستن به اتحاد سه گا
نه (همراه با آلمان)، مناطق دارای منافع متضاد باقی ماندند. بهبود روابط ایتالیا با فرانسه، منافع ایتالیایی ها در بالکان و ادامه ملی گرایی میان ایتالیایی های مقیم اتریش-مجارستان، رهبران وین را نگران می کرد. پایبندی ایتالیا به اتحاد سه گانه در صورت وقوع جنگ مورد تردید بود و از سال ۱۹۰۳ برنامه هایی برای احتمال جنگ علیه رم توسط ستاد کل ارتش اتریش دوباره در نظر گرفته شد. سوءظن های متقابل منجر به تقویت مرزها و گمانه زنی در مطبوعات دربارهٔ جنگ میان دو کشور تا دهه اول قرن بیستم شد. تا سال ۱۹۱۱ فرانتس کنراد فن هتسندورف، رئیس ستاد کل ارتش اتریش، از حمله نظامی علیه متحدان ایتالیایی فرضی اتریش حمایت می کرد. در طول جنگ جهانی اول، ایتالیا با تفاهم سه گانه علیه اتریش-مجارستان جنگید، با وجود اینکه اتحاد سه گانه ای چند دهه پیش منعقد شده بود، پس از کسب حمایت برای گسترش سرزمینی از طریق پیمان لندن (۱۹۱۵) در سال ۱۹۱۵. در پایان جنگ جهانی اول، ایتالیا پیروز شد و الحاق گرایی ایتالیا از اتریش شامل ترنتو و تریسته را به دست آورد. علاوه بر این، منطقه عمدتاً آلمانی زبان تیرول جنوبی به ایتالیا ملحق شد. در دوران حکومت فاشیسم ایتالیایی، جمعیت
آلمانی زبان تحت سیاست اجباری ایتالیایی سازی جنوب تیرول قرار گرفتند که تأثیر منفی بر روابط بین پادشاهی ایتالیا و جمهوری تازه تأسیس اتریش داشت. در طول جنگ جهانی دوم، از سال ۱۹۴۳، اسیران جنگی ایتالیایی جزو اسیران متفقین جنگ جهانی دوم در اردوگاه های اسیران جنگی آلمان در جنگ جهانی دوم بودند که در آنشلوس اتریش، از جمله Stalag XVII-A، Stalag XVII-B، Stalag XVIII-A، Stalag 317/XVIII-C، Stalag 398 و Oflag XVIII-A نگهداری می شدند. ایتالیایی ها همچنین در اردوگاه کار اجباری ماوتهاوزن و زیرمجموعه های آن در اتریش زندانی شدند. پس از جنگ جهانی دوم، اختلافات دربارهٔ حقوق خودمختار برای آلمانی زبانان جنوب تیرول منجر به ادامه تنش ها بین اتریش و ایتالیا شد. مسئله "جنوب تیرول" ("Südtirolfrage") به یک موضوع بین المللی تبدیل شد، پس از آن که دولت اتریش معتقد بود مفاد توافقنامه گروبر–ده گاسپری به درستی اجرا نشده است. اتریش موضوع را در سال ۱۹۶۰ به سازمان ملل متحد ارجاع داد. دور تازه ای از مذاکرات انجام شد که منجر به تصویب قانون خودمختاری گسترده تر برای جنوب تیرول در سال ۱۹۷۲ شد. در سال ۱۹۹۲، اتریش اعلام کرد که اختلاف به طور کامل حل شد
ه است. وزیر کشور اتریش، هربرت کیکل، در ۵ ژوئن ۲۰۱۸ اعلام کرد که ایتالیا متحد قدرتمند اتریش است. توافق نامه گرابر–د گاسپری یک پیمان دوجانبه بود که در تاریخ ۵ سپتامبر ۱۹۴۶ توسط وزیر امور خارجه اتریش تحت اشغال متفقین، کارل گرابر، و نخست وزیر ایتالیا، آلچیده د گاسپری، امضا شد. این توافق نامه که توسط حقوق بین الملل به رسمیت شناخته شده بود، به جمعیت زبان آلمانی زبان استان تیرول جنوبی حق خودمختاری و حفظ هویت فرهنگی و آداب و رسوم خود را اعطا کرد. همچنین زبان آلمانی و زبان ایتالیایی به عنوان زبان های رسمی به رسمیت شناخته شدند. به مردم حق بازگشت به نام های شخصی و خانوادگی آلمانی اصلی خود داده شد، که بسیاری از آن ها در دوران فاشیسم ایتالیایی و ایتالیایی سازی جنوب تیرول کنار گذاشته شده بودند.
