Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اوگوستن روبسپیر (; – ) یا روبسپیر جوان سیاست مدار و حقوقدان اهل فرانسه بود. وی برادر کوچکتر ماکسیمیلیان روبسپیر رهبر انقلاب فرانسه بود و از سال ۱۷۹۲ تا ۱۷۹۴ عضو کنوانسیون ملی فرانسه بود. روبسپیر در ۲۷ ژوئیه ۱۷۹۴ به همراه برادرش و ۲۰ نفر دیگر دستگیر و توسط دادگاه انقلابی به اعدام با گوتین محکوم شد، این حکم یک روز بعد به اجرا درآمد.
فرانسوا آنریو (; ; – ) سخنران عمومی و فرمانده گارد ملی در جریان انقلاب فرانسه بود. او نقشی حیاتی در شورش ۳۱ مه – ۲ ژوئن ۱۷۹۳ و متعاقب آن سقوط ژیروندن ها ایفا کرد. در ۲۷ ژوئیه ۱۷۹۴ او سعی کرد ماکسیمیلین روبسپیر را که توسط کنوانسیون دستگیر شده بود آزاد کند. او روز بعد - همراه با روبسپیر، دو سن-ژوست و کوتون - بر اساس قوانین قانون ۲۲ پریریال اعدام شد.
عمر بردونی (؛ زادهٔ ) بازیگر مراکشی است. او در تعدادی فیلم بلند از جمله "" (۲۰۰۳)، "سلول هامبورگ" (۲۰۰۴)، "یونایتد ۹۳" (۲۰۰۶)، "پادشاهی" (۲۰۰۷)، "کاپیتان فیلیپس" (۲۰۱۳)، "انتبه" (۲۰۱۸)، و "تفسیر فوق العاده" (۲۰۰۷) به کارگردانی جیم تریپلتون بازی کرده است. او همچنین در "یک مشت دروغ" (۲۰۰۸) با بازی لئوناردو دی کاپریو و گلشیفته فراهانی ظاهر شد. در سال ۲۰۰۹، او نقش احمد را در سریال "اشغال" بی بی سی (فصل ۱، قسمت ۳) بازی کرد. او همچنین در فیلم فرانسوی "جنگجویان آسمان" در سال ۲۰۰۵ و "منطقه سبز" در سال ۲۰۱۰ بازی کرد.
از ابتدای جنگ اسرائیل و حزب الله در ۸ اکتبر ۲۰۲۳، اسرائیل سه روزنامه نگار لبنانی را در حوادث متعدد در نزدیکی مرز لبنان و اسرائیل کشته و حداقل هفت نفر را زخمی کرده است. حوادث. ۱۳ اکتبر. گروهی از خبرنگاران رویترز، خبرگزاری فرانسه و الجزیره در حال پخش تصاویر زنده از یک پایگاه ارتش اسرائیل در یک کیلومتری علما الشعب با دو گلوله تانک هدف قرار گرفتند. با اولین گلوله عصام عبدالله عکاس رویترز فوراً کشته شد. حمله دوم بسیار قوی تر بود و به منفجر شدن خودروی تویوتای سفید که روزنامه نگاران الجزیره، کارمن جوخادار و الی براخیا و همچنین همکار آنها در خبرگزاری فرانسه دیلن کالینز در کنار آن ایستاده بودند انجامید. کریستینا عسی، عکاس رویترز نیز به شدت مجروح شد و پایش قطع شد. ارتش لبنان گفته است که ارتش اسرائیل گلوله ای شلیک کرده است که عبدالله را کشته است. یکی دیگر از خبرنگاران رویترز در محل حادثه گفت که عبدالله بر اثر شلیک از سمت اسرائیل کشته شد. آخرین پست او در اینستاگرام، تصویری از شیرین ابوعاقله، روزنامه نگار فلسطینی الجزیره بود که در سال ۲۰۲۲ به دست ارتش اسرائیل کشته شده بود. نیروی موقت سازمان ملل متحد در لبنان در گزارش فوری
ه ۲۰۲۴ خود به این نتیجه رسید که یک تانک اسرائیلی با شلیک به «خبرنگاران کاملاً قابل شناسایی» عبدالله را کشته است و این ناقض قوانین بین المللی است. این گزارش «ارزیابی می کند که در زمان وقوع حادثه هیچ تبادل آتشی در سراسر خط آبی (مرز لبنان با اسرائیل و بلندی های جولان) صورت نگرفته است»، بدون هیچ گزارشی مبنی بر تبادل آتش در آن سوی مرز طی ۴۰ دقیقه قبل از شلیک تانک. نیروهای ارتش اسرائیل در پاسخ به گزارش سازمان ملل مدعی شدند که حزب الله به آنها حمله کرده است، بنابراین از آتش تانک برای مقابله به مثل استفاده شد. ۱۳ نوامبر. گروه دیگری از خبرنگاران لبنانی هنگام گزارش در شهر یارون مورد حمله در فاصله چند متری قرار گرفتند این حادثه توسط الجدید به صورت زنده فیلمبرداری شد. مجری شبکه که در حال گفتگوی زنده با خبرنگار اعزامی به مرز اکیل بود صدای حمله را شنید. مجری گفت: «معلوم است که راکت فقط چند متر دورتر از شما اصابت کرد، واضح است که این حمله ای مستقیم به خبرنگاران فعال در یارون بود.» درحالی که دوربین از محل حمله فیلم می گرفت. فقط جراحات جزئی گزارش شده است. ۲۱ نوامبر. وقتی خبرنگار شبکه المیادین آخرین تحولات مرز اسرائیل در نزدیک
ی طیر حرفا در جنوب لبنان را پوشش می داد، یک تانک اسرائیلی فرح عمر خبرنگار و ربیح معماری تصویربردار شبکه المیادین را هدف قرار داد. گلوله منجر به کشته شدن فوری عمر و معماری شد. یک راهنما در کنار خبرنگار نیز کشته شد. شبکه المیادین گفت که این حمله عمدی به علت طرفداری این شبکه از فلسطین بوده است. ۲۳ دسامبر. فیلمبردار المنار پس از حمله ارتش اسرائیل به جاده ای در منطقه الخردالی که خبرنگاران ام تی وی و خبرگزاری لبنان نیز در حال عبور بودند از ناحیه چشم زخمی شد. ارتش اسرائیل منطقه دیر میماس-خردلی را به شدت بمباران کرد و با گلوله باران نزدیک خودروهای عبوری، از عبور غیرنظامیان از جاده جلوگیری کرد. ۲۶ دسامبر. موشک ضد تانک حزب الله نزدیک گروه خبری کانال ۱۳ اصابت کرد. تحقیقات حمله ۱۳ اکتبر. تحقیقات گزارشگران بدون مرز. طی درگیری، گزارشگران بدون مرز (RSF) مدعی شد که ارتش اسرائیل عمداً خبرنگاران را هدف قرار داده است. تحقیقات RSF نشان می دهد که اسرائیل روزنامه نگاران را در حملات موشکی در ۱۳ اکتبر هدف قرار داده است که منجر به کشته شدن عصام عبدالله، خبرنگار رویترز و زخمی شدن چهار تن دیگر شد. این دو حمله موشکی اسرائیل به فاصله ۳۰
ثانیه از هم، به یک گروه هفت نفره از خبرنگاران در جنوب لبنان که در حال گزارش درگیری بین اسرائیل و حزب الله بودند، اصابت کرد. در یک ویدیو، خبرنگاران با جلیقه و کلاه ایمنی با نوشته سفید رنگ "PRESS" دیده می شوند. این علامت گذاری روی سقف خودروی آنها نیز وجود داشت که پس از اصابت موشک دوم منفجر شد. به گفته شورای اروپا، هدف قرار دادن عمدی خبرنگاران یک جنایت جنگی است. رویترز و تی ان اُ. سازمان تحقیقات علمی کاربردی هلند (TNO) که مهمات و تسلیحات را آزمایش و تجزیه و تحلیل می کند، با بررسی مواد جمع آوری شده در محل انفجار ۱۳ اکتبر به رویترز کمک کرد و دریافت که این قطعه فلزی دنباله یک توپ ۱۲۰ میلیمتری تانک است. گلوله از فاصله ۱٫۳۴ کیلومتر دورتر از مرز از یک توپ بدون خان تانک شلیک شده است. TNO گفت که تصاویر ماهواره ای و تصاویری که عبدالله لحظاتی قبل از حادثه ثبت کرده است هیچ نشانه ای از حملات قبلی در منطقه آنها را نشان نمی دهد که مشخص می کند دنباله گلوله توپ مربوط به همین حمله بوده است. TNO تصاویر ضبط شده از پخش زنده الجزیره مربوط به دو حمله و یک ضبط ویدئویی از پخش ایتالیایی RAI را که نقطه پرتاب حمله دوم را نشان می دهد، تجزی
ه و تحلیل کرد. خبرنگاران RAI در حال فیلمبرداری از گلوله باران برون مرزی در همان روز حمله از Alma ech Chaab بودند که دوربین آنها به سمت صدای انفجار چرخانده شد. با استفاده از صدای پخش شده الجزیره، آنها متوجه شدند که گلوله ها در فاصله ۱۳۴۳ متری خبرنگاران شلیک شده است و گفتند که مشخصه صوتی هر دو نمونه از حملات مطابقت دارد و نشان می دهد دو گلوله تانک از یک موقعیت شلیک شده است. سازمان عفو بین الملل. سازمان عفو بین الملل و دیده بان حقوق بشر هفتم دسامبر در بیروت، کنفرانس مطبوعاتی مشترکی برگزار کردند و در آن نتیجه تحقیقات خود در مورد حملهٔ ۱۳ اکتبر که منجر به کشته شدن عصام عبدالله و زخمی شدن شش نفر دیگر شد، به صورت عمومی اعلام کردند. آنها به این نتیجه رسیدند که گروه خبرنگاران با گلوله تانک هدف قرار گرفتند و گفتند که این حمله مستقیم به غیرنظامیان قابل شناسایی به عنوان خبرنگار بوده و خواستار بررسی آن به عنوان جنایت جنگی شدند. بعد از بررسی، آنها متوجه شدند که محل شلیک از اسرائیل در نزدیکی روستایی به نام جوردیخ است که در شرق خبرنگاران قرار داشت. تحقیقات سازمان ملل. گزارش فوریه ۲۰۲۴ توسط نیروی موقت سازمان ملل متحد در لبنان
به این نتیجه رسید که یک تانک اسرائیلی عبدالله را با شلیک به «خبرنگاران به روشنی قابل شناسایی» کشته است و این ناقض قوانین بین المللی است. این گزارش «ارزیابی می کند که در زمان وقوع حادثه هیچ تبادل آتشی در سراسر خط مرزی صورت نگرفته است»، بدون هیچ گزارشی مبنی بر تبادل آتش در آن سوی مرز طی ۴۰ دقیقه قبل از شلیک تانک. واکنش. ریچارد هخت، سخنگوی ارتش اسرائیل در واکنش به کشتن عبدالله گفت: «ما بسیار متاسفیم» اما تأیید نکرد که گلوله های اسرائیل به خبرنگاران اصابت کرده است. ارتش اسرائیل گفت: از آتش تانک و توپخانه در منطقه ای قتل عبدالله برای جلوگیری از نفوذ احتمالی از لبنان استفاده می شده. همچنین افزودند که اقدامات آنها در پاسخ به آتش حزب الله در امتداد مرز اسرائیل و لبنان بوده است و این حادثه هم اکنون در حال بررسی است. ارتش اسرائیل همچنین تحقیقاتی را دربارهٔ شرایط مرگ عبدالله آغاز کرد. مایکل داونی، خبرنگار "نیویورک تایمز" و بی بی سی، دربارهٔ ویدئویی که کمی قبل از حادثه گرفته شده بود، اظهار داشت: «هیچ هشداری وجود نداشت، این عمدی بود». لبنان کشته شدن عصام عبدالله روزنامه نگار رویترز را که در جریان حملهٔ اسرائیل به گروهی ا
ز خبرنگاران کشته شد، محکوم کرد. پس از مرگ عبدالله، ارتش لبنان یک ارزیابی در محل انجام داد و تأیید کرد که شلیک از اسرائیل او را کشته است. وزارت خارجه لبنان به نمایندهٔ خود در سازمان ملل در بیروت دستور داده است تا نگرانی عمیق خود را در مورد آنچه که آنها به عنوان نقض آشکار آزادی نظر و رسانه تلقی می کنند، اعلام کند. علاوه بر این، لبنان در حال آماده شدن برای طرح شکایت رسمی به شورای امنیت سازمان ملل است که اسرائیل را به کشتن عمدی عبدالله متهم کند. تلفات. فهرست خبرنگاران و غیرنظامیان کشته یا زخمی شده در جریان جنگ ۲۰۲۳ تا کنون.
وحیدرضا دستورانی (متولد ۲۲ دی ۱۳۷۹ در سبزوار) بازیکن فوتسال باشگاه تیپ ۳۷۷ نزاجا مشهد در پست دروازه بان می باشد. وی سابقهٔ بازی در تیم های استعدادهای درخشان مشهد، اتحاد اراک و راگا شهرری را دارد و چندین بار به اردوهای تیم های ملی پایه فوتسال ایران، تیم ملی دانش آموزی و تیم ملی دانشجویی دعوت شده است.
محمد هادی جمالی (مشهور به هادی جمالی، همچنین بیژن جمالی)، (متولد ۱۹ اردیبهشت ۱۳۲۹، در شیراز - درگذشت ۱۵ خرداد ۱۴۰۳ ،در تهران) نقاش و استاد دانشگاه ایرانی بود. جمالی، دوره نخست دبیرستان را در دبیرستان نمازیِ شیراز طی کرد و سپس در سال ۱۳۴۷ وارد هـنرستان هنرهای زیبای پسران تهران شد. او دیپلم خود را از این هنرستان، در سال ۱۳۵۰ دریافت کرد، و سپس در رشته معماری داخلی از دانشکده هنرهای تزئینی، در سال ۱۳۵۴ در مقطع کارشناسی، فارغ التحصیل شد. پس از آن، با تحصیل در رشته طراحی صنعتی، مدرک کارشناسی ارشد خود را از دانشکده هنر و معماری دانـشگاه آزاد اسلامی دریافت کرد. جمالی، عضو هیأت علمی دانشکده هنر و معماری دانـشگاه آزاد اسلامی و رئیس گروه طـراحی صـنعتی دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد اسلامی (از ۱۳۷۸ تا ۱۳۸۳)، عضو پیوسته انجمن هنرمندان نقاش ایران، عضو سازمان نظام مهندسی استان تهران، عضو جامعه معماران داخلی ایران ، عضو شورای مدیریت کمیته آموزش انجمن هنرمندان نـقاشی ایران، و عضو شورای علمی دوسالانه نقاشی جهان اسلام بود. او دارای مدرک درجه یک هنری و از سال ۱۳۹۲ عضو مؤسسه هنرمندان پیشکسوت بود. او همسر منیژه صحی، نقاش ایرانی
بود. سبک و فعالیت هنری. جمالی بیشتر به دلیل نقاشی های اکسپرسیونیستی و آبستره ای که از دهه ۱۳۷۰ خلق کرده بود، شناخته می شود. او معتقد بود که سبک آبستره اکسپرسیونیسم تأثیر بیشتری دارد و با سرعت بیشتری کار می شود و به نوعی خشونت بیشتری را در بر می گیرد. او درباره آثارش چنین گفته است: جمالی آثار خود را در نمایشگاه های بسیاری در داخل و خارج از کشور به نمایش گذاشته و در زمینه هنرهای تجسمی فعال بوده است. نمای​شگاه ها. هادی جمالی در نمایشگاه های متعددی شرکت کرده بود، از جمله: گروه +۳۰: در سال ۱۳۷۹ به عضویت این گروه درآمد که هدف آن نمایش آثار هنرمندان با گرایش ها و سبک های مختلف بود. نمایشگاه های این گروه در کشورهای ژاپن، ایتالیا، فرانسه و ارمنستان برگزار شد. آثار او در نمایشگاه هایی در ژاپن، ایتالیا، فرانسه و ارمنستان به نمایش درآمده بود. او در سومین دوسالانه بـین المللی نـقاشی مـعاصر جهان اسلام(۱۳۸۳)موفق به کسب جایزه و لوح افتخار شد. تالیفات. جمالی کتابی با عنوان «اسکیس و راندو با ماژیک و روان نویس» منتشر کرده است که حاصل ۲۶ سال تجربه تدریس اوست. درگذشت. جمالی در سن ۷۴ سالگی در ۱۵ خرداد ۱۴۰۳ پس از یک دوره بیماری در
گذشت. سیدعباس عظیمی، مدیرعامل موسسه هنرمندان پیشکسوت، تسلیت خود را به خانواده و جامعه هنری اعلام کرد.
در طول سده بیستم، موارد ادعایی مختلفی از صابون ساخته شده از چربی بدن انسان وجود داشت. در طول جنگ جهانی اول، مطبوعات بریتانیا ادعا کردند که آلمانی ها کارخانه اجساد را اداره می کردند که در آن از بدن سربازان خود گلیسیرین و صابون درست می کردند. هم در طول جنگ جهانی دوم و هم پس از آن، شایعات گسترده ادعا می کردند که صابون از اجساد قربانیان اردوگاه های کار اجباری نازی ها که در لهستان تحت اشغال آلمان قرار داشتند، به صورت انبوه تولید می شود. در طول دادگاه نورنبرگ مواردی به عنوان شواهدی از چنین تولیدی ارائه شد. یادبود یاد وشم اعلام کرده است که نازی ها صابون با چربی که از اجساد یهودیان در مقیاس صنعتی استخراج می شد تولید نمی کردند و می گویند نازی ها ممکن است زندانیان اردوگاه را با انتشار عمدی شایعاتی که در آن ادعا می کردند توانسته اند با اجساد انسان چربی استخراج کنند، آن را تبدیل به صابون، تولید انبوه و توزیع کنند ترسانده باشند. تاریخ. ۱۷۸۶. در سال ۱۷۸۰، قبرستان معصومین مقدس سابق در پاریس به دلیل استفاده بیش از حد بسته شد. در سال ۱۷۸۶، اجساد نبش قبر شدند و استخوان ها به دخمه ها منتقل شدند. بسیاری از بدن ها به طور ناقص تجز
یه شده و به ذخایر چربی تبدیل شده بودند. در حین نبش قبر، این چربی جمع آوری و متعاقباً به شمع و صابون تبدیل شد. جنگ جهانی اول. این ادعا که آلمانی ها از چربی اجساد انسان برای تولید محصولاتی از جمله صابون استفاده می کردند، در طول جنگ جهانی اول مطرح شد. به نظر می رسد این ادعا به عنوان شایعه ای مطرح شده است که توسط رسانه های انگلیسی و بلژیکی منتشر شده است. نخستین اشاره ثبت شده در سال ۱۹۱۵ صورت گرفت، زمانی که سینتیا آسکوئیث در دفتر خاطرات خود (۱۶ ژوئن ۱۹۱۵) نوشت: «ما در مورد این شایعه بحث کردیم که آلمانی ها حتی اجساد خود را با تبدیل آنها به گلیسیرین با محصول جانبی صابون مورد استفاده قرار می دهند.» زمانی که "روزنامه تایمز" لندن در آوریل ۱۹۱۷ گزارش داد که آلمانی ها اعتراف کرده اند که اجساد سربازان مرده شان را برای تولید صابون و سایر محصولات به چربی تبدیل کرده اند، به یک داستان بین المللی مهم تبدیل شد. پس از جنگ ، جان چارتریس، رئیس سابق اطلاعات ارتش، گزارش شد که در یک سخنرانی در سال ۱۹۲۵ ادعا کرد که او این داستان را اختراع کرده است. او متعاقباً تأکید کرد که اظهاراتش اشتباه گزارش شده است. این جنجال باعث شد که سر آستن چم
برلین، وزیر امور خارجه بریتانیا رسماً اعلام کند که دولت پذیرفته است که داستان «کارخانه جسد» نادرست است. این باور که انگلیسی ها عمداً این داستان را اختراع کرده اند، بعداً توسط نازی ها مورد استفاده قرار گرفت. جنگ جهانی دوم. شایعاتی که ادعا می کرد نازی ها از بدن زندانیان اردوگاه کار اجباری صابون تولید می کنند، در طول جنگ به طور گسترده منتشر شد. آلمان در طول جنگ جهانی دوم از کمبود چربی رنج می برد و تولید صابون تحت کنترل دولت قرار گرفت. شایعات مربوط به "صابون انسانی" ممکن است به این دلیل باشد که صابون های صابون با حروف اول Fraktur مشخص شده بودند. (RIF)، که برخی معتقد بودند مخفف " ' " ("چربی خالص یهودی")؛ در فونت بلک لتتر آلمانی، I و J فقط از نظر طول متفاوت هستند ( در مقابل). با این حال، در واقع، مخفف ' بود ("مرکز ملی تامین چربی صنعتی"، سازمان دولتی آلمان که مسئول تولید و توزیع صابون و محصولات شستشو در زمان جنگ بود). صابون جایگزینی بی کیفیت برای صابون بود و حاوی هیچ گونه چربی، انسانی یا غیر آن نبود. شایعاتی در مورد منشأ صابون و معنی برچسب نیز در اردوگاه های کار اجباری پخش شد. نفتالی کارچمر در کتاب خود "به نام انفرا
دی در آشوب شدید: پنج سال به عنوان یک زندانی جنگی در پروس شرقی"، سال های اسارت خود را به عنوان یک اسیر یهودی-لهستانی توصیف می کند. او در مورد قطعات خاکستری، مستطیل شکل و بی کیفیتی از صابون می نویسد که او و سایر اسرا با حروف " " دریافت می کردند. روی یک فرورفتگی مرکز حک شده است. ادعا می شد که اینها فقط از " "" ساخته شده اند " ("چربی خالص یهودی") زمانی که زندانیان از صابون کم کف و صاف شکایت کردند. نسخه ای از این داستان در "کتاب سیاه کامل یهودیت روسیه"، یکی از نخستین مجموعه های گزارش های دست اول هولوکاست، که توسط نویسندگان شوروی ایلیا ارنبورگ و واسیلی گروسمن گردآوری شده است، گنجانده شده است. داستان خاص بخشی از گزارشی است که با عنوان «نابودی یهودیان لووف» منسوب به ای. هرتس و نفتالی نخت است: رائول هیلبرگ گزارش می دهد که چنین داستان هایی در اوایل اکتبر ۱۹۴۲ در لوبلین پخش شد. آلمانی ها از انتشار این داستان ها آگاه بودند، زیرا هاینریش هیملر، رئیس اس اس، نامه ای دریافت کرد که در آن اعتقاد لهستانی ها مبنی بر اینکه یهودیان «در صابون می جوشند» را توصیف می کرد، که نشانه ای از این بود که لهستانی ها می ترسیدند که به سرنوشت مش
ابهی دچار شوند. از آنجایی که شایعات بسیار گسترده بود، برخی از بخش های جمعیت لهستان خرید صابون را تحریم کردند. یکی از نخستین موارد این ادعا مربوط به اسکار دیرلوانگر بود که شایعه شده بود «زنان یهودی را بریده و آنها را با چربی اسب می جوشاند تا صابون درست کند». مورخ یواخیم نئاندر در مقاله ای آلمانی که در بیست و هشتمین کنفرانس انجمن مطالعات آلمان در واشینگتن دی سی ارائه کرد، به اظهار نظر زیر اشاره می کند که در نامه ای که هیملر به رئیس گشتاپو، هاینریش مولر نوشت، آمده است. تاریخ این نامه ۲۰ نوامبر ۱۹۴۲ است. هیملر در پاسخ به افشاگری استفان وایز که در "نیویورک تایمز" به شایعه صابون اشاره می کرد، نامه ای به مولر نوشت: به مولر دستور داده شد که اگر «سوءاستفاده» در جایی اتفاق افتاده است، تحقیق کند، و همچنین به او دستور داده شد که نتایج پژوهش های خود را «با سوگند اس اس» به هیملر گزارش دهد. نئاندر ادامه می دهد که این نامه نشان دهنده شواهد غیرمستقیم است که نشان می دهد این سیاست نازی ها بوده است که از پردازش اجساد به دلیل تمایل شناخته شده آنها برای مخفی نگه داشتن قتل جمعی تا حد امکان خودداری کنند. در حالی که شایعه صابون سازی
به طور گسترده منتشر شد و به عنوان واقعیت در کتاب ها و مقالات روزنامه های متعدد پس از جنگ منتشر شد، این افسانه برای چندین دهه از میان رفته است. مورخانی مانند دبورا لیپستاد مکرراً گفته اند: «این یک واقعیت است که نازی ها هرگز از اجساد یهودیان یا هیچ کس دیگری برای تولید صابون استفاده نکردند. … شایعه صابون پس از جنگ به طور کامل بررسی شد و ثابت شد که نادرست است.» علیرغم این واقعیت، بسیاری از «باوران» این اسطوره همچنان پابرجا هستند و یواخیم نئاندر معتقد است که آنها ناخواسته در دستان منکران هولوکاست بازی می کنند و به آنها فرصتی می دهند تا به راحتی افسانه را از میان ببرند و به آنها اجازه می دهد تا صحت آن را مورد تردید قرار دهند. از کل هولوکاست به عنوان چنین است. شایعات صابون سازی زیربنای چرخه جوک های هولوکاست آن زمان بود: «مویشه، چرا از صابون با این همه عطر استفاده می کنی؟" - «وقتی مرا صابون کنند لااقل بوی خوبی می دهم» یا «زیاد نخورید: آلمانی ها صابون کمتری خواهند داشت!» مؤسسه تشریحی دانزیگ. در طول آزمایش های نورنبرگ، زیگموند مازور، دستیار آزمایشگاه در مؤسسه تشریحی گدانسک، شهادت داد که صابون از چربی جسد در این مؤسسه س
اخته شده است، و او همچنین ادعا کرد که ۷۰ تا ۸۰ کیلوگرم (۱۵۵–۱۷۵ پوند) چربی جمع آوری شده از ۴۰ بدن می تواند بیش از چربی تولید کند صابون، و صابون تمام شده توسط پروفسور رودولف اسپانر حفظ شد. دو اسیر جنگی بریتانیایی که باید وظایف کمکی را در مؤسسه انجام می دادند، گزارش هایی را ارائه کردند. الکساندر ورث در کتاب خود "روسیه در جنگ، ۱۹۴۱–۱۹۴۵" ادعا می کند که هنگام بازدید دانزیگ در سال ۱۹۴۵ اندکی پس از فتح آن توسط ارتش سرخ، او یک کارخانه آزمایشی در خارج از شهر برای ساخت صابون از اجساد انسان دید. به گفته ورث، آن را «یک پروفسور آلمانی به نام اسپانر» اداره می کرد و «منظره ای کابوس آمیز بود، با خمره هایش پر از سر و تنه انسان که در مقداری مایع ترشی شده بود، و سطل هایش پر از یک ماده پوسته دار - صابون انسانی». مورخ یوآخیم نئاندر اظهار می دارد که شایعاتی که ادعا می کنند نازی ها صابون را از اجساد یهودیانی که در اردوگاه های کار اجباری خود به قتل رسانده اند، تولید کرده اند، که مدت هاست کاملاً افشا شده اند، هنوز به طور گسترده باور می شود و منکران هولوکاست از آنها بهره برداری می کنند. با این حال، او ادامه می دهد که حتی محققانی که ا
دعای یادشده را رد می کنند که آلمانی ها صابون را از چربی انسان ساخته و آن را به صورت انبوه تولید کرده اند، گاهی اوقات هنوز متقاعد شده اند که آلمانی ها اقدام به تولید صابون «تجربی» در مقیاس کوچکتر در Danzig کرده اند و این ادعا هنوز هم چنان تکرار می شود که گویی یک واقعیت ثابت در چندین زمینه خاطره است. او و مونیکا تومکیویچ مورخ لهستانی که در بخش تحقیق موسسه خاطره ملی (IPN) در گدانسک کار می کند، و پیوتر سمکوو، که پیشتر نیز کارمند IPN بود و بعداً مدرس آکادمی نیروی دریایی در گدنیا بود. ادعاهای اسپانر را که پیرامون مؤسسه تشریحی دانزیگ بود به طور کامل بررسی کرد و همه آنها به این نتیجه رسیدند که ادعاهای مربوط به صابون سازی مربوط به هولوکاست که پیرامون آن وجود دارد افسانه است، به ویژه توسط کتاب "مدالیونی" زوفیا نالکوفسکا در سال ۱۹۴۶، که در آگاهی لهستانی تثبیت شده است. خواندن اجباری در لهستان تا سال ۱۹۹۰، به طور گسترده در بلوک شرق توزیع شد، و هنوز هم محبوب است. همه آنها ادعا کردند که چنین منابع ثانویه نقش بسیار بیشتری در انتشار اطلاعات در مورد این ادعا نسبت به پژوهش های علمی داشته اند. به گفته نئاندر و تامکیویچ و سمکوو،
«صابون» ساخته شده از جسد انسان، در مؤسسه دانزیگ به وجود آمد، این صابون به جنایات ادعایی مرتبط با هولوکاست مربوط به «درو کردن» یهودیان یا لهستانی ها برای صابون مربوط نمی شد. هدف سازی، زیرا ارتباط میان «هولوکاست» از یک سو و «صابون دانزیگ» از سوی دیگر، تنها از طریق شایعات دروغین تأیید شده دربارهٔ «صابون اردوگاه های کار اجباری» که در طول جنگ منتشر شد، وجود دارد. این ایده که مؤسسه تشریحی دانزیگ و کار دکتر اسپانر در آن مربوط به هولوکاست است، در اصل از یافته های اجساد و فرآیندهای خیساندن استخوان در ایجاد مدل های آناتومیکی در یک ساختمان آجری کوچک در محوطه مؤسسه تشریحی سرچشمه می گیرد. این و گریس صابونی که برای تزریق آن به مفاصل انعطاف پذیر مدل ها ایجاد شد، توسط شوروی و کمیسیون رئیس تازه تأسیس لهستان برای تعقیب جنایات علیه ملت لهستان به عنوان اثبات وجود انسان استفاده شد. تولید صابون در اردوگاه های کار اجباری نازی ها ادعاهای اخیر به عنوان واقعیت ارائه شده بود و در تبلیغات شوروی نیز تبدیل به عبارتی شده بود، اما هیچ مدرکی از آن در اردوگاه های آزاد شده یافت نشد. «صابون انسانی» که از خیساندن استخوانی که در دانزیگ پیدا شده ب
ود، با شایعات جداگانه در مورد اردوگاه های کار اجباری نازی ها در هم آمیخته شد و آنها با هم در دادگاه نورنبرگ ارائه شدند. سمکوو بیان می کند که وجود بافت چربی انسان در نمونه های گریس صابونی از Danzig که در آزمایش های ارائه شده بود (که ادعا می شد «صابون ناتمام») از طریق تجزیه و تحلیل انجام شده توسط IPN و گدانسک تأیید شده است. دانشگاه فناوری به ترتیب در سال های ۲۰۱۱ و ۲۰۰۶، اما پژوهش های او و تامکیویچ به این نتیجه رسیدند که این یک محصول جانبی ناشی از کار اسپانر در خیساندن استخوان است. اسپانر، پزشک محترمی که در سال ۱۹۳۹ نامزد جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی شد، به جای آموزش به شاگردانش، تولید صابون را (که به طور گسترده درک می شد و چیزی که نیاز به آزمایش نداشت) «آزمایش» نمی کرد. یک تحقیق همچنین نشان داد که حداقل ۱۰ کیلوگرم صابون از چربی انسان تولید شد که منبع آن از اردوگاه کار اجباری اشتوتهوف بود، بر اساس شهادت های ذکر شده که در سال ۱۹۴۵ تحویل داده شد و وجود کائولن در نمونه ها نشان می داد که احتمالاً به عنوان یک صابون پاک کننده به دلیل کیفیت ساینده آن استفاده می شود. اما پژوهش های جنایی در مورد این ادعا متوقف شد زیرا
فاقد دلایلی بود که نشان دهد اسپنر به منظور به دست آوردن اجساد برای مؤسسه، قتل را تحریک کرده است. نئاندر اشاره می کند که دستور صابون سازی از شهادت مازور متناقض و غیر واقعی بود، با شهادتی از ۱۲ مه ۱۹۴۵ که ادعا می کرد ۷۵ کیلوگرم چربی تولید شد و ۸ کیلوگرم صابون از نخستین جوش تولید شد، شهادتی از ۲۸ مه ۱۹۴۵ که ادعا می کرد ۷۰–۸۰ کیلوگرم چربی از ۴۰ بدن و ۲۵ بدن تولید شد کیلوگرم صابون از هر دو جوش تولید شد، و شهادتی از ۷ ژوئن ۱۹۴۵ که ادعا می کرد ۴۰ بدن ۴۰ ماده را تولید می کند. کیلوگرم صابون از هر دو جوش. این ناهماهنگی ها حتی در مقابل کمیسیون اصلی نیز مورد اشاره قرار گرفت. شهادت های دو اسرای بریتانیایی نیز مورد توجه قرار گرفت و در گزارشی در دهه ۱۹۹۰ که توسط موزه یادبود هولوکاست تازه تأسیس در واشینگتن تهیه شد، که مواضع محتاطانه ای در مورد دانزیگ دارد، به عنوان «متضاد و بی نتیجه» توصیف شد. مسئله صابون با توجه به وجود کائولن، که ساینده بودن آن نیز به عنوان نامناسب برای اتصالات مدل انعطاف پذیر مورد انتقاد قرار گرفته است، توسط تامکیویچ و سمکوو اشاره شد که Spanner پیشتر در مورد تزریق کائولن به اجساد تحقیق کرده بود، به این مع
نی که کائولن پیدا شده بود. در صابون می توانست از خود جسد نشأت گرفته باشد، نه به عنوان افزودنی بعدی. تومکیویچ و سمکوو می نویسند که وقتی زوفیا نالکوفسکا، نایب رئیس کمیسیون اصلی، داستان کوتاه خود را با عنوان «پروفسور اسپنر» (که در "مدالیونی" منتشر خواهد شد) می نوشت، اسپانر دوباره به عنوان پزشک به نام خودش کار می کرد. در شلزویگ-هولشتاین در سپتامبر ۱۹۴۵، غافل از اینکه او با هر جنایت احتمالی مرتبط است. او در ماه مه ۱۹۴۷ دستگیر شد، اما پس از سه روز آزاد شد، سپس دوباره دستگیر شد، اما پس از توضیح در مورد نحوه انجام فرایند خیساندن و تزریق، بار دیگر آزاد شد. اسپانر "گفته من را در پلیس تکرار کرد و اضافه کرد: در مؤسسه آناتومیک دانزیگ صابون به میزان محدودی از چربی انسان تولید می شد." پس از اخراج با مداخله مقامات اشغالگر بریتانیا، او در سال ۱۹۴۸ توسط برنامه ناازی زدایی «پاک» اعلام شد، رسماً تبرئه شد، و حرفه آکادمیک خود را از سر گرفت و در سال ۱۹۵۷ مدیر مؤسسه آناتومی در کلن و سردبیر محترم ورنر اسپالتهولز شد. اطلس تشریحی، پیش از مرگ در سال ۱۹۶۰. نئاندر نتیجه می گیرد که هیچ تحقیق یا آزمایشی در مورد صابون سازی در دانزیگ انجام نش
ده است، مازور هرگز طبق دستور خود صابون درست نکرده است، اجساد که برای جوشاندن و تبدیل به مدل های آناتومیک تحویل داده می شوند، همه اجساد آلمانی هایی هستند که این کار را نکرده اند. برای «درو کردن» بدنشان کشته شدند و تنها صابون ایجاد شده محصول جانبی آن بود. او همچنین نتیجه می گیرد که آنچه IPN آن را «ماده شیمیایی که اساساً صابون بود» می نامد، که توسط چربی انسان به دست می آید، برای اهداف تمیز کردن آزمایشگاهی در اواخر جنگ مورد استفاده قرار گرفت و اسپانر، به عنوان رئیس مؤسسه، مسئولیت آن را بر عهده داشت. به همین دلیل، اما این که چنین برخوردی با اجساد مردگان در مقابل هر گونه رفتار جنایتکارانه، یک جنایت محسوب می شود، چه رسد به جنایت علیه بشریت یا دخالت در هر گونه فعالیت های نسل کشی، چیزی که امروزه به طور رسمی در لهستان به رسمیت شناخته شده است. از آنجا که منکران هولوکاست از این مناقشه برای انتقاد از صحت نسل کشی نازی ها استفاده می کنند، نئاندر می گوید: پس از جنگ. آلن رنس، که شهادت بازماندگان هولوکاست را واقعیت می دانست، در فیلم مستند هولوکاست ۱۹۵۵ خود "شب و مه" به این اتهام ادامه داد. برخی از اسرائیلی های پس از جنگ (در ار