Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مداخله کند. او پس از ورود به ایتالیا، در پاویا در کلیسای سن میشل ماجوره تاجگذاری کرد. در ۱۷ ژوئیه ۹۲۳، برنگار را در نبرد فیورنزولا شکست داد؛ برنگار سال بعد، احتمالاً به تحریک رودولف، به قتل رسید. سپس پادشاه بر بورگوندی علیا و ایتالیا را با هم اداره کرد و به طور متناوب در هر دو پادشاهی اقامت داشت. با این حال، در سال ۹۲۶ اشراف ایتالیایی علیه او شوریدند و از هیو آرل، نایب السلطنه پادشاهی بورگوندی سفلی، خواستند که به جای او بر آنها حکومت کند. پدرزن رودولف، دوک بورچارد دوم سوابیا، برای حمایت از او آمد؛ با این حال، او در نزدیکی نووارا توسط نووارا توسط نووارا مورد حمله قرار گرفت و کشته شد. پادشاه برای محافظت از خود به بورگوندی علیا بازگشت و در این فرایند تاجگذاری هیو را به عنوان پادشاه ایتالیا تضمین کرد. در سال ۹۲۶ یا ۹۳۵، رودولف نماد سلطنتی نیزه مقدس را در ازای املاک بازل سوابیا به پادشاه فرانک شرقی، هنری فاولر، اهدا کرد. در سال ۹۲۸، پادشاه لویی کور بورگوندی سفلی درگذشت و حکومت بر آن قلمرو به پادشاه هیو ایتالیا، رقیب رودولف، به ارث رسید. هوگ برای تثبیت جایگاه خود در ایتالیا، موافقت کرد که در ازای چشم پوشی رودولف از
هرگونه ادعای ایتالیایی، از ادعاهای خود دست بکشد و بر بورگوندی سفلی حکومت کند. بر این اساس، توافقی حاصل شد و دو قلمرو بورگوندی (علیا و سفلی) از سال ۹۳۳ تحت حکومت رودولف متحد شدند. او در سال ۹۳۷ درگذشت و پسرش کنراد جانشین او شد. پس از مرگ او در سال ۹۳۷، دخترش آدلاید با پسر هوگ، لوتار، ازدواج کرد، در حالی که هوگ با بیوه رودولف، برتا، ازدواج کرد. آدلاید بعدها همسر دوم اتوی کبیر، امپراتور مقدس روم در سال ۹۶۲، و مادر امپراتور اتوی دوم شد. به گفته مورخ فرانسوی، پل فورنیه، پادشاهی آرل دولتی بود که از اراده سیاسی زاده شده بود. جمعیت های مختلفی که در این قلمرو حضور داشتند، هیچ پیوند محکمی با هم نداشتند، ساختار پادشاهی چنان مصنوعی بود که پذیرش خود پادشاهی، حتی به نامش، زمان می برد. سلطنت نه تنها فاقد عنوان، بلکه فاقد قدرت واقعی نیز بود. قدرت در دست اربابان کلیسایی بزانسون، لیون و وین، سپس در شهرستان های وین، مورین و پرووانس و سرانجام، در اواخر قرن نیز در شهرستان بورگوندی (فرانش-کنته) و در مارکیزات پرووانس بود. حتی برای پایتخت نیز اقامتگاه ثابتی وجود نداشت: آرل مورد بی توجهی قرار گرفت و پادشاهان ترجیح می دادند در وین اق
امت کنند، در حالی که وقتی به بورگوندی می رفتند، گاهی در بازل اقامت می کردند، اما صومعه ها و دیرهایی مانند سنت موریس آگونه را ترجیح می دادند. با این حال، پرووانس به زودی به دست هیو بازگشت و هنگامی که رودولف درگذشت، طبق گفته فلودوارد وقایع نگار در اواخر سال ۹۳۷، پادشاهی آرل را به عنوان ارث برای پسرش کنراد، که هنوز خردسال بود، که تحت سرپرستی پادشاه جدید آلمان، اتو اول، حکومت می کرد، باقی گذاشت، اتحاد دو پادشاهی حداقل تا زمان مرگ هیو (۹۴۷) فقط در حد تئوری بود. پس از مرگ رودولف دوم، در همان سال ۹۳۷، در ۱۲ دسامبر، طبق گفته لیوتپراند، بیوه او، برتا از سوابیا، با هیو از پرووانس ازدواج کرد، در حالی که آدلاید از بورگوندی، دختر رودولف دوم و برتا، به عقد پسر هیو، لوتار، درآمد. خاستگاه. پسر کنت و سپس پادشاه بورگوندی ترانسجوران، رودولف اول و همسرش، ویلا از پرووانس (۸۷۳–۹۲۹، دختر پادشاه پرووانس بوسو (اینکه او دختر بوسو بوده است. پادشاه آرل، کنراد اول، از برادرزاده ویلا، چارلز کنستانتین، نام می برد و او را از بستگان خود می نامد) و همسر اولش که نه جزئیات شخصی و نه اجداد او مشخص نیست (وجود این همسر توسط آنال فولدنسه تأیید شده
است، که بیان می کند کنت پرووانس، بوسو، همسر (اول) خود را مسموم کرد و نه (همان طور که برخی به اشتباه ادعا می کنند) ارمنگارد ایتالیا، دختر امپراتور لویی جوان و انگلبرگا از آلزاس. رودولف اول پسر کنت اوسر و سپس کنت بورگوندی ترانسژوران، کنراد دوم (حدود ۸۳۵–۸۷۶) و والدرادا بود، همان طور که از خاطرات مربوط به تاریخ مدنی و کلیسای اوسر و اسقف نشین باستانی او برمی آید، که در آن پادشاه جدید فرانک های غربی، لویی لکنت دار، پس از مرگ همسرش، مالکیت او را بر صومعه سن ژرمن اوسر، که اجدادش ناشناخته هستند، تأیید کرد.
هیو دی ایتالیا (; ۸۸۰ – ۱۰ آوریل ۹۴۸) پادشاه ایتالیا از سال ۹۲۶ تا ۹۴۷ و نایب السلطنه بورگونی سفلی و پرووانس از سال ۹۱۱ تا ۹۳۳ بود. او از خانواده بوسونید بود. در طول سلطنت خود در ایتالیا، به قیمت تضعیف اشراف، خویشاوندان خود را قدرتمند کرد و سعی در ایجاد رابطه با امپراتوری بیزانس داشت. او در دفاع از قلمرو در برابر دشمنان خارجی موفق بود، اما عادات و سیاست های داخلی او دشمنان داخلی زیادی ایجاد کرد و او قبل از مرگش از قدرت برکنار شد. اوایل زندگی. هیو از آرل در سال ۸۸۰/۸۸۵ به دنیا آمد، بزرگ ترین پسر بازمانده کنت تئوبالد از آرل و برتا از لوتارینگیا. او به ارث برده، کنت آرل و وین بود، که او را به یکی از مهم ترین و تأثیرگذارترین اشراف در پادشاهی بورگوندی سفلی (پرووانس) تبدیل کرد. پس از آنکه پادشاه و امپراتور لویی سوم در سال ۹۰۵ دستگیر، نابینا و از ایتالیا به بورگوندی عقب نشینی کرد، هیو مشاور ارشد او در بورگوندی سفلی و پرووانس شد. تا سال ۹۱۱، بیشتر امتیازات سلطنتی توسط هیو به عنوان نایب السلطنه اعمال می شد و لویی عناوین دوکس پرووانس و مارکیو وینوا را به او واگذار کرد. او پایتخت را به مقر اصلی خانواده اش در آرل منتقل ک
رد و در سال ۹۱۲ با ویلا، بیوه شاه رودولف اول بورگوندی، ازدواج کرد. سپس هیو تلاش ناموفقی برای گرفتن بورگوندی از پسر رودولف، رودولف دوم، انجام داد. در تاریخی نامعلوم، ارتشی از پروانس به رهبری هیو، برادرش بوسو و هیو تایفر با حمایت مادر هیو به لمباردی حمله کردند. بر اساس روایت کنستانتین پورفیروژنیتوس، این رویداد به اواخر سال های ۹۲۳–۹۲۴ برمی گردد، اما روایت لیوتپراند از کرمونا این رویداد را زودتر، بین سال های ۹۱۷ تا ۹۲۰، نشان می دهد. حدود سال ۹۲۲، گروه قابل توجهی از اشراف ایتالیایی علیه امپراتور وقت، برنگار، شورش کردند و رودولف دوم را به عنوان پادشاه خود برگزیدند. این امر آغازگر یک جنگ داخلی بود که منجر به مرگ برنگار در سال ۹۲۴ شد. پادشاه ایتالیا. پارتیزان های برنگار به جای پذیرش رودولف، اکنون هیو را به عنوان پادشاه انتخاب کردند (۹۲۵). رودولف در سال ۹۲۶ از ایتالیا اخراج شد و هیو برای تاجگذاری از آلپ عبور کرد. در غیاب او، پادشاه لویی کور، شهرستان وین خود را به چارلز-کنستانتین واگذار کرد. لویی در ۵ ژوئن ۹۲۸ درگذشت و هیو برای تعیین جانشینی به پرووانس بازگشت. به هر دلیلی نه چارلز کنستانتین و نه هیو به عنوان پادشاه ان
تخاب نشدند، اما هیو پادشاهی را عملاً به ایتالیا ضمیمه کرد و از دفتردار ایتالیایی خود به سبک سلطنتی، دیپلمات هایی در مورد پرووانس صادر کرد. او همچنین حق اعطای تیول در پرووانس را به دست گرفت. در سال های اولیه سلطنت خود، هیو تا حدودی مدیریت مرکزی پادشاهی را بهبود بخشید و در برابر حملات مجارها که چندین دهه ایتالیا را به ستوه آورده بودند، به موفقیت های بیشتری (هرچند نه کامل) دست یافت. در سپتامبر ۹۲۸، هیو با رودولف فرانسوی و هربرت دوم ورماندو در بورگوندی ملاقات کرد. هیو در مخالفت با چارلز کنستانتین، به پسر هربرت، اودو وین، مقام سلطنت اعطا کرد. او هنوز با رودولف بورگوندی در تضاد بود و امیدوار بود با پادشاه فرانسه علیه پادشاه بورگوندی متحد شود. با این حال، تا سال ۹۳۰، چارلز کنترل کامل وین را در دست داشت و تا سال ۹۳۱، رودولف فرانسوی ادعای حاکمیت بر وینواها و لیون ها را داشت. با توجه به این عقب نشینی ها در سیاست ماورای آلپی خود، هیو توجه خود را به تثبیت حکومت خود در ایتالیا و دریافت تاج امپراتوری معطوف کرد. او اشراف ایتالیایی را ترغیب کرد تا پسرش لوتار را به عنوان پادشاه بعدی خود به رسمیت بشناسند و در آوریل ۹۳۱ او را ت
اجگذاری کرد. در همان سال، او برادر ناتنی خود، لمبرت توسکانی، را به توطئه برای تاج و تخت - شاید با حمایت گروهی از اشراف - متهم کرد و او را برکنار کرد و نشان مارس توسکانی را به برادرش بوسو اعطا کرد. با این حال، هیو دلایل دیگری برای عزل لمبرت داشت، که مانعی برای ازدواج دوم او با ماروزیا بود. هواداران لمبرت، رودولف بورگوندی را فراخواندند، که هیو او را با هدیه وینوا و لیون، که رودولف با موفقیت آنها را اشغال کرد، تطمیع کرد. در سال ۹۳۳، رودولف از تمام حقوق خود در ایتالیا چشم پوشی کرد. در سال ۹۳۶، هیو، بوسو توسکانی را با پسر خود هامبرت جایگزین کرد. او اکتاویون را در وینوا به هیو تایفر واگذار کرد و در تلاش نهایی برای حفظ نفوذ در پرووانس، روابط خود را با چارلز کنستانتین ترمیم کرد. ازدواج دوم. با این حال، تلاش هیو برای تقویت بیشتر قدرت خود از طریق ازدواج دوم به طرز فاجعه باری شکست خورد. عروس او ماروزیا، سناتور و حاکم مؤثر روم و بیوه آلبریک اول اسپولتو و سپس برادر ناتنی خود هیو، گای توسکانی، بود. با این حال، این واقعیت آخر به این معنی بود که این ازدواج طبق قانون کلیسا غیرقانونی بود، زیرا رابطه خویشاوندی بین آنها وجود داش
ت - موضوعی که هیو سعی کرد با طرد و حذف فرزندان ازدواج دوم مادرش و دادن توسکانی به یکی از بستگان خانواده پدری اش، بوسو، از آن جلوگیری کند. با این حال، این به نوبه خود، آلبریک دوم، پسر نوجوان یا پسرخوانده ماروزیا از ازدواج اولش را نگران کرد، که با توسل به بی اعتمادی رومی ها به سربازان خارجی که هیو با خود آورده بود، در طول جشن های عروسی کودتایی را آغاز کرد. هیو موفق شد با پایین آمدن از طناب از قلعه فرار کند و دوباره به ارتش خود بپیوندد، اما ماروزیا تا زمان مرگش چند سال بعد زندانی شد. قدرت هوگ در ایتالیا با این وقایع آسیب دید اما از بین نرفت. برای تقویت نفوذ خود در امور میلان، او پسر نامشروع کوچکترش، تبالد، را به عنوان اسقف اعظم میلان منصوب کرد. با این حال، روحانی قدیمی، آردریک، که او را منصوب کرده بود، بیست و دو سال دیگر زنده ماند. او به سازماندهی مبارزه علیه مجارها و دزدان دریایی اندلسی مستقر در فراکسینت در پرووانس ادامه داد. دیپلماسی فعال، اگرچه گاهی اوقات مشکوک، نتیجه داد. او در سال ۹۳۳ با رودولف پیمانی منعقد کرد که به موجب آن رودولف در ازای واگذاری پرووانس بر سر وارثان لویی نابینا و ازدواج آدلاید، دختر رودول
ف، با لوتار، پسر هوگ، از ادعاهای خود بر ایتالیا دست کشید. روابط دوستانه با امپراتوری بیزانس حفظ شد و در سال ۹۴۲، هوگ حتی با آلبریک، که با یکی از دختران هوگ ازدواج کرد، به توافق رسید. در داخل پادشاهی، هوگ عادت موجود خود را در دادن هرگونه مقام یا زمین موجود به اقوام، از جمله فرزندان مشروع و نامشروع متعدد خود و حلقه کوچکی از دوستان قدیمی و مورد اعتماد، تشدید کرد. تأثیر این امر بر اشراف ایتالیایی که این را تهدیدی می دیدند، در نهایت منجر به شورش شد. در سال ۹۴۱، هوگ، برنگار ایوریایی را از ایتالیا اخراج کرد و رژه ایوریایی را لغو کرد. در سال ۹۴۵، برنگار از تبعید در آلمان بازگشت و هوگ را در نبرد شکست داد. با تشکیل یک گردهمایی از اشراف در میلان، هوگ از سلطنت خلع شد و به پرووانس گریخت، در حالی که لوتار به عنوان پادشاه در ایتالیا باقی ماند. تا سال ۹۴۶، هوگ موفق شد با مخالفان خود به توافق برسد و به طور اسمی تاج و عنوان رکس (پادشاه) را برای خود نگه دارد و بنابراین به ایتالیا بازگشت و به پسرش در آنجا پیوست. در سال ۹۴۷، هوگ تصمیم به بازنشستگی گرفت و لوتار را به عنوان تنها پادشاه ایتالیا باقی گذاشت، اما بخش زیادی از قدرت واقع
ی در دستان برنگار بود. در بهار ۹۴۷، هیو به پرووانس رفت و در ۱۰ آوریل ۹۴۸ در آنجا درگذشت. خانواده. هیو از چهار همسر و حداقل چهار معشوقه، هشت فرزند به جا گذاشت. از همسر اولش، ویلا از پرووانس، هیو فرزندی نداشت. تنها فرزندان مشروع او هر دو از همسر دومش، آلدا یا هیلدا، با اصالت آلمانی بودند که قبل از سال ۹۲۴ با او ازدواج کرده بود. از همسر سومش، ماروزیا، و همسر چهارمش، برتا از سوابیا، بیوه رودولف دوم، هیو فرزندی نداشت. هیو چندین فرزند نامشروع از چندین معشوقه داشت. از یک زن اشرافی به نام واندلمودا: از معشوقه پست به نام پزولا، که مردم او را ونرم می نامیدند: روترودا از پاویا، که مردم او را یونونم می نامیدند و بیوه ژیزلبرت اول از برگامو بود: زنی رومی به نام استفانی، که مردم به او لقب سملن دادند: معشوقه ای ناشناس: یک خدمتکار جوان که در دربار هیو در پایتخت سنتی لومبارد، پاویا، تحصیل کرده بود، بزرگ شد و به لیوتپراند، اسقف کرمونا و وقایع نگار قرن دهم تبدیل شد. وفاداری او به یاد هیو ممکن است به تشدید برخی از تلخی های حزبی او در وقایع نگاری وارثان هیو کمک کرده باشد.
لوتار دوم ایتالیا (؛ ۹۲۶/۸ – ۲۲ نوامبر ۹۵۰) از سال ۹۴۷ تا زمان مرگش پادشاه ایتالیا بود. او از تبار اشرافی فرانکی بوسونیدها بود که از نسل بوسو بزرگ بودند. پدر و سلف او هوگ پرووانس، نوه لوتار دوم، پادشاه لوتارینگیا، و مادرش یک شاهزاده خانم آلمانی به نام آلدا (یا هیلدا) بود. اگرچه او عنوان رکس ایتالیا را داشت، اما هرگز موفق به اعمال قدرت در آنجا نشد. در سال ۹۳۱، پدر لوتار، هوگ، او را به عنوان نایب السلطنه مشترک منصوب کرد. او در ۱۲ دسامبر ۹۴۷ با آدلاید پانزده ساله، دختر با روحیه و باهوش رودولف دوم بورگوندی و برتا سوابیا، ازدواج کرد. ازدواج آنها بخشی از یک توافق سیاسی بود که برای انعقاد صلح بین پدر و پدرش طراحی شده بود. در سال ۹۳۳، هوگ از آرل پادشاهی خود (پرووانس) را به دشمن دیرینه اش رودولف دوم واگذار کرد، که دو پادشاهی را در پادشاهی جدید بورگوندی ادغام کرد، اما در سال ۹۳۷ درگذشت. این زوج دختری به نام اما داشتند که در اوایل سال ۹۴۸ به دنیا آمد و در سال ۹۶۶ با لوتار کارولینجیایی فرانسه ازدواج کرد. قدرت لوتار در ایتالیا صوری بود. از زمان قیام موفقیت آمیز اشراف در سال ۹۴۵، زمانی که هوگ مجبور به تبعید شد، برنگار از ا
یوریا تمام قدرت و حمایت واقعی را در دست داشت. در سال ۹۵۰، لوتار در تورین درگذشت، شاید توسط برنگار مسموم شده باشد، که سعی داشت قدرت سیاسی غصب شده خود را در لمباردی با مجبور کردن بیوه لوتار به ازدواج با پسرش آدالبرت تثبیت کند. در عوض، او از اتو اول آلمان که با او ازدواج کرده بود، درخواست حمایت کرد. لوتار به طور خلاصه در بخش مربوط به آدلاید در گشتا اوتونیس، شعری حماسی دربارهٔ اتو اول آلمان، شعری حماسی دربارهٔ سروده شده در حدود ۹۶۰ توسط هروشویتا از گاندرشیم، حضور دارد.
برنگار دوم ایتالیا (; ۹۰۰ - اوت ۹۶۶) او از سال ۹۵۰ تا زمان عزلش در سال ۹۶۱ پادشاه ایتالیا بود. او از نسل سلسله های آنسکاری و اونروچینگ بود و نامش از پدربزرگ مادری اش، برنگار یکم ایتالیا، گرفته شده بود. او حدود سال ۹۲۳ جانشین پدرش به عنوان مرزبان ایوریا شد (از این رو اغلب به عنوان برنگار ایوریا شناخته می شود) و پس از سال ۹۴۰ رهبری مخالفان اشرافی را در برابر پادشاهان هوگ و لوتار دوم بر عهده داشت. در سال ۹۵۰ جانشین دومی شد و پسرش، آدالبرت، را به عنوان فرمانروای مشترک با خود تاجگذاری کرد. در سال ۹۵۲ او حاکمیت اتوی یکم پادشاه آلمان را به رسمیت شناخت، اما بعداً به شورشی علیه او پیوست. در سال ۹۶۰ به ایالات پاپی حمله کرد و سال بعد پادشاهی او توسط اتو فتح شد. برنگار تا زمان تسلیم شدنش در سال ۹۶۴ متواری ماند. او دو سال بعد در آلمان در زندان درگذشت. زندگی نامه. پسر آدالبرت اول ایوریا و گیسلا، دختر برنگار اول، پادشاه و امپراتور ایتالیا، در سال ۹۵۰، پس از مرگ لوتار دوم، برنگار دوم تاج ایتالیا را برای خود و پسرش آدالبرت در کلیسای سن میشل در پاویا به دست آورد. موقعیت سیاسی آنها به دلیل سوءظن به مسموم کردن سلف خود توسط این د
و نفر تضعیف شد، بنابراین برنگار تلاش کرد تا با مجبور کردن بیوه لوتار به ازدواج با آدالبرت، مشروعیت این انتصاب را تقویت کند. در آلمان، آنها به غصب قدرت متهم شدند که این امر باعث مداخله پادشاه وقت آلمان، اتو، شد. او آنها را مجبور به فرار کرد و عنوان پادشاه فرانک ها و ایتالیایی ها را به خود گرفت (۹۵۱)، مقدمه ای بر درخواست او برای اعطای رسمی عنوان سلطنتی ایتالیا. دو مارکیز متعاقباً با اتو به توافق رسیدند که در سال ۹۵۲ جانشینی آنها را تأیید کرد. نگرش و اقدامات سیاسی آنها نارضایتی رهبران پادشاهی را برانگیخت، که بارها از حاکم آلمان درخواست مداخله کردند: رویدادی که تنها در سال ۹۵۶–۹۵۷، به دست لیودولف، پسر اتو و دوک سوابیا، به وقوع پیوست و با توافقی که عنوان سلطنتی و قدرت آنسکاری ها را در ایتالیا تأیید می کرد، به پایان رسید. در سال ۹۵۹، برنگار و پسرش آدالبرت مجموعه ای از پاکسازی ها را علیه طرفداران اتونی آغاز کردند. یکی از قربانیان، تئوبالد دوم، دوک اسپولتو و مارکی کامرینو، از سلسله هوکپولدینگی بود که برنگار دوم علیه او لشکرکشی ای را با هدف تصرف دارایی هایش ترتیب داد. دوک آینده پیترو چهارم کاندیانو نیز در این لشکرکشی
شرکت کرد. پس از آن، برنگار سیاست تهاجمی نسبت به دستگاه پاپی اتخاذ کرد، که باعث شد ژان دوازدهم از اتو بخواهد به ایتالیا برود. در سال ۹۶۱، پادشاه آلمان برای دومین بار به ایتالیا رسید. سربازان برنگاریوس از جنگیدن امتناع کردند و پدر و پسر را مجبور کردند که در قلعه سن لئو سنگر بگیرند. اتو رسماً آنها را از عناوین سلطنتی خود خلع کرد و توسط ژان دوازدهم به عنوان امپراتور تاجگذاری شد. پس از سقوط سن لئو در سال ۹۶۳، برنگار دستگیر و به همراه همسرش ویلا به بامبرگ تبعید شد و تحت محافظت مرزبان نورگاو، برتولد شواینفورت، قرار گرفت. آنها صاحب دختری شدند که ملکه آینده فرانسه، روزالا، شد. حاکم ایوریا (۹۲۳–۹۵۰). برنگار پسر مارگراف آدالبرت اول ایوریا و همسرش ژیزلا فریولی، دختر پادشاه اونروچینگ، برنگار اول ایتالیا بود. او حدود سال ۹۲۳ جانشین پدرش به عنوان مارگراف شد و با ویلا، دختر مارگراف بوسونی توسکانی و خواهرزاده شاه هیو ایتالیا، ازدواج کرد. لیوتپراند کرمونا، وقایع نگار، که در دربار برنگار در پاویا بزرگ شده بود، چندین روایت بسیار واضح از شخصیت او ارائه می دهد. حدود سال ۹۴۰، برنگار شورشی از اشراف ایتالیایی را علیه حکومت عمویش رهبر
ی کرد. برای فرار از حملهٔ مزدوران هیو، او که توسط پسر جوان پادشاه، لوتار، از قبل هشدار داده شده بود، مجبور شد به دربار شاه اتو اول آلمان فرار کند. اتو از جانبداری خودداری کرد. با این وجود، در سال ۹۴۵، برنگار توانست با سربازان اجیر شده به ایتالیا بازگردد و مورد استقبال اشراف محلی قرار گرفت. هوگ شکست خورد و به آرل عقب نشینی کرد و لوتار رسماً جانشین او شد. از زمان قیام موفقیت آمیز برنگار، تمام قدرت و حمایت واقعی در پادشاهی ایتالیا در دستان او متمرکز شد و پسر هوگ، لوتار، به عنوان پادشاه اسمی منصوب شد. سلطنت کوتاه لوتار با مرگ زودهنگامش در سال ۹۵۰، احتمالاً مسموم، پایان یافت. حاکم بر ایتالیا (۹۵۰–۹۶۱). برنگار سپس عنوان سلطنتی را به همراه پسرش آدالبرت به عنوان حاکم مشترک به دست گرفت و در پاویا، در کلیسای سن میشل ماجوره تاجگذاری شد. او تلاش کرد تا با مجبور کردن آدلاید، بیوه لوتار، دختر، عروس و بیوه سه پادشاه آخر ایتالیا، به ازدواج با آدالبرت، سلطنت خود را مشروعیت بخشد. با این حال، زن جوان به شدت امتناع کرد و پس از آن برنگار او را در قلعه گاردا زندانی کرد، که گفته می شود توسط ویلا، همسر برنگار، مورد آزار و اذیت قرار
گرفته است. با کمک کنت آدالبرت آتو از کانوسا، او موفق به فرار شد و از پادشاه اتو آلمان درخواست حمایت کرد. اتو، که خود از سال ۹۴۶ بیوه شده بود، از این فرصت برای به دست آوردن تاج آهنین لومباردی استفاده کرد: درخواست های آدالاید برای مداخله منجر به حمله او به ایتالیا در سال ۹۵۱ شد. برنگار مجبور شد در سن مارینو مستقر شود، در حالی که اتو مورد احترام اشراف ایتالیایی قرار گرفت، با آدلاید ازدواج کرد و عنوان پادشاه لومباردها را به خود گرفت. او سپس به آلمان بازگشت و دامادش کنراد را به عنوان نایب السلطنه ایتالیا در پاویا منصوب کرد. برنگار به نمایندگی از کنراد در رایشتاگ ۹۵۲ در آگسبورگ حاضر شد و به اتو ادای احترام کرد. او و پسرش آدالبرت به عنوان دست نشانده اتو، پادشاهان ایتالیا باقی ماندند، اگرچه مجبور شدند قلمرو مارش سابق فریولی را که پادشاه آلمان آن را به برادر کوچکترش دوک هنری اول باواریا به عنوان مارش امپراتوری ورونا واگذار کرده بود، به او واگذار کنند. هنگامی که اتو مجبور شد در سال ۹۵۳ با شورش پسرش، دوک لیودولف سوابیا، مقابله کند، برنگار به مارش ورونی حمله کرد و همچنین قلعه کانوسا کنت آدالبرت آتو را محاصره کرد. از دست
دادن کنترل و مرگ (۹۶۱–۶۶). در سال ۹۶۰، برنگار به ایالات پاپی تحت رهبری پاپ ژان دوازدهم حمله کرد، که در نهایت به درخواست او، شاه اتو، با هدف تاجگذاری به عنوان امپراتور مقدس روم، دوباره به ایتالیا لشکرکشی کرد. سربازان برنگار او را ترک کردند و اتو تا کریسمس ۹۶۱ به طور غیابی پاویا را تصرف و برنگار را خلع شده اعلام کرد. او به رم رفت و در ۲ فوریه ۹۶۲ به عنوان امپراتور تاجگذاری کرد. سپس او بار دیگر علیه برنگار که در سن لئو محاصره شده بود، وارد مذاکره شد. در همین حال، پاپ ژان با پسر برنگار، آدالبرت، وارد مذاکره شد که در سال ۹۶۳ باعث شد اتو به رم نقل مکان کند، جایی که پاپ را خلع و پاپ لئو هشتم را انتخاب کرد. سال بعد، برنگار سرانجام تسلیم نیروهای اتو شد. او در بامبرگ آلمان زندانی شد و در اوت ۹۶۶ در آنجا درگذشت. همسرش ویلا بقیه عمرش را در یک صومعه آلمانی گذراند.
آدالبرت (; ۹۳۲ – ۹۷۵) از سال ۹۵۰ تا ۹۶۱ پادشاه ایتالیا بود و به طور مشترک با پدرش، برنگار دوم، حکومت می کرد. پس از عزل آنها، آدالبرت تا زمان شکستش در نبرد توسط نیروهای اتو اول در سال ۹۶۵، ادعای پادشاهی ایتالیا را ادامه داد. از آنجایی که او دومین آدالبرت در خانواده اش، آنسکاریدها، بود، گاهی اوقات آدالبرت دوم نامیده می شود. نام او گاهی اوقات، به ویژه در آثار قدیمی تر، به صورت خلاصه آلبرت نوشته می شود. سلطنت. آدالبرت بین سال های ۹۳۲ تا ۹۳۶، پسر برنگار، مرزبان وقت ایوریا، و ویلا، دختر بوسو، مرزبان توسکانی، متولد شد. در سال ۹۵۰، او و پدرش به طور همزمان توسط اشراف عالی رتبه برای جانشینی شاه لوتار دوم ایتالیا انتخاب شدند. آنها در ۱۵ دسامبر با هم در کلیسای سنت مایکل در پاویا تاجگذاری کردند. برنگار سعی کرد آدلاید، بیوه لوتار، را مجبور به ازدواج با آدالبرت کند و ادعای خود را برای پادشاهی مشترک تثبیت کند. اگرچه روایات بعدی از ازدواج سخن می گویند، آدلاید از ازدواج خودداری کرد و به کانوسا گریخت. او ردیابی و به مدت چهار ماه در کومو زندانی شد. حمله آلمان. در سال ۹۵۱، شاه اتو اول آلمان به ایتالیا حمله کرد و آدلاید را مجبور ب
ه آزادی کرد و خودش با او ازدواج کرد. با این حال، او هیچ تلاشی برای برکناری پادشاهان ایتالیا نکرد. در عوض، آدالبرت و برنگار مجبور شدند در اوت ۹۵۲ در مجلس آگسبورگ آلمان شرکت کنند، جایی که اتو رسماً آنها را به پادشاهی ایتالیا منصوب کرد و بدین ترتیب پادشاهی را تابع آلمان نمود. بین سال های ۹۵۳ تا ۹۵۶، آدالبرت و برنگار، کنت آدالبرت آزو از کانوسا را در قلعه اش، جایی که آدلاید در سال ۹۵۱ به آن پناه برده بود، محاصره کردند. در سال ۹۵۶، دوک لیودولف از سوابیا، پسر اتو، با ارتشی بزرگ وارد ایتالیا شد تا اقتدار پدرش را دوباره به دست آورد. آدالبرت نیروی بزرگی را برای مقابله با او جمع آوری کرد. او لیودولف را شکست داد، اما پیش از آنکه لیودولف بتواند به آلمان بازگردد، در سپتامبر ۹۵۷ درگذشت. پس از این پیروزی، آدالبرت با کمک دوک هیو از توسکانی، علیه دوک تئوبالد دوم از اسپولتو لشکرکشی کرد. در طول این لشکرکشی، نیروهای او حتی در سال ۹۶۰ به خاک روم تجاوز کردند. پاپ ژان دوازدهم از پادشاه آلمان در برابر آدالبرت درخواست کمک کرد. اتو در سال ۹۶۱ وارد ایتالیا شد، در حالی که آدالبرت ارتش بزرگی را در ورونا گرد هم آورده بود. طبق منابع معاصر،
این ارتش ۶۰۰۰۰ نفر بود، اگرچه این یک اغراق آشکار است. بسیاری از خانواده های اشرافی برجسته از پیوستن به دفاع از ایتالیا خودداری کردند، مگر به شرطی که برنگار به نفع پسرش کناره گیری کند. پادشاه بزرگتر از انجام این کار خودداری کرد و بنابراین آدالبرت نتوانست به طور مؤثر با تهاجم آلمان مخالفت کند. اتو بدون هیچ مخالفتی به میلان رفت، جایی که در ماه نوامبر توسط اسقف اعظم والبرت به عنوان پادشاه تاجگذاری شد و از آنجا به رم رفت، جایی که در ۳ فوریه ۹۶۲ توسط پاپ به عنوان امپراتور تاجگذاری شد. آدالبرت و برنگار پنهان شدند. تبعید. پس از تاجگذاری امپراتوری، اتو قلعه های مختلف وفادار به آدالبرت و برنگار را محاصره کرد. در پاییز ۹۶۲، آدالبرت ایتالیا را ترک کرد و به اعراب فراکسینتوم در جنوب بورگوندی پناه برد. از آنجا به کورسیکا رفت. از کورسیکا مذاکراتی را با ژان دوازدهم آغاز کرد و پیشنهاد اقدام مشترک علیه اتو را داد. او به ایتالیا سفر کرد و در چیویتاوکیا پیاده شد. در آنجا با نمایندگان پاپ ملاقات کرد که او را تا رم همراهی کردند. اتو، که برنگار را مجبور به تسلیم کرده بود، سپس به رم لشکرکشی کرد. پس از یک دفاع بی سروصدا، آدالبرت و پاپ
فرار کردند. آدالبرت در دومین تبعید خود به کورسیکا بازگشت. او تا پس از بازگشت اتو به شمال آلپ، سعی در بازپس گیری ایتالیا نکرد. وقتی سرانجام در ۹۶۵ بازگشت، سعی کرد پاویا، پایتخت ایتالیا، را تصرف کند، اما توسط ارتش دیگری از سوابیا، این بار به فرماندهی دوک بورچارد سوم، شکست خورد. در ۲۵ ژوئن، بورچارد او را در نبرد بین پارما و پیاچنزا شکست داد. برادران آدالبرت در کنار او می جنگیدند: کنراد، کنت میلان، که در ابتدا با اتو صلح کرده بود، و گای، مرزبان ایوریا، که در جنگ کشته شد. آدالبرت که در دومین تلاش خود برای بازپس گیری پادشاهی خود شکست خورد، مذاکرات طولانی با امپراتوری بیزانس را آغاز کرد، که توسط نقشه های اتو در جنوب ایتالیا تهدید می شد. وقتی این مذاکرات به نتیجه نرسید، او به همراه همسرش گربرگا به املاک خانوادگی اش در بورگوندی پناه برد. آدالبرت در اوتون، یا در ۳۰ آوریل ۹۷۱ یا بین ۹۷۲ تا ۹۷۵، درگذشت. از ازدواجش، آدالبرت یک پسر به نام اتو-ویلیام داشت که حداکثر در سال ۹۶۲ به دنیا آمد (این ازدواج باید قبلاً صورت گرفته باشد)، که از طریق ازدواج با بیوه کنت قبلی به شهرستان ماکون رسید. این امر باعث شده است که برخی از محققان
به اشتباه نتیجه بگیرند که گربرگا باید با کنت های ماکون نسبت داشته باشد. پس از مرگ آدالبرت، گربرگا با هنری اول، دوک بورگوندی، ازدواج کرد. هنری، اتو-ویلیام را به فرزندی پذیرفت و او را به وارث احتمالی دوک نشین بورگوندی تبدیل کرد. حتی پس از مرگ آردوین در سال ۱۰۱۵، به اتو-ویلیام تاج ایتالیا پیشنهاد شد، اگرچه او نپذیرفت. شانزده دیپلم که به طور مشترک با پدرش صادر شده بود و سه دیپلم که توسط خودش به تنهایی صادر شده بود، از دوران سلطنت آدالبرت باقی مانده است. آنها ویرایش و منتشر شده اند. برنگار و آدالبرت در پاویا سکه های نقره ضرب کردند.
کیرشنریسم (به ، ) یک جنبش سیاسی با ایدئولوژی چپ میانه آرژانتینی است که بر اساس آرمان هایی شکل گرفته است که توسط هواداران نسبت به سیاست های زوج آرژانتینی(نستور کیرشنر و کریستینا فرناندز د کیرشنر )، که به طور متوالی به عنوان روسای جمهور آرژانتین خدمت کردند، تشکیل شده است. این ایدئولوژی با اینکه شاخه ای از پرونیسم محسوب می شود، اما با برخی از جناح های پرونیست دچار اختلاف هست و عموماً در دسته پوپولیسم چپ گرا قرار می گیرد. این ایدئولوژی نماینده و نمادی از سوسیالیسم قرن بیست و یکم محسوب می شود، با این حال همچنان مشابه پرونیسم است و برخلاف سایر ایدئولوژی های چپ میباشد، اما به جای اینکه طبقاتی باشد، بسیار ملی گرا و پوپولیست است. کیرشنریسم در ابتدا بخشی از ایدئولوژی حزب عدالت گرا بود ، اما بعدها از سوی دیگر احزاب سیاسی کوچک تر آرژانتین نیز مورد پذیرش قرار گرفت.