Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ور با ناامیدی به خانه بازگشت و از ترس از دست دادن همه چیز، اما همسرش ماریا د لا اوسا با کمک دوستانش در راه آهن، نقشه ای برای جدا کردن ژنرال های کلمبیایی از سربازانشان کشید. او حدس زد که پس از جدا شدن و دستگیری افسران، می توان سربازان را برای بازگشت به خانه رشوه داد. آمادور برای متقاعد کردن هربرت جی. پرسکات، معاون سرپرست، و جیمز شالر، سرپرست راه آهن پاناما، برای کمک به حمل و نقل ژنرال ها اقدام کرد و پس از جلب رضایت آنها، جدایی طلبان را فراخواند تا از این طرح حمایت کنند. شالر ژنرال ها را متقاعد کرد که بدون نیروهای خود به سمت پاناما سیتی حرکت کنند، در حالی که راه آهن در حال جمع آوری واگن های کافی برای نیروها بود. گردان تیرادورس صبح روز 3 نوامبر 1903 به شهر کولون پاناما رسید. در آنجا، ژنرال های تووار و آمایا با مقامات راه آهن پاناما که با جنبش جدایی طلب همسو بودند، روبرو شدند. آنها تووار و کارکنان ارشدش را برای دیدن اوبالدیا سوار قطاری کردند که به سمت پاناما سیتی می رفت ، اما عبور تیرادورس ها را به تأخیر انداختند و آنها را بدون رهبر رها کردند. ژنرال هوئرتاس ، فرمانده گردان کلمبیا در پاناما، سرانجام دستور دستگیری
تووار و دستیارانش را صادر کرد. با شنیدن خبر دستگیری ها در پاناما سیتی، تیرادورس ها در کولون، به فرماندهی سرهنگ الیسئو تورس ، نیروهای آمریکایی مستقر در محوطه راه آهن را محاصره کردند، قبل از اینکه آنها را متقاعد کنند که کولون را ترک کنند، زیرا ناو یو اس اس "نشویل" آنها را تهدید می کرد . این اغلب به عنوان نمونه ای کلاسیک از دوران دیپلماسی قایق های توپدار ذکر می شود . وقتی این طرح با موفقیت به پایان رسید، استقلال پاناما اعلام شد و شورای شهر تشکیل جلسه داد و تأسیس جمهوری پاناما را تأیید کرد . قایق توپدار کلمبیایی "بوگوتا" شب 3 نوامبر گلوله هایی را به سمت شهر پاناما شلیک کرد که باعث جراحات و زخمی شدن مرگبار وانگ کونگ یی از هونگ سانگ چین شد. او تنها تلفات استقلال بود. دمیتریو اچ. برید ، رئیس شورای شهر پاناما ، "عملاً" رئیس جمهور پاناما شد و در ۴ نوامبر ۱۹۰۳ یک شورای دولتی موقت منصوب کرد که تا فوریه ۱۹۰۴ و تشکیل کنوانسیون ملی مؤسسان، کشور را اداره می کرد . این کنوانسیون مانوئل آمادور گوئررو را به عنوان اولین رئیس جمهور قانونی انتخاب کرد. ایالات متحده به سرعت این کشور جدید را به رسمیت شناخت. خبر جدایی پاناما از کلمبیا
تنها در ۶ نوامبر ۱۹۰۳ به دلیل مشکلی در کابل های زیردریایی به بوگوتا رسید . واکنش ها. [ ویرایش منبع ] در ۱۳ نوامبر ۱۹۰۳، ایالات متحده رسماً جمهوری پاناما را به رسمیت شناخت (پس از آنکه در ۶ و ۷ نوامبر به طور غیررسمی آن را به رسمیت شناخته بود). در ۱۸ نوامبر ۱۹۰۳، جان هی، وزیر امور خارجه ایالات متحده ، و فیلیپ-ژان بونائو-واریلا، پیمان هی-بونائو-واریلا را امضا کردند . هیچ پانامایی این پیمان را امضا نکرد، اگرچه بونائو-واریلا به عنوان نماینده دیپلماتیک پاناما (نقشی که او از طریق کمک مالی به شورشیان به دست آورده بود) حضور داشت، اگرچه او هفده سال قبل از استقلال در پاناما زندگی نکرده بود و پس از آن هرگز به آنجا بازنگشت. این پیمان بعداً توسط دولت پاناما و سنای ایالات متحده تصویب شد . سفیر کلمبیا در اکوادور، امیلیانو ایسازا، از وضعیت پاناما مطلع شد، اما برای جلوگیری از شورش در بوگوتا، دولت خود را مطلع نکرد. سپس دولت کلمبیا یک هیئت دیپلماتیک به پاناما فرستاد تا با پیشنهاد تصویب توسط سنای کلمبیا در صورت تجدیدنظر در پیمان هی -هران به جای پیمان هی-بونائو-واریلا، آنها را وادار به تجدیدنظر کند و همچنین پیشنهاد داد که شهر پانا
