Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ردند. آنها، از جمله موارد دیگر، ادعا کردند که نوسازی مجموعه با متن و روح خواسته های او مطابقت ندارد. در سال ۱۹۹۴، دادگاه این ادعاها را رد کرد و به نوه ها دستور داد هزینه های دادگاه بنیاد را بپردازند. پس از اهدای تقریباً ۸۰ اثر به بنیاد سولومون آر. گوگنهایم توسط هانلور و رودولف شولهوف (یکی از متولیان سابق بنیاد) در سال ۲۰۱۲، برخی از آثار جمع آوری شده توسط گوگنهایم از کاخ گوگنهایم برداشته شد تا فضایی برای نمایش آثار جدید ایجاد شود. نام شولهوف ها در کنار نام گوگنهایم در هر دو ورودی موزه حک شده است. پسر آنها، مایکل پی. شولهوف، از سال ۲۰۰۹ متولی بنیاد گوگنهایم بوده است. در سال ۲۰۱۴، چندین نفر از نوادگان فرانسوی پگی گوگنهایم، به رهبری رامنی، از بنیاد به دلیل نقض وصیت نامه و توافق نامه های او با بنیاد، که به گفته آنها مستلزم آن است که مجموعه او «دست نخورده و در معرض نمایش باقی بماند» شکایت کردند. آنها همچنین ادعا کردند که محل دفن خاکستر او در باغ های کاخ گوگنهایم با نمایش مجسمه های اطراف و موارد دیگر، بی حرمت شده است. در این دادخواست درخواست شده بود که میراث بنیان گذار لغو شود یا مجموعه ها، محل قبر و تابلوها بازگردا
نده شوند. سایر نوادگان پگی گوگنهایم از موضع بنیاد حمایت کردند. در سال ۲۰۱۴، دادگاه این ادعاها را رد کرد و هزینه های حقوقی بنیاد را به عهده گرفت. دادگاه خاطرنشان کرد که نوادگان در برخی از مهمانی های برگزار شده در باغ ها توسط بنیاد شرکت کرده اند. در سال ۲۰۱۵، دادگاه تجدیدنظر پاریس این دادخواست را رد کرد و هزینه های حقوقی اضافی را به بنیاد اختصاص داد. رامنی قصد خود را برای ادامه تجدیدنظرخواهی اعلام کرد. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
خفاش گوش دراز ساردینیایی (نام علمی: Plecotus sardus) گونه ای از خفاش است که در معرض خطر انقراض قرار دارد و بومی ساردینیا، ایتالیا است. این گونه در سال ۲۰۰۲ در غارهای ساردینیای مرکزی کشف شد، که محل نمونه آن غاری در دره لانایتو در منطقه اولیینا بود. به نظر می رسد که ارتباط نزدیکی با "خفاش گوش دراز قهوه ای" و پلکوتوس ماکروبولاریس دارد. این گونه با مطالعه ای که به وضوح نشان دهنده واگرایی آن از سایر گونه های پلکوتوس در ژن ۱۶ اس آران ای ریبوزومی میتوکندریایی اش بود، به عنوان یک گونه جدید شناسایی شد. توضیحات. "خفاش پی. ساردوس" خفاش کوچکی است که طول سر و بدن آن حدود است. گوش هایی حدود و وزنی تا . پوزه مخروطی شکل با یک برآمدگی گوشتی روی چانه است. گوش ها بیضی شکل هستند و در بالای پیشانی توسط یک غشای ظریف به هم متصل می شوند. تراگوس با نوکی کند مخروطی شکل است و طول آن نصف گوش است. غشاهای بال به قسمت عقب پایه انگشت پنجم پا متصل هستند. دم بلند است و کمی فراتر از غشای بین ران امتداد دارد. خز نازک، بلند و پشمی است و در قسمت پشتی قهوه ای مایل به خاکستری و در قسمت شکمی قهوه ای مایل به سفید یا کم رنگ است. غشاهای بال قهوه ای هست
ند. دو ویژگی که این خفاش را از گونه های مرتبط متمایز می کند، آلت تناسلی استوانه ای در نرها و استخوان آلت تناسلی کوتاه و یو شکل است. بوم شناسی و پراکندگی. خفاش گوش دراز ساردینیایی تنها از سه غاری که در آنها استراحت می کند، شناخته شده است. دو غار در پارک ملی جنارجنتو و یکی در نزدیکی ساحل قرار دارد. این خفاش در جنگل های کم ارتفاع شکار می کند و زمین های آهکی و مناطق ساحلی را ترجیح می دهد. حفاظت و تهدیدها. تهدید اصلی برای کبوتر گوش دراز ساردینی، تغییرات اقلیمی است که منجر به آتش سوزی های مکرر در اطراف مناطق تولید مثلی آن و بارندگی و دمای بسیار بالا در طول تابستان شده است. تهدیدات ثانویه شامل دخالت مستقیم انسان و رقابت با کبوترهای وحشی مهاجم برای مکان های لانه سازی است. بین سال های ۲۰۰۳ تا ۲۰۲۰، کل جمعیت خفاش گوش دراز از ۹۵۰ به ۳۴۰ عدد کاهش یافت که منجر به از دست رفتن حدود ۶۳٫۴ درصد از جمعیت آن شد. با جمعیت کل کم و روند کاهشی جمعیت، اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت آن را به عنوان " گونه ای در معرض خطر انقراض " فهرست می کند. این خفاش تنها پستاندار بومی باقی مانده در جزیره ساردینیا است و بقیه از زمان ورود انسان ها ح
دود ۸۵۰۰ سال پیش منقرض شده اند. به دلیل منحصر به فرد بودن و دامنه پراکنش محدود "، خفاش ساردوس" به یک استراتژی مدیریتی بسیار خاص برای موفقیت در حفاظت از آن نیاز دارد.
جنبش آزاد آچه (اندونزیایی: "Gerakan Aceh Merdeka" , GAM؛ آچهنی: "Geurakan Acèh Meurdèka / Gěrakan Aceh Měrdeka") یک گروه جدایی طلب بود که به دنبال استقلال برای منطقه آچه در سوماترا در اندونزی بود. جنبش آزاد آچه از سال ۱۹۷۶ تا ۲۰۰۵ علیه نیروهای دولتی اندونزی در شورش آچه جنگید. تخمین زده می شود که تعداد کشته ها بیش از ۱۵۰۰۰ نفر باشد. پیشینه. درگیری در آچه ناشی از چندین عامل اصلی از جمله بدرفتاری تاریخی، اختلاف نظر بر سر قوانین اسلامی، نارضایتی از توزیع ثروت منابع طبیعی آچه و افزایش تعداد مردم جاوه در آچه است. در دوران استعمار هلند در دهه ۱۸۰۰، آچه مرکز مقاومت در برابر حکومت استعماری هلند بود. آنها یکی از آخرین مردمان اندونزی بودند که تسلیم حکومت استعماری شدند و تنها پس از یک لشکرکشی ۳۰ ساله وحشیانه، جنگ آچه ۱۸۷۳–۱۹۰۳. هنگامی که هلند حاکمیت قلمرو استعماری خود را واگذار کرد، اداره آچه به اندونزی واگذار شد و جنبش آزاد ادعا می کند که این کار بدون مشورت با مقامات آچه انجام شده است. داود بوروه شورش مسلحانه ای را آغاز کرد که با اعطای وضعیت ویژه به آچه توسط رئیس جمهور سوکارنو پایان یافت. با این حال، رئیس جمهور سوکارنو
به دلیل اعتقاد قوی خود به جدایی دین از دولت، به آچه اجازه اجرای قانون شریعت را در دوران سلطنت خود (۱۹۴۵–۱۹۶۷) نداده بود. حسن دی تیرو، وزیر امور خارجه سابق دارالاسلام، با انگیزه کشف ذخایر بزرگ گاز در لوکسماوه، جنبش آزاد آچه (Gerakan Aceh Merdeka) را در دسامبر ۱۹۷۶ تأسیس کرد. این جنبش کوچک اولین حمله خود را به مهندسان شرکت موبیل در سال ۱۹۷۷ انجام داد و یک مهندس آمریکایی را کشت. به دلیل این حادثه، GAM مورد توجه دولت مرکزی قرار گرفت که واحدهای کوچکی از نیروهای ضد شورش را اعزام کرد که با موفقیت این جنبش را سرکوب کردند. دی تیرو تقریباً کشته شد و مجبور به فرار به مالزی شد، در حالی که تمام اعضای کابینه او تا سال ۱۹۷۹ یا کشته شدند یا مجبور به فرار به خارج از کشور شدند. جنگ چریکی. نوشتار اصلی: شورش در آچه از زمان تأسیس، جنبش آزاد سه مرحله یا سه فراز و نشیب را پشت سر گذاشته است. اولین مرحله از بدو تولدش در سال ۱۹۷۶ تا سال ۱۹۷۹ بود که تقریباً از بین رفت. دومین فراز و نشیب از سال ۱۹۸۹ تا اوایل دهه ۹۰ بود که از کشورهای خارجی بودجه و آموزش دریافت می کرد. سومین فراز و نشیب نتیجهٔ به دست آوردن حمایت گسترده در سراسر آچه در نتی
جهٔ کمک های مالی و اخاذی و گروه بزرگی از سربازان بالقوه ای بود که بستگان خود را در قیام قبلی از دست داده بودند. گام اول. در ابتدا جنگ چریکی GAM کاملاً ناموفق بود. تا سال ۱۹۷۷، به نظر می رسید که دولت مرکزی این گروه را کاملاً خنثی کرده است. تلاش های اولیه GAM عمدتاً معطوف به کارخانه گاز محلی اکسون موبیل بود. دی تیرو با صنعت نفت ارتباط داشت و حتی از طریق یک فرایند مناقصه، قراردادی برای ساخت خط لوله گاز پیشنهاد داد که توسط غول گازی بکتل شکست خورد. دلیل این شکست، عدم حمایت مردمی از داخل آچه و منابع بین المللی بود. رئیس جمهور سوهارتو به دلیل سیاست های ضد کمونیستی خود در دوران جنگ سرد و احتمالاً به دلیل نیاز به نفت، در نتیجه شوک های نفتی دهه ۱۹۷۰، مورد حمایت کشورهایی مانند ایالات متحده آمریکا بود. گام دوم. این گروه فعالیت های خود را در سال ۱۹۸۹، ظاهراً با حمایت مالی لیبی و ایران، از سر گرفت و حدود ۱۰۰۰ سرباز را به میدان فرستاد. این آموزش از خارج از کشور به این معنی بود که سربازان GAM بسیار سازمان یافته تر و آموزش دیده تر از شورشیان قبلی بودند. برای مقابله با این تهدید جدید، آچه در سال ۱۹۸۹ به عنوان "منطقه عملیات ویژ
ه نظامی " (Daerah Operasi Militer) یا DOM اعلام شد. نیروهای ویژه ضد شورش اعزام شدند و آچه محاصره شد. روستاهایی که مظنون به پناه دادن به عوامل GAM بودند، به آتش کشیده شدند و اعضای خانواده شبه نظامیان مظنون ربوده و شکنجه شدند. عفو بین الملل این واکنش نظامی را "شوک درمانی" نامید و اعتقاد بر این است که ۷۰۰۰ مورد نقض حقوق بشر در طول DOM رخ داده است. نیروهای GAM همچنین به نقض حقوق بشر مظنون بوده اند. اعدام های فراقضایی مظنونان به مخبران نظامی و هدف قرار دادن زیرساخت های غیرنظامی مانند مدارس، هر دو به عملیات GAM نسبت داده شده اند. در سال ۱۹۹۶، دولت اندونزی پایان GAM را اعلام کرد، زیرا عملیات ضد شورش عملاً GAM را به عنوان یک نیروی چریکی نابود کرده بود. اعضای بازمانده GAM مجبور شدند در مالزی پنهان شوند. گام سوم. سقوط سوهارتو در سال ۱۹۹۸ و تصمیم رئیس جمهور جانشین او، یوسف حبیبی، برای خروج نیروها از آچه به عنوان بخشی از اصلاحات دموکراتیک، فضایی را برای GAM فراهم کرد تا خود را دوباره تثبیت کند و با سوءاستفاده از داستان های بی رحمی ارتش اندونزی، جوانان را جذب کند. افزایش خشونت ها که از سال ۱۹۹۹ توسط شورشیان GAM علیه مقاما
ت دولتی و ساکنان جاوه آغاز شد و با قاچاق گسترده سلاح از تایلند توسط GAM تقویت شد، منجر به افزایش حضور نظامی شد. اعتقاد بر این است که تعداد نیروها در دوران حکومت مگاواتی سوکارنوپوتری افزایش یافته است. در سال های ۲۰۰۱–۲۰۰۲، ترکیب نیروهای نظامی و پلیس در آچه به حدود ۳۰۰۰۰ نفر افزایش یافت. در یک سال، این تعداد به ۵۰۰۰۰ نفر افزایش یافت که در چیزی که گروه بحران بین المللی آن را «خلاء قانونی مجازی» نامید، فعالیت می کردند. سرکوب های امنیتی در این مدت منجر به مرگ چندین هزار غیرنظامی شد. دولت در سال ۲۰۰۳–۲۰۰۴ حمله بزرگی را از سوی اندونزی علیه GAM در آچه آغاز کرد که تا حدودی موفقیت آمیز بود. مذاکرات صلح. رهبران GAM، حسن دی تیرو، و معاون اصلی او، زینی عبدالله، و مالک محمود، بیشتر دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ را در تبعید در استکهلم، سوئد، زندگی می کردند. سخنگوی اصلی اندونزیایی این گروه، عبدالله سیافئی دیماتانگ بود. در اواخر دهه ۱۹۹۰، GAM مذاکرات صلح با جاکارتا را با میانجیگری دولت سوئد آغاز کرد. در سال ۱۹۹۹، گزارش شد که این گروه به دو جناح GAM (نماینده گروه اصلی) و شورای دولتی جنبش آزاد آچه (MP-GAM) تقسیم شده است. این خبر توسط سخن
گویان GAM تکذیب شد، اما به طور گسترده در رسانه های اندونزی گزارش شد. در دسامبر ۲۰۰۲، GAM و دولت اسرائیل یک توافقنامه ترک مخاصمه (COHA) امضا کردند که تنها چند ماه اعتبار داشت و سپس نقض ها آغاز شد. میانجی این مذاکرات، مرکز گفتگوی بشردوستانه، سازوکارهای نظارتی و اجرایی کافی برای وضع تحریم ها برای موارد نقض نداشت. در سال های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴، GAM به شدت تحت تأثیر یک سری حملات دولتی قرار گرفت که در آن سازمان تقریباً ۵۰٪ از اعضای خود از جمله فرمانده خود، عبدالله سیافعی دیماتانگ، را که در یک کمین نظامی در ژانویه ۲۰۰۲ کشته شد، از دست داد. در ۲۸ دسامبر ۲۰۰۴، پس از ویرانی های ناشی از سونامی عظیم، GAM آتش بس خصومت ها را اعلام کرد تا امکان رسیدن کمک ها به منطقه مورد مناقشه فراهم شود. در عوض، دولت اندونزی موقتاً محدودیت های شمال سوماترا را لغو کرد تا تلاش های نجات در آن منطقه امکان پذیر شود. گروه های جدایی طلب آچه دیگری نیز وجود دارند و بین آنها و GAM بر سر تاکتیک ها و انحصار مذاکرات با دولت توسط GAM تنش هایی وجود داشت. در ۲۷ فوریه ۲۰۰۵، جنبش آزاد آچه و هیئت نمایندگی دولت اندونزی دور دیگری از مذاکرات صلح را در وانتا، فنلاند،
به سرپرستی رئیس جمهور سابق فنلاند، مارتی آهتیساری، آغاز کردند. در ۱۶ ژوئیه ۲۰۰۵، وزیر ارتباطات اندونزی و GAM از توافق صلح برای پایان دادن به شورش سی ساله خبر دادند. توافقنامه صلح رسماً در ۱۵ اوت ۲۰۰۵ در تالار ضیافت دولت فنلاند در هلسینکی توسط مذاکره کننده ارشد اندونزیایی، حمید اول الدین، و رهبر GAM، مالک محمود [id]، امضا شد. رئیس جمهور آهتیساری شاهد پیمان صلح بود. طبق مفاد این توافق، هر دو طرف موافقت کردند که فوراً تمام خصومت ها را متوقف کنند. GAM همچنین با خلع سلاح موافقت کرد، در حالی که دولت متعهد شد تا پایان سال ۲۰۰۵ تمام ارتش و پلیس غیر محلی را خارج کند. یک هیئت نظارتی آچه توسط اتحادیه اروپا و آسه آن برای نظارت بر روند خلع سلاح و ادغام مجدد اعضای GAM در جامعه تشکیل شد. یک فرمان ریاست جمهوری به حدود پانصد عضو سابق GAM که در کشورهای دیگر در تبعید بودند عفو عمومی اعطا کرد و حدود ۱۴۰۰ عضو را که توسط دولت زندانی شده بودند، بدون قید و شرط آزاد کرد. دولت موافقت کرد که تأسیس احزاب سیاسی مستقر در آچه را تسهیل کند؛ این یکی از بحث برانگیزترین مسائل در مذاکرات قبلی بود. یک «کمیسیون حقیقت و آشتی» سازماندهی خواهد شد. د
ر مورد مسئله توزیع نابرابر درآمد، مقرر شد که هفتاد درصد از درآمد حاصل از منابع طبیعی محلی در آچه باقی بماند. در ۲۷ دسامبر ۲۰۰۵، رهبران جنبش آزاد آچه اعلام کردند که شاخه نظامی خود را منحل کرده اند. این اقدام که بلافاصله پس از مذاکرات صلح قبلی و انهدام ۸۴۰ سلاح توسط ناظران بین المللی به اجرا درآمد، سفیان داوود، فرمانده جنبش آزاد آچه، به خبرنگاران گفت: «ارتش ملی آچه اکنون بخشی از جامعه مدنی است و برای موفقیت توافق صلح تلاش خواهد کرد.» به عنوان نشانه ای از پیشرفت روند صلح، حسن دی تیرو، بنیانگذار جنبش شورشی جدایی طلب آچه، پس از نزدیک به ۳۰ سال تبعید، در ۱۱ اکتبر ۲۰۰۸ به اندونزی بازگشت. انتخابات ۲۰۰۶. نوشتار اصلی: انتخابات منطقه ای آچه ۲۰۰۶ در طول انتخابات ۱۱ دسامبر ۲۰۰۶، جنبش آزاد آچه موقتاً به دو جناح تقسیم شد که هر کدام از کاندیدای خود برای فرمانداری حمایت می کردند. یک طرف از برادر زینی عبدالله و طرف دیگر از ایرواندی یوسف، مذاکره کننده سابق GAM، حمایت می کرد. ایرواندی یوسف حمایت بیشتری از سطح مردمی دریافت کرد و در انتخابات پیروز شد. جناح بازنده به انتظار نشست و هدف خود را بازگشت در انتخابات فرمانداری بعدی آچه قر
ار بود در پایان دوره پنج ساله ایرواندی در سال ۲۰۱۱ قرار گیرد. در این صورت، انتخابات فرمانداری که قرار بود در پایان سال ۲۰۱۱ برگزار شود، به دلیل اختلافات رویه ای به تعویق افتاد زیرا جناح های مختلف برای کسب امتیاز تلاش می کردند. انتخابات در آوریل ۲۰۱۲ برگزار شد. انتخابات ۲۰۱۲. نوشتار اصلی: انتخابات فرمانداری آچه ۲۰۱۲ انتخابات ۲۰۱۲ که در ۹ آوریل برگزار شد، عمدتاً ادامهٔ رقابت های پس از توافق بین رهبران سابق GAM بود، چرا که زینی عبدالله از تبعید بازگشته بود و برای فرمانداری وارد رقابت با ایرواندی شد. زینی عبدالله، با حمایت قوی حزب آچه، با اکثریت قابل توجهی در انتخابات پیروز شد.
آباکیو () یک غذای ایتالیایی با گوشت بره است که از غذاهای رومی رایج است. این غذا در سراسر مرکز ایتالیا به عنوان غذای عید پاک و کریسمس مصرف می شود. "آباکیو" محصولی است که توسط اتحادیه اروپا با علامت نشان های جغرافیایی و خوراک های سنتی در اتحادیه اروپا محافظت می شود. اصطلاحات. در گویش رومانسکو، به بچه گوسفندی که هنوز شیر می خورد یا اخیراً از شیر گرفته شده است، "آباکیو (Abacchio)" می گویند، در حالی که به بچه گوسفندی که تقریباً یک سال دارد و قبلاً دو بار پشمش چیده شده است، "آنیلو" () می گویند). این تمایز فقط در گویش رومانسکو وجود دارد. ریشه شناسی. در مورد ریشه این اصطلاح اختلاف نظر وجود دارد: تاریخچه. در سراسر مرکز ایتالیا، از جمله ساردینیا، دامداری منبع اصلی گوشت بود. از زمان های قدیم، "آباکیو" یکی از غذاهای اصلی منطقه لاتزیو، به ویژه برای جوامع روستایی بوده است که مصرف آن سر سفره قابل توجه بود. سنت مصرف "آباکیو" در دوران باستان گسترش یافت که در آن عمدتاً گوسفندان بالغ ذبح می شدند. ذبح "آباکیو" به جز در ایام عید پاک و کریسمس و تا ماه ژوئن ممنوع بود. در طول قرن ها، با توجه به اهمیت این غذا، حدود ۱۰۰ دستور پخت برای
تهیه گوشت بره در لاتزیو ابداع شده است. با توجه به اهمیت "آباکیو" در زندگی اجتماعی، رویدادهای تاریخی اختصاص داده شده به "آباکیو"، مانند "ساگره"، جشنواره های روستایی و رویدادهای مردمی، هنوز هم در منطقه لاتزیو برگزار می شوند. در دوران باستان، گوسفندان در حین کار در حومه شهر خورده می شدند، در حالی که "آباکیو" فقط در تعطیلات عید پاک مصرف می شد. رده بندی و جشنواره ها. طبق طبقه بندی نشان های جغرافیایی و خوراک های سنتی در اتحادیه اروپا بره ساردینیایی، "آباکیو" بره شیرخواری است که کمی بیش از یک ماه سن دارد و تا از نظر وزن. کشتار باید روی بره های نر یا ماده بین ۲۸ تا ۴۰ روزگی انجام شود. در رویاته، "بخش" (شهرداری) در شهر متروپولیتن رم، پایتخت، واقع در حدود در شرق رم، "دلاباچیو"، که این غذا را جشن می گیرد، سالانه برگزار می شود. "آباکیو" محصولی است که توسط اتحادیه اروپا با علامت نشان های جغرافیایی و خوراک های سنتی در اتحادیه اروپا محافظت می شود. دستور پخت ها. آباکیو با کاچیاتورا. نام "آباکیو آلا کاچیاتورا" از طرز تهیه کاچیاتورا گرفته شده است. تکه ای از آن در چربی خوک سرخ شده و سپس به مدت حدود ۴۵ دقیقه با سیر، مریم گلی و
رزماری که با خمیر ماهی کولی نمک سود شده آغشته شده و در سس گوشت پخته می شود، پخته می شود. این دستور غذا که مختص غذاهای رومی است، در سراسر ایتالیا تهیه می شود. علاوه بر عید پاک، این دستور غذا در تمام طول سال، به خصوص برای ناهار یکشنبه، تهیه می شود. آباکیو از جنس رمانا. "آباکیو در همه جای رومانا") به طور کامل در سیر، روغن و ژامبون خرد شده سرخ می شود. پخت آن با رزماری، سرکه، نمک و فلفل تکمیل می شود. معمولاً با سیب زمینی کبابی سرو می شود. در پایان پخت "آباکیو" در فر، سسی بر پایه ماهی کولی و گیاهان معطر اضافه می شود. آباکیو آ اسکاتادیتو. دنده هایی که با چربی خوک چرب شده، نمک و فلفل زده شده و روی زغال پخته می شوند. این دستور پخت که در اصل از غذاهای رومی گرفته شده، در سراسر ایتالیا تهیه می شود. اصطلاح ایتالیایی "اسکاتادیتو" ("سوزاندن انگشت") برای تعریف این دستور غذا استفاده می شود زیرا این غذا باید خیلی داغ میل شود تا از نرمی آن لذت ببرید، اما در نتیجه، خطر سوختن انگشتان شما را به همراه دارد. آباکیو آلا بریس. بگذارید "آباکیو" با روغن زیتون، نمک، فلفل و رزماری مزه دار شود. سپس "آباکیو" روی گریل (به ایتالیایی "،" به هم
ین دلیل نام این دستور غذا) پخته می شود. آباکیو برودتاتو. "آباکیو" با روغن زیتون یا چربی خوک و ژامبون خرد شده و پیاز، نمک و فلفل سرخ می شود. شراب سفید را اضافه کنید و وقتی شراب تبخیر شد، آب جوش را اضافه کنید تا آبگوشت (به ایتالیایی، "برودو"، از این رو نام دستور غذا) تشکیل شود تا پخت کامل شود. آباکیو کان ای کارسیوفی. مواد تشکیل دهنده این دستور غذا عبارتند از کنگر فرنگی (به ایتالیایی، "کارسیوفی"، از این رو نام این دستور غذا)، پیاز، شراب فراسکاتی دی او سی، سیر و روغن زیتون. آباکیو آل اتروسکا. مواد تشکیل دهندهٔ "آباکیو آل اتروسکا" پنیر گوسفند بالغ، نعناع، نمک و فلفل است. سنت ها. در ایتالیا، مصرف "آباکیو" به عنوان یک غذای عید پاک رایج است. در مرکز ایتالیا "، آباکیو" همچنین یک غذای کریسمس است. در ایتالیا در عید پاک، "آباکیو" به روش های مختلفی پخته می شود و دستور پخت آن از منطقه ای به منطقه دیگر متفاوت است. در رم، آن را کباب می کنند، در آپولیا در فر، در ناپل با نخود فرنگی و تخم مرغ، در ساردینیا با سیب زمینی، کنگر فرنگی و مورد در فر و در توسکانی به سبک کاچیاتورا پخته می شود. سایر روش های محلی شامل سرخ کردن و خورش کردن
است. خوردن "آباکیو" در عید پاک معنای نمادینی دارد. بره عید پاک در عهد جدید در واقع، برای مسیحیت، پسر خدا عیسی مسیح است. بره عید پاک، به ویژه، نمایانگر قربانی شدن عیسی مسیح برای گناهان بشریت است؛ بنابراین خوردن بره در عید پاک، یادبود مرگ و رستاخیز عیسی است.
کارسیوفی آلا گیودیا کنگر فرنگی به سبک یهودی » (به انگلیسی: מורייל) از شناخته شده ترین غذاهای یهودیان رومی است. این غذا اساساً یک کنگر فرنگی سرخ شده است و دستور پخت آن از جامعه یهودیان روم سرچشمه گرفته است، که در زبان رومانسکو به آن «"جیودیو"» می گویند. این غذا مخصوص گتوی رومی است، جایی که رستوران های یهودی در فصل بهار آن را سرو می کنند. این غذا شامل یک تکنیک سرخ کردن عمیق دو مرحله ای است. ابتدا کنگر فرنگی ها در دمای پایین سرخ می شوند تا نرم شوند. سپس، پس از باز شدن برگ هایشان، دوباره در دمای بالاتر سرخ می شوند. این فرایند منجر به کنگر فرنگی هایی با رنگ طلایی و برگ های ترد و گل مانند می شود. در انگلیسی، معمولاً به این غذا با املای استاندارد ایتالیایی اشاره می شود؛ این املا ممکن است در منابع ایتالیایی نیز یافت شود، اما نام گویش رومی آن بسیار رایج تر است. آماده سازی. کنگر فرنگی از نوع رومانسکو معمولاً برای این غذا استفاده می شود. آنها را با چاقوی تیز تمیز می کنند تا برگ های سخت خارجی آنها جدا شود، آنها را می کوبند تا باز شوند، برای چند دقیقه در آب و آبلیمو قرار می دهند تا از تغییر رنگ جلوگیری شود، سپس با نمک و ف
لفل مزه دار می کنند و در روغن زیتون سرخ می کنند. پس از پخت، کمی آب سرد روی آنها می پاشند تا ترد شوند. آنها را گرم می خورند؛ برگ ها تردی آجیلی دارند. کاشروت. در سال ۲۰۱۸، خاخام ارشد اسرائیل اعلام کرد که کنگر فرنگی کوشر نیست، زیرا برگ های متراکم آن می تواند حشرات غیر کوشر را پنهان کند. این امر باعث نگرانی یهودیان رومی شد که در برابر این اعلامیه مقاومت کردند و استدلال کردند که کنگر فرنگی مورد استفاده برای این غذای ویژه، برگ های بسیار محکمی دارد که حشرات نمی توانند وارد آن شوند و بر اهمیت و ریشه های عمیق فرهنگی این غذا برای جامعه یهودیان ایتالیا تأکید کردند.
پانه فراتو (که اغلب با غلط املایی دو حرف ت، "فراتو،" نوشته می شود) یک غذای سنتی از منطقه بارباجیا، در بخش مرکزی جزیره ایتالیایی ساردینیا است. این نام در زبان ساردینیایی به معنای واقعی کلمه به معنای «نان خرد شده» است، که به ماده اصلی آن که تکه های "پانه کاراسائو"، نان تردی که معمولاً توسط چوپانان منطقه مصرف می شود، اشاره دارد. این غذا که در ابتدا یک غذای مقوی و بخشی از سنت روستایی جزیره بود، بعدها محبوبیت پیدا کرد و به یک غذای اصلی در جزیره تبدیل شد. مبدأ. طبق یک افسانه، این غذا توسط دو زن به مناسبت بازدید از جزیره پادشاه اومبرتو اول ایتالیا اختراع شد. در واقع، تهیه غذا بر اساس نان یا خرده نان خیس خورده در آب همراه با روغن، تخم مرغ یا پنیر از زمان روم باستان و در قرون وسطی مستند شده است. در ساردینیا، "پانه کاراسائو" توسط کشاورزان و چوپانان در کیسه ای حمل و در طول روز مصرف می شد و این غذا روشی سنتی برای مصرف تکه های نانی بود که درون کیسه باقی می ماند. در قرن نوزدهم، گراتزیا دلدا در نوشته های خود به "پانه فراتو" اشاره کرده است. آماده سازی. این غذا شامل لایه های متناوب "پنیر کاراسائو" (معمولاً در آب، آبگوشت یا سس
گوجه فرنگی خیسانده می شود) است که با پنیر رنده شده پکورینو و یک تخم مرغ آب پز پوشانده می شود. زرده تخم مرغ باید مایع باشد و معمولاً قبل از مصرف روی نان مالیده می شود.
ماه نشین لاکهید مارتین یکی از مجموعه طرح های مفهومی شرکت لاکهید مارتین است که برای یک ماه نشین سرنشین دار طراحی شده است. اولین پیشنهاد، ماه نشین پیشگام مریخ، یک ماه نشین سرنشین دار قابل استفاده دوباره بود که اولین بار در اکتبر ۲۰۱۸ رونمایی شد و برای تأمین بودجه و ساخت به ناسا پیشنهاد گردید. ناسا تصریح کرد که تا سال ۲۰۲۴ برای تصمیم گیری در مورد تاریخ و روش یک ماه نشین سرنشین دار صبر خواهد کرد و به دنبال یک ماه نشین سرنشین دار است که وزن آن از بیشتر نباشد. این فرودگر قابل استفاده مجدد، امکان اکتشاف پایدار در سطح ماه را فراهم می کند. طرح پیشنهادی دوم که در ۱۰ آوریل ۲۰۱۹ رونمایی شد، یک فرودگر دو مرحله ای بود که برای برآورده کردن پیشنهاد معاون رئیس جمهور مایک پنس برای بازگشت انسان به ماه تا سال ۲۰۲۴، با نام برنامه آرتمیس برنامه ریزی شد.
جدایی طلبی در اندونزی، اقدام افراد یا گروه های خاصی در مناطق خاص است که می خواهند مرتکب خیانت شوند یا خود را از اندونزی جدا کنند. اتحاد و یکپارچگی در دولت اندونزی تکمیل شده تلقی می شود و باید برای تأسیس یک دولت یا حکومت جداگانه، آنجا را ترک کنند. در طول تاریخ، تلاش های جدایی طلبانه متعددی توسط گروه های خاص انجام شده است. جدایی طلبی در مناطقی دور از مرکز دولت اندونزی رخ می دهد، معمولاً به دلیل نابرابری، اختلافات اقتصادی و توسعه نامتوازن و همچنین اقدامات دولتی که صرفاً به عنوان استثمار منطقه تلقی می شوند. پیشینه. اندونزی به عنوان کشوری با گروه های قومی و تنوع مذهبی بالا، روند طولانی مواجهه با مشکلات مختلف جنبش های جدایی طلب در مناطق مختلف را پشت سر گذاشته است. دولت اندونزی معتقد است که کشور می تواند در ایدئولوژی پانکاسیلا متحد شود که می تواند به عنوان راهنمایی برای زندگی در جامعه، ملت و دولت مورد استفاده قرار گیرد، همچنین اعتقاد بر این است که راهی برای خروج از درگیری بین گروه های ملی گرا و مذهبی و عملکرد آن به عنوان یک نیروی متحد کننده برای ملت متنوع اندونزی است. با این حال، در واقعیت، ارزش های ایدئولوژیک در زن
دگی واقعی اعمال نمی شوند، نابرابری ها و بی عدالتی های زیادی وجود دارد که باعث توزیع نابرابر توسعه در اندونزی می شود و باعث ناآرامی و اعتراض افرادی می شود که احساس می کنند توسط دولت منزوی و نادیده گرفته شده اند، در این مورد افرادی که از پایتخت اندونزی دور هستند. نابرابری و بی عدالتیِ درک شده، مردم ستمدیده را به اعتراض علیه دولت اندونزی واداشت. مسائل مختلفی مانند جاوه ای سازی، کلاهبرداری قانونی و تصرف زمین توسط دولت نیز از دلایل آن هستند. برنامهٔ مهاجرت به عنوان فرایند جاوه ای سازی توسط دولت تلقی می شود. بی عدالتی دولت همچنین برای مردم پاپوآ و آچه رخ داد و باعث شد که آنها اسلحه به دست بگیرند و آنها را از هم بپاشند. اقدامات نظامی انجام شده توسط دولت اندونزی در واقع منجر به اقدامات خودسرانه علیه غیرنظامیان در مناطق شورشی شد. موارد مختلف نقض حقوق بشر در طول دورهٔ خشونت، مانند شورش در آچه، رخ داده است. پیش بینی آینده. جویوتو سونتانی رئیس کمیته صلح جهانی اندونزی در کتاب خود با عنوان تجزیه اندونزی پیش بینی کرد که بزرگ ترین کشور مجمع الجزایری دنیا به ۱۷ کشور مستقل تجزیه شود. فهرست جنبش های جدایی طلب. در طول تاریخ تأسی
س اندونزی، هرج و مرج زیادی برای جدایی از دولت اندونزی وجود داشته است، تقریباً همه آنها دیگر فعال نیستند، اما برخی هنوز در تبعید فعال هستند.
اسپاگتی «سپاگتی شیوه قاتل»، همچنین به عنوان اسپاگتی بروشاتی شناخته می شود؛ «اسپاگتی سوخته»، یک غذای پسته است. آماده سازی آن به طور قابل توجهی از سایر غذاهای اسپاگتی متفاوت است؛ به جای پخته شدن در آب نمک و پایان دادن به سس، پاستا مستقیماً در پان پخته می شود (به طور سنتی آهن معدنی). یک شوروی که معمولاً از سس گوجه فرنگی ساخته شده و با آب مخلوط شده است به تدریج به پان اضافه می شود زیرا پاستا آن را جذب می کند، مانند ریزوتو. وقتی اسپاگتی سس را جذب می کند، مستقیماً روی سطح پنی پخته می شود و قهوه ای و بافت مشخصی و خیره کننده ای را ایجاد می کند که در میان غذاهای پسته منحصر به فرد است. تاریخچه. احتمالاً اولین حضور "اسپاگتی آل'آساسینا" در منوهای رستوران ها در اواخر دهه ۱۹۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰ رخ داده است. برخی ریشه این غذا را به رستوران مارک اورلیو در مرکز شهر باری برمی گردانند که در نهایت تعطیل شد. با این حال، به گفته فلیس جیووین، مورخ غذاهای آپولیایی، "اسپاگتی آل'آساسینا" از رستوران آل سورسو پرفریتوی، رستورانی در مرکز شهر باری، سرچشمه می گیرد که در سال ۱۹۶۷ توسط سرآشپز فوگیایی، انزو فرانکاویلا، به درخواست دو مشتری از شم