Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پودرهای اثرانگشت پودرهایی هستند که همراه با برس های اثرانگشت توسط بازرسان صحنه جرم و سایر پرسنل مجری قانون برای جستجو و تقویت اثر انگشت پنهان یا نامرئی مورد استفاده قرار می گیرند که می توان از آن برای تعیین هویت استفاده کرد. این روش ایجاد اثر انگشت که معمولاً به عنوان گردگیری برای اثر انگشت شناخته می شود، شامل چسبیدن ذرات پودر به ترشحات رطوبت و عرق است که بر روی سطوح توسط برجستگی های برجسته روی انگشتان، کف دست ها یا کف پا طراحی شده برای گرفتن، به نام برجستگی اصطکاکی بر روی سطوح مختلف رسوب می کند. . ترک هایی که نمایانگر نواحی افسرده و فاقد اثر انگشت هستند، پودر را در خود نگه نمی دارند. توسعه فیزیکی اثر انگشت با استفاده از پودر یکی از روش هایی است که می توان برای تقویت اثر انگشت استفاده کرد. معمولاً برای جستجوی اثر انگشت روی سطوح بزرگ غیر متخلخل استفاده می شود که نمی توانند برای توسعه شیمیایی در آزمایشگاه ارسال شوند. با این حال، این روش خاص برای بهبود اثر انگشت تازه رسوب شده مناسب تر است، زیرا چسبندگی پودر با خشک شدن باقی مانده اثر کاهش می یابد. پودرهای اثر انگشت معمولاً به دلیل تطبیق پذیری مرتبط با این تکنیک ا
ستفاده می شوند. مجموعه بزرگی از ترکیبات پودر اثر انگشت وجود دارد که در طول زمان تکامل یافته اند تا استفاده ایمن و مؤثر از پودرهای اثر انگشت را در طیف گسترده ای از پس زمینه ها امکان پذیر کنند. ترکیب بندی. به طور کلی، دو شکل در پودرهای اثر انگشت خشک غیر مغناطیسی وجود دارند: یک رنگ، معمولاً در طبیعت غیر آلی، و یک ماده برای چسبندگی در پودر مانند اسید استئاریک، نشاسته ذرت یا پودر لیکوپودیوم ، هاگ های "کاج های زمینی" و سایر گیاهان مرتبط. علاوه بر این، یک ماده پرکننده مانند پوکه مشبک اغلب اضافه می شود تا رنگ و مواد چسبنده را با هم حفظ کند و در عین حال از تشکیل توده های بزرگ در پودر که منجر به کاربرد بی موثر بر روی سطح می شود، جلوگیری می کند. با این حال، پودرهای اثر انگشت مدرن فراوان هستند و شامل گزینه های خشک و آبی هستند. پودرهای اثر انگشت خشک اغلب بر اساس ترکیب کلی به شش نوع اصلی دسته بندی می شوند. با این حال، برخی از پودرها ممکن است به بیش از یک گروه تعلق داشته باشند. این پودرهای خشک را می توان به محلول شوینده رقیق اضافه کرد که می تواند روی سطوح اعمال شود تا اثر انگشت ایجاد شود. پودرهای پولکی. پودرهای پولک مانند ا
ز ذرات فلز تشکیل شده اند. متداول ترین ماده مورد استفاده در این نوع پودر آلومینیوم است. اما اغلب از برنز، طلا، مس، آهن و روی نیز استفاده می شود. پودر آلومینیوم روی سطوح مختلف ظاهر می شود و انتخاب پودری محبوبی در بریتانیا است. پودرهای گرانول. پودرهای گرانول در دهه ۱۹۲۰ به عنوان یکی از اولین انواع پودرهای اثر انگشت موجود اختراع شدند. مواد مورد استفاده در ساخت این پودرها گچ، کربن سیاه، گرافیت و انواع اجزای سرب و جیوه بود. پودرهای گرانولی مدرن از سرب یا جیوه استفاده نمی کنند زیرا مشخص شده است که با استفاده طولانی مدت باعث عوارض سلامتی می شوند. پودرهای گرانول سیاه که معمولاً در ایالات متحده آمریکا استفاده می شود، اکنون از ذرات مبتنی بر کربن تشکیل شده اند. با این حال، طیف گسترده ای از رنگ ها نیز برای ایجاد کنتراست با بسیاری از پس زمینه ها در دسترس هستند. پودرهای مغناطیسی. پایه پودرهای مغناطیسی پودر دانه ای یا پولکی با هر رنگی است. جنبه مغناطیسی به افزودن ذرات کوچک آهن نسبت داده می شود. پودرهای مغناطیسی جزئیات اثر انگشت را به طور موثرتری نسبت به پودرهای گرانولی و پولکی سنتی افزایش می دهند زیرا ذرات ریزتر هستند و روش
استفاده کمتر تهاجمی است. پودرهای فلورسنت. پودرهای فلورسنت در دو ترکیب دانه ای و مغناطیسی موجود هستند. جزء فلورسنت با افزودن یک رنگ رنگی به پودر برای تجسم بهتر اثر انگشت گرد و غبار روی سطوح چند رنگ با استفاده از نور ماوراء بنفش (UV) یا منبع نور جایگزین (ALS) ارائه می شود. نانو پودرها. نانوپودرها نوع نسبتاً جدیدی از پودر هستند که از نانوذرات تشکیل شده است. مشابه پودرهای مغناطیسی، این پودرها به دلیل اندازه ذرات بسیار کوچک، جزئیات برجستگی بیشتری را در اثر انگشت تازه رسوب کرده و قدیمی ارائه می دهند. پودرهای مادون قرمز. پودرهای مادون قرمز در ارتباط با نور مادون قرمز استفاده می شود. ویژگی های اثر انگشت از پس زمینه اطراف متمایز است زیرا نور مادون قرمز به جای انعکاس در اثر انگشت جذب می شود. این پودرها برای تقویت اثر انگشت موجود بر روی اسکناس در کشورهایی که از پول پلیمری استفاده می کنند بسیار سودمند هستند، زیرا پودر مشکلات مربوط به تجسم اثر انگشت بر روی اقلام با خواص رنگارنگ، بازتابنده و فلورسنت را برطرف می کند. عوامل مؤثر بر کیفیت پودر اثر انگشت. عوامل متعددی بر اثربخشی پودرهای اثر انگشت تأثیر دارند. انتخاب و کاربرد پ
ودر. در گذشته، پودرها بر اساس انتخاب شخصی یا تشریح روش های استاندارد بخش یا آژانس مرتبط انتخاب می شدند. با این حال، علی رغم این آزادی در فرایند انتخاب پودر، بازرسان صحنه جرم باید در نهایت پودرهایی را انتخاب کنند که بهترین کنتراست را در برابر سطحی که اثر انگشت روی آن قرار می گیرد، با در نظر گرفتن ویژگی های خود سطح ارائه دهد. بیشتر پودرهای اثر انگشت با یک برس اثر انگشت متشکل از الیاف بسیار ظریف طراحی شده برای برداشتن پودر و به آرامی آن را از طریق یک حرکت چرخشی روی اثر انگشت قرار می دهند تا بدون از بین بردن بقایای ظریف تشکیل دهنده اثر انگشت، آن را آشکار کند. انواع مختلفی از برس ها وجود دارد که می توان از آنها برای استفاده از پودر اثر انگشت استفاده کرد. انتخاب بیشتر به مرحله توسعه اثر انگشت بستگی دارد. به عنوان مثال، برس های اثرانگشت پر جزئیات را در اثر انگشت هایی که در طول جستجوی اولیه با برس های اثرانگشت متشکل از الیاف فایبر گلاس قرار دارند، افزایش می دهند. پودر اثر انگشت ممکن است با استفاده از روش های آئروسل استفاده شود که تماس مستقیم با سطح ندارد. پودرهای مغناطیسی در نحوه استفاده از آنها روی اثر انگشت کمی با
پودرهای سنتی متفاوت است. به طور خاص، یک اپلیکاتور مغناطیسی به جای یک برس اثر انگشت متشکل از الیاف استفاده می شود. آهنربا در اپلیکاتور پودر مغناطیسی را جذب می کند و مجموعه ای از پودر را تشکیل می دهد که می تواند به آرامی روی اثر انگشت حرکت کند. پس از تکمیل، آهنربا در اپلیکاتور جمع می شود و پودر مغناطیسی می افتد. مزیت این روش کاربردی این است که هیچ مویی با سطح تماس نمی گیرد و بنابراین، در مقایسه با روش های دیگر ایجاد اثر انگشت، احتمال آسیب کمتری به چاپ وجود دارد. صرف نظر از روشی که برای استفاده