Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رادیوا سخن می گوید و ماجرای رؤیاهاش را برایش تعریف می کند. نامِ دختر را می پرسید و دختر جواب می دهد: «نام من گرادیوا نیست؛ نامم «زُئی» است.» گرادیوا (همان زُئی) دوباره غیبش می زند ولی این بار دفترچه ای از تو به جای مانده که برخلافِ انتظارِ هانولد که توقع داشت از گرادیوا به عنوان یک انسانِ عهدِ باستان یک شیءِ تاریخی به جای مانده باشد، محتوایی امروزی در دفترچه دیده می شود. هانولد گرادیوا را دنبال می کند و این بار متوجه می شود که او در دیوار ناپدید نشده و بلکه از باریکه ای عبور کرده است. این مسئله به هانولد قوت قلب می دهد که توهم نزده است و گرادیوا یک شخصیت واقعی است. هانولد در مسیر برگشت به یک جانورشناس برمی خورد که برای مطالعه بر روی خزندگان، درحالِ شکار مارمولک هاست. هانولد یک هتلِ سِوُّم هم می یابد با نام «آلبرگو دِلسوله». از از فروشندهٔ هتل می شنود که می گوید در گذشته در این هتل پژوهش های باستان شناختی انجام شده و اجسادِ یک زوجِ درحالِ بوسه کشف شده است. هانولد احتمال می دهد که یکی از این اجساد گرادیوا بوده است و دیگری معشوقِ او. هتل دار همچنین می گوید که یک سنجاق سَر هم در بین کشفیات وجود داشته و اینک در اخ
تیارِ اوست. هانولد سنجاق سر را از هتل دار می خرد اما نسبت به اصالتِ قدمتِ آن نامطئن بود. هانولد در راه خروج از هتل یک جامْ سوسن وحشی می بیند و این منظره می شود مطمئن شود که سنجاق سَر، اصل است! هانولد دوباره خواب می بیند که «گرادیوا جایی در آفتاب در حالِ شکارِ مارمولک ها نشسته است». هانولد در روز بعد دوباره به محل همیشگی ملاقات می رود و براساسِ اخباری که از اجسادِ یافت شده در هتل شنیده بود نسبت به وضعیتِ تأهلِ گرادیوا حساس بود. هانولد در مسیر یک زوج می بیند و برعکسِ همیشه که از دیدنِ اَزواج متنفر بود احساسِ تنفر نمی کند و با خود می گوید شاید اصلاً خواهر و برادر اند. این بار یک گل رُز برای گرادیوا می چیند. هانولد تصمیم می گیرد این بار به گونه ای گرادیوا را لمس کند تا مطمئن شود او روح نیست و جِسم دارد. او در ملاقات با گرادیوا به بهانهٔ کشتنِ مَگَس یک ضربه به دست گرادیوا می زند و خوشحال می شود که گرادیوا تخیلی نیست و گرادیوا در واکنش به ضربتِ هانولد با تعجب می گوید: «این چه کاری است که می کنید نوربرت هانولد؟!» هانولد از اینکه گرادیوا او را می شناسد شگفت زده می شود چراکه قبلاً نامش را به گرادیوا نگفته بود و مجدداً
از اینکه شاید همهٔ این ها خواب است مأیوس می گردد اما باز در ادامه با دوستانِ گرادیوا آشنا می شود که خیالِ هانولد از واقعی بودنِ گرادیوا را راحت می کند. در نهایت هانولد از گرادیوا می پرسد که: «تو من را چگونه می شناسی؟» گرادیوا در پاسخ با تعجب می گوید: «یعنی من را به خاطر نداری؟ من زُئی بِرْت گانْگ هستم … در کودکی همبازی بودیم و تو عاشقِ من شده بودی … آیا پدرم ریچارد برت گانگ، جانورشناسِ معروف را به خاطر نداری؟» که باعث می شود نوربرت هانولد خاطراتِ سرکوب شدهٔ کودکی اش را به خاطر بیاورد که بله، او قبلاً زُئی برت گانگ (گرادیوا) را می شناخته است و جانورشناسی که در راه ملاقاتش کرده بود هم پدرِ زُئی بوده است. فیلم ها. در سال ۱۹۷۰، جورجو آلبرتاتسی بازیگر و فیلمساز ایتالیایی فیلمی با عنوان "Gradiva" را بر اساس رمان ینسن ساخت که لائورا آنتونلی در نقش گرادیوا بود. آلبرتاتسی بیشتر به خاطر بازی در نقشِ قهرمانِ مَردِ فیلمِ "سال گذشته در مارین باد،" نوشته آلن رب گریه، که خودش در سال ۲۰۰۲ فیلمی بر اساس رمان جنسن کارگردانی کرد، شناخته می شود. در سال ۲۰۰۶، نویسنده و فیلمساز فرانسوی آلن رب گریه فیلمی با عنوان (این گرادیوا است
که تو را صدا می زند) منتشر کرد که تقریباً بر اساس این رمان بود، اگرچه به زمان های اخیر به روز شده بود. این فیلم با یک مورخ هنر انگلیسی شروع می شود که در مراکش در حال تحقیق در مورد نقاشی ها و طراحی هایی است که هنرمند فرانسوی اوژن دلاکروا (1798) – ۱۸۶۳) در بیش از یک سدهٔ گذشته زمانی که او به عنوان بخشی از یک مأموریت دیپلماتیک به کشور سفر کرده بوده، منتشر کرده است. شخصیت، با دیدن یک زنِ بلوند زیبا و مرموز (گرادیوا) با لباس های روان که در کوچه پس کوچه های مراکش می چرخد، وسوسهٔ نیاز به ردیابیِ او را در خود احساس می کند. تفسیر و تحلیلِ فروید. زیگموند فروید اعمال و رویاهای این باستان شناسِ جوان را در مطالعهٔ خود در سالِ ۱۹۰۸ با عنوانِ «Der Wahn und die Träume in W. Jensens Gradiva»، تحلیل کرد. مطالعهٔ فروید این رمان را از گمنامی نجات داد و گرادیوا را به شخصیتِ اسطوره ایِ مدرن تبدیل کرد. این تحلیل فروید یکی از نخستین تحلیل های او از یک اثر ادبی است. فروید صاحب یک نسخه از این نقش برجسته بود که در اتاق کارش که اکنون جزوِ موزه فروید محسوب می شود آویزان شده است. نامه های اخیراً کشف شده نشان می دهند که فروید با ینسن مکاتب
ه داشته است. فروید به صورت کلی این داستان را منطبق بر آراءِ خود یافت. فروید باور داشت انسان در دوران کودکی بهره مند از انوعِ اَمیال و کشش های متنوعِ جنسی است و در حینِ بزرگ شدنْ یکسری سازوکارهای دفاعی ای متأثر از فرهنگ و تمدن در ذهن و افکار انسان به وجود می آید که بخش عظیمی از این سکسوالیته را سرکوب می کنند و در نهایت آنچه از انسان می ماند انسانِ شناخته شده و مرسومِ دگرجنس گرا است. (حالات دیگر را انحراف می شمرد) فروید همچنین باور داشت که اَمیالِ جنسی کودکانه پس از یک دورهٔ سرکوب دوباره در دوران بلوغ بازشناسی می شوند و در کیفیت و کمیتِ عواطفِ دوران پس از بلوغ تأثیر می گذارند. فروید در تفسیرش معتقد است که برای شخصیتِ هانولدِ این داستان هم چنین اتفاقی افتاده. هانولد در کودکی نسبت به زُئی بِرْت گانْگ و مخصوصاً شیوهٔ گام برداشتنِ او (فَتیش) احساساتِ اروتیکی داشت که عذاب وجدانِ ناشی از این افکارِ تابو او را به سرکوبِ علاقه اش به زُئی و خاطراتِ او سوق داد و در نهایت از هانولد مَردی ساخت بی میل به زنان و احساساتِ اینچنینی که خود را در درس و مطالعه حبس کرده بود. تا اینکه تماشای این نقش برجسته فرایندی را آغاز کرد که در
نهایت به بیرون آمدنِ افکار و خاطراتِ سرکوب شده انجامید. فروید همچنین برخی از عناصر داستان را هم به صورت نمادین حاویِ یک پیام از افکارِ سرکوب شدهٔ هانولد می دانست و آن ها را تفسیر می کرد: برای نمونه فروید در شرح وقایعِ خوابِ نخستِ هانولد که «پس از بیدارشدن مشخص می شود که سروصدایِ مردم شهر پمپئی درون خواب، صدای مردم خیابان بیرون از خانهٔ هانولد بوده است» به نظریات پیش ترش در کتاب «تفسیر خواب» اشاره می کند که گفته بود محرک های بیرونی می توانند وارد خواب شوند و عناصر رؤیا را تشکیل دهند. فامیلیِ زُئی که عبارت است از «بِرْت گانْگ» در آلمانی یعنی «خوش قدم» که به شکل واژهٔ «گرادیوا» از ناخودآگاه هانولد در افکار متبلور شد. فروید در کتاب «تفسیر خواب» گفته بود افکار سرکوب شده، درون رؤیاها به حالت های متفاوتی بُروز می یابند. تحولِ روانیِ هانولد در این مسیر نیز مورد توجه فروید بوده است. هانولد از انسانی بی عاطفه که حالش از دیدن زوج های عاشق به هم می خورد و «سوسن وحشی» که نماد مرگ است را برای گرادیوا می بُرد به مردی تبدیل شد که از متأهل بودنِ احتمالی گرادیوا احساس حسادت کرد و نفرتش از زوج ها کمتر شد و بعدتر «رُز» که نماد
عشق و طراوت است را برای گرادیوا هدیه برد. تفسیرِ فروید از ماجرای خرید سنجاق از هتل دار و مشاهدهٔ گلدان سوسن وحشی این است که آن سوسن های وحشی همان سوسن هایی هستند که روز قبلش هانولد به گرادیوا داده بوده و گرادیوا آن ها را آنحا گذاشته بوده است و در آنجایی هانولد با دیدن آن سوسن ها نتیجه گرفت که سنجاق سر اصل است، سنجاق سر استعاره از خود گرادیوا بوده است؛ یعنی هانولد با دیدن سوسن هایی که به گرادیوا داده بوده است مطمئن می شود که گرادیوا در همان هتل است. اما چون هنوز میل به سرکوبِ امیال در هانولد زنده است او این اطمینان را به صورت استعاره ای و غیر مستقیم بیان می کند. فروید آن خواب هانولد که بعد از ماجرای هتل دید و در آن گرادیوا را درون خورشید دیده بود را علامتی دیگر از این اطمینان می دانست. نام هتل «آلبرگو دلسوله» (به معنای «هتل آفتاب») بود که «سول» یعنی خورشید. گرادیوای درونِ خورشید استعاره ای از این است که گرادیوا در هتلِ آفتاب است. از طرف دیگر فروید در پاسخ به این پرسش که «چطور ممکن است داستانی که ینسن نوشته اینچنین منطبق بر نظریات فروید باشد؟» پاسخ می داد که الگویی که برای تبیینِ عملکرد مغز ارائه کرده است، خروج
یِ هر ذهنی که آزاد و سَیّال گذاشته شده باشد خواهد بود. طبق ادعای فروید، یک هنرمند یا یک نویسنده هنگامی که ذهنش را در آفرینشِ اثرش آزاد و سَیّال رها کرده باشد، آنچه حاصل می شود طبقِ نظریات فروید پدیده ای متشکل از عناصر خودآگاه و ناخودآگاه بوده و براساسِ نظریهٔ ناخودآگاهِ فروید قابل تفسیر خواهد بود. فروید می گفت در این داستان، زُئی برت گانگ برای هانولد حکمِ روان کاو را داشته است تا آن بخش افکار سرکوب شده اش را حلاجی کند.
تیگن کلایْو (؛ زادهٔ ۵ نوامبر ۱۹۵۵) نویسنده، بازیگر و بدن ساز اهل ایالات متحده آمریکا است. کلایو در کودکی رها شد و توسط مجموعه ای از مؤسسات بهزیستی و یتیم خانه ها مراقبت و تربیت یافت. او در حین تحصیل در مدارس دولتی و دانشکده، به ورزش علاقمند شد و برنامه های درسی ورزشی از جمله بیسبال و والیبال را پی گرفت. از سال ۱۹۸۳ وی زیر نظر «دان راس» در باشگاهی در اوکلند، کالیفرنیا به بدن سازی پرداخت و به مربی اش گفت: «می خواهم آرنولد شوارتزنگرِ بدن سازی زنان شوم.» از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "اینترزون" و "مسلح و خطرناک" اشاره نمود.
اینترزون () یک فیلم اکشن علمی-تخیلی ایتالیایی به کارگردانی دیران سارافیان است که در سال ۱۹۸۷ منتشر شد. از بازیگران فیلم می توان به بروس ابوت، فرانکو دیوجنه، تیگن کلایو و لورا خمسر اشاره کرد. این فیلم در براچیانو تصویربرداری شد.
ورای تاریکی () با نام اصلی خانه ۵ () یک فیلم ترسناک ایتالیایی است که در سال ۱۹۹۰ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به دیوید براندن و مایکل استیونسن اشاره کرد.
پل خیابان ولز یک پل بازشو بر روی رود شیکاگو در مرکز شهر شیکاگو، ایلینوی، ایالات متحده است که در سال ۱۹۲۲ ساخته شد. این پل در شرق پل خیابان فرانکلین و جنوب شرقی مرکز تجارت مرچندایز قرار دارد و نزدیک شمالی را به «لوپ» متصل می کند. این پل دو طبقه است، طبقه پایین سه خط ترافیک جنوبی را بر روی رودخانه با پیاده روهایی در دو طرف خیابان ولز حمل می کند. طبقه بالا به عنوان پلی برای خطوط قهوه ای و بنفش سازمان حمل و نقل شیکاگو عمل می کند. خانه های نگهبان پل برای کنترل پل در گوشه های شمال غربی و جنوب شرقی پل قرار دارند. تاریخچه. این پل در دوره اول ریاست ویلیام هیل تامپسون ساخته شد. کمیسیون برنامه ریزی شیکاگو و کمیسیون هنر شیکاگو ورودی های طراحی را به معمار ای. اچ. بنت ارائه دادند. این پل در سال های ۲۰۱۲-۲۰۱۳ توسط اداره حمل و نقل شیکاگو به طور کامل بازسازی شد. دو لنگه (شمالی و جنوبی) در خارج از محل ساخته شدند و بر روی رودخانه به خیابان ولز شناور شدند تا نصب شوند. نیمه دیگر پل در محل بازسازی شد – دو بخش نزدیک به هر دو ساحل رودخانه، که شامل وزنه های تعادل برای پل بازشو هستند. دوره دوم بازسازی که بر خدمات قطار سازمان حمل و نقل
شیکاگو در طبقه بالا تأثیر گذاشت، از ساعت ۱۰ شب ۲۶ آوریل ۲۰۱۳ آغاز شد و قبل از ساعت شلوغی صبح روز دوشنبه ۶ مه ۲۰۱۳ به پایان رسید. لنگه شمالی پل در این دوره نه روزه نصب شد، دوباره بخش را بر روی رود شیکاگو از محل ساخت به پل شناور کردند. پل به طور کامل در ۲۱ نوامبر ۲۰۱۳ بازگشایی شد، زمانی که طبقه پایین پل به روی وسایل نقلیه، دوچرخه ها و عابران پیاده باز شد. خانه های نگهبان پل نیز بخشی از بازسازی پل هستند.
تاریخ اسکندر مقدونی ()، تنها زندگی نامه لاتین باقی مانده از اسکندر مقدونی است. این کتاب توسط مورخ روم باستان کوینت کورس در قرن اول پس از میلاد نوشته شده است، اما اولین نسخه خطی باقی مانده مربوط به قرن نهم است.
پل خیابان لا سال (به طور رسمی «پل مارشال سولووی») یک پل دو لنگه تک دهانه از نوع بازشو با محور چرخشی است که از شاخه اصلی رود شیکاگو در شیکاگو، ایلینوی عبور می کند، و نزدیک شمالی را به منطقه لوپ متصل می کند. این پل در سال ۱۹۲۸ با هزینه ای معادل ۲٬۵۰۰٬۰۰۰ دلار توسط شرکت سازه های فولادی استروبل ساخته شد. این پل بخشی از طرحی برای گسترش خیابان لا سال و بهبود دسترسی از لوپ به سمت شمال رودخانه بود که از سال ۱۹۰۲ پیشنهاد شده بود. طراحی این پل، همراه با پل های جدید در خیابان مدیسون، خیابان فرانکلین و خیابان کلارک، در سال ۱۹۱۶ تأیید شد. شورای شهر شیکاگو در سال ۱۹۹۹ نام این پل را به افتخار کمیسر سابق اداره کارهای عمومی شیکاگو، مارشال سولووی، تغییر داد.
محاصره صخره سغدی () یا محاصره صخره آریامازس، اشاره به محاصره قلعه ای احتمالاً واقع در شمال باختر (بلخ) در سغد (نزدیک سمرقند) دارد که توسط آریامازس اداره می شد و در اوایل بهار سال ۳۲۷ قبل از میلاد توسط نیروهای اسکندر مقدونی تسخیر شد. در اینجا در میان کسانی که در قلعه پناه گرفته بودند وخش ارد و همسر و دخترانش بودند که یکی از آنها رکسانا بود. آریان (مورخ) و کورتیوس (مورخ) در مورد مکان و زمان بندی اختلاف نظر دارند. گفته می شود که اندکی پس از آن، اسکندر به صخره کورینس که صخره سیسیمیترس نیز نامیده می شود، حمله کرد. آریان و کورتیوس در قرار دادن رویدادها در ترتیب صحیح خیلی کمک کننده نیستند و موفق می شوند هر دو حمله را با هم ترکیب کنند. نام، زمان و مکان. داستان محاصره صخره سغدی در بسیاری از تاریخ ها نقل شده است، اما بر اساس تاریخی است که مورخ یونانی آریان (مورخ) در آناباسیس اسکندر خود نوشته است. با این حال پی.جی. رودز خاطرنشان می کند که ما احتمالاً باید سنت جایگزین را ترجیح دهیم. در این سنت دوم به جای صخره سغدی و صخره کورینس در سال ۳۲۷، صخره آریامازس و صخره سیسیمیترس در تابستان ۳۲۸ ترجیح داده شده است. فرانک هولت از نز
دیک نویسندگان باستانی را مورد مطالعه قرار داده و به این نتیجه رسیده است که به نظر می رسد صخره کورینس آریان، صخره سیسیمیترس است که کورتیوس، پلوتارک و استرابون از آن یاد کرده اند. در همان زمان، آریان، رکسانا را در متن صخره سغدی قرار می دهد. از نظر زمانی، این محاصره در زمستان ۳۲۸/۳۲۷ قبل از میلاد توسط عده ای تنظیم شد، اما به نظر می رسد که بهار دیرهنگام بوده و اسکندر نوعی زمستان دوم را در ماه های اولیه ۳۲۷ پیش از میلاد تجربه کرده است. محاصره صخره سغدی ممکن است با محاصره های مشابه دیگر در این دوره تلفیق شده باشد. اسکندر در طول این لشکرکشی نه تنها صخره سغدی بلکه صخره کورینس و سیسیمیترس — ممکن است هر دو نام یک صخره باشند — را نیز محاصره کرد. کورتیوس اولین صخره را به نام فرمانده سغدی آن آریامازس نقل می کند که دستگیری او در بهار ۳۲۸ قبل از میلاد قبل از چندین عملیات در غرب و شمال سغد انجام شد. اسکندر پس از یک سفر به منطقه و بازگشت به شهر سبز، صخره دومی را که توسط سیسیمیترس (سردار سغدی)، ساتراپ کنترل می شد، تصرف کرد. گاه شماری کلی لشکرکشی های اسکندر در این دوره برای مورخان مدرن تا حدودی درهم به نظر می رسد. این بدان معنا
نیست که آنها معتقد نیستند که محاصره اتفاق افتاده است. به دنبال گاهشماری آریان، محاصره صخره سغد در اوایل سال ۳۲۷ قبل از میلاد اتفاق افتاد. اگر چنین باشد، به نظر می رسد اسکندر در سال ۳۲۸ قبل از میلاد به دلیل نامشخصی غیرفعال بوده و در اوایل سال ۳۲۷ پیش از میلاد بسیار فعال بوده است. موضوع دیگر این است که محاصره صخره سغدی ممکن است با محاصره های مشابه دیگر در این دوره تلفیق شده باشد. اسکندر در طول این لشکرکشی نه تنها صخره سغدی بلکه صخره کورینس و صخره سیسیمیترس را نیز محاصره کرد. در برخی روایات، صخره آریامازس نام دیگری برای صخره سغدی نبود، بلکه به خودی خود قلعه ای جداگانه بود. همچنین پیشنهاد شده است که اسکندر در هر موقعیتی از ترفند مشابهی برای تصرف قلعه ها استفاده می کرد. اگر چنین باشد، پس به راحتی می توان درک کرد که چگونه چنین تکراری می تواند مورخان باستان را به اشتباه و درهم آمیختن توالی وقایع سوق دهد. موقعیت جغرافیایی دقیق این صخره سغدی نامشخص است. اما اگر در نزدیکی ناوتاکا/شهر سبز قرار داشت، باید در منطقه کوهستانی جنوب ازبکستان در کنار رود کشک دریا یا در غرب تاجیکستان در اطراف پنج کند بوده باشد. همچنین اعتقاد ب
ر این است که این قلعه با قلعه کوه نور در رشته کوهی در جنوب فیض آباد (افغانستان) در شمال شرقی افغانستان همخوانی دارد. پس زمینه. در جریان فتوحات کوروش بزرگ در آسیای میانه، منطقهٔ سغد نیز در میان سال های ۵۴۶ تا ۵۳۹ پیش از میلاد فتح شد. با وجود اینکه نام سغد در میان ساتراپی های هخامنشی در سنگ نبشته بیستون ذکر شده است، اما در نوشته های باستانی نامی از هیچ کدام از ساتراپ های سغد نیامده است. تاریخ دانان معاصر بر این عقیده هستند که بلخ و سُغد - که در بیستون نیز نامشان پشت سر هم ذکر رفته است - توسط یک ساتراپ اداره می شدند. سغد احتمالاً تا سال ۴۰۰ پیش از میلاد تحت کنترل هخامنشیان باقی ماند و در آن زمان بود که شورشی در آن منطقه روی داد که منجر به استقلال سغد شد و تا زمان فتح منطقه توسط اسکندر مستقل باقی ماند. داریوش سوم پس از شکست در برابر اسکندر، به سمت ایران شرقی رهسپار شد تا سپاه جدیدی را گردآوری کرده و بار دیگر با فاتح مقدونی روبرو شود. اما در جریان همین سفر، توسط بسوس، شهربان سغد و بلخ دستگیر و سپس کشته شد. بسوس سپس با نام اردشیر پنجم تاج گذاری کرد و خود را شاهنشاه نامید. او یک مقاومت مردمی در برابر اسکندر را رهبری
کرد اما در نهایت شکست خورد و کشته شد. اسکندر پس از یک لشکرکشی طولانی که مقاومت سغدی را سرکوب کرد، منطقهٔ سغد را در سال ۳۲۷ فتح کرد. مقاومت در برابر پیشروی اسکندر. در سال ۳۲۹، اشراف سغدی اسپیتامن (۳۷۰–۳۲۸ قبل از میلاد) و کاتانس توانستند یک ائتلاف سغدی ها، باختری ها و سکاها ایجاد کردند و بر اسکندر شورید. اسکندر را مجبور به بازگشت به بزرگ ترین شهر باختری، بلخ شد. سران شورش کسانی بودند که قبلاً در دستگیری بسوس شرکت کرده بود. در بهار ۳۲۸، اسکندر دوباره از آمودریا عبور کرد و وارد سغد شد. اسکندر مقدونی موفق گردید تا شورش را سرکوب کند. در اواخر سال ۳۲۸، همسر اسپیتامن به او خیانت کرد و وی را به اسکندر تحویل داد که منجر به مرگ اسپیتامن شد. با این حال، شورش ادامه یافت. به نظر می رسد که شورشیان اقدامات خود را در مناطق کوهستانی سغد متمرکز کردند و از دو قلعه تسخیرناپذیر به عنوان مقر خود استفاده کردند: صخره به اصطلاح سغدی (یا صخره آریامازس) و کورینس (یا صخره سیسیمیترس) پناه گرفتن وخش آرد در صخره سغدی. آریان می نویسد: خبر رسیده بود که تعداد زیادی از بومیان به صخره سغدی پناه برده اند و در میان آنها وخش ارد/اکسیارتس به همراه
همسر و دخترانش بود که یکی از آنها روشنک (همسر اسکندر) بود. وخش ارد خود از تسلیم شدن به اسکندر امتناع کرده بود، این پناهگاه را برای خانواده خود انتخاب کرده بود. این آخرین سنگر سغد بود: اگر سقوط می کرد، چیزی برای کسانی که هنوز امیدوار به مقاومت بودند باقی نمی ماند؛ بنابراین اسکندر در آغاز بهار به سمت صخره پیشروی کرد. تصور می شد که این قلعه تسخیرناپذیر است و برای مدت طولانی محاصره نظامی آمادگی فراهم شد. وقتی اسکندر از مدافعان خواست تسلیم شوند، آنها نپذیرفتند و به او گفتند که برای تصرف قلعه به «مردانی با بال» نیاز دارد. ۳۰۰ مرد بالدار. اسکندر داوطلبانی را خواست که اگر بتوانند از صخره های زیر قلعه بالا بروند به آنها پاداش می دهد. حدود ۳۰۰ مرد بودند که از محاصره های قبلی در صخره نوردی تجربه کسب کرده بودند. آنها با استفاده از میخ چادر و کتان، شبانه از صخره بالا رفتند اگر چه در طول صعود حدود ۳۰ نفر از افراد خود را از دست دادند. و به دلیل سقوط در نقاط مختلف در برف، اجساد آنها هرگز برای دفن پیدا نشد. پس از تلاش فراوان صخره نوردان در سپیده دم به قله رسیدند، آنها کمربندهای سفید خود را درآورند، به چوب های بلند بستند و چوب
ها را بلند کردند، کمربندهای درخشان متعدد که تا آنجا که ممکن است آنها را تکان دادند که هم توسط موافعان قلعه دیده می شد و هم مقدونی های در زیر صخره، مقدونی ها با صدای بلند و واضح از پایین فریاد می زدند. آریومازن حیرت زده، فکر کرد که کل ارتش در حال صعود است و قله قبلاً تسخیر شده است. اسکندر کسی را فرستاد تا به مدافعان بگوید که اگر نگاه کنند، آنها خواهند دید که او «مردان بالدار» خود را پیدا کرده است. مدافعان از این امر چنان متعجب شدند و روحیه خود را از دست دادند که تسلیم شدند زیرا مدافعان فکر می کردند که صخره تسخیرناپذیر است و اسکندر با یک حرکت جسورانه به آنها نشان داد که اشتباه می کنند. تسلیم سریع دشمن، استفاده اسکندر از جنگ روانی را تأیید می کند. تسخیر صخره سیسیمیترس/کورینس. اسکندر از صخره سغدی به سمت بلخ پیشروی کرد که حاوی دژ تسخیرناپذیر دیگری بود که به نام صخره کورینس یا سیسیمیترس شناخته می شد. اما به زودی تسخیر شد. گفته می شود که اسکندر به محض دیدن عاشق رکسانا/روشنک (همسر اسکندر) شده است. مقدونی هایی که همراه او بودند ادعا کردند که «رکسانا دوست داشتنی ترین زنی است که در آسیا دیده اند، به استثنای همسر داریوش
سوم». اسکندر از آنجا به بلخ رفت و او کراتروس را با لشکری از ارتش مقدونی فرستاد تا صلح بلخ را کامل کند. اسکندر در بلخ باقی ماند و برای لشکرکشی خود در سراسر هندو-کوش به هند آماده شد. زمانی که در بلخ بود با رکسانا ازدواج کرد. بازنگری. گزارش های از دو تن از مهم ترین مورخان مقدونیه - آریان نیکومدیا و کورتیوس روفوستا تا حدودی گیج کننده است و عناصر به نفع بازنگری جدی دیدگاه تاریخی سنتی هستند. شبهه این است که کورتیوس و آریان (یا اصل آنها منابع) عمداً در موفقیت مقدونی اغراق کردند.
آریامازس (; – مرگ ۳۲۷ پیش از میلاد، یکی از اشراف در سغد بود که در سال ۳۲۸ پیش از میلاد دارای قلعه بسیار محکمی در سغد بود. این قلعه «صخره آریامازس»، شناخته می شود و گفته می شود که محاصره صخره سغدی در ارتباط با قلعه آریامازس است. آریامازس ابتدا حاضر نشد مکان را به اسکندر مقدونی تسلیم کند، اما پس از آن که برخی از سپاهیان مقدونیه باستان به قله صعود کردند، تسلیم شد. اسکندر در این قلعه روشنک (همسر اسکندر)، دختر باختر (بلخ) رئیس وخش ارد را یافت که او را همسر خود کرد. مورخ رومی قرن اول میلادی، آریان نقل می کند که اسکندر آریامازس و مردان پیشرو را مصلوب کرد. اما مورخ یونانی آریان یا پولیانوس، در گزارش خود به این موضوع اشاره نکرده است. زمینه. در سال ۳۳۱ قبل از میلاد او در نبرد گوگمل پیروز شد و داریوش سوم پادشاه هخامنشی را مجبور کرد به باختر (بلخ) بگریزد و در آنجا توسط سه تن از ساتراپ هایش کشته شد. یکی از آنها، بسوس، خود را شاه خواند و خود را به عنوان اردشیر پنجم شاه جدید امپراتوری ایران معرفی کرد. پادشاه جدید، اما، از رویارویی با اسکندر نیز اجتناب کرد و حتی بیشتر به سمت شمال، به سمت منطقه باستانی سغد (عمدتاً ازبکستان و
تاجیکستان امروزی) گریخت. اسکندر نتوانست متوقف شود و سرانجام بسوس را که یا به او خیانت شده بود یا به زور اسیر کردند، دستگیر کرد. اسکندر فکر کرد که پس از اعدام او دشمن بزرگی در امپراتوری هخامنشی باقی نمانده است؛ بنابراین او سرزمین های بیشتری را در سغد تصرف کرد و تا رودخانه باستانی جاکسارتس (سیردریا کنونی) پیشرفت کرد و در آنجا دورافتاده ترین شهر خود اسکندریه اسخاته (Alexandria Eschate)، به معنای «دورترین اسکندریه» را تأسیس کرد. پژوهشگران بر این باورند که تأسیس این شهر جنگ زده در ترکیب با اشغال وحشیانه سپاه مقدونیه، جرقه ای بود که آتش مقاومت در درون سغدیان را شعله ور ساخت. منطقه باید توسط اسکندر آرام می شد، که دشوارتر از آن چیزی بود که او فکر می کرد: مردم محلی سغدی به کاروان مقدونی ها حمله کردند و اسکندر در نبردی آشکار به دنبال انتقام بود. پایش به شدت توسط تیر دشمن مجروح شد. مقاومت اصلی به رهبری یکی از فرمانداران محلی اسکندر، اسپیتامن که خود سغدی بود، به سرعت در شهرهای منطقه گسترش یافت. در همین حال، اسپیتامن، پایتخت سغد، ماراکاندا (سمرقند امروزی) را که بسیاری از سربازان مقدونی نیز در آن مستقر بودند، محاصره کرد. پ
اسخ اسکندر به این قیام ها یک یک چیز بود - خشونت. او تصمیم گرفت به هر شهر شرکت کننده لشکرکشی کند و هر نوع مقاومتی را با خشونت تمام خاموش کند. گفته می شود که او نه تنها همه شهرها را ویران کرد و شورشیان را کشت، بلکه تمام زنان و کودکان را نیز، به بردگی گرفت. در جریان این نبردها اسکندر مجدداً بر اثر پرتاب سنگ به او به شدت مجروح شد. پس از آرام کردن خشونت آمیز اکثر شهرها، او به تعداد زیادی از نیروهایش دستور داد تا به سوی ماراکاندا حرکت کنند، جایی که هنوز توسط رهبر مقاومت اسپیتامن محاصره شده بود. او که از ورود قریب الوقوع نیروهای اسکندر آگاه بود، به شمال گریخت و با سکاها ساکنان استپ شمالی اوراسیا اتحاد برقرار کرد. سپس اسپیتامن و متحدان سکایی او منتظر آمدن سربازان مقدونی شدند. آنها در نهایت در رودخانه پولیتیموس (رود زرافشان امروزی) ملاقات کردند، جایی که مقدونی ها در یکی از بزرگ ترین بلایای نظامی خود فریب خوردند. اسپیتامن و متحدانش از تاکتیک های جنگ عشایری استفاده می کردند، در حالی که سربازان اسکندر را سوار بر اسب هایشان دور می زدند و آنها را با تیر به زمین می زدند. مقدونی ها که قبلاً هرگز چنین نبردی را تجربه نکرده بود
ند، وحشت کردند و به جزیره ای نزدیک رودخانه گریختند که در آن به دام افتادند و توسط سغدی ها و سکاها یکی پس از دیگری از ساحل رودخانه به زمین افتادند. اسپیتامن با استفاده از جنگ های چریکی که هرگز دیده نشده بود، خود را به عنوان یک تهدید واقعی برای اسکندر ثابت کرده بود. اسکندر، که در نبرد شرکت نکرد، ظاهراً شنیدن خبر از دست دادن سربازان خود را بسیار اندوهگین شد. همان طور که انتظار می رفت، او سعی کرد اسپیتامن را در رود زرافشان تعقیب کند اما موفق نشد، در حالی که هنوز شورشیان بیشتری را در راه کشت. او نتوانست قبل از زمستان او را بگیرد، بنابراین در پایتخت باختر (بلخ)، بلخ که یونانیان به آن «زاریاسپا» (بلخ امروزی در افغانستان) نیز می شناسند، ماند. او ارتش خود را با حدود ۲۰۰۰۰ سرباز ذخیره که در اصل برای لشکرکشی هندی ها در نظر گرفته شده بودند، تقویت کرد. اسکندر از زمستان برای طراحی نقشه ای برای پایان دادن به اسپیتامن و مقاومت استفاده کرد. از این رو ارتش خود را به پنج لشکر متحرک تقسیم کرد. این را می توان به عنوان انطباق با تاکتیک های چریکی سغدی درک کرد. آنها فرستاده شدند تا سنگرهای بیشتر شورشیان را که در زمستان خود را به کوه
های آسیای مرکزی پناه برده بودند، نابود کنند. اسکندر نتوانست اسپیتامن را بکشد، اما او دیگر شکست های بزرگی را تجربه نکرد. با این حال، کاروان های مقدونی چندین بار توسط سغدی ها مورد حمله قرار گرفتند و بنابراین مقاومت خود را حتی تا زمستان آینده زنده نگه داشتند. این یورش ها با مرگ اسپیتامن متوقف شد. او توسط اسکندر یا مقدونی دیگری کشته نشد، بلکه متحدان سکایی که از موفقیت مقاومت قطع امید کرده بودند و از جنگیدن دیگر برای اسپیتامن خودداری کردند. آنها هیچ شانسی در برابر ارتش عظیم مقدونی نمی دیدند. گویا سر او را از تن جدا کردند. مقاومت سغدی با از دست دادن رهبر کاریزماتیک و ژنرال باتجربه خود، به آرامی از بین رفت. او مطمئناً پس از تسخیر امپراتوری ایران در عرض چهار سال، صور نمی کرد که سه سال تنها در آسیای مرکزی (۳۳۰ قبل از میلاد - ۳۲۷ قبل از میلاد) سپری کند. این مقاومت اسکندر را ترغیب کرد تا استراتژی های خود را که در شش سال گذشته به خوبی مؤثر واقع شده بودند، مورد تجدید نظر قرار بدهد. او در هیچ جای دیگری به اندازه سغد مجبور نشد برای حفظ قدرت خود نیرو مستقر کند و این منطقه سرسخت ترین و خطرناک ترین منطقه برای اسکندر برای فتح