Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ود، تصویب می نماید. ترکیب شورا شامل شهرداران و اعضای شورای شهر هر کومونه در محدودهٔ کلان شهر است که از میان خود، با استفاده از نظام نمایندگی تناسبی فهرست نیمه باز و بر پایهٔ روش دونت (D'Hondt)، انتخاب می شوند. اعضای شورای کلان شهری برای دوره ای پنج ساله و به صورت عمومی در سطح کل کلان شهر انتخاب می شوند؛ در این انتخابات، آرای مربوط به شوراهای کلان شهری بر پایهٔ گروه بندی کومونه ها (شهرداری ها) در نه دستهٔ جمعیتی وزن دهی می شود، به گونه ای که آرای شهرداران و اعضای شوراهای شهر در گروه های پرجمعیت تر ارزش بیشتری از آرای گروه های کم جمعیت تر دارد. شمار اعضای شورا در هر کلان شهر به جمعیت آن بستگی دارد: کلان شهرهایی با جمعیتی بیش از ۳ میلیون نفر ۲۴ عضو دارند؛ کلان شهرهایی با جمعیتی میان ۸۰۰ هزار تا ۳ میلیون نفر ۱۸ عضو دارند؛ و سایر کلان شهرها ۱۴ عضو خواهند داشت. کنفرانس کلان شهری قوانین و اصلاحات مصوب شورای کلان شهر را می پذیرد یا رد می کند. کنفرانس، نهاد نهایی تصویب بودجهٔ کلان شهر به شمار می آید. تصمیم گیری در کنفرانس مستلزم رأی دست کم دو سوم کومونه های موجود در کلان شهر و همچنین اکثریت جمعیت ساکن در آن است. اعضای
کنفرانس متشکل از تمامی شهرداران کومونه های درون کلان شهر هستند. وظایف. کلان شهرها وظایف اصلی یک استان را بر عهده دارند که عمدتاً عبارتند از:
برادران آلیناری یکی از قدیمی ترین شرکت های عکاسی جهان است که در سال ۱۸۵۲ در فلورانس ایتالیا تأسیس شد. آرشیو این شرکت شامل ۵٫۵ میلیون عکس، از داگرئوتایپ گرفته تا عکس های دیجیتال مدرن از سراسر جهان است. تأسیس. در سال ۱۸۵۲، لئوپولدو آلی ناری یک آتلیهٔ عکاسی تأسیس کرد. دو سال بعد، برادران او جوزپه و روموالدو به او پیوستند تا شرکت ناشران عکاسان برادران آلیناری، یک کارگاه عکاسی، را راه اندازی کنند که در ابتدا به مستندسازی آثار برجستهٔ هنری ایتالیا، شامل نقاشی ها، مجسمه ها، بناها و معماری ها اختصاص داشت. آن ها پس از آن دامنهٔ پروژهٔ عکاسی خود را گسترش دادند تا شامل شهرها و مناظر طبیعی ایتالیا، همچنین عکاسی پرتره و تصاویر لباس های ملی شود. برادران آلی ناری به دلیل کیفیت بالای آثارشان شناخته شدند و تا سال ۱۸۶۰، موضوعات پرترهٔ آن ها شامل خانوادهٔ سلطنتی ایتالیا نیز می شد. سه برادر کار اداره استودیو را به اشتراک گذاشتند، روموآلدو، برادر بزرگتر (۱۸۳۰–۱۸۹۱) جنبه های اداری استودیو را اداره می کرد؛ لئوناردو (۱۸۳۲–۱۸۶۵)، برادر وسطی، مسئول سازماندهی کسب و کار از جمله سیاست فرهنگی بود؛ جوان ترین برادر، جوزپه (۱۸۳۶–۱۸۹۰)، متخصص
فنی بود. موضوعات اصلی عکس های آنها معماری، بناهای تاریخی و آثار هنری بود. آنها همچنین انتشارات آلیناری را در ایتالیا اداره می کردند. کار. این آتلیهٔ عکاسی از فرایند کلدیون برای تولید نگاتیوهای خود استفاده می کرد. در سال ۱۸۵۶، آتلیه اولین فهرست چاپی خود را منتشر کرد که دارای متنی به زبان فرانسوی بود. این مجموعه شامل نمای پانورامایی عکاسی شده از توسکانی و بناهای تاریخی آن بود، به ویژه شهرهای آرتزو، فلورانس، سیه نا و پیزا. در سال ۱۸۵۵، انتخابی از این تصاویر در نمایشگاه جهانی پاریس به نمایش گذاشته شد، که باعث شد برادران آلی ناری به عنوان عکاسان برجستهٔ اروپایی شناخته شوند. سال بعد، آن ها مدال طلایی برای یک نمایشگاه در بروکسل دریافت کردند. آن ها به ارائهٔ آثار خود در سراسر اروپا ادامه دادند، از جمله نمایشگاه هایی در وین، پاریس و میلان. امروز. آلیناری امروزه قدیمی ترین شرکت جهان در زمینه عکاسی است. آلیناری "مجموعه ای از" عکس های خود را در اختیار دارد که شامل بیش از ۵٬۵۰۰٬۰۰۰ عکس از عکس های تاریخی و معاصر خود، از چاپ های قدیمی، نگاتیوهای شیشه ای گرفته تا فیلم و عکس های رنگی است. در سال ۲۰۰۷، این شرکت موزه چندرسانه