روابط ایتالیا و کرواسی () در سال ۱۹۹۲، پس از فروپاشی یوگسلاوی و استقلال کرواسی آغاز شد. این روابط گرم و دوستانه بوده و همکاری دوجانبه ای قوی دارند. این دو کشور از طریق گردشگری، مهاجرت، کمک های خارجی و همکاری های اقتصادی ارتباطات محکمی دارند. ایتالیایی زبان رسمی در شهرستان ایستریا کرواسی (ایتالیایی های ایستریا) است، در حالی که کرواسی های مولا در شهر ایتالیایی کامپوباسو زندگی می کنند. نزدیکی چندفرهنگی میان کرواسی و ایتالیا به طور گسترده محبوب و مورد پسند داخلی است. کرواسی و ایتالیا متحدان نظامی نزدیکی هستند، به ویژه از طریق نیروهای دریایی و ساحلی خود، و هر دو عضو ناتو هستند. آنها ۳۷۰ مایل دریایی مرز دریایی در دریای آدریاتیک دارند و یک منطقه کوچک ۱۲ مایلی اسلوونی آنها را از نظر زمینی جدا می کند. هر دو کشور عضو اتحادیه اروپا و شورای اروپا هستند و از همان ارز رسمی، یورو (€) استفاده می کنند. کرواسی دارای سفارت در رم و کنسولگری های عمومی در میلان و تریسته است، در حالی که ایتالیا سفارت در زاگرب و کنسولگری عمومی در رییکا و دیگر سازمان های فرهنگی دارد. تاریخچه. روابط خارجی بین کرواسی و ایتالیا در سال ۱۹۹۲، پس از فروپاش
ی یوگسلاوی و استقلال کرواسی آغاز شد. پس از تأسیس کرواسی، ایتالیا شریک کلیدی این کشور بود و حمایت سیاسی و اقتصادی حیاتی در طول دهه ۲۰۰۰ ارائه داد. در سال ۲۰۰۷، رئیس جمهور ایتالیا جورجو ناپولیتانو با اشاره به اخراج های پارتیزان های کمونیست یوگسلاوی از ایتالیایی ها در پایان جنگ جهانی دوم و توصیف آن به عنوان «بربریت قرن» و نتیجه «کینه و خشونت خون طلبانه اسلاوها»، روابط دیپلماتیک را تحت فشار قرار داد. این اظهارنظر با محکومیت کرواسی و اسلوونی مواجه شد. رئیس جمهور کرواسی استیه پان مسیچ ناپولیتانو را به بازنویسی تاریخی متهم کرد، اما دیپلمات های دو کشور به سرعت موضوع را در رم حل کردند. ایتالیا از عضویت کرواسی در اتحادیه اروپا در سال ۲۰۱۳ حمایت کرد. در سال ۲۰۱۹، پس از اظهارنظر آنتونیو تاجانی، رئیس پارلمان اروپا، «زنده باد تریسته، زنده باد ایستریای ایتالیایی، زنده باد دالمات ایتالیایی، زنده باد تبعیدیان ایتالیایی»، اختلاف دیپلماتیک بین دو کشور ایجاد شد. تاجانی بعداً از دولت کرواسی عذرخواهی کرد و توضیح داد که منظور او این نبوده که ایستریا و دالماسی کرواسی بخشی از ایتالیا هستند. در سال ۲۰۲۳، پس از یک دهه فعالیت اقتصادی قو
ی، ایتالیا مهم ترین شریک تجاری کرواسی شد و از سال ۲۰۲۱ شاهد افزایش ۴۵٪ تجارت بوده است، طبق گزارش تاجانی. همان سال، دو کشور همراه با اسلوونی توافق سه جانبه ای برای تسهیل مهاجرت در جنوب شرق اروپا امضا کردند. ایتالیا همچنین یک صلیب مذهبی نادر و «بسیار ارزشمند» قرن ۱۴ را که به طور تصادفی توسط یک شهروند در حراجی لندن خریداری شده بود، به کرواسی بازگرداند.
