Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه دست نیروهای مسلح سودان حمله کرده اند و سوگند خوردند که این منطقه را از «اشغال نظامی» آزاد کنند. بیش از ۳۵ هزار نفر بر اثر این نبردها آواره شدند. گمانه زنی هایی مطرح شد که آیا این حملات بخشی از یک اتحاد غیررسمی میان الحلو و نیروهای واکنش سریع بوده یا تلاشی از سوی الحلو برای تقویت موقعیت خود در مذاکرات آتی پیرامون گروهش. سازمان های جامعهٔ مدنی حامی جنبش مردمی آزادی بخش سودان – شمال ادعا کردند عملیات این گروه در راستای حفاظت از غیرنظامیان در برابر حملات احتمالی نیروهای واکنش سریع انجام شده است. شاخهٔ الحلو در ژوئیه حملات بیشتری انجام داد و وارد کردفان جنوبی شد و کنترل چند پایگاه نیروهای مسلح سودان را به دست گرفت. در پاسخ، نیروهای مسلح سودان توپخانه وارد کرده و مواضع این گروه را به شدت گلوله باران کردند. پس از آن، حملات این گروه عمدتاً کاهش یافت و یک یورش به کادوقلی در سپتامبر نیز توسط نیروهای مسلح سودان عقب رانده شد. در فوریهٔ ۲۰۲۵، جنبش مردمی آزادی بخش سودان – شمال (شاخهٔ الحلو) «منشور تأسیس سودان» که توسط دولت صلح و وحدت تحت رهبری نیروهای واکنش سریع تدوین شده بود را امضا کرد و رسماً با این نیروها متحد شد. جب
ههٔ دارفور. در دارفور، نبرد و خونریزی به ویژه در اطراف شهر الجنینه شدید بود، جایی که صدها نفر کشته شدند و ویرانی گسترده ای رخ داد. نیروهای واکنش سریع بارها علیه جمعیت مسالیت در الجنینه خشونت به کار بردند که منجر به اتهام پاک سازی قومی شد. در ۴ اوت نیروهای واکنش سریع مدعی شدند که کنترل کامل دارفور مرکزی را در دست گرفته اند. یک تحقیق سازمان ملل متحد چندین گور جمعی در دارفور را کشف کرد که حاوی غیرنظامیان مسالیت بود. همچنین نیروهای واکنش سریع و شبه نظامیان عرب متهم شدند که وکلا، ناظران حقوق بشر، پزشکان و رهبران قبایل غیرعرب را کشته اند. فرماندار دارفور غربی، خمیس اباکر، در ژوئن چند ساعت پس از آن که در یک مصاحبهٔ تلویزیونی نیروهای واکنش سریع را به نسل کشی متهم کرد و خواستار مداخلهٔ بین المللی شد، توسط مردان مسلح ربوده و کشته شد. نیروهای مسلح سودان نیز به نوبهٔ خود حملات هوایی بی هدف علیه دارفور انجام دادند که بسیاری از غیرنظامیان، به ویژه در نیالا را کشت. گروه های قبیله ای و شورشی در دارفور شروع به اعلام وفاداری به یکی از طرف های درگیر کردند. یک شاخه از جنبش آزادی بخش سودان مستقر در دارفور به رهبری مصطفی تمبور (SL
M-T) در حمایت از نیروهای مسلح سودان وارد درگیری شد. در مقابل، گروه شورشی بحث برانگیز تمازج رسماً اتحاد خود با نیروهای واکنش سریع را اعلام کرد و رهبران هفت قبیلهٔ عرب – از جمله قبیلهٔ حمیدتی – به آن پیوستند. با رسیدن سپتامبر، هر دو طرف در دارفور حملات جدیدی انجام دادند. نیروهای واکنش سریع چندین شهر در دارفور غربی را تصرف کرده و همچنین به بازار الفاشر، پایتخت دارفور شمالی، حمله کردند. حملات نیروهای مسلح سودان در دارفور مرکزی موفقیت آمیز بود و ارتش بخش هایی از زالنجی را از نیروهای واکنش سریع بازپس گرفت. درگیری ها در دارفور همچنین به طور فزاینده ای به کردفان شمالی کشیده شد، به طوری که نیروهای مسلح سودان به مواضع نیروهای واکنش سریع در مرکز ایالت، الابیض، حمله کرده و بر سر شهر ام روابه با آن ها درگیر شدند. هر دو طرف برای پایان ماه عقب نشینی کردند، نیروهای واکنش سریع از ام روابه عقب نشستند و نیروهای مسلح سودان از طویله خارج شدند. اکتبر تا دسامبر ۲۰۲۳. فروپاشی نیروهای مسلح سودان در دارفور. تا اکتبر ۲۰۲۳، نیروهای مسلح سودان در دارفور با کمبود شدید تدارکات به دلیل محاصره های اعمال شده توسط نیروهای واکنش سریع روبه رو بو
دند و نتوانسته بودند برتری هوایی خود را برای متوقف کردن پیشروی های نیروهای واکنش سریع به کار گیرند. در ۲۶ اکتبر، نیروهای واکنش سریع نیالا، چهارمین شهر بزرگ سودان را پس از تصرف ستاد لشکر شانزدهم پیاده نظام نیروهای مسلح سودان، به کنترل خود درآوردند. سقوط نیالا، شهری استراتژیک با فرودگاه بین المللی و ارتباطات مرزی با آفریقای مرکزی، این امکان را به نیروهای واکنش سریع داد تا آسان تر تدارکات بین المللی دریافت کنند و نیروهای خود را بر دیگر شهرهای سودان متمرکز سازند. پس از سقوط نیالا، نیروهای واکنش سریع تمرکز خود را به زالنجی، مرکز دارفور مرکزی معطوف کردند. لشکر بیست ویکم پیاده نظام نیروهای مسلح سودان که در زالنجی مستقر بود، بدون درگیری از شهر گریخت و کنترل آن را به نیروهای واکنش سریع واگذار کرد. در الجنینه، گزارش هایی منتشر شد مبنی بر اینکه بزرگان قبایل در تلاش اند تا با تسلیم پادگان نیروهای مسلح سودان در شهر، از خونریزی جلوگیری کنند. ارتش این پیشنهاد را رد کرد و نگرانی ها از حمله قریب الوقوع نیروهای واکنش سریع به شهر افزایش یافت که باعث شد غیرنظامیان به سوی مرز چاد فرار کنند. نیروهای واکنش سریع مقر لشکر پانزدهم پیا
ده نظام نیروهای مسلح سودان در الجنینه را محاصره کردند و به پادگان شش ساعت مهلت دادند تا تسلیم شود. این پایگاه دو روز بعد و زمانی که لشکر پانزدهم پیش از فرار به چاد از منطقه عقب نشینی کرد، تصرف شد. صدها نفر از افرادی که در شهر باقی مانده بودند، اسیر شدند و در رسانه های نیروهای واکنش سریع با نشانه هایی از شکنجه به نمایش گذاشته شدند. شاهدان بعداً گزارش دادند که نیروهای واکنش سریع اندکی پس از تصرف شهر، مرتکب جنایات گسترده شدند و یک گروه شورشی محلی مدعی شد که تا دو هزار نفر در شهر اقماری اردومتا قتل عام شدند. با سقوط الجنینه، الضعین و الفاشر تنها مراکز ایالتی باقی مانده در دارفور تحت کنترل دولت بودند که هر دو تحت فشار شدید نیروهای واکنش سریع قرار داشتند. نیروهای واکنش سریع پس از عقب نشینی پادگان نیروهای مسلح سودان، به شهر ام کداده در شرق الفاشر یورش برده و آن را غارت کردند. گزارش شد که نیروهای مسلح سودان در خود الفاشر به دلیل محاصرهٔ شهر با کمبود غذا، آب و دارو مواجه اند و ناظران خارجی خاطرنشان کردند که نیروهای مسلح سودان ظاهراً توانایی متوقف کردن پیشروی نیروهای واکنش سریع را ندارند. در ساعات اولیهٔ ۲۱ نوامبر، شهر
الضعین سقوط کرد و نیروهای واکنش سریع پس از تصرف مقر لشکر بیستم پیاده نظام نیروهای مسلح سودان، کنترل شهر را به دست گرفتند. پادگان های نیروهای مسلح سودان در دارفور شرقی سپس مواضع خود را رها کرده و عقب نشینی کردند و به نیروهای واکنش سریع اجازه دادند تا این منطقه را اشغال کنند. در واکنش به پیشروی نیروهای واکنش سریع در دارفور و سوءاستفاده های پس از آن، جنبش عدالت و برابری، جنبش/ارتش آزادی بخش سودان (مناوی) و دیگر گروه های شورشی کوچک تر بی طرفی خود را لغو کرده و به نیروهای واکنش سریع اعلان جنگ کردند. توقف مذاکرات صلح. تلاش کشورهای دیگر و سازمان های بین المللی برای مذاکره جهت برقراری صلح، پس از شکست پیمان جده عملاً راکد مانده بود، اما در اواخر اکتبر نیروهای واکنش سریع و نیروهای مسلح سودان بار دیگر در جده برای مذاکرهٔ صلح دیدار کردند. این دور تازهٔ گفت وگوها شکست خورد و هیچ یک از طرفین حاضر به تعهد به آتش بس نشدند. در عوض، طرف های درگیر توافق کردند که کانال هایی برای کمک رسانی بشردوستانه باز کنند. در سوم دسامبر، مذاکرات به طور نامحدود تعلیق شد زیرا هر دو طرف در باز کردن مسیرهای کمک رسانی شکست خوردند. با شکست گفت وگو
های جده، سازمان بین دولتی توسعه (IGAD) شرق آفریقا در اوایل دسامبر یک نشست صلح برگزار کرد. تلاش های پیشین IGAD برای آغاز مذاکرات، پس از آنکه نیروهای مسلح سودان رئیس جمهور کنیا ویلیام روتو را به حمایت از نیروهای واکنش سریع متهم کردند، ناکام مانده بود. مذاکرات IGAD ظاهراً پیشرفت بیشتری نسبت به گفت وگوهای جده داشت و حمیدتی و عبدالفتاح البرهان موافقت کردند که در آینده ای نامشخص با یکدیگر دیدار حضوری داشته باشند. عبور نیروهای واکنش سریع از نیل. نیروهای واکنش سریع در ۱ اکتبر به شهر ود عشانه در ایالت کردفان شمالی در امتداد یک مسیر تجاری مهم حمله کردند. در کردفان غربی، افزایش درگیری گزارش شد و نیروهای واکنش سریع به یک میدان نفتی «حیاتی» در بلیله، در جنوب الفولا، حمله کردند. ویدئوی مکان یابی شده نیروهای واکنش سریع را در حال جشن در اطراف فرودگاه بلیله پس از تصرف ادعایی آن نشان داد. نبرد خارطوم ادامه یافت و نیروهای واکنش سریع در ۶ اکتبر شهر العیلافون در جنوب شرقی پایتخت را تصرف کردند. در این روند، این گروه شبه نظامی کنترل زیرساخت های کلیدی نفتی را به دست گرفت. تا اواخر اکتبر، نیروهای واکنش سریع کنترل بیشتر خارطوم را در د
ست داشتند اما نتوانستند پایگاه های نظامی کلیدی را تصرف کنند، در حالی که دولت البرهان عمدتاً به پورت سودان منتقل شده بود. نیروهای واکنش سریع برای بهره برداری از دستاوردهای خود، حملات به مواضع نیروهای مسلح سودان در خارطوم و ام درمان را تشدید کردند. چند روز درگیری به تخریب پل شمبات که خارطوم شمالی را به ام درمان بر فراز نیل متصل می کرد، انجامید؛ تخریب پل، یک مسیر حیاتی تأمین نیروهای واکنش سریع را قطع کرد. این اقدام عملاً نیروهای واکنش سریع را از واحدهایشان در ام درمان جدا کرد و برتری راهبردی به نیروهای مسلح سودان داد. در تلاشی برای ایجاد یک گذرگاه جدید بر فراز نیل و تأمین نیروهای خود در ام درمان، نیروهای واکنش سریع به سد جبل اولیا در روستای جبل اولیا حمله کردند. از آنجا که سد جبل اولیا بدون به راه انداختن سیل در خارطوم قابل تخریب نبود، تصرف آن گذرگاهی بر روی نیل در اختیار نیروهای واکنش سریع قرار می داد که نیروهای مسلح سودان به آسانی قادر به از بین بردنش نبودند. نبردی یک هفته ای بر سر سد و روستای پیرامونش آغاز شد که با پیروزی نیروهای واکنش سریع پایان یافت. این نیروها در ۲۰ نوامبر سد را تصرف کردند و تمامی مقاومت ن
یروهای مسلح سودان در روستا، روز بعد پایان یافت. در ۵ دسامبر، شبه نظامیان محلی به همراه سربازان نیروهای واکنش سریع به نیروهای جنبش مردمی آزادی بخش سودان-شمال (شاخه الحلو) در روستای توکما، در جنوب شرقی دالانگ در ایالت کردفان جنوبی حمله کردند که منجر به کشته شدن چهار نفر و ویرانی روستا شد. رهبری نیروهای واکنش سریع که نمی خواستند خصومت ها با جناح آن زمان بی طرف الحلو شدت گیرد، بیانیه ای صادر کرده و این حمله را محکوم و آن را «خشونت قبیله ای» توصیف کردند. در ۸ دسامبر، نیروهای واکنش سریع برای نخستین بار وارد قضارف شدند. با پیشروی به سمت جنوب از دستاوردهای خود در اطراف جبل اولیا و خارطوم، نیروهای واکنش سریع در ۱۵ دسامبر وارد جزیره شده و به سمت پایتخت آن، ود مدنی، حرکت کردند. در نقاط دیگر جزیره، نیروهای واکنش سریع پیشروی چشمگیری داشتند، شهر رفاعه در شرق این ایالت را تصرف کرده و وارد منطقهٔ بوتانه شدند. پس از چند روز نبرد، نیروهای واکنش سریع پل حنتوب در حومهٔ شرقی ود مدنی را تصرف کرده و با عبور از نیل آبی وارد شهر شدند. ارتش در خود ود مدنی مقاومت چندانی نشان نداد و لشکر یکم با عقب نشینی از شهر، آن را به کنترل نیروهای و
اکنش سریع واگذار کرد. سقوط ود مدنی ضربه ای مهم به نیروهای مسلح سودان تلقی شد، چرا که جبههٔ نبرد را به طور چشمگیری گسترش داد و بخش های وسیعی از کشور را در معرض حملات احتمالی نیروهای واکنش سریع قرار داد. سقوط این شهر به نیروهای واکنش سریع اجازه داد بیشتر جزیره را تصرف کرده و وارد نیل سفید شوند و شهر القطینه را بگیرند. ظرف چند روز، جنگجویان نیروهای واکنش سریع تا ۲۵ کیلومتری سنار پیشروی کردند. در هفته های بعد، نیروهای واکنش سریع به مناطق روستایی قضارف و ایالت رود نیل رفتند، بدون آنکه حضور قابل توجهی ایجاد کنند. در ایالت سنار، نیروهای واکنش سریع پیشروی های جزئی دیگری داشتند اما تا پایان سال به شهر سنار حمله نکردند. در میانهٔ این وخامت اوضاع، گزارش شد که نیروهای مسلح سودان در حال مسلح کردن غیرنظامیان هستند و مقامات دولتی در شرق کشور از مردم خواستند که بسیج شوند. البرهان در ایالت دریای سرخ سخنرانی عمومی پرشوری برای سربازان ایراد کرد و وعده داد شبه نظامیان غیرنظامی را برای جنگ با نیروهای واکنش سریع مسلح کند و علیه «استعمار» بجنگد که ناظران آن را اشاره ای به حمایت امارات متحدهٔ عربی از نیروهای واکنش سریع دانستند. ژانو
یه – آوریل ۲۰۲۴. سفر حمدتی به خارج. پس از سقوط ود مدنی، تلاش های «ایگاد» برای مذاکره بر سر آتش بس پیشرفت کرد، زیرا موقعیت تضعیف شدهٔ نیروهای مسلح سودان، آن ها را متمایل تر به ورود به مذاکرات کرده بود. در حالی که پیش تر مخالفت گروه های سیاسی اسلام گرا با مذاکره، مانع از آن شده بود که البرهان به تاریخ مشخصی متعهد شود، این بار او و حمدتی موافقت کردند که در ۲۸ دسامبر دیدار کنند. یک روز پیش از برگزاری این دیدار، این ملاقات لغو شد زیرا حمدتی از تمایل خود برای حضور منصرف شد. به جای آن، رهبر نیروهای واکنش سریع به یک سفر دیپلماتیک رفت و با جت اجاره ای اماراتی با چند رهبر کشورهای آفریقایی دیدار کرد. یکی از دیدارهایی که به طور ویژه تبلیغ شد، سفر او به رواندا بود که طی آن با رئیس جمهور این کشور، پل کاگامه، دیدار کرد و از یادمان نسل کشی کیگالی بازدید نمود. در جریان این سفر، حمدتی همچنین با نخست وزیر پیشین، حمدوک، و سازمان تقدم او در آدیس آبابا دیدار کرد و نیروهای واکنش سریع در بیانیه ای که با میانجیگری تقدم تهیه شد، موافقت کردند که زندانیان سیاسی را آزاد کنند، گذرگاه های کمک های بشردوستانه را باز کنند و مذاکرات بیشتری با
نیروهای مسلح سودان انجام دهند. ناظران این سفر را تلاشی از سوی حمدتی برای نشان دادن خود به عنوان رهبر سودان و بهبود وجههٔ بین المللی اش دانستند، چرا که اعتبار او پس از سقوط ود مدنی و به دلیل غارت های گسترده توسط نیروهای واکنش سریع به شدت آسیب دیده بود. در ۵ ژانویه، البرهان سوگند یاد کرد که جنگ علیه نیروهای واکنش سریع را ادامه دهد و تلاش های تازه برای صلح را رد کرد و اعلام داشت که جنایات جنگی انجام شده توسط این نیروها، هرگونه مذاکره را منتفی می کند. در ۱۴ ژانویه، هر دو نفر حمدتی و البرهان دعوت نامه های رسمی از ایگاد برای شرکت در نشست پیش روی این سازمان در ۱۸ ژانویه دریافت کردند. حمدتی موافقت کرد که شرکت کند، اما البرهان از این کار خودداری نمود. در ۱۶ ژانویه، دولت سودان روابط خود را با ایگاد تعلیق کرد و این نهاد را به نقض حاکمیت سودان متهم نمود. این اقدام عملاً به تلاش های ایگاد برای میانجی گری در مذاکرات صلح پایان داد. نبرد در کردفان و جزیره. با آغاز سال ۲۰۲۴، نیروهای واکنش سریع حملاتی را به کردفان جنوبی انجام دادند و نیروهای مسلح سودان را در شهر حبیله در کوه های نوبا شکست دادند و به سوی دلنج پیشروی کردند. در ۷
ژانویه، نیروهای واکنش سریع به مواضع نیروهای مسلح سودان در دلنج حمله کردند و با مقاومت شدید ارتش و شبه نظامیان مردمی روبه رو شدند. در جریان این نبرد، نیروهای «جنبش خلق برای آزادی سودان – شاخهٔ الحلو» وارد شهر شده و کنترل چند محله را به دست گرفتند. نیروهای این جنبش سپس به نیروهای واکنش سریع حمله کردند و این شبه نظامیان از شهر عقب نشینی کردند. نیروهای واکنش سریع پس از خروج از دلنج وارد شهر مجلد در کردفان غربی شدند و به راحتی کنترل آن را در دست گرفتند، زیرا شهر هیچ حضور سازمان یافته ای از نیروهای مسلح سودان نداشت. کردفان غربی طی چند ماه پیش از آن به دلیل آتش بس محلی که توسط رهبران قبیله مسیریه میانجی گری شده بود، نسبتاً از درگیری ها به دور بود، اما با افزایش تنش ها، شایعاتی پخش شد که نیروهای واکنش سریع قصد حمله به شهر محاصره شدهٔ بابنوسه و تیپ ۲۲ پیاده ارتش مستقر در آن را دارند. در ژانویهٔ ۲۰۲۴، نیروهای واکنش سریع بر تثبیت دستاوردهای خود در ایالت جزیره تمرکز کردند. در ۱۷ ژانویه، درگیری در شرق المناقل، آخرین شهر بزرگ خارج از کنترل نیروهای واکنش سریع، گزارش شد. ارتش سودان با بالگرد سلاح هایی را به شهر منتقل کرد و
آن ها را به طور گزینشی میان غیرنظامیان توزیع کرد تا از دفاع شهر حمایت کند. سازمان اطلاعات و امنیت ملی سودان نیز به طور گزینشی بر اساس وفاداری ادعایی، غیرنظامیان را جذب و مسلح کرد. در ۲۴ ژانویهٔ ۲۰۲۴، نیروهای واکنش سریع پس از ماه ها محاصره، حمله ای را به بابنوسه آغاز کردند و تا ۲۵ ژانویه، کنترل مرکز شهر را به دست گرفتند و وارد مقر تیپ ۲۲ پیاده شدند. تا مارس ۲۰۲۴، نیروهای واکنش سریع مواضع خود را در ایالت جزیره حفظ کردند اما نتوانستند پیشروی کنند. این نیروها در ایالت جزیره به جذب نیرو مشغول بودند تا بتوانند از ارتش سودان در القضارف زمین بگیرند. جنبش عدالت و برابری که با ارتش متحد شده است، به ارتش در تقویت نیروهایش در القضارف برای یک ضدحمله با هدف بازپس گیری ود مدنی کمک کرد. در آوریل ۲۰۲۴، ارتش و متحدانش ضدحمله ای را آغاز کردند و از شرق و غرب ود مدنی برای بازپس گیری آن حمله کردند. در ۱۵ آوریل، درگیری ها در «المدینه العرب» گزارش شد. در دسامبر ۲۰۲۴، نیروهای مسلح سودان عملیاتی تهاجمی را در جنوب ایالت جزیره آغاز کردند. این نیروها توانستند پیشروی اندکی داشته باشند که شامل بازپس گیری شهر «ود الحداد»، واقع در مرز ایالت
سنار، بود. همچنین ام القرای را نیز بازپس گرفتند، اما نیروهای واکنش سریع دوباره این روستا را اشغال کردند. در ژانویهٔ ۲۰۲۵، نیروهای مسلح سودان نخستین عملیات بزرگ نظامی سال ۲۰۲۵ را انجام دادند. ارتش توانست در ایالت جزیره پیشروی گسترده ای داشته باشد و در کردفان شمالی نیز دستاوردهایی کسب کند. در ۸ ژانویه، ارتش پس از نبردی سنگین که خساراتی به نیروهای واکنش سریع وارد کرد، شهر «حاج عبدالله» را بازپس گرفت. ارتش اعلام کرد که هفت خودروی نیروهای واکنش سریع منهدم شده است. یک روز بعد، ارتش به مواضع نیروهای واکنش سریع در «الشبرقه» در جنوب شرقی ایالت حمله کرد که به رهبری فرمانده میدانی «بسام ابو ساتور» انجام شد و به عقب نشینی نیروهای واکنش سریع و بازپس گیری شهر انجامید. همزمان در غرب ایالت، ارتش کنترل روستاهای «محله»، «طحله» و «الکومر الجعلیین» را به دست گرفت. در ۱۰ ژانویه، ارتش دوباره «ام القرای» را بازپس گرفت و «نیروهای سپر سودان» نیز «ود البیض» را تصرف کردند. این عملیات های موفق باعث شد که نیروهای مسلح سودان در نبرد ود مدنی در ۱۱ ژانویه از سه جبهه کنترل «ود مدنی» را بازپس گیرند. پس از پیشروی در ایالت جزیره و خارطوم، نیروه
ای مسلح سودان برای نخستین بار عملیاتی نظامی را در کردفان شمالی آغاز کردند؛ این در حالی بود که از ابتدای جنگ در دارفور و کردفان در حالت دفاعی قرار داشتند. «نیروی صیاد» ارتش، کنترل کامل منطقهٔ ام روابه را به دست گرفت. تا آغاز فوریه، ارتش سودان الحصاحیصا، تمبول و رفاعه را بازپس گرفت. بدین ترتیب، نیروهای واکنش سریع تنها کنترل شمال غربی ایالت جزیره را در اختیار داشتند. در ۱۹ فوریه، نیروهای مسلح سودان شهر الرهد را آزاد کردند و تا ۲۳ فوریه، محاصرهٔ تقریباً دو سالهٔ الابیض را شکستند. پیشروی نیروهای مسلح سودان در امدرمان. نیروهای مسلح سودان در فوریهٔ ۲۰۲۴ در امدرمان پیشروی کردند، نیروهای خود را در بخش شمالی شهر به هم رساندند و محاصرهٔ ۱۰ ماههٔ نیروهایشان در مرکز شهر را شکستند. ارتش همچنین کنترل ورزشگاه الهلال را به دست گرفت. تا فوریهٔ ۲۰۲۴، جبههٔ امدرمان تنها منطقه در سودان بود که نیروهای مسلح سودان در آن عملیات تهاجمی مداوم انجام داده و این امر نخستین پیشرفت مهم برای ارتش محسوب می شد. در ۱۲ مارس، نیروهای مسلح سودان تلاش نیروهای واکنش سریع برای ضدحمله در امدرمان را دفع کرده و کنترل ساختمان مرکزی سازمان رادیو و تلویزیو
ن ملی سودان را به دست گرفتند. نیروهای واکنش سریع همچنان کنترل خارطوم را در اختیار دارند و به تهدید خارطوم بحری ادامه می دهند. تا آوریل ۲۰۲۴، درگیری ها در ایالت خارطوم ادامه داشت؛ نیروهای واکنش سریع کنترل جنوب و غرب امدرمان را در اختیار داشتند و نیروهای مسلح سودان کنترل شمال و شرق امدرمان را به دست گرفته بودند. همچنین نیروهای واکنش سریع بخش عمدهٔ خارطوم و خارطوم بحری را تحت کنترل داشتند. نیروهای مسلح سودان به آماده سازی برای عملیات تهاجمی به منظور آزادسازی پایگاه های محاصره شدهٔ خود در خارطوم بحری ادامه دادند. تا مارس ۲۰۲۵، نیروهای مسلح سودان کنترل بیشتر شهر را در اختیار داشتند. در ۲۹ مارس، ارتش اعلام کرد که کنترل «بازار لیبی» در امدرمان را به دست گرفته و سلاح ها و تجهیزات باقی مانده از نیروهای واکنش سریع را ضبط کرده است. در همان روز، ارتش عملیات های تهاجمی جدیدی را به سوی شهر امبده در غرب امدرمان آغاز کرد. آوریل ۲۰۲۴ – دسامبر ۲۰۲۴. نبرد در دارفور. در ۱۵ آوریل، در جریان نبرد الفاشر، دست کم ۹ غیرنظامی در پی حملهٔ تازهٔ نیروهای واکنش سریع به شهر الفاشر در دارفور شمالی کشته شدند. نیروی مشترک دارفور به نیروهای واک
نش سریع اعلان جنگ کرد و با نیروهای مسلح سودان متحد شد. نبرد در الفاشر منابع نیروهای مسلح سودان را از سایر مناطق منحرف کرده و برنامه های ضدحملهٔ این نیرو برای بازپس گیری خارطوم و ود مدنی را مختل کرده بود. به ویژه این که ارتش سودان از منابع محدود هوایی خود برای اجرای حملات هوایی در دارفور شمالی و رساندن تدارکات به الفاشر از طریق پرتاب هوایی استفاده می کرد. از آوریل ۲۰۲۴، درگیری در الفاشر شدت گرفته بود، در حالی که غیرنظامیان بدون امنیت و غذا در محاصره باقی مانده بودند. در گزارشی در ژوئن ۲۰۲۴، «گروه بین المللی بحران» هشدار داد که تشدید نبرد می تواند به کشتار جمعی منجر شود و تأکید کرد که همهٔ طرف ها باید تنش زدایی کنند. این گزارش گفت که سازمان ملل و ایالات متحده باید میانجی گری برای تنش زدایی را برعهده بگیرند و باید بر نیروهای واکنش سریع و حامیان اصلی آن، از جمله امارات متحدهٔ عربی، فشار بیاورند. این نهاد گفت که امارات باید نیروهای واکنش سریع را به عقب نشینی وادار کند و از همهٔ طرف ها خواست که به غیرنظامیان اجازهٔ فرار دهند، منطقه را برای ارسال کمک ها باز کنند و مذاکرات صلح ملی را از سر بگیرند. در ۱۴ ژوئن ۲۰۲۴، نی
روهای مسلح سودان اعلام کردند که علی یعقوب جبرئیل، یکی از فرماندهان ارشد نیروهای واکنش سریع، را در الفاشر کشته اند. ایالات متحده در مه ۲۰۲۴ او را به دلیل به خطر انداختن غیرنظامیان در دارفور تحریم کرده بود. در ژوئن ۲۰۲۴، روزنامهٔ "نیویورک تایمز" گزارش داد که بیش از ۴۰ روستا از آوریل ۲۰۲۴ در الفاشر به آتش کشیده شده اند. درگیری ها در الفاشر همچنان ادامه دارد و این شهر آخرین پایگاه نیروهای مسلح سودان در دارفور باقی مانده است. تا سپتامبر ۲۰۲۴، نیروهای واکنش سریع به مناطق مرکزی الفاشر پیشروی کرده و کنترل نیروهای مسلح سودان به کمترین میزان خود از زمان آغاز درگیری شدید در مه ۲۰۲۴ رسیده بود. نبرد در کردفان. تا مه ۲۰۲۴، درگیری ها در بابنوسه، کردفان غربی ادامه داشت. نیروهای واکنش سریع در حال اجرای حمله ای برای تلاش به تصرف کردفان غربی بودند. گزارش هایی نیز از نبرد در کردفان شمالی منتشر شد. در ۲۰ ژوئن ۲۰۲۴، نیروهای واکنش سریع الفولا، پایتخت کردفان غربی را پس از عقب نشینی نیروهای مسلح سودان از شهر در پی چند ساعت نبرد، تصرف کردند. نیروهای مسلح سودان به بابنوسه، تنها پایگاه باقی ماندهٔ خود در کردفان، عقب نشینی کردند. نبرد در
امتداد نیل. در مه ۲۰۲۴، نیروهای واکنش سریع حملاتی را علیه نیروهای مسلح سودان بین ایالت خارطوم و ایالت رود نیل، و همچنین در ایالت نیل سفید نزدیک مرز با ایالت جزیره آغاز کردند. نیروهای مسلح سودان نیروهای خود را در ایالت رود نیل برای مقابله با تهاجم احتمالی به خارطوم بحری آماده کردند. در ژوئن ۲۰۲۴، نیروهای واکنش سریع همچنان کنترل خارطوم و خارطوم شمالی را در دست داشتند، هرچند نیروهای مسلح سودان یک محاصره شکسته در هر یک از این دو منطقه داشت که از طریق پرتاب هوایی تدارک می شد. اواخر ژوئن ۲۰۲۴، نیروهای واکنش سریع حمله ای را در مناطق اطراف شهر سنار آغاز کردند. این نیروها به سمت غرب شهر حمله کردند و نیروهای مسلح سودان را وادار به اعزام نیروهای کمکی برای مقابله با حملهٔ احتمالی به خود سنار کردند. با این حال، نیروهای واکنش سریع سنار را دور زدند و به سمت جنوب و سِنجه، پایتخت ایالت سنار، حمله کرده و در ۲۹ ژوئن این شهر کم دفاع را تصرف کردند. این اقدام مانع از تقویت نیروهای سنار از سمت جنوب شد و فشار بر شهر را افزایش داد. پس از سقوط سِنجه، مقاومت نیروهای مسلح سودان در بخش های زیادی از جنوب سنار فروپاشید و نیروهای واکنش سری
ع توانستند شهرهای دِندر، مزموُن و ودالنَیل را با مقاومت اندک تصرف کنند. یک نیروی مشترک متشکل از لشکر دوم پیاده نظام نیروهای مسلح سودان مستقر در القضارف و یک گردان از جنبش عدالت و برابری به دِندر حمله کرده و در ۱ ژوئیه آن را بازپس گرفتند، اما طی چند روز بعد دوباره توسط نیروهای واکنش سریع عقب رانده شدند. در ۲۰ ژوئیه، نیروهای واکنش سریع از کشته شدن سرتیپ عبدالرحمن البیشی، رئیس عملیات این نیرو در سنار و نیل آبی (ایالت)، خبر دادند و رسانه های سودانی گزارش دادند که او در یک حمله هوایی نیروهای مسلح سودان کشته شده است. در ۳ اوت، نیروهای واکنش سریع نخستین حمله خود به ایالت نیل آبی را از آغاز جنگ انجام دادند و کنترل منطقه التَضامُن محل مناقشه با نیروهای مسلح سودان شد. در ۱۵ اوت ۲۰۲۴، کشتار گلگانی توسط نیروهای واکنش سریع انجام شد که دست کم ۱۰۸ نفر را کشتند، که شامل دست کم ۲۴ زن و کودک بودند. عملیات های نیروهای مسلح سودان. با فرارسیدن سپتامبر ۲۰۲۴، برای نخستین بار از آغاز جنگ، توازن قدرت به نظر می رسید که به سوی نیروهای مسلح سودان متمایل شده است. در ۲۶ سپتامبر، نیروهای مسلح سودان حملهٔ بزرگی را علیه مواضع نیروهای واکنش س
ریع در خارطوم آغاز کردند. این حمله از سه جبهه، از جنوب، شرق و غرب پایتخت، انجام شد. حملات هوایی نیروهای مسلح سودان که چهار کشته و ۱۴ زخمی بر جای گذاشت، از بامداد آغاز شد و به دنبال آن درگیری ها در داخل شهر رخ داد. گفته می شود نیروهای مسلح سودان سه پل کلیدی از جمله پل ام درمان را که پیش تر به عنوان خط جدایی میان کنترل دولت و نیروهای واکنش سریع عمل می کرد، تصرف کردند. در برابر دشمنی که به راحتی دیده نمی شد، نیروهای مسلح سودان در جنگ شهری گرفتار شدند و تک تیراندازان نیروهای واکنش سریع مکرراً پیشروی پیاده نظام را متوقف می کردند. اکتبر ۲۰۲۴ مرگبارترین ماه برای غیرنظامیان سودانی از آغاز جنگ بود. در خارطوم، نیروهای واکنش سریع بی وقفه مناطق تحت کنترل نیروهای مسلح سودان را گلوله باران کردند که این امر به بمباران بی هدف و روزانهٔ مناطق غیرنظامی انجامیده است. تشدید حمله هوایی های نیروهای مسلح سودان علیه مواضع نیروهای واکنش سریع ده ها کشتهٔ غیرنظامی برجای گذاشت. در اکتبر ۲۰۲۴، نیروهای مسلح سودان همچنین پاتک هایی را در ایالت های سنار و جزیره آغاز کردند که با موفقیت از نیروهای واکنش سریع بازپس گرفته شدند. از ۲۰ اکتبر ۲۰۲۴،
نیروهای واکنش سریع کشتارهای شرق ایالت جزیره ۲۰۲۴ را انجام دادند که دست کم ۳۰۰ کشته و ۲۰۰ زخمی برجای گذاشت. بر اساس گزارشی از روزنامهٔ فرانسوی "لو موند"، تا نوامبر ۲۰۲۴، جنگ در سودان احتمالاً وارد خطرناک ترین مرحلهٔ خود از زمان آغاز در آوریل ۲۰۲۳ شده است. هر دو طرف، نیروهای مسلح سودان و نیروهای واکنش سریع، به طور رسمی حل جنگ داخلی از راه مذاکره را رد کرده اند و تنها گزینهٔ موجود جنگ تمام عیار است. در طول فصل مرطوب اخیر که باعث کاهش موقت درگیری ها شد، هر طرف مجدداً تسلیح و سازماندهی نیروهای خود را انجام داد. بسیاری از سودانی های عادی، حتی منتقدان جدی نیروهای مسلح سودان، به طور فزاینده ای در واکنش به جنایات جنگی و خشونت های نیروهای واکنش سریع، از نیروهای مسلح سودان حمایت کرده اند. نیروهای مسلح سودان به طور فزاینده ای به شبکه های اسلام گرا وابسته شده اند، چرا که این جنبش ها بسیاری از غیرنظامیان را از گردان های مقاومت مردمی بسیج کرده اند. به ویژه گردان البراء بن مالک در حال حاضر در خط مقدم خارطوم علیه نیروهای واکنش سریع می جنگد و در نتیجه محبوبیت یافته است. در ۲۳ نوامبر، نیروهای مسلح سودان پس از یک حمله، سِنجه را