Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فلش واتر گروهٔ موسیقی راک آمریکایی می باشد که در سال ۲۰۱۷ به وجود آمد. تاریخچه. این گروه موسیقی را آنتونی دیدیو (خواننده و گیتارزن) و مت وود (درامر) به وجود آوردند؛ این دو عضو گروه وین.اف ام نیز هستند. جرمی مارتین (بیس زن و از اعضای وین.اف ام) و ماریسا شیرار (خوانندهٔ اصلی) نیز به آن ها پیوستند. ایدهٔ اولیهٔ گروه از سال ۲۰۱۷ زمانی که دیدیو و وود سه آهنگ نوشتند، شروع گردید. برخی حدس می زنند اسم این گروه از ترانهٔ «فلش اند واتر» گرفته شده باشد که دیوید در سال ۲۰۱۶ برای پروژهٔ شخصی خودش به نام «دث_اف ام» در سال ۲۰۱۶ منتشر نموده بود. آن ها اولین قطعهٔ خود را تحت عنوان «لیندا کلر» در سال ۲۰۱۹ منتشر کردند که شیرار خوانندهٔ اصلی ترانه بود. فوریهٔ سال بعد، آن ها نخستین ئی پی خود را تحت عنوان دمو۲۰۲۰ منتشر کردند که حاوی «لیندا کلر» می بود. این انتشار برایشان اولین موفقیت بزرگ را به ارمغان آورد و باعث شد هواداران زیادی پیدا کنند. این ترانه در اسپاتیفای به بیش از ۱ میلیون استریم دست یافته است. این گروه تک آهنگ «نردبان را ببوس» را در ۶ اکتبر سال ۲۰۲۲ را منتشر نمود و هم زمان از انتشار نخستین آلبوم خود تحت عنوان "نیومدیم ک
ه کسی دوستمون داشته باشه" رونمایی کرد. دومین تک آهنگ آلبوم «سیب تیغ» در اکتبر ۲۱ منتشر شد، آلبوم نیز کمی بعدتر در ۴ نوامبر منتشر گردید و با تحسین از سوی منتقدان روبه رو شد. این گروه اولین اجرای زنده ی خود را ۱۹ دسامبر سال ۲۰۲۱ در شیکاگو، ایلینوی، در سالن سابترینین برگزار نمود و در کنار وین.اف ام از هارمز وی نیز حمایت کرد. فلش واتر در مه/ژوئن ۲۰۲۳ اولین تور کاملشان را در ایالات متحده آغاز و در این تور از نو پرشر همراه با گروه های کویو و ایلوژن حمایت کرد. سپس در پاییز سال ۲۰۲۳ یک تور سراسری دیگر نیز در ایالات متحده برگزار کرد و این بار از هارمز وی همراه با گروه های اینگرون و جایوبامب حمایت کرد. فلش واتر در ۲۷ دسامبر سال ۲۰۲۳ به طور غیرمنتظره ای ئی پی جدیدی تحت عنوان "صداهای" "غم و اندوه" منتشر کرد که این ئی پی حاوی هفت آهنگ بازسازی شده و ریمیکس شده از "نیومدیم که کسی دوستمون داشته باشه" بود. سپس در ۲۷ دسامبر سال ۲۰۲۴ تک آهنگی تحت نام «استندالون» منتشر کرد که جزء آلبوم های قبلی آن ها نبود. سبک موسیقایی. منتقدان موسیقی آثار فلش واتر را در سبک هایی همچون سافت گرانج، نیو گیز و شوگیز تقسیم بندی کرده اند.
نیومدیم که کسی دوستمون داشته باشه نخستین آلبوم استودیویی از گروهٔ موسیقی راک آمریکایی فلش واتر می باشد که در ۴ نوامبر سال ۲۰۲۲ از سوی کلوزد کاسکت اکتیویتیز منتشر گردید.
ناتالی آر لو (به ؛ زادهٔ ) که با نام هنری ویسپ شناخته می شود، موسیقی دان شوگیز آمریکایی است. وی نخستین تک آهنگ خود را تحت نام «چهرهٔ تو» در ۴ آوریل سال ۲۰۲۳ منتشر کرد. ترانه های او از آن زمان تاکنون در پلت فرم شبکهٔ اجتماعی تیک تاک به محبوبیت رسیده اند. ویسپ به عنوان هنرمندی معرفی شده که از گروه هایی مانند ورر، تایتل فایت و کوکتو تویینز الهام گرفته است. جونا کروگر در مارس سال ۲۰۲۴، در مقاله ای در "کانسیکوئنس" می گفت ویسپ «رهبر بعدی احیای موسیقی شوگیز» خواهد بود. وی نخستین ئی پی خود را در ۵ آوریل سال ۲۰۲۴ تحت عنوان "پاندورا" منتشر نمود. زندگی شخصی. ناتالی آر لو در سان فرانسیسکو چشم بر جهان گشود؛ وی از تبار چینی و تایوانی است. زمانی که ویسپ حرفهٔ موسیقایی خود را آغاز نمود در دانشگاهٔ سان فرانسیسکو در رشتهٔ علوم کامپیوتر تحصیل می کرد. وی اغلب در ردیت پست هایی درمورد شوگیز ارسال می نماید.
«چهرهٔ تو» نخستین تک آهنگ موسیقی دان آمریکایی ویسپ می باشد که در ۴ آوریل سال ۲۰۲۳ به عنوان نخستین تک آهنگ نخستین ئی پی وی تحت عنوان "پاندورا" منتشر گردید.
پاندورا نخستین ئی پی موسیقی دان آمریکایی ویسپ می باشد که در ۵ آوریل سال ۲۰۲۴ از سوی موزیک سوپ/اینترسکوپ رکوردز منتشر گردید. از این ئی پی برای اولین بار با انتشار تک آهنگی تحت نام «کافی برای تو» مارس ۱۵ رونمایی شده بود، به همراهٔ اعلامیهٔ برگزاری توری در ایالات متحده که از ۱۹ آوریل در دالاس تگزاس شروع شد و در مهٔ ۲۳ در لس آنجلس به پایان رسید.
جام فراترنیداد ۱۹۷۴ چهارمین دوره مسابقات باشگاهی آمریکای مرکزی بود که بین ۶ باشگاه برگزار شد. تیم ها. 1 خوونتود المپیکا قهرمان لیگ برتر السالوادور بود و در ابتدا قرار بود در مسابقات شرکت کند. با این حال به دلیل مشکلات مالی، باشگاه گزینه شرکت را رد کرد. فاس و آلیانسا برای تعیین نماینده السالوادور بازی کردند و آلیانسا با نتیجه ۲-۱ پیروز شد. نتایج. ----
درد زیبایی است سومین آلبوم استودیویی از خواننده-ترانه پرداز آمریکایی چلسی ولف می باشد که در ۳ سپتامبر سال ۲۰۱۳ از سوی سارجنت هاوس منتشر گردید.
فمینیسم در جمهوری ایرلند شامل مجموعه ای از جنبش های اجتماعی و سیاسی است که نقش بزرگی در شکل دهی به جایگاه حقوقی و اجتماعی زنان در ایرلند امروزی ایفا کرده اند. نقش زنان در این کشور با اصلاحات قانونی و سیاسی متعددی در نیمه دوم قرن بیستم و به طور خاص در دهه ۱۹۷۰، بهبود یافته است. تاریخچه. ۱۸۷۰ تا ۱۹۱۰: پیش از استقلال. جنبش زنان در منطقه ای که بعدها به جمهوری ایرلند تبدیل شد، از نیمه دوم قرن نوزدهم آغاز شد. پیشگام این جنبش در ایرلند، آنا هاسلم بود که در سال ۱۸۷۶ انجمن رأی دهی زنان دوبلین (DSWA) را بنیان نهاد. این انجمن پس از انجمن رأی دهی زنان ایرلند (تأسیس شده توسط ایزابلا تاد در سال ۱۸۷۲)، دومین انجمن رأی دهی زنان محسوب می شد و برای افزایش نقش زنان در مدیریت محلی و امور عمومی اجتماعی تلاش می کرد. پس از DSWA، سازمان هایی نظیر اتحادیه حق رأی زنان ایرلند (۱۹۰۸)، انجمن رأی دهی زنان کاتولیک ایرلند (۱۹۱۵) و فدراسیون رأی دهی زنان ایرلند (IWSF) شکل گرفتند که هدفشان متحد کردن جوامع پراکنده حامی حق رأی در ایرلند بود. همچنین، اتحادیه کارگران زن ایرلند که در ۵ سپتامبر ۱۹۱۱ تأسیس شد، از دیگر نهادهای مهم برای حقوق زنان بود؛
این اتحادیه آن زمان پس از محرومیت زنان از عضویت در سایر اتحادیه های کارگری ایجاد شد. ۱۹۱۰ تا ۱۹۲۰: انقلاب و حق رأی. زنان به طور فعال در قیام عید پاک سال ۱۹۱۶، که مهم ترین خیزش در ایرلند از زمان شورش ۱۷۹۸ بود، شرکت کردند. هانا شیهی اسکفینگتون، فعال حقوق رأی زنان، در سخنرانی هایش در سال ۱۹۱۷ اظهار داشت: «این تنها نمونه ای است که من در تاریخ می شناسم که مردان در مبارزه برای آزادی، به صورت داوطلبانه زنان را نیز شامل کردند.» حدود ۳۰۰ زن در جنگ استقلال ایرلند که پس از آن رخ داد، مشارکت داشتند؛ بسیاری از آنان عضو گروه شبه نظامی جمهوری خواه ایرلند به نام کومن نامبن بودند. در آستانه مراسم یادبود قیام عید پاک در سال ۲۰۱۶، چند تاریخ دان تلاش کردند تا نقش زنان را برجسته کنند. کتاب «"ما آنجا بودیم: ۷۷ زن قیام عید پاک"» نوشته مری مک آلیف و لیز گیلیس، داستان ۷۷ زنی را که به دلیل مشارکت در این قیام زندانی شدند، مستند کرده است. این زنان معمولاً فعالانی بودند که به روش های گوناگون برای عدالت اجتماعی و برابری مبارزه کرده بودند. در زمان سلطه بریتانیا بر ایرلند، از سال ۱۹۱۸، مانند سایر نقاط بریتانیا، زنان می توانستند از سن ۳۰ سال
گی رأی دهند. در حالی که مردان از ۲۱ سالگی بدون هیچ شرطی حق رأی داشتند. پس از جدایی ایرلند از بریتانیا در سال ۱۹۲۲، دولت آزاد ایرلند حقوق رأی برابر به زنان و مردان اعطا کرد. بر اساس قانون، «همه شهروندان دولت آزاد ایرلند، بدون تمایز جنسیتی، با رسیدن به سن بیست و یک سالگی، حق رأی برای انتخاب اعضای پارلمان و مشارکت در همه پرسی را خواهند داشت.» وعده های برابری مطرح شده در اعلامیه استقلال ایرلند در قانون اساسی سال ۱۹۲۲ گنجانده شد؛ همان سالی که زنان ایرلند به حق رأی دست یافتند. بااین حال، در سال ۱۹۴۲ قانونی وضع شد که کارمندان زن در بخش دولتی را ملزم می کرد پس از ازدواج بازنشسته شوند.همچنین، بر اساس قانون هیئت منصفه سال ۱۹۲۷، زنان از خدمت در هیئت منصفه معاف بودند، اما حق شرکت در آن را داشتند. دهه ۱۹۳۰: از دست دادن آزادی ها. در حالی که دولت اولیه ایرلند آزاد از حقوق زنان حمایت می کرد، در دهه بعدی، ایمون دو والرا، که از طرفداران رهایی زنان نبود، با همراهی کلیسا، تعالیم کاتولیکی و محافظه کارانه اجتماعی را در قوانین تثبیت کرد.در سال ۱۹۳۵، استفاده از وسایل پیشگیری از بارداری غیرقانونی اعلام شد. قانون اساسی ایرلند در سال ۱
۹۳۷ حق رأی و شهروندی برابر برای زنان و مردان را تضمین کرد. بااین حال، طلاق ممنوع شد و ماده ۴۱٫۲ این قانون اساسی بیان می کرد: دهه ۱۹۷۰: جنبش های فمینیستی موج دوم. فمینیسم موج دوم در ایرلند در دهه ۱۹۷۰ آغاز شد و زنان پیشرو مانند نل مک کافرتی، مری کنی، جون لوین و نوآلا اوفالین در خط مقدم آن قرار داشتند. در آن زمان، اکثر زنان در ایرلند خانه دار بودند. جنبش رهایی زنان ایرلند اتحادی از گروهی از زنان ایرلندی بود که نگران تبعیض جنسیتی در ایرلند، چه از نظر اجتماعی و چه از نظر قانونی، بودند. این جنبش پس از گردهمایی در کافه بیولی در خیابان گرافتون دوبلین در سال ۱۹۷۰ آغاز شد. بعدها آن ها جلسه های خود را هر دوشنبه در رستوران مارگارت گاج در خیابان بگوت برگزار کردند. این گروه عمر کوتاهی داشت، اما تأثیرگذار بود و در ابتدا با دوازده زن، که اکثرشان روزنامه نگار بودند، شروع شد. یکی از بنیان گذاران آن جون لوین بود. در سال ۱۹۷۱، گروهی از فمینیست های ایرلندی (از جمله جون لوین، مری کنی، نل مک کافرتی، مایرین جانستون و دیگر اعضای جنبش رهایی زنان ایرلند)، در اقدامی نمادین به بلفاست، در ایرلند شمالی، سفر کردند و با کاندوم هایی که در آن
زمان در ایرلند غیرقانونی بود، به دوبلین بازگشتند؛ این حرکت به «قطار پیشگیری» معروف شد. در سال ۱۹۷۳، گروهی از فمینیست ها به رهبری هیلدا تویدی از انجمن زنان خانه دار ایرلند، شورایی برای بررسی و پیگیری وضعیت زنان تأسیس کردند که هدفش دستیابی به برابری برای زنان بود. این شورا به عنوان یک سازمان مادر برای گروه های زنان عمل می کرد. در دهه ۱۹۹۰، فعالیت های این شورا شامل حمایت از پروژه های تأمین شده توسط صندوق اجتماعی اروپا، اجرای برنامه ها و حمایت از انجمن های زنان و رهبری آن ها بود. در سال ۱۹۹۵، پس از بازنگری استراتژیک در این شورا، آن ها نام خود را به شورای ملی زنان ایرلند تغییر داد. حقوق قانونی زنان. در سال ۱۹۷۳، قانون منع کار زنان متأهل در ایرلند لغو شد. این قانون پیش تر مانع از اشتغال هر زن متأهلی در بخش عمومی می شد. پرونده «"مک گی علیه دادستان کل"» در سال ۱۹۷۳ در دیوان عالی ایرلند مطرح شد و به ماده ۴۱ قانون اساسی ایرلند ارجاع داده شد. این پرونده دربارهٔ مری مک گی بود که به دلیل شرایط پزشکی اش، پزشک به او هشدار داده بود که بارداری مجدد می تواند زندگی اش را به خطر بیندازد. به همین دلیل، پزشک استفاده از دیافراگم و
ژل اسپرم کش را برای او تجویز کرد. بااین حال، ماده ۱۷ قانون کیفری سال ۱۹۳۵ مانع از دسترسی او به این نسخه پزشکی می شد. دیوان عالی با رأی ۴ به ۱ به نفع او رأی داد و اعلام کرد که زوج های متأهل از حق قانونی برخوردارند تا به صورت خصوصی دربارهٔ فرزندآوری تصمیم گیری کنند. پیش از قانون حمایت از خانواده در سال ۱۹۷۶، یک شوهر می توانست بدون اطلاع یا رضایت همسرش، خانه خانوادگی را بفروشد یا به رهن بگذارد. قانون برابری در اشتغال سال ۱۹۷۷، تبعیض جنسیتی در زمینه استخدام را تا حد زیادی ممنوع کرد. قانون سلامت (برنامه ریزی خانواده) سال ۱۹۷۹، فروش وسایل پیشگیری از بارداری در ایرلند را با ارائه نسخه پزشک مجاز کرد. در سال ۱۹۸۳، موج دوم فمینیسم در ایرلند با یک عقب گرد مواجه شد؛ زمانی که متمم هشتم قانون اساسی ایرلند تصویب شد و «جنین» را به عنوان موجودی دارای حق حیات برابر با «مادر» به رسمیت شناخت.بر این اساس، سقط جنین در ایرلند تنها در صورتی قانونی بود که به عنوان نتیجه یک مداخله پزشکی برای نجات جان زن باردار انجام شود، و بعدها بر اساس قوانین جدید، این خطر برای زندگی زن شامل خطر خودکشی نیز شد. بااین حال، در سال ۲۰۱۸، متمم هشتم از طر
یق همه پرسی لغو شد. ایرلند در سال ۱۹۸۵ به کنوانسیون رفع همه اشکال تبعیض علیه زنان ملحق شد. قانون اقامتگاه و به رسمیت شناسی طلاق های خارجی سال ۱۹۸۶، تحمیل مکان زندگی زوج توسط مرد را لغو کرد. اشتغال. قانون منع کار زنان متأهل در سال ۱۹۲۴ در ایرلند وضع شد و زنان متأهل را از کار در بخش عمومی محروم مکرد. این قانون در سال ۱۹۷۳ لغو شد. قانون برابری در اشتغال سال ۱۹۷۷، تبعیض جنسیتی در استخدام را تا حد زیادی ممنوع کرد. قانون برابری در اشتغال سال ۱۹۹۸، برابری جنسیتی در زمینه اشتغال را تقویت کرد. در ایرلند، نرخ اشتغال زنان در سال ۲۰۰۷ به ۶۰٫۶ درصد رسید، اما در سال ۲۰۰۹ به ۵۷٫۶ درصد کاهش یافت و طی سه سال بعد به ۵۵٫۲ درصد در سال ۲۰۱۲ رسید. بااین حال، در سال ۲۰۱۴ نرخ اشتغال زنان اندکی افزایش یافت و به ۵۵٫۹ درصد رسید. در سال ۲۰۱۳، مردان به طور متوسط ۳۹٫۲ ساعت در هفته در مشاغل پردرآمد کار می کردند، در حالی که این رقم برای زنان ۳۱٫۲ ساعت در هفته بود. ازدواج و طلاق. طلاق در قانون اساسی سال ۱۹۳۷ ممنوع شده بود. پیش از قانون حمایت از خانواده سال ۱۹۷۶، یک شوهر می توانست بدون رضایت یا حتی اطلاع همسرش، خانه خانوادگی را بفروشد یا به ر
هن بگذارد. پیش از سال ۱۹۸۱، مفهومی به نام «گفت وگوی کیفری» در ایرلند وجود داشت که به مرد اجازه می داد از هر شخصی که با همسرش رابطه جنسی داشت شکایت کند، حتی اگر آن رابطه با رضایت دو طرف انجام شده بود، مگر اینکه زوج از قبل جدا شده باشند و جدایی به دلیل شخص مورد شکایت رخ نداده باشد. در پرونده «"مورفی علیه دادستان کل"» در سال ۱۹۸۲، یک زوج متأهل با موفقیت علیه بندهای ۱۹۲ تا ۱۹۸ قانون مالیات بر درآمد سال ۱۹۶۷ که درآمد یک زن متأهل ساکن با همسرش را به عنوان درآمد شوهر برای اهداف مالیاتی محاسبه می کرد، اعتراض کردند و این قانون را مغایر قانون اساسی دانستند. پیشگیری از بارداری و سقط جنین. استفاده از وسایل پیشگیری از بارداری در جمهوری ایرلند در سال ۱۹۳۵ بر اساس قانون اصلاح قانون کیفری سال ۱۹۳۵ غیرقانونی اعلام شد. پرونده «"مک گی علیه دادستان کل"» در سال ۱۹۷۳ در دیوان عالی ایرلند مطرح شد و به ماده ۴۱ قانون اساسی ارجاع داده شد. پرونده «"ایکس"» در سال ۱۹۹۲، یک پرونده مهم در دیوان عالی ایرلند بود که حق زنان ایرلندی برای سقط جنین را در صورتی که زندگی زن باردار به دلیل بارداری در خطر باشد، از جمله خطر خودکشی، به رسمیت شناخت. در
سال ۱۹۹۲، متمم سیزدهم قانون اساسی ایرلند تصویب شد که اعلام کرد حفاظت از حق حیات جنین، آزادی سفر به خارج از کشور را محدود نمی کند. در سال ۱۹۹۳، اصلاحیه قانون سلامت (برنامه ریزی خانواده)، فروش وسایل پیشگیری از بارداری در ایرلند را بدون نیاز به نسخه آزاد کرد. در سال ۲۰۱۲، مرگ ساویتا هالاپاناوار، چهار روز پس از یک سقط کامل، در تاریخ ۲۸ اکتبر در بیمارستان دانشگاه گالوی در ایرلند، منجر به اعتراضات گسترده در سراسر کشور شد که به هند، بریتانیا و بسیاری از کشورهای دیگر نیز گسترش یافت و خواستار بازنگری قوانین سقط جنین در ایرلند شدند. بخشی از این واکنش، دولت ایرلند را به معرفی قانون حفاظت از حیات در دوران بارداری در سال ۲۰۱۳ واداشت که از ۱ ژانویه ۲۰۱۴ اجرایی شد. این قانون شرایط و فرآیندهایی را که سقط جنین در ایرلند می توانست به صورت قانونی انجام شود، تعریف کرد. بخش های مربوط به خودکشی از جنجالی ترین بخش های این لایحه بود. در سال ۲۰۱۳، اولین سقط جنین قانونی در ایرلند بر روی زنی انجام شد که یک بارداری غیرقابل ادامه ۱۸ هفته ای داشت و زندگی اش در خطر بود. در سال ۲۰۱۸، متمم هشتم قانون اساسی ایرلند که «جنین» را به عنوان موجود
ی دارای حق حیات برابر با «مادر» به رسمیت می شناخت، از طریق همه پرسی لغو شد. کارزارهای فمینیستی نقش مهمی در نتیجه مثبت این همه پرسی ایفا کردند که به رأی اکثریت «آری» منجر شد. قانون سلامت (تنظیم خاتمه بارداری) سال ۲۰۱۸ که در سال ۲۰۱۹ اجرایی شد، شرایط و فرآیندهایی را که سقط جنین می تواند به صورت قانونی در ایرلند انجام شود، تعریف کرد. این قانون اجازه می دهد که خاتمه بارداری تا ۱۲ هفته انجام شود. سایر مسائل حقوق زنان. ایرلند در سال ۱۹۸۵ به کنوانسیون رفع همه اشکال تبعیض علیه زنان ملحق شد. قانون عدالت کیفری در سال ۲۰۱۲، ختنه اندام تناسلی زنان را در ایرلند ممنوع کرد. زنان در سیاست ایرلند. در سال ۱۹۹۰، مری رابینسون به عنوان اولین رئیس جمهور زن ایرلند انتخاب شد. رئیس جمهور زن دوم، مری مک آلیس بود که بین سال های ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۱ در این مقام بود. در دسامبر ۲۰۰۸، سناتور ایوانا باچیک مراسمی را در مجلس لینستر ترتیب داد که طی آن از تمام زنانی که در طول سال ها در پارلمان ایرلند انتخاب شده بودند، تجلیل شد. از سال ۱۹۱۸ تاکنون، ۱۳۱ زن به پارلمان ایرلند راه یافته اند. در سال ۱۹۱۸، کنستانس مارکیویچ به عنوان اولین زن در مجلس عوام بریتا
نیا انتخاب شد، اما طبق سیاست تحریم حزب شین فین، کرسی خود را نپذیرفت و در سال ۱۹۱۹ به عنوان نماینده در دُیل اِرِن مشغول به کار شد. پس از انتخابات عمومی ایرلند در سال ۲۰۱۱ و بازنگری کابینه در سال ۲۰۱۴، چهار زن به عنوان وزیر کابینه منصوب شدند که بالاترین تعداد زنان در مناصب ارشد وزارتی در تاریخ ایرلند بود: جون برتون، فرانسیس فیتزجرالد، جن اوسالیوان و هدر هامفریز. تا سال ۲۰۲۴، چهار زن در کابینه حضور دارند. زنان در سیاست ایرلند همچنان اقلیت کوچکی از دارندگان مناصب سیاسی را تشکیل می دهند. عوامل اصلی این وضعیت، نقش کاتولیسیسم سنتی در فرهنگ سیاسی ایرلند و تأثیر محلی گرایی در سیاست حزبی است. آن ماری اوبراین، زنان فعال در وزارت امور خارجه ایرلند مرتبط بین سال های ۱۹۲۳ تا ۱۹۷۶ را بررسی کرده و دریافته است که زنان در سازمان ملل فرصت های بیشتری داشته اند.
تالیا رایدر (انگلیسی: Talia Ryder؛ زادهٔ ۱۶ اوت ۲۰۰۲) یک بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. خواهر کوچکتر رایدر، میمی، حرفه ای به عنوان یک هنرپیشه موزیکال با ایفای نقش در فیلم ماتیلدا موزیکال دارد. تالیا در سال ۲۰۲۰ از دبیرستان فارغ التحصیل شد.
شرق شیرین (به انگلیسی: The Sweet East) یک فیلم جاده ای آمریکایی در سبک سینمای سوررئالیستی محصول سال ۲۰۲۳ به کارگردانی شان پرایس ویلیامز در اولین کارگردانی خود بر اساس فیلمنامه ای از نیک پینکرتون است. تالیا رایدر، ارل کیو، سایمون رکس، ایو ادبری، جرمی او. هریس، جیکوب الوردی و ریش شاه در این فیلم بازی می کنند. این فیلم دربارهٔ نوجوانی از کارولینای جنوبی است که دنیای گسترده تری را در یک ماجراجویی بی نظیر در ساحل شرقی ایالات متحده تجربه می کند. شرق شیرین اولین نمایش جهانی خود را در بخش دو هفته کارگردانان جشنواره فیلم کن در ۱۸ مه ۲۰۲۳ داشت. این فیلم در ۱ دسامبر ۲۰۲۳ توسط کمپانی یوتوپیا در ایالات متحده اکران شد.
مته سوفی زارتمن (۱۸۴۱–۱۹۲۵) پرستار دانمارکی بود. پس از درگذشت بنیان گذار مؤسسه شبان خواهران دانمارک، لوئیس کنرینگ، در سال ۱۸۹۱، زارتمن به عنوان خواهر ارشد این مؤسسه در کپنهاگ منصوب شد. او به دلیل گسترش شبکه شبان خواهران در دانمارک از طریق ایجاد خانه ها و مراکز مراقبتی جدید و همچنین افزودن نظریه به دوره های آموزشی پرستاری در یادها مانده است. اوایل زندگی. زارتمن در ۲۳ ژوئیه ۱۸۴۱ در وامن، در شمال غربی ویبورگ، متولد شد. او دختر یوهان هنریش زارتمن و همسرش ماری دوروتئا پولسن بود. او یکی از هفت فرزندی بود که در خانه شبانی هاتینگ، نزدیک هورسنس، بزرگ شد. در این مؤسسه پدرش کشیش کلیسا بود. مانند پسرعمویش که یک نقاش با نام کریستیان زارتمن بود، به هنر علاقه داشت و در دوره های طراحی و نقاشی شرکت کرد. در سال ۱۸۵۵، هنگامی که خواهرش در بیمارستان فردریکس در کپنهاگ تحت عمل جراحی قرار داشت، سورن کیرکگور در همان بیمارستان درگذشت؛ این رویداد علاقه زارتمن را به این فیلسوف برانگیخت. او همچنین تحت تأثیر ایلیا فیبیگر، نخستین پرستار حرفه ای دانمارک، که در این بیمارستان کار می کرد، قرار گرفت. پس از درگذشت مادرش در ۱۸۵۸، زارتمن تصمیم داش
ت حرفه ای را دنبال کند، اما پدرش او را متقاعد کرد که در خانه بماند و از خواهران کوچکترش مراقبت کند. در جریان جنگ دانمارک در سال ۱۸۶۴، خانه شبانی آن ها به شدت آسیب دید و این رویداد زارتمن را دچار رنجی کرد که هرگز به طور کامل از آن بهبود نیافت. اندکی پیش از درگذشت پدرش در ۱۸۶۷، او اجازه یافت که شبان خواهر شود. اما پیش از آن، چهار سال در آرهوس از دو کودک نابینا مراقبت کرد. حرفه پرستاری. در ۱۸۷۲، زارتمن آموزش خود را در مؤسسه شبان خواهران استراسبورگ آغاز کرد، نه در کپنهاگ، زیرا فکر می کرد که در آنجا درک بیشتری از درد ناشی از شکست دانمارک در جنگ خواهد یافت، چرا که آلزاس نیز در ۱۸۷۰ به آلمان ضمیمه شده بود. در دوران اقامتش در خارج، مدتی نیز در یک بیمارستان بزرگ در نوشتل کار کرد و مدتی را در مؤسسه شبان خواهران پاریس گذراند. اما وابستگی اصلی او به خانه مادر در استراسبورگ بود، جایی که در ۱۸۷۷ به عنوان شبان خواهر منصوب شد. در ۱۸۷۹، او به مؤسسه شبان خواهران کپنهاگ اعزام شد و نقش کلیدی در آموزش خواهران جدید در حوزه پرستاری و اخلاق مسیحی ایفا کرد. یکی از نوآوری های مهم او افزودن نظریه پرستاری به دوره های آموزشی بود. او همچن
ین بر اهمیت رویکرد مذهبی تأکید داشت و از آموزه های پدرش بهره می برد. او به تدریج در میان دانشجویان محبوب شد و فضایی دلپذیرتر به مؤسسه بخشید. پس از درگذشت لوئیس کنرینگ در ۱۸۹۱، زارتمن به عنوان خواهر ارشد منصوب شد و شبکه شبان خواهران را در سراسر دانمارک از طریق ایجاد شعبه ها و مراکز مراقبتی جدید گسترش داد. او همچنین ارتباطاتی را در اشلسویگ-هولشتاین حفظ کرد و اغلب خواهران دانمارکی زبان را برای آموزش رایگان به دانمارک دعوت می کرد. در دوره مدیریت او، تعداد خواهران از ۱۸۵ به ۳۰۰ نفر افزایش یافت. از سال ۱۹۰۳، او به طور نظام مند دوره های آموزشی پرستاری را بهبود بخشید و اینگبورگ شرودر را به عنوان رئیس آموزش منصوب کرد. تا سال ۱۹۱۳، این دوره ها عمدتاً رسمی شده بودند و دو سال به طول می انجامیدند که شش ماه آن به طور کامل به نظریه اختصاص داشت. پس از بازنشستگی در ۱۹۱۴، او به خانه شبان خواهران در گنتوفته نقل مکان کرد و از هرگونه دخالت در کار جانشین خود، ویکتوریا ینسن، اجتناب کرد. در دوران بازنشستگی، چندین مقاله دربارهٔ لوئیس کنرینگ و همچنین خاطرات خود را نوشت که بعداً در "سالنامه مؤسسه شبان خواهران دانمارک" منتشر شدند. او در
۴ مه ۱۹۲۵ در منطقه فردریکسبرگ در کپنهاگ درگذشت و در گورستان پارک سولبیئرگ به خاک سپرده شد.
رامونا ویکتوریا اپیفانیا روفینا اوکامپو (؛ – ) نویسنده و روشنفکر اهل آرژانتین بود. او که بیشتر به عنوان مدافع مردم و همچنین ناشر مجله ادبی "سور" شناخته می شود، بشخصه نویسنده، منتقد و یکی از برجسته ترین زنان آمریکای جنوبی در زمان خود بود. خواهر او سیلوینا اوکامپو نیز نویسنده بود. او در سال های ۱۹۷۰ و ۱۹۷۴ نامزد دریافت جایزه نوبل ادبیات شد. زندگی نامه. رامونا ویکتوریا اپیفانیا روفینا اوکامپو در بوئنوس آیرس در خانواده ای با سطح فرهنگی-اجتماعی بالا به دنیا آمد و در خانه زیر نظر یک معلم خصوصی تحصیل کرد. او بعداً نوشت: «کتاب الفبایی که با آن خواندن را آموختم فرانسوی بود، و همچنین آن دستی که به من یاد داد چگونه آن حروف را روی کاغذ بکشم.» گاهی گفته می شود که او دانشجوی دانشگاه سوربن بود: دوریس مایر در صفحه ۳۹ کتاب زندگی نامه ای که درمورد اوکامپو نوشته، بیان می کند که در طول سفر خانواده در سال ۱۹۰۶–۱۹۰۷ به پاریس، همان سفری که در طی آن چهره اش توسط هنرمند فرانسوی پل سزار الو حکاکی شد، خانوادهٔ اوکامپو به ویکتوریای ۱۷ ساله، که «با چند ملازم همراهی می شد» اجازه شرکت در چند کلاس درس در کالج فرانسه و دانشگاه سوربن را دادند
. او به خصوص به یاد می آورد که از کلاس درس آنری برگسون در کالج فرانسه لذت برد. او هرگز در هیچ یک از این دو مرکز آموزشی ثبت نام نکرده بود. خانواده قدیمی سنتی و ثروتمند او از تحصیل رسمی برای زنان رویگردان بودند، بنابراین او تحصیل رسمی اندکی در بیرون خانه داشت. در سال ۱۹۱۲، اوکامپو با «برناندو دِ استرادا» (همچنین با نام موناکو استرادا) ازدواج کرد. این ازدواج با خوشبختی همراه نبود و سرانجام خوبی نداشت. این زوج در سال ۱۹۲۰ از هم جدا شدند و اوکامپو رابطهٔ عشقی طولانی مدتی را با پسر عموی شوهرش «خولیان مارتینس» که یک دیپلمات بود آغاز کرد. در بوئنوس آیرس، او رکن اساسی صحنه روشنفکری دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ بود. نخستین کتاب او که به زبان فرانسوی نوشته شد، "از فرانچسکا تا بئاتریس" (حوالی ۱۹۲۳) بود که شرحی بر "کمدی الهی" دانته آلیگیری بود. آثار دیگر عبارتند از "یکشنبه ها در هاید پارک". "هملت لارنس الیویه"؛ "امیلی برونته" ("سرزمین ناشناخته")؛ مجموعه ای ۱۰ جلدی به نام "تصدیق نامه ها"؛ "ویرجینیا وولف"، "اورلاندو و شرکا"؛ "سن ایسیدرو"؛ "ت. الف. ۳۳۸۱۷۱" ("لارنس عربستان") – زندگی نامهٔ توماس ادوارد لورنس – و خودزندگی نامه ای که پس
از مرگش منتشر شده است. همچنین یک کتاب ویراستاری شده از گفتگوهای اوکامپو و خورخه لوئیس بورخس موجود است. اوکامپو در طول دهه ۱۹۳۰ با ویرجینیا وولف مکاتبه داشت و این دو نویسنده چندین بار ملاقات یکدیگر را کردند، و دوستی آنها در ژوئن ۱۹۳۹ در لندن پایان یافت، زمانی که اوکامپو از دوست عکاسش، ژیزل فروینت دعوت کرد تا به منزلش آمده و از وولف عکاسی کند، نویسنده ای که مشهور بود از حضور در عکس ها متنفر بود. آنچه بیشتر از آثار و نوشته های اوکامپو اهمیت دارد آن است که او پایه گذار (۱۹۳۱) و ناشر مجله "سور"، مهم ترین مجله ادبی زمان خود در آمریکای لاتین بود. خورخه لوئیس بورخس، ارنستو ساباتو، آدولفو بیوئی کاسارس، خولیو کورتاسار، خوزه ارتگا یی گاست، مانوئل پیرو، آلبر کامو، انریکه اندرسون ایمبرت، خوزه بیانکو، اسه کیل مارتینس استرادا، پیر دریو لا روشل، والدو فرانک، گابریلا میسترال، ادواردو مایئا و خواهر کوچکترش سیلوینا اوکامپو از جمله نویسندگانی بودند که آثارشان در این مجله چاپ شد. در سال ۱۹۳۵، اوکامپو تا حدی عقاید بنیتو موسولینی را که در ماه مارس همان سال در رم مصاحبه ای با وی انجام داده بود، تأیید کرد و او را به عنوان یک «نابغه»
و سزارِ دوباره متولدشده توصیف کرد. «من ایتالیا را در حال شکوفا شدن دیده ام که رویش را به سوی موسولینی چرخانده است.» با این حال، او هرگز یک طرفدار فاشیست باورمند و دوآتشه نشد و با دیدگاه های محافظه کارانه موسولینی در مورد نقش های جنسیتی و نظامی گری رو به رشدش مخالفت کرد. زمانی که مصاحبه او با موسولینی در اوت ۱۹۳۶ منتشر شد، ایتالیا به حبشه حمله کرده بود و اوکامپو یادداشتی را به آن ضمیمه کرد و اعلام کرد که هرگونه امیدی به بهبود رژیم فاشیستی از بین رفته است و از کسانی در آرژانتین که از جنگ طلبی ایتالیا حمایت می کردند انتقاد کرد. در سال ۱۹۳۷، اوکامپو و سردبیران "سور" آشکارا علیه فاشیسم موضع گرفتند شدند و به طور قطع این مجله را با جریان لیبرالیسم پیوند زدند. در طول جنگ داخلی اسپانیا این مجله در کنار جناح جمهوری خواهان قرار گرفت. او با همکاری دوست و مترجمش پلگرینا پاستورینو از مجله ضد نازی "نامه های فرانسوی" به سرپرستی روژه کایوا حمایت کرد و از آرژانتین در ویراستاری آن مشارکت داشت و در سال ۱۹۴۶ او تنها آرژانتینی بود که در دادگاه نورنبرگ حضور یافت. چند ماه پیش از جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹، اوکامپو به کمیته بین المللی
همکاری اندیشمندانه جامعه ملل پیوست، اما در کارهای آن دخالت نکرد. در سال ۱۹۵۳، او به دلیل مخالفت آشکارش با دولت خوان دومینگو پرون برای مدت کوتاهی به زندان افتاد. اوکامپو در سال ۱۹۷۶ به عضویت آکادمی ادبیات آرژانتین درآمد. او نخستین زنی بود که تا به آن روز در آکادمی پذیرفته شد و در ۲۳ ژوئن ۱۹۷۷ رسماً در کرسی خود جای گرفت. «گفتگوی فرهنگی» که در سال ۱۹۷۷ توسط دولت موقت آغاز و توسط یونسکو سازماندهی می شد، در خانه او ویلا اوکامپو در سان ایسیدرو در استان بوئنوس آیرس برگزار شد. او سرانجام این خانه را در سال ۱۹۷۳ به یونسکو اهدا کرد. در ویلا اوکامپو، مهمانان او شامل ایگور استراوینسکی، آندره مالرو و رابیندرانات تاگور، ایندیرا گاندی، خوزه ارتگا یی گاست، آنتوان دو سنت اگزوپری، سن-ژان پرس، ارنست آنسرمه و رافائل آلبرتی بودند. گراهام گرین رمان سال ۱۹۷۳ خود را تحت عنوان "کنسول افتخاری" به او تقدیم کرد، «با عشق و به یاد هفته های شادی که در سان ایسیدرو و مار دل پلاتا گذراندم.» ویکتوریا اوکامپو در سال ۱۹۷۹ در بوئنوس آیرس درگذشت و در گورستان رکولتای همان شهر به خاک سپرده شد.