Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یین کند که میزان خسارت یا جریمه چه باید باشد. هیئت منصفه کیفری معمولاً از ۱۲ عضو تشکیل شده، اگرچه در پرونده های با جرایم سبک تر ممکن است تعداد کمتری باشند. هیئت منصفه کیفری تصمیم می گیرد که آیا متهم جرم مورد اتهام را مرتکب شده است یا نه. در چند ایالت جنوبی، هیئت منصفه مجازات را تعیین می کند، اما در بیشتر ایالت ها و در سطح فدرال، این کار بر عهده قاضی است. تا پیش از سال ۲۰۲۰، طبق قوانین اکثر ایالت ها، آراء در پرونده های کیفری باید به اتفاق آرا صادر می شد، به جز در اورگن و لوئیزیانا. در اورگن، اکثریت ۱۰ به ۲ برای صدور حکم کافی بود، به جز در جرایم سرمایه (مانند قتل)، که در آن ها اجماع لازم بود. در لوئیزیانا نیز تا پیش از اصلاحیه قانون اساسی ایالتی، رأی اجماعی در پرونده های جنایی شدید لازم نبود. این اصلاحیه مقرر کرد که از سال ۲۰۱۹ به بعد، هیئت منصفه باید برای محکوم کردن، اجماعی باشد. اما در پرونده "راموس علیه لوئیزیانا" که در آوریل ۲۰۲۰ صادر شد، دیوان عالی ایالات متحده حکم داد که در محکومیت جرایم شدید، رأی هیئت منصفه باید اجماعی باشد. این رأی، قوانین پیشین ایالت های اورگن و لوئیزیانا را که اجازه رأی غیر اجماعی می
دادند، باطل کرد. در پرونده های مدنی، قانون (یا توافق طرفین) ممکن است اجازه صدور رأی غیر اجماعی را بدهد. مشورت های هیئت منصفه در خلوت انجام می شود و از دید و شنیدن قاضی، طرفین، شهود و دیگر افراد حاضر در دادگاه دور نگه داشته می شود. هر پرونده ای واجد شرایط محاکمه با هیئت منصفه نیست. به عنوان مثال، در اکثر ایالت های آمریکا، در دعاوی خانواده ای که مربوط به سلب حضانت نیستند (مانند طلاق یا تغییر حضانت)، حق محاکمه با هیئت منصفه وجود ندارد. از سال ۱۹۷۸، یازده ایالت در آمریکا اجازه داده اند که در جنبه هایی از پرونده های طلاق، هیئت منصفه حضور داشته باشد: کلرادو، جورجیا، ایلینوی، لوئیزیانا، مین، نوادا، نیویورک، کارولینای شمالی، تنسی، تگزاس و ویسکانسین. اکثر این ایالت ها فقط اجازه می دهند هیئت منصفه دربارهٔ دلایل طلاق یا استحقاق طلاق تصمیم بگیرد. ایالت تگزاس بیشترین دامنه را برای حضور هیئت منصفه در دعاوی خانواده فراهم کرده و حتی در موضوعاتی مانند حضانت فرزند هم اجازه محاکمه با هیئت منصفه می دهد. با این حال، هر شخصی که به جرم کیفری، نقض قرارداد یا تخلف فدرال متهم شود، طبق قانون اساسی، حق دارد از محاکمه با هیئت منصفه برخور
دار باشد. روند دادرسی مدنی. حق محاکمه با هیئت منصفه در یک پرونده مدنی در دادگاه فدرال در متمم هفتم مورد توجه قرار گرفته است. با این حال، مهم است که بدانیم متمم هفتم تضمینی برای داشتن محاکمه با هیئت منصفه در دادگاه های ایالتی ارائه نمی دهد (اگرچه اکثر قانون اساسی های ایالتی چنین حقی را تضمین کرده اند). متمم هفتم اعلام می دارد: «در دعاوی حقوق عرفی که ارزش مورد اختلاف از بیست دلار تجاوز کند، حق محاکمه با هیئت منصفه حفظ خواهد شد و هیچ واقعه ای که توسط هیئت منصفه رسیدگی شده باشد، در هیچ دادگاه ایالات متحده مورد بازبینی قرار نخواهد گرفت مگر مطابق با قواعد حقوق عرفی.» در کتاب «شرح قانون اساسی ایالات متحده» نوشتهٔ جوزف استوری در سال ۱۸۳۳ آمده است: «[این متمم] یک اصلاحیه بسیار مهم و ارزشمند است؛ و این امتیاز گرانبهای محاکمه با هیئت منصفه در دعاوی مدنی را به عنوان یک حق اساسی قانون اساسی، که به سختی از اهمیت محاکمه در دعاوی کیفری کمتر است، تثبیت می کند؛ امتیازی که همگان آن را برای آزادی سیاسی و مدنی ضروری می دانند.» متمم هفتم هیچ حقی برای محاکمه با هیئت منصفه ایجاد یا تضمین نمی کند؛ بلکه فقط حقی که در دادگاه های فدرال
