Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قلدر بزرگ (انگلیسی: Big Bully) یک فیلم کمدی سیاه آمریکایی محصول سال ۱۹۹۶ به کارگردانی استیو مینر، نویسندگی مارک استیون جانسون با بازی ریک مورانیس و تام آرنولد در نقش دو مرد، یک قلدر دوران کودکی و قربانی او است که در بزرگسالی دوباره به هم متصل می شوند. این فیلم مورد توجه منتقدان قرار گرفت و یک بمب گیشه بود و از بودجه ۱۵ میلیون دلاری تنها ۲ میلیون دلار به دست آورد. این آخرین نقش ریک مورانیس روی پرده در یک اکران در سینما بود، قبل از وقفه طولانی او از بازیگری. اگرچه داستان فیلم در مینه سوتا می گذرد، اما در واقع در ونکوور و لیدی اسمیث (بریتیش کلمبیا)، کانادا فیلمبرداری شده است. داستان. یک نویسنده به محل زندگی کودکی اش برمی گردد و با قلدری که زندگی اش را نابود کرده است مواجه می شود. این بار این شخص قلدر می خواهد با آزار دادن و شکنجه کردنش گذشته دردناکش را زنده کند… بازخوردها. این فیلم یک شکست انتقادی بود، با امتیاز صفر درصد در راتن تومیتوز بر اساس نظرات ۸ منتقد. تماشاگرانی که توسط سینماسکور مورد بررسی قرار گرفتند به فیلم نمره "C" در مقیاس A+ تا F دادند.
بشّو هاروسادا ; تولد ۱۵۶۱ – ) یک سامورایی در دوره سنگوکو و پس بشو یاسوهارو صاحب قلعه میکی بود. او برادر کوچکتر بشو ناگاهارو، ارباب بعدی قلعه میکی در ولایت هاریما بود. محاصره میکی. در فوریه یا اوایل مارس سال ششم تنشو (۱۵۷۸)، بشو ناگاهارو، به همراه عمویش بشو یوشیچیکا و دیگران از طرفداری از نوبوناگا دست کشیدند و به خاندان موری پیوستند. شیگه مونه سعی کرد ناگاهارو و دیگران را متقاعد کند که در جبهه اودا نوبوناگا باشند، اما بی نتیجه بود، و برادرش بشو شیگه مونه که طرفدار اودا بود، با رئیس خاندان بشو، ناگاهارو دشمنی کرد. در ۱۵ ژانویه ۱۵۸۰، شیگه مونه پیغام رسانی به قلعه میکی فرستاد و انجام سپپوکو را به بشو ناگاهارو، بشو یوشیچیکا و بشو تومویوکی (برادر کوچکتر ناگاهارو) را برای توصیه کرد. ناگاهارو و دیگرانی که این را پذیرفتند در هفدهم همان ماه خودکشی کردند و قلعه میکی تسلیم شد.
فهرست بسترهای اشتراک گذاری و توزیع پادکست، کارخواه پادکست یا پادکچر () برنامه های رایانه ای یا برنامه تلفن همراه هستند که برای پخش یا دانلود پادکست ها از طریق فید آراس اس یا اکس ام ال استفاده می شوند. در حالی که برنامه های پادکست بیشتر برای پخش و دانلود پادکست های صوتی شناخته شده اند، بسیاری از آن ها می توانند پادکست های ویدئویی، فیدهای خبری، متن و تصاویر را نیز دانلود کنند. برخی از این پادکچرها می توانند فایل های صوتی یا تصویری دریافتی را به یک ام پی تری پلیر منتقل کنند. اکثر برنامه ها شامل فهرستی قابل جستجو از پادکست ها هستند (که توسط اپل پادکستس یا پادکست ایندکس فهرست شده اند)، همچنین به کاربران اجازه می دهند با ارائه یوآرال به طور مستقیم در یک فید آراس اس پادکست مشترک شوند. مفاهیم اصلی آن از سال ۲۰۰۰ در حال توسعه بود و اولین نرم افزار برنامه پادکست در سال ۲۰۰۱ توسعه یافت. زمانی که اپل در ژوئن ۲۰۰۵، پادکست ها را به نرم افزار آی تیونز ۴/۹ و ام پی تری پلیر آی پاد خود اضافه کرد، پادکست ها محبوب شدند. اپل پادکستس در حال حاضر در همه دستگاه های اپل مانند رایانه های آی پد، آی فون و مکینتاش گنجانده شده است.
بشّو تومویوکی ; تولد ۱۵۶0 – ) یک سامورایی در دوره سنگوکو و پس بشو یاسوهارو صاحب قلعه میکی بود. او برادر کوچکتر بشو ناگاهارو، ارباب بعدی قلعه میکی در ولایت هاریما بود. محاصره میکی. در فوریه یا اوایل مارس سال ششم تنشو (۱۵۷۸)، بشو ناگاهارو، به همراه عمویش بشو یوشیچیکا و دیگران از طرفداری از نوبوناگا دست کشیدند و به خاندان موری پیوستند. شیگه مونه سعی کرد ناگاهارو و دیگران را متقاعد کند که در جبهه اودا نوبوناگا باشند، اما بی نتیجه بود، و برادرش بشو شیگه مونه که طرفدار اودا بود، با رئیس خاندان بشو، ناگاهارو دشمنی کرد. در ۱۵ ژانویه ۱۵۸۰، شیگه مونه پیغام رسانی به قلعه میکی فرستاد و انجام سپپوکو را به بشو ناگاهارو، بشو یوشیچیکا و بشو تومویوکی (برادر کوچکتر ناگاهارو) را برای توصیه کرد. ناگاهارو و دیگرانی که این را پذیرفتند در هفدهم همان ماه خودکشی کردند و قلعه میکی تسلیم شد.
زبان نیا-آلبانیایی ، زبان بازسازی شده اجدادی آلبانیایی است، پیش از گوناگونی گویشی گگ - توسک (پیش از ). آلبانویید و دیگر زبان های پارینه-بالکانی پس از مهاجرت های هندواروپایی ها در این سرزمین، هسته ریخت دهنده خود را در بالکان داشتند. خواهر نوادگان یا خواهر زبان هایی که توسط منابع کلاسیک ایلیری نامیده می شد، آلبانیایی و مساپیک ، بر اساس ویژگی ها و نوآوری های مشترک، در طبقه بندی تبارزایی(فیلوژنیک) کنونی خانواده زبان های هند و اروپایی در یک شاخه مشترک با هم گروه بندی می شوند. پیشرو زبان آلبانیایی را می توان یک زبان مستقل IE کاملاً شکل گرفته از حداقل هزاره یکم پیش از میلاد با آغاز مرحله اولیه زبان نیاآلبانیایی در نظر گرفت. زبان نیاآلبانیایی از راه روش هم سنجی بین گویش های توسکی و گگی و میان آلبانیایی و دیگر زبان های هند و اروپایی و همچنین از راه زبان شناسی تماسی که چگونگی آمدن نخستین وام واژه ها را به آلبانیایی مطالعه می کند و همگرایی های ساختاری و واجی با زبان های دیگر بازسازی می شود. وام واژه های آلبانیایی که از طریق تکامل آوایی آن مورد بررسی قرار گرفته اند را می توان از اولین تماس ها با یونانی دوریک (یونانی باخت
َری) از هفتمین سده پیش از میلاد ردیابی کرد، اما مهم ترین آن ها واژگان لاتین هستند (تاریخ آن توسط De Vaan به دوره 167 قبل از میلاد تا 400 پس از میلاد) و از زبانهای اسلاو (تاریخ آن پس از 600 میلادی). شواهد به دست آمده از واژه های وام به زبان شناسان این امکان را می دهد تا شکل واژگان بومی را با جزئیات زیاد در نقاط آفندهای(هجوم) گسترده وام واژه ها از زبان های معتبر بسازند. در زبان شناسی تاریخی، زبان نیا-آلبانیایی به مراحل گوناگونی بخش بندی می شود که معمولاً با آغاز تماس با زبان های گوناگون که به خوبی تأیید شده اند، محدود می شوند. پیش از آلبانیایی مرحله اولیه پیشرو زبان آلبانیایی در طول هزاره یکم پیش از میلاد است که با تماس با یونان باستان مشخص شده است، اما هنوز با رابطه با لاتین مشخص نشده است. دیرینگی نیاآلبانیایی مربوط به دوره تماس با لاتین است که از دومین سده پس از میلاد پس از فتح بالکان غربی توسط جمهوری روم آغاز می شود، اما نفوذ عمده لاتین از نخستین سال های دوران مشترک زمانی که بالکان غربی در نهایت به امپراتوری روم اضافه شد رخ داد. آلبانیایی رایج یا دو گویش آن، نیا-گگی و نیا-توسکی، نخستین برخورد ها را با زبان ه
ای اسلاوی جنوبی از زمانه مهاجرت اسلاوها به بالکان در سده 6 تا 7 پس از میلاد تجربه کردند. ظهور زبان توسک از زبان نیاآلبانیایی پیش از برخورد با زبان اسلاوها پیراموپ سال 600 پس از میلاد انجام شد، همانطور که با این واقعیت که وام واژه های لاتین و یونان باستان با توجه به تفاوت های طبقه بندی بین گگ و توسک مانند کلمات بومی اِنگاشته می شوند، مشهود است، اما این موضوع در وام واژه های اسلاوی روشن نیست.
خاندان کودرا یکی از خاندان های سامورایی در طی دوره سنگوکو بود. این خاندان شوگو-دایمیو در ولایت هاریما و یک شاخه از خاندان آکاماتسو بود.
مورچه مرغ تاج برهنه گونه ای از پرندگان تیرهٔ Thamnophilidae در سردهٔ تک نماد "Gymnocichla" است. سردهٔ "Gymnocichla" توسط جانورشناس انگلیسی فیلیپ اسکلتر در سال ۱۸۵۸ ساخته شد.
آتش چشم تاپاجوس یک پرنده حشره خوار از خانواده مورچه مرغان است که در برزیل یافت می شود. زیستگاه های طبیعی آن جنگل های خشک نیمه گرمسیری یا گرمسیری، جنگل های جلگه ای نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری و جنگل های کوهستانی نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری است.
آتش چشم غربی یک پرنده حشره خوار از خانواده مورچه مرغان (Thamnophilidae) است که در اکوادور، پرو، کلمبیا، بولیوی و برزیل یافت می شود. زیستگاه های طبیعی آن جنگل های خشک نیمه گرمسیری یا گرمسیری، جنگل های جلگه ای نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری و جنگل های کوهستانی نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری است.
عشق، تضمین شده (انگلیسی: Love, Guaranteed) یک فیلم کمدی رمانتیک آمریکایی محصول ۲۰۲۰ به کارگردانی مارک استیون جانسون و نویسندگی الیزابت هکت و هیلاری گالانوی با بازی ریچل لی کوک و دیمون وینس جونیور است. این فیلم در نتفلیکس در ۳ سپتامبر ۲۰۲۰ منتشر شد. وکیلی به نام سوزان برای نجات شرکت حقوقی کوچک خود، پرونده ای پردرآمد از نیک، یک مشتری جدید و جذاب را قبول می کند. اما … بازخوردها. در راتن تومیتوز، این فیلم بر اساس بررسی های ۲۵ منتقد، با میانگین امتیاز ۵ از ۱۰ و ۶۵ درصد محبوبیت دارد. در متاکریتیک، فیلم بر اساس ۶ منتقد، میانگین وزنی ۳۹ از ۱۰۰ را به دست آورده است که نشان دهنده «نقدهای عموماً نامطلوب» است.
MP3 بلاگ () نوعی وبلاگ است که در آن سازنده، فایل های موسیقی را، معمولاً با فرمت MP3، برای دانلود در دسترس قرار می دهد. همچنین به عنوان بلاگ های موسیقی یا بلاگ های صوتی شناخته می شوند (آخر می تواند به معنای پادکست نیز باشد). وبلاگ های MP3 از سال ۲۰۰۳ به طور فزاینده ای محبوب شده اند. موسیقی های ارسال شده از موسیقی های کمیاب که در سال های متمادی منتشر نشده اند تا آثار معاصر را شامل می شود، و انتخاب ها اغلب به یک ژانر یا موضوع موسیقی خاص محدود می شوند. برخی از MP3 بلاگ ها موسیقی را در قالب کدگذاری صوتی پیشرفته (AAC) یا Ogg ارائه می دهند.
پارک بتل (به طور رسمی شهرداری پارک بتل ) یک ناحیه با وضعیت قوانین خانه در شهرستان آلگنی، ایالت پنسیلوانیا ، در ایالات متحده آمریکا است. این پارک درحومه شهر در منطقه شهری پیتسبورگ واقع شده که تقریباً در جنوب پیتسبورگ واقع شده است. جمعیت این محدوده بر اساس سرشماری سراسری ایالات متحده در سال ۲۰۲۰، ۳۳۵۷۷ نفر بوده است. تاریخ. منطقه ای که اکنون پارک بتل در آن واقع شده است نخست در حدود سال ۱۸۰۰ برپا شد و در سال ۱۸۸۶ میلادی به عنوان شهرک بتل بنیان گذاری شد. این نام مأخوذ از نام کلیسای پروتستان بتل گرفته شده است که به نوبه خود از محلی مقدس در اسراییل باستانی با نام عبری بث ئیل نامگذاری شده است. پارک بتل در ۱۷ مارس ۱۹۴۹ به عنوان یک دهکده ثبت شد. نخستین سرقت خودروی زرهی در ایالات متحده در پارک بتل در ۱۱ مارس ۱۹۲۷ میلادی رخ داد، زمانی که یک کامیون برینکس در حالی که به سمت معدن کاوردیل در حدود یک مایل دورتر می رفت مورد یورش سارقان قرار گرفت. در این واقعه، پل جاورسکی و باند تبهکاری Flathead جاده را با دینامیت ویران و تخریب کردند تا حقوق و دستمزد کارگران و سود معدن را از کامیون بربایند. جغرافیا. بنابر آمار اداره سرشماری ایا
لات متحده، تمام زمین این منطقه در مجموع مساحت داشت . همچنین میانگین ارتفاع این منطقه، بالاتر از سطح دریاست . پارک بتل در حاشیه بین بخش های فلات پایین پیتسبورگ و بخش تپه های وینزبورگ در مناطق فیزیوگرافی فلات آلگنی قرار دارد. این منطقه به عنوان یک منطقه کاملاً تشریح شده مشخص می شود که در آن شاخه های فرعی زودگذر به شاخه های نهرهای اصلی همگرا می شوند. بلندترین نقطه در پارک بتل، راکی ریج، در بخش جنوب غربی با ارتفاع است، و پایین ترین نقطه در تقاطع در گوشه جنوب شرقی نهرهای پینی فورک و آلسیپ ران، با ارتفاع است. شهرهای اطراف. پارک بتل هفت مرز دارد، از جمله قلعه شانون در شمال، وایت هال در شمال-شمال شرقی، بالدوین در شمال شرقی، پارک جنوبی در شرق و جنوب شرقی، شهرستان پیترز در شهرستان واشنگتن در جنوب، بالا سنت کلر در غرب، و کوه لبنان در شمال-شمال غرب. سنگ های در معرض دید پارک بتل بیشتر از ماسه سنگ، سنگ آهک، شیل و چند لایه زغال سنگ (ردستون، وینزبورگ، واشنگتن و غیره) تشکیل شده اند. سن سنگ های آشکار شده در اواخر دوران پنسیلوانیا (عصر گزلیان؛ تقریباً ۳۰۳ میلیون سال پیش) در نزدیکی پایین ترین ارتفاعات و دوره پرمین اولیه (عصر آسل
یان؛ تقریباً ۲۹۷ میلیون سال پیش) در نزدیکی بلندترین بخش های جنوب بتل پارک (به عنوان مثال راکی ریج) قرار دارد. این سنگ های رسوبی با بالا آمدن و پایین آمدن سطح دریا در امتداد خط ساحلی باستانی (با منطقه متناوب بین دلتا، دریاچه کم عمق و دریای کم عمق) رسوب کردند و در نهایت با تشکیل کوه های آپالاچی بالا آمدند. پارک بتل در زیر بنای مونانگالهلا متعلق به سن پنسیلوانیا قرار دارد. سازند Monongahela از عضو Uniontown و عضو زیرین پیتسبورگ تشکیل شده است و پایه آن درز زغال سنگ پیتسبورگ است. بخش اعظمی از بخش جنوبی آلگنی تضعیف شده است، و PADEP نشان می دهد که تمام پارک بتل تضعیف شده است. بخشی از این منطقه توسط معدن شماره ۸ ترمینال پیتسبورگ (Cortis و دیگران، ۱۹۷۵) که معمولاً به عنوان معدن "H" و معدن Coverdale شناخته می شد، قرار دارد. این معدن در حدود سال ۱۹۲۰ افتتاح شد. عملیات تاریخی معدن کاوردیل در نقشه توپوگرافی ۷٫۵ دقیقه ای بریج ویل آشکار است. یک «معدن خالی» در مجاورت مسیرهای راه آهن مونتور و جاده ساوت پارک نشان داده شده است. زغال سنگ از طریق شفت های عمودی که به شیب های شیب دار به دنبال شیب درز زغال سنگ پیتسبورگ دسترسی دارند
استخراج می شد. حفره های معدن در شیب شیب دار ناشی از عمل معدنکاری اتاق و ستون در اوایل قرن بیستم است. معدن Coverdale بسته است و تا حد زیادی بدون بهره. رخداد ویژه. در ۱۳ ژوئیه ۲۰۲۴ تلاشی برای ترور پرزیدنت دونالد ترامپ رئیس جمهور سابق ایالات متحده آمریکا رخ داد. این اتفاق در هنگام سخنرانی وی، به عنوان نامزد حزب جمهوری خواه برای انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۴، در محل برگزاری گردهمایی انتخاباتی در همین منطقه روی داد. در پی تیراندازی دونالد ترامپ، در اثر برخورد گلوله به گوش راست مجروح شد. جمعیت شناسی. در سرشماری سال ۲۰۲۰ تعداد ۳۳۵۵۶ نفر، ۱۳۳۶۲ خانوار و ۹۵۴۰ خانوار در شهرداری ساکن بودند. تراکم جمعیت . 13871 واحد مسکونی با تراکم متوسط داشت. ترکیب نژادی منطقه ۹۷٫۱۰٪ سفیدپوست، ۱٫۰۲٪ آفریقایی آمریکایی، ۰٫۰۳٪ بومیان آمریکایی، ۱٫۱۱٪ آسیایی، ۰٫۰۳٪ جزیرهی اقیانوس آرام، ۰٫۱۳٪ از سایر نژادها، و ۰٫۵۸٪ از دو یا چند نژاد بود. اسپانیایی یا لاتین تبار از هر نژاد ۰٫۴۹٪ بود. شمار ۱۳۳۶۲ خانوار، ۳۰٫۳ درصد فرزندان زیر ۱۸ سال با آنها زندگی می کردند، ۶۲٫۰ درصد زوج متأهل بودند که با هم زندگی می کردند، ۷٫۲ درصد خانه دار زن بدون حضور شوهر و ۲۸٫
۶ درصد غیرخانواده بودند. ۲۶٫۱ درصد از خانوارها را افراد تشکیل می دادند و ۱۲٫۰ درصد را یک نفر با سن ۶۵ سال یا بیشتر تشکیل می دادند. متوسط بعد خانوار ۲٫۴۸ و متوسط بعد خانواده ۳٫۰۱ بود. توزیع سنی زیر ۱۸ سال ۲۳٫۷ درصد، از ۱۸ تا ۲۴ سال ۵٫۰ درصد، از ۲۵ تا ۴۴ سال ۲۶٫۸ درصد، از ۴۵ تا ۶۴ سال ۲۶٫۵ درصد و ۶۵ سال یا بیشتر ۱۸٫۱ درصد بود. میانگین سنی ۴۲ سال بود. به ازای هر ۱۰۰ زن ۹۱٫۹ مرد وجود داشت. به ازای هر ۱۰۰ زن ۱۸ ساله و بالاتر، ۸۷٫۷ مرد وجود داشت. متوسط درآمد خانوار ۵۳۷۹۱ دلار و متوسط درآمد خانواده ۶۴۳۹۰ دلار بود. درآمد متوسط مردان ۴۷۸۷۶ دلار در مقابل ۳۲۳۵۱ دلار برای زنان بود. درآمد سرانه برای شهرستان ۲۵۸۶۷ دلار بود. حدود ۲٫۵ درصد از خانواده ها و ۳٫۷ درصد از جمعیت زیر خط فقر بودند، از جمله ۴٫۱ درصد از افراد زیر ۱۸ سال و ۳٫۸ درصد از افراد ۶۵ سال یا بیشتر. دولت. وضعیت حاکمیت خانه شهرداری به پارک بتل نسبت به شکل پیش فرض دولت محله، اختیارات بیشتری را برای حکومت داری می دهد. این بخش به ۹ بخش با جمعیت تقریباً مساوی تقسیم می شود که هر کدام یک عضو شورای شهرداری پارک بتل را انتخاب می کنند و همه با هم شهردار را انتخاب می کنند
. هم شهردار و هم عضو شورا دوره های چهار ساله را خدمت می کنند. هر یک از اعضای شورا موظف است در بخش مورد نظر خود اقامت کنند. سیاست. الیزا گریسوولد از "نیویورکر" شهرداری را به عنوان "یک جامعه مختلط از نظر سیاسی و اقتصادی" با اندازه ها و امکانات مختلف در مسکن توصیف کرد. تحصیلات. منطقه مدرسه، منطقه مدرسه پارک بتل است. همچنین این منطقه دارای یک دبیرستان جامع ناحیه، تحت عنوان دبیرستان بتل پارک است. حمل و نقل. تکمیل خطوط بین شهری راه آهن پیتسبورگ در اوایل دهه ۱۹۰۰، پارک بتل را به رشد و توسعه شتاب داد و این منطقه را به نمونه اولیه حومه تراموا تبدیل کرد. در حالی که بیشتر خدمات ریلی و تراموا مسافری منطقه پیتسبورگ در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ متوقف شد و رشد بیشتر توسط خودروها انجام شد، خطوط واگن برقی از طریق پارک بتل در خدمت نگه داشته شدند و در دهه ۱۹۸۰ به استانداردهای راه آهن سبک مدرن ارتقا یافتند. هر سه خط راه آهن سبک اداره بندر آلگنی از پارک بتل می گذرند، خطوط آبی و قرمز به دهکده ساوت هیلز ختم می شوند، و خط نقره ای که از منطقه تجاری مرکزی می گذرد و به پایانه اش در کتابخانه می رسد. مکان های پارک و سواری در دهکده ساوت هیلز، ک
تابخانه غربی، لیتل، و محل اتصال واشنگتن، سفری آسان به پیتسبورگ را برای مسافران محلی فراهم می کنند. مسیر ۸۸ پنسیلوانیا و مسیر ۱۹ ایالات متحده از پارک بتل عبور می کنند و بسیاری از توسعه های تجاری شلوغ منطقه در امتداد این دو مسیر قرار دارند. کمربندهای زرد و نارنجی سیستم کمربندی شهرستان آلگنی به بخش خدمات رسانی می کنند و کمربند نارنجی در گوشه جنوب شرقی نزدیک مرز ساوث پارک به پایان می رسد. بین ایالتی ۷۹ و بزرگراه Mon-Fayette وارد پارک بتل نمی شوند، اما هر دو با ماشین ۱۵ دقیقه از منطقه فاصله دارند. بزرگراه ساوث هیلز لغو شده قرار بود در امتداد کریدور مسیر ۸۸ ساخته شود.&lt;/link&gt;[ "" ] علاوه بر خدمات راه آهن سبک، مسیرهای رفت وآمد A اداره حمل ونقل بندر ۳۶ بنکس ویل و Mid Mon Valley، خدمات اتوبوس را از طریق مناطق تجاری منطقه ارائه می کنند.
تراشیده شده از یک بلوک سنگ آهک . هر صورت دارای حالتی معمایی مشابه، چشمانی نزدیک، بینی پهن و صاف و دهانی ساده است. اگرچه منشأ آن را نمی توان به طور قطعی دانست، قدمت آن به عصر آهن اولیه بر اساس شمایل نگاری مشابه از مصنوعات سلتی شمال اروپای معاصر است. کنده کاری های سه وجهی سنگی از فرهنگ رومی-بریتانیایی و گالو-رومی شناخته شده است. باستان شناسان بر این باورند که این معبد یک خدای سلتی را نشان می دهد و بعداً بخشی از یک عبادتگاه بزرگتر مربوط به فرقه سر سلتی بود و ممکن است در جشنواره های برداشت محصول Lughnasadh استفاده شده باشد. مجسمه پیدا شد در شهر در هنگام کندن یک آرامگاه بزرگ گذرگاهی مربوط به . شواهد باستان شناسی نشان می دهد که از آن برای اهداف تشریفاتی در تپه کورلِک استفاده می شده است. یک مرکز فرقه مهم در اواخر عصر آهن که برای هزاران سال به یک مکان اصلی جشن در طول Lughnasad تبدیل شد. مانند هر چیز سنگی، آشکارسازی دیرینگی و اهمیت فرهنگی آن دشوار است. این سه چهره ممکن است نمایانگر یک خدای دانا و همه چیز باشد که یگانگی گذشته، حال و آینده را نشان می دهد یا چهره های مادر نیاکانی که قدرت و باروری را نشان می دهند. سر در ک
نار سر کوراگی پیدا شد. مجسمه دو سر با سر قوچ در یک طرف و سر انسان در طرف دیگر. امروزه فقط سر انسان زنده مانده است. این بت ها در مجموع به عنوان "خدایان کورلک" شناخته می شوند. مورخان میپندارند که آنها در قرون وسطی اولیه به دلیل بت پرستی و همراهی با قربانی کردن انسان ها پنهان بوده اند. سنت هایی که کلیسای اولیه مسیحی سرکوب کرد. در سال 1937 پس از پیداشدن دیرنگی پیشاتاریخی توسط مورخ توماس جی بارون، مورد توجه ملی قرار گرفت. وقتی پیدا شد یک کنجکاوی محلی بود که در بالای دروازه مزرعه قرار داشت. امروزه در موزه ملی ایرلند در دوبلین به نمایش گذاشته می شود. در گلچین "ایرلندی تایمز" 2011 "تاریخ ایرلند در 100 شی" به عنوان شماره 11 فهرست شده است.
عشق در ویلا یک فیلم کمدی رمانتیک آمریکایی محصول سال ۲۰۲۲ به نویسندگی، کارگردانی و تهیه کنندگی مارک استیون جانسون با بازی کاترینا گراهام، تام هاپر و ریموند ابلک است. عشق در ویلا بیشتر نقدهای منفی منتقدان فیلم را دریافت کرد. بر اساس ۲۱ بررسی، در وب سایت جمع آوری نقد راتن تومیتوز دارای ۳۳ درصد تأییدیه است. داستان. در فیلم عشق در ویلا: زنی جوان پس از جدا شدن از نامزدش، به ورونا در ایتالیا سفر می کند. اما پس از رسیدن به ویلایی که برای خود رزرو کرده بود، متوجه می شود ویلا همزمان برای فردی دیگر نیز رزرو شده است و او مجبور است تعطیلات خود را در کنار مردی بریتانیایی و بدبین سپری کند.
آرنولت هوبنر (۱۴ ژوئن ۱۹۱۹–۱ فوریه ۱۹۸۱) سرباز آلمانی در دوره رایش سوم در جریان جنگ جهانی دوم بود که نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین را دریافت کرد. زندگی. آرنولت هوبنر روز ۱۴ ژوئن سال ۱۹۱۹ در ستسوبین در پوزن زاده شد. پدرش آموزگار مدرسه بود که با درجه ستوان دوم در جنگ جهانی اول خدمت و هر دو درجه نشان صلیب شوالیه را دریافت کرده بود. آرنولت پس از پایان دوران تحصیل در مدرسه هیندنبورک، خدمت اجباری خود را ماه آوریل سال ۱۹۳۹ در سازمان خدمات کار رایش آغاز کرد. پس از پنج ماه به لوفت وافه منتقل شد و در گروهان ۱۳ ساخت وساز قرار گرفت. با آغاز جنگ جهانی دوم، با این یگان و دیگر یگان های ساخت ساز نیروی هوایی در کارزار لهستان خدمت کرد. هوبنر روز ۱۲ آوریل سال ۱۹۴۰ به قوای ضدهوایی منتقل شد. ماه سپتامبر سال ۱۹۴۰ به درجه سرباز دوم ترفیع گرفت و به آتشبار ۳ گردان ۱ هنگ ۳۳ ضدهوایی تخصیص یافت. مابقی سال ۱۹۴۰ و اوایل سال ۱۹۴۱ در هلند مستقر بود. یک دوره کوتاه آموزشی را در مدرسه حرفه ای تسلیحات در هاله گذراند. پیش از انتقال آن به شمال آفریقا، به عنوان هدف گیر توپ به یگان خود بازگشت. هوبنر در آفریقا در حمله موفق به بریقه شرکت داشت. در
یک تشویقی جمعی، به جهت نقش یگانش در درگیری های اطراف اجدابیه، روز ۲۵ مه سال ۱۹۴۱ نشان درجه ۲ صلیب آهنین را دریافت کرد. هوبنر و یگانش روز ۱۶ ژوئن در جریان تهاجم "بتل اکس" بریتانیایی ها در ناحیه السلوم، در یک تپه صخره ای کلیدی منطقه عمومی تنگه حَلفَیا مستقر بود. این موضع زیر آتش سنگین توپخانه دشمن و سپس حمله تانک های ماتیلدا ۲ قرار گرفت. آلمانی ها با به کارگیری توپ فلاک ۸۸ در نقش ضدزره، هشت تانک بریتانیایی را در این منهدم و دشمن را وادار به عقب نشینی کردند. هوبنر جزو کسانی بود که به سبب عملکردش در این درگیری ها توصیه به دریافت نشان درجه ۱ صلیب آهنین شد. این توصیه تأیید و روز ۵ ژوئیه سال ۱۹۴۱ نشان درجه ۱ صلیب آهنین به هوبنر اعطا گردید. او همچنین روز ۲۰ اوت نشان رزمی ضدهوایی را دریافت کرد. گردان ضدهوایی او اواخر ماه دسامبر سال ۱۹۴۱ به لشکر بیست و یکم زرهی ملحق شد. این لشکر در مقابل عملیات "کروسِیدر" بریتانیایی ها در اطراف بردیا در موضع دفاعی بود. این جا هم هوبنر عملکرد متمایزی داشت. او با تیراندازی دقیق هشت تانک دشمن را منهدم کرد و شمار قربانی های خود را مجموعاً ۲۴ مورد رساند. گزارش این عملکرد به اطلاع ارتشبد ارو
ین رومل رسید و او توصیه به اعطای نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین به هوبنر و یکی از هم رزمانش کرد. گردان ماه فوریه سال ۱۹۴۲ برای استراحت و بازسازی به آلمان بازگشت. در این حال توصیه رومل تأیید و نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین روز ۷ مارس سال ۱۹۴۲ در پادگان یگان در لایپتسیش به هوبنر اعطا شد. او نخستین سرباز وظیفه در آفریکاکور بود که این نشان را دریافت می کرد. هوبنر روز ۱ ژوئن سال ۱۹۴۲ به درجه سرباز یکم ترفیع گرفت و مدت کوتاهی بعد برای گذراندن دوره آموزش درجه داری به دانشکده ضدهوایی فرستاده شد. هوبنر پس از اتمام دوره آموزشی به یگان خود که هم اینک عنوان «موتوریزه» به خود گرفته بود، بازگشت. در شمال دچار بیماری گرمسیری شد و چند ماه در بیمارستان بستری بود. هوبنر روز ۱ فوریه سال ۱۹۴۳ به درجه سرجوخه ترفیع گرفت و پس از بهبودی، در یگان ۶۹۷ آموزش ضدهوایی مربی شد. روز ۱ آوریل سال ۱۹۴۴ به درجه گروهبان ترفیع گرفت و دوباره وارد رزم گاه این بار در جبهه غربی و برابر پیاده سازی نیروهای متفقین در نرماندی، شد. از ماه اکتبر سال ۱۹۴۴ دوره آموزشی فنی دیگری را به عنوان نامزد افسری در دانشکده جنگ در کیتسینگن گذراند. پس از پایان دوره در یگ
ان ۳۹ جایگزینی ضدهوایی در کوبلنتس قرار گرفت. هوبنر روز ۱ مه سال ۱۹۴۵، تنها یک ماه پیش از پایان جنگ، با درجه ستوان دوم به سلک افسران درآمد. هوبنر مدت کوتاهی در اسارت آمریکایی ها بود اما ماه ژوئن همان سال ۱۹۴۵ آزاد شد. پس از جنگ به عنوان برق کار مشغول به کار شد. آرنولت هوبنر در نهایت روز ۱ فوریه سال ۱۹۸۱ در سن ۶۱ سالگی در گلزنکیرشن درگذشت.
فیل سفید فیلمی محصول سال ۲۰۱۱ و به کارگردانی پراکیا پینکائو است. در این فیلم بازیگرانی همچون جایمن هانسو و کوین بیکن ایفای نقش کرده اند.
تاون شیپ یونیتی، پنسیلوانیا () یک شهرک در شهرستان وستمورلند در پنسیلوانیا است و در سرشماری ۲۰۲۰ ایالات متحده آمریکا، ۲۱٬۷۲۴ نفر جمعیت داشت که در مقایسه با سرشماری سال ۲۰۱۰ حدود ۴ درصد کاهش داشت.
آبجوی سنت وینسنت () یک آبجوی لاگر بود که توسط راهبان در آرشابی سنت وینسنت در تاون شیپ یونیتی، پنسیلوانیا در ایالات متحدهٔ آمریکا، بین سال های ۱۸۵۶ تا ۱۹۱۸ تولید می شد. پاپ پیوس نهم در سال ۱۸۵۲ به راهبان اجازه داد تا آبجو تولید کنند و به این ترتیب به اختلاف با اسقف نشین کاتولیک رومی پیتسبرگ پایان داد. کارخانهٔ آبجوسازی در یک کلبهٔ چوبی نزدیک آرشابی سنت وینسنت گرایستمیل قرار داشت و در سال ۱۸۶۸ یک ساختمان آجری به این کلبه افزوده شد. پس از متوقف شدن تولید، صومعه از ساختمان ها به عنوان انبار استفاده می کرد تا اینکه در سال ۱۹۲۶ در آتش سوختند. دیوارها در سال ۱۹۹۵ در حین بازسازی گرایستمیل از محل حذف شدند. تولید در حدود ۱۱۰۰ بشکه در سال ۱۸۹۱ به اوج خود رسید. محبوبیت و دسترسی گسترده به آبجو، صومعه را به توجه جنبش اعتدال گرایی در ایالات متحده جلب کرد. الهیات دان و استاد فرانچسکو ساتولی، که در آن زمان فرستادهٔ رسولی به ایالات متحده بود، در سال ۱۸۹۵ به آرشاب لیندر شنر نامه نوشت و از او خواست تا تولید آبجو را متوقف کند. به عنوان بخشی از یک کمپین رسانه ای علیه صومعه، کشیش کاتولیک و حامی اعتدال، جورج زورچر در سال ۱۸۹۸ کتابچه
ای به نام "راهبان و افول آنها" منتشر کرد که از آرشابی به خاطر حمایت از تولید و توزیع الکل انتقاد می کرد. پوشش منفی مطبوعات باعث شد تا فروش خارجی آن تا سال ۱۹۰۰ متوقف شود، اگرچه راهبان به مدت ۱۸ سال دیگر به تولید نوشیدنی برای مصرف داخلی ادامه دادند. اورلیوس استهل در سال ۱۹۱۸ پس از انتخاب به عنوان هم کار آرشاب، کارخانهٔ آبجوسازی را تعطیل کرد. چندین روایت متناقض در مورد سرنوشت دستور تهیهٔ آن وجود دارد. گفته های محلی می گوید که صومعه آن را به یک کارخانهٔ آبجوسازی دیگر فروخته است؛ با این حال، آرشابی ادعا می کند که دستور ساخت آبجوی آنها ثبت نشده و گم شده است. سال های اولیه. بونیفاس ویمیر از آلمان امروزی که در آنجا راهبان در صومعه ها آبجو تولید می کردند، به ایالات متحده مهاجرت کرد. در سال ۱۸۴۸، او و گروهی از نوآموزان در تاون شیپ یونیتی، پنسیلوانیا نزدیک لتروب، پنسیلوانیا مستقر شدند و آرشابی سنت وینسنت را تأسیس کردند. سال بعد، او مالکیت یک مهمانخانه و کارخانهٔ آبجوسازی در ایندیانا، پنسیلوانیا را به دست آورد، اما مایکل اوکانر، اسقف پیتسبرگ و حامی جنبش مخالفت با مصرف الکل، با مالکیت صومعه ای مخالفت کرد. ویمیر با بستن
مهمانخانه موافقت کرد اما تلاش کرد کارخانهٔ آبجوسازی را نگه دارد. این موضوع اوکانر را ناراحت کرد و او از اعطای وضعیت اولویت به جامعه ای که ویمیر تأسیس کرده بود، خودداری نمود. ویمیر در طی سفری به رم از پاپ پیوس نهم درخواست تجدیدنظر کرد، اما درخواستش رد شد. از طریق فشار از سوی کاردینال جاکومو فیلیپو فرانزونی و پادشاه لودویگ اول، پادشاه بایرن، راهبان در سال ۱۸۵۲ از پیوس نهم اجازه گرفتند که «با شرط جلوگیری از هرگونه بی نظمی» آبجو تولید کنند. این اجازه شامل فروش عمده نوشیدنی نیز بود. در سال ۱۸۵۶، اولین آبجوی سنت وینسنت تولید شد، زمانی که آرشابی یک کارخانهٔ آبجوسازی در یک ساختمان چوبی کوچک در کنار گرایستمیل آرشابی تأسیس کرد. برای جلوگیری از برخورد بیشتر با اوکانر، آبجوی سنت وینسنت تا زمان استعفای او در سال ۱۸۶۰ به فروش گسترده نرسید. پس از تأسیس، نوشیدنی به خوبی به فروش می رسید و تا سال ۱۸۶۸ می شد آن را در مناطق دوردستی مانند بالتیمور و نیویورک نیز یافت. برای برآوردن تقاضا، یک ساختمان آجری دو طبقهٔ جدید در کنار ساختمان قدیمی ساخته شد. این آغاز عصر طلایی آبجوی سنت وینسنت بود که تا سال ۱۸۸۸ ادامه داشت. تا سال ۱۸۶۸ صومع