Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نی، آوتیک ایساهاکیان بود. بسیاری از حکایت ها و داستان های خنده داری که پیش تر به حکایت نویسان خارجی نسبت داده می شد، در محافل ارمنی به نام پولوز موکوچ مرتبط شده است. در این زمینه، پولوز موکوچ به ملی سازی طنز شفاهی ارمنی کمک کرد. میراث. به عنوان شخصیتی کاریزماتیک، او توجه بسیاری از هنرمندان را به خود جلب کرد. محبوبیت بسیار زیاد او با شرکت کل جمعیت لنیناکان در مراسم خاکسپاری اش در سال ۱۹۳۱ تأیید شد. آوتیک ایساهاکیان یادبودی بر قبر او ساخت و نوشت: «ملت های جهان حکایات، لطیفه ها و گفته های خود را به یک فرد نسبت می دهند و او را جاودانه می کنند. چنین بود موکوچ برای مردم ما. تفاوت این است که دیگران افسانه هستند، فرد واقعی وجود نداشته و مکان قبر معلوم نیست، اما پولوز موکوچ یک فرد واقعی بود و قبرش موجود است.» یک نویسنده دیگر ارمنی به نام خاچیک داشتنتس شعری دربارهٔ او سرود است: &lt;poem&gt;پولوز موکوچ درگذشت، و بوشی تاخ از غم فراوان درد کشید، و بر روی قبر شهروند قدیمی و خوب گیومری شاعر آوو سنگی حک کرد.&lt;/poem&gt; نقاش هاکوب آناکیان مجموعه ای از پرتره ها را خلق کرد که پولوز موکوچ به عنوان مضمون اصلی آن ها بود. پولوز م
وکوچ همچنین به عنوان مضمون اصلی برای شخصیت اصلی شعر «فایتون آلک» اثر خاچیک داشتنتس مورد استفاده قرار گرفت. مجسمه پولوز موکوچ، ساخته نارک سامولیان، در سال ۲۰۱۲ در حیاط کلیسای نجات دهنده مقدس، گیومری رونمایی شد. خانه آبجو پولوز موکوچ، که در یک عمارت قدیمی ساخته شده در دهه ۱۸۶۰ واقع است، در دهه ۱۹۶۰ در ارمنستان شوروی در منطقه تاریخی کومایری و به نام پولوز موکوچ افتتاح شد. این ملک در اواخر دهه ۱۹۹۰ خصوصی سازی شد و به عنوان خانه آبجو به فعالیت خود ادامه داد. یک نیم تنه از "پولوز موکوچ" در ورودی آن قرار گرفت. امروزه، این خانه آبجو یکی از نقاط دیدنی برجسته گیومری است. مرکز توسعه روابط عمومی ارمنستان برنامه دارد که پولوز موکوچ از گیومری و پله پوغی از قره باغ را در قالب یک مجموعه جدید فیلم های انیمیشنی چندزبانه بازآفرینی کند. این مجموعه با الگو گرفتن از فیلم های مربوط به ملا نصرالدین ساخته خواهد شد.
روس ها در ارمنستان (, ) به افرادی از قومیت روس گفته می شود که در ارمنستان زندگی می کنند و دومین اقلیت بزرگ این کشور (بعد از ایزدیان) را تشکیل می دهند. در سرشماری ۲۰۲۲، تعداد ۱۴٬۰۷۴ روس در ارمنستان شمارش شدند که حدود ۰٫۵٪ از کل جمعیت ارمنستان را تشکیل می دهند. تاریخ. اولین مهاجرت گسترده روس ها به ارمنستان در حدود سال ۱۸۴۰ اتفاق افتاد، زمانی که هزاران مسیحی غیرارتدکس از مرکز روسیه و نووروسیه و دیگر قبایل غیرارتدوکس در این سرزمین تازه فتح شده اسکان داده شدند. با دستور این مهاجرت در سال ۱۸۳۰، نیکلاس اول سعی داشت یک باره ارتدکس گری روسی را از هترودوکس ها پاک کند و سرزمین های تازه الحاق شده را با اسلاوهای قومی که بار ساخت وساز امپریالیستی را به دوش بکشند، پر کند. حدود ۵۰۰۰ نفر از نسل های آن ها همچنان در کشور باقی مانده اند. پس از جنگ روسیه و ترکیه در سال های ۱۸۲۸–۱۸۲۹، بسیاری از روس ها به ارمنستان روسی مهاجرت کرده و مشاغل و کلیساهایی را تأسیس کردند و در سرتاسر شمال غرب کوهستانی کشور اسکان یافتند. در دوران شوروی، تعداد بیشتری روس به جمهوری سوسیالیستی ارمنستان شوروی مهاجرت کردند و در صنعت و امور دفتری مشغول به کار شد
ند. مهاجرت خارجی روس ها پس از سال ۱۹۹۰ افزایش یافت، در زمانی که شرایط اقتصادی به شدت بدتر شد و زبان ارمنی به عنوان زبان رسمی کشور شناخته شد. روستاهای سنتی روسی هنوز هم در مناطقی مانند آماسیا، آشوتسک (شیراک)، سوان و سمئون وکا (استان گغارکونیک)، فیولتوو، لرمانتوف، پوشکینو، سوردلوف، لرنانتسک، مدوکا، لرهوویت، پترووکا، تاشیر و میکائیل اوفسکا (استان لوری) یافت می شود. مهاجرت پس از تهاجم روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲. پس از تهاجم روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، تعداد زیادی از روس ها (به ویژه در بخش صنعت فناوری اطلاعات) از روسیه به ارمنستان مهاجرت کردند. عمدتاً به دلیل تحریم ها و سرکوب مخالفت ها با جنگ این مهاجرت ها شکل می گرفت. اکثریت آن ها در شهرهای ایروان و گیومری ساکن شدند و به طور غیرمستقیم باعث افزایش قیمت های املاک محلی شدند. به عنوان مثال، قیمت آپارتمان های ارمنستانی برای فروش در سال ۲۰۲۲ نسبت به سال ۲۰۲۱ بسیار بیشتر شد. هزینه آپارتمان ها در مرکز شهر به طور متوسط ۱۰۹٬۰۰۰ درام افزایش یافت (حدود ۲۷۳ یورو). موج دیگری از روس ها در سپتامبر و اکتبر به ارمنستان مهاجرت کردند، زیرا سیاست سربازی اجباری شهروندان روسی در اد
امه جنگ انجام شد. وضعیت روس ها در ارمنستان از نظر زبان و تحصیل پیچیده شده است. در دوران شوروی، مدارس زبان روسی بسیار مورد توجه بودند، اما بسیاری از آن ها پس از سال ۱۹۹۱ منحل شدند. بسیاری از مدارس مخصوص زبان روسی همچنان فعال هستند اما به دلیل تأثیر روسیه بر این مدارس، مورد انتقاد قرار دارند. در نتیجه، بسیاری از روس ها که با کودکان خود به ارمنستان پناه آورده اند، در یافتن مدارس روسی که وابسته به مسکو نباشند، دچار مشکل شده اند. روسیه فشارهایی به ایروان وارد کرده است تا مدارس روسی بیشتری افتتاح کند اما تا کنون موفقیت آمیز نبوده است. در عین حال، مشکلاتی در خصوص وضعیت زبان روسی نیز وجود دارد. با ورود مهاجران روسی پس از سال ۲۰۲۲، بسیاری نگران این هستند که استفاده از زبان ارمنی در برابر روسی و انگلیسی کاهش یابد. گزارش ها حاکی از آن است که بسیاری از مهاجران روسی نیازی به یادگیری زبان ارمنی احساس نمی کنند و بسیاری از مدارس روسی نیز زبان ارمنی را به عنوان یک موضوع اجباری تدریس نمی کنند. با این حال، بسیاری از مهاجران روسی با کودکان احساس می کنند که برای بهتر ادغام شدن با جامعه، فرزندانشان باید زبان ارمنی را بیاموزند.
تئوفیلو کُورکُواس ()(زادهٔ حدود ۹۲۰–۹۶۰) یک ژنرال برجسته امپراتوری بیزانس در قرن ۱۰ میلادی بود. او همچنین پدر بزرگ امپراتور بیزانس ژان یکم (حکمرانی ۹۶۹–۹۷۶) بود. زندگی نامه. تئوفیلو از خاندان کُورکُواس بود، یک خاندان با اصالت مردم ارمنی که از اوایل قرن دهم میلادی به عنوان یکی از خانواده های اصلی در میان اشراف نظامی آناتولی تثبیت شده بودند. پدر او احتمالاً رومانس نام داشت و ممکن است نوه جان کُورکُواس بزرگ باشد که در دهه ۸۷۰ علیه امپراتور باسیل یکم (حکمرانی ۸۶۷–۸۸۶) توطئه کرده بود. تئوفیلو احتمالاً همان فردی است که در منابع معاصر عربی و ارمنی به نام های «اش-شامیشاق» یا «چ‘مشی شیک» ("ash-Shamīshāq" یا "Ch‘mšshik)" اشاره شده است، که نشان می دهد او از قبل نام خانوادگی یا لقب تیمی سکِس را به همراه داشت، که به طور مشهور توسط نوه اش، ژان یکم تیمی سکِس (امپراتور ۹۶۹–۹۷۶)، استفاده می شد. گرچه منابع بیزانسی تأکید دارند که این لقب فقط به امپراتور بعدی داده شده است و از واژه ارمنی برای نوعی صندل قرمز کوچک که زنان در شرق می پوشیدند مشتق شده است، احتمالاً این لقب از رودخانه و شهر هم نام "چیمیشگِزِک" در بخش جنوبی منطقه "مسکو
پوتامیا" که تئوفیلو احتمالاً در آنجا فعال بود، گرفته شده است، جایی که احتمالاً به عنوان استراتیگوس (فرمانده نظامی) محلی فعالیت می کرد. تئوفیلو برادر کوچکتر ژنرال مشهور جان کُورکُواس بود که در حدود سال ۹۲۳ به عنوان دومستیکوس مدارس (یعنی فرمانده عالی رتبه ارتش های امپراتوری) توسط امپراتور رومانس لِکاپِناس (حکمرانی ۹۲۰–۹۴۴) منصوب شد و برای ۲۲ سال در این پست خدمت کرد. نام تئوفیلو اولین بار در سال ۹۲۳ ذکر می شود، زمانی که همراه با برادرش شورش "استراتیگوس" خالدیا، باردا بوئیلاس را سرکوب کرد. او پس از شکست شورشیان، به فرمانداری این استان استراتژیک تا حدود سال ۹۴۰ منصوب شد. از سال ۹۲۷ به بعد، زمانی که ژان کُورکُواس حمله های مداوم خود علیه امارات مرزی مسلمان همسایه را آغاز کرد، تئوفیلو به او کمک کرد، به ویژه در جبهه ارمنستان قرون وسطی و به عنوان دستیار و افسر ارشد برادرش شناخته شد. تاریخ تئوفانِس کانتینیاتوس از شجاعت و برجستگی او تمجید کرده و دستاوردهای او در مسکوپوتامیا را با دستاوردهای ژنرال ژوستینین یکم مقایسه کرده است. بر اساس دی ادرمنستراندو ایمپریو، تئوفیلو از خالدیا به منطقه فاسیانه حملاتی انجام داد، که به قسمت
های شرقی امارت قلقل یا تئودوسی پولیس (امروزه ارزروم) اشاره دارد. در زمانی نامعلوم، او امارت کوپروکوی را به دست آورد، که حکمران آن مجبور شد پسر خود را به عنوان گروگان به قسطنطنیه بفرستد. تئودوسی پولیس در نهایت در سپتامبر ۹۴۹ پس از هفت ماه محاصره سقوط کرد. تئوفیلو به عنوان "استراتیگوس" استان جدید تئودوسی پولیس منصوب شد و حداقل تا سال ۹۵۲ در این سمت باقی ماند. سرنوشت او پس از آن به طور دقیق مشخص نیست، جز یک ذکر مختصر در تئوفانِس کانتینیاتوس که او مقام "ماگیستروس" و پست دومستیکوس مدارس را تحت حکومت نیکفوروس دوم فوکاس (حکمرانی ۹۶۳–۹۶۹) بر عهده داشت، که ممکن است یک انتصاب افتخاری باشد؛ اما طبق نظر لیسا آندریولو این یک اشتباه در تفسیر متن است که در واقع به ژان تیمی سکِس اشاره دارد. پسر بدون نام تئوفیلو با خواهر نیکه فوروس فوکاس ازدواج کرد. این زوج احتمالاً چندین فرزند داشتند، اما تنها پسر شناخته شده آنها ژان تیمی سکِس است که در سال ۹۶۹ دایی خود را سرنگون و به قتل رساند و تا مرگ خود در سال ۹۷۶ به عنوان امپراتور ارشد حکمرانی کرد.
وب آپرکات جشنواره فیلم پان-ارمنیان () اولین جشنواره فیلم آنلاین پان ارمنی است که در سال ۲۰۱۱ توسط جشنواره بین المللی فیلم ایروان (IFF) و کانال اینترنتی وب تی وی. ام تأسیس شد. فیلمسازان ارمنی از ارمنستان و خارج از کشور می توانند در این جشنواره شرکت کنند. تاریخچه. وب آپرکات ۲۰۱۱. وب آپرکات در سال ۲۰۱۱ به عنوان همکاری بین جشنواره بین المللی فیلم ایروان (IFF) و کانال اینترنتی وب تی وی. ام تأسیس شد. اولین جشنواره از ۲۵ نوامبر تا ۲۵ دسامبر ۲۰۱۱ برگزار شد. برای تعیین برندگان، رای گیری آنلاین از طریق وب سایت وب تی وی. ام و همچنین در شبکه اجتماعی محبوب، فیسبوک انجام شد. مسابقه پذیرای فیلم هایی از هر ژانر با حداکثر مدت زمان ۲۰ دقیقه بود و هیچ محدودیتی در مورد روش های فنی استفاده شده در ساخت آن ها وجود نداشت. دو جایزه برای برندگان در نظر گرفته شده بود: جایزه بزرگ به ارزش ۱٬۰۰۰ دلار و جایزه تشویقی به ارزش ۵۰۰ دلار. فیلم «خورشید پاییزی» (Աշնան արև) به کارگردانی دیانا کاردمیان برنده جایزه بزرگ شد. علاوه بر این، فیلم «"چهارراه سرنوشت»" (Հատվող ճակատագրերի հանգրվանը) به کارگردانی آرسن هایراپتیان جایزه تشویقی را دریافت کرد. ش
ایان ذکر است که چندین فیلم برای مشارکت های برجسته خود تقدیر شدند، از جمله یک "لمس آهسته" (Թեթև հպում) به کارگردانی ناره مرکچیان، "مدرسه نخشوی" (Նախշոյի դպրոցը) به کارگردانی گوهر خاچاطریان، "یک فرونزیک دیگر" (Էն ուրիշ Ֆրունզիկը) به کارگردانی هوهانس پاپیکیان، "به آن ها حالا کمک کن" (Օգնիր նրանց հիմա) به کارگردانی آرت نرس، و "بای-بای" به کارگردانی آرگ مرکچیان، هریر لازیان و آشوت هاروتیونیان. وب آپرکات ۲۰۱۲. دومین دوره جشنواره فیلم آنلاین پان ارمنی وب آپرکات از ۱ نوامبر تا ۳۰ نوامبر ۲۰۱۲ برگزار شد. فیلم مستند "فیلدهای توت فرنگی" (Էսքիզներ Ոսկեվազի դաշտերից) ساخته واردان دانیلیان به عنوان برنده جایزه اصلی جشنواره از سوی هیئت داوران برجسته انتخاب شد. این فیلم برای بازسازی هنری واقعیت و پیروی ماهرانه از اصول فیلمسازی مستند کلاسیک تحسین شد. جایزه دوم به فیلم مستند "ریش" (Մորուք) به کارگردانی آشوت هووسپیان اعطا شد که زندگی مردی را که با شرایط اجتماعی دشواری روبه روست به تصویر کشید. این فیلم به دلیل نمایش استقامت و کاوش در روح انسان مورد تحسین قرار گرفت. جایزه سوم به طور مشترک به فیلم بلند "زکات" (Զակատ) ساخته آندرانیگ
هاروتیونیان و مستند سالمندان "ارمنی" (Հայ տարեցը) به کارگردانی سامول سیدرنیان اهدا شد. این دو فیلم برای مشارکت های برجسته خود در ژانرهای مربوط به خود مورد تقدیر قرار گرفتند. علاوه بر این، فیلم "زن" (Կինը) به کارگردانی آرشاک زاکاریان جایزه تشویقی «همدلی» و دیپلم ویژه برای کسب بالاترین تعداد بازدید را دریافت کرد. وب آپرکات ۲۰۱۳. سومین دوره جشنواره فیلم آنلاین "وب آپرکات" از ۱۰ دسامبر ۲۰۱۳ تا ۲۳ فوریه ۲۰۱۴ برگزار شد. در این دوره از جشنواره، مدت زمان فیلم ها به ۳۰ دقیقه افزایش یافت. فیلم "سایه" (Ստվեր) ساخته نیکولای هوهانیسیان جایزه اول را کسب کرد. فیلم "بخشیدن" (Նվիրում) ساخته ورویر سیمونیان جایزه دوم را به خود اختصاص داد. جایزه سوم به فیلم "رستاخیز" (Հարություն) ساخته آلن منوکیان اهدا شد. فیلم "صبر کردن" (Սպասում) ساخته نارا کاراپتیان جایزه «همدلی تماشاگران» را دریافت کرد. وب آپرکات ۲۰۱۴. چهارمین دوره جشنواره وب آپرکات از ۱۸ نوامبر ۲۰۱۴ آغاز شد و تا ۲۵ فوریه ۲۰۱۵ ادامه یافت. جایزه اصلی و پرطرفدار به فیلم "دختر روی ماه" (Աղջիկը լուսնի վրա) به کارگردانی آرن مالکیان و مارتین هوهانیسیان، با تولید ادوگار باگداساریا
ن اهدا شد. فیلم "اکو" (Էխո) ساخته ناهپت سرکیسیان که واهه ترترکیان به عنوان فیلمبردار در آن حضور داشت، جایزه نخست تسلی بخش را دریافت کرد. فیلم "فرش ها" (Գորգեր) به کارگردانی آندرانیگ هاروتیونیان و فیلمبرداری گابریل میراکیان جایزه دوم ذکر افتخاری را به خود اختصاص داد. آنی هاگوبیان جایزه «همدلی» را برای فیلم "پیام" (Ուղերձ) دریافت کرد.
یک پارچه جواهر (؛ ترجمهٔ تحت اللفظی: به خوبیِ نان) یک کمدی سکسی سبک ایتالیایی به کارگردانی ریکاردو سزانی است که در سال ۱۹۸۲ منتشر شد. نام فیلم اصطلاحی رایج در زبان ایتالیایی است که به یک فرد بسیار خوب، مهربان و بی غل وغش گفته می شود. معادل فارسی این اصطلاح برای توصیف افراد، «یک پارچه جواهر» یا «مثل دستهٔ گل» است.
