Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ار بود خاطره اپرا را حتی تا به امروز زنده نگه دارد. در واقع، لارلسیانا شکستی بود که چیلئا، با اطمینان از ارزش این اثر، بارها و بارها سعی در جبران آن داشت و در طول بقیه عمر خود تغییرات اساسی و دقیقی در آن ایجاد کرد. در پارتیتورهایی که امروزه می شنویم، به سختی می توان حتی یک میزان را یافت که کاملاً بدون تغییر از نسخه اصلی باشد. با این حال، اپرای اصلاح شده هنوز موفق نبود، به جز دوره کوتاهی در دهه ۱۹۳۰ که از حمایت سیاسی آهنگساز که از طریق ارتباط شخصی با بنیتو موسولینی ایجاد شده بود، بهره مند شد. این آهنگساز بار دیگر در تئاتر لیریکو در میلان، در ۶ نوامبر ۱۹۰۲ و دوباره با انریکو کاروزو، با اجرای اپرای چهار پرده ای آدریانا لکوورور با استقبال پرشوری روبرو شد. این اپرا با لیبرتویی از آرتورو کولوتی، در پاریس قرن ۱۸ و بر اساس نمایشنامه ای از اوژن اسکریب ساخته شده است. آدریانا لکوورور، آن اپرایی است که امروزه مخاطبان بین المللی چیلئا را بدان می شناسند و خودانگیختگی سبک ملودیک برگرفته از مکتب ناپلی را همراه با سایه زنی هارمونیک و تُنال تحت تأثیر آهنگسازان فرانسوی مانند ماسنه نشان می دهد. تعدادی نمونه بازمانده وجود دارد که
مهارت های متوسط ​​چیلئا را به عنوان یک نوازنده مستند می کند. چیلئا در ضبط بخشی از دوئت «نه شریف تر» کاروزو را در پیانو همراهی کرد و همزمان (نوامبر ۱۹۰۲) ضبط دیگری با خواننده باریتون، د لوکا انجام داد. در سال ۱۹۰۴، برای گرامافون (و شرکت تایپ رایتر)، او با خواننده تنور فرناندو د لوچا در «روح در بند» از آدریانا لکوورور و آهنگ «لونتانانزا» را همراهی کرد. به گفته مایکل هنستوک (در زندگینامه د لوچا)، حتی با توجه به تکنیک های ضبط خام آن زمان، نوازندگی پیانو چیلئا تخت و بی روح به نظر می رسد. آخرین اپرای چیلئا، که در ۱۵ آوریل ۱۹۰۷ در لا اسکالا در میلان به رهبری آرتورو توسکانینی برای نخستین بار اجرا شد، تراژدی سه پرده ای «گلوریا» بود که باز هم با لیبرتویی از کولوتی و بر اساس نمایشنامه ای از ویکتورین ساردو اجرا شد. این اپرا تنها پس از دو اجرا کنار گذاشته شد؛ و شکست این اثر، حتی با وجود تلاش آهنگساز برای بازنگری بعدی، کافی بود تا او صحنه اپرا را برای همیشه ترک کند. با این حال، نشانه هایی از برخی پروژه های اپرایی ناتمام بعدی وجود دارد که به عنوان بخش ها یا طرح هایی از لیبرتویی باقی مانده اند، مانند «بازگشت عشق» (Il ritorn
o della'amoreّ) اثر رناتو سیمونی؛ و مالنا (Malena) و «گل رز پمپئی» اثر اتوره موسکینو (دومی به تاریخ «ناپل، ۲۰ مه ۱۹۲۴»). برخی منابع همچنین به اپرایی مربوط به سال ۱۹۰۹ اشاره می کنند که تکمیل شده اما هرگز اجرا نشده و «ازدواج سلواجو» ("Il matrimonio selvaggio") نام دارد، اما هیچ نسخه ای از آن باقی نمانده و خود چیلئا نیز در کتاب خاطراتش (Ricordi) هیچ اشاره ای به این اثر نکرده است. با این وجود، او به ساختن موسیقی مجلسی و برخی موسیقی های ارکسترال ادامه داد. در سال ۱۹۱۳، او یک پوئم سمفونی به افتخار جوزپه وردی با اشعاری از سم بنلی ساخت که نخستین بار در تئاتر کارلو فلیچه در جنوا اجرا شد. پس از آن، او خود را عمدتاً وقف آموزش کرد و مدیر کنسرواتوار وینچنزو بلینی در پالرمو و سپس در کنسرواتوار سن پیترو آ مایلا در ناپل شد، همان جایی که دوران تدریس خود را در سال ۱۹۳۶ به پایان رساند. در سال های آخر عمر، بینایی چیلئا رو به ضعف گذاشت، اما ذهنش به اندازه کافی فعال بود تا خوانندگان آن زمان را تشویق و با آنها کار کند. از جمله آخرین فعالیت های موسیقی او، شرکت دادن ماگدا اولیورو، صدای سوپرانو بود که چیلئا اجراهای او در نقش اصلی آدری
انا لکوورور را به ویژه تحسین می کرد. چیلئا در سالهای پایانی عمر، در واراتزه، شهری در نزدیکی ساونا در لیگوریا، ساکن شد، جایی که به او شهروندی افتخاری اعطا شد. چیلئا در همانجا درگذشت. در پی درگذشت او، نام کنسرواتوار موسیقی و تئاتر کوموناله رجو دی کالابریا را به یاد او بدین نام تغییر دادند. در شهر زادگاهش، پالمی، آرامگاهی به یاد او ساخته شد که با صحنه هایی از اسطوره اورفئوس تزئین شده است. زندگی شخصی. چیلئا در ۲۶ ژوئن ۱۹۰۹، در واراتزه با Donna Rosa Lavarello ازدواج کرد. آثار. اپراها آثار دیگر صدا و پیانو منابع.
