Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زایش درگیری ها گذر کرد. کشتار یهودیان در سال ۱۳۹۱ و پیامدهای آن. فاجعه بزرگ برای یهودیان در سال ۱۳۹۱ رخ داد، زمانی که جوامع کاستیل و تاج آراگون قتل عام شدند. حملات، آتش سوزی ها، غارت ها و کشتارها در ژوئن در سویل آغاز شد، جایی که فرناند مارتینز، نایب الاسقف اثیخا، از خلأ قدرت ایجاد شده توسط مرگ اسقف اعظم سویل استفاده کرد. او که از سال ۱۳۷۸ موعظه های خود را علیه یهودیان سخت تر کرده بود، دستور تخریب کنیسه ها و ضبط کتاب های دعا را صادر کرد. در ژانویه ۱۳۹۱، حمله به محله یهودی توسط مقامات شهری جلوگیری شد، اما در ژوئن، صدها یهودی به قتل رسیدند، خانه هایشان غارت شد و کنیسه هایشان به کلیسا تبدیل شد. برخی یهودیان موفق به فرار شدند؛ دیگران، وحشت زده، درخواست تعمید کردند. از سویل، خشونت ضدیهودی به سراسر اندلس گسترش یافت و سپس به سایر نقاط کاستیل رسید. در آگوست، به تاج آراگون رسید. قتل ها، غارت ها و آتش سوزی ها در همه جا رخ داد. بسیاری از یهودیانی که موفق به زنده ماندن شدند یا فرار کردند، به دنبال پناه در پادشاهی های ناوار، پرتغال و فرانسه و در شمال آفریقا بودند، یا برای اجتناب از مرگ تعمید را انتخاب کردند. تعیین تعداد قر
بانیان دشوار است. در بارسلونا حدود ۴۰۰ یهودی به قتل رسیدند؛ در والنسیا، ۲۵۰؛ و در لریدا، ۶۸. پس از کشتار ۱۳۹۱، اقدامهای ضدیهودی شدت یافت. در کاستیل در سال ۱۴۱۲، مردان یهودی مجبور به رشد ریش شدند و یهودیان موظف به پوشیدن نشان قرمز متمایزی که به لباس هایشان دوخته شده بود، شدند تا شناخته شوند. در تاج آراگون، داشتن تلمود غیرقانونی اعلام شد و تعداد کنیسه ها به یک کنیسه در هر جامعه یهودی (الجاما) محدود شد. علاوه بر این، دستورات گدایی کمپین تبلیغی خود را برای تبدیل یهودیان به مسیحیت شدت بخشیدند. دومینیکن وینسن فرر از والنسیا نقش برجسته ای در این کمپین داشت که از حمایت پادشاهان برخوردار بود. در تاج آراگون، مقرر شد که یهودیان موظف به حضور در سه موعظه در سال هستند. در نتیجه کشتارهای ۱۳۹۱ و اقدامهای پس از آن، تا سال ۱۴۱۵ بیش از نیمی از یهودیان تاج های کاستیل و آراگون از شریعت موسی دست کشیده و تعمید یافته بودند، از جمله بسیاری از خاخام ها و اعضای مهم جامعه. یهودیان در قرن پانزدهم. پس از کشتارهای ۱۳۹۱ و موعظه هایی که پس از آن ها انجام شد، تا سال ۱۴۱۵ به سختی ۱۰۰,۰۰۰ یهودی به دین خود در تاج های کاستیل و آراگون ادامه دادند.
مورخ جوزف پرز توضیح می دهد که «یهودیت اسپانیایی هرگز از این فاجعه بهبود نخواهد یافت». جامعه یهودی «از بحران نه تنها به لحاظ فیزیکی کاهش یافته بلکه به لحاظ اخلاقی و فکری نیز شکسته شده است». در تاج آراگون، یهودیت عملاً در مکان های مهمی مانند بارسلونا، والنسیا و پالما ناپدید شد. در سال ۱۴۲۴ جامعه یهودی بارسلونا منحل شد زیرا غیرضروری تلقی می شد و تنها جامعه یهودی در ساراگوسا باقی ماند. در کاستیل، الجاماهای پررونق سابق مانند سویا، تولدو و بورگوس بسیاری از اعضای خود را از دست دادند؛ در سال ۱۴۹۲، سال اخراج، در تاج آراگون تنها یک چهارم از تعداد سابق یهودیان باقی مانده بود. به گفته جوزف پرز، در زمان اخراج، کمتر از ۱۵۰,۰۰۰ یهودی وجود داشتند که در ۳۵ الجامای (جامعه) تاج آراگون و ۲۱۶ الجامای تاج کاستیل توزیع شده بودند. در هر دو تاج، مشاهده شد که یهودیان شهرهای بزرگ را ترک کرده و در مناطق کوچک و روستایی زندگی می کردند، کمتر در معرض «افراط های مسیحیان» قرار داشتند. پس از دوره بحرانی ۱۳۹۱–۱۴۱۵، فشار بر یهودیان برای بازپس گیری کنیسه ها و کتاب های مصادره شده کاهش یافت و آن ها توانستند از برخی تعهدات مانند حمل نوار قرمز یا حض
ور در موعظه های راهبان اجتناب کنند. آن ها همچنین توانستند سازمان داخلی الجاماها و فعالیت های مذهبی خود را بازسازی کنند، به لطف توافقاتی که توسط نمایندگان الجاماها در وایادولید در سال ۱۴۳۲ به دست آمد و توسط پادشاه تأیید شد، که به معنای این بود که «تاج کاستیل دوباره به طور رسمی می پذیرد که اقلیتی از اتباعش دینی غیر از مسیحیت دارند و حق این اقلیت را برای وجود قانونی، با وضعیت قانونی، به رسمیت می شناسد». در دوران سلطنت پادشاهان کاتولیک، در ربع آخر قرن پانزدهم، بسیاری از یهودیان در روستاها زندگی می کردند و به فعالیت های کشاورزی مشغول بودند. صنایع دستی و تجارت انحصاری نبودند – تجارت بین المللی به دست نوکیشان افتاده بود. در حالی که یهودیان همچنان به عنوان وام دهندگان پول تجارت می کردند، تعداد وام دهندگان مسیحی به طور قابل توجهی افزایش یافته بود. یهودیان همچنین به جمع آوری اجاره های سلطنتی، کلیسایی و فئودالی ادامه دادند، اما اهمیت آن ها در این زمینه نیز کاهش یافته بود – در کاستیل آن ها تنها مسئول یک چهارم درآمدها بودند. با این حال، در دربار کاستیل – اما نه در تاج آراگون – یهودیان مناصب اداری و مالی مهمی داشتند. با ای
ن حال، به گفته جوزف پرز، نقش یهودیان در دربار نباید اغراق شود. «حقیقت این است که دولت می توانست بدون یهودیان، هم در دستگاه بوروکراتیک و هم در مدیریت املاک، کار کند». بنابراین، جامعه عبری در پایان قرن پانزدهم به هیچ وجه ثروتمند و تأثیرگذار نبود. آنچه آن ها را متحد می کرد این بود که آن ها دینی متفاوت از دین شناخته شده را تمرین می کردند، که آن ها را به یک جامعه جداگانه درون سلطنت تبدیل می کرد و «ملک» تاج بود که به این ترتیب از آن ها محافظت می کرد. بنابراین، یهودیان «نه یک دولت در دولت، بلکه یک میکروجامعه در کنار جامعه مسیحی اکثریت تشکیل می دادند، با یک مقام، خاخام تاج، که تاج به آن ها بر اعضایشان واگذار کرده بود». الجاماها به طور داخلی با حاشیه وسیعی از خودمختاری سازماندهی شده بودند. نوکیشان و تفتیش عقاید. در قرن پانزدهم، مشکل اصلی دیگر یهودیان نبودند بلکه نوکیشان بودند که به گفته هنری کامن، احتمالاً حدود سیصد هزار نفر بودند. «نوکیش مسیحی» اصطلاحی بود که به یهودیانی که تعمید یافته بودند و نوادگان آن ها اطلاق می شد. از آنجا که بسیاری از آن ها به زور تعمید یافته بودند، اغلب با بی اعتمادی از سوی کسانی که خود را مسی
حیان قدیمی می دانستند، نگریسته می شدند. مناصبی که یهودیان ترک کرده بودند، عمدتاً توسط نوکیشان پر شد که در جایی که جوامع یهودی قبل از ۱۳۹۱ شکوفا شده بودند، تجمع می کردند و کارهایی را که قبلاً توسط یهودیان انجام می شد – تجارت و صنایع دستی – با مزیت اضافی که به عنوان مسیحیان اکنون می توانستند به مشاغل و حرفه هایی که قبلاً برای یهودیان ممنوع بود، دسترسی پیدا کنند. برخی حتی وارد روحانیت شدند و به عنوان کانون ها، پیشوایان و حتی اسقف ها خدمت کردند. موقعیت اجتماعی-اقتصادی نوکیشان با سوءظن از سوی "مسیحیان قدیمی" نگریسته می شد، کینه ای که با آگاهی از سوی کسانی که هویتی متفاوت داشتند و به مسیحی بودن و داشتن تبار یهودی، که تبار مسیح بود، افتخار می کردند، تشدید می شد. شورش های مردمی علیه نوکیشان بین سال های ۱۴۴۹ و ۱۴۷۴، دوره ای در کاستیل با مشکلات اقتصادی و بحران سیاسی (به ویژه در دوران جنگ داخلی سلطنت انریکه چهارم) رخ داد. اولین و بزرگ ترین این شورش ها در سال ۱۴۴۹ در تولدو رخ داد، جایی که یک «قضاوت-اساسنامه» تصویب شد که دسترسی به مناصب شهری را برای «هر اعتراف کننده ای از تبار یهودی» ممنوع می کرد – پیش زمینه ای برای اساسن
امه های پاکی خون در قرن بعد. منشأ شورش ها اقتصادی بود، به ویژه در اندلس به دلیل وجود گرسنگی، که با یک اپیدمی طاعون تشدید شده بود – و در اصل «به طور ویژه علیه نوکیشان هدایت نمی شد. ... این احزاب و دماگوگ ها بودند که از خشم مردم سوءاستفاده کردند و آن را علیه نوکیشان هدایت کردند». برای توجیه حملات به نوکیشان، آنها تأیید کردند که «کانورسوس» مسیحیان دروغین بودند و همچنان در خفا دین یهود را عمل می کردند. طبق گفته جوزف پرز، این یک واقعیت ثابت شده است که در میان کسانی که برای فرار از خشم کور توده ها در سال ۱۳۹۱، یا تحت فشار کمپین های تبلیغاتی اوایل قرن پانزدهم تغییر دین دادند، برخی پس از گذشت خطر، مخفیانه به دین قدیمی خود بازگشتند که گفته می شود آنها «یهودی گری» می کردند. اتهام یهودیت مخفی زمانی باورپذیرتر شد که مواردی از نوکیشان برجسته ای پیش آمد که پس از تغییر دین خود همچنان به رعایت آیین های یهودی ادامه می دادند. وقتی یک نوکیش متهم به یهودی گری می شد، در بسیاری از موارد «شواهدی» که ارائه می شد، در واقع عناصر فرهنگی نسب یهودی او بود - مانند در نظر گرفتن شنبه به جای یکشنبه به عنوان روز استراحت - یا عدم آگاهی از دین
جدید، مانند ندانستن اعتقادنامه نیقیه یا خوردن گوشت در طول چله روزه. هنگامی که ایزابل یکم کاستیل در سال ۱۴۷۴ به تخت سلطنت نشست، او از قبل با وارث تاج آراگون، فردیناند دوم آراگون آینده، ازدواج کرده بود. در این زمان، مجازاتی برای اجرای یهودیت مخفی وجود نداشت، نه از روی تحمل نسبت به یهودیان، بلکه به دلایل قانونی. آنها تصمیم گرفتند با «مشکل کونفرسوس» مقابله کنند، به ویژه پس از دریافت برخی گزارش های هشداردهنده در سال ۱۴۷۵ توسط رئیس دومینیکن های سویل، برادر آلونسو د اوخدا، که گزارش داد تعداد زیادی از کونفرسوسها در آن شهر مخفیانه دین خود را در خفا اجرا می کنند، برخی حتی این کار را آشکارا انجام می دهند. پس از دریافت این گزارش ها، پادشاهان از پاپ سیکستوس چهارم درخواست مجوز برای تعیین تعدادی تفتیش گر در پادشاهی خود کردند، که پاپ در ۱ نوامبر ۱۴۷۸ با آن موافقت کرد: «با ایجاد دادگاه تفتیش عقاید، مقامات ابزارها و روش های تحقیقاتی کافی در اختیار خواهند داشت». به گفته ژوزف پرز، فردیناند و ایزابلا «متقاعد شده بودند که تفتیش عقاید کونفرسوسها را مجبور خواهد کرد تا یک بار برای همیشه در جامعه ادغام شوند: روزی که همه مسیحیان جدید ا
ز یهودیت دست بکشند، و دیگر هیچ چیز آنها را از هر عضو دیگر جامعه متمایز نکند.» اخراج. جداسازی یهودیان (۱۴۸۰). از ابتدای سلطنت خود، ایزابل و فردیناند نگران محافظت از یهودیان بودند - زیرا آنها «اموال» تاج و تخت بودند. برای مثال، در ۶ سپتامبر ۱۴۷۷، در نامه ای خطاب به جامعه یهودی سویل، ملکه ایزابل یکم در مورد امنیت آنها اطمینان داد: از این رو، حتی پادشاهان کاتولیک تا سال ۱۴۹۲ به طرفداری از یهودیان شهرت داشتند. اما پادشاهان نمی توانستند تمام آزار و تبعیض هایی را که یهودیان متحمل می شدند، از بین ببرند، که در بسیاری موارد توسط موعظه های راهبان از فرقه های گدا تشویق می شد. آنها تصمیم گرفتند یهودیان را جدا کنند تا به این درگیری پایان دهند. قبلاً در کورتس مادریگال در سال ۱۴۷۶، پادشاهان به نقض مفاد فرمان ۱۴۱۲ درباره یهودیان اعتراض کرده بودند - ممنوعیت پوشیدن لباس های لوکس؛ الزام به پوشیدن یک برش قرمز روی شانه راست؛ ممنوعیت داشتن مقام هایی با اختیار بر مسیحیان، داشتن خدمتکاران مسیحی، قرض دادن پول با بهره ربوی و غیره. اما در کورتس دو تولدو در سال ۱۴۸۰، آنها تصمیم گرفتند برای اجرای این هنجارها بسیار فراتر بروند: مجبور کردن
یهودیان به زندگی در محله های جداگانه، که نمی توانستند جز در طول روز برای انجام فعالیت های حرفه ای خود از آنجا خارج شوند. تا آن زمان، محله های یهودی - جایی که یهودیان معمولاً در آنجا زندگی می کردند و کنیسه ها، قصابی ها و غیره خود را داشتند - دنیای جداگانه ای در شهرها تشکیل نداده بودند. مسیحیان نیز در آنها زندگی می کردند و یهودیان خارج از آنها زندگی می کردند. از سال ۱۴۸۰ به بعد، محله های یهودی به گتوهای محصور شده با دیوار تبدیل شدند و یهودیان برای جلوگیری از سردرگمی و آسیب به مسیحیت در آنها محصور شدند. مدت دو سال برای این فرآیند تعیین شد، اما بیش از ده سال طول کشید و از مشکلات و سوء استفاده های مسیحیان مصون نبود. با تصمیم به محصور کردن یهودیان در گتوها، تنها مسئله جدا کردن آنها از مسیحیان و محافظت از آنها نبود، بلکه همچنین تحمیل یک سری موانع بر فعالیت های آنها بود، به طوری که آنها چاره ای نداشته باشند جز «دست کشیدن از وضعیت خود به عنوان یهودی اگر می خواهند زندگی عادی داشته باشند. هنوز از آنها خواسته نمی شود که تغییر دین دهند - هنوز نه - و به وضعیت خودمختار آنها دست زده نمی شود، اما به گونه ای با آنها رفتار می ش
ود که در نهایت خود را متقاعد کنند که تنها راه حل، تغییر دین است». اخراج یهودیان از اندلس (۱۴۸۳). اولین تفتیش گران منصوب شده توسط پادشاهان در نوامبر ۱۴۸۰ به سویل رسیدند و «بلافاصله وحشت را پراکندند». در طی سال های اول، تنها در این شهر، آنها ۷۰۰ حکم اعدام و بیش از ۵۰۰۰ «آشتی» - یعنی احکام زندان، تبعید یا توبه های ساده - صادر کردند که همراه با مصادره اموال و محرومیت از مناصب دولتی و مزایای کلیسایی بود. در طول تحقیقهای خود، تفتیش گران کشف کردند که برای مدت طولانی بسیاری از نوکیشان با خویشاوندان یهودی خود برای جشن گرفتن تعطیلات یهودی و حتی حضور در کنیسه ها دیدار می کردند. این امر آنها را متقاعد کرد که اگر نوکیشان همچنان با یهودیان در تماس باشند، نمی توانند به یهودیت پنهانی پایان دهند، بنابراین از پادشاهان خواستند تا یهودیان از اندلس اخراج شوند. این درخواست تأیید شد و در سال ۱۴۸۳، پادشاهان شش ماه به یهودیان حوزه های اسقفی سویل، کوردوبا و کادیس مهلت دادند تا به اکسترمادورا بروند. در مورد اینکه آیا این دستور به طور دقیق اجرا شد یا نه تردیدهایی وجود دارد، زیرا در زمان اخراج نهایی در سال ۱۴۹۲ برخی از وقایع نگاران از ای
ن واقعیت صحبت می کنند که ۸۰۰۰ خانواده از اندلس در کادیس و برخی دیگر در کارتاخنا و بنادر تاج و تخت آراگون سوار کشتی شدند. از سوی دیگر، اخراج یهودیان ساراگوسا و تروئل نیز پیشنهاد شد، اما در نهایت انجام نشد. پیدایش فرمان اخراج. در ۳۱ مارس ۱۴۹۲، کمی پس از پایان جنگ گرانادا، پادشاهان کاتولیک فرمان اخراج یهودیان را در گرانادا امضا کردند. این فرمان به تمام شهرها، شهرک ها و اربابی های قلمروهایشان فرستاده شد با دستورات اکید مبنی بر عدم قرائت یا علنی کردن آن تا اول ماه مه. احتمال دارد برخی از یهودیان برجسته تلاش کرده باشند تا آن را لغو یا تعدیل کنند اما موفقیتی نداشتند. در میان این یهودیان، اسحاق ابرونئیل برجسته است که به پادشاه فردیناند مبلغ قابل توجهی پول پیشنهاد کرد. طبق افسانه ای معروف، وقتی رئیس کل دستگاه تفتیش عقاید، توماس دو تورکمادا، از این موضوع آگاه شد، خود را به حضور پادشاه رساند و صلیبی را به پای او انداخت و گفت: «یهودا خداوند ما را به سی سکه نقره فروخت؛ اعلیحضرت در حال فروش مجدد او به سی هزار سکه است». چند ماه قبل، یک آیین اعتراف اجباری در آویلا برگزار شد که در آن سه نوکیش و دو یهودی محکوم شده توسط دستگاه
تفتیش عقاید به اتهام جنایت آیینی علیه یک کودک مسیحی (که به عنوان «کودک گارد» شناخته خواهد شد) زنده سوزانده شدند. این واقعه به ایجاد فضای مناسب برای اخراج کمک کرد. پادشاهان کاتولیک دقیقاً نوشتن فرمان را به رئیس کل دستگاه تفتیش عقاید، توماس دو تورکمادا، و همکارانش سپرده بودند و سه شرط قبلی را برای آنها تعیین کرده بودند که می بایست در سند منعکس شود: تورکمادا پیش نویس فرمان را در ۲۰ مارس ۱۴۹۲ به پادشاهان ارائه کرد، و پادشاهان آن را در ۳۱ مارس در گرانادا امضا و منتشر کردند. شرایط اخراج. بخش دوم فرمان شرایط اخراج را به تفصیل بیان کرد: اگرچه فرمان به تبدیل احتمالی اشاره نمی کرد، این جایگزین ضمنی بود. همانطور که مورخ لوئیس سوارز اشاره کرد، یهودیان «چهار ماه فرصت داشتند تا وحشتناک ترین تصمیم زندگی خود را بگیرند: ترک ایمان خود برای ادغام در آن [در پادشاهی، در جامعه سیاسی و مدنی]، یا ترک قلمرو برای حفظ آن». درامایی که یهودیان تجربه کردند توسط یک منبع معاصر مستند شده است: یهودیانی که تصمیم گرفتند تغییر دین ندهند «باید خود را برای خروج در شرایط بسیار سخت آماده می کردند». آنها مجبور بودند اموال خود را بفروشند زیرا زمان بسی
ار کمی داشتند و مجبور بودند مبالغ گاهی اوقات مضحکی را که به آنها پیشنهاد می شد به صورت کالاهایی که می توانستند حمل کنند، بپذیرند، زیرا صادرات طلا و نقره از پادشاهی ممنوع بود. امکان گرفتن برات نیز کمک زیادی نمی کرد زیرا بانکداران، که بیشتر ایتالیایی بودند، بهره های زیادی طلب می کردند. آنها همچنین در بازپس گیری پول هایی که به مسیحیان قرض داده بودند، با مشکلات جدی مواجه بودند زیرا یا مهلت بازپرداخت پس از ۱۰ اوت، مهلت خروج آنها بود، یا بسیاری از بدهکاران ادعای «کلاهبرداری ربا» می کردند، زیرا می دانستند که یهودیان وقت کافی برای رسیدگی دادگاه ها به نفع آنها نخواهند داشت. علاوه بر این، آنها مجبور بودند تمام هزینه های سفر را پرداخت کنند – حمل و نقل، نگهداری، کرایه کشتی ها، عوارض و غیره. این توسط اسحاق ابرونئیل سازماندهی شد، که کشتی ها را اجاره کرد (و مجبور به پرداخت قیمت های بسیار بالا شد)، و صاحبان کشتی ها در برخی موارد قرارداد را اجرا نکردند یا مسافران را کشتند تا آنچه را که داشتند بدزدند. ابرونئیل بر همکاری مقام سلطنتی و متحول لوئیس دو سانتانجل و بانکدار جنوایی فرانسیسکو پینلو حساب کرد. پادشاهان مجبور شدند دستورات
ی برای حفاظت از یهودیان در طول سفر صادر کنند زیرا آنها از آزار و اذیت و سوء استفاده رنج می بردند. پیامدها. پایان تنوع مذهبی در اسپانیا. همانطور که جوزف پرز اشاره کرده است، «در سال ۱۴۹۲، داستان یهودیت اسپانیا به پایان می رسد و از آن پس تنها به صورت زیرزمینی ادامه می یابد، همیشه تهدید شده توسط تفتیش عقاید اسپانیایی و سوءظن افکار عمومی که در یهودیان، یهودی گرایان و حتی مبدلین صادق دشمنان طبیعی کاتولیسیسم و ویژگی های اسپانیایی می دید، همانطور که توسط برخی رهبران کلیسایی و فکری درک و تحمیل شده بود، در نگرشی که به نژادپرستی نزدیک بود.» حساب های تاریخی از تعداد یهودیانی که اسپانیا را ترک کردند بر اساس حدس و گمان است و برخی جنبه ها توسط حساب های اولیه و تاریخ نگاران اغراق شده است: خوان د ماریانا از ۸۰۰,۰۰۰ نفر سخن می گوید و دون اسحاق ابرونئیل از ۳۰۰,۰۰۰ نفر. در حالی که آمارهای قابل اعتماد کمی برای اخراج وجود دارد، تخمین های مدرن توسط دانشمندان دانشگاه بارسلونا تعداد یهودیان سفاردی در قرن ۱۵ را ۴۰۰,۰۰۰ نفر از جمعیت کل حدود ۷.۵ میلیون نفر در کل اسپانیا تخمین زده اند، که از این تعداد حدود نیمی (حداقل ۲۰۰,۰۰۰) یا کمی بیش
تر (۳۰۰,۰۰۰) به عنوان کونفرسوس در ایبریا باقی ماندند؛ دیگرانی که سعی کردند جمعیت یهودیان را بر اساس بازده مالیاتی و تخمین های جمعیتی جوامع تخمین بزنند بسیار کمتر هستند، با کامن که می گوید از جمعیت حدود ۸۰,۰۰۰ یهودی و ۲۰۰,۰۰۰ کونفرسوس، حدود ۴۰,۰۰۰ نفر مهاجرت کردند. حدود ۵۰,۰۰۰ یهودی دیگر برای ماندن در اسپانیا غسل تعمید مسیحی دریافت کردند؛ بسیاری به طور مخفیانه برخی از سنت های یهودی خود را حفظ کردند و بنابراین هدف تفتیش عقاید قرار گرفتند. یهودیان پادشاهی کاستیل عمدتاً به پرتغال (جایی که کل جامعه در سال ۱۴۹۷ به زور تغییر مذهب دادند) و به شمال آفریقا مهاجرت کردند. یهودیان پادشاهی آراگون به مناطق مسیحی دیگر از جمله ایتالیا فرار کردند، نه به سرزمین های مسلمان همانطور که اغلب فرض می شود. اگرچه اکثریت قریب به اتفاق کونفرسوس به سادگی در فرهنگ غالب کاتولیک جذب شدند، اقلیتی به طور مخفیانه به یهودیت ادامه دادند و به تدریج در سراسر اروپا، شمال آفریقا و امپراتوری عثمانی مهاجرت کردند، عمدتاً به مناطقی که جوامع سفاردی قبلاً به دلیل فرمان الحمرا حضور داشتند. وضعیت کسانی که بازگشتند با دستوری در ۱۰ نوامبر ۱۴۹۲ تنظیم شد که در آ
ن مقرر شد که مقامهای مدنی و کلیسایی باید شاهد غسل تعمید باشند و در صورتی که قبل از بازگشت غسل تعمید گرفته بودند، گواه ها و بینات که آن را تأیید می کند. آنها همچنین می توانستند تمام اموال خود را به همان قیمتی که فروخته بودند بازپس گیرند. در مورد تأثیر اقتصادی اخراج، به نظر می رسد که این یک ضربه سختی نبوده که تولد سرمایه داری را متوقف کرده باشد، که یکی از دلایل افول اسپانیا باشد. همانطور که جوزف پرز اشاره کرده است، «با توجه به ادبیات منتشر شده در مورد مالیات و فعالیت های اقتصادی، هیچ شکی نیست که یهودیان دیگر منبع ثروت قابل توجهی نبودند، نه به عنوان بانکداران و نه به عنوان اجاره دهندگان و نه به عنوان بازرگانانی که در سطح بین المللی تجارت می کردند. [...] اخراج یهودیان مشکلاتی در سطح محلی ایجاد کرد اما نه یک فاجعه ملی. نسبت دادن افول اسپانیا و ناتوانی فرضی آن در تطبیق با تحولات دنیای مدرن به آن رویداد غیرمنطقی است. آنچه اکنون می دانیم نشان می دهد که اسپانیای قرن ۱۶ دقیقاً یک ملت اقتصادی عقب مانده نبود. [...] از نظر جمعیتی و اقتصادی به طور دقیق، و جدا از جنبه های انسانی، اخراج برای اسپانیا هیچ گونه وخامت قابل توجهی
به همراه نداشت، بلکه فقط یک بحران موقتی بود که به سرعت برطرف شد».
آرش عاشوری نیا (۶ بهمن ۱۳۵۹ – ۶ مهر ۱۴۰۱) عکاس خبری اهل ایران بود. او برنده جایزه فتوبلاگیز سال ۲۰۰۵ و جایزه ویژه خبرنگاران بدون مرز در سال ۲۰۰۶ است. عکس های او به ویژه از اعتراضات سال ۱۳۸۸ شهرت دارد که آن زمان در وب سایت او به اسم «کسوف» منتشر می شد. آرش عاشوری نیا فعالیت های حرفه ای خود را با ورود به حوزهٔ عکاسی صنعتی و تبلیغاتی در سال ۱۳۷۹ آغاز کرد و از سال ۱۳۸۲ با «سایت عکاسی» همکاری مستمر داشت. با راه اندازی فتوبلاگ «کسوف» در سال ۱۳۸۳ عکاسی در زمینه خبری و مستند اجتماعی را شروع کرد.او در جامعه عکاسی ایران با سایت عکس «کسوف» که در سال ۱۳۸۳ راه انداخته بود و فعالیت هاش در «سایت عکاسی» شناخته می شد.آرش عاشوری نیا در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۴ به عنوان عکاس روزنامه یاس نو فعالیت می کرد و عکس هایش از رویدادهای سیاسی و اجتماعی ایران در دهه ۸۰ در حافظه تصویری ایرانیان باقی مانده است. او همچنین در دور جدید انتشار مجله زنان، دبیر عکس این مجله بود. عاشوری نیا طی سال های فعالیت خود پرتره های بسیار ارزشمندی از شخصیت های برجسته فرهنگی و هنری ایران گرفته است؛ پرتره هایی از محمدرضا شجریان، سیمین بهبهانی، امیر هوشنگ
ابتهاج، میرحسین موسوی، محمد خاتمی و… علاوه بر این در زمینه عکاسی صنعتی و تبلیغاتی نیز بسیار فعال و اثرگذار بود. برگزاری دو نمایشگاه عکس در تهران و دو نمایشگاه عکس دیگر در لندن و کلن از فعالیت های نمایشگاهی عاشوری نیا بود. درگذشت. عاشوری نیا روز چهارشنبه ۶ مهر ۱۴۰۱ بر اثر برق گرفتگی در ۴۱ سالگی درگذشت. پیکر او صبح جمعه ۸ مهر ۱۴۰۱ در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد. همچنین در مراسم خاکسپاری وی مهدی قاسمی، علیرضا نیک نژاد، هادی حیدری، امید نعمتی، سعید شریعتی، شرمین نادری، حمیدرضا ابک و علیرضا عصار در آنجا حضور داشتند. او پیش از مرگ ناگهانی اش، در روزهای اخیر با انتشار عکس ها و فرسته هایی در شبکه های اجتماعی از خیزش سراسری مردم ایران علیه جمهوری اسلامی حمایت کرده بود. عاشوری نیا روزهای پیش از فوتش عکسی از اعتراضات سراسری در تهران منتشر کرده بود که با فشار نهادهای امنیتی مجبور به حذف آن شد. عاشوری نیا در دو دهه گذشته همواره اعتراضات ضدحکومتی در ایران را پوشش می داد و در تجمعات مربوط به اعتراضات دانشجویی، اعتراضات زنان و جنبش های اجتماعی، همواره حضور داشت و عکس های مربوط به آن ها را در تاریخ ثبت کرد.
آلپوجاراس () یک منطقه طبیعی و تاریخی در اندلس، اسپانیا، در دامنه های جنوبی سیرا نوادا (اسپانیا) و دره مجاور آن است.
شورش آلپوجاراس () مجموعه ای از قیام های جمعیت مسلمان پادشاهی گرانادا، تاج کاستیا (قبلاً، امیرنشین غرناطه علیه حاکمان کاتولیک آنها بود. آنها در سال ۱۴۹۹ در شهر گرانادا در پاسخ به تغییر اجباری دین جمعیت مسلمان به مذهب کاتولیک آغاز شدند، که به عنوان نقض پیمان گرانادا (۱۴۹۱) تعبیر شد.
گرویدن اجباری مسلمانان در اسپانیا () از طریق مجموعه ای از فرمان های غیرقانونی اسلام در سرزمین های امپراتوری اسپانیا به تصویب رسید. این آزار و شکنجه توسط سه پادشاهی اسپانیایی در اوایل قرن شانزدهم دنبال شد: تاج کاستیا در ۱۵۰۰–۱۵۰۲، به دنبال پادشاهی ناوار در ۱۵۱۵–۱۵۱۶، و در نهایت تاج آراگون در ۱۵۲۳–۱۵۲۶. پس از اینکه پادشاهی های مسیحی در ۲ ژانویه ۱۴۹۲ بازپس گیری اندلس را به پایان رساندند، جمعیت مسلمانان بین ۵۰۰۰۰۰ تا ۶۰۰۰۰۰ نفر بود. در این زمان، مسلمانانی که تحت حکومت مسیحیت زندگی می کردند، وضعیت «مدجن» را دریافت کردند، که از نظر قانونی اجازه اجرای آشکار اسلام را می داد. مدجن ها از مسلمانان مراکشی تباران اسپانیایی بودند که پس از یورش مسیحیان به اندلس، آنجا را ترک نکرده تحت سلطه آنان به زندگی خویش در اسپانیا ادامه دادند. برخلاف موریسکوها که مسلمانان مسیحی شده بودند، مدجن ها با وجود ادامه اقامت در اسپانیا به مسیحیت نگرویدند. در سال ۱۴۹۹، اسقف اعظم تولدو، کاردینال فرانسیسکو خیمنز دی سیسنروس کارزاری را در شهر گرانادا آغاز کرد تا پیروی مذهبی به مسیحیت را با شکنجه و زندان وادار کند. این باعث نخستین شورش مسلمانان شد. ای
ن شورش در نهایت سرکوب شد و سپس برای توجیه لغو حمایت های قانونی و معاهده مسلمانان مورد استفاده قرار گرفت. تلاش ها برای تغییر دین دو برابر شد و تا سال ۱۵۰۱، رسماً هیچ مسلمانی در گرانادا باقی نماند. ایزابل یکم که از موفقیت در گرانادا تشویق شد، فرمانی را در سال ۱۵۰۲ صادر کرد که اسلام را برای تمام تاج کاستیا ممنوع کرد. با فتح ناوارای ایبری توسط اسپانیا در سال ۱۵۱۵، مسلمانان بیشتری همچنان مجبور به رعایت اعتقادات مسیحی تحت فرمان کاستیلیان بودند. آخرین قلمروی که تغییر دین را تحمیل کرد، تاج آراگون بود، که پادشاهان آن قبلاً ملزم به تضمین آزادی دین برای مسلمانانش تحت سوگندهایی بودند که در تاجگذاری آنها گنجانده شده بود. در اوایل دهه ۱۵۲۰، یک قیام ضد اسلام معروف به شورش برادری روی داد و مسلمانان در مناطق شورشی مجبور به تغییر مذهب شدند. هنگامی که نیروهای سلطنتی آراگون، با کمک مسلمانان، شورش را سرکوب کردند، پادشاه چارلز یکم (که بیشتر به عنوان چارلز پنجم امپراتوری مقدس روم شناخته می شود) حکم داد که این تبدیل های اجباری معتبر هستند؛ بنابراین، «نوکیشان» اکنون رسماً مسیحی بودند. این امر نوکیشان را تحت قلمروی قدرت تفتیش عقاید اس
پانیایی قرار داد. سرانجام، در سال ۱۵۲۴، چارلز از پاپ کلمنت هفتم درخواست کرد که پادشاه را از سوگندش مبنی بر حفاظت از آزادی مذهب مسلمانان آزاد کند. این به او این اختیار را داد که رسماً علیه جمعیت باقیمانده مسلمان عمل کند. در اواخر ۱۵۲۵، او فرمان رسمی تغییر دین را صادر کرد: اسلام دیگر رسماً در سراسر اسپانیا وجود نداشت. در حالی که پیروی از مسیحیت در ملاء عام توسط فرامین سلطنتی الزامی بود و توسط تفتیش عقاید اسپانیا اجرا می شد، شواهد نشان می داد که اکثر کسانی که به زور از دین اسلام به مسیحیت گرویده بودند (معروف به «موریسکو») مخفیانه به اسلام باور داشتند. در زندگی عمومی روزمره، احکام اسلام دیگر نمی توانست بدون آزار و اذیت توسط تفتیش عقاید دنبال شود. در نتیجه، فتوای اوران برای اذعان به ضرورت تسهیل شریعت و نیز تشریح روش هایی که مسلمانان می بایست این کار را انجام دهند، صادر شد. این فتوا مبنایی برای اسلام رمزنگاری شد که موریسکوها تا زمان اخراج موریسکوها در سال های ۱۶۰۹–۱۶۱۴ اجرا می کردند. برخی از مسلمانان، که بسیاری در نزدیکی ساحل بودند، در پاسخ به تغییر دین مهاجرت کردند. با این حال، محدودیت های اعمال شده توسط مقامات بر
ای مهاجرت به این معنی بود که خروج از اسپانیا برای بسیاری گزینه ای نبود. در برخی از مناطق، به ویژه مناطقی که دارای مناطق کوهستانی قابل دفاع بودند، شورش ها نیز رخ داد، اما همهٔ آنها ناموفق بودند. در نهایت، این احکام جامعه ای را به وجود آورد که در آن مسلمانان مؤمنی که مخفیانه از تغییر دین خودداری می کردند، تا زمان اخراج با مسلمانان سابق که به مسیحیان واقعی تبدیل شدند، همزیستی داشتند.
شامانکا () یک فیلم درام اِروتیک به کارگردانی آندژی ژووافسکی است که در سال ۱۹۹۶ منتشر شد. این فیلم که پس از اکران در لهستان جنجال برانگیز شد، رابطه وسواس گونه یک استاد مردم شناسی با یک زن جوان غریبه را روایت می کند که تنها به نام مستعار «ایتالیایی» شناخته می شود. عنوان فیلم از واژهٔ "شمن" گرفته شده است.