Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه علوم سیاسی و روابط بین الملل است. از این استاد دانشگاه تهران تاکنون ۱۵ تألیف و ۱۸ ترجمه منتشر شده است. او همچنین دارای مقالاتی به زبان های فارسی، انگلیسی و عربی است. تالیفات ترجمه ها تالیفات مشترک با دیگران دیدگاه ها. او از مدافعان ایده هویت ایرانی و منتقد تجزیه طلبی گروه های قومی در ایران است. هویت و تمامیت ارضی ایران در آثار او برجسته است. احمدی معتقد است هویت ملی در ایران متاخر تر از ایده دولت ملت در غرب بوده و بحث بازسازی ایده ایرانشهر به مثابه یک سازه معنایی در تاریخ ایران سابقه دارد. حمید احمدی منتقد گروه های است که: از مسایل اقوام ایرانی به صورت ابزار رای آوردن و ایجاد پایگاه و حامی در انتخابات استفاده می کنند. او از جمله منتقدان نظام دانشگاهی و مدرک گرایی در نظام دانشگاهی ایران بوده و معتقد است دانشگاه به «مرکز رانت خواری نخبگان سیاسی در داخل حکومت شده است. برخی صرفاً به خاطر علاقه های سیاسی و اجتماعی، و نه علمی، وارد علوم انسانی شده اند».
ایستگاه المنصوره ایستگاه پایانهٔ شرقی فعلی در خط سبز متروی دوحه است. این ایستگاه که به منطقهٔ المنصوره و منطقهٔ نجمه خدمات رسانی می کند، در خیابان المنصوره در منطقه فریج بن درهم، درست در شمال خط مرزی شمالی المنصوره واقع شده است. خط اتوبوس مترولینک ۱۱۵ از ایستگاه المنصوره عبور می کند. امکانات موجود در محل شامل سرویس بهداشتی و نمازخانه است. تاریخچه. این ایستگاه در ۱۰ دسامبر ۲۰۱۹ به همراه سایر ایستگاه های خط سبز به روی عموم باز شد. خدمات حمل و نقل. اتوبوس های خطوط ۱۰، ۱۲ و ۷۵۷ به این ایستگاه خدمات رسانی می کنند و خط مترولینک ۱۱۵ نیز از این ایستگاه عبور می کند.
خط قرمز یک خط متروی سریع السیر در متروی دوحه است که از شمال به جنوب دوحه امتداد دارد و پایانهٔ جنوبی آن در الوکره و پایانهٔ شمالی آن در لوسیل قرار دارد. یک انشعاب از این خط نیز به فرودگاه بین المللی حمد خدمات رسانی می کند. این خط نخستین خط سامانهٔ متروی دوحه است که نخستین بخش آن در ۸ مهٔ ۲۰۱۹ افتتاح شد. فعالیت. این خط در ابتدا فقط از ساعت ۸ صبح تا ۱۱ شب یکشنبه تا پنجشنبه باز بود. بعداً، ساعات تعطیلات آخر هفته ۲ بعد از ظهر تا ۱۱ شب در روز جمعه و ۶ صبح تا ۱۱ شب در روز شنبه نیز به ساعات کاری خط اضافه شد. همچنین زمان بندی در روزهای هفته نیز به ۶ صبح تا ۱۱ شب تغییر یافت.
اینجنوی اصطلاح حقوقی روم باستان بود که به آن دسته از شهروندان آزادی اشاره می کرد که آزاد به دنیا می آمدند، آنها جدا از آزادگان (برده داری) بودند که زمانی برده بودند.
