Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مهٔ ۶ ساعت شوک و ۶ ساعت استراحت بازگشت و معدهٔ میمون های اجرایی را بررسی کرد و دریافت که اسیدیتهٔ معدهٔ آن ها در دورهٔ استراحت به بیشترین حد خود می رسد. بیشترین خطر زمانی رخ می داد که برانگیختگی سمپاتیک متوقف می شد و معده از هورمون های گوارشی پر می گردید. این وضعیت نوعی واکنش بازگشتی پاراسمپاتیک بود که با محور هیپوتالاموس–هیپوفیز–آدرنال ارتباط داشت و به پیدایش زخم معده در میمون های اجرایی انجامید. در همهٔ گونه های مختلف آزمایش، هیچ یک از میمون های جفت شدهٔ کنترل دچار زخم معده نشدند. این امر نشان می دهد که زخم ها نشانه ای از فشار روانی بیش از حد ناشی از داشتن «کنترل» بودند. هانس سلیه در نشانگان سازگاری عمومی خود اثر مشابهی را در مرحلهٔ فرسودگی مطرح می کند.
&lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; میدان مرکانتی (میدان بازرگانان) میدانی مرکزی در میلان، ایتالیا است. این میدان بین میدان دل دومو، که مرکز شهر مدرن میلان را نشان می دهد، و میدان کوردوسیو واقع شده است و در قرون وسطی قلب شهر محسوب می شد. در آن زمان، میدان بزرگ تر از اندازه کنونی خود بود (زیرا بخشی از آن بعدها به خیابان کنونی «ویا مرکانتی» تبدیل شد، خیابانی که میان «پالاتزو دئی جیورکونسولتی» و «پالاتزو دلا راجیونه» قرار دارد) و با نام «پیاتزا دل برولتو» شناخته می شد؛ نامی برگرفته از «برولتو نووو»، کاخی که در مرکز میدان قرار داشت (و اکنون در سمت شمالی واقع است). در سده سیزدهم، شش ورودی به میدان وجود داشت که هر یک به حرفه ای خاص تعلق داشت؛ از آهنگران شمشیر تا کلاه سازان. تا اواخر قرن نوزدهم، «اوه بِی! اوه بِی!» (مهم ترین و سنتی ترین بازار میلان) در میدان مرکانتی برگزار می شد. کاخ ها. این میدان چهار ساختمان اصلی را در خود جای داده است: کاخ جواهر متعلق به قرن شانزدهم، که اکنون در خیابان مرکانتی واقع شده است، پیش از طراحی مجدد، ضلع شمال شرقی میدان را مشخص می کرد. این بن
ا در سال ۱۵۶۱ بر اساس طرحی از وینچنزو سرگنی ساخته شد؛ برج این ساختمان بسیار قدیمی تر است و قدمت آن به قرن سیزدهم برمی گردد (اگرچه تا حد زیادی در قرن هفدهم بازسازی شد). در مرکز میدان، گودالی مربوط به قرن شانزدهم وجود دارد که دو ستون قرن هجدهمی بر فراز آن قرار گرفته اند. این گودال در ابتدا در مجاورت کاخ جیورکانسولتی قرار داشت؛ در جایی که اکنون قرار دارد، سنگی بزرگ به نام «پیترا دی فالیتی» (سنگ ورشکستگان) پیدا شد، جایی که افراد گناهکار به ورشکستگی، قسمت پایین بدن برهنه خود را به عنوان کفاره در معرض دید قرار می دادند. بناهای تاریخی. تعدادی مجسمه و بنای تاریخی دیگر در میدان مرکانتی یافت می شوند. کاخ راجیونه دو نقش برجسته مشهور دارد، یکی از آنها یک گراز (که ظاهراً منشأ رومی دارد و با افسانه خوک نیمه پشمالو مرتبط است) و دیگری نمایانگر اولدرادو دا ترسنو است که دستور ساخت خود کاخ را داده است. جیوان پیترو لازانیا، مجسمه ساز، دو مجسمه از میدان ساخته است، یکی به آوسونیوس (واقع در پورتا اورِفیسی، یعنی «درگاه جواهرفروشان»، یکی از نقاط ورودی میدان) و دیگری به آگوستین هیپو (در نمای اسکوله پالاتین) اختصاص داده شده است. یکی دی
گر از مجسمه های قابل توجه که به آمبروز تقدیم شده، اثر مجسمه ساز لوئیجی اسکورزینی، در نمای کاخ جیورکانسولتی قرار دارد. فرهنگ عامه. سکانسی از فیلم "«چیدیمی سونو فلیس»" اثر کمدین سه نفره آلدو، جووانی و جاکومو، این سه نفر را به بازی بسکتبال در میدان مرکانتی واداشته است که در آن از هاله نور مجسمه یک قدیس به عنوان سبد استفاده می شود. این مجسمه ساختهٔ دست سازندگان فیلم است: در واقع در میدان یافت نمی شود.
