Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
«ایتالیانو» یک مجله ادبی و هنری هفتگی بود که بین سال های ۱۹۲۶ تا ۱۹۴۲ در ایتالیا منتشر می شد. عنوان کامل آن "«ایتالیایی: مجله هفتگی مردم فاشیست" بود. این مجله یکی از مجلاتی است که توسط روزنامه نگار مشهور ایتالیایی ، لئو لونگانزی، تأسیس و سردبیری شد. عنوان فرعی آن "«انتشارات انقلاب فاشیستی»" بود، و شعار آن «موسولینی همیشه حق دارد» بود که توسط رژیم فاشیستی نیز اتخاذ و به کار گرفته شد. تاریخچه و مشخصات. "روزنامه ایتالیایی (ایتالیانو)" در سال ۱۹۲۶ توسط لئو لونگانزی در بولونیا تأسیس شد. اولین شماره آن در ۱۴ ژانویه همان سال منتشر شد. در دوره اولیه، به صورت دو هفته یکبار منتشر می شد و هشت شماره اول آن به شدت به نوشته های سیاسی می پرداخت. از سال ۱۹۲۷، ناشر ایتالیایی که توسط لئو لونگانزی تأسیس شده بود، ناشر ایتالیانو شد. دفتر مرکزی ایتالیانو به رم منتقل شد. انتشار آن در پایان سال ۱۹۴۲ متوقف شد.
لاپیس یک مجله فمینیستی مستقر در میلان، ایتالیا بود که عنوان فرعی آن مسیرهای بازتاب زنانه ( بود). این اسکناس بین سال های ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۶ در گردش بود. تاریخچه و مشخصات. "مجلهٔ «لاپیس»" در سال ۱۹۸۷ منتشر شد و اولین شماره آن در نوامبر همان سال منتشر شد. بنیان گذار آن، نظریه پرداز فمینیست، لیا ملاندری، بود. این مجله با هدف مستندسازی تأملات زنان آغاز به کار کرد و یک نشریهٔ فمینیستی مستقل بود. ناشر مجله به مرور زمان تغییر کرد. از ژوئن ۱۹۸۹، شرکتی در میلان به نام فائنزا ناشر آن بود. سپس این مجله از مارس ۱۹۹۳ به صورت فصلی توسط یک انتشارات فمینیستی به نام تارتاروگا در میلان منتشر می شد. بعداً، تعداد دفعات انتشار مجله به ماهانه تغییر یافت. لیا ملاندری همچنین از زمان شروع تا بسته شدن آن در سال ۱۹۹۶ کارگردان مداد بود همکاران برجسته آن شامل جولیانا برونو، جیووانا گریگنافینی، پائولا ملچیوری، آدریانا مونتی، ماریا نادوتی و پاتریزیا ویولی بودند. "لاپیس" موضوعات متنوعی را از زنان شاغل گرفته تا مشارکت آنها در توسعه فرهنگی پوشش می داد. این مجله بخش ثابتی در مورد سینما داشت. آخرین شماره آن در دسامبر ۱۹۹۶ منتشر شد. این مجله در طول فعا
لیت خود ۳۲ شماره منتشر کرد.
ایده ملی (به ایتالیایی: L'Idea Nazionale) یک روزنامه سیاسی ایتالیایی مرتبط با انجمن ملی گرای ایتالیا بود که در سال ۱۹۲۳ با حزب ملی فاشیست ادغام شد. این روزنامه بین سال های ۱۹۱۱ تا ۱۹۲۶ منتشر می شد. تاریخچه و مشخصات. "«ایده ملی»" اولین بار در ۱ مارس ۱۹۱۱، پانزدهمین سالگرد نبرد آدوا، منتشر شد. این روزنامه یک نشریه هفتگی بود و دفتر مرکزی آن در رم قرار داشت. این روزنامه توسط فعال، انریکو کورادینی، تأسیس شد. آلفردو روکو نیز در تأسیس آن نقش داشت. در واقع، بنیانگذاران آن بخشی از جناح امپریالیستی بودند. "«ایده ملی»" توسط انریکو کورادینی، روبرتو فورگس داوانزاتی و لوئیجی فدرزونی به طور مشترک سردبیری می شد. نویسندگان دیگر شامل فرانچسکو کوپولا، مائوریتزیو ماراویگلیا و النا باکالوغلو رومانیایی بودند. برای سه سال اول "، «ایده ملی»" به صورت هفتگی منتشر می شد. در سال ۱۹۱۴، پس از آغاز جنگ جهانی اول، تصمیم گرفته شد که آن را به یک روزنامه تبدیل کنند. برای این منظور، این روزنامه از صنعتگرانی با گرایش ملی گرایانه و حمایت گرایانه درخواست کمک مالی کرد. در ۱۴ مه ۱۹۱۴، شرکت انتشاراتی جدید «ایتالیانا» (با سرمایه ۷۰۰۰۰۰ لیر تقسیم شده ب
