Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ل انتخاب می شدند، مگر اینکه مجلس قبل از آن منحل می شد و آنها نماینده کل ملت بودند و هیچ حکم الزام آوری از حوزه های انتخابیه خود نداشتند. مجلس نمایندگان در پادشاهی ساردینی، برخلاف مجلس سنا که تحت نفوذ مستقیم سلطنت قرار داشت، از استقلال نسبی در اداره امور داخلی خود برخوردار بود. در آغاز هر دوره قانون گذاری، اعضای مجلس نمایندگان به طور مستقل رئیس، نایب رئیس و دبیران خود را انتخاب می کردند—انتخاباتی که تا پایان همان دوره اعتبار داشت و نشان دهنده نوعی خودگردانی درون نهادی بود. این شیوه، بخشی از تلاش قانون اساسی برای ایجاد تعادل میان اقتدار سلطنت و مشارکت مردمی در فرایند قانون گذاری بود. برخلاف سنا که رئیس آن توسط پادشاه منصوب می شد، در مجلس نمایندگان این اختیار به خود نمایندگان واگذار شده بود، تا از طریق رأی گیری، مدیریت داخلی مجلس را تعیین کنند. در صورتی که یکی از نمایندگان، به هر دلیلی—اعم از فوت، استعفا، یا سلب صلاحیت—از ادامه وظایف خود بازمی ماند، قانون مقرر می داشت که در حوزه انتخابیه مربوطه، انتخابات جدید در اسرع وقت برگزار شود. این اصل، تضمین کننده تداوم نمایندگی مردم در مجلس و جلوگیری از خلأ قانونی در فرای
ند تصمیم گیری بود. این ساختار نشان دهنده آن بود که مجلس نمایندگان، هرچند در چارچوب سلطنت مشروطه فعالیت می کرد، اما تلاش داشت با حفظ استقلال نسبی، صدای مردم را در نظام سیاسی ایتالیا تقویت کند. این ویژگی، بعدها در قانون اساسی جمهوری نیز حفظ شد و به یکی از ارکان دموکراسی پارلمانی ایتالیا تبدیل گردید. هیچ نماینده ای را نمی توان در طول مدت برگزاری جلسه مجلس دستگیر کرد، مگر در صورت ارتکاب جرم مشهود، و همچنین نمی توان او را بدون رضایت قبلی مجلس در یک دادرسی کیفری به دادگاه احضار کرد. هیچ نماینده ای را نمی توان در طول مدت برگزاری جلسه مجلس و همچنین در طول سه هفته قبل و بعد از جلسه، به دلیل بدهی دستگیر کرد. مجلس حق داشت وزرای پادشاه را استیضاح کند و آنها را در برابر دیوان عالی عدالت، که همان سنا بود، محاکمه کند. مفاد مشترک هر دو مجلس (مواد ۴۸ تا ۶۴). جلسات مجلسین باید همزمان شروع و پایان می یافت. هر جلسه ای که در یک مجلس و در غیاب مجلس دیگر تشکیل می شد، غیرقانونی بود و مصوبات آن باطل و بی اعتبار می بود. سناتورها و نمایندگان پیش از تصدی مقام، سوگند یاد می کردند که به پادشاه وفادار باشند، صادقانه اساسنامه و قوانین کشور
را رعایت کنند و وظایف خود را تنها با هدف خیر و صلاح جدایی ناپذیر پادشاه و ملت انجام دهند. سناتورها و نمایندگان بدون حقوق خدمت می کردند. آنها نمی توانستند به خاطر نظرات ابراز شده و آرای داده شده در مجلسین پاسخگو باشند. جلسات مجلسین علنی بود، اما در صورت درخواست کتبی ده نفر از نمایندگان، می توانستند در جلسه غیرعلنی مشورت کنند. برای قانونی بودن جلسه، اکثریت مطلق اعضای هر مجلس باید حضور می داشتند. بحث ها با رأی اکثریت انجام می شد. تمام لوایح باید توسط کمیته ها بررسی می شدند و قبل از ارسال به پادشاه برای تأیید، باید ماده به ماده توسط هر دو مجلس تصویب می شدند. اگر لایحه ای در هر یک از مجلسین رد می شد یا توسط پادشاه وتو می شد، نمی توانست در همان جلسه دوباره مطرح شود. هر شهروند بالای ۲۱ سال حق داشت از طریق مراجع ذیصلاح، دادخواست هایی را به مجلسین ارسال کند. سپس این دادخواست ها توسط مجلسین و از طریق کمیته هایشان بررسی می شدند تا مشخص شود که آیا ارزش بررسی دارند یا خیر. در صورت واجد شرایط بودن، به وزیر یا دفاتر مسئول ارسال می شدند. سنا و مجلس نمایندگان فقط می توانستند از اعضای خود، وزرا و کمیسرهای دولت، اظهار نظر کنند.
هر مجلس اختیار تام داشت تا اعتبار و صلاحیت اعضای خود را ارزیابی کند و قوانین داخلی خود را در مورد انجام وظایفش وضع کند. هیچ کس نمی توانست همزمان سناتور و نماینده مجلس باشد. رأی گیری می توانست به صورت ایستاده و نشسته، با تقسیم به گروه ها یا با رأی مخفی انجام شود، که رأی مخفی هنگام رأی گیری در مورد کل یک لایحه یا در مورد مفاد مربوط به نمایندگان الزامی است. زبان ایتالیایی به عنوان زبان کاری هر دو مجلس تعریف شد. با این حال، اعضا می توانستند در صورت نمایندگی از حوزه هایی که زبان فرانسوی در آنها استفاده می شود یا در پاسخ به آن، از زبان فرانسوی استفاده کنند. وزرا (اصول ۶۵ تا ۶۷). پادشاه وزرا را منصوب و برکنار می کرد. آنها نمی توانستند در هیچ یک از مجلسین رأی دهند، مگر اینکه عضو بودند. آنها حق ورود به هر دو مجلس و حق صحبت در صورت درخواست را داشتند. وزرا از نظر قانونی مسئول اعمال حکومت بودند و همه قوانین و اعمال برای لازم الاجرا شدن باید توسط یک وزیر امضا می شدند. در ابتدا، اگرچه وزرا از نظر قانونی در برابر مجلسین مسئول بودند، اما از نظر سیاسی فقط در برابر پادشاه مسئول بودند. با این حال، با افزایش قدرت و اعتبار مجلسی
ن در طول سال ها، عملاً برای پادشاه غیرممکن شد که یک وزارتخانه را کاملاً به انتخاب خود منصوب کند یا آن را برخلاف میل صریح مجلسین در سمت خود نگه دارد. در نتیجه، این یک قرارداد کاملاً جاافتاده شد که وزرا، علی رغم مفاد اساسنامه مبنی بر اینکه تنها پادشاه قدرت اجرایی را در اختیار دارد، هم از نظر قانونی و هم از نظر سیاسی در برابر مجلسین مسئول باشند. این قرارداد چنان محکم تثبیت شده بود که وقتی بنیتو موسولینی قدرت خود را تثبیت کرد، قانونی را تصویب کرد که صریحاً بیان می کرد که در برابر مجلسین مسئول نیست. این قانون به پادشاه اختیار انتصاب و عزل وزرا را می داد (ماده ۶۵). آنها، برخلاف عمل، در تئوری نمی توانستند توسط هیچ کس دیگری غیر از پادشاه برکنار شوند، زیرا قدرت اجرایی فقط متعلق به پادشاه بود (ماده ۵)؛ ویکتور امانوئل سوم اولین و آخرین کسی بود که با انتصاب موسولینی و اعلام اینکه در صورت سلب اعتماد مجلسین، او را برکنار نخواهد کرد، از قدرت عظیم این ماده قانونی استفاده کرد. قوه قضائیه (مواد ۶۸ تا ۷۳). پادشاه تمام قضات را که به نام او عدالت را اجرا می کردند، منصوب می کرد. به جز قضات کانتون، قضات پس از سه سال خدمت غیرقابل عز
ل بودند. این اساسنامه، حفظ تمام دادگاه ها، دیوان ها و قضاتی را که در زمان لازم الاجرا شدن آن وجود داشتند، پیش بینی کرده بود. سازمان قضایی فقط می توانست از طریق قانون گذاری تغییر کند. هیچ کس را نمی توانست از صلاحیت قانونی عادی خود محروم کند. در نتیجه، هیچ دادگاه یا کمیسیون فوق العاده ای نمی توانست ایجاد شود. رسیدگی دادگاه ها در امور مدنی و جلسات رسیدگی در امور کیفری، مطابق قانون، علنی بود. دادگاه ها نظارت قضایی اعمال نمی کردند، زیرا تفسیر قوانین بر عهده قوه مقننه بود. مقررات عمومی (مواد ۷۴ تا ۸۱). این قانون، نهادهای استان ها و شهرستان ها و همچنین مناطق آنها را تنظیم می کرد. این قانون همچنین خدمت سربازی و شبه نظامیان محلی را تنظیم می کرد. کلیه قوانین مغایر با این قانون، باطل اعلام شد. دولت پرچم و نشان های شوالیه گری موجود را با امتیازاتشان در نهادهای خودشان حفظ کرد، در حالی که پادشاه می توانست نشان های جدیدی ایجاد کند و اساسنامه های آنها را وضع کند. عناوین اشرافی توسط کسانی که حق داشتن آنها را داشتند حفظ می شد، در حالی که پادشاه می توانست عناوین جدیدی اعطا کند. هیچ کس نمی توانست بدون اجازه پادشاه، نشان، عنوان ی
ا مستمری از یک قدرت خارجی دریافت کند. مقررات موقت (مواد ۸۲ تا ۸۴). این اساسنامه از روز اولین جلسه مجلسین که باید بلافاصله پس از انتخابات برگزار می شد، لازم الاجرا گردید. تا آن زمان، خدمات عمومی با احکام فوری و حاکمیتی به اشکالی که قبل از تصویب اساسنامه رعایت می شد، ارائه می شد. برای اجرای این قانون، پادشاه حق وضع قوانین در مورد مطبوعات، انتخابات، نیروهای شبه نظامی محلی و تغییر ساختار شورای دولتی را برای خود محفوظ داشت. تا زمان انتشار قوانین مربوط به مطبوعات، قوانین قبلی به قوت خود باقی بودند. وزرا منصوب شدند و مسئول اجرا و رعایت کامل مصوبات دوره انتقالی بودند. ویژگی ها. اساسنامه آلبرتین نمونه ای از قانونی است که نظام سلطنت مشروطه را تنظیم می کند و از منشور فرانسوی لویی هجدهم از سال ۱۸۱۴ (با در نظر گرفتن اصلاحات آن به دلیل انقلاب ژوئیه ۱۸۳۰) الگوبرداری شده است. با وجود تأسیس و اعطای اختیارات خاص به نهادهای قانونگذاری و قضایی، پادشاه همچنان رئیس واقعی دولت و نهاد غالب قدرت اجرایی باقی ماند. این اساسنامه به پادشاه اختیارات گسترده ای اعطا کرد، از فرماندهی عالی بر نیروهای مسلح، انتصاب و معرفی وزرا گرفته تا اختیار
انحلال مجلسین و انتصاب اعضای سنا. این اختیارات اخیر، با تضمین نفوذ پادشاه بر قوه مقننه، جایگاه قوی او را در داخل کشور تضمین می کرد. این قانون نقش مهمی در شکل دهی به نظام قانون اساسی ایتالیا ایفا کرد. اهمیت تاریخی آن ناشی از شکل مختصر آن و عدم وجود رویه ویژه مورد نیاز برای اصلاحات بود که آن را به یک قانون انعطاف پذیر تبدیل می کرد. با واگذاری تنظیم بسیاری از مسائل کلیدی قانون اساسی به قانونگذاری قانونی، اصلاحات گسترده ای را در نظام سیاسی دولت امکان پذیر ساخت. از طریق تغییرات در مفاد قانون اساسی در مورد انتخابات (آزادسازی قانون انتخابات)، امکان تأثیرگذاری بر شکل واقعی نمایندگی سیاسی و در نتیجه، نحوه اعمال قدرت فراهم شد. با گذشت زمان، انعطاف پذیری قانون اساسی ایتالیا منجر به تغییر از سلطنت مشروطه به سلطنت پارلمانی شد و نقش پادشاه به طور فزاینده ای محدود شد. در طول رژیم فاشیستی، تغییرات قابل توجهی در مفاد اساسنامه اعمال شد و عملاً سیستم دولتی را دگرگون کرد. به عنوان مثال، قانونی که در نوامبر ۱۹۲۳ تصویب شد، به حزبی که در انتخابات با حداقل ۲۵٪ آرا پیروز می شد، دو سوم کرسی های مجلس نمایندگان را اعطا می کرد و یک سوم ب
اقی مانده را به تناسب بین سایر احزاب تقسیم می کرد. این قانون به حزب ملی فاشیست این امکان را داد که قدرت کامل را به دست آورد و در عین حال اهمیت سایر احزاب را به حاشیه براند. با وجود از دست دادن اعتبار قانونی خود، اساسنامه آلبرتین بر شکل قانون اساسی مدرن ایتالیا تأثیر گذاشت. این امر، به عنوان مثال، در ساختار پارلمان ایتالیا، با مجلس نمایندگان و سنا، که عملکرد آنها تا حد زیادی بر اساس مقررات اساسنامه است، مشهود است.
مجلس مؤسسان ایتالیا (به ایتالیایی: "Assemblea Costituente della Repubblica Italiana") یک مجلس پارلمانی بود که از ۲۵ ژوئن ۱۹۴۶ تا ۳۱ ژانویه ۱۹۴۸ در ایتالیا وجود داشت. وظیفه این مجلس تدوین قانون اساسی برای جمهوری ایتالیا بود که پس از همه پرسی نهادی ایتالیا در سال ۱۹۴۶ جایگزین پادشاهی ایتالیا شده بود. این مجلس توسط نمایندگان تمام نیروهای ضد فاشیستی که در شکست نیروهای نازی و فاشیست در جریان آزادسازی ایتالیا نقش داشتند، تشکیل شد. تاریخچه. در دوم ژوئن سال ۱۹۴۶، ایتالیا شاهد نخستین انتخابات آزاد خود از سال ۱۹۲۴ بود—رویدادی تاریخی که نقطه عطفی در گذار کشور از سلطنت به جمهوری محسوب می شود. برای نخستین بار، تمامی شهروندان بالای ۲۱ سال، از جمله زنان که تا آن زمان از حق رأی محروم بودند، اجازه شرکت در انتخابات را یافتند. این تحول، نه تنها گامی بزرگ در جهت دموکراسی، بلکه نقطه آغاز مشارکت سیاسی زنان در تاریخ مدرن ایتالیا بود. رأی دهندگان در این انتخابات دو برگه رأی دریافت کردند: یکی برای انتخاب میان دو نظام سیاسی—جمهوری یا سلطنت—و دیگری برای گزینش نمایندگان مجلس مؤسسان. این مجلس وظیفه داشت قانون اساسی جدید کشور را تدوین کند
، بر اساس فرمانی که در ۱۶ مارس ۱۹۴۶ صادر شده بود. همه پرسی نظام سیاسی، در واقع پاسخی مستقیم به بحران مشروعیت سلطنت پس از سقوط رژیم فاشیستی بود. مردم ایتالیا، پس از سال ها دیکتاتوری و جنگ، اکنون این فرصت را داشتند که آینده کشور را با رأی خود رقم بزنند. هم زمان، تشکیل مجلس مؤسسان تضمین می کرد که قانون اساسی جدید نه از بالا تحمیل شود، بلکه از دل اراده عمومی و با مشارکت نمایندگان منتخب ملت شکل گیرد. این روز، دوم ژوئن، بعدها به عنوان «روز جمهوری» در تقویم ملی ایتالیا ثبت شد و تا امروز نماد تولد دوباره کشور بر پایه اصول دموکراتیک، حقوق شهروندی، و حاکمیت قانون باقی مانده است. این همه پرسی با رأی حدود ۱۲٫۷ میلیون نفر به نفع جمهوری و ۱۰٫۷ میلیون نفر به نفع ادامه سلطنت به پایان رسید. اومبرتوی دوم، آخرین پادشاه کشور، در ۱۳ ژوئن ۱۹۴۶ ایتالیا را ترک کرد. در ۱۸ ژوئن ۱۹۴۶ ، دیوان عالی تمییز ایتالیا رسماً پیروزی جمهوری را اعلام کرد. انتخابات مجلس مؤسسان بر اساس یک سیستم تناسبی و بر اساس ۳۲ منطقه انتخاباتی برگزار شد. قرار بود ۵۷۳ نماینده انتخاب شوند، اگرچه انتخابات در تیرول جنوبی، تریسته، گوریزیا، پولا، فیومه و زارا که در آن
زمان تحت کنترل متفقین یا ارتش یوگسلاوی بودند، برگزار نشد؛ بنابراین، ۵۵۶ نماینده انتخاب شدند. در ۲۵ ژوئن ۱۹۴۶، مجلس با ریاست جوزپه ساراگات (رئیس جمهور آینده جمهوری) تأسیس شد. اولین اقدام آن، در ۲۸ ژوئن، انتخاب انریکو د نیکولا به عنوان رئیس جمهور موقت جمهوری ایتالیا بود. از ۵۰۴ رأی دهنده، د نیکولا (عضو حزب لیبرال ایتالیا) ۳۹۶ رأی به دست آورد و پس از او سیپریانو فاچینتی (حزب جمهوری خواه ایتالیا) با ۴۰ رأی، اوتاویا پنا بوشمی (جبهه مردم عادی) با ۳۲ رأی، ویتوریو امانوئله اورلاندو (لیبرال) با ۱۲ رأی، کارلو اسفورزا (حزب انقلابی انقلابی) با ۲ رأی، آلچیده د گاسپری و آلفردو پروجا (هر دو از حزب دموکراسی مسیحی یا DC) با ۲ رأی قرار گرفتند. گذشته از ایجاد قانون اساسی جدید، تصویب دولت ها و بودجه های آنها و تصویب معاهدات بین المللی به این مجلس واگذار شد. وظیفه قانونگذاری رسماً به دولت واگذار شده بود، اما به موجب سنت پیش از فاشیسم، دولت اغلب تصویب قوانین را به مجلس واگذار می کرد. مجلس از میان اعضای خود، کمیسیون قانون اساسی متشکل از ۷۵ نماینده را انتخاب کرد که وظیفه تدوین طرح کلی قانون اساسی را بر عهده داشت. این کمیسیون به سه ک
میسیون فرعی دیگر نیز تقسیم شد: در فرایند تدوین قانون اساسی جمهوری ایتالیا، پس از برگزاری همه پرسی تاریخی در ژوئن ۱۹۴۶ و تشکیل مجلس مؤسسان، کار نگارش متن نهایی به گروهی محدودتر واگذار شد که به طور غیررسمی با عنوان «کمیته هجده نفره» شناخته می شد. این کمیته وظیفه داشت متن قانون اساسی را با هماهنگی و بر اساس نتایج و پیشنهادهای سه کمیسیون تخصصی زیرمجموعه تنظیم کند—کمیسیون هایی که به طور جداگانه بر موضوعات حقوقی، سازمانی، و اجتماعی تمرکز داشتند. کمیسیون قانون اساسی، پس از ماه ها بررسی، مشورت، و نگارش، در تاریخ ۱۲ ژانویه ۱۹۴۷ کار خود را به پایان رساند. سپس در ۴ مارس همان سال، مجلس مؤسسان وارد مرحله بحث و بررسی عمومی دربارهٔ متن پیشنهادی شد. این مرحله، فرصتی بود برای نمایندگان منتخب ملت تا دربارهٔ اصول بنیادین جمهوری، حقوق شهروندان، ساختار نهادهای حکومتی، و رابطه میان دولت و جامعه به طور علنی گفت وگو کنند. در نهایت، پس از ماه ها مذاکره و اصلاح، متن نهایی قانون اساسی جمهوری ایتالیا در تاریخ ۲۲ دسامبر ۱۹۴۷ به تصویب رسید. این سند، نه تنها جایگزین کامل قانون سلطنتی آلبرتو شد، بلکه بنیان گذار نظامی دموکراتیک، سکولار، و مب
تنی بر حقوق بشر در ایتالیا گردید. قانون اساسی جدید، با تأکید بر آزادی های بنیادین، تفکیک قوا، و حاکمیت مردم، نقطه پایانی بر دوران سلطنت و آغاز فصل نوینی در تاریخ سیاسی و حقوقی کشور بود. این فرایند، نمونه ای برجسته از گذار مسالمت آمیز از نظام سلطنتی به جمهوری بود—گذار از طریق رأی مردم، گفت وگوی نمایندگان، و تدوین قانونی که تا امروز ستون فقرات دموکراسی ایتالیا باقی مانده است. این مجلس در ۳۱ ژانویه ۱۹۴۸ منحل شد و پارلمان جدید ایتالیا جایگزین آن گردید. آخرین اعضای زنده. پس از مرگ امیلیو کلمبو در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۳ در سن ۹۳ سالگی، هیچ عضوی از مجلس مؤسسان در قید حیات نیست. ترزا ماتی، آخرین عضو زن بازمانده از مجلس مؤسسان، در ۱۲ مارس ۲۰۱۳ در سن ۹۲ سالگی درگذشت.
ایزابلا ناپل (؛ ۲ اکتبر ۱۴۷۰ – ۱۵۲۴) دوشس میلان و دوشس باری از طریق ازدواج به او اعطا شد. زندگی او که عضوی از شاخه ناپلی خاندان تراستامارا بود، با بحران های سیاسی پیرامون جنگ های ایتالیا مشخص می شد. ایزابلا اغلب خود را بین پادشاهی مادری اش ناپل و خانه زناشویی اش، دوک نشین میلان، سرگردان می دید و این باعث می شد که از مشکلات شخصی و سیاسی رنج ببرد. پس از یک ازدواج فاجعه بار و عدم حمایت در میلان، دوک نشین باری را به عنوان ملک شخصی خود دریافت کرد. این تغییر در شرایط به ایزابلا فرصت داد تا دربار خود را تشکیل دهد و همچنین حمایت سیاسی و امنیتی را در برابر جنگ های جاری ایجاد کند. این اصلاحات همراه با علاقه او به هنر و ادبیات، منجر به احیا و نوسازی باری شد. در این دوره، او همچنین بر آموزش دخترش بونا، که ملکه لهستان شد، تمرکز کرد. زندگی. کودکی و خانواده. ایزابلا در پادشاهی ناپل، در زمان سلطنت پدربزرگ پدری اش، شاه فردیناند اول ناپل، متولد شد. او فرزند دوم وارث او، آلفونسو، دوک کالابریا (که در سال ۱۴۹۴ پادشاه شد) و همسرش، ایپولیتا ماریا اسفورتزا بود. این شاهزاده خانم که به نام مادربزرگ پدری اش (که در سال ۱۴۶۵ درگذشت) نامگ
ذاری شده بود، در اقامتگاه دوک های کالابریا در قلعه کاپوانو تحصیل کرد و یکی از معلمان او شاعر و انسان شناس، جیووانی پونتانو، بود. او به موسیقی و شعر علاقه مند بود و در اوقات فراغت خود اشعاری می سرود. ایزابلا، تنها دختر حاصل از ازدواج والدینش، دو برادر داشت: برادر بزرگتر، شاهزاده فردیناند (که در سال ۱۴۹۵ جانشین پدرشان به تخت سلطنت شد اما یک سال بعد در اکتبر ۱۴۹۶ درگذشت) و برادر کوچکتر، شاهزاده پیرو (که سپهبد آپولیا و شاهزاده روسانو بود، اما در جوانی بر اثر عفونت پس از جراحی پا در ۱۷ فوریه ۱۴۹۱ درگذشت). این خواهر و برادر در کنار پسرعموهایشان، فرزندان النور ناپل، از جمله ایزابلا و بئاتریس دِسته، بزرگ شدند. ایزابلا رابطه بسیار نزدیکی با دومی داشت و به نوعی رابطه خواهری تبدیل شد. در دوران کودکی، والدین ایزابلا رابطه ای خشن داشتند که با رقابت و تحقیر مشخص می شد. آلفونسو، شاید به دلیل سطح بالای تحصیلات ایپولیتا ماریا یا بی احترامی به شجره نامه او، در طول ازدواج با همسرش با بی احترامی رفتار می کرد. آلفونسو همراهی معشوقه اش، تروگیا گازلا، را ترجیح می داد، کسی که در دوران کودکی ایزابلا از او دو فرزند نامشروع داشت. پدربز
رگش حاکمی شجاع بود که در برخورد با دشمنانش کوتاهی نمی کرد. بزرگ شدن در این دربار بی رحم در ناپل مطمئناً بر ایزابلا تأثیر می گذاشت و شخصیت او را در بزرگسالی تحت تأثیر قرار می داد. از سال ۱۴۷۱، قرار بود ایزابلا با جیان گالئاتزو سفورتزا، وارث دوک نشین میلان، ازدواج کند و مقدمات این ازدواج با عقد قراردادی که در ۲۶ سپتامبر ۱۴۷۲ تنظیم شده بود، به پایان رسید. عروس و داماد پسرعموهای درجه یک بودند (مادر ایزابلا و پدر جیان گالئاتزو خواهر و برادر بودند)، بنابراین به اجازه ازدواج نیاز بود که به راحتی از پاپ سیکتوس چهارم دریافت شد. در ۳۰ آوریل (یا ۱ مه طبق منابع دیگر) ۱۴۸۰، مراسم نامزدی در قلعه پورتا جیووا در میلان برگزار شد. در اوت ۱۴۸۸، آگوستینو کالکو، فرستاده سفورتزا، برای بحث در مورد جزئیات نهایی و روند مراسم به ناپل آمد. ورود کالکو همزمان با مرگ مادر ایزابلا، ایپولیتا ماریا، بود. با وجود سوگواری، شاه فردیناند دوم آراگون و پدر ایزابلا تصمیم گرفتند عروسی را به تعویق نیندازند. ازدواج. جشن عروسی. در دسامبر ۱۴۸۸، هیئت نمایندگی میلان به ریاست برادر داماد، ارمس، مارکی تورتونا، به ناپل رفت و در ۲۳ دسامبر، مراسم ازدواج طبق رو
ال معمول برگزار شد. در ۲۶ دسامبر، ایزابلا و همراهان متعددش برای ملاقات با همسر آینده اش عازم شدند. در ۱۸ ژانویه ۱۴۸۹، او به جنوا رسید - در آنجا قبل از سفر به تورتونا، جایی که جیان گالئاتزو منتظر او بود، استراحت کرد. ملاقات همسران آینده در ۲۴ ژانویه انجام شد. در ۱ فوریه، ایزابلا از ویگِوانو به میلان سفر کرد، جایی که روز بعد (۲ فوریه) مراسم عروسی سرانجام در کلیسای جامع میلان برگزار شد. جاکومو تروتی، سفیر ایتالیا، ایزابلا را به مناسبت عروسی اینگونه توصیف می کند: «دوشس جدید مذکور کمی تیره چهره و نه چندان زیبا است، اما شخصیتی مهربان و زیبا دارد». برعکس، «دوک زیبا و بسیار خوب است». جشن های بزرگی پس از ازدواج برگزار شد. در ۱۳ ژانویه ۱۴۹۰، در سالن وردهٔ قلعهٔ پورتا جووا، یک ماسک یا اپرت با عنوان «ایلا پارادیزو» با لیبرتویی از برناردو بلینچونی به مناسبت عروسی ایزابلا با جیان گالئاتزو روی صحنه رفت. طراحی صحنه و لباس های اپرت توسط لئوناردو داوینچی انجام شده بود. علیرغم گزارش های سفیر تروتی، دیگران ایزابلا را به خاطر زیبایی اش ستایش می کردند، مانند سفیر فراری که اظهار داشت: «او آنقدر زیبا و درخشان بود که مانند خورشید به
نظر می رسید». این اپرت با در نظر گرفتن این ستایش برای ایزابلا نوشته شده بود. «ایلا پارادیزو» نمایانگر هفت سیاره در حال چرخش بود. مردی هر یک از سیارات را به تصویر می کشید و همه ایزابلا را ستایش می کردند؛ بنابراین، اپرت، ایزابلا را در مرکز جهان به تصویر می کشید. ایزابلا علاوه بر ظاهر فیزیکی اش، به خاطر داشتن شخصیتی پرانرژی نیز شناخته می شد؛ از سوی دیگر، جیان گالئاتزو کاملاً در تضاد با همسرش بود؛ او رنگ پریده، درس خوان و مالیخولیایی بود. تفاوت های شخصیتی مطمئناً بر ازدواج و همچنین سیاست در دهه ۱۴۹۰ تأثیر گذاشت. سال های اول در میلان. کمی پس از عروسی، همسران برخلاف میل خود به پاویا نقل مکان کردند، جایی که عموی جان گالئاتزو و نایب السلطنه لودوویکو اسفورتزا، جایگاه خود را آماده کردند. رابطه ایزابلا با عمویش خوب پیش نمی رفت. از سوی دیگر، دوشس علاقه زیادی به معشوق لودوویکو، سیسیلیا گالرانی، داشت. ازدواج ایزابلا نیز در ابتدا ناموفق بود. پس از عروسی، جان گالئاتزو قصد نداشت این وصلت را به سرانجام برساند. در آوریل ۱۴۹۰، گزارش هایی مبنی بر ادامه بکارت ایزابلا حتی به دربار مجارستان به عمه اش، ملکه همسر بئاتریس آراگون، رسید.
پس از تقریباً سیزده ماه، جان گالئاتزو روابط جنسی با همسرش را آغاز کرد و ایزابلا در ماه مه ۱۴۹۰ باردار شد. در ۳۰ ژانویه ۱۴۹۱، در جریان جشن عروسی لودوویکو اسفورتزا و بئاتریس دِسته، ایزابلا پسری به دنیا آورد که به افتخار فرانچسکو اول اسفورتزا، پدربزرگ خود و همسرش، فرانچسکو ماریا نام گرفت. این موضوع لودوویکو را نگران کرد، زیرا تولد وارث می توانست جیان گالئاتزو و ایزابلا را به چهره های بالقوه مخالف با مقام نایب السلطنه او تبدیل کند، مقامی که او مایل به ترک آن نبود. لودوویکو برای تضعیف هرگونه تلاش برای کودتا توسط ایزابلا و همسرش، همراهان ناپلی خود را به خانه بازگرداند و دوشس جوان را از انتصاب و پاداش دادن به پیروانش منع کرد. با وجود تفاهم اولیه خوب بین ایزابلا و بئاتریس، خیلی زود اختلافات جدی بر سر حق تقدم ایجاد شد: ایزابلا با وجود اینکه همسر دوشس و بنابراین بالاترین مقام زن در دربار میلان بود، توسط همسر لودوویکو جایگزین شد: لئوناردو داوینچی در ایجاد مراسم و نشان های افتخار به افتخار بئاتریس فعال بود و حتی به او نقشی سیاسی داده شد و در سال ۱۴۹۳ به عنوان سفیر دوک در ونیز فعالیت کرد. در مقابل، ایزابلا و خانواده رو ب
ه رشدش از بودجه خانواده محروم بودند و او مجبور شد درخواست افزایش کمک هزینه کند. جای تعجب نیست که او به پدرش نامه نوشت و از او خواست تا از طرف او مداخله کند. لودوویکو از ارتباط ناپلی به نفع خود استفاده کرد و ایزابلا را به عنوان کسی که در جهت منافع خانواده ناپلی خود یا در واقع در جهت تمایل خود برای تسلط بر شوهرش و به دست آوردن قدرت در میلان کار می کند، به تصویر کشید. با گذشت زمان، درگیری بین ایزابلا و لودوویکو، که توسط بئاتریس دِسته دامن زده می شد، شدت گرفت. نایب السلطنه به ایزابلا اتاقی تاریک و ناامن داد تا او را از ماندن در میلان منصرف کند. او همچنین مسئولیت آموزش فرانچسکو ماریا را بر عهده گرفت و او را از والدینش جدا کرد. وقتی تلاش ها برای صحبت با لودوویکو کمکی نکرد، ایزابلا تلاش کرد تا به همسر نایب السلطنه، دختر عمو و دوست دوران کودکی اش بئاتریس، نزدیک تر شود، که در ازای کمکش، ایزابلا را ترغیب کرد تا معشوقه لودوویکو، سیسیلیا گالرانی، را از دربار خارج کند. انزوا در دربار میلان. روابط با شوهرش، جیان گالئاتزو، رو به وخامت گذاشت. دوک، معاشرت با مردان جوانی را که عمویش برایش فرستاده بود، بر همسرش ترجیح می داد و خ
وش گذرانی های میلانی او را سرزنش می کرد و در طول این مشاجره، دعواهایی درگرفت. در پاییز ۱۴۹۲، رسوایی ای رخ داد که ایزابلا به اقدام به قتل متهم شد. وقتی دوشس فهمید که جیان گالئاتزو علاقه خاصی به معشوقه ای به نام روزونه دارد، (شاید از روی حسادت نسبت به شوهرش) از خدمتکاران خواست تا نه تنها معشوقه دوک، بلکه گالئاتزو سنسرینو، احتمالاً معشوق دیگری که ایزابلا او را به ترغیب دوک به زندگی عیاشی متهم کرده بود، را نیز مسموم کنند. شاه فردیناند اول ناپل، که از این موضوع مطلع شده بود، پاسخ داد که غیرممکن است ایزابلا سعی کرده باشد گالئاتزو را مسموم کند، کسی که «آنها او را مانند یک پسر دوست داشتند و همیشه ثابت می کرد که خدمتکار و خویشاوند خوبی است». در مورد روزونه، او رفتار نوه اش را توجیه کرد و گفت که واقعاً از اینکه «از روی ناچاری» کار بدتری نکرده، متعجب است. لودوویکو از این حادثه برای بی اعتبار کردن کامل ایزابلا استفاده کرد، که از آن زمان در انزوای کامل زندگی می کرد - و فقط در مراسم رسمی ظاهر می شد. هنگامی که در ۲۶ ژانویه ۱۴۹۳، ایزابلا دختری به نام ایپولیتا ماریا (که به نام مادربزرگ مادری اش، دوشس کالابریا، نامگذاری شده بو
د) به دنیا آورد، این رویداد بدون هیچ گونه تبلیغی برگزار شد، زیرا روز قبل از تولد پسر لودویکو، ارکوله ماسیمیلیانو، این رویداد با شکوه و مراسم باشکوهی، شایسته یک وارث، برگزار شد، چیزی که از پسر ایزابلا دریغ شده بود. در ۲ فوریه ۱۴۹۴ در ویگوانو، دوشس دختر دیگری به نام بونا ماریا (که به نام مادربزرگ پدری اش، بونا ساووی، نامگذاری شده بود) به دنیا آورد. لودوویکو اکنون آشکارا جاه طلبی خود را برای کنترل مطلق بر میلان دنبال می کرد. یکی از جنبه های مهم این امر، سیاست خارجی بود و سیاست ضد آراگونی او به هیچ وجه برای ایزابلا یا خانواده ناپلی او مطلوب نبود. در پاسخ به اقدامات لودوویکو، پدر ایزابلا جاه طلبی های فرانسه را بر میلان تشویق کرده بود. لودوویکو با درک سنگینی این تهدید، روابط دیپلماتیک خود را با دربار ناپل قطع کرد و با ماکسیمیلیان اول، امپراتور مقدس روم، اتحاد برقرار کرد. دلیل این اتحاد خاص این بود که امپراتور قدرت اعطای دوک نشینی به لودوویکو را داشت. در همین حال، ایزابلا و همسرش خود را در قلعه ویسکونتئو در پاویا محصور یافتند، جایی که اساساً زندانی بودند. لودوویکو، چارلز هشتم فرانسه را تشویق کرد تا به ناپل حمله کند
و تهدید پدر ایزابلا را از بین ببرد. هنگامی که پادشاه فرانسه در اکتبر ۱۴۹۴، در مسیر خود به ناپل، به دوک نشین میلان رسید، مورد استقبال خوب لودوویکو و بئاتریس قرار گرفت. در همین زمان، ایزابلا اقدامی کرد و از چارلز هشتم درخواست کمک کرد. او با چشمانی اشکبار از پادشاه خواست که به پدرش رحم کند؛ چارلز هشتم از اقدامات ایزابلا شرمنده بود، اما با شوهرش که در حال مرگ بود، همدردی می کرد. درخواست ایزابلا بیهوده بود، جنگ های ایتالیا در جریان بود و پدرش در سال ۱۴۹۵ توسط فرانسوی ها از تخت سلطنت برکنار می شد. نیکولو ماکیاولی در اثر بدنام خود «شهریار»، لودوویکو را مسئول این ویرانی دانست و ادعا کرد که او فرانسوی ها را به حمله به ناپل دعوت کرده است. هنگامی که ایزابلا از پادشاه فرانسه درخواست کمک کرد، مورخ فیلیپ دو کومینز از همراهان او بود. او در مورد اقدامات ایزابلا چنین گفت: «او بهتر بود برای خودش دعا می کرد، که هنوز یک خانم جوان و زیبا بود.». این نقل قول با توجه به اینکه سقوط ناپل تنها فاجعه ای نبود که در آن زمان برای او رخ داد، اهمیت ویژه ای پیدا می کند: جیان گالئاتزوی بیمار، عود بیماری های معده خود را تجربه کرد که پس از چند ر