Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
می، «منافع مالی مشترک» و تعصبات قومی و قبیله ای از عوامل اصلی شکل گیری نزاع ها هستند. در مناطقی که راه های مشروع کسب معیشت محدود است، ترس از فقر و تشدید فشار اقتصادی منجر به درگیری می شود. علاوه بر این ها، برخی سنت های قدیمی نیز در ریشه گیری نزاع ها نقش دارند. به گفته یک جامعه شناس، در جوامع عشایری ایران هنوز سنت «خون بس» و خون خواهی رواج دارد و در برخی طوایف باور بر آن است که «خون باخون شسته می شود » نه آن که اختلاف از طریق مراجع قضایی حل گردد. از منظر امنیتی، فرهنگ غلط استفاده از سلاح بین طوایف، ثبات منطقه را به خطر می اندازد. درگیری های محلی در صورت دسترسی آسان به اسلحه می توانند به خشونت مسلحانه گسترده تبدیل شوند و امنیت اجتماعی را تضعیف کنند. روند تاریخی. درگیری های طایفه ای در ایران، پیشینه چند دهه ای دارد و گاهی قرن ها ادامه یافته است. در برخی موارد، دعواها از نیم قرن پیشی گرفته اند؛ برای نمونه، در هرمزگان، منازعه ای ۷۵ ساله میان سه طایفه سرانجام در رمضان ۱۴۰۰ با وساطت قضایی و سوگند به قرآن پایان یافت. به گفته مقام های رسمی از دهه های گذشته وضعیت فرق کرده است. سهیلا جلودارزاده، نایب رئیس کمیسیون اجتماع
ی مجلس، می گوید پنجاه سال قبل درگیری ها معادل جنگ صد نفر علیه یکدیگر بوده که خونریزی های گسترده ای داشته است ، اما امروزه گرچه این نزاع ها وجود دارند، طول و ابعاد آنها کاهش یافته است. نقش حکومت و بزرگان طوایف. دستگاه های حاکمیتی و بزرگان محلی هر کدام به شیوه ای در این منازعات دخیل اند. نیروهای انتظامی و قوه قضاییه معمولاً تلاش می کنند نزاع ها را مهار یا میانجی گری کنند. در موارد متعددی مقامات قضایی ورود کرده و آشتی طوایف را پیگیری کرده اند. برای نمونه در بندرعباس، رئیس کل دادگستری هرمزگان با راهبری شورای حل اختلاف مراسم صلحی برگزار کرد و درگیری خونین میان ۲ طایفه بزرگ در بندرعباس به صلح و سازش ختم شد. در عین حال، بزرگان طوایف نقش پیچیده ای ایفا می کنند. سنت ریش سفیدی و سازش محلی در بعضی موارد صلح را رقم می زند، ولی گاه خود بزرگان منبع تعصب و کینه اند. به گفته کارشناسان، در جوامع عشایری نقش نیروهای انتظامی و دستگاه قضایی غالباً حاشیه ای است و «ریش سفیدان و معتمدان محلی» حلقه اصلی حل اختلافاتند؛ این در حالی است که همین بزرگان می توانند با تداوم باورهای سنتی مانند خون خواهی، درگیری ها را تشدید کنند.
جاشومون ، دین یا فرقه ای که باورها و فعالیت های تبلیغی آن توسط شوگون سالاری توکوگاوا و قلمروهای مختلف فئودالی در اوایل دوره مدرن ممنوع شده بود. به عبارت دیگر، این کلمه یا اصطلاحی است که معنایی شبیه به فرقه ظاله یا دین شیطانی یا فرقه بدعت گذار در اصطلاح امروزی دارد و نوعی اصطلاح سیاسی بود که توسط رژیم تویوتومی و شوگون سالاری ادو برای اشاره به ادیان و فرقه های خاص به کار می رفت. «فرقه های ضاله» صرفاً یک اصطلاح سیاسی است که توسط صاحبان قدرت در آن زمان برای برچسب زدن به تمام ادیانی که آنها را خصمانه یا نامناسب می دانستند، به کار می رفت و نمی توان آن را یک اصطلاح مذهبی یا دانشگاهی دانست. تویوتومی هیده یوشی و توکوگاوا ایه یاسو مسیحیت را چنین نامیدند، و فرقه فوجوفوشو از فرقه نیچیرن، که پیوسته از اطاعت از دستورهای تویوتومی و توکوگاوا سر باز می زد، «جاشومون» نامیده شد. علاوه بر این، ادیان خصوصی و ادیان جدیدی که از طریق اصلاح های مذهبی و سایر اقدام ها، مورد قبول شومون آراتامه (سیاست مذهبی و سیاست کنترل عمومی) نبودند، توسط شوگون سالاری ادو به عنوان «فرقه های ظاله» طبقه بندی شدند. در دوران جنگ های داخلی، مردم به امید کسب
منافع دنیوی و شرکت در مراسم تشریفاتی، به ویژه مراسم تشییع جنازه، شروع به گرویدن به آیین بودا کردند. در اواسط قرن شانزدهم، فرانسیس خاویر کاتولیک را به ژاپن معرفی کرد این آیین مردم ژاپن آن زمان پذیرفته شد و منجر به ظهور دایمیوهای مسیحی شد. وقتی اودا نوبوناگا به قدرت رسید، مسیحیان زیادی در منطقه کیوشو وجود داشتند اما تعدادشان در منطقه کینکی کم بود. در حوزه نفوذ نوبوناگا، مسیحیان مضر تلقی نمی شدند و او از مسیحیت محافظت می کرد. تویوتومی هیده یوشی، که در میان ملازمان نوبوناگا به شهرت رسید و پس از مرگ نوبوناگا قدرت را به دست گرفت، در سال ۱۵۸۹ فرمان اخراج مبلغان مسیحی از ژاپن را صادر کرد و پس از آن اعلام کرد که «تنها فرقه هایی که برتری امپراتور (که گفته می شود از نوادگان الهه خورشید آماتراسو اومیکامی است) و کانپاکو و شوگون (شوگون سالاری) را که توسط امپراتور ژاپن منصوب شده و مشروعیت سیاسی به آنها داده شده است، به رسمیت می شناسند، دارمای واقعی (دین صحیح) در ژاپن هستند و فرقه هایی که این را به رسمیت نمی شناسند، فرقه هایی هستند که «دارمای شیطانی» را اجرا می کنند که به دنبال تضعیف نظم ملی مشروع ژاپن است»، به عبارت دیگر،
«فرقه های بدعت گذار». شوگون سالاری ادو این سیاست را ادامه داد و این ایده را در عموم مردم القا کرد که مسیحیت یک فرقه بدعت گذار است، بسیاری از مسیحیان را آزار و اذیت کرد و حتی منجر به شورش هایی توسط مسیحیان، مانند شورش شیمابارا، شد. بلافاصله پس از اصلاحات میجی، در سال ۱۸۶۸، اولین سال میجی، دولت تازه تأسیس میجی پنج فرمان یا اطلاعیه رسمی ( گوبو نو کیجی ) صادر کرد که بر روی پلاکاردهای چوبی در سراسر ژاپن به نمایش گذاشته شدند. فرمان سوم، ممنوعیت شدید کیریشیتان جاشومون ("دین مسیحی بدعت گذار [یا شیطانی") را اعمال می کرد. با این حال، به دلیل خشم رهبران کشورهای غربی، دولت میجی مجبور شد این اطلاعیه را با ذکر "مسیحیت" و "فرقه های شیطانی" به عنوان دو نهاد جداگانه، دوباره صادر کند. وقتی ممنوعیت مسیحیت در سال ۱۸۷۳ لغو شد، برخی از عموم مردم که نزدیک به ۳۰۰ سال به این باور رسیده بودند که «مسیحیت = فرقه بدعت گذار»، در مورد لغو ممنوعیت احساس اضطراب و ترس کردند. این تبعیض و تحقیر حتی پس از لغو ممنوعیت مسیحیت ادامه یافت و منجر به اعمال اشکال مختلف ظلم و ستم بر مسیحیان ژاپنی از سوی دولت و مردم شد.
ادیسون () نخستین آلبوم استودیویی خوانندهٔ آمریکایی ادیسون ری می باشد که در ۶ ژوئن سال ۲۰۲۵ از سوی کلمبیا رکوردز و از لانگ از ایم دنسینگ منتشر گردید. پیش از انتشار آلبوم، چهار تک آهنگ از آن منتشر شدند: «پپسی رژیمی»، «آکوامارین»، «های فشن» و «هدفون بذار» و «شهرت یک اسلحه است». پس زمینه. ادیسون ری ابتدا به عنوان یک تولیدکنندهٔ محتوا در تیک تاک به شهرت رسید، جایی که بیش از ۸۸ میلیون دنبال کننده جذب کرد. سپس وارد عرصهٔ بازیگری و خوانندگی شد، که زمینه ساز آن عشق او به موسیقی پاپ بود. در ۱۸ اوت ۲۰۲۳، ری اولین آلبوم چندآهنگهٔ خود با عنوان "ای آر" را منتشر کرد که شامل تک آهنگ آغازین او با نام «شیفته» و چهار ترانهٔ دیگر بود، از جمله همکاری با خواننده و ترانه پرداز بریتانیایی چارلی ایکس سی ایکس. ری فاش کرد که ایکس سی ایکس نقش مهمی در شکل گیری مسیر موسیقی او پس از انتشار این ترانه ایفا کرده است. در مصاحبه ای با "وگ" در سال ۲۰۲۳، او دربارهٔ آرزوهای موسیقی اش گفت که تمایل دارد «کنترل کامل بر انجام کارها به همان شکلی که در ذهنم تصور می کنم داشته باشم» و این آلبوم چندآهنگه را به عنوان «یادداشت پایانی بر سال های گذشته» و «گام
ی به جلو در حرفه ام» توصیف کرد.
«زن مشغول» () ترانه ای از خواننده آمریکایی، سابرینا کارپنتر است که در نسخه دیلاکس ششمین آلبوم استودیویی اش با نام "مختصر و مفید" (۲۰۲۴) منتشر شده است. کارپنتر این ترانه را با همکاری ترانه سرا ایمی آلن و تهیه کنندهٔ ترانه، جک آنتونوف، نوشته است. این قطعه ابتدا به عنوان قطعه سیزدهم در نسخه محدود آلبوم، که در ۲۹ اوت ۲۰۲۴ توسط آیلند رکوردز منتشر شد، در دسترس قرار گرفت. کارپنتر این ترانه را به صورت غافلگیرانه در برخی از اجراهای تور مختصر و مفید (۲۰۲۴–۲۰۲۵) اجرا کرد، پیش از آنکه در نسخه دیلاکس آلبوم در ۱۴ فوریه ۲۰۲۵ گنجانده شود. گروه موسیقی یونیورسال این ترانه را در ۷ مارس ۲۰۲۵ به عنوان تک آهنگ آغازین نسخه دیلاکس، برای رادیو ایرپلی در ایتالیا منتشر کرد.
تِه آئو ماراما (Te Ao Mārama، به معنای «جهان نور» در زبان مائوری) دومین آلبوم چندآهنگه (ئی پی) از خواننده و ترانه پرداز نیوزیلندی لرد است. این آلبوم چندآهنگه در ۹ سپتامبر ۲۰۲۱ توسط یونیورسال میوزیک نیوزیلند منتشر شد. این آلبوم شامل اجرای پنج ترانه از سومین آلبوم استودیویی لرد به نام "سولار پاور" (۲۰۲۱) به زبان مائوری است.
باکره () چهارمین آلبوم استودیویی خواننده-ترانه سرای نیوزیلندی لرد است. این آلبوم در ۲۷ ژوئن ۲۰۲۵ توسط یونیورسال میوزیک نیوزیلند و ریپابلیک رکوردز منتشر شد. پیش از انتشار آلبوم، تک آهنگ های «اون چی بود»، «مرد سال» و «چکش» منتشر شدند. این آلبوم پس از انتشار با نقدهای عمدتاً مثبتی روبه رو شد. لرد برای این آلبوم تور جهانی اولتراسوند را از سپتامبر ۲۰۲۵ تا فوریه ۲۰۲۶ برگزار می کند. زمینه و انتشار. پس از انتشار سومین آلبوم استودیویی خود به نام "سولار پاور" (۲۰۲۱)، لرد تنها به طور پراکنده به روزرسانی هایی ارائه داد و اشاره هایی به حضورش در استودیو ضبط داشت. در فوریه ۲۰۲۳، او به "Ensemble Magazine" گفت که کار بر روی چهارمین آلبوم استودیویی اش را آغاز کرده و اشاره کرد که این فرایند مدت زمان زیادی خواهد برد. در ژوئیه ۲۰۲۴، لرد یک کلیپ کوتاه از موسیقی جدیدش را در استوری های اینستاگرام خود به اشتراک گذاشت. در ماه بعد، تأیید شد که او با موسیقی دان آمریکایی، جیم-ئی استک، برای ساخت این آلبوم همکاری کرده است.
پنج اطلاعیه عمومی ، پنج بولتن رسمی بودند که در ۷ آوریل ۱۸۶۸ خطاب به مردم عادی منتشر شدند و اولین احکام صادر شده توسط دولت میجی امپراتوری ژاپن را تشکیل می دادند. اهمیت. سوگندنامه پنج ماده ای که یک روز قبل از پنج اطلاعیه عمومی منتشر شد، به سادگی به "کوگیو" و "دایمیو" نشان داده شد و در روزنامه عمومی "دایجوکان" که در شهرها به فروش می رسید، منتشر شد. در مقابل، پنج اطلاعیه عمومی تقریباً برای کل کشور منتشر شد. محتوای این اطلاعیه ها ادامه سیستم شوگون سالاری توکوگاوا بود، از جمله سیاست هایی مانند رعایت وفاداری به سلطنت و رئیس خانواده، و ممنوعیت تشکیل فرقه ها و «دین شیطانی مسیحیت». از سوی دیگر، از آنجایی که دولت میجی در حال دستور لغو سیستم تابلو اعلانات فئودالی بود، پنج اطلاعیه عمومی نماد دامنه اقتدار دولت جدید بود. برای مثال، از آنجا که این اطلاعیه ها در استان های متحد با اتحاد اواوئه تسو رپان نصب نشده بودند، همزمان با جنگ بوشین باطل شدند. علاوه بر این، این اطلاعیه ها در قلمرو سایر دایمیوها و هاتاموتو آنها که متحد شوگون بودند نیز نصب نشده بودند.
حمله به سفارت ژاپن در کویت در ۶ فوریهٔ ۱۹۷۴ به واقعه ای اشاره دارد که در آن شبه نظامیان فلسطینی سفارت ژاپن در شهر کویت را اشغال کرده و سفیر و ده نفر دیگر از جمله کارکنان سفارتخانه را گروگان گرفتند. هدف شبه نظامیان حمایت از اعضای ارتش سرخ ژاپن و شبه نظامیان فلسطینی بود که در ماجرای معروف به حادثهٔ «لاجو» در کشور سنگاپور گروگان هایی را در یک کشتی در اختیار داشتند. نتیجه این گروگانگیری در نهایت چنین بود که گروگان ها آزاد شدند و چریک ها اجازه یافتند به عدن پرواز کنند. هدف. هدف این حمله حمایت از چهار چریک محاصره شده در یک کشتی به نام «لاجو» بود که پس از تلاش ناموفق برای نابود کردن یک پالایشگاه متعلق به رویال داچ شل در سنگاپور آن را ربوده بودند. این مردان به مدت هفت روز در کشتی محاصره بودند تا این که در نتیجهٔ حمله به سفارت، سلاح های خود را زمین گذاشته و گروگان ها را آزاد کردند. سپس قرار شد به کویت و از آن جا به یمن منتقل شوند. عاملان. اگرچه هویت یا حتی شمار دقیق مردان مهاجم مشخص نیست با این حال گفته می شود که آن ها اعضای جبهه مردمی برای آزادی فلسطین، یک گروه مارکسیست-لنینیست سوسیالیست انقلابی سکولار چپ گرا بودند ک
ه در سال ۱۹۶۷ توسط جورج حبش بنیان گذاری شد. این گروه پیش تر با هواپیماربایی هایی نظیر هواپیماربایی پرواز ۸۴۰ تی دبلیوای در سال ۱۹۶۹ شناخته شده بود. آنان از متحدان ارتش سرخ ژاپن و بسیاری دیگر از گروه های تروریستی چپ گرای افراطی بودند و تا به امروز همچنان فعال اند. حمله. پیش از ظهر روز ۶ فوریه ۱۹۷۴، شمار نامعلومی از شبه نظامیان فلسطینی که خود را اعضای جبهه مردمی برای آزادی فلسطین معرفی کردند، سفارت ژاپن در شهر کویت را اشغال کردند. آن ها سفیر ژاپن در کویت و چند تن از کارکنان سفارت را گروگان گرفتند. هدف آن ها حمایت از اعضای ارتش سرخ ژاپن و سایر شبه نظامیان فلسطینی بود که در کشتی ای در سنگاپور در حادثه ای که با عنوان حادثهٔ «لاجو» شناخته می شود، گروگان هایی را در اختیار داشتند. همراه با گروه سومی به نام «فرزندان سرزمین های اشغالی عرب»، این گروه ها مسئولیت حادثهٔ «لاجو» را بر عهده گرفتند و از دولت ژاپن خواستند هواپیمایی به سنگاپور اعزام کند. این هواپیما قرار بود عاملان حادثهٔ «لاجو» را، که همچنان در کشتی گروگان هایی در اختیار داشتند، به کویت منتقل کند. دولت ژاپن روز بعد، پنج شنبه ۷ فوریه، با درخواست از دولت کویت بر
ای فرود یک هواپیمای ویژهٔ شرکت هواپیمایی ژاپن با مهاجمان حادثهٔ «لاجو»، پاسخ داد؛ اما دولت کویت این درخواست را نپذیرفت. این نخستین بار بود که چریک های فلسطینی در کویت دست به حمله زدند، چراکه خانواده سلطنتی این کشور به رهبری شیخ صباح السالم الصباح، از جنبش مقاومت فلسطین حمایت مالی می کرد. کویت پیش تر پایان مسیر بسیاری از هواپیماربایی های فلسطینی بوده و خود را کشوری امن می دانست. پایان. روز بعد، پنج شنبه ۷ فوریه، دولت ژاپن به خواسته های چریک ها تن داد و هواپیمایی را برای انتقال عاملان حادثهٔ «لاجو» فراهم کرد. چریک ها گروگان ها را بدون آسیب آزاد کردند و همراه با عاملان حادثهٔ «لاجو» به یمن منتقل شدند.
لیگ قهرمانان کونکاکاف ۲۰۱۹ (که به طور رسمی با نام لیگ قهرمانان کونکاکاف اسکوشیابانک ۲۰۱۹ شناخته می شود) یازدهمین دوره لیگ قهرمانان کونکاکاف با نام فعلی و به طور کلی پنجاه و چهارمین دوره از مسابقات برتر باشگاهی فوتبال بود که توسط کونکاکاف، نهاد حاکم منطقه ای آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و کارائیب برگزار شد. مونتری در فینال با نتیجه ۲–۱ در مجموع دو بازی، تیم اونال را شکست داد و چهارمین عنوان قهرمانی خود را کسب کرد. آنها به عنوان قهرمان لیگ قهرمانان کونکاکاف ۲۰۱۹، به جام باشگاه های جهان ۲۰۱۹ در قطر راه یافتند. گوادالاخارا مدافع عنوان قهرمانی بود، اما به این مسابقات راه نیافت و نتوانست از عنوان قهرمانی خود دفاع کند. نحوه صلاحیت. در مجموع ۱۶ تیم در لیگ قهرمانان کونکاکاف شرکت کردند: بنابراین، تیم های ۹ یا ۱۰ فدراسیون از ۴۱ فدراسیون عضو کونکاکاف می توانستند در لیگ قهرمانان کونکاکاف شرکت کنند. آمریکای شمالی. نه سهمیه برای اتحادیه فوتبال آمریکای شمالی (نافو) به سه انجمن عضو نافو به شرح زیر اختصاص داده شد: چهار سهمیه برای هر یک از کشورهای مکزیک و ایالات متحده، و یک سهمیه برای کانادا. برای مکزیک، قهرمان و نایب قهرمان مس
ابقات پلی آف فصل های آغازین و پایانی لیگ مکزیک به لیگ قهرمانان کونکاکاف راه یافتند. اگر تیمی فینالیست هر دو تورنمنت بود، سهمیه خالی با استفاده از فرمولی بر اساس سوابق فصل عادی اختصاص داده می شد که تضمین می کرد دو تیم از طریق هر تورنمنت صعود کنند. برای ایالات متحده، به دلیل تغییر ساختار لیگ قهرمانان کونکاکاف از سال ۲۰۱۸، دو تیم از فصل های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ به لیگ قهرمانان کونکاکاف ۲۰۱۹ راه یافتند: این بدان معناست که قهرمانان ساپورترز شیلد در سال های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸، و قهرمانان کنفرانس شرق یا کنفرانس غرب که قهرمان ساپورترز شیلد در سال های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ نبودند و در شرایط معمول به لیگ قهرمانان کونکاکاف راه پیدا می کردند، تضمینی برای حضور در لیگ قهرمانان کونکاکاف ۲۰۱۹ نداشتند. اگر تیمی وجود داشت که از طریق چندین سهمیه صعود کرده بود، یا اگر تیمی از کانادا قهرمان جام ام ال اس ۲۰۱۷ یا ۲۰۱۸ شده بود، سهمیه خالی به تیم مستقر در ایالات متحده که بهترین رکورد مجموع را در طول فصل های عادی ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ داشت، اختصاص داده می شد. برای کانادا، قهرمان مسابقات قهرمانی کانادا، مسابقات جام داخلی آن که جام مسافران را اهدا می کند، به لیگ قهرمانان
کونکاکاف راه یافت. اگر برخی تیم های کانادایی در ام ال اس رقابت می کردند، نمی توانستند از طریق فصل عادی ام ال اس یا پلی آف به این مسابقات راه یابند. آمریکای مرکزی. پنج سهمیه اتحادیه فوتبال آمریکای مرکزی (اونکاف) به پنج فدراسیون از هفت فدراسیون عضو اونکاف به شرح زیر اختصاص داده شد: یک سهمیه برای هر یک از کشورهای کاستاریکا، السالوادور، گواتمالا، هندوراس و پاناما. از آنجایی که تمام لیگ های آمریکای مرکزی یک فصل تقسیم شده با دو تورنمنت در یک فصل را اجرا می کردند، قهرمانانی که در مجموع رکورد بهتری داشتند (یا هر تیمی که قهرمان هر دو تورنمنت بود) در لیگ های کاستاریکا، السالوادور، گواتمالا، هندوراس و پاناما به لیگ قهرمانان کونکاکاف راه یافتند. ۱۳ تیم دیگر از آمریکای مرکزی که از طریق لیگ های داخلی خود واجد شرایط شده بودند، وارد لیگ کونکاکاف شدند. اگر تیم هایی از هر یک از انجمن های آمریکای مرکزی حذف می شدند، تیم هایی از سایر انجمن های آمریکای مرکزی جایگزین آنها می شدند و این انجمن ها بر اساس نتایج مسابقات قبلی لیگ قهرمانان کونکاکاف انتخاب می شدند. کارائیب. تنها سهمیه اتحادیه فوتبال کارائیب (سی اف یو) از طریق جام باشگاه ه
ای کارائیب، یک تورنمنت شبه قاره ای که برای باشگاه های هر ۳۱ انجمن عضو سی اف یو آزاد است، اختصاص داده شد. برای واجد شرایط شدن در جام باشگاه های کارائیب، تیم ها باید در فصل قبل به عنوان قهرمان یا نایب قهرمان لیگ انجمن مربوطه خود انتخاب می شدند. قهرمان جام باشگاه های کارائیب کونکاکاف به لیگ قهرمانان کونکاکاف راه یافت. سه تیم دیگر از کارائیب که از طریق جام باشگاه های کارائیب کونکاکاف یا مسابقات باشگاهی کارائیب کونکاکاف (از طریق پلی آف) به این مسابقات راه یافته بودند، وارد لیگ کونکاکاف شدند. لیگ کونکاکاف. علاوه بر ۱۵ تیم راه یافته مستقیم به لیگ قهرمانان کونکاکاف، ۱۶ تیم دیگر (۱۳ تیم از آمریکای مرکزی و ۳ تیم از کارائیب) وارد لیگ کونکاکاف شدند، تورنمنتی که از اوت تا اکتبر قبل از لیگ قهرمانان کونکاکاف برگزار می شد. قهرمان لیگ کونکاکاف به لیگ قهرمانان کونکاکاف راه یافت. تیم ها. ۱۶ تیم زیر (از هشت فدراسیون) به این مسابقات راه یافتند. "در جدول زیر، تعداد حضورها، آخرین حضور و بهترین نتیجه قبلی، فقط آن هایی که در دوره لیگ قهرمانان کونکاکاف از فصل" "۰۹–۲۰۰۸ شروع شده اند، در نظر گرفته می شوند (و آن هایی که در دوره جام قهرما
نان از سال ۱۹۶۲ تا ۲۰۰۸ بوده اند، در نظر گرفته نمی شوند)." نکات قرعه کشی. قرعه کشی لیگ قهرمانان کونکاکاف ۲۰۱۹ در تاریخ ۳ دسامبر ۲۰۱۸، ساعت ۱۹:۰۰ به وقت شرق آمریکا ( )، در یونیویژن استودیو در میامی، فلوریدا، ایالات متحده برگزار شد. قرعه کشی، هر مسابقه در مرحله یک هشتم نهایی (شماره ۱ تا ۸) بین یک تیم از گلدان ۱ و یک تیم از گلدان ۲ را که هر کدام شامل هشت تیم بودند، تعیین می کرد. «گلدان های جایگاه نمودار» (گلدان A و گلدان B) شامل جایگاه های نمودار شماره ۱ تا ۸ مربوط به هر مسابقه بودند. به تیم های گلدان ۱، یک جایگاه نمودار از گلدان A و به تیم های گلدان ۲، یک جایگاه نمودار از گلدان B اختصاص داده شد. تیم های یک انجمن نمی توانستند در مرحله یک هشتم نهایی در مقابل یکدیگر قرار بگیرند، به جز تیم های «وایلدکارد» که جایگزین تیمی از انجمن دیگر می شدند. سیدبندی تیم ها بر اساس شاخص جدید باشگاه های کونکاکاف انجام شد. هر تیم بر اساس معیارهای تعیین شده توسط انجمن های مربوطه (مثلاً قهرمان مسابقات، نایب قهرمان، قهرمان جام) به لیگ قهرمانان کونکاکاف راه یافت و در نتیجه برای هر تیم یک جایگاه (مثلاً MEX۱, MEX۲) تعیین شد. شاخص باشگاه ه
ای کونکاکاف، به جای رتبه بندی هر تیم، بر اساس عملکرد درون زمینی تیم هایی بود که جایگاه های واجد شرایط مربوطه را در پنج دوره قبلی لیگ قهرمانان کونکاکاف اشغال کرده بودند. برای تعیین کل امتیازات اعطا شده به یک جایگاه در هر دوره از لیگ قهرمانان کونکاکاف، کونکاکاف از فرمول زیر استفاده کرد: ۱۶ تیم به شرح زیر در گلدان ها توزیع شدند: فرمت. در لیگ قهرمانان کونکاکاف، ۱۶ تیم در یک تورنمنت تک حذفی بازی کردند. هر بازی به صورت رفت و برگشت برگزار می شد. برنامه مسابقات. برنامه مسابقات به شرح زیر بود. یک هشتم نهایی. در مرحله یک هشتم نهایی، مسابقات با قرعه کشی مشخص شد. تیم های گلدان ۱ در قرعه کشی، میزبان بازی برگشت بودند. خلاصه. بازی های رفت از ۱۹ تا ۲۱ فوریه و بازی های برگشت از ۲۶ تا ۲۸ فوریه ۲۰۱۹ برگزار شدند. مسابقات. ---- ---- ---- ---- یک چهارم نهایی. در مرحله یک چهارم نهایی، مسابقات به شرح زیر مشخص شدند: خلاصه. بازی های رفت از ۵ تا ۶ مارس و بازی های برگشت از ۱۲ تا ۱۴ مارس ۲۰۱۹ برگزار شدند. مسابقات. ---- ---- نیمه نهایی. در مرحله نیمه نهایی، مسابقات به شرح زیر مشخص شدند: &lt;onlyinclude&gt; &lt;/onlyinclude&gt; خلاصه. بازی
های رفت از ۳ تا ۴ آوریل و بازی های برگشت از ۱۰ تا ۱۱ آوریل ۲۰۱۹ برگزار شدند. مسابقات. ---- فینال. در فینال (برنده ن ن۱ در مقابل برنده ن ن۲)، فینالیستی که در مراحل قبلی عملکرد بهتری داشت، میزبان بازی برگشت بود.&lt;onlyinclude&gt; &lt;/onlyinclude&gt; خلاصه. بازی رفت در ۲۳ آوریل و بازی برگشت در ۱ مه ۲۰۱۹ برگزار شد.
یامائوکا تتسوهیده، ، متولد ۱۹۶۵ میلادی، روزنامه نگار، نویسنده و پژوهشگر ژاپنی در مؤسسه اخلاق است. تاریخچه. پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه چوئو، او در یک شرکت نفتی آمریکایی استخدام شد و سپس آنجا را ترک کرد و به استرالیا نقل مکان کرد، جایی که تحصیلات تکمیلی خود را در دانشگاه سیدنی و دانشگاه نیو ساوت ولز به پایان رساند. در آوریل ۲۰۱۴، او به همراه داوطلبان ژاپنی در استرالیا، عمدتاً در سیدنی، یک کمپین مخالفت با طرح گروه های ضد ژاپنی چینی و کره ای برای نصب مجسمه زنان آسایشگر در زمین های عمومی در شهر استراتفیلد استرالیا راه اندازی کرد و در اوت ۲۰۱۵ موفق شد این طرح را خنثی کند. پس از فارغ التحصیلی از تحصیلات تکمیلی، او در یک شرکت جهانی در این کشور مشغول به کار شد. در آوریل ۲۰۱۴، او از نقشه یک گروه ضد ژاپنی چینی-کره ای برای نصب مجسمه زنان آسایشگر در زمین های عمومی مقابل ایستگاهی در استراتفیلد، حومه سیدنی، مطلع شد و در پاسخ به پیام کمک از یک مادر ژاپنی محلی، عملیاتی را برای متوقف کردن این طرح آغاز کرد. در نتیجه تشکیل شبکه ای از ژاپنی ها و استرالیایی های محلی و انجام فعالیت های چندجانبه، آنها موفق شدند این پیشنهاد را در
اوت ۲۰۱۵ به طور کامل توسط شورای شهر رد کنند.
عبدالله بشاره (؛ زادهٔ ۶ نوامبر ۱۹۳۶) دیپلمات و سیاست مدار کویتی است که نخستین دبیرکل شورای همکاری خلیج فارس بود. اوایل زندگی و تحصیلات. بشاره در ۶ نوامبر ۱۹۳۶ زاده شد. او در سال ۱۹۵۹ از دانشگاه قاهره فارغ التحصیل شد. او در کالج بالیول در دانشگاه آکسفورد تحصیل کرد و دیپلماسی و روابط بین الملل خواند. سپس مدرک کارشناسی ارشد علوم سیاسی را از دانشگاه سنت جانز در ایالات متحده دریافت کرد. زندگی حرفه ای. بشاره از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۱ به عنوان معلم کار می کرد. سپس به وزارت امور خارجهٔ کویت پیوست و از ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۴ به عنوان دبیر دوم امور سیاسی در سفارت کویت در تونس خدمت کرد. از ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۱، مدیر دفتر وزیر امور خارجه در کویت بود. پس از آن به عنوان نمایندهٔ دائم کویت در سازمان ملل متحد منصوب شد و از ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۱ در این سمت فعالیت داشت. بشاره نخستین دبیرکل شورای همکاری خلیج فارس بود و از ۲۶ مه ۱۹۸۱ تا آوریل ۱۹۹۳ این سمت را بر عهده داشت. دستیاران او در شورای همکاری، سیف بن هاشل المسکری از عمان و عبدالله ابراهیم الکوایز از عربستان سعودی بودند. المسکری مسئول امور سیاسی و الکوایز مسئول امور اقتصادی بود. بشاره در اواخر سال ۱۹۹۲ ا
ز سمت خود کناره گیری کرد و استعفای او در نشست سران شورای همکاری که در دسامبر همان سال در ابوظبی برگزار شد، پذیرفته شد. پس از او، دیپلمات اماراتی فهیم بن سلطان القاسمی به عنوان دبیرکل شورای همکاری منصوب شد. در سال ۱۹۹۷، بشاره از خدمات دولتی بازنشسته شد. با این حال، در آغاز دههٔ ۲۰۰۰ به عنوان مشاور ارشد نخست وزیر کویت، شیخ صباح الاحمد خدمت کرد. او در همین دوره، نمایندهٔ کویت در کمیتهٔ مشورتی شورای همکاری و مشاور در ادارهٔ امور خلیج فارس در وزارت امور خارجه نیز بود. همچنین ریاست مرکز دیپلماسی برای مطالعات راهبردی را بر عهده داشت. او هماهنگ کنندهٔ انجمن دوستی کویت و بریتانیا نیز هست. افزون بر این، بشاره در سال ۲۰۰۶ عضو هیئت مدیره و مشاور شرکت «نورث آفریقا هولدینگ» شد، و نیز به عنوان مدیر مستقل در شرکت پروژه های کویت منصوب شد. زندگی شخصی. بشاره متأهل است و دو فرزند دارد. او نویسندهٔ چندین کتاب است. همچنین مقالاتی در روزنامه های مختلف منتشر می کند. جوایز. در ژوئن ۲۰۰۳، بشاره از سوی پادشاهی متحده به دریافت نشان افتخاری فرماندهٔ عالی رتبه، والاترین نشان امپراتوری بریتانیا مفتخر شد.
خلیج کویت () که با عنوان جون الکویت نیز شناخته می شود، خلیجی در کویت است. این خلیج، سرشاخهٔ خلیج فارس به شمار می آید و شهر کویت در نوک آن قرار دارد. تاریخچه. پس از برخاست پسایخچالی حوضهٔ خلیج فارس، رسوبات حاصل از سامانه رودخانه ای دجله–فرات دلتاهای گسترده ای را شکل داد که بیشتر سرزمین های امروزی کویت را پدیدآوردند و خطوط ساحلی کنونی را به وجود آوردند. در گذشته، شمال کویت بخشی از بین النهرین باستان به شمار می رفت. یکی از نخستین شواهد سکونت انسان در جنوب کویت به حدود ۸۰۰۰ سال پیش از میلاد بازمی گردد، زمانی که ابزارهای میان سنگی در میدان بورگان کشف شدند. ساکنان دوران نوسنگی در کویت از نخستین بازرگانان دریایی جهان بودند. در دوران دوره عبید (۶۵۰۰ پیش از میلاد)، کویت به عنوان مرکز تعامل میان مردم بین النهرین و نوسنگی شبه جزیره عربستان شرقی عمل می کرد، از جمله در بحره ۱ و محوطه اچ۳ در صبیه. یکی از نخستین قایق های نی ای جهان که به دوره عبید بازمی گردد، در محوطه اچ۳ کشف شده است. در بازهٔ زمانی میان ۴۰۰۰ تا ۲۰۰۰ پیش از میلاد، خلیج کویت محل استقرار تمدن دیلمون بود. سلطهٔ دیلمون بر خلیج کویت، سرزمین اصلی آکاز، ام النمل و
فیلکه را در بر می گرفت. در اوج شکوفایی خود، یعنی در حدود ۲۰۰۰ پیش از میلاد، امپراتوری دیلمون کنترل مسیرهای تجاری میان بین النهرین و هند و همچنین تمدن دره سند را در دست داشت. قدرت اقتصادی دیلمون پس از سال ۱۸۰۰ پیش از میلاد رو به افول گذاشت و در این دوران، دزدی دریایی در منطقه رواج یافت. پس از سال ۶۰۰ پیش از میلاد، بابلی ها دیلمون را به امپراتوری خود افزودند. در دوران اسکندر مقدونی، دهانهٔ رود فرات در شمال کویت امروزی قرار داشت. رود فرات از طریق «خور صبیه» که در آن زمان یک کانال آبی بود، مستقیماً به خلیج فارس می ریخت. جزیرهٔ فیلکه در فاصلهٔ ۱۵ کیلومتری از دهانهٔ رود فرات واقع شده بود. تا قرن نخست پیش از میلاد، کانال خور صبیه به طور کامل خشک شد. در دوران هخامنشیان (حدود ۵۵۰ تا ۳۳۰ پیش از میلاد)، خلیج کویت دوباره مسکونی شد. کتیبه هایی به زبان آرامی در منطقه وجود دارد که نشان دهندهٔ حضور هخامنشیان است. در سال ۱۲۷ پیش از میلاد، کویت بخشی از شاهنشاهی اشکانی بود و پادشاهی میشان در اطراف تردون در کویت امروزی پایه گذاری شد. کاراکنه در منطقه ای واقع در جنوب میان رودان متمرکز بود. سکه های کاراکنه در مناطق عکاز، ام النمل
و فیلکه کشف شده اند. در دوران اشکانیان، ایستگاه تجاری پررونقی از کاراکنه در کویت وجود داشت. کهن ترین اشارهٔ ثبت شده به نام کویت به سال ۱۵۰ میلادی بازمی گردد؛ زمانی که جغرافی دان یونانی بطلمیوس در اثر خود با عنوان "جغرافیا" از آن یاد کرده است. بطلمیوس از خلیج کویت با نام "Hieros Kolpos" (یا "Sacer Sinus" در نسخه های لاتین) یاد کرده است. بخش عمده ای از خلیج کویت در دوران معاصر هنوز به صورت باستان شناسی کاوش نشده است. به باور بسیاری از باستان شناسان و زمین شناسان برجسته، احتمالاً کویت محل اصلی رود پیشون بوده است؛ رودی که باغ عدن را سیراب می کرد. جوریس زارینز با بهره گیری از اطلاعات منابع گوناگون، از جمله تصاویر ماهواره ای "لانداست" ("LANDSAT)"، پیشنهاد کرد که باغ عدن در محل تلاقی رودهای دجله و فرات با دریا در خلیج فارس (کویت امروزی) قرار داشته است. نظریهٔ او دربارهٔ رود پیشون مورد تأیید "جیمز آ. ساور" از مرکز پژوهش های مشرق زمین در آمریکا نیز قرار گرفت. ساور با بهره گیری از شواهد زمین شناسی و تاریخی، رود پیشون را همان رود کویت که اکنون خشک شده است دانست. فاروق الباز نیز با کمک عکس های ماهواره ای، مسیر خشک شدهٔ
این رود را تا منطقهٔ وادی الباطن ردیابی کرد.