Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ساختمان چانین (به انگلیسی: Chanin Building، )، که با نام خیابان چهل و دوم شرقی ۱۲۲ نیز شناخته می شود، یک آسمان خراش اداری ۵۶ طبقه در مرکز منهتن در شهر نیویورک، ایالات متحده است. این ساختمان در گوشه جنوب غربی خیابان چهل و دوم و خیابان لکسینگتون، نزدیک ترمینال گرند سنترال در شمال و مجاور خیابان چهل و دوم شرقی ۱۱۰ در غرب قرار دارد. این ساختمان به نام اروین اس. چانین، سازنده آن، نام گذاری شده است. این سازه به سبک آرت دکو توسط جان اسلون و تی. مارکو رابرتسون از شرکت اسلون و رابرتسون، با کمک معمار چانین، ژاک دلامار، طراحی شده است. این بنا شامل مجسمه های معماری رنه پل چمبلان و همچنین نمای آجری و سفالی است. ارتفاع این آسمان خراش به ۲۱۰ متر می رسد و سقف آن ۱۹۸ متر ارتفاع دارد و یک مناره ۹.۴ متری بر فراز آن قرار گرفته است. ساختمان چانین شامل عقب نشینی های متعددی برای مطابقت با قطعنامه منطقه بندی ۱۹۱۶ است. ساختمان چانین در سال های ۱۹۲۷-۱۹۲۹ در محل یک انبار، یکی از آخرین مکان های توسعه نیافته باقی مانده در اطراف ترمینال گرند سنترال، ساخته شد. پس از افتتاح، ساختمان تقریباً به طور کامل اجاره داده شد و سومین ساختمان بلند در
شهر نیویورک بود. در طول سال ها، طبقات بالایی شامل یک سینما، عرشه رصد و ایستگاه پخش رادیویی بوده اند، در حالی که طبقات پایینی به عنوان دفاتر و ترمینال اتوبوس مورد استفاده قرار می گرفتند. این ساختمان در سال ۱۹۷۸ به عنوان یکی از بناهای تاریخی شهر نیویورک تعیین شد و در سال ۱۹۸۰ به فهرست ملی اماکن تاریخی اضافه شد. مکان. این ساختمان در خیابان چهل و دوم شرقی، پلاک ۱۲۲، در محله های میدتاون و موری هیل منهتن در شهر نیویورک، ایالت نیویورک، ایالات متحده آمریکا واقع شده است. این ساختمان از شرق به خیابان لکسینگتون، از شمال به خیابان چهل و دوم و از جنوب به خیابان چهل و یکم محدود می شود. این قطعه زمین در امتداد خیابان چهل و دوم، ۳۸ متر (۱۲۵ فوت)، در امتداد خیابان چهل و یکم، ۵۳ متر (۱۷۵ فوت) و در امتداد خیابان لکسینگتون، ۶۰.۲ متر (۱۹۷.۵ فوت) طول دارد. این ساختمان دارای کد پستی مخصوص به خود، ۱۰۱۶۸، است؛ این ساختمان یکی از ۴۱ ساختمان در منهتن است که تا سال ۲۰۱۹ کد پستی مخصوص به خود را داشت. ساختمان چانین بخشی از منطقه ترمینال سیتی در اطراف ترمینال گرند سنترال است؛ مستقیماً در غرب آن، خیابان چهل و دوم شرقی، پلاک ۱۱۰ و ساختمان پر
شینگ اسکوئر قرار دارند. هتل هایت گرند سنترال نیویورک روبروی خیابان چهل و دوم واقع شده است. در حالی که ساختمان سوکونی-موبیل در آن سوی خیابان لکسینگتون واقع شده و ساختمان کرایسلر به صورت مورب در هر دو خیابان قرار دارد.
