Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نمینگ-مونترال است که در دسامبر ۲۰۲۲ تصویب شد:"تضمین و" "فراهم کردن امکانی که تا سال ۲۰۳۰ حداقل ۳۰ درصد از مناطق خشکی، آب های داخلی و مناطق ساحلی و دریایی، به ویژه مناطقی که از اهمیت ویژه ای برای تنوع زیستی و عملکردها و خدمات اکوسیستم برخوردارند، از طریق سیستم های مناطق حفاظت شده با شاخص های اکولوژیکی، به خوبی مرتبط و با مدیریت عادلانه و سایر اقدامات حفاظتی مؤثر مبتنی بر منطقه، به طور مؤثر حفاظت و مدیریت شوند، و در صورت لزوم، قلمروهای بومی و سنتی را به رسمیت بشناسند و در چشم اندازهای وسیع تر، چشم اندازهای دریایی و اقیانوس ادغام شوند، ضمن اینکه اطمینان حاصل شود که هرگونه استفادهٔ پایدار، در صورت لزوم در چنین مناطقی، کاملاً با نتایج حفاظت سازگار باشد و حقوق مردم بومی و جوامع محلی، از جمله بر قلمروهای سنتی آنها را به رسمیت بشناسند و رعایت کنند." اتحادیهٔ اروپا. استراتژی تنوع زیستی کمیسیون اروپا برای سال ۲۰۳۰ در ۲۰ مه ۲۰۲۰ به عنوان سهم اتحادیهٔ اروپا در چارچوب تنوع زیستی جهانی پس از ۲۰۲۰ پیشنهاد شد. این استراتژی شامل چندین تعهد و اقدام مرتبط با تنوع زیستی است که باید تا سال ۲۰۳۰ انجام شوند، از جمله:
ابوالحسن خان (۱۸۰۶ – ۱۸۸۰) سردار سپاه امام اسماعیلی نزاری، برادر کوچکتر آقاخان اول و یکی از فرزندان شاه خلیل الله سوم (چهل و پنجمین امام نزاریان) بود. او در کهک زاده شد و در سال های ۱۸۳۷ تا ۱۸۴۱م، فرماندهی نیروهای امام را در نبرد با ارتش قاجار در کرمان بر عهده داشت. ابوالحسن خان افزون بر نقش نظامی، مأموریت های دیپلماتیکی نیز به نیابت از امام انجام می داد. در سال ۱۸۴۱ همراه آقاخان اول به افغانستان رفت، اما در سال ۱۸۴۴ به ایران بازگشت، شهر بمپور را اشغال کرد و در بلوچستان چند پیروزی نظامی به دست آورد. او حدود دو سال بخش هایی از بلوچستان را به نام آقاخان اول در کنترل داشت، ولی در نبردی با ارتش قاجار شکست خورد، اسیر و در سال ۱۸۴۶ به تهران منتقل شد. پس از مدتی زندان، ناصرالدین شاه قاجار وی را عفو کرد، به دربار خود راه داد و او را با شاهزاده ای قاجاری ازدواج داد. ابوالحسن خان در تهران درگذشت و در کنار آرامگاه پدرش در نجف، عراق، به خاک سپرده شد.
ای اف تی (EFT) مخفف عبارت Emotional Freedom Techniques که با ترجمه های مختلفی از جمله تکنیک های رهایی عاطفی شناخته می شود، روشی است که با فشار دادن، ضربه زدن یا مالش نقاط طب فشاری، همزمان با تمرکز بر موقعیت های مرتبط با ترس ها یا آسیب های روانی شخصی، به عنوان یک روش درمانی برای کاهش آسیب ها انجام می شود. ای اف تی از نظریه های مختلف پزشکی جایگزین مانند طب سوزنی، برنامه ریزی عصبی زبانی، انرژی درمانی و درمان میدان فکری (TFT) بهره می گیرد. این تکنیک همچنین ترکیبی از عناصر مواجهه درمانی، رفتاردرمانی شناختی و تحریک سوماتیک است. شناخته شدن این روش بیشتر به دلیل کتاب "راهنمای EFT" اثر گری کریگ است که در اواخر دهه ۱۹۹۰ منتشر شد، همراه با کتاب های دیگر و کارگاه های آموزشی مرتبط از مدرسان مختلف. ای اف تی و روش های مشابه اغلب تحت عنوان کلی «انرژی درمانی» مورد بحث قرار می گیرند. به عبارت دیگر، این تکنیک بر اساس نظریه ای است که عدم تعادل در سیستم انرژی بدن می تواند به احساسات منفی و ناهنجاری های روحی-روانی منجر شود. در ای اف تی، افراد با ضربه زدن به نقاط خاصی از بدن که به عنوان نقاط مریدین شناخته می شوند و تمرکز بر احساسات
یا مشکلات خاص، سعی می کنند این عدم تعادل ها را برطرف کنند.
منطق صوری یک کتاب درسی راجع به منطق صوری از محمد خوانساری است که جلد اول آن در سال ۱۳۳۸ و جلد دوم آن در سال ۱۳۵۲ منتشر شد. این کتاب به صورت یک جلدی از سوی انتشارات آگاه منتشر شد و تا سال ۱۳۸۸ به چاپ چهل و دوم رسید.
