Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د را صرف بهبود توانایی کاچالانتسا کرد و پس از کسب مجوز و آمرزش پاپ در مراسم تأیید کاچالانتسا، او را دخترخوانده خود کرد. کاچالانتسا در سال ۱۹۲۸ به ایالات متحده آمریکا بازگشت. انریکو چکتی او را تشویق کرد که به جای پیروی از برخی معلمان آمریکایی که او آنها را بی کفایت می دانست، همان روال همیشگی خود را ادامه دهد. کاچالانتسا با طراح رقص اهل وین آلبرتینا راش که حوزه های مختلفی چون باله، موزیکال و وُدویل فعال بود، طی یک قراردادی سه ساله همکاری کرد. او در گروه های رقص راش به نقاط مختلف ایالات متحده سفر کرد. این سفر شامل اجراهایی در مراکز وُدویل، در پیش گفتارهای سینمایی، سالن نمایش چینی گرامن و تالار موسیقی رادیو سیتی بود. کاچالانتسا پنج بار در روز در تالار موسیقی رادیو سیتی برنامه اجرا می کرد و هنرمند اوکراینی و رقصنده باله سرژ لیفار او را متقاعد کرد که در آزمون گزینش هنرمند در مدرسه جدیدی که توسط جرج بلنچین اداره می شد، شرکت کند. او بلافاصله بورسیه تحصیلی «مدرسه باله آمریکایی» را دریافت کرد و با آموزش هایی که از انریکو چکتی دریافت کرده بود، هیئت علمی را تحت تأثیر قرار داد. کاچالانتسا در سال ۱۹۳۴ به عضویت گروه مربیان
این مدرسه درآمد و در شهرهای بزرگ ایالات متحده آمریکا برنامه هایی اجرا کرد. او زیر نظر جرج بلنچین در باله های "سرناد" در سال ۱۹۳۴، "بوسهٔ پری" در سال ۱۹۳۷، هنرنمایی کرد و بالرین دوم در نخستین نمایش "باله امپریال" در سال ۱۹۴۱ تحت نظارت «گروه اپرای نوین» و رقصنده اصلی در نسخهٔ کامل و آمریکایی نمایش بالهٔ "فندق شکن" توسط «گروه باله سان فرانسیسکو» در تالار اپرای یادبود جنگ سان فرانسیسکو در ۱۹۴۴ و "خلط های چهارگانه" در سال ۱۹۴۶ بود. کاچالانتسا همچنین در فیلم های موزیکال "گلدوین فولیز" در سال ۱۹۳۸ و "روی انگشتان پایت" در سال بعد با طراحی رقص توسط جرج بلنچین رقصید. هنگامی که گروه باله اصلی خودشان برنامه ای نداشت، او با «گروه باله کاروان» همراهی می کرد و در اولین نمایش "هارلکین برای رئیس جمهور"، "تفرجگاه" و "سرباز و کولی" در سال ۱۹۳۶ و در سالن فیلارمونیک لس آنجلس رقصید. در سال ۱۹۴۱، «گروه باله کاروان» و «مدرسه باله آمریکایی» در یک تور مشترک در آمریکای لاتین با هم کار همکاری کردند و جیزلا کاچالانتسا در مقرسازمان های خدمات متحد نیویورک یک رقص دو نفره (Pas de deux) اجرا کرد و در یک گردهمایی برای تشویق جمع آوری ضایعات فلز
ی نیز سخنرانی کرد. وقتی در اکتبر ۱۹۴۳ نقش لوری در "اکلاهما!" برای گروه انجمن تئاتر در نیوهیون به او پیشنهاد شد، او برای احترام به همکار پیشین آن را رد کرد. کاچالانتسا کمی بعد به انجمن باله پیوست و تا زمان تولد پسرش در سال ۱۹۵۳ با گروه باله سان فرانسیسکو رقصید. او بعداً در همان جا تدریس و مربیگری کرد. مجموعه ای از مکاتبات کاچالانتسا با چکتی تحت عنوان «"نامه هایی از استاد بزرگ"» در سال ۱۹۷۱ منتشر شد. زندگی شخصی. او از سال ۱۹۴۱ با طراح رقص آمریکایی لو کریستنسن ازدواج کرد و تا زمان مرگ کریستنسن بر اثر سرطان در سال ۱۹۸۴، همسر او بود. این زوج با هم پسری به نام کریس به دنیا آوردند که بعدها خودش رهبر ارکستر شد. جیزلا کاچالانتسا در ۱۶ ژوئیه ۱۹۹۸ به دنبال تعدادی سکته مغزی در مرکز پزشکی ستون در شهر دیلی سیتی درگذشت. میراث. مجله "ورایتی" او را "بالرین برتر دهه ۱۹۳۰" نامید، و "نیویورک تایمز" از او به عنوان «بالرین بزرگ آمریکایی» یاد کرد. بخش رقص، موسیقی، صداهای ضبط شده و تئاتر کتابخانه عمومی نیویورک مجموعه ای از نامه ها و دست نوشته های مربوط به زندگی او را از سال ۱۹۲۶ تا ۱۹۷۲ در خود جای داده است.
میلیسنت ای. کامری (زادهٔ ۶ اوت ۱۹۴۸) که در کینگستون، جامائیکا بزرگ شده است، یک پزشک متخصص در زایمان و بیماری های زنان است. در طول دوران حرفه ای خود، او در رد هوک (بروکلین، نیویورک) و کشور جامائیکا کار کرده است. او به زبان های انگلیسی و اسپانیایی مسلط است و دانش کاری از زبان آلمانی دارد. تحصیلات. کامری به ایالات متحده مهاجرت کرد تا در دانشگاه مورگان در بالتیمور، مریلند، و دانشکده پزشکی دانشگاه هاوارد در واشینگتن، دی.سی. تحصیل کند. او در مرکز پزشکی داونستیت دانشگاه ایالتی نیویورک در بروکلین، نیویورک، تحصیلات خود را ادامه داد و در سال ۱۹۷۶ مدرک پزشکی خود را دریافت کرد. کامری بعداً در مدرسه بهداشت عمومی مِیلمن دانشگاه کلمبیا تحصیل کرد و مدرک کارشناسی ارشد بهداشت عمومی با تمرکز بر سلامت مادر و کودک را دریافت نمود. حرفه. کامری در حال حاضر در مرکز پزشکی میمونیدس در بروکلین، نیویورک، فعالیت می کند و در زمینه زایمان و بیماری های زنان تخصص دارد. تمرکز او به طور خاص بر روی فیبروم رحم و میومکتومی رحم است. او روش هایی را توسعه داده است که به زنان اجازه می دهد رحم خود را حفظ کنند و نیازی به هیسترکتومی نداشته باشند. کامری ب
نیان گذار و مدیر پزشکی مرکز سلامت زنان بروکلین هایتس میمونیدس است. او مرکز فیبروم میمونیدس را تأسیس کرد که تنها مرکز در بروکلین است که درمان های زنان، جراحی و رادیولوژی را یکپارچه ارائه می دهد. کامری همچنین عضو سازمان توسعه بین المللی و انجمن کارائیب-آمریکایی است و مدیریت مرکز نجات دختران مِرتل فرگوسن در کینگستون، جامائیکا را بر عهده دارد. در سال ۲۰۱۳، او به عنوان سخنران مهمان در شبکه "BRIC TV" حضور یافت تا دربارهٔ سلامت افراد دو نژادی و چند نژادی صحبت کند. در این مصاحبه، او بر اهمیت ارائه اطلاعات شخصی و پیشینه قومی به پزشکان تأکید کرد تا پزشکان بتوانند آزمایش های لازم را پیشنهاد دهند. کامری به مدت ۱۷ سال (از ابتدای تأسیس) در هیئت مدیره بنیاد ابتکار رد هوک (RHI) خدمت کرده و باسابقه ترین عضو این هیئت است. جوایز و افتخارات. به افتخار او، صندوقی با نام «دکتر میلیسنت کامری» ایجاد شده است که آموزش و مراقبت های سلامت باروری را در رد هوک، بروکلین، تضمین می کند. بین سال های ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۴، او جایزه برترین پزشکان منطقه مترو نیویورک را دریافت کرد. کامری به عنوان یکی از ۱۰ پزشک زن برتر متولد شده در کارائیب و شاغل در ایالا
ت متحده توسط رسانه "نیوز آمریکا" شناخته شده است. او همچنین جایزه «استاد برتر آموزش» در رشته زایمان و بیماری های زنان را از انجمن فارغ التحصیلان داونستیت دریافت کرده است. در سال ۲۰۱۳، کامری به دلیل خدمات اجتماعی، جایزه مارکوس گاروی را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۶، دولت جامائیکا نشان افتخار با رتبه افسری را به او اعطا کرد. در همان سال، او جایزه «رهبر در پزشکی» را از سوی انجمن کنسول های خارجی دریافت کرد، که نماینده بزرگ ترین هیئت کنسولی جهان در نیویورک است. در سال ۲۰۲۱، بنیاد کارنگی نیویورک، کامری را به عنوان یکی از برندگان «جایزه مهاجران بزرگ» معرفی کرد. زندگی شخصی. برادر کامری، فنتون فرگوسن، وزیر بهداشت جامائیکا بود. دکتر کامری با فردریک کامری ازدواج کرده و دو دختر دارد. پس از درگذشت یکی از دخترانش در سال ۲۰۱۵، او به کار در مرکز زنان میمونیدس ادامه داد. دختر دیگر او، ساچا کامری جکسون-چین، وکیل دادگستری است و در فریپورت، لانگ آیلند دفتر وکالت خود را دارد.
ماریا فابیانا ریوس (زادهٔ ۳۱ مارس ۱۹۶۴) سیاستمدار آرژانتینی و بنیان گذار حزب اجتماعی پاتاگونیایی است. او از ۱۷ دسامبر ۲۰۰۷ تا ۱۰ دسامبر ۲۰۱۵ فرماندار استان تیرا دل فوئگو بود. او ابتدا با حمایت از حزب "جمهوری برابر" (به اسپانیایی:Afirmación para una República de Iguales) توانست که تعداد رأی لازم را جمع آوری کند اما در سال ۲۰۱۰ از این حزب جدا شد و حزب خود را تأسیس کرد که با آن حزب نیز بار دیگر به تعداد رأی لازم دست یافت. تا مدت ها او تنها فرماندار زن در آرژانتین بود تا اینکه لوسیا کورپاچی از کاتامارکا نیز برای سمت فرمانداری انتخاب شد. جانشین او نیز یک زن، با نام روسانا برتونه بود. ریوس در ۲۴ ژوئن ۲۰۰۷ به عنوان فرماندار انتخاب شد. او نخستین زنی بود که به عنوان فرماندار یکی از استان های آرژانتین انتخاب شد و نخستین فرماندار زن استان تیرا دل فوئگو بود. پیش از آن، او یک نماینده ملی بود. ریوس مدرک داروسازی خود را از دانشگاه ملی روساریو دریافت کرد. او در ۲۳ سالگی به تیرا دل فوئگو، یکی از استان های کم جمعیت در جنوبی ترین نقطه آرژانتین، نقل مکان کرد و با گوستاوو لونگوی ازدواج کرد که حاصل آن دو دختر بود. او چندین سمت مهم
در اداره بهداشت شهر ریو گرانده داشت. اوایل فعالیت سیاسی. ریوس با راهنمایی آلفردو براوو، قانون گذار سوسیالیست، وارد سیاست شد و فعالیت خود را در ائتلاف برای کار، عدالت و آموزش (ائتلاف کوتاه مدتی که فرناندو دی لا روا را در سال ۱۹۹۹ به ریاست جمهوری رساند) آغاز کرد. او در سال ۱۹۹۹ به عنوان نماینده استانی در مجلس قانون گذاری تیرا دل فوئگو انتخاب شد و تا سال ۲۰۰۳ در این سمت فعالیت کرد. پس از فروپاشی ائتلاف در پی بحران اقتصادی در سال ۲۰۰۱، ریوس با الیزا کاریو همراه شد و به ساختاردهی حزب محلی جمهوری برابر پرداخت. او در سال ۲۰۰۳ برای فرمانداری نامزد شد اما در جایگاه سوم قرار گرفت. در همان سال، او به عنوان نماینده ملی تیرا دل فوئگو انتخاب شد و با شکست حزب خوستیسیالیست، نخستین پیروزی انتخاباتی حزب "جمهوری برابر" را در سطح استانی رقم زد. انتخاب به عنوان فرماندار. ریوس در انتخابات سال ۲۰۰۷ بار دیگر برای فرمانداری نامزد شد و در دور نخست پس از فرماندار خوستیسیالیست-کرشنریست و نامزد انتخاب مجدد، هوگو کوکارو، در جایگاه دوم قرار گرفت. در دور دوم انتخابات، او با کسب حدود ۵۲٪ آرا، کوکارو را شکست داد. او در ۱۷ دسامبر ۲۰۰۷ به طور
رسمی کار خود را آغاز کرد. پیروزی ریوس بازتاب گسترده ای در رسانه ها داشت، زیرا او نخستین زنی بود که در تاریخ آرژانتین به عنوان فرماندار یک استان انتخاب شد (پیش از این، زنان تنها به عنوان معاون فرماندار فعالیت کرده و پس از استعفای فرمانداران به این سمت رسیده بودند). انتخابات تیرا دل فوئگو همچنین به دلیل هم زمانی با انتخابات شهرداری بوئنوس آیرس که در آن مائوریسیو ماکری به عنوان رئیس دولت پایتخت آرژانتین انتخاب شد، مورد توجه رسانه های مستقر در بوئنوس آیرس قرار گرفت. در هر دو انتخابات، نامزدهای مورد حمایت دولت شکست خوردند. ازدواج همجنس در تیرا دل فوئگو. در ۲۹ دسامبر ۲۰۰۹، نخستین زوج همجنس در آمریکای لاتین در اوسوایا، تیرا دل فوئگو ازدواج کردند. اگرچه قانون مدنی آرژانتین در آن زمان ازدواج همجنس را مجاز نمی دانست، فرماندار ریوس با صدور حکمی ویژه، امکان ازدواج این زوج را فراهم کرد. چند ماه بعد، در ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۰، ازدواج همجنس در آرژانتین قانونی شد.
یولیانگ پان (؛ – ) که با نام شیوکینگ چن زاده شد و با نام یولیانگ ژانگ نیز شناخته می شود، نقاش چینی و همچنین نخستین زنی در کشور چین بود که به سبک غربی نقاشی می کرد. او در شانگهای و پاریس تحصیل کرد و بعداً استاد نقاشی مدرسه عالی ملی هنرهای زیبا در پاریس شد. در سال ۱۹۸۵، بسیاری از آثار او به چین منتقل شد و در موزه هنر ملی در پکن و موزه آنهویی در هفئی گردآوری شد. علیرغم اینکه او به خاطر معرفی نقاشی های غربی به چین در یادها مانده است، او همچنین زاویه دید و دریچه ای جدید را برای دیده شدن زنان از طریق نقاشی هایش، نه فقط به عنوان سوژه، بلکه به عنوان هنرمند و خالق آنها فراهم کرد. او بابت آثار هنری اش برنده جوایز متعددی شد و نمایشگاه های بین المللی در اروپا، ایالات متحده آمریکا و ژاپن برپا کرد. نقاشی ها، مجسمه ها و آثار مهم او هنوز در فرانسه در مجموعه موزه سرنوشی نگهداری می شوند. زندگی او به عنوان یک هنرمند در رمان ها، فیلم ها و اپراهای گوناگونی در چین و ایالات متحده آمریکا به تصویر کشیده شده است. هنر او در جریان دوگانگی متضاد شرق و غرب، سنت و مدرنیته، شوونیسم مردانه و فمینیسم نوپا تکامل یافت. از پان همچنین به عنوان هن
رمندی یاد می شود که با برچسب هایی مانند هنرمند «معاصر/مدرن»، «چینی» و «زن» درگیر بود و در عین حال آنها را زیر سؤال برد. زندگی. اوایل زندگی و آموزش. ژانگ یولیانگ پان با نام اصلی شیوکینگ چن در سال ۱۸۹۵ در استان جیانگسو به دنیا آمد. پس از مرگ پدر و مادرش در سن ۱۴ سالگی، عمویش او را به یک روسپی خانه فروخت، اما او تن به روسپی گری و فحشا نداد. پان از آنجا فرار کرد و در طول این مدت چندین بار اقدام به خودکشی کرد، سعی کرد چهره خود را تغییر دهد و چندین بار هم مورد ضرب و شتم قرار گرفت، تا اینکه سرانجام به یک دختر خواننده تبدیل شد. او توجه «زانهوآ پان» را به خود جلب کرد که یک مأمور گمرک ثروتمند بود و آزادی او را خرید و هزینه تحصیل او را تأمین کرد و یولیانگ نیز نام خانوادگی خودش را پان تغییر داد. یک سند قانونی که در آن وصیت او به اعضای خانواده مشخص شده بود، امضای «پان-ژانگ یولیانگ» (به چینی: 潘張玉良) را بر خود دارد. ژانگ یولیانگ پان نامی است که او تصدیق می کرد و برای خود ترجیح می داد. پان با همسرش به شانگهای نقل مکان کرد و در آنجا از سد امتحانات گذشت و در سال ۱۹۲۰ وارد «مدرسه هنر شانگهای» شد، و در آنجا زیر نظر «وانگ جیوان» ن
قاشی خواند. در مدرسه هنر شانگهای، پان تلاش کرد تا با همسالان خود هماهنگ شود. او به دلیل پیشینه «متفاوت» خود، اغلب طرد می شد و در الگوی «بانوی مدرن شانگهای» نمی گنجید - زن های جوانی که تحصیلات هنری شان بر زنانگی و زیبایی آنها می افزود. پان اغلب توسط همسالانش به عنوان «خونگرم و صریح» توصیف می شد، البته گاهی هم «بی روح». یولیانگ پان یکی از نخستین زنانی بود که از مدرسه هنر شانگهای فارغ التحصیل شد. پس از فارغ التحصیلی، او برای ادامه تحصیل به لیون و پاریس رفت و توسط همسرش زانهوآ پان حمایت مالی شد. او ابتدا در مؤسسه چینی-فرانسوی لیون و مدرسه ملی هنرهای زیبای لیون تحصیلات مقدماتی خود را طی کرد و سپس برای تکمیل تحصیلات خود به مدرسه عالی ملی هنرهای زیبا در پاریس رفت. او در سال ۱۹۲۵ برنده بورسیه تحصیلی معتبر رم برای تحصیل در آکادمی هنرهای زیبای رم در ایتالیا شد و در آنجا زیر نظر اومبرتو کورومالدی تحصیل کرد. شغل و زندگی بعدی. یولیانگ پان در سال ۱۹۲۶، بابت آثارش در نمایشگاه بین المللی هنر رم برنده جایزه طلا شد. در سال ۱۹۲۹، لیو هائیسو او را برای تدریس در مدرسه هنر شانگهای دعوت کرد که منجر به بازگشت او به چین شد. او به عنو
ان «اولین هنرمند زن چینی که به سبک غربی نقاشی کرد» مفتخر شد و از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۶ پنج نمایشگاه انفرادی در چین برگزار کرد. همچنین از او دعوت شد تا استاد هنر دانشگاه ملی مرکزی در نانجینگ شود. کار یولیانگ پان به شدت توسط مقامات دولتی و منتقدان محافظه کار مورد انتقاد قرار گرفت - عمدتاً به دلیل به تصویر کشیدن زنان برهنه در نقاشی هایش. علیرغم اختلاف نظرها، پان در دنیای هنر جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲)، در کنار نقاش زن همکار گوان زیلان به دلیل تجسم مدرنیته مورد توجه قرار گرفت.[۱۱] در چین، زنان هنرمند عموماً به نمایش طبیعت و گاهی پرتره محدود می شدند، اما نقاشی تصاویر برهنه نامناسب تلقی می شدند. با وجود این، پان همچنان به کارش در زمینهٔ به تصویر کشیدن زنان برهنه ادامه داد و اغلب از خودش به عنوان الگو و سوژه استفاده می کرد. به غیر از آثار برهنه اش، پان به خاطر ترکیب یکپارچه تکنیک های نقاشی با جوهر چینی در سبک های غربی شهرت داشت و به خاطر توانایی و مهارت در نقاشی های جوهری اش در تضعیف ماهرانه اقتدار سنت های هنری اروپا تحسین شد. در سال ۱۹۳۷ پان شانگهای را به مقصد فرانسه ترک کرد و در پاریس اقامت گزید. او به هیئت علمی مدرسه عالی
ملی هنرهای زیبا پیوست و به عنوان رئیس انجمن هنر چین انتخاب شد. آثار او در سطح بین المللی به ویژه در بریتانیا، ایالات متحده، آلمان، ژاپن، ایتالیا، سوئیس، بلژیک و یونان به نمایش گذاشته شد. پس از مهاجرت او به فرانسه بود که کار او مورد تحسین گسترده بین المللی قرار گرفت. اگرچه او به مدت تقریباً پنجاه سال در فرانسه زندگی کرد، اما تابعیت چینی خود را حفظ کرد. با وجود شهرت، پان فقر و مشکل در فروش هنر آثار هنری خود را تجربه کرد. او از تعهدات قراردادی با فروشندگان آثار هنری در اروپا خودداری کرد. پان در اواخر عمرش در جامعه هنری چین و فرانسه به حاشیه رانده شد. در چین، مشارکت های مهم او به هنر مدرن چینی به دلیل غیبت طولانی مدت او از زادگاهش نادیده گرفته شد، در حالی که در پاریس، او به عنوان یک نقاش چینی و خارجی طبقه بندی می کردند و بنابراین او را از قدردانی هنرش در جریان اصلی حذف کردند. پان در سال ۱۹۷۷ درگذشت و در گورستان مون پارناس پاریس به خاک سپرده شد. در سال ۱۹۸۵، بسیاری از آثار او به چین بازگردانده شد و اکنون در موزه هنر ملی چین در پکن و موزه استانی آنهویی در هفئی نگهداری می شود. میراث هنری و افتخارات. موزه آنهویی مجم
وعه ای از آثار هنری یولیانگ پان شامل ۴۰۰۰ قطعه، ۳۸۹۲ طرح، ۳۹۳ نقاشی با جوهر، ۳۶۱ نقاشی رنگ روغن، ۱۳ چاپ بلوک، ۶ حکاکی و ۴ مجسمه را در خود جای داده است. تنها ده تا از نقاشی های رنگ روغن او در بازار موجود است که منجر به ارزش گذاری و قیمت بالایی برای آنها شده است. از سال ۲۰۰۰، بالاترین قیمتی که تابلوی این هنرمند در حراجی به فروش رفته بود ۴٬۴۵۱٬۸۰۲ دلار آمریکا برای تابلوی «"برهنه در کنار پنجره"» بود که در سال ۲۰۱۴ در حراج محدود پُلی در هنگ کنگ عرضه شد.
لورا آلبرتا لینتون (زادهٔ ۸ آوریل ۱۸۵۳ – درگذشته در ۱ آوریل ۱۹۱۵) شیمی دان و پزشک آمریکایی بود. اوایل زندگی و تحصیلات. لینتون در ۸ آوریل ۱۸۵۳ در شهرستان ماهونینگ، اوهایو متولد شد و بزرگ ترین فرزند جوزف و کریستینا لینتون بود. خانواده او کواکر بودند. آن ها در اوهایو، پنسیلوانیا و نیوجرسی به کشاورزی مشغول بودند و سرانجام در شهرستان واباشا، مینه سوتا ساکن شدند. لینتون در سال ۱۸۷۲ از مدرسه نرمال وینونا فارغ التحصیل شد و سپس وارد دانشگاه مینه سوتا شد و مدرک کارشناسی علوم در شیمی را دریافت کرد. حرفه. فعالیت در شیمی. در سال آخر دانشگاه، لینتون نمونه های معدنی از سواحل شمالی دریاچه سوپریور را که توسط استادانش، استیون فارنام پکهم و کریستوفر دبلیو. هال، جمع آوری شده بود، مورد تجزیه و تحلیل قرار داد. این ماده معدنی به تامسونیت شباهت داشت، اما تجزیه و تحلیل لینتون ویژگی های فیزیکی متمایزی از جمله ساختار بلوری و رنگ را نشان داد. پکهم و هال در توصیف منتشرشده خود از این ماده معدنی، آن را به عنوان گونه ای متمایز تشخیص دادند و به پاس تلاش و مهارت صبورانه لینتون، آن را لینتونیت نام گذاری کردند. پس از فارغ التحصیلی، لینتون به مد
ت دو سال در دبیرستانی در لیک سیتی، مینه سوتا تدریس کرد. سپس دو سال را در پراویدنس، رود آیلند گذراند و به پکهم در تهیه "گزارش تولید، فناوری و کاربردهای نفت و محصولات آن" برای ایالات متحده در سال ۱۸۸۰ کمک کرد. پکهم در گزارش خود از لینتون قدردانی کرد و نوشت: «مدیون توانایی های گوناگون او هستم که بسیاری از ترجمه ها و تصاویر تکمیل کننده و زینت بخش این اثر را فراهم کرده است…» در سال ۱۸۸۲، لینتون دو ترم در مؤسسه فناوری ماساچوست به تحصیل شیمی پرداخت. او برنامه تحصیلات تکمیلی خود را تکمیل نکرد و در عوض، سمت استادی علوم طبیعی "کونگر" را در دانشگاه لومبارد در گیلزبرگ، ایلینوی پذیرفت. او این سمت را به مدت یک سال داشت و سپس به مینیاپولیس بازگشت. در ده سال بعد، لینتون به عنوان رئیس بخش علوم در دبیرستان مرکزی مینیاپولیس تدریس کرد. حدود سال ۱۸۹۴، لینتون به تحقیقات شیمی بازگشت و به طور خاص به تحلیل آسفالت پرداخت. او نمونه هایی از پکهم دریافت کرد که با شرکت نفت یونیون کالیفرنیا در ارتباط بود. در سال های ۱۸۹۵–۱۸۹۶، لینتون در دانشگاه میشیگان تحصیل کرد اما مدرکی دریافت نکرد. تحقیقات او دربارهٔ آسفالت در قالب دو مقاله در سال های ۱
۸۹۴ و ۱۸۹۶ در انجمن شیمی آمریکا منتشر شد. او به دلیل دقت در تحلیل های خود، شفافیت در ارائه یافته ها و اهمیت تجاری پژوهش هایش مورد تحسین قرار گرفت. مقاله سومی که او با همکاری پکهم دربارهٔ "قیر ترینیداد" نوشت، در سال ۱۸۹۶ منتشر شد و مبنای شهادت کارشناسی در یک پرونده حقوقی مهم قرار گرفت. فعالیت در پزشکی. پس از مدتی لینتون رشته شیمی را رها کرد و حرفه پزشکی را دنبال کرد. دلایل این تغییر مسیر مشخص نیست، اما احتمال دارد که تحت تأثیر خانواده اش بوده باشد، زیرا برادرش، توماس لینتون و خواهرش، سارا لینتون فیپس، هر دو پزشک بودند. از ۱۸۹۵ تا ۱۹۰۰، لینتون به عنوان دستیار در فیزیولوژی و شیمی فیزیولوژیک در دانشگاه مینه سوتا فعالیت کرد و در سال ۱۹۰۰ مدرک دکترای پزشکی (MD) را از این دانشگاه دریافت کرد. بلافاصله پس از فارغ التحصیلی، لینتون در بیمارستان دولتی راچستر مشغول به کار شد و جایگزین خواهرش سارا شد که در وضعیت سلامتی نامناسبی قرار داشت. او پانزده سال آخر عمرش را در این بیمارستان گذراند. لینتون دو اقدام مهم در بیمارستان انجام داد. نخست، دوره ای دربارهٔ اصول تغذیه برای پرستاران تدریس کرد؛ دوم، برنامه ای نظارتی برای بیماران
روانی زن ایجاد کرد که در آن به آن ها اجازه داده می شد به کارهای دستی و سوزن دوزی بپردازند. این یکی از نخستین برنامه های بیمارستانی بود که از کاردرمانی استفاده می کرد. لینتون عضو انجمن پیشبرد علوم آمریکا و انجمن پیشبرد زنان بود. سال های پایانی و درگذشت. لینتون در ۱ آوریل ۱۹۱۵ در راچستر، مینه سوتا درگذشت.
ریتو کاریذال سریواستاوا دانشمند و مهندس هوافضای هندی است که در سازمان تحقیقات فضایی هند (ایسرو) فعالیت می کند. او معاون مدیر عملیات در مأموریت مدارگرد مریخ هند، مانگالیان بود. در ادای احترام به برتری او در مأموریت مانگالیان، یک فیلم بالیوودی به نام عملیات مریخ ساخته شد که در آن بازیگر هندی ویدیا بالان نقش او را ایفا کرد. اوایل زندگی و خانواده. کاریذال در لکهنو، اوتار پرادش متولد شد. او در یک خانواده طبقه متوسط که اهمیت زیادی برای آموزش قائل بودند، بزرگ شد. او در مدرسه سنت آنجانی در لکهنو تحصیل کرد. او دو برادر و دو خواهر دارد. کمبود منابع و نبود مؤسسات آموزشی و کلاس های تقویتی باعث شد که تنها بر انگیزه شخصی خود برای موفقیت تکیه کند. از کودکی علاقه زیادی به دانش فضایی داشت. او ساعت ها به آسمان شب خیره می شد و دربارهٔ فضای بیرونی فکر می کرد. به تغییر شکل و اندازه ماه توجه می کرد، ستارگان را مطالعه می کرد و می خواست بداند که چه چیزی در پس فضای تاریک نهفته است. در دوران نوجوانی، او شروع به جمع آوری بریده های روزنامه دربارهٔ فعالیت های فضایی کرد و فعالیت های ایسرو و ناسا را دنبال می کرد. کاریذال مدرک کارشناسی خود
را در رشته فیزیک از دانشگاه لکهنو دریافت کرد. او مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته فیزیک از دانشگاه لکهنو اخذ کرد و در مقطع دکتری در گروه فیزیک این دانشگاه ثبت نام کرد. بعدها، در همان گروه تدریس کرد. او به مدت شش ماه به عنوان پژوهشگر در دانشگاه لکهنو فعالیت داشت. سپس برای ادامه تحصیل در رشته مهندسی هوافضا وارد مؤسسه علوم هند در بنگلور شد. در سال ۲۰۱۹، دانشگاه لکهنو مدرک دکترای افتخاری (دکترای علوم) را در مراسم فارغ التحصیلی سالانه خود به او اعطا کرد. حرفه. ریتو کاریذال از سال ۱۹۹۷ در سازمان تحقیقات فضایی هند (ایسرو) فعالیت می کند. او نقش کلیدی در توسعه مأموریت مدارگرد مریخ، مانگالیان داشت و مسئول طراحی و اجرای سیستم خودمختاری مدارگرد بود. همچنین، او معاون مدیر عملیات این مأموریت بود. مانگالیان یکی از بزرگ ترین موفقیت های ایسرو بود. این مأموریت هند را به چهارمین کشور جهان تبدیل کرد که به مریخ رسید. این پروژه در مدت ۱۸ ماه و با هزینه ای بسیار کمتر از حد معمول، تنها با ۴۵۰ کرور روپیه، انجام شد. وظیفه کاریذال در این مأموریت طراحی و پیاده سازی سیستم خودمختاری مدارگرد بود که عملکرد ماهواره را در فضا کنترل و در صورت
بروز اشکال، واکنش مناسب نشان می داد. او به عنوان مدیر مأموریت چاندرایان-۲ فعالیت داشت. در سال ۲۰۲۱، هم زمان با ریاست بریتانیا بر اجلاس گروه ۷، کاریذال توسط وزیر امور زنان و برابری بریتانیا، لیز تراس، به عضویت شورای مشورتی برابری جنسیتی (GEAC) که به ریاست سارا سندز تشکیل شد، منصوب گردید. در سال ۲۰۲۳، هند مأموریت چاندرایان-۳ را برای فرود در قطب جنوب ماه راه اندازی کرد و موفق شد به عنوان اولین کشور، به طور نرم در قطب جنوب ماه فرود آید. ریتو کاریذال نیز در این مأموریت نقش مهمی ایفا کرد و در این موفقیت بزرگ برای هند سهیم بود. افتخارات. کاریذال در تاریخ ۲۴ ژانویه ۲۰۲۴، جایزه یوپی گوراو سمان را از یوگی آدیتیانات، سروزیر اوتار پرادش، دریافت کرد. او در سال ۲۰۰۷ جایزه دانشمند جوان ایسرو را از دستان ابوبکر زین العابدین عبدالکلام، رئیس جمهور وقت هند، دریافت کرد. کاریذال در سخنرانی های تد حضور یافته و دربارهٔ موفقیت مأموریت مدارگرد مریخ صحبت کرده است. او همچنین از سوی دانشگاه لکهنو، دکترای افتخاری دریافت کرد. این عنوان افتخاری توسط فرماندار آناندی بن پاتل به او اعطا شد.
فینال های ان بی ای مجموعه مسابقات قهرمانی ان بی ای است که پس از مرحله حذفی مسابقات برگزار می شود. تمامی دوره های فینال های اِن بی اِی به صورت بهترین برد در چهار بازی بین برندگان کنفرانس شرق و کنفرانس غرب برگزار شده است. پیش از سال ۱۹۷۰، این مسابقات بین برندگان دو بخش شرق و بخش غرب بود، به استثنای سال ۱۹۵۰ که قهرمان بخش شرق با برنده مسابقه بین بخش های غرب و مرکزی رقابت کرد. از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۹ که این لیگ با نام «بی ای ای» فعالیت می کرد، مرحله حذفی به صورت تورنمنتی سه مرحله ای بود که در نهایت دو تیم برنده نیمه نهایی به مصاف هم در فینال می رفتند. تیم پیروز در این مسابقات، جام قهرمانی لری اوبراین را دریافت می کند که از سال ۱۹۷۷ اهدا می شود. (از ۱۹۴۷ تا ۱۹۷۶، جام قهرمانی والتر ای. براون به تیم برنده اعطا می شد). فرمت فعلی بازی های خانگی و خارج از خانه در فینال های اِن بی اِی به صورت ۲–۲–۱–۱–۱ است (تیمی که رکورد بهتری در فصل عادی داشته باشد، میزبان بازی های ۱، ۲، ۵ و ۷ خواهد بود). این فرمت در سال های ۱۹۴۷، ۱۹۴۸، ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۲، ۱۹۵۷ تا ۱۹۷۰، ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۴، ۱۹۷۶، ۱۹۷۷، ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۴ و از ۲۰۱۴ تاکنون استفاده شده است. پیش
از این، فرمت ۲–۳–۲ (تیم برتر در فصل عادی میزبان بازی های ۱، ۲، ۶ و ۷) در سال های ۱۹۴۹، ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۵ و ۱۹۸۵ تا ۲۰۱۳، به کار می رفت. همچنین فرمت ۱–۱–۱–۱–۱–۱–۱ در سال های ۱۹۵۶ و ۱۹۷۱، و فرمت ۱–۲–۲–۱–۱ در سال های ۱۹۷۵ و ۱۹۷۸ استفاده شده است. قهرمانان. تا سال ۲۰۲۵، قهرمانان کنفرانس شرق با ۴۱ قهرمانی، برتری ۴۱–۳۸ نسبت به قهرمانان کنفرانس غرب دارند. بوستون سلتیکس با ۱۸ قهرمانی، پرافتخارترین تیم لیگ محسوب می شود. تیم مینیاپولیس لیکرز (قهرمان فصل ۱۹۴۹–۱۹۵۰) در این آمار شرق در مقابل غرب لحاظ نشده است، چرا که آن زمان در بخش مرکزی رقابت می کردند. قهرمانی های متوالی. ۸ ۳ ۲
شلیس آر. تولبرت وکیل آمریکایی و یکی از شرکای شرکت حقوقی تولبرت و تولبرت است، که یک شرکت حقوقی متعلق به آمریکایی های آفریقایی تبار در شمال غربی ایندیانا بوده و در سال ۲۰۱۵ تأسیس شده است. او همچنین از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۴ در کمیته برنامه کمک به قضات و وکلای ایندیانا فعالیت داشت و در سال ۲۰۱۴ عضو هیئت ایالتی آزمون وکلای ایندیانا بود. تولبرت وکیل مدافع پسر لوئیس فراخان در پرونده ای مربوط به یک تصادف رانندگی و خسارتی به ارزش بیش از ۸۰۰٬۰۰۰ دلار بود. در سال ۲۰۲۴، او به عنوان یکی از وکلای برجسته ایندیانا در دسته بندی دعاوی مدنی معرفی شد. تحصیلات. تولبرت که در گری، ایندیانا متولد شد، در دبیرستان وست ساید گری تحصیل کرد و در سال ۱۹۹۳ فارغ التحصیل شد. پس از دبیرستان، در سال ۱۹۹۷ از دانشگاه ویتنبرگ در رشته مدیریت کسب وکار فارغ التحصیل شد. تولبرت در سال ۲۰۰۰ مدرک دکترای حقوق خود را از دانشکده حقوق دانشگاه والپارایزو دریافت کرد. او همچنین از فارغ التحصیلان برنامه رهبری شمال غربی ایندیانا (LNI) در دانشگاه پردو شمال غربی است. حرفه حقوقی. تولبرت در سال ۲۰۰۰ فعالیت حقوقی خود را در ایندیانا آغاز کرد و بر دعاوی مدنی، حقوق شهرداری، ق