Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لحیان (، "لیحیان" ; یونانی: Lechienoi), همچنین به نام دادان یا ددان ( "Dəḏān")، پادشاهی قدرتمند و بسیار سازمان یافته عرب باستانی بود که نقش فرهنگی و اقتصادی حیاتی در منطقه شمال غربی شبه جزیره عربستان داشت و از زبان دادانیاستفاده می کردند. لیحیانیان بر قلمرو وسیعی از یثرب در جنوب و بخش هایی از شام در شمال حکومت می کردند. در قدیم خلیج عقبه را خلیج لحیان می نامیدند. گواهی بر نفوذ گسترده ای که لحیانیان به دست آوردند. اصطلاح «دادان» معمولاً مرحله اولیه تاریخ این پادشاهی را توصیف می کند زیرا نام پایتخت آنها دادان بود که اکنون واحه العلا نامیده می شود که در شمال غربی عربستان در حدود ۱۱۰ کیلومتری جنوب غربی تیما است، هر دو شهر در عربستان سعودی امروزی قرار دارند، در حالی که اصطلاح «لحیان» مرحله بعدی را توصیف می کند. دادان در اوایل خود «یکی از مهم ترین مراکز کاروانی در شمال عربستان» بود. در کتاب مقدس عبری ذکر شده است. لحیانیان بعداً دشمن نبطیان شدند. رومیان به نبطیان حمله کردند و در سال ۱۰۶ پس از میلاد پادشاهی آنها را سرنگون کردند. این امر لحیانیان را تشویق کرد تا یک پادشاهی مستقل برای مدیریت کشور خود تأسیس کنند. پادشاه
حناس، یکی از خاندان سلطنتی سابق، که قبل از حمله نبطیان بر الحجر حکومت می کرد، ریاست آن را بر عهده داشت. شجره نامه های عرب های بنی لیحیان را از اسماعیلیان می دانند، یعنی از نسل اسماعیل هستند، اگرچه در سنت یهودی تصور می شود که آنها مستقیماً از طریق همسر دومش کتوره (و نه از اسماعیل) مستقیماً از ابراهیم آمده اند.
نام من امیلی است یک فیلم درام مستقل ایرلندی محصول سال ۲۰۱۵ به نویسندگی و کارگردانی سایمون فیتزموریس می باشد که تنها فیلم بلند خود است. فیتزموریس در ۲۶ اکتبر ۲۰۱۷، او پس از یک مبارزه مداوم با اسکلروز جانبی آمیوتروفیک درگذشت. در این فیلم ایوانا لینچ ، مایکل اسمایلی و جورج وبستر بازیگر نوپا به ایفای نقش پرداخته اند. امیلی ۱۶ ساله از خانه پرورشگاه خود فرار می کند و سعی می کند پدر نویسنده اش (اسمایلی) را پس از دریافت نکردن کارت تولدش از یک آسایشگاه روانی آزاد کند. این فیلم امیلی (لینچ) و آردن (وبستر) را دنبال می کند که در ایرلند در یک فیلم جاده ای /داستانی در حال سفر هستند. "نام من امیلی است" در ۷ جولای ۲۰۱۵ در گیلوی فیلم فلد نمایش داده شد، و در ایرلند در ۸ آوریل ۲۰۱۶ اکران محدودی داشت. در ۱۷ فوریه ۲۰۱۷ در ایالات متحده در مناطق منتخب منتشر شد. در گیلوی فیلم فلد، کاترین کندی، تهیه کننده جایزه استعداد جدید بینگهام ری و سیموس دیزی جایزه بهترین فیلمبرداری را دریافت کردند. "نام من امیلی است" در سال ۲۰۱۶ نامزد هشت جایزه آی اف تی ای از جمله بهترین فیلم، بهترین بازیگر نقش اول زن (لینچ) و بهترین فیلمنامه (فیتزموریس) شد. اس
تقبال از فیلم. این فیلم اکثراً نقدهای مثبتی از منتقدان داشت. وب سایت نقد و بررسی راتن تومیتوز بر اساس ۱۹ نقد، امتیاز ۸۹٪ را با میانگین امتیاز ۷.۱/۱۰ به فیلم می دهد. متاکریتیک بر اساس نقدهای ۶ منتقد، میانگین وزنی ۵۵ از ۱۰۰ را به فیلم می دهد که نشان دهنده «نقدهای مختلط یا متوسط» است. این فیلم در ایرلند با ستایش منتقدان روبرو شد، جایی که در اولین نمایش جشنواره خود مورد تشویق ایستاده قرار گرفت در حالی که در خارج از کشور، واکنش ها متفاوت تر بود. ساختار روایی کلیشه ای تا حد زیادی مورد انتقاد قرار گرفته در حالی که اجراها و فیلمبرداری عموما مورد استقبال قرار گرفته است.
بلوار دوچرخه، خیابان دوچرخه، دوچرخه راه، بلوار دوچرخه سواری، دوچرخه راه سبز یا محله سبز دوچرخه سواری نوعی زیرساخت دوچرخه سواری است که از یک خیابان کم سرعت که برای رفت آمد دوچرخه «بهینه سازی شده» است تشکیل شده. بلوارهای دوچرخه از تردد وسایل نقلیه موتوری جلوگیری می کنند، اما به تردد وسایل نقلیه موتوری محلی اجازه می دهند. آنها به گونه ای طراحی شده اند که به دوچرخه سواران به عنوان ترافیک عبوری اولویت دهند. آنها به عنوان روشی کم هزینه و از نظر سیاسی محبوب برای ایجاد یک شبکه متصل از خیابان ها با راحتی دوچرخه سواران و/یا ایمنی مناسب در نظر گرفته شده اند. بلوارهای دوچرخه برای دستیابی به چندین هدف تلاش می کنند: این المان های طراحی مسیر دوچرخه برای جدب دوچرخه سواران معمولی، ریسک گریز، بی تجربه و جوان تر هستند که در غیر این صورت تمایلی به دوچرخه سواری را ندارند و وسایل نقلیه موتوری را ترجیح می دهند. در مقایسه با مسیر دوچرخه سواری یا مسیر راه آهن، بلوار دوچرخه نیز یک رویکرد نسبتاً کم هزینه برای جذاب تر کردن جمعیت برای دوچرخه سواری گسترده تر است. صفات. بلوار دوچرخه به طور کلی با علامتی در ابتدا و انتهای بلوار دوچرخه مشخص
می شود. همچنین برای اینکه جاده بلوار دوچرخه نامیده شود رنگ آمیزی لازم است. در هلند، قسمت هایی از جاده که دوچرخه سواران در آن سوار می شوند، با رنگ قرمز (همان رنگی که برای تسهیلات دوچرخه سواری جداگانه در هلند استفاده می شود) مشخص شده است. به این قسمت های جاده می گویند. رانندگان نیز در این بخش سوار می شوند، با این حال یک قسمت غیر رنگی از جاده نیز دارند که وقتی می خواهند از کنار دوچرخه سواری عبور کنند، می توانند با یک نیمه (دو چرخ) ماشین در آن حرکت کنند. جلوگیری از تردد وسایل نقلیه موتوری غیر محلی. گاهی اوقات از موانع نفوذپذیر مانند ستون ها استفاده می شود تا امکان ادامه ترافیک دوچرخه سواری را فراهم کند و در عین حال ترافیک موتوری را از استفاده از خیابان منحرف کند. مثال ها. طرح های جاده ای از بلوارهای دوچرخه را می توان در ایالات متحده، کانادا (ونکوور، ساسکاتون، وینیپگ)، هلند، آلمان، بلژیک، دانمارک، فرانسه، اسپانیا و نیوزلند یافت. ایالات متحده. بلوارهای دوچرخه را می توان در تعداد فزاینده ای از شهرهای ایالات متحده یافت، از جمله: پالو آلتو اولین بلوار دوچرخه در ایالات متحده را تأسیس کرد. این بلوار به نام الن فلچر، یک
بازمانده از هولوکاست و یکی از اولین فعالان دوچرخه سواری آمریکا، نام گذاری شد. در برکلی، بلوارها بیشتر خیابان های مسکونی هستند، اما برخی از بخش ها از مناطق تجاری عبور می کنند. به طور کلی، خودروهای کمی در این خیابان ها وجود دارد، تا حد زیادی به دلیل وجود دستگاه های آرام کننده ترافیک که از قبل ترافیک را کند و/یا منحرف می کنند. بلوارهای دوچرخه ممکن است خطوط دوچرخه داشته باشند یا نداشته باشند. در مینیاپولیس، کمک هزینه ای از دولت فدرال در قالب برنامه آزمایشی غیر موتوری به ساخت یک بلوار دوچرخه در خیابان برایانت و برنامه ریزی دیگران کمک کرد. آلمان. در آلمان یک طراحی جاده قابل مقایسه "" نامیده می شود ("جاده دوچرخه") و در سال ۱۹۹۷ به قانون بزرگراه معرفی شد. ورود هر وسیله نقلیه دیگری در آن ممنوع است مگر اینکه با علامت دیگری مشخص شده باشد. بلژیک. در بلژیک، "" (به هلندی / فلاندری) یا (به زبان فرانسه)، از ۱۳ فوریه ۲۰۱۲ به قانون بزرگراه معرفی شد. یکی قبلاً در "Visserij" در گنت (گنت) در تابستان ۲۰۱۱ معرفی شده بود. اولین مورد در بروکسل در سال ۲۰۱۳ در یک جاده خدماتی در کنار خیابان لوئیز ظاهر شد. و همچنین چندین مکان در مورد این
موضوع ممکن است برای خواننده جالب باشد. دانمارک. در دانمارک، اولین در سال ۲۰۱۱ در آرهوس افتتاح شد. از آن زمان خیابان های دوچرخه سواری در چندین شهر در سراسر کشور اجرا شده است. فرانسه. در فرانسه، طراحی جاده معادل نامیده می شود ('خیابان دوچرخه') یا دوچرخه سوار ("خیابان دوچرخه سواری"). شهرهای استراسبورگ (۲۰۱۷)، بوردو (۲۰۱۸) و دیژون (۲۰۱۹) جزو اولین شهرهایی هستند که آن را آزمایش کردند. اسپانیا. در اسپانیا، خیابان های دوچرخه سواری به عنوان شناخته می شوند . در نیوزیلند، بلوارهای دوچرخه به طور کلی به عنوان «راه های سبز محله یا دوچرخه سواری» (neighbourhood greenways) تعیین می شوند، اگرچه اوکلند از آنها به عنوان مسیرهای محلی یاد می کند تا از سردرگمی با شبکه راه های سبز خارج از جاده خود جلوگیری کند. کرایست چرچ اولین شهری بود که تعدادی از بخش های راه سبز محله ای را به عنوان بخشی از برنامه مسیرهای چرخه اصلی خود، از جمله مرحله راپانوی-شگ راک ۱ از طریق لین وود، اجرا کرد.
جدول تک آهنگ های هیپ هاپ و آراندبی بریتانیا و جدول آلبوم های هیپ هاپ و آراندبی بریتانیا (همچنین شناخته شده با نام جدول های رسمی هیپ هاپ و آراندبی بریتانیا، ۴۰ تک آهنگ برتر هیپ هاپ و آراندبی و ۴۰ آلبوم برتر هیپ هاپ و آراندبی، یا عنوان سادهٔ جدول شهری بریتانیا) جدول های موسیقی آراندبی و هیپ هاپ با ۴۰ جایگاه هستند که توسط شرکت جدول های رسمی (OCC) به نمایندگی از صنعت موسیقی بریتانیا گردآوری شده اند. در طول ماه اکتبر ۱۹۹۴، شرکت جدول های رسمی جدولی را برای آلبوم ها و تک آهنگ های آراندبی پایه گذاری کرد. اگرچه این جدول ها پذیرای پخش زندهٔ آثار نیستند، اما مجموعهٔ گردآوری شده در آن ها در وبگاه های شرکت جدول های رسمی و رادیو بی بی سی ۱، و همچنین نشریه هایی نظیر "یوکی چارتس پلاس" و "میوزیک ویک" قابل مشاهده است. جدول آراندبی بریتانیا به طور منظم در شبکه های موسیقی از جمله کیس، ویوا بریتانیا، ام تی وی بیس و ام تی وی هیتس نیز نمایش می یابد. علاوه بر این، این شبکه ها معمولاً از جدول رسمی دانلود آراندبی بریتانیا که در ۴میوزیک پخش می شود نیز استفاده می کنند. این دو جدول در وبگاه رادو بی بی سی ۱ نیز گردآوری و نمایش داده می شون
د. معیار گنجاندن آثار در این جدول مشخص نیست؛ چرا که لزوماً بر جایگاه ترانه های آراندبی و هیپ هاپ در جدول تک آهنگ های بریتانیا متکی نیست.
می نامی شیمیزو (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی چمن زن اهل ژاپن است.
توماس اندرو پارکر (؛ با نام تولد آندریاس کورنلیس ون کوییک (Andreas Cornelis van Kuijk)؛ ۲۶ ژوئن ۱۹۰۹ – ۲۱ ژانویه ۱۹۹۷) که عموماً با نام کلنل پارکر (Colonel Parker) شناخته می شود، کارآفرین موسیقی زادهٔ هلند بود که عمدتاً به خاطر نقشش در مدیریت برنامه های خوانندهٔ آمریکایی الویس پرسلی شناخته شده است. پارکر در هلند به دنیا آمد و در ۲۰ سالگی به طور غیرقانونی به ایالات متحده مهاجرت کرد. او نام خود را تغییر داد و ادعا کرد که در آمریکا به دنیا آمده است. زادگاه هلندی و وضعیت مهاجر او برای سال ها فاش نشد. پارکر که سابقه کار در کارناوال داشت، در سال ۱۹۳۸ به سمت تبلیغ موسیقی رفت و در اوایل فعالیتش با یکی از اولین آوازخوانان محبوب، جین آستین، و سپس با خوانندگان موسیقی کانتری، ادی آرنولد، هانک اسنو و تامی ساندس کار کرد. او همچنین به کمپین جیمی دیویس برای تبدیل شدن به فرماندار لوئیزیانا کمک کرد. دیویس به عنوان انعام به او درجه افتخاری «کلنل» در شبه نظامیان ایالت لوئیزیانا را اعطا کرد. پارکر در سال ۱۹۵۵ با پرسلی مواجه شد و تا سال ۱۹۵۶ تنها نماینده او شد. در عرض چند ماه، او یک قرارداد ضبط با آرسی ای ویکتور به دست آورد. این ق
رارداد باعث شد که پرسلی در سال ۱۹۵۶ با اولین تک آهنگش، «هتل دل شکستگان»، به موفقیت تجاری دست یابد و به یکی از محبوب ترین و موفق ترین سرگرمی سازهای تجاری در جهان شود. پارکر توانست بیش از نیمی از درآمد این سرمایه گذاری را دریافت کند که رقمی بی سابقه برای یک مدیر موسیقی بود. او در مورد قراردادهای تجاری پر سود پرسلی ، حضور در تلویزیون و نقش های بازیگری در فیلم ها مذاکره کرد. او زندگی شخصی پرسلی را تحت تأثیر قرار داد؛ این موضوع شامل تصمیمات پرسلی برای پذیرش خدمت سربازی در سال ۱۹۵۸ و ازدواج با پریسیلا بولیو در سال ۱۹۶۷ می شود. پارکر پرسلی را تشویق کرد تا فیلم های موزیکال بسازد که در طول رکود تجاری او در دهه ۱۹۶۰ تا بازگشت در سال ۱۹۶۸ و بازگشت به تور، کانون حرفهٔ او قرار گرفت. پارکر پس از آن به ندرت او را می دید اما تا زمان مرگ پرسلی در سال ۱۹۷۷ به سمت مدیریت خود ادامه داد. پارکر تا پایان عمرش املاک پرسلی را مدیریت کرد، اما پس از فروختن امتیاز ضبط های اولیه پرسلی به آرسی ای رکوردز، تلاش کرد تا درآمد ثابتی را به دست آورد. او در همان زمان گرفتار ضررهای قابل توجهی در قمار شد. در سال ۱۹۸۰، یک قاضی دستور تحقیق در مورد شی
وه های مدیریت پارکر را صادر کرد و متوجه شد که مدیریت پارکر غیراخلاقی بوده است. پارکر در سال های آخر قبل از مرگش در لاس وگاس زندگی می کرد. سلامتی او تا پایان عمر وخیم تر شد و در در سال ۱۹۹۷ درگذشت.
آکیو تاکاشیما (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی چمن اهل ژاپن است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
ریه ترازونو (؛ زادهٔ ۳۱ ژانویه ۱۹۸۱) بازیکن هاکی روی چمن زن اهل ژاپن است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره و ۱ مدال برنز شده است.
آرورا استور یک برنامه مشتری پروکسی برای برنامه های فروشگاه گوگل پلی است، در نسخه هماهنگ شده برای گوگل پلی می توانید با حساب گوگل خود هر چیزی از فروشگاه گوگل پلی دانلود کنید. فروشگاه آرورا یک مشتری متن باز است، همچنین نیازی به چارچوب اختصاصی گوگل ندارد، خدمات بسیاری برای مشتریانی که توسط جامعه آرورا ارائه شده این امکان را به کاربران خود می دهد تا سرویس هایی مانند جستجو، بارگیری، به روزرسانی برنامه ها و پارامترهای تغییر هویت دستگاه کاربر و… را ارائه می دهد. همچنین آرورا یک نسخه آلترناتیو و متن باز از فروشگاه اف-دروید را به صورت کلاینت پروکسی ارائه می کند.
پدرخ (به لاتین: Padrokh) یک تقسیمات کشوری در تاجیکستان است که در ولایت سغد واقع شده است. پدرخ ۵۱۶ نفر جمعیت دارد.
آب بردان کهنه (به لاتین: Obburdoni Kuhna) یک تقسیمات کشوری در تاجیکستان است که در ولایت سغد واقع شده است. آب بردان کهنه ۱٬۷۲۶ نفر جمعیت دارد.
مژدیف (به لاتین: Muzhdif) یک تقسیمات کشوری در تاجیکستان است که در ولایت سغد واقع شده است. مژدیف ۳۸۳ نفر جمعیت دارد.
کمادان (به لاتین: Kamodon) یک تقسیمات کشوری در تاجیکستان است که در ولایت سغد واقع شده است. کمادان ۲۰۷ نفر جمعیت دارد.
تترای خونین دل ، یک ماهی گرمسیری آب شیرین از خانواده کاراسینان ها و بومی حوزه رودخانه آمازون بالایی است. اندازه آن به ۶۴ میلی متر می رسد و حدود پنج سال عمر می کند. رابطه جنسی. ماده پرتر است و نر باله پشتی بزرگ تری دارد، در حالی که نر با باله های پشتی و مقعدی کشیده تر مشخص می شود. باله پشتی به شکل داسی دراز است که تا طول قاعده دم قوس دارد. ماده باله گرد کوتاه تری دارد. پرورش در اسارت. این ماهی تخم گذار با موفقیت و به سختی در اسارت پرورش داده شده است. ویژگی ها. باله پشتی نرها می تواند بلند و مواج شود. هر دو جنس نر و ماده دارای نقطه ای چشم نواز به رنگ قرمز خونی در ناحیه سینه هستند که دلیل نامگذاری این گونه نیز است. هر دو جنس دارای لکه سیاه و سفید روی باله پشتی هستند. مراقبت از آکواریوم. نگهداری حداقل یک گله ۶ تای از این ماهی در یک مخزن ۱۵ گالنی (۶۰ لیتری) ایده آل است، اما یک مخزن بزرگتر (ترجیحا ۳۰ گالنی) و تعداد ماهی های بیشتر توصیه می شود؛ چراکه این ماهی زندگی در گروه را ترجیح می دهد.
کوتا واتانابه (؛ 渡辺 皓太, Watanabe Kōta) متولد 18 اکتبر 1998، بازیکن هاکی روی چمن , اهل ژاپن و بازیکن فوتبال ژاپنی است که در تیم یوکوهاما اف. مارینوس بازی می کند. او کار حرفه ای خود را در سال 2016 با باشگاه توکیو وردی آغاز کرد و از سال 2019 به یوکوهاما اف. مارینوس پیوست. در سال 2019، او به تیم ملی ژاپن برای شرکت در کوپا آمریکا دعوت شد.
آکیهیتو وادا (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی چمن اهل ژاپن است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال برنز شده است.
ببر نگاندونگ ، زیرگونه ای منقرض شده از گونهٔ ببر است. این ببر در دورهٔ پلیستوسن در منطقهٔ ساندالند اندونزی سکونت داشت. تعداد اندکی از بقایای ببر نگاندونگ نشان می دهد که بسیار بزرگ بوده است. با این حال، با توجه به اندازهٔ بقایای دیگر، ممکن است بزرگتر از یک ببر مدرن باشد. هلتر و ولمر (۲۰۰۷) برآورد کردند که وزن یک نر بزرگ می تواند تا ۴۳۰ کیلوگرم پیش برود. ببرهای نر وزنی بین ۲۵۰ الی ۴۰۰ کیلوگرم و ماده ها وزنی بین ۲۳۰ الی ۲۸۰ کیلوگرم داشته اند. طول بدن نرها بین ۲٫۳ تا ۲٫۸ متر و ماده ها ۱٫۸ متر تا ۲٫۳ متر (بدون احتساب دم) و ارتفاع نرها تا ۱۳۰ سانتی متر و ماده ها تا ۱۲۰ سانتی متر بوده است. در این صورت، این بزرگتر از بزرگ ترین زیرگونهٔ ببر موجود است و از نظر اندازه، مشابه "Smilodon populator" و "Panthera atrox" است. این ببر به همراه شیر آمریکایی، دومین گربه سان بزرگ تاریخ پس از چاقودندان است که تاکنون شناخته شده است.
تترای کلمبیایی یا تترای کلمبیایی آبی-سرخ ("Hyphessobrycon columbianus") گونه ای از ماهیان آب شیرین گرمسیری از خانواده کاراسینان هاست. تترا کلمبیایی بومی رودخانه آکاندی نزدیک آکاندی در شمال غربی کلمبیا است. زیستگاه تتراهای کلمبیایی معمولاً نهرها و شاخه های کم جریان است. این تترا که به تازگی به تجارت آکواریوم معرفی شده است، یکی از تتراهای گران قیمت است. آنها به طور کلی با اکثر ماهی های آکواریومی دیگر کنار می آیند و با انواع دیگر تتراها همراه می شوند. با این حال، مشاهده شده است که آنها در مواقعی ماهی های کوچکتر را مورد آزار قرار می دهند. ویژگی ها. رشد این گونه به حدود می رسد، تترا کلمبیایی به رنگ خاکستری نقره ای است. دارای رنگ آبی فیروزه ای است که شدت آن از خط جانبی به سمت بالا افزایش می یابد، و به صورت نواری برجسته در سراسر برآمدگی پشتی قدامی تبدیل می شود. باله ها عمدتاً سرخ فام مایل به قرمز هستند اما با استراحت ماهی رنگ آنها محو می شود. باله مقعدی معمولاً دارای لبه های سیاه رنگ است و هر دو باله پشتی و دمی دارای نوک سفید هستند. تترا کلمبیایی شبیه گونه "Hyphessobrycon ecuadorensis" از غرب اکوادور است، قبل از توص
یف در سال ۲۰۰۲ طور کلی این دو گونه اشتباه گرفته می شدند. در آکواریوم. تترای کلمبیایی به طور کلی یک ماهی مقاوم و سازگار است و طول عمر آن بین ۳ تا ۵ سال است. تمام غذاهای معمولی آکواریومی مانند غذای پولکی، غذاهای منجمد و خشک شده و غذاهای زنده کوچک را می خورد. آنها آب خنثی یا کمی اسیدی و دمای آبی در حدود ۲۴–۲۶ سانتیگراد را ترجیح می دهند. حجم آکواریوم توصیه شده حدود ۳۰ گالن (۱۱۴ لیتر) باشد. اگرچه گاهی دیده شده است که ماهی های دیگر را آزار می دهند، اما اگر آنها را در گروه های شش تایی یا بیشتر، ترجیحاً ۱۰ تایی نگهداری شوند، احتمال این اتفاق بسیار کاهش می یابد. تترای کلمبیایی را می توان به روشی مشابه سایر گونه های این جنس پرورش داد.
خلیل حریری طلوع از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره یازدهم بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
مینورو یوشیمورا (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی چمن اهل ژاپن بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
هازوکی یودا (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی چمن زن اهل ژاپن است. او برای تیم ملی هاکی روی چمن زنان ژاپن در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ شرکت کرد.
کاتسوهیرو یوزاکی (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی چمن اهل ژاپن بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
تسونیا یوزاکی (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی چمن اهل ژاپن بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
هلسینکی، پایتخت فنلاند، در طول جنگ جهانی دوم بارها بمباران شد. بین سال های ۱۹۳۹ و ۱۹۴۴، فنلاند در معرض بمباران های زیادی توسط اتحاد جماهیر شوروی قرار گرفت. بزرگ ترین آنها سه حمله در فوریه ۱۹۴۴ بود که به آنها حملات بزرگ علیه هلسینکی گفته می شود. پدافند هوایی هلسینکی. در پاییز سال ۱۹۳۹، هلسینکی توسط "هنگ یکم ضدهوایی" محافظت گردید. پدافند هوایی هلسینکی از بهار ۱۹۴۳ به بعد تحت رهبری سرهنگ پکا یوکیپالتیو به طور قابل توجهی تقویت شد. در طول جنگ پس آیند، آلمان نازی دو رادار هشدار اولیه و چهار رادار اسلحه گذاری را به هلسینکی ارائه کرد، همچنین ۱۸ توپ ضدهوایی فلاک ۸۸ آلمانی نیز در هلسینکی قرار گرفت و نورافکن های ضدهوایی در لاوتتاساری، کپو له و در سانتاهامینا قرار گرفتند. تا فوریه ۱۹۴۴ پدافند هوایی هلسینکی دارای ۷۷ فلاک ۸۸، ۴۱ توپ، ۳۶ چراغ جستجو، ۱۳ موقعیت یابی صوتی و ۶ رادار به اضافه ردیاب های بصری و واحدهای ضدهوایی نیروی دریایی فنلاند بود. آلمان همچنین از هلسینکی دربرخی از حملات جنگنده های شبانه هوایی شوروی پشتیبانی کرد. سیستم فرماندهی پدافند هوایی مبتنی بر سیستم آلمانی و کاملاً مؤثر بود - پرسنل کلیدی در آلمان آموزش دی
ده بودند. کمبود نیروی انسانی باعث شد که پدافند هوایی نیز از پسران داوطلب ۱۶ ساله موسوم به (گارد سفید) برای جابجایی اسلحه ها و دختران جوان سازمان شمشیر لوتا برای استفاده ازچراغ های جستجو استفاده کند. آلمانی ها همچنین یک یگان جنگنده شبانه متشکل از ۱۲ هواپیما در هلسینکی در خلیج فنلاند بین تالین و هلسینکی مستقر کرده بودند. هوانوردی دوربرد شوروی. بمباران فنلاند عموماً توسط گروه بمباران و شناسایی دوربرد نیروی هوایی شوروی با استفاده ازهوانوردی دوربرد انجام شد. این گروه مستقیماً تابع استاوکا بود. در طی بمباران فوریه ۱۹۴۴، این گروه با فرماندهی مارشال الکساندر گولوانوف تقویت شد. ناوگان بمب افکن شوروی بسیار متنوع بود. بیشتر هواپیماها، دو موتوره و شامل ایلیوشین دی بی-۳ ،نورث امریکن بی-۲۵ میتچل و داگلاس ای-۲۰ هاوک بودند. این دو هواپیما طی لایحه وام و اجاره از ایالات متحده به اتحاد جماهیر شوروی تحویل داده شده بودند. دفاع غیرنظامی. قبل از جنگ، هلسینکی یک سیستم حفاظت شهری کاملاً گسترده داشت. در سال ۱۹۳۴، پناهگاه حمله هوایی در تمام زیرزمین های ساختمان های بلند ساخته شد. اینها صرفاً اتاقهای زیرزمینی با دیوارهای تقویت شده برای
مقاومت در برابرانفجار بمب های مجاور بودند. جنگ زمستان. در ۳۰ نوامبر ۱۹۳۹، سه ساعت پس از عبور نیروهای شوروی از مرز و آغاز جنگ زمستان، هواپیماهای شوروی هلسینکی را بمباران کردند. شدیدترین بمباران ها در چند روز اول روی داد. هلسینکی در مجموع هشت بار در طول جنگ زمستان بمباران شد. حدود ۳۵۰ بمب بر روی شهر افتاد که منجر به کشته شدن ۹۷ نفر و زخمی شدن ۲۶۰ نفر شد. در مجموع ۵۵ ساختمان ویران شهر نیز ویران گشت. بمباران شوروی به واکنش های تند خارج از کشور منجر شد. رئیس جمهور آمریکا روزولت از شوروی خواست شهرهای فنلاند را بمباران نکنند. مولوتوف به روزولت پاسخ داد: «هواپیماهای شوروی شهرها را بمباران نمی کنند، بلکه فرودگاه ها را بمباران می کنند، شما نمی توانید آن را از ۸۰۰۰ کیلومتر دورتر در آمریکا ببینید». جنگ پس آیند. هلسینکی در طول جنگ جنگ پس آیند ۳۹ بار بمباران شد. ۲۴۵ نفر کشته و ۶۴۶ نفر زخمی شدند که بیشتر در سه حمله بزرگ در سال ۱۹۴۴ بود. بمباران ۸ نوامبر ۱۹۴۲. در روز ۸ نوامبر ۱۹۴۲، یک بمب افکن شیرجه ای از نوع پتلیاکوف پی ای-۲ یک بمب را در تقاطع بین خیابان های اورینکاتو وروبرتینکاتو در نزدیکی یک سالن سینما (جایی که فیلم "سه ت
فنگدار" در آن زمان در حال پخش بود) پرتاب کرد. و درمجموع ۵۱ کشته و ۱۲۰ مجروح حاصل انفجار این بمب بود. قربانیان عمدتاً کودکان و جوانان بودند. حملات بزرگ فوریه ۱۹۴۴. در فوریه ۱۹۴۴، اتحاد جماهیر شوروی سه بمباران گسترده را علیه هلسینکی انجام داد. هدف شکستن روحیه جنگندگی فنلاند و وادار کردن فنلاندی ها به آمدن به سر میز صلح بود. این حملات در شب های ۶–۷، ۱۶–۱۷ و ۲۶–۲۷ فوریه انجام شد. جوزف استالین در کنفرانس تهران در سال ۱۹۴۳ حمایت بریتانیا و آمریکا را برای این اقدام به دست آورده بود. به این ترتیب، شوروی امیدوار بود که فنلاند را مجبور کند که روابط خود را با آلمان قطع کرده و با یک راه حل صلح موافقت کند. نیروهای دفاع هوایی فنلاند در سه حمله فوریه ۱۹۴۴، ۲۱۲۱ بمب افکن را شمارش کردند که بیش از ۱۶۰۰۰ بمب پرتاب کردند. از ۳۴۲۰۰ توپ ضدهوایی شلیک شده به سوی بمب افکن ها، ۲۱۲۰۰ گلوله با توپخانه سنگین و ۱۲۹۰۰ گلوله با توپخانه سبک فلاک ۸۸ بوده است. فنلاندی ها رهیاب های شوروی را با روشن کردن آتش در جزایر خارج از شهر و استفاده از نورافکن فقط در شرق شهر فریب دادند و بدین وسیله رهیاب ها را به این باور رساندند که این شهر است. در نتیجه ف
قط ۵۳۰ بمب در داخل شهر افتاد. البته بیشتر جمعیت هلسینکی شهر را ترک کرده بودند و تلفات کمتر از سایر شهرهای بمباران شده در طول جنگ بود. از ۲۲ تا ۲۵ بمب افکن شوروی که در این حملات نابود شدند، ۱۸ تا ۲۱ بمب افکن با آتش فلاک ۸۸ از بین رفتند و چهار فروند توسط جنگنده های شبانه آلمانی سرنگون شدند. حمله بزرگ: ۶–۷ فوریه. اولین بمب ها در ساعت ۱۹:۲۳ بر روی شهرسقوط کردند. حدود ۳۵۰ بمب در داخل شهر و تقریباً ۲۵۰۰ بمب در خارج از هلسینکی سقوط کرد. تعداد کل بمب های پرتاب شده (شامل بمب هایی که در دریا افتاده اند) حدود ۶۹۹۰ بمب بود. تقریباً ۷۳۰ هواپیمای بمب افکن در این حمله شرکت داشتند. بمب افکن ها در دو موج وارد شدند: ۱۸:۵۱–۲۱:۴۰ در ۶ فوریه و ۰۰:۵۷–۰۴:۵۷ در ۷ فوریه. بیشتر آسیب ها در ناحیه اسکاتوددن وارد شد و خیابان های پورتانین کاتو، کاسارمیکاتو، کایسانیمی گاتتان و برگاتان نیز آسیب قابل توجهی از بمب را متحمل شدند چنان که دانشگاه فنی ویران شد. اگرچه این عملیات گسترده ترین حمله بود، اما خسارات وارده دوباره بسیار محدود بود: ۲۱ نفر کشته و ۳۵ نفر زخمی شدند. ۵۹ ساختمان ویران شد و ۱۳۵ ساختمان آسیب دید. خسارت حملات هوایی. هلسینکی و بسیا
ری از شهرهای اروپایی دیگر در طول جنگ جهانی دوم حملات هوایی را تحمل کردند، پایتخت فنلاند به دلیل کارآمدی اقدامات ضدهوایی و فریبکاری خود در استفاده از جزایر اطراف هلسینکی، بهتر از بسیاری از شهرهای دیگر عمل کرد. تنها ۵ درصد از بمب ها در داخل شهر افتادند و خسارت کمی به بار آوردند. حدود ۲۰۰۰ بمب افکن در سه حمله بزرگ به شهر شرکت کردند و حدود ۲۶۰۰ تن بمب از آسمان هلسینکی به روی شهر رها شد. از ۱۴۶ نفری که جان باختند، شش نفر سرباز بودند. ۳۵۶ نفر مجروح شدند. ۱۰۹ ساختمان ویران شد. ۳۰۰ نفر بر اثر اصابت ترکش آسیب دیدند و ۱۱۱ مورد آتش گرفتند. نیروی هوایی شوروی ۲۵ هواپیما را از دست داد. پس از جنگ، کمیسیون کنترل متفقین به رهبری ژنرال شوروی آندری ژدانوف به هلسینکی آمد. ژدانوف از آسیب محدودی که شهر متحمل شده بود گیج شده بود. رهبری شوروی فکر می کرد که شهر را به طور کامل ویران کرده است و بمباران ها فنلاندی ها را مجبور کرده به پای میز صلح بیایند.
سید حسین معینی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره های یازدهم، دوازدهم و سیزدهم بعنوان نماینده تالش در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
زاکوفریاشینو (به لاتین: Zakovryashino) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در سرزمین آلتای واقع شده است.
وولچنو-بورلینسکویه (به لاتین: Volchno-Burlinskoye) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در سرزمین آلتای واقع شده است.
رادوستنی (به لاتین: Radostny) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در سرزمین آلتای واقع شده است.
پودبورنی (به لاتین: Podborny) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در سرزمین آلتای واقع شده است.
تترای خوش رنگ یا تترای آراسته ، که با نام تترای بنتوسی نیز شناخته می شود، گونه ای ماهی آب شیرین از خانواده تتراسانان است که در شاخه های تنبل حوضه آمازون در برزیل و پرو یافت می شود. گاهی راه خود را به تجارت آکواریوم باز می کند. اغلب با تترا رزی اشتباه گرفته شده است. این نام به یاد سرهنگ بنتوس، که داوطلب اکسپدیشن تایر به برزیل (۱۸۶۵–۱۸۶۶) بود، و در طی آن برنامه جمع آوری شد. ویژگی ها. تترای خوش رنگ می تواند تا ۴ سانتیمتر رشد کند (۱٫۶ اینچ). دارای صورتی نقره ای است و اطراف آبشش ها لکه ای تیره دارد که آن را از تترا رزی متمایز می کند. باله پشتی آن سیاه است و نوک سفیدی روی آن دارد. نرها باله های پشتی و مقعدی بلندتری دارند و کمی بزرگتر از ماده ها به نظر می رسند. پراکندگی و زیستگاه. تترای خوش رنگ در شاخه های تنبل رودخانه آمازون، دریاچه های دشت سیلابی زندگی می کند. این ماهی بنتوپلاژیک است و اغلب در نهرها و اطراف پوشش گیاهی زیر آب یافت می شود. رژیم غذایی. این ماهی همه چیزخوار است و بیشتر از بی مهرگان کوچک تغذیه می کند. در آکواریوم. تتراهای خوش رنگ در بین دوستداران آکواریوم جزو ماهیهای محبوب و شناخته شده هستند. اکثراً تو
سط افراد سودجو از طبیعت جمع آوری و برای عرضه و فروش در تجارت آکواریوم پرورش داده می شوند. آنها به عنوان تترا بنتوس، تترا نوک سفید یا تترا رزی کاذب در برخی فروشگاه ها فروخته می شوند.
پریگانکا () یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در سرزمین آلتای واقع شده است.
نوووالسکی (به لاتین: Novouvalsky) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در سرزمین آلتای واقع شده است.
بولشوی لوگ (به لاتین: Bolshoy Log) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در سرزمین آلتای واقع شده است.
بوروویه (به لاتین: Borovoye) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در سرزمین آلتای واقع شده است.
بویان (به لاتین: Buyan) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در سرزمین آلتای واقع شده است.
دولگانکا (به لاتین: Dolganka) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در سرزمین آلتای واقع شده است.