روابط ایتالیا و دانمارک () روابط دو جانبه بین دانمارک و ایتالیا است. هر دو کشور در پایتخت های یکدیگر سفارت دارند و عضو اتحادیه اروپا و ناتو هستند. روابط دیپلماتیک در ۲ سپتامبر ۱۸۶۱ برقرار شد و روابط بین دو کشور به عنوان «پیوندی محکم از دوستی و همکاری» توصیف شده است. پیوندهای دو کشور بر پایه هدف مشترک اروپایی شکل گرفته است. از دهه ۱۹۶۰، دو کشور تبادلات فرهنگی نزدیکی توسعه داده اند. تاریخچه. پس از وحدت ایتالیا در ۱۷ مارس ۱۸۶۱، ایتالیا از طریق دفتر دیپلماتیک خود در استکهلم، سوئد در دانمارک نمایندگی داشت. نخست وزیر ایتالیا کامیلو دی کاوور دستور داد تا دیپلمات ایتالیایی در سوئد، مارکوی میلیوراتی، به پادشاه دانمارک فردریک هفتم، پادشاه دانمارک اطلاع دهد که ویتوریو امانوئله دوم به عنوان پادشاه ایتالیا منصوب شده است. طرف ایتالیایی در مورد شناسایی دولت تازه تأسیس ایتالیا توسط دانمارک مردد بود، زیرا دانمارک در اختلاف با پروس بر سر حقوق زبان آلمانی-زبان شلسویگ-هولشتاین درگیر بود؛ بنابراین باور ایتالیایی ها این بود که دانمارک نمی تواند از دولت جدید ایتالیا حمایت کند، زیرا این دولت تحت تأثیر ملی گرایی ایتالیا است که می توا
ند ادعاهای آلمان بر شلسویگ-هولشتاین را تأیید کند. با این حال، مردم دانمارک همدلی شدیدی با ایتالیا داشتند و پادشاه را ترغیب کردند تا شناسایی را اعطا کند. پادشاه فردریک هفتم در ۲ سپتامبر ۱۸۶۱ نامه ای به پادشاه ویکتور امانوئل دوم نوشت که در آن بیان شد دانمارک پادشاهی ایتالیا را به رسمیت شناخته و یک لژیشن ایتالیایی در کپنهاگ تأسیس شد. در مه ۱۸۶۴، دو کشور یک قرارداد تجاری برای تقویت تجارت امضا کردند. روابط بین دو کشور در این قرارداد به عنوان «خوب» توصیف شد. یک توافقنامه استرداد در ژوئیه ۱۸۷۳ امضا شد، در حالی که توافقنامه ای در مورد "کمک متقابل به دریانوردان گرفتار" در مه ۱۸۸۵ به امضا رسید.
روابط ایتالیا و فنلاند () روابط خارجی بین فنلاند و ایتالیا است. هر دو کشور در ۶ سپتامبر ۱۹۱۹ روابط دیپلماتیک برقرار کردند. فنلاند دارای سفارت در رم و ایتالیا دارای سفارت در هلسینکی است. هر دو کشور عضو کامل اتحادیه اروپا، ناتو، سازمان امنیت و همکاری اروپا، شورای اروپا و منطقه یورو هستند. روابط سیاسی بین فنلاند و ایتالیا طبق نظر سفارت های هر دو کشور بسیار عالی است. در ۱۸ مه ۲۰۲۲، نخست وزیر سابق ایتالیا ماریو دراگی اعلام کرد که ایتالیا به طور کامل از درخواست های فنلاند و سوئد برای عضویت در ناتو حمایت خواهد کرد. ایتالیا از عضویت فنلاند در ناتو در جریان گسترش ناتو حمایت کرد که در ۴ آوریل ۲۰۲۳ نهایی شد. در اوت ۲۰۲۲، ایتالیا به طور کامل درخواست فنلاند برای عضویت در ناتو را تصویب کرد. بازدیدهای سطح بالا. در ۱۹۷۱، رئیس جمهور فنلاند اورهو ککونن یک سفر دولتی سه روزه به ایتالیا داشت. در ۲۰۱۲، نخست وزیر ایتالیا ماریو مونتی برای دیدار با یورکی کاتاینن، نخست وزیر فنلاند، به هلسینکی سفر کرد. در ۲۰۱۹، وزیر امور خارجه فنلاند تیمو سوینی با همتای ایتالیایی خود Enzo Moavero Milanesi در رم دیدار کرد. در ۲۰۲۲، نخست وزیر فنلاند سانا
مارین برای دیدار با نخست وزیر ایتالیا ماریو دراگی به رم سفر کرد. در این دیدار، نخست وزیر ایتالیا از تصمیم فنلاند و سوئد برای پیوستن به ناتو حمایت کرد. تجارت. در سال ۲۰۲۰، فنلاند کالاهایی به ارزش ۱٬۷۱۶ میلیون یورو از ایتالیا وارد کرد و ایتالیا دهمین کشور بزرگ واردکننده به فنلاند بود. در سال ۲۰۲۱، ارزش کل کالاهای صادر شده از ایتالیا به فنلاند ۲٫۰ میلیارد یورو و صادرات فنلاند به ایتالیا ۲٫۹ میلیارد یورو بود. بیشترین کالاهای صادر شده از ایتالیا به فنلاند شامل ماشین آلات و تجهیزات حمل و نقل (۸۰۷ میلیون)، مواد شیمیایی (۲۴۲ میلیون) و فلزات (۱۵۰ میلیون) بود. بیشترین کالاهای صادر شده از فنلاند به ایتالیا شامل ماشین آلات و تجهیزات حمل و نقل (۱٫۵ میلیارد)، فلزات (۶۵۲ میلیون) و محصولات کاغذ و مقوا (۲۵۹ میلیون) بود. در ایتالیا حدود ۹۰ شرکت وجود دارد که حداقل بخشی از آن ها متعلق به فنلاندی ها است. این شرکت ها شامل وارتسیلا، کمیرا، اهلستروم، نوکیا، اف سکیور، کونه، متسو، یوپی ام، استورا آنسو، متسا بورد، فیسکارس، Qvantel و Tapojärvi هستند. در فنلاند شرکت های متعلق به ایتالیایی ها شامل فینلاینس، Nautor’s Swan, SAKO, Meiran pa
ahtimo, Prysmianin و Prima Power هستند. فرهنگ. سالانه بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ سفر از فنلاند به ایتالیا انجام می شود. تعداد فنلاندی های مقیم دائم ایتالیا حدود ۴٬۰۰۰ نفر برآورد شده است. در ایتالیا می توان زبان فنلاندی را در دانشگاه بولونیا، دانشگاه فلورانس و دانشگاه فدریکو دوم (ناپل) مطالعه کرد. علاوه بر این، انجمن فنلاند دوره های آموزش زبان فنلاندی برای عموم برگزار می کند. مؤسسه فنلاند در رم فرصت های پژوهشی، دوره ها و اقامتگاه هایی برای دانشجویان و پژوهشگران فنلاندی یا مقیم فنلاند فراهم می کند. تمرکز این مؤسسه بر تاریخ باستان و قرون وسطی، فیلولوژی کلاسیک، باستان شناسی کلاسیک و تاریخ هنر است. مؤسسه فرهنگ ایتالیا در هلسینکی دوره های آموزش زبان ایتالیایی، رویدادهای فرهنگی و منابعی برای توسعه روابط فرهنگی فنلاند و ایتالیا ارائه می دهد. توافق ها. توافق های بین فنلاند و ایتالیا شامل موارد زیر است: اتحادیه اروپا. هر دو کشور عضو جاده ئی۴۵ اروپا هستند. قونصولگری ها. ایتالیا همچنین دارای ۴ قونصولگری در یوئنسو، یووسکوله، اولو، فنلاند و رووانیمی است.
روابط ایتالیا و لهستان () روابط فرهنگی و سیاسی میان ایتالیا و لهستان است. پیوندهای تاریخی قوی بین دو کشور بر پایه دین مشترک مانند کلیسای کاتولیک و مبارزات مشترک برای استقلال شکل گرفته است. این روابط به قرون وسطی بازمی گردد و از دوره رنسانس به دلیل مهاجرت های متقابل و تبادلات فرهنگی گسترده نزدیک تر شد، به ویژه با توجه به نقش پیشرو ایتالیا در رنسانس ایتالیا و موقعیت لهستان به عنوان یکی از قدرت های بزرگ اروپا آن زمان. پس از ضعیف شدن لهستان و ایتالیا و تحت نفوذ قدرت های خارجی گسترده قرار گرفتن، دو کشور از تلاش های یکدیگر برای استقلال در قرن های ۱۹ و ۲۰ حمایت کردند و تبادلات فرهنگی و همکاری های سیاسی و اقتصادی نیز تقویت شد. ایتالیا حمایت کامل خود را از عضویت لهستان در اتحادیه اروپا و ناتو اعلام کرده است. روابط تاریخی و فرهنگی. قرون وسطی. سه عضو از دودمان پیاست لهستان در کلیساهای ایتالیایی دفن شده اند. کلیسای جامع سنت اندرو در ونزن دارای سنگ قبر دوک Bolesław of Bytom، آخرین دوک از خط کنجژن-کوژله از دودمان پیاست است که در سال ۱۳۵۴ در سفر به ونزن به طور ناگهانی درگذشت. کلیسای جامع پیزا محل دفن Władysław of Cieszyn از
خط چیشن دودمان پیاست است که در سال ۱۳۵۵ در پیزا ناگهان درگذشت. کلیسای جامع سیه نا محل دفن Frederick of Cieszyn از همان خط است که در سال ۱۵۰۷ در ایتالیا درگذشت. در ۱۴۲۴–۱۴۴۴، Alexander of Masovia از خط پوتسک، استان ماسوویان دودمان پیاست، شاهزاده-اسقف ترنتو بود. نیروهای لهستان و ایالت های ایتالیا شامل جمهوری ونیز، جمهوری جنوا و دوک نشین ساووی در برابر تهاجم امپراتوری عثمانی به اروپا در نبرد نیکوپولیس ۱۳۹۶ جنگیدند. پادشاهی لهستان و ایالات پاپی بخشی از ائتلاف چند کشور اروپایی در جنگ صلیبی وارنا ۱۴۴۳–۱۴۴۴ بودند که هدف آن دفع تهاجم عثمانی به اروپا و آزادسازی کشورهای جنوب شرقی اروپا بود. در ۱۴۶۲، مستعمره جنوا در فئودوسیا در شبه جزیره کریمه بر حاکمیت لهستان اعتراف کرد. دوران مدرن اولیه. Bona Sforza، عضوی از خانواده قدرتمند دوک نشین میلان House of Sforza، در ۱۵۱۸ همسر دوم پادشاه لهستان سیگیسمونت یکم پیر شد. با هدف اعطای استقلال مالی به دودمان یاگیلون، او موفق شد در ۱۵۳۶–۱۵۴۶ بر دوک نشین بزرگ لیتوانی کنترل یابد. همچنین به او نسبت داده می شود که برخی سالادها و سبزیجات را به آشپزی لهستانی معرفی کرده است (که هنوز گاهی به
آن "włoszczyzna" یا «ایتالیایی» گفته می شود). رنسانس در لهستان در قرن های ۱۵ و ۱۶ شروع به گسترش کرد. این امر نتیجه حضور هنرمندان ایتالیایی مانند Francesco Fiorentino, Bartholommeo Berecci، سانتی گوچی، متئو گوچی، برناردو موراندو و Giovanni Battista di Quadro، تاجران خانواده های Boner family و Montelupi family و اندیشمندانی مانند Filip Callimachus بود که از اواخر قرن ۱۵ به لهستان آمدند. بیشتر آن ها به کراکوف، پایتخت لهستان تا ۱۶۱۱، می آمدند. دانشمندان و شاعران لهستانی در ایتالیا تحصیل می کردند: نیکلاس کوپرنیک در بولونیا، Witelo، جان کوچانوفسکی و Klemens Janicki در دانشگاه پادووا. برناردو موراندو شهر زاموشچ، توماشوف لوبلسکی و چندین ساختمان دیگر را طراحی کرد. در سال ۱۵۵۸، پادشاه لهستان سیگیسموند دوم آگوستوس نخستین ارتباط دائمی پستی بین کراکوف و ونیز، پایتخت های پادشاهی لهستان و جمهوری ونیز، برقرار کرد و بدین ترتیب خدمات پستی سلطنتی (Royal Post) را بنیان نهاد که بعدها به پستا پولسکا (Polish Post) تغییر نام داد و تاکنون اصلی ترین شرکت پستی لهستان است. از دوران قرون وسطای متأخر، لهستان و ونیز چندین جنگ علیه امپراتو
ری عثمانی داشتند. پس از پیروزی نیروهای لهستانی در نبرد وین در آغاز جنگ بزرگ عثمانی ۱۶۸۳–۱۶۹۹، لهستان و ونیز به عنوان متحد در اتحاد مقدس (۱۶۸۴) که در ۱۶۸۴ تشکیل شد، باقی ماندند. به دلیل سنت آزادی و تحمل لهستان و حمایت پادشاهان لهستان، برخی از دانشمندان و محققان ایتالیایی در لهستان ساکن شدند و اختراعات یا آزمایش های خود را آنجا ارائه دادند، حتی اگر با علم رسمی اروپا در تضاد بود. Valerianus Magnus در سال ۱۶۴۷ آزمایش خلاء (Torricelli's experiment) را به صورت عمومی در ورشو اجرا کرد، و Tito Livio Burattini یک مدل هواپیما ساخت که برای نخستین بار در سال ۱۶۴۸ در ورشو پرواز کرد. بوراتینی با اعطای "indygenat"، یعنی ورود به شلختا، مورد تقدیر قرار گرفت. برناردو بلوتو، معروف به "Canaletto" در لهستان و آلمان (۱۶۹۷–۱۷۶۸)، نقاش ونیزی بود که ۲۶ منظره از ورشو را نقاشی کرد که برای بازسازی شهر پس از تقریباً تخریب کامل آن در جنگ جهانی دوم استفاده شد. جاکومو کازانووا در سال ۱۷۶۶ از لهستان بازدید کرد. بعداً آلساندرو کالیوسترو نیز وارد شد. قرن ۱۹. آنتونیو کورازی (۱۷۹۲–۱۸۷۷) معمار ایتالیایی بود که چندین ساختمان در ورشو طراحی کرد، از ج
مله Staszic Palace (۱۸۲۰) و Teatr Wielki. در جنگ های ناپلئونی، بسیاری از سربازان، افسران و داوطلبان لهستانی به ویژه به ایتالیا و فرانسه برون کوچی شدند. آن ها هنگ های لهستانی در عصر ناپلئونی را تشکیل دادند که به عنوان نیروهای مسلح لهستان در تبعید تحت فرماندهی فرانسوی ها محسوب می شد. فرماندهان لهستانی آن ها شامل یان هنریک دومبروفسکی، کارول کنیاژویج، یوزف ویبتسکی و Antoni Amilkar Kosiński بودند. در همین دوران سرود ملی آینده لهستان، "لهستان هنوز از دست نرفته است"، توسط یوزف ویبتسکی نوشته شد که وعده بازگشت ارتش لهستان از ایتالیا به لهستان را می داد. به پاس این فداکاری، سرود ملی ایتالیا به فداکاری لهستانی ها علیه ظلم اتریش و روسیه اشاره کرده است: "il sangue Polacco". پس از فتوحات و الحاق های اتریش، بخش هایی از لهستان و ایتالیا تحت سلطه امپراتوری اتریش (از ۱۸۶۷ اتریش-مجارستان) قرار گرفتند. Imperial Royal Austrian State Railways سفر بین کراکوف و تریسته را تسهیل کرد. Mickiewicz Legion واحدی نظامی بود که در سال ۱۸۴۸ در رم توسط یکی از شاعران برجسته لهستان، آدام میتسکیه ویچ تشکیل شد و در نخستین جنگ استقلال ایتالیا شرکت ک
رد. پس از تلاش ناموفق برای جلب حمایت پیوس نهم، میتسکیه ویچ در میلان به یک دسته نظامی از مهاجران لهستانی به فرماندهی Mikołaj Kamiński پیوست. تعداد اعضا تا ژوئن به ۱۲۰ نفر رسید و توسط کامیński فرماندهی می شد و در چندین نبرد شرکت کرد. آن ها در لمباردی و در موانع جنوآ علیه سلطنت طلبان برای دفاع از جمهوری روم (۱۸۴۹) جنگیدند. علاوه بر لشکر میتسکیه ویچ، ژنرال های لهستانی Wojciech Chrzanowski و Ludwik Mierosławski که پیشتر در قیام های لهستان شرکت کرده بودند نیز فرماندهی واحدهای پادشاهی ساردنی و انقلاب ۱۸۴۸ سیسیل را بر عهده داشتند. لهستانی ها بخشی از لشکر بین المللی تشکیل شده توسط جوزپه گاریبالدی در سال ۱۸۶۰ در جریان Expedition of the Thousand بودند که زمینه ساز ایجاد پادشاهی متحد ایتالیا در ۱۸۶۱ شد. فرمانده آن Ludwik Mierosławski بود. پس از آن گاریبالدی، میروسلاوسکی و György Klapka در پاریس تصمیم گرفتند که انقلابیون ایتالیایی و مجاری در صورت وقوع قیام لهستانی ها، کمک کنند. در سال ۱۸۶۱ با موافقت دولت ایتالیا، مدرسه نظامی لهستان در جنوا تأسیس شد که افسران لهستانی در تبعید را آموزش می داد. این مدرسه در مه ۱۸۶۲ به کونئو
منتقل شد و در ژوئیه ۱۸۶۲ بسته شد. اکثریت قریب به اتفاق افسران آموزش دیده در آن در قیام ژانویه در Russian Partition لهستان در ۱۸۶۳–۱۸۶۴ شرکت کردند. لشکر گاریبالدی واحدی از داوطلبان ایتالیایی بود که برای استقلال لهستان در قیام ژانویه ۱۸۶۳ جنگیدند. این واحد به نام انقلابی و ملی گرای ایتالیایی جوزپه گاریبالدی نامگذاری شد، در ایتالیا توسط پسرش Menotti Garibaldi سازماندهی و به فرماندهی ژنرال Francesco Nullo اداره شد. او در آوریل ۱۸۶۳ از ایتالیا به کراکوف رسید. نخستین نبرد این واحد در لهستان در پودله زه در ۳ مه ۱۸۶۳ بود که نیروهای روسی را شکست داد. سپس در Battle of Krzykawka شرکت کرد؛ با نیروهای فرانسوی Zouaves of Death را سازماندهی کرد و تلفات سنگینی داد. نولو کشته شد و آجودان او زخمی شد و چند روز بعد درگذشت. فرانچسکو نولو در هر دو کشور ایتالیا و لهستان به عنوان قهرمان استقلال شناخته می شود. قرن ۲۰. در طول جنگ جهانی اول، دو اردوگاه اسیران جنگی در ایتالیا (در کیواسو و سانتا ماریا کاپوا وتره) برای سربازان لهستانی از Austro-Hungarian Army تأسیس شد که پس از آن اجازه یافتند ایتالیا را ترک کرده و به ارتش آبی لهستان در فر
انسه بپیوندند. دولت و مردم ایتالیا با نیروهای لهستانی دوستانه رفتار کردند. همچنین، در طول جنگ، لهستانی ها از Russian Partition که به ارتش روسیه فراخوانده شده بودند و ایتالیایی ها در میان متفقین جنگ جهانی اول اسیران جنگ جهانی اول بودند که توسط آلمانی ها در استارگارت اشچچینسکی در لهستان شمال غربی مدرن نگهداری می شدند. پس از جنگ، در سال ۱۹۱۸، لهستان استقلال خود را بازیافت و ایتالیا نخستین کشور اروپایی بود که آن را به رسمیت شناخت. ایتالیا از لهستان در جنگ شوروی و لهستان ۱۹۱۹–۱۹۲۱ حمایت کرد و مقادیر زیادی اسلحه به لهستان فروخت، از جمله میلیون ها تفنگ و گلوله، ۴۵ توپ و تعداد زیادی یونیفورم. سفیر ایتالیا در لهستان، فرانچسکو توممازینی، تنها سفیر خارجی (به جز نونسیو) بود که روز قبل از حمله روس ها در ورشو باقی ماند (نگاه کنید به نبرد ورشو (۱۹۲۰)). سرود ملی ایتالیا "سرود ملی ایتالیا" و سرود ملی لهستان "لهستان هنوز از دست نرفته است" ارجاعات تاریخی متقابل دارند. پس از جنگ. نویسنده لهستانی گوستاو هرلینگ-گروجینسکی در ناپل سکونت گزید و با لیدیا، دختر فیلسوف بندیتو کروچه ازدواج کرد. او همچنین برای روزنامه و مجلات ایتالیایی از
جمله "Tempo presente" به مدیریت Nicola Chiaromonte نوشت. کتاب او "A World Apart: Imprisonment in a Soviet Labor Camp During World War II" در سال ۱۹۵۸ در ایتالیا منتشر شد. مجله لهستانی "Kultura" در ابتدا در رم منتشر می شد. نویسنده لهستانی یاروسواف ایواشکیه ویچ نیز متون متعددی دربارهٔ ایتالیا نوشته است، از جمله کتاب "Italian Novellas" و لیبرتوی اپرای King Roger اثر کارول شیمانوفسکی. فیلم لهستانی-ایتالیایی ۱۹۴۶ "Wielka droga" تنها فیلم لهستانی بدون سانسور تا سال ۱۹۸۹ بود. کمدی لهستانی "Giuseppe in Warsaw" ماجراهای یک سرباز ایتالیایی در ورشو تحت اشغال آلمان را نشان می دهد. فیات پولسکی برند خودروی لهستانی بود. فیات ۵۰۸ از سال ۱۹۳۲ در لهستان تولید شد، پولسکی فیات ۱۲۵ از سال ۱۹۶۷ و پس از آن فیات ۱۲۶ و دیگر مدل ها. Lancia Ypsilon قرار است در تیخی تولید شود. بین ژوئن تا دسامبر ۱۹۶۶، دیپلمات های ایتالیایی و لهستانی تلاش مشترکی برای رسیدن به راه حلی برای جنگ ویتنام انجام دادند، به کمک سفیر ایتالیا در هوشی مین (شهر), Giovanni D'Orlandi و همتای لهستانی او، Janusz Lewandowski (عضو International Control Commission) در عملی
ات معروف به Operation Marigold. وزیر امور خارجه ایتالیا آمینتوره فانفانی از تلاش های صلح حمایت کرد. توافق نهایی بین دورلاندی و لوواندوفسکی در سپتامبر شامل برگزاری انتخابات آزاد تحت نظارت بین المللی ظرف دو سال، تشکیل دولتی با ائتلاف گسترده در ویتنام جنوبی و حفظ سیاست بی طرفی و خروج نهایی نیروهای آمریکایی بود. تلاش های صلح با بمباران مجدد هانوی توسط آمریکا در ۲ و ۴ دسامبر متوقف شد. در سال ۱۹۷۸، لهستانی پاپ ژان پل دوم به عنوان پاپ کاتولیک انتخاب شد، نخستین پاپ غیرایتالیایی از قرن ۱۶، و نام جان پل دوم را برگزید. خوانندگان ایتالیایی مانند Farida, Drupi, Marco Antonelli و این-گرید در لهستان محبوب بوده اند، گاهی حتی بیشتر از ایتالیا. آهنگساز و خواننده لهستانی چسواف نیه من در سال های ۱۹۶۹ و ۱۹۷۰ در ایتالیا اجرا داشته، در Cantagiro شرکت کرد و چندین تک آهنگ به زبان ایتالیایی تولید کرد، از جمله "Arcobaleno" ("بر فراز رنگین کمان"). ایتالیا از تلاش های لهستان برای پیوستن به ناتو و اتحادیه اروپا به شدت حمایت کرد، که لهستان نهایتاً به ترتیب در سال های ۱۹۹۹ و ۲۰۰۴ به آنها پیوست.
