Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در علم هوانوردی، سیستم کنترل محیطی (ECS) یک هواپیما یک جزء ضروری است که تأمین هوا، کنترل دما و تنظیم فشار کابین را برای خدمه و مسافران فراهم می کند. از دیگر قابلیت های آن می توان به خنک سازی سیستم های هوانوردی، تشخیص دود و اطفاء حریق اشاره کرد. نمای کلی. سیستم های شرح داده شده در زیر مختص هواپیماهای مسافربری بوئینگ فعلی هستند، اگرچه جزئیات اساساً برای جت های مسافربری ایرباس و سایر شرکت ها یکسان است. یک استثنا کنکورد بود که به دلیل ارتفاع بالاتر پرواز و همچنین فشار کابین کمی بالاتر، یک سیستم تأمین هوای اضافی در آن نصب شده بود. تأمین هوا. در هواپیماهای جت، هوا با مکش از یک مرحله کمپرسور هر موتور توربین گازی، در بالادست محفظه احتراق، به ECS تأمین می شود. دما و فشار این هوای فشرده بسته به مرحله کمپرسور مورد استفاده و تنظیم قدرت موتور متفاوت است. یک شیر قطع و وصل تنظیم فشار منیفولد (MPRSOV) جریان را در صورت لزوم محدود می کند تا فشار مطلوب برای سیستم های پایین دستی حفظ شود. برای راندن هوا در سیستم، به حداقل فشار تأمین نیاز است، اما مطلوب است که تا حد امکان از فشار تأمین کم استفاده شود، زیرا انرژی ای که موتور برای ف
شرده سازی هوای فشرده استفاده می کند، برای نیروی محرکه در دسترس نیست و مصرف سوخت کاهش می یابد. به همین دلیل، هوا معمولاً از یکی از دو (یا در برخی موارد مانند بوئینگ ۷۷۷، سه) دریچه تخلیه هوا در مکان های مختلف مراحل کمپرسور کشیده می شود. وقتی موتور در فشار پایین (رانش کم یا ارتفاع زیاد) قرار دارد، هوا از دریچهٔ تخلیهٔ هوا که بالاترین فشار را دارد، کشیده می شود. با افزایش فشار (افزایش نیروی رانش یا کاهش ارتفاع) و رسیدن به نقطه تقاطع از پیش تعیین شده، شیر قطع فشار بالا (HPSOV) بسته می شود و هوا از دریچه ای با فشار پایین تر انتخاب می شود تا افت عملکرد سوخت به حداقل برسد. عکس این اتفاق با کاهش فشار موتور رخ می دهد. برای رسیدن به دمای مطلوب، هوای خروجی از یک مبدل حرارتی به نام پیش خنک کننده عبور داده می شود. هوای خروجی از فن موتور از طریق پیش خنک کننده که در ستون موتور قرار دارد، دمیده می شود و گرمای اضافی را از هوای خروجی سرویس جذب می کند. یک شیر تعدیل کننده هوای فن (FAMV) جریان هوای خنک کننده را تغییر می دهد تا دمای نهایی هوای خروجی سرویس را کنترل کند. نکته قابل توجه این است که بوئینگ ۷۸۷ از هوای فشرده برای تنظیم ف
شار کابین استفاده نمی کند. در عوض، هواپیما هوا را از ورودی های اختصاصی که در جلوی بال ها قرار دارند، مکش می کند. واحد هوای سرد. جزء اصلی برای عملکرد واحد هوای سرد (CAU)، دستگاه خنک کنندهٔ دستگاه چرخهٔ هوا (ACM) است. برخی از هواپیماها، از جمله هواپیماهای اولیه بوئینگ ۷۰۷، از سیستم تبرید فشرده سازی بخار مانند آنچه در دستگاه های تهویه مطبوع خانگی استفاده می شود، استفاده می کردند. یک ACM از فرئون استفاده نمی کند: خود هوا مبرد است. ACM به دلیل کاهش وزن و نیاز به نگهداری، نسبت به دستگاه های چرخه بخار ترجیح داده می شود. بیشتر هواپیماهای جت مسافربری مجهز به پک (بسته) هستند. معنی اختصارات را اینجا ببینید. محل قرارگیری پکیج (های) تهویه مطبوع به طراحی هواپیما بستگی دارد. در برخی طرح ها، آنها در مرز بین بال و بدنه، بین دو بال و زیر بدنه نصب می شوند. در هواپیماهای دیگر (داگلاس ایرکرفت سری دی سی-۹) بسته در دم هواپیما قرار دارند. بسته های پروازی در هواپیماهای مک دانل داگلاس دی سی-۱۰ / ام دی-۱۱ و لاکهید ال-۱۰۱۱ در جلوی هواپیما و زیر عرشه پرواز قرار دارند. تقریباً همه هواپیماهای جت دو پک دارند، اگرچه هواپیماهای بزرگتر مانند ب
وئینگ ۷۴۷، لاکهید ال-۱۰۱۱ تری استار و مک دانل-داگلاس مک دانل داگلاس ام دی-۱۱ سه پک دارند. مقدار هوای خروجی که به پکیج تهویه مطبوع جریان می یابد توسط شیر کنترل جریان (FCV) تنظیم می شود. برای هر PACK یک FCV نصب می شود. یک شیر ایزوله که در حالت عادی بسته است، از رسیدن هوای سیستم تخلیه هوای سمت چپ به پک سمت راست (و "برعکس") جلوگیری می کند، اگرچه در صورت از کار افتادن یکی از سیستم های تخلیه هوا، می توان این شیر را باز کرد. در پایین دست FCV واحد هوای سرد (CAU) قرار دارد که به آن واحد تبرید نیز گفته می شود. انواع مختلفی از CAU وجود دارد؛ با این حال، همه آنها از اصول اولیهٔ رایجی استفاده می کنند. هوای خروجی وارد مبدل حرارتی اولیه هوای رم می شود، جایی که توسط هوای رم، انبساط یا ترکیبی از هر دو خنک می شود. سپس هوای سرد وارد کمپرسور می شود، جایی که دوباره فشرده می شود و هوا را دوباره گرم می کند. عبور هوا از مبدل حرارتی ثانویه رم-ایر، ضمن حفظ فشار بالا، هوا را خنک می کند. سپس هوا از میان یک توربین عبور می کند که هوا را منبسط می کند تا گرما را بیشتر کاهش دهد. مشابه عملکرد یک واحد توربوشارژر، کمپرسور و توربین روی یک شفت وا
حد قرار دارند. انرژی استخراج شده از هوای عبوری از توربین برای به حرکت درآوردن کمپرسور استفاده می شود. سپس جریان هوا قبل از عبور به کندانسور، به سمت گرمکن مجدد هدایت می شود تا برای استخراج آب توسط دستگاه استخراج آب آماده شود. سپس هوا از طریق یک جداکننده آب فرستاده می شود، جایی که هوا مجبور به چرخش در امتداد طول خود می شود و نیروهای گریز از مرکز باعث می شوند رطوبت از طریق یک الک به سمت دیواره های بیرونی پرتاب شود، جایی که به سمت یک زهکش هدایت شده و به دریا فرستاده می شود. سپس، هوا معمولاً از یک جداکننده آب یا جوراب عبور می کند. این جوراب، کثیفی و روغن را از هوای خروجی موتور جذب می کند تا هوای کابین تمیزتر بماند. این فرایند حذف آب از تشکیل یخ و گرفتگی سیستم جلوگیری می کند و از مه گرفتگی کابین خلبان و کابین در عملیات زمینی و ارتفاعات پایین جلوگیری می کند. برای یک بوت استرپ زیر صفر، رطوبت قبل از رسیدن به توربین استخراج می شود تا بتوان به دماهای زیر صفر رسید. دمای هوای خروجی توسط جریان تنظیم شده از طریق سیستم هوای رم (در زیر) و تنظیم یک شیر کنترل دما که بخشی از هوای داغ اطراف را بای پس کرده و آن را با هوای سرد پایی
ن دست توربین مخلوط می کند، کنترل می شود. سیستم هوای رم. ورودی هوای رم یک دریچه کوچک است که معمولاً در لبه اتصال بال به بدنه قرار دارد. تقریباً همه هواپیماهای جت از یک دریچه تنظیم کننده روی ورودی هوای ورودی استفاده می کنند تا میزان جریان هوای خنک کننده را از طریق مبدل های حرارتی هوای ورودی اولیه و ثانویه کنترل کنند. برای افزایش بازیابی هوای رم، تقریباً همه هواپیماهای جت از پره های مدوله کننده در اگزوز هوای رم استفاده می کنند. یک فن هوای رم در داخل سیستم رم، جریان هوای رم را در سراسر مبدل های حرارتی، هنگامی که هواپیما روی زمین است، فراهم می کند. تقریباً تمام هواپیماهای بال ثابت مدرن از یک فن روی یک شفت مشترک با ACM استفاده می کنند که توسط توربین ACM نیرو می گیرد.
اثرات تغییرات اقلیمی بر سلامت انسان عمیق است زیرا باعث افزایش بیماری ها و مرگ و میر ناشی از گرما، بیماری های تنفسی و شیوع بیماری های عفونی می شود. میان پژوهشگران، متخصصان بهداشت و سازمان های مختلف توافق گسترده ای وجود دارد که تغییرات اقلیمی بزرگ ترین تهدید جهانی سلامت در قرن بیست ویکم است. افزایش دما و تغییرات در الگوهای آب و هوایی، شدت موج گرما، آب و هوای نامساعد و سایر علل بیماری، آسیب یا مرگ را افزایش می دهد. امواج گرما و رویدادهای شدید آب و هوایی، چه به طور مستقیم و چه غیرمستقیم، تأثیر زیادی بر سلامت دارند. وقتی افراد برای مدت طولانی تری در معرض دماهای بالاتر قرار می گیرند، ممکن است دچار گرمازدگی و گرمازدگی شوند. علاوه بر تأثیرات مستقیم، تغییرات اقلیمی و رویدادهای شدید آب و هوایی باعث تغییراتی در زیست کره می شوند. برخی از بیماری هایی که توسط میزبان های زنده مانند پشه ها و کنه ها (که به عنوان ناقل شناخته می شوند) حمل و پخش می شوند، ممکن است در برخی مناطق شایع تر شوند. بیماری های تحت تأثیر شامل تب دنگی و مالاریا هستند. همچنین احتمال ابتلا به بیماری های منتقله از طریق آب مانند بیماری های اسهالی بیشتر خواهد ش
د. تغییرات اقلیمی می تواند باعث کاهش تأثیرات تغییر اقلیم بر کشاورزی در مناطق مشخص شود که نتیجه آن افزایش قیمت غذا، کاهش دسترسی به مواد غذایی و سوءتغذیه خواهد بود. تغییرات اقلیمی همچنین می تواند دسترسی به منابع آب پاک و ایمن را کاهش دهد. شرایط جوی شدید و تأثیرات آن بر سلامت می تواند معیشت و ثبات اقتصادی مردم را نیز تهدید کند. این عوامل در کنار هم می توانند به افزایش فقر، مهاجرت انسان، درگیری های خشونت آمیز و مشکلات روانی منجر شوند. تغییرات آب و هوایی بر سلامت انسان در تمام سنین، از دوران کودکی تا دوران نوجوانی، سن بالغ و سن پیری تأثیر می گذارد. عوامل مانند سن، جنسیت و وضعیت اجتماعی و اقتصادی تا چه حد این اثرات به خطر گسترده ای برای سلامت انسان تبدیل می شوند: برخی از گروه ها نسبت به گروه های دیگر در معرض اثرات سلامتی تغییرات آب و هوایی هستند. این ها شامل کودکان، سالمندان، کارگران بیرونی و افراد محروم هستند. مروری بر تأثیرات و مسیرهای اثرگذاری تغییرات اقلیمی بر سلامت. تأثیرات تغییرات اقلیمی بر سلامت انسان را می توان به دو دسته مستقیم و غیرمستقیم تقسیم کرد. بادهای شدید، سیلاب ها، خشکسالی ها، موج های گرما و آتش سو
زی های جنگلی از جمله شرایط جوی شدید هستند که می توانند به طور مستقیم باعث آسیب، بیماری یا مرگ شوند. تأثیرات غیرمستقیم تغییرات اقلیمی از طریق تغییرات محیطی رخ می دهد که زیست کره را در مقیاس وسیع دچار تغییر می کند. این موارد شامل کاهش کیفیت آب، آلودگی هوا، کاهش دسترسی به غذا و گسترش سریع تر حشرات ناقل بیماری می شود. تأثیرات مستقیم و غیرمستقیم تغییرات اقلیمی بر سلامت و شدت این تأثیرات در سراسر جهان و میان گروه های مختلف مردم بر اساس سن، جنسیت، قابلیت تحرک و عوامل دیگر متفاوت است. برای مثال، تفاوت ها در ارائه خدمات بهداشتی یا سطح توسعه اقتصادی منجر به ریسک ها و نتایج متفاوت سلامت برای مردم مناطق مختلف می شود، به گونه ای که کشورهای کمتر توسعه یافته با خطرات بیشتری مواجه هستند. در بسیاری از نقاط، ترکیب وضعیت اقتصادی-اجتماعی پایین و نقش های جنسیتی باعث افزایش خطرات سلامت برای زنان و دختران در اثر تغییرات اقلیمی نسبت به مردان و پسران می شود (اگرچه در برخی موارد ممکن است وضعیت بالعکس باشد). اثرات مختلف بهداشتی مرتبط با تغییرات اقلیمی شامل بیماری های قلبی عروقی، بیماری های تنفسی، بیماری های عفونی، سوء تغذیه، بیماری های
روانی، آلرژی ها، جراحات و مسمومیت می شود.
جنگ می تواند به شدت به محیط زیست آسیب برساند و کشورهای درگیر جنگ اغلب در طول جنگ، الزامات عملیاتی را بر نگرانی های زیست محیطی مقدم می دانند. برخی از حقوق بین المللی برای محدود کردن این آسیب زیست محیطی طراحی شده اند. جنگ و فعالیت های نظامی پیامد زیست محیطی جنگ آشکاری بر محیط زیست دارند. تسلیحات، جابجایی نیروها، مین های زمینی، ایجاد و تخریب ساختمان ها، تخریب جنگل ها از طریق قطع درختان یا استفاده نظامی عمومی، مسمومیت منابع آب، تیراندازی به حیوانات برای تمرین، مصرف گونه های در معرض خطر از روی ناچاری و غیره، تنها برخی از نمونه هایی هستند که نشان می دهند چگونه فعالیت های نظامی در زمان جنگ و صلح (مانند آموزش، ساخت پایگاه و حمل و نقل تسلیحات) به محیط زیست آسیب می رسانند. «راهبرد زمین سوخته» و «سمی کردن چاه» نمونه های کلاسیک چنین تأثیری هستند. نمونه های اخیر شامل آلودگی نفتی جنگ خلیج فارس توسط عراق در کویت در سال های ۱۹۹۰/۱۹۹۱، استفاده ازاورانیوم ضعیف شده در کوزوو در سال ۱۹۹۹، و استفاده از سلاح گرمافشاری با سوخت هوایی در افغانستان از سال ۲۰۰۱ تاکنون است. از دیدگاه حقوقی، حفاظت از محیط زیست در زمان جنگ و فعالیت های نظا
می تا حدودی توسط حقوق محیط زیست مورد توجه قرار می گیرد. منابع بیشتری نیز در حوزه های حقوقی مانند حقوق بین الملل عمومی، قوانین جنگ، قانون بین المللی حقوق بشر و قوانین محلی هر کشور آسیب دیده یافت می شود. با این حال، این مقاله عمدتاً بر محیط زیست متمرکز است و به محض اینکه دو کشور در حال مبارزه با آن هستند، این موضوع به یکی از نگرانی های بین المللی تبدیل می شود؛ بنابراین، قانون بین المللی محیط زیست که شورای امنیت سازمان ملل متحد آن را اجرا می کند، در اینجا مورد توجه است. قانون جنگ در مقایسه با سایر حوزه های حقوق بین الملل، چندان توسعه یافته نیست. تنها شورای امنیت سازمان ملل متحد اقتدار و صلاحیت تنظیم توسعه و اجرای آن یا نظارت بر رعایت آن را دارد. منابع قوانین. حقوق بین الملل عرفی و حقوق نرم. اسناد حقوق بین الملل عرفی و حقوق نرم، حفاظت از محیط زیست را در زمان درگیری های مسلحانه و فعالیت های نظامی مورد توجه قرار می دهند. کمیسیون حقوق بین الملل (ILC) پیش نویس قانون جرائم علیه صلح و امنیت بشریت (۱۹۵۴) را تهیه کرده است. «انسان و محیط زیست او باید از اثرات سلاح های هسته ای و سایر ابزارهای کشتار جمعی در امان باشند. کشور
ها باید تلاش کنند تا در نهادهای بین المللی مربوطه، به توافق فوری در مورد حذف و نابودی کامل چنین سلاح هایی دست یابند»: اصل ۲۶ → فصل ۱۱ گزارش برانتلند: صلح، امنیت، توسعه و محیط زیست. منشور جهانی طبیعت ۱۹۸۲: «طبیعت باید در برابر تخریب ناشی از جنگ یا سایر فعالیت های خصمانه ایمن شود.» «جنگ به ذات توسعه پایدار را تخریب می کند؛ بنابراین دولت ها موظف اند به حقوق بین الملل که حفاظت از محیط زیست در زمان های درگیری مسلحانه را تضمین می کند، احترام بگذارند و در صورت لزوم در توسعه بیشتر آن همکاری کنند.» — اصل ۲۴ اعلامیه ریو ۱۹۹۲ → بند ۳۹٫۶ برنامه ۲۱: «اقدامات مطابق با حقوق بین الملل باید در نظر گرفته شود تا در زمان های درگیری مسلحانه، تخریب گسترده محیط زیست که تحت حقوق بین الملل قابل توجیه نیست، مورد رسیدگی قرار گیرد.» قطعنامه ۴۷/۳۷ مجمع عمومی سازمان ملل متحد (۱۹۹۲) مقرر می دارد: «تخریب محیط زیست، که ضرورت نظامی آن را توجیه نمی کند و به طور خودسرانه انجام می شود، آشکارا مغایر با قوانین بین المللی موجود است.» قانون معاهدات. چندین معاهده سازمان ملل از جمله کنوانسیون ژنو چهارم، کنوانسیون میراث جهانی ۱۹۷۲ و کنوانسیون تغییر محی
ط زیست ۱۹۷۷، مقررات برای محدود کردن تأثیرات زیست محیطی جنگ یا فعالیت های نظامی را دارند. عراق بر اساس حقوق بین المللی مسئول «زیان های زیست محیطی و تسکین منابع طبیعی» ناشی از حمله و اشغال غیرقانونی کویت بود: قطعنامه ۶۸7 (1991) شورای امنیت سازمان ملل. "تخریب محیط زیست که به دلیل لزوم نظامی توجیه نشده و به طور بی هدف انجام می شود، کاملاً مخالف قانون بین المللی موجود است": قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل ۴۷/۳7 (1992).
ممیزی زیست محیطی نوعی ارزیابی است که برای شناسایی شکاف های انطباق با محیط زیست و پیاده سازی سیستم مدیریت، همراه با اقدامات اصلاحی مرتبط، در نظر گرفته شده است. به این ترتیب، آنها عملکردی مشابه (مشابه) با حسابرسی های مالی انجام می دهند. به طور کلی دو نوع مختلف از حسابرسی زیست محیطی وجود دارد: حسابرسی رعایت قوانین و حسابرسی سیستم های مدیریتی. حسابرسی های انطباق معمولاً نوع اصلی حسابرسی در ایالات متحده یا شرکت های چندملیتی مستقر در ایالات متحده هستند. ممیزی های انطباق با محیط زیست. تعهدات انطباق را می توان به عنوان قوانین و مقررات قابل اجرا در نظر گرفت. ممیزی های انطباق با الزامات زیست محیطی به منظور بررسی وضعیت انطباق قانونی سایت/شرکت در یک زمینه عملیاتی انجام می شوند. حسابرسی های انطباق عموماً با تعیین الزامات انطباق قانونی مربوطه که عملیات بر اساس آنها ارزیابی خواهد شد، آغاز می شوند. این شامل مقررات فدرال، مقررات ایالتی، مجوزها و احکام/قوانین محلی می شود. در برخی موارد، ممکن است شامل الزاماتی در توافقات حقوقی نیز باشد. ممیزی های انطباق ممکن است "چندرسانه ای" یا "برنامه ریزی شده" باشند. ممیزی های چندرسانه ای شا
مل شناسایی و ممیزی تمام رسانه های محیطی (هوا، آب، زباله و غیره) است که مربوط به عملیات/شرکت است. ممیزی های برنامه ای (که ممکن است "موضوعی" یا "رسانه ای" نیز نامیده شوند) از نظر دامنه به حوزه های نظارتی از پیش تعیین شده، مانند هوا، محدود می شوند. حسابرسی ها به جای وضعیت آلودگی ملک، بر جنبه های زیست محیطی و تأثیرات زیست محیطی یک شرکت/سایت متمرکز هستند. ممیزی های زیست محیطی و استانداردهای بین المللی. ایزو ۱۴۰۰۱ یک استاندارد بین المللی داوطلبانه برای "سیستم های مدیریت زیست محیطی" ("EMS") است. ایزو ۱۴۰۰۰ الزامات مربوط به سیستم مدیریت زیست محیطی (EMS) را ارائه می دهد و استاندارد ISO 14004 دستورالعمل های کلی سیستم مدیریت زیست محیطی را ارائه می دهد. یک سیستم مدیریت زیست محیطی (EMS) که الزامات ایزو ۱۴۰۰۰ را برآورده می کند، ابزاری مدیریتی است که به سازمانی با هر اندازه یا نوع امکان می دهد تا: سازمان هایی که ISO 14001 را پیاده سازی می کنند معمولاً به دنبال اخذ گواهینامه از نهادهای صدور گواهینامه مستقل هستند. صدور گواهینامه نشان می دهد که مستندسازی، پیاده سازی و اثربخشی سیستم مدیریت زیست محیطی (EMS) با الزامات خاص ایزو ۱
۴۰۰۰ مطابقت دارد. خانواده استانداردهای بین المللی ISO 14000 به روزرسانی شده است تا ISO 14044 ارزیابی چرخه حیات و مدیریت ارشد را در میان سایر تغییرات شامل شود. در سال ۲۰۰۲، سازمان سازمان بین المللی استانداردسازی ایزو ۱۹۰۱۱، استاندارد بین المللی برای ممیزی سیستم های مدیریت کیفیت و محیط زیست، را نیز منتشر کرد که برای ممیزی های داخلی و ممیزی های صدور گواهینامه EMS استفاده می شود. نسخه ۲۰۱۱ استاندارد استفاده از آن را در ممیزی های بخش اول و دوم محدود می کند، در حالی که ممیزی های بخش سوم (ممیزی های صدور گواهینامه) اکنون پوشش داده شده اند. ایزو نمونه های زیادی ارائه می دهد که در آن ها استانداردهای مدیریت محیط زیست در حمایت از سایر سیاست های عمومی مورد استفاده قرار گرفته اند. یک تصور غلط رایج این است که صدور گواهینامه به طور خودکار به معنای انطباق با قوانین است. "صدور گواهینامه مستقیماً نشان دهنده رعایت الزامات یا مقررات قانونی نیست"، اگرچه از سازمان می خواهد که میزان رعایت الزامات قانونی را ارزیابی کند. اگر هیچ انطباقی با برخی از الزامات قانونی وجود نداشته باشد، ایجاب می کند که سازمان اهداف مشخصی را در رابطه با عدم ا
نطباق(ها) تعیین کند و برنامه هایی را برای دستیابی به انطباق ایجاد، اجرا و حفظ کند؛ بنابراین، ممکن است در زمان ممیزی، سازمان الزامات را برآورده کند، اما یک یا چند عدم انطباق با الزامات خاص وجود داشته باشد که شناسایی شده و سازمان به طور فعال برای اصلاح آنها تلاش می کند. راهنمایی های ویژه در این مورد توسط سازمان همکاری اروپایی برای اعتباربخشی ارائه شده است. حسابرسی های زیست محیطی و استانداردهای خصوصی. استانداردهای خصوصی زیادی برای پشتیبانی از ممیزی های زیست محیطی مرتبط با ادعاهای صدور گواهینامه و برچسب گذاری وجود دارد. این استانداردهای خصوصی به جنبه های مختلف زیست محیطی می پردازند که شامل ادعاهای مربوط به انتشار صفر خالص، ردپای کربن، برچسب گذاری زیست محیطی و مدیریت پایدار جنگل ها می شود. توجه به تفاوت های سازمان های تدوین کننده استاندارد که این استانداردها را تدوین می کنند و نگرانی های مطرح شده در مورد هماهنگ سازی و مدیریت چندذینفعی استانداردهای خصوصی، حائز اهمیت است. ابزارها و فناوری های حسابرسی. اصطلاح «پروتکل» به معنای چک لیستی است که توسط حسابرسان محیط زیست به عنوان راهنما برای انجام فعالیت های حسابرسی استفا
ده می شود. هیچ پروتکل استانداردی، چه از نظر شکل و چه از نظر محتوا، وجود ندارد. معمولاً شرکت ها پروتکل های خود را برای برآورده کردن الزامات انطباق خاص و سیستم های مدیریتی خود توسعه می دهند. شرکت های حسابرسی اغلب پروتکل های کلی تدوین می کنند که می توانند در طیف وسیعی از شرکت ها/عملیات ها اعمال شوند. فناوری فعلی از نسخه های زیادی از پروتکل های مبتنی بر رایانه پشتیبانی می کند که تلاش می کنند فرایند حسابرسی را با تبدیل الزامات نظارتی به سوالاتی با کادرهای انتخاب «بله»، «خیر» و «غیرقابل اجرا» ساده کنند. بسیاری از شرکت ها و حسابرسان این موارد را مفید می دانند و چندین سیستم پروتکل از این دست به صورت تجاری در دسترس هستند. سایر حسابرسان (معمولاً آن هایی که سال ها تجربه حسابرسی زیست محیطی دارند) مستقیماً از مقررات/مجوزها به عنوان پروتکل استفاده می کنند. بحث دیرینه ای بین متخصصان حسابرسی محیط زیست در مورد ارزش پروتکل های بزرگ، بسیار دقیق و تجویزی (یعنی پروتکل هایی که از نظر تئوری می توانند توسط حسابرسی با تجربه فنی کم یا بدون تجربه فنی تکمیل شوند) در مقابل پروتکل های انعطاف پذیرتر که به تخصص و دانش حسابرسان باتجربه و اسن
اد منبع (مقررات، مجوزها و غیره) متکی هستند، وجود دارد. با این حال، استفاده از پروتکل های ساختاریافته و تجویزی در ممیزی های ISO 14001، بررسی آسان تر توسط سایر طرف ها، چه در داخل سازمان صدور گواهینامه (مانند بررسی کنندگان فنی و مدیران صدور گواهینامه) و چه در خارج از سازمان (نهادهای اعتباربخشی) را امکان پذیر می سازد. در ایالات متحده، مجوزهای مربوط به انتشار گازهای گلخانه ای، تخلیه فاضلاب و سایر جنبه های عملیاتی، بارها استانداردهای اولیه انطباق قانونی را برای شرکت ها تعیین می کنند. در این موارد، حسابرسی صرفاً بر اساس مقررات کافی نیست. با این حال، از آنجایی که این مجوزها مختص هر مکان هستند، پروتکل های استانداردی که منعکس کنندهٔ شرایط مجوز برای هر شرکت/محل باشند، به صورت تجاری در دسترس نیستند؛ بنابراین، دارندگان مجوز و حسابرسانی که استخدام می کنند باید الزامات مجوز را شناسایی کرده و مؤثرترین روش برای حسابرسی در برابر آن الزامات را تعیین کنند. در طول ۲۰ سال گذشته، پیشرفت های فناوری اطلاعات و ارتباطات (ICT) تأثیرات عمده ای بر حسابرسی داشته است. لپ تاپ ها، چاپگرهای قابل حمل، سی دی/دی وی دی ها، اینترنت، ایمیل و دسترسی
به اینترنت بی سیم، همگی برای بهبود حسابرسی ها، افزایش/بهبود دسترسی حسابرس به اطلاعات نظارتی و ایجاد گزارش های حسابرسی در محل مورد استفاده قرار گرفته اند. در برهه ای از دهه ۱۹۹۰، یک شرکت بزرگ منابع قابل توجهی را صرف آزمایش «ممیزی های ویدئویی» کرد که در آن حسابرس (واقع در دفتر مرکزی شرکت) از فناوری کنفرانس ویدئویی بلادرنگ برای هدایت کارکنان در یک سایت جهت حمل دوربین های ویدئویی زنده به مناطق خاص کارخانه استفاده می کرد. اگرچه در ابتدا امیدوارکننده بود، اما این فناوری/مفهوم قابل قبول واقع نشد. یکی از فناوری های نوظهور در حسابرسی زیست محیطی، استفاده از تصاویر ماهواره ای و سیستم های اطلاعات جغرافیایی است. انواع ارزیابی های مرتبط. ارزیابی سایت زیست محیطی فاز اول ("ESA") عموماً در رابطه با ادغام، اکتساب یا فعالیت های مالی انجام می شود. هدف از ESAها شناسایی منابع بالقوه/وجود آلودگی اموال به منظور هزینه های پاکسازی/مسئولیت تحت قانون ایالات متحده است. ESAها به ندرت شامل بخش ممیزی انطباق هستند و نباید با ممیزی ها اشتباه گرفته شوند. حسابرسی زیست محیطی در هند. نهاد عالی حسابرسی (SAI) در هند توسط حسابرس کل و حسابرس کل هند (
CAG) که یک مرجع قانونی است، اداره می شود. گروه مشورتی عمومی هند (CAG) اختیارات خود را از مواد ۱۴۸ تا ۱۵۱ قانون اساسی هند می گیرد. قانون وظایف، اختیارات و شرایط خدمت CAG مصوب ۱۹۷۱، وظایف، وظایف و اختیارات CAG را تعیین می کند. در حین انجام تعهدات قانون اساسی خود، CAG جنبه های مختلف هزینه ها و درآمدهای دولت را بررسی می کند. حسابرسی انجام شده توسط CAG به طور کلی به حسابرسی مالی، حسابرسی رعایت قوانین و حسابرسی عملکرد طبقه بندی می شود. حسابرسی زیست محیطی توسط مؤسسه عالی حسابرسی هند در چارچوب گسترده حسابرسی رعایت و عملکرد انجام می شود.
کمپین تریلیون درخت پروژه ای است که هدف آن کاشت یک تریلیون درخت در سراسر جهان است. این طرح به دنبال افزایش جمعیت درختان جهان و مبارزه با کاهش تغییر اقلیم به عنوان یک راه حل مبتنی بر طبیعت است. این پروژه در نمایشگاه گیاه برای سیاه ۲۰۱۸ در موناکو آغاز شد. در پاییز ۲۰۱۸، وب سایت رسمی این پروژه به منظور ثبت، نظارت و اهدای درختان به پروژه های احیای جنگل در سراسر جهان منتشر شد. این کمپین ادامه فعالیت های کمپین قبلی یک میلیارد درخت است که توسط وانگاری ماتای، بنیانگذار جنبش کمربند سبز در آفریقا در سال ۱۹۷۷، آغاز شد. تا تاریخ ۳۰ مه ۲۰۲۱، تعداد ۱۶۴ پروژه بازسازی در این کمپین شرکت دارند و در سراسر جهان ۱۳٫۹۶ میلیارد (۱٫۳۹۶٪ از هدف) درخت کاشته شده است. تاریخچه. کمپین یک میلیارد درخت. جنبش کمربند سبز فعالیت خود را در آفریقا از سال ۱۹۷۷ آغاز کرد و در نهایت بیش از ۳۰ میلیون درخت کاشت. کمپین میلیارد درخت از ونگاری ماتای، برنده جایزه صلح نوبل و وانگاری ماآتای الهام گرفته شد. هنگامی که یکی از مدیران اجرایی در ایالات متحده به ماتای گفت که شرکتشان قصد دارد یک میلیون درخت بکارد، او پاسخ داد: «این عالی است، اما چیزی که واقعاً نیاز
داریم، کاشت یک میلیارد درخت است.» این پروژه در سال ۲۰۰۶ توسط برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد (UNEP) تحت حمایت شاهزاده آلبرت دوم موناکو و مرکز جهانی جنگلداری کشاورزی- ICRAF به عنوان پاسخی به چالش های تغییرات اقلیمی و همچنین طیف وسیع تری از چالش های پایداری از تأمین آب گرفته تا از دست رفتن تنوع زیستی، آغاز شد. و به هدف اولیه کاشت یک میلیارد درخت در سال ۲۰۰۷ دست یافت. درخت یک میلیاردم، که معمولاً به عنوان زیتون آفریقایی شناخته می شود، در نوامبر ۲۰۰۷ در اتیوپی کاشته شد. در سال ۲۰۰۸، هدف این کمپین به ۷ میلیارد درخت افزایش یافت، هدفی که سه ماه قبل از هدف کنفرانس تغییرات اقلیمی که در دسامبر ۲۰۰۹ در کپنهاگ، دانمارک برگزار شد، از آن پیشی گرفت. بعد از کمپین. فلیکس فینکباینر در سخنرانی افتتاحیه سال بین المللی جنگل ها ۲۰۱۱ در سازمان ملل متحد گفت: «اکنون زمان آن رسیده است که با هم کار کنیم. ما نیروهای خود را، پیر و جوان، ثروتمند و فقیر، با هم ترکیب می کنیم و با هم می توانیم یک تریلیون درخت بکاریم. می توانیم کمپین تریلیون درخت را آغاز کنیم.» در دسامبر ۲۰۱۱، پس از کاشت بیش از ۱۲ میلیارد درخت، UNEP رسماً مدیریت این برنامه ر
ا به بنیاد غیرانتفاعی «گیاه برای سیاره» به رهبری جوانان (سازمانی که از سال ۲۰۰۷ در کمپین یک میلیارد درخت شرکت می کرد) مستقر در توتزینگ آلمان واگذار کرد. از آن زمان تاکنون، این حرکت ادامه داشته است و ۴۰٬۰۰۰ سفیر جوان این پیام را در بیش از ۱۰۰ کشور منتشر می کنند. در سال ۲۰۱۵، محقق تام کروتر دریافت که حدود ۳ تریلیون درخت در جهان وجود دارد و بعداً تخمین زده شد که کاشت ۱٫۲ تریلیون درخت دیگر، انتشار دی اکسید کربن ناشی از فعالیت های انسانی را در ۱۰ سال آینده خنثی می کند. در سال ۲۰۱۷، سونامی یک میلیارد درخت در پاکستان، ۳۵۰ هزار هکتار از جنگل ها را احیا کرد. ابتکار یک تریلیون درخت. مجمع جهانی اقتصاد ۲۰۲۰ که در داووس برگزار شد، از ایجاد پلتفرم ابتکاری یک تریلیون درخت برای دولت ها، کسب وکارها و جامعه مدنی خبر داد تا از دهه سازمان ملل متحد برای احیای اکوسیستم (۲۰۲۰–۲۰۳۰) به رهبری برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد و فائو حمایت کنند. دونالد ترامپ، یکی از شرکت کنندگان در این نشست و رئیس جمهور وقت ایالات متحده، اعلام کرد که دولت ایالات متحده به این ابتکار عمل متعهد خواهد شد.
جنبش زیست محیطی در نیوزیلند در دهه ۱۹۵۰ آغاز شد، دوره ای از تغییرات اجتماعی سریع. در آن زمان، چندین کمپین ملیِ پرسروصدا مسائل زیست محیطی مختلفی از جمله حفاظت از جنگل ها، کربن زدایی حمل و نقل و استخراج زغال سنگ را به چالش کشیده اند. جنبش زیست محیطی سرانجام حزب ارزش ها را به وجود آورد. این حزب اولین حزب سیاسی با تمرکز قوی بر مسائل زیست محیطی بود که در انتخابات ملی شرکت کرد. حزب ارزش ها سرانجام به حزب "سبزهای آوتئاروا نیوزیلند" تغییر نام داد. آغازها. تعدادی از مفسران معتقد اند که اولین مسئله مهم زیست محیطی در نیوزیلند، کمپین ملی برای جلوگیری از افزایش سطح آب دریاچه های ماناپوری و ته آنائو به عنوان بخشی از مرحله دوم توسعه پروژه برق ماناپوری بود. «کمپین نجات ماناپوری» از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۲ با مشارکت سازمان هایی مانند انجمن حفاظت از جنگل ها و پرندگان و انجمن حفاظت از مناظر طبیعی برگزار شد که منجر به دو دادخواست به پارلمان و تشکیل شورای حفاظت از طبیعت، یک نهاد مشورتی دولتی، شد. «کمپین نجات ماناپوری» که در اکتبر ۱۹۶۹ در اینورکارگیل آغاز شد، در سال ۱۹۷۰ با سومین دادخواست به پارلمان، گزارش کمیته کابینه و کمیسیون تحقیق به