ه ۱۴۰ سهم) تأسیس شد. رهبری مذاکرات بر عهده یک صنعتگر نزدیک به انجمن ملی گرایان بود: دانته فراریس، یک صنعتگر متالورژی و معاون رئیس فیات. این کمک های مالی از بخش های فولاد، مکانیک و شکر تأمین می شد: مانند شرکت فولاد ساونا و انجمن ایتالیایی برای صنعت شکر بومی، شرکت آنسالدو و انجمن ارنستو بردا ایتالیا. دانته فراریس رئیس اولین هیئت مدیره بود. بودجهٔ جامعهٔ تجاری به ایده ملی اجازه می داد تا به طور منظم منتشر شود. در عوض، ملی گرایان از صنایع بزرگ حمایت می کردند. برای مثال، در ژانویهٔ ۱۹۱۶، آلفردو روکو نوشت که صنعتگران از مناصب قدرت دور نگه داشته می شوند، در حالی که باید بیشتر در زندگی سیاسی مشارکت داشته باشند. انجمن ملی گرا و روزنامه اش از ملی گرایی نظامی و ایجاد امپراتوری ایتالیا حمایت می کردند. این روزنامه ابتدا جنگ ۱۹۱۱ ایتالیا علیه امپراتوری عثمانی را تأیید کرد و خواستار الحاق مستعمرات شمال آفریقا به خاک خود شد. سپس از الحاق گرایی حمایت کرد و برای ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول علیه قدرت های مرکزی مبارزه کرد. انتشار "«ایده ملی»" در سال ۱۹۲۶ با ادغام در "" متوقف شد.
«ژورنال دو مالت» اولین روزنامه مالت بود و بین ژوئیه و سپتامبر ۱۷۹۸ در طول اشغال مالت توسط فرانسه منتشر می شد. این روزنامه که به زبان های فرانسوی و ایتالیایی نوشته می شد، گمان می رود در مجموع ده شماره از آن منتشر شده باشد، اگرچه به نظر می رسد تنها هفت شماره از آن هنوز باقی مانده است و مشخص نیست که آیا سه شماره دیگر از بین رفته اند یا اصلاً منتشر شده اند. تاریخچه انتشار. در ۲۷ ژوئن ۱۷۹۸، اندکی پس از حمله و اشغال مالت توسط فرانسه، کلود-هنری بلگراند دو ووبوا درخواستی را تصویب کرد که از نظر تئوری آزادی مطبوعات را در این جزایر مجاز می دانست. با وجود این، دولت کنترل کامل بر هرگونه نشریه ای را حفظ کرد. اعتقاد بر این است که اولین شماره "روزنامه «ژورنال دو مالت»" در ۱۴ ژوئیه ۱۷۹۸ منتشر شده است و این اولین روزنامه ای بود که در جزایر مالت منتشر می شد. همچنین بروشوری برای روزنامه دیگری با عنوان "«مالتا لیبرا»" وجود دارد، اما هیچ نسخه ای از این نشریه در دست نیست و گمانه زنی شده است که "«مالتا لیبرا»" ممکن است نام اولیه برنامه ریزی شده برای «"ژورنال دو مالت»" بوده باشد، اما این نام قبل از انتشار اولین شماره تغییر کرده است.
در ۲۸ ژوئیه، ژان دو بوسردون دو رانسیجات به ناپلئون نوشت که هدف این مجله «تحقق بخشیدن به دو هدف ستایش توأمان اقدامات بیشتر و باشکوه ناپلئون و آگاه کردن مالتی ها از مزایای اتحادشان با فرانسه» است. سردبیر روزنامه میشل-لویی-اتین رگنو دو سن-ژان دانجلی بود. این روزنامه عمر کوتاهی داشت و انتشار آن در ماه سپتامبر پس از شورش علیه اشغال فرانسه در میان جمعیت مالت متوقف شد. قالب و محتوا. "روزنامهٔ «ژورنال دو مالت»" دوزبانه بود و هر صفحه به دو ستون تقسیم می شد که متن فرانسوی در سمت چپ و متن ایتالیایی در سمت راست قرار داشت. شعار اصلی روزنامه "«آزادی، برابری»" بود و عنوان کامل آن "«ژورنال دو مالت." "فوی ملی، سیاسی، اخلاقی، تجاری و ادبی»" (به فرانسوی به معنای «ژورنال مالت. ملی، سیاسی، اخلاقی، تجاری و ادبی») بود. این روزنامه نوعی تبلیغات بود، و هدف آن تقویت روحیه پادگان فرانسوی و همچنین شستشوی مغزی بخش کوچکی از جمعیت مالت بود که باسواد بودند. صفحه اول این "روزنامه" شامل اخبار بود و پس از آن دستورالعمل ها و متونی از ووبوا و سن ژون دانجلی منتشر می شد. این روزنامه شامل سخنرانی ها و سرمقاله هایی بود که از اشغال فرانسه حمایت می کر
دند و یکی از شماره های آن شامل نامه ای از اسقف وینچنزو لابینی بود. توزیع. تیراژ چاپ این "روزنامه" در اوت ۱۷۹۸، ۵۰۰ نسخه تعیین شد و تلاش هایی برای توزیع آن در منطقه شهری اطراف بندر بزرگ (شامل پایتخت ، والتا، فلوریانا و سه شهر) و همچنین شهرها و روستاهای روستایی صورت گرفت. حق اشتراک روزنامه به ماتئو ریزو، کتابدار "کتابخانه عمومی"، پرداخت می شد.
پولنتیا () امروزه با نام پولنزو شناخته می شود، شهری باستانی در کرانه چپ رودخانه تانارو بود. اکنون بخشی از برا در استان کونئو، پیه مونته، شمال ایتالیا است. در دوران باستان، پولنتیا متعلق به استاتیلی های لیگوریایی بود، آگوستا باجینوروم (رونکالیای امروزی در کومونه بنه واگینا) در ۱۶ کیلومتری جنوب آن قرار داشت. موقعیت آن در جاده آگوستا تاورینوروم (تورین امروزی) به ساحل وادا ساباتیا (وادو لیگوره امروزی، نزدیک ساونا)، در نقطه انشعاب جاده ای به هاستا (آستی امروزی)، به آن اهمیت نظامی می داد. دسیموس بروتوس موفق شد آن را یک ساعت قبل از مارک آنتونی در سال ۴۳ پیش از میلاد اشغال کند. در اینجا، استیلیکو در ۶ آوریل ۴۰۲، نبرد پولنتیا را با آلاریک اول انجام داد که اگرچه بلاتکلیف بود، اما منجر به تخلیه ایتالیا توسط گوت ها شد. این مکان به خاطر پشم قهوه ای و سفالگری اش مشهور بود. امروزه دانشگاه علوم غذایی در این مکان قرار دارد که برنامه های کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا با تمرکز بر غذا و گردشگری غذایی ارائه می دهد. طبق دانشنامه بریتانیکا در سال ۱۹۱۱، بقایای قابل توجهی از بناهای باستانی، از جمله یک آمفی تئاتر، یک تئاتر و یک معبد
هنوز وجود دارد، اگرچه معبد موسوم به دیانا احتمالاً یک مقبره بوده است. تاریخچه. پولنزو باستانی، شهر رومی پولنتسیا، که قبلاً توسط پلینی بزرگ ذکر شده است، در قرن دوم پیش از میلاد تأسیس شد؛ در سال ۴۰۲، پولنتسیا محل نبرد پولنتسیا بود که در آن نیروهای ویزیگوت به فرماندهی آلاریک در نزدیکی شهر توسط ژنرال رومی استیلیچو شکست خوردند و مجبور به عقب نشینی به ایلیریا شدند. شاه ساردینیا، چارلز آلبرت ساووی، بین سال های ۱۸۳۲ تا ۱۸۴۸، با هدف ایجاد یک ملک نمونه برای آزمایش و بهبود فعالیت های کشاورزی و شراب سازی، تحول بزرگی در روستای پولنتسو و قلعه ای به همین نام ایجاد کرد. پادشاه ایتالیا، ویکتور امانوئل سوم، پس از کناره گیری در ۹ مه ۱۹۴۶، عنوان کنت پولنتسو را به خود اختصاص داد. از سال ۲۰۰۴، دانشگاه علوم غذایی، که تحت نظارت اسلو فود اداره می شود، در آژانس پولنتسو مستقر است. مکان های دیدنی. در نزدیکی پولنزو، مکان های باستان شناسی حاوی بقایای پولنتیا باستانی قرار دارند. مهم ترین آثار باستانی شامل طرح مستطیلی شهر، گورستان، یک قنات، دیوارها، تئاتر، معبد، میدان و کتیبه های متعدد است. روستای امروزی در داخل آمفی تئاتر باستانی ساخته شد
ه است، ویژگی ای که هنوز هم در طرح غیرمعمول بیضی شکل روستا به وضوح قابل مشاهده است. در شمال غربی مرکز روستا، آلبرتینا، یک ملک روستایی قرن نوزدهمی ساخته شده به سبک نئوگوتیک قرار دارد. این شامل کلیسای سن ویتوره به همان سبک است. حیاط دوم مجموعه آلبرتین، آگنزیا، اکنون دانشگاه علوم غذایی را در خود جای داده است که توسط اسلو فود اداره می شود. این قلعه قرون وسطایی توسط کارلو آلبرتو برای استفاده به عنوان محل برگزاری جشنواره گسترش یافت. این قلعه متعلق به بخش خصوصی است و برای عموم آزاد نیست.
آلفونسو بونافده (زادهٔ ۲ ژوئیهٔ ۱۹۷۶) وکیل و سیاستمدار ایتالیایی است که از اول ژوئن ۲۰۱۸ تا ۱۳ فوریهٔ ۲۰۲۱ به عنوان وزیر دادگستری خدمت کرد. او همچنین از ۱۵ مارس ۲۰۱۳ تا ۱۲ اکتبر ۲۰۲۲ نمایندهٔ مجلس نمایندگان ایتالیا بود. زندگی شخصی و تحصیلات. بونافده در مازارا دل ووالو، شهری در سیسیل، به دنیا آمد. او در دانشگاه فلورانس و دانشگاه پیزا حقوق خواند و در سال ۲۰۰۶ مدرک دکترای خود را از دانشگاه پیزا دریافت کرد. زندگی سیاسی. ورود بونافده به سیاست با حمایت بپه گریلو آغاز شد؛ او در سال ۲۰۰۹ نامزد شهردار فلورانس از سوی جنبش پنج ستاره شد، اما تنها ۱٫۸۲٪ آرا را به دست آورد. او در انتخابات عمومی ایتالیا (۲۰۱۳) از حوزهٔ دوازدهم توسکانی به مجلس نمایندگان ایتالیا راه یافت و در انتخابات عمومی ایتالیا (۲۰۱۸) دوباره انتخاب شد. در جریان تشکیل دولت پس از انتخابات ۲۰۱۸، نام بونافده به عنوان یکی از گزینه های نخست وزیری مطرح شد، اما در نهایت در اول ژوئن همان سال به عنوان وزیر دادگستری در دولت کونته سوگند یاد کرد. او در ۵ سپتامبر ۲۰۱۹ نیز در دولت دوم کونته بار دیگر در همین سمت تأیید شد.
ماریو روزاریو مورلی (زادهٔ ۱۵ مه ۱۹۴۱) قاضی اهل ایتالیا است. او از ۱۲ دسامبر ۲۰۱۱ تا ۱۲ دسامبر ۲۰۲۰ قاضی دادگاه قانون اساسی ایتالیا بود و در فاصلهٔ ۱۶ سپتامبر تا ۱۲ دسامبر ۲۰۲۰ ریاست این دادگاه را برعهده داشت. زندگی حرفه ای. مورلی در رم در ۱۵ مهٔ ۱۹۴۱ به دنیا آمد. او پیش از انتصاب به دادگاه قانون اساسی ایتالیا در ۱۸ نوامبر ۲۰۱۱، رئیس یکی از شعب دیوان کشور (ایتالیا) بود و در ۱۲ دسامبر همان سال سوگند یاد کرد. با انتخاب جورجو لوتانزی به عنوان رئیس دادگاه در ۸ مارس ۲۰۱۸، مورلی به سمت نایب رئیس منصوب شد. او در ۱۱ دسامبر ۲۰۱۹ توسط مارتا کارتابیا در این سمت تأیید شد. مورلی در ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۰ با ۹ رأی در دور دوم به ریاست دادگاه رسید؛ در این رأی گیری جیانکارلو کوراچو ۵ رأی و جولیو آمانتو یک رأی به دست آورد. نخستین اقدام او در این سمت، انتخاب جیانکارلو کوراچو و جولیو آمانتو به عنوان نایب رئیسان بود. دوران مسئولیت او در ۱۲ دسامبر ۲۰۲۰ پایان یافت.
بئاتریس کین (; 1372 – ) بئاتریس لاسکاریس دی تندا، که در بسیاری از تاریخ نگاری ها به اشتباه به عنوان بئاتریس لاسکاریس دی تندا شناخته می شود، اما در واقع عضوی از خانواده کین بود. او یک زن اشراف زاده ایتالیایی بود که ابتدا با فاچینو کین، کنت بیاندرات و پسرعموی خود که از او جدا شده بود، و سپس با فیلیپو ماریا ویسکونتی، دوک میلان، که بعدها او را کشت، ازدواج کرد. ریشه ها. بئاتریس در تاریخی نامشخص، احتمالاً در دهه ۱۳۷۰ میلادی (تاریخ های پیشنهادی شامل ۱۳۷۰ یا ۱۳۷۲) متولد شد. او که در بیشتر منابع زمان خود و اندکی پس از آن، به سادگی با نام بئاتریس شناخته می شد، برای اولین بار توسط برناردینو کوریو در تاریخ میلان خود که برای اولین بار در سال ۱۵۰۳ منتشر شد، به عنوان «بئاتریس تندا» شناخته شد. بر این اساس، او مدت ها عضوی از خانواده لاسکاریس دی ونتیمیلیا از کنت های تندا در نظر گرفته می شد. مورخان این فرضیه را مطرح کردند که او دختر کنت آنتونیو از تندا از مارگاریتا دل کارتّو از فیناله، یا کنت گولیلمو پیترو از تندا، یا کنت پیترو بالبو دوم از تندا بوده است، و حتی پیشنهاد دادند که او را با کاترینا، دختر پیترو بالبو، که در ۵ سپتامب
ر ۱۴۰۳ ازدواج کرد و ظاهراً نام خود را به بئاتریس تغییر داد زیرا شوهرش از نام کاترینا متنفر بود، یکی بدانند. با این حال، اسناد اولیه که نسبتاً اخیراً مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته اند، نشان داده اند که بئاتریس در واقع دختر روگرو کین، کاپیتانی در خدمت برنابئو و جیان گالئاتزو ویسکونتی از میلان، و پسر عموی شوهر اولش، فاچینو کین، بوده است. مادرش جیاکوبینا آسیناری بود. ازدواج اول. در اواسط دهه ۱۳۹۰، او با فاچینو کین از مونتفرات، پسرعمویش که زمانی از مقام خود برکنار شده بود و فرمانده نظامی و معمولاً در خدمت ویسکونتی میلان بود، ازدواج کرد. فاچینو کین با او با احترام و توجه زیادی رفتار می کرد و افتخارات و گنجینه های خود را با او تقسیم می کرد. گفته می شود که فاچینو کین در نبردها او را همراهی می کرد. فاچینو کین در ۱۶ مه ۱۴۱۲، درست روز ترور جیووانی ماریا ویسکونتی، دومین دوک میلان، در پاویا درگذشت. مرگ کین، بیوه ای بسیار ثروتمند برای بئاتریس به جا گذاشت. او چهارصد هزار دوکات، قلمرو شهرها و سرزمین هایی که در کنترل شوهر مرحومش بود و بسیاری از سربازان مسلح داشت. ازدواج دوم فیلیپو ماریا ویسکونتی جانشین برادر مقتولش در دوک نشی
