Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ای جاسوسی، برای انجام این حملات که حدود ۱۸۰۰ مورد بود، استفاده کرده است. کیلومتر از اسرائیل. اهداف. طبق گزارش های اولیه، اهداف، تأسیسات سوخت، نیروگاه ها و اسکله ها در بنادر رأس عیسی و حدیده بودند. در این حملات یک کارگر بندر و سه مهندس برق کشته شدند. ساکنان گفتند که این حملات باعث قطع برق در بیشتر مناطق حدیده شده است. اسرائیل اذعان کرد که از این بنادر برای واردات نفت استفاده می شود، اما گفت که از آنها برای واردات سلاح نیز استفاده می شود و نفت می تواند برای اهداف نظامی مورد استفاده قرار گیرد. واکنش ها. وزارت امور خارجه ایران این حملات هوایی را محکوم کرد و آنها را «غیرانسانی» خواند و ایالات متحده را به حمایت از حملات اسرائیل علیه تأسیسات غیرنظامی متهم کرد. وزیر دفاع اسرائیل در توییتی با اشاره به مسافت طولانی طی شده برای انجام حملات نوشت: «پیام ما روشن است، برای ما هیچ جایی دور نیست.»
نخستین لشگرکشی اردشیر بابکان به میانرودان، بخشی از دوره تازه ای از جنگ ها میان رومیان و ساسانیان را نشان می داد. جنگ میان امپراتوری روم به رهبری امپراتور الکساندر سوروس (۲۲۲-۲۳۵) و شاهنشاهی ساسانی به رهبری اردشیر بابکان (۲۲۴-۲۴۱)، از سال ۲۲۹ تا ۲۳۳ میلادی به درازا انجامید. زمینهٔ تاریخی. میان سال های ۲۲۴ تا ۲۲۶/۲۲۷ رویدادی برجسته و سرنوشت ساز پیوند میان امپراتوری روم و امپراتوری ایران را دگرگون ساخت: در خاور، واپسین فرمانروای اشکانی، اردوان چهارم، پس از شکست در «سه نبرد» برانداخته شد و شورشی ای به نام اردشیر بابکان، دودمان ساسانی را بنیاد نهاد؛ دودمانی که تا سدهٔ هفتم میلادی هماورد خاوری رومیان بود. از سال ۲۲۹/۲۳۰ میلادی، ساسانیان و رومیان نخستین بار با یکدیگر درگیر شدند. اردشیر یکم نخستین شاه پارسی (و نه پارتی) بود که یارای یورش بر پادشاهی اشکانیان را داشت و نخستین کسی بود که توانست امپراتوری را برای ایرانیان بازپس گیرد. در سوی روم، دودمان نوپای سورانی که میان پایان سدهٔ دوم و دو دههٔ آغازین سدهٔ سوم میلادی (۱۹۳ تا ۲۳۵) بر امپراتوری روم فرمان می راند ــ با یک گسست کوتاه در زمان ماکرینوس (۲۱۷–۲۱۸) ــ و نیای آ
ن سپتیمیوس سوروس بود، اینک در دست امپراتوری جوان به نام الکساندر سوروس بود. او پس از چند سال کشته شد و واپسین بازماندهٔ آن دودمان گردید. این دودمان تازه بر خاکستر دوران طولانی جنگ های درون کشوری پدید آمده بود، زمانی که سه مدعی دیگر جز سپتیمیوس سوروس (دیدیوس ژولیانوس، پسنیوس نیگر و کلودیوس آلبینوس) برای تاج وتخت با یکدیگر جنگیدند. ریشه جنگ ریشه جنگ، خواست امپراتوری ساسانی بود که خود را وارث پارسیان می دانست و خواهان در دست داشتن سراسر شاهنشاهی هخامنشی، از جمله سرزمین هایی بود که اکنون در دست روم بود: آسیای کوچک و خاور نزدیک تا دریای اژه. اردشیر بابکان بر این باور بود که سراسر قاره ای که در برابر اروپا جای دارد و دریای اژه و دریای مرمره آن را از اروپا جدا می سازد، و همچنین سرزمینی که «آسیا» نامیده می شود، از آنِ اوست به حق پرودگار، می خواست آن را برای شاهنشاهی ایران بازستاند. او بازگو کرد همهٔ سرزمین های میان ایونیه و کاریه در گذشته به دست ساتراپ های ایرانی گردانده می شدند، از زمان کوروش بزرگ ــ که نخست فرمانروایی را از مادها به پارسیان جابجا کرد ــ تا داریوش سوم، واپسین شاه پارسی، که فرمانروایی اش به دست اسکند
ر مقدونی نابود شد. از این رو به گمان او درست بود که آن پادشاهی بار دیگر برای ایرانیان بازسازی و یکپارچه گردد.
سیمونا مولیناری (؛ زادهٔ ) خواننده جاز اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او در جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۲۰۰۹ آهنگ خود با نام «Egocentrica» را اجرا کرد. مدت کوتاهی پس از آن، آلبومی با همین نام منتشر کرد. ترانه شناسی. آلبوم های استودیویی آهنگ
ماسیمو برانکاچو (; – ) که با نام بیلی مور شناخته می شود، زن پوش و خواننده اهل ایتالیا بود. او بیشتر به عنوان خواننده اصلی گروه یورودنس مکس کاوری به یاد آورده می شود. زندگی و حرفه. ماسیمو برانکاچو که در ۳ فوریه ۱۹۶۵ متولد شد در دهه ۱۹۸۰ به عنوان خواننده ایتالو دیسکو شروع به کار کرد و چندین آهنگ را با مکس کاوری و در کنار مائورو فارینا اجرا کرد. او در سال ۱۹۹۲ برای دنبال کردن یک حرفه انفرادی گروه را ترک کرد و مائوریتزیو د جوریو جایگزین او شد. پروژه بیلی مور زمانی آغاز شد که برانکاچو با روبرتو سانتینی یک دی جی در زیپ کلاب میلان، آشنا شد. خواننده اصلی آهنگ های بیلی مور، جان بیانکاله است. اولین تک آهنگ بیلی مور، «بالا و پایین (عاشق من نشو)»، که در سال ۲۰۰۰ منتشر شد، در جدول موسیقی ایتالیا به رتبه ۵، در جدول موسیقی اتریش به رتبه ۱۴ و در جدول موسیقی آلمان به رتبه ۲۱ رسید. مور تک آهنگ دیگری به نام «بیا و انجامش بده» را در سال ۲۰۰۱ منتشر کرد. او تک آهنگ های «من همچنان می سوزم»، «آخر هفته» و «رقص» را در سال های ۲۰۰۲ و ۲۰۰۳ منتشر کرد. او با دی جی اسپشیاله برای تولید تک آهنگ دیگری به نام «من را امتحان کن» همکاری کرد. او آ
خرین تک آهنگ خود را با نام «عشق بده» در سال ۲۰۰۵ منتشر کرد. او در ۱۴ اوت ۲۰۰۵ بر اثر بیماری ناشی از سرطان خون در میلان درگذشت. او در گورستانی در کاستلتو زوپرا تیچینو به خاک سپرده شد.
ویسکونتی میلان () یک خانواده اشرافی ایتالیایی هستند. آنها در قرون وسطی در میلان به قدرت رسیدند و از سال ۱۲۷۷ تا ۱۴۴۷، ابتدا به عنوان لرد و سپس به عنوان دوک، در آنجا حکومت کردند و چندین شاخه فرعی هنوز هم وجود دارند. بنیانگذار مؤثر خاندان ویسکونتی در میلان، اسقف اعظم اوتون بود که در سال ۱۲۷۷ کنترل شهر را از خانواده رقیب دلا توره به دست گرفت. ریشه ها. اولین اعضای دودمان ویسکونتی در نیمه دوم قرن یازدهم در میلان ظاهر شدند. اولین شواهد مربوط به ۵ اکتبر ۱۰۷۵ است، زمانی که آریپراندو ویسکونتی و پسرش اوتون ("آریپراندو ویسکامس"، "اتو ویسکامس فیلیوس آریپراندی") در میلان حضور یافتند و برخی اسناد قانونی را با هم امضا کردند. اعتقاد بر این است که خانواده آریپراندو ویسکونتی از قبل در میلان وجود داشته اند و عنوان ویسکونت را دریافت کرده اند که در تمام نسل مرد موروثی شده است. در سال های پس از ۱۰۷۵، اوتون ویسکونتی در مجاورت پادشاهان سلسله سالی، هنری چهارم و پسرش کنراد، نشان داده شده است. شرایط مرگ او، ارتباط با خانواده امپراتوری را تأیید می کند. در سال ۱۱۱۱ در رم، اتونه پس از تلاش برای دفاع از هنری پنجم در برابر حمله، دستگیر و اع
دام شد. در اولین اسنادی که در آنها دیده می شوند، اتونه و فرزندانش اعلام کردند که از قانون لومبارد پیروی می کنند و در ارتباط با سایر خانواده های میلانی از طبقه اشرافی (کاپیتانئی) عمل می کنند. رابطه ای با لیتا، یک خانواده واواسور میلانی تابع ویسکونتی در سلسله مراتب فئودالی، نیز مستند شده است. این شرایط مشارکت آنها در جامعه میلان در سال های قبل از ۱۰۷۵ و در نهایت، منشأ لومبارد آنها را نشان می دهد. در سال ۱۱۳۴، گویدو ویسکونتی، پسر اتونه، از راهب بزرگ سنت گال، مقام دربار ماسینو، مکانی استراتژیک در تپه های بالای دریاچه ماجیوره، نزدیک آرونا را دریافت کرد. در اینجا، یکی دیگر از اعضای خانواده در نیمه دوم قرن دوازدهم به عنوان کاستلان (کاتوس) قلعه اسقفی محلی حضور داشت. در سال ۱۱۴۲، شاه کنراد سوم این تفویض را در دیپلمی که به گویدو در اولم صادر شد، تأیید کرد. سند سلطنتی دیگری که توسط کنراد سوم در سال ۱۱۴۲ نیز صادر شد، حق ویسکونتی ها را برای فودروم در آلبوسیاگو و بسناته گواهی می دهد. بر اساس سندی که در سال ۱۱۵۷ صادر شد، ویسکونتی ها از زمان اسقف اعظم لندولف، دارندگان کاپیتانی مارلیانو (امروزه ماریانو کومنسه) محسوب می شدند؛
با این حال، اسناد موجود نمی توانند چنین نتیجه گیری را استنباط کنند. در منابع مستند، از اوتون دوم، پسر گویدو، بین سال های ۱۱۳۴ تا ۱۱۹۲ نام برده شده است. نقش اصلی اوتون در زندگی سیاسی کمون میلان در دوره رویارویی با فردریک بارباروسا آشکار می شود: نام او اولین کسی است که در اول مارس ۱۱۶۲، در گروه رهبران میلان که پس از تسلیم شهر که در هفته های قبل اتفاق افتاد، تسلیم امپراتور شدند، ذکر شده است. یکی از اعضای نسل بعدی، آریپراندو، بین سال های ۱۲۰۸ تا ۱۲۱۳ اسقف ورچلی بود، زمانی که او همچنین نقش نماینده پاپ برای اینوسنت سوم را ایفا می کرد. تلاش برای انتخاب او به عنوان اسقف اعظم میلان در سال ۱۲۱۲ در بحبوحه تنش های فزاینده بین جناح های مخالف در داخل شهر، شکست خورد. مرگ او در سال ۱۲۱۳ احتمالاً ناشی از مسمومیت بود. خانواده به چندین شاخه تقسیم شدند که برخی از آنها املاکی را در دوردست های میلان به دست آوردند. در میان آنها، آن که منشأ لردها و دوک های میلان بود، ظاهراً از نوادگان اوبرتو بود که در نیمه اول قرن سیزدهم درگذشت. اعضای شاخه های دیگر اغلب نام مکانی را که برای زندگی انتخاب می کردند و استحکاماتی برای اقامتشان در دسترس ب
ود، به نام خانوادگی خود اضافه می کردند. اولین موارد از این دست، ویسکونتی دی ماسینو، ویسکونتی دی اینوریو و ویسکونتی دی اولجیو کاستلو بودند. در این محل ها، یک قلعه (ماسینو)، بقایای آن (اینوریو) یا بازسازی بعدی ساختمان اولیه (اولجیو کاستلو) هنوز هم قابل مشاهده است. لردها و دوک های میلان. ویسکونتی ها تا اوایل رنسانس، ابتدا به عنوان لرد، و سپس از سال ۱۳۹۵، با جیان گالئاتزوی قدرتمند، که برای متحد کردن ایتالیای شمالی و مرکزی تلاش می کرد، به عنوان دوک، بر میلان حکومت می کردند. حکومت ویسکونتی در میلان با مرگ فیلیپو ماریا ویسکونتی در سال ۱۴۴۷ پایان یافت. پس از او یک جمهوری کوتاه مدت و سپس دامادش فرانچسکو اول اسفورزا، که سلطنت خاندان اسفورزا را تأسیس کرد، جانشین او شدند. به مقام لردی رسیدن. هنگامی که فردریک دوم در سال ۱۲۵۰ درگذشت، جنگی که اتحادیه لومبارد و میلان علیه او در پیش گرفته بودند، پایان یافت. در داخل کمون میلان، که تا آن زمان در دفاع از آن متحد بودند، درگیری بین جناح های رقیب آغاز شد. خانواده دلا توره پس از سال ۱۲۴۰ به تدریج در میلان قدرت را به دست گرفتند، زمانی که پاگانو دلا توره رهبری کرِدِنزا دی سنت آمبروجیو
، یک حزب سیاسی با پایگاه مردمی را به دست گرفت. این موقعیت به آنها اجازه می داد تا در جمع آوری مالیات کمون نقشی داشته باشند، که برای تأمین مالی جنگ علیه فردریک دوم و در عین حال تأثیرگذار بر زمین داران بزرگ ضروری بود. در سال ۱۲۴۷، برادرزاده اش مارتینو دلا توره جانشین پاگانو شد. کمون، نقش جدید «ارشد کردنزا» را برای او ایجاد کرد تا بر اقتدارش تأکید کند. در این موقعیت، دلا توره شروع به درگیری با خانواده های اشراف میلانی کرد که در حزب سیاسی خود، سازماندهی شده بودند و ویسکونتی ها از برجسته ترین چهره ها بودند. پس از ناآرامی بین احزاب مخالف، در سال ۱۲۵۸ بین طرفین، صلح سنت آمبروجیو امضا شد که موقعیت لا کردنزا و لا موتا (یک حزب سیاسی دوم با گرایش های مردمی) را تقویت کرد. رویدادهای جدید به نفع دلا توره، صلح سنت آمبروجیو را تضعیف کرد. در پایان سال ۱۲۵۹، اوبرتو پالاویچینو، یکی از پارتیزان های سابق فردریک دوم که به مواضع گوئلف ها در دلا توره نزدیک تر شده بود، توسط کمون میلان به مدت پنج سال به عنوان فرمانده کل مردم منصوب شد. پیروزی او در نبرد کاسانو در ۱۶ سپتامبر ۱۲۵۹ علیه ازلینو دا رومانو، که قبلاً متحد او در جبهه گیبلین ها
در جنگ فردریک دوم علیه کمون های لومبارد بود، موقعیت او را در میلان ارتقا داد. اشرافی که در جریان درگیری های قبل از صلح سنت آمبروجیو از شهر اخراج شده بودند، امید خود را به ازلینو برای بازیابی قدرت قدیمی خود بسته بودند. یک رویداد تعیین کننده در رویارویی بین جناح های دلا توره و ویسکونتی، انتصاب اوتون ویسکونتی به عنوان اسقف اعظم میلان در سال ۱۲۶۲ بود. پاپ اوربان چهارم، اوتون را به رایموندو، نامزد دیگری از خانواده دلا توره، ترجیح داد. اوتونه که از تصدی مقام خود منع شده بود و جناح مخالف او را مجبور به ماندن در خارج از شهر کرده بود، در آرونا، شهری در مرز اسقف نشین میلان، ساکن شد. در پایان سال ۱۲۶۳، نیروهای دلا توره با حمایت اوبرتو پالاویچینو، او را از آرونا بیرون راندند. اوتونه در مرکز ایتالیا، در نزدیکی پاپ، پناه گرفت. در سال ۱۲۶۴، پالاویچینو از مقام خود کناره گیری کرد و اعضای خانواده دلا توره را به عنوان تنها حاکمان میلان باقی گذاشت. تحت هدایت فیلیپو دلا توره، برادر مارتینو و جانشین او پس از سال ۱۲۶۳، حزب دلا توره از لطف چارلز آنژو بهره برد. میلان با او و دیگر شهرهای شمالی ایتالیا (اتحادیه گوئلف) متحد شد تا با حک
ومت هوهنستاوفن در جنوب ایتالیا مبارزه کند. فرانچسکو دلا توره رهبری لشکرکشی میلان را بر عهده داشت که در سال ۱۲۶۶ با شکست مانفرد سیسیلی، پسر فردریک دوم، در نبرد بنونتو به پایان رسید. چارلز آنژو پادشاه جدید سیسیل شد و حکومت غیرمستقیمی (از طریق دلا توره) بر میلان داشت. در سال ۱۲۶۶، خاندان دلا توره، در تلاش برای بهره برداری از موقعیت مساعد، در مجلسی که توسط پاپ کلمنت چهارم در ویتربو و با حضور اسقف اعظم اوتونه برگزار شد، از آرمان خود علیه ویسکونتی ها دفاع کردند. با وجود حضور نماینده ای از سوی چارلز آنژو، تصمیم پاپ به نفع اوتونه بود. سپس پاپ تلاش کرد تا با سوگند وفاداری که از مردم میلان خواسته شده بود، دو جناح را آرام کند. بخشی از این سوگند وفاداری، پذیرش اوتونه به عنوان اسقف اعظم بود. با این حال، شرایط جدید دوباره وقایع را به نفع دلا توره تغییر داد. در پایان سال ۱۲۶۶، شاهزادگان آلمانی تصمیم گرفتند از کنرادین، آخرین عضو هوهنستاوفن، برای بازپس گیری قلمروهایی در جنوب ایتالیا که پس از شکست بنونتو از خاندان آنژو گرفته بودند، حمایت کنند. این اقدام دوباره دلا توره را به عنوان رهبر اتحادیه گوئلف منصوب کرد. علاوه بر این، در
سال ۱۲۶۸، کلمنت چهارم درگذشت و دوره ای از خلأ پاپی آغاز شد که اختیارات را به نفع اوتونه و بدون هیچ پیامد عملی باقی گذاشت. شکست و اعدام کنرادین در ناپل در سال ۱۲۶۸ به معنای پایان قطعی تهدید هوهنستاوفن ها علیه میلان بود. سپس، رویارویی بین دو جناح میلانی از سر گرفته شد و به طور فزاینده ای جنبه نظامی به خود گرفت. یکی از چهره های برجسته در جناح ویسکونتی، سیمونه اورلی دا لوکارنو بود که توانایی نظامی او در طول جنگ ها علیه فردریک دوم افسانه ای شد. با وجود این، او که طرفدار ویسکونتی ها بود، در سال ۱۲۶۳ دستگیر و در میلان زندانی شد. در سال ۱۲۷۶، او در چارچوب مصالحه بین دو جناح در مورد کومو و پس از اینکه قول داد علیه دلا توره اقدامی نکند، آزاد شد. او به طور کامل به ارتش ویسکونتی پیوست و نقش کاپیتان عمومی را بر عهده گرفت. نیروهای ویسکونتی در منطقه دریاچه ماجیوره پیشروی کردند، اما در همان سال، تبالدو ویسکونتی، برادرزاده اوتون، به همراه دیگر چهره های برجسته دستگیر شدند. آنها را به گالاراته آوردند و با گردن زدن اعدام کردند. ویسکونتی ها در ۲۱ ژانویه ۱۲۷۷ در نبرد سرنوشت ساز دسیو، ارتش دلا توره را شکست دادند و راه را برای ورود
اوتونه به میلان باز کردند. ناپلئون، پسر پاگانو، به همراه دیگر اعضای خانواده دلا توره دستگیر شد. او چند ماه بعد در زندان درگذشت. این وقایع، پایه و اساس فرمانروایی ویسکونتی ها بر میلان را رقم زد. اوتونه در ابتدا قدرت را در میلان به سیمونه اورلی واگذار کرد و او را به عنوان کاپیتان مردم منصوب کرد. در سال ۱۲۸۷، او این نقش را به نوه برادر خود، ماتئو ویسکونتی (پسر تبالدو که در سال ۱۲۷۶ اعدام شد) واگذار کرد. یک سال بعد، ماتئو عنوان جانشین امپراتوری را از امپراتور رودولف هابسبورگ دریافت کرد. اوتونه در سال ۱۲۹۵ درگذشت و ماتئو را به عنوان فرمانروای جدید میلان باقی گذاشت. در سال ۱۳۰۲، دلا توره قدرت را پس گرفت و ماتئو را مجبور به ترک شهر کرد. در سال ۱۳۱۱، امپراتور هنری هفتم اختلاف بین دو خانواده را آرام کرد و فرمانروایی ماتئو را بازگرداند. پس از او، هفت نفر از فرزندانش، در طول چهار نسل، بر میلان و قلمرو رو به رشدی در شمال و مرکز ایتالیا حکومت کردند. حاکمان و خانواده هایشان. ماتئو، گالئاتزو، آزونه، لوچینو و جووانی. توافق آشتی با خانواده دلا توره که در دسامبر ۱۳۱۰ به ابتکار هنری هفتم حاصل شد، با حضور ماتئو، برادرش اوبرتو و
پسرعمویشان لودوویکو، که با نام لودریسیو نیز شناخته می شد، صورت گرفت. ماتئو در سال های بعد به تنهایی به عنوان لرد میلان عمل کرد. او حدود یازده سال حکومت کرد و پایه قانونی برای حاکمیت موروثی بر میلان را برای خانواده اش فراهم کرد و قلمرو تحت نفوذ میلان را در برابر مخالفان سنتی ویسکونتی گسترش داد: سلسله های دلا توره و آنژو که با دستگاه پاپ متحد بودند. پس از متهم شدن به جادوگری و بدعت، توسط کلیسا محکوم شد. او که به دنبال آشتی بود، قدرت را به پسر ارشدش گالئاتزو منتقل کرد و میلان را به مقصد صومعه آگوستینی کرشنزاگو ترک کرد و در سال ۱۳۲۲ در آنجا درگذشت. پس از مرگ ماتئو، گالئاتزو برادرانش، مارکو، لوچینو، استفانو و جیووانی (یک روحانی)، را در کنترل قلمروهای موروثی شریک کرد. او پنج سال بعد درگذشت و پسرش آزونه جانشین او شد که بین سال های ۱۳۲۹ تا ۱۳۳۹ حکومت کرد. استفانو با والنتینا دوریا از جنوا ازدواج کرد و در سال ۱۳۲۷ در شرایط نامشخصی درگذشت. او سه پسر از خود به جا گذاشت: ماتئو (ماتئو دوم)، برنابو و گالئاتزو (گالئاتزو دوم). مارکو احساس بی آبرویی کرد و در سال ۱۳۲۹ توسط آدمکش ها کشته شد. در دوران حکومت آزونه، لودریسیو (پسر
عموی ماتئو، که در سال ۱۳۱۰ در آشتی با دلا توره شرکت داشت) علیه او قیام کرد و سعی داشت خط جانشینی را به نفع خانواده خود تغییر دهد. او حمایت خانواده دلا اسکالا از ورونا را به دست آورد. با این حال، در نبرد پارابیاگو، ۱۳۳۹، او توسط ارتشی به رهبری آزونه و با حمایت عموهایش، لوچینو و جیووانی، شکست خورد. آزونه در سال ۱۳۳۹ بدون پسر درگذشت و قدرت به لوچینو و جیووانی (از سال ۱۳۴۲، اسقف اعظم میلان) رسید. در سال های حکومتشان، ماتئو دوم، برنابو و گالئاتزو دوم مظنون به توطئه علیه لوچینو بودند. با تهدید او، میلان را ترک کردند. پس از مرگ لوچینو در سال ۱۳۴۹، اسقف اعظم جیووانی در قدرت تنها ماند و ماتئو دوم، برنابو و گالئاتزو دوم را در میلان فراخواند. تحت حکومت او، گسترش ارضی (به جنوا و بولونیا) به لطف دیپلماسی او ادامه یافت. بخشی از ابتکارات او ازدواج برادرزاده هایش با اعضای سلسله های اشرافی نزدیک شمال ایتالیا بود: در سال ۱۳۴۰، ماتئو دوم با اگیدیولا گونزاگا؛ در سال ۱۳۵۰، برنابئو با رجینا دلا اسکالا و گالئاتزو دوم با بیانکا از ساووا. در سال ۱۳۵۳، پترارک دعوتی از جووانی را پذیرفت و به میلان نقل مکان کرد، جایی که تا سال ۱۳۶۱ در آ
نجا زندگی کرد. او در ابتکارات دیپلماتیک ویسکونتی شرکت کرد و در نامه های خود، روایت های دست اولی از زندگی خود در میلان و رویدادهای خانوادگی ویسکونتی ارائه داد. فرمانروایی مشترک ماتئو دوم، برنابئو و گالئاتزو دوم. در ۵ اکتبر ۱۳۵۴، اسقف اعظم جیووانی درگذشت. چند روز بعد، پترارک به افتخار او سخنرانی یادبودی ایراد کرد. در همان ماه، ماتئو دوم، برنابو و گالئاتزو دوم توافق کردند که قدرت را تقسیم کنند و قلمرو ویسکونتی را بر اساس معیارهای جغرافیایی تقسیم کنند. ماتئو دوم سال بعد درگذشت و برنابو و گالئاتزو دوم قلمرو خود را بین خود تقسیم کردند. این دو برادر دربار خود را جداگانه اداره کردند: برنابو در میلان و گالئاتزو دوم در پاویا. برنابو و گالئاتزو دوم از طریق ازدواج فرزندانشان، روابط ویسکونتی را به چندین سلسله اشرافی اروپایی گسترش دادند. در سال ۱۳۶۰، جیان گالئاتزو، پسر گالئاتزو دوم، با ایزابلای والوا، دختر پادشاه ژان دوم فرانسه، ازدواج کرد. این ازدواج نتیجه مذاکره ای بود که پترارک نیز با سفری به پاریس در آن شرکت داشت و منجر به کمک ۶۰۰۰۰۰ فرانکی ویسکونتی ها به باجی شد که فرانسه برای آزادی پادشاه در جریان جنگ صد ساله به انگل
ستان پرداخت کرده بود. ویولانته، دختر گالئاتزو دوم، در سال ۱۳۶۸ با لیونل آنتورپ، دوک کلارنس، پسر سوم پادشاه ادوارد سوم انگلستان، ازدواج کرد. پس از مرگ شوهرش، تنها چند ماه پس از ازدواج، در سال ۱۳۷۷، ویولانته با سکوندوتو، مارکز مونتفرات، ازدواج کرد. او که دوباره بیوه شده بود، در سال ۱۳۸۱ با پسرعمویش لودوویکو، یکی از پسران برنابئو، ازدواج کرد. برنابو و همسرش، رجینا دلا اسکالا، ۱۵ فرزند داشتند. نه دختر (تادئا، ویریدیس، والنتینا، آنیسه، آنتونیا، مادالنا، آنگلسیا، الیزابتا، لوسیا) با فرزندان سایر سلسله های اروپایی ازدواج کردند و ویسکونتی را به خاندان های ویتلسباخ (تادئا، مادالنا، الیزابتا)، هابسبورگ (ویریدیس)، پواتیه-لوزینیان (والنتینا، آنگلسیا)، وورتمبرگ (آنتونیا)، گونزاگا (آگنسه) و هلند (لوسیا) پیوند دادند. پسران آنها مارکو و کارلو به ترتیب با الیزابت باواریایی و بئاتریس آرمانیاک ازدواج کردند. کاترینا، دختر دیگر برنابئو، در سال ۱۳۸۰ با پسرعمویش جیان گالئاتزو، بیوه ایزابلا والوا، که در سال ۱۳۷۲ در پاویا هنگام تولد فرزند چهارم خود درگذشت، ازدواج کرد. هنگامی که گالئاتزو دوم در سال ۱۳۷۸ درگذشت، پسرش جیان گالئاتزو تنها
وارث نیمی از سرزمین های ویسکونتی بود. برنابئو، که ۲۸ سال از برادرزاده اش بزرگتر بود، تمایل داشت نقش رهبری را در قبال او بر عهده بگیرد. این دو ویسکونتی شخصیت ها و سبک های حکومتی متفاوتی داشتند: برنابئو، غریزی، بدخلق و برقرارکننده یک رژیم ترور؛ و جیان گالئاتزو، محتاط و نسبتاً ملایم نسبت به رعایای خود. در سال های بعد، رابطه بین این دو ویسکونتی به تدریج رو به وخامت گذاشت. چند ماه پس از مرگ همسر و مشاورش، برنابئو توسط برادرزاده اش در کودتایی که احتمالاً سال ها برای آن آماده شده و مخفی نگه داشته شده بود، برکنار شد. در ۵ مه ۱۳۸۵، جان گالئاتزو، به همراه ژنرال هایش (جاکوپو دال ورمه، آنتونیو پورو و گوگلیلمو بویلاکوا) و با اسکورتی به شدت مسلح، از پاویا برای یک سفر زیارتی ظاهری به سانتا ماریا دل مونته دی ولاته در نزدیکی وارسه حرکت کرد. روز بعد، هنگام عبور از میلان، او ترتیب ملاقات با برنابو را داد تا انتظار یک سلام و احوالپرسی خودمانی داشته باشد. برنابو، که محافظتی نداشت، رهگیری و دستگیر شد. این کودتا همچنین منجر به دستگیری دو پسر برنابو شد که او را همراهی می کردند. مردم در قلمرو برنابو، ابتدا میلانی ها، فوراً تسلیم جان
گالئاتزو شدند، رفتاری که به طور گسترده به تمایل آنها برای رها کردن رژیم بی رحمی که تحت آن زندگی می کردند نسبت داده می شود. برنابو که در قلعه خود در ترزو سول آدا زندانی شده بود، چند ماه بعد پس از خوردن یک وعده غذایی مسموم درگذشت. جیان گاله آزو، حاکم یگانه و دوک میلان. مرگ برنابو، جیان گالئاتزو را به عنوان تنها حاکم سرزمین های ویسکونتی باقی گذاشت. دو پسر برنابو که با او دستگیر شده بودند (لودوویکو و رودولفو) بقیه عمر خود را در زندان گذراندند. آن دو که هنوز آزاد بودند (کارلو و ماستینو) دور از میلان زندگی می کردند و هرگز تهدیدی برای جان گالئاتزو نبودند. فقط خانواده دلا اسکالا در ورونا، خانواده مادری آنها، به حمایت از آنها ادامه دادند. پس از رسیدن به توافقی با پسر عموی خود، زندگی خود را در تبعید در باواریا و ونیز به پایان رساندند. سه دختر مجرد برنابو (آنگلسیا، الیزابتا، لوسیا) به پاویا نقل مکان کردند. آنها تا زمان عروسی خود تحت مراقبت خواهرشان کاترینا، همسر دوم جان گالئاتزو، در آنجا زندگی می کردند. جیان گالئاتزو برای دربار خود، پاویا را به میلان ترجیح می داد. در آنجا، او به توسعه کتابخانه مشهور قلعه و حمایت از دان
شگاه محلی ادامه داد. دختر او والنتینا رابطه با خانواده سلطنتی فرانسه را که با مرگ همسر اولش ایزابلا قطع شده بود، احیا کرد. او در سال ۱۳۸۹ با لویی اول، دوک اورلئان، برادر شارل ششم، پادشاه فرانسه، ازدواج کرد. سه پسر جان گالئاتزو و ایزابلا قبل از رسیدن به بزرگسالی درگذشتند. جان گالئاتزو و کاترینا دو پسر داشتند: جووانی ماریا در سال ۱۳۸۸ و فیلیپو ماریا در سال ۱۳۹۲. در سال ۱۳۹۵، جان گالئاتزو با پرداخت ۱۰۰۰۰۰ فلورین، عنوان دوک میلان را از پادشاه ونسسلاوس چهارم بوهمیا دریافت کرد. در دوران حکومت او، سرزمین های ویسکونتی به وسیع ترین گسترش خود در شمال و مرکز ایتالیا رسیدند. در میان قلمروهای قبلی، تنها جنوا، که توسط اسقف اعظم جووانی اداره می شد، از این امر مستثنی ماند. پس از یک بیماری کوتاه، طاعون یا نقرس، جان گالئاتزو در ۳ سپتامبر ۱۴۰۲ درگذشت. جیووانی ماریا و فیلیپو ماریا. مرگ غیرمنتظره جان گالئاتزو مشکلات زیادی را برای دربار ویسکونتی ایجاد کرد. خبر مرگ او در ابتدا مخفی نگه داشته شد و مراسم تشییع جنازه تا ۲۰ اکتبر ۱۴۰۲ به تعویق افتاد. این دو پسر، که تنها ۱۲ و ۱۰ سال داشتند، تحت مراقبت مادرشان، کاترینا، باقی ماندند که طب