زومیت، یک مجلهٔ خبری و تحلیلی فارسی زبان در حوزه فناوری و تکنولوژی است که در تهران مستقر است. این وبگاه از سال ۱۳۸۹ فعالیت می کند و محتوای آن شامل اخبار فناوری، بررسی محصولات، راهنماهای خرید و مقالات علمی در زمینه های مختلف است. پیشینه. زومیت توسط مسعود و مهدی یوسف نژاد و تحت مالکیت مؤسسه قلم آینده ایرانیان تأسیس شد. این وب سایت ابتدا با تمرکز بر اخبار فناوری و بررسی گجت ها فعالیت می کرد و به مرور محتوای خود را به ویدیوهای اختصاصی، مقالات علمی و پوشش رویدادهای بین المللی گسترش داد. از سال ۱۳۹۳، تولید محتوای ویدیویی به فعالیت های زومیت اضافه شد و این محتوا در پلتفرم هایی مانند یوتیوب منتشر شد. محتوا و خدمات. زومیت محتوای متنوعی ارائه می دهد که شامل اخبار فناوری، بررسی تخصصی محصولات، مقالات آموزشی و راهنماهای خرید است. این وب سایت در شبکه های اجتماعی مانند اینستاگرام و یوتیوب نیز فعال است و ویدیوهای بررسی محصولات آن مورد توجه کاربران قرار گرفته است. تأثیر. زومیت با بازدیدهای بالا، به یکی از رسانه های شناخته شده در حوزه فناوری در ایران تبدیل شده است.
لوجیا دی لانزی (Loggia dei Lanzi) که لوجیا دلا سینیوریا (Loggia della Signoria) نیز نامیده می شود، ساختمانی در گوشه جنوبی میدان سینیوریا در فلورانس، ایتالیا است که در مجاورت گالری اوفیتزی (منتهی به آرنو) و به صورت مورب در شرق، کاخ وکیو، مرکز سیاسی شهر، قرار دارد. این لوجیا از سه طاق بسیار بلند و عریض تشکیل شده است که به میدان و در سمت شرقی آن به اوفیتزی باز می شوند. طاق ها بر روی ستون های خوشه ای با سرستون هایی به شیوه کورینتیقرار دارند. طاق های عریض آنقدر برای فلورانسی ها جذاب بودند که میکل آنژ پیشنهاد داد که آنها را در اطراف میدان سینیوریا ادامه دهند (همچنین به میدان اوسپداله دگلی اینوسنتی مراجعه کنید). [ "" ] تاریخچه. این بنا که گاهی به اشتباه "لوجیا دل اورکاگنا" نامیده می شود، زیرا زمانی تصور می شد که توسط این هنرمند طراحی شده است. بین سال های ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۲ توسط بنچی دی سیونه و سیمون دی فرانچسکو تالنتی، احتمالاً با پیروی از طرحی از یاکوپو دی سیونه، برای برگزاری مجامع مردمی و برگزاری مراسم عمومی، مانند سوگند خوردن "گونفالونیه" ساخته شد. سیمون تالنتی همچنین به خاطر کمک هایش به کلیساهای اورسانمیکله و سن کارلو
دی لومباردی شناخته شده است. ساختار پرجنب وجوش لوجیا در تضاد کامل با معماری خشک و بی روح کاخ وکیو است. این بنا عملاً یک گالری مجسمه سازی روباز از هنر عتیقه و رنسانس است. نام "لوجیا دی لانزی" به دوران سلطنت دوک بزرگ کوزیمو اول برمی گردد، زمانی که از آن برای اسکان لندسکنخت های یا نیزه داران مزدور آلمانی استفاده می شد. پس از ساخت اوفیتزی در پشت لوجیا، سقف لوجیا توسط برناردو بوونتالنتی اصلاح شد و به تراسی تبدیل شد که از آنجا شاهزادگان مدیچی می توانستند مراسم را در میدان تماشا کنند. توضیحات. محیط معماری. در نمای ایوان سرپوشیده، زیر جان پناه، نقوش سه پره ای با تصاویر تمثیلی از چهار فضیلت اصلی (شجاعت، اعتدال، عدالت و احتیاط) اثر آنیولو گادی وجود دارد. پس زمینه لعاب دار آبی آنها اثر لئوناردو، یک راهب، است، در حالی که ستاره های طلایی توسط لورنزو دی بیچی نقاشی شده اند. طاق، متشکل از نیم دایره ها، توسط آنتونیو دی پوچیو پوچی فلورانسی ساخته شده است. در دو طرف پله های ایوان سرپوشیده، "شیرهای مدیچی"، یک جفت مجسمه مرمری از شیرها، نمادهای سلطنتی فلورانس، قرار دارند. نمونه اصلی رومی در سمت راست قرار دارد و کپی مکمل آن در سمت چ
پ توسط فلامینیو واکا در سال ۱۵۹۸ ساخته شده است. این شیرها در ابتدا در ویلا مدیچی در رم قرار داشتند و در سال ۱۷۸۹ برای آخرین بار در ایوان سرپوشیده قرار گرفتند. [ "" ] بر روی دیوار جانبی لوجیا، کتیبه ای لاتین از سال ۱۷۵۰ وجود دارد که یادآور تغییر تقویم فلورانس در سال ۱۷۴۹ برای تطبیق آن با تقویم رومی است. تقویم فلورانس به جای ۱ ژانویه، از ۲۵ مارس آغاز می شد. کتیبه دیگر از سال ۱۸۹۳، فلورانسی هایی را که در طول الحاق میلان (۱۸۶۵)، ونیز (۱۸۶۶) و رم (۱۸۷۱) به پادشاهی ایتالیا، خود را متمایز کردند، ثبت می کند. مجسمه سازی. در زیر خلیج، در منتهی الیه سمت چپ، مجسمه برنزی "پرسئوس" اثر بنونوتو چلینی قرار دارد. این مجسمه، قهرمان اسطوره ای یونان را نشان می دهد که شمشیر خود را در دست راست و سر بریده مدوسا را در دست چپ خود نگه داشته است. بدن عضلانی و متناسب پرسئوس روی پای راست خود ایستاده است. پرسئوس در حال تفکر است و به نظر می رسد که از همین عمل خود ترسیده است. خون از سر و گردن مدوسای مرده جاری است. پایه مرمری با تزئینات فراوان، که آن هم اثر چلینی است، چهار مجسمه برنزی زیبا از ژوپیتر، مرکوریوس، مینروا و دانائه را نشان می دهد.
نقش برجسته روی پایه، که "پرسئوس را در حال آزاد کردن آندرومدا" نشان می دهد، کپی از نمونه موجود در موزه بارجلو است. بنونوتو چلینی تقریباً ده سال روی این برنز (۱۵۴۵–۱۵۵۴) کار کرد. طرح مومی او بلافاصله توسط کوزیمو اول د مدیچی تأیید شد. او با مشکلات متعددی روبرو شد که طبق زندگینامه اش، تقریباً او را به آستانه مرگ رساند. ریخته گری این مجسمه برنزی چندین بار ناموفق بود. هنگام تلاش مجدد، کوره ذوب بیش از حد گرم شد و ریخته گری برنز را خراب کرد. چلینی دستور داد تا کوره را با مبلمان خانه اش و در نهایت با حدود ۲۰۰ ظرف و بشقاب قلعی و قابلمه و ماهیتابه پر کنند. این باعث شد که برنز دوباره جریان یابد. پس از خنک شدن برنز، ساخت مجسمه به پایان رسید، به جز سه انگشت پای راست. این ها بعداً اضافه شدند. گروه مجسمه سازی "منلائوس که پیکر پاتروکلوس را حمل می کنند و" در رم کشف شد، در ابتدا در انتهای جنوبی پل وکیو قرار داشت. این یک مجسمه رومی باستان از دوران فلاویان است که از یک مجسمه اصلی هلنیستی پرگامنه مربوط به اواسط قرن سوم پیش از میلاد کپی شده است. این گروه مرمری در رم کشف شد. این مجسمه توسط لودوویکو سالوتی، بر اساس مدلی از پیترو تاکا
(۱۶۴۰) و استفانو ریچی (حدود ۱۸۳۰) مرمت شده است. یک کپی از این مجسمه در کاخ پیتی وجود دارد. در پشت ایوان سرپوشیده، پنج مجسمه مرمری زن (سه مجسمه به نام های ماتیدیا، مارسیانا و آگریپینا صغیر شناسایی شده اند)، سابین ها و مجسمه ای از یک زندانی بربر به نام توسنلد از دوران روم از دوران تراژان تا هادریان قرار دارد. این مجسمه ها در سال ۱۵۴۱ در رم کشف شدند. این مجسمه ها از سال ۱۵۸۴ در ویلای مدیچی در رم بودند و در سال ۱۷۸۹ توسط پیترو لئوپولدو به اینجا آورده شدند. همه آنها مرمت های مدرن و قابل توجهی داشته اند. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
آلبرتو فرانکتی (۱۸ سپتامبر ۱۸۶۰ تورین - ۴ اوت ۱۹۴۲ ویارجو) آهنگساز و راننده مسابقات اتومبیل رانی ایتالیایی بود که بیشتر به خاطر اپرای ژرمانیا در سال ۱۹۰۲ شناخته می شود. زندگی نامه. آلبرتو فرانکتی، فرزند ریموندو فرانکتی و لوئیزا سارا روچیلد در تورین زاده شد. خانواده او از یهودیان سفاردی بودند (که دو سال پیش از تولد آلبرتو عنوان بارون توسط ویتوریو امانوئل دوم به آبرامو فرانکتی اعطا شده بود) و درآمد مستقلی داشتند. او ابتدا در ونیز، سپس در کنسرواتوار مونیخ زیر نظر جوزف راینبرگر و سرانجام در درسدن زیر نظر فلیکس درسکه تحصیل کرد. نخستین موفقیت بزرگ او در سال ۱۸۸۸ با اپرای آسرائیل (Asrael) به دست آمد. سبک اپرایی او ترکیبی از واگنریسم و ویژگی های جاکومو مایربر با وریسموی ایتالیایی بود. در طول زندگی اش، منتقدان گاهی اوقات از او با عنوان «مایربیر ایتالیای مدرن» یاد می کردند. سخنان منتقد موسیقی، جی.بی. ناپی (G. B. Nappi)، استعدادهای اولیه فرانکتی را خلاصه می کند: «شخصیت او شاید برای درام های پرشور نامناسب باشد، بلکه برای موضوعاتی مناسب است که در آنها ویژگی های فانتزی، رمانتیک و حماسی در بافت سمفونیک و تصاویر بزرگ کرال مو
رد نیاز است. در این زمینه، آلبرتو فرانکتی می داند که هیچ رقیبی ندارد» (از «اورفئو» ۶٫۳، ۱۹۱۵). فرانکتی در سال اپرای «کریستوف کلمب» (۱۸۹۲) و سپس اپرای ا «ژرمانیا» (۱۹۰۲؛ با لیبرتویی اثر لوئیجی ایلیکا) را خلق کرد. «ژرمانیا» تا شروع جنگ جهانی اول به رپرتوار عمومی اپرا پیوست؛ در سراسر جهان اجرا شد و تحسین آرتورو توسکانینی (که رهبری این اثر در لا اسکالا را بر عهده داشت) و انریکو کاروزو را برانگیخت. کاروزو چند آریا را در اولین جلسه ضبط تجاری خود در سال ۱۹۰۲ (با همراهی پیانو) گنجاند و یک قطعه را سال بعد برای شرکت زونوفون (Zonophone) تکرار کرد. او همان دو آریا را در سال ۱۹۱۰، زمانی که در اجرای مجدد این اثر در نیویورک حضور یافت، با ارکستر ضبط کرد. اما جنگ، ورق را برگرداند. ژرمانیا به گمنامی فرورفت. موسکو کارنر خاطرنشان می کند که لیبرتوی توسکا اثر ایلیکا، یا حداقل طرح اولیه برای یک لیبرتو، ابتدا به فرانکتی پیشنهاد شد، که در آن زمان بسیار مشغول پروژه های دیگر بود و آن را به دوستش جاکومو پوچینی سپرد. نویسندگان دیگر اظهار داشته اند که فرانکتی روی اپرا کار می کرد، اما پوچینی از «ریکوردی» خواست که آن را به او بدهد و فرانکتی
متقاعد شد که خشونت موجود در داستان، آن را برای یک اپرا نامناسب می کند. روایت دیگر این است که فرانکتی از حقوق خود نسبت به اپرا صرف نظر کرد زیرا احساس می کرد پوچینی کار بهتری از آن انجام خواهد داد - اعتقاد بر این است که این گفته خانواده فرانکتی بوده است-. با این حال، فرانکتی سه ماه روی توسکا کار کرد، او بعداً گفت: «من موسیقی را نشنیدم، موضوع بیش از حد دراماتیک بود تا ملو-دراماتیک. او با جدیت تمام، طرح های اولیه اش را به پوچینی داد که او از سه میزان اول آن بهره برد. از اپرای «گلاکو» اثر فرانکتی، تنها یک نسخه بازسازی شده برای پیانو باقی مانده است، اما آهنگسازان تورستن راش و هلموت کراوسر هفت قطعه از بهترین قطعات این اپرا را بازسازی کرده و در یوتیوب به اشتراک گذاشتند. او همچنین یک سمفونی در می مینور نوشت. او از سال ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۸ مدیر کنسرواتوار فلورانس بود: این تنها سمت موسیقایی بود که داشت. از جمله دلایل سقوط فرانکتی به ورطهٔ گمنامی، این واقعیت است که پس از اعلام قوانین نژادی فاشیستی در سال ۱۹۳۸، که تا حد زیادی جمعیت یهودیان ایتالیا را از حق رأی محروم کرد، آثار فرانکتی از اجرا منع شدند. این علیرغم درخواست پیترو ما
سکانی از بنیتو موسولینی مبنی بر بردباری نشان دادن بود، درخواستی که درست قبل از مرگ فرانکتی رد شد. او در سال ۱۹۴۲ در سن ۸۱ سالگی در ویارجو درگذشت. اقامتگاه اصلی فرانکتی، «ویلای فرانکتی (ناردی) (Villa Franchetti)» در فلورانس، در سال ۱۹۹۱ به عنوان «اقامتگاه تاریخی ایتالیا» پذیرفته شد. در سال ۲۰۰۹، این ویلا علاوه بر خانه، به هتل نیز تبدیل شد و بخش زیادی از بافت تاریخی خود را حفظ کرد. این ویلا، با ساختمان های جانبی متعددش، توسط مالک فعلی آن، گوستاوو ناردی، که در مورد ارتباطات ویلا با فرانکتی می نویسد، از متروکه شدن نجات یافت. (http://www.villanardifirenze.com/History[permanent dead link]) زندگی شخصی. ازدواج او با مارگاریتا لِوی (Margherita Levi) در سال ۱۸۸۸ به جدایی در سال ۱۸۹۷ انجامید. حاصل این ازدواج، یکی، پسر او ریموندو فراکتی، یک جهانگرد مشهور بود. و دیگری، پسرش، آرنولد فرانکتی (۱۹۱۱–۱۹۹۳) بود که در آغاز در دانشگاه فلورانس، فیزیک و در سالزبورگ موتسارتئوم (Salzburg Mozarteum)، موسیقی خواند و سپس به مونیخ نقل مکان کرد و در آنجا به مدت سه سال نزد ریچارد اشتراوس به تحصیل آهنگسازی و ارکستراسیون پرداخت. او از سال ۱۹
۴۶ تا ۱۹۴۸ عضو جنبش زیرزمینی مقاومت ایتالیا در جنگ جهانی دوم بود. و پس از مهاجرت به ایالات متحده، در سال ۱۹۴۹، از ۱۹۵۰ تا زمان بازنشستگی در ۱۹۷۹، استاد آهنگسازی در مدرسه موسیقی هارتِ دانشگاه هارتفورد، کنتیکت بود. فرانکتی همچنین از پیشگامان اولیه مسابقات اتومبیل رانی بود، که در سال ۱۸۹۷ باشگاه اتومبیل رانان ایتالیا را تأسیس کرد و در اولین دوره مسابقات Mille Miglia در سال ۱۹۲۷ شرکت کرد. او در سال ۱۹۰۰ نخستین دوره مسابقات Coppa Florio را برد. تحلیل آثار. دیکشنری موسیقی گروو (Grove)، «کریستوف کلمب» (۱۸۹۲) را بهترین اثر فرانکتی می داند. با این حال، محبوب ترین اپرای او «ژرمانیا» بود. احیای اخیر و ضبط های کریستوف کلمب و ژرمانیا (اپرای برلین ۲۰۰۶/۷) نشان می دهد که آثار او از کیفیتی اصیل و توانایی عالی در ارکستراسیون و استفاده از گروه کر، به سبک سمفونیک، برخوردارند. این ویژگی ها، همراه با تمایل نامطلوب به شخصیت های دوبعدی، از همان ابتدا شناخته شدند. اجرای آثار اپرایی. Opere incompiute: "Zoroastro" (libretto di Fontana, 1890 ca). "Il finto paggio" (libretto di Forzano, 1924). "Il gonfaloniere" (libretto di Forzano, 192
7). Franchetti deteneva inizialmente i diritti su "La Tosca", ma li cedette a Giacomo Puccini.
آهنگ های عاشقانه و فیلمی محصول سال ۱۹۸۴ و به کارگردانی الی شوراکی است. در این فیلم بازیگرانی همچون کاترین دنو، کریستوفر لمبرت، ریشار آنکونینا، ژاک پرن، نیک مانکوسو، شارلوت گنزبور، دایل هادون، دومینیک لاوانان، نلی بورگو و لاسلو سابو ایفای نقش کرده اند.
دسینی الیموگاله (؛ زادهٔ در تورین) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که در حال حاضر برای یوونتوس در پست هافبک بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال، زیر ۱۶ سال و زیر ۱۷ سال ایتالیا بازی کرده است. دوران اولیه زندگی. الیموگاله در ۲۳ آوریل ۲۰۰۹ در تورین به دنیا آمد. او اصالتاً از تبار نیجریه ای است. دوران باشگاهی. به عنوان یک بازیکن جوان، الیموگاله به گار رباودنگو پیوست. پس از آن به بخش جوانان یوونتوس در سری آ ملحق شد. دوران ملی. الیموگاله بازیکن ملی جوانان ایتالیا است. در مه ۲۰۲۵ او برای زیر ۱۷ سال ایتالیا در قهرمانی فوتبال زیر ۱۷ سال اروپا ۲۰۲۵ بازی کرد. سبک بازی. الیموگاله به عنوان هافبک کناری بازی می کند و راست پا است. وبگاه های خبری ایتالیایی در سال ۲۰۲۵ نوشتند که او «حرکاتی مشابه با الگوی خود رافائل لیائو دارد... سرعتی چشمگیر و دریبل زنی عالی... تکنیک، سرعت و آرامش، اینها ویژگی های اصلی ای هستند که استعداد این بازیکن جوان را خلاصه می کنند».
قلعه دل اوو به معنای «قلعهٔ تخم مرغ» دژی ساحلی در شهر ناپل ایتالیا است که درخلیج ناپل، بر روی جزیرهٔ پیشین مگاریده ــ که اکنون به شبه جزیره ای متصل به خشکی تبدیل شده ــ قرار دارد. نام این قلعه برگرفته از افسانه ای مربوط به شاعر جمهوری روم، ویرژیل است که در قرون وسطی به عنوان جادوگری بزرگ و پیشگوی آینده شهرت داشت. بر اساس این افسانه، ویرژیل تخم مرغی جادویی را در پیِ بنای قلعه قرار داد تا استحکامات آن را پایدار سازد. گفته می شود که این تخم مرغ همراه با استخوان های ویرژیل در آنجا باقی مانده و اگر روزی شکسته شود، قلعه فرو خواهد ریخت و مجموعه ای از رویدادهای فاجعه بار برای ناپل رخ خواهد داد. این قلعه میان ناحیه های سان فردیناندو و کاییا قرار گرفته و رو به روی مرجلینا در آن سوی دریا واقع شده است. تاریخ در دوران روم. قلعه دل اوو قدیمی ترین قلعه ناپل است. جزیره مگارید جایی بود که استعمارگران یونانی مگنا گراسیا از کومای، هسته اولیه شهر را در قرن ششم پیش از میلاد در آن بنا نهادند. موقعیت مکانی آن، منظره ای عالی از ساحل ناپل و مناطق اطراف آن ارائه می دهد. در قرن اول قبل از میلاد، پاتریسیون رومی، لوسیوس لیسینیوس لوکولوس،
بخشی از ویلای باشکوه را که بعدها "کاستلوم لوکولانوم" نامیده شد، در این مکان ساخت. تاریخ از فتوحات نورمن ها تا ناپلئون. بقایای سازه های دوران روم و استحکامات بعدی در قرن نهم توسط ساکنان محلی تخریب شد تا از استفاده آنها توسط مهاجمان ساراسن جلوگیری شود. اولین قلعه در این مکان توسط نورمن ها در قرن دوازدهم ساخته شد. راجر نورمن، که ناپل را در سال ۱۱۴۰ فتح کرد، قلعه دل اوو را مقر خود قرار داد. اهمیت قلعه دل اوو زمانی رو به زوال گذاشت که پادشاه چارلز اول آنژو (حکومت: ۱۲۶۶–۱۲۸۵) قلعه جدیدی به نام قلعه نوو ساخت و دربار خود را به آنجا منتقل کرد. قلعه دل اوو به محل اتاق سلطنتی و خزانه داری ایالت تبدیل شد. همچنین به عنوان زندان نیز مورد استفاده قرار می گرفت. در سال ۱۱۹۱، ملکه کنستانس از امپراتوری مقدس روم، دختر راجر، در جریان درگیری با برادرزاده اش تانکرد، پادشاه سیسیل برای تاج و تخت سیسیل، اسیر شد و متیو دآجلو، صدراعظم سیسیل، به تانکرد نامه نوشت و او را متقاعد کرد که او را در جزیره کاستل دل اوو حبس کند تا بهتر محافظت شود و از مردم دور بماند. او همچنین به نجیب زاده آلیگرنو کاتونه، مسئول دفاع از ناپل، نوشت و به او دستور د
اد که «به درستی از ملکه در «قلعه ناجی» (یعنی کاستل دل اوو) در دریا محافظت کند». با این حال، کنستانس سال بعد آزاد شد و سرانجام ملکه سیسیل شد. در سال ۱۲۶۸، پادشاه کنرادین قبل از محاکمه و اعدام در اینجا زندانی شد. همچنین فرزندان مانفرد، پادشاه سیسیل پس از شکست پدرشان در نبرد بنونتو از چارلز اول آنژو، در اینجا زندانی بودند. در سال ۱۳۸۱، ملکه جوآنا اول ناپل نیز پس از آنکه مجبور به تسلیم شدن به دشمنش چارلز دوراتزو، چارلز سوم آینده ناپل، قبل از ترورش شد، مدتی در آنجا زندانی بود. شکل فعلی قلعه به دوره سلطه آراگونی ها (قرن پانزدهم) در ناپل برمی گردد. با این حال، تعمیرات بعدی زمانی انجام شد که قلعه در طول جنگ های ایتالیا توسط توپخانه فرانسوی ها و اسپانیایی ها بمباران شد. در جمهوری کوتاه مدت ناپل در سال ۱۷۹۹، وقوع درگیری ها بین مدافعان رژیم جدید و بخش های طرفدار بوربون از جمعیت منجر به استفاده از توپخانه قلعه شد. پس از یک دوره طولانی فرسودگی، استحکامات قلعه در پروژه نوسازی که از سال ۱۹۷۵ آغاز شد، به طور گسترده تعمیر شدند. در قرن نوزدهم، یک سکونتگاه کوچک ماهیگیران در مجاورت شرقی قلعه به نام بورگو مارینارو تأسیس شده بود ک
