Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مانوک هوهانسی گاسپاریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ۱۹۹۹ تا تاریخ ۲۰۰۷ سمت نمایندگی دوره های دوم و سوم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۶ سپتامبر ۱۹۴۹ در کاساخ به دنیا آمد و از فارغ التحصیل شد. وی در ۱۰ ژانویهٔ ۲۰۰۸ در ۵۸ سالگی درگذشت.
سمبات واغارشاکی یغیازاریان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۹ تا تاریخ ۲۰۰۳ سمت نمایندگی دوره دوم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۲۰ ژوئیه ۱۹۵۰ به دنیا آمد .
گاگیک گئورگی مانوکیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۹ تا تاریخ ۲۰۰۳ سمت نمایندگی دوره دوم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۴ ژوئیه ۱۹۵۳ در لنیناکان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی شیراک فارغ التحصیل شد.
وانیا واغیکی هوهانیسیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۹ تا تاریخ ۲۰۰۳ سمت نمایندگی دوره دوم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۳ مارس ۱۹۵۵ در هرازدان به دنیا آمد و از دانشگاه ملی پلی تکنیک ارمنستان (۱۹۸۰) فارغ التحصیل شد.
آرمن مارتینی هاکوبیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۹ تا تاریخ ۲۰۰۳ سمت نمایندگی دوره دوم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۲ فوریه ۱۹۵۹ در ایروان به دنیا آمد و از فارغ التحصیل شد.
گریگور آوتیکی ماداتیان (؛ زادهٔ ) یک فناور، و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۹ تا تاریخ ۲۰۰۳ سمت نمایندگی دوره دوم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۵ مهٔ ۱۹۵۵ در ایروان به دنیا آمد و از آموزشگاه فنی تجاری ایروان فارغ التحصیل شد.
موشق آبراهامی موسیسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ۱۹۹۹ تا تاریخ ۲۰۰۳ سمت نمایندگی دوره دوم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۲۶ دسامبر ۱۹۵۶ در واغارشاپات به دنیا آمد . وی در ۲۰ سپتامبر ۲۰۰۴ در سن ۴۷ سالگی در ایروان درگذشت.
هاروتیون باختیبکی مورادیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان که از تاریخ ۱۹۹۹ تا تاریخ ۲۰۰۷ سمت نمایندگی دوره های دوم و سوم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۲ مهٔ ۱۹۵۳ در تسوواسار به دنیا آمد و از دانشگاه ملی پلی تکنیک ارمنستان فارغ التحصیل شد. وی در ۱۲ مارس ۲۰۲۳ در سن ۶۹ سالگی در درگذشت.
ورژ آزاتی شاهگلدیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۹ تا تاریخ ۲۰۰۳ سمت نمایندگی دوره دوم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۷ نوامبر ۱۹۴۸ در دزوراغبیور به دنیا آمد و از آموزشگاه فنی هیدرو-ملوراتیو ایروان فارغ التحصیل شد.
سامسون کامویی سارگسیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۹ تا تاریخ ۲۰۰۳ سمت نمایندگی دوره دوم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۸ سپتامبر ۱۹۶۸ در نوراپات به دنیا آمد و از فارغ التحصیل شد.
هاروتیون کارویی پامبوکیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۹ تا تاریخ ۲۰۱۲ سمت نمایندگی دوره های دوم تا چهارم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۷ سپتامبر ۱۹۶۲ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی اقتصاد ارمنستان (۱۹۸۶) فارغ التحصیل شد.
هوهانس جومشودی کوچینیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۹ تا تاریخ ۲۰۰۳ سمت نمایندگی دوره مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۰ مهٔ ۱۹۵۵ در نویمبریان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فارغ التحصیل شد.
هامبارتسوم سرگویی آوتیسیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۹ تا تاریخ ۲۰۰۳ سمت نمایندگی دوره دوم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۰ سپتامبر ۱۹۲۹ در اسپیتاک به دنیا آمد و از دانشگاه ملی پلی تکنیک ارمنستان فارغ التحصیل شد.
آلکسان آرارتی پوغوسیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار و اقتصاددان اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۹ تا تاریخ ۲۰۰۳ سمت نمایندگی دوره دوم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۲۸ ژانویهٔ ۱۹۵۷ در سوان به دنیا آمد و از دانشگاه اقتصاد پلخانف روسیه فارغ التحصیل شد. پیوند به بیرون.
سورن هامبارتسومی آوتیسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک اقتصاددان، سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ مه ۱۹۹۹ تا تاریخ اکتبر ۱۹۹۹ سمت نمایندگی دوره دوم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۵ ژوئیهٔ ۱۹۶۳ در اسپیتاک به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی اقتصاد ارمنستان (۱۹۸۴) فارغ التحصیل شد. وی در ۲۶ اکتبر ۱۹۹۹ در سن ۳۶ سالگی در یک سانحه رانندگی جان باخت.
آخرین بین یخبندان ()، که همچنین به عنوان دوران میان یخبندان امین (Eemian) شناخته می شود، دوره میان یخچالی بود که حدود ۱۳۰۰۰۰ سال پیش در پایان دوره یخبندان ماقبل آخر آغاز شد و حدود ۱۱۵۰۰۰ سال پیش در آغاز آخرین عصر یخبندان به پایان رسید. مطابق با مرحله ایزوتوپ دریایی 5e است. این دومین تا آخرین دوره بین یخبندان عصر یخبندان کنونی بود، که جدیدترین آنها هولوسن است که تا به امروز گسترش یافته است (پس از آخرین دوره یخبندان). در طول آخرین بین یخبندان، نسبت در جو حدود ۲۸۰ ذره در میلیون بود.
اِخلاص فخری عِماره (۲۵ ژوئیه ۱۹۴۰) شاعر، نویسنده و استاد دانشگاه مصری است. در روستای القلج در استان قلیوبیه به دنیا آمد. به دانشکدهٔ دارالعلوم دانشگاه قاهره پیوست و در رشتهٔ ادبیات عرب فارغ التحصیل شد، سپس در سال ۱۹۷۷ مدرک کارشناسی ارشد و در سال ۱۹۸۲ دکترا گرفت. سال ها در دانشکده های آموزش دخترانه در جده و مکه و دانشکدهٔ زبان عربی در دانشگاه ام القری کار کرد. در دانشکده مطالعات عربی و اسلامی در دانشگاه قاهره، واحد فیوم نیز به تدریس پرداخت. زندگی و پیشه. اخلاص فخری عِماره در بلدة القلج یکی از روستاهای استان قلیوبیه در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۰ به دنیا آمد. دبستان را در حومهٔ عین شمس و دبستان مقدماتی و راهنمایی را بدون ورود به مدارس رسمی، به شکل نظام منازل خواند. او به دانشکدهٔ دارالعلوم دانشگاه قاهره پیوست زیرا از میزان علاقه این مؤسسهٔ علمی به علوم عربی مطمئن بود. در سال ۱۹۷۷ مدرک کارشناسی ارشد خود را با موضوع «نوستالژی و بیگانگی در شعر مهاجرین»، سپس در سال ۱۹۸۲ با موضوع «شعر شفیق المعلوف، پژوهشی هنری» مدرک دکتری گرفت. او به عنوان معلم در دبیرستان های مصر به تدریس پرداخت، سپس در دانشکدهٔ آموزش دختران در مکه، دانشکدهٔ زبا
ن عربی در دانشگاه ام القری، دانشکدهٔ تعلیم و تربیت در جده کار کرد، سپس به میهنش بازگشت و به عنوان استاد در دانشگاه قاهره، شعبهٔ فیوم مشغول شد. شعر او. استعداد شعری او در مراحل اولیه شکوفا شد و مجموعه های شعری به نام های «پرنده مهاجر» (۱۹۸۶)، «چنین مردان» (۱۹۹۰) و «پیش از فوت وقت» (۱۹۹۹) دارد. مجموعهٔ اول او، «پرندهٔ مهاجر» شامل سی و دو شعر است که سرشار از احساس درد و امید و مفاهیم اسلامی است. او کتاب ها و مطالعات ادبی زیادی تألیف نمود و در همایش ها و انجمن های ادبی بسیاری شرکت کرده است. بنا به دیدگاه هیفا الجهنی، «در جهت گیری شعر اخلاص به نظر من یک عامل بسیار مهمی وجود دارد که آن هم ضعف بینایی و رنج شدید او به دلیل آن است که شعر او بر اساس شکایت و ابراز درد و تسلیم در برابر سرنوشت و تقدیر و ستایش و شکیبایی در برابر مصیبت و ثواب بر می آید… اما در بسیاری مواقع خالی از حکمت نیست، اگرچه او عمداً قصد نداشت شعر حکمت بنویسد، بلکه خود به خود از طریق شعر عاطفی او که در آن دغدغه ها، دردها و غم های خود را بیان می کند، آمده است… او پیش از هر چیز شاعری وجدانی است که آنچه در دلش می گذشت را با شعری شیرین و صادقانه با روانی
زیبا، بدون ناهماهنگی کلامی، پیچیدگی اخلاقی و محدودیت های تصنعی، بلکه با تعالی روانی و صمیمیت هنری بیان کرد.» به نظر خود فخری، «شعر کامل ترین هنرهای زیباست، زیرا با اوزان و نغمه هایش موسیقی را در بر می گیرد، با تخیل بالدار و تصاویر رنگارنگ خود نقاشی را در بر می گیرد، مجسمه سازی را با تجسم و تشحّص خود بی نیاز می کند و علاوه بر همهٔ این ها، به زیبایی زبان و جادوی بیان معطر است.»او همچنین نتیجه گرفت که شعر را وسیله ای برای تهذیب و اصلاح روح می داند. به نظر او، شعر برای تهذیب روح و بازگرداندن نیروهای سرکش به حواس آنهاست. شکل سرودن اشعار او بر اساس تلفیقی از بحر شعری و آزاد است. او موضعی میانه بین شعر قدیم و جدید می گیرد: «من طرفدار شعر سنتی هستم، به شرطی که این شعر فقط قافیه و وزن نباشد. منظورم این است که نباید یک نظم باشد. من هم از علاقه مندان به شعر نو هستم به شرطی که در حد نثر پایین نیاید و ملودی اش را از دست بدهد.» جهت گیری عاطفی شخصی او در شعر او، اسلامی بود.