تولید برق هسته ای در سال ۲۰۲۳، ۵٫۵۵٪ از برق ژاپن را تشکیل داد. صنعت برق هسته ای این کشور به شدت تحت تأثیر حادثه اتمی فوکوشیما قرار گرفت، که ناشی از زلزله و سونامی ۲۰۱۱ توهوکو بود. پیش از سال ۲۰۱۱، ژاپن تا ۳۰٪ از برق خود را از راکتورهای هسته ای تولید می کرد. پس از حادثه فوکوشیما، تمامی راکتورها به صورت موقت خاموش شدند. از میان ۵۴ راکتور هسته ای موجود در ژاپن پیش از ۲۰۱۱، ۳۳ راکتور عملیاتی بودند ولی تنها ۱۳ راکتور در ۶ نیروگاه به طور واقعی در حال کار بودند. در مجموع ۲۴ راکتور برنامه ریزی شده برای بازنشسته شدن یا در حال فرایند بازنشستگی هستند. سایر راکتورها در حال بازفعال سازی یا اصلاحاتی برای بهبود مقاومت در برابر بلایای طبیعی هستند؛ اهداف انرژی ژاپن در سال ۲۰۳۰ پیش بینی می کند که حداقل ۳۳ راکتور تا آن زمان دوباره فعال خواهند شد. حادثه فوکوشیما نگرش ها نسبت به انرژی هسته ای را سخت تر کرد. در ژوئن ۲۰۱۱، بلافاصله پس از حادثه، بیش از ۸۰٪ ژاپنی ها خود را جنبش ضدهسته ای می دانستند و به اطلاعات دولتی دربارهٔ تابش اعتماد نداشتند، اما ده سال بعد، در مارس ۲۰۲۱، تنها ۱۱٪ از ژاپنی ها خواستار قطع فوری تولید انرژی هسته ای ب
ودند. ۴۹٪ دیگر خواهان خروج تدریجی از انرژی هسته ای بودند. در فوریه ۲۰۲۳، یک نظرسنجی توسط روزنامه آساهی نشان داد که ۵۱٪ از شرکت کنندگان در ژاپن به ازسرگیری عملیات نیروگاه های هسته ای علاقه مندند و ۴۲٪ مخالف بودند. تاریخچه. سال های اولیه. پس از سخنرانی "اتم برای صلح" که توسط رئیس جمهور وقت آمریکا، دوایت آیزنهاور، در مجمع عمومی سازمان ملل در سال ۱۹۵۳ ایراد شد، ممنوعیت کامل تحقیقات هسته ای که در دوران اشغال ژاپن اعمال شده بود و پس از بازگرداندن حاکمیت به ژاپن ادامه داشت، لغو گردید. نخست وزیر آینده، یاسوهیرو ناکاسونه و هم قطارانش از حزب کایشینتو (پیش زمینه حزب حزب لیبرال دموکرات (ژاپن)) بودجه ای به مبلغ ۲۳۵ میلیون ین (مبلغی که به طور نمادین به اورانیوم-۲۳۵ اشاره دارد) تهیه کردند که توسط دایت ملی تصویب شد. تقریباً هم زمان، قانون انرژی اتمی ۱۹۵۴ در آمریکا به تصویب رسید و ژاپن در سال ۱۹۵۵ اورانیوم متراکم شده را از این کشور دریافت کرد. دو راکتور آزمایشی، JRR-1 (ساخته شده توسط بخش هسته ای شرکت نورث امریکن اوییشن) و JRR-2 (که تا حد زیادی بر اساس شمع شیکاگو ۵ بود)، ساخته شدند. راکتور آزمایشی بسیار قدرتمندتر JRR-3 در سال
۱۹۶۲ توسط کنسرسیومی به رهبری شرکت هیتاچی تکمیل شد که نخستین راکتور آزمایشی کاملاً طراحی و ساخته شده در ژاپن بود. همچنین در سال ۱۹۵۵، گروه ناکاسونه پیش نویس قانون پایه انرژی اتمی را تهیه کرد که در ژاپن به تصویب رسید تا انرژی هسته ای را ترویج کند، در حالی که فعالیت ها را به اهداف صلح آمیز محدود می کرد. کمیسیون انرژی اتمی ژاپن به عنوان نهاد نظارتی تأسیس شد که نخستین رئیس آن، [[ماتسوتارو شوریکی]]، یک غول رسانه ای، همچنین از حامیان اصلی انرژی هسته ای در ژاپن بود. یک نیروگاه هسته ای نمونه به نام JPDR در ۲۶ اکتبر ۱۹۶۳ شروع به تولید برق کرد. نخستین نیروگاه هسته ای تجاری ژاپن، [[نیروگاه هسته ای توکای]]، با استفاده از قطعات اصلی وارداتی از شرکت [[جنرال الکتریک کمپانی]] در انگلستان ساخته شد و در ۲۵ ژوئیه ۱۹۶۶ به شبکه برق متصل گردید. این راکتور تنها راکتور نوع [[Magnox]] است که تاکنون در خاک ژاپن ساخته شده است. در سال ۱۹۶۹، نخستین ناوگان دریایی هسته ای ژاپن (و چهارمین در جهان)، "[[RV Mirai#Mutsu (1972–1996)|Mutsu]]" توسط [[صنایع سنگین میتسوبیشی]] (برای راکتور) و [[آی اچ آی]] (برای بدنه کشتی) به آب انداخته شد. راکتورهای آ
ب سبک. [[پرونده:Onagawa Nuclear Power Station in 2012.png|thumb|راست|نیروگاه هسته ای اوناگاوا، یک سایت ۳ واحدی BWR که نمونه ای معمول از نیروگاه های هسته ای ژاپن است.]] شرکت [[جنرال الکتریک]] در سال ۱۹۶۱ و زمانی که یاسوهیرو ناکاسونه، وزیر علوم و فناوری وقت، شروع به بازنگری در استراتژی انرژی هسته ای کشور کرد، پیشنهاد ارائه [[واکنشگاه آب سبک]] را با تخفیف ارائه داد. این پیشنهاد پذیرفته شد و [[نیروگاه هسته ای تسوروگا]] در مارس ۱۹۷۰ به عنوان نخستین [[واکنشگاه آب جوشان]] ژاپن به بهره برداری رسید. شرکت GE با هیتاچی و [[توشیبا]] همکاری کرد تا راکتورهای BWR بسازند، در حالی که شرکت [[وستینگهاوس]] با صنایع سنگین میتسوبیشی (MHI) همکاری داشت تا [[رآکتور آب فشرده]] را ترویج کند. تا اواخر دهه ۱۹۷۰، این شرکت ها شروع به ساخت نیروگاه ها به طور مستقل کردند. تمام راکتورهای هسته ای ساخته شده در ژاپن از نوع BWR یا PWR بوده اند، و هیتاچی و توشیبا (که بعدها شرکت [[وستینگهاوس الکتریک]] را خریداری کردند تا PWR هم بسازند) مسئول ساخت نوع اول و MHI مسئول ساخت نوع دوم بودند. از آن زمان تاکنون، توسعه انرژی هسته ای در ژاپن شامل مشارکت شرکت
ها و مؤسسات تحقیقاتی ژاپنی در سطحی هم تراز با سایر مصرف کنندگان بزرگ انرژی هسته ای بوده است. از اوایل دهه ۱۹۷۰ تا به امروز، دولت ژاپن با استفاده از مجموعه ای از ابزارهای سیاستی شامل کنترل نرم اجتماعی و مشوق های مالی، ترویج احداث نیروگاه های هسته ای را در مناطق مختلف به پیش برده است. سال های بعد. صنعت هسته ای ژاپن نسبت به تأثیرات [[حادثه تری مایل آیلند]] (TMI) و [[فاجعه چرنوبیل]] کمتر آسیب دید، در حالی که بسیاری از کشورها پس از این حوادث پروژه های جدید خود را لغو کردند. ساخت نیروگاه های جدید تا دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ ادامه داشت. اگرچه پروژه های جدید زیادی پیشنهاد شدند، اما همه آن ها در مراحل اولیه برنامه ریزی لغو یا متوقف شدند. برخی از نیروگاه های لغو شده عبارتند از: از اواسط دهه ۱۹۹۰، چندین حادثه و پنهان کاری مرتبط با صنعت هسته ای در ژاپن رخ داد که موجب کاهش اعتماد عمومی به این صنعت شد و اعتراضات و مقاومت علیه نیروگاه های جدید را به دنبال داشت. این حوادث شامل حادثه هسته ای توکای مورا، حادثه در نیروگاه میهاما، پنهان کاری بعد از حادثه در نیروگاه موانجو و همچنین پیامدهای زلزله ۲۰۰۷ دورکران چووتسو می شود. در حالی که
جزئیات دقیق این حوادث ممکن است مورد اختلاف باشد، واضح است که فرهنگ ایمنی در صنعت هسته ای ژاپن تحت بررسی و انتقاد جدی قرار گرفته است. دهه ۲۰۰۰. [[پرونده:Electricity production in Japan.PNG|thumb|راست|تا سال ۲۰۱۱، ژاپن به طور پیوسته تولید برق هسته ای خود را افزایش داده بود. کاهش سال ۲۰۰۳ ناشی از رسوایی جعل داده های شرکت TEPCO در ۲۰۰۲ و عملکرد ضعیف آن بود.]] در ۱۸ آوریل ۲۰۰۷، ژاپن و ایالات متحده برنامه اقدام مشترک انرژی هسته ای را امضا کردند تا چارچوبی برای همکاری در پژوهش و توسعه فناوری های هسته ای ایجاد کنند. هر دو کشور در زمینه فناوری رآکتور نوترون سریع، چرخه سوخت، شبیه سازی پیشرفته، رآکتورهای کوچک و متوسط، حفاظت و مدیریت [[ضایعات هسته ای]] همکاری خواهند داشت. در مارس ۲۰۰۸، شرکت نیروی برق توکیو اعلام کرد که بهره برداری از چهار راکتور جدید به علت بررسی های جدید مقاومت لرزه ای یک سال به تأخیر خواهد افتاد. واحدهای ۷ و ۸ نیروگاه فوکوشیما دایئیچی به ترتیب در اکتبر ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ وارد مدار تجاری شدند. همچنین واحد ۱ نیروگاه هیگاشیدوری از دسامبر ۲۰۱۵ و واحد ۲ از سال ۲۰۱۸ به بعد راه اندازی خواهند شد. تا سپتامبر ۲۰۰۸، وز
