Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
روستا جلوگیری کنند. با این وجود، استحکامات تاریخی روستا و قلعه ای که خود او در دهه ۱۹۳۰ بازسازی کرده بود، سرانجام در نبرد بین ورماخت و پارتیزان های اسلوونیایی ویران شد. خانه او با آرشیو غنی اش در کوبدیلی نیز در آتش سوخت. در سال ۱۹۴۴، فابیانی به گوریزیا بازگشت و تا زمان مرگش در ۱۲ اوت ۱۹۶۲ در آنجا زندگی کرد. یک داستان نادرست اما گسترده در مورد فابیانی این است که آدولف هیتلر جوان زمانی برای مدت کوتاهی در شرکت معماری او در وین کار می کرد. این افسانه توسط هیچ منبعی پشتیبانی نمی شود و به نظر می رسد که در سال ۱۹۶۶ ساخته شده است. آثار. پس از بازگشت به وین، به دعوت شخصی واگنر به استودیوی معمار اتو واگنر پیوست و تا پایان قرن در آنجا ماند. در این دوره، او نه تنها علایق خود را بر طراحی متمرکز کرد، بلکه حرفه خود را به عنوان برنامه ریز شهری نیز پرورش داد و با اشتیاق خود را وقف تدریس کرد. اینکه او چقدر بر کتاب واگنر در مورد معماری تأثیر گذاشت، مشخص نیست. اولین پروژه معماری بزرگ فابیانی، طرح شهری کارنیولان، پایتخت فعلی اسلوونی، لیوبلیانا بود که در اثر زلزله آوریل ۱۸۹۵ لیوبلیانا به شدت آسیب دید. فابیانی در رقابتی با معمار ت
اریخ گراتر، کامیلو سیته، برنده شد و توسط شورای شهر لیوبلیانا به عنوان برنامه ریز شهری اصلی انتخاب شد. یکی از دلایل این انتخاب این بود که فابیانی توسط ملی گرایان لیبرال اسلوونی به عنوان یک اسلوونیایی در نظر گرفته می شد. دلیل دوم این بود که او لیوبلیانا را بهتر از سیته می شناخت و طرحی واقعاً خوب و مدرن تهیه کرده بود. فابیانی با حمایت شخصی شهردار ملی گرای لیبرال لیوبلیانا، ایوان هریبار، چندین ساختمان مهم در شهر طراحی کرد، از جمله مدرسه راهنمایی L شکل دخترانه در مجتمع ملادیکا روبروی خیابان پرشرن، که اکنون مقر وزارت امور خارجه اسلوونی است. باغ فراری در اشتانجل، کارست، اسلوونی کار او در لیوبلیانا به او کمک کرد تا در سرزمین های اسلوونی به خوبی شناخته شود و ملی گرایان لیبرال اسلوونی در ساحل اتریش را متقاعد کرد تا طراحی تالارهای ملی در گوریزیا (۱۹۰۳) و در تریسته (۱۹۰۴) را به او بسپارند. فابیانی همچنین طرح شهری بیلسکو در لهستان را ایجاد کرد. در سال ۱۹۰۲، این دو طرح شهری اولین دکترای افتخاری در زمینه برنامه ریزی شهری را توسط دانشگاه وین در اتریش-مجارستان برای او به ارمغان آورد. در طول دهه ۱۹۲۰، او بازسازی گسترده ای از ر
وستاها و برخی بناهای تاریخی را در مناطقی در مسیر جولیان مارچ که در طول جنگ جهانی اول توسط نبردهای ایسونزو ویران شده بودند، هماهنگ کرد.
کوادرومویر، () در روم باستان، یک پست انتخابی بود که به چهار شهروند دارای قدرت پلیسی و قضایی داده می شد. آنان را سنای روم آنها برمی گزید و برای دوره های پنج ساله خدمت می کردند. آنها به دو کالج دوویری (duoviri) تقسیم شدند که هر کدام اختیارات خاص خود را داشتند: اولی، aedilicia potestate، وظایف پلیسی را برعهده داشت؛ و دومی، iure dicundo، در امور قضایی، اداری و مدیریت مالی از قدرت برتر برخوردار بود. ریشه شناسی. این واژه ترکیبی از دو واژه لاتینی quattuor (چهار) و viri (مردان) است. مترادف های کوادرومویر عبارتند از: quadrunvir، quattuomvir و quattuorvir. https://www.treccani.it/enciclopedia/quattuorviri_(Dizionario-di-Storia)/ این اصطلاح با تریومویر (triumvir) و دومویر (duumvir) مرتبط است که به ترتیب به توصیف یک پست سه نفره و دو نفره می پرداختند و منجر به ایجاد اصطلاحات شناخته شده تر موجود "triumvirate" و "duumvirate" شدند. فاشیسم. در آغازِ فاشیسم ایتالیا، آنها گروهی از چهار نفر بودند که رهبری راهپیمایی به سوی رم، بنیتو موسولینی را برعهده داشتند: موسولینی در تجمعی از فاشیست ها در ناپل در ۲۴ اکتبر ۱۹۲۲، اعلام کرد که م
ی خواهد فاشیست ها بر ایتالیا حکومت کند و روز بعد، امیلیو د بونو، ایتالو بالبو، میشل بیانکی و چزاره ماریا د وکی، توسط موسولینی به عنوان رهبر راهپیمایی منصوب شدند.، موسولینی به میلان رفت (و در راهپیمایی شرکت نداشت)، و این کوادرومویرها بودند که جمعیت را همراه با عکس او هدایت کردند. این شبه کودتا برای موسولینی نخست وزیری را به ارمغان آورد که از میلان به رم رفت. این چهار تن در دوره منتهی به دیکتاتوری فاشیستی در سیاست و/یا جنگ مشارکت داشتند، و تحت همین عنوان کوادرومویرها یکی از بخش های شورای عالی فاشیسم، نهاد اصلی دولت موسولینی در پادشاهی ایتالیا بودند.
ماریو اوچیوتو (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و معمار ایتالیایی است. اوچیوتو در کوزنتسا متولد شد و در سال ۱۹۸۷ در رشته معماری از دانشگاه فلورانس فارغ التحصیل شد. او در سال ۲۰۱۱ به عنوان شهردار کوزنتسا و در سال ۲۰۱۴ به عنوان رئیس استان کوزنتسا انتخاب شد. او در ۷ ژوئن ۲۰۱۶ برای دومین دوره متوالی به عنوان شهردار کوزنتسا انتخاب شد. زندگی نامه. او که در کوزنتسا متولد شده است، برادر بزرگتر روبرتو اوچیوتو، سیاستمدار و عضو حزب فورزا ایتالیا است که از سال ۲۰۲۴ به عنوان معاون دبیر و از سال ۲۰۲۱ به عنوان رئیس منطقه کالابریا خدمت کرده است. او در سال ۱۹۸۷ در رشته معماری از دانشگاه فلورانس فارغ التحصیل شد. او شرکت معماری و مهندسی ماریو اوچیوتو، مستقر در کوزنتسا، را تأسیس و مدیریت می کند. او عضو شورای عالی میراث فرهنگی و زیست محیطی در وزارت میراث و فعالیت های فرهنگی، عضو کمیته فنی-علمی میراث معماری و منظر و عضو واحد عملیاتی فنی برای بالکان بود که در ریاست شورای وزیران برای بازسازی کشورهای منطقه بالکان تأسیس شد. کار او از طراحی معماری و برنامه ریزی منطقه ای گرفته تا طراحی داخلی دقیق و طراحی محصول را شامل می شود. کار او بر هویت فرهنگی،
نوآوری و پایداری متمرکز است، که مورد دوم به عنوان پاسخی ضروری به مسائل جهانی کنونی و تقاضا برای کیفیت در طراحی معاصر درک می شود. او از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۱ مدرس دانشکده مهندسی دانشگاه کالابریا و همچنین رئیس انجمن معماران، برنامه ریزان، معماران منظر و متخصصان حفاظت از محیط زیست استان کوزنتسا بود. در سال ۲۰۱۰، او جایزه ملی لارنتیوس، یک تقدیرنامه معتبر برای مردان و زنان کالابریا تبار که با کار و تعهد خود، اعتبار و وجهه کالابریا را به ارمغان آورده اند، و همچنین جایزه یاوورو ۲۰۱۰ را که در نمایشگاه اکسپو ۲۰۱۰ در شانگهای توسط انجمن فیمتیکا اهدا شد، دریافت کرد. در سال ۲۰۰۸، او جایزه معامله گر چین را که توسط خطوط هوایی کاتای پسیفیک تأسیس شده است، از آن خود کرد. این جایزه به متخصصان و شرکت های ایتالیایی که در حال توسعه روابط با چین و هنگ کنگ هستند، اهدا می شود. این جایزه به ایتالیایی هایی اهدا می شود که به خاطر «طراحی و حساسیت زیبایی شناختی در زمینه های معماری و شهرسازی» خود را متمایز کرده اند. برخی از پروژه های او در دوسالانه ونیز (باغ ایتالیایی در تیانجین) و پکن (ساختمان ۴سی، غرفه های نمایشگاهی اکسپو ۲۰۱۰ در شانگهای) به
نمایش گذاشته شده اند. طرح غرفه های نمایشگاهی در اکسپو ۲۰۱۰ در شانگهای، انتخاب و در غرفه ایتالیا در جشنواره معماری لندن ۲۰۰۸، به نمایش گذاشته شد. او نمایشگاه «چشم اندازهای ایتالیایی» را که در موزه ملی چین به عنوان بخشی از برنامه همکاری زیست محیطی ایتالیا و چین تحت حمایت وزارت محیط زیست ایتالیا و وزارت میراث فرهنگی، با مشارکت مجله Domus[2]، بنیاد سه سالانه میلان و انجمن طراحی صنعتی برگزار شد، سرپرستی کرد. او همچنین نمایشگاه های زیر را سرپرستی کرد: حفاظت از محیط زیست در چین، که در رم در سالن ناوی مجموعه یادبود سن میشل آ ریپا (۱۸ اکتبر تا ۸ دسامبر ۲۰۱۰) برگزار شد. باغ ایتالیایی. معماری احساسات، که در غرفه ایتالیا در اکسپو شانگهای (۵ تا ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۰) برگزار شد. شهرهای پایدار به سبک ایتالیایی، اکسپو جهانی شانگهای (۱ مه تا ۳۱ اکتبر ۲۰۱۰). او از طریق کنفرانس ها و انتشارات در مورد موضوعات مختلف معماری، با تمرکز ویژه بر پایداری، توسعه شهری، بهبود چشم انداز و حفاظت از میراث فرهنگی، در بحث های معاصر شرکت می کند. انتشارات او عبارتند از: به سوی شهر پایدار. تجربه چینی هوای رو، الکتا ۲۰۰۷ (با اف. بوترا)؛ شهر در دسترس، ویر
ایش آلینیا، فلورانس ۱۹۹۱ (با بی. لنتینی). در شب بین ۲۱ و ۲۲ فوریه ۲۰۲۵، پسر دوم او، فرانچسکو، در سن ۳۰ سالگی، پس از سقوط از پنجره ساختمان خانواده در پایتخت کوزنتسا، جان خود را از دست داد.
آدولفو ناتالینی (؛ ۱۰ مه ۱۹۴۱ – ) یک معمار ایتالیایی بود. او یکی از بنیانگذاران معماری رادیکال محسوب می شد، که ریشه های آن را در شماره های ۱۰ و ۱۱ مجله فضای هنری، به سردبیری اوگو لا پیترا، ردیابی کرده است. او در سال ۱۹۶۶ در فلورانس فارغ التحصیل شد و در همان سال، سوپراستودیو را به همراه کریستیانو تورالدو دی فرانسیا، جیان پیرو فراسینلی، روبرتو و الساندرو مگریس و الساندرو پولی تأسیس کرد. تجربه سوپراستودیو پس از حدود بیست سال به پایان رسید؛ پروژه های توسعه یافته در آن دوره پوشش گسترده ای در مجلات تخصصی دریافت کردند. آثار و پروژه های تکمیل شده از این تجربه، بخشی از مجموعه موزه هایی مانند موزه هنر مدرن در نیویورک، موزه اسرائیل در اورشلیم، موزه معماری آلمان در فرانکفورت و مرکز ژرژ پمپیدو در پاریس هستند. در اواخر دهه ۱۹۶۰، او به همراه روبرتو بارنی، اومبرتو بوسچونی و جیانی روفی، عضو مدرسه پیستویا بود. او یک عضو آکادمی کامل در آکادمی هنر طراحی فلورانس بود. در سال ۲۰۰۶، او در دهمین نمایشگاه بین المللی معماری ونیز در بخش «شهر سنگ» جایزه لئون دی پیترا را دریافت کرد (رهبران تیم: آدولفو ناتالینی، انریکو نیری، لاپو گالوزی، س
اوریو پیسانیلو و فرانکو پوچتی). ناتالینی با ادامه فعالیت مستقل خود، مجموعه ای از پروژه ها را در ایتالیا، آلمان و هلند توسعه داد. او که استاد دانشگاه فلورانس بود، در سال ۱۹۹۱ به همراه فابریزیو ناتالینی، استودیوی «ناتالینی آرکیتتی» را تأسیس کرد. زندگی نامه. ناتالینی در سال ۱۹۶۶ به همراه کریستیانو تورالدو دی فرانسیا، جیان پیرو فراسینلی، آلساندرو و روبرتو مگریس و آلساندرو پولی، شرکت معماری سوپراستودیو را تأسیس کرد. در پایان دهه ۱۹۷۰، ناتالینی به همراه روبرتو بارنی، اومبرتو بوسچونی و جیانی روفی به عضویت مدرسه معماری پیستویا درآمد. او یکی از پیشگامان جنبش معماری رادیکال دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ بود. در این دوره، ناتالینی بر پروژه هایی در ایتالیا و سایر نقاط اروپا تمرکز داشت. ناتالینی به عنوان استاد معماری در دانشگاه فلورانس خدمت کرد. او عضو افتخاری انجمن معماران آلمانی، عضو افتخاری مؤسسه معماران آمریکا، آکادمی هنرهای زیبا، آکادمی هنرهای زیبای کارارا و آکادمی سن لوکا بود. برخی از پروژه های او شامل رومربرگ در فرانکفورت، دیوار غربی در اورشلیم، بانک آلزاته بریانزا، مرکز قدرت زولا پردوزا و خانه سالگاسه در فرانکفورت است. آثار
ناتالینی در فلورانس شامل تئاترو دلا کومپانیا و موزه اپرای دومو است. آدولفو ناتالینی در ۲۳ ژانویه ۲۰۲۰ در سن ۷۸ سالگی درگذشت.
رئیس دولت لیختن اشتاین () که به طور غیررسمی با عنوان نخست وزیر شناخته می شود، عالی ترین مقام اجرایی دولت لیختن اشتاین است و ریاست کابینه لیختن اشتاین را بر عهده دارد. او توسط شاهزاده لیختن اشتاین با رضایت لانت تاگ لیختن اشتاین (پارلمان) منصوب می شود و باید اعتماد هم شاهزاده و هم لانت تاگ را داشته باشد. معمولاً رئیس دولت از حزب سیاسی با بیشترین کرسی ها در لانت تاگ یا از یک ائتلاف انتخاب می شود. نخست وزیر نمی تواند همزمان عضو لانت تاگ باشد، اگرچه باید شرایط احراز آن سمت را دارا باشد. این سمت در قرن شانزدهم به عنوان پدید آمد. این نقش در اصل رئیس دفتر منطقه ای () بود که زیر نظر دربار خاندان لیختن اشتاین فعالیت می کرد. در ابتدا این مقام چندان مطلوب نبود؛ این وضعیت پس از آن تغییر کرد که در سال ۱۸۳۳ برای این سمت درخواست داد. عنوان این مقام به عنوان امتیازی پس از انقلاب ۱۸۴۸ در لیختن اشتاین به «فرماندار» () تغییر یافت و با تصویب قانون اساسی ۱۸۶۲ لیختن اشتاین در ۲۶ سپتامبر رسمی شد. به همین دلیل، منسینگر به عنوان نخستین فرماندار لیختن اشتاین شناخته می شود. در سال ۱۹۲۱، قانون اساسی لیختن اشتاین جدیدی تصویب شد که در آن،
این سمت با عنوان نخست وزیر جایگزین گردید. طبق این قانون اساسی، شرط احراز سمت رئیس دولت، تولد در لیختن اشتاین بود. هرچند، از سال ۱۹۹۲ این شرط عملاً بلااستفاده شده است. نخست وزیر کنونی بریگیت هاس است که از ۱۰ آوریل ۲۰۲۵ در این سمت قرار دارد. در حال حاضر شش نخست وزیر پیشین در قید حیات هستند و والتر کیبر آخرین نخست وزیر درگذشته بود که در سال ۲۰۱۴ فوت کرد.
قدرت فیزیکی یا قدرت بدنی Physical strength معیاری برای اعمال نیرو توسط یک فرد بر اشیاء فیزیکی است. افزایش قدرت بدنی هدف تمرینات قدرتی است. پیش بینی قدرت استاتیک، روشی برای پیش بینی قابلیت های قدرتی یک فرد یا یک جمعیت (بر اساس آنتروپومتری) برای یک کار و/یا وضعیت خاص (یک انقباض ایزومتریک) است. برای پیش بینی توانایی، معمولاً محاسبات دستی با استفاده از تحلیل بالا به پایین روی یک مدل شش لینکی یا هفت لینکی، بر اساس اطلاعات موجود دربارهٔ هر مورد انجام می شود و سپس با دستورالعمل های استاندارد، مانند دستورالعمل ارائه شده توسط مؤسسه ملی ایمنی و بهداشت شغلی، مقایسه می شود.
لاندتاگ شاهزاده نشین لیختن اشتاین (به آلمانی: "Landtag des Fürstentums Liechtenstein") پارلمان تک مجلسی لیختن اشتاین است. این نهاد قانون گذاری عالی کشور به شمار می رود و وظایفی همچون تصویب قوانین، نظارت بر دولت و تأیید بودجه سالانه را برعهده دارد. لاندتاگ از ۲۵ نماینده تشکیل می شود که هر چهار سال یک بار با نظام نمایندگی تناسبی و فهرست باز در دو حوزه انتخابیه (اوبرلند و اونترلند) برگزیده می شوند. برای ورود احزاب به پارلمان، گذر از حدنصاب ۸٪ در هر حوزه ضروری است. ریاست لاندتاگ توسط یک رئیس و یک نایب رئیس انجام می شود که اعضا در آغاز هر دوره انتخاب می کنند. محل برگزاری نشست های پارلمان ساختمان لاندتاگ در فادوتس است.
مانفردی نیکولتی (; – ) یک معمار ایتالیایی بود. مانفردی نیکولتی آموزش خود را زیر نظر هنرمند جاکومو بالا آغاز کرد. از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۴، او در دانشگاه رم لا ساپینزا در رشته معماری تحصیل کرد. در سال ۱۹۵۵، مدرک کارشناسی ارشد معماری خود را از مؤسسه فناوری ماساچوست (ایالات متحده آمریکا) زیر نظر باکمینستر فولر، پیترو بلوشی و ارو سارینن دریافت کرد. پس از کارآموزی در شرکت معماری والتر گروپیوس، برای مینورو یاماساکی در شهر نیویورک کار کرد. از سال ۱۹۵۷، او شرکت معماری خود، «استودیو نیکولتی آسوشیتی»، را در رم اداره می کرد. از سال ۱۹۶۳، نیکولتی همچنین به عنوان مدرس، ابتدا در مدرسه طراحی رود آیلند و بعداً در ایتالیا، تدریس کرد. از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۸، او استاد پالرمو و سپس در رم بود. در سال ۲۰۰۹، او به عنوان استاد ممتاز معماری در دانشگاه رم لا ساپینزا منصوب شد. مانفردی نیکولتی معاون رئیس و استاد آکادمی بین المللی معماری و عضو افتخاری آکادمی های معماری روسیه، فرانسه و مسکو بود. در سال ۱۹۶۵، او به همراه پل میمونت، یونا فریدمن و میشل راگون، گروه بین المللی معماری آینده نگر را در فرانسه تأسیس کرد. زندگی نامه. نیکولتی از پیشگامان طر
احی شهری و معماری زیست اقلیمی محسوب می شود. در دهه ۱۹۷۰، کتاب او با عنوان «اکوسیستم شهری» - اصطلاحی که او ابداع کرد - ارتباطی بین مسائل زیست محیطی و ارزش های روانشناختی و فرهنگی ایجاد می کند. در این کتاب، متخصصان رشته های مختلفی مانند روان شناسی، انسان شناسی، زیست شناسی، مهندسی، گیاه شناسی، تاریخ شهری، اقتصاد و آکوستیک به گشودن بحثی غنی در مورد موضوع اکوسیستم های شهری کمک می کنند. او در سال ۱۹۷۲ دوره مورفولوژی و بوم شناسی شهری و بعداً در سال ۱۹۹۵ دوره معماری بوم شناختی را در دانشگاه رم لا ساپینزا تأسیس و رهبری کرد. مشاور بوم شناسی شهری برای دولت ایتالیا و جامعه اروپا. عضو یوروسولار و PLEA، او جایزه بین المللی WREN (شبکه جهانی انرژی تجدیدپذیر) را دریافت کرد. نیکولتی که در ریتی متولد شد، فعالیت هنری و فکری خود را در جوانی در استودیوی جیاکومو بالا آغاز کرد. در رم، او زیر نظر پیر لوئیجی نروی تحصیل کرد و در سال ۱۹۵۴ در رشته معماری فارغ التحصیل شد. در همان سال، بورسیه فولبرایت را از مؤسسه فناوری ماساچوست دریافت کرد و در سال ۱۹۵۵ مدرک کارشناسی ارشد خود را دریافت کرد. در آن زمان، او دانشجوی باکمینستر فولر، پیترو بلوش
ی، ارو سارینن و لویی کان بود. او در استودیوی والتر گروپیوس کار می کرد و دستیار زیگفرید گیدیون در دانشگاه هاروارد بود. تا سال ۱۹۵۷ با استودیوی مینورو یاماساکی همکاری داشت. مانفردی پس از بازگشت به ایتالیا، با پیر لوئیجی نروی همکاری کرد. او به عنوان عضوی از مؤسسه ملی مطالعات شهری، به همراه برونو زوی، یکی از بنیانگذاران مؤسسه ملی معماری بود. در سال ۱۹۶۲، با کمک هزینه اسلون به ام آی تی بازگشت و عضو مرکز مشترک مطالعات شهری شد. در طول سال های ۱۹۶۳–۱۹۶۴ او به اروپا، خاورمیانه و آسیا سفر کرد و مطالعاتی در مورد معماری غار انجام داد که بعداً در مقاله ای در سال ۱۹۸۰ منتشر شد و جایزه کمیته بین المللی نقد معماری را برای او به ارمغان آورد. در سال ۱۹۶۳ او معلم معماری در مدرسه طراحی رود آیلند بود. در سال ۱۹۶۵ او به همراه پل میمونت، یونا فریدمن و میشل راگون گروه بین المللی معماری آینده نگر را تأسیس کرد. او به عنوان یکی از پیشگامان معماری ابرسازه ها شناخته می شود. او در آکیلا و رم تدریس کرد؛ او از سال ۱۹۸۰ استاد تمام رشته ترکیب معماری در پالرمو و از سال ۱۹۸۸ در رم بود. مشغول شدن او به مطالعات معماری سبک آرت نوو، او را به کشف مج
دد آثار معمار ایتالیایی، ریموندو دارونکو، رساند. او در سال ۱۹۵۵ اولین تک نگاری خود را در مورد او نوشت که به نقاشی ها و معماری او اختصاص داشت و در سال ۱۹۸۲ نیز دومین تک نگاری خود را نوشت. او به همراه لوکا نیکولتی و جولیا فالکونی، از بنیانگذاران استودیو نیکولتی اسوشیتس، استاد بازنشسته ترکیب معماری در دانشگاه ساپینزا رم، معاون رئیس آکادمی بین المللی معماری، عضو آکادمی معماری روسیه، عضو آکادمی بین المللی معماری مسکو و عضو آکادمی معماری فرانسه بود. عضو افتخاری مؤسسه معماران آمریکا و مؤسسه سلطنتی معماری کانادا. از وزیر فرهنگ فرانسه عنوان «فرمانده نظم هنر و ادبیات» را دریافت کرد. دو بار جایزه ددالو مینوس را دریافت کرده است. تجربه حرفه ای او جنبه های بسیاری از طراحی شهری و معماری، به ویژه ساختمان های عمومی، را در بر می گیرد که در اروپا، ایالات متحده، آفریقا، خاورمیانه و خاور دور انجام شده است، جایی که با متخصصان در بخش های مختلف علمی و فناوری ادغام شده اند. بخشی از بایگانی هنری و معماری او به مجموعه های صندوق منطقه ای هنر معاصر فراک و موزه ملی جدید موناکو که هر دو در فرانسه واقع شده اند، سپرده شده است؛ در حالی که بخش
عمده آن به مجموعه دانشگاه پارما سپرده شده است.
گذرگاه شنوایی درونی یا مجرای شنوایی درونی (همچنین گذرگاه آکوستیک درونی، کانال شنوایی داخلی یا کانال آکوستیک درونی) کانالی است که در بخش خاره ای استخوان گیجگاهی جمجمه، بین گودی جمجمه ای پسین و گوش درونی قرار دارد. این کانال که مجرای شنوایی درونی را تشکیل می دهد، کوتاه است (حدود ۱ سانتی متر) و به صورت کناری به درون استخوان می رود. گذرگاه شنوایی درونی مسیری را فراهم می کند که عصب دهلیزی-حلزونی (CN VIII)، عصب چهره ای (CN VII) و شریان لابیرنت (شاخه شنوایی درونی شریان مخچه ای قدامی تحتانی در ۸۵٪ افراد) می توانند از درون جمجمه به ساختارهای گوش درونی و صورت عبور کنند. همچنین دارای گانگلیون دهلیزی است.
این یک فهرست از کشورها بر پایه هزینه های تحقیق و توسعه (R&amp;D) به ارزش حقیقی است که بر اساس داده های منتشر شده توسط بانک جهانی، کمیسیون اقتصادی سازمان ملل متحد برای اروپا و سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) تهیه شده است.
استفانو بوئری (؛ زادهٔ ) یک معمار و برنامه ریز شهری ایتالیایی و از شرکای بنیانگذار شرکت معماری استفانو بوئری است. از جمله شناخته شده ترین پروژه های او می توان به جنگل عمودی در میلان، ویلا مدیترانه ای در مارسی و خانه دریای لا مادالنا اشاره کرد. او استاد برنامه ریزی شهری در دانشگاه پلی تکنیک میلان است. زندگی نامه. او پسر معمار و طراح، سینی بوئری و متخصص مغز و اعصاب، رناتو بوئری، و برادر تیتو، اقتصاددانی که مناصب دولتی متعددی از جمله رئیس INPS را بر عهده داشته است، و ساندرو، روزنامه نگار، است. پدربزرگ او سناتور جیووانی باتیستا بوئری بود. استفانو بوئری معمار و برنامه ریز شهری است. او در سال ۱۹۸۰ با مدرک معماری از پلی تکنیک میلان فارغ التحصیل شد و در سال ۱۹۸۹ دکترای برنامه ریزی شهری را از دانشگاه ونیز دریافت کرد. در سال ۲۰۲۳، دانشگاه میلان بیکوکا دکترای افتخاری در علوم شیمی، زمین شناسی و محیط زیست به او اعطا کرد. او استاد تمام طراحی شهری در دانشگاه پلی تکنیک میلان است و از جمله مباحثی که در استودیوی طراحی شهری او مطرح می شود، همزیستی گونه های انسانی، حیوانی و گیاهی است. این امر منجر به طرح «شهر حیوانات میلان» (۲۰۱
۴–۲۰۱۶) شد. او همچنین استاد مدعو در دانشگاه های مختلف، از جمله دانشکده طراحی هاروارد، مؤسسه برلاگه در روتردام، مدرسه پلی تکنیک فدرال لوزان و مؤسسه استرلکا در مسکو بوده است. او در دانشگاه تونگجی در شانگهای، آزمایشگاه شهر آینده را هدایت می کند، یک برنامه تحقیقاتی پسادکترا که جهش کلان شهرهای سیاره ای را از منظر تنوع زیستی و جنگل کاری شهری پیش بینی می کند. او که توسط دفتر نخست وزیر ایتالیا منصوب شده است، رئیس بنیاد آینده شهر است. علاوه بر این، او رئیس کمیته علمی پروژه فورستمی (۲۰۲۰ - در حال انجام) است، پروژه جنگلداری شهری در منطقه کلانشهر میلان که هدف آن کاشت ۳ میلیون درخت تا سال ۲۰۳۰ است. به لطف رویکرد طراحی «وسواس سبز»، استفانو بوئری آرکیتتی و شرکتش در سال ۲۰۲۳ توسط سازمان ملل متحد در بخش «الهام بخش» جایزه اقدام اهداف توسعه پایدار سازمان ملل متحد را دریافت کردند، زیرا «شهرها و جوامع پایداری را در نظر دارد که سلامت و رفاه را در اولویت قرار می دهند و در عین حال اقدامات اقلیمی را از طریق رویکرد خلاقانه خود به برنامه ریزی شهری، اتصال اکولوژیکی و جنگلداری شهری تشدید می کنند - که اهداف توسعه پایدار سازمان ملل را برآو
رده می کند». او که از بازیگران اصلی بحث تغییرات اقلیمی در حوزه معماری بین المللی است، در اجلاس اقدام اقلیمی سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۹، پروژه «آبادی های سبز شهری» را در نیویورک ارائه داد که با همکاری فائو، C40 و سایر مؤسسات تحقیقاتی بین المللی انجام شده است و در سال ۲۰۱۷، در برنامه توسعه احیاکننده مشترک المنافع برای معکوس کردن تغییرات اقلیمی شرکت می کند. او رئیس مشترک و عضو کمیته علمی مجمع جهانی جنگل های شهری (مانتوا، ۲۰۱۸ - واشینگتن دی سی، ۲۰۲۳) است. در جریان بازسازی پس از زلزله ایتالیای مرکزی، استفانو بوئری توسط کمیسر فوق العاده دولت برای بازسازی به عنوان مشاور متخصص برنامه ریزی شهری برای همه مناطق آسیب دیده از زلزله در سال ۲۰۱۶ منصوب شد. او از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ عضو شورای فرهنگ، مد و طراحی شهر میلان بود. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰، استفانو بوئری به همراه ریچارد بوردت، ژاک هرزوگ از هرزوگ و دِ مورون و ویلیام مک دانا از گروه مشاوران معماران اکسپو ۲۰۱۵، مسئول طراحی طرح جامع مفهومی برای نمایشگاه میلان بودند. استفانو بوئری علاوه بر معمار بودن، به خاطر تحقیقات، چشم اندازها و طرح های جامع خود در مورد آینده وضعیت شهری در ج
هان شناخته شده است که او را در پروژه های بازسازی و توسعه کلان شهرها و شهرهای بزرگ، از جمله شانگهای، سائوپائولو، مسکو، ژنو، تیرانا، آیندهوون، اوترخت، کانکون، ریاض، قاهره و در ایتالیا، میلان، جنوا، کالیاری، پادوا، تارانتو و بسیاری دیگر درگیر کرده است. از فوریه ۲۰۱۸، او رئیس جدید سه سالانه میلان، برای یک دوره چهار ساله بوده است. او که برای دوره دوم در سال ۲۰۲۲ تأیید شده است، کمیسر بیست و چهارمین نمایشگاه بین المللی «نابرابری ها» است که برای سال ۲۰۲۵ برنامه ریزی شده است. معماری و شهرسازی. استفانو بوئری در فعالیت های پژوهشی و برنامه ریزی در معماری و شهرسازی در سطح بین المللی مشارکت دارد. او در سال ۱۹۹۹ با همکاری جیاناندرا بارکا و جیووانی لاوارا، استودیوی بوئری را تأسیس کرد. در سال ۲۰۱۱، او شرکت معماری استفانو بوئری را با همکاری فرانچسکا چزا بیانچی (از سال ۲۰۱۹)، مارکو جورجیو (از سال ۲۰۱۹) و پیترو چیودی (از سال ۲۰۲۳) تأسیس کرد. استفانو بوئری آرکیتتی دفاتری در میلان، تیرانا و شانگهای دارد (که در سال ۲۰۱۴ با ییبو شو تأسیس شد). در سال ۲۰۱۸، او شرکت داخلی استفانو بوئری را با همکاری جورجیو دونا تأسیس کرد. کار این شرکت ش
امل پروژه هایی از برنامه ریزی شهری گرفته تا معماری، از طراحی داخلی گرفته تا طراحی محصول، با تمرکز بر پیامدهای زیست محیطی و ژئوپلیتیکی فرآیندهای مختلف شهری است. رویکرد طراحی، وسواس سبز، در کتاب «وسواس سبز: درختان به سوی شهرها، انسان ها به سوی جنگل ها» شرح داده شده است. این کتاب بر ادغام پوشش گیاهی زنده در فضاهای شهری از طریق استراتژی ها و مقیاس های مختلف تمرکز دارد و با جوایز اقدام اهداف توسعه پایدار سازمان ملل متحد از سازمان ملل متحد مورد تقدیر قرار گرفته است. از جمله شناخته شده ترین پروژه های آن، جنگل عمودی (استودیوی بوئری) در منطقه ایزولا میلان است، دو آسمان خراش ۱۱۲ و ۸۰ متری که نمای آنها تنوع زیستی گلکاری را در خود جای داده است که در این مجموعه ۸۰۰ درخت (از ۴۸۰ درخت متوسط و بزرگ، ۳۰۰ درخت از اندازه های کوچک تر)، ۱۵۰۰۰ گیاه چند ساله و/یا پوشش زمینی و ۵۰۰۰ درختچه را در خود جای داده است. این برج ها، مدل جدیدی از تراکم در ارتفاع فضای سبز در شهر، به صرفه جویی قابل توجه در مصرف انرژی، محیط زیست و تنوع زیستی شهری کمک می کنند، بدون اینکه دلالت بر گسترش شهر به داخل قلمرو داشته باشند. بوسکو ورتیکال جوایز متعددی از
جمله جایزه بین المللی ساختمان های بلند سال ۲۰۱۴ که توسط موزه معماری فرانکفورت در سال ۲۰۱۵ حمایت مالی شد، به عنوان «بهترین ساختمان بلند جهان» که توسط شورای ساختمان های بلند و زیستگاه شهری و مؤسسه فناوری شیکاگو حمایت مالی می شد، دریافت کرده است. این مدل بعداً با بافت های شهری در شهرهای دیگر، از جمله نانجینگ، اوترخت، پاریس و آیندهوون (در نسخه مسکن اجتماعی) تطبیق داده شد. در میان پروژه های مقیاس شهری، استفانو بوئری پروژه «شهر جنگلی» را ارائه می دهد. «شهرهای جنگلی» سکونتگاه های شهری با اندازه متوسط هستند که به لطف تکثیر سطوح گیاهی و بیولوژیکی شهری، چالش خودکفایی انرژی را با چالش افزایش تنوع زیستی و بهبود مؤثر کیفیت هوا در مناطق شهری ترکیب می کنند. شهرهای جنگلی، سکونتگاه های شهری با اندازه متوسطی هستند که چالش خودکفایی انرژی را با چالش افزایش تنوع زیستی و بهبود مؤثر کیفیت هوا در مناطق شهری از طریق تکثیر مناطق گیاهی و بیولوژیکی شهری ترکیب می کنند. بوئری پروژه های بزرگ توسعه مجدد ساحلی را در سطح اروپا، از جمله بنادر مارسی، جنوا، تسالونیکی، میتیلین، ناپل، تریسته و لا مادالنا، توسعه داده است. مداخلات عمده شهری شامل پرو
ژه هایی است که برای میلان، رم، مسکو، پکن، سائوپائولو، چینگدائو، مارسی، آستانه، ونیز، بولزانو، دوحه اجرا یا توسعه یافته اند. در سال ۲۰۱۳، به مناسبت پایتخت فرهنگی اروپا در مارسی، ویلا مدیترانه، مرکز نمایشگاهی و تحقیقاتی ۹۰۰۰ متر مربعی طراحی شده توسط استودیو بوئری که مشرف به بندر مارسی است و قرار است میزبان رویدادهای فرهنگی و تحقیقاتی با موضوعات مدیترانه ای باشد، افتتاح شد. بوئری ویلا مدیترانه را به عنوان محل ملاقات و تلفیقی از هویت های مختلف موجود در مدیترانه طراحی می کند و به لطف اسکله مصنوعی که به فضای کنفرانس ۳۶ متری منظره ای از یک میدان آبی بزرگ در زیر ارائه می دهد، دریا را به عنوان فضای مرجع قرار می دهد. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰، بوئری به همراه ریچارد بوردت، ژاک هرزوگ از هرزوگ و دمورون و ویلیام مک دانا، عضو هیئت مشاوره معماران اکسپو ۲۰۱۵ بود که مسئول طراحی طرح جامع مفهومی برای نمایشگاه میلان بودند. در سال ۲۰۱۰، بوئری شاهد تکمیل آخرین آسمان خراش دفتر مرکزی گروه رسانه ای آرسی اس بود، که پس از برنده شدن در مسابقه بین المللی در سال ۲۰۰۱، مسئولیت کل طرح جامع ۹۰۰۰۰ متر مربعی آن بر عهده استودیوی بوئری بود. ساختمان ای