در سال ۱۷۹۱ طبق حقوق عرفی وجود داشت را حفظ می کند. در این زمینه، حقوق عرفی به نظام حقوقی ای اشاره دارد که ایالات متحده از انگلستان به ارث برده است. در انگلستان سال ۱۷۹۱، دعاوی مدنی به دعاوی در حقوق (law) و دعاوی در انصاف (equity) تقسیم می شدند. دعاوی در حقوق حق داشتن هیئت منصفه داشتند، در حالی که دعاوی در انصاف چنین حقی نداشتند. قواعد فدرال آیین دادرسی مدنی در ماده ۲ بیان می کند: «یک نوع دعوی وجود دارد—دعوی مدنی»، که تمایز بین حقوق و انصاف را از بین می برد. امروزه، در دعاوی که در سال ۱۷۹۱ «حقوقی» محسوب می شدند، حق هیئت منصفه وجود دارد؛ اما در دعاوی «انصافی»، چنین حقی وجود ندارد. با این حال، قانون فدرال آیین دادرسی مدنی ماده ۳۹(ج) به دادگاه اجازه می دهد در صورت صلاح دید از هیئت منصفه استفاده کند. برای تعیین اینکه آیا دعوی در سال ۱۷۹۱ حقوقی یا انصافی بوده است، ابتدا باید به نوع دعوی و اینکه آیا در آن زمان «حقوقی» یا «انصافی» محسوب می شد توجه کرد. سپس باید نوع جبران خواسته شده بررسی شود. خسارات مالی تنها به عنوان یک راه حل حقوقی در نظر گرفته می شد و در نتیجه مستحق هیئت منصفه بود. راه حل های غیرمالی مانند دستور م
وقت، فسخ قرارداد و اجرای عین تعهد همگی راه حل های انصافی بودند، بنابراین در اختیار قاضی قرار داشتند، نه هیئت منصفه. در پرونده "شرکت تئاترهای بیکن علیه وست اوور"، دیوان عالی ایالات متحده در مورد حق محاکمه با هیئت منصفه بحث کرد و حکم داد که وقتی هر دو نوع دعاوی انصافی و حقوقی مطرح می شوند، حق محاکمه با هیئت منصفه برای دعوی حقوقی همچنان وجود دارد، که باید قبل از رسیدگی قاضی به دعوی انصافی توسط هیئت منصفه رسیدگی شود. طبق قانون اساسی ایالات متحده، حقی بر مبنای متمم هفتم برای داشتن محاکمه با هیئت منصفه در دادگاه های ایالتی وجود ندارد، اما در عمل تقریباً همه ایالت ها به جز لوئیزیانا، که نظام حقوق مدنی دارد، اجازه محاکمه با هیئت منصفه را در دعاوی مدنی در دادگاه های ایالتی می دهند، به طور مشابه با آنچه متمم هفتم برای دادگاه های فدرال مقرر می کند. حق محاکمه با هیئت منصفه در دعاوی مدنی به ایالت ها تسری نمی یابد، مگر زمانی که دادگاه ایالتی در حال اجرای یک حق فدرالی باشد که محاکمه با هیئت منصفه بخشی اساسی از آن حق تلقی شود. دادگاه با در نظر گرفتن تمام دعاوی مطرح شده توسط همه طرف ها دربارهٔ حق داشتن هیئت منصفه تصمیم می گیر
د. اگر خواهان فقط دعاوی انصافی مطرح کند اما خوانده دعاوی متقابل حقوقی داشته باشد، دادگاه محاکمه با هیئت منصفه را مجاز می داند. مطابق با پرونده تئاترهای بیکن، هیئت منصفه ابتدا دربارهٔ حقایق تصمیم می گیرد، سپس قاضی دربارهٔ دعاوی انصافی حکم صادر می کند. در پی سنت انگلیسی، هیئت های منصفه در ایالات متحده معمولاً متشکل از ۱۲ عضو بوده اند و معمولاً لازم بوده است که رأی هیئت به طور اجماعی صادر شود. با این حال، در بسیاری از حوزه های قضایی، این تعداد به عدد کمتری (مانند پنج یا شش نفر) کاهش یافته است، چه از طریق قانون گذاری یا توافق دو طرف. پیش از پرونده "راموس علیه لوئیزیانا" که حکمی از دیوان عالی در سال ۲۰۲۰ بود، برخی حوزه ها اجازه می دادند رأی با وجود مخالفت یک، دو یا سه نفر از اعضای هیئت صادر شود. اما پس از آن، تمام حوزه های قضایی ملزم به اجماع کامل برای صدور رأی شدند. صرف نظر از محاکمه با هیئت منصفه. اکثر قریب به اتفاق پرونده های کیفری در ایالات متحده با رأی هیئت منصفه به پایان نمی رسند، بلکه از طریق مذاکره خاتمه می یابند. هم دادستانها و هم متهمان معمولاً علاقهٔ شدیدی به حل و فصل پرونده کیفری از طریق مذاکره و به دس
ت آوردن معامله اعترافی دارند. اگر متهم از محاکمه با هیئت منصفه صرف نظر کند، محاکمه در حضور قاضی (محاکمه بدون هیئت منصفه) برگزار می شود. برای پرونده های مدنی، درخواست محاکمه با هیئت منصفه باید در مدت زمان مشخصی طبق ماده ۳۸ آیین دادرسی مدنی فدرال مطرح شود. در دادگاه های فدرال ایالات متحده، حق مطلق برای صرف نظر از محاکمه با هیئت منصفه وجود ندارد. طبق ماده ۲۳(a) آیین دادرسی کیفری فدرال، فقط در صورتی متهم می تواند از حق هیئت منصفه صرف نظر کند که هم دادستان و هم دادگاه موافقت کنند. با این حال، اکثر ایالت ها به متهم حق مطلق صرف نظر از محاکمه با هیئت منصفه را می دهند، و این نوع صرف نظرها در قراردادهای معمولی رایج شده اند؛ همان طور که یک مقالهٔ ۲۰۰۴ در "وال استریت ژورنال" بیان می کند: این مقاله ادامه می دهد: از زمان انتشار این مقاله در سال ۲۰۰۴، این رویه در آمریکا بسیار رواج یافته و به ویژه در قراردادهای آنلاین، اضافه کردن چنین صرف نظرهایی از محاکمه با هیئت منصفه در قراردادهای کاربری نرم افزار یا حتی فقط بازدید از یک وبسایت بسیار معمول شده است. این رویه به این معنی است که اگرچه چنین صرف نظرهایی ممکن است در یک حوزه قضا
یی—مثلاً ایالات متحده—دارای اعتبار قانونی باشند، اما در حوزه قضایی که رأی در آن بدون هیئت منصفه (یا حتی بدون حضور متهم یا نماینده قانونی وی به صورت غیابی) صادر می شود، ممکن است با قانون آن حوزه—مثلاً بریتانیا که متهم در آن اقامت دارد—مخالف باشد. برای نمونه: حکم پروندهٔ "R v Jones" [2002] UKHL 5 صادر شده توسط مجلس اعیان بریتانیا بریتانیا (در بخش ۵۵) بیان می کند: «موضوع باید با بررسی نحوهٔ رسیدگی دادگاه ها به این مشکل طبق رویه کیفری انگلیس و تصمیم گیری دربارهٔ اینکه آیا متهم محاکمه ای عادلانه داشته است یا خیر، تعیین شود.» محاکمه های هیئت منصفه: فسخ حقوق والدینی. تنها پنج ایالت از ۵۰ ایالت ایالات متحده، محاکمه با هیئت منصفه را برای پرونده هایی که دولت قصد دارد رابطهٔ والد-فرزند را به طور قانونی قطع کند، الزامی یا مجاز می دانند: اوکلاهما، تگزاس، ویرجینیا، ویسکانسین، و وایومینگ. در ویرجینیا، هیئت منصفه «هیئت منصفه مشورتی» نامیده می شود. در ۴۶ حوزه قضایی دیگر، قوانین، رویه های قضایی، یا عرف محلی به طور مشخص محاکمه با هیئت منصفه را در پرونده های فسخ حقوق والدینی ممنوع کرده اند. سرنوشت خانواده وقتی که محاکمه با هیئت
منصفه برگزار نشود، به طور انحصاری در دست یک قاضی قرار دارد.
لیگ برتر فوتبال زنان لسوتو () بالاترین سطح مسابقات فوتبال زنان در کشور لسوتو است. این لیگ معادل زنانه لیگ برتر فوتبال مردان لسوتو به شمار می رود و نخستین بار در سال ۲۰۱۴ آغاز به کار کرد. از سال ۲۰۲۱، قهرمان لیگ برترزنان لسوتو مجوز حضور در مرحله منطقه ای لیگ قهرمانان زنان کوسافا را دریافت می کند که دروازه ای به سوی لیگ قهرمانان زنان آفریقا محسوب می شود. باشگاه ها. در فصل ۲۵–۲۰۲۴، ۱۰ تیم در این رقابت ها حضور دارند. پرافتخارترین باشگاه. پرافتخارترین باشگاه این لیگ، باشگاه فوتبال زنان نیروی دفاعی لسوتو با ۷ عنوان قهرمانی است.
