Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در زمان صلح فرمانده کل قوا است (فقط در زمان جنگ، صدراعظم فرمانده عالی می شود)، وزیر امور اقتصادی می تواند تصمیمات دفتر فدرال کارتل را وتو کند و وزیر دادگستری دادستان کل را منصوب و برکنار می کند. کابینه در مورد همه مسائل به اتفاق آرا تصمیم می گیرد. اگر در مورد یک موضوع خاص به اتفاق آرا نتوان رسید، موضوع یا به تعویق می افتد یا صدراعظم با استفاده از اختیارات خود برای صدور دستورالعمل ها، در مورد آن تصمیم گیری می کند. با این حال، مورد دوم نسبتاً به ندرت اتفاق می افتد، زیرا دولت های ائتلافی متشکل از چندین حزب معمولاً در آلمان بر سر کار هستند و صدراعظم فقط می تواند تا حد محدودی برخلاف اراده وزرای احزاب ائتلافی عمل کند، بدون اینکه خطر فروپاشی ائتلاف دولت را به همراه داشته باشد. صدراعظم باید یکی از وزرای دولت را به عنوان معاون صدراعظم منصوب کند که در غیاب صدراعظم می تواند جانشین او باشد. در دولت های ائتلافی، معاون صدراعظم معمولاً بالاترین مقام وزیر از دومین حزب ائتلافی بزرگ است. اگر صدراعظم فوت کند یا پس از پایان دوره خود، تا زمان انتخاب صدراعظم جدید، تمایلی یا توانایی انجام وظیفه به عنوان صدراعظم را نداشته باشد، معاو
ن صدراعظم تا زمان انتخاب صدراعظم جدید توسط "بوندستاگ"، به عنوان صدراعظم موقت منصوب می شود که پس از آن باید دولت جدیدی تشکیل دهد. (تا به امروز، این اتفاق یک بار رخ داده است: در ۷ مه ۱۹۷۴، صدراعظم ویلی برانت استعفا داد و امتناع خود را از انجام وظیفه به عنوان صدراعظم تا زمان انتخاب جانشینش اعلام کرد. معاون صدراعظم والتر شیل به عنوان صدراعظم موقت منصوب شد و تا زمان انتخاب هلموت اشمیت در ۱۶ مه خدمت کرد) صدراعظم مسئول امور اداری دولت است که معمولاً به رئیس کارکنان دفتر صدراعظم واگذار می شود، که معمولاً به عنوان وزیر امور ویژه نیز منصوب می شود. جزئیات در قوانین دولت برای رویه های داخلی (" آمده است). به عنوان مثال، در این قوانین آمده است که دولت تنها در صورتی به حد نصاب می رسد که حداقل نیمی از وزرا، از جمله رئیس (صدراعظم یا در غیاب آنها معاون صدراعظم) حضور داشته باشند. دولت به طور منظم صبح های چهارشنبه در دفتر صدراعظم تشکیل جلسه می دهد. طبق ماده ۲۶ قانون اساسی، سلاح های جنگی فقط با تأیید دولت فدرال و به منظور حفظ صلح بین المللی قابل تولید، حمل و عرضه به بازار هستند. این امر و سیاست امنیتی از وظایف شورای امنیت فدرال (
" است)، یک کمیته دولتی به ریاست صدراعظم. طبق آیین نامه (طبقه بندی شده) آن، جلسات آن محرمانه است. طبق روال، دولت فدرال گزارش سالانه ای در مورد صادرات اسلحه ارائه می دهد که حاوی اطلاعات آماری در مورد مجوزهای صادراتی صادر شده و ارقامی برای انواع سلاح های مربوطه و همچنین مقصد آنها ارائه می دهد. به عنوان یک قاعده کلی، در صورت درخواست، دولت فدرال موظف است به "بوندستاگ" اطلاع دهد که شورای امنیت فدرال معامله صادرات اسلحه خاصی را تأیید کرده است یا خیر.
علیاء احمد المنصوری (۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۰۲) دانشمند فضایی اماراتی است. در سال ۲۰۱۷ و در سن ۱۵ سالگی، پس از برنده شدن در مسابقهٔ "ژن ها در فضا" شهرت زیادی پیدا کرد؛ مسابقه ای در امارات که او با طرحی پژوهشی برای مطالعهٔ تأثیر فضا بر سلامت فضانوردان آن را برنده شد. آزمایش او در مأموریت اسپیس ایکس سی آراِس-۱۲ در اوت ۲۰۱۷ به فضا فرستاده شد و با موفقیت روبرو گشت. او نخستین فرد اماراتی است که یک آزمایش را به ایستگاه فضایی بین المللی ارسال کرده است. زندگی و پیشه. علیاء المنصوری در ۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۰۲ متولد شد. علاقهٔ او به فضا از سنین بسیار پایین آغاز شد؛ در پنج سالگی به رصد ستارگان می پرداخت و سوالات و کنجکاوی فراوانی دربارهٔ منشأ جهان و فضا داشت. پدرش این علاقه را تشویق کرد و برای او تلسکوپی خرید تا کنجکاوی اش را برطرف کند، و همین انگیزه باعث شد تصمیم بگیرد که روزی فضانورد شود. علیاء تحصیلات خود را در مدرسهٔ المواکب ادامه داد و در آنجا موفقیت های چشمگیری از خود نشان داد. او در سال ۲۰۱۷ و در سن ۱۵ سالگی، برندهٔ رقابت "ژن ها در فضا" شد؛ با طرحی پژوهشی که بررسی می کرد قرار گرفتن موجودات زنده در معرض محیط فضا چگونه بر سلامت آن ها
در سطح سلولی تأثیر می گذارد. آزمایش او در مأموریت اسپیس ایکس سی آراِس-۱۲ در اوت ۲۰۱۷ به فضا ارسال شد. آزمایش المنصوری به بررسی بیان پروتئین های شوک حرارتی در فضا پرداخت و نشان داد که می توان ژن های فعال کنندهٔ آن ها را شناسایی کرد. آزمایش او با موفقیت توسط فضانورد پگی ویتسون انجام شد و با استفاده از واکنش زنجیره ای پلیمراز رونویسی معکوس، بیان ژن های القاشده بر اثر استرس را آشکار کرد.هدف او از این مطالعه، کمک به فضانوردان و محافظت از سلامت آن ها در طول مأموریت های بلندمدت، به ویژه مأموریت های اکتشافی آینده به مریخ، بود؛ مأموریت هایی که ممکن است سال ها طول بکشند و نیازمند فناوری های پیشرفته برای حفظ سلامت فضانوردان باشند. پژوهش او به دلیل نوآورانه و منحصربه فرد بودنش، مقام نخست مسابقه را کسب کرد. در اوت سال ۲۰۱۷ و پس از اعلام برنده شدنش در مسابقه، علیاء المنصوری به عنوان دانش آموز المواکب به شهر بوستون در ایالات متحده سفر کرد و به تیمی از دانشمندان و سرپرستان در دانشگاه هاروارد پیوست تا پروژهٔ تحقیقاتی خود را با انجام تحقیقات و آزمایش های علمی دقیق تر توسعه دهد. در طول اقامتش در آمریکا، از مرکز فضایی کندی در ای
الت فلوریدا بازدید کرد و فرصت یافت تا از نزدیک با سکوی پرتاب تاریخی آشنا شود. همچنین با کریگ فرگوسن، فرماندهٔ یکی دیگر از مأموریت های شاتل فضایی ملاقات کرد و نگاهی به کارگاه های شرکت بوئینگ انداخت که نسل جدید فضاپیماها، از جمله فضاپیمای استارلینر، در آن ها ساخته می شوند. علیاء شاهد پرتاب موشک فالکون ۹ شرکت اسپیس اکس بود که آزمایش علمی او را به ایستگاه فضایی بین المللی منتقل کرد. این مأموریت قرار بود به مدت دو سال ادامه یابد تا آزمایش های لازم انجام شود و صحت نتایج پژوهشی او تأیید شود، و سفر تا رسیدن به مریخ شش ماه طول کشید. در سال ۲۰۱۸، المنصوری نمایندهٔ امارات متحده عربی در صد و چهاردهمین ضیافت سالانهٔ باشگاه کاشفان در نیویورک بود. سال بعد، در حالی که در پایهٔ یازدهم مدرسهٔ المواکب تحصیل می کرد، به یک کارآموزی پاره وقت دوساله به عنوان پژوهشگر علمی در دانشگاه نیویورک ابوظبی منصوب شد. المنصوری همچنین پلتفرمی به نام «Emirati Astronaut» بنیان گذاری کرد تا فضانوردان تازه کار و باتجربه بتوانند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. در سال ۲۰۲۱، در حالی که مشغول تحصیل در رشتهٔ علوم زیستی در دانشگاه ادینبرو بود، المنصوری برا
ی پیوستن به گروهی به نام «Futureneers» انتخاب شد؛ گروهی متشکل از جوانان اماراتی که مأموریت داشتند ایده هایی برای آماده سازی کشور در ۵۰ سال آینده توسعه دهند. رؤیای او این است که «نخستین زن اماراتی باشد که به مریخ سفر می کند.» جوایز. در سال ۲۰۲۳، مجلهٔ "فوربز خاورمیانه" او را در فهرست ۳۰ نفر زیر ۳۰ سال در بخش علوم و فناوری قرار داد. زندگی شخصی. علیاء المنصوری به ورزش علاقه مند است و گفته است که جوجیتسو برزیلی «به او کمک کرد تا احساس قدرت و اعتماد به نفس کند». برای یادگیری این ورزش به شهر ریو دو ژانیرو در برزیل سفر کرد. در سال ۲۰۱۹، او در اولین مسابقهٔ جوجیتسوی خود شرکت کرد. او والدین و برادر خود، که ده سال از او بزرگ تر است و اکنون یک دانشمند جرم شناسی است، را مسبب پرورش علاقه اش به علم می داند.
اسپنسر کاکس (؛ زادهٔ ) وکیل و سیاستمدار آمریکایی که از سال ۲۰۲۱ به عنوان هجدهمین فرماندار یوتا فعالیت می کند. او که عضو حزب جمهوری خواه است، از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۱ به عنوان هشتمین معاون فرماندار یوتا خدمت کرد. در فرویو، یوتا، جایی که کاکس زندگی و بزرگ شده است، او در سال ۲۰۰۴ به شورای شهر و سپس در سال ۲۰۰۵ به عنوان شهردار انتخاب شد. در سال ۲۰۰۸، او به عنوان کمیسر شهرستان سنپیت انتخاب شد. او در سال ۲۰۱۲ به مجلس نمایندگان یوتا انتخاب شد. در اکتبر ۲۰۱۳، فرماندار گری هربرت، کاکس را به عنوان جایگزین گرگ بل به عنوان معاون فرماندار منصوب کرد. او به اتفاق آرا توسط سنای ایالت یوتا تأیید شد. کاکس در سال ۲۰۱۶ به عنوان معاون فرماندار هربرت انتخاب شد و در سال ۲۰۲۰ نیز به عنوان فرماندار انتخاب شد. او در سال ۲۰۲۴ برای دومین دوره متوالی انتخاب شد که تأیید کرد آخرین دوره او خواهد بود، اگرچه یوتا هیچ محدودیتی برای دوره های فرمانداری ندارد.
تیم ملی فوتبال جزایر مارشال نماینده کشور جزایر مارشال در اقیانوس آرام در مسابقات بین المللی فوتبال مردان است و توسط فدراسیون فوتبال جزایر مارشال کنترل می شود. این تیم عضو فیفا یا اواف سی نیست. تاریخچه. پیش از سال ۲۰۲۰، فدراسیون فوتبال جزایر مارشال خود را آخرین کشور جهان بدون تیم ملی فوتبال و یکی از معدود کشورهای مستقل در سطح جهان توصیف می کرد که عضو فیفا و/یا یک نهاد حاکم منطقه ای نبود. این کشور عملاً هیچ سابقه فوتبالی نداشت و ورزش هایی مانند بیسبال و بسکتبال به دلیل روابط نزدیک این کشور با ایالات متحده در این جزایر بازی می شد. فدراسیون فوتبال جزایر مارشال در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۰ تأسیس شد. در دسامبر ۲۰۲۱، این سازمان اولین مدیر فنی خود، لوید اوورز، مربی بریتانیایی دارای مجوز یوفا را استخدام کرد که در تابستان ۲۰۲۳ سفری ۱۳۰۰۰ کیلومتری به این کشور انجام داد. اوورز مسئول ایجاد ساختار فوتبال این کشور از برنامه های جوانان تا تیم ملی بزرگسالان خواهد بود. در ژانویه ۲۰۲۴، جزایر مارشال اولین گردهمایی بازیکنانی را که قرار بود تیم ملی را تشکیل دهند، برگزار کرد. در ژوئن ۲۰۲۵، اعلام شد که فدراسیون در حال آماده سازی برای ارائه درخ
واست به ای اف سی و کونکاکاف است. لوید اوورز، مدیر فنی، اظهار داشت که این دو کنفدراسیون برای عضویت بازتر هستند. در اوت ۲۰۲۵، فدراسیون میزبان اوتریگر چلنج کاپ ۲۰۲۵، رقابتی برای تیم های جزایر میکرونزی بود. این مسابقات در اسپرینگدیل، آرکانزاس برگزار شد زیرا بزرگترین جمعیت مارشالی در خارج از جزایر در آن ساکن بودند. در طول مسابقات، در ۱۴ اوت ۲۰۲۵، جزایر مارشال اولین بازی خود را انجام داد که با نتیجه ۰–۴ مقابل جزایر ویرجین ایالات متحده شکست خورد. در دومین بازی خود، مقابل جزایر تورکس و کایکوس، جوزیا بلانتون اولین گل تاریخ جزایر مارشال را به ثمر رساند. تصویر تیم. جزایر مارشال جمعیت نسبتاً کمی در حدود ۶۰،۰۰۰ نفر دارد. با این حال، ۲۰،۰۰۰ تا ۳۰،۰۰۰ شهروند مارشالی دیگر در ایالات متحده، عمدتاً در هاوایی و آرکانزاس، زندگی می کنند. فدراسیون فوتبال اعلام کرده است که پایه و اساس این تیم، بازیکنان مستقر در جزایر مارشال به همراه اعضای مهاجر خواهد بود. از ۳ تا ۱۸ مارس ۲۰۲۳، فدراسیون فوتبال جزایر مارشال مسابقه ای را برای تعیین طرحی برای اولین لباس تیم برگزار کرد. بیش از ۱۵۰ طرح از سراسر جهان ارسال شد. فدراسیون سپس چهار فینالیست را
ماه بعد اعلام کرد. طرح برنده در ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۳ اعلام شد. جزایر مارشال از آن زمان اولین پیراهن فوتبال خود را رونمایی کرد و با پلیرلیر قرارداد امضا کرد. این پیراهن در فروشگاه آنلاین فدراسیون برای خرید در دسترس بود. این لباس ها از پلاستیک بازیافتی تولید می شوند به امید افزایش آگاهی در مورد تغییرات اقلیمی. ورزشگاه. ورزشگاه ملی جزایر مارشال، ورزشگاه دو و میدانی ماجورو با ظرفیت ۲۰۰۰ نفر است که به عنوان محل برگزاری بازی های میکرونزی ساخته شده است. این ورزشگاه، یک زیرساخت حیاتی برای برنامه های این فدراسیون برای پیوستن به کنفدراسیون فوتبال اقیانوسیه و فیفا است. نتایج. در زیر لیستی از نتایج مسابقات در دوازده ماه گذشته و همچنین مسابقات آینده که برنامه ریزی شده اند، آمده است.
جام باشگاهی بین المللی شیخ کمال ۲۰۱۹ که با نام جام طلایی شیخ کمال ۲۰۱۹ نیز شناخته می شود، سومین دوره جام باشگاهی بین المللی شیخ کمال بود، یک تورنمنت بین المللی فوتبال باشگاهی که به میزبانی چاتگام آباهانی با همکاری فدراسیون فوتبال بنگلادش برگزار شد. این تورنمنت از ۱۹ اکتبر تا ۳۰ اکتبر ۲۰۱۹ در ورزشگاه ام. ای. عزیز در شهر بندری چاتگام برگزار شد. هزینه شرکت برای هر تیم ۱۰،۰۰۰ دلار آمریکا است و به قهرمان مسابقات ۵۰،۰۰۰ دلار آمریکا و به نایب قهرمان ۲۵،۰۰۰ دلار آمریکا اهدا شد. باشگاه ورزشی تی سی مالدیو، مدافع عنوان قهرمانی بود که در سال ۲۰۱۷ قهرمان این مسابقات شد، اما در این دوره از مرحله گروهی حذف شد. تیم های شرکت کننده. هشت باشگاه از ۵ کشور عضو ای اف سی تیم خود را برای شرکت در این مسابقات اعزام کردند. دو تیم از بنگلادش، سه تیم از هند، و یک تیم از هر یک از کشورهای لائوس، مالزی و مالدیو در این مسابقات شرکت کردند. تیم های شرکت کننده به شرح زیر هستند: قرعه کشی. قرعه کشی در ۱۱ اکتبر ۲۰۱۹ در داکا برگزار شد. هشت تیم به ۲ گروه تقسیم شدند. ۲ تیم برتر هر گروه به نیمه نهایی راه یافتند. مرحله گروهی. گروه A. &lt;onlyinclude&gt
; &lt;/onlyinclude&gt; گروه B. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt;
آنتونیو بالدیسرا (؛ ۲۷ مه ۱۸۳۸ – ) ژنرال ایتالیایی بود که در اواخر قرن نوزدهم در امپراتوری اتیوپی (حبشه) و اریتره ایتالیا فعالیت داشت. زندگی نامه. بالدیسرا در ۲۷ مه ۱۸۳۸ در پادوا، ونیز (که اکنون ونتو نامیده می شود) که در آن زمان متعلق به امپراتوری اتریش بود، متولد شد. او تحت نظارت ملکه، ماریا آنا از ساووی (همسر فردیناند اول)، به توصیه اسقف اودین، آموزش دید. او آموزش نظامی خود را در آکادمی نظامی ترزیان در نزدیکی وین گذراند و در سال ۱۸۵۷ به عنوان افسر ارتش امپراتوری اتریش فارغ التحصیل شد. او در جنگ دوم استقلال ایتالیا در سال ۱۸۵۹ با افتخار به اتریشی ها خدمت کرد. گفته می شود قدردانی از آموزش امپراتوری او باعث شد که دعوت ونیزی های دیگر را برای تغییر جبهه در جنگ سوم استقلال در سال ۱۸۶۶ رد کند، که در آن به دلیل خدماتش به عنوان کاپیتان در جبهه بوهم، نشان ماریا ترزا را دریافت کرد. در نبرد کاستوزا (نزدیک ورونا)، او کاپیتان تفنگداران «یگرهای هفتم» بود. هنگامی که ونیز در اکتبر همان سال به ایتالیایی تبدیل شد، او ملیت ایتالیایی را برگزید و اجازه یافت تا رتبه خود را در ارتش سلطنتی ایتالیا حفظ کند. در حالی که تیزهوشی نظامی
او مورد تحسین قرار می گرفت، پیشینه امپراتوری اتریشی او، همراه با رگه لجاجت، باعث ایجاد برخی تردیدها شد. در سال ۱۸۷۹ به سرهنگی هفتمین برسالیری و در سال ۱۸۸۷ به سرلشکر ارتقا یافت. در اواخر سال ۱۸۸۷، در طول جنگ اعلام نشده با امپراتوری اتیوپی (حبشه) و تلاش گسترده تر برای یک امپراتوری ایتالیایی، بالدیسرا با یک نیروی اعزامی بزرگ به رهبری ژنرال الساندرو آسیناری دی سان مارزانو، به بندر کلیدی ماساوا در اریتره ایتالیا رفت. مأموریت آنها حذف نیروهای اتیوپیایی راس آلولا بود که اوایل سال در نبرد دوگالی در همان نزدیکی، ایتالیایی ها را تحقیر کرده بودند. پس از بازگشت سن مارزانو به ایتالیا، بالدیسرا به عنوان فرماندار در مستعمره باقی ماند. او هم به عنوان یک فرمانده نظامی و هم به عنوان یک مدیر، مورد احترام ایتالیایی ها بود. او اسمره و سایر سرزمین های اریتره را اشغال کرد و کنترل را از ارتش های راس آلولا به دست گرفت و با بهره گیری از اختلافات داخلی آشفته امپراتوری اتیوپی در آن زمان، گسترش بیشتر استعمار ایتالیا را برنامه ریزی کرده بود. در سال ۱۸۸۸، او سازماندهی رسمی نیروهای استعماری بومی معروف به عسکری را آغاز کرد که منجر به استخدا
م قابل توجهی با هدف فتح اتیوپی شد. او همچنین کشاورزی و راه سازی را رونق بخشید. پس از اختلاف نظر با دولت ایتالیا بر سر سیاست حبشه، در سال ۱۸۸۹ درخواست فراخوان خود را داد و این امر محقق شد. در سال ۱۸۹۲ به درجه سپهبدی ارتقا یافت. وقتی جنگ اول ایتالیا و اتیوپی در سال ۱۸۹۵ آغاز شد، فرماندار وقت اریتره، ژنرال اورسته باراتیری، از اعتماد دولت ایتالیا برخوردار نبود و دولت تصمیم گرفت او را با بالدیسرا جایگزین کند. اگرچه این انتصاب مخفی نگه داشته شد، باراتیری از آن مطلع شد و احتمالاً او را متقاعد کرد که با وجود داشتن نیروهای نظامی ضعیف تر و تدارکات ناکافی، به ارتش اتیوپی حمله کند، در تلاشی آشکار برای کسب افتخار برای خود قبل از ورود جانشینش. این تصمیم منجر به شکست قاطع نیروهای استعماری در نبرد آدوا در ۱ مارس ۱۸۹۶ شد. وقتی بالدیسرا رسید، ارتش استعماری شکست خورده و بی روحیه ای را دید که در مواجهه با نیروهای پیروز اتیوپی در حال عقب نشینی بود. او شروع به ادغام آنچه از ارتش باراتیری باقی مانده بود با نیروهای کمکی تازه وارد کرد. او توانست نیروهای شاه منلک دوم را دفع کند و بخش قابل توجهی از سرزمین از دست رفته را بازپس گیرد و نی
روهای ایتالیایی را که در آدیگرات و کاسالا سرگردان مانده بودند، آزاد کند. پس از به رسمیت شناختن اتیوپی به عنوان یک کشور مستقل توسط ایتالیا در پیمان آدیس آبابا، او مجبور شد فعالیت های خود را به سازماندهی مجدد داخلی جزئی اریتره محدود کند، که توسط دولت غیرحمایتی ایتالیا که از امور استعماری خسته شده بود، محدود شد. در سال ۱۸۹۷، بالدیسرا به ایتالیا بازگشت و وظایف خود را در ارتش داخلی از سر گرفت و فرماندهی سپاه هفتم و هشتم ارتش را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۰۶، او سناتور شد. در سال ۱۹۰۸، پس از رسیدن به سن قانونی، از ارتش بازنشسته شد. آنتونیو بالدیسرا در ۸ ژانویه ۱۹۱۷ در فلورانس درگذشت. خانواده. خانواده بالدیسرا در پایان قرن نوزدهم با خانواده کاستلینی ازدواج کردند و کاستلینی بالدیسرا را تشکیل دادند. این خانواده صاحب تعدادی ویلا و کاخ اجدادی در میلان و اطراف آن و همچنین ویلا کاستلینی در دریاچه ماجیوره هستند.
ماریو برتی (؛ ۳ فوریه ۱۸۸۱ – ۱۹۶۴) افسر ایتالیایی در طول جنگ جهانی اول و یک ژنرال در جنگ داخلی اسپانیا و جنگ جهانی دوم بود. زندگی شخصی. ماریو برتی در لا اسپتزیا، که در لیگوریای امروزی واقع شده است، متولد شد. جنگ جهانی اول. او در سنین بسیار کم به درجه سرهنگی رسید (او هنوز هم به جز اعضای خانواده سلطنتی، یکی از جوان ترین ایتالیایی هایی محسوب می شود که تاکنون این درجه را کسب کرده اند). او که در ابتدا با شروع جنگ در لیبی مستقر بود، در سال ۱۹۱۶ در جبهه ترنتو خدمت کرد. او در نبرد آسیاگو شاهد عملیات بود. جنگ داخلی اسپانیا. به عنوان یک ژنرال، برتی فرمانده لشکر ۹ پاسوبیو و سپس فرمانده لشکر سوم سواره نظام آمدئو، دوک آئوستا بود و سپس در طول جنگ داخلی اسپانیا در سال ۱۹۳۷ به عنوان معاون فرمانده سپاه نیروهای داوطلب منصوب شد. متعاقباً، برتی از اواخر سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۳۸ در طول حمله آراگون فرمانده سپاه نیروهای داوطلب شد. او از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۰ فرمانده سپاه پانزدهم ایتالیا بود و به درخواست ژنرال فرانکو رئیس ستاد سپاه نیروهای داوطلب شد. جنگ جهانی دوم. در آغاز جنگ، برتی رئیس ستاد ارتش ایتالیا بود. با این حال، تعهد ایتالیا در اسپانیا
، منابع آن را کاهش داده بود و این امر باعث شده بود که ایتالیا آماده جنگ علیه بریتانیا و فرانسه نباشد. بسیاری از ژنرال ها از جمله برتی این موضوع را برای موسولینی روشن کردند. در نتیجه، او تنزل مقام یافت و کنار گذاشته شد. او به عنوان کمیسر لیبی منصوب شد. او از نظر موسولینی مورد بی مهری قرار گرفته بود و گراتزیانی جای او را گرفته بود. در تابستان ۱۹۴۰، برتی به عنوان فرمانده ارتش دهم ایتالیا در لیبی جایگزین فرانچسکو گویدی شد. در ۱۳ سپتامبر ۱۹۴۰، برتی در جریان حمله ایتالیا به مصر، فرماندهی ارتش دهم را بر عهده داشت. برتی که به دلیل مشکلات لجستیکی در سیدی برانی متوقف شده بود، واحدهای پیشرفته خود را در مجموعه ای از نقاط قوت مستحکم مستقر کرد. سپس کار بر روی گسترش ویا بالبیا به مصر را آغاز کرد. نقاط قوت مستحکم از یکدیگر پشتیبانی نمی کردند. شکاف های بزرگ بین آنها فقط توسط گشت های موتوری پوشانده می شد. آماده سازی برای حمله جدید ایتالیا به مصر با حمله ایتالیا به یونان به تعویق افتاد. حمله در مصر به تعویق افتاد و حمله در اواسط دسامبر برنامه ریزی شد. با این حال، پیش از این، ژنرال برتی به مرخصی استعلاجی رفت و ایتالو گاریبولدی م
وقتاً جای او را گرفت. در ۹ دسامبر ۱۹۴۰، برتی در مرخصی بود که ژنرال بریتانیایی ریچارد اوکانر عملیات قطب نما را آغاز کرد. در ۱۴ دسامبر، برتی به شمال آفریقا بازگشت. نیروهای بریتانیایی از شکاف های بین اردوگاه های مستحکم ایتالیایی ها سوءاستفاده کرده و در عرض سه روز توانستند بر آنها غلبه کنند و تقریباً همه مدافعان ایتالیایی را دستگیر یا نابود کنند. در ۱۱ دسامبر، سیدی برانی سقوط کرد. تا ۱۶ دسامبر، ایتالیایی ها از مصر بیرون رانده شده بودند. در ۲۳ دسامبر، برتی با ژنرال جوزپه تلرا به عنوان فرمانده ارتش دهم جایگزین شد. تلرا قرار بود در نبرد بدا فوم جان خود را از دست بدهد.
هانیبال برگونزولی (; – ) سپهبد ایتالیایی بود که در طول جنگ جهانی اول، جنگ داخلی اسپانیا و جنگ جهانی دوم حضور داشت. در سال ۱۹۴۰ او فرماندهی نیروهای دفاعی باردیا، لیبی را بر عهده داشت. در فوریه ۱۹۴۱، پس از نبرد فاجعه بار بدا فوم، برگونزولی تسلیم نیروهای استرالیایی شد. او قبل از بازگرداندن به ایتالیا، به عنوان زندانی در هند و ایالات متحده نگهداری می شد. برگونزولی در زادگاهش، کانوبیو، ساکن شد و در سال ۱۹۷۳ در آنجا درگذشت. زندگی نامه. جنگ های استعماری ایتالیا. او در سال ۱۹۱۱ وارد منطقه نظامی ایتالیا شد و فعالیت نظامی خود را به عنوان ستوان دوم آغاز کرد. برگونزولی سپس در طول جنگ ایتالیا و ترکیه در سال ۱۹۱۱ در اشغال لیبی شرکت کرد و چندین سال در لیبی حضور برجسته ای داشت و به عملیات پاکسازی علیه شورشیان لیبیایی مخالف استعمار ایتالیا اختصاص داشت. او همچنین در جنگ جهانی اول شرکت کرد، درگیری ای که در آن به خاطر عملکردش در جبهه، چندین نشان افتخار دریافت کرد. در سال ۱۹۳۵ او در حمله ایتالیا به اتیوپی شرکت کرد که به الحاق اتیوپی به پادشاهی ایتالیا منجر شد و به ویژه در تصرف شهر اتیوپیایی نِگِلی برجسته بود. جنگ داخلی اسپانیا. ب
ین سال های ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹، بِرگونزولی توسط بنیتو موسولینی به اسپانیا اعزام شد و بخشی از سپاه داوطلبان را در حمایت از ژنرال فرانسیسکو فرانکو و شورشیان نظامی در طول جنگ داخلی اسپانیا تشکیل داد و بِرگونزولی مسئولیت لشکر چهارم پیاده نظام لیتوریو را بر عهده گرفت. پس از شکست نیروهای ایتالیایی در نبرد گوادالاخارا، او تنها ژنرال ایتالیایی اعزامی به اسپانیا بود که بنیتو موسولینی جایگزین او نشد. به دلیل عملکردش در تصرف سانتاندر در طول لشکرکشی شمالی، نشان ایتالیایی، مدال طلای شجاعت نظامی، را دریافت کرد. در طول دوران حرفه ای خود، دو مدال نقره و یک مدال برنز دیگر نیز دریافت کرد. او یکی از معماران پیمان موسوم به «پیمان سانتونا» بود که به موجب آن ایتالیایی ها تسلیم توافق شدهٔ شبه نظامیان ارتش جمهوری خواه خلق وابسته به حزب ملی گرای باسک را پذیرفتند. او همچنین در حمله آراگون علیه نیروهای ارتش جمهوری خواه خلق شرکت داشت. جنگ جهانی دوم. در سال ۱۹۴۰، او فرمانده کل سپاه بیست و سوم ارتش ایتالیا بود، زمانی که حمله به مصر انجام شد. برگونزولی فرمانده پادگان ایتالیایی در باردیا بود که در ۵ ژانویه ۱۹۴۱ پس از حمله نیروهای مشترک المنافع سقو
ط کرد. در حالی که بیشتر افرادش اسیر شدند، برگونزولی با فرار از طریق بیابان به همراه سایر سربازان، در ۷ ژانویه ۱۹۴۱ پس از عبور از حدود ۱۲۰ کیلومتر بیابان با پای پیاده، موفق به فرار از اسارت شد. او قبل از تصرف شهر توسط نیروهای مشترک المنافع در ۲۲ ژانویه، طبرق را ترک کرد، اما در ۷ فوریه ۱۹۴۱، برگونزولی به همراه بقایای ارتش دهم، توسط نیروهای لشکر ششم استرالیا در نبرد بدا فوم به اسارت درآمد. او ابتدا به هند و سپس به عنوان اسیر جنگی به ایالات متحده برده شد. مرگ. او در سال ۱۹۴۶ به ایتالیا بازگشت و تا زمان مرگش در ۳۱ ژوئیه ۱۹۷۳ در کانوبیو، محل تولدش، ساکن شد.
رافائله کادورنا (; – ) ژنرال ایتالیایی بود که به عنوان یکی از رهبران اصلی پیدمونت مسئول اتحاد ایتالیا در اواسط قرن نوزدهم حضور داشت. کادورنا که در میلان متولد شد، در سال ۱۸۳۲ وارد آکادمی نظامی پیدمونت در تورین شد. او در سال ۱۸۴۰ به سپاه مهندسان پیوست و از مارس ۱۸۴۸ تا اوت ۱۸۴۹ در طول اولین جنگ استقلال ایتالیا، فرماندهی یک گردان مهندس داوطلب را در لومباردی بر عهده داشت. کادورنا در ژانویه ۱۸۵۵ در طول جنگ کریمه با نیروهای پیدمونت خدمت کرد. او در طول جنگ دوم استقلال ایتالیا در نبرد سن مارتینو نشان افتخار دریافت کرد و در سال ۱۸۵۹ به درجه سرهنگی نائل شد. او همچنین در همان سال به عنوان وزیر جنگ رژیم جمهوری توسکانی منصوب شد. کادورنا به عنوان سپهبد و فرمانده سپاه در جبهه ایتالیا در جنگ اتریش و پروس خدمت کرد. او از ژوئن تا ژوئیه ۱۸۶۶ عملیات موفقیت آمیزی را علیه اتریشی ها رهبری کرد. در سال ۱۸۷۰، او حمله به ایالات پاپی را رهبری کرد. تصرف رم توسط کادورنا در ۲۰ سپتامبر سرانجام اتحاد ایتالیا را تکمیل کرد. به خاطر این خدمت، سال بعد به عنوان سناتور منصوب شد. او اندکی پس از آن از زندگی عمومی کناره گیری کرد و تا زمان مرگش در سا
ل ۱۸۹۷ در توسکانی زندگی کرد. پسرش لوئیجی کادورنا به درجه فیلد مارشالی رسید و در بخشی از جنگ جهانی اول به عنوان رئیس ستاد ارتش ایتالیا خدمت کرد، در حالی که نوه اش رافائله کادورنا جونیور، ژنرال و فرمانده مقاومت ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. زندگی نامه. او که از خانواده ای باستانی و اصیل پالانزا بود، از سنین بسیار پایین توسط پدرش لوئیجی با حرفه نظامی آشنا شد. برادر بزرگترش کارلو، وزیر در زمان چارلز آلبرت و رئیس شورای دولتی در زمان ویکتور امانوئل دوم، و پسرش، مارشال ایتالیا، لوئیجی کادورنا. پدرش پس از تصرف منطقه توسط فرانسوی ها، پیمونت را ترک کرده و به میلان پناه برده بود. مادرش، که لوئیجی در سال ۱۸۰۸ در میلان با او ازدواج کرد، ویرجینیا دی مارکزی بوسی، خواهر بنینوی میهن پرست بود. در سال ۱۸۲۵، در سن ده سالگی، به آکادمی نظامی تورین فرستاده شد، به دلیل بی انضباطی اخراج شد، بعداً به خدمت بازگردانده شد و سپس دوباره اخراج شد. به لطف پدرش، او در ۱۳ ژوئیه ۱۸۳۳ با درجه سرباز ممتاز (نوعی دانشجوی افسری) در هنگ اول تیپ ساووی پذیرفته شد. سال بعد به عنوان ستوان دوم تیپ در پینرولو منصوب شد و پس از یک دوره کارآموزی طولانی نظ
امی، در سال ۱۸۴۶ به درجه سروانی و در سال ۱۸۴۸ به درجه سرگردی ارتش سلطنتی رسید. در این سمت، او در جنگ اول استقلال (۱۸۴۸–۱۸۴۹) شرکت کرد. در ۱۲ مارس ۱۸۴۹، به نمایندگی از چارلز آلبرت، او اعلام آتش بس سالاسکو را به فیلد مارشال رادتزکی در میلان ارائه داد. پس از شکست غم انگیز در نووارا، کادورنا اجازه یافت تا به لشکرکشی فرانسوی ها به کابیلیا در سال ۱۸۵۱ به عنوان بخشی از فتح الجزایر بپیوندد، جایی که او با دریافت نشان شوالیه لژیون افتخار، خود را متمایز کرد. او پس از شرکت در جنگ کریمه (۱۸۵۵–۱۸۵۶) و به ویژه در جنگ دوم استقلال (۱۸۵۹–۱۸۶۱)، که در آن در نبرد سن مارتینو خود را متمایز کرد و به درجه سرهنگ دومی رسید، محبوبیت قابل توجهی در دربار به دست آورد. فرمانده نظامی در سال ۱۸۶۰، ابتدا در طول لشکرکشی پیدمونت در مرکز ایتالیا و سپس در سیسیل و ابروتزو که به تازگی فتح شده بودند، سخت تلاش کرد تا پدیده راهزنی پس از اتحاد را ریشه کن کند. با کاهش راهزنی در سال ۱۸۶۵، سال بعد در جنگ سوم استقلال شرکت کرد که طی آن سپاه ارتش تحت فرماندهی او به ونتو و فریولی پیشروی کرد. پیشتازان نیروهای او در نبرد ورسا با اتریشی ها درگیر شدند، آخرین نبرد
جنگ. او مسئول نیروهایی بود که در سال ۱۸۶۶ برای سرکوب شورش موسوم به هفت و نیم (که در واقع از عصر شنبه ۱۵ سپتامبر تا بعد از ظهر شنبه بعد ادامه داشت) به پالرمو اعزام شدند. شورش پالرمو توسط نیروی دریایی سلطنتی پس از بمباران شدید از دریا که چهار روز به طول انجامید، سرکوب شد. قربانیان بسیار زیاد بودند. در سال ۱۸۶۹، او از منابریا اختیارات کامل برای سرکوب شورش هایی که در سراسر ایتالیا پس از وضع مالیات بر غلات رخ داده بود، دریافت کرد و در سال ۱۸۷۰، سپاه پنجم را در تصرف رم رهبری کرد. او که در سال ۱۸۷۱ به عنوان معاون و سپس سناتور منصوب شد، در سال ۱۸۷۳ فرمانده سپاه ارتش در تورین بود، اما در سال ۱۸۷۷ از این سمت بازنشسته شد تا خود را منحصراً به سیاست اختصاص دهد. او که یک نماینده راست گرای پارلمان بود، در سال های آخر عمرش رقیب سرسخت چپ های تاریخی و جنبش گاریبالدی بود، با وجود اینکه توسط یکی از ژنرال های سابقش (نینو بیکسیو) حمایت می شد. خانواده. پسر او، لوئیجی کادورنا، متولد ۱۸۵۰، در سال ۱۹۱۴ رئیس ستاد کل ارتش ایتالیا شد و در طول جنگ جهانی اول تا شکست ایتالیا در نبرد کاپورتو در این سمت باقی ماند. رافائل کادورنا جوان (۱۸۸۹–۱
۹۷۳) نوه او بود.