Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بیات کردن یا کهنه سازی، در زمینه غذا یا نوشیدنی، به معنای باقی گذاشتن یک محصول برای مدت زمان طولانی (اغلب ماه ها یا سال ها) برای کمک به بهبود طعم محصول است. کهنه سازی می تواند تحت شرایط مختلفی و به دلایل مختلفی از جمله ایجاد طعم های اومامی قوی تر و لطافت بیشتر انجام شود. خشک کردن. خشک کردن غذاها با قرار دادن آنها در محیطی با رطوبت کم، هزاران سال است که به عنوان یک روش نگهداری غذا مورد استفاده قرار می گیرد. گوشت خشک شده در هوا مانند برگه گوشت ممکن است از اولین غذاهای نگهداری شده ای باشد که توسط انسان مصرف شده است. خشک کردن همچنین با حذف آب از غذاها، طعم آنها را غلیظ می نماید. تخمیر. ممکن است غذاها کهنه شوند تا تخمیر در آنها رخ دهد، مانند تهیه نوشیدنی های الکلی، پنیرسازی، ترشی انداختن، مانند کیمچی و در فرآورده های گوشتی یا ماهی مانند سوسیس تخمیر شده یا سورسترومینگ که از این جمله غذا هستند. کشت. علاوه بر تخمیر، کشت های میکروبی مواد غذایی می توانند روی محصولات غذایی تأثیر بگذارند تا ترکیب شیمیایی آنها را تغییر دهند و طعم های اضافی ایجاد نمایند. این امر به ویژه در فرآیندهایی مانند تهیه پنیر آبی یا گوشت گاو کهنه صا
دق است. استخراج. در مورد نوشیدنی هایی مانند کهنه شدن شراب، آبجو یا ویسکی، نگهداری نوشیدنی برای مدت طولانی در بشکه های چوبی به مایع اجازه می دهد تا ترکیبات طعم دهنده را از خود چوب استخراج کند و به پیچیدگی و عمق طعم بیفزاید. سرکه بالزامیک سنتی سال ها در بشکه های بلوط کهنه می شود تا طعم ها استخراج و غلیظ شوند.
ترش کردن یک تکنیک آماده سازی غذا است که با قرار دادن غذا در معرض اسید، باعث ایجاد تغییر فیزیکی و شیمیایی در آن می شود. این اسید می تواند به صورت مستقیم (مثلاً سرکه، آبلیمو، آبلیمو و غیره) اضافه گردد، یا می تواند توسط یک میکروب مانند "لاکتوباسیلوس" در خود غذا تولید شود. ترش کردن شبیه به ترشی انداختن یا تخمیر کردن است، اما ترش کردن معمولاً در عرض چند دقیقه یا چند ساعت اتفاق می افتد، در حالی که ترشی انداختن و تخمیر کردن می تواند زمان بسیار طولانی تری به طول بینجامد. نمونه ها. فرآورده های لبنی تولید شده با ترش کردن عبارتند از: کلوچه، پنیر، "خامه ترش"، باترمیلک، کشک، "فیلم یولک"، "کفیر"، "پنیر"، "اسمتانا"، شیر ترش، خامه ترش و ماست. فرآورده های غلات شامل: ایدلی، خمیر ترش و پوره ترش است.
آنا ماریا چیچونه یا ماریانینا کورادینا چیچونه (۲۹ اوت ۱۸۹۲ – ۲۹ مارس ۱۹۶۵) فیزیک دان ایتالیایی بود. از سیسیل تا پیزا. چیچونه در ۲۹ اوت ۱۸۹۲ در نوتو، سیسیل، از پدری بازرگان به نام کورادو و مادری به نام کاترینا میرمینا زاده شد. او در سال ۱۹۱۰ دیپلم خود را از «مدرسه نرمال سلطنتی» دریافت کرد. سپس در مؤسسه فنی آرشمیدس در مودیکا در رشتهٔ فیزیک و ریاضیات ادامه تحصیل داد، جایی که تنها دانشجوی زن کلاس بود. پس از یک سال در دانشگاه رم، به دانشگاه پیزا منتقل شد و در ۱۹۲۴ با درجه عالی در فیزیک فارغ التحصیل شد. یک سال بعد به عنوان دستیار در مؤسسه فیزیک پیزا منصوب شد و از ۱۹۳۱ به عنوان دستیار رسمی لوئیجی پوچیانتی فعالیت کرد. در ۱۹۳۶ استاد یار فیزیک تجربی شد و همان سال به دارمشتات رفت و در کنار گرهارد هرتسبرگ – دانشمند ضدنازی و برندهٔ نوبل شیمی ۱۹۷۱ – در پژوهش های طیف سنجی همکاری کرد. مقاومت در برابر آلمانی ها. چیچونه یکی از نخستین زنان فارغ التحصیل در ریاضیات و فیزیک از دانشگاه پیزا بود. در جریان عملیات آکسه (۱۹۴۳) او با شجاعت در برابر نظامیان آلمانی ایستاد و مانع انفجار کامل مؤسسه فیزیک و غارت کتابخانه و ابزار علمی آن شد.
او حتی در بحبوحهٔ جنگ جهانی دوم کلاس های خود را ادامه داد و تنها استاد باقی مانده در دانشکده بود. شورای دانشکده و لوئیجی روسو، رئیس دانشگاه پس از آزادی، شجاعت او را ستودند. پس از جنگ. از ۱۹۵۳ او به بخش فیزیک–شیمی منتقل شد و پژوهش هایش را بر طیف سنجی پرتو فروسرخ متمرکز کرد. با وجود بازنشستگی در ۱۹۵۴، به تدریس به عنوان استاد مدعو ادامه داد و تا سال های ۱۹۶۱–۶۲ دروس فیزیک تجربی، طیف سنجی، فیزیک زمینی و فیزیک اتمی را ارائه کرد. او در ۲۹ مارس ۱۹۶۵ در زادگاهش نوتو درگذشت. میراث. چیچونه با وجود تولد در شهری کوچک در جنوب، در پیزا به پژوهش و آموزش پرداخت و روش های نوینی در الکترومغناطیس و طیف سنجی آزمود. او با دانشمندان برجسته ای چون انریکو فرمی، رونکی و سالوینی همکاری و تبادل نظر داشت. بازشناسی نقش او در برابر اشغالگران آلمانی و کار علمی اش در دهه های اخیر به ویژه به کوشش مارکو پیکولینو و کورادو اسپاتارو پررنگ تر شده است.
جوزپینا ماسوتی بیجوجرو (۸ اوت ۱۸۹۴ – ۲۴ اکتبر ۱۹۷۷) ریاضی دان و تاریخ نگار ایتالیایی بود. او به خاطر پژوهش هایش در هندسه جبری شناخته می شود و همچنین تاریخ نگاری های مهمی دربارهٔ ریاضی دانانی چون ماریا گائتانا آنزیسی و لوکا پاچولی نوشت. او عضو بود و برای کارهایش برندهٔ جایزهٔ بوردونی و جایزهٔ تورلی شد. زندگی اولیه. جوزپینا بیجوجرو در ۸ اوت ۱۸۹۴ در ملنیانو، ایتالیا از مارتا (با نام خانوادگی ماشی رونی) و بیاجو بیجوجرو زاده شد. او تحصیلات ابتدایی و متوسطه اش را در لودی به پایان رساند و در سال ۱۹۱۲ مدرک معلمی گرفت. هم زمان با ادامهٔ تحصیل در مؤسسهٔ فنی کارلو کاتانه او، او در دبستان های کارپیانو و سپس ملنیانو تدریس می کرد. در آن زمان، تنها راه ورود به دانشگاه یا گرفتن دیپلم دبیرستانی بود که معمولاً برای زنان فراهم نبود، یا مدرکی از یک مؤسسهٔ فنی. در سال ۱۹۱۶ بیجوجرو مدرکی با تخصص در فیزیک و ریاضیات دریافت کرد. او در سال ۱۹۱۷ بورس تحصیلی گرفت تا در "پلی تکنیک میلان" ادامه تحصیل دهد و شغل معلمی را رها کرد. ابتدا در رشتهٔ مهندسی شروع کرد، اما در ۱۹۱۸ به دروس ریاضی تغییر مسیر داد. چون پلی تکنیک برنامهٔ ویژه ای برای ریا
ضی نداشت، در ۱۹۱۹ به دانشگاه پاویا منتقل شد و زیر نظر تحصیل کرد. او در سال ۱۹۲۱ فارغ التحصیل شد و دیپلم تدریس ریاضیات محض را گرفت. بیجوجرو به عنوان دستیار لوئیجی برزولاری و فرانچسکو گربالدی کار می کرد. او دو اثر دربارهٔ منحنی های جبری حقیقی منتشر کرد که برندهٔ جوایز بوردونی و تورلی شد. نخستین کتابش در سال ۱۹۲۲ منتشر شد با عنوان "Sulle curve piane, algebriche, reali che presentano massimi d'inclusione" (دربارهٔ منحنی های جبری حقیقی صفحه ای که بیشینه های دربرگیری دارند) و کتاب دومش "Gruppi di massimi d'inclusione per curve piane, algebriche, reali, d'ordine n" (گروه های بیشینهٔ دربرگیری برای منحنی های جبری حقیقی از درجهٔ n) در ۱۹۲۳ چاپ شد. زندگی حرفه ای. در سال ۱۹۲۴، به امید همکاری با اسکار چیزینی، بیجوجرو به میلان بازگشت و به عنوان دستیار او و استاد دروس هندسه توصیفی و تصویری در "پلی تکنیک میلان" منصوب شد. از ۱۹۲۷، او همچنین در سمینار ریاضی و فیزیک میلان (که همان سال بنیان گذاری شد) سخنرانی می کرد و در دانشگاه میلان دروس هندسه عالی و هندسه تصویری ارائه می داد. او به عنوان ویراستار مدخل های ریاضی در "دانشنامه ا
یتالیانا" (۱۹۳۳) منصوب شد و شانزده جلد نخست این اثر را مرور کرد، با تمرکز بر گردآوری های فدریگو انریکس. در سال ۱۹۳۹ بیجوجرو با آرنالدو ماسوتی، استاد مکانیک عقلانی در دانشکده معماری، ازدواج کرد. او در ۱۹۴۸ کرسی هندسه در پلی تکنیک را به دست آورد و تا بازنشستگی اش در ۱۹۶۹ در این سمت ماند. علاوه بر تدریس هندسه توصیفی در دانشکده ریاضی، او هندسه تصویری را به دانشجویان رشته های معماری و مهندسی آموزش می داد. پژوهش های بیجوجرو بدنه ای گسترده از کارهای مرتبط با هندسه جبری پدید آورد، از جمله دربارهٔ اشکال و مجموعه های منحنی های جبری، محاسبات تانسوری، تکینگی های هسیانی منحنی ها و ساخت صفحات سه گانه و چهارگانه. او و چیزینی چندین اثر مشترک منتشر کردند، از جمله دو کتاب درسی: "Lezioni di geometria descrittiva" (درس هایی در هندسه توصیفی، ۱۹۴۱) و "Esercizi di geometria descrittiva" (تمرین های هندسه توصیفی، ۱۹۴۶). به عنوان مسیر دوم پژوهش، او به بررسی دیفرانسیل های جبری پرداخت و روی عرض ها، از جمله قضیه های لیوویل و رایس، همچنین نظریه ناورداهای انریکو بومپیانی کار کرد. او همچنین از نخستین پژوهشگران در ایتالیا بود که هندسه انتگرا
لی را بررسی کرد. او مقالاتی منتشر نمود که نتایج مورگان کرافْتون، آنری لِبِگ و لوئیس سانتالو را خلاصه و فرمول های جدیدی برای تعیین بیضی ها و تخم مرغی شکل ها ارائه کرد. بیجوجرو همچنین به تاریخ ریاضیات علاقه داشت و پژوهش هایی دربارهٔ هندسه مثلث و چهاروجهی همراه با ویرجینیو رتالّی برای "دانشنامه ریاضیات ابتدایی" نوشت. او زندگی نامه ای از لوکا پاچولی نگاشت و با همسرش مطالعه ای بر آثار ماریا گائتانا آنزیسی منتشر کرد. در ۱۹۴۹، او به عضویت درآمد و همچنین عضو ، انجمن ایتالیایی علوم ریاضی و فیزیکی بود. در ۱۹۷۴، کلیفورد تروزدل، سردبیر مجلهٔ "Archive for History of Exact Sciences"، جلد ۱۴ این نشریه را به افتخار بیجوجرو و همسرش تقدیم کرد. مرگ و میراث. بیجوجرو پس از بیماری طولانی در میلان در ۲۴ اکتبر ۱۹۷۷ درگذشت. پس از مرگش، خیابانی در زادگاهش ملنیانو به نام او نام گذاری شد.
نایب السلطنه ایتالیایی کارنارو () یک ایالت خودخوانده در شهر فیومه (در حال حاضر رییکا، کرواسی) به رهبری گابریله دآنونتزیو بین سال های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۰ بود. در طول جنگ جهانی اول (۱۹۱۴–۱۹۱۸)، که پادشاهی ایتالیا در ماه مه ۱۹۱۵ به نفع متفقین وارد آن شد، ایتالیا پیمانی با متفقین، موسوم به پیمان لندن منعقد کرد که در آن به ایتالیا قول داده شد تمام سواحل اتریش به آن واگذار شود، اما شهر فیومه (که در زبان کرواتی رییکا نامیده می شود) را به دست نیاورد. امپراتوری اتریش-مجارستان در اکتبر ۱۹۱۸ در هفته های پایانی جنگ که با شکست قدرت های مرکزی در نوامبر ۱۹۱۸ پایان یافت، از هم پاشید. پس از جنگ، در کنفرانس صلح پاریس در سال ۱۹۱۹، این مرزبندی قلمرو تأیید شد و فیومه در خارج از مرزهای ایتالیا باقی ماند و در پادشاهی صرب ها، کروات ها و اسلوونی ها (که در سال ۱۹۲۹ به پادشاهی یوگسلاوی تغییر نام داد) ادغام شد. گابریل دانونتزیو، شاعر، نمایشنامه نویس، سخنور، روزنامه نگار و اشراف زاده ایتالیایی، که در طول جنگ جهانی اول به عنوان افسر در ارتش سلطنتی ایتالیا (ایتالیایی: Regio Esercito) خدمت کرده بود، به عنوان یک ملی گرای ایتالیایی، از آنچه تسلیم یک
شهر ایتالیایی می دانست، خشمگین شد. در ۱۲ سپتامبر ۱۹۱۹، او نیرویی متشکل از ۱۸۶ نفر به اصطلاح "لژیونر" را از رونچی در ایتالیا به فیومه هدایت کرد. لژیونرهای او اعضای گردان اول هنگ دوم نارنجک اندازان ارتش سلطنتی ایتالیا بودند. ظرف چند روز، نیروهایی از واحدهای دیگر ارتش به دانونتزیو در فیومه پیوستند که به زودی فرماندهی نیرویی متشکل از ۲۵۰۰ سرباز از نیروهای سابق ارتش سلطنتی ایتالیا، ملی گرایان ایتالیایی و جانبازان جبهه ایتالیا در طول جنگ جهانی اول را بر عهده گرفت. آنها در تصرف کنترل شهر موفق شدند و نیروهای اشغالگر متفقین، متشکل از نیروهای فرانسه، بریتانیا و ایالات متحده، را مجبور به عقب نشینی کردند. راهپیمایی از رونچی به فیومه به «ایمپرسا دی فیومه» ("مجاهدت فیومه" یا "شرکت فیومه") معروف شد و در سال ۱۹۲۵ رونچی به افتخار آن به رونچی دی لژیوناری (Ronchi dei Legionari) تغییر نام داد. بخش ایتالیاییتبار جمعیت فیوم با شور و شوق از دآنونتزیو استقبال کردند و در همان روز، او اعلام کرد که این سرزمین را به پادشاهی ایتالیا ملحق کرده است. دولت ایتالیا با این امر مخالفت کرد و با محاصره فیوم و درخواست تسلیم توطئه گران، تلاش کرد
دانونتزیو را برای عقبنشینی تحت فشار قرار دهد. فیومه به شهری تبدیل شد که هنرمندان و رادیکال ها را از سراسر اروپا جذب می کرد. گوئیدو کلر به لژیونرها یوگا و هاروکیچی شیموئی کاراته آموزش می داد. ولادیمیر لنین برای دانونتزیو جعبه ای خاویار فرستاد. در طول اقامتش در فیومه در سپتامبر 1919، فیلیپو توماسو مارینتی، شاعر، ویراستار و نظریه پرداز هنری ایتالیایی و بنیانگذار جنبش فوتوریسم، رهبران این جنبش را به عنوان «فراریان پیشرو» (disertori in avanti) ستود. "قرار موقت". در ۸ دسامبر ۱۹۱۹، دولت ایتالیا یک قرار موقت پیشنهاد داد که در آن تمایل فیوم برای الحاق به رسمیت شناخته شده و قول داده شد که «فقط راه حلی را که با آنچه فیوم اعلام کرده است، مطابقت داشته باشد، قابل قبول می دانند.» در ۱۱ و ۱۲ دسامبر ۱۹۱۹، دانونتزیو با ژنرال پیترو بادولیو ملاقات کرد تا برای کسب امتیازات بیشتر تلاش کند. بادولیو امتناع کرد و دانونتزیو گفت که این توافق موقت را به شورای ملی فیوم ایتالیا ارائه خواهد داد. شورای ملی این پیشنهاد را در ۱۵ دسامبر ۱۹۱۹ پذیرفت. پس از تصمیم شورای ملی، دانونتزیو برای جمعیتی بالغ بر ۵۰۰۰ نفر سخنرانی کرد و آنها را به رد تواف
ق سازش تحریک کرد و قول داد که این موضوع را به همه پرسی بگذارد. همه پرسی در ۱۸ دسامبر ۱۹۱۹ برگزار شد و با وجود خشونت و بی نظمی ها، نتایج به طور قاطع به نفع توافق سازش بود. دانونتزیو نتایج را باطل اعلام کرد و خشونت در حوزه های رأی گیری را عامل اقدامات خود دانست و اعلام کرد که تصمیم نهایی را خودش خواهد گرفت. او در نهایت توافق سازش را رد کرد. به گفته مورخ مایکل لدین، دانونتزیو این تصمیم را گرفت زیرا به دولت ایتالیا بی اعتماد بود و به توانایی آن در عمل به وعده هایش شک داشت. نایب السلطنگی. در ۸ سپتامبر ۱۹۲۰، دانونتزیو با تدوین قانون اساسی ای که از برخی از نظام های فاشیستی بعدی ایتالیا از آن الهام گرفتند، شهر را نیابت سلطنت کارنارو ایتالیا اعلام کرد و خود را دیکتاتور و با عنوان فرمانده (Comandante) معرفی نمود. نام کارنارو از «خلیج کارنارو» (Golfo del Carnaro / Kvarner Gulf)، جایی که شهر در آن واقع شده است، گرفته شده است. این شهر به طور موقت توسط دانونتزیو گسترش یافت تا جزیره وگلیا را نیز در بر بگیرد. قانون اساسی. منشور کارنارو (ایتالیایی: Carta del Carnaro) قانون اساسی بود که ایده های سندیکالیستی ملی، ابرشرکت محوری
و جمهوری خواهی دموکراتیک سورلی را با هم ترکیب می کرد. دانونتزیو اغلب به عنوان پیشگام آرمان ها و تکنیک های فاشیسم ایتالیایی شناخته می شود. با این حال، دانونتزیو این منشور را با سندیکالیست آلچسته د آمبریس، که به عنوان یک ضد فاشیست برجسته ظهور کرد و پس از به قدرت رسیدن موسولینی به تبعید رفت، تدوین کرد. د آمبریس چارچوب قانونی و سیاسی را فراهم کرد که دانونتزیو مهارت های خود را به عنوان شاعر به آن افزود. این منشور، موسیقی را به عنوان "نهادی مذهبی و اجتماعی" تعیین می کند. شرکت ها. قانون اساسی یک دولت شرکت گرا را تأسیس کرد، با نُه شرکت برای نمایندگی از بخش های مختلف اقتصاد، که عضویت در آنها اجباری بود، به علاوه یک شرکت دهم نمادین که توسط دانونتزیو ابداع شده بود، برای نمایندگی از «افراد برتر» (مثلاً شاعران، «قهرمانان» و «ابرمرد»). نه شرکت دیگر به شرح زیر بودند: اجرایی. قدرت اجرایی به هفت وزیر (rettori) واگذار می شد: قوه مقننه. قدرت قانونگذاری به سیستم قانونگذاری دو مجلسی واگذار شد. جلسات مشترک هر دو شورا (Arengo del Carnaro) مسئول معاهدات با قدرت های خارجی، اصلاحات قانون اساسی و انتصاب دیکتاتور در مواقع اضطراری (که از
نهادهای جمهوری روم باستان گرفته شده بود) بودند. قوه دادگستری. اختیارات قضایی به دادگاه ها واگذار شد: تاثیرات. بنیتو موسولینی تحت تأثیر بخش هایی از قانون اساسی و به طور کلی سبک رهبری دانونتزیو قرار گرفت. دانونتزیو به عنوان «یحیی تعمید دهنده فاشیسم ایتالیا» توصیف شده است، زیرا تقریباً کل آیین فاشیسم توسط دانونتزیو در طول اشغال فیوم و رهبری او بر نیابت سلطنت ایتالیا در کارنارو ابداع شد. این آیین ها شامل سخنرانی در بالکن، سلام رومی، فریادهای "اییا، اییا، اییا! آلالا!" (Eia, eia, eia! Alala!) برگرفته از فریاد آشیل در ایلیاد هومر، گفتگوی نمایشی و بلاغی با جمعیت و استفاده از نمادهای مذهبی در محیط های سکولار جدید بود. همچنین شامل روش حکومت او در فیومه نیز می شد: اقتصاد دولت شرکتی؛ ترفندهای صحنه ای؛ آیین های عمومی ملی گرایانه و احساسی بزرگ؛ و پیروان سیاه پوش، آردیتی، با واکنش های منضبط و وحشیانه و سرکوب شدید مخالفان. حتی گفته می شود که او مبتکر خوراندن اجباری مقدار زیادی روغن کرچک، یک ملین بسیار مؤثر، به مخالفان برای تحقیر، ناتوان کردن یا کشتن آنها بود، عملی که به ابزاری رایج در میان سیاه پوشان موسولینی و به ویژه توس
ط روبرتو فاریناچی (که او آن را «شهد طلایی تهوع» می نامید) تبدیل شد. با این حال، اگرچه این پیوندها با فاشیسم بعدها آشکار شد، اما در آن زمان چندان واضح نبود. در حالی که سازمان های کارگری انگلیسی و فرانسوی، لشکرکشی فیوم را یک اقدام امپریالیستی می دانستند و از کارگران ایتالیایی می خواستند که آن را تحریم کنند، «اتحادیه کارگران ایتالیا» (UIL)، تحت تأثیر دِ آمبریس، حمایت خود را از اقدام فیوم اعلام کرد. دیگر رهبران چپ گرا نیز تا حدودی با فیوم ابراز همدردی کردند. آنتونیو گرامشی، که به دِآنونتزیو بی اعتماد بود، معتقد بود که جنبش او عناصر مردمی قابل توجهی دارد و لنین اتحاد روسیه شوروی با حکومت نیابتی کارنارو در ایتالیا را توصیه کرد. زوال. تصویب پیمان راپالو در ۱۲ نوامبر ۱۹۲۰، فیوم را به یک ایالت مستقل، یعنی ایالت آزاد فیوم، تبدیل کرد. دانونتزیو پیمان راپالو را نادیده گرفت و به خود ایتالیا اعلان جنگ کرد. در ۲۴ دسامبر ۱۹۲۰، ارتش سلطنتی ایتالیا، به رهبری ژنرال انریکو کاویلیا، حمله ای تمام عیار علیه فیومه آغاز کرد: پس از چندین ساعت نبرد شدید، برای روز کریسمس (۲۵ دسامبر ۱۹۲۰) آتش بس اعلام شد؛ نبرد متعاقباً در ۲۶ دسامبر از سر
گرفته شد. از آنجایی که لژیونرهای دانونتزیو از تسلیم شدن امتناع می کردند و با استفاده از مسلسل و نارنجک به شدت در برابر حمله مقاومت می کردند، درِدنات های ایتالیایی، آندره آ دوریا و دویلیو، به فیومه آتش گشودند و شهر را به مدت سه روز بمباران کردند. دانونتزیو در ۲۸ دسامبر استعفا داد و نایب السلطنه در ۳۰ دسامبر ۱۹۲۰ تسلیم شد و نیروهای ایتالیایی آن را اشغال کردند. ایالت آزاد فیومه رسماً تا سال ۱۹۲۴ پابرجا ماند، تا اینکه پادشاهی ایتالیا رسماً آن را طبق مفاد پیمان رم ۱۹۲۴ ضمیمه خود کرد. تحت پادشاهی ایتالیا، بخش اداری که قبلاً توسط ایالت آزاد فیومه نمایندگی می شد، به استان فیومه تبدیل شد.
اما استرادا (۱۸ نوامبر ۱۸۸۴ – ۲۶ سپتامبر ۱۹۷۰) مهندس عمران ایتالیایی بود که نخستین زن دریافت کنندهٔ مدرک مهندسی عمران از دانشگاه پلی تکنیک تورین شد. او بعدها نخستین رئیس انجمن ایتالیایی زنان مهندس و معمار (AIDIA) نیز بود. زندگی نخستین. استرادا در ۱۸ نوامبر ۱۸۸۴ در تورین به دنیا آمد. او از خانواده ای مهندسی برخاسته بود: پدرش ارنستو استرادا و برادرش اوجنیو استرادا هر دو مهندس بودند. پدرش یک دفتر مهندسی در تورین داشت. مهندسی. آموزش. در ۱۹۰۳ استرادا دبیرستان لیچه ئو کلاسیکو ماسیمو داتزلیو در تورین را به پایان رساند. همان سال او وارد دورهٔ مقدماتی علوم مهندسی در دانشگاه تورین شد که بعداً امکان ورودش به «مدرسهٔ کاربردی مهندسان» (بعدها دانشگاه پلی تکنیک تورین) را فراهم کرد. این اتفاقی نادر بود زیرا پیش تر تنها مردان اجازهٔ تحصیل در آن دوره ها را داشتند. در ۱۹۰۰ کل زنان دانشجو در سراسر ایتالیا تنها ۲۵۰ نفر بودند. او تنها پس از بررسی آیین نامه ها و نبود منع قانونی برای ورود زنان پذیرفته شد. استرادا پس از پنج سال تحصیل، در ۵ سپتامبر ۱۹۰۸ با رتبهٔ سوم در میان ۶۲ هم کلاسی اش و با درجهٔ عالی فارغ التحصیل شد. کمیسیون یک سا
عت بحث کرد که آیا باید او را «اینگنیه ره» (مهندس) یا «اینگنیه رسه» (مهندس زن) بنامد. او نخستین زن شد که مدرک مهندسی عمران از دانشگاه پلی تکنیک تورین و در کل ایتالیا دریافت کرد. این رویداد نشانه ای مهم از دگرگونی در حرفهٔ مهندسی بود. به عنوان هدیهٔ فارغ التحصیلی و برای جشن گرفتن موفقیتش، یک چراغ برقی در خانهٔ او نصب شد. در آن زمان برق در تورین کمیاب بود و او اغلب با کالسکه در شهر جابه جا می شد زیرا خودروها نادر بودند و چراغ های خیابانی با گاز روشن می شدند. حرفه. پس از فارغ التحصیلی، استرادا به عنوان دستیار لوئیجی پالیانی، مدیر «کابینهٔ بهداشت صنعتی» در دانشگاه تورین و استاد دانشگاه پلی تکنیک تورین، مشغول به کار شد. او در کنار پدر و برادرش کار می کرد و به طراحی و ساخت کارخانه ها، تونل های آب سطحی، معادن، خطوط راه آهن و خانه های اجتماعی کمک کرد. از پروژه های مهمش، ساخت تونل آب سطحی در معدن مس اولومونت در استان آوستا بود. در ۱۹۱۰ دفتر پدرش به کالابریا منتقل شد و استرادا در کاتانزارو به ساخت راه آهن کابلی میان کاتانزارو چیتا و کاتانزارو سالا کمک کرد. او در بخش راه آهن موفقیت بسیاری به دست آورد، که در آن زمان حوزه
ای کاملاً مردانه به شمار می رفت. طرح هایش شامل بخش هایی از راه آهن در لیگوریا و پیه مونته بود. پس از جنگ جهانی دوم با کسب حقوق مدنی، زنان فرصت بیشتری برای ورود به حرفه ها یافتند، هرچند بسیاری از مهندسان زن همچنان با تبعیض شغلی روبه رو بودند. انجمن ایتالیایی زنان مهندس و معمار (AIDIA). در ۲۶ ژانویهٔ ۱۹۵۷، گروهی از مهندسان زن شامل اما استرادا، آنا ای. آرمور، اینس دل تتو نوتو، ادل راکلی دومنیگتی، لائورا لانگه، الساندرا بونفانتی ویه تی و معمار ویتوریا ایلاردی انجمن ایتالیایی زنان مهندس و معمار را بنیان گذاشتند. ابتکار ایجاد این انجمن به ماریا آرتینی، نخستین زن فارغ التحصیل مهندسی برق در ایتالیا، نسبت داده می شود. استرادا نخستین رئیس انجمن شد و برای ارتقای جایگاه زنان مهندس و معمار در سطح ملی و بین المللی تلاش کرد. در ۱۹۶۴، در هشتادسالگی، به او مدال طلای «انجمن ملی مهندسان ایتالیا» اهدا شد. در ۱۹۶۸ به سومین کنفرانس بین المللی زنان مهندس و دانشمند دعوت شد، اما چند ماه پیش از آن درگذشت.
