Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یا رد کرده بود. در جولای ۲۰۱۴، اپل برنامه Blockchain.com را مجدداً راه اندازی کرد. در سال ۲۰۱۴، پیتر اسمیت به عنوان مدیرعامل به تیم مؤسس پیوست. سه بنیانگذار، ریوز، کری و اسمیت در آپارتمان ریوز در یورک کار می کردند و زمانی که سرمایه گذار بیت کوین راجر ور سرمایه اولیه را تأمین کرد، شرکت را به طور رسمی تأسیس کردند. تا اکتبر ۲۰۱۴، ۲٫۳ میلیون کیف پول مصرف کننده داشت و ۳۰٫۵ میلیون دلار در اولین دور جمع آوری سرمایه خارجی خود با سرمایه گذارانی از جمله Lightspeed Venture Partners و Mosaic Ventures جمع آوری کرد. این بزرگ ترین دور تأمین مالی در بخش ارزهای دیجیتال در آن زمان بود. مجمع جهانی اقتصاد این شرکت را به عنوان یکی از پیشگامان فناوری در سال ۲۰۱۶ معرفی کرد. در سال ۲۰۱۷، این شرکت دور دوم جمع آوری سرمایه را انجام داد. ۴۰ میلیون دلار سرمایه در ژوئن بسته شد و ارزش شرکت ۲۸۰ میلیون دلار بود. در سال ۲۰۱۸، بلاک چین شروع به فروش خدمات برای ارزهای دیجیتال سازمانی کرد. در جولای ۲۰۱۹، Blockchain.com صرافی ارزهای دیجیتال خود را راه اندازی کرد و آن را سریعتر از سایرین تبلیغ کرد. در سپتامبر ۲۰۲۰، این شرکت به ائتلاف برای عدالت برن
امه پیوست که هدف آن مذاکره برای شرایط بهتر برای گنجاندن برنامه ها در فروشگاه های برنامه است. در اواسط سال ۲۰۱۸، این شرکت Tsukemen، یک شرکت استارتاپ توسعه اپلیکیشن مستقر در سانفرانسیسکو را خریداری کرد. در سال ۲۰۲۰، این شرکت ۳۱ میلیون کاربر داشت و تا سال ۲۰۲۱، ۶۵ میلیون کیف پول Blockchain.com و ۲۸٪ از تراکنش های بیت کوین از سال ۲۰۱۲ توسط کیف پول Blockchain.com آغاز یا دریافت شده است. در فوریه ۲۰۲۱، Blockchain.com یک دور سرمایه گذاری ۱۲۰ میلیون دلاری از سرمایه گذارانی از جمله سرمایه گذاری های استراتژیک مور، کایل باس، اکسس اینداستریز، مشاوران رویدا، شرکای سرمایه گذار لایت اسپید، جی وی، کلاوس هوملز و صنایع الدریج جمع آوری کرد. با احتساب دورهای قبلی سرمایه گذاری خطرپذیر، این شرکت در مجموع ۱۹۰ میلیون دلار جمع آوری کرده بود. یک ماه بعد، این شرکت یک دور جمع آوری کمک مالی ۳۰۰ میلیون دلاری دیگر را اعلام کرد. یک سوم از مبلغ جمع آوری شده توسط شرکت سرمایه گذاری بیلی گیفورد تأمین شد که ۱۰۰ میلیون دلار سرمایه گذاری کرد. بر اساس دور جمع آوری سرمایه، ارزش شرکت ۵٫۲ میلیارد دلار بود. در سال ۲۰۲۲، مدیر عامل Blockchain.com به سهام
داران نامه نوشت و به آنها اطلاع داد که Three Arrows Capital به سرعت ورشکسته می شود به معنای تأثیر پیش فرض ۲۷۰ میلیون دلاری ارزهای دیجیتال و وام های دلاری آمریکا به Blockchain.com است. این شرکت ۲۵ درصد از کارکنان خود، حدود ۱۵۰ نفر را در محصولات و خدمات. Blockchain.com به عنوان یک شرکت ارزهای دیجیتال، بستری را برای نگهداری، استفاده، مدیریت رمزدارایی ها و کاوش در تراکنش های ارزهای دیجیتال فراهم می کند. همچنین استانداردها و زیرساخت های خدمات مالی را برای ارزهای دیجیتال توسعه می دهد. پلتفرم این شرکت داده های بازار و تجزیه و تحلیل را ارائه می دهد. این ارز دیجیتال از اهداف غیرمتمرکز و ناشناس بودن رمزارز پیروی می کند. برخی از محصولات کریپتوکارنسی آن توسط کاربر نهایی مدیریت می شوند و توسط خود Blockchain.com قابل دسترسی نیستند. محصولات اصلی آن کیف پول رمزنگاری، صرافی، بلاک کاوشگر و بازارهای نهادی ارائه می شوند. کیف پول. این شرکت یک کیف پول رمزنگاری میزبانی شده ارائه می دهد که روشی برای ذخیره ارز دیجیتال در یک فایل دیجیتالی است که می توان به صورت آنلاین به آن دسترسی داشت. کیف پول را می توان با ارزهای دیجیتال و استیبل کو
ین های مختلف استفاده کرد. از کیف پول های آن می توان برای ارسال و دریافت تراکنش های ارز دیجیتال و همچنین مبادله بین ارزهای دیجیتال مختلف استفاده کرد. Blockchain.com دارای یک کیف پول غیر حضانت است، به این معنی که به طور کامل توسط کاربر کنترل می شود و شرکت به داده های کیف پول دسترسی ندارد. کاربران با یک کلید خصوصی به کیف پول خود دسترسی پیدا می کنند، عبارت بازیابی که فقط برای کاربر شناخته شده است. تبادل. صرافی ارز دیجیتال به تبدیل دارایی های دیجیتال شما به پول و پول به دارایی دیجیتال کمک می کند. آنها مانند یک دلال سهام کار می کنند. این شرکت دارای یک صرافی است که به کاربران خود امکان خرید، فروش و تجارت ارزهای دیجیتال را می دهد. علاوه بر این، رابط کاربری صرافی می تواند توسط معامله گران سفارشی شود تا بسته به سطح تجربه آنها، اطلاعات مرتبط را به آنها نشان دهد. کسب و کار بازارهای نهادی. Blockchain.com علاوه بر خدمات خود برای افراد، خدمات مالی مبتنی بر ارز دیجیتال را نیز به سرمایه گذاران نهادی ارائه می دهد. کسب و کار بازارهای نهادی این شرکت وام، استقراض، تجارت و نگهداری دارایی های مالی را به ارزهای دیجیتال ارائه می کند.
همچنین معاملات خارج از بورس را برای معامله گران بزرگ انجام می دهد و به عنوان یک کارگزار برای خصوصی نگه داشتن معاملات و جلوگیری از نوسانات قیمت بر اساس دانش بازار از معاملات عمل می کند. کاوشگر. این شرکت یک کاوشگر بلاک چین را اجرا می کند که به کاربر اجازه می دهد تراکنش های عمومی ارزهای دیجیتال و اطلاعات مرتبط را ببیند. این به هر کسی که کد هش تراکنش را دارد اجازه می دهد آدرس کیف پول هایی را که تراکنش از آن ها ارسال و دریافت شده است، میزان تراکنش و میزان کارمزد را ببیند. از این ابزار می توان برای تجزیه و تحلیل فعالیت تراکنش ها، داده های ارزهای دیجیتال و تجزیه و تحلیل استفاده کرد. این شرکت در سرویس رایگان تبلیغ می فروشد.
تورسونوی یابورووا (; ) وزنه بردار زن اهل ازبکستان است.
ماریوش یدرا (؛ زادهٔ ۱۶ اوت ۱۹۷۳) وزنه بردار اهل لهستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره شده است.
جون سامگ-کیون (؛ زادهٔ ) وزنه بردار اهل کره جنوبی است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
آدریان جیگائو (؛ زادهٔ ) وزنه بردار اهل رومانی بود.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;36777336&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2023-03-20T02:19:53Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Dexbot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;ربات: حذف پیوندهای میان ویکی که در ویکی داده موجود است&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;36778783&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; جین یون-سونگ (؛ زادهٔ ) وزنه بردار اهل کره جنوبی است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
کوزارچانکا ( به معنی "زن اهل کوزارا ") عکسی از جنگ جهانی دوم است که در جمهوری سوسیالیستی فدرال یوگسلاوی به نماد تبدیل شد. عکاس هنری یوگسلاوی ژورژ اسکریگین در شمال بوسنی در زمستان ۱۹۴۳–۱۹۴۴، یک پارتیزان زن خندان را نشان می دهد که کلاه تیتوکا به سر دارد و تفنگی روی شانه اش آویزان است. موضوع پرتره میلیا مارین است. صرب بوسنیایی اهل روستایی در دامنه کوه کوزارا. مدت کوتاهی پس از جنگ، او با یک پارتیزان ازدواج کرد و در شهر پرییدور ساکن شد. او در سال ۲۰۰۷ در سن ۸۱ سالگی درگذشت. "کوزارچانکا" در کتاب های درسی پرتیراژ مدرسه، تک نگاری ها و پوسترهای جنگ و همچنین روی جلد آلبومی از یک گروه موسیقی پاپ معروف یوگسلاوی به نمایش درآمد. هویت مارین به عنوان سوژه عکس در یوگسلاوی سوسیالیستی شناخته شده نبود. پیشینه. در آوریل ۱۹۴۱، پادشاهی یوگسلاوی توسط نیروهای محور به رهبری آلمان نازی مورد تهاجم قرار گرفت، اشغال و تجزیه شد. یک دولت دست نشانده فاشیست به نام دولت مستقل کرواسی در ۱۰ آوریل کنترل تقریباً تمام کرواسی امروزی، تمام بوسنی و هرزگوین امروزی و بخش هایی از صربستان امروزی را بدست گرفت. به رهبری جنبش ملی گرای اوستاشه کرواسی، یکی از
سیاست های این جنبش فاشیستی نسل کشی صرب ها در دولت مستقل کرواسی با کشتار دسته جمعی، اخراج و یکسان سازی اجباری بود. جنبش های مقاومت به زودی در پاسخ به اشغال ایجاد شدند که یکی از آنها توسط اتحادیه کمونیست های یوگسلاوی سازماندهی شد. حزب به ریاست یوسیپ بروز تیتو تصمیم گرفت ۴ ژوئیه برای راه اندازی یک قیام مسلحانه سراسری تحت حمایت اعضای نیروهای تحت رهبری آن به عنوان پارتیزان شناخته عمل کند. از آنها به عنوان ارتش آزادیبخش ملی یوگسلاوی نیز یاد می شد. در دسامبر ۱۹۴۳ و ژانویه ۱۹۴۴، تیپ ۱۱ کراجینا ارتش آزادیبخش ملی در حال حمله به آلمانی ها و نیروهای اوستاشه در منطقه کوهستانی کوزارا در شمال بوسنی بود تا فشار پارتیزان در بانوینا و شرق بوسنی را کاهش دهد، جایی که محور حملات بزرگ ضد حزبی پیشرو بود. عکس و موضوع آن. در طول زمستان ۱۹۴۳–۱۹۴۴، سربازان سیار تئاتر آزادی ملی با ستونی از پارتیزان های تیپ ۱۱ کراجینا در منطقه کنشپوله، در منطقه کازارا مواجه شدند. رئیس بخش باله تئاتر، گئورگیج «ژورژ» اسکریگین، یک رقصنده باله یوگسلاوی با تبار روسی بود. اسکریگین همچنین یک عکاس هنری تحسین شده بین المللی بود و جوایز معتبری را در تعدادی از نمای
شگاه های عکاسی در اواخر دهه ۱۹۳۰ دریافت کرده بود. بین سال های ۱۹۴۲ و ۱۹۴۵، اسکریگین حدود ۵۰۰ عکس از جنگ گرفت که برخی از آنها در جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی افسانه ای شدند. فرمانده تیپ ۱۱ کراجینا نیز در ستون حضور داشت و اسکریگین از او خواست تا از یک مبارز زن پارتیزان عکس بگیرد. فرمانده پنج پرستار جوان را از ستون انتخاب کرد که اسکریگین از میان آنها میلیا مارین هفده ساله را انتخاب کرد. او صرب بوسنیایی اهل روستای برکینجا در نزدیکی دوبیکا، در دامنه کوه کوزارا بود. اسکریگین یک ژاکت کش باف پشمی روی او گذاشت، تفنگی را روی شانه اش انداخت، کلاه تیتوفکا را با ستاره قرمز رنگش به کنار سرش کج کرد، موهایش را صاف کرد و به او گفت که لبخند بزند. سپس با دوربین رولیفلکس خود از او عکس گرفت. اسکریگین در عکس های جنگی خود دو اصل متفاوت را با هم متحد کرد: واقع گرایی خشن، از نظر محتوا، و تصویرگرایی، از نظر فرم. در سال ۱۹۶۸، او یک تک نگاری در مورد عکاسی جنگی خود با عنوان ("جنگ و صحنه") منتشر کرد که در آن عکس میلجا مارین با عنوان ("زن اهل کوزارا") وجود دارد. شرح عکس بدون ذکر نام چنین است: به عنوان یک زن جوان در جریان اولین حمله دشم
ن اسیر اما موفق به فرار شد - حتی از آلمان - و به کوزارا رسید و در آنجا یکی از مبارزان نیروهای کوزارا شد. اندکی پس از جنگ، در سال ۱۹۴۶، میلیا مارین با پرو مارین ازدواج کرد و صاحب پنج فرزند شد. ، از زمان پرو مارین از قیام کوزارا در اواخر ژوئیه ۱۹۴۱ با پارتیزان ها جنگیده بود. میلیا در مصاحبه ای که در سال ۲۰۰۷ انجام داد، توضیح داد که به دلیل سختی های جنگی که او و خانواده اش متحمل شده بودند، در زمان گرفتن عکس احساس لبخند زدن نداشت. با این وجود، او به درخواست اسکریگین رضایت داد و لبخندی درخشان زد. مارین همچنین اظهار داشت که هرگز قبل از عکس و نه بعد از آن اسلحه حمل نکرده است. او در در سن ۸۱ سالگی در ۱۱ نوامبر ۲۰۰۷ درگذشت. میراث. پس از جنگ، که در آن ارتش آزادیبخش ملی پیروز شد، "کوزارچانکا" به یک تصویر نمادین زمان جنگ در یوگسلاوی سوسیالیستی تبدیل شد. این یکی از نمادهای مشارکت توده ای زنان به عنوان داوطلب در مبارزات پارتیزانی بود که در نتیجه به عنوان یک آرمان کل ملت یوگسلاوی مشروعیت یافت. روایت رسمی مبارزه پارتیزانی که توسط دولت یوگسلاوی پس از جنگ به رهبری تیتو ترویج شد، در خدمت مشروعیت بخشیدن به رژیم و ایجاد احساسات م
لی مشترک در این کشور چند قومیتی بود. پارتیزان های زن در این روایت جایگاه مهمی داشتند. "کوزارچانکا" در کتاب های درسی پرتیراژ مدارس، و همچنین تک نگاری ها و پوسترهای جنگ به نمایش درآمد. نماد توده ای زیبایی و شور و شوق یک انقلابی را تجلیل می کرد. نسخه اصلاح شده "کوزارچانکا" (بدون تفنگ) بر روی جلد آلبوم ۱۹۸۶ توسط گروه پاپ یوگسلاوی مرلین ظاهر شد. پشت جلد عکسی از مرلین مونرو بازیگر نقش بسته بود. هویت اصلی میلیا تورومان (مارین) تا پس از سقوط کمونیسم در یوگسلاوی و سایر کشورهای اروپایی، که پیام ایدئولوژیک عکس دیگر اثری نداشت، برای عموم مردم ناشناخته ماند.
ریزکی جونیانسیا (; ) وزنه بردار اهل اندونزی است.او در دسته ۷۳ کیلوگرم المپیک پاریس صاحب مدال طلا شد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
جونگ چون-می (؛ زادهٔ ) وزنه بردار زن اهل کره شمالی است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال برنز شده است.
بو یوهانسون (؛ زادهٔ ۷ فوریه ۱۹۴۵) وزنه بردار اهل سوئد بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
دسپینا استورچ یا دسپینا داویدوویچ استورچ (۱۸۹۴ یا ۱۸۹۵ – ۳۰ مارس ۱۹۱۸) یک زن یونانی عثمانی بود که گفته می شد در طول جنگ جهانی اول جاسوس آلمان و امپراتوری عثمانی بوده است. استورچ بعدها با عنوان «لذت ترکی»، «زیبایی ترکی» و «کلئوپاترای مدرن» در ادبیات جاسوسی جاودانه شد. اوایل زندگی و سفر. دسپینا که در استانبول در یک خانواده یونانی فاناریوت به دنیا آمد، در سن ۱۷ سالگی با پل استورچ فرانسوی ازدواج کرد. اگرچه آنها بعداً طلاق گرفتند، ازدواج قبلی آنها به دلیل خدمت پل در ارتش فرانسه در حالی که همسر سابق او مظنون به جاسوسی برای دشمنان فرانسه بود، وضعیت عجیبی را ایجاد کرد. چندین عامل باعث شد مقامات آمریکایی مشکوک شوند که مادام استورچ جاسوس است. او به پایتخت های جهان سفر می کرد و مرتباً نام خود را تغییر می داد: «مثلاً در پاریس، او را با نام مادام نزی، در مادرید و لندن با نام مادام هسکت، در رم با نام مادام دیویدوویچ، در نیویورک در نقش مادام دسپینا، در واشینگتن، در نقش بارونس دوبلویل می شناختند. این نام خانوادگی، «بارونس دو بلویل» به این دلیل استفاده شد که تقریباً در همه جا با بارون مرموز هنری دی بیویل (یا دبلویل) در ماه ها
ی آخر قبل از دستگیری او همراه بود. دسپینا استورچ به دلیل زیبایی چشمگیر، تسلط به زبان فرانسه و مهارت در رقصش، مهمان مکرر مهمانی ها بود. در بسیاری از مهمانی ها، او هیچ مشکلی در تماس با افسران نظامی که برای نیروهای متفقین و سفرای کشورهای درگیر در جنگ خدمت می کردند، نداشت. دسپینا استورچ و بارون در مادرید در تماس با عوامل آلمانی مورد توجه قرار گرفتند. پس از اینکه این زوج متوجه سوء ظن شدند، به سرعت اسپانیا را به مقصد هاوانا ترک کردند. در ایالات متحده. آن ها بعداً عازم آمریکا شدند. یک زن آلمانی، خانم الیزابت شارلوت نیکس، و مردی که به نظر یک کنت فرانسوی به نام روبرت دکلارمونت بود، همراه آنها بودند. به محض ورود به عنوان تمثیلی "یک چهار قلوی کنجکاو" از سوی وزارت دادگستری ایالات متحده به عنوان مظنون تحت نظرقرار گرفتند". یکی از عواملی که شک وزارت دادگستری را برانگیخت این بود که او زندگی یک بانوی بسیار ثروتمند را داشت و برای اقامت در هتلی در نیویورک ماهیانه ۱۰۰۰ دلار پرداخت می کرد. خانم نیکس همچنین یک وام بدون توضیح ۳۰۰۰ دلاری از کنت برنستورف دریافت کرد. مقامات بعداً یک صندوق امانات را که برای یک مادام استورچ در یکی از با
نک های نیویورک نگهداری می شد، توقیف کردند. گفته می شود که حاوی مکاتبات مهمی با افراد سرشناس از سراسر جهان است که برخی از آنها رمزگذاری شده است. در ابتدا، توطئه گران از بررسی دقیقی که تحت آن قرار داشتند آگاه نبودند چرا که او به محافل مرتبط با «امور اجتماعی» رفت و آمد داشت و تحسین کنندگان جدید و مهمی را به فهرست بلند دوستدارانش اضافه کرد. هنگامی که بررسی دقیق برای استورچ مشخص شد، او تلاش کرد بسته های خود را به پاناما بفرستد، اما آنها رهگیری شدند. بارون و استورچ که متوجه خطر شده بودند، پاسپورت فرانسوی گرفتند و نقشه هایی برای فرار به کوبا ریختند. پس از مشخص شدن نقشه های فرار آنها برای وزارت دادگستری، هر چهار نفر در ۱۸ مارس ۱۹۱۸ دستگیر و به جزیره الیس فرستاده شدند. مقامات تلاش کردند پول مشکوکی که توسط چهار همدست به جا مانده بود را دنبال کنند، اما نتوانستند ثابت کنند یا رد کنند که جاسوسی صورت گرفته است. در نهایت بارون، استورچ و دو نفر دیگر به عنوان عناصر «نامطلوب» از ایالات متحده اخراج شدند. مرگ. زمانی که در جزیره الیس بودند، همه آنها بیمار شدند. در حالی که سه نفر از آنها بهبود یافتند، دسپینا استورچ در ۳۰ مارس در ا
ثر آنچه به عنوان ذات الریه توصیف شد در سن ۲۳ سالگی درگذشت. در زمان مرگ او، مقامات معتقد بودند که او به دلایل طبیعی فوت کرده است، اما برخی از نشریات بعداً نشان دادند که او ممکن است یک کپسول مسموم را گاز گرفته باشد. تشییع جنازه او در ۱ آوریل ۱۹۱۸ برگزار شد. در تشییع جنازه او بارون هانری دی بیویل، ستایشگر وفادارش، والدینش و یک مأمور سرویس مخفی شرکت کردند. این مراسم در یک کلیسای ارتدکس یونان برگزار شد، اگرچه هیچ کس نتوانست هیچ مدرکی مبنی بر اینکه دسپینا استورچ مراسم های چه دینی را انجام می داد ارائه دهد. دولت ایالات متحده توضیح والدین بارون را پذیرفت، که وفاداری آنها به فرانسه بدون هیچ شکی بود، مبنی بر اینکه پسرشان یک قربانی بی گناه است و «هر سوء ظنی که ممکن است برانگیخته شود ناشی از ارادت او به مادام استورچ است.» با مرگ مظنون اصلی آنها، دولت ایالات متحده متوجه شد که این پرونده هرگز حل نخواهد شد، اگرچه "نیویورک تایمز" اعترافات ادعایی او را درست قبل از مرگش گزارش داد.
کانگ یوئه (؛ زادهٔ ) وزنه بردار زن اهل چین است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۵ مدال نقره شده است.
نوردان کاراگوز (؛ زادهٔ ) وزنه بردار زن اهل ترکیه است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
ولادیمیر کانیگین (؛ ۱۹۴۸ – ۱۹۹۰) وزنه بردار اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا شده است.
کاوکو کانگاسنیمی (; – ) وزنه بردار اهل فنلاند بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
خلیل اسعد رزم آرا (١٢٩۴-١٣٨٢) سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و سوم به عنوان نماینده ملایر در مجلس شورای ملی حضور داشت. زندگی نامه. خلیل اسعد رزم آرا با نام قبلی خلیل بحیرایی به سال ١٢٩۴ در ملایر متولد شد.تحصیلات ابتدائی را در ملایر و دوران متوسطه را در همدان و تهران بپایان رساند. او در سال ١٣٢٠ به استخدام وزارت فرهنگ درآمد و ناظم و مدیر دبستان سلطانی در ملایر شد. وی در سال ١٣٢۵ رئیس آموزش و پرورش تویسرکان و در سال ١٣٢۶ رئیس آموزش و پرورش نهاوند و در سال ١٣٢٨ رئیس اوقاف ملایر بود. فعالیت های مطبوعاتی را در ۱۳۳۰ش، در ملایر، با انتشار نشریه مرد مبارز آغاز کرد و سپس آن نشریه را در تهران تا مرداد ۱۳۵۳ چاپ کرد. در دوره ی بیست و سوم به عنوان نماینده ی ملایر در مجلس بود.
داود مؤید امینی سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و دوم به عنوان نماینده اردبیل در مجلس شورای ملی حضور داشت.
چکامه های شاه () که در برخی منابع تحت عنوان چکامه های پادشاهی هم از آن یاد شده است، میان سال های ۱۸۵۹ و ۱۸۸۵ منتشر شد. این اثر عبارت است از مجموعه ای دوازده گانه از شعر روایت گونه که سرودهٔ آلفرد تنیسون، ملک الشعرا بریتانیا در عصر ویکتوریا است که افسانهٔ شاه آرتور، شوالیه های همراه او به همراه عشق آرتور به گوئینویر را شرح می دهد. مجموع این اثر، تلاش ها و شکست آرتور برای ارتقای نوع بشر و ایجاد یک پادشاهی کامل را بیان می کند که شامل به قدرت رسیدن وی تا زمان مرگش به دست موردرد خائن می باشد. تنیسون در اندیشهٔ گنجاندن گذشته و حال در این چکامه ها بود. آرتور، در این منظومه به عنوان تجسم آرمان های ویکتوریایی دیده می شود و غالب منتقدان ادبی به این اثر تنیسون به عنوان یک اثر خاص ویکتوریایی اشاره می کنند. در عصر ویکتوریا، اشتیاق دوباره به فکر و عقیدهٔ عشق شهسوارانه یا یافتن رضایت معنوی در خالص ترین شکل عشق رمانتیک (افسانه ای و شاعرانه) دوباره رونق گرفته بود. این تفکر به طور خاص در رابطهٔ میان آرتور و گوئینویر در شعر تجسیم یافته است به ویژه آنجا که گوئینویر - آن طور که آرتور انتظار دارد - ناپالوده و بی غش عمل نمی کند. مو
قعیت تنیسون به عنوان ملک الشعرای بریتانیا در آن زمان و محبوبیت چکامه های پادشاهی، به ترویج بیشتر این دیدگاه در مورد زنان عصر ویکتوریا کمک کرد.
سیدمحمد رضازاده سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و دوم به عنوان نماینده شیراز در مجلس شورای ملی حضور داشت.
گُجیا پیراشکی شیرین و سرخ شده ای است که جزء یکی از دسر محبوب در شبه قاره هند به حساب می آید. این غذای لذیذ با استفاده از سوجی (سمولینا) یا مایدا (آرد همه منظوره) تهیه می شود که با مخلوطی از خوآ شیرین شده (شیر خشک که مأوا نیز نامیده می شود) و میوه های خشک پر می شود. سپس آن را در ماهیتابه سرخ می کنند تا بافتی ترد به آن بدهند. اولین بار ذکر گُجیا به قرن سیزدهم برمی گردد، زمانی که مخلوطی از عسل و انگور با آرد گندم درون آن پر شده و در آفتاب خشک می کردند. روش تهیه یک گجیا معمولی تقریباً شبیه سمبوسه است، اما با مخلوط شیرینی از میوه های خشک رنده شده و برشته شده، خوآ، نارگیل رنده شده و کمی سوجی پر می شود تا بافتی ترد به آن بدهند.
همایون معتمدوزیری سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و دوم به عنوان نماینده مریوان در مجلس شورای ملی حضور داشت.
علی مرادی سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و یکم به عنوان نماینده مهاباد در مجلس شورای ملی حضور داشت.
آلپ شرقی () نامی است که به نیمه شرقی کوه های آلپ گفته می شود و معمولاً به عنوان منطقه شرقی خطی تعریف می شود که از دریاچه کنستانس و دره راین آلپی تا بالای گذرگاه Splügen در خط الرأس آلپ و رو به پایین تا رود لیرو و دریاچه کومو در جنوب کشیده شده است. قله ها و گردنه های کوهستانی این بخش، کم ارتفاع تر از رشته کوه های آلپ غربی هستند، در حالی که دامنه خود وسیع تر و کمتر قوسی ست. رشته کوه های آلپ شرقی شامل بخش های شرقی سوئیس (عمدتا کانتون گراوبوندن)، همه لیختن اشتاین و بیشتر مساحت اتریش از فورآرلبرگ به سمت شرق و نیز بخش های انتهایی جنوب آلمان (بایرن علیا)، شمال غربی ایتالیا (لمباردی) و شمال شرقی ایتالیا (ترنتینو آلتو آدیجه، ونتو و فریولی ونتزیا جولیا) و بخش هایی از شمال اسلوونی می شود. آلپ شرقی در جنوب به دشت پادان ایتالیا محدود می شود و در شمال، دره رود دانوب آن را از توده کوه بوهمیا جدا می سازد. شرقی ترین بخش این کوه ها را رشته کوه وینا وودز که مشرف به دانوب و حوضه وین تشکیل داده که منطقه گذار از آلپ شرقی به کوه های کارپات است.
محمد توسلی سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیستم به عنوان نماینده رودبار در مجلس شورای ملی حضور داشت.
هوشنگ صمصام بختیاری سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیستم به عنوان نماینده نجف آباد در مجلس شورای ملی حضور داشت.
محمدحسن آصف وزیری سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیستم به عنوان نماینده مریوان در مجلس شورای ملی حضور داشت.
آلپ غربی () به بخش غربی کوه های آلپ گفته می شود که بخش جنوب شرقی فرانسه (مانند ساووآ)، تمامی موناکو، بخش شمال غربی ایتالیا (یعنی پیه مونته و واله دائوستا) و بخش های جنوب غربی سوئیس (مانند کانتون وله) را در بر می گیرد. کوه های آلپ غربی در جنوب شرقی به دشت پادان ایتالیا محدود می شود. در غرب، دره رود رون این کوه ها را از ماسیف سانترال جدا می سازد. زیررشته آلپ سوئیس، شمالی ترین بخش آلپ غربی - به معنای گسترده این اصطلاح - را تشکیل داده است. قله ها و گردنه های کوهستانی آلپ غربی در مقایسه با آلپ شرقی بلندتر هستند، در حالی که خود رشته کوه آنچنان گسترده تر و قوس دارتر نیست.
اسماعیل قوامی سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیستم به عنوان نماینده شیراز در مجلس شورای ملی حضور داشت.
موسی ثقةالاسلامی سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره نوزدهم به عنوان نماینده تبریز در مجلس شورای ملی حضور داشت.
سیداحمد طباطبائی قمی سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره نوزدهم به عنوان نماینده قم در مجلس شورای ملی حضور داشت.
در طول حمله روسیه به اوکراین، روسیه هزاران کودک اوکراینی را به اجبار به مناطق تحت کنترل خود منتقل کرده، به آنها تابعیت روسی داده، آنها را به اجبار در خانواده های روسی پذیرفته و موانعی برای اتحاد مجدد با والدین یا وطن اصلی آنها ایجاد کرده است. سازمان ملل متحد اعلام کرد که این اخراج ها جنایت جنگی هستند. دیوان کیفری بین المللی حکم بازداشت ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه و ماریا لووا-بلوا، کمیسر حقوق کودکان را به اتهام دخالت آنها صادر کرد. بر اساس حقوق بین الملل، از جمله کنوانسیون نسل کشی ۱۹۴۸، چنین اعمالی «اگر با قصد نابودی یک ملت انجام شود»، نسل کشی محسوب می شود. کودکان، از والدینی که توسط مقامات روسی دستگیر شده بودند، از نهادهای دولتی و از اردوگاه های تابستانی گرفته شده اند. برخی دیگر در اثر جنگ از والدین خود جدا شده، یا گاهی یتیم شده بودند. به برخی در مورد اینکه والدینشان آنها را رها کرده اند، دروغ گفته می شد، یا از آن ها برای تبلیغات استفاده می شد. شواهدی وجود دارد که برخی از آنها در روسیه مورد بدرفتاری قرار گرفتند. آنها تحت فشار قرار گرفتند تا میهن پرستی روسی را اتخاذ کنند. تعداد تخمینی آنها از ۱۳٫۰۰۰، تا
بیش از ۳۰۰٫۰۰۰ نفر متغیر است. دفتر دادستان کل اوکراین اعلام کرد که ۴۹۴ نفر کشته شده اند. مکان های مبدأ. برخی از کودکان از موسسات دولتی اوکراین مانند یتیم خانه ها، خانه های گروهی، و مدارس شبانه روزی ربوده شدند. بسیاری از کودکانی که به زور منتقل شده بودند از یتیم خانه ها و خانه های گروهی گرفته شدند. اکثر کودکان تحت مراقبت موسسات دولتی اوکراین یتیم نیستند بلکه فقط به طور موقت یا دائم توسط والدینی که با مشکلات شخصی مانند فقر، بیماری یا اعتیاد مواجه هستند تحت مراقبت دولت قرار گرفته اند. سازمان ملل تخمین زد که حدود ۹۰٫۰۰۰ کودک پیش از تهاجم سال ۲۰۲۲ در خانه های دولتی در اوکراین ساکن بودند؛ صرف نظر از اینکه این کودکان والدین زنده داشتند یا در واقع تحت پوشش دولت بودند، چنین انتقال اجباری در زمان جنگ «احتمالاً جنایت جنگی» محسوب می شود. اکثریت قریب به اتفاق از جنوب و شرق اوکراین (مناطق خرسون، خارکوف، زاپوریژیا، دونتسک، لوهانسک و میکولائیف) گرفته شده اند. تبعید. برخی از کودکان در خانه های ناآشنا قرار می گیرند و دوباره آموزش می بینند. به گفته مارک لندلر از "نیویورک تایمز": «مقامات روسیه به وضوح اعلام کرده اند که هدف آنها
این است که عشق به روسیه را جایگزین هر گونه وابستگی دوران کودکی به خانه کنند.» والدین در مناطق تحت اشغال روسیه توسط مقامات روس تشویق شده اند تا فرزندان خود را به اردوهای تابستانی کودکان تحت حمایت دولت روسیه بفرستند که در ۴۳ نقطه در سراسر روسیه و کریمه برای نجات از جنگ روسیه و اوکراین ایجاد شده بود. برخی از والدین تحت فشار قرار گرفتند تا به فرزندان خود اجازه دهند به اردوگاه بروند. حداقل ۶٫۰۰۰ کودک اوکراینی در چنین اردوهایی شرکت کردند. تجزیه و تحلیل اطلاعات از حساب های عمومی و تصاویر ماهواره ای نشان می دهد که تعداد کودکان اسکان داده شده در چنین کمپ هایی بسیار بیشتر از داده های موجود است. برخی از آنها متعاقباً به مدت نامحدود در اردوگاه ها بازداشت شده اند، در حالی که برخی دیگر هفته ها یا ماه ها دیرتر از وعدهٔ داده شده بازگردانده شدند. به برخی از والدین گفته شد که فرزندانشان تنها در صورتی بازگردانده می شوند که والدینشان آنها را شخصاً تحویل بگیرند، اما سفر بین اوکراین و روسیه دشوار و پرهزینه است. بسیاری از کودکان از خانواده های کم درآمدی هستند که توانایی پرداخت هزینه سفر را ندارند. حتی بستگانی که از طرف والدین وکالت
داده شده اند، مجاز به جمع آوری فرزندان نیستند. و همه مردان (از جمله والدین) در سنین بین ۱۸ تا ۶۰ سال از ترک اوکراین منع می شوند زیرا واجد شرایط خدمت اجباری هستند، به طوری که در بیشتر موارد فقط مادران قادر به بازیابی فرزندان هستند. در برخی موارد، مقامات اردوگاه گفتند که بازگشت کودکان به بازپس گیری خاک اوکراین توسط روسیه بستگی دارد، در حالی که به یکی از کودکان گفته شد که به دلیل «دیدگاه های طرفدار اوکراین» به خانه باز نخواهد گشت. کودکان در چنین اردوگاه هایی تحت روسی سازی، تبلیغات دولتی روسیه و آموزش نظامی (از جمله آموزش سلاح گرم) قرار گرفته اند. به گفته سخنگوی وزارت امور خارجه ایالات متحده، در بسیاری از موارد ارتباط کودکان در کمپ ها با خانواده هایشان قطع شده است. روایت داخلی دولت روسیه این است که «کودکانِ رهاشده توسط دولت بزرگ روسیه از گزند جنگ نجات می یابند». انتقال اجباری کودکان اوکراینی بخشی از یک استراتژی تبلیغاتی گسترده تر توسط ولادیمیر پوتین است که سعی دارد اوکراین را به عنوان بخشی از ملت روسیه نشان دهد و تهاجم را توجیه کند. دولت روسیه با دقت تصویر انتقال اجباری کودکان را به مردم روسیه ترسیم کرده است. تل