Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فاصله خشم و انزجار مردم در سراسر ایتالیا نسبت به این حمله فوران کرد. در تمام شهرهای بزرگ ایتالیا، هزاران نفر تظاهرات احساسی علیه بمب گذاری و افزایش تنش های اجتماعی ناشی از بحران اقتصادی برگزار کردند. ماریو مونتی، نخست وزیر ایتالیا، که در آن زمان برای شرکت در اجلاس گروه هشت در کمپ دیوید در خارج از کشور به سر می برد، این حمله را تحت عنوان حمله ای «بزدلانه» و «بی سابقه» محکوم کرد. فرانسوا اولاند، رئیس جمهور فرانسه نیز در این اجلاس حضور داشت. او «همبستگی عمیق» فرانسه را با ملت ایتالیا ابراز کرد. پاپ بندیکت شانزدهم این حمله را «نفرت انگیز» خواند. پس از این حادثه، در ایتالیا سه روز عزای عمومی اعلام شد و پرچم ایتالیا در سرتاسر این کشور به حالت نیمه افراشته درآمد. جمعیت زیادی از مردم محلی برای ادای احترام به محل این دبیرستان رفتند و با گذاشتن گل در محل بمب گذاری، به قربانیان این حادثه ادای احترام کردند. مدیر مدرسه، آنجلو رامپینو، اظهارات خشمگینانه خود را چنین بیان کرد: «این نخستین بار در ایتالیا است که به یک مدرسه حمله می شود. کل کشور باید برخیزد. ما نمی توانیم این را بپذیریم.» در شب پس از بمب گذاری، ماریا د فیلیپی،
مجری برنامهٔ استعدادیابی دوستان ماریا د فیلیپی، بخش نهایی یازدهمین دوره از برنامهٔ تلویزیونی خود را به یاد ملیسا باسی تقدیم کرد. پیامدها. در روز دوشنبه، ۲۱ مهٔ ۲۰۱۲، مراسم دولتی تشییع ملیسا باسی، قربانی این حادثه، در "کلیسای مادر مسانیه" متعلق به قرن هفدهم در مسانی، کومونه محل زندگی او، برگزار شد. این مراسم به صورت زنده از شبکه رایدو پخش شد. سیاستمداران برجسته، وزرای دولت و مقامات محلی، از جمله نخست وزیر مونتی و رئیس مجلس نمایندگان ایتالیا، جیان فرانکو فینی، در این مراسم حضور داشتند. نقش مافیا. رهگیری های انجام شده بر روی نخستین مظنون حادثه نشانگر ارتباط حادثه با جرایم سازمان یافته و پیمان مافیای دولتی بود و نشان می داد که گروه های مافیای محلی در این حادثه دخیل بوده اند. چند هفته پیش از این رویداد، انفجار یک بمب منجر به آسیب دیدن یک افسر ضد اخاذی شد و حملاتی که پلیس متعاقباً انجام داد، منجر به دستگیری ۱۶ عضو مافیا شد. علاوه بر این، این مدرسه به نام قاضی دادستان فرانچسکا مورویلو (همسر جووانی فالکونه)، قربانی مافیا که در یک بمب گذاری تروریستی گسترده به قتل رسید، نام گذاری شده است و بمب گذاری بریندیزی تنها پنج ر
وز پیش از بیستمین سالگرد بمب گذاری کاپاچی رخ داد و قرار بود در همان روز راهپیمایی ضد مافیایی در بریندیزی برگزار شود. بازداشت ها و زندان. ظرف ۲۴ ساعت پس از حمله، پلیس دو مرد مظنون به انجام بمب گذاری را دستگیر کرد. پس از بررسی فیلم گرفته شده از دوربین های امنیتی اطراف توسط پلیس، این دو مرد برای بازجویی بازداشت شدند. فیلم ها نشان می دادند که مردی میانسال و خوش پوش، درست پس از پیاده شدن دانش آموزان از اتوبوس، کنترل از راه دور را فعال می کند که بمب را منفجر می کند. یکی از مظنونان مردی بین ۵۰ تا ۵۵ ساله بود که سابقهٔ نظامی گری و «آشنایی با علم الکترونیک» داشت. هر دو مرد متعاقباً پس از اینکه پلیس تشخیص داد که هیچ ارتباطی با بمب گذاری ندارند، آزاد شدند. به دلیل فقدان شواهد ملموس، در ادامهٔ تحقیقات از جرایم سازمان یافته چشم پوشی شد. در ژوئن ۲۰۱۳، جووانی وانتاگیاتو، که اعتراف کرد به دلایل شخصی این بمب گذاری را مدیریت کرده است، به جرم ارتکاب این جرم به حبس ابد محکوم شد.
جشنواره موسیقی کاستروکارو () یک مسابقه موسیقی ایتالیایی است که از سال ۱۹۵۷ هر ساله در شهر کاستروکارو ترمه ای ترا دل سوله، در نزدیکی فورلی برگزار می شود. این مسابقه منحصراً برای استعدادهای جدید در نظر گرفته شده است و از سال ۱۹۶۲ تا اوایل دهه هشتاد میلادی، زمانی که به سرپرستی جانی راورا بر اساس توافقی با جشنواره موسیقی سانرمو دو نفر برتر مسابقه به جشنواره سانرمو راه یافتند، بیشترین محبوبیت خود را داشت. خوانندگانی که توسط این رویداد مشهور شدند عبارتند از جیلیولا چینکوئتی، ایوا زانیکی، زوکرو فورناچاری، کاترینا کازلی، لائورا پائوزینی، اروس راماتسوتی و آلیس. برندگان. برگزیدگان جشنواره عبارتند از:
یادآوری یا فراموشی زدایی () در شناخت شناسی افلاطون به معنای بازیابی دانش فطری است که پیش از تولد شکل گرفته است. مفهوم یادآوری یعنی این که فرد این دانش را از درون خود مجدداً کشف می کند. این موضع در تقابل با دکترین تجربه گرایی است که بر اساس آن، شناخت از طریق تجربه و ادراک حسی ممکن می شود. افلاطون مفهوم یادآوری را در مکالمات سقراط شرح و بسط داده است. فلسفهٔ نوافلاطونی. در نگاه مفسران متأخر افلاطون، مفهوم یادآوری بیشتر از آن که مرتبط با شناخت باشد، مرتبط با هستی شناسی بود. فلوطین صراحتاً به یادآوری اشاره نمی کند، چرا که کلیتِ دانش مُثُل (لوگوس) از منبعی خارج از زمان (دایاد یا نوس الهی) سرچشمه می گیرد و به واسطهٔ تأمل در دسترسِ روح قرار دارد. با این حال در فلسفهٔ نوافلاطونی، نظریهٔ یادآوری بخشی از افسانهٔ هبوط روح شد. نوافلاطونیان از مفهوم خاطرهٔ روحانی برای توضیح منشأ غیرمادی روح و شرح چگونگیِ فراخوانش خاطراتِ روح جهانی در زندگی روزمرهٔ انسان ها استفاده می کردند. یادآوری نزدیک ترین حالت ذهن بشری به تجربهٔ آزادی روح پیش از گرفتار شدن به ماده است. روند حلول در فلسفهٔ نوافلاطونی همچون ضربه ای توصیف شده است که باعث
می شود روح تجربیات خود (و غالباً منبع الهی اش را) فراموش کند.
مدرسهٔ تئاتر هنری مسکو (, ) مدرسه-استودیوی وابسته به تئاتر هنری چخوف مسکو است. این نهاد یک مؤسسهٔ آموزشی دولتی است که از سال ۱۹۴۳ تاکنون فعالیت دارد. ایدهٔ تأسیس این مدرسه استودیویی را ولادیمیر نمیروویچ-دانچنکو مطرح کرد. این مدرسه دارای سه دانشکده است — بازیگری (مدت دوره: ۴ سال؛ نسبت رقابت: ۳۰ داوطلب به ازای هر یک ظرفیت پذیرش)، کارگردانی صحنه (مدت دوره: ۵ سال؛ نسبت رقابت: ۳ داوطلب به ازای هر یک ظرفیت پذیرش) و تهیه کنندگی (مدت دوره: ۵ سال؛ نسبت رقابت: ۴ داوطلب به ازای هر یک ظرفیت پذیرش). شیوهٔ تحصیل در همهٔ رشته ها، حضوریِ تمام وقت است. تاریخچه. ایدهٔ ایجاد «مدرسه-استودیو» نخستین بار در نشست رهبران تئاتر هنری مسکو در تاریخ ۲۱ مارس ۱۹۴۳ مطرح شد. این ایده، واپسین وصیت کارگردان و مدرس، ولادیمیر نمیروویچ-دانچنکو، بود که یک ماه بعد، در ۲۵ آوریل ۱۹۴۳، بر اثر سکتهٔ قلبی درگذشت. روز بعد (۲۶ آوریل ۱۹۴۳)، قطعنامهٔ ویژه ای از سوی شورای کمیسارهای خلق جمهوری فدراتیو سوسیالیستی شوروی روسیه منتشر شد که بندی در آن به ایجاد این مدرسه-استودیو اختصاص داشت. مدرسه-استودیو در ۲۰ اکتبر ۱۹۴۳ افتتاح شد. نخستین رئیس آن، کارگردان و منتق
د تئاتر، واسیلی گریگوریویچ ساخنوفسکی () بود. نخستین دورهٔ آموزشی شامل ۲۷ دانشجو بود که در سال ۱۹۴۷ فارغ التحصیل شدند. در دههٔ ۱۹۴۰، تنها یک دانشکده برای بازیگران تئاتر درام و سینما وجود داشت. در سال ۱۹۸۷، شاخهٔ جدیدی برای طراحان صحنهٔ تئاتر، به سرپرستی والری یاکوولیویچ لونتال، افتتاح شد. در سال ۱۹۸۹، دپارتمان جدیدی برای هنرمندان-تکنولوژیست های طراحی لباس صحنه، به سرپرستی هنرمند مردمی روسیه، النورا پتروونا ماکلاکوا ()، آغاز به کار کرد. دپارتمان نورپردازی نیز در سال ۱۹۸۸ تأسیس شد. در سال ۱۹۹۱، دپارتمان مدیریت تئاتر در این مدرسه ایجاد شد و در سال ۲۰۰۵، این دپارتمان به دانشکدهٔ تهیه کنندگی تبدیل گردید. از دههٔ ۱۹۹۰، در این مدرسه استودیویی برنامه های بین المللی تبادل دانشجو با کشورهای جمهوری چک، مجارستان، لبنان، و ایالات متحده آمریکا اجرا می شود. از جمله شرکای آمریکایی این مدرسه-استودیو می توان به دانشگاه هاروارد، دانشگاه ایالتی وین و مرکز تئاتر یوجین اُنیل اشاره کرد.
پرندگانی در تله برای تو مک نایت می خوانند (به انگلیسی: Birds in the Trap Sing McKnight) دومین آلبوم استودیویی از رپر و تهیه کننده موسیقی آمریکایی، ترویس اسکات است. این آلبوم در تاریخ ۲ سپتامبر ۲۰۱۶ توسط ناشرهای گود میوزیک و اپیک رکوردز منتشر شد. آلبوم برای اولین بار به طور انحصاری از طریق برنامه رادیویی اسکات یعنی .wav Radio در اپل میوزیک پخش شد. این آلبوم شامل همکاری با هنرمندان برجسته ای همچون آندره ۳۰۰۰، بلک، کید کادی، ناوو، ۲۱ سویج، کندریک لامار، برایسون تایلر، یانگ تاگ، کوآوو، کیسی هیل و د ویکند است. تهیه کنندگی آلبوم توسط طیف گسترده ای از تهیه کنندگان مطرح از جمله خود اسکات، مایک دین، کاردو، وینیلز، تی-میناس، موردا بیتز و آلن ریتر انجام شده است. "پرندگانی در تله..." با موفقیت تجاری بزرگی همراه بود و در صدر جدول بیلبورد ۲۰۰ آمریکا قرار گرفت. همچنین آلبوم با نقدهای عموماً مثبتی از سوی منتقدان موسیقی مواجه شد. پیشینه و ضبط. پس از موفقیت آلبوم اول خود، "Rodeo" در سال ۲۰۱۵، تراویس اسکات به سرعت کار بر روی پروژه بعدی خود را آغاز کرد. او اولین بار در ۴ ژانویه ۲۰۱۶ عنوان آلبوم جدید خود را فاش کرد و اعلام کرد که
به زودی منتشر خواهد شد. اسکات در مصاحبه ای با مجله بیلبورد، معنای عنوان آلبوم را توضیح داد. او این عنوان را به احساس گیر افتادن در یک موقعیت خاص و تلاش برای رهایی تشبیه کرد و آن را به دوستانش در هیوستون که هنوز نتوانسته اند از شرایط سخت زندگی خود خارج شوند، مرتبط دانست. در این مصاحبه، او «مک نایت» را به خواننده آر اند بی، برایان مک نایت، ارجاع داد که نمادی از لطافت و ملودی در میان فضایی سخت و خشن (تله) است. روند ضبط آلبوم در مکان های مختلفی انجام شد و اسکات با تهیه کنندگان و هنرمندان متعددی همکاری کرد تا به صدای تاریک، اتمسفریک و در عین حال ملودیک مورد نظر خود دست یابد. او در این آلبوم نقش تهیه کننده اجرایی را در کنار مایک دین، همکار قدیمی خود، بر عهده داشت. دین که مهندس میکس و مسترینگ اکثر آثار اسکات است، نقش مهمی در شکل گیری بافت صوتی پیچیده و لایه لایه آلبوم ایفا کرد. موسیقی و محتوا. "پرندگانی در تله برای تو مک نایت می خوانند" از نظر موسیقایی در ژانر ترپ ریشه دارد، اما عناصر موسیقی سایکدلیک، آراندبی آلترناتیو و اَمبینت نیز در آن به وفور یافت می شود. مشخصه اصلی آلبوم، فضاسازی های تاریک، استفاده سنگین از ات
وتیون به عنوان یک ابزار هنری برای تغییر بافت صدا، و بیت های پیچیده ای است که اغلب تغییر حالت می دهند. برخلاف آلبوم قبلی اسکات، "Rodeo"، که ساختاری حماسی تر و گسترده تر داشت، این آلبوم منسجم تر و متمرکزتر عمل می کند و بیشتر شبیه به یک میکس تیپ باکیفیت توصیف شده است که بر حال و هوا (Mood) و جریان (Flow) تأکید دارد. از نظر محتوایی، اشعار آلبوم حول محور موضوعات آشنای ترویس اسکات مانند سبک زندگی لذت جویانه (هدونیسم)، مصرف مواد مخدر، روابط عاشقانه و چالش های شهرت می چرخد. با این حال، یک حس مالیخولیایی و درون گرایی نیز در سراسر آلبوم جریان دارد که با عنوان آن همخوانی دارد. اسکات در این آلبوم بیشتر نقش یک گردآورنده را ایفا می کند و با انتخاب هوشمندانه هنرمندان مهمان، فضاهای متنوعی خلق می کند. برای مثال، حضور کندریک لامار در قطعه «Goosebumps» انرژی متفاوتی به آلبوم می بخشد، در حالی که همکاری با آندره ۳۰۰۰ در «The Ends» روایتی تاریک از خشونت در جوانی را به تصویر می کشد. انتشار و تبلیغات. اسکات تاریخ انتشار آلبوم را چندین بار به تعویق انداخت که باعث افزایش انتظار در میان طرفداران شد. سرانجام، او در تاریخ ۲ سپتامبر ۲۰۱۶،
آلبوم را طی یک پخش زنده در برنامه رادیویی خود در اپل میوزیک منتشر کرد. این استراتژی انتشار انحصاری دیجیتال در ابتدا، به تمرکز بر فروش و استریم در پلتفرم اپل کمک کرد. سه تک آهنگ رسمی برای حمایت از آلبوم منتشر شد. اولین تک آهنگ، «Wonderful» با حضور د ویکند، در ابتدا در دسامبر ۲۰۱۵ منتشر شده بود. دومین تک آهنگ، «Pick Up the Phone» با همکاری یانگ تاگ و کوآوو، در ژوئن ۲۰۱۶ عرضه شد. این قطعه به دلیل اختلافاتی با ناشر یانگ تاگ، در ابتدا به عنوان یک اثر مشترک از اسکات و یانگ تاگ منتشر شد و سپس در نسخه نهایی آلبوم قرار گرفت. سومین و موفق ترین تک آهنگ، «Goosebumps» با حضور کندریک لامار، در دسامبر ۲۰۱۶ به رادیوها فرستاده شد و با موزیک ویدیوی سورئال خود، به محبوبیت جهانی دست یافت و گواهی نامه الماس را از انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا دریافت کرد. بازخوردها. بازخورد منتقدان. "پرندگانی در تله برای تو مک نایت می خوانند" با بازخوردهای عموماً مثبت از سوی منتقدان موسیقی روبرو شد. در وب سایت متاکریتیک، که به نقدها امتیاز میانگین از ۱۰۰ می دهد، این آلبوم بر اساس ۷ نقد، امتیاز میانگین ۶۴ را دریافت کرد. منتقدان توانایی
اسکات در ایجاد یک اتمسفر منسجم و تاریک و همچنین انتخاب دقیق هنرمندان مهمان را ستودند. وب سایت "XXL" آلبوم را "یک دور پیروزی پر از آهنگ های پرانرژی" توصیف کرد و به انسجام صوتی آن امتیاز بالایی داد. وب سایت "Pitchfork" نیز با دادن امتیاز ۷.۲ از ۱۰، انتخاب هنرمندان مهمان و تهیه کنندگی قوی را از نقاط قوت آلبوم دانست، اما اشاره کرد که اسکات گاهی در زیر سایه مهمانان برجسته خود قرار می گیرد. برخی منتقدان نیز به عدم نوآوری در محتوای اشعار و تکرار مضامین قبلی او خرده گرفتند، اما در مجموع، آلبوم را اثری موفق در کارنامه او ارزیابی کردند. عملکرد تجاری. این آلبوم یک موفقیت تجاری بزرگ برای تراویس اسکات بود. "پرندگانی در تله..." در هفته اول انتشار خود با فروش ۸۸٬۰۰۰ واحد معادل آلبوم (شامل ۵۳٬۰۰۰ فروش خالص) در رتبه اول جدول بیلبورد ۲۰۰ آمریکا قرار گرفت و به اولین آلبوم شماره یک تراویس اسکات تبدیل شد. آلبوم برای هفته های متوالی در این جدول باقی ماند و در نهایت در سال ۲۰۲۰ توسط انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا (RIAA) گواهی نامه پلاتین سه گانه را برای فروش بیش از سه میلیون نسخه در آمریکا دریافت کرد. این آلبوم همچنین د
ر بسیاری از کشورهای دیگر نیز وارد جدول های فروش شد.
جیاندومنیکو جانی راورا (; ۹ آوریل ۱۹۲۰ - ۱۴ مه ۱۹۸۶) خواننده و تهیه کننده موسیقی اهل ایتالیا بود. وی بین سال های ۱۹۴۲ تا ۱۹۸۶ میلادی فعالیت می کرد. زندگی و حرفه. راورا، فرزند یک آنارشیست سوسیالیست و متولد کیاراواله بود و در ابتدا لنین نام داشت، اما پس از به قدرت رسیدن فاشیسم مجبور به تغییر نام کوچک خود شد. او فعالیت حرفه ای خود را به عنوان خواننده در سال ۱۹۴۲ آغاز کرد، پس از آنکه به همراه نیلا پیزی در مسابقه تست های رادیویی برای هنرمندان جدید موسیقی برنده شد. در سال های بعد، عضوی از ارکسترهای بزرگ آن زمان، از جمله ارکسترهایی شد که توسط چینیکو آنجلینی، پیپو بارتزیتزا، کارلو ساوینا و آرماندو ترووایولی رهبری می شدند و در سه دوره جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد. راورا در اواخر دهه ۵۰ میلادی از خوانندگی کناره گیری کرده و به عنوان مدیر اجرایی فعالیت کرد و هجده دوره از جشنواره موسیقی سانرمو و همچنین چندین دوره از جشنواره موسیقی یک دیسکو برای املاک و جشنواره موسیقی کاستروکارو را سازماندهی کرد.
مائورو ناردی با نام هنری آنتونیو بورلی (۲۶ آوریل ۱۹۵۴) یک خواننده ایتالیایی است. زندگی نامه. مائورو ناردی، متولد ۲۶ آوریل ۱۹۵۴ در ناپل، فعالیت حرفه ای خود را در سن ۱۹ سالگی به عنوان عضوی از ارکستر به رهبری جیانی دسیدری آغاز کرد. اگرچه او بخشی از برنامه تلویزیونی "در رای ۱" نبود، اما فعالیت اولیه او توسط آژانس ای تی ای اف به رهبری آنتونیو فوسکو و فرانکو بالدی حمایت شد. در سال ۱۹۸۱، ناردی با اجرای آهنگ «شیرین و تلخ» در جشنواره ناپل، به شهرت بیشتری دست یافت. او با نینو دی آنجلو دوست شد، که دو آهنگ برای او نوشت، اولین و دومین آلبوم هایش خاطرات و توهم. این آلبوم ها شامل آهنگ های دیگری است که او در مورد موضوعات آهنگ ملودیک و عشق ناپلی نوشته است. این در دوره ای بود که او به سراغ آهنگ های مد روز «ژاکت» رفت که یک دهه قبل توسط افرادی مانند ماریو مرولا، پینو مائورو و ماریو تروی مد شده بود. از آن لحظه، او با تولد هنرمندان نئوملودیک مانند مائورو ناردی، نینو دی آنجلو، جیجی فینیزیو، کارملو زاپولا، فرانکو مورنو و مائورو کاپوتو، نسل موسیقی را متحول کرد. در سال های بعد، و هنوز هم تورهای مختلفی را در ایتالیا و خارج از کشور اجرا
می کند و در چندین مهمانی خیابانی آواز می خواند. مائورو ناردی، که او نیز مفسر ملودرام ناپلی در تئاتر است، شخصیت اصلی نمایش کمدی «سوم ابتدایی» نوشته آلبرتو سیوتی است که بر اساس یکی از بزرگ ترین موزیکال های ناردی با همین نام ساخته شده است. این نمایش کمدی، و همچنین ناردی، شامل بازیگرانی از جمله فورتونا روبوستلی، آنجلو دی ویسکونتی، فرانکو کالونه و سیلویا موچینو نیز می شود. برای اولین بار در سال ۱۹۸۷، او در برنامه رای ۱ ناپل قبل و بعد شرکت کرد، جایی که آهنگ های کلاسیک ناپلی را اجرا کرد. در طول سال ها، او در مناسبت های دیگری نیز شرکت کرد که آخرین آن در سال ۲۰۰۵ بود. در سال های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۱، او در برنامه زنده باد ناپولی به رهبری مایک بونجیورنو و لورتا گوگی در شبکه شبکه ۴ شرکت کرد. در سال ۲۰۰۶، او به همراه جیجی دالسیو به تور ایالات متحده رفت. در ۲۷ مه ۲۰۱۱، او به همراه دیگر همکارانش در کنسرتی که در میدان پلبیسیتو در ناپل برگزار شد، شرکت کرد. این کنسرت به نفع انتخاب جیانی لتیری، نامزد حزب پی دی ال، برای شهرداری این شهر برگزار شد. در آوریل ۲۰۱۲، ناردی دوباره با گروهش در آتلانتیک سیتی اجرا داشت، جایی که سه اجرا، از جمله
دو اجرا با فرانچسکو مرولا، برگزار کرد.
الکساندر آنتوننکو (متولد ۲۶ ژوئن ۱۹۷۵) یک خواننده تنور لتونیایی است که در رپرتوار درام تخصص دارد و در اپرای متروپولیتن و لا اسکالا اجرا داشته است. زندگی نامه. الکساندر آنتوننکو در ریگا و در خانواده ای پرجمعیت به دنیا آمد. او از کودکی استعداد موسیقی از خود نشان داد. در سال ۱۹۹۸، او از آکادمی موسیقی لتونی در رشته سازهای بادی فارغ التحصیل شد و همزمان آموزش آواز را زیر نظر مارگاریتا گروزدوا آغاز کرد. مارگاریتا گروزدوا، الکساندر را به عنوان یک تنور معرفی کرد، اگرچه بسیاری معتقد بودند که صدای الکساندر یک باس-باریتون است. آنتوننکو معلم خود را «مادر دوم» خود می داند و همچنان از او درس می گیرد. او همچنین در بخش آواز آکادمی موسیقی در کلاس آروید لوسته تحصیل کرد. در سال ۱۹۹۷، او شروع به خواندن در گروه کر اپرای ملی لتونی کرد. در سال ۱۹۹۸، او اولین اجرای تک نفره خود را در نقش اوبرتو در اپرای هندل، "آلچینا"، انجام داد. آنتوننکو بدون مدیر برنامه کار می کند و فقط یک نماینده اتریشی دارد. شغل. الکساندر آنتوننکو در سال ۲۰۰۲ جایزه پاول ساخر و سپس در سال ۲۰۰۴ جایزه موسیقی بزرگ را در کشور خود، لتونی، برای تولیدات اپرا و اجرای رکوئی
م وردی دریافت کرد. در سال ۲۰۰۶، او اولین اجرای خود را در نقش شوالیه گریو در نمایش "مانون لسکو" در اپرای سلطنتی سوئد و اپرای نروژ و همچنین در اپرای ایالتی وین انجام داد. در فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۷، این خواننده نقش دون خوزه را در اپرای دولتی نروژ (اسلو)، توریدو را در اپرای آلمانی (برلین) و اپرای مونت کارلو اجرا کرد و نقش ماریو کاوارادوسی را در جشنواره بادن-بادن خواند. این خواننده تنور همچنین نقش های گابریل آدورنو ("سیمون بوکانگرا") را در اپرای فرانکفورت و اسماعیل را در "نابوکو" در اپرای ایالتی باواریا خوانده است. آنتوننکو در نقش اتلو، اولین حضور خود را در اجرایی به رهبری ریکاردو موتی در جشنواره سالزبورگ در تابستان ۲۰۰۸ تجربه کرد. سپس این نقش را در خانه اپرای رم اجرا کرد. او اولین حضورش را روی صحنه اپرای متروپولیتن در نقش شاهزاده در "نمایش روسالکا" در سال ۲۰۰۹، به همراه رنه فلمینگ، تجربه کرد. در سال ۲۰۱۰، او در اپرای ایالتی وین در نقش هرمان در "نمایش های «بی بی پیک" و اتللو» دیده شد، نقش توریدو را در "نمایش «کاوالریا روستیکانا»" در والنسیا و نقش مدعی را در تولید جدیدی از "بوریس گودونوف" در اپرای متروپولیتن اجرا کرد. در سا
ل ۲۰۱۱، مایسترو موتی از آنتوننکو دعوت کرد تا در اپرای گارنیه در پاریس، به همراه ارکستر سمفونی شیکاگو، "قطعه اتلو را" اجرا کند. او همچنین در اجرای جدیدی از "ایل تابارو" در کاونت گاردن حضور یافت. او همکاری خود را با اپرای سلطنتی سوئد ادامه داد، جایی که در اجرای جدیدی از اپرای «"خیال غرب»" اثر پوچینی شرکت کرد. از دیگر اجراهای قابل توجه او می توان به اجرای سال ۲۰۱۲ در "نمایش «توسکا»"، در نقش کاوارادوسی، در لا اسکالا اشاره کرد. در همان سال، او در نقش اتللو در اپرای سلطنتی لندن روی صحنه رفت. در سال ۲۰۱۳، او در نقش رادامس در "نمایش آیدا" در اپرای زوریخ ظاهر شد. او پس از آن اجرا، در نقش مانریکو در "نمایش ایل ترواتوره" در اپرای دولتی برلین ظاهر شد. او همچنین در "نمایش توراندوت" در نقش کالاف در لا اسکالا اجرا داشته است. همچنین در سال ۲۰۱۳، او در نقش اسماعیل در اپرای "نابوکو" اثر جوزپه وردی به رهبری نیکولا لوئیزوتی در اسکالا ظاهر شد. در سال ۲۰۱۴، او در "نمایش های Cavalleria rusticana" و "Pagliacci" ظاهر شد. او همچنین دعوت نامه ای برای بازی در یک نمایش جدید در اپرای متروپولیتن "اتلو" دریافت کرد که فصل ۲۰۱۵–۲۰۱۶ را آغاز ک
رد. این نمایش به دلیل تصمیم متروپولیتن برای کنار گذاشتن سنت سیاه چهره سازی برای نقش اتلو، در محافل اپرای آمریکایی مورد توجه قرار گرفت. از دیگر اجراهای آنتوننکو می توان به "«نورما»" در اپرای ایالتی باواریا، "«اتللو»" در اپرای لیسئو بارسلونا و زوریخ و "«پاگلیاچی»" در کاونت گاردن اشاره کرد. در فصل ۲۰۱۹–۲۰۲۰، او دوباره در متروپولیتن حضور داشت و نقش رادامز را در "نمایش آیدا"، به همراه آنا نتربکو، به تصویر کشید.
اسپیریدون لوسی ( , , ؛ حدود ۱۷۴۱ – حدود ۱۸۱۵) محقق یونانی، دیپلمات، سیاستمدار و سفیر تابع پروس بود. زندگی نامه. اسپیریدیون لوسی اصالتاً یونانی بود. او در سال ۱۷۴۱ در جزیره سفالونیا، که در آن زمان متعلق به جمهوری ونیز بود، متولد شد.او به ایتالیا مهاجرت کرد و سال ها در آنجا اقامت داشت و در کالج یونانی ونیز، و بعداً در دانشگاه پادوا تحصیل کرد. او سرانجام به عنوان وزیر ونیز به لندن و پروس و برلین اعزام شد. از سال ۱۷۶۳ تا ۱۷۶۵، او چهار جلد از ترجمه لوسیان را از زبان یونانی به ایتالیایی ترجمه کرد که در چهار جلد در سال ۱۷۶۴ در لندن و ونیز منتشر شد. لوسی دیالوگ هایی را که توسط گاسپارو گوتزی ترجمه شده بود، به آن اضافه کرد. چند سال بعد به وین نقل مکان کرد. در سال ۱۷۷۵، زمانی که لوسی در برسلاو بود، با فردریک کبیر آشنا شد. او در سال ۱۷۷۷ به برلین آمد و در آنجا به جامعه معرفی شد و در پوتسدام به پادشاه معرفی شد. در طول جنگ جانشینی باواریا، او به عنوان کاپیتان به سپاه داوطلبان پیوست، با افتخار علیه اتریشی ها جنگید و به زودی به درجه سرگردی ارتقا یافت. در سال ۱۷۸۰ به عنوان سفیر پروس در لندن استخدام شد، سمتی که در فوریه ۱۷۸۱ ب
ه عهده گرفت. با بهبود روابط پروس با انگلستان، که در سال های آخر سلطنت فردریک رخ داد، لوسی توانست فعالیت سفیری پربارتری را انجام دهد. در سال ۱۷۸۴ به عنوان سرهنگ منصوب شد. او در اکتبر ۱۷۸۸ از لندن فراخوانده شد و در سال ۱۷۹۰ پادشاه جدید، فردریک ویلیام دوم، را که ارتشی علیه اتریش تشکیل داده بود، همراهی کرد. در ژانویه ۱۷۹۲، او صاحب پسری "به نام فریدریش ویلهلم لودویگ اوت اسپیریدیون" شد، که سرانجام به مقام کاپیتانی هنگ گارد رسید. در سال ۱۷۹۲، او توسط پادشاه فردریک ویلیام سوم به عنوان سرلشکر و در سال ۱۷۹۸ به عنوان سپهبد منصوب شد. در سال ۱۸۰۰، او به عنوان سفیر در سن پترزبورگ منصوب شد، اما دو سال بعد به درخواست خودش برکنار شد. پس از آن، او در آرامش زندگی کرد و در پوتسدام، جایی که در سال ۱۸۱۵ درگذشت، گوشه گیر شد. نوادگان او هم در آلمان و هم در ایرلند ساکن شدند. این نام در سال ۱۹۱۹ با مرگ نوه اش، کنتس الیز دِ لوسی، در ایرلند از بین رفت، اما از دیگر نوادگان ایرلندی او می توان به فیزیکدان جان جولی ( ۱۸۵۷–۱۹۳۳) اشاره کرد. در آلمان هنوز نوادگان زنده ای وجود دارند.
جووانی رازوری (۱۷۶۶–۱۸۳۷) یک استاد دانشگاه، پزشک و مترجم ایتالیایی بود. شغل. راسوری در پارما متولد شد. او تحصیل در دانشگاه آن شهر را با نتایجی چنان درخشان آغاز کرد که مورد توجه فردیناند، دوک پارما، قرار گرفت و به او اجازه داد تحصیلات خود را در دانشگاه های فلورانس، پاویا، لندن و پاریس به پایان برساند، جایی که او همچنان مجذوب فضای روشنگرانه و پیش از انقلاب آن زمان بود. در پارما، او شاگرد کالبدشناس فلامینیو توریجیانی بود. راسوری در رشته پزشکی و فلسفه فارغ التحصیل شد و بلافاصله با وقف خود برای ترجمه آثار پزشک اسکاتلندی جان براون، به شهرت رسید. مسیر شغلی او به سرعت برق آسا پیش رفت: خیلی زود رئیس کالج معتبر گیسلیری شد و بعداً در سال ۱۷۹۵ به عنوان استاد آسیب شناسی پزشکی در دانشگاه پاویا و همچنین در سال ۱۷۹۷ به عنوان رئیس همان دانشگاه منصوب شد. راسوری ترجمه ای ایتالیایی از "کتاب «جانورشناسی»" اثر اراسموس داروین (میلان، ۱۸۰۳–۱۸۰۵) منتشر کرد. این ترجمه همچنان چاپ می شد اما در سال ۱۸۱۷ در زمان پاپ پیوس هفتم ممنوع شد. نسخه بعدی آن در سال ۱۸۲۰ در ناپل منتشر شد. راسوری از ایده های تولید مثل خودبه خودی و تراجهش گونه ها حمای
ت می کرد. او که به شدت با سلطه اتریش مخالف بود، داوطلبانه در ارتش سیسالپین ثبت نام کرد و پس از نبرد مارنگو، به میلان نقل مکان کرد و در آنجا پزشک جمهوری سیسالپین و بعداً جمهوری ایتالیا شد. در این سمت، او به جنوا فرستاده شد تا در مورد عملیات بهداشتی لازم برای ریشه کن کردن بیماری همه گیر تب روده که پس از محاصره طولانی و مشترک نیروهای اتریشی و نیروی دریایی بریتانیا، شهر را فرا گرفته بود، تصمیم گیری و هماهنگی کند. از سال ۱۸۰۶ او به تدریس کلینیک پزشکی در پلی کلینیکو میلان پرداخت. در ۲۶ نوامبر ۱۸۱۴، راسوری هنگام شرکت در جلسه ای از توطئه گران ضد اتریشی، که بیشتر به عنوان «توطئه نظامی برسکی-میلانی» شناخته می شود، دستگیر شد. او به زندان محکوم شد، اما در سال ۱۸۱۸ آزاد شد، اما هیچ یک از وظایف تدریس خود را پس نگرفت. راسوری بیست سال آخر عمر خود را به مطالعه و تمرین حرفه پزشکی در شهر میلان اختصاص داد، جایی که در سال ۱۸۳۷ درگذشت.
لوئیجی ریتانی (زاده ۱۸ ژوئیه ۱۹۵۹ – درگذشته ۳۱ اکتبر ۲۰۲۱) محقق، مترجم و آلمانی شناس ایتالیایی بود. زندگی نامه. ریتانی ادبیات ایتالیایی و آلمانی را در دانشگاه باری خواند و در سال ۱۹۸۳ دکترای خود را با پایان نامه ای دربارهٔ آرتور شنیتسلر دریافت کرد. در سال های ۱۹۸۴–۱۹۸۵ و از ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۱، چندین سال را در وین نزد وندلین اشمیت-دنگلر به مطالعه و تحقیق گذراند. در سال ۱۹۹۱، ریتانی به عنوان استادیار، در سال ۲۰۰۰ دانشیار و در سال ۲۰۰۵ استاد تمام ادبیات مدرن آلمانی در دانشگاه اودینه منصوب شد. او استاد مدعو در دانشگاه کلاگنفورت و در دانشگاه بازل بود. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۳، او رئیس بخش فرهنگی (عضو شورای شهر برای فرهنگ) شهر اودینه بود. از اکتبر ۲۰۱۵ تا سپتامبر ۲۰۱۹، او ریاست مؤسسه فرهنگی ایتالیا در برلین را بر عهده داشت. او عضو هیئت مدیره انجمن هولدرلین در توبینگن و عضو هیئت مشاوره علمی بنیاد عالی آلمان آزاد در فرانکفورت بود. در سال ۲۰۱۰، به خاطر خدماتش به جمهوری اتریش، نشان افتخار طلایی به او اهدا شد. ریتانی متأهل و پدر دو فرزند بود. او در سن ۶۲ سالگی بر اثر عوارض ناشی از کووید-۱۹ در برلین درگذشت. کار. ریتانی ویراستار و م
ترجم نسخهٔ دوزبانهٔ حاشیه نویسی شده ای از کل اشعار فریدریش هولدرلین بود (میلانو: موندادوری ۲۰۰۱؛ جایزهٔ بین المللی موندلو برای ترجمهٔ ادبی ۲۰۰۲). او نسخه های ایتالیایی آثار نویسندگان آلمانی زبان (از جمله اینگه بورگ باخمان، توماس برنهارد، الفریده یلینک، ارنست جاندل، اووه جانسون، فریدریکه مایروکر، فریدریش شیلر، آرتور شنیتسلر، یوزف وینکلر) را ترجمه و بر آن ها نظر داد. او مقالات فرهنگی برای روزنامه های مختلف و رادیوی ایتالیا می نوشت و ویراستار مشترک مجموعهٔ ادبی «آنِمونی» در انتشارات «مارسیلیو» در ونیز بود.