Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ابین لو نورمان میکل مرینو میکل اویارزابال اویهان سنته نیکو ویلیامز ۱ گل به خودی (against Spain) سولومون کویرکولیا (against Spain) Luka Lochoshvili (against Scotland) لئو اوستیگارد محرومیت بازیکنان. یک بازیکن به طور خودکار برای بازی بعدی به دلیل تخلفات زیر محروم میشود: محرومیت های زیر در طول مسابقات مقدماتی انجام شد: پیوند به بیرون. &lt;noinclude&gt;
فخری پازوکی (۱۳۱۰–۱۳۷۰)، بازیگر سینما، تئاتر و تلویزیون اهل ایران بود. زندگی نامه. فخری پازوکی، بازیگر قدیمی تئاتر و سینما، متولد سال ۱۳۱۰ در تهران بود. وی دورهٔ عالی هنرپیشگی تهران را گذراند و در نمایش های رادیو نیز فعالیت داشت. فخری پازوکی در سال ۱۳۳۲ به جامعه باربد در خیابان لاله زار می پیوندد و زیر نظر اسماعیل مهرتاش مشغول به کار می شود. او بعدها به ازدواج سروش خلیلی درآمد. بازی در تئاتر را از بیست و پنجم شهریور ۱۳۴۷ با نمایش «حکومتِ زمان خان» نوشتهٔ میرزا آقا تبریزی آغاز کرد و در سه نمایشنامه دیگر «ناهار لعنتی»، «وای بر مفلوب» و «وعدهٔ ملاقات با خودم» بازی داشت. اما بازی در سینما را قبل از تئاتر و از سال ۱۳۳۰ آغاز کرده بود. نخستین فیلم اش در آن سال، «پریچهر» به کارگردانی فضل الله بایگان، براساس داستانی نوشتهٔ محمد حجازی (مطیع الدوله)، بود و در آن با عصمت صفوی، رقیه چهره آزاد، ایران دفتری و علی تابش همبازی بود. فخری پازوکی بعد از این فیلم تا سیزده سال در فیلم ها ظاهر نشد تا اینکه در سال ۱۳۴۳ در فیلم «گناه من چیست» به کارگردانی گرجی عبادیا بازی کرد. وی در فیلم «آقای هالو» به کارگردانی داریوش مهرجویی و دههٔ
۱۳۵۰ در فیلم های «عمو یادگار» به کارگردانی پرویز کاردان، «چشمه» به کارگردانی آربی اوانسیان، «هیچکی بابا نمیشه» به کارگردانی داریوش کوشان، «هم قسم» به کارگردانی مهدی رئیس فیروز و چند مجموعه تلویزیونی بازی کرد. در سال های پس از انقلاب هم یکی از نقش های اصلی مجموعهٔ تلویزیونی «شاه دزد» به کارگردانی احمد نجیب زاده را برعهده گرفت. در سال ۱۳۶۸ نیز در فیلم «وسوسه» به کارگردانی جمشید حیدری در کنار رضا رویگری و نیکی کریمی حضور داشت. آخرین کار وی، مجموعهٔ تلویزیونی «آرایشگاه زیبا» به کارگردانی مرضیه برومند بوده است. فخری پازوکی در ۱۹ بهمن ۱۳۷۰ در تهران درگذشت.
زنان در لائوس () مدت هاست که در جامعه و سیاست مشارکت فعال داشته اند، تحول اجتماعی و توسعه را پیش می برند، در دنیای تجارت فعال شده اند و به عنوان پرستار و تولیدکننده غذا در ارتش خدمت می کنند. به دلیل مدرن شدن و ریشه کن کردن روستاها، زنان لائوس سبک زندگی جدیدی را آغاز کرده اند که با آرمان های سنتی لائوس بیگانه است. وضعیت حقوقی. طبق قانون اساسی لائوس، زنان از نظر قانونی با مردان لائوسی برابر هستند. آنها حق رای و ارث دارند. در عمل، نقش و جایگاه زنان در جامعه لائوس اغلب به وابستگی قومی بستگی دارد. در برخی موارد، مانند وضعیت زنان لائولوم، به کوچک ترین دختر اغلب وظیفه مراقبت از والدین سالخورده در ازای مزایای ارث مانند زمین و تجارت محول می شود. پس از دریافت ارث، دختر کنترل مستقیمی بر زمین یا تجارت به دست نمی آورد، زیرا شوهرش دارای قدرت اجرایی در چنین مواردی است. سایر زنان از اقوام مختلف چیزی به ارث نمی برند. در سال ۱۹۹۳، دولت لائوس برنامه ای را برای نقشه برداری و مالکیت زمین ایجاد کرد که اسماً برای مالکان زن سودمندتر بود. قوانینی ملی که مردان و زنان لائوس را به عنوان «به طور مساوی حق دارند دارایی داشته باشند» اعلام ش
د، از جمله قانون خانواده اعلام کرد که «هر گونه اموال خریداری شده در طول ازدواج به عنوان دارایی مشترک تلقی می شود». نیروی کار. بسیاری از زنان روستایی لائوس نقش های نیمه رسمی مختلفی را در جوامع خود بر عهده می گیرند، از جمله صنایع دستی، بازرگانی، بهداشت عمومی، و آموزش، علاوه بر نقش های سنتی خود به عنوان خانه دار و مراقب کودکان. در شهرها و در سطح دولتی، زنان لائوس، به ویژه در مناصب سطح بالا، کمتر حضور دارند. از نظر دستمزد، زنان معمولاً حقوق کمتری نسبت به مردان دریافت می کنند. دین. در ارتباط با بودیسم لائوسی و باورهای سنتی، به بسیاری از زنان لائوس آموزش داده شده است که تنها پس از تولد دوباره به عنوان مرد می توانند به نیروانا دست یابند. آموزش و پرورش. دختران لائوسی کمتر از پسران در مدارس ثبت نام می کنند. پس از جنگ جهانی دوم، بسیاری از زنان، مانند ابریشم بافان جمعیت بای های، به طور فزاینده ای به کار دستی غیر ماهر مشغول شدند. علیرغم اینکه به طور متوسط سواد و تحصیلات کمتری نسبت به مردان دارند (۶۳ درصد از زنان لائوسی می توانند بخوانند و بنویسند، در مقایسه با ۸۳ درصد مردان)، زنان لائوس به طور فزاینده ای به عنوان تأمین ک
ننده هزینه های اولیه واحدهای خانواده خود، به ویژه در مناطق روستایی، تبدیل شدند. در دهه های اخیر، زنان لائوس از برنامه های سرمایه گذاری خرد که توسط سازمان هایی مانند انجمن توسعه دهندگان اقتصادی اجتماعی (SEDA) ارائه شده اند، بهره مند شده اند. در چنین برنامه هایی، زنان در زمینه ایجاد مشاغل، مدیریت کسب و کار، تهیه مواد، تولید انبوه، مذاکره قیمت برای محصولات، مدیریت مالی، استراتژی های بازاریابی، مهارت های نوشتاری، برنامه ریزی تجاری و تصمیم گیری آموزش می بینند. هدف از این کار کمک به زنان در توانمند شدن و به دست آوردن «ثبات مالی» است. سازمان دیگری که در آموزش زنان دخیل است، مرکز توسعه زنان معلول لائوس است، مؤسسه ای که زنان معلول و کم توان لائوسی را آموزش می دهد. مرکز توسعه زنان معلول لائوس توسط "چانپنگ سیویلا" تأسیس شد و قبل از گسترش در سال ۲۰۰۲ عمدتاً به عنوان مجموعه کارگاهی فعالیت می کرد. گروه مشابه دیگری که بر حقوق، توانمندسازی و سلامت زنان لائوس تمرکز دارد، کمیته پیشرفت زنان در استان سیابوری است. سیاست. زنان لائوس در سال ۱۹۵۸ حق رای و نامزد انتخابات را به دست آوردند آنها کماکان در دولت در سطوح محلی و ملی حضور ند
ارند. در دهه های اخیر، زنان پیشروی چشمگیری در عرصه سیاست داشته اند. در سال ۱۹۹۷، Onechanh Thammavong یکی از معاونان رئیس مجلس ملی لائوس شد. در مارس ۲۰۱۱، مجلس ملی، سمیناری را برای چهل و هفت نامزد زن پیش از هفتمین انتخابات عمومی لائوس در آوریل ۲۰۱۱، به منظور القای «وظایف مهم نهاد قانونگذاری ملی» در زنان فراهم کرد.