پاتریشیا گلدمن راکیک ( née Shoer؛ ۲۲ آوریل ۱۹۳۷ – ۳۱ ژوئیه، ۲۰۰۳) استاد آمریکایی علوم اعصاب، عصب شناسی، روان پزشکی و روان شناسی در دانشکده پزشکی دانشگاه ییل او همچنین پیشگام تحقیقات چند رشته ای قشر جلوی مغز و حافظه کاری بود. دوران اولیه زندگی و تحصیل. پاتریشیا شوئر در سالم، ماساچوست به دنیا آمد. پدرش، ایروینگ شوئر، پسر مهاجران لتونیایی و مادرش، جنی پرل، یک مهاجر روسی بود. او در پیبادی، ماساچوست بزرگ شد و در دبیرستان پی بادی تحصیل کرد. گلدمن راکیک مدرک لیسانس خود را در سال ۱۹۵۹ در رشته نوروبیولوژی از کالج واسر و دکترای خود را از دانشگاه کالیفرنیا در لس آنجلس در رشته روان شناسی رشد تجربی در سال ۱۹۶۳ دریافت کرد. گلدمن راکیک پس از گذراندن دوره های فوق دکترا در دانشگاه UCLA و دانشگاه نیویورک، در مؤسسه ملی سلامت روان در زمینه عصب روان شناسی از سال ۱۹۶۵ و بعداً به عنوان رئیس زیست شناسی عصبی رشدی از ۱۹۷۵–۱۹۷۹ کار کرد. او در سال ۱۹۷۹ به دانشکده پزشکی ییل رفت و تا زمان مرگش نیز در آنجا فعالیت کرد. او استاد یوجین هیگینز در رشته علوم اعصاب در دپارتمان نوروبیولوژی و همچنین دارای انتصابات مشترک در دپارتمان های روان پزشکی،
نورولوژی (عصب شناسی) و روان شناسی بود. در سال ۱۹۸۸ به او کمک مالی ۶ میلیون دلاری برای تأسیس مرکز تحقیقات علوم اعصاب در ییل اعطا شد. تحقیقات. گلدمن-راکیک اولین کسی بود که مدارهای قشر پیش پیشانی و ارتباط آن با حافظه کاری را کشف و توصیف کرد. پیش از این، دانشمندان تصور می کردند که عملکردهای شناختی بالاتر قشر پیش پیشانی خارج از محدوده مطالعات علمی هستند. تحقیقات گلدمن-راکیک نشان داد که روش های مورد استفاده برای مطالعه قشرهای حسی می توانند به مناطق بالاتر قشر پیش پیشانی نیز تطبیق داده شوند و اساس مدارهای عصبی مربوط به عملکردهای شناختی بالاتر را آشکار کنند. به دلیل تحقیقات گلدمن-راکیک، دانشمندان شروع به درک بهتر اساس نوروبیولوژیکی عملکردهای شناختی بالاتر و اختلالاتی مانند اسکیزوفرنی، آلزایمر، اختلال بیش فعالی کمبود توجه (ADHD)، فلج مغزی، بیماری پارکینسون و زوال عقل کردند. او از یک رویکرد چند رشته ای استفاده کرد و از تکنیک های بیوشیمیایی، الکتروفیزیولوژیک، دارویی، تشریحی و رفتاری برای مطالعه حافظه کاری استفاده کرد. او پیشگام اولین مطالعات تأثیر دوپامین بر عملکرد قشر جلوی مغز بود، تحقیقاتی که بر درک دانشمندان از اسکیز
وفرنی، ADHD و بیماری پارکینسون تأثیر گذاشت. مقاله مروری دربارهٔ کار و زندگی او به ویژه نقش او در آموزش و رشد زنان دانشمند، را می توان در "مجله نورون" به چاپ رسید. گلدمن-راکیک بیش از ۳۰۰ مقاله علمی را تألیف و ۳ کتاب را نیز ویرایش کرد. او به همراه همسرش پاسکو راکیک، نشریه تخصصی "آکسفورد پرس" را بنیان گذاری کرد. او در اوایل کارش، ظرفیت مغز برای ترمیم خود را در مراحل اولیه رشد مطالعه کرد و یکی از اولین کسانی بود که از ردیاب های رادیواکتیو برای بررسی این پدیده بهره برد. او در تحقیقات خود از ثبت های میکروالکترودی استفاده کرد و این تصور سنتی را به چالش کشید که حافظه در لوب پیشانی دخالت ندارد. گلدمن-راکیک ادعا کرد که حافظه کاری در ساختار متناسب با خودش و جدا از حافظه بلندمدت قرار دارد. زندگی شخصی. گلدمن-راکیک دو خواهر داشت: روث راپاپورت، که خواهر دوقلوی همسان او بود، و لیندا فیت شوئر. او با لارنس گلدمن ازدواج کرد اما بعدها از او جدا شد. سپس در سال ۱۹۷۹ با پاسکو راکیک، که او نیز یک دانشمند علوم اعصاب بود، ازدواج کرد.
اولیو شراینر (۲۴ مارس ۱۸۵۵ – ۱۱ دسامبر ۱۹۲۰) نویسنده، فعال ضد جنگ و روشنفکر اهل آفریقای جنوبی بود. او بیشتر به خاطر رمان "داستان یک مزرعهٔ آفریقایی" (۱۸۸۳)، که بسیار مورد تحسین قرار گرفته است، شناخته می شود. این رمان به طور جسورانه به مسائلی همچون اگنوستیسیسم، استقلال وجودی، فردگرایی، آرزوهای حرفه ای زنان و ماهیت اساسی زندگی در مرزهای استعماری پرداخته است. از اواخر قرن بیستم، محققان همچنین شراینر را به عنوان حامی آفریکانرها و سایر گروه های آفریقای جنوبی که برای دهه ها از قدرت سیاسی محروم بودند، مانند سیاه پوستان بومی، یهودیان و هندی ها، شناخته اند. با اینکه او به سوسیالیسم، صلح طلبی، گیاه خواری و فمینیسم علاقه نشان می داد، دیدگاه هایش از دسته بندی های محدود فرار می کرد. آثار منتشر شده و نوشته های دیگر او ارزش هایی مانند اعتدال، دوستی و تفاهم بین همه مردم را ترویج می کردند و از مشکلات رادیکالیسم سیاسی که او به طور آگاهانه از آن دوری می کرد، اجتناب می کردند. او که به عنوان یک آزاداندیش مادام العمر شناخته می شد، همچنان به روح کتاب مقدس مسیحی پایبند بود و نسخه ای سکولار از جهان بینی والدین مبلغ خود با عناصر عرفان
ی توسعه داد. شراینر همچنین به خاطر رمان دیرینه اش «"از انسان به انسان یا شاید فقط»"(۱۹۲۶) که پس از مرگش منتشر شد، شناخته می شود. او قبل از مرگش بازبینی های آن را تکمیل نکرده بود. اولین نسخه توسط همسرش، ساموئل کرونرایت-شراینر، تهیه شد. این رمان دوباره توسط انتشارات دانشگاه کیپ تاون (ویرایش و معرفی توسط دوروتی درایور) ویرایش و منتشر شد. این نسخه اشتباهات قبلی را اصلاح کرده و پایان دیگری به رمان اضافه می کند که در کلمات خود شراینر به علاوه خلاصه ای از همسرش ارائه شده است. «از انسان به انسان یا شاید فقط» به گفته شراینر محبوب ترین رمان او بود. از بررسی محدودیت های زنان سفیدپوست در زندگی خانگی در دوران استعماری آفریقای جنوبی، رمان در نهایت به گنجاندن زنان و دختران سیاه پوست می پردازد که حضورشان به تدریج به تلاش شخصیت اصلی برای بازآفرینی خود و آموزش فرزندانش در مقابل نژادپرستی و تبعیض جنسی دوران کمک می کند. زندگی نامه. کارل شومن، یک مورخ و کارشناس در مورد شراینر در آفریقای جنوبی، نوشت که او در زمینهٔ آفریقای جنوبی یک چهرهٔ برجسته بود. او الگوی اساسی زندگی او را به شرح زیر خلاصه می کند و به دوره هایی از زندگی خارج از
کشورش اشاره می کند: اوایل زندگی. اولیو امیلی آلبرتینا شراینر نهمین از دوازده فرزند زوجی مبلغ مذهبی بود که در ایستگاه انجمن میسیونری وسلیان در ویتبرگن در کیپ شرقی، نزدیک هیرشل در آفریقای جنوبی به دنیا آمد. والدین او، گوتلوب شراینر و ربکا (نام خانوادگی لیندال)، در سال ۱۸۳۷ در انگلستان ازدواج کردند. او به نام سه برادر بزرگ تر خود، الیور (۱۸۴۸–۱۸۵۴)، آلبرت (۱۸۴۳–۱۸۴۳) و امیل (۱۸۵۲–۱۸۵۲)، که همگی قبل از تولد او درگذشتند، نامگذاری شد. کودکی او سخت بود: پدرش مهربان و ملایم بود، اما بی عملکردی او منجر به مشکلاتی برای خانواده شد. اما مادرش ربکا مصمم بود که همان محدودیت ها و خودانضباطی هایی که بخشی از تربیت او بود را به فرزندانش آموزش دهد. اولیو تقریباً تمام آموزش ابتدایی خود را از مادرش دریافت کرد که بسیار اهل مطالعه و با استعداد بود. برادر بزرگتر او، فردریک ساموئل (۱۸۴۱–۱۹۰۱)، دارای مدرک BA از دانشگاه لندن بود و در سال ۱۸۷۷ کالج جدیدی در ایست بورن تأسیس کرد. او تا اواخر سال ۱۸۹۷ به عنوان مدیر مدرسه باقی ماند، اما تا سال ۱۹۰۱ به اداره مدرسه ابتدایی ادامه داد. او در سال ۱۹۰۱ در هتل گراند در ایست بورن درگذشت و در آن شه
ر به خاک سپرده شد.
ماریان کلیوز دایموند (زاده ۱۱ نوامبر ۱۹۲۶ – درگذشته ۲۵ ژوئیه ۲۰۱۷) یک عصب شناس آمریکایی بود. او و تیمش اولین کسانی بودند که شواهدی را منتشر کردند که نشان می داد مغز می تواند با تجربه، تغییر کند و با فعالیت فکری بهبود یابد، چیزی که امروزه نوروپلاستیسیته نامیده می شود. او استاد آناتومی در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی بود. تحقیقات دایموند بر روی مغز آلبرت انیشتین به درک نقش سلول های گلیال در مغز کمک کرد. سایر تحقیقات منتشر شده او به بررسی تفاوت های بین قشر مغز موش های صحرایی نر و ماده، ارتباط بین تفکر مثبت و سلامت، ایمنی و نقش زنان در علم پرداختند. اوایل زندگی و تحصیل. او در گلندیل، کالیفرنیا، به دنیا آمد و ششمین و آخرین فرزند خانواده مونتاگو کلیوز و رزا ماریان وامفلر کلیوز بود. پدرش یک پزشک انگلیسی و مادرش معلم زبان لاتین در دبیرستان برکلی بود. دایموند در لا کرسنتا بزرگ شد و به همراه خواهر و برادرهایش در مدارس نزدیک خانه تحصیل کرد: مدرسه ابتدایی لا کرسنتا، مدرسه راهنمایی کلارک و دبیرستان گلندیل. قبل از رفتن به دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، در کالج اجتماعی گلندیل تحصیل کرد. او در برکلی تنیس بازی می کرد و موفق به دریافت
نشان ورزشی شد. در سال ۱۹۴۸، دایموند مدرک کارشناسی خود را از برکلی دریافت کرد. او پس از فارغ التحصیلی، یک تابستان را در دانشگاه اسلو گذراند. هنگامی که برای تحصیلات تکمیلی به برکلی بازگشت، اولین دانشجوی زن در دپارتمان آناتومی شد. پایان نامه دکترای او در زمینه آناتومی انسان با عنوان «روابط عملکردی هیپوتالاموس و نوروهیپوفیز» بود و در سال ۱۹۵۳ منتشر شد. در حالی که برای مدرک دکترای خود مطالعه می کرد، شروع به تدریس نمود، علاقه ای که تا دهه های هشتاد سالگی اش ادامه یافت. فعالیت های آکادمیک و علمی. در طول ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۳ او به عنوان دستیار پژوهشی در دانشگاه هاروارد کار کرد. او اولین معلم زن در دانشگاه کرنل بود که از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۸ به تدریس زیست شناسی انسان و آناتومی تطبیقی پرداخت. در سال ۱۹۶۰ با عنوان مدرس به دانشگاه کالیفرنیا، برکلی بازگشت. در نقش خود به عنوان نوروآناتومیست، به یک پروژه تحقیقاتی در حال انجام با روان شناسان دیوید کرچ، مارک روزنزویگ و شیمیدان ادوارد بنت پیوست. تا سال ۱۹۶۴، این گروه اولین شواهد از تغییرپذیری (پلاستیسیته) در قشر مغز پستانداران را از طریق اندازه گیری های آناتومیک به دست آوردند. دانشگاه کال
یفرنیا، برکلی در سال ۱۹۶۵ از دایموند دعوت کرد تا به عنوان استادیار مشغول به کار شود. او بعدها به درجه استاد تمام ارتقا یافت و در نهایت تا زمان مرگش در سال ۲۰۱۷ به عنوان استاد بازنشسته (امریتوس) فعالیت کرد. در سال ۱۹۸۴، دایموند و همکارانش به بافت کافی از مغز آلبرت اینشتین دسترسی پیدا کردند تا اولین تحلیل را روی آن انجام دهند و سپس تحقیقات خود را منتشر کنند. مقاله سال ۱۹۸۵ با عنوان «در مورد مغز یک دانشمند: آلبرت اینشتین» بحث هایی را در محافل علمی دربارهٔ نقش سلول های گلیال ایجاد کرد. با این حال، این تحقیق همچنین باعث ایجاد علاقهٔ جدیدی به نوروگلیا شد. درس های او در زمینه زیست شناسی تلفیقی (Integrative Biology) در یوتیوب در سال ۲۰۱۰ دومین دوره دانشگاهی محبوب در جهان بودند. مشارکت ها در نوروپلاستیسیته. ماریان دایموند یک پیشگام در علوم اعصاب آناتومیک بود که مشارکت های علمی بزرگ او برای همیشه نگاه ما به مغز انسان تغییر داد. دایموند در اوایل دهه ۱۹۶۰ اولین شواهد علمی از نوروپلاستیسیته (انعطاف پذیری عصبی) آناتومیک را ارائه کرد. در آن زمان، اجماع علمی بر این بود که ماهیت مغز شما ژنتیکی، تغییرناپذیر و ثابت است. دایموند
نشان داد که اجزای ساختاری قشر مغز می توانند در هر سنی، از دوران پیش از تولد تا سنین بسیار بالا، تحت تأثیر محیط های غنی یا فقیر تغییر کنند. آزمایش اولیه آناتومیک او و آزمایش های تکرارشونده اش روی موش های جوان نشان داد که قشر مغز موش هایی که در محیط غنی قرار داشتند، ۶٪ ضخیم تر از قشر مغز موش هایی بود که در محیط فقیر، پرورش یافته بودند. این تفاوت بر اساس تجربیات مختلف زندگی اولیه ایجاد شدند. یک قشر مغز پرورش یافته ظرفیت یادگیری بیشتری نشان می دهد، در حالی که یک قشر مغز پرورش نیافته ظرفیت یادگیری کمتری دارد. این نتایج که پارادایم ها را تغییر دادند و در سال ۱۹۶۴ منتشر شدند، به راه اندازی علوم اعصاب مدرن کمک کردند. دایموند نشان داد که آرایش ساختاری قشر مغز در مردان و زنان به طور قابل توجهی متفاوت است و می تواند در غیاب هورمون های استروئیدی جنسی تغییر کند. تیم تحقیقاتی او همچنین نشان داد که قشر مغز پیشانی-جانبی-پشتی (دورسال لترال) در موش های دچارِ نقص ایمنی، به طور دوطرفه دچار کمبود است و این وضعیت می تواند با پیوند تیموس بهبود یابد. در انسان ها، تحریک شناختی باعث افزایش لنفوسیت های T مثبت CD4 در گردش می شود، که ای
ن ایده را تقویت می کند که ایمنی می تواند به طور ارادی تعدیل شود، به عبارت دیگر، تفکر مثبت می تواند بر سیستم ایمنی تأثیر بگذارد.
تیکوا آلپر (۲۲ ژانویه ۱۹۰۹ – ۲ فوریه ۱۹۹۵) به عنوان فیزیکدان آموزش دید و به یک رادیوبیولوژیست برجسته تبدیل شد. در میان بسیاری از ابتکارات و اکتشافات دیگر، او از اولین کسانی بود که شواهدی پیدا کرد که نشان می داد عامل عفونی در اسکرپی حاوی اسید نوکلئیک نیست: یک یافته که در درک توسعه نظریه پریون نقش مهمی داشت. او مدیر واحد تجربی رادیوپاتولوژی MRC در بیمارستان همرسمیت، لندن، انگلستان، از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۴ بود. اوایل زندگی و حرفه. تیکوا آلپر در آفریقای جنوبی به دنیا آمد، کوچک ترین از چهار دختر خانواده ای از پناهندگان یهودی از روسیه. در دوران مدرسه در دبیرستان دخترانه دوربان، او به عنوان «دختر باهوش ترین که تا به حال به این مدرسه رفته است» توصیف شد، و یک سال زودتر با افتخار فارغ التحصیل شد. او در سال ۱۹۲۹ با افتخار در رشته فیزیک از دانشگاه کیپ تاون فارغ التحصیل شد و سپس در سال های ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۲ در برلین با فیزیکدان هسته ای لیزه مایتنر تحصیل کرد و در سال ۱۹۳۳ مقاله ای برنده جایزه در مورد پرتوهای دلتا تولید شده توسط ذرات آلفا منتشر کرد. در سال ۱۹۳۲، او به آفریقای جنوبی بازگشت تا با باکتری شناس مشهور، مکس استرن، ازدواج ک
ند. او مخترع مؤثرترین واکسن دام برای سیاه زخم بود. او نام خانوادگی خود را در طول ازدواج حفظ کرد. به دلیل اینکه زنان متأهل در آن زمان اجازه کار در دانشگاه را نداشتند، تیکوا و مکس یک آزمایشگاه خانگی تأسیس کردند که در آن با هم کار می کردند. پسرانشان، جاناتان و مایکل، به ترتیب در سال های ۱۹۳۵ و ۱۹۳۶ به دنیا آمدند. از آن زمان به بعد، تیکوا آلپر تقاضاهای مادری (جاناتان با ناشنوایی عمیق به دنیا آمد)، ازدواج و حرفه ای را ترکیب کرد. این شامل دوره های قبل و بعد از جنگ در انگلستان بود، جایی که او با رادیوبیولوژیست پیشگام، داگلاس لی، کار کرد. در طی ده سال از سال ۱۹۳۷، تیکوا آلپر دوباره آموزش دید و سپس به عنوان معلم ناشنوایان نیز کار کرد. آموزش فیزیک و مهارت های فنی او در تحقیقات منتشر شده اش در مورد قابل مشاهده کردن آرتیکولاسیون گفتار، برای استفاده در آموزش گفتار به کودکان ناشنوا، مشهود بود. او در سال ۱۹۴۸ به عنوان رئیس بخش بیوفیزیک آزمایشگاه فیزیک ملی آفریقای جنوبی منصوب شد. دوران حرفه ای پسین. با وجود شهرت علمی روزافزون شان، در سال ۱۹۵۱، مکس استرن و تیکوا آلپر به دلیل مخالفت صریح با آپارتاید مجبور به ترک آفریقای جنوبی
شدند. تیکوا یک پست تحقیقاتی (بدون حقوق) در آزمایشگاه های رادیوبیولوژی MRC در بیمارستان همرسمیت، لندن، به ریاست هال گری که در بازدیدهای قبلی با او ملاقات کرده بود، پیدا کرد. در اینجا، تحقیقات بر روی مکانیزم های اثرات تابش بر زیست شناسی سلولی متمرکز شد. پیچیدگی های اثرات تابش بر انواع مختلف سلول ها و تعامل آن ها با سایر فرآیندهای فیزیولوژیکی و شیمیایی در این زمان شروع به مشخص شدن کردند و این تحقیقات تا دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ ادامه یافت. او از سال ۱۹۶۲ تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۷۴، مدیر واحد رادیوبیولوژی بود. متن کلاسیک او رادیوبیولوژی سلولی در سال ۱۹۷۹ منتشر شد. تیکوا آلپر در دوران بازنشستگی همچنان به فعالیت حرفه ای خود ادامه داد و در سن ۸۳ سالگی با سخنرانی ای درخشان در انجمن تحقیقات تابش در دالاس، آمریکا به فعالیت خود پایان داد. او در ساریسبری، همپشایر، انگلستان، در سال ۱۹۹۵ درگذشت، و همسرش مکس، پسرانش جاناتان و مایکل، شش نوه و سه نتیجه از او باقی ماندند. تحقیقات مربوط به اسکرپی. اسکرپی یک بیماری عفونی کشندهٔ سیستم عصبی گوسفندان است؛ یکی از دسته بیماری های بیماری های پریونی که می توانند گاوان (BSE) و انسان ها (ک
ورو، nCJD) را تحت تأثیر قرار دهند. پیش تر تصور می شد که اسکرپی توسط یک «ویروس کند» ایجاد می شود - ویروسی که ممکن است سال ها طول بکشد تا به عنوان تغییر در رفتار یا حرکت ظاهر شود. تا اواسط دهه ۱۹۶۰، مشخص شد که سلول ها تنها می توانند از طریق دی ان ای تکثیر شوند. رادیواکتیویته با «کشتن» DNA تکثیر سلولی را متوقف می کند. آلپر دریافت که تابش عامل عفونی در اسکرپی را نمی کشد و این نشان می دهد که ویروس بعید است که عامل عفونی باشد. عامل عفونی باید کوچک تر و ساده تر از DNA (ویروسی) باشد. آلپر همچنین دریافت که عامل عفونی در نور فرابنفش فعال باقی می ماند. DNA در زیر نور UV غیرفعال است. در عوض، عامل عفونی توسط نور در طول موج ۲۳۷ نانومتر که مختص غیرفعال کردن پلی ساکاریدها است، کشته می شود. آلپر و همکارانش این ویژگی های عامل اسکرپی را گزارش دادند - یافته ای که در بسیاری از محافل با تعجب مواجه شد، زیرا به نظر می رسید که اصل مرکزی که بیان می کند که تکثیر (و به تبع آن رشد بیماری و ویژگی های عفونی آن) تنها می تواند از طریق DNA انجام شود را نقض می کند. با این حال، هنگامی که این یافته های تجربی پذیرفته شدند، چندین نظریه برای تطبیق
ویژگی های خاص عامل اسکرپی توسعه یافتند. امروزه نظریه پذیرفته شده ترین نظریه پریون است که یک پروتئین «سرکش» را به عنوان منبع عفونت می داند. با این حال، آلپر نمی توانست قبول کند که یک «جهش» پروتئینی عامل بیماری است. اولاً، مطالعات تابش UV او نشان نمی داد که عامل یک پروتئین است و دوماً، پریون های جدا شده اسکرپی را القا نکردند. نظریه های خود او در مورد عامل عفونی در سال های پایانی زندگی اش توسعه یافتند و داستانی پویا و پیچیده تر را پیشنهاد کردند.
غدا علی متولد ۵ مه ۱۹۸۹ دونده لیبیایی است که در دوی ۴۰۰ متر تخصص داشت. غدا علی نماینده تاریخ لیبی در دوران معمر قذافی در المپیک تابستانی ۲۰۰۸ در پکن بود، جایی که او برای دوی ۴۰۰ متر زنان مسابقه داد. او در دور چهارم مقابل شش ورزشکار دیگر از جمله کریستین اوهوروگو از بریتانیای کبیر دوید، که در نهایت قهرمان المپیک در فینال شد. او مسابقه را با ۱۳ ثانیه عقب تر از جوآن کودیهی از ایرلند و با کمترین زمان رکورد ۱:۰۶٫۱۹ در آخرین مکان به پایان رساند. علی نتوانست به نیمه نهایی صعود کند، زیرا در مجموع در رده ۵۰ قرار گرفت و کمتر از سه جایگاه اجباری برای دور بعد قرار گرفت.
فاطمه زهرا زموم (زاده ۱۹ ژانویه ۱۹۶۷) نویسنده، فیلم ساز و مربی فرانسوی الجزایری است. زندگی نامه. زموم در برج منایل در شمال الجزایر در خانواده ای سرشناس که اجداد آن عمر بن زموم و محمد بن زموم هستند به دنیا آمد. پس از حضور در مدرسه هنرهای زیبا در الجزیره (۱۹۸۵–۱۹۸۸)، به پاریس رفت و در سال ۱۹۹۵ در رشته فیلمبرداری و مطالعات سمعی و بصری از سوربن فارغ التحصیل شد او زمان خود را بین الجزایر و پاریس تقسیم می کند و به دنبال علایق اصلی خود، نقاشی، داستان و سینما است. "زهار" (۲۰۰۹) اولین فیلم بلند زموم است که صحنه هایی از خشونتی که الجزیره در دهه ۱۹۹۰ تجربه کرده را به تصویر می کشد. در سال ۲۰۰۵، او فیلم کوتاه داستانی "توپ پشمی" را کارگردانی کرد و همچنین چندین کتاب از جمله "چگونه همه کتاب هایم را دود کردم" (۲۰۰۶) تألیف کرد. او در سال ۲۰۱۱، دومین فیلم بلند سینمایی خود را (با نام چقدر دوستم داری) کارگردانی و تهیه کرد. داستان این فیلم دربارهٔ پسربچه ای به نام عادل است که پس از جدایی والدینش با مادربزرگش زندگی می کند. او داستانی دربارهٔ سرزمین را در سال ۲۰۱۴ کارگردانی و تهیه کننده کرد و در سال ۲۰۱۹ یک فیلم داستانی کم هزینه به
نام (پارکورها) و مستند اکران نشده به نام بدن + هنر ساخت.