همجنس گرایی در روم باستان () اغلب به طور قابل توجهی با فرهنگ غربی معاصر متفاوت است. زبان لاتین فاقد کلماتی است که دقیقاً «همجنس گرایی» و «دگرجنس گرایی» را ترجمه کنند. دوگانگی اولیه جنسیت روم باستان فعال مسلط / مردانه و منفعل تسلیم / زنانه بود. جامعه رومی مرد سالار بود و شهروند مرد آزاد متولد شده دارای آزادی سیاسی لیبرتاس (libertas) بود و تحت عنوان پاتر فامیلیاس حق حکومت بر خود و خانواده اش را داشت. همجنسگرایی و قانون. رابرت مارتین فریکز پژوهشگر در زمینه تاریخ سیاسی، حقوقی و مذهبی می نویسد: به نظر می رسد که اولین قانون روم در مورد همجنس گرایی قانون اسکانتینیا بوده است که در مقطعی در جمهوری روم (شاید در قرن دوم قبل از میلاد) توسط مجلس روم تصویب شد. اگرچه متن این قانون به خودی خود باقی نمانده است، حقوقدانان رومی بعدی قرن دوم و سوم پس از میلاد توضیح می دهند که چگونه تجاوز همجنسگرایانه به شهروندان مرد جوان رومی غیرقانونی است. ادبیات رومی جمهوری و امپراتوری اولیه نشان می دهد که مردانی که در روابط توافقی شرکت می کردند اغلب به عنوان غیرمردانه بودن مورد تمسخر قرار می گرفتند، اما خود رابطه جنسی همجنس گرایی توافقی غیرقا
نونی نبود. این در امپراتوری روم بعدی تغییر کرد. در حالی که در سه قرن اول امپراتوری تا آنجایی که مشخص شده است هیچ قانونی در مورد همجنس گرایی وجود نداشت، در قرن چهارم قوانین جدیدی به وجود آمد که همجنسگرایی مردان را محکوم می کرد. اکثر محققان قانون پیچیده ای از سال ۳۴۲ پس از میلاد به عنوان فرمانی از امپراتورهای مشترک مسیحی روم کنستانتیوس دوم و کنستانس یکم صادر شد اولین قانون علیه ازدواج همجنس گرایان در روم در نظر می گیرند که بر اساس آن روابط جنسی غیرطبیعی باید با دقت مجازات شود. این روند امپراتورها در محکوم کردن همجنس گرایی مردان در قوانین ادامه یافت. امپراتورهای والنتینیان دوم، تئودئوس یکم و آرکادیوس در قانون سال ۳۹۰، که این قانون در «قانون مجموعه قوانین تئودوسیوس» و Lex Dei (قانون خدا) یا با نام دیگر "مجموعه قوانین موسی و رومیان" یا (Collatio Legum Mosaicarum et Romanarum) باقی مانده بود، مقرر کردند که هر مردی که نقش یک زن را در رابطه جنسی داشته باشد، در ملاء عام سوزانده شود. این قوانین قطعاً تغییری را نسبت به جمهوری روم نشان می دهد که در آن، مطمئناً تجاوز جنسی به شهروندان مرد محکوم می شد، اما رابطه جنسی همجنس
گرای توافقی، حتی اگر گاهی مورد تمسخر قرار می گرفت، تحمل می شد. این تغییر در نهایت در نتایج اقدامات امپراتور مشهور روم کنستانتین بزرگ نهفته است. در سال ۳۱۲، این پدر امپراتورهای کنستانتیوس دوم و کنستانس یکم به مسیحیت به عنوان مبنایی برای اقتدار خود دست یافت. کنستانتین بزرگ در طول ۲۵ سال بعدی سلطنت خود از مسیحیت حمایت کرد و به کلیسا کمک مالی کرد. از آنجایی که پسرانش در جامعه ای که به طور فزاینده مسیحی می شد به بلوغ رسیدند، آنها و بسیاری از مشاورانشان با قوانین کتاب مقدس بزرگ می شدند؛ بنابراین، اظهارات کتاب لاویان (۱۸. ۲۲، ۲۰. ۱۳) علیه همجنس گرایی مردانه به عنوان یک امر ناپسند که در نظر خدا مجازات آن اعدام است، منطقاً بر نویسندگان قوانین امپراتوری روم تأثیر گذاشته است. چنین سخت گیری هایی در عهد جدید کتاب مقدس تقویت شد (رومیان ۱. ۲۴–۲۷). بنابراین، به نظر می رسد که نفوذ فزاینده کتاب مقدس در یک امپراتوری روم مسیحی به طور فزاینده ای باعث شد که امپراتورها همجنس گرایی را محکوم کنند. تغییر پس از سلطه مسیحیت. انتقال امپراتوری روم از جامعه مشرک به مسیحی با عدم تحمل رو به رشد همجنسگرایی در آداب اجتماعی و قوانین مکتوب مطابق
