Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اندک منتقدان مواجه شد، اما رفته رفته مورد تحسین قرار گرفت و به عنوان اثر بزرگ مک کارتی و یکی از بزرگ ترین رمان های آمریکایی در تمام دوران شناخته شد. برخی آن را رمان بزرگ آمریکایی نامیده اند. این رمان در ایران توسط نشر چشمه با ترجمه مجید یزدانی منتشر و تا کنون هفت بار تجدید چاپ شده است. خلاصه داستان. این رمان داستان یک نوجوان فراری را روایت می کند که تنها با نام «کودک» شناخته می شود و در جریان بارش شهابی معروف لئونید در سال ۱۸۳۳ در تنسی به دنیا آمد. او برای اولین بار با قاضی هولدن رنگ پریده و عظیم الجثه در یک احیای مذهبی در چادری در ناکودوچز تگزاس ملاقات می کند که در آن هولدن به دروغ واعظ را به تجاوز به کودکان و بزها متهم می کند و تماشاگران را برای حمله به او تحریک می کند. پس از برخورد خشونت آمیز با یک متصدی بار که کودک را به عنوان یک جنگجوی مهیب معرفی می کند، او به گروهی از نیروهای غیرمجاز ارتش ایالات متحده می پیوندد که در یک مأموریت جنگی به رهبری یک کاپیتان وایت هستند . گروه وایت توسط یک گروه متشکل از صدها جنگجوی کومانچی غافلگیر و نابود می شود و تعداد کمی از آنها زنده می مانند. این بچه که در چیهواهوا دستگیر
می شود، زمانی که آشنایش تادوین به مقامات می گوید که شکارچیان بومیان آمریکای مفیدی خواهند بود ، آزاد می شود. آنها به گلانتون و باندش، از جمله هولدن، می پیوندند و بخش عمده ای از رمان به جزئیات فعالیت ها و گفتگوهای آنها اختصاص دارد. اگرچه در ابتدا وظیفه محافظت از مردم محلی در برابر غارت آپاچی ها را بر عهده داشتند، اما باند به قتل مستقیم سرخپوستان بی خطر، دهکده های محافظت نشده مکزیکی و در نهایت حتی ارتش مکزیک و هرکس دیگری که از مسیر آنها عبور می کند، می پردازد. به گفته همراه جدید این بچه، بن توبین، یک «کشیش سابق»، باند گلانتون برای اولین بار با قاضی هولدن را وقتی ملاقات کرد که برای نجات جان خود از یک گروه آپاچی بسیار بزرگتر فرار می کردند. در وسط یک صحرای نفرین شده ، هولدن را دیدند که روی تخته سنگی عظیم نشسته بود، جوری که به نظر می رسید در انتظار گروه است. آنها موافقت کردند که از رهبری او پیروی کنند، و او آنها را به آتشفشان خاموشی برد و در آنجا به آنها آموزش داد که چگونه باروت تولید کنند، به اندازه ای که به آنها برتری در برابر آپاچی ها بدهد. وقتی بچه به یاد می آورد که هولدن را در ناکودوچز دیده است، توبین به بچه م
ی گوید که هر یک از افراد باند ادعا می کنند که قبل از پیوستن به باند گلانتون در مقطعی با قاضی ملاقات کرده اند. پس از ماه ها غارت، این باند وارد خاک ایالات متحده می شود، جایی که در نهایت یک عملیات سرقت سیستماتیک و وحشیانه را در یک کشتی در رودخانه کلرادو در یوما، آریزونا راه اندازی کردند. در ابتدا به هندی های محلی یوما (کوچان) نزدیک می شوند تا به باند کمک کنند تا کنترل کشتی را از دست صاحبان اصلی آن خارج کنند، اما باند گلانتون به آنها خیانت کرده و آنها را سلاخی می کند. پس از مدتی یوماها حمله می کنند و بیشتر اعضای باند را می کشند. بچه، تادوین و توبین از جمله بازماندگانی هستند که به صحرا فرار می کنند، اگرچه بچه تیری به پایش اصبت می کند . بچه و توبین به سمت غرب می روند و با هولدن روبرو می شوند که ابتدا مذاکره می کند و سپس آنها را برای اسلحه و دارایی هایشان تهدید می کند. هولدن به گردن توبین شلیک می کند و جفت زخمی در کنار نهر بیابانی در میان استخوان ها پنهان می شوند. توبین مکرراً از بچه ترغیب می کند که به سمت هولدن شلیک کند. بچه این کار را می کند، اما گلوله اش به هدف نمی خورد . بازماندگان به سفر خود ادامه می دهند و به
سن دیگو می رسند . بچه از توبین جدا می شود و متعاقباً زندانی می شود. هولدن از بچه در زندان دیدن می کند و به او می گوید که "حقیقت" را به زندانبان ها گفته است: این بچه به تنهایی مسئول پایان باند گلانتون بوده است. این بچه با تشخیص آزاد می شود و برای درمان زخمش به دنبال پزشک می رود. در حالی که از "تواهمات اتر " بهبود می یابد، قاضی را به همراه مرد کنجکاویی که سکه های جعل می کند، ملاقات می کند. بچه بهبود می یابد و بدون موفقیت به دنبال توبین می گردد . او راهی لس آنجلس می شود، جایی که تادوین و یکی دیگر از اعضای باند گلانتون، دیوید براون، به دلیل جنایات خود به دار آویخته می شوند. در سال ۱۸۷۸، این بچه که اکنون در اواسط ۴۰ سالگی خود قرار دارد و به او «مرد» می گویند، راهی فورت گریفین، تگزاس می شود. او در سالنی با قاضی ملاقات می کند که به نظر می رسد در این سال ها پیر نشده است. هولدن بچه را «آخرین حقیقت» می نامد و جفت با هم صحبت می کنند. هولدن اعلام می کند که بچه برای «رقص» به سالن آمده است - رقص خشونت، جنگ، و خونریزی که قاضی اغلب آن را ستایش کرده بود. بچه با عقاید هولدن مخالفت می کند و به قاضی می گوید: «تو هیچی نیستی» و ب
ا توجه به خرس اجراکننده در سالن، می گوید «حتی یک حیوان گنگ هم می تواند برقصد». پس از آن، بچه زیر یک بارش شهابی دیگر به بیرون خانه می رود. در خانه، او از قاضی برهنه شگفت زده می شود، که «او را در آغوش خود در برابر گوشت عظیم و وحشتناک خود جمع کرد.» بعداً، دو مرد در خانه را باز می کنند و فقط می توانند با وحشت به آنچه می بینند نگاه کنند، یکی از آنها می گوید «خداوند متعال». پاراگراف آخر قاضی را در سالن می بیند، در حال رقصیدن و کمانچه زدن در میان مستها و فاحشه ها و می گوید که او هرگز نخواهد مرد. سرنوشت این بچه اعلام نشده است. در پایان، مردی در حال ایجاد خطوط سوراخ در سراسر دشت، شاید برای ستون های حصار است. مرد در هر یک از سوراخ ها آتش می زند و مجموعه ای از افراد سرگردان پشت سر او رد می شوند. تم ها. خشونت. یک موضوع اصلی، ماهیت جنگجویانه انسان است. منتقد هارولد بلوم "Blood Meridian" را به عنوان یکی از بهترین رمان های آمریکایی قرن بیستم، "شایسته "موبی دیک" هرمان ملویل " 2] ستود، اما اعتراف کرد که "دو تلاش اول او برای خواندن از طریق "Blood Meridian" شکست خورد، زیرا [او] از قتل عام طاقت فرسا به خود پرهیز کرد». کرین جیمز
استدلال می کرد که خشونت رمان «سیلی به صورت» خوانندگان مدرنی است که از بی رحمی جدا شده اند. ترنس مورگان تصور می کرد که تأثیر خشونت در ابتدا تکان دهنده بود، اما سپس تا زمانی که خواننده از حساسیت خارج شد، کاهش یافت. بیلی جی استراتون مدعی است که وحشیگری مکانیسم اولیه ای است که مک کارتی از طریق آن باینری ها را به چالش می کشد و برنامه تجدیدنظرطلبانه خود را ترویج می کند. لیلی استدلال می کند که بسیاری از منتقدان با این واقعیت که مک کارتی از خشونت برای تصمیم گیری های نمادین توسط هیئت منصفه استفاده نمی کند، دست و پنجه نرم می کنند. . . در آثار مک کارتی، خشونت فقط همین است. نشانه یا نماد چیز دیگری نیست.» برخی دیگر خاطرنشان کرده اند که مک کارتی شخصیت ها را با هر پیشینه ای شیطانی نشان می دهد، برخلاف «نظریه های تجدیدنظرطلبانه معاصر که مردان سفیدپوست را شرور و سرخپوستان را قربانی می کند». نقل قول ها. کتاب با سه نقل قول شروع می شود : نقل قول هایی از نویسنده فرانسوی پل والری، عارف مسیحی آلمانی یاکوب بوهمه، و یک بریده خبری در سال ۱۹۸۲ از "یوما سان" که ادعای اعضای یک کاوش باستان شناسی در اتیوپی را گزارش می دهد که به نظر می رسد ی
ک جمجمه فسیل شده سیصد هزار ساله با پوست سر کنده شده پیدا شده است . در مورد معنای کتیبه ها، DH Evans می نویسد که همان طور که کتیبه سوم مک کارتی نشان می دهد، گرفتن پوست سر از قدمتی عمیق برخوردار است که شاید با آغاز گونه های انسان خردمند همخوانی داشته باشد. پایان. روایت با ابهام مربوط به وضعیت نهایی بچه یا مرد بسته می شود. از آنجایی که کتاب خشونت را با جزئیات صریح به تصویر می کشد، این تصویر کنایه ای موجب اظهار نظر شده است. با توجه به سابقه قاضی و سایر جزئیات موجود در متن، احتمالاً قاضی قبل از کشتن مرد به او تجاوز کرده است. از طرف دیگر، شاید نکته این است که خوانندگان هرگز نمی توانند بدانند. دین. جهنم. دیوید ون استدلال می کند که موقعیت جنوب غربی آمریکا که گروه گانگ از آن عبور می کند، نماینده جهنم است. وان ادعا می کند که لگد زدن قاضی به سر کنایه از اقدام مشابه دانته در "دوزخ" است. عرفان. دومین کتیبه از سه کتبیه ای که رمان را معرفی می کند، برگرفته از عارف «عرفانی» یاکوب بوهم، بحث های مختلفی را برانگیخته است. نقل قول از بوهم این است: نباید تصور کرد که زندگی تاریکی در بدبختی فرورفته و گویی در اندوه گم شده است. هیچ غم
و اندوهی وجود ندارد؛ زیرا اندوه چیزی است که در مرگ فرومی رود و مرگ و مردن حیات تاریکی است. هیچ نتیجه خاصی در مورد تفسیر و ارتباط آن با رمان حاصل نشده است. منتقدان موافق هستند که عناصر گنوسی در "نصف النهار خون" وجود دارد، اما آنها در معنای دقیق و معنای دقیق آن عناصر اختلاف نظر دارند. لئو داگرتی استدلال می کند که «اندیشه گنوسی در "نصف النهار خون" کورمک مک کارتی مرکزی است»، (دختر، ۱۲۲) به ویژه شاخه گنوسی ایرانی - زرتشتی - مانوی. او این رمان را به عنوان «هم پیوستگی نادر «ایدئولوژی» گنوسی با «تأثیر» تراژدی هلنی توصیف می کند که نشان می دهد چگونه قدرت در ساختن و محو فرهنگ عمل می کند، و شرایط انسانی زمانی که یک فرد با آن مخالفت می کند چگونه است. قدرت و از آنجا با سرنوشت آشنا می شود." داگرتی هولدن را به عنوان یک آرخون و بچه را به عنوان یک «"پنوما" شکست خورده» می بیند. او می گوید که بچه احساس می کند «جرقه ای از بیگانه الهی.» داگرتی همچنین ادعا می کند که خشونت رمان را می توان از طریق دریچه گنوسی به بهترین شکل درک کرد. " شیطان " همان طور که توسط گنوسی ها تعریف می شود، حضوری بسیار گسترده تر و فراگیرتر از شیطان نسبتاً رام
و "اهل شده" مسیحیت در زندگی بشر بود. همان طور که داگرتی می نویسد: «برای [گنوسی ها]، شر به سادگی هر چیزی بود که "هست"، به استثنای تکه هایی از روح که در اینجا زندانی شده است. و آنچه دیدند همان است که ما در عالم "مریدین خون" می بینیم.» با این حال، بارکلی اونز استدلال می کند که در حالی که بدون شک ویژگی های گنوسی در رمان وجود دارد، استدلال های داگرتی «در نهایت ناموفق هستند»، زیرا داگرتی نمی تواند به اندازه کافی خشونت فراگیر را مورد توجه قرار دهد و به این دلیل که خوبی کودک را بیش از حد بیان می کند. تئودیسه. داگلاس کانفیلد ادعا می کند که تئودیسه موضوع اصلی فیلم "نصف النهار خون" است. جیمز وود موضع مشابهی گرفت و موضوع توجیه کلی خوبی متافیزیکی در حضور شر را به عنوان موضوعی تکرارشونده در رمان تشخیص داد. کریس داکوس ترجیح خود را برای بحث دربارهٔ مضمون تئودیسه در عبارات آخرت شناختی آن در مقایسه با صحنه الهیات آخرین داوری بیان کرد. این ترجیح برای خواندن تئودیسه به عنوان یک موضوع آخرالزمانی توسط هارولد بلوم در عبارت تکراری خود مبنی بر اشاره به رمان به عنوان «رمان آخرالزمانی معتبر» تأیید شد. زمینه. مک کارتی نوشتن "نصف النهار
خون" را در اواسط دهه ۱۹۷۰ آغاز کرد. در نامه ای که در حدود سال ۱۹۷۹ ارسال شد، او گفت که شش ماه است که به دلیل ناامیدی به "نصف النهار خون" دست نزده است. با این وجود، بخش های مهمی از کتاب پایانی یکجا نوشته شد، «از جمله گذرگاه شگفت انگیز «لژیون وحشتناک»». لژیونی از هولناک ها، صدها نفر، نیمه برهنه یا پوشیده در لباس های زیر شیروانی یا کتاب مقدس یا کمد لباس بیرون از رؤیای تب دار با پوست حیوانات و پارچه های ابریشمی [...]. کورمک مک کارتی، مریدین خون، چهارم. مک کارتی روی این رمان کار کرد در حالی که با پول کمک مالی خود در سال ۱۹۸۱ از یاران مک آرتور زندگی می کرد. این اولین تلاش او برای ساخت وسترن و اولین رمانش در جنوب غربی ایالات متحده بود که تغییری نسبت به تنظیمات آپالاچی آثار قبلی او بود. در سال ۱۹۷۴ مک کارتی از زادگاهش تنسی به ال پاسو، تگزاس نقل مکان کرد تا خود را در فرهنگ و جغرافیای جنوب غربی آمریکا غرق کند. او اسپانیایی را به خود آموخت که بسیاری از شخصیت های "نصف النهار خون" به آن صحبت می کنند. مک کارتی برای نوشتن این کتاب تحقیقات قابل توجهی انجام داد. منتقدان بارها نشان داده اند که حتی قسمت های کوتاه و به ظاهر بی ا
همیت "نصف النهار خون" بر شواهد تاریخی تکیه می کنند. این کتاب به عنوان «به همان اندازه که رمان ها معمولاً به تاریخ نزدیک هستند» توصیف شده است. بخش های باند گلنتون بر اساس روایت ساموئل چمبرلین از این گروه در کتاب خاطراتش "اعتراف من: خاطرات یک سرکش" است. چمبرلین بین سال های ۱۸۴۹ تا ۱۸۵۰ با جان جوئل گلنتون و شرکتش سوار شد. قاضی هولدن در گزارش چمبرلین شرح داده شده است اما در غیر این صورت ناشناخته است. چمبرلین می نویسد: «نفر دوم که اکنون مسئول اردوگاه باقی مانده است، مردی با جثه بزرگ بود که به نام هولدن شادی می کرد، به نام قاضی هولدن از تگزاس. کسی نمی دانست که او چه کسی بود، مگر یک شرور خونسردتر. او هرگز در مقرنس خود ایستاده بود، هیکلی بزرگ و گوشتی داشت، چهره ای کسل کننده و پیه رنگ، فاقد مو و تمام حالت، همیشه خونسرد و خونسرد بود. چشمان گراز مانند با وحشیگری عبوس می درخشید که ارزش چهره یک شیطان را دارد… داستان های وحشتناکی در اردوگاه جنایات هولناکی که او با نام دیگری در کشور چروکی در تگزاس مرتکب شده بود پخش می شد و قبل از اینکه فرانتراس را ترک کنیم، یک دختر کوچک به مدت ده سال در چاپارال به طرز فجیعی مورد تجاوز قرار
گرفته و به قتل رسیده است. رد یک دست بزرگ بر روی گلوی کوچک او نشان می دهد که او به عنوان مردی که چنین دستی نداشته است، او را درنده می کند. او با اختلاف بهترین مرد تحصیلکرده در شمال من بود مکزیک.» قاضی مک کارتی در اواخر دهه ۱۹۷۰ به دست نوشته های او افزوده شد، «تکه نگاری عجیب از کرتز بالای رودخانه و شیطان میلتون» و روایت چمبرلین. مک کارتی چندین بار مسیر باند گلانتون را در مکزیک دنبال کرد و به توپوگرافی و جانوران اشاره کرد. او موضوعاتی مانند باروت خانگی را مطالعه کرد تا خلقت قاضی را از سنگ های آتشفشانی به طور دقیق به تصویر بکشد. سبک. سبک نوشتاری مک کارتی شامل بسیاری از کلمات غیرعادی یا قدیمی، دیالوگ به زبان اسپانیایی، بدون علامت نقل قول برای دیالوگ، و بدون آپاستروف برای نشان دادن بیشتر انقباضات است. مصاحبه ای به اپرا وینفری گفت که «جملات توضیحی ساده» را ترجیح می دهد و از حروف بزرگ، نقطه، کاما گاه به گاه، دونقطه برای تنظیم فهرست استفاده می کند، اما هرگز از نقطه ویرگول استفاده نمی کند. او معتقد است دلیلی وجود ندارد که «صفحه را با علائم کوچک عجیب پاک کنیم». "نیویورک تایمز" نثر مک کارتی را در «"مریدین خون"» به عنوان
«فاکنری» توصیف کرد. نثر مک کارتی با توصیف رویدادهای خشونت شدید، پراکنده و در عین حال گسترده است، با کیفیتی اغلب کتاب مقدسی و ارجاعات مکرر مذهبی. پذیرش و ارزیابی مجدد. "نصف النهار خون" در ابتدا به رسمیت شناخته نشد، اما از آن زمان به عنوان یک شاهکار و یکی از بزرگ ترین آثار ادبیات آمریکا شناخته شده است. برخی آن را رمان بزرگ آمریکایی نامیده اند. هارولد بلوم ، منتقد ادبی آمریکایی، نصف النهار خون را به عنوان یکی از بهترین رمان های قرن بیستم ستود. الکساندر هیمون آن را «احتمالاً بزرگترین رمان آمریکایی در ۲۵ سال گذشته» نامیده است. دیوید فاستر والاس آن را یکی از پنج رمان آمریکایی که از سال ۱۹۶۰ مورد توجه قرار نگرفته اند و «احتمالاً هولناک ترین کتاب قرن بیستم، حداقل در داستان های داستانی» نام برد. مجله "تایم" "نصف النهار خون" را در «تایم ۱۰۰ بهترین رمان انگلیسی زبان از سال ۱۹۲۳ تا ۲۰۰۵» گنجاند. در سال ۲۰۰۶ "، نیویورک تایمز" یک نظرسنجی از نویسندگان و منتقدان در مورد مهم ترین آثار داستانی آمریکایی در ۲۵ سال گذشته انجام داد و "نصف النهار خون" نایب قهرمان شد. اهمیت ادبی. در تفسیر رمان اتفاق نظر وجود ندارد و گفته شده است که
این اثر «به نظر می رسد برای فرار از تفسیر طراحی شده است». یکی از محققان "نصف النهار خون" را چنین توصیف کرده است: گاه غنایی، در برخی دیگر به سادگی باستانی و بازنگری، و در برخی دیگر به سختی با سواد: سبک تجزیه ای "نصف النهار خون" مطابق با مفروضات متعارف را به چالش می کشد. و این نکته است. با این وجود، دانشگاهیان و منتقدان پیشنهاد کرده اند که "Blood Meridian" نیهیلیستی یا به شدت اخلاقی است، طنزی از ژانر وسترن یا اتهامی وحشیانه از سرنوشت آشکار. هارولد بلوم آن را «وسترن نهایی» نامید. جی. داگلاس کانفیلد آن را به عنوان «یک "بیلدانگسررومن" عجیب و غریب که در آن تقریباً به طور کامل از دسترسی به آگاهی قهرمان داستان محروم هستیم» توصیف کرد. ریچارد سلزر اعلام کرد که مک کارتی «یک نابغه استهمچنین احتمالاً تا حدودی دیوانه است." استیون شاویرو منتقد نوشت: در کل طیف ادبیات آمریکا، فقط موبی دیک می تواند با مریدین خون مقایسه شود. هر دو از نظر وسعت حماسی هستند، از نظر کیهانی طنین انداز هستند، وسواس زیادی به فضای باز و زبان دارند، و در حال کاوش در فواصل ناشناخته گسترده با دقت صبورانه متعصبانه هستند. هر دو قدرت بینایی والا را نشان می د
هند که تنها با کنایه های وحشیانه تر مطابقت دارد. هر دو به طرز وحشیانه ای رؤیای آمریکایی در مورد سرنوشت آشکار سلطه نژادی و گسترش بی پایان امپراتوری را منفجر می کنند. اما در هر صورت، مک کارتی با وضوحی وحشتناک تر از ملویل می نویسد. - استیون شاویرو، «خواندن نصف النهار خون» تلاش برای اقتباس های سینمایی. از زمان انتشار این رمان، بسیاری به پتانسیل سینمایی آن اشاره کرده اند. نقد "نیویورک تایمز" سال ۱۹۸۵ اشاره کرد که این رمان "صحنه هایی را به تصویر می کشد که ممکن است از صفحه فیلم خارج شده باشند". تلاش هایی برای ایجاد یک فیلم اقتباسی از "نصف النهار خون" انجام شده است، اما همه آنها در مراحل توسعه یا پیش تولید شکست خورده اند. تصور رایج این است که داستان به دلیل خشونت بی امان و لحن تیره اش «غیرقابل فیلم برداری» است. در مصاحبه ای با "وال استریت ژورنال" در سال ۲۰۰۹، مک کارتی این تصور را رد کرد، با دیدگاه او این که «انجام آن بسیار دشوار است و به فردی با تخیل فراوان و توپ های زیادی نیاز دارد. اما نتیجه می تواند فوق العاده باشد." استیو تسیچ، فیلمنامه نویس، اولین بار در سال ۱۹۹۵، "نصف النهار خون" را به فیلمنامه تبدیل کرد. در او
اخر دهه ۱۹۹۰ تامی لی جونز حق اقتباس از فیلم را به دست آورد و متعاقباً فیلمنامه Tesich را با ایده کارگردانی و ایفای نقش در آن بازنویسی کرد. به دلیل اینکه استودیوهای فیلم از خشونت کلی پروژه اجتناب کردند، تولید نتوانست جلو برود. پس از پایان تولید برای "پادشاهی آسمان" در سال ۲۰۰۴ ، ویلیام موناهان، فیلمنامه نویس و ریدلی اسکات کارگردان، با تهیه کننده اسکات رودین برای اقتباس از "نصف النهار خون" با تأمین مالی پارامونت پیکچرز وارد بحث شدند. اسکات در مصاحبه ای با "مجله Eclipse" در سال ۲۰۰۸ تأیید کرد که فیلمنامه نوشته شده است، اما خشونت گسترده ثابت می کند که چالشی برای استانداردهای فیلم است. این بعداً منجر به خروج اسکات و موناهان از پروژه شد و در نتیجه یک اقتباس دیگر رها شد. در اوایل سال ۲۰۱۱ ، جیمز فرانکو به همراه تعدادی دیگر از رمان های ویلیام فاکنر و کورمک مک کارتی، اقتباس از «"مریدین خون"» را در نظر داشت. پس از ترغیب اندرو دومینیک به اقتباس از رمان، فرانکو ۲۵ دقیقه فیلم آزمایشی با بازی اسکات گلن، مارک پلگرینو، لوک پری و دیو فرانکو گرفت. رودین به دلایلی نامشخص ساخت بیشتر این فیلم را تکذیب کرد. در ۵ می ۲۰۱۶، "ورایتی"
فاش کرد که فرانکو در حال مذاکره با رودین برای نوشتن و کارگردانی اقتباسی است که قرار است در فیلم Marché du Film با بازی راسل کرو، تای شریدان و وینسنت دونوفریو آورده شود. با این حال، در همان روز گزارش شد که این پروژه به دلیل مشکلات مربوط به حقوق فیلم منحل شده است.
فردریک رابرت مارتین (۱۸۶۸–۱۹۳۳) مورخ هنر و نویسنده بریتانیایی بود. مجموعه مارتین به نام فردریک رابرت مارتین نامگذاری شده است که به عنوان مترجم در نمایندگی دیپلماتیک سوئد در قسطنطنیه کار می کرد. مارتین یک مجموعه دار متعهد بود که خاطرات سفرهای خود را ثبت کرد که می توان آنها را در کتابخانه Konstfack پیدا کرد. مارتین در اواخر دهه ۱۸۰۰ و اوایل دهه ۱۹۰۰ به ترکیه و روسیه و کشورهای دیگر سفر کرد و طی آن منابعی را جمع آوری کرد تا به سوئد برگردد و آنها را در نمایشگاه عمومی هنر و صنعتی استکهلم در سال ۱۸۹۷ ارائه دهد.
انفجار یک فیلم اکشن و دلهره آور محصول سال ۲۰۰۴ به کارگردانی آنتونی هیکاکس با بازی ادی گریفن، وینی جونز، برکین مایر، و ویویکا ای فاکس است. این فیلم بازسازی یک تله فیلم آلمانی بنام عملیات نوح (۱۹۹۸) می باشد.. این فیلم در سایت بانک اطلاعات اینترنتی فیلم ها دارای نمره ۴.۷ از ۱۰ بر اساس ۱۷۰۰ رای می باشد. داستان. یک تروریست، بنام مایکل کیترج (وینی جونز)، که خود را به عنوان یک معترض محیط زیست نشان می دهد، تیمی از مزدوران بسیار ماهر را هدایت می کند تا کنترل یک سکوی نفتی در سواحل کالیفرنیا را در دست بگیرند و قصد دارند یک بمب الکترومغناطیسی را بر فراز ایالات متحده منفجر کنند تا به نوعی مروارید جدید دسترسی پیدا کنند و ...
تیپ ۴ پیاده مکانیزه ترکیه () تیپ پیاده نظام مکانیزه نیروی زمینی ترکیه است، که در خلال جنگ جهانی دوم تأسیس شد و هم اکنون وظیفه مرزبانی از مرز یونان و ترکیه را برعهده دارد. تیپ ۴ پیاده یک تیپ از ارتش ترکیه مستقر در منطقه مرمره در شهر کشان در استان ادیرنه است. این تیپ بخشی از سپاه دوم ارتش است که در گلیبولو در استان چناق قلعه، در پادگان ژنرال فوزی منگوچ، مستقر است.
ارنست اونگر (زاده ۲ آوریل ۱۸۷۵ در برلین – درگذشته ۱۳ سپتامبر ۱۹۳۸ در پرنزلائو) پزشک و جراح آلمانی بود که به عنوان پیشگام در پیوند کلیه شناخته می شد. او همچنین یکی از اولین خدمات اهدای خون را در آلمان در سال ۱۹۳۲ راه اندازی کرد. زندگی. ارنست اونگر در رشته پزشکی تحصیل و دکترای خود را در سال ۱۸۹۸ دریافت کرد. از سال ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۶ او شاگرد ارنست فون برگمان، سپس پزشک ارشد در کلینیک دانشگاه جراحی اول بود و در سال ۱۹۱۹ او بخش دوم جراحی را در بیمارستان رودلف ویرچو به عهده گرفت. او در سال ۱۹۳۲ اولین خدمات مرکزی اهدای خون را در آلمان راه اندازی کرد. اونگر پروفسور پزشکی بود و در آوریل ۱۹۳۳ به دلیل اصالت یهودی خود از سمت خود برکنار [۱] و مجبور به فروش کلینیک خصوصی خود در سال ۱۹۳۶ شد. در سال ۱۹۳۸ او در یک تصادف رانندگی در اتوبان کشته شد و در بیمارستان منطقه پرنزلائو درگذشت.[۲][۳] اونگر یکی از پیشگامان پیوند اعضا محسوب می شود. او کارهای اساسی در پیوند کلیه انجام داد.[۴] در سال های ۱۹۱۰–۱۹۰۹ او پیوند کلیه را بین سگ های نژادهای مختلف انجام داد. تا سال ۱۹۱۰، اونگر توانست بیش از صد پیوند را گزارش کند که همه آنها در نهایت ناموفق
بودند. در اواخر سال ۱۹۰۹ او سعی کرد کلیه یک کودک مرده را به یک میمون پیوند بزند. این تلاش نیز شکست خورد. اونگر شکست این تلاش را به مشکلات صرفاً فنی نسبت داد.[۵] در سال ۱۹۱۰ او دو کلیه میمون خوک را از بورنئو به کشاله ران یک بیمار ۲۱ ساله که علائم نارسایی کلیه نشان می داد پیوند زد.[۶] زن در روز دوم پس از عمل بر اثر ادم ریوی فوت کرد. اونگر به این نتیجه رسید که یک مانع بیوشیمیایی بین حیوانات و انسان ها وجود دارد که پیوند را غیرممکن می کند. اونگر با فریتز بلیکرودر یک سری آزمایش با کاتترها انجام داد. هدف این بود که داروها را دقیقاً روی اندام های آسیب دیده قرار دهند.[۷]
لشکر زیتون () لشکر پیاده نظام نیروی زمینی جمهوری کره است، که در سال ۲۰۰۴ تأسیس شد و در سال ۲۰۰۸ منحل گردید. لشکر زیتون یک واحد پیاده نظام ترکیبی از نیروهای ارتش جمهوری کره بود که از سپتامبر ۲۰۰۴ تا دسامبر ۲۰۰۸ در عراق فعالیت می کرد و به عنوان سهم کره جنوبی در جنگ عراق، کمک های بشردوستانه، مداخله بشردوستانه، حفظ صلح، ارائه کمک های پزشکی به مردم در منطقه مسئولیت، تأمین امنیت غیرنظامیان آسیب دیده از جنگ در منطقه اربیل و سایر وظایف مرتبط با بازسازی را انجام می داد.
بیچ استریت () یک خیابان مهم و بخشی از منطقه تجاری مرکزی در شهر جرج تاون، ایالت پنانگ، مالزی است. هم چنین یکی از قدیمی ترین خیابان ها در پنانگ است، که اندکی پس از تأسیس پنانگ توسط کاپیتان فرانسیس لایت در سال ۱۷۸۶، ایجاد شد. عیار افزایی بانک های مالزیایی و بین المللی پیرامون بیچ استریت، جرج تاون را به قطب مالی شمال مالزی تبدیل کرده است. اضافه براین، به لطف معماری استعماری ادارات مرکزی بانک و دیگر ساختمان های تجاری که در امتداد خیابان قرار دارند، بیچ استریت در سایت میراث جهانی یونسکو قرار گرفته است. همین طور در یک دورانی، ساختمان های اداری که توسط بریتانیا ساخته شده بودند در امتداد بیچ استریت قرار داشتند، اگرچه این ساختمان ها در طی جنگ جهانی دوم از بین رفتند.
نیروی چندملیتی عراق () یگان فرماندهی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا در خلال تهاجم به عراق در سال ۲۰۰۳ و جنگ عراق بود، که در سال ۲۰۰۴ تأسیس شد و در سال ۲۰۰۹ منحل گردید. این نیرو اغلب به عنوان نیروهای ائتلاف شناخته می شود، یک فرماندهی نظامی به رهبری ایالات متحده در طول جنگ عراق از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۹ بود. اکثریت قریب به اتفاق نیروی چندملیتی عراق از نیروهای مسلح ایالات متحده تشکیل شده بود. با این حال، این نیرو بر نیروهای بریتانیایی، استرالیایی، لهستانی، اسپانیایی و سایر کشورها نیز نظارت داشت. این نیرو در ۱۵ مه ۲۰۰۴ جایگزین نیروی قبلی، نیروی ویژه مشترک ترکیبی ۷، شد. این نیرو در طول افزایش نیروهای جنگ عراق در سال ۲۰۰۷ به طور قابل توجهی تقویت شد و در ۱ ژانویه ۲۰۱۰ به جانشین خود، نیروهای ایالات متحده - عراق، سازماندهی مجدد شد. هیئت کمک رسانی سازمان ملل متحد برای عراق، که کارهای بشردوستانه انجام می دهد و تعدادی نگهبان و ناظر نظامی دارد، از سال ۲۰۰۳ نیز در عراق فعالیت داشته است. هیئت کمک رسانی سازمان ملل در عراق بخشی از نیروی چندملیتی عراق نبود، بلکه یک نهاد جداگانه بود. مأموریت آموزشی ناتو - عراق، از سال ۲۰۰۴ تا دسامبر
۲۰۱۱ در عراق بود و در آنجا ارتش و پلیس عراق را آموزش می داد.
انتخابات سال ۱۸۶۰ برای به دست آوردن سمت پروفسور بودن زبان سانسکریت در دانشگاه آکسفورد، رقابتی بین دو نامزد بود که رویکردهای متفاوتی برای بورسیه تحصیلی سانسکریت ارائه می کردند. مونیر ویلیامز، نامزد انگلیسی تحصیل کرده آکسفورد بود که ۱۴ سال وقت صرف آموزش سانسکریت به کسانی کرده بود که برای کار در حکومت تاج و تخت بریتانیا بر شبه قاره هند، برای شرکت هند شرقی آماده می شدند. نامزد دیگر، ماکس مولر، یک مدرس آلمانی الاصل متخصص در علم زبان شناسی تطبیقی در آکسفورد بود. او سال های زیادی را صرف کار بر روی نسخه ای از ریگ ودا (مجموعه باستانی سرودهای سانسکریت ودایی) کرده بود و به دلیل بورس تحصیلی خود شهرت بین المللی پیدا کرده بود. در مقابل، ویلیامز روی مواد بعدی کار کرد و زمان کمی برای مکتب «قاره ای» دانش آموزی سانسکریت که مولر نمونه آن بود، داشت. ویلیامز مطالعه سانسکریت را وسیله ای برای رسیدن به هدف، یعنی تبدیل دین هند به مسیحیت می دانست. به نظر مولر، کار خودش، در حالی که به مبلغان کمک می کرد، به خودی خود نیز یک هدف ارزشمند بود. این انتخابات در زمان مباحثه عمومی دربارهٔ نقش بریتانیا در هند در پی شورش هند در سال ۱۸۵۷ برگزار شد
. نظرات به دو گروه تقسیم می شدند. اینکه آیا باید تلاش بیشتری برای تغییر دین در هند انجام شود یا نسبت به فرهنگ و سنت های محلی حساس باقی بماند. دو نامزد از طریق اعلامیه ها و نامه نگاری های روزنامه ای برای کسب آرای رای دهندگان (فارغ التحصیلان دانشگاه، متشکل از بیش از 3700 نفر) مبارزه کردند. ویلیامز در مبارزات انتخاباتی خود تأکید زیادی بر قصد بنیانگذار اصلی این کرسی داشت که دارنده آن باید از طریق انتشار متون مقدس مسیحی به تغییر دین هند کمک کند. نظر مولر این بود که کار او بر روی ریگ ودا برای کارهای تبلیغی ارزش زیادی دارد و بر این اساس شهادتنامه هایی را منتشر کرد. او همچنین می خواست موضوعات گسترده تری مانند تاریخ و ادبیات هند را برای کمک به مبلغان، علما و کارمندان دولتی تدریس کند. پیشنهادی که ویلیامز از آن انتقاد کرد که مطابق با خواسته های خیر اصلی نیست. کمپین های رقیب آگهی های روزنامه ای و بیانیه منتشر می کردند و روزنامه های مختلف از یکی از دو نامزد حمایت می کردند. با وجود اینکه مولر عموماً از نظر تحصیلی برتر از ویلیامز به شمار می رود، اما او دو مشکل (از نظر برخی) آلمانی بودن و داشتن دیدگاه های مسیحی لیبرال را داش