آدا بورسی ("Ada Bursi"؛ ۱۹۰۶، ورونا – ۱۹۹۶، کاستیلیونه تورینزه) معمار ایتالیایی بود که در زمینهٔ طراحی گرافیک، نقاشی، طراحی داخلی و معماری شناخته می شود. او در سال ۱۹۴۰ به «انجمن معماران تورین» پیوست و نخستین زن معمار عضو این نهاد شد. زندگی و تحصیلات. بورسی در سال ۱۹۰۶ در ورونا به دنیا آمد و سپس همراه خانواده اش به تورین نقل مکان کرد. در دههٔ ۱۹۲۰ در مدرسهٔ فلیچه کازوراتی تحصیل کرد. نخستین طراحی های رنگ مایه ای او در سال ۱۹۲۹ در مجلهٔ "لا کازابلا" منتشر شد. او سپس وارد «رجیو پولیتکنیکو دی تورینو» (امروزه دانشگاه پلی تکنیک تورین) شد و در ۱۹۳۸ با مدرک معماری فارغ التحصیل گردید. او تنها زن در کلاس خود بود، هرچند جوزپه اودیزیو نیز پیش تر از همین دانشکده فارغ التحصیل شده بود اما در این حوزه فعالیت نکرد. زندگی حرفه ای. در سال ۱۹۴۰ بورسی نخستین زن معمار شد که به «انجمن معماران تورین» پیوست. او فعالیت حرفه ای خود را با همکاری جووانی موتسیو، معمار برجستهٔ میلان آغاز کرد و مدتی به عنوان دستیار نزد او کار نمود. او در سال ۱۹۴۱ به دفتر فنی شهرداری تورین پیوست و تا ۱۹۷۱ در آنجا مشغول بود. در این دوره او ساختمان های مسکونی،
مدارس و دیگر بناهای عمومی را طراحی کرد. همچنین آپارتمان هایی برای مسکن ارزان طراحی کرد که امروزه جزو واحدهای پرطرفدار محسوب می شوند. او در ۱۹۴۵ از بنیان گذاران گروه «معماران مدرن تورینی جوزپه پاگانو» بود. بورسی در سال ۱۹۴۶ طراحی مبلمان مدولار را آغاز کرد که نتیجهٔ همکاری او با آمِده ئو آلبرتینی و جینو بکر بود. بورسی همچنین از نخستین اعضای (انجمن زنان مهندس و معمار ایتالیا – AIDIA) بود. او در ۱۹۷۵ از «انجمن معماران» بازنشسته شد و در سال ۱۹۹۶ در کاستیلیونه تورینزه درگذشت.
اپوزیسیون خارج از پارلمان (به آلمانی: Außerparlamentarische Opposition یا به اختصار APO) به نوعی اپوزیسیون گفته می شود که بیرون از پارلمان فعالیت می کند، زیرا یا هنوز در میان احزاب حاضر در پارلمان (یا دیگر احزاب رسمی) سخنگو و نماینده ای ندارد، یا اصولاً نمی خواهد که داشته باشد. اپوزیسیون خارج از پارلمان (APO) در ابتدا جنبشی اعتراضی ـ سیاسی در آلمان غربی در نیمهٔ دوم دههٔ ۱۹۶۰ و اوایل دههٔ ۱۹۷۰ بود که بخشی مرکزی از جنبش دانشجویی آلمان را تشکیل می داد. اعضای آن عمدتاً جوانانی بودند که از «ائتلاف بزرگ» میان احزاب سوسیال دموکرات آلمان (SPD) و اتحادیه دموکرات مسیحی (CDU) سرخورده شده بودند. از آن جا که «ائتلاف بزرگ» ۹۵ درصد کرسی های بوندستاگ را در اختیار داشت، APO به بستری مؤثرتر برای بیان نارضایتی های دانشجویی بدل شد. برجسته ترین عضو و سخنگوی غیررسمی این جنبش رودی دوچکه بود. به گفتهٔ تاریخ نگار سوسیال دموکرات ، مهم ترین عواملی که زمینهٔ شکل گیری این جنبش را پدید آوردند عبارت بودند از: انتقاد از جنگ ویتنام و ایالات متحده؛ شورش ضداقتدارگرایانهٔ دانشجویان علیه نسل والدینشان؛ انتقاد از سلطهٔ استادان بر دانشگاه ها و تد
اوم روابط قدرت در جامعه، به ویژه تداوم در دستگاه خدمات کشوری از دوران نازی؛ و همچنین انتقاد از حزب سوسیال دموکرات (SPD) میانه چپ از سوی کسانی که در جناح چپ تر از آن قرار داشتند. نقطهٔ عطف تاریخ اپوزیسیون خارج از پارلمان آلمان (APO) در دوم ژوئن ۱۹۶۷ روی داد، زمانی که در جریان تظاهرات علیه سفر رسمی محمدرضا پهلوی، شاه ایران، دانشجویی به نام بِنو اونه زورگ ("Benno Ohnesorg") به دست پلیسی به نام کارل-هاینتس کوراس در برلین غربی کشته شد. پس از این رویداد، جنبش دانشجویی رادیکال تر شد، به طور فزاینده ای گرایش های خشونت آمیز یافت و به شدت علیه مطبوعات اشپرینگر، به ویژه روزنامهٔ بیلد، موضع گرفت؛ رسانه ای که برای برانگیختن افکار عمومی علیه APO مسئول دانسته می شد. کمتر از یک سال پس از مرگ اونه زورگ، یکی از چهره های برجستهٔ SDS (اتحادیهٔ دانشجویان سوسیالیست آلمان)، یعنی رودی دوچکه، در برلین غربی به دست کارگری با گرایشات راست افراطی به نام یوزف باخمان هدف گلوله قرار گرفت و به شدت مجروح شد. دوچکه از سوءقصد جان سالم به در برد، اما در سال ۱۹۷۹ بر اثر پیامدهای دیررس آن زخم ها، که موجب بروز صرع در او شده بود، درگذشت. پس از سال ۱
۹۶۹، APO دیگر در شکل پیشین خود نقش چشمگیری در جمهوری فدرال آلمان ایفا نکرد، هرچند فعالیت های اپوزیسیون خارج ازپارلمان همچنان ادامه یافت. از دههٔ ۱۹۷۰ به بعد، جنبش های اجتماعی نوظهور دست کم بخشی از موضوعات سیاسی و اجتماعی را پی گرفتند که پیش تر نیز توسط جنبش دانشجویی مطرح شده بود. در همین دوران، حوزه های جدیدی همچون محیط زیست (بوم شناسی، جنبش های اکولوژیک) و انرژی هسته ای (جنبش ضداتم) به میدان فعالیت های اپوزیسیون خارج ازپارلمان افزوده شد؛ حوزه هایی که بسیاری از فعالان سابق APO نیز بار دیگر در آن ها نقش آفرینی کردند. APO در سال ۱۹۶۸ خود را منحل کرد و به گروه های کوچک تر کمونیستی موسوم به K-Gruppen تقسیم شد؛ گروه هایی که هرچند در صحنهٔ سیاسی باقی ماندند، اما هیچ تأثیر چشمگیری بر سیاست آلمان غربی نداشتند. شعار «راهپیمایی درون نهادها» ("Marsch durch die Institutionen") که توسط رودی دوچکه مطرح شد، مسیر تازه ای گشود که ۱۱ سال بعد به تأسیس حزب سبزها انجامید. ایدهٔ اصلی این راهبرد آن بود که ساختارهای سیاسی را تنها از درون می توان تغییر داد و بنابراین منطقی تر بود گروه های بزرگ از هم بپاشند و افراد یا گروه های کوچک تر
به طور مستقل و محلی برای تغییر نظام سیاسی جمهوری فدرال عمل کنند. حزب سبزها برای سازمان دهی و پوشش دادن به جنبش ضد هسته ای در آلمان، فعالان جنبش صلح و دیگر جنبش های نوین اجتماعی دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ شکل گرفت؛ جنبش هایی که بنیان گذارانشان پیش تر در APO بسیار فعال بودند. در سال ۱۹۸۳، حزب سبز آلمان وارد بوندستاگ شد و نمایندگی مفهوم «جنبش و تغییر» را بر عهده گرفت؛ از این رو ریشه ها و فلسفه اش در جنبش های اجتماعی نوین دیده می شد. تنها در چند سال، سبزها قدرت و اعتبار سیاسی قابل توجهی کسب کردند. با این حال، پس از تأسیس حزب، شکافی میان بنیادگرایان (') و واقع گرایان (') پدید آمد که تا امروز نیز ادامه دارد. آمادگی سبزها برای سازش و انطباق، عامل اصلی افزایش قدرت سیاسی شان بود؛ به ویژه پس از ورودشان به ائتلاف دولتی با SPD در سال ۱۹۹۸ و حمایتشان از موضوعاتی که سابقا با آن ها مخالف بودند ــ مانند مشارکت در جنگ کوزوو در ۱۹۹۹ و جنگ افغانستان در ۲۰۰۲.