Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شد و نزدیک است او را خفه کند. وقتی بالاخره (توسط یک پستچی دیگر) آزاد می شود، تصادفاً کلیدهای خودرویش را در یک چاه فاضلاب می اندازد و مجبور می شود با اتوبوس به خانه برگردد و در ایستگاه اتوبوس با مرد دیگری منتظر می ماند. آن مرد سوار اتوبوس می شود، اما بین نمی تواند سوار شود زیرا تمام صندلی ها پر است و مجبور می شود منتظر اتوبوس بعدی بماند. بخش ۲: تعطیلات. در محل اقامتش، بین در حال آماده کردن وسایل برای تعطیلات است، اما متوجه می شود که کیف کوچک او برای لباس ها و غذایش فضای کافی ندارد. او اندازه وسایلش را کم می کند، اغلب با قیچی، تا در کیف جا شوند – مانند کوتاه کردن شلوارش به شورت (قبل از اینکه متوجه شود از قبل یکی دارد)، شکستن مسواکش، خالی کردن مقداری از خمیردندان در سینک، برداشتن فقط یک لنگه از صندل و گذاشتن یک دستمال به جای حوله. اما دلش نمی آید تدی را کوتاه کند. بعد از اینکه همه چیز را در کیف کوچکش جا می دهد، زیر تخت را نگاه می کند و کیف بزرگ تری پیدا می کند. با این حال، از آنجایی که کیف کوچک او از قبل پر شده، فقط همان را همراه با یک وسیله دیگر که نمی توانست در کیف جا دهد (یک کتاب)، در چمدان بزرگتر می گذارد. ب
ین سوار قطار می شود و کتابش را می خواند. او روبه روی مردی نشسته است که او هم در حال مطالعه است. وقتی آن مرد به یک قسمت خنده دار از کتابش می رسد، با صدای بلند می خندد و حواس بین را پرت می کند. بین سعی می کند در آرامش کتاب بخواند و برای جلوگیری از صدا، گوش هایش را می گیرد، که باعث می شود مرد به او با تعجب نگاه کند. او مقداری آدامس جویده شده زیر صندلی پیدا می کند و آن را در گوش هایش می گذارد تا صدا را مسدود کند. در نهایت، مسئول قطار وارد می شود و درخواست چک کردن بلیت هایشان را می کند. بین که حواسش پرت است اما از حضور ناگهانی مرد شوکه شده، تصادفاً کتابش را که بلیتش را به عنوان نشانک در آن گذاشته بود، از پنجره قطار به بیرون پرتاب می کند و باعث می شود آن مرد دوباره با صدای بلند بخندد. در ادامه، بین سوار هواپیما می شود، اما مجبور است از یک پسر بیمار که در صندلی کناری او نشسته، مراقبت کند. او با روش های مختلفی سعی می کند پسر را خوشحال کند: با چسباندن تکه های مجله روی صورتش، بازی با یک جلیقه نجات خودبادشونده (که بعداً از صندلی بین به بیرون پرواز می کند)، تظاهر به استفراغ و باد کردن یک کیسه کاغذی و تلاش برای ترکاندن آن
. وقتی متوجه می شود کیسه سوراخ دارد، شروع به گشتن دنبال یک کیسه خالی دیگر می کند. در حالی که او پشتش به سمت پسر است و هواپیما دچار لرزش می شود، پسر در کیسه استفراغ می کند و آن را به بین می دهد. بین بدون اینکه از محتویات کیسه خبر داشته باشد، آن را گرفته و بین دستانش می ترکاند و قسمت با صدای ترکیدن کیسه به طور ناگهانی به پایان می رسد، و سرنوشت او نامشخص می ماند. صحنه حذف شده. مستر بین در ایستگاه اتوبوس پشت سر یک مرد منتظر است؛ وقتی اتوبوس می رسد، آن مرد سوار می شود، اما راننده بین را راه نمی دهد. بین که مصمم است برای اتوبوس بعدی اولین نفر در صف باشد، سعی می کند از زن (ماتیلدا زیگلر) با کالسکه بچه که وقتی بین لحظه ای از صف خارج می شود، جلوتر از او می ایستد، و از مرد نابینا (رابین دریسکول) که بدون اطلاع وارد صف می شود، جلو بزند. کمی بعد از اینکه بین موفق می شود به جلوی صف برسد، چند نفر دیگر در انتهای صف می ایستند و اتوبوس بعدی می رسد. اما اتوبوس جلوی بین توقف نمی کند، بلکه چند متر جلوتر می ایستد – به اندازه ای که انتهای صف به طور منطقی به جلوی صف تبدیل شود. با این حال، در اتوبوس دوم در عقب است؛ بین دوباره به انته
ای صف برمی گردد و عقب می ماند و مجبور می شود منتظر اتوبوس سوم بماند. تولید. محل فیلم برداری این قسمت بیشتر در باغ های دالگارنو در کنزینگتون با فیلم ۳۵ میلی متری و سکانس های استودیویی در مقابل تماشاگران زنده در استودیوهای تدینگتون تلویزیون تیمز ضبط شده است. تیتراژ پایانی این قسمت یکی از دو قسمتی است که به صورت وارونه پخش می شود: در آن، مستر بین به جای اینکه از آسمان پایین بیاید، به بالا کشیده می شود و تنها قسمتی است که این کار را با پس زمینه منظره خیابان انجام می دهد. این آخرین قسمتی است که عنوان آن در ابتدای تیتراژ آغازین نمایش داده می شود. در قسمت های بعدی، فقط عنوان اصلی «مستر بین» نمایش داده می شود و عنوان قسمت پس از شروع آن به نمایش در می آید.
صبح زود بیا فیلمی محصول سال ۲۰۰۶ و به کارگردانی جوی لورن آدامز است. در این فیلم بازیگرانی همچون اشلی جاد، جفری داناوان، تیم بلیک نلسون، لورا پرپون، اسکات ویلسون، استیسی کیچ، داین لد و ری مک کینون ایفای نقش کرده اند.
دانشگاه ملی علم و فناوری (NUST) یک دانشگاه خصوصی در عمان است که در سال ۲۰۱۸ با ادغام دو کالج حرفه ای، کالج مهندسی کالدونیان و کالج پزشکی عمان تأسیس شد. در این دانشگاه تا حال حاضر، حدود ۴۳۰۰ دانشجوی بین المللی از ۳۳ کشور فارغ التحصیل شده اند. دانشگاه ملی علم و فناوری (NUST) با سه دانشگاه بین المللی: دانشگاه کالدونیان گلاسگو در اسکاتلند، دانشگاه ویرجینیای غربی ایالات متحده و دانشگاه کارولینای جنوبی در ایالات متحده همکاری بین المللی دارد.
الیاس خواجه ( متوفی 1368) خان در ماوراءالنهر (1363) و خان ​​مغولستان از سال 1363 تا 1368 بود. وی فرزند طغلق تیمور بود . زندگینامه. در سال ۱۳۶۳، تغلق تیمور، که اخیراً ماوراءالنهر را به تصرف خود درآورده و بسیاری از رهبران محلی آن را اعدام کرده بود، الیاس خواجه را به عنوان حاکم آنجا منصوب کرد. بی رحمی مغول ها در حکومت بر این منطقه باعث شد بسیاری از جمله امیر حسین از قراوناس و امیر تیمور از بارلاس با آنها مخالفت کنند . آنها با هم با ارتشی از مغول ها و قبایل محلی وفادار به الیاس خوجه روبرو شدند و آنها را در نبرد پل سنگی شکست دادند . اندکی پس از آن، تغلق تیمور درگذشت و الیاس خواجه برای به دست گرفتن قدرت به مغولستان رفت. در سال ۱۳۶۵، الیاس خواجه به ماوراءالنهر بازگشت. در ماه مه، او امیر حسین و تیمور را در نبرد تاشکند شکست داد ، اما وقتی به دروازه های سمرقند رسید ، ساکنان آن از ورود او خودداری کردند و محاصره بعدی فاجعه بار بود. طاعونی در میان اسب ها، مغول ها را از قدرتشان محروم کرد و آنها مجبور شدند دوباره ماوراءالنهر را ترک کنند. در سال ۱۳۶۸، الیاس خواجه درگذشت. سپس امیر قمرالدین دوغلات، مقام خان نشینی را غصب کرد؛ ا
حتمالاً او مسئول مرگ الیاس خوجه بود. بخش زیادی از خانواده خان به قتل رسیدند، اما برادرش خضر خواجه ، که سرانجام مغولستان را برای نسل جغتای خان بازپس گرفت ، در مکانی امن پنهان شد.
چشمهٔ آرتوسا (, ) چشمه ای طبیعی در جزیرهٔ اُرتیجیا در مرکز تاریخی شهر سیراکوز در سیسیل است. بر پایهٔ اسطوره شناسی یونانی، این چشمهٔ آب شیرین همان جایی است که نیمف آرتوسا، پشتیبان باستانی شهر سیراکوز، پس از گریختن از خانهٔ زیرآبی خود در آرکادیا دوباره به سطح زمین بازگشت. این چشمه یکی از شاخص ترین نمادهای سیراکوز باستان به شمار می رود و به دلیل اهمیت تاریخی، اسطوره ای و فرهنگی در محدودهٔ میراث جهانی ثبت شده است. چشمهٔ آرتوسا در آثار گوناگون ادبی نیز یاد شده است، از جمله در "جان میلتون در مرثیهٔ روستایی "Lycidas" (بیت ۸۵) و نمایش Arcades"، همچنین در هجویهٔ "دانسیاد" اثر الکساندر پوپ (کتاب ۲، بیت ۳۴۲) و شعر بی قافیهٔ "The Prelude" از ویلیام وردزورث (کتاب دهم، بیت ۱۰۳۳). این نویسندگان چشمه را از طریق اشاره های نویسندگان باستان یونان و روم، مانند "اکلوگ ها"ی ویرژیل (بیت ۱) و "چکامه شبانی" تئوکریتوس (۱، بیت ۱۱۷) می شناختند. ویرژیل نیمف نام دار این چشمه را ایزدبانویی می دانست که الهام بخش ادبیات شبانی بود. در "موبی دیک"، هرمان ملویل می نویسد که گفته می شد آب های این چشمه از سرزمین مقدس سرچشمه می گیرند. چشمهٔ آرتوسا،
رود چیانه در جنوب سیراکوز، و رود کرینیسوس در استان کاتانیا تنها مکان های اروپا هستند که نی مردابی در آن ها می روید. امروزه این چشمه یکی از پربازدیدترین مکان های سیراکوز است. چشمهٔ آرتوسا و سنت لوسی دو نماد و پشتیبان اصلی شهر به شمار می روند که در شعار «شهر آب و نور» نمایان شده اند.
مزمور ۲ دومین مزمور از کتاب مزامیر است که در نسخه کینگ جیمز به زبان انگلیسی با عبارت «چرا امت ها به هیجان آمده اند» آغاز می شود. در لاتین، این مزمور با عنوان «Quare fremuerunt gentes» شناخته می شود. مزمور ۲ نویسنده خود را با عنوان آغازین مشخص نمی کند، اما اعمال رسولان در عهد جدید آن را به داوود نسبت می دهد. بر اساس تلمود، مزمور ۲ ادامهٔ مزمور ۱ است. این مزمور بخشی ثابت از یهودی، کاتولیک، لوترانی و انگلیکان لیترژیک و همچنین سرودهای پروتستانی است. این مزمور بارها به موسیقی تبدیل شده است؛ جورج فریدریک هندل نه آیهٔ آن را در بخش دوم اثر خود "مسیح" تنظیم کرده است.
هلن فیلمی محصول سال ۲۰۰۹ و به کارگردانی ساندرا نتلبک است. در این فیلم بازیگرانی همچون اشلی جاد، گوران ویسنجیک، لورن لی اسمیت، الکسیا فاست، آلبرتا واتسون، لیا کرنز، دیوید هیولت، دیوید نیکل، چیلا هورسدال و کنراد کوتز ایفای نقش کرده اند.
دانسیاد () یک هجویه بلند در قالب شعر حماسی تقلیدی است نوشتهٔ الکساندر پوپ که به زبان انگلیسی سروده شده. نخستین بار در سال ۱۷۲۸ منتشر شد. دانسیاد بین سال های ۱۷۲۸ تا ۱۷۴۳ در چند نسخه منتشر شد. موضوع اصلی شعر الاهه ای به نام «الاههٔ کسالت» است که نماد نادانی و بی ذوقی است و با کمک «قهرمانانش» هنر و فرهنگ پادشاهی بریتانیای کبیر را رو به سقوط می برد. این شعر به ستایش الاهه کسالت می پردازد و مسیر پیشرفت کارگزاران برگزیدهٔ او را بازمی نماید که به پادشاهی بریتانیای کبیر زوال، حماقت و بی ذوقی می آورند. پوپ ابتدا در سال ۱۷۲۸ آن را به طور ناشناس منتشر کرد. بعدتر نسخهٔ مفصل تر "دانسیاد واریوروم" (۱۷۲۹) و سپس "دانسیاد جدید" (۱۷۴۲) و در نهایت "دانسیاد در چهار کتاب" (۱۷۴۳) را نوشت. در این نسخهٔ پایانی، شخصیت Bays به جای لوئیس تیبالد قهرمان داستان شد. الهام پوپ از دشمنی با نویسندگانی مانند لوئیس تیبالد و ناشران پر سر و صدایی مثل ادموند کرل بود. تیبالد با انتشار کتاب "Shakespeare Restored" اشتباهات پوپ در ویرایش ویلیام شکسپیر را آشکار کرده بود و همین موضوع باعث شد پوپ او را به عنوان «شاه نادانان» انتخاب کند. ساختار شعر از کا
رهایی مانند "MacFlecknoe" اثر جان درایدن الهام گرفته بود که در آن نیز شاعری بی ذوق به عنوان جانشین نمادین یک شاعر فراموش شده معرفی می شود. پوپ هم با استفاده از نقیضه، نبردی میان نور و تاریکی و عقل و نادانی را تصویر می کند. به طور کلی، "دانسیاد" یک هجویهٔ بزرگ است که نشان می دهد چگونه نویسندگان بی مایه، ناشران سودجو و حمایت دربار می توانند ادبیات و فرهنگ را به سوی ابتذال ببرند. دانسیاد یک حماسه مضحک و شعر روایی برجسته از الکساندر پوپ است که در سه نسخهٔ متفاوت در فاصلهٔ سال های ۱۷۲۸ تا ۱۷۴۳ منتشر شد. این شعر به ستایش الاهه ای به نام Dulness می پردازد و مسیر پیشرفت کارگزاران برگزیدهٔ او را بازمی نماید که به پادشاهی بریتانیای کبیر زوال، حماقت و بی ذوقی می آورند. نسخه ها. نخستین نسخه، «دانسیاد سه کتابی»، در سال ۱۷۲۸ به طور ناشناس منتشر شد. نسخهٔ دوم، دانسیاد واریوروم, در ۱۷۲۹ به طور ناشناس چاپ شد. در سال ۱۷۴۲، دانسیاد جدید به صورت کتاب چهارم تازه ای منتشر شد که دنبالهٔ سه کتاب پیشین به شمار می رفت. سرانجام، در ۱۷۴۳، نسخهٔ دانسیاد در چهار کتاب عرضه شد که بازنگری ای بر سه کتاب نخست و نسخه ای اندکی اصلاح شده از کتاب
چهارم با شرح تازه بود. در این نسخه شخصیت Bays جایگزین تیبالد شد و به عنوان «قهرمان» معرفی گردید. خاستگاه. پوپ به جوزف اسپنس (در "Spence's Anecdotes") گفته بود که مدتی است بر روی هجوی کلی از «کسالت» با شخصیت هایی برگرفته از Grub Street کار می کرده است و انتشار "Shakespeare Restored" اثر لوئیس تیبالد او را برانگیخت تا شعر را به پایان برده و در ۱۷۲۸ منتشر کند. بخشی از الهام تلخ پوپ برای شخصیت های این اثر از روابط تیرهٔ او با دربار سلطنتی سرچشمه می گیرد. شاهزادهٔ ولز کارولین آونس باخ، همسر جرج دوم، حامی پوپ در هنرها بود. اما پس از رسیدن او و همسرش به تخت در ۱۷۲۷، مشغلهٔ بسیار یافت و توجهش به پوپ کمتر شد. پوپ این بی اعتنایی را اهانتی شخصی دید. او هنگام طراحی "دانسیاد"، شخصیت «Dulness» را بر پایهٔ ملکه کارولین ساخت؛ زنی چاق، تنبل و کسل. «شاه نادانان» یعنی پسر او نیز بر پایهٔ جرج دوم شکل گرفت. پوپ در شعرش آشکارا نظر خود دربارهٔ دو پادشاه نخست جورجی را بیان می کند: «هنوز نادان دوم همچون نادان نخست سلطنت می کند.» با این حال، اعتبار پوپ به شدت زیر سؤال رفت، زیرا عنوان کامل ویرایش تیبالد چنین بود: "شکسپیر بازگردانده شد
یا نمونه ای از خطاهای بسیار که آقای پوپ در ویرایش اخیرش از این شاعر مرتکب یا تصحیح نکرده است. طراحی شده نه تنها برای اصلاح آن ویرایش، بلکه برای بازگرداندن خوانش درست شکسپیر در تمام نسخه های تاکنون منتشرشده." پوپ پیش از ۱۷۲۸ نیز شخصیت هایی از «نادانان» را خلق کرده بود. در رسالهٔ "مقاله ای در نقد"، او از منتقدانی بی ذوق سخن می گوید. در "رساله های اخلاقی به لوسیلیوس" نیز شخصیت هایی از نویسندگان بی سلیقهٔ هم عصر می سازد. ساختار کلی اثر نیز از پروژهٔ مشترک Scriblerians و کارهایی مشابه همچون حماسه مضحک "MacFlecknoe" اثر جان درایدن و نیز "The Rape of the Lock" پوپ الهام گرفت. باشگاه اسکرایبلریان بیشتر شامل جاناتان سوییفت، جان گی، John Arbuthnot, رابرت هارلی و توماس پارنل بود که در بهار و تابستان ۱۷۱۴ گردهم می آمدند. یکی از پروژه ها نگارش هجویه ای بر سوءاستفاده های علمی زمان بود که در قالب زندگی نامهٔ بنیان گذار خیالی گروه، مارتین اسکرایبلروس، عرضه شد. حاصل کار "خاطرات مارتین اسکرایبلروس" بود که در آن نقیضه هایی از اشتباهات پرزرق وبرق در دانش پژوهی آورده شد. برای ساختار حماسه مضحک "دانسیاد"، ایدهٔ اصلی از "MacFleckno
e" گرفته شد. "MacFlecknoe" شعری است در ستایش ایزدانگاری Thomas Shadwell که درایدن او را بی ذوق ترین شاعر زمان معرفی کرد. شادول پسر روحانی فِلکنو، شاعر گمنام ایرلندی، است که جای او را به عنوان محبوب الاههٔ کسالت می گیرد. پوپ این اندیشهٔ الاههٔ کسالت را که با خرد و روشنی در جنگ است گسترش داد و آن را به یک انئید نقیضه بدل کرد. شعر او جنگی را به تصویر می کشد، نه تنها پیروزی ای ساده، و روندی از جهل را می نمایاند. او لوئیس تیبالد (در ۱۷۲۸ و ۱۷۳۲) و کالی سیبر (در ۱۷۴۲) را قهرمانان بی ذوقی برگزید. Jean-Pierre de Crousaz که شرحی تند بر "Essay on Man" پوپ نوشته بود، دریافت که پوپ برای او نیز «جایی در "دانسیاد" محفوظ داشته است». دانسیاد سه کتابی و دانسیاد واریوروم. انتشار. پوپ نخستین بار "دانسیاد" را در ۱۷۲۸ در سه کتاب و با لوئیس تیبالد به عنوان «قهرمان» منتشر کرد. شعر امضا نشده بود و او تنها از حروف اول نام ها برای اشاره به شخصیت های نادان در پادشاهی کسالت بهره برد. بااین حال، «کلیدها» خیلی زود چاپ شدند تا افراد واقعی پشت نام ها را معرفی کنند و نسخه ای دزدی در ایرلند منتشر شد که نام ها را (گاه نادرست) پر کرده بود. افزو
ن بر این، کسانی که مورد حملهٔ پوپ بودند پاسخ های تندی نوشتند و به شعر و شخصیت او تاختند. از جمله جورج داکت، توماس برنت و ریچارد بلکمور. بااین حال، هیچ یک به تندی حملهٔ ادموند کرل نبود، ناشر بی پروا که با شتاب نسخهٔ دزدی خود از دانسیاد را منتشر کرد و حتی آثاری چون «پوپیاد» و جزواتی علیه پوپ به چاپ رساند. پوپ در ۱۷۲۹ نخستین نسخهٔ رسمی "دانسیاد" را همراه با شرح زیر عنوان "The Dunciad. With Notes Variorum" منتشر کرد. بازانتشار همان متن با پیش گفتاری طولانی و مطالب مقدمه ای افزوده در جلد پنجم "آثار" او در ۱۷۳۲ نیز چاپ شد. هرچند متن شعر تغییر چندانی نیافت، این نسخهٔ ۱۷۲۹/۱۷۳۲ "واریوروم" دستگاهی گسترده از «دانش پژوهی هجوی» فراهم کرد. برای نمونه، «نامه به ناشر» با نام ویلیام کلند امضا شده بود اما تقریباً قطعاً توسط خود پوپ نوشته شد. این نسخه همچنین هدف های تازه ای را معرفی می کند، از جمله جیمز رالف که پوپ او را در کتاب سوم، ابیات ۱۶۵–۱۶۶، به ریشخند گرفت: ساکت باشید ای گرگ ها! چون رالف به سوی سینتیا زوزه می کشد و شب را هولناک می سازد — ای جغدها، پاسخ دهید! در این مقدمه ها، پوپ نشان می دهد که «کلیدها» اغلب در شناسایی ش
خصیت ها اشتباه کرده اند و توضیح می دهد که چرا از ذکر نام ها خودداری کرده است. او می گوید نمی خواهد با بردن نام ها آن ها را بزرگ کند، هرچند در عمل بسیاری تنها به سبب یاد شدن در شعر شناخته شدند. او همچنین از استفاده از نقیضه آثار کلاسیک (زیرا شعر او هم هومر و هم ویرژیل را تقلید می کند) پوزش می خواهد و اشاره می کند که در عهد باستان نیز برای تحقیر شاعران بی ارزش از نقیضه بهره می بردند. بخش های گوناگون مقدمه از جمله «گواهی نویسندگان دربارهٔ شاعر ما و آثارش» به قلم «مارتینوس اسکرایبلروس» و نیز «مارتینوس اسکرایبلروس دربارهٔ شعر» منتشر شد. مارتینوس اسکرایبلروس نامی جمعی بود که پوپ و دیگر اعضای گروه Scriblerians به کار می بردند، بنابراین این متون می توانستند به دست هر یک نوشته شده باشند، گرچه به احتمال زیاد کار خود پوپ بودند. نادانان پس از انتشار نخست "دانسیاد" به پوپ پاسخ دادند و علاوه بر حمله به او، توضیح دادند چرا پوپ دیگر نویسندگان را هدف گرفته است. در بخش «گواهی ها»، مارتینوس اسکرایبلروس همهٔ گفته های نادانان دربارهٔ یکدیگر را کنار هم می گذارد تا هرکدام دیگری را محکوم کند. همچنین تناقض در توصیف های آنان از پوپ را
می آورد تا نشان دهد همگی یک ویژگی او را بارها هم نکوهیده و هم ستوده اند. این «گواهی ها» همچنین ستایش هایی از دوستان پوپ شامل ادوارد یانگ، جیمز تامسن و جاناتان سوییفت دارد که او را برای اعتدال و به موقع بودن حملاتش می ستایند. در پایان از خواننده می خواهد میان «نویسندگان شناخته شده» (دوستان پوپ) یا «نویسندگان ناشناس» (بسیاری از نادانان) انتخاب کند — در واقع، میان کسانی که او را می شناختند یا آنانی که نمی شناختند. "تیبالد" شاه نادانان. پوپ دلیل نزدیک و دیرپایی برای برگزیدن لوئیس تیبالد به عنوان شاه نادانان در نسخهٔ نخست "دانسیاد" داشت. دلیل مستقیم انتشار کتاب تیبالد "Shakespeare Restored" در ۱۷۲۶ بود که در آن بسیاری از خطاهای پوپ در ویرایش شکسپیر (۱۷۲۵) را برجسته کرد. پوپ در ویرایش خود برخی ابیات را «صاف کرده»، برخی جناس ها را حذف کرده و انتخاب های نادرستی انجام داده بود. در "دانسیاد واریوروم"، پوپ شکایت می کند که هنگام کار بر شکسپیر آگهی هایی داده و درخواست همکاری کرده بود، اما تیبالد همهٔ مواد خود را پنهان کرده است. او در ویرایش دوم شکسپیر (۱۷۲۸) بسیاری از تصحیحات تیبالد را پذیرفت. پوپ پیش تر نیز با تیبالد دش
منی داشت. نخستین اشاره به او در نوشته های پوپ در رسالهٔ «پری باتوس» در ۱۷۲۷ دیده می شود. در هر حال، تیبالد برای پوپ «شاه نادانان» تقریباً کامل بود. او در صحنهٔ نمایش شکست خورده، نمایش نامه ای را سرقت کرده، در ترجمه ناکام مانده، و حتی جان دنیس او را «ابله بدنام» خوانده بود. او نماد همهٔ چیزهایی بود که به زعم پوپ، ادبیات بریتانیا را به تباهی می کشاند. علاوه بر این، الاههٔ کسالت شعر را با تسلط بر شعر دولتی و نوشته های سیاسی آغاز می کند و تیبالد، به عنوان شاه نادانان، کسی است که می تواند او را به سلطه بر صحنهٔ نمایش نیز برساند. آثار نمایشی او برای جان ریچ نیز در دانسیاد به عنوان فاجعه یاد شده اند.
بیگ استون گپ فیلمی محصول سال ۲۰۱۴ و به کارگردانی آدریانا تریگیانی است. در این فیلم بازیگرانی همچون اشلی جاد، پاتریک ویلسون، ووپی گلدبرگ، جان بنجامین هیکی، جین کراکوسکی، آنتونی لاپالیا، جنا الفمن، جودیت آیوی، جاسمین گای، مری پت گلیسون و کریس ساراندون ایفای نقش کرده اند.
مار برنزی () یک نقاشی عظیم از هنرمند روسی با اصل و نسب ایتالیایی، فیودور برونی (۱۷۹۹–۱۸۷۵) است که در سال ۱۸۴۱ تکمیل شد. این اثر بخشی از مجموعه موزه دولتی روسیه در سنت پترزبورگ (شماره موجودی Zh-5070) است. ابعاد نقاشی ۵۶۵×۸۵۲ سانتی متر می باشد. الهام برونی برای خلق این نقاشی از نهوشتانی بود که در عهد عتیق توصیف شده است؛ دربارهٔ اینکه یهودیان پس از خروج از مصر به رهبری پیامبر موسی، پس از سال ها سرگردانی در بیابان سنگلاخی، ایمان خود را از دست داده و غرولند کردند. این امر موجب کیفر خدا شد — بارش مارهای سمی برای نجات آنها از نیش مرگبار مار برنزی. برونی حدود پانزده سال روی این نقاشی کار کرد: او به انجمن امپریال تشویق هنرها اطلاع داد که کار روی این نقاشی بزرگ را در فوریه ۱۸۲۷ آغاز کرده و در ۱۸۴۱ آن را تکمیل کرده است. در سال های ۱۸۳۳–۱۸۳۶ او در ایتالیا فعالیت می کرد، سپس به سنت پترزبورگ فراخوانده شد تا در آکادمی امپریال هنر تدریس کند و در ۱۸۳۸ به رم بازگشت و نقاشی را تکمیل نمود. این نقاشی در تابستان ۱۸۴۱ به روسیه ارسال شد، پس از نمایش موفق در رم. ابتدا در کاخ زمستانی به نمایش گذاشته شد و پس از مدتی به آکادمی هنر منتقل
گردید. از همان ابتدا، «مار برنزی» اغلب با نقاشی بزرگ کارل بریولوف به نام «واپسین روز پمپئی» که هفت سال پیش تر خلق شده بود مقایسه می شد — بعدها، هر دو اثر در کنار هم در موزه ارمیتاژ و موزه روسیه به نمایش گذاشته شدند و به «غول های نقاشی روسیه» معروف شدند. سطح بوم حدود ۴۸ متر مربع است و وزن بوم تقریباً ۷۰ کیلوگرم می باشد. این اثر بزرگ ترین نقاشی تاریخی روسی، بزرگ ترین نقاشی در مجموعه موزه دولتی روسیه، و بزرگ ترین اثر میان سه پایه نقاشیهای نیمه اول قرن نوزدهم محسوب می شود. داستان و توصیف. داستان نقاشی «مار برنزی» بر اساس روایتی است که در عهد عتیق، در سفر اعداد، چهارمین کتاب تورات، آمده است. پس از سال ها سرگردانی بنی اسرائیل در خروج از مصر در بیابانی سنگلاخی و بدون آب که موسی قوم یهود را از اسارت مصر رهبری می کرد، مردم شروع به غرولند کردند زیرا در توانایی پیامبر برای هدایت آنها تردید داشتند. سپس مجازات خداوند بر آنان نازل شد — بارش مارهای سمی. مردم توبه کردند و درخواست بخشش نمودند و سپس موسی نهوشتان را بر پا کرد، همان طور که خداوند به او فرمان داده بود، تا کسانی که با ایمان واقعی به آن نگاه می کردند، زنده بمانند
و از نیش مارها شفا یابند: «و خداوند به موسی گفت: «یک مار بساز و بر یک ستون نصب کن. هر کس که گزیده شد و به آن نگاه کند، شفا می یابد.» پس موسی یک مار برنزی ساخت و آن را بر ستون نصب کرد. هر کس که گزیده شد و به مار برنزی نگاه کرد، شفا یافت.» (اعداد 21:8-9) خود برونی در مورد ایدهٔ نقاشی نوشت: «تلاش کردم طوری آن را بسازم که در نگاه اول حس تأثر و دردناک این صحنه هولناک را منتقل کند و نشانهٔ مجازات خداوند را در خود داشته باشد. نسخه نهایی نقاشی یک ترکیب چندشخصیتی عظیم است که در آن تشخیص شخصیت اصلی دشوار است. برخی در مار برنزی به دنبال نجات هستند، برخی دیگر وحشت زده اند و تلاش می کنند از بارش مارهای زنده اجتناب کنند. برخی از مرگ عزیزانشان شوکه شده اند، برخی برای بخشش از خدا دعا می کنند و برخی او و موسی را لعنت می کنند. نقاشی مملو از تصاویر اندوه، درد، وحشت و مرگ است.» در مرکز نقاشی، در پس زمینه، پیامبر موسی دیده می شود که با عصای خود به مار برنزی اشاره می کند و با دست دیگر مردم را به نزدیک شدن به آن فرا می خواند. نگاه او جدی است و از بالای سر مردم رنج کشیده نگاه می کند. کنار او کاهن اعظم (یهودیت) الغازار، پسر هارون و ب
رادر موسی، ایستاده و پشت سرشان گروهی از لاویان دیده می شوند. موسی و الازار در مرکز هندسی بوم قرار گرفته اند که نماد قدرت ماوراء طبیعی است — از یک سو برای مجازات (الازار) و از سوی دیگر برای نشان دادن راه نجات (موسی). اما در ابتدا نه موسی و نه الازار، بلکه مردم در پیش زمینه بزرگ تر نقاشی توجه بیننده را جلب می کنند. آن ها ترسیده و درمانده اند و حتی به فکر نجات یا نگاه کردن به مار برنزی نیستند؛ گویی موسی را نمی شنوند یا از دنبال کردن توصیه او عاجزند. در مرکز نقاشی، جوانی با اندام ورزشی دیده می شود که از نیش مارها به شدت رنج می برد. پای او در پیچ و خم مار است و دهانش باز است؛ ظاهراً همه را «با خشم و کفر» نفرین می کند. اندام او گاه با لائوکوئون، کاهن خدای آپولون در تروآ (شهر), که طبق افسانه به همراه پسرانش توسط مارها خفه شد ("لائوکوئون و پسرانش") مقایسه می شود. در پیش زمینه سمت راست نقاشی، زنی با ترس و ناامیدی به سوی همسرش می دود. چهرهٔ زن شباهت به آنجلیکا، همسر برونی، دارد. این وارد کردن تصویر شخصی هنرمند در نقاشی را می توان به عنوان تجلی رمانتیسم در نقاشی تاریخی دانست. این زن مرکز محلی سمت راست نقاشی است: همه اطر
اف او نیز در ترس غرق شده اند. اینکه بسیاری از مردم به دنبال حمایت از خویشاوندان و دوستان هستند، کاملاً با توصیف کتاب مقدس مطابقت ندارد، که کافی بود تنها به مار برنزی نگاه کنند تا شفا یابند. تاریخچه. فیودور برونی حدود پانزده سال بر روی این نقاشی کار کرد، و قدیمی ترین پیش طرح مربوط به این موضوع به سال ۱۸۲۴ بازمی گردد. در فوریه ۱۸۲۷، برونی به انجمن تشویق هنرمندان (SEA) گزارش داد که در حال آغاز کار روی یک نقاشی بزرگ مبتنی بر داستانی از عهد عتیق است. او اشاره کرد که در میان طرح هایش «روی یکی از آن ها به طور ویژه توقف کرده ام که می خواهم در یک نقاشی بزرگ آن را اجرا کنم… این طرح نشان دهنده برپا کردن یک مار برنزی در بیابان است». کمیته SEA که عموماً ایده هنرمند را تأیید می کرد، همان سال تلاش کرد او را از دشواری های خلق یک ترکیب چندشخصیتی بزرگ آگاه سازد، که برونی پاسخ داد: «شخصیت ها در تصویر بالا به اندازهٔ واقعی خواهند بود… بنابراین کل نقاشی بسیار بزرگ خواهد بود، اما از آنجا که کار آغاز شده، نمی خواهم آن را رها کنم». فیودور برونی کار روی نسخه نهایی نقاشی «مار برنزی» را در ایتالیا در سال های ۱۸۳۳–۱۸۳۴ آغاز کرد. در سال
۱۸۳۳ او یک پیش طرح کلی (کارتن) را زیرنقاشی کرد و اوایل سال ۱۸۳۴ گزارش داد که «نقاشی «موسی» به زودی تکمیل خواهد شد» و «همه از عظمت آن وحشت زده اند، به ویژه آلمانی ها»، اما واقعاً اهمیتی نمی داد: «به محض اینکه پول داشته باشیم، همه چیز درست خواهد شد». در سال ۱۸۳۵ مشخص شد که امپراتور نیکلای یکم دستور داده است که فیودور برونی و کارل بریولوف به سنت پترزبورگ بازگردند تا «کرسی های استادی در آکادمی هنرها» را برعهده گیرند. از آنجا که برونی هنوز روی نقاشی «مار برنزی» کار می کرد، سعی کرد تاریخ ترک ایتالیا را به تعویق اندازد و دیپلمات نیکلای گوریف که در آن زمان فرستاده (عنوان) در رم بود، برای او وساطت کرد. در نتیجه، خروج برونی تا آغاز سال ۱۸۳۶ به تعویق افتاد، اما او نقاشی را تکمیل نکرد. در تابستان ۱۸۳۶، فیودور برونی به روسیه بازگشت و در آکادمی امپریال هنر به عنوان استاد منصوب شد. در نمایشگاه آکادمیک پاییز ۱۸۳۶، او پیش طرح های خود برای «مار برنزی» را به نمایش گذاشت که توجه زیادی جلب کرد و در مطبوعات مورد توجه قرار گرفت. در سال های ۱۸۳۷–۱۸۳۸، برونی به کار در آکادمی ادامه داد، اما از تمایل خود برای بازگشت به ایتالیا برای تکم
یل یک نقاشی بزرگ صحبت کرد. در نهایت، بالاترین مجوزها اخذ شد، اسناد تنظیم گردید و در سپتامبر ۱۸۳۸ برونی به همراه همسرش آنجلیکا و دختر یک و نیم ساله اش ترزا به رم رفت.
نجات سه بی گناه توسط نیکلاس قدیس () یا نیکلاس قدیس سه بی گناه را از مرگ نجات می دهد یک نقاشی از هنرمند روسی ایلیا رپین (۱۸۴۴–۱۹۳۰) است که در سال ۱۸۸۸ تکمیل شد. این اثر در موزه دولتی روسیه در سنت پترزبورگ نگهداری می شود (شماره موجودی Zh-4001). ابعاد نقاشی ۲۱۵ × ۱۹۶ سانتی متر است. موضوع نقاشی به یکی از اعمال نیکلاس قدیس (از میرا (ترکیه)) مربوط است، که اقدامات شجاعانه و اصولی او از اعدام سه نفر بی گناه جلوگیری کرد. اهمیت این موضوع با تعالیم اخلاقی لئو تولستوی و بحث های مربوط به لغو اعدام مرتبط بود. این بوم در هفدهمین نمایشگاه پریدویژنیکی ("Peredvizhniki") به نمایش درآمد، که در فوریه ۱۸۸۹ در سنت پترزبورگ افتتاح شد. واکنش منتقدان به نقاشی متنوع بود. نویسنده میترفان رمزوف نقاشی رپین «قدیس نیکلاس» را بهترین اثر نمایشگاه «هم از نظر ایده و هم اجرا» توصیف کرد، در حالی که لئو تولستوی یادآور شد که محتوای این بوم «نه هنری، نه نو، و نه برای نویسنده عزیز است»، و «کل نقاشی بدون تمرکز است و همه شخصیت ها پراکنده اند». این نقاشی توسط امپراتور الکساندر سوم خریداری شد و تصمیم به تأسیس موزه روسیه نیز در بسیاری از منابع به این خرید