Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زرگ سنت یاکوبسکرک با حضور "کشیش کارل تر لیندن" برگزار گردید. شاهزاده کنستانتین و شاهدخت لورنتین دارای سه فرزند به نام های الویزه (زادهٔ ۲۰۰۲)، کلاوس-کازیمیر (زادهٔ ۲۰۰۴) و لئونور (زادهٔ ۲۰۰۶) هستند. در سال ۲۰۱۵، شاهزاده کنستانتین، شاهدخت لورنتین و فرزندانشان از بروکسل، جایی که در آن زندگی می کردند، به لاهه نقل مکان کردند. القاب و نشان ها. القاب. عنوان کامل لورنتین چنین است: "والاحضرت شاهدخت پترا لورنتین هلند، شاهدخت اورانیه-ناسائو، بانو وان آمسبیرخ". لورنتین به طور قانونی به عنوان شاهدخت منصوب نشده است، اما طبق سنت، همسر یک شاهزاده می تواند از عناوین همسرش استفاده کند. تمام فرزندان این ازدواج دارای عنوان کنت یا کنتس اورانیه-ناسائو و "یونک هر" یا "یونک فرو وان آمسبیرخ" هستند. طبق فرمان سلطنتی مورخ ۱۵ ژانویه ۲۰۰۳، شماره ۳۶، شاهدخت لورنتین دارای پرچم مخصوص خود شد.
سِر کاسپر پاردون کلارک (; – ) معمار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. زندگی نامه. کلارک در سال ۱۸۴۶ متولد شد. او دومین فرزند ادوارد مارمادوک کلارک و مری اگنس کلوز بود. او در مدرسه گاولتی یر در سیدنم ، کنت و باوکورت در بولون-سور-مر ، فرانسه تحصیل کرد. بین سال های۱۸۶۲ و ۱۸۶۵، او در رشته معماری را در مدارس آموزش هنر ملی در کنزینگتون جنوبی مشغول به تحصیل بود و از سال ۱۸۶۵ به صورت حرفه ای به عنوان معمار مشغول به کار شد. در سال ۱۸۶۶ با فرانسیس سوزانا کالینز ازدواج کرد که از او صاحب هشت فرزند، سه پسر و پنج دختر شد. موزه ویکتوریا و آلبرت. کلارک در سال ۱۸۶۷ به موزه ساوث کنزینگتون (موزه ویکتوریا و آلبرت فعلی) منتقل شد و در آنجا بر تولید موزاییک نظارت کرد. از ۱۸۷۴، کلارک مأموریت های خارجی متعددی را به عنوان معمار سلطنتی به عهده گرفت که مهمترین آنها در تهران بود. در سال ۱۸۷۶، کلارک به ترکیه، سوریه و یونان و در سال ۱۸۷۹ به اسپانیا، ایتالیا و آلمان سفر کرد و آثار باستانی متعددی را برای موزه ساوث کنزینگتون خریداری کرد. در سال ۱۸۷۸ او به عنوان طراح، غرفه هند را که دولت بریتانیایی هندوستان را نمایندگی می کرد در نم
ایشگاه پاریس طراحی و سرپرستی کرد. در سال ۱۸۸۰، کلارک مجموعه آثار تمدن هند را در موزه ساوث کنزینگتون جمع آوری کرد و بخش هندوستان را در آن موزه راه اندازی کرد و در سال ۱۸۸۳ موزه دار بخش هند در این موزه شد. آثاری که او برای این موزه جمع آوری کرد شامل آثار طراحی و نقاشی دوره گورکانیان از حمزه نامه به قلم هنرمندان شمال هند و ایرانی بود. او همچنین صنایع دستی، کارهای چوبی و طراحی های معماران ایرانی و عثمانی را برای این موزه خریداری کرد. در سال ۱۸۹۲ کلارک به عنوان موزه دار مجموعه های هنری در موزه ساوث کنزینگتون منصوب شد و در سال ۱۸۹۳ به سمت دستیار مدیر موزه ارتقا پیدا کرد و سرانجام در سال ۱۸۹۶ مدیریت موزه به او واگذار شد. در طول مدتی که مدیر بود، پست های کمیسر سلطنتی را در نمایشگاه پاریس در سال ۱۹۰۰ و در سنت لوئیس در سال ۱۹۰۴ را نیز به عهده داشت. او در سال ۱۹۰۵ از موزه ساوث کنزینگتون، که در سال ۱۸۹۹ به موزه ویکتوریا و آلبرت تغییر نام داد بود استعفا داد. زمانی که در موزه ساوث کنزینگتون حضور داشت، به عنوان معمار به فعالیت خود ادامه داد و چندین سفارش به سبک هندی را بر عهده گرفت. این آثار معماری، شامل موزه هندی لرد براسی
در پارک لین در سال ۱۸۸۷ و کاخ هند در نمایشگاه پاریس ۱۸۸۹ بود. موزه متروپولیتن. در سال ۱۹۰۴، رئیس و مدیر موزه متروپولیتن نیویورک ، لوئیجی پالما دی سنولا درگذشت. میلیونر آمریکایی و مجموعه دار آثار هنری جی پی مورگان (۱۸۳۷-۱۹۱۳) وظایف رئیس موزه را بر عهده گرفت و کلارک را با این امید که او بتواند موزه هنر متروپولیتن را به جایگاه بین المللی موزه ویکتوریا و آلبرت برساند، به عنوان دومین مدیر آن استخدام کرد. در سال ۱۹۰۵ کلارک مدیر موزه هنرهای زیبا بوستون، ادوارد رابینسون، را که از آن موزه استعفا داده بود به عنوان دستیار خود استخدام کرد. کلارک در سال ۱۹۰۹ به دلیل بیماری به انگلستان بازگشت و در سال ۱۹۱۰ از موزه متروپولیتن استعفا داد. او تا زمان مرگش مسئول افتخاری بخش اروپای موزه باقی ماند. کلارک در ۲۹ مارس ۱۹۱۱ در ارلز کورت لندن درگذشت. مسئولیت های دیگر. سِمت های رسمی کلارک مانع از انجام فعالیت های برجسته دیگر او نشد. در سال ۱۸۷۰ کلاس هایی هنری برای صنعتگران در سوهو، لمبث و کلرکنول ترتیب می داد و کلیسای کوترستون در دورهام (۱۸۷۶)، الکساندرا هاوس در کنزینگتون (۱۸۸۶، برای دانشجویان کالج سلطنتی موسیقی)، و مدرسه ملی آشپزی د
ر کنزینگتون جنوبی (۱۸۸۷) را طراحی کرد. او در سال ۱۸۸۴ برای مطالعه در مورد امکانات خوابگاهی دانشجویان دختر در بوستون از آمریکا دیدن کرد، در سال ۱۸۹۲ اثری در مورد فرش های شرقی برای دولت اتریش تالیف و علاوه بر آن ها سخنرانی های متعدد و مقالات زیادی درباره معماری، هنرها و صنایع دستی شرقی، و نیز اسلحه و زره به مجلات هنری ارائه کرد. در سال ۱۹۱۰ او کاتالوگ اسلحه و زره را در ساندرینگام منتشر کرد. او در سال ۱۸۷۸ مفتخر به دریافت لژیون دونور شد و در آن سال در نمایشگاه پاریس مدال نقره و برنز و مدال طلا را در سال ۱۸۸۹ به دست آورد. کلارک در ۴ مه ۱۸۹۳ به عضویت انجمن آثار عتیقه انتخاب شد. کلارک در ۱۸۸۳ به نشان سلطنتی امپراتوری هند (CIE) و در ۱۹۰۲ در ملقب به شوالیه بریتانیای کبیر شد و در ۲۴ اکتبر همان سال پادشاه ادوارد هفتم در کاخ باکینگهام از او و خدماتش تجلیل کرد. کلارک همچنین موفق به دریافت نشان صلیب با درجه تاج از پادشاهی آلمان شد.
ماریا کریستینا لانچلوتی که عموماً با نام هنری خود والریا لینچ (؛ زادهٔ ) شناخته می شود هنرمند، موسیقی دان و بازیگر اهل آرژانتین است. وی از سال ۱۹۶۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او بابت فعالیت بلندمدت خود در عرصه موسیقی لاتین مفتخر به دریافت جایزه یک عمر دستاورد جایزه گرمی لاتین شده است. لینچ علاوه بر آرژانتین، از تابعیت کشور اروگوئه نیز برخوردار است. زندگی نامه. والریا لینچ در ۷ ژانویه ۱۹۵۲ در محله ویلا اورکیزا، بوئنوس آیرس، آرژانتین، به عنوان اولین فرزند ازدواج ماریا آنتونیا اسپانو (تونی) و خوزه خولیو لانچلوتی به دنیا آمد. والریا لینچ علاوه بر شهروندی کشور آرژانتین، از تابعیت کشور اروگوئه نیز برخوردار است. در ۱۴ سالگی در حالی که در کالج تجاری دوناتو آلوارز در همسایگی لا پاترنال تحصیل می کرد، حرفه آینده خود را مشخص کرد و شروع به تحصیل آواز نزد کلارا کالوو و درام با دانته گیلاردونی کرد. در سال ۱۹۷۶ با هکتور کاوالرو ازدواج کرد، کسی که او را در حدود سال ۱۹۷۴ زمانی که در کلوپ های زیرزمینی بوئنوس آیرس آواز می خواند، کشف کرده بود. داستان از این قرار است که کاوالرو او را در حال آواز خواندن او دید و چنان مجذو
ب هنرش شد که در اتاق رختکن منتظر ماند و به او پیشنهاد کرد که به عنوان یک خواننده رمانتیک فعالیت کند. آنها پس از هجده سال زندگی مشترک در سال ۱۹۹۵ از هم جدا شدند. این زوج دو پسر به نام های فدریکو (متولد ۱۹۷۹) و سانتیاگو کاوالرو (متولد ۱۹۸۶) دارند. حرفه موسیقی. در سال ۱۹۷۷ او اولین آلبوم انفرادی خود را تحت نام هنری والریا لینچ منتشر کرد. اولین حضور او به عنوان یک خواننده پاپ در کلوپ شبانه میکل آنژ در سن تلمو اتفاق افتاد. در آوریل ۱۹۷۹، او آلبوم «زنان» را منتشر کرد و اولین سفر تبلیغاتی خود را به مکزیک و آمریکای مرکزی انجام داد. در طول دهه ۱۹۸۰، موفقیت والریا لینچ در سراسر آمریکای لاتین گسترش یافت. سبک آواز او مورد پسند ذائقه عامه قرار گرفت و باعث ایجاد تمایز بین او دیگر خوانندگان تصنیف های پاپ شد. آهنگ های او نه تنها در ایالات متحده و آمریکای لاتین موفقیت آمیز بود، بلکه موسیقی او در اسپانیا، هلند، ژاپن، رومانی، ایتالیا و اتحاد جماهیر شوروی نیز موزد استقبال قرار گرفت. سال ۱۹۸۵ آلبوم آواز خواندن برای زندگی) تبدیل به یکی از پرفروش ترین آلبوم ها در کل منطقه شد. این موفقیت چنان بزرگ بود که او در بوئنوس آیرس، با کنسرت
خود در تئاتر استروس، نزدیک به ۱۰۰۰۰۰ تماشاگر را در ۵۳ نمایش جذب کرد. همچنین در سال ۱۹۸۵ از او برای شرکت در جشنواره بین المللی آهنگ مردمی در سالن یاماها بودوکان در توکیو ژاپن دعوت شد. او در حضور بیش از ۱۵۰۰۰ نفر آواز خواند، و با کسب ۹۱ درصد آرای مردمی جایزه بهترین اجرای جشنواره را به دست آورد. والریا لینچ تاکنون موفق به فروش بیش از ۱۵ میلیون نسخه از آثارش شده است.
قتل امینه بولوت قتل یک زن ترک در سال ۲۰۱۹ به دست همسر سابقش بود. این جنایت باعث خشم عمومی در ترکیه شد و محکومیت هایی علیه خشونت علیه زنان را در پی داشت. در ۱۸ اوت ۲۰۱۹، فدایی باران، بولوت و دخترشان را در یک کافه در قرقل قلعه تعقیب کرد. باران گردن بولوت را با چاقو زد و سپس با یک تاکسی از صحنه گریخت. ویدئویی نشان می دهد که بولوت پس از ضربه چاقو در حالی که گردنش را گرفته، فریاد می زند «نمی خواهم بمیرم» و دختر ده ساله اش به او التماس می کند که نمیرد. چندی بعد بولوت در بیمارستان جان باخت. حادثه. بولوت همراه با دختر ۱۰ ساله اش در یک کافه در استان شمال غربی قرقل قلعه ناهار می خورد. همسر سابقش که باران نام داشت و چهار سال پیش از او طلاق گرفته بود، او را تا کافه تعقیب کرد. در آنجا، بر سر حضانت کودک شان با او مشاجره کرد. باران بعداً ادعا کرد که بولوت به او توهین کرده است. باران با یک چاقو که همراه داشت به بولوت حمله کرد. ویدئویی از لحظات پس از حادثه ضبط شد که نشان می دهد بولوت فریاد می زند «نمی خواهم بمیرم» در حالی که دخترش با گریه می گوید: «مامان، لطفاً نمیر!». واکنش های عمومی. چند روز پس از قتل بولوت، ویدئو در رسانه
های اجتماعی منتشر شد. بسیاری از کاربران پیام هایی با مضمون «ما نمی خواهیم بمیریم» به اشتراک گذاشتند و خواستار پایان فوری قتل های زنان شدند. وزارت خانواده، کار و خدمات اجتماعی ترکیه بیانیه ای کتبی دربارهٔ این قتل صادر کرد. در این بیانیه اعلام شد که دختر بولوت تحت نظارت روان شناس های وزارتخانه قرار گرفته است. همچنین اعلام شد که یک وکیل برای پیگیری پرونده باران تعیین شده است. گلسوم کاو، نماینده سازمان «ما قتل زنان را متوقف خواهیم کرد»، در مصاحبه ای با بی بی سی گفت: «این واقعیت که آخرین فریاد او درخواست برای کشته نشدن بود، نمادی از این است که ما زنان چقدر کم می خواهیم. در ترکیه، خواسته ما این است که کشته نشویم. این آخرین فریاد امینه بود و این که کودک او فریاد زد مامان، نمیر… فکر نمی کنم هیچ کس در جهان بتواند نسبت به آن بی تفاوت باشد، صرف نظر از دیدگاهش.» طبق گزارش «ما قتل زنان را متوقف خواهیم کرد»، تنها در ماه ژوئیه ۳۱ زن کشته شدند. افرادی مرتبط با سازمان های حقوق بشر در سراسر کشور در همبستگی با او دست به اعتراض زدند. محاکمه. دادگاه کیفری قرقل قلعه، باران ۴۳ ساله را به جرم «قتل با نیت سوء» مجرم شناخت و او را به ح
بس ابد محکوم کرد. خبرگزاری رسمی آناتولی گزارش داد که دادگاه درخواست های وکیل باران برای تخفیف مجازات را رد کرد. مادر و پدر بولوت، خواهر و برادرهایش، نمایندگان کانون وکلا از ۸۱ استان، نمایندگان سازمان های غیردولتی و انجمن های زنان در جلسه دوم دادگاه حضور داشتند. اکرم امام اوغلو، شهردار استانبول، در توئیتر خود نوشت: «ما امینه بولوت را به دلیل خشونت مردان از دست دادیم. در مبارزه با خشونت در کنار زنان و کودکان هستیم و به این راه ادامه خواهیم داد.» باشگاه فوتبال بشیکتاش در پیامی اعلام کرد: «ما در برابر این وحشیگری سکوت نمی کنیم. آرزو داریم قتل زنان پایان یابد و عاملان آن با شدیدترین مجازات ها محاکمه شوند. ما به این وضعیت عادت نمی کنیم و سکوت نخواهیم کرد.»
مرده خنده دار فیلمی محصول سال ۱۹۹۴ و به کارگردانی جان فلدمن است. در این فیلم بازیگرانی همچون الیزابت پنیا، اندرو مک کارتی، پیج تورکو، بلانش بیکر، الیسون جنی، آدل لوتز، نوالا نلسون، لیزا جین پرسکی، مایکل مانتل، کن کنسی و بایی لینگ ایفای نقش کرده اند.
استفانی کورتنی (؛ حدود ۱۱۲۰ - دههٔ ۱۱۸۰)، یکی از اشراف زن دولت های صلیبی در اراضی مقدس بود که در مقام سرراهبه و سرپرست صومعه سنت مری بزرگ در اورشلیم خدمت می کرد. وی یکی از اعضای مشهور خاندان کورتنی بود که بر قلمروی صلیبی ادسا حکم می رانند وبرای گسترش نفوذ و ثروت صومعه خود تلاش می کرد. وی بیشتر شهرت خود را بخاطر گفتگوهایش با ویلیام صوری، وقایع نگار دولت های صلیبی، به دست آورد و یکی از منابع اثر برجسته وی، "هیستوریا" بود. زندگی اولیه. استفانی در حدود سال ۱۱۲۰ میلادی در ادسا به دنیا آمد. او دختر کنت ژوسلین یکم ادسا از خاندان کورتنی و ماریا اهل سالرنو بود که برادرش راجر سالرنو به عنوان نایب السلطنه حکومت شاهزاده نشین انطاکیه را بر عهده داشت. ژوسلین یکم در سال ۱۱۳۱ درگذشت تا کنت نشین ادسا به برادر ناتنی بزرگتر استفانی، ژوسلین دوم برسد، اما در سال ۱۱۵۱ بخش اعظمی از قلمروی آن به امپراتور مانوئل اول کومننوس فروخته شد و مابقی اراضی نیز بلافاصله توسط نورالدین زنگی فتح شد. مورخ اندرو باک احتمال می دهد که استفانی پس از سقوط ادسا مدتی را در قلمروی انطاکیه گذرانده باشد. راهبه اعظم. استفانی وارد صومعه بزرگ سنت ماری در اورشل
یم شد. طبق نظر مورخان برنارد همیلتون و اندرو جوتیشکی، او ممکن است این کار را پیش از مرگ پدرش انجام داده باشد. هنگامی که او نذر خود را ادا کرد، خانواده اش صومعه را وقف کردند. او نهایتاً به مقام سرراهبه و سرپرست صومعه رسید. در این سمت، او مُهر شخصی خود را داشت که تصویر او را در حالی که عصای اسقفی و کتابی در دست دارد، نشان می داد. تا زمانی که استفانی رهبری را به دست گرفت، جامعه راهبه ها روش هایی برای گنجاندن محل صومعه شان در داستان مصائب عیسی یافته بودند. همیلتون و جوتیشکی معتقدند که استفانی ممکن است فردی بوده باشد که داستان محبوس شدن مریم، مادر عیسی، به دستور او در اتاقی در محل صومعه را معرفی کرده باشد، در حالی که عیسی به سمت مصلوب شدن هدایت می شد. هنگامی که امالریک، همسر خواهرزاده استفانی یعنی آگنس، در سال ۱۱۶۳ پادشاه اورشلیم شد، دیوان عالی از او خواست تا ازدواجش با آگنس را پایان دهد. ازدواج آنها به دلیل خویشاوندی فسخ شد، اما دلیل آن چنان سست بود که ویلیام صوری، یکی از اعضای کلیسا و اسقف اعظم شهر صور، با استفانی مشورت کرد تا توضیح دهد که این زوج چگونه با هم ارتباط خویشاوندی دارند. در سال ۱۱۷۴، چند هفته قبل از
مرگش، پادشاه امالریک امتیازی صادر کرد که به استفانی و جامعه اش اجازه می داد در نزدیکی کلیسای مقبره مقدس خانه هایی بسازند که می توانست سود قابل توجهی برای آنها به همراه داشته باشد. نفوذ استفانی در دربار در دوران سلطنت بعدی بالدوین چهارم، پسر آمالریک از آگنس، حتی بیشتر شد. خواهرزاده استفانی، ژوسلین سوم، مباشر سلطنتی بود و آگنس در همه امور به جز نام، ملکه محسوب می شد. آنها کاملاً پذیرای تمایل او برای تحکیم دارایی های صومعه بودند. در مقطعی پس از سال ۱۱۷۸، او با جان، راهب اعظم سنت ماری دره یهوشافاط، دیدار کرد و آنها حقوقی را که هر یک در املاک دیگری داشتند، مبادله کردند. مرگ و میراث. ویلیام صوری با استفانی زمانی ملاقات کرد که او دیگر «بسیار پیر» شده بود، اما اشاره کرده است که استفانی حافظه خوبی داشته است. اسقف اعظم صور او را «نجیب زاده ای از نظر تبار و همچنین از نظر شخصیت» توصیف کرده است. ویلیام که در آن زمان در حال نوشتن تاریخ شرق لاتین بود، استفانی را منبع قابل اعتمادی از اطلاعات دربارهٔ وقایعی که از دهه ۱۱۳۰ به بعد در شمال سوریه رخ داده بود می دانست، و او ممکن است شاهد عینی این وقایع بوده باشد. استفانی بین سال ه
ای ۱۱۸۰ و ۱۱۸۷ درگذشت. جانشین او زنی از مرکز-جنوب فرانسه بود که احتمالاً به پیشنهاد هراکلیوس، پاتریارک لاتین، انتخاب شده بود.
هانیا یاناگیهارا (زادهٔ ۱۹۷۴) نویسنده، ویراستار و نویسنده موضوعات سفر اهل کشور آمریکا است. او در هاوایی بزرگ شد. شهرت او بیشتر به خاطر رمان پرفروش "یک زندگی کوچک" است که در فهرست نهایی جایزه بوکر سال ۲۰۱۵ قرار گرفت. او همچنین به عنوان سردبیر ارشد "مجله تی" نیز فعالیت می کند. اوایل زندگی. هانیا یاناگیهارا در سال ۱۹۷۴ در لس آنجلس متولد شد. پدر او، هماتولوژیست و انکولوژیست است. نام پدرش رونالد یاناگیهارا است و اهل هاوایی است و مادرش در سئول متولد شده است. یاناگیهارا از طرف پدر، دارای تبار ژاپنی و از طرف مادر، دارای تبار کره ای است. در کودکی، یاناگیهارا به همراه خانواده اش به طور مداوم نقل مکان می کرد و در هاوایی، نیویورک، مریلند، کالیفرنیا و تگزاس زندگی کرد. او در مدرسه پوناهو در هاوایی تحصیل کرد و در سال ۱۹۹۵ از کالج اسمیت فارغ التحصیل شد. یاناگیهارا گفته است که پدرش در دوران کودکی او را با آثار فیلیپ راث و همچنین «نویسندگان بریتانیایی یک نسل خاص» مانند آنیتا بروکنر، آیریس مرداک و باربارا پیم آشنا کرده است. او دربارهٔ پیم و بروکنر گفته است: «نگاه آن ها به حرفه نویسندگی با شک و تردید همراه است، چیزی که نویسندگان
مرد هم نسلشان نداشتند، نوعی حساب وکتاب متافیزیکی دربارهٔ این که نوشتن واقعاً چه تأثیری بر جهان دارد». او همچنین گفته است که «نویسندگان معاصر مورد علاقه ام هیلاری منتل، کازوئو ایشی گورو و جان بنویل هستند». حرفه. پس از فارغ التحصیلی، یاناگیهارا به نیویورک نقل مکان کرد و چندین سال به عنوان مسئول روابط عمومی کار کرد. او به عنوان نویسنده و ویراستار برای "مجله کانده نست تراولر" فعالیت داشت. اولین رمان او، "مردم درختان"، که تا حدی بر اساس پرونده واقعی ویروس شناس دنیل کارلتون گایدوژک نوشته شده بود، به عنوان یکی از بهترین رمان های سال ۲۰۱۳ تحسین شد. رمان "زندگی کوچک" یاناگیهارا در ۱۰ مارس ۲۰۱۵ منتشر شد و با تحسین گسترده ای روبه رو شد. این کتاب در فهرست نهایی جایزه بوکر در سال ۲۰۱۵ قرار گرفت، در سال ۲۰۱۶ برای «جایزه زنان داستان نویس» نامزد شد و برنده جایزه کرکوس در سال ۲۰۱۵ شد. یاناگیهارا همچنین به عنوان یکی از فینالیست های جایزه ملی کتاب در بخش داستان در سال ۲۰۱۵ انتخاب شد. برخلاف انتظار ویراستار، نماینده ادبی یاناگیهارا و حتی خود نویسنده، این کتاب به فروش بسیاری دست یافت. یاناگیهارا نوشتن این کتاب را به عنوان تجربه
ای توصیف کرده است که در بهترین حالت مانند موج سواری باشکوه بوده است؛ او این تجربه را احساسی همچون «حمل شدن بر امواج چیزی که خودم نمی توانستم آن را خلق کنم اما خوش شانس بودم که برای لحظه ای آن را به دست آوردم» توصیف کرده است. او می گوید: «در بدترین حالت، احساس می کردم که در حال از دست دادن کنترل بر کتاب هستم. این احساس عجیبی بود، مثل کسانی که وقتی یک ببر یا شیر را در کودکی به سرپرستی می گیرند، اما بعدها با وحشت و شگفتی می بینند که حیوان بالغ شده علیه شان واکنش نشان می دهد». در سال ۲۰۱۵، او "مجله کانده نست" را ترک کرد و به عنوان معاون سردبیر در مجله "تی: مجله نیویورک تایمز" مشغول به کار شد. پس از موفقیت کتاب دومش، تصمیم او برای پذیرفتن این شغل در صنعت نشر، بسیاری را شگفت زده کرد. یاناگیهارا در سال ۲۰۱۷ به سردبیری "تی" منصوب شد. سومین رمان او، "به سوی بهشت"، در ۱۱ ژانویه ۲۰۲۲ منتشر شد و به صدر فهرست پرفروش های نیویورک تایمز رسید.
سیبلا آنژو (; – ۱۱۶۵)، کنتس هم نشین آنژو به عنوان همسر کنت تیری بود. وی همچنین نایب کنت نشین فلاندرز در زمان غیبت همسرش از میان ۱۱۴۷ تا ۱۱۴۹ میلادی بود. ازدواج اول. سیبیلا دختر فولک پنجم از خاندان قدرتمند و صاحب نفوذ آنژو و ارمنگارد من بود که در ابتدای قرن ۱۲ میلادی به دنیا آمد. در سال ۱۱۲۳، هنگامی که سیبیلا به سن ازدواج رسید، پیوندی استراتژیک میان او و ویلیام کلیتو برقرار شد. ویلیام کلیتو که برادرزاده و رقیب سرسخت پادشاه هنری اول انگلستان محسوب می شد، به دنبال تثبیت موقعیت سیاسی خود در برابر عمویش بود. سیبیلا به عنوان جهیزیه خود، کنت نشین استراتژیک من را به این اتحاد آورد. این منطقه که در مرز میان نورماندی و مناطق تحت کنترل آنژو قرار داشت، از نظر نظامی و سیاسی اهمیت فراوانی داشت و به ویلیام کلیتو پایگاه قدرتی برای مقابله با عمویش می داد. اما این ازدواج دوام چندانی نیاورد. تنها یک سال بعد، در ۱۱۲۴، پاپ کالیکتوس دوم ازدواج آنها را به دلیل خویشاوندی و هم خونی فسخ کرد. این فسخ که به درخواست هنری اول انگلستان صورت گرفت، آشکارا یک اقدام سیاسی بود تا ویلیام کلیتو را از حمایت خاندان آنژو و منابع کنت نشین من محروم کن
د. فولک آنژو، پدر سیبیلا، با این تصمیم به شدت مخالفت کرد و حاضر نبود ازدواج دخترش را به این سادگی از دست بدهد. اما نهایتاً پس از آنکه پاپ کالیکتوس او را تکفیر و سرزمین آنژو را تحریم کلیسایی کرد، فولک ناچار شد در برابر قدرت کلیسا سر تسلیم فرود آورد و به فسخ ازدواج دخترش رضایت دهد. کنت هم نشین فلاندرز. در سال ۱۱۳۴، سیبیلا با تیری، کنت فلاندر ازدواج کرد. در غیاب او در جریان جنگ صلیبی دوم، سیبیلای باردار به عنوان نایب کنت نشین عمل کرد. بالدوین چهارم، کنت انو از این فرصت برای حمله به فلاندرز استفاده کرد، اما سیبیلا حمله متقابلی را ترتیب داد و انو را غارت کرد. در پاسخ، بالدوین نیز آرتوا را ویران کرد. اسقف اعظم رِیمز در این منازعه مداخله کرد و متارکه ای امضا شد، اما تیری هنگامی که در سال ۱۱۴۹ بازگشت، از بالدوین انتقام گرفت. در سال ۱۱۵۷ سیبیلا با تیری در سومین زیارت او همراه شد، اما پس از رسیدن به اورشلیم از همسرش جدا شد و از بازگشت به خانه با او امتناع کرد. او در صومعه سنت ماری و مرثا در بیتانی راهبه شد، جایی که عمه ناتنی اش، آیوِتا، راهبه اعظم بود. آیوِتا و سیبیلا از ملکه ملیساند اورشلیم حمایت می کردند و بر کلیسا ن
فوذی داشتند. آنها از انتخاب امالریک نسله به عنوان پاتریارک لاتین اورشلیم بر تعدادی از نامزدهای دیگر حمایت کردند. سیبیلا در سال ۱۱۶۵ در بیتانی درگذشت. فرزندان. سیبیلا از تیری کنت فلاندرز صاحب چندین فرزند شد:
چیلر ایلهان نویسنده ترک- هلندی است. ایلهان از دوران جوانی نویسنده پرکاری بوده است. او به طور مرتب داستان ها، مقالات، نقدهای کتب، سفرنامه ها و ترجمه ها را در روزنامه ها و نشریات منتشر می کند. اولین کتاب او (اتاق بازرگانان رویایی "Rüya Tacirleri Odası" آرتمیس، آوریل ۲۰۰۶) مجموعه ای از داستان های کوتاه است که به یک دیگر اشاره دارند. زندگی نامه. در شهر دنیزلی به دنیا آمد و در شهر ازمیر بزرگ شد. در سال ۱۹۹۰ از دانشگاه خصوصی ترکی ازمیر فارغ التحصیل شد. نوشتن را در ۱۰ سالگی با شعر آغاز کرد. در دوران راهنمایی به نوشتن نمایشنامه های تئاتر و سپس با نوشتن خاطرات به آفرینش آثار ادبی ادامه داد. او در سال ۱۹۹۳ برای یکی از داستان های کوتاه خود، برنده جوایز جوانان یاشار نبی نیر، شد. او تحصیلات عالی خود را در رشته روابط بین الملل و علوم سیاسی در دانشگاه بغازیچی گذراند. به گفته خودش، در دوران دانشجویی خود در دانشگاه بغازیچی آگاهانه شروع به نوشتن داستان کرد. از آنجایی که خانواده اش تصمیم گرفتند هتلی در پاموک کاله پایه گذاری کنند، پس از دانشگاه برای تحصیل در رشته هتل داری به سوئیس رفت. و در آنجا از مدرسه هتل داری گلیون فارغ التح
صیل شد. پس از شرکت در پایه گذاری هتل در پاموک کاله، در زمینه بازاریابی، ارتباطات و گردشگری در استانبول کار کرد و به نویسندگی و ویرایش پرداخت. داستان ها، نوشته های نثر، بررسی کتاب، سفرنامه و ترجمه های او در نشریات گوناگون منتشر شد. او در سال ۲۰۱۷ به شهر خاودا در هلند نق مکان کرد. اولین رمان او در هلند، خانه نامزدی، در سال ۲۰۲۱ منتشر شد.
رالی کاتالونیا ۲۰۲۲ (همچنین با عنوان RallyRACC Catalunya - Costa Daurada 2022 شناخته می شود) یک رویداد اتومبیل رانی برای خودروهای رالی بود که طی چهار روز بین ۲۰ و ۲۳ اکتبر ۲۰۲۲ در کشور اسپانیا برگزار شد. این پنجاه و هفتمین دوره رالی کاتالونیا بود. این رویداد دوازدهمین دور از رالی قهرمانی جهان ۲۰۲۲، مسابقات رالی قهرمانی جهان ۲ و رالی قهرمانی جهان ۳ نیز بود. رویداد سال ۲۰۲۲ در سالو در استان استان تاراگونا، کاتالونیا در ۱۹ مرحله ویژه رقابت شد که در مجموع مسافت رقابتی را پوشش می داد.
۹۰امین لمانز ۲۴ ساعته () یک رویداد ۲۴ ساعته استقامتی اتومبیلرانی بود که در مقابل ۲۴۴۲۰۰ تماشاگر در تاریخ ۱۱ و ۱۲ ژوئن ۲۰۲۲ در پیست د لا سارت، در نزدیکی ر لو مان، فرانسه با حضور خودروهای کلاس لمانز هایپرکار (هایپرکار)، لمانز پروتوتایپ (ال ام پی) و خودروهای گرند تورینگ (جی تی ای) برگزار شد. این نودمین دوره این رویداد بود که توسط باشگاه اتومبیل رانی غرب برگزار شد، این مسابقه همچنین سومین دور از مسابقات قهرمانی استقامتی جهان ۲۰۲۲ نیز بود. یک روز آزمون یک هفته قبل از مسابقه در ۵ ژوئن برگزار شد. خودروی تویوتا جی ار۰۱۰ هایبرید به رانندگی سباستین بوئمی، برندون هارتلی و ریو هیرکاوا پس از اینکه هارتلی سریع ترین زمان کلی در جلسه هایپرپل را ثبت کرد، از جایگاه اول مسابقه را آغاز کرد. این سه راننده در ۲۷۴ دور از ۳۸۰ دور مسابقه پیشتاز بودند و با دو دقیقه و ۱.۲۲۲ ثانیه اختلاف نسبت به هم تیمی های خود، مایک کانوی، کاموئی کوبایاشی و خوزه ماریا لوپز (که با خودرو دوم تویوتا جی ار۰۱۰ هایبرید رانندگی می کردند) به پیروزی رسیدند. این چهارمین پیروزی بوئمی در لمانز، سومین پیروزی هارتلی، اولین پیروزی هیرکاوا و پنجمین قهرمانی پیاپی تویوت
ا بود. خودروی گلیکنهاوس اس سی جی ۰۰۷ ال ام اچ با رانندگی رایان بریسکو، فرانک مایو و ریچارد وستبروک رانده میشد، با پنج دور اختلاف در جایگاه سوم قرار گرفت. تیم جوتا اسپرت متشکل از روبرتو گونزالز، آنتونیو فلیکس دا کوستا و ویل استیونز با خودروی اورکا ۰۷ در این مسابقه حضور داشتند، در کلاس لمانز پروتوتایپ ۲ (ال ام پی۲) پیروز شدند و تنها در ۱۵ دور از مسابقه پیشتاز نبودند. تیم تازه وارد پریما متشکل از لورنزو کلمبو، لوئیز دله تراز و رابرت کوبیکا با اختلاف دو دقیقه و ۲۱ ثانیه در جایگاه دوم قرار گرفت. سکوی این کلاس با تیم دوم جوتا به رانندگی جاناتان ابراین، اد جونز و اولیور راسموسن که در جایگاه سوم قرار گرفتند، تکمیل شد. در مسابقه نهایی دسته لمانز گرند تورینگ (ال ام جی تی ای پرو) در لمانز، خودروی شماره ۹۱ پورشه ۹۱۱ آراس آر-۱۹ به رانندگی جیانماریا برونی، ریچارد لیتز و فردریک ماکوییکی در این کلاس به پیروزی رسید. خودروی شماره ۵۱ فراری ۴۸۸ جی تی ای ایو با تیم ای اف کورس که توسط جیمز کالادو، الساندرو پیرگیدی و دنیل سرا به اشتراک گذاشته شد، در رده دوم قرار گرفت. آستون مارتین در دسته لمانز گرند تورینگ آماتور (ال ام جی تی ای آم
اتور) با خودروی آستون مارتین ونتیج جی تی ای که توسط تیم تی اف اسپرت مدیریت میشد و ترکیب رانندگان هنریک چاوِز، بن کیتینگ و مارکو سورنسن را داشت به پیروزی رسید. این خودرو با ۴۴.۴۴۶ ثانیه اختلاف نسبت به پورشه ۹۱۱ آراس آر-۱۹ تیم WeatherTech Racing به رانندگی جولین آندلائر، کوپر مکنیل و توماس مریل پیشی گرفت.
قسمت های خصوصی یا بخش های خصوصی فیلمی محصول سال ۱۹۹۷ و به کارگردانی جان فلدمن است. در این فیلم بازیگرانی همچون هاوارد استرن، رابین کوئیورس، ماری مک کورمک، پل جیاماتی، کارول آلت، الیسون جنی، مایکل مورفی، جنا جیمسون، آدام لوفیور، ریچارد پورتنو، کلی بیشاپ، سارا هایلند، رنی سانتونی، لسلی بیب، ادی فالکو، آمبر اسمیت و جنین لیندمولدر ایفای نقش کرده اند.
آنا می ویولت هیس (۱۶ فوریه ۱۹۲۰ – ۷ ژانویه ۲۰۱۸) افسر نظامی آمریکایی بود که به عنوان سیزدهمین رئیس نیروهای پرستاری ارتش ایالات متحده آمریکا خدمت می کرد. او اولین زن در نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا بود که به درجه افسر ژنرال ارتقا یافت. و همچنین در سال ۱۹۷۰ نیز به درجه سرتیپی ارتقا یافت. هیس راه را برای رفتار برابر با زنان هموار کرد، با تبعیض جنسی شغلی مقابله کرد و تعدادی توصیه کرد که در سیاست نظامی پذیرفته شد. اوایل زندگی و تحصیل. مک کیب در ۱۶ فوریه ۱۹۲۰ در بوفالو، نیویورک و در میان سه فرزند متولد شد. پدرش دنیل جوزف مک کیب (۱۸۸۱–۱۹۳۹)، و مادرش ماتی فلورانس هامفری (۱۸۸۵–۱۹۶۱)، که ولز تبار بود. هر دو والدین او افسران سپاه رستگاری بودند. برادر بزرگترش دنیل جوزف دوم و خواهر کوچکترش کاترین اونجلین نام داشت. در دوران کودکی او، خانواده مک کیب چندین بار در غرب نیویورک و منطقه لی های ولی در شرق پنسیلوانیا نقل مکان کردند و درنهایت در سال ۱۹۳۲ زمانی که او حدود ۱۲ سال داشت در آلن تاون، پنسیلوانیا ساکن شدند. هیس در دبیرستان آلن تاون، که اکنون دبیرستان ویلیام آلن است، تحصیل کرد و در سال ۱۹۳۸ با نمرات ممتاز فارغ التحصیل