Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
راه می رسند. برادر مردی که به تازگی کشته شده، قصد انتقام از بیل را دارد، اما والکات ابتدا می خواهد از او بازجویی کند. بیل این دو را به عنوان قاتلان خانواده اش می شناسد و اطلاعات نادرستی درباره رایان به آن ها می دهد تا زمان بخرد. در حالی که والکات و افرادش به جایی می روند که فکر می کنند رایان آنجاست، بیل را تا گردن در خاک دفن می کنند. در این میان، رایان یک قاطر و لباس هایی پیدا کرده و با پوشیدن آن ها خود را به شکل یک مکزیکی درمی آورد. او به روستا می رسد و نگهبانانی که از طرف رایان [احتمالاً منظور والکات است] باقی مانده بودند را می کشد. مردم محلی، بیل (که آزاد شده) و رایان را به عنوان دو ناجی می بینند. تحت هدایت رایان، مکزیکی ها خندقی در مقابل ورودی روستا حفر می کنند که پر از کاه و شاخه های خیس شده با نفت است. زنان و کودکان به مکان امنی منتقل می شوند و مردان مسلح شده و در موقعیت های دفاعی قرار می گیرند. والکات متوجه می شود که رایان زمان کافی برای آماده سازی کمین داشته است، بنابراین با گروه کوچکی به سمت جنوب روستا حرکت می کند تا از پشت به آن ها حمله کند. درگیری آغاز می شود و خندق را آتش می زنند تا جلوی ورود گرو
ه والکات را بگیرند، اما با یک بمب، آتش خاموش می شود. در همین حال، والکات از سمت مقابل به روستا رسیده است. آن شب، افراد والکات مارش عزا می نوازند تا روحیه ساکنان را تضعیف کنند. روز بعد، بیل متوجه گردنبندی با طرح جمجمه بر گردن یکی از افراد می شود. او خود اعتراف می کند که در آن شب پانزده سال پیش حضور داشته و خیلی دیر متوجه اتفاقی که در جریان بود شده است؛ او فقط توانسته بود یک کودک را نجات دهد، کودکی که حالا اسلحه ای به سمت او گرفته است. رایان پیشنهاد کمک برای مقابله با افراد والکات را می دهد و قول می دهد که پس از درگیری فرار نکند. افراد گروه والکات حمله می کنند: بیل و رایان از یکدیگر محافظت می کنند. آخرین نفر باقی مانده خود والکات است که توسط رایان با چاقو کشته می شود. در این میان، باد غنایم بانک را پراکنده کرده است. رایان به قولش وفادار می ماند و آماده دوئل با بیل می شود، اما دوئل رخ نمی دهد، زیرا حالا هر دو برای یکدیگر احترام قائل اند. بیل جوان سوار بر اسب دور می شود و رایان برایش آرزوی موفقیت می کند.
نورما پراتلی پارنتی (؛ ۱ ژوئن ۱۹۲۱ – ۲۳ ژوئن ۱۹۴۴ (۲۳ سال)) پارتیزان اهل پادشاهی ایتالیا بود، که توسط نازی ها تیرباران شد و جسد تکه تکه شده اش را روز بعد پیدا کردند. به پاس شجاعت نظامی، به رسم یادبود مفتخر به دریافت مدال طلا شد. زندگینامه. نورما در منطقه مونته روتوندو ماریتیمو متولد شد. در بزرگسالی، به سازمان نیمه مخفی به نام Azione Cattolica پیوست. از سال ۱۹۴۱ به مدت یک سال، در خلوتگاه معنوی ویلا سانتا رجینا در سیه نا اقامت گزید. در واقع در تابستان ۱۹۴۲، پس از نقل مکان به ماسا ماریتیما، با ماریو پراتلی از آگوردو نامزد کرده و در ۳۱ مارس ۱۹۴۳ با او ازدواج کرد و در ۲۹ دسامبر همان سال، آلبرتو ماریو پراتلی تنها پسر نورما و ماریو، به دنیا آمد. وی پس از آتش بس کاسیبیله به طور فعال در جنگ آزادی بخش ایتالیا، در صفوف مقاومت شرکت کرد و برای پارتیزان ها پول و کمک جمع آوری کرد، از فراریان پذیرایی کرد، از زندانیان سابق متفقین پذیرایی کرد، اسلحه و مهمات تهیه کرد و شخصاً در عملیات های مختلف جنگی شرکت داشت. در یک "رستوران" در ماسا ماریتیما، که توسط مادرش اداره می شد، بسیاری از اسرای جنگی خارجی را به فرار از خدمت و پیوستن به
گروه های پارتیزانی سوق داد. یکی از این اسرا، یک سرباز مغولی به نورما خیانت کرد و اجازه داد او و مادرش در شامگاه ۲۲ ژوئن ۱۹۴۴ دستگیر شوند. پس از شکنجه های شدید، نورما پراتلی پارنتی همان شب توسط نیروهای آلمانی در حال عقب نشینی تیرباران شد. جسد تکه تکه شده او روز بعد پیدا شد.
کلیسای جامع ناپل (، ) یا کلیسای جامع عروج مریم، کلیسای جامع کاتولیک ناپل در جنوب ایتالیا و مقر اسقف اعظم ناپل است. این کلیسا به طور گسترده با نام کلیسای جامع سنت جانواریوس () شناخته می شود. تاریخچه. کلیسای جامع فعلی به سبک معماری گوتیک آنژِوین () به دستور شارل یکم ساخته شد. ساخت و ساز در طول سلطنت جانشین او، شارل دوم (۱۲۸۵-۱۳۰۹) ادامه یافت و در اوایل قرن چهاردهم در زمان رابرت ناپل تکمیل شد. این بنا بر روی پایه های دو کلیسای مسیحیت اولیه ساخته شده است که آثار آنها هنوز هم به وضوح دیده می شود. کاوش های زیر ساختمان، آثار باستانی یونانی و رومی را آشکار کرده است. فضای داخلی و آثار هنری. این کلیسای جامع به بقایای باستان شناسی در سردابه کلیسای اصلی و دیرینه مسیحی سانتا رستیتوتا که در همسایگی آن قرار دارد، دسترسی می دهد. در آنجا یک دیوار یونانی متعلق به معبد آپولو، در "اپوس رتیکولاتوم" وجود دارد. در زیر محراب، می توان ستون های پیرامونی یک "دوموس" امپراتوری متأخر را مشاهده کرد؛ همچنین می توان امتدادی از قنات رومی پس از تأسیس شهر و امتدادی از جاده یونانی روی یک سطح شیب دار را مشاهده کرد. یکی دیگر از جاذبه های داخلی، کل
یسای سلطنتی گنجینه سن جنارو است که شامل نقاشی های دیواری از دومنیکینو و جووانی لانفرانکو، محراب هایی از دومنیکینو، ماسیمو استانزیونه و یوسپه د ریبرا، محراب بلند و باشکوه اثر فرانچسکو سولیمنا، نرده برنزی اثر کوزیمو فانزاگو و سایر آثار هنری از جمله یک محفظه نگهداری اشیاء مقدس از استادان فرانسوی قرن چهاردهم می شود. از دیگر آثار هنری می توان به "تابلوی عروج" مسیح اثر پیترو پروجینو، بوم های نقاشی اثر لوکا جوردانو و تعمیدگاه پالئو-مسیحی با موزاییک هایی از قرن چهارم اشاره کرد. کلیسای اصلی، بازسازی قرن هجدهم است و دارای یک نقش برجسته باروک اثر پیترو براچی می باشد. کلیسای مینوتولو که در "دکامرون" اثر بوکاچیو به آن اشاره شده است، دارای نقاشی های دیواری قرن چهاردهم است. این سردابه توسط توماسو مالویتو معمار لومباردی ساخته شده است. نمای بیرونی آن در اواخر قرن نوزدهم توسط انریکو آلوینو بازسازی شد.
دانشگاه برگامو (که به اختصار UniBg نامیده می شود) یک دانشگاه دولتی ایتالیایی است که در سال ۱۹۶۸ تأسیس شد. تاریخچه. اولین مؤسسه دانشگاهی در شهر برگامو، مدرسه عالی روزنامه نگاری و رسانه های صوتی و تصویری بود، یک مدرسه دو ساله تخصصی پس از فارغ التحصیلی که با ابتکار دانشگاه کاتولیک قلب مقدس میلان و با همکاری شهرداری برگامو تأسیس شد، زیر نظر پروفسور ماریو آپولونیو مدیریت می شد، در سال ۱۹۶۱ افتتاح شد و در کاخ پودستا در میدان وِکیا مستقر بود. در ۱۶ نوامبر ۱۹۶۸، «کنسرسیوم برای تأسیس دانشکده های دانشگاهی در برگامو» تشکیل شد که شامل شهرداری، اداره استانی و اتاق بازرگانی بود. پس از تعطیلی دوره زبان های خارجی در دانشگاه بوکونی میلان، در همان سال ۱۹۶۸ تصمیم گرفته شد مؤسسه زبان ها و ادبیات های خارجی تأسیس شود، از طریق یک کمیته مؤسس به ریاست پروفسور ویتوره برانکا. اساسنامه مؤسسه دانشگاهی در دسامبر ۱۹۶۸ تصویب شد. دوره ها در سال تحصیلی ۱۹۶۸-۶۹ آغاز شد، با برانکا به عنوان رئیس دانشگاه، و پنج زبان اصلی (فرانسوی، انگلیسی، اسپانیایی، روسی و آلمانی) تدریس می شد. در سال ۱۹۷۴ ، تحت مدیریت رئیس دانشگاه سریو گالئوتی، رشته کارشناسی اقت
صاد و بازرگانی تأسیس شد. تقویت مطالعات در حوزه اقتصادی به طور منظم تحت هدایت رئیس دانشگاه جورجیو سِگئو ادامه یافت تا اینکه در سال ۱۹۸۵، دانشکده اقتصاد و بازرگانی تأسیس شد. در دوران ریاست دانشگاه پیِترو انریکو فرّی، در سال ۱۹۹۱، دانشکده مهندسی در دالمینه با رشته مهندسی مدیریت راه اندازی شد، و بلافاصله پس از آن رشته مهندسی مکانیک نیز اضافه شد، در حالی که در ۱ نوامبر ۱۹۹۲، با نام دانشگاه برگامو، این دانشگاه به یک مؤسسه دولتی تبدیل شد. در دوران ریاست دانشگاه آلبرتو کاستولدی (۱۹۹۹–۲۰۰۹)، دانشکده ادبیات و فلسفه تأسیس شد و دوره های جدید روان شناسی بالینی و علوم تربیتی به آن اضافه شد، همچنین دانشکده حقوق در سال ۲۰۰۴ راه اندازی گردید. در سال ۲۰۰۱، دانشکده اقتصاد از شهر بالا به برگاموی پایین، در خیابان دِی کانیانا منتقل شد. با استقرار در مجموعه سنت آگوستین و کالج سابق بارونی مجاور که هسته یک قطب جدید علوم انسانی را تشکیل می دهند، و انتقال برخی دفاتر به ساختمان خیابان سان برناردینو، مساحت کلی دانشگاه به بیش از ۴۰,۰۰۰ متر مربع افزایش یافت. از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۵، ریاست دانشگاه بر عهده استفانو پاله آری بود و سالن اصلی دانشگا
ه در کلیسای قرن سیزدهمی سنت آگوستین افتتاح شد. ساختار. این دانشگاه در ۸ دانشکده (یا بخش) سازمان دهی شده است: مکان ها. دانشگاه برگامو در سه پردیس سازمان دهی شده است: پردیس علوم انسانی، پردیس اقتصادی-حقوقی و پردیس مهندسی، که در نقاط مختلف شهر برگامو و دالمینه قرار دارند. پراکندگی ویژه مکان های دانشگاه نه تنها نتیجه گسترش تدریجی دانشگاه در طول سال ها است، بلکه ناشی از انتخاب آگاهانه دانشگاه برای ادغام و تعامل بهتر با بافت شهری نیز می باشد. پردیس علوم انسانی در مرکز تاریخی شهر (Città Alta) قرار دارد، و دانشکده زبان ها، ادبیات ها و فرهنگ های خارجی در ساختمان قرن چهارده-پانزدهمی که پیش تر محل اقامت خواهران خیریه بود، مستقر است. همچنین در برگاموی بالا، در کاخ قرن هفدهمی ترزی (قبلاً Quattrini)، دفتر ریاست دانشگاه قرار دارد. دانشکده علوم انسانی و اجتماعی در میدان سنت آگوستین و در داخل صومعه سابق مرتبه آگوستینیان، که در سال ۱۲۹۰ در برگامو تأسیس شد، واقع شده است؛ مارتین لوتر نیز در سال ۱۵۱۰ در طول سفرش به ایتالیا مدتی در آنجا اقامت داشته و امروزه کتابخانه علوم انسانی نیز در همانجا مستقر است. با توافقی با شهرداری، از سپت
امبر ۲۰۱۵ کلیسای منسوب به راهبان آگوستینیان، جایی که به گفته لوئیجی تادینی لوتر اولین مراسم عشای ربانی خود را برگزار کرد، به سالن اصلی دانشگاه تبدیل شد. پردیس علوم انسانی با دانشکده ادبیات، فلسفه و ارتباطات، که در خیابان پیگنولو و در ساختمانی قرن نوزدهمی که پیش تر به عنوان خوابگاه (کالج سابق بارونی) استفاده می شد، تکمیل می شود. پردیس اقتصادی-حقوقی در بخش جدیدتر شهری (Città Bassa) و در خیابان دِی کانیانا قرار دارد و شامل دانشکده های علوم بازرگانی، علوم اقتصادی و حقوق می باشد. در دالمینه، پردیس مهندسی واقع است که دانشکده های مهندسی مدیریت، اطلاعات و تولید، مهندسی و علوم کاربردی و همچنین آزمایشگاه های آموزشی و پژوهشی وابسته به آن ها را در خود جای داده است. در کنار محوطه مهندسی، مرکز ورزشی دانشگاه برگامو (CUS) قرار دارد. هویت بصری. در ماه دسامبر ۲۰۱۸، به مناسبت پنجاهمین سالگرد تأسیس، دانشگاه هویت بصری خود را بازنگری کرد: به جای عبارت «Universitatis Studium Bergomensis» که از مؤسسه دانشگاهی پیشین به ارث رسیده بود، عبارت مناسب تر «Universitas Studiorum Bergomensis» جایگزین شد. عناصر هویتی لوگوی دانشگاه، هرچند تحت س
بک سازی و ساده سازی گرافیکی قرار گرفتند، همان عناصر اصلی باقی ماندند.
نیکیتی ( به یونانی : Νικήτη ) روستایی است که در ۱۰۰ کیلومتری جنوب شرقی سالونیک در شبه جزیره خالکیدیکه در مقدونیه، یونان واقع شده است . این شهر مرکز واحد شهری و شهرداری سیتونیا است . این شهر دارای بخش قدیمی حفظ شده ای از شهر است. بخش جدیدتر شهر در ساحل دریا واقع شده است، جایی که ساحل و اسکله تازه ساخته شده قرار دارند. تاریخچه. شهر یونان باستان گالیپسوس در جنوب نیکیتی، نزدیک ساحل کاستری واقع شده بود. بقایای یک کلیسای یونانیان بیزانس اولیه مربوط به قرن پنجم در نزدیکی ساحل آگیوس گئورگوس در ساحل نیکیتی وجود دارد. بخش قدیمی روستای نیکیتی به اوایل قرن چهاردهم میلادی برمی گردد، زمانی که ساکنان برای جلوگیری از حملات دزدان دریایی به داخل کشور نقل مکان کردند. روستای قدیمی در منطقه ای تپه ای و در چند صد متری دریا واقع شده است و کلیسای سنت نیکیتاس در بالاترین نقطه روستا قرار دارد. نیکیتی از قرن پانزدهم تا زمان آزادی در جنگ های بالکان در سال ۱۹۱۲ تحت حکومت ترکیه عثمانی بود . این شهر در دهه ۱۹۴۰ در طول جنگ جهانی دوم و جنگ داخلی یونان آسیب های بیشتری دید. در دهه ۱۹۵۰ صلح بازگشت و روستا به طور قابل توجهی شروع به گسترش به سمت
ساحل کرد. در دهه ۱۹۷۰، دشت ساحلی در برنامه های توسعه روستا گنجانده شد و ساختمان های جدید زیادی در آنجا ساخته شد. مهم ترین بخش اقتصادی در نیکیتی گردشگری است. گردشگری در دهه ۱۹۸۰ رونق گرفت، زمانی که سواحل نیکیتی مانند آی یانیس، کالوگریا و لاگوماندرا محبوب شدند. پس از سال ۲۰۱۰، در حین بازسازی، یک اسکله در ساحل نیکیتی ساخته شد. از دیگر فعالیت های اقتصادی مهم در نیکیتی می توان به زنبورداری و پرورش زیتون اشاره کرد. گردشگری. خالکیدیکه از اواخر دهه ۱۹۵۰، زمانی که مردم سالونیکی تعطیلات تابستانی خود را در روستاهای ساحلی مانند نیکیتی می گذراندند، یک مقصد گردشگری تابستانی محبوب بوده است. در ابتدا، گردشگران در خانه های روستاییان اتاق اجاره می کردند. تا دهه ۱۹۷۰، گردشگران اتریشی و آلمانی بیشتر به چالکیدیکی سفر می کردند. در دهه ۱۹۸۰، رونق گردشگری آغاز شد. پس از سال ۲۰۱۰، بسیاری از گردشگران از کشورهای همسایه مانند صربستان و بلغارستان غالب شدند. در سال ۲۰۱۵، یک اسکله ساخته شد. نزدیکترین فرودگاه در ۹۰ کیلومتری تسالونیکی قرار دارد. گشت و گذار در نیکیتی شامل معماری و کلیساهای قدیمی شهر قدیمی، کافه ها و بارهای کنار ساحل که در تاب
ستان شلوغ هستند و سواحل جنوب نیکیتی از جمله ساحل کالوگریا، ساحل آگیوس ایوانیس و ساحل لاگوماندرا می شود.
کاخ آلدوبراندسکی یا کاخ دلا پرووینچیا مقر استان گروستو در ایتالیا است و در میدان دانته، میدان اصلی شهر واقع شده است. این بنا به سبک احیای معماری گوتیک توسط معمار لورنتزو پورچاتی طراحی و در سال ۱۹۰۳ تکمیل شد. نام آن از خاندان باستانی آلدوبراندسکی گرفته شده است، زیرا به اشتباه تصور می شد که در قرون وسطی قلعهٔ این خاندان در همین مکان قرار داشته است. تاریخچه. در ابتدای سال ۱۸۹۸، پانصد شهروند گروستو دادخواستی به شورای استان برای خرید و مرمت پالاتزو پره توریو ارسال کردند تا آن را به عنوان دفتر اداری استان مورد استفاده قرار دهند. این کاخ، که مدت ها محل دادگاه های مدنی و ادارات عمومی بود، در آن زمان به واحدهای مسکونی و مغازه ها تقسیم شده و از چهار بخش مختلف تشکیل می شد. پس از کنار گذاشتن ایدهٔ ساخت یک ساختمان جدید خارج از دیوارهای گروستو به دلیل مخالفت شدید مردم، شورای استان تصمیم گرفت پروژه ای جدید را با تخریب سازه های موجود آغاز کند. این پروژه به معمار لورنتزو پورچاتی و مهندس سیریاکو سالوادوری سپرده شد. کمیته داوری به ریاست معمار گوگلیلمو کالدرینی از پروجا، طرح پورچاتی را با توجه به هزینه و جنبهٔ زیبایی شناسی انتخا
ب کرد. طرح نهایی، که با طرح اولیه متفاوت بود، بر اساس توصیه های کالدرینی بازنگری و اصلاح شد. عملیات تخریب در پاییز ۱۸۹۹ آغاز گردید و ساخت بنا توسط شرکت پیه رو چیاباتی از گروستو، با هزینهٔ کل ۶۸٬۴۰۸ لیره، در ۵ آوریل ۱۹۰۰ شروع شد. این کاخ جدید در ۳۱ مهٔ ۱۹۰۳ با حضور مقامات رسماً افتتاح شد. توصیف. بیرون. ساختمان در مرکز تاریخی گروستو، در میدان دانته قرار دارد. این بنا دارای نقشهٔ چندضلعی و حجمی پیچیده با دو، سه و چهار طبقه به همراه میان طبقه است. نمای احیای گوتیک آن نامتقارن و در چهار بخش تقسیم شده: دو برج بلند و دو بخش کوتاه تر. طبقهٔ همکف دارای پایهٔ تراورتن با ورودی ها و پنجره های متعدد از جمله رواق است. طبقه اشرافی دارای پنجره های سه بخشی متقارن و بالکنی مرکزی با پایه های مرمرین رنسانسی است. طبقهٔ سوم دارای پنجره های دوتایی و چهارتایی بوده و نما با دندانه داری بام پایان می یابد. سمت غربی دارای نمای آجری و یک لوجیا تراورتنی و سمت شرقی دارای نمای آجری ساده است. درون. فضای داخلی شامل دهلیزی به سبک گوتیک با نقاشی های تزئینی و سقف طاق دار است. پلهٔ سنگی در دههٔ ۱۹۹۰ بازسازی شد. در سمت راست دهلیز سالن بزرگ جلسات و
بخش های خدماتی قرار دارد و در سمت چپ، دفتر سرایداری، پلهٔ خدماتی و آسانسور واقع است. پلکان مرکزی، با ظاهری قرون وسطایی، دارای سقف طاق دار صلیبی و ستون های سنگی است. طبقهٔ اشرافی شامل دفاتر مدیریت و تالار شورای استان است که به سبک احیای گوتیک تزئین شده و دارای مبلمان چوبی طراحی شده توسط معمار است. طبقهٔ سوم دارای دفاتر اداری است و طبقهٔ چهارم شامل یک اتاق در برج غربی و یک تراس چندسطحی است. بازخورد. ساخت این کاخ که با حمایت شدید مردم گروستو همراه بود، با استقبال فراوان روبه رو شد: «از دیدگاه تزئینی، گروستو یکی از زیباترین بناهای مدنی خود را باز خواهد یافت و با بازسازی در سبک گوتیک سیه نایی، بنایی که به دست نادانی و بربریت دوران تخریب شده بود، احیا خواهد شد». کوآتروکی (۲۰۰۶) می نویسد: «در پیروزی پنجره های سه بخشی، کنگره ها و کنسول ها، کاخ استانی یک صحنه پردازی زنده و ماهرانهٔ قرون وسطایی است» و «یک پس زمینهٔ شهری باشکوه که با تأکید صحنه آرایانه، یکی از فضاهای محوری مرکز تاریخی را به خوبی تعریف می کند». لونگو (۲۰۰۶) نیز در توصیف فضای داخلی تأکید می کند که «دیوارهای مزین به فرسکوها، تزئینات تیرها و حکاکی های صندل
ی ها و نیمکت ها—که همگی توسط معمار طراحی شده اند—نشان دهندهٔ تلاش برای بازآفرینی سبک کاخ های قرون وسطایی است، شاید حتی بازتابی از فضای کارگاه ساختمانی که در آن مرزی میان طراح و صنعتگر وجود نداشت».
میدان دانته (که با نام میدان زنجیرها، نیز شناخته می شود) میدان اصلی شهر گروسستو در منطقه توسکانی ایتالیا است. این میدان در مرکز تاریخی شهر قرار دارد و در محدوده دیوارهای سده شانزدهمی شهر جای گرفته است. برخی از مهم ترین ساختمان های شهر در این میدان قرار دارند، از جمله کلیسای جامع سن لورنتسو و کاخ الدوبراندسکی، که مقر استان گروسستو است. این میدان در شمال به میدان دومو می رسد که نمای اصلی کلیسا رو به آن قرار دارد. تاریخچه. میدان اصلی شهر گروسستو از سال ۱۲۲۲ با نام "پلاتئا کومونیس" ثبت شده است. میدان اولیه کوچک تر از میدان کنونی بود و میان کلیسای پاریشی سانتا ماریا (که در ۱۱۳۸ به کلیسای جامع ارتقا یافت) و تالار شهر اولیه قرار داشت. در ۱۲۹۲ بخشی از میدان به کوریای جدید شهر اختصاص یافت. در اواخر سده ۱۳ و آغاز سده ۱۴ بازسازی های شهری عمده ای به الهام از میدان دل کامپوی سینا انجام شد و ساختمان های عمومی مهم رو به میدان ساخته شدند. ساختمان ها و یادمان ها. کلیسای جامع گروسستو. سمت راست کلیسای جامع سنت لارنس، لبه شمال شرقی میدان دانته را مشخص می کند، در حالی که نمای آن رو به میدان دل دومو است. این کلیسا در قرن سیزدهم در
محل احتمالی کلیسای سانتا ماریا در اوایل قرون وسطی ساخته شده است. ظاهر فعلی کلیسای جامع حاصل مرمت های اواسط قرن نوزدهم است. در سال ۲۰۱۳، یک رمپ مرمری در سمت راست اضافه شد تا دسترسی افراد دارای معلولیت را فراهم کند. کاخ الدوبراندسکی. کاخ آلدوبراندسکی، که معمولاً با نام کاخ پرووینسیا شناخته می شود، از شرق با میدان دانته هم مرز است. ساخت آن در سال ۱۹۰۰، پس از تخریب کاخ پرتوریو در پاییز سال قبل، آغاز شد. این بنا که توسط معمار لورنزو پورچیاتی طراحی شده و در طول ساخت توسط گوگلیلمو کالدرینی تغییراتی در آن ایجاد شده است، به سبک گوتیک احیا شده و یادآور معماری قرون وسطایی سیه نا است. این بنا در ۳۱ مه ۱۹۰۳ افتتاح شد و از آن زمان به عنوان مرکز استان گروستو فعالیت داشته است. کاناپونه. مجسمه لئوپولد دوم توسکانی () که معمولاً با نام "کاناپونه" شناخته می شود، یک بنای یادبود مرمر سفید است که در مرکز میدان واقع شده است. این بنا توسط لوئیجی مجی تراشیده شده است. در سال ۱۸۴۶، این مجسمه لئوپولد دوم، دوک بزرگ توسکانی را به تصویر می کشد که به سبک رومی های باستان لباس پوشیده است. دوک بزرگ در حالی نشان داده شده است که با دست چپ خود از
زنی که کودک فوت شده ای را در آغوش گرفته است، حمایت می کند، در حالی که دست راستش را برای کمک به پسری خندان دراز کرده است. در زیر پای راستش، سر ماری را که مورد حمله یک گریفین نیز قرار گرفته است، له می کند. این ترکیب عمیقاً تمثیلی است: لئوپولد دوم، که به عنوان یک حکیم رومی به تصویر کشیده شده است، نماد ناجی مارمما (زن) است که نسل ها رنج کشیده است (کودک مرده). پسر خندان نماینده نسل های آینده است و از دوک بزرگ به خاطر احیا و اصلاحات ارضی اش که بلای مالاریا (مار) را از بین برد، قدردانی می کند. گریفین، نماد گروستو، مظهر قدرت و پشتکار مردم آن است که در تحول سرزمین خود نقش داشته اند. ستون اعلان ها. "کولونا دی باندی" یک ستون رومی باستانی است که در ضلع شمالی میدان، در سمت راست کلیسای جامع واقع شده است. وجود آن در "میدان" به سال ۱۶۱۷ میلادی برمی گردد و در اسناد بعدی تا سال ۱۸۳۲ تأیید شده است و به عنوان مکانی عمومی برای نصب اعلان های شهرداری ("باندی") مورد استفاده قرار می گرفت. ستون اصلی در سال ۱۸۴۶ با بازسازی میدان برداشته شد و گم شد. بنای یادبود فعلی - ستونی مربوط به قرن دوم میلادی که در سال ۱۸۶۳ در روسلایی پیدا شد - در
سال ۱۹۶۶، در جشن دویستمین سالگرد تأسیس استان گروستو، در همان مکان قرار داده شد.
کلودیو ترتزانی (; – ) ژنرال نیروی زمینی ایتالیا بود، که در فاصله سال های ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۰ به عنوان پنجمین رئیس ستاد دفاع ایتالیا فعالیت می کرد. زندگی نامه. ترتزانی در ساویلیانو، پیمونت زاده شد و در جوانی به ارتش سلطنتی ایتالیا پیوست و در سپاه آلپینی ثبت نام کرد. او در جنگ ایتالیا و ترکیه و در جنگ جهانی اول شرکت کرد و در اواخر جنگ به عنوان افسر ستاد خدمت کرد و به خاطر رفتارش در طول عقب نشینی پس از نبرد کاپورتو و به خاطر نقشش در نبرد ویتوریو ونتو، مدال نقره شجاعت نظامی و نشان صلیب شوالیه از نشان نظامی ساووی را دریافت کرد. پس از پایان جنگ، او معلم مدرسه جنگ ارتش ایتالیا در تورین شد و بعداً به سپاه ارتش اودین منتقل شد. در اوایل دهه ۱۹۲۰، او فرماندهی هنگ ۹۰ پیاده نظام «سالرنو» را بر عهده داشت. در سال ۱۹۳۷، فرماندهی لشکر دوم سواره نظام امانوئل فیلیبرتو تستا دی فرو و بعداً فرماندهی سپاه ارتش پادوا به او سپرده شد. در سال ۱۹۳۸ به دلیل شایستگی های استثنایی به درجه سپهبدی ارتقا یافت و در همان سال به شرق آفریقا، تحت فرماندهی ایتالیا، اعزام شد و در آنجا سمت رئیس ستاد نیروهای مسلح در مستعمره و همچنین معاون فرماندار تحت فرمانده
ی پیترو بادولیو را بر عهده گرفت. او هنوز در این سمت، که اکنون تحت فرماندهی دوک آئوستا بود، خدمت می کرد که جنگ جهانی دوم آغاز شد و فرماندهی نیروهای ایتالیایی را در طول لشکرکشی شرق آفریقا بر عهده داشت. در ماه مه ۱۹۴۱، در پایان محاصره آمبا آلاگی، او به همراه دوک و ژنرال های لوئیجی فروسی، پیترو پینا پارپاگلیا و مارینو والتی-بورگنینی تسلیم بریتانیایی ها شد. سپس او به عنوان اسیر جنگی به بریتانیای کبیر فرستاده شد و بعداً به ایالات متحده منتقل شد، ابتدا در کمپ کراسویل و بعداً در کمپ مونتیچلو. پس از آتش بس کاسیبیل، ترتزانی آزاد شد و به ستاد واحدهای خدمات ایتالیا در واشینگتن پیوست. در دسامبر ۱۹۴۴ او به وطن بازگردانده شد و به خدمت فعال در ارتش هم پیمان ایتالیا بازگشت. در ۲ مه ۱۹۴۵ او به عنوان رئیس ستاد کل منصوب شد، پستی که حتی پس از تأسیس جمهوری ایتالیا نیز در آن باقی ماند. از سال ۱۹۴۸ به رئیس ستاد دفاع تغییر نام داد. او این سمت را تا سال ۱۹۵۰ بر عهده داشت. ترتزانی در سال ۱۹۵۵ پس از یک بیماری طولانی در رم درگذشت.
کارانوس یا کارانوس ( یونانی : Κάρανος ، رومی شده : Káranos ) اولین پادشاه پادشاهی یونان باستان مقدونیه بر اساس روایات بعدی بود. با این حال، طبق گفته هرودوت ، اولین پادشاه پردیکاس اول بود. کارانوس اولین بار توسط تئوپومپ گزارش شده است. بنیان گذار اسطوره ای دودمان آرگید است .
مناره یا برج ناقوس جوتو (به ایتالیایی: "Campanile di Giotto") یک برج ناقوس مستقل است که بخشی از مجموعه ساختمان های کلیسای جامع فلورانس در میدان دوئومو، فلورانس در فلورانس، ایتالیا را تشکیل می دهد. این برج در کنار باسیلیکای سانتا ماریا دل فیوره و غسل تعمید سن جووانی قرار دارد و یکی از نمونه های شاخص معماری گوتیک فلورانسی به شمار می آید؛ با طراحی جوتو، تزیینات غنی پیکره سازی و پوشش های مرمری چند رنگ. این سازه باریک دارای پلان مربع به ضلع ۱۴٫۴۵ متر است و ۸۴٫۷ متر ارتفاع دارد و در هر گوشه پشت بندهای چندضلعی دارد. برج به صورت افقی به پنج طبقه تقسیم می شود. تاریخچه. پس از مرگ آرنولفو دی کامبیو، اولین سرپرست کارهای کلیسا، در سال ۱۳۰۲ و پس از بیش از سی سال وقفه، نقاش مشهور جوتو دی بوندونه در ۱۳۳۴ به عنوان جانشین او منصوب شد. او در آن زمان ۶۷ سال داشت و انرژی خود را بر طراحی و ساخت برج ناقوس کلیسا متمرکز کرد. نخستین سنگ بنا در ۱۹ ژوئیهٔ ۱۳۳۴ گذاشته شد. طراحی او با رنگ آمیزی مرمرهای کلیسا که توسط آرنولفو دی کامبیو اجرا شده بود هماهنگ بود و جلوه ای شبیه به نقاشی به برج داد. او همچنین از "کیاروسکورو" و نوعی پرسپکتیو استف
اده کرد و به جای اسکلت ظریف گوتیک، سطحی پوشیده از مرمرهای رنگی در الگوهای هندسی به کار برد. وقتی در ۱۳۳۷ درگذشت، تنها طبقهٔ همکف با پوشش مرمر خارجی کامل شده بود: الگوهای هندسی از مرمر سفید کارارا، مرمر سبز پراتو و مرمر قرمز سیه نا. این طبقه در سه سمت با نقش برجسته هایی در پنل های شش ضلعی تزئین شد. بعدها پنل های بیشتری به دست آندره آ پیزانو و سپس لوکا دلا روبیا افزوده شد. آثار هنری. تمام آثار هنری فعلی در برج ناقوس کپی هستند. آثار اصلی بین سال های ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۷ برداشته شده اند و اکنون در موزه اپرای دومو، پشت کلیسای جامع، به نمایش گذاشته شده اند. پنل های شش ضلعی. پنل های شش ضلعی در طبقه پایین، تاریخ بشر را با الهام از سفر پیدایش به تصویر می کشند و از ضلع غربی شروع می شوند: تابلوهای سفر پیدایش به آندره آ پیزانو نسبت داده می شوند، به جز «جوبال» به نینو پیزانو و «توبال کین» به دستیار آندره آ پیزانو. هفت پنل شش ضلعی در ضلع جنوبی، گیونیتوس (نجوم)، هنر ساختمان سازی، پزشکی، شکار، پشم بافی، فورونئوس (قانون گذاری)، ددالوس (پرواز) را به ما نشان می دهند. آنها دوباره به آندره آ پیزانو نسبت داده شده اند، به جز گیونیتوس و هنر
ساختمان سازی به کارگاه او، و پزشکی و فورونئوس به نینو پیزانو. ضلع شرقی به دلیل وجود درب ورودی، تنها شامل پنج تابلو است. این تابلوها «هنرهای آزاد» را به تصویر می کشند: دریانوردی، عدالت اجتماعی، کشاورزی، هنر جشنواره ها و اقلیدس (معماری). سه تابلوی اول به آندره آ پیزانو و دو تابلوی آخر به نینو پیزانو نسبت داده شده اند. «مریم مقدس و کودک» در ایوان سرپوشیده و «دو پیامبر و منجی» در بالای شیروانی بالای درب ورودی، هر دو به آندره آ پیزانو نسبت داده شده اند. لوزی ها. لوزی ها، در سطح بعدی، از قبل سبک متفاوتی را نشان می دهند: پیکره های مرمری بر زمینه ای از ماجولیکای آبی خودنمایی می کنند. تقریباً همه این بازنمایی های تمثیلی به آندره آ پیزانو یا مکتب او نسبت داده می شوند: مجسمه های درون طاقچه ها. در طبقه بعدی در هر طرف، چهار مجسمه در طاقچه ها قرار دارند. آنها در دوره های مختلف حجاری شده اند: سه سطح برتر. این طبقات توسط فرانچسکو تالنتی، استاد آثار از سال ۱۳۴۸ تا ۱۳۵۹ ساخته شده اند. هر طبقه از طبقه پایین بزرگتر است و از هر بُعدی فراتر از آن امتداد دارد، به طوری که تفاوت اندازه آنها دقیقاً با تأثیر پرسپکتیو مقابله می کند. در
نتیجه، سه طبقه بالایی برج، وقتی از پایین دیده می شوند، دقیقاً از نظر اندازه برابر به نظر می رسند. پنجره های عمودی دیوارها را باز می کنند، طرحی که از مناره سینا گرفته شده است. تالنتی به جای مناره، یک تراس بزرگ بیرون زده ساخت. نقش برجسته ها، مجسمه ها و تزئینات، وقتی از منظر فلسفه اسکولاستیک قرون وسطی تفسیر شوند، یک کل منسجم را تشکیل می دهند. [ "" ] ناقوس ها. در برج جوتو هفت ناقوس وجود دارد: