Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جی در سال ۲۰۱۵ انجام داد که نشان می داد ۵۶٪ از آمریکایی ها از بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی حمایت و ۳۴٪ مخالف آن بودند. این مطالعه تأثیر نسل پاسخ دهندگان را برجسته کرد و نشان داد که حمایت از بمباران ها در بین آمریکایی های ۶۵ سال به بالا ۷۰٪ بوده است، اما برای افراد بین ۶۵ سال به بالا تنها ۴۷٪ بوده است. ۱۸ و ۲۹. طبق این نظرسنجی، گرایش های سیاسی نیز بر پاسخ ها تأثیر گذاشت؛ حمایت برای جمهوری خواهان ۷۴٪ و برای دموکرات ها ۵۲٪ اندازه گیری شد. همچنین تفاوت هایی در حمایت و عدم رضایت گروه های قومی وجود دارد. طبق یک نظرسنجی CBS News، ۴۹٪ از آمریکایی های سفیدپوست از بمباران اتمی حمایت کردند، در حالی که تنها ۲۴٪ از آمریکایی های غیرسفیدپوست از این بمباران حمایت کردند. رضایت آمریکایی ها از بمباران اتمی از سال ۱۹۴۵ به طور قابل توجهی کاهش یافته است، زمانی که یک نظرسنجی [[گالوپ (شرکت)]] ۸۵٪ حمایت و تنها ۱۰٪ مخالفت خود را نشان داد. چهل و پنج سال بعد، در سال ۱۹۹۰، گالوپ نظرسنجی دیگری انجام داد و ۵۳٪ حمایت و ۴۱٪ مخالفت را یافت. نظرسنجی دیگری از گالوپ در سال ۲۰۰۵ با یافتن ۵۷٪ حمایت در برابر ۳۸٪ مخالفت، یافته های مطالعه مرکز تح
قیقات پیو در سال ۲۰۱۵ را تکرار کرد. در حالی که داده های نظرسنجی از مرکز تحقیقات پیو و گالوپ کاهش شدید حمایت از بمباران ها را در نیم قرن گذشته نشان می دهد، [[دانشگاه]] دانشمندان علوم سیاسی تحقیقاتی را انجام داده اند که از فرضیه آنها پشتیبانی می کند مبنی بر اینکه حمایت عمومی آمریکا از استفاده از نیروی هسته ای امروز به همان اندازه سال ۱۹۴۵ خواهد بود، اگر سناریوی مشابه اما معاصری پیش بیاید. در مطالعه ای که در سال ۲۰۱۷ توسط دانشمندان علوم سیاسی [[اسکات ساگان|اسکات دی. ساگان]] و بنجامین ای. والنتینو انجام شد، از پاسخ دهندگان پرسیده شد که آیا در یک موقعیت فرضی که ۱۰۰۰۰۰ غیرنظامی ایرانی را می کشد، در مقابل تهاجمی که منجر به مرگ ۲۰۰۰۰ سرباز آمریکایی می شود، از استفاده از نیروی اتمی حمایت می کنند یا خیر. نتایج نشان داد که ۵۹٪ از آمریکایی ها در چنین شرایطی حمله هسته ای را تأیید می کنند. با این حال، یک [[مرکز تحقیقات پیو|نظرسنجی پیو]] در سال ۲۰۱۰ نشان داد که ۶۴٪ از آمریکایی ها این را تأیید کرده اند اعلامیه باراک اوباما مبنی بر اینکه ایالات متحده از استفاده از سلاح های هسته ای علیه کشورهایی که آنها را ندارند، خودداری خواه
د کرد. در کشورهای دیگر. بمباران های اتمی اغلب از این دیدگاه که تلفات سربازان را کاهش داده اند، مورد بحث قرار می گیرند، اما این نشان دهنده دیدگاه ایالات متحده است. در کشورهای دیگر، این موضوع اغلب از دیدگاه های مختلف مورد بحث قرار می گیرد. ژاپن. در یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۵، ۷۹٪ از ژاپنی ها گفتند که بمباران ها قابل توجیه نیستند و ۱۴٪ گفتند که می توانند. اگرچه این ارتش ژاپن بود که جنگ اقیانوس آرام را آغاز کرد، حتی کسانی که منتقد … بودند ارتش لزوماً از بمباران اتمی حمایت نکرد. [[یوشیدا شیگه رو]] و [[شیراسو جیرو]] هر دو به خاطر مخالفت با جنگ و درگیری با ارتش در طول جنگ اقیانوس آرام شناخته شده بودند. پس از جنگ جهانی دوم، آنها محبوبیت زیادی در بین مردم پیدا کردند. ستاد کل نیروهای مسلح ژاپن، طرف ژاپنی را تحت فشار قرار داد تا پیش نویس قانون اساسی جدید به زبان انگلیسی را ظرف تنها چند روز به ژاپنی ترجمه کند. گفته می شود که آنها از کلمه "اتمی" - که در آن زمان برای ژاپنی ها تابو بود - برای ترساندن آنها و سرعت بخشیدن به روند کار استفاده کردند و صریحاً گفتند: "ما از آفتاب اتمی شما لذت برده ایم. با شنیدن این موضوع، یوشیدا از شن
یدن این حرف عصبانی شد و به نظر می رسد که او از عصبانیت عصبانی شده است؟! او با طعنه پاسخ داد: «GHQ مخفف عبارت «زود به خانه برو!» است!» - عبارتی که گفته می شود جیرو شیراسو با آن موافق بوده است. کشورهای اروپایی. در یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۶، ۴۱٪ از پاسخ دهندگان بریتانیایی گفتند که بمباران اتمی تصمیم اشتباهی بود، در حالی که ۲۸٪ آن را تصمیم درستی دانستند. [[الکس ولرشتاین]]، مورخ هسته ای در مؤسسه فناوری استیونز، می گوید در حالی که کشورهای مورد حمله ژاپن از بمباران اتمی حمایت می کردند، اروپایی ها عموماً دیدگاه سردی دارند. اروپایی ها از این واقعیت که اکثر آمریکایی ها معتقدند بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی موجه و از نظر اخلاقی درست بوده است، شگفت زده شده اند. یک نظرسنجی بین المللی در سال ۲۰۲۵ که در شش کشور غربی انجام شد، تفاوت های قابل توجهی را در نگرش عمومی نسبت به توجیه اخلاقی بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی نشان داد. در کشورهای اروپایی، اکثر پاسخ دهندگان این بمباران را از نظر اخلاقی ناموجه می دانستند - ۸۱٪ در آلمان، ۷۸٪ در ایتالیا، ۷۵٪ در اسپانیا، ۵۷٪ در فرانسه و ۵۰٪ در بریتانیا. در مقابل، افکار عمومی در ایالات متح
ده بیشتر دچار اختلاف نظر بود، به طوری که ۳۸٪ گفتند که این بمباران از نظر اخلاقی موجه بوده، ۳۵٪ گفتند که موجه نبوده و ۲۶٪ مطمئن نبودند. این نتایج نشان دهندهٔ اختلاف نظر پایدار بین اروپا و ایالات متحده در مورد استفاده از سلاح های هسته ای در جنگ جهانی دوم است. کشورهای آسیایی. در فیلیپین، بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی اغلب به عنوان عاملی در پایان جنگ جهانی دوم و در نتیجه پایان اشغال ژاپن تلقی می شود. با این حال، به دلیل سابقه استعمار آمریکا در این کشور، یک دیدگاه انتقادی نیز وجود دارد. [[جنگ فیلیپین و آمریکا]] (۱۸۹۹–۱۹۰۲) و رویدادهایی مانند [[کشتار بالانگیگا]] و دستور بدنام ژنرال جیکوب اچ. اسمیت برای «کشتن همه افراد بالای ده نفر» دیدگاه منفی نسبت به امپریالیسم آمریکا را تقویت می کند. در نتیجه، در حالی که برخی از فیلیپینی ها ایالات متحده را به عنوان یک آزادی بخش می بینند، برخی دیگر آن را مانند ژاپن یک متجاوز می دانند که منعکس کننده میراث پیچیده نفوذ آمریکا است. در کره جنوبی، اغلب گفته می شود که بمباران های اتمی به استقلال کره کمک کرده است. با این حال، در آن زمان، کره تحت حکومت استعماری ژاپن بود و بسیاری از کره
ای ها به عنوان مهاجر یا کارگر زمان جنگ به ژاپن آمده بودند. در نتیجه، تخمین زده می شود که ده ها هزار کره ای در میان [[هیباکوشا]] قربانیان بمباران اتمی بودند. با این حال، این روایت از استعمارزدایی، اغلب قربانیان واقعی کره ای - کسانی که در جریان حملات کشته یا در معرض تشعشعات قرار گرفتند - را نادیده می گرفت. هیباکوشای کره ای انتقاداتی را نسبت به ژاپن و ایالات متحده ابراز کرده اند. جئون وونسول، رئیس انجمن قربانیان بمب اتمی کره، اظهار داشت: «این ایالات متحده بود که بمب اتمی را انداخت و ژاپن بود که جنگ را آغاز کرد. هفتاد و هشت سال گذشته است، اما نه ایالات متحده و نه ژاپن عذرخواهی نکرده اند و چیزی در مورد آن نگفته اند.» تفاوت در نگرش ها نسبت به بمباران های اتمی مانعی برای تفاهم بین [[کره ای های جنوبی]] و [[کره ای ها در ژاپن]] بود. در ویتنام، به دلیل همسویی آن با اتحاد جماهیر شوروی در طول جنگ سرد، دیدگاه رسمی دولت این است که ورود اتحاد جماهیر شوروی به جنگ - نه بمباران اتمی - بود که جنگ اقیانوس آرام را به پایان رساند. با این حال، تعداد کمی از افراد، مانند [[Nguyễn Chí Thiện]]، استدلال می کنند که بمباران های اتمی عامل ت
