Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
روموتسیونه صعود می کنند و به مدت چهار فصل در آنجا می مانند و در ۱۹۹۹ به دسته اول بازمی گردند. اما این افت یک نقطه عطف را رقم می زند، زیرا در فصل ۱۹۹۹–۲۰۰۰، پیانیسه تحت هدایت برونو کورناکیا بر گروه خود تسلط دارد و ۷۵ امتیاز از ۳۰ بازی کسب می کند (که شامل ۲۳ پیروزی، ۶ تساوی و تنها ۱ باخت است) و ۷۳ گل به ثمر می رساند در مقابل ۲۱ گل دریافت می کند. پس از تثبیت در پروموتسیونه، تیم سفید و سیاه با موفقیت های روزافزون به بازی ادامه می دهد تا اینکه در فصل ۲۰۰۵–۲۰۰۶، گروه خود را می برد و به اچلنتسا صعود می کند. در این میان، به دلیل قوانین جدید مربوط به باشگاه های غیرحرفه ای، شکل اداری به انجمن ورزشی آماتوری تغییر می کند. پیانیسه از همان ابتدا به عنوان یک تیم برجسته در بالاترین سطح منطقه ای مطرح می شود و در عین حال از حمایت کارآفرین مائوریتزیو سانی (مالک برند استوزا کوچینه)، که اهل پیانکاستانیو است و در جوانی بازیکن باشگاه سفید و سیاه بوده، بهره مند می شود. در اوایل دهه ۲۰۰۰، او به عنوان حامی مالی و مدیر ورزشی به باشگاه ملحق می شود و سپس در ۲۰۰۹ سمت ریاست را به عهده می گیرد. با تقویت و ثبات اقتصادی، در فصل ۲۰۰۹–۲۰۱۰، اها
لی آمیاتا گروه خود در اچلنتسا می برند و به سری دی وارد می شوند. در سری دی فصل ۲۰۱۸–۲۰۱۹، در سال نهم حضور در لیگ بین منطقه ای، پیانیسه (زیر نظر مربی مارکو ماسی) فصل خود را با عملکرد نوسانی آغاز می کند که عمدتاً آن را در بین جایگاه چهارم و هشتم قرار می دهد. اما رشد در نیمه دوم فصل باعث می شود که سفید و سیاه ها به رقابت بر سر تصاحب صدر جدول بپردازند. در روز سی ام، با پیروزی بر باستیا، پیانیسه به صدر جدول می رسد و با شش پیروزی پی درپی، این مقام را تثبیت می کند. دو تساوی در روزهای آخر باعث می شود رقیبشان به یک امتیازی آن ها برسد اما در نهایت توانستند به سری سی راه یابند. با انتقال به حرفه ای بودن، پیانیسه شکل اداری خود را به شرکت سهامی تغییر می دهد؛ ساختار موجود به طور عمده تأیید می شود و مربی ماسی ابقا می گردد. بازار نقل و انتقالات به جذب چندین جوان و برخی عناصر با تجربه (به ویژه مهاجم متئو مومنت، هافبک پاولو رگولی و مدافع امیلیو دیئرنا) منجر می شود. بزرگ ترین مشکل به زمین خانگی مربوط می شود: از آنجا که این زمین در دسترس نیست (زیرا هنوز برای سری سی تأیید نشده است)، پیانیسه به طور موقت از استادیوم کارلو زکینی در گ
روسیتو استفاده می کند و در عین حال از شهرداری خواسته می شود که اقدامات لازم برای به روزرسانی این تأسیسات تاریخی را آغاز کند. اما این اقدام تا پایان فصل به پایان نمی رسد و بنابراین پیانیسه مجبور است تمامی مسابقات را در خارج از خانه برگزار کند. در گروه آ، سفید و سیاه ها گاهی عملکرد خوبی از خود نشان می دهند: یکی از نتایج قابل توجه، تساوی ۱–۱ در تاریخ ۱۸ اکتبر مقابل باشگاه فوتبال مونتسا «تحت برند» فین اینوست، که به وضوح رقابتی ترین تیم گروه است؛ اما چندین باخت اضافی آن ها را به منطقه پلی آوت می کشاند. با این حال، لیگ به طور ناگهانی به دلیل اپیدمی کووید-۱۹ متوقف می شود که از ماه فوریه به «مسدود شدن» تقریباً کامل سیستم ورزشی ایتالیا منجر می شود. در تاریخ ۸ ژوئن، پس از حدود چهار ماه عدم قطعیت و تصمیمات متناقض بین فدراسیون فوتبال ایتالیا و سازمان لیگ فوتبال حرفه ای ایتالیا، در مورد نحوه تکمیل لیگ های حرفه ای، پیانیسه به طور قطعی در «لیست» پلی آوت سقوط مقابل پرگولیتسه قرار می گیرد. در همان روز، باشگاه ماسی را برکنار می کند و او را با پاسکواله کاتالانو جایگزین می کند. بازی پلی آف بقا مقابل تیم زرد و آبی های کرما به سود
آن ها به پایان می رسد، زیرا به عنوان تیم بهتر در فصل عادی از دو تساوی (۰–۰ و ۳–۳) بهره مند می شوند تا در دسته باقی بمانند. دو فصل بعدی پیانیسه در رده های میانه و بالا قرار می گیرد، اما نتوانسته اند به صدر جدول نزدیک شوند. در سری دی فصل ۲۰۲۲–۲۰۲۳، سفید و سیاه ها توانستند با باشگاه فوتبال آرتسو رقابت کنند، اما در نهایت از آن ها فاصله می گیرند و به سری سی صعود می کنند؛ "گورخرها" سپس در پلی آف ها پیروز می شوند، اما مالک سانی (که در تابستان گذشته حتی استعفای خود را ارائه داده بود، اما سپس آن را پس گرفت - از ساختار، مدیر کل تاریخی رناتو واگجینی خارج شده بود) تصمیم به ارائه درخواست برای بازگشت نگرفت. در فصل ۲۰۲۳–۲۰۲۴ سری دی، پیانیسه در گروه ئی بازی می کند و به عنوان یک تیم برجسته مطرح می شود. در هفته ششم، تیم سفید و سیاه به صدر جدول می رسد و (با دو استثنا در هفته ۱۸ و بین هفته های ۲۶ تا ۲۸) دیگر جایگاه خود را از دست نمی دهد: در تاریخ ۲۸ آوریل ۲۰۲۴، با پیروزی ۲–۳ در زمین حریف، پیانیسه یک بازی پیش از پایان فصل، به سری سی صعود می کند.
سوفی کیپول (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار پیست زن اهل انگلستان است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۳ مدال نقره، ۴ مدال برنز شده است.
خیمه یا خیمهٔ سنگین یک اصطلاح در هنرهای رزمی و کشتی برای یک تکنیک دفاعی است که به عنوان «بدل»، در پاسخ به تلاش حریف برای زیرگیری، اکثراً مقابل یک خم و دو خم، اجرا می شود. خیمه با حرکت دادن پاها به سمت عقب انجام می شود، به طوری که مدافع خود را بر روی پشت حریفی که در حال تلاش برای گرفتن پای اوست، پهن می کند. در حالت ایده آل، ورزشکار مدافع هنگام خیمه زدن بایستی پاهای خود را دور کند و تا حد امکان اکستنشن ایمن لگن ایجاد کند و زانوهای خود را از زمین دور نگه دارد. مدافع پس از اجرای خیمه می تواند کارهای مختلفی کند؛ من جمله رها کردن پای خود به صورت کامل، تلاش برای به دست آوردن اهرم در قسمت پایین کمر حریف، قلاب کردن دستان زیر آرنج، محکم گرفتن و داشتن سر و گردن حریف، گرفتن مچ پاهای حریف و تلاش برای دور زدن او به هدف خاک کردن حریف. طی یک خیمهٔ سنگین، دور نگه داشتن زانوهای مدافع از زمین باعث ایجاد فشار بیشتر بر روی حریف می شود. در هنرهای رزمی ترکیبی، خیمه زدن جنبه مهمی از استراتژی خیمه و رکبی است. بسیاری از کشتی گیران در گونه های ورزشی مختلف و سبک شناسان هنرهای رزمی ترکیبی نیز از این فن استفاده می کنند. خیمه همچنین در برخ
ی از اشکال ورزش استفاده می شود و معمولاً با برپی اشتباه گرفته می شود. خیمه به طور کلی به عنوان یک حرکت ورزشی مضر و بد برای کمر در نظر گرفته می شود، اما این باور عمومی صحیح نیست زیرا خیمه زمانی که به درستی توسط ورزشکارانی که دارای شرایط و انعطاف پذیری باشند انجام شود، به همان اندازه ایمن است که برپی برای بدن ورزشکار مفید است. نکته مهم ایجاد اکستنشن لگن به جای قوس دادن به پشت است. اکستنشن مناسب باسن در اثر فشردن باسن ایجاد می شود، این به نوبه خود لگن را که دنبالهٔ ستون فقرات است، به عقب می کشد.
احمق در اطراف فیلمی محصول سال ۱۹۸۰ و به کارگردانی ریچارد تی. هفرون است. در این فیلم بازیگرانی همچون گری بیوسی، انت اوتول، ادی آلبرت، تونی رندل، کلوریس لیچمن، جان کالوین، ویلیام اچ میسی، مایکل تالبوت، روی جنسن و جین لبل ایفای نقش کرده اند.
شان فولتن (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار پیست زن اهل نیوزیلند است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
حمید بُوَرْد (زادهٔ ۱۳۴۳) مدیر اجرایی و سیاست مدار ایرانی است، که هم اکنون به عنوان مدیرعامل شرکت ملی نفت ایران و معاون وزیر نفت در امور نفت فعالیت می کند. وی دانش آموخته کارشناسی مهندسی مکانیک از دانشگاه صنعت نفت و کارشناسی ارشد مدیریت اجرایی از واحد علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی است و فعالیت در صنایع نفت و گاز را در شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب آغاز کرد. بورد از ۱۳۸۳ تا ۱۳۸۵ مدیر پروژه های ویژه شرکت ملی حفاری ایران بود و در فاصله سال های ۱۳۸۵ تا ۱۳۸۹ معاونت حفاری شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب را برعهده داشت. او از ۱۳۸۹ تا ۱۳۹۱ مدیرعامل شرکت نفت و گاز مارون بود، از ۱۳۹۱ تا ۱۳۹۳ به عنوان مدیرعامل شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب فعالیت می کرد، از ۱۳۹۳ تا ۱۳۹۵ مشاور مدیرعامل شرکت ملی نفت ایران و مدیرعامل شرکت عملیات اکتشاف نفت ایران بود و در فاصله سال های ۱۳۹۵ تا ۱۳۹۸ مدیریت عامل شرکت نفت فلات قاره ایران را برعهده داشت.
پولینه گرابوش (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار پیست زن اهل آلمان است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۶ مدال طلا، ۵ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
قصیده ای با مطلع «شد عرصهٔ زمین چو بساط ارم جوان» توسط حافظ در مدح شاه شجاع سروده شده است. این قصیده اولین قصیده در دیوان حافظ به تصحیح محمد قزوینی و قاسم غنی می باشد.
شوئای جیائو () اصطلاحی مربوط به یک سبک باستانی کشتی در ووشو است که در پکن، تیانجین و بائودینگ در استان هبی در دشت چین شمالی رواج دارد. این ورزش را شان پو یینگ (善撲营) از نی وو فو (内務府، واحد مدیریت داخلی اداره خانوار امپراتوری) تدوین کرد. در بازی های مدرن این ورزش، چه در داخل و چه در خارج از چین، همچنان از اصطلاح های چینی ماندارین برای هر شکلی از کشتی مذکور استفاده می شود. شوئای جیائو به عنوان یک نام عمومی، ممکن است شامل سبک های مختلفی از کشتی سنتی در چین باشد که در قالب یک سیستم هنرهای رزمی یا یک ورزش واحد انجام می شوند. این هنر پس از ۱۹۱۱ میلادی، در دوره جمهوری چین، به مناطق جنوب چین نیز معرفی شد. تاریخچه. اولین اصطلاح چینی برای ورزش کشتی، "جیائودی" ()، به بیش از ۶۰۰۰ سال پیش بازمی گردد و این واژه به یک سبک باستانی کونگ فو نظامی اشاره دارد که در آن سربازان کلاه شاخداری بر سر می گذاشتند که با آن سعی می کردند دشمنان خود را بنشانند، پرتاب کنند و شکست دهند. افسانه های باستانی چینی در مورد خدای افسانه ای امپراتور زرد صحبت می کنند که به سربازانی که از این تکنیک ها استفاده می کردند، فرمان می راند. در اعصار بعد، جوانا
ن بدون کلاه، بازی مشابهی را انجام می دادند و از مسابقه میان گاوهای اهلی تقلید می کردند. "جیائودی" به عنوان منشأ اصلی کشتی چینی و دیگر اشکال هنرهای رزمی در چین توصیف شده است. "جیائو لی" اولین بار در کتاب باستانی "لی چی" در زمان سلسله ژو نام برده شد. "جیائو لی" تکنیک های پرتاب را با ضربه زدن، قفل کردن، قفل مفصل و حمله به نقاط فشار آموزش می داد. این تمرین ها در زمستان توسط سربازانی که تیراندازی با کمان نیز تمرین می کردند و استراتژی نظامی را مطالعه می کردند، انجام می شد. "جیائو لی" در نهایت به یک ورزش عمومی تبدیل شد که برای سرگرمی در دربار و همچنین برای استخدام بهترین مبارزان برگزار می گردید. رقبا برای پاداش احتمالی استخدام به عنوان محافظ شخصی امپراتور یا مربی هنرهای رزمی در ارتش امپراتوری، روی یک سکوی بلند به نام " "لِی تای" " با یکدیگر کشتی می گرفتند. "جیائو لی" در طی قرن ها به سربازان چینی آموزش داده می شد و محبوبیت آن در میان ارتش تأثیر آن را بر هنرهای رزمی متأخر چینی تا پایان سلسله چینگ تضمین کرد. سلسله چینگ و جمهوری خواهان. فرمانروایان مانچوی سلسله چینگ از کشتی سنتی لذت می بردند. در سلسله چینگ، کشتی با نام
های "لیائوجیائو"، "گوانجیائو"، "بوکو" و "جوئلی/جیائولی" نامیده می شد. گزارش شده است که امپراتور کانگ شی جایی به نام شانپویینگ (مانچو: buku kifu kvwaran) را تأسیس کرده بود. این مؤسسه به آموزش کشتی گیران اختصاص داشت. این کمپ در پکن قرار داشت و ۳۰۰ عضو داشت که ۵۰ نفر کماندار، ۵۰ سوارکار و ۲۰۰ نفر دیگر کشتی گیر بودند. اردوگاه به دو جناح چپ و راست تقسیم می شد. هر یک از جناح ها توسط یک فرمانده متفاوت هدایت می شدند، که هر دو به همان "Zongtong Dachen" (總統大臣؛ "رییس جمهور") پاسخگو بودند. یوهوان می نویسد، هدف احتمالی این تقسیم اردوگاه، تحریک رقابت بین دو جناح بود تا کشتی گیران همیشه در فضایی رقابتی به سر برند. اعضای آن که "پوهو" (یا "بوکو" در زبان مانچو) نیز نامیده می شدند، انتظار می رفت که وظایف مختلفی مانند نگهبانی امپراتور و کشتی گرفتن با خراج آوران آسیای مرکزی را بر عهده بگیرند. کشتی گیران جدای از کار معمولی خود، می توانستند با دریافت پاداش از امپراتور با انجام وظایف اضافی مانند اجرای ضیافت ها و همراهی امپراتور در مراسم شکار معروف به "مولان" یا "باتوم،" درآمد کسب کنند. امپراتورهای چینگ برای برگزاری این رویداد به چنگ
ده، آن سوی دیوار بزرگ می رفتند. در این چنین مراسمی، میراث مردمان اوراسیایی مانچو جشن گرفته می شد و از رعایای اوراسیا درونی و مانچو، عمدتاً اربابان مغول، ترک و تبتی دعوت می شد تا در جشن ها به خان بزرگ بپیوندند. ژائو یی گزارش می دهد که شکار "مولان" به طور مکرر سازماندهی می شد تا «تمام مغول ها را تحت سلطه خود درآورند، تا آنها را از قدرت [ما] بترسانند و به برتری [ما] احترام بگذارند، [با] سرکوب کردن سر و تسلیم کردن آن ها به طوری که جرات نیت [بد] نکنند». پس از سقوط سلسله چینگ، بسیاری از اعضای سابق شانپویینگ مجبور شدند به کار آموزش کشتی مشغول شوند یا با شغل های عمومی در خیابان ها امرار معاش کنند. یکی از این افراد مولد کشتی پکن، مربی شانپویینگ معروف به وان بای (宛八爷) یا وان یونگشون (宛永顺) بود. وان یونگشون بنیانگذار مکتب کشتی تیانکیائو بود که یک مدرسه کشتی برجسته در پکن بود که محبوبیت زیادی پیدا کرد. این نوع کشتی منحصر به فرد بود، زیرا ترکیبی بود بین هنر نمایش کمدی "شیانگ شنگ" (相声؛ تلاقی) و کشتی، و شکلی از هنر کشتی نمایشی کمدی به نام "wuxiangsheng" (武相声؛ تلاقی رزمی) را ایجاد کرد. کشتی از طریق ما لیانگ، که اولین کتابچه ر
اهنمای کشتی را در چین نوشت، به مؤسسه مرکزی گووشو راه یافت. "شوآی جیائو" از این پس در سال ۱۹۱۷ میلادی، از طریق کتابچه راهنمای "ژونگهوآ شین ووشو" (中華新武術؛ هنرهای رزمی جدید چینی) نوشته ما لیانگ، که توسط بخش آموزشی دولت جمهوری خواه منتشر شد، رسمیت یافت. این سبک رسمی از سال ۱۹۲۸ میلادی در مدارس چین تدریس می شود. اصطلاح «شوآی جیائو» توسط مؤسسه مرکزی گووشو در سال ۱۹۲۸ میلادی، زمانی که قوانین رقابت استاندارد شدند، انتخاب شد. پس از آن، اولین مسابقه چینی "شوآی جیائو" در سال ۱۹۳۵ برگزار شد. این هنر همچنان در آکادمی های پلیس و دانشگاه نظامی چین تدریس می شود.
ربکا پچ (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار زن پیست و بی ام اکس اهل نیوزیلند است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
هتی فن ده واو (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل هلند است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۳ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
لیسا فن بل (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار پیست زن اهل هلند است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
شرکت پتروشیمی فن آوران (سهامی عام) در سال۱۳۷۷ تأسیس و در اداره ثبت شرکت ها و مالکیت صنعتی تحت شماره ۱۳۹۶۰۲ با موضوع فعالیت ساخت، راه اندازی و استخراج واحدهای متانول، اسید استیک، مونوکسید کربن، به منظور صادرات و تامین نیاز بازارهای هدف داخلی و خارجی به ثبت رسیده است. این شرکت در جنوب غربی ایران در منطقه ویژه اقتصادی پتروشیمی، با مساحت ۲۵ هکتار واقع شده است. ساختار هیئت مدیره. فرهاد رضانژاد، رئیس هیئت مدیره، حسین رفیق دوست، مدیرعامل و نائب رئیس هیئت مدیره، سعید عباسی، عضو موظف هیئت مدیره، علیرضا بنی اسدی، عضو هیئت مدیره غیرموظف و علیرضا کریمی، عضو هیئت مدیرهٔ این شرکت هستند. محصولات. محصولات اصلی شرکت فن آوران شامل متانول و اسید استیک است. ظرفیت اسمی متانول ۱ میلیون تن است که ۷ درصد متانول ایران و ۰٫۷ درصد متانول دنیا را تامین می کند و ظرفیت اسمی اسید استیک نیز معادل ۱۵۰ هزار تن است. تامین خوراک. در حال حاضر شرکت پتروشیمی فن آوران خوراک مجتمع های پتروشیمی بندرامام، شهید تندگویان، شیمی بافت، نخل آسماری، کارون و پتروشیمی رازی را تامین می کند و نقش استراتژیکی در تامین خوراک پایدار و تولید مجتمع های پتروشیمی منطقه
ویژه اقتصادی پتروشیمی دارد. صادرات. محصولات پتروشیمی فن آوران به کشورهای چین و هند و همچنین محصول اسید استیک در سال ۱۴۰۳ به بازارهای آذربایجان، عراق، ازبکستان، ترکیه و سوریه نیز صادر شده است. در سال ۱۴۰۲ حدود یک میلیون تن محصول به فروش رسیده است که حدود ۶۰ درصد آن به بازارهای جهانی صادر شده است و بیش از ۱۰۱ هزار میلیارد ریال ارزش فروش محصولات در سال ۱۴۰۲ بوده است که افزایش ۲۳ درصدی نسبت به مدت مشابه سال قبل داشته است. بورس. "شفن" نماد بورس این شرکت است. پتروشیمی فناوران یکی از نمادهای گروه شیمیایی با سودسازی عادی و در محدوده ۸۱۵ ریال است، نسبت p برe این نماد نیز قدری بالا بوده و در محدوده ۱۵ قرار دارد. درآمدهای عملیاتی شفن در سال ۱۴۰۰ به میزان ۹۴۰۲ میلیارد تومان رسیده اما درآمد این نماد در سال ۹۹ به میزان ۵۵۲۰ میلیارد تومان بوده و افزایش ۷۰ درصدی را نشان می دهد. سود و درآمد. شرکت پتروشیمی فن آوران در گزارش فعالیت ماهانه منتهی به دی ماه سال ۱۴۰۲ به فروش یک هزار میلیارد تومانی دست یافت و از ابتدای سال مالی تا پایان سال مالی ۱۴۰۲ نیز میزان درآمدهای تجمیعی خود را به بیش از ۸ هزار و ۲۰۰ میلیارد تومان رساند. افق چش
م انداز. پروژه واحد بازیافت CO2 پتروشیمی فن آوران که به عنوان بزرگترین واحد بازیافت دی اکسید کربن ایران با ظرفیت جذب سالانه ۱۶۰ هزار تن CO2 شناخته می شود، با هدف بازیافت دی اکسید کربن حاصل از احتراق در استک ریفرمر واحد متانول اجرایی شده است. این پروژه که پیش بینی می شود پیش از پایان سال ۱۴۰۴ به بهره برداری برسد، ظرفیت تولید محصول متانول در پتروشیمی فن آوران را تا ۷۰ هزار تن در سال افزایش خواهد داد و سالانه بیش از ۲۲ میلیون متر مکعب از نیاز این شرکت به خرید گاز سبک را کاهش خواهد داد. پروژه ی وینیل استات مونومر VAM شرکت پتروشیمی فن آوران در افق چشم انداز ترسیم شده توسعه در حوزه پایین دست نیز با انجام مطالعات تا زنجیره سوم، طرح توسعه مختص به خود تحت عنوان پروژه ی وینیل استات مونومر VAM را با هدف ایجاد ارزش افزوده بر مازاد مصرف داخلی و صادراتی تولید تعریف کرده است. این پروژه که محصولات آن در صنایع چسب سازی، موکت بافی، تولید انواع پوشش ها، بسته بندی غذایی، ماده اولیه تولید انواع پلاستیک ها، رنگ و الیاف پارچه و... مورد استفاده قرار می گیرد با ارزش افزوده ی حدود ۳۰ تا ۴۰ درصد می تواند به عنوان سند توسعه زنجیره ارزش
