Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کرده و موضوع همچنان محل بحث است. در نسخهٔ پرادو، آدونیس نسبت به نسخه های دیگر مسن تر به نظر می رسد و بدن ونوس کوچک تر شده است. نسخه های بعدی ممکن است با الگوبرداری از نسخهٔ لندن، که در کارگاه تیسین در ونیز نگهداری می شد، کشیده شده باشند. نسخهٔ پرادو عمدتاً توسط خود تیسین نقاشی شده؛ هرچند پنی معتقد است که سر ونوس «ناامیدکننده» کشیده شده است.، این نقاشی بخشی از مجموعه آثار اسطوره ای با عنوان «اشعار» بود که تیسین برای فلیپه دوم طراحی کرد. نقاشی ونوس و آدونیس برای نمایش در کنار نقاشی دانائه — نخستین اثر این مجموعه که در سال ۱۵۵۳ ارسال شده بود — طراحی شد؛ هرچند این دو نقاشی هم اندازه نیستند. نسخه ی متأخر دانائه اکنون در یکی از تالارهای موزه پرادو در کنار سایر آثار تیسین به نمایش گذاشته شده است. تیسین در نامه ای به فلیپه توضیح داده بود که این دو نقاشی، نمای جلو و پشت بدن برهنهٔ ونوس را به صورت متضاد نشان می دهند تا نقاشی بتواند با مجسمه سازی رقابت کند. افزون بر این، گزارش های معاصر نشان می دهند که این آثار تأثیر عمیقی بر بینندگان مرد داشته اند. حالت نشستهٔ ونوس و شکل فشردهٔ بدن او در این حالت، در آن زمان نوآورانه
و بسیار تحریک آمیز تلقی می شد. لودوویکو دولچه (منتقد ونیزی) در ستایش نسخهٔ پرادو نوشته که «قطعه ای شگفت انگیز از مهارت هنری... که در بخش های پشتی بدن او، کشیدگی گوشت ناشی از نشستن کاملاً قابل تشخیص است... هیچ مردی، حتی با دیدی تیزبین یا ذهنی سرد نمی تواند هنگام دیدن او باور نکند که زنده است؛ هیچ کس، حتی اگر پیر یا سخت دل باشد، نمی تواند احساس نرمی و گرما نکند و خون در رگ هایش به حرکت درنیاید». نسخه لوزان. این نسخه در سال ۱۹۹۸ و پس از ورود به یک مجموعه خصوصی در شهر لوزان، در حراجی کریستیز به فروش نرفت؛ اما در سال ۲۰۲۲ در حراجی ساتبیز با برآوردی بین ۸ تا ۱۲ میلیون پوند به نمایش درآمد. این اثر به طور موقت به موزه اشمول در آکسفورد قرض داده شد. در این نسخه، مرگ آدونیس در پس زمینه تصویر شده و شخصیت ارابه سوار در آسمان بی تردید ونوس است؛ زیرا مطابق روایات سنتی، ارابه اش را قوها می کشند. ویلیام راجر ریاریک فرض کرده که این نقاشی نخستین نسخه ای بوده که در دهه ۱۵۵۰ برای فلیپه دوم ارسال شده و وی پس از دریافت آن از وضعیتش شکایت کرده. طبق این فرضیه، نقاشی نسخه لوزان به ونیز بازگردانده شده و با نسخه ای که اکنون در مادرید نگ
هداری می شود، جایگزین گردید. نیکلاس پنی این «ادعاهای شگفت انگیز» را قانع کننده نمی داند و این نسخه را بازآفرینی نسخه لندن تلقی می کند.
بردیلیس دوم (یونانی باستان: Βάρδυλις؛ حکومت حدود ۲۹۵ – ۲۹۰ پیش از میلاد) پادشاه ایلیریایی بود. او پدر بیرسنا، همسر اپیروس بود. باردیلیس دوم تنها پادشاه ایلیریا است که پس از مرگ گلاوکیاس به عنوان پادشاه تأیید شده است. او ممکن است به عنوان نوه باردیلیس اول جانشین گلاوکیاس شده باشد، یا به طور جایگزین، ممکن است پس از پدرش کلیتوس، در جایی در داسارتیا، در منطقه ای نزدیک به مرز مقدونیه، به طور مستقل سلطنت کرده باشد. در آن زمان، باردیلیس دوم آشکارا قدرتمندترین پادشاه ایلیریا بود که می توانست بیشترین تعداد قبایل ایلیریا را تحت حکومت خود متحد کند.
وروُلف () یک فیلم ترسناک آمریکایی است که توسط رابرت اگرز نوشته و کارگردانی شده است. آرون تیلور-جانسون در این فیلم نقش اصلی را ایفا می کند. این فیلم در ۲۵ دسامبر ۲۰۲۶ در ایالات متحده اکران خواهد شد. تولید. در ژانویه ۲۰۲۵ اعلام شد که فیلم ترسناکی به نام "وروُلف" در حال توسعه است که توسط رابرت اگرز نوشته و کارگردانی می شود و به صورت مشترک با شیون نگارش شده است. داستان فیلم در انگلستان قرن سیزدهم جریان دارد و از زبان انگلیسی باستان در آن استفاده خواهد شد. اگرز همچنین اظهار داشت که "وروُلف" تاریک ترین فیلم نامه ای است که تاکنون نوشته است. در ژوئیه ۲۰۲۵، آرون تیلور-جانسون به عنوان نقش اصلی به جمع بازیگران پیوست و مذاکراتی با لی لی-رز دپ و ویلم دفو برای حضور در فیلم در جریان بود. شرکت ورکینگ تایتل فیلمز همراه با تهیه کنندگانش، تیم بوان و اریک فلنر نیز به پروژه ملحق شدند. فیلم برداری. یارین بلاشکه به عنوان فیلم بردار انتخاب شده و پیش از این در فیلم های قبلی رابرت اگرز با او همکاری داشته است. فیلمبرداری اصلی از ۸ سپتامبر ۲۰۲۵ آغاز شد و تولید فیلم در الستری، انگلستان انجام شد. انتشار. "وروُلف" توسط فوکس فیچرز در ایالات
متحده در ۲۵ دسامبر ۲۰۲۶ اکران خواهد شد.
کارلو و مالیک ("") یک مجموعه تلویزیونی ایتالیایی به کارگردانی مارکو پونته کوروو است که از ۱۹ نوامبر ۲۰۱۸، در ساعات پربیننده از شبکه رای ۱ در ایتالیا پخش می شود. طرح. بازرس کارلو گوئریری از ایستگاه پلیس ریون مونتی در تحقیقات خود توسط مالک سوپرانی ۲۸ ساله، معاون بازرس که به تازگی از آکادمی فارغ التحصیل شده است، و دخترش آلبا، پزشک قانونی در مؤسسه پزشکی قانونی به رهبری مربی اش جیووانا دی کاسترو، همراهی می شود. مالک اصالتاً اهل ساحل عاج است، توسط آلیس به فرزندی پذیرفته شده و بنابراین در ایتالیا بزرگ شده و تحصیل کرده و شهروند ایتالیا شده است. حضور او باعث ایجاد هرج و مرج در داخل ایستگاه پلیس خواهد شد، علاوه بر این، آلبا با وجود اینکه با ریکاردو در رابطه است و اخیراً با او نقل مکان کرده است، احساسات شدیدی نسبت به او پیدا خواهد کرد. کارلو از خیابان می آید، او شغل خوبی نداشته است، او لجباز و سرکش است اما با دخترش که به تنهایی بزرگ کرده است بسیار محافظه کار است (او وقتی آلبا یک ساله بود توسط کلارا بیوه شد و سال هاست که عاشق کریستینا، روزنامه فروش، بوده است)، در حالی که مالک جاه طلب و باهوش است، بنابراین این دو ناگزیر ب
ا هم کنار خواهند آمد. این تیم توسط افراد زیر تکمیل می شود: ماریو موزو، سرپرست ارشد که اصالتاً اهل ناپل و دوست بسیار خوب کارلو است؛ سینزیا رپولا، سرپرست که به دلیل بارداری به سمت های اداری تنزل یافته است؛ مارکو کانتابلا، یک مأمور جوان بسیار مفید و همکار مالک؛ و میکائلا کارتا، مدیر جذاب جوخه پلیس سیار که از سانتاگاتا به این سمت رسیده است. این فیلم در ۱۹ نوامبر ۲۰۱۸ از شبکه رای ۱ منتشر شد. مکان های فیلمبرداری. این سریال تماماً در رم، بین ریونه مونتی (مقر کمیساریا)، ریونه اسکوئیلینو، کلوب های مشرف به تیبر، مرکز تاریخی و محله های مختلف حومه شهر که محل سکونت جوامع مهاجر متعددی نیز هستند، فیلمبرداری شده و صحنه پردازی شده است. تولید. این سریال به طور مشترک توسط رای فیکشن و با همکاری نتفلیکس تولید شده است. با توجه به رتبه بندی عالی، تولید فصل دوم تأیید شد که قرار بود در سپتامبر ۲۰۲۰ پخش شود. این سریال متعاقباً برای فصل سوم تمدید شد. فصل سوم و آخر در آوریل ۲۰۲۲ پخش شد. فصل دوم به صورت بین المللی به نتفلیکس ارائه نشد. فصل اول در ۱ آوریل ۲۰۲۲ از نتفلیکس حذف شد.
کریستین یک سریال تلویزیونی درام ماوراءالطبیعه ایتالیایی است که اقتباسی آزاد از رمان گرافیکی انگ نوشته کلودیو پیرسانتی است. و لورنزو ماتوتی. فصل اول در ۲۸ ژانویه ۲۰۲۲ از شبکه اسکای آتلانتیک و فصل دوم در ۲۴ مارس ۲۰۲۳ به نمایش درآمد. فرضیه. کریستین به عنوان یک نوکر در حومه رم کار می کند. او با دیدن زخم های عجیب روی دستانش که در نهایت مشخص می شود استیگماتا هستند، نگران می شود. او پس از اینکه همسایه اش راشل را با یک لمس زنده می کند، متوجه می شود که اکنون قدرت شفای مردم را دارد.
همه عاشق الماس هستند یک سریال تلویزیونی ایتالیایی به کارگردانی جیانلوکا ماریا تاوارلی است. تهیه کننده: فهرست فیلم و وایلدساید، با همکاری آمازون ام جی ام استودیوز و با بازی کیم روسی استوارت، آنا فوگلیتا و روپرت اورت. این سریال برای اولین بار در ۱۳ اکتبر ۲۰۲۳ در آمازون پرایم ویدئو پخش شد. تولید. این فیلم بر اساس سرقت الماس آنتورپ (۲۰۰۳) ساخته شده است. در ژوئیه ۲۰۲۲، روپرت اورت، مالکوم مک داول به بازیگران پیوستند، و ایسام داکا ماه بعد به جمع بازیگران پیوست. این سریال در آمازون پرایم ویدیو اعلام شد. پذیرش. ندیم عبدال در نقد خود برای وب فرستاده به این سریال امتیاز دو و نیم ستاره از پنج ستاره را داد. گرگ ویلر در نقد خود برای تهه روو گئک به این سریال امتیاز ۷٫۵ ستاره از ۱۰ ستاره را داد. این سریال توسط نشریات رسانه ای مختلف دیگری مانند کینوروپا و نیویورک پست مورد نقد و بررسی قرار گرفت.
گروه آلفا () یک فیلم کمدی علمی تخیلی به کارگردانی دیوید زلنر و نیتن زلنر و با بازی کیت بلانشت، کریس پاین، دیو باتیستا، لئا سیدو، لی لی-رز دپ، آدریا آرجونا و به دونا است. داستان. بیگانگان انسان نما به زمین می آیند تا آن را نابود کنند، اما خیلی زود گرفتار احساسات انسانی می شوند. تولید. در ژوئن ۲۰۲۰ اعلام شد که دیوید زلنر به همراه برادرش نیتن زلنر کارگردانی فیلم را برعهده خواهند داشت. بازیگرانی چون آندره آ ریسبرو، جان هم، نیکلاس هولت، شارلوت گنزبور، مکنزی دیویس، صوفیا بوتله و استیون ین برای ایفای نقش ها معرفی شدند و انتظار می رفت فیلم برداری در سال ۲۰۲۱ در اروپا آغاز شود. این پروژه تا ماه مه ۲۰۲۴ متوقف بود، تا اینکه اعلام شد کیت بلانشت قرار است نقش اصلی را ایفا کند و بازیگران قبلی دیگر در پروژه حضور نداشتند. در اکتبر همان سال، استیون ین دوباره به پروژه پیوست و بازیگران چنینگ تیتوم، دیو باتیستا، لئا سیدو، زوئی کراویتز و رایلی کیئو به جمع بازیگران اضافه شدند. همچنین مایک جئولاکیس به عنوان فیلم بردار انتخاب شد. فیلمبرداری اصلی در بوداپست، مجارستان در ژوئن ۲۰۲۵ آغاز شد، در حالی که تیتوم، کراویتز، کیئو و ین پروژه را
ترک کردند و کریس پاین، لی لی-رز دپ، آدریا آرجونا، به دونا و کلوین هریسون جونیور به جمع بازیگران اضافه شدند. فیلم برداری در پودگاریچ، کرواسی و در محل یادبود انقلاب مردم موسلاوینا در ژوئیه ۲۰۲۵ ادامه یافت.
کنی مک داول (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسکاتلند است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سنت میرن و باشگاه فوتبال پاتریک تیسل اشاره کرد.
اوجنیو کولورنی (; – ) فیلسوف، سیاستمدار و پارتیزان اهل پادشاهی ایتالیا بود. زندگی. کولورنی در میلان به دنیا آمد. او فلسفه را در دانشگاه تریسته تدریس می کرد و در جنبش ضد فاشیستی عدالت و آزادی فعال بود. او با اورسولا هیرشمن ازدواج کرد و تأثیر مهمی بر برادر او آلبرت او. هیرشمن گذاشت، کسی که کتاب خود "Exit, Voice, and Loyalty" (خروج، صدا و وفاداری) را به یاد کولورنی تقدیم کرد. کولورنی یکی از ترویج دهندگان مانیفست ونتوتنه و از آغازگران اولیه جنبش فدرالیست اروپا بود. در میانهٔ دههٔ ۱۹۳۰ او ارتباط نزدیکی با للویو باسو و دیگران داشت. در اکتبر ۱۹۳۸ او و دینو فیلیپسون به دلیل فعالیت های سیاسی ضد فاشیستی و همچنین پیشینهٔ یهودی شان بازداشت شدند. او از زندان گریخت اما در سال ۱۹۴۴ در رم توسط کمین نازی ها کشته شد، اندکی پیش از آنکه نیروهای متفقین برسند. او سه دختر داشت: سیلویا، رناتا و اوا. دختر کوچک ترش اوا در سال ۱۹۷۸ با اقتصاددان هندی آمارتیا سن ازدواج کرد و پیش از مرگش در هفت سال بعد، دو فرزند به دنیا آورد.
رفیعه غُبّاش (۱۳ نوامبر ۱۹۵۶) روان شناس و همه گیرشناس اماراتی است که نخستین روان پزشک زن در امارات شمرده می شود. او رئیس نخستین سازمان عربی زنان علوم و فناوری با نام «شبکهٔ عربی زنان در علوم و فناوری» و همچنین رئیس دانشگاه خلیج عربی (۲۰۰۰–۲۰۰۹)در بحرین بوده است. غباش در سمت های مختلفی خدمت کرده، او تحلیل گر روانی، پژوهشگر اجتماعی و استاد دانشگاه است و از سال ۱۹۸۰ در حوزه روزنامه نگاری فعالیت داشت، باشگاه سینما و باشگاه کودک را تأسیس کرد و کمیته ای برای حمایت از جنوب لبنان در دبی در سال ۱۹۸۲ ایجاد نمود، علاوه بر پروژه های متعدد دیگر، از جمله بنیان گذاری موزهٔ زن در دبی. زندگی و پیشه. رفعیه عُبِید غُباش در ۱۳ نوامبر ۱۹۵۶ در دبی زاده شد. او در خانواده ای دوستدار علم رشد یافت. مادرش، عوشه بنت حسین بن لوتاه و پدرش عبید غباش هردو از شخصیت های برجستهٔ محلی بودند. او چندین برادر و خواهر دارد؛ از جمله غانم غباش، موزه غباش، حسین غباش (دیپلمات) و محمد غباش (شخصیت رسانه ای). او از مادرش بسیار تأثیر گرفت. در مصاحبه ای با بی بی سی عربی گفت: «مادرم بیشترین تأثیر را بر زندگی من گذاشت و همیشه می گفت: تو با حقوق خود به دنیا آم
ده ای و نیازی نیست کسی به تو عطا کند.» رفیعه غباش داستان های زیادی دربارهٔ به چالش کشیدن سنت های محلی توسط مادرش، در دهه ۱۹۴۰ در جامعهٔ امارات نقل می کند. از جمله زمانی که مادرش چهارده ساله بود و تصمیم گرفتند او را بدون پرسیدن نظرش ازدواج دهند، مهمانان مراسم به شدت متعجب شدند وقتی او وارد محل جشن شد، تفنگی به دست گرفت، آن را به سمت بالا نشانه رفت و سه بار شلیک کرد و از خواستگار خواست فوراً سالن را ترک کند، پیش از آنکه تفنگ را به سمت او بگیرد. رفیعه تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسهٔ قرآن گذراند و سپس در دبی، دبیرستان را به پایان رساند. بعد از آن تصمیم گرفت برای ادامهٔ تحصیل در رشته پزشکی به مصر سفر کند. او هشت سال در دانشکدهٔ پزشکی دانشگاه قاهره تحصیل کرد و مدرک کارشناسی پزشکی و جراحی گرفت. مدتی نیز در بیمارستان قصر العینی کار کرد، سپس به دبی بازگشت و به مدت دو سال در بیمارستان راشد، دورهٔ کارورزی گذراند. به هنگام حضورش در مصر، به نوشتن ادامه داد و چندین مقاله در روزنامه های مصری منتشر کرد. پس از فارغ التحصیلی، تصمیم گرفت تحصیلاتش را ادامه دهد و راهی بریتانیا شد. او به لندن سفر کرد و نخستین دیپلم خود را در روان
پزشکی کودک و دومین دیپلم را در روان پزشکی عمومی در سال ۱۹۸۸ دریافت کرد. سپس در سال ۱۹۹۲ دکترای اپیدمیولوژی بیماری های روانی از دانشگاه لندن شد. در مجموع توانست هشت مدرک تخصصی در رشته های مختلف پزشکی از بریتانیا به دست آورد. پس از آن به امارات بازگشت و مسیر علمی خود را در دانشکدهٔ پزشکی و علوم بهداشتی دانشگاه امارات متحدهٔ عربی ادامه داد. او در این دانشکده به عنوان مدرس در بخش روان پزشکی آغاز به کار کرد و به تدریج در سمت های مختلف پیشرفت کرد؛ از جمله معاون دانشکده در امور دانشجویان دختر و سپس معاون دانشکده پزشکی و علوم بهداشتی شد. در سال ۱۹۹۹ به مرتبهٔ دانشیاری رسید و به عنوان رئیس دانشکدهٔ پزشکی و علوم بهداشتی منصوب شد. در سال ۲۰۰۰، رفیعه غباش به عنوان رئیس دانشگاه خلیج عربی در بحرین برگزیده شد و به این ترتیب نخستین زنی بود که این منصب را به عهده گرفت. انتخاب او با حمایت و معرفی دولت امارات صورت گرفت. در نخستین سال ریاستش، نظارت بر چندین پروژه مهم را بر عهده گرفت؛ از جمله تأسیس مرکزی در دانشگاه خلیج که به پزشکی مولکولی و بیماری های ژنتیکی اختصاص داشت. او دربارهٔ این پروژه کتابی تألیف کرد و در همان ابتدا موفق
شد ۵ میلیون دلار بودجه برای آن جذب کند. همچنین از پادشاه بحرین حمایت دریافت کرد تا بتواند طرح هایش را در دانشگاه عملی کند. او زمینی دو برابر وسعت دانشگاه برای اجرای پروژه های پزشکی در اختیارش گذاشت. در ادامه، این مرکز با حمایت امیره جواهره، همسر پادشاه فهد بن عبدالعزیز و با هزینه ای حدود ۲۰۰ میلیون درهم تأسیس شد. در دوران ریاست خود، همچنین برگزاری جشن ۲۵مین سالگرد تأسیس دانشگاه خلیج عربی در بحرین را مدیریت کرد و برای اجرای آن توانست پشتیبانی پادشاهان و امیران را جلب کند. او موفق شد شیخ محمد بن راشد آل مکتوم را برای حضور در این رویداد دعوت کند. رفیعه غباش، موزهٔ زن در دبی را در ۲۰۱۲ بنیان گذاری کرد، موزه ای فرهنگی که به نمایش دستاوردها و تاریخ زنان برجسته در تاریخ امارات متحده عربی می پردازد. او توانست مکانی مناسب برای این موزه انتخاب کند، خانه ای قدیمی به نام «بِیتُ البَنات» که برای فروش گذاشته شده بود. نام این خانه به معنای «خانهٔ دختران» است و گفته می شد محل سکونت زنانی بوده که ازدواج نکرده اند. او تصمیم گرفت پروژهٔ موزهٔ خود را در همین مکان تأسیس کند. او همچنین تصمیم گرفت یاد مادرش را جاودانه کند و خانه ا
ی را که مادرش بر ساحل دریا در دبی ساخته بود، به موزه ای برای نمایش دستاوردهای او به عنوان زنی کم نظیر در عصر خود تبدیل نماید. این موزه با نام «للإبداع بیت» (خانه ای برای خلاقیت) در منطقهٔ الحمریهٔ دبی تأسیس شد و به مرکزی فرهنگی و خلاق تبدیل گردید. همچنین بخشی از وسایل شخصی مادرش و نامه های او در این موزه به نمایش گذاشته شده است. یکی از مهم ترین مشارکت های غباش، ایجاد نخستین شبکه برای زنانی است که در علوم و فناوری عربی فعالیت می کنند. هدف این شبکه، تبادل تجربیات، پژوهش ها و معرفی دستاوردهای آنان در محافل بین المللی است. جوایز. از جمله جوایزی که دریافت کرده است: همچنین توسط مؤسسه «عطاء النساء» به عنوان زنِ دارای بیشترین خدمت و فداکاری در سال ۲۰۱۱ انتخاب شد. آثار. از جمله کتاب های او:
فدله د جورجیس (; – ) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا بود. او در چیواسو، استان تورین، پیمونت زاده شد و جانباز جنگ جهانی اول بود. وی از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۰، فرماندهی لشکر ۳ آلپ جولیا مستقر در آلبانی را بر عهده داشت. او در ۱ ژانویه ۱۹۴۰ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و در طول جنگ جهانی دوم فرمانده لشکر ۵۵ ساونا شد. او همچنین رئیس هیئت نمایندگی کمیسیون آتش بس ایتالیا با فرانسه در سوریه بود. در این دوره بود که وی ایده لژیون خارجی ایتالیا را پیشنهاد کرد، ایده ای که مورد استقبال ستاد کل ایتالیا قرار گرفت و تمام داوطلبان ضد متفقین را که مایل به جنگیدن در کنار کشورهای محور بودند، در آن جمع کرد. در ۱۷ ژانویه ۱۹۴۲، او در پایان محاصره گذرگاه هالفایا، در طول عملیات صلیبی، توسط بریتانیایی ها اسیر شد. از ۱۶ مه ۱۹۴۷ تا ۲۴ مه ۱۹۵۰ فرمانده کل «آرما دی کارابینیری» بود. او از تأسیس یگان کمک نظامی اپرای ملی به یتیمان آرما کارابینیری حمایت کرد. وی دریافت کننده نشان نقره شجاعت نظامی، نشان نظامی ساووی و نشان برنز شجاعت نظامی بود. او یکی از نه دریافت کننده ایتالیایی صلیب شوالیه آهنین بود که جایزه خود را از آلمان نازی در ۹ ژانویه ۱۹۴۲ دریافت کرد.
او در رم درگذشت. زندگی نامه. او در ۱۷ ژانویه ۱۸۸۷ در چیواسو، در استان تورین، به عنوان پسر ماتئو و ماریا مادالنا متولد شد. پس از ثبت نام در ارتش سلطنتی، در سال ۱۹۰۵ به آکادمی نظامی سلطنتی پیاده نظام و سواره نظام در مودنا پیوست و در ۵ سپتامبر ۱۹۰۷ با درجه ستوان دومی از سپاه پیاده نظام، که به هنگ سوم آلپاین اعزام شده بود، فارغ التحصیل شد. در سال ۱۹۰۱ به درجه ستوانی ارتقا یافت و در جنگ دو ساله ۱۹۱۱–۱۹۱۲ ایتالیا و ترکیه شرکت کرد و همیشه در هنگ سوم آلپاین خدمت می کرد و به خاطر شجاعت نظامی به دریافت مدال برنز مفتخر شد. او که به درجه سروانی ارتقا یافته بود، در جنگ جهانی اول شرکت کرد و از ۲۴ مه ۱۹۱۵ در بخش اول اطلاعات سرویس اطلاعات نظامی به ریاست سروان جیووانی گاروچیو به همراه سروان های امیلیو گرانلی، کارلو برگرا و کارلو وکیارلی خدمت کرد و در سال ۱۹۱۷ به درجه سرگردی ارتقا یافت. از سال ۱۹۲۴ تا ۵ مه ۱۹۳۰ در مأموریت نظامی ایتالیا در اکوادور خدمت کرد و در ۱۳ ژوئن ۱۹۲۶ به درجه سرهنگ دومی رسید. در ۱۲ فوریه ۱۹۳۰ به عنوان آجودان شاه ویتوریو امانوئل سوم منصوب شد و فرماندهی مأموریت ایتالیا در اکوادور را بر عهده گرفت که تا ۱۰ نو
امبر ۱۹۳۳ در این سمت باقی ماند. در ۲ مارس ۱۹۳۱ به درجه سرهنگی ارتقا یافت و پس از بازگشت به ایتالیا، بین ۱۶ ژانویه ۱۹۳۴ و ۲۰ مه ۱۹۳۷ فرمانده هنگ هفتم پیاده نظام «کونئو» بود. در ۲۰ مه ۱۹۳۷ به عنوان معاون فرمانده موقت لشکر ۶۱ پیاده نظام «سیرت» منصوب شد و پس از ارتقاء به سرتیپ در ۹ سپتامبر ۱۹۳۷، معاون فرمانده مؤثر آن شد. در ۱ سپتامبر ۱۹۳۸ فرماندهی لشکر سوم آلپ «جولیا» را بر عهده گرفت، که حتی زمانی که Grande Unità در سال ۱۹۳۹ به آلبانی منتقل شد، آن را حفظ کرد. در ۳۱ مه ۱۹۴۰ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و در ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۰، در طول جنگ، فرماندهی لشکر «جولیا» را ترک کرد. او به وزارت جنگ منتقل شد و به کمیسیون آتش بس با فرانسه پیوست و تا ۱۹ اکتبر ۱۹۴۱ در آنجا خدمت کرد. در ژوئن ۱۹۴۱، او به عنوان رئیس هیئت نمایندگی کمیسیون ایتالیا برای آتش بس با فرانسه در سوریه بود و برای اولین بار به ایده ایجاد نوعی «لژیون خارجی» متشکل از نیروهای ضد بریتانیایی از شام، که توسط دشمنان بریتانیا در آفریقا، خاورمیانه و هند تشکیل شده بود، فکر کرد. این ایده در رم مورد استقبال قرار گرفت، اما به دلیل وقایع جنگی بعدی، پیگیری نشد. در ۴ نوامبر ۱۹۴۱،
او به عنوان فرمانده لشکر ۵۵ پیاده نظام «ساونا» منصوب شد و در سال ۱۹۴۲ در سیرنایکا فعالیت کرد، جایی که حملات بریتانیا ادامه یافت. پس از سقوط قلعه باردیا و با منزوی شدن کامل واحدهای لشکر، نیروهای او به امید تخلیه از طریق دریا مقاومت کردند. با این حال، این عملیات غیرممکن شد و با دشوار شدن فزاینده تأمین غذا و مهمات از طریق هوا، در حالی که حملات دشمن با سرعت زیادی به دژهای باقی مانده سولوم، هالفایا و سیرنر ادامه داشت، فرماندهی عالی به او اجازه داد تا در مورد تسلیم مذاکره کند. در طول فرماندهی این لشکر به او نشان صلیب فرمانده نشان نظامی ساووی و نشان شوالیه صلیب آهنین آلمان اعطا شد. او در ۱۷ ژانویه ۱۹۴۲ در هالفایا به اسارت جنگی درآمد. پس از پایان درگیری و پس از بازگشت از اسارت در ۱۶ مه ۱۹۴۶، به عنوان فرمانده کل کارابینیری منصوب شد و این سمت را تا ۲۴ مه ۱۹۵۰ حفظ کرد. در ۱ ژوئن ۱۹۴۷، او اولین جشن نیروهای مسلح پس از ظهور جمهوری ایتالیا را در رم، در پادگان لژیون دانشجویان، در حضور رئیس جمهور انریکو د نیکولا و رئیس شورای وزیران آلچیده د گاسپری جشن گرفت. در سال ۱۹۴۷ او همچنین سازمان ملی کمک به یتیمان نظامی کارابینیری را ت
أسیس کرد. او در ۴ فوریه ۱۹۶۴ در رم درگذشت. پس از آن به درجه سرهنگی رسید و فرمانده هنگ پنجم آلپینی و بعداً فرمانده هنگ ۱ آلپینی شد.
مناسک گذار جنسی، مراسمی تشریفاتی است که گذر یک فرد جوان به بلوغ جنسی و بزرگسالی یا گذر یک بیوه از وضعیت ازدواج به بیوه گی را نشان می دهد و معمولاً شامل نوعی فعالیت جنسی است. تصور می شود انگیزه وادار کردن دختران به تجربه جنسی با مردان، جذاب تر کردن آنها به عنوان گزینه های ازدواج در مناطق فقیرنشین است، جایی که بزرگ کردن دختران، که چشم انداز اقتصادی کمتری دارند، به عنوان یک بار سنگین تلقی می شود. پاکسازی جنسی پس از قاعدگی. در مراسم تطهیر آیینی که در برخی مناطق به عنوان "کوساسا فومبی" (به معنای واقعی کلمه «زدودن گرد و غبار») شناخته می شود، دختران پس از اولین قاعدگی رابطه جنسی برقرار می کنند. این مراسم در برخی مناطق مالاوی (عمدتاً مناطق چیکواوا، نسانجه و سلیما) دیده می شود. چنین سنتی در بخش هایی از نامیبیا، آنگولا، کنگو، ساحل عاج، موزامبیک، تانزانیا، اوگاندا و زامبیا نیز انجام می شود. دختران قبل از بلوغ جنسی (از حدود ۷ سالگی تا ۱۷ سالگی) به اردوگاهی فرستاده می شوند که زنانی به نام «آنمکونگویی» یا «رهبران کلیدی»، به آن ها آشپزی، نظافت و نحوه برقراری رابطه جنسی برای تبدیل شدن به همسرانی خوب آموزش می دهند. در این ارد
وگاه به دختران گفته می شود که باید با مردی بخوابند تا «غبار کودکی» از بدنشان پاک شود، در غیر این صورت بدنشان بیمار خواهد شد. پس از آموزش ها، مردی با عنوان سنتی «کفتار» (که با حیوان کفتار تفاوت دارد) مراسم پاک سازی سه روزه را در ازای مبلغی پول (حدود ۴ تا ۷ دلار برای هر دختر در سال ۲۰۱۶) انجام می دهد. گاهی دختران موظف به اجرای رقصی با سینه های برهنه به نام «چیسامبا» در پایان مراسم هستند که در حضور کل جامعه انجام می شود. این رسم می تواند خطر ابتلا به ویروس اچ آی وی را برای دختران جوان افزایش دهد، زیرا کفتار بدون استفاده از کاندوم و به منظور تبادل مایعات جنسی با همه دختران رابطه برقرار می کند. مالاویایی های سنتی معتقدند که این مراسم از بیماری ها جلوگیری می کند و کفتارها معمولاً به خاطر شخصیت اخلاقی خوبشان انتخاب می شوند و اغلب به اشتباه تصور می شود که قادر به ابتلا به بیماری هایی مانند ایدز نیستند، گرچه مردان مبتلا به HIV نیز وظایف "کفتار را انجام داده اند." این مراسم همچنین ممکن است پس از سقط جنین انجام شود. امتحانات آموزش جنسی. "چیناموالی" یک آیین سه ماهه است که در استان شرقی زامبیا انجام می شود. زنان آغازگر ای
ن آیین که به عنوان "آلنگیزی" شناخته می شوند، به دخترانی از دوازده سال به بالا، اعمال جنسی را آموزش می دهند. پس از آن، آنها نزد یک مرد مسن تر از جامعه فرستاده می شوند که مهارت های جنسی آنها را «امتحان» می کند و تصمیم می گیرد که آیا نیاز به بازگشت برای آموزش بیشتر دارند یا خیر. این رسم احتمالاً کمتر گزارش شده است، زیرا کسانی که آن را انجام می دهند، سوگند یاد می کنند که رازداری کنند. مراسم آغاز بارور سازی پسران. مراسم آغاز رابطه جنسی پسران قبل از بلوغ، حتی در سن هفت سالگی، در بسیاری از فرهنگ ها اجرا شده یا می شود و معمولاً شامل اعمال جنسی با مردان مسن تر است. به عنوان مثال، در ارتفاعات گینه نو، در میان بارویا و اتورو، قضیب لیسی و بلعیدن منی انجام می شد. کالولی ها برای «تحویل» منی به پسر، رابطه جنسی مقعدی انجام می دادند. [ "" ] قوم اتورو این رسوم کالولی را مورد انتقاد قرار دادند و آنها را منزجرکننده دانستند. این رسوم حداقل تا اوایل دهه ۸۰ میلادی ادامه داشت. سامبیاها قبلاً این رسم را انجام می دادند، اما اکنون آن را کنار گذاشته اند. این مناسک اغلب بر اساس این باور است که زنان نمایانگر بی نظمی کیهانی هستند. مناسک مش
ابه «تلقیح مصنوعی پسران» توسط جوامع بومی استرالیا، در یونان باستان و در ژاپن در دوره ادو (توکوگاوا) انجام می شد. پاکسازی جنسی زنان بیوه. پاکسازی جنسی زنان بیوه یک سنت است که زنان بیوه ملزم می شوند برای نوعی تطهیر آیینی، رابطه جنسی برقرار کنند. این سنت در بخش هایی از آنگولا، کنگو، ساحل عاج، مالاوی (که در آنجا به نام کولوا کوفا شناخته می شود)، موزامبیک، کنیا، اوگاندا و تانزانیا انجام می شود. گفته شده این سنت ممکن است مبتنی بر این باور باشد که مرد ممکن است در اثر جادوگری همسرش مرده باشد. این آیین سه تا هفت روز طول می کشد و ممکن است توسط برادر شوهر مرحوم یا دیگر اقوام مرد انجام شود یا حتی توسط یک کارگر جنسی. معمولاً پس از رابطه جنسی، زن بیوه لباس هایش را می سوزاند و مردی که تطهیر را انجام داده، سر زن را می تراشد. این کار معمولاً در بیرون انجام می شود تا مردم محل شاهد تطهیر شدن زن باشند. در پایان مراسم، مرغی ذبح می شود. این آیین اغلب با زور توسط خانواده همسر مرده و جامعه تحمیل می شود و زن یا فرزندانش در صورت مقاومت ممکن است مورد آزار قرار گیرند. پاکسازی بیوه در کنیا بر اساس قانونی در سال ۲۰۱۵ که علیه خشونت خانگی ت
صویب شد، ممنوع شده است.
آکیله کورونا (؛ ۳۰ ژوئیه ۱۹۱۴ – ۲۳ نوامبر ۱۹۷۹) سیاستمدار سوسیالیست، روزنامه نگار و وکیل اهل ایتالیا بود. او در پارلمان ایتالیا و سنا خدمت کرد. او وزیر گردشگری و سرگرمی در اولین، دومین و سومین دولت نخست وزیر آلدو مورو بین سال های ۱۹۶۳ و ۱۹۶۸ بود. او اولین سیاستمدار سوسیالیست بود که این سمت را در ایتالیا در اختیار داشت. زندگی. کورونا در رم در ۳۰ ژوئیه ۱۹۱۴ متولد شد. او در رشته حقوق تحصیل کرد. او در سال ۱۹۳۳ به حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) پیوست. کورونا در زمان اشغال نازی ها در رم سردبیر روزنامه "آوانتی!" بود و در مقاومت رومی فعال بود. او توسط نازیسم دستگیر و در زندان رجینا کوئلی زندانی شد. پس از آزادسازی، او به همراه تولیو وکیتی و دیگران گروه وحدت پرولتری را در رم تشکیل داد. کورونا در انتخابات ۱۹۴۸ به عنوان نماینده حزب سوسیالیست انتخاب شد. از ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۸ همچنین مشاور شهرداری پزارو بود. کورونا به عنوان رئیس دفتر مقامات محلی و دفتر بین المللی دبیرخانه حزب سوسیالیست ایتالیا خدمت کرد. او در سال های ۱۹۵۸، ۱۹۶۳ و ۱۹۶۸ دوباره به عنوان نماینده انتخاب شد. در سال ۱۹۷۲ به سناتور تبدیل شد. او به عنوان وزیر گردشگری و سرگرم
ی در کابینه نخست وزیر آلدو مورو منصوب شد که بین ۱۹۶۳ و ۱۹۶۸ این سمت را در اختیار داشت. کورونا بخشی از کابینه نخست وزیر ماریانو رومور بود و به عنوان وزیر محیط زیست در دوره ۶ ژوئیه ۱۹۷۳ تا ۱۳ مارس ۱۹۷۴ خدمت کرد. او در ۲۳ نوامبر ۱۹۷۹ در رم درگذشت.