از پودر اثر انگشت انتخاب شده است، باید مراقب باشید که از پودر بیش از حد استفاده نکنید که می تواند جزئیات ظریف اثر انگشت مورد نیاز برای شناسایی را خراب کند. علاوه بر این، اثر انگشت حاوی DNA است که می تواند در تجزیه و تحلیل DNA بعدی پزشکی قانونی استفاده شود و بنابراین، کاهش خطرات آلودگی DNA هنگام استفاده از پودر اثر انگشت بسیار مهم است. کاربردهای بیشتر. پودر اثر انگشت برای تشخیص و جمع آوری اثر انگشت نهفته مفید است، اما این همه آنالیز قابل انجام نیست. Kaplan-Sandquist, LeBeau و Miller مطالعه ای را انجام دادند که در آن روش ها
ی توسعه اثر انگشت را با واجذب-یونش لیزری به کمک ماتریس آزمایش کردند. پودر اثر انگشت به عنوان یک ماتریس MALDI مفید است. این ابزار می تواند بسیاری از ترکیبات را شناسایی کند. در این مطالعه، اثر انگشت آزمایش شده حاوی باقی مانده های حلال شناخته شده بود. پودر اثر انگشت همراه با ماتریس MALDI بالاترین میانگین نرخ تشخیص (۸۸٪) را داشتند. از آنجایی که این مطالعه کنترل شده بود، مشخص شده است که استفاده از این کاربرد بیشتر با MALDI/TOF MS مؤثر خواهد بود. نگرانی های بهداشتی مرتبط. پودرهای اثر انگشتی که در گذشته استفاده می شد حاوی موادی بودند که سرطان زا و سمی تلقی می شدند. به طور خاص، اجزای سرب و جیوه به دلیل موارد مرتبط با مسمومیت با جیوه و سرب از پودرهای اثر انگشت حذف شدند. پودرهای اثر انگشت مدرن به طور قابل توجهی خطرات سلامتی کمتری دارند زیرا عمدتاً از اجزای ارگانیک تشکیل شده اند. با این حال، این نگرانی وجود دارد که ذرات کوچک درون پودرهای اثر انگشت ممکن است استنشاق شوند و پس از قرار گرفتن در معرض طولانی مدت می توانند منجر به ایجاد بیماری های ریوی شوند. پودرهایی با اندازه ذرات کوچکتر مانند پودرهای فلورسنت یا نانوپودرهای ج
دیدتر به ویژه نگران کننده هستند زیرا به اندازه کافی کوچک هستند که بتوانند به اعماق ریه ها برسند و ته نشین شوند. بنابراین، توصیه می شود افرادی که مکرراً از این پودرها استفاده می کنند، اقدامات احتیاطی لازم را برای کاهش خطر ابتلا به بیماری های تنفسی انجام دهند، خواه این کار در داخل هود یا استفاده از ماسک باشد.
آزمون بازتاب شناختی، آزمونی است که برای سنجش تمایل فرد به نادیده گرفتن یک پاسخ نادرست «تکانشی» (پاسخی آنی و بدون فکر کردن) و تأمل بیشتر، جهت یافتن پاسخ درست طراحی شده است. با این حال اعتبار این ارزیابی به عنوان معیاری برای «بازتاب شناختی» یا «تفکر شهودی» زیر سؤال است. این آزمون، اولین بار در سال ۲۰۰۵ توسط روان شناس، شین فردریک توصیف شد. CRT با معیارهای هوش، مانند آزمون ضریب هوش، همبستگی مثبت متوسطی دارد و با معیارهای مختلف اکتشافی ذهنی همبستگی بالایی دارد. برخی از تحقیقات استدلال می کنند که CRT در واقع توانایی های شناختی را اندازه گیری می کند (که به صورت عامیانه به عنوان هوش شناخته می شود). تحقیقات بعدی نشان داد که CRT یک ساختار چندوجهی است: بسیاری پاسخ خود را با پاسخ صحیح شروع می کنند، درحالی که برخی دیگر حتی اگر در پاسخ شهودی اولیه خود تأمل کنند، در حل آزمون شکست می خورند. همچنین استدلال شده است که سرکوب پاسخ اول تنها عامل پشت عملکرد موفق در CRT نیست: فهم و توانایی محاسبات عددی پایه ای و تأمل، هر دو در عملکرد تأثیرگذار هستند. مبنای آزمون. به گفته فردریک، دو نوع کلی از فعالیت های شناختی به نام های «سیستم ۱»
و «سیستم ۲» وجود دارد (این اصطلاحات برای اولین بار توسط کیت استانوویچ و ریچارد وست استفاده شده است). سیستم ۱ به سرعت بدون بازتاب اجرا می شود، درحالی که سیستم ۲ نیاز به فکر و تلاش آگاهانه دارد. آزمون بازتاب شناختی دارای سه سؤال است و سیستم ۱ به هرکدام از سوالات، یک پاسخ واضح اما نادرست ارائه می دهد. این درحالی است که پاسخ صحیح نیاز به فعال سازی سیستم ۲ دارد. برای اینکه سیستم ۲ فعال شود، شخص باید به این توجه داشته باشد که اولین پاسخ او نادرست بوده، که این مورد نیاز به تأمل در شناخت خود دارد. شاخص های همبستگی. این آزمون با بسیاری از شاخص های تفکر اقتصادی مانند سواد عددی، تنزیل زمانی، ترجیح ریسک و ترجیح به قمار همبستگی داشته است. همچنین، این آزمون با شاخص های اکتشافی ذهنی مانند خطای قمارباز، درک بازگشت به میانگین، خطای هزینه از دست رفته و موارد دیگر نیز همبستگی نشان داده است. کیت استانوویچ دریافت که توانایی شناختی ارتباط قوی ای با امتیازات آزمون بازتاب شناختی (CRT) ندارد، زیرا تنها تحت شرایط خاصی باعث بهبود عملکرد در این آزمون می شود. اولاً، فرد باید نیاز به غلبه بر پاسخ سیستم ۱ خود را تشخیص دهد، و سپس باید منابع
شناختی کافی برای انجام این غلبه در اختیار داشته باشد. اگر فرد نیاز به مهار سیستم ۱ برای غلبه نداشته باشد، پاسخ سیستم ۲ بلافاصله دنبال می شود. در غیر این صورت، فرد باید ظرفیت کافی برای حفظ مهار سیستم ۱ داشته باشد تا بتواند پاسخ سیستم ۲ را فعال کند. از طرف دیگر، برخی محققان با استفاده از روش های پیشرفته نظریه پاسخ به آیتم، اعتبار این آزمون را ارزیابی کرده و دریافتند که احتمالاً CRT توانایی شناختی را می سنجد. نویسندگان این مطالعه توضیح می دهند که اعتبار آزمون بازتاب شناختی مورد سؤال قرار گرفته است به دلیل کمبود مُطالعات اعتبارسنجی و نبود رویکرد روان سنجی. سوالات آزمون. آزمون اصلی که توسط دکتر فردریک نوشته شده بود فقط شامل سه سؤال زیر بود: محدودیت ها و جایگزین ها. محققان برآورد کرده اند که بین ۴۴ تا ۵۱ درصد از شرکت کنندگان در پژوهش ها، پیش تر با آزمون بازتاب شناختی (CRT) آشنا بوده اند. شرکت کنندگانی که با این آزمون آشنایی قبلی دارند، معمولاً نسبت به کسانی که هیچ گونه مواجهه ای نداشته اند، امتیازهای بالاتری کسب می کنند. این موضوع سوالاتی را دربارهٔ اعتبار این آزمون در بین این دسته از افراد مطرح می کند. برای مقابل
ه با محدودیت های مرتبط با آشنایی قبلی، محققان اقدام به توسعه انواع مختلفی از آزمون های جایگزین برای سنجش بازتاب شناختی کرده اند. با این حال، تحقیقات اخیر نشان می دهد که آزمون بازتاب شناختی نسبت به مواجهه های متعدد مقاوم است؛ به این معنا که علی رغم افزایش امتیازات خام در شرکت کنندگانی که تجربه قبلی دارند، همبستگی آن با سایر متغیرها بدون تغییر باقی می ماند. یکی دیگر از محدودیت های آزمون بازتاب شناختی (CRT) به نبود ویژگی های روان سنجی قوی و کمبود مطالعات اعتبارسنجی در ادبیات پژوهشی برمی گردد. این آزمون به گونه ای طراحی نشده است که با استانداردهای متداول این حوزه مانند استانداردهای آزمون های آموزشی و روان شناختی که توسط انجمن تحقیقات آموزشی آمریکا، انجمن روان شناسی آمریکا و شورای ملی سنجش در آموزش تدوین شده اند، همخوانی داشته باشد.