زنان در استرالیا () به نقش و حضور جمعیتی و فرهنگی زنان در استرالیا اشاره دارد. زنان استرالیایی در بسیاری از زمینه ها به توسعه این کشور کمک زیادی کرده اند. از لحاظ تاریخی، یک سوگیری مردانه بر فرهنگ استرالیا حاکم بوده است. از سال ۱۹۸۴، "قانون تبعیض جنسی ۱۹۸۴" تبعیض جنسیتی را در سراسر استرالیا در طیف وسیعی از زمینه های زندگی عمومی، از جمله کار، محل اقامت، تحصیل، ارائه کالاها، امکانات و خدمات، فعالیت های سازمان ها و اداره امور اجتماعی ممنوع کرده است. اگرچه برخی نابرابری های باقی مانده هنوز پابرجا هستند. استرالیا در سال ۲۰۱۷ توسط گروه تحقیقاتی New World Wealth به عنوان امن ترین کشور جهان برای زنان شناخته شد. تاریخچه. استرالیا در سال ۱۷۸۸ به عنوان مستعمره تأسیس شد. جمعیت آن عمدتاً مرد بودند، بین سال های ۱۷۸۸ و ۱۷۹۲، حدود ۳۵۴۶ مرد و ۷۶۶ زن در سیدنی حضور داشتند. این عدم تعادل شدید جنسیتی مشکلات اجتماعی زیادی ایجاد کرد. برخی از زنان به دلیل شرایط اقتصادی و عدم تعادل جنسیتی به تن فروشی می پرداختند. دولت های استعماری مشتاق رسیدگی به عدم تعادل جنسیتی بودند. اولین تلاش برای جبران این عدم تعادل، سفر لیدی جولیان بود، کشتی ا
ی که فقط برای حمل محکومان زن به نیو ساوت ولز اجاره شده بود، اما در این سفر بدنام شد و به آن لقب «فاحشه خانه شناور» داده شد. مردان اروپایی نیز کالاهای اروپایی را با خدمات جنسی زنان بومی مبادله می کنند. زنان در دوران استعمار نقش مهمی در آموزش و رفاه داشتند. الیزابت مک کواری، همسر فرماندار مک کواری، به رفاه زنان زندانی علاقه مند بود. الیزابت مکارتور هم عصر او نیز به دلیل «قدرت زنانه» خود در کمک به ایجاد صنعت پشم مرینوس استرالیا در طول غیبت اجباری همسرش جان ماکارتور پس از شورش رام مورد توجه قرار گرفت. خواهران کاتولیک خیریه در سال ۱۸۳۸ به ارائه مراقبت های در یک زندان زنان، بازدید از بیمارستان ها و مدارس و ایجاد شغل برای زنان محکوم پرداختند. آنها بیمارستان هایی را در چهار ایالت شرقی تأسیس کردند، که با بیمارستان سنت وینسنت، سیدنی در سال ۱۸۵۷ به عنوان یک بیمارستان رایگان برای همه مردم، به ویژه برای فقرا، شروع شد. بسیاری دیگر از راهبه های ایرلندی بیمارستان ها و مدارسی تأسیس کردند. کارولین چیشولم (۱۸۰۸–۱۸۷۷) یک پناهگاه زنان مهاجر تأسیس کرد و در دهه ۱۸۴۰ برای رفاه زنان در مستعمرات کار کرد. تلاش های بشردوستانه او بعداً ب
اعث شهرت او در انگلستان شد و تأثیر زیادی در دستیابی به حمایت از خانواده های مستعمره داشت. جان بد پولدینگ، اولین اسقف کاتولیک سیدنی، در سال ۱۸۵۷ یک گروه راهبه استرالیایی به نام خواهران سامری خوب را برای کار در آموزش و امور اجتماعی تأسیس کرد. خواهران سنت جوزف در استرالیای جنوبی توسط سنت مری مک کیلوپ و پدر جولیان تنیسون وودز در سال ۱۸۶۷ تأسیس شد. مک کیلوپ در سراسر استرالیا سفر کرد و مدارس، صومعه ها و مؤسسات خیریه تأسیس کرد. او در سال ۲۰۱۰ توسط بندیکت شانزدهم به عنوان قدیس شناخته شد و اولین استرالیایی بود که توسط کلیسای کاتولیک مورد تجلیل قرار گرفت. حقوق. حق رای. استرالیا در اواخر قرن نوزدهم در ایجاد حق رای زنان در جهان پیشتاز بود. زنان دارای مالکیت در استرالیای جنوبی در انتخابات محلی (اما نه انتخابات پارلمانی) در سال ۱۸۶۱ رای دادند. هنریتا داگدیل اولین انجمن حق رای زنان استرالیایی را در ملبورن در سال ۱۸۸۴ تشکیل داد. زنان در سال ۱۸۹۵ واجد شرایط رای دادن به پارلمان استرالیای جنوبی شدند. این اولین قانونی در جهان بود که به زنان اجازه می داد در انتخابات مناصب سیاسی نیز شرکت کنند و در سال ۱۸۹۷، کاترین هلن اسپنس اولین
نامزد سیاسی زن برای مناصب سیاسی شد که ناموفق بود. او به عنوان نماینده کنوانسیون فدرال در مورد فدراسیون استرالیا در انتخابات شرکت کرد. . استرالیای غربی در سال ۱۸۹۹ حق رای را به زنان غیر بومی واجد شرایط اعطا کرد حقوق باروری و سلامت. سقط جنین در استرالیا تا سال ۱۹۶۹ در هر شرایطی غیرقانونی بود، تا زمانی که «حکم "منهنیت»" در پرونده «"آر در مقابل دیویدسون»" اعلام کرد که اگر سلامت جسمی یا روانی یا زندگی زن به خطر بیفتد، سقط جنین قانونی است. این اصل در سراسر استرالیا پذیرفته شده است. از سال ۲۰۱۹، سقط جنین در صورت تقاضا (تا حد معین) در تمام ایالت ها و مناطق استرالیا به جز استرالیای جنوبی قانونی بود. تخمین زده می شود که یک چهارم تا یک سوم زنان استرالیایی در طول زندگی خود سقط جنین خواهند کرد، و حق سقط جنین از حمایت مردمی قوی برخوردار است. سیاست. علیرغم اینکه در سال ۱۹۰۲ به زنان حق نامزدی در انتخابات فدرال داده شد، زنان در ۲۰ سال اول سیاست استرالیا تا زمان انتخاب ادیت کوان در سال ۱۹۲۱ در مجلس قانونگذاری استرالیای غربی حضور نداشتند، و نماینده فدرال نبودند. تا انتخابات فدرال ۱۹۴۳ که دوروتی تانگنی و انید لیون به ترتیب در سن
ا و مجلس نمایندگان انتخاب شدند. لیون اولین زنی شد که در وزارت رابرت منزیس در سال ۱۹۴۹ سمت کابینه داشت. اولین نخست وزیر زن استرالیا، جولیا گیلارد در سال ۲۰۱۰ منصوب شد برابری جنسیتی. در اواخر قرن نوزدهم، زنان متأهل ابتدا حقوق مالکیت خود، شکایت، انعقاد قراردادها، مشمول قوانین ورشکستگی، مسئولیت بدهی های قرارداد شده قبل از ازدواج و نفقه را به دست آوردند. از فرزندانشان آنها همان حقوقی را که زنان مجرد در اختیار داشتند به دست آوردند. ایالت ویکتوریا "قانون دارایی زنان متأهل" را در سال ۱۸۸۴، نیو ساوت ولز در سال ۱۸۷۹ و ایالت های باقی مانده را بین سال های ۱۸۹۰–۱۸۹۷ تصویب کرد.
زنان در چاد () کشوری محصور در خشکی در آفریقای مرکزی، ستون اصلی اقتصاد عمدتاً روستایی آن هستند و تعداد آنها از مردان بیشتر است. چاد کشوری با شیوه های فرهنگی گوناگون و غنی مانند مسابقات زیبایی مردانه با داوری زنان است. علیرغم تعداد بیشتر آنها در جمعیت عمومی، زنان بسیار کمی در سمت های دولتی وجود دارند و برابری جنسیتی در چاد وجود ندارد. بانک جهانی چاد را سومین کشور بد آفریقا برای برابری جنسیتی می داند. علاوه بر این، تعداد کمی از زنان هستند که به تحصیلات عالی می رسند، و بسیاری از کسانی که مدرک دانشگاهی دریافت می کنند در خارج از کشور این کار را انجام می دهند. زنان با تبعیض و خشونت روبرو هستند. ختنه زنان، اگرچه غیرقانونی است، اما هنوز به طور گسترده انجام می شود. ازدواج کودکان و حاملگی نوجوانان معمولاً وجود دارد، اگرچه برخی از سیاست ها برای مبارزه با آنها اجرا شده است. قتل های فراقانونی، ضرب و شتم، شکنجه و تجاوز جنسی توسط نیروهای امنیتی و سایر سوء استفاده ها با مصونیت قضایی انجام می شوند. عفو بین الملل گزارش داده است که «ناامنی گسترده در شرق چاد عواقب شدیدی برای زنان داشته است که در جریان حملات به روستاها توسط شبه نظ
امیان جنجوید از سودان از نقض شدید حقوق بشر، از جمله تجاوز جنسی رنج می برند». تحصیلات. علیرغم تلاش های دولت، سطوح آموزشی کلی در پایان دهه اول استقلال پایین باقی ماند. در سال ۱۹۷۱ حدود ۹۹ درصد از زنان بالای پانزده سال نمی توانستند فرانسوی بخوانند، بنویسند یا صحبت کنند، که در آن زمان تنها زبان رسمی ملی بود. سواد به زبان عربی ۷٫۸ درصد بود. در سال ۱۹۸۲ نرخ کلی باسوادی حدود ۱۵ درصد بود. مشکلات عمده مانع توسعه آموزش چاد از زمان استقلال شده است. بودجه آموزش و پرورش بسیار محدود بوده است. امکانات و پرسنل محدود ارائه آموزش کافی را برای سیستم آموزشی دشوار کرده است. ازدحام جمعیت بیش از حد یک مشکل عمده است. برخی از کلاس ها حدود ۱۰۰ دانش آموز دارند. در سال های پس از استقلال، بسیاری از معلمان دبستان فقط دارای مدارک ابتدایی بودند. در مقاطع بالاتر، وضعیت از این هم بدتر بود. در سال ۲۰۰۴، ۳۹٫۶ درصد از کودکان ۵ تا ۱۴ ساله در مدرسه حضور داشتند. فرصت های آموزشی برای دختران، عمدتاً به دلیل سنت های فرهنگی، محدود است. تعداد دختران کمتری نسبت به پسران در دبیرستان ثبت نام می کنند که عمدتاً به دلیل ازدواج زودهنگام است. در سال ۱۹۹۹، حدود