راتخانه ها و نهادهای ژاپنی خواستار افزایش ۶٪ بودجه برای سال ۲۰۰۹ شدند که حدود ۴۹۱٫۴ میلیارد ین (۴٫۶ میلیارد دلار آمریکا) بود و تمرکز بر توسعه چرخه رآکتور سریع، نسل بعدی رآکتورهای آب سبک، پروژه رآکتور گرماهسته ای آزمایشی بین المللی و ایمنی لرزه ای بود. حادثه فوکوشیما و پیامدها. [[پرونده:Japan net electricity generation in 2000 through 2017 (48061019128).png|thumb|upright=1.2|استفاده از انرژی هسته ای (رنگ زرد) پس از حادثه فوکوشیما در ژاپن به شدت کاهش یافت]] یک گزارش انرژی که در اکتبر ۲۰۱۱ توسط کابینه ژاپن تصویب شد، اذعان می کند که «اعتماد عمومی به ایمنی انرژی هسته ای به شدت آسیب دید» و خواستار کاهش وابستگی کشور به انرژی هسته ای است. همچنین بخش توسعه انرژی هسته ای که در سال قبل وجود داشت، از سیاست های انرژی حذف شد. رئیس کمیسیون ایمنی هسته ای، هاروکی مادارامه، در فوریه ۲۰۱۲ در جلسه استماع پارلمانی گفت که «قوانین ایمنی هسته ای ژاپن نسبت به استانداردهای جهانی ضعیف تر است و کشور را برای بحران هسته ای فوکوشیما آماده نکرده بود». قوانین ناقص و اجرای سهل انگارانه آنها از جمله محافظت ناکافی در برابر سونامی، از مشکلات اسا
سی بودند. در تاریخ ۶ مه ۲۰۱۱، نخست وزیر [[نائوتو کان]] دستور تعطیلی [[نیروگاه هسته ای هاماوکا]] را صادر کرد، زیرا احتمال دارد طی سی سال آینده زمین لرزه ای با بزرگی ۸٫۰ یا بالاتر این منطقه را لرزانده باشد. تا تاریخ ۲۷ مارس ۲۰۱۲، ژاپن تنها یک عدد از ۵۴ راکتور هسته ای خود را در حال فعالیت داشت؛ یعنی [[نیروگاه هسته ای توماری]]، پس از آنکه [[نیروگاه هسته ای کاشیوازاکی کاریوا]] تعطیل شد. راکتور سوم توماری در ۵ مه برای تعمیرات تعطیل شد و این باعث شد ژاپن برای اولین بار از سال ۱۹۷۰ که دو راکتور آن زمان برای پنج روز به خاطر تعمیرات آفلاین شدند، هیچ برق هسته ای تولید نکند. در ۱۵ ژوئن ۲۰۱۲، مجوز راه اندازی مجدد واحدهای ۳ و ۴ [[نیروگاه هسته ای اوئی]] صادر شد. که ممکن است شش هفته طول بکشد تا به کار کامل برسند. در ۱ ژوئیه ۲۰۱۲، واحد ۳ نیروگاه هسته ای [[اوئی] دوباره راه اندازی شد. این راکتور قادر به تولید ۱۱۸۰ [[وات]] برق است. در ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۲، واحد ۴ نیز راه اندازی شد، همچنین با ظرفیت ۱۱۸۰ مگاوات. این راکتور دوباره در ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۳ تعطیل شد و بار دیگر ژاپن هیچ راکتور هسته ای فعال نداشت. [[File:Nuclear power station.svg|t
humb|upright=1.2|وضعیت جهانی توسعه نیروگاه های هسته ای تا سال ۲۰۲۳ بر اساس آمار دولتی منتشرشده در گزارش سالانه انرژی ۲۰۱۴، ژاپن در [[سال مالی]] ۲۰۱۳ برای ۸۸٪ از برق خود به سوخت های فسیلی وارداتی وابسته بود، در حالی که این رقم در سال مالی ۲۰۱۰ برابر با ۶۲٪ بود. بدون اتکای قابل توجه به انرژی هسته ای، این کشور تنها ۶٪ از تقاضای انرژی خود را در سال ۲۰۱۲ تأمین می کرد، در مقایسه با ۲۰٪ در سال ۲۰۱۰. هزینه اضافی سوخت برای جبران غیرفعال بودن نیروگاه های هسته ای، ۳٫۶ تریلیون ین بود. به طور هم زمان، کاربران انرژی داخلی بین سال های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۳ با افزایش ۱۹٫۴٪ در صورتحساب های انرژی مواجه شدند، در حالی که هزینه های مصرف کنندگان صنعتی در همین دوره ۲۸٫۴٪ افزایش یافت. در سال ۲۰۱۸، دولت ژاپن برنامه انرژی خود را بازنگری کرد و هدف تولید برق از انرژی هسته ای تا سال ۲۰۳۰ را با راه اندازی مجدد راکتورها به ۲۰٪–۲۲٪ به روزرسانی کرد، در مقایسه با ۲۷٪ از [[ال ان جی]]، ۲۵٪ از زغال سنگ، ۲۳٪ از منابع تجدیدپذیر و ۳٪ از نفت. این اقدام منجر به کاهش ۲۶٪ در انتشار [[دی اکسید کربن]] ژاپن در مقایسه با سال ۲۰۱۳ خواهد شد و خودکفایی را تا سال ۲۰۳۰
به حدود ۲۴٪ خواهد رساند، در مقایسه با ۸٪ در سال ۲۰۱۶. از زمان حادثه هسته ای [[فوکوشیما]]، ژاپن دوازده راکتور را مجدداً راه اندازی کرده و پانزده راکتور دیگر برای راه اندازی مجدد درخواست داده اند، از جمله دو راکتوری که در حال ساخت هستند. در پی [[حمله روسیه به اوکراین]]، [[نخست وزیر ژاپن]] اعلام کرد که نه راکتور تا زمستان ۲۰۲۲ و هفت راکتور دیگر تا تابستان ۲۰۲۳ راه اندازی خواهند شد. تحقیقات دربارهٔ حادثه فوکوشیما. [[کمیسیون مستقل تحقیق درباره حادثه نیروگاه هسته ای فوکوشیمای دایت ملی ژاپن]] (NAIIC) نخستین کمیسیون تحقیق مستقل تأسیس شده توسط [[دایت ملی]] در تاریخ ۶۶ ساله دولت قانون اساسی ژاپن است. NAIIC در ۸ دسامبر ۲۰۱۱ با مأموریت بررسی علل مستقیم و غیرمستقیم حادثه هسته ای فوکوشیما تأسیس شد. این کمیسیون گزارش تحقیقاتی خود را در ۵ ژوئیه ۲۰۱۲ به هر دو مجلس ارائه داد. این کمیسیون ۱۰ نفره گزارش خود را بر اساس بیش از ۱٬۱۶۷ مصاحبه و ۹۰۰ ساعت جلسات استماع تهیه کرد. این تحقیق شش ماهه نخستین تحقیقات مستقل با اختیارات گسترده احضار در تاریخ قانون اساسی ژاپن بود که جلسات استماع عمومی با [[نائوتو کان]]، نخست وزیر پیشین، و [[Masa
taka Shimizu]]، رئیس پیشین [[شرکت نیروی برق توکیو]] برگزار کرد. این دو نفر روایت های متفاوتی از واکنش به بحران ارائه دادند. رئیس کمیسیون، کیوشی کورکاوا، دربارهٔ حادثه هسته ای فوکوشیما اعلام کرد: «این یک فاجعه عمیقاً انسان ساخته بود – که می توانست و می بایست پیش بینی و پیشگیری شود.» او افزود که «علل اساسی» این فاجعه در «سنت های ریشه دار فرهنگ ژاپنی» نهفته است. گزارش به خطاها و سهل انگاری های عمدی در نیروگاه پیش از [[زمین لرزه و سونامی ۲۰۱۱ توهوکو]] در ۱۱ مارس ۲۰۱۱ و واکنش ناقص در ساعات، روزها و هفته های پس از آن اشاره دارد. همچنین توصیه هایی ارائه می دهد و از پارلمان ژاپن می خواهد که «به طور جامع پیشنهادها را بررسی و مورد بحث قرار دهد». سیاست هسته ای پس از فوکوشیما. برنامه جدید انرژی ژاپن که در آوریل ۲۰۱۴ توسط کابینه حزب لیبرال دموکرات تصویب شد، انرژی هسته ای را «مهم ترین منبع انرژی کشور» توصیف می کند. این برنامه با بازنگری در تصمیم حزب دموکرات پیشین، خواستار بازگشایی نیروگاه های هسته ای با هدف دستیابی به «ساختاری واقع بینانه و متوازن برای انرژی» است. در مه ۲۰۱۴، دادگاه منطقه ای فوکویی مانع از راه اندازی دوبار
ه راکتورهای اوی شد. در آوریل ۲۰۱۵، دادگاه ها جلوی راه اندازی دو راکتور در [[نیروگاه هسته ای تاکاهاما]] را گرفتند اما راه اندازی دو راکتور در [[نیروگاه هسته ای سندای]] را مجاز دانستند. دولت امیدوار است انرژی هسته ای تا سال ۲۰۳۰، ۲۰٪ از برق ژاپن را تأمین کند. تا ژوئن ۲۰۱۵، برای ۲۴ واحد از ۵۴ واحد پیش از فوکوشیما، درخواست تأیید راه اندازی مجدد از آژانس جدید تنظیم مقررات هسته ای ارائه شده بود. این واحدها همچنین باید از مقامات استان های محلی نیز تأییدیه دریافت می کردند. در ژوئیه ۲۰۱۵ سوخت گذاری در [[نیروگاه هسته ای سندای]] تکمیل شد، این نیروگاه در ۱۱ اوت ۲۰۱۵ راه اندازی شد و سپس واحد ۲ آن در ۱ نوامبر ۲۰۱۵ فعال شد. اداره تنظیم مقررات هسته ای ژاپن مجوز راه اندازی مجدد [[نیروگاه هسته ای ایکاتا]] را صادر کرد که در ۱۹ آوریل ۲۰۱۶ انجام شد؛ این راکتور پنجمین راکتور تأییدشده برای راه اندازی مجدد بود. واحد ۴ [[نیروگاه هسته ای تاکاهاما]] در مه ۲۰۱۷ و واحد ۳ در ژوئن ۲۰۱۷ راه اندازی شدند. تا سال ۲۰۲۳، واحد ۱ و ۲ تاکاهاما نیز مجدداً به کار افتادند. در نوامبر ۲۰۱۶ ژاپن یک توافق نامه همکاری هسته ای [[Nuclear power in India|با هن
د]] امضا کرد. سازندگان نیروگاه های هسته ای ژاپن این توافق را راه نجاتی برای خود دانستند چرا که سفارش های داخلی پس از فاجعه فوکوشیما متوقف شده بود، و هند در حال برنامه ریزی برای ساخت حدود ۲۰ راکتور جدید در دهه آینده بود. با این حال، مخالفت هایی در داخل ژاپن نسبت به این توافق وجود دارد چرا که هند به [[پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای]] نپیوسته است. در سال ۲۰۱۴، پس از شکست پروژه آزمایشی [[نیروگاه هسته ای موانجو]] [[sodium-cooled fast reactor]]، ژاپن با توسعه راکتور نمایشی سریع خنک شونده با سدیم فرانسوی [[نیروگاه هسته ای استرید]] همکاری کرد. تا سال ۲۰۱۶، فرانسه خواستار مشارکت کامل ژاپن در توسعه ASTRID بود. در سال ۲۰۱۵، [[Agency for Natural Resources and Energy]] مقررات حسابداری قانون تجارت برق را تغییر داد تا شرکت ها بتوانند هزینه های ازکاراندازی را طی ده سال محاسبه کنند، نه به صورت یکباره. این تغییر انگیزه ای برای ازکاراندازی نیروگاه های هسته ای قدیمی تر و کوچک تر ایجاد کرد که اکثر آن ها از سال ۲۰۱۱ تاکنون مجدداً فعال نشده اند. در سال ۲۰۲۲، در جریان [[2021–present global energy crisis|بحران جهانی انرژی]] که موجب
افزایش چشمگیر هزینه سوخت های فسیلی وارداتی شد، نخست وزیر ژاپن اعلام کرد که ساخت نسل جدید راکتورهای هسته ای ایمن تر و راه اندازی مجدد نیروگاه های غیرفعال در دستور کار قرار خواهد گرفت. در این سال، ده راکتور در حال بهره برداری بودند که حدود ۵٪ از برق ژاپن را تأمین می کردند. در دسامبر ۲۰۲۲، [[Nuclear Regulation Authority]] (NRA) پیش نویس قانونی را تصویب کرد که به نیروگاه های هسته ای اجازه می دهد بیش از ۶۰ سال فعالیت کنند، مشروط بر اینکه مدت های خاموشی ناشی از بازرسی ها از این مدت مستثنی شود. این اقدام بخشی از سیاست توسعه استفاده از راکتورهای هسته ای بود که شامل راه اندازی مجدد بسیاری از آن ها، افزایش عمر راکتورهای قدیمی و توسعه فناوری های جدید می شد. در فوریه ۲۰۲۳، کابینه این سیاست را تصویب کرد و ساخت راکتورهای جدید را تأیید نمود. تا مه ۲۰۲۳، قانونی تصویب شد که رسماً دوره های خاموشی را از محدودیت ۶۰ ساله حذف کرد، مشروط بر تأیید وزیر اقتصاد. همچنین این قانون NRA را موظف به انجام بازرسی هر ۱۰ سال برای راکتورهایی کرد که بیش از ۳۰ سال از فعالیت آن ها می گذرد. لرزه خیزی. ژاپن تاریخچه ای طولانی از [[زمین لرزه]] و فعال
یت های لرزه ای دارد و زمین لرزه های ویرانگر که اغلب به [[سونامی]] منجر می شوند، چندین بار در هر قرن رخ می دهند. به همین دلیل، نگرانی هایی دربارهٔ خطرات خاص ساخت و بهره برداری از نیروگاه های هسته ای در ژاپن مطرح شده است. [[آموری لووینز]] گفته است: «منطقه ای زلزله خیز و سونامی خیز که ۱۲۷ میلیون نفر جمعیت دارد، مکان نامناسبی برای ساخت ۵۴ راکتور هسته ای است». تا به امروز، جدی ترین حادثه مرتبط با زمین لرزه، [[حادثه هسته ای فوکوشیما]] بوده است که در پی [[زمین لرزه و سونامی ۲۰۱۱ توهوکو]] رخ داد. پروفسور [[کاتسوهیکو ایشی باشی]]، یکی از [[لرزه شناسی|لرزه شناسان]] فعال در این حوزه، اصطلاح "[[گِن پاتسو-شینسای]]" (به معنای «فاجعه زمین لرزه ای در نیروگاه هسته ای») را برای بیان بدترین سناریوی ممکن ابداع کرد. دکتر [[کیوو موگی]]، رئیس پیشین [[کمیته هماهنگی پیش بینی زمین لرزه ژاپن]]، در سال ۲۰۰۴ هشدار داده بود که این موضوع «مشکلی بحرانی است که می تواند فاجعه ای انسانی در ژاپن به بار آورد». [[کونیهیکو شیمازاکی]]، استاد لرزه شناسی دانشگاه توکیو، در سال ۲۰۰۴ به عنوان عضو کمیته کابینه دربارهٔ زمین لرزه های فراساحلی هشدار داد که س
احل فوکوشیما در معرض سونامی هایی بیش از دو برابر پیش بینی رسمی (۵ متر) قرار دارد، اما دیدگاه هایش از گزارش نهایی حذف شد تا [[شرکت برق توکیو]] مجبور به هزینه های ارتقاء ایمنی نشود. [[هیدکاتسو یوشیئی]]، عضو [[مجلس نمایندگان ژاپن]] از [[حزب کمونیست ژاپن]] و از فعالان [[جنبش ضد هسته ای]]، در سال های ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰ دربارهٔ احتمال آسیب شدید ناشی از سونامی یا زمین لرزه هشدار داده بود. اما [[یوشینوبو تراساکا]]، رئیس وقت [[آژانس ایمنی صنعتی و هسته ای ژاپن]]، پاسخ داد که طراحی نیروگاه ها به قدری ایمن است که «چنین وضعیتی عملاً غیرممکن است». پس از آسیب نیروگاه [[کاشیوازاکی کاریوا]] در پی [[زمین لرزه ۲۰۰۷ چوئه تسو دوری]]، [[کیوو موگی]] خواستار تعطیلی فوری نیروگاه [[هاماوکا]] شد، که در نزدیکی کانون احتمالی [[زمین لرزه توکای]] ساخته شده بود. [[آژانس بین المللی انرژی اتمی]] نیز نگرانی هایی ابراز کرده است. در نشستی در سال ۲۰۰۸ در توکیو، کارشناسان این آژانس هشدار دادند که زمین لرزه ای با بزرگی بیش از ۷ ریشتر می تواند مشکلات جدی برای نیروگاه های هسته ای ژاپن ایجاد کند. پیش از حادثه فوکوشیما، ۱۴ دادخواست در ژاپن علیه نادیده گرفتن خ
طرات لرزه ای ثبت شده بود، اما هیچ یک موفق نبودند. بر اساس یک تحقیق در سال ۲۰۱۲، احتمال وقوع زمین لرزه ای با بزرگی ۷ در منطقه توکیو طی چهار سال آینده ۷۰ درصد و طی ۳۰ سال آینده ۹۸ درصد برآورد شده است. زمین لرزه مارس ۲۰۱۱ بزرگی ۹ داشت. استانداردهای طراحی. [[File:Japan Nuclear Earthquake Shaking.PNG|thumb|upright=1.6|شتاب افقی تجربه شده و مقادیر طراحی شده در زلزله های بزرگ ۲۰۰۷ و ۲۰۱۱ و رخدادهای زلزله-سونامی]] بین سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷، سه نیروگاه هسته ای ژاپن توسط زمین لرزه هایی لرزیده شدند که بسیار بیش از بیشینه [[اوج شتاب جنبش زمین]] مورد استفاده در طراحی آن ها بود. [[سونامی]] پس از [[زمین لرزه و سونامی ۲۰۱۱ توهوکو]] که موجب [[حادثه اتمی فوکوشیما]] شد، بیش از دو برابر ارتفاع طراحی بود، در حالی که شتاب زمین نیز کمی بیشتر از پارامترهای طراحی بود. در سال ۲۰۰۶ یک زیرکمیته دولتی ژاپن مسئول بازنگری دستورالعمل های ملی مقاومت در برابر زمین لرزه نیروگاه های هسته ای شد که آخرین بار در سال ۲۰۰۱ تا حدی بازنگری شده بود، که منجر به انتشار راهنمای جدید لرزه ای – «راهنمای مقرراتی بازنگری طراحی لرزه ای نیروگاه های هسته ای ۲۰۰۶»
