Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و کنتس آرتوا، دوفین و دوفین، و همچنین دختر عمویش، پرنسس لامبال، که مورد علاقه ماری آنتوانت بود، حلقه ای از دوستان تشکیل دادند و با هم در نمایش های آماتور تئاتر، در مقابل تماشاگرانی که فقط دوفین در آنها حضور داشت، بازی می کردند. با این حال، این دوستی صمیمانه پس از به تخت نشستن لویی شانزدهم در سال ۱۷۷۴ به تدریج رو به وخامت گذاشت. تقریباً یک سال پس از ورود ماریا ترزا به ورسای، او اولین فرزندش، لویی آنتوان، دوک آنگولم، را باردار شد: او اولین فرزند نسل جدید سلطنتی بود که رویدادی مهم محسوب می شد، زیرا در آن زمان نگرانی هایی در مورد جانشینی وجود داشت زیرا ازدواج پادشاه و همچنین ازدواج اولین برادرش، کنت پرووانس، بدون فرزند بود و طبق گزارش ها، تولد این فرزند برای ماری آنتوانت استرس زا بود، زیرا در آن زمان مشتاق به انجام ازدواج خود و نگران نداشتن فرزند بود. پس از این تولد، ماری آنتوانت به دلیل اینکه خودش فرزندی به دنیا نیاورده بود، مورد آزار و اذیت عموم قرار گرفت. سال بعد، ماریا ترزا دختری به نام سوفی به دنیا آورد که به عنوان مسن ترین شاهزاده خانم مجرد دربار به مادمازل معروف بود. او در سن هفت سالگی در سال ۱۷۸۳ درگذشت.
پسر دوم او، شارل فردیناند، دوک بری، در سال ۱۷۷۸ به دنیا آمد. آخرین فرزند او، ماری ترز دارتوا، که احتمالاً به نام مادرش نامگذاری شده بود، در حالی که دربار در شوازی-لو-روآ بود، در سن ۶ ماهگی درگذشت. قبل از جلسه شورای عمومی املاک، هر یک از اعضای خانواده سلطنتی علناً با اشعار افتراآمیزی مورد تمسخر قرار گرفتند که در آن ادعا می شد ماریا ترزا فرزند نامشروعی به دنیا آورده است. تبعید. ماریا ترزا پس از فتح باستیل در ۱۴ ژوئیه ۱۷۸۹، که آغاز انقلاب فرانسه بود، به همراه همسرش فرانسه را ترک کرد و به زادگاهش ساووی پناه برد. او یک هفته پس از همسرش با سی نفر همراه، آنجا را ترک کرد و از آنجایی که در رابطه با سفرش، دارایی هایش را فروخته بود، بیانیه رسمی این زوج مبنی بر بازگشت در بهار مورد تردید قرار گرفت. هنگامی که همسرش در سال ۱۷۹۱ ساووی را ترک کرد، او در آنجا ماند و این زوج تا آخر عمر جدا از هم زندگی کردند. کنت آرتوا از دادن اجازه به او برای ماندن یا ملاقات با همسرش خودداری کرد، حتی از شرکت او در عروسی پسرش، دوک آنگولم، با ماری ترز فرانسه در میتاو، خودداری کرد. کمی پس از عزیمت شوهرش، دو پسرش نیز ساووی را برای خدمت در ارتش مهاج
ران کنده ترک کردند. ماریا ترزا پس از اینکه شوهر و پسرانش او را در ساووی ترک کردند، بسیار غمگین و اندوهگین توصیف شده است و بنا به گزارش ها، به راهبه شدن فکر می کرد. خواهر شوهرش، کلوتیلد، او را متقاعد کرد که وارد صومعه نشود، زیرا به حس وظیفه شناسی او نسبت به فرزندانش استناد می کرد و ماریا ترزا بعداً از کلوتیلد به خاطر این موضوع قدردانی کرد. در سال ۱۷۹۲، خواهرش ماری ژوزفین در تورین به او پیوست. حضور آنها در ساووی از نظر سیاسی حساس بود، زیرا روابط بین فرانسه و ساووی را مختل می کرد. در آوریل ۱۷۹۶، هنگامی که ساووی در جریان لشکرکشی های ایتالیا در جنگ های انقلاب فرانسه، توسط فرانسه تحت فرماندهی ناپلئون بناپارت شکست خورد، ماریا ترزا و خواهرش ماری ژوزفین، همزمان با عزیمت شوهر ماری ژوزفین از ورونا، تورین را به مقصد نووارا ترک کردند. در حالی که خواهرش به اتریش ادامه داد، ماریا ترزا دعوت پدرش را برای بازگشت به تورین پس از صلح بین فرانسه و ساووی در ماه مه پذیرفت. در دسامبر ۱۷۹۸، هنگامی که پیمونت به فرانسه ضمیمه شد، ماریا ترزا به همراه ندیمه اش به گراتس در اتریش رفت، جایی که به او اجازه اقامت داده شد و در سال ۱۸۰۵ در آنجا د
رگذشت. از آنجا که او قبل از پادشاه شدن همسرش درگذشت، کنتس آرتوا باقی ماند. او در آرامگاه امپراتوری در نزدیکی کلیسای جامع گراتس به خاک سپرده شد.
پیتر اول، کنت ساووی (; ۱۰۴۸ – ۹ اوت ۱۰۷۸) از حدود سال ۱۰۶۰ تا ۱۰۷۸، به همراه برادرش آمادئوس دوم ساووی، کنت ساووی و مرزبان تورین بود. او فقط به صورت اسمی حکومت می کرد، زیرا قدرت واقعی در دست مادرش، آدلاید شوش، بود. پتر در کنار آدلاید بر جلسات دادگاه ریاست می کرد و همچنین چندین فرمان کمک مالی را به همراه او و برادرانش آمادئوس دوم ساووی و اتو صادر کرد. کمی قبل از مرگش، پتر با اسقف کونیبرت تورین متحد شد تا راهب بندیکت دوم را از صومعه اش در سن میشل دلا کیوسا بیرون کند. پیشینه. به گفته ساموئل گویچنون مورخ، پیترو در کتاب تاریخچه شجره نامه خاندان سلطنتی ساووی پسر ارشد کنت موریانا، آئوستا و شابلای، اودونه، و مارگراوین تورین و شوش، آدلاید، آدلاید، پسر ارشد کنت موریانا، اودونه، و مارگراوین تورین و شوش، آدلاید بود که از خاندان آریونیندو بود. دختر مارگرو تورین و شوش، اولدریکو مانفردی دوم و کنتس برتا دگلی اوبرتنگی بود که به گفته مورخ لودوویکو آنتونیو موراتوری دختر اوبرتو دوم، مارگرو میلان، تورتونا و جنوا بود. اودونه از ساووی چهارمین پسر کنت موریانا و چیابلس، اومبرتو اول بیانکامانو و آنسیلیا یا آنسیلا از آئوستا بود، همان طو
ر که در سند شماره تأیید شده است. زندگی نامه. مادرش، آدلاید شوش، در سومین ازدواج خود بود و ابتدا با هرمان، دوک سوابیا (۱۰۱۴–۱۰۳۸) ازدواج کرد، که طبق کرونیکن اتو فرایزینگ دومین پسر گیزلای سوابیا و ارنست اول، دوک سوابیا و پسرخوانده سوم امپراتور سالرا، همسر سوم امپراتور سالرا بود. پس از مرگ پدربزرگ پدری اش، اومبرتو، بین سال های ۱۰۴۷ و ۱۰۴۸، عمویش آمدئو، بزرگ ترین، جانشین او در تمام عناوین او شد. پس از مرگ عمویش، آمدئو، که پس از ۱۲ دسامبر ۱۰۵۱ رخ داد، و به گفته ساموئل گیچنون، در کلیسای جامع سن جیووانی دی موریانا به خاک سپرده شد. از آنجایی که پسر ارشد آمدئو، پسر عمویش اومبرتو، پیش از پدرش درگذشته بود و پسر دومش، آیمونه، روحانی بود (شاید او نیز پیش از پدرش درگذشته باشد)، عناوین او به پدرش، اودونه، رسید. طبق سند شماره هفتم از اسناد مربوط به کشیشی اولکس که تا سال ۱۳۰۰ جمع آوری و به ترتیب زمانی مرتب شده اند و به تاریخ ۱۰۵۷ است، پدرش، اودونه، و مادرش، آدلاید، به همراه پسرانشان پیترو، آمدئو و دخترانشان (اودو و اوکسور می آدالایسیس و فیلی می پتروس آدمدئوس و فیلی می)، به کلیسای اولکس کمک مالی کردند. پیترو در سال ۱۰۵۷، پس از
مرگ پدرش، اودونه، که در جوانی، احتمالاً در سال ۱۰۵۷ درگذشت، به مقام کنت موریانا و کنت آئوستا رسید. طبق گفتهٔ رجستای کنت های ساووی، او در ۱۹ ژانویه در تورین درگذشت و تمام فرزندانش، تقریباً فرزندانش را به نیابت سلطنت همسرش، که کمی بیش از چهل سال داشت، واگذار کرد. جسد اودونه هنوز هم در کلیسای جامع سن جیووانی باتیستا در تورین آرمیده است. پتر فقط اسمی حکومت می کرد، زیرا قدرت در دست مادرش، آدلاید، بود که علاوه بر شوهرش، فرزندانش را نیز زنده گذاشت و عملاً قدرت را حفظ کرد، ابتدا نایب السلطنه پسرانش، پتر و آمدئو، و سپس نایب السلطنه برادرزاده اش، اومبرتو، تا زمان مرگش در سال ۱۰۹۱. اطلاعات کمی که در دست داریم نشان می دهد که او با اسقف آستیا بر سر مالکیت لا وتزا اختلاف داشت که به طور مسالمت آمیزی پایان یافت. طبق گفته مورخ سی. دبلیو. پرویته-اورتون در کتاب «تاریخ اولیه خاندان ساووی» (۱۰۰۰–۱۲۳۳)، پیتر همچنین در برخی درگیری های مسلحانه، با توافق اسقف تورین، کونیبرت، علیه راهبان صومعه سن میشل دلا چیوسا، درگیر شد. در ژوئیه ۱۰۷۸، پیتر به همراه مادرش، آدلاید، و برادرش، آمدئو، به صومعه نووالسا کمک مالی کردند، همان طور که در کتاب
«کنت اومبرتو اول (بیانکامانو) و شاه آردوینو: تحقیقات و اسناد» گزارش شده است. این احتمالاً آخرین سندی است که او در آن ظاهر می شود. به گفته مورخ و تبارشناس مجارستانی، شابولکس د واجای، در کتاب «استودیوس شجره نامه ها، هرالدیکوس وای نوبیلیاریوس»، هنگام صحبت از ملکه برتا آراگون، او اشاره می کند که مرگ پیتر خشونت آمیز بوده است (مشورتی در این مورد نشده است). مرگ پتر در ۹ اوت ۱۰۷۸ اتفاق افتاد. پس از مرگ پتر، مسئله جانشینی بین دخترش، آگنسه، و برادرش، آمدئو، مطرح شد. به نظر می رسد که این مسئله طبق قانون سالیک حل و فصل شده است، همان طور که مورخ دومنیکو کاروتی نیز در کتاب «کنت اومبرتو اول (بیانکامانو) و شاه آردوینو: تحقیقات و اسناد» به آن اشاره می کند. جانشین پتر، در القابش، برادرش، آمدئو دوم، بود. خانواده. پتر در حدود سال ۱۰۶۵ با اگنس آکیتن ازدواج کرد. آنها دو دختر داشتند: پیتر در سال 1064 با آگنس از پویتو (یا اگنس آکیتن)، دختر کنت و دوک آکیتن، ویلیام هفتم، ازدواج کرد که توسط ساموئل گویچنون تأیید شد. اگنس بیوه و دختر ویلیام هفتم آکیتن بود، زیرا در آن سال ویلیام هشتم آکیتن هنوز زنده بود، در حالی که ویلیام ششم آکیتن حدود
45 سال بود که مرده بود و به سختی می توانست پدر آگنس باشد که در سال 1083 حدود 35 سال داشت. همسر ویلیام هفتم، ارمسیندا بود که اجدادش ناشناخته هستند (طبق گفته مورخ فرانسوی)، متخصص در تبارشناسی شخصیت های دوران باستان و اوایل قرون وسطی، کریستین ستیپانی دختر برنارد دوم، کنت بیگور و همسر اولش، کلمنس بود.
هامبرت دوم، کنت ساووی (; 1065 – ) آریستوکرات اهل ایتالیا بود. از سال ۱۰۸۰ تا زمان مرگش در سال ۱۱۰۳، کنت ساووی بود. او پسر آمادئوس دوم ساووی بود. پیشینه. به گفته مورخ ساموئل گویچنون، اومبرتو پسر ارشد مارکیز تورین، کنت ساووی و کنت آئوستا و مورین، آمادئوس دوم، و جوآنا از ژنو، همسر جنوا، همسر ژِرِلا دوم، کنت او بود. آمدئو دوم ساووا، همیشه طبق گفته ساموئل گیشنون، پسر دوم کنت موریانا، کنت آئوستا و کیابلس، اودونه و مارگراوین تورین و شوش، آدلاید بود که از خاندان آردوینیچی تبار بود و طبق گفته ساموئل گیشنون، دختر مارگراو تورین و شوش، اولدریکو مانفردی دوم و کنتس برتا دگلی اوبرتنگی بود که طبق گفته مورخ لودوویکو آنتونیو موراتوری، دختر اوبرتو دوم، مارگراو میلان، تورتونا و جنوا بود. زندگی نامه. در ۹ آگوست ۱۰۷۸، عمویش، مارکی تورین، کنت ساووی و کنت آئوستا و موریانا، پتر اول، درگذشت، همان طور که مورخ سی. دبلیو. پرویته-اورتون در کتاب «تاریخ اولیه خاندان ساووی (۱۰۰۰–۱۲۳۳)» تأیید کرده است. به گفته مورخ و تبارشناس مجارستانی، شابولکس د واجای، در کتاب «استودیوس ژنئالوجیکوس، هرالدیکوس وای نوبیلیاریوس»، هنگام صحبت از ملکه برتا از آراگ
ون، او اظهار می کند که مرگ پتر خشونت آمیز بوده است (با او مشورت نشده است). پس از مرگ پتر، مسئله جانشینی بین دختر پتر، اگنس، و برادر پتر، پدرش، آمادئوس، مطرح شد. به نظر می رسد که این مسئله طبق قانون سالیک حل شده است، همان طور که مورخ دومنیکو کاروتی نیز در کتاب «کنت اومبرتو اول (بیانکامانو) و شاه آردوینو: تحقیقات و اسناد» به آن اشاره کرده است. جانشین پیترو، در عناوین او، برادرش، آمدئو دوم بود. با این حال، حکومت پدرش، آمادئوس دوم، اسمی بود، زیرا حکومت همچنان در دست مادرش، مادربزرگ اومبرتو، آدلاید، باقی ماند، تا جایی که مورخ فرانسوی، ویکتور فلور دو سنت ژنیس، در کتاب «تاریخ ساووا»، از آمادئوس دوم با نام آدلائو یاد می کند. پدرش، آمادئوس دوم، در سال ۱۰۸۰ درگذشت و در کلیسای جامع سن جیووانی دی موریانا در ساووا به خاک سپرده شد. کمیته ثبت احوال مرگ آمادئوس را در ۲۶ ژانویه (هفتم فوریه، مصادف با آمدئوس دو سابودیا) گزارش می دهد. ویکتور فلور دو سنت ژنی، در کتاب «تاریخ ساوا»، مرگ آمادئوس را در اواخر قرن، حدود سال ۱۰۹۷ گزارش می دهد و در یادداشت پیوست، یادآوری می کند که مورخان مختلف، مرگ آمادئوس را حتی قبل از سال ۱۰۸۰ ذکر کرده
اند. در نهایت، او به یاد می آورد که مورخ فرانسیسکوس گیلیمانی، در کتاب «د هلوتیا»، آمادئوس را به عنوان یکی از شرکت کنندگان در اولین جنگ صلیبی پس از برادر پادشاه فرانسه، فیلیپ اول، هیو کبیر و گادفری بویون، ذکر می کند. اومبرتو، که هنوز کودک بود، تحت عنوان اومبرتو دوم، تحت نیابت مادربزرگش، آدلاید، جانشین آمادئوس دوم شد، که او نیز به همراه فردریک مونتبلیار، شوهر خواهرزاده اش، اگنس ساووی (دختر پسرش پیتر اول)، بر مستعمرات ایتالیا حکومت می کرد. مادربزرگ موفق شد مستعمرات ایتالیا را گسترش دهد؛ در واقع گزارش می دهد که در سال ۱۰۹۱، همان سال با مرگ کنتس آدلاید، در ماه مارس، شهر آستی بخشی از فرمانروایی او بود. امپراتور هنری چهارم همچنین مالکیت آدلاید را به رسمیت شناخت. مرگ آدلاید در ۱۹ دسامبر ۱۰۹۱ گزارش شده است. کنت های ساووی بار دیگر مرگ آدلاید را در دسامبر ۱۰۹۱ با دو آگهی درگذشت متفاوت گزارش می کند: در ۲۵ دسامبر و در ۱۹ دسامبر. پس از مرگ مادربزرگش، امبرتو با اموالی در ساووی، شهرستان آئوستا و در منطقه مارکیز تورین، دره شوش باقی ماند. بقیه مارکیز نزد وارثان فدریکو دی مونتبلیار، آخرین مارکیز تورین، رفتند، که باید از تهاجم
آلمان به دستور امپراتور هنری چهارم که در سال ۱۰۹۲، مارس تورین را مجدداً تصاحب کرد، رنج می برد. هجوم امپراتور هنری چهارم به مارش تورین را تأیید می کند. در همان زمان، برادرزاده آدلاید (پسر خواهرش برتا)، بونیفاسیو دل واستو (که با آلیس، دختر پیتر اول ساووی ازدواج کرده بود)، نیز به سرزمین های ساووی حمله کرد و ادعای تسلط بر مارس تورین را مطرح کرد. حمله نیروهای آلمانی به ادعاهای وارثان فردریک پایان داد، اما دولت اومبرتو دوم را تضعیف کرد. بونیفاسیو دل واستو بعداً در جریان جنگی علیه آستی شکست خورد. در خاطراتی برای تاریخ کلیسایی اسقف نشین های ژنو نوشته مورخ ساوایی، ژوزف آنتوان بسون، سه سند وجود دارد که در آنها از هامبر یاد شده است: اومبرتو دوم بر حکومتی حکومت می کرد که مصمم به بازپس گیری سرزمین های از دست رفته در طول تهاجمات بود. با این حال، او در سنین جوانی درگذشت، بدون اینکه هرگز بتواند قلمروهای متعلق به مادربزرگش را بازپس گیرد. او اولین کنت ساووی بود که خود را کنت موریانا و مارکی ایتالیا نیز نامید. در سند شماره پنجم از کمیته رگستا سابودیه، اومبرتو خود را اینگونه تعریف می کند (اومبرتوس موریاننسیس می آید و ایتالیا مار
شیو). سایر اسناد از کمیته رگستا سابودیه به حضور و فعالیت اومبرتو بین سال های ۱۰۹۸ تا ۱۱۰۳ گواهی می دهند. با وجود سرزمین های از دست رفته متعدد، او موفق شد دره شوش را تحت اختیار خود درآورد، که برای کنترل ترافیک ویا فرانسیسگنا از طریق گذرگاه مونت سنیس بسیار مهم بود. این امر به او اجازه داد تا اولین ضرابخانه ساووی را در شوش تأسیس کند و سکه های سگوزینی را ضرب کند. اومبرتو در سال ۱۱۰۳ درگذشت. در ۱۹ سپتامبر او را در کلیسای جامع موتیه، در ساووا، در ورودی تارنتایز به خاک سپردند. پسر اولش آمادئو جانشین اومبرتو شد. خانواده. او با ژیزلا از بورگوندی، دختر ویلیام اول، کنت بورگوندی، ازدواج کرد و هفت فرزند داشت:
کلیسای آموتغ (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر اوریکان، استان کاشاتاق جمهوری آرتساخ می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (سده ۱۷ میلادی، آوان) (؛ Ավանի ծխական եկեղեցի) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در ناحیه آوان، شهر ایروان ارمنستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
موشک طلائیه (به انگلیسی: "Talaiyeh missile") با نام کامل «سامانه موشک کروز راهبردی طلائیه»، یک سامانه موشکی ایرانی است که بردی بیش از ۱۰۰۰ کیلومتر دارد. این موشک از نوع هوشمند بوده و توانایی تغییر هدف در میانه مأموریت را داراست. این موشک توانایی انتخاب هدف مورد نظر را به طور مستقل از طریق سامانه های درونی خود دارد. این سامانه همچنین توان بالایی برای غافلگیر کردن اهداف خود دارد.
سدید-۱ (همچنین با نام های سدید-۳۶۱، فتح ۳۶۲ و سدید-۳۴۲ شناخته می شود) یک موشک ضدتانک هدایت شونده تلویزیونی ایرانی است که از موشک های توفان مشتق شده است. تاریخچه. نمونه اولیه سدید-۱ نخستین بار در نمایشگاه هوایی کیش در سال ۲۰۱۰ به نمایش گذاشته شد. تا سال ۲۰۱۶، سامانه هدایت، جستجوگر لیزری/تلویزیونی و بخش پیشران آن همچنان در حال توسعه گزارش می شد. طراحی. اطلاعات دقیق دربارهٔ سدید-۱ منتشر نشده است؛ با این حال، باور بر این است که این موشک حدود ۱۴۰ سانتی متر طول، بردی نزدیک به ۴۰۰۰ متر و حداکثر زمان پرواز حدود ۳۰ ثانیه دارد. دماغه این موشک در ابتدا فاقد دوربین و حسگر حرارتی بود و از یک هدایتگر لیزری استفاده می کرد. بر پایه گزارش های مختلف، این موشک از نظر طراحی شباهت زیادی به موشک اسرائیلی اسپایک-ای آر دارد و قرار بود به عنوان سلاح اصلی پهپاد شاهد ۱۲۹ به کار گرفته شود.
سوئیچ بلید ایرووایرونمنت یک پهپاذ کوچک است که توسط شرکت ایرووایرونمنت طراحی شده و در چندین شاخهٔ ارتش ایالات متحده مورد استفاده قرار می گیرد. این پهپاد به اندازه ای کوچک است که در یک کوله پشتی جا می گیرد. شیوهٔ عملکرد آن به این صورت است که از یک پرتابگر لوله ای شلیک می شود، به سوی منطقهٔ هدف پرواز می کند و با برخورد به هدف، کلاهک انفجاری خود را منفجر می سازد. نام "سوئیچ بلید" (به معنای چاقوی ضامن دار) از نحوهٔ باز شدن بال های فنری آن گرفته شده است؛ به گونه ای که بال ها درون لوله تا می شوند و پس از رها شدن باز می گردند. این پهپاد نخستین بار در سال ۲۰۱۱ معرفی شد. پس از رونمایی از نمونهٔ بسیار بزرگ تر و متفاوت تر ضدزره به نام سوئیچ بلید ۶۰۰ در سال ۲۰۲۰، نمونهٔ اولیه با نام سوئیچ بلید ۳۰۰ بازشناسی شد. گونهٔ بدون سلاح آن با نام بلک وینگ در سال ۲۰۱۵ عرضه گردید. پس از یورش ۲۰۲۲ روسیه به اوکراین، ایالات متحده بیش از ۷۰۰ فروند سوئیچ بلید ۳۰۰ را در قالب بسته های کمک نظامی به نیروهای مسلح اوکراین تحویل داد.
کلیسای مریم مقدس (اورتاگیوغ) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در اورتاکوی بشیکتاش (استانبول)، شهر استانبول ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (کیوراتاغ) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کیوراتاغ، استان هادروت جمهوری آرتساخ می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (تاناکرت) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تاناکرت، جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (ولیکو ترنوو) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ولیکو ترنوو، استان ولیکو تارنوو بلغارستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (سیلیسترا) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر سیلیسترا، استان یامبول بلغارستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (جاگیر) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر جاگیر، شهرستان شمکر جمهوری آذربایجان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (میریک) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر میریک، استان کاشاتاق جمهوری آرتساخ می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
شاهزاده فردیناندو، دوک جنووا (; – ) بنیانگذار شاخه جنوایی دودمان ساووی بود. زندگی نامه. شاهزاده فردیناندو در فلورانس به عنوان پسر دوم چارلز آلبرت، شاهزاده کاریگنانو و ماریا ترزا از اتریش متولد شد. پدرش رئیس خاندان ساووی-کاریگنانو، شاخه ای از خاندان ساووی بود. دودمان ارشد این خاندان در سال ۱۸۳۱ منقرض شد و پدرش به عنوان پادشاه ساردینیا جانشین او شد. با به سلطنت رسیدن پدرش، او به عنوان دوک جنوا منصوب شد. در طول جنگ هایی که در شبه جزیره ایتالیا در سال های ۱۸۴۸ و ۱۸۴۹ رخ داد، شاهزاده فردیناندو فرماندهی یک لشکر ارتش را بر عهده داشت. پس از برقراری صلح در ایتالیا، او به فرماندهی کل توپخانه منصوب شد و شروع به انجام پیشرفت هایی کرد. در نتیجه انقلاب استقلال سیسیل، او نامزد تاج و تخت شد. او قابل قبول ترین نامزد برای بریتانیا بود و وزیر بریتانیا در تورین به او اطلاع داد که به محض تصاحب تاج و تخت، او را به عنوان پادشاه به رسمیت خواهند شناخت. در ۱۱ ژوئیه ۱۸۴۸، مجلس ملی سیسیل به اتفاق آرا به پیشنهاد تاج و تخت به او رأی داد. هنگامی که هیئت سیسیلی برای پیشنهاد تاج و تخت به او رسید، او در ستاد سلطنتی غایب بود زیرا فرماندهی لشکر
ی در ارتش را بر عهده داشت. پس از شکست ساردینیا توسط نیروهای امپراتوری اتریش به فرماندهی جوزف رادتزکی فون رادتز، او احساس کرد که مجبور است فرصت پادشاه شدن سیسیل را رد کند. مجسمه فردیناندو ساووی، اثر آلفونسو بالزیکو، تورین، قرن نوزدهم. در طول جنگ کریمه، قرار بود به فرماندهی سپاه کمکی پادشاهی ساردینیا منصوب شود، اما وضعیت سلامتی رو به وخامت او به این معنی بود که نمی تواند این سمت را بر عهده بگیرد. سلامتی او بهبود نیافت و در سن سی و دو سالگی در تورین درگذشت. او در سردابه سلطنتی کلیسای سوپرگا به خاک سپرده شده است. پسر یک ساله اش توماس، عنوان دوک جنوا را به دست آورد. دوران کودکی. فردیناند ساووی در ۱۵ نوامبر ۱۸۲۲ در فلورانس، فرزند چارلز آلبرت ساووی و ماریا ترزا از هابسبورگ-توسکانی، متولد شد. او برادر کوچکتر ویکتور امانوئل ساووی، پادشاه آینده ایتالیا بود. با به تخت نشستن پدرش در ساردینیا در سال ۱۸۳۱، او دوک جنوا لقب گرفت. پادشاه سیسیل. پس از آنکه پادشاهی ساردینیا در ۲۳ مارس ۱۸۴۸ علیه امپراتوری اتریش اعلام جنگ کرد، چارلز آلبرت فرماندهی توپخانه را به فردیناند سپرد و با کمک ژنرال آگوستینو چیودو، او را مأمور رهبری محاصره
پشیرا کرد. در ۱۸ مه، او به روی نیروهای اتریشی مستقر در پشیرا دل گاردا آتش گشود. پس از سه روز بمباران، ارتش ساووی بلافاصله نیروهای دشمن را با مشکل جدی مواجه کرد. در ۲۶ مه، فردیناند تسلیم بی قید و شرط را به ژنرال فون رات پیشنهاد داد، اما پس از ۲۴ ساعت مهلت داده شده، رات امتناع کرد و به لطف حمایت ژنرال جوزف رادتزکی که از ریوولی ورونزه رسیده بود، به مقاومت خود ادامه داد. در ۲۹ مه، نبرد کرتاتونه و مونتانارا رخ داد. ستونی از سربازان اتریشی از ریوولی رسیدند، اما از رسیدن به مقصد خود بازماندند، زیرا منطقه به خوبی توسط داوطلبان ایتالیایی محافظت می شد؛ بنابراین اتریشی ها مجبور به عقب نشینی شدند. هنگامی که خبر تسلیم اتریش به چارلز آلبرت رسید، پادشاه بلافاصله به پِشیِرا دِل گاردا رفت و در آنجا به پسرش فردیناند ادای احترام کرد و به او مدال طلا برای شجاعت نظامی اعطا کرد. در شب بین ۱۱ و ۱۲ ژوئیه ۱۸۴۸، پارلمان سیسیل، در جریان انقلاب سیسیل در سال ۱۸۴۸، فردیناند را با نام «آلبرتو آمِدئو اول» به عنوان پادشاه سیسیل منصوب کرد تا او را از پادشاه قبلی، فردیناند دوم بوربون متمایز کند. با این حال، او از تاج و تخت پادشاهی سیسیل چشم پ
وشی کرد تا ارتش پیدمونت درگیر در جنگ اول استقلال را که هنوز در وضعیت شکننده ای بود و به تازگی در کاستوزا شکست خورده بود، رها نکند. در مارس ۱۸۴۹، او در نبرد بیکوکا علیه اتریشی ها، جایی که فرمانده لشکر چهارم بود، خود را متمایز کرد. ازدواج و فرزندان. شاهزاده فردیناندو در ۲۲ آوریل ۱۸۵۰ در درسدن در کلیسای جامع درسدن با پرنسس الیزابت ساکسونی، دختر پادشاه جان ساکسونی و پرنسس آمالی باواریا ازدواج کرد. آنها صاحب دو فرزند شدند: سال های پایانی و مرگ. در طول جنگ کریمه در سال ۱۸۵۵، قرار بود فرماندهی نیروی اعزامی پیدمونت را بر عهده بگیرد، اما وخامت حالش مانع از پذیرش این سمت شد. وضعیت سلامتی او بهبود نیافت و در ۱۰ فوریه ۱۸۵۵ در تورین درگذشت. او در سردابه سلطنتی باسیلیکای سوپرگا، بر روی تپه های بالای پایتخت پیدمونت، آرمیده است. یکی از دو مجسمه قرن نوزدهمی که در کنار ورودی کاخ سیویکو در تورین و پل کورسو جولیو چزاره که بر روی رودخانه استورا دی لانزو قرار دارد، و همچنین مجسمه سوارکاری در میدان سولفرینو، به او تقدیم شده اند. تا پایان جنگ جهانی دوم، تورین همچنین خیابانی را در محله کروچتا به او اختصاص داد که اکنون کورسو استاتی یو
نیتی نام دارد. در پالرمو، خیابانی به نام او، کورسو آلبرتو آمادئو، نامگذاری شد؛ نامی که بعدها به عنوان پادشاه سیسیل برای خود برگزید.
شاهزاده توماسو، دوک جنووا (; – ) که با نام توماس آلبرت ویکتور ساووی نیز شناخته می شود، یک شاهزاده سلطنتی ایتالیایی، برادرزاده ویتوریو امانوئله دوم، پادشاه وقت ساردینیا بود که در ۱۸ فوریه ۱۸۶۱ اولین پادشاه ایتالیای متحد شد. پسر عمو و برادرزن او، اومبرتو اول، و برادرزاده اش ویکتور امانوئل سوم، پادشاهان بعدی ایتالیا شدند. زندگی نامه. شاهزاده توماس در سال ۱۸۵۴ در تورین به عنوان فرزند دوم و تنها پسر شاهزاده فردیناند ساووی، اولین دوک جنوا، پسر دوم چارلز آلبرت، پادشاه ساردینیا (۱۷۹۸–۱۸۴۹، کناره گیری در ۱۸۴۸) و همسرش ماریا ترزا از اتریش-توسکانی (۱۸۰۱–۱۸۵۵) متولد شد. مادر پرنس توماس، پرنسس الیزابت ساکسونی (۱۸۳۰–۱۹۱۲)، دختر شاه جان اول ساکسونی (۱۸۰۱–۷۳) و پرنسس آمالی باواریا (۱۸۰۱–۷۷) بود. کمتر از یک سال پس از تولد او، در ۱۰ فوریه ۱۸۵۵، پدرش درگذشت و پرنس توماس عنوان او را به ارث برد و دومین دوک جنوا شد. او در هارو تحصیل کرد. با به تخت نشستن ویکتور امانوئل دوم در سال ۱۸۶۱، شاهزاده توماسو، به همراه تمام اعضای خانواده، شاهزاده ایتالیا شد. در طول جنگ جهانی اول، ویکتور امانوئل سوم، پادشاه، وظایف فرمانده عالی نیروهای مسلح ر
ا بر عهده گرفت و دوک جنوا را به عنوان لوگوتننته منصوب کرد، که در این سمت، او امور مدنی پادشاهی را در طول جنگ مدیریت می کرد. with Collar, "15 May 1902" خواهر بزرگتر شاهزاده توماس، پرنسس مارگاریتا از ساووی-جنوا (۱۸۵۱–۱۹۲۶) با شاه اومبرتو اول ایتالیا ازدواج کرد. تنها فرزند او، شاه ویکتور امانوئل سوم ایتالیا بود که از زمان قتل پدرش در سال ۱۹۰۰ سلطنت کرد. شاهزاده توماس در سال ۱۹۳۱ درگذشت و شش فرزند بزرگسال از خود به جا گذاشت. او آخرین نوه بازمانده چارلز آلبرت از ساردینیا بود. تحصیلات. توماسو از ساووی-جنوا در ۶ فوریه ۱۸۵۴ در کاخ چیابلسه در تورین، فرزند فردیناند از ساووی-جنوا و الیزابت از ساکسونی، متولد شد. او برادر کوچکتر مارگاریتا از ساووی، ملکه آینده ایتالیا، بود. توماسو که تنها در یک سالگی پدرش را از دست داده بود و پس از جانشینی او به عنوان دوک جنوا، تحت سرپرستی عمویش، ویکتور امانوئل دوم، قرار گرفت که بر آموزش او نظارت داشت و او را به مدرسه هارو در لندن فرستاد. حرفه دریایی. توماسو که به ورزش علاقه داشت، قرار بود در نیروی دریایی سلطنتی مشغول به کار شود و در مدرسه نیروی دریایی جنوا تحصیل کرد. در سال ۱۸۷۳، او با در
جه ناوی به ژاپن سفر کرد. از ۳۱ مارس ۱۸۷۹ تا ۲۰ سپتامبر ۱۸۸۱، با درجه کاپیتانی ناوچه، او سفری به دور دنیا را با فرماندهی ناوچه وتور پیسانی، یک کشتی جنگی ایتالیایی در سومین عملیات اقیانوسی خود، به پایان رساند؛ در طول این سفر، به درجه کاپیتانی کشتی ارتقا یافت. او در سال ۱۹۰۱ به درجه دریاسالاری رسید. ادمیرال پادشاهی ایتالیا. در ۲۵ مه ۱۹۱۵، پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول، ویکتور امانوئل سوم تصمیم گرفت از رم به جبهه نقل مکان کند و بخشی از وظایف سلطنتی خود را به توماسو واگذار کرد و او را به عنوان سپهبد کل پادشاهی منصوب کرد. با این حال، این مقام تقریباً منحصراً افتخاری بود و هیچ گونه اعمال قدرت واقعی توسط دوک جنوا را در پی نداشت. با این حال، در آن دوره، احکام سلطنتی، احکام ستوان نامیده می شدند و به جای امضای پادشاه، امضای شاهزاده توماسو را داشتند. همچنین از ستوان خواسته شد تا مستقیماً به وضعیت اضطراری ایجاد شده در مرکز ایتالیا در اثر زلزله آوتزانو که چند ماه قبل از انتصاب او، در ۱۳ ژانویه ۱۹۱۵ رخ داده بود، رسیدگی کند. او تا ۶ ژوئیه ۱۹۱۹ در این سمت باقی ماند. مرگ. توماسو در سال ۱۹۳۱ در تورین درگذشت. او در سردابه
سلطنتی باسیلیکا سوپرگا، بر فراز تپه های بالای پایتخت پیدمونت، آرمیده است. فریناندو، پسر ارشدش، جانشین او به عنوان دوک شد. خانواده و فرزندان. در سال ۱۸۸۳ در نیمفنبورگ، باواریا، او با پرنسس ماریا ایزابلا از باواریا (۱۸۶۳–۱۹۲۴)، دختر ارشد شاهزاده آدالبرت فقید از باواریا (۱۸۲۸–۱۸۷۵) و اینفانتا آمالیا از اسپانیا (۱۸۳۴–۱۹۰۵)، دختر دوک کادیس، ازدواج کرد. از ازدواج توماس و ایزابلا از باواریا، افراد زیر متولد شدند: