Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه اند، اما ریشه ای عمیق در عصر برنز دارند. در این بازهٔ زمانی، شبه جزیره سینیس و کل خلیج اوریستانو منطقه ای اقتصادی و تجاری مهم بود، که توسط تمرکز بالای آثار نوراگه ای اثبات می شود: حداقل ۱۰۶ اثر به طور رسمی ثبت شده اند، شامل گورهای غول پیکر ("Tumbas de sos zigantes" در زبان ساردنیایی)، چاه های مقدس نوراگه ای و نوراگه ها. در دوران شکوفایی نوراگه ای، این تعداد بسیار بیشتر بوده است، زیرا فعالیت های کشاورزی شدید در طول قرن ها منجر به تخریب چندین اثر شده است. از قرن چهاردهم پیش از میلاد، میسنی ها به شبه جزیره سینیس و دیگر مناطق ساردینیا آمدند، در حالی که حضور نخست فلیسطی ها حدود ۱۲۰۰ پیش از میلاد ثبت شده است. با این حال، با توجه به اینکه فلیسطی ها از سفالگری شبیه میسنن استفاده می کردند و روابط طولانی بین کرت و ساردینیا وجود داشت، نمی توان حضور فلیسطی ها در ساردینیا را پیش از قرن سیزدهم پیش از میلاد رد کرد. در این دوره، تجارت شمش های پوست گاو بین قبرس و ساردینیا نیز آغاز شد. این تبادل تا پایان عصر برنز ادامه داشت. شبه جزیره سینیس به عنوان منطقه ای مهم در فلزکاری شناخته می شد، با توجه به نزدیکی مونتی فرو که توسط نو
راگه های متعدد کنترل می شد. در پایان عصر برنز، تمدن نوراگه ای دچار تحولات اجتماعی سریع شد: نوراگه ها دیگر ساخته نشدند و بسیاری از آن ها یا رها شدند یا به معابد تبدیل شدند. گورهای غول پیکر دیگر ساخته نشدند، اگرچه بسیاری از آن ها در قرن های بعدی دوباره مورد استفاده قرار گرفتند. همین پدیده برای چاه های مقدس و مکان های آیینی دیگر نیز رخ داد؛ برخی رها شدند و برخی تا عصر آهن مورد استفاده باقی ماندند. هیچ نشانه ای از تهاجم، جنگ های داخلی نوراگه ای ها یا آتش سوزی های مخرب وجود ندارد؛ بنابراین، این تغییرات مهم به عوامل داخلی نسبت داده می شود که به نوبه خود منجر به تغییر فرهنگی تدریجی و بازسازی اجتماعی و قلمروی در جامعه نوراگه ای شد. بین قرن دوازدهم و نهم پیش از میلاد، به نظر می رسد ساردینیا از طریق حداقل چهار جریان فرهنگی به کنعان، سوریه و قبرس مرتبط بوده است: دو جریان اول که قدیمی تر هستند، می توان آن ها را «سوری» و «فلیسطی» تعریف کرد و ماهیتی صرفاً تجاری داشتند. از قرن نهم پیش از میلاد، سومین و چهارمین جریان های فرهنگی در غرب ظاهر شدند. یکی از آن ها را می توان «قبرسی-فنیقی ها» نامید، چرا که توسط مردمانی از قبرس و شه
رهای فنیقی ایجاد شده بود؛ این جریان با ساردینیا رابطه داشت، اما مهم ترین نتیجهٔ آن، تأسیس کارتاژ بود. جریان چهارم بیشترین تأثیر را بر ساردینیا گذاشت و از قرن هشتم پیش از میلاد با شهرنشینی مراکز مهمی مانند تارروس، سانتا جیوستا و نئوپولیس آغاز شد. تغییرات این مراکز ساحلی، که عمدتاً جمعیتی مختلط با حضور گستردهٔ اشراف نوراگه ای داشتند – همان طور که از اشیای تدفینی پیداست – نقش قابل توجهی در تغییر چهرهٔ جزیره و تمدن نوراگه ای ایفا کرد و هم زمان با افول این تمدن تا زمان حملهٔ کارتاژ ادامه یافت. با این حال، مشخص است که در قرن هفتم پیش از میلاد، شبه جزیره سینیس و خلیج اوریستانو همچنان تحت کنترل اشراف نوراگه ای بودند و پایان این سلطه با تخریب مجسمه های غول ها هم زمان بوده است. گورستان. قطعات مجسمه ها بر روی یک شهر مردگان واقع در دامنه های مونته پراما، تپه ای که در رأس آن یک نوراگهٔ پیچیده قرار دارد، یافت شده اند. گورستان شامل گورهای دیواری است که بیشتر از وسایل تدفینی خالی شده اند. تا کنون، گورهای بررسی شده حاوی اسکلت های انسانی بودند که در وضعیت نشسته و چمباتمه قرار داشتند و به افراد زن و مرد بین سیزده تا پنجاه سال ت
علق داشتند. در حال حاضر (۲۰۱۲)، این مجموعهٔ تدفینی را می توان به دو ناحیهٔ اصلی تقسیم کرد: ناحیهٔ اول، متوازی السطوح، توسط باستان شناس آلساندرو بدینی در سال ۱۹۷۵ کاوش شد؛ ناحیهٔ دوم مارپیچی شکل است و بین سال های ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۹ توسط ماریا فرارسه چروتی و کارلو ترونکتی کاوش گردید. یک جادهٔ سنگ فرش، محدود شده توسط سنگ های عمودی، موازی با ناحیهٔ تدفینی مارپیچی شکل قرار دارد. فرض می شود ساخت این جاده همزمان با شکل گیری منحصربه فرد گورستان بوده باشد. کاوش های بدینی یک ناحیه حاوی سی و دو گور صندوقی کشف کرده اند که از سنگی متفاوت با ناحیهٔ مارپیچی شکل ساخته شده اند. بیشتر گورهای صندوقی بدون سنگ پوش خود بوده اند، زیرا این سنگ ها طی قرن ها فعالیت های کشاورزی در منطقه تخریب شده بودند. این ناحیهٔ موسوم به «ناحیهٔ بدینی» به نظر می رسد که سه مرحلهٔ توسعه را پشت سر گذاشته باشد: در بخش کاوش شده توسط کارلو ترونکتی، آغاز (فضایی و زمانی) گورستان با یک سنگ پوش ایستاده مشخص شده که در کنار اولین گور در سمت جنوبی قرار دارد. سمت شمالی و جدیدتر نیز با یک سنگ پوش ایستاده محدود شده است. علاوه بر سنگ پوش های چیدمان مارپیچی، گودال های کوچکی
برای قرار دادن استخوان های انسانی کشف شده اند. به دلیل حضور «ناحیهٔ بدینی»، سه گور آخر مسیر طبیعی را دنبال نمی کنند و در کنار گورهای پیشین ساخته شده اند. تا سال ۲۰۱۲، گورستان هنوز به طور کامل کاوش نشده بود. فرضیه ها دربارهٔ ظاهر گورستان. به دلیل ناقص بودن کاوش باستان شناسی، هنوز امکان تعیین ظاهر واقعی گورستان و چیدمان مجسمه ها وجود ندارد. برخی از پژوهشگران دربارهٔ تعلق اصلی مجسمه ها به گورستان تردید کرده اند، زیرا تنها شاهد برای این تعلق، همجواری فضایی بین مجسمه ها و مجموعهٔ تدفینی است. این امر موجب شد برخی دیگر فرض کنند که مجسمه ها به عنوان تلامون برای تزیین یک معبد، نزدیک به گورستان، ولی وقف ساردوس پاتر ساخته شده اند. طبق این نظریه، معبد با مجسمه ها برای گرامیداشت پیروزی های نوراگه ای ها در برابر تهاجم های کارتاجنی در طول جنگ های ساردو-پونیک برپا شده بود. در این حالت، مجسمه ها نمایانگر یا محافظان شخص خدای معبد بوده اند. در نزدیکی گورستان یک سازهٔ مستطیلی برپا شده است، اما این بنا از بتن است و به وضوح متعلق به دوران روم است، هرچند نمی توان به طور کامل رد کرد که زیر این ساختمان رومی، معبد نوراگه ای قرار داشت
ه باشد. به هر حال، حضور دیگر بناهای مقدس در مجاورت گورستان با کشف گوشه های سنگی مخصوص ساخت چاه های مقدس پیشنهاد می شود. پژوهشگران دیگر این نظریه را مورد مناقشه قرار داده و معتقدند که مجسمه ها و گورستان بخشی از همان مجموعه بوده اند. در این دیدگاه، نزدیک بودن مجسمه ها به گورستان نمی تواند تنها پایهٔ این فرضیه باشد. در گور شماره شش از «ناحیهٔ ترونکتی»، قطعه ای ضایعاتی برای ساخت سپر کشف شد، که این احتمال را مطرح می کند که مجسمه ها در همان محل و مخصوص گورستان حک شده اند. با توجه به برخی ویژگی های فنی، هم مدل های نوراگه ای و هم بایتیل های نوع «اوراجیانا»، به همین نتیجه اشاره دارند. در این صورت، گورستان و مجسمه ها می توانند یادآور گورهای غول پیکر باشند. نقشهٔ مجموعه در واقع یادآور طرح یک گور غول پیکر است و این فرضیه با حضور بایتیل ها، که ویژگی معمول گورهای عصر برنز قدیم ساردینیا هستند، تقویت می شود. این شباهت نشان دهندهٔ تمایل معماران قدیم به حفظ ارتباط با سنت های تدفینی نیاکانشان است. با توجه به مطالعات موجود، نویسندگان اذعان دارند که حتی این آخرین فرضیه نیز با شواهد محکمی پشتیبانی نمی شود، خصوصاً در مورد ظاهر و تر
کیب اصلی مجموعهٔ مجسمه ها-گورها. با این حال، پیشنهاد شده که اگر این فرضیه درست باشد، مجسمه ها در سمت شرق و غرب گورستان مارپیچی چیده شده اند تا نوعی اکسدرا انسانی عظیم را شکل دهند که یادآور نیم دایرهٔ یک گور غول پیکر باشد. بوکسورها می توانستند بخش خارجی این چیدمان را تشکیل دهند، در حالی که کمانداران و جنگجویان در مرکز، درست کنار گورها قرار می گرفتند. بر اساس این فرضیه، مدل های نوراگه ای تاج تپه را تشکیل می دادند و روی سنگ پوش گورها قرار می گرفتند. تاریخچهٔ کاوش ها. اولین یافته ای که احتمالاً به مجموعهٔ بزرگ مونته پراما تعلق دارد، در سال ۱۹۶۵ کشف شد. این قطعه یک سر شکسته از سنگ ماسه سنگی بود که در کف چاه مقدس باناتو (ناربولیا) یافت شد. در ابتدا، قطعهٔ باناتو به دلیل حضور گستردهٔ آثار پونیک و به طور فرضی نبود مجسمه های نوراگه ای، پونیک تلقی می شد. کشف مجسمه ها در گورستان مونته پراما تقریباً ده سال دیگر به طول انجامید. بر اساس گزارش دو کاشف، سیسینیو پودی و باتیستا ملی، این کشف به صورت تصادفی در مارس ۱۹۷۴ رخ داد، زمانی که آن ها در حال آماده سازی زمین برای کشت دو قطعه زمین مجاور بودند که سالانه از «انجمن برادری سان
تو روساریو» در کابراس اجاره می کردند. با اینکه زمین شنی بود، اما سرشار از آثار سنگی و قطعات ستون بود که با شخم زدن به طور منظم آشکار می شدند. دو کشاورز به جمع آوری قطعات کنار زمین ادامه دادند، بدون اینکه ارزش باستان شناسی آن ها را درک کنند. در ابتدای هر فصل کشت، دو کاشف متوجه می شدند که قطعات سال گذشته به طور قابل توجهی کاهش یافته اند، زیرا توسط افرادی که از ارزش تاریخی آن ها آگاه بودند برداشته می شد یا به عنوان مصالح ساختمانی به کار می رفت. صاحب زمین، جیوانی کورریاس، در مواجهه با توده ای از سنگ و خاک که بقایای یک سر غول در آن بود، همراه با سیسینیو پودی متوجه شد که این سر متعلق به یک مجسمه است. کورریاس بلافاصله با باستان شناس جوزپه پاو تماس گرفت که به نوبهٔ خود مرجع میراث فرهنگی کاگلیاری و اوریستانو را مطلع ساخت. در مراحل اولیهٔ کشف، باستان شناس جوزپه آتزوری بارها به مقامات هشدار داد که سایت فاقد حصار است. بیشتر مجسمه ها در مرکز مرمت و نگهداری Li Punti (ساساری) سر خود را از دست داده اند و علت آن این است که سایت برای مدت طولانی بدون مراقبت بوده و غارت شده است. تمرکز غارت بر بهترین بخش های مجسمه ها، به ویژه سر
با چشم های اسرارآمیز بود. تنها پس از آن، منطقه خریداری شد و کمپین های کاوش آغاز گردید. بر اساس نظر باستان شناس مارکو رندلی، تاریخچهٔ تحقیقات اولیه تکه تکه و ناقص است و چندین باستان شناس در آن دخیل بوده اند. برخی از آن ها کاوش های کوتاه مدت انجام دادند (آتزوری، ۱۹۷۴؛ پاو ۱۹۷۷)، در حالی که پژوهشگران دیگر بعدها تحقیقات برنامه ریزی شده ای انجام دادند (بدینی ۱۹۷۵؛ لیلیو، توره، آتزنی ۱۹۷۷؛ فرارسه چرّوتی-ترونکتی ۱۹۷۷). ویژگی های عمومی و مقایسه های سبک شناسی. به طور کلی، مجسمه ها به شدت فرم دار و هندسی هستند، مشابه به سبک معروف «ددالیک» که در کرت در قرن هفتم پیش از میلاد تثبیت شده بود. چهرهٔ مجسمه ها از طرح T پیروی می کند که در مجسمه های برنزی ساردنی و مجسمه های هم جوار در کورسیکا معمول است. قوس ابرو و بینی برجسته هستند، چشم ها فرورفته و به صورت نمادین با دو دایرهٔ متحدالمرکز نشان داده شده اند؛ دهان با یک خط کوتاه، خطی یا زاویه دار حک شده است. ارتفاع مجسمه ها بین ۲ تا ۲٫۵ متر است. مجسمه ها به نظر می رسد که بوکسورها، کمانداران و جنگجویان را نشان می دهند، همه ایستاده، پابرهنه و با پاهای کمی باز. پاها به وضوح تعریف شده
و روی یک پایهٔ مربع قرار دارند. ویژگی دیگر حضور الگوهای هندسی، الگوهای تزئینی زیگزاگ، خطوط موازی و دایره های متحدالمرکز است، در مواردی که امکان نمایش نقش برجسته وجود نداشته است. این حالت هم برای اشیا و هم برای ویژگی های بدنی اعمال شده است. به عنوان نمونه، بافت موهای کنار صورت به صورت برجسته نشان داده شده، ولی مو با الگوی استخوان ماهی حک شده است. بازوبندهای کمانداران کمی برجسته هستند و جزئیات با حکاکی های هندسی نمایش داده شده اند. این ویژگی ها – همراه با شواهد دیگر – نشان می دهند که مجسمه های Mont'e Prama به طور قابل توجهی از مجسمه های ساردنی الهام گرفته اند. مجسمه ها احتمالاً رنگ آمیزی شده بودند؛ آثار رنگ بر برخی از آن ها یافت شده است: یک کماندار سینهٔ قرمز رنگ دارد و سایر قطعات با رنگ سیاه مشخص شده اند. یافتن مشابه برای این مجسمه ها در حوضه مدیترانه دشوار است: بوکسورها. «بوکسور» اصطلاح متعارف برای دسته ای از مجسمه های برنزی نوراگه ای است که با سلاحی شبیه cestus تجهیز شده اند؛ این سلاح بازو را با یک غلاف سخت – احتمالاً فلزی – می پوشاند. پانوه (لوازم جنگجو یا کشتی گیر – بسته به تفسیرهای مختلف) شامل سپری نیمه س
خت و خمیده به شکل مستطیل نیز بوده است. به طور کلی باور بر این است که بوکسورها در بازی های مقدس یا بازی های تدفینی به افتخار درگذشتگان شرکت می کردند، مشابه آنچه در سایر مناطق مدیترانه دیده شده است. بوکسورها پرشمارترین و یکنواخت ترین گروه در میان مجسمه های سینیس هستند و تنها تفاوت های جزئی در اندازه و جزئیات کم اهمیت دارند. بوکسورها همواره نیمه برهنه نشان داده شده اند، با ناف یا نوک سینهٔ حک شده؛ آن ها پوشاکی به شکل پارچهٔ دورکمر دارند که عقب آن به مثلث برش خورده، ویژگی ای معمول در مجسمه های برنزی بوکسور و جنگجوی ساردنی است، مانند «کماندار سری» (از سری (کومونه), محل کشف). بخش بالایی سینه توسط کمربندی محافظت می شود که در برخی موارد شیارهای کم عمقی از آن منشعب شده اند و بندهای استفاده شده برای بسته شدن پوشاک دورکمر را نشان می دهند. سر بوکسورها با کلاهک های صاف پوشیده شده است. آستین هایی که از آرنج به پایین می آیند و احتمالاً در اصل چرمی بوده اند، بازوهای راست آن ها را محافظت می کنند. آستین به کلاهک گردی ختم می شود که سلاح، فلزی یا از مادهٔ دیگر، در آن وارد می شده است. سپر مستطیل شکل و خمیده با بازوی چپ گرفته شده
و بالای سر نگه داشته می شود. این سپر احتمالاً از چرم یا ماده ای منعطف ساخته شده است، زیرا در طول ضلع های بلند خمیده است. علاوه بر این، درونی آن با شاخه های چوبی قاب بندی شده، در حالی که بخش بیرونی دارای لبهٔ برجسته در تمام محیط است. سپر به نظر می رسد که در سمت داخلی، به بازوبندی با نقش های زیگزاگی متصل شده باشد که روی آرنج بازوی چپ پوشیده می شده است. شکل مشت زن در تندیس های برنزی نیز مشاهده می شود که در میان آن ها – علاوه بر نمونه های ساردینیایی – می توان به تندیس قابل توجهی اشاره کرد که در وتولونیا و در «گور حاکم» پیدا شده است. با این حال، تندیس برنزی که بیشترین شباهت را دارد – هم از نظر نوع و هم از نظر نشانه های متمایز – همان تندیس یافت شده در دورگالی است. کمانداران. تا کنون، قطعات به دست آمده امکان بازسازی پنج تندیس از این نوع تصویری را فراهم کرده اند. کمانداران نسبت به مشت زن ها تنوع بیشتری نشان می دهند، با وجود آن که تعدادشان بسیار کمتر است. شایع ترین نمادنگاری، جنگجویی مرد را نشان می دهد که با تونی کوتاه پوشیده شده است. بر روی تونی، یک سینه بند مربعی با لبه های کمی مقعر قرار دارد. در برخی موارد، تونی تا
کشاله ران می رسد و در برخی دیگر، دستگاه تناسلی بدون پوشش باقی مانده است. فراتر از سینه بند، دیگر عناصر زره مانند یقه و کلاه خود نیز به تصویر کشیده شده اند. قطعات مختلف اندام های فوقانی اغلب بازوی چپ را با یک براساد نگه دارنده تیر و کمان نشان می دهند، در حالی که دست راست به جلو کشیده شده است، مشابه حالت سلام رایج در تندیس های برنزی ساردینیایی. پاها با زره های خاصی با لبه های شکاف دار محافظت می شوند که زیر تونی با بندها آویزان شده اند؛ یک زره پا دارای شکل عدد هشت در پشت است، و گاهی صندل بر روی پای قطعه ای از تندیس دیده می شود. نمایش سلاح ها بسیار دقیق است. مشابه تندیس های برنزی، ترکش (کمانداری) به شکلی بسیار دقیق روی پشت کنده کاری شده است. همچنین مشخص است که دو نوع کمان وجود داشته است: سربازان نوراگه شامل کمانداران، شمشیرزنان و جنگجویانی با زرادخانه ترکیبی متشکل از کمان و شمشیر بوده اند. کمان و شمشیر می توانستند همزمان در دست باشند، مانند تندیس های برنزی «نوع اوتا» (از اوتا (ساردینیا)، محل کشف)، یا شمشیر ممکن است در غلاف باقی مانده باشد در حالی که کماندار در حال شلیک تیر است. ستارهٔ ترکش-غلاف حداقل در یک تندیس
دیده شده است و مشابهت هایی با تندیس های برنزی «اوتا» و «نوع آبی نی» دارد (آخرین به نام محل کشف، پرستشگاه نوراگه «آبی نی» در تتی (ساردینیا) نام گذاری شده است). باستان شناس جیووانی لیلیو به طور ویژه بر شباهت دسته هلالی شکل تندیس مونته پراما و تندیس کماندار سانتا ویتوریا دی سری تأکید کرد، که همان لباس لنگی را پوشیده و در پشت کوتاه شده است، مشابه مشت زن های مونته پراما. صورت کمانداران مشابه صورت مشت زن ها است، با موهایی که به شکل بافت های کنار صورت جمع شده اند. سر تا پشت گردن توسط کلاه خود شبیه کلوچه ای، دارای شانه و شاخ، محافظت می شود، در حالی که گوش ها آزاد باقی مانده اند. چندین قطعه نشان می دهند که شاخ ها کمی خمیده و به جلو متمایل هستند، طول آن ها نامشخص و نوک تیز است (متمایز از جنگجویان)؛ علاوه بر این، آثار یک تکیه گاه نیز دیده می شود که از همان سنگ ساخته شده و تقریباً در نصف طول شاخ ها آن ها را به هم متصل می کند. مشابه ترین تندیس برنزی به کمانداران مونته پراما، تندیس کماندار «آبی نی» به نظر می رسد. این نوع تصویری – که بسیار در تندیس های برنزی نوریگی دیده می شود – تنها دو بار در میان تندیس های مونته پراما گز
ارش شده است، به علاوه یک مورد احتمالی سوم، که تنها یکی از آن ها در وضعیت خوبی نگه داری شده است. با این حال، یک سپر بازسازی شده که به هیچ یک از سه نمونه پیشین نسبت داده نشده و همچنین چندین قطعه دیگر از سپر و (احتمالاً) تنه، نشان می دهد که تعداد جنگجویان بیشتر بوده است. در ابتدا، قطعات سپرهای گرد به کمانداران نسبت داده شده بودند، اما بعدها دسته شمشیر و شباهت های الگوهای هندسی سپرها با برخی برنزه ها، منجر به فرض حضور یک یا چند تندیس جنگجو شد. جنگجویان اساساً از کمانداران از نظر پوشش متمایز هستند. بهترین سر حفظ شده، کلاه خود نوریگی «پاکتی شکل»، دارای شانه و شاخ را نشان می دهد که – مانند کلاه خود کمانداران – احتمالاً شاخ های بلند معمول در تندیس های برنزی را داشته است. چندین قطعه کوچک استوانه ای شکل در طول کاوش ها یافت شده اند. پس از بازسازی، برخی از این شاخ ها به نظر می رسد که در انتهای خود کره های کوچکی داشته باشند، مانند برخی برنزه ها، یا انسان نما (در این مورد فقط جنگجویان، هرگز کمانداران) یا جانورنما. بهترین تندیس جنگجوی حفظ شده، از برجسته ترین آثار مونته پراما است. علاوه بر کلاه خود شاخ دار – که شاخ هایش شکست
ه اند – با وجود زره ای با خطوط عمودی مشخص می شود، کوتاه در پشت، اما محکم روی شانه ها و گسترده تر روی سینه. با توجه به زره های دیده شده در چند تندیس برنزی، گمان می رود که سینه بند از نوارهای فلزی روی چرم سخت ساخته شده باشد. یک پنل تزئین شده و حاشیه دار از قسمت پایین سینه بند بیرون آمده است. سپر به صورت بسیار دقیق نمایش داده شده است، با الگوهای زیگزاگی شبیه نقوش هندسی و با شیارهای تابیده که به سمت برج سپر همگرا می شوند. مشابه ترین تندیس برنزی به جنگجویان مونته پراما، نمونه ای است که در سنوربی یافت شده است. مدل های نورآگه. نورآگه های چندبرجه ای، دومین سازه های مگالیتی بلند تاریخ – پس از اهرام مصر – در دوران عصر برنز در منطقه پروتوتاریخی مدیترانه بودند. برج مرکزی نورآگه نورآگه آرروبیو (اورولی (کومونه)), یکی از بزرگ ترین های جزیره، به ارتفاع سی متر می رسید و طرح کلی این بنای یادبود شامل حداقل نوزده برج است که حول چندین حیاط سازمان یافته و مساحتی در حدود ۳۰۰۰ متر مربع را اشغال می کند، بدون احتساب روستایی که بیرون از دیوارها قرار دارد. این اثر نتیجه یک طراحی یکپارچه بود که هم برج اصلی و هم دژ پنج ضلعی را در همان مرح
له در قرن چهاردهم پیش از میلاد شامل می شد. مدل نورآگه به عنوان نمای سه بعدی و مقیاس کوچک از برج ها و قلعه های نورآگه تعریف می شود که برای اهداف مقدس یا سیاسی ساخته شده اند. مشابه سازه های واقعی، مدل ها می توانند به دو دسته کلی تقسیم شوند: مونته پراما، سایت باستان شناسی است که بیشترین تعداد مدل های نورآگه در آن کشف شده است. در مرکز مرمت لی پونتی توانسته اند پنج مدل نورآگه پیچیده و بیست مدل نورآگه ساده را بازسازی کنند. مدل های مونته پراما با اندازه چشمگیر خود شناخته می شوند؛ تا ۱٫۴۰ متر ارتفاع برای نورآگه های چهارلوبه ای و بین ۱۴ تا ۷۰ سانتی متر قطر برای نمونه های تک برج، و همچنین با برخی ویژگی های فنی غیرمعمول. این مجسمه های بزرگ مدولار هستند و بر خلاف سایر مدل های نورآگه از ساردینیا، ساقه برجک دفاعی در بالای آن با فاصله ای متصل شده که محور و رابط آن از هسته ای از سرب تشکیل شده است. سکوی بالایی در مدل های مختلف نورآگه به دقت بازسازی شده است. بر بالای برج ها یک عنصر مخروطی شکل و گنبدی تراشیده شده که پوشش پله ای منتهی به سکوی بالایی را نشان می دهد. چندین عنصر معماری با نشانه های حکاکی شده نمایش داده شده اند. جان
پناه سکوی بالایی با یک یا دو ردیف مثلث های حک شده یا خطوط عمودی نمایش داده شده است، مشابه نورآگه های مینیاتوری از سایت های دیگر ساردینیا، مانند برجسته های نورآگه و مدل نورآگه سو نوراکسی در بارومینی. همچنین تخته سنگ های بزرگ نگه دارنده سکوها با نشانه های تزئینی بازنمایی شده اند. پایه ها و عملکرد آن ها با خطوط یا شیارهای موازی حکاکی شده و بلوک ها – که پس از فرو ریختن بخش های بالایی در سایت های باستان شناسی فراوان یافت شده اند – صحت انطباق این مدل ها با معماری نورآگه ای دوران برنز میانه و اخیر را تأیید می کنند.
مسیحی سازی لیتوانی () در سال ۱۳۸۷ میلادی رخ داد و به ابتکار یوگایوا، پادشاه لهستان و دوک بزرگ لیتوانی، و پسرعمویش ویتائوتاس بزرگ انجام این رویداد به معنای پذیرش رسمی مسیحیت کاتولیک از سوی لیتوانی، آخرین کشور پاگان اروپا بود. با این حال، نخستین حاکم لیتوانی که غسل تعمید گرفت، مینداوگاس در دههٔ ۱۲۵۰ بود. این واقعه یکی از پیچیده ترین و طولانی ترین فرایندهای مسیحی سازی در تاریخ اروپا را به پایان رساند. تاریخچه. تماس های نخستین با مسیحیت. نخستین ارتباط های مردم لیتوانیایی با کیش مسیحی به پیش از بنیان گذاری دوک نشین لیتوانی در سدهٔ سیزدهم بر می گردد. نخستین ثبت شناخته شده از نام لیتوانی (Litua) که در سال ۱۰۰۹ در «سالنامه های کوئدلینبورگ» آمده، به مأموریتی مربوط می شود که توسط برونو از کوئرفورت رهبری شد. او در این مأموریت چند تن از فرمانروایان یوتوینگی ها، یکی از قبایل بالتیک همسایه را غسل تعمید داد. لیتوانیایی ها ارتباط های فعال تری با روس کی یف و متعاقباً با دولت های اسلاوهای شرقی داشتند که در سدهٔ دهم به دنبال مسیحی سازی روس کی یف، مسیحیت ارتدکس شرقی را برگزیده بودند. از سدهٔ دوازدهم به بعد، مبلغان ارتدکس از نووگ
ورود، پسکوف و پولوتسک به لاتگاله و نالشیا رسیدند. تا پایان همان قرن، مبلغان کاتولیک به سرزمین های بالتیک رسیدن را آغاز کردند. همزمان با گسترش چیرگی دوک های لیتوانی به سمت شرق، تأثیر دولت های اسلاوی بر فرهنگ آن ها افزایش یافت. زیردستان آن ها و مردم از ایشان پیروی کردند و برای نمونه، در سده های یازدهم و دوازدهم بسیاری از شکل های اسلاوی شرقیِ نام های مسیحی را وام گرفتند. این وام گیری در جمعیت پاگان اوکشتایتیا گسترش یافت و به مقدار کمتری در ژمایتیا. تأثیر مسیحیت ارتدکس بر فرهنگ پاگان لیتوانیایی در این آشکار است که حدود یک سوم از نام خانوادگی های امروزی لیتوانی، که از نام های قدیسان ساخته شده اند، ریشه در زبان اسلاوی کلیسایی باستان دارند. غسل تعمید میندوگاس. ظهور دولت رهبانی شوالیه های لیوونی در اطراف مرزهای لیتوانی، برگزیدن یک دین رسمی را بسیار ضروری کرد. نخستین دوک بزرگ لیتوانی که مسیحیت غربی را پذیرفت، میندوگاس بود؛ اگرچه برادرزاده و رقیبش تاوتویلاس این کار را زودتر، در سال ۱۲۵۰، انجام داده بودند. نخستین ترجمه های نمازهای کاتولیک از آلمانی در زمان سلطنت او انجام شد و از آن زمان تاکنون شناخته شده است. در سال ۱۲۴
۹، دانیلو رومانوویچ، متحد تاوتویلاس، به ناواهراداک حمله کرد و در سال ۱۲۵۰، متحد دیگر تائوتویلاس، یعنی فرقه لیوونی، یورشی بزرگ علیه سرزمین نالشیا و قلمروهای میندوگاس در لیتوانی مرکزی ترتیب داد. میندوگاس که از جنوب و شمال مورد حمله قرار گرفت و با احتمال شورش در مناطق دیگر روبه رو بود، در موقعیتی بسیار دشوار قرار گرفت، اما توانست از اختلافات میان شوالیه های لیوونی و اسقف بزرگ ریگا به سود خود بهره گیرد. در سال ۱۲۵۰ یا ۱۲۵۱، میندوگاس پذیرفت که غسل تعمید بگیرد و کنترل برخی از سرزمین های لیتوانی غربی را واگذار کند، در ازای آن نیز قرار شد تاج پادشاهی دریافت کند. میندوگاس و خانواده اش در سال ۱۲۵۰ یا ۱۲۵۱ طبق آیین کاتولیک غسل تعمید داده شدند. در ۱۷ ژوئیه ۱۲۵۱، پاپ اینوسنت چهارم با صدور مهر و موم، لیتوانی را پادشاهی اعلام کرد و این کشور تحت صلاحیت اسقف روم قرار گرفت. میندوگاس و همسرش مورتا در تابستان ۱۲۵۳ تاجگذاری کردند و پادشاهی لیتوانی، که رسماً یک کشور مسیحی بود، بنیان گذاری شد. حتی پس از کاتولیک شدن ظاهری، پادشاه میندوگاس از قربانی کردن برای خدایان خود دست نکشید. با وجود غسل تعمید خانواده حاکم، لیتوانی به یک کشور وا
قعاً مسیحی تبدیل نشد، زیرا هیچ تلاش مثمری برای تغییر مذهب جمعیت آن صورت نگرفت. لیتوانیایی ها و ساموگیتی ها قاطعانه به دین اجدادی خود پایبند بودند.] نوسان میان شرق و غرب. جانشینان میندوگاس علاقهٔ کافی به دنبال کردن راه او نشان ندادند. دهه ها بین گزینه های لاتین و ارتدکس تردید وجود داشت. «برای گدیمیناس و آلگیرداس، حفظ پاگانیسم ابزار و سلاح دیپلماتیک مفیدی بود که به آنها اجازه می داد از وعده های تغییر مذهب به عنوان وسیله ای برای حفظ قدرت و استقلال خود استفاده کنند». دوک بزرگ آلگیرداس گزینهٔ «تعادل پویا» را دنبال می کرد. او در طول سلطنت خود، آوینیون و قسطنطنیه را با چشم انداز تغییر مذهب تحریک می کرد. تا سدهٔ چهاردهم، دوک نشین بزرگ لیتوانی به عنوان جانشین روس کیف در بخش غربی قلمروهای آن پدیدار شد. هرچند فرمانروای آن پاگان بود، بیشتر جمعیت اسلاو و ارتدکس به شمار می رفتند. برای مشروعیت بخشی به حکومت خود در این سرزمین ها، خاندان سلطنتی لیتوانی اغلب با اشراف روریکی ارتدکسِ اروپای شرقی وصلت می کردند. در نتیجه، برخی از فرمانروایان لیتوانی یا در کودکی (مانند شویتریگایلا) یا در بزرگسالی غسل تعمید ارتدکس گرفتند. نخستین آن
ها وایشِلگا، پسر و وارث میندوگاس بود که در صومعه ای ارتدکس در لاوراشف نزدیک نووگرودوک نذر رهبانیت کرد و بعدها صومعه دیگری در همان جا بنیان نهاد. پیامدها. اشراف لیتوانیایی تبار، اصلی ترین گروندگان به مذهب کاتولیک بودند، اما بت پرستی در میان دهقانان همچنان قوی بود. آداب و رسوم بت پرستی برای مدت طولانی در میان مردم عادی لیتوانی رواج داشت و پنهانی اجرا می شد. هیچ آزار و اذیتی علیه کشیشان و پیروان آیین قدیمی وجود نداشت. با این حال، تا سده هفدهم، پس از اصلاح کاتولیک (۱۵۴۵–۱۶۴۸)، کاتولیک رومی اساساً بر باورهای بت پرستانه پیشین اولویت یافته بود. گرایش به مسیحیت و پیامدهای سیاسی آن اثرات ماندگاری بر تاریخ لیتوانی بر جای گذاشت. از آنجا که بیشتر جمعیت دوک نشین بزرگ لیتوانی در خارج از لیتوانی مرکزی ارتدکس بودند و نخبگان به تدریج به کاتولیسیسم رومی گرویدند، تنش های مذهبی افزایش یافت. برخی از خاندان های ارتدکس گدیمینید لیتوانی را ترک کرده و به مسکووی رفتند و در آنجا خاندان هایی چون گالیتزین و تروبتسکوی را بنیان نهادند. جمعیت ارتدکس اوکراین امروزی و بلاروس شرقی اغلب با حاکمان مسکووی همدلی می کردند که خود را مدافعان ارتدکس م
عرفی می کردند. این گرایش ها به شکست هایی چون نبرد ودروشا انجامید که دوک نشین بزرگ را فلج کرد و جایگاه آن را به عنوان قدرتی مسلط در اروپای شرقی تضعیف ساخت. از سوی دیگر، گرویدن به کاتولیک رومی، ادغام لیتوانی در حوزه فرهنگی اروپای مرکزی را تسهیل کرد و راه را برای اتحاد سیاسی لیتوانی و لهستان، که در سال ۱۵۶۹ به عنوان اتحاد لوبلین نهایی شد، هموار ساخت.
میکِله براوی (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه سرا و بازیگر اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او پس از برنده شدن در فصل هفتم مسابقه "ایکس فاکتور" به شهرت رسید. آهنگ تاجگذاری او، «La vita e la felicità» توسط تیتزیانو فرو نوشته شده بود و به رتبه اول جدول تک آهنگ های ایتالیا رسید. اولین آلبوم براوی با نام «"A passi piccoli»" در ژوئن ۲۰۱۴ منتشر شد. از زمان اولین حضورش در عرصه موسیقی، بیش از ۳۰۰۰۰۰ نسخه در ایتالیا فروخته و شش بار به ده جدول برتر موسیقی راه یافته است. او دو جایزه موسیقی ایتالیایی MTV دریافت کرده و با هنرمندان ایتالیایی متعددی از جمله جورجیا، فدریکا آباته، الودی و تیزیانو فرو و خوانندگان بریتانیایی جیمز بلانت و سوفی و جاینتز همکاری داشته است. زندگی و حرفه. میکله براوی در ۱۹ دسامبر ۱۹۹۴ در چیتا دی کاستلو شهری در استان پروجا در مرکز ایتالیا متولد شد. او از کودکی شروع به خواندن کرد، زمانی که به گروه کر شهر پیوست، اما بعداً تصمیم به ترک آن گرفت. در طول تحصیل در "لیسئو کلاسیکو"، علاقه براوی به موسیقی ادامه یافت، او بعداً شروع به شرکت در کلاس های موسیقی کرد و نواختن پیانو را آمو