ما به پایتخت کلمبیا تبدیل شود. [ "مشکوک - بحث" ] این هیئت در کشتی USS "Mayflower" با هیئت پانامایی متشکل از کنستانتینو آروسمنا ، توماس آریاس و اوزه بیو آ. مورالس ملاقات کرد که همه پیشنهادها را رد کردند. سپس کلمبیا هیئتی از سیاستمداران و چهره های سیاسی برجسته؛ ژنرال رافائل ریس ، پدرو نل اوسپینا ، خورخه هولگین و لوکاس کابایرو را فرستاد که با همان نماینده پاناما و کارلوس آنتونیو مندوزا ، نیکانور د اوباریو و آنتونیو زوبیتا ملاقات کردند ، اما به هیچ اجماعی نرسیدند. استقلال پاناما باعث نگرانی مقامات شیلی در مورد نفوذ رو به رشد ایالات متحده شد. این امر باعث شد شیلی تلاش های زیادی برای جلوگیری از خرید جزایر گالاپاگوس توسط ایالات متحده یا ایجاد پایگاه دریایی شبیه گوانتانامو در آنجا انجام دهد. دیپلماسی شیلی در این مورد توسط آلمان و بریتانیا حمایت می شد. رئیس جمهور روزولت جمله معروفی دارد: «من تنگه را گرفتم، کانال را ساختم و سپس کنگره را نه برای بحث در مورد کانال، بلکه برای بحث در مورد خودم ترک کردم.» چندین حزب در ایالات متحده این اقدام را یک اقدام جنگی علیه کلمبیا نامیدند: "نیویورک تایمز" حمایت ایالات متحده از بونائو-و
اریلا را به عنوان «عملی از فتح کثیف» توصیف کرد. نیویورک "ایونینگ پست" آن را «ماجراجویی مبتذل و مزدورانه» نامید. مانورهای ایالات متحده اغلب به عنوان نمونه کلاسیک دیپلماسی قایق توپدار ایالات متحده در آمریکای لاتین و بهترین نمونه از منظور روزولت از ضرب المثل قدیمی آفریقایی «نرم صحبت کن و یک چوب بزرگ در دست داشته باش [و] تا دوردست ها خواهی رفت» ذکر می شود. پس از انقلاب 1903، جمهوری پاناما تا سال 1939 تحت الحمایه ایالات متحده شد. در سال ۱۹۲۱، کلمبیا و ایالات متحده پیمان تامسون-اوروتیا را امضا کردند که در آن ایالات متحده موافقت کرد ۲۵ میلیون دلار به کلمبیا بپردازد: ۵ میلیون دلار پس از تصویب و چهار پرداخت سالانه ۵ میلیون دلار، و به کلمبیا امتیازات ویژه ای در منطقه کانال اعطا کند. در عوض، کلمبیا پاناما را به عنوان یک کشور مستقل به رسمیت شناخت.
رژه روز پیروزی چین ۲۰۱۵ با نام رسمی همایش بزرگداشت هفتادمین سالگرد پیروزی جنگ مقاومت خلق چین علیه تجاوز ژاپن و جنگ جهانی ضد فاشیسم یک رژه نظامی بود که در ۳ سپتامبر ۲۰۱۵ در امتداد خیابان چانگان پکن، برای جشن هفتادمین سالگرد روز پیروزی بر ژاپن در جنگ جهانی دوم برگزار شد. این بزرگداشت اولین رژه نظامی برجسته ای بود که برای جشن گرفتن مناسبتی غیر از روز ملی جمهوری خلق چین برگزار شد. ۱۲۰۰۰ سرباز از ارتش آزادی بخش خلق در این رژه شرکت کردند، علاوه بر این بیش از ۱۰۰۰ سرباز از ۱۷ کشور، و حدود ۸۵۰۰۰۰ "گارد شهروندی" برای محافظت از شهر بسیج شدند. حزب کمونیست چین دبیر کل شی جین پینگ از سربازان بازدید کرد، نخست وزیر چین لی که چیانگ رئیس تشریفات و ژنرال سونگ پوشوان فرمانده ارشد رژه بودند. شرکت کنندگان. لیست ​​مقامات حاضر. کشورهای زیر رهبران سابق خود را به رژه فرستادند: رهبران سازمان های بین المللی زیر حضور داشتند: علاوه بر این، بسیاری از سفارتخانه های اطراف پکن نیز وابسته های دفاعی و ژنرال های نظامی خود را برای شرکت در رژه اعزام کردند.
سون سانگ-پیل (به ) (زاده ۱ سپتامبر ۱۹۷۳) کشتی گیر پیشین اهل کره جنوبی است که در دوران فعالیت خود در دستهٔ سبک وزن کشتی فرنگی رقابت کرد. او دو مدال طلا (۱۹۹۷، ۱۹۹۹) و یک برنز (۱۹۹۸) را از مسابقات قهرمانی کشتی جهان و نیز یک مدال طلا را از بازی های آسیایی (۱۹۹۸) کسب کرده است. سانگ-پیل همچنین برندهٔ سه مدال طلای مسابقات قهرمانی کشتی آسیا است. او در بازی های المپیک ۲۰۰۰ سیدنی نیز حضور داشت که از فیلیبرتو آسکوی کوبایی شکست خورد و به مقام پنجم رسید.
کمربند نظامی یا کمربند اِسکِیت بازان، نوعی کمربند است که معمولاً از روبان تسمه ای ساخته می شود و با سگک و نداشتن سوراخ بر خلاف کمربندهای رایج که معمولاً از یک سوراخ برای بستن استفاده می کنند متمایز می شود. این نوع کمربند اغلب در یونیفرم نیروهای مسلح استفاده می شود، زیرا قابل تنظیم است، تولید آن ارزان بوده و به راحتی فرسوده نمی شود. استفاده از کمربندهای نظامی در مد روزمره از دهه ۱۹۶۰ آغاز شد.
آیتاک یالمان (; – ) ژنرال نیروی زمینی ترکیه بود، که از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰ فرمانده ارتش دوم ترکیه بود، از ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۲ فرماندهی ژاندارمری ترکیه را برعهده داشت و در فاصله سال های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ به عنوان فرمانده نیروی زمینی ترکیه فعالیت می کرد. یادمان فعالیت نظامی را از سال ۱۹۶۱ در واحد توپخانه با هویتزرهای ۱۵۵ میلی متری ام۱۱۴ ارتش ترکیه آغاز کرد و در بقیه دوران خدمت خود با درجه سرهنگی، در واحدهای موشک بالستیک ام جی آر-۱ خدمت و فرماندهی آن را بر عهده داشت. او در دهه ۱۹۷۰ به عنوان افسر موقعیت توپخانه و همچنین افسر جهت یابی آتش در یک هنگ موشک بالستیک تاکتیکی سطح به سطح خدمت کرد. سپس در اوایل دهه ۱۹۸۰ در ارتش اژه و نیروهای نظامی ترکیه در قبرس شمالی خدمت کرد. او بعداً فرماندهی یک لشکر پیاده نظام را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۹۸، به درجه ژنرالی ارتقا یافت و به عنوان فرمانده ارتش دوم ترکیه منصوب شد. در همان سال، او نماینده ترکیه در توافقنامه آدانا بود که روابط ترکیه و سوریه را تنظیم می کرد. بعدها، او به ترتیب در ۲۴ آگوست ۲۰۰۰ به فرماندهی کل ژاندارمری و در ۲۴ آگوست ۲۰۰۲ به فرماندهی نیروی زمینی ترکیه منصوب شد. او در سال ۲۰۰۴ به دلی
ل محدودیت سنی ارتش بازنشسته شد. به گفته ژنرال لونت ارسوز، این یالمان بود که به رئیس ستاد کل، حلمی اوزکوک، از عضویت چهره های کلیدی نظامی در ارگنه کون خبر داد. در سال ۲۰۱۲، یالمان درباره نقش خود در جلوگیری از طرح کودتای "پتک" در سال ۲۰۰۳ صحبت کرد. در سال ۲۰۰۸، وی لیبرتوی اوراتوریو برای شهدا را نوشت. یالمان در ۱۵ مارس ۲۰۲۰، در سن ۷۹ سالگی، سه هفته پس از سفرش به ایران، جایی که این بیماری شایع بود، بر اثر عوارض کووید-۱۹ درگذشت.
برزنت یا تارپ ورقه ای بزرگ و محکم، انعطاف پذیر و مقاوم در برابر آب یا کاملاً ضدآب است که اغلب از پارچه هایی مانند کنف یا پلی استر با روکش پلی یورتان یا از پلاستیک هایی مانند پلی اتیلن ساخته می شود. برزنت ها اغلب در گوشه ها و لبه ها دارای حلقه های فلزی تقویت شده ای هستند که نقاطی برای بستن طناب ایجاد می کنند و امکان مهار یا آویزان کردن آن ها را فراهم می سازند. برزنت های مدرن و ارزان قیمت از جنس پلی اتیلن بافته شده ساخته می شوند. موارد استفاده. برزنت ها به روش های مختلفی برای محافظت از افراد و اشیا در برابر باد، باران و نور خورشید استفاده می شوند. آن ها در طول ساخت وساز یا پس از بلایای طبیعی برای محافظت از سازه های نیمه ساخته یا آسیب دیده، برای جلوگیری از کثیفی در حین رنگ آمیزی و فعالیت های مشابه، و برای مهار و جمع آوری آوار استفاده می شوند. آن ها برای محافظت از بارهای کامیون ها و واگن های روباز، خشک نگه داشتن توده های چوب و برای سرپناه هایی مانند چادر یا سایر سازه های موقت استفاده می شوند. از برزنت ها همچنین برای چاپ تبلیغات، به ویژه برای بیلبوردها، استفاده می شود. برزنت های سوراخ دار معمولاً برای تبلیغات متوس
ط تا بزرگ یا برای محافظت از داربست ها استفاده می شوند. هدف از سوراخ کاری ها (از 20٪ تا 70٪) کاهش آسیب پذیری در برابر باد است. برزنت های پلی اتیلن همچنین در مواقعی که به پارچه ای ارزان و مقاوم در برابر آب نیاز است، منبع محبوبی هستند. بسیاری از سازندگان آماتور قایق های بادبانی ساخته شده از تخته سه لا برای ساخت بادبان های خود به برزنت های پلی اتیلن روی می آورند، زیرا ارزان هستند و به راحتی کار می کنند. با نوع مناسب نوار چسب ، می توان بدون دوخت، یک بادبان قابل استفاده برای یک قایق کوچک ساخت. انواع. برزنت ها را می توان بر اساس عوامل مختلفی طبقه بندی کرد، مانند نوع جنس ( پلی اتیلن ، بوم ، وینیل و غیره)، ضخامت که عموماً با واحد میلی لیتر اندازه گیری می شود یا به دسته های کلی (مانند "کارکرد معمولی"، "کارکرد سنگین"، "کارکرد فوق العاده سنگین" و غیره) و استحکام حلقه محافظ (ساده در مقابل تقویت شده) و موارد دیگر. نوع ماده. پلی اتیلن. برزنت پلی اتیلن یک پارچه سنتی نیست، بلکه یک لایه از جنس بافته شده و ورقه ای است. مرکز آن به صورت شل از نوارهای پلاستیکی پلی اتیلن بافته شده و ورق هایی از همان جنس به سطح آن متصل شده اند. این
امر ماده ای پارچه مانند ایجاد می کند که در برابر کشش در همه جهات به خوبی مقاومت می کند و ضد آب است. ورق ها می توانند از جنس پلی اتیلن با چگالی کم (LDPE) یا پلی اتیلن با چگالی بالا (HDPE) باشند. این برزنت ها در صورت محافظت در برابر نور ماوراء بنفش ، می توانند سال ها در معرض عناصر مختلف دوام بیاورند، اما موادی که در برابر اشعه ماوراء بنفش محافظت نشده اند، در صورت قرار گرفتن در معرض نور خورشید به سرعت شکننده می شوند و استحکام و مقاومت در برابر آب خود را از دست می دهند. کرباس. برزنت های کرباسی ۱۰۰٪ ضد آب نیستند، اگرچه در برابر آب مقاوم هستند. بنابراین، اگرچه مقدار کمی آب برای مدت کوتاهی روی آنها تأثیری نمی گذارد، اما وقتی آب روی برزنت های کرباسی جمع می شود، یا وقتی آب نمی تواند به سرعت از روی آن ها تخلیه شود، آب جمع شده از آن ها چکه می کند. وینیل. برزنت های پلی وینیل کلراید ("وینیل") از نوع صنعتی هستند و برای استفاده در شرایط سخت در نظر گرفته شده اند. در ساخت آن از وینیل زرد روکش شده ساخته می شوند. این باعث ضد آب بودن آن می شود و به آن مقاومت سایشی و پارگی بالایی می دهد. این مواد در برابر روغن، اسید، گریس و کپک م
قاوم هستند. برزنت وینیل برای کشاورزی، ساخت و ساز، صنعت، کامیون ها، سیل بند و تعمیر موقت سقف ایده آل است. سیلیلون. چادرهای برزنتی ممکن است از نایلون سیلیکونی ساخته شوند. طرح رنگ آمریکایی. سال هاست که تولیدکنندگان از کد رنگی برای نشان دادن درجه برزنت ها استفاده می کنند، اما همه تولیدکنندگان از این روش سنتی درجه بندی پیروی نمی کنند. با پیروی از این سیستم رنگی، رنگ آبی نشان دهنده برزنت سبک است و معمولاً دارای تراکم بافت ۸×۸ و ضخامت است.نقره یک برزنت سنگین است و معمولاً تراکم بافت آن ۱۴×۱۴ و ضخامت آن است . معانی برخی از رنگ های رایج تر عبارتند از:
فرمانده نیروی زمینی ترکیه () ارشدترین جایگاه در نیروی زمینی ترکیه است، که فرماندهی و کنترل بر کلیه هنگ ها، تیپ ها، لشکرها و سپاه های نیروی زمینی ترکیه را برعهده دارد. این سمت نخستین بار در ژوئیه ۱۹۴۹ تعریف شد و نخستین فرمانده نیروی زمینی ترکیه ژنرال مهمت یموت بود. فرمانده نیروی زمینی ترکیه توسط رئیس جمهور ترکیه منصوب می شود و در طول دوران کاری خود، به وزیر دفاع ترکیه گزارش می دهد. فرمانده فعلی نیروی زمینی ترکیه ژنرال سلجوق بایراکتاراوغلو است که از ۳ آگوست ۲۰۲۳ این سمت را بر عهده دارد.
ایشی (حدود ۱۸۶۱ - ۲۵ مارس ۱۹۱۶) آخرین عضو شناخته شده از قوم بومی یاهی در ایالت کالیفرنیای امروزی در ایالات متحده بود. بقیه یاهی ها (و همچنین بسیاری از اعضای قبیله اصلی آنها، یانا) در نسل کشی کالیفرنیا در قرن نوزدهم کشته شدند. ایشی که به طور گسترده به عنوان "آخرین سرخپوست وحشی" در ایالات متحده شناخته می شود، بیشتر عمر خود را در انزوا از فرهنگ مدرن آمریکای شمالی گذراند و آخرین سازنده بومی شناخته شده نوک پیکان های سنگی بود. در سال ۱۹۱۱، در سن ۵۰ سالگی او در یک انبار در فاصله ۳.۲ کیلومتری (۲ مایلی) از مرکز شهر اوروویل (کالیفرنیا) ظاهر شد. ایشی، که در زبان یانا به معنای "مرد" است، نامی است که مردم شناس آلفرد کروبر این نام را به او داد زیرا در فرهنگ یاهی، سنت حکم می کرد که او تا زمانی که یاهی دیگری رسماً او را معرفی نکند، نام خود را بر زبان نیاورد. وقتی نامش را پرسیدند، گفت: "من کسی را ندارم، زیرا کسی نبود که مرا صدا بزند"، به این معنی که یاهی دیگری وجود نداشت که نام او را به جای او بگوید. انسان شناسان دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، ایشی را به خانه بردند، او را مطالعه و به عنوان سرایدار استخدام کردند. او بیشتر پنج سال ب
اقی مانده عمرش را در ساختمان دانشگاهی در سانفرانسیسکو گذراند. زندگی او در چندین فیلم و کتاب به تصویر کشیده و مورد بحث قرار گرفته است، به ویژه در کتاب زندگینامه ایشی در دو جهان که توسط تئودورا کروبر در سال ۱۹۶۱ منتشر شد. زندگینامه. ایشی احتمالاً در سال ۱۸۶۱ در قلب قلمرو یاهی و یانا متولد شد. در زمان تولد ایشی، یاناها در منطقه کوه های سیرا نوادا بین رودخانه های پیت و فدر مستقر بودند و زیرگروه یاهی در بخش جنوبی آن زندگی می کرد. روایت های مکتوب از قرن نوزدهم نشان می دهد که یاهی ها شکارچیانی بودند که در گروه های کوچک و برابر بدون اقتدار سیاسی متمرکز زندگی می کردند، حتی از مردم همسایه نیز منزوی می شدند و به شدت از قلمرو دره های کوهستانی خود دفاع می کردند. مانند بسیاری از قبایل بومی در کالیفرنیا، یاناها و به ویژه یاهی ها هنگام ورود مهاجران اروپایی به قلمروشان در طول تب طلای کالیفرنیا در سال های ۱۸۴۸-۱۸۵۵، متحمل تلفات سنگینی از جمعیت شدند. پیش از این، یاهی ها احتمالاً چند صد نفر بودند، در حالی که کل یاناها در منطقه بزرگتر حدود ۳۰۰۰ نفر بودند. در سال 1865، قبیله یاهی مورد حمله قرار گرفتند که در آن 40 نفر از آنها کشته
شدند. اگرچه 33 نفر از یاهی ها زنده ماندند و فرار کردند، اما گله داران حدود نیمی از بازماندگان را کشتند. آخرین بازماندگان، از جمله ایشی و خانواده اش، برای 44 سال آینده پنهان شدند. اعتقاد عمومی بر این بود که قبیله آنها منقرض شده است. تب طلا ده ها هزار معدنچی و مهاجر را به شمال کالیفرنیا آورد و بر مردم بومی فشار بیشتر شد. استخراج طلا منابع آب را مسموم کرد که در نتیجه آن ماهی ها و گوزن ها کمیاب تر شدند. مهاجران بیماری های عفونی جدیدی مانند آبله و سرخک را با خود آوردند. گروه یانا شمالی از بین رفت در حالی که گروه های مرکزی و جنوبی (که بعدها بخشی از ردینگ رانچریا شدند) و یاهی متحمل خسارات شدیدی شدند. آنها در جستجوی غذا با مهاجران درگیر شدند که سبب شد برای هر پوست سر 50 سنت و برای هر سر سرخپوست ۵ دلار جایزه تعیین شود. در سال 1865، مهاجران در حالی که بومیان در خواب بودند به گروهی از یاهی ها حمله کردند. ریچارد بوریل در کتاب «کشف دوباره ایشی» نوشت: در سال ۱۸۶۵، در نزدیکی مکان ویژه یاهی ها، بلک راک، آب های نهر میل در اثر قتل عام به رنگ قرمز درآمد. «شانزده» یا «هفده» جنگجو حدود چهل یاهی را به عنوان بخشی از یک حمله تلافی ج
ویانه برای دو زن سفیدپوست و یک مرد که در خانه کارگر در نهر کانکو پایین در نزدیکی اوروویل کشته شده بودند، کشتند. یازده نفر از جنگجویان آن روز رابرت ای. اندرسون، هارمون (های) گود، سیم موک، هاردی توماسون، جک هاوزر، هنری کرتیس، برادرش فرانک کرتیس و همچنین تام گور، بیل متیوز و ویلیام مریثیو بودند. دبلیو. جی. سیگریوز نیز از محل بازدید کرد، اما مدتی پس از وقوع نبرد. رابرت اندرسون نوشت: «آنها به درون نهر پریدند، اما تعداد کمی زنده بیرون آمدند. در عوض، اجساد بسیاری در جریان سریع آب شناور شد.» یک زن سرخپوست اسیر به نام ماریا از بیگ میدوز (دریاچه آلمانور امروزی)، یکی از کسانی بود که فرار کرد. قتل عام سه تپه همچنین در کتاب «ایشی در دو جهان» اثر تئودورا کروبر شرح داده شده است. از آن زمان تاکنون اطلاعات بیشتری کسب شده است. تخمین زده می شود که با این قتل عام، کل گروه فرهنگی ایشی، یانا/یاهی، ممکن است به حدود شصت نفر کاهش یافته باشد. از سال ۱۸۵۹ تا ۱۹۱۱، گروه دورافتاده ایشی بیشتر و بیشتر توسط نمایندگان سرخپوستان غیر یاهی، مانند وینتون، نوملاکی و افراد پیت ریور، زیر فشار قرار گرفت. داوطلبان در میان مهاجران و نیروهای نظامی در آ
ن دوره، مبارزات بیشتری علیه قبایل سرخپوست شمال کالیفرنیا انجام دادند. در سال ۱۹۰۸، گروهی از نقشه برداران به اردوگاهی برخوردند که دو مرد، یک زن میانسال و یک زن مسن در آن ساکن بودند. این افراد ایشی، عمویش، مادرش و زنی که یا از اقوام یا همسر ایشی بود، بودند. سه نفر اول فرار کردند در حالی که زن مسن سعی داشت خود را پنهان کند، زیرا فلج شده بود و قادر به فرار نبود. نقشه برداران اردوگاه را غارت کردند و شنل های خز، تیرها، کمان ها و تورها را با خود بردند. وقتی ایشی سه سال بعد در نزدیکی اوروویل ظاهر شد، تنها بود و با اشاره اطلاع داد که سه همراهش همگی فوت کرده اند، عمویش و مادرش در اثر غرق شدن جانشان را از دست داده بودند. [] منابع. https://commons.m.wikimedia.org/wiki/File:Ishi.jpg#mw-jump-to-license
نعمان یکم با نام اصلی نعمان ابن امرؤالقیس ملقب به أعوَر (به معنای تک چشم) و سائح (به معنای رهگذر یا زاهد)، پادشاه اعراب لخمی در بین سال های ۳۹۰–۴۱۸ بود. نعمان پسر امرؤالقیس دوم بود و پس از وی بر تخت نشست. او بیشتر به خاطر ساخت کاخ های باشکوه خورنق و سدیر، در نزدیکی پایتخت خود، یعنی حیره، شناخته می شود. این دو کاخ تا مدت ها در میان اعراب با عجایب هفتگانه جهان برابری می کردند. خورنق به عنوان تفرجگاهی برای یزدگرد یکم، شاه ساسانی ایرانی (حکومت: ۳۹۹–۴۲۰) و پسرش بهرام گور (حکومت: ۴۲۰–۴۳۸)، که دوران کودکی خود را در آنجا گذراند، ساخته شده بود. طبق روایات متأخر عرب، نعمان پس از ۲۹ سال سلطنت، از حکومت کناره گیری کرد و زاهد شد. همچنین مشهور است که او بین سال های ۴۱۳ تا ۴۲۰ به دیدار سمعان ستون نشین، زاهد مسیحی، رفته است. پسرش منذر یکم در بین سال های ۴۱۸–۴۵۲ جانشین وی شد. منذر در کمک به بهرام در ادعای تاج و تخت او پس از مرگ یزدگرد و با اقداماتش در جنگ ایران و روم در سال های ۴۲۱–۴۲۲، نقش مهمی ایفا کرد. نعمان در شاهنامه. در ۸ قطعه از "شاهنامه" فردوسی، به نعمان اشاره شده است. در "شاهنامه" چنین آمده که بعد از گذشت ۷ سال از پا
دشاهی یزدگرد یکم، پسری برای او به دنیا آمد. نام این پسر بهرام بود. یزدگرد تصمیم گرفت دنبال یک معلم و مربی برای پسرش بگردد. برای همین به سرزمین های مختلف نامه پیکی فرستاد تا پیام او را منتقل کنند. یکی از کسانی که پیک به او رسید، نعمان و پسرش منذر بود. آن دو همراه با داوطلبان دیگر به بارگاه یزدگرد رفتند تا خود را معرفی کنند. نهایتاً یزدگرد منذر و نعمان را به عنوان مربی پسرش پذیرفت.
تایلر-جاستین آنتونی شارپ (به انگلیسی: Tyler-Justin Anthony Sharpe؛ زادهٔ ۲۶ اوت ۲۰۰۲)، که بیشتر با نام هنری لیل تِکا (Lil Tecca) شناخته می شود، خواننده رپ، خواننده و ترانه سرای آمریکایی است. او با انتشار تک آهنگ موفق خود به نام «Ransom» در سال ۲۰۱۹ به شهرت جهانی رسید. این آهنگ در زمان انتشار به رتبه چهارم جدول ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد رسید. این تک آهنگ در اولین میکس تیپ او به نام "We Love You Tecca" (۲۰۱۹) گنجانده شد که این میکس تیپ نیز در جدول بیلبورد ۲۰۰ ایالات متحده به رتبه چهارم دست یافت. لیل تکا پس از آن دو آلبوم استودیویی به نام های "Virgo World" (۲۰۲۰) و "We Love You Tecca 2" (۲۰۲۱) و "Tec" (۲۰۲۳) منتشر کرده است. اوایل زندگی. تایلر-جاستین آنتونی شارپ در ۲۶ اوت ۲۰۰۲ در محله کویینز شهر نیویورک از پدر و مادری مهاجر جامائیکایی به دنیا آمد. او در محله اسپرینگفیلد گاردنز کویینز بزرگ شد، اما بعدها به سدارهرست در لانگ آیلند نقل مکان کرد. از سنین پایین، شارپ آرزوی حضور در لیگ ان بی ای را داشت، اما در حدود ۱۲ سالگی، توجه خود را به سمت موسیقی معطوف کرد. او در ابتدا علاقه ای به خواننده رپ شدن نداشت و بیشتر به ساختن آه
نگ های دیس برای دوستانش در ایکس باکس لایو می پرداخت. این آهنگ ها در پلتفرم ساوندکلاود آپلود می شدند، اما برخی از آن ها بعدها حذف شدند. فعالیت حرفه ای. ۲۰۱۷–۲۰۱۹: آغاز فعالیت و شهرت با "Ransom". لیل تکا اولین بار زمانی توجهات را به خود جلب کرد که دوستش، لیل گمی، آهنگی از او را در حساب اینستاگرام خود منتشر کرد. در آن زمان تکا تنها ۱۵ سال داشت. او از طریق موسیقی با تهیه کننده موسیقی اینترنتی، تاز تیلور (Taz Taylor)، بنیان گذار گروه تهیه کنندگان Internet Money، آشنا شد. از آن پس، تکا از طریق شرکت نشر موسیقی تیلور، یعنی Nick Mira، بیت ها و инструментаل های خود را تأمین می کرد. او اولین آهنگ موفق خود به نام "Tectri" را با همکاری دوستش، لیل گمی، منتشر کرد. در ۲۲ مه ۲۰۱۹، تکا تک آهنگ موفق خود، "Ransom" را منتشر کرد که توسط نیک میرا و تاز تیلور تهیه شده بود. این آهنگ به سرعت محبوبیت یافت و در ابتدا در کانال یوتیوب کول بنت (Cole Bennett)، Lyrical Lemonade، منتشر شد. این آهنگ در جدول ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد به رتبه چهارم رسید و بیش از یک میلیارد بار در اسپاتیفای پخش شده است و موزیک ویدیوی آن بیش از ۵۰۰ میلیون بازدید در یوت
یوب داشته است. ۲۰۱۹–۲۰۲۰: میکس تیپ "We Love You Tecca" و آلبوم "Virgo World". در ۳۰ اوت ۲۰۱۹، لیل تکا اولین میکس تیپ خود را با عنوان "We Love You Tecca" منتشر کرد. این پروژه ۱۹ قطعه ای در جدول بیلبورد ۲۰۰ به رتبه چهارم رسید و شامل تک آهنگ های موفقی چون "Ransom" و "Did It Again" بود. پس از موفقیت میکس تیپ، تکا اولین آلبوم استودیویی خود با نام "Virgo World" را در ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۰ منتشر کرد. این آلبوم شامل همکاری با هنرمندانی چون لیل اوزی ورت، پولو جی، لیل دورک و اسکای مورالس بود. دو تک آهنگ از این آلبوم، "Dolly" (با همراهی لیل اوزی ورت) و "When You Down" (با همراهی پولو جی و لیل دورک)، وارد جدول ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد شدند. ۲۰۲۱–اکنون: آلبوم های "We Love You Tecca 2" و "Tec". در ۶ اوت ۲۰۲۱، تکا تک آهنگ "Repeat It" را با همکاری رپر آمریکایی، گانا، منتشر کرد. این آهنگ به عنوان تک آهنگ اصلی دومین آلبوم استودیویی او، "We Love You Tecca 2"، عمل کرد. این آلبوم در ۲۷ اوت ۲۰۲۱ منتشر شد و شامل همکاری با هنرمندانی چون گانا، آی اسپایس، ناف، تریپی رد و چیف کیف بود. این آلبوم در جدول بیلبورد ۲۰۰ در رتبه دهم قرار گرفت. در سال ۲
۰۲۳، لیل تکا چندین تک آهنگ از جمله "500lbs" را منتشر کرد که به محبوبیت زیادی در پلتفرم تیک تاک دست یافت. این آهنگ به عنوان تک آهنگ اصلی سومین آلبوم استودیویی او، "Tec"، عمل کرد که در ۲۲ سپتامبر ۲۰۲۳ منتشر شد. این آلبوم در جدول بیلبورد ۲۰۰ به رتبه یازدهم رسید و شامل همکاری با کداک بلک و کن کارسون بود. تکا در حمایت از این آلبوم، تور "Hvn on Earth Tour" را در سال ۲۰۲۴ برگزار کرد. سبک موسیقی. سبک موسیقی لیل تکا به عنوان رپ ملودیک، ترپ و کلود رپ توصیف شده است. اشعار او اغلب دارای مضامینی از روابط، ثروت و تجربیات شخصی است. صدای او دارای لحنی آوازگونه و غالباً با استفاده از اتو-تیون است که به موسیقی او حالتی پرانرژی و جذاب می بخشد. او از هنرمندانی چون چیف کیف، لیل وین و اسپیکر ناکرز به عنوان بزرگترین تأثیرات موسیقی خود نام برده است. همچنین، سبک خواندن او اغلب با رپرهای دیگری مانند جویس ورلد و لیل اوزی ورت مقایسه می شود. دیسکوگرافی. آلبوم های استودیویی میکس تیپ ها
محوطه تاریخی ملی اندرسونویل ، زندان اندرسونویل ()، واقع در نزدیکی اندرسنویل (جورجیا)، زندان سابق اندرسونویل (همچنین به عنوان کمپ سامتر شناخته می شود)، اردوگاه اسیران جنگی ایالات مؤتلفه آمریکا در طول چهارده ماه آخر جنگ داخلی آمریکا بود. بیشتر سایت در جنوب غربی شهرستان مکون (جورجیا)، در مجاورت سمت شرقی شهر اندرسونویل قرار دارد. این سایت همچنین شامل گورستان ملی اندرسونویل و موزه ملی زندانیان جنگی است. این زندان در فوریه ۱۸۶۴ ایجاد شد و تا آوریل ۱۸۶۵ خدمت کرد.
یی یو (؛ – ) پرسنل نظامی اهل کره تحت استعمار ژاپن بود. او به عنوان شاهزاده، عضوی از خانواده امپراتوری کره و سرهنگ دوم ارتش امپراتوری ژاپن در طول جنگ جهانی دوم بود. او در جریان بمباران اتمی هیروشیما کشته شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان بزرگ درجه یک خورشید تابان با گل های پالونیا شده است. مرگ. شاهزاده یو در سال ۱۹۴۵ به هیروشیما منتقل شد و در ۶ اوت ۱۹۴۵، در مسیر رفتن به دفترش، بر اثر انفجار بمب اتمی به شدت مجروح شد و اواخر همان روز در یک مرکز امداد پزشکی درگذشت. او پس از مرگ به درجه سرهنگی ارتقا یافت. در ۸ اوت، آجودان سرهنگ دوم یوشیناری هیروشی (吉成 弘) به دلیل ناتوانی در نجات شاهزاده یی خودکشی کرد. پس از آن جسد او به کره منتقل شد و در ۱۵ اوت ۱۹۴۵، روزی که جنگ پایان یافت، در هیونگ وون به خاک سپرده شد.