Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
های شهر را مجبور کردند خانه و دارایی های خود را رها کرده و آن جا را ترک کنند. به محض خروج مردم از شهر، ژاندارم ها شروع به تیراندازی به قربانیان و غارت اشیای قیمتی آن ها کردند. تهلیریان بیان کرد: «یکی از ژاندارم ها خواهرم را برد» اما ادامه نداد و گفت: «ترجیح می دهم هم اکنون بمیرم تا این که دوباره درمورد آن روز سیاه صحبت کنم.» پس از تشویق قاضی، او به یاد آورد که چگونه شاهد قتل مادر و برادرش بوده و سپس بیهوش گشته و زیر جسد برادرش بیدار شده است. همچنین گفت که دیگر هرگز خواهرش را ندیده است. تهلیریان گفت که پس از آن و پیش از فرار به ایران با سایر بازماندگان، نزد چند کرد پناه گرفت. از تهلیریان پرسیده شد که او چه کسی را مسئول تحریک این کشتارها و رویدادهای تاریخی مانند کشتار آدانا می داند. در همین هنگام قاضی پرونده اتهام قتل عمد را تفهیم کرد. تهلیریان علی رغم آن که در ابتدا به انجام این ترور اعتراف کرده بود، در پاسخ به سؤال این که آیا او مقصر است، «نه» گفت. او توضیح داد: «من خودم را مقصر نمی دانم زیرا وجدانم پاک بود... من مردی را کشته ام اما قاتل نیستم.» تهلیریان داشتن نقشه قبلی برای کشتن طلعت پاشا را تکذیب کرد، اما گ
فت که دو هفته قبل از قتل، رویایی داشته است: «تصاویر کشتار بارها و بارها جلوی چشمانم آمد. جنازه مادرم را دیدم. این جنازه برخاست و به سمت من آمد و گفت: دیدی که طلعت اینجاست و تو کلاً بی تفاوتی؟ تو دیگه پسر من نیستی!» در این هنگام گفت که «ناگهان بیدار شد و تصمیم گرفت طلعت را بکشد.» او پس از بازجویی های بیشتر، اطلاع از حضور طلعت در برلین را انکار کرد و تکرار کرد که هیچ برنامه ای برای کشتن این مقام عثمانی نداشته است. قاضی پس از بررسی های بیشتر از سوی دادستان به نفع تهلیریان مداخله کرد و بیان داشت که «تغییراتی در تصمیم او (تهلیریان) رخ داده است.» شهادت او دروغ بود؛ در واقع، تهلیریان در زمان کشته شدن خانواده اش با داوطلبان ارمنی در ارتش روسیه می جنگید. مورخ رولف هاسفلد می گوید تهلیریان «بسیار آراسته بود» و شهادت او هم بسیار باورپذیر بوده است. مورخ تسا هافمن می گوید که شهادت تهلیریان در عین نادرستی، «عناصر بسیار معمولی و اساسی سرنوشت جمعی هموطنانش» را نشان می دهد. دادستانی صحت شهادت را به چالش نکشید و حقیقت تا دهه ها بعد آشکار نشد. در طول محاکمه، هرگز از تهلیریان پرسیده نشد که آیا او به یک گروه انقلابی ارمنی تعلق دار
د یا این که از طرفی این ترور را به عنوان بخشی از یک توطئه انجام داده است. هاسفلد استدلال می کند که اگر دادگاه می دانست این ترور بخشی از یک توطئه از پیش طراحی شده بود، تهلیریان تبرئه نمی شد. دیگر شهادت ها پیرامون نسل کشی. سپس دادگاه با افسران پلیس و پزشکی قانونی به عنوان شاهدان ترور و عواقب آن گفتگو کرد؛ همچنین قبل از تماس با ارامنه ای که با تهلیریان در برلین ارتباط برقرار کرده بودند، با دو خانم صاحبخانه تهلیریان، صحبت کرد. این شاهدان اطلاعاتی در مورد نسل کشی ارمنی ها ارائه کردند. لوون افتیان در دادگاه اظهار کرد که خانواده اش در زمان نسل کشی در ارزروم بودند و پدر و مادرش هر دو کشته شدند، اما سایر اقوام موفق به فرار شدند. زکریانس، مترجم تهلیریان نیز اواخر همان روز شهادت داد و گفت که او پدر، مادر، پدربزرگ، برادر و عمویش را در جریان کشتار حمیدیه در دهه ۱۸۹۰ از دست داده است. آقای ترزیباشیان که یک دخانیات فروش ارمنی در برلین بود، شهادت داد که تمام دوستان و بستگانش که در ارزروم بودند، در جریان نسل کشی کشته شده اند. کریستین ترزیباشیان. کریستین ترزیباشیان، همسر این دخانیات فروش گفت که از این ترور چیزی نمی داند. مدافعا
ن از او درخواست کردند که در مورد نسل کشی ارمنی ها شهادت دهد و قاضی هم به او اجازه داد. او نیز اهل ارزروم بود و اظهار کرد که از بیست ویک خویشاوند او تنها سه نفر زنده مانده اند. او همین طور بیان کرد که ارمنی ها مجبور شدند ارزروم را در چهار گروه پانصد خانواده ای به سمت ارزنجان ترک کنند. همچنین آن ها مجبور بودند از روی اجساد دیگر ارامنه ای که پیش تر کشته شده بودند، عبور کنند. او شهادت داد که پس از رسیدن به ارزنجان، مردان را از بقیه تبعیدیان جدا کرده، به هم بستند و به رودخانه انداختند. او توضیح داد که بقیه مردان در کوه های بالای ملطیه با تبر کشته شده و در آب انداخته شده اند. پس از آن، ترزیباشیان یادآوری کرد: «ژاندارم ها آمدند و زیباترین زنان و دختران را انتخاب کردند» و هرکسی که امتناع می کرد را «با سرنیزه به چوب می زدند و پاهایشان را از هم می دریدند.» او به یاد می آورد که قاتلان، بدن زنان باردار را برای کشتن فرزندانشان می بریدند. این موضوع باعث سر و صدای زیادی در دادگاه شد. وی اظهار داشت که برادرش کشته شده و مادرش فوراً جان باخته است؛ همین طور هنگامی که او از ازدواج با یکی از ترک ها امتناع کرد، «او فرزندش را گرفت
و دور انداخت.» پس از بازگو کردن جزئیات وحشتناک تر، او گفت که حقیقت بدتر از آن چیزی است که گفته است. او در پاسخ به این سؤال که چه کسی را مسئول این قتل عام می داند گفت: «این به دستور انور پاشا اتفاق افتاد و سربازان، تبعیدشدگان را مجبور کرده که زانو زده و فریاد بزنند: «زنده باد پاشا!.» گروه دفاعیات گفت که شاهدان دیگر، از جمله دو پرستار آلمانی در ارزنجان، اظهارات او را تأیید کردنده اند. بدین گونه، گوردون استدلال کرد که روایت تهلیریان نیز «تا هسته» صحیح بود. شاهدان کارشناس. دو شاهد خبره درمورد صحت شهادت قبلی درخواست صحبت کردند و دادستان نیز با استماع عرایض آن ها موافقت نمود. لپسیوس شهادت داد که دستور اخراج از سوی «کمیته ترک های جوان» علی الخصوص طلعت پاشا صادر شده است. لپسیوس از سند اصلی طلعت در مورد تبعید ارامنه نقل کرده است که در آن آمده بود: «سرنوشت تبعیدیان نیستی است» و جزئیاتی در مورد چگونگی انجام این کار در عمل بیان کرد. لپسیوس خاطرنشان کرد که علی رغم بهانه رسمی که «اقدامات پیشگیرانه» نامیده می شد، «شخصیت های معتبر، آشکارا در خلوت اعتراف کردند که این موضوع در مورد نابودی مردم ارمنی است.» لپسیوس با اشاره به مج
موعه اسناد وزارت خارجه آلمان و ارمنستان که خود ویرایش کرده بود، اظهار داشت که صدها شهادت مشابه دیگر مانند آنچه در دادگاه شنیده شده است وجود دارد؛ او تخمین زد که در مجموع یک میلیون ارمنی کشته شده اند. ژنرال آلمانی اتو لیمان فن زاندرس اذعان کرد که دولت حزب اتحاد و ترقی، دستور اخراج ارامنه را صادر، بهانه و توجیه هایی را نیز برای آن ارائه کرد و مدعی شد که این اخراج به دلیل ضرورت نظامی و به توصیه «بالاترین مقامات نظامی» رخ داده است؛ او در مورد این که این افسران عالی رتبه نظامی عمدتاً آلمانی بودند، اعتراف نکرد. برخلاف سایر شاهدان، اتو لیمان فن زاندرس گفت که نمی داند آیا طلعت پاشا شخصاً مسئول نسل کشی بوده است یا خیر. گریگوریس بالاکیان. سپس اسقف ارمنی گریگوریس بالاکیان که از منچستر انگلستان آمده بود شهادت داد؛ او جزو کسانی بود که در ۲۴ آوریل تبعید شده بودند. او توضیح داد که چگونه اکثر اعضای کاروانش در آنکارا تا حد مرگ مورد ضرب و شتم قرار گرفتند. بالاکیان بیان کرد: «نام رسمی آن «تبعید» بود اما در حقیقت یک سیاست نابودی سیستماتیک می بوده است.» همچنین تشریح کرد: شکری توضیح داد که برخلاف قتل عام حمیدیه، این بار عثمانی ها
اقداماتی را انجام دادند که «هیچ شاهدی هرگز پایش به دادگاهی نمی رسد.» او گفت که می تواند آزادانه با بالاکیان صحبت کند زیرا از گرسنگی در بیابان خواهد مرد. همین طور شکری گفت دستور داده است که ۴۰،۰۰۰ ارمنی را با چماق به قتل برسانند. پس از مدتی، گوردون حرفش را قطع کرد و از بالاکیان درباره تلگراف طلعت پرسید. بالاکیان گفت که چنین تلگرافی را دیده است که برای آصف بیگ، معاون فرماندار عثمانیه در کیلیکیه فرستاده شده بود و در آن نوشته بود: «خواهشمندیم فوراً به ما تلگراف دهید که چه تعداد از ارمنی ها پیش تر مرده اند و چه تعداد هنوز زنده هستند. وزیر کشور، طلعت.» آصف به بالاکیان گفت این به معنی آنست که «منتظر چه هستی؟ فوراً قتل عام را آغاز کن!.» همچنین بالاکیان گفت که آلمانی هایی که برای راه آهن بغداد کار می کردند جان او را نجات داده اند. او اظهار کرد که ارامنه به درستی طلعت پاشا را مسئول کشتارها می دانستند. شاهدان و شواهد ارائه نشده. گروه دفاعیات درنظر داشت چندین تلگراف طلعت پاشا را که توسط روزنامه نگار ارمنی آرام آندونیان جمع آوری شده بود، به عنوان مدرک برای اثبات مقصربودن طلعت در قتل عام بخواند. آندونیان با آمادگی برای شها
دت به برلین آمد و چندین تلگراف اصلی را که از آن زمان مفقود شده بودند، به همراه آورد. مدافعه از والتر راسلر، کنسول سابق آلمان در حلب درخواست ارائه شهادت کرد اما پس از این که راسلر بیان کرد شهادت می دهم و معتقدم طلعت «نابودی ارمنی ها را می خواست و به طور سیستماتیک آن را انجام داده است»، مافوق های او در وزارت خارجه مانع این شهادت شدند. وزارت امور خارجه نگران بود که راسلر آگاهی و همدستی آلمان در نسل کشی ارمنی ها را افشا کند. به درخواست وکلای مدافع، راسلر تلگراف های آندونیان را بررسی کرد و به این نتیجه رسید که به احتمال زیاد معتبر هستند. آندونیان شهادت نداد و تلگراف های او به عنوان مدرک شناخته نشد زیرا دادستان اعتراض کرد و گفت «شکی وجود نداشت که تهلیریان، طلعت را مسئول می دانست.» نهایتاً گروه دفاعیات از درخواست خود برای ارائه مدارک بیشتر در مورد مجرمیت طلعت صرف نظر کرد؛ در این حین، اعضای هیئت منصفه از قبل به جای تهلیریان، بر جرم طلعت متمرکز شده بودند. تلگراف های طلعت در پوشش های مطبوعاتی، از جمله روزنامه "نیویورک تایمز" مورد بحث و بررسی قرار گرفت. برونسارت فون شلندورف، سربازان ارنست پاراکوین و فرانتس کارل اندرس، پ
زشک آرمین وگنر و ماکس اروین فون شوبنرریشتر که به عنوان معاون کنسول در ارزروم شاهد نسل کشی بود، شاهدان دیگری بودند که فراخوانده شدند اما اظهاراتشان شنیده نشد. وضعیت روحی–روانی. پنج شاهد کارشناس در مورد وضعیت روانی تهلیریان و این که قوانین آلمان او را از مسئولیت کیفری اقداماتش معاف کرده است، شهادت دادند؛ همه موافق بودند که او به دلیل آنچه در ۱۹۱۵ تجربه کرد از حملات منظم «صرع» رنج می برد. به گفته ایهریگ، هیچ یک از پزشکان درک روشنی از وضعیت تهلیریان نداشتند، اما استنباط آن ها شبیه بیماری اختلال اضطراب پس از سانحه بود. دکتر رابرت استورمر ابتدا شهادت داد و اظهار داشت که جنایت تهلیریان از نظر او یک قتل عمدی بوده و ناشی از وضعیت روحی او نیست. به گفته هوگو لیپمن، تهلیرین به دلیل آنچه در ۱۹۱۵ شاهد بود، تبدیل به یک «بیمار روانی» شده بود و بنابراین به طور کامل مسئول اعمال خود نبود. پروفسور ریچارد کاسیرر، عصب شناس شهادت داد که «آشفتگی عاطفی علت اصلی بیماری او بود» و «تأثیر صرع» شخصیت او را کاملاً تغییر داد. ادموند فورستر گفت که تجارب آسیب زا در طول جنگ باعث آسیب شناسی های جدیدی نشده است، فقط مواردی را که قبلاً وجود داشته
را نشان می دهد، اما قبول دارد که تهلیرین مسئول عمل خود نبوده است. واپسین کارشناس برونو هاک، نیز با تشخیص «تأثیر صرع» این احتمال را که تهلیریان توانسته است با اراده آزاد خود این عمل را فرموله کند، کاملاً رد کرد. اظهارات و دفاعیات پایانی. نظرات و سخنان همه شاهدان در روز اول شنیده شد. در ساعت ۹:۱۵ صبح روز دوم، قاضی خطاب به هیئت منصفه گفت که آن ها باید به سؤالات زیر پاسخ دهند: «[اولاً، آیا] متهم، سوقومون تهلیریان، مجرم است که انسان دیگری به نام طلعت پاشا را در ۱۵ مارس ۱۹۲۱ در شارلوتنبورگ، عمداً به قتل رسانده است؟ ... ثانیاً، آیا متهم با تأمل این قتل را انجام داده است؟ ... ثالثاً، آیا شرایط تخفیف مجازات وجود دارد؟» گولنیک تنها یک کلام پایانی مختصر ارائه داد: سخنرانی او در رونوشت محاکمه شش صفحه و در دفاع سی و پنج صفحه را به خود اختصاص داد. او ادعا کرد که تهلیریان به قتل عمد متهم است—برخلاف قتل شبه عمد که حکم کمتری داشت—و خواستار مجازات اعدام شد. گولنیک اظهار کرد که نفرت سیاسی و کینه توزی این جنایت را به طور کامل آشکار کرده است. تهلیریان از مدت ها قبل نقشه قتل را طراحی کرد، از امپراتوری عثمانی به برلین سفر نمود و ات
اقی را در آن سوی خیابان قربانی مورد نظرش اجاره کرد، در همین حین با دقت طلعت را زیرنظر داشت و سرانجام او را کشت. او بر شهادت لیمان فون سندرز تأکید داشت و گفت که او از لپسیوس قابل اعتمادتر است و آنچه را که ژنرال آلمانی واقعاً گفته بود تحریف می کرد. گولنیک با توسل به افسانه خنجر زدن از پشت در مورد شکست آلمان در جنگ، اظهار کرد که «جابجایی» ارمنی ها به این دلیل انجام شد که آن ها «با حسن تفاهم توطئه کرده و مصمم بودند به محض این که شرایط جنگ اجازه داد، از پشت به ترک ها خنجر زده و به استقلال برسند.» او با این استدلال که هیچ مدرکی دال بر مسئولیت طلعت در قتل عام وجود ندارد، اعتبار اسناد ارائه شده در دادگاه و عینیت دیوان دادرسی را که طلعت را به اعدام محکوم کرده بود، زیر سوال برد. او در پایان سخنان خود بر میهن پرستی و شرافت طلعت پاشا اصرار داشت. از میان وکلای مدافع، گوردون ابتدا صحبت نمود و گولنیک را متهم کرد که «وکیل مدافع طلعت پاشا» است. او به نفع شواهدی که طلعت را به ارتکاب نسل کشی مرتبط می داشت، به ویژه تلگراف ها، بحث می کرد. او معتقد بود که چنین نابودی گسترده یک میلیون ارمنی بدون هماهنگی دولت مرکزی ممکن نبود. گذشته
از این، گروه مدافعه متذکر شد که «مشورت» در قانون پرونده ای آلمان به استثنای سایر مقدمات، به زمانی اشاره دارد که در آن تصمیم به قتل گرفته می شود. یک عمل برنامه ریزی شده اگر در لحظه اجرای آن تعمق صورت نگیرد، نمی تواند قتل باشد. ورتاور گفت که طلعت در یک «کابینه نظامی» خدمت می کرد؛ «نظامی گرا» همان طور که با عدالت مخالف است، قانون را در جایی که نمی تواند با «ضرورت های نظامی» هماهنگ کند، نادیده می گیرد. ورتاور اعلام کرد که اشغال راینلند توسط متفقین و بلشویک ها نیز دولت هایی «نظامی گرا» هستند. او بین این «نظامی گرایان» و «تهلیریان» که شخصیتی نجیب بود و او را با ویلیام تل مقایسه می کرد، تضاد دراماتیکی قائل شد: «از میان تمام هیئت های منصفه در جهان، اگر تل تیر خود را به سمت آلبرشت گسلر [ستمگر] شلیک می کرد، کدام یک محکوم می شدند؟ آیا اقدامی انسان دوستانه تر از آنچه در این دادگاه توصیف شده است، وجود دارد؟» در کنار این استدلال که عمل تهلیریان به اجبار صورت گرفته است، گروه دفاعیات مدعی شد که این اقدام نیز منصفانه بوده است. دادستانی و گروه مدافعه هر دو بر تفاوت رفتار بین آلمانی ها و ترک ها در جریان نسل کشی تأکید کردند. ورت
اور اظهار داشت که طلعت بدون اطلاع دولت آلمان در برلین زندگی می کرده است. نیمایر گفت که تبرئه، به این تصور غلط که جهان از ما دارد، مبنی بر اینکه آلمان مسئول نسل کشی است، پایان می دهد. رأی دادگاه. پس از ارائه سخنان پایانی، قاضی از تهلیریان پرسید که آیا مطلبی برای افزودن دارید؛ او درخواست را رد کرد. هیئت منصفه ساعتی به بحث و بررسی پرداختند و سپس به این سؤال که آیا تهلیریان در قتل عمدی طلعت مقصر بوده یا خیر، با یک کلمه پاسخ دادند: «نه.» رأی متفق القول، امکان تجدیدنظر از سوی دادستانی را باقی نگذاشت. در همین هنگام، حضار در جلسه به تشویق و تمجید پرداختند. خزانه داری دولت هزینه دادرسی را که ۳۰۶،۴۸۴ مارک بود، متقبل شد. گولنیک گفت که این تبرئه بر اساس جنون موقت بوده است. ایهریگ می گوید: «هیئت منصفه لزوماً تهلیریان را به خاطر «جنون موقت» بی گناه تشخیص نداد؛» او خاطرنشان می کند که مدافعه بیشتر بر جنبه های سیاسی عمل تهلیریان متمرکز بود تا جنبه های پزشکی. تهلیریان پس از تبرئه از آلمان اخراج شد. او با بالاکیان به منچستر نقل مکان کرد و سپس با نام جعلی «سارو ملیکیان» به آمریکا رفت، در آن جا هیئت تحریریه "هایرنیک" (هفته نامه ا
رمنی زبان) از او تقدیر کرد. او همچنان بیمار بود و برای اختلال اضطراب خود نیاز به مداوای پزشکی داشت. او در بلگراد صربستان ساکن شد و تا ۱۹۵۰ در آنجا زندگی کرد. رونوشت محاکمه که توسط بسیاری از ارامنه در سراسر جهان خریداری شده بود، برای جبران هزینه دفاع تهلیریان و جمع آوری پول برای عملیات نمسیس فروخته شد. پوشش خبری. این ترور و محاکمه بازتاب گسترده ای در مطبوعات بین المللی پیدا کرد، همین طور توجه و به رسمیت شناختن حقایق نسل کشی را به همراه داشت. مردمان معاصر این محاکمه را بیشتر درباره نسل کشی ارامنه می دانستند تا جرم شخصی تهلیریان. پوشش خبری منعکس کننده تنش بین همدردی عمومی با قربانیان نسل کشی ارمنی ها و ارزش نظم و قانون بود. "نیویورک تایمز" اشاره کرد که هیئت منصفه با یک معضل روبرو شده است: آن ها با تبرئه، جنایات ارمنی ها را محکوم می کنند، اما کشتار غیرقانونی را نیز تحریم می کنند: «نمی توان از این سردرگمی فرار کرد: همه قاتلان باید مجازات شوند؛ این قاتل نباید مجازات شود. و شما اینجا هستید!» در مجموع، واکنش ها نسبت به تبرئه مثبت بود. آلمان. این ترور در روز وقوع آن به تیتر بسیاری از روزنامه های آلمانی تبدیل گشت و بیش
تر پوشش ها به همدردی با طلعت اختصاص داده شد. روز بعد، بیشتر روزنامه های آلمان در مورد این ترور گزارش دادند و بسیاری از آگهی های درگذشت نیز چاپ شدند. نمونه بارز این پوشش توسط "روزنامه وسیش" انجام شد که نقش طلعت را در تلاش برای «نابودسازی همه اعضای قابل دسترس تبار [ارمنی] تصدیق کرد.» اما چندین توجیه هم برای نسل کشی ارائه داشت. روزنامه های دیگر عقیده داشتند که طلعت هدف اشتباهی برای انتقام گیری ارامنه بود. "روزنامه عمومی آلمان" کمپینی ضد ارامنه به راه انداخت و مدعی شد خنجر زدن از پشت و قتلی که تهلیریان انجام داد «آداب حقیقی ارمنیان» بوده است. یکی از تنها روزنامه هایی که در ابتدا با قاتل ابراز همدردی کرد، روزنامه کمونیست "آزادی" (روزنامه حزب سوسیال دموکرات مستقل آلمان) بود. پوشش محاکمه به مدت یک ماه پس از آن گستردگی داشت و عمل تهلیریان تا زمان تصرف قدرت توسط نازی ها در ۱۹۳۳ در بحث های سیاسی مطرح می شد. پس از محاکمه، روزنامه های آلمانی در سراسر طیف سیاسی، حقیقت نسل کشی را پذیرفتند. بیشتر روزنامه ها شهادت لپسیوس و تهلیریان را به طور گسترده نقل می کردند. واکنش آلمانی ها به این تبرئه متفاوت بود و عموماً در میان کسانی
که با ارامنه یا حقوق بشر جهانی همدل بودند، مطلوب بوده است. روزنامه نگار امیل لودویگ در مجله صلح طلب "سکوی جهانی" می نویسد: «تنها زمانی که جامعه ای از ملت ها خود را به عنوان حامی نظم بین المللی سازماندهی کرده باشند، هیچ قاتل ارمنی مجازات نخواهد شد، زیرا هیچ پاشای ترک حق ندارد ملتی را به صحرا بفرستد.» چند ماه پس از محاکمه، وگنر رونوشت کامل را منتشر کرد. او در مقدمه تهلیریان را به خاطر «آمادگی قهرمانانه برای فدا کردن خود برای مردمش» را ستود و این را در مقابل فقدان شجاعت لازم برای صدور فرمان نسل کشی از روی میز قرار داد. از دیدگاه ناسیونالیستی که گرایش ضد ارمنی داشت، بسیاری از روزنامه ها از انکار نسل کشی به توجیه آن روی آوردند، متعاقب آن "روزنامه عمومی آلمان" مقالات ضد ارمنی زیادی منتشر کرد و این حکم را «رسوایی قضایی» خواند. استدلال هایی که کشتار جمعی را توجیه می کنند، به طور گسترده توسط روزنامه های ملی گرا پذیرفته شده اند و بر ویژگی های نژادی فرضی ارمنی ها استواراند و به راحتی با نظریه های یهودستیزیانه نژادی مرتبط می شوند. در ۱۹۲۶، تئوریسین نازی آلفرد روزنبرگ، ادعا کرد که تنها «مطبوعات یهودی» از تبرئه تهلیریان اس
تقبال کردند. او همچنین دعوی داشت که «ارمنی ها جاسوسی علیه ترک ها را مانند یهودیان علیه آلمان هدایت می کردند» و بدین ترتیب اقدامات طلعت علیه آن ها را توجیه کرد. امپراتوری عثمانی. پس از ترور طلعت، روزنامه های آنکارا از او به عنوان یک انقلابی و اصلاح گر بزرگ تمجید کردند؛ ملی گرایان ترک به کنسول آلمان گفتند که او همچنان «امید و بت آن ها» است. "ینی گون" (روزنامه ای در استانبول) اظهار داشت که «میهن پرست بزرگ ما برای کشورش جان باخته است؛ طلعت بزرگترین مردی خواهد بود که ترکیه پدید آورده است.» واکنش به مرگ او در قسطنطنیه متفاوت بود. برخی به طلعت ادای احترام کردند اما روزنامه لیبرال "علمدار" (روزنامه ای در استانبول) اظهار داشت که طلعت با سکه خود بازپرداخت شد و «مرگ او کفاره اعمال اوست.» "حاکمیت ملی" (روزنامه جنبش ملی گرای ترکیه در طول جنگ استقلال که توسط مصطفی کمال بنیان گذارده شد) مدعی شد تهلیریان اعتراف کرده است که بریتانیایی ها او را فرستاده اند. بسیاری از مقالات بر سفر طلعت از آغاز متواضعانه تا اوج قدرت تأکید داشتند و از سیاست های ضد ارمنی او نیز دفاع می کردند. روزنامه "ینی شارک" استانبول خاطرات طلعت را در ۱۹۲۱ به
صورت سریالی منتشر کرد. سوسیالیست ارمنی دیکران زاون در روزنامه خود که در قسطنطنیه منتشر می شد، ابراز امیدواری کرد و اظهار داشت: «ترک هایی که از منافع واقعی کشور خویش آگاه هستند، این وزیر سابق را در زمره دولتمردان شایسته خود قرار ندهند.» دولت کمال در ۱۹۲۲ محکومیت طلعت را لغو کرد و دو سال بعد قانونی را تصویب نمود که به خانواده طلعت و شاکر—دو عامل اصلی نسل کشی ارامنه—حقوق بازنشستگی اعطا شود. خانواده طلعت غرامت دیگری نیز دریافت کردند که از اموال مصادره شده ارامنه به دست آمده بود.
رزمونت (به انگلیسی: Rosemont) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان مونتگومری، پنسیلوانیا واقع شده است. رزمونت ۱۰۳٫۹۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
روزنامه نگاری ویدئویی یا ویدئوژورنالیسم نوعی از روزنامه نگاری است که مبتنی بر تولید و توزیع محتواهایی ویدئویی و تصویری درباره رویدادها، حقایق، ایده ها و افراد است که «مسائل و موضوعات روز جامعه» هستند و جامعه را تا حدی آگاه می کنند. تمام افرادی که این محتوا ها را در روزنامه های آنلاین، وب سایت ها، رادیو،تلویزیون و سایر رسانه های تصویری تولید می کنند، روزنامه نگار ویدئویی نامیده می شوند. مهارت های گرافیکی مرتبط با تولید و تدوین ویدئو برای روزنامه نگاری ویدئویی ضروری است.
ناحیه سیکالاتوا از سال ۲۰۰۹ زیرمجموعه ای از اوستروبوتنیای شمالی و یکی از ناحیه ها در فنلاند است.
توهم درون نگری یا توهم خویشتن نگری (به انگلیسی: ) یک سوگیری یا خطای ذهنی است که در نتیجه آن مردم به اشتباه تصور می کنند بینشی درست و دقیقی دارند به منشأ و ریشه باورها، رفتارها، دلایل، انگیزه ها و آنچه در ذهن آنها می گذرد. این خطا توسط روان شناسان بررسی و تأیید شده و به عنوان یک پایه برای برخی سوگیری های دیگر در نظر گرفته می شود. به عبارات دیگر باور به اینکه خویشتن نگری یا تفکر عمیق دربارهٔ خود باعث می شود تا به کشف اسرار و واقعیت های ذهن خود برسیم یا پی به منشأ رفتارها، اعتقادات و نظراتمان ببریم توهم دورن نگری نام دارد. رولف دوبلی در کتاب هنر شفاف اندیشیدن فصلی را به این موضوع اختصاص داده است با نام "کافر باورهای خود باش" یا " به باورها و اعتقادات خود بسیار مشکوک باش". به نظر می رسد فریدریش نیچه فیلسوف آلمان در تفکرات خود متوجه توهم درون نگری شده باشد. او در کتاب انسانی، زیاده انسانی چنین می گوید: "انسان از خودش در برابر خودش محافظت می کند، در برابر شناسایی شدن و به دام افتادن توسّط خودش. او معمولاً قادر است فقط دیوار های بیرونی قلعهٔ وجود خویش را ببیند. خود قلعه تسخیرناپذیر است، و حتی نامشهود. مگر آنکه دوستا
ن و دشمنان خیانت کنند و او را از مسیری پنهانی به درون قلعه رهنمون شوند." نیچه_ انسانی، زیاده انسانی. ۴۹۱
ناحیه اولوویِسْکا یک بخش فرعی از اوستروبوتنیای شمالی و یکی از ناحیه ها در فنلاند از سال ۲۰۰۹ است.
ناحیه کایانی از سال ۲۰۰۹ زیرمجموعه کاینو و یکی از ناحیه ها در فنلاند است.
راستاد مقدار پول ثابتی است که در ازای خدمات یا برای پوشش مخارج داده می شود و بورس تحصیلی، حق کارآموزی، و حق شاگردی از آن دست است. راستاد با درآمد یا حقوق متفاوت است، زیرا الزاماً به منزله ی وجه پرداختی در برابر کار انجام شده نیست؛ بلکه مبلغی است که شخص را قادر می سازد تا جزئاً یا کاملاً از استخدام برای دستمزد یا حقوق بی نیاز شود و نقشی را بپذیرد که به طور معمول بدون حقوق یا داوطلبانه است، یا اندازه گیری آن بر مبنای وظایف محوّله امکان پذیر نیست (برای مثال روحانیون). پیش از سال ۲۰۰۰ میلادی، قاضی باحقوق در دادگاه بدوی انگلیسی «قاضی راستادی (stipendiary)» نامیده می شد تا از «قضات کم تجربه (lay)» که بدون حقوق بودند، متمایز باشد. راستادها معمولاً کم تر از مبلغی است که به عنوان حقوق ثابت در برابر کاری مشابه انتظار می رود، چرا که راستاد با مزایای دیگری هم چون حق آموزش، حق غذا، و حق مسکن تکمیل می شود. بعضی مدارس تحصیلات تکمیلی برای کمک به دانشجویان راستاد پرداخت می کنند تا زمان و منابع مالی کافی برای کسب مدرک دانشگاهی (یعنی مدارج کارشناسی ارشد و دکترا) داشته باشند. دانشگاه ها معمولاً به پول پرداختی به دانشجویان تحصیلا
ت تکمیلی راستاد (نه دستمزد) می گویند، تا بازنمایی از مزایای مکمل باشد.
کِهوس-کایْنو زیرمجموعه کاینو و یکی از ناحیه ها در فنلاند از سال ۲۰۰۹ است.
۲۷ شهرداری منطقه جنوب غرب فنلاند ( ; ) به پنج ناحیه تقسیم می شوند.
پاول اورندورف (; – ) کشتی گیر کشتی حرفه ای، و بازیکن فوتبال آمریکایی اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون تالار شهرت دبلیو دبلیو ای شده است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به نیو اورلینز سینتز اشاره کرد.
پدرو مورالس (; – ) کشتی گیر کشتی حرفه ای اهل پورتوریکو بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "کشتی" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون تالار شهرت دبلیو دبلیو ای شده است.
صداقت علمی با راستینگیِ علمی با «بهترین شیوه ها» یا «قوانین عملکرد حرفه ای پژوهشگران» سروکار دارد. محرک ارائهٔ این مولفه، گزارشی از OECD در سال ۲۰۰۷ در زمینه بحران تکرار و مبارزه با بدرفتاری علمی بوده است. تمهیدات. در سال ۲۰۰۷ میلادی، OECD، گزارشی پیرامونِ بهترین شیوه ها برای ارتقایِ یکپارچگیِ علمی و جلوگیری از رفتار نادرست در علم منتشر کرد. متون بین المللی اصلی در این زمینه: در اروپا. آیین نامه رفتار اروپا برای یکپارچگیِ پژوهشی که در سال ۲۰۱۱ منتشر شد و در سال ۲۰۱۷ بازنگری شد، مفهوم یکپارچگی علمی را در چهار اصل بنیادین توسعه می دهد.
نیکولای یِوْمِنوف (؛ زادهٔ ۲ آوریل ۱۹۶۲) نظامی اهل روسیه است، که هم اکنون به عنوان فرمانده نیروی دریایی روسیه فعالیت می کند. او پیش تر فرماندهی ناوگان شمالی روسیه را برعهده داشت. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان الکساندر نوسکی و نشان افتخار(روسیه) شده است.
جی. سی. استاف , یک استودیو پویانمایی ژاپنی است که در ژانویه ۱۹۸۶ توسط تومویوکی میاتا تأسیس شد. اولین اثر این استودیو "یوتودن" در سال ۱۹۸۷ بود. جی.سی. استاف چندین مجموعه معروف انیمه مانند "کارئه کانو،" ""، "باکومن"، "تورادورا!، مید ساما!، شاکوگان نو شانا" و فصل دوم "مرد تک مشتی" را ساخته است.
مطالعه علمی گونه زایی - چگونگی فرگشت گونه ها برای تبدیل شدن به گونه های جدید - در حدود زمان چارلز داروین در میانهٔ سدهٔ نوزدهم آغاز شد. بسیاری از طبیعت شناسان در آن زمان رابطه بین جغرافیای زیستی (شیوه پراکندگی گونه ها) و تکامل گونه ها را تشخیص دادند. سدهٔ بیستم شاهد رشد زمینه گونه زایی بود و مشارکت کنندگان عمده ای مانند ارنست مایر در حال تحقیق و مستندسازی الگوهای جغرافیایی و روابط گونه ها بودند. این رشته با سنتز فرگشتی نوین در اوایل آن سده برجسته شد. از آن زمان، پژوهش ها دربارهٔ گونه زایی بسیار گسترش یافته است. زبان گونه زایی پیچیده تر شده است. بحث دربارهٔ طرح های طبقه بندی دربارهٔ سازوکارهای گونه زایی و جداسازی تولیدمثلی ادامه دارد. سدهٔ بیست و یکم با تکنیک های جدیدی مانند تبارزایی مولکولی و سیستماتیک، شاهد تجدید حیات در مطالعه گونه زایی بوده است. گونه زایی تا اندازهٔ زیادی به حالت های جداگانه تقسیم شده است که با نرخ های جریان ژن بین دو جمعیت اولیه مطابقت دارد. تحقیقات کنونی گسترش طرح های جایگزین و کشف فرآیندهای جدید گونه زایی را هدایت کرده است. چارلز داروین این ایده را مطرح کرد که گونه ها می توانند تکامل یا