Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ستان کرد (و همزمان با صدور فرمانی در سال ۱۸۸۵ مهاجرت در جهت مخالف را ممنوع کرد). پشتون های قومی که داوطلبانه به شمال افغانستان مهاجرت می کردند، اغلب هزینه های سفر آنها پرداخت می شد و حیوانات، زمین رایگان و معافیت سه ساله از مالیات دریافت می کردند. سیاست های عبدالرحمان در تشویق پشتون ها برای اسکان داوطلبانه در شمال افغانستان در نهایت موفقیت بیشتری نسبت به تلاش های قبلی برای اسکان اجباری (به ویژه تلاش های غیرارادی که شامل کوچ نشینان می شد) به دست آورد. با این حال، علی رغم مهاجرت داوطلبانه مبتنی بر مشوق که از سال ۱۸۸۵ اجرا شد، بسیاری از پشتون های قومی حتی پس از ۱۸۸۵ به شمال افغانستان تبعید شدند، در برخی موارد تا اوایل دهه ۱۹۴۰ میلادی. بین سال های ۱۸۸۵ و ۱۸۸۸، جمعیت پشتون در شمال افغانستان هشت برابر افزایش یافت، از ۳٬۵۰۰ خانواده پشتون در سال ۱۸۸۵ به ۴۰٬۰۰۰ خانواده پشتون در سال ۱۸۸۸. شورش هایی مانند شورش های پشتون های غلزایی در شرق افغانستان و شورش سردار محمد اسحاق، به طور موقت استعمار پشتون ها در شمال افغانستان را در اواخر دهه ۱۸۸۰ متوقف کرد. پس از آن، علی رغم یک دوره کوتاه دیگر از استعمار، جنگ هزاره در اوایل دهه
۱۸۹۰ میلادی درگرفت. پایان پشتونیزه کردن شمال افغانستان در دوران عبدالرحمن - اگرچه این روند پس از مرگ او در سال ۱۹۰۱ توسط جانشینانش از سر گرفته شد. امان الله خان (۱۹۱۹–۱۹۲۹). امان الله خان نیز سیاست اسکان پشتون ها در شمال را ادامه داد، اما با رویکردی متفاوت. برخلاف سلف خود، او این سیاست را بیشتر با هدف توسعه کشاورزی و آبادانی مناطق کمتر توسعه یافته پیش برد. در این دوره، بسیاری از پشتون های کوچی تشویق شدند تا به کشاورزان دائمی در مناطق شمالی تبدیل شوند. طبق گزارش بی بی سی فارسی، امان الله خان همچنین «نظام نامه ناقلین به سمت قطغن» را تصویب کرد که چارچوب قانونی برای اسکان مهاجران پشتون فراهم می آورد. بین سال های ۱۹۱۰ تا ۱۹۴۰، بسیاری از چوپان های قومی پشتون در ترکستان افغانستان مستقر شدند. از سال های ۱۹۳۰ تا ۱۹۷۰، پس از این که حبیب الله کلکانی از قوم تاجیک تلاش کرد و در به دست آوردن قدرت در افغانستان در خلال جنگ داخلی ۱۹۲۸–۱۹۲۹ شکست خورد، اقلیت های ازبک و تاجیک صدها هزار جریب از مراتع و زمین های زراعی در شمال افغانستان را از دست دادند. پس از آن، این زمین ها به فروش رفت یا به طور کامل به مهاجران پشتون داده شد که ن
فوذ پشتون ها را در شمال افغانستان بیشتر کرد. در این زمان، مهاجران پشتون در ولایت تخار، کشاورزان تاجیک، هزاره و همچنین چوپان های ازبک را از دشت های آبی به تپه های کم ارزش کشاورزی هل دادند. به دلیل سیاست هایی که حاکمان پشتون در قرن ۱۹ و ۲۰ که دنبال کردند، پشتون ها تبدیل به گروه قومی غالب در مناطق کشاورزی توسعه یافته شمال افغانستان شدند، در حالی که سایر گروه های قومی (به ویژه ازبک ها) در تپه های کمتر توسعه یافته غالب شدند. با شروع دهه ۱۹۷۰، اقلیت های پشتون ۵۶٪ از کل جمعیت در منطقه بغلان که تحت تسلط تاجیک ها بود، ۶۱٪ از کل جمعیت در منطقه پلخمری (مرکز بغلان)، ۴۱٪ از کل جمعیت در منطقه کندز با اکثریت تاجیک، ۴۵٪ از کل جمعیت در منطقه خان آباد، و فقط ۱۰٪ از کل جمعیت در منطقه تالقان با اکثریت ازبک را تشکیل می دادند. پادشاهی افغانستان (۱۹۲۹–۱۹۷۳). گسترش سیاست ناقلین در دوران محمد نادرشاه و محمد ظاهرشاه (۱۹۲۹–۱۹۷۳) در دوران سلطنت محمد نادرشاه و پسرش محمد ظاهرشاه، سیاست ناقلین به شکل منظم تری اجرا شد. در این دوره، هزاران خانواده پشتون به مناطق شمالی مانند قندوز، بغلان، سمنگان و بلخ منتقل شدند. دولت برای تشویق این مهاجرت ها
، زمین های کشاورزی، کمک های مالی و معافیت های مالیاتی به ناقلین ارائه می کرد. کریستین نوئل کریمی (۱۹۹۷) در کتاب خود، «دولت و قبیله در افغانستان قرن نوزدهم»، استدلال می کند که این سیاست به تدریج از یک اقدام سیاسی-امنیتی به یک پروژه دولت سازی و یکپارچه سازی ملی تبدیل شد. جمهوری افغانستان (۱۹۷۳–۱۹۷۸). محمد داوود خان، با ایجاد جمهوری افغانستان نخستین رئیس جمهور افغانستان شد، و نیز سیاست اسکان پشتون ها در شمال را ادامه داد، اما با تأکید بیشتر بر جنبه های توسعه ای و اقتصادی. در این دوره، پروژه های آبیاری بزرگی در شمال افغانستان آغاز شد که هدف آن هم توسعه کشاورزی و هم فراهم کردن زمینه برای اسکان جمعیت بیشتری از پشتون ها بود، مثل پروژه کانال قوش تپه. جمهوری اسلامی افغانستان (۲۰۰۱–۲۰۲۱). حامد کرزی. وزارت امور سرحدات اقوام و قبایل از دورهٔ امان الله به عنوان یک شعبه در صدارت عظمی ایجاد می شود که وظیفه اش ارتباط با قبیله های پشتون پاکستان و ارایهٔ خدمات به قبایل پشتون در پاکستان است. این شعبه در زمان داوود به عنوان وزارت مستقل در کابینه معرفی می شود. این شعبه که در دورهٔ امان الله ایجاد شد، در دورهٔ محمد هاشم و شاه محمو
د کاکاهای ظاهرشاه تقویت شد و حکومت های افغانستان در صدسال پسین از این وزارت حمایت کردند تا به قبایل پشتون پاکستان خدمات ارایه کنند. پول از بیت المال و از مردم افغانستان، اما به صورت رایگان به قبایل پشتون پاکستان داده می شود. این وزارت به صورت پیوسته خانواده های پشتون پاکستان را به سمت شمال افغانستان انتقال می دهد. کرزی و غنی نیز توسط این وزارت چندین بار خانواده های پشتون را از پاکستان به شمالی و سمت شمال انتقال دادند. وزارت امور سرحدات اقوام و قبایل فراتر از انتقال قبیله های پشتون پاکستان به سمت شمال در کابل چندین لیسه ساخته اند که فقط به بچه های پشتون پاکستان خدمات ارایه می کنند. این لیسه ها خواب گاه، غذا و سایر خدمات رایگان دارند. این بچه ها که از این لیسه ها فارغ می شوند در دانش گاه کابل و سایر دانش گاه های افغانستان به به ترین رشته های دانش گاهی معرفی می شوند و شماری از این بچه ها به کشورهای خارجی به عنوان شهروندان افغانستان بورسیه فرستاده می شوند. پنج سال پیش چند تن از این بچه ها توسط حکومت هند شناسایی شدند که توسط حکومت افغانستان و با پاسپورت افغانستان به هند بورسیه شده بودند. در سال ۱۳۸۷ یکی از این لیس
ه ها ۳۸۱۰ دانش آموز از قبایل پشتون پاکستانی داشت. این مورد در سایت وزارت امور سرحدات اقوام و قبایل ذکر شده و این وزارت با افتخار یاد کرده که این لیسه ها برای فرزندان قبایل پشتون آن طرف مرز خدمات ارایه می کنند.&lt;ref name="mob.gov.af/610"&gt;&lt;/ref&gt; حامد کرزی، نیز در سال ۱۳۸۹ فرمانی را صادر کرد که براساس آن برای هر خانواده کوچی باید ۱۰ جریب زمین توزیع شود تا مشکلات مواشی و مشکلات آنان حین تردد با باشنده گان ولایت های دیگر برطرف شود. اشرف غنی. اشرف غنی، رئیس جمهوری گذشته افغانستان در مصاحبه تفصیلی با تلویزیون ملی افغانستان نظرش را دربارهٔ چگونگی آنچه تکمیل 'فصل ناتمام ' امان الله می خواند، در روزهای صد سالگی جشن استقلال افغانستان توضیح داده است.او گفت: «تمام علمای افغانستان به اتفاق در جنگ سوم افغان-انگلیس از امان الله حمایت کردند. ده سال دوره امان الله فقط یک دوره نیست. نیاز به یک تحلیل واضح دارد. نسل جوان باید شیوه محبوبیت و مشکلات امان الله را تحلیل کنند».آقای غنی در تشریح بیشتر گفت: «امان الله از نسل جوان بود، نه فقط یک جوان، این نسل منتظر یک فرصت بود. کسانی مانند محی الدین انیس، نویسنده و روزنامه نگا
ر برجسته، غلام محمد غبار، تاریخ دان، عبدالهادی داوی، و هشت سال مقالات محمود طرزی یک فکر منسجم ایجاد کرده بود. و امان الله خان سمبل این نسل بود. این نسل تشنه حرکت بود». در سال ۱۳۹۵ عده ای از مهاجران وزیرستانی که ضد دولت پاکستان هستند و از پاکستان به ولایت پکتیکا مهاجرت کرده اند تصمیم گرفتند در همان جا ساکن شوند و بزرگان قومشان برای کسانی که می خواهند به پاکستان برگردند جریمه پنج میلیون روپیه ای گذاشته اند و همچنین خانه کسانی را که قصد بازگشت دارند آتش می زنند، مقامات محلی این ولایت گفته اند که آنها برای بازگشت خود مختار هستند و می توانند در پکتیکا بمانند. امارت اسلامی افغانستان (۲۰۲۱–تاکنون). طالبان این پروژه را ادامه داده و با ساخت پروژهایی مثل کانال قوش تپه و دادن زمین ناقلین را در آنجا ساکن می کنند. اقدامات طالبان در شمال افغانستان در درازمدت پروژهٔ بی ثبات سازی آسیای مرکزی، روسیه، ایران و چین را دنبال می کند. ذبیح الله مجاهد نیز برخلاف شعار دینی و اسلامی شان، مطرح و تأکید نمود که پشتون ها در افغانستان اکثریت اند و باید قدرت به دست پشتون ها باشد. پروژهٔ انتقال و اسکان دهی اعضای تحریک طالبان پشتون تبار پاکست
انی به شمال افغانستان و اطراف کانال قوش تپه، برنامه مشترک طالبان و حکومت پاکستان می باشد. تطبیق این پروژه، منافع طالبان پشتون تبار و نیز منافع پاکستان را به خوبی می تواند تأمین کند و نیز پاکستان به خاطر تأمین منافع خود از این برنامه حمایت همه جانبه می کند. از سوی دیگر، پی آمدهای ناخوشایند دیگر تطبیق این برنامه، منافع زیادی را به خصوص منافع گروه های نیابتی طالبان پشتون (طالبان تاجیک و ازبک) در شمال افغانستان را به شدت مورد تهدید قرار داده و امنیت را در شمال کشور برهم می زند. برنامه اسکان اقوام پشتون افغانستان در ولایات شمالی افغانستان اکنون به صورت یک پروسه بسیار قدرتمند و به شکل گسترده و آشکار از طرف حکومت طالبان به سرعت در حال عملیاتی شدن است. معمولاً کسانی که با اجبار حاکمان محلی کوچ می کنند دیگر توان یا زمینه برگشت مسالمت آمیز را ندارند. برخی شواهد نشان دهندهٔ برنامه ریزی برای انتقال و اسکان ۲ الی ۳ میلیون پشتون دیوبندی از مناطق جنوبی افغانستان، وزیرستان شمالی و خیبرپختونخوا پاکستان در اطراف کانال قوش تپه و ولایت تخار هم مرز با کشور تاجیکستان هستند، دولت طالبان از طریق منابع داخلی و خارجی، این پروژه را با
جدیت تمام اجراء می کند. غالب این افراد قبیله ای زندگی می کنند، و بخشی از نیروی اصلی سازمان های تروریستی جهانی مانند القاعده ،لشکر طیبه و شبکه حقانی، لشکر جهنگوی، تحریک طالبان پاکستان و … را تشکیل می دهند. در این مورد کشورهای آسیای مرکزی نگرانی خود از انتقال و حضور هزاران نفر از اعضای تحریک طالبان پاکستان (TTP) در شمال افغانستان و تقویت گستردهٔ گروه های تروریستی از جمله جنبش اسلامی ازبکستان، جنبش اسلامی ترکستان شرقی و جماعت انصارالله تاجیکستان را ابراز کرده اند. هدف از اجرای این پروژه ها تصرف سرزمین های مردم بومی تاجیک و ازبک و ترکمن و هزاره های ساکن شمال و کوچ دادن اجباری آن ها است. مناطق اصلی اسکان ناقلین در شمال. تخار. در تخار، به ویژه در مناطق دشت قلعه و زال، خانواده های پشتون زیادی اسکان داده شدند. این منطقه قبلاً عمدتاً توسط ازبک ها و تاجیک ها مسکونی بود. تخار در صدر ولایت هایی است که طالبان باشنده گان آن را به کوچ از روستاهای شان مجبور کرده اند و باشنده گان دیگر مناطق حتی از آن سوی مرز با پاکستان را در آن جابه جا می کنند، طالبان خانواده های تاجیک تبار و ازبک تبار را برای حمایت از ناقلین پشتون، کوچ اجبار
ی دادند و طالبان برای ناقلین پشتون زمین توزیع می کنند. به نقل از روزنامه ۸صبح تنها در یک سال حدود ۷۰۰ خانواده کوچی در ولسوالی های خواجه بهاالدین و دشت قلعه ولایت تخار جابه جا شده اند. به گفته آنان، کوچی هایی که از پاکستان آمده اند در روستاهای لاله گذر، کتکجر، بهارستان و مغول قشلاق ولسوالی خواجه بهاالدین و روستاهای النگ، تاجیک قشلاق و عرب کاکل در ولسوالی دشت قلعه با حمایت طالبان مسکن گزیده اند. همچنین در تخار ناقلین با نام مهاجران برگشته به وطن، بدون داشتن هیچ سندی با زور زمین های مردم بومی را که صاحب زمین هستند، غضب می کنند و ادعا می کنند که در گذشته به پاکستان سفر کرده بودند و حالا به وطن خود برگشتند و زمین های غضب شده خود را پس می گیرند.به نقل از رادیو آزادی، طالبان گفته اند که به مهاجران بازگشته به افغانستان زمین توزیع می شود، حکومت طالبان آماده توزیع زمین در ۴۶ شهرک در ۲۹ ولایت افغانستان برای مهاجران برگشته از کشورهای همسایه است. کندز. کندز یکی از مهم ترین مراکز اسکان ناقلین پشتون در شمال افغانستان بود. دشت های حاصلخیز قندوز و منابع آب فراوان، این منطقه را برای کشاورزی مناسب می ساخت. کندز از ولایت هایی اس
ت که ناقلین زیادی به آن جا کوچانده شده اند و زمین دریافت کرده اند.به نقل از روزنامه ۸صبح، طالبان در ولایت کندز «"کمیته اسکان دایمی توزیع زمین برای مهاجرین کندز"» ایجاد کرده اند و با ارسال نامه به ناقلین، به آن ها می گویند که برای دریافت زمین به ریاست شهر سازی مراجعه کنند. بغلان. بغلان نیز یکی دیگر از مناطق مهم برای اسکان ناقلین پشتون بود. این منطقه به دلیل خاک حاصلخیز و امکان کشت نیشکر و پنبه مورد توجه قرار گرفت. بلخ و سمنگان. در بلخ و سمنگان نیز گروه های قابل توجهی از ناقلین پشتون اسکان یافتند. در این مناطق، پشتون ها در کنار اقوام ازبک، تاجیک و هزاره زندگی می کنند. فاریاب و جوزجان. در استان های فاریاب و جوزجان، که سنتاً مناطق ازبک نشین بودند، نیز گروه هایی از ناقلین پشتون اسکان داده شدند، هرچند در مقایسه با مناطق دیگر، تعداد آنها کمتر بود. به نقل از ایندیپندنت فارسی، در جوزجان ساکنان شهر شبرغان و روستاهای حومه آن می گویند شماری از کوچی های (کوچ نشینان) مسلح که تحت حمایت مقام های محلی طالبان قرار دارند مزارع آنان را به چراگاه گوسفندانشان تبدیل کرده اند و زمین های آنان را غصب کرده اند و حتی آنان حتی ماشین ها و
وسایل کشاورزی مردم محل را هم صاحب شده اند. در سال ۱۴۰۰ گروهی از ازبک ها و ترکمن ها ادعا کردند که زمین هایش توسط طالبان مصادره شده. کاپیسا و پنجشیر. در استان های کاپیسا و پنجشیر اقلیتی از پشتون ها وجود دارد. در سال ۱۳۹۱ خورشیدی در کاپیسا، شخصی از کوچی های پشتون به نام حبیب افغان متهم به غضب زمین های مردم شده بود. در سال ۱۴۰۰ به نقل از ایندیپندنت فارسی گروهی از کوچی ها وارد پنجشیر شده بودند و توسط افراد غیرمسئول به رهبری عبدالحمید خراسانی بیرون شدند. وضعیت ناقلین در دوران معاصر. دوران جنگ داخلی و طالبان (۱۹۹۲–۲۰۰۱). با سقوط دولت کمونیستی در سال ۱۹۹۲ و آغاز جنگ داخلی، بسیاری از ناقلین پشتون در شمال با مشکلات امنیتی مواجه شدند. در این دوره، برخی از پشتون های ساکن شمال مجبور به ترک مناطق خود شدند. با ظهور طالبان و تسلط آنها بر بخش بزرگی از افغانستان، وضعیت ناقلین پشتون در شمال بهبود یافت، اما این بهبود موقتی بود. پس از سقوط طالبان (۲۰۰۱–۲۰۲۱). پس از سقوط طالبان در سال ۲۰۰۱، بسیاری از ناقلین پشتون در شمال با تبعیض و خشونت مواجه شدند. گزارش دیده بان حقوق بشر (۲۰۰۲) به موارد متعددی از قتل، تجاوز و غارت اموال پشتون ه
ا توسط نیروهای وابسته به اقوام دیگر اشاره می کند. با این حال، در دوران حکومت حامد کرزی و اشرف غنی، تلاش هایی برای حمایت از حقوق ناقلین پشتون در شمال و بازگرداندن آنها به مناطقی که مجبور به ترک شده بودند، صورت گرفت. پس از بازگشت طالبان (۲۰۲۱ تا کنون). با بازگشت طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۱، گزارش هایی از تنش های قومی جدید و تلاش های طالبان برای اسکان مجدد پشتون ها در مناطق شمالی منتشر شده است. بر اساس گزارش های رسانه های فارسی زبان مانند رادیو آزادی و بی بی سی فارسی و ایندیپندنت فارسی، طالبان با احیای «نظام نامه ناقلین»، تلاش می کنند زمین های بیشتری را به پشتون ها در مناطق شمالی واگذار کنند که این امر به نگرانی های جدیدی در میان اقوام غیرپشتون دامن زده است. بعد از به قدرت رسیدن طالبان در سال ۲۰۲۱ کوچی ها احساس قدرتمندتر شدن کردند و مردم بومی را مورد آزار و اذیت قرار می دهند.
سال آکسفورد من یک فیلم عاشقانه کمدی درام بریتانیایی از نتفلیکس بر اساس رمانی به همین نام اثر جولیا ولان است که بر اساس فیلمنامه اصلی آلیسون برنت ساخته شده است. کارگردانی فیلم بر عهده ایان موریس با بازی سوفیا کارسون و کوری میلکرست است. "سال آکسفورد من" در ۱ اوت ۲۰۲۵ از طریق نتفلیکس به نمایش درآمد. داستان. آنا، یک دانشجوی جاه طلب آمریکایی، برای تحقق رؤیای خود به آکسفورد در بریتانیا سفر می کند، اما با یک محلی جذاب روبرو می شود که زندگی هر دوی آن ها را تغییر می دهد. ساخت. فیلمبرداری در سپتامبر ۲۰۲۴ در انگلستان با مکان های فیلمبرداری از جمله آکسفورد و وینزر، بارکشر انجام شد.
اِنِکو ساگاردوی (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل اسپانیا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "دیار اجدادی" اشاره کرد.
ویکوالین () یک داروی ضد افسردگی و ضد اضطراب است که هرگز به بازار عرضه نشد. این ماده به عنوان یک عامل آزادکننده قوی و انتخابی سروتونین (SRA) و مهارکننده بازجذب سروتونین (SRI) شبیه به پاراکلرآمفتامین (PCA) عمل می کند. افزون بر این، ویکوالین دیازپام را از گیرنده گابا A جابجا می کند و اثراتی شبیه بنزودیازپین ایجاد می کند، که نشان می دهد آن یک تعدیل کننده آلوستریک مثبت محل بنزودیازپین گیرنده گابا است. این دارو عمدتاً به عنوان یک درمان بالقوه برای الکلیسم مورد بررسی قرار گرفته است.
پیپکوالین () یک داروی ضد اضطراب است که هرگز به بازار عرضه نشد. این دارای ساختار شیمیایی جدیدی است که ارتباط نزدیکی با داروهای دیگر از این نوع ندارد. این دارو مشخصات دارویی مشابهی با خانواده داروهای بنزودیازپین دارد، اما دارای خواص عمدتاً ضد اضطراب و اثرات آرام بخش، خواب آور یا ضد تشنج بسیار کمی است، و بنابراین به عنوان یک ضداضطراب غیر بنزودیازپین طبقه بندی می شود.
نورفنتانیل () یک پیش ساز داروی ضددرد اپیوئیدی مصنوعی غیرفعال است. این یک آنالوگ و متابولیت فنتانیل است که بخش فن تیل (یا گروه عاملی) را از ساختار شیمیایی فنتانیل حذف می کند.
فلوفنوکسین () یک مهارکننده بازجذب سروتونین- نوراپی نفرین است. مشتقات فلوفنوکسین برای درمان بیماری آلزایمر به ثبت رسیده است.
خسوس بیدال (؛ زادهٔ ۱۹۷۵) بازیگر و روزنامه نگار اهل اسپانیا است. وی در سال ۲۰۱۸ برندهٔ «جایزه گویای بهترین بازیگر جدید» شد. چشم راست او دچار ۹۰٪ نابینایی و نزدیک بینی شدید است. وی مدرک کارشناسی ادبیات اسپانیایی و کارشناسی ارشد روزنامه نگاری دارد و از هواداران باشگاه فوتبال رئال سوسیداد است. از فیلم هایی که وی در آن نقش آفرینی نموده است، می توان به "خانواده بی نقص" اشاره کرد.
انریک اوکر (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل اسپانیا است. وی از سال ۲۰۰۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او از کودکی مبتلا به اختلال کم توجهی-بیش فعالی و بنا به گفتهٔ خودش، بازیگری تئاتر و سینما کمک قابل ملاحظه ای به کنترل بیماری او نموده است. وی بابت نقش آفرینی هایش برندهٔ جوایزی چون جایزه گویای بهترین بازیگر جدید، جایزه فروس، جایزهٔ حلقه نویسندگان سینمایی و جایزه اُنداس شده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "بگو چطور شد"، "چشم در برابر چشم" و "من وایرال شده ام" اشاره کرد.
چچو سالگادو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل اسپانیا است. وی زادهٔ گالیسیا است و در دهستان اورنسه بزرگ شد. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "دیار اجدادی" و "مادران، عشق و زندگی" اشاره نمود. او بابت نقش آفرینی هایش برندهٔ جایزه گویای بهترین بازیگر جدید و جایزهٔ حلقه نویسندگان سینمایی شده است.
کوری میلکریست (انگلیسی: Corey Mylchreest) یک بازیگر انگلیسی تبار است. او که فارغ التحصیل آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک است، وی به خاطر نقش آفرینی در نقش پادشاه جرج سوم در مینی سریال، "" (۲۰۲۳) شهرت دارد. میلکرست در ۸ مه ۱۹۹۸ در لندن به دنیا آمد و در لیتنستون، شرق لندن بزرگ شد. او به مدرسه فارست، والتهامستو رفت، و به تئاتر ملی جوانان پیوست. او در سال ۲۰۲۰ با مدرک لیسانس هنرهای بازیگری از آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک فارغ التحصیل شد.
تختخواب لرد آرتور یک نمایشنامه از مارتین لئوتون، نمایشنامه نویس انگلیسی است. این نمایشنامه برای اولین بار در جشنواره برایتون در ۱۴ مه ۲۰۰۸ به روی صحنه رفت. سپس در سال ۲۰۰۸ به صورت ملی تور اجرا شد و در سال ۲۰۰۹ به دوبلین منتقل شد. این نمایشنامه در سال ۲۰۰۸ و پس از تشکیل شراکت مدنی دو شخصیت اصلی داستان اتفاق می افتد، که خود را در خانه ای می یابند که زمانی متعلق به لرد آرتور کلینتون، عضو مجلس، و ارنست بولتون، تراجنسیتی، بوده است. این نمایشنامه در زمان افتتاحیه خود در برایتون جنجال قابل توجهی به پا کرد، زمانی که روزنامه محلی د آرگس داستانی دربارهٔ این نمایش با عنوان «نمایشی با محتوای صریح جنسی در کلیسا اجرا می شود» منتشر کرد. در نتیجه، این نمایشنامه در تمام مدت اجرا در برایتون به صورت کامل به فروش رفت.
تک تیرانداز نخبه یک بازی ویدئویی به سبک تیراندازی تاکتیکی و مخفی کاری است که توسط ربلیون دیولپمنتس توسعه یافته و به وسیلهٔ ام سی۲ فرانس در اروپا و نامکو هوم تک در آمریکای شمالی منتشر شده است. این اولین قسمت اصلی از مجموعه بازی های "تک تیرانداز نخبه" به شمار می رود که در سال ۲۰۰۵ برای مایکروسافت ویندوز، پلی استیشن ۲ و ایکس باکس عرضه شد و توانست نقدهای خوبی از طرف منتقدین دریافت کند. داستان این سری در طی نبرد برلین در سال ۱۹۴۵ و در آخرین روزهای جنگ جهانی دوم در اروپا جریان دارد.
ماتیاس رکالت (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل آرژانتین است. وی در سال ۲۰۲۴ برندهٔ جایزهٔ حلقه نویسندگان سینمایی و همچنین جایزه گویای بهترین بازیگر جدید شد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "انجمن برف" اشاره کرد.
اوله لوکویه () یک قصه پریان ادبی اثر هانس کریستیان آندرسن است که بر اساس افسانه ای عامیانه دربارهٔ موجودی اسرارآمیز و افسانه ای از مرد شنی نوشته شده که کودکان را به آرامی به خواب می برد و بسته به رفتار خوب یا بدشان، رویاهای متفاوتی به آن ها نشان می دهد. نام «اوله لوکویه» در واقع از دو بخش تشکیل شده است: "اوله" یک نام رایج دانمارکی مردانه است و "لوکویه" ترکیبی از واژه های دانمارکی برای 'بستن' و 'چشم' است. در این داستان، او هر شب به دیدن پسربچه ای به نام هالمار می رود و برای او قصه می گوید. در نهایت، مشخص می شود که اوله لوکویه یک خدای رؤیا است، و در آخرین داستانش در روز یکشنبه، دربارهٔ برادر خود که او نیز اوله لوکویه نامیده می شود اما در واقع مرگ است، سخن می گوید؛ کسی که چشم های افراد را برای همیشه می بندد و آن ها را با خود می برد.
پس از سقوط رژیم اسد در پی چندین حمله توسط گروه های اپوزیسیون، چندین درگیری بین وفاداران بشار اسد و نیروهای مسلح دولت انتقالی سوریه، عمدتاً در مناطق تحت کنترل در استان های طرطوس و لاذقیه با اکثریت علوی و همچنین در استان های حماة و حمص رخ داد. اقدامات دولت برای جستجو در روستاها در غرب سوریه به منظور یافتن و دستگیری افسران و مقامات مرتبط با جنایات جنگی رژیم اسد در طول جنگ داخلی سوریه انجام شد. این درگیری ها با انتشار ویدئوهایی در رسانه های اجتماعی که تصاویری از حمله به آرامگاه خصیبی در حلب را نشان می داد که در ماه نوامبر رخ داده بود، آغاز شد. این امر منجر به تحریک چندین تظاهرات و ناآرامی های مدنی در میان جوامع علوی توسط عناصر وفادار اسد در غرب سوریه شد. پس از سقوط رژیم اسد، گزارش هایی از حملات انتقام جویانه علیه شخصیت های علوی مرتبط با رژیم اسد در بخش هایی از غرب سوریه نیز گزارش شده است. گروه دیدبان حقوق بشر سوریه مستقر در بریتانیا نیز حملات متعددی را علیه غیرنظامیان عمدتاً علوی و پرسنل نظامی سابق بعث در منطقه گزارش داد که توسط افراد مسلح ناشناس انجام شد که منجر به کشته شدن بیش از ۳۰۵ غیرنظامی شده و تأیید شده اس
ت که ۱۲۹ نفر از آن ها، در خشونت های فرقه ای، کشته شده اند. در ۲۹ دسامبر ۲۰۲۴، گروه جدیدی به نام مقاومت مردمی سوریه، مخالفت خود را با دولت تحت رهبری هیئت تحریر شام اعلام کرد و تهدید کرد که در پاسخ به ناآرامی های داخلی از زمان سرنگونی رژیم اسد، به نیروهای تحریر شام، حمله خواهد کرد. پیش زمینه. در دسامبر ۲۰۲۴، در پی حملات غافلگیرانه توسط هیئت تحریر شام (HTS) و سایر نیروهای شورشی که برخی از آن ها تحت حمایت ترکیه بودند، حکومت بشار اسد، رئیس جمهور سوریه، سرنگون شد و بیش از پنج دهه حکومت خانواده اسد در سوریه پایان یافت. این حملات که از شمال غرب سوریه آغاز شد، در نهایت منجر به پناهندگی سیاسی اسد و خانواده اش به روسیه شد. احمد الشرع، امیر تحریر الشام، پس از سقوط دمشق به عنوان رهبر بالفعل سوریه ظاهر شد و اکثریت نیروهای مسلح عربی سوریه تسلیم شده یا از کشور فرار کردند. ناآرامی های مدنی. پس از سقوط رژیم اسد، گزارش هایی از افزایش تنش در غرب سوریه، به ویژه در مناطقی با جمعیت قابل توجه علوی، منتشر شد و شورش ها و ناآرامی های مدنی در چندین مکان از جمله طرطوس، لاذقیه و قرداحه، پدیدار شد. در ۱۵ دسامبر ۲۰۲۴، دیدبان حقوق بشر سوریه
(SOHR) مستقر در بریتانیا گزارش داد که شورشیان طرفدار اسد با بزرگان روستاها در استان لاذقیه دیدار کرده و به آن ها دستور داده اند در برابر اقدامات اداره عملیات نظامی تازه تأسیس، برای دفاع از «علوی ها» مقاومت کنند. در ۲۲ دسامبر ۲۰۲۴، دیدبان حقوق بشر سوریه گزارش داد که پس از ادعای سوءرفتار نیروهای امنیتی دولت انتقالی، تظاهرات مدنی در منطقه البهلولیه در شرق لاذقیه رخ داد و خواستار خروج کامل نیروهای امنیتی از روستا شد. دیدبان حقوق بشر سوریه گفت که این حادثه شامل افراد مسلح منتسب به دولت جدید بود که به زور وارد محل اقامت کدخدای البهلولیه شدند. طبق گزارش ها، مهاجمان سلاح هایی را به سمت ساکنان جوان محله نشان داده و مرتکب اقدامات مختلف سوء رفتار، از جمله آزار کلامی و اعضای خانواده و یک دختر شدند. دیدبان حقوق بشر سوریه گزارش داد که معترضان در واکنش شعار «مرگ بر ذلت» سر دادند. در ۲۳ دسامبر ۲۰۲۴، صدها مسیحی و حامیان آن ها پس از آتش زدن درخت کریسمس توسط جنگجویان خارجی در السقیلبیه، که یک شهر مسیحی در نزدیکی حماة است، در دمشق راهپیمایی کردند. معترضان از مقامات تحریر الشام خواستند از اقلیت ها محافظت کنند و جنگجویان خارجی از
سوریه خارج شوند. تحریر الشام بعداً اعلام کرد که عاملان آتش سوزی را بازداشت کرده است. در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۴ گزارش داد که برخی از ساکنان مسلمان که توسط دولت اسد از شهر معلولا آواره شده بودند، برخی از ساکنان مسیحی را که متهم به همکاری با گروه های شبه نظامی طرفدار اسد بودند، تهدید و آزار و اذیت می کردند. حمله به زیارتگاه ابوعبدالله الحسین الخصیبی و انتشار ویدیوهای آن. در ۲۵ دسامبر، تنش ها در میان بخش هایی از جمعیت علوی سوریه در واکنش به انتشار آنلاین ویدیوهایی که تصاویری از حمله به زیارتگاه علوی ابوعبدالله الحسین الخصیبی در حلب را نشان می داد، شعله ور شد. این تصاویر مهاجمانی را نشان می داد که پنج خادم زیارتگاه را کشته، بدن هایشان را مثله کرده، به محل آسیب رسانده و سازه را به آتش کشیده اند. این ویدیو خشم بخش هایی از جمعیت علوی سوریه را برانگیخت. تظاهرات در محله های متعدد علوی نشین حمص، از جمله الخضری، وادی الذهب، الزهراء، السبیل، العباسیه و المهاجرین، فوران کرد. معترضان خشم خود را نسبت به حمله به زیارتگاه از طریق شعارهای مذهبی و تظاهرات عمومی ابراز کردند، در حالی که رهبران مذهبی و اجتماعی آن را حمله ای به میراث و هویت
مذهبی علویان محکوم کردند و خواستار محاکمه عاملان شدند. معترضان همچنین خواستار امنیت بیشتر برای جامعه توسط دولت و حذف تمام عناصر افراطی و خارجی از ارتش شدند. چندین معترض در حمص، طرطوس و جبله دستگیر شدند. اداره امنیت عمومی سوریه که تحت نظر اداره عملیات نظامی دولت جدید فعالیت می کند، برای متفرق کردن جمعیت در حمص آتش گشود که منجر به کشته شدن یک معترض و زخمی شدن پنج نفر دیگر بر اثر شلیک گلوله شد. در واکنش به افزایش تنش ها، دولت جدید حضور امنیتی خود را در مناطق تحت سلطه علویان افزایش داد. نیروهای امنیت عمومی در سراسر حمص، جبله و بانیاس مقررات منع آمد و شد را اجرا کردند، در حالی که نیروهای کمکی نظامی برای جلوگیری از ناآرامی های بیشتر، محیط های امنیتی را در اطراف محله های عکرمه و النهضه ایجاد کردند. آنها همچنین ایست های بازرسی نظامی برای تحویل سلاح توسط غیرنظامیان ایجاد کردند و بلندگوهایی را در مساجد نصب کردند که به آنها دستور می داد در عرض ۲۴ ساعت این کار را انجام دهند. بسیاری، به ویژه فرماندهان و افسران مرتبط با دولت اسد، از انجام این کار خودداری کردند. درگیری ها. در ۱۸ دسامبر، اداره عملیات نظامی چندین حمله در است
ان های حماة و حمص و مناطق ساحلی برای شناسایی چهره های مرتبط شورشی و جنایتکاران جنگی انجام داد. فراخوان های وفاداران اسد در غرب سوریه برای مقاومت، منجر به تشکیل گروه های شورشی علوی در منطقه شده است. همچنین ایران به حمایت از شورش علیه دولت انتقالی سوریه متهم شده است. در ۶ فوریه ۲۰۲۵، مقاومت مردمی سوریه مدعی شد که ۹ نفر از اعضای نیروهای امنیتی سوریه، از جمله یک فرمانده سابق هیئت تحریر شام و یک فرمانده حزب اسلامی ترکستان در سوریه را کشته است.