۵۴٫۰ درصد از کودکانی که مدرسه ابتدایی را شروع کردند به کلاس ۵ رسیدند. حقوق زنان. قاچاق انسان. چاد یک کشور مبدأ و مقصد برای کودکانی است که در معرض قاچاق انسان به ویژه شرایط کار اجباری و تن فروشی اجباری قرار دارند. مشکل قاچاق در کشور اساساً داخلی است و غالباً شامل این است که والدین در ازای وعده های آموزشی، کارآموزی، کالا یا پول، فرزندان را به بستگان یا واسطه ها می سپارند. فروش یا مبادله کودکان به بردگی غیرارادی خانگی یا گله داری به عنوان وسیله ای برای بقا توسط خانواده هایی استفاده می شود که به دنبال کاهش تعداد نان خور برای تغذیه هستند. دختران کم سن و سال چاد در جستجوی کار به شهرهای بزرگتر سفر می کنند، جایی که برخی از آنها متعاقباً مورد تن فروشی قرار می گیرند. برخی از دختران برخلاف میل خود مجبور به ازدواج می شوند تا از سوی شوهرانشان به خدمتکاری غیرارادی خانگی یا کار در زمین های کشاورزی مجبور شوند. در دوره های گذشته، قاچاقچیان کودکان را از کامرون به مناطق نفتی چاد برای بهره برداری جنسی تجاری منتقل می کردند. سیاست. پس از کشته شدن رئیس جمهور ادریس دبی در ۲۰ آوریل ۲۰۲۱، کودتایی رخ داد که منجر به عزل مجلس ملی شد. حکو
مت نظامی حاکم اکنون مسئول وظایفی است که قبلاً توسط مجلس ملی انجام می شد. مجلس شورای ملی تا قبل از انحلال دارای ۱۸۸ نماینده بود که ۲۸ نفر از آنها زن بودند.
آدا سارا آدلر (۱۸۷۸–۱۹۴۶) محقق کلاسیک و کتابدار دانمارکی بود. او بیشتر به خاطر نسخه انتقادی خود از دائرةالمعارف بیزانسی "سودا" (جلد ۵، ۱۹۳۸–۱۹۲۸)، که هنوز متن استاندارد را ارائه می دهد، معروف شده است. زندگی نامه. آدلر در ۱۸ فوریه ۱۸۷۸، از دختر برتل دیوید آدلر و الیز یوهان، خواهرزاده فرانکل در فردریکسبر به دنیا آمد. خانواده او از موقعیت اجتماعی بالایی برخوردار بوده و مناسبات خانوادگی خوبی با یکدیگر داشتند. پدربزرگ او، دیوید باروخ آدلر، یک بانکدار و سیاستمدار ثروتمند بود. عمه او، الن آدلر بور، مادر نیلز بور و هارالد بور بود که آدا آدلر از طریق آنها با روان شناس دانمارکی ادگار روبین ارتباط داشت. تحصیلات. سارا آدلر تحصیلات اولیه اش را در مدرسه خانم استینبرگ و سپس مدرسه ن. زاهله گذراند، جایی که او در سال ۱۸۹۳ تاریخ یونان باستان را زیر نظر آندرس بیورن دراخمن آموخت. سپس به دانشگاه کپنهاگ رفت و در آنجا نزد دراخمن و همچنین پروفسور ویلهلم تامسن به مطالعه دین یونان باستان ادامه داد. او در سال ۱۹۰۶ پایان نامه کارشناسی ارشد خود را در مورد دین یونان باستان به پایان رساند و همچنین جایزه ای را از انجمن فیلولوژی تاریخی برای ت
حقیق در مورد اسطوره پاندورا دریافت کرد. در سال ۱۹۱۲ پس از پایان دوره کارشناسی ارشد، برای تحصیل به وین سفر کرد و در خلال تحصیلات در وین، چند مقاله در مورد دین یونان منتشر کرد. حرفه علمی. آدلر بیشتر به خاطر نسخه انتقادی و استاندارد "سودا" که در ۵ جلد منتشر کرده بود (لایپزیگ، ۱۹۳۸–۱۹۲۸) معروف شده است. او همچنین مقالات متعددی را در "دایرةالمعارف واقعی" پائولی-ویسووا ارائه کرد. در سال ۲۰۱۶، انتشارات دانشگاه آکسفورد مجموعه ای از مقالات را برای تجلیل از دانشمندان کلاسیک زن منتشر کرد. فصل مربوط به آدلر توسط کاترین راث، سردبیر فعلی "پروژه سودا آنلاین" نوشته شده است. راث سهم اصلی آدلر در تحقیق "سودا" را به عنوان نوعی کار فهرست نویسی دقیق که در قرن نوزدهم به زنان اعطا شد اما در واقع برای امکان تحقیقات بیشتر بسیار مهم بود، توصیف می کند. اگرچه اکثریت عظیم فهرست نویسی علمی نیز در آن زمان توسط مردان انجام می شد. محقق کلاسیک ویلیام کالدر، استاد بازنشسته کلاسیک در دانشگاه ایلینوی اربانا-شمپین، آدلر را «بزرگ ترین زنی که تا کنون زندگی کرده است» نامیده است. محقق کلاسیک آلمانی، اتو واینریش، که تقریباً در عصر آدلر زندگی می کرد، در
سال ۱۹۲۹ اندکی پس از انتشار جلد اول، "نسخه سودا" را «"قابل تحسین»" نامید. در سال ۱۹۱۶، یک فهرست از نسخه های خطی یونانی در کتابخانه سلطنتی دانمارک توسط آندرسون آدلر منتشر شد. این مجموعه توسط دانیل گوتیلف مولدنهاور، کتابدار ارشد در قرن هجدهم، گردآوری شده بود. آدلر متقاعد شده بود که برخی از نسخه های خطی موجود در آن، توسط مولدنهاور از کتابخانه های دیگر اروپایی به سرقت رفته است. در سال ۱۹۳۱، آدلر جایزه تاگیا برانت رجسلگات، جایزه دانمارکی برای دستاوردهای زنان در هنر و علم را دریافت کرد. در زمان مرگ، او پیشرفت قابل توجهی در به سمت اولین ویرایش ریشه شناسی اصیل داشت، پروژه ای که تحت هدایت کلاوس آلپرز ادامه داشت. آثار او در رم و فلورانس در سال های ۱۹۱۳ تا بهار ۱۹۱۴ و سال های بعد (۱۹۱۹ و ۱۹۲۰) در پاریس، ونیز، آکسفورد و فلورانس تکمیل شد.
زنان در یونان به نقش و جایگاه آنها که بر اساس موقعیت و ویژگی های زنان باستانی و کنونی در یونان از وقایع رخ داده در تاریخ یونان شکل گرفته است می پردازد. وضعیت زنان یونانی با شروع قرن بیستم دچار مشکل و پیشرفت بیشتری شده است. در سال ۱۹۵۲، آنها حق رای خود را دریافت کردند، که منجر به مشاغل و موقعیت های شغلی آنها در سمت های دولت یونان شد و حتی پس از ازدواج نیز توانستند حق ارث خود را حفظ کنند. دوران یونان باستان. وضعیت اجتماعی، حقوقی و سیاسی. اگرچه اکثر زنان در یونان باستان فاقد حقوق سیاسی و برابر بودند، اما تا عصر باستان از آزادی خاصی برخوردار بودند. همچنین سوابقی از مالکیت زنان در دلفی، گورتین، تسالی، مگارا و اسپارت باستان وجود دارد که معتبرترین شکل مالکیت خصوصی در آن زمان بود. با این حال، پس از عصر باستانی، وضعیت زنان بدتر شد و قوانین مربوط به تفکیک جنسیتی اجرا شد. زنان در آتن کلاسیک هیچ شخصیت حقوقی نداشتند و تصور می شد که بخشی از اویکو (خانوار) به ریاست "کیریوس" (صاحب) مذکر بودند. در جامعه آتن، اصطلاح حقوقی زن را "دامار" می شناختند، واژه ای که از ریشه به معنای «تسلیم کردن» یا «رام کردن» گرفته شده است. زنان تا زم
ان ازدواج تحت قیمومت پدر یا دیگر خویشاوندان مرد بودند. پس از ازدواج، شوهر تبدیل به کیریوس یک زن شد. در حالی که میانگین سن ازدواج برای مردان حدود ۳۰ سال بود، میانگین سنی برای زنان ۱۴ سال بود. این سیستم به عنوان راهی برای اطمینان از اینکه دختران هنگام ازدواج هنوز باکره هستند، اجرا می شد. همچنین این امکان را برای شوهران فراهم می کرد تا انتخاب کنند که شوهر بعدی همسرشان قبل از مرگ او چه کسی خواهد بود. از آنجایی که زنان از انجام مراحل قانونی منع شده بودند، کریوها از طرف آنها این کار را انجام می دادند. زنان آتنی حق مالکیت محدودی داشتند و به همین دلیل شهروند کامل به حساب نمی آمدند، زیرا شهروندی و استحقاق حقوق مدنی و سیاسی در رابطه با مالکیت و ابزار زندگی تعریف می شد. اگر سرپرست خانواری فوت می کرد که هیچ وارث مردی برای ارث بردن نداشته باشد، در این صورت یک دختر ممکن بود وارث موقت دارایی شود، که به عنوان اپیکلروس ("epikleros)" (تقریباً به وارث ترجمه شده است) شناخته می شود. برای اکثر زنان عادی شد که با یکی از اقوام نزدیک پدرش ازدواج کنند. با این حال، زنان می توانستند از طریق هدایا، مهریه و ارث، حقوقی بر دارایی به دست آور
ند، اگرچه کیریوس او حق تصرف در اموال زن را داشت. زنان آتنی می توانستند قراردادی به ارزش کمتر از یک «"مدیمنوس" جو» (پیمانه ای از دانه) ببندند، که به زنان اجازه می داد تا به تجارت خرد بپردازند. بردگان، مانند زنان، واجد شرایط شهروندی کامل در آتن باستان نبودند، اگرچه در شرایط نادری در صورت آزادی می توانستند شهروند شوند. تنها مانع دائمی برای شهروندی و در نتیجه حقوق کامل سیاسی و مدنی در آتن باستان جنسیت بود. هیچ زنی هرگز در آتن باستان تابعیت نداشت و بنابراین زنان در اصل و عمل از دموکراسی آتن باستان حذف شدند. جنگ استقلال یونان. در میان جنگجویان یونانی در جنگ استقلال یونان، زنانی مانند لاسکارینا بوبولینا نیز حضور داشتند. بوبولینا، همچنین به عنوان "kapetanissa" (کاپیتان / دریاسالار) در سال ۱۸۲۱ پرچم یونان را بر دکل "آگاممنون" بلند کرد و با هشت کشتی به نافپلیو رفت تا محاصره دریایی را آغاز کند. بعداً در محاصره دریایی و تصرف مونمواسیا و پیلوس نیز شرکت کرد. مانتو ماوروژنوس از دیگران زنان شناخته شده در جنگ استقلال یونان بود. او که از خانواده ای ثروتمند بود، تمام دارایی خود را برای آرمان یونانی خرج کرد. با تشویق او، دوستان
اروپایی اش پول و اسلحه به انقلاب کمک کردند. او در سال ۱۸۲۳ به نافپلیو نقل مکان کرد تا در هسته اصلی مبارزه قرار گیرد و خانواده اش را ترک کرد زیرا حتی توسط مادرش به دلیل انتخاب هایش تحقیر شده بود. به زودی، او در سراسر اروپا به دلیل زیبایی و شجاعت خود مشهور شد. دوره معاصر. در طول دهه های گذشته، موقعیت زنان در جامعه یونان به شدت تغییر کرده است. افهاریس پتریدو اولین وکیل زن در یونان بود که در سال ۱۹۲۵ به انجمن وکلای آتن پیوست. در سال ۱۹۵۵، زنان برای اولین بار در یونان اجازه قضاوت یافتند. در سال ۱۳۶۲ قانون خانواده جدیدی به تصویب رسید که بر اساس آن برابری جنسیتی در ازدواج پیش بینی شده بود و مهریه لغو شد و حقوق مساوی برای فرزندان در نظر گرفته شد. زنای محصنه نیز در سال ۱۹۸۳ جرم زدایی شد. در سال ۲۰۰۶، یونان قانون ۳۵۰۰/۲۰۰۶ - «برای مبارزه با خشونت خانگی» - که خشونت خانگی، از جمله تجاوز به همسر را جرم می دانست، تصویب کرد. قانون ۳۷۱۹/۱۳۸۷ در ادامه به مسائل خانوادگی از جمله ماده ۱۴ این قانون مدت جدایی (الزام قبل از طلاق در شرایط خاص) را از ۴ سال به ۲ سال کاهش داد. یونان همچنین کنوانسیون شورای اروپا در مورد اقدام علیه قاچاق
انسان را در سال ۲۰۱۴ تصویب کرد تا سال ۲۰۱۴، حدود ۲۱٫۰ درصد زنان در پارلمان حضور داشتند. کیفیت زندگی. در یونان باستان، زنان آتنی ناتوانی های قانونی خود را با پرورش اعتماد مردان جبران می کردند. آنها این کار را با نزدیکترین متحدان خود و ایجاد روابط محبت آمیز انجام می دهند. در خانه اکثریت زنان تقریباً هیچ قدرتی نداشتند، همیشه به مرد خانواده پاسخ می دادند، زنان اغلب تا زمانی که مهمانی تمام شود پنهان می شدند. محل سکونت زنان اغلب در طبقات بالای خانه تعیین می شد، به ویژه برای دوری از ورودی خیابان و دوری از فضای نیمه عمومی که در آن "کیریوس" (صاحب) دوستان خود را سرگرم می کرد. زنان همچنین مسئول نگهداری از خانه، آوردن آب از آبنما، کمک به سازماندهی امور مالی و بافتن پارچه و لباس برای خانواده هایشان بودند. شروع بافتن یکی از معروف ترین منسوجات آتن، یعنی "پپلو" (ردای) مجسمه مقدس آتنا در آکروپولیس، از سن هفت سالگی به دختران سپرده شد. این پارچه استادانه و بسیار طرح دار بود که طراحی آن به طور سنتی شامل نبرد بین خدایان و غول ها بود. تکمیل آن نه ماه طول کشید و زنان زیادی در ایجاد آن شرکت کردند. زنان و دختران جوان آتنی بیشتر وقت
خود را صرف تولید منسوجات از مواد خام می کردند که این مواد معمولاً پشم بود.
