Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ین مجله پروژه ای از طرح مشارکت خاور میانه وزارت امور خارجه ایالات متحده است. به عنوان استاد زبان عربی در دانشگاه مریلند در واشینگتن و به عنوان استاد اسلام معاصر در گروه مطالعات مستمر دانشگاه جورج تاون در سال ۲۰۰۷ کار کرده است.بقاعی از ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰ به عنوان مشاور ارشد رسانه ای و فرهنگی در مؤسسهٔ صداهای زنده، سازمانی که هیلاری کلینتون در زمانی که او بانوی اول کاخ سفید بود، تأسیس و ریاست آن را برعهده داشت، خدمت می کرد. در سال ۲۰۰۹، مؤسسهٔ الوارف برای مطالعات انسانی را در واشینگتن دی سی راه اندازی کرد. این مؤسسه یک سازمان غیرانتفاعی و غیردولتی است که در قالب یک مرکز تحقیقاتی، رسانه ای و خبری مستقل فعالیت می کند. او به عنوان مسئول برنامهٔ دیپلماسی عمومی در بخش خاورمیانه و خاور نزدیک در آکادمی دیپلماتیک وزارت امور خارجه ایالات متحده در سال های ۲۰۱۰–۲۰۱۲ خدمت کرد. بقاعی عضو افتخاری و مشاور رسانه ای در پروژه انجمن آزادی، پروژهٔ عربی مرکز تحقیقات کیتو در واشینگتن دی سی است. او همچنین یکی از اعضای مؤسس شورای ملی سوریه است که در سال ۲۰۰۳ در واشینگتن تأسیس شد و بنیانگذار و دبیرکل سازمان محور سوم برای روشنگران عرب در ۲۰۰۶
؛ عضو مؤسس مجلس ملی سوریه در سال ۲۰۱۱؛ بنیانگذار گروه «چشم به سوریه» و «سوریات برای سوریه»، دو برنامه حمایت از انقلاب سوریه در بنیاد الوارف برای مطالعات بشردوستانه در ۲۰۱۱ است. در دنیای روزنامه نگاری، مقالات، بررسی ها و ترجمه های خود را در مطبوعات و وبگاه های گوناگون منتشر کرده است، از جمله: «الحیاة» در لندن، «الخلیج» امارات، «القدس العربی» لندن، «المحرّر العربی» پاریس، «شهرزاد» قبرص، «صباح الخیر» بیروت، «الموقف الأدبی» دمشق، «الجدید» لس آنجلس، روزنامهٔ «المستقبل» لبنانی، وبگاه «إیلاف»، وبگاه «آرام»، وبگاه «الحوار المتمدن» و مجله «های» برای تبادل فرهنگی در واشینگتن، جایی که او یکی از بنیانگذاران و سردبیر ارشد آن بود. به عنوان تحلیلگر سیاسی، در برنامه های تلویزیونی تحلیلی در شبکه های عربی و بین المللی مانند: الجزیره، فرانس ۲۴، الحره، صدای آمریکا، روسیه امروز، سی ان ان، بی بی سی و غیره حضور می یابد. در سال ۲۰۰۷ به عنوان یکی از بهترین اساتید خاورمیانه در دانشگاه های آمریکا توسط انجمن خاورمیانه آمریکا انتخاب شد. در سال ۲۰۱۲ با کسب ۱۴۹٬۰۰۰ رای در یک نظرسنجی عمومی که توسط مجلهٔ الاهرام العربی انجام شد، در رتبه پنجم
در بین ۱۰ زن تأثیرگذار عرب در خاورمیانه قرار گرفت. آثار. از جمله مجموعه شعرهای وی:
قاچاق نفت در ایران تحت تأثیر عواملی مانند تحریم های بین المللی علیه نفت خام ایرانی و تفاوت های قیمت قابل توجه سوخت با کشورهای همسایه است. این شرایط باعث ایجاد تجارت غیرقانونی رونق در نفت خام و سوخت های تصفیه شده شده است. عملیات قاچاق از ترافیک سوخت در مقیاس کوچک از طریق خشکی تا طرح های پیچیده جهانی شامل ناوگان تانکرها متغیر است. این گزارش روندها و آمارهای اخیر، روش ها و مسیرهای استفاده شده، بازیگران کلیدی دخیل، پاسخ دولت ایران، تأثیرات اقتصادی، پیامدهای ژئوپلیتیکی و نقاط داغ قاچاق نفت در داخل و اطراف ایران را بررسی می کند. روندها و آمارهای اخیر. علیرغم تحریم های ایالات متحده، صادرات نفت خام ایران در سال های ۱۴۰۱ و ۱۴۰۲ افزایش یافته است، عمدتاً از طریق کانال های پنهان. تخمین های اداره اطلاعات انرژی ایالات متحده نشان می دهد که ایران در سال های ۱۴۰۱ و ۱۴۰۲ حدود ۵۳ تا ۵۴ میلیارد دلار سالانه از صادرات نفت به دست آورده است. از نظر حجم، صادرات ایران در سال ۱۴۰۲ به طور متوسط حدود ۱.۴ میلیون بشکه در روز بوده است، که بالاترین میزان از سال ۱۳۹۷ تاکنون است.گروه نظارتی "متحدان علیه ایران هسته ای" ۵۳۳ میلیون بشکه صادراتی ر
ا در سال ۱۴۰۲ پیگیری کرده است، که افزایش ۲۷ درصدی نسبت به ۴۲۰ میلیون بشکه در سال ۱۴۰۱ نشان می دهد. چین خریدار غالب (بیش از ۸۰٪ از نفت ایران) است، در حالی که سایر محموله ها به سوریه، امارات متحده عربی و ونزوئلا ارسال می شود.این تجارت پنهانی نفت در حال رونق، نشان دهنده افزایش چشمگیر قاچاق نفت تحریم شده ایرانی در سال های ۱۴۰۳-۱۴۰۲ است. در عین حال، ایران با قاچاق گسترده سوخت های یارانه ای (مانند بنزین و گازوئیل) به خارج از کشور روبه رو است. مقامات ایرانی افزایش چشمگیر این جریان غیرقانونی را تأیید کرده اند. در اواخر سال ۱۴۰۳، یک مقام ریاست جمهوری ایران اظهار داشت که روزانه بین ۲۰ تا ۳۰ میلیون لیتر سوخت از ایران قاچاق می شود و آن را یک "فاجعه" اقتصادی نامید. اوایل سال ۱۴۰۳، یکی از اعضای اتاق بازرگانی ایران تخمین زد که روزانه ۱۲ میلیون لیتر سوخت از ایران خارج می شود که ارزش آن حدود ۴ میلیارد دلار در سال است (که حدود ۳.۵ میلیارد دلار آن سود خالص قاچاقچیان می باشد).این نشان دهنده حجم عظیمی است. برای درک بهتر، ۱۲ تا ۳۰ میلیون لیتر معادل تقریبا ۷۵,۰۰۰ تا ۱۹۰,۰۰۰ بشکه سوخت در روز است. چنین قاچاقی شکاف بین تولید سوخت داخل
ی گزارش شده و مصرف واقعی ایجاد می کند. به عنوان مثال، مصرف بنزین داخلی ایران در سال ۱۴۰۲ به طور متوسط ۱۲۴ میلیون لیتر در روز بود، اما در مارس ۱۴۰۴ به یک رکورد ۱۴۴ میلیون لیتر در یک روز رسید، که افزایش تقاضا تا حدی به قاچاق مرزی ناشی از قیمت های ارزان نسبت داده می شود. به طور کلی، مقامات تخمین می زنند که سالانه بیش از ۳ میلیارد دلار از یارانه های سوختی به دلیل قاچاق از دست می رود، که فشار زیادی بر اقتصاد ایران وارد می کند. در یک کنفرانس خبری در تاریخ ۲۴ مارس ۲۰۲۵، وزیر نفت عراق، حیان عبدالغنی، ایران را به استفاده از اسناد جعلی عراقی برای قاچاق نفت و فرار از تحریم های بین المللی متهم کرد. این جعل ها پس از آن آشکار شد که تانکرهای نفتی توسط نیروی دریایی ایالات متحده در خلیج فارس توقیف شدند. اسناد حمل و نقل به عنوان اسناد جعلی شناسایی شدند، وزیر نفت ایران این اتهامات را رد کرد. رویترز در دسامبر ۲۰۲۴ گزارش داد که یک شبکه پیچیده قاچاق نفت در عراق ممکن است سالانه بیش از یک میلیارد دلار درآمد برای ایران ایجاد کند. روش های این شبکه قاچاق شامل ترکیب نفت ایرانی و عراقی برای فروش به عنوان نفت خالص عراقی در بازارهای بین ال
مللی یا فروش مجدد نفتی است که به شدت توسط دولت عراق یارانه داده شده و برای صنایع عراقی در نظر گرفته شده است. عراق تمایلی به مقابله با قاچاق ندارد، زیرا رهبران آن، از جمله نخست وزیر کنونی محمد شیاع السودانی، به شدت به حمایت از گروه های شبه نظامی شیعه تحت حمایت ایران که نقشی اساسی در عملیات های قاچاق دارند، وابسته اند. روش ها و مسیرهای قاچاق. قاچاق نفت و سوخت در ایران از طریق روش ها و مسیرهای متعددی صورت می گیرد که شامل مرزهای زمینی، مسیرهای دریایی و حتی اتصالات غیرقانونی لوله کشی می شود. قاچاقچیان تکنیک های هوشمندانه ای را برای انتقال نفت به طور پنهانی توسعه داده اند: مسیرهای زمینی. مرزهای زمینی نفوذپذیر امکان قاچاق سوخت به مقیاس وسیع از طریق کامیون ها و وسایل نقلیه دیگر را فراهم می کنند. هر روز هزاران تانکر سوخت و وانت، دیزل و بنزین ایرانی را به کشورهای همسایه مانند پاکستان، افغانستان و عراق منتقل می کنند.به عنوان مثال، مقامات پاکستانی گزارش می دهند که روزانه حدود ۲,۰۰۰ وسیله نقلیه سوخت ایرانی را به پاکستان منتقل می کنند که تا ۳۵٪ از عرضه دیزل پاکستان را تشکیل می دهد. قاچاقچیان از شکاف های قیمت های زیاد سوء ا
ستفاده می کنند: سوخت یارانه ای ایران (دیزل با قیمت تقریباً ۰.۱۲ دلار به ازای هر لیتر) به مراتب ارزان تر از افغانستان یا پاکستان است (جایی که قیمت ها بیش از ۱ دلار به ازای هر لیتر است).این موضوع انگیزه قوی ای برای خرید سوخت ارزان در ایران و حمل آن از طریق مرزها برای فروش مجدد ایجاد می کند. مسیرهای زمینی معمول شامل مرز جنوب شرقی با پاکستان (از طریق سیستان و بلوچستان به بلوچستان پاکستان) و مسیرهایی به استان های غربی افغانستان است. قاچاقچیان در این مناطق اغلب به صورت کاروانی فعالیت می کنند و مقیاس این تجارت آنقدر بزرگ است که در استان بلوچستان پاکستان حدود ۲.۴ میلیون نفر به تجارت سوخت قاچاق برای امرار معاش وابسته هستند. قاچاق در مقیاس کوچکتر همچنین به سمت غرب به عراق و ترکیه انجام می شود. به عنوان مثال، دیزل ایرانی به استان وان در شرق ترکیه حمل می شود، جایی که برای کالاها مبادله می شود. در مناطق کردستان شمال غربی ایران، تانکرها به طور غیرقانونی نفت خام را از منطقه کردستان عراق به ایران حمل کرده اند تا از کنترل های فدرال عراق فرار کنند، به ویژه پس از بسته شدن لوله کش در سال ۱۴۰۲. مسیرهای دریایی (تانکرهای اشباح). بخ
شی قابل توجه از نفت خام ایرانی از طریق دریا با استفاده از "ناوگان اشباح" تانکرهای نفتی قدیمی که به طور پنهانی فعالیت می کنند، قاچاق می شود. یک تانکر نفتی قدیمی با پرچم خارجی، مشابه تانکرهای موجود در "ناوگان اشباح" ایران که برای انتقال پنهانی نفت تحریمی استفاده می شوند. ایران تاکتیک های پیچیده ای برای پنهان کردن منبع نفت خود در دریا توسعه داده است. تانکرهای مرتبط با ایران به طور معمول سیستم های شناسایی خودکار (AIS) را غیرفعال می کنند، انتقالات کشتی به کشتی را در آب های آزاد انجام می دهند و حتی اسناد جعل کرده و کشتی ها را دوباره رنگ آمیزی می کنند تا هویت های جعلی به خود بگیرند. ایمیل های فاش شده از یک شبکه حمل ونقل ایرانی (با کد نام "Sahara Thunder") دستورالعمل هایی را فاش کرد که به منظور اجتناب از هرگونه نشانه ایرانی و دریافت گواهی نامه های جعلی مبدأ برای جا زدن نفت خام ایرانی به عنوان نفتی از منابع دیگر صادر شده بود. این ناوگان پنهان به سرعت رشد کرده است. UANI بیش از ۴۷۷ تانکر را که در قاچاق نفت ایرانی در اواخر سال ۱۴۰۳ (۲۰۲۴ میلادی) درگیر بودند شناسایی کرده است، که در همان سال ۱۳۲ کشتی جدید به این ناوگان اضا
فه شده اند. این کشتی ها معمولاً پرچم های راحتی (مانند پاناما، تانزانیا و غیره) را به اهتزاز درمی آورند و اغلب نام های خود را تغییر می دهند. آنها سفرهای پیچیده ای را انجام می دهند: به عنوان مثال، نفت خام ایرانی گاهی اوقات ابتدا به مالزی یا امارات متحده عربی ارسال می شود، مخلوط یا بازبرندگذاری می شود، و سپس دوباره به خریداران در چین (بزرگترین مشتری به طور قابل توجهی) صادر می شود. کشتی های کوچکتر بین ایران و مراکز اصلی حرکت می کنند، جایی که نفت از کشتی های کوچک به تانکرهای بزرگ تر برای حمل و نقل مسافت های طولانی تخلیه می شود. در یکی از طرح های مستند شده، یک تانکر بزرگ به عنوان نقطه جمع آوری دریاچه ای در خلیج فارس عمل کرده است، از جایی که نفت از طریق بیش از ۶۰ انتقال جداگانه به کشتی های دیگر منتقل می شد تا به خریداران نهایی برسد.قاچاقچیان حتی نام کشتی ها را دوباره رنگ آمیزی کرده اند (برای مثال، تانکری به نام "Remy" که تحت نام جعلی "Deep Ocean" فعالیت می کند) تا از شناسایی جلوگیری کنند.علاوه بر نفت خام، ایران همچنین به طور پنهانی نفت سوخت تصفیه شده (برای مثال، مازوت) را از طریق دریا صادر می کند. در سال های اخیر، ب
ه طور متوسط حدود ۲۳۰,۰۰۰ بشکه نفت سوخت در روز، اغلب به آسیا صادر می شود. لوله کشی و زیرساخت های ثابت: در حالی که کمتر از قاچاق از طریق جاده یا دریا رایج است، مقامات لوله کشی های غیرقانونی و عملیات های برداشت غیرمجاز را که برای سرقت یا جابجایی سوخت استفاده می شوند، کشف کرده اند. در استان هرمزگان ایران (که نقطه داغ قاچاق است)، پلیس یک لوله کشی مخفی به طول ۷۰۰ متر را در جزیره قشم در سال ۱۴۰۲ کشف کرد که برای انتقال سوخت از ساحل به کشتی های کوچک برای قاچاق استفاده می شد. لوله کشی مخفی دیگری در منطقه بندرعباس پیدا شد، که نشان دهنده تلاش های سازمان یافته برای سرقت سوخت و دور زدن ایستگاه های بازرسی جاده ای است.قاچاقچیان همچنین از زیرساخت های رسمی نفت بهره برداری کرده اند، برای مثال با کشیدن سوخت به طور غیرقانونی از لوله های انتقال یا مخازن ذخیره سازی در مناطق مرزی. در منطقه مرزی کردستان، برخی گزارش ها نشان می دهند که از شیرهای لوله کشی یا اتصالات شیلنگ مستقیم برای بارگیری سریع نفت خام قاچاق از مرز ایران و عراق استفاده شده است. این روش ها، اگرچه خطرناک تر هستند، امکان جابجایی مقادیر زیادی سوخت به دور از دید را فراهم م
ی کنند. علاوه بر این، برخی از لوله کش های رسمی و تعویض ها برای معاملات در بازار سیاه بهره برداری شده اند (برای مثال نفتی که از عراق به ایران برای "تصفیه" ارسال می شود و سپس فروخته می شود). در مجموع، قاچاق از طریق لوله کشی یک بخش کوچک تر است، اما خلاقیت شبکه های قاچاق را در بهره برداری از زیرساخت ها برجسته می کند. بازیگران و شبکه های درگیر. بازیگران داخلی. در داخل ایران، ترکیبی از بازیگران، از حمل کنندگان سوخت فقیر فردی تا مقامات قدرتمند، در قاچاق نفت نقش دارند. در سطوح پایین تر، هزاران ایرانی عادی در استان های مرزی به قاچاق سوخت به عنوان راهی برای بقا در شرایط فقر و بیکاری بالا مشغول هستند. این "سوخت برها" (حمل کنندگان سوخت) با وانت یا موتورسیکلت های پر از بشکه های بنزین/دیزل از نقاط مرزی دورافتاده عبور می کنند. بسیاری از آنها معیشت پرخطر دارند و در هنگام حمل سوخت در جاده های فرعی با حوادث یا تیراندازی مواجه می شوند. با این حال، مقیاس وسیع قاچاق (ده ها میلیون لیتر در روز) نشان دهنده دخالت شبکه های به خوبی سازمان یافته است. سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران بارها در مرکز عملیات های قاچاق سوخت در مقیاس بزرگ قرا
ر گرفته است. گزارشی تحقیقی در ژانویه ۱۴۰۰ نشان داد که سپاه پاسداران در حال هماهنگی حلقه های بزرگ قاچاق سوخت است و از کنترل خود بر امنیت مرزی و انبارهای نفت بهره برداری می کند. مقامات ایرانی به طور ضمنی به فساد و تبانی اذعان کرده اند؛ حتی یک روزنامه دولتی نیز اعتراف کرد که برخی از افراد داخلی دولت ممکن است در تسهیل قاچاق نقش داشته باشند. گفته می شود که سپاه پاسداران انقلاب اسلامی یا شرکت های وابسته به آن سوخت یارانه ای را به بازار سیاه منحرف می کنند، با استفاده از کاروان های تانکرهای نفتی که مردم عادی قادر به عملیات بدون نظارت بر آن ها نیستند. در تجارت نفت خام تحریمی، نهادهای دولتی مانند شرکت ملی نفت ایران (NIOC) و شرکت های سایه ای (مانند شرکت "Sahara Thunder" مستقر در تهران) مسئول مدیریت لجستیک هستند. این نهادها اغلب به عنوان پوشش برای دولت یا سپاه پاسداران انقلاب اسلامی عمل می کنند و معاملات با خریداران خارجی را ترتیب داده و تانکرهای "اشباح" را قرارداد می کنند. شبکه های بین المللی. قاچاق نفت از ایران فراتر از مرزهای آن گسترش یافته و شامل شبکه های فراملی و تسهیل کنندگان خارجی است. در سمت دریافت کننده، خریدارا
ن خارجی و واسطه ها آگاهانه نفت ایرانی را با تخفیف خریداری می کنند. به عنوان مثال، تعدادی از پالایشگاه های مستقل کوچک چینی ("چای خوری ها") تبدیل به خریداران اصلی نفت خام تحریمی ایران شدند، که جذب تخفیف های ۱۰ تا ۳۰ دلار به ازای هر بشکه شدند. این خریداران اغلب از طریق واسطه ها در امارات متحده عربی، مالزی یا سنگاپور فعالیت می کنند که به پنهان کردن منبع نفت کمک می کنند. یک ناوگان از شرکت های حمل ونقل بین المللی، که اغلب در کشورهایی مانند پاناما، جزایر مارشال یا هنگ کنگ ثبت شده اند، ستون فقرات قاچاق دریایی را تشکیل می دهند و تانکرها را تأمین کرده و مدارک جعلی می سازند. برخی کشتی ها متعلق به شرکت های پوششی مرتبط با ایران هستند، در حالی که سایرین فقط به طور سودآور برای انجام ریسک پرداخت می شوند. دستگاه های اطلاعاتی گزارش داده اند که صدها تانکر با پرچم خارجی اکنون در حمل نفت ایرانی در نقض تحریم ها مشارکت دارند. علاوه بر این، شبکه های قاچاق منطقه ای نقش مهمی دارند، به ویژه برای سوخت های تصفیه شده. در پاکستان و افغانستان، کارتل های محلی و حتی گروه های شورشی از توزیع سوخت ایرانی سود می برند. یک گزارش اطلاعاتی فاش شده پا
کستانی در سال ۱۴۰۳ (۲۰۲۴ میلادی) نشان داد که قاچاق در مرز ایران و پاکستان به شدت سازمان یافته است، به طوری که جوامع و کسب وکارهای کامل در زنجیره تأمین ادغام شده اند. این شبکه آن چنان ریشه دار بود که مقامات پاکستانی از این نگرانی داشتند که هرگونه برخورد شدید ممکن است اقتصاد بلوچستان را بی ثبات کند. در خاورمیانه، گروه های شبه نظامی متحد ایران نیز از این وضعیت بهره می برند: یک تحقیق اخیر نشان داد که شبه نظامی عراقی «عصائب اهل الحق» (AAH) نقشی مرکزی در طرحی داشت که نفت گاز عراق را منحرف کرده و سپس آن را به خارج فروخته تا سالانه حدود ۱ میلیارد دلار برای ایران و عواملش تولید کند. آن عملیات شامل شرکت ها و افرادی از سراسر عراق، ایران و کشورهای خلیج فارس بود که برای قاچاق نفت سنگین به آسیا با هم همکاری می کردند. پاسخ و اجرای دولت ایران. دولت ایران به طور علنی قاچاق سوخت را محکوم کرده و اقدامات مختلفی از جمله اجرایی، قانونی و اداری را برای مبارزه با آن اتخاذ کرده است. عملیات های اجرایی افزایش یافته اند، به ویژه توسط نیروی دریایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و مرزبانی. مقامات ایرانی به طور مکرر از کشف سوخت های قاچاق و دس
تگیری قاچاقچیان خبر می دهند. چنین یورش هایی در خلیج فارس (که معمولاً قایق های دَهو یا تانکرهای کوچک در حال حرکت به سمت امارات یا عمان هدف قرار می دهند) به طور منظم در رسانه های ایرانی اعلام می شود. در خشکی، پلیس و گشت های مرزی ادعا می کنند که هزاران لیتر سوخت از قاچاقچیان ضبط کرده و شیرهای غیرقانونی خطوط لوله را کشف می کنند.به عنوان مثال، مقامات هرمزگان در اواخر سال ۱۴۰۲ یک خط لوله پنهان مورد استفاده برای دزدی دیزل را شناسایی و منهدم کردند. دولت همچنین گشت های مرزی را افزایش داده و ایست های بازرسی در جاده های اصلی راه اندازی کرده است تا تانکرهای سوختی که بیش از حد مجاز حمل می کنند را شناسایی کند. این اقدامات اجرایی، هرچند قابل توجه هستند، احتمالاً تنها بخش کوچکی از حجم کل سوخت قاچاق شده را شناسایی می کنند. اقدامات قانونی و اداری. ایران تلاش کرده تا کنترل توزیع سوخت را برای کاهش نشت سوخت تقویت کند. سیستم کارت هوشمند سهمیه بندی سوخت دوباره معرفی شد (پس از اعتراضات سراسری در سال ۱۳۹۸ که قیمت سوخت افزایش یافت). هر خودرو سهمیه ای از سوخت یارانه ای دارد؛ خرید بیشتر نیاز به پرداخت قیمت بالاتری دارد. هدف از این اقدام
محدود کردن سوخت اضافی است که قاچاقچیان می توانند به قیمت پایین خریداری کنند. در سال های ۱۴۰۲-۱۴۰۳، مقامات برنامه هایی برای "نظارت هوشمند" بر زنجیره تأمین نفت با استفاده از ردیابی دیجیتال اعلام کردند. در فوریه ۱۴۰۴، شرکت ملی پالایش و پخش فرآورده های نفتی ایران سیستم نظارت در زمان واقعی را با استفاده از اینترنت اشیا (IoT) و هوش مصنوعی (AI) برای ردیابی سوخت از پالایشگاه ها تا پمپ بنزین ها رونمایی کرد. هدف این است که جریان های غیرعادی و سرقت شناسایی شوند و بدین ترتیب راه های قاچاق مسدود گردد. اقدامات فناورانه مانند علامت گذاری سوخت ها با ردیاب های شیمیایی یا استفاده از GPS بر روی تانکرهای سوخت نیز مورد بحث قرار گرفته است. رهبران ارشد به طور عمومی شدت مشکل را پذیرفته اند، که این نشان دهنده اراده سیاسی (حداقل به طور بیانی) برای رسیدگی به آن است. در دسامبر ۱۴۰۳، رئیس جمهور ایران (در اعترافی نادر) قاچاق روزانه ده ها میلیون لیتر سوخت را "غیرقابل قبول" خواند و از چگونگی وقوع چنین سرقتی زمانی که تولید و توزیع تحت کنترل دولت است، سوال کرد. این نوع بیانیه های سطح بالا نشان می دهد که دولت ممکن است نظارت سخت گیرانه تری بر
نهادهای درگیر در قاچاق اعمال کند. ایران حتی تمایل خود به همکاری منطقه ای را نشان داده است. به عنوان مثال، هماهنگی با نیروهای امنیتی پاکستان که در سال ۱۴۰۲ عملیات مقابله با قاچاق را آغاز کردند. با این حال، ناظران اشاره می کنند که اجرای قانون ناهماهنگ است: در حالی که اغلب قاچاقچیان سطح پایین هدف قرار می گیرند، اجرای قانون ممکن است سست یا به طور انتخابی اعمال شود اگر گروه های قدرتمند (مانند سپاه پاسداران انقلاب اسلامی یا نخبگان محلی) درگیر باشند. تأثیر بر اقتصاد ایران. قاچاق نفت تاثیرات اقتصادی مستقیم و غیرمستقیمی بر ایران دارد. درآمدهای از دست رفته و هزینه های یارانه. زمانی که نفت خام به صورت غیررسمی به منظور دور زدن تحریم ها فروخته می شود، ایران اغلب باید تخفیف های زیادی ارائه دهد و به واسطه ها وابسته باشد، به این معنی که ایران به ازای هر بشکه کمتر از آنچه که از فروش رسمی به دست می آورد، درآمد کسب می کند. طبق یک برآورد، ایران به خریداران تخفیف ۱۰ تا ۲۰ دلار برای هر بشکه نفت دور زده شده از تحریم ها می دهد، که در حجم های صدها میلیون بشکه می تواند به میلیاردها دلار درآمد از دست رفته تبدیل شود. علاوه بر این، برخی
از عواید فروش های نفتی مخفیانه به دلیل تحریم ها به صورت نقدی بازگشت داده نمی شود. در عوض، ایران ممکن است پرداخت ها را به صورت کالا دریافت کند یا وجوه را در حساب های محدود واریز نماید، که این امر منافع اقتصادی را محدود می کند. در جبهه داخلی، قاچاق سوخت یارانه ای بار مستقیمی بر بودجه ایران است. ایران به عنوان نتیجه ای از یارانه های دولتی و ارز ضعیف، برخی از ارزان ترین بنزین و گازوئیل جهان را به مردم خود ارائه می دهد.وقتی که تا ۲۰٪ از تولید روزانه سوخت ایران توسط قاچاقچیان دزدیده می شود. دولت در واقع مصرف کشورهای همسایه را حمایت می کند. اتاق بازرگانی ایران برآورد کرده است که به دلیل قاچاق سوخت، سالانه ۳ تا ۴ میلیارد دلار خسارت از نظر ارزش یارانه ای که از کشور خارج می شود، وارد می شود.این پولی است که دولت برای ارزان نگه داشتن سوخت می پردازد، اما هیچ گاه به نفع شهروندان یا صنعت ایران نیست. این امر همچنین به از دست رفتن درآمدهای مالیاتی منجر می شود، زیرا صادرات سوخت در بازار سیاه مالیات نمی دهد (برای مثال، دولت پاکستان سالانه بیش از ۸۰۰ میلیون دلار از دست می دهد به دلیل ورود سوخت ایرانی به بازار خود). فشار بر بازار
های داخلی. قاچاق، تأمین سوخت داخلی ایران را مختل کرده و می تواند باعث کمبودهای محلی شود. انحراف میلیون ها لیتر سوخت در روز به این معنی است که سوخت کمتری برای مصرف قانونی در دسترس است، و این امر ایران را مجبور می کند که گاهی اوقات بنزین وارد کند علیرغم اینکه خود یک تولیدکننده نفت است.در سال ۱۴۰۲، با افزایش مصرف، ایران شروع به خرید بنزین خارجی برای تأمین تقاضا کرد. مقامات عمدتاً کمبود نفت را به قاچاق مرزی نسبت دادند، مشکلی که در سال های اخیر به دلیل قیمت های یارانه ای سنگین که قاچاق از مرزها را تشویق کرده، تشدید شده است. این وضعیت معکوس وضعیت چند سال پیش است که ایران خودکفا بود یا حتی صادرکننده برخی از فرآورده های نفتی تصفیه شده بود. قاچاق همچنین بازار داخلی را دچار اختلال می کند: این امر دزدی و فساد را در طول زنجیره تأمین تشویق می کند و پمپ بنزین های قانونی نزدیک به مناطق مرزی ممکن است با کمبود سوخت مواجه شوند یا در فروش های سیاه مشارکت کنند. صنایع و کشاورزان ایرانی از کمبود سوخت با قیمت یارانه ای شکایت کرده اند زیرا قاچاقچیان سوخت ها را برای صادرات منحرف می کنند. علاوه بر این، تلاش دولت برای مقابله با قاچاق ا
ز طریق سهمیه بندی سوخت هزینه های اجتماعی دارد؛ افزایش های قبلی قیمت سوخت به منظور کاهش خسارت یارانه ها (مانند آبان ۱۳۹۸) اعتراضات گسترده و تورم را به همراه داشت. بنابراین، رژیم در وضعیت دشواری قرار دارد؛ افزایش قیمت ها برای مقابله با قاچاق می تواند پول صرفه جویی کند و انگیزه قاچاق را کاهش دهد، اما خطر واکنش عمومی را به همراه دارد. در همین حال، سوخت قاچاق ارزان به نفع مصرف کنندگان خارجی به ضرر ایران است: برای مثال، کامیون داران پاکستانی از گازوئیل ارزان ایرانی بهره مند می شوند که عملاً انتقال ارزش از مالیات دهندگان ایرانی به پاکستانی ها است. پیامدهای ژئوپولیتیکی. قاچاق نفت در ایران ابعاد ژئوپولیتیکی دارد و با سیاست تحریم ها، روابط منطقه ای و دینامیک های تجارت بین المللی در هم تنیده است. دور زدن تحریم ها و تنش های آمریکا-ایران. صادرات مخفیانه نفت ایران به طور مستقیم تحریم های تحت رهبری آمریکا که هدف آن فشار بر تهران است را تضعیف می کند. موفقیت ایران در انتقال بیش از یک میلیون بشکه نفت در روز از کشور، تأثیر کمپین "فشار حداکثری" را کاهش داده است. این موضوع به نقطه اختلافی در دیپلماسی بین المللی تبدیل شده است. به
عنوان مثال، مقامات آمریکایی در برخی مواقع اجرای تحریم ها را تشدید کرده اند که منجر به درگیری های دریایی شده است. در سال ۱۴۰۲، نیروی دریایی آمریکا و وزارت دادگستری چندین محموله نفت ایرانی را که به سمت آسیا قاچاق می شدند (به ویژه پرونده تانکر «سوئز راجان») توقیف کردند که باعث خشم تهران شد. ایران با آزار و اذیت یا توقیف موقت تانکرهای تجاری در منطقه خلیج فارس به این اقدام واکنش نشان داد، که این امر خطرات امنیتی برای کشتیرانی جهانی ایجاد کرد. بنابراین، قاچاق سوخت به جو "جنگ تانکرها" در خلیج فارس دامن می زند، جایی که نیروهای ایرانی و ناوهای جنگی غربی بازی موش و گربه انجام می دهند. علاوه بر این، با توجه به اینکه پیش بینی می شود تحریم ها دوباره تشدید شوند (برای مثال، در صورت تغییر احتمالی در دولت آمریکا)، وابستگی شدید ایران به قاچاق می تواند تلاش های بازدارنده تهاجمی تری از سوی کشورهای غربی به همراه داشته باشد. این دینامیک بر بازارهای جهانی نفت تأثیر می گذارد – اجرای تحریم ها معمولاً صادرات پنهان ایران را کاهش می دهد (همانطور که در اواخر سال ۱۴۰۳ مشاهده شد که صادرات ایران به کمتر از ۱.۳ میلیون بشکه در روز رسید پس از
اخبار فشارهای جدید آمریکا)، که می تواند عرضه را تنگ کرده و قیمت ها را افزایش دهد.برعکس، اجرای ملایم تر تحریم ها اجازه می دهد نفت بیشتری از ایران وارد بازار شود، که بر محاسبات قیمت نفت جهانی و تصمیمات تولید اوپک+ تأثیر می گذارد. تأمین مالی متحدان منطقه ای و درگیری ها. قاچاق منابع مالی لازم را برای تهران فراهم می کند تا متحدان منطقه ای و نیروهای نیابتی خود را تأمین مالی کند، که بر امنیت خاورمیانه تأثیر می گذارد. بخش زیادی از درآمد حاصل از فروش نفت غیررسمی ایران به گروه هایی مانند نیروی قدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، حزب الله، رژیم بشار اسد در سوریه و شبه نظامیان شیعه عراقی اختصاص می یابد. برای مثال، تأمین مالی حزب الله تا حدی به سوخت ارزان ایرانی وابسته بوده است (در سال ۱۴۰۰ گزارش هایی از ارسال سوخت تحریمی ایرانی به لبنان از طریق سوریه وجود داشت). در سوریه، تحویل های پنهانی نفت ایران (حدود ۵۰,۰۰۰ بشکه در روز به سواحل سوریه) دولت اسد را در طول جنگ داخلی سرپا نگه داشت. مخالفان ایران استدلال می کنند که با دور زدن تحریم ها و فروش نفت، تهران جریان درآمدی برای فعالیت های بی ثبات کننده منطقه ای ایجاد می کند. علاوه ب
ر این، شبکه پیچیده قاچاق نفت در عراق (که شامل شبه نظامیان مانند عصائب اهل حق است) با فراهم کردن درآمد مستقل برای گروه های هم راستا با ایران، به تقویت این گروه ها در عراق کمک کرده است.این موضوع می تواند تعادل قدرت ها در بغداد را تغییر دهد و روابط آمریکا و عراق را پیچیده تر کند. واکنش کشورهای خلیج فارس متنوع است: برخی مانند امارات متحده عربی، به عنوان نقاط ترانزیتی برای نفت ایرانی عمل کرده اند (با گزارش هایی از نفت خام ایرانی که به عنوان نفت از منابع دیگر معرفی شده و در خلیج فارس فروخته می شود)، که روابط اقتصادی پنهانی بین ایران و همسایگان عرب خود ایجاد می کند. اما در عین حال، کشورهای خلیج فارس و اسرائیل، دور زدن تحریم ها توسط ایران را به عنوان عاملی برای تقویت افراط گرایی منطقه ای تهران می بینند. نفت قاچاقی ایرانی همچنین به ونزوئلا راه پیدا کرده است (ایران میعانات گازی را با نفت خام ونزوئلا مبادله کرد، که به هر دو کشور تحریمی کمک می کند)، که محور همکاری کشورهای تحریمی را نشان می دهد – یک اتحاد ژئوپولیتیکی که از طریق تجارت غیرقانونی نفت شکل گرفته است. تأثیر بر تجارت و دیپلماسی بین المللی. قاچاق نفت ایران تغییرا