ق آخرین وصیت جان گالئاتزو به عنوان نایب السلطنه عمل می کرد. یک شورای نیابت سلطنت از کاترینا حمایت کرد، اما به زودی اختلافاتی در درون آن پدیدار شد. علاوه بر این، برخی از اعضای شاخه های فرعی ویسکونتی و دو پسر نامشروع برنابئو با نیابت سلطنت کاترینا مخالفت کردند و از شرایط برای به دست آوردن قدرت استفاده کردند. در سال ۱۴۰۴، جیووانی ماریا دوک جدید میلان شد. او که تحت تأثیر مخالفان مادرش حکومت می کرد، مادرش را وادار کرد که میلان را به مقصد مونزا ترک کند. در آنجا، در ۱۷ اکتبر ۱۴۰۴، مادرش در شرایط نامعلومی درگذشت. در دوران حکومت جیووانی ماریا، بحران سیاسی رو به وخامت گذاشت. فاچینو کانه، یکی از ژنرال های جیان گالئاتزو، عنوان کنت بیاندرات را به دست آورد و در سرزمین های ویسکونتی اقتدار قابل توجهی به دست آورد. نیروهای محلی دیگری ظهور کردند که منجر به تکه تکه شدن وحدت سرزمینی شد. قدرت های نزدیک، مناطق پیرامونی را فتح کردند. این وضعیت در سال ۱۴۱۲ با مرگ فاچینو کانه پایان یافت و توطئه ای علیه جیووانی ماریا منجر به ترور او شد. در همان سال، برادرش فیلیپو ماریا با بیوه فاچینو کانه، بئاتریس ۴۲ ساله تندا، ازدواج کرد و از وصیت نام
ه به نفع هر ویسکونتی که با او ازدواج می کرد، سوءاستفاده کرد. این ازدواج با اتهام زنا علیه بئاتریس، زندانی شدن او و حکم اعدام که در سال ۱۴۱۸ در قلعه بیناسکو اجرا شد، پایان یافت. در سال ۱۴۲۸، فیلیپو ماریا با ماری ساووی ازدواج کرد، اما آنها صاحب پسری نشدند. در سال ۱۴۲۵، معشوقه اش، آگنس دل ماینو، دختری نامشروع به نام بیانکا ماریا به دنیا آورد. او که پدرش او را تنها وارث خود می دانست، به همراه مادرش در قلعه های آبیاتگراسو و کوزاگو بزرگ شد. در سال ۱۴۳۲، بیانکا ماریا به فرانچسکو اسفورزا، از کوندوتیروهای فیلیپو ماریا، نامزد شد. در سال ۱۴۴۱ با او ازدواج کرد و جانشینی دوک میلان را به او واگذار کرد. نشانه ای از ازدواج آنها امروزه در کلیساهای دوقلوی سانتا ماریا اینکوروناتا در میلان قابل مشاهده است. وارثان بیانکا ماریا و والنتینا، دوک های میلان. پس از مرگ فیلیپو ماریا در سال ۱۴۴۷ و جمهوری کوتاه مدت آمبروزی در سال های ۱۴۴۷–۱۴۵۰، فرانچسکو اسفورتزا دوک جدید میلان شد. بیانکا ماریا و همسرش سلسله جدیدی را آغاز کردند که تا سال ۱۵۳۵ به طور ناپیوسته بر میلان حکومت می کرد. هنگامی که لویی دوازدهم فرانسه در سال ۱۴۹۹ پس از جنگ اول ایت
الیا وارد میلان شد، از بندی از قرارداد ازدواج مادربزرگش والنتینا، دختر جیان گالئاتزو، برای تصاحب عنوان دوک میلان استفاده کرد. پس از مرگ او و حکومت کوتاه ماکسیمیلیان اسفورتزا (۱۵۱۲–۱۵۱۵)، فرانسیس اول، وارث والنتینا نیز، دوک نشین را به ارث برد. پس از آنکه ارتش امپراتوری اسپانیا در نبرد پاویا در سال ۱۵۲۵ فرانسه را شکست داد، فرانچسکو دوم، از خاندان اسفورتزا، دوباره حکومت میلان را به دست گرفت. مرگ او و جنگی جدید، دوک نشین میلان را به دست فیلیپ دوم اسپانیا انداخت و به سلسله جانشینی که توسط اوتون و ماتئو ویسکونتی آغاز شده بود، پایان داد. تحولات سیاسی و هژمونی ارضی میلان. در دوران حکومت ویسکونتی، حکومت شهر میلان دستخوش تحولات عمیقی شد، در حالی که هژمونی ارضی آن به شدت گسترش یافت و پس از مرگ جیان گالئاتزو دچار بحران شد. فرمانروایی اوتونه و ماتئو به رویارویی بین احزاب اشرافی و مردمی که در قرن سیزدهم در میلان اشکال خشونت آمیز فزاینده ای به خود گرفته بود، پایان داد. قدرت جدید ویسکونتی در ابتدا بر نقش های ترکیبی اسقف اعظم (اوتونه) و کاپیتان مردم، همراه با اقتدار ناشی از عنوان جانشین امپراتوری (ماتئو) متکی بود. پس از ماتئو