Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فرانچسکولو پوسترلا، ثروتمند و اشراف زاده، را اغوا کند. لوچینو که با مخالفت مارگریتا مواجه می شود، با فرستادن شوهر، همسر و پسر خردسالشان که تنها یک کودک است، پس از محکوم کردن والدینشان به جرم خیانت به کشور و توطئه علیه جانش، در پی انتقام برمی آید. تلاش های آلپینولو، ملازم جوان و فداکار، برای نجات ارباب و معشوقه اش بیهوده است، و تلاش های فرا بوئنویچینو، راهب نیک اندیش (که از شخصیت فرا کریستوفورو در "رمان نامزد" الگوبرداری شده است)، برای منصرف کردن لوچینوی کینه توز از هدف بی رحمانه اش، بیهوده است. این کتاب موفقیت خود را مدیون تصاویر باشکوه از زندگی قرون وسطایی و رقت انگیزی و وحشت موقعیت های آن است. اجرای مارگریتا پوسترلا، صحنه ای قدرتمند اما منزجرکننده، بسیار مورد تحسین قرار گرفته است. کانتو، همان طور که به درستی توسط ماتزونی اشاره شده است، به عنوان یک مورخ با توانایی های بی حد و حصر، اشتباهات عجیبی مرتکب می شود و در استفاده از منابع خود آزادی های منحصر به فردی به خرج می دهد. "مارگریتا پوسترلا که" در زمانی نوشته شده است که رمانتیسم در ایتالیا در اوج خود بود، در بسیاری از جزئیات خود یادآور "رمان نامزد" اثر الساند
رو مانزونی است، در حالی که تلاش می کند با چشم اندازهای وسیع، رئالیسم بسیار رنگارنگ و تضادهای شدید "کلیسای نوتردام پاریس" اثر ویکتور هوگو رقابت کند.
ریمال یا رمال () محله ای در شهر غزه است که در مرکز شهر واقع شده است. این محله که در امتداد خط ساحلی واقع شده است، مرفه ترین محله غزه محسوب می شد. خیابان اصلی که از غزه عبور می کند، خیابان عمر مختار، در این منطقه از شمال غربی به جنوب شرقی و جاده ساحلی اصلی، خیابان احمد عرابی/رشید، از شمال شرقی به جنوب غربی امتداد دارد. ریمال به دو منطقه شهری ریمال جنوبی و ریمال شمالی تقسیم شده است. این محله محل چندین وزارتخانه دولتی است و در طول جنگ جاری غزه به شدت آسیب دیده است. تاریخچه. ریمال بر روی شهر بندری باستانی غزه به نام "مایوماس" ساخته شده است. رقابت شدید بین غزه مسیحی و مایوماس بت پرست در طول دوران بیزانس ادامه یافت، حتی پس از آنکه جمعیت مایوماس با فرمان امپراتوری به مسیحیت گرویدند و معابد بت پرستان توسط پورفیری غزه نابود شد. خط ساحلی غزه تا اواسط قرن بیستم عمدتاً از تپه های شنی در اطراف بندر شلوغ غزه تشکیل شده بود. در دهه های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰، مؤسسات مبلغ مذهبی خارجی، تأسیس یک محله مسکونی در امتداد ساحل را تأمین مالی کردند. این منطقه جدید به "ریمال" ("شن" یا "ساحل") معروف شد و امروزه بیشتر خط ساحلی شهر غزه و بخش زیادی ا
ز منطقه بین خط ساحلی و شهر قدیمی را پوشش می دهد. بیشتر ساختمان ها خانه های مستقلی بودند که به سبک اروپایی ساخته شده بودند. پس از ساخت این محله، مرکز فعالیت تجاری از شهر قدیمی به ریمال منتقل شد. مکان های دیدنی. ریمال شامل کاخ ریاست جمهوری فلسطین، کاخ فرمانداری، مرکز خرید غزه، باشگاه روتس، باشگاه ساحلی سازمان ملل، مرکز حقوق بشر فلسطین، بیمارستان الشفاء، مجلس قانون گذاری فلسطین و تعدادی از دفاتر دولتی خارجی، چهار هتل و تمام رستوران های معروف شهر است. میدان جندی (میدان سرباز) که به یک سرباز عرب بومی که در جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل کشته شد، اختصاص داده شده است، در ریمال واقع شده است. بندر غزه در منطقه ریمال قرار دارد و محل استقرار نیروی پلیس دریایی فلسطین است. ریمال تنها منطقه ممتاز شهر است.
جولین پائولینی (متولد ۲۰ ژوئن ۱۹۸۶) کارگردان و فیلمنامه نویس فرانسوی-ایتالیایی است. در سال ۲۰۱۸، او اولین کارگردانی خود را با "فیلم عشق تلخ" انجام داد. دومین فیلم بلند او، "کارماپلیس"، در سال ۲۰۲۳ اکران شد. اوایل زندگی. پائولینی در ۲۰ ژوئن ۱۹۸۶ در فلورانس، ایتالیا، از پدری سیسیلی و مادری فرانسوی متولد شد. او به کلمب، حومه شمال غربی پاریس، نقل مکان کرد. او نویسندگی را از سنین بسیار پایین و با داستان های کوتاه آغاز کرد. شغل. بین سال های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۵، او مجموعه ای از فیلم های کوتاه را نوشت و کارگردانی کرد که در فرانسه، آفریقا و ایالات متحده فیلمبرداری شدند. او بازیگرانی مانند شیلو فرناندز، هوگو بکر، برنی بونوازین و کریستوف سالنگرو را کارگردانی کرد. این فیلم ها جوایز متعددی دریافت کردند و در جشنواره های بین المللی مانند جشنواره بین المللی فیلم کوتاه کلرمون-فران، جشنواره فیلم و تلویزیون پان آفریقایی اوآگادوگو، جشنواره بین المللی فیلم روتردام، جشنواره جهانی فیلم مونترال به نمایش درآمدند و توسط فرانس تلویزیون، کانال پلاس و اورنج سینما سریز خریداری و پخش شدند. در سال ۲۰۱۲، او فیلم کوتاه خود "با عنوان «نژاد آفریقایی»"
را در جشنواره «بچه های سینما» در لا کورنو، جشنواره ای که توسط میشل گوندری حمایت مالی می شود، به نمایش گذاشت. در اکتبر ۲۰۱۸، او اولین فیلم بلند خود با عنوان "«آمار آمارو»" را در بخش رقابتی جشنواره بین المللی فیلم سن ژان دو لوز به نمایش گذاشت. این فیلم ایتالیایی زبان که در سیسیل فیلمبرداری شده است، داستان سفر یک نانوای فرانسوی را روایت می کند که برای دفن برادر مقتولش در روستایی در سیسیل که او را از انجام این کار منع می کند، می جنگد. او در این فیلم، بازیگرانی چون سیروس شهیدی، تونی اسپراندو و سلست کاسیارو را کارگردانی کرد. این درام، بازآفرینی تراژدی "آنتیگونه" در قالب یک تریلر جنایی شبانه با عناصری یادآور فیلم های وسترن است. پیر مورات، منتقد "تله راما"، این فیلم را یک موفقیت بزرگ خواند. "اکسپرس" آن را با فیلم های گانگستری مارتین اسکورسیزی مقایسه کرد. "«آمار آمارو»" جایزه بزرگ جشنواره قطبی کنیاک را از آن خود کرد. در ژوئیه ۲۰۱۹، این فیلم به عنوان اولین نمایش بین المللی در شصت و پنجمین جشنواره فیلم تائورمینا به نمایش درآمد، جایی که پائولینی گفت: «به عنوان یک مهاجر ایتالیایی در فرانسه که بین دو کشور بزرگ شده ام، فیل
م های من همگی داستان چند هویتی مدرن را روایت می کنند.» دومین فیلم بلند او، "کارماپولیس"، با همکاری مانولیس ماوروپولوس و سیروس شهیدی نوشته شده است. این فیلم که به زبان فرانسوی فیلمبرداری شده است، شهیدی را در نقش پلیسی غرق در گناه نشان می دهد که در محله شاتو روژ پاریس کار می کند، زمانی که همسایه اش ظاهراً توسط یک زاغه نشین ربوده می شود. الکسیس ماننتی و کاریجا توره در نقش های مکمل بازی می کنند. پائولینی در ساخت این فیلم از کمیک های فرانسوی، از جمله کمیک های چارلز برنز، لوئیس تروندهایم، جوآن اسفار و امانوئل لارسنه، الهام گرفته است. این فیلم در اکتبر ۲۰۲۳ در بخش رقابتی جشنواره قطبی کنیاک به نمایش درآمد و دومین جایزه بزرگ پائولینی را برای او به ارمغان آورد. این فیلم در ۱۷ ژوئیه ۲۰۲۴ در سینماهای فرانسه اکران شد. منتقدان "فیلم کارماپولیس را" ستودند، و آن را «میراث یک سینمای زیرزمینی خاص نیویورک، از اوایل اسکورسیزی تا برادران سفدی، از طریق مخمل آبی لینچ» دانستند. "سینه اروپا" نوشت که پائولینی «منحصر به فرد بودن» خود را به عنوان یک کارگردان تأیید کرد. در اکتبر ۲۰۲۴، جولین به عنوان عضو هیئت داوران جشنواره قطبی کنیاک فعا
لیت کرد.
آردی کپی نخستین آلبوم استودیویی از خوانندهٔ آمریکایی ویلو می باشد که در ۱۱ دسامبر سال ۲۰۱۵ از سوی راک نیشن و اینترسکوپ رکوردز منتشر گردید. ویلو برای ۱۱ قطعهٔ آلبوم به عنوان تنها ترانه سرا و برای ۱۰ قطعه به عنوان تنها تهیه کننده معرفی شده است. این اثر همچنین با حضور تری اسمیت، برادر ویلو تحت با نام هنری ایس و جابز، همکار مکرر او، همراه است. قطعهٔ «F Q-C #7» در ۷ مهٔ سال ۲۰۱۵ همراه با موزیک ویدئو منتشر شد و موزیک ویدئوی قطعهٔ «چرا گریه نمی کنی» نیز در ۱۷ سپتامبر منتشر گردید. نام این آلبوم از جنس یک هومینین منقرض شده با همین نام گرفته شده است.
گابریلو چیابرا (۱۸ ژوئن ۱۵۵۲ ۱۴ اکتبر ۱۶۳۸) شاعر ایتالیایی بود که گاهی پیندار ایتالیایی نامیده می شد. «اوزان جدید و سبک هلنی او طیف قالب های غزل را که برای شاعران بعدی ایتالیایی در دسترس بود، گسترش داد.» منتقدان ایتالیایی معمولاً چیابرا را با معاصر جوان ترش، جامباتیستا مارینو، مقایسه می کنند. زندگی. اوایل زندگی و تحصیلات. چیابرا در ساونا، شهری ساحلی کوچک در نزدیکی جنوا، در خانواده ای از تبار اشرافی متولد شد. همان طور که او در بخشی دلپذیر از زندگینامه اش که در ابتدای آثارش آمده است، جایی که مانند ژولیوس سزار از خودش به صورت سوم شخص صحبت می کند، می گوید، او فرزندی پس از مرگ بود؛ او در نه سالگی به رم رفت و تحت مراقبت عمویش جیووانی قرار گرفت. در آنجا با یک معلم خصوصی درس خواند، از دو تب شدید متوالی رنج برد و سرانجام، به خاطر جامعه، به کالج رومی فرستاده شد، جایی که تا بیستمین سال عمرش در آنجا ماند و به گفته خودش «به جای اشتغال به خاطر یادگیری»، فلسفه خواند. چیابرا که در همین زمان عمویش را از دست داده بود، به ساونا بازگشت تا «دوباره عمویش را ببیند و توسط آنها دیده شود». کمی بعد، او به رم بازگشت و وارد خانه کاردینال
کورنارو شد، جایی که چندین سال در آنجا ماند و به انجمن پائولوس مانوتیوس و اسپرونه اسپرونی، نمایشنامه نویس و منتقد تاسو، رفت و آمد داشت و در سخنرانی ها شرکت می کرد و به گفتگوی مورتوس گوش می داد. پس از شرکت در یک دوئل، رم را ترک کرد و به زادگاهش ساونا بازگشت، جایی که دهه بعدی را صرف تحصیل ادبیات خود کرد. شهرت ادبی. اگرچه چیابرا تقریباً در تمام ژانرهای ادبی زمان خود می نوشت، اما مهم ترین سهم او در زمینه شعر غنایی بود. شاعران مورد علاقه او پیندار و آناکرئون بودند. او این شاعران را مطالعه می کرد تا اینکه آرزویش این شد که ریتم ها و ساختارهای آنها را به زبان خودش بازتولید کند و کشورش را با قالب جدیدی از شعر غنی سازد. پس از انتشار چندین مجموعه شعر غنایی (دو کتاب "شعر و ترانه" در سال ۱۵۹۱، "شعر و ترانه اخلاقی" و "سرودن شعر توسکانی" در سال ۱۵۹۹)، او به عنوان خالق سبک جدیدی از شعر غنایی مورد ستایش قرار گرفت و شهرتش در سراسر ایتالیا گسترش یافت. او سال های پایانی عمر خود را در فلورانس (۱۵۹۵–۱۶۳۳) و ساونا گذراند و از حمایت دوک های بزرگ توسکانی، دوک چارلز امانوئل اول ساووی، دوک وینچنزو گونزاگا و پاپ اوربان هشتم برخوردار بود
. زندگی بعدی. چیابرا در سن ۵۰ سالگی با للیا پاوزه ازدواج کرد و از او فرزندی نداشت. پس از یک زندگی ساده و بی عیب و نقص که در آن انبوهی از اشعار - حماسی، تراژیک، روستایی، تغزلی و طنز - را خلق کرد، در ۱۴ اکتبر ۱۶۳۸ در ساونا درگذشت. پاپ اوربان هشتم یک سنگ قبر لاتین زیبا برای او نوشت، اما سنگ قبر او دارای دو هگزامتری ایتالیایی عجیب و غریب از خودش است که به بیننده هشدار می دهد که پارناسوس را به کالواری ترجیح ندهد. آثار. چیابرا، خالق قصیده هایی با شکوه استادانه استروف و آنتی استروف، استاد ریتم های جدید و پیچیده، ابداع کننده کلمات بلندپروازانه و القاب ترکیبی، به کارگیرنده جابجایی ها و وارونگی های جسورانه و مخترع سیستم جدیدی از بیان شاعرانه، با رونسارد مقایسه می شد. هر دو محکوم به زوال بودند، به همان بزرگی و ناگهانی که شکوهشان را به نمایش می گذاشتند. چیابرا کمتر تحت تأثیر مارینیزم پر زرق و برق زمان خود قرار گرفت. او با پیشنهاد اصلاح شعر ایتالیایی با تقلید از یونانیان، ژانرهای بسیاری را پرورش داد و انواع قالب های وزنی را معرفی کرد. قالب های وزنی شعر او، دانش قوی و تقلید آشکار از شاعران یونانی و رومی مانند پیندار، آناکر
ئون، هوراس و کاتولوس را آشکار می کند. او تحت تأثیر نظریه های اومانیستی اسپرونی و پلئیاد و فرم های استروفیکِ سبک محبوب تر رنسانس ایتالیا، با الگوهای وزنی و اشعار استروفیک ساده که رونسارد از مدل های کلاسیک اقتباس کرده بود، و همچنین با انواع بندهای متنوع شاعران ایتالیایی پیشین، مانند ساناتازارو، سرافینو دل آکیلا، لورنزو د مدیچی و پولیتزیانو، به آزمایش پرداخت. برخلاف هم عصر مشهورش، جامباتیستا مارینو، شعر او از فرم های کلاسیک استفاده می کرد و در واکنش به پترارکیسم غالب قرن، در استفاده از تصاویر محدودیت بیشتری اعمال می کرد. او با آگاهی از شهرت خود به عنوان یک پیندار مدرن، خود را با کریستف کلمب (که او نیز اهل ساونا بود) مقایسه کرد و گفت که او تلاش کرده است «دنیای جدیدی» از شعر را کشف کند. با این حال، چیابرا مردی شایسته بود، نه فقط یک نوآور. گذشته از حماسه ها و درام هایش (یکی از دومی ها، "Il rapimento di Cefalo" توسط جولیو کاچینی به موسیقی تبدیل شد و توسط شاعر دربار نیکولا کرتین به فرانسوی ترجمه شد)، بخش زیادی از آثار او همچنان خواندنی و دلنشین است. پینداریک های باشکوه او کسل کننده هستند، اما برخی از کانتزونت های او،
مانند آناکرئونتیک های رونسارد، زیبا و دلنشین هستند. شرح حال خودنوشت او نیز جالب است. این شاعر ساده را با عشقش به زبان یونانی (وقتی چیزی او را بسیار خوشحال می کرد، عادت داشت از آن به عنوان «شعر یونانی» یاد کند)، لذت بردن از سفر و گشت و گذار، بیزاری از صحبت های ادبی جز با نزدیکان و همتایان، غرور و انتقام، افتخار به لطف های به یاد ماندنی که پاپ ها و شاهزادگان به او ارزانی داشته اند، "شکوه و جلال بی پایان" بر نظم و استعاره ویرژیل، علاقه به قافیه های مذکر و شعر سپید، و مسیحیت آرام آشکار می کند. پذیرش. چیابرا مورد توجه شاعرانی مانند ویلیام وردزورث و جاکومو لئوپاردی بود. تا قرن بیستم، او عموماً به عنوان یک کلاسیک گرا، صدایی خویشتن دار در میان افراط گرایی های شعر "سیسنتو"، دیده می شد. منتقدان آرکادیایی، با رد افراط گرایی های مارینسیسم، متانت سنجیدهٔ سبک چیابرا را ستودند و آن را تنها مبنای صحیح یک «مکتب (شعر)» جدید می دانستند… که بی ارزش برای رقابت با مکتب پترارک نیست»، همان طور که جیووانی ماریو کرشیمبنی در سال ۱۶۹۸ نوشت. و اگرچه کروچه ارزیابی های منفی تر منتقدان قرن نوزدهم مانند لوئیجی ستمبرینی و فرانچسکو د سانتیس ر
ا تکرار کرد و شعر چیابرا را «فوق العاده خشک و پرزحمت» توصیف کرد، اما همچنان او را در مقابل مارینوی «حسی و دلنشین» قرار داد، که به همان اندازه از او بیزار بود. در واقع، کروچه در تلاش خود برای افزودن دقت مفهومی به اصطلاح «باروک»، تا آنجا پیش رفت که مارینو و چیابرا را به ترتیب در فصل هایی با عنوان «شعر باروک» و «شعر ادبی» از هم جدا کرد. از زمان کروچه، محققان کمی تلاش کرده اند تا بخشی از درخشش شهرت انتقادی خدشه دار شدهٔ چیابرا را بازیابی کنند و بار دیگر توجه را به ماهیت نوآورانه و در واقع رادیکال شعر او معطوف کنند. در رأس این افراد، جیووانی گتو قرار دارد که در مطالعه ای با عنوان تحریک آمیز "«گابریلو چیابرا: شاعر باروک»" اصرار داشته است که جنبهٔ نوآورانه و تجربی آثار این شاعر باید به عنوان بخشی از یک جنبش بزرگتر در شعر ایتالیایی آن زمان دیده شود. این جنبش که خود را در پدیده های متنوعی مانند مادریگال های مارینو یا "کانزونی های" فولویو تستی نشان می دهد، با به چالش کشیدن بسیاری از قراردادهای شعر ایتالیایی پیشین، به شدت با زیبایی شناسی پایدارتر شعر قرن شانزدهم در تضاد بود. در حالی که نوآوری های چیابرا آرام تر و نوآوری
های او ظریف تر بود، با این وجود، او به روش خود به اندازهٔ هر یک از معاصرانش رادیکال بود.
فاکتور بیوژنز ریبوزوم تراکل 1 یا TCOF1 یا Treacle Ribosome Biogenesis Factor 1 که با نام پروتئین تراکل نیز شناخته می شود، پروتئینی است که در انسان توسط ژن "TCOF1" کد می شود. این ژن یک پروتئین هستکی را با یک دامین همولوگ LIS1 کد می کند. پروتئین تراکل با برهمکنش با فاکتور متصل شونده به بالادست ژن یا UBF در رونویسی ژن های rRNA دخیل است. جهش ها در این ژن با سندروم تریچر کالینز، یک اختلال که با تکوین غیرطبیعی استخوان های جمجمه و صورت همراه است، مرتبط هستند. ترانسکریپت های متنوعی طی پیرایش متناوب از این ژن کد می شوند که تا کنون تنها 3 مورد از آنها شناسایی شده اند. ژن. ژن "TCOF1" بر روی بازوی بلند (q) کروموزوم 5 و میان نواحی 32 و 33.1 و از نوکلئوتید 150,357,629 تا نوکلئوتید 150,400,308 قرار دارد. بررسی ها و مطالعات مختلف برروی این ژن توسط محققان از سال 1996، 29 اگزون را برای این ژن شناسایی کرده اند. در سال 1996 گروه تحقیقاتی سندروم تریچر کالینز با استفاده از تکنیک های ترکیبی هیبرید تابشی و آنالیز کانتیگ YAC/cosmid نقشه یابی ژن TCOF1 را انجام داده و لوکوس آن را 5q اعلام کردند؛ یک ناحیه غنی از ژن که ژن های دیگری نظیر
DTDST، CSF1R، PDGFRB و CDX1 در اطراف آن حضور دارند. عملکرد. فاکتور TCOF1 در تولید مولکولی بنام RNA ریبوزومی یا rRNA درون سلول ها دخالت دارد. این پروتئین درون هستک، یک ناحیه کوچک درون هسته سلول که rRNA سنتز می شود، فعال است. بعنوان عضوی از ساختاری مهم و کلیدی درون سلول بنام ریبوزوم، rRNA نقش مهمی را در فرایند ترجمه و سنتز پروتئین ها ایفا می کند. این پروتئین در طول تکوین جنین در ساختارهایی که به استخوان ها و دیگر بافت های صورت تبدیل می شوند، فعال است. با اینکه عملکرد دقیق این پروتئین ناشناخته است، دانشمندان معتقدند که این پروتئین در تکوین استخوان ها و دیگر ساختارهای چهره دخالت دارد. علاوه بر برهمکنش این پروتئین با فاکتور UBF، پروتئین تراکل همچنین در متیلاسیون RNA ریبوزومی در طی بلوغ آن با برهمکنش با پروتئین هستکی pNop56 نقش دارد. اهمیت بالینی. بیش از 120 جهش مختلف در ژن TCOF1 در افراد مبتلا به بیماری تریچر کالینز شناسایی شده است. اکثر این جهش ها از نوع درج یا حذف تعدادی جفت باز در این ژن هستند. جهش های مذکور یا باعث تولید پروتئین تراکل غیرطبیعی کوچک و بدون عملکرد می شوند و یا از تولید این پروتئین توسط سلول جلوگ
یری می کنند. دانشمندان فرض می کنند که کاهش میزان این پروتئین باعث کاهش تولید rRNA در برخی اجزای جنین که به بخش های صورت آن تکوین می یابند، می شود؛ اما همچنان اینکه چگونه اختلال در این ژن باعث ویژگی های چهره ای سندروم تریچر کالینز می شود، ناشناخته است. برای مثال یکی از مهمترین ویژگی های افراد مبتلا به این سندروم طی جهش در TCOF1، شکاف کام است. ارگانیسم های مدل. مشخص شده است که جهش ها در ژن TCOF1 در نژاد سگ های جیندو (Jindo) دلیل تفاوت های چهره ای این سگ ها با نژاد سگ های باکسر (Boxer) می باشد.
هی ایز وی گروهٔ موسیقی ایندی پاپ آمریکایی می باشد که در سال ۲۰۰۸ توسط خواننده ریچل تیلور و گیتاریست ترور کلی به وجود آمد و ریچل تیلور تنها عضو ثابت گروه است.
اوایل زندگی. بویاردو در سال ۱۴۴۰، در اسکاندیانو (استان رجیو امیلیا امروزی) یا نزدیک آن متولد شد؛ پسر جووانی دی فلترینو و لوسیا استروزی. مادرش لوسیا خواهر شاعر اومانیست تیتو وسپازیانو استروزی و پدرش جووانی پسر فلترینو بویاردو بود که نیکولو سوم دِسته، مارکی فرارا، او را به عنوان کنت اسکاندیانو منصوب کرده بود و قدرت اربابی بر آرکتو، کازالگرانده، گسو و توریچلا را در اختیار داشت. بویاردو نمونه ای ایده آل از یک درباری بااستعداد و برجسته بود که هم قلبی شجاع و هم دانش عمیق انسان گرایانه داشت. در سال ۱۴۴۱ خانواده به فرارا نقل مکان کردند، جایی که ماتئو ماریا تا زمان مرگ پدرش در سال ۱۴۵۱ در آنجا بزرگ شد. در سنین پایین وارد دانشگاه فرارا شد و در آنجا دانش خوبی از یونانی و لاتین و حتی زبان های شرقی کسب کرد. او در زمان مناسب در رشته فلسفه و حقوق به عنوان دکتر پذیرفته شد. نوشتن. حدود سال ۱۴۷۶ بویاردو اثر بزرگ خود، "اورلاندو ایناموراتو"، که در ابتدا عاشق شدن اورلاندو نیز نامیده می شد، را آغاز کرد. این اثر، شعری باشکوه دربارهٔ جوانمردی و عاشقانه است که تجربه شاعرانه "سرودهای مذهبی" و مضامین ستایش آمیز آثار لاتین اولیه را در خ
ود جای داده است (دایرةالمعارف بریتانیکا ویرایش یازدهم، بحث مفصلی دربارهٔ "اورلاندو" در چندین ویرایش خود ارائه می دهد). در سنت جوانمردی، "اورلاندو" "ایناموراتو" اولین شعری است که تلفیقی آگاهانه از چرخه های روایی کارولنژی و آرتوری را به نمایش می گذارد. از این رو، نوآوری شعر، این واقعیت است که اورلاندو، قهرمان "سرود رولان"، عاشق است. عشق، که به عنوان یک نیروی کیهانی و همچنین یک ویژگی اساسی جوانمردی دیده می شود، در کنار سایر مضامین اصلی مانند سلاح، جادو، افتخار و ماجراجویی، موضوع اصلی است. هر چقدر هم که این روایت افسانه ای و نابهنگام به نظر برسد، شاعر با ایجاد توهم یک روایت زنده برای مخاطبان درباری، آن را به زمان حال مرتبط می کند، و واکنش های آنها را در نقاط مختلف ثبت می کند. در این چارچوب، روایت با سرعتی بی وقفه، تحت کنترل تکنیک به اصطلاح "«انسجام»" یعنی تعلیق یک داستان و رفتن به داستان دیگر در نقطه اوج انتظار، پیش می رود. تاروت. مشخص نیست بویاردو چه زمانی شعری دربارهٔ یک بازی تاروت غیرمعمول و خودساخته (تاروکی) سروده است، که با تحقیقات تاروت در قرن پانزدهم و این سؤال که تاروت چه زمانی توسعه یافته است، مرتبط است.
یک دسته کارت تاروکچی بر اساس شعر (احتمالاً کمی پس از مرگ بویاردو خلق شده است) تولید شد. تنها دسته کارت شناخته شده تا حدی باقی مانده است (فقط ۴۴ کارت از یک دسته کارت حداقل ۵۶ تایی - یا احتمالاً ۷۸ کارت اگر در ابتدا شامل ۲۲ کارت ترامپ ها بوده باشد). این دسته کارت از چهار خال منحصر به فرد تشکیل شده بود که هر کدام نمایانگر یک شور و اشتیاق بودند: شلاق ها ("تیمور" &gt; ترس)، چشم ها ("گلوسیا" &gt; حسادت)، گلدان ها ("اسپرانزا" &gt; امید) و تیرها ("آمور" &gt; عشق). هر خال از ۱۰ کارت "پیپ" (آس تا ۱۰) و ۴ کارت چهره تشکیل شده بود: "فانته" ("سرباز" / سرباز)، "کاوالو" ("سواره نظام" / شوالیه)، "دونا" ("بانو" / ملکه) و "رِ" ("شاه"). هر کارت سه سطر از شعر را در یک مستطیل در بالا داشت.
«روح شفاف» ترانه ای از خواننده-ترانه پرداز آمریکایی ویلو به همراهٔ طبل زن آمریکایی تراویس بارکر می باشد که در ۲۷ آوریل سال ۲۰۲۱ از سوی میسفیتس و راک نیشن به عنوان تک آهنگ اصلی از چهارمین آلبوم استودیویی انفرادی وی تحت عنوان "اخیراً همه چیز را احساس می کنم" منتشر گردید. این قطعه توسط نشریاتی مانند "رولینگ استون" و "گیتار ورلد" یک ترانهٔ پاپ پانک دربارهٔ افراد غیر اصیل توصیف شده است. نسخهٔ ریمیکسی از این ترانه با حضور رپر آمریکایی کید کادی در ۱۹ نوامبر سال ۲۰۲۱ منتشر گردید.
اخیراً همه چیز ر ا احساس می کنم چهارمین آلبوم استودیویی انفرادی از خوانندهٔ آمریکایی ویلو می باشد که در ۱۶ ژوئیهٔ سال ۲۰۲۱ از سوی میسفیتس میوزیک، راک نیشن و پالیدور رکوردز منتشر گردید. این اثر تغییر سبکی قابل توجهی نسبت به صدای تجربی آلت آراندبی آثار اولیهٔ او دارد و به جای آن به سبک پاپ پانک و ایندی راک تحول پیدا کرده است. ویلو در این آلبوم با هنرمندانی نظیر تراویس بارکر، آوریل لوین، تیرا واک، چری گلیزر و کالپرنیا همکاری داشته است. سه تک آهنگ از این آلبوم منتشر شد: «روح شفاف»، «رژلب» و «گسلایت». نخستین تک آهنگ در چهل جایگاهٔ برتر جدول های بریتانیا، ایرلند و نیوزیلند قرار گرفت و همچنین اولین ورودی ویلو به جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ در طول یک دهه بود، و رتبهٔ ۷۶ را از آن خود کرد.
بو هنریکسن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل دانمارک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی وستمانایا، باشگاه فوتبال ادنسه، باشگاه فرم، باشگاه فوتبال کیدرمینستر هاریرس، باشگاه فوتبال بریستول راورز، و باشگاه ورزشی ویکتوری (مالدیو) اشاره کرد.
آکادمی زبان گوارانی (، ) یک مؤسسهٔ پاراگوئه ای است که زبان گوارانی، یکی از زبان های رسمی در کشور پاراگوئه و مرکوسور، را ترویج و تنظیم می کند.
کریستین ایلزر (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اتریش است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آستریا وین اشاره کرد.
هیثم حواجری، یک فرمانده ارشد نظامی در گردان های عزالدین قسام، شاخه مسلح حماس است. او رهبری گردان الشاطی را بر عهده دارد که در اردوگاه پناهندگان الشاطی غزه فعال است. اوایل زندگی. اطلاعات عمومی کمی در مورد اوایل زندگی حواجری وجود دارد. او در گردان های عزالدین قسام پیشرفت کرد و به فرماندهی گردان الشاطی رسید که در اردوگاه پناهندگان الشاطی در غزه فعالیت می کند. حرفه نظامی. طبق گفته ارتش اسرائیل، خواجاری در حملات ۷ اکتبر در داخل اسرائیل شرکت داشته و فرماندهی آنها را بر عهده داشته است. او همچنین در طول جنگ، بر فعالیت حماس و هماهنگی امنیتی در بیمارستان الشفاء نظارت داشت. او به عنوان هفت قلب در کارت های بازی تحت تعقیب حماس شناخته می شود. سوء قصد. در ۴ دسامبر ۲۰۲۳، ارتش اسرائیل ادعا کرد که حواجری را در یک حمله هوایی در نزدیکی اردوگاه پناهندگان شطی کشته است. در جریان معامله گروگان های اسرائیل در سال ۲۰۲۵، بسیاری از منابع رسانه ای تأیید کردند که حواجری زنده است و علناً در تبادل گروگان ها در بندر غزه شرکت داشته و کیث سیگل، گروگان آمریکایی-اسرائیلی، را تحویل داده است. ارتش اسرائیل متعاقباً اذعان کرد که ادعایش نادرست بوده ا
نت یاروزه (انگلیسی:Net Yaroze ) (به ژاپنی: ネットやろうぜ، به معنی «بیایید با هم انجامش بدیم») یک کیت توسعه برای کنسول پلی استیشن بود. این کیت به عنوان یک طرح تبلیغاتی از سوی سونی برای علاقه مندان به برنامه نویسی کامپیوتری معرفی شد که در ژوئن ۱۹۹۶ در ژاپن و در سال ۱۹۹۷ در سایر کشورها عرضه شد. در ابتدا نام آن «Net Yarouze» بود، اما در اواخر سال ۱۹۹۶ به «Net Yaroze» تغییر یافت. واژه «Yarōze» به معنای «بیایید با هم انجامش بدیم» است. این کیت توسط خالق پلی استیشن، کن کوتاراگی، طراحی شده بود و حدود ۷۵۰ دلار آمریکا قیمت داشت. بسته Net Yaroze (مدل DTL-H300x) شامل یک کنسول پلی استیشن مشکی رنگ مخصوص اشکال زدایی، یک کابل سریال برای اتصال کنسول به کامپیوتر شخصی، و یک سی دی حاوی ابزارهای توسعه پلی استیشن بود. کاربر باید یک کامپیوتر شخصی (مناسب با IBM PC یا مکینتاش؛ در ژاپن حتی مدل NEC PC-9801 نیز پشتیبانی می شد) برای نوشتن کد، کامپایل کردن آن و ارسال برنامه به پلی استیشن فراهم می کرد. نت یاروزه نه اولین و نه تنها کیت توسعه رسمی برای کنسول های خانگی بود. پیش از آن، کیت توسعه PC-Engine Develo وجود داشت و پس از آن WonderWitch معرفی
شد. کنسول GP32 نیز می توانست برنامه های کاربر را به صورت پیش فرض اجرا کند. در نهایت، بسیاری از کنسول های قدیمی تر (مانند Astrocade و Famicom) قابلیت های محدود برنامه نویسی با زبان BASIC را ارائه می دادند. نت یاروزه جانشینی مستقیم در پلتفرم های بعدی پلی استیشن نداشت، اما سونی با ارائه Linux for PlayStation 2 و YA-BASIC ویژگی مشابهی را برای علاقه مندان و توسعه دهندگان آماتور در کنسول پلی استیشن۲ فراهم کرد. محتویات. کیت نت یاروزه شامل اقلام زیر بود: کنسول Net Yaroze PlayStation که مشابه کنسول استاندارد پلی استیشن است، با این تفاوت که دارای ROMهای بوت متفاوت، فاقد قفل منطقه ای، استفاده از الگوریتم رمزنگاری متفاوت و رنگ مشکی است. دو دسته پلی استیشن (با بافت مات مشکی) سی دی Net Yaroze Key که برای راه اندازی برنامه هایی که از کامپیوتر بارگذاری شده اند، ضروری بود. کارت دسترسی (Access Card)، یک دانگل که باید در پورت کارت حافظه ۱ قرار می گرفت تا برنامه هایی که از کامپیوتر بارگذاری شده اند، اجرا شوند. یک سی دی رام حاوی ابزارهای توسعه. ابزارهای موجود در این سی دی بسته به نسخه متفاوت بودند، اما معمولاً شامل یک کامپایلر C
، کامپایلر اسمبلی، لینکر، دیباگر، ابزارهایی برای تبدیل فایل های گرافیکی و صوتی به فرمت پلی استیشن، و کتابخانه های برنامه نویسی بودند. کابل ارتباطی (Communications Cable)، یک کابل سریال خاص برای اتصال کنسول به کامپیوتر. دفترچه های راه اندازی (Start Up Guide)، مرجع کتابخانه (Library Reference)، و راهنمای کاربر (User's Guide). این دفترچه ها مستندات مربوط به کتابخانه های برنامه نویسی و توسعه مخصوص پلی استیشن را ارائه می دادند، اما دستورالعملی برای نحوه برنامه نویسی ارائه نمی کردند؛ زیرا فرض بر این بود که کاربر دارای دانش پایه ای در برنامه نویسی است. نسخه ها. اگرچه نت یاروزه فاقد قفل منطقه ای بود، اما کنسول آن در سه نسخه مختلف وجود داشت: یک نسخه برای ژاپن، یک نسخه برای آمریکای شمالی و یک نسخه برای اروپا و استرالیا. نسخه اروپا/استرالیا در حالت PAL بوت می شود، در حالی که نسخه های دیگر در حالت NTSC بوت می شوند. تفاوت های بیشتری بین نسخه ژاپنی و سایر نسخه ها وجود داشت؛ دفترچه های راهنما به زبان ژاپنی بودند، نرم افزارهای مخصوص کامپیوترهای ژاپنی شامل می شد، و سی دی ها و برچسب کارت دسترسی دارای چاپ متفاوتی بودند. نسخه ژا