ت داشت و احتمالاً به آن کمک کرد. این با این روند کلی همسو است که جوامع مشرک نگرش آزادتری نسبت به تمایلات جنسی نسبت به جوامع توحیدی دارند. دین روم پیش از مسیحیت چندخداپرستی بود: این مذهب عمدتاً توسط اساطیر یونانی شکل گرفت که چندین خدا را نشان می دهد که با یکدیگر و با فانیان روابط جنسی داشتند. چنین داستان هایی و خود خدایان تقریباً یکپارچه به دوران پیش از مسیحیت به دین در امپراتوری روم]دین رومی منتقل شدند. ب در واقع، نمونه هایی از مدارا نسبت به همجنس گرایی و بیان های مختلف تمایلات جنسی در امپراتوران اولیه امپراتوری روم مشهود است. در انتظارات اجتماعی، ادبیات و قوانین مکتوب، به نظر می رسد که همجنس گرایی به عنوان یک جرم تلقی نمی شد. اول، عقاید عمومی بر این باور بود که ابرازهای مختلف تمایلات جنسی قابل قبول است. شاید ملموس ترین شواهد مبنی بر تساهل امپراتوری روم اولیه در مورد همجنس گرایی از قانون مکتوب ناشی می شود. در امپراتوری اولیه، روابط همجنس گرایان قطعاً قانونی بود. این نگرش های باز پس از ظهور مسیحیت به عنوان تغییر آهسته اما پیوسته دستخوش تغییرات می شوند مذهب غالب در امپراتوری روم مسیحیت یک دین توحیدی با خدای متع
الی مفرد که کاملاً شبیه خدای یهوه در سنت عبری است. نفوذ فزاینده مسیحیت در امپراتوری روم روندی گسترده ای را تشکیل می دهد که برای قرن ها ادامه دارد، اما توسط امپراتور کنستانتین بزرگ (ح از سال ۲۷۲ تا ۳۳۷) آغاز شده است. در سال ۳۸۰ پس از انشعاب امپراتوری روم، مسیحیت، دین امپراتوری توسط امپراتور تئودئوس یکم و همتای غربی او گراتیان به عنوان رسمی شناخته شد. با رشد مسیحیت، امپراتوری روم تحمل کمتری نسبت به همجنسگرایی پیدا کرد. این عدم تحمل هم در بیان هم در نوشته های نخستین متفکران مسیحی و هم در قوانین مکتوب اواخر امپراتوری روم اول افزایش یافت. سنت فلسفی دوگانه انگاری - این ایده که خیر وجود دارد و نیروهای شیطانی که برای کنترل روح یک مرد می جنگند - به طور قابل توجهی مسیحیت اولیه را تحت تأثیر قرار داد. قدیس آگوستین سال ها عضو یک فرقه دوگانه پرستی بود و سپس به مسیحیت، گروید. بسیاری از اخلاق گرایان مسیحی آگاهانه یا ناخودآگاه تحت تأثیر جریان های فکری قدرتمند ثنویت قرار داشتند. دوگانه انگارها همه اشکال جنسیت را به عنوان سلاح نیروهای شیطانی در برابر خود نادیده می گرفتند. همجنس گرایی از نظر برخی از مسیحیان اولیه بدتر از لذت های
جنسی دگرجنس گرا بود زیرا با طرح خالق در بازآفرینی نسل بشر مطابقت نداشت. از ابتدا، احساسات ضد همجنس گرایی و عدم تحمل عمومی جنسی بیان با قوانین اخلاقی مسیحی مرتبط بود. در سال ۳۴۲ پس از میلاد، امپراتوری روم قانونی را تصویب کرد که در آن اعلام می کرد که کسانی که وارد ازدواج های همجنس گرا شود مشمول «مجازات بدیع» می شود. «قانون ژوستینیان» ۵۳۳ بعد از میلاد روابط همجنس گرایان را به طور مطلق غیرقانونی اعلام کرد و آن را در ردهٔ طلاق و زنا قرار داد - که همگی آرمان ازدواج مسیحی با جنس های متفاوت را نقض می کنند. پدران اولیه کلیسا — به ویژه کلمنت، جروم، اوریجن و آگوستین — فلسفه پرهیز جنسی را توسعه دادند که هر نوع فعالیت جنسی برای تنها خود لذت منع شده بود. فلسفه فرهنگ پرهیز جنسی در آن زمان این بود که تنها هدف از فعالیت جنسی تولیدمثل است. در حالی که دشوار و مشکل است که ادعا شود ظهور مسیحیت تنها اثرگذرانده و مسئول این تغییرات در نگرش نسبت به تمایلات جنسی است.
گالیلئا مونتیخو (؛ زادهٔ ) بازیگر، کمدین، مدل و مجری تلویزیون اهل مکزیک است. وی از سال ۱۹۹۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "زنان قاتل" اشاره نمود.
تن فروشی در روم باستان () قانونی و دارای مجوز بود. مردان با هر موقعیت اجتماعی آزاد بودند که با روسپی ها از هر جنس بدون تحمیل نارضایتی اخلاقی درگیر شوند، تا زمانی که در دفعات و لذت جنسی از خود کنترلی و میانه روی نشان می دادند. روسپی خانه ها بخشی از فرهنگ روم باستان، به عنوان مکان های محبوب سرگرمی برای مردان رومی بود. قوانین اولیه ای که توسط جمهوری وضع شده بود، با روسپی ها به عنوان افراد پست رفتار می کردند که باعث شد مردم روم به آنها نگاه منفی داشته باشند. در نهایت جمهوری قوانین و به تبع آن دیدگاه ها در مورد روسپی ها را تغییر داد. قوانین بعدی اساساً با اجازه دادن به آنها برای اجتناب از فعالیت های جنسی غیرقانونی، روسپیگری را مشروعیت بخشیدند و در نهایت مالیاتی را بر روسپیگری بسیار شبیه به مشاغل معمولی آن زمان وضع کردند. این تغییرات در نحوه برخورد قانونی با روسپی ها باعث تغییر بزرگی در درک عمومی از آنها شد. روم با وضع مالیات بر فحشا، به مردم رم اجازه داد تا دیدگاه خود را نسبت به کارگران جنسی از موجودات کوچکتر به تاجران/زنان تجاری قانونی تغییر دهد. مالیات بر روسپی ها که توسط امپراتور کالیگولا وضع شد شواهد محکمی در
مورد اهمیت اقتصادی آن و نگرش دولت امپراتوری به آن ارائه می دهد. قانون. قوانین اولیه وضع شده توسط روم، با روسپی ها به عنوان افراد پست رفتار می شد، که این بر نحوه نگرش مردم روم به آنها تأثیر گذاشت. قانون لکس یولیا و پاپیا، به فاحشه ها یا دلالان محبت اجازه نمی داد که به غیر از برده های سابق با طبقه دیگری ازدواج کنند. دولت با ایجاد این قانون برای آنها یک شکاف اجتماعی قرار داده بود. از آنجایی که کارگران جنسی اجازه نداشتند با کسی که برده سابق نبود ازدواج کنند، هیچ فرصتی برای بالا رفتن از نردبان اجتماعی نداشتند. اساسنامه ای که تغییر بزرگ در دیدگاه در مورد روسپی ها و دلالان محبت را به وجود آورد، لکس یولیا در مورد کنترل زنا بود. این قانون که توسط امپراتور آگوستوس وضع شد، کارگران جنسی را از مجازات هایی که سایر شهروندان به خاطر روابط جنسی نامشروع دریافت می کردند، منع می کرد. این ممنوعیت باعث جدایی بیشتر بین شهروندان عادی و روسپی ها شد. در حالی که انتظار می رفت مردم عادی به شیوه های قدیمی تر و اخلاقی تر برگردند، روسپی ها و دلال ها اجازه داشتند به اعمال ناشایست خود ادامه دهند. در حالی که این قانون باعث می شد که شهروندان ع
ادی به دلیل شکاف اجتماعی زیاد بین خود و آنها بیش از پیش به دیده تحقیر به آنها نگاه کنند، همچنین واضح است که همان قانون در مورد پذیرش فحشا به عنوان وسیله ای مشروع برای کسب درآمد از اهمیت بالایی برخوردار بود. از آنجا که آگوستوس فحشا را غیرقانونی نمی دانست، یا این افراد را از اعمال جنسی که می فروختند منع نمی کرد، به نظر می رسید که آنها را تأیید می کند. مالیات. امپراتور کالیگولا در سال ۳۷ پس از میلاد به قدرت رسید (و تا سال ۴۱ پس از میلاد حکومت کرد). او قانونی را وضع کرد که طبق آن روسپی ها باید برای اهداف مالیاتی و شناسایی باید ثبت نام کنند. این مالیات مستلزم پرداخت بخش بزرگی از درآمد یک روسپی (از هفده تا هفتاد و پنج درصد) به دولت بود. این مالیات کالیگولا را قادر ساخت تا از هر کسی که حتی با فحشا مرتبط است پول جمع آوری کند و از این طریق بتواند پول بیشتری برای دولت تهیه کند. در ابتدا، کالیگولا سود حاصل از این مالیات را بدون توجه به اینکه مالیات دهندگان در رم زندگی می کرد یا خیر، از طریق پوبلیکانی جمع آوری می کرد. این شغل در نهایت به گارد پرایتوری (نگهبانان برای امپراتوران روم) برای کسانی که در رم زندگی می کردند منتق
ل شد. در خارج از رم، پول از طریق نیروهای ارتش عادی جمع آوری شد و سپس به امپراتور منتقل می شد. این روش جمع آوری پول برای امنیت استفاده می شد و تضمین می کرد که حداکثر سود جمع آوری شود. ارتش بزرگ ترین و همچنین ترسناک ترین منبع نیروی انسانی بود که امپراتورها داشتند. جمع آوری پول از چنین امپراتوری بزرگی از راه دیگری بسیار دشوار بود. توماس مک گین، استاد کلاسیک در دانشگاه وندربیلت، مدعی است که کالیگولا با ایجاد سود از تجارت جنسی، به نوعی فحشا را مشروعیت بخشیده است. به نظر می رسید که امپراتور کالیگولا با اخذ مالیات از آن، حتی بیشتر از آنچه آگوستوس در قانون قبلی خود به آن داده بود، به فحشا تأیید می کرد. به نظر می رسد کالیگولا روسپی گری را در رده مشاغل قانونی قرار می دهد، زیرا او مالیات را بر میخانه ها، غذا، برده ها و صنعتگران را نیز اعمال می کرد. کالیگولا اولین امپراتوری بود که در قانون مالیات روم، به رابطه جنسی اشاره کرد. مالیات بر فحشا یکی از مؤثرترین مالیات های وضع شده توسط دولت بود. مالیات بر سایر مشاغل، در بیشتر موارد، زمانی لغو شد که امپراتور پس از کالیگولا، کلودیوس (که در سال های ۴۱ پس از میلاد تا ۵۴ پس از میلا
د حکومت می کرد)، احساس کرد که دولت به اندازه کافی پول تولید کرده است. او حتی برخی از دلارهای مالیاتی را به مشاغل بازپرداخت کرد. با این حال، مالیات بر فحشا لغو نشد، زیرا کلودیوس احساس می کرد که این مالیات بسیار سودآور است. کلادیوس در این عقیده درست بود. الکساندر سوروس، امپراتور بعدی، توانست درآمد حاصل از مالیات فحشا را برای ساختن ساختمان ها در رم در زمان سلطنت خود (۲۲۲ م. - ۲۳۵ م) استفاده کند. در نهایت، دولت چنان به پولی که از این مالیات به دست می آمد، متکی شد که امپراتوران مسیحی تا سال ۴۵۰ پس از میلاد، این مالیات را باقی گذاشتند. اگرچه امپراتوران مسیحی از دین جدیدی پیروی می کردند که به نظر می رسید به بی بند و باری جنسی به دیده تحقیر می نگریست، اما همچنان به اجرای مالیات و جمع آوری پول از آن ادامه می دادند. علیرغم این واقعیت که مسیحیان ممکن است آن را صرفاً به دلایل پولی اعمال کرده باشند، با این کار به حمایت زیرکانه از فحشا ادامه دادند. به یک معنا، «تا زمانی که مالیات اخذ می شد، فحشا تا حدودی رسماً مشروعیت می یافت.» این تغییر نگرش ادعایی لزوماً به این معنی نیست که کل جمعیت روم به طور ناگهانی تن فروشی را پذیرفته
اند، بلکه به این معناست که مشروعیت بخشیدن به کار جنسی باعث شده است که در نظر مردم قابل تحمل تر به نظر برسد. با ایجاد این قانون توسط کالیگولا و اجرای آن توسط بقیه امپراتورها، به مردم نشان داد که فحشا یک راه قانونی برای کسب درآمد است. این مالیات تا حدود ۴۵۰ سال باقی ماند و در اواخر قرن چهارم در زمان امپراتور تئودئوس یکم لغو شد.
فرهنگ پاکی () خرده فرهنگ درون مسیحیت است که بر «پاکیت فردی» ذهنی تأکید دارد، که عموماً با عفت زنان مرتبط است. اجزاء. فرهنگ پاکی تأکید زیادی بر پرهیز از آمیزش جنسی قبل از ازدواج دارد. قرار گذاشتن به طور کامل برای جلوگیری از رابطه جنسی قبل از ازدواج ممنوع است. به زنان و دختران گفته می شود که برای جلوگیری از برانگیختن میل جنسی در مردان و پسران، پوشیده و ساده بپوشند. فرهنگ پاکی نیز بر نقش های جنسیتی سنتی تأکید دارد. خودارضایی برای زنان بیشتر از مردان ممنوع است.
سارا فرناندا جیرومینی (زاده ۱۸ ژوئن ۱۹۹۲)، معروف به سارا وینتر، یک فعال و سیاستمدار برزیلی است. او بنیانگذار نوع برزیلی گروه فمن بود، اما پس از نیمه دوم سال ۲۰۱۳ در گروه خودش BastardXs کار کرد. از سال ۲۰۱۵، او به «گروه طرفدار زنان» پیوست، در همان زمان که شروع به مبارزه با برنامه هایی کرد که زمانی از آن دفاع می کرد، از جمله ساخت اجتماعی جنسیت، فمینیسم و قانونی کردن سقط جنین. سارا فرناندا جیرومینی با پدر و مادرش در شهر سائو کارلوس، در داخل ایالت سائوپائولو زندگی می کرد. سارا با سابقه خشونت خانوادگی گفته که انواع مختلف سوء استفاده از جمله آزار جنسی را تجربه کرده است. او یک فاحشه بود که ده ماه در فاحشه خانه کار کرده بود. وینتر نامزد معاونت فدرال دموکرات ها در ریودوژانیرو در انتخابات ۲۰۱۸ بود که نتوانست انتخاب شود. در سال ۲۰۱۹، او هماهنگ کننده سیاست های زایمان در وزارت زنان، خانواده و حقوق بشر دولت بولسونارو بود.
موزه هنرهای کودکان (CMA) در پلاک ۱۰۳ خیابان چارلتون، منهتن، نیویورک، ایالات متحده در منطقه دهکده جنوبی واقع شده است. این موزه که توسط کاتلین اشنایدر در سال ۱۹۸۸ تأسیس شد، با فضای جدید به مساحت ۱۰۰۰۰ فوت مربع در اکتبر ۲۰۱۱ افتتاح گردید. در این موزه، کودکان تا ۱۵ ساله با هنرمندانی که آثار هنری خلق کرده اند، از جمله طراحی، مجسمه سازی، هنر صوتی، پارچه، و انیمیشن استاپ موشن آشنا می شوند. این موزه همچنین به عنوان بخشی از مأموریت خود برای ترویج هنر به همه کودکان، از جمله برای کودکانی که توانایی یادگیری ندارند، کودکان بی سرپرست و بی خانمان طراحی شده است.
توماس آ. مک کین (; – ) نویسنده اهل آمریکا بود. نویسنده و مدرس طیف اوتیسم است. او شاعر، خواننده، ترانه سرا، سخنران بین المللی و نویسنده است.
پوبلیکانی یا باج گیران () در اروپای دوران باستان، (یونانی باستان) τελώνης telōnēs [مفرد]؛ لاتین publicanus [مفرد]؛ publicani [جمع]) پیمانکاران دولتی بودند که در مقام رسمی آنها اغلب لژیون های رومی و ارتش را تأمین می کردند، جمع آوری وظایف بندری را مدیریت می کردند و بر پروژه های ساختمانی عمومی نظارت می کردند. علاوه بر این، آنها به عنوان جمع آوران محصل مالیات برای جمهوری روم (و بعداً امپراتوری روم امپراتوری روم)، مالیات کشاورزی استان های روم، و مناقصه بر روی قراردادها (از طرف سنا در رم) برای جمع آوری انواع مالیات را انجام می دادند. نکته مهم این است که این نقش به عنوان جمع کننده مالیات تا اواخر تاریخ جمهوری (حدود قرن اول قبل از میلاد) مورد تأکید قرار نگرفت. باج داران معمولاً از طبقهٔ سوارکاران بودند.
جدایی در هند معمولاً به جدایی ایالتی اشاره دارد که خروج یک یا چند ایالت از جمهوری هند است. در حالی که برخی خواهان یک ایالت جداگانه، قلمرو اتحادیه یا یک تقسیم اداری خودمختار در هند هستند. بسیاری از جنبش های جدایی طلب با هزاران عضو وجود دارند، با این حال، برخی از آنها از حمایت محلی کم و مشارکت بالای رأی دهندگان در انتخابات دموکراتیک برخوردار هستند. با این حال، در همان زمان، درخواست کشوری جداگانه در داخل تحت اداره اتحادیه هند از یک ایالت موجود می تواند منجر به اتهامات جنایی تحت قانون جدایی در هند شود. هند در ماده ۱ قانون اساسی هند به عنوان «اتحادیه ایالت ها» توصیف شده است، یعنی کشوری از بین رفتن ناپذیر از ایالت های تخریب پذیر که در آن یک ایالت یا قلمرو اتحادیه هند به هیچ وجه نمی تواند از هند جدا شود. شورش ناکسال-مائوئیست در هند با قیام ناکسلبری در سال ۱۹۶۷ در بنگال غربی آغاز شد. بعدها به ایالت های جنوبی هند نیز گسترش یافت. در حال حاضر توسط حزب کمونیست هند (مائوئیست ها) رهبری می شود و در برخی از مناطق ایالت های چاتیسگر، بیهار، جارکند، ماهاراشترا، اودیشا، آندرا پرادش و تلانگانا فعال هستند. مناطقی که Naxals در آن ف
عالیت می کنند به عنوان کریدور سرخ شناخته می شوند. حمایت آنها عمدتاً با جمعیت قبیله ای هند است که اغلب توسط دولت منتخب نادیده گرفته شده اند. جنبش خلستان در پنجاب در دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ فعال بود، اما سرکوب شد و در نهایت از بین رفت. جنبش های جدایی طلبانه در شمال شرقی هند شامل چندین جناح جدایی طلب مسلح در ایالت های شمال شرقی هند می شوند که از طریق کریدور سیلیگوری به بقیه هند متصل هستند، نواری از زمین به عرض ۲۳ کیلومتر (۱۴٫۳ مایل). شمال شرقی هند از هفت ایالت آسام، مگالایا، تریپورا، آروناچال پرادش، میزورام، مانیپور و ناگالند تشکیل شده است. تنش هایی بین شورشیان در این ایالت ها و دولت مرکزی و همچنین در میان مردم بومی بومی آنها و مهاجران از سایر مناطق هند وجود داشت. شورش ها در سال های اخیر با کاهش ۷۰ درصدی حوادث شورش و کاهش ۸۰ درصدی مرگ و میر غیرنظامیان در شمال شرق در سال ۲۰۱۹ نسبت به سال ۲۰۱۳، به سرعت کاهش یافته است در انتخابات سراسری هند در سال ۲۰۱۴، دولت هند مدعی شد که مشارکت ۸۰ درصدی رای دهندگان در تمام ایالت های شمال شرقی هند داشته است، که بالاترین میزان در میان تمام ایالت های هند است. مقامات هندی ادعا می ک
نند که این نشان دهنده ایمان مردم شمال شرق به دموکراسی هند است. شورش به دلیل عدم حمایت عمومی محلی تا حد زیادی ناچیز شده است و منطقه خشونت در کل شمال شرق عمدتاً به منطقه ای کاهش یافته است که سه اتصال بین آسام، آروناچال پرادش و شمال ناگالند است. جامو و کشمیر از سال ۱۹۸۹ به مدت طولانی توسط شورش ها شکسته شده است اگرچه شکست حکومت و دموکراسی هند در ریشه نارضایتی اولیه بود، پاکستان نقش مهمی در تبدیل این کشور به شورش کاملاً توسعه یافته ایفا کرد. برخی از گروه های شورشی در کشمیر از استقلال کامل حمایت می کنند، در حالی که برخی دیگر به دنبال الحاق به پاکستان هستند. به طور واضح تر، ریشه های شورش به مناقشه بر سر خودمختاری محلی گره خورده است. توسعه دموکراتیک در کشمیر تا اواخر دهه ۱۹۷۰ محدود بود و تا سال ۱۹۸۸ بسیاری از اصلاحات دموکراتیک ارائه شده توسط دولت هند معکوس شد و کانال های غیر خشونت آمیز برای ابراز نارضایتی محدود شد و باعث افزایش چشمگیر حمایت از شورشیان شد که از جدایی خشونت آمیز از هند حمایت می کردند. . در سال ۱۹۸۷، یک انتخابات ایالتی مورد مناقشه که به طور گسترده تصور می شود تقلب شده است، یک کاتالیزور برای شورش ایجاد ک
رد. در سال ۲۰۱۹، وضعیت ویژه جامو و کشمیر لغو شد. از آن زمان، ارتش هند عملیات ضد شورش خود را تشدید کرده است. درگیری ها در نیمه اول سال ۲۰۲۰ ۲۸۳ کشته بر جای گذاشت. قرنطینه جامو و کشمیر ۲۰۱۹–۲۰۲۱ یک قرنطینه امنیتی و قطعی ارتباطات بود که در سرتاسر جامو و کشمیر اعمال شده بود که تا فوریه ۲۰۲۱ ادامه داشت، با هدف مهار پیشگیرانه ناآرامی، خشونت و اعتراضات. هزاران غیرنظامی، عمدتاً مردان جوان، در این سرکوب بازداشت شده و هستند. دولت هند اعلام کرده بود که اقدامات سختگیرانه قرنطینه و استقرار قابل ملاحظه نیروهای امنیتی با هدف مهار تروریسم صورت گرفته است. لغو و قرنطینه متعاقب آن با محکومیت چندین کشور به ویژه پاکستان مواجه شد. هند چندین قانون مانند قوانین قدرت های ویژه نیروهای مسلح (AFSPA) را برای سرکوب شورش در بخش های خاصی از کشور معرفی کرده است. این قانون ابتدا در مانیپور اجرا شد و بعداً در سایر ایالت های شمال شرقی شورش زده به اجرا درآمد. در سال ۱۹۹۰ پس از وقوع یک شورش مسلحانه در سال ۱۹۸۹، به اکثر مناطق ایالت جامو و کشمیر هند گسترش یافت. هر قانون به سربازان در مناطق مشخص در برابر پیگرد قانونی تحت حکومت ایالتی مصونیت می دهد،
مگر اینکه دولت هند برای چنین پیگرد قانونی تحریم قبلی را صادر کند. دولت معتقد است که AFSPA برای بازگرداندن نظم در مناطقی مانند سرزمین های هندی کشمیر و مانیپور ضروری است. این اقدام توسط دیده بان حقوق بشر به عنوان «ابزار سوء استفاده از دولت، سرکوب و تبعیض» مورد انتقاد قرار گرفته است. در ۳۱ مارس ۲۰۱۲، سازمان ملل متحد از هند خواست تا AFSPA را لغو کند، زیرا در دموکراسی هند جایی ندارد.
ماریلا گاریگا (زاده ۱۹۸۹) بازیگر کوبایی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم های خط خون، و و همچنین مجموعه اشاره کرد.
&lt;templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; لامبورگینی مارزال یک خودروی مفهومی است که نخستین بار توسط لامبورگینی در نمایشگاه خودروی ژنو در سال ۱۹۶۷ ارائه شد. تاریخچه. این خودرو که توسط مارچلو گاندینی از برتونه طراحی شده بود، برای تأمین یک خودروی چهار نفره واقعی برای فروچیو لامبورگینی برای خط تولید خود ساخته شد که قبلاً شامل ۴۰۰جی تی ۲+۲ و میورا بود. آقای لامبورگینی در ابتدا ایجاد مارزال را به عنوان یک مدل تبلیغاتی می نگریست تا یک مدل تولید، و اظهار داشت: مارزال یک بار باقی ماند، اگرچه شکل کلی و بسیاری از ایده ها بعداً در لامبورگینی اسپادا مورد استفاده قرار گرفت. استایل مارزال در زمان معرفی آن رادیکال بود، به طوری که مجله "رود اند ترک" آن را «طراحی برتونه آنقدر تازه که همه چیز قدیمی به نظر می رسد.» نامیده است. این خودرو با درهای لعابدار بال مرغ دریایی و یک موتیف شش ضلعی قوی در سرتاسر، از جمله در پنجره عقب، تزئینات داخلی و چرخ های منحصر به فرد منیزیم کامپانیولو متمایز بود. دیگر عناصر طراحی نوآورانه شامل روکش داخلی نقره ای و ۶ چراغ جلو باریک SEV Marchal در دماغه نازک گوه ای شکل
بود. چندین شرکت، از جمله Dinky Toys و مچ باکس، مدل های دایکاست را بر پایه مارزال ساختند. بسیاری از آنها در رنگ های دیگری مانند نارنجی بودند، علی رغم اینکه ماشین نمایش اصلی نقره ای رنگ شده بود. مارزال برای نخستین بار در یک رویداد عمومی در جایزه بزرگ موناکو ۱۹۶۷ ظاهر شد، زمانی که شاهزاده رینیر سوم، همراه با همسرش، پرنسس گریس، ماشین را در دامان رژه سنتی خود قبل از شروع مسابقه رانندگی کرد. این خودرو برای دومین بار در نمایشگاه ۱۹۹۶ مسابقات ایتالیایی در مونتری، کالیفرنیا به افتخار کاروزریا برتونه ظاهر شد. لامبورگینی آتون نیز در این زمان به نمایش گذاشته شد. این خودرو توسط شاهزاده آلبرت دوم در مراسم افتتاحیه جایزه بزرگ تاریخی موناکو در سال ۲۰۱۸ رانندگی شد. مارزال برای مدت طولانی در موزه مطالعات طراحی برتونه قرار داشت. در حراج RM Sotheby's Villa d'Este در ۲۱ مه ۲۰۱۱ به قیمت ۱٬۵۱۲٬۰۰۰ یورو با احتساب حق بیمه خریدار فروخته شد. مشخصات فنی. مارزال از یک موتور ۴٫۰ لیتری شش سیلندر خطی استفاده می کرد که موتور ادعا می کرد. در ۶٬۸۰۰ دور در دقیقه و حداکثر گشتاور در ۴٬۶۰۰ دور در دقیقه. حداکثر سرعت تخمین زده شد. این موتور توسط جیا
مپائولو دالارا طراحی شده است و یک نسخه تقسیم شده از ۴٫۰ لیتری لامبورگینی V12 بود که به یک جعبه دنده ۵ سرعته متصل شده بود. این خودرو مجهز به سه کاربراتور وبر 40 DCOE بود که ورودی های هوا مستقیماً در پشت سر سرنشینان عقب قرار داشت. موتور به صورت عرضی در عقب خودرو و کاملاً پشت محور عقب نصب شده بود. جعبه دنده از میورا بود، با نسبت محرک نهایی بالاتر ۵٫۳۰ برای بهبود شتاب. شاسی مارزال بر پایه شاسی تولیدی میورا ساخته شده است که گسترش یافته است. و سفت شد. فاصله بین دو محور به دست آمده بود. کاپوت جلو از آلومینیوم ساخته شده و بدنه بدون لعاب باقی مانده از فولاد ساخته شده است. وزن ناخالص بود. روزنامه نگار LJK Setright هنگام بازدید از برتونه در بهار ۱۹۶۷ مشاهده کرد که «پنج بلوک فلزی بزرگ و یک سندان نسبتاً کوچک» در قسمت جلوی مارزال قرار داده شده بود تا ارتفاع سواری را از جلو به عقب تراز کند. درازای کلی بود، پهنا و بلندی . سامانه تعلیق، فرمان و ترمزهای مورد استفاده در مارزال همگی از میورا تولیدی گرفته شده اند. به دلیل طراحی بدنه، حرکت سیستم تعلیق در مقایسه با میورا محدود بود. برتونه چرخ های منحصر به فرد با قطر ۱۴ در ۶٫۵ اینچ