Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
. آنا در طول مسیر سفر، بی تفاوت به تنهایی اش و دل نگرانی بیش از حد خانم پرستون برای او فکر می کند. وقتی به مقصد می رسد، به سمت اسکلهٔ نزدیک خانه می رود و آن سوی آب، خانه ای قدیمی به نام «مارش هاوس» می بیند. در روزهای بعد، آنا بیشتر وقتش را در طبیعت می گذراند و در کنار ماهیگیری محلی به نام وانترمنی، همنشینی آرام و دلنشینی می یابد. پس از مدتی، آنا در جریان دعوا با دختری به نام ساندرا، که آنا را در مهارت های اجتماعی ناتوان می بیند، ناراحت و آزرده می شود. یک شب، آنا قایقی پیدا می کند و با آن به سمت مارش هاوس پارو می زند. بیرون خانه، با دختری موطلایی به نام مارنی روبه رو می شود. آنا خودش را به عنوان یک مهمان در این منطقه معرفی می کند و مارنی می گوید که در مارش هاوس زندگی می کند. شب بعد، مارنی دوباره آنا را پیدا می کند و او را به شکل یک دختر گدا درمی آورد؛ سپس آنا را به مهمانی باشکوهی در داخل خانه می برد. فضای مجلل مهمانی، آنا را مسحور می کند. پس از آن، آن ها مرتباً یکدیگر را ملاقات می کنند. مارنی به آنا می گوید که پدر و مادرش معمولاً غایب اند و دو خدمتکار و یک پرستار از او نگهداری می کنند. آنا نیز اعتراف می کند که
به فرزندی پذیرفته شده و در حالی که اشک می ریزد، می گوید که والدینش برای نگهداری از او پول دریافت می کنند و شک دارد که واقعاً او را دوست داشته باشند. مارنی با اطمینان به او قول می دهد که همیشه دوستش خواهد داشت. مارنی فاش می کند که یکی از خدمتکارانش با او بدرفتاری می کند و تهدیدش کرده که در آسیاب بادی متروکه ای در همان نزدیکی زندانی اش خواهد کرد. او همچنین می گوید که یک پسرعموی بزرگ تر به نام ادوارد دارد که گاهی با او وقت می گذراند. آنا به تنهایی به آسیاب بادی می رود، با این امید که بعداً بتواند مارنی را قانع کند که آنجا ترسناک نیست؛ اما وقتی به آنجا می رسد، مارنی را در وحشت می بیند و پس از مدتی، مارنی ناپدید می شود. آنا، دل شکسته، از آنجا بیرون می دود و از حال می رود. پس از گذراندن چند روز در بستر، آنا دوباره مارنی را می بیند. مارنی از او عذرخواهی می کند و می گوید که دیگر نمی تواند به دیدنش بیاید. آنا او را می بخشد، سپس در میان مرداب از حال می رود. وانترمنی او را نجات می دهد و آنا بار دیگر بستری می شود. آنا پس از بهبودی، روحیهٔ اجتماعی تری پیدا می کند و وقتی خانم پرستون به دیدنش می آید، با او آشتی می کند. در
این میان، با خانوادهٔ لینزی آشنا می شود که قرار است به مارش هاوس نقل مکان کنند. آنا با دخترشان، سیلا، دوست می شود. سیلا به آنا می گوید که در مارش هاوس یک دفترچهٔ خاطرات پیدا کرده است. آن ها دفترچه را می خوانند و درمی یابند که شامل نوشته هایی دربارهٔ زندگی روزمرهٔ مارنی است. مادر سیلا، خانم لینزی، زبان قدیمی و وقایع دفترچه را تفسیر می کند و حدس می زند که این نوشته ها مربوط به دوران جنگ جهانی اول باشند. آن ها دفترچه را به یکی از دوستان خانوادگی شان، گیلی، نشان می دهند. گیلی توضیح می دهد که مارنی، دوست دوران کودکی او بوده و بعدها با ادوارد ازدواج کرده و صاحب دختری به نام ازمی می شود. ادوارد از دنیا می رود و در جریان جنگ جهانی دوم، ازمی به آمریکا فرستاده می شود و از مارنی دور می ماند. ازمی ازدواج می کند و دختری به نام ماریانا به دنیا می آورد، اما در یک سانحهٔ رانندگی جانش را از دست می دهد. پس از مرگ ازمی، ماریانا برای مدت کوتاهی تحت سرپرستی مادربزرگش، مارنی، قرار می گیرد، اما مارنی نیز چند سال بعد فوت می کند. در نهایت، ماریانا به فرزندی پذیرفته می شود. حقیقت آشکار می شود؛ آنا، که نام اصلی اش ماریانا بوده، تنها نو
هٔ مارنی است. آنا به آرامش می رسد و روزهای باقی مانده را با خانوادهٔ لینزی سپری می کند. پیش از بازگشت به خانه، او برای خداحافظی نزد وانترمنی می رود؛ سپس به سمت عمارت نگاه می کند و روح مارنی را می بیند که از پشت پنجره برایش دست تکان می دهد و خداحافظی می کند. انتشار. "وقتی مارنی آنجا بود" نخستین بار در سال ۱۹۶۷ توسط انتشارات کالینز منتشر شد. نخستین چاپ این کتاب با تصویرگری پگی فورتنم همراه بود. طرح جلد به صورت رنگی بود و در سراسر کتاب، تصاویری سیاه و سفید از لحظات مختلف داستان به چشم می خورد. به عنوان مثال، یکی از تصاویر در فصل هجدهم با عنوان «وقتی ادوارد آمد»، آنا و مارنی را نشان می دهد که در میان علف های بلند دراز کشیده اند. این کتاب در سال ۱۹۷۱ با جلد شومیز برای بازار انبوه، توسط آرمادا لاینز تجدید چاپ شد. در سال ۲۰۱۶، حق ترجمهٔ آن به ۱۰ کشور از جمله ژاپن، ایتالیا، اسپانیا و چین فروخته شد و توسط انتشارات هارپرکالینز تجدید چاپ شد. درون مایه. "وقتی مارنی آنجا بود" بر تنهایی آنا، تلاش او برای پذیرش عشق و مفهوم بخشش تمرکز دارد. رابینسون این رمان را بر اساس تجربیات شخصی خود از بیگانگی و تنهایی در دوران کودکی نوشت
و اظهار داشت که رابطهٔ میان آنا و مارنی را از رابطهٔ خودش با مادرش الگوبرداری کرده است. رابینسون خود را آنا می دید و مادرش را مارنی، که در داستان حضوری مبهم و گریزان و حالت هیجانی دست نیافتنی دارد. رابینسون توضیح داد که نوشتن شخصیت مارنی به او کمک کرد مادرش را ببخشد و بپذیرد که او نیز «آسیب پذیر و انسان» بوده است. روان شناس نوجوانان، چاو-یی لو، مهم ترین لحظهٔ داستان را جایی می داند که پیش از آنکه مارنی بگوید دیگر نمی تواند آنا را ببیند، آنا او را می بخشد؛ این لحظه آنا را از نظر عاطفی عمیقاً دگرگون می کند. لو اظهار کرد که «برای رشد کردن، آنا باید چیزی را رها کند، شیوهٔ قدیمی برقراری ارتباط را کنار بگذارد. او باید سوگواری کند». نویسنده، پیتر ونسیتارت نوشت که این رمان نقشی مهم در تثبیت جایگاه رابینسون به عنوان یک نویسندهٔ جدی داشت و از آثار اولیه اش، که برای کودکان خردسال نوشته شده بودند، فاصله گرفت. به گفتهٔ او، رابینسون در نوشتن دختران جوان تنها و حساس مهارت داشت. ونسیتارت این رمان و آثار بعدی رابینسون را نمونه های برجسته ای از توصیف صریح الگوپردازی روانی دختری می دانست که احساس می کند دیگران او را درک نمی کن
ند، همه چیز را خراب می کند، افکار انتقام جویانه را در خود انباشته، سرشار از رنجش است، انتظار ناامیدی دارد و «شعر رؤیایی بزرگ شدن» را متحمل می شود. سبک. "وقتی مارنی آنجا بود" اثری فانتزی یا «نزدیک به فانتزی» توصیف شده است. این رمان با بهره گیری از تصویرسازی و فضای ساحلی خود، حال و هوای داستان را کنترل می کند. نائومی لوئیس، نویسندهٔ بریتانیایی، در توصیف فصل هایی که به ناپدید شدن مارنی می پردازند، می نویسد: «بوی نمک، برخورد موج ها، و پرنده ای که گویی فریاد می زند «به من رحم کن!»، همگی به نظر می رسد با لذت و فقدان [مارنی] پیوند خورده اند.» محیط داستان بازتابی از وضعیت روانی آنا نیز هست. چاو-یی لو نوشت: «شوریِ هوای دریایی اش، ریتم آرام و ملایم زندگی که تأمل را ممکن می سازد، حس آمدن به دورترین نقطهٔ جهان را به عنوان بیانی از جست وجوی گذشتهٔ خود می دهد». لوئیس این رمان را «برنامه ریزی شده به طرزی زیبا، نوشته شده به طرزی فراموش نشدنی» توصیف کرد. او همچنین ترکیب طنز با رفتار «اندوهگین و کم حرفی» آنا را ستود و پایان بندی داستان را در حفظ موضوع و درون مایهٔ داستان موفق دانست. جین مک گیبن اشاره کرد که برخی خطوط روایی داس
تان «بیش از یک نشانه از فراطبیعی بودن» در خود دارند. او آشکار شدن گذشتهٔ آنا را «نقطهٔ اوجی رضایت بخش» برای داستان توصیف کرد. الین ماس آن را را یک «فانتزی فوق العاده قوی» توصیف کرد و پایان بندی آن را «به شدت تکان دهنده» خواند. کلر تاملین، روزنامه نگار انگلیسی، این رمان را «به طرز استثنایی جذاب» توصیف کرد و پایان بندی آن را از نظر احساسی رضایت بخش دانست. مدلین شوفلد از «خط داستانی منسجم و جذابیت یک اثر تقریباً شبه فانتزی» تمجید کرد. "کرکس ریویوز"، مجلهٔ آمریکایی نقد کتاب، باورپذیری وقایعی را که در نهایت منجر می شود آنا پی ببرد مارنی مادربزرگش است، زیر سؤال برد و آن را یک «گره گشایی خفه کننده» خواند؛ در عوض، آشتی آنا با مادر موقتش را جنبهٔ ارزشمندتری از داستان دانست. بازخوردها. این رمان به طور کلی نقدهای مثبتی دریافت کرد و در سال ۱۹۶۷ در فهرست نهایی مدال کارنگی قرار گرفت. این کتاب توسط "مکمل ادبی تایمز"، "نیو استیتسمن"، "اسپکتیتر" و "آبزرور" مورد نقد و بررسی قرار گرفت. نقدهای آمریکایی از سال ۱۹۶۸ در "اسکول لایبرری ژورنال" و "کرکس ریویوز" شروع شد. در آگهی فوت رابینسون در "دیلی تلگراف" در سال ۱۹۸۸، از پایان بندی
این رمان به عنوان «یکی از تأثیرگذارترین و رضایت بخش ترین گره گشایی ها در ادبیات کودک» یاد شد و رمان را یک کلاسیک مدرن خواندند. این رمان از سال ۲۰۱۴، با اقتباس انیمیشنی استودیو جیبلی، بار دیگر مورد توجه قرار گرفت و موج دیگری از محبوبیت را تجربه کرد. اقتباس ها. در سال ۱۹۷۱، بی بی سی وان این رمان را برای برنامهٔ کتاب خوانی کودکان، "جکنوری" به صورت مجموعه ای تلویزیونی اقتباس کرد. کتاب توسط آن بل خوانده شد و فیلم برداری و عکاسی آن در برنهام اوری انجام گرفت. این مجموعه در پنج قسمت ۱۵ دقیقه ای، از ۸ تا ۱۲ نوامبر پخش شد. در سال ۲۰۰۶، رادیو بی بی سی ۴ این رمان را به عنوان نمایشی رادیویی برای برنامهٔ "نمایش شنبه" اقتباس کرد. این نمایش توسط بیتی روبنس نوشته و به کارگردانی دیوید هانتر اجرا شد. جورجینا هیگن (آنا) و ژولیت التونن (مارنی) از جمله صداپیشگان آن بودند. در سال ۲۰۱۴، استودیو جیبلی یک انیمیشن اقتباسی از این رمان منتشر کرد که داستان آن در هوکایدو جریان دارد. این انیمه به کارگردانی هیروماسا یونه بایاشی ساخته شد. پیش از آن، هایائو میازاکی، بنیان گذار استودیو جیبلی، خواندن این کتاب را به کودکان پیشنهاد کرده بود.
شارلوت پوزنسکه، با نام تولد "مایر" (۱۹۳۰–۱۹۸۵)، هنرمند آلمانی مرتبط با جنبش مینیمالیست بود که بیشتر در زمینه مجسمه سازی فعالیت می کرد، آثار او که شاملنقاشی ها و آثار روی کاغذ نیز بودند. به بررسی سیستم ها و ساختارهای مرتبط با تولید انبوه و استانداردسازی می پرداختند. او با استفاده از هنر خود توانست تعامل میان هنر و صنعت را به شکلی نوآورانه بازنمایی کند. پس زمینه. شارلوت پوزنسکه در ویسبادن، آلمان، متولد شد. پدر او که یهودی بود، به دلیل آزار و اذیت یهودیان در دوران آلمان نازی، زمانی که شارلوت تنها نه سال داشت، دست به خودکشی زد. دو سال پس از این اتفاق تلخ، شارلوت برای فرار از این آزارها مجبور به زندگی در خفا شد. پیش از تبدیل شدن به یک نقاش و مجسمه ساز، پوزنسکه چندین سال به عنوان طراح صحنه و لباس کار کرد. پوزنسکه در اوایل دهه ۱۹۵۰ زیر نظر ویلی بایمایستر در آکادمی هنرهای زیبا اشتوتگارت نقاشی را آموخت. او در سال ۱۹۵۶ شروع به خلق آثار هنری خود کرد. شغل. شارلوت پوزنسکه در دهه ۱۹۶۰ به سمت هنر انتزاعی روی آورد و در طیف گسترده ای از رسانه ها فعالیت کرد. کار او با نقاشی های اولیه در سبک «هنر غیررسمی» آغاز شد که در آن از اب
زارهایی مانند کاردک و تفنگ اسپری استفاده می کرد. اما در سال های ۱۹۶۷ و ۱۹۶۸، پوزنسکه با خلق مجسمه هایی از مواد صنعتی چون آلومینیوم، فولاد و مقوا، مسیر تازه ای را دنبال کرد. این مجسمه ها ساختاری ماژولار داشتند و امکان ترکیب و بازتولید آزادانه آن ها فراهم بود. در حالی که بسیاری از هنرمندان هم عصر پوزنسکه بر تولید نسخه های محدود از آثارشان تمرکز داشتند، او راهی متفاوت را در پیش گرفت و به هنر سریالی روی آورد؛ رویکردی که هیچ محدودیتی بر تعداد نسخه ها تحمیل نمی کرد. این نگرش دموکراتیک، او را از بازارهای هنر تجاری جدا کرد و باعث شد آثارش تنها به قیمت مواد اولیه به فروش برسند. بازسازی هایی که تحت نظارت املاک هنرمند انجام می شوند، کپی محسوب نمی شوند، بلکه با نمونه های اولیه کاملاً یکسان هستند. تنها چیزی که این آثار را متمایز می کند، گواهی آن هاست، نه امضای اثر. در سال ۱۹۶۸، پوزنسکه بیانیه ای در مجله آرت اینترنشنال منتشر کرد که به قابلیت تکثیر آثارش و تمایل او برای دسترسی به مفهوم و مالکیت اثر اشاره داشت: آثار او در دوره پلاستیکی ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۸ عمداً از مواد صنعتی ارزان ساخته شده اند. پوزنسکه این آثار را به صورت سری تولی
د کرد و به قیمت تمام شده می فروخت تا ماهیت کالایی هنر را برجسته کند؛ حتی به تولید انبوه هم فکر می کرد. او به دلیل ارث یک خانه اجاره ای نیازی به درآمد از هنر نداشت. وصی او، بورکهارد برون (۱۹۳۶–۲۰۲۱)، این رویکرد را ادامه داد و بر حسب نیاز نسخه های جدیدی از آثارش تولید کرد و آن ها را به قیمت گالری، بدون حاشیه سود، فروخت. به همین دلیل، هیچ مجموعه داری نمی تواند انتظار افزایش ارزش داشته باشد، زیرا بر اساس تقاضا هر زمان می توان نسخه های جدیدی تولید کرد. در حال حاضر آثار پوزنسکه توسط گالری مهدی چواکری نمایندگی می شود. بزرگ ترین نمایشگاه آثار پوزنسکه تا به حال در سال ۲۰۱۹ در موزه دیابیکن در ایالات متحده برگزار شد؛ این نمایشگاه با همکاری موزه هنر معاصر بارسلون، مجموعه هنری نوردراین-وستفالن در دوسلدورف و Mudam لوکزامبورگ برگزار شد. پوزنسکه در سال ۱۹۶۸ از کار هنری دست کشید، زیرا دیگر معتقد نبود که هنر می تواند رفتار اجتماعی را تحت تأثیر قرار دهد یا به نابرابری های اجتماعی توجه کند. او به عنوان یک جامعه شناس دوباره آموزش دید و به یک متخصص در زمینه اشتغال و کارهای صنعتی، به ویژه تولید خط مونتاژ، تبدیل شد تا زمان مرگش در س
ال ۱۹۸۵. در طول این دوره از تبعید خودخواسته، پوزنسکه از بازدید از هر نمایشگاهی خودداری کرد و آثارش را نمایش نداد.
کالبدشناسی تایپ فیس عناصر گرافیکی سازندهٔ حروف را در یک تایپ فیس توصیف می کند. خط. "خط ها" (strokes) اجزای سازندهٔ یک حرف هستند. خط ها می توانند مستقیم باشند، مانند حروف و در الفبای فارسی ؛ یا منحنی باشند، مانند حروف و در فارسی . خط اگر مستقیم باشد، می تواند "افقی"، "عمودی" یا "مورب" باشد؛ و اگر منحنی باشد، می توانند "باز" یا "بسته" باشد. تایپوگرافرها "خط ورودی" (instroke) را برای اشاره به جایی که نوشتن حرف شروع می شود به کار می برند، مانند بالای و در فارسی بالای ؛ و "خط خروجی" (outstroke) را برای اشاره به جایی که قلم از روی کاغذ برداشته می شود، مانند پایین و در فارسی .
امیلی هاوی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل نروژ است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال زنان آ.اس. رم بازی می کند. این باشگاه هم اکنون در سری آ زنان، بالاترین سطح لیگ فوتبال در کشور ایتالیا فعالیت دارد. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زنان آ.اس. رم، استابک، بوستون بریکرز و روآ اشاره کرد. وی همچنین بیشتر از صد بار در تیم ملی فوتبال زنان نروژ بازی کرده است. دوران باشگاهی. امیلی هاوی فوتبال خود در رده های پایه را از باشگاه فوتبال زنان استابک آغاز کرد و برای بازی در رده بزرگسالان از این باشگاه جدا شد. او در لیگ برتر فوتبال زنان نروژ، بالاترین سطح لیگ فوتبال زنان در این کشور، برای باشگاه فوتبال زنان روآ از سال ۲۰۰۸ تا سال ۲۰۱۲ و برای باشگاه فوتبال ال اس کی وینر از سال ۲۰۱۳ تا سال ۲۰۱۶ (در مقطع اول عضویت در وینر) بازی کرده است. در ۳۱ اکتبر ۲۰۱۶، او با باشگاه فوتبال بوستون بریکرز از لیگ ملی فوتبال زنان ایالات متحده آمریکا قرارداد امضا کرد. در اوت ۲۰۱۷، بوستون بریکرز به توافقی متقابل با امیلی هاوی دست یافت و او را به دلیل دلتنگی برای خانه آزاد کرد تا به زادگاهش، نروژ بازگردد. در ۱۵ اوت اعلام
شد که هاوی به باشگاه قبلی اش باشگاه فوتبال اس اس کی وینر بازمی گردد. در ۱۵ دسامبر ۲۰۲۱، امیلی هاوی به باشگاه فوتبال زنان آ.اس. رم از سری آ فوتبال زنان پیوست. در فصل بعد، او اولین «اسکودتو» ایتالیایی خود (قهرمانی در سری آ) را کسب کرد و به عنوان بهترین بازیکن فصل انتخاب شد، و در ادامه نیز او در فصل ۲۰۲۳–۲۴ باز هم اسکودتو را به دست آورد. دوران ملی. او در سال ۲۰۱۰ برای تیم ملی فوتبال زنان نروژ برای اولین بار بازی کرد و در جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۱۱ در کشور آلمان بازی کرد و در مرحله گروهی در تاریخ ۲۹ ژوئن یک گل به تیم ملی فوتبال زنان گینه استوایی زد. او همچنین در مرحله مقدماتی قهرمانی زنان زیر ۱۹ سال اروپا برای تیم ملی فوتبال زنان زیر ۱۹ سال نروژ بازی کرد، اما به دلیل تعهداتش به تیم بزرگسالان برای مرحله نهایی این تورنمنت، به تیم ملی زیر ۱۹ سال دعوت نشد. سرمربی وقت باتجربه نروژی تیم ملی فوتبال زنان نروژ، اون پلرود، امیلی هاوی را در ترکیب نروژ برای مسابقات جام ملت های اروپای زنان ۲۰۱۳، که در سوئد برگزار می شد، انتخاب کرد. در بازی فینال جام ملت های اروپای زنان ۲۰۱۳ در ورزشگاه فرندز آرنا، او به عنوان بازیکن ذخیره است
فاده نشد و نروژ با نتیجه ۱–۰ به تیم ملی فوتبال زنان آلمان باخت. او همچنین برای جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۱۵ که به میزبانی کشور کانادا برگزار می شد، جهت عضویت در تیم ملی فوتبال زنان نروژ انتخاب شد. در ۱۹ ژوئن ۲۰۲۳، او در ترکیب ۲۳ نفره تیم ملی فوتبال زنان نروژ برای بازی در جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۲۳ قرار گرفت.
تئا بیلده (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل نروژ است. که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال زنان وولرنگا بازی می کند. این باشگاه در لیگ برتر فوتبال زنان نروژ، بالاترین سطح لیگ فوتبال در این کشور، فعالیت دارد. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سوگندال و آرنا بیورنار اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال، زیر ۱۶ سال، زیر ۱۷ سال، زیر ۱۹ سال، زیر ۲۳ سال و همچنین بزرگسالان زنان نروژ بازی کرده است. دوران باشگاهی. آغاز کار حرفه ای. بیلده کار خود را در باشگاه فوتبال سوگندال آغاز کرد، جایی که او به عنوان تنها دختر در تیم زیر ۱۴ سال در جام نروژ شناخته شد. در اوایل سال ۲۰۱۶، او به باشگاه فوتبال در دسته دوم پیوست. آرنا-بیورنار (۲۰۱۶–۲۰۲۱). به عنوان یک دختر ۱۶ ساله، او به باشگاه فوتبال آرنا بیورنار در لیگ برتر فوتبال زنان نروژ منتقل شد. در سال ۲۰۱۸، او فصل فوق العاده ای را پشت سر گذاشت و نقش مهمی در تیمی داشت که مدال برنز را در این لیگ کسب کرد و در جایگاه سوم ایستاد. در همان سال او به عنوان بازیکن سال در آنا بیورنار برگزیده شد و در سال ۲۰۲۲ برای عنوان پیشرفت سال در لیگ برتر فوتبال زنان
نروژ نامزد شد. در اوایل سال ۲۰۱۹، او دچار آسیب دیدگی لیگامان صلیبی شد که او را به مدت یک سال از فوتبال دور کرد. پس از بازگشت از آسیب، او در سال بعد به شدت به میدان بازگشت و به عنوان اولین بازی به تیم ملی بزرگسالان دعوت شد. او همچنین در سال ۲۰۲۰ به عنوان بازیکن سال در آنا-بیور نار انتخاب شد. به عنوان یک دختر ۲۱ ساله، او به عنوان کاپیتان در آنا-بیورنار منصوب شد. وولرانگا (۲۰۲۱–اکنون). در ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۱، او با وولرنگا جهت عقد قرارداد به توافق کرد. او با وولرانگا، در اولین فصل خود به کسب عنوان قهرمانی در جام کمک کرد و در فینال جام در برابر باشگاه فوتبال زنان ساندویکن به عنوان بهترین بازیکن زمین انتخاب شد. در تابستان ۲۰۲۳، او قرارداد خود را با وولرانگا تمدید کرد. او بخشی جدا نشدنی و مهم از تیمی بود که قهرمانی لیگ را برای وولرنگا کسب کرد. بیلده به عنوان یکی از اعضای «تیم سال» انتخاب شد و برای عنوان «بازیکن سال» در سال ۲۰۲۳ نامزد شد. دوران ملی. بیلده در مسابقات بین المللی برای تیم های ملی فوتبال زنان زیر ۱۵ سال، ۱۶ سال، ۱۷ سال، ۱۹ سال و ۲۳ سال وصل و تیم ملی بزرگسالان نروژ بازی کرده است. او برای اولین بار در اکتبر ۲۰۲
۰ به تیم ملی بزرگسالان نروژ دعوت شد. پس از کاهش حضور در تیم ملی نروژ، بیلده به تیمی که به جام ملت های اروپای زنان ۲۰۲۲ می رفت، دعوت شد. بیلده در ۷ اکتبر ۲۰۲۲، در یک مسابقه دوستانه بین المللی در برابر تیم ملی فوتبال زنان برزیل ۹در اولوال استادیوم اولین بازی خود را انجام داد. در ۱۹ ژوئن ۲۰۲۳، او به تیم ۲۳ نفره نروژ برای جام جهانی فوتبال زنان، دعوت شد. او در تمام بازی ها شرکت کرد.
کاردیومیوپاتی متسع () (DCM) وضعیتی است که در آن قلب بزرگ می شود و نمی تواند خون را به طور مؤثر پمپاژ کند. علائم این وضعیت می تواند از نبودن وجود هیچ علامتی گرفته تا احساس خستگی، تورم پا و تنگی نفس متفاوت باشد. بیمار همچنین ممکن است منجر به درد قفسه سینه یا سنکوپ (غش) شود. عوارض می تواند شامل نارسایی قلبی، نارسایی دریچه قلب، یا ضربان قلب نامنظم باشد. علل آن عبارتند از ژنتیک، الکل، کوکائین، سموم خاص، عوارض بارداری، و عفونت های خاص. بیماری عروق کرونر و فشار خون بالا ممکن است نقش داشته باشند، اما علت اصلی نیستند. در بسیاری از موارد هم علت نامشخص است. این یک نوع کاردیومیوپاتی است؛ گروهی از بیماری ها که عمدتاً عضله قلب را تحت تأثیر قرار می دهد. تشخیص ممکن است توسط الکتروکاردیوگرام، اشعه ایکس قفسه سینه، یا اکوکاردیوگرام پشتیبانی شود. در افراد مبتلا به نارسایی قلبی، درمان ممکن است شامل داروهایی در خانواده مهارکننده های ACE، مسدودکننده های بتا و دیورتیک ها باشد.رژیم کم نمک نیز ممکن است مفید باشد. در افرادی که دارای انواع خاصی از ضربان قلب نامنظم هستند، رقیق کننده های خون یا دفیبریلاتور کاردیوورتر قابل کاشت ممکن است تو
صیه شود. درمان همگام سازی مجدد قلبی (CRT) ممکن است لازم باشد. اگر اقدامات دیگر مؤثر نباشد، پیوند قلب ممکن است در برخی گزینه ها باشد.
در تایپوگرافی، حلقه یا چشم بخشی از یک حرف است که به طور کامل یا جزئی، توسط یک جزء حرف یا یک نماد محصور شده باشد. به خطی که این فضا را می سازد، «کاسه» گفته می شود. حروف لاتین که حلقهٔ بسته دارند شامل A, B, D, O, P, Q, R, a, b, d, e, g, o, p و q می شود. حروف لاتین که حلقهٔ باز دارند شامل c ، f ، h ، s و غیره است. ارقام 0، 4، 6، 8 و 9 نیز دارای حلقه هستند. در الفبای فارسی حروف ص، ط، ف، ق، م، و، ه حلقهٔ بسته دارند و حروف د، س، ع، ک، ل، ن، ی حلقهٔ باز دارند. ارقام ۵ و ۹ نیز حلقهٔ بسته دارند. دهانه ای که راه ارتباط حلقهٔ باز با بیرون حرف است، روزنه نام دارد.
نقاشی تانجاوور () یا مکتب تانجاوور، یک سبک نقاشی کلاسیک در جنوب هند است که از شهر تانجاوور (به انگلیسی Tanjore) در تامیل نادو نشات گرفته است. این شکل هنری منابع و الهامات فوری خود را از حدود سال ۱۶۰۰ پس از میلاد می گیرد، دوره ای که نایاکای تانجاوور تحت فرمانروایی ویجایاناگارا رایاها هنر - عمدتاً رقص و موسیقی کلاسیک - و همچنین ادبیات را به هر دو زبان زبان تلوگو و زبان تامیلی در موضوعات هندو مذهبی در معابد تشویق می کردند. با این حال، می توان با خیال راحت حدس زد که نقاشی تانجاوور، همان طور که اکنون می شناسیم، در دربار ماراتای تانجاوور (۱۶۷۶–۱۸۵۵) سرچشمه گرفته است.
پالینا دنیسوونا آسیپینکا (؛ ؛ ۸ اکتبر ۱۹۰۷ – ۱۱ مه ۱۹۳۹) خلبان نظامی اتحاد جماهیر شوروی بود که به همراه والنتینا گریزودوبوفا و مارینا راسکووا در ۲۴ تا ۲۵ سپتامبر ۱۹۳۸ یک پرواز بدون توقف بین مسکو و دریای اوخوتسک انجام داد و رکورد جدیدی در مسافت پرواز بدون توقف زنان را به نام خود ثبت کرد. به همین سبب، این سه خلبان، نخستین سه زنی بودند که در ۲ نوامبر ۱۹۳۸ نشان افتخار قهرمان اتحاد شوروی را دریافت کردند. اوایل زندگی. پالینا آسیپینکا با نام اصلی پالینا دودنیک در سال ۱۹۰۷ در نووسپاسوفکا در فرمانداری یکاترینوسلاو امپراتوری روسیه (امروزه استان زاپوریژیا در خاک اوکراین) در یک خانواده دهقانی اوکراینی به دنیا آمد و نهمین فرزند خانواده اش بود. او به مدت دو سال در یک مدرسهٔ کلیسایی تحصیل کرد و سپس دوره ای آموزشی در نگهداری از پرندگان گذراند. او تا سال ۱۹۳۰ در یک مزرعه بزرگ اشتراکی دولتی (موسوم به کلخوز) به عنوان مدیر یک مرغداری مشغول به فعالیت بود تا اینکه در سال ۱۹۳۰ به منظور یادگیری پرواز، به یک مدرسه خلبانی رفت. بین سال های ۱۹۳۰ و ۱۹۳۳، او در «مدرسه پرواز و خلبانی کازان» تحصیل کرد. پولینا به یاد می آورد که چگونه نخستین
بار یک زن خلبان دید: «یک هواپیما نزدیک روستای ما فرود آمد و زنی بیرون آمد. من با تعجب، وجودم آتش گرفت که: پس زنان هم می توانند پرواز کنند؟!» پالینا آسیپینکا پس از فارغ التحصیلی از مدرسه خلبانی به استحدام ارتش درآمد و متعاقباً به عنوان افسر نظامی مشغول خدمت شد و وظیفهٔ خلبانی یک جنگنده را به عهده گرفت. در سال ۱۹۳۷، او موفق به ثبت سه رکورد جهانی برای ارتفاع پرواز شد. در اکتبر ۱۹۳۷، او و مارینا راسکووا با پرواز از مسکو به آق تپه (۱٬۴۴۴٫۷۲۲ کیلومتر معادل با ۸۹۷٫۷۰۹ مایل) رکورد جهانی پرواز بدون توقف زنان را به نام خود ثبت کردند و در ژوئیه ۱۹۳۸، پالینا آسیپینکا، ورا لوماکو و مارینا راسکووا با پرواز بدون توقف از سواستوپول به آرخانگلسک با یک فروند قایق پرنده «بریف مدل ام بی آر-۲» رکورد جدیدی را به نام خود ثبت کردند. در ۲۴ سپتامبر، والنتینا گریزودوبوفا، پالینا آسیپینکا و مارینا راسکووا پروازی بدون توقف از مسکو به کامسامولسک بر آمور با هواپیمای بمب افکن توپولف اِی ان تی-۳۷ آغاز کردند. به دلیل شرایط سخت آب و هوایی، آنها فرودگاه کومسومولسک را از دست دادند و بدون هیچ سوختی خود را بر فراز ساحل دریای اختسک یافتند. گریزودوبو
فا که خلبان یک هواپیما بود تصمیم گرفت در جنگل یک فرود اضطراری انجام دهد. به راسکووا دستور داده شد که با چتر نجات از هواپیما بیرون بپرد؛ که او پس از پرش متوجه شد کیت اضطراری خود را فراموش کرده است. بقایای هواپیما هشت روز پس از فرود توسط خدمه نجات پیدا شد. راسکووا ده روز پس از سقوط، راه خود را از طریق جنگل به آنها پیدا کرد. گریزودوبوفا و آسیپینکا در جریان فرود اضطراری زنده مانده و در داخل هواپیما باقی ماندند و سرانجام نحات یافتند. آنها هنوز هم رکورددار مسافت پرواز زنان هستند و عنوان و نشان افتخار قهرمان اتحاد شوروی را در ۲ نوامبر ۱۹۳۸ کسب کردند، تنها زنانی بودند که پیش از جنگ جهانی دوم موفق به این کار بزرگ شدند. پالینا آسیپینکا در ۱۱ مه ۱۹۳۹ به همراه آناتولی سیروف و در جریان یک پرواز آموزشی کشته شد.
جام راه ابریشم ۲۰۲۶ اولین دوره مسابقات برتر فوتبال باشگاهی آسیای مرکزی است که توسط فدراسیون فوتبال آسیای مرکزی (کافا) برگزار می شود. این اولین دوره مسابقات باشگاهی خواهد بود که توسط فدراسیون منطقه ای از زمان تأسیس آن در سال ۲۰۱۵ برگزار می شود. در ۹ مارس ۲۰۲۵، اعلام شد که مسابقات به دلیل حمایت مالی ناکافی، با امکان تغییر زمان برای سال ۲۰۲۶ به تعویق افتاده است. سهمیه کشورها. تخصیص جایگاه برای مسابقات بر اساس عملکرد باشگاه برتر هر فدراسیون در مسابقات بین المللی آسیایی است. ایران و ازبکستان، که باشگاه های برترشان مستقیماً به مسابقات لیگ نخبگان آسیا ۲۶–۲۰۲۵ و لیگ قهرمانان آسیا ۲ ۲۶–۲۰۲۵ راه یافته بودند، هر کدام یک سهمیه دریافت کردند. در همین حال، چهار فدراسیون باقی مانده هر کدام دو سهمیه دریافت کردند. تیم ها. برترین تیم های جام یا لیگ داخلی از کشورهای عضو کافا که شرایط حضور در در مسابقات آسیایی را کسب نمی کنند در این مسابقات حاضر می شوند. تا به حال، فدراسیون های زیر به طور عمومی تیم های نماینده خود را تأیید کرده اند. مرحله مقدماتی. چهار تیم از چهار فدراسیون عضو برای دو سهمیه از هشت سهمیه در مسابقات رقابت خواهند کر
د. دور مقدماتی قرار است در اواخر مارس ۲۰۲۵ برگزار شود. مرحله گروهی. در مسابقات اصلی، هشت باشگاه شرکت کننده در دو گروه چهار تیمی تقسیم می شوند. دو تیم برتر هر گروه به مرحله نیمه نهایی راه خواهند یافت.
جادو هارت گروهٔ موسیقی دونفرهٔ انگلیسی متشکل از دیوا جفری و الکس هدفورد می باشد. این گروه به دلیل رویکرد مستقلش در تولید موسیقی و همچنین پرداختن به انواع مختلف سبک ها در آثار خود مورد توجه قرار گرفته است، آثار آن ها بیشتر بر روی سبک های دریم پاپ، شوگیز و ایندی راک متمرکز است.
سینگ-سینگ ابرگروهٔ ایندی پاپ/دریم پاپ می باشد که در سال ۱۹۹۷ در لندن به وجود آمد. اعضای این گروه خواننده لیسا اونیل (که قبلاً با لوکاست، مد پروفسور و کید لوکو همکاری کرده بود) و گیتارزن/خواننده اما اندرسون (عضو سابق لاش) بودند. آن ها با موسیقی دانان گوناگونی همکاری کردند و نوعی موسیقی با ویژگی های خاصی به وجود آوردند که از گروه های دخترانه دههٔ ۱۹۶۰ موسیقی الکترونیکا و فولک الهام گرفته بود. این گروه در سال ۲۰۰۷ از هم پاشید.