عیین کننده در تسلیم ژاپن بودند. از سوی دیگر، بمباران های اتمی هیروشیما و ناگاساکی نیز به طور گسترده مورد انتقاد قرار گرفته است. مؤسسه علوم اجتماعی و علوم انسانی نظامی زیر نظر وزارت دفاع ملی ویتنام، مقالاتی را منتشر کرده است که در آن استفاده از [[عامل نارنجی]] در طول جنگ ویتنام به عنوان نوعی جنگ شیمیایی، و دربارهٔ وحشیگری آن در کنار جنگ اتمی توضیح داده شده است. کشورهای درگیر با ایالات متحده. همچنین در کشورهایی که در تضاد دیپلماتیک با آمریکا هستند بسیار منفی است. در سال ۱۹۵۹، [[چه گوارا]]، هنگامی که از هیروشیما دیدن کرد، گفت: "آیا شما ژاپنی ها هرگز از جنایاتی که ایالات متحده بر شما تحمیل می کند عصبانی نمی شوید؟" رهبر معظم ایران [[سید علی خامنه ای]] گفت: "ایالات متحده یک بمب اتمی را بر شهر هیروشیما در اوت ۱۹۴۵ پرتاب کرد و ۱۰۰٫۰۰۰ نفر را در یک لحظه قتل عام کرد. چنین ارتش آمریکا به وضوح نشان می دهد که این ارتش هژمونیک است. بی دین و بی دین. در سال ۲۰۰۹، رئیس جمهور ونزوئلا [[هوگو چاوز]] در یک کنفرانس مطبوعاتی مشترک با رئیس جمهور ایران [[محمود احمدی نژاد]] اظهار داشت: «آنها (ایالات متحده) کسانی هستند که بمب اتمی دارن
د و به یاد داشته باشید که امپریالیست های یانکی بمب هایی را بر روی هیروشیما و ناکاساکی انداختند.» او همچنین گفت که ایالات متحده باید به خاطر انداختن بمب اتمی بر روی ژاپن در پایان جنگ جهانی دوم عذرخواهی کند. تأثیر منفی بر سیاست نظامی و خارجی ایالات متحده. نویسنده و اقتصاددان فرانسوی، فردریک سن کلر، خاطرنشان کرد که بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی به عنوان یک «تجربه موفق» در استراتژی نظامی آمریکا ثبت شده است و همین امر باعث شده است که ایالات متحده بر اساس این فرض اشتباه که «مهار دشمن با زور» در جنگ های بعدی - مانند [[جنگ ویتنام]] و جنگ عراق - مؤثر خواهد بود، عمل کند و در نتیجه عواقب منفی بلندمدتی را به همراه داشته باشد. همچنین مورخ آمریکایی ژاپن مدرن، [[جان داور]]، اشاره کرد که تصویر مثبت ایالات متحده از اشغال ژاپن و بمباران اتمی بعداً عواقب منفی داشته است. او استدلال کرد که ژاپن احتمالاً حتی بدون حمله ایالات متحده تسلیم می شد - تا زمانی که ایالات متحده ادامه وجود امپراتور را پذیرفته بود، که در نهایت این کار را کرد. داور همچنین از دولت بوش به دلیل تبلیغ ژاپن به عنوان یک نمونه موفق از دموکراتیزاسیون در یک زمینه غ
یرغربی انتقاد کرد. او خاطرنشان کرد که این امر نه تنها بحث های جاری و اغلب بحث برانگیز در داخل ژاپن در مورد دوره اشغال را نادیده می گیرد، بلکه تفاوت های گسترده بین ژاپن و عراق را نیز تشخیص نمی دهد. علیرغم این تفاوت ها، دولت سعی کرد از ژاپن به عنوان نمونه استفاده کند. به عنوان مثال، داور اشاره کرد که ژاپن قبلاً دستخوش تحولات دموکراتیک شده است، مانند تصویب [[قانون اساسی میجی]] پس از [[نوسازی میجی]] و [[دموکراسی تایشو]]. او همچنین بر انزوای جغرافیایی ژاپن به عنوان یک کشور جزیره ای، تاریخ طولانی هویت مشترک آن و فقدان نسبی شکاف های عمیق اجتماعی بر اساس مذهب یا قومیت تأکید کرد. این روند تا سال ۲۰۲۴ ادامه یافت و [[لیندسی گراهام]] استدلال کرد که از آنجایی که ایالات متحده در پایان جنگ جهانی دوم دو بمب اتمی بر روی ژاپن انداخت، اسرائیل نیز باید از انواع بمب ها در نوار غزه استفاده کند. الکس لو، ستون نویس ساکن هنگ کنگ، نوشت که نخبگان حاکم آمریکا دچار آشفتگی روانی شده اند و برای توجیه نسل کشی اسرائیل، جنایات جنگی یا نسل کشی آمریکا را یکی پس از دیگری مطرح می کنند. کشتن برای صلح: تضادهای رویکرد «شر ضروری». نمونهٔ بارز آن بمبا
ران های اتمی هیروشیما و ناگازاکی در اوت ۱۹۴۵ است. رئیس جمهور ایالات متحده، هری اس. ترومن، اعلام کرد که این حملات پایان جنگ را تسریع کرده و جان انسان ها را نجات می دهد. با این حال، برخی مورخان استدلال می کنند که ژاپن در آن زمان تقریباً آمادهٔ تسلیم بود و بمباران ها همچنین با هدف نمایش قدرت آمریکا در نظم نوظهور پس از جنگ انجام شد. پژوهشگر [[آفریقای جنوبی]] [[Na’eem Jeenah]]، پژوهشگر ارشد مؤسسه Mapungubwe و مدیر اجرایی مرکز Afro–Middle East، این منطق را به عنوان نوعی «اخلاق منحرف» توصیف می کند. به گفتهٔ جینا: بنابراین، جینا و دیگر منتقدان، هم پیوستگی تاریخی و هم تضادهای حقوقی و اخلاقی روایت کشتن برای صلح را برجسته می کنند. تأثیر بر روابط بین الملل فعلی. بمباران اتمی هیروشیما و ناکاساکی توسط ایالات متحده بارها در سیاست بین الملل مورد بحث قرار گرفته است، و اغلب در مباحث مربوط به توجیه جنگ، انتقاد از ایالات متحده و دلایل گسترش نظامی مطرح شده است. روسیه. این واقعیت که ایالات متحده تنها کشوری است که بمب اتمی را بر روی یک شهر انداخته است، جنبه ای است که برای اهداف دیپلماتیک مورد استفاده قرار می گیرد. وقتی [[ولادیمیر پ
وتین]] استان های [[دونتسک]] و [[لوهانسک]] را پس از [[حمله روسیه به اوکراین]] ضمیمه کرد، گفت که ایالات متحده تنها کشوری است که از سلاح های هسته ای استفاده کرده و یک «سابقه» ایجاد کرده است. او همچنین اظهار داشت که نه بمباران آلمان و نه بمباران اتمی ژاپن از نظر نظامی ضروری نبود؛ هدف، ارعاب کشور ما و جهان بود. او می خواست از بمباران اتمی هیروشیما و ناکاساکی به عنوان توجیهی برای استفاده احتمالی از سلاح های هسته ای روسیه در جنگ اوکراین استفاده کند. با این حال، در اجلاس هیروشیما G7 در سال ۲۰۲۳، رئیس جمهور [[ولودیمیر زلنسکی]] دعوت شد و «چشم انداز هیروشیما رهبران G7 در مورد خلع سلاح هسته ای» تصویب شد. در هر دو سال ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴، نمایندگان روسیه و بلاروس به مراسم صلح در هیروشیما. میخائیل گالوزین، سفیر روسیه در ژاپن، این واکنش را «اقدامی شرم آور» خواند و گفت: «من نمی دانم کدام کشور مرتکب نسل کشی وحشتناک غیرنظامیان با انداختن بمب های اتمی شده است». جمهوری خلق چین. از نظر سیاسی، چین بارها از ایالات متحده به دلیل پرتاب بمب اتمی در هیروشیما و ناکاساکی انتقاد می کرد. به عنوان مثال، [[پیپل دیلی]] در ۱۲ فوریه ۱۹۶۱ مقاله امضایی ب
ا عنوان "بین "قهرمان" و "دیوانه" منتشر کرد و این عمل را محکوم کرد. در سال ۱۹۸۳، [[هو یائوبانگ]]، سپس [[رهبر حزب کمونیست چین]] از [[حزب کمونیست چین]]، از ژاپن بازدید کرد و یکی از مهم ترین توقف های او ناکاساکی بود. کلمه "صلح" که توسط هو یاوبانگ نوشته شده است، هنوز در صلح پارک ناگاساکی حک شده است. در عین حال، برخی از رهبران نظامی این کشور اظهار داشته اند که ژاپن در روابط خارجی تمایل به احترام به قوی ترها دارد و به بمباران اتمی ایالات متحده، حمله اتحاد جماهیر شوروی به [مانچوکوئو و سلسله تانگ در گذشته اشاره می کنند. و بنابراین چین باید قدرت نظامی خود را تقویت کند. در ۵ ژوئیه ۲۰۲۱، معاون نخست وزیر ژاپن تارو آسو گفت که اگر ارتش آزادی بخش خلق به تایوان حمله کند، ژاپن باید از نظر نظامی به ایالات متحده بپیوندد. در ۱۱ جولای، یک کانال تفسیر امور نظامی چین در Xigua Video استدلال کرد که اگر ژاپن مداخله کند، چین باید در سیاست عدم استفاده اول از سلاح های هسته ای خود استثنا قائل شود و تا زمان تسلیم شدن ژاپن به آن کشور حمله کند. این ادعا می کند که به دلیل تجربه منحصر به فرد ژاپن، بازدارندگی هسته ای دو برابر مؤثر خواهد بود. شیگ
وا ویدیو این کلیپ را حذف کرد، اما بعداً توسط کمیته شهری حزب کمونیست چین در شهر بائوجی دوباره منتشر شد. انتقادات و بحث ها در مورد کمیسیون تلفات بمب اتمی. انتقادات و بحث ها نه تنها در مورد خود بمباران های اتمی، بلکه در مورد کمیسیون تلفات بمب اتمی (ABCC) نیز وجود دارد، که بررسی هایی را در مورد پیامدهای بمب گذاری ها انجام داد. کمیسیون تلفات بمب اتمی (ABCC) در سال ۱۹۴۶ به دنبال دستور ریاست جمهوری هری اس. ترومن تأسیس شد. تنها هدف این سازمان انجام تحقیقات روی بازماندگان بمب اتمی بود، زیرا اعتقاد بر این بود که «آنها تا زمان وقوع جنگ جهانی جدید دوباره در دسترس نخواهند بود». در نتیجه، این سازمان سلامت هیباکوشاها را مورد مطالعه قرار داد اما هیچ گونه مراقبت پزشکی به آنها ارائه نداد. به همین دلیل، ABCC توسط هیباکوشاها به عنوان آزمایشی روی بدن انسان مورد انتقاد قرار گرفت. پس از بمباران اتمی، پزشکان ژاپنی می خواستند آسیب واقعی را درک و مطالعه کنند و تحقیقاتی را برای کمک به درمان هیباکوشا انجام دهند. با این حال، GHQ به محققان ژاپنی اجازه نداد تا وضعیت فعلی آسیب بمب اتمی را مطالعه کنند. مقررات به ویژه تا سال ۱۹۴۶ سختگیرانه بو
د و منجر به تعداد بیشتری از مرگ و میرهای مرتبط با تشعشعات شد. در یک مورد، زمانی که یک کره ای ها در ژاپن هیباکوشا دوقلو به دنیا آورد اما مدت کوتاهی پس از آن مرد، ABCC حتی تلاش کرد اجساد کودکان متوفی را بازیابی کند. وقتی هیباکوشا از معاینات پزشکی معمول خودداری کرد، ABCC آنها را به دادگاه نظامی برای جنایات جنگی تهدید کرد. علاوه بر این، هنگامی که هیباکوشا درگذشت، ABCC شخصاً به خانه های آنها می رفت تا اجساد آنها را برای کالبد شکافی جمع آوری کنند. اعتقاد بر این است که حداقل ۱۵۰۰ عضو به انستیتوی آسیب شناسی نیروهای مسلح در واشینگتن دی سی فرستاده شده است.
کارلایل یوبنک (؛ زادهٔ ) فیلم نامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۱۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. فیلم او با نام "سیگنال" محصول ۲۰۱۴ با بازی لارنس فیشبرن، برنتون توایتز و اولیویا کوک برای اولین بار در جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۱۴ به نمایش درآمد و در ۱۳ ژوئن توسط فوکس فیچرز در سینماهای ایالات متحده اکران شد. پیشینه. یوبنک در کالج آمهرست در رشته زبان و ادبیات انگلیسی تحصیل کرد. وی هنگام نوشتن فیلمنامه "«سیگنال»،" از تجربیات شخصی متعددی بهره برد. یوبنک هنگام کار روی فیلمنامه، تحت تأثیر تلاشش برای صعود به قله اورست در سال ۲۰۱۱ قرار گرفت که در آن سال، رفیق همنوردش در طول این سفر اکتشافی جان باخت.
آرشاک گئورگی مادویان (؛ زادهٔ - درگذشته ) تاریخ نگار ادبی، مترجم، لغت شناس، ویراستار، ارمنستان شناس، استاد اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱ ژوئیهٔ ۱۹۳۸ در آخالکالاک به دنیا آمد و از (۱۹۵۵) (۱۹۶۱) فارغ التحصیل گشت. و پدر و پسر وی بودند. وی در دانشگاه دولتی ایروان، ، ، فعالیت می کرد. وی عضو اتحادیه نویسندگان ارمنستان بود. وی به ارمنی مدرن و ارمنی کلاسیک تسلط داشت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان افتخار ساهاک مقدس-مسروپ مقدس شده است. وی در ۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۱ در سن ۸۲ سالگی در ایروان درگذشت.
آدن تورنتون (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بوده و از سال ۱۹۹۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "آن سوی دریا" و "ورشکسته" اشاره کرد. زندگی و حرفه. تورنتون در فیلم "جاده آرلینگتون" بازی کرد و در سال ۲۰۱۱ از مدرسه جولیارد فارغ التحصیل شد. تورنتون در شهر نیویورک شروع به بازی در "سه خواهر" کرد. او همچنین در تعدادی از سریال های تلویزیونی از جمله "نجیب زادگان"، "همسر خوب"، "فوراور" و "ابتدایی" به عنوان بازیگر مهمان ایفای نقش کرد. تورنتون در سال ۲۰۱۷ نقش اصلی را در فیلم درام "نشانه زیبا" ایفا کرد. این فیلم در سایت راتن تومیتوز امتیاز ۱۰۰٪ را کسب کرده است. تورنتون نقدهای مثبتی دریافت کرد و جایزه بهترین اجرای غیرمنتظره را از جشنواره فیلم لس آنجلس دریافت نمود. در سال ۲۰۱۹ او برای فصل چهارم سریال درام خانوادگی "این ما هستیم" انتخاب شد. همچنین در سال ۲۰۲۰ برای بازی در سریال تلویزیونی «سی و چند ساله» از شبکه ABC انتخاب شد. در این سریال او نقش بریتانی وستون، دختر الیوت وستون و نانسی وستون را بازی کرد. فیلم شناسی. سینمایی تلویزیونی
نوبار گئورگی بربریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک ویراستار و روزنامه نگار نظر اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در ۲۵ سپتامبر ۱۹۲۲ در قاهره به دنیا آمد . وی همچنین برنده نشان افتخار ساهاک مقدس-مسروپ مقدس (۲۰۱۱) شده است. وی در ۲۳ نوامبر ۲۰۱۶ در سن ۹۴ سالگی در بوستون درگذشت.
مفاصل مچی-کف دستی یا کارپومتاکارپ پنج مفصل در مچ دست هستند که ردیف انتهایی استخوان های مچ دست و پایه های پروگزیمال پنج استخوان کف دستی را مفصل بندی می کنند. مفصل CMC انگشت شست یا اولین مفصل CMC که به عنوان مفصل ذوزنقه ای مچی (TMC) نیز شناخته می شود، تفاوت قابل توجهی با چهار مفصل دیگر CMC دارد.
پطروس هوهانسی هوهانیسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک مورخ، و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در ۲۲ ژوئیهٔ ۱۹۴۴ در لنیناکان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ التحصیل شد. وی در دانشگاه دولتی ایروان و دانشکده علوم الهی گئورگیان فعالیت می کرد. وی همچنین برنده نشان افتخار ساهاک مقدس-مسروپ مقدس و آموزگار شایسته جمهوری ارمنستان شده است. وی در ۲۲ فوریهٔ ۲۰۱۶ در سن ۷۱ سالگی در ایروان درگذشت.
فرخنده زردوخاکستری یا فرخندهٔ زرین وحاکستری ("Poecilostreptus palmeri") گونه ای از پرندگان تیرهٔ فرخندگان (Thraupidae) است. در کلمبیا، اکوادور و پاناما (سرانیا دل دارین و دامنه غربی آند کلمبیا و اکوادور) یافت می شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل های جلگه ای نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری و جنگل های کوهستانی نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری است.
کارن آرتاشسی ماتئوسیان (؛ زادهٔ ) یک تاریخ نگار هنر، ارمنستان شناس و اهل ارمنستان است. وی هم اکنون ریاست بخش تاریخ هنر در موزه نسخه های خطی ماتناداران در ایروان را بر عهده دارد. زندگی نامه. در ۷ مارس ۱۹۵۸ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان (۱۹۷۹) فارغ التحصیل شد. وی در نگارخانه ملی ارمنستان، ماتناداران و دانشکده علوم الهی گئورگیان فعالیت می کرد. وی همچنین برنده نشان افتخار ساهاک مقدس-مسروپ مقدس شده است. ماتئوسیان ۲۵ جلد کتاب و نزدیک به ۱۱۵ مقاله علمی در زمینه های تاریخ، معماری و هنر ارمنستان قرون وسطی، با تمرکز ویژه بر پایتخت قرون وسطایی آن، شهر آنی، که خود متخصص در آن محسوب می شود، تألیف نموده یا مشارکت کرده است.
فرخنده زردوسیاه ("Chrysothlypis chrysomelas") یک پرنده گنجشک سان نسبتاً کوچک است. این فرخنده در تپه های کاستاریکا و پاناما زندگی می کند. صدای فرخنده زردوسیاه، "صدایی گوش خراش" و تکی یا مکرر است که بلندتر و سریع تر از فرخنده گلوسیمین است.
فرخنده زرشکی نقابدار گونه ای پرنده از تیرهٔ گنجشک سانان است. این گونه در بولیوی، برزیل، کلمبیا، اکوادور، پرو و ونزوئلا یافت می شود. زیستگاه های طبیعی آن باتلاق های نیمه گرمسیری یا گرمسیری و درختچه زارهای نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری است.
فرخنده کوهستان کریکر گونه ای پرنده نوگرمسیری از تیرهٔ فرخندگان است. فرخنده کوهستان کریکر تنها در جنگل های کوهستانی سانتا مارتا، کلمبیا یافت می شود. فرخنده کوهستان کریکر گاهی به عنوان زیرگونه ای از فرخنده کوهستان سینه نخودی در نظر گرفته می شود، اما در سال ۲۰۱۶ توسط فهرست سرخ IUCN به گونه ای دیگر متمایز شده است. امروزه، جمعیت آن به دلیل آسیب به زیستگاه توسط تفریحات، آلودگی و تغییرات اقلیمی رو به کاهش است.
فرخندهٔ آبی-خاکستری یک پرنده آوازخوان آمریکای جنوبی با جثه متوسط از خانواده فرخندگان (Thraupidae) است. محدوده آن از جنوب مکزیک تا شمال شرق بولیوی و شمال برزیل، همه حوزه آمازون، به جز جنوب آن است. به لیما (پرو) معرفی شده است. در ترینیداد و توباگو، این پرنده جین آبی نامیده می شود.
زاره خراخونی (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک شاعر ویراستار روزنامه و آموزگار اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی با نام اصلی آرتو استپانی چیومپیوشیان () در ۱۶ اکتبر ۱۹۲۶ در استانبول به دنیا آمد و از دانشگاه استانبول (۱۹۵۱) فارغ التحصیل شد. وی در و فعالیت می کرد. وی همچنین برنده نشان افتخار مسروپ ماشتوتس مقدس نشان افتخار ساهاک مقدس-مسروپ مقدس شده است. وی در ۲۷ نوامبر ۲۰۱۵ در سن ۸۹ سالگی درگذشت.
پرژ تیگرانی ترزیان (؛ زادهٔ ) یک روزنامه نگار نظر و فعال ملی و مردمی اهل ارمنستان است. زندگی نامه. در ۱۷ نوامبر ۱۹۳۸ در قاهره به دنیا آمد و از دانشگاه عین الشمس (۱۹۶۳) و دانشگاه آمریکایی قاهره (۱۹۶۴–۱۹۶۵) فارغ التحصیل شد. وی همچنین برنده نشان افتخار ساهاک مقدس-مسروپ مقدس شده است.
گریگور ساتامیان (؛ زادهٔ ) یک بازیگر، کارگردان و مترجم اهل ارمنستان است. زندگی نامه. در ۸ دسامبر ۱۹۴۰ در بیروت به دنیا آمد و از آموزشگاه هواکیمیان-مانوکیان و دانشگاه آمریکایی بیروت فارغ التحصیل شد. وی همچنین برنده نشان افتخار ساهاک مقدس-مسروپ مقدس (۲۰۱۷) شده است.
متان ویلنائی (؛ زادهٔ ) سیاست مدار، دیپلمات و سرلشکر بازنشسته نیروی زمینی اسرائیل است، که در فاصله سال های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۷ به عنوان جانشین رئیس ستاد کل نیروهای دفاعی اسرائیل فعالیت می کرد و با حفظ سمت، ریاست اداره عملیات ستاد کل را برعهده داشت. ویلنائی فعالیت نظامی را از سال ۱۹۶۲ در تیپ ۳۵ چترباز ارتش اسرائیل آغاز کرد، سپس به سایرت متکل پیوست. وی از ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۹ رئیس اداره نیروی انسانی ارتش اسرائیل بود و در فاصله سال های ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۴ فرماندهی جنوبی اسرائیل را برعهده داشت. او از ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۴ وزیر علوم، فناوری و فضای اسرائیل بود، از ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۰ وزارت فرهنگ و ورزش اسرائیل را برعهده داشت، از ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۲ وزیر دفاع داخلی بود و در فاصله سال های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۷ به عنوان سفیر اسرائیل در چین فعالیت می کرد.
یکوتیئل آدام (; – ) سرلشکر نیروی زمینی اسرائیل بود، که در فاصله سال های ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۲ به عنوان جانشین رئیس ستاد کل نیروهای دفاعی اسرائیل فعالیت می کرد و با حفظ سمت، رئیس اداره عملیات ارتش اسرائیل بود. سرلشکر یودی آدام فرزند اوست. آدام فعالیت نظامی را از سال ۱۹۴۲ در هگانا آغاز کرد و پس از شکل گیری نیروهای دفاعی اسرائیل فعالیت خود را در این سازمان ادامه داد. وی از ۱۹۶۷ تا ۱۹۶۹ فرمانده تیپ ۱ گولانی بود، در فاصله سال های ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۴ به عنوان جانشین فرماندهی شمالی اسرائیل فعالیت می کرد و از ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۶ فرماندهی جنوبی اسرائیل را برعهده داشت. او در سال ۱۹۸۲ به عنوان رئیس موساد انتخاب شد، ولی پیش از انتصاب، در خلال جنگ ۱۹۸۲ لبنان کشته شد. زندگی نامه. او در تل آویو از یهودا و الیشوا آدام (که قبلاً آداموف نام داشت) زاده شد. نام او از پدربزرگش، یکوتیئل راوایف، گرفته شده است که در سال ۱۹۱۶ در نبرد دفاع از پتخ تیکوا در برابر اعراب کشته شد. خانواده او از یهودیان کوهستانی منطقه قفقاز بودند. در مارس ۱۹۵۰، آدام ازدواج کرد و خانه ای در تل آویو ساخت. یکوتیئل در سن ۱۵ سالگی به هاگانا پیوست. در ۲۰ سالگی، فرمانده شد. در ۱ مه ۱۹۴۸
، او یکی از فرماندهانی بود که روستای عرب نشین سلامه در جنوب تل آویو را تصرف کرد. او بعداً به یک واحد نخبه هاگانا پیوست که به خاک دشمن حمله می کرد. در آن زمان، او با درجه ستوان به عنوان افسر در ارتش اسرائیل مشغول به کار شد. آدام به سرعت درجات خود را طی کرد. در سال ۱۹۵۲، او به عنوان سروان در تیپ گیواتی منصوب شد. او به عنوان سرهنگ دوم فرماندهی بلوک بئرشبع را بر عهده گرفت. وی در فاصله سال های ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۶ در آکادمی جنگ فرانسه تحصیل کرد و با درجه سرهنگی به کشور بازگشت. در جنگ شش روزه، او تحت فرماندهی آریل شارون خدمت کرد و شایستگی خود را ثابت کرد. پس از جنگ، او فرمانده تیپ گولانی شد. تیپ گولانی مسئول حفظ صلح در شمال در طول جنگ فرسایشی بود. در این مدت، آدام به درجه سرتیپی ارتقا یافت و تا پایان جنگ یوم کیپور به عنوان جانشین فرماندهی شمالی ارتش اسرائیل فعالیت کرد. در سال ۱۹۷۴، آدام به منطقه سینا منتقل شد، جایی که به درجه سرلشکری رسید و سرانجام به فرماندهی ستاد فرماندهی جنوبی رسید. او فرمانده عملیات انتبه، حمله سال ۱۹۷۶ بود که منجر به نجات گروگان ها از دست شبه نظامیان طرفدار فلسطین در فرودگاه انتبه در اوگاندا شد. در سا
ل ۱۹۷۸، او برای تحصیل به ایالات متحده آمریکا رفت و پس از بازگشت، به عنوان جانشین رئیس ستاد کل نیروهای دفاعی اسرائیل، تحت نظر رافائل ایتان و رئیس اداره عملیات، منصوب شد. در سال ۱۹۸۲، آدام دوباره برای تحصیل به ایالات متحده رفت و این بار به تحصیل در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی مشغول شد. پس از آنکه نخست وزیر مناخیم بگین، انتصاب آدام را به عنوان رئیس موساد، به جای اسحاق هوفی، اعلام کرد، وی به اسرائیل بازگشت. مرگ. آدام در جنگ ۱۹۸۲ لبنان قبل از اینکه بتواند پست خود را به دست بگیرد، کشته شد. در ۱۰ ژوئن همان سال، چهارمین روز جنگ، آدام و گروهی از افسران اسرائیلی در حال فرماندهی عملیات از یک ویلای تصاحب شده در ضوحا در نزدیکی شهر دامور، در حدود ۱۲ کیلومتری جنوب بیروت، بودند. هنگامی که منطقه توسط خمپاره های دشمن گلوله باران شد، آدام و دو افسر دیگر برای پناه گرفتن به زیرزمین رفتند. یک مبارز فلسطینی که در آنجا پنهان شده بود، به روی آدام و همچنین سرهنگ حییم سلا آتش گشود و آنها را به قتل رساند. یکوتیئل آدام جانشین رئیس ستاد و بنابراین بالاترین مقام افسر ارتش اسرائیل بود که تاکنون در نبرد کشته شده است. هویت قاتل آدام هرگز مشخص نش