Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه [مبارزان]». شلومو لاوی، یکی از افراد قدیمی جنبش کیبوتص گفت: «انتقال به خارج از کشور از نظر من یکی از عادلانه ترین، اخلاقی ترین و صحیح ترین کارهایی است که می توان انجام داد. من سال هاست که به این موضوع فکر می کنم …» (ص ۵۷–۵۸:) آبراهام کاتزنلسون این دیدگاه را تأیید کرد: «از دیدگاه اخلاق جهانی بشری، هیچ چیز اخلاقی تر از تخلیه دولت یهود از اعراب و انتقال آن ها به جای دیگر نیست… که این امر مستلزم [استفاده از] زور است». در آن جلسه شرتوک اظهار داشت: «برای ما مطلوب است که اعراب برنگردند، اگر اصلاً ممکن است. [این] توجیه تاریخی دارد.» وی خاطرنشان کرد: «در درازمدت برای اسرائیل و کشورهای عربی بهترین کار این است که اسرائیل مشکلات داخلی ناشی از وجود یک اقلیت بزرگ عرب نداشته باشد. شرتوک گفت، با این حال، او فکر نمی کند که زمان «به شکل ظاهری [یعنی علنی]» این موضع رسیده باشد». (پ. ۵۸) (ص ۵۸): ماپام. (پ. ۵۹–۶۱): آهارون کوهن، رهبر بخش عربی ماپام، ۱۰ مه یادداشتی به نام «سیاست عربی ما در بحبوحه جنگ»، نوشت. او در یادداشت های خود دربارهٔ یادداشتی که در ۶ مه ۱۹۴۸ نوشته شده است، می نویسد: «اخراج عمدی [عرب ها] در حال وقوع است… دیگران
ممکن است خوشحال شوند - من، به عنوان یک سوسیالیست، شرمنده ام و می ترسم… در جنگ پیروز شوید و صلح را از دست بدهید… دولت [اسرائیل]، وقتی پدید آید، بر روی شمشیر خود زندگی خواهد کرد». او در این یادداشت نوشته است: «... به دلیل برخی اهداف سیاسی و نه تنها به دلیل ضرورت نظامی، اعراب رانده شدند.» در عمل، یک … «انتقال» اعراب به خارج از قلمرو دولت یهود در حال انجام بود، و هم از نظر نظامی (با افزایش خشم پان عرب) و هم از نظر سیاسی، این کار در نهایت علیه یه شوها مجدداً انجام می شد. (پ. ۶۶): کوهن مدعی شده بود که «به ما بستگی داشت که اعراب بمانند یا فرار کنند… [آن ها فرار کرده بودند] و این [اجرای] خط بن گوریون بود که رفقای ما نیز در آن فعالیت دارند». (ص. ۶۴): یاکوف هازان، رهبر کیبوتص آرتزی، به طور خاص رفتار هاگانا با اعراب را محکوم کرد. در ابو شوشه، روستایی در نزدیکی کیبوتص خانه اش، هاگانا به جای تمایز قائل شدن بین خانه های متعلق به دوستان و خانه های متعلق به دشمنان یه شو، روستا را کاملاً با بولدوزر تخریب کرده بود. او دربارهٔ هاگانا گفت: «قتل، سرقت، تجاوز جنسی. به نظر من ارتش ما مثل هیچ ارتش دیگری نیست». (پ. ۶۵): یعاری، رهبر
ماپام، ۱۴ ژوئن: «در حقیقت، هزاران [فلسطینی] فرار کردند، اما نه همیشه به میل خود. قسمت هایی از این اتفاق شرم آور بود … نیازی به خالی شدن همه روستاها نبود…» تجزیه و تحلیل گزارش ژوئن ۱۹۴۸ ارتش اسرائیل. این مقاله برای اولین بار ژانویه ۱۹۸۶ در "ژورنال مطالعات خاورمیانه" منتشر شد. بیشتر این مقاله به توضیح و تفسیر موریس از سندی می پردازد که در سال ۱۹۸۵ در مقالات آهارون کوهن به نام "«هجرت اعراب فلسطین در دوره ۱/۱۲/۱۹۴۷–۱/۶/۱۹۴۸»" شهرت یافت شد که توسط سرویس اطلاعاتی نیروهای دفاعی اسرائیل در زمان اولین آتش بس تهیه شده بود. تاریخ این گزارش ۳۰ ژوئن ۱۹۴۸ است و شامل دو بخش است: یک متن ۹ صفحه ای و یک ضمیمه ۱۵ صفحه ای. موریس توضیح می دهد که جزئیات در پیوست به عنوان مبنایی برای تجزیه آماری در متن عمل می کند. فرض بر این است که نویسنده این سند موشه ساسون، دستیار مدیر بخش عرب در سرویس اطلاعاتی است. محتوا. بر اساس این گزارش، موریس می گوید که در آستانه قطعنامه طرح تقسیم سازمان ملل در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۷، ۲۱۹ روستای عرب نشین و چهار شهر عرب نشین یا تا حدی عرب نشین در مناطقی وجود داشت که در قطعنامه به عنوان بخشی از قلمرو یهودیان تعیین شده
بود. ایالتی با ۳۴۲٫۰۰۰ نفر جمعیت عرب. تا اول ژوئن ۱۹۴۸، ۱۸۰ روستا از این روستاها و شهرها تخلیه شد و ۲۳۹٫۰۰۰ عرب از مناطق دولت یهود گریختند. علاوه بر این، ۱۵۲٫۰۰۰ عرب از مناطقی که توسط طرح تقسیم برای تشکیل کشور عربی فلسطین تعیین شده بود، گریختند. بر اساس این گزارش، تعداد کل پناهندگان تا اول ژوئن ۱۹۴۸ به ۳۹۱٫۰۰۰ نفر به علاوه ۱۰ تا ۱۵ درصد رسید. گفته می شود که حدود ۱۰۳٫۰۰۰ عرب در منطقه تعیین شده برای تشکیل کشور یهودی باقی مانده اند. این گزارش چهار مرحله را در مهاجرت مشخص می کند که مرحله چهارم آن در ماه مه ۱۹۴۸ به عنوان «مرحله اصلی و تعیین کننده در حرکت مهاجرت اعراب فلسطین» تعریف شد. روان پریشی مهاجرت شروع شد: بحرانی در اعتماد به قدرت اعراب. این گزارش نتیجه گیری می کند: «می توان گفت که حداقل ۵۵ درصد از کل مهاجرت ها ناشی از عملیات ما [هاگانا/ ارتش اسرائیل] و تأثیر آن ها بوده است». علاوه بر این، «تأثیر عملیات سازمان های یهودی ناراضی مستقیماً ۱۵ درصد از مهاجرت را به وجود آورده است». موریس خاطرنشان می کند که این گزارش اشاره می کند که در جایی که «نیروی نظامی قوی عرب» وجود داشت، روستاییان را «به آسانی» تخلیه نکردند. و
ی خاطرنشان می کند که در این گزارش آمده است: «موسسات عربی تلاش کردند با پدیده فرار و تخلیه و مهار امواج مهاجرت… به ویژه از خروج جوانان در سن سربازی جلوگیری کنند. اما همه این اقدامات به طور کامل شکست خورد، زیرا هیچ اقدام مثبتی صورت نگرفت که بتواند عوامل مهاجرت را مهار کند.» موریس می نویسد: یوسف ویتز و کمیته های انتقال، ۱۹۴۸–۱۹۴۹. این مقاله برای اولین بار در مطالعات خاورمیانه در سال ۱۹۸۶ منتشر شده است. یوسف ویتز مدیر بخش اراضی صندوق ملی یهود بود که از دهه ۱۹۳۰ مسئول تصاحب زمین (عمدتاً از اعراب) برای یه شو بود. او در تأسیس «کمیته های نقل و انتقالات» نقش بسزایی داشت. پرونده ابو قوش و بیت نقوبه، فریدیس و جسر زرکه در سال ۱۹۴۸ - یا چرا چهار روستا باقی ماندند. ابوقوش. روستاییان ابوقوش برای اولین بار در سال ۱۹۴۸ رانده شده بودند، اما بخش عمده ای از ساکنان در ماه ها و سال های بعد به خانه «نفوذ» کردند. در نیمه دوم سال ۱۹۴۹، ارتش اسرائیل و پلیس در یک سری عملیات کم و بیش وحشیانه جستجو و اخراج، شروع به هجوم به ابوقوش کردند، جایی که آن ها جدیدترین «نفوذی ها» را جمع آوری کردند و آن ها را از مرز به اردن هل دادند. . (پ. ۲۶۷–۲۶۸)
: در پی یکی از این گردهمایی ها، در اوایل سال ۱۹۵۰، ساکنان ابوقوش نامه ای سرگشاده به اعضای کنست و روزنامه نگاران ارسال کردند و نوشتند که اسرائیلی ها مکرراً آن را نوشته اند.«روستای ما را محاصره کردند، زنان، کودکان و افراد مسن ما را گرفتند، و آن ها را از مرز و به صحرای نقب انداختند، و بسیاری از آن ها در نتیجه تیراندازی [در تلاش برای بازگشت به آن سوی مرزها] جان باختند.»اهالی تا کنون آرامش خود را حفظ کرده بودند.«اما نمی توانیم در مقابل آخرین حادثه جمعه گذشته سکوت کنیم، زمانی که با فریادهایی که از بلندگو بلند می شد از خواب بیدار شدیم که اعلام می کرد روستا محاصره شده است و هر کسی که بخواهد از آن خارج شود هدف گلوله نیروهای پلیس و نظامی قرار می گیرد… سپس شروع به ورود به خانه ها و تفتیش های دقیق کردند، اما کالای قاچاق پیدا نشد و در نهایت با استفاده از زور و ضربات، زنان و پیران و کودکان و بیماران و نابینایان و زنان باردار را جمع کردند. فریاد کمک سر داده بودند اما نجات دهنده ای نبود و ما نگاه می کردیم و نمی توانستیم کاری بکنیم جز التماس رحمت و افسوس که التماس ما فایده ای نداشت… سپس اسیران را که گریه می کردند و فریاد می ز
دند به مکان نامعلومی بردند. و ما هنوز نمی دانیم چه بر سر آن ها آمده است.»تا حدودی به دلیل اعتراض عمومی، اکثر ساکنان اجازه یافتند که به خانه بروند. موریس می نویسد (ص. ۲۶۹): در نهایت تنها چند ده خانواده اهل ابوقوش به عنوان پناهنده در منطقه رام الله در کرانه باختری در تبعید باقی ماندند. بیت نقوبه. موریس دربارهٔ بیت نقوبه می نویسد (ص. ۲۶۳): «ممکن است ساکنان بیت نقوبه هم دستور تخلیه را از فرماندهان نظامی عرب در عین کریم دریافت کرده باشند و هم از لیسر و ناوون به نام تیپ هارل که از نظر فیزیکی منطقه را کنترل می کرد، «توصیه ای قوی» به همین مضمون دریافت کرده باشند». بین سال های ۱۹۴۸ و ۱۹۶۴، ساکنان (در آن زمان سابق) بیت نقوبه ابتدا در ستاف، «زیر درختان زندگی می کردند، زیرا اعراب به خاطر بی اعتمادی و انتقام به آن ها اجازه نداده بودند که از خط هایشان بیایند» (به نقل از موریس، ص. ۲۶۴). پس از آن به آن ها اجازه داده شد که به طور موقت در ابوقوش اقامت کنند. (پ. ۲۶۶): دلیل عدم اجازه بازگشت آن ها توسط کیبوتص محلی کریات اناویم به عنوان محلی امنیتی ذکر شده است. با این حال، مخالفت کریات اناویم با بازگشت آوارگان بیت نقوبه به روستایش
ان تنها تا حدی بر اساس ملاحظات «امنیتی» بود. کیبوتص هم سرزمین بیت نقوبه را می خواست. مشکل این بود که تعداد انگشت شماری از پناهندگان بیت نقوبه که اکنون در ابوقوش زندگی می کردند به کشت و زرع زمین های خود ادامه می دادند، «و باید فرض کرد که آن ها مشتاقانه منتظر روزی هستند که بتوانند به خانه های خود بازگردند. تا زمانی که ساکنان بیت نقوبه در نزدیکی روستای متروکه خود باقی بمانند، ارتباط خود را با روستا حفظ خواهند کرد و اعضای کریات اناویم نمی توانند زمین های روستا را تصرف و زراعت کنند.» با گزارش این مطلب، (در ۱۶ مارس ۱۹۴۹)، مقام وزارت کشور مسئول ناحیه بیت المقدس توصیه کرد که روستاییان بیت نقوبه ساکن ابوقوش به «جایی دور» منتقل شوند. از سال ۱۹۶۴، ساکنان سابق بیت نقوبه شروع به نقل مکان به مکان جدیدی به نام «عین نقوبه» کردند که زمین های آن ها در جنوب بزرگراه اورشلیم-تل آویو قرار داشت. انتقال اعراب باقیمانده مجدل به غزه، ۱۹۵۰. موریس گزارش ها و یادداشت هایی که قبلاً منتشر نشده بود در مورد انتقال اعراب مجدل به غزه در سال ۱۹۵۰ بررسی کرد. گزارش ها و یادداشت ها بیشتر از آرشیو دولتی اسرائیل، وزارت خارجه و آرشیو کار (هیستادروت)،
مؤسسه لاون، تل آویو استخراج شده بود. (پ. ۳۳۷–۳۳۸): «در آغاز سپتامبر، سرگرد لورایوکس، ناظر آتش بس سازمان ملل و گاهی رئیس موقت کمیسیون مختلط آتش بس اسرائیل- مصر، مدت کوتاهی پس از رسیدن به نوار غزه با برخی از تخلیه شدگان مصاحبه کرد. به او گفته شد که در مجدل عرب ها بلافاصله پس از اخطار مبنی بر اینکه به زودی باید شهر را ترک کنند، ۱۶۵۰ پوند اسرائیلی برای آب آشامیدنی (که قبلاً رایگان بود) پرداخت کردند. او همچنین دربارهٔ تأخیر در توزیع جیره قبل از سپتامبر گزارش می دهد. اعراب… در محله خود، پشت سیم خاردار و ایست های بازرسی نظامی حبس شده بودند و به ندرت اجازه خروج به آن ها داده می شد. مواردی وجود داشته است که عرب هایی که از رفتن به غزه امتناع کرده اند به زندان افتاده اند. اسرائیل این موضوع را تکذیب کرد». (پ. ۳۳۸): ژنرال ویلیام رایلی رئیس یوان تی اس او نوشت: «الف. از زمان اشغال مجدل توسط اسرائیل، اعراب در محله های ویژه نگهداری می شوند. ب. مغازه داران مجاز به شارژ موجودی نیستند. ج. مالکان مجاز به ورود به منازل، زمین ها و نخلستان های خود نیستند. د. جیره غذایی اعراب از جیره غذایی اسرائیل پایین تر است. ه. در میان اعراب شایع
ه شده است که مجدل به منطقه نظامی [یعنی جنگی] تبدیل خواهد شد.و. بسیاری از اعراب مایل به ماندن بودند، اما شرایط زندگی را از طریق آزارهای مداوم غیرممکن می دانستند». (پ. ۴۴۱): رئیس ستاد یوان تی اس او، ویلیام رایلی، سپهبد سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده در ۲۱ سپتامبر یک محکومیت عمومی غیرمعمول در مورد اخراج مداوم اعراب مجدل و اخراج همزمان اعضای قبیله بدویان از نقب به سینا(۴۰۰۰ نفر طبق سازمان ملل) و از العزازمه صادر کرد. اسرائیل با رد هر دو اتهام واکنش نشان داد. در ۱۷ نوامبر ۱۹۵۰ شورای امنیت اسرائیل را در هر دو مورد محکوم کرد (قطعنامه ۸۹: مسئله فلسطین (۱۷ نوامبر)) و در ۳۰ مه ۱۹۵۱ از اسرائیل خواست تا انتقال داده شدگان به مجدل را به کشورشان بازگرداند. اسرائیل این تصمیم و این اتهام را رد کرد. (پ. ۳۴۵) موریس نتیجه می گیرد:مجدل در سال ۱۹۵۶، پس از عبور از برخی ایستگاه های اسمی - میگدال گاد و میگدال-اشکلون، رسماً به اشکلون تبدیل شد. بحث سه جانبه (اسرائیل، مصر و سازمان ملل متحد) در مورد اینکه آیا خروج اعراب تا آن زمان «داوطلبانه» یا «اجباری» بوده است، بی ربط بود. درخواست های سازمان ملل برای بازگشت ۱۹۵۰ هرگز مورد توجه قرا
ر نگرفت و سرنوشت انتقال یافتگان مجدل برای ده ها سال و به طور نامحدود در اردوگاه های مخوف پناهندگان غزه بود. آنچه واضح است این است که پس از یک سال و نیم کشش بوروکراتیک، ارتش اسرائیل در سال ۱۹۵۰ می خواست این آخرین تجمع اعراب در دشت ساحلی جنوبی را ترک بدهد و خروج آن ها را مهندسی کرد. ناراحتی خود اعراب مجدل از زندگی به عنوان یک اقلیت یهودی نشین، تحت حاکمیت نظامی، محصور در سیم خاردار و سیستم گذر، وابسته به کمک های اسرائیلی، عمدتاً بیکار و بی بضاعت، قطع ارتباط با خویشاوندان خود در غزه و جهان عرب به طور کلی، به عنوان یک پس زمینه مقدماتی خدمت کرد. هنگامی که این [روش ها] برای ساکنان سخت گیر باقی مانده تحت حفاظت هیستادروت ناکافی بود، ارتش در سپتامبر و اوایل اکتبر از روش های خشن تر استفاده کرد - تیراندازی در شب، رفتار تهدیدآمیز سربازان، ملاقات در ساعت های اولیه صبح، احضار مکرر و دستگیری های گاه به گاه. استفاده از این روش ها از دید مردم اسرائیل پنهان بود و احتمالاً فاقد مجوز کابینه بود. برای شیرین کردن این قرص، دولت نظامی مقداری هویج غلیظ را در قالب مشوق های مالی پیشنهاد کرد [...] تا زمانی که پرونده های وزارت دفاع و کابی
نه اسرائیل باز نشود، فرآیندهای تصمیم گیری دقیق در پس انتقال مجدل نامشخص خواهد بود.
اربابان سرزمین: جنگ بر سر شهرک سازی اسرائیل در سرزمین های اشغالی، ۱۹۶۷–۲۰۰۷ توسط ایدیت زرتال و آکیوا الدار() کتابی است که توضیح می دهد چگونه اسرائیل در حال تغییر فرمول جمعیتی فعلی در سرزمین های اشغالی از طریق شهرک سازی بیشتر در زمین های اشغالی و مجبور کردن فلسطینی ها به دور شدن و فرار است. این اثر اولین بار سال ۲۰۰۵ به زبان عبری توسط انتشارات دویر اسرائیل منتشر شد، سپس توسط ویویان ادن به انگلیسی ترجمه و توسط انتشارات نیشن منتشر شد و در نیویورک ریویو آو بوکز و نیویورک تایمز و نقد کتاب لندن بررسی شد.
موسیقی سیستانی یکی از موسیقی های نواحی ایران است که خاستگاه آن منطقه سیستان می باشد. موسیقی سیستانی در میان تمام موسیقی هایی که در نواحی مختلف ایران وجود دارند از ماهیت و کیفیت ویژه ای برخوردار است. موسیقی سیستان از جمله هنرهایی است که به جهت شرایط خاص آن شاخص تر از موسیقی دیگر مناطق است. موسیقی که در ماه رمضان خوانده می شود، اجرای موسیقی تعزیه و موسیقی «صفت» بخشی از این نوع موسیقی در مدح خدا، پیامبر و بزرگان دین است. همچنین موسیقی مرثیه و مراسم عزاداری است. سازهای محلی سیستان. رباب: دارای کاسه طنینی است که با سایر قسمت های ساز به صورت یکپارچه ساخته می شود. مانند تنبیره از پوست روی کاسه، خرک، سوراخ های صوتی. سیم های ملودی ساخته شده است. این ساز با مضراب پلاستیکی سه گوشی نواخته می شود. طول آن حدود ۶۴ سانتیمتر است. به آن رباب ۱۸تار می گویند که احتمالاً با تعداد سیم های آن بی ارتباط نیست. درکر و تمبوک: دوطبل چوبی در دو اندازه مختلف هستند و توسط دو نوازنده به صدا در می آیند. نوازنده درکر، «درکری» نام دارد که گاهی اوقات «دکل» یا «دکر» تلفظ می شود. برای بستن پوست روی طبل از حلقه هایی از جنس چوب انار استفاده می کنند
. تنبیره یا تنبورک: این ساز دارای کاسه طنین بزرگی است که شبیه به نصف گلابی است و روی آن پوششی از چوب کاملاً صاف و صیقلی دارد در منتهی الیه تحتانی قسمت صاف کاسه طنین نصب است. سیم ها پس از عبور از روی آن در پشت بدنه کاسه طنین به وسیله سه میخ چوبی محکم بسته می شوند. در قسمت صاف کاسه طنین تزیینات منبت کاری شده ای نیز است که «پاروریز» یا «پاروریچ» نام دارد. دسته تنبیره از چوب گیاه «پرینک» و دسته آن از درخت «شاگ» ساخته می شود. نوازنده تنبیره «تنبورگی» یا «چنگی» نام دارد. قیچک: تنها ساز زهی آرشه ای است. کاسه طنین آن شبیه به لنگر کشتی است که وارونه شده باشد. دو سوراخ صوتی بزرگ روی کاسه طنین و در قسمت فوقانی آن وجود دارد. قسمت تحتانی کاسه طنین که نیم دایره کوچکی را تشکیل می دهد پوست دارد. این دو قسمت به وسیله دو فرورفتگی بیضی شکل در دو طرف بدنه طنین مشخصا از هم جدا هستند. خرک روی قسمت تحتانی کاسه طنین، کج قرار دارد. به این ساز منگوله هایی نیز برای تزیین آویزان می کنند. سیم های قیچک با آرشه ای به نام «کمانک» نواخته می شود که موهای دم اسب است. قیچک و کمانک از چوب پرینک ساخته می شود. ساز و دوهل: ساز (سازی شبیه سرنا) و ده
ل آلات موسیقایی ویژه ایکه در مراسمات شاد به خصوص رقص های محلی سیستان کاربرد دارد. دایره: دایره یا داره از جمله آلات موسیقی کوبه ای است که به آن دَف نیز می گویند. معمولاً استفاده از این ساز به دست بانوان و در مراسم های عروسی است. تصنیف ها و ترانه های قدیمی. ۱) آواز سیتک (بحث و بیت): سیتک به دوبیتی هایی گفته می شود که در مضامین مختلف سروده و خوانده می شود. زنان و دختران سیستانی در شبهای رمضان گردهم جمع می شوند و به خواندن ترانه های سیستانی که به آن سیتک گفته می شود، می پردازند. ۲) آوازهای مراسم سوگواری: مراسم سوگواری سیستان نیز آوازهای مخصوص به خود را دارد. به سوگواری کردن ارده کردن یا ارده کشیدن می گویند که همان رباعی خوانی (روایی یا رباعی کردَ) است و معمولاً توسط زنان خوانده می شود. ۳) آوازهای کار: در سیستان هنگام درو و برداشت محصول آوازهای مخصوص خوانده می شود. مانند آوازهای وزن گندم و آواز مشک زنی. ۴) آیکه: آوازهای لالایی سیستانی (جهت کسب اطلاعات بیشتر به تاپیکآیکه در تالار مراجعه کنید) ۵) آوازهای دسته جمعی کودکان: مانند کریچو کریچو پندونه ۶) رمضونیکه: آوازهای مخصوص ماه رمضان (جهت کسب اطلاعات بیشتر به تاپیک
از رمضونیکه در سیستان تا هالوین در آمریکا در تالار مراجعه کنید) مایش ریتمیک بدون کلام باهمراهی دایره و حرکات موزون. این نمایش در سیستان به فراموشی سپرده شده است. ۹) الوکه: آوازهای مولودی خوانی. الوکه، اشعاری است که در عروسی ها و جشن ها خوانده می شود. مضامین اشعار بیشتر مذهبی و عاشقانه است. این اشعار با همراهی دف و دایره و گاهی به همراه دهل و ساز اجرا می شود.
ماگدالنا تورچنیه ویچ (؛ زادهٔ ۱۸ اکتبر ۱۹۸۲) بازیگر اهل لهستان است.
تست تشخیصی سریع (RDT) یک تست تشخیصی پزشکی است که انجام آن سریع و آسان است. این گونه آزمایش ها برای غربالگری اولیه یا اورژانس پزشکی و برای استفاده در مراکز پزشکی با منابع محدود، مناسب هستند. تست های سریع همچنین آزمایش در بالین بیمار در مراقبت های اولیه را برای مواردی که در گذشته تنها با انجام یک آزمایش آزمایشگاهی ممکن بود، فراهم می کنند. تست های جریان جانبی احتمالاً شناخته شده ترین نوع تست های تشخیصی سریع هستند، با این تست ها، تشخیص ویروس دنگی، ویروس چیکونگونیا و مالاریا با استفاده از یک قطره خون در حدود ۱۵ دقیقه امکان پذیر است. مثال ها. برخی از نمونه های تست های تشخیصی سریع در زیر فهرست شده اند:
بهروز عظیمی همت آبادی معروف به بهروز عظیمی (زاده ۳ شهریور ۱۳۸۰ در روستای همت آباد از توابع شهر باخرز استان خراسان رضوی) یک بازیکن فوتسال اهل ایران است. او در حال حاضر عضو تیم ملی فوتسال ایران است و در تیم مس سونگون ورزقان هم عضویت دارد. عظیمی که سابقه بازی برای تیم های استعدادهای درخشان مشهد، ستارگان ورامین و مقاومت البرز را در کارنامه خود دارد، در عرصه ملی توانسته در تورنمنت تایلند به مقام سوم برسد و همراه با تیم ملی قهرمانی در را تجربه کرده است. او همچنین همراه تیم ملی ایران در تورنمنت برزیل حضور داشت و در کارنامه اش حضور در جمع برترین گلزنان لیگ برتر فوتسال ایران در فصل ۱۴۰۱ به چشم می آید. او یکی از بازیکنان با استعداد و خوش تکنیک فوتسال ایران است که قطعا در آینده از او بیشتر خواهیم شنید.
یوآنا بالاش (؛ زادهٔ ۱۹۹۱) بازیگر اهل لهستان است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "در خیابان سپولنی"، "دختران جنگ"، "رنگ های خوشبختی"، "پدر متیو"، "خبرچینان – پدران و دختران"، "عشق اول"، "کمیسر آلکس" و "در خوشی و سختی" اشاره نمود.
عبدالله شیخ اعظمی (زاده ۹ فروردین ۱۳۷۹ در شهر آمل در استان مازندران) کشتی گیر آزادکار ایرانی در وزن ۷۹ کیلوگرم است. او در مسابقات قهرمانی جوانان آسیا که به میزبانی کشور تایلند برگزار شد، سابقه کسب مدال طلا را دارد و همچنین در جام پیروزی که به میزبانی ترکیه به انجام رسید هم شیخ اعظمی موفق به کسب مدال برنز شد. شیخ اعظمی در مسابقات کشتی ساحلی هم سابقه فعالیت دارد و در رقابت های قهرمانی جهان به میزبانی کشور ایتالیا، او توانست مدال برنز را از آن خود کند. وی در لیگ برتر کشتی آزاد ایران هم سابقه عضویت در تیم سهند ارس را در کارنامه خود دارد.
دکیماتیو نوعی مجازات برای تحمیل انضباط نظامی در روم باستان بود که در آن یک تن از دَه تن به قید قرعه برگزیده و به دست همرزمانش اعدام می شد. سرداران رومی این مجازات را زمانی به کار می بستند که شمار زیادی از سربازان به صورت دسته جمعی مرتکب جرائم مشمول مجازات اعدام (مانند بزدلی، تمرد، شورش، ترک خدمت و پیوستن به دشمن) شده باشند. فایدهٔ این نوع مجازات ایجاد تعادل میان «نیاز به تنبیه جرائم سنگین» و «مدیریت عدهٔ زیادی از سربازان» بود. چگونگی. یک کوهورس (مشتمل بر ۴۸۰ سرباز)، که قرار بود مجازات شود، به گروه هایی دَه نفره تقسیم می شد. هرگروهی میان خود قرعه می زد؛ سربازی که قرعهٔ کوتاه ترین کاه به نامش می افتاد به دست آن نُه تن همرزمش با ضربات سنگ یا ترکه کشته می شد. تا چند روزی، به بازماندگان به جای گندم (غذای متعارف نظامی رومی) جو می دادند و ایشان ناچار بودند در بیرون اردوگاه در مکانی باز و بی حفاظ اردو بزنند. تأثیر روانی. پولیبیوس، مؤرخ یونانی، برآن است که چون این مجازات به قید قرعه اجرا می شد، تمامی سربازانِ گروهِ دَه نفره (فارغ از درجهٔ نظامی و شهرت و اندازهٔ خطای فردی شان) خود را در خطر اعدام احساس می کردند و، از س
وی دیگر، خفت ناشی از دریافت جو به جای گندم نیز شامل حال همهٔ خاطیان می شد؛ برای همین، این نوع مجازات بهترین راهکار برای القای ترس و تأدیب خاطیان بوده است. موارد کاربرد. قدیمی ترین مورد ضبط شدهٔ دکیماتیو در تاریخ روم به سال ۴۷۱ قبل از میلاد بازمی گردد و تیتوس لیویوس در کتاب "از پیدایش روم" آن را نقل کرده است. در این سال، جمهوری روم در جنگ با ولسکیان بود و چون سربازان از فرمانده شان، کنسول آپیوس کلاودیوس، نفرت داشتند، با دشمن نجنگیدند و شکست خودشان را خواستند و از جلوی دشمن گریختند. پس آپیوس سربازانی که سلاح ها را بر زمین انداخته بودند و علمدارانی را که بیرق ها را رها کرده بودند و کِنتوریون هایی را که پست هایشان را ترک کرده بودند با ترکه مجازات نمود و سپس با تبر گردنشان زد؛ برای مجازات بقیهٔ خاطیان شیوهٔ دکیماتیو را به کار بست. در ۷۱ ق. م، کراسوس در خلال سومین جنگ بردگان در برابر اسپارتاکوس این شیوه را به کار بست؛ برخی منابع تاریخی موفقیت او در این جنگ را تا حدودی مدیون کاربست این مجازات می دانند.
پلاسمودیوم یک ساختار زنده از سیتوپلاسم است که به جای تقسیم به سلول های جداگانه که هر کدام یک هسته دارند، حاوی هسته های زیادی است. پلاسمودیوم ها علاوه بر کپک های مخاطی در انگل های میکسوسپورا و برخی جلبک ها مانند کلوراراکنیوفیتا نیز دیده می شوند. ساختار. پلاسمودیوم یک تودهٔ آمیبوئید، چندهسته ای و برهنه از سیتوپلاسم است که حاوی تعداد زیادی هستهٔ دیپلوئید است. ساختار حاصل، یک سنوسیت است که توسط تقسیمات متعدد هسته ای بدون فرایند سیتوکینز ایجاد می شود. سیتوکینز در سایر جانداران، سلول های تقسیم شده را از هم جدا می کند. در برخی موارد، ساختار حاصل یک سین سیتیوم است که از ادغام سلول ها پس از تقسیم ایجاد می شود. در شرایط مناسب، پلاسمودیوم تمایز پیدا می کند و اجسام باردهی را تشکیل می دهد که در نوک آن ها هاگ وجود دارد. توزیع طبقه بندی. اصطلاح پلاسمودیوم که توسط لئون سینکوفسکی معرفی شد، معمولاً به مرحلهٔ تغذیهٔ کپک های مخاطی اشاره دارد که میستوزوئر ماکروسکوپیک هستند. مراحل رشد چندهسته ای برخی از انگل های درون سلولی، مانند میکروسپوریدیا (اکنون در قارچ ها) و میکسوسپوریدیا (اکنون در گزنده تباران)، نیدوسپورا سابق نیز گاهی پلاس
مودیا نامیده می شوند. به طور مشابه، در ریزاریا، پروتوپلاست های آمیبوئید و چندهسته ای برخی از جلبک های دنبی زی، برای مثال کلراراکنیوفیتا، پلاسمودیا نامیده می شوند. این ها فاقد دیوارهٔ سلولی هستند. سین سیتیوم ها از همجوشی سلولی ایجاد می شوند. برخی از پلاسمودیوفوریدها و هاپلوسپوریدین ها دیگر ریزاریان های (Rhizarians) چندهسته ای هستند.
سرخرگ شامه ای میانی یا شریان مننژیال میانی (Middle meningeal artery) یکی از مهم ترین رگ های مغزی است که خون را به سخت شامه (لایه بیرونی غشای اطراف مغز و نخاع) و استخوان جمجمه می رساند. این رگ معمولاً سومین شاخه بخش اول سرخرگ فکی (ماگزیلاری) محسوب می شود که خود منشعب از سرخرگ کاروتید بیرونی است. سرخرگ شامه ای میانی بزرگ ترین رگ از سه رگ اصلی تأمین کننده خون به سخت شامه (مننژ) است. آسیب به این رگ شایع ترین علت خونریزی اپیدورال است. مسیر سرخرگ شامه ای میانی در عکس رادیوگرافی جمجمه قابل مشاهده است. ساختار و مسیر. سرخرگ شامه ای میانی پس از جدا شدن از سرخرگ فکی در حفره زیرگیجگاهی (اینفراتمپورال)، از طریق سوراخ خاره ای (فورامن اسپینوزوم) وارد جمجمه می شود و در شیار بال بزرگ استخوان پروانه ای (اسفنوئید) به دو شاخه تقسیم می شود: سرخرگ شامه ای میانی با عصب آرواره ای-گیجگاهی ارتباط نزدیکی دارد. این عصب به دور رگ پیچیده است و به همین دلیل در کالبدشکافی و جراحی به راحتی قابل تشخیص و آسیب پذیر است. اهمیت بالینی. آسیب به سرخرگ شامه ای میانی شایع ترین علت خونریزی اپیدورال است. این خونریزی معمولاً در اثر ضربه به سر مانند تصاد
ف رانندگی یا آسیب ورزشی رخ می دهد. درمان فوری این عارضه نیازمند تخلیه هماتوم (تجمع خون در یک فضای غیرطبیعی در بدن) با جراحی جمجمه بری (کرانیوتومی) است. رگ مننژی میانی در یک شیار روی سطح داخلی جمجمه قرار دارد. این شیار به راحتی در عکس رادیوگرافی جمجمه قابل مشاهده است و ممکن است با شکستگی جمجمه اشتباه شود. در نمونه های خشک جمجمه نیز این شیار به راحتی قابل مشاهده است و به همین دلیل مطالعه این رگ در نمونه های قدیمی نیز امکان پذیر است.
مرتضی کشکولی سرتیپ سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است، که هم اکنون به عنوان فرمانده قرارگاه صاحب الزمان فعالیت می کند و ارشد سپاه پاسداران در استان های قم، مرکزی، سمنان و قزوین است. وی فعالیت نظامی را در نیروی زمینی سپاه پاسداران آغاز کرد و در خلال جنگ ایران و عراق قائم مقام تیپ ۵۷ حضرت ابوالفضل بود. او پس از جنگ تا سال ۱۳۸۳ فرماندهی گروه ۲۴ بعثت و تیپ ۴۸ فتح را برعهده داشت. کشکولی از ۱۳۸۳ تا ۱۳۸۶ به عنوان فرمانده لشکر ۱۶ قدس فعالیت می کرد، از ۱۳۸۶ تا ۱۳۸۹ معاون فرهنگی نیروی زمینی سپاه و از ۱۳۸۹ تا ۱۳۹۳ معاون بازرسی نیروی زمینی سپاه بود. وی در فاصله سال های ۱۳۹۳ تا ۱۴۰۲ فرماندهی سپاه حضرت ابوالفضل لرستان را برعهده داشت و از آذرماه ۱۴۰۲ فرمانده قرارگاه صاحب الزمان است. اتحادیه اروپا در سال ۱۴۰۱ او را به دلیل نقض فاحش حقوق بشر تحریم کرد. کشکولی در اسفندماه ۱۴۰۲ درجه سرتیپی دریافت کرد.
گنجشک های زیتونی یک سرده از پرندگان نوگرمسیری از خانواده گنجشکان جهان قدیم (Passerellidae) است. همه گونه ها در آمریکای مرکزی، مکزیک و/یا شمال آمریکای جنوبی یافت می شوند. گنجشک زیتونی به جنوب تگزاس می رسد. گونه ها. این سرده دارای گونه های زیر است:
گنجشک شورمانداب یک گنجشک کوچک جهان جدید است که در شورمانداب ها در امتداد سواحل اقیانوس اطلس ایالات متحده یافت می شود. زمانی پنداشته می شد که این پرنده و گنجشک نلسون ("Ammospiza nelsoni") در یک گونه یکسان گنجشک دم تیز هستند. به همین دلیل، این گونه برای مدت کوتاهی به عنوان «گنجشک دم تیز شورمانداب» شناخته می شد. تعداد گنجشک های شورمانداب به دلیل از بین رفتن زیستگاه که عمدتاً به فعالیت های انسانی نسبت داده می شود، در حال کاهش است.
گنجشک های نوک سهره سرده ای از گنجشکان آمریکایی است. در گذشته در "Aimophila" گنجانده شده بود، اما مطالعات مولکولی اخیر نشان می دهد که این دو تا سه گونه شایستگی سردهٔ خود را دارند. همه گونه ها در آمریکای جنوبی پراکنده هستند.