انگشت نگاری دی ان ای (DNA fingerprinting)، رخ نمانگاری دی ان ای، تشکیل پرونده دی ان ای یا دسته بندی دی ان ای ، فرایند تعیین ویژگی های دی ان ای یک فرد است. تجزیه و تحلیل دی ان ای که برای شناسایی یک گونه، به جای یک فرد انجام می شود، بارکدگذاری دی ان ای نامیده می شود. دسته بندی دی ان ای یک تکنیک پزشکی قانونی در تحقیقات جنایی است که مشخصات مظنونان جنایی را با شواهد دی ان ای مقایسه می کند تا احتمال دخالت آنها در جرم را ارزیابی کند. همچنین در آزمایش پدری، برای ایجاد واجد شرایط بودن مهاجرت، و در تحقیقات تبارشناسی و پزشکی استفاده می شود. دسته بندی دی ان ای همچنین در مطالعه جمعیت های جانوری و گیاهی در زمینه های جانورشناسی، گیاه شناسی و کشاورزی استفاده شده است. زمینه. با شروع از دهه ۱۹۸۰، پیشرفت های علمی امکان استفاده از دی ان ای را به عنوان ماده ای برای شناسایی افراد فراهم کرد. اولین حق ثبت اختراع که استفاده مستقیم از تنوع دی ان ای برای پزشکی قانونی را پوشش می دهد (US5593832A) توسط جفری گلاسبرگ در سال ۱۹۸۳، بر اساس کاری که وی در دانشگاه راکفلر در ایالات متحده در سال ۱۹۸۱ انجام داده بود، ثبت شد. ژنتیک شناس بریتانیایی س
ر الک جفریس به طور مستقل در سال ۱۹۸۴ در حین کار در بخش ژنتیک در دانشگاه لستر فرآیندی را برای دسته بندی دی ان ای ایجاد کرد که سبب نخستین استفاده از دسته بندی دی ان ای در یک پرونده جنایی شد. این فرایند که توسط جفریس به همراه پیتر گیل و دیو ورت از خدمات پزشکی قانونی (FSS) ایجاد شد، برای نخستین بار در حل قتل دو نوجوانی که در سال های ۱۹۸۳ و ۱۹۸۶ در ناربرو، لسترشایر مورد تجاوز و قتل قرار گرفته بودند، از نظر قانونی استفاده شد. . در تحقیقات قتل، به رهبری کارآگاه دیوید بیکر، دی ان ای موجود در نمونه های خون به طور داوطلبانه از حدود ۵۰۰۰ مرد محلی که مشتاقانه به پلیس لسترشایر در تحقیقات کمک کردند، به دست آمد و سبب تبرئه ریچارد باکلند، مظنون اولیه شد که به یکی از آنها اعتراف کرده بود. جنایات، و محکومیت بعدی کالین پیچفورک در ۲ ژانویه ۱۹۸۸. پیچفورک، یک کارمند نانوایی محلی، همکار خود یان کلی را مجبور کرده بود که هنگام تهیه نمونه خون از او دفاع کند - سپس کلی از یک پاسپورت جعلی برای جعل هویت پیچفورک استفاده کرد. یکی دیگر از همکاران این فریب را به پلیس گزارش داد. پیچفورک دستگیر شد و خون او برای پردازش و توسعه مشخصات به آزمایشگا
ه جفری فرستاده شد. مشخصات پیچفورک با مشخصات دی ان ای به جامانده از قاتل مطابقت داشت که حضور پیچفورک را در هر دو صحنه جرم تأیید می کرد. او به هر دو قتل اعتراف کرد. اگرچه ۹۹٫۹ درصد از توالی های دی ان ای انسان در هر فرد یکسان است، به اندازه ای از دی ان ای متفاوت است که می توان یک فرد را از دیگری متمایز کرد، مگر اینکه دوقلوهای تک تخمکی (یکسان) باشند. دسته بندی دی ان ای از توالی های تکراری استفاده می کند که بسیار متغیر هستند، که تکرارهای پشت سر هم با تعداد متغیر (ماهوارک) نامیده می شوند، به ویژه تکرارهای پشت سر هم کوتاه (STRs)، که به عنوان ریزماهواره ها و ماهواره های کوچک نیز شناخته می شوند. جایگاه های ماهوارک بین افراد نزدیک به هم مشابه هستند، اما به قدری متغیر هستند که افراد نامرتبط بعید است که ماهوارک های یکسانی داشته باشند. فرآیندهای دسته بندی. استخراج دی ان ای. هنگامی که نمونه ای مانند خون یا بزاق به دست می آید، دی ان ای تنها بخش کوچکی از آنچه در نمونه وجود دارد است. قبل از آنالیز دی ان ای، باید از سلول ها استخراج و خالص شود. راه های زیادی وجود دارد که می توان این کار را انجام داد، اما همه روش ها از یک روش اص
لی پیروی می کنند. سلول و غشای هسته باید شکسته شوند تا دی ان ای در محلول آزاد باشد. هنگامی که دی ان ای آزاد شد، می توان آن را از سایر اجزای سلولی جدا کرد. پس از جدا شدن دی ان ای در محلول، بقایای سلولی باقیمانده را می توان از محلول خارج کرد و دور انداخت و تنها دی ان ای باقی ماند. متداول ترین روش های استخراج دی ان ای شامل استخراج آلی (همچنین استخراج فنل کلروفرم)، استخراج چلکس و استخراج فاز جامد است. استخراج دیفرانسیل یک نسخه اصلاح شده از استخراج است که در آن دی ان ای از دو نوع سلول مختلف را می توان قبل از خالص سازی از محلول از یکدیگر جدا کرد. هر روش استخراج در آزمایشگاه به خوبی کار می کند، اما تحلیلگران معمولاً روش ترجیحی خود را بر اساس عواملی مانند هزینه، زمان درگیر، مقدار دی ان ای تولید شده و کیفیت دی ان ای تولید شده انتخاب می کنند. تجزیه و تحلیل RFLP. RFLP مخفف پلی مورفیسم طول قطعه محدود است و از نظر تجزیه و تحلیل دی ان ای، یک روش آزمایش دی ان ای را توصیف می کند که از آنزیم های محدود کننده برای «برش» دی ان ای در توالی های کوتاه و خاص در سراسر نمونه استفاده می کند. برای شروع پردازش در آزمایشگاه، نمونه باید ابت
دا یک پروتکل استخراج را طی کند، که ممکن است بسته به نوع نمونه و/یا SOPهای آزمایشگاهی (روش های عملیاتی استاندارد) متفاوت باشد. هنگامی که دی ان ای از سلول های داخل نمونه «استخراج» شد و از مواد سلولی خارجی و هر گونه نوکلئازی که دی ان ای را تجزیه می کند جدا شد، نمونه را می توان به آنزیم های محدود کننده مورد نظر معرفی کرد تا به قطعات قابل تشخیص تقسیم شود. پس از هضم آنزیم، ساترن بلات انجام می شود. ساترن بلات یک روش جداسازی مبتنی بر اندازه است که بر روی ژل با پروب های رادیواکتیو یا نورتابی شیمیایی انجام می شود. RFLP را می توان با پروب های تک جایگاهی یا چند جایگاهی (کاوشگرهایی که یک مکان روی دی ان ای یا چندین مکان روی دی ان ای را هدف قرار می دهند) انجام داد. ترکیب پروب های چند جایگاهی قدرت تفکیک بالاتری را برای آنالیز مجاز می کند، با این حال تکمیل این فرایند می تواند چند روز تا یک هفته برای یک نمونه طول بکشد به دلیل زمان بسیار زیاد مورد نیاز هر مرحله برای تجسم پروب ها. تجزیه و تحلیل STR. سیستم دسته بندی دی ان ای مورد استفاده امروزه بر اساس واکنش زنجیره ای پلیمراز (PCR) است و از توالی های ساده استفاده می کند. از کشوری
به کشور دیگر، سیستم های مختلف دسته بندی دی ان ای مبتنی بر STR در حال استفاده هستند. در آمریکای شمالی، سیستم هایی که مکان های هسته CODIS 20 تقویت می کنند تقریباً جهانی هستند، در حالی که در بریتانیا از سیستم جایگاه دی ان ای-۱۷ استفاده می شود و استرالیا از ۱۸ نشانگر هسته استفاده می کند. قدرت واقعی تحلیل STR در قدرت آماری تمایز آن است. از آنجایی که ۲۰ جایگاهی که در حال حاضر برای تمایز در CODIS استفاده می شوند، به طور مستقل دسته بندی شده اند (داشتن تعداد معینی از تکرار در یک مکان، احتمال وجود هر تعداد تکرار در هر مکان دیگری را تغییر نمی دهد)، قانون محصول برای احتمالات می تواند اعمال شود. . این بدان معناست که اگر فردی دارای نوع دی ان ای ABC باشد، که در آن سه جایگاه مستقل بودند، احتمال اینکه آن فرد دارای آن نوع دی ان ای باشد، احتمال داشتن نوع A برابر احتمال داشتن نوع B برابر احتمال داشتن نوع است. ج. این منجر به توانایی تولید احتمال تطابق ۱ در کوینتیلیون (1x10 18) یا بیشتر شده است. با این حال، جستجوهای پایگاه داده دی ان ای بسیار بیشتر از مطابقت های نادرست دسته بندی دی ان ای مورد انتظار بود. تجزیه و تحلیل کروموزوم Y.
با توجه به وراثت پدری، هاپلوتیپ های Y اطلاعاتی در مورد اجداد ژنتیکی جمعیت مرد ارائه می دهند. برای بررسی این تاریخچه جمعیت و ارائه تخمین هایی برای فرکانس های هاپلوتیپ در پرونده های جنایی، "پایگاه داده مرجع هاپلوتیپ Y (YHRD)" در سال ۲۰۰۰ به عنوان یک منبع آنلاین ایجاد شده است. در حال حاضر بیش از ۳۰۰۰۰۰ هاپلوتیپ حداقل (۸ جایگاه) از جمعیت های سراسر جهان را شامل می شود. تجزیه و تحلیل میتوکندری. mtدی ان ای را می توان از موادی مانند ساقه مو و استخوان/دندان های قدیمی به دست آورد. مکانیسم کنترل بر اساس نقطه تعامل با داده ها. این را می توان با قرار دادن ابزار در نمونه تعیین کرد. مسائل مربوط به نمونه های دی ان ای پزشکی قانونی. هنگامی که مردم به تجزیه و تحلیل دی ان ای فکر می کنند، اغلب به برنامه های تلویزیونی مانند "NCIS" یا "CSI" فکر می کنند، که نمونه های دی ان ای را به تصویر می کشند که به آزمایشگاه می آیند و بلافاصله تجزیه و تحلیل می شوند و به دنبال آن تصویری از مظنون در عرض چند دقیقه کشیده می شود. با این حال، واقعیت کاملاً متفاوت است و نمونه های کامل دی ان ای اغلب از صحنه جنایت جمع آوری نمی شوند. قربانیان قتل اغلب قبل
از پیدا شدن در معرض شرایط سخت قرار می گیرند و اشیایی که برای ارتکاب جنایت استفاده می شود اغلب توسط بیش از یک نفر مورد استفاده قرار می گیرد. دو مسئله رایجی که دانشمندان پزشکی قانونی هنگام تجزیه و تحلیل نمونه های دی ان ای با آن مواجه می شوند، نمونه های تخریب شده و مخلوط های دی ان ای هستند. دی ان ای تخریب شده. پیش از اینکه روش های مدرن PCR وجود داشته باشد، تجزیه و تحلیل نمونه های دی ان ای تجزیه شده تقریباً غیرممکن بود. روش هایی مانند پلی مورفیسم طول قطعه محدود یا پلی مورفیسم طول قطعه محدود RFLP، که اولین تکنیک مورد استفاده برای آنالیز دی ان ای در علم پزشکی قانونی بود، به دی ان ای با وزن مولکولی بالا در نمونه برای به دست آوردن داده های قابل اعتماد نیاز داشت. با این حال، دی ان ای با وزن مولکولی بالا در نمونه های تخریب شده وجود ندارد، زیرا دی ان ای برای انجام دقیق RFLP بسیار تکه تکه شده است. تنها زمانی که تکنیک های PCR اختراع شد، آنالیز نمونه های دی ان ای تجزیه شده قادر به انجام واکنش زنجیره ای پلیمراز شد. Multiplex PCR به ویژه جداسازی و تکثیر قطعات کوچک دی ان ای را که هنوز در نمونه های تخریب شده باقی مانده اند، م
مکن می سازد. هنگامی که روش های Multiplex PCR با روش های قدیمی تر مانند RFLP مقایسه می شوند، تفاوت زیادی را می توان مشاهده کرد. Multiplex PCR از نظر تئوری می تواند کمتر از ۱ را تقویت کند نانوگرم دی ان ای، اما RFLP باید حداقل ۱۰۰ داشته باشد نانوگرم دی ان ای به منظور انجام آنالیز. تجزیه و تحلیل MiniSTR. در مواردی که نمونه های دی ان ای تخریب می شوند، مانند آتش سوزی های شدید یا باقی مانده قطعات استخوان، آزمایش استاندارد STR روی آن نمونه ها می تواند ناکافی باشد. هنگامی که تست استاندارد STR بر روی نمونه های بسیار تخریب شده انجام می شود، مکان های بزرگتر STR اغلب از بین می روند و فقط دسته بندی های دی ان ای جزئی به دست می آید. دسته بندی های دی ان ای جزئی می تواند ابزار قدرتمندی باشد، اما احتمال تطابق تصادفی بیشتر از زمانی است که یک نمایه کامل به دست آید. یکی از روش هایی که برای تجزیه و تحلیل نمونه های دی ان ای تخریب شده توسعه یافته است، استفاده از فناوری miniSTR است. در رویکرد جدید، پرایمرها به طور ویژه برای اتصال نزدیک تر به ناحیه STR طراحی شده اند. در آزمایش STR معمولی، پرایمرها به توالی های طولانی تری که حاوی ناحیه
STR در داخل قطعه هستند، متصل می شوند. با این حال، تجزیه و تحلیل MiniSTR تنها مکان STR را هدف قرار می دهد، که منجر به یک محصول دی ان ای بسیار کوچکتر می شود. با قرار دادن پرایمرها به مناطق واقعی STR، شانس بیشتری برای تقویت موفقیت آمیز این ناحیه وجود دارد. اکنون می توان تقویت موفقیت آمیز آن مناطق STR را انجام داد و دسته بندی های دی ان ای کامل تری را می توان به دست آورد. موفقیتی که محصولات PCR کوچکتر نرخ موفقیت بالاتری را با نمونه های بسیار تخریب شده تولید می کنند اولین بار در سال ۱۹۹۵ گزارش شد، زمانی که فناوری miniSTR برای شناسایی قربانیان آتش سوزی Waco استفاده شد. مخلوط های دی ان ای. مخلوط ها یکی دیگر از مسائل رایجی است که دانشمندان پزشکی قانونی هنگام تجزیه و تحلیل نمونه های دی ان ای ناشناخته یا مشکوک با آن مواجه می شوند. مخلوط به عنوان یک نمونه دی ان ای که شامل دو یا چند عامل فردی است تعریف می شود. این اغلب زمانی رخ می دهد که نمونه ای از دی ان ای از آیتمی که توسط بیش از یک نفر استفاده می شود، سواب گرفته شود یا زمانی که نمونه حاوی دی ان ای قربانی و مهاجم باشد. وجود بیش از یک فرد در یک نمونه دی ان ای می تواند تش
خیص دسته بندی های فردی را چالش برانگیز کند و تفسیر مخلوط ها باید فقط توسط افراد بسیار آموزش دیده انجام شود. مخلوط هایی که شامل دو یا سه فرد هستند را می توان به سختی تفسیر کرد. مخلوط هایی که شامل چهار یا چند فرد هستند، برای بدست آوردن دسته بندی های فردی بسیار پیچیده هستند. یکی از سناریوهای رایج که در آن اغلب مخلوط به دست می آید، در مورد تجاوز جنسی است. ممکن است نمونه ای جمع آوری شود که حاوی مطالبی از قربانی، شرکای جنسی رضایت مند قربانی، و مرتکب (افراد) باشد. با پیشرفت روش های تشخیص در دسته بندی دی ان ای، دانشمندان پزشکی قانونی نمونه های دی ان ای بیشتری را مشاهده می کنند که حاوی مخلوط هایی هستند، زیرا اکنون حتی کوچک ترین مشارکت کننده را می توان با آزمایش های مدرن شناسایی کرد. سهولتی که دانشمندان پزشکی قانونی در نفوذ به مخلوط های دی ان ای دارند تا حد زیادی به نسبت دی ان ای موجود از هر فرد، ترکیبات ژنوتیپ و مقدار کل دی ان ای تکثیر شده بستگی دارد. نسبت دی ان ای اغلب مهم ترین جنبه ای است که باید در تعیین اینکه آیا یک مخلوط را می توان تفسیر کرد یا خیر. به عنوان مثال، اگر یک نمونه دی ان ای دارای دو مشارکت کننده باشد،
اگر نسبت دی ان ای ارائه شده توسط یک فرد بسیار بیشتر از فرد دوم باشد، تفسیر دسته بندی های فردی آسان خواهد بود. وقتی یک نمونه سه یا چند مشارکت کننده داشته باشد، تعیین دسته بندی های فردی بسیار دشوار می شود. خوشبختانه، پیشرفت در ژنوتیپ احتمالی ممکن است این نوع تعیین را در آینده ممکن کند. ژنوتیپ احتمالی از نرم افزار رایانه ای پیچیده برای انجام هزاران محاسبات ریاضی برای تولید احتمالات آماری ژنوتیپ های منفرد موجود در مخلوط استفاده می کند. پایگاه داده های دی ان ای. یکی از کاربردهای اولیه پایگاه داده دی ان ای، گردآوری یک همخوانی دی ان ای میتوکندری بود، که توسط کوین دبلیو پی میلر و جان ال داوسون در دانشگاه کمبریج از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۹ تهیه شده بود از داده های جمع آوری شده به عنوان بخشی از پایان نامه دکتری میلر. . در حال حاضر چندین پایگاه داده دی ان ای در سراسر جهان وجود دارد. برخی خصوصی هستند، اما بیشتر بزرگ ترین پایگاه های داده تحت کنترل دولت هستند. ایالات متحده بزرگ ترین پایگاه داده دی ان ای را با سیستم شاخص ترکیبی دی ان ای (CODIS) دارای بیش از ۱۳ میلیون رکورد تا ماه مه ۲۰۱۸ است بریتانیا پایگاه داده ملی دی ان ای (Nدی