Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
. غذاهای سنتی عبارتند از: قارچ. بومی دامنه های هیمالیا، قارچ های "گچی" یا "کاناگچی" (گونه ای از جنس "Morchella"، که در جاهای دیگر به عنوان "مورچلا" شناخته می شود) نه تنها در کشمیر بلکه در سطح بین المللی، به ویژه در آشپزی اروپایی، بسیار مورد توجه هستند. با وجود چند موفقیت محدود و تجربی، تلاش ها برای کشت "(کانا) گچی" یا "مورچلا" به صورت گسترده ناموفق بوده و مصرف آن به برداشت قارچ های وحشی وابسته است. به همین دلیل، این قارچ ها در بین گران ترین قارچ ها قرار دارند و قیمت یک کیلو از این قارچ ها در هند به ۳۰٬۰۰۰ INR (در سال ۲۰۲۳؛ تقریباً ۳۳۰ یورو/کیلو یا ۳۵۰ دلار آمریکا/کیلو) می رسد. غذاهای سنتی یا معروف شامل: شامان. پنیر به زبان کشمیری "تچمان" نامیده می شود. ادویه جات به طیف شیرین و شور تعلق دارند که شامل مقدار زیادی دارچین، جوز هندی و میخک به همراه ادویه های زمینی مانند دانه های زیره و گشنیز می باشد. کمبود زنجبیل تازه در جغرافیای کوهستانی نیز به این معنی است که زنجبیل آسیاب شده یک ادویه اصلی است. دستورهای تهیه پنیر عبارتند از: چاتنی و رایتا. چاتنی ها به عنوان زیرمجموعه ای از "وزوان" کشمیری شناخته می شوند و به غذاه
ا رنگ و طعم واقعی می بخشند. این چاتنی ها معمولاً به صورت رایگان سرو می شوند، زمانی که کشمیری ها به رستوران می روند یا غذا می گیرند. انواع مختلف چاتنی های تند شامل: ماهی. ماهی گیری سایه ای که به زبان محلی "تچایی گاد" نامیده می شود، در دریاچه آنچار در نزدیکی سورا در شهر سرینگر رواج دارد. ماهی گیران صبح زود قایق های خود را راندن و قسمت های یخ زده دریاچه را شکسته و با نیزه ماهی می گیرند. آن ها با پنهان شدن زیر یک پتو یا چتر موقتی از کاه سایه ای بر روی قایق خود ایجاد می کنند تا ماهی ها را جذب کنند و سپس با نیزه به ماهی های نزدیک حمله می کنند. در گذشته، سواحل دریاچه با درختان بید پوشیده شده بود که در سایه آن ها ماهی ها در تابستان پناه می گرفتند و این کار را برای ماهی گیران محلی آسان تر می کرد. غذاهای ماهی رایج شامل:
وَردَه نیکولا التُّرک (۱۷۹۷ – ۱۸۷۳) شاعر لبنانی عثمانی بود. از مردم دیر القمر پایتخت امارت جبل لبنان بود. نزد پدرش که ادیبی سرشناس بود، کتاب خواند و آموزش یافت. موشحات به نظم درآورد و در مدح برجسته شد و امیر بشیر الشهابی دوم، بیگ تونس و دیگران را ستود. همچنین در رثای دو پسرش سرود. او تیزهوش و درست زبان وصف شده که خط خوبی داشت. فقط تعداد کمی از آثارش مانده است، در نوشتن مُوَشِّحات و زَجَل که از مهم ترین موضوعات سنتی شعر عربی به شمار می رود، مهارت داشت. ورده الترک یکی از مهم ترین زنان شاعری بود که در جامعهٔ ادبی زنان در سدهٔ نوزدهم ظهور کرد و به ارتقای جایگاه و پیشرفت آنان کمک کرد. زندگی و پیشه. ورده بنت نقولا بن یوسف بن ناصیف الترک الاسطنبولی در دیر القمر، شوف، سنجق جبل لبنان، ایالت صیدا، امارت جبل لبنان/امپراتوری عثمانی در سال ۱۷۹۷ زاده شد. او دختر نویسنده و شاعر برجستهٔ لبنانی، نیکولا/نقولا الترک بود که به عنوان نویسندهٔ شخصی برای امیر بشیر شهاب دوم کار می کرد، همچنین مؤرخی مورد اعتماد که مجموعه وقایعی را که در قرن هجدهم در لبنان شاهد بود، مستند می کرد.خانوادهٔ او یونانی الاصل و اهل استانبول بودند، به همین د
لیل به لقب استانبولی شهرت یافتند که بعداً به «ترک» تغییر یافت. گفته می شود که پدرش اصالتاً سلطنتی دارد، یا اینکه او از نوادگان یک خانواده ارتدوکس رومی است که در اواخر قرن هجدهم عرب شده و به مذهب کاتولیک گرویدند. نظریهٔ دیگری نیز توسط فیلیپ الطرزی نویسنده و مؤرخ که در تاریخ اندیشه و فرهنگ عرب به طور عام و لبنان به طور خاص تخصص دارد، اتخاذ کرده است که در آن می گوید خانوادهٔ ترک سلطنتی نیستند، بلکه یک خانوادهی کاتولیک ارمنی بودند. ورده نزد پدرش که ادیب بود، پرورش یافت و از او علم و دانش آموخت و در شعرسرایی سرآمد شد. پس از نابینایی پدرش در آخرین روزهای زندگی اش، شعر او را می نوشت و گرد می آورد. ورده در شعر مدح تخصص یافت و بسیاری از شخصیت های مهم زمان خود مانند: شاهزاده بشیر الشهابی دوم، بیگ تونس، بطرس کرامه و دیگران را ستود. او به خاطر توانایی برترش در سازماندهی مُوَشِّحات و زَجَل مشهور بود.او یکی از شاعران زن مهم زمان خود در شام شد، در زمانی که زنان زندگی اجتماعی بارزی نداشتند. او به زبان عربی تسلط داشت و با خط خوبش متمایز بود. بیشتر شعرش از بین رفته و فقط اشعار ساده ای از او باقی مانده است. او در موضوعات عشق، ر
ثا و مدح اشعاری نوشت. اندک آثار باقی مانده او و نوشته های او به کوشش مؤرخ لبنانی جرجس بن صفا، اهل دیر القمر حفظ شد. شاعر ورده الیازجی دیوان خود را با عنوان «باغ گل سرخ» به ورده الترک تقدیم کرد. ورده الترک از مهم ترین زنان شاعر در جامعهٔ ادبی زنان در سدهٔ نوزدهم ظهور شد که به ارتقای جایگاه و پیشرفت زنان کمک کرد. نه تنها شعر می سرود که به احیای زبان و ادبیات کلاسیک عربی کمک می کند، بلکه به توانمندسازی زنان در منطقهٔ خود از طریق شعر و نوشته های تأثیرگذار خود کمک کرد. او در کنار دیگر شاعران زمان خود توانست الهام بخش نسل جدید شاعران و نویسندگان زن باشد که در مسائل زنان تخصص داشتند و به دنبال کسب آزادی و مقام خود بودند. در طول قرن نوزدهم، جهان عرب شاهد بیداری به نام النهضة بود که در لبنان، مصر و سوریه رخ داد. این جنبش زنان را قادر ساخت تا آزادی خود را تا حد زیادی به دست آورند، بنابراین زنان در ادبیات و سیاست ظهور کردند. ورده الترک شاعر از جمله زنانی بود که در این دوره ظاهر شد و با شعر خود به توانمندی زنان کمک کرد. ورده الترک شاعر به تحصیل ادبیات و نوشتن ادامه داد تا اینکه پدرش در سال ۱۸۲۸ درگذشت. از مرگ او سخت اندو
هگین شد، از نوشتن شعر دست کشید و در حالت ماتم و انزوای شدید قرار گرفت تا اینکه در سال ۱۸۷۳ درگذشت.
در برنامه نویسی کامپیوتر ، مشخصات زبان برنامه نویسی (یا استاندارد یا تعریف ) یک مصنوع مستندسازی است که یک زبان برنامه نویسی را تعریف می کند تا کاربران و مجریان بتوانند در مورد معنای برنامه های آن زبان توافق کنند. مشخصات معمولاً جزئی و رسمی هستند و عمدتاً توسط مجریان استفاده می شوند و کاربران در صورت ابهام به آنها مراجعه می کنند. برای مثال، به دلیل پیچیدگی، مشخصات C++ اغلب توسط کاربران ذکر شده است. اسناد مرتبط شامل یک مرجع زبان برنامه نویسی است که به صراحت برای کاربران در نظر گرفته شده است، و یک منطق زبان برنامه نویسی، که توضیح می دهد که چرا مشخصات همانطور که هست نوشته شده است. اینها معمولاً غیر رسمی تر از مشخصات هستند. استانداردسازی. همه زبان های برنامه نویسی اصلی دارای مشخصات نیستند و زبان ها می توانند برای چندین دهه بدون مشخصه وجود داشته باشند و محبوب باشند. یک زبان ممکن است یک یا چند پیاده سازی داشته باشد که رفتار آنها به عنوان یک استاندارد "عملی" عمل می کند، بدون اینکه این رفتار در یک مشخصات مستند شده باشد. Perl (از طریق Perl 5 ) نمونه قابل توجهی از زبان بدون مشخصات است، در حالی که PHP تنها در سال 2014 و
پس از 20 سال استفاده مشخص شد. یک زبان ممکن است پیاده سازی شود و سپس مشخص شود، یا مشخص شود و سپس اجرا شود، یا اینها ممکن است با هم توسعه یابند، که امروزه معمول است. این به این دلیل است که پیاده سازی ها و مشخصات بررسی هایی را روی یکدیگر ارائه می کنند: نوشتن یک مشخصات مستلزم بیان دقیق رفتار یک پیاده سازی است و پیاده سازی بررسی می کند که یک مشخصه ممکن، عملی و سازگار است. از ALGOL 68 (1968) تا حد زیادی از نوشتن مشخصات قبل از پیاده سازی به دلیل مشکلات غیرمنتظره در پیاده سازی زمانی که پیاده سازی به تعویق افتاده است اجتناب شده است. با این حال، زبان ها هنوز هم گاهی اوقات پیاده سازی می شوند و بدون مشخصات رسمی محبوبیت پیدا می کنند: یک پیاده سازی برای استفاده ضروری است، در حالی که یک ویژگی مطلوب است اما ضروری نیست (به طور غیررسمی، "گفتگوهای کد"). فرم ها. مشخصات زبان برنامه نویسی می تواند اشکال مختلفی داشته باشد، از جمله: نحو. نحو یک زبان برنامه نویسی بیانگر تعریف کلمات قابل قبول است، به عنوان مثال، پارامترهای رسمی و قوانینی که بر اساس آن تصمیم می گیریم آیا یک کد داده شده در رابطه با زبان معتبر است یا خیر. با توجه به این
نکته، نحو زبان معمولاً از ترکیبی از سه مؤلفه ساخت زیر تشکیل شده است: مشخصات نحو به طور کلی توصیف زبان طبیعی را به منظور ارائه درک متوسط فرض می کند. با این حال، نمایش رسمی مؤلفه های ذکر شده در بالا معمولاً بخشی از بخش است زیرا به نفع اجرا و تأیید زبان و مفاهیم آن است. معناشناسی. فرموله کردن یک معناشناسی دقیق از یک زبان برنامه نویسی بزرگ، پیچیده و کاربردی حتی برای متخصصان باتجربه یک کار دلهره آور است و درک مشخصات به دست آمده برای هر کسی جز متخصصان می تواند دشوار باشد. در زیر برخی از روش هایی که در آنها می توان معناشناسی زبان برنامه نویسی را توصیف کرد آمده است. همه زبان ها حداقل از یکی از این روش های توصیفی استفاده می کنند و برخی از زبان ها بیش از یکی را ترکیب می کنند. زبان طبیعی. بیشتر زبان های پرکاربرد با استفاده از توصیف های زبان طبیعی از معناشناسی آنها مشخص می شوند. این توصیف معمولاً به شکل یک "کتابچه راهنمای مرجع" برای زبان است. این راهنماها می توانند تا صدها صفحه اجرا شوند. به عنوان مثال، نسخه چاپی "مشخصات زبان جاوا، ویرایش سوم." 596 صفحه می باشد. عدم دقت زبان طبیعی به عنوان وسیله ای برای توصیف معنایی زبان
برنامه نویسی می تواند منجر به مشکلاتی در تفسیر مشخصات شود. به عنوان مثال، معنای رشته های جاوا به زبان انگلیسی مشخص شد و بعداً مشخص شد که این مشخصات، راهنمایی کافی برای پیاده کننده ها ارائه نمی کند. معناشناسی رسمی. معناشناسی رسمی بر پایه ریاضیات است. در نتیجه، می توانند دقیق تر و کمتر از معناشناسی ارائه شده در زبان طبیعی باشند. با این حال، توضیحات تکمیلی زبان طبیعی از معناشناسی اغلب برای کمک به درک تعاریف رسمی گنجانده شده است. به عنوان مثال، استاندارد ISO برای Modula-2 شامل تعریف زبان رسمی و طبیعی در صفحات مخالف است. زبان های برنامه نویسی که معنایی آنها به طور رسمی توضیح داده می شود می توانند از مزایای بسیاری برخوردار شوند. به عنوان مثال: پشتیبانی خودکار ابزار می تواند به درک برخی از این مزایا کمک کند. برای مثال، یک اثبات کننده یا بررسی کننده قضیه خودکار می تواند اعتماد برنامه نویس (یا طراح زبان) را نسبت به صحت اثبات های مربوط به برنامه ها (یا خود زبان) افزایش دهد. قدرت و مقیاس پذیری این ابزارها بسیار متفاوت است: تأیید رسمی کامل از نظر محاسباتی فشرده است، به ندرت فراتر از برنامه های حاوی چند صد خط است. و ممکن
است به کمک دستی قابل توجهی از یک برنامه نویس نیاز داشته باشد. ابزارهای سبک تر مانند بررسی کننده های مدل به منابع کمتری نیاز دارند و در برنامه های حاوی ده ها هزار خط استفاده شده اند. بسیاری از کامپایلرها چک های نوع استاتیک را برای هر برنامه ای که کامپایل می کنند اعمال می کنند. پیاده سازی مرجع. پیاده سازی مرجع یک پیاده سازی واحد از یک زبان برنامه نویسی است که به عنوان معتبر تعیین شده است. رفتار این پیاده سازی برای تعریف رفتار مناسب یک برنامه نوشته شده در زبان برگزار می شود. این رویکرد دارای چندین ویژگی جذاب است. اولاً، دقیق است و نیازی به تفسیر انسانی ندارد: اختلافات مربوط به معنای یک برنامه را می توان به سادگی با اجرای برنامه در اجرای مرجع حل و فصل کرد (به شرطی که اجرا برای آن برنامه رفتار قطعی داشته باشد). از سوی دیگر، تعریف معناشناسی زبان از طریق پیاده سازی مرجع نیز دارای چندین اشکال بالقوه است. مهمترین آنها این است که محدودیت های پیاده سازی مرجع را با ویژگی های زبان ترکیب می کند. به عنوان مثال، اگر پیاده سازی مرجع دارای یک اشکال باشد، آن باگ باید به عنوان یک رفتار معتبر در نظر گرفته شود. اشکال دیگر این است
که برنامه هایی که به این زبان نوشته می شوند ممکن است به ویژگی های عجیب و غریب در پیاده سازی مرجع متکی باشند که مانع از قابلیت حمل در پیاده سازی های مختلف می شود. با این وجود، چندین زبان با موفقیت از رویکرد پیاده سازی مرجع استفاده کرده اند. به عنوان مثال، مفسر Perl برای تعریف رفتار معتبر برنامه های Perl در نظر گرفته می شود. در مورد Perl، مدل منبع باز توزیع نرم افزار به این واقعیت کمک کرده است که هیچ کس تا به حال پیاده سازی دیگری از زبان را تولید نکرده است، بنابراین مسائل مربوط به استفاده از پیاده سازی مرجع برای تعریف معنایی زبان بحث انگیز است. مجموعه تست. تعریف معنایی یک زبان برنامه نویسی در قالب یک مجموعه آزمایشی شامل نوشتن تعدادی برنامه نمونه در زبان، و سپس توصیف نحوه رفتار آن برنامه ها - شاید با نوشتن خروجی های صحیح آنها است. برنامه ها، به علاوه خروجی های آنها، "مجموعه تست" زبان نامیده می شود. سپس هر پیاده سازی صحیح زبان باید دقیقاً خروجی های صحیح را در برنامه های مجموعه آزمایشی تولید کند. مزیت اصلی این رویکرد برای توصیف معنایی این است که به راحتی می توان تشخیص داد که آیا پیاده سازی زبان یک مجموعه آزمایشی
را می گذراند یا خیر. کاربر می تواند به سادگی تمامی برنامه های مجموعه آزمایشی را اجرا کند و خروجی ها را با خروجی های مورد نظر مقایسه کند. با این حال، هنگامی که به تنهایی مورد استفاده قرار می گیرد، رویکرد مجموعه آزمایشی دارای اشکالات عمده ای نیز می باشد. به عنوان مثال، کاربران می خواهند برنامه های خود را اجرا کنند که بخشی از مجموعه آزمایشی نیستند. در واقع، پیاده سازی زبانی که "فقط" می تواند برنامه های مجموعه آزمایشی خود را اجرا کند، تا حد زیادی بی فایده خواهد بود. اما یک مجموعه آزمایشی به خودی خود توضیح نمی دهد که پیاده سازی زبان در هر برنامه ای که در مجموعه آزمایشی نیست چگونه باید عمل کند. تعیین آن رفتار مستلزم برون یابی از سوی اجراکننده است و اجراکننده های مختلف ممکن است مخالف باشند. علاوه بر این، مجموعه آزمایشی نمی تواند به راحتی رفتاری را که در نظر گرفته شده یا مجاز است غیرقطعی باشد، آزمایش کند. بنابراین، در عمل متداول، مجموعه های آزمایشی تنها در ترکیب با یکی از تکنیک های مشخصه زبان دیگر، مانند توصیف زبان طبیعی یا پیاده سازی مرجع استفاده می شوند. لینک های خارجی. مشخصات زبان. چند نمونه از مشخصات زبان رسمی یا
پیش نویس:
