Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۲، با چشم پزشک برجسته، اریک ویلهلم نوردنسون (۱۸۴۷–۱۹۱۹) ازدواج کرد و حاصل این ازدواج پنج فرزند بود. او که در خانواده ای مرفه در لندن، پاریس و جنوب فرانسه پرورش یافته بود، تحصیلات خوبی دریافت کرد و به زبان های انگلیسی، فرانسوی و آلمانی تسلط یافت. او تعطیلات خود را اغلب نزد پدربزرگ و مادربزرگ مادری اش، ناشر روزنامه لارش یوهان هیرتا و همسرش ویلهلمینا، در سوئد می گذراند که نقش مهمی در تسلط او به زبان سوئدی داشتند. فعالیت حرفه ای. پس از زندگی در پاریس، این زوج زمانی که برتا سی ساله بود به سوئد بازگشتند و در استکهلم ساکن شدند. در کنار تربیت فرزندان، برتا به تدریج در کنار شماری از بستگان زن خود در مبارزه برای آزادی زنان فعال شد. او به ویژه عضو فعال «انجمن حقوق مالکیت زنان متأهل» (Föreningen för gift kvinnas äganderätt) بود که توسط عمه اش، اصلاح طلب حقوق زنان آنا هیرتا-رتزیوس تأسیس شده بود. پس از ادغام این انجمن در انجمن فردریکا برمر (Fredrika Bremer Förbundet)، نوردنسون به کمیته دائمی وضعیت حقوقی زنان پیوست و بعدها به عضویت هیئت مدیره انتخاب شد. در این سمت، یکی از امضاکنندگان طومار حق رأی زنان بود که در سال ۱۸۹۹ به
پادشاه ارائه شد. از اواخر دههٔ ۱۸۸۰، او از رهایی زنان حمایت می کرد و ابتدا به عضویت و سپس به هیئت مدیرهٔ «انجمن حقوق مالکیت زنان متأهل» درآمد. با ادغام این انجمن در «انجمن فردریکا برمر»، نوردنسون در کمیتهٔ دائمی وضعیت حقوقی زنان عضویت یافت و بعدها به عضویت هیئت مدیره درآمد. در نتیجه، او به یکی از مشارکت کنندگان مهم شورای ملی زنان سوئد (Svenska kvinnors nationalförbund) تبدیل شد. او همچنین همراه با دخترخاله اش الن کلمن، عضو فعال انجمن ملی حق رأی زنان (سوئد) بود. در همین راستا، در سال ۱۹۱۱ به سازمان دهی ششمین کنفرانس اتحاد بین المللی حق رأی زنان که در استکهلم برگزار شد، کمک کرد. نوردنسون از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۷ که به دلیل بیماری کناره گیری کرد، ریاست شورای ملی زنان سوئد را بر عهده داشت. از سال ۱۹۰۸، او ریاست «انجمن مراقبت پزشکی در منازل فقرا» (Föreningen för sjukvård i fattiga hem) را بر عهده گرفت و علاقه مند به موضوع بهداشت و درمان بود. به خاطر خدمات گسترده اش به صلیب سرخ سوئد، مدال طلای این انجمن به او اهدا شد. برتا نوردنسون در ۲۴ ژانویه ۱۹۲۸ در استکهلم درگذشت.
مریم شدید (؛ زادهٔ در کازابلانکا) یک ستاره شناس، کاوشگر و اخترفیزیک دان مراکشی-فرانسوی است. او برنامه های علمی قطبی بین المللی را رهبری می کند و متعهد به نصب یک رصدخانه نجومی بزرگ در قلب قطب جنوب بوده است. تحصیلات و اوایل زندگی. شدید در ۱۱ اکتبر ۱۹۶۹ در کازابلانکا در یک خانواده مراکشی متولد شد. پدر و مادرش به ترتیب آهنگر و خانه دار بودند. او یکی از هفت فرزند خانواده بود. در ۱۲ سالگی، عشق خود به نجوم را با خواندن کتابی از یوهانس کپلر که برادرش به او هدیه داده بود کشف کرد. در سال ۱۹۹۲، شدید از دانشگاه حسن دوم کازابلانکا با مدرک کارشناسی ارشد در فیزیک و ریاضیات فارغ التحصیل شد. در سال ۱۹۹۳، او از دانشگاه نیس سوفیا آنتیپولیس مدرک مطالعات پیشرفته گرفت و سه سال بعد دکترای خود را در نجوم و فضا از دانشگاه پل ساباتیر برای تحقیقاتش در مورد تشخیص امواج شوک مافوق صوت در ستاره های تپنده و توضیح منشأ آنها دریافت کرد. او همچنین بالاترین مدرک دانشگاهی HDR، معادل دکترای دوم، را از دانشگاه نیس سوفیا-آنتیپولیس کسب کرد. شدید چندین برنامه آموزشی اجرایی را نیز در مدرسه دولتی جان اف. کندی دانشگاه هاروارد تکمیل کرد. حرفه. مریم شدید
پس از اخذ دکترا به مرکز ملی تحقیقات علمی و سپس به رصدخانه جنوبی اروپا پیوست. او در رصدخانه جنوبی اروپا بر روی نصب تلسکوپ بسیار بزرگ (VLT)، که در آن زمان بزرگ ترین تلسکوپ جهان بود، در صحرای آتاکاما در شمال شیلی کار کرد. او به عنوان ستاره شناس در سیستم دانشگاه عمومی فرانسه کار می کند. شدید از سال ۲۰۲۱ معاون رئیس اتحادیه بین المللی نجوم، بخش G (ستارگان و فیزیک ستاره ای) و عضو کمیته راهبری اتحادیه بین المللی نجوم بوده است. شدید اولین مراکشی و همچنین اولین ستاره شناس زن فرانسوی شد که به قلب قطب جنوب رسید و اولین کسی بود که پرچم عرب و آفریقا (پرچم مراکش) را در قطب جنوب در سال ۲۰۰۵ نصب کرد، زمانی که اولین سفر اکتشافی قطبی خود را برای راه اندازی یک رصدخانه جدید انجام داد. از میان دستاوردهای فراوان او، ارزشمندترین موفقیتش کار در شرایط سخت در قلب قطب جنوب، یکی از مرتفع ترین، سردترین، بیابانی ترین و دورافتاده ترین نقاط جهان بوده است. او به عنوان اولین ستاره شناس جهان شناخته می شود که متعهد به نصب رصدخانه بزرگ نجومی در قطب جنوب بوده، جایی که او کارهای پیشگامانه ای انجام داده است. او در مصاحبه ها، نصب رصدخانه را به یک مأم
وریت فضایی تشبیه کرده است، منطقه ای که با لایه نازکی از تلاطم مشخص می شود و مشاهده اجرام دور را نسبت به رصدخانه های دیگر نقاط جهان آسان تر می کند. از آنجا که شب برای چندین ماه از سال ادامه دارد، محققان در ایستگاه های قطب جنوب این مزیت را دارند که بتوانند ستاره ها را به صورت ۲۴ ساعته مطالعه کنند. شدید با برگزاری سخنرانی ها، حضور در کنفرانس ها، نظارت بر دانشجویان و مستند نجومی خود به نام «طریق النجاح» که در کانال الجزیره کودکان پخش شده است، به ترویج آموزش می پردازد. بیشتر تحقیقات منتشر شده او با هدف درک و رمزگشایی شکل گیری اولیه ستارگان و تکامل و تپش ستاره ای برای درک جهان انجام شده است. او توسط مجله فوربس به عنوان یکی از سی کارگر جالب ترین و جذاب ترین جهان معرفی شده است. مریم شدید از ۳۱ مارس ۲۰۰۱ با ژان ورنین، مدیر تحقیقات مرکز ملی تحقیقات علمی فرانسه ازدواج کرده است؛ آنها دو فرزند دارند.
روزالی اولیوه کرونا (; – ) نویسنده، و سردبیر روزنامه اهل سوئد بود. زندگی نامه. روزالی اولریکا روز در خانواده ای ثروتمند به دنیا آمد. او در استکهلم رشد کرد و از نخستین دانش آموزان دبیرستان دخترانهٔ والینسکا در استکهلم بود؛ یکی از کهن ترین مدارس دخترانهٔ سوئد که بنیان آن به سال ۱۸۳۱ بازمی گردد. خانوادهٔ او در سال ۱۸۳۹ به عمارت «شوگریس» در دامنهٔ فلات کوهستانی موسه برگ در ناحیهٔ وستریوتلاند نقل مکان کردند. یکی از دوستان نزدیک روزالی به نام هولدا هار، آموزگاری در مدرسه ای دخترانه در شهر «لایمستون» واقع در نزدیکی چارلستون در ایالت کارولینای جنوبی ایالات متحده آمریکا بود. هار به روزالی پیشنهاد داد که به عنوان معلم در آن مدرسه مشغول به کار شود. روزالی در سال ۱۸۵۱ به ایالات متحده سفر کرد و چهار سال در آنجا اقامت داشت. در ابتدا، او معلم زبان فرانسوی در مدرسه ای در لایمستون بود، اما بعدها به عنوان آموزگار خصوصی در مزرعه ای کار می کرد که دو تن از شاگردانش، الیزا و انی پرونُو، در آن زندگی می کردند. او در آینده گزارشی از تجربهٔ اقامتش در ایالات متحده و جامعهٔ جنوب آمریکا نوشت. گرچه خودش مستقیماً شاهد سوءرفتار با بردگان نب
ود، اما برده داری را «نفرت انگیز و متضاد با طبیعت انسانی» توصیف کرد و بر این باور بود که لغو آن اجتناب ناپذیر است، گرچه با مقاومت های شدیدی روبه رو خواهد شد. روزالی در سال ۱۸۵۵ به سوئد بازگشت. در سال ۱۸۵۹، به همراه دوست نزدیکش سوفی آدلرشپار و با پشتیبانی مالی فردریکا لیم نل، نشریهٔ تیدسکریفت فر هِمِت («نشریه ای برای خانه») را بنیان گذاشت. این نشریهٔ فمینیستی با تمرکز بر حقوق زنان، به ویژه حق دسترسی به آموزش عالی و اشتغال، منتشر می شد. روزالی و سوفی بسیاری از مقالات این نشریه را خودشان می نوشتند. این نشریه بین سال های ۱۸۵۹ تا ۱۸۸۵ در استکهلم منتشر شد. در سال ۱۸۶۱، روزالی و آدلرشپار سفری پژوهشی به کشورهای آلمان، فرانسه، انگلستان، اسکاتلند و ایرلند انجام دادند تا وضعیت جنبش های فمینیستی در این کشورها را بررسی کنند. آنان در گزارش خود اشاره کردند که این جنبش در آلمان و فرانسه نسبت به بریتانیا کمتر شناخته شده است. در سال ۱۸۶۴، روزالی با همکاری آدلرشپار، سرتیپ رودبک و دکتر لمشن، در تأسیس صلیب سرخ سوئد ("Svenska Röda Korset") مشارکت داشت. زندگی شخصی. در سال ۱۸۵۷، روزالی با کنوت اولیوه کرونا (۱۸۱۷–۱۹۰۵) ازدواج کرد؛ مر
دی بیوه که وکیل، سیاستمدار و استاد دانشگاه بود. کنوت استاد حقوق در دانشگاه اوپسالا از ۱۸۵۲ تا ۱۸۶۷ و رئیس این دانشگاه از ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۲ بود. او همچنین از ۱۸۶۸ تا ۱۸۸۹ قاضی دیوان عالی سوئد بود و از سال ۱۹۰۲ عضویت دیوان بین المللی دادگستری در لاهه را نیز برعهده داشت. پس از ازدواج، روزالی به شهر اوپسالا نقل مکان کرد و ناپدری چهار فرزند همسرش شد: یک پسر و سه دختر. این ازدواج همچنین صاحب یک دختر و یک پسر مشترک شد.
گردا پلنتینگ-گیلنباگا (; – ) سیاستمدار، و فعال حق رأی اهل سوئد بود. او توجه قابل توجهی به آموزش عمومی معطوف داشت و با برگزاری دوره هایی، در جهت روشنگری زنان کوشید. در سال ۱۹۱۱، در همکاری با LKPR (انجمن ملی حق رأی زنان)، هماهنگی دوره های آموزشی سراسری را که با پشتیبانی مالی مارتینا برگمان-استربری برگزار می شد، برعهده گرفت. پس از گذراندن چندین سال در شهر زادگاهش سکارا، در سال ۱۹۱۶ به استکهلم نقل مکان کرد تا به عنوان مدیر CSA (اتحادیه مرکزی کار اجتماعی)، یعنی انجمن رفاه اجتماعی سوئد، فعالیت کند. زندگی نامه. گردا هنریتا مارگارِتا پلنتینگ-گیلنباگا در روستای ایستروم واقع در شهرداری سکارا در غرب سوئد زاده شد. او کوچک ترین فرزند از هفت فرزند خانواده بود. پدرش، کلاِس گوستاف آوگوست پلنتینگ-گیلنباگا (۱۸۳۴–۱۹۱۲)، افسر ارتش بود و مادرش، لوئیزه ویلهلمینا (زادهٔ فروندت، ۱۸۳۴–۱۸۸۶)، بانویی خانه دار با اصالت بود. او در محیطی اشرافی و مرفه پرورش یافت که امکان برخورداری از تحصیلات باکیفیت را برایش فراهم کرد. گردا پس از پایان تحصیلات متوسطه در استکهلم، به استان سکاربوری بازگشت و در ناحیهٔ روگبرگا در نزدیکی هوسکوارنا ساکن شد. در
آن جا با مسئول امور رفاه کارگران کارخانه همکاری می کرد و به تدریج در زمینهٔ خدمات اجتماعی و رفاهی تجربه و اعتبار یافت. از سال ۱۹۱۶، به عنوان مدیر CSA (اتحادیه مرکزی کار اجتماعی) منصوب شد؛ نهادی که به مسائل رفاه اجتماعی در سطح ملی می پرداخت. او یکی از چهره های فعال در جنبش حق رأی زنان در سوئد بود. گردا پلنتینگ-گیلنباگا شعبه ای محلی از LKPR (انجمن ملی حق رأی زنان) را در روگبرگا تأسیس کرد و به عنوان عضو هیئت مدیرهٔ کشوری این انجمن انتخاب شد. او سپس به عضویت کمیته اجرایی LKPR درآمد و در سال ۱۹۱۷، پس از کناره گیری سیگنه برگمان، از جمله نامزدهای ریاست سازمان شد. وی به نمایندگی از LKPR در چندین کنگرهٔ اتحاد بین المللی حق رأی زنان شرکت کرد و نقش مؤثری در ارتباط جنبش سوئدی با فمینیسم بین المللی داشت. در سطح محلی، شعبهٔ حق رأی زنان روگبرگا به لطف تلاش های او به نهادی بسیار کارآمد بدل شد و در سال ۱۹۱۳ موفق به افتتاح دفتر اختصاصی خود گردید. در رویدادهای این شعبه، سخنرانان برجسته ای چون آگوستا تونینگ، لیدیا والستروم، فریگا کارلبری، گولی پترینی و کِرِستین هسلگرن حضور داشتند. این شعبه میزبان سومین نشست عمومی LKPR در ژوئن ۱۹
۱۵ در هوسکوارنا بود که در آن جمع زیادی از فعالان حق رأی از سراسر کشور شرکت کردند. در حوزهٔ آموزش، از سال ۱۹۱۱ گردا نقش کلیدی در هماهنگی دوره های آموزشی سراسری ایفا کرد؛ این دوره ها با پشتیبانی مالی مارتینا برگمان-استربری برگزار می شدند و هدف آن ها افزایش آگاهی اجتماعی زنان سوئدی و تشویق آنان به مشارکت در مبارزات برای دستیابی به حق رأی بود. گردا پلنتینگ-گیلنباگا از سال ۱۹۱۲ نخستین کسی بود که به عنوان مدرس رسمی در این دوره ها تدریس می کرد و محتوای آموزشی را توسعه می داد. در سال ۱۹۱۵، او به استکهلم نقل مکان کرد تا به عنوان مدیر CSA فعالیت خود را ادامه دهد. در این سمت، او طرح های متعددی در زمینهٔ خدمات اجتماعی، مراقبت های خانگی برای نیازمندان، و حمایت از مادران تنها و زنان شاغل را پیگیری کرد. او همچنین از ارتباط میان فعالیت های رفاهی و جنبش های فمینیستی پشتیبانی می کرد. در سال ۱۹۱۸، پس از چند سال فعالیت مستمر در حوزه های اجتماعی و حقوق زنان، گردا پلنتینگ-گیلنباگا با آندریاس آدولف فریدریک لیندبلوم (۱۸۸۹–۱۹۷۷)، تاریخ دان هنر، ازدواج کرد. این زوج فرزندی نداشتند. در واپسین سال های زندگی، او همچنان در فعالیت های فرهنگ
ی و اجتماعی مشارکت داشت و در استکهلم زندگی می کرد. او در ۱۷ مه ۱۹۵۰ در سن ۷۱ سالگی در استکهلم درگذشت و در گورستان تیره سو به خاک سپرده شد.
روشل فاینستین (زادهٔ ۱۹۴۷، برانکس، نیویورک) هنرمند معاصر تجسمی آمریکایی است که چاپ، ویدیو، مجسمه و چیدمان هایی می سازد که به کاوش در زبان و فرهنگ معاصر می پردازند. او در سال ۱۹۹۴ به عنوان استاد رشته نقاشی و چاپ در مدرسه هنر ییل منصوب شد و تا سال ۲۰۱۷ که به درجه استاد افتخاری رسید، به عنوان مدیر مطالعات تحصیلات تکمیلی نیز فعالیت داشت. در سال ۲۰۱۸، موزه هنرهای برانکس نخستین مرور جامع بر آثار او را در ایالات متحده با عنوان "روشل فاینستین:" "تصویر یک تصویر" برگزار کرد. این نمایشگاه پیش تر در سه محل اروپایی برگزار شده بود: مرکز هنر معاصر ژنو، سوئیس (۲۰۱۶)، نگارخانه شهر در لنباخ هاوس، مونیخ (۲۰۱۶) و کستنر گزلشافت، هانوفر (۲۰۱۷). فاینستین هم اکنون در شهر نیویورک زندگی می کند و فعالیت هنری دارد. او توسط «فرانچسکا پیا» در زوریخ و «کامپولی پرستی» در لندن/پاریس نمایندگی می شود. اوایل زندگی و تحصیلات. فاینستین مدرک کارشناسی هنرهای زیبا (BFA) خود را از مؤسسه پرت در سال ۱۹۷۵ و مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا (MFA) را از دانشگاه مینه سوتا در سال ۱۹۷۸ دریافت کرد. فاینستین از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۴ در کالج بنینگتون تدریس می کرد، تا
اینکه در همان سال به عنوان استاد رشته نقاشی و چاپ در مدرسه هنر ییل منصوب شد. او یکی از نخستین زنانی بود که در دانشگاه ییل در حوزه هنرهای تجسمی، صاحب کرسی دائم شد. فاینستین بیش از ۳۰ سال است که به خلق نقاشی، عکاسی، ویدیو و چیدمان می پردازد. آثار. آثار فاینستین را نمی توان به راحتی در دسته ای خاص قرار داد، چراکه او از سبک ها و رسانه های گوناگونی استفاده می کند؛ از جمله "چاپ سیلک اسکرین"، "عکاسی" و "اسمبلاژ"، ترکیب بندی های گرافیکی با لبه های سخت و همچنین پرداخت های اکسپرسیونیستی. آثار او همواره با طنز و تیزی خاصی به فرهنگ معاصر ایالات متحده آمریکا واکنش نشان می دهند. «رز کورتو» در روزنامه "نیویورک تایمز" نوشت که آثار فاینستین «به دلیل غیرقابل پیش بینی بودن و اشارات طنزآمیز به فرهنگ عامه و تاریخ هنر شناخته می شوند». نمایشگاه های منتخب. از جمله مهم ترین نمایشگاه های فاینستین می توان به حضور آثارش در دوسالانه ۲۰۱۴ موزه هنر آمریکایی ویتنی اشاره کرد. همچنین، در سال ۲۰۱۸ نخستین نمایشگاه مرور آثار او در ایالات متحده با عنوان «"Rochelle Feinstein: Image of an Image»" در موزه هنر برانکس در شهر نیویورک برگزار شد. نمایشگا
ه "در پیشواز ماه تاریخ زنان" در مرکز هنر معاصر ژنو در سال ۲۰۱۶ نخستین نسخه از «"Image of an Image»" بود که در ادامه در نگارخانه شهر در لنباخ هاوس، مونیخ (۲۰۱۶) و کستنر گزلشافت، هانوفر (۲۰۱۷) نیز به نمایش درآمد. از نمایشگاه های انفرادی اخیر او می توان به موارد زیر اشاره کرد: از نمایشگاه های گروهی اخیر آثار فاینستین می توان به موارد زیر اشاره کرد: آثار فاینستین همچنین در نمایشگاه های گروهی مختلف اعضای هیئت علمی کالج بنینگتون به نمایش درآمده اند. جوایز و اقامتگاه ها. فاینستین موفق به دریافت بورسیه ها، اقامتگاه ها و جوایز گوناگونی شده است که از جمله آن ها می توان به بورسیه گگنهایم (۱۹۹۶)، جایزه «"Anonymous Was a Woman»"، بورسیه "بنیاد لوئیس کامفورت تیفانی"، بورسیه مؤسسه مطالعات پیشرفته رادکلیف (۲۰۱۲–۲۰۱۳)، کمک هزینه نقاشان و مجسمه سازان "بنیاد جوآن میچل"، و کمک هزینه بنیاد هنر معاصر (۱۹۹۹) اشاره کرد. مجموعه ها. آثار فاینستین در مجموعه های خصوصی و موزه ای برجسته ای نگهداری می شوند؛ از جمله در موزه هنر مدرن، نیویورک و موزه هنر پرز میامی (PAMM).
مارگارت هاروود (; – ) یک ستاره شناس آمریکایی متخصص در فوتومتری و اولین مدیر رصدخانه ماریا میچل در نانتاکت، ماساچوست بود. یک سیارک که در سال ۱۹۶۰ کشف شد به افتخار او ۷۰۴۰ هاروود نام گذاری شد. زندگی اولیه و تحصیلات. مارگارت هاروود در سال ۱۸۸۵ در لیتلتون، ماساچوست به دنیا آمد و یکی از نه فرزند هربرت جوزف هاروود و امیلی آگوستا گرین بود. در سال ۱۹۰۷ مدرک لیسانس نجوم (AB) را از کالج ردکلیف دریافت کرد، جایی که عضو انجمن فی بتا کاپا بود. در سال ۱۹۱۶، مدرک فوق لیسانس نجوم (AM) را از دانشگاه کالیفرنیا در پردیس برکلی، کالیفرنیا کسب کرد. حرفه. در سال ۱۹۱۲، پس از فارغ التحصیلی از کالج ردکلیف، هاروود در رصدخانه هاروارد کار کرد و در مدارس خصوصی منطقه بوستون از جمله مدرسه ولکمن در بوستون، مدرسه باکینگهام در کمبریج و مدرسه فالکنر در ددهام تدریس کرد. مدت کوتاهی پس از آن، یک بورسیه نجومی برای زنان جهت کار در رصدخانه ماریا میچل ایجاد شد. هاروود اولین دریافت کننده این بورسیه بود که مبلغ ۱۰۰۰ دلار دریافت کرد. در حالی که عضو این بورسیه بود، وقت خود را بین رفت وآمد بین رصدخانه میچل و رصدخانه هاروارد می گذراند و کار خود را برای هر دو
رصدخانه ادامه می داد. اگرچه در سال ۱۹۱۵ به او پیشنهاد بازگشت به رصدخانه میچل داده شد، اما تصمیم گرفت به رصدخانه لیک در کوه هامیلتون، کالیفرنیا برود، جایی که می توانست کار خود را ادامه دهد و همچنین برای اخذ مدرک فوق لیسانس نجوم تلاش کند. در سال ۱۹۱۶، هاروود در ۳۰ سالگی به عنوان مدیر رصدخانه میچل منصوب شد و تا زمان بازنشستگی خود در سال ۱۹۵۷ در آنجا کار کرد. برای سال ها، او اولین و تنها زنی بود که به عنوان مدیر رصدخانه که به صورت مستقل تأمین مالی می شد، استخدام شده بود. تخصص او، فوتومتری، شامل اندازه گیری تغییرات نور ستارگان و سیارک ها بود و او آن را به ویژه در مورد سیاره کوچک ۴۳۳ اروس که در زمان حضورش در رصدخانه هاروارد کشف شده بود، به کار برد. او عضو انجمن ستاره شناسی آمریکا و همکار انجمن سلطنتی ستاره شناسی بود و سفرهای زیادی به اروپا و ایالات متحده انجام داد. در سال ۱۹۲۳، او اولین زنی شد که به رصدخانه مونت ویلسون دسترسی پیدا کرد و در سال ۱۹۲۴ اولین زنی بود که اجازه استفاده از تلسکوپ ۶۰ اینچی رصدخانه را که در آن زمان بزرگ ترین تلسکوپ جهان بود، به دست آورد. در سال ۱۹۱۷، هاروود سیارک ۸۸۶ واشینگتنیا را چهار روز
قبل از شناسایی رسمی آن توسط جورج هنری پیترز کشف کرد. در آن زمان، «افراد ارشد اطراف او به او توصیه کردند که آن را به عنوان یک کشف جدید گزارش ندهد، زیرا مناسب نبود که یک زن با چنین ادعایی در کانون توجه قرار گیرد». با این حال، هاروود عکس های کشف خود را برای پیترز فرستاد تا در مطالعه خود از مدار سیارک آن ها را بگنجاند. در سال ۱۹۶۰، یک سیارک که در رصدخانه پالومار کشف شد، به افتخار او ۷۰۴۰ هاروود نام گذاری شد. هاروود یک یونیتارین متعهد بود. او عضو هیئت امنا بیمارستان نانتاکت کاتج بود و در طول جنگ جهانی دوم در مؤسسه فناوری ماساچوست تدریس کرد. او در گورستان وستلون در لیتلتون به خاک سپرده شده است.
بانی اریکسون (زادهٔ ۲۰ سپتامبر ۱۹۴۱) طراح آمریکایی عروسک، لباس، اسباب بازی و گرافیک است که بیشتر برای همکاری اش با جیم هن سون و ماپت ها شناخته می شود. از شناخته شده ترین طراحی های او می توان به میس پیگی، استتلر و والدورف و به عنوان یکی از شرکای شرکت هاریسون/اریکسون، عروسک نمادین لیگ برتر بیسبال یعنی فیلی فاناتیک اشاره کرد. زندگی نامه. شرکت جیم هن سون و ماپت ها. اریکسون با پیش زمینه ای در تئاتر و هنر فعالیت حرفه ای خود را آغاز کرد و در دانشگاه مینه سوتا و لیگ دانش آموزان هنر نیویورک تحصیل کرده بود. او پس از کار در تئاتر رسمی به عنوان دستیار طراح لباس، پاتریشیا کویین استوارت، در سال ۱۹۷۰ توسط جیم هن سون استخدام شد تا لباس هایی برای شخصیت های ماپت در نمایش "شاهزاده قورباغه" طراحی کند. او همکاری خود را با این شرکت ادامه داد و در ساخت عروسک هایی از فوم تراش خورده مانند میس پیگی و استتلر و والدورف تخصص پیدا کرد. اریکسون به عنوان رئیس کارگاه ماپت برای شرکت جیم هن سون فعالیت کرد و در سال ۱۹۷۶ کارگاه اولیه لندن را برای برنامه "نمایش ماپت" راه اندازی کرد. در سال ۱۹۸۳، اریکسون به عنوان مشاور طراحی و مدیر کارگاه برای مجم
وعه "فرگل راک" از شرکت جیم هن سون مشغول به کار شد. در سال ۱۹۸۶، اریکسون به شرکت جیم هن سون بازگشت و به عنوان معاون پروژه های خلاقانه مشغول به کار شد، جایی که در تولیداتی مانند "داستان پیک نیک خرگوشه" و "اسباب بازی کریسمس" مشارکت داشت. اریکسون از سال ۱۹۸۷ تا ۲۰۰۰ به عنوان مدیر خلاق بخش محصولات شرکت جیم هن سون و کارگاه تلویزیون کودکان فعالیت داشت. از میان محصولات زیادی که او طراحی هنری آن ها را بر عهده داشت، می توان به اسباب بازی محبوب کودکان یعنی تیکلمی المو اشاره کرد. شرکت هاریسون/اریکسون. در سال ۱۹۷۷، او و همسرش وید هاریسون شرکت هاریسون/اریکسون، اینک را تأسیس کردند، یک استودیوی طراحی و منبع بازاریابی برای تیم های ورزشی ملی، تولید تلویزیونی و صنایع تبلیغات و اسباب بازی، که شرکت جیم هن سون از اولین مشتریان آن ها بود. اریکسون بسیاری از عروسک های نمادین ورزشی حرفه ای را طراحی کرد، از جمله فیلی فاناتیک و یوپی! که اکنون در موزه ملی بیسبال و تالار مشاهیر قرار دارند. هاریسون و اریکسون از مدیران موزه بازی استرانگ هستند. علاوه بر تبلیغات داخلی، شرکت هاریسون و اریکسون، اینک طراحی ها را تولید کرده و برای مشتریان بین الم
للی در فرانسه، آلمان، مکزیک، سوئیس و ژاپن تولیدات و عملکردها را فراهم کرده است. یک سری تبلیغات «بودویزر تیست باد» به طور انحصاری توسط اریکسون برای شنبه شب زنده ساخته شد. او شخصیت هایی برای هر دو برند برگرکینگ و مک دونالد طراحی کرد و اولین «هپی میل» سخنگو را ایجاد کرد. میراث جیم هن سون. در سال ۱۹۹۴، اریکسون به عضویت هیئت امنا میراث جیم هن سون درآمد، یک سازمان غیرانتفاعی که به حفظ و ادامه تأثیرات جیم هن سون در دنیای عروسک سازی، تلویزیون، سینما، جلوه های ویژه و فناوری رسانه ای اختصاص دارد. از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰، او به عنوان رئیس و سپس مدیر اجرایی تا سال ۲۰۱۴ خدمت کرد. در دوران حضور او، او نظارت بر اهدای اشیاء از تولیدات جیم هن سون به مؤسسه اسمیتسونیان، مرکز هنرهای عروسک سازی، موزه تصویر متحرک، موزه ملی بازی استرانگ و موزه فرهنگ پاپ را بر عهده داشت. اریکسون همچنین در نصب مجسمه ای از جیم هن سون و کرمیت قورباغه در دانشگاه مریلند نقش داشت. عروسک کاریکاتوری جیم هن سون که او طراحی کرده بود، الهام بخش عروسک یادبود میراث جیم هن سون از پالیسیدز تویز شد. تئاتر زنده. کارهای اریکسون در تولید چندرسانه ای «آنت جنگجو» برای جشنوا
ره «موج بعدی» در آکادمی موسیقی بروکلین در نیویورک در سال ۱۹۸۸ و در تور ملی بت میدلر با عنوان «دیوانه الوهی میس قرن جدید» در سال ۱۹۹۹ به نمایش درآمد. در سال ۲۰۱۲، اریکسون نظارت بر «دنیای موسیقایی جیم هن سون» را بر عهده داشت، یک کنسرت دو شبانه در تالار کارنگی که با همکاری نیویورک پاپس و شخصیت های ماپت ها، خیابان سمسم و فرگل راک برگزار شد.
ماری-ژان آملی لفرانسیس دو لالاند (با نام تولد هارله؛ ; 1786 –) یک ستاره شناس فرانسوی بود. او همکاری کلیدی در آثار ژروم لالاند محسوب می شد. اعتبار او به عنوان یک زن دانشمند با حکایتی مربوط به کارل فریدریش گاوس تأیید شده است: در سال ۱۸۰۶، در طول یک لشکرکشی نظامی در پروس، او اعلام کرد که تنها یک زن فرانسوی را می شناسد که در علم کار می کند، مادام لفرانسیس دو لالاند. زندگی نامه. ماری-ژان هارله در سال ۱۷۶۸ در پاریس متولد شد، دختر معلمان مدرسه ژان فرانسوا هارله (متولد ۱۷۳۰) و آن الیزابت کانی (متولد ۱۷۴۴). برخی از نویسندگان اولیه او را دختر نامشروع ژروم لالاند می دانستند. ژروم لالاند به ماری-ژان هارله نجوم آموزش داد. گفته می شود که ژروم لالاند هارله را به دلیل استعداد ریاضی اش ارزشمند می دانست. میشل لفرانسیس دو لالاند، برادرزاده ژروم لالاند، نیز نجوم را با عمویش آموخت و در سال ۱۷۸۸ با ماری-ژان ازدواج کرد. ژروم لالاند به میشل لفرانسیس و ماری-ژان دو لالاند به عنوان برادرزاده و خواهرزاده خود اشاره می کرد. میشل لفرانسیس جانشین لالاند در اکول میلتر شد و با کمک همسرش یک بررسی بزرگ ستاره ای را انجام داد، اما نام او در میان
نویسندگان ذکر نشد. ماری-ژان و میشل لفرانسیس دو لالاند چهار فرزند داشتند. پسرشان ایزاک لفرانسی دو لالاند به نام ایزاک نیوتن نامگذاری شد. فرزند دوم آنها، کارولین، به نام کارولین هرشل نامگذاری شد، تاریخ تولد او ۲۰ ژانویه ۱۷۹۰ اولین روزی بود که یک دنباله دار کشف شده توسط هرشل از پاریس قابل مشاهده بود. کارولین در دوران نوزادی درگذشت. فرزند سوم آنها شارلوت اورانی لفرانسی دو لالاند، فرزندخوانده ستاره شناس ژان باتیست ژوزف دولامبر و شارلوت ساکس-ماینینگن بود. چهارمین فرزند آنها شارل آگوست فردریک ژروم لفرانسی دو لالاند نام داشت. دو لالاند در پاریس در نجوم تدریس می کرد. در طول انقلاب فرانسه، رصدخانه پاریس، دومینیک، کنت دو کاسینی، از ماری-ژان درخواست کمک کرد. او به پسر کاسینی آموزش داد و به او کمک کرد تا اولین مشاهدات خود را در کولژ دو فرانسه انجام دهد. دو لالاند و دوشس شارلوت ساکس-ماینینگن تنها ستاره شناسان زنی بودند که در اولین کنگره اروپایی ستاره شناسان در سال ۱۷۹۸ شرکت کردند. در طول این سفر، دوشس نام آملی را به نام دو لالاند اضافه کرد. او در سال ۱۸۳۲ در پاریس درگذشت. آثار. او جداول ساعتی دریایی را محاسبه کرد که در اثر
ژروم لالاند با عنوان «خلاصه ای از ناوبری تاریخی نظری و عملی با جداول ساعتی» (۱۷۹۳) منتشر شد. این محاسبات برای ژروم لالاند یکی از مدال های لیسه دزار را برای دانشمندان و هنرمندان برجسته به ارمغان آورد. ژروم لالاند این جایزه را به ماری-ژان دو لالاند تقدیم کرد. کار او همچنین در سالنامه سالانه ژروم لالاند «آشنایی با زمان» از سال ۱۷۹۴ تا ۱۸۰۶ منتشر شد. در سال ۱۷۸۵، در مقدمه کتاب «نجوم بانوان» اثر ژروم لالاند، او ماری-ژان دو لالاند را به همراه هیپاتیا، ماریا کونیتز، الیزابت هولیوس، امیلی دو شاتله، نیکول-رین لپوت، لوئیز دو پیرری، کارولین هرشل و شارلوت ساکس-گوتا به عنوان یکی از بزرگ ترین ستاره شناسان زن نام برد. در سال ۱۷۹۹، او یک کاتالوگ از ۱۰۰۰۰ ستاره را تهیه کرد. او همچنین در نوشتن کتاب «تاریخ آسمانی فرانسه» اثر لالاند که در سال ۱۸۰۱ منتشر شد همکاری داشت. این اثر موقعیت نزدیک به ۵۰۰۰۰ ستاره را نشان می داد. دهانه برخوردی چندحلقه ای دو لالاند در سیاره زهره به نام او نامگذاری شده است.
مری آن دلافیلد دو بوآ (زادهٔ ۶ نوامبر ۱۸۱۳ – درگذشته در ۲۷ اکتبر ۱۸۸۸) یک مجسمه ساز و نیکوکار آمریکایی بود. در سال ۱۸۵۴ او بنیان گذار مشترک بیمارستان پرورش کودکان و بیمارستان نیویورک بود و مدیر آن بیمارستان بود. زندگی اولیه. مری آن دلافیلد در ۶ نوامبر ۱۸۱۳ در لندن به دنیا آمد. او دختر یک مادر انگلیسی به نام مری (رابرتز) دلافیلد و یک پدر آمریکایی به نام جان دلافیلد (۱۷۸۶–۱۸۵۳) بود، که در دوران جنگ ۱۸۱۲ در انگلستان زندگی می کرد. پس از مرگ مادرش در سال ۱۸۱۹، مری آن به نیویورک سیتی نقل مکان کرد، جایی که پدرش دوباره با هریت وادزورث تالمدج (۱۷۹۷–۱۸۵۶)، دختر نماینده کنگره ایالات متحده بنجمین تالمدج ازدواج کرد. در میان ناتنی های جوان ترش، تالمدج دلافیلد و مری فلوید دلافیلد بودند. در میان خانواده گسترده اش، دایی های او دکتر ادوارد دلافیلد، ژنرال ریشارد دلافیلد، وکیل جوزف دلافیلد و بانکدار روفوس کینگ دلافیلد بودند. نخستین پسرعموهای او دکتر فرانسیس دلافیلد بودند که پدر ادوارد هنری دلافیلد، سیاستمدار کنتیکت بود. او در سال ۱۸۲۵ به آکادمی زنان لیتچفیلد رفت. حرفه. در دوران بحران مالی ۱۸۳۷، دو بوآ پدرشوهرش را قانع کرد که یک