Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زنان ایران در طول تاریخ در حوزه های مختلف علمی و فناوری نقش مهمی ایفا کرده اند. با وجود محدودیت های اجتماعی و فرهنگی در دوره های مختلف، زنان ایرانی توانسته اند در حوزه های مختلف از جمله پزشکی، مهندسی، علوم پایه و فناوری اطلاعات دستاوردهای مهمی کسب کنند. امروزه، تعداد زنان دانشمند و پژوهشگر در ایران به طور قابل توجهی افزایش یافته و سهم آنان در تولید علم و نوآوری رو به رشد است.​ تاریخچه حضور زنان در دانش و فناوری ایران. حضور زنان در عرصه های علمی و فناوری ایران تاریخچه ای چندصد ساله دارد. در دوران باستان و دوره های اسلامی، زنانی همچون حکیمان و پزشکانی فعالیت می کردند که آثاری از دانش و تجربه شان به جای مانده است. در دوران معاصر، با تأسیس دانشگاه ها و مؤسسات پژوهشی مدرن، فرصت های بیشتری برای مشارکت زنان فراهم آمد. فعالیت های آنان در حوزه های مختلف از قبیل پزشکی، مهندسی، نجوم، ریاضیات و علوم پایه موجب رشد چشمگیر علم در ایران شده است. سهم زنان در آموزش عالی و پژوهش. بر اساس آمارهای منتشر شده توسط نهادهای رسمی، حضور زنان در آموزش عالی و پژوهش ایران در دهه های اخیر با رشد قابل توجهی همراه بوده است. در سال تحصیلی ۱۴۰
۰-۱۴۰۱، از مجموع ۵۲۶٬۵۲۰ دانش آموخته مؤسسات آموزش عالی کشور، ۴۸٫۲ درصد (۲۵۴٬۰۱۲ نفر) را زنان تشکیل می دادند. در حوزه اعضای هیئت علمی، سهم زنان از ۱۵ درصد در سال تحصیلی ۱۳۵۶-۱۳۵۷ به ۲۷ درصد در سال ۱۳۹۹-۱۴۰۰ افزایش یافته است. ​ همچنین، تعداد محققان زن از ۳۵٬۲۴۰ نفر در سال ۱۳۹۱ به ۸۷٬۲۸۴ نفر در سال ۱۴۰۱ افزایش یافته است که نشان دهنده رشد سهم محققان زن از ۲۶ درصد به ۳۱ درصد در این دوره است. ​ این آمارها بیانگر پیشرفت مستمر و نقش پررنگ تر زنان در عرصه های علمی و پژوهشی کشور است.​ ثبت اختراعات و نوآوری ها. زنان ایرانی نه تنها در تولید علم بلکه در ثبت اختراعات و ارائه نوآوری های فناورانه نیز پیشگام بوده اند. پژوهشگران زن در حوزه های مهندسی، فناوری اطلاعات و صنایع پیشرفته، اختراعات متعددی ثبت کرده اند که منجر به بهبود فرآیندها و ارائه راه حل های نوین در صنایع مختلف شده است. این دستاوردها نه تنها در سطح ملی بلکه در عرصه بین المللی مورد توجه قرار گرفته اند. دستاوردهای زنان ایرانی در علم و فناوری. زنان ایرانی موفق به کسب دستاوردهای علمی برجسته ای شده اند. در سال های اخیر تعداد قابل توجهی از پژوهشگران زن در فهرست های بین
المللی پر استناد قرار گرفته اند. این موفقیت ها شامل دریافت جوایز معتبر علمی، انتشار مقالات پژوهشی در نشریات بین المللی و ارائه اختراعات جدید در حوزه های فناوری می شود. فهرستی از زنان موفق ایرانی در حوزه علم و فناوری. برخی از زنان موفق ایرانی در این حوزه عبارتند از: دستاوردهای بین المللی. ​زنان ایرانی در حوزه علم و فناوری با غلبه بر چالش ها و محدودیت ها، موفق به کسب دستاوردهای بین المللی قابل توجهی شده اند. این موفقیت ها نه تنها نشان دهنده توانمندی و استعداد بالای آنان است، بلکه تأثیر مثبتی بر جایگاه علمی و فناوری ایران در جهان داشته است. حضور فعال زنان در پروژه های تحقیقاتی، توسعه فناوری های نوین و کسب جوایز معتبر بین المللی، بیانگر نقش پررنگ آنان در پیشبرد مرزهای دانش و فناوری است. این دستاوردها همچنین الهام بخش نسل های آینده زنان ایرانی برای ورود و پیشرفت در عرصه های علمی و فناوری خواهد بود.​ نقش زنان در استارتاپ ها و نوآوری های فناورانه. زنان ایرانی در دهه های اخیر به عنوان یکی از محرک های اصلی نوآوری در صنعت استارتاپ ها شناخته شده اند. آنان با تأسیس شرکت های دانش بنیان و استارتاپ های فناورانه، زمینه های
نوینی را در حوزه های فناوری اطلاعات، هوش مصنوعی، بیوتکنولوژی و اینترنت اشیا ایجاد کرده اند. بر اساس آمارهای موجود، حدود ۱۲ درصد از مدیران عامل شرکت های دانش بنیان در ایران را زنان تشکیل می دهند. این در حالی است که زنان ۳۲ درصد از اعضای شرکت های اقتصادی و ۲۰ درصد از مدیران مراکز کارآفرینی را نیز شامل می شوند. با این حال، این میزان مشارکت با ظرفیت ها و توانمندی های زنان ایرانی فاصله دارد. به همین دلیل، معاونت امور زنان و خانواده ریاست جمهوری هدف گذاری کرده است تا سهم زنان در حوزه های استارتاپی و دانش بنیان را به ۳۰ درصد افزایش دهد. در این راستا، حمایت های دولتی و خصوصی از استارتاپ های زن محور افزایش یافته است. برای مثال، برنامه هایی برای آموزش زنان روستایی و عشایری جهت ورود به استارتاپ ها و بهره برداری از فضای مجازی برای فروش محصولاتشان اجرا شده است. ​ همچنین، آمارها نشان می دهد که استان لرستان با ۳۲ درصد، بالاترین میزان مشارکت زنان در مدیریت شرکت های دانش بنیان را دارد، در حالی که این میزان در تهران ۱۶ درصد است. این تفاوت ها نشان دهنده نیاز به برنامه ریزی منطقه ای و محلی برای افزایش حضور زنان در حوزه های نوآور
ی و فناوری است.​ چالش ها و موانع. با وجود دستاوردهای چشمگیر، زنان ایرانی در مسیر پیشرفت علمی و فناورانه با چالش ها و موانعی متعددی مواجه هستند. محدودیت های فرهنگی، نگرش های سنتی نسبت به نقش جنسیتی، عدم دسترسی برابر به منابع و فرصت های تحقیقاتی از جمله این موانع به شمار می آیند. علاوه بر این، مشکلات مربوط به تأمین مالی پروژه های تحقیقاتی و حمایت های دولتی نیز از دیگر مسائلی هستند که بر رشد زنان در این حوزه تأثیرگذارند. جمع بندی. زنان در دانش و فناوری ایران همواره نمونه ای از پشتکار، نوآوری و مشارکت فعال در توسعه علمی و اقتصادی کشور بوده اند. از طریق تحصیل در دانشگاه ها، ثبت اختراعات، شرکت در پژوهش های علمی و تأسیس استارتاپ های نوآورانه، آنان نشان داده اند که می توان با غلبه بر موانع و چالش های موجود، به دستاوردهای چشمگیری دست یافت. نقش آنان نه تنها در ارتقای سطح علمی کشور، بلکه در ایجاد تحولات اجتماعی و اقتصادی نیز مشهود است.
باشگاه فوتبال بیجینگ گوان تلنت سنگاپور () یک باشگاه فوتبال حرفه ای چینی بود که برای بازی به عنوان یک تیم خارجی در اس-لیگ سنگاپور در سال ۲۰۱۰ تشکیل شد. این باشگاه یک تیم اقماری از باشگاه بیجینگ گوان در سوپر لیگ چین بود. بازیکنان تیم های جوانان بیجینگ گوان، تیم اس-لیگ آن را تشکیل دادند. بیجینگ گوان (سنگاپور) نهمین تیم خارجی شد که در اس-لیگ شرکت کرد. در سال ۲۰۱۱، اتحادیه فوتبال سنگاپور تصمیم گرفت تانجونگ پاگار یونایتد را جایگزین آنها کند.
برمودا هاگز یک تیم فوتبال اهل برمودا بود که در همیلتون، برمودا واقع شده بود. این تیم که در سال ۲۰۰۶ تأسیس شد، در لیگ برتر توسعه یواس ال (پی دی ال)، رده چهارم هرم فوتبال آمریکا، در بخش اقیانوس اطلس میانی کنفرانس شرق بازی کرد. در ۲۸ مه ۲۰۱۳، باشگاه اعلام کرد که به دلیل مشکلات مالی از لیگ خارج شده است.
فدراسیون فوتبال برونئی یک تیم را وارد مسابقات فوتبال مالزی می کرد. این تیم در سال ۱۹۹۹ قهرمان جام حذفی مالزی شد. این تیم در ورزشگاه ملی ۳۵٬۰۰۰ نفری حسنال بولکیاه در بندر سری بگاوان بازی می کرد.
باشگاه فوتبال بوزینگن یک باشگاه فوتبال آلمانی مستقر در برون بوم بوزینگن است که در سیستم فوتبال سوئیس رقابت می کند و تنها باشگاه آلمانی است که این کار را انجام می دهد. این باشگاه در سال ۱۹۲۴ تأسیس شد و در حال حاضر، تا سال ۲۰۰۸، حدود ۲۱۵ عضو دارد.
اولگا آقاجانی آرزومانیان (؛ ) زبان شناس اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۹۲۸ در استپاناوان به دنیا آمد. در ۱۹۵۳م رشتهٔ زبان شناسی شرقی را در دانشگاه دولتی ایروان به پایان برد و در ۱۹۶۵م، از رسالهٔ دکتری خود با نام جمله های پرسشی در زبان فارسی معاصر دفاع کرد. آن گاه در بخش زبان شناسی فارسی فرهنگستان ملی علوم ارمنستان به کار پرداخت و کارمند علمی دانشکدهٔ شرق شناسی شد. تالیفات. از آثارش به زبان روسی: جملهٔ پرسشی در زبان فارسی معاصر (مسکو، ۱۹۶۵)؛ چکیدهٔ رسالهٔ علمی (مسکو، ۱۹۶۵). مقاله هایی از او با نام های «دربارهٔ انواع ساختاری-معنایی جمله های پرسشی در زبان فارسی معاصر» در ایزوستیا (ایروان، ۱۹۶۵م، شمارهٔ ۸، ۲۲ ۸۱–۹۲)، «نتایج پژوهش های تجربی دربارهٔ آهنگ جمله های پرسشی در زبان فارسی معاصر» در کتاب فیلولوژی ایرانی (تاشکند، ۱۹۶۶م، صص ۶۰–۷۷) و «دربارهٔ ادات پرسشی در زبان فارسی معاصر» در بخش چهارم کتاب کشورها و ملت های شرق (ایروان، ۱۹۶۹م، صص ۲۱۹–۲۳۴) به چاپ رسیده است.
سوزان آن ادسون (؛ – ) پزشک اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی یکی از اولین زنانی بود که به دانشکده پزشکی رفت، به عنوان پرستار ارتش جنگ داخلی خدمت کرد، و دوست و پزشک شخصی پرزیدنت جیمز آبرام گارفیلد و همسرش لوکریشا گارفیلد بود. اوایل زندگی و تحصیلات. سوزان آن ادسون در ۴ ژانویه ۱۸۲۳ در فلمینگ، نیویورک زاده شد. او دختر جان جوی ادسون و سارا ئی. بارنز بود. خواهرش سارا فیلنا ادسون (متولد ۱۸۱۸) با استرن جان ویتون آندرهیل ازدواج کرد. پس از طلاق، سارا حضانت فرزندان را حفظ کرد. سارا نام خانوادگی پدری خود را حفظ کرد و شکوائیه ای به دادگاه ارسال کرد تا نام خانوادگی فرزندانش را هم به ادسون تغییر دهد که برای آن زمان غیرمعمول بود. سارا یک روزنامه مختص حقوق زنان منتشر می کرد. سوزان آن ادسون در دو دانشکده، یعنی «کالج اکلکتیک سینسیناتی» و «کالج هومیوپاتی کلیولند» درس خواند. او در سال ۱۸۵۳ از کالج اکلکتیک سینسیناتی فارغ التحصیل شد و سپس در ۱ مارس ۱۸۵۴ مدرک دورهٔ تکمیلی خود را از کلیولند دریافت کرد. او یکی از اولین زنانی بود که وارد دانشکده پزشکی شد. گزارش ها نشان می دهد که او ممکن است هفتمین زنی در ایالات متحده باشد که مدرک پزشکی د
ریافت کرده است. حرفه. پس از فارغ التحصیلی، سوزان ادسون یک مطب را در کلیولند یا در زادگاهش در نیویورک افتتاح کرد. هنگامی که جنگ داخلی آمریکا آغاز شد، ادسون همراه با خواهرانش به سپاه پرستاری پیوست. او در واشینگتن، دی.سی. و همچنین در فورت مونرو، یک پاسگاه کوچک اتحادیه که توسط ایالات مؤتلفه آمریکا احاطه شده بود، خدمت کرد. سوزان ادسون همچنین در طول جنگ در بیمارستان هتل یونیون در وینچستر، ویرجینیا خدمت کرد. ادسون مراعات اصول بهداشت را بهبود بخشید و میزان مرگ و میر را به طور قابل توجهی در بیمارستان کاهش داد. بلافاصله پس از جنگ، سوزان ادسون به خانه خود در بالاایالت نیویورک بازگشت و یک مطب را در آنجا باز کرد. در ۲۳ مه ۱۸۷۲، او به واشینگتن، دی.سی. بازگشت و تا پایان عمر در آنجا ماند. در واشینگتن او یک مطب بزرگ را اداره می کرد، و گفته شد که او به قدری برای ویزیت های خانگی به منزل بیماران می رفت که «بیش از هر پزشک دیگری در شهر اسب و کالسکه مستهلک کرده بود.» ادسون در درمان بیماری های زنان متخصص بود. زندگی شخصی. ادسون هرگز ازدواج نکرد. او از دوستان نزدیک کارولین بی. وینسلو بود. آنها با هم به دانشکده پزشکی رفتند، در طول جنگ
داخلی با هم خدمت کردند، و هر دو پس از جنگ به واشینگتن نقل مکان کردند. وینسلو و ادسون با هم برای حق رای زنان فعالیت کردند. رابطه با خانوادهٔ گارفیلد. در میان بیماران سوزان ادسون در واشینگتن از نِدی گارفیلد، پسر جیمز ای. گارفیلد، نماینده وقت کنگره می توان نام برد که در آن زمان به شدت بیمار شده بود. جیمز آبرام گارفیلد و همسرش لوکریشا گارفیلد در این مدت به سوزان ادسون نزدیک شدند و غم خود را پس از مرگ نِدی با او در میان گذاشتند. رابطه حرفه ای آنها پس از انتخاب گارفیلد به عنوان رئیس جمهور در سال ۱۸۸۰ ادامه یافت. لوکریشا گارفیلد ضعیف بود و به مراقبت های پزشکی مکرر نیاز داشت. ادسون به چهره ای آشنا در کاخ سفید مبدل شد، زیرا او از بانوی اول ایالات متحده آمریکا در طول یک حمله مالاریا در مه ۱۸۸۱ مراقبت می کرد. تنها چند ماه بعد، در ژوئیه ۱۸۸۱، رئیس جمهور جیمز آبرام گارفیلد به دست چارلز جی. گیتو ترور شد. تیمی از پزشکان به رهبری دکتر ویلارد بلیس برای کمک به رئیس جمهور فراخوانده شدند. همچنین سوزان ادسون و پسر عموی گارفیلد، سیلاس ای. بوینتون که پزشک بود، برای کمک دعوت شدند. ادسون بیش از هر پزشک دیگری در کنار گارفیلد بود که با
اصرار و حمایت لوکریشا و کودکانی که ادسون را با نام «دکتر ادسون، پر از مدسین!» خطاب می کردند، در کنار گارفیلد بود. اگرچه لوکریشا گارفیلد اصرار داشت که ادسون بر بالین گارفیلد باشد، اما حضور ادسون توسط بلیس محدود شد. در طی یک دوره سه ماهه درمان پزشکی به گارفیلد، بلیس یک بار توصیه ادسون را نپذیرفت. در این توصیه، ادسون و بوینتون در مورد درمان نادرست گارفیلد در رابطه با بیماری زمینه ای قبلی او نظری داده بودند. هم ادسون و هم بوینتون، به سبب نزدیک قبلی با گارفیلد، از عوارض قبلی معده او آگاهی داشتند که بلیس آشکارا آن نادیده گرفته شد، و باعث ایجاد خطر بیشتر برای گارفیلد و ادامه روش های درمانی شد که با توجه به وضعیت رئیس جمهور خطرناک تر تلقی می شد. با بدتر شدن وضعیت گارفیلد و اصرار مکرر بلیس به درمان ناکارآمد و رد کردن مکرر نطرات حرفه ای ادسون و بوینتون، ادسون البرون، نیوجرسی را ترک کرد. بقیه پزشکان، از جمله بوینتون و بلیس، تا زمان مرگ نهایی او در سپتامبر ۱۸۸۱ بر بالین گارفیلد ماندند. پس از مرگ گارفیلد، تیمی از پزشکان، از جمله ادسون، بوینتون، و بلیس، درخواست پرداخت دستمزد خود را به کنگره برای خدمات پزشکی خود به رئیس جم
هور فرستادند. ادسون و بوینتون به درخواست لوکریشا گارفیلد توانستند بخش هایی از پول را دریافت کنند. در ابتدا، بلیس ۲۵٬۰۰۰ دلار، ادسون ۱۰٬۰۰۰ دلار و بوینتون ۴٬۵۰۰ دلار درخواست کردند. به دلیل برخورد جنجالی بلیس با رئیس جمهور، کنگره این درخواست را رد کرد و در نتیجه بلیس تنها $۶٬۵۰۰ دلار و ادسون تنها ۳٬۰۰۰ دلار دریافت کردند. برای همان خدمات، ۶ پزشک مردی که در کنار ادسون کار می کردند، همگی، به استثنای بوینتون، بیش از دو برابر آنچه ادسون گرفته بو، دریافت کردند. مرگ و دفن. سوزان ادسون در ۱۳ نوامبر ۱۸۹۷ درگذشت که دلیل آن «بیماری قلبی» ذکر شد. در آگهی های ترحیم منتشر شده در زمان مرگ او، او را «یکی از شناخته شده ترین پزشکان در ایالات متحده» نامیدند. او را فردای همان روز در ۱۴ نوامبر در گورستان راک کریک در واشینگتن، دی.سی. به خاک سپردند.
ویکتوریا آلکساندری آراکلوا (؛ ) استاد، نویسنده و فارسی پژوه اهل ارمنستان است. زندگی. وی در ۱۹۶۸ در گنجه به دنیا آمد وی پس از اتمام دورهٔ دبیرستان وارد دانشگاه زبان های بیگانهٔ کیسلوودسک در روسیه شد و تحصیلات خود را در رشتهٔ زبان و ادبیات انگلیسی تا پایان دورهٔ کارشناسی ارشد (۱۹۹۰) پی گرفت. سپس به ارمنستان رفت و از کرسی ایران شناسی دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۹۸) نیز موفق به دریافت دانشنامهٔ کارشناسی ارشد در رشتهٔ ایران شناسی شد. ویکتوریا استادیار دانشکدهٔ خاورشناسی و معاون بنیاد ایران شناسی در قفقاز است. آثار. از آثارش: اصول تشیع؛ متون دینی یزیدیان
کارولین براون وینسلو (؛ – ) پزشک اهل ایالات متحده آمریکا بود. او پنجمین زن در ایالات متحده بود که در رشته پزشکی فارغ التحصیل شد. اوایل زندگی. کارولین براون در ۱۹ نوامبر ۱۸۲۲ در شهر اپلدور، کنت در انگلستان زاده شد. پدر او ساموئل براون (متوفی ۱۸۵۷) نام داشت. خانواده در سال ۱۸۲۶ به ایالات متحده آمریکا نقل مکان کردند. در سال ۱۸۵۰، او آناتومی بدن انسان را زیر نظر پزشکی به نام ریچل بروکس گلیسون در گلن هیون، نیویورک فرا گرفت و در دسامبر ۱۸۵۱، وارد کالج پزشکی اکلکتیک، در سینسیناتی، اوهایو شد و در ژوئن ۱۸۵۳ فارغ التحصیل شد. او اولین زنی بود که از آن کالج فارغ التحصیل شد و همچنین پنجمین زن در ایالات متحده بود که در رشته پزشکی فارغ التحصیل شد. حرفه. کارولین بی. وینسلو از سال ۱۸۵۳ تا ۱۸۵۹ با موفقیت در سینسیناتی طبابت کرد و با علاقه مندی به هومئوپاتی در سال ۱۸۵۶ از کالج وسترن هومیوپاتی در کلیولند فارغ التحصیل شد. او سپس به خانه والدینش در یوتیکا، نیویورک رفت و بیش از هفت سال در آنجا ماند. در آوریل ۱۸۶۴، پس از مرگ والدینش، او به واشینگتن، دی.سی. رفت و در آنجا به عنوان یک پزشک معمولی در بیمارستان های نظامی تحت نظارت آژانس ا
یالتی نیویورک خدمت کرد. پس از جنگ داخلی، او هشت ماه را در بالتیمور، مریلند گذراند، و سپس در واشینگتن، دی.سی. مستقر شد و در آنجا یک مطب هومیوپاتی راه اندازی کرد. در نوامبر ۱۸۸۲، او به همراه سوزان آن ادسون داروخانه رایگان هومیوپاتی را افتتاح کرد که نخستین داروخانه هومیوپاتی در واشینگتن محسوب می شد و تا چندین سال رونق داشت. این اولین مکان حرفه ای بود که در آن پزشکان زن می توانستند در کنار همکاران مرد خود طبابت کنند. او به مدت چهارده سال رئیس انجمن آموزش اخلاق واشینگتن بود. او به مدت سیزده سال "آلفا"، مجله آن انجمن را سردبیری کرد. او یک فعال مدنی حق رأی زنان و مدافع آموزش عالی برای همه بود. او همچنین از از مدافعان حق رأی عمومی بود و همراه با سوزان آن ادسون کنفرانس سال ۱۸۶۹ انجمن جهانی حق رأی عمومی را برنامه ریزی کرد. در سال ۱۸۹۳، مجسمه ساز آمریکایی آدلاید جانسون تندیسی از کارولین براون وینسلو ساخت که در تالار گنبددار ساختمان زن در شیکاگو در جریان «نمایشگاه جهانی شیکاگو» به نمایش گذاشته شد. زندگی شخصی. کارولین براون در ۱۵ ژوئیه ۱۸۶۵، زمانی که وینسلو ۴۳ ساله بود، با یک استادکار و صنعتگر به نام «آستین کرازبی وینسلو»
ازدواج کرد. وینسلو دوست مادام العمر سوزان آن ادسون بود. آنها احتمالاً در کالج پزشکی اکلکتیک ملاقات کردند که هر دو در آن دانشجو بودند. در طول جنگ داخلی آمریکا، آنها به عنوان پرستار کار می کردند، زیرا آنها اجازه نداشتند به عنوان پزشک طبابت کنند. پس از جنگ، وینسلو و ادسون با هم به واشینگتن، دی.سی. نقل مکان کردند و مطاب های خصوصی خود را تأسیس کردند. آنها با هم نامه ای تحت عنوان "حق زنان برای رأی دادن" خطاب به کنگره نوشتند. وینسلو خواهرزاده خود، «مری براون مک فرسون جنی» (۱۸۵۳–۱۹۲۸) را پس از مرگ خواهرش به فرزندی پذیرفت. کارولین بی. وینسلو در ۷ دسامبر ۱۸۹۶ درگذشت. سوزان آن ادسون هم یک سال بعد، در سال ۱۸۹۷ درگذشت. هر دو در قبرستان راک کریک در واشینگتن، دی.سی. به خاک سپرده شدند.
ریچل بروکس گلیسون (؛ – ۱۳ مارس ۱۹۰۵) پزشک اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی چهارمین زنی بود که در ایالات متحده آمریکا مدرک پزشکی دریافت کرد. اوایل زندگی. ریچل اینگال بروکس در ۲۷ نوامبر ۱۸۲۰ میلادی در روستای وینهال واقع در شهرستان بنینگتن، ورمانت دیده به جهان گشود. پدر او روبن بروکس و مادرش لوسی موزی نام داشتند. او دو خواهر و برادر داشت: جان کوئینسی بروکس و لوسی زیپورا بروکس. در دوران جوانی او، هیچ دانشکده ای برای زنان وجود نداشت، اما گلیسون از کتاب های درسی کالج که در خانه مطالعه می کرد، تحصیلات دانشگاهی قابل قبولی پیدا کرد. همسرش سیلاس او. گلیسون که پزشک بود، زمانی که استاد بهداشت در کالج پزشکی مرکزی در راچستر، نیویورک شد، موفق شد استادان و متولیان این دانشگاه را متقاعد کند که درهای دانشکده را به روی زنان هم بازکنند و آنها را به عنوان دانشجو بپذیرند. ریچل بروکس گلیسون زیر نظر همسرش تحصیل کرد و در سال ۱۸۵۱ در رشته پزشکی فارغ التحصیل شد. او چهارمین زنی بود که مدرک پزشکی در ایالات متحده گرفت. او پیش از ورود به دانشکده پزشکی مدتها دستیار همسرش در طب آلوپاتی بود. حرفه. پس از فارغ التحصیلی، گلیسون سه سال در یک آسایش
گاه در آبادی گلن هِـیو واقع در نیویورک و یک سال در ایتاکا طبابت کرد. او بیش از چهل سال سرپرست درمانگاه آب درمانی المایرا، نیویورک بود که در سال ۱۸۵۲ افتتاح شد و بعدها به عنوان بیمارستان مسلولین گلیسون در المیرا نیویورک شناخته شد. استراحتگاه بهداشتی هیدروپاتیک به زنان ثروتمند و طبقهٔ بالای اجتماع خدمات می داد و تخصص آنها «بیماری های بانوان» بود. خانوادهٔ گلیسون این محل کسب وکار را در سال ۱۸۹۹ فروختند و تمام ساختمان ها در سال ۱۹۵۹ تخریب شدند. او یک کار مشاوره ای بزرگ هم داشت که به اکثر شهرهای ایالت ارائه می شد. کتاب او در مورد درمان خانگی معلولان، "با بیماران من صحبت می کند: نکاتی در مورد خوب شدن و خوب ماندن" (نیویورک، ۱۸۷۰) به چاپ هشتم رسید. پس از فارغ التحصیلی در رشته پزشکی، او سخنرانی هایی در مورد فیزیولوژی و بهداشت برای زنان ارائه کرد، که با کمک بهترین الگوها و نمودارهایی که در آن زمان وجود داشت صورت پذیرفت. ریچل بروکس گلیسون به مدت بیست و پنج سال هر شنبه کلاس های انجیل و دعا برگزار می کرد. او از اوایل دوران دختری مدافع اصلاح نحوه لباس و پوشش زنان و همچنین آزادی بیشتر آنان بود. او از طریق کالج های پزشکی به
هجده دانشجوی زن کمک کرد که همگی از نظر حمایت مالی به او وابسته بودند و بیشتر آنها از معلولیت نجات یافتند. بسیاری از این دانشجویان، افراد برجسته ای شدند و همگی پزشکان شایسته ای بودند. گلیسون قبل از جنگ داخلی آمریکا یک کنشگر مؤثر ضد برده داری بود و پس از آن به طور مداوم به مدارس فریدمن کمک کرد. زندگی شخصی. گلیسون تا زمان ازدواجش در ۳ ژوئیه ۱۸۴۴ با سیلاس اورسموس گلیسون (۱۸۱۸–۱۸۹۹) به انتخاب خودش (و نه از روی ضرورت) یک آموزگار بود. آنها دو فرزند داشتند: ئی.بی. گلیسون و آدل آملیا گلیسون (درگذشته در سال ۱۹۳۰). گلیسون در ۱۳ مارس ۱۹۰۵ درگذشت و در گورستان وودلاون در المایرا، نیویورک به خاک سپرده شد.
راسل گویرتز (انگلیسی: Russell Gewirtz) فیلم نامه نویس آمریکایی است که بیشتر به خاطر نوشتن فیلمنامه فیلم "نفوذی" محصول سال ۲۰۰۶ به کارگردانی اسپایک لی شهرت دارد.
لیره بانیوش (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال زنان اتلتیک بیلبائو بازی می کند. باشگاه فوتبال زنان اتلتیک بیلبائو در لیگا اف، بالاترین سطح لیگ فوتبال حرفه ای زنان در کشور اسپانیا اشتغال دارد. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زنان رئال سوسیداد، لوانته و اتلتیک بیلبائو اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال اسپانیا و تیم ملی محلی ایالت باسک، که به ندرت فعالیت دارد، بازی کرده است. دوران باشگاهی. لیره بانیوش دوران حرفه ای خود را در ۱۵ سالگی با باشگاه فوتبال زنان اویارتزون آغاز کرد. او به سرعت توسط باشگاه فوتبال زنان رئال سوسیداد جذب شد و بلافاصله به ترکیب این تیم اضافه شد – اگرچه اغلب به عنوان بازیکن تعویضی وارد می شد، که در حدود یک چهارم از ۲۰۰ بازی لیگ برتر فوتبال زنان اسپانیا که برای این تیم نماینده سن سباستیان در طول هشت فصل انجام داد، به این صورت بود. او در رئال سوسیداد به یکی از چهره های ثابت خط میانی بدل شد و به خاطر استقامت، توانایی بازی سازی و تعهد تاکتیکی اش شناخته شد. در سال ۲۰۱۹، بانیوش در تمامی دقایق فینال جام ملکه ب
ازی کرد و پاس گل پیروزی را داد تا باشگاه فوتبال زنان رئال سوسیداد اولین عنوان بزرگ خود، قهرمانی جام ملکه فوتبال زنان ۲۰۱۹–۲۰۱۸ را با پیروزی ۲–۱ بر باشگاه فوتبال زنان اتلتیکو مادرید در ورزشگاه لوس کارمنس شهر گرانادا به دست آورد. او همچنین نقش مهمی در دو قهرمانی پیاپی جام اوسکال هریا در سال های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰ مقابل رقیب دیرینه اتلتیک بیلبائو ایفا کرد، که در آن مسابقات با عملکرد دفاعی منسجم و دوندگی بی وقفه تحسین بسیاری را برانگیخت. او در آوریل ۲۰۱۹ قرارداد خود را با رئال سوسیداد تمدید کرد تا تا ژوئن ۲۰۲۱ در باشگاه بماند. پس از پایان قرارداد، در تابستان همان سال با تیم هم رده باشگاه فوتبال زنان لوانته قرارداد بست و به شهر والنسیا نقل مکان کرد. او به سرعت در ترکیب اصلی لوانته جا افتاد و در دو فصل نخست خود، در ۵۸ مسابقه رسمی به میدان رفت و ۵ گل به ثمر رساند. در فصل ۲۰۲۳–۲۰۲۲، تیم موفق به کسب جایگاه سوم در لیگا اف شد و به لیگ قهرمانان زنان اروپا راه یافت – هرچند در دور اول در برابر باشگاه فوتبال زنان توئنته از دور رقابت ها کنار رفت. در فصل بعد، آن ها رقابت نزدیکی با اتلتیکو مادرید برای حفظ سهمیه اروپایی داشتند اما با
تنها یک امتیاز اختلاف عقب ماندند. در ژوئن ۲۰۲۴، بانیوش با قراردادی سه ساله به اتلتیک بیلبائو پیوست، تیمی که سال ها رقیب سنتی او بود و حالا به خانه جدیدش تبدیل شد. او فصل ۲۰۲۵–۲۰۲۴ را با ۲۳ بازی در ترکیب اصلی آغاز کرد و به عنوان یکی از رهبران میانی میدان در پروژه بازسازی تیم بیلبائو، جایگاهی کلیدی به خود اختصاص داد. دوران ملی. در سطح بین المللی، لیره بانیوش عضو تیم های پایه تیم ملی فوتبال زنان اسپانیا بود و در ترکیب تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال زنان اسپانیا در دو دوره متوالی قهرمانی زنان زیر ۱۹ سال اروپا حضور داشت. این رقابت ها در سال ۲۰۱۴ در نروژ و ۲۰۱۵ در اسرائیل برگزار شدند، که در هر دو آن ها تیم اسپانیا به فینال راه یافت و به مقام نایب قهرمانی رسید. بانیوش در هر دو فینال به میدان رفت و نقش پررنگی در مسیر موفقیت تیم داشت. او به خاطر بازی درخشانش در خط میانی و ثبات عملکرد، از جمله چهره های کلیدی تیم محسوب می شد. علاوه بر این، او برای تیم ملی فوتبال زنان ایالت باسک که یک تیم غیررسمی و منتخب منطقه ای است و تنها به صورت پراکنده مسابقه می دهد، نیز به میدان رفته است. حضور در این تیم بازتابی از ریشه های منطقه ای و هو
یت فرهنگی او در فوتبال باسک بود. شیوه بازی. بانیوش به عنوان یکی از بازیکنان کلیدی در خط میانی تیم های خود شناخته می شود. توانایی او در کنترل بازی و ارسال پاس های دقیق از ویژگی های بارز بازی اوست. در دوران حضورش در رئال سوسیداد، به یکی از بازیکنان محبوب هواداران تبدیل شد و نقش مهمی در موفقیت های این تیم ایفا کرد. حضور او در تیم ملی جوانان اسپانیا و کسب عناوین نایب قهرمانی در مسابقات اروپایی، نشان دهنده کیفیت بالای فنی این بازیکن است.
آینیزه باریا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در حال حاضر از آغاز فصل ۲۰۲۲-۲۰۲۱ برای باشگاه فوتبال زنان اتلتیک بیلبائو در پست مهاجم بازی می کند. دوران باشگاهی. آینیزه باریا دوران حرفه ای خود را در سی دی اوگائو (مستقر در اوگائو-میرابالس در جنوب بیسکای) آغاز کرد. به دلیل حضور دو بازیکن دیگر با نام آینیزه در این باشگاه، او به لقب «پکه» ملقب شد که اشاره به قد ۱۵۳ سانتی متری اش داشت. اوگائو در لیگ منطقه ای باسک رقابت می کرد و باریا هشت سال را در آن تیم گذراند، جایی که پایه های فنی و ذهنی فوتبالش را شکل داد. توانایی های فردی و پشتکار او باعث شد توجه تیم های دسته بالایی را جلب کند. در ادامه، باریا به باشگاه فوتبال زنان سانتا ترسا پیوست که در لیگ برتر فوتبال زنان اسپانیا رقابت می کرد و در شهر باداخوس واقع بود. با وجود استعداد و تلاش فراوان، دو فصل حضور او در سانتا ترسا تحت تأثیر مصدومیت های مکرر از جمله آسیب دیدگی زانو قرار گرفت. با این حال، باشگاه ها همچنان به پتانسیل بالای او باور داشتند. در ۱۴ ژوئن ۲۰۱۷، باریا با باشگاه فوتبال زنان دپورتیوو لاکرونیا قرارداد امضا کرد و به یکی از بازیکنان کلیدی تیم بدل شد
. او در دپورتیوو درخشش بی نظیری داشت و در ۱۰۶ بازی رسمی، ۸۴ گل به ثمر رساند. این عملکرد چشمگیر او را به یکی از گلزنان برتر فوتبال زنان اسپانیا تبدیل کرد. توانایی او در موقعیت سازی، تمام کنندگی دقیق، و تحرک بالا در زمین باعث شد تا در خط حمله تیم نقش تعیین کننده ای داشته باشد. علاوه بر گلزنی، باریا در خلق موقعیت برای هم تیمی ها نیز مؤثر بود و توانست به یکی از محبوب ترین بازیکنان دپور در میان هواداران تبدیل شود. در ژوئیه ۲۰۲۱، باریا به باشگاه فوتبال زنان اتلتیک بیلبائو پیوست، تیمی ریشه دار که سابقه ای غنی در فوتبال زنان باسک دارد. پیوستن به اتلتیک برای او نه تنها یک جهش حرفه ای بلکه بازگشت به زادگاهش نیز بود. در بیلبائو، او بلافاصله در ترکیب اصلی قرار گرفت و با سبک بازی پرانرژی و گلزنی های به موقع، جای خود را در قلب هواداران تثبیت کرد. در فصل های ابتدایی، باریا در بازی های حساس مانند دربی باسک مقابل رئال سوسیداد نقش مهمی ایفا کرد. دوران ملی. باریا اولین دعوت خود به تیم ملی فوتبال زنان اسپانیا را در سپتامبر ۲۰۲۰ برای بازی مقدماتی قهرمانی اروپا ۲۰۲۲ زنان مقابل تیم ملی فوتبال زنان مولداوی دریافت کرد. با این حال، در
آن مسابقه به میدان نرفت. با وجود این، دعوت شدن به تیم ملی بزرگسالان نشان دهنده رشد قابل توجه او در سطح باشگاهی بود. پس از آن نیز در اردوهای تمرینی تیم ملی و فهرست های پیش مقدماتی حضور یافت، اگرچه هنوز فرصت بازی رسمی در ترکیب اصلی را پیدا نکرده است. همچنین، باریا در دیدارهای غیررسمی با تیم ملی فوتبال زنان ایالت باسک نیز به میدان رفته و به عنوان نماینده ای از هویت فوتبال باسک ایفای نقش کرده است. زندگی شخصی. باریا تا ۱۲ سالگی هم فوتبال و هم پیلوتای باسکی بازی می کرد. خانواده او همواره از فعالیت ورزشی اش حمایت کرده اند. در سال ۲۰۱۹، او در اعتصابی برای بهبود دستمزد بازیکنان زن در اسپانیا شرکت کرد. باریا یک فوتبالیست حرفه ای است و تمام درآمدش از این ورزش تأمین می شود.