Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۰۰، تعداد زیادی ضمائم موضوعی منتشر شده اند که طیف وسیعی از موضوعات مانند آرتