Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نظام در "مآثر نظامی" می نویسد که می تواند از مراتهه ها به نفع خود استفاده کند: من تمام این ارتش (ماراتاها) را از آن خود می دانم و کارم را به وسیله آنها انجام خواهم داد. لازم است دست از مالوا برداریم. به خواست خدا، با آنها به تفاهم خواهم رسید و حمله به آن سوی نارمادا را به آنها واگذار خواهم کرد.جنگ های مغول و مراتا تأثیر قابل توجهی بر چشم انداز سیاسی و اجتماعی هند داشت. این جنگ ها هر دو امپراتوری مغول و مراتا را تضعیف کرد و راه را برای قدرت های استعماری اروپایی برای استقرار در هند هموار ساخت. ["نیازمند منبع"] این جنگ ها همچنین به زوال امپراتوری مغول که از قبل با چالش های سیاسی و اقتصادی داخلی روبرو بود، کمک کرد. از سوی دیگر، مراتاها به عنوان یک قدرت بزرگ در هند ظهور کردند و نفوذ آنها در دهه ۱۷۰۰ همچنان رو به افزایش بود.
لوئیجی، پادشاه سیسیل (؛ ۴ فوریه ۱۳۳۸ – ) از ۱۵ سپتامبر ۱۳۴۲ تا زمان مرگش، پادشاه سیسیل (که با نام «تریناکریا» نیز شناخته می شود) بود. او در زمان جانشینی خود صغیر بود و تا سال ۱۳۵۴ تحت حکومت نیابتی بود. حکومت واقعی او کوتاه بود، زیرا سال بعد در اثر شیوع طاعون درگذشت. دوران سلطنت او با جنگ داخلی همراه بود. تولد و جانشینی. لوئی که در کاتانیا متولد شد، پسر شاه پتر دوم و الیزابت کارینتیا بود. در روز تولدش، پدرش در اعلامیه ای به دولت های شهری (یونیورسیتات ها) قلمرو، او را به عنوان وارث خود اعلام کرد. لوئی اولین فرزند پسر پتر از زمان مرگ فرزند اول، فردریک، در سال ۱۳۲۵ بود. در ۱۲ فوریه، پتر امتیازی را به شهر کاتانیا اعطا کرد که آن را از پرداخت هزینه پذیرایی معمول به دربار سلطنتی معاف می کرد. او همچنین مداخله آگاتا، قدیس حامی کاتانیا، که در جشن او کودک به دنیا آمد، را عامل موفقیت در به دنیا آوردن پسری دانست. لوئی تنها چهار سال داشت که پدرش در ۱۵ اوت ۱۳۴۲ درگذشت و بلافاصله عنوان پادشاه به او داده نشد. عمویش، مارکی جان راندازو، که در حال حاضر به عنوان نایب السلطنه پتر دوم بود، نیابت سلطنت را به عهده گرفت. در طول زندگی پ
درش، لوئی به عنوان فرزند ارشد و شاهزاده سلطنتی نامیده می شد. پس از مرگ پدرش و قبل از تاجگذاری خودش، به عنوان جانشین منصوب شد. در ۱۰ سپتامبر، جان به شهروندان پالرمو دستور داد تا نمایندگان خود را برای سوگند وفاداری در تاجگذاری لوئی معرفی کنند. لوئی در ۱۵ سپتامبر در کلیسای جامع پالرمو تاجگذاری کرد و پس از آن عنوان پادشاه را به خود اختصاص داد. اوایل سلطنت. پس از تاجگذاری، لویی از اکتبر ۱۳۴۲ تا حداقل مارس ۱۳۴۳ در کاتانیا زندگی کرد. در اواخر سال ۱۳۴۴ مذاکراتی برای ازدواج لویی با کنستانس، دختر تازه متولد شده پیتر چهارم آراگون، آغاز شد. در ژوئن ۱۳۴۶، سفیری از لویی اول مجارستان با پیشنهاد ازدواج لویی با یکی از بستگان پادشاه مجارستان، وارد شد. در ۷ نوامبر ۱۳۴۷، سیسیل در کاتانیا با پادشاهی ناپل، که جزیره سیسیل را ادعا می کرد، پیمان صلحی منعقد کرد. استقلال ناپل حفظ شد، اما لویی ملزم شد عنوان پادشاه «تریناکریا»، نام باستانی سیسیل، را به خود اختصاص دهد. این پیمان هرگز مورد تأیید پاپ کلمنت ششم قرار نگرفت. پس از مرگ جان رانداتسو در ۳ آوریل ۱۳۴۸، نیابت سلطنت طبق وصیت او به بلاسکو دوم د آلاگونا، یک نجیب زاده کاتالان که از قبل
قاضی اعظم بود و از اکتبر ۱۳۴۲ نایب جان بود، منتقل شد. در ماه مه ۱۳۴۸، لویی در مسینا اقامت داشت که جانشینی پسر جان، فردریک، را در دوک نشین های آتن و نئوپاتری و مارکیزات رانداتسو تأیید کرد. جنگ داخلی. قیمومیت پالیزی. در نیمه اول ژوئن ۱۳۴۸، کنت ماتئو پالیزی از تبعید در پیزا بازگشت. این اقدام باعث تشدید رقابت بین اشراف محلی سیسیلی (خانواده های چیارامونته، پالیزی و اسکالورو دگلی اوبرتی) و اشراف کاتالان (خانواده های پرالتا، آلاگونا و ونتیمیلیا) شد که در نهایت به جنگ داخلی منجر شد. خانواده های سیسیلی گاهی اوقات فیلوآنجیونی (طرفدار آنژوین، خاندانی که بر ناپل حکومت می کرد) و کاتالان ها فیلوآراگونسی (طرفدار آراگونی ها) نامیده می شوند. در ابتدا، بلاسکو، لویی را به کاتانیا فرستاد، اما دربار در اوایل نوامبر در تائورمینا توقف کرد و سپس به قلعه مونتالبانو الیکونا نقل مکان کرد. از آنجا، ملکه مادر با ماتئو که در مسینا بود تماس گرفت و او را قیم پادشاه جوان کرد. تا پایان سال، جنگ آشکاری بین دو اردوگاه آغاز شد. تحرکات لویی را می توان در دوره جنگ داخلی ردیابی کرد، زمانی که مادرش در کنار حزب طرفدار آنژوین (ناپلی) قرار داشت. او از
اواخر مارس تا آوریل ۱۳۴۹ در لنتینی و در ماه مه و اوایل ژوئن در آگوستا بود. تقریباً در همین زمان، بین ماه مه و ژوئیه، ملکه مادر درگذشت و نقش او توسط خواهر بزرگتر لویی، راهبه کنستانس، به عهده گرفته شد. از اواخر ژوئن تا ژوئیه، لویی با ارتشی که کاتانیا را محاصره کرده بود، همراه بود. تا ۲۲ ژوئیه، لویی به لنتینی بازگشت. در سپتامبر و اکتبر در کاستروجیووانی، در نوامبر در آژیرا و در دسامبر در مسینا بود. در ۱۰ سپتامبر ۱۳۵۰ در حضور پادشاه، آتش بس امضا شد. هر دو طرف توافق کردند که خصومت ها را تا زمانی که پادشاه به اکثریت خود برسد و بتواند در مورد اختلاف قضاوت کند، به حالت تعلیق درآورند. در ۲۳ فوریه ۱۳۵۲، پس از آنکه لویی چهارده ساله شد، ماتئو او را وادار کرد تا نامه ای به مردم کاتانیا بنویسد و قصد خود را برای آغاز حکومت شخصی اش اعلام کند. بلاسکو نامه را محکوم کرد و در ۲۲ اوت سفیرانی را به دربار لویی فرستاد. سرانجام در ماه اکتبر صلح برقرار شد. حکومت کنستانس. در ۹ ژوئن ۱۳۵۳، لویی به همراه چیارامونته، حامیانش، مسینا را ترک کرد تا شورش کاسترورئاله را سرکوب کند. در تائورمینا، او مورد احترام کنت انریکو روسو قرار گرفت، که با این
وجود از کمک به او در سرکوب شورش خودداری کرد. در ۱۳ ژوئن، پادشاه در دشت میلاتزو بود، اما او به زودی به تائورمینا بازگشت، جایی که چیارامونته مانع از ملاقات او با بلاسکو، نایب السلطنه اسمی، شد، علیرغم توافقی که با مداخله خواهرش کنستانس، که او نیز با او بود، حاصل شده بود. در پایان ژوئن، او برای شرکت در مراسم خاکسپاری برادرش جان (درگذشته در ۲۲ ژوئن) در کلیسای جامع آنجا، به مسینا بازگشت. حمایت از پادشاه در میان متحدان سابقش رو به کاهش بود و در ۱۷ ژوئیه، شورشی مردمی در شهر مسینا، دروازه ها را به روی نیروهای مسلح انریکو روسو و کنت سیمونه چیارامونته گشود. آنها از لویی خواستند که قیم خود، ماتئو پالیزی، را تحویل دهد، که او در ۱۹ ژوئیه امتناع ورزید. کاخ مورد حمله قرار گرفت، اما در حالی که ماتئو پیدا و کشته شد، پادشاه فرار کرد. او سوار بر یک کشتی کاتالان شد و در ۲۹ ژوئیه به کاتانیا رسید، جایی که به متحدان جدید خود تحت فرماندهی بلاسکو د آلاگونا پیوست. پادشاه به قلعه اورسینو نقل مکان کرد. در ۲ اکتبر، لویی و بلاسکو نیرویی را علیه میلاتزو رهبری کردند، اما در ۲۴ اکتبر دفع شدند و به کاتانیا عقب نشینی کردند. در ۸ نوامبر، لویی ک
یارامونته را خائن اعلام کرد. یک منشور سلطنتی از ۱۰ نوامبر نشان می دهد که در مقطعی مقام جانشینی به کنستانس منتقل شده است. تلاش های بعدی لویی برای فرار از کاتانیا با شکست مواجه شد. در ۱۵ نوامبر، او وارد قلعه آژیرا شد و سپس به کالاشیبتا رفت، اما نتوانست کاستروجیووانی را تصرف کند و مجبور شد تا ۲۸ نوامبر به کاتانیا بازگردد. چند روز بعد او به تائورمینا رفت، اما تا ۴ دسامبر به کاتانیا بازگشته بود. تهاجم و مرگ ناپلی ها. در آوریل ۱۳۵۴، ناپلی ها، به رهبری سناتور بزرگ نیکولو آکیایولی در رأس یک ناوگان کوچک، به سیسیل حمله کردند و پالرمو و بیشتر مناطق داخلی را در اتحاد با کیارامونته و دیگر خانواده های فیلوآنجیونی به زیر سلطه خود درآوردند. تنها کاتانیا و مسینا تحت کنترل لویی باقی ماندند، یعنی با جناح کاتالان (فیلوآراگونی). خوشبختانه برای لویی، پادشاه جدید ناپلی، لویی اول، از ارائه تقویت ها و تدارکات لازم برای ادامه تهاجم خودداری کرد. در ماه مه، پادشاه سیسیل (تریناکریا) سفیری را برای اعتراض به تهاجم به ناپل فرستاد. در ۴ ژوئن، او سفیری را نزد پیتر چهارم آراگون فرستاد تا درخواست کمک کند. در ماه ژوئن، لویی از خانواده ونتیمیگلیا
، رقبای قدیمی کیارامونته، اعاده حیثیت کرد و آنها را به مقام پیشکار بازگرداند. در ماه نوامبر، او شخصاً نیرویی را که پیازا آرمرینا را بازپس گرفت، رهبری کرد. او موفقیت خود را با اقدامات بیشتر در غربی ترین استان سیسیل، وال دی مازارا، دنبال کرد و کاماراتا و تراپانی را اشغال کرد. در اواخر دسامبر و اوایل ژانویه، او در کالاتافیمی بود. تنها شهر کاسترونووو در این استان به مقاومت ادامه داد. در ۷ ژانویه ۱۳۵۵، لویی در جولیانا بود، اما در فوریه به کاتانیا بازگشت. از آنجا، او و آلاگونا در ۱۳ مه به لنتینی حمله کردند، اما محاصره شهر در اواسط ژوئن لغو شد. در ۱۰ ژوئیه، همه گیری طاعون خیارکی در کاتانیا شیوع یافت و پادشاه به مسینا رفت. از مسینا، لویی یک لشکرکشی دریایی و زمینی علیه پالرمو انجام داد، اما تنها در ویران کردن حومه شهر موفق شد. تا سپتامبر او توانست به کاتانیا بازگردد. او به طاعون مبتلا شد و به آسی، قلعه ای متعلق به فردریک راندازو که اخیراً فوت کرده بود، نقل مکان کرد. او در ۱۶ اکتبر، در حالی که تنها هفده سال داشت، در آنجا درگذشت. همان شب جسد او به کلیسای سانتا ماریا لا گرانده در خارج از دیوارهای کاتانیا منتقل شد. روز بع
د (۱۷ اکتبر) مراسم تشییع جنازه او از خیابان ها به کلیسای جامع سنت آگاتا منتقل شد، جایی که جسد او در همان مقبره ای که پدربزرگش، فردریک سوم، و عمویش، جان راندازو، در آن قرار داشتند، قرار گرفت. اگرچه مذاکرات ازدواج از زمان به سلطنت رسیدن او متوقف شده بود، لویی دو پسر نامشروع، آنتونیو (آنتونی) و لوئیجی (لوئی) را به جا گذاشت که برای بزرگ شدن به عمه شان، النور، ملکه آراگون، به بارسلونا فرستاده شدند. در ۱۰ اکتبر ۱۳۵۵، چند روز قبل از مرگش، النور به لویی نامه ای نوشت تا مذاکرات ازدواجش با کنستانس، دخترخوانده اش، را از سر بگیرد. ظاهراً مذاکراتی نیز برای به دست آوردن دختر ماتئو دوم ویسکونتی، حاکم میلان، و برای به دست آوردن خواهرزاده پادشاه ناپل، مارگارت دوراتزو، ده سال کوچکتر از لویی، در جریان بود.
چا کانگ یون (؛ زادهٔ ۱۲ مارس ۲۰۰۳) بازیگر اهل کره جنوبی است. او حرفهٔ بازیگری خود را در سال ۲۰۲۴ با مجموعهٔ تلویزیونی "عاشقانه نیمه شب در آموزشگاه" آغاز کرد و نخستین نقش اصلی خود را در مجموعهٔ تلویزیونی "هنر مذاکره" (۲۰۲۵) ایفا کرد.
بابا بهم گفت یک مجموعه مانگای ژاپنی به نویسندگی و تصویرگری نانائه هارونو است. این مجموعه از سال ۱۹۸۷ تا ۲۰۰۳ در مجله "یانگ یو" شوئیشا، منتشر و فصل های آن در ۲۷ جلد تانکوبون جمع آوری شد. از آن زمان، فصل های اضافی دیگری نیز به طور نامنظم در مجلات دیگر منتشر شدند. از جمله مجموعه دیگری که با عنوان "بابا به من گفت: نسخه کوکوهانا"، از سال ۲۰۱۱ در "کوکوهانا" منتشر شده است. یک مجموعه درام تلویزیونی ۱۲ قسمتی از این مانگا اقتباس شد که در سال ۲۰۰۳ از شبکه آموزشی ان اچ کی پخش شد. خلاصه داستان. چیسه، دختری دبستانی، همراه با پدر بیوه اش که یک رمان نویس است، زندگی می کند. مادرش زمانی که او بسیار خردسال بود، درگذشت، اما پیوند عمیق و نزدیکی میان او و پدرش شکل گرفته است. پدر که بیش از هر چیز مورد علاقه و احترام چیسه است، بیشتر وقت خود را در خانه صرف نویسندگی می کند؛ امری که موجب خوشحالی و آرامش دختر می شود. بازخوردها. "بابا به من گفت" در سال ۱۹۹۰ برندهٔ سی وپنجمین جایزهٔ مانگای شوگاکوکان در بخش شوجو شد.
زندگی رؤیایی آقای کیم (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی با بازی ریو سونگ ریونگ، میونگ سه بین و چا کانگ یون ساخته شده است. این مجموعه از ۲۵ اکتبر ۲۰۲۵، شنبه ها ساعت ۲۲:۳۴۰ (کی اس تی) و یکشنبه ها ساعت ۲۲:۳۰ از شبکهٔ جی تی بی سی پخش خواهد شد. همچنین به صورت جهانی از طریق نتفلیکس نیز قابل دسترسی خواهد بود. خلاصه داستان. این مجموعه روایتگر مدیر کیم است که کار خود را در یک شرکت بزرگ در سئول آغاز می کند و باید میان سیاست های اداری و چالش های شخصی مسیر خود را پیدا کند. تولید. این مجموعه به کارگردانی چو هیون تاک، کارگردان آثار "قلعه آسمان" (۲۰۱۸)، "گل برفی" (۲۰۲۱) و "خانواده استثنایی" (۲۰۲۴)، ساخته شده و فیلمنامهٔ آن را کیم هونگ گی و یون هه سونگ نوشته اند. تولید مجموعه بر عهدهٔ شرکت های اس ال ال، دراما هاوس استودیو و بارو انترتینمنت است.
در انتظار گیونگ دو (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی در ژانر کمدی رمانتیک به کارگردانی ایم هیون ووک و نویسندگی یو یونگ آه است و پارک سو جون و وون جی آن در نقش های اصلی آن ایفای نقش می کنند. این مجموعه در دسامبر ۲۰۲۵، روزهای شنبه و یکشنبه ساعت ۲۲:۳۰ از شبکهٔ جی تی بی سی پخش خواهد شد و همچنین برای استریم در برخی مناطق جهان از طریق پرایم ویدئو در دسترس خواهد بود. تولید. توسعه. این مجموعه توسط ایم هیون ووک، کارگردان آثار "بازتابی از تو" (۲۰۲۱) و "پادشاه سرزمین" (۲۰۲۳)، ساخته شده و فیلم نامهٔ آن توسط یو یونگ آه نوشته شده که پیش تر نویسندگی مجموعه هایی چون "رویارویی (مجموعه تلویزیونی)" (۲۰۱۸)، "سی و نه" (۲۰۲۲) و "وکیل طلاق شین" (۲۰۲۳) را بر عهده داشته است. این مجموعه با همکاری شرکت های اس ال ال، استوری فارست و استودیوز آی ان تهیه شده است. انتخاب بازیگران. در ۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴ گزارش شد که پارک سو جون برای ایفای نقش اصلی مرد پیشنهاد دریافت کرده است. در ۳ ژانویهٔ ۲۰۲۵، حضور وون جی آن به عنوان نقش اصلی زن گزارش شد. روز بعد، حضور پارک سو جون نیز تأیید گردید. در ۹ سپتامبر ۲۰۲۵ نخستین تصاویر ویژهٔ مجموعه با حضور پارک سو ج
ون و وون جی آن منتشر شد. انتشار. در ۲۷ مه ۲۰۲۵، شبکهٔ جی تی بی سی فهرست مجموعه های تلویزیونی نیمهٔ دوم سال را اعلام کرد. این مجموعه قرار است در دسامبر ۲۰۲۵، روزهای شنبه و یکشنبه ساعت ۲۲:۳۰ (کی اس تی) پخش شود.
شورشی ۴ یا باغی ۴ فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۵ و به کارگردانی ای. هارشا است. در این فیلم بازیگرانی همچون تایگر شروف، سانجی دات، سونام باجوا، هرناز سندهو، شریاس تالپاده، اوپندرا لیمایه، شبا آکاشدپ، سودش لهری و ماهش تاکور ایفای نقش کرده اند. این فیلم بازساخته غیررسمی از روی فیلم تامیل پانصد و پنجاه و پنج (۲۰۱۳) است. این فیلم چهارمین قسمت از سری فیلم های شورشی محسوب می شود.
خانوادهٔ تایفون (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی به نویسندگی جانگ هیون سوک و به کارگردانی لی نا جونگ و با بازی لی جون هو و کیم مین ها است. این مجموعه از ۱۱ اکتبر ۲۰۲۵ روزهای شنبه و یکشنبه ساعت ۲۱:۲۰ (کی اس تی) از شبکهٔ تی وی ان پخش خواهد شد. همچنین به طور جهانی از طریق نتفلیکس نیز قابل دسترسی خواهد بود. خلاصه داستان. این مجموعه روایتگر دوران رشد یک مدیر عامل جوان و تلاش های خانواده و کارکنان اوست که در جریان بحران مالی ۱۹۹۷ آسیا می کوشند شرکت کوچک پدرش را حفظ کنند. تولید. توسعه. این مجموعه به کارگردانی لی نا جونگ و نویسندگی جانگ هیون سوک ساخته شده و با همکاری شرکت های ایمجینوس، استودیو پی آی سی و تری استودیو تهیه شده است. انتخاب بازیگران. در ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۴ گزارش شد که لی جون هو در حال مذاکره برای ایفای نقش اصلی در این مجموعه است و پیشنهاد را به طور مثبت بررسی می کند. در ۱۱ نوامبر، گزارش شد که کوم سه روک پیشنهاد نقش اصلی زن را دریافت کرده و آن را به طور مثبت بررسی می کند، اما در نهایت به دلیل تداخل برنامه ها از پروژه کناره گیری کرد. در ۱۳ ژانویهٔ ۲۰۲۵، خبر رسید که کیم مین ها به عنوان جایگزین کوم در نظر گ
رفته شده است. در ۱۸ فوریه، حضور لی و کیم به طور رسمی به عنوان بازیگران نقش های اصلی تأیید شد. یک روز بعد، حضور سونگ دونگ ایل و کیم جی یونگ در نقش والدین شخصیت لی تأیید گردید. در ۲۰ فوریه، کیم مین سوک و مو جین سونگ به ترتیب در نقش بهترین دوست و رقیب شخصیت لی انتخاب شدند. انتشار و تبلیغات. "خانوادهٔ تایفون" از ۱۱ اکتبر ۲۰۲۵، روزهای شنبه و یکشنبه از شبکهٔ تی وی ان پخش خواهد شد. همچنین این مجموعه به طور جهانی از طریق نتفلیکس قابل دسترسی خواهد بود. در ۳۰ مه، شبکهٔ تی وی ان یک ویدئوی معرفی از این مجموعه منتشر کرد که شامل توضیحات لی جون هو و کیم مین ها بود و به عنوان بخشی از پیش نمایش ۱۰ دقیقه ای آثار آیندهٔ این شبکه ارائه شد. تصاویر نخستین جلسهٔ فیلم نامه خوانی در ۲۱ اوت ۲۰۲۵ منتشر شد. پوستر اول که لی جون هو را در نقش کانگ ته پونگ نشان می داد در ۸ سپتامبر منتشر شد. دو روز بعد، در ۱۰ سپتامبر، دومین پوستر به همراه یک تیزر کوتاه که بر تأثیر بحران مالی ۱۹۹۷ تمرکز داشت منتشر شد. در ۱۲ سپتامبر نیز تصاویری از نخستین ملاقات شخصیت های اصلی منتشر گردید. نمایش زودهنگام قسمت اول در ۱۵ سپتامبر در «سی جی وی یونگ سان آی پارک مال»
برگزار شد که بازیگران و ۴۰۰ طرفدار منتخب (بر اساس یک مسابقهٔ شعارنویسی) در آن حضور داشتند. پوسترهای شخصیت های اصلی با حضور لی جون هو و کیم مین ها در ۱۷ سپتامبر منتشر شد. در ۱۹ سپتامبر، نخستین تصاویر از لی جون هو و کیم مین سوک در قالب اعضای «قبیلهٔ نارنجی آپ گوجونگ» منتشر شد.
امید پورقنبری (زادهٔ ۳ مرداد ۱۳۷۰ در اسلام آباد غرب) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال مس کرمان بازی می کند. زندگی نامه. امید پورقنبری در ۳ مرداد ۱۳۷۰ در اسلام آباد غرب به دنیا آمد. او فوتبال حرفه ای را در باشگاه های پایه استان کرمانشاه آغاز کرد و سپس وارد تیم های لیگ دسته یک ایران شد. دوران باشگاهی. پورقنبری در طول دوران حرفه ای خود برای چندین تیم لیگ آزادگان و دسته دوم ایران بازی کرده است. او کار خود را از شهرداری همدان آغاز کرد و سپس برای تیم های بعثت کرمانشاه، خیبر خرم آباد، امید گناوه، آرمان گهر سیرجان، مس کرمان، پارس جنوبی جم، داماش گیلان، مس شهر بابک و نیکاپارس چالوس به میدان رفت. مهم ترین افتخار او، صعود با مس کرمان به لیگ برتر فوتبال ایران بوده است. سبک بازی. پورقنبری به عنوان مهاجم قدبلند (۱٫۹۰ متر) شناخته می شود که توانایی بازی هوایی و جنگندگی در محوطه جریمه از ویژگی های اصلی اوست.
سه نماد میلان، پایتخت لومباردی، نشان مل، گونفالون و پرچم هستند، همان طور که در اساسنامه شهرداری آمده است. شعار میلان از یک سپر (سفید) سیمنیت در نقره تشکیل شده است که روی آن صلیب قرمز قرار دارد. کل آن در کنارها با شاخه برگ بو و شاخه بلوط بسته شده است که با یک رنگ سه رنگ به هم متصل شده است. این سپر که با تاج طلایی یا توره رنگ، نماد عنوان شهر پرتاب شده است، از ۱۹ مارس ۱۹۳۴، زمانی که فرمان مربوطه برای اعطای آن توسط دولت صادر شد، در شکل مدرن خود استفاده شده است. صلیب قرمز در یک میدان سفید به عنوان نماد شهر میلان در قرون وسطی آغاز شد: این موضوع که برای اولین بار در پرچم میلان ظاهر شد، بعداً الهام بخش ایجاد جامه های شهر بود. اولین گونفالون میلان، یک پرده نقش دار بود که حدود سال ۱۵۶۵ توسط گلدوزی به نام های سیپیونه دلفینونه و کامیلو پوسترلا از روی طرح های جوزپه آرچیمبولدی و جوزپه مدا ساخته شد. این اثر که تقریباً بیست بار در طول سه قرن بعدی مرمت شده است، در داخل قلعه اسفورزسکو، در "سالا دل گونفالونه،" نگهداری می شود. یک نسخه از آن که در پالاتزو مارینو، در "سالا دل آلسی" نگهداری می شود، در مهم ترین مناسبت های رسمی برای
نمایش شهر میلان به نمایش گذاشته می شود. هر دو گونفالون ذکر شده، در مرکز، سنت آمبروز، اسقف میلان و قدیس حامی شهر را به تصویر می کشند. وحدت ایتالیا و فرمان واگذاری. با انتقال میلان به پادشاهی ساردینیا (۱۸۵۹)، ابتدا عقاب دو سر حذف شد و بعداً شکل صلیب، سپر و تزئینات تغییر یافت (اکتبر ۱۸۶۰). شورای شهر میلان در ۱۳ مه ۱۸۶۷، پس از اعلام پادشاهی ایتالیا، تغییرات جزئی دیگری را تصویب کرد و موارد بیشتری در سال ۱۸۹۹ اضافه شد. در سال ۱۹۳۲، در دوران رژیم فاشیستی، مارکو ویسکونتی "، پودستا" میلان، گام هایی برداشت تا مطابق با الزامات قانون فعلی، با صدور یک فرمان "اد هوک"، نشان میلان نیز توسط دولت ایتالیا به رسمیت شناخته شود. در ۱۳ مه، مارکو ویسکونتی در نامه ای به فرماندار اظهار داشت که لازم است نشان فعلی که در ساختمان های متعدد و در زمینه های دیگر وجود دارد، جایگزین شود. او با توجه به زمان بر بودن تهیه پیش نویس نشان جدید، ایده گنجاندن تبرپوش در نشان فعلی را کنار گذاشت و همچنین درخواست به رسمیت شناختن قانونی نشان شهر را کرد که اساساً همان نشان باستانی خواهد بود. در تاریخ ۱۴ ژوئن، فرماندار درخواست را به ریاست شورای وزیران ارسال
کرد و جزئیات مربوط به شناسایی پیشین خاندان هابسبورگ را نیز ضمیمه نمود. در حالی که منتظر صدور امتیاز رسمی بودند، پودستا در ۱۶ فوریه ۱۹۳۳ کمیسیونی منصوب کرد که «وظیفه اش پیشنهاد طرحی برای نشان شهر میلان بود؛ نشانی که با یادآوری سنت های شهر، به الزامات علمیِ نشان شناسی و معیارهای زیبایی شناسی پاسخ دهد.» این کمیسیون به ریاست پودستا تشکیل شد و اعضای آن عبارت بودند از: جووانی ویتانی، رومولو کاگِزه، لودوویکو پوگلیانی، آلِساندرو جولینی و جورجو نیکودِمی (دبیر). در ۱۹ مارس ۱۹۳۴، پس از چندین یادآوری، فرمان واگذاری توسط دولت ایتالیا صادر شد: از این تاریخ، نشان ملی شکل فعلی خود را به خود گرفت، یعنی یک سپر نقره ای سامنیت که روی آن یک صلیب سرخ وجود دارد و بر فراز آن یک تاج برجک دار، نماد شهرهای ایتالیا، قرار دارد. نشان شامل «سرلیکتر» بود که پیش تر بر اساس فرمان شماره ۱۴۴۰ مورخ ۱۲ اکتبر ۱۹۳۳ برای تمام نشان های شهرداری ها، استان ها و نهادهای عمومی الزامی شده بود. این مقرره بعدتر با فرمان نیابت سلطنت شماره ۳۹۴ مورخ ۱۰ دسامبر ۱۹۴۴ لغو گردید و بدین ترتیب بخش یادشده که در قسمت بالای سپر قرار داشت، از نشان حذف شد. در نتیجه، تنها ت
اج بارودار شهر و حلقه ای از برگ های بلوط و برگ های غار که با روبان سه رنگ بسته شده بود، باقی ماند. نشان های سستیری میلان. شش «سستیری» میلان (که هر یک با یکی از شش دروازه اصلی شهر میلان مرتبط بودند) و تقسیمات تاریخی شهر به شمار می آمدند، هر کدام نیز نشان ویژهٔ خود را داشتند که نخستین اشاره به آن ها به سال ۱۱۶۲ بازمی گردد.
حرکت آخر فیلمی در ژانر درام و سیاسی به کارگردانی و تهیه کنندگی شهاب حسینی است.
شکارچی و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۴ و به کارگردانی تی. جی. گناناول است. در این فیلم بازیگرانی همچون راجینیکانت، آمیتاب باچان، فهد فاضل، رانا داگوباتی، مانجو واریر، ریتیکا سینگ و دوشارا ویجایان ایفای نقش کرده اند.
لئونید ایوانوف (; – ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان ورزشی اتحاد شوروی، مدال دفاع از لنینگراد، و نشان برجسته افتخار شده است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زنیت سن پترزبورگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده است.
دانشگاه ملی چونگ بوک یکی از ده دانشگاه ملی شاخص کره است. نام این دانشگاه از شکل اختصاری رایج نام کره ای استان "چونگ چونگ بوک-دو" برگرفته شده است.
یوری نیرکوف (; – ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان جنگ میهنی (درجه دو)، نشان ستاره سرخ، قهرمان ورزشی اتحاد شوروی، مدال «برای پیروزی بر آلمان در جنگ بزرگ میهنی ۱۹۴۱-۱۹۴۵»، و نشان دوستی شده است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زسکا مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده است.
واسیلی تروفیموف (; – ) بازیکن فوتبال و بازیکن هاکی روی یخ اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان ورزشی اتحاد شوروی، مدال شجاعت کار، روبان مدال بزرگداشت ۸۵۰مین سالگرد مسکو، نشان دوستی، نشان پرچم سرخ کار، و نشان برجسته افتخار شده است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دینامو مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده است.
تروتولا نامی است که به گروهی از سه متن در مورد پزشکی زنان اشاره دارد که در قرن دوازدهم در شهر بندری سالرنو در جنوب ایتالیا تألیف شده اند. این نام از یک شخصیت تاریخی زن به نام تروتا اهل سالرنو، پزشک و نویسنده پزشکی گرفته شده است که با یکی از این سه متن مرتبط بوده است. با این حال، «تروتولا» در قرون وسطی به عنوان یک شخصیت واقعی شناخته شد و از آنجا که متون موسوم به "تروتولا" به طور گسترده در سراسر اروپای قرون وسطی، از اسپانیا تا لهستان و سیسیل تا ایرلند، در گردش بودند، «تروتولا» به خودی خود اهمیت تاریخی دارد. متون تروتولا: پیدایش و تألیف. در قرن دوازدهم، شهر بندری سالرنو در جنوب ایتالیا به عنوان «مهم ترین مرکز معرفی طب عربی به اروپای غربی» شهرت داشت. مورخان در اشاره به مدرسه سالرنو در قرن دوازدهم، منظورشان از مدرسه، مکتب فکری است: یک جامعه غیررسمی از استادان و شاگردان که در طول قرن دوازدهم، روش های کم و بیش رسمی آموزش و تحقیق را توسعه دادند. هیچ مدرکی مبنی بر وجود هیچ نهاد فیزیکی یا حقوقی قبل از قرن سیزدهم وجود ندارد. آثار «بیماری های زنان»، «درمان های زنان» و «آرایش و زیبایی زنان» معمولاً در مجموع با عنوان «تروت
ولا» شناخته می شوند. این متون موضوعاتی از زایمان تا لوازم آرایشی را در بر می گیرند و با اتکا به منابع گوناگون، از آثار جالینوس تا سنت های شفاهی، دستورالعمل های عملی ارائه می دهند. این نوشته ها از نظر سازمان دهی و محتوا یکسان نیستند. «بیماری های زنان» و «آرایش و زیبایی زنان» در ابتدا به صورت ناشناس رواج یافتند تا آنکه در اواخر قرن دوازدهم با «درمان های زنان» ترکیب شدند. در چند قرن بعدی، مجموعهٔ تروتولا در سراسر اروپا منتشر گردید و بیشترین رواج خود را در قرن چهاردهم میلادی یافت. امروزه بیش از ۱۳۰ نسخه از متون لاتین آن و بیش از ۶۰ نسخه از ترجمه های گوناگون به زبان های محلی قرون وسطی در دست است. در باب بیماری ها و عوارض زنان. کتاب علائم زنان کتابی نوآورانه دربارهٔ بیماری های زنان و عوارض آن ها بود زیرا تازه به پزشکی در جهان اسلام تکیه می کرد. همان طور که گرین در سال ۱۹۹۶ نشان داد، «بیماری های زنان» به طور گسترده ای از فصل های زنان شناسی و زایمانِ، ترجمهٔ لاتین ابن الجزّار توسط کنستانتین آفریقایی، که در اواخر قرن یازدهم تکمیل شده بود، بهره برده است. پزشکی عربی رویکردی بیشتر نظری و فلسفی داشت و از اصول گالن بهره می
برد. گالن، بر خلاف دیگر پزشکان برجسته، بر این باور بود که قاعدگی یک فرایند لازم و سالم برای دفع مواد اضافی است. او معتقد بود زنان سردتر از مردان هستند و نمی توانند مواد غذایی خود را «بپزند»؛ بنابراین باید مادهٔ اضافی را از طریق قاعدگی دفع کنند. نویسنده نیز دید مثبتی نسبت به نقش قاعدگی در سلامت و باروری زنان ارائه می دهد: «خون قاعدگی ویژه است زیرا در خود موجود زنده ای دارد. این مانند یک درخت عمل می کند. پیش از آنکه درخت میوه دهد، باید ابتدا گل دهد. خون قاعدگی مانند گل است: باید پیش از میوه—کودک—ظاهر شود.» یکی دیگر از شرایطی که نویسنده به تفصیل بررسی می کند، خفگی رحم است؛ که می تواند ناشی از، میان دیگر عوامل، افزایش ترشحات زنانه باشد (ایده ای دیگر از گالن). به نظر می رسد نویسنده بین دو نظریهٔ متفاوت—یکی که معتقد بود رحم می تواند در بدن «سرگردان» شود و دیگری که چنین حرکتی را از نظر آناتومی غیرممکن می دانست—در تردید بوده و امکان بالا رفتن رحم تا اندام های تنفسی را محتمل می داند. سایر موضوعات به تفصیل شامل درمان و رژیم مناسب برای نوزاد تازه متولد شده، اختلالات قاعدگی، افتادگی رحم، فصل هایی دربارهٔ زایمان و باردار
ی و موضوعات متعدد دیگر است. تمام منابع ذکرشده در کتاب مرد بودند: هیپوکرات، اوریباسیوس، دیوسکورید، پائولوس و ژوستینوس. در باب درمان زنان. "کتاب" «دربارهٔ درمان زنان» تنها متن از سه متن "تروتولا" است که در واقع به تروتا، پزشک سالرنیایی اهل سالرنو، هنگام انتشار به عنوان متنی مستقل نسبت داده می شود. با این حال، استدلال شده است که شاید بهتر باشد از تروتا به عنوان «مرجع» پشت این متن به جای نویسنده اصلی آن یاد شود. نویسنده نظریه هایی مربوط به بیماری های زنان یا علل آنها ارائه نمی دهد، بلکه به سادگی خواننده را در مورد نحوه تهیه و استفاده از داروهای پزشکی مطلع می کند. انسجام کافی وجود ندارد، اما بخش هایی مربوط به بیماری های زنان، مردان، کودکان، زیبایی و بیماری های عمومی پزشکی وجود دارد. فراتر از تمرکز ویژه بر درمان باروری، طیف وسیعی از دستورالعمل های عملی مانند نحوه «بازگرداندن» بکارت و همچنین درمان هایی برای نگرانی هایی مانند مشکلات کنترل مثانه و ترک خوردگی لب ها ناشی از بوسیدن بیش از حد وجود دارد. در اثری که بر مسائل پزشکی زنان تأکید دارد، درمان هایی برای اختلالات مردان نیز گنجانده شده است. در باب لوازم آرایشی زنانه