نبرد کاپو دورسو، که گاهی با نام های نبرد کاوا و نبرد آمالفی نیز شناخته می شود، یک درگیری دریایی بود که از ساعت ۵ بعد از ظهر تا ۹ شب در ۲۸ آوریل ۱۵۲۸، در جریان جنگ اتحادیه کنیاک، رخ داد. یک ناوگان فرانسوی شکست سختی را بر ناوگان پادشاهی ناپل تحت فرماندهی اسپانیا در خلیج سالرنو وارد کرد، جایی که نیروهای اسپانیایی در تلاش برای شکستن محاصره شهر توسط فرانسه با ناوگان فرانسوی روبرو شدند. این نبرد به فرانسوی ها تسلط کامل بر دریا را داد. از نظر تاکتیکی، این نبرد برتری کشتی های گالی منتخب جنوایی را بر کشتی های اسپانیایی کندتر و کم چالش تر نشان داد، با وجود اینکه گروه بزرگی از سربازان کهنه کار اسپانیایی در آن حضور داشتند. همان طور که پائولو جوویو، شاهد عینی، اشاره کرد، «پیروزی از مهارت دریانوردی ناشی شد، نه از نیروی وحشیانه». پیشینه. فرانسوای اول، پادشاه فرانسه، پس از شکست تحقیرآمیز خود در پاویا در سال ۱۵۲۵، بار دیگر آتش جنگ در ایتالیا را شعله ور ساخت. این بار، او با حمایت پاپ کلمنت هفتم، جمهوری ونیز، پادشاهی انگلستان، دوک نشین میلان و جمهوری فلورانس وارد میدان شد؛ همگی اعضای اتحاد کوگناک بودند و از قدرت گیری شارل پنجم
در ایتالیا و سراسر اروپا نگران بودند. این اتحاد، که با هدف مهار نفوذ امپراتور شکل گرفته بود، در سال ۱۵۲۶ آغاز به درگیری کرد. جنگ جدید نه تنها ادامه ای بر رقابت های سیاسی و نظامی میان فرانسه و امپراتوری مقدس روم بود، بلکه بازتابی از نگرانی های عمیق تر در مورد توازن قدرت در اروپا و آینده استقلال دولت شهرهای ایتالیایی محسوب می شد. اتحاد کوگناک، با وجود تنوع اعضا و اهداف مشترک، در عمل با چالش های نظامی، مالی و سیاسی روبه رو شد که در نهایت به غارت رم و تحولات گسترده در ساختار کلیسا و سیاست اروپا انجامید. با وجود برخی موفقیت های اولیه مهم، از جمله غارت رم در سال ۱۵۲۷، ارتش اسپانیا به سرعت دچار فروپاشی شد؛ علت اصلی آن کمبود شدید منابع مالی بود. تا پایان همان سال، ارتش فرانسه به فرماندهی ویسکونت لوترک از مرکز ایتالیا به سوی جنوب حرکت کرد و شهرها را یکی پس از دیگری تصرف نمود. این پیشروی سریع، نیروهای اسپانیایی را از مهم ترین دارایی شان در منطقه، یعنی پادشاهی ناپل، عقب راند. اگر شهر ناپل به دست فرانسوی ها می افتاد، شارل پنجم آخرین پایگاه خود را در شبه جزیره از دست می داد و فرانسه به قدرت غالب در مدیترانه مرکزی تبدیل می
شد. این تهدید، نه تنها توازن سیاسی اروپا را به طور جدی به چالش می کشید، بلکه پیامدهای راهبردی گسترده ای برای امپراتوری مقدس روم و نفوذ اسپانیا در منطقه به همراه داشت. در این مرحله از جنگ اتحاد کوگناک، رقابت میان دو قدرت بزرگ اروپایی به نقطه ای حساس و تعیین کننده رسیده بود. محاصره ناپل. در اواسط فروردین، نیروهای فرانسوی به فرماندهی ویسکونت لوترک به دیوارهای شهر ناپل رسیدند. شهر به خوبی مستحکم شده بود و تلاش ها برای تصرف آن از راه خشکی و دریا با شکست مواجه شد، و در نتیجه، محاصره ای واقعی آغاز گردید. فرانسوی ها قنات هایی را که آب آشامیدنی به ناپل می رساند قطع کردند، و از آن جا که شهر تنها چند چاه در اختیار داشت، تشنگی به سرعت به مشکلی جدی برای ساکنان محاصره شده تبدیل شد. ذخایر غذایی نیز بسیار محدود بود. نیروهای اسپانیایی تنها برای بیست روز گوشت و شراب در اختیار داشتند و بین سه تا پنج ماه غله ذخیره کرده بودند. فرانسوی ها همچنین آسیاب های اصلی منطقه را تصرف کرده بودند، و چون در خود شهر ناپل هیچ آسیابی وجود نداشت، اسپانیایی ها مجبور شدند از آسیاب های دستی استفاده کنند که بسیار وقت گیر و طاقت فرسا بود. در همین حال،
جاسوسان گزارش هایی به جمهوری ونیز رساندند که نشان می داد در ارتش محاصره شده شورش هایی میان واحدهای آلمانی، ایتالیایی و حتی اسپانیایی در حال شکل گیری است. این نشانه ها از ضعف درونی ارتش مدافع، فشار شدید ناشی از محاصره، و احتمال فروپاشی نظم نظامی درون شهر حکایت داشتند. ناپل همچنین می توانست از طریق دریا تأمین شود، زیرا سیسیل سرشار از غلات بود و هنوز در دست اسپانیایی ها بود. فرانسوی ها بخشی از ناوگان خود، یعنی یک اسکادران از کشتی های پارویی متعلق به مزدوران مالک کشتی، آندره آ دوریا و آنتونیو دوریا که از سال ۱۵۲۲ توسط فرانسوی ها استخدام شده بودند، را به ناپل اعزام کردند. این اسکادران تحت فرماندهی برادرزاده آندره آ دوریا، فیلیپینو، و نجیب زاده جنوایی، نیکولو لوملینو، به عنوان فرمانده دوم بود. گشت های نیروی دریایی فرانسه مانع از ورود تدارکات از سیسیل شدند - دو کشتی حامل گندم برای ناپلی های محاصره شده توسط فیلیپینو دوریا در اواسط آوریل رهگیری شدند. ناوگان همچنین چندین نقطه در امتداد خط ساحلی (کاپری، پوزولی، کاستلاماره و پروچیدا) را تصرف کرد. با این حال، تعداد کشتی های ناوگان فرانسه برای حفظ محاصره کامل کافی نبود، ز
یرا در آن زمان، گالی ها نمی توانستند بیش از چند ساعت در دریا بمانند و گالی های فرانسوی باید هر شب به پایگاه خود در نزدیکی سالرنو بازمی گشتند. فرانسوی ها از دادن اجازه به آندره آ دوریا برای ارسال گالی های بیشتر به جنوب ایتالیا خودداری کردند، زیرا انتظار داشتند ناوگان ونیزی که در آن زمان در اطراف آپولیا حرکت می کرد، به سرعت شهر را محاصره کند. اما ونیزی ها به دلیل وضعیت وخیم گالی های خود و چندین عملیات علیه دژهای اسپانیایی در آپولیا مانند مونوپولی، اوترانتو و لچه، با تأخیر مواجه شدند. درون شهر، نیروهای اسپانیایی در انتظار رسیدن نیروی دریایی کمکی از سیسیل بودند، اما این کمک هرگز نرسید. ناوگان ناپل ناچار شد به تنهایی با فرانسوی ها روبه رو شود. این ناوگان از کشتی های جنگی بزرگی تشکیل شده بود که از مالکان کشتی در کاستیل، کاتالونیا و مناطق ایتالیایی اجاره شده بودند و به صورت داوطلبانه در خدمت تاج اسپانیا قرار داشتند. با تنها شش کشتی بزرگ، این ناوگان از نظر تعداد و قدرت آتش نسبت به هشت کشتی فرانسوی در موقعیت ضعیف تری قرار داشت. فرماندهان اسپانیایی معمولاً از درگیری مستقیم با دشمن پرهیز می کردند و برای عملیات خارج از ب
ندر به روش های پنهانی متکی بودند. برای نمونه، در صبح روز هفتم اردیبهشت، ناوگان اسپانیایی با امید آن که دیده نشود و بتواند در بندرگاه هایی مانند گائتا یا کاستلاماره دی استابیا پهلو بگیرد تا از آسیاب های بادی آن جا برای تبدیل غله به آرد استفاده کند، به دریا رفت. اما ناوگان ناپلی به سرعت توسط فرانسوی ها شناسایی شد و آنان با مانورهای دریایی برای رهگیری کشتی های اسپانیایی اقدام کردند. ناوگان اسپانیایی که آمادگی نبرد نداشت، تصمیم گرفت به سرعت عقب نشینی کرده و به بندرگاه بازگردد تا از امنیت آن بهره مند شود. این عقب نشینی، نشانه ای از ضعف لجستیکی و تاکتیکی نیروهای اسپانیایی در برابر فشار فزاینده فرانسوی ها بود، و نشان می داد که حتی در دریا نیز برتری با مهاجمان است. چنین رویدادهایی، در کنار محاصره زمینی، ناپل را در موقعیتی شکننده قرار داده بود و آینده سلطه اسپانیا بر جنوب ایتالیا را به شدت تهدید می کرد. طرح اقدام اسپانیا. با وجود ضعفشان، فرماندهی اسپانیا تصمیم به حمله به ناوگان فرانسه گرفت. مورخ مائوریتزیو آرفایولی این فرضیه را مطرح می کند که این انتخاب ممکن است نتیجه یک بازی قدرت در میان فرماندهی عالی اسپانیا بوده با
شد، زیرا هوگو د مونکادا، کهنه سرباز بسیاری از لشکرکشی ها در مدیترانه، یک عملیات دریایی را بهترین فرصت برای مقابله با برجستگی فیلیبرت جوان از شالون، شاهزاده اورانژ، ژنرالی درخشان اما هرگز در دریا نجنگیده بود، می دید. اختلاف ژنرال های اسپانیایی منجر به تعیین نفر سومی به عنوان رئیس ناوگان شد: آلفونسو د آوالوس، فرمانده واستو، اما با این وجود، دون هوگو به ناوگان پیوست، البته نه به عنوان فرمانده اصلی آن، در حالی که فیلیپرت د شالون در ناپل ماند. اسپانیایی ها که از مهارت دریانوردی بیشتر جنوایی ها آگاه بودند، تصمیم گرفتند کشتی های خود را با «نیروهای برگزیده» پر کنند تا برتری خود را در مرحله نبرد تن به تن تضمین کنند، زمانی که کشتی ها با یکدیگر درگیر می شدند و گروه های سوار بر کشتی ها به کشتی های دشمن اعزام می شدند. حدود ۷۰۰ سرباز کهنه کار اسپانیایی و ۲۰۰ لندسکنشت آلمانی تحت فرماندهی کنراد گلورن برای تکمیل نیروی دریایی اسپانیا سوار بر کشتی های گالی شدند. برای اینکه ناوگان اسپانیا بزرگتر از آنچه واقعاً بود به نظر برسد، تصمیم گرفته شد که ده ها کشتی کوچک تر به کشتی های گالی بپیوندند. همچنین اقداماتی برای تضمین وفاداری افسر
ان و ملوانان نیروی دریایی جنوایی که در اسکادران ناپلی خدمت می کردند، انجام شد، زیرا اسپانیایی ها قرار بود با ناوگانی فرانسوی که به شدت توسط هموطنانشان اداره می شد، روبرو شوند. به ویژه فرمانده اسکادران ناپلی، فابریزیو جیوستینیانی، مورد سوءظن قرار گرفت، زیرا او پدرزن آنتونیو دوریا، یکی از مزدوران اصلی که در سمت فرانسوی خدمت می کرد، بود. نبرد. رویکرد. عصر روز ۲۷ آوریل، ناوگان اسپانیا دوباره از بندر ناپل خارج شد و به سمت غرب، یک و نیم مایل دریایی به سمت پوسیلیپو، درست در بیرون دیوارهای شهر، حرکت کرد و شب را در آنجا گذراند. در ساعات اولیه صبح روز ۲۸ آوریل، ناوگان اسپانیا به سمت جنوب، به سمت کاپری، ۱۷ مایل دریایی دورتر از ناپل، حرکت کرد. این بار، ناوگان اسپانیا دیر توسط دیده بانان فرانسوی شناسایی شده بود و ناوگان فیلیپینو دوریا هنوز در سالرنو پهلو گرفته بود. اسپانیایی ها می توانستند بدون هیچ مانعی در خلیج ناپل حرکت کنند و به طور بالقوه ناوگان فرانسوی را که هنوز لنگر انداخته و قادر به جنگ با آنها نبود، بگیرند. فیلیپینو دوریا درخواست فوری برای نیروی کمکی به فرمانده فرانسوی، ویسکونت لوترک، ارسال کرد، اما اردوگاه فرانس
وی ها بسیار دور بود و هیچ کمکی پیش از بعدازظهر نمی توانست به ناوگان برسد. چندین نویسنده هم عصر گزارش کرده اند که در جزیره کاپری، افسران ناوگان اسپانیایی با آسودگی ناهار خوردند (هوگو د مونکادا ظاهراً نوازندگانی نیز همراه خود آورده بود) و سربازان به موعظه ای طولانی از زاهد پرتغالی، گونسالو بارتا، گوش سپردند؛ کسی که آنان را به جنگ با جنوایی ها، که «مورهای سفید» نامیده بودند، تشویق کرد. ناوگان اسپانیایی در بعدازظهر کاپری را ترک کرد، از دماغه کامپانلا گذشت و به سوی شرق، به سمت آمالفی حرکت کرد. تأخیر ناشی از ناهار و موعظه زاهد، زمان کافی در اختیار نیروهای کمکی فرانسوی قرار داد تا به ناوگان برسند. در ساعت چهار بعدازظهر، حدود سیصد تفنگ دار گاسکونی تحت فرماندهی ژیلبر دو کروک به ویتری رسیدند و با شتاب بر روی کشتی ها سوار شدند تا نیروی دریایی جنوایی را تقویت کنند. ناوگان فرانسوی سپس به سوی شرق حرکت کرد تا با ناوگان اسپانیایی روبه رو شود. موفقیت اولیه اسپانیایی. با ده ها کشتی، ناوگان های اسپانیایی بسیار چشمگیر به نظر می رسیدند و سه کشتی فرانسوی - "نتونا"، "سگونورا" و "مورا" - آرایش خود را شکستند و به سمت جنوب فرار کردند.
با کشتی های باقی مانده اش، فیلیپینو دوریا تا حد زیادی از نظر تعداد نفرات برتری داشت. ملوانان جنوایی، که از این نقطه ضعف آگاه بودند، خود را تقریباً مرده می دانستند. با این وجود، کاپیتان جنوایی حدود ساعت ۵ بعد از ظهر با دشمن درگیر شد. ناوگان فرانسوی ابتدا با توپ های بزرگ کمان آتش گشود. یکی از شلیک های "باسیلیسکوی" اصلی "کاپیتانا" فیلیپینو دوریا، ۳۲ سرباز و افسر اسپانیایی را در کشتی "کاپیتانا" داوالوس کشت. از سوی دیگر، توپخانه اسپانیا تا حد زیادی بی اثر بود. پیاده نظام اسپانیایی که در گالی ها مستقر بودند، همچنین در معرض آتش سنگین تفنگداران گاسکوونی که توسط نرده های روی کشتی های فرانسوی محافظت می شدند، قرار داشتند. اما خدمه اسپانیایی موفق شدند کشتی پرچمدار فرانسه را بگیرند و سربازان اسپانیایی سوار بر کشتی دشمن شدند. با وجود تلفات اولیه، باقی مانده ناوگان اسپانیایی توانست با مانورهای دقیق، سه کشتی از چهار کشتی باقی مانده فرانسوی را هدف قرار دهد و عملیات سوار شدن بر آن ها را آغاز کند. در جناح شمالی، کشتی های ناپلی گوبّا، سکانا و سانت آندره کشتی های فرانسوی پلگرینا و دونزلا را محاصره کردند. گروه های حمله به فرمانده
ی سزار فیِراموسکا و گارسیا مانریکه دِ لارا هدایت می شدند. هر دو کشتی فرانسوی در شرایط دشواری قرار داشتند و در آستانه تسلیم یا تصرف بودند. در جناح جنوبی، سربازان آلمانی لاندسکنشت که بر کشتی های اسپانیایی پرپیگنّا و کالابریزا مستقر بودند، نیز وارد نبرد تن به تن با کشتی های فرانسوی فورچونا و سی رِنا شدند. کشتی سی رِنا که از دیگران جدا افتاده بود، به طور کامل تصرف شد. این مرحله از درگیری دریایی نشان دهنده توانایی تاکتیکی نیروهای اسپانیایی در بازسازی موقعیت خود پس از شکست های اولیه بود و نقش مهمی در تغییر موازنه قدرت در نبرد ایفا کرد. ضد حمله فرانسوی ها. فرانسوی ها که به شدت از نظر تعداد نفرات ضعیف بودند، بعید بود که بتوانند مدت زیادی دوام بیاورند. اما در حالی که نبرد در حال شدت گرفتن بود، سه کشتی فرانسوی که قبلاً آرایش جنگی خود را شکسته بودند، مسیر خود را تغییر دادند و به نبرد بازگشتند. این حیله ای از فیلیپینو دوریا بود که توسط معاون فرمانده خود، مزدور و نجیب زاده جنوایی، نیکولو لوملینو، انجام شد. این سه کشتی که در اواخر بعد از ظهر به سمت شمال شرقی حرکت می کردند، ممکن است با غروب آفتاب از دید پنهان شده و توسط ناو
گان اسپانیایی شناسایی نشده باشند. سه کشتی تحت فرمان نیکولو لوملینو از پشت به کشتی فرماندهی اسپانیایی، کاپیتانا، حمله کردند. پس از اصابت گلوله های توپ، کشتی اسپانیایی توسط کشتی نتونا، متعلق به لوملینو، مورد ضربه مستقیم قرار گرفت. نبرد تن به تن که در پی این برخورد آغاز شد، به ویژه خونین بود. چندین افسر اسپانیایی کشته شدند، از جمله دون هوگو د مونکادا که با دو گلوله از تفنگ های فتیله ای هدف قرار گرفت و در حالی که فریاد می زد «بجنگید برادران، پیروزی از آنِ ماست» جان باخت. سربازان جنوایی مهارت چشمگیری در نبرد از خود نشان دادند؛ چنان که یکی از شاهدان بعداً نوشت، «مانند پلنگ هایی که از یک کشتی به کشتی دیگر می جهند». تلفات در هر دو طرف رو به افزایش بود؛ گاسکونی ها بیش از نیمی از نیروهای خود را از دست داده بودند و فرانسوی ها با وجود شجاعت، همچنان از نظر عددی در ضعف بودند و در شرایط دشواری قرار داشتند. برای تغییر موازنه به نفع خود، فیلیپینو دوریا تصمیم گرفت پاروزنان کشتی ها، موسوم به چورما، را از زنجیر آزاد کند. این افراد شامل بزهکاران، مجرمان و اسیران مسلمان بودند. دوریا به آنان وعده آزادی داد اگر در نبرد شرکت کنند. آن
ان این پیشنهاد را پذیرفتند و به کشتی های اسپانیایی حمله بردند. در نهایت، با شکست کامل، معدود بازماندگان اسپانیایی ناچار به تسلیم شدند. این لحظه، نقطه اوج نبردی بود که نه تنها با تاکتیک های دریایی بلکه با تصمیمات غیرمتعارف و استفاده از نیروهای حاشیه ای رقم خورد؛ و نشان داد که در جنگ های آن دوره، مرز میان نظم نظامی و بی رحمی سیاسی تا چه اندازه باریک بود. سه ناوچه لوملینو سپس به سه ناوچه دیگر اسپانیایی، "پلگرینا"، "دونزلا" و "گوبا"، روی آوردند. با نزدیک شدن آنها، کشتی های فرانسوی «طوفانی از گلوله های توپ به ضخامت تگرگ» را رها کردند. فابریتزیو جیوستینیانی، «ایل گوبو» زخمی و از نبرد خارج شد و کاپیتان ناپلی چزاره فیراموسکا، مسئول پیاده نظام، با اصابت مستقیم به دریا پرتاب شد. ناوچه اسپانیایی "گوبا" سوار بر کشتی شد و مجبور به تسلیم شد. نیروهای اسپانیایی در دو ناوچه دیگر، با وجود پشتیبانی دو بریگانتین و دو قایق بادبانی باسک، به وضوح از نظر تعداد کمتر بودند. پاروهای آنها شکسته بود و شروع به غرق شدن کرده بودند، بنابراین نمی توانستند از کشتی جدا شوند و فرار کنند. اسپانیایی ها نیز مجبور شدند با غرق شدن دو ناوچه، از جنگ دس
ت بکشند و تسلیم شوند. کاپیتان و ملوان اسپانیایی، برناردو ویلامارینو، افسر آسکانیو کولونا، و برادرش کامیلو کولونا، به اسارت درآمدند. دو کشتی که از آنها حمایت می کردند نیز اسیر شدند. آخرین دو کشتی جنگی اسپانیایی، کالابریزا و پرپیگنّا، همچنان درگیر نبرد با باقی ناوگان فرانسوی بودند. گروهی از نیروهای فرانسوی به فرماندهی فرانسوا دو سپو دو وی یِل ویل موفق شده بودند بخشی از کشتی پرپیگنّا را تصرف کنند. با این حال، هنگامی که مشخص شد روز از دست رفته است، خدمه کشتی های اسپانیایی توانستند طناب های اتصال به کشتی های فرانسوی را قطع کرده و از صحنه نبرد بگریزند. در حالی که گروه فرانسوی حاضر در کشتی، خود به اسارت درآمده بودند. زمان حدود ساعت ۹ شب بود و نبرد چهار ساعت به طول انجامیده بود. این عقب نشینی، هرچند دیرهنگام، نشان دهنده انعطاف پذیری و مهارت دریانوردی اسپانیایی ها در شرایط بحرانی بود؛ اما در مجموع، نبرد نشان داد که برتری تاکتیکی و روحیه هجومی در آن روز از آنِ فرانسوی ها بود. این درگیری دریایی، با تمام پیچیدگی ها و فراز و نشیب هایش، یکی از نقاط عطف در مرحله پایانی جنگ اتحاد کوگناک محسوب می شود. تحولات بعدی. "کشتی کالاب
رسا" اولین کشتی ای بود که به ناپل بازگشت. شاهزاده اورانژ که از آنچه بزدلی می دانست خشمگین بود، دستور داد تمام افسران کشتی، از جمله کاپیتان آن، فرانسس د لوریای کاتالان، فوراً در مقابل دیدگان بندر به دار آویخته شوند. اورازیو، کاپیتان کشتی دوم، با درک آنچه در انتظارش بود، تصمیم گرفت به ناپل بازنگردد و با اسرای فرانسوی خود به سمت غرب حرکت کرد و در تاریکی ناپدید شد. روز بعد، شاهزاده اورنج، کشتی "کالابرسا را" که بازسازی شده بود و کاپیتان جدیدی بر آن سوار شده بود، به تعقیب اوراتزیو برد. او در نزدیکی کاپری با او روبرو شد که یک کشتی فرانسوی را که ظاهراً در طول شب تصرف شده بود، یدک می کشید. اما با نزدیک شدن "کالابرسا"، اوراتزیو به کشتی اسپانیایی آتش گشود. او در طول شب تغییر جهت داده بود و به همراه سربازان فرانسوی کشتی که یدک می کشید، سوار کشتی اسپانیایی شد. کاپیتان جدید "کالابرسا"، آلفونسو کاراچیولی، مجبور به تسلیم شد. پیامدها. ناوگان ناپلی در جریان نبرد و پیامدهای آن به طور کامل نابود شد و اسپانیایی ها دیگر امیدی به شکستن محاصره فرانسوی ها نداشتند. زنان ناپل که نگران سرنوشت همسران خود بودند، پائولو جوویو را مأمور کردن
د تا دربارهٔ تلفات تحقیق کند. او گزارش داد که بین ۷۰۰ تا ۸۰۰ نفر از نیروهای اسپانیایی کشته شده اند و تقریباً همین تعداد نیز به اسارت فرانسوی ها درآمده اند. در میان کشته شدگان و اسیران، شمار زیادی از اشراف، افسران بلندپایه و مدیران نظامی حضور داشتند، از جمله فرمانده ناوگان، آلفونسو د آوالوس. در سطح سربازان، تلفات به طرز هولناکی بالا بود: در کشتی فرماندهی اسپانیایی، کاپیتانا، تمام ۱۵۰ سرباز کشته شدند، و در کشتی گوبّا، ۱۰۳ نفر از مجموع ۱۰۸ سرباز جان باختند. پائولو جوویو در توصیف کشتی ها پس از نبرد، تصویری بسیار دلخراش ارائه داد؛ صحنه هایی از اجساد انباشته، خون ریزی، و ویرانی که نه تنها نشانه ای از شکست نظامی، بلکه نمادی از فروپاشی روحیه و امید در میان مدافعان اسپانیایی بود. این شکست دریایی، نقطه پایانی بر تلاش های اسپانیا برای حفظ سلطه بر جنوب ایتالیا در چارچوب جنگ اتحاد کوگناک محسوب می شود. از طرف فرانسه، تلفات نیز بسیار سنگین بود، زیرا اکثر تفنگداران گاسکو و تعداد زیادی از تفنگداران جنوایی جان خود را از دست داده بودند. حدود ۵۰۰ نفر از مردان فیلیپینو دوریا کشته شده بودند. در برخی از کشتی های پارویی، فرانسوی ها
۷۵٪ از سربازان خود را از دست داده بودند. کاردینال پومپئو کولونا اندکی پس از آن خاطرنشان کرد که «این بی رحمانه ترین و خونین ترین نبردی بود که در دریا در دوران ما انجام شد». پاپ کلمنت شکست اسپانیا را مجازاتی عادلانه برای کسانی دانست که یک سال قبل شهر مقدس را غارت کرده بودند و اعلام کرد: «خدای جاودان در انتقام گرفتن از این جنایت ننگین مردد و تعلل نکرده است» محاصره ناپل هم در خشکی و هم در دریا ادامه یافت. در اول ماه مه، کاپیتان فرانسوی مسئول تفنگداران گاسکون در نبرد کاپو دورسو در زیر دیوارهای شهر کشته شد. اما ناوگان ونیزی که مدت ها انتظارش را می کشیدند، در ۱۱ ژوئن از راه رسید و بدین ترتیب محاصره شهر را کمی تنگ تر کرد. در ۱۳ مه، خبر نبرد به پادشاه فرانسه در پاریس رسید و بلافاصله مراسم "عشای ربانی" در نوتردام پاریس برگزار شد. در ناپل، ذخایر غذایی به سرعت در حال اتمام بود، در ۱۴ ژوئن، شاهزاده اورانژ از کمبودها نوشت. در بهترین حالت، شهر می توانست چند هفته دیگر دوام بیاورد تا اینکه قحطی، نیروهای اسپانیایی را مجبور به تسلیم کرد. با این حال، فاتحان شروع به مشاجره بر سر اسرا کرده بودند. مزدوران جنوایی، به ویژه، از تحویل
اسرای اصلی اسپانیایی به ویسکونت لوترک، همان طور که فرانسوی ها قبلاً فدیه ها را برای خود نگه داشته بودند، خودداری کردند. در عوض، فیلیپینو دوریا مهم ترین اسیران را نزد عمویش در جنوا فرستاد. در آنجا، مارکه داوالوس مذاکراتی را با دریاسالار جنوایی آغاز کرد تا او با ناوگان خصوصی خود به جبهه بپیوندد. در طول ماه ژوئن، نامه هایی با چارلز، امپراتور و پادشاه اسپانیا، رد و بدل شد. سرانجام، در ۳۰ ژوئن، آندره آ دوریا خود را به نفع هابسبورگ ها اعلام کرد و حمایت خود را از فرانسه پس گرفت. تا ۴ ژوئیه، این خبر به ناپل رسید و فیلیپینو دوریا محاصره ناپل را با کشتی های پارویی خود رها کرد. محاصره دریایی ناپل برداشته شد، در حالی که یک بیماری همه گیر در اردوگاه فرانسوی ها شیوع یافت و صفوف محاصره کنندگان را تضعیف کرد. در ۱۵ اوت، خود ویسکونت لوترک نیز تسلیم این بیماری شد و نیروهای فرانسوی مجبور به عقب نشینی از جنوب ایتالیا شدند. در فرهنگ عامه. برخلاف بسیاری از نبردهای معروف قرن مانند مارینیانو، پاویا یا لپانتو، نبرد کاپو د اورسو توجه کمی را به خود جلب کرده است. با این حال، به نظر می رسد شعری طولانی وجود دارد که توسط یکی از شرکت کنندگان
در نبرد، لودوویکو دی لورنزو مارتلی، سروده شده و این درگیری را که در طول اسارت سه ماهه شاعر در جنوا سروده شده است، توصیف می کند. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
ادوارد چارلتون (۱۵ ژانویه ۱۸۸۸ - ۲۰ ژانویه ۱۹۷۸) یک فوتبالیست انگلیسی بود که به عنوان مدافع کناری برای تیم های فولام و کارلایل یونایتد بازی می کرد. دوران حرفه ای. او بیشتر دوران حرفه ای خود را در فولام گذراند و بین سال های ۱۹۰۶ تا ۱۹۲۰، ۲۴۹ بازی در لیگ انجام داد و ۷ گل به ثمر رساند، و اولین بازیکنی شد که ۱۰۰ بازی برای این باشگاه انجام داد. او چند سال آخر بازی خود را در کارلایل یونایتد گذراند و در سال ۱۹۲۳ بازنشستگی خود را اعلام کرد. زندگی شخصی. چارلتون در طول جنگ جهانی اول در جی.ال. تامپسون و پسران کار می کرد. او در سال ۱۹۷۸ در سن ۹۰ سالگی درگذشت.
جنگ اتحادیه کنیاک (۱۵۲۶–۱۵۳۰) بین قلمروهای هابسبورگ چارلز پنجم - عمدتاً امپراتوری مقدس روم و اسپانیا - و اتحادیه کنیاک، اتحادی شامل پادشاهی فرانسه، پاپ کلمنت هفتم، جمهوری ونیز، پادشاهی انگلستان، دوک نشین میلان و جمهوری فلورانس، درگرفت. مقدمه. پاپ کلمنت هفتم، که از شکست پادشاهی فرانسه در جنگ ایتالیا در سال ۱۵۲۱ شوکه شده بود، به همراه جمهوری ونیز، شروع به سازماندهی اتحادی برای بیرون راندن چارلز پنجم از شبه جزیره ایتالیا کرد. فرانسیس اول، پس از امضای پیمان مادرید، از اسارت خود در مادرید آزاد شد و به فرانسه بازگشت، جایی که به سرعت قصد خود را برای کمک به کلمنت اعلام کرد؛ بنابراین، در ۲۲ مه ۱۵۲۶، اتحادیه کنیاک در شهر کنیاک فرانسه توسط فرانسیس، کلمنت، ونیز، فلورانس و اسفورزای میلان که مایل به از بین بردن هژمونی امپراتوری بر خود بودند، امضا شد. هنری هشتم، پادشاه انگلستان، که درخواست هایش برای امضای پیمان در انگلستان بی نتیجه ماند، از پیوستن به آن خودداری کرد. حرکات اولیه. اتحاد کوگناک به سرعت شهر لودی را تصرف کرد، اما نیروهای امپراتوری وارد لمباردی شدند و به زودی فرانچسکو اسفورزا را مجبور کردند تا میلان را ترک کند. د
ر همین زمان، خاندان قدرتمند کولونا که از ضعف سیاسی پاپ بهره می بردند، حمله ای مستقل به رم ترتیب دادند. آن ها در سپتامبر ۱۵۲۶ نیروهای پاپی را شکست دادند و برای مدتی کوتاه کنترل شهر را در دست گرفتند. با این حال، پس از دریافت پرداختی قابل توجه، رم را ترک کردند. این رخدادها نشان دهنده شکنندگی موقعیت پاپ کلمنت هفتم در برابر هم امپراتوری و هم اشراف ایتالیایی بود، و زمینه ساز بی ثباتی بیشتر در ایتالیا پیش از غارت بزرگ رم در سال بعد شد. همچنین، ورود خاندان کولونا به عرصه نظامی، نشان دهنده نقش پررنگ منافع شخصی و رقابت های خانوادگی در تحولات سیاسی آن دوره بود. غارت رم. چارلز پنجم اکنون نیرویی متشکل از ۱۴۰۰۰ مزدور لندسکنشت آلمانی و ۶۰۰۰ سرباز ترسیو اسپانیایی به رهبری گئورگ فروندزبرگ و چارلز بوربونی گرد آورد؛ این نیروها در پیاچنزا با هم متحد شدند و به سمت رم پیشروی کردند. فرانچسکو گوئیچاردینی، که اکنون فرماندهی ارتش های پاپ را بر عهده داشت، نتوانست در برابر آنها مقاومت کند؛ و هنگامی که دوک بوربونی کشته شد، ارتش های کم درآمد شهر را غارت کردند و پاپ را مجبور به پناه بردن به قلعه سنت آنجلو کردند. فرار او با آخرین مقاومت گار