Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پرتره فدریکو دا مونته فلترو و پسرش گویدوبالدو، نقاشی ای است که قدمت آن به این نقاشی خلق شده و در گالری ملی مارکه در اوربینو، ایتالیا نگهداری می شود. هیچ اجماعی در مورد انتساب خالق این نقاشی وجود ندارد. نقاش فلاندری، یوستوس ون گنت (که نام واقعی او جوس ون واسنهوف بود) و نقاش اسپانیایی، پدرو بروگت، مدعیان اصلی این افتخار هستند، زیرا اعتقاد بر این است که هر دو نقاش در زمان خلق این نقاشی در اوربینو مشغول به کار بوده اند. این نقاشی بخشی از مجموعه ای از ۲۸ نقاشی پرتره از «"مردان" مشهور» است که برای مطالعه دوک اوربینو، فدریکو دا مونته فلترو (موزه لوور، پاریس و گالری ملی اوربینو) ساخته شده اند. انتساب. هنرمندان مختلفی به عنوان نویسنده مجموعه «"مردان مشهور»" که این پرتره به آن تعلق دارد، پیشنهاد شده اند. در حال حاضر، یوستوس ون گنت و پدرو بروگوئت بیشترین حمایت را دریافت می کنند. دلیل ون گنت این است که به نظر می رسد نقاشی های این مجموعه توسط نقاشی خلق شده است که ریشه در تکنیک هلندی داشته اما به شدت تحت تأثیر نقاشی ایتالیایی قرار گرفته است. علاوه بر این، کتابدار سابق او، وسپاسیانو دا بیستیچی، در زندگینامه خود از فدریکو دا
مونته فلترو، گواهی می دهد که ون گنت مجموعه ۲۸ پرتره از "مردان مشهور" را خلق کرده است. بررسی فنی "مردان مشهور،" شباهت های این آثار را با سفارش مهم دیگری که ون گنت قبلاً برای دوک در اوربینو انجام داده بود، یعنی "عشای ربانی حواریون"، آشکار کرده است. طرح زیرین نشان داد که بین این آثار پیوستگی سبکی وجود دارد. این بررسی همچنین تعدادی تغییر در ترکیب و اجرا را آشکار کرد که ممکن است به بازسازی توسط هنرمند دیگری، که ممکن است بروگوئت بوده باشد، اشاره داشته باشد؛ بنابراین، این اثر می تواند یک اثر مشترک استودیویی از استودیوی ون گنت در اوربینو باشد، جایی که ممکن است بروگت در آن همکاری داشته باشد. ادعای بروگت بر استدلال های مختلفی استوار است، از جمله اشاره به «پیترو اسپاگنولو پیتوره» در اوربینو در سال ۱۴۷۷، اشاره ای به تابلوی «"مردان مشهور»" اثر پابلو د سسپدس مربوط به سال ۱۶۰۴ که می توان آن را به بروگت نسبت داد (اگرچه سسپدس به طور خاص اظهار داشت که این تابلوها اثر یک نقاش اسپانیایی «غیر» از بروگت هستند)، تصویر یک کتاب به زبان اسپانیایی در نقاشی و شباهت های سبکی با آثار بعدی بروگت. با این حال، این نقاشی های بعدی از نظر سبک
و تکنیک نسبت به نقاشی های مجموعه "«مردان مشهور»" پایین تر تلقی می شوند و بعید است که کار همان هنرمند باشند.
«۴/۳/۱۹۴۳» که به صورت «۴ مارس ۱۹۴۳» نیز نوشته می شود، آهنگی است که در سال ۱۹۷۱ توسط لوچیو دالا و پائولا پالوتینو ساخته شد. این آهنگ در بیست و یکمین دوره جشنواره موسیقی سانرمو، با اجرای دوگانه لوچیو دالا و اکیپ ۸۴، رتبه سوم را کسب کرد. پیشینه. این آهنگ توسط دالا و پالوتینو در طول سفری به جزایر ترمیتی ساخته شد. پس از چند اجرای زنده موفق، آر سی ای ایتالیایی تصمیم گرفت این آهنگ را در جشنواره موسیقی سانرمو ارائه دهد، جایی که در ابتدا رد شد. در نهایت توسط یک «کمیته ویژه بازسازی» که توسط آجنوره اینکروچی، آلبرتو بویلاکوا، ویتوریو کاپریولی، تونینو چروی، فرناندو کیل، سرجو کوربوچی، ماریو لاندی، اوبالدو لای و پی یرو ویوارلی تشکیل شده بود، انتخاب شد. این کمیته مسئول انتخاب چهار آهنگ شایسته برای اضافه شدن به جشنواره به دلیل اهمیت هنری آنها بود. از آنجایی که قوانین جشنواره سانرمو اجرای دوگانه این آهنگ را الزامی می کرد، شرکای مختلفی برای دالا از جمله بابی سولو و ادواردو دی آنجلیس مورد آزمایش قرار گرفتند. اولین انتخاب دالا دویلیو دل پرته بود که در نهایت به دلیل تعهدات قراردادی اش با گروه تئاتر جانی دورلی اجازه شرکت در این اجر
ا را پیدا نکرد. متن آهنگ. متن ترانه داستان مردی را روایت می کند که با وجود گناهان شناخته شده اش، به او لقب «Gesù Bambino» (کودکی مسیح) داده اند. او از رابطه کوتاه یک سرباز آمریکایی که به دلیل جنگ جهانی دوم موقتاً در ایتالیا زندگی می کرد، و دختری ۱۶ ساله و باهوش که خیلی زود او را یتیم کرد، زاده شده است. عنوان اصلی این آهنگ «کودکی عیسی» بود، اما به پیشنهاد تهیه کننده، روگرو سینی، در تاریخ «۴/۳/۱۹۴۳»، یعنی تاریخ تولد دالا، تغییر کرد تا تداعی کنندهٔ زندگی نامه اش با اشعار باشد. سازمان دهندگان سان رمو و رای (شبکه رادیو تلویزیونی) همچنین تغییرات بیشتری را در برخی از آیات که کفرآمیز تلقی می شدند مجبور کردند، بنابراین "او نقش مدونا را با کودک بازی کرد قنداق کردن" ("بازی شده در مریم بودن با نوزاد برای قنداق کردن") به "او با بچه نقش زن را بازی کرد" در حالی که یک زن در حال بازی کردن است، تبدیل شد. «و حتی الان، وقتی ورق بازی می کنم و شراب می نوشم، مردم بندر به من می گویند عیسی کوچولو.» (و حتی اکنون که من ورق بازی می کنم و شراب می نوشم، برای مردم بندر من به عنوان "عزیز کودک" شناخته می شوم) در اصل «و حتی اکنون که برای دزدا
ن نفرین می کنم و شراب می نوشم» بود. قسم بخور و شراب بنوش، دزدها و فاحشه ها مرا عیسی عزیز می نامند). انتشار. این آهنگ برای اولین بار در جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۱۹۷۱، با اجرای دوگانه توسط لوسیو دالا و گروه اکیپ ۸۴، اجرا شد. دالا آن را به همراه ویولونیست رنزو فونتانلا اجرا کرد. این اولین موفقیت تجاری بزرگ دالا بود که نسخه او از این آهنگ در صدر جدول پرفروش ها قرار گرفت و بیش از ۵۰۰۰۰۰ نسخه از آن به فروش رسید. نسخه های دیگر. این آهنگ توسط پیر دلانو به زبان فرانسوی اقتباس شده و توسط دالیدا با عنوان «کودکی عیسی» ضبط شده است. چیکو بوارک این آهنگ را به زبان پرتغالی به عنوان «تاریخچه من» اقتباس کرد. هنرمندانی که این آهنگ را پوشش دادند نیز عبارتند از ماریا بتانیا، نی ماتوگروسو، فرانچسکو دی گرگوری، مینو ریتانو، ماریا فارانتوری، آگنالدو رایول، اسوالدو مونته نگرو، فافا د بلم، فلامینکووین تتن، مسافران، لارا سنتور پائول فارینا، پی.
مادام آتوموس ()، نام یک شرور خیالی است که در یک سری کتاب (فروست) از رمان های نوشته شده توسط نویسنده فرانسوی آندره کاروف، نویسنده پرکار مجموعه های ماجراجویی محبوب، که بسیاری از آنها شامل عناصر علمی تخیلی و داستان ترسناک هستند، ظاهر می شود. طرح داستان. مادام آتوموس یک زن دانشمند ژاپنی میانسال باهوش اما پیچیده است که می خواهد از ایالات متحده به خاطر بمباران هیروشیما و ناگازاکی، محل تولدش، انتقام بگیرد. نمونه ای از طرح داستان مادام آتوموس، شخصیت اصلی داستان را نشان می دهد که تهدیدی مرگبار و جدید مانند زامبی های رادیواکتیو، عنکبوت های غول پیکر مرگبار، اشعه ای جنون آور و غیره را آزاد می کند. قهرمانانی که با مادام آتوموس مقابله می کنند عبارتند از: اسمیت بفورت از اف بی آی، دکتر آلن سوبلن و یوشو آکاماتسو از پلیس مخفی ژاپن. بفورت با کمک مجرم سابق، اوون برنیتز، همچنین گروه «اژدهای سبز» را برای مبارزه با مادام آتوموس سازماندهی کرد. یک پیشرفت جالب، خلق نسخه جوان تر خودش توسط مادام آتوموس، میه آزوسا، ملقب به "خانم آتوموس" بود که برای ادامه مبارزه در صورت مرگش آماده شده بود. میه در نهایت عاشق بفورت شد، با او ازدواج کرد و بر
ای مبارزه با جد شیطانی اش به او پیوست. مادام آتوموس در سیزدهمین رمان به خودِ جوان تری تبدیل شد، اما همچنان در پی انتقام باقی می ماند. کتابشناسی. The first 17 novels of the "Madame Atomos" series were published by "Angoisse", the horror imprint of French publisher, Fleuve Noir. An 18th novel was published later in the "Anticipation" imprint. There are now two authorized sequels written by Michel Stéphan and Sylvie Stéphan:
«زن کولی» () ترانه ای است ساخته انریکو ریکاردی و لوئیجی آلبرتلی. این ترانه برندهٔ نوزدهمین دوره جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۱۹۶۹ شد و با دو اجرا توسط بابی سولو و ایوا زانیکی ارائه شد. نسخهٔ بابی سولو برای دو هفته در صدر جدول پرفروش ترین ترانه های ایتالیا قرار گرفت. این ترانه همچنین الهام بخش ساخت فیلمی موزیکال با همین عنوان شد که توسط ماریانو لائورنتی کارگردانی شد و بابی سولو و لورتا گوجی در آن ایفای نقش کردند.
کلاودیو ریسی (؛ – ) کارگردان فیلم اهل ایتالیا بود. پدر او، دینو ریسی و برادرش، مارکو ریسی نیز هر دو از کارگردانان سینما بودند. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "ازدواج در پاریس" اشاره نمود.
شبکه سحاب شبکه جهانی رادیو تلویزیون های اینترنتی معاونت برون مرزی صداوسیما است. تاریخچه. شبکه سحاب شبکه جهانی رادیو تلویزیون های اینترنتی می باشد که در دی ماه سال ۱۴۰۲ رسماً افتتاح شد. موسس این شبکه حسین شیخیان است. این شبکه در حال حاضر به 27 زبان مختلف، از قبیل زبانهای آلمانی، اسپانیایی، آلبانیایی، انگلیسی، ایتالیایی، روسی، فرانسوی، سواحیلی، هوسا، بنگالی، ژاپنی، چینی، ملایو، هندی، ترکی استانبولی، ارمنی، قزاقی، آذری، آشوری، تالشی، ازبکی، تاجیکی، ترکمنی، عربی، عبری، پشتو و دری در قالبهای انتشاری رادیو، رادیوهای اینترنتی، وبسایت خبری و تلویزیون اینترنتی فعالیت دارد. اهداف. تاسیس شبکه سحاب گام جدیدی در [[معاونت برون مرزی سازمان صدا و سیما|معاونت برون مرزی صدا و سیما]] در جهت ایجاد تصویر ذهنی صحیح از ایران در اذهان مردم دنیاست بدیهی است که توجه به فضای مجازی و ظرفیت روایت سازی در آن در قالبهای مختلف در اولویت این شبکه قرار داشته و تلاش میشود تا خرده پروژه ها و کلان پروژه های رسانه ای به حسب اولویتهای سیاستی در 27 سرویس زبانی موجود در این شبکه به فراخور تعریف شده و اجرایی گردد. محوریت محتوایی در این شبکه، روایت ای
ران در حوزه های فرهنگی، اجتماعی، معرفتی، اندیشه ای، تاریخی، سیاسی، اقتصادی و حوزه پیشرفت است و حول آن مسائل منطقه و جهان نیز مورد توجه قرار دارد. فرم ارائه محتوا در این شبکه نیز بر پایه فرمهای متناسب و مرسوم وب و شبکه های اجتماعی است و در برخی زبانهای دارای اولویت به سمت تلویزیونهای اینترنتی و در برخی زبانها نیز رادیوهای آنلاین یا رادیوهای فرکانسی به عنوان بستر انتشار محتوای تولیدی این شبکه مورد استفاده خواهند بود. اولویت های محتوایی. روایت ایران در حوزه های فرهنگی، اجتماعی، معرفتی، اندیشه ای، تاریخی، سیاسی، اقتصادی و حوزه پیشرفت، و حول آن مسائل منطقه و جهان به خصوص فلسطین به عنوان مساله اول جهان اسلام از اولویت های محتوایی این شبکه به حساب می آیند. به طور تفصیلی تر موضوعات مختلفی همچون: روایت اجتماع و وضعیت زن و خانواده ایرانی، سلامت، محیط جامعه و آموزش در ایران؛ فرهنگ غنی و آداب و رسوم و ادبیات و سنت های ایرانی، زبان فارسی و آموزش آن به مخاطبان به مثابه ابزار قدرتمند نفوذ فرهنگی؛ معارف اسلامی در سطوح مختلف با درنظر گرفتن نوع مخاطب در حوزه های قرآنی، فلسفی، عرفانی، کلامی، تاریخی و ابعاد معرفتی و حکمت عملی مو
جود در جریان انقلاب اسلامی ایران؛ اندیشه نو و متعالی انقلاب اسلامی در مکتب حضرت امام(ره) و اندیشه های متعالی مبتنی بر ایده تمدنی مدنظر مقام معظم رهبری (مدظله العالی)؛ تاریخ و روایت وقایع تاریخی مهم پیش و پس از انقلاب اسلامی به صورت متقن و دقیق در مقابله با روایت سازی های رسانه های رقیب (مانند روایت شکل گیری انقلاب در ایران، تاریخ جغرافیای ایران و جدایی های سرزمینی، تاریخ ایران و اسلام)، شخصیت های تاریخی مشترک ایران و کشورهای دیگر، تاریخ فلسفه ایران، تاریخ علم در ایران، تاریخ تصوف در ایران قدیم تا دوره معاصر و بسیاری موضوعات و ظرفیت ها و نقاط قوت دیگری که این شبکه وظیفه خود می داند به آنها بپردازد. ساختار. این شبکه شامل گروههای تولیدی متمرکزی همچون گروه سیاسی (خبر و تفسیر) و همچنین گروه فرهنگی و معارف و گروههای منطقه ای همچون گروه اروپا و امریکا، گروه افریقا، گروه شبه قاره و شرق آسیا، گروه قفقاز و آسیای میانه، گروه غرب آسیا و گروه افغانستان است. منابع. [[رده:بنیان گذاری های ۲۰۱۱ (میلادی) در ایران]] [[رده:رسانه در تهران]] [[رده:سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران]] [[رده:سیاست خارجی ایران]] [[رده:شبکه ها و ا
یستگاه های تلویزیونی بنیان گذاری شده در ۲۰۱۱ (میلادی)]]
شاهدبازی در ادبیات فارسی کتابی است با روش پژوهش کتابخانه ای اثر سیروس شمیسا (زادهٔ ۲۹ فروردین ۱۳۲۷ در رشت) استاد بازنشسته ادبیّات فارسی دانشگاه علامه طباطبایی و نویسندهٔ ایرانی که در سال ۱۳۸۱ توسط انتشارات فردوس در ایران به چاپ رسید، سال نگارش. کتاب شاهدبازی در ادبیات فارسی در سال ۱۳۸۱ خورشیدی توسط انتشارات فردوس در تهران منتشر شده است. هرچند در پایان مقدمه کتاب، تاریخ «مهرماه ۱۳۷۸» نوشته شده است.. هدف نگارش. نویسنده هدف از نگارش کتاب شاهدبازی در ادبیات فارسی را چنین نوشته است: موضوع. موضوع کتاب شاهدبازی در ادبیات فارسی، «معشوق مذکر» در تاریخ ایران و بازتاب آن در ادبیات است. فروش ممنوع. کتاب شاهدبازی در ادبیات فارسی علیرغم دریافت مجوز انتشار از اداره کتاب وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، از بازار گردآوری و فروش آن ممنوع شد. البته نویسنده در مقدمه کتاب، این احتمال را پیش بینی کرده بود: «این کتاب ممکن است به مذاق عده یی خوشایند نباشد اما چه می توان کرد؟ این هم یکی از جریان های تاریخی - اجتماعی ما بوده است.»
پانزروتی که به عنوان پانزاروتی نیز شناخته می شود، یک نان خوشمزه ایتالیایی است که منشأ آن به منطقه آپولیا برمی گردد و هم از نظر شکل و هم از نظر خمیری که برای تهیه آن استفاده می شود، شباهت زیادی به کالزونه دارد. این اصطلاح معمولاً به محصولاتی که سرخ شده اند اشاره دارد، نه آنهایی که در فر پخته می شوند (یعنی کالزونه)، اگرچه کالزونه ها و پانزروتی ها اغلب با یکدیگر اشتباه گرفته می شوند. ریشه شناسی. اسم "پانزروتی" از diminutive "" می آید، که یک تغییر منطقه ای از () است و به ورم خاص خمیر که شبیه به شکم ورم کرده است اشاره دارد. اگرچه از نظر ریشه شناسی مرتبط هستند، کلمه پانسوتی به یک غذای غیر مرتبط اشاره دارد، نوعی راویولی که مختص جنوا است. پانزروتی ها اغلب به عنوان اسم مفرد «پانزروتی» یا «پانزاروتی» نامیده می شوند. منشأ و تغییرات. پانزروتی ها در آشپزی آپولیایی منشأ گرفته اند. آن ها در واقع نسخه های کوچک کالزونه هستند، اما معمولاً سرخ می شوند نه در فر پخته می شوند، به همین دلیل به آن ها "کالزونی فریتی" () یا "فریت پیتزا" () در ایتالیا گفته می شود، که به ویژه در کامپانیا رایج است. در برخی از مناطق آپولی، مانند مولفتا، پ
انزروتی ها همچنین به نام "فریتله" یا "فریتلی" () شناخته می شوند، در حالی که در بریندیسی به عنوان "فریته" (یک تغییر محلی از "فریتله") شناخته می شوند. پرکننده های رایج برای این خوراکی گوجه فرنگی و موزارلا هستند. گوجه فرنگی های کامل پوست کنده باید تخلیه و خشک شوند تا به عنوان پرکننده استفاده شوند، زیرا استفاده از گوجه فرنگی های غیرخشک باعث پارگی خمیر به دلیل رطوبت می شود. پرکننده های دیگر شامل پیازهای تفت داده شده در روغن زیتون و مزه دار شده با ماهی آنچوی و کپر نمک سود شده، یا پنیر مورتادلا و پنیر پروولون هستند. یک دستور متفاوت برای پانزروتی "پانزروتی دی پاتاته" () است، که یک غذای مخصوص از سالنتو است و شامل کروکت های سیب زمینی پوره شده به جای پانزروتی است که اصطلاحاً به آن اشاره می شود.
اوسا دی مورتو یا استخوان های مردگان بیسکویت های سنتی سیسیلی هستند که در فهرست محصولات کشاورزی و غذایی سنتی ایتالیا از وزارت سیاست های کشاورزی، غذا و جنگلداری (Mipaaf) قرار دارند. آن ها همچنین به نام های نوکاتولی، موستازولی، "اسکاردلینی"، موسکاردینی یا پاستا دی گاروفانو، آن ها به مناسبت یادبود درگذشتگان تهیه می شوند و شکل استخوان های کوچک انسانی را دارند. آماده سازی. هر دو قسمت بیسکویت با همان خمیر تهیه می شود که بر پایه آرد، آب، شکر و ادویه هایی مانند دارچین و میخک است: خمیر آماده شده، شکل داده می شود و برای چند روز رها می شود تا سطح آن کاملاً خشک شود. سپس بیسکویت ها در فر پخته می شوند: قسمت بالایی سفید و سخت می شود، در حالی که قسمت پایینی که مرطوب است، تیره تر، نرم و کاراملی می شود، به سبب شکر که از بالای آن چکه می کند.
صلاح احمد ابراهیم (; – ) نویسنده، شاعر و دیپلمات سودانی بود. او از مهم ترین شاعران نسل اول کشور پس از استقلال به شمار می رود و آثار او نمایان گر گذار از رمانتیسیسم ادبی به واقع گرایی اجتماعی در ادبیات سودان هستند.
تئاتر المپیک () یک تئاتر در ویچنزا، شمال ایتالیا است که در سال های ۱۵۸۰-۱۵۸۵ ساخته شده است. این بنا آخرین طراحی معمار رنسانس ایتالیایی، آندره آ پالادیو، بود و تا پس از مرگش تکمیل نشد. در سن این تئاتر می توان نوعی از صحنه آرایی فریب چشم یا همان ترومپ لو ی را دید که توسط وینچنزو اسکاموزی طراحی شده بود تا ظاهری از خیابان های طولانی که به افقی دوردست منتهی می شوند را القا کند، این صحنه در سال ۱۵۸۵ پیش از اولین اجرا در این تئاتر نصب و تهیه شد، این قدیمی ترین صحنه آرایی باقی مانده از آن دوران است که سالم مانده است و هنوز وجود دارد. صحنه آرایی این تئاتر کامل به سبک رومی می باشد و برای دیواره های آن به تقلید از سنگ مرمر از چوب و گچ بری استفاده شده است (چوب کاری و گچ بری به حالتی انجام شده که شبیه سنگ مرمر باشد ). این مکان محل آکادمی المپیک بود که در سال ۱۵۵۵ در آنجا تأسیس شده بود. تئاتر المپیک، به همراه تئاتر آلانتیکا در سابیونتا و تئاتر فارنسه در پارما، یکی از تنها سه تئاتر رنسانس باقی مانده است. هرسه ی این تئاترها تا حد زیادی بر اساس تئاتر المپیک بنا شده بودند. این تئاتر هنوز هم چندین بار در سال مورد استفاده قرار م
ی گیرد. از سال ۱۹۹۴، تئاتر المپیک، به همراه دیگر ساختمان های پالادیویی در داخل و اطراف ویچنزا، بخشی از میراث جهانی یونسکو با عنوان «شهر ویچنزا و ویلاهای پالادیویی ونتو» بوده اند. طراحی و ساخت. دیدگاه پالادیو. تئاتر المپیک آخرین اثر پالادیو است و در زمره ی برترین شاهکارهای او قرار می گیرد. این معمار اهل وینسنتین بود و در سال ۱۵۷۹ به شهر زادگاهش بازگشت و حاصل یک عمر مطالعه ی دقیق در تمام جنبه های معماری روم باستان و درک دقیق تری از معماری تئاتر کلاسیک نسبت به هر فرد زنده ی دیگری را با خود به ارمغان آورد. پالادیو ترجمه ایتالیایی دانیل باربارو از کتاب «در باب معماری» اثر ویترویوس را مطالعه کرده بود و متصور شده بود؛ چاپ های این نسخه (کتاب) شامل نقشه های طبقات تئاترهای رومی و نمای صحنه های تئاتر رومی ویران شده ی ویچنزا، تئاتر برگا، است. همچنین، اسناد و کاغذهای معماری پالادیو شامل طرح هایی برای بازسازی تئاترهای رومی ویران شده در پولا و ورونا می باشد که البته بیشتر به یک فرضیه نزدیک هستند. پالادیو، یکی از بنیانگذاران آکادمی المپیک (که در بخش آغازین مقاله به آن شاره شد)، پیش از این سازه هایی از تئاترهای موقت را در مکا
ن های مختلف شهر طراحی کرده بود. قابل توجه ترین آنها حدود هفده سال پیش از تاسیس آکادمی المپیک در تالار بزرگ باسیلیکا پالادیانا ساخته شده بود. در سال ۱۵۷۹، آکادمی حق ساخت یک تئاتر دائمی در یک قلعه قدیمی به نام کاستلو دل تریتوریو را به دست آورد، قلعه ای که قبل از بلااستفاده ماندن به زندان و انبار باروت تبدیل شده بود. از پالادیو خواسته شد طرحی ارائه دهد و او با وجود شکل نامناسب قلعه قدیمی، تصمیم گرفت از این فضا برای بازسازی آکادمیک تئاترهای رومی که از نزدیک مورد مطالعه قرار داده بود، استفاده کند. برای اینکه یک صحنه و فضای نشیمن در فضای وسیع و کم عمق جا شود، پالادیو لازم بود فضای نیم دایره ای تئاتر رومی را به شکل بیضی مسطح کند.
سلام-زندگی فیلمی محصول سال ۱۹۹۸ و به کارگردانی نیکلاس پری است. در این فیلم بازیگرانی همچون کاترین کارتلیج، چارلز دارنینگ، داریل هانا، مویرا کلی، پیتر ریجرت، کمبل اسکات، اریک استولتس، ساندرا سانتیاگو و کارلو آلبان ایفای نقش کرده اند.
در شبه جزیره کریمه، تعداد ۱۸ منطقه مسکونی وجود دارد که به عنوان شهر شناخته می شوند. قلمرو کریمه از زمان حمله روسیه و الحاق این شبه جزیره که از نظر بین المللی به رسمیت شناخته نشده است، در ۱۸ مارس ۲۰۱۴ بین روسیه و اوکراین مورد مناقشه بوده است. این منطقه توسط اکثر کشورهای جهان به عنوان جمهوری خودمختار کریمه اوکراین و سواستوپول به عنوان یکی از شهرهای اوکراین با وضعیت ویژه شناخته می شود، در حالی که از زمان الحاق آن، این منطقه در عمل توسط روسیه به عنوان جمهوری کریمه و سواستوپول به عنوان شهری با اهمیت فدرال اداره می شود. تا سال ۲۰۱۴، بزرگ ترین شهر شبه جزیره از نظر جمعیت، طبق سرشماری پس از الحاق روسیه، سواستوپول با جمعیت ثبت شده ۳۹۳٬۳۰۴ نفر بود، در حالی که دومین شهر بزرگ شبه جزیره سیمفروپول با ۳۳۲٬۳۱۷ نفر بود. کم جمعیت ترین شهر شبه جزیره نیز آلوپکا بود که در سرشماری سال ۲۰۱۴ با جمعیت ۷۷۷۱ نفر ثبت شد. در اوکراین، وضعیت شهری () توسط پارلمان کشور که ورخوونا رادا نامیده می شود، به سکونتگاه های دارای ۱۰٬۰۰۰ نفر یا بیشتر و همین طور به سکونتگاه های دارای اهمیت تاریخی یا منطقه ای اعطا می شود. به دنبال اشغال و الحاق کریمه، رو
سیه وضعیت موجود ۱۸ شهر شبه جزیره را به رسمیت شناخت و حفظ کرد. در سال ۲۰۱۹، مقامات روسی به شهرک بالاکلاوا، واقع در ناحیه شهری بالاکلاوا سواستوپول، وضعیت شهر را اعطا کردند، هرچند همچنان آن را به عنوان بخشی از سواستوپول نگه داشتند. به دلیل حمایت بین المللی از قطعنامه ۶۸/۲۶۲ مجمع عمومی سازمان ملل که حاکمیت اوکراین بر کریمه را به رسمیت می شناسد و سیاست عدم به رسمیت شناختن اشغال شبه جزیره توسط روسیه را تأیید می کند، وضعیت شهری جدید بالاکلاوا به طور گسترده به رسمیت شناخته نمی شود. به دنبال تصویب قوانین کمون زدایی، شهر کراسنوپرکاپسک در سال ۲۰۲۳ به یانی کاپو (نام اصلی تاتاری کریمه) به دلیل ارتباط کراسنوپرکاپسک با افراد، مکان ها، رویدادها و سازمان های مرتبط با اتحاد جماهیر شوروی تغییر نام یافت. به دو شهر در شبه جزیره (کرچ و سواستوپول) توسط مقامات شوروی، به ترتیب در سال های ۱۹۷۳ و ۱۹۶۵، عنوان افتخاری "شهر قهرمان اوکراین" به دلیل مقاومت در برابر تهاجم محور به اتحاد جماهیر شوروی در طول جنگ جهانی دوم اعطا شد؛ این عنوان ها در سال ۲۰۲۲ توسط رئیس جمهور اوکراین، ولودیمیر زلنسکی، دوباره تأیید شدند. تقسیمات اداری. از زمان استقلا
ل در سال ۱۹۹۱ تا سال ۲۰۲۰، ۱۱ شهر در جمهوری خودمختار به عنوان شهرهای با اهمیت منطقه ای (شهرداری ها) تعیین شدند که دارای حکومت خودگردان تحت نظر شوراهای شهری بودند، در حالی که پنج شهر باقی مانده جمهوری خودمختار در ۱۴ ناحیه (بخش) به عنوان شهرهای با اهمیت ناحیه ای واقع شده بودند که تابع دولت های نواحی هستند. سواستوپول، به عنوان یکی از دو شهر دیگر با وضعیت ویژه کی یف، پایتخت ملی است. در ۱۷ ژوئیه ۲۰۲۰، ورخوونا رادای اوکراین یک اصلاحات اداری بزرگ را تصویب کرد که ۱۱ شهرداری شهری و ۱۴ ناحیه جمهوری خودمختار را لغو و آنها را در ۱۰ ناحیه اصلاح شده ادغام کرد. ده ناحیه ای که قلمرو جمهوری خودمختار را تشکیل می دهند عبارتند از: باغچه سرای، بیلوهیرسک، جانکوی، یه وپاوا، کرچ، کورمان، پرکاپ، سیمفروپول، فئودوسیا، و یالتا. در مورد سواستوپول، ورخوونا رادا اینکرمن و سایر مناطق اطراف خارج از مرز شهری سواستوپول (به جز بالاکلاوا که از نظر اداری بخشی از سواستوپول باقی ماند) را در ناحیه بزرگ تر باغچه سرای ادغام کرد. به دلیل اشغال مستمر منطقه از سال ۲۰۱۴، نواحی و مرزهای جدید تنها به صورت "بالقوه" باقی مانده اند و مقامات روسی همچنان از تقسی
مات اداری پیش از اصلاحات در کریمه استفاده می کنند.
کسی تنها آلبوم استودیویی از خوانندهٔ آمریکایی کسی می باشد که در ۷ اوت سال ۲۰۰۶ از سوی بد بوی رکوردز، نکست سکشن لایف گروپ و آتلانتیک رکوردز منتشر گردید. کسی را تهیه کنندهٔ موسیقی رایان لزلی کشف کرد؛ که به او در ضبط دموهایش کمک کرد. پس از پیوستن کسی به بد بوی رکوردز توسط دیدی، همکاری اش با لزلی ادامه یافت و کل آلبوم به تهیه کنندگی وی شکل گرفت. از نظر موسیقایی، "کسی" آلبومی اساساً در چارچوب آراندبی قرار می گیرد، اما در آن ردپایی از سبک های پاپ، هیپ هاپ الکترو و موسیقی سول نیز دیده می شود. آلبوم از نظر منتقدان با استقبال خوبی روبه رو شد و بابت تهیه و تولیدش مورد تحسین قرار گرفت. علاوه بر این که آن را «شیرینی» نامیدند، این آلبوم را با آثار جنت جکسون نیز مقایسه کردند. "کسی" در بدو ورود به "بیلبورد" ۲۰۰ ایالات متحده رتبهٔ چهارم را از آن خود کرد و طی نخستین هفته بیش از ۱۱٫۳۷۴ هزار نسخه فروش داشت و سیزده هفته نیز در این جدول ماند. کسی در نهمین سالگرد انتشارش مجدداً بر صفحهٔ وینیل عرضه گردید؛ این کار جایگاه آن را به عنوان اثری کالت و تأثیرگذار در برخی محافل دوباره تثبیت کرد.
سن گرگوریو () یک کلیسا و صومعهٔ سابق در ونیز، ایتالیا است که در "سستیری" دورسودورو واقع شده است. این کلیسا در نزدیکی کلیسای سنت ماریا دلا سلوته، واقع در پشت کاخ جنووسی قرار دارد. تاریخچه. این کلیسا در سدهٔ نهم میلادی تأسیس شد و در سال ۹۸۹ میلادی تابع صومعه بندیکتین سانتی ایلاریو بندتو شد که دفتر مرکزی آن در حاشیهٔ غربی تالاب ونیز قرار داشت. سیل شدید ناشی از جنگ بین پادوا و ونیز منجر به نقل مکان راهبان سانتی ایلاریو بندتو به منطقهٔ تحت سلطهٔ ونیز شد. سن گرگوریو در سال ۱۲۱۴ به مقر جامعهٔ بندیکتین تبدیل شد. همزمان، این کلیسا برخی از وظایف یک کلیسای محلی را نیز انجام می داد و ارتباط نزدیکی با سانتا ماریا زوبنیگو داشت. در اواسط سدهٔ پانزدهم، این بنا با طراحی آنتونیو دا کرمونا به شکل فعلی بازسازی شد. سرمایه گذاری ناموفق "کومندا" در سال ۱۴۵۰، که برای تأمین مالی بازسازی در نظر گرفته شده بود، دورهٔ طولانی رکود را آغاز کرد که تا انحلال نهایی آن در سال ۱۷۷۵ ادامه داشت. پس از انحلال، این کلیسا برای مدت کوتاهی به یک قصبه تحت نظر سانتا ماریا دل روساریو تبدیل شد. در سال ۱۸۰۷، در طول اشغال ایتالیا توسط ناپلئون، این کلیسای مح
لی با سرکوب مواجه شد. این کلیسا که از تقدس خارج شده بود، به ضرابخانه ای برای تصفیه طلا، و ساختمان صومعهٔ آن نیز به یک ساختمان مسکونی تبدیل شد. این کلیسا در سال ۱۹۶۰ به یک آزمایشگاه مرمت آثار هنری متعلق به ادارهٔ باستان شناسی، هنرهای زیبا و مناظر متعلق به شهرداری ونیز و تالاب تبدیل شد. این کلیسا هنوز هم به عنوان مخزنی تحت مالکیت ادارهٔ موزه ها، به نگهداری آثار هنری می پردازد، اما از نظر عملکردی بلااستفاده است با آسیب های ساختاری متعددی روبرو است. در سال ۲۰۱۷ اعلام شد که سن گرگوریو قرار است به محل اصلی موزهٔ هنر شرقی، که در حال حاضر در کاخ پزارو قرار دارد، تبدیل شود. با این حال، تا سال ۲۰۲۵، این کلیسا همچنان بلااستفاده بوده است. ساختمان صومعهٔ این کلیسا که پس از سال ۱۷۷۵ به ساختمانی مسکونی تبدیل شده بود، تا حدی به فضایی نمایشگاهی و میزبانی برای رویدادهای دوسالانه ونیز تبدیل شده است. کانالتو برخی از صحنه های ونیزی خود را از طبقهٔ اول ساختمان صومعهٔ این کلیسا نقاشی کرد. ایوان ساختمان صومعهٔ این کلیسا نیز به عنوان یک موضوع هنری محبوب شناخته شده است. سازه. نمای اصلی کلیسا در میدان سن گرگوریو (Campo di San Gregorio)
واقع شده است، در حالی که محراب سه گانه به سمت ریو د لا سالوت (Rio de la Salute) پیش رفته است. ساختمان صومعه متصل به آن، یک بنای چهارضلعی است که در اطراف یک صومعه کوچک ساخته شده و در مجاورت کانال بزرگ قرار دارد. دو پل در دو طرف محراب سه گانه از ریو د لا سالوت عبور می کنند و صومعه را برای بازدیدکنندگان فوندامنتا سالوت قابل دسترسی می کنند. این صومعه در ابتدا به سبک ونیزی-بیزانسی ساخته شد و ظاهر گوتیک ونیزی فعلی خود را در اواسط سدهٔ پانزدهم به دست آورد. نمای آجری شیروانی آن توسط چهار لزن به سه قسمت تقسیم شده و دارای یک سردر به شکل اوجیه و پنجره های رنگی است. پنجره های مولینی با طاق های اوجیه شکل در سراسر کلیسا، به ویژه در محراب سه گانه، استفاده شده اند. در فضای داخلی بقایای نقاشی های دیواری را به چشم می خورد و شامل یک سقف خرپایی قابل توجه در شبستان است، در حالی که محراب ها دارای سقف های طاقی هستند. نماهای قابل مشاهده در آثار کانالتو، بلوتو و دیگر "ودوتیست ها" نشان می دهد که لزن های نما زمانی به سه طاق قوسی شکل تبدیل می شدند که بالای آنها مجسمه هایی و در میان آن ها برجک هایی قرار داشت. این تزئینات از آن زمان از ب
ین رفته است.