Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د، تعداد ستاره های مافوق های مستقیم آن تغییر نکرد، که توضیح می دهد چرا امروزه ژنرال های فرانسوی یک ستاره بیشتر از همتایان خارجی خود (به ویژه آمریکایی) روی نشان خود دارند. توجه داشته باشید که درجه «سرلشکر تیپ» که در طول انقلاب فرانسه ایجاد شد، جایگزین درجه سرهنگ شد. سپس یک فرمانده تیپ، فرماندهی یک نیم تیپ (نامی که جایگزین هنگ شد) را بر عهده داشت. درجه سرتیپ ارتش ها در طول جمهوری سوم دوباره ظاهر شد. این درجه به یک سرهنگ باتجربه به عنوان فرمانده هنگ اشاره دارد که چندین هنگ را بدون داشتن واحدهای الحاقی که این گروه را به یک تیپ تبدیل می کند، تحت فرماندهی خود دارد. سرتیپ ارتش، لباس و نشان سرهنگ را می پوشد. این رتبه در سال ۱۹۴۵ به طور قطعی لغو شد. تا سال ۱۷۸۸، درجه سرتیپ ارتش ("سرتیپ ارتش") که می توان آن را به عنوان سرهنگ ارشد یا فرمانده تیپ توصیف کرد، در ارتش فرانسه استفاده می شد. درجه فرماندهی تیپ معمولی، فیلد مارشال (maréchal de camp) بود (که در جاهای دیگر درجه ارشدتری است). در طول انقلاب فرانسه، درجه های سرتیپ ارتش و مارشال اردوگاه با تیپ ژنرال (général de Brigade) جایگزین شدند. فرانسه، مانند بسیاری از کشورها، ا
کنون به جای درجه «سرتیپ»، از درجه افسری ژنرال تیپ (Général de Brigade) استفاده می کند. سرتیپ ارتش نشان تک ستاره داشت، در حالی که ژنرال تیپ نشان دو ستاره مارشال اردوگاه را به ارث برده است. ناپدید شدن درجه سرتیپ دلیل عدم وجود نشان تک ستاره در ارتش فرانسه است. با این وجود، درجه سرتیپ هنوز در برخی از هنگ ها به عنوان معادل سرجوخه استفاده می شود. به طور گسترده، این امر در مورد ژاندارمری نیز صدق می کند.
جشنواره شب های سفید، یک جشنواره تابستانی سالانه در سنت پترزبورگ است که به دلیل موقعیت مکانی آن در نزدیکی مدار قطب شمال، به پدیده گرگ و میش نیمه شب اختصاص دارد: هر ساله، از حدود ۲۲ آوریل تا ۲۱ آگوست، آسمان شب فقط به گرگ و میش می رسد و هرگز به تاریکی کامل نمی رسد. این جشنواره شامل کنسرت هایی از نوازندگان و اجراکنندگان ژانرهای مختلف است. هنرمندان بین المللی به عنوان نوازندگان اصلی در این جشنواره اجرا می کنند. در سال ۲۰۲۰، این جشنواره به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ لغو شد. این جشنواره به صورت آنلاین برگزار شد. نکات برجسته جشنواره شب های سفید. باله کلاسیک، اپرا، موسیقی در جشنواره شب های سفید. «ستارگان شب های سفید» (جشنواره موسیقی «ستارگان شب های سفید») مجموعه ای از اجراهای باله کلاسیک، اپرا و ارکسترال در تئاتر مارینسکی و تالار کنسرت مارینسکی است که به عنوان بخش اساسی جشنواره شب های سفید در سن پترزبورگ برگزار می شود. مدیر هنری این جشنواره والری گرگیف است. جشنواره «ستارگان شب های سفید» در ابتدا توسط اولین شهردار سن پترزبورگ، آناتولی سوبچاک، آغاز شد و از سال ۱۹۹۳ سالانه برگزار می شود. برخی از ستارگانی که در اینجا اجرا داش
تند عبارتند از : پلاسیدو دومینگو، اولگا بورودینا، آلفرد برندل، آنا نتربکو، کارلو ماریا جولینی، یوری تمیرکانوف، گیدون کرمر، اسا-پکا سالونن، الکساندر تورادزه، دبورا ویگت، جیمز کانلون و بسیاری دیگر از نوازندگان کلاسیک. موسیقی پاپ. این جشنواره شامل کنسرت هایی از نوازندگان موسیقی محبوب از اروپای شرقی، آسیا و سایر کشورهای جهان و همچنین یک مسابقه بین المللی برای خوانندگان جوان خواهد بود. در طول سال ها، چهره های اصلی جشنواره موسیقی پاپ عبارت بودند از کریس نورمن، بانی تایلر، دیپ پرپل، لول ۴۲، اسکورپیونز، پاتریشیا کاس، اروس