ه امروزه در اسکله و رستوران های آن شکل گرفته است. نقشه قلعه مستطیل شکل است و تقریباً ۲۰۰ در ۴۵ متر در عریض ترین حالت خود دارد و یک دژ بلند مشرف به گذرگاهی است که آن را به ساحل متصل می کند. این گذرگاه که کمی بیش از ۱۰۰ متر طول دارد، مکانی محبوب برای تازه عروس و دامادها است تا عکس های عروسی خود را بگیرند. ساختمان های قلعه امروزه به عنوان فضایی برای نمایشگاه ها و رویدادهای فرهنگی مرتبط استفاده می شوند. دماغه ای که در جنوب شرقی قلعه تا جلوی آن امتداد دارد، احتمالاً به عنوان اسکله مورد استفاده قرار می گرفته است که یک برج گرد بزرگ درست در نوک جنوبی قلعه از آن محافظت می کرده است. باستان شناسان زیر آب موفق به کشف سازه ای شده اند که گمان می رود یک بندر دو هزار و پانصد ساله باشد و به ریشه های نخستین سکونتگاه یونانی پالئوپولیس مرتبط است؛ این سکونتگاه پیش از شکل گیری شهر باستانی ناپولی، که امروزه ناپل نامیده می شود، وجود داشته است. این بندر در دریا و در کنار قلعه ای غرق شده قرار دارد و شامل چندین ساختار قابل توجه است: چهار تونل، یک خیابان به عرض تقریباً ده فوت که شیارهایی بر سطح آن دیده می شود و احتمالاً مسیر تردد گاری ه
ا را نشان می دهد، و یک سنگر که به نظر می رسد به عنوان سازه ای دفاعی برای استقرار سربازان طراحی شده بود. این کشف مهم در مارس ۲۰۱۸ اعلام شد، و بخشی از پروژه ای بزرگ تر بود که با شناسایی بندر اصلی ناپولی در سپتامبر ۲۰۱۷ آغاز شده بود. یافته های جدید نه تنها به درک بهتر نحوهٔ سازماندهی و دفاع از سکونتگاه های باستانی کمک می کند، بلکه تصویر روشن تری از فعالیت های اقتصادی و ارتباطات دریایی نخستین ساکنان یونانی این منطقه ارائه می دهد. این بندر غرق شده، با تونل ها و خیابان های خود، نمونه ای منحصر به فرد از مهندسی و برنامه ریزی شهری دوران باستان به شمار می آید و اهمیت تاریخی ناپل و ریشه های یونانی آن را بیش از پیش آشکار می سازد. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
چارلز سوم، دوک ساووی (; – ) از سال ۱۵۰۴ تا ۱۵۵۳ دوک ساووی بود، اگرچه بیشتر سرزمین های او بین سال های ۱۵۳۶ تا زمان مرگش توسط فرانسوی ها اداره می شد. او که نزدیک به ۴۹ سال حکومت کرد، سومین پادشاه ساووی است که طولانی ترین دوره سلطنت را پس از چارلز امانوئل اول و ویکتور آمادئوس دوم داشته است. زندگی نامه. او پسر کوچکتر فیلیپ (فیلیپو) بی زمین، پسر مسن تر خانواده دوک نشین، و همسر دومش کلودین دو بروس از خانواده ای بود که به طور ناموفق ادعای دوک نشین بریتانی را داشتند. پدربزرگ و مادربزرگ او دوک لویی ساووی و آن قبرسی بودند. در کودکی، تقریباً هیچ انتظاری از او برای جانشینی هیچ پادشاهی وجود نداشت. او به عنوان همنام دوک حاکم وقت، چارلز اول ساووی، جنگجو، پسر عموی اولش، غسل تعمید داده شد. با این حال، وقتی ده ساله بود، پدرش به طور غیرمنتظره ای جانشین نوه اش چارلز دوم ساووی به عنوان دوک و رئیس سلسله ساووی شد، که اکنون عناوین پادشاهی های قبرس، اورشلیم و ارمنستان را نیز دریافت کرده بود. با این حال، پدر چارلز وارث کل دوک متوفی نبود، بلکه فقط وارث مرد بود. اورشلیم، قبرس و برخی ادعاها و دارایی های دیگر می توانست به وارث دیگری برسد،
و در اصل، به خواهر چارلز دوم، یولاند لوئیز، رسید. پدر چارلز آماده نبود که از این عناوین صرف نظر کند و چنین عناوینی را به عنوان یک عنوان خود برگزید و ادعایی را مطرح کرد. او همچنین در سال ۱۴۹۶ یولاند را به ازدواج پسرش، فیلیبرت خوش قیافه، درآورد تا جانشینی مردانه را تضمین کند. در سال ۱۴۹۷، برادر ناتنی چارلز، فیلیبرت، به عنوان دوک ساووی و غیره جانشین پدرشان شد. با این حال، فیلیبرت در سال ۱۵۰۴، به طرز شگفت آوری، بدون فرزند درگذشت و اکنون چارلز در سن هجده سالگی جانشین او شد. چارلز با چالش هایی برای اقتدار خود، از جمله از سوی فیلیبرت برتلیه، روبرو شد. پس از مرگ یولاند در سال ۱۴۹۹، حقوق قانونی اورشلیم و قبرس از خانواده ساووی سلب شد. با این حال، چارلز، به عنوان نوعی وارث پسر، این عناوین را به دست آورد که جانشینان او نیز از آنها استفاده کردند. در سال ۱۷۱۳، نتیجهٔ نسل پنجم چارلز، ویکتور آمادئوس دوم از ساووی، تأیید این عنوان را از پادشاهان اسپانیا و فرانسه دریافت کرد که آنها نیز آن را ادعا می کردند. این حقوق، طبق جانشینی عمومی وارثان، یعنی بدون احتساب دودمان های زنانه، تا زمان مرگ چارلز به خاندان لا ترموئیل، لردهای فران
سوی لا ترموئیل، شاهزاده های تالموند و تارانتو، رسیده بود. در پاسخ به شورش های بین کاتولیک ها و پروتستان ها در ژنو، چارلز در ژوئیه ۱۵۳۴ حمله ای غافلگیرکننده انجام داد، اما ارتش او عقب رانده شد. محاصره دوم در اکتبر ۱۵۳۵ انجام شد و ارتش شارل دوباره شکست خورد، زمانی که نیروهای برن برای کمک به ژنو رسیدند. شارل در سیاست اروپای غربی با اردوگاه هابسبورگ متحد بود، جایی که فرانسیس اول فرانسه و امپراتور شارل پنجم برای به دست گرفتن قدرت می جنگیدند. فرانسه در سال ۱۵۳۶ به ساووی حمله کرد و تقریباً تمام دارایی های شارل را در اختیار داشت. او بقیه عمر خود را عملاً در تبعید و در سایه خویشاوندان گذراند. او در سال ۱۵۵۳ درگذشت و تنها فرزند بازمانده اش، امانوئل فیلیبرتو، جانشین او شد. او دوکی بود که فرانسوا بونوارد، «زندانی شیلون» را در سال ۱۵۳۰ زندانی کرد. دوران کودکی. او پسر فیلیپ دوم ساووی و همسر دوم پدرش، کلودین دو بروس بود. ظهور. پس از مرگ فیلیبر دوم بدون فرزند، برادر ناتنی اش شارل جانشین او شد که کشور را در شرایط مالی بسیار متزلزلی یافت. او که به دنبال جبران کسری بودجه جدی ناشی از دولت های قبلی بود، در اتحاد کامبره با لویی دو
ازدهم علیه دوک نشین میلان متحد شد. نزدیکی به فرانسه. فرانسیس اول، نوه چارلز دوم ساووی (پدر فرانسیس اول، شارل، کنت آنگولم، با لوئیز ساووی، دختر فیلیپ دوم ساووی و مارگریت دو بوربون ازدواج کرده بود) و بنیانگذار سلسله سلطنتی فرانسوی والوا-آنگولم، جانشین لویی دوازدهم شد (۱ ژانویه ۱۵۱۵). به دلیل دوستی با پادشاه فرانسه، دوک نشین ساووی توسط سربازان مزدور سوئیسی که توسط پاپ لئو دهم استخدام شده بودند، مورد حمله قرار گرفت. چارلز به آنها اجازه عبور از فرانسه را نداده بود. ارتش فرانسه به فرماندهی جیان جیاکومو تریولزیو، سوئیسی ها را که از پیمونت عقب نشینی کرده بودند، دور زد و در ماریگنانو (۱۳ سپتامبر ۱۵۱۵) پیروزی درخشانی به دست آورد. در پایان صلح نویون، چارلز دوم بین فرانسیس اول و چارلز اول اسپانیا (امپراتور آینده چارلز پنجم) میانجیگری کرد. ازدواج. در ۵ اکتبر ۱۵۲۱، در ویلفرانش-سور-مر، چارلز دوم با بئاتریس پرتغال (۱۵۰۴–۱۵۳۸)، دختر مانوئل اول، پادشاه پرتغال (۱۴۶۹–۱۵۲۱)، و ماریا آراگون (۱۴۸۲–۱۵۱۷) ازدواج کرد که شهرستان آستی را به عنوان جهیزیه برای او به ارمغان آورد. نسب. در ۲۶ مارس ۱۵۲۱، در ویلفرانش-سور-مر نزدیک نیس، او با بئ
اتریس پرتغال (* لیسبون، ۳۱ دسامبر ۱۵۰۴، درگذشت نیس، ۸ ژانویه ۱۵۳۸)، کنتس آستی (۱۵۳۱)، دختر شاه مانوئل اول پرتغال (* ۳۱ مه ۱۴۶۹، درگذشت ۱۳ دسامبر ۱۵۲۱) و همسر دومش، ماریا آراگون ازدواج کرد. آنها صاحب نه فرزند شدند: