Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یاه دوزی از حالت صرفاً سنتی خارج شده و وارد دنیای مدرن و هنری شود. همچنین ترکیب آن با یا سایر اشکال آینه دوزی، نوعی تنوع بصری و کاربردی به این هنر بخشیده است. جایگاه فرهنگی. سیاه دوزی تنها یک هنر تزئینی نیست، بلکه حامل هویت و روایت های نسل به نسل زنان بلوچ است. هر طرح خاص ممکن است در یک منطقه بلوچ نشین معنای خاصی داشته باشد. زنان بلوچ گاه طرح های خاصی را برای موقعیت هایی مانند عروسی، تولد یا عزاداری می دوختند. بنابراین این هنر نقش حافظه جمعی و فرهنگی را نیز ایفا می کند. استفاده روی پارچه های رنگی. یکی از ویژگی های قابل توجه و منعطف سیاه دوزی بلوچ، امکان اجرای آن بر روی انواع مختلف پارچه های رنگی است. برخلاف تصور رایجی که این هنر را تنها محدود به پارچه های سفید می داند، در سنت های واقعی بلوچستان، سیاه دوزی از دیرباز بر روی زمینه های متنوعی از رنگ ها انجام می شده است. زنان بلوچ از پارچه هایی با رنگ های تیره یا گرم مانند سورمه ای، قهوه ای، سبز زیتونی، زرشکی و کرم استفاده می کردند که ترکیب آن با نخ های مشکی جلوه ای خیره کننده و کنتراست بصری جذابی ایجاد می کرد. این انتخاب آگاهانه نه تنها به زیبایی طرح های هندسی و
تکرارشونده کمک می کرد، بلکه نشان دهنده ی ذوق و سلیقه ی هنرمند در انتخاب رنگ زمینه ای مناسب با نوع طرح، کاربرد لباس و جایگاه اجتماعی صاحب آن بود. همچنین در برخی مناطق، استفاده از پارچه های رنگی به عنوان نشانه ای از تنوع فرهنگی یا آیینی تلقی می شده است. مثلاً لباس هایی با زمینه ی رنگی خاص ممکن بود در مراسم خاص یا توسط گروه خاصی از زنان استفاده شوند. به همین دلیل، سیاه دوزی بر روی پارچه های رنگی را می توان بخشی از سازگاری و پویایی این هنر دانست؛ هنری که ضمن حفظ هویت و سبک ویژه ی خود، توانسته در طول زمان با شرایط، کاربردها و سلیقه های گوناگون هماهنگ شود. استفاده در دیگر مناطق. در مناطق غیر بلوچ نشین نیز علاقه مندی به سیاه دوزی افزایش یافته است. در برخی کارگاه ها و نمایشگاه ها در شهرهای مرکزی ایران، هنرمندان با الهام از این هنر اقدام به طراحی لباس، کیف، تابلو و زیورآلات کرده اند. با این حال، جامعه فرهنگی بلوچ بر حفظ اصالت و احترام به خاستگاه این هنر تأکید دارد.
یان جیبوا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک است که در حال حاضر برای استاندارد لیژ در پست مهاجم بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال زیر ۱۷ سال و زیر ۱۸ سال بلژیک بازی کرده است. دوران باشگاهی. جیبوا نخستین بازی حرفه ای خود را برای باشگاه فوتبال اس ال۱۶ اف سی، تیم ذخیره باشگاه فوتبال استاندارد لیژ، در ۱۹ آوریل ۲۰۲۴ در یک مسابقه دسته اول ب فوتبال بلژیک برابر باشگاه فوتبال اوستنده انجام داد و با هدایت رژینال گورو در ترکیب اصلی در شکست ۲–۱ به میدان رفت. در آن زمان، باشگاه فوتبال اس ال۱۶ اف سی حدود دو هفته پیش از آن به سقوط به دسته ملی یک فوتبال بلژیک محکوم شده بود. در تابستان ۲۰۲۴، جیبوا با زدن گل پیروزی برای تیم اصلی باشگاه فوتبال استاندارد لیژ در یک دیدار دوستانه مقابل ان ای سی جلب توجه کرد. در روز افتتاحیه فصل ۲۰۲۵–۲۰۲۴، سرمربی ایوان لکو او را برای مسابقه لیگ برابر باشگاه فوتبال خنک در فهرست تیم قرار داد.
بورگ هولتسلی، که نام خود را از تپه ای جنگلی در ناحیهٔ «ریسباخ» در جنوب شرقی زوریخ گرفته است، بیمارستان دانشگاهی روان پزشکی زوریخ و یکی از مراکز اصلی روان پزشکی در سوئیس به شمار می رود. این مرکز به عنوان یک بیمارستان پژوهشی، با دانشگاه زوریخ همکاری نزدیک دارد. تاریخچه. پیش از ساخت نهادهای دولتی ویژه، بیشتر افراد مبتلا به بیماری های روانی و ناتوانی های ذهنی به طور خصوصی نگهداری می شدند. در سال ۱۸۵۱، سرشماری ای تحت عنوان «شمارش دیوانگان» () انجام شد که نشان داد کمتر از ده درصد از ۱۲۸۱ نفری که در ایالت زوریخ شناسایی شدند، تحت مراقبت بیمارستانی قرار داشتند؛ آن هم در بیمارستان هایی که بیشترشان بخش ویژهٔ روان پزشکی نداشتند. در سال ۱۸۱۷، شهر زوریخ بخشی برای بیماران روانی در «بیمارستان قدیمی» () ایجاد کرد. این بخش در ابتدا شامل ۲۴ سلول برای افراد مبتلا به بیماری روانی بود. در دههٔ ۱۸۴۰، کل این بیمارستان به مکانی اختصاصی برای نگهداری بیماران مزمن و روانی تبدیل شد. شرایط نامناسب این بیمارستان بارها مورد انتقاد قرار گرفت و همین امر باعث شد پیشنهادهایی برای ساخت تیمارستان های جدید مطرح شود. تا سال ۱۸۶۳، طرح ساخت یک تیمارس
تان جدید در منطقهٔ بورگ هولتسلی () تکمیل شد. در سال ۱۸۶۴، پارلمان ایالتی رأی به آغاز ساخت این مرکز داد. این گسترش مراقبت روان پزشکی در زمانی روی داد که در گفتمان عمومی در سوئیس و دیگر کشورهای اروپایی، وجود مراکز بستری برای بیماران روانی، نشانه ای از پیشرفت جامعه تلقی می شد. ویلهلم گریزینگر نقش مهمی در برنامه ریزی این تیمارستان جدید ایفا کرد. هرچند پیش از پایان ساخت و افتتاح رسمی بیمارستان در سال ۱۸۷۰ درگذشت، اما از او به عنوان بنیان گذار بورگ هولتسلی یاد می شود. از ۱۸۷۰ تا ۱۸۷۹، این بیمارستان سه مدیر داشت: برنهارد فون گودن، گوستاو هوگنن و ادوارد هیتسیش. هر سه نفر تمرکز خود را بر روان پزشکی عصبی گذاشته بودند، و پژوهش های آنان بر آسیب شناسی و فیزیولوژی مغز متمرکز بود. چهارمین مدیر بورگ هولتسلی اوگوست-آنری فورل بود که نزدیک به بیست سال این مسئولیت را بر عهده داشت. فورل آزمایش هایی در زمینهٔ هیپنوتیزم بر بیماران و کارکنان انجام داد و همچنین این روش را به دانشجویان خود آموزش می داد. او که طرفدار سرسخت اصلاح نژادی بود، در دوران مدیریت خود اقدام به انجام عقیم سازی بیماران در این کلینیک کرد. در آن زمان، این اقدامات ب
ا دلایل ظاهراً درمانی توجیه می شد، اما فورل بعدها نوشت که این دلایل تنها «بهانه» بوده اند و هدف واقعی، صرفاً یک هدف اجتماعی بوده است. روند عقیم سازی اجباری بیماران روانی پس از او نیز توسط جانشینانش ادامه یافت. در سال ۱۸۹۸، اوژن بلولر به مدیریت بورگ هولتسلی رسید و تا سال ۱۹۲۷ در این سمت باقی ماند. دوران بلولر یکی از درخشان ترین ادوار این بیمارستان به شمار می رود، زیرا در این زمان، روان کاوی، نظریه های روان پزشکی فروید، و نیز فعالیت های خلاقانهٔ دستیارش کارل گوستاو یونگ در بیمارستان گسترش یافت. پس از او، هانس-وولفگانگ مایر و سپس پسرش مانفرد بلولر مدیر این مرکز شدند. علاوه بر یونگ، روان پزشکان سرشناسی نیز بخشی از فعالیت حرفه ای خود را در بورگ هولتسلی گذراندند، از جمله: کارل آبراهام، لودویگ بینزوانگر، اوژن مینکوفسکی، هرمان رورشاخ، فرانتس ریکلین، کنستانتین فون موناکوف، اوژن بلولر، ارنست رودین، آدولف مایر، آبراهام بریل و امیل اوبرهولزر. ادوارد اینشتین، پسر آلبرت اینشتین، نیز در این بیمارستان بستری بوده است. همچنین لوسیا جویس، دختر جیمز جویس، از بیماران این مرکز بوده است. امروزه، بورگ هولتسلی به عنوان مرکزی مهم برای
پژوهش های روان پزشکی و درمان بیماری های روانی شناخته می شود. یوان کامرون، روان پزشک جنجالی، در اواخر دههٔ ۱۹۲۰ در این بیمارستان تحصیل کرده بود. در ششم مارس ۱۹۷۱، آتشی در کلینیک رخ داد که به مرگ ۲۸ بیمار مرد سالمند بر اثر خفگی انجامید. وجود میله هایی بر پنجره ها تلاش امدادگران را برای نجات جان بیماران با مشکل روبه رو کرد. نکات جالب. فیلم معمایی و ساختگی سوئیسی "مارموررا" محصول سال ۲۰۰۷، در مکان های گوناگونی فیلم برداری شد؛ از جمله در آسایشگاه «بورگ هولتسلی» در ناحیهٔ وینه گ در زوریخ، کنار رود لیمات نزدیک تکنوپارک زوریخ، در تفرجگاه لیمات کوای، و بر روی پل مونستر بروکه که به سوی میدان مونسترهوف می رود.
درام لاین فیلمی محصول سال ۲۰۰۲ و به کارگردانی چارلز استون سوم است. در این فیلم بازیگرانی همچون نیک کانن، زوئی سالدانا، اورلاندو جونز، لئونارد رابرتس و آفیمو آملامی ایفای نقش کرده اند.
خانه مرکزی هنرمندان، مسکو () یک گالری هنری چهار طبقه در مسکو است. این یک مرکز نمایشگاهی تاریخی در مسکو بود که محل تأسیس کنفدراسیون بین المللی اتحادیه های هنرمندان، یکی از مشهورترین مجتمع های نوع خود در روسیه، بود که از سال ۱۹۷۹ تا ۲۰۱۹ وجود داشت. در طول سال های فعالیت خود، خانه مرکزی هنرمندان یک ساختمان را با گالری ترتیاکوف (گالری جدید ترتیاکوف) به اشتراک گذاشت؛ از مارس ۲۰۱۹، قرار بود کل ساختمان تحت مدیریت گالری جدید ترتیاکوف منتقل شود. خانه مرکزی هنرمندان در مسکو در آوریل ۲۰۱۹ تعطیل شد و فضای نمایشگاه به گالری جدید ترتیاکوف منتقل شد. این بنا توسط اتحادیه هنرمندان اتحاد جماهیر شوروی ساخته شد. اطلاعات عمومی. خانه مرکزی هنرمندان در مرکز مسکو قرار دارد و توسط پارک هنری موزئون احاطه شده است. نمایشگاه فضای باز موزه مجسمه سازی به طور ارگانیک در مجموعه پارک قرار گرفته و با مناطق تفریحی و زمین های بازی برای کودکان تکمیل می شود. واقع در کریمسکی وال، ۱۰، مسکو، روسیه، ۱۱۹۰۴۹ تاریخچه ساختمان. در ابتدا، در سپتامبر ۱۹۵۶، شورای وزیران اتحاد جماهیر شوروی قطعنامه ای در مورد ساخت دو ساختمان - ساختمان گالری ترتیاکوف و ساختمان ن
مایشگاه اتحادیه هنرمندان اتحاد جماهیر شوروی - تصویب کرد. متعاقباً، تصمیم گرفته شد که یک ساختمان برای دو شیء ساخته شود. این پروژه در سال های ۱۹۶۲–۱۹۶۳ تکمیل و در مارس ۱۹۶۴ برای ساخت تأیید شد.ساخت و ساز در سال ۱۹۶۵ آغاز شد خانه مرکزی هنرمندان در نوامبر ۱۹۷۹ افتتاح شد. نویسندگان اصلی پروژه ساختمان، معماران نیکولای سوکویان و یوری شِوِردِیف بودند.علاوه بر این، معماران دیگری نیز در طراحی شرکت داشتند. مؤسسات تحقیقاتی مختلفی در این پروژه مشارکت داشتند. نمایشگاه. نگارخانه ترتیاکوف. نمایشگاه گالری ترتیاکوف در کریمسکی وال شامل آثار هنری هنرمندان روسی و شوروی است که در دهه های ۱۹۲۰ تا ۱۹۶۰ فعالیت می کردند: کازیمیر مالویچ، واسیلی کاندینسکی، مارک شاگال، میخائیل لاریونوف، رابرت فالک، پیوتر کونچالوفسکی، پاول کورین، پاول فیلونوف، الکساندر دینکا، ورا موخینا، سرگئی کوننکوف، ایوان شادر، ولادیمیر فاورسکی، هنرمندان «سبک سخت گیرانه» و بسیاری دیگر. در مرحله طراحی، تصمیم گرفته شد که نمایشگاه قبل از انقلاب در ساختمان قدیمی گالری ترتیاکوف در خیابان لاوروشینسکی برگزار شود. علاوه بر این، در ساختمان گالری ترتیاکوف در کریمسکی وال، نمایشگاه
های مختلفی با موضوعات و مواد نمایشگاهی متنوع برگزار می شود و کلاس های کارشناسی ارشد با هنرمندان مشهور معاصر به عنوان بخشی از فعالیت های باشگاه هنر معاصر برگزار می شود. خانه مرکزی هنرمندان. نمایشگاه های مختلفی از هنر معاصر، معماری و طراحی در سالن های نمایشگاهی خانه مرکزی هنرمندان برگزار می شد. نمایشگاه هایی از آثار هنرمندانی از اروپا، خاورمیانه، آسیا و آمریکا برگزار می شد. در دهه ۱۹۸۰، مجموعه ای از نمایشگاه ها از هنرمندان جهانی در سالن های خانه مرکزی هنرمندان به نمایش گذاشته شد. هنرمندانی مانند: ایو سن لوران (طراح)، فرانسیس بیکن (هنرمند)، جورجو موراندی، جانیس کونلیس، رابرت راشنبرگ، جیمز روزنکوئیست، سالوادور دالی، ژان تینگلی، روفینو تامایو، و غیره همچنین، نمایشگاه بین المللی ادبیات فکری «غیرداستانی» سالانه در خانه مرکزی هنرمندان برگزار می شد. این نمایشگاه اولین بار در سال ۱۹۹۹ در ساختمان خانه مرکزی هنرمندان برگزار شد. سالن هنر بین المللی مسکو در خانه مرکزی هنرمندان، نمایشگاه بین المللی سالانه هنر معاصر جهان «هنر مسکو» و نمایشگاه بین المللی معماری و طراحی «آرچ مسکو»، سالن های عتیقه جات روسیه نیز در آنجا برگزار
می شدند. در سال ۲۰۱۹، ساختمان واقع در کریمسکی وال به طور کامل به گالری ترتیاکوف منتقل شد. در پاسخ به واقعیت های جدید و پیروی از روندها، پروژه خانه مرکزی هنرمندان آنلاین متولد شد. بستری مجازی برای فروش و خرید آثار هنری و عتیقه جات و برگزاری نمایشگاه های تعاملی.
کمیسر اروپایی خدمات مالی و اتحادیه پس انداز و سرمایه گذاری، عضو کمیسیون اروپا و مسئول امور بانکی و مالی است. متصدی فعلی این سمت ماریا لوئیس آلبوکرکی است . مسئولیت ها. این پست مسئول اطمینان از تنظیم و نظارت صحیح بازارهای مالی است تا پایدار، رقابتی و شفاف باشند و در خدمت مشاغل و رشد قرار گیرند. این شامل اجرای کامل اتحادیه بانکی می شود. آنها همچنین مسئول ایجاد اتحادیه بازارهای سرمایه تا سال 2019 برای هر 28 کشور عضو اتحادیه اروپا، و به حداکثر رساندن مزایای بازارهای سرمایه و مؤسسات مالی غیربانکی برای بقیه اقتصاد، و به ویژه بنگاه های کوچک و متوسط، هستند. علاوه بر این، این پست مسئول پیشنهاد اقداماتی برای بهبود عملکرد خدمات مالی برای مصرف کنندگان و سرمایه گذاران خرد و ارتقای ثبات جهانی در مقررات و اجرای استانداردها و اصول توافق شده با همکاری شرکای بین المللی است.
موزه هنرهای معاصر گاراژ، که به اختصار "موزه گاراژ" نیز نامیده می شود، یک گالری هنری با بودجه خصوصی در مسکو، روسیه است. این موزه در سال ۲۰۰۸ توسط داشا ژوکووا و رومن آبراموویچ به عنوان "مرکز فرهنگ معاصر گاراژ" تأسیس شد و در ۱ مه ۲۰۱۴ تغییر نام داد. از ژوئن ۲۰۱۵، این موزه در ساختمانی که توسط معمار هلندی رم کولهاس طراحی شده است، قرار دارد. این موزه علاوه بر ارائه مجموعه های دائمی و نمایشگاه های متغیر، به عنوان یک مرکز تحقیقاتی نیز فعالیت می کند. این موزه دارای آرشیوهایی مربوط به هنر معاصر روسیه از دهه ۱۹۵۰ است. همچنین برنامه های آموزشی را اجرا می کند و مطالبی مربوط به تحولات جاری در هنر و فرهنگ روسیه و بین المللی منتشر می کند. تاریخچه. وقتی موزه در ژوئن ۲۰۰۸ افتتاح شد، در گاراژ اتوبوس سابق باخمتوفسکی مسکو قرار داشت که در سال ۱۹۲۶ توسط معمار ساختارگرا ، کنستانتین ملنیکوف، طراحی شده بود، از این رو نام موزه از آن گرفته شده است. داشا ژوکووا اولین مدیر موزه بود. خواننده بریتانیایی، ایمی واینهاوس، در مراسم افتتاحیه رسمی، اجرای خصوصی داشت. در سال ۲۰۰۹، این مکان محل اصلی برگزاری سومین دوسالانه هنر معاصر مسکو بود که توسط
ژان-هوبرت مارتین کیوریتوری می شد. در طول دوسالانه، ماهانه بیش از ۱۰۰۰۰۰ نفر از موزه گاراژ بازدید می کردند. در سال ۲۰۱۲، موزه به یک غرفه موقت طراحی شده توسط معمار شیگرو بان در پارک گورکی منتقل شد و سپس در ۱۲ ژوئن ۲۰۱۵ به خانه دائمی خود منتقل شد. دفتر مرکزی جدید موزه در اصل یک ساختمان مدرن بود که در سال ۱۹۶۸ به عنوان "ورمنا گودا" (به انگلیسی: "فصل های سال")، یک رستوران مربوط به دوران شوروی، ساخته شد. این ساختمان توسط رم کولهاس به طور خاص برای موزه گاراژ طراحی مجدد شد. ژوکووا، که قبلاً سردبیر مجله مد "پاپ" بود، "مجله گاراژ"، یک مجله هنری و مد را در سال ۲۰۰۸ تأسیس کرد این موزه در اول دسامبر ۲۰۲۰ به پاس مشارکت هایش در ترویج فرهنگ ژاپن در روسیه، تقدیرنامه وزیر امور خارجه ژاپن را دریافت کرد مجموعه ها و نمایشگاه ها. در سال ۲۰۱۸، این موزه محل برگزاری "نمایشگاه «باوهاوس ایمجینیستا» بود. «" "دور شدن: معمار بین المللی»" که به بررسی آثار گروهی از معماران آموزش دیده آلمانی، کنراد پوشل، فیلیپ تولزینر می پرداخت. و لوته استم-بیز، که به همراه معلم سابقشان، هانس مایر، در اوایل دهه ۱۹۳۰ در اتحاد جماهیر شوروی کار می کردند. باوهاو
س ایمجینیستا مجموعه ای از نمایشگاه ها را در سراسر جهان برای بزرگداشت صدمین سالگرد تأسیس باوهاوس در سال ۲۰۱۹ برگزار کرد. در ژوئن ۲۰۲۴، این موزه جهت گیری جدیدی از فعالیت خود را اعلام کرد: جمع آوری آثار هنری معاصر روسیه از دهه های ۱۹۸۰ تا ۲۰۲۰ آغاز می شود. این تصمیم با هدف مستندسازی تحولات هنری پس از دوران شوروی و ثبت جریان های نوظهور در هنر روسیه اتخاذ شد. تمرکز اصلی بر آثار هنرمندان مستقل، جنبش های زیرزمینی، و پروژه های تجربی است که در فضای اجتماعی و سیاسی متغیر آن دوران شکل گرفته اند. این مجموعه قرار است در قالب نمایشگاه های دوره ای و آرشیو دیجیتال در اختیار پژوهشگران و علاقه مندان قرار گیرد.
ماتئوس کوستا مارتینس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است که هم اکنون در باشگاه فوتبال مس رفسنجان بازی میکند.
شاهدخت نفیسه خانم (درگذشته ۱۴ ژوئیه ۱۹۵۸) یک شاهدخت عراقی، همسر علی بن حسین پادشاه حجاز و مادر عبدالاله ولیعهد عراق بود. او مادربزرگ مادری ملک فیصل دوم، پادشاه عراق، بود. وی در جریان قتل عام خانواده سلطنتی در جریان انقلاب ۱۴ ژوئیه درگذشت. زندگی. او دختر امیر عبدالله بن محمد پاشا، شریف بزرگ و امیر مکه بود. او در سال ۱۹۰۶ در ینی کوی، بسفر، با علی بن حسین، پادشاه حجاز، ازدواج کرد. شوهرش در سال های ۱۹۲۴-۱۹۲۵ پادشاه حجاز بود. خانواده اش پس از عزل شوهرش در سال ۱۹۲۵ به عراق نقل مکان کردند. دخترش با غازی، پادشاه عراق، ازدواج کرد و در سال ۱۹۳۳ ملکه عراق شد. نفیسه در سال ۱۹۳۵ بیوه شد. در سال ۱۹۳۹، نوه دختری اش فیصل دوم پادشاه عراق شد. در ۱۴ ژوئیه ۱۹۵۸، کاخ سلطنتی الرحاب در بغداد، در جریان انقلاب ۱۴ ژوئیه مورد حمله شورشیان قرار گرفت. وقتی مدافعان کاخ متوجه شدند که تعدادشان بسیار زیاد است و دفاع از خانواده سلطنتی غیرممکن است، موافقت کردند که آنها را به شورشیان تحویل دهند و شورشیان اعلام کردند که آنها را به بازداشتگاه وزارت دفاع منتقل خواهند کرد. خانواده سلطنتی، متشکل از پادشاه، ولیعهد، شاهدخت هیام، شاهدخت نفیسه، شاهدخت ع
ابدیه (خاله پادشاه) و همچنین برخی از اعضای کادر سلطنتی، از طریق آشپزخانه کاخ را ترک کردند. هنگام عبور از باغ آشپزخانه از میان ردیفی از سربازان شورشی، سربازان آتش گشودند. پادشاه از ناحیه سر و گردن مورد اصابت گلوله قرار گرفت، در حالی که ولیعهد، نفیسه و عابدیه همگی از ناحیه کمر و شاهدخت هیام از ناحیه پا یا لگن مورد اصابت گلوله قرار گرفتند. شورشیان توافق کرده بودند که ولیعهد و نخست وزیر باید کشته شوند، اما در مورد اینکه با پادشاه چه کنند، نظرات متفاوتی وجود داشت و هیچ تصمیمی در مورد اعضای زن خانواده گرفته نشده بود. پس از قتل عام، اجساد به ماشین ها منتقل شدند تا به وزارت دفاع منتقل شوند. طبق گزارش ها، پادشاه و همچنین شاهدخت ها عابدیه و هیام در طول حمل و نقل هنوز زنده بودند، اما پادشاه در طول مسیر درگذشت. در حین حمل و نقل، ماشین ها متوقف شدند و اجساد پادشاه و ولیعهد بیرون آورده شد؛ اولی به دار آویخته شد و دومی بی حرمتی شد و در خیابان ها کشیده شد. هیام تنها عضو خانواده بود که زنده ماند. فرزندان. او یک پسر و چهار دختر داشت:
ناحیه برودمن ۴۴ () یا BA44 بخشی از لوب پیشانی قشر مخ در مغز انسان است. این ناحیه در جلوی قشر پیش حرکتی (ناحیه برودمن ۶) و در سطح جانبی، زیر ناحیه برودمن ۹ قرار دارد. این ناحیه همچنین با عنوان بخش روپوشی (از شکنج پیشانی زیرین) شناخته می شود و به زیربخشی از ناحیهٔ پیشانی در قشر مغز که به طور ساختار یاخته ای تعریف شده، اشاره دارد. در انسان، این ناحیه تقریباً با بخش روپوشی شکنج پیشانی زیرین منطبق است؛ بنابراین، در عقب با شیار پیش مرکزی تحتانی و در جلو با شاخهٔ صعودی پیشین شیار جانبی محدود می شود. این ناحیه، شیار مایل را دربر می گیرد و در عمق شیار جانبی با قشر جزیره ای مجاور است. از دید ساختار یاخته ای، از عقب و بالا با ناحیه پیشانی بی دانه ۶، از بالا با ناحیه پیشانی دانه دار ۹، و از جلو با بخش سه گوش شکنج پیشانی تحتانی (ناحیه برودمان ۴۵) محدود می شود. کارکردها. در کنار BA45 در نیمکرهٔ چپ، این ناحیه ناحیه بروکا را شکل می دهد؛ ناحیه ای که در وظایف معنایی زبان نقش دارد. برخی داده ها نشان می دهند که BA44 بیشتر در جنبهٔ حرکتی گفتار نقش دارد. یافته های تازه همچنین به نقش این ناحیه در روان شناسی موسیقی اشاره دارند. مطال
عات تصویربرداری عصبی جدید نشان داده اند که BA44 در فرونشاندن انتخابی پاسخ در آزمون های «برو/نرو» نقش دارد، و به همین دلیل تصور می شود که در مهار گرایش های رفتاری نقش مهمی دارد. این نقش ممکن است عمدتاً به BA44 در سمت راست مربوط باشد. همچنین نشان داده شده که این ناحیه با حرکات دست نیز مرتبط است. وجود نورون های آینه ای در ناحیه بروکا گویای آن است که زبان ممکن است از سامانهٔ تقلید حرکات منشأ گرفته باشد. ناحیه بروکا همچنین در نظریه ذهن نیز دخالت دارد، یعنی توانایی درک وضعیت ذهنی دیگران از طریق مشاهده، استنباط و پیش بینی. دانستنی ها. اسکات فلانسبورگ از سن دیگو، کالیفرنیا، یک «ماشین حساب انسانی» است که می تواند محاسبات پیچیده را در ذهن انجام دهد. در برنامهٔ تلویزیونی ابرقهرمانان استن لی، مغز او در هنگام انجام محاسبات پیچیده با اف ام آرآی اسکن شد، که نشان داد فعالیتی در این ناحیه وجود ندارد و به جای آن، فعالیتی اندکی بالاتر از ناحیهٔ ۴۴ و نزدیک تر به قشر حرکتی دیده شد.
آرایش یاخته ای ()، که با نام یاخته ساخت شناسی (cytoarchitectonics) نیز شناخته می شود، مطالعهٔ ترکیب یاخته ایِ بافت های دستگاه عصبی مرکزی با استفاده از میکروسکوپ است. یاخته ساخت شناسی یکی از شیوه های تقسیم بندی مغز است که در آن، با تهیهٔ برش هایی از مغز به کمک میکروتوم و رنگ آمیزی آن ها با عوامل شیمیایی، جایگاه یاخته های گوناگونِ نورونی در مغز نمایان می شود. مطالعهٔ لایه بندیِ رشته های عصبی (عمدتاً آکسونها) موضوع ساخت شناسی مغز استخوان (myeloarchitectonics) است (از یونانی μυελός به معنای «مغز استخوان» و ἀρχιτεκτονική به معنای «ساختارشناسی»)، که رویکردی مکملِ یاخته ساخت شناسی به شمار می رود. تاریخچهٔ آرایش یاخته ایِ قشر مخ. تعریف آرایش یاخته ای قشر مخ با پیدایش بافت شناسی آغاز شد، یعنی دانشی که به بررسی برش های بافتی رنگ آمیزی شدهٔ مغز می پردازد. این حوزه به روان پزشک وینی، تئودور ماینرت (۱۸۳۳–۱۸۹۲) نسبت داده می شود که در سال ۱۸۶۷ تفاوت های ناحیه ای در ساختار بافت شناختی مادهٔ خاکستری نیم کره های مغزی را شناسایی کرد. پاول فلکزیگ نخستین کسی بود که آرایش یاخته ای مغز انسان را به ۴۰ ناحیه تقسیم کرد. پس از او، آلفر
د والتر کمپبل مغز را به ۱۴ ناحیه تقسیم نمود. گرافتن الیوت اسمیت، دانشمند اهل نیو ساوت ولز که در قاهره کار می کرد، ۵۰ ناحیهٔ مغزی را شناسایی کرد. کوربینیان برادمن بر روی مغز گونه های گوناگون پستانداران پژوهش کرد و قشر مخ را به ۵۲ ناحیهٔ مجزا تقسیم نمود (۴۴ ناحیه در انسان و ۸ ناحیه در مغز نخستی های غیرانسان). او برای مشخص کردن این نواحی از عددگذاری بهره برد و این نواحی اکنون به عنوان ناحیه های برادمن شناخته می شوند. برادمن معتقد بود هر یک از این نواحی کارکردی منحصربه فرد دارند. کنستانتین فن اکنومو و گئورگ ان. کسکیناس، دو عصب شناس وینی، با تعریف ۱۰۷ ناحیهٔ قشری بر پایهٔ معیارهای یاخته ساختی، اثری شاخص در پژوهش های مغزی پدیدآوردند. آن ها برای دسته بندی نواحی، از حروف استفاده کردند، مثلاً «F» برای نواحی لوب پیشانی. فن رنگ آمیزی نیسل. فن رنگ آمیزی نیسل، که به نام فرانتس نیسل (عصب پژوه و بافت شناس ابداع کنندهٔ آن) نام گذاری شده، روشی رایج برای تعیین ساختار یاخته ای نواحی عصبی است. در این روش از رنگ های رایجی چون تیونین، کرسیل ارغوانی و نوترال رد استفاده می شود. این رنگ ها بخش هایی به نام «جسم نیسل» (بخشی از شبکه آند
وپلاسمی) را که در نورون ها فراوان اند، به شدت رنگی می کنند و الگوهای خاص آرایش یاخته ای را در مغز آشکار می سازند. رنگ آمیزی های رایج دیگر مانند رنگ آمیزی هماتوکسیلین-ائوزین بافت مغز را نسبتاً یکنواخت نشان می دهند و سطح سازمان یافتگی ای را که در رنگ آمیزی نیسل دیده می شود، نمایان نمی کنند. نیسل نگاری از سطحی درشت نگر، مانند الگوی لایه ای قشر مخ یا الگوهای هسته ای در تالاموس و ساقهٔ مغز، تا سطحی ریزنگر، همچون تفاوت میان نورون ها و یاخته های گلیال در نواحی گوناگون دستگاه عصبی مرکزی را نشان می دهد. فن های دیگر، مانند ایمونوهیستوشیمی و هیبریداسیون درجا، امکان شناسایی ژن ها یا پروتئینهای خاص در گروهی از یاخته ها را می دهند، اما نیسل نگاری هنوز هم نقطهٔ آغاز یا مرجع قابل اعتماد، کم هزینه و آشنایی برای پژوهشگران علوم اعصاب است که می خواهند یافته های خود را در چارچوبی کالبدشناختیِ شناخته شده یا با مراجعه به اطلس های عصبی که از همین فن بهره می برند، بیان کنند.
شاهزاده عبدالاله بن علی هاشمی (عربی: عبد الإله بن علی الهاشمی)؛ (۱۴ نوامبر ۱۹۱۳ - ۱۴ ژوئیه ۱۹۵۸) پسرعمو و برادرزن ملک غازی، پادشاه عراق بود و از ۴ آوریل ۱۹۳۹ تا ۲۳ مه ۱۹۵۳، زمانی که فیصل دوم به سن قانونی رسید، نایب السلطنه خواهرزاده اش، ملک فیصل دوم، بود. عبدالاله همچنین از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۵۳ عنوان ولیعهد عراق را داشت. عبدالاله به همراه بقیه اعضای خانواده سلطنتی عراق در انقلاب ۱۴ ژوئیه ۱۹۵۸ که به سلطنت هاشمی در عراق پایان داد، کشته شد. جسد او مثله شد، در خیابان های بغداد کشیده شد و در نهایت سوزانده شد.
کلیسای سنت نیکلاس در تولماچی () هم یک کلیسای خانگی ارتدکس روسی و هم یک موزه است که بخشی از گالری ایالتی ترتیاکوف واقع در مسکو است. این کلیسا محل نگهداری چندین یادگار و نماد مذهبی، از جمله مجسمه بانوی ولادیمیر است که از نظر فرهنگی اهمیت دارد. کلیسای سنت نیکلاس در تولماچی که اولین بار در سال ۱۶۲۵، زمانی که یک کلیسای چوبی بود، از آن یاد شد، از آن زمان تاکنون چندین بازسازی و مرمت را پشت سر گذاشته است. این کلیسا در نهایت در سال ۱۹۲۹ بسته شد و به یک انبار آثار هنری متروکه تبدیل شد. پس از توافقی منحصر به فرد بین پاتریارک و گالری در سال ۱۹۹۳، خدمات مذهبی از سر گرفته شد. پیشینه. وابستگی ها. کلیسای سنت نیکلاس در تولماچی، به عنوان یک کلیسای خانگی، هم به گالری دولتی ترتیاکوف و هم به کلیسای جامع مسکو وابسته است. این کلیسای مدرن هم به عنوان یک کلیسا برای کارمندان گالری و هم به عنوان یک موزه برای عموم مردم فعالیت می کند. در حالی که مراسم مذهبی هنوز در کلیسا برگزار می شود، بازدیدکنندگان فقط می توانند از طریق گالری ترتیاکوف وارد کلیسا شوند. آثار مذهبی در محیط های ویژه با آب و هوای کنترل شده نگهداری می شوند تا از حفظ آنها اطمی
نان حاصل شود. در کلیسای ارتدکس روسیه، کلیسای سنت نیکلاس در تولماچی تحت دانشکده مسکوورتسکی قرار دارد. و اسقف نشین شهری مسکو. نام. نام این کلیسا از محل سکونت قدیمی تولماچی، محل سکونت مترجمان تاتار، واقع در جایی که اکنون کوچه قدیمی تولماچفسکی می شود، گرفته شده است. در مسکو. این مترجمان در اصل برای خدمت به اردوی زرین در زمان یوغ تاتار به این منطقه مهاجرت کرده بودند. تاریخچه. آغازها. نسخه اولیه کلیسا، همان طور که در یک کتاب مربوط به سال ۱۶۲۵ ذکر شده است، چوبی بود. در مارس ۱۶۸۷، پاتریارک یواخیم برای مراسم عشای ربانی از کلیسا بازدید کرد، که عموماً نشان می داد این کلیسا اعضای اشراف و افراد بسیار محترمی داشته است. در سال ۱۶۹۷، یکی از اعضای کلیسای رستاخیز در کاداشی، به نام لونگین دوبرینین، کلیسای سنگی پنج گنبدی را به جای کلیسای چوبی ساخت. با تلاش اکاترینا لازارونا دمیدووا، کلیسای کوچک پوکروفسکی در سال ۱۷۷۰ ساخته شد.دمیدووا، یک بیوه، علی رغم ممنوعیت رایج تقدیس محراب به نام مریم مقدس، به دنبال تقدیس کلیسای کوچکی به نام او بود. در آن زمان، کلیسای ارتدکس روسیه ترجیح می داد کسانی که به مریم مقدس ادای احترام می کنند، آن را ب
ه یکی از روزهای جشن او اختصاص دهند. در نتیجه، دمیدووا تصمیم گرفت کلیسای کوچک را به جشن شفاعت اختصاص دهد و در همان سال ساخت، این کلیسا تقدیس شد. با این حال، به یادبود تمایل اولیه او برای معبدی به افتخار مریم، نماد «غم هایم را برآورده کن» که دمیدووا در ابتدا برای کلیسا می خواست، بعداً نصب شد. بدشانسی و تعطیلی نهایی. تقریباً در همین زمان بود که کلیسای جامع دو بار دچار فاجعه شد. اولاً، در زمان ساخت کلیسا، طاعون روسی ۱۷۷۰–۱۷۷۲ در پی خود ویرانی های زیادی به بار آورد. ثانیاً، در طول حمله فرانسه به روسیه، بسیاری از ساختمان های اطراف در آتش سوزی ویران شدند و مسکو ویران شد. اگرچه خود کلیسای سنت نیکلاس در اصل زنده ماند، اما این بدون هزینه نبود. کشیش آن زمان، جان آندریف، هنگام تلاش برای محافظت از آن توسط نیروهای مهاجم فرانسوی کشته شد. با اجازه اسقف کلانشهر فیلارت مسکو، در سال ۱۸۳۴ یک برج ناقوس جدید به همراه یک سالن غذاخوری بازسازی شده اضافه شد. در سال قبل، برج ناقوس قدیمی پس از بیش از ۱۵۰ سال استفاده، دچار نقص شده بود، بنابراین فیلارت درخواست کلیسا را برای نصب برج ناقوس جدید و همچنین شروع بازسازی کلی ساختمان اصلی تا زمان