Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ط هارپاگ برای هخامنشیان امپراتوری ایرانی در حدود ۵۴۰ قبل از میلاد فتح شد، و فتح او بر زانتوس توسط هرودوت و آپیان توصیف شده است. در بیشتر قرن پنجم قبل از میلاد، آتن بر سرزمین های مجاور دریای اژه تسلط داشت و بسیاری از آنها، از جمله لیکیا، پول حفاظتی را به خزانه امپراتوری دریایی آتن، لیگ دلیان می پرداختند. و مالیات زمین به ایرانیان. شواهدی از آتش سوزی وجود دارد که مقبره ها و معابد چوبی زانتوس را در حدود ۴۷۰ قبل از میلاد ویران کرد. این آتش سوزی احتمالاً توسط سیمون آتن هنگام حمله به ارگ مقدس به تلافی ویرانی آتن توسط هخامنشیان توسط ایرانیان و متحدان آنها از جمله لیکیاها در سال ۴۸۰ قبل از میلاد به وجود آمده است. زانتیان ها، تحت سلسله خود، ساختمان ها را در سنگ ها بازسازی کردند. در حدود ۴۴۰ قبل از میلاد، خریگا، نوه ،کوپریلی جانشین او شد، و به نوبه خود برادر خریگا، خری، گمان می رود که در حدود سال ۴۱۰ قبل از میلاد جانشین او شده باشد. آربیناس پسر خریگا بود، اما مجبور شد زانتوس و دیگر شهرهای لیکیا را در حدود ۳۹۰ قبل از میلاد به زور اسلحه بگیرد تا حق اولاد خود را پس بگیرد. سپس آربیناس از زانتوس بر لیکیای غربی حکومت کرد و ب
نای یادبود نرید را به عنوان آرامگاه خود ساخت. او در حدود سال ۳۷۰ قبل از میلاد درگذشت. توضیحات. اگرچه آربیناس به عنوان بخشی از امپراتوری ایران بر لیکیه حکومت می کرد، این بنای تاریخی به سبک یونانی و تحت تأثیر معابد یونی آکروپلیس آتن ساخته شده است.مجسمه های روایی غنی روی بنای تاریخی، آربیناس را به شیوه های مختلفی به تصویر می کشند که جنبه های یونانی و ایرانی را با هم ترکیب می کنند. مقبره معبد چهار ستون در جبهه شرقی و غربی و شش ستون در شمال و جنوب داشت. مقبره بر روی سکوی قابل توجهی قرار داشت که با دو فریز تزئین شده بود: یک فریز بالایی کم عمق تر بر فراز پایینی عمیق تر. در بازسازی موزه بریتانیا، سکو به سادگی از دو فریز بالای یک لایه بلوک تشکیل شده است، در حالی که طرح فلوس از بنای یادبود ساختاری بسیار بلندتر با دو ردیف بلوک قابل توجه در زیر فریز پایینی و دو ردیف دیگر را نشان می دهد که از هم جدا می شوند. پایین تر از فریز بالایی. همچنین نقش برجسته هایی بر روی آرشیترو، دیوارهای سردخانه و درسنگ فرش مشاهده می شود.مجسمه های آزاد زیادی از جمله مجسمه های نرئید بین هر جفت ستون اصلی وجود داشت. فریز. فریز تریبون بزرگتر. فریز بز
رگتر و پایین تر روی سکو از ۲۲ بلوک تشکیل شده بود که هفت بلوک آن جدا از قطعات گم شده است. پانل های باقی مانده، صحنه های نبرد قهرمانانه را نشان می دهند، بدون روایت کلی ظاهری، که عمدتاً شامل سربازان مردی است که لباس و زره یونانی پوشیده اند. برخلاف بسیاری از فریزهای همان دوره، آنها علیه آمازون ها، سنتورها یا خارجی های آشکار مخالفت نمی کنند. فریز تریبون بالایی. فریز بالا و کم عمق تر روی سکو نیز از ۲۲ بلوک تشکیل شده بود و سه بلوک از بین رفته است. هر یک از چهار ضلع این خط دیواری نشان دهنده محاصره یک شهر است. شهرها با مرلون های لیکیایی مشخص به تصویر کشیده شده اند، و تصور می شود که فریز نشان دهنده فتح شهرهای لیکیایی توسط آربیناس است تا جانشینی او برای رهبری تضمین شود. آربیناس به طرق مختلف نمایش داده می شود، از جمله نشستن به سبک ایرانی، سایه دار با چتر و پاهایش به وسیله زیرپایی از زمین تکیه داده شده است.در سربازان نیز تنوع وجود دارد، از جمله هوپلیتهای سنگین و کمانداران، و زندانیانی هستند که به دور هدایت می شوند و محاصره کنندگانی که با نردبان از دیوارهای شهر بالا می روند. آرشیترو فریز. فریز روی آرشیتر بالای ستون ها به س
بک ساده تر و ساده تر از فریزهای سکو حک شده است. دوباره صحنه هایی از جنگ ثبت شده است اما شکار گراز، چهره هایی با هدایا و تدارک یک ضیافت را به تصویر می کشد. سلا فریز. فریز در بالای دیوار بیرونی سلا کمترین دید را داشت که توسط ستون ها نمایان می شد. این شامل صحنه های قربانی و ضیافت است. در این ضیافت دو چهره حضور دارند که روی کاناپه های خودشان غذا می خورند. یکی آربیناس در نظر گرفته می شود و او بزرگتر از سایر چهره های ضیافت است و دیگری ممکن است پسر او باشد. در اینجا آربیناس با مو و ریش مانند پادشاهان ایران یا آشور نشان داده شده است و او یک شاخ نوشیدنی ایرانی در دست دارد. صفحه ها. هر یک از دو پایان (انتهای شیروانی) بنا با یک نقش برجسته تزئین شده بود، نه با مجسمه های کاملاً گرد که بر روی پایه های بیشتر ساختمان های آن دوره در یونان یافت می شد. نقش برجسته روی سنگفرش شرقی آربیناس و همسرش را نشان می دهد که نشسته اند، و ایان جنکینز نشان می دهد که این تصویر از تصویر زئوس و هرا در شرق فریز پارتنون الهام گرفته شده است.. تصور می شود که چهره های کوچکتر نشان دهنده کودکان و سگ های خانگی خانواده حاکم هستند. تنها یکی از دو پانل تشک
یل دهنده نقش برجسته عرشه غربی باقی مانده است. برخلاف صحنه ثابت خانوادگی در سمت شرقی، این نشان می دهد که سربازان در حال حرکت در نبرد هستند. نریدها. این بنای تاریخی اکنون به خاطر پیکره های زن در اندازه واقعی در پارچه های بادکش نام گذاری شده است. یازده نفر زنده مانده اند که برای پر کردن فضای بین ستون ها در ضلع شرقی و غربی و سه ستون در شمال کافی بود. جنکینز حدس می زند که ممکن است هرگز ارقامی در سمت جنوبی وجود نداشته باشد. آنها به عنوان پوره های دریایی شناخته می شوند زیرا موجودات دریایی مجسمه سازی شده مختلفی در زیر پای هفت نفر از آنها یافت شد، از جمله دلفین، یک دهنه ماهی و پرنده ای که ممکن است یک مرغ دریایی باشد. آنها عموماً نرئید نامیده می شوند، اگرچه تورستان رابینسون استدلال می کند که این دیدگاه یونانی را بر مجسمه های لیکیایی تحمیل می کند، و باید آنها را به عنوان «الیانا»، پوره های آب لیکیایی مرتبط با آب شیرین در نظر گرفت. منابع و ارجاع به کتیبه لتون سه زبانه که در چند کیلومتری جنوب محل بنای تاریخی کشف شده است.
سندی لیمن یک سیاستمدار آمریکایی است که از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۱ به عنوان یکی از اعضای مجلس نمایندگان مینه سوتا خدمت کرده است. او یکی از اعضای حزب جمهوری خواه است. لیمن از دبیرستان مرکز بروکلین فارغ التحصیل شده و مدرک لیسانس هنر در مدیریت سازمانی و ارتباطات از دانشگاه کنکوردیا و کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی در مدیریت اجرایی از دانشگاه سنت توماس گرفته است.
پس اوربیتال یکی از استخوان های جمجمه مهره داران است که بخشی از سقف پوستی جمجمه و گاهی حلقه ای در پیرامون مدار را تشکیل می دهد. به طور کلی، در پشت پس فرونتال و در پشت اربیتال قرار دارد. در برخی از مهره داران، پس اوربیتال با پس فرونتال ترکیب می شود تا پس اوربیتوفرونتال ایجاد شود. پرندگان به عنوان جنین یک پس اوربیتال جداگانه دارند، اما استخوان پیش از بیرون آمدن با قسمت پیشانی جوش می خورد.
لِستر رینولد درَگستِد (؛ ۲ اکتبر ۱۸۹۳ – ) جراح سوئدی تبار اهل ایالات متحده آمریکا و نخستین کسی بود که با موفقیت دوقلوهای به هم چسبیده را از هم جدا کرد. او جراح مشهوری در سطح ملی (در ایالات متحده آمریکا) بود و یک صاحب نظر و مرجع برجسته در زمینهٔ زخم های گوارشی و جراحی دستگاه گوارش محسوب می شد. برادر کوچکتر او «کارل آلبرت» نیز پزشک و جراح بود. زندگی حرفه ای. وی در آغاز با شنیدن یک سخنرانی از رابرت میلیکان، تصمیم گرفت فیزیک دان شود؛ اما اندکی بعد تحت تأثیر ایوان پاولف و میشل لاتارژه و مخصوصاً آنتون یولیوس کارلسون به فیزیولوژی و پزشکی علاقمند شد و در سال ۱۹۱۵ مدرک کارشناسی علوم، در ۱۹۱۶ کارشناسی ارشد فیزیولوژی، در ۱۹۲۰ پی اچ دی فیزیولوژی را از دانشگاه شیکاگو و سرانجام در سال ۱۹۲۱ مدرک دکترای پزشکی خود را از کالج پزشکی راش دریافت کرد. درَگستد پس از تمرین بر روی حیوانات به یک جراح بااستعداد تبدیل شد و جذب رشتهٔ جراحی شد، اما او احساس کرد فیزیولوژی پتانسیل بیشتری برای دستاوردهای نوآورانه دارد. وی مدتی مدرس رشتهٔ داروشناسی در دانشگاه آیووا بود و پس از آغاز جنگ جهانی اول برای خدمت به ارتش پیوست. پس از جنگ و در همان هن
گام که مشغول تحصیلات خود دانشگاه شیکاگو بود، مدتی کوتاه در سال ۱۹۲۳ به عنوان مدرس دانشگاه نورث وسترن کار کرد. در سال ۱۹۲۵ او با کمک هزینهٔ بنیاد راکفلر برای تکمیل آموخته های خود به پاریس، وین و بوداپست رفت و به هریک از مدرسان و استادان خود ۱۵۰ دلار در ماه شهریه می داد. او پس از یکسال به ایالات متحده آمریکا برگشت و به استخدام دانشگاه شیکاگو درآمد. در سال ۱۹۳۶، او یکی از سه پزشک از دپارتمان باکتری شناسی، جراحی و پزشکی دانشگاه شیکاگو بود که میکروب جدیدی را کشف کرد که به نظر می رسید عامل بروز کولیت اولسراتیو باشد. او به ویژه برای مشارکت هایش در درمان بیماری های لوزالمعده، غده پاراتیروئید و معده شناخته شد. او ایلئوستومی پوستی را برای درمان کولیت اولسراتیو ابداع کرد. او یک روش جراحی جدید (واگوتومی با جراحی) برای درمان زخم اثنی عشر (زخم دوازدهه) ابداع کرد. او یک جراح چیره دست و معتبر بود که به دلیل کارش در زمینهٔ درمان زخم معده و دوازدهه شهرت داشت و کار او در بیش از ۳۶۰ مقاله منتشر شده در ژورنال های پزشکی گوناگون ثبت شده بود. در سال ۱۹۵۰، او و تیمش در دانشگاه شیکاگو یک بخش مهم در معده به نام آنتروم را کشف کردند که م
مکن است نقش مهمی در ایجاد زخم معده داشته باشد. گاسترین و ترشحات معده، جریان شیره معده را تحریک می کند و باعث می شود معده خودش را «هضم» کند و باعث ایجاد زخم شود. این تیم پزشکی در حین پژوهش بر روی سگ ها این را کشف کردند و یافته های خود را در انجمن علمی زیست شناسی تجربی منتشر کردند. آنها دریافتند که برداشتن آنتروم معده به طور قابل توجهی جریان شیره معده را کاهش می دهد. در همان سال، زمانی که درَگستد در دانشگاه شیکاگو بود، برنامه ای را مدیریت کرد که در آن موسیقی با بیهوشی ترکیب می شد تا به آرامش بیماران کمک کند. وی عضو آکادمی ملی علوم، انجمن فی بتا کاپا، انجمن پیشبرد علوم آمریکا، انجمن پزشکی آمریکا و فرهنگستان هنر و علوم آمریکا بود و مدتی نیز ریاست «انجمن ملی پژوهش های پزشکی» را بر عهده داشت. لستر درَگستد در سال ۱۹۷۵ و در سن ۸۱ سالگی بر اثر سکته قلبی درگذشت.
گسترش جنگ اسرائیل و حماس به سوریه، تأثیرات و درگیری های نظامی در سوریه است که ناشی از گسترش جنگ اسرائیل و حماس بوده و بخشی از بحران جاری خاورمیانه را تشکیل می دهد. این درگیری که منشأ آن نوار غزه است، باعث تنش ها و خشونت های منطقه ای شده و سوریه را از طریق درگیری های مستقیم و غیرمستقیم شامل نیروهای اسرائیلی، بازیگران دولتی سوریه و گروه های مسلح فعال در خاک سوریه، وارد درگیری کرده است.
این بازی به نام قتل فیلمی محصول سال ۲۰۲۱ و به کارگردانی آدام شرمن است. در این فیلم بازیگرانی همچون ران پرلمن، ونسا مارانو، ناتاشا هنستریج و جادسون میل ایفای نقش کرده اند.
آرکالود، قله ای در کوه ساووآ در فرانسه است. این قله در رشته کوه باگس در محدوده پیش آلپ فرانسه واقع شده است. این قله از سطح دریا، ۲۲۱۷ متر (۷۲۷۴ پا) بالاتر است. آرکالود یک برجستگی توپوگرافی با ارتفاع ۱۷۱۳ متر (۵۶۲۰ پا) دارد، بنابراین یک قله بسیار برجسته است. این قله، چهارمین قله مرتفع در منطقه آلپ فرانسه است.
هاوس تن بوس ، یک شهربازی در ساسه بو، ناگاساکی، در استان ناگاساکی در ژاپن است که هلند را با نمایش کپی هایی در اندازه واقعی از ساختمان های قدیمی هلندی بازسازی می کند. نام "Huis Ten Bosch" به انگلیسی به عنوان "خانه در جنگل / جنگل" ترجمه می شود. این نام از Huis ten Bosch در لاهه، یکی از سه اقامتگاه رسمی خانواده سلطنتی هلند گرفته شده است. این پارک دارای بسیاری از ساختمان های هلندی مانند هتل ها، ویلاها، تئاترها، موزه ها، فروشگاه ها و رستوران ها، کانال ها، آسیاب های بادی، وسایل تفریحی و پارکی است که گل های فصلی کاشته شده است.
نفرین شدگان (انگلیسی: The Damned) یک فیلم ترسناک و معمایی محصول سال ۲۰۲۴ به کارگردانی توردور پالسون می باشد. این فیلم توسط جیمی هانیگان بر اساس داستانی از پالسون نوشته شده است. جو کول و اودسا یانگ در این فیلم نقش آفرینی می کنند. شرح داستان. اوا، بیوه ای جوان در قرن نوزدهم، یک پایگاه ماهیگیری زمستانی دورافتاده را در خلیج سردسیر شمالگان اداره می کند؛ جایی که پس از مرگ همسرش مگنوس در یک کشتی شکستگی روی صخره هایی به نام «دندان ها» به ارث برده است. این پایگاه که با روستای نزدیک فاصله دارد و تنها از مسیر کوهستانی پوشیده از برف قابل دسترسی است، با زمستانی سخت و ذخایری رو به پایان روبه روست. اوا و خدمه اش، به رهبری سکان دار کشتی، راگنار، برای بقا ناچار به خوردن طعمه های ماهیگیری شده اند، چرا که صیدشان روز به روز کمتر می شود. یک بامداد، آن ها شاهد غرق شدن کشتی دیگری در نزدیکی دندان ها می شوند، اما با توجه به کمبود منابع، اوا با بی میلی می پذیرد که بازماندگان را به حال خود رها کنند. ساعاتی بعد، بشکه ای حاوی گوشت خوک نمک سود از لاشهٔ کشتی به ساحل می رسد و اوا تصمیم می گیرد در یک عملیات خطرناک شبانه برای یافتن آذوقه بیشت
ر، خدمه را رهبری کند. آن ها صندوقی شامل روغن چراغ و براندی پیدا می کنند، اما با بازماندگان ناامیدی روبه رو می شوند که به صخره ها چسبیده اند. هنگامی که بازماندگان تلاش می کنند سوار قایق کوچک خدمه شوند، آشوبی درمی گیرد و در کشاکش درگیری، راگنار به دریا کشیده می شود. خدمه ناچار می شوند او را رها کرده و فرار کنند. با این حال، با منابع ناچیز و یأس فزاینده به پایگاه بازمی گردند. روز بعد، اجساد کشتی شکستگان به ساحل می رسد و اتفاقات عجیبی آغاز می شود. در شکم یکی از اجساد، مارماهی های زنده پیدا می شود. خدمه که داستان های فولکلور شمالی دربارهٔ «دروگر» ها (ارواح خبیثهٔ برخاسته از خشم و نفرت) را به یاد دارند، احتیاط می کنند تا از برخاستن آن ها جلوگیری کنند. اما اوا دچار رؤیاها و توهم های پررنگی از چهره ای تاریک می شود و هلگا، زنی خرافاتی، هشدار می دهد که تنها راه پایان دادن به رنج این موجودات، سوزاندن آن هاست. پس از مدتی آسایش موقت با صیدی موفق، فاجعه ای تازه رخ می دهد: ماهی های ذخیره شده ناپدید می شوند و هلگا هم ناپدید می شود. خدمه ردپای او را تا محل دفن اجساد دنبال می کنند و در آنجا تابوتی خالی پیدا می کنند. هراس و هذی
ان بر گروه چیره می شود و تنش ها به درگیری های خشونت آمیز میان اعضای باقی مانده می انجامد. اوا، که مصمم است این تهدید را پایان دهد، برای رویارویی با دروگر راهی می شود. شکار اوا به بهایی سنگین تمام می شود؛ مه سنگین محل دفن، یکی دیگر از اعضای خدمه را می بلعد و هلگا یخ زده و مرده پیدا می شود. در کلبه، دانیل که تسخیر شده، به دیگران حمله می کند و سپس خودکشی می کند. سرانجام، اوا با دروگر روبه رو می شود. آن موجود کریه المنظر او را به نبردی پایانی می کشاند، اما اوا با شلیک گلوله او را از پا درمی آورد، کلبه را به آتش می کشد و می گریزد، درحالی که گمان می کند کابوس به پایان رسیده است. اما فلاش بکی حقیقت را آشکار می کند: دروگر درواقع یکی از بازماندگان ناامید آن کشتی شکستگی بود که به زبان باسکی سخن می گفت. او با دادن یک ساعت جیبی طلایی از اوا تقاضای کمک و بخشش می کرد. اوا که سخنانش را نمی فهمید، به او شلیک کرد، ساعت را برداشت و جسدش را به آتش کشید. ساخت. فیلمبرداری این پروژه در سال ژانویه ۲۰۲۳ در ایسلند انجام شد و پروژه در بهار ۲۰۲۳ وارد مراحل پس از تولید شد. انتشار. اولین نمایش جهانی این فیلم در جشنواره فیلم ترایبکا ۲۰۲۴
در ۶ ژوئن ۲۰۲۴ بود. پیش از آن، ورتیکال حقوق پخش فیلم در آمریکای شمالی را به دست آورد و قصد داشت آن را بعداً در سال ۲۰۲۴ منتشر کند. این فیلم قرار است در تاریخ ۳ ژانویه ۲۰۲۵ در سینماها اکران شود.
اوگی دوک (زاده ) بازیگر و کارگردان آمریکایی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم های اتاق سیاه، شتاب و گراز اشاره کرد.
نفرین شدگان (انگلیسی: The Damned) یک فیلم درام تاریخی محصول سال ۲۰۲۴ به نویسندگی و کارگردانی روبرتو مینروینی است. داستان این فیلم در سال ۱۸۶۲ در پس زمینه جنگ داخلی آمریکا اتفاق می افتد و گروهی از سربازان داوطلب ارتش اتحادیه را دنبال می کند. این فیلم در ۱۶ مه ۲۰۲۴ اولین نمایش جهانی خود را در بخش نوعی نگاه جشنواره فیلم کن ۲۰۲۴ انجام داد. جایی که جایزه بهترین کارگردانی را از آن خود کرد. شرح داستان. گروهی از داوطلبان ارتش اتحاد (شمالی ها) که بیشترشان جوان اند، در سال ۱۸۶۲، در میانهٔ جنگ داخلی آمریکا، وارد سرزمین های خشن و دورافتادهٔ غرب می شوند. آن ها سربازانی کارکشته نیستند، بلکه مجموعه ای از آدم هایی اند با پیشینه ها و انگیزه های گوناگون. شور و شوقی خام همراه با بیم و تردید در رفتارشان پیداست. هرکدام از جایی آمده اند: بعضی برای بودن کنار برادرانشان، برخی برای یافتن هدفی در زندگی، و بعضی دیگر از سر وظیفه ای که نسبت به اتحاد احساس می کردند. مأموریت آن ها مبهم است، بیشتر شامل گشت زنی و تأمین امنیت در سرزمینی وسیع و خالی از سکنه. این بی هدفی، شور آغازین آن ها را به سرعت فرسوده می کند و وادارشان می سازد که تصمیم خود
را زیر سؤال ببرند. بیشتر وقتشان به راه رفتن، برپا کردن اردوگاه، و تلاش برای گرم ماندن در سرمای طاقت فرسای زمستان می گذرد. تفنگ بر دوش دارند، اما نه برای جنگ با دشمنی آشکار، بلکه بیشتر برای دفاع از خود در برابر طبیعت و بحران های درونی. با گذر روزها و هفته ها، کشمکش های درونی سربازان بیش ازپیش آشکار می شود. دربارهٔ خانواده، زندگی پیش از جنگ، و تردیدهایی که نسبت به خود جنگ پیدا کرده اند صحبت می کنند. مفهوم خانواده در برابر کشور را می سنجند، و این پرسش که آیا این جنگ، عادلانه و رواست یا نه. دلایلی که برای پیوستن به ارتش داشتند، در برابر واقعیت هولناک جنگ، پوچ می نماید. شور میهن دوستانهٔ نخستین جایش را به سردرگمی و احساسی از گم گشتگی می دهد. گفت وگوها و روابط میان سربازان، آسیب پذیری ها و رنج های وجودی آنان را برملا می سازد. آن ها به تدریج با مصالحه های اخلاقی جنگ و خشونتی بی منطق که ممکن است ناچار به اعمالش شوند، دست وپنجه نرم می کنند. ایمانشان به آزمایش کشیده می شود و هدف از این همه رنج و قربانی دادن، مدام محل تردید قرار می گیرد و آن ها را با پرسش هایی بی پاسخ تنها می گذارد. سپس، درگیری مسلحانه ای ناگهانی و آشف
ته رخ می دهد. نه نبردی باشکوه، بلکه برخور دی بی نظم و خونین که حتی مشخص نیست چه کسی مهاجم است. این لحظه، نقطهٔ عطفی می شود؛ یادآوری واقعیت بی رحمانه ای که در آن گرفتار آمده اند و امکان مرگ، که بی وقفه بر سرشان سایه انداخته. شماری از همراهانشان کشته می شوند و یأس سنگینی بر بازماندگان چیره می شود. پس از آن، سربازان بیش ازپیش در ناامیدی فرو می روند. جنگ برایشان بی معنا می شود و رؤیای بازگشت به خانه به امیدی دور و دست نیافتنی بدل می شود. سرزمینی که زمانی پهناور و حتی شاید زیبا می نمود، اکنون تهدیدآمیز و بی رحم به نظر می رسد. گشت زنی هایشان به سرگردانی بدل می شود. دیگر نمی دانند که آیا این نبرد ارزشی دارد یا نه. مرز میان ایمان، وفاداری، و معنای مبارزه محو می شود، و مردان، گم شده و بی پناه، در تاریکی فرو می روند.
محمدعلی حدّت (زادهٔ ۱۱ شهریور ۱۳۲۷) طراح پوستر فیلم اهل ایران است. حدت نقاشی پوسترهای سینمایی را از ۱۳۴۹ در خانهٔ آگهی ایران زیر نظر احمد مسعودی آغاز کرد و از ۱۳۵۲ به شکل مستقل این پیشه را ادامه داد. او که تا پیش از انقلاب ایران، برای بیش از ۱۰۰ فیلم، نزدیک به ۲۰۰ پوستر طراحی کرده بود، از ۱۳۶۳ فعالیتش را از سر گرفت و تا ۱۳۷۷ که از این کار کنار کشید، در مجموع حدود ۶۰۰ پوستر فیلم طراحی کرد. او بعدها برای شمار محدودی فیلم بلند و کوتاه نیز پوستر طراحی کرد. از جمله فیلم هایی که حدت برایشان پوستر طراحی کرده می توان به "ممل آمریکایی"، "رضا موتوری"، "هدف"، "کندو"، "صدای صحرا"، "دونده"، "سردار جنگل"، "روسری آبی"، "خارج از محدوده" و "کانی مانگا" اشاره کرد.
نبرد حصن، نبردی یک روزه در جریان جنگ داخلی سوریه بود که در اطراف روستای حصن و مرکز اصلی آن، قلعه ۹۰۰ ساله صلیبی کرک دِ شوالیه، یک میراث جهانی یونسکو، رخ داد. در این نبرد در دفع حملات احرار الشام، جبهه النصره و چند گروه دیگر از شورشیان سوری انجام گرفت. این قلعه و روستای حصن از سال ۲۰۱۲ در کنترل نیروهای شورشی قرار داشت. هدف ارتش سوریه در این نبرد، قطع مسیرهای تدارکاتی شورشیان برای انتقال نیرو و سلاح از لبنان و به آنجا بود. در صبح روز ۲۰ مارس، درگیری ها از سحرگاه آغاز شد و با بمباران سنگین قلعه قرون وسطایی که گمان می رفت ۳۰۰ شورشی در آن حضور دارند، همراه بود. شهر حصن نیز زیر آتش توپخانه قرار گرفت. به گفته یک فعال مخالف، توافقی برای عبور امن شورشیان به لبنان روز قبل حاصل شده بود. اما فرمانده نظامی رهبری کننده نبرد این موضوع را رد کرد و اعلام کرد که ارتش از اعطای عبور امن به شورشیان محاصره شده در قلعه خودداری کرده و پس از مشاهده عقب نشینی شورشیان، فشار نهایی برای ورود به قلعه را آغاز کرده است. یک فعال مخالف دیگر ادعا کرد که ارتش به افرادی که از حصن در نزدیکی مرز لبنان می گریختند، کمین زده و تعداد زیادی را کشت. نیر
وهای دولتی تا ظهر قلعه را به تصرف درآوردند. درگیری داخل قلعه به کشته شدن ۱۲ شورشی منجر شد که از جمله آن ها ابوسلیمان دنداشی، فرمانده یکی از تیپ های احرارالشام و تبعه لبنان بود. بنا بر منابع نظامی، ۴۰ تا ۹۳ شورشی در جریان عقب نشینی کشته شدند، از جمله خالد المحمود که گفته می شود رهبر گروه جهادی جندالشام بود. در این درگیری ها چندین سرباز نیز کشته شدند.
کشتار معان قتل عام گزارش شده ای از علویان در روستای معان سوریه در تاریخ ۹ فوریه ۲۰۱۴ بود. رویداد. در ۹ فوریه ۲۰۱۴، شورشیان گروه جند الاقصی به روستای علوی نشین معان در استان حماه حمله کرده و آن را تصرف کردند. طبق گزارش دیده بان حقوق بشر سوریه (SOHR)، ۲۱ غیرنظامی و ۲۰ نیروی شبه نظامی طرفدار دولت در این حمله کشته شدند. SOHR گزارش داد که ۱۴ نفر از کشته شدگان زن بودند. دولت سوریه شمار تلفات را بسیار بالاتر اعلام کرد و در ابتدا ادعا کرد که ۴۲ غیرنظامی کشته شده اند و بعدها این رقم را ۶۰ نفر، که بیشترشان زن، کودک و سالمند بودند، اعلام کرد. دولت جبهه النصره را مسئول این کشتار دانست، اما گروه شورشی رقیب، احرار الشام، اعلام کرد که نیروهایش با همکاری گروه دیگری حدود ۵۰ نیروی طرفدار دولت را در این روستا کشته اند و دخالت جبهه النصره را رد کرد.
سوزان وایز بائر (؛ زادهٔ ) نویسنده، و مورخ اهل ایالات متحده آمریکا است. مؤلف (پدیدآور)، مربی انگلیسی نویسندگی و ادبیات آمریکایی در کالج ویلیام اند مری و بنیان گذار Well-Trained Mind Press بود.
آلیس جسی میچل (؛ ۲۶ نوامبر ۱۸۷۲ – ) زنی آمریکایی بود که به دلیل قتل معشوقه اش، فریدا وارد، شهرت یافت. در ۲۳ ژانویه ۱۸۹۲، میچلِ ۱۹ ساله، گلوی وارد ۱۷ ساله را برید. در نهایت، هیئت منصفه میچل را مجنون تشخیص داد؛ بنابراین میچل تا زمان مرگش در سال ۱۸۹۸، در یک بیمارستان روانی بستری شد. اوایل زندگی. آلیس میچل در ۲۶ نوامبر ۱۸۷۲ در ممفیس، تنسی به دنیا آمد. پدر و مادرش، جورج و ایزابلا میچل نام داشتند. آلیس هیچ گاه به اسباب بازی هایی که دختران جوان به آن ها علاقه داشتند، علاقه ای نشان نمی داد. او بیشتر به بازی روی تاب در حیاط خانه شان و همچنین بازی بیسبال و فوتبال علاقه داشت. آلیس چهار خواهر و برادر بزرگتر از خود داشت: برادرانش رابرت و فرانک و خواهرانش متی و ادی نام داشتند. او با برادرش، فرانک، نسبت به خواهر و برادران دیگرش، رابطهٔ صمیمی تری داشت. آن ها با هم تیله بازی و همچنین تیراندازی با تفنگ گلوله زنی را تمرین می کردند. آلیس به اسب ها نیز علاقه داشت و در مراقبت از اسب پدرش کمک می کرد. مادرش سعی کرد به او خیاطی و سوزن کاری یاد دهد، اما آلیس هرگز از انجام این کارها لذت نمی برد و نتوانست آنها را بیاموزد. آلیس برخلاف بی
شتر دختران هم سن و سالش، در کودکی به پسرها علاقه ای نداشت. همچنین با بزرگتر شدنش، گاهی اوقات با مردان جوان رفتاری گستاخانه داشت. رابطه با فریدا وارد. آلیس و فریدا در مدرسهٔ دخترانهٔ هیگبی با هم آشنا شدند. آن ها در ابراز علاقه به یکدیگر بسیار آشکار رفتار می کردند و در حضور دیگران همدیگر را می بوسیدند، در آغوش می گرفتند و دست های هم را می گرفتند. در آن دوره، این رفتارها همجنس گرایانه تلقی نمی شد و دوستی های صمیمانه میان زنان با اصطلاح «چامینگ» در ممفیس شناخته می شد. با این حال، رابطهٔ آن ها فراتر از یک دوستی ساده و «چامینگ» بود و آلیس به شدت شیفتهٔ فریدا شده بود. خانوادهٔ فریدا از ممفیس به منطقه ای در نزدیکی یک رودخانه در گولدداست، تنسی نقل مکان کردند. از آنجایی که آلیس و فریدا دیگر در یک شهر زندگی نمی کردند، فقط گهگاه یکدیگر را می دیدند. با این حال، وقتی یکی از آن ها برای دیدن دیگری به سفر می رفت، هفته ها با هم می ماندند. در طی آن مدت، آنها شب ها در یک تخت می خوابیدند. فریدا به اندازهٔ آلیس نسبت به رابطه شان جدی نبود و به دو مرد دیگر نیز علاقه داشت. سرانجام خواهر بزرگتر فریدا، ایدا وولکمر، فریدا را از ارتباط ب
ا آلیس منع کرد و به قرارهایشان پایان داد. پس از آن، آلیس نقشه کشید که لباس مردانه بپوشد و خود را مرد جا بزند، با فریدا ازدواج کند و سپس با هم به سنت لوئیس بروند و در آنجا به عنوان زن و شوهر شروع به زندگی کنند. آلیس قصد داشت با نام مستعار آلوین جی. وارد، برای تأمین مخارج زندگی شان کار پیدا کند. فریدا این پیشنهاد را پذیرفت؛ اما این نقشه به وقوع نپیوست، چرا که ایدا وولکمر نامه های آن ها را، از جمله نامه ای که شامل این پیشنهاد بود، پیدا کرد. او سپس نامه ای به آلیس و مادرش ایزابلا فرستاد و به آلیس گفت که از فریدا دور بماند. پس از آنکه رابطهٔ آنها فاش شد، آلیس از آنجایی که اجازهٔ ملاقات فریدا را نداشت، دچار افسردگی شدیدی شد. او دیگر به ندرت با خانواده اش وقت می گذراند، شب ها بی خوابی می کشید و بسیار کم غذا می خورد. آلیس تمام وقت خود را صرف مرور خاطراتش با فریدا می کرد: او به عکس فریدا نگاه می کرد و نامه هایشان را بارها می خواند. آلیس اغلب رسیدها را با نام «فریدا وارد» امضا می کرد و ادعا می کرد که متوجه این کار خود نشده است. قتل فریدا وارد. فریدا به همراه خواهر بزرگترش، جو، و دوستش، کریستینا پورنل، برای مدتی به ممفی
س سفر کرده بود. آنها روزی که قصد بازگشت به گولدداست را داشتند، در حال رفتن به سوی کشتی بخار "اورا لی" بودند. آلیس که سوار بر ارابه ای که دوستش، لیلی جانسون، آن را می راند در شهر به دنبال فریدا می گشت، در نهایت او را دید و روی یخ هایی که در حال ذوب شدن بودند، به سمت او رفت. آلیس تیغ پدرش را از جیبش بیرون آورد و صورت فریدا را با آن برید. جو با چترش به آلیس حمله کرد و سعی کرد از فریدا دفاع کند، اما موفق نشد. آلیس که از این کار جو خشمگین شده بود، ترقوهٔ او را نیز برید. سرانجام آلیس با تیغ گلوی فریدا را برید. او پس از کشتن فریدا، به ارابه بازگشت و به لیلی جانسون گفت که چه کرده است و همچنین تمایل خود را به خودکشی ابراز کرد. آلیس طبق پیشنهاد لیلی، نزد مادرش رفت و به کارش اعتراف کرد. مدتی بعد، آلیس و لیلی دستگیر شدند. لیلی متهم به این بود که از پیش از نقشهٔ آلیس آگاهی داشته، اما هیچ کاری برای جلوگیری از آن انجام نداده است. در نهایت لیلی با قرار وثیقه آزاد شد. آلیس در تابستان همان سال محاکمه شد. هیئت منصفه او را «در حال حاضر مجنون» تشخیص داد، به این معنی که او پیش از قتل فریدا دچار جنون بوده است. آلیس طبق شهادت خودش،
فریدا را به این دلیل به قتل رساند که به عقیدهٔ خود، اگر نمی توانست با فریدا ازدواج کند، دلیلی برای زندگی هیچ کدامشان وجود نداشت و همچنین فریدا نباید با شخص دیگری ازدواج می کرد. از آنجایی که آلیس مجنون تشخیص داده شد، تمام اتهامات علیه او رد شد و به بیمارستان وسترن استیت برای بیماران روانی واقع در بالور، تنسی انتقال یافت. او در سال ۱۸۹۸ درحالی که ۲۵ سال داشت، در آنجا درگذشت. در فرهنگ عامه. این پرونده با سرخط «جنایتی بسیار غیرطبیعی» در سراسر کشور پوشش داده شد. مطبوعات زرد این پرونده را به شدت مورد پوشش قرار دادند و بدین سبب برای نخستین بار توجه عمومی به روابط جنسی زنان جلب شد و باعث شد موضوع همجنس گرایی زنانه وارد بحث های عمومی شود. این پرونده همچنین بر ادبیات عامیانهٔ آن دوره نیز تأثیر گذاشت و باعث شد زنان همجنس گرا به عنوان افرادی جانی و دارای ویژگی های مردانه به تصویر کشیده شوند. یکی از هویت هایی که برای زنان همجنس گرا مطرح شد، «لزبین مردنما» بود که باعث شکل گیری گفت وگوهایی دربارهٔ ابراز جنسیت شد. در شرح پروندهٔ ارائه شده توسط وکلای مدافع میچل، او یک «تام بوی عادی» توصیف شده است. در دادگاه، وکلای میچل او را