دختر شایسته ارمنستان (ارمنی: Միսս Հայաստան)(Miss Hayastan) مسابقه ملی زیبایی در ارمنستان است. برندگان این مسابقه ارمنستان را در دوشیزه جهان نمایندگی می کنند. تاریخچه. ارمنستان در سال ۲۰۱۷ در دختر شایسته دنیا و در سال ۲۰۱۸ در دوشیزه جهان برای اولین بار شرکت کرد. ارمنستان از طریق مسابقه دختر شایسته ارمنستان، نماینده کشور خود را در این رقابت ها انتخاب می کند. در ابتدا، این مسابقه در داخل ارمنستان برگزار نمی شد. اولین بار در سال ۱۹۹۶ برگزار شد و تا سال ۲۰۱۲ با وقفه هایی همراه بود. پس از وقفه ای ۶ ساله، مسابقه دختر شایسته ارمنستان در سال ۲۰۱۷ با حمایت وزارت فرهنگ ارمنستان از سر گرفته شد. این مسابقه در تئاتر ملی آکادمیک اپرا و باله ارمنستان در ایروان برگزار شد. دو مسابقه دختر شایسته ارمنستان وجود دارد: دختر شایسته "هایاسان" ("دختر شایسته ارمنستان") و دختر شایسته ارمنستان (برای دوشیزه جهان "ارمنستان" و "دختر شایسته دنیا ارمنستان"). در سال ۲۰۲۱، سازمان دختر شایسته ارمنستان مجوز دختر شایسته بین الملل را خریداری کرد. اگرچه مسابقه ای برگزار نشد، کریستینا آیانیان برای نمایندگی کشور در این رقابت منصوب شد. آیانیان دومین نم
اینده ارمنستان در این رقابت ها بود که پس از لیلی سارگسیان (دختر شایسته ارمنستان ۲۰۱۷) که پیش تر در فصل ۲۰۱۹ شرکت کرده بود، انتخاب شد. دارندگان عنوان. ۲۰۱۸–اکنون. از سال ۲۰۱۸، مسابقه دختر شایسته ارمنستان بخش های جداگانه ای برای انتخاب نمایندگان مسابقات دختر شایسته جهان و دختر شایسته دنیا برگزار می کند. در ابتدا، نماینده دختر شایسته جهان ارمنستان زودتر از نماینده دختر شایسته دنیا ارمنستان انتخاب می شود. هر کدام از این مسابقات در تاریخ های متفاوتی قبل از شرکت نمایندگان در مسابقات بین المللی، برگزار می شوند. ارمنستان در سال ۲۰۱۸ اولین حضور خود در دختر شایسته جهان را تجربه کرد، در حالی که در سال ۲۰۱۷ برای اولین بار در دختر شایسته دنیا که در چین برگزار شد، شرکت کرد. بعدها در سال ۲۰۲۱، این سازمان مجوز شرکت در مسابقه دختر شایسته بین الملل را نیز برای ارمنستان دریافت کرد. ۲۰۲۴–اکنون. از سال ۲۰۲۴، یولیا پاولیکووا که یک زن تاجر بلغاری و دختر شایسته بلغارستان در سال ۲۰۲۳ بود، مجوز شرکت در مسابقه دختر شایسته جهان برای ارمنستان را به دست گرفت. این تغییر به دلیل ناتوانی سازمان دختر شایسته ارمنستان در حفظ مجوزهای دختر شایسته
جهان و دنیا رخ داد. این مسابقات از سال ۲۰۲۲ به دلیل نبود حامی مالی متوقف شده بود. برای اولین بار، رقابت های جداگانه در مسکو تحت نظارت پاولیکووا برگزار شد. برگزیدگان زیر نظر سازمان دختر شایسته ارمنستان. زنان زیر نماینده ارمنستان در رقابت های زیبایی بین المللی بوده اند. بهترین جایگاه، برنده رقابت دختر شایسته کشورهای مشترک المنافع در سال ۱۹۹۸ بود که توسط گوهار هاروتیونیان، مدیرعامل کنونی سازمان دختر شایسته ارمنستان به دست آمد. دختر شایسته بزرگ ارمنستان. ارمنستان نخستین بار در رقابت دختر شایسته بزرگ بین الملل در سال ۲۰۱۹ شرکت کرد. این نمایندگی توسط لیلی سارگسیان، برنده دختر شایسته ارمنستان ۲۰۱۷ و تحت مدیریت جانا گریگوری انجام شد. سازمان دختر شایسته ارمنستان در سال ۲۰۲۱ امتیاز این رقابت را خریداری کرد.
مجله روانشناسی اسکاندیناوی ()، یک نشریه دانشگاهی با داوری همتا در زمینه روان شناسی است.
