Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حیات وحش یونان شامل گیاگان و زیاگان گوناگون یونان، کشوری در جنوب اروپا است. در این کشور ۴۴۶ گونه پرنده، ۱۱۵ گونه پستاندار، ۶۴ گونه خزنده، ۲۲ گونه دوزیست، ۴۷۶ گونه ماهی دریایی و ۱۶۲ گونه ماهی آب شیرین زیست می کنند. دلفین معمولی نوک کوتاه حیوان ملی یونان است. اقلیم. در بیشتر کشور اقلیم مدیترانه ای وجود دارد و تابستان گرم یا داغ است و در زمستان بارش هست. اکثر جزیره ها اقلیم مدیترانه ای دارند و اقلیم کرت به طور خاص تحت تأثیر محیط دریای اطرافش و نزدیکی به آفریقا است. مناطق مرتفع تر بخش های غربی و مرکزی کشور و بخش های کوهستانی پلوپونز اقلیم آلپی دارند. اقلیم در سرتاسر کشور بسیار گوناگون است و در ژوئن در نزدیکی قله ها ممکن است هنوز برف وجود داشته باشد؛ درحالیکه زمین های پست دمای بالایی دارند. زیاگان. یونان با توپوگرافی و زیستگاه های گوناگون خود زیاگان پرنده غنی ای دارد. این کشور جای ملاقات پرندگان سه قاره است؛ حد جنوبی برای برخی گونه ها و حد شمالی برای برخی دیگر. در کنار جمعیت های پرندگان ساکن، بسیاری گونه های مهاجر این کشور را وقتی به صورت فصلی میان سرزمین های زادآوریشان و ناحیه های زمستان گذرانی جابجا می شوند، ملا
قات می کنند. جنگل دادیا در شمال شرقی کشور ناحیه ای مهم برای پرندگان شکاری است؛ جایی که چهار گونه کرکس در میان سی و شش گونه روزگرد که به ثبت رسیده اند، زیست می کنند. جزیره یاروس منطقه زادآوری بزرگترین جمعیت فک راهب مدیترانه در خطر انقراض است.
اِروین اِتِل با نام مستعار ارنست کروگر (زادهٔ ۳۰ ژوئن ۱۸۹۵ در کلن؛ درگذشتهٔ ۹ سپتامبر ۱۹۷۱ در باد بونسن) یک دیپلمات اهل آلمان، ناسیونال سوسیالیست و یکی از رهبران اس اس بود. زندگی نامه. اروین اتل فرزند یک کشیش بود و در یک خانوادهٔ محافظه کار و وفادار به امپراتوری آلمان بزرگ شد. پس از اتمام تحصیلاتش در دبیرستان رئال در راتنوو، در سال ۱۹۱۳ به عنوان دانشجوی نیروی دریایی در نیروی دریایی امپراتوری آلمان کار خود را آغاز کرد و در جنگ جهانی اول به عنوان سرباز شرکت کرد. او در سال ۱۹۲۰ با درجهٔ ستوان یکم از نیروی دریایی خارج شد. پس از آن، اتل یک سال در کمیتهٔ خدمات دوستان آمریکایی (AFSC) و سه سال در شرکت یوردان اوند برگر در هامبورگ به کارهای تجاری پرداخت و از سال ۱۹۲۵ مدیریت بخش حمل و نقل هوایی شرکت یونکرس لوفتورکر را به عهده گرفت. او در این دوره به ترکیه و ایران اعزام شد. اتل در سال ۱۹۳۰ به کلمبیا نقل مکان کرد و در شرکت هواپیمایی آلمانی-کلمبیایی SCADTA در بارانکیا مشغول به کار شد. او از نظر سیاسی دیدگاهی ملی گرایانه داشت و از سال ۱۹۲۴ عضو حزب ملی گرای خلق آلمان بود. در اول مارس ۱۹۳۲ به حزب نازی پیوست و مسئول گروه محلی
حزب نازی در خارج از کشور شد. پس از به قدرت رسیدن نازی ها در آلمان، در نوامبر همان سال به عنوان رهبر سازمان حزب نازی در کلمبیا منصوب شد. در سال ۱۹۳۵، اتل به آلمان بازگشت و به درجهٔ کاپیتان نیروی ذخیره ارتقا یافت و در بروکراسی حزب نازی به مقام رئیس بخش منصوب شد. او در سال ۱۹۳۶ به دستور ارنست ویلهلم بوله به خدمت در وزارت امور خارجه آلمان منتقل شد و به عنوان دبیر دوم سفارت آلمان در رم و رهبر گروه حزب نازی در ایتالیا فعالیت کرد. او در یکی از سخنرانی های اولیه خود از «ایمان به رهبر و جهان بینی نازی» تمجید کرد و به «معجزهٔ ایمان که آلمان را نجات داده» اشاره کرد. در ۹ نوامبر ۱۹۳۷، اتل به اس اس پیوست و تا سال ۱۹۴۱ به درجهٔ اس اس-بریگادفورر رسید. در ۱۶ اکتبر ۱۹۳۹، اتل به عنوان سفیر آلمان در ایران منصوب شد. او در این مقام تلاش کرد تا نفوذ بریتانیا در خاورمیانه را با همکاری ملی گرایان عرب کاهش دهد. اتل به عنوان سفیر و مشاور فرهنگی سفارت توصیه کرد که احساسات دینی ضدیهودی موجود را به یهودستیزی نژادی تبدیل کنند و از "دین به عنوان وسیله ای طبیعی برای تبلیغ یهودستیزی استفاده کنند. او پیشنهاد داد که: راهبرد این روند می تواند ت
أکید بر مبارزه محمد با یهودیان در دوران قدیم و مبارزه رهبر (هیتلر) در دوران اخیر باشد. اگر این مبارزه با بریتانیایی ها و یهودیان همراه شود، می توان یک تبلیغات ضدیهودی مؤثر در میان مردم شیعه ایران راه انداخت. پس از اشغال ایران توسط ارتش بریتانیا در اوت ۱۹۴۱، اتل از طریق استانبول به آلمان بازگشت. او در تاریخ ۲۴ ژوئیه ۱۹۴۲ از استانبول، از طریق یک نامهٔ محرمانه به دفتر شرق وزارت امور خارجه، اجرای برنامه های رادیویی عرب زبان را از Zeesen برای ارسال پیام های مخفی پیشنهاد کرد. به دلیل پیشروی نامطلوب جنگ برای آلمان، اتل از برنامهٔ خود برای تصرف خاورمیانه و منصوب شدن به عنوان فرماندار صرف نظر کرد. او ابتدا مسئول مکاتبات بین وزارت خارجه و حزب نازی بود. در دسامبر ۱۹۴۳، اتل به درخواست خودش توسط ریبنتروپ از وزارت خارجه بازنشسته شد و به اس اس پیوست. او در سال ۱۹۴۴ به درجهٔ کاپیتان در ذخیرهٔ اس اس رسید و به عنوان فرمانده گروهان و مربی خدمت کرد. آخرین مأموریت او در رژیمان آموزش اس اس در پوتلوس و مرکز آموزش نیروهای زرهی اس اس در برگن بود. از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۶، اتل با نام مستعار «ارنست کروگر» به عنوان سردبیر سیاسی خارجی در هفته
نامهٔ "دی تسایت" فعالیت کرد. او مقالات خود را در موضوعاتی دربارهٔ فرقه ها، لژها، مسائل نژادی یا جاسوسی، خیانت، کمونیسم، سازمان های جنایی، فساد و دستگاه قضایی منتشر می کرد. برخی از مقالات او حاوی اصطلاحات نازی و ایده های ملی گرایانه بود. پس از استعفای سردبیر "دی تسایت"، ریشارد تونگل، اتل نیز از تحریریه خارج و بازنشسته شد. او به عنوان کارمند سابق وزارت خارجه، حقوق بازنشستگی به عنوان سفیر درجه یک دریافت کرد. پس از جنگ، او فعالیت سیاسی نداشت اما همچنان با ایدئولوژی نازی همدردی می کرد و به آن اعتقاد داشت. اسناد آرشیوی. در آرشیو سیاسی وزارت خارجهٔ آلمان، در آثار باقی ماندهٔ او یک پوشهٔ "HA Ettel" با اسنادی از سیاست خاورمیانهٔ آلمان، همکاری با مفتی و اقدامات ضدیهودی برنامه ریزی شده در منطقه وجود دارد.
عراق اولین بار در بازی های المپیک ۱۹۴۸ شرکت کرد. این کشور در بازی های المپیک ۱۹۵۲ غایب بود و در بازی های المپیک ۱۹۵۶ به دلیل مخالفت با بحران سوئز این بازی ها را تحریم کرد. عراق در بازی های المپیک ۱۹۶۰ موفق به کسب مدال برنز در رم شد. پس از شرکت در سه بازی دیگر، در المپیک های ۱۹۷۲ و ۹۷۶ برای تحریم رژیم آپارتاید آفریقای جنوبی شرکت نکرد. عراق یکی از کشورهای غیرآفریقایی است که در تحریم بازی های ۱۹۷۶ شرکت کرد، کشورهای دیگر شامل افغانستان، آلبانی، برمه (میانمار)، گویانا، سری لانکا و سوریه بودند. از سال ۱۹۸۰، عراق در هر المپیک شرکت کرده است. در تاریخ ۹ آوریل ۲۰۰۳، ساختمان کمیته ملی المپیک عراق در بغداد در جریان غارت ها و آتش سوزی ها آسیب دید. برنامه های المپیک عراق به سرعت بازیابی شد و این کشور توانست در المپیک آتن ۲۰۰۴ شرکت کند و تیم فوتبال عراق تقریباً موفق به کسب مدال برنز شد، اما در مسابقه مدال برنز از ایتالیا شکست خورد. عراق هیچگاه در بازی های المپیک زمستانی شرکت نکرده است. عراق از زمانی که وارد بازی ها شده است، تنها یک مدال کسب کرده است. آنها مدال برنز را در وزنه برداری در المپیک تابستانی ۱۹۶۰ به دست آوردند. ای
ن کشور از زمان ورود به بازی ها توسط کمیته ملی المپیک عراق نمایندگی می شود.
تاجیکستان نخستین حضورش در بازی های المپیک به عنوان یک کشور مستقل مربوط است به سال ۱۹۹۶ میلادی. این کشور پس از آن تاریخ، هر ساله ورزشکارانی را به نمایندگی از خود برای تمامی ادوار بازی های المپیک تابستانی اعزام کرده است. تاجیکستان همچنین از سال ۲۰۰۲ بدین سو، در برخی از دوره های بازی های المپیک زمستانی شرکت داشتند. آندری دریگین یکی از دو نفری است که تا به حال نماینده تاجیکستان در بازی های المپیک زمستانی بوده است و تنها شرکت کننده از کشور خود در سال های ۲۰۰۲، ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰ میلادی بوده است. پیش از استقلال تاجیک ها، ورزشکاران این سرزمین به عنوان بخشی از کاروان های ورزشی شوروی در المپیک تا سال ۱۹۸۸ میلادی، می توانستند در بازی های المپیک شرکت کنند. پس از وقایع مربوط به فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، تاجیکستان در سال ۱۹۹۲ ورزشکاران خود را تحت عنوان تیم متحد راهی مسابقات آن سال کرد. وزرشکاران ذیل مدال آوران المپیکی بودند که پیشتر، در قالب تیم شوروی به المپیک اعزام شدند و مدال آن ها تحت پرچم و نشان اتحاد جماهیر شوروی ثبت شد، ولی اهل جمهوری شوروی سوسیالیستی تاجیکستان بودند: یوری لوبانوف، زیبینیسو رستموا، نلی کیم و آندری عبدال
ولی یف. تاجیکستان نخستین مدال خود را به عنوان یک کشور مستقل در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ در پکن به دست آورد؛ در این دوره، رسول باقی یف توانست به مدال برنز در جودو مردان در وزن ۷۳ کیلوگرم دست یابد. اما نخستین مدال طلا و قهرمانی این کشور زمانی به دست آمد که دلشاد نظروف موفق شد در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ مقام نخست پرتاب چکش را در دو و میدانی کسب نماید. کمیته ملی المپیک برای کشور تاجیکستان در سال ۱۹۹۲ میلادی تأسیس شد و کمیته بین المللی المپیک آن را در سال ۱۹۹۳ میلادی به رسمیت شناخت.
رده بندی مناطق حفاظت شده اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت یا رده های مدیریت مناطق حفاظت شده IUCN رده هایی است که به منظور دسته بندی مناطق حفاظت شده توسط اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) به کار می رود. استفاده از رده های مناطق حفاظت شده بخشی از راهبردی است که برای حفاظت از محیط زیست طبیعی و تنوع زیستی جهان استفاده می شود. اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت (IUCN)، سامانه دسته بندی مدیریت مناطق حفاظت شده را برای تعریف، ثبت و طبقه بندی طیف گسترده ای از اهداف خاص و نگرانی ها، در هنگام طبقه بندی مناطق حفاظت شده و اهداف آن ها. توسعه داده است. دستورالعمل های تکمیلی بیشتری نیز مخصوص مناطق حفاظت شده دریایی (MPAs) تدوین شده است. این روش طبقه بندی در مقیاس جهانی توسط دولت های ملی و نهادهای بین المللی مانند سازمان ملل متحد و کنوانسیون تنوع زیستی به رسمیت شناخته شده است. رده ها. رده Ia – ذخیره گاه طبیعی محدودشده. ذخیره گاه طبیعی محدودشده (رده Ia دسته بندی IUCN) منطقه ای است که به منظور حفاظت از تنوع زیستی و احتمالاً ویژگی های زمین شناسی/ژئومورفولوژی آن، از همه استفاده های انسانی به جز استفاده سبک محافظت می شود. ای
ن مناطق اغلب زیستگاه اکوسیستم های بومی متراکم هستند که در آن همه مزاحمت های انسانی به جز مطالعات علمی، پایش زیست محیطی و آموزش ممنوع است. از آنجا که این مناطق به شدت محافظت می شوند، محیط های بکر و ایده آلی را فراهم می کنند که اندازه گیری تأثیر خارجی انسان در مقایسه با مناطق دیگر را امکان پذیر می کنند. در برخی موارد، ذخیره گاه های طبیعی محدودشده، برای جوامع اطراف خود اهمیت معنوی دارند و به همین دلیل نیز محافظت می شوند. افرادی که در داخل منطقه به انجام آداب مذهبی خود مشغول هستند، حق دارند به این کار ادامه دهند و انجام آن با اهداف حفاظتی و مدیریتی منطقه مطابقت دارد. جلوگیری از تأثیرات انسانی بر ذخیره گاه های طبیعی محدودشده، به طور فزاینده ای دشوار است، زیرا آلودگی اقلیم و هوا و بیماری های نوظهور در محدوده مناطق حفاظت شده متوقف نمی شود. در صورتی که برای حفظ این دستورالعمل های سختگیرانه نیاز به مداخله دائمی باشد، این منطقه با تنزل رده، اغلب در دسته IV یا V قرار خواهد گرفت. رده Ib – منطقه طبیعت وحش. منطقه طبیعت وحش (رده Ib دسته بندی IUCN) به ذخیره گاه طبیعی محدودشده شباهت دارد، اما به طور کلی بزرگ تر است و با روشی
کمی سختگیرانه تر محافظت می شود. این مناطق یک پهنه حفاظت شده هستند که در آن تنوع زیستی و فرایندهای اکوسیستمی (از جمله تکامل) اگر قبلاً توسط فعالیت های انسانی مختل شده باشند، اجازه دارند شکوفا شده یا بازسازی را تجربه کنند. این پهنه ها مناطقی هستند که ممکن است از گونه های در معرض تهدید و جوامع زیست محیطی در برابر تأثیرات تغییر اقلیم محافظت کنند. بازدیدهای انسانی در این مناطق به حداقل محدود می شود و اغلب فقط به کسانی که مایل به سفر با وسایل شخصی خود هستند (با پای پیاده، اسکی یا قایق) اجازه داده می شود، اما این بازدیدها یک فرصت منحصر به فرد برای تجربه طبیعت وحشی است که در آن دستکاری و دخالتی انجام نشده است. مناطق طبیعت وحش را تنها در صورتی می توان در این دسته بندی قرار داد که فاقد زیرساخت های مدرن باشند، هرچند این مناطق به فعالیت های انسانی اجازه می دهند تا گروه های بومی و ارزش های فرهنگی و معنوی خود را در سبک زندگی مبتنی بر طبیعت وحش حفظ کنند. رده II – پارک ملی. رده II در دسته بندی IUCN، از نظر وسعت و هدف اصلی آن یعنی حفاظت از اکوسیستم های فعال شبیه به منطقه طبیعت وحش است. با این حال، مناطق رده II تمایل دارند در
مورد بازدیدهای انسانی و زیرساخت های حمایتی آن ملایم تر باشند. مناطق رده II به گونه ای مدیریت می شوند که از طریق ترویج گردشگری آموزشی و تفریحی در مقیاسی که اثربخشی تلاش های حفاظتی را کاهش ندهد، به اقتصاد محلی کمک کنند. علیرغم اینکه «پارک ملی» نام رایج مناطق رده II است، همه مناطق حفاظت شده با عنوان «پارک ملی» با معیارهای دسته بندی II مطابقت ندارند. مناطق اطراف یک پهنه رده II ممکن است برای استفاده مصرفی یا غیر مصرفی باشد، اما با این وجود باید به عنوان مانعی برای دفاع از گونه های بومی و جوامع منطقه حفاظت شده عمل کند تا آنها را قادر به حفظ خود در درازمدت کند. رده III – پدیده یا یادمان طبیعی. اثر یا یادمان طبیعی (رده III دسته بندی IUCN)، یک منطقه نسبتاً کوچک تر است که به طور خاص برای حفاظت از یک اثر طبیعی و زیستگاه های اطراف آن اختصاص داده شده است. این یادمان ها می توانند به معنای کامل طبیعی باشند یا شامل عناصری باشند که تحت تأثیر یا معرفی انسان قرار گرفته اند. در حالت دوم باید نمودهایی از تنوع زیستی داشته باشد یا در غیر این صورت می تواند به عنوان یک مکان تاریخی یا معنوی طبقه بندی شود، اگرچه تشخیص این تمایز می توان
د بسیار دشوار باشد. منطقه حفاظت شده برای طبقه بندی به عنوان یک اثر یا یادمان طبیعی برپایه دستورالعمل های IUCN، می تواند شامل ویژگی های زمین شناسی یا ژئومورفولوژیکی طبیعی، ویژگی های طبیعی متأثر از فرهنگ، مکان های فرهنگی طبیعی، یا مکان های فرهنگی با بوم شناسی مرتبط باشد. سپس این طبقه بندی به دو دسته تقسیم می شود: دسته بندی هایی که در آنها تنوع زیستی به طور منحصربه فردی با شرایط ویژگی طبیعی مرتبط است، و مواردی که در آنها سطوح فعلی تنوع زیستی به حضور مکان های خاصی وابسته است که این مکان ها یک اکوسیستم اساساً تغییریافته ایجاد کرده اند. آثار یا یادمان های طبیعی اغلب نقش بوم شناختی کوچک تر اما کلیدی را در عملیات اهداف حفاظتی گسترده تر ایفا می کنند. این پدیده ها دارای ارزش فرهنگی یا معنوی بالایی هستند که می توان از آنها برای جلب حمایت از چالش های حفاظتی با اجازه دادن حق بازدید یا تفریح بالاتر استفاده کرد، بنابراین انگیزه ای برای حفظ آن محل ارائه می دهند. رده IV – منطقه مدیریت زیستگاه یا گونه ها. منطقه مدیریت زیستگاه یا گونه ها (رده IV دسته بندی IUCN)، به پدیده یا یادمان طبیعی شباهت دارد، اما بر مناطق خاص حفاظتی متمرک
ز است (اگرچه اندازه لزوماً یک ویژگی متمایز نیست)، مانند یک گونه یا زیستگاه قابل شناسایی که به جای حفاظت از یک پدیده یا یادمان طبیعی، نیاز به حفاظت مداوم دارد. این نوع مناطق حفاظت شده به اندازه کافی کنترل خواهند شد تا از نگهداری، حفاظت و احیای گونه ها و زیستگاه های خاص —احتمالاً از طریق ابزارها و روش های سنتی — اطمینان حاصل شود. آموزش عمومی چنین مناطقی به طور گسترده به عنوان بخشی از اهداف مدیریت تشویق می شود. مناطق مدیریت زیستگاه یا گونه ها ممکن است به عنوان بخشی از یک اکوسیستم گسترده تر یا منطقه حفاظت شده وجود داشته باشند و ممکن است به سطوح مختلف حفاظت فعال نیاز داشته باشند. اقدامات مدیریتی ممکن است شامل (اما نه محدود به) پیشگیری از شکار غیرقانونی، ایجاد زیستگاه های مصنوعی، توقف جانشینی طبیعی و شیوه های تغذیه تکمیلی باشد. رده V – چشم انداز خشکی یا دریایی حفاظت شده. چشم انداز خشکی یا دریایی حفاظت شده (رده V دسته بندی IUCN)، پهنه ای از زمین یا اقیانوس را با یک طرح آشکار حفاظت طبیعی پوشش می دهد، اما معمولاً طیف وسیعی از فعالیت های انتفاعی را نیز در خود جای می دهد. هدف اصلی حفاظت از مناطقی است که ویژگی های بوم شن
اختی، زیست شناختی، فرهنگی یا چشم اندازی متمایز و ارزشمند ایجاد کرده اند. برخلاف دسته های قبلی، رده V به جوامع اطراف اجازه می دهد تا با این منطقه تعامل بیشتری داشته باشند و به مدیریت پایدار منطقه و درگیر شدن با میراث طبیعی و فرهنگی آن کمک کنند. چشم اندازهای خشکی و دریایی که در این دسته قرار می گیرند باید یک تعادل یکپارچه بین مردم و طبیعت را نشان دهند و می توانند فعالیت هایی مانند سامانه های کشاورزی و جنگل داری سنتی را در شرایطی حفظ کند که حفاظت مستمر یا بازسازی بوم شناختی منطقه را تضمین کنند. رده V یکی از طبقه بندی های انعطاف پذیرتر مناطق حفاظت شده است. در نتیجه، چشم اندازهای خشکی یا دریایی حفاظت شده ممکن است بتوانند با تحولات امروزی مانند طبیعت گردی خود را تطبیق دهند، همزمان با حفظ شیوه های مدیریت تاریخی که می تواند پایداری تنوع زیستی کشاورزی و تنوع زیستی آبزی را فراهم کند. رده VI – منطقه حفاظت شده با استفاده پایدار از منابع طبیعی. اگرچه دخالت انسان عامل بزرگی در مدیریت این مناطق حفاظت شده است، هدف از تحولات این نیست که اجازه تولید صنعتی در مقیاس وسیع را بدهد. اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) توصیه می
کند که بخشی از توده زمین در شرایط طبیعی خود باقی بماند، تصمیمی که معمولاً با توجه به هر منطقه حفاظت شده باید در سطح ملی گرفته شود. حکمرانی باید برای سازگاری و انطباق با طیفی متنوع —و احتمالاً در حال رشد— از منافع ناشی از تولید منابع طبیعی پایدار توسعه یابد. رده VI ممکن است به ویژه برای مناطق وسیعی که سطح اشتغال انسانی پایینی دارند یا در آن دسته از جوامع محلی که شیوه های سنتی آنها تأثیر دائمی کمی بر سلامت محیط زیست منطقه داشته، مناسب باشد. این نکته با رده V تفاوت دارد، زیرا نتیجه تعامل طولانی مدت انسانی نیست که تأثیر دگرگون کننده ای بر اکوسیستم های اطراف داشته باشد.
آموزش تاب آوری ذهنیت ها و رفتارهای مفیدی را برای غلبه بر موقعیت های چالش برانگیز آموزش می دهد و آن را به ابزاری مؤثر برای بهبود رفاه، بهره وری و پشتکار کارکنان تبدیل می کند. سازمان هایی که نیروی کار تاب آور ایجاد می کنند، می توانند در برابر پیچ و خم های یک چشم انداز تجاری پیچیده مقاومت کنند. تاب آوری در محیط کار چیست؟. تاب آوری در محیط کار به معنای توانایی کارکنان برای مقابله با فشارها، تغییرات و چالش های محیط کار است.این مفهوم به کارکنان کمک می کند تا با ناملایمات و چالش های روزمره سازگار شوند و از آنها عبور کنند.تاب آوری محیط کار به توانایی کارکنان و سازمان ها برای سازگاری و پیشرفت در مواجهه با چالش ها، استرس و ناملایمات گفته میشود. تاب آوری محیط کار انعطاف پذیری ذهنی، عاطفی و رفتاری را در بر می گیرد و به افراد اجازه می دهد استرس را به طور مؤثر مدیریت کنند و بهره وری را در مواقع سخت حفظ کنند. تاب آوری توانایی عبور از ناملایمات و سازگاری با تغییرات است. در محل کار، تاب آوری به این معناست که کارکنان به خوبی به فشارها پاسخ می دهند، بر چالش ها غلبه می کنند، گزینه ها و راه حل ها را تشخیص می دهند و موانع یا اشتبا
هات را به فرصت های یادگیری تبدیل می کنند. افراد تاب آور دارای ویژگی های خاصی هستند، مانند: احساس کنترل بر انتخاب ها و واکنش ها با در نظر گرفتن احساسات. ذهنیت بازمانده برای استقامت بدون احساس قربانی شدن. توانایی تعیین اهداف واقع بینانه و پیگیری آنها. ذهنیت حل مسئله در هنگام بروز شرایط دشوار. توانایی به کارگیری خِرد از تجربیات گذشته در موقعیت های فعلی. اعتماد به نفس و عادات مداوم مراقبت از خود. انگیزه ای برای جستجوی جامعه و توسعه یک شبکه پشتیبانی. مدیریت چالش های پیش بینی نشده در محیط کار نیازمند نیروی کار تاب آور است و بسیاری از سازمان ها ممکن است با کمبود تاب آوری مواجه شوند. یک ارزیابی جهانی از زندگی کارکنان توسط گالوپ نشان داد که: 55٪ از کارمندان نشان دادند که در حال مبارزه هستند، 11٪ در رنج بودند و تنها 31٪ احساس می کردند که در حال پیشرفت هستند. چرا تاب آوری در سازمان ها مهم است؟. رفاه کارکنان بر بهره وری تأثیر می گذارد. وقتی افراد مهارت های مقابله ای سالمی نداشته باشند، احساس غرق شدن می کنند. آنها روی مشکلات متمرکز می شوند، به درگیری واکنش بیش از حد نشان می دهند و اضطراب و استرس بیشتری را تجربه می کنند. ی
ک گزارش بهداشت روانی در آمریکا نشان داد که 71 درصد از کارمندان در تلاش برای تمرکز هستند. ارائه آموزش های تاب آوری می تواند کارکنان را در موقعیت بهتری برای خوش بین بودن و داشتن اعتماد به نفس و انرژی برای مقابله با چالش ها و مبارزه با استرس شغلی و فرسودگی شغلی قرار دهد. اثرات ارائه آموزش های تاب آوری به کارکنان. این موضوع می تواند به طُرق مختلف از جمله موارد زیر نتیجه دهد: محیط کار و فرهنگ: به جای مواجهه با چالش ها همراه با ترس، کارکنان تاب آور احساس می کنند برای پرورش نگرش مثبت و ایجاد فضای سالم تری برای حل مشکلات و انجام کار مجهز هستند. نوآوری: کارکنان تاب آور چالش ها را فرصت های یادگیری می دانند. آنها تمایل بیشتری به اشتراک گذاری ایده ها و ریسک پذیری دارند بدون اینکه ترس از شکست بر آنها غالب شود. ارتباط: تاب آوری شامل پذیرش بازخورد و باز بودن برای روش های جدید تفکر و تعامل برای حل تعارض است. بهره وری: افراد بیشتر بر کار تیمی و نتایج تمرکز می کنند تا کارآمدتر و سازنده تر باشند. توسعه رهبری: رهبران قوی نیاز به تاب آوری نیاز دارند تا از سختی ها عقب نشینی کنند، از شکست ها درس بگیرند و نمونه ای از اعتماد به نفس ب
رای بقیه سازمان باشند. ایجاد این ویژگی ها در تیم ها، مخزن استعداد رهبری را گسترش می دهد. چابکی: تاب آوری تیم ها را تشویق می کند تا تغییرات را در آغوش بگیرند و به آن ها مهارت هایی می دهد که به آنها کمک می کند تا به موقعیت های جدید انتقال یابند. به عنوان مثال، کارکنان تاب آور می توانند بهره وری خود را در محل و از راه دور در یک مُدل کار ترکیبی حفظ کنند. مشارکت و حفظ کارمندان: روش های ایجاد تاب آوری به افراد کمک می کند تا از تمرکز بر موارد منفی خودداری کنند و احساس کنترل و اعتماد به نفس بیشتری نسبت به وظایف خود ایجاد نمایند. آنها همچنین در شرایط چالش برانگیز راحت تر به دنبال حمایت از همکاران هستند. این نوع محیط افراد را بهتر درگیر می کند و آنها را برای ماندن در شرکت ترغیب می نماید. یک گزارش (ص 26) توسط انجمن قلب آمریکا نشان می دهد که 94٪ از کارکنان مورد بررسی که در برنامه های آموزشی تاب آوری شرکت کردند، درک مثبت و تعهد بیشتری نسبت به کارفرمای خود داشتند. انواع آموزش تاب آوری در محیط کار. دسته های مختلفی از تاب آوری وجود دارد که باید برای اهداف آموزشی در نظر گرفت. اکثر برنامه ها بیش از یک نوع را برای پشتیبانی از ت
اب آوری کلی ترکیب می کنند. انتخاب انواعی از آموزش تاب آوری کارکنان (که در جهت منافع سازمان باشد) بستگی به این دارد که مهم ترین نیاز کجاست. به مشکلاتی که ممکن است کارمندان با آن مواجه شوند فکر کنید. به عنوان مثال، آیا اخراج یا تغییر ساختار در راه است؟ آیا ساعات طولانی در زمان های خاصی مورد نیاز است؟ آیا تیم ها باید منسجم کار کنند؟ آیا برخی مشاغل نیازهای فیزیکی جدیدی خواهند داشت؟ توجه به این نکته مهم است که برنامه های آموزشی رسمی تنها کانال موجود برای تقویت تاب آوری در محیط کار نیستند. فرهنگ سازمانی همچنین می تواند این امر را از طریق منابع سلامتی یا نحوه مدیریت رویه های کاری و فرآیندهای مدیریتی ارتقا دهد. موضوعات متداول آموزش تاب آوری. در اینجا یک مرور کلی از چهار موضوع متداول آموزش تاب آوری آورده شده است: آموزش تاب آوری عاطفی تاب آوری عاطفی توانایی تنظیم احساسات خود در طول تجربیات منفی یا استرس زا است. فرد می تواند آرامش خود را حفظ کند و بدون اینکه تحت فشار قرار گیرد، وضعیت را حل نماید. آموزش تاب آوری عاطفی شامل راه هایی برای ایجاد ویژگی های زیر است: آموزش تاب آوری ذهنی تاب آوری ذهنی استعدادی برای سازگاری با ش
رایط عدم اطمینان و تغییر است. قدرت ذهنی به افراد کمک می کند در بحران ها آرام باشند، امیدوار بمانند و آگاهانه در مورد نحوه واکنش به مشکلات، تصمیمات یا راه حال هایی را اتخاذ نمایند. آموزش تاب آوری ذهنی به افراد کمک می کند تا رویکردهای جدیدی را از طریق: آموزش تاب آوری اجتماعی تاب آوری اجتماعی ظرفیت یک گروه برای سازماندهی مجدد و سازگاری در شرایط مخرب است. افراد یکدیگر را می پذیرند و در روابط معنادار برای همکاری و حل مشکلاتی که گروه را تحت تأثیر قرار می دهند، به هم متصل می شوند. آموزش تاب آوری اجتماعی شامل روش هایی برای ایجاد اعتماد، احترام، توانمندسازی و احساس جامعه در سازمان است. روش ها ممکن است شامل موارد زیر باشد: آموزش تاب آوری بدنی تاب آوری فیزیکی توانایی بدن برای برآوردن نیازهای فیزیکی و مدیریت تغییرات است. وضعیت جسمانی یک فرد می تواند با انرژی لازم برای تاب آوری بیشتر در مناطق دیگر مرتبط باشد. آموزش تاب آوری بدنی بسته به نوع سازمان متفاوت است. این موضوع می تواند شامل تمرینات خاصی باشد که توانایی فرد را برای انجام جنبه های فیزیکی کار خود تقویت می کند. همچنین می تواند برنامه های سلامتی باشد که کارکنان را تشو
یق به انتخاب سبک زندگی سالم با ترویج تغذیه مغذی، ورزش، خواب کافی یا روش های آرامش بخش می کند.
بیشتر انرژی در اسرائیل از سوخت های فسیلی تأمین می شود. مجموع تقاضای انرژی اولیه این کشور به طور قابل توجهی بیشتر از مجموع تولید انرژی اولیه است و برای تأمین نیازهای انرژی خود به شدت به واردات آن، متکی است. مجموع مصرف انرژی اولیه در سال ۲۰۱۶، ۳۰۴ تراوات ساعت (۱٫۰۳۷ کوآد) بود. در سال ۲۰۱۷ مصرف برق در اسرائیل ۵۷٬۱۴۹ گیگاوات ساعت بود، در حالی که تولید برق معادل ۶۴٬۶۷۵ گیگاوات ساعت بود که با صادرات خالص ۴٫۹۴ تراوات ساعت همراه بود. ظرفیت تولید نصب شده در سال ۲۰۱۴، حدود ۱۶٫۲۵ گیگاوات بود که تقریباً تمام آن از طریق نیروگاه های سوخت فسیلی می باشد و به طور عمده با سوخت ذغال سنگ و گاز به فعالیت می پرداختند. انرژی تجدیدپذیر با ظرفیت نصب شده فتوولتائی خورشیدی کم، سهم کوچکی از تولید برق را به خود اختصاص داده است. با این حال، در مجموع بیش از ۱٫۳ میلیون آب گرم کن خورشیدی، در پیامد آیین نامه الزامی آب گرم کن خورشیدی، نصب شده است. در سال ۲۰۱۸، ۷۰ درصد برق از گاز طبیعی و ۴ درصد از انرژی های تجدیدپذیر تأمین گردید که ۹۵ درصد از سهم تولید برق توسط انرژی های تجدیدپذیر، از طریق فتوولتایی خورشیدی بود. در سال ۲۰۲۰، دولت متعهد شد که تا
سال ۲۰۳۰، سهم انرژی های تجدیدپذیر را به ۳۰ درصد برساند. این هدف در نظر گرفته شده، زمانی که اسرائیل در کنفرانس تغییرات آب و هوایی سازمان ملل متحد (COP26) به منظور حذف تدریجی ذغال سنگ به عنوان سوخت در تولید انرژی تا سال ۲۰۲۵ تعهد داد و اینکه انتشار گاز گلخانه ای را تا سال ۲۰۵۰ به صفر برساند، در سال ۲۰۲۱ مورد تجدید نظر قرار گرفت. بخش حمل و نقل از لحاظ تاریخی تقریباً به طور کامل به سوخت های مشتق شده از نفت متکی بوده است، زیرا هم خودروهای شخصی و هم اتوبوس های حمل ونقل عمومی عمدتاً به بنزین یا گازوئیل متکی بودند، و علی رغم تلاش ها برای تغییر این موضوع هنوز هم به این سوخت ها متکی هستند. با این حال، اسرائیل ملتزم به گذار تحرک (mobility transition) است که شامل برقی سازی شبکه راه آهن اسرائیل (با راه آهن تل آویو-اورشلیم در سال ۲۰۱۸ شروع شد) و ساخت قطار سبک اورشلیم، تله کابین های حمل و نقل عمومی در حیفا و قطار سبک تل آویو است. در سال ۲۰۱۸، اسرائیل تاریخ در نظر گرفته شده برای حذف تدریجی وسایل نقلیه با سوخت فسیلی (یعنی پایان دادن به فروش آتی خودروهای جدید با سوخت فسیلی) را برای سال ۲۰۳۰ تعیین کرد. تاریخچه. در طول تاریخ اس