شد. عضویت زیرکمیته شامل پروفسور ایشیباشی بود، اما پیشنهاد او برای بازنگری استانداردهای بررسی [[گسل]] فعال رد شد و او در جلسه نهایی استعفا داد و ادعا کرد که روند بازنگری «غیرعلمی» بوده است و نتیجه به نفع منافع [[انجمن برق ژاپن]] که ۱۱ عضو از ۱۹ عضو زیرکمیته دولتی را داشت، مهندسی شده بود. ایشیباشی بعدها ادعا کرد که اگرچه راهنمای جدید بزرگ ترین تغییرات از سال ۱۹۷۸ را داشت، اما «به شدت ناقص» بود چون [[اوج شتاب جنبش زمین]] را دست کم گرفته بود. او همچنین ادعا کرد که سیستم اجرا «نامنظم» است و استقلال [[کمیسیون ایمنی هسته ای ژاپن]] را زیر سؤال برد، پس از آنکه یک مقام ارشد آژانس ایمنی هسته ای و صنعتی ظاهراً در سال ۲۰۰۷ بررسی جدیدی برای راهنمای طراحی لرزه ای کمیسیون ایمنی رد کرد. پس از انتشار راهنمای لرزه ای جدید ۲۰۰۶، [[آژانس ایمنی هسته ای و صنعتی]] بنا به درخواست کمیسیون ایمنی هسته ای، طراحی همه نیروگاه های هسته ای موجود را مجدداً ارزیابی کرد. بررسی های زمین شناسی. سطح کار بررسی زمین شناسی در ژاپن نیز یکی دیگر از زمینه های نگرانی است. در سال ۲۰۰۸ تاکو کوماتسوبارا، [[زمین شناس]] در [[مؤسسه ملی علوم پیشرفته صنعتی و فن
اوری]] ادعا کرد که وجود [[گسل]] فعال عمداً هنگام بررسی سایت های احتمالی نیروگاه های جدید نادیده گرفته شده است، دیدگاهی که توسط یک توپوگرافی سابق تأیید شده است. تاکاشی ناکاتا، زمین لرزه شناس از [[مؤسسه فناوری هیروشیما]] ادعاهای مشابهی کرده و پیشنهاد می کند که تضاد منافع بین صنعت هسته ای ژاپن و ناظران به مشکل کمک می کند. گزارش ۲۰۱۱ [[شورای دفاع منابع طبیعی]] که خطر لرزه ای را برای راکتورهای سراسر جهان با داده های برنامه ارزیابی خطر لرزه ای جهانی ارزیابی کرد، ۳۵ راکتور ژاپن را در گروه ۴۸ راکتور در جهان در مناطق بسیار بالا و بالا در خطر لرزه ای قرار داد. نیروگاه های هسته ای. تا ژانویه ۲۰۲۲، در ژاپن ۳۳ راکتور قابل بهره برداری وجود دارد که ۱۲ راکتور از آن ها در حال فعالیت هستند. علاوه بر این، ۵ راکتور برای راه اندازی مجدد تأیید شده اند و ۸ راکتور دیگر در مرحله بررسی درخواست راه اندازی مجدد هستند. در ۶ مه ۲۰۱۱، نائوتو کان، نخست وزیر وقت، درخواست کرد که نیروگاه هسته ای هاماوکا تعطیل شود زیرا احتمال وقوع زلزله ای با شدت ۸٫۰ یا بالاتر در این منطقه طی ۳۰ سال آینده ۸۷٪ برآورد شده است. کان می خواست از تکرار حادثه اتمی فوک
وشیما جلوگیری کند. در ۹ مه ۲۰۱۱، شرکت چوبو الکتریک تصمیم گرفت با درخواست دولت همکاری کند. در ژوئیه ۲۰۱۱، شهردار یک شهر در استان شیزوئوکا و گروهی از ساکنان شکایتی برای بازنشستگی دائمی راکتورهای نیروگاه هسته ای هاماوکا ارائه دادند. در آوریل ۲۰۱۴، رویترز گزارش داد که نخست وزیر شینزو آبه تمایل به راه اندازی مجدد نیروگاه های هسته ای دارد، اما تحلیل ها نشان می دهد تنها حدود یک سوم تا دو سوم راکتورها از نظر فنی و اقتصادی در موقعیتی هستند که بتوانند راه اندازی شوند. در آوریل ۲۰۱۷، سازمان تنظیم مقررات هسته ای ژاپن برنامه هایی برای بازنشستگی راکتورهای گنکای ۱، میهاما ۱ و ۲، شیمانه ۱ و تسوروگا ۱ را تصویب کرد. حوادث هسته ای. از نظر پیامدهای رهایش مواد رادیواکتیو و آسیب به هسته، حادثه اتمی فوکوشیما در سال ۲۰۱۱ بدترین حادثه ای بود که صنعت هسته ای ژاپن تجربه کرده است، که همچنین در میان بدترین حوادث هسته ای غیرنظامی جهان قرار می گیرد، اگرچه تلفات جانی نداشت و کارکنان دچار تابش شدید نشدند. کارخانه بازفرآوری توکای در ایباراکی در سال ۱۹۹۹ دچار آتش سوزی شد که در آن دو کارگر جان خود را از دست دادند، یک نفر دچار تابش بالاتر از حد
مجاز شد و بیش از ۶۶۰ نفر دیگر دوزهای قابل تشخیص تابش دریافت کردند اما این دوزها در حد مجاز و پایین تر از سطح تأثیرگذار بر سلامت انسان بود. نیروگاه هسته ای میهاما در سال ۲۰۰۴ انفجار بخار در یکی از ساختمان های توربین داشت که در آن پنج کارگر کشته و شش نفر زخمی شدند. پیوند به بیرون. [[رده:نیروی هسته ای در ژاپن| ]] [[رده:حوادث هسته ای]]