پایین دست واحد اسید استیک و تولید محصولات با ارزش افزوده بالاتر به افزایش درآمد و سود سالانه شرکت با تولید سالانه ۱۰۰ هزارتن محصول منجر شود. میزان سرمایه گذاری این پروژه که حدود ۱۰۰ میلیون دلار برآورد شده است، در مدت زمانی حدود ۳ سال به سرانجام خواهد رسید. احداث مخازن پتروالفین فن آوران در راستای توسعه زیرساخت های لازم برای پشتیبانی از فعالیت های تولیدی، احداث مخازن ذخیره سازی با ظرفیت مجموع ۱۰۰ هزار تن از دیگر پروژه های شرکت پتروشیمی فن آوران است که با هدف انبار و نگهداری محصولات در جنوب غربی محل احداث طرح در سایت ۵ منطقه ویژه اقتصادی پتروشیمی در حال اجرا است. مسئولیت اجتماعی. این شرکت در راستای انجام مسئولیت های اجتماعی احداث جاده در روستاهای شکاره، کریمه و رحیم آباد (شهرستان ماهشهر) و ساخت و احداث یک مدرسه ۹ کلاسه با متراژ ۱۵۲۰متر مربع در شهر چمران از محل مصوبات مسئولیت های اجتماعی این شرکت انجام شده است . بازیافت دی اکسید کربن و همچنین کاشت درختان حرا در خوریات به منظور حفظ اکوسیستم منطقه نیز از برنامه های مسئولیت های اجتماعی این شرکت بوده است.
داریا پیکولیک (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار پیست زن اهل لهستان است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره، ۵ مدال برنز شده است.
الی وولستِن (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار پیست زن اهل نیوزیلند است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۴ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
رباعی با مطلعِ «برخیز بتا بیا ز بهر دل ما» اولین رباعی از خیام به تصحیح محمدعلی فروغی و قاسم غنی می باشد. درون مایه. رباعی ۱– اینکه عمر گذرانست و باید فرصت را غنیمت شمرد یکی از اصول معانی است که خیّام در رباعیات خود بانواع و اقسام مختلف پرورده است بلکه اکثر رباعیات او در این معنی است. گویندگان دیگر هم این معنی را بسیار پرورده اند چنانکه اگر بذکر شواهد بپردازیم فرع زاید بر اصل خواهد شد. امّا یکی از وجوهی که خیّام در تذکّر مرگ بارها گفته اینست که میمیریم و خاک میشویم و از خاک ما کوزه و سبو خواهند ساخت یا خشت خواهند زد چنانکه شیخ سعدی فرموده است: ساقی بده آن کوزهٔ خمخانه بدرویش / کآنها که بمردند گِلِ کوزه گرانند خواجه حافظ هم میفرماید: بمی عمارت دل کن که این جهان خراب / بر آن سر است که از خاک ما بسازد خشت و نیز فرموده است: خیز و در کاسهٔ ما آب طربناک انداز / پیشتر زانکه شود کاسهٔ سر خاک انداز و همچنین: روزیکه چرخ از گِل ما کوزه ها کند / زنهار کاسهٔ سر ما پُر شراب کن و نیز: آخرالامر گِلِ کوزه گران خواهی شد / حالیا فکر سبو کن که پُر از باده کنی شعرای متقدّم بر خیّام هم این فکر را داشته اند چنانکه فرّخی میفرماید: خ
یز تا بر گل نو کوزککی باده خوریم / پیش تا از گِلِ ما کوزه کُند دست زمان - به نقل از رباعیات خیام؛ تصحیح فروغی و غنی
نیکول شیلدز (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار پیست زن اهل نیوزیلند است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال نقره شده است.
امیلی شیرمن (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار پیست زن اهل نیوزیلند است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۵ مدال نقره شده است.
