Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یک مجموعه تلویزیونی درام ترکیه ای محصول مدیاپیم است که اولین قسمت آن در ۲۴ سپتامبر ۲۰۲۳ به کارگردانی ادا اردک کوچ اوغلو و نویسندگی مروه گرگین پخش شد. نقش های اصلی سریال را آیچا بینگول ، سرن موری و جانسو توسون به اشتراک گذاشته اند. این سریال متشکل از ۲ فصل با ۴۰ قسمت که در ۳ نوامبر ۲۰۲۴ به پایان رسید.
فرانسیس مولرن (۲۲ ژانویه ۱۹۵۲ - ) دستیار سردبیر "نیو لفت ریویو" و یکی از اعضای قدیمی هیئت تحریریه این مجله (از ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۶ و از ۲۰۰۳ تاکنون) است. او در سال ۱۹۵۲ متولد شد و در انیس کیلن، ایرلند شمالی بزرگ شد و در یونیورسیتی کالج دوبلین و دانشگاه کمبریج تحصیل کرد. او در دانشگاه های ایرلند، ایتالیا، برزیل و ایالات متحده تدریس کرده است. او سال ها استاد مطالعات انتقادی در دانشگاه میدلسکس بود و در آنجا ادبیات انگلیسی و تاریخ اندیشه تدریس می کرد. آثار. آثار او عبارت اند از:
آنگکور بورئی () و پنوم دا یا فنوم دا ()، نام دو مکان باستانی فونان هستند که در ناحیه آنگکور بورئی، استان تاکئو، در جنوب کامبوج واقع شده اند. هر دو سایت در بخش جنوبی کامبوج، نزدیک مرز ویتنام قرار دارند. سایت انگکور بورئی احتمالاً پایتخت اولیه و منطقه ای بوده است که فرهنگ و هنرهای جنوب شرقی آسیا در دوران باستان در هم آمیخته شده است. کاوش های باستان شناسی آثاری را به دست داده اند که قدمت آن ها با روش کربن به حدود ۱۵۲۳ قبل از میلاد و پس از آن برمی گردد. بسیاری از آن ها مربوط به بودیسم اولیه و هندوئیسم هستند که نشان ازسکونت مداوم انسان حداقل به مدت ۵۰۰ سال دارد. این مکان حاوی قدیمی ترین کتیبه های تاریخ خمر و همچنین آنچه ممکن است قدیمی ترین سنت مجسمه سازی خمر باشد. در سال های اخیر، محوطه های باستانی گردشگران زیادی را به خود جذب کرده اند. در عین حال، غارت و قاچاق غیرقانونی آثار باستانی به عنوان یک مشکل جدی در این منطقه باقی مانده است. انگکور بورئی منطقه ای چالش برانگیز برای انجام تحقیقات باستان شناسی است زیرا امروزه این مکان مسکونی است. بخش های مختلفی از این محوطه در اثر فعالیت هایی مانند خاک برداری، باغبانی و سایر
فعالیت های روزانه به شدت آسیب دیده اند. آنگکور بورئی. مانند بسیاری از سایت های باستانی آسیایی، اطلاعات اولیه از اسناد و گزارش های چینی به دست آمده است. کاوش های باستان شناسی بسیاری، مصنوعات و مکان های ناشناختهٔ زیادی را آشکار کرده اند. تحقیقات، معماری آجری، چاله های ستون برای یک سازهٔ چوبی بزرگ، و معبدی حاوی دو مجسمهٔ ویشنو را کشف کرده اند. پیش از این تصور نمی شد که از آجر در اوایل ۴۰۰ سال قبل از میلاد استفاده می شده است. شواهد نشان می دهند که ممکن است یک خندقی یا نوعی سیستم هیدرولیکی مصنوعی ساخت دست بشر وجود داشته باشد. مصنوعات شامل سفال ها، قطعات آجر، استخوان حیوانات، ظروف، گلوله های رسی، سرباره و مجسمه های سنگی است. تجزیه و تحلیل سفال ها نشان می دهد که سفال ها شامل ظروف نارنجی ظریف، سفال های علامت دار با ریسمان، سفال های صیقلی براق شده، ظروف خاکستری است. بر اساس سبک مصنوعات و قدمت گذاری کربنی، سه لایهٔ کلی از سکونت وجود داشته است. تاریخ ها همچنین نشان می دهند که سایت اوک ائو در زمان آنگکور بورئی نیز مسکونی بوده است. قبرستان. گورستان وات کامنو نیز یکی از ویژگی قابل توجهی است که بر اساس کاوش های انجام شده تق
ریباً ۶۰ جسد از ۲۰۰ سال قبل از میلاد تا ۴۰۰ سال بعد از میلاد یافت شد. از این تعداد، ۲۵ نفر کودک زیر ۱۹ سال، ۳۶ نفر بزرگسال و بقیه افراد مسن بوده اند. مردان بیش از دو برابر زنان بوده اند و بسیاری از آن ها دچار شکستگی های فشاری در ناحیهٔ کمر خود بودند که نشان دهندهٔ نوعی کار سنگین است. تجزیه و تحلیل استخوان ها حاکی از عدم گرسنگی و فشار شدید نیست. دندان ها فاقد ویژگی های رایج مرتبط با مصرف قند و نشاسته هستند. این گورستان همچنین حاوی برخی از اشیاء از جمله مهره هایی است که اعتقاد بر این است که از سراسر جنوب شرقی آسیا مانند هند سرچشمه گرفته اند. پنوم دا. پنوم دا یک رخنمون گرانیتی و یک محوطهٔ تاریخی در حدود ۳ کیلومتری جنوب شرقی آنگکور بورئی است. این بنا به دلیل قدیمی ترین معابد بر جای مانده، کتیبه های خمر و سانسکریت به عنوان منبع مهم است و همچنین این مکان بر اساس شواهد کتیبه نگاری، شمایل نگاری و سبک احتمالاً منبع اولین مجسمه های سنگی کامبوج است. مجسمه ها. این آثار اغلب به سلطنت پادشاه رودراوارمان (۵۱۴–۵۳۹ میلادی) نسبت داده می شوند. مجسمه ها پذیرش ایده هایی از ویتنام و هند کنونی را به همراه خلاقیت و نوآوری کامبوجی در
طراحی تأیید می کنند. از جمله آثار سه گانهٔ پنوم دا مجموعه ای از مجسمهٔ سنگی ویشنو و دو آواتار او - راما و بالاراما (مرتبط با کریشنا) است. ویشنو به شکل یک شخصیت هشت دست با قد بیش از ۳۰ متر ظاهر می شود که در شش دست خود ویژگی ها و صفات را در دست دارد، اگرچه گمان می رود دو ویژگی و صفت دیگر نیز وجود داشته که اکنون از بین رفته اند. هر یک از ویژگی ها با یکی از هشت لوکاپالا (خدایانی که از مناطق فضا محافظت می کنند) مرتبط است. در حالی که سه گانه از شیست ساخته شده است؛ سایر مجسمه های سنگی ایستاده یافت شده در اینجا مانند تریویکراما، کریشنا گوواردانا و هاری کامبوجندرا - از ماسه سنگ ساخته شده اند و به هندوئیسم و شاید بودیسم نیز مربوط می شوند. آن ها سبکی و شمایل نگاری مشابه دورهٔ اواخر یا پس از امپراتوری گوپتا را نشان می دهند و گفته می شود که به طور قابل توجهی واقعی هستند. بیشتر این مجسمه ها به موزهٔ ملی پ نوم پن، در پایتخت کامبوج منتقل شده اند. به نظر می رسد مجسمه ها قدمت بیشتری نسبت به معبد سنگی دارند. معبد. به نظر می رسد مجسمه ها مربوط به معبد سنگی هستند. قدیمی ترین معبد سنگی خمر (قرن ششم میلادی) در این مکان و ممکن است
قبل از آن معابد هندوی چوبی وجود داشته است. کتیبه ها شامل ۱۱ سطر سانسکریت و ۲۱ سطر خمر است که اشکال ویشنو و پادشاه رودراوارمان را به همراه مراسمی که جزئیات تخصیص زمین را نشان می دهد، توصیف می کنند. گنجاندن پادشاه رودراوارمان که در معبد گنجانده شده است به این معنی است که او می توانست با دین مرتبط باشد و به عنوان تجسم دیده شود. شایعه شده است که او برادر ناتنی خود را برای به دست آوردن تخت سلطنت به قتل رسانده است و برای تقویت ادعای خود به تخت سلطنت، به دین تکیه کرده است. با این حال، طبق یک منبع، قدمت مجسمه ها ممکن است نادرست باشد و جدول زمانی پذیرفته شدهٔ فعلی را به هم بزند. پایه سایت نیز توسط بقایای غارهای کوچک احاطه شده است. وضعیت میراث جهانی. این سایت در ابتدا در ۱ سپتامبر ۱۹۹۲ در دستهٔ فرهنگی به فهرست آزمایشی میراث جهانی یونسکو اضافه شد. این درخواست در ۲۷ مارس ۲۰۲۰ تمدید شده است.
