Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
موقعیت جغرافیایی لسوتو این کشور را به شدت در برابر تحولات سیاسی و اقتصادی آفریقای جنوبی آسیب پذیر می سازد. پایتخت آن شهر کوچک ماسرو است. لسوتو عضو چندین سازمان اقتصادی منطقه ای از جمله جامعه توسعه جنوب آفریقا و اتحادیه گمرکی جنوب آفریقا است. این کشور همچنین در سازمان هایی مانند سازمان ملل متحد، سازمان وحدت آفریقا (که اکنون به اتحادیه آفریقا تغییر یافته است)، جنبش عدم تعهد و بسیاری نهادهای بین المللی دیگر نیز فعال است. در کنار کشورهایی مانند کره جنوبی، ایالات متحده آمریکا، آفریقای جنوبی، ایرلند، جمهوری خلق چین، لیبی و اتحادیه اروپا که همگی در حال حاضر دارای نمایندگی دیپلماتیک مقیم در لسوتو هستند، روابط خارجی لسوتو از سوی وزارت امور خارجه و روابط بین الملل (لسوتو) اداره می شود. لسوتو از دیرباز روابط نزدیکی با کشورهای غربی از جمله ایرلند (بزرگ ترین اهداکننده کمک های دوجانبه به لسوتو)، ایالات متحده، بریتانیا، آلمان و دیگر کشورها داشته است. هرچند لسوتو در سال ۱۹۹۰ تصمیم به قطع روابط با جمهوری خلق چین و برقراری روابط با جمهوری چین (معروف به تایوان) گرفت، اما این کشور در سال ۱۹۹۴ روابط خود را با جمهوری خلق چین از سر
گرفت. روابط دیپلماتیک. فهرست کشورهایی که لسوتو با آنها روابط دیپلماتیک دارد
سیسیا یک شهر ساحلی و محلی در منطقه شبه جزیره شمالی، کوئینزلند، استرالیا است. در سرشماری ۲۰۲۱، جمعیت محل سیسیا ۲۹۳ نفر بود. جغرافیا. سیسیا منطقه ای در شمال نیو ماپون و غرب باماگا در شبه جزیره کیپ یورک است. جامعه جزیره سیسیا در یک منطقه کوچک داگیت (سند اعطای امانی) واقع شده است که در سال ۱۹۸۶ توسط دولت کوئینزلند در رد آیلند پوینت اعطا شد. این شهر شمالی ترین جامعه سرزمین اصلی در کوئینزلند است و بندری دارد که توسط کشتی های تدارکاتی و خدمات کشتیرانی برای مسافران و وسایل نقلیه استفاده می شود. اگرچه سیسیا از شهرهای بزرگتر سرزمین اصلی بسیار دور است، اما با خدمات منظم کشتی که ۹۰ دقیقه طول می کشد تا یک طرفه طی شود، به جزیره پنجشنبه (بزرگ ترین شهر در تنگه تورس) متصل است. تاریخچه. تماس با اروپا. سیسیا که قبلاً با نام رد آیلند پوینت شناخته می شد، در زبان بومی خود با نام ایتانگی نیز شناخته می شود. ایتونچی در ابتدا به عنوان یک مکان کمپینگ سنتی قبل از تماس اروپایی ها مورد استفاده قرار می گرفت. طایفه اویامکوی از آنکاموتی بومی این جزیره بودند. در سال ۱۸۶۴، یک شهرک دولتی در سامرست در نوک کیپ یورک تأسیس شد. ورود بیماری ها، طرد ا
ز شکارگاه های سنتی و وحشیگری پلیس بومی تحت هدایت قضات پلیس سامرست، بومیان سازمان پیمان ملی را به شدت نابود کرد. تا سال ۱۹۱۵، بقایای بازمانده از جمعیت بومی در رد آیلند پوینت و کوال کریک دوباره گرد هم آمدند. مردم یادهایگانا، ووتاتی، اوندویامو و گودانگ از شمال و شرق، خود را به عنوان یک گروه واحد در رد آیلند پوینت مستقر کرده بودند. دیگر مردم یادهایگانا و ووتاتی گروهی را در اینجینو (که در آن زمان با نام رودخانه کوچک شناخته می شد) تشکیل داده بودند. کوال کریک در سال ۱۹۱۵. یک هیئت و مدرسه انگلیکان در سال ۱۹۲۳ اداره این منطقه حفاظت شده را به دست گرفت. در سال ۱۹۴۲ در طول جنگ جهانی دوم، مهندسان ارتش ایالات متحده یک باند فرودگاه نظامی در داخل جزیره رد آیلند پوینت تأسیس کردند. این باند فرودگاه به باند فرودگاه جکی جکی یا هیگینز معروف بود. تعدادی از اسکادران های بمب افکن، جنگنده و ترابری نیروی هوایی سلطنتی استرالیا از این باند فرودگاهی عملیات انجام می دادند. امروزه هنوز هم به عنوان فرودگاه منطقه شبه جزیره شمالی مورد استفاده قرار می گیرد. همچنین در سال ۱۹۴۳ یک ایستگاه رادار در موتی هدز تأسیس شد که بومیان محلی در ساخت و بهره
برداری از آن کمک کردند. اسکله ها و اسکله های جدید توسط مهندسان ارتش در موتی هدز و رد آیلند پوینت ساخته شدند. در پایان جنگ جهانی دوم، دولت کوئینزلند اقداماتی را با هدف جبران خسارت ساکنان جزایر تنگه تورس به دلیل مشارکتشان در تلاش های جنگی انجام داد. این ها همچنین برای اسکان جمعیت در شمال به عنوان یک مکانیسم دفاعی در برابر تهاجم خارجی در نظر گرفته شده بودند. حدود سال ۱۹۴۵، مدیر امور بومیان، کورنلیوس اولیری، به همراه یک دامدار محلی به نام دیک هالند، منطقه شبه جزیره شمالی را بررسی کرد تا مکان های مناسب برای یک سکونتگاه جدید را شناسایی کند. اولیری در سخنرانی افتتاحیه خود در کنفرانس شورای جزیره در سال ۱۹۴۷ که در بادو برگزار شد، از «آرزوی دولت برای گسترش نژاد تنگه تورس به عنوان یک واحد صنعتی سالم در شمال کوئینزلند» سخن گفت. در طول سال های جنگ، سربازان جزیره نشین تنگه تورس از سایبای، داوان و بویگو همچنین در مورد امکان توسعه یک جامعه جزیره نشین در سرزمین اصلی استرالیا بحث کردند. این بحث ها پس از جنگ سایبای، با مشارکت بزرگان و رهبران جزیره ادامه یافت. باماگا گیناو، بزرگ قبیله سایبای، از این پیشنهاد حمایت کرد. او نگرانی
های شدیدی در مورد منابع ناکافی آب شیرین و هیزم در سایبای و اثرات مخرب زهکشی ضعیف، بیماری و جزر و مد شاهها داشت. در سال ۱۹۴۷، مجموعه ای از جزر و مدهای بزرگ در طول فصل بارندگی باعث «خسارات جدی و در برخی موارد جبران ناپذیری به املاک و باغ ها» در سایبای شد. باماگا ژینائو در مورد نگرانی هایش برای آینده سایبای جلسه ای تشکیل داد. پس از بحث های فراوان، تعدادی از خانواده های سایبای تصمیم به ترک جزیره و نقل مکان به سرزمین اصلی گرفتند. اولین گروه از خانواده های سایبای در ماه مه ۱۹۴۷ با کشتی های صید مروارید «میلارد» و «ماکوی» جزیره را ترک کردند. آنها در ۱ ژوئن ۱۹۴۷ به موتی هدز در منطقه شبه جزیره شمالی رسیدند. گروه دوم، که شامل باماگا گیناو و خانواده اش بود، در ۱ ژوئیه ۱۹۴۷ از راه رسیدند. تازه واردان یک مکان موقت در موتی هدز را برای سکونت جدید خود انتخاب کردند. دولت کوئینزلند، در ژوئیه ۱۹۴۸، منطقه ای به مساحت ۴۴۵۰۰ هکتار را که از رد آیلند پوینت تا خلیج کندی، از جنوب تا مرز سکونتگاه مأموریت کوال کریک امتداد داشت، به عنوان منطقه حفاظت شده برای «استفاده ساکنان جزایر تنگه تورس» اعلام کرد. در سال ۱۹۴۸، موگای الو و تومنا ساگاوک
از به همراه خانواده هایشان سایبای را ترک کردند و به رد آیلند پوینت نقل مکان کردند. این خانواده ها در کلبه های قدیمی ارتش که توسط استن هالند به آنها اهدا شده بود، زندگی می کردند. خانواده های بیشتری از سایبای در سال های ۱۹۵۰ و ۱۹۵۱ در رد آیلند پوینت ساکن شدند. نمایندگان این جامعه کوچک در سال ۱۹۵۵ برای ساخت مسکن جدید در رد آیلند پوینت به اداره امور بومیان مراجعه کردند. در ۱۴ اکتبر ۱۹۷۲، کلیسای انگلیکان سنت فرانسیس آسیزی رسماً در رد آیلند پوینت افتتاح شد. پنج سال بعد، نام سیسیا توسط جامعه رد آیلند پوینت پذیرفته شد. نام سیسیا از حروف اول نام پدران و برادران موگای الو - سونای، الو، ایبوای، ساگاوکاز، ایسوا و آکن - گرفته شده است. دولت محلی و سند اعطای کمک مالی در جامعه امانی. در ۳۰ مارس ۱۹۸۵، جامعه سیسیا ۳ عضو شورا را برای تشکیل شورای خودمختار جزیره سیسیا که تحت «قانون خدمات اجتماعی (تنگه تورس) ۱۹۸۴» تأسیس شده بود، انتخاب کرد. این قانون برای اولین بار اختیارات و مسئولیت هایی از نوع دولت محلی را به شوراهای جزیره نشینان تنگه تورس اعطا کرد. اوماجیکو، باماگا، نیو ماپون و کووال کریک نیز در این زمان نمایندگان شورا را انتخا
ب کردند. در ۲۹ اکتبر ۱۹۸۷، منطقه شورا، که قبلاً ذخیره بومیان تحت کنترل دولت کوئینزلند بود، تحت یک سند اعطای امانت به امانتداری شورا منتقل شد. قرن بیست و یکم. در سال ۲۰۰۷، کمیسیون اصلاحات دولت محلی توصیه کرد که ۳ شورای بومیان ایالت منطقه شبه جزیره شمالی و ۲ شورای جزیره نشینان تنگه تورس منطقه شبه جزیره شمالی منحل شده و یک شورای منطقه ای منطقه شبه جزیره شمالی به جای آنها تأسیس شود. اولین شورای منطقه ای شبه جزیره شمالی در ۱۵ مارس ۲۰۰۸ در انتخاباتی که تحت «قانون دولت محلی ۱۹۹۳» برگزار شد، انتخاب شد. جمعیت شناسی. در سرشماری ۲۰۰۶، محل سیسیا ۱۶۵ نفر جمعیت داشت. در سرشماری ۲۰۱۶، منطقه سیسیا جمعیتی بالغ بر ۲۶۰ نفر داشت. در سرشماری ۲۰۲۱، منطقه سیسیا ۲۹۳ نفر جمعیت داشت. آموزش. در سیسیا هیچ مدرسه ای وجود ندارد. نزدیکترین مدرسه دولتی، کالج ایالتی منطقه شبه جزیره شمالی در نزدیکی باماگا است که دارای یک پردیس نوجوانان (مهدکودک تا سال ششم) و یک پردیس سالمندان (سال هفتم تا دوازدهم) است. امکانات رفاهی. مرکز مراقبت های بهداشتی اولیه سیسیا توسط کارکنان بهداشتی بومی به همراه متخصصان مهمان اداره می شود؛ این مرکز در خیابان موگای () ق
رار دارد. جاذبه ها. سیسیا به عنوان مقصدی محبوب برای ماهیگیران محبوب است و تعدادی از اپراتورهای چارتر ماهیگیری از سیسیا به عنوان پایگاه خود استفاده می کنند. اردوگاه سیسیا توسط حدود ۵۰ درصد از مسافرانی که برای کمپینگ به شبه جزیره یورک در کیپ شمالی سفر می کنند، مورد استفاده قرار می گیرد. اکثر خدمات گردشگری در منطقه شبه جزیره شمالی تحت قراردادهای اجاره با شورای جزیره سیسیا ارائه می شود. سیسیا به طور فزاینده ای به عنوان «دروازه تنگه تورس» و به عنوان پایگاهی در سرزمین اصلی برای آموزش و اطلاع رسانی به بازدیدکنندگان در مورد فرهنگ جزیره نشین تنگه تورس شناخته می شود. تورهایی که سیسیا را به تعدادی از جزایر تنگه تورس (از جمله روزهای بازار در سایبای) متصل می کنند، آغاز شده اند و از فرصت ها برای آموزش بازدیدکنندگان در مورد پیوندهای تاریخی بین سیسیا و تنگه تورس بهره می برند. از طریق اردوگاه روستای سیسیا می توان با تعدادی از راهنمایان ماهیگیری تفریحی تماس گرفت.
نهضت فارس که گاه نهضت جنوب و غائله جنوب نیز نامیده می شود، یک شورش گسترده در منطقه فارس در سال ۱۳۲۵ بود. این نهضت یکی از مهم ترین جنبش های سیاسی و نظامی در جنوب ایران پس از جنگ جهانی دوم بود که از لحاظ گروه های شرکت کننده و همین طور گستردگی آن، می توان آن را آخرین حرکت بزرگ ایلی در ایران دانست. این نهضت در واکنش به گسترش فعالیت حزب توده در فارس و سایر نقاط کشور فعال شد و به رغم رقابت ها و خصومت هایی که بین نیروهای محلی فارس وجود داشت، آنان در یک همکاری بی سابقه ای به منظور مقابله با فعالیت حزب توده در کنار یکدیگر قرار گرفتند. تشکیل. فعالیت های حزب توده و سپس حوادث آذربایجان موجب شد که قشقایی ها با دیگر ایل بزرگ کشور یعنی بختیاری ها، با وجود این که در گذشته روابط چندان دوستانه ای با هم نداشتند، به یکدیگر نزیک شوند. از این رو، در نهم تیر ماه ۱۳۲۵ ناصرخان و خسرو خان قشقایی بنا بر دعوت سران بختیاری عازم منطقهٔ بختیاری ها شدند و در مناطق ییلاقی شلمزار و دستنا با حضور سران بختیاری از جمله مرتضی قلی خان و ابوالقاسم خان بختیاری مذاکراتی را صورت دادند. سپس در مرداد ماه همان سال در منطقهٔ ییلاقی قشقایی ها واقع در نخودا
ن چالقفا در حوالی سمیرم دور دوم مذاکرات صورت گرفت و در نتیجه، توافقنامه ای در ۲۳ مرداد ۱۳۲۵ منعقد و اعلام شد که هدف از این اتحاد، ایجاد وحدت برای خدمت به میهن و حفظ شئون ملی و اجتماعی و حفظ تمامیت ارضی و استقلال کشور و اطاعت از حکومت مرکزی است. همچنین در صورت تعرض به هر یک از این ایل ها، ایل دیگر به دفاع در مقابل دشمن مشترک می پردازد. پس از انعقاد این موافقت نامه این خبر منتشر شد که ایل های بختیاری و قشقایی برای حمله به اصفهان و شیراز و به تصرف درآوردن دفترهای حزب توده آماده می شوند. اما برای انجام دادن این اقدام ایل بختیاری کوچ فصلی خود را به قشلاق خوزستان متوقف کرده بود تا در نزدیکی اصفهان بماند و حرکت ایل قشقایی به سوی قشلاق سرعت گرفته بود تا در موعد مقرر در اطراف شیراز باشد. از این رو، سران قشقایی با فراخواندن نیروهای طایفه های مختلف در مناطق سراب بیضا و تنگ خیاره در شمال غرب شیراز اردو زدند. به دلیل ایجاد همراهی دیگر ایل ها با قشقایی ها در اجلاسی که بنا بر دعوت خسرو خان قشقایی با حضور سران ایل های کهگیلویه، بویراحمد و ممسنی صورت گرفت، آنان نیز به اتحادیهٔ نهضت جنوب پیوستند. همچنین عده ای از سران طایفه ها
ی ایلات خمسه این اتحاد را پذیرفتند. از سوی دیگر، سران ایل های سواحل و بنادر جنوب از جمله حیات داوودی، لیراوی و شبانکاره در مجمعی در ناحیهٔ شبانکاره، معاهده ای به نام «اتحاد صغیر» امضا کردند که در این معاهده از میان بردن کلیهٔ نهضت های حزبی، به ویژه مبارزه با حزب توده فارس، آشکارا اعلام شد. در اول شهریور ۱۳۲۵ اعلامیه ای تحت عنوان «بیانیه نهضت مقاومت جنوب» منتشر شد. در این بیانیه از تمام نیروهای محلی خواسته شده بود تا برای مبارزه با خطر «ماجراجویان آنارشیست و هرج و مرج طلبان کمونیست» متحد شوند. همچنین با بیان نگرانی های عمومی دربارهٔ مواضع توده ای ها در قبال مذهب و سنت های اجتماعی هشدار داده شده بود و در ادامه، ضمن محکوم کردن توده ای ها که برای تضعیف تمامیت ارضی ایران گام برمی داشتند، قوام السلطنه را نیز به دلیل وارد کردن اعضای حزب توده به کابینه اش به خیانت متهم کردند، در پایان تأکید شده بود: «چون ورود لیدران آنارشیست ها و هرج و مرج طلب را به هیئت دولت کشور دموکرات و مسلمان ایران به منزله اعلان محو استقلال و حاکمیت و تمامیت ایران می شناسد، بدین وسیله اعلان خطر می نماید… دست به مبارزه علنی خواهند زد.» انتشار ای
ن بیانیه انعکاس زیادی در کشور داشت. افزون بر این که نظر محافل سیاسی داخلی و خارجی را به خود جلب کرد، موجب شد که بخش اصلی ایل شاهسون در اردبیل تحرکاتی به وجود آورد. با مستقر شدن اردوی ناصرخان در آق چشمه در جنوب شیراز، نیروهایی از دیگر ایل های جنوب از جمله بویراحمد، ممسنی، خمسه و عده ای از اهالی لارستان به قشقایی ها ملحق شدند. قشقایی ها همچنین محمد خان ضرغامی کلانتر ایل باصری را که همچون شورش های قبلی سیاست بی طرفی اتخاذ کرده بود، در ۵ شهریور دستگیر کردند و بدین ترتیب برادر دیگر او حسنعلی خان ضرغامی خواه ناخواه حاضر به همراهی با نهضت شد. در نتیجه اردویی در حدود ده هزار نفر تشکیل شد. قشقایی ها و بختیاری ها طی طرحی مقرر کرده بودند که در ۲۵ شهریور ۱۳۲۵ به طور همزمان به اصفهان و شیراز حمله کنند. ابوالقاسم خان بختیاری بلافاصله پس از اطلاع یافتن از نقشه بختیاری ها، ارتش را از این جریان مطلع ساخت. از این رو، نقشهٔ بختیاری پیشاپیش با شکست روبرو شد. در ۱۶ شهریور ۱۳۲۵ مظفر فیروز، معاون پارلمانی نخست وزیر، برای سرکوب بختیاری ها عازم اصفهان شد. بنا بر دستور وی، سران بختیاری بازداشت شدند و در تهران نیز سایز بزرگان بختیاری د
ر منازل خود تحت نظر قرار گرفتند. پس از توقیف بختیاری ها، در شیراز نیز حکومت نظامی اعلام شد و از ساعت ده شب رفت وآمد و حمل سلاح ممنوع گردید. همچنین از خسرو خان قشقایی خواسته شد که خود را در اصفهان به فیروز معرفی کند. اما وی از این کاز خودداری کرد و در باغ ارم شیراز به گردآوری افراد مسلح قشقایی پرداخت. با وجود این، سخت گیری چندانی برای تعقیب و برخورد با سران قشقایی صورت نگرفت. ناصرخان در روز جمعه ۲۹ شهریور ۱۳۲۵ از بزرگان و روحانیان شیراز که اغلب از همفکران او در این حرکت بودند، دعوت کرد که در چنار راهدار -در جنوب شیراز- برای مذاکره دربارهٔ اوضاع فارس حاضر شوند. در پی این جلسه نمایندگان طبقات شیراز، روحانیان و مدیران روزنامه ها با انتشار بیانیه و ارسال تلگراف به مرکز، پشتیبانی خود را از نهضت جنوب اعلام کردند. قوام السلطنه ابتدا تلاش کرد با فرستادن تلگراف های تهدیدآمیز جنبش را متوقف کند اما با عدم موفقیت، با فرستادن یک هیئت بلندمرتبه به شیراز، مخالفان را به میز مذاکره کشاند. به هنگام ورود هیئت مذاکره کننده به شیراز، اوضاع فارس به شدت متشنج بود. نیروهای ایل ها در اطراف شیراز مستقر بودند. افزون بر این، شهرهای کازرو
ن و بوشهر نیز در محاصرهٔ نیروهای ایل ها بودند. اعضای هیئت اعزامی در روز پنج شنبه ۴ مهرماه ۱۳۲۵ برای مذاکره با ناصرخان روانه آق چشمه، محل استقرار وی شدند. این مذاکرات چندین روز به طول انجامید و درخواست اهالی فارس به هیئت اعزامی اعلام شد. قوام السلطنه برخی درخواست ها از جمله تشکیل انجمن ایالتی و ولایتی در فارس و تغییر فرمانده لشکر جنوب را پذیرفت، اما بقیهٔ درخواست ها را رد و هشدار داد که اگر آن ها به مقاومت خود ادامه دهند، ارتش را وارد عمل خواهد کرد. در نتیجه، تحرکات نیروهای ایلات در جبهه های کازرون، بوشهر و شیراز شدت یافت. تصرف پادگان کازرون. بخشی از نیروهای قشقایی به فرماندهی خسرو خان و محمدحسین خان قشقایی با کمک عده ای از سران بویراحمد مأمور حمله به پادگان کازرون شدند. سرانجام پس از دوازده روز زد و خورد پادگان کازرون در ۱۰ مهر ۱۳۲۵ تسلیم شد. سه عراده توپ، یک دستگاه تانک و حدود دو هزار قبضه تفنگ و چند مسلسل سبک و سنگین به دست نیروهای ایلی افتاد. درگیری های بوشهر. هم زمان با آغاز تحرکات نیروهای ایلی در کازرون و شیراز، سران ایل های بوشهر و بنادر برای حمله به بوشهر آماده شدند. رئیس علام رزمی رئیس انتظامات بلوک د
شتی با عده ای چریک مسلح از اهرم روانه خورموج شد و پادگان این شهر را به محاصره درآورد. سرانجام پس از نه روز درگیری، پادگان خورموج تسلیم شد. از طرف دیگر سران شبانکاره، پاسگاه برازجان و خوانین حیات داوودی پاسگاه های بنادر ریگ و گناوه را خلع سلاح کردند و ادارات دولتی را نیز به اشغال نیروهای خود درآورند. همچنین با قطع کلیه سیم های تلگراف و تلفن هرگونه ارتباط بوشهر با دیگر نقاط کشور را قطع کردند. سرانجام با حملهٔ همه جانبهٔ تمام نیروهای ائتلاف، بوشهر به محاصره درآمد و پس از چندین روز درگیری در روز یازدهم مهر ۱۳۲۵ پادگان بوشهر تسلیم شد. کلیهٔ ادارات از جمله دارایی، بانک ملی، بانک شاهی، پست و تلگراف و فرمانداری به اشغال آن ها درآمد. سران حزب توده در بوشهر نیز پس از چند روز اختفا خود را تسلیم نیروهای ایلی کردند. فتح الله حیات داوودی به فرمانداری و علی تنگستانی به ریاست شهربانی منصوب شدند و تفنگچیان آن ها نیز حفاظت از شهر را بر عهده گرفتند. محاصره شیراز. با تسلیم نیروهای پادگان کازرون و بوشهر، اوضاع آن مناطق تا حدودی آرامش یافت. اما نیروهای مرکزی نهضت جنوب همچنان در اطراف شیراز با نیروهای دولتی در حال زد و خورد بودند.
این در حالی بود که مذاکرات برای حل مسالمت آمیز جریان همچنان ادامه داشت. از این رو، امیر همایون (جواد) بوشهری از سوی قوام السلطنه به استانداری فارس منصوب شد تا با سران قشقایی وارد مذاکره شود. وی به اتفاق سرلشکر زاهدی -فرمانده نیروی جنوب- تلاش زیادی کرد تا از راه مصالحه به بحران پیش آمده پایان دهد. اما از آنجا که نتیجه ای از این مذاکرات حاصل نشد، درخواست شد تا از راه مذاکرات سیاسی در مرکز یا با اقدامات فوری وزارت جنگ و ستاد ارتش به «غائله جنوب» پایان داده شود. در این میان، عده ای از اهالی فارس در روز دوازدهم مهر تحت عنوان «نمایندگان طبقات شهری فارس و بنادر» با مخابرهٔ تلگرافی به قوام السلطنه از ناصرخان به عنوان «فرمانده نیروی ملی» اعلام پشتیبانی کردند و خواستار اجرای کامل قانون اساسی و ایجاد اصلاحات برای تسکین احساسات عمومی شدند. پس از تصرف بوشهر و کازرون، ایل ها عمده نیروی خود را به شیراز اعزام کردند. فتح الله خان حیات داوودی -فاتح بوشهر- نیز به منظور کمک به قشقایی ها به محاصره کنندگان شیراز پیوست. این در حالی بود که لشکر فارس اعلام کرد تصمیم دارد از محاصرهٔ شیراز جلوگیری کند و نخواهد گذاشت حادثه بوشهر و کازرو
ن در شیراز تکرار شود. از این رو، هواپیماهای ارتش به بمباران محاصره کنندگان پرداختند که این عمل در متزلزل ساختن روحیهٔ مهاجمان و عقب بردن مواضع آنان مؤثر افتاد. مصالحه و پایان تحرکات نظامی. زمانی که تصور می شد فاصله چندانی تا تسخیر شیراز نمانده، مسائلی موجب شد که از تصرف حتمی شهر جلوگیری شود. مهم ترین دلیل این بود که توده ای ها به قشقایی ها پیام دادند که در صورت حمله نیروهای قشقایی و دیگر ایل ها به شیراز آن ها شیراز را به آتش خواهند کشید. این تهدید قشقایی ها را هراسان ساخت، زیرا آن ها از این که اتهام آتش سوزی شیراز به آنان نسبت داده شود، بیمناک بودند. ۶ همچنین دشواری کنترل برخی از ایل ها که برای غارت شیراز خود را آماده می کردند و در کنار آن سرد شدن هوا و به طول انجامیدن این درگیری ها که معمولاً آفت چنین حرکت های ایلی است، مزید بر علت شد تا قشقایی ها حاضر به مصالحه شوند. در حالی که از کابینهٔ یازده نفری قوام السلطنه هفت تن براین باور بودند که باید از ستاد ارتش خواست تا شورشیان را سرکوب سازد، حزب توده و فرقه دموکرات آذربایجان نیز اعلام کرده بودند که برای دفع «غائله جنوب» افراد مسلح خود را به جنوب گسیل دارند. اما
قوام السلطنه تصمیم گرفت که از راه مصالحه بحران جنوب را خاتمه دهد. به این ترتیب، در بیست و یکم مهر ماه ۱۳۲۵ سرلشکر زاهدی که برای ارائهٔ گزارش به تهران رفته بود، برای مصالحه با اختیار تام روانهٔ شیراز شد. پس از بازگشت سرلشکر زاهدی به شیراز، مذاکراتی طولانی بین او و ناصرخان صورت گرفت که در نهایت منجر به امضای موافقت نامه بین دو طرف شد. اجرای کامل قانون اساسی، تشکیل انجمن ایالتی فارس، اتصال راه آهن کشور به فارس، آسفالت جاده ای فارس، توسعهٔ بهداشت و فرهنگ فارس، تا دو امکان انتصاب مأموران اداری از اهالی فارس و اعلان عفو عمومی از جمله مهم ترین موارد این توافق نامه بود. به این ترتیب، در بیست و چهارم ۱۳۲۵ سرلشکر زاهدی با انتشار بیانیه ای خبر از خاتمه نهضت داد. نیروهای قشقایی و دیگر ایل ها به تدریج اطراف شیراز را ترک کردند. با پایان یافتن کامل عملیات نظامی، محمدحسین خان از طرف قشقایی ها عازم تهران شد تا در مورد اجرای توافق نامه با قوام السلطنه مذاکراتی را انجام دهد. پیامدها. در اولین واکنش به این واقعه وزرای توده ای کابینه قوام السلطنه ابتدا از حضور در جلسه هیئت دولت خودداری و سپس به طوری دسته جمعی از کابینه استعفا کر
دند. مهر ماه ۱۳۲۵ به پایان رسید و مظفر فیروز چهرهٔ جنجالی کابینه نیز از هیئت دولت خارج شد. افزون بر این، پایان نهضت جنوب که برای دولت ایران یک پیروزی به شمار می آمد، این فرصت را ایجاد کرد که با اعزام نیروهای خود به آذربایجان در آذرماه ۱۳۲۵ به عمر حکومت خودمختار فرقه دموکرات پایان دهد. در هنگام پیشروی نیروهای دولتی به سوی آذربایجان، ناصرخان از طرف «مجمع عمومی نهضت ملی فارس» درخواست کرد که دولت اجازه دهد به منظور حفظ استقلال و تمامیت ارضی کشور، ارتش را در عملیات نجات آذربایجان همراهی کند.
شورش عشایری ۱۳۴۶–۱۳۴۱ فارس که در منابع دوره پهلوی غائله فارس نامیده می شود، یکی از واپسین تلاش های جدی عشایر منطقه فارس برای مقابله با حکومت پهلوی بود. این شورش در واکنش به اصلاحات ارضی و سیاست های نوسازی محمدرضا شاه و سرکوب های پیشین عشایر منطقه به ویژه طی شورش عشایری ۱۳۰۹-۱۳۰۷ فارس شکل گرفت. این شورش ها همگون و دارای رهبر متمرکز نبودند و هریک از ایل ها بر اساس ساختار ایلی و به رهبری سران خود در این حرکت شرکت کردند. دولت با اعزام گسترده نیرو با شدت تمام واکنش نشان داد و آخرین بازمانده های شورشی تا سال ۱۳۴۶ به طور کامل سرکوب شد. رهبران شورشی نیز دستگیر و تبعید یا اعدام شدند. با سرکوب این شورش ها عملاً ساختار ایلیاتی سنتی در فارس پایان یافت و با افزایش قدرت و نفوذ دولت، روند نوسازی و اسکان اجباری عشایر شتاب یافت و خاندان های حاکم بر ایلات بیش از پیش از صحنه سیاست حذف شدند. یاغیان و قتل ملک عابدی. در اوایل دهه ۱۳۴۰ و هم زمان با آغاز برنامه اصلاحات ارضی که دولت آن را انقلاب سفید می نامید، و همچنین با دوباره مطرح شدن برنامه های اسکان اجباری، سرکوب و کنترل عشایر فارس میزان نارضایتی عشایر از دولت بالا رفته بود. از
سویی دیگر خشکسالی آن دوره و کمبود غذا و علوفه باعث شده بود عشایر با پناه بردن به کوهستان ها یاغی شدند و در صدد برآمدند تا خود و افراد خانواده خویش را از تحت فشار مأموران بیرون آورند. از شناخته شده ترین گروه های یاغی می توان به دشتی گله زن، مسیح بولوردی، بلوط (بولوت) جعفرلو، سه محمد از طایفه طیبی (محمد جهانگیر، محمد نوروز و محمد محمدقلی) و عده ای از طایفه موصلو اشاره کرد. در ۲۱ آبان ۱۳۴۱ با قتل مهندس ملک عابدی رئیس اطلاحات ارضی فیروزآباد توسط گروهی به رهبری محمد نوروز، دولت آن را ناشی از تحریکات مالکان مخالف اصلاحات ارضی خواند و شروع به سرکوب و دستگیری یاغیان کرد. به این ترتیب، در فارس حکومت نظامی اعلام و نیروهای عظیمی از ارتش و ژاندارمری مأمور دستگیری متهمان شدند و برخی از خوانین عشایر از جمله منوچهر خان قشقایی به زندان افتادند. در همین حین محمد خان ضرغامی کلانتر ایل باصری نیز یک هفته پس از قتل ملک عابدی در شیراز دستگیر شد. روزنامه کیهان در تاریخ ۲۸ آبان ماه در صفحه اول و با تیتر بزرگ خبر داد «رئیس ایل خمسه باصری بازداشت شد… ضرغامی باتفاق یک نفر که مجهز به تفنگ بودند دستگیر شدند.» روزنامه اطلاعات نیز در صفحه
اول همان روز نوشت: «محمد ضرغامی یکی از مالکین بزرگ شیراز نیمه شب دیشب با دو قبضه اسلحه دستگیر شد.» کمی بعدتر اعلام شد دستگیری محمد خان ضرغامی به دلیل رعایت نکردن مقررات حکومت نظامی شیراز بوده و ارتباطی با قتل ملک عابدی نداشته است. محاکمه او به زودی برگزار شد و به دلیل «حمل اسلحه در ساعات ممنوعه فرمانداری نظامی» به ۳ سال زندان محکوم شد که در دادگاه تجدید نظر نظامی به ۶ ماه حبس تأدیبی کاهش یافت. شورش عشایری ۱۳۴۲. هم زمان با قیام ۱۵ خرداد ۱۳۴۲، در توافقی که بین سران عشایر جنوب به وجود آمد، آنان یکجانبه علیه رژیم شاه دست به قیام زدند. البته این شورش همگون و دارای رهبر متمرکز نبود و هریک از ایل ها بر اساس ساختار ایلی و به رهبری سران خود در این حرکت شرکت کردند. سران شورش، عبدالله ضرغام پور و ناصر طاهری از خوانین بویراحمد علیا و سفلی، حبیب الله شهبازی از سران کوهمره سرخی، حسین قلی خان رستم و ولی کیانی از سران ممسنی، فتح الله خان حیات داوودی از سران حیات داوودی، و عده ای از سران دیگر طایفه ها از جمله ایل نفر در لارستان بودند. اما در ایل قشقایی به علت این که سران قشقایی همه در تبعید به سر می بردند و نیز وابستگی برخی ا
ز کلانتران و سران طایفه ها به دربار، حرکت عمده ای دیده نمی شد. با وجود این، عده ای از تفنگچیان قشقایی به سرکردگی دشتی گله زن و مسیح بولوردی و بلوط جعفرلو مدتی با شورشیان کوهمره سرخی به ریاست حبیب الله شهبازی همراهی کردند. لیکن به دلیل اختلاف نظر با آنان از این گروه جدا شدند. از آنجا که نیروهای نظامی موجود در فارس قادر به رویارویی با نیروهای عشایری نبودند، بنابراین، از سوی شاه سپهبد بهرام آریانا فرماندهٔ نیروی جنوب و بازرس ویژهٔ شاه گردید و در نیمهٔ دوم اسفند ماه ۱۳۴۱ عازم شیراز شد. عملیات نظامی سرکوب عشایر شورشی با تقویت واحدهای نظامی فارس از دیگر نقاط کشور و با کمک بمباران هوایی از همان زمان آغاز گردید. سرکوب شورش های منطقه بویراحمد نیز که منجر به جنگ گجستان شد، با هجوم هواپیماهای جنگی، به تجمع بویراحمدی ها آغاز شد. بویراحمدی ها شب هنگام به عده ای از ژاندارم های مستقر در ده توت نده حمله کردند و با قتل و مجروح نمودن برخی از آنها، به تقابل با حکومت پرداختند. پس از حادثه توت نده، بویراحمدی ها دو دسته شدند تا در منطقه مربوط به خود با نظامیان مبارزه کنند. شدت حملات هوایی حکومت و در تنگنا قرار گرفتن عامه محل، مجال
چندانی برای عرض اندام جنگجویان بویراحمدی باقی نگذاشت و خیلی زود مناطق بویراحمد سفلی و علیا به تصرف نظامیان درآمد. بخشی از بویراحمدی ها با حضور در منطقه ممسنی در حوزه گرمسیر فعالیت چشمگیرتری بروز دادند و عاقبت با کمک عده ای از انصاری های ممسنی، در فروردین ۱۳۴۲ نبرد گجستان رخ داد. در این نبرد، یک ستون نظامی ارتش توسط عشایر شکست خورد و صدها تن از آنان مقتول، مجروح، تسلیم، و خلع سلاح شدند. دو روز پس از جنگ گجستان، بمباران متوالی مناطق وسیعی در بویراحمدی و ممسنی آغاز گشت و عملاً جنگجویان را زمین گیر نمود. در نتیجه، پس از سه ماه حملهٔ واحدهای نظامی با حمایت بمباران هوایی مستمر، نیروهای عشایری در هم شکسته شدند. سران عشایر نیز برای جلوگیری از نابودی مردم ایل ها، مجبور شدند که در برابر نظامیان تسلیم شوند. پس از سرکوب قیام عشایر، سران ایل های شرکت کننده در قیام در دادگاه نظامی ارتش محاکمه شدند. بر اساس حکم دادگاه حسین قلی خان رستم، فتح الله خان حیات داوودی، ناصرخان طاهری، حبیب الله شهبازی، امام قلی خان رستم، و خداکرم ضرغام پور به اعدام محکوم گردیدند. ولی خان کیانی و دامادش، سهراب خان کشکولی، نیز به ده سال زندان محکوم