برایونی بوتا (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار زن پیست اهل نیوزیلند است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۵ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده است.
جسیکا رابرتز (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار پیست زن اهل بریتانیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
آنا موریس (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار پیست زن اهل بریتانیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
آکهارا یا آکهادا (به سانسکریت: अखाड़ा) یک کلمه هندی برای محل تمرین با امکانات اسکان و آموزش است. آکهارا هم جایی برای تمرین ورزشکاران هنرهای رزمی هندی و هم یک نوع صومعه "سامپرادایا" در سنت های مذهبی گورو-شیشیایی (معادل سنت پیر و مرید) است. به عنوان مثال، در فرقه داشانامی سامپرادایا، واژهٔ آکهارا هم دربر گیرندهٔ هنرهای رزمی و هم شامل جنبه های رهبانی و مذهبی عارف مسلکان سادهو است. وجه تسمیه. اصطلاح "آکهارا"، یک اصطلاح با برابری جنسیتی است، به معنای "دایره" یا به طور دقیق تر "هسته معنوی"، "جماعت" یا "لیگ"، شبیه کلمه یونانی "آکادمی" و کلمه انگلیسی "اسکول" و عربی "مکتب" است. می تواند به معنای یک مؤسسه فیزیکی یا گروهی از مؤسسات باشد که دارای دودمان مشترک هستند یا تحت رهبری واحد هستند، مانند مکتب فکری رهبانی یا مدرسه هنرهای رزمی. برخلاف گوروکولا که در آن دانش آموزان در خانه یک گورو زندگی می کنند و درس می خوانند، اعضای آکهارا اگرچه زیر نظر یک گورو آموزش می بینند، اما زندگی خانگی ندارند. برخی به شدت برهماچاریا (تجرد) را تمرین می کنند و برخی دیگر ممکن است نیاز به کنار گذاشتن کامل زندگی دنیوی داشته باشند. به عنوان مثال،
از کشتی گیران انتظار می رود که در حالی که در آکهارا با سایر کشتی گیران زندگی می کنند، از رابطه جنسی خودداری می کنند و دارایی مادی کمی داشته باشند تا زندگی پاک و خالصی به دست آورند. در برخی از زبان های هند مانند اودیا، این کلمه رسماً به صورت "آکهادا" رونویسی می شود؛ زیرا که صدای به صورت "d" بیان می شود. گویش های هریانوی و خاری بولی این را به "کهادا" (खाड़ा) کوتاه می کنند. تاریخچه. "آکهارا" اولین بار در منابع، در اشاره به سالن های آموزشی برای مبارزان حرفه ای استفاده شده است. گوویند ساداشیو گهوریه این اصطلاح را به عنوان «هنگ نظامی» ترجمه می کند. استفاده باستانی از این کلمه را می توان در حماسه "مهابهاراتا" (متن حدود ۴۰۰ قبل از میلاد در توصیف دوران ۹۰۰ قبل از میلاد) یافت که به آکهارای جاراساندها در راج گیر اشاره می کند. چهره های اساطیری هند مانند پاراسهوراما و آگاستیا به عنوان بنیانگذاران آکهارای رزمی اولیه در مناطق خاصی از هند شناخته می شوند. سوینث، مورخ معاصر، برخی اقلام مورد استفاده کشتی گیران جنوب آسیا را به دوران پیشاکلاسیک مرتبط کرده است. بسیاری از ورزش های رایجی که در وداها و حماسه ها ذکر شده است، ریشه در آ
موزش نظامی دارند، مانند بوکس ("مُستی یودها")، کشتی ("مالادواندوا")، ارابه سواری ("راتهاچالان")، اسب سواری ("اسوا روهانا") و تیراندازی با کمان ("دهنورویدیا"). هنگامی که فیلسوف قرن هشتم، آدی شانکاراچاریا (۷۸۸–۸۲۰ پس از میلاد) مؤسسهٔ داشنامی سامپرادایا را تأسیس کرد، مرتاضان را به دو دسته تقسیم کرد که گروهی حامل کتاب و گروهی حامل سلاح باشند. در سال ۹۰۴ و ۱۱۴۶ میلادی به ترتیب نیرانجانی آکهارا و جونا آکهارا تأسیس شدند. در سال ۱۳۹۸ پس از میلاد، تیمور پس از غارت دهلی، هزاران مرتاض را در آکهارا قتل عام کرد تا به ناصرالدین محمود شاه تغلق از سلسله تغلق درس عبرت دهد. در سال ۱۵۶۷ میلادی، جوگیس (گیریس) و سانیاسی (پوریس) همان طور که در طبقات اکبری شرح داده شده است، با یکدیگر جنگیدند. این دو نفر از ۱۰ دستور داشنامی آکهارا بودند. تعداد پوری ها از جوگیس بیشتر بود، اکبر شاه از سربازانش خواست به صورت خود خاکستر بمالند و به پوریس بپیوندند تا به آن ها کمک کنند و این منجر به پیروزی پوریس شد. در سال ۱۶۵۷ تا ۱۶۷۲ میلادی، شورش ساتنامی علیه آزار و اذیت غیرمسلمانان توسط اورنگ زیب به وقوع پیوست. در سال ۱۶۶۴ میلادی، داشنامی آکهارا با اورن
گ زیب به نبرد برخاست. در سال های ۱۶۹۰ تا ۱۷۶۰ میلادی، فرقه های سایوی و ویشناوا از آکهارا با یکدیگر جنگیدند. در سال های ۱۷۷۰ تا ۱۸۲۰ میلادی، در جریان شورش سانیاسی علیه کمپانی هند شرقی، آکهاراها نقش کلیدی داشتند؛ به ویژه آکهارای داشانامی. در سال ۱۷۸۰، اداره کمپانی هند شرقی ترتیبی اتخاذ کرد تا اعضای آکهارا در کومبه ملا حمام کنند تا اختلافات را از بین ببرد. امروزه آکهارا می تواند هم برای مقاصد مذهبی یا آموزش یوگا و هم هنرهای رزمی مورد استفاده قرار گیرد.
واجرا مُشتی یا واجرا-موشتی (سانسکریت: ، به معنی: "مُشتِ رعد" یا "مشت الماس") به سلاحی گفته می شوند که همانند پنجه بوکس است و همچنین نام گونه ای از کشتی سنتی در هند است که در آن، از این سلاح استفاده می شود. این اسلحه را گاهی "ایندرا-مُشتی" نیز می نامند که به معنای «مشت ایندرا» است. واجرا-مُشتی معمولاً از عاج یا شاخ گاومیش ساخته می شود. شکل ظاهری آن شبیه یک پنجه بوکس است که در کناره هایش کمی نوک تیز بوده و با میخ های کوچک در بند انگشتان قرار می گیرد. انواع مورد استفاده برای جنگ دارای تیغه های بلندتری بودند که از هر انتهای آن ها تیغی بیرون زده بود و برآمدگی بند انگشت در آن استادانه و ظریف بود. تاریخچه. اولین ذکر نام واجرا-مشتی در اثری تاریخی به نام "ماناسُلاسه" از دوران پادشاهی چالوکیا و عصر فرمانروایی سومشورا سوم (۱۱۲۴–۱۱۳۸) برجای مانده؛ اگرچه حدس زده می شود که از اوایل سلسله موریا این سلاح وجود داشته است. مسابقات مربوط به این سلاح، توسط خانواده سلطنتی حمایت می شد و کشتی گیران آن مورد توجه قرار می گرفتند. در قرن دوازدهم واجرا-مشتی و همتای غیرمسلح آن مالا-یودها ورزشی بود که ممتازترین کشتی گیران () که از قشر برهم
ن های کریشنا بودند، به آن می پرداختند. قبیله جیستی به طور خاص برای ورزش های مالا-یودها و واجرا-مشتی آموزش می دیدند. "مالا پورانا" یک اثر پورانه است که با قوم جیستی مرتبط است و تصور می شود که قدمت آن به قرن سیزدهم میلادی بازمی گردد. آماده سازی میدان، و تمرین های مورد استفاده، انواع کشتی گیران، ویژگی های فیزیکی لازم، تکنیک های کشتی و… در این اثر تعریف شده اند و گزارشی نسبتاً دقیق از غذاهایی که کشتی گیران باید در هر فصل از سال بخورند، ارائه می کند. تصور می شود که آنها بر خلاف قبیله نایر در هند جنوبی، کشیشان برهمن هستند. در قرن شانزدهم میلادی، جیستی-مالا مترادف با مبارزه گران، ورزشکاران مشهور و مبارزان حرفه ای بود که به عنوان محافظ افراد ثروتمند کار می کردند. در دوران امپراتوری گورکانی، بومیان نگریتو در گجرات (که گاهی در نوشته های اروپایی به دلیل ظاهرشان به اشتباه به عنوان اهل ماداگاسکار نامیده می شدند) از دوران کودکی آموزش واجرا مشتی می دیدند. وقایع نگار پرتغالی، فرنائو نونس، تمرین واجرا مشتی را در امپراتوری ویجایاناگارا جنوبی ثبت کرده است. در دوره استعمار بریتانیا، قبیله جیستی به نام "جتی" معروف شد. در این زمان