ای و تاریخ عکاسی (MNAF) را در فلورانس ایتالیا افتتاح کرد که برای عموم آزاد است. آلی ناری به منظور فراهم کردن دسترسی آسان تر و گسترده تر برای علاقه مندان و پژوهشگران، یک سامانه جستجوی آنلاین برای آرشیو عکاسی خود راه اندازی کرده است. این سامانه بر پایه یک سیستم پیشرفته طبقه بندی تصویری طراحی شده که در همکاری مشترک با دانشگاه فلورانس توسعه یافته است. در حال حاضر این بایگانی دیجیتال شامل بیش از ۳۳۰ هزار تصویر می شود و هر روز به طور میانگین ۴۰۰ تصویر تازه به آن افزوده می گردد. فرایند دیجیتالی سازی آثار با بهره گیری از اسکنرهای تخت و همچنین دوربین های دیجیتال با وضوح بسیار بالا (۸۰ مگاپیکسل) صورت می پذیرد. برای اطمینان از دقت بصری و بازتولید صحیح رنگ ها، عملیات تصحیح رنگ در محیطی کاملاً کالیبره شده و توسط مانیتورهای تخصصی انجام می شود. علاوه بر این، پروفایل رنگی تصاویر بر اساس فضای رنگ استاندارد تنظیم شده تا یکنواختی و کیفیت رنگ ها در کل مجموعه حفظ شود.[ "" ] بایگانی ها. آرشیو برادران آلیناری به همراه آثار سایر عکاسان نگهداری می شود. در سال ۲۰۱۹، آرشیو برادران آلیناری توسط منطقه توسکانی خریداری شد که در حال حاضر مد
یریت مجموعه بنیاد آلیناری را بر عهده دارد. مجموعه ها. بیش از ۵۰۰ عکس چاپ شده از برادران آلیناری در موزه هنرهای زیبای هوستون نگهداری می شود. چندین پرتره از برادران آلیناری در مجموعه گالری ملی پرتره لندن نگهداری می شود.
کلیسای گئورگ مقدس (فوکشان) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر فوکشان، شهرستان ورانچا رومانی می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای گریگور روشنگر مقدس (برژانی) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر برژانی، استان ترنوپیل اوکراین می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای جامع گریگور روشنگر مقدس (نور ناخیجوان) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر نور ناخیجوان، روستوف-نا-دونو روسیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای یغیساپت مقدس (دومبروه) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای کاتولیک ارمنی واقع در شهر دومبروه، شهرستان سیبیو رومانی می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری باروک طراحی شده است.
قلعه میراماره (به ، به ، به و به ) قلعه ای مربوط به قرن نوزدهم است که مستقیماً در خلیج تریسته، بین بارکولا و گرینیانو در تریسته، شمال شرقی ایتالیا قرار دارد. این قلعه از سال ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۰ برای آرشیدوک اتریشی، فردیناند ماکسیمیلیان، و همسرش، شارلوت بلژیکی، که بعدها امپراتور ماکسیمیلیان اول مکزیک و امپراتریس کارلوتا مکزیک شدند، بر اساس طرحی از کارل یونکر ساخته شد. محوطه های قلعه شامل یک پارک وسیع صخره ای و ساحلی به وسعت ۲۲ هکتار (۵۴ جریب) است که توسط آرش دوک طراحی شده است. این محوطه ها به طور کامل بازطراحی شده اند تا شامل گونه های متنوع درختان و گیاهان گرمسیری باشند. تاریخچه. قلعه میراماره. قلعه میراماره و پارک آن به دستور فردیناند ماکسیمیلیان (۱۸۳۲–۱۸۶۷)، از خاندان هابسبورگ-لورن، ساخته شد. در سال ۱۸۵۰، در سن هجده سالگی، فردیناند ماکسیمیلیان - برادر کوچکتر فرانتس جوزف، امپراتور اتریش - به همراه برادر کوچکتر خود، آرشیدوک چارلز، به تریسته آمد. بلافاصله پس از آن، او به یک سفر دریایی کوتاه در شرق مدیترانه رفت. این سفر او را در قصدش برای دریانوردی و آشنایی با جهان مصمم کرد. در سال ۱۸۵۲ به عنوان افسر منصوب شد و در سال
۱۸۵۴ فرمانده کل نیروی دریایی امپراتوری اتریش شد. او تصمیم گرفت به تریسته نقل مکان کند و خانه ای رو به دریا بسازد و اطراف آن را پارکی درخور نام و رتبه خود بسازد.[ "" ] طبق سنت تاریخی، زمانی که آرش دوک در خلیج در یک توفان ناگهانی گرفتار شد، در لنگرگاه کوچک گریگنانو پناه گرفت و یک برجستگی صخره ای بدون پوشش با منشأ سنگ آهکی را به عنوان محل ساخت خانهٔ خود انتخاب کرد. کل مجموعه که برای نخستین بار در اوایل مارس ۱۸۵۶ خریداری شد، میرامار نامیده شد؛ احتمالاً این نام برگرفته از اقامتگاه پرنس فرناندوی دوم، پادشاه پرتغال است. قلعه میراماره در سال ۱۸۵۶ توسط کارل یونکر، معمار اتریشی، طراحی شد. ساختار معماری قلعه در سال ۱۸۶۰ تکمیل گردید. سبک معماری آن بازتاب دهندهٔ علاقه های هنری آرش دوک است، که با سبک های معماری اتریش، آلمان و انگلستان آشنایی داشت. هنرمند صنعتگر فرانز هافمان و پسرش، جولیوس هافمان، مسئول اثاثیه و تزئینات داخلی شدند. هافمان که در شهر تریست فعالیت می کرد، صنعتگری ماهر بود که تمایل داشت پیشنهادهای ماکسیمیلیان را دنبال کند. هر دو، یعنی صنعتگر و حامی او، دارای تربیت فرهنگی مشابه بودند و با گرایش های اکlektیک زمان
خود به خوبی آشنا بودند. این کار که پیوسته تحت نظارت ماکسیمیلیان بود، تنها پس از عزیمت او در سال ۱۸۶۴ به مکزیک به پایان رسید؛ جایی که پس از یک سلطنت کوتاه به عنوان امپراتور، در ژوئن ۱۸۶۷ اعدام شد. ماکسیمیلیان قصد داشت فضایی صمیمی در قلعه، در منطقه ای که برای خانواده اش در نظر گرفته شده بود، ایجاد کند - منطقه ای که می خواست در تماس با طبیعت باشد و هم روحیه خودش و هم روحیه یک دوره را منعکس کند. در طبقه همکف، که برای استفاده ماکسیمیلیان و همسرش، شارلوت بلژیکی، در نظر گرفته شده بود، اتاق خواب و دفتر آرشیدوک قرار دارند که به ترتیب کابین و کمد عقب کشتی جنگی "نووارا"، کشتی جنگی مورد استفاده ماکسیمیلیان به عنوان فرمانده نیروی دریایی که بین سال های ۱۸۵۷ تا ۱۸۵۹ به دور دنیا سفر کرد، را بازسازی می کنند؛ کتابخانه که دیوارهای آن با قفسه های کتاب پوشیده شده است؛ و اتاق های آرشیدوک با ملیله کاری های ابریشمی آبی روشن. تمام اتاق ها هنوز دارای مبلمان، زیورآلات، مبلمان و اشیاء اصلی مربوط به اواسط قرن نوزدهم هستند. بسیاری از نشان های امپراتوری دوم مکزیک، قلعه را تزئین می کنند، همچنین تزئینات سنگی در نمای بیرونی قلعه که عقاب آزتک
را به تصویر می کشد، دیده می شود. طبقهٔ اول قلعه شامل فضاهای پذیرایی مهمانان و تالار تخت سلطنتی است. از نکات قابل توجه می توان به تخته کاری های باشکوه سقف و دیوارها و همچنین اتاق های نقاشی چین و ژاپن با اثاثیهٔ شرقی آن ها اشاره کرد. از جمله جالب ترین بخش ها، اتاقی است که با نقاشی های چزاره دل آکووا (۱۸۲۱–۱۹۰۵) تزئین شده و رویدادهای زندگی ماکسیمیلیان و تاریخ قلعه میراماره را به تصویر می کشد. در حال حاضر، اتاق های قلعه عمدتاً بر اساس طرح اصلی تصمیم گرفته شده توسط زوج سلطنتی چیده شده اند. گزارش عکاسی ارزشمندی که توسط خود آرش دوک سفارش داده شده بود، امکان بازسازی دقیق چیدمان اولیه را فراهم کرده است. کاستلتو. پس از آنکه در سال ۱۸۵۲ به عنوان افسر در نیروی دریایی امپراتوری منصوب شد، ماکسیمیلیان تصمیم گرفت به تریست نقل مکان کند و در آنجا برای مدت های طولانی تر و با فواصل کوتاه تر اقامت داشته باشد. او ویلاای در دامنهٔ تپهٔ سان ویتو را از نیکولو مارکو لازاروویچ اجاره کرد، با بندی در قرارداد که به او اجازه می داد تمام تغییراتی را که ضروری می دانست اعمال کند. پس از آن، در جریان تکمیل قلعهٔ میراماره، آرش دوک یک قلعهٔ کوچک
به نام گارتن هاوس یا کاستلِتو ساخت که نمای جلوی قلعهٔ اصلی را در مقیاس کوچکتر بازتولید می کرد و او تا کریسمس سال ۱۸۶۰ گاه گاهی در آن زندگی می کرد. کاستلِتو، که در یک منطقهٔ پانورامیک واقع شده است، از یک طرف به گریگنانو و از طرف دیگر به پارتر محصور در درختان و یک فضای باز روبه روی گلخانه ها با چشمه ای در مرکز آن مشرف است. این ساختمان که بر اساس فرم و روی پایه ای مربعی با تراسی رو به قلعه، برج و ورودی طاق دار ساخته شده است، دارای تعداد کمی اتاق با دکوراسیون ساده می باشد. در طبقهٔ همکف، تزئینات روی گچ به گونه ای نقاشی شده اند که شبیه چوب به نظر برسند. در طبقهٔ اول، تزئینات بسیار شبیه به ویلا لازاروویچ است، که می تواند به تصمیم ماکسیمیلیان برای انتقال بخشی از تزئینات ویلا، که نخستین محل اقامت او در تریست بود، به کاستلِتو مرتبط باشد. در واقع، اتاق های با سبک های امپراتوری عثمانی و آلمانی و همچنین اتاقی که با پنل هایی از تصاویر زنانه تزئین شده است، شباهت های قابل توجهی بین دو ساختمان ایجاد می کنند و گرایش های هنری زمان را برجسته می سازند: تزئینات فراوان، دیوارهای پوشیده از نقاشی، تعداد زیادی اشیای تزئینی، پرده های
سنگین و اتاق هایی مملو از مبلمان. کاستلتو با تاریخ ماکسیمیلیان و شارلوت پیوند خورده است. شارلوت از اواخر سال ۱۸۶۶ تا تابستان ۱۸۶۷، بین بازگشتش از مکزیک و سفرش به بلژیک، در اینجا اقامت داشت. همچنین بخشی از اثاثیه قلعه میراماره در دوره ای که دوک آئوستا در آنجا اقامت داشت، در این مکان قرار داشت. پارک میراماره. پارک میراماره که زمانی هیچ پوشش گیاهی نداشت و اکنون مساحتی بالغ بر دارد، بر روی دماغه ای سنگی مشرف به دریای آدریاتیک قرار دارد. این مکان توسط کارل یونکر، طبق خواسته های آرشیدوک ماکسیمیلیان که با دقت ساخت محل اقامت خود را دنبال می کرد، برنامه ریزی و مرتب شد. از نظر گیاه شناسی، باغبانی به نام جوزف لاوب فراخوانده شد، اما در سال ۱۸۵۹ جای خود را به آنتون جلینک، یک بوهمیایی که در سفر دریایی ناوچه "نووارا" به دور دنیا شرکت کرده بود، داد. این پارک که کار ساخت آن از سال ۱۸۵۶ آغاز شد، نمونه ای کلاسیک از کاشت مصنوعی و ترکیبی درختان و بوته های جنگلی چوبی است و در ترکیب جذابیت یک محیط معمولاً شمالی و یک بافت مدیترانه ای موفق عمل کرده است. برخلاف باغ باروک، باغ انگلیسی - که میراماره از آن الگوبرداری شده است - رابطه جدی
دی با طبیعت را معرفی می کند که ناشی از حساسیت متفاوت نسبت به دنیای مادی است. به همین دلیل است که هنگام قدم زدن در مسیرهای پارک، می توانید در فضایی نفس بکشید که با زندگی صاحب آن و رابطه عاشقانه او با طبیعت، که نمونه بارز دوران اوست، پیوند محکمی دارد. قبل از سال ۱۸۵۶، منطقه پارک خالی از سکنه بود و فقط تعدادی درختچه و بوته خاردار داشت. از سوی دیگر، امروزه گروهی از گونه های مختلف درختان وجود دارند که عمدتاً منشأ غیراروپایی دارند یا در هر صورت بومی این منطقه نیستند. در عرض ده سال، سروهای لبنان، شمال آفریقا و هیمالیا به همراه صنوبرها و صنوبرهای اسپانیا، سروهای کالیفرنیا و مکزیک، گونه های مختلف کاج از آسیا و آمریکا کاشته شدند که برخی از نمونه های عجیب و غریب مانند سکویای غول پیکر و جینکو بیلوبا به آنها اضافه شد. میراماره به عنوان یک باغ خصوصی و نه به عنوان یک پارک در نظر گرفته شده بود. در واقع، ورودی یادبود یا مسیر ماشین رو به قلعه ندارد. این باغ، باغی از شگفتی ها بود که برای استفاده عمومی در نظر گرفته نشده بود، حتی اگر دوک اعظم چند روز در هفته آن را به روی عموم باز می کرد. جویبارها، استخرها، مسیرهای پیچ در پیچ، درخ
تانی که بر اساس مدل های طبیعی کاشته شده اند، و برخی مناطق چمن کاری شده، از ویژگی های بارز باغ های انگلیسی هستند. ناهمواری زمین، طرح نامنظم دماغه را مطلوب می کرد و دگرگونی مصنوعی را با محیط طبیعی ترکیب می کرد. این پارک همچنین با وجود برخی از ساختمان های موجود در پروژه یونکر مشخص می شود: "کاستلتو" - که محل سکونت ماکسیمیلیان و شارلوت بود - که کار روی آن همزمان با کار بر روی قلعه آغاز شد؛ گلخانه هایی که برای پرورش گیاهانی که قرار بود در پارک قرار گیرند در نظر گرفته شده بودند؛ ویرانه های کلیسای کوچک اختصاص داده شده به "سنت کانسیانو" که در محراب آن صلیبی ساخته شده از چوب ناوچه "نووارا" که در سال ۱۸۹۹ ساخته شده بود، حفظ شده است؛ و در نهایت یک خانه کوچک که امروزه به عنوان کافی شاپ استفاده می شود، " "خانه سوئیسی" "، که در لبه دریاچه قوها قرار دارد. تا سال ۱۹۵۴، میراماره به عنوان مقر نیروهای اشغالگر آلمانی، نیوزیلندی، بریتانیایی و آمریکایی مورد استفاده قرار می گرفت. سرانجام در سال ۱۹۵۵، این مجموعه با نام پارک میراماره برای عموم بازگشایی شد و مدیریت آن به "انجمن معماری و تاریخ میراث، هنر و مردم شناسی" منطقه فریولی-ونیز
جولیا واگذار شد. امروزه این باغ ها در طول فصل تابستان میزبان نمایش های دیدنی مانند نمایش موزیکال «"سیسی"» که داستان امپراتوری را در محیط طبیعی خود زنده می کند و کنسرت های مختلف هستند. اصطبل های قلعه میراماره. ماکسیمیلیان نقشه اصطبل های قلعه میراماره را سفارش داد که طراحی آن بین سال های ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۰ توسط معمار کارل یونکر انجام شد. او از قبل تمام کارهایی را که قرار بود در منطقه میراماره انجام شود، برنامه ریزی کرده بود: قلعه، پارک و تمام مسیرهای دسترسی آن، "کاستلتو"، "پورتیچولو" ("بندر کوچک")، گلخانه ها، خانه سوئیسی و غرفه در پشت حیاط. طرح های یونکر، نقشه ساختمان اصطبل را، چه در کلیت آن و چه در هر بخش که به کاربری خاصی اختصاص داده شده بود، مشخص می کرد. این ساختمان از سه بخش تشکیل شده است که یک حیاط مرکزی رو به دریا را احاطه کرده اند. این بنا در جاده ای که به تریسته منتهی می شود، در مکانی امن و امن و با فاصله از قلعه واقع شده است. این بنا ارتفاع دارد. مربع. بخش مرکزی برای اسب ها در نظر گرفته شده بود: طرح های یونکر شامل محل اصطبل حیوانات، که محیط پایینی را می پوشاند. دو بال، کاملاً متقارن، به سه بخش تقسیم می شوند:
نزدیک اصطبل ها، اتاقک هایی برای مهار؛ سپس محل اقامت کارکنان و در نهایت، آشپزخانه ها، نزدیک دریا. غرفه بزرگ در پشت برای کالسکه ها رزرو شده بود. دسترسی آن در ضلع غربی از دو در اصلی (یکی احتمالاً ورودی و دیگری خروجی) تشکیل شده است. بین دو جنگ جهانی، زمانی که قلعه محل سکونت دوک های آئوستا بود، تغییراتی در اصطبل ها ایجاد شد. میراماره پس از ۱۸۶۷. پس از مرگ ماکسیمیلیان اول در مکزیک در ژوئن ۱۸۶۷ و عزیمت شارلوت به بلژیک، قلعه و پارک همچنان مکانی بودند که خاندان هابسبورگ دوره های کوتاهی را در آنجا می گذراندند. پیش از این در سپتامبر ۱۸۸۲، امپراتور فرانتس ژوزف به همراه ملکه الیزابت و وارث تاج و تخت رودولف به همراه همسرش استفانی بلژیکی، در جریان یک سفر رسمی به تریسته در میراماره اقامت داشتند و از افراد سرشناس شهر پذیرایی کردند. در اوت ۱۸۸۵، دوشس اعظم استفانی چند روزی در آنجا اقامت داشت. بین سال های ۱۸۶۹ تا ۱۸۹۶، اقامت ملکه الیزابت حداقل چهارده بار در آنجا ثبت شده است. در ۲۲ مارس ۱۹۰۰، استفانی بلژیکی - خواهرزاده شارلوت و بیوه رودولف - کلیسای کوچک قلعه را برای ازدواج دوم خود با اشراف زاده مجارستانی، المر د لونیای، انتخاب ک
رد. از ۹ مارس تا ۱۱ آوریل ۱۹۱۴، وارث تاج و تخت، آرشیدوک فرانتس فردیناند، به همراه همسر و پسرانش در قلعه زندگی کرد و از امپراتور آلمانی ویلیام پذیرایی کرد. دو ماه بعد، ولیعهد در سارایوو ترور شد. همچنین دیدار آخرین امپراتور چارلز و همسرش زیتا از سارایوو شایان توجه است. در طول جنگ جهانی اول، تمام مبلمان و آثار هنری متعلق به قلعه به وین منتقل و در کاخ های شونبرون و بلودر و کتابخانه های دربار نگهداری شدند. در پایان جنگ، کل قلمرو میراماره تحت کنترل مستقیم دولت ایتالیا قرار گرفت. بین اکتبر ۱۹۲۵ و مارس ۱۹۲۶، با توافق متقابل دو دولت، اتریش تمام اثاثیه را بازگرداند تا بازسازی فضای داخلی اصلی قلعه امکان پذیر شود. مرمت اثاثیه و اتاق ها، تحت نظارت سرپرستی سلطنتی، به این معنی بود که موزه می تواند در ۲۴ مارس ۱۹۲۹ برای عموم افتتاح شود. دو سال بعد، دولت میراماره را به دوک آمدئو از آئوستا، کاپیتان اولین لشکر هوایی مستقر در گوریتزیا، واگذار کرد که تا سال ۱۹۳۷ که به عنوان نایب السلطنه اتیوپی منصوب شد، به طور مداوم در آنجا زندگی می کرد. این قلعه همچنین تا اواسط سال ۱۹۴۳ محل سکونت خانواده دوک بود. موزه. بازدیدکنندگان قلعه می توانن
د موارد زیر را ببینند: اتاق های ماکسیمیلیان و همسرش، شارلوت؛ اتاق های مهمان؛ اتاق اطلاعات که تاریخچه قلعه و ساخت پارک را روایت می کند؛ آپارتمان دوک آمادئو از آئوستا با مبلمانی از دهه ۱۹۳۰ به سبک خردگرایی. تمام اتاق ها هنوز دارای مبلمان، زیورآلات، مبلمان و اشیاء اصلی مربوط به اواسط قرن نوزدهم هستند. اتاق موسیقی که شارلوت در آن فورته پیانو می نواخت، اکنون در اتاق VII به نمایش گذاشته شده است. در اتاق XIX مجموعه ای از نقاشی های چزاره دل آکوا وجود دارد که تاریخ میراماره را به تصویر می کشد. در نهایت، بازدیدکنندگان می توانند از اتاق تاج و تخت که اخیراً به شکوه سابق خود بازسازی شده است، بازدید کنند.
شورش اسکندربیگ (آلبانیایی: "Kryengritja e Skënderbeut") یک شورش تقریباً ۲۵ ساله ضد عثمانی بود که توسط فرمانده نظامی آلبانیایی، اسکندربیگ، در آلبانی امروزی و کشورهای همسایه آن رهبری می شد. این شورش، نمونه ای نادر و موفق از مقاومت مسیحیان در قرن پانزدهم بود و از طریق رهبری او، آلبانیایی ها در جنگ چریکی علیه عثمانی ها رهبری شدند. در ۲ مارس ۱۴۴۴، رؤسای قبایل و اشراف آلبانیایی منطقه ای علیه امپراتوری عثمانی متحد شدند و اتحادیه لژه را تأسیس کردند. این ائتلاف تا سال ۱۴۷۹ با موفقیت با نیروهای عثمانی جنگید و پس از آن منحل شد. پس از مرگ اسکندربیک در سال ۱۴۶۸، این اتحادیه تحت رهبری لک دوکاگجینی به مبارزه ادامه داد. شورش اسکندربیک نشان دهنده واکنش بخش هایی از جامعه محلی و اربابان فئودال در برابر از دست دادن امتیاز و اجحاف های دولت عثمانی بود که از آن رنجیده بودند. ["نیازمند منبع"] به دلیل درگیری های مکرر بین خانواده های رقیب در آلبانی در طول شورش اسکندربیک، به ویژه بین اسکندربیک و لک دوکاگجینی، رابرت السی، محقق مطالعات آلبانی، این دوره را بیشتر به عنوان یک جنگ داخلی آلبانی توصیف کرد. با این حال، اسکندربیک در سال ۱۴۵۳ با
لک آشتی کرد و در سال ۱۴۵۶ دوباره با جرج آریانیتی متحد شد. پیشینه. در آلبانی، شورش علیه عثمانی ها سال ها پیش از آنکه اسکندربیک ارتش عثمانی را ترک کند، در حال شعله ور شدن بود. قابل توجه ترین شورش قبلی، شورش سال های ۱۴۳۲–۱۴۳۶ بود که عمدتاً توسط جرج آریانیتی رهبری می شد. اگرچه اسکندربیک در طول این شورش توسط بستگانش حمایت شد، اما او به سلطان وفادار ماند و با عثمانی ها نجنگید. پس از سرکوب این شورش توسط عثمانی ها، آریانیتی دوباره در اوت ۱۴۴۳ علیه عثمانی ها در منطقه آلبانی مرکزی قیام کرد. اسکندربیگ تنها پس از جنگ صلیبی پیروزمندانه وارنا در سال ۱۴۴۳ تصمیم گرفت مقام خود در سنجاق بی عثمانی را ترک کند و علیه عثمانی ها شورش کند. موفقیت های صلیبیون الهام بخش شورش اسکندربیگ و شورش کنستانتین یازدهم پالایولوگوس در مستبد موریا بود. در اوایل نوامبر ۱۴۴۳، اسکندربیگ در طول نبرد نیش، در حالی که علیه صلیبیون جان هونیادی می جنگید، از نیروهای سلطان مراد دوم جدا شد. اسکندربیگ به همراه ۳۰۰ آلبانیایی دیگر که در ارتش عثمانی خدمت می کردند، میدان را ترک کرد. او بلافاصله افراد خود را به کرویه هدایت کرد، جایی که در ۲۸ نوامبر به آنجا رسید، و
با استفاده از نامه ای جعلی از سلطان مراد به فرماندار کرویه، حاکم شهر شد. اسکندربیگ برای تقویت نیت خود مبنی بر به دست آوردن کنترل قلمروهای سابق زتا، خود را وارث خاندان بالشا اعلام کرد. پس از تصرف برخی قلعه های کم اهمیت تر اطراف (پترلا، پرزه، گوری ای بارده، سوتیگراد، مودریچ و دیگران) و در نهایت به دست آوردن کنترل بر قلمروهای بیشتری نسبت به پدرش گجون کاستریوتی، اسکندربیگ از اسلام روی گرداند و خود را انتقام گیرنده خانواده و کشورش اعلام کرد. او پرچمی قرمز با عقاب دو سر سیاه بر روی آن برافراشت: آلبانی تا به امروز از پرچمی مشابه به عنوان نماد ملی خود استفاده می کند. نیروها. دوروتئوس، اسقف اعظم اوهرید و روحانیون و بویارهای اسقف اعظم اوهرید به همراه تعداد قابل توجهی از شهروندان مسیحی اوهرید، به دلیل فعالیت های ضد عثمانی خود در طول شورش اسکندربیگ، در سال ۱۴۶۶ توسط سلطان به استانبول تبعید شدند. شورش اسکندربیگ همچنین توسط یونانیان در موریا حمایت می شد. به گفته فن نولی، ولادان جوریسا، قابل اعتمادترین مشاور اسکندربیگ، بود. هیمارا نیز از جنگ حمایت کرد و مردانی را برای جنگیدن تحت فرمان اسکندربیگ فراهم نمود. اتحادیه لژه (۱۴۴۴
–۱۴۵۰). در ۲ مارس ۱۴۴۴، سران منطقه ای آلبانیایی و زتان علیه امپراتوری عثمانی متحد شدند. این اتحاد (اتحادیه لژه) در لژه ونیزی شکل گرفت. اعضای اصلی این اتحادیه عبارت بودند از آریانیتی، بالشیچ، دوکاگجینی، موزاکا، اسپانی، توپیا و کرنویویچی. همه مورخان پیشین و بسیاری از مورخان مدرن، اخبار مارین بارلتی را در مورد این جلسه در لژه (بدون توجه به اهمیت یکسان آن) پذیرفتند، اگرچه هیچ سند ونیزی معاصری از آن نامی نبرده است. بارلتی از این جلسه به عنوان "شورای عمومی" یا "شورای جهانی" [شورای عمومی یا کل] یاد کرد. اصطلاح «اتحادیه لژه» توسط مورخان بعدی ابداع شد. نبردهای اولیه. کنت مایر ستون ادعا می کند که اکثر روایت های مربوط به فعالیت های اسکندربیگ در دوره ۱۴۴۳–۱۴۴۴ «بسیار بیشتر از واقعیت، مبتنی بر خیال پردازی است.» اندکی پس از آنکه اسکندربیگ با استفاده از نامه جعلی، کروجه را تصرف کرد تا کنترل را از زابل پاشا بگیرد، شورشیان او موفق شدند بسیاری از قلعه های عثمانی از جمله قلعه بسیار مهم استراتژیک سوتیگراد (کودژادژیک) را با حمایت مویسی آریانیت گولمی و ۳۰۰۰ شورشی از دبار تصرف کنند. طبق برخی منابع، اسکندربیگ مقامات اسیر عثمانی را ک