لسوتو تاکنون در یازده دوره از بازی های کشورهای مشترک المنافع شرکت کرده است. نخستین حضور این کشور در سال ۱۹۷۴ بود و تنها در دورهٔ ۱۹۸۲ غایب بود. تاریخچه. لسوتو تاکنون در بازی های کشورهای مشترک المنافع، سه مدال کسب کرده است. اولین مدال طلا در سال ۱۹۹۸ توسط تسابیسو موخالی در رشته دو و میدانی و در مسابقه ماراتن مردان به دست آمد. همچنین، موزس کوپو در سال ۲۰۰۶ مدال نقره بوکس در وزن ۶۴ کیلوگرم و ازکیل لتوکا در سال ۲۰۰۲ مدال برنز بوکس در وزن ۵۴ کیلوگرم را کسب کردند.
باورهای نادرست عشق () از دیدگاه یک روان شناس به نام کارلوس یلا گارسیا، مجموعه ای از باورهای نادرست پذیرفته شده در جامعه دربارهٔ ماهیت عشق تعریف می شوند. این باورها معمولاً عشق رمانتیک را ذاتاً شامل این موارد می دانند: وجود نیمه گمشده، عشق انحصاری، وفاداری جنسی مطلق، حسادت به مثابه عشق، الزام ازدواج، عشق جاودان، برابری مفاهیم عاشقانه، عشق بر همه چیز چیره می شود و جهان شمول بودن تک همسری. همانند همه باورهای کاذب، تحقق کامل این باورها ناممکن است و تلاش برای دستیابی به آن ها منجر به رنج می شود. این باورها در اصل به عنوان ابزاری برای تداوم مردسالاری شناسایی شده اند؛ چرا که پذیرش آن ها به تبعیت زنان می انجامد. مطالعات نشان می دهد اعتقاد به این باورها با این موارد مرتبط است: افزایش پذیرش خشونت بین زوجین و تلقی روابط تک همسری دگرجنس گرا به عنوان تنها استاندارد مشروع اجتماعی. باورها. ۹ باور عشق رمانتیک از دیدگاه کارلوس یلا گارسیا به شرح زیر است: تحقیقات. رفتارهای سوءاستفاده آمیز. طبق مطالعات، اعتقاد به این باورها در دو گروه سنی با پیامدهای مشخص مرتبط است: ۱- جوانان ۱۸–۳۰ سال: افزایش احتمال کنترل سایبری شریک زندگی، مان
ند: دسترسی اجباری به پیام ها و ۲- بزرگسالان: افزایش تمایل به توجیه خشونت خانگی. پژوهشگران در "مجله خشونت بین فردی" یک پرسشنامهٔ علمی ساختند تا میزان اعتقاد مردم به باورهای عاشقانه را اندازه گیری کنند. اصلاحات در نهایت منجر به یک پرسشنامه ۱۰ سؤالی شد که در دو عامل گروه بندی شده بود: دستهٔ ۱ (آرمان گرایی): سوالاتی دربارهٔ انتظارات غیرواقعی از عشق. دستهٔ ۲ (پیوند عشق-خشونت): سوالاتی که خشونت را با عشق توجیه می کنند. پاسخ ها مشابه بود و ارتباط منطقی با واقعیت داشت. کسانی که نمرهٔ بالایی در این پرسشنامه گرفتند، بیشتر درگیر خشونت رابطه ای بودند و کیفیت روابطشان پایین تر بود. برای نمونه، "اگر کسی همسرش را کنترل نکند، یعنی واقعاً دوستش ندارد؟" پاسخ: «بله» (نمرهٔ بالا در دستهٔ "عشق-خشونت") که این شخص احتمالاً کنترل گری سایبری را طبیعی می داند. محققان در مطالعه ای که در مجلهٔ نوجوانی منتشر شد، ۴۴۸ نوجوان اسپانیایی را بررسی کردند. از این نوجوانان خواسته شد تا پرسشنامه های مقیاس درک سوءاستفاده و مقیاس باورها، تصورات غلط و سوءبرداشت ها دربارهٔ عشق رومانتیک را تکمیل کنند. نتایج نشان داد رابطه منفی معناداری بین اعتقاد به با
