Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ایی مانند گاو، گوسفند و بز برای غذا و شیر پرورش داده می شوند. چندزنی در میان کونسو یک عمل پذیرفته شده است. صنایع دستی. اعضای گروه کونسو کنده کاری روی چوب به نام واگا ("wagas") را برای گرامیداشت مردگان خود می سازند. این کنده کاری ها به یاد مردی ایجاد می شوند که دشمن یا حیوانی را کشته باشد. این مجسمه ها معمولاً به صورت گروهی چیده می شوند و شامل تصاویری از مرد، همسران او و دشمنانش هستند. مذهب. از نظر باورهای دینی، کونسو پیرو دینی سنتی هستند که بر پرستش وااک یا "واخ" متمرکز است. در فرهنگ مرتبط اورومو، "وااک" به خدای دین اولیه ای اشاره دارد که تصور می شود گروه های کوشی به آن باور داشته اند. افراد برجسته. - منگیستو هایله ماریام (زاده ۱۹۳۷) رئیس دولت اتیوپی از ۱۹۷۷ تا ۱۹۹۱.
تختهٔ بادپناه () ابزاری متحرک در قایق های بادبانی است که به جای مازهٔ ثابت استفاده می شود و به قایق کمک می کند از حرکت جانبی در برابر باد جلوگیری کند. برخلاف مازه های ثابت، تخته بادپناه معمولاً وزنه تعادل ندارد و نقش متعادل کننده ندارد. انواع. سه نوع اصلی از تخته بادپناه وجود دارد: تخته جانبی معمولاً در دو طرف بدنه قایق نصب می شود و در قایق های کوچک تر ممکن است تنها یک تخته نصب شود. این تخته ها عمدتاً در قایق های کف صاف و قدیمی به کار می روند. کارکرد. تخته جانبی زمانی که در سمت بادگیر پایین آورده شود، به قایق کمک می کند تا در برابر حرکت جانبی مقاومت کرده و در آب های کم عمق یا هنگام خشک شدن قایق مفید باشد. هنگام تغییر جهت باد، تخته سمت بادگیر باید بالا کشیده شود و تخته دیگر پایین آورده شود. طراحی. تخته بادپناه معمولاً دارای سطح بیرونی مقعر و داخلی محدب است که شبیه یک بال عمل کرده و نیروی بالابری تولید می کند. برخی از قایق های بزرگ تر مانند کشتی های تجاری، تخته هایی صاف تر و عریض تر دارند، اما قایق های ماهیگیری معمولاً از تخته های باریک تر و بلندتر استفاده می کنند. تاریخچه. استفاده از تخته بادپناه در مناطق مختل
فی از اروپا مانند دریای بالتیک، سواحل شمالی فرانسه و انگلستان رایج بوده است. این ابزار در قرن ۱۶ میلادی توسط هلندی ها از چینی ها الهام گرفته شد و سپس در اروپا توسعه یافت. چینی ها در جُنگ های خود از آن بهره می گرفتند. تخته بادپناه به دلیل امکان استفاده در آب های کم عمق و عدم نیاز به مازه ثابت، به سرعت در هلند و سایر مناطق اروپا رایج شد و به ویژه در بازرگانی دریایی داخلی و خارجی نقش مهمی داشت.
مردم گدئو () قومی هستند که در جنوب اتیوپی زندگی می کنند. منطقه گدعو در منطقه ملت ها، ملیت ها و مردمان جنوبی (SNNPR) به نام این قوم نام گذاری شده است. زبان آنها، زبان گدعو، یکی از زبان های کوشی به شمار می آید. بررسی اجمالی. طبق سرشماری ملی اتیوپی در سال ۲۰۰۷، جمعیت قوم گدعو ۹۸۶٬۹۷۷ نفر برآورد شده است. از این تعداد، ۷۵٫۰۵ درصد در SNNPR و ۲۴٫۸۴ درصد در بخش های هم جوار منطقه اورومیا سکونت دارند. حدود ۶٫۲۴ درصد از جمعیت این قوم در مناطق شهری زندگی می کنند. فرهنگ. فرهنگ مردم گدعو با دو ویژگی برجسته تعریف می شود. نخستین ویژگی، سنتی به نام است که به نوعی سیستم رتبه بندی و دسته بندی سنی مشابه نظام گدای مردم اورومو اشاره دارد. بکهینگهام و هانتینگفورد این سیستم را شامل هفت رتبه می دانند که یک دوره تولد ۱۰ ساله را پوشش داده و یک چرخه ۷۰ ساله ایجاد می کند. بر اساس سنت های شفاهی جمع آوری شده توسط آسبه رگاسا دبله، مردم گدعو این نظام را از گوجی اورومو به دست آورده اند، قومی که از نظر تاریخی ارتباط نزدیکی با آنها داشته اند. ویژگی دوم فرهنگ گدعو، اقتصاد کشاورزی آنهاست که بر اساس کشت اینسته شکل گرفته و شباهت بسیاری با روش های ک
شاورزی مردم سیداما دارد که زبانشان به زبان گدعو نزدیک است. از منظر جغرافیای سیاسی، مردم گدعو به عنوان هورنر (دموگرافی) شناخته می شوند و از نظر قومی به مردم کوشی تعلق دارند. تاریخچه. منشأ مردم گدعو به خوبی مشخص نیست. تادسه کیپی کانشی به روایتی اشاره می کند که مردم گدعو منشأ خود را به قبیله ای باستانی به نام "مورگا-گوسالو" نسبت می دهند که احتمالاً اولین ساکنان این منطقه بوده اند. یکی دیگر از سنت های گدعو منشأ آنها را به فردی به نام داراسو نسبت می دهد که برادر بزرگتر گوجو (جد گوجی اورومو) و بورو (جد بورانا اورومو) بوده است. این دو گروه شبانی در شرق گدعو زندگی می کنند. این سنت ممکن است ریشه در عملی رایج در میان مردم اورومو به نام داشته باشد که به معنی پذیرش گروه های قومی بومی به عنوان بخشی از جامعه است. داراسو گفته می شود که هفت پسر از دو همسر داشته که از آنها هفت قبیله گدعو به وجود آمده اند: دووبا، داراششا، گورگورششا، هانوما، باکارو، هنبا و لوگودا. این قبایل به دو دسته یا «خانه» تقسیم می شوند: (بزرگ تر) که شامل چهار قبیله نخست است و (کوچک تر) که شامل سه قبیله باقی مانده است. تغییرات اجتماعی در دوره امپراتوری اتی
وپی. در سال ۱۸۹۵، ادغام مردم گدعو در امپراتوری گسترش یافته اتیوپی منجر به تغییرات عمده اجتماعی شد. در مناطقی که مردم گدعو «به طور مسالمت آمیز تسلیم شدند»، اداره محلی آنها دست نخورده باقی ماند. اما در مناطقی که مقاومت نشان دادند، حکام نظامی منصوب شدند و گاهی به اربابان فئودال تبدیل شدند. این ادغام تأثیرات جدی بر خودمختاری اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی مردم گدعو داشت. سیاست. علاوه بر سیستم ، پیش از تسخیر توسط امپراتوری اتیوپی در دهه ۱۸۹۰، مردم گدعو در یک فدراسیون متشکل از سه منطقه به نام "ساسروگو" یا "سه "روگا"" زندگی می کردند. این سه "روگا"، شامل سوبهو، ریبوتا و ریکوتا، تحت رهبری یک "آبا گدا" مشترک بودند که نقش آن مشابه با منصب اورومو بود. این مقام هر هشت سال در طی مراسمی که آن هم نامیده می شد، به نسل بعدی سپرده می شد. بر اساس سنت های گدعو، تمامی مناصب رهبری از "آبا گدا" در بالاترین سطح تا مقام "هیتیشا" در مراسم تعیین می شد، در حالی که نقش های خاص به قبایل یا زیرقبایل معین اختصاص داشت. مرزبندی های جدید و اختلافات محلی. در جریان ترسیم مرزهای جدید میان واحدهای اداری منطقه مردمان، قومیت ها و ملت های جنوبی (SNN
PR) و اورومیا در دوران دولت انتقالی اتیوپی، بسیاری از اراضی که در اصل به گوجی اورومو تعلق داشت، از جمله مجتمع قبیله ای در ونگو، به SNNPR واگذار شد. مردم محلی گوجی اورومو از این تصمیم ناراضی بودند و به دفتر نخست وزیر وقت درخواست تجدیدنظر دادند، اما درخواست آنها مورد قبول قرار نگرفت. این موضوع منجر به درگیری های خشونت آمیز میان گوجی و گدعو در ورادای هاگره ماریام در آوریل-مه ۱۹۹۵ شد. ارتش فدرال برای پایان دادن به درگیری ها مداخله کرد، اما خود به هدف حملات نیروهای گوجی تبدیل شد. درگیری های گدعو و اورومو. از سال ۲۰۱۸، درگیری میان گوجی اورومو و مردم گدعو در زون گدعو موجب شد اتیوپی بالاترین تعداد جابه جایی داخلی جمعیت در جهان را در آن سال به ثبت برساند. تنها در سال ۲۰۱۸، ۴۵۰۰۰ نفر جدیداً مجبور به ترک خانه های خود شدند.
پارک ملی طبیعی لاگونا مکبین اولد پروویدنس () یک پارک ملی در شمال شرقی جزیره پروویدنسیا در مجمع الجزایر سن آندرس، پروویدنسیا و سانتا کاتالینا، کلمبیا است. این پارک یکی از سه پارک ملی در دریای کارائیب کلمبیا است که در قلمرو خود دارای صخره های مرجانی هستند. دو پارک دیگر عبارتند از: پارک ملی طبیعی تایرونا و پارک ملی طبیعی مرجان های روساریو و سن برناردو. مشخصات کلی. مساحت این پارک است (که از این مقدار، ۹٫۰۵ کیلومتر مربع آن دریایی است). این پارک در سال ۱۹۹۵ به عنوان پارک ملی اعلام شد، تا حدی به منظور حفاظت اجتماعی در برابر افزایش فعالیت های انسانی از جمله پروژه های تایم شرینگ که ممکن بود بخش قابل توجهی از جنگل های حرای این منطقه را نابود کند. این پارک دارای اکوسیستم های مختلفی است، مانند جنگل های حرا، تشکیل های مرجانی، بسترهای گیاهان دریایی و ناحیه ای کوچک از جنگل های خشک استوایی. به دلیل صخره های مرجانی رنگارنگ، جزیره پروویدنسیا به "دریای هفت رنگ"، معروف است. جزیره خرچنگ و جزایر سه برادر چهار جزیره کوچک را تشکیل می دهند که جزئی از این پارک ملی هستند. میانگین بارش سالانه این پارک ۳۰۰۰ میلی متر است، که بیشترین بارش
در ماه های اکتبر و نوامبر رخ می دهد. از ژانویه تا ژوئن دوره خشکی وجود دارد. میانگین دما ۲۵ درجه سانتی گراد و رطوبت نسبی ۷۳٫۳٪ است. جنگل های حرا از ارتفاعات تا متغیر هستند. گونه غالب در این مناطق حرا قرمز (Rhizophora mangle) است و جمعیت های کوچکتری از حرا سیاه (Avicennia germinans) و حرا سفید (Laguncularia racemosa) نیز وجود دارند. در این ناحیه ۷۴ گونه پرنده ثبت شده است. از گونه های مهم دریایی می توان به Audubon’s shearwater, magnificent frigatebird, brown booby و royal tern اشاره کرد؛ همچنین در دسته های غیر دریایی، green heron و bananaquit ("Coereba flaveola tricolor") قابل ذکر هستند. مساحت وسیعی از گیاهان دریایی در اطراف لاگون و حاشیه جنگل های حرا از گونه های "Thalassia testudinum" و "Syringodium filiforme" تشکیل شده است. گردشگری. مرکز بازدیدکنندگان در Crab Caye با قایق قابل دسترسی است. به دلایل حفاظتی، دسترسی به سایر جزایر کوچک که بخشی از پارک ملی را تشکیل می دهند، مجاز نیست.
کشت ردیفی (Row crop) محصولی است که می توان آن را در ردیف هایی به اندازه کافی پهن کرد که امکان کشت آن را فراهم کند یا با ماشین آلات کشاورزی، ماشین هایی که برای فعالیت های فصلی محصولات ردیفی طراحی شده اند، کشت شود. این گونه محصولات به جای بذرپاشی از طریق بذرکاری یا نشاء کاشته می شوند. آنها اغلب در زمینه باغبانی بازار (کشاورزی کامیون) یا در باغ های جالیز رشد می کنند. رشد محصولات ردیفی برای نخستین بار در چین باستان در سدهٔ ششم پیش از میلاد آغاز شد. این تمایز در استراتژی های تناوب کشت قابل توجه است، جایی که زمین با محصولات ردیفی، دانه های غذایی کالا، و محصولات زراعی تشکیل دهنده چمن کاشته می شود که به منظور حفاظت از کیفیت خاک و در عین حال به حداکثر رساندن بهره وری سالانه خاک است. بیش از ۲۰ درصد محصولات در سراسر جهان آبیاری می شوند و برخی از محصولات مانند برنج و ذرت از آب اضافی بهره می برند. در طول فصل رشد، فضاهای بین ردیفی ۲ تا ۴ بار کول می شوند و ردیف ها برای حفظ رطوبت و بهبود هوادهی وجین می شوند. در نتیجه فعالیت میکروبیولوژیک خاک افزایش یافته و جابجایی عناصر غذایی تشدید می شود. محصولات ردیفی پیش سازهای ارزشمندی ا
ز محصولات غلات بهاره، کتان و کنف هستند. اثر مفید محصولات ردیفی به محصول دوم نیز گسترش می یابد. نمونه هایی از محصولات ردیفی عبارتند از آفتابگردان، سیب زمینی، کلزا، لوبیا خشک، نخود فرنگی مزرعه، کتان، گلرنگ، گندم سیاه، پنبه، ذرت، سویا و چغندر قند.
استان ریکائورته () یکی از استان های بخش بویاکا در کشور کلمبیا است. این استان که نام خود را از قهرمان اعلامیه استقلال کلمبیا، آنتونیو ریکائورت، گرفته است، شامل ۱۳ شهرداری می باشد.
زیرتخته ()، که به آن مازهٔ متحرک نیز می گویند، نوعی مازه (ته تیر) قابل جمع شدن است که در وسط قایق نصب می شود. این وسیله برای افزایش مقاومت جانبی و جلوگیری از لغزش جانبی قایق به کار می رود. زیرتخته، که در قایق های مسابقه ای مدرن اغلب به عنوان وسیله بالابر شناخته می شود، نیروی بالابری ایجاد می کند تا نیروی جانبی بادبان ها را خنثی کند. این وسیله به قایق های بادبانی اجازه می دهد در جهت های غیر از پایین باد حرکت کنند، زیرا نیروی بادبان ها معمولاً حداقل ۴۵ درجه با جهت باد ظاهری زاویه دارد. در قایق هایی که تقارن محوری دارند، نیروی جانبی می تواند از هر دو طرف اعمال شود، بنابراین زیرتخته ها باید دارای طراحی متقارن باشند تا در هر دو جهت با کارایی یکسان عمل کنند. با افزایش زاویه کج شدن قایق، شکل بدنه آن به تدریج از حالت متقارن خارج می شود. کاربرد هنگام واژگونی. در صورت واژگونی قایق، زیرتخته و تخته بادپناه می تواند به عنوان سکوی بازیابی عمل کند و با ایجاد اهرمی بیشتر، به ملوانان کمک کند قایق را به حالت عادی برگردانند. طراحی و مزایا. زیرتخته های جمع شونده پیچیده تر از مازه های ثابت هستند و معمولاً فضای داخل بدنه قایق را ا
شغال می کنند، که می توانست برای سرنشینان استفاده شود. در برخی طراحی ها، زیرتخته در محفظه ای در زیر قایق قرار می گیرد، که فضای داخلی را آزاد می کند اما کشش بیشتری ایجاد می کند. در برخی قایق ها، ترکیبی از مازه کم عمق و زیرتخته استفاده می شود. در این طراحی، مازه کم عمق محل قرارگیری زیرتخته را فراهم می کند و تنها مقدار کمی به پیش نویس قایق اضافه می کند. زیرتخته در آب های عمیق پایین آورده می شود تا نیروی بالابری بیشتری ایجاد کند. زیرتخته بالاست دار. در قایق های بزرگ تر، زیرتخته ها اغلب وزنه دار هستند و به آن ها مازه بالابر (Lifting Keel) می گویند. این زیرتخته ها مانند مازه ها در مرکز بدنه نصب می شوند اما برخلاف مازه ها، قابل جمع شدن هستند. زیرتخته های بالاست دار معمولاً هنگام پایین آمدن قفل نمی شوند؛ بلکه وزن بالاست آن ها را در جای خود نگه می دارد. این ویژگی باعث ایمنی بیشتر می شود، زیرا اگر قایق به گل بنشیند، زیرتخته به جای شکستن، به داخل محفظه خود جمع می شود. وزن بالای این نوع زیرتخته ها نیازمند قرقره برای بالا کشیدن آن ها و سازوکاری برای قفل کردن زیرتخته در حالت بالا است. در قایق های بزرگ بادبانی، طراحی مشابهی
برای حرکت بهتر در آب های کم عمق استفاده می شود. این نوع زیرتخته ها معمولاً مازه بالابر یا مازهٔ گردان (Swing Keel) نامیده می شوند. در قایق های دریایی، بهتر است این مازه ها در هر موقعیتی قفل شوند تا هنگام واژگونی قایق به داخل محفظه خود برنگردند. هنگام حرکت قایق، زیرتخته مانند فویل بالابری عمل می کند و به بهبود کارایی قایق کمک می کند.
پوئنته د اوکسیدنته یا پل غربی (Puente de Occidente) که به این نام شناخته می شود زیرا در غرب بخش انتیوکیا در کلمبیا واقع است، یک پل معلق است که دو شهرداری اولایا (انتیوکیا) و سانتا فه ده انتیوکیا را که در دو سوی رودخانه کائوکا قرار دارند، به هم متصل می کند. در زمان خود، این پل به عنوان سومین پل معلق بزرگ جهان شناخته می شد. این پل دارای یک دهانه معلق است که از چهار برج هرمی پشتیبانی می شود - دو برج در هر طرف رودخانه - که هر برج دو کابل را به خود متصل کرده است. این دهانه یک بخش مرکزی اصلی دارد که خودروها و کامیون های کوچک از آن عبور می کنند، و دو مسیر پیاده روی در هر طرف جاده اصلی وجود دارد. تمامی این مسیرها دارای سطوح چوبی هستند. ساخت پل در سال ۱۸۸۷ تحت هدایت مهندس خوزه ماریا ویلا آغاز شد، پس از دریافت مجوز از مارسلینو ولهز، فرماندار آنتیوکیا. کابل ها و سایر قطعات فولادی از انگلستان خریداری شد، در حالی که برج ها از مواد محلی ساخته شدند. در ابتدا، پل فقط برای عبور پیاده روها باز بود، اما بعداً به وسایل نقلیه اجازه عبور داده شد. در حالی که امروزه پل های معلق بسیار طولانی تری در آمریکای جنوبی وجود دارند، در ابتدا
پل غربی بلندترین پل معلق در قاره بود. این پل در تاریخ ۲۶ نوامبر ۱۹۷۸ به عنوان یک یادبود ملی کلمبیا اعلام شد. خوزه ماریا ویلا، که در نزدیکی سوپتران متولد شده بود، مهندسی را در مؤسسه فناوری استیونز در نیوجرسی تحصیل کرده بود؛ پس از اتمام تحصیلاتش در ایالات متحده، در ساخت پل بروکلین مشارکت داشت. سیستم ساختاری پل غربی مشابه سیستم معلق/معلق-ایستاده استفاده شده در پل بروکلین است. بازسازی های قابل توجهی در اوایل سال ۲۰۱۴ انجام شد.
دانه کار یا بذرکار وسیله ای است که در کشاورزی مورد استفاده قرار می گیرد که بذرها را با قرار دادن آنها در خاک و دفن آنها در عمق مشخص در حالی که توسط تراکتور کشیده می شود، برای محصولات می کارد. این کار تضمین می کند که دانه ها به طور مساوی پراکنده می شوند. دانه کارها، دانه ها را با سرعت و عمق مناسب کاشت می کند و از پوشیده شدن بذرها توسط خاک اطمینان حاصل می کند. این امر آنها را از خورده شدن توسط پرندگان و جانوران یا خشک شدن آنها به دلیل قرار گرفتن در معرض خورشید نجات می دهد. با ماشین های دانه کار، دانه ها در ردیف ها توزیع می شوند. این به گیاهان اجازه می دهد تا نور خورشید و مواد مغذی کافی را از خاک دریافت کنند. پیش از معرفی مته بذر، بیشتر بذرها با پخش دستی کاشته می شدند، فرآیندی غیردقیق و بیهوده با توزیع ضعیف بذر و بهره وری پایین. استفاده از دانه کار می تواند نسبت عملکرد محصول (بذرهای برداشت شده به ازای هر دانه کاشته شده) را تا ۸ برابر بهبود بخشد. استفاده از دانه کار باعث صرفه جویی در زمان و کار می شود. به برخی از ماشین های اندازه گیری بذر برای کاشت، کارنده می گویند. این مفاهیم از رویه چینی باستان تکامل یافتند و ب
عداً به مکانیسم هایی تبدیل شدند که دانه ها را از سطل جمع می کنند و در یک لوله قرار می دهند. دانه کارهای سده های پیشین شامل دانه کار تک لوله ای در سومر و دانه کار چندلوله ای در چین، و سپس دانه کار در سال ۱۷۰۱ توسط Jethro Tull بود که در رشد فناوری کشاورزی در سده های کنونی تأثیرگذار بود. حتی برای یک سده پس از تول، کاشت دستی غلات رایج بود.
بریتانیا دارای سه نظام حقوقی کاملاً متفاوت است که هرکدام به دلایل تاریخی مختلف از یک منطقهٔ جغرافیایی به ویژه سرچشمه می گیرند: حقوق انگلستان، حقوق اسکاتلند، حقوق ایرلند شمالی، و از ۲۰۰۷ خواستار نوع چهارم، حقوق ولز در نتیجه قدرت سپاری ولز، با درخواست های بیشتر برای نظامی قضایی در ولز. در اجرای تعهدات سابق خود در پیمان اتحادیه اروپا، دستورالعمل های اتحادیه اروپا به طور فعال تحت قدرت قانون گذاری مجلس بریتانیا به نظام های حقوقی بریتانیا منتقل شد. پس از خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا، قوانین اتحادیه اروپا با عنوان «حقوق حفظ شدهٔ اتحادیهٔ اروپا» به قوانین داخلی منتقل شدند، اگرچه قوانین بریتانیا هنگام دوره انتقال از ۳۱ ژانویه تا ۳۱ دسامبر ۲۰۲۰، به طور موقت با مقررات اتحادیهٔ اروپا مطابقت داشتند.
کارنده یک ابزار مزرعه است که معمولاً پشت تراکتور یدک می کشد و بذرها را در ردیف هایی در سراسر یک مزرعه می کارد. با یک میله کششی یا سه نقطه ای به تراکتور متصل می شود. کارنده ها، دانه ها را به روشی دقیق در امتداد ردیف ها قرار می دهند. اندازه کارنده ها بسیار متفاوت است، از ۱ ردیف تا ۵۴، که بزرگ ترین آنها در جهان ۴۸ ردیف John Deere DB120 است. چنین کارنده های بزرگتر و جدیدتر شامل چندین ماژول به نام واحدهای ردیف هستند. واحدهای ردیف به طور مساوی در امتداد کارنده در فواصل زمانی که به طور گسترده ای بر اساس محصول و محل متفاوت است، قرار می گیرند. رایج ترین فاصله ردیف در ایالات متحده امروزه ۳۰ اینچ است.
کشتار موز () یک کشتار از کارگران شرکت یونایتد فروت (که اکنون به نام چیکیتا شناخته می شود) بود که در تاریخ ۵ و ۶ دسامبر ۱۹۲۸ در شهر سیناگا در نزدیکی سانتا مارتا، کلمبیا، رخ داد. این کشتار پس از آن اتفاق افتاد که یک اعتصاب از ۱۲ نوامبر ۱۹۲۸ آغاز شد، زمانی که کارگران کار خود را متوقف کردند تا زمانی که شرکت با آن ها توافق کند و شرایط کاری مناسب تری برایشان فراهم کند. پس از چندین هفته بدون رسیدن به توافق و در حالی که شرکت یونایتد فروت از مذاکره با کارگران خودداری می کرد، دولت وقت کلمبیا تحت سرپرستی میگل آبادیه مندز، کورتس واگاس را به عنوان رئیس نظامی منطقه ماگدالنا منصوب کرده و ۷۰۰ سرباز از ارتش ملی کلمبیا را برای سرکوب اعتصاب کنندگان به این منطقه اعزام کرد. این اقدام منجر به کشتار ۴۷ تا ۲۰۰۰ نفر شد (محدوده این آمار به دلیل کمبود اسناد تاریخی دقیق است). مقامات ایالات متحده در کلمبیا و نمایندگان شرکت یونایتد فروت اعتصاب کارگران را به عنوان «کمونیسم» با «تمایل های ضد حکومتی» در تلگرام هایی به فرانک بی. کلاگ، وزیر امور خارجه ایالات متحده، معرفی کردند. دولت کلمبیا همچنین مجبور شد که به نفع منافع شرکت کار کند، زیرا شرک
ت می توانست تجارت موز کلمبیا را با بازارهای مهمی مانند ایالات متحده و اروپا قطع کند. گابریل گارسیا مارکز یک نسخه خیالی از این کشتار را در رمان خود "صد سال تنهایی" به تصویر کشید، همان طور که "آلوارو سپدا سامودیو" نیز در اثر خود "La Casa Grande" این کشتار را به نمایش گذاشت. اگرچه مارکز تعداد کشته شدگان را حدود سه هزار نفر ذکر کرده است، اما تعداد واقعی کشته شدگان کارگر هنوز نامشخص است. اعتصاب. در دهه ای که به کشتار انجامید، کارگران اعتصاب کرده بودند ولی تغییرات کمی در شرایطشان رخ داده بود. کارگران در اکتبر ۱۹۲۸ نه خواسته از شرکت یونایتد فروت مطرح کردند: کارگران مزارع موز در کلمبیا در تاریخ ۱۲ نوامبر ۱۹۲۸ اعتصاب کردند. این اعتصاب تبدیل به بزرگ ترین حرکت کارگری شد که تا آن زمان در کشور مشاهده شده بود، به طوری که حداقل ۲۵٬۰۰۰ کارگر از شرکت یونایتد فروت در آن شرکت کردند. اعضای رادیکال حزب حزب لیبرال کلمبیا، همچنین اعضای حزب حزب سوسیالیست انقلاب خواه کلمبیا و حزب کمونیست کلمبیا در این اعتصاب شرکت داشتند. کارگران خواستار به رسمیت شناختن خود به عنوان کارمند و پیاده سازی چارچوب قانونی کلمبیا در دهه ۱۹۲۰ بودند. قتل عام.
در تاریخ ۵ دسامبر ۱۹۲۸، یک هنگ نظامی از بوگوتا توسط دولت برای برخورد با اعتصاب کنندگان که به عنوان تهدیدی فراتر از نظم اجتماعی تلقی می شدند، اعزام شد. هنوز مشخص نشده است که آیا این نیروها به درخواست کمپانی یونایتد فروت فرستاده شده اند یا خیر. سیصد سرباز از بخش انتیوکیا به بخش ماگدالنا فرستاده شدند. سربازان از منطقه ماگدالنا در عملیات دخالت نداشتند، زیرا ژنرال کورتس واگاس، رئیس نظامی منصوب منطقه موز، معتقد بود که آن ها نمی توانند اقدامات مؤثری انجام دهند چرا که ممکن است با کارگران مزارع ارتباط داشته باشند. در روز کشتار، ۵ دسامبر ۱۹۲۸، حدود ۱۵۰۰ کارگر موز به همراه خانواده هایشان در میدان شهر سیناگا اردو زده بودند. در همین حال، نیروهای نظامی ماشین های جنگی خود را بر روی پشت بام های ساختمان های کوتاه در چهارگوشه میدان اصلی نصب کردند و خیابان های دسترسی را بستند، و پس از دادن هشدار پنج دقیقه ای مبنی بر لزوم ترک میدان، به سوی جمعیت متراکم کارگران و خانواده هایشان، از جمله کودکان، آتش گشودند. مردم پس از مراسم یکشنبه جمع شده بودند تا سخنرانی منتظره از سوی فرماندار را بشنوند. تعداد افراد کشته شده. ژنرال کورتس واگاس، ک
ه فرمانده نیروهای نظامی در زمان کشتار بود، مسئولیت کشته شدن ۴۷ نفر را بر عهده گرفت. در واقع، تعداد دقیق کشته ها هرگز تأیید نشده است. هررا سوتو، نویسنده یکی از مطالعات جامع و دقیق دربارهٔ اعتصاب ۱۹۲۸، براساس ارزیابی های مختلفی که توسط معاصران و مورخان ارائه شده است، تعداد کشته ها را بین ۴۷ تا ۲۰۰۰ نفر متغیر دانسته است. به گفته خورخه الی یسر گائیتان، نماینده مجلس، کارگران کشته شده به دریا انداخته شدند. منابع دیگر ادعا می کنند که اجساد در قبرهای دسته جمعی دفن شدند. در میان بازماندگان، لوئیس ویکنت گامز بود که بعداً به یکی از شخصیت های معروف محلی تبدیل شد. او با پنهان شدن زیر یک پل به مدت سه روز جان سالم به در برد. هر سال پس از کشتار، او یک مراسم یادبود از طریق رادیو برگزار می کرد. رسانه ها گزارش های متفاوتی در مورد تعداد کشته ها و نظرات مختلفی دربارهٔ وقایع آن شب ارائه داده اند. نتیجه گیری این است که هیچ داستان توافق شده ای وجود ندارد، بلکه ورژن های مختلفی بسته به منبع آن ها وجود دارد. مطبوعات آمریکایی اطلاعات مغرضانه ای در مورد اعتصاب ارائه دادند. همچنین مطبوعات کلمبیا نیز بسته به گرایش سیاسی نشریه، جانبداری کرد
ند. به عنوان مثال، روزنامه ال تایمپو مستقر در بوگوتا اعلام کرد که کارگران حق داشتند خواسته هایشان را برای بهبود شرایطشان مطرح کنند. با این حال، از آنجا که این روزنامه از نظر سیاسی محافظه کار بود، آنها همچنین ذکر کردند که با اعتصاب موافق نبودند.
فرود بر روی مریخ به معنای فرود یک فضاپیما بر سطح مریخ است. از میان تلاش های متعدد برای فرود بر مریخ توسط فضاپیمای بدون سرنشین، ده مورد موفقیت آمیز بوده است. همچنین مطالعاتی دربارهٔ یک مأموریت سفر انسان به مریخ شامل فرود بر سطح آن انجام شده، اما تاکنون هیچ کدام عملی نشده است. تا سال ۲۰۲۳، اتحاد جماهیر شوروی، ایالات متحده آمریکا و چین توانسته اند با موفقیت فرودهایی بر مریخ انجام دهند. مریخ ۳، متعلق به شوروی، که در سال ۱۹۷۱ فرود آمد، اولین فرود موفق بر مریخ بود، اگرچه این فضاپیما پس از ۱۱۰ ثانیه بر سطح مریخ از کار افتاد. سایر تلاش های شوروی برای فرود بر مریخ شکست خورد. وایکینگ ۱ و وایکینگ ۲ اولین فرودگرهای موفق ناسا بودند که در سال ۱۹۷۵ به فضا پرتاب شدند. رهیاب مریخ ناسا که در سال ۱۹۹۶ پرتاب شد، اولین مریخ نورد به نام "سوجورنر" را با موفقیت بر مریخ فرود آورد. در سال ۲۰۲۱، اولین فرودگر و مریخ نورد چینی، تیان ون ۱، با موفقیت بر مریخ فرود آمد. روش های فرود. تا سال ۲۰۲۱، تمام روش های فرود بر مریخ از یک سپر هوایی و چتر نجات برای ورود به جو مریخ و فرود استفاده کرده اند، اما پس از جدا شدن چتر نجات، سه گزینه وجود دارد.
یک فرودگر ثابت می تواند از پوسته چتر جدا شده و با استفاده از موشک ترمزی تا رسیدن به سطح فرود آید، اما یک سطح نورد نمی تواند موشک هایی را که پس از فرود بلااستفاده می شوند، حمل کند. یکی از روش ها برای سطح نوردهای سبک تر، قرار دادن سطح نورد در یک ساختار چهاروجهی است که خود در کیسه هوا قرار می گیرد. پس از جدا شدن سپر هوایی، چهاروجهی به وسیله یک طناب از پوسته چتر پایین آورده می شود تا کیسه های هوا باد شوند. موشک های ترمزی روی پوسته چتر می توانند سرعت فرود را کاهش دهند. زمانی که به سطح نزدیک می شود، چهاروجهی رها شده و با استفاده از کیسه های هوا به عنوان کمک فنر به زمین برخورد می کند. پس از توقف، چهاروجهی باز شده و سطح نورد آشکار می شود. اگر یک سطح نورد برای استفاده از کیسه هوا بیش از حد سنگین باشد، می توان موشک های ترمزی را روی یک جرثقیل فرود نصب کرد. جرثقیل هوایی از پوسته چتر جدا شده و وقتی به سطح نزدیک می شود، سطح نورد را با یک طناب پایین می آورد. وقتی سطح نورد به زمین می رسد، طناب را قطع می کند و اسکای کرین (در حالی که موشک هایش هنوز فعال هستند) دور از سطح نورد سقوط می کند. هر دو سطح نورد "کنجکاوی" و "استقامت" ا
ز این روش برای فرود استفاده کرده اند. فرود محموله های سنگین تر. برای فرودگرهایی که حتی از کنجکاوی سنگین تر هستند (که به یک سپر هوایی با قطر ۴٫۵ متر (۱۵ فوت) نیاز داشت)، مهندسان در حال توسعه یک کاهنده سرعت ابرصوتی با چگالی پایین هستند که می تواند قطر آن ۸ متر (۲۶ فوت) باشد. این سیستم نیازمند یک چتر نجات متناسب و بزرگ تر خواهد بود. چالش های فرود. فرود فضاپیماهای رباتیک، و احتمالاً در آینده انسان ها، بر روی مریخ یک چالش فناورانه است. برای یک فرود موفق، ماژول فرود باید این مسائل را در نظر بگیرد: در سال ۲۰۱۸، ناسا با استفاده مجدد از فناوری های دوران برنامه وایکینگ، فرودگر این سایت را با موفقیت بر سطح مریخ فرود آورد. اما این فناوری توانایی فرود تعداد زیادی از محموله ها، زیستگاه ها، وسایل صعود و انسان ها را در صورت مأموریت های سرنشین دار آینده به مریخ ندارد. برای بهبود و تحقق این اهداف، ارتقای فناوری ها و پرتابگرها ضروری است. برخی معیارهای یک فرودگر برای انجام فرود نرم با استفاده از فناوری فعلی عبارتند از: ارتباط با زمین. از زمان برنامه وایکینگ، تمام فرودگرهای سطح مریخ از ماهواره مخابراتی برای ارسال داده های خود به
زمین استفاده کرده اند. این فرودگرها از فرستنده های بسامد فرابالا برای ارسال داده ها به مدارگردها استفاده می کنند و مدارگردها این داده ها را با استفاده از فرکانس های باند ایکس یا باند کی ای به زمین ارسال می کنند. این فرکانس های بالاتر، به همراه فرستنده های قدرتمندتر و بازتابنده سهمی بزرگ تر، اجازه می دهند مدارگردها داده ها را بسیار سریع تر از زمانی که فرودگر مستقیماً به زمین ارسال می کرد، انتقال دهند. این کار زمان ارزشمند بر روی شبکه فضای دوردست ناسا را حفظ می کند. فهرست فرودهای مریخ. در دهه ۱۹۷۰، چندین کاوشگر اتحاد جماهیر شوروی تلاش ناموفقی برای فرود بر مریخ انجام دادند. مریخ ۳ در سال ۱۹۷۱ با موفقیت فرود آمد، اما خیلی زود از کار افتاد. اما فرودگرهای آمریکایی "وایکینگ" توانستند بر سطح مریخ فرود آمده و طی چندین سال تصاویر و داده های متعددی ارسال کنند. با این حال، فرود موفق بعدی مریخ تا سال ۱۹۹۷ و فرود رهیاب مریخ انجام نشد. در قرن ۲۱ میلادی، چندین فرود موفقیت آمیز انجام شد، اما تعداد زیادی نیز به شکست انجامید. برنامه کاوش مریخ. اولین کاوشگری که برای فرود ضربه ای بر مریخ طراحی شده بود، "مارس ۱۹۶۲بی" اتحاد جماهیر