Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د. در این میان، گراندی امضاها را برای طرح خود جمع آوری کرد. پس از مداخلات دیگر موافق و مخالف طرح گراندی، موسولینی به شرکت کنندگان گفت که در مورد تصمیم خود تأمل کنند، زیرا تأیید طرح گراندی به معنای پایان فاشیسم خواهد بود. او همچنین در مورد این توهم هشدار داد که آنگلو-آمریکایی ها به این امر راضی خواهند شد، زیرا آنچه واقعاً می خواستند پایان ایتالیا بود که تحت حکومت او بیش از حد قوی شده بود. او گفت که این موضوع به او مربوط نمی شود، زیرا مطمئن بود که می توان در جنگ پیروز شد. او «کلیدی» برای انجام این کار داشت، اما نمی توانست آن را فاش کند و حاضر نبود اجازه دهد شاه گلویش را ببرد. اگر شاه دوباره اعتماد خود را به او تأیید می کرد، عواقب آن برای هواداران حزب فاشیست گراندی وخیم می بود. در پایان سخنرانی اش، بسیاری از گراکی ها به وضوح متزلزل شدند. گراندی گفت که دوچه از همه آنها اخاذی می کند و اگر قرار باشد بین وفاداری به او و وفاداری به میهن یکی را انتخاب کنند، انتخاب واضح است. در این مرحله، اسکورتزا با ارائه طرح حزب فاشیست خود همه را غافلگیر کرد. این پیشنهاد نامزدی سه وزیر جنگ و وزیر کشور، همگی تحت نظر موسولینی، و تمرکز
قدرت در دست حزب فاشیست را مطرح می کرد. سخنرانی او به امیدهای دوچه برای شکست دادن گراندی لطمه زد، زیرا حزب در میان تقریباً تمام فاشیست های عالی رتبه بی اعتبار شده بود. در پایان مداخله اسکورتزا، سواردو اعلام کرد که امضای خود را از طرح گراندی پس می گیرد و پیشنهاد داد که سه سند را متحد کند. چانو از فاریناچی خواست که طرح خود را پس بگیرد و از گراندی بخواهد که دو سند آنها را متحد کند، اما فاریناچی امتناع کرد. بوتای گفت که رأی دادن به گراندی به امری آبرومندانه تبدیل شده است. پس از مداخلات دیگر و نُه ساعت بحث، موسولینی ساعت دو بامداد جلسه را پایان یافته اعلام کرد و به اسکورتزا دستور داد تا رأی گیری را ادامه دهد. آنها ابتدا به طرح گراندی رأی دادند زیرا بیشترین طرفدار را داشت. اسکورتزا اولین کسی بود که رأی داد و گفت «نه». پس از او، مارشال دو بونو گفت «بله» و افراد مردد را با خود همراه کرد. در نهایت، گراندی با 19 رأی موافق و 8 رأی مخالف، این طرح را تصویب کرد. موسولینی این سند را تأیید شده اعلام کرد و پرسید چه کسی باید نتیجه را به پادشاه ارائه دهد. گراندی پاسخ داد: «تو». دوچه نتیجه گرفت: «تو بحران رژیم را برانگیختی». پس ا
ز آن، اسکورتزا سعی کرد سلام نظامی بدهد اما موسولینی مانع او شد. در حالی که همه اعضای شورای عالی فاشیسم کاخ را ترک کردند، موسولینی نزد اسکورتزا ماند تا در مورد ارزش قانونی طرح بحث کند. آنها به این نتیجه رسیدند که این فقط یک "توصیه" به پادشاه است. اسکورتزا پیشنهاد داد که موسولینی طرح گراندی را بپذیرد، اما او امتناع کرد زیرا در شورای عالی خود را در مقابل متحدانش می دید[ پس از آن، موسولینی قبل از رسیدن به همسرش در ویلا تورلونیا، با معشوقه اش، کلارا پتاچی، تماس گرفت. در طول مکالمه اش که شنود می شد، با ناامیدی به او گفت: "ما به بخش پایانی رسیدیم، بزرگترین نقطه عطف تاریخ"؛ "ستاره تاریک شد"؛ "همه چیز اکنون تمام شد". پس از آن، اسکورتزا ساعت 3:00 بامداد یکشنبه 25 ژوئیه 1943، دوچه را به ویلا تورلونیا همراهی کرد. دستگیری موسولینی. گراندی تا ساعت ۶:۰۰ بعد از جلسه شورای عالی با پیترو داکوارونه ملاقات کرد تا یکی از دو نسخه از طرح را به او بدهد. ساعت ۷:۰۰، داکوارونه به پادشاه اطلاع داد. پادشاه با بادولیو تماس گرفت و به او گفت که جانشین موسولینی خواهد بود. قرار بود عملیات در ۲۹ ژوئیه آغاز شود. موسولینی به سر کار رفت و نامه ای
از تولیو چانتی روی میزش پیدا کرد که رأی خود به طرح گراندی را پس می گرفت. او دستور داد گراندی از دفترش در مونته چیتوریو جستجو شود، اما او پاسخ داد که در رم نیست، که احتمالاً در تلاشی برای دادن وظیفه برقراری ارتباط با متفقین برای آماده سازی آتش بس بود. موسولینی با دربار سلطنتی تماس گرفت تا درخواست ملاقات با پادشاه را برای گزارش جلسه شب قبل داشته باشد. این تماس پادشاه را که تصمیم گرفته بود دوچه را در همان روز دستگیر کند، نگران کرد. دستگیری ساعت ۱۷:۰۰ در ویلا ساوویا رخ داد. ژنرال کاستلانو با فرمانده کل کارابینیری، ژنرال آنجلو چریکا، که دستگیری را سازماندهی کرده بود، تماس گرفت. سرهنگ دوم جووانی فرینیانی به دستور پادشاه بر دستگیری موسولینی نظارت داشت. سروان پائولو ویگنری از کارابینیری مأمور اجرای دستگیری شد. سرهنگ دوم فرینیانی حدود ساعت ۱۴:۰۰ روز ۲۵ ژوئیه، او را به همراه همکارش سروان رافائله آورسا، از طریق تلفن احضار کرد تا روش اجرای دستور دستگیری صادر شده علیه دوچه را بررسی کند. به ویگنری دستور داده شد که موسولینی را تحویل دهد و به هر قیمتی مأموریت را به پایان برساند. در همین حال، موسولینی با سفیر ژاپن، شینروکورو
هیداکا، که سه هفته منتظر جلسه استماع رسمی بود، ملاقات کرد. هیداکا نظر موسولینی که از نخست وزیر ژاپن، ژنرال هیدکی توجو، درخواست کرده بود که با هیتلر تماس گرفته و او را متقاعد کند که با استالین به توافق برسد را شنید. در غیر این صورت، ایتالیا مجبور به ترک اتحاد می شد. بعدازظهر، موسولینی از محله سن لورنزو بازدید کرد تا خسارات ناشی از بمباران را مشاهده کند. در ویلا تورلونیا، همسرش، دونا راکله، به او گفت که به قرار ملاقات با پادشاه نرود زیرا ویکتور امانوئل قابل اعتماد نیست. همسرش به او گفت: «تو دیگر برنخواهی گشت»، اما او گفت که پادشاه بهترین دوست اوست. ساعت ۱۷:۰۰، موسولینی، که توسط مأموران ریاست جمهوری اسکورت می شد، به ویلا ساوویا رسید، جایی که پادشاه منتظرش بود. او یک نسخه از قانون شورای عالی فاشیسم، طرح گراندی و نامه چانتی را با خود آورد. دوچه سعی کرد ویکتور امانوئل را متقاعد کند که طرح گراندی هیچ ارزش قانونی ندارد و بسیاری از هواداران آن نظر خود را تغییر داده اند. پادشاه به او گفت که کشور ورشکسته است و شرایط ایجاب می کند که او از سمت خود استعفا دهد. رئیس جدید شورای وزیران مارشال بادولیو خواهد بود. موسولینی از آ
ینده خود بیمناک بود، اما پادشاه به او اطمینان داد که شخصاً از امنیت او و خانواده اش مراقبت خواهد کرد. ویکتور امانوئل او را تا در همراهی کرد و در آنجا با سروان ویگنری ملاقات کرد. دوچه به سمت ماشینش رفت، اما کاپیتان ویگنری به او گفت که برای امنیتش به آمبولانسی در همان نزدیکی برود. موسولینی گفت نیازی به این کار نیست، اما او را تا آمبولانسی که پلیس ها منتظرش بودند، دنبال کرد. آمبولانس از پارک خارج شد و با سرعت از رم عبور کرد تا به پادگان ارتش "پودگورا" (Podgora) در تراستوره رسید و در نهایت به پادگان کارابینیری "لنیانو" (Legnano) در پراتی منتقل شد. دوچه همان شب نامه ای محبت آمیز از بادولیو دریافت کرد که در آن لزوم نگهداری او توضیح داده شده و از او پرسیده شده بود که می خواهد به کجا برده شود. موسولینی درخواست کرد که به اقامتگاه تابستانی اش، روکا دله کامینات، در رومانیا برود و او به بادولیو نوشت که با کمال میل حاضر است به او و دولتش کمک کند. انتقال به اقامتگاه تابستانی اش امکان پذیر نبود و دو روز بعد او را به گائتا بردند، جایی که ناوچه پرسفونه او را به جزیره پونزا برد. او به جزیره لا مادالنا و در نهایت به کامپو ایمپر
اتوره منتقل شد، جایی که تا 12 سپتامبر 1943 در آنجا ماند تا اینکه یک واحد کماندویی آلمانی به رهبری اتو اسکورتسنی او را آزاد کرد. در همین حال، تمام مراکز تلفن مسدود شدند. رئیس جدید پلیس، کارمینه سنیزه، که در ساعت ۱۷:۳۰ توسط دوک داکارونه منصوب شده بود، به پیشخدمت رم دستور داد تا تمام افسران پلیس حاضر در پایتخت را دستگیر کند. EIAR، که با ستاد MVSN (پیراهن سیاه ها) مرتبط بود، نیز منزوی شد. پادشاه نخستین ملاقات خود را با بادولیو داشت. در ساعت ۱۸:۰۰، دبیر حزب، اسکورتزا، منتظر ملاقات با موسولینی بود و وقتی دید که او نیامده، به ستاد کارابینیری رفت. در آنجا توسط چریکا دستگیر شد، اما پس از قول اینکه هم او و هم حزب ملی فاشیست به دولت جدید وفادار خواهند بود، با قول خود آزاد شد. سرنوشت مشابهی برای MVSN رقم خورد: رئیس ستاد آن، سپهبد انزو گالبیاتی، به موسولینی توصیه کرد که ۱۹ افسر پلیس را که به طرح گراندی رأی داده بودند، دستگیر کند، اما او امتناع کرد. پس از اطلاع از دستگیری موسولینی، او مشاهده کرد که ستاد MVSN در ویاله رومانی (Viale Romania) توسط واحدهای ارتش محاصره شده است. گالبیاتی سپس به افرادش دستور داد که حوادث را تحریک
نکنند. اگرچه اکثر افسرانش می خواستند واکنش نشان دهند، اما او پس از مشورت با چهار ژنرال، معاون وزیر کشور، اومبرتو آلبینی، را فراخواند و اعلام کرد که MVSN "به اصول خود وفادار خواهد ماند، یعنی خدمت به سرزمین پدری از طریق جفت خود، دوچه و پادشاه". از آنجایی که جنگ علیه متفقین ادامه داشت، وظیفه هر پیراهن سیاه ادامه مبارزه بود. بادولیو هیچ ترسی از پیراهن سیاه ها نداشت. بلافاصله، گالبیاتی با کویرینو آرملینی، یک ژنرال ارتش، جایگزین شد و چند روز بعد دستگیر شد. سپس MVSN در ارتش سلطنتی ایتالیا ادغام و منحل شد. اعلام این خبر و واکنش عمومی مردم ایتالیا. در ساعت ۲۲:۴۵ روز ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، تیتا آریستا (ملقب به «voce littoria») اعلام کرد که موسولینی استعفا داده و بادولیو نخست وزیر جدید است. این اطلاعیه با این کلمات به پایان رسید: «جنگ ادامه دارد. ایتالیا به حرف خود عمل خواهد کرد» (La guerra continua. L'Italia tiene fede alla parola data). پس از پایان مخابره، مردم به آرامی از وضعیت سیاسی ناشی از آن آگاه شدند. بنابراین پائولو مونلی، نویسنده و روزنامه نگار، آنچه را که در پایتخت اتفاق افتاد، شرح می دهد: در سراسر ایتالیا، مردان و ز
نان به بیرون رفتند و نمادهای فاشیست را تراشیدند و پوسترهای تبلیغاتی را از ساختمان ها برداشتند. در رم، دولت فاشیست های عالی رتبه را در فورته بوکا، زندان نظامی رم در آن زمان، بازداشت کرد. عدم خشونت قابل توجه بود؛ انتقام مردم عمدتاً به کندن "باگ"، سنجاق فاشیستی، از روی کت فاشیست ها یا مجبور کردن آنها به نوشیدن به سلامتی بادولیو محدود می شد. روشنفکر ایتالیایی، رانچو بیانکی باندینلی، در اشاره به سقوط سریع و بدون خونریزی رژیم دیرینه، در دفتر خاطرات خود در آن زمان نوشت: «پشت ظاهر هیچ چیز نبود. بازیگر اول سر مقوایی بزرگش را برداشت و خدمتکاران احمقش را با دستبند به خانه فرستاد.» پیامدها. واکنش آلمان. آلمانی ها حدود ساعت ۱۹:۳۰ خبر دستگیری موسولینی را دریافت کردند و فوراً به برلین اطلاع دادند. پیشوا خشمگین شد. فاریناچی به سفارت آلمان رفت و در آنجا کسلرینگ به او پیشنهاد داد که به لشکر زرهی "M"، گروهی از فاشیست های فداکار، بپیوندد. آنها در مونته روتوندو اردو زده بودند، جایی که می توانستند به رم لشکرکشی کنند و دوچه را آزاد کنند. فاریناچی امتناع کرد و درخواست کرد که به آلمان آورده شود. او با هواپیما از فراسکاتی ایتالیا را ت
رک کرد و در مونیخ فرود آمد. واحدهای لشکر ۴۴ پیاده نظام و تیپ ۳۶ کوهستانی ارتش آلمان از گذرگاه های برنر، رشن و توبلاخ عبور کردند و تیرول جنوبی را اشغال کردند. سایر واحدهای آلمانی نیز از مرزهای جولیان و پیمونتس به ایتالیا نفوذ کردند. قطارهایی که سربازان را منتقل می کردند، با تصاویر و ستایش های موسولینی پوشانده شده بودند. از ۲۶ ژوئیه تا ۸ اوت، هشت لشکر و یک تیپ آلمانی بدون رضایت ایتالیا به شمال و مرکز ایتالیا منتقل شدند - همان نیروهایی که هیتلر دو هفته قبل در فلتره از موسولینی دریغ کرده بود. «چهل و شش روز»، آتش بس و جنگ داخلی. چهل و شش روز از دستگیری موسولینی در ۲۵ ژوئیه تا اعلام عمومی آتش بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر (امضا شده در ۳ سپتامبر، که از مردم ایتالیا و متحدان آلمان نازی ایتالیا مخفی نگه داشته شد) باعث آغاز اقدامات متعددی در ایتالیا شد. جمله آخر بیانیه ۲۵ ژوئیه ("جنگ ادامه دارد. ایتالیا به حرف خود وفادار خواهد بود") اگرچه برای متفقین گیج کننده بود، اما هیتلر را فریب نداد، زیرا او بلافاصله فهمید که تغییر رژیم به احتمال زیاد منجر به جدایی ایتالیایی ها خواهد شد که نیروهای آلمانی در جنوب ایتالیا و کل حضور ورماخ
ت در جنوب اروپا را به خطر می انداخت. با این حال، دولت بادولیو در ابتدا هیچ تلاشی برای برقراری ارتباط با انگلیسی-آمریکایی ها نکرد، در حالی که به طور متناوب درخواست کمک و مانع تراشی در برابر نیروهای آلمانی در حال ورود و درخواست استقرار لشکرهای آلمانی در جنوب، در خط مقدم علیه متفقین، می کرد. آلمان تحرکات نیروها را به ایتالیا افزایش داد، ظاهراً برای حمایت از ایتالیا در برابر تحرکات نیروهای متفقین از جنوب ایتالیا. وزیر امور خارجه جدید، گواریلیا (Guariglia)، سفیر در ترکیه بود و انتظار برای بازگشت او از آنکارا، زمان را از دست داد. پادشاه، پس از فعالیتش در 25 ژوئیه، غیرفعال بود و اقدامات سیاسی را به دِ آکوارونه و بادولیو واگذار کرد. پس از آنکه دولت بادولیو اجازه داد مردم در ۲۵ ژوئیه جشن بگیرند، در ۲۶ ژوئیه وضعیت محاصره و منع رفت و آمد اعلام کرد. در ۲۷ ژوئیه، نخستین شورای وزیران تحت نظر بادولیو تشکیل شد. در این جلسه، تصمیم گرفته شد که موسولینی ("زندانی دولت") به یک جزیره منتقل شود و حزب فاشیست، شورای عالی، مجمع فاشیست ها و شرکت ها و دادگاه ویژه دفاع از کشور ( Special Tribunal for the Defense of the State) منحل شوند.[۱
۶۲] همچنین تشکیل مجدد همه احزاب سیاسی ممنوع شد. با وجود این ممنوعیت، نمایندگان احزاب سیاسی در ۲۶ ژوئیه در میلان و در ۲۷ ژوئیه در رم به سرپرستی ایوانوئه بونومی تشکیل جلسه دادند. آنها در ۲ اوت دوباره در رم گرد هم آمدند. اعضای حزب دموکراسی مسیحی، حزب لیبرال ایتالیا، حزب سوسیالیست ایتالیا، حزب اقدام و حزب کمونیست ایتالیا شروع به سازماندهی یک اقدام مشترک علیه دولت کردند. همزمان، چندین تظاهرات علیه بادولیو منجر به ۸۳ کشته و چند صد زخمی در سراسر کشور شد. گراندی صبح یکشنبه گزارشی از جلسه ۲ آگوست را برای نماینده مطبوعات خارجی ارسال کرد، اما می دانست که این جلسه مسدود شده است. گراندی می دانست که دولت جدید می خواهد سهم فاشیست ها در سقوط موسولینی را کم رنگ کند. او سفیران اسپانیا و سوئیس را که مشتاق دریافت روایتی دست اول بودند، به دفتر خود در مونته چیتوریو فراخواند و تنها درخواستش این بود که روایتش در مطبوعات منتشر شود. پس از انتشار جلسه در مطبوعات سوئیس در روز بعد، او با دوک داکوارونه ملاقات کرد و با او مشاجره داشت. گراندی بعداً با پادشاه، بادولیو و پاپ ملاقات کرد و پیشنهاد داد که مخفیانه به مادرید فرستاده شود تا بتواند
با دوست قدیمی اش ساموئل هوار، سفیر بریتانیا در اسپانیا، ملاقات کند. او می خواست در مورد تسلیم ایتالیا صحبت کند. آلمانی ها از دیدار او با پیوس دوازدهم مطلع شدند و گشتاپو او را ردیابی می کرد. در ۳۱ ژوئیه، او با وزیر امور خارجه جدید، گواریلیا، ملاقات کرد، اما گواریلیا عجله ای برای فرستادن او به مادرید نداشت. اقدامات متناقض دولت بادولیو در طول چهل و شش روز، به ویژه آتش بس کاسیبیله با متفقین، فاجعه ملی ۸ سپتامبر را به همراه داشت: فروپاشی نیروهای مسلح در مواجهه با عملیات آخسه آلمان که برای خلع سلاح آنها طراحی شده بود و تمام مرکز و شمال ایتالیا را تا ۱۹ سپتامبر اشغال کرد؛ از دست دادن دفاع رم در ۹ سپتامبر و فرار خانواده سلطنتی و دولت؛ آزادی موسولینی با حمله گران ساسو در ۱۲ سپتامبر؛ تأسیس جمهوسی سوسیال ایتالیا در ۲۳ سپتامبر؛ و آغاز جنگ داخلی ایتالیا. و بعدها نیز برقراری دادگاه ورونا و اعدام بیشتر کسانی که به طرح گراندی رای مثبت داده بودند. (هرچند خود گراندی موفق به فرار از مهلکه شد.) منابع و مآخذ.
فرناندو لیتزی (۲ ژانویهٔ ۱۹۱۴ – ۲۸ اوت ۲۰۰۳) مهندس عمران ایتالیایی و بنیان گذار فناوری میکروپایل بود. او در کاستلنووو دی پورتو، نزدیکی رم، به دنیا آمد و بیشتر دوران کودکی خود را در ناپل گذراند. در ۱۸ سالگی وارد آکادمی نظامی تورین شد و در ۲۲ سالگی به درجهٔ ستوان رسید. پس از فارغ التحصیلی، به تریپولی در لیبی اعزام شد. در سال ۱۹۴۲ در نبرد دیجربابوب زخمی شد و به اسارت درآمد. در دوران اسارت، در اردوگاهی در نزدیکی مرز پاکستان و افغانستان، به تحصیل مهندسی عمران پرداخت. پس از بازگشت به ایتالیا در سال ۱۹۴۶، مدرک خود را با بالاترین درجه دریافت کرد و به عنوان مهندس ارشد در شرکت «فونددیله» (Fondedile) مشغول به کار شد، جایی که نزدیک به ۵۰ سال به عنوان مدیر فنی فعالیت کرد. در دوران بازسازی پس از جنگ جهانی دوم در ایتالیا و اروپا، لیزی فناوری «پالی رادیسه» (پایهٔ ریشه ای یا میکروپایل) را برای تقویت و ترمیم بناهای تاریخی و آسیب دیده توسعه داد. اولین کاربرد بین المللی این فناوری در سال ۱۹۵۲ در آلمان برای تقویت بنیادهای کارخانهٔ کروپ (Krupp) در اسن-بوخوم و سپس در سد کرکینی در یونان بود. این تکنیک بعدها در صدها پروژه در کشورهای
مختلف به کار گرفته شد. از جمله استفاده های مهم آن می توان به ترمیم پل قدیمی فلورانس (Ponte Vecchio) در سال ۱۹۶۶ و تثبیت برج کج بورانو در ونیز اشاره کرد. لیزی در سال ۱۹۸۰ از شرکت فونددیله بازنشسته شد، اما تا زمان درگذشتش در ۲۸ اوت ۲۰۰۳ در ناپل همچنان در مشاوره و فعالیت های مهندسی فعال بود.
لوئیجی دل اُلیو مهندس عمران و استاد دانشگاه ایتالیایی است. او استاد تمام مهندسی حمل ونقل در دانشگاه کانتابریا در سانتاندِر، اسپانیا است و گروه پژوهشی مهندسی حمل ونقل پایدار و ریلی (SUMLAB) را هدایت می کند. زندگی نامه. تحصیلات و آموزش. دل اُلیو در سال ۲۰۰۱ از دانشگاه پلی تکنیک باری در رشتهٔ مهندسی عمران با گرایش حمل ونقل فارغ التحصیل شد و سال بعد مدرک کارشناسی ارشد در مهندسی ایمنی گرفت. او در سال ۲۰۰۵ از دانشگاه بورگوس در رشتهٔ مهندسی عمران و صنعتی دکترا گرفت؛ پایان نامهٔ او بر بهینه سازی شبکه های حمل ونقل عمومی تمرکز داشت. مسیر حرفه ای آکادمیک. پس از دوره های تحقیقاتی کوتاه در باری، بورگوس و سانتاندِر، دل اُلیو در سال ۲۰۰۷ به مدرسه مهندسی عمران دانشگاه کانتابریا پیوست. او در سال ۲۰۰۹ به رتبهٔ دانشیار و در ۲۰۱۸ به استاد تمام ارتقا یافت. از نوامبر ۲۰۲۰ تا نوامبر ۲۰۲۲ به عنوان معاون رئیس دانشگاه در امور تحقیق و انتقال دانش خدمت کرد. او دوباره در فوریهٔ ۲۰۲۵ به این سمت منصوب شد. پژوهش های دل اُلیو ترکیبی از نظرسنجی های ترجیح مندی اعلام شده، مدل سازی انتخاب گسسته و بهینه سازی ریاضی برای اطلاع رسانی به سیاست گذاری
حمل ونقل است. مقالهٔ او در سال ۲۰۰۶ با عنوان «مدل برنامه ریزی ریاضی دو سطحی برای تعیین موقعیت ایستگاه های اتوبوس و بهینه سازی فراوانی ها» از نخستین کاربردهای بهینه سازی دو سطحی در طراحی مشترک فاصلهٔ ایستگاه ها و فرکانس خدمات بود. پروژه های اخیر SUMLAB شامل بررسی انتخاب فرودگاه در مناطق چندفرودگاهی، اثرات بازگشتی زیست محیطی خودروهای خودران و مفهوم «شهر X دقیقه ای» برای حرکت فعال است. خدمات حرفه ای. دل اُلیو گروه SUMLAB را مدیریت می کند و عضو هیئت تحریریه مجلاتی مانند "Transportation Research Part A" و "Transport Policy" بوده است. او به مقامات حمل ونقل منطقه ای در اسپانیا و ایتالیا مشاوره داده است.
مجلس نمایندگان () مجلس سفلا در ساختار دومجلسی ایتالیا است؛ مجلس علیای آن سنا است. این دو مجلس با هم یک نظام دو مجلسی کامل را تشکیل می دهند، بدین معنا که وظایف یکسانی را انجام می دهند اما به طور جداگانه عمل می کنند. مجلس نمایندگان ۴۰۰ کرسی دارد که از این میان ۳۹۲ کرسی از حوزه های انتخابیهٔ داخل ایتالیا و ۸ کرسی از سوی شهروندان ایتالیایی مقیم خارج انتخاب می شوند. نمایندگان با لقب "محترم" (ایتالیایی: "Onorevole") خطاب می شوندو نشست های آنان در کاخ مونتچیتوریو برگزار می گردد. محل نشست ها. محل استقرار مجلس نمایندگان، "کاخ مونتچیتوریو" است که از سال ۱۸۷۱، اندکی پس از انتقال پایتخت پادشاهی ایتالیا به رم در پی پایان موفقیت آمیز جنبش وحدت ایتالیا، محل برگزاری نشست های آن بوده است. پیش از آن، محل برگزاری مجلس نمایندگان پادشاهی ایتالیا برای مدتی کوتاه در "کاخ کارینیانو" در تورین (۱۸۶۱ تا ۱۸۶۵) و سپس در "کاخ وکیو" در فلورانس (۱۸۶۵ تا ۱۸۷۱) قرار داشت. در دوران رژیم فاشیستی بنیتو موسولینی، مجلس نمایندگان منحل شد و از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۳ (در جریان جنگ جهانی دوم) نهاد صوری مجلس فاش ها و بنگاه ها جایگزین آن گردید.
انمتازوباکتام () یک داروی کمکی آنتی بیوتیک است که به عنوان یک مهارکننده بتا-لاکتاماز عمل می کند و از تجزیه سایر داروهای آنتی بیوتیک جلوگیری می کند. در ایالات متحده آمریکا و اتحادیه اروپا، انمتازوباکتام برای استفاده در ترکیب سفپیم/انمتازوباکتام (Exblifep) تأیید شده است.
تانیبورباکتام () دارویی است که به عنوان یک مهارکننده بتا-لاکتاماز عمل می کند. این دارو عملکرد بتا-لاکتامازهای باکتریایی را که باعث مقاومت در برابر آنتی بیوتیک های بتا-لاکتام می شوند، مهار می کند. با این حال، برخلاف سایر مهارکننده های بتا-لاکتاماز که به عنوان دارو استفاده می شوند، تانیبورباکتام در برابر آنزیم های گروه متالوبتا-لاکتاماز ۱ دهلی نو که شایع ترین منابع مقاومت اکتسابی آنتی بیوتیک در سراسر جهان هستند، مؤثر است. تانیبورباکتام، در ترکیب با سفپیم، در آزمایش های بالینی برای درمان عفونت های باکتریایی، از جمله عفونت دستگاه ادراری و پیلونفریت، در حال انجام است.
امانوئله سورینو (به ایتالیایی: _Emanuele Severino_؛ زادهٔ ۲۶ فوریهٔ ۱۹۲۹ – درگذشتهٔ ۱۷ ژانویهٔ ۲۰۲۰) فیلسوف معاصر ایتالیایی بود. او از برجسته ترین متفکران ایتالیا در نیمهٔ دوم قرن بیستم به شمار می آید و به ویژه به خاطر نظریهٔ «جاودانگی هستی» و نقد نیهیلیسم شناخته می شود. زندگی. امانوئله سورینو او در برشا به دنیا آمد و تحصیلات فلسفی خود را در دانشگاه پادوا به پایان رساند. سورینو زیر نظر فیلسوفانی مانند گویدو کالتاگیرونه و جووانی جن تیله به مطالعهٔ تاریخ فلسفه پرداخت. از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۹ استاد فلسفهٔ اخلاق در دانشگاه کاتولیک میلان بود و سپس به دانشگاه کافوسکاری ونیز پیوست. او همچنین عضو آکادمی لینچی (Accademia Nazionale dei Lincei) بود. آثار مهم. برخی از آثار برجستهٔ سورینو عبارت اند از: این آثار بازتاب دهندهٔ محورهای اصلی فلسفهٔ سورینو هستند و برخی از آن ها اخیراً به زبان انگلیسی منتشر شده اند. اندیشهٔ فلسفی. سورینو خود را وارث سنت پارمنیدسی می دانست و بر این باور بود که اصل بنیادین فلسفهٔ غرب، باور به «نیستی» است: از افلاطون تا هایدگر، تفکر غربی بر این پیش فرض حرکت کرده که موجودات به وجود می آیند و از میان می
روند. سورینو این باور را سرچشمهٔ «نیهیلیسم» می دانست. او در کتاب "Essenza del nichilismo" (ماهیت نیهیلیسم، ۱۹۷۲) استدلال کرد که نیهیلیسم یعنی پذیرش این ایده که موجودات می توانند از عدم به وجود آیند و دوباره به عدم بازگردند. در برابر، او نظریهٔ «جاودانگی هستی» را مطرح کرد: هر چیزی که هست، ازلی و ابدی است و «نیستی» هیچ گاه تحقق نمی یابد. سورینو تکنولوژی مدرن را نیز پیامد گسترش همین نیهیلیسم می دانست. به باور او، علم و فناوری به دنبال گسترش قدرت انسان بر «شدن» و «نابودی» هستند و بنابراین تجلی عینی همان باوری اند که او ریشهٔ بحران های جهان مدرن می دانست. در کتاب "Destino della necessità" (سرنوشت ضرورت، ۱۹۸۰) این ایده را بسط داد که هر گونه دگرگونی در حقیقت هستی در واقع توهم است. روش شناسی. سورینو با ترکیب تحلیل منطقی-زبان شناختی و بازخوانی تاریخی، نشان داد که مفاهیم «شدن» و «نیستی» بر پایهٔ تناقض ساخته شده اند. او با بازگشت به پارمنیدس، «آنچه هست، هست» را اصل بنیادین فلسفه دانست و هرگونه دگرگونی واقعی هستی را ناممکن خواند. سورینو این روش را در "La struttura originaria" و دیگر آثار خود بسط داد. نقد مدرنیته. سورینو
تکنولوژی و علم مدرن را پیامد گسترش نیهیلیسم می دانست و معتقد بود که انسان با گسترش قدرت بر «شدن» و «نابودی» عملاً در دام نیهیلیسم می افتد. واکنش ها و نقدها. برخی از نظریات سورینو، از جمله نقد نیهیلیسم، با مخالفت کلیسای کاتولیک مواجه شد و در دههٔ ۱۹۶۰ سبب جدایی او از دانشگاه کاتولیک میلان شد. با این حال، سورینو در محافل فلسفهٔ ایتالیا به عنوان یکی از مهم ترین متفکران قرن بیستم شناخته شد. جایگاه و تأثیر در فلسفهٔ اروپا. سورینو در فضای فلسفهٔ اروپایی به عنوان یکی از مهم ترین فیلسوفان ایتالیای معاصر شناخته می شود. برخی مفسران او را در کنار چهره هایی چون جورجو آگامبن و روبرتو اسپوزیتو بخشی از «فلسفهٔ ایتالیایی معاصر» می دانند که مباحثی چون سیاست، هستی شناسی و نقد مدرنیته را بازتعریف کردند. رسانه های ایتالیایی هنگام درگذشت او تأکید کردند که سورینو «یکی از آخرین فیلسوفان بزرگ اروپا» بود. برخی فیلسوفان هم عصر او، مانند ماسیمو کاچاری, اندیشهٔ سورینو را نقطهٔ مقابل سنت پدیدارشناسی و هرمنوتیک دانسته اند، چرا که او «بازگشتی رادیکال» به پارمنیدس را پیشنهاد می کرد. در سطح بین المللی، اگرچه سورینو به اندازهٔ هایدگر یا درید
ا شناخته شده نبود، اما آثار او در مجامع آکادمیک فلسفهٔ قاره ای مورد توجه قرار گرفته و در سال های اخیر پروژه هایی برای ترجمه و معرفی آثارش به زبان انگلیسی آغاز شده است (مجموعهٔ «The Works of Emanuele Severino» از انتشارات Bloomsbury). مقایسه با دیگر فیلسوفان ایتالیایی. سورینو در مقابل آگامبن، اسپوزیتو و نانسی جایگاه متفاوتی دارد: او روش شناسی منطقی-متافیزیکی دارد، در حالی که دیگران بر سیاست، حقوق یا جامعه شناسی فلسفی تمرکز دارند. پذیرش بین المللی. آثار سورینو اخیراً با انتشار مجموعهٔ "The Works of Emanuele Severino" به زبان انگلیسی، توجه بین المللی زیادی پیدا کرده است. رسانه ها او را «یکی از آخرین فیلسوفان بزرگ اروپا» نامیده اند.
مائورو کاردی (زادهٔ ۲۲ ژوئیه ۱۹۵۵ در رم) آهنگساز ایتالیایی است. زندگی نامه. کاردی در کنسرواتوار سانتا چچیلیا در رم تحصیل کرد و زیر نظر ایرما راویناله، جینو مارینوزی جونیور و گیدو تورکی آموزش دید و در رشته های آهنگسازی، ارکستراسیون برای باند و موسیقی کرال فارغ التحصیل شد. در سال ۱۹۸۲، با اثر "Melos" برای سوپران و ارکستر، جایزهٔ بین المللی والنتینو بوکی را دریافت کرد. ملاقات با فرانکو دوناتونی برای او نقطهٔ عطفی بود و کاردی تحت نظر او در آکادمی ملی سانتا چچیلیا و آکادمی موسیقی کیجیانا در سیه نا به تکامل رسید. در سال ۱۹۸۴، در دورهٔ تابستانی دارمشتات شرکت کرد و با آثار "Les Masques" و "Quattro Bagatelle" برای فلوت، ویولا و گیتار، جایزهٔ معتبر Gaudeamus Prize در آمستردام را کسب نمود. در سال ۱۹۸۷، نمایندهٔ ایتالیا در Tribuna Internazionale dei Compositori یونسکو بود و در سال ۱۹۸۸، با اثر "In corde" برای ارکستر، جایزهٔ بین المللی Gian Francesco Malipiero را دریافت کرد. او آثار متعددی را به سفارش نهادها و مؤسسات موسیقی مانند RAI, آکادمی ملی سانتا چچیلیا، Biennale ونیز, Gaudeamus Foundation, Ravenna Festival, شهر ژنو،
Fondazione Malipiero, Centro Studi Armando Gentilucci, Maggio Musicale Fiorentino و Nuova Consonanza تألیف کرده است. اگرچه آثار او در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ تحت تأثیر سبک دوناتونی بود، کاردی به سرعت سبک شخصی خود را شکل داد و به سمت فرم های موسیقایی مبتنی بر تصورات صوتی و رنگ آمیزی های لحظه ای حرکت کرد، با گرایش طبیعی به نوشتار کنترپونتیک و ابعاد «بازیگوشانه» در آهنگسازی که با علاقهٔ او به منطق و ارزش نمادین اعداد پیوند خورده است. به سفارش RAI - Radio Tre، دو اثر رادیویی خلق کرد: "Temperatura esterna" (۱۹۹۴) بر اساس متون Michele Mari و "La mia puntualità fu un capolavoro" (۱۹۹۶) بر اساس متون Marco Lodoli. در سال ۱۹۹۵، به سفارش Accademia Filarmonica Romana, اولین اپرای خود، نمایش موسیقایی در یک پرده با عنوان "Nessuna coincidenza" را ساخت. در سال ۱۹۹۸، CD تک آهنگی "Manao Tupapau" توسط BMG Ricordi منتشر شد که شامل مهم ترین آثار دههٔ ۱۹۹۰ او بود. از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸، به سفارش ۵۲مین Biennale ونیز, "Oggetto d'amore", یک چرخهٔ هفت صحنهٔ موسیقایی بر اساس متون Pasquale Panella را ساخت که برای نخستین بار در ونیز اجرا شد و در
سال ۲۰۰۹ توسط RAI Trade منتشر گردید. این اثر همکاری طولانی او با Sonia Bergamasco و گروه Freon را به اوج رساند. در سال ۲۰۱۹، کاردی با اثر نیمه صحنه ای "Il Diario di Eva" به تئاتر موسیقایی بازگشت.