ورهای عاشقانه و درک شدت رفتارهای سوءاستفاده آمیز وجود دارد. در پسران نوجوان، اعتقاد به باور مربوط به مالکیت، وفاداری و انحصارطلبی، با درک کمتر رفتارهای سوءاستفاده آمیز مرتبط بود. در دختران نوجوان، اعتقاد به باور مربوط به قدرت مطلق حل مشکلات توسط عشق، با درک کمتر شدت رفتارهای سوءاستفاده آمیز همراه بود؛ بنابراین، هر دو گروه پسران و دختران که به برخی از باورهای نادرست عشق رمانتیک اعتقاد داشتند، کمتر متوجه خطر رفتارهای سوءاستفاده آمیز بودند. گروهی از محققان اسپانیایی در مطالعه ای که در مجله بین المللی تحقیقات محیطی و سلامت عمومی منتشر شد، از شرکت کنندگان که نوجوانان بودند خواسته شد پرسشنامه ای را پر کنند که نگرش آن ها نسبت به عشق و جنسیت را ارزیابی می کرد. نتایج نشان داد که شرکت کنندگانی که نمره بالایی در «تعصب جنسیتی» داشتند، چه از نوع به ظاهر محبت آمیز، مثل زنان موجودات لطیفی هستند که باید حمایت شوند و چه از نوع خصمانه مثل زنان زیردست مردانند، احتمال اعتقاد به باورهای عاشقانه در آن ها بیشتر بود. شرکت کنندگان صرف نظر از جنسیت در رفتارهای کنترل گرانه آنلاین در روابط، هم در نقش کنترل گر ظاهر شدند (مثلاً: اصرار بر
دسترسی به پیام های خصوصی شریک زندگی) و هم در نقش قربانی (مثلاً: تحمل نظارت دائمی شریک بر فعالیت های آنلاینشان). نقش های جنسیتی. گابریلا چرتی، پژوهشگر مطالعات جنسیتی، استدلال می کند که برای زنان، ایده آل سازی های ناشی از باورهای عاشقانه آن ها را ترغیب می کند تا اهداف و آرزوهای دیگر زندگی را نادیده بگیرند و عشق را به مثابه میدانی برای فداکاری شخصی و راهی برای کسب هویت ببینند. برای مردان، این باورها عرصهٔ عشق را حیطه ای معرفی می کنند که تنها مردان آغازگر رابطه باشند و هدایت کامل رابطه پس از شروع با آنها است، در حالی که همزمان حساسیت های عاطفی مردان را سرکوب می کند. یافته های محققی به نام سانچز-سیسیلیا نشان داد که افراد تک همسر و کسانی که هیچ گاه رابطه عاشقانه نداشتند، بیشترین اعتقاد را به باورهای عاشقانه داشتند. افراد غیرتک همسر و/یا دوجنس گرا در مقایسه با افراد دگرجنس گرا و همجنس گرا، اعتقاد کم تری به این باورها نشان دادند. محققان هرنیا گارسیا و انکارناسیون سوریانو با بررسی افراد در روابط بنفیت دریافتند که این افراد حسادت کم تری تجربه می کردند، اما اعتقاد به سایر باورهای عاشقانه در آن ها به اندازهٔ عموم جامعه ب
الا بود. علیرغم طراحی این روابط برای فرار از انتظارات جنسیتی عشق، اکثر افراد همچنان به طور مداوم در معرض باورهای نادرست عشق قرار می گیرند و نهایتاً آن ها را درونی و می پذیرند.
جانی برشتولد (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "سگ گمشده، ریچر و" "ورشکسته" اشاره کرد.
پرستشگاه باربار () یک مکان باستانی واقع در روستای باربار در کشور بحرین است که بخشی از تمدن دیلمون محسوب می شود. جدیدترین پرستشگاه از سه پرستشگاه باربار در سال ۱۹۵۴ توسط یک تیم باستان شناسی دانمارکی کشف شد. دو پرستشگاه دیگر نیز در این مکان کشف شد که قدیمی ترین آنها مربوط به ۳۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح است. این پرستشگاه ها از بلوک های سنگ آهک ساخته شده اند که گمان می رود از جزیره جده تراشیده و آورده شده اند. تاریخ. سه پرستشگاه یکی بر فراز دیگری ساخته شده اند، به طوری که پرستشگاه دوم حدود ۵۰۰ سال پس از نخستین پرستشگاه و سومی نیز در فاصلهٔ میان ۲۱۰۰ تا ۲۰۰۰ پیش از میلاد به بنا افزوده شده است. گمان می رود که این پرستشگاه ها برای پرستش انکی خدای خرد و آب شیرین، و همسرش نانخورساک (نینهورساگ) ساخته شده باشند. این پرستشگاه شامل دو قربانگاه و چشمه ای طبیعی از آب است که به باور پرستش کنندگان، از اهمیت معنوی برخوردار بوده است. در جریان کاوش های باستان شناسی این محوطه، ابزارها، سلاح ها، سفالینه ها و قطعات کوچکی از طلا کشف شد که امروزه در موزه ملی بحرین به نمایش گذاشته شده اند. مشهورترین یافتهٔ این کاوش ها، سر یک گاو از جنس