روابط آفریقای جنوبی و ایتالیا () به روابط دوجانبه بین ایتالیا و آفریقای جنوبی اشاره دارد. هر دو کشور در سال ۱۹۲۹ روابط دیپلماتیک برقرار کردند. ایتالیا دارای سفارت در پرتوریا، سرکنسولگری در ژوهانسبورگ و کنسولگری در کیپ تاون است. آفریقای جنوبی دارای سفارت در رم است. هر دو کشور عضو گروه ۲۰ هستند. تاریخچه. روابط بین ایتالیا و آفریقای جنوبی با انقلاب معدنی در سال ۱۸۷۰ آغاز شد. در این دوره، تاریخ روابط ایتالیا و آفریقای جنوبی با تاریخ انگلیس و اولین اکتشافات معادن الماس درهم آمیخته است. جنگ بوئر دوم منجر به محدودیت و کنترل مهاجرت ایتالیایی ها شد. در سال ۱۸۹۰، انجمن ایتالیایی کمک متقابل و خیریه در کیپ تاون تأسیس شد که ۴۷ عضو داشت. این اولین اقدام جمعی ایتالیایی ها در آفریقای جنوبی بود و فعالیت آن تا سال ۱۹۴۷ بدون وقفه ادامه یافت. یک نیروی داوطلب ایتالیایی به حمایت از جنبش بوئرها توسط پادشاهی کامیلو ریچیاردی در همان دوره شکل گرفت. از سال ۱۹۰۱ تا ۱۹۱۵ و از ۱۹۱۶ تا ۱۹۴۲ مهاجرت ایتالیایی ها به آفریقای جنوبی افزایش چشمگیری داشت. آفریقای جنوبی مقصد مهاجرت تعداد زیادی از ایتالیایی ها بود. ۹۴۰۰۰ اسیر جنگی که در آفریقای شرقی
ایتالیا و شمال آفریقا گرفته شده بودند، از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۷ در نگهداری شدند. تمایل به استفاده از اسیران ایتالیایی در پروژه های اردوگاه که از سال ۱۹۴۱ در جریان جنگ جهانی دوم آغاز شد، پس از سقوط فاشیسم در سال ۱۹۴۳ به طور قابل توجهی افزایش یافت. در سال ۱۹۴۸ مهاجرت ایتالیایی ها به آفریقای جنوبی بیشتر شد. در دهه ۱۹۷۰، تعداد ایتالیایی ها در آفریقای جنوبی به ۴۰٬۰۰۰ نفر رسید. وضعیت با انتخابات سال ۱۹۹۴ که منجر به اخراج حزب ملی (آفریقای جنوبی) از قدرت شد، تغییر کرد. از این تاریخ، آفریقای جنوبی و ایتالیا چندین توافق دوجانبه مهم در زمینه های تجارت، فناوری، فرهنگ و دفاع امضا کردند. اولین این توافق ها، قرارداد جلوگیری از مالیات مضاعف در زمینه مالیات بر درآمد و پیشگیری از فرار مالیاتی بود که با پروتکل الحاقی در رم در ۱۶ نوامبر ۱۹۹۵ امضا شد. در سال ۲۰۰۳، یادداشت تفاهمی دربارهٔ مشاوره دوجانبه (MoU) امضا شد که برگزاری جلسات منظم در سطح مقامات عالی را تعیین می کرد. همان MoU چارچوب کلی برای مشاوره دوجانبه را نیز تنظیم می کند. در سال ۲۰۱۳، رئیس جمهور جیکوب زوما بالاترین نشان افتخار «دوستی اولیور تامبو» را به دو شهروند رجو نل امی