Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مارشال فرانسه , جمع "" به جای این که یک درجه نظامی باشد، یک امتیاز نظامی فرانسوی است، که برای دستاوردهای استثنایی به ژنرال ها اعطا می شود. این عنوان از سال ۱۱۸۵ اعطا شده است، اگرچه برای مدت کوتاهی در طی سالهای (۱۷۹۳–۱۸۰۴) لغو و برای یک دوره در طی سالهای (۱۸۷۰–۱۹۱۶) غیرفعال شد. این عنوان برای امرای ارتش در خدمت تاج و تحت پادشاهی فرانسه در طی رژیم باستان و دوران بازگشت دودمان بوربون، و یکی از بزرگان امپراتوری در طی دوران امپراتوری اول فرانسه (زمانی که این عنوان مارشال امپراتوری بود و نه مارشال فرانسه) بود. یک مارشال فرانسه دارای ی سردوشی های هفت ستاره است، همچنین یک چوبدست مارشالی دریافت می کند - یک استوانه آبی مُنَقش به ستاره ها، که قبلاً در دوران سلطنت دارای نقش گل های زنبق و نقش عقاب ها در امپراتوری اول فرانسه بود. چوبدست مارشالی دارای نوشته ای به زبان لاتین است که در آن نوشته شده Terror belli, decus pacis که به معنای «ترسناک در جنگ، زینت در صلح» است. امپراتوری اول. ناپلئون اول، ۱۸۰۴–۱۸۱۴, ۱۸۱۵. ناپلئون در طول سلطنت خود، در مجموع عنوان مارشال فرانسه را به بیست و شش افسر اعطا نمود: نام نوزده تن از این مارشال
ها در نام گذاری بلوارهایی که پاریس را احاطه کرده اند، استفاده شده اند که به بلوارهای مارشالها () شناخته می شوند. سه مارشال دیگر با یک خیابان در جای دیگر شهر مفتخر شده اند. چهار مارشال از داشتن یادبود محروم شده اند که عبارتند از: برنادوت و مارمونت، هر دو از خائنین به فرانسه محسوب می شوند. پرینیون، زیرا توسط ناپلئون در سال ۱۸۱۵ از این درجه خلع شده و گروشی، که مسئول شکست در جنگ واترلو در نظر گرفته می شوند.
باهیا دکینو () شهرکی در شهر هرموسیلو در سونورا، مکزیک در خلیج کالیفرنیا است. نام این ناحیه به افتخار پادشاه ائوسبیو کینو از نام او برگرفته شده است. شهرک "باهیا دکینو" حدود ۷٫۰ هزار نفر جمعیت دارد. این نام همچنین برای خلیج مجاور آن بین جزیره تیبورون (ایسلا تیبورون) و پونتا سن نیکلاس، سونورا نیز به کار می رود. نام Kino Bay، ساحل کینو و خلیج کینو به جای یکدیگر استفاده می شود. تاریخچه. ساکنان تاریخی منطقه باهیا د کینو احتمالاً اولین بار در یادداشت هایی که پادر اوسبیو کینو در طول سفرهایش به این منطقه در سال ۱۶۸۵ به ثبت رسانده است، زمانی که او می گوید از خلیج بازدید کرده و آن را باهیا سان خوان باوتیستا نامیده است (دوود، ۱۹۹۹) ثبت شده است. جمعیت بومی محلی به طور گسترده در گروه های کوچک شکارچی-گردآورنده از ناحیه گوایماس تا شمال تا پورتو لیبرتاد امروزی پراکنده بودند. آنها خود را Comcaac (سری) می نامیدند. محیط خشن منطقه ساحلی دیکته می کرد که Comcaac با درجه بالایی از انعطاف پذیری و تدبیر زندگی کند، ویژگی که به آنها اجازه می داد از تماس و استثمار اسپانیایی ها آزاد بمانند.
ای کاش اولین جٌنگ استودیویی رپر آمریکایی اسکی-لو است که در ۲۷ ژوئن ۱۹۹۵ توسط سانشاین و اسکاتی برادرز رکوردز منتشر شد. ایکاش در استودیو سانشاین واقع هالیوود، کالیفرنیا ضبط و تولید شد. تولید آن توسط والتر کاندور کان و اسکی-لو انجام شد و تاد ترسی مهندسی و صدابرداری آن را انجام داد. این جنگ به رتبه ۵۳ در "بیلبورد" ۲۰۰ و رتبه ۳۷ در نمودار آلبوم های برتر آر اند بی/هیپ هاپ رسید و در نهایت توسط انجمن صنعت ضبط آمریکا در ۱۶ نوامبر ۱۹۹۵ با فروش ۵۰۰٫۰۰۰ نسخه در ایالات متحده به نشان فروش طلا دست یافت. همچنین نامزد جایزه گرمی برای بهترین جنگ رپ در سی و هشتمین دوره جوایز سالانه گرمی شد.
راسل تایرون جونز (متولد ۱۵ نوامبر ۱۹۶۸ - ۱۳ نوامبر ۲۰۰۴)، که بیشتر با نام هنری خود اولد درتی بسترد (اغلب به اختصار ODB شناخته می شود) یک خواننده رپ آمریکایی بود. او یکی از اعضای گروه وو-تنگ کلن بود که از منطقه استیتن آیلند شهر نیویورک با جٌنگ "وو-تنگکلن وارد می شود (۳۶ ایوان)" به شهرت رسیدند. اولد درتی بسترد به خاطر قافیه های بی ادبانه و غیر عادیش که به سبک نیمه رپ و نیمه خواندن بود مورد توجه قرار گرفت. نام هنری او از فیلم هنرهای رزمی چینی "اولد درتی و د بسترد" که در سال ۱۹۸۰ میلادی پخش شدگرفته شده است. بازیگر اصلی این فیلم یوئن سیوتین است. به گفته یکی از اعضای وو-تنگ متود من، نام اولد درتی بسترد همچنین اشاره ای به ماهیت منحصر به فرد رپ او است و سبک رپ او پدر و پایه ایی ندارد." مشکلات حقوقی مکرر از جمله حبس مانع موفقیت حرفه ای او شد. او در ۱۳ نوامبر ۲۰۰۴ بر اثر مصرف بیش از حد دارو در سن ۳۵ سالگی درگذشت او پدر رپر یانگ درتی بسترد بود.
حکومت رضاشاه در ایران و حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان (حزب نازی) در آلمان با یکدیگر روابط سیاسی و اقتصادی و تشابهات ایدئولوژیکی داشتند. آلمان در این دوره به مهم ترین شریک اقتصادی ایران تبدیل شد. حضور قوی آلمان در ایران به طور غیرمستقیم به سرنگونی رضاشاه پادشاه ایران که تعلیق روابط دیپلماتیک با آلمان و اخراج شهروندان آلمانی از این کشور را رد کرده بود، انجامید. پیش زمینه. همزمان با روی کار آمدن رضاشاه در ایران، جمهوری وایمار در آلمان که یک حکومت سوسیال دموکرات بود و مسلکی متفاوت با حکومت پهلوی داشت به قدرت رسید. با وجود تفاوت های اساسی روش زمامداری کشور بین دو حکومت، آلمان برای تثبیت موقعیت خود در زمینه اقتصادی و سیاسی و فرهنگی به همکاری نزدیک با ایران پرداخت. آلمان نفت مورد نیاز خود را از شرکت نفت ایران-انگلیس تهیه می کرد و با موافقت شوروی خط کشتیرانی هامبورگ-انزلی به حمل و نقل کالا و مسافر می پرداخت و شرکت یونکرز محصولات پستی از باکو تا انزلی و تهران را جابجا می کرد. در این دوره آلمان در بخش نظامی و ساخت چند کارخانه اسلحه و مهمات سازی نیز به ایران مشارکت هایی می داد. در تاریخ ۲۸ بهمن ۱۳۰۷ (۱۷ فوریه ۱۹۲
۹) سه موافقتنامه:عهدنامه دوستی، قرارداد اقامت و توافق نامه بازرگانی و گمرکی به امضا رسید. در سال ۱۹۳۲ آلمان با در اختیار داشتن ۸ درصد از تجارت خارجی ایران، مقام چهارم را بعد از شوروی، انگلیس و ترکیه کسب کرد. پس از شکست آلمان در جنگ جهانی اول، روابط این کشور با ایران افول شدیدی کرد. احیای بی سروصدای حضور آلمان در ایران، که در هماهنگی نسبی با بریتانیا و اتحاد شوروی صورت گرفت، دیپلمات های ایرانی را واداشت تا دوباره نقش ویژه ای به آلمان در اندیشه خود بدهند. تیمورتاش که مغز متفکر سیاست خارجی رضاشاه در این دوره بود، در مذاکراتش با بریتانیا و روسیه برای یک موضع مستقل تر برای ایران روی آلمان به عنوان یک میانجی حساب می کرد؛ بنابراین، مذاکرات با آلمان که منجر به یک معاهده مودت جدید بین آلمان و ایران (در فوریه ۱۹۲۹ و توافق دیگری در فوریه ۱۹۳۰) به عنوان مدلی برای مذاکرات مشابه با بریتانیا شد که شرایط جدیدی را در روابط ایران و بریتانیا (مانند لغو کاپیتولاسیون) ایجاد کرد. در همان دوره، به لطف میانجیگری های آلمان بود که یک مناقشه تجاری بین ایران و اتحاد شوروی که در بهار سال ۱۹۲۶ بروز کرده بود توانست حل و فصل شود. خدمات آلما
ن، یک قدرت سوم «بیطرف» که روابط خوبی با بریتانیا و اتحاد شوروی داشت هم به ایران کمک کرد تا بر مخالفت مشترک بریتانیا-شوروی با پروژه راه آهن ایران فائق آید، وقتی مشخص شد که شرکت های آلمانی نقشی کلیدی در آن ایفا خواهند کرد. با این که آلمان همچنان بر عدم تمایل کامل خود بر کسب نفوذ سیاسی تأکید می کرد، روابط اقتصادی آن با ایران تا سال ۱۹۳۰ به طور دائم افزایش یافت. در آوریل ۱۹۲۸، تعداد زیادی سفارش قابل توجه به شرکت های پیشروی گوناگون آلمانی داد و بانک های آلمانی یک وام مهم ۴۰ میلیون مارک رایشی به ایران دادند. شرکت آلمانی یولیوس برگر که به عنوان پیمانکار عمومی شرکت های آلمانی و آمریکایی عمل می کرد در ژوئیه همان سال برای ساخت بخش شمالی راه آهن ایران به خدمت گرفته شد. یونکرس از نوامبر ۱۹۲۷ نخستین شبکه هوایی داخلی ایران را برپا کرد. مستشاران آلمانی مقاماتی عالی در سازمان مالیه داشتند. کورت لیندنبلات به عنوان رئیس بانک ملی ایران که در ۱۷ شهریور ۱۳۰۷ تأسیس شده بود استخدام شد و آلمانی دیگری به عنوان مشاور ارشد خارجی وزارت مالیه کار می کرد. اوج نفوذ اقتصادی آلمان همزمان بود با افول سریع متعاقب آن. کشمکش دیپلماتیک بر سر انحص
ار اسکناس خشم دو قدرت عمده، به خصوص اتحاد شوروی را که دیگر اوج گیری اهمیت پیدا کردن اقتصادی آلمان را با بی اعتمادی و خشم فزاینده می دید برانگیخت. تیمورتاش که نه فقط در مورد توازن دیپلماتیک قدرت در منطقه بلکه درجه تمایل آلمان (که نفوذش در گروی استحکام اقتصادی اش و روابط خوبش با بریتانیا و شوروی بود) برای حمایت از او به اشتباه قضاوت کرده بود. تیمورتاش امیدوار بود بتواند با به بازی گرفتن آلمان علیه قدرت های دیگر، بتواند گزینه های دیپلماتیک ایران را افزایش دهد. او که پیشتر روابط با اتحاد شوروی را از طریق شماری از امتیازات بهبود داده بود، تلاش کرد در انتهای سال ۱۹۳۱ که بر سر شرکت نفت و ایران و انگلیس، یک پروژه وام، و حقوق اقتدار ایران در خلیج فارس قدرت خود در برابر بریتانیا را محک زد همان الگو را به کار بگیرد. توماس براون لابیگر آلمانی که یک بسته مفصل سفارش ها و پروژه های وامی را در سال ۱۹۲۸ مذاکره کرده بود، مجبور شد در ژانویه ۱۹۳۴ دست خالی به کشورش بازگردد. ایران اکنون دیگر تلاش می کرد برای برنامه صنعتی سازی اش یک مفهوم چندقدرتی را به کار بگیرد و روی ایتالیا و نیز کشورهای صنعتی کوچکتر نظیر چکسلواکی، بلژیک، دانمار
ک و سوئد حساب می کرد. جدا از افول در روابط اقتصادی، روابط سیاسی با آلمان نیز بیشتر از پیش کاهش یافت. در اوایل سال ۱۹۳۳، مقاله ای توهین آمیز در مطبوعات آلمانی خشم رضاشاه را برانگیخت. علاوه بر این، پس از روی کار آمدن ناسیونال سوسیالیست ها حملات نژادپرستانه ای گاه گاه اتباع ایرانی در آلمان را هدف قرار می داد. بدین ترتیب تا آغاز ۱۹۳۴ روابط ایران و آلمان به حضیض خود رسیده بود. گرم شدن دوبارهٔ روابط با آلمان و جنگ جهانی دوم. با روی کار آمدن حکومت نازی در آلمان، ایران در معرض توجه بیشتر آلمانی ها قرار گرفت. رضاشاه و هیتلر بیش از هر زمان دیگری به هم نزدیک شدند. با پیشنهاد آلفرد روزنبرگ در ۱۹۳۴، حکومت نازی وارد استراتژی نزدیکی از طریق حس آریایی دوستی ایرانیان و آلمانی ها شد. طبق قوانین نورنبرگ ازدواج آلمانیها با ایرانیها که دارای «خون خالص آریایی» بودند آزاد بود.مجلس و مردم ایران از قدرت روزافزون آلمان خشنود بودند. آلمان توانست در سال ۱۹۴۰ رتبه اول را در تجارت خارجی ایران کسب کند. در زمان شروع جنگ جهانی دوم در حدود ۱۲۰۰ آلمانی مشغول کار و تجارت در ایران بودند. در ایران، از قبل از قدرت گرفتن حزب ناسیونال سوسیالیست کارگ
ران آلمان نگاه مثبتی نسبت به آلمان وجود داشت و تحولات در آنجا با علاقه مخصوصی تعقیب می شد. آلمان یک کشور مستقل اروپایی بدون جاه طلبی های توسعه طلبانه بریتانیا و اتحاد شوروی نسبت به ایران تلقی می شد. دولت ناسیونال سوسیالیست از ابتدا بر پایه چنین احساسات عمومی آلمان دوستانه ای قصد داشت در ایران نفوذ خود را گسترش دهد. رادیوی آلمان در اوت ۱۹۳۹ برنامه فارسی خود را راه اندازی کرد که اجازه می داد پیامش با وجود بی سوادی بیش از نود درصد مردم ایران در این کشور پخش شود. اکران فیلم های تبلیغاتی آلمانی همچون "آلمان بیدار می شود" (به آلمانی:Deutschland Erwacht) و انتشار مطبوعاتی چون ایران باستان نیز نقش فعالی در این زمینه داشتند. علی الظاهر آدولف هیتلر هیچ برنامهٔ ویژه ای دربارهٔ ایران نداشت. به هر روی، گام های برداشته شده توسط برخی ناسیونال سوسیالیست های اصلی که با حلقه های اقتصادی ذی نفع در تماس بودند نقش مهمی در احیای جدید روابط ایران و آلمان ایفا کردند. آلفرد روزنبرگ، رئیس واحد امور خارجی حزب ناسیونال سوسیالیست در یک یادداشت برنامه ای برنامه های خود را برای یک نفوذ آلمان که بالکان، ترکیه تا سرحدات هند را در بر می گرفت
تدوین کرد. وزارت پروپاگاندا شماری از کارشناسان را در خصوص مسئله های شرقی برای تعریف کارهای پروپاگاندای آلمان در خاورمیانه به کار گرفت. نفوذ چنین افراد ناشی ای در سیاست خارجی هیتلر، که بعضی هایشان مسئول تصمیم نهایی بودند ممکن است کمینه بوده باشد، با این وجود با نگاه به بی تفاوتی کلی هیتلر در خصوص امور خاورمیانه نیرویی که فعالیت های آنان ایجاد کرد عواقبی برای روابط ایران و آلمان داشت. این ابتکارات باعث شد وزارت امور خارجه سیاست فعالانه تری در قبال ایران اتخاذ کند چرا که دیپلمات های حرفه ای این کارشناسان خودخوانده نهادهای مختلف حزب را رقبایی ناپسند تلقی می کردند. دولت آلمان پس از غلبه بر مقاومت ابتدایی کارشناسان اقتصادی از ۱۹۳۴ به بعد تدابیری برای احیای روابط با ایران اتخاذ کرد که در توافق مهمی امضا شده در مارس ۱۹۳۵ به اوج خود رسید. در همان سال، ظاهراً به پیشنهاد دیپلمات های ایرانی مستقر در برلین، رضاشاه دستور داد که کشور در همه مکاتبات بین المللی به جای پرشیا (به لاتین: Persia) ایران خوانده شود. به لطف این توافق، اهمیت نقش آلمان در اقتصاد ایران رشد کرد. سفر هیالمار شاخت، رئیس رایشسبانک و وزیر اقتصاد آلمان به ای
ران در نوامبر ۱۹۳۶ مقوم این تحول بود. رشته پروژه های مهمی دوباره به شرکت های بزرگ آلمانی داده شد. شرکت های آلمانی قرار شد دوباره در یک پروژه معدنی جدید در نزدیکی انارک مشارکت کنند. حتی احیای وام لغو شده آوریل ۱۹۲۸ مد نظر قرار گرفت. در آوریل ۱۹۳۸ لوفتهانزا اجازه یافت تهران و مشهد را وارد شبکه اش کند. روابط سیاسی. دو حکومت ایران و آلمان در آن دوره همدلی های ایدوئولوژیکی با یکدیگر داشتند و در اقتدارگرایی و تکیه شان به آریانیسم که تصور می رفت بین این دیکتاتوری های هم نظر پیوند ایجاد کرده بود مشترک بودند. روی آوری سیاسی نازیسم به ایران در سال ۱۹۳۳ شروع شد. حزب نازی شاخه ای در تهران تأسیس کرد و جهان بینی رادیکالیزه خود را پراکنده کرد. یوزف گوبلس وزیر تبلیغات آلمان گشاده دستانه مجله مصور "ایران باستان" را تأمین مالی کرد که پیوندهای مدرن آریایی و جوامع فاشیستی را به تصویر می کشید. گفته می شد رضاشاه از تحسین کنندگان هیتلر است، مردی که جمهوری وایمار را که حامی پناه دادن به کمونیست های ایرانی بود را نابود کرده بود. روزنامه های نازی متقابلاً رضا شاه را به عنوان حاکم مقتدر ایران تحسین می کردند. رابطه سیاسی بین دو حکومت فش
رده، ولی ضد و نقیض، گاهی به هم ریخته و شکننده بود. حمله پیراهن قهوه ای های اس آ به دانشجویان ایرانی در خیابان های برلین به بهانه جرایم نژادی که موجب شکایت فروغی وزیر امور خارجه ایران شد، شروع بدی برای این رابطه بود که شکننده باقی ماند. در سال ۱۹۳۷، رشد روابط بازرگانی اندکی کاهش یافت، در حالی که با سفر رسمی حسن محتشم السلطنه اسفندیاری، رئیس مجلس به آلمان که دیداری با آدولف هیتلر داشت، و سفر بالدور فن شیراخ رهبر جوانان رایش به ایران که گفته شده حامل پیامی از هیتلر به رضاشاه برای دعوت از او برای بازدید از آلمان بود، روابط سیاسی نیروی جدیدی پیدا کرد. بیم شوروی از روابط ایران-آلمان. گرایش پذیرای حکومت ایران نسبت به توسعه حضور اقتصادی و نظامی آلمان و جهت گیری ظاهری ایران به سوی آلمان در اواخر دهه ۱۹۳۰ روابط بین ایران و شوروی را وخیم تر هم کرد. با این حال رضا شاه تلاش کرده بود همچنان فاصله برابر خود را از همه قدرت های خارجی به طور آشکار نشان دهد و بنابراین حلقه های متهم به ناسیونال سوسیالیسم در تهران را به طور ظاهری مورد آزار قرار داد. علاوه بر این، شماری از روشنفکران آزاردیده که از آلمان فرار کرده بودند (موقتاً) در
ایران پناه گرفتند. ایران برای تأکید بر مفهوم فاصله برابر حتی آماده بود کاهش روابط تجاری نویدبخش با آلمان را بپذیرد: در سال ۱۹۳۷، ایرانی ها با وجود ناخرسندی آلمانی ها یک بار دیگر سفارش های تسلیحات را به جای شرکت های آلمانی به شرکت های چکی دادند. با این وجود این مسئله خشم شوروی را در سال ۱۹۳۷ برانگیخت که منجر به یک بحران جدی بین ایران و شوروی شد. ایران نهایتاً مجبور شد با اتخاذ برخی تدابیر ضد آلمانی در بهار ۱۹۳۸ تسلیم فشار شوروی شد. اقداماتی که به طور جدی در توسعه روابط تجاری آلمان اختلال ایجاد کرد چرا که آلمان با افزایش شدید قیمت کالاهای مشمول توافق ۱۹۳۵ واکنش نشان داد. ایران در پایان سال ۱۹۳۸، مجبور شد در پی ترتیبات دیگری با آلمان باشد. مذاکرات دنباله دار منجر به یک توافق جدید در ۴ ژانویه ۱۹۳۹ شد و بهبود روابط تجاری بلافاصله شروع شد. پس از ضمیمه شدن بوهم و موراویا در بهار ۱۹۳۹ و تصاحب سفارش هایی که به شرکت های چکی داده شده بود تفوق اقتصادی آلمان در ایران باز هم افزایش یافت. ایران در پیمان مولوتوف–ریبنتروپ. با این که ایران پس از شروع جنگ جهانی دوم بی طرفی خود را اعلام کرده بود، خطر استفاده از قلمروی آن توسط س
ربازان آلمانی به طور قابل توجهی بالا بود. ایران برای آلمان دارای منفعت استراتژیک بود، ایران هم سرپل پیشروی به درون شوروی و هم یک منبع نفت بود. در این زمینه بود که ایران در ابتدا از معاهده اوت ۱۹۳۹ آلمان-شوروی استقبال کرد، چرا که به نظر می رسید نه تنها به رویکرد کارشکنانه دشمن اصلی اش خاتمه دهد و بدین ترتیب روابط بازرگانی ایران و آلمان را شکوفا کند، بلکه نویدبخش گشوده شدن ترانزیت از طریق شوروی برای تجارت ایران و آلمان باشد. با این حال تا پایان ۱۹۳۹ هیچ کالای آلمانی از مسیرهای ترانزیتی شوروی به ایران نرسیده بود. رادیو مسکو حملات لفظی خود به ایران و آلمان را افزایش داده بود و شوروی تقاضای ایران برای تسلیحات را رد کرده بود؛ بنابراین رضایت ایران از ائتلاف آلمان-شوروی با ترس از این که آلمان ممکن است ایران را به دست همپیمان ظاهری خود شوروی تقدیم کرده باشد و این که ایران نهایتاً در بهار ۱۹۴۰ ممکن است هدف حمله شوروی با تأیید آلمان قرار بگیرد، جایگزین شد. این ارزیابی باعث شد ستاد ارتش ایران از بریتانیا در ژانویه ۱۹۴۰ بخواهد که از طریق یک حمله مشترک هوایی پیشگیرانه به تأسیسات نفتی باکو به ائتلافی که تصور می رفت بین آلما
ن و شوروی وجود داشت ضربه بزنند. بریتانیا این پیشنهاد را رد کرد و آمریکا درخواست ایران برای تحویل هواپیماهای نظامی را نپذیرفت. ایران بدون پشتیبانی بریتانیا، و یک بار دیگر نومید از پشتیبانی آمریکا، مجبور شد حسن نیت خود را به اتحاد شوروی و همپیمان ظاهری آن، آلمان، نشان دهد. دیپلمات های ایرانی اما بر این باور بودند که وقتی ویاچسلاو مولوتوف و یوآخیم فن ریبنتروپ در پایان نوامبر ۱۹۴۰ ملاقات کردند، سرنوشت این کشور قطعاً معین شده است. ریبنتروپ در پیشنهاد ائتلاف خود ایران را در کنار برخی دیگر بخش های جهان به عنوان انگیزه پیشکش کرده بود. به هر ترتیب اتحاد شوروی این پیشنهاد را رد کرد و هیتلر متعاقباً دستور آماده سازی برای حمله به شوروی (عملیات بارباروسا) را صادر کرد. ایرانی ها اما راهی برای پی بردن به نتیجه این ملاقات نداشتند و هر آن انتظار حمله شوروی را داشتند و با اصرار پرشور بر بی طرفی در پی نجات یافتن بودند؛ در عین حال به طور محرمانه به بریتانیا روی آوردند. ایران این رویکرد محتاطانه را با رشته تدابیر کمابیش صوری ولی دارای جذابیت عمومی ضد شوروی/آلمان انجام داد.در اواخر دهه ۱۹۳۰ روابط بریتانیا با ایران پایدار ماند، گرچ
ه مقامات بریتانیایی به طور فزاینده ای نسبت به سایه انداختن نفوذ آلمان بر موقعیت شان حساس بودند. این پایداری با اعلامیه بیطرفی ایران در پی شروع جنگ در اروپا در سال ۱۹۳۹ ادامه یافت، گرچه فعالیت های مخفی بریتانیا به اشکال گوناگون، و نیز آلمان و اتحاد شوروی متناسب با افزایش ریسک، زیاد شد. حمله آلمان به شوروی و اشغال ایران توسط متفقین. به هر روی حمله آلمان به اتحاد شوروی در ژوئن ۱۹۴۱ منجر به بازبینی عمده بریتانیا در سیاست خود نسبت به ایران شد. بریتانیا خواستار اخراج کلنی آلمانی ها از ایران شد با این استدلال که حضور و فعالیت های تعداد زیادی از آلمانی ها خطری برای منافع متفقین و مغایر با بیطرفی ایران است. به نظر نمی رسد در ابتدا مقامات ایران، تا حدی در نتیجه انزوای حکومت، تقاضاهای متفقین را جدی گرفته باشند، و وقتی نهایتاً آنها را جدی گرفتند جرئت نکردند به شاه که او نیز به کلی نسبت به طرز فکر بریتانیایی ها به کلی بی اطلاع بود بگویند. حکومت بریتانیا گزینه های فشار دیپلماتیک، تحریم های اقتصادی و دیگر شیوه های فشار و اقناع را مورد بررسی قرار داد، و نهایتاً تصمیم گرفت اقدام نظامی با همکاری شوروی تنها راه ممکن برای تضمین
تقاضاهای متفقین است. پس از حمله آلمان به شوروی، شوروی در یادداشتی دیپلماتیک به حکومت ایران در ۲۶ ژوئن، ۱۹ ژوئیه و ۱۶ اوت ۱۹۴۱ خواستار اخراج مأموران آلمانی از این کشور شد. فشار فزاینده شوروی-بریتانیایی بر ایران با تجمع سربازان در مرزها همراه شد. مبنای قانونی آوردن سربازان فصل ۶ قرارداد ۱۹۲۱ بود. در ۲۵ اوت ۱۹۴۱، سربازان شوروی از طریق قفقاز و آسیای مرکزی وارد قلمروی شمال ایران شدند، و سربازان بریتانیا از جنوب وارد ایران شدند. قرارداد بین ایران، شوروی و بریتانیای کبیر در ۸ سپتامبر ۱۹۴۱، وضعیت سربازان را تعیین می کرد به نحوی که سربازان ایرانی در مرکز ایران می ماندند. با این حال از آنجا که شرایط اصلی توافق، از جمله اخراج نمایندگان آلمان برآورده نشده بود، سربازان متفقین تهران را در ۱۵ سپتامبر اشغال کردند. رضاشاه یک روز بعد به نفع پسرش محمدرضا کناره گیری کرد. دلیل رسمی داده شده برای آوردن سربازان تهدید حمله ایران به شوروی، پیشگیری از استفاده احتمالی از سربازان ایرانی علیه شوروی و ضرورت انتقال تدارکات نظامی و غذا به شوروی از طریق قلمروی ایران بود. عملیات ایران در عمل تنها موفقیت نظامی در دوره ابتدایی جنگ بود، چرا که آ
لمان تا سپتامبر ۱۹۴۱ جمهوری های بالتیک، بلاروس و بخش قابل توجهی از اوکراین را تصرف کرده بودند و ارتش سرخ تلفات سنگینی را متحمل شده بود.
ایران باستان هفته نامه ای سیاسی و خبری فارسی زبان بود که در سال های ۱۹۳۷–۱۹۳۳ در تهران منتشر می شد. این نشریه به دلیل موضع سیاسی طرفدار نازی و ضدامپریالیستی شناخته شده است. تاریخچه. انتشار "ایران باستان" نخستین بار در ۲۱ ژانویه ۱۹۳۳ شروع شد و توسط عبدالرحمن سیف آزاد، روزنامه نگار ایرانی هوادار نازی ها که مؤسس و صاحب امتیاز مجلّه نیز بود، سردبیری شد. این مجلّه به صورت هفتگی در تهران منتشر می شد. "ایران باستان" در سال های ابتدایی تأسیس از حمایت مالی قابل توجه ایرانیان برخوردار بود. آلمانی ها نیز از این مجلّه حمایت می کردند. گزارشی وجود دارد که ادعا می کند که این مجلّه مستقیماً توسط وزارت تبلیغات نازی منتشر می شده و سردبیر اصلی آن یکی از اعضای حزب نازی، سرگرد فون فیبران بوده است. "ایران باستان" حاوی اخبار و مقالات مکرر در ستایش تمدن های باستانی ایران بود که برای حمایت از دیدگاه ضدامپریالیستی مورد استفاده قرار می گرفت. همچنین این مجلّه اخبار مربوط به دستاوردهای آلمان نازی را در زمینه های علمی و فناوری پوشش می داد. در چند شمارهٔ اوّل مجلّهٔ "ایران باستان" نشانهٔ آشکاری از وابستگی آن به اندیشه های نازیسم دیده نمی ش
د؛ امّا با گذشت زمان و به تدریج افکار و اندیشه های نازیستی بی پرواتر مطرح می شد. نخستین نشان آشکار این همدلی با نازیسم در شمارهٔ دوم مجلّه رخ داد، آنجا که ذیل تصویری از هیتلر از او به عنوان «مردی ثابت العقیده که میلیون ها نفر تابع فکر او هستند»، یاد شده بود. با گذشت زمان وابستگی "ایران باستان" به افکار نازیستی و دولت آلمان هر روز روشن تر و بی پرواتر می شد. پس از چند ماه، دبیران مجلّه مدعی شدند که بیش از بیست هزار خواننده دارند و در آن زمان طرفداری مجلّه از آلمان نازی نیز دیگر بی پرده و صریح شده بود. "ایران باستان" به دلیل مواضع طرفدارانه از نازی ها که به تدریج از سوی این مجلّه افزایش می یافت، حمایت مالی ایرانیان را از دست داد. فعالیت این مجلّه در سال ۱۹۳۷ زمانی که عبدالرحمن سیف آزاد ایران را به مقصد اروپا ترک کرد، متوقف شد. او پس از جنگ جهانی دوم به ایران بازگشت و در سال ۱۹۴۷ "ایران باستان" را برای مدّتی دوباره منتشر کرد، امّا نتوانست به انتشار آن ادامه دهد.
کپلر-۷۰ () که با نام های KIC 5807616 و KOI-55 نیز شناخته می شود، ستاره ای است که در فاصله ۳۶۰۰ سال نوری (۱۱۰۰ پارسک) از منظومهٔ ما در صورت فلکی ماکیان قرار دارد و قدر ظاهری آن ۱۴٫۸۷ است. این ستاره بسیار کمرنگ است که با چشم غیر مسلح دیده نمی شود. مشاهده آن به تلسکوپی با دیافراگم ۴۰ سانتی متر (۲۰ اینچ) یا بیشتر نیاز دارد. "کپلر-۷۰" یک ستاره زیرکوتوله B حدود ۱۸٫۴ میلیون سال پیش از مرحله غول سرخ عبور کرد. در حالت امروزی خود، هلیوم را در هسته خود ذوب می کند. هنگامی که هلیوم آن تمام شود، منقبض می شود و یک کوتوله سفید را تشکیل می دهد. شعاع نسبتاً کوچکی در حدود ۰٫۲ برابر شعاع خورشید دارد. کوتوله های سفید به طور کلی بسیار کوچکتر هستند. این ستاره گمان می رفت میزبان یک منظومه سیاره ای با دو سیاره باشد، اگرچه تحقیقات بعدی نشان می دهد که در واقع اینطور نیست. قدر ظاهری این ستاره یا میزان روشنایی آن از منظر زمین ۱۴٫۸۷ است؛ بنابراین کپلر-۷۰ آنقدر کم نور است که با چشم غیر مسلح دیده نمی شود.
ویلیام جان اِیدی (؛ – ) متخصص اعصاب اهل بریتانیا بود. وی دانش آموختهٔ دانشگاه ادینبرو است و دورهٔ تخصص متخصص اعصاب را در برلین، وین، مونیخ و پاریس گذراند. وی مدتی در بیمارستان ملی عصب شناسی و جراحی مغز و اعصاب مشغول به کار بود. اِیدی به عنوان یک مدرس عالی پزشکی و یک پزشک حاذق و باسواد با قدرت مشاهده فوق العاده شناخته می شد. علایق او همچنین شامل پرنده شناسی، تنیس و اسکی بود. وی در سن ۴۵ سالگی به آنژین صدری مبتلا شد و در سال ۱۹۳۵ مجبور به بازنشستگی شد. او در ۱۷ مارس ۱۹۳۵ بر اثر سکته قلبی در سن ۴۸ سالگی درگذشت. اِیدی و همکارش جیمز کولیر، فصل عصب شناسی را در کتاب درسی «"درسنامهٔ جامع پزشکی"» نوشتند که نخستین شرح عصب شناسی در یک کتاب درسی عمومی محسوب می شود. اِیدی همچنین مقالاتی را در مورد ناهنجاری های مردمک، «چنگ انداختن و دست مالی بی اختیاری» در اختلالات لوب فرونتال، و حمله خواب منتشر کرد.
مدولنی تنها جٌنگ استودیویی گروه هیپ هاپ آمریکایی مدولین است که شامل رپر انگلیسی ام اف دووم و تهیه کننده آمریکایی مد لیب است. مدولنی در ۲۳ مارس ۲۰۰۴ در استون ترو رکوردز منتشر شد. این جنگ بین سال های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ ضبط شده است. مد لیب اکثر بیت ها را در طول سفر به برزیل در اتاق هتل خود با استفاده از حداقل تجهیزات ایجاد کرد، یک سمپلر باس اس پی-۳۰۳، یکگرامافون و یک نوار چسب. چهارده ماه قبل از پخش آن یک نسخه آزمایشی ناتمام از آن به سرقت رفت و در اینترنت به بیرون درز کرد. این دو کار روی مدولنی را متوقف کردند و تنها پس از انتشار پروژه های انفرادی دیگر به آن بازگشتند. در حالی که "مدولنی" تنها به موفقیت تجاری متوسطی دست یافت ولی توانست به یکی از پرفروش ترین جنگ های استون ترو رکوردز تبدیل شد. در نمودار "بیلبورد" ۲۰۰ ایالات متحده در رتبه ۱۷۹ قرار گرفت و توجه رسانه هایی را که معمولاً موسیقی هیپ هاپ را پوشش نمی دادند از جمله "نیویورکر" را به خود جلب کرد. مدولنی تحسین گسترده منتقدان را برای تولید و بیت های مد لیب و سروده های ام اف دووم دریافت کرد و از آن بیشتر به عنوان "شاهکار" ام اف دووم در نظر گرفته می شود. از زمان پخش آن ب
یشتر به به عنوان یکی از بهترین جنگ های هیپ هاپ تمام دوران و همچنین یکی از بهترین جنگ های تمام دوران در نظر گرفته می شود. مدولنی در فهرست «۵۰۰ جنگ برتر تمام دوران» مجله "ان ان ای" در رتبه ۴۱۱ قرار دارد. در فهرست «۵۰۰ جنگ برتر تاریخ» رولینگ استون در رتبه 365 و در «۲۰۰ آلبوم برتر هیپ هاپ» رولینگ استون در رتبه ۱۸ قرار دارد. پرسنل. اعتبار از یادداشت های خط آلبوم اقتباس شده است. مدولین پرسنل اضافی نمودار. Album. Original release 2014 re-release Later entries
خط سریر یک نوع خط خوشنویسی فارسی است که با نگاهی به خط شکسته قدما، خط چینی و خط گوتیک توسط کوروش قاضی مراد به وجود آمده و از سال ۱۳۹۳ معرفی شده است. پیدایش و سیر تحول. در بهمن ماه سال ۱۳۹۳، کوروش قاضی مراد پس از مطالعه و تلاش های ۷ ساله خود، این خط را برای اولین بار از طریق برپایی نمایشگاهی در نگارخانه استاد مرتضی ممیز خانه هنرمندان ایران با همکاری بهرام کلهرنیا با در معرض دید قرار دادن ۵۴ اثر رونمایی کرد. همچنین نمایشگاه های مختلفی در کشورهای مختلف برای معرفی این خط برگزار شد. از جمله در سال ۱۳۹۴ این خط در شهر بیروت لبنان به نمایش در آمد. ویژگی ها. سریر که بر پایه شیوه ها و سبک های معمول خوشنویسی ایرانی طراحی شده است، اولین خطی است که مخالف زاویه ی خوشنویسی معمول است و همچنین اولین خطی است که به دو شیوه ی نازک و پهن نوشته می شود. در خط سریر پهن اساس طراحی مبتنی بر خوشنویسی کلاسیک خط شکسته به خصوص شکسته نویسی قدما است و خط سریر نازک بر پایه ی خط کرسیو انگلیسی و با نگاهی شاعرانه به آن خط طراحی شده است. سریر با مطالعه فرم و فضا و شیوه های خوشنویسی ایرانی بخصوص خط شکسته قدما، خط چینی، و خط گوتیک بوجود آمده است.