مس بود. این محوطه در فهرست موقت میراث جهانی یونسکو قرار دارد. باستان شناسی. این محوطه در سال ۱۹۵۴ توسط پی.وی. گلوب کشف شد. کاوش های باستان شناسی توسط تیمی دانمارکی به سرپرستی هلموت اندرسن و پدر مورتنسن از همان سال آغاز شد و تا سال ۱۹۶۲ ادامه یافت. در زمستان ۱۹۵۵، بخش بالایی، تپه ای پوشیده از شن و ریگ برداشته شد و دیوارها در ماه های فوریه و مارس ۱۹۵۶ مورد کاوش قرار گرفتند. فعالیت های باستان شناسی در این محوطه در سال ۲۰۰۴ از سر گرفته شد. منابع. پانویس
مارتیروس خاچاطوری بادالیان (؛ زاده ) نقاش اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۲۶ ژوئیهٔ ۱۹۵۲ در بانانتس در به دنیا آمد و از کالج دولتی هنرهای زیبای پانوس ترلمزیان (۱۹۷۲)، انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان (۱۹۷۵) فارغ التحصیل گشت. وی از سال ۱۹۶۴ در شهر ایروانسکونت دارد. وی عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان می باشد. وی همچنین برنده جوایزی همچون نقاش شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۲۰) شد.
گری اُدانا هیو یک روزنامه نگار بریتانیایی است که در واشینگتن، دی.سی. به عنوان خبرنگار ارشد سیاسی آمریکای شمالی برای بی بی سی نیوز کار می کند. او نابینا است. اوایل زندگی. اُدانا هیو در سال ۱۹۶۸ در لندن به دنیا آمد. پدرش بازیکن فوتبال نیمه حرفه ای بود که همچنین به عنوان راننده تاکسی کار می کرد و مادرش رقص باله را آموزش می داد. اُدانا هیو ابتدا بینایی جزئی داشت، اما تا سن هشت سالگی کاملاً نابینا شد. او در کالج وُرستر برای نابینایان تحصیل کرد، جایی که فوتبال نابینایان را برای تیم ملی انگلستان بازی می کرد. سپس در کالج مسیح، آکسفورد فلسفه و زبان های مدرن خواند. حرفه. اُدانا هیو دورهٔ کارآموزی را در بی بی سی گذراند. پس از فارغ التحصیلی، به بی بی سی پیوست و به عنوان گزارشگر جوان در برنامهٔ "Today" رادیو ۴ بی بی سی فعالیت کرد. او در طول دوران حرفه ای خود، از آفریقا، آسیا، اروپا و ایالات متحده برای بی بی سی نیوز گزارش تهیه کرده است. در سال ۲۰۰۴، به عنوان خبرنگار سیاسی مستقر در وست مینستر منصوب شد. در سال ۲۰۰۷، او خبر بازگشت زودهنگام نخست وزیر بریتانیا، گوردون براون، را منتشر کرد. اما این خبر به همکار دیگری سپرده شد و د
ر سال ۲۰۰۸ بی بی سی به دلیل تبعیض مبتنی بر معلولیت، مبلغی به او پرداخت کرد. در سال ۲۰۱۴، اُدانا هیو به واشینگتن دی.سی. منتقل شد و خبرنگار ارشد سیاسی آمریکای شمالی بی بی سی نیوز شد. او دورهٔ اول ریاست جمهوری دونالد ترامپ و سپس جو بایدن را پوشش داد. در ۱۳ ژوئیه ۲۰۲۴، او هنگام پوشش تجمع انتخاباتی ترامپ در باتلر (پنسیلوانیا) شاهد تلاش برای ترور دونالد ترامپ (۲۰۲۴) بود و بلافاصله از محل حادثه گزارش زنده فرستاد. در مارس ۲۰۲۵، بی بی سی انتصاب اُدانا هیو را به عنوان خبرنگار ارشد جدید خود در آمریکای شمالی اعلام کرد. زندگی شخصی. اُدانا هیو و شریک زندگی اش، سارا لوس ویت، در یورکشایر زندگی می کنند و یک دختر دارند.
روبن سرگئی آروتچیان (؛ زاده - درگذشته ) نقاش و معمار اهل ارمنستان بود. وی بین سال های ۱۹۷۶ تا ۲۰۲۲ میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در ۱۸ ژوئن ۱۹۴۷ در ایروان به دنیا آمد و از کالج دولتی هنرهای زیبای پانوس ترلمزیان (۱۹۶۴) و دانشگاه ملی پلی تکنیک ارمنستان (۱۹۷۰) فارغ التحصیل گشت. سرگئی آروتچیان و میکائیل آروتچیان پدر و پسر وی بودند. وی عضو اتحادیه معماران ارمنستان (۱۹۷۶) و اتحادیه معماران ارمنستان (۱۹۷۴) می باشد. وی همچنین برنده جوایزی همچون نقاش شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۲) شد. وی در ۱۶ ژانویهٔ ۲۰۲۲ در سن ۷۴ سالگی در ایروان درگذشت.
تیگران وارتگسی آرزومانیان (؛ زاده ) مجسمه ساز اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۲۷ ژانویهٔ ۱۹۴۵ ‏ در ایروان در به دنیا آمد و از انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان (۱۹۶۹) فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون نقاش شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۱) شد.
آناتولی قوندی آوتیان (؛ زاده ) نقاش، مجسمه ساز اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۵ سپتامبر ۱۹۵۲ در شهرستان پروکوپیفسکی در به دنیا آمد و از کالج دولتی هنرهای زیبای پانوس ترلمزیان (۱۹۷۲) و (۱۹۷۶) فارغ التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان می باشد. وی همچنین برنده جوایزی همچون نقاش شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۰۹) و نقاش مردمی جمهوری ارمنستان (۲۰۱۷) شد.
آرائیک ژُرایی آلکیان (؛ زاده ) مجسمه ساز اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۹ اوت ۱۹۵۹ در ودی در به دنیا آمد و از کالج دولتی هنرهای زیبای پانوس ترلمزیان (۱۹۷۹) و انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان (۱۹۸۵) فارغ التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان (1988) می باشد. وی همچنین برنده جوایزی همچون نقاش شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۱) شد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42237157&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-08-07T02:56:17Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Luckie Luke&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;انتقال از به &lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42376304&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; خاچاطور سورنی آزیزیان (؛ زاده ) نقاش اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۱۹ ژوئن ۱۹۴۸ ‏ در ایروان در به دنیا آمد و از کالج دولتی هنرهای زیبای پانوس ترلمزیان (۱۹۶۸) و انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان (۱۹۷۴) فارغ التحصیل گشت. پدر وی بود. وی عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان (۱۹۷۹) می باشد. وی همچنین برنده جوایزی همچون نقاش شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۶) و مدال یادبود نخست وزیر ارمنستان شد.
ولادیمیر اونیکی آبرویان (؛ زاده ) نقاش، کاریکاتوریست اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۲۳ سپتامبر ۱۹۳۹ در تفلیس به دنیا آمد . وی عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان (۱۹۶۰) می باشد. وی همچنین برنده جوایزی همچون نقاش شایسته جمهوری ارمنستان شد.
پیشکش موسیقایی (به آلمانی: "Musikalisches Opfer"؛ به انگلیسی: "The Musical Offering"), به شمارهٔ BWV 1079، مجموعه ای شگرف از کانن ها، فوگ ها و دیگر قطعات موسیقی اثر نابغهٔ بزرگ موسیقی، یوهان سباستیان باخ است. تمامی قطعات این مجموعه بر پایهٔ یک تِم (زمینه) موسیقایی واحد ساخته شده اند؛ تِمی که از سوی فردریک کبیر، پادشاه پروس، به باخ اهدا شد و این اثر نیز به خود او تقدیم گردیده است. این مجموعه در سپتامبر ۱۷۴۷ به چاپ رسید. نقطه اوج این اثر، «ریچرکار اِی سِکس» (Ricercar a 6)، یک فوگ شش صدایی است که بسیاری آن را قلهٔ تمام این مجموعه می دانند. موسیقی شناس برجسته، چارلز روزن، این قطعه را به عنوان مهم ترین اثر نوشته شده برای سازهای کلاویه ای در طول تاریخ معرفی کرده است (تا حدی به این دلیل که از نخستین نمونه های تاریخ است). این ریچرکار گاه با نام «فوگ پروسی» نیز خوانده می شود؛ نامی که خود باخ نیز از آن استفاده کرده است. تاریخچه. ریشه های این مجموعه به دیداری تاریخی میان باخ و فریدریش کبیر در تاریخ ۷ مه ۱۷۴۷ بازمی گردد. این ملاقات در اقامتگاه پادشاه در پوتسدام شکل گرفت، زیرا پسر باخ، کارل فیلیپ امانوئل باخ، در آنجا به ع
نوان موسیقی دانِ دربار مشغول به کار بود. فریدریش مشتاق بود تا به باخِ پدر، پدیده ای نوظهور را نشان دهد: فورته پیانو. سازی که با وجود اختراعش در ۴۷ سال پیش از آن، هنوز مقبولیتی جهانی نیافته بود (خودِ باخ نیز تا حدود سال ۱۷۳۶ با آن مواجه نشده بود). با این حال، پادشاه خود چندین نمونه از این سازهای تجربی را که توسط گوتفرید زیلبرمن در حال توسعه بود، در اختیار داشت. در طول این دیدار مورد انتظار در کاخ پوتسدام، باخ که به مهارت افسانه ایش در بداهه نوازی شهره بود، یک تِم موسیقی طولانی و بسیار پیچیده از فریدریش دریافت کرد تا بر اساس آن یک فوگ سه صدایی را بی درنگ بداهه نوازی کند. باخ این خواسته را با استادی تمام به انجام رساند، اما فریدریش پا را فراتر نهاد و او را به چالشی دشوارتر فراخواند: بداهه نواختن یک فوگ شش صدایی بر پایهٔ همان تِم. باخ پاسخ داد که برای خلق چنین شاهکاری، نیازمند کار بر روی پارتیتور است و آن را پس از آماده شدن برای پادشاه ارسال خواهد کرد. با این حال، برای آنکه قدرت خویش را در همان مجلس به نمایش بگذارد، باخ تِم دیگری را برگزید و این بار نیز به صورت کاملاً بداهه، یک فوگ شش صدایی بر روی آن اجرا کرد که
با همان چیره دستیِ فوگ سه صدایی، تحسین شگفت زدهٔ تمام حاضران را برانگیخت. او سپس به لایپزیگ بازگشت تا «تِمِ شاهانه» (Thema Regium یا «تِم پادشاه») را بر روی کاغذ آورد و آن را به اوج شکوه هنری خود برساند: &lt;score sound="1"&gt;relative c'{ clef treble key c minor ime 2/2 set Staff.midiInstrument = "harpsichord" c'2 ees | % 1 g aes | % 2 b, r4 g' | % 3 fis2 f | % 4 e ees~ | % 5 ees4 d des c | % 6 b a8 g c4 f | % 7 ees2 d bar "|" | % 8 c4 }&lt;/score&gt; چهار ماه پس از آن دیدار، باخ مجموعه ای از قطعات را بر اساس همان تِم شاهانه منتشر کرد که امروز آن را با نام پیشکش موسیقایی می شناسیم. باخ بر روی این اثر یک کتیبهٔ لاتین نگاشت: «Regis Iussu Cantio Et Reliqua Canonica Arte Resoluta» (به معنای: «نغمه به فرمان پادشاه، و باقی به شیوهٔ کاننیک حل شده»)؛ یک نوشتهٔ کتیبه ای هوشمندانه که حروف نخست آن، واژهٔ ریچرکار (RICERCAR) را می سازد؛ یکی از ژانرهای شناخته شده و فاضلانهٔ آن دوران. خاستگاه احتمالی تِم شاهانه. هامفری اف. ساسون، تِمی را که فریدریش دوم ارائه کرده بود، با تِم یک فوگ در لا مینور (HWV 609) اثر جورج فریدریک هن
دل که در مجموعهٔ «شش فوگ یا ولونتاری برای ارگ یا هارپسیکورد» منتشر شده بود، مقایسه کرده است. ساسون اشاره می کند که «تِمِ هندل بسیار کوتاه تر از تِمِ پادشاه است، اما 'معماری' موسیقایی آن به طرزی شگفت آور مشابه است: پرش هایی که با یک گام کروماتیک پایین رونده دنبال می شوند.» او همچنین به شباهت های دیگر میان این دو می پردازد که ساسون را به این نتیجه رساند که باخ احتمالاً از فوگ لا مینورِ هندل به عنوان یک مدل ساختاری یا راهنما برای "ریچرکار اِی ۶" (a 6) در "پیشکش موسیقایی" استفاده کرده و مفاهیم موسیقایی آن ممکن است بر پردازش "ریچرکار اِی ۳" (a 3) توسط باخ نیز تأثیر گذاشته باشد. با این وجود، "ریچرکار اِی ۶" طولانی تر و به مراتب پیچیده تر از فوگ هندل است. آرنولد شونبرگ، در مقاله ای که در سال ۱۹۵۰ دربارهٔ باخ نوشت، این نظریه را مطرح کرد که «تِم شاهانه» در واقع به دستور پادشاه توسط پسرِ باخ، کارل فیلیپ امانوئل، به عنوان یک تلهٔ از پیش آماده شده برای شرمسار کردن یوهان سباستیان باخ ساخته شده بود. ساختار و سازبندی. "پیشکش موسیقایی" در شکل نهایی خود، شامل اجزای زیر است: به استثنای تریو سونات که برای فلوت، ویولن و باسو کنت