رامازوتی، آناستازیا، سیل، جیسون درولو، سوتلانا لوبودا، آ-استودیو، ورا برژنوا، سرگئی لازارف، و در سال ۲۰۱۹ نیز مراسم بزرگداشتی برای ۵۰ سال فعالیت حرفه ای آلا پوگاچوا برگزار شد. جشن بادبان های سرخ. جشن بادبان های سرخ در سن پترزبورگ یک رویداد عمومی در طول شب های سفید است که در زبان روسی با نام جشن "Alye Parusa" شناخته می شود. این رویداد به خاطر آتش بازی های تماشایی و نمایش عظیم جشن پایان سال تحصیلی بسیار محبوب است: جشن "بادبان های سرخ" در سن پترزبورگ محبوبیت کتاب و سنت پس از انتشار فیلمی با عنوان "آلیه
پاروسا" (به انگلیسی " بادبان های سرخ ")، با بازی آناستازیا ورتینسکایا و واسیلی لانووی در سال ۱۹۶۱، افزایش یافت. کارناوال های شب های سفید. در طول جشنواره شب های سفید در سن پترزبورگ، مجموعه ای از کارناوال ها برگزار می شود. اجراهای ستاره ای در میدان کاخ. هر تابستان در سن پترزبورگ ، میدان کاخ به صحنه ای برای ستاره های بین المللی موسیقی پاپ تبدیل می شود. ماراتن. از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۹ و از سرگیری آن در سال ۲۰۲۴، این جشنواره شامل ماراتن بین المللی شب های سفید و دوی ۱۰ کیلومتری در خیابان های سنت پترزبورگ بوده است. هر ساله بیش از ۵۰۰۰ دونده در آن شرکت می کنند. این رویداد ورزشی با استقبال گستردهٔ ورزشکاران حرفه ای و آماتور از سراسر جهان همراه است و در کنار رقابت، فضایی فرهنگی و جشن محور ایجاد می کند که با نور شب های سفید و موسیقی خیابانی، حال وهوای منحصربه فردی به شهر می بخشد. جشنواره شب های سفید در رسانه ها. چندین جشنواره فیلم در زمان جشنواره شب های سفید برگزار می شود.
کونست کامرا (، برگرفته از آلمانی "Kunstkammer" lit. "اتاق هنر") به طور رسمی به عنوان موزه مردم شناسی و قوم شناسی پیتر کبیر آکادمی علوم روسیه سازماندهی شد ( , "Muzey antropologii i etnografii imeni Petra Velikogo Rossiyskoy akademii nauk") - موزه علوم عمومی روسیه واقع در خیابان دانشگاه سن پترزبورگ، روبروی کاخ زمستانی است. مجموعه آن برای اولین بار در سال ۱۷۱۴ توسط پتر کبیر در کاخ تابستانی به عنوان اولین موزه عمومی روسیه افتتاح شد. این موزه که با خرید آثار از مجموعه داران هلندی، آلبرتوس سبا و فردریک رویش، گسترش یافت، در سال ۱۷۲۷ به مکان فعلی خود منتقل شد. اگرچه این موزه بیشتر به خاطر «عجیب و غریب بودن» خود شناخته می شود، اما نزدیک به ۲٬۰۰۰٬۰۰۰ قلم کالا، از جمله آثاری از کشورهای مختلف غیر روسی را در خود جای داده است. کونست کامرا به عنوان نمونه ای بازمانده از سبک باروک پترین قابل توجه است. به ویژه کره آرمیلاری آن که بر فراز مناره مخروطی قرار دارد، قابل توجه است. تاریخچه. به عنوان بخشی از برنامه پتر کبیر برای تأسیس سن پترزبورگ به عنوان پایتخت جدید روسیه، او یک کابینه امپراتوری از اشیاء عجیب و غریب - یا کونست کامر -
تأسیس کرد که به شیوه برخی دیگر از دربارهای اروپایی از قرن شانزدهم به حفظ «اشیاء عجیب و نادر طبیعی و انسانی» اختصاص داشت. چنین کابینه هایی به حاکمان و نخبگان اجازه می داد تا دانش کامل تری از جهان به دست آورند و کنترل خود را بر آن نشان دهند. مجموعه شخصی پتر برای اولین بار در سال ۱۷۱۴ در کاخ تابستانی به نمایش عموم گذاشته شد، که توسط موزه فعلی به عنوان تاریخ تأسیس آن استفاده می شود. علاقه اصلی پتر به اشیاء طبیعی بود به جای آنهایی که ساخته دست بشر هستند. بخش عمده ای از مجموعه اصلی، مجموعه ای بزرگ از جنین های انسان و حیوان با نقص های مادرزادی مختلف بود که بسیاری از آنها را پتر در سال ۱۶۹۷ از فردریک رویش و لوینوس وینسنت به دست آورده بود. پتر، به ویژه برای از بین بردن ترس خرافی از هیولاها، تحقیقات در مورد ناهنجاری ها را تشویق می کرد. به طور خاص، او فرمانی صادر کرد که طبق آن نوزادان ناقص الخلقه مرده از هر کجای روسیه به مجموعه امپراتوری فرستاده شوند. او متعاقباً دستور داد که آنها را به عنوان نمونه هایی از حوادث طبیعی در کونست کامرا به نمایش بگذارند. کونست کامرای فعلی، ساختمانی با برجک های پتر به سبک باروک است که توسط
معمار پروسی، گئورگ یوهان ماتارنووی، طراحی شده است. سنگ بنای آن در سال ۱۷۱۹ گذاشته شد و در سال ۱۷۲۷ به طور کامل تکمیل شد. پس از خرید مجموعه های بزرگ از داروساز هلندی آلبرتوس سبا در سال ۱۷۱۶ و کالبدشناس هلندی فردریک رویش در سال ۱۷۱۷، ساخت یک ساختمان جداگانه ضروری شد. بررسی و سازماندهی این مجموعه ها همچنین باعث ایجاد آکادمی علوم روسیه شد. سومین خرید از سوی یاکوب د وایلد، مجموعه دار جواهرات و ابزارهای علمی، انجام شد. این خریدها عمدتاً توسط رابرت ارسکین، پزشک ارشد پتر، و منشی او یوهان دانیل شوماخر سازماندهی شدند. موزه مردم شناسی و قوم شناسی. در دهه ۱۸۳۰، مجموعه های کونست کامرا در موزه های امپراتوری تازه تأسیس پراکنده شدند که مهم ترین آنها موزه مردم شناسی و قوم نگاری پتر کبیر بود که در سال ۱۸۷۹ تأسیس شد. این موزه مجموعه ای نزدیک به ۲٬۰۰۰٬۰۰۰ قلم دارد و از سال ۱۹۰۳ به عنوان موزه پتر کبیر شناخته می شود تا از موزه قوم نگاری روسیه متمایز شود. در سال ۱۷۴۷ برخی از اشیاء در آتش سوزی از بین رفتند. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
سوسک های لاشه خوار یا پتومافاگوس () یک سرده از سوسک های لاشه خوار کوچک در تیرهٔ سوسک های قارچ گرد است. دست کم ۵۰ گونهٔ توصیف شده در این سرده وجود دارد.
خانه فواره کاخی در روسیه است که توسط خانواده شرمتیف ساخته شده و نام آن از رودخانه فونتانکا در نزدیکی آن گرفته شده است. از زمان ساخت آن در سال ۱۷۱۲، این بنا چندین بار توسط معماران مشهوری مانند جی. دمیتریف، ساوا چواکینسکی، فئودور آرگونوف و ایوان استاروف بازسازی شده است. همچنین به عنوان کاخ شرمتیف شناخته می شود. تاریخچه. ساخت و ساز. این زمین در سال ۱۷۱۲ توسط پتر کبیر به بوریس شرمتیف اعطا شد و دستور ساخت کاخی به سبک اروپایی را داشت. در آن زمان، اقامتگاه اصلی شرمتیف ها در نزدیکی جزیره واسیلیفسکی قرار داشت، بنابراین زمین نزدیک ساحل فونتانکا به عنوان یک ملک روستایی مورد استفاده قرار می گرفت. در سال ۱۷۱۹، پیوتر بوریسوویچ این ملک را به ارث برد. در اواخر دهه ۱۷۳۰، هنگامی که بارتولومئو راسترلی در نزدیکی این مکان، اقامتگاه های باشکوهی برای ملکه الیزابت ساخت، از معمار دیمیتریف دعوت کرد تا در اینجا یک کاخ سنگی یک طبقه بسازد. بیست سال بعد، این ساختمان توسط ساوا چواکینسکی و فئودور آرگونوف بازسازی و مطابق با کاخ های مجاور، احتمالاً بر اساس طرح های راسترلی، تزئین شد. در سال ۱۷۸۸، کاخ توسط ایوان استاروف بازسازی شد. جدا از فضای
داخلی مجلل، کاخ شامل مجموعه ای خارق العاده از آثار هنری بود - نقاشی هایی از رافائل، آنتونیو دا کورجو، پائولو ورونزه، رامبراند و غیره. قرن بیستم. پس از انقلاب اکتبر، این کاخ ملی شد و در طول قرن بیستم به عنوان مکانی برای سازمان های مختلف مورد استفاده قرار گرفت. از سال ۱۹۱۸ تا ۱۹۳۱، موزه ای از خانه های اشرافی وجود داشت که بر اساس مجموعه های هنری خصوصی جمع آوری شده توسط شرمتیف ها در طول ۲۰۰ سال ساخته شده بود. بعدها این مجموعه به کاخ زمستانی منتقل شد و خانه فواره به یک موسسه تحقیقاتی تبدیل شد و تمام فضای داخلی تاریخی آن تخریب شد. در سال ۱۹۹۰، این کاخ به موزه تئاتر و موسیقی واگذار شد و از اواخر دهه ۱۹۸۰، مرمت آن آغاز شد. موزه موسیقی سن پترزبورگ. این شعبه ای از موزه دولتی موسیقی و هنر تئاتر است. این موزه که در سال ۱۹۹۰ افتتاح شد، امروزه مجموعه ای گسترده از بیش از ۳۰۰۰ ساز موسیقی را در اختیار بازدیدکنندگان خود قرار می دهد که یکی از پنج ساز بزرگ جهان و بهترین ها در روسیه است. در سال ۲۰۱۴، قطعه «مونته جنروسو» توسط جواهرساز سوئیسی، ویلی ایناون، به موزه اهدا شد. این قطعه که از سنگ های قیمتی و فلزات گران بها ساخته شده، با
زتابی از مهارت هنری و طراحی منحصربه فرد ایناون است. نام آن برگرفته از کوهی در سوئیس است که الهام بخش طرح بوده. این اثر اکنون در بخش جواهرات معاصر موزه نگهداری می شود و توجه بسیاری از بازدیدکنندگان و کارشناسان هنر را به خود جلب کرده است. موزه آخماتووا. شاعر مشهور روسی، آنا آخماتووا، دو بار در خانه فواره زندگی کرد، اولین بار در سال های ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۰ به همراه همسر دومش ولادیمیر شیلیکو (در بخش جنوبی باغ). بعدها، در سال های ۱۹۴۴ تا ۱۹۵۲، او به همراه همسرش نیکولای پونین در بخش شمالی اقامت گزید. موزه یادبود آخماتووا از سال ۱۹۸۹ در اینجا فعالیت می کند. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
باشگاه فوتبال آیه یاوادی یونایتد یک باشگاه فوتبال حرفه ای اهل میانمار است که در پاتین، آیه یاروادی مستقر است. این باشگاه در سال ۲۰۰۹ یکی از اعضای بنیانگذار لیگ ملی میانمار بود. این باشگاه در اولین دوره مسابقات جام حذفی میانمار در جایگاه آخر قرار گرفت. مالکان سابق دلتا یونایتد، این باشگاه را به دست گرفتند. در حال حاضر، در مجموع ۲۶ کارآفرین از منطقه آییاوادی این باشگاه را اداره می کنند. در سال ۲۰۱۱، دلتا یونایتد به آیاوادی یونایتد تغییر نام داد. این باشگاه قبلاً متعلق به یک سرمایه دار بزرگ به نام زاو زاو بود.
باشگاه فوتبال ناویبانک سایگون که قبلاً با نام کوان خو ۴ شناخته می شد، یک باشگاه فوتبال حرفه ای ویتنامی مستقر در شهر هوشی مین بود که از سال ۱۹۹۸ تا ۵ دسامبر ۲۰۱۲ فعال بود.
روزبه وادی ( – ) دانشمند هسته ای ایرانی بود که در مرکز ایمنی هسته ای و در پژوهشگاه علوم و فنون هسته ای وابسته به سازمان انرژی اتمی ایران مشغول به کار بود. او در سحرگاه ۱۵ مرداد ۱۴۰۴ به اتهام جاسوسی برای اسرائیل اعدام شد. بر پایه اطلاعات منتشر شده پس از اعدام وادی، او در کنار احمدرضا ذوالفقاری داریانی و عبدالحمید مینوچهر نویسنده مقاله ای در حوزه کاربرد پرتوها بود که در هجدهمین کنفرانس هسته ای ایران در اسفند ۱۳۹۰ منتشر شد. بر همین اساس گفته می شود او ارتباط نزدیکی با برخی از کشته شدگان مرتبط با برنامه هسته ای جمهوری اسلامی در جنگ ۱۲ روزه داشت. او در سال ۱۳۸۷ از دانشگاه زنجان در رشته مهندسی مکانیک با گرایش سیالات دانش آموخته شد. وادی در مقطع کارشناسی ارشد به دانشگاه شهید بهشتی رفت و از سال ۱۳۸۷ تا ۱۳۸۹ در رشته مهندسی هسته ای با گرایش طراحی رآکتور هسته ای تحصیل کرد. او در سال ۱۳۹۵ در رشته مهندسی هسته ای از دانشگاه صنعتی امیرکبیر دکترا گرفت. سازمان حقوق بشر ایران اعلام کرد که وادی از اواسط زمستان ۲۰۲۴ (حدود اواسط بهمن ۱۴۰۲ خورشیدی) دستگیر شده بود. قوه قضائیه جمهوری اسلامی ایران مدعی است وادی از طریق شبکه های اجتما
عی جذب موساد شده بود و به منظور شرکت در دوره های آموزشی مرتبط با حوزه کاری خود به وین سفر کرده و بارها با مأموران موساد خارج از ایران دیدار کرده بود. به محل اعدام او اشاره ای نشده است، اما به نظر می رسد که حکم او در زندان قزل حصار کرج اجرا شده باشد.
فرقه محمد بن علی هادی (سبعه دجیل) یکی از فرقه های شیعه بود که به امامت محمد بن علی هادی و اینکه او مهدی منتظر است و نمرده است، اعتقاد داشتند. طبق منابع شیعه، پیروان این گروه مانند اسماعیلیه هستند که از پذیرش مرگ او در زمان حیات پدرش خودداری کردند و بر اعتقاد به حیات، غیبت و مهدویت او اصرار ورزیدند. این بر اساس وصیت پدرش به اوست. فرقه شیعه دوازده امامی می گوید که او در سال ۲۵۴ هجری قمری در سن ۴۱ سالگی درگذشته است، در حالی که گروه منتسب به او اصرار دارند که او هنوز زنده است و او مهدی منتظر است. در همین حال، گروه دیگری از شیعیان به نام نفیسیه معتقدند که محمد بن علی الهادی توسط پدرش، علی الهادی، به عنوان امام منصوب شده است. سپس، پیش از مرگ محمد بن علی الهادی، برادرش جعفر بن علی را به عنوان امام منصوب کرد. شایان ذکر است که فرقه شیعه نفیسی امامت حسن عسکری را انکار کردند.
شام آخر () یک نقاشی اثر نقاش روسی نیکلای گیه (۱۸۳۱–۱۸۹۴) است که در سال ۱۸۶۳ تکمیل شد. این نقاشی بخشی از مجموعه موزه دولتی روسیه در سنت پترزبورگ (نسخه ز اچ-۴۱۴۱) است. اندازه تصویر ۲۸۳ × ۳۸۲ پیکسل است. سانتی متر ژ. از سال ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۳ در فلورانس و در طول سفر هنری خود به خارج از کشور، روی این نقاشی کار کرد. پس از آنکه ژ. این نقاشی را به سن پترزبورگ آورد، در نمایشگاه آکادمیک سال ۱۸۶۳ به نمایش گذاشته شد. شورای آکادمی امپراتوری هنر، مهارت این هنرمند در نقاشی را ستود و به او عنوان استاد نقاشی تاریخ را اعطا کرد و این اثر توسط امپراتور الکساندر دوم برای موزه آکادمی هنر خریداری شد. این نقاشی، شام آخر را که در عهد جدید توصیف شده است، به تصویر می کشد. آخرین وعده غذایی عیسی مسیح با دوازده حواری اش، که در طی آن او پیش بینی کرد که یکی از آنها - یهودای اسخریوطی - به او خیانت خواهد کرد. این موضوع در بین هنرمندان حوزه هنر مسیحی محبوب بود؛ از جمله لئوناردو داوینچی، سالوادور دالی، دومنیکو گیرلاندایو، آندره آ دل کاستانیو، این صحنه را به تصویر کشیده اند. این نقاشی موفقیت آمیز بود، هرچند بحث های زیادی در مورد آن صورت گرفت و منتقدان
نظرات متفاوتی داشتند. برخی تفسیر نوآورانه آن از داستان انجیل را تأیید کردند، در حالی که برخی دیگر معتقد بودند که تصاویر مسیح و حواریون بیش از حد از درک سنتی فاصله گرفته و به اندازه کافی قانع کننده به تصویر کشیده نشده اند. نیکولای جی حداقل دو کپی کوچک تر از این نقاشی خلق کرد که یکی از آنها متعلق به مجموعه گالری ایالتی ترتیاکوف و دیگری در موزه هنر رادیشچف در ساراتوف است. پیش نیازها. شام آخر عیسی و دوازده حواری همواره از مضامین محبوب در هنر مسیحی بوده است، که اغلب در چرخه زندگی مسیح نمود پیدا می کند. اولین تصاویر شام آخر به اوایل مسیحیت برمی گردد که نمونه هایی از آن را می توان در دخمه های رومی یافت. تصاویر شام آخر عیسی مسیح هم در کلیساهای شرقی و هم در کلیساهای غربی خلق شدند. در نتیجه، طرح شام آخر در بین هنرمندان رنسانس ایتالیا بسیار محبوب شد. بعدها، این تصویر برای چندین دهه پس از اصلاحات، یکی از موضوعات اصلی محراب های لوتری بود. در طول دوره کواتروچنتو، بسیاری از هنرمندان چندین اثر از شام آخر خلق کردند. از جمله نمونه های قابل توجه، اثری است که توسط آندره آ دل کاستانیو (حدود ۱۴۲۱ - درگذشته ۱۴۵۷) خلق شده است. او س
خت کار کرد و مدت زیادی محل قرارگیری شخصیت ها را در تصویر بررسی کرد، از تزئینات اثر مراقبت کرد، گویی یک دکوراتور خارق العاده است. دومنیکو دی بیگوردی اثر خود را در همین موضوع خلق کرد. یک کتابخانه واقعی از مطالب در مورد خلق اثر «شام آخر» اثر هنرمند لئوناردو داوینچی وجود دارد. لئوناردو با تأمل در مورد شام آخر پیش رو، نه تنها مقاله هایی نوشت، بلکه افکار خود را در مورد اعمال شرکت کنندگان در این صحنه نیز ثبت کرد: «دست ها و ابروهای اخم آلود به دوستش نگاه می کند، دیگری کف دستانش را نشان می دهد، شانه هایش را تا گوش هایش بالا می برد و با دهانش ابراز تعجب می کند…» نقاشی سالوادور دالی مضامین معمول مسیحی را با رویکردهای سورئالیستی مدرن ترکیب می کند و شامل عناصر هندسی تقارن و تناسبات چندضلعی است. منابع. آثار مورد استناد. Государственный Русский музей * Живопись, XVIII — начало XX века (کاتالوگ). لنینگراد: Аврора и Искусство. ۱۹۸۰.
پرتره شالیاپین نقاشی اثر بوریس کوستودیف است که در سال ۱۹۲۱ در پتروگراد (سن پترزبورگ امروزی) خلق شد. در این زمان، خواننده اپرا، فئودور شالیاپین، در حال آماده شدن برای اجرا در اپرای «"قدرت شیطان"» اثر الکساندر سروف در تئاتر سابق مارینسکی بود. او از بوریس کوستودیف دعوت کرد تا برای این اجرا اثر هنری خلق کند. آشوب ناشی از انقلاب های فوریه و اکتبر و جنگ داخلی روسیه منجر به شرایط وخیمی در شهرها شد. ارزش پول ملی کاهش یافت و تئاتر پولی برای پرداخت هزینه اجرای چالیاپین نداشت. در عوض، تئاتر یک کت خز گران قیمت را که از یک انبار شوروی حاوی اقلام مصادره شده از افراد ثروتمند در طول انقلاب گرفته شده بود، به چالیاپین پیشنهاد داد. چالیاپین این کت را در بازدید از کوستودیف پوشید تا از او دعوت کند تا آثار هنری را برای اجرا طراحی کند. کوستودیف در آن زمان بیمار بود و قادر به راه رفتن نبود. وقتی کوستودیف از تاریخچه کت که از صاحب قبلی آن مصادره شده بود مطلع شد، قصد خود را برای نقاشی پرتره چالیاپین با این کت اعلام کرد. بدین ترتیب یک کار دوگانه آغاز شد: فئودور چالیاپین، کوستودیف را برای کار روی صحنه به تئاتر آورد و کوستودیف پرتره چالیا
پین را در خانه نقاشی کرد. دولت شوروی فقط یک اتاق کوچک را به کوستودیف اختصاص داده بود و فضای کافی برای کار روی یک بوم وجود نداشت. در عوض، کوستودیف آن را به صورت تکه تکه نقاشی کرد. شالیاپین هنگام ژست گرفتن دربارهٔ خودش صحبت می کرد و گاهی اوقات با هم آواز می خواندند. "پرتره چالیاپین" نمونه ای از سبک کوستودیف است و در پس زمینه ای از جشن و سرور، به ویژه سنت های روسی "ماسلنیتسا"، قرار گرفته است. کوستودیف عنوان تصویر را "شهر جدید" گذاشت و شهری را به تصویر کشید که چالیاپین برای اولین بار در طول تور به آنجا رسیده بود. اما این نام ماندگار نشد و تصویر به عنوان "پرتره چالیاپین" شناخته شد. این تصویر پر از نمادگرایی است. چالیاپین بر فراز مردمی که از آنها ظهور کرده بود، ایستاده است. او کت و شلوار شیکی پوشیده و عصایی در دست دارد، همان طور که در آن زمان مد بود. کوستودیف سگ مورد علاقه چالیاپین را در این صحنه گنجانده است. در گوشه پایین سمت چپ تصویر، کوستودیف دختران چالیاپین، مری و مارتا، را نقاشی کرده است که در میدان جشن قدم می زنند و دوست صمیمی شان، منشی خواننده، آی. دووریچچین، آنها را همراهی می کند. آنها در نزدیکی یک پوستر تئ
اتر که کنسرت چالیاپین را تبلیغ می کند، نشان داده شده اند. در سال ۱۹۲۲، شالیاپین از روسیه مهاجرت کرد و این پرتره را نیز با خود برد. در همان سال، کوستودیف یک کپی مینیاتوری از این پرتره ساخت که اکنون در موزه دولتی روسیه، سنت پترزبورگ، به نمایش گذاشته شده است. این نسخه کوچک تر با حفظ جزئیات چهره و لباس، نمونه ای از مهارت کوستودیف در بازآفرینی آثارش محسوب می شود و جایگاه ویژه ای در مجموعه آثار پرتره ای موزه دارد. نسخه اصلی اکنون در موزه دولتی تئاتر و موسیقی سنت پترزبورگ قرار دارد.
عبدالله بن جعفر صادق بزرگترین فرزند جعفر صادق است که فرقه ای از شیعیان به نام فطحیه باور دارند که وی پس از پدرش به امامت شیعیان رسیده است. منابع شیعه می گویند که جایگاه او نزد پدرش به اندازه دیگر پسرانش بالا نبود و او متهم به اختلاف عقیده با پدرش بود. گفته می شود که او با اهل ظاهر معاشرت داشت و به مکتب مرجئه گرایش داشت. او پس از پدرش ادعای امامت کرد و استدلال کرد که او بزرگترین برادر از میان برادران باقی مانده اش است، بنابراین گروهی از اصحاب جعفر صادق از ادعای او پیروی کردند. فرقه فطحیه، که از فرقه های منقرض شده شیعه است، به امامت او اعتقاد داشتند.
پرتره جک هانتر () نقاشی از هنرمند روسی-آمریکایی نیکولای فچین (۱۸۸۱–۱۹۵۵) از مجموعه موزه دولتی روسیه در سن پترزبورگ است. این نقاش، جک آر. هانتر، کارمند شرکت بیمه آمریکایی و کلکسیونر را به تصویر کشیده است. این پرتره برای مجموعه موزه روسیه ارزش ویژه ای دارد، زیرا نمایانگر دوره آمریکایی آثار این هنرمند است. پیشینه. هنرمند نیکولای فچین، شاگرد ایلیا رپین، در ۱ اوت ۱۹۲۳ به همراه همسرش الکساندرا نیکولاونا و دخترش ایا وارد نیویورک شد. "پرتره جک آر. هانتر"، مربوط به سال ۱۹۲۳، یکی از اولین آثاری است که این هنرمند پس از مهاجرت به ایالات متحده نقاشی کرده است. جک آر. هانتر به عنوان کارمند یک شرکت بیمه بزرگ در پیتسبورگ کار می کرد و به جمع آوری آثار هنری علاقه داشت. در سال ۱۹۲۳، جک هانتر بیش از ده سال به صورت غیابی با فچین آشنا بود. از سال ۱۹۱۰ تا شروع جنگ جهانی اول، فچین به طور منظم در نمایشگاه های هنری بین المللی در پیتسبورگ که مؤسسه کارنگی سالانه برگزار می کرد، شرکت می کرد. چندین نقاشی عالی از ن. فچین وجود داشت، از جمله "«برهنه»" (۱۹۱۱، مجموعه خصوصی، ایالات متحده آمریکا)، "«پرتره پ. آبرامیچف"» (۱۹۱۲، مجموعه خصوصی، ایالات
متحده آمریکا)، "«پرتره ان.ان. بلکوویچ»" (۱۹۱۳، موزه دانشگاه اوکلاهما، ایالات متحده آمریکا) که تا سال ۱۹۲۳ در مجموعه جی. هانتر نگهداری می شد. از سال ۱۹۲۱، جک آر. هانتر و یکی دیگر از مجموعه داران مشهور آمریکایی آثار فچین، ویلیام اس. استیمل، برای آماده سازی مهاجرت فچین به آمریکا تلاش می کردند. هانتر نقش اصلی را در تهیه اسناد لازم برای ورود خانواده فچین به ایالات متحده ایفا کرد. به لطف تلاش های جک هانتر، استفن جی. پورتر، رئیس کمیته امور خارجه، در این امر به آنها کمک کرد. سهمیه مهاجرت برای روس ها در آن زمان ۵۰۰۰ نفر در سال بود. علاوه بر این، ایالات متحده روسیه شوروی را به رسمیت نمی شناخت و ویزای آمریکا نمی توانست در گذرنامه شوروی فچین قرار گیرد. با کمک هانتر، خروج از طریق ریگا سازماندهی شد. فچین توصیه نامه های لازم را برای کنسول های مختلف آمریکایی داشت. به درخواست ویلیام استیمل و جک هانتر، خانواده فچین در بندر نیویورک توسط هنرمند مهاجر روسی، آرون هری گورسون، که او نیز فچین ها را در هتلی اسکان داد و سپس برای آنها آپارتمانی اجاره کرد، مورد استقبال قرار گرفتند. خیلی زود جی. هانتر به نیویورک آمد و اولین ملاقات شخصی آن
ها با فچین انجام شد. فچین ابراز تمایل کرد که به پاس قدردانی از کمک جک آر. هانتر در انتقال خانواده اش به آمریکا، پرتره ای از او بکشد و این کار انجام شد. از سال ۱۹۲۳ تا همین اواخر "، پرتره جک آر. هانتر" در خانواده یک مجموعه دار نگهداری می شد. در سال ۱۹۵۸، اندکی پس از مرگ فچین، جک هانتر خاطرات خود از فچین را به درخواست اییا نیکولایونا فشین-برانهام، دختر فچین، نوشت. خرید روسیه. در اواسط سال ۲۰۱۰، "تابلوی «پرتره جک آر. هانتر»" در بازار هنر ظاهر شد و توسط یکی از گالری های نیومکزیکو (ایالات متحده) برای فروش گذاشته شد. در سال ۲۰۱۶، این تابلو توسط خانم النا بوختینا، مالک «گالری تالار آبی» از سن پترزبورگ روسیه، واقع در ساختمان اتحادیه هنرمندان سن پترزبورگ در خیابان بولشایا مورسکایا، پلاک ۳۸، خریداری شد. این تابلو رسماً در ۳۱ اوت ۲۰۱۶ به روسیه وارد شد. طی دو روز بعد، کارشناسان موزه روسیه نقاشی را بررسی کردند که نشان داد اثر ن. فچین است. در ۳ سپتامبر ۲۰۱۶، النا بوختینا هنگام تلاش برای صادرات غیرقانونی "«پرتره جک آر. هانتر»" به چین، توسط مأموران گمرک در فرودگاه پولکوو بازداشت شد. بوختینا تصویر اعلام نشده را در یک چمدان پن
هان کرده بود. او مجوز صادرات نقاشی ها و همچنین مدارک مربوط به پرداخت عوارض صادرات را نداشت. به گفته وی. کراوسکی، بازپرس ارشد پرونده های بسیار مهم اداره FSB برای سن پترزبورگ و منطقه لنینگراد، «نقشه جنایت بسیار ساده و پیش پا افتاده بود. قانون شکن عکس را در چمدان خود گذاشت و بدون ارائه هیچ مدرکی، از راهروی «سبز» عبور کرد.» در ابتدا، النا بوختینا (که با نام النا لیساک نیز شناخته می شود) سعی کرد گناه و دخالت خود در این حادثه را انکار کند. بعداً او به طور کامل به گناه خود اعتراف کرد، توبه کرد و درخواست محاکمه ویژه برای این پرونده را داد. در پایان آوریل ۲۰۱۷، دادگاه ناحیه مسکو در سن پترزبورگ، بوختینا را بر اساس تحقیقات پرونده جنایی علیه ای. بوختینا (ماده ۲۲۶٫۱ بخش ۱ قانون جزای فدراسیون روسیه (انتقال غیرقانونی اموال فرهنگی از مرز گمرکی فدراسیون روسیه، که در رابطه با آن قوانین ویژه جابجایی وضع شده است) به سه سال حبس با دوره آزمایشی سه ساله محکوم کرد. بر اساس همان تصمیم دادگاه، "پرتره جک آر. هانتر" اثر نیکولای فشین، به عنوان اموال دولتی اعلام شد. در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۷، مراسم انتقال "پرتره جک آر. هانتر" به مجموعه های موزه رو
سیه در کاخ میخائیلوفسکی در سن پترزبورگ برگزار شد. در حال حاضر، مجموعه موزه روسیه شامل حدود ده اثر از ن. فچین است که همگی مربوط به دوره روسیه هستند و قبل از انتقال به ایالات متحده نقاشی شده اند. "پرتره جک آر. هانتر" اولین نمونه از دوره آمریکایی فچین در مجموعه موزه است. به گفته ای. پترووا، معاون مدیر کارهای علمی، این نقاشی بدون شک برای موزه روسیه ارزش دارد.
باشگاه ورزشی سیتیزن که به اختصار با نام سیتیزن یا تی سی ای ای شناخته می شود، یک باشگاه ورزشی در هنگ کنگ است. تیم فوتبال آن در حال حاضر در لیگ دسته اول هنگ کنگ رقابت می کند. این باشگاه سابقه طولانی در بازی در سطح اول هنگ کنگ دارد، اما پس از امتناع از شرکت در لیگ برتر تازه تأسیس هنگ کنگ، در فصل ۱۴–۲۰۱۳ تصمیم به سقوط گرفت.