Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ات مسمومیت با سرب می تواند شامل باد کردن پیش معده، کاهش وزن، کم خونی و افتادگی اندام باشد. مسمومیت با سرب به طور کلی خطر شکار شدن توسط پرنده و بروز گرسنگی و بیماری را افزایش می دهد که این امر تناسب اندام و موفقیت تولید مثلی را کاهش می دهد. سرب یک آلاینده پایدار محیطی است و با کاهش زیستگاه های مناسب، هم تراکم موجودات زنده و هم فضای شکار افزایش می یابد. محدود کردن استفاده از سرب، به ویژه در تالاب ها، و روی آوردن به تزریق غیرسمی می تواند آلودگی سرب را کاهش دهد. تیرهای برق. بیش از ۱۸۵ میلیون تیر برق در ایالات متحده وجود دارد که هر کدام به نوعی خطر برق گرفتگی را به همراه دارند. برق گرفتگی پرندگان نتیجه سه عامل است: زیست شناسی، محیط زیست و مهندسی. این موضوع عمدتاً بر روی پرندگان شکاری متمرکز است، زیرا اندازه، رفتارهای شکار و ترجیحات لانه سازی آنها، آنها را به طور خاص مستعد می کند. عوامل بیولوژیکی و محیطی که بر خطر برق گرفتگی تأثیر می گذارند عبارتند از اندازه بدن، سن، رفتار، نوع طعمه، زیستگاه، فصل و آب و هوا. تحقیقات طولانی مدت نشان داده است که این مشکل فقط به پرندگان شکاری محدود نمی شود و تعامل سایر گونه ها با تیره
ای برق - به ویژه آنهایی که مربوط به نشستن روی صندلی، لانه سازی و پرسه زدن هستند - می تواند منجر به قطع برق و برق گرفتگی شود. برق گرفتگی در بیش از ۳۰ گونه غیر شکارچی آمریکای شمالی، از جمله کلاغ ها و زاغ ها، لک لک ها، حواصیل ها، پلیکان ها، مرغ های دریایی، زاغی ها و جیجاق ها گزارش شده است. گونه هایی که در مناطقی بدون جایگاه طبیعی زندگی می کنند، در برابر برق گرفتگی آسیب پذیرتر هستند، زیرا برای شکار و اعلام قلمرو به نقاط مرتفع محیط متکی هستند و انتخاب های آنها اغلب به تیرهای برق محدود می شود. علاوه بر این، تیرک های بالای تپه ها به ویژه برای پرندگان شکاری جذاب هستند، زیرا میدان دید وسیعی از محیط اطراف را فراهم می کنند. قرار دادن تیرک ها در زیستگاه اصلی یا در امتداد مسیرهای مهاجرت باعث افزایش مرگ و میر شده است و میزان مرگ و میر در اواخر تابستان، هنگام پرریزی، زمانی که پرندگان جوان و بی تجربه تکثیر می شوند، افزایش می یابد. رفتار حمام کردن در مواقع باران یا برف، پرندگان را نسبت به الکتریسیته رساناتر می کند و جهت قرارگیری بازوهای میله با توجه به بادهای غالب می تواند بسته به سهولت برخاستن و فرود، خطر تماس با اجزای الکتر
یکی را افزایش دهد. بیش از نیمی از گونه های پرندگان شکاری آمریکای شمالی و اکثر گونه های پرندگان شکاری اروپا تحت تأثیر برق گرفتگی قرار گرفته اند. تجهیزات تأسیسات اروپایی از فولاد ساخته شده اند که رسانایی کل سازه را افزایش می دهد. اگرچه برق گرفتگی، حیات اکثر جمعیت های پرندگان شکاری را تهدید نمی کند، اما تمام اثرات انسانی می تواند چنین تهدیدی ایجاد کند، بنابراین منطقی است که علل شناخته شده مرگ و میر را به هر طریق ممکن کاهش دهیم. دفن کابل ها، نصب موانع برای نشستن افراد و قرار دادن دقیق تیرک ها، راه هایی برای کاهش خطر مرگ ناشی از برق گرفتگی هستند. توربین های بادی. از آنجا که آنها با بال شکار می کنند و رفتارهای پروازی مختص باد دارند، پرندگان شکاری در معرض خطر مرگ ناشی از برخورد با توربین های بادی هستند. شاهین های دم قرمز در منطقهٔ بحث برانگیز منابع باد گذرگاه آلتامونت به طور ویژه ای مستعد این خطر هستند. شاهین ها معمولاً از روی نشیمنگاه هایشان شکار می کنند، اما در هنگام باد شدید، در حال اوج گرفتن یا درجا زدن شکار می کنند. اوج گرفتن در ترمال ها، آنها را به ارتفاعی مشابه پره های توربین می رساند، در حالی که در بادهای شد
یدتر، کایت سواری روی شیب های رو به بالا می تواند پرندگان را در بادهای شدید در کنار توربین معلق نگه دارد. پرندگان شکاری و توربین ها در مناطق بادخیز به هم می رسند و باید بین حفاظت از حیات وحش و انرژی پاک تعادل برقرار شود. برنامه ریزی مزارع بادی دور از زیستگاه اصلی، خاموش کردن توربین ها در اوج حضور پرندگان شکاری و برچیدن توربین های خاص پرخطر می تواند از مرگ پرندگان شکاری جلوگیری کند.
کیدی گرووز (زاده -درگذشته ) خواننده و ترانه سرا آمریکایی بود.
قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۵ هفتاد و پنجمین دوره از قهرمانی های کشتی جهان و همچنین بیست و یکمین نسخه با ترکیب رویدادها می باشد که از ۱۳ تا ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۵ در زاگرب، کرواسی برگزار شد. در این دوره که برای نخستین بار کرواسی میزبان قهرمانی کشتی جهان شده بود ۷۷۶ کشتی گیر از ۷۶ کشور حضور داشتند. کرواسی، کشور میزبان با چهارده کشتی گیر در مسابقات قهرمانی کشتی جهان شرکت کرد. دولت کرواسی (وزارت دارایی و وزارت گردشگری و ورزش) با بودجه ۴ میلیون یورویی از برگزاری این مسابقات حمایت کرد. هزینه کلی برگزاری این مسابقات ۸ میلیون یورو تخمین زده شده است. انتظار می رود که ۱۲۰۰ کشتی گیر از حدود ۱۰۰ کشور در این مسابقات در زاگرب، کرواسی شرکت کنند. این دوره مسابقات در ۱۳ سپتامبر توسط نخست وزیر کرواسی، آندری پلنکوویچ در ورزشگاه زاگرب افتتاح شد. مکان برگزاری. ورزشگاه زاگرب میزبان رقابت های قهرمانی جهان ۲۰۲۵ بود.
لین گان با نام تولد لیندسی گرد گانولفسن (زاده ) خواننده و ترانه سرا آمریکایی است.
طرح «یک میلیون درخت» به پروژه های زیست محیطی در حال انجامی اشاره دارد که چندین شهر به صورت جداگانه به آنها متعهد شده اند و هدف آنها گسترش جنگل داری شهری از طریق کاشت یک میلیون درخت است. این ابتکار بخشی از یک جنبش جهانی پیشرفته است که نه تنها قصد دارد برای کاهش تغییرات اقلیمی اقدام کند، بلکه قصد دارد هم گرمای شهری را کاهش دهد و هم کیفیت هوا را در بسیاری از مناطق افزایش دهد. شهرهایی که در حال حاضر در این طرح مشارکت دارند عبارتند از: لس آنجلس، دنور، نیویورک، شانگهای، لندن، انتاریو و امهرست، نیویورک. انگیزه مشترک بین این شهرهای شرکت کننده، طبق بیانیه های مأموریت آنها، کاهش دی اکسید کربن در هوا برای کاهش اثرات گرمایش جهانی است. فراتر از این مزایای زیست محیطی، این تلاش ها برای کاشت درختان، نشانه ها و تأثیراتی را نیز در مورد تنوع زیستی، بهبود سلامت عمومی و تقویت توسعه پایدار شهری نشان می دهد. تاریخچه. در ماه مه ۲۰۰۶، شهردار آنتونیو ویلارایگوسا، طرح "«میلیون درخت» در لس آنجلس" را به یکی از وعده های انتخاباتی خود تبدیل کرد. این طرح برای کاشت درختان بین سال های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰ برنامه ریزی شده بود و انتظار می رفت که این در
ختان مزایای زیست محیطی داشته باشند و پیش بینی می شد که تا سال ۲۰۴۰ به رشد خود ادامه دهند. این کمپین مهم است و می تواند جنگل های شهری را به عنوان بخشی از زیرساخت که می تواند به شهرها در کاهش آلودگی محیط زیستشان کمک کند، افزایش دهد. هدف از این ابتکار همچنین کاهش انتشار گازهای گلخانه ای و صرفه جویی در مصرف انرژی خواهد بود. پروژه لس آنجلس با ترکیبی از پول فدرال و بودجه شهرداری، خیریه ها و کمک های شرکتی تأمین مالی می شود. این یکی از چهل برنده از بین ۲۰۰ نامزد دریافت جایزه محیط زیست آژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده (EPA) در سال ۲۰۰۹ بود. طرح «مایل های میلیون»، ابتکاری که توسط شهردار وقت، جان هیکنلوپر، آغاز شد، برنامه ای مشابه در دنور، کلرادو است. این موضوع توسط هیکنلوپر در سخنرانی سالانه اش در مورد وضعیت شهر در سال ۲۰۰۶ اعلام شد. این ابتکار به کاشت این درختان در جنگل های لس آنجلس و حتی شهرهای دیگری مانند نیویورک کمک کرد. در ۲۲ آوریل ۲۰۰۷، شهردار مایکل بلومبرگ از اهداف کاشت یک میلیون درخت تا سال ۲۰۱۷ به عنوان بخشی از، طرحی که برای پایداری شهر نیویورک طراحی شده است، رونمایی کرد. در همان سال، چین برنامه کاشت درخت
خود را برای شانگهای آغاز کرد، با همان هدف برای یک میلیون درخت. پس از آن، لندن برنامه ابتکاری یک میلیون درخت را نیز در سال ۲۰۱۱ آغاز کرد. کاشت درخت، فرایند و نگهداری. فرایند برنامه ریزی شامل دولت های محلی شهر، سازمان های مردم نهاد، کسب وکارها و سازمان های غیرانتفاعی جامعه می شود. متخصصان محیط زیست، بوم شناسان و برنامه ریزان شهری نیز در این ابتکار مشارکت داشته اند. طرح یک میلیون درخت، با یکی از مراحل کاشت درخت در مناطق مسکونی محلی، پارک های شهری و سایر مناطق طبیعی آغاز شد. کار و نگهداری بین افرادی که موافقت کرده اند در آن مناطق یا نزدیک آن مناطق زندگی کنند، توزیع می شود تا با کمک، مراقبت و نگهداری از درختان مشارکت کنند. بسیاری از مواد و ملزومات کاشت درختان توسط دولت های محلی و سازمان های درگیر تأمین می شود. نظارت و پیگیری مداوم رشد و سلامت درختان برای تضمین موفقیت آنها بسیار مهم است. برخی برنامه ها شامل ارزیابی های منظم برای سنجش اثربخشی ابتکار عمل هستند. از برچسب های درخت با کدهای کیوآر کد برای شناسایی گونه درخت، پیمانکار، تاریخ کاشت، کمبودها و زمان های آبیاری برای پرداخت هزینه استفاده می شود. درختان همچنین د
ر یک سیستم نقشه برداری سامانه اطلاعات جغرافیایی ردیابی می شوند و توسط کارکنان برای مکان یابی سریع و مسیریابی به مکان های مشخص شده در صورت نیاز استفاده می شوند. از آنجایی که بلوغ درختان بر اثربخشی هدف آنها تأثیر می گذارد، این درختان باید برای دوره هایی از زمان نگهداری می شدند تا هدف این ابتکار موفقیت آمیز باشد. برای تضمین موفقیت بلندمدت این ابتکار، تلاش های مداوم می تواند شامل نگهداری منظم، کاشت درخت بیشتر و تطبیق استراتژی ها برای رسیدگی به شرایط متغیر محیطی باشد. راهکارهای مدیریت داده های درختی و نقشه برداری که توسط Nektar.io از ادمونتون کانادا ارائه می شود. تأثیر زیست محیطی و سیاسی. این طرح یک میلیون درخت همچنین به عنوان نمایشی از چگونگی پیشرفت دولت برای حل پایداری شهری و همچنین مشکلات تغییرات اقلیمی جهانی دیده می شود. دولت های محلی مانند لس آنجلس و نیویورک سیتی، این پروژه ها را برای کمک به کاهش انتشار کربن، هوای پاک و مبارزه با جزایر گرمایی شهری با کاشت انبوه درخت اجرا کردند. چنین برنامه هایی به طور جدایی ناپذیری با اهداف زیست محیطی بزرگ تری مانند اهداف اقلیمی کالیفرنیا و نیویورک، که تلاشی فراگیر برای مقاوم
تر کردن شهر در برابر اثرات اقلیمی است، مرتبط هستند. آنها همچنین اهمیت سیاسی رو به رشد راه حل های مبتنی بر طبیعت برای حکومتداری شهری را نشان می دهند، و دولت های شهری نقش عمده ای در حکومتداری جهانی محیط زیست ایفا می کنند. در حالی که آنها با چالش های مشابهی در زمینه بودجه و مخالفت سیاسی روبرو هستند، به عنوان نمونه های کوچکی از همکاری بین ابتکارات محلی، فدرال و خصوصی در نظر گرفته می شوند. طرح یک میلیون درخت همچنین تأثیرات جهانی داشته است و یک نمونه آن توافق نامه پاریس است. این توافق نامه به شناسایی شهرهایی که در تلاش های جهانی و کاهش انتشار کربن و ردپای کربن نقش دارند، کمک می کند. سرمایه گذاری روی این درختان همچنین به شهرها کمک می کند تا با افزایش دما، صرفه جویی در مصرف انرژی، کاهش آلودگی هوا و آب و افزایش ارزش املاک، بهتر سازگار شوند. برخی از مزایای اجتماعی-اقتصادی کاشت درخت این است که مردم می توانند به عنوان یک جامعه گرد هم آیند و فضاهای عمومی را بهبود بخشند و این حتی می تواند مشاغل سبز را ترویج دهد و مردم را به مشارکت بیشتر در جنبش ها و بودجه های اقلیمی ترغیب کند. تأثیر آب و هوا و اثرات بلندمدت. طرح یک میلیون
درخت همچنین از بسیاری جهات تأثیر قابل توجهی بر آب و هوا داشته است. یک راه از طریق فرآیندی است که در آن درختان عملی را انجام می دهند که به عنوان جذب کننده کربن شناخته می شود. این فرایند زمانی اتفاق می افتد که یک درخت دی اکسید کربن را از جو جذب کرده و آن را در زیست توده خود ذخیره می کند. همچنین مشخص شده است که درختان انتشار گرما را کاهش می دهند و منبع خنک کننده مفیدی هستند. سایه درختان و کاهش دما، هر دو، بیش از ۱۰۰۰۰۰ مگاوات ساعت برق را در بسیاری از مناطق محلی برای سال های متمادی کاهش دادند. این تغییرات بهبود یافته همچنین به کاهش بیش از ۱۰۰۰۰۰ تن انتشار کربن جلوگیری شده کمک کرده است. درختان نه تنها از طریق فرایند فتوسنتز کیفیت هوا را بهبود می بخشند، بلکه مطالعات نشان داده اند که تنها در حدود یک سال، یک درخت بالغ می تواند نیم تن دی اکسید کربن را جذب کند. سلامت اکوسیستم نیز می تواند بهبود یابد. زیرا با کاشت درختان بیشتر، تنوع زیستی نوع درختان مورد استفاده می تواند افزایش یابد و میزان بقای حیات وحش به دلیل طیف وسیع تری از زیستگاه ها و بهبود کیفیت آب و هوا افزایش یابد.
تغییرات شرایط آب و هوایی در مناطق قطبی تشدید می شود و پیش بینی می شود مناطق شمالی با عرض جغرافیایی بالا با دو برابر نرخ میانگین جهانی گرم شوند. این تغییرات منجر به تعاملات و بازخورد اکوسیستم می شود که می تواند تغییرات اقلیمی را تقویت یا کاهش دهد. این تعاملات ممکن است از طریق نوسانات بزرگ آب و هوایی از دوره یخبندان (حدود ۱۴۵۰۰ سال گذشته) مهم بوده باشند؛ بنابراین، بررسی پویایی گذشته پوشش گیاهی و آب و هوا برای قرار دادن تغییرات مشاهده شده اخیر در قطب شمال در چارچوب خود مفید است. این مقاله بر شمال آلاسکا تمرکز دارد، جایی که تحقیقات زیادی در این زمینه انجام شده است. تغییرات اخیر. با گرم شدن قطب شمال، پیش بینی می شود تغییرات بزرگی در سراسر منطقه انتقالی شمالی-قطب شمال رخ دهد، زیرا پوشش گیاهی چوبی بلند قامت به سمت شمال و به درون اکوسیستم های توندرا پیشروی می کنند. شروع این تغییر از طریق تصاویر تاریخی، سنجش از دور، مشاهدات میدانی، دستکاری های تجربی مستند شده و در چارچوب داده های دیرینه بوم شناسی قرار گرفته است. به طور خاص، گسترش درختچه ها در اکوسیستم های توندرا از طریق پیشروی خط درختچه ها (کلونیزاسیون)، افزایش تراکم
(پر شدن) و رشد افراد (ظهور) آشکار می شود. انتظار می رود این فرایندها، ذوب شدن لایه منجمد دائمی زمین را تشدید کنند و در نتیجه تجزیه ذخایر عظیم کربن قطب شمال را تسهیل کرده و انتشار گازهای گلخانه ای را افزایش دهند. مطالعات، افزایش پوشش درختچه ای را با رویدادهای آتش سوزی توندرا مرتبط می دانند که نشان دهندهٔ مکانیسم بالقوه ای برای گسترش از طریق اختلال است، اما عواملی که جذب افراد جدید را کنترل می کنند، به خوبی شناخته نشده اند. درک فرآیندهایی که گسترش درختچه ها را ممکن می سازند، برای تعریف بازخوردهای اقلیمی، بهبود مدل های سیستم زمین و پیش بینی تغییرات آینده در اکوسیستم های توندرا بسیار مهم است. تغییرات اقلیمی گذشته. تغییر مجموعه های پوشش گیاهی و رژیم های آتش سوزی در قطب شمال به دلیل قدرت بازخورد با سیستم آب و هوای جهانی، از اولویت های تحقیقاتی فعلی هستند، با این حال، مشاهدات ابزاری و تاریخی از نظر مدت و وسعت محدود هستند. در نتیجه، توانایی ما برای استنباط بزرگی و جهت تغییر بالقوه ای که این منطقه ممکن است در نتیجه تغییرات اقلیمی آینده تجربه کند، با مشکل مواجه می شود. با این حال، تجزیه و تحلیل دقیق پویایی کواترنر پسین
در سراسر این منطقه می تواند با ارائه بینشی در مورد چگونگی تغییر اکوسیستم های گذشته در این منطقه توسط شرایط محیطی متنوع، درک ما را از پاسخ های زیستی به تغییرات آب و هوایی افزایش دهد. از آنجایی که آب و هوای ثبت شده در تاریخ، تنها کسری از تنوع طبیعی مشاهده شده در طول تاریخ زمین (یا حتی دوره کواترنری) را نشان داده است، این کار تحقیقات معاصر در مورد پویایی تغییرات پوشش گیاهی ناشی از آب و هوا را تقویت خواهد کرد. تغییرات اقلیمی کواترنر در آلاسکای قطبی. پلیستوسن (2.58 ma - 11.7 ka). دوره پلیستوسن با نوسانات مکرر و بزرگ در آب و هوا مشخص می شد که به طور چشمگیری بر ساختار و عملکرد اکوسیستم، به ویژه در قطب شمال، تأثیر گذاشت. در حالی که دمای جهانی در بیشتر این دوره کمتر از میانگین فعلی بود، دوره های به طور قابل توجهی گرم تر رخ داد. برای مثال، تصور می شود که در آخرین مرحله بین یخبندان (از ۱۳۰ تا ۱۱۶ هزار سال پیش) دما به ۴٫۵ درجه سانتیگراد افزایش یافته است. درجه سانتیگراد بالاتر از دمای فعلی در نتیجه افزایش مقادیر تابش خورشیدی در طول تابستان شمالی (۱۱٪ بیشتر از دمای فعلی) که منجر به گسترش یخ در زیر جریان و پیشروی خط درختان
تا تقریباً ۶۰۰ کیلومتر در شمال مرز فعلی شده است. بعداً هوا به شدت سردتر شد (۵–۶ (در اواسط آخرین حداکثر یخبندان (LGM) که منجر به یخبندان گسترده در نیمکره شمالی و کاهش تقریباً ۱۲۵ متری سطح دریا شد، بین ۲۵ تا ۲۱ هزار درجه سانتیگراد کمتر از میانگین جهانی فعلی بود. در طول این مدت ، برینگیا به دلیل تغییر به سمت یک رژیم قاره ای داخلی تر که ناشی از افزایش قرار گرفتن در معرض توده زمین با کاهش سطح دریا بود، به طور قابل توجهی خشک تر شد و فاقد یخچال های طبیعی باقی ماند. این امر منجر به ایجاد چشم اندازی قطبی شد که گمان می رود بسیار سردتر، خشک تر و بادخیزتر از حال حاضر بوده و متعاقباً باعث عقب نشینی قابل توجه خط رویش درختان به سمت جنوب شده است. گرمایش در پایان ال جی ام متعاقباً منجر به گذار از پلیستوسن به هولوسن شد، دوره ای که در آن تنوع اقلیمی نسبت به دوران قبل کاهش یافت. هولوسن (۱۱٫۷ تا ۴٫۲ هزار سال پیش). در اوایل هولوسن، آب و هوای زمین همچنان نوساناتی را تجربه می کرد، اما با گذشت زمان، شدت آن کاهش یافت و تغییرات کلی در مقایسه با تغییرات چشمگیر دوره قبل، کمتر شد. پس از عقب نشینی صفحات یخی نیمکره شمالی که در طول گسترش یا
فته بودند، شرایط دما و رطوبت شرق برینگیا (شمال غربی آلاسکا) همچنان در نوسان بود تا اینکه به حداکثر دمایی هولوسن میانی از 7-5 ka رسید که در آن دما ۰٫۵–۲ بود. درجه سانتیگراد گرمتر از هزاره اخیر. پس از این دوره گرم، دما حدود ۴ تا ۳ هزار سال کاهش یافت که منجر به شروع سرمایش نئوگلیکال شد، زیرا سطوح بالای تابش خورشید شروع به کاهش کرد. زمان حداکثر حرارتی هولوسن میانی به طور قابل توجهی دیرتر از آن چیزی بود که در ابتدا استنباط شده بود (پیش از این پیشنهاد شده بود که این دوره گرم در اوایل هولوسن 11.0-9. Ka آغاز شده است)، با این حال، تجزیه و تحلیل چند متغیره نشان داده است که در آن نقطه، حداکثر حرارتی یکنواختی در سراسر شمال غربی آلاسکا وجود نداشته است. تغییر اکوسیستم گذشته. تغییرات محیطی کواترنر در قطب شمال آلاسکا. پلیستوسن. اکوسیستم های توندرا در نیمکره شمالی در اواخر دوره پلیوسن (۳٫۶ میلیون سال پیش) توسعه یافتند، پیش از این نقطه، قطب شمال عمدتاً پوشیده از جنگل ها و درختچه زارهایی بود که به سمت شمال تا خط ساحلی اقیانوس منجمد شمالی امتداد داشتند. با این حال، در طول پلیستوسن میانی، این الگوی پوشش گیاهی به استپ توندرا با پو
شش گیاهی دانه دار تغییر یافت. این گذار از پوشش گیاهی با قامت بلندتر ادامه یافت تا اینکه در آخرین حداکثر یخبندان به اوج خود رسید، زمانی که جنگل ها به شمال ۵۵ درجه شمالی نرسیدند، مگر در مناطقی که پناهگاه های نهان در برینگیا وجود داشت. احتمالاً به دلیل خشکی (و در نتیجه فقدان پوشش برفی) در سراسر منطقه بدون یخچال در این زمان، وسعت توندرای درختچه ای در مقایسه با اکوسیستم های قبلی بسیار محدود بود. در عوض، در سراسر برینگیا، استپ توندرا با پوشش گیاهی گرامینوئید، موزاییکی از درختچه های کوتوله خوابیده و توندرا با پوشش گیاهی گرامینوئید فورب (اکوتاپی که امروزه محدود شده است) تشکیل داد. الگوهای پوشش گیاهی دوره پلیستوسن، که نمایانگر تغییرات اقلیمی بزرگی است که در طول این مدت رخ داده است، انبساط ها و انقباض های زیادی را در اکوسیستم های مختلف نشان می دهد. هولوسن. در طول گذار چشمگیر چشم اندازها که در سراسر برینگیا از پلیستوسن به اوایل هولوسن رخ داد، توندرای خشک با گسترش بوته ها در دوره های گرم تر و مرطوب تر جایگزین شد و در نهایت موزاییکی از تورب زارها، جنگل های شمالی و دریاچه های ذوب شده را ایجاد کرد که امروزه مشخصه منطقه است.
در این مدت ، جنگل های شمالی دوباره به سمت شمال پیشروی کردند، زیرا سگ های آبی و درختان (صنوبر، توس و صنوبر) در شبه جزیره سیوارد گسترش یافتند و در نهایت حتی از وسعت این گونه ها در قرن بیستم نیز فراتر رفتند. با این حال، شروع سرمایش نئوگلیکال پس از بهینه اقلیمی هولوسن، این گونه ها را به پراکندگی فعلی شان محدود کرد، زیرا شرایط آب و هوایی نسبتاً سرد احتمالاً تولید مثل پوشش گیاهی بلندتر را محدود کرده است. در مراحل آغازین گذار به حداکثر حرارتی هولوسن میانی، چشم انداز همچنان به تغییر شکل خود ادامه داد و دریاچه های تورب زار و ذوب شده با سرعت بالایی شکل گرفتند. با این حال، این تغییرات بین ۱۱ تا ۱۰ هزار سال پیش به اوج خود رسید و سپس در اوایل هولوسن کاهش یافت، زیرا تغییر فصلی به جای دما به تنهایی، فرآیندهای چشم انداز و تغییرات پوشش گیاهی را تغییر داد. تغییر محدوده های دامنه و مجموعه های گیاهی بیشتر تحت تأثیر نوع خاک قرار گرفتند، در نتیجه تغییر پوشش گیاهی تنها توسط شرایط آب و هوایی کنترل نمی شد. تغییرپذیری مکانی-زمانی. در طول تحولات چشمگیری که در اواخر دوره پلیستوسن در سطح جهان رخ داد، منطقه برینگیا در مقایسه با سایر نقاط
جهان تغییرات نسبتاً جزئی در پوشش گیاهی را تجربه کرد، زیرا استپ توندرا علیرغم شرایط سرد و خشک همچنان پابرجا ماند. این احتمالاً نتیجه فشارهای شدید آب و هوایی است که بر پوشش گیاهی در سراسر این منطقه اعمال می شود و ترکیب گونه ها را به مجموعه ای از گونه ها محدود می کند که در مجموع برای محیط های سرد، خشک و آشفته سازگار شده اند. پس از آب شدن یخ ها، پیشروی خط رویش درختان به سمت شمال در سراسر منطقهٔ پیرامون قطب به طور مساوی رخ نداد، زیرا بزرگ ترین تغییر در بزرگی در سیبری مرکزی رخ داد، در حالی که تغییرات در آمریکای شمالی کمتر قابل توجه بود، که نشان دهندهٔ تغییرات متفاوت در گرمای تابستان و فصلی بودن است. در نتیجه تعاملات پیچیده ای که نوسانات آب و هوا و پویایی پوشش گیاهی را شکل می دهند، در نظر گرفتن ماهیت تغییرات و همچنین شواهد مورد استفاده برای تفسیر آنها مهم است. این موضوع برای تحقیقات علمی مدرن و تاریخی در زمینه های مختلف مرتبط است، اما به ویژه برای بازسازی های دیرینه محیطی از پاسخ های زیستی به تغییرات اقلیمی اهمیت دارد.
لانی هال با نام تولد لیلانی هال (زاده ) خواننده و ترانه سرا آمریکایی است.
نام وو-جو (به کره ای: 남우주؛ زادهٔ ۴ نوامبر ۱۹۸۸) بازیگر اهل کره جنوبی است. او حرفهٔ بازیگری خود را با بازی در مجموعهٔ تلویزیونی "میخ" (به کره ای: 송곳) در سال ۲۰۱۵ آغاز کرد. وی بعدها با ایفای نقش «جونگ هیون-سو» در مجموعهٔ تلویزیونی "بد و دیوانه" (۲۰۲۱–۲۰۲۲) از شبکه های tvN و iQIYI به شهرت بیشتری دست یافت. در سال ۲۰۲۳، او نقش دوست پسر شخصیت «لی رو-ری» را در درام "ماه رنگ پریده" از شبکه های ENA و Genie TV ایفا کرد. حرفه. نام وو-جو فعالیت تلویزیونی خود را در سال ۲۰۱۵ آغاز کرد و نقش «یون سانگ» را در درام "میخ" (به کره ای: 송곳) از شبکهٔ JTBC بازی کرد؛ مجموعه ای که به مسائل اجتماعی در کره جنوبی می پرداخت. او با ایفای نقش «جونگ هیون-سو» در مجموعهٔ "بد و دیوانه" (۲۰۲۱–۲۰۲۲) توجه زیادی جلب کرد؛ این مجموعه از شبکه های tvN و iQIYI پخش شد. در سال ۲۰۲۳، او در مجموعهٔ تلویزیونی "ماه رنگ پریده" از ENA/Genie TV نقش دوست پسر «لی رو-ری» را ایفا کرد و نشان داد که توانایی بازی در نقش های متنوع تری دارد.
دریاچه سوگوتا در گذشته یکی از دریاچه های قاره آفریقا بوده است. این دریاچه در دره سوگوتا، واقع در جنوب دریاچه تورکانا و در محدوده شکاف بزرگ آفریقای شرقی در دوران مرطوب هولوسن در آفریقا شکل گرفته است. دریاچه سوگوتا در طول تاریخ چندین بار تشکیل شده است، اما آخرین بار در دوران آغازین و میانی هولوسن ظاهر شد؛ زمانی که به دلیل تقویت باد موسمی، بارندگی در حوضه آبریز آن افزایش یافت. در این دوره، ارتفاع سطح آب دریاچه به حداکثر ۵۷۷ متر (۱۸۹۳ فوت) بالاتر از سطح دریا رسید، به گونه ای که سرریز آن وارد رودخانه کریو (Kerio River) شد و سپس به دریاچه تورکانا راه یافت. احتمال داده می شود که این دریاچه در نهایت به رود نیل نیز متصل شده باشد. بین ۸۰۰۰ تا ۵۰۰۰ سال پیش، سطح آب دریاچه به تدریج کاهش یافت و در نهایت خشک شد؛ به طوری که امروزه تنها دریاچه کوچک لوگیپی باقی مانده و بخشی از محل پیشین آن را اشغال کرده است. جغرافیا و زمین شناسی. دریاچه سوگوتا در منطقه شکاف کنیایی واقع شده که خود بخشی از کافت شرق آفریقا است. از دوره میوسن تاکنون، پدیده های زمین ساخت صفحه ای باعث جدا شدن پوسته زمین و شکل گیری دره گسلی و آتشفشان های منطقه شده ان
د. یکی از این آتشفشان ها، آتشفشان باریر است که از حدود ۱٫۳ میلیون سال پیش فعال شده و به طور قطعی از ۲۰۰ تا ۱۰۰ هزار سال پیش، دریاچه سوگوتا را از دریاچه تورکانا در شمال جدا ساخته است. فعالیت های آتشفشانی در این ناحیه تا حدود ۲۰۰ سال پیش نیز رخ داده اند. دره سوگوتا امروزه حدود ۲۰ کیلومتر (۱۲ مایل) عرض و ۸۰ کیلومتر (۵۰ مایل) طول دارد و به سمت شمال به تدریج کاهش ارتفاع می یابد تا به پایین ترین سطح خود در ارتفاع ۲۷۵ متر (۹۰۲ فوت) از سطح دریا برسد. این منطقه نسبتاً دورافتاده و صعب العبور است. دریاچه. در زمان اوج سطح آب، دریاچه سوگوتا شکلی تقریباً مستطیلی داشت که امتداد طولانی آن از جنوب به شمال-شمال شرق کشیده می شد؛ این امتداد از آتشفشان اِموروآنگوگولاک در جنوب آغاز شده و تا آتشفشان باریر در شمال ادامه می یافت. دریاچه میان دو فلات اصلی قرار داشت: فلات لوریو در سمت غرب و فلات تیرر تیرر در سمت شرق دره سوگوتا. وسعت کلی دریاچه در این دوره به حدود ۲٬۱۵۰ کیلومتر مربع (معادل ۸۳۰ مایل مربع) می رسید و عمق آن در عمیق ترین نقاط تقریباً ۳۰۰ متر (۹۸۰ فوت) بود. در امتداد ساحل غربی دریاچه، آتشفشان نامارونو ـ که در دوره پلیوسن تا
پلیستوسن فعال بوده ـ شبه جزیره ای را شکل داده بود. در قسمت جنوب غربی دریاچه، دره رودخانه کاموگه به صورت یک خلیج در داخل دریاچه ظاهر می شد. یک مخروط اخگری، جزیره ای را در انتهای شمالی دریاچه سوگوتا تشکیل داده و با توجه به وجود مصنوعات ابسیدین، انسان ها به آن رسیده اند؛ همچنین آثاری از فعالیت های انسانی نیز در آنجا مشاهده شده است در امتداد سواحل پیشین دریاچه، تراس های موج ساخته دیده می شوند که حاصل فرسایش ناشی از امواج در زمان وجود دریاچه هستند. این تراس ها به ویژه در ارتفاع ۵۷۷ متری (۱٬۸۹۳ فوت) از سطح دریا قابل مشاهده اند؛ جایی که خط ساحلی اصلی و بالاترین سطح ثبت شده دریاچه سوگوتا در دوران اوج خود قرار داشته است. حجم آب دریاچه سوگوتا در زمان بیشینه خود به حدود ۳۹۰ کیلومتر مکعب (۹۴ مایل مکعب) می رسید. رودخانه ها رسوبات زیادی را از زمین های جوان و فعال تکتونیکی منطقه به داخل دریاچه منتقل می کردند. این انتقال مواد باعث شکل گیری دلتاهایی در محل ورودی رودخانه ها به دریاچه شد و نرخ رسوب گذاری به ویژه در نزدیکی ورودی رودخانه سوگوتا بسیار بالا بود. آتشفشانی در منطقه دریاچه سوگوتا در زمان وجود آن رخ داده است که منجر به
تشکیل گدازه های بالشی و فعالیت فوران آب ماگمایی شده است، جریان های گدازه ای که در فاصله زمانی بین ۱۱٬۰۰۰ تا ۹٬۰۰۰ سال پیش به حاشیه جنوبی دریاچه سوگوتا رسیدند. این گدازه ها بخشی از خطوط ساحلی و ساختار محیطی دریاچه را تحت تأثیر قرار دادند و گواهی برهم زمانی فعالیت های آتشفشانی با حضور دریاچه هستند. تعدادی از مخروط های اخگری توسط دریاچه سوگوتا تغییر شکل یافته اند، و افزایش دسترسی به آب، امکان شروع فعالیت دودخان را در آتشفشان هایی که امروزه برای پشتیبانی از دودخان ها بسیار خشک هستند، فراهم کرده است. به عنوان نمونه، در آتشفشان باریر، رسوبات حاصل از چشمه های بخار در زمانی که دریاچه سوگوتا فعال بوده، برجای مانده اند. هیدرولوژی. دریاچه سوگوتا در دوران های مرطوب گذشته دارای یک سیستم هیدرولوژیکی پویا و پیچیده بوده است. در دوره های اوج سطح آب، این دریاچه نه تنها از ورودی های اصلی خود—رودخانه های سوگوتا و باراگوی—تغذیه می شد، بلکه به دلیل افزایش قابل توجه بارندگی و فعالیت های موسمی قوی تر، تعادل ورودی و خروجی آب در آن به شکلی خاص شکل گرفته بود. دریاچه سوگوتا در دوران اوج خود دو ورودی آب اصلی داشت: رودخانه سوگوتا در جنوب
و رودخانه باراگوی در جنوب شرق. رودخانه باراگوی از فلات تیرر تیرر سرچشمه می گرفت و زهکشی این ناحیه را انجام می داد. در مقابل، رودخانه سوگوتا با طولی در حدود ۱۷۵ کیلومتر (۱۰۹ مایل)، حوزه ای به وسعت تقریباً ۱۳٬۰۰۰ کیلومتر مربع (۵٬۰۰۰ مایل مربع) از دره شکاف کنیایی را زهکشی می کرد که از نزدیکی آتشفشان پاکا در حوالی خط استوا آغاز می شد.
گبی هانا با نام تولد گابریل هانا (زاده ) سلبریتی اینترنتی، خواننده، ترانه سرا و یوتیوبر آمریکایی است.