ن میلان شد. برخی از اعضای شورای او به او توصیه کردند که با بئاتریس ازدواج کند، کسی که ارزشش از ثروت شخصی و کنترل ارضی او بیشتر بود، با وجود اینکه بئاتریس بیست سال از او بزرگتر بود. هنگامی که او منابع همسر جدیدش را به دست آورد، به راحتی حاکمان مختلف حوزه های کوچک تر همسایه را فتح کرد. او با تکیه بر پایه های فاچینو، دولتی را بازسازی کرد که با دولت پدرش، جیان گالئاتزو ویسکونتی، قبل از فروپاشی آن تحت حکومت برادرش جیووانی، قابل مقایسه بود. با این حال، با وجود ثروت، قلمرو و قدرت نظامی که بئاتریس برای او به ارمغان آورده بود، فیلیپو از بئاتریس بیزار شد، شاید به دلیل حسادت به شهرت شوهر مرحومش، یا قدرت سیاسی خودش، یا سن بیشترش، یا اینکه فرزندی نداشت، یا علاقه او به معشوقه اش، آنیس دل ماینو که بسیار جوان تر بود. شکنجه و اعدام. او که نمی توانست علناً همسرش را محکوم کند، نقشه ای را که در میان اشراف آن زمان رایج بود، یعنی زنا، اجرا کرد. در میان اعضای خانه دوشس بئاتریس، یک خیاط و دوست جوان به نام میشل اورومبلی وجود داشت که اغلب بانو را با عود و آواز سرگرم می کرد. برای جلوگیری از هرگونه احتمال شورشی که ممکن بود دوشس محبوب را
آزاد کند، در ۲۳ اوت ۱۴۱۸ درهای میلان را تا زمان ناهار بست و خیاط، دوشس و دو نفر از ندیمه هایش را مخفیانه به قلعه بیناسکو برد. در محدوده قلعه، اسیرکنندگان زندانیان را شکنجه کردند. ندیمه ها اعتراف کردند که دوشس را با اورومبلی دیده اند که روی تخت نشسته و عود می نواخته است. شکنجه گران، اورومبلی را مجبور به اعتراف به زنا کردند. اگرچه خود بئاتریس بیست و چهار ضربه شلاق خورد، اما هرگونه گناهی را در برابر اعتراف کننده اش انکار کرد. یک حقوقدان به نام گاسپارینو دِ گراسی کاستیلیونه، بئاتریس، تروبادور و ندیمه ها را همگی به جرم زنا یا همدستی در آن گناهکار اعلام کرد و آنها را به اعدام محکوم کرد. اسیرکنندگان او در ۱۳ سپتامبر ۱۴۱۸، بئاتریس را در حیاط سر بریدند و دو ندیمه اش و تروبادور جوان را در مرگ همراهی کردند. روایت های ادبی و تاریخی. طبق بسیاری از روایت ها، بئاتریس به عنوان زنی باهوش به نظر می رسد که به امور جاری کشور اهمیت می داد. شهرت او به خاطر صداقت و فروتنی، او را در نظر بسیاری به یک شهید تبدیل کرد. داستان او الهام بخش بسیاری از نویسندگان بود. کتابی نوشتهٔ کارلو تدالدی-فورس الهام بخش وینچنزو بلینی برای نوشتن یک اپرا
ی دو پرده ای به نام بئاتریس دی تندا شد که اولین بار در ۱۶ مارس ۱۸۳۳ در لا فنیس در ونیز اجرا شد. سارا جوزفا هیل مقاله ای ستایش آمیز در مورد او در دانشنامهٔ خود با عنوان «سوابق زنان» نوشت. یا، طرح هایی از تمام زنان برجسته از خلقت تا ۱۸۵۴ میلادی. او همچنین به عنوان یک شخصیت فرعی در بلاریون اثر رافائل ساباتینی ظاهر می شود. آنجلو بوتی و لوئیجی فراریو در بازنگری خود از تاریخ میلان اثر برناردینو کوریو، خاطرنشان کردند که معاصران نظرات متفاوتی در مورد بئاتریس لاسکاریس دی تندا داشتند. آنها نوشتند که رینالدی و فلوری ادعا کردند که بئاتریس با انجام مکاتبات مخفی با اسقف پاسائو و ارل اوتینگن، علیه شوهر ویسکونتی خود توطئه کرده و سفیرانی را نزد امپراتور سیگیسموند فرستاده اند. آنها خاطرنشان کردند که پیترو کاندیدو دکمبریو، منشی فیلیپو ماریا ویسکونتی، آشکارا طبیعت زودرنج و حریص او را محکوم کرد. بوتی و فراریو همچنین نوشتند که آندره آ بیگلیا، یک راهب آگوستینی و اومانیست ایتالیایی، شرح داده است که بئاتریس از قبل سالخورده شده بود و دیگر نمی توانست شوهرش را جذب کند و نه امیدی به بچه دار شدن به او می داد.
موریس ساووی (؛ ۱۰ ژانویه ۱۵۹۳ – ) یک نجیب زاده، سیاستمدار و کاردینال ایتالیایی بود. او چهارمین پسر چارلز امانوئل اول، دوک ساووی و اینفانتا کاتالینا میکائلا از اسپانیا بود. کاردینال موریس از ۱۰ دسامبر ۱۶۰۷، و از ۱۷ مارس تا ۱۹ آوریل ۱۶۲۱، عنوان شماس سانتا ماریا نوئووا را داشت. کاردینال دیاکون سنت اوستاچیو از ۱۹ آوریل ۱۶۲۱ تا ۱۶ مارس ۱۶۲۶. کاردینال دیاکون سانتا ماریا در ویا لاتا از ۱۶ مارس ۱۶۲۶ تا ۱۰ نوامبر ۱۶۴۲. کاردینال پروتودئکون از ۱۶ مارس ۱۶۲۶ تا ۱۰ نوامبر ۱۶۴۲. در گردهمایی سال ۱۶۲۳ که پاپ اوربان هشتم را انتخاب کرد، شرکت داشت. در طول جنگ داخلی در دوک نشین ساووی و شاهزاده نشین پیمونت بین احزاب طرفدار فرانسه و طرفدار اسپانیا، او از طرفداران دومی بود. پس از انعقاد صلح، او با خواهرزادهٔ زیر سن قانونی خود ازدواج کرد، از مقام کشیشی خود صرف نظر کرد، عنوان شاهزادهٔ اونگلیا را به خود گرفت و حاکم نیس شد. او به فلسفه و ادبیات علاقهٔ زیادی داشت. او بر اثر سکته مغزی درگذشت و در صومعهٔ سنت مایکل در کوه پیرکیریانو به خاک سپرده شد. زندگی. او در ۱۰ ژانویه ۱۵۹۳ در کاخ سلطنتی تورین، از شاهزاده پیمونت، چارلز امانوئل اول ساووی
و کاترین مایکل هابسبورگ، به دنیا آمد. او نیز مانند پدربزرگش، امانوئل فیلیبرت ساووی، در سنین بسیار پایین و به دلایل کاملاً سیاسی وارد حرفه کلیسا شد، تا جایی که با وجود اینکه در ۱۳ سالگی به عنوان کاردینال منصوب شد، هرگز سوگند خود را ادا نکرد. او تا سال ۱۶۱۵، زمانی که کارلو دی فردیناندو د مدیچی به عنوان کاردینال منصوب شد (در سن ۲۰ سالگی؛ در این میان، موریس ساووی ۲۲ ساله شده بود)، جوان ترین کاردینال ایتالیایی بود. او در دربار اسپانیایی عمویش فیلیپ سوم اسپانیا تحصیل کرد و به همراه برادرانش در لشکرکشی ها به فلاندرز و جنوا، زندگی نظامی را آغاز کرد. کودکی و جوانی. موریس که در تورین متولد شد، چهارمین پسر از پنج پسر مشروع چارلز امانوئل اول، دوک ساووی و همسرش کاتالینا، اینفانتا از اسپانیا، دختر پادشاه فیلیپ دوم بود. موریس طبق رسم اعضای جوان تر خانواده های شاهزاده ایتالیایی، برای زندگی در کلیسا آموزش دید و سپس برای ترویج منافع خاندان ساووی به پایتخت پاپ فرستاده شد. در سن پانزده سالگی، پاپ پل پنجم در فرمانی مورخ ۲۷ مارس ۱۶۰۸ او را به مقام کاردینالی رساند. در سال ۱۶۱۸ او را به پاریس فرستاد تا مقدمات ازدواج برادرش ویکتور آم
ادئوس با کریستین فرانسوی را تکمیل کند. موریس در ۱۸ فوریه ۱۶۲۱ کلاه قرمز را دریافت کرد. او در گردهمایی سال ۱۶۲۳ شرکت کرد و نقش تعیین کننده ای در انتخاب پاپ اوربان هشتم داشت. از سال ۱۶۲۳ تا ۱۶۳۰، او به عنوان عضوی از خاندان پاپ و حامی سخاوتمند هنر، زندگی مجللی در رم داشت. موریس در پایتخت پاپ مورد استقبال خوبی قرار گرفت و به خاطر تقوا و رفتار نمونه اش مورد احترام بود. خاندان ساووی به خاطر رابطه نزدیکش با تئاتین ها شناخته می شد و کاردینال با حمایت از اوراتوریان ها، که به دلیل ارادت ویژه ای که به بنیانگذار آنها، فیلیپ نری، داشت، به ویژه در قلب او عزیز بودند، این علاقه به فرقه های مذهبی را گسترش داد. موریس ساووی علاوه بر زندگی در کلیسا، شاهزاده یک سلسله حاکم، مردی اهل ادب و چهره ای برجسته در هنر نیز بود. در طول اقامت خود در رم، کاخ خود را در مونت جوردانو (کاخ سابق اورسینی) به درباری باشکوه تبدیل کرد که با تلاش های فکری و هنری مشخص می شد. هنرمندان مختلفی در دربار اقامت داشتند، از جمله نقاش خصوصی او جووانی جاکومو سمنزا، شاعر لودوویکو دآگلیه و آهنگساز میکل آنژ روسی. کاردینال طیف گسترده ای از نخبگان فرهنگی رم، از جمله آ