مری ویلرز، کنتس باکینگهام (؛ حدود ۱۵۷۰ – ۱۹ آوریل ۱۶۳۲) اشرافی بریتانیایی بود. او شاید بیشتر به عنوان مادر جرج باکینگهام، سوگلی سلطنتی، شناخته شده است. به نظر می رسد مری نخستین کسی بود که تشخیص داد جرج، پسر دومش، توانایی تبدیل به چهره سیاسی مهم را دارد. اگرچه گفته می شد که او هنگام ازدواج با پدر جرج بی پول بود، اما به نحوی پولی پیدا کرد تا او را به دربار فرانسه بفرستد، جایی که او مهارت های درباری، از جمله شمشیربازی و رقصیدن را آموخت و تا حدودی به زبان فرانسه تسلط یافت. پس از کسب سرمایه لازم برای یافتن لباس شایسته، مری او را به دربار انگلستان فرستاد، جایی که جرج به سرعت سوگلی جدید پادشاه جیمز یکم شد.
آشپزی ترکیبی یک آشپزی است که عناصری از روش های آشپزی مختلف را با هم ترکیب کرده که از کشورها، مناطق یا فرهنگ های مختلف سرچشمه می گیرند. آشپزی های این نوع بر اساس سبک خاصی دسته بندی نمی شوند و از دهه ۱۹۷۰ در بسیاری از غذاهای رستوران های معاصر نقش داشته اند. اصطلاح آشپزی ترکیبی که در سال ۲۰۰۲ به "فرهنگ لغت انگلیسی آکسفورد" اضافه شد، که به عنوان «سبکی از آشپزی که غذای طبخ شده در آن ترکیبی از مواد و روش های آماده سازی از کشورها، مناطق یا گروه های قومی مختلف است» تعریف می شود. دسته بندی ها. غذای این سبک با ترکیب تکنیک های متنوع پخت و پز از فرهنگ های مختلف برای خلق نوع جدیدی از آشپزی ایجاد می شود. اگرچه معمولاً توسط سرآشپزها ابداع می شود، اما آشپزی ترکیبی می توانند به طور طبیعی هم ایجاد شود. آشپزی های ادغام شده در این سبک می توانند از یک منطقه خاص (مانند آشپزی های آسیای شرقی و آشپزی اروپایی)، ناحیه ای (مانند آشپزی آمریکای جنوب غربی و آشپزی مکزیکی جدید) یا یک کشور (مانند آشپزی چینی، آشپزی ژاپنی، آشپزی کره ای، آشپزی فرانسوی و آشپزی ایتالیایی) آمده باشند. رستوران های ترکیبی آسیایی که تلفیقی از آشپزی مختلف کشورهای متفاو
ت آسیایی هستند در بسیاری از مناطق ایالات متحده، بریتانیا و استرالیا محبوب شده اند. اغلب غذاها در کنار یکدیگر الهام گرفته از آسیای شرقی، جنوب شرقی و جنوبی بوده و غذاهای ارائه شده ترکیبی از این سبک ها هستند. آشپزی کالیفرنیا به عنوان یک فرهنگ تلفیقی در نظر گرفته می شود که به ویژه از سبک های ایتالیایی، فرانسوی، مکزیکی، ایده غذاهای حاضری اروپایی و آسیای شرقی الهام می گیرد و سپس غذاهای سنتی از این فرهنگ ها را با مواد غیر سنتی - مانند پیتزا کالیفرنیا - خلق می کند. در استرالیا، به دلیل مهاجرت، آشپزی ترکیبی در حال ابداع مجدد است و به طور فزاینده ای در کافه ها و رستوران های متعدد، مانند رستوران های آسیایی ترکیبی چون تتسویا در سیدنی که رتبه بالایی در ۵۰ رستوران برتر جهان دارد، رایج می شود. در بریتانیا، ماهی و چیپس را که از ترکیب موادی که از آشپزی یهودی، فرانسوی و بلژیکی سرچشمه می گیرد، می توان به عنوان یک غذای ترکیبی اولیه در نظر گرفت. آشپزی فیلیپینی گاهی به عنوان «آشپزی ترکیبی اصیل آسیایی» توصیف می شود، که به دلیل تاریخ استعماری منحصر بفرد خود ترکیبی از سنت ها و مواد اولیه آشپزی بومی با آشپزی های بسیار متفاوت چینی، اسپ
انیایی، مالزیایی، تایلندی و مغولستانی و امثال آنها است. آشپزی مالزیایی (همچنین اندونزی) نمونه دیگری از آشپزی ترکیبی است که تلفیقی از غذاهای مالایی، جاوه ای، چینی و هندی و تأثیرات کمی از آشپزی تایلندی، پرتغالی، هلندی و بریتانیایی است. آشپزی اقیانوسی نیز ترکیبی از سبک های مختلف کشورهای جزیره ای مختلف است. انواع. شکل دیگری از آشپزی ترکیبی را می توان با استفاده از مواد و طعم های یک فرهنگ برای ابداع یک تغییر منحصر به فرد در یک غذا از فرهنگ های مختلف ایجاد کرد. به عنوان مثال، پیتزا تاکو نوعی پیتزا است که با استفاده از مواد تاکو مانند پنیر چدار و فلفل جک، سالسا، لوبیا سرخ شده و سایر مواد رایج تاکو درست می شود و آشپزی ایتالیایی و مکزیکی را در هم ادغام می کند.
اراذل و اوباش (انگلیسی: Riff Raff) یک فیلم کمدی جنایی آمریکایی محصول سال ۲۰۲۴ به کارگردانی دیتو مانتیل، نویسندگی جان پولونو با بازی جنیفر کولیج، گبریل یونیون، پیت دیویدسون، اد هریس و بیل مری است. این فیلم برای اولین بار در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو ۲۰۲۴ به نمایش درآمد و در ۲۸ فوریه ۲۰۲۵ توسط رودساید اترکشنز و لاینزگیت فیلمز منتشر شد. خلاصه داستان. زندگی یک جنایتکار سابق زمانی که خانواده قدیمی او برای حسابرسی که مدتها انتظارش را می کشید ظاهر می شوند به آشوب کشیده می شود. ساخت. فیلمبرداری اصلی در سپتامبر ۲۰۲۳ آغاز شد. تا نوامبر ۲۰۲۳، فیلمبرداری در نیوجرسی در جریان بود.
آشپزی یادداشت به یادداشت سبکی از آشپزی بر مبنای آشپزی مولکولی است که توسط هروه تیس ایجاد شده است. غذا با استفاده از ترکیبات شیمیایی که جایگزین بافت های حیوانی یا گیاهی شده، درست می شوند. این بدان معناست که آشپزی مانند «نقاشی است که از رنگ های اصلی استفاده می کند، یا موسیقی دانی که موسیقی الکتروآکوستیک، موج به موج، با استفاده از رایانه می سازد».
کوارتت زهی شماره ۲ در فا ماژور، اپوس. ۲۲، قطعه موسیقی اثر پیوتر ایلیچ چایکوفسکی است که بین دسامبر ۱۸۷۳ و ژانویه ۱۸۷۴ ساخته شد. اولین اجرای این اثر در ۲۲ مارس ۱۸۷۴ اتفاق افتاد. در اکتبر ۱۸۷۴، چایکوفسکی در نوشته هایش این اثر را به عنوان بهترین کار خود معرفی کرد: «من آن را به عنوان بهترین اثر خودم در نظر می گیرم؛ هیچ قطعه دیگری به این سادگی و آسانی از من منتشر نشده است. من تقریباً آن را در یک نشست نوشتم.» (از نامه به برادرش مودست، به نقل از مرجع). همچنین بعداً (نقل شده در فصل '۱۸۷۹–۱۸۸۱')، «من آن موسیقی (واکولا) را با عشق و دلپذیری نوشتم، همانطور که … کوارتت دوم را نوشتم» (از نامه به نادژدا فون مک، همان منبع). ساختار. این کوارتت زهی در چهار موومان ساخته شده است: موومان اول با یک مقدمه کند ۱۸ بار بدون علامت کلید در زمان آغاز می شود، با شخصیتی تقریباً شبیه به کادنزا با زینت های روکوکو فزاینده. این مقدمه به بدنه اصلی در زمان منجر می شود.
آرامائیس بابکنی سارگسیان ( زاده ) یک بازیگر و کارگردان اهل ارمنستان است. وی از سال ۱۹۷۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی نامه. وی در ۱۷ مه ۱۹۴۷ در کیروواکان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان، (۱۹۷۱) و :انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان فارغ التحصیل شد. وی در تئاتر دراماتیک آبلیان وانادزور فعالیت می کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان (۲۰۱۷) و (۲۰۰۹) شده است. بخشی از فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آثار زیر اشاره کرد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;41154998&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-02-09T19:13:11Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;MehranSabri&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;ابرابزار&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;41155008&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; کوارتت زهی شماره ۳ در می مینور، اپوس. ۳۰، توسط پیوتر ایلیچ چایکوفسکی، در سال ۱۸۷۶ ساخته شد که آخرین کوارتت زهی اوست. این به عنوان یادبودی برای فردیناند لاوب نوشته شده است. (تاریخ روی دست نوشته اوایل فوریه ۱۸۷۶ است) این کوارتت برای اولین بار در یک مهمانی در آپارتمان نیکلای روبینشتاین در ۲ مارس ۱۸۷۶ اجرا شد. اولین اجرای عمومی در یک کنسرت در ۳۰ مارس / ۱۸ مارس انجام شد و اجراکنندگان آن: یان هژیمالی و آدولف برودسکی، ویولن؛ یولی گرگر، ویولا؛ و ویلهلم فیتسنهیگن، ویولنسل بودند. روزی، هنگامی که چایکوفسکی با چند دوست خود در حال گذران وقت بود، آنها او را با آوردن یک کوارتت زهی که این کوارتت را برای او اجرا کرد، شگفت زده کردند. وقتی اجرا به پایان رس
ید، چایکوفسکی گفت: «در ابتدا فینال را خیلی دوست نداشتم، اما اکنون می بینم که بسیار خوب است.»
خوراک شناسی مولکولی در درجه اول رویکرد علمی آشپزی از منظر شیمی است. ترکیب (ساختار مولکولی)، خواص (جرم، ویسکوزیته، و غیره) و تبدیل (واکنش های شیمیایی، فرآورده و واکنش گر) یک ماده مورد بررسی قرار گرفته و در تهیه و ارزیابی خوراک مورد استفاده قرار می گیرد. این شاخه ای از علوم غذایی است که به تهیه و لذت بردن از تغذیه از دیدگاه یک دانشمند در مقیاس اتم ها، مولکول ها و مخلوط ها می پردازد. نیکلاس کورتی، فیزیکدان مجارستانی و هروه تیس، «خوراک شناسی مولکولی و فیزیکی» را در سال ۱۹۸۸ در مؤسسه INRA فرانسه ابداع کردند دستور العمل های همنام. غذاهای جدیدی که به نام دانشمندان مشهور نامگذاری شده اند عبارتند از:
آنا گریگوری آساطریان ؛ آهنگساز و سیاستمدار اهل ارمنستان است. وی از تاریخ ۱۱ مارس ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۸ عضو شورای عمومی جمهوری ارمنستان می باشد. زندگی نامه. وی در ۱ سپتامبر ۱۹۶۸ در ایروان به دنیا آمد و از کالج دولتی موسیقی رومانوس ملیکیان (۱۹۸۷)، کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان (۱۹۹۲) و (۲۰۰۱) فارغ التحصیل شد. وی عضو اتحادیه آهنگسازان ارمنستان و است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره هنری شایسته جمهوری ارمنستان و مدال طلای یادبود فریتیوف نانسن (۲۰۱۴) شده است.
آنا آلکساندری بارسامیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) موسیقی شناس اهل ارمنستان بود. وی بین سال های - تا - میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در ۲۸ ژوئن ۱۹۱۵ در آلکساندراپول به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان فارغ التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه آهنگسازان ارمنستان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره هنری شایسته جمهوری ارمنستان؟ و چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۸۳) شده است. وی در ۱۱ اوت ۲۰۱۶ در سن ۱۰۱ سالگی در ایروان درگذشت.
لیلیت وارتگسی یرنجاکیان (؛ ؛ ) موسیقی شناس و استاد اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی نامه. وی در ۸ فوریه ۱۹۵۰ در ایروان به دنیا آمد و از مدرسه موسیقی چایکوفسکی ایروان (۱۹۶۸) و کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان (۱۹۷۳) فارغ التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه آهنگسازان ارمنستان (۱۹۸۵) است. وی برنده جوایزی همچون چهره هنری شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۳) شد.
آلیسا واهاگی کیوردیان (؛ زاده ) فیلم بردار اهل ارمنستان است. وی از سال ۱۹۶۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی نامه. وی در ۸ اکتبر ۱۹۴۳ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه ملی پلی تکنیک ارمنستان (۶۴–۱۹۶۱) فارغ التحصیل گشت. وی در های فیلم فعالیت می کند. وی همچنین برنده جوایزی همچون مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان (۲۰۰۸) و چهره هنری شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۰) شد.
گاگیک روستومیان ( زاده ) یک بازیگر اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی نامه. وی در ۲۸ مارس ۱۹۵۵ در ایروان به دنیا آمد . وی در ، تئاتر عروسکی هوهانس تومانیان ایروان، انستیتو دولتی سینما و تئاتر ایروان، دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان، رادیوی عمومی ارمنستان، ، و های فیلم وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان (۲۰۱۰) و چهره هنری شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۰۷) شده است. بخشی از فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آثار زیر اشاره کرد.
