Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مَی عُمَر (۱۰ اکتبر ۱۹۸۸) بازیگر مصری است. از گروه روزنامه نگاری و ارتباطات جمعی در دانشگاه آمریکایی در قاهره فارغ التحصیل شد و در رشتهٔ تئاتر تحصیل کرد. بازیگری را از طریق ایفای نقش در تئاتر دانشگاهی آغاز کرد و شروع هنری او در عرصهٔ تهیه کنندگی، تولید و کارگردانی بود. سپس تصمیم گرفت وارد عرصهٔ بازیگری شود و در این رشته تحصیل کرد. زیر نظر همسرش، کارگردان محمد سامی، با ارائه نقش «وِلاء» در سریال «داستان یک زندگی» در سال ۲۰۱۳ به همراه غاده عبدالرزق، این فرصت به او داده شد تا اولین بازی خود را انجام دهد. سپس کارهای هنری در سینما، تلویزیون و تئاتر ادامه یافت. زندگی و پیشه. می عمر در ۱۰ اکتبر ۱۹۸۸ در قاهره زاده شد. در دانشگاه آمریکایی قاهره روزنامه نگاری و رسانه خواند، سپس تئاتر خواند تا بازیگر حرفه ای شود. می عمر از کودکی می خواست بازیگری کند، اما در دانشگاه آمریکایی رسانه خواند، تخصص او مانع از تلاش او برای ورود به عرصهٔ هنری نشد، جایی که در آنجا تئاتر خواند. در روزهای اولیهٔ حرفهٔ خود به عنوان دستیار کارگردان مشغول به کار شد. خانوادهٔ عمر در ابتدا تمایل او به بازیگری را رد کردند. او بازیگری را از طریق ایفای نقش
در تئاتر دانشگاه آمریکایی آغاز کرد، اما از ترس اینکه مبادا شوکه شوند، تصمیم گرفت ایدهٔ عشق خود به بازیگری را از خانواده اش پنهان کند و آن را به چند دوست محدود کرد. می عمر در ابتدای کار خود به سمت عرصه ی[ تهیه کنندگی رفت اما موفقیتی در آن نیافت و سپس به سمت کارگردانی رفت. او یک کلیپ ویدیویی برای رولا سعد کارگردانی کرد، اما احساس نمی کرد که این همان چیزی است که او می خواهد، بنابراین شروع به بحث با شوهرش کرد و تمایل خود را برای رفتن به عرصه بازیگری اعلام کرد. می عمر پس از گذراندن دورهٔ آموزشی و تحصیلی بازیگری، اولین گام های خود را در سال ۲۰۱۳ با سریال «داستان یک زندگی» که همسرش کارگردانی کرد، آغاز کرد. سپس سریال «کلام روی کاغذ» را در سال ۲۰۱۴ با حضور هنرمند لبنانی هیفا وهبی ارائه کرد. سپس سریال «اسطوره» در سال ۲۰۱۶ شرکت کرد که همسرش محمد سامی آن را نیز کارگردانی کرد و او را در معرض انتقادهایی قرار داد. مای عمر با شرکت در کارگاه های زیادی که همسرش محمد سامی به او کمک می کرد، سعی کرد خود را برای بازیگری آماده کند. سپس نقش های بسیاری پس از آن در سریال های گوناگون ارائه کرد. در سال ۲۰۱۵ سریال «حالت عشق» را با همکار
ی می عزالدین و سامح السریطی ارائه کرد. در ۲۰۱۶ در سریال «الطبار» را در کنار هنرمند امیر کراره ارائه کرد. او در سال ۲۰۱۷ در سریال «بوی مادام» از سریال های کمدی مصری ایفای نقش کرد که در آن در کنار اکرم حسنی و احمد فهمی به ایفای نقش پرداخت. در همان سال در سریال عفریت های عدلی علّام با عادل امام و هاله صدقی هم بازی شد. در سال ۲۰۱۹، مای عمر سریال «پسر غَلابه» را با بازی احمد السقا ارائه کرد که یکی از سریال هایی بود که در مسابقهٔ درام رمضان شرکت کرد. می عمر در سال ۲۰۲۰ در سریال فتوت با هنرمند یاسر جلال ظاهر شد و پس از آن اولین کار نقش مطلق/کامل اول را در سریال «مروارید» ارائه کرد، سریالی که وقایع آن حول محور دختری می گذرد که در پناهگاهی بزرگ شده و سپس استعداد خوانندگی را در خود کشف می کند و در میان جنگ هایی که از سوی دشمنانش در معرض آن قرار می گیرد، به موفقیت های گسترده ای دست می یابد.او در سال ۲۰۲۱ سریال «نسل بیگانگان» را ارائه کرد که در آن در کنار احمد السقا و امیر کراره هم بازی بود و کارگردانی آن را همسرش محمد سامی برعهده داشت. در سال ۲۰۲۲، او یک سریال رمضانی با بازی خودش و هنرمند روبی با عنوان «رانیا و سکینه» ا
رائه کرد. در سال ۲۰۲۳ به حضور سینمایی در چندین فیلم بسنده کرد. می عمر در مسابقهٔ درام رمضان ۲۰۲۴ در سریال «نعمت آووکادو» به کارگردانی محمد سامی شرکت کرد که در آن نقش او به دلیل عدم آرایش در قسمت های اول مورد تحسین بسیاری از پیشگامان شبکه های اجتماعی قرار گرفت. در حالی که برخی از شیوه بازیگری او انتقاد کردند و همچنین از ایده همکاری مجدد او با همسرش انتقاد کردند. مای عمر تنها به کارهای دراماتیک بسنده نکرد، بلکه در سینما نیز به ایفای نقش پرداخت و در فیلم «آخرین خروس در مصر» شرکت کرد، فیلمی که وقایع آن حول محور علاء الدیک می چرخد که نقش آن توسط محمد رمضان تجسم یافته است. او در سال ۲۰۱۷ نقش خود را در فیلم «شب بخیر» بازی کرد که در آن در کنار تامر حسنی، نور، دورا و بدریه طلبه همبازی شد. در سال ۲۰۲۲، در نقش جیهان در فیلم «تحت تهدید سلاح» با حسن الرداد بازی کرد. در سال ۲۰۲۳ در دو فیلم نقش بازی کرد، فیلم اولی «هارلی» با محمد رمضان و فیلم دومی «مستر ایکس» که در آن به عنوان مهمان افتخاری با احمد فهمی ظاهر شد. زندگی شخصی. می عمر همسر کارگردان مصری محمد سامی است. آنها در سال ۲۰۱۰ ازدواج کردند و دخترش تایا را به دنیا آورد.
دومین دختر آنان سیلین در آوریل ۲۰۱۸ به دنیا آمد. محمد سامی با دادن فرصت ها به می عمر به او کمک کرد تا از طریق آثار هنری که کارگردانی می کند، با او ظاهر شود. می عمر همیشه به همین دلیل مورد انتقاد قرار می گیرد، به خصوص که او در بیش از یک اثر به کارگردانی سامی با او ظاهر شده است. محمد سامی همیشه نقش می عمر را در زندگی خصوصی خود می ستاید و تأکید می کند که او منبع اطمینان، امنیت، آرامش، حمایت و موفقیت برای او است. مای عمر نیز بر نقش همسرش محمد سامی در موفقیت خود تأکید کرده.
یک پیتزای خاص است که از شهر پزارو ایتالیا در منطقه مارکه سرچشمه می گیرد. این پیتزا که در دهه ۱۹۶۰ در یک مغازه محلی درست شد، در ابتدا برای همراهی با یک غذای شیرین آماده شد و به سرعت در میان ساکنان پزارو محبوب شد. نام «روسینی» ادای احترام به آهنگساز جواکینو روسینی است که در این شهر متولد شده است. پیتزا روسینی به طور سنتی، از یک پایه پوره گوجه فرنگی و موزارلا تشکیل می شود و به دنبال آن موادی مانند تخم مرغ آب پز، ژامبون و گاهی نخود فرنگی یا سبزیجات دیگر بعد از پخت به آن اضافه می شود. تاریخچه. پیتزا روسینی در اواخر دهه ۱۹۶۰ جهت سرو در کنار یک غذای شیرین درست شد و به سرعت در میان ساکنان محبوب شد تا جایی که آشپزهای شهر را تشویق کرد تا این نوآوری را در پیتزافروشی های خود ارائه دهند. نام پیتزا ادای احترام به آهنگساز جواکینو روسینی است که در پزارو به دنیا آمده است. هنوز هم در منوهای استان پزارو اوربینو وجود دارد. با گذشت سالها، این نوع پیتزا تنوع بیشتری پیدا کرد ه است. ترکیب. در ابتدا این پیتزا را با موزارلا و پوره گوجه درست می شود. پس از پختن در فر، تخم مرغ های آب پز برش داده شده را با سس مایونز روی آن اضافه می کنند.
تی. اس. کاناکا یا تانجاوور سانتاناکریشنا کاناکا، که با نام تانجور سانتانا کریشنا کاناکا نیز شناخته می شود (; – ) نخستین زن جراح مغز و اعصاب در آسیا و از معدود زنان پیشگام در این رشته در جهان بود. او نخستین جراح مغز و اعصاب در هند بود که الکترودهای تحریکی را در مغز کاشت، و همچنین نخستین کسی بود که در سال ۱۹۷۵ تحریک عمقی مغز (DBS) را انجام داد. او در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، همراه با پروفسور بالاسوبرامانیام و پروفسور اس. کالایانارامان، پیشگام جراحی عملکردی مغز و اعصاب شد و برای پژوهش ها و مشارکت هایش در حوزه جراحی استریوتاکسیک مورد تقدیر قرار گرفت. او همچنین برنده جایزه یک عمر دستاورد از طرف بنیاد مغز و اعصاب مدرس (Madras Neuro Trust) بود. اوایل زندگی و تحصیلات. تانجاوور سانتاناکریشنا کاناکا یکی از هشت فرزند خانواده ای در مدرس (چنای کنونی) بود که از پدر و مادری به نام سانتاناکریشنا و پدموَتی متولد شد. پدرش معاون مدیر اداره آموزش عمومی و رئیس کالج معلمان مدرس بود. کاناکا از همان ابتدا به مطالعات معنوی علاقه مند بود، اما با وجود این علاقه، به تحصیل در رشته پزشکی پرداخت و در دسامبر ۱۹۵۴ مدرک پزشکی عمومی (MBBS) و در ما
رس ۱۹۶۳ مدرک کارشناسی ارشد جراحی (MS) را دریافت کرد. او در سال ۱۹۶۸ مدرک فوق تخصصی جراحی مغز و اعصاب (MCh) را دریافت کرد و بعدها در سال ۱۹۷۲، دکترای خود را در زمینه «ارزیابی جراحی استریوتاکسیک در فلج مغزی» به پایان رساند. پس از بیش از ۲۰ سال فعالیت جراحی، کاناکا مجدداً به تحصیل پرداخت و در سال ۱۹۸۳ مدرک دیپلم آموزش عالی (DHEd) را دریافت کرد. حرفه. کاناکا یکی از نخستین زنان جراح مغز و اعصاب در جهان بود؛ او در مارس ۱۹۶۸ مدرک MCh در جراحی مغز و اعصاب دریافت کرد، پس از دیانا بک (۱۹۰۲–۱۹۵۶) و آیسیمه آلتینوک که در نوامبر ۱۹۵۹ فارغ التحصیل شد. زمانی که جراحی استریوتاکسیک در سال ۱۹۶۰ در مدرس آغاز شد، کاناکا عضو تیم جراحی بی. رامامورتی بود که نخستین جراحی های استریوتاکسیک در هند را انجام دادند. کاناکا در طول جنگ چین و هند در سال های ۱۹۶۲–۱۹۶۳ به عنوان افسر نظامی در ارتش هند خدمت کرد. بیشتر دوران حرفه ای او با بیمارستان دولتی عمومی مدرس گره خورده بود. او همچنین در کالج پزشکی مدرس، مرکز تحقیقات اپیدمیولوژیک، مؤسسه سرطان آدیار، بیمارستان مأموریت هندو و سایر مراکز آموزشی پزشکی تدریس کرد. کاناکا با سازمان های مختلفی برای ا
رائه خدمات پزشکی به افراد کم بضاعت همکاری کرد، از جمله با معابد تیروپاتی تیرومالا (TTD) که بیش از ۳۰ سال در آنجا فعالیت داشت. در سال ۱۹۷۳، او سفری بین المللی آغاز کرد که اولین مقصد آن توکیو، ژاپن بود، یکی از سه مکانی که در آن زمان جراحی های استریوتاکسیک انجام می شد. در همین دوره، کاناکا با دریافت بورسیه برنامه کلمبو، به مدت یک سال دربارهٔ تحریک عصب فرنیک و دستگاه های پزشکی، از جمله وسایل مدیریت درد و تحریک دیافراگم مطالعه کرد. کاناکا در سال ۱۹۹۰ از جراحی بازنشسته شد، اما همچنان خدمات مشاوره ای ارائه می داد و از ورود به بخش خصوصی خودداری کرد. در سال ۱۹۹۶، او رئیس افتخاری انجمن جراحان زن مغز و اعصاب آسیا شد. در همان زمان، رسماً به عنوان نخستین زن جراح مغز و اعصاب آسیا شناخته شد. او با استفاده از منابع مالی شخصی خود، بیمارستانی به نام والدینش تأسیس کرد به نام «بنیاد سلامت و پژوهش سانتاناکریشنا پدموَتی»، که خدمات پزشکی رایگان به نیازمندان ارائه می دهد.
ماتیلده اوئیسی (؛ – )آموزشگر، وکیل، حقوق دان، سیاستمدار و استاد دانشگاه اهل اسپانیا بود. وی. علاوه بر همکاری با ماریا د مائستو در "اقامتگاه بانوان" که نخستین مرکز رسمی در اسپانیا که برای ارتقای آموزش دانشگاهی برای زنان بود، و باشگاه لیسیوم فمینینو، انجمن زنان، او یکی از بنیان گذاران «انجمن زنان دانشگاهی اسپانیا» (با همکاری ویکتوریا کنت و کلارا کامپوامور در سال ۱۹۲۸) و نماینده اسپانیا در «کمیسیون مشورتی مسائل اجتماعی و انسان دوستانه» جامعه ملل بود. وی از سال ۱۹۴۰ در شیلی در تبعید بود و در سال ۱۹۴۴ مدرسه آموزش معلمان کودکستان دانشگاه شیلی را تأسیس کرد و فعالیت های آموزشگری گسترده و کارآمدی را توسعه داد. اوایل زندگی. ماتیلده اوئیسی ناواز در ۳ اوت ۱۸۹۰ در شهر پامپلونا در اسپانیا به دنیا آمد و سومین فرزند از چهار فرزند خانوادهٔ آسنسیون اوئیسی و خوان اوئیسی بود. والدین او جمهوری خواهان لیبرال و ثروتمند بودند. در سن ۱۷ سالگی، او مدرک کارشناسی ارشد در آموزش عالی را از بیلبائو دریافت کرد. حرفه و تحصیلات اولیه. ماتیلده اوئیسی ناواز در سال ۱۹۰۹، به عنوان معلم در مدرسه ای در محله آتگوریه تا در سان سباستیان مشغول به کار ش
د. دو سال بعد، او به عنوان مدیر مدرسه منصوب شد. در سال ۱۹۱۶، او به مادرید منتقل شد تا به "اقامتگاه بانوان" بپیوندد، جایی که زبان های انگلیسی و فرانسه را آموخت و همچنین تکنیک مفید تندنویسی را یادگرفت. سه سال بعد، اوئیسی مدرک تحصیلی خود را از مدرسه آموزش عالی دریافت کرد و به تحصیل در رشته حقوق پرداخت. در سال ۱۹۲۲، اوئیسی به عنوان بازرس آموزش ابتدایی در سانتا کروس منصوب شد و در سال بعد به دایره فعالیت های بازنشستگان هیئت گسترش مطالعات و تحقیقات علمی (JAE) پیوست و از سپتامبر ۱۹۲۳ به عنوان همکار در کالج میدلبری شروع به تدریس زبان اسپانیایی کرد. مرخصی او به عنوان بازرس این امکان را به او داد تا تحصیلاتش را تمام کرده و در سال ۱۹۲۶ مدرک حقوق خود را دریافت کند. در حالی که به حرفه خود ادامه می داد و در "اقامتگاه بانوان" هم تدریس می کرد، در کارهای دادگاه نوجوانان مادرید (۱۹۲۷) شرکت کرد و در مباحثات عمومی و سیاسی دربارهٔ اصلاح نظام قضائی در رابطه با زنان مشارکت داشت. علاوه بر این، او ایجاد «انجمن جوانان دانشگاهی زن اسپانیا» (JUF) را ترویج کرد که بعدها به «انجمن زنان دانشگاهی اسپانیا» معروف شد. در سال ۱۹۲۸، او یکی از تروی
ج کنندگان گروه ناکام «لیبرال سوسیالیستی» بود. در سال ۱۹۳۱، اوئیسی و همسرش عضو حزب کارگران سوسیالیست اسپانیا شدند. در دوران جمهوری دوم اسپانیا. پس از اعلام جمهوری دوم اسپانیا در سال ۱۹۳۱، ماتیلده اوئیسی ناواز به کمیته فرعی حقوق کیفری کمیسیون مشاوره حقوقی وزارت دادگستری پیوست. همچنین، او مسئول بازرسی تمام دادگاه های نوجوانان در کشور، در چارچوب فعالیت های شورای حمایت از کودکان، شد. او همچنین عضوی از کمیته فرعی حقوق کیفری کمیسیون مشاوره حقوقی بود و در نتیجه در تدوین «قانون کیفری اسپانیا» در سال ۱۹۳۲ شرکت داشت و ایجاد «مرکز مطالعات کیفری» را ترویج کرد. در سال ۱۹۳۳، ویسی به اتحاد جماهیر شوروی سفر کرد تا سیاست های مربوط به کودکان را مطالعه کند. در سال ۱۹۳۵، او به عنوان نماینده اسپانیا در کمیسیون حمایت از کودکان و جوانان که مقر آن در ژنو بود، منصوب شد. به عنوان یک روزنامه نگار، او بین سال های ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۸ برای نشریات مختلفی مانند "هفته نامه دموکراسی"، که توسط آندرس سابوریت اداره می شد، "ال سوسیالیستا" و مجله "زنان" که توسط کمیته زنان علیه جنگ و فاشیسم منتشر می شد، مقاله می نوشت. با پیروزی جبهه مردمی، اوئیسی پیشنهاد ک
رد که معلمان با ایجاد «مؤسسه تحقیقات روان شناسی کودکان» برای آموزش معلمان متخصص جایگزین کشیش ها شوند. یکی از اهداف اصلی او سکولار کردن آموزش و محافظت از کودکان در برابر تأثیرات مذهبی بود. در طول جنگ داخلی اسپانیا او از دولت جمهوری خواه پیروی کرد، ابتدا به والنسیا (۱۱ مارس ۱۹۳۷) و سپس به بارسلون رفت. او در نخستین ماه های سال ۱۹۳۹ به فرانسه رفت و در فعالیت های کمیته کمک به پناهندگان در پاریس و ژنو شرکت کرد. زندگی بعد از جمهوری. پس از شکست جمهوری، ماتیلده اوئیسی ناواز به شیلی مهاجرت کرد و در ۱۴ مه ۱۹۴۰ با کشتی اس اس اورونیا به آنجا رسید. او مجبور شد مدتی به عنوان مترجم کار کند زیرا مدرک حقوق او در شیلی مورد تأیید قرار نگرفت. او مدرسه آموزش کودکان دانشگاه شیلی را تأسیس کرد که بین سال های ۱۹۴۴ تا ۱۹۶۲ آن را اداره کرد. در سال ۱۹۴۷، او به عنوان مدیر «دستورالعمل فرهنگی شیلی-اسپانیا» منصوب شد. ماتیلده اوئیسی در ۱۳ آوریل ۱۹۶۵ در سن ۷۴ سالگی درگذشت.
فمینیسم در مصر در طول تاریخ خود تعدادی از گروه های اجتماعی و سیاسی را درگیر کرده است. اگرچه مصر از بسیاری جهات پیشرو در مسائل اصلاحی به ویژه «در توسعه جنبش های ملی گرایی، مقاومت در برابر امپریالیسم و فمینیسم» بوده است، توسعه آن در مبارزه برای برابری زنان و حقوق آنها آسان نبوده است جایگاه زن در تاریخ مصر. در تاریخ اولیه مصر (به مصر باستان مراجعه کنید)، اعتقاد بر این است که موقعیت زنان در جامعه مصر برابر با مردان بوده است. برای مثال، خدایان زن نقشی حیاتی در دین مصر باستان ایفا می کردند، نقش هایی که می توان آن ها را با اهمیتی برابر با نقش خدایان مرد شناسایی کرد. الهه هایی مانند موت، ایسیس و هاتور بر بسیاری از حوزه های فعالیت بشری حکومت می کردند و آنها را تحت کنترل داشتند. بسیاری از محققین معتقدند که جایگاه والای این گونه الهه ها نشان دهنده جایگاه والای زنان در جامعه فرعونی است. موقعیت برابر را می توان با این واقعیت بیشتر نشان داد که مصر توسط ملکه ها - فراعنه های زن مانند سوبکنفرو، هتشپسوت و کلئوپاترا هفتم، نایب السلطنه هایی مانند مریتنیث یا احموس-نفرتاری یا دارندگان عنوان معتبر همسر خدا آمون در اواخر دوره حکومت
می شد. از آنجایی که موقعیت آنها تا حد زیادی موروثی بود، زنان با پیشینه معمولی مانند پزشک پسشت، وزیر نبت، یا کاتب ایرتیراو نمونه های بهتری از موقعیت زنان در مصر هستند. نمونه هایی از آثار هنری اولیه مصر نیز در شناسایی موقعیت بالقوه مورد احترام زنان در مصر باستان مهم هستند. نقاشی های دوران پیشین نشان می دهد که مردان و زنان دارای اندازه ای برابر هستند. کوماری جیووردنا ادعا می کند که تنها پس از «۲۰۰۰ قبل از میلاد است که زنان اغلب تا حدودی کوچکتر از مردان به تصویر کشیده می شوند که احتمالاً نشان دهنده کاهش موقعیت آنها است». حکومت غرب. کنترل خارجی مصر برای قرن ها وضعیت موجود رهبری این کشور بود. کنترل کشور از تسلط اولیه رومیان، تا تبدیل شدن این کشور به یک کشور عربی در قرن هفتم و سپس در قرن شانزدهم تبدیل شدن به بخشی از امپراتوری عثمانی ترکیه متغیر بوده است. با این حال، این حمله فرانسه به مصر بود که موقعیت زنان را در جامعه مصر تغییر داد و بر آغاز تغییرات اجتماعی در این کشور تأثیر گذاشت. حمله فرانسه به مصر به رهبری ناپلئون بناپارت در سال ۱۷۹۸ پیامدهای اجتماعی قابل توجهی بر این کشور داشت. برای تهاجم فرانسه «باعث جریان سری
ع ایده های اروپایی به مصر از جمله ایدئولوژی انقلاب فرانسه شد». ازدواج بین افسران فرانسوی و زنان مصری صورت گرفت. همچنین «موارد تقلید زنان مصری از رفتار و پوشش زنان اعزامی» وجود داشت. با این حال، چنین عقاید و باورهایی در مصر مورد استقبال همه قرار نگرفت. در نتیجه، واکنش هایی علیه چنین افکار غربی پدید آمد. گزارش شده است که مورخ الجبارتی در مورد «نوآوری های زیانبار و فساد زنان ناشی از اشغال فرانسه» اظهار نظر کرده است. پس از یک سلسله جنگ های داخلی، مصر شاهد پایان حکومت فرانسه بود. ژنرال آلبانیایی محمد علی در سال ۱۸۰۵ در مصر اقتدار ایجاد کرد و به عنوان نایب السلطنه عثمانی منصوب شد. در زمان او در قدرت، یک سری اصلاحات نوسازی در مصر انجام شد. اصلاحات شامل به روز رسانی کارهای عمومی و بهبود صنعتی شدن مصر و مهم تر از همه شامل یک سری اصلاحات در آموزش و پرورش بود. اگرچه او عموماً «تحصیل را وسیله ای برای مناسب کردن مردان جوان برای خدمات عمومی می دانست»، پیشرفت هایی در آموزش زنان نیز حاصل شد. دختران طبقات بالای مصر در آن زمان می توانستند در خانه آموزش ببینند، اما دختران فقیرتر می توانستند در کوتاب ها شرکت کنند که در آن قرآن ه
مراه با خواندن و نوشتن آموزش داده می شد. در سال ۱۸۳۲ محمد علی به ساخت مدرسه ای پرداخت که در آن به دختران و زنان ماما آموزش داده می شد. بهبودهای بیشتر در موقعیت زنان در جامعه مصر توسط اسماعیل پاشا معروف به اسماعیل با شکوه (۳۱ دسامبر ۱۸۳۰–۲ مارس ۱۸۹۵)، جانشین محمدعلی ارائه شد. در سال ۱۸۷۳، همسر سوم او، جاشم عفت حانوم، مدرسه دخترانه سلیمانیه را راه اندازی کرد که به دختران دروس مختلف از تاریخ و دین گرفته تا حساب آموزش می داد. با این حال، تحصیلات زنان همچنان محدود بود. به گفته عبدالکادار، «هدف به آماده کردن دختران برای مادران کارآمد و همسران خوب محدود می شد و عمدتاً دختران خانواده های بورژوازی بودند که از آن بهره می بردند». علیرغم اصلاحات اجتماعی و اقتصادی و پیشرفت های بیشتر توسط اسماعیل پاشا، مصر به شدت به قدرت های اروپایی بدهکار شده بود و برای محافظت از منافع مالی خود، به ویژه آنهایی که در کانال سوئز بودند، بریتانیا کنترل دولت مصر را به دست گرفت (۱۸۸۲). مخالفت ها علیه مداخله خارجی، به ویژه علیه اشغال مصر توسط بریتانیا شروع به افزایش کرد. واکنش در برابر نفوذ غرب و نارضایتی های اجتماعی و اقتصادی منجر به ظهور جنبش
ملی گرایی شد. رفرمیسم و بنابراین فمینیسم که در اصل به هم مرتبط بودند، شروع به واگرایی کردند. ناسیونالیسم. آغاز قرن بیستم شاهد رشد آگاهی ملی بود. حضور گسترده اروپا و فروپاشی بسیاری از نظم سنتی منجر به بازنگری در موقعیت و هویت خود مصر در رابطه با غرب شد. نارضایتی فزاینده ای از جامعه مصر شروع به ظهور کرد و به دنبال آن خواستار اصلاحات شد. بهبود موقعیت زنان بخشی از این اصلاحات بود. «از پایان قرن نوزدهم، ناسیونالیست های مصری مدعی شدند که هیچ بهبودی در دولت بدون بهبود موقعیت زنان وجود ندارد». سعد زغلول و حزب وفد جنبش ملی گرای مصر را رهبری کردند. وفد اولین حزب توده ای سازمان یافته در مصر بود. اگرچه زغلول و وفد اکثریت را در مجلس قانونگذاری به دست آوردند، اما این امر مانع از تبعید زاغلول و برخی از اعضای همکارش به مالتا در ۸ مارس ۱۹۱۹ نشد. انقلاب ۱۹۱۹. سرکوب غرب همراه با تبعید رهبر محبوب وفد، سعد زغلول، کاتالیزور تغییری بود که منجر به تظاهرات خشونت آمیز شد. همه طبقات جامعه مصر شرکت کردند و این اولین بار بود که زنان در چنین راهپیمایی شرکت می کردند. در واقع «تحریک سیاسی و اقدام آشکار از سوی زنان با مشارکت آنها در جنبش ملی
گرایی علیه انگلیسی ها آغاز شد». اولین راهپیمایی ویژه زنان علیه اشغالگری در ۱۶ مارس ۱۹۱۹ اتفاق افتاد و اساساً توسط هدی شواری سازماندهی شد و حدود ۳۰۰ زن مصری در آن شرکت کردند. «آقایان محجبه قاهره در خیابان ها رژه می رفتند و شعارهای استقلال و آزادی از اشغال خارجی سر می دادند. آنها اعتصاب ها و تظاهرات، تحریم کالاهای انگلیسی را سازماندهی کردند و در اعتراض به اقدامات بریتانیا در مصر طومارهایی نوشتند». اعتقاد بر این است که این تظاهرات همان چیزی است که به ظهور مرحله اول فمینیسم مصر انجامید. نشریات فمینیستی. زینب فواز، هم روزنامه نگار و هم نویسنده، نخستین زنی است که آثار زندگی نامه ای در مصر نوشت و «الدر المنثور فی طبقات ربات الخدور» (کتاب مرواریدهای پراکنده در مورد دسته بندی های زنان، ۱۸۹۴–۱۸۹۵) را منتشر کرد که شامل زندگی ۴۵۶ زن و دستاوردهای آنها بود. فواز به منظور ارائه نمونه هایی از قدرت زنان و تجلیل از دستاوردهای آنان نوشت. این زندگی نامه ها بعدها به طور گسترده در مطبوعات مصر منتشر شد. مطبوعات و نشریات مصری، از جمله مطبوعات زنان، در طول دوره ای از جنبش های ملی گرایانه در مصر رشد کردند، این یک راه کلیدی برای بحث د
ربارهٔ مسائل سیاسی بود. مطبوعات زنان کمتر از مطبوعات پدرسالار جریان اصلی سانسور شده بودند، زیرا نیروهای اشغالگر بریتانیا آن را کمتر تهدیدی برای قدرت می دانستند. دوره قبل از ایجاد احزاب سیاسی در مصر در سال ۱۹۰۷ به عنوان یک مرحله روزنامه نگاری کلیدی برای ناسیونالیسم و همچنین برای فمینیسم، با افزایش خوانندگان زن نیز مشخص می شود. نشریه هند نوفل الفتات اولین بار در سال ۱۸۹۲ در اسکندریه منتشر شد. نوفل اظهار داشت که این نشریه ای برای و دربارهٔ زنان است که هدف او دفاع از حقوق زنان، بیان دیدگاه های خود و بحث در مورد وظایف آنان بوده است. پس از نشریه نوفل، مطبوعات فمینیستی بیشتری در طول جنگ جهانی اول به میزان یک سال در سال ایجاد شد. نمونه های دیگر مطبوعات فمینیستی، مجله قبطی است که توسط ملاکا سعدالجنس اللاتف (۱۹۰۸–۱۹۲۵) راه اندازی شد و نگرانی های زنان قبطی و همچنین انتشار مجموعه ای متنوع از ویراستاران زن را مورد بحث قرار داد. و همچنین مجله زنان مسلمان ترقیات المراء، که در سال ۱۹۰۸ منتشر شد این مجله برای اجرای حقوق زنان که توسط اسلام اعطا شده بود، و همچنین استدلال برای تفکیک جنسیتی و حجاب استدلال می کرد. این مجلات فمینیس
تی اگرچه در اصل از مطبوعات زنان اروپای غربی و ترکیه الهام گرفته بودند، سبک خاص خود را به خود گرفتند. یک زن تا دهه ۱۹۲۰ روی جلد ظاهر نمی شد، زیرا قبلاً نقاشی ها به دلیل قراردادهای مربوط به حجاب ترجیح داده می شد. در طول این مدت، مردان نیز شروع به نوشتن نشریات زنانه کردند، زیرا این یک ژانر ادبی پذیرفته شده شد، این نشریات اغلب به شکل تبلوید درآمدند. می زیاده، فمینیست و نویسنده لبنانی-فلسطینی نیز منتخب زیادی از زندگی نامه های فمینیستی را منتشر کرد که بسیاری از آثار او را جزئی از جنبش فمینیستی عرب می دانند. در طی سال های ۱۹۱۹–۱۹۲۵، زیاده زندگی نامه های بسیاری از زنان را به عنوان بخشی از حمایت خود برای رهایی زنان منتشر کرد، از جمله فمینیست مصری ملک هفنی ناسف در کتاب بحیت البدیا. اتحادیه فمینیست های مصر. جنبش فمینیستی دو مرحله داشت. اولین مورد بین پایان قرن ۱۹ و ۱۹۱۹ رخ داده است، این دوره افزایش آگاهی ناسیونالیستی و ناسیونالیسم اجتماعی بود. این مرحله در مقایسه با مراحل بعدی برای عموم نامرئی تر بود، زیرا زنان هنوز در حوزه عمومی حرکت نمی کردند و حول زنان طبقه متوسط و متوسط به بالا می چرخید. مرحله دوم بین سال های ۱۹۱۹ و
۱۹۲۳ در نظر گرفته می شود، زمانی که زنان به آرامی وارد عرصه عمومی شدند و به فعالیت های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی پرداختند. برای مثال، در سال ۱۹۲۲ جنبش زنان اولین تحریم کالاها و خدمات بریتانیا را سازماندهی کرد، زنان نقش مهمی در حمایت از آن به عنوان خریداران اصلی و مدیران خانه ایفا کردند. آنها همچنین مصری ها را ترغیب کردند که از بانک های بریتانیا پول برداشت کنند و در عوض در بانک ملی جدید سرمایه گذاری کنند. مرحله بعدی جنبش فمینیستی بین (۱۹۲۳–۱۹۳۹) رخ داده است. اتحادیه فمینیست مصر EFU توسط رهبر سابق کمیته زنان در حزب وفد، هدی شعراوی تأسیس شد. این امر منجر به شرکت او در یک کنفرانس بین المللی فمینیستی در رم شد و پس از بازگشت به همراه نبویه موسی و سایزا نبراوی، شراوی با انداختن حجاب خود به دریا خشم خود را در ژستی که علیه مقامات و سنت های مصر انجام داد، برانگیخت. این اقدام باعث رسوایی خاصی برای شراوی همسر یکی از پاشاهای برجسته شد. با این حال، او توانست زنان دیگر را ترغیب کند که حجاب خود را کنار بگذارند. EFU به آموزش، رفاه اجتماعی و تغییرات در قوانین خصوصی به منظور ایجاد برابری بین مردان و زنان مصری توجه داشت. مشکلات ا
جتماعی مصر از قبیل فقر، فحشا، بی سوادی و شرایط بد بهداشتی را نه به دلیل ساختار اجتماعی-اقتصادی خاص، بلکه به دلیل بی توجهی دولت به مسئولیت هایش در قبال مردمش می دانست. جنبش معتقد بود که دولت در حفظ اخلاق ملت و همچنین رفاه آن مسئولیت دارد. با این حال، مسائل مربوط به زنان را تنها از منظر محدود و طبقاتی زنان طبقه بالا تعریف می کرد. این امر به ویژه در مجله فمینیستی L'Egyptienne که توسط EFU منتشر می شود مشهود است. این مجله که به زبان فرانسه نوشته و منتشر شده بود، فقط برای مصری های فرانسوی زبان که عمدتاً اعضای طبقات بالا بودند، قابل دسترسی بود. اما موضوعات مورد بحث در مجله شامل اصلاحات ترکیه در مورد زنان بود که بر زنان مصری و اسلام تأثیر گذاشته بود. سیزا نبراوی، سردبیر مجله در سال ۱۹۲۷ اظهار داشت که «ما فمینیست های مصری، احترام زیادی برای دین خود قائل هستیم. مایلیم آن را در روح واقعی خود ببینیم». مجله دیگری که در سال ۱۹۳۷ منتشر شد، المصریه (زن مصری) نام داشت. اگرچه قانون اساسی جدید ۱۹۲۴ تغییراتی در موقعیت زنان ایجاد کرده بود، مانند افزایش سن ازدواج برای دختران به شانزده سال، اما مسئله حقوق سیاسی زنان و حق طلاق و لغو
تعدد زوجات نادیده گرفته شد. در سال ۱۹۳۵ هدی شعراوی در دانشگاه آمریکایی قاهره در مورد وضعیت زنان سخنرانی کرد و خواستار لغو تعدد زوجات شد. سخنرانی وی با اعتراض دو تن از شیوخ دانشگاه الازهر مواجه شد. با این حال، به گفته کوماری جایوردنا، حضار در کنار شراوی قرار گرفتند که نمادی از تغییر عقاید تحصیلکرده بود. سخنرانی او در واقع با چنان شور و شوقی روبرو شد که در یک روزنامه برجسته چاپ شد و در نتیجه به طور گسترده در جهان عرب زبان منتشر شد. با این حال، ظهور فمینیسم در مصر به دلیل ماهیت نخبه گرایانه و تعصب طبقاتی آن متوقف شد. جذابیت محدود آن به طور منصفانه وضعیت اکثر زنان مصر را نشان نمی داد. ادعا می شود که جنبش تا حدودی «از شیوه های سیاسی اکثر احزاب مصر طی دهه های ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۰ پیروی می کرد که سیاست را در انحصار نخبگان تحصیل کرده می دانستند». فعالیت فمینیستی به ویژه به دلیل جو افکار سیاسی شروع به کند شدن کرد و در نتیجه این جنبش انتقادات افزایش یافت. نمونه هایی از انتقاداتی که جنبش فمینیسم اولیه با آن مواجه شد. تغییر در موقعیت زنان در مصر توسط بسیاری به عنوان "تهاجم نهایی در آخرین حوزه ای که می توانستند در برابر کفار متج