کیتاب، همچنین کتاب (زبان مالایالم: kitab, lit. kitab)، یک نمایشنامه به زبان مالایایی است که تصویری طنزآمیز از دختری جوان را به تصویر می کشد که سعی می کند اذان (وانگ)، یک اذان معمولی اسلامی را بخواند. در واقع می خواهد کاری کند که همواره از سوی مؤذن مذکر انجام شده است. این دختر انقیاد زنان در جامعه خود را زیر سؤال می برد و با رقصیدن با دوستانش، دزدیدن غذایی که از او محروم شده بود و درخواست فرصتی برای اذان گفتن، علیه هنجارهای جامعه شورش می کند. این نمایشنامه توسط منگالاسری رافیق، نمایشنامه نویس و کارگردان نمایش نوشته شده است. این نمایش در نوامبر ۲۰۱۸ در ایالت کرالای هند، زمانی که جنبش حقوق زنان در حال شکل گیری بود و زنان خواستار حق عبادت در معبد ساباریمالا و برابری جنسیتی در فضاهای مذهبی، از جمله ورود زنان به ساباریمالا و شرکت در نماز در مساجد بودند منتشر شد. منگالاسری رافیق گفت درام "کیتاب" او مستقیماً بر اساس داستان "وانگ" نیست بلکه اقتباسی مستقل از داستان پی جایچاندران نویسنده مالالیایی است. وی. کی. پراکاش کارگردان مالایایی و کاویا پراکاش همچنین برنامه ای مستقل برای اقتباس از داستان وانگو اثر پی جایچاندران در
فیلمی به همین نام داشتند که متعاقباً در ژانویه ۲۰۲۱ اکران شد. طرح. دختر مسلمان دوست دارد مانند پدرش مؤذن باشد. او ماهی سرخ شده ای را که مادرش برای مردان خانه می پزد می دزدد و می گوید که این کار از نظر اخلاقی اشتباه نیست زیرا پاداچون (خدای خالق) متوجه می شود که دختران به اندازه کافی تغذیه نمی شوند. سپس پدرش از او انتقاد می کند و به او می گوید که زنان باید فقط نیمی از کارهای مردان را دریافت کنند. دختر در پاسخ به این سؤال با اخم می پرسد که چرا زنان نباید فقط نیمی از لباس مردانه را بپوشند؟ در لابه لای این کشمکش ها دختر به گفتن به اذان ابراز تمایل می کند. پدرش با مراجعه به یک کتاب بزرگ به تمام سوالات او پاسخ می دهد و او را از اجرای این پیشنهادش مبنی بر گفتن اذان به شدت نهی می کند و به او می گوید که اگر به این کارها ادامه دهد به بهشت نمی رسد. دختر نیز در جواب پدرش به او می گوید: «اگر به خاطر آواز خواندن و رقصیدن دلم برای رفتن به بهشت تنگ شده است، پس آن بهشت را نمی خواهم. پدر حتی حاضر است دختر را زمانی که برخلاف میل او در نمایش مدرسه شرکت می کند، بکشد. وقتی مادرش به او یادآوری می کند که او نه تنها مؤذن است، بلکه پد
ر هم هست، به او اجازه می دهد اذان بگوید و درام با اذان دختر و بقیه نماز به پایان می رسد. جنجال. دبیرستان ماموندا در بخش کوژیکود این درام را برای مسابقه بین مدرسه ای در سطح منطقه در وتکرا به صحنه برد که برنده جوایز بهترین درام و بهترین بازیگر زن در سطح منطقه شد و قرار بود به مسابقه بین مدرسه ای ایالت کرالا برود. "کیتاب" تبعیض اجتماعی علیه زنان را در مسائل مختلف در خانواده سنتی مسلمان به تصویر می کشد. مسائل زیادی از جمله تبعیض علیه دختران در تهیه غذا، آموزش ضعیف و تعدد زوجات مورد بحث قرار گرفته است. از آنجایی که نمایشنامه به عدالت جنسیتی در چارچوب اسلام می پردازد، با مخالفت هایی روبرو شد و مشارکت دبیرستان ماموندا در تکمیل آن با موفقیت های مذهبی-سیاسی و محافظه کاران با استناد به مسائل مذهبی متوقف شد.این نمایش بحث هایی را در مورد برابری جنسیتی و عدم تحمل مذهبی برانگیخت. بعدها نمایشی به نام "کیتاب کورا" نیز با شخصیت یک زن آزادیخواه مذهبی روی صحنه مالایایی اجرا شد. عباس کلاتهد، فعال تئاتر مالایالام، اگرچه علاقه ای به ضد درام نداشت، اما از نمایشنامه منگالاسری رافیق به دلیل نادیده گرفتن تعدادی از تغییرات گسترده اخیر