گوستینو ماسکاردی، مورخ-سخنران، هنرمندان دومنیکینو و آنتونیو تمپستا، و نوازندگان و آهنگسازان سیگیسموندو دِ ایندیا و استفانو لندی را حمایت می کرد. در سال ۱۶۲۶، او آکادمی هنری و ادبی دسیوزی را تأسیس کرد، یکی از مهم ترین آکادمی های رومی آن زمان. این آکادمی در کاخ کاردینال در مونته جوردانو تشکیل جلسه می داد. موریس تا سال ۱۶۳۰ در شهر ابدی ماند. در ده سال بعد، او سفیر ساووی هم در پاریس و هم در رم بود. در سال ۱۶۳۷، برادر بزرگترش ویکتور آمادئوس اول ناگهان درگذشت و وارث پنج ساله خود را به همراه همسرش کریستین ماری فرانسوی به عنوان نایب السلطنه به جا گذاشت. کاردینال موریس با عجله از پاریس بازگشت تا به برادرش توماس در برنامه های تصاحب قدرت نیابت سلطنت بپیوندد. این دو برادر از نظر مالی و سیاسی توسط اسپانیا حمایت می شدند. کریستین ماری بیهوده از ریشلیو درخواست حمایت کرد، در حالی که اشراف و مردم به دو گروه تقسیم شدند. «مادامیست ها» از مادام رئال و فرانسوی ها حمایت می کردند. «کاردینالیست ها» و «پرینسیپسیست ها» از کاردینال موریس و پرنس توماس حمایت می کردند. «پرینسیپسیست ها» در بین مردم عادی پیدمونت که از حضور فرانسوی ها متنفر ب
ودند، حمایت قابل توجهی داشتند. «مادامیست ها» شامل تعدادی از خانواده های قدرتمند، به ویژه خاندان د'آگلیه، بودند. در بهار ۱۶۳۹، دو شاهزاده به قلعه و انبار مهمات ورچلی حمله کردند، آذوقه را تصرف کردند و به سمت تورین راهپیمایی کردند. آنها قلعه را به مدت ۱۵۵ روز در داخل دیوارهای شهر نگه داشتند، در حالی که توسط سربازان ماری کریستین و ژنرال فرانسوی هنری، کنت هارکورت، محاصره شده بود. شکست های نظامی و کاهش مستمری هایشان از اسپانیا باعث شد که دو شاهزاده از ادعاهای خود بر نیابت سلطنت صرف نظر کرده و درخواست صلح کنند. جولیو ماتزارینو، که جانشین ریشلیو به عنوان کاردینال فرانسه شده بود، به عنوان میانجی در کنفرانس های صلح بین ماری کریستین و دو شاهزاده عمل کرد. در سال ۱۶۴۲، موریس لباس بنفش کاردینال را کنار گذاشت تا شاهزاده اونگلیا شود. در ۲۸ آگوست ۱۶۴۲، او با دختر برادرش ویکتور آمادئوس، پرنسس لوئیزا کریستینا از ساووی در تورین ازدواج کرد. این دو به نیس نقل مکان کردند، جایی که موریس فرماندار شهر بود. موریس پس از بازگشت به پیمونت در سال ۱۶۵۲، ابتدا در چیری و سپس در ویلای خود در تورین ساکن شد. در اواخر عمر، او سیاست فعال را کنار گ
ذاشت و خود را وقف ادبیات و علم کرد. او آکادمی سولینگی را که با نام آکادمی سولیتار نیز شناخته می شود، تأسیس کرد که اعضای آن در بحث های هنری، فلسفی و ریاضی شرکت می کردند. شاهزاده موریس در ۴ اکتبر ۱۶۵۷ در تورین درگذشت و در کلیسای جامع تورین به خاک سپرده شد. مدح او توسط خطیب بزرگ باروک، امانوئله تساورو، سروده شده است. موریس ویلا و مجموعه هنری بزرگ خود را برای همسرش لوئیزا کریستینا به ارث گذاشت. لوئیزا کریستینا دوباره ازدواج نکرد و پس از مرگ خود، بسیاری از نقاشی های شوهرش را برای برادرزاده اش، ویکتور آمادئوس دوم، به ارث گذاشت و بدین ترتیب دارایی های دربار دوک را غنی تر کرد. در سال ۱۸۳۶، بقایای موریس، به همراه بقایای همسرش، به کلیسای مقدس سن میشل منتقل شد. کاردینال-لیمن. اندکی پس از ارتقاء مقامش، مائوریتزیو ساووی با کاردینال روبرتو بلارمینو ملاقات کرد. شاهزاده برای مقام کشیشی در تورین و مدیریت اسقف نشین های مونرئاله در سیسیل و ورچلی در پیمونت مورد بررسی قرار گرفت. از سال ۱۶۱۱ تا ۱۶۱۸، او به عنوان راهب بزرگ صومعه های سنت استفان در ایوریا و سنت مایکل در نزدیکی چیوسا، سنت بنینیو در فروتواریا و سنت جان در سواسون و همچن
ین راهب بزرگ صومعه های بانوی کازانووا و شابلیس خدمت کرد. او تا زمان خلع لباس، برخی از این صومعه ها را اداره و از آنها درآمد دریافت می کرد. در سال ۱۶۱۵، مائوریتزیو ساووی به عنوان سپهبد کل شاهزاده نشین پیمونت منصوب شد. در سال ۱۶۱۸، پدر شاهزاده سیاست خارجی خود را از طرفداری از اسپانیا به طرفداری از فرانسه تغییر داد. در پاییز همان سال، به همراه اسقف فرانسوا دو سال، پسرش، کاردینال، را به پاریس فرستاد تا از پادشاه فرانسه، لویی سیزدهم، به خاطر میانجیگری اش در انعقاد صلح با مارگراوی مونتفراتو، قدردانی کند. در آن زمان توافقی نیز در مورد ازدواج پسر ارشد دوک، شاهزاده ویکتور آمادئوس، با خواهر پادشاه، پرنسس ماریا کریستینا، حاصل شد. پس از این، جناح طرفدار فرانسه در کوریا شروع به حمایت از مائوریتزیو ساووی برای آمدن به رم و دریافت کلاه کاردینالی کرد. او به عنوان محافظ پادشاهی فرانسه در واتیکان منصوب شد. او در گردهمایی سال ۱۶۲۳ شرکت کرد که پاپ اوربان هشتم را انتخاب کرد. در سال ۱۶۳۴، پس از انعقاد پیمان ریوولی، او محافظ پادشاهی اسپانیا در واتیکان شد. شرکت در جنگ داخلی. پس از مرگ برادر بزرگترش، دوک ساووی و شاهزاده پیمونت ویکتور
آمادئوس اول، شاهزاده در کنار برادر دیگرش، شاهزاده توماس فرانسیس، شاهزاده کاریگنانو، قرار گرفت و با هم با نیابت سلطنت بیوه برادر بزرگترش، ماریا کریستینا، شاهزاده فرانسوی از خاندان بوربون، مخالفت کردند. دوشس بیوه خود را نایب السلطنه پسر خردسالش، شاهزاده فرانسیس هایاسینت، و پس از مرگ او، نایب السلطنه پسر خردسالش، شاهزاده چارلز امانوئل، اعلام کرد. جنگ داخلی در دوک نشین ساووی و شاهزاده نشین پیمونت آغاز شد. اشراف و روحانیون به دو گروه تقسیم شدند: «اصول گرایان»، یا حامیان شاهزاده توماس فرانسیس ساووی با گرایش طرفدار اسپانیا، و «مادامیست ها»، یا حامیان دوشس بیوه، پرنسس ماریا کریستینای فرانسه با گرایش طرفدار فرانسه. در بیانیه ای به تاریخ ۱۵ ژوئن ۱۶۳۹، مائوریتزیو ساووی، بیوه برادر بزرگترش را به خیانت به منافع خاندان ساووی به نفع پادشاهی فرانسه متهم کرد. در اوت ۱۶۳۹، دوشس بیوه مجبور شد به همراه پسرش، شاهزاده چارلز امانوئل ساووی، از تورین فرار کند. این شهر توسط ارتش «اصولگرایان» اشغال شده بود. اما در اوایل نوامبر، «مادامیست ها» با حمایت ارتش پادشاهی فرانسه به فرماندهی مارکی دارکورت، کنترل تورین را دوباره به دست گرفتند. ما