Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
«درود» (انگلیسی: Salute) آهنگی است که توسط گروه دخترانه بریتانیایی لیتل میکس برای دومین آلبوم استودیویی آن ها به همین نام (۲۰۱۳) ضبط شده است. در ۲ مه ۲۰۱۴ به عنوان سومین و آخرین تک آهنگ آلبوم منتشر شد. این ترانه توسط گروه (پری ادواردز، لی-آن پینوک، جسی نلسون و جید تیرلوال) در کنار تی اِم اِس (توماس بارنز، پیتر کلهر و بن کوهن) و میگان کاتون نوشته شده و توسط تی اِم اِس تهیه شده است. از نظر متن ترانه، «درود» به عنوان یک آهنگ دختر قدرت مند توصیف می شود، با استعاره های نظامی و آژیرهای جنگ، که با سرنوشت کودک و بیانسه «جهان را اداره کنید (دختران)» مقایسه می شود. منتقدان موسیقی نقدهای مثبتی به این آهنگ دادند و آن را به خاطر اشعار قدرتمند و ضربات درام الهام گرفته از ارتش تحسین کردند. برخی حتی متوجه شدند که این آهنگ کاملاً به عنوان یک آهنگ افتتاحیه برای تور مناسب است و همچنین یکی از نخبه ترین آهنگ های سال ۲۰۱۳ است. این آهنگ به ده آهنگ برتر در اسکاتلند و بریتانیا تبدیل شد و به ششمین آهنگ برتر گروه تبدیل شد. در بریتانیا، در حالی که در ایرلند به بیست رتبه برتر رسیده است. برای تبلیغ این آهنگ، این گروه برای بسیاری از برنامه
های تلویزیونی، از جمله برنامه امروز سه اجرا کرد. موزیک ویدئو. موزیک ویدئو این آهنگ را کالین تیلی کارگردانی کرده است. اولین بار در ۲ مه ۲۰۱۴ در یوتیوب پخش شد. رقص گروه در یک انبار زیرزمینی با همراهان رقصنده مرد، که برخی از آن ها در حال رقصیدن هستند، است.
جنگ سوسفید جنگی بود که در سال ۱۵۸۵ میلادی و بین مرشدقلی خان استاجلو و علی قلی بیگ گورکان شاملو (سرداران و حامیان سلطنت عباس میرزا بعداً شاه عباس یکم در مقابل سلطنت شاه محمد خدابنده) روی داد و در آن علی قلی بیگ گورکان شاملو شکست خورده و با اتحاد موقت و پشیمان بارش با ازبک ها، مقدمات جنگ ایران با ازبک ها (۱۵۸۸-۱۵۸۹) را که منجر به قتل و شکست علی قلی بیگ گورکان شاملو می گردد را فراهم می کند. پس از قبول خلع محمد خدابنده از سلطنت در رقابت با سلطنت پسرش شاه عباس یکم، موضوع مهمی بین علی قلی بیگ گورکان شاملو و مرشدقلی خان استاجلو (رهبر استاجلوها) بر سر شاهزاده عباس پیش آمد. در سال ۱۵۸۵ مرشدقلی خان مشهد را تصرف کرد. علی قلی بیگ گورکان شاملو با فرستادن لشکری پاسخش را داد. وقتی دو سپاه به هم رسیدند، مرشد قلی خان موفق شد شاهزاده عباس را از میدان جنگ برباید و به مشهد ببرد. علی قلی بیگ گورکان شاملو، پس از ناکامی در وادار کردن مرشدقلی خان استاجلو به آزادی عباس میرزا، با ناراحتی و احساس پشیمانی تصمیم گرفت به هرات بازگردد. عباس میرزا (شاه عباس) در هرات تحت للگی علی قلی بیگ گورکان شاملو و قبیله شاملو بزرگ شده بود. نزاع لَلِه (ت
لفظ:lale) (سرپرست) او و مرشدقلی خان استاجلو در نهایت منجر به افتادن شاه عباس نوجوان به دست مرشدقلی خان استاجلو شد، اما عباس میرزا از این تصور که مرشدقلی خان استاجلو سرپرست او باشد یا در میان قبیله استاجلو زندگی کند، بیزار بود. با این حال، او هیچ کاری نمی توانست بکند جز اینکه در این موقعیت صبور و تسلیم باشد. برخی از کسانی که از خراسان عباس را همراهی کرده بودند، از ضدیت او با مرشدقلی خان استاجلو آگاهی داشتند و از قدرت روزافزون مرشدقلی خان استاجلو بیزاری می کردند.
نبرد سمارانگ () در اندونزی جنگ پنج روزه نامیده می شود. درگیری بین نیروهای ژاپنی ارتش شانزدهم (ژاپن) و نیروهای اندونزی متشکل از پرسنل سازمان امنیت مردم و پمودا در اکتبر ۱۹۴۵ در شهر سمارانگ، جاوه مرکزی بود. این نبرد به عنوان اولین درگیری بزرگ با حضور ارتش اندونزی در نظر گرفته می شود. با تسلیم ژاپن بعد از جنگ، مقامات اندونزی تلاش کردند تا سلاح های ژاپنی را در قبل از بازگشت مقامات هلندی ها که اندونزی استعمار کرده بودند، تصاحب کنند. تنش ها پس از امتناع پادگان سمارانگ از تحویل سلاح های خود بالا گرفت و پس از حادثه ای که جرقه قتل عام غیرنظامیان ژاپنی را برانگیخت، درگیری بین نیروهای اندونزی و ژاپنی ها درگرفت. زمینه. پس از تسلیم ژاپن در اوت ۱۹۴۵ در جنگ اقیانوس آرام، فرمانده متفقین در جنوب شرقی آسیا، لوئیس مونتباتن پس از مذاکرات با یک هیئت ژاپنی، نیروهای ژاپنی موجود در جنوب شرقی آسیا را موظف به حفظ و نگهداری قانون و نظم تا رسیدن نیروهای متفقین کرد. تا سپتامبر ۱۹۴۵، بسیاری از واحدهای ژاپنی در جاوه خلع سلاح شدند و سلاح و مهمات را به ملی گرایان اندونزیایی تسلیم کرده بودند. تا آن زمان اندونزی تا حد زیادی توسط مقامات اندونزی
به شکل سازمان امنیت مردم و کمونیست های مردم جوان (اندونزی) کنترل می شد. فرمانده بال تی.اس. به نام «تول» از نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا در ۱۸ سپتامبر به عنوان بخشی از هیئت بازیابی اسیران جنگی و داخلی متفقین وارد جاوه مرکزی شد و به این نتیجه رسید که همکاری ژاپن برای بازگرداندن اسرای متفقین حیاتی است. در اوایل اکتبر، ارتش شانزدهم دستوری برای فرماندهان محلی صادر کرد تا به مقامات اندونزی اجازه دهند نظم و قانون را حفظ کنند و پادگان های ژاپنی کمک کنند. از سوی دیگر، مقامات اندونزی و پمودا می خواستند قبل از بازگشت هلندی ها به جاوه، اسلحه به دست آورند. پس از مذاکرات بین پمودای اندونزیایی، فرماندار وقت جاوه مرکزی، سرلشکر جونجی ناکامورا (فرمانده نیروهای ژاپنی در جاوه مرکزی) و سرگرد کیدو شینیچیرو (فرمانده پادگان سمارانگ)، پادگان ژاپنی در سمارانگ در اطراف این منطقه حضور یافتند. پادگان ژاپنی در سمارانگ حدود ۶۶۰–۷۰۰ تفنگ و ۱۶۰۰ را بین ۵ تا ۷ اکتبر ۱۹۴۵ توزیع کرد. اندونزیایی ها علیرغم دستیابی به تعدادی تسلیحات، در ۱۲ اکتبر مجدداً ژاپنی ها را برای دریافت تسلیحات بیشتر تحت فشار قرار دادند، اما این بار مذاکرات به طول انجامید و
در پایان سرگرد کیدو تأکید کرد که نیروهای ژاپنی سلاح های بیشتری را به مقامات اندونزی منتقل نمی کنند. این امتناع سپس با برنامه های ژاپنی برای تصرف سمارانگ و تلاش پمودای اندونزیایی برای زندانی کردن غیرنظامیان هلندی و ژاپنی دنبال شد. در سال ۱۹۴۲، ژاپنی ها به لشکرکشی هند شرقی هلند حمله کردند و آن را برای سه سال و نیم بعدی اشغال کردند. در سپتامبر ۱۹۴۴، با بد پیش رفتن جنگ، ژاپنی ها قول استقلال دادند، اما پس از بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی، ژاپنی ها تسلیم شدند. بر اساس شرایط تسلیم، نیروهای ژاپنی هنوز در مجمع الجزایر مسئول حفظ نظم قبل از ورود نیروهای متفقین تحت فرماندهی دریاسالار بریتانیایی لوئیس مونتباتن، فرمانده عالی متفقین، فرماندهی جنوب شرق آسیا بودند. دو روز پس از تسلیم، در ۱۷ اوت ۱۹۴۵، رهبر ملی گرای اندونزی احمد سوکارنو استقلال اندونزی را اعلام کرد (اعلان استقلال اندونزی). متفقین سه هفته بعد از فرمانده نیروهای ژاپنی متوجه این موضوع شدند و از آنجایی که هنوز حداقل ۷۰۰۰۰ اسیر جنگی متفقین در اندونزی وجود داشت، بازیابی اسیران جنگی و بازداشت شدگان متفقین به مأموریتی توسط متفقین فرستاده شد. برای تلاش برای تماس با م
قامات مسئول ژاپن، کاهش شرایط سخت در اردوگاه های زندان و ترتیب تخلیه زندانیان و اسیران. با این حال، ملی گرایان اندونزیایی، معروف به پمودا (جوانان)، از ژاپنی ها خواستند همه سلاح ها و مهمات را به آنها تحویل دهند. بازیابی اسیران جنگی و بازداشت شدگان متفقین «به شدت به چنین اقداماتی اعتراض کرد و از ژاپنی ها خواست به حفاظت از اردوگاه های [اسرای جنگی متفقین] ادامه دهند». با این حال، بسیاری از افسران، از جمله سرلشکر ناکامورا جونجی، درخواست بازیابی اسیران جنگی و بازداشت شدگان متفقین را نادیده گرفتند و سلاح های خود را تحویل دادند. با این حال، همه افسران ژاپنی، مانند سرگرد کیدو شینیچیرو، با تسلیم سلاح های خود موافقت نکردند. در عوض، در ۱۵ اکتبر، به افراد خود دستور داد تا کنترل شهر سمارانگ را به دست گیرند. قتل عام. در پاسخ به اقدامات نظامی کیدو، ملی گرایان اندونزیایی حدود ۸۰ کارگر ارتش ژاپن را در یک سلول کوچک در زندان بولو بدون آب و غذا حبس کردند. یک روز بعد، کسانی که هنوز زنده بودند، به همراه ۱۳۰ ژاپنی دیگر که در همان زندان بازداشت شده بودند، به ضرب گلوله کشته شدند. برخی از زندانیان در حال مرگ با خون خود پیام های پایانی ر
ا روی دیواره سلول ها نوشتند. هنگامی که نیروهای ژاپنی به زندان رسیدند و کنترل آن را به دست گرفتند و قتل عام را کشف کردند، خشمگین شدند و برای انتقام شروع به کشتن اندونزیایی ها کردند. غیرنظامیان ژاپنی در این امر به آنها ملحق شدند که به آنها سلاح هایی داده شد که از اندونزیایی ها ضبط شده بود. در مجموع، ژاپنی ها بیش از دو هزار اندونزیایی را به عنوان انتقام قتل عام زندان بولو کشتند، در حالی که ۵۰۰ اندونزیایی دیگر نیز جان باختند. کشتار زمانی متوقف شد که نیروهای گورکا (نظامی) بریتانیا در ۱۹ اکتبر وارد شدند و پس از سوء تفاهم اولیه و تبادل آتش، ژاپنی ها موافقت کردند با آنها همکاری کنند. بر اساس گزارش های اندونزیایی، در ۱۴ اکتبر، افراد کیدو محافظان اندونزیایی یک مخزن آب را خلع سلاح کردند. بعداً در همان روز، یک پزشک اندونزیایی در حالی که به سمت مخزن می رفت برای بررسی آب از نظر وجود سم مورد اصابت گلوله قرار گرفت و کشته شد. در نزدیکی محل، بیش از ۳۰۰ غیرنظامی ژاپنی که از کندال نقل مکان کرده بودند، به طور موقت در زندان بولو مستقر شدند. پلیس ویژه اندونزی سعی کرد گروه را در حوالی ساعت ۱۰:۳۰ شب آن روز هدایت کند، اما گروه با تعدا
دی اسلحه کوچک قاچاق شده توسط افراد کیدو، مقاومت کردند. این گروه غیرنظامی ژاپنی قتل عام شدند و تنها تعداد انگشت شماری موفق به فرار شدند. قبل از اطلاع از قتل عام، کیدو به افراد خود دستور داد تا در حدود ساعت ۲ بامداد روز ۱۵ اکتبر علیه نیروهای اندونزی حمله کنند، هرچند شب قبل صدای تیراندازی در شهر شنیده شده بود. در روایتی دیگر، کیدو تنها پس از سوزاندن انبار مهمات توسط اندونزیایی ها در حدود ساعت ۳ صبح، دستور حمله داد. برای حمله دستور داده شده، کیدو نیروهای خود را به دو گروه تقسیم کرد که به ترتیب شامل ۳۸۳ و ۹۴ نفر بودند. تا ساعت ۳ بعد از ظهر در آن روز، کیدو تمام ژاپنی ها را در اطراف منطقه تحت فرمان خود بسیج کرده بود. سازمان امنیت مردم نیروهای کمکی را از نقاط مختلف جاوه مرکزی به شهر فرستاد. نیروهای ژاپنی زندان بولو را حوالی ساعت ۴:۳۰ بعد از ظهر تصرف کردند. در ۱۶ اکتبر و بقایای کشتار را کشف کرد. پس از آن، گزارش ها خاطرنشان کردند که مردان کیدو شروع به «جنگ دیوانه وار» کردند، هیچ اسیری را نگرفتند و به اعدام های گسترده اسیران پرداختند. برخی از روایات همچنین اشاره کرده اند که اعدام ها قبل از تسخیر زندان آغاز شده است. در ۱
۹ اکتبر، سربازان تفنگ گورکای ۱۰ بریتانیا در سمارانگ فرود آمدند. پس از یک تیراندازی کوتاه با نیروهای ژاپنی که آنها را با نیروهای کمکی اندونزی اشتباه گرفتند (کشتن دو گورکا و چهار ژاپنی)، سربازان ژاپنی کنترل شهر را به گورکاها واگذار کردند. سربازان ژاپنی پس از آن به کمک نیروهای متفقین در ماگلانگ و آمباراوا ادامه دادند. عواقب. مورخ ژاپنی کنئیچی گوتو نوشت که حدود دو هزار اندونزیایی در سمارانگ به دلیل این حادثه کشته شدند، در حالی که از سوی دیگر مورخ هلندی کرون پیشنهاد کرد که کمتر از ۳۰۰ نفر کشته شدند. گزارش های شاهدان عینی حاکی از آن است که برخی از خیابان های سمارانگ «پر از اجساد» بوده و در یکی از مناطق، خندقی توسط اجساد مسدود شده است. مورخ ژاپنی کنئیچی گوتو نوشت که ۱۸۷ نفر در جنگ کشته شدند، در حالی که کیدو گزارش کرد چهل و دو سرباز کشته، چهل و سه زخمی و ۲۱۳ مفقود شدند، بدون احتساب قتل عام در بولو که شامل ۱۰۸ کشته، ۱۸ زخمی و ۱۸ مفقود بود. ژنرال ارتش اندونزی عبدالحاریس ناسویون در سال ۱۹۷۷ نوشت که این نبرد «اولین نبرد بزرگ ملت اندونزی» بود گزارش های بریتانیایی از این رویدادها عموماً اقدامات کیدو را ستایش می کنند، و تول
می نویسد که «ژاپنی ها از اردوگاه های اسیران در برابر آزار محافظت کردند و اسیران هلندی و اوراسیا را آزاد کردند». هوبرتوس ون موک خاطرنشان کرد که اقدامات ژاپنی باعث شد اسرای جنگی اروپایی که سال ها در اردوگاه های اسرا مورد بدرفتاری قرار گرفته بودند، نگرش خود را نسبت به ژاپنی ها به قدردانی تغییر دهند. در سال ۱۹۵۳، توگو مودا در سمارانگ، به یاد این نبرد، توسط احمد سوکارنو افتتاح شد.
پرزیدیوم یا هیئت رئیسه شورایی متشکل از مقامات اجرایی و دولتی در برخی مجامع سیاسی است که به طور جمعی امور خود را در کنار یک رهبر یا به جای رهبر اداره می کنند. کشورهای کمونیستی. در کشورهای کمونیستی، پرزیدیوم کمیته دائمی نهاد قانونگذاری است؛ مانند شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی که یک کمیته دائمی قانونگذار بود. پرزیدیوم شورای عالی پس از سال ۱۹۳۶ وجود داشت؛ زمانی که شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی جایگزین کنگره شوراهای اتحاد جماهیر شوروی شد، به عنوان جایگزینی برای کمیته اجرایی مرکزی که توسط «پرزیدیوم کمیته اجرایی مرکزی» اداره می شد، عمل می کرد. ریاست شورای عالی شوروی به تنهایی و بدون کمیته اجرایی مرکزی بود و از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۸۹ ریاست شورای عالی شوروی عنوان رسمی رئیس دولت اتحاد جماهیر شوروی بود تا اینکه در سال ۱۹۸۹ دفتر ریاست شورای عالی شوروی معرفی شد و در مارس ۱۹۹۰ جای خود را به رئیس جمهور اتحاد جماهیر شوروی داد. جمهوری های اتحاد جماهیر شوروی هر کدام توسط پرزیدیوم اداره می شدند؛ مانند پرزیدیوم شورای عالی جمهوری سوسیالیستی فدراتیو روسیه شوروی و پرزیدیوم شورای عالی جمهوری سوسیالیستی اوکراین شوروی که رؤسای آنها به صورت
دوفاکتو رئیس دولت بودند. از سال ۱۹۵۲ تا ۱۹۶۶، پلیتبورو حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی به عنوان پرزیدیوم کمیته مرکزی حزب کمونیست شناخته می شد، اما علی رغم تشابه اسمی با پرزیدیوم شورای عالی شوروی، این دو هیئت از نظر قدرت و عملکرد بسیار متفاوت بودند. واژه پرزیدیوم در حال حاضر در جمهوری دموکراتیک خلق کره با عنوان پرزیدیوم مجمع عالی خلق و در جمهوری خلق چین پرزیدیوم کنگره ملی خلق و کمیته دائمی کنگره ملی خلق استفاده می شود؛ به همین ترتیب، حزب کارگران کره توسط پرزیدیوم پلیتبوروی حزب کارگران کره، متشکل از ۵ عضو یا کمتر، رهبری می شود. کاربردهای دیگر. بنگلادش. در حزب سیاسی عوامی لیگ بنگلادش، پرزیدیوم داخلی ترین یا بالاترین حلقه اعضایی است که از بالاترین اهمیت در حزب برخوردار هستند. کشورهای اروپایی. در آلمان، پرزیدیوم بوندستاگ متشکل از یک رئیس است که به طور سنتی بزرگ ترین گروه حزبی و حداقل یک معاون رئیس از هر گروه حزبی را نمایندگی می کند. این هیئت مسئول اداره امور روزمره مجلس، از جمله فعالیت های علمی و پژوهشی آن است. بوندستاگ آلمان نیز توسط یک رئیس و ۲ نماینده اداره می شود. پیش از این نیز پارلمان های آلمان توسط پرزیدیوم
اداره می شدند. به طور مشابه، پارلمان نروژ، استورتینگه توسط یک پرزیدیوم با یک رئیس و ۵ معاون رئیس رهبری می شود. ریکسداگ سوئد نیز توسط یک رئیس پرزیدیوم و ۳ معاون رهبری می شود. پارلمان یونان توسط یک پرزیدیوم مرکب از رئیس، ۷ معاون، ۳ پیشکسوت و ۶ دبیر رهبری می شود. سازمان های غیر دولتی. پرزیدیوم انترناسیونال سوسیالیست به رئیس سازمان مشاوره می دهد و سؤالاتی را برای بررسی آماده می کند. در سازمان های دانشجویی فلاندری و اسکاندیناوی، پرزیدیوم یک اصطلاح کلی برای همه ر ؤسای سازمان ها است.
مردم جوان () شاخه جوانان حزب کمونیست اندونزی بود. این سازمان با عنوان جوانان سوسیالیست اندونزی (پمودا سوسیالیست های اندونزی یا پسیندو) تشکیل شد. این سازمان در ابتدا به ابتکار وزیر دفاع وقت امیر شریف الدین به عنوان شاخه جوانان حزب سوسیالیست اندونزی تأسیس شد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;36503165&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2024-04-27T17:17:07Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;M.h.z.garfamy&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;/* growthexperiments-addsectionimage-summary-summary: 1 */&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;39398392&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; قتل عام زندان بولو () حادثه ای بود که در زندان بولو، سمارانگ، جاوه مرکزی در اواخر جنگ جهانی دوم رخ داد، که در آن بیش از صد اسیر ژاپنی توسط نیروهای اندونزی کشته شدند. زمینه. در سال ۱۹۴۲، ژاپنی ها به لشکرکشی هند شرقی هلند حمله کردند و آن را برای سه سال و نیم بعدی اشغال کردند. در سپتامبر ۱۹۴۴، با بد پیش رفتن جنگ، ژاپنی ها قول استقلال دادند، اما پس از بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی، ژاپنی ها تسلیم شدند. بر اساس شرایط تسلیم، نیروهای ژاپنی هنوز در مجمع الجزایر مسئول حفظ نظم قبل از ورود نیروهای متفقین تحت فرماندهی دریاسالار بریتانیایی لوئیس مونتباتن، فرمانده عالی متفقین، فرماندهی جنوب شرق آس
یا بودند. دو روز پس از تسلیم، در ۱۷ اوت ۱۹۴۵، رهبر ملی گرای اندونزی احمد سوکارنو استقلال اندونزی را اعلام کرد (اعلان استقلال اندونزی). متفقین سه هفته بعد از فرمانده نیروهای ژاپنی متوجه این موضوع شدند و از آنجایی که هنوز حداقل ۷۰۰۰۰ اسیر جنگی متفقین در اندونزی وجود داشت، بازیابی اسیران جنگی و بازداشت شدگان متفقین به مأموریتی توسط متفقین فرستاده شد. برای "تلاش برای تماس با مقامات مسئول ژاپن، کاهش شرایط سخت در اردوگاه های زندان و ترتیب تخلیه زندانیان و اسیران. با این حال، ملی گرایان اندونزیایی، معروف به پمودا (جوانان)، از ژاپنی ها خواستند همه سلاح ها و مهمات را به آنها تحویل دهند. بازیابی اسیران جنگی و بازداشت شدگان متفقین «به شدت به چنین اقداماتی اعتراض کرد و از ژاپنی ها خواست به حفاظت از اردوگاه های [اسرای جنگی متفقین] ادامه دهند». با این حال، بسیاری از افسران، از جمله سرلشکر ناکامورا جونجی، درخواست بازیابی اسیران جنگی و بازداشت شدگان متفقین را نادیده گرفتند و سلاح های خود را تحویل دادند. با این حال، همه افسران ژاپنی، مانند سرگرد کیدو شینیچیرو، با تسلیم سلاح های خود موافقت نکردند. در عوض، در ۱۵ اکتبر، به افراد
خود دستور داد تا کنترل شهر سمارانگ را به دست گیرند. قتل عام. در پاسخ به اقدامات نظامی کیدو، ملی گرایان اندونزیایی حدود ۸۰ کارگر ارتش ژاپن را در یک سلول کوچک در زندان بولو بدون آب و غذا حبس کردند. یک روز بعد، کسانی که هنوز زنده بودند، به همراه ۱۳۰ ژاپنی دیگر که در همان زندان بازداشت شده بودند، به ضرب گلوله کشته شدند. برخی از زندانیان در حال مرگ با خون خود پیام های پایانی را روی دیواره سلول ها نوشتند. هنگامی که نیروهای ژاپنی به زندان رسیدند و کنترل آن را به دست گرفتند و قتل عام را کشف کردند، خشمگین شدند و برای انتقام شروع به کشتن اندونزیایی ها کردند. غیرنظامیان ژاپنی در این امر به آنها ملحق شدند که به آنها سلاح هایی داده شد که از اندونزیایی ها ضبط شده بود. در مجموع، ژاپنی ها بیش از دو هزار اندونزیایی را به عنوان انتقام قتل عام زندان بولو کشتند، در حالی که ۵۰۰ اندونزیایی دیگر نیز جان باختند. کشتار زمانی متوقف شد که نیروهای گورکا (نظامی) بریتانیا در ۱۹ اکتبر وارد شدند و پس از سوء تفاهم اولیه و تبادل آتش، ژاپنی ها موافقت کردند با آنها همکاری کنند.
تِرِوور دین مَن (به انگلیسی: Trevor Dean Mann; زاده ۱۱ اکتبر ۱۹۸۸) یک کشتی گیر حرفه ای آمریکایی است. او در حال حاضر با کمپانی دبلیودبلیوئی قرارداد دارد، و در برند اسمکدان با نام رینگی ریکوشی (به انگلیسی: Ricochet) به کشتی گرفتن می پردازد.
ویلیام اچ. هوگز جونیور (زاده ۱۹۴۰–درگذشته ۱۹۷۸) یک تنیس باز ساکن ایالات متحده آمریکا بود. وی از سال ۱۹۵۶ تا سال ۱۹۶۷ در این زمینه ورزشی فعال بوده و طی این سال ها توانسته ۸ عنوان تک نفری حرفه ای را کسب نماید. حرفه. هوگز نخستین رخدادش را در مسابقه های شمال غرب اقیانوس آرام در سال ۱۹۵۶ انجام داد. در سال ۱۹۵۹ او نخستین عنوان انفرادی خودش را در مسابقات قهرمانی بریتیش کلمبیا که در باشگاه تنیس ویکتوریا، ویکتوریا، بریتیش کلمبیا، کانادا برگزار شد، کسب کرد. او با جیم مک مأنوس یک ترکیب دوبل قوی در یو سی برکلی ایجاد نمود. این زوج در مسابقات قهرمانی ان سی ای ای در سال ۱۹۶۱ نایب قهرمان شدند. هوگز با به همراه داشتن مک مأنوس در مسابقه های قهرمانی زمین سخت در سال ۱۹۶۱ و مسابقه های آزاد کانادا در سال ۱۹۶۲ سربرگ های دوبل را کسب کردند. در سال ۱۹۶۶ هوگز در مسابقه های آزاد ولورهمپتون در نیوبریج، ولورهمپتون در انگلستان در مقابل اونی پارون تنیس باز اهل نیوزلند قهرمان شد. در همان سال او آخرین مقام تک نفریش را در مسابقه های قهرمانی زمین چمن اولستر در بلفاست، ایرلند شمالی کسب کرد. مرگ. هوگز در سال ۱۹۶۸ بعد از تشکیل نمودن یک رشد کشنده ب
ر روی پاهایش، پاهایش را قطع نمودند و سرانجام هوگز در سال ۱۹۷۸ در اثر بیماری سرطان فوت کرد.
طراحی سطح بالا () به صورت مخفف (HLD) معماری مورد استفاده برای توسعه یک سیستم را توضیح می دهد. نمودار معماری یک نمای کلی از کلیت سیستم ارائه می کند و اجزای اصلی را که برای محصول و رابط های آنها توسعه می یابد، شناسایی می کند. HLD از اصطلاحات غیر فنی و یا تا حدی فنی استفاده می کند که باید برای مدیران سیستم قابل درک باشد. در مقابل، طراحی سطح پایین (LLD)، طراحی دقیق منطقی هر یک از این عناصر را برای استفاده مهندسان و برنامه نویسان بیشتر نشان می دهد. HLD هم برای نرم افزار و هم برای سخت افزار کاربرد دارد، بیشتر مواقع سخت افزار در توسعه سیستم فراموش می شود و فقط نرم افزار مورد بحث قرار می گیرد. مستندات طراحی سطح بالا. یک سند طراحی سطح بالا یا HLDD جزئیات لازم را به شرح پروژه فعلی اضافه می کند تا مدلی مناسب برای کدنویسی را نشان دهد. این سند شامل یک نمودار معماری سطح بالا است که ساختار سیستم را نشان می دهد، مانند سخت افزار، معماری پایگاه داده، معماری برنامه (لایه ها)، جریان برنامه (ناوبری)، معماری امنیتی و معماری فناوری.
توگو مودا () یک بنای سنگی در سمارانگ، جاوه مرکزی است که به یاد مبارزه برای استقلال توسط جوانان اندونزیایی در اندونزی می باشد. این بنا توسط رئیس جمهور احمد سوکارنو در ۲۰ مه ۱۹۵۳ برای بزرگداشت نبرد مداوم پنج روزه (نبرد سمارانگ) بین جوانان سمارانگ و یک گردان ژاپنی به رهبری سرگرد کیدو (وقوع از ۱۴ تا ۱۹ اکتبر ۱۹۴۵) ساخته شد. نیروهای ژاپنی هلندی ها را به عنوان «برادر بزرگ آسیا» از اندونزی بیرون کردند. با این حال، ژاپنی ها نسبت به مخالفان ظالم تر از همتایان هلندی خود بودند. بنای سنگی از پی، بدنه و سر تشکیل شده است. یک ضلع این بنا به صورت نقش برجسته با حوض های زینتی و باغ هایی در اطراف آن ساخته شده است.
انجانری یکی مجموعه قلعه های رشته کوه ناسیک تریمبکشوار. انجانری در ۲۰ کیلومتری ناسیک از جانب مسیر تریمبک قرار گرفته است. این یک محل دلنواز برای کوهنوردی مناسب می باشد. تاریخ. انجانری یکی از ملاحت های شهر ناسیک می باشد که قلعه پراهمیتی در ناحیه تریمبکشوار نیز می باشد. قرار گرفته شده در بالاتر از سطح دریا، میان ناسیک و تریمباکشوار واقع گردیده شده. انجانری محل تولد هانومان جایگزین نشده می باشد و به القاب های مادر هانومان، آنجانی نامگذاری گردیده شده. ۱۰۸ غار جین در این مکان پیدا شده است که مربوط به قرن ۱۱تا۱۲ می باشد. ناحیه دور انجانری وقتی برای زمان اندکی از جانب ویرسن ماراتا (همچنین به اسم ابیر) تنسیق می شد که آن را پایتخت خودش کرد.این محل توسط راگوناترائو پیشوا با اسم ساختگی راغبه دادا به نام تکیه گاه تابستانی زمانی که از آن مکان رانده شده بود مورد استفاده قرار می گرفت. در اندازه راج بریتانیا, هیئت های مسیحی ساهارانپور و مالگاون به شکل منتظم در اندازه تابستان از آنجانری دیدار می کردند و فعالیت های کلیسای انگلستان را برگزار می کردند.
کیم جانگ هون (؛ زادهٔ ۱۴ اوت ۱۹۶۳) خواننده اهل کره جنوبی است و به خاطر راک بالادهایش شناخته می شود. اوایل زندگی و تحصیلات. کیم جانگ هون مدرسه را رها کرد و به عنوان یک دی جی در کافه کار خود را آغاز کرد. در سال ۱۹۹۱، او نخستین آلبوم خود را منتشر کرد. چو دونگ ایک ترانه سرا و تنظیم کنندهٔ بیشتر آهنگ های او بود. این آلبوم شامل ترانه های «در یک روز آفتابی» نوشته شده توسط یو هی-یول، «همیشه بین من و تو» و «به فردا» نوشته شده توسط چو دونگ ایک بود. دومین آلبوم او شامل ترانهٔ «حالا» بود که در سال ۱۹۹۳ منتشر شد. سومین آلبوم کیم جانگ هون به نام "من فقط آهنگم را خواندم" بود.
لی جی یونگ (؛ زادهٔ ۱۹ آوریل ۱۹۸۶)، همچنین با نام لی جی () نیز شناخته می شود، بازیگر، خواننده و پیانیست اهل کره جنوبی است. او عضو سابق گروه دخترانهٔ کره ای گنگ کیز است.
عضدالدوله شیرزاد، معروف به شیرزاد (شیرزاد) سلطان امپراتوری غزنوی از ۱۱۱۵ تا ۱۱۱۶ میلادی بود. شیرزاد پسر مسعود سوم (ح. ۱۰۹۹–۱۱۱۵) بود و در زمان پادشاهی پدرش در هندوستان فرماندار بود. قائم مقام شیرزاد قیوم الملک نظام الدین بود. شیرزاد در دوران فرمانداری خود با شاعر ایرانی مسعود سعد سلمان که اخیراً از زندان نای آزاد شده بود، روابط بسیار نزدیکی داشت. مسعود سعد سلمان در یکی از اشعار خود از امیر کیکاووس در دربار شیرزاد در شهر لاهور یاد می کند که احتمالاً حاکم زیاری و نویسنده قابوس نامه بوده است. احتمالاً در زمان به سلطنت رسیدن او بود که شیرزاد لقب کمال الدوله را بدست آورد. او یک سال حکومت کرد تا اینکه در فوریه ۱۱۱۶ توسط برادرش ارسلان شاه سرنگون شد. شیرزاد به سرزمین های خزر گریخت و در آنجا به اسپهبد حاکم از خاندان محلی باوندیان طبرستان پناه گرفت. شیرزاد با کمک اسپهبد در ماه آوریل تا می به زیارت مکه رفت. پس از بازگشت، شیرزاد تلاش کرد تا تاج و تخت را از برادرش پس بگیرد، اما توسط برادرش کشته شد. هیچ سکه ای از شیرزاد در دست نیست، و این نشان می دهد که وی آنقدر حکومت نکرده است که سکه ای ضرب شده باشد البته ممکن است هنوز سک
ه ای از او پیدا نشده باشد.
امنیت سایبری خودرو شاخه ای از امینت سایبری است که خطرات سایبری متمرکز بر خودروها را بررسی میکند. با افزارش تعداد ECU و ابزار ارتباطی در خودروها، شاخه ای برای مقابله با تهدیدات مربوط به آن نیز تشکیل شد. علت پیگیری. به مرور زمان نصب کردن ECU در خودرو ها جهت کنترل کردن سیستم های موجود در خوردو مقرون به صرفه و ضروری شد؛ در نتیجه افزایش کاربرد این سخت افزار ها، آسیب پذیری خودروها در مقابل حملات سایبری هم بیشتر شد. ECU ها از طریق شبکه های ارتباطی سیمی یا بی سیم، به یکدیگر متصل می شوند. بسیاری از ECU ها به داده های رد و بدل شده در این شبکه ها نیاز دارند تا کار کنند. توسعه تکنولوژی های ارتباطاتی بی سیم و رادیویی ارزان قیمت (مانند بلوتوث ، LTE ، وای فای ، RFID)، به این منجر شد که تولیدکنندگان خودرو ECU هایی را جهت بهبود تجربه راننده و مسافران طراحی و نصب کنند. تهدیدات. تهدیدات خودروها به دو بخش نظری و حقیقی تقسیم میشوند. تهدیدات حقیقی را میتوان با تقویت قابلیت های فیزیکی-سایبری خودرو (مانند سیستم های فرمان، ترمز، شتاب خودکار و ...) از بین برد. سطح تهدیدات نظری خودروها به سه بخش حمله دوربرد، کوتاه برد و محلی تقسیم می ش
وند. سیستم های اینترنتی و خطوط ارتباطی عمومی تهدیدات دوربرد هستند. بلوتوث و وایفای-هاتسپات تهدیدات کوتاه برد و USB و پورت های فیزیکی تهدیدات محلی هستند. مشخص است که تهدیدات دوربرد بسیار قوی تر و خطرناک تر از دیگر تهدیدات است. حملات کنترل ناحیه ای. CAN-Bus به دلیل سادگی، قابلیت مدیریت سیستم های متنوع، امنیت و قیمت پایین، رایج ترین شبکه ی موجود در خودروها است، به همین دلیل اکثر حملات این شبکه را هدف قرار میدهند. این حملات به دست های زیر تقسیم میشوند: بویش. به امکان رهگیری و ثبت یا ذخیره بسته ها یا داده های یک شبکه، Sniffing یا حمله بویشی می گویند. محروم سازی از سرویس. DoS جهت از بین بردن دسترسی سوژه مورد نظر به سیستم های خودرو است، به صورتی که خودرو اجازه استفاده از برخی سرویس ها نمیدهد یا تمام آنها را از راننده سلب میکنند و مانع استفاده از خودرو میشود. جعل. حملات جعل به صورتی است که حمله کننده پیام های مخرّب خود را با استفاده از جعل هویت نرم افزار و یا کاربر وارد شبکه کرده و به راحتی از درگاه های امنیتی و فایروال ها میتواند عبور کنند. مثال تهدیدات خودرو در زندگی واقعی. محققان امنیت خودرو، چارلی میلر و کریس وال
اسک، راه های قابل استفاده برای هک کردن انواع سیستم های ماشینی را به نمایش گذاشتند (مانند نفوذ تراشه از قبل طراحی شده در شبکه CAN). آنها ادعا کردند که میتوانند تمام خودروهای موجود در ایالات متحده آمریکا را بدون توجه به مکان و مسافت آنها از حمله کننده کنترل کنند. آنها توانستند در یک مستند یک جیپ چروکی را از راه دور و بدون سرنشین یا تعامل فیزیکی کنترل کنند و مسیر و سرعت آن را به صورت دلخواه تغییر دهند.