سیدی هیث کابانیس (۸ اکتبر ۱۸۶۵ – ۱۱ ژوئیه ۱۹۲۱) از پیشگامان پرستاری در ویرجینیا بود و نخستین مدرسه آموزش پرستاری را که از طرح «نایتینگل» پیروی می کرد، بنیان نهاد. این مدرسه آموزش پرستاری تا امروز پابرجاست و اکنون مدرسه پرستاری دانشگاه مشترک المنافع ویرجینیا نام دارد. افزون بر این، کابانیس بنیان گذار و نخستین رئیس «انجمن پرستاران ایالت ویرجینیا» (که اکنون «انجمن پرستاران ویرجینیا» نام دارد) بود. در نهایت، او رئیس و یکی از اعضای بنیان گذار هیئت ایالتی آزمون گیرندگان پرستار ویرجینیا و بنیان گذار «خانه پرستاران» بود که پیش درآمدی بر «انجمن بازدیدکنندگان آموزشی پرستاران» به شمار می رود. سیدی هیث کابانیس در ۱ ژوئیه ۲۰۰۲، در همایش انجمن پرستاران آمریکا در فیلادلفیا، پنسیلوانیا به تالار مشاهیر این انجمن راه یافت. اوایل زندگی و تحصیلات. سیدی هیث کابانیس در پترزبرگ، ویرجینیا در ۸ اکتبر ۱۸۶۵، از پدر و مادری به نام چارلز و ویرجینیا کابانیس زاده شد. او در سال ۱۸۷۴ از مدرسه سنت تیموتی (یک دبیرستان دخترانه در کاتنزویل، مریلند) فارغ التحصیل شد. پس از پایان دبیرستان، مدتی به عنوان آموزگار خانگی و معلم کار کرد و سپس وارد دانشگ
اه شد. کابانیس در مدرسه پرستاری دانشگاه جانز هاپکینز در بالتیمور، مریلند تحصیل کرد. حرفه. در تمام طول دوران حرفه ای خود، سیدی هیث کابانیس به طور عمیق به موضوع بهداشت عمومی پایبند بود و پایه های پرستاری حرفه ای را در ویرجینیا بنا نهاد. در سال ۱۸۹۳، کابانیس کار خود را به عنوان ناظر شب در بیمارستان جانز هاپکینز آغاز کرد. دو سال بعد، او ناظر اتاق عمل در بیمارستان «اولد دومینیون» در ریچموند، ویرجینیا شد؛ این بیمارستان به کالج پزشکی ویرجینیا (MCV) وابسته بود. در همان جا، اعضای هیئت علمی از او خواستند تا مدرسه ای برای آموزش پرستاران راه اندازی کند. کابانیس این پیشنهاد را پذیرفت و از سال ۱۸۹۵ تا آوریل ۱۹۰۱، مدرسه را بر پایه روش آموزشی «نایتینگل» اداره کرد. روش نایتینگل بر پایه آموزش در یک بیمارستان عمومی و از طریق شاگردی است. این مدرسه تا به امروز پابرجاست و اکنون «مدرسه پرستاری دانشگاه مشترک المنافع ویرجینیا» نام دارد. در سال ۱۹۰۰، او به همراه چند تن از دانشجویان مدرسه پرستاری اولد دومینیون، «خانه پرستاران ریچموند» را در پاسخ به نیاز بیماران پایه گذاری کرد. این سازمان، خدمات پرستاری خانگی را به بیماران ارائه می داد.
این اقدام، نخستین خدمات پرستاری بازدیدی روستایی را در شهرستان «هانوفر» در ویرجینیا بنیان نهاد. کابانیس همچنین در سال ۱۹۰۱ «انجمن پرستاران ویرجینیا» را پایه گذاری کرد. این سازمان متشکل از فارغ التحصیلان مدارس آموزش پرستاری موجود در ایالت بود. او به عنوان رئیس این انجمن، در تدوین پیش نویس قانونی که سرانجام حرفه پرستاری را در این ایالت قانونمند ساخت، نقش داشت. تعهد پایدار او به بهداشت عمومی، موجب شد تا کابانیس یک خانه پرستاران در سنت آگوستین، فلوریدا نیز راه اندازی کند. میراث. در سال ۱۹۲۱، پس از درگذشت سیدی هیث کابانیس، «انجمن پرستاران فارغ التحصیل ویرجینیا» کمپینی برای جمع آوری ۵۰٬۰۰۰ دلار به منظور بزرگداشت او آغاز کرد. در سال ۱۹۲۸، «مدرسه یادبود کابانیس برای آموزش پرستاری» در دانشگاه ویرجینیا افتتاح شد. هدف اصلی این مدرسه، آموزش پرستاران باصلاحیت به عنوان سرپرست، مدیر و معلم بود. از سال ۱۹۲۸ تا ۱۹۶۷، یکی از ساختمان های پردیس پزشکی دانشگاه مشترک المنافع ویرجینیا به نام «سالن کابانیس» نام گذاری شده بود. «سالن کابانیس» نخست به عنوان ساختمان آموزش پرستاری و سپس به عنوان خوابگاه دانشجویان پرستاری مورد استفاده قرار
گرفت. در ژوئیه ۲۰۱۰، «چالش رهبری کابانیس» توسط «بخش پرستاری انجمن فارغ التحصیلان کالج پزشکی ویرجینیا» و «مدرسه پرستاری دانشگاه مشترک المنافع ویرجینیا» برای بزرگداشت بنیان گذار این مدرسه، سیدی هیث کابانیس، راه اندازی شد. هدف اصلی این چالش، جمع آوری ۴ میلیون دلار برای بورسیه ها، کرسی های استادی و ایجاد سمت ریاست برای رئیس مدرسه پرستاری بود.
عملیات پاندا (به چینی: 熊猫計劃) یک فیلم کمدی اکشن چینی محصول سال ۲۰۲۴ با بازی جکی چان است. جکی چان در نقش یک نسخه کاریکاتوری شده از خود را به عنوان یک ستاره بین المللی فیلم های اکشن بازی می کند که در عملیات نجات برای نجات پاندای معروف باغ وحش به نام هو هو از دست مزدوران تلاش می کند. این فیلم در ۱ اکتبر ۲۰۲۴ در چین منتشر شد، و قسمت دوم در حال توسعه است. داستان. جکی چان، ستارهٔ بین المللی فیلم های اکشن، به مراسم فرزندخواندگی یک بچه پاندا کمیاب دعوت می شه، اما وقتی یک باند جنایی بین المللی سعی می کنه این بچه پاندا رو بدزده، جکی باید با استفاده از مهارت های رزمی و بدل کاری اش بچه پاندا رو نجات بده. ساخت. این تولید به طور رسمی در ۱۰ اوت ۲۰۲۳ با حضور بازیگران جکی چان و یانبو هان اعلام شد. فیلمبرداری در اکتبر ۲۰۲۳ به پایان رسید. چان هنگام فیلمبرداری یک صحنه در یک هدلاک، که به عنوان یک کلیپ «پشت صحنه» منتشر شد، هوشیاری خود را از دست داد. انتشار. تاریخ اکران رسمی ۱ اکتبر ۲۰۲۴ برای چین در ۳۰ اوت ۲۰۲۴ اعلام شد. این فیلم در ۱۸ اکتبر ۲۰۲۴ در ۲۵ شهر آمریکای شمالی اکران محدودی داشت. گیشه. این فیلم در اکران اولیه خود در چین بیش
از ۲۶۱ میلیون یوان (تقریباً ۳۶٫۸ میلیون دلار) فروش داشت.
دانسک داندریج (۱۹ نوامبر ۱۸۵۴ – ۳ ژوئن ۱۹۱۴) شاعر، تاریخ نگار و نویسنده باغبانی آمریکاییِ زادهٔ دانمارک بود. در کنار معاصران خود، ویتمن تی. بارب و توماس دان انگلیش، داندریج یکی از شاعران برجستهٔ اواخر قرن نوزدهم در ویرجینیای غربی به شمار می رفت. داندریج با ازدواج، نه تنها همدلی، تشویق و انتقادی را که نیاز داشت به دست آورد، بلکه واج آرایی ای در نام نیز حاصل شد. او از کودکیِ هشت ساله اش شعر می سرود، اما این کودک حساس و مالیخولیایی تا بزرگسالی هیچ گاه سراغ شعرهای بلندپروازانه نرفته بود. حتی پس از آن نیز تا چند سال پس از ازدواجش به سرودن چنین اشعاری نپرداخت. آثار او شامل "شادی و دیگر اشعار"، "شفق در جنگل"، "دلداده در جنگل"، "رز برِیک" و نوشته های پراکنده ای در نشریات بود. سال های آغازین و تحصیلات. کارولین «دانسک» بدینگر در ۱۹ نوامبر ۱۸۵۴ در کپنهاگ، دانمارک زاده شد. پدرش، محترم هنری بدینگر، نخستین سفیر ایالات متحده در دانمارک بود که از سوی رئیس جمهور بیوکنن منصوب شده بود. او برای نشریه "پیام آور ادبی جنوب (The Southern Literary Messenger)" شعر می سرود. مادرش، کارولین لارنس بدینگر (اهل رود آیلند)، نوهٔ الیزا ساوتگی
ت بون (۱۷۹۷–۱۸۰۲) بود؛ کسی که نامه هایش با عنوان «نامه های یک دختر جوان از هشتاد سال پیش» تصویری از جامعهٔ نیوانگلند در اوایل سدهٔ ۱۹ ترسیم می کرد. در سال ۱۸۵۷ او را به ایالات متحده آوردند و خانواده اش در فلاشینگ، نیویورک ساکن شد. مرگ آقای بدینگر اندکی پیش از آغاز جنگ داخلی آمریکا رخ داد و بیوه اش به همراه سه فرزندش ــ که دانسک کوچک ترین آن ها بود ــ به خانهٔ پدری در شپردزتاون، ویرجینیا بازگشت. در شپردزتاون، مادرش ملکی به نام «پاپلار گرو» را خرید و آن را به «رز برِیک» تغییر نام داد. در همین مکان، خانواده به پرستاری از سربازان زخمی در نبرد آنتیتام پرداخت. مادرش چندان پس از مرگ شوهرش زنده نماند و فرزندان یتیم به سرپرستی پدربزرگشان، محترم جی. دبلیو. لارنس، در فلاشینگ، لانگ آیلند سپرده شدند. داندریج از سلامت جسمی ضعیف و مزاجی عصبی برخوردار بود. او از سال های ابتدایی زندگی آواز می خواند و سپس به مطالعهٔ فنون سرایش شعر پرداخت. از کودکی شعرهایی موزون می نوشت، اما تا زمانی که آثارش را خام می دانست، از انتشار آن ها خودداری می کرد. دوران حرفه ای. دانسک در ۳ مه ۱۸۷۷ با آدام استیون داندریج، جونیور ازدواج کرد و آن دو به ش
پردزتاون بازگشتند. همسرش صاحب فروشگاهی برای ابزار و ماشین آلات کشاورزی بود و مانند دانسک، از خانواده ای سرشناس در ویرجینیا به شمار می رفت. خانوادهٔ داندریج صاحب سه فرزند شدند. همسرش ثروتمند نبود و آن ها زندگی ساده ای در مزرعه ای روستایی داشتند. از همین رو، داندریج به کتاب ها و فرصت های فرهنگی ادبی دسترسی نداشت. گاهی حتی فرهنگ نامه ای در دسترسش نبود و بیماری نیز او را درگیر خود کرده بود. او در سال ۱۸۸۳ دوباره به سرودن شعر پرداخت و نخستین شعرش با عنوان «داوودی» در سال ۱۸۸۵ در نشریه کتاب خانم گودِی ("Godey's Lady's Book)" منتشر شد. تقریباً در همین دوران، نام خانهٔ خانوادگی همسرش را در شپردزتاون به «رز برِیک» تغییر داد. در تابستان بعد، شعر «دلداده در جنگل» را برای مجلهٔ ماهانهٔ لیپینکات و «شفق در جنگل» را برای ایندیپندنت نیویورک سرود. او نویسنده ای ثابت قدم و محبوب برای این نشریه بود و برای مجله ها و نشریات مختلف دیگری نیز می نوشت. نخستین دفتر شعر او با عنوان "شادی و دیگر اشعار" در سال ۱۸۸۸ توسط "جی. پی. پاتنامز سانز" منتشر شد که مجموعه ای از اشعار پراکنده اش بود و تأثیر قابل توجهی بر جای گذاشت. منتقدان در ستایش
موسیقی لطیف و هوایی، همدلی حساس با طبیعت، خیال درخشان و دمدمی و لحن روشن و سالم این اشعار هم صدا بودند. داندریج هرگز صدای روشن و زلال خود را بی دلیل نپایید؛ حتی در اشعاری با لحن اندوهناک، مانند سرودهٔ خیال پردازانهٔ «ماه مرده» یا ترانهٔ موجز و پرمفهوم «سرنوشت» که موضوعی انسانی تر دارد. درک و بیان او از واقعیت های زندگی، نازک و دور از ذهن می نمود. این مجموعه همچنین به عنوان تلاش نخستِ شیرین و ساده ای در ذهن ها باقی ماند. هیچ یک از شعرها عمیق یا بزرگ نبودند؛ اما بسیاری از آن ها از نظر اندیشه و بیان چشم گیر بودند و همگی طراوتی لطیف داشتند. دومین مجموعهٔ اشعار داندریج در سال ۱۸۹۰ منتشر شد. عنوان آن، «رز برِیک»، برگرفته از نام ملک او در شپردزتاون بود. یکی از منتقدان بیان کرد که این مجموعه به خوبی تأثیر مثبت نخستین اثرش را تأیید کرد. گفته شد که داندریج در شعر «خیال» درخشیده است؛ در حالی که در بیان احساسات کمتر خیالی، آثارش خوب بودند، اما فراتر از حد انتظار نبودند. منتقد دیگری اما معتقد بود که نخستین مجموعهٔ او، "شادی و دیگر اشعار"، انتظاراتی برانگیخت که مجموعهٔ دوم، "رز برِیک"، نتوانست برآورده کند. مهارت وزنی و درک
طبیعت و حالات لطیف در آن دیده می شد، اما آنچه غایب بود، تفسیر عمیق تری از زندگی بود که شعر به آن نیاز دارد. در فاصلهٔ سال های ۱۸۹۱ تا ۱۹۰۴، داندریج به نگارش مقاله های باغبانی روی آورد و بیش از ۲۰۰ مقاله برای نشریه های جنگل، جویبار باغ، جنگل باغبانی و دیگر مجلات نوشت. پس از آن، او وقت خود را وقف نگارش آثاری دربارهٔ تاریخ نخستین سال های آمریکا کرد. زندگی شخصی. داندریج در رز برِیک، باغی «شگفت انگیز» ایجاد کرد و در این کار از باغبانان آفریقایی-آمریکایی، تام و چریتی دوونشایر، کمک گرفت. او زمان زیادی را در ننواش در این باغ می گذراند. داندریج سه فرزند داشت، اما مرگ دو تن از آن ها موجب شد گوشه گیر شود. گمان هایی وجود داشت مبنی بر اینکه مرگ او در خانه اش در شپردزتاون، در ۳ ژوئن ۱۹۱۴، خودکشی بوده است، اما خانواده این موضوع را رد کردند.
درهٔ هزاره نام تاریخی منطقه ای است که امروزه به دو ولسوالی جداگانهٔ آبشار و دره در ولایت پنجشیر افغانستان تقسیم شده است. این منطقه در گذشته، به دلیل حضور اقوام هزاره، به این نام شناخته می شد و در متون محلی و تاریخی با عنوان «درهٔ هزاره» یاد شده است. موقعیت جغرافیایی. منطقهٔ مورد نظر در شرق افغانستان، در امتداد درهٔ زیبای پنجشیر قرار دارد و از نظر جغرافیایی بخشی از مناطق کوهستانی هندوکش به شمار می رود. دو ولسوالی فعلی، یعنی آبشار و دره، از مناطق شمالی درهٔ اصلی پنجشیر منشعب می شوند. پیشینه تاریخی. درهٔ هزاره نامی است که در برخی منابع تاریخی شفاهی، اسناد دوره عبدالرحمن خان، و در زبان مردم محل تا نیمهٔ قرن بیستم به کار می رفته است. در دوره های بعد، به ویژه پس از جنگ های داخلی و تحولات سیاسی در قرن ۲۰، ساختار جمعیتی منطقه دگرگون شد و نام «درهٔ هزاره» نیز به تدریج از کاربرد رسمی خارج شد. مشارکت در تحولات سیاسی و نظامی. هزاره های درهٔ هزاره نقش فعالی در مقاومت های مردمی، به ویژه در دوران جهاد علیه شوروی، ایفا کرده اند. فرماندهانی مانند حیات الله خان شریفی از این منطقه برخاسته اند و در کنار احمدشاه مسعود در جبهه های
مقاومت حضور داشته اند. روستاها. برخی از روستاها:دوست علی، جِهر علی، سنگی خان، بابا علی (مرکز)، قلعه تِری، پَرَنگال، شهر غلغله، گلاب خیل، قاش دَراز، قلندور، آستانه کلان، میچِت، جَر شخ، لاله خیل، خواجه غار تبدیل به ولسوالی. در دهه های اخیر، این منطقه به دو واحد اداری مستقل با نام های ولسوالی آبشار و ولسوالی دره تقسیم شد. در تقسیمات رسمی دولت افغانستان (پس از ۲۰۰۵)، دیگر نام تاریخی «درهٔ هزاره» به کار نمی رود، اما همچنان در ذهن و گفتار مردم مسن تر باقی مانده است. بافت قومی و فرهنگی. - امروزه اکثریت ساکنان این ولسوالی ها از قوم هزاره و تاجیک هستند، ولی نشانه هایی از حضور پیشین هزاره ها، مانند نام روستاها، روایت ها و برخی ساختارهای اجتماعی هنوز وجود دارد. برخی نام های قدیمی قریه ها نیز با حضور هزاره ها ارتباط داده می شود. مطالعه بشتر. هزاره های ولایت پنجشیر همه در مناطق «رخه» و «درهٔ هزاره» زندگی می کنند که طوایف جهرعلی، بابه علی، سنگی خان، گلاب خیل، مهرعلی و دوست علی را شامل می شوند و در همسایگی ولایت لغمان قرار دارند. هزاره های مربوط به طایفه سنگی خان از شاخه ای «"طایفه کوچک"» در درهٔ ترکمن و وند است٬که در ولسو