ه از غسل تعمید در مسیحیت امتناع می کردند، به دار آویخت. اولین نبرد شورشیان اسکندربیگ علیه عثمانی ها در ۱۰ اکتبر ۱۴۴۵ در کوه موکرا انجام شد. به گفتهٔ سِتون، پس از آنکه اسکندربیگ ظاهراً در نبرد تورویول پیروز شد، گفته می شود مجارها در مدح او سرود خوانده و اسکندربیگ را ترغیب کردند که به اتحاد مجارستان، پاپ و بورگوندی علیه عثمانی ها بپیوندد. در بهار ۱۴۴۶، اسکندربیگ با کمک دیپلمات های راگوسان، از پاپ و پادشاهی مجارستان برای مبارزه اش علیه عثمانی ها درخواست حمایت کرد. جنگ علیه ونیز. نوشتار اصلی: جنگ آلبانی و ونیز (۱۴۴۷–۱۴۴۸) مارین اسپان فرمانده نیروهای اسکندربیگ بود که در سال ۱۴۴۸ در جریان جنگ اسکندربیگ علیه ونیز، قلعه بالچ را به نیروهای ونیزی واگذار کردند. مارین و سربازانش پس از اینکه توسط یکی از بستگانش، پیتر اسپان، از حرکت نیروهای بزرگ ونیزی به سمت بالچ مطلع شدند، به سمت داگنوم عقب نشینی کردند. پیمان گائتا. نوشتار اصلی: پیمان گائتا در ۲۶ مارس ۱۴۵۱، در گاتا، یک معاهده سیاسی بین آلفونسو پنجم برای پادشاهی ناپل و استفان، اسقف کرویه، و نیکوله د برگوسی، سفیران اسکندربیگ، منعقد شد. در این معاهده، اسکندربیگ خود را به عنو
ان خراجگزار پادشاهی ناپل به رسمیت می شناخت و در عوض، از حمایت این پادشاهی در برابر امپراتوری عثمانی برخوردار می شد. پس از امضای این معاهده توسط آلفونسو با اسکندربیگ، او معاهدات مشابهی را با دیگر روسای قبایل آلبانی امضا کرد: گرجی آریانیتی، گجین موزاکا، گرجی بالشا، پتر اسپانی، پاول دوکاگجینی، توپیا موزاکا، پتر هیمارا، سیمون زنبیشی و کارلو دوم توکو. برای پیروی از پیمان گائتا، ناپل در پایان ماه مه ۱۴۵۱، دسته ای متشکل از ۱۰۰ سرباز ناپلی به فرماندهی برنارد واکر را به قلعه کرویه فرستاد. واکر به عنوان کمیسر ویژه منصوب شد و کرویه را به نمایندگی از پادشاهی ناپل به دست گرفت و پادگان آن را تحت فرمان خود درآورد. پیامدها. ونیز آن را جانشین اسکندربیگ می دانست، در حالی که لکه دوکاگینی رهبر اتحادیه شد. پس از مرگ اسکندربیگ، ایوان و برادرش جیوک بالشا، همراه با لکه، پروگون و نیکلاس دوکاگینی، به مبارزه برای ونیز ادامه دادند.
کلیسای جامع متروپولیتن سنت آگاتا (به ) که به عنوان کلیسای جامع کاتانیا نیز شناخته می شود کلیسای جامع کاتولیک رومی در کاتانیا، سیسیل، جنوب ایتالیا است. این کلیسا تا سال ۱۸۵۹ محل استقرار اسقف های کاتانیا بود، زمانی که این اسقف نشین به اسقف نشین اعظم ارتقا یافت و از آن زمان تاکنون محل استقرار اسقف های اعظم کاتانیا بوده است. تاریخچه. کلیسای جامع به دلیل زلزله ها و فوران های آتشفشانی کوه اتنا چندین بار خراب و بازسازی شده است. این کلیسا در اصل در سال های ۱۰۷۸–۱۰۹۳، بر ویرانه های حمام های رومی باستانی آخیلئان ساخته شد، به فرمان راجر یکم، کنت سیسیل، که شهر را از امارت سیسیل فتح کرده بود. در آن زمان، کلیسا شکل یک کلیسای محصور و مستحکم را داشت. در سال ۱۱۶۹ میلادی، این کلیسا تقریباً به طور کامل در اثر زلزله ویران شد و تنها ناحیه محراب آن سالم ماند. در سال ۱۱۶۹ میلادی، آتش سوزی دیگری نیز به آن آسیب رساند، اما فاجعه بارترین حادثه، زلزله سال ۱۶۹۳ میلادی بود که دوباره بخش عمده ای از آن را به ویرانه تبدیل کرد. متعاقباً به سبک باروک بازسازی شد. امروزه، آثار بنای اولیه نورمان شامل بخشی از ترنسپت، دو برج و سه اپس نیم دایره ای ا