کارینه آزات جاغاتسپانیان (؛ زادهٔ ) موسیقی شناس اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی نامه. وی در ۶ فوریهٔ ۱۹۴۳ در ایروان به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان (۱۹۶۸) فارغ التحصیل گشت. وی خواهر گایانه جاغاتسپانیان می باشد. وی عضو اتحادیه آهنگسازان ارمنستان (۱۹۷۷) است. همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره هنری شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۳) و مدال طلای آرام خاچاطریان (۲۰۰۳) شده است.
ورژ گئورگی پطروسیان (؛ زاده – درگذشته ) یک کارگردان فیلم، فیلم بردار، کارشناس علوم پرورشی و فیلم نامه نویس اهل ارمنستان بود. وی بین سال های ۱۹۷۶ تا - میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در ۲۰ نوامبر ۱۹۵۱ در ایروان به دنیا آمد و از مؤسسه سینمایی گراسیموف فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان ()، جایزه پوغوسیان () و چهره هنری شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۰۹) شده است. وی در ۲۱ دسامبر ۲۰۲۱ در سن ۷۰ سالگی درگذشت . بخشی از فیلم شناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آثار زیر اشاره کرد.
استدلال زبانِ خصوصی ناظر است بر این ادعا که زبانی که تنها یک فرد آن را درمی یابد نامنسجم است. این استدلال را لودویگ ویتگنشتاین در آثار متأخر خود، به ویژه در کتاب "پژوهش های فلسفی"، طرح کرد. او در بند ۲۴۳ توضیح داده است: «واژه های منفرد این زبان قرار است به آنچه فقط برای شخص سخنگو می تواند دانسته باشد ارجاع دهند.» استدلال زبانِ خصوصی، در نیمهٔ دوم قرن بیستم، محور مباحثات فلسفی بود. ویتگنشتاین در "پژوهش ها" استدلال های خود را در صورتی موجز و خطی عرضه نمی دارد، بلکه کاربردهای خاصی از زبان را وصف می کند و خواننده را به اندیشیدن دربارهٔ پیامدهای آن کاربردها برمی انگیزد. این روش به بروز اختلاف نظرهایی معتنابه دربارهٔ ماهیت استدلال و پیامدهای آن انجامیده و به صحبت کردن از "استدلال ها"ی زبانِ خصوصی کشیده است. تاریخ نگاران فلسفه سوابقی از استدلال زبانِ خصوصی را در منابع مختلف سراغ می دهند، به ویژه در آثار گوتلوب فرگه و جان لاک. لاک، همچنین، مدافع برجستهٔ دیدگاهی است که هدف این استدلال قرار دارد، چه اینکه او در کتاب خود، "جستاری درخصوص فاهمهٔ بشری"، این نظریه را پیش نهاد که مرجع یک کلمه ایده ای است که آن کلمه نمایانگر
آن است.
اصلان خادارتسف (به ؛ ۴ فوریه ۱۹۶۱ –۷ مه ۱۹۹۰) کشتی گیر اوستیایی تبار اتحاد جماهیر شوروی بود که در دسته های سنگین وزن و فوق سنگین وزن کشتی آزاد رقابت می کرد. او برندهٔ سه مدال طلا (۱۹۸۳، ۱۹۸۶، ۱۹۸۷) و یک برنز (۱۹۸۹) از مسابقات قهرمانی کشتی جهان و دو مدال طلا (۱۹۸۸، ۱۹۸۹) و یک نقره (۱۹۸۶) از مسابقات قهرمانی کشتی اروپا است. اصلان خادارتسف از امیدهای کسب مدال در بازی های المپیک ۱۹۸۴ لس آنجلس بود که به دلیل تحریم این دوره از بازی ها توسط شوروی، حضور در این مسابقات را از دست داد. همچنین برای بازی های المپیک ۱۹۸۸ سئول مدیران تیم ملی المپیک شوروی لری خابلوف را به عنوان نماینده دستهٔ ۱۰۰ کیلوگرم شوروی به این رقابت ها فرستادند و خادارتسف شانس حضور در این دوره را هم پیدا نکرد. او در دوران فعالیت خود چهار بار قهرمان مسابقات قهرمانی اتحاد جماهیر شوروی شد. در مسابقات سال ۱۹۸۳ خادارتسف با پیروزی بر ایلیا ماته -دارندهٔ مدال طلای المپیک- قهرمان شوروی و ملی پوش شد. او در چند دورهٔ این مسابقات لری خابلف و دیوید گوبجیشویلی که از قهرمانان نامدار اتحاد شوروی بودند، را شکست داد. برادر کوچکتر او ماخاربک خادارتسف نیز در مسابقات قهرما
نی جهان و المپیک به قهرمانی رسید. او در مه ۱۹۹۰ در نزدیکی روستای خاتالدون اوستیای شمالی بر اثر تصادف رانندگی در ۲۹ سالگی درگذشت. اصلان خادارتسف به عنوان یکی از مشاهیر تاریخ کشتی آزاد در «تالار مشاهیر اتحادیه جهانی کشتی» قرار گرفته است.
آشپزی نوین ( ; "آشپزی جدید") رویکردی برای آشپزی و ارائه غذا در آشپزی فرانسوی است. برخلاف "آشپزی کلاسیک"، شکل قدیمی تری از "آشپزی درجه یک"، آشپزی نوین با غذاهای سبک تر، خوش طعم تر و با تأکید بیشتری بر ارائه غذا توصیف می شود. این عبارت در دهه ۱۹۶۰ توسط منتقد غذا، هنری گالت ابداع شد و به واسطه او و همکارانش آندره گایوت و کریستین میلو در کتاب راهنمای رستوران گو میو، یا "راهنمای Le Nouveau"، رواج یافت. تاریخچه. اصطلاح "آشپزی نوین" چندین بار در تاریخ آشپزی فرانسوی به عنوان یک گسست کامل از گذشته استفاده شده است. در دهه های ۱۷۳۰ و ۱۷۴۰، چندین نویسنده فرانسوی بر سنت شکنی خود تأکید کردند و آشپزی خود را «مدرن» یا «جدید» نامیدند. وینسنت لا شاپل نوشته های خود به نام "آشپز مدرن" را در سال های ۱۷۳۳–۱۷۳۵ منتشر کرد. اولین جلد از "رساله جدید در آشپزی" منون در سال ۱۷۳۹ منتشر شد. در سال ۱۷۴۲ بود که منون اصطلاح "آشپزی نوین را" به عنوان جلد سوم از "ویژگی های نوین" خود معرفی کرد. در دهه های ۱۸۸۰ و ۱۸۹۰، آشپزی ژرژ آگوست اسکوفیه گاهی با این اصطلاح توصیف می شد.
آشپزی چچنی سبک آشپزی عامیانه سنتی مردم چچن است که در قفقاز شمالی ساکن هستند. اساس آشپزی چچنی بر اساس گوشت، تره فرنگی، پنیر، کدو تنبل و ذرت است. اجزای اصلی غذاهای چچنی شامل چاشنی های تند، پیاز، سیر وحشی، فلفل و آویشن است. آشپزی چچنی به دلیل داشتن غذاهای غنی شناخته شده و همچنین معمولاً ساده تهیه می شوند و به راحتی قابل هضم هستند.
ازنفس افتاده () یک مجموعهٔ تلویزیونی درام بیمارستانی است که در سال ۲۰۲۴ منتشر شد. طرح اولیه تولید این سریال در ژوئیه ۲۰۲۳ اعلام شد و تصویربرداری اصلی مابین اوت تا فوریهٔ ۲۰۲۳ انجام شد. در دسامبر ۲۰۲۴ اعلام شد که فصل دوم این سریال هم ساخته شده و در سال ۲۰۲۵ منتشر خواهد شد. ماجراهای سریال در یک بیمارستان عمومی در شهر والنسیا رخ می دهد.
هه چو ( یا خوای چا هایچو یا هویی چائو (慧超); – ) گردشگر، نویسنده، مترجم، و شاعر از مردم کره ای بود. او، بهکشو بودیسم کره ای از پادشاهی شیلا بود. زندگی. هه چو بودیسم باطنی را در دودمان تانگ چین، ابتدا زیر نظر سوباکاراسیها و سپس زیر نظر راهب معروف هندی وجرابودی که هه چو را به عنوان «یکی از شش فرد زنده ای که در پنج بخش قانون بودایی به خوبی آموزش دیده اند» ستایش کرد، مطالعه کرد. او به توصیه معلمان هندی خود در چین در سال ۷۲۳ راهی هند شد تا با زبان و فرهنگ سرزمین بودا (گوتاما بودا) آشنا شود. آثار. هه چو در طول سفر خود به هند سفرنامه ای به زبان چینی به نام "خاطرات یک زیارت به پنج پادشاهی هند" نوشت (, ).
کاخ های سلطنتی سلسله های مینگ و چینگ در شهرهای پکن و شنیانگ ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشند:
خاطرات یک زیارت به پنج پادشاهی هند ()، یک سفرنامه نوشته راهب بودیسم هه چو (راهب کره ای) از پادشاهی شیلا، که از کره (کشور) به هند، در سال های ۷۲۳–۷۲۷/۷۲۸ م. (حدود ۱۰۴ تا ۱۰۷ق) سفر کرد. این متن اولین سفرنامه خارج از کشور و موجود است که یک کره ای نوشته است. این سفرنامه اطلاعاتی در مورد آداب و رسوم سیاسی، فرهنگی و اقتصادی هند و آسیای مرکزی در آن زمان ارائه می دهد. پنج پادشاهی هند در این اثر به غرب، شرق، شمال، جنوب و مرکز هند اشاره دارد. سال ها تصور می شد این نوشته گم شده بود، اما کاوشگر فرانسوی پل پلیو (۱۸۷۸–۱۹۴۵) که آن را از غار موگای/ غار دانهوانگ در جاده ابریشم در چین در سال ۱۹۰۸م(۱۲۸۷خ) خریداری کرد و دوباره کشف نمود. نمای کلی. این اثر که در آن زمان به زبان چینی کلاسیک، شرق آسیا نوشته شده بود، مدت ها گمان می رفت که گم شده است. با این حال، در اوایل قرن بیستم، یک نسخه خطی در میان دست نوشته های دانهوانگ یافت شد. این اثر در سال ۱۹۰۸ توسط کاوشگر و باستان شناس فرانسوی پل پلیو خریداری شد و اکنون متعلق به کتابخانه ملی فرانسه است. طومار خطی حاوی ۵۸۹۳ نویسه کلاسیک چینی در ۲۲۷ سطر است. در ابتدا شامل سه جلد بود، اما جلد ی
ک و بخش بعد از جلد سوم از بین رفته است. این سفرنامه ۲۸٫۵ سانتی متر عرض و ۳۵۸٫۶ سانتی متر طول دارد، اولین سفرنامه شناخته شده خارج از کشور است که توسط یک کره ای به زبان چینی نوشته شده است و حاوی اطلاعاتی دربارهٔ آداب و رسوم سیاسی، فرهنگی و اقتصادی هند و آسیای مرکزی در آن زمان است. پنج پادشاهی هند در عنوان اثر به سفر به غرب هند، شرق هند، شمال هند، جنوب هند و هند مرکزی اشاره دارند، این طومار به عنوان اولین سفرنامه شرق آسیا به جهان هندو تخمین زده می شود. جئونگ و سایر محققان بیان می کنند که غربی ترین مقصد او نیشابور، در ایران امروزی بود، اما این کتاب همچنین حاوی اطلاعاتی دربارهٔ امپراتوری روم شرقی (امپراتوری بیزانس) (فو-لین بزرگ) و چندین ایالت آسیای مرکزی است. این اثر به موزه ملی کره امانت داده شد و از ۱۸ دسامبر ۲۰۱۰ تا ۳ آوریل ۲۰۱۱، ۱۲۸۳ سال پس از اولین نگارش سند، در آنجا به نمایش گذاشته شد. هنگامی که هه چو (راهب کره ای) یا هویچائو به غرب سفر کرد، دیگر در دوره صلح آمیز سفرهای هیون تسیانگ به غرب نبود، اما در راه با چشمان خود شاهد لشکرکشی شرقی سلسله امویان/ «دایشوکو» (دایشوکو 大寔، امپراتوری عرب داشی نامی بود که چینی
ها در زمان سلسله های تانگ و سونگ برای اشاره به اعراب به معنای محدود و مسلمانان در معنای وسیع به کار می بردند و به صورت دایشی، تاشی، تایسکی و غیره نیز نوشته می شود. در اصل برگردانی از کلمه فارسی تازیک (تاجیک، تازی Tāzīk∥Tājīk) به معنای عرب بود، اما پس از تسخیر اعراب، این نام برای اشاره به مسلمانان پارسی نیز به کار رفت و همان طور که ترک ها از کلمه تازیک برای اشاره به ایرانیان استفاده می کردند، به طور کلی به معنای مسلمانان درآمد.)، به غرب، گسترش خانات ترک متأخر، و جنگ های شدید امپراتوری هند، امپراتوری تبت و دودمان تانگبود. اگر چه بخش های باقی مانده از این کتاب مختصر بسیار کوتاه است، اما آنها با وفاداری وضعیت آن زمان در نیمه اول قرن هشتم را ثبت می کنند و منبع مهمی از اطلاعات تاریخی برای تاریخ هند و چین و آسیا هستند. در «سفر به پنج پادشاهی هند»، هویچائو نه تنها مطالب مربوط به هند و بودیسم را ثبت می کند، بلکه وضعیت ۴۵ کشور را از نظر جغرافیایی، سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی را نیز ثبت می کند. این کتاب به زبان های ژاپنی، تایلندی، انگلیسی، کره ای و غیره موجود است. بخشی از کتاب در مورد ایران و سغد. هه چو می نویسد: ه