Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
. بر اساس معاهده ۱۸۶۱ تاملونگ، سیکیم تحت الحمایه بریتانیا و سپس در سال توتوب نامگیال، نهمین چوگیال سیکیم، برای رهبری معنوی به دالایی لاما نگاه کرد و در طول سلطنت او، دولت تبت شروع به بازیابی نفوذ سیاسی بر سیکیم کرد. در سال ۱۸۸۸ بریتانیا یک لشکرکشی نظامی برای بیرون راندن نیروهای تبتی از سیکیم فرستاد. الحاق به هند. در سال ۱۹۷۵، اتهامات تبعیض علیه هندوهای نپالی در سیکیم منجر به خشم علیه چوگیال شد. تحریک آنها منجر به انتقال پرسنل ارتش هند به گنگتوک شد. پس از خلع سلاح کاخ، یک همه پرسی در مورد سلطنت تحت شرایط مشکوکی برگزار شد، که در آن مردم سیکیم ظاهراً با اکثریت قاطع به لغو سلطنت رأی دادند و پارلمان جدید سیکیم به رهبری کازی لندوپ دورجی، لایحه ای را برای تبدیل سیکیم به یک کشور پیشنهاد کرد. ایالت هند، که به سرعت توسط دولت هند پذیرفته شد. فرهنگ و مذهب. در فرهنگ و مذهب، سیکیم با تبت، که اولین پادشاهش از آنجا مهاجرت کرد، و بوتان، که با آن مرز مشترک دارد، پیوند نزدیک داشت. وجود یک جمعیت قومی بزرگ نپالی، عمدتاً از شرق و مرکز نپال، همچنین به پیوندهای فرهنگی با نپال منجر می شود.
جانی سون (; – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "آپارتمان"، "بزرگ ترین داستان عالم"، "در جنگ چه کردی، پدر؟" و "اون جور زن" اشاره کرد.
امیرحسین ریوندی (زادهٔ ۸ مارس ۲۰۰۴) بازیکن فوتبال اهل ایران که در پست مدافع چپ/هافبک چپ به صورت قرضی برای باشگاه فوتبال زلسکا مسکو بازی می کند.
لارین اولریش (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلمان است که در حال حاضر در پست هافبک برای باشگاه فوتبال اشتوتگارت بازی می کند. دوران باشگاهی. اولریش در سال ۲۰۱۶ از ناتهیم به آکادمی اشتوتگارت پیوست. او در تابستان ۲۰۲۲ پس از اینکه به بایرن مونیخ نزدیک شده بود، قراردادی طولانی مدت با اشتوتگارت امضا کرد. به گزارش مجله ورزشی کیکر، این قرارداد تا سال ۲۰۲۶ اعتبار دارد. اولریش اولین بازی حرفه ای خود را برای اشتوتگارت در ۱۲ نوامبر ۲۰۲۲ انجام داد. دوران ملی. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال، زیر ۱۷ سال و زیر ۱۸ سال آلمان بازی کرده است.
عناصر ساشا – آتش () یک مجموعهٔ تلویزیونی جنایی لهستانی است که در سال ۲۰۲۰ منتشر شد. داستان فیلم دربارهٔ یک جرم شناس بالینی به نام «ساشا ژاووسکا» است که او را مأمور حل پروندهٔ یک آتش افروزی در شهر ووچ می کنند.
وراجی، صداهایی که در سرمان می پیچند کتابی نوشتهٔ ایتن کراس درمورد صداهایی که در سرمان می پیچند و راه وروش مهار آن ها سخن گفته است. ایتن کراس، استاد دانشگاه میشیگان و از پیشگامان حوزهٔ کنترل ذهن، معتقد است این مکالمات شیوهٔ زندگی شخصی ما و روابطمان با دیگران را به شدت تحت تأثیر قرار می دهند و اگر نتوانیم آن ها را مهار کنیم ذهنی آشفته و اراده ای ضعیف خواهیم داشت. او در این کتاب ریشه های نشخوارهای ذهنی را بررسی می کند و فایده ها و آسیب های آن را برمی شمرد و راه هایی پیشنهاد می کند که بتوانیم وراجی های ذهنمان را مهار کنیم و گفت وگوهای درونی مؤثری با خود داشته باشیم.
استانیسواف لوت (؛ ۲۱ ژانویه ۱۹۲۹) فیلم بردار لهستانی، کارگردان فیلم و خالق تکنیک های مدرن فیلم برداری است. استانیسواف لوت در سال ۱۹۵۴ از دپارتمان فیلم برداری مدرسه ملی فیلم ووچ فارغ التحصیل شد. وی در دهه ۱۹۸۰ به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد و مشاور استیون اسپیلبرگ و همچنین اپراتور دوربین های سه بعدی بود. او دارنده چهار اختراع برای تکنیک های فیلم برداری مدرن است.
نیو فلامنکو یا فلامنکو نو که با نام «فلامنکو فیوژن» (فلامنکو تلفیقی) نیز شناخته می شود، سبکی از موسیقی است که از دهه ۱۹۸۰، از تلفیق موسیقی فلامنکو با دیگر سبک ها (عمدتا جاز، بلوز، راک، سنتی، رامبا، و سال ها بعد رگاتون، هیپ هاپ و موسیقی الکترونیک) در اسپانیا متولد شد. خاستگاه. اسپانیا در دهه ۱۹۷۰ پس از دوران انتقال به دموکراسی، در سیاست و جامعه متحول شده بود. هنرمندان سنتی فلامنکو که در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به دلیل نفوذ موسیقی راک اند رول و انواع سبک های موسیقی اروپایی و آمریکایی در اسپانیا، به حاشیه رانده شده بودند، سبکی با نام «فلامنکو فیوژن» (فلامنکو تلفیقی) را خلق کردند. خوزه آنتونیو پالپون عنصری تعیین کننده در ایجاد این تلفیق بود. او با تشویق خواننده و نوازنده گیتار برای همکاری با گروه راک اندلسی و تقویت پیوند هنری بین پاکو د لوسیا و کامارون د لا ایسلا، به فلامنکو خلاقیت و رونق دوباره بخشید و آن را از قالب محافظه کارانه رایج در آن دوران خارج کرد. پاکو د لوسیا و کامارون د لا ایسلا به همراه و ، هر کدام با هنر و نوآوری هایشان، نقش بزرگی در شکل گیری و محبویت فلامنکو فیوژن ایفا کردند.
پروانهٔ ماهیگیری یا مجوز ماهیگیری ، یک سازوکار اداری یا قانونی است که توسط دولت های ایالتی و محلی برای تنظیم فعالیت های ماهیگیری در مناطق اداری خود استفاده می شود. صدور مجوز یکی از انواع مدیریت ماهیگیری است که معمولاً در کشورهای غربی استفاده می شود و ممکن است برای ماهیگیری تفریحی یا تجاری مورد نیاز باشد. بستگی به حوزه قضایی، پروانه ها یا مجوزها ممکن است توسط دولت، مالک ملک یا هر دو مورد نیاز باشد.
ماهیگیری تفریحی یا ماهیگیری سرگرمی که ماهیگیری ورزشی (sport fishing) یا ماهیگیری شکار (game fishing) نیز نامیده می شود، ماهیگیری برای اوقات فراغت، ورزش یا مسابقه است. می توان آن را با ماهیگیری تجاری که ماهیگیری حرفه ای برای سود است مقایسه کرد. یا ماهیگیری معیشتی که ماهیگیری برای بقا و امرار معاش است. تکنیک های ماهیگیری تفریحی شامل جمع آوری با دست، کمان، نیزه ماهیگیری، تور، ماهیگیری و به دام انداختن است. تهاجم زیست شناختی. گونه های مختلفی مانند "Cichla kelberi" , "C. piquiti"، قزل آلای رنگین کمان، گربه ماهی وِلس و بسیاری از گونه های خانواده خورشیدماهیان آب شیرین (Centraarchidae) در محیط طبیعی یا مصنوعی به ماهیگیری ورزشی معرفی شده اند. برخی از این گونه ها تأثیر متعددی بر جانداران آبزی ایجاد کرده اند.
مروارید دیهیم () یک فیلم درام لهستانی به کارگردانی کاژیمیش کوتز است که در سال ۱۹۷۱ ساخته و در سال ۱۹۷۲ منتشر شد. این فیلم در جشنواره فیلم کن ۱۹۷۲ به نمایش درآمد. این فیلم نمایندهٔ لهستان جهت رقابت برای جایزه اسکار بهترین فیلم بین المللی در چهل و پنجمین دوره جوایز اسکار بود که البته به فهرست نهایی نامزدها راه نیافت.
معیشت پایدار در تقاطع مطالعات توسعه و زیست محیطی پدیدار می شود تا راه جدیدی برای تفکر دربارهٔ کار، تولید و توزیع ارائه دهد. به طور خاص، کار جمعیت های آسیب پذیر (به عنوان مثال، جمعیت کم درآمد ساکن در انتهای هرم، جوامع بومی، و غیره) در این مفهوم برای ساختن آینده ای پایدار مورد بحث قرار می گیرند که در آن نابرابری در خانوارها حذف شود. این اصطلاح نشان دهنده نگرانی با گسترش تمرکز مطالعات فقر فراتر از تظاهرات فیزیکی فقر است تا آسیب پذیری و طرد اجتماعی را نیز شامل شود. رویکرد معیشت پایدار که از نظریه مربوط به توسعه پایدار سرچشمه می گیرد، نگرانی های جمعی برای منابع زیست محیطی و اقتصادی و تمرکز فردی را دربر می گیرد.
نیکولاس نارتی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل دانمارک است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال اشتوتگارت بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کلن اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۶، زیر ۱۷، زیر ۱۸، زیر ۱۹ و زیر ۲۱ سال دانمارک بازی کرده است. زندگی شخصی. نارتی از طریق پدرش از تبار غنائی و مادرش دانمارکی است. برادر کوچکتر او نواه نارتی نیز یک بازیکن فوتبال حرفه ای است.
جان امدیسن (; – ) بازیکن فوتبال اهل دانمارک بود. او در طول دوران باشگاهی خود برای آرهوس بازی می کرد.
الکساندر آمیتزبل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل دانمارک است که در پست مهاجم برای آلسوند بازی می کند. وی در تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال دانمارک بازی کرده است.
کندی فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۳ و به کارگردانی آنورانگ کاشیاپ است. در این فیلم بازیگرانی همچون راهول بات و سانی لئونه ایفای نقش کرده اند.
مالت آموندسن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل دانمارک است که در پست مدافع برای کلمبوس کرو در لیگ برتر فوتبال ایالات متحده آمریکا بازی می کند. وی در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۸ سال دانمارک، زیر ۱۹ سال دانمارک، و زیر ۲۰ سال دانمارک بازی کرده است.
آقای مامان فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۲ و به کارگردانی شاد علی است. در این فیلم بازیگرانی همچون ریتیش دشموک، جنلیا دی سوزا و ماهش مانجرکار ایفای نقش کرده اند.
مگنوس آنبو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل دانمارک است که در پست دفاع راست بازی می کرد.
منابع آب فلسطین عملاً به طور کامل توسط اسرائیل کنترل می شود و تقسیم آب های زیرزمینی مشمول مقررات پیمان اسلو ۲ است. به طور کلی، کیفیت آب در نوار غزه در مقایسه با کرانه باختری بسیار بدتر است. حدود یک سوم تا نیمی از آب تحویلی در سرزمین های فلسطینی در شبکه توزیع تلف می شود. محاصره پایدار نوار غزه و جنگ غزه (۲۰۰۹–۲۰۰۸) آسیب شدیدی به زیرساخت های نوار غزه وارد کرده است. در مورد فاضلاب، تصفیه خانه های موجود ظرفیت تصفیه کل فاضلاب تولیدی را ندارند و باعث آلودگی شدید آب می شوند. توسعه این بخش به شدت به تأمین مالی خارجی بستگی دارد. نگاه کلی. منطقه اسرائیل/فلسطین مانند بسیاری از کشورهای دیگر در منطقه تحت فشار آب قرار دارد و تحلیلگران کلان بررسی نحوه اشتراک منابع آبی را تنها مهم ترین مشکل برای مردم خاورمیانه می دانند. یک سوم کل آب مصرف شده در اسرائیل تا دهه ۱۹۹۰ از آب های زیرزمینی که به نوبه خود از باران های کرانه باختری ناشی می شد، استخراج می شد و مبارزه بر سر این منبع به عنوان یک بازی حاصل جمع صفر توصیف شده است. طبق گفته دیده بان حقوق بشر، مصادره آب توسط اسرائیل نقض مقررات لاهه ۱۹۰۷ است که یک قدرت اشغالگر را از سلب مالکی
ت منابع سرزمین های اشغالی به نفع خود منع می کند. در پی سال ۱۹۶۷، اسرائیل حقوق آب فلسطینیان در کرانه باختری را لغو کرد، و با فرمان نظامی ۹۲ اوت همان سال تمام قدرت مدیریت آب را در اختیار مقامات نظامی قرار داد، اگرچه طبق قوانین بین المللی فلسطینیان حق داشتند. به یک سهم. هر دو سفره آب خود اسرائیل از کرانه باختری سرچشمه می گیرند و شهرهای شمالی آن بدون آنها خشک می شوند. به گفته جان کولی، چاه های کشاورزان فلسطینی کرانه باختری، که در قوانین عثمانی، بریتانیا، اردن و مصر منابع خصوصی متعلق به روستاها بود عنصر کلیدی پشت استراتژی اسرائیل پس از سال ۱۹۶۷ برای حفظ منطقه و نظم بخشیدن به آن منطقه بود. برای محافظت از «ذخایر آب یهودیان» از آنچه «تجاوز» تلقی می شد بسیاری از چاه های موجود مسدود یا مهر و موم شدند، فلسطینی ها از حفر چاه های جدید بدون مجوز نظامی که تقریباً غیرممکن بود، منع شدند و سهمیه های محدودکننده برای استفاده از آب فلسطین تحمیل شد. تعداد ۵۲۷ چشمه شناخته شده در کرانه باختری، فلسطینیان را با نیمی از مصرف داخلی خود (۲۰۱۰) تأمین می کند. چاه های تاریخی که روستاهای فلسطینی را تجهیز می کنند اغلب برای استفاده انحصاری از
شهرک ها سلب مالکیت شده اند: به این ترتیب چاه اصلی العیزاریه در دهه ۱۹۸۰ توسط معال ادومیم تصرف شد، در حالی که بیشتر زمین های آن از آنها سلب شد و روستاییان را با آنها مواجه کرد. ۲۹۷۹ از ۱۱۱۷۹ دونوم اصلی آنها. بیشتر حفاری های حامل آب اسرائیلی مکوروت در کرانه باختری در دره اردن واقع شده است، جایی که فلسطینی ها در نهایت تا سال ۲۰۰۸ حدود ۴۴ درصد کمتر از آنچه قبل از توافق موقت ۱۹۹۵ به آن دسترسی داشتند، آب برداشت کردند. بر اساس آن قراردادهای اسلو، اسرائیل ۸۰ درصد از آبهای کرانه باختری و ۲۰ درصد باقیمانده فلسطینی را به دست آورد، درصدی که با این حال، هیچ «حق مالکیت» را برای فلسطینیان قائل نشد. از مجموع ۱۳۸/۵ میلیون متر مکعب در سال ۲۰۱۱، فلسطینی ها توانستند تنها ۸۷ میلیون متر مکعب استخراج کنند، با توجه به مشکلاتی که در دریافت مجوزهای اسرائیل وجود داشت و کمبود ناشی از خشک شدن نیمی از چاه های فلسطینی باید تا حدی با خرید آب از اسرائیل جبران شود. با این اثر خالص که مصرف سرانه آب فلسطین ۲۰ درصد کاهش یافته است. حداقل مصرف سرانه آب سازمان جهانی بهداشت ۱۰۰ لیتر در روز است. توسعه های شهری نمونه فلسطینی، مانند شهر روابی، به دلیل
محدودیت های دسترسی به آب به شدت با مشکل مواجه شده است. تاریخ. از زمان جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸، موضوع توسعه منابع آبی منطقه، موضوعی حیاتی در درگیری ها و مذاکرات منطقه ای بوده است که در ابتدا شامل سوریه، اردن و اسرائیل می شد. پس از جنگ شش روزه، زمانی که اسرائیل سرزمین های فلسطینی را اشغال کرد، استفاده از آب و سرویس بهداشتی ارتباط نزدیکی با تحولات درگیری اسرائیل و فلسطین داشت. منابع آب و زمین در کرانه باختری به طور خاص مانع اصلی حل مناقشه در این منطقه است. فلسطینی ها ادعا می کنند که حق قانونی مالکیت دارند یا ادعای استفاده از سه منبع آبی در این منطقه دارند: (الف) مخزن آب زیرزمینی آبخوان کوه، آبخوان ساحلی نوار غزه و رودخانه اردن به میزان ۷۰۰ میلیون متر مکعب در سال. بیش از ۵۰ درصد از منابع آب طبیعی بین دریای مدیترانه و رود اردن. در سال ۱۹۹۵، سازمان آب فلسطین (Palestinian Water Authority (PWA)) با فرمان ریاست جمهوری تأسیس شد. یک سال بعد، وظایف، اهداف و مسئولیت های آن از طریق آیین نامه ای تعریف شد که به سازمان آب مأموریت مدیریت منابع آب و اجرای سیاست آب را داد. منابع آب. تقسیم در پیمان اسلو ۲. پیمان اسلو ۲ در
سال ۱۹۹۵ به فلسطینیان در کرانه باختری اجازه می دهد تا از ۱۱۸ میلیون متر مکعب (میلی متر مکعب) آب در سال استفاده کنند. قرار بود ۸۰ میلیون متر مکعب از چاه های تازه حفر شده تأمین شود. با این حال، سازمان آب فلسطین قادر به حفاری چاه های جدید تنها ۳۰ میلیون متر مکعب با هزینه چشمه ها و چاه های موجود بود. در توافقنامه اسلو دوم، اسرائیلی ها چهار برابر سهم فلسطین یا ۸۰ درصد از منابع آبخوان مشترک را به خود اختصاص داده اند. با این حال، ۹۴ درصد (۳۴۰ میکرومتر متر) از آبخوان غربی برای استفاده در داخل اسرائیل به اسرائیلی ها اختصاص داده شد. مقادیر مجاز پس از پایان دوره موقت پنج ساله مورد نظر تطبیق داده نشده است. طرفین کمیته مشترک آب را برای اجرای مفاد ماده ۴۰ پیوست III ایجاد کردند. بر اساس گزارش بانک جهانی، اسرائیل ۸۰ درصد بیشتر از آنچه در توافق اسلو توافق شده بود، از کرانه باختری آب استخراج کرد، در حالی که برداشت های فلسطینی در محدوده مورد توافق بود. برخلاف انتظارات در اسلو ۲، آب استخراج شده توسط فلسطینی ها در کرانه باختری بین سال های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۷ کاهش یافته است. به دلیل برداشت بیش از حد اسرائیل، سطح آبخوان ها نزدیک به «نقطه
ای است که آسیب های جبران ناپذیری به آبخوان وارد می شود». چاه های کرانه باختری، چاه ها و چشمه های محلی فلسطین را خشک کرده اند. آب از حوضه رود اردن. رودخانه اردن علیا به سمت جنوب به دریای جلیل می ریزد که بزرگ ترین ظرفیت ذخیره آب شیرین را در امتداد رود اردن فراهم می کند. دریاچه طبریه به رود اردن سفلی می ریزد که از طریق دره اردن به سمت جنوب می پیچد و به انتهای آن در دریای مرده می رسد. فلسطینی ها از هرگونه دسترسی به این آب محروم هستند. حدود یک چهارم از ۴۲۰ میلیون مترمکعب پمپاژ اسرائیل از دریای جلیل به جوامع محلی اسرائیل و اردن می رود. مابقی قبل از رسیدن به کرانه باختری از طریق حامل آب ملی (NWC) به اسرائیل منحرف می شود. تقریباً تمام آب رودخانه یرموک در شمال کرانه باختری توسط اسرائیل، سوریه و اردن منحرف می شود. آب نهر تیرزا، بزرگ ترین نهر دره اردن مرکزی، که از آب باران تغذیه می شود، توسط اسرائیل به مخزن تیرزا هدایت می شود و توسط شهرک های این منطقه برای آبیاری محصولات و پرورش ماهی استفاده می شود. سایر آب های سطحی. در غزه، تنها منبع آب های سطحی وادی غزه بوده است. ادعاهایی وجود دارد که اسرائیل قبل از ورود به غزه بخشی
از آب خود را برای اهداف کشاورزی در داخل اسرائیل منحرف می کند. آب های زیرزمینی. در کرانه باختری، منبع اصلی آب زیرزمینی، آبخوان کوهستانی است که از سه سفره زیرزمینی تشکیل شده است: قبل از اشغال کرانه باختری توسط اسرائیل، اسرائیل ۶۰ درصد از آب استخراج شده از سفره های زیرزمینی مرزی را برداشت می کرد. بین آن و کرانه باختری رود اردن. در حال حاضر ۸۰ درصد طول می کشد که به طور کلی به این معنی است که ۴۰ درصد از آب اسرائیل از سفره های کرانه باختری تأمین می شود. "آبخوان غربی" که در اسرائیل «آبخوان یارکون-تانینیم» نامیده می شود، بزرگ ترین آبخوان است که بر اساس میانگین تخمین سالیانه، ۳۶۲ میلیون متر مکعب (میلی متر مکعب) تولید می کند (که ۴۰ میلیون مترمکعب آن شور است). ۸۰ درصد از منطقه تغذیه این حوضه در کرانه باختری و ۸۰ درصد از فضای ذخیره سازی در داخل مرزهای اسرائیل قرار دارد. اسرائیلی ها از سفره های زیرزمینی این حوضه با استفاده از ۳۰۰ چاه عمیق آب زیرزمینی در غرب خط سبز و همچنین با چاه های عمیق در مرز کرانه باختری بهره برداری می کنند. فلسطینی هایی که به چاه ها و چشمه های از قبل موجود دسترسی دارند، ممکن است از آنها استفاده کنند،
اما برخلاف شهرک های اسرائیلی، حفر چاه های جدید ممنوع است. "آبخوان شمال شرقی"، که در اسرائیل «آبخوان گیلبوآ-بت شیان» یا «آبخوان Schhem-Gilboa» نامیده می شود، دارای بازده سالیانه ایمن ۱۴۵ میلی متر سانتی متر است (که ۷۰ میلیون مترمکعب آن شور است). تقریباً صد در صد آب آن از نزولات جوی در منطقه کرانه باختری تأمین می شود، اما سپس در جهت شمال به زیر زمین به دره بیسان (بت شیان) و جزریل می ریزد. "آبخوان شرقی"، به طور کامل در کرانه باختری، دارای عملکرد ایمن سالانه ۱۷۲ میلیون مترمکعب است (که ۷۰ تا ۸۰ میکرومتر آن شور است). این آبخوان عمدتاً توسط چشمه ها تخلیه می شود. به گفته Hiniker، در یک نرخ پایدار متوسط، مقدار آب شیرین مشترک قابل تجدید موجود در سراسر دره اردن تقریباً ۲۷۰۰ میلیون متر مکعب در سال است که از ۱۴۰۰ میلیون متر مکعب آب زیرزمینی و ۱۳۰۰ میلیون متر مکعب آب سطحی تشکیل شده است. با این حال، تنها کسری از این می تواند توسط فلسطینیان در کرانه باختری استفاده شود. اسرائیل از سال ۱۹۶۷ دسترسی فلسطینیان به کل رود اردن سفلی را ممنوع کرده است. پس از آغاز اشغال نظامی اسرائیل در سال ۱۹۶۷، اسرائیل اراضی کرانه باختری در مجاورت ر
ود اردن را به عنوان منطقه نظامی بسته اعلام کرد که تنها کشاورزان شهرک نشین اسرائیلی اجازه دسترسی به آن را دارند. در سال ۱۹۸۲، زیرساخت های آبی کرانه باختری تحت کنترل ارتش اسرائیل به شرکت ملی آب اسرائیلی مکوروت واگذار شد. از سال ۲۰۰۹، مکوروت (شرکت آب اسرائیلی) حدود ۴۲ حلقه چاه در کرانه باختری، عمدتاً در منطقه دره اردن، که عمدتاً شهرک های اسرائیلی را تأمین می کنند، بهره برداری می کند. میزان آبی که مکوروت می تواند به فلسطینی ها بفروشد منوط به تأیید مقامات اسرائیلی است. حفر چاه در آبخوان های کوهستانی توسط فلسطینی ها محدود شده است؛ بنابراین، بیشتر آب آن از زیر زمین به سمت دامنه های تپه ها و به قلمرو اسرائیل می ریزد. بر اساس برآوردهای مختلف، بین ۸۰۸۰ تا ۸۵ درصد از آب های زیرزمینی کرانه باختری یا توسط شهرک نشینان اسرائیلی استفاده می شود یا به اسرائیل سرازیر می شود. آبخوان ساحلی تنها منبع آب زیرزمینی نوار غزه است. در زیر سواحل اسرائیل، با غزه در پایین دست در انتهای حوضه قرار دارد. از آنجایی که آب عمدتاً از شرق به غرب در زیر زمین جریان دارد، با این حال، برداشت های فلسطینی از آبخوان هیچ تأثیری بر طرف اسرائیلی ندارد. برعک
س، اسرائیل حلقه ای از چاه های عمیق متعدد در امتداد مرز غزه نصب کرده است و به این ترتیب بسیاری از آب های زیرزمینی را قبل از رسیدن به غزه استخراج می کند. اسرائیل بخش محدودی از آب را به فلسطینی های غزه می فروشد. در حالی که اسرائیل آب را از شمال قلمرو خود به جنوب منتقل می کند، فلسطینی ها اجازه ندارند آب را از کرانه باختری به غزه منتقل کنند. به همین دلیل است که این آبخوان به شدت مورد بهره برداری قرار می گیرد و منجر به نفوذ آب دریا می شود. آبخوان توسط نمک و همچنین نیترات ناشی از نفوذ فاضلاب و کودها آلوده می شود. تنها ۵ تا ۱۰ درصد از آبخوان کیفیت آب آشامیدنی را تولید می کند. در سال ۲۰۰۰، به دلیل شوری زیاد ناشی از نفوذ آب دریا و آلودگی بالای نیترات ناشی از فعالیت های کشاورزی، آب سفره های ساحلی در منطقه غزه دیگر قابل شرب نبود. در سال ۲۰۱۳، تجزیه و تحلیل ۹ چاه آب زیرزمینی شهری، TDS را از ۶۸۰٫۴ میلی گرم در لیتر تا ۳۱۰۶٫۶ میلی گرم در لیتر، با میانگین ۱۹۹۶٫۵ میلی گرم در لیتر گزارش کرد، که بیشتر از سطح قابل قبول سازمان بهداشت جهانی ۱۰۰۰ میلی گرم در لیتر است، عمدتاً به دلیل کلرید و سدیم بالا. بر اساس قرارداد اسلو دوم (ضمیمه
سوم، ماده ۴۰٫۷)، اسرائیل متعهد شد که ۵ میلیون متر مکعب در سال به نوار غزه بفروشد. در سال ۲۰۱۵، اسرائیل این مقدار را دو برابر کرده و به ۱۰ میلیون متر مکعب در سال رسانده بود. غزه همچنین آب وارد می کند یا آب آشامیدنی را از طریق دستگاه های نمک زدایی تولید می کند. نمک زدایی آب های زیرزمینی شور. در غزه، آب های زیرزمینی شور نمک زدایی شده به منبع مهم آب آشامیدنی تبدیل شده است. بیش از ۲۰۰۰۰ مصرف کننده در بیش از ۵۰ درصد از خانوارهای غزه، واحدهای اسمز معکوس خانگی را برای نمک زدایی آب برای مقاصد آشامیدنی نصب کرده اند. کیفیت آب بالا است، اگرچه آب فاقد مواد معدنی اولیه است. از ژانویه ۲۰۱۴، ۱۸ کارخانه نمک زدایی محله ای در نوار غزه وجود داشت که آب آشامیدنی سالم را به صورت رایگان برای ۹۵۰۰۰ نفری که برای پر کردن قوطی های خود به این نیروگاه ها می آیند، فراهم می کردند. ۱۳ مورد از این نیروگاه ها توسط یونیسف اداره می شوند. در سال ۲۰۰۹، تقریباً ۱۰۰ کارخانه آب شیرین کن صنعتی به بهره برداری رسید. به دلیل محاصره نوار غزه توسط اسرائیل، واردات قطعات یدکی - ضروری برای راه اندازی کارخانه های نمک زدایی صنعت، جوامع و خانوارها - و همچنین مو
اد شیمیایی ضروری، مشکل ساز است. آب دریا شیرین شده. از سال ۲۰۰۷، یک کارخانه شیرین سازی آب دریا در دیرالبالح در نوار غزه وجود داشت که در سال های ۱۹۹۹–۱۹۹۷ با بودجه دولت اتریش ساخته شد. ظرفیت ۶۰۰ متر مکعب (۲۱۰۰۰ فوت مکعب) در روز دارد و متعلق به شرکت آب شهرداری های ساحلی است. حداقل در ابتدا، هزینه های عملیاتی توسط دولت اتریش یارانه پرداخت می شد. آب شیرین شده به ۱۳ کیوسک آب توزیع می شود. انتظار می رود که نمک زدایی از آب دریا در آینده از طریق یک کارخانه نمک زدایی منطقه ای که مدت ها برنامه ریزی شده است، اهمیت بیشتری پیدا کند تا آب شیرین سازی شده را با استفاده از شبکه آب لوله کشی در سراسر نوار غزه فراهم کند. بیشتر از ۲۰ سال است که احداث یک کارخانه بزرگ نمک زدایی در غزه مورد بحث است. سازمان آب فلسطین تسهیلات ۵۰۰ میلیون دلاری را تصویب کرده است. اسرائیل از آن حمایت می کند و بی سر و صدا شروع به ارائه آموزش نمک زدایی به فلسطینی ها کرده است. در سال ۲۰۱۲ دولت فرانسه ۱۰ میلیون یورو کمک مالی برای این کارخانه متعهد شد. کشورهای عربی، با هماهنگی بانک توسعه اسلامی، متعهد شدند که نیمی از بودجه لازم را که مطابق با تعهد مالی مورد ان
تظار اروپا باشد، تأمین کنند. بانک سرمایه گذاری اروپا کمک های فنی ارائه می کند. مشکل عمده دیگر این است که نمک زدایی بسیار انرژی بر است، در حالی که واردات سوخت برای تولید برق مورد نیاز توسط اسرائیل و مصر محدود شده است. علاوه بر این، درآمدهای حاصل از تعرفه های آب آشامیدنی برای پوشش هزینه های عملیاتی کارخانه پیش بینی شده در سطح تعرفه فعلی کافی نیست. جمع آوری آب باران. در کرانه باختری، جمع آوری آب باران علاوه بر آب کامیون های تانکری، منبع بسیار محدودی برای فلسطینی هایی است که به شبکه آب، به ویژه در مناطق روستایی، ارتباط ندارند. با این حال، مقامات اسرائیل حتی جمع آوری مقادیر کمی از آب باران را کنترل می کنند. طبق گزارش سال ۲۰۰۹ سازمان عفو بین الملل به نام «آب های ناآرام»، حدود ۱۸۰ تا ۲۰۰ هزار فلسطینی که در جوامع روستایی زندگی می کنند، به آب روان دسترسی ندارند و ارتش اسرائیل اغلب حتی از جمع آوری آب باران جلوگیری می کند. ارتش اسرائیل به طور مکرر آب انبارهای کوچک جمع آوری آب را که توسط جوامع فلسطینی که به آب جاری دسترسی ندارند، ساخته شده از بین می برد یا از ساخت آنها جلوگیری می کند. استفاده مجدد از آب. با توجه به محدود
یت منابع آب، استفاده مجدد از آب به عنوان یک منبع مهم در نظر گرفته می شود. در کرانه باختری، اسرائیل فاضلاب را در دو تأسیسات در دره اردن جمع آوری می کند. نه تنها فاضلاب اسرائیلی ها در اورشلیم و شهرک ها، بلکه از فلسطینی ها نیز جمع آوری می شود. تمام آب بازیافتی برای آبیاری در شهرک های دره اردن و شمال دریای مرده استفاده می شود. مصرف آب. فلسطینی ها. از سال ۲۰۰۷، میانگین سرانه برآورد شده عرضه آب در کرانه باختری به حدود ۹۸ لیتر در روز (lpcd) افزایش یافته است. برآورد مصرف خانوارها ۵۰ لیتر در روز بود و بسیاری از خانوارها حتی اگر به شبکه متصل باشند، کمتر از ۲۰ لیتر در روز مصرف می کردند. به دلیل استقرار مناطق در کرانه باختری و تکه تکه شدن در نتیجه آن، حرکت آب از مناطق پرآب به جوامع فلسطینی با کمبود آب متوقف شده است. بنابراین، تفاوت های زیادی در مصرف آب در شرق و جنوب کرانه باختری وجود دارد. در حالی که مصرف روزانه در منطقه جریکو در سال ۲۰۰۹ برابر ۱۶۱ لیتر بود، در شهر جریکو حتی ۲۲۵ لیتر، در سایر مناطق کمتر از ۱۰۰ لیتر بود. در دره اردن مرکزی حدود ۶۰ لیتر بود. ساکنان النعیمه در شرق اریحا تنها ۲۴ لیتر آب داشتند. ساکنان روستاها
یی که آب آنها قطع شده است باید از تانکر آب بخرند. تمام شرق کرانه باختری، به جز شهرک های اسرائیل و اریحا، به عنوان یک منطقه نظامی بسته یا منطقه ای که به دلایل دیگر محدودیت هایی برای دسترسی فلسطینی ها دارد، تعیین شده است. در سال ۲۰۱۲، ۹۰ درصد از جوامع کوچک فلسطینی ساکن در آنجا کمتر از ۶۰ لیتر در روز آب داشتند. بیش از نیمی از آنها، عمدتاً جوامع بادیه نشین یا گله داری، که اغلب از چاه های سنتی خود جدا شده اند، حتی کمتر از ۳۰ لیتر برای هر نفر در روز مصرف می کنند. از سال ۲۰۰۹، سازمان آب فلسطین یا شهرداری ها حدود ۷۰ لیتر در غزه فراهم کردند، اما نتوانستند به همه خانوارها دسترسی پیدا کنند. برای سال ۲۰۱۲، دفتر مرکزی آمار فلسطین (PCBS) ارقام زیر را ارائه کرد (کاربرد داخلی): 1) excl. East Jerusalem 2) including commercial and industrial uses; hence, the actual supply and consumption rates per capita are less than the indicated numbers; 93.9 MCM=105.6 lpcd and 67.9 MCM=76.4 lpcd (for given population over 365 days) در سال ۲۰۱۲، حدود ۴۴ درصد از آب های زیرزمینی برای استفاده در کشاورزی بود. استفاده صنعتی در سال ۲۰۰۵ تنها ۳ در
صد بود. مصارف خانگی کمتر از عرضه است که شامل مصارف صنعتی، تجاری و عمومی و همچنین هدررفت می شود. برای مثال، در نوار غزه، میانگین سرانه برآورد شده در سال ۲۰۰۵، ۱۵۲ لیتر در لیتر بود، اما به دلیل تلفات زیاد شبکه، مصرف واقعی آب تنها ۶۰ درصد آن بود که حدود ۹۱ لیتر خواهد بود. حداقل مقدار برای استفاده خانگی، توصیه شده توسط سازمان بهداشت جهانی ۱۰۰ لیتر در روز است. شهرک نشینان اسراییلی. در سال ۲۰۰۸، ۴۴٫۸ میلیون مترمکعب (MCM) آب به شهرک های دره اردن و شمال دریای مرده اختصاص یافت که ۹۷٫۵ درصد آن (۴۳٫۷ میلیون مترمکعب) برای مصارف کشاورزی بود. هفتاد درصد آن توسط مکوروت تأمین شد. بر اساس ارقام اسرائیل، مصرف خانوار شهرک نشینان در دره اردن ۴۸۷ لیتر در روز (lpcd) و در منطقه شمال دریای مرده حتی ۷۲۷ لیتر در روز بود؛ یعنی سه تا چهار برابر مصرف ۱۶۵ لیتر در اسرائیل. از آنجایی که شهرک نشینان در شرق کرانه باختری تقریباً از تمام مصرف آب برای کشاورزی استفاده می کنند، در واقع آب را از سرزمین های فلسطین صادر می کنند. در سال ۲۰۰۹، ساکنان در Pnei Hever، منطقه Hebron حدود ۱۹۴ لیتر در روز مصرف کردند. کسانی که در عفرات در شرق بیت لحم هستند، ۲۱