بیمارستان ارمنی منجی مقدس () (ترکی استانبولی: Yedikule Surp Pırgiç Ermeni Hastanesi &lt;/link&gt;) بیمارستانی در محله یدیکوله در منطقه فاتح استانبول است که توسط ارامنه ترکیه تأسیس شده و همچنان اداره می شود. ساخت بیمارستان ارمنی منجی مقدس توسط سلطان دوم آغاز شد. فرمان محمود در سال ۱۸۳۲ و بیمارستان در ۳۱ مه ۱۸۳۴ به خدمت باز شد. بیمارستان توسط ارامنه عثمانی به رهبری کازاز آرتین امیرا بزجیان تأسیس شده است. بیمارستان امروز به عنوان یک مؤسسه کاملاً مجهز و درجه یک در خدمت عموم مردم صرف نظر از قومیت و مذهب است. این بیمارستان دارای موزه ای به نام Bedros Şirinoğlu Müzesi است که توسط رجب طیب اردوغان، نخست وزیر ترکیه در سال ۲۰۰۴ افتتاح شد و آثار و نقاشی های مختلف متعلق به میراث فرهنگی ارامنه استانبول را به نمایش می گذارد.
فریده رازی (۱۳۱۷ – ۱۳ بهمن ۱۴۰۱) کتاب شناس، پژوهشگر، نویسنده، فرهنگ نویس و مترجم ایرانی بود. فریده رازی با تلاش در حوزه ایران شناسی و ادبیات داستانی معاصر، آثار تحقیقی برجسته ایشان، شامل مراجع ماندگاری در زمینه هایی از قبیل واژه شناسی و کتاب شناسی، فارسی سره، و کتب مانوی است، که به چاپ های متعدد رسیدند. در بیشتر از یک مورد، آثارش (از قبیل فرهنگ فارسی سره، کتاب شناسی مانی، و غیره) به مراجع ماندگاری برای پژوهشگران حوزه ایران شناسی، کتاب شناسی و ادبیات تبدیل شده اند. آثار داستانی ایشان در حدی بوده که از ایشان به عنوان نویسندگان مطرح زن دهه ۵۰ یاد شده است. مثلا در بررسی سیر ادبیات زنان در ایران از زمان مشروطه، از او به عنوان یکی از چهره های شاخص این دوره یاد شده است. وی در کنار نویسندگی و پژوهش، به ترجمه آثار ادبی نیز پرداخت. زندگی. فریده رازی به سال ۱۳۱۷ به دنیا آمد و تحصیلات متوسطه تا دانشگاهی خود را در نیویورک گذراند. وی سال ها به عنوان کارشناس ارشد بخش ایران شناسی در کتابخانه ملی ایران فعالیت داشت. او در تاریخ ۱۳ بهمن ۱۴۰۱، در سن ۸۴ سالگی درگذشت. آثار. سایر آثار. آثار ترجمه: از فریده رازی، اشعاری نیز در مجلات
ادبی منتشر شده است.
انرژی خورشیدی در ارمنستان () به دلیل موقعیت جغرافیایی در ارمنستان به طور گسترده ای در دسترس است و صنعت در حال توسعه به حساب می آید. در سال ۲۰۲۲ کمتر از ۲ درصد از برق ارمنستان توسط انرژی خورشیدی تولید می شد. استفاده از انرژی خورشیدی در ارمنستان به تدریج در حال افزایش است. در سال ۲۰۱۹، اتحادیه اروپا برنامه هایی برای کمک به ارمنستان برای توسعه ظرفیت انرژی خورشیدی خود اعلام کرد. این ابتکار از ساخت یک نیروگاه با ۴۰۰۰ پنل خورشیدی واقع در گلادزور حمایت کرده است. طبق گزارش بانک توسعه اوراسیا، پتانسیل انرژی خورشیدی در ارمنستان ۸ گیگاوات است. دلیل این امر این است که متوسط تابش خورشید در ارمنستان تقریباً ۱۷۰۰ کیلووات ساعت بر متر مربع در سال است. یکی از نمونه های شناخته شده استفاده، دانشگاه آمریکایی ارمنستان (AUA) است که از آن نه تنها برای تولید برق، بلکه برای گرمایش آب نیز استفاده می کند. دولت ارمنستان در حال ترویج استفاده از انرژی خورشیدی است. در سال ۲۰۱۸ میزان تولید انرژی خورشیدی در ارمنستان نزدیک به ۵۰ درصد افزایش یافت. ارقام دولتی نشان می دهد که میانگین انرژی خورشیدی ارمنستان ۶۰ درصد بهتر از میانگین اروپا است. در ما
رس ۲۰۱۸ یک کنسرسیوم بین المللی متشکل از شرکت های هلندی و اسپانیایی برنده مناقصه ساخت نیروگاه خورشیدی ۵۵ مگاواتی Masrik-1 شد. این نیروگاه خورشیدی قرار است به طور کامل با هزینه سرمایه گذاری خارجی در منطقه متس ماسریک، استان گغارکونیک ساخته شود. حجم سرمایه گذاری مورد انتظار در این تأسیسات تولید حدود ۵۰ میلیون دلار خواهد بود. انتظار می رفت که ساخت کارخانه تا سال ۲۰۲۰ تکمیل شود در ماه مه ۲۰۱۹ آخرین مهلت شروع تأمین مالی نیروگاه خورشیدی مساریک-۱ پروژه ساخت ۱۹۸ روز تمدید شده است. بالقوه. بر اساس گزارش وزارت زیرساخت های انرژی و منابع طبیعی ارمنستان به طور متوسط سالانه حدود ۱۷۲۰ کیلووات ساعت (کیلووات ساعت) جریان انرژی خورشیدی در هر متر مربع سطح افقی دارد و پتانسیل تولید برق ۱۰۰۰ مگاوات را دارد. در پایتخت ایروان، میانگین شار انرژی خورشیدی برابر با ۱۶۴۲ کیلووات ساعت بر متر مربع است. مساحت ارمنستان را نمی توان از منظر انرژی خورشیدی موجود همگن در نظر گرفت: تفاوت بین میزان انرژی خورشیدی که در نقاط مختلف کشور به زمین می رسد می تواند در تابستان تا ۲۰ درصد و در فصل زمستان ۵۰ درصد باشد. فتوولتائیک. از آوریل ۲۰۱۹ ده ایستگاه خورشی
دی قوی ۱ مگاواتی نصب شده است. ایستگاه های خورشیدی و بادی کمتر از ۱ درصد از کل ظرفیت های تولید برق نصب شده را تشکیل می دهند. در آوریل ۲۰۱۹ اعلام شد که شرکت آلمانی Das Enteria Solarkraftwerk یک ایستگاه خورشیدی قوی ۲ مگاواتی در نزدیکی شورژا در دریاچه سوان تا پایان سال ۲۰۲۰ خواهد ساخت. در حال حاضر ۹ نیروگاه فتوولتائیک خورشیدی (کل ظرفیت نصب شده - حدود ۷٬۰۲ مگاوات) به بهره برداری رسیده است. ۷ شرکت (مجموعاً ۳۱٫۵ مگاوات) برای ساخت نیروگاه فتوولتائیک خورشیدی با حداکثر ظرفیت نصب شده ۵ مگاوات مجوز دریافت کرده اند. از ۲۰ فوریه ۲۰۱۹، شرایط فنی به ۹۰۷ تولیدکننده انرژی خودمختار با ظرفیت تا ۵۰۰ اعطا شد. کیلووات (ظرفیت کل ۱۲٫۹ مگاوات) که ۸۵۴ مورد آن قبلاً به سیستم انرژی متصل شده است (کل ظرفیت ۱۰٫۳ مگاوات). نمونه ای از ساختمان های مجهز به پنل های خورشیدی عبارتند از دانشگاه آمریکایی ارمنستان که برق کافی برای آسانسورها و سایر مصارف تولید می کند و خانه سازمان ملل در ارمنستان. یک نیروگاه خورشیدی در مقیاس ۵۵ مگاواتی در نزدیکی متس ماسریک در استان گغارکونیک ساخته خواهد شد که به سرمایه گذاری حدود ۵۰ میلیون دلاری نیاز دارد. مناقصه بین
المللی برنده مناقصه بین المللی Fotowatio Renewable Ventures (FRV) BV هلندی و FSL Solar SL اسپانیا شد که انتظار می رود این نیروگاه را در سال ۲۰۲۰ راه اندازی کنند. برای تولید برق با استفاده از انرژی خورشیدی تعرفه های تعریف شده ای وجود دارد. در نوامبر ۲۰۱۶، کمیسیون تنظیم مقررات خدمات عمومی RA تصمیم گرفت تا قیمت انرژی الکتریکی از سیستم های فتوولتائیک را به ۴۲.۶۴۵ AMD / کیلووات ساعت تعیین کند. مصرف کنندگان مجاز به نصب پنل های خورشیدی با توان کل تا ۱۵۰ هستند کیلووات، و ممکن است هر مازادی را به شرکت توزیع برق شبکه های برق ارمنستان (ENA) بفروشد. خورشیدی حرارتی. در ارمنستان کلکتورهای حرارتی خورشیدی یا آبگرمکن ها در اندازه های استاندارد (۱٫۳۸–۴٫۱۲ متر مربع) تولید می شوند. آبگرمکن های خورشیدی را می توان برای گرمایش فضا، سرمایش خورشیدی و … استفاده کرد. برای تولید گرما از انرژی خورشیدی خورشید استفاده می کنند. آبگرمکن های خورشیدی مدرن حتی در زمستان می توانند باعث جوشیدن آب شوند. کلکتورهای حرارتی خورشیدی در سراسر خاک ارمنستان استفاده می شود. یکی از ساختمان هایی که از کلکتورهای حرارتی خورشیدی استفاده می کند AUA است که از سیس
تم های خنک کننده و تهویه خورشیدی استفاده می کند. بزرگ ترین آبگرمکن خورشیدی ارمنستان در هتل دیانا در گوریس قرار دارد که دارای ۱۹۰۰ لوله خلاء است که آب گرم را برای یک استخر شنا با حجم ۱۸۰ متر مکعب و برای ۴۰ اتاق هتل فراهم می کند. موانع. یکی از عوامل اصلی جلوگیری از توسعه انرژی خورشیدی در ارمنستان هزینه نصب است.
دادستانی کل ارمنستان () () یک سازمان دولتی است که وظیفه نظارت بر سیستم دادستان عمومی در ارمنستان را بر عهده دارد و اختیارات خود را از طریق دادستان کل ارمنستان اعمال می کند. این سازمان بر اجرای قوانین ارمنستان توسط سازمان های مجری قانون مانند پلیس جمهوری ارمنستان و سرویس امنیت ملی ارمنستان نظارت می کند. دفتر در شماره ۵، خیابان وازگن سرکیسیان، ایروان واقع شده است. دادستان کل فعلی آنا وارداپتیان است. دادستانی کل جمهوری نخست ارمنستان در ۶ دسامبر ۱۹۱۸، زمانی که شورای حاکم قانون «در مورد اعمال قوانین امپراتوری سابق روسیه در قلمرو ارمنستان» را تصویب کرد، شروع به کار کرد. در دسامبر ۱۹۲۲، اتحاد جماهیر شوروی شروع به ایجاد نهادهای دولتی و سیستم های حقوقی خود کرد. در این دوره، یک دفتر دادستانی در دیوان عالی اتحاد جماهیر شوروی، با زیرمجموعه ای از آن اداره که در جمهوری فدراتیو سوسیالیستی قفقاز جنوبی شوروی (که یکی از پیشینیان ارمنستان کنونی بود) ایجاد شد. در ۲۰ ژوئیه ۱۹۳۳، دفتر دادستان عمومی اتحاد جماهیر شوروی با تصمیم مشترک کمیته اجرایی مرکزی اتحاد جماهیر شوروی و شورای کمیسرهای خلق تأسیس شد که منجر به ایجاد واحدهای وابسته
به جمهوری در جمهوری های اتحاد جماهیر شوروی شد. در ۲۷ فوریه ۱۹۵۹، هیئتی در دفتر دادستانی شوروی به ریاست دادستان ارشد جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان تأسیس شد. در ۵ ژوئیه ۱۹۹۵، پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، اولین قانون اساسی ارمنستان به تصویب رسید. در نتیجه، یک دفتر مستقل نظامی و دادستانی در ۵ اکتبر همان سال تأسیس شد. این آژانس در سال ۱۹۹۹ به عضویت کامل شورای هماهنگی دادستان های کل کشورهای مستقل مشترک المنافع درآمد و در سال ۲۰۰۵ به عضویت انجمن بین المللی دادستان ها و کنفرانس دادستان های کل اروپا درآمد ساختار سازمانی. این دفتر دارای ساختار سازمانی زیر است:
کولترانیزمو یا فرهنگ گرایی () یک جنبش در سبک، متعلق به دوره باروک در تاریخ اسپانیا است، که با نام گونگوریسم (برگرفته از لوئیس د گونگورا) نیز شناخته می شود. در اواخر قرن شانزدهم با نگارش آثار لوئیس د گونگورا آغاز شد و تا قرن هفدهم ادامه یافت. کولترانیزمو ترکیبی از "culto" (کشت شده) و "luteranismo" (لوترانیسم) است و توسط مخالفان برای نشان دادن آن به عنوان بدعت شعری انتخاب شد.
پرسیوسس (، ، به معنی «گران بها») یک سبک و جنبش ادبی فرانسوی قرن هفدهم بود. از ویژگی های اصلی این سبک می توان به زبان ظریف محافل ادبیاشرافی، عبارات حاشیه ای، اغراق و جناس با موضوع عشق شجاعانه اشاره کرد. این جنبش شبیه به مارینیسم ایتالیایی، کولترانیزمو اسپانیایی و یوفوییسم انگلیسی بود. این جنبش در قرن هفدهم از گفتگوهای جالب توجه و بازی های لغت بازی زنان روشن فکر، شوخ و تحصیل کرده ای که به محفل ادبی کاترین دو ویون، مارکیز دو رامبویه رفت و آمد می کردند به وجود آمد. «اتاق آبی» هتل او پناهگاهی برای پاریسی ها در برابر جناح گرایی سیاسی و رفتار خشن دربار سلطنتی در دوران سلطنت لوئی چهاردهم بود. یکی از چهره های اصلی این محافل که به هتل رامبویه می رفت، مادلن دو سکودری بود. او رمان های عاشقانه ای نوشت که تجسم ظرافت های پرسیوسسی از جمله مفاهیم ظرافت زنانه، آداب معاشرت و عشق افلاطونی بود که بین مخاطبان زن بسیار محبوب بود، اما توسط اکثر مردان، از جمله مولیر، که در کمدی "زنان فضل فروش مضحک" به هجو پرسیوسسی ها پرداخته بود، مورد تحقیر قرار گرفت. (۱۶۵۹). «مسئله های عاشقانه» که در محافل پرسیوسسی مورد بحث قرار می گرفت، بازتاب «داد