Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
این حال، پس از آن که مادر او (فرانکواز لئونیه تبلو) با آدریا بوکانا، نخستین زن عضو انجمن مهندسان گرمایش و تهویه، ملاقات کرد، مداخله کرد و به شوهرش گفت: نمی تواند از حمایت از آرزوهای دخترش امتناع کند. مدلین یک شرکت مهندسان گرمایش و تهویه را متقاعد کرد که او مناسب دفتر طراحی است، جایی که به عنوان یک ترسیم گر شروع به کار کرد. تحصیلات او در پلی تکنیک به او این امکان را داد که به کارهای گرمایش و تهویه در یک دفتر معماری بپردازد. کار او در آن دفتر برآورد هزینه و نظارت بر نصب بود. در طول جنگ جهانی دوم، او طراحی پناهگاه هوایی، کارخانه ها و تهویه قایق ها را انجام داد. در اوقات فراغت خود، او آمبولانس می راند. او به انجام انواع مختلفی از کارها پرداخت که به او تجربه عملی در کارگاه ها و مراکز مختلف را داد تا اینکه به عنوان یک مهندس کاملاً واجد شرایط شد و در سال ۱۹۴۵ به عنوان نایب رئیس وارد شرکت پدرش شد. پدر او در سال ۱۹۵۱ در حین انجام یک پروژه بزرگ برای بازسازی دادگاه جنایی مرکزی، اولد بیلی پس از خسارات جنگی درگذشت، بنابراین مدلین به مقام مدیر ارشد در شرکت "پرکینز و والدین"، ارتقا یافت و اداره شرکت را به عهده گرفت و قراردا
د را تکمیل کرد. جامعه مهندسان زن. او در سال ۱۹۴۱ به جامعه مهندسان زن پیوست و خیلی سریع در شورای آن فعال شد، ریاست شاخه لندن را از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۲ بر عهده داشت و در سال ۱۹۵۹ به ریاست جامعه رسید. او جانشین مارجوری بل در این سمت شد و به نوبه خود جای خود را به ایزابل هاردویچ داد. او مقالات زیادی در زمینه تهویه و گرمایش به مجله "مهندسان زن" ارائه داد و به عنوان عضو کامل چندین نهاد مهندسی دیگر نیز فعال بود. اگرچه او نتوانست در اولین کنفرانس بین المللی مهندسان و دانشمندان زن (ICWES) در نیویورک در سال ۱۹۶۴ شرکت کند، اما یک گزارش بسیار دقیق از مهندسان زن در بریتانیا برای این کنگره تهیه کرد. کار او در بررسی انجمن مهندسان عمران در سال ۱۹۷۱ منتشر شد. زندگی شخصی. نوبس در سال ۱۹۶۱ با دنیس مودی، که او نیز مهندس بود، ازدواج کرد. پس از مرگ مودی، او توجه خود را به پروژه های بزرگ ساختمانی معطوف کرد تا یک انبار قدیمی را در ایپسدن، آکسفوردشایر به خانه تبدیل کند و بیشتر کارها را خود انجام داد. نوبس در سال ۱۹۷۰ در سن ۵۶ سالگی به طور ناگهانی درگذشت.
سوفیا الکساندرا ریچی (زاده ۲۴ اوت ۱۹۹۸) مدل و شخصیت رسانه ای آمریکایی است. او در کمپین های تعدادی از برندهای بزرگ از جمله استوارت وایتزمن، تامی هیلفیگر، مایکل کورس و آدیداس حضور داشته است. او کوچک ترین دختر خواننده لیونل ریچی و خواهر نیکول ریچی است.
زایمان در تایلند () به طور عمده تحت تأثیر باورهای فولکلور در تایلند مرکزی و ناحیه تایلند شمالی هستند و شیوه های مدرن تحت تأثیر مدل پزشکی غربی قرار دارند. زایمان در تایلند به طور سنتی در خانه و تحت نظارت دستیاران سنتی مانند "Mo Tamaye" یا "Mae Jang" انجام می شود. این دستیاران معمولاً زنان با تجربه هستند که در فرایند زایمان کمک می کنند. در حال حاضر، بیشتر زنان تایلندی در بیمارستان ها و کلینیک ها زایمان می کنند، و دستیاران بهداشتی ماهر در این مراکز حضور دارند. سنت های مختلفی در فرایند زایمان وجود دارد، از جمله استفاده از پرچم های مقدس برای دفع ارواح شرور و قرار گرفتن زن در موقعیت های خاص برای تسکین درد. پس از تولد کودک، مراقبت های سنتی از جمله "Yu Fai" (در معرض آتش قرار گرفتن برای کوچک کردن رحم) و رژیم غذایی خاص برای مادر توصیه می شود. همچنین، زن پس از زایمان باید به مدت چند هفته به درمان های سنتی مانند حمام های گیاهی بپردازد. در زمینه پزشکی، سزارین در صورت بروز مشکلات پزشکی انجام می شود، اما نرخ سزارین در تایلند در حال افزایش است. قانون حمایت از کارگران نیز به زنان اجازه می دهد که از سه ماه مرخصی مادرانه برخورد
ار شوند، اما این قوانین در عمل ضعیف اجرا می شوند. پیشینه. نظریه های سلامت و بیماری. پزشکی سنتی تایلند بر اساس سنت های بومی مختلط با تأثیرات هندی، چینی و خمر است. از نظر تاریخی، جیواکای کومار باچا به عنوان «پدر پزشکان» در پزشکی تایلند شناخته می شود. مفهوم «دایره زندگی» یک مفهوم مرکزی در فلسفه پزشکی تایلند است که شامل سه جوهر بدن انسان است که باید در تعادل نگه داشته شوند تا سلامت حفظ شود. این سه جوهر عبارتند از: (۱) "انرژی" (که ذهن، بدن و قلب را با هم نگه می دارد، مشابه به چی/چی/پرانا)، (۲) "بدن" (ماده فیزیکی)، و (۳) "چیتا" (ذهن/قلب، موجود غیرفیزیکی که تمام افکار، احساسات، روح، و خود درونی را در خود نگه می دارد). پزشکی سنتی تایلند سه شاخه دارد که به سه جوهر مربوط می شود: ماساژ تایلندی، گیاه درمانی (شامل رژیم غذایی) و درمان های معنوی یا دینی. این سه شاخه برای متعادل نگه داشتن هر یک از جوهرها استفاده می شود. به عنوان مثال، ده طعم مختلف از غذاها و گیاهان در پزشکی تایلند شناخته شده است و طعم های مخالف فرایند بیماری برای درمان آن به کار می روند. به همین ترتیب، چهار عنصر بدن (آتش، آب، هوا و زمین) باید با خوردن غذاهای
خاص در تعادل نگه داشته شوند. آمار سلامت زنان. میانگین طول عمر زنان در تایلند ۷۶٫۰۸ سال است (در مقایسه با ۷۱٫۲۴ سال برای مردان). دو درصد از زنان تایلند سیگار می کشند. نرخ تولد کنونی (۲۰۱۱) حدود ۱۲٫۹۵ تولد به ازای هر ۱٬۰۰۰ نفر است. نسبت مرگ و میر مادران ۲۰٫۶۳ در هر ۱۰۰٬۰۰۰ تولد زنده است و علل عمده مرگ مادران عبارتند از خونریزی بعد از زایمان (۲۷٫۸٪)، سپسیس (۸٫۷۳٪)، توکسمی (۱۶٫۷٪)، آمبولی مایع آمنیوتیک (۱۱٫۹٪) و علل دیگر (۸٫۷۳٪) (۲۰۰۳). درصد بالایی از زنان باردار (۹۷٪) تحت نظر پرسنل بهداشتی ماهر قرار دارند که این رقم بسیار بیشتر از میانگین منطقه ای (۴۹٪) است (۲۰۰۸). زنان در تایلند همچنین بیشتر از زنان کشورهای دیگر در جنوب شرق آسیا به ویزیت های پیش از زایمان می روند (۷۴٪) و از روش های پیشگیری از بارداری استفاده می کنند (۸۱٪ در مقایسه با ۵۸٪) (۲۰۰۸). نرخ مرگ و میر زیر ۵ سال (به ازای هر ۱٬۰۰۰ تولد زنده) به ۱۴ (۲۰۰۸) کاهش یافته است از ۲۸ (۲۰۰۲). نرخ مرگ و میر نوزادان نیز از ۲۰ (۲۰۰۲) به ۱۶٫۳۹ مرگ به ازای هر ۱٬۰۰۰ تولد (۲۰۱۱) کاهش یافته است. رفتارها و باورهای بارداری. باورهای سنتی زیادی وجود دارد که به نحوه بارداری م
ربوط می شود. بر اساس باورهای تایلند مرکزی، لقاح زمانی رخ می دهد که khwan (روح) در هنگام رابطه جنسی وارد رحم می شود. زنی که پریود او قطع می شود و شروع به هوس خوردن غذاهای ترش می کند، گمان می رود باردار شده باشد. زمانی که زن متوجه می شود باردار است، باید ابتدا به شریک زندگی خود بگوید، سپس به مادر و مادرشوهرش. ناباروری به عنوان عدم تعادل در یکی از «جوهرها» دیده می شود. با این حال، نقاط خاص طب فشاری برای رفع این مشکل استفاده می شود. سقط جنین از نظر بودایی ها «ممانعت از تولد دوباره فرد و نقض یک ممنوعیت دینی درگرفتن زندگی» است. با این حال، این امر در تایلند در ۲۵ ژانویه ۲۰۲۱ برای بارداری های کمتر از ۱۲ هفته قانونی شد. سقط جنین در تایلند در حال حاضر در موارد زیر مجاز است: (۱) سقط جنین در ۱۲ هفته اول بارداری، (۲) بارداری تهدیدی برای سلامت جسمی یا روانی مادر باشد، (۳) بارداری خطر بالایی برای مشکلات سلامتی که ممکن است منجر به نقص عضو یا معلولیت نوزاد شود داشته باشد، یا (۴) بارداری ناشی از یک جرم جنسی باشد. قبل از قانونی شدن سقط جنین در سه ماهه اول بارداری، گزارش شده بود که حدود دو سوم از زنان برای خاتمه دادن به بارداری
ناخواسته به خارج از سیستم مراقبت های بهداشتی اصلی مراجعه می کردند و ۱۲٪ تلاش می کردند خودشان این کار را انجام دهند. در فولکلور تایلند روحی به نام "Krasue" (กระสือ) وجود دارد که زنان باردار را در خانه هایشان پیش از تولد یا پس از آن تعقیب می کند. افسانه های روستایی می گویند که این شبح در اطراف خانه زن باردار پرواز می کند و با فریادهای تیز خود ترس ایجاد می کند. این روح از زبان دراز مانند خرطوم خود برای رسیدن به جنین یا جفت جنین در رحم استفاده می کند. این عادت، همراه با دیگر کارهای غیرقابل ذکر این روح، به عنوان علت بسیاری از بیماری ها که عمدتاً زنان روستایی را در دوران بارداری شان تحت تأثیر قرار می دهد، شناخته می شود. رژیم غذایی در دوران بارداری. از آنجا که در طب سنتی تایلندی بارداری به عنوان یک وضعیت «گرم» در نظر گرفته می شود، غذاهایی که برای حفظ گرما مصرف می شوند ترجیح داده می شوند، مانند چای زنجبیل، شیر نارگیل، گوشت نارگیل جوان، غذاهای شور، Tamarind، ماهی، سیر، پیاز، و مایعات گرم. افرادی که pak plang"، سبزی سبز لغزنده ای شبیه به گیاه پیچک مصرف می کنند، زایمانی آسان خواهند داشت چون بدن نوزاد را لغزنده می کند.
داروی گیاهی Ya tom به صورت چای تهیه می شود و اگر زن باردار سه بار در روز برای سه روز متوالی این چای را بنوشد، نوزاد قوی و زایمان آسان خواهد داشت. با این حال، زنان باردار باید از مصرف khong salaeng (غذاهای آلرژیک) خودداری کنند، چون ممکن است مشکلاتی در طول زایمان یا برای جنین به وجود آورد. غذاهای khong salaeng شامل سالاد پاپایا، غذاهای ترشی، غذاهای تند (ممکن است نوزاد بدون مو به دنیا آید)، قهوه و چای (نوزاد ممکن است هوش کافی نداشته باشد)، صدف ها (از خشکی پرینه پس از زایمان جلوگیری می کند)، و بادمجان تایلندی (ممکن است باعث درد مقعد پس از زایمان شود) هستند. زنان همچنین توصیه می شوند که تنها نیم عدد موز بخورند، چون خوردن یک موز کامل ممکن است باعث مسدود شدن زایمان شود. رفتار در دوران بارداری. طبق باورهای سنتی، فعالیت های سنگین مانند بلند کردن اجسام سنگین، کار کشاورزی و حتی رانندگی ممکن است منجر به سقط خودبه خودی یا مرده زایی شود، هرچند گاهی این امر برای فقرا در مناطق روستایی اجتناب ناپذیر است. با این حال، فعالیت منظم به زایمان آسان کمک می کند چون شکم «شل» می شود ("tong klon") و این امر به چرخش پایین تر نوزاد کمک می
کند. از سوی دیگر، بی تحرکی و استراحت مکرر، زایمان را پیچیده می کند. گزارش هایی وجود دارد که نشان می دهد در مرکز تایلند فعالیت جنسی در دوران بارداری توصیه می شده، زیرا اسپرم باعث می شود نوزاد قوی شود، اما در بخش های شمالی تایلند به آن به عنوان نوعی فعالیت شدید نگاه می شود که ممکن است منجر به سقط جنین شود. اگرچه زنان باردار از حضور در مراسم تشییع جنازه منع می شوند، اما پوشیدن نشان واره ای روی شکم می تواند اثرات منفی بر جنین را جبران کند. همچنین به زنان توصیه می شود که هیچ گونه پیش نیازی مانند خرید یا دوختن لباس های کودک انجام ندهند، زیرا ممکن است منجر به مرگ نوزاد شود. سایر باورهای مرتبط با بارداری شامل عدم نشستن در پله ها (که باعث انسداد زایمان می شود)، عدم دفن هر چیزی در خاک (که زایمان را دشوار می کند)، و انجام «دوش های جادویی» (برای تسهیل زایمان و آرامش روحی) است. این دوش ها باید با کلمات مقدس به نام "nam mon" توسط "mor mon"' (شفادهنده جادویی، یا حتی راهب) تقدیس شوند و معمولاً در فضای باز از ماه هشتم تا نهم بارداری انجام می شوند. در هفته های آخر بارداری طبیعی، زن ممکن است برای «بالا بردن رحم» ("yok thong")
به یک ماساژور مراجعه کند تا راحتی بیشتری پیدا کند. بارداری مدرن. امروزه، آزمایش بارداری در داروخانه ها موجود است. همچنین می توان بارداری را در مطب پزشک متخصص زنان با استفاده از آزمایش خون و ادرار تأیید کرد. در حال حاضر، زنان باردار موظف به حضور حداقل در چهار ویزیت قبل از زایمان هستند. بارداری های طبیعی می توانند توسط پرستاران زنان یا ماماها مدیریت شوند، در حالی که بارداری های پرخطر باید تحت نظر متخصصین زنان و زایمان باشند. به طور ایده آل، یک زن باید در ویزیت های قبل از زایمان «هر ماه تا ۲۸ هفته بارداری، سپس هر دو هفته یک بار از ۲۸ تا ۳۲ هفته و هر هفته بعد از ۳۲ هفته» شرکت کند، اما تعداد ویزیت ها بستگی به زن و ارائه دهندگان خدمات بهداشتی او دارد. در تایلند، مراقبت های قبل از زایمان در بخش خدمات بهداشتی عمومی رایگان است. در بخش خدمات بهداشتی، بخش خصوصی و عمومی وجود دارد که بخش عمومی توسط وزارت بهداشت عمومی و بیمارستان های آموزشی ارائه می شود. در مطالعه سال ۲۰۰۵ توسط لیامپوتونگ و همکاران، زنان چیانگ مای (شمال تایلند) نشان دادند که «فقط دانش فرهنگی را زمانی که قابل اجرا و مناسب برای وضعیت های روزمره زندگی شان است
، ادغام می کنند». زایمان و تولد. محل زایمان. در دهه ۱۹۶۰، ۹۹٪ از زنان در روستاها در خانه زایمان می کردند. امروزه این آمار بسیار کمتر شده است، زیرا بیشتر زنان تایلندی در بیمارستان ها و درمانگاه ها زایمان می کنند، که معمولاً همان جا برای مراقبت های قبل از زایمان مراجعه می کنند. با این حال، زایمان خانگی در حال محبوبیت است، ولی ممکن است به طور کامل تحت پوشش بیمه قرار نگیرد. به طور سنتی، زنان تایلندی در خانه زایمان می کردند، یا در اتاق خواب یا در آشپزخانه. اتاق زایمان در خانه معمولاً با Yant Trinisinghé, «پرچم های کوچکی که با اعداد مقدس از یک تا نه نوشته شده اند» یا با حروف و علائم تزئین می شد؛ هر پرچم یک «نماد از یک بخش منترای طولانی است که باور می رود قدرت دفع ارواح شرور را دارد». به جای پرچم ها، چرم گاو نیز می تواند استفاده شود. کمک کننده و پرستاران در هنگام زایمان. طبق پروفایل سلامت تایلند از سوی WHO در سال ۲۰۰۸، ۹۹٪ از زنان شهری، ۹۷٪ از زنان روستایی، و ۹۳٪ از ۲۰٪ فقیرترین زنان کودکان خود را توسط متخصصان بهداشت ماهر زایمان می کنند، که این میزان نسبت به میانگین منطقه ای ۴۹٪ بسیار بهتر است. به عنوان بخشی از برنا
مه تحصیلی چهار ساله، تمامی پرستاران شش ماه آموزش ماماگری می بینند و ممکن است بعدها تخصص پیدا کنند. با این حال، مسئولیت عمده در هنگام زایمان در بیمارستان ها بر عهده متخصص زنان و زایمان است. هنوز مشخص نیست که چگونه دستیاران سنتی زایمان آموزش می بینند، اما احتمالاً از طریق تجربه های مشاهده ای است. دستیار سنتی زایمان، که معمولاً یک زن است، در مرکز تایلند به نام "Mo Tamaye" و در شمال به نام "Mae Jang" شناخته می شود. معمولاً پذیرفته شده است که زایمان از زمانی شروع می شود که آب مادر می شکند. اگر خانواده نتواند به نزدیک ترین مرکز پزشکی برسد یا نمی خواهند، "Mo Tamaye" فراخوانده می شود. معمولاً شوهر و "Mo Tamaye" در هنگام زایمان حضور دارند، اما ممکن است بستگان و کودکان نیز حضور داشته باشند؛ با این حال، زن باردار باید از کمر تا زانو پوشانده شده باشد. وضعیت های زایمان. در موقعیت های سنتی زایمان تفاوت هایی وجود دارد. در یکی از موقعیت ها، یک تشک تا شده از پشت زن پشتیبانی می کند، در حالی که شوهر از پشت او را حمایت کرده و اجازه می دهد که او به ران هایش بچسبد. پشتیبانی از پاها با استفاده از بامبو برای فشار دادن زن در حین انقب
اضات انجام می شود. در موقعیت دیگری، زن در حال نشستن است و "Mo Tamaye" از پشت از او حمایت می کند، و او به یک طناب آویزان از سقف کشیده و برای کاهش درد از آن استفاده می کند. زن باید در فرایند زایمان فعال باشد و در زمان انقباضات نفس بکشد و فشار بیاورد، با کمک "Mo Tamaye". در یک محیط پزشکی، احتمالاً یک زن گزینه های محدودی برای وضعیت های زایمان دارد و به طور افقی روی تخت برای زایمان قرار می گیرد. از نظر فرهنگی، نیازی به سکوت در هنگام فرایند زایمان نیست، اما مدیریت درد در بیشتر درمانگاه ها در دسترس است. اطلاعاتی دربارهٔ استفاده از نظارت بر جنین وجود ندارد؛ اما احتمالاً در بیمارستان های غربی استفاده می شود که این امر تحرک زن در هنگام زایمان را محدود می کند. بیمارستان سمیتیوج سریناکارین در بانکوک تنها بیمارستانی است که در تایلند زایمان طبیعی و زایمان در آب را ارائه می دهد. آداب و رسوم در هنگام زایمان. در صورت بروز مشکلات در هنگام زایمان، دستیار سنتی زایمان مقداری آب مقدس به زن می دهد یا بر شکم او فشار می آورد. هیچ غذایی خاصی برای خوردن در هنگام زایمان ذکر نشده است. برای تسهیل در زایمان، تمام پنجره ها و درها باید باز ب
اشد و زن باید به سمت شرق باشد تا نماد ظهور زندگی جدید باشد. شوهر نیز باید هیزم ها را خارج از خانه و به سمت شرق قرار دهد. هر میخ بسته شده باید باز شود، و هیچ کس نباید میخ به دیوار بکوبد تا از توقف زایمان جلوگیری شود. به دنیا آمدن نوزاد با بند ناف (مقدس) که دور گردن پیچیده شده، به عنوان نشانه ای از خوشبختی در نظر گرفته می شد. سزارین. در مدل پزشکی بارداری، عمل سزارین در صورت بروز مشکلات انجام می شود. با این حال، نرخ سزارین در سطح جهانی در حال افزایش است، که ممکن است به دلیل انگیزه های مالی باشد. تایلند نیز از این قاعده مستثنی نیست و نرخ سزارین از ۱۵٫۲٪ (۱۹۹۰) به 22.4% (1996) و به ۳۴٪ (۲۰۰۷) رسیده است. مطالعه ای در سال ۲۰۰۰ نتیجه گیری کرد که «موارد خصوصی شانس ۵٫۸۳ برابر بیشتری برای سزارین اولیه نسبت به موارد غیرخصوصی دارند»، زیرا «پزشکان احساس می کنند که موظف به ارائه خدمات زایمان شخصی هستند، زمانی که به دلیل اختلافات زمانی و فراغت، [این امر] منجر به انجام پروسیجرهای سزارین غیرضروری و احتمالاً غیرضروری می شود». دوران پس از زایمان. دوران دوران پس از زایمان بلافاصله پس از تولد کودک آغاز می شود، اما مشخص نیست که چه
زمانی به پایان می رسد. این دوران پس از زایمان خانگی در خانه ادامه می یابد، یا در صورت زایمان در بیمارستان، به مدت ۲ تا ۳ روز در بیمارستان و سپس در خانه ادامه می یابد. بند ناف و جفت جنین. پس از زایمان سنتی، "Mo Tamaye" سه بار بند ناف را از کودک می کشد «برای پاک کردن کثیفی ها»، سپس آن را به عقب برمی گرداند، بند ناف را در دو نقطه با یک نخ پنبه ای خاص می بندد و بند ناف را در میان دو نقطه بسته برش می دهد. بند ناف بریده شده سپس سوزانده می شود و جفت جنین دفن می شود، معمولاً توسط پدر. مراسم گذراندن زن از دوران بلوغ. پس از آنکه زن اولین کودک خود را به دنیا می آورد، او به عنوان یک فرد بالغ در نظر گرفته می شود. سپس او وارد مراسم "Yu Fai" می شود، که در آن باید برای تعداد فردی از روزها، معمولاً حدود ۱۱ روز، نزدیک آتش دراز بکشد تا رحم او به اندازه طبیعی خود بازگردد. پس از هر زایمان بعدی، تعداد روزهایی که باید نزدیک آتش باشد ممکن است کاهش یابد. همچنین، یک جعبه چوبی با یک ظرف آتش ممکن است بر روی شکم زن قرار داده شود تا همان هدف را دنبال کند. گفته می شود که آتش همچنین ارواح شرور را می ترساند، به ویژه وقتی که با بوی عطر گیاه ن
عناع ترکیب شود. پس از مراسم "Yu Fai"، زن مجاز است از خانه والدین خود که پیش از بارداری و در دوران آن در آنجا زندگی می کرد، بیرون برود زیرا او اکنون یک فرد بالغ است. رژیم غذایی و رفتار پس از زایمان. همانند رژیم غذایی دوران بارداری، مصرف غذاهای گرم توصیه می شود، مانند خورش کاری داغ. رژیم غذایی زن باید شامل برنج و سبزیجات در چند ماه اول پس از زایمان باشد؛ گوشت، به جز ماهی، باید اجتناب شود. از منظر طب سنتی تایلندی، «طعم های ترش [بدن را] خشک نمی کنند، بلکه آب را در بدن جمع می کنند؛ تخم مرغ [برای بدن] بسیار سرد است؛ جک فروت [باد] را به بدن وارد می کند؛ برنج چسبناک و شکر شیرینی ها رحم را مرطوب می کنند؛ میوه ها [قدرت] نمی دهند و [بیش از حد] سرد هستند». چای های گیاهی ("naam puu loey") باید مصرف شوند و حمام کردن با آب گیاهی ("naam puu loeyand naam bai paw") روزانه انجام شود، بدون شستن موها در دو هفته اول. مراقبت های پس از زایمان و مرخصی مادرانه. وظایف خانگی توسط بستگان زن و فرزندان بزرگتر انجام می شود. به طور سنتی، بستگان زن همچنین از مادر جدید بازدید می کردند. در عرض ۴ تا ۸ هفته، زن باید برای معاینه سلامت به یک کلینیک
مراجعه کرده و تولد کودک خود را ثبت کند. قانون قانون حمایت از کارگران ۱۹۹۸ به زنان حق سه ماه مرخصی مادرانه را می دهد تا شغل خود را حفظ کنند و بتوانند با نامه پزشک، وظایف خود را موقتاً تغییر دهند. در عمل، حقوق کارگران در تایلند بسیار ضعیف است و این قوانین به طور عمومی اجرایی نمی شوند. فعالان کارگری تحت تعقیب قرار می گیرند، کارگران مهاجر مورد بهره کشی قرار می گیرند و کارگران قاچاق در صنایع سکس و ماهیگیری شایع هستند.
بعداً میبینمت (انگلیسی: See You After) یک فیلم درام آمریکایی محصول سال ۲۰۲۱ به کارگردانی، تهیه کنندگی و تدوین ماری واکر (در اولین کارگردانی اش) بر اساس فیلمنامه ای است که او با کریستن اونو نوشته است. در این فیلم پویا محسنی، لین چن، دنی جاکوبز، نیکان رابینسون و نیکول بوشهری به ایفای نقش پرداخته اند. این فیلم در ۱۶ مارس ۲۰۲۱ در جنوب از جنوب غربی نمایش داده شد، و در ۱ آوریل ۲۰۲۲ در ایالات متحده اکران شد، و در ۱۹ آوریل به صورت ویدئویی و پخش پخش شد. فیلم به طور کلی نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد. ساخت. این فیلم در سیزده روز در لس آنجلس فیلمبرداری شد. فیلمبرداری در ۱ فوریه ۲۰۲۰ به پایان رسید.
زایمان در نپال () بر روی شیوه های باروری و زایمان در این کشور تمرکز دارد. در حالی که پزشکی مدرن غربی تا حدی در سراسر کشور گسترش یافته است، مناطق مختلف نپال هنوز به مراقبت های زایمان و نوزاد طبق باورها، نگرش ها و رسوم سنتی خود ادامه می دهند. زایمان در نپال تحت تأثیر عوامل فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی قرار دارد. در بسیاری از مناطق روستایی، زنان به طور معمول تنها یا با کمک بستگان و ماماهای سنتی زایمان می کنند، که برخی از این ماماها آموزش های لازم را دریافت نکرده اند و از روش های غیرایمن مانند استفاده از تیغ آلوده برای بریدن بند ناف استفاده می کنند. باورهای فرهنگی نقش مهمی در فرایند زایمان دارند؛ برای مثال، بسیاری از نپالی ها زایمان را بخشی از برنامه خداوند می دانند و اعتقاد دارند که زایمان در زمان معین خود اتفاق می افتد. در برخی مناطق، زنانی که در حال زایمان هستند به دلیل اعتقادات فرهنگی در معرض انزوا قرار می گیرند. با این حال، در مناطق شهری، روند تغییراتی در حال رخ دادن است. در کاتماندو، پایتخت نپال، شوهران اکنون قادر به حمایت از همسران خود در هنگام زایمان در بیمارستان ها هستند، که این تغییر ناشی از مهاجرت به شهره
ای بزرگ، افزایش آگاهی و تغییرات فرهنگی است. همچنین، دسترسی به خدمات بهداشتی و مراقبت های پزشکی همچنان محدود است، به ویژه در مناطق روستایی، جایی که آموزش به ماماها و دسترسی به مراقبت های بهداشتی مناسب همچنان چالش هایی جدی به شمار می آید. پیش زمینه. نظریه های سلامتی و بیماری. نظریه های بومی نپالی دربارهٔ بیماری با آنچه در دنیای مدرن غربی شناخته شده است، متفاوت است. آن ها به نظریه میکروبی بیماری ها اعتقادی ندارند؛ بلکه باور دارند که بیماری ناشی از نیروهای شروری است که وارد بدن می شوند، تعادل طبیعی بدن را مختل کرده و بیماری ایجاد می کنند. بر عهده شفا دهنده ("dhami-jhankris") است که تلاش کند تا نیروهای شرور را از بدن بیرون کند و تعادل را در سیستم بدن بازیابی کند تا عملکرد آن به طور طبیعی ادامه یابد. این باورهای بومی مشابه سنت های شفای ایمان هستند که هنوز هم امروز اجرا می شوند. شفای ایمان بر این باور استوار است که بیماری ناشی از حملات ارواح مختلف است. شفا دهندگان باید نوع روح را شناسایی کرده و برای تسکین آن روح، هدیه ای تقدیم کنند یا با استفاده از استخوان روح (معمولاً استخوان ران انسان) آن روح را به زور بیرون کنند.
این مراسم ها معمولاً شامل لباس های رنگارنگ، دعا، آوازخوانی، رقص و طبل زنی است و همچنین قربانی کردن یک خروس یا یک بز سیاه انجام می شود. این مراسم ها توسط "dhami-jhankri" (شمن باوری)، "pandit-lama-gubhaju-pujari" (روحانیون گروه های مختلف قومی و دینی) و "jyotishi" (اختربینی) برگزار می شود. دو سنت درمانی دیگر در نپال وجود دارد که شامل آیورودا، پزشکی تبتی و شفای ایمان هستند. آیورودا بر اساس نظریه تری دوشا بیماری استوار است که در آن سه دوشا یا مزاج ها به نام های "Vata" (باد)، "Pitta" (صفرا) و "Kapha" (بلغم) وجود دارند. اختلال در تعادل این مزاج ها منجر به بیماری می شود. شفا دهندگان سنتی به دو دسته شفا دهندگان ایمان دار و ارائه دهندگان پزشکی تقسیم می شوند. ارائه دهندگان پزشکی شامل "Baidhya-Kabiraj" هستند که از معجون ها، ترکیبات فلزی و گیاهان برای درمان بیماری ها استفاده می کنند و "Jadi-butiwala" که فقط از گیاهان برای درمان استفاده می کنند. طب سنتی تبتی ("gso ba rig pa") بر این باور استوار است که دنیای فیزیکی، از جمله بدن های ما، محصول ادراک فردی ماست و این ذهن است که بیماری را به بدن می آورد. پزشکان تبتی، "Amchis"،
به بیمار کمک می کنند تا خودآگاهی بیشتری پیدا کرده و تعادل و هماهنگی میان بدن و نیروهای کیهان را بازسازی کنند. آمارهای سلامتی. نسبت جنسی جمعیت کنونی نپال ۰٫۹۸ مرد/زن است. امید به زندگی زنان ۶۸٫۹۲ سال است، در حالی که این عدد برای مردان ۶۶٫۱۸ سال است. میزان باروری کل ۲٫۲۴ فرزند به ازای هر زن است و نرخ تولد ۲۰٫۶۴ تولد به ازای هر ۱٬۰۰۰ نفر است. میانگین سن مادران در اولین زایمان ۲۰٫۱ سال است. ۴۹٫۷٪ از جمعیت از پیشگیری از بارداری استفاده می کنند. نرخ سقط جنین در کشور مشخص نیست، احتمالاً به دلیل آنکه این موضوع تابو به حساب می آید، زنان کمتر تمایل دارند که این موضوع را گزارش دهند. نرخ مرگ ومیر مادران به طور چشمگیری از ۵۳۹ مرگ به ازای هر ۱۰۰٬۰۰۰ تولد زنده در سال ۱۹۹۶ به ۲۵۸ مرگ به ازای هر ۱۰۰٬۰۰۰ تولد زنده در سال ۲۰۱۵ کاهش یافته است. برای این دستاورد، کشور در اجلاس مرور اهداف توسعه هزاره در سال ۲۰۱۰ مورد تجلیل قرار گرفت. علت های اصلی مرگ مادر شامل خونریزی بعد از زایمان (۴۶٪)، obstructed labor (16%)، عوارض بارداری ناشی از فشار خون و اکلامپسی (۱۴٪) و تب نفاسی (۱۲٪) در سال ۲۰۱۵ بوده است. ۶۷٪ از مرگ های مادرانه در خانه اتف
اق می افتد، ۱۱٪ در یک مرکز بهداشتی و ۱۱٪ در مسیر به سمت مرکز بهداشتی رخ می دهد. ۹۰٪ از مرگ های مادرانه در مناطق روستایی رخ می دهد. میزان زایمان هایی که توسط افراد متخصص (پزشکان، پرستاران، ماماها) انجام می شود از ۴٪ در سال ۱۹۹۰ به ۵۳٪ در سال ۲۰۱۵ افزایش یافته است. میزان حضور متخصصان در زایمان در مناطق شهری ۷۲٫۷٪ است، در حالی که در مناطق روستایی این میزان به ۳۲٫۳٪ می رسد. در بین ۲۰٪ فقیرترین افراد جامعه، تنها ۱۰٫۷٪ از خدمات متخصص در زایمان بهره مند می شوند، در حالی که این میزان در بین ۲۰٪ ثروتمندترین افراد جامعه به ۸۱٫۵٪ می رسد. میزان مرگ و میر زیر پنج سال از ۱۴۲ مرگ به ازای هر ۱۰۰۰ تولد زنده در سال ۱۹۹۰ به ۴۲ مرگ به ازای هر ۱۰۰۰ تولد زنده در سال ۲۰۱۲ کاهش یافته است. مرگ ومیر نوزادان (زیر یک سال) ۳۹٫۱۴ مرگ به ازای هر ۱۰۰۰ تولد زنده است. میزان مرگ و میر پری ناتال ۲۴ مرگ به ازای هر ۱۰۰۰ تولد زنده است. رفتارها و باورهای دوران بارداری. مراقبت های دوران بارداری. بر اساس گزارش یونیسف، ۵۸٫۳٪ از زنان حداقل یکبار برای مراقبت های دوران بارداری مراجعه می کنند و ۵۰٫۱٪ حداقل چهاربار مراجعه دارند. با این حال، مطالعات دیگر نش
ان داده است که پوشش مراقبت های دوران بارداری در جوامع روستایی به اندازه ۲۹٪ و در مناطق شهری به بیش از ۷۹٪ می رسد. به طور میانگین، هر جلسه مراقبتی حدود ۱۰ دقیقه طول می کشد و بیشتر بر آموزش بهداشتی و مشاوره تأکید دارد. معاینات بدنی و اندازه گیری فشار خون در ۸۵–۹۵٪ موارد انجام می شود، اما آزمایش های بیوشیمیایی مانند تجزیه و تحلیل ادرار و تست های سرولوژی برای سیفلیس همیشه انجام نمی شود. موضوعات اصلی که در طول این ملاقات ها بحث می شود شامل تغذیه، بهداشت شخصی و اطمینان عمومی از اینکه «همه چیز خوب است» می باشد. خوشبختانه، ۷۶٪ از زنان علائم عوارض بارداری را دریافت کرده اند. به همین ترتیب، تاریخچه گیری از زنان به طور خاص بر بارداری جاری متمرکز است و نه تجربیات قبلی احتمالی. به همین دلیل، مشکلات بارداری اغلب مطرح نمی شود و پیگیری های مداوم با ارجاع به مراکز درمانی در جوامع روستایی انجام نمی شود. مداخلات پیشگیرانه در دو دهه گذشته به طرز چشمگیری بهبود یافته است. هشت نفر از هر ده زن اکنون در دوران بارداری مکمل های آهن مصرف می کنند. اگرچه پیشرفت هایی حاصل شده است، اما تنها ۵۵٪ از زنان داروهای ضد کرم های روده ای مصرف می کنن