اَشجان (۱ ژوئیهٔ ۱۹۷۵) بازیگر ایرانی-اماراتی است. حرفهٔ هنری خود را با اجرای نمایش در تهران آغاز کرد. از سال ۱۹۹۶ فعالیت خود را در تئاتر، رادیو و تلویزیون امارات آغاز کرد. او در طول حرفهٔ خود در منطقهٔ عربی خلیج فارس به شهرت وسیع دست یافت و در آثار متعدد تئاتر، تلویزیون و سینما بازی کرد، از جمله: "بادهای شمال، ثروتمند و خسیس، غَشمَشم، زمان طنّاف، خانم نوره، گل های مریم، موج های آرام، جنون مال، بازی سرنوشت". زندگی و پیشه. اَشجان بَخیت در ۱ ژوئیهٔ ۱۹۷۵/ ۱۰ تیر ۱۳۵۴ زاده شد. علاقه مندی او به هنر از دوران کودکی شکل گرفت. در فعالیت های مدرسه و اجرای نمایش های مناسبتی حضور داشت و علاقه و شور ویژه ای نسبت به بازیگری و سینما نشان می داد. در کودکی به تماشای فیلم ها و سریال های تلویزیونی می پرداخت و نقش آفرینی بازیگران را تقلید می کرد. هرچند اطرافیانش این علاقه مندی ها را جدی نمی گرفتند و حتی گاه با طنز و تمسخر به رؤیای او برای بازیگر شدن می نگریستند، او همین واکنش ها را انگیزه ای می داند که به او عزم بیشتری داد تا برای تحقق آرزوهای هنری کودکی خود حرکت کند. پس از پایان تحصیلات متوسطه، اشجان برای ادامه تحصیل به ایران رف
ت و در رشتهٔ ادبیات فارسی وارد دانشگاه تهران شد و با مدرک کارشناسی فارغ التحصیل شد. آشنایی عمیق او با متون کهن و نیز آثار ادبیات جهانی موجب شد که همچنان پیوندی میان رشته دانشگاهی اش و علاقه اش به هنر احساس کند. در همین دوران یکی از کارگردانان تئاتر ایران او را برای ایفای نقشی در نمایش «چشمهایش به رنگ دریا» برگزید؛ اثری که اشجان آن را نخستین تجربهٔ جدی خود بر صحنه می داند. با وجود موفقیت در این نقش، او ترجیح داد مدتی در مقام دستیار کارگردان و همچنین به عنوان تکنسین صدا فعالیت کند تا با تئاتر عمیقاً آشنا شود. افزون بر این، اشجان تجربهٔ بازی در یک فیلم سینمایی را نیز در همان دوره به دست آورد. پس از بازگشت از ایران، اشجان وارد امارات شد و به صحنه های تئاتر کشور روی آورد. در آغاز با بی توجهی مسئولان مواجه می شد تا اینکه کارگردان محمد شیخ الزور او را برای همکاری در نمایشی کودکانه دعوت کرد؛ نمایشی که اشجان در آن هم به عنوان دستیار کارگردان و هم به عنوان تکنسین صدا نقش داشت. این اثر در چندین مکان به اجرا درآمد و با استقبال مثبت تماشاگران روبه رو شد. نقطهٔ عطف فعالیت های اشجان با اجرای نمایشی در تئاتر مجتمع فرهنگی رقم
خورد؛ جایی که به عنوان تکنسین صدا در میان تماشاگران قرار داشت. در همان جا علاء النعیمی او را برای همکاری در یک نمایش دعوت کرد و پس از مطالعهٔ متن، اشجان نقش آفرینی در نمایش به نویسندگی صالح کرامه را پذیرفت. این اثر ابتدا در روزهای تئاتر شارجه اجرا شد و سپس روی صحنه های مختلف در امارات و نیز در جشنواره تئاتر امان در اردن به نمایش درآمد. در هر بار اجرا، نمایش با استقبال گسترده روبه رو شد و اشجان توانست توجه تماشاگران و منتقدان را به عنوان چهره ای تازه و توانمند در عرصهٔ تئاتر جلب کند. فعالیت های هنری اشجان تنها به صحنهٔ تئاتر محدود نماند، بلکه حضور خود را به حوزه های رادیو، تلویزیون و سینما نیز گسترش داد. او نخستین تجربهٔ رادیویی اش را با ایفای نقش در سریال آغاز کرد و سپس اپرتی نوشتهٔ شیخه فاطمه را از طریق رادیوی رأس الخیمه اجرا نمود. همچنین با رادیوی شارجه در سریال همکاری داشت. این آثار، نقاط عطفی در آغاز راه حرفه ای او بودند که جایگاهش را در صحنهٔ هنری تقویت کرده و توانایی او را در تنوع بخشی به شیوه های مختلف اجرا به نمایش گذاشتند. در ۲۰۰۱، نخستین آلبوم موسیقی خود با عنوان آماده کرد؛ اثری که شامل نه قطعه به
زبان های عربی و فارسی بوده و با رویکردی طربی و مقام محور، پیوندی میان موسیقی فارسی و مقامی عربی برقرار می کند. در مصاحبه ای با "الشرق الأوسط" زبان عربی را زبانی زیبا و دلنشین توصیف کرده و با اشاره به علاقه مندی اش به پیگیری، مطالعه و گوش سپردن به آثار موسیقی عربی، بر ظرافت ها و زیبایی های این زبان تأکید کرده است. او در عین حال یادآور شده که «هرچند زبان فارسی همچنان بر بیان هنری اش غالب است، اما شنونده تفاوت چندانی احساس نمی کند، زیرا در اجراهای او هماهنگی و پیوندی طبیعی میان موسیقی و آواز فارسی و عربی از طریق تنوع مقامات به وجود می آید.» او در بازیگری درخشید و در مدت کوتاهی توانست به شهرتی قابل توجه در صحنهٔ هنری امارات دست یابد. کارنامهٔ هنری او شامل بازی در آثار متعدد سینمایی و نمایشی در ایران و امارات، اجرای ترانه های نمایشی و همکاری با شبکهٔ دبی در سریال های تلویزیونی («توطئه های خانوادگی») به کارگردانی عبدالوهاب الهندی و به کارگردانی علی البلوشی است. ایفای نقش «اُم علاوی» در مجموعه کارتونی الفریج (۲۰۰۶) بُعد تازه ای به شهرت و شناخته شدن او افزود.
فرانچسکا مامبرو (؛ زادهٔ ) فعال و تروریست ایتالیایی است که عضو برجستهٔ راست گرای افراطی هسته های مسلح انقلابی ایتالیا (NAR) بود. او در مارس ۱۹۸۲ در رم به عنوان مظنون بمب گذاری در بولونیا در اوت ۱۹۸۰ دستگیر شد. مامبرو محاکمه و به جرم این بمب گذاری محکوم شد، با اتهامات مجموعاً ۹۶ قتل. او به نه حبس ابد یا ۸۴ سال زندان محکوم شد. مامبرو در سال ۲۰۱۳ به مرخصی مشروط رسید و حکم او پنج سال بعد پایان یافت. زندگی اولیه. مامبرو در ۲۵ آوریل ۱۹۵۹ در کیتی، تنها دختر خانواده ای چهار فرزند، متولد شد (برادران او ماریانو، ماریو و ایتالوی بودند). پدر مامبرو مارشال امنیت عمومی بود. خانوادهٔ او در کودکی به رم نقل مکان کردند و در نزدیکی پیازا بولونیا ساکن شدند. مامبرو در مدرسهٔ معلمی تحصیل کرد. سیاست های راست گرای افراطی. مامبرو در دوران تحصیل در لیسه فعال شد و بعدها به جنبش اجتماعی ایتالیا پیوست، ابتدا در بخش جوانان و سپس در FUAN که در دفتر مرکزی آن در ویا سیه نا فعالیت می کرد. مامبرو همچنین عضو مبارزهٔ مردمی بود که در آن زمان توسط تئودورو بوانتمپو و پائولو سینورلی رهبری می شد. تاریخ نگار آندریا کولومبو معتقد است رویداد شکل دهندهٔ
دوران جوانی مامبرو، کشتار آکا لارنتیا در ۷ ژانویهٔ ۱۹۷۸ بود، که به گفته او بسیاری از فعالان MSI را به روی آوردن به مبارزهٔ مسلحانه تشویق کرد. او به گروه گروه های مسلح انقلابی پیوست که در آن زمان توسط والریو فیوراونتی رهبری می شد و او قبلاً در دوران کودکی با او آشنا شده بود. این دو به زودی رابطه ای را آغاز کردند. ریکاردو بوکا این زوج را چنین توصیف می کند: یکی از اولین اقدامات مامبرو با گروه، در ۷ مارس ۱۹۷۹ بود—شب قبل از سالگرد روز جهانی زن—که او یک بمب دست ساز در منطقهٔ پراتی رم قرار داد؛ فیوراونتی همراه با چند نفر دیگر او را پوشش دادند. در ۳۰ مارس سال بعد، مامبرو، فیوراونتی و دیگران به یک پایگاه ارتش در پادوا حمله و آنجا را سرقت کردند، که در آن مسلسل ها، تفنگ های خودکار، تپانچه و مهمات به سرقت رفت. هنگام فرار، مامبرو حروف "BR" را بر دیوار پادگان نوشت تا تحقیقات بعدی پلیس را گمراه کند. دو ماه بعد، مامبرو در واحدی شرکت داشت که در حمله ای به یک دبیرستان در رم، یک پلیس را کشت و دیگری زخمی شد. او در اکتبر ۱۹۸۱، کاپیتان ۲۶ سالهٔ فرانچسکو استراولو، مأمور اجرای قانون که گروه های راست گرا را در ایتالیا بررسی می کرد، ب
ه قتل رساند و به طور علنی اعلام کرد: ما به تصاحب قدرت یا آموزش دادن مردم علاقه ای نداریم. آنچه برای ما مهم است اخلاق ماست، کشتن دشمنان و نابود کردن خائنان. ارادهٔ مبارزه ما را از روزی به روز دیگر نگه می دارد، تشنگی انتقام غذای ماست ... ما از مردن یا پایان دادن روزهای خود در زندان نمی ترسیم؛ تنها ترس ما این است که نتوانیم همه چیز و همهٔ افراد را پاک کنیم. در ۵ مارس ۱۹۸۲، در جریان تیراندازی با پلیس پس از سرقت از بانکا نازیوناله دل لاورو در رم، مامبرو از ناحیهٔ کشالهٔ ران مورد اصابت گلوله قرار گرفت و به شدت مجروح شد. او به اورژانس بیمارستان سانتو اسپیریتو منتقل شد؛ زنده ماند اما در همانجا دستگیر شد. دستگیری، محاکمه و زندان. کشتار بولونیا در ۲ اوت ۱۹۸۰ رخ داده بود. پس از دستگیری در سال ۱۹۸۲، مامبرو و فیوراونتی محاکمه و به حبس ابد محکوم شدند. مامبرو به بی گناهی خود در بمب گذاری ادامه داد و اشاره کرد که با توجه به تعداد دیگر قتل هایی که اعتراف کرده بود، برای او دلیلی برای دروغ گفتن وجود نداشت. مامبرو مجموعاً به ۹۶ قتل (شامل ۸۵ قتل در بولونیا) و همچنین سرقت، مالکیت غیرقانونی سلاح، ورود غیرمجاز به خانه، آدم ربایی، مش
ارکت در گروه های شورشی، فعالیت های تروریستی و توطئه متهم شد. در سال ۱۹۸۵، او با والریو فیوراونتی ازدواج کرد، شریک دههٔ گذشتهٔ خود و با او در سال ۲۰۰۱ دختری به دنیا آورد. مامبرو، همراه با فیوراونتی، مسئولیت اخلاقی اقدامات NAR را پذیرفت اما مشارکت در بمب گذاری بولونیا و به طور خاص کشتن آلکسندرو کاراویلانی، دانش آموز ۱۷ ساله ای که در ۵ مارس ۱۹۸۲ کشته شد، رد کرد. در سال ۲۰۰۰، مامبرو موظف به پرداخت بیش از جریمه شد. هرچند قرار بود این مبلغ به ریاست شورای وزیران ایتالیا و وزارت کشور ایتالیا پرداخت شود، مفسران گمان کردند که مامبرو هیچ گاه این مبلغ را نخواهد پرداخت زیرا منابع مالی کافی ندارد. آزادی از زندان. مامبرو در سال ۲۰۱۳ به مرخصی مشروط رسید و حکم او پنج سال بعد به طور رسمی پایان یافت. در سال ۲۰۱۵، کوزیمو ماریا فرّی اظهار داشت که مامبرو در طول مدت محکومیت تحت نظارت بوده و این دولت را متقاعد کرده که او «نوعی پشیمانی» نشان داده است. او همراه با فیوراونتی از اوایل دههٔ نود با Hands Off Cain، انجمنی علیه حکم اعدام مرتبط با حزب رادیکال ترانس ملی همکاری داشته است.
پائولو سینورلی (; – ) مؤلف، کنشگری، سیاستمدار پیرو سیاست های راست تندرو اهل ایتالیا بود. زندگی اولیه و تحصیلات. سینورلی در ۱۴ مارس ۱۹۳۴ در رم به دنیا آمد. مادرش اهل چیوچاریا بود. پدرش که در ویتربو به دنیا آمده بود، در جنگ جهانی اول خدمت کرده و در نبرد نبرد ایزونزو در سال ۱۹۱۶ به شدت زخمی شد و به خانه بازگشت و ناتوان شد. سینورلی تحصیلات دبیرستانی خود را در "لیچئو آگوستو" در رم به پایان رساند و سپس از دانشگاه ساپینزا رم با مدرک دکترای علوم سیاسی فارغ التحصیل شد. پایان نامه او دربارهٔ سندیکالیسم انقلابی بود. فعالیت سیاسی. سینورلی از سنین نوجوانی وارد فعالیت های سیاسی شد و نسبت به اهداف و کهنه سربازان جمهوری اجتماعی ایتالیا همدل بود و شروع به درگیری با دانشجویان چپ گرا کرد. در سن ۱۴ سالگی، به RGSL ("Raggruppamento giovanile studenti e lavoratori", «تشکل دانشجویان و کارگران جوان») از MSI پیوست. در سال ۱۹۵۰، او برای مجلهٔ "سنت گرا" "امپریوم" کار کرد که آثار جولیوس اولا را منتشر می کرد. به عنوان دانشجو، او شاخهٔ "کاراولا"، بخش سازمان دانشجویی FUAN ("جبههٔ دانشگاهی اقدام ملی") در دانشگاه ساپینزا را رهبری می کرد. پس ا
ز فارغ التحصیلی، در دبیرستان کلاسیک د سنتیس در پایتخت مشغول تدریس تاریخ و فلسفه شد. در دههٔ ۱۹۵۰، او با چهره های برجستهٔ راست افراطی خارج از پارلمان ایتالیا مانند کلمنت گرازیانی و رهبران MSI مانند جورجیو آلمیرانته، آگوستو د مارسانیک و آرتورو میکلینی در تماس بود. تروریسم مسلحانه. در دههٔ ۱۹۷۰، رهبران MSI به دنبال تشکیل جبههٔ "راست ملی" بودند. در سال ۱۹۷۵، سینورلی و بوانتمپو جناح "مبارزهٔ مردمی" را تشکیل دادند که در حدود پانزده بخش MSI نفوذ داشت و اعضایی که خواهان فعالیت مسلحانه بیشتر بودند را گرد هم می آورد. بمب گذاری ایستگاه قطار بولونیا. در ساعت ۱۰:۲۵ صبح به وقت محلی ۲ اوت ۱۹۸۰، یک بمب زمانی مخفی در یک چمدان بدون سرپرست در سالن انتظار تهویه مطبوع ایستگاه قطار بولونیا منفجر شد. تلفات نهایی ۸۵ نفر کشته و بیش از ۲۰۰ نفر زخمی بود. در ۲۸ اوت ۱۹۸۰، دفتر دادستان بولونیا دستور بازداشت حدود هشتاد عضو سازمان های راست افراطی "هسته های مسلح انقلابی"، "ترزا پوزیزیونه" و "حرکت انقلابی مردم" را صادر کرد که از جملهٔ آن ها پاولو سینورلی بود. ترور آماتو. در ۲۳ ژوئن ۱۹۸۰، قاضی ماریو آماتو که مأمور شده بود تحقیقات مربوط به قاضی
مقتول ویتوریو اوکورسیو را از سر بگیرد، در رم توسط اعضای هسته های مسلح انقلابی (ایتالیا) (NAR) ترور شد. در پی این قتل، بازداشت هایی علیه افراد مختلف از جمله پائولو سینورلی صادر شد. در دادگاه برگزارشده در سال ۱۹۸۶، جوسوا فیوراوانتی، فرانچسکا مامبرو و گیلبرتو کاوالینی به جرم قتل محکوم شده و به حبس ابد محکوم شدند، در حالی که سینورلی تبرئه گشت. قتل آماتو به عنوان یکی از نقطه های عطف در تاریخ تروریسم سیاسی ایتالیا شناخته می شود، زیرا پس از آن نهادهای قضایی در رم تشکیل یک پولِ تحقیقاتی ضدتروریسم دادند که تحولات مهمی در روند دادگاه ها و تحقیقات بعدی ایجاد کرد. زندانی شدن. پس از بازداشت اولیه، سینورلی در زندان باقی ماند. در نهایت در سال ۱۹۸۷ تحت رژیم حبس خانگی اجازه بازگشت به خانه خود را یافت. ایدئولوژی. سینورلی خود، موضع ایدئولوژیک خود را «نوفاشیست» رد کرد. او در دوره ای دربارهٔ فعالیت مسلحانه اظهار تردید کرد و گفت: «بله، دربارهٔ [تصرف] زمین صحبت می کنیم اما ساختارهای [جنبش] ایجاد می شوند: به سمت عمل تمایل داریم، ولی این به زودی از مبارزهٔ سیاسی به رویهٔ [درگیری مسلحانه] تبدیل می شود.» در ۱۹۹۶، سینورلی کتابی به نام
"متهم به حرفه" ("Di professione imputato") منتشر کرد که در آن زمان خود در زندان و برخی مشاهدات سیاسی اش را بازگو کرد. زندگی شخصی. سینورلی با کلودیا، همسر آیندهٔ خود، در دانشگاه آشنا شد و در ۱۹۵۹ ازدواج کردند و صاحب دو فرزند، لوکا و سیلویا شدند. طبق گفتهٔ نوه شان که او هم پاولو نام دارد، سینورلی طرفدار باشگاه فوتبال لاتزیو بود. برادر بزرگ تر پائولو، جراح فردیناندو «ناندو» سینورلی که در دههٔ ۱۹۸۰ در سنای ایتالیا با MSI انتخاب شده بود و در کمیتهٔ دائمی سنای بهداشت و سلامت خدمت کرده بود، در ۱۴ مه ۲۰۲۲ در ویتربو در خانهٔ سالمندان Nuova Santa Teresa درگذشت. مرگ و میراث. سینورلی در ۱ دسامبر ۲۰۱۰ در رم بر اثر سرطان درگذشت. در اکتبر ۲۰۱۹، بازرس ایستگاه پلیس رم با دستور دادستان بولونیا با همسر ۸۵ سالهٔ سینورلی، کلودیا، تماس گرفت و از او خواست به ایستگاه بیاید زیرا او یک «شخص مورد توجه» در پرونده بمب گذاری بولونیا بود.
مرحله گروهی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۲۰ از ۱۰ فوریه تا ۴ دسامبر ۲۰۲۰ برگزار شد. در مجموع ۳۲ تیم در مرحله گروهی برای تعیین ۱۶ تیم راه یافته به مرحله حذفی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۲۰ به رقابت پرداختند. این رقابت ها به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ در آسیا پس از هفته سوم در ۴ مارس ۲۰۲۰ به حالت تعلیق درآمد. در ۹ ژوئیه ۲۰۲۰، ای اف سی اعلام کرد که این مسابقات از ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۰ از سر گرفته خواهد شد. تمام مسابقات پس از شروع مجدد در قطر برگزار شد. قرعه کشی. قرعه کشی مرحله گروهی در تاریخ ۲۲ نوامبر ۲۰۱۸، ساعت ۱۶:۳۰ به وقت مالزی ()، در ساختمان ای اف سی در کوالا لامپور، مالزی برگزار شد. ۳۲ تیم در هشت گروه چهار تیمی قرار گرفتند: چهار گروه در منطقه غرب (گروه های A تا D) و چهار گروه در منطقه شرق (گروه های E تا H). تیم های یک فدراسیون نمی توانستند در یک گروه قرار بگیرند. نحوه قرعه کشی به شرح زیر بود: ۳۲ تیم زیر در قرعه کشی مرحله گروهی شرکت کردند که شامل ۲۴ تیم راه یافته مستقیم به مرحله بعدی و هشت تیم برنده مرحله پلی آف از مرحله مقدماتی بود که هویت آنها در زمان قرعه کشی مشخص نبود. فرمت. در مرحله گروهی، هر گروه به صورت نوبت گردشی برگزار شد، به
طوری که قبل از تعلیق به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹، مسابقات به صورت رفت و برگشت برگزار می شد، اما پس از شروع مجدد مسابقات، مسابقات به مکان های متمرکز منتقل شد. تیم های اول و دوم هر گروه به یک هشتم نهایی مرحله حذفی راه یافتند. معیارهای تساوی شکن. تیم ها بر اساس امتیاز رتبه بندی می شوند (۳ امتیاز برای برد، ۱ امتیاز برای تساوی، ۰ امتیاز برای باخت). در صورت تساوی امتیازها، معیارهای تساوی شکن به ترتیب زیر اعمال می شود: برنامه. برنامه اصلی هر هفته، همانطور که قبل از دنیاگیری کووید-۱۹ برنامه ریزی شده بود، به شرح زیر بود. اثرات دنیاگیری کووید-۱۹. با توجه به دنیاگیری کووید-۱۹ در آسیا، دولت فدرال استرالیا سفر خارجی ها از چین را ممنوع کرد و فدراسیون فوتبال استرالیا به ای اف سی اعلام کرد که استرالیا دیگر نمی تواند میزبان مسابقات مقابل تیم های چینی باشد. ای اف سی در ۴ فوریه ۲۰۲۰ جلسه اضطراری برگزار کرد تا برنامه های این مسابقات، از جمله اما نه محدود به تغییر زمان مسابقات در منطقه شرق، را تعیین کند. پس از جلسه، ای اف سی تصمیم گرفت مسابقات باشگاه های چینی را از سه روز اول مسابقات به جز چیانگرای یونایتد مقابل بیجینگ به تعویق بی
ندازد: مسابقات زیر قبل از اعلام ای اف سی مبنی بر تعویق همه مسابقات، به تاریخ دیگری بین اواخر فوریه و اوایل مارس موکول شدند: پس از جلساتی که با نمایندگان فدراسیون های عضو منطقه غرب در تاریخ ۷ و ۸ مارس ۲۰۲۰ برگزار شد، توافق شد که تمام مسابقات مرحله گروهی منطقه غرب در روزهای ۴ تا ۶ به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ در آسیا به تاریخ های جدیدی که هنوز تأیید نشده اند، موکول شوند. پس از جلسه ای که با نمایندگان فدراسیون های عضو منطقه شرق در تاریخ ۲ مارس ۲۰۲۰ برگزار شد، توافق شد که مسابقات مرحله گروهی در روزهای ۳ تا ۶ که امکان برگزاری ندارند، به تاریخ های ۱۹ و ۲۰ مه، ۲۶ و ۲۷ مه، ۱۶ و ۱۷ ژوئن و ۲۳ و ۲۴ ژوئن منتقل شوند. ای اف سی در ۱۴ آوریل ۲۰۲۰ اعلام کرد که تمام مسابقات برنامه ریزی شده برای ماه های مه و ژوئن تا اطلاع ثانوی به تعویق خواهند افتاد. تا آن زمان، تنها ۲۷ مسابقه مرحله گروهی از ۹۶ مسابقه برنامه ریزی شده انجام شده بود. در ۹ ژوئیه ۲۰۲۰، ای اف سی برنامه جدید مسابقات باقی مانده را اعلام کرد که تمام مسابقات در مکان های متمرکز برگزار می شوند. مسابقات منطقه غرب که از هفته های ۳ تا ۶ به تعویق افتاده بودند، در تاریخ های ۱۴ تا
۱۵، ۱۷ تا ۱۸، ۲۰ تا ۲۱ و ۲۳ تا ۲۴ سپتامبر برگزار خواهند شد و مسابقات منطقه شرق که از هفته های ۱ تا ۶ به تعویق افتاده بودند، در تاریخ های ۱۶ تا ۱۷، ۱۹ تا ۲۰، ۲۲ تا ۲۳، ۲۵ تا ۲۶، ۲۸ تا ۲۹ اکتبر و ۳۱ اکتبر تا ۱ نوامبر برگزار خواهند شد. در ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۰، ای اف سی اعلام کرد که مسابقات مرحله گروهی منطقه شرق به تاریخ های ۱۸ تا ۱۹، ۲۱ تا ۲۲، ۲۴ تا ۲۵، ۲۷ تا ۲۸ نوامبر، ۳۰ نوامبر تا ۱ دسامبر و ۳ تا ۴ دسامبر موکول شده اند. مکان های متمرکز پس از شروع مجدد. در ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۰، ای اف سی اعلام کرد که قطر پس از شروع مجدد مسابقات، میزبان تمام مسابقات منطقه غرب خواهد بود. در ۲۷ ژوئیه ۲۰۲۰، ای اف سی اعلام کرد که مالزی پس از شروع مجدد مسابقات منطقه شرق در گروه های G و H را میزبانی خواهد کرد. با این حال، در ۹ اکتبر ۲۰۲۰، ای اف سی اعلام کرد که پس از توافق با اتحادیه فوتبال قطر، تمام مسابقات منطقه شرق پس از شروع مجدد مسابقات نیز در قطر برگزار خواهد شد. مکان های متمرکز زیر در قطر مورد استفاده قرار گرفتند: گروه ها. گروه A. ---- ---- ---- گروه B. ---- ---- ---- گروه C. ---- ---- ---- گروه D. ---- ---- ---- گروه E. ---- ---- گروه F. --
-- ---- گروه G. ---- گروه H. ----
در اپرا، اصطلاح Verismo (در معنای «رئالیسم»)، یک سنت اپرایی پسا-رمانتیک مرتبط با آهنگسازان ایتالیایی سده نوزدهم مانند پیترو ماسکانی، روجرو لئونکاوالو، اومبرتو جوردانو، فرانچسکو چیلئا و جاکومو پوچینی بود. «وریسمو» به عنوان یک ژانر اپرایی، ریشه در جنبش ادبی ایتالیایی به همین نام دارد. این جنبش به نوبه خود با جنبش ادبی بین المللی «ناتورالیسم (ادبیات)» که توسط امیل زولا و دیگران رواج داشت، مرتبط بود. جنبش ادبی «وریسمو» نیز مانند «ناتورالیسم (ادبیات)» در پی به تصویر کشیدن جهان با واقع گرایی بیشتر بود. در این راستا، نویسندگان ایتالیایی «وریسمو» مانند «جووانی ورگا» درباره موضوعاتی مانند زندگی روستایی و مردم عادی، به ویژه زندگی فقرا نوشتند که عموماً به عنوان موضوع مناسبی برای ادبیات تلقی نمی شدند. طرح های ملودراماتیک و اغلب خشونت آمیز، شخصیت هایی برگرفته از زندگی روزمره، و ابزارهای موسیقیایی شامل دکلمه های پرشور توسط تک خوان ها و هارمونی ها و ملودی های احساسی مشخصه وریسموی اپرایی است. ریشه شناسی. واژه Verismo در اصل واژه ای ایتالیایی در معنای «رئالیسم» است، مشتق از دو جز واژه ایتالیایی ، به معنای «واقعی» و پسوند «-ای
سم» (سازنده مکاتب فکری و هنری). شکل ایتالیایی واژه، به خوبی نمایانگر رواج آن در ایتالیا و توسط هنرمندان ایتالیایی است. تاریخچه. داستان کوتاهی از ورگا به نام «غیرت روستایی (به ایتالیایی Cavalleria rusticana)، و سپس به نمایشنامه ای به همین نام از خود نویسنده، معممولاً منبع نخستین اپرای وریسمو در نظر گرفته می شود: «غیرت روستایی» اثر ماسکانی، که در ۱۷ مه ۱۸۹۰ در تئاتر کستانزی در رم به نمایش درآمد. بدین ترتیب، ژانر اپرایی وریسمو آثار قابل توجهی مانند پالیاچی، که در ۲۱ مه ۱۸۹۲ در تئاتر دال ورمه در میلان به نمایش درآمد، و توسکا (Tosca) اثر پوچینی (که در ۱۴ ژانویه ۱۹۰۰ در تئاتر کستانتزی در رم به نمایش درآمد) را به وجود آورد. این ژانر در اوایل دهه ۱۹۰۰ به اوج خود رسید و تا دهه ۱۹۲۰ ادامه یافت. مشخصات. از نظر موضوع، عموماً «اپراهای وریسمو نه بر خدایان، چهره های اسطوره ای، یا پادشاهان و ملکه ها، بلکه بر مردان و زنان معاصر و مشکلات آنها، عموماً از نوع جنسی، عاشقانه یا خشونت آمیز، متمرکز بودند.» با این حال، سه مورد از معدود اپراهای وریسمو که هنوز هم اجرا می شوند، موضوعات تاریخی دارند: توسکا اثر پوچینی، آندره آ شنیه اثر جو
ردانو و آدریانا لکوورور اثر سیلئا. "امیلی ریچموند پولاک"، مورخ موسیقی، در کتاب «"اپرا پس از ساعت صفر: مسئله سنت و امکان تجدید در آلمان غربی پس از جنگ"»، می نویسد که زبان موسیقی وریسمو منعکس کننده زیبایی شناسی است که بر «قدرت بیان عاطفی لحظه به لحظه که نیازمند انعطاف پذیری هارمونیک و رسمی، خطوط آوازی قدرتمند اما نسبتاً بدون تزئینات و ارکستراسیون کاملاً توسعه یافته و پر از طنین های با کنتراست بالا است» تأکید می کند. «از نظر موسیقی، آهنگسازان وریسمو آگاهانه برای ادغام درام زیربنایی اپرا با موسیقی آن تلاش کردند.» این آهنگسازان «ساختار رسیتاتیو و قطعه بندی» اپراهای اولیه ایتالیایی را کنار گذاشتند. در عوض، اپراها «به صورت کامل» ساخته می شدند، با وقفه های اندک در متن آوازی یکپارچه. در حالی که اپراهای وریسمو ممکن است شامل آریاهایی باشند که می توانند به عنوان قطعات مستقل خوانده شوند، اما عموماً به گونه ای نوشته می شوند که به طور طبیعی از محیط دراماتیک خود ناشی شوند و ساختار آنها متغیر است و بر اساس متنی است که معمولاً از یک قالب استروفیک منظم پیروی نمی کند. آثار. مشهورترین آهنگسازانی که آثاری به سبک وریسمو خلق کردند ع
بارتند از: جاکومو پوچینی، پیترو ماسکانی، روجرو لئونکاوالو، اومبرتو جوردانو و فرانچسکو چیلئا. با این حال، آهنگسازان وریسمو بسیار دیگری نیز وجود داشتند: فرانکو آلفانو، آلفردو کاتالانی، گوستاو شارپنتیه (خالق اپرای لوئیز ("Louise"))، یوجین دآلبرت (خالق اپرای تیفلند ("Tiefland"))، ایگناتز واگالتر (خالق اپراهای Teufelsweg و Jugend)، آلبرتو فرانچتی، فرانکو لئونی، ژول ماسنه (La Navarraise)، لیچینیو رفیچه، اسپیریدون ساماراس، ارمانو ولف-فراری (خالق اپرای «جواهرات مدونا» (I gioielli della Madonna)) و ریکاردو زاندونای. سردرگمی سبکی. مدت هاست که در مورد معنای اصطلاح وریسمو ابهام وجود دارد. وریسمو علاوه بر اشاره به اپراهایی که به سبک واقع گرایانه نوشته شده اند، می تواند به طور گسترده تری برای اشاره به کل آثار آهنگسازان «مکتب جوان» (Giovane Scuola) نیز به کار رود، نسلی از آهنگسازان ایتالیایی که در دوره ای که سبک وریسمو ایجاد شد، فعال بودند. آلن مالاک، اصطلاح «اپرای عوامانه» (plebeian opera) را برای اشاره به اپراهایی پیشنهاد کرده است که به موضوع معاصر و واقع گرایانه ای که اصطلاح وریسمو در ابتدا برای آن ابداع شده بود، پایبند