Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اتحادیه های معلمان از سیلوا خواستند که به مونته ویدئو بازگردد و دوباره تدریس را در آن جا ادامه دهد، اما او ترجیح داد در آرتیگاس بماند و به سمت مدیر مدرسه روستایی خود بازگشت. در سال ۱۹۵۷، شورای ملی آموزش ابتدایی، اوگارتمندیا را به تبعیض نژادی گناهکار شناخت، او را از سمتش برکنار کرد و به پرداخت جریمه ای معادل نیمی از حقوقش به مدت شش ماه محکوم نمود. با این حال، شورا شواهد کافی برای اثبات تبعیض از سوی ماندادو نیافت و به او اجازه داد که در سمتش باقی بماند. در سال ۱۹۶۰، سیلوا در آزمونی شرکت کرد که به او اجازه داد به عنوان اولین فرد با تبار آفریقایی در اروگوئه، به سمت بازرس مدارس ابتدایی منصوب شود. در سال ۱۹۶۲، او به عنوان بازرس منطقه ای مدارس در بخش های آرتیگاس، فلوریدا و سالتو منصوب شد. در این دوره، سیلوا در دبیرستان شماره ۱ و «دبیرستان خواهران کارملی» (Colegio de las Hermanas Carmelitas) دروس دبیرستانی شیمی، فیزیک و زبان فرانسه را تدریس می کرد. همچنین، در «مؤسسه تربیت معلم آرتیگاس» دروس تاریخ آموزش، پداگوژی، روان شناسی و جامعه شناسی را آموزش می داد. علاوه بر فعالیت های حرفه ای اش، او داوطلبانه به دانش آموزان دار
ای ناتوانی های یادگیری کمک می کرد و به پسران ساکن در «خانه روستایی پسران» (Hogar Rural de Varones) و همچنین زندانیان «زندان مرکزی آرتیگاس» (Centro Carcelario) تدریس می نمود. نویسندگی (۱۹۸۱–۲۰۰۱). پس از سال ها رفت وآمد میان آرتیگاس و مونته ویدئو، سیلوا در سال ۱۹۸۱ تحصیلات خود را به پایان رساند و موفق به دریافت دیپلم روزنامه نگاری شد. او از تدریس بازنشسته شد و حرفه دوم خود را به عنوان نویسنده آغاز کرد. او سه بار به اروپا سفر کرد و از کشورهای فرانسه، موناکو، اسپانیا، سوئیس و واتیکان بازدید نمود. در هر سفری یادداشت های مفصلی برای تأملات بعدی اش برمی داشت و به سرودن شعر به زبان های اسپانیایی و ایتالیایی می پرداخت. مهارت زبانی اش خودآموخته بود؛ او با استفاده از فرهنگ لغت و بررسی بافت کلمات، خواندن زبان های انگلیسی، فرانسوی و ایتالیایی را یادگرفت. در سال ۱۹۸۵، توسط گروه ادبی آنخل فالکو، به او «دیپلم افتخار حلقه هنر و ادبیات» (Diploma de Honor del círculo de artes y letras) اهدا شد. در همان سال، در شهر آرتیگاس، رویداد هفته کتاب (Semana del Libro) که سیلوا یکی از بنیان گذاران و ترویج دهندگان آن بود، به افتخار او با عن
وان «معلمه آدلیا سیلوا» برگزار شد. در سال ۱۹۸۷، همکاران سیلوا در دبیرستان محلی هزینه انتشار کتابی را تأمین کردند که او با همکاری معلمی دیگر به نام مری سوارس د سیمون نوشته بود. این کتاب با عنوان "«گام های عملی به سوی قرن بیست ویکم با شیمی»" ("Hacia el siglo XXI con la química en acción") منتشر شد. با میل به گسترش دانش خود، سیلوا در سال ۱۹۹۳ دیپلمی در روابط عمومی دریافت کرد. در سال ۲۰۰۰، به عنوان نماینده اروگوئه در "کنفرانس ویدئویی شاعران آمریکای لاتین" انتخاب شد. در سال ۲۰۰۱، از سوی «انجمن ایتالیایی سان خوزه»، برای یکی از اشعارش که به زبان ایتالیایی سروده شده بود، موفق به دریافت جایزه "روکو چرتو" از اتاق بازرگانی سیسیل شد. مرگ و میراث. سیلوا در تاریخ ۱۰ ژوئیه ۲۰۰۴ در آرتیگاس بر اثر عوارض ناشی از آسم شدید درگذشت. او در طول دوران تدریس خود بر زندگی صدها دانش آموز تأثیر گذاشت و به آن ها آموخت که نه تنها به این فکر کنند که می خواهند چه کسی باشند، بلکه به تأثیری که بر دیگران می گذارند نیز بیندیشند. تلاش او برای برتری و غلبه بر مشکلات تبعیض جنسیتی و نژادپرستی، به تغییر نگرش نسبت به آزادی و برابری در اروگوئه کمک کرد.
زندگی نامه ای کوتاه از سیلوا در کتاب "بازپس گیری حافظه: نوادگان آفریقایی در مرز اروگوئه و برزیل در اواسط قرن بیستم" ("Recuperando la memoria: afrodescendientes en la frontera uruguayo brasileña a mediados del siglo XX") نوشته کارلا چاگاس و ناتالیا استالا، که در سال ۲۰۰۹ منتشر شد، گنجانده شده است. در سال ۲۰۱۱، وزارت آموزش و فرهنگ، به مناسبت سال بین المللی بزرگداشت مردم آفریقایی تبار، پروژه ای را با همکاری شهرداری آرتیگاس و سازمان «دنیای آفریقا» (Organización Mundo Afro) و دیگر نهادها تأمین مالی کرد تا کتاب "آدلیا سیلوا، میراثی از نور" ("Adelia Silva, un legado de luz") را برای گرامی داشت یاد او منتشر کنند
گابئی (Gabii) شهری باستانی در لاتیوم بود که در شرق رم و در امتداد ویای پرائنه ستینا قرار داشت؛ این راه در زمان های کهن تر به نام "ویای گابینا" شناخته می شد. این شهر در پیرامون جنوب شرقی یک دریاچه دهانه آتشفشان خاموش، با شکلی تقریباً دایره ای، قرار داشت که در آن زمان "لاکوس گابینوس" نامیده می شد و بعدها در دوران های متأخرتر به نام "لاگو دی کاستیلیونه" یعنی «دریاچهٔ استحکامات» خوانده شد، به سبب برج قرون وسطایی ای به نام "کاستیلیونه" که در محل آکروپولیس یا "ارکس" باستانی گابئی ساخته شده بود. یک شهر مردگان در کنار همین سوی دریاچه قرار دارد. امروزه دریاچهٔ پیشین به طور کامل به زمین کشاورزی تبدیل شده است. ویرانه های شهر باستانی از میان این زمین ها سر برمی آورند، در کنار پرتگاه هایی که بر آن مشرف اند، در هر دو سوی جاده. گابئی که در دوران روم یک "municipium" به شمار می رفت، اکنون در اوستریا دل اوسا، در فاصلهٔ از "کومونهٔ" مونته کومپاتری، در استان رم، منطقهٔ لاتزیو جای دارد. این محوطه امروزه محل کاوش های باستان شناسی فصلی جدیدی است. جغرافیای تاریخی. میزان رسوب گذاری دریاچه در دوران باستان مشخص نیست. برخی از نخستین کلب
ه ها در درون دهانه ساخته شده اند. دو نهر که از شمال به جنوب جاری بودند، در دو سوی دریاچه قرار داشتند: در غرب "فوسو دل اوسا" و در شرق "فوسو دی سن جولیانو". این دو نهر از منبع آبی دیگر سرچشمه می گرفتند که گمان می رود همان "لاکوس رگیلوس" باشد، در سمت جنوبی جاده. این نهرها جاده را در دو سوی گابئی قطع می کردند و با پل هایی از آن ها گذر می شد؛ به عبارتی گابئی در جایگاهی قابل دفاع و در باریکه ای میان دو دریاچه ساخته شده بود. این باریکه از دو طرف با نهرها ایزوله شده بود. چهارگوشه ای که بدین گونه شکل می گرفت، منبع آب مخصوص خود را داشت و بر یک مسیر اصلی در جناح شرقی رم قرار داشت. همان گونه که تاریخ نشان داد، رم نمی توانست آن را نادیده بگیرد. این دو نهر به سوی شمال به آنینه جریان دارند که خود به سمت غرب به تیبر می ریزد، در شمال شهر رم. در سال ۱۸۴۶، گِل گزارش داد که اوسا از «یک دشت باتلاقی وسیع که تقریباً تا جاده لابیکانا امتداد دارد» سرچشمه می گیرد. در گذر از دریاچهٔ گابینو، با آن از طریق «کانال های مصنوعی» متصل شده بود که در حال تخلیهٔ دریاچه بودند: آب دریاچه به طور قابل توجهی به وسیلهٔ این کانال پایین رفته، و تخلیهٔ ب
یشتر نیز در حال برنامه ریزی است، با وجود آن که هم اکنون کیلومترها زمین بی کشت در پیرامون وجود دارد. تخلیهٔ دریاچه پروژه ای از سوی خاندان بورگزه بود که آن را در سال ۱۶۱۴ از خاندان کولونا خریداری کرده بودند. کتاب راهنمای Octavian Blewitt در سال ۱۸۵۰ (فقط چهار سال بعد) گزارش می دهد: دریاچه چند سال پیش توسط شاهزاده بورگزه تخلیه شد، که آن را از حالت یک باتلاق زیان آور به منطقه ای بسیار حاصلخیز تبدیل کرده است. در نزدیکی رودخانه، مهمانخانه ای کوچک به نام اوستریا دل اوسا («مهمانخانهٔ اوسا») ساخته شده بود، که در شمال آن، شهر مردگان اصلی گابئی قرار داشت. این ناحیهٔ مسکونی امروزه به مرکز یک گسترش یافته است. این دشت باتلاقی واپسین نشانه از دریاچه ای تقریباً افسانه ای بود که در کنار آن، نبرد دریاچه رگیلوس سرنوشت جمهوری روم را تعیین کرد: این که جمهوری پابرجا بماند یا پادشاهان روم با مداخلهٔ لیگ لاتین که گابئی نیز عضوی از آن بود، بازگردانده شوند. جایگاه دقیق این نبرد هنوز مورد اختلاف است، که این اختلاف، بر پایهٔ این فرض نادرست که مکان نبرد همان مکان دریاچه را نشان می دهد، به نزاع بر سر مکان خود دریاچه انجامیده است. بررسی ها
هیچ شکی باقی نمی گذارد که دریاچه در همین حوضه قرار داشته است.
جاده فلامینیا () یکی از جاده های رومی باستانی بود که از رم می گذشت و از میان کوهستان آپنینی به "آریمینوم" (ریمینی) در ساحل دریای آدریاتیک می رسید. به سبب ناهمواری این کوهستان، این جاده از اصلی ترین راه هایی بود که رومیان برای سفر میان اتروریا، لاتیوم، کامپانیا و دره پو در اختیار داشتند. بخشی از این مسیر که از شمال رم می گذرد، همان جایی است که کنستانتین بزرگ، به گفتهٔ برخی منابع، رؤیای معروف کای-رو را در آن دیده بود، که به گرویدن او به مسیحیت و سپس مسیحی سازی امپراتوری روم انجامید. امروزه همین مسیر، که همچنان در بیشتر طول خود با همین نام شناخته می شود، توسط «استرادا استاتاله» (SS 3) یا در مناطق لاتزیو و اومبریا به نام «استرادا ریجناله» (SR 3) و در مارکه به نام «استرادا پروینچیاله» (SP 3) شناخته می شود. این مسیر از رم آغاز می شود، در درهٔ تیبر (Val Tevere) بالا می رود، و سپس در کاستلو دله فورمیکه وارد کوهستان می شود، به گوالدو تادینو می رسد و از گردنهٔ شجیا با ارتفاع می گذرد و به کایلی می رسد. از آنجا در شیب شرقی به سوی دره های میان شاخه های توسکانی-امیلیایی و آمبریایی کوهستان آپنینی فرود می آید تا به فانو در س
احل برسد و سپس در موازات بزرگراه A14 به سمت ریمینی پیش می رود. این مسیر که روزگاری برای شهروندان رومی و دیگر مسافران بسیار مناسب بود، امروزه با ترافیک سنگینی میان شمال ایتالیا و پایتخت، رم، روبه رو است. هنوز هم جاده ای روستایی است، در حالی که ترافیک مدرن از مسیر خط آهن و بزرگراه هایی که با ده ها تونل از میان فلورانس تا بولونیا می گذرند، عبور می کند؛ مسیری کوتاه تر و مستقیم تر که از زیر خط الرأس ها و گردنه های تقریباً غیرقابل دسترس می گذرد. تاریخ. این جاده در زمان گایوس فلامینیوس در دوران کنسوری او، حدود ۲۲۰ پیش از میلاد ساخته شد. منابع به انجام تعمیرات پی درپی در دورهٔ امپراتوری اشاره دارند. آگوستوس بازسازی کلی جاده های ایتالیای رومی را آغاز کرد و نظارت بر بخش های مختلف را به سنای روم سپرد. او جادهٔ فلامینیا را برای خود نگه داشت و همهٔ پل های آن را بازسازی کرد به جز پونته میلویو که بر روی تیبر قرار دارد، در شمال رم (ساخته شده توسط مارکوس ایمیلیوس اسکاوروس در ۱۰۹ پیش از میلاد)، و پلی ناشناخته به نام پونس مینوسیوس. طاق نصرت هایی در بزرگداشت او بر روی پل پیشین و در آریمینوم ساخته شد که دومی هنوز باقی است. وسپاسی
ان تونل جدیدی در گذرگاه "اینترکیزا" (فورلو) در سال ۷۷ میلادی ساخت، و تراژان، طبق کتیبه ها، چند پل در امتداد مسیر را تعمیر کرد. در دورهٔ گسترش روم در سده های سوم و دوم پیش از میلاد، جادهٔ فلامینیا همراه با مسیر دریایی به یکی از محورهای اصلی انتقال غلات از دره پو به رم و مرکز ایتالیا بدل شد. نبردهای مهمی در این مسیر یا نزدیک آن روی دادند، برای نمونه در سنتینوم (نزدیک ساسوفراتو امروزی) و نزدیکی تادینوم (یعنی گوالدو تادینو امروزی). نبرد پل میلویو که توسط کنستانتین بزرگ انجام شد، نیز در این مسیر بود؛ پس از رؤیای معروف کای-رو که در نزدیکی آن دید، و سبب گرویدن او و امپراتوری روم به مسیحیت شد. در اواخر دوران باستان، جادهٔ فلامینیا همچنان شاهراه اصلی رم به سوی آدریاتیک و شمال ایتالیا در آن سوی آپنینی ها باقی ماند. Itinerarium Burdigalense و پریسیلیانیست ها که از مناصب مذهبی خود برکنار شده بودند، با وجود طول مسیر، همین راه را برای سفر به رم برگزیدند. پس از سقوط امپراتوری روم غربی، این مسیر همچنان مورد استفاده بود و زمانی که شاه تئوداهاد از پادشاهی استروگوت ها در حدود سال ۵۳۵ از راونا به سوی رم حرکت کرد، کاسیودوروس در ن
امه ای از کارهایی برای تعمیر مسیر یاد کرده است. پس از حملهٔ امپراتور ژوستینیان به ایتالیا، رقابت میان گوت ها و رومی ها بر سر نقاط استراتژیک جاده سبب شد رفت وآمد به مسیری کمی شمالی تر از طریق پروجا، یعنی مسیر باستانی جادهٔ آمرینا، منتقل شود. با فتح لمباردها، جادهٔ فلامینیا سرانجام شکسته شد. در اواخر سدهٔ ششم، این جاده با تشکیل دوک نشین لمباردی اسپولتو از هم گسیخت، و مرزها در اطراف شهر مورد مناقشهٔ نرنی قرار گرفتند. به جای آن، «دالان بیزانسی» پدید آمد؛ مسیری جدید که رم و راونا را به هم پیوند می داد و هرچند از هر دو شهر از مسیر جادهٔ فلامینیا آغاز می شد، اما به دلیل شرایط سیاسی مجبور بود از پروجا بگذرد، نه از اسپولتو. در قرون وسطی، این مسیر به نام «جادهٔ راونا» شناخته می شد، زیرا به شهر مهم تر آن زمان یعنی راونا منتهی می گردید. پس از پایان اگزارشی راونا، این جاده در دوران لمباردها متروک شد، اما در دوران رنسانس به صورت جزئی بازسازی گردید و تا دوران ناپلئون بناپارت و جنگ جهانی دوم اهمیت نظامی خود را حفظ کرد. این مسیر امروزه به عنوان "SS 3 (Strada Statale 3)" یکی از بزرگراه های اصلی میان رم و ساحل آدریاتیک به شمار
می رود.
جاده لابیکانا () یکی از جاده های رومی در ایتالیا بود که از رم به سمت شرق-جنوب شرقی امتداد می یافت. مسیر این جاده پس از نخستین شش مایل خروج از رم، با هیچ یک از جاده های امروزی هم راستا نیست، اما می توان آن را به روشنی از روی بقایای سنگ فرش ها و ساختمان ها پی گرفت. به نظر می رسد که این جاده در آغاز به توسکولوم می رسیده، سپس به لابیکی گسترش یافته، و در ادامه به جاده ای برای عبور و مرور سراسری تبدیل شده است. از آن جا که این جاده مسیر ترجیحی به سوی جنوب شرقی بود، ممکن است که حتی جایگزین جادهٔ لاتینا شده باشد. قلهٔ جادهٔ لابیکانا درست در غرب گردنهٔ کوه آلگیدوس قرار دارد و در مقایسه، حدود شیب کمتری دارد. از نقطهٔ اتصال مجدد این دو جاده به بعد، احتمالاً مسیر با نام جادهٔ لاتینا شناخته می شده نه جادهٔ لابیکانا. جادهٔ لابیکانا از طریق دروازهٔ باستانی پورتا پرائنستینا در دیوارهای اولیان وارد رم می شد و پس از گذر از بخش درونی شهر، به دیوارهای سروین می رسید و از طریق پورتا اسکویلیتا که با طاق گالینوس آراسته شده بود، وارد می گردید. بخش نزدیک به رم این جاده امروزه به نام «جادهٔ کازیلینا» شناخته می شود. بقایای مقبرهٔ خانواده
هاتریی در امتداد همین مسیر قرار دارد. تندیسی از آگوستوس در نقش پونتیفکس ماکسیموس که در ویلایی متعلق به لیویا دروسیلا در همین مسیر یافته شده، با عنوان «گونهٔ جادهٔ لابیکانا» شناخته می شود و امروزه در موزه ملی روم نگهداری می شود. امپراتور روم دیدیوس ژولیانوس پس از اعدام در سال ۱۹۳ میلادی، در نقطهٔ پنجم این جاده به خاک سپرده شد. کلیسای کهن Santi Marcellino e Pietro al Laterano در محل تقاطع این جاده با جادهٔ مرولانا ساخته شد، در نزدیکی دخمه هایی که پیکرهای سن مارسلینو و سن پیترو در آن ها یافت شده بودند.
ماریبل دل کارمن پارا ده مستره (زادهٔ ۲۴ اوت ۱۹۶۵) یک افسر نیروی دریایی ونزوئلا و مدیر اجرایی شرکت نفت است. او با رتبه یازدهم از آکادمی نظامی نیروی دریایی بولیواری فارغ التحصیل شد و حرفهٔ دریایی اش شامل تجربه در زمینه لجستیک، خدمت به عنوان دستیار بانوی اول ونزوئلا و معاون فرمانده دانشجویان در آکادمی نیروی دریایی بود. در سال ۲۰۱۱، او نخستین زنی از زولیا بود که به درجهٔ دریابان ارتقا یافت و در سال ۲۰۱۴ نخستین زن ونزوئلایی شد که به درجهٔ دریاسالار دوم دست یافت. او که از حامیان رئیس جمهور پیشین هوگو چاوز بود، توسط جانشین او، نیکلاس مادورو، در سال ۲۰۱۷ به عنوان معاون اجرایی شرکت دولتی نفت ونزوئلا، پی دی وی اس ای منصوب شد. این اقدام از سوی برخی به عنوان تصرف بخش نفت توسط ارتش تفسیر شد. زندگی و حرفه اولیه. ماریبل پارا ده مستره در ۲۴ اوت ۱۹۶۵ در بیمارستان مرکزی ماراکایبو در زولیا از پدر و مادری به نام های گی یرمو پارا و لدیا پروزو زاده شد. او آموزش ابتدایی و پیش دبستانی را در مدرسه سیمون رودریگز و تحصیلات متوسطه را در مؤسسه خوزه رامون یپز در زولیا به پایان رساند. پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان در ژوئن ۱۹۸۲، به جای ور
ود به دانشگاه زولیا، تصمیم گرفت وارد آکادمی نظامی نیروی دریایی بولیواری شود. او در ۵ ژوئیه ۱۹۸۶، در میان صدها دانشجو، با رتبه یازدهم از کلاس خود فارغ التحصیل شد. پارا ده مستره به عنوان یک "آلفرس د ناویو" (تقریباً معادل ستوان دوم یا ستوان یکم) با تخصص در الکترونیک منصوب شد. او در سال ۱۹۸۸ دوره آموزشی دریایی را گذراند و سپس از دانشگاه ملی تجربی نیروهای مسلح با مدرک کارشناسی ارشد فارغ التحصیل شد و به درجهٔ ستوان دوم ناوچه ارتقا یافت. پس از ترفیع به درجهٔ ناوسروان، به عنوان دستیار بانوی اول ونزوئلا خدمت کرد. سپس به درجهٔ ناخدا دوم ارتقا یافت و برای یک سال به ایالات متحده سفر کرد تا در مؤسسه همکاری امنیتی نیم کره غربی تحصیل کند. پس از بازگشت به ونزوئلا، معاون فرمانده گردان دانشجویان آکادمی نیروی دریایی شد و پس از ارتقا به درجهٔ ناخدا، مدیر اداره تدارکات و تدارکات نیروی دریایی شد. او بعدها به عنوان رئیس لجستیک لشکر پیاده نظام وارگاس منصوب شد. دریاسالاری. پارا ده مستره در ۵ ژوئیه ۲۰۱۱ به درجهٔ دریابان ارتقا یافت و نخستین زنی از زولیا شد که به این درجه دست یافت. در ۴ ژوئیه ۲۰۱۴، او نخستین زن ونزوئلایی شد که به درجهٔ
دریاسالار دوم رسید، زمانی که رئیس جمهور نیکلاس مادورو او را به این درجه ارتقا داد. روز بعد، او نخستین زنی شد که رهبری رژه ترکیبی غیرنظامی و نظامی را که سالانه در سالگرد امضای اعلامیه استقلال ونزوئلا برگزار می شود، بر عهده گرفت. در سال ۲۰۱۴، او به عنوان رئیس شرکت حمل ونقل سنگین نیروهای مسلح منصوب شد. مدیر شرکت نفت. در ۲۹ ژانویه ۲۰۱۷، پارا ده مستره توسط رئیس جمهور مادورو به عنوان معاون اجرایی پی دی وی اس ای، شرکت دولتی نفت ونزوئلا، منصوب شد. این اقدام بخشی از تغییرات گسترده در هیئت مدیره این شرکت بود که با هدف کاهش فساد و تقویت مدیریت شرکت به عنوان بخشی از طرح گویانا سوسیالیستا مادورو انجام شد. این اقدام به عنوان بخشی از تصرف بخش نفت توسط ارتش تلقی شد. در اکتبر ۲۰۱۷، مادورو او را مأمور توسعه طرح امنیتی برای حفاظت از صنعت نفت در برابر حملات و تأمین امنیت کارکنان آن در برابر قتل و آدم ربایی کرد. زندگی شخصی. پارا ده مستره با آمیلکار مستره ازدواج کرده و دو دختر به نام های آمیبل و ماریبل دارد. او از حامیان رئیس جمهور پیشین هوگو چاوز بود.
الکس آگبو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل نیجریه است. او پس از سال ها بازی در مالزی در حال حاضر برای شارکز اف سی در لیگ برتر نیجریه بازی می کند.
دولت انتقالی سوریه () که با نام دولت احمد الشرع () نیز شناخته می شود، شورای وزیران فعلی سوریه است که در ۲۹ مارس ۲۰۲۵ تشکیل شد. این دولت، جانشین دولت سرپرست سوریه شد که به ریاست محمد البشیر، نخست وزیر پیشین، اداره می شد. تشکیل دولت توسط احمد الشرع، رئیس جمهور سوریه در مراسمی در کاخ ریاست جمهوری در دمشق اعلام شد؛ جایی که وزیران جدید، سوگند یاد کردند و در آن، سخنرانی هایی ارائه دادند. دو وزارت خانه جدید تشکیل شد؛ شامل وزارت ورزش و جوانان و وزارت اورژانس و مدیریت بلایا و همچنین منصب نخست وزیری لغو شد. تشکیل. این دولت، مجری قانون اساسی ۲۰۲۵ موقت سوریه است که توسط الشرع در ۱۳ مارس تصویب شد و قانون اساسی سوریه را برای یک دوره انتقالی پنج ساله از سال ۲۰۲۵ تا ۲۰۳۰ تعیین کرد. قانون اساسی موقت، یک نظام ریاستی را با قدرت اجرایی در دست رئیس جمهور، تعیین کرده که وزیران، منصوب او هستند و پست نخست وزیری دیگر وجود ندارد. الشرع در مراسمی در کاخ ریاست جمهوری در دمشق تشکیل دولت را اعلام کرد. دو وزارتخانه جدید شامل وزارت جوانان و ورزش و وزارت اورژانس و مدیریت حوادث، تشکیل شد و پست نخست وزیری نیز لغو شد. سه تن از وزیران جدید، به گ
روه های اقلیت، تعلق داشتند که شامل یعرب بادر از اقلیت علوی، امجد بدر از اقلیت دروزی و هند کباوات از اقلیت مسیحی هستند.
سارا جین بلیکمور (; ) استاد روان شناسی و علوم اعصاب شناختی در دانشگاه کمبریج و یکی از مدیران برنامه PhD علوم اعصاب از ولکام تراست در دانشگاه کالج لندن است. پژوهش ها. بکمور در کمبریج به دنیا آمد و در دبیرستان آکسفورد، انگلستان و دانشگاه آکسفورد تحصیل کرد و در آنجا دانشجوی کارشناسی در کالج سنت جان، آکسفورد بود. او در سال ۱۹۹۶ با مدرک لیسانس در رشته روان شناسی تجربی فارغ التحصیل شد. او تحصیلات تکمیلی را در دانشگاه کالج لندن به پایان رساند، جایی که در سال ۲۰۰۰ برای تحقیقات با سرپرستی مشترک دانیل ولپرت و کریس فریت مدرک دکترا دریافت کرد. پژوهش ها و حرفه. پس از دکترا، او از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳ به عنوان پژوهشگر بین المللی پسا دکتری منصوب شد تا در لیون، فرانسه، با ژان دسیتی در مورد درک علیت در مغز انسان کار کند. پس از آن، بورسیه انجمن سلطنتی دوروتی هاجکین (۲۰۰۴–۲۰۰۷) و سپس بورسیه تحقیقاتی دانشگاه جامعه سلطنتی (۲۰۰۷–۲۰۱۳) در UCL را دنبال کرد. او به طور فعال در افزایش آگاهی عمومی از علم مشارکت دارد، بلکمور مکرراً در مدارس سخنرانی می کند و به عنوان مشاور علمی در سریال بی بی سی "«مغز آدمی»" در سال ۲۰۰۳ فعالیت کرد. بلیکمور به
پیوندهای بین علوم اعصاب و آموزش علاقه دارد و با همکاری یوتا فریت کتابی در مورد "مغز یادگیری: درس هایی برای آموزش" نوشت. او یکی از مدیران برنامه چهار ساله دکتری ولکام تراست در علوم اعصاب در UCL است و به عنوان سردبیر مجله "علوم اعصاب شناختی رشدی" فعالیت می کند. تحقیقات بلیکمور توسعه شناخت اجتماعی و تصمیم گیری در دوران نوجوانی انسان را پوشش می دهد. او در کمیته کاری "برین ویو" انجمن سلطنتی برای علوم اعصاب و کمیته بینایی برای آموزش ریاضیات و آموزش علوم خدمت می کند. جوایز و افتخارات. بلیکمور جوایزی از جمله جایزه دکتری انجمن روان شناسی بریتانیا در سال ۲۰۰۱، مدال اسپیرمن انجمن روان شناسی بریتانیا برای تحقیقات اولیه شغلی برجسته در سال ۲۰۰۶، جایزه سخنران در سال ۲۰۱۱ توسط انجمن عصب روان شناسی سوئد و جایزه ذهن و مغز جوان در دانشگاه تورین در سال ۲۰۱۳ را نیز دریافت کرده است. بلیکمور در سال ۲۰۱۳ جایزه روزالیند فرانکلین انجمن سلطنتی و در سال ۲۰۱۵ جایزه پژوهشی کلاوس جی جاکوبز را دریافت کرد. بلیکمور از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۳ یک فلوشیپ معتبر پژوهشی دانشگاه جامعه سلطنتی داشت. در مارس ۲۰۱۵، بلیکمور با جیم الخلیلی در برنامه "زندگی علمی
" در رادیو بی بی سی مصاحبه کرد. او در سال ۲۰۱۷ موفق به دریافت مدرک سخنرانی روزالیند فرانکلین از انجمن انسان گرای بریتانیایی شد. در ژوئیه ۲۰۱۸ بلیکمور به عنوان عضو آکادمی بریتانیا (FBA) انتخاب شد. انجمن روان شناسی بریتانیا در اوت ۲۰۱۸ به بلیکمور جایزه ریاست را برای مشارکت برجسته در دانش روان شناسی اعطا کرد که این جایزه عضویت مادام العمر در انجمن را به فردی می دهد. بلیکمور برنده جایزه انجمن سلطنتی ۲۰۱۸ برای کتاب های علمی برای کتاب "خود: را اختراع می کنیم: زندگی مخفی مغز نوجوانان" و همچنین در سال ۲۰۱۱ برنده جایزه سافریج ساینس شد. او در سال ۲۰۲۲ به عنوان عضو آکادمی علوم پزشکی (FMedSci) و در سال ۲۰۲۴ به عنوان عضو انجمن سلطنتی (FRS) انتخاب شد. زندگی شخصی. بلیکمور دختر کالین بلیکمور و آندره بلیکمور (با نام خانوادگی واشبورن) است. او دو پسر دارد. در سال ۲۰۲۴، او در "تایمز" در مورد کمک به مرگ و تجربه پدرش با بیماری لاعلاج خود نوشت.
اینا نیکولاییونا دروسووا ()(۵ ژوئیه ۱۹۷۰۲۶ فوریه ۲۰۲۲) یک پزشک نظامی اوکراینی بود که نخستین زنی شد که پس از مرگ، عنوان قهرمان اوکراین را دریافت کرد. زندگی غیرنظامی. دروسووا در ۵ ژوئیه ۱۹۷۰ به دنیا آمد. او در کریفیی ریه زندگی می کرد و در زندگی غیرنظامی یک پرستار بود. خدمت نظامی. در سال ۲۰۱۴، در آغاز جنگ در دونباس (۲۰۱۴–۲۰۲۲), برادر دروسووا داوطلبانه به گردان ۴۰ دفاع سرزمینی «کریوباس» پیوست. دروسووا در سال ۲۰۱۵ به نیروهای مسلح اوکراین ملحق شد و به عنوان پزشک رزمی در تیپ ۵۸ مستقل پیاده نظام موتوری اوکراین خدمت کرد. او نام مستعار بنفشه (، برگرفته از گل کوچک) را داشت، زیرا در ابتدا تنها زن تیپ بود. او گروهبان بود. او وظایف متعددی بر عهده داشت و به عنوان رئیس خدمات پزشکی، مرکز پزشکی و مربی پزشکی فعالیت می کرد. بسیاری از پزشکان غیرنظامی تحت آموزش او قرار گرفتند و در عرض چند هفته به پزشکان رزمی تبدیل شدند. در سال ۲۰۱۶، پسرش، ساشا، که در زندگی غیرنظامی هنرمند خالکوبی بود، به واحد مادرش پیوست و به عنوان خمپاره انداز خدمت کرد. او زمانی که پسرش در اواخر ۲۰۲۱ ازدواج کرد، بسیار خوشحال شد. در سال ۲۰۱۸، دروسووا در دانشگاه مل
ی تربیت معلم ولودیمیر هناتیوک ترنوپیل برای تحصیل در کار اجتماعی ثبت نام کرد تا به شیوه ای دیگر به نظامیان کمک کند. او به طور منظم برای سخنرانی دربارهٔ جنگ دعوت می شد. او در سال ۲۰۲۰ با پایان نامه ای تحت عنوان «ویژگی های توان بخشی جامع شرکت کنندگان در عملیات ضدتروریستی» () فارغ التحصیل شد. در اولین روز، ۲۴ فوریه، از تهاجم ۲۰۲۲ روسیه به اوکراین، دروسووا در حال بازگشت از تعطیلات بود اما در شهر اوختیرکا در شمال شرقی اوکراین توقف کرد تا خدمت کند. گزارش شده است که او ۱۰ سرباز زخمی را نجات داد، اما خود در ۲۶ فوریه، در اثر گلوله باران توپخانه ای محل استقرارش جان باخت. در ۱۳ مه ۲۰۲۲، دروسووا در پیاده روی مشاهیر در گورستان مرکزی کریفیی ریه به خاک سپرده شد. جوایز. در ۱۰ دسامبر ۲۰۲۱، دروسووا نشان مدافع میهن را دریافت کرد. در ۱۲ مارس ۲۰۲۲، او بالاترین عنوان ملی اوکراین، یعنی قهرمان اوکراین، را همراه با نشان ستاره طلایی دریافت کرد. او نخستین زنی بود که این عنوان را پس از مرگ دریافت کرد. در ۲۵ مارس ۲۰۲۲، او جایزه «افتخار دانشگاه ملی تربیت معلم ولودیمیر هناتیوک ترنوپیل» را دریافت کرد. در آوریل ۲۰۲۲، خیابانی در شهر موکاچفو که
پیش تر به نام زویا کاسمودمیانسکایا، پارتیزان روسی، بود، به افتخار دروسووا تغییر نام یافت. شایعه دیدار از بیمارستان. در ۱۳ مارس ۲۰۲۲، سرویس مطبوعاتی دولت اوکراین عکس ها و ویدئویی از بازدید ولودیمیر زلنسکی، رئیس جمهور اوکراین، از یک بیمارستان نظامی در کی یف منتشر کرد. منابع طرفدار روسیه، از جمله راشا تودی و سیاستمدار ایلیا کیوا، ادعا کردند که تصاویر نشان می دهند زلنسکی همراه با دروسووا است که در فوریه کشته شده بود، و این موضوع ثابت می کند که این بازدید از پیش ضبط شده یا جعلی بوده است. در واقع، زنی که همراه زلنسکی بود، تتیانا اوستاشچنکو، فرمانده نیروهای پزشکی اوکراین، بود که نام او روی یونیفرمش مشخص بود. این ادعا بخشی از مجموعه ادعاهای جعلی بود که مدعی فرار مقامات اوکراینی از کشور بودند.
ییتیش تی تی آیناُ (; )(زادهٔ ۲۳ ژوئن ۱۹۹۱) مدل، شخصیت تلویزیونی و دارنده عنوان زیبایی اسرائیلی است که در سال ۲۰۱۳ تاج دوشیزه اسرائیل را بر سر گذاشت. او نخستین یهودی اتیوپیایی و فردی با میراث آفریقایی بود که این عنوان را به دست آورد. آیناو به عنوان دوشیزه اسرائیل، نماینده این کشور در رقابت های دوشیزه جهان ۲۰۱۳ بود، اما به رتبه ای دست نیافت. اوایل زندگی و تحصیلات. آیناُ در استان قندار در اتیوپی در یک خانواده یهودی اتیوپیایی از جامعه بتا اسرائیل زاده شد. خانواده او در اتیوپی فقیر بودند، اما آیناو دوران کودکی خود را «اغلب شاد» توصیف می کند. اندکی پس از تولدش، پدرش درگذشت و مادرش نیز زمانی که آیناو ده ساله بود، از دنیا رفت. او که حالا یتیم شده بود، همراه با برادرش یِلِک به اسرائیل مهاجرت کرد تا با پدربزرگ و مادربزرگش زندگی کند. آن ها در نتانیا ساکن شدند. پس از ورود به اسرائیل، آیناو در تطبیق با فرهنگ اسرائیلی و یادگیری زبان عبری با دشواری هایی روبه رو شد؛ اما بعدها در این زمینه پیشرفت کرد. او در مدرسه به عنوان رئیس کلاس خدمت کرد، در مسابقات دوومیدانی شرکت نمود و یک مسابقه ملی فیلم سازی دانش آموزی را برنده شد. پس ا
ز فارغ التحصیلی از کفار هَنُعار هَداتی، آیناو خدمت سربازی اجباری در اسرائیل را آغاز کرد و به عنوان ستوان در سپاه پلیس نظامی اسرائیل خدمت نمود. پس از پایان خدمت، آیناو در یک فروشگاه لباس در نتانیا کار کرد. سپس در مرکز بین رشته ای هرتزلیا در هرتزلیا به تحصیل پرداخت. حرفه. آیناو فعالیت در رقابت های زیبایی را پس از آن آغاز کرد که یکی از دوستانش او را برای مسابقات دوشیزه اسرائیل ۲۰۱۳ ثبت نام کرد؛ در آن زمان، او هیچ تجربه ای در مدلینگ نداشت. او در فوریه ۲۰۱۳ برنده این مسابقه شد و به عنوان نخستین زن سیاه پوست اسرائیلی که به این عنوان دست یافت، مورد توجه ملی و بین المللی قرار گرفت. پیروزی او از سوی بسیاری از اعضای جامعه بتا اسرائیل به عنوان نشانه ای مثبت برای نمایندگی یهودیان سیاه پوست و به ویژه یهودیان اتیوپیایی در اسرائیل دیده شد. در دوران سلطنتش به عنوان دوشیزه اسرائیل، آیناو آگاهی را در مورد دشواری های یهودیان اتیوپیایی برای مهاجرت به اسرائیل افزایش داد و به چندین تن از بستگانش کمک کرد تا پس از چندین بار رد شدن درخواست های مهاجرتشان، به اسرائیل بیایند. پس از پیروزی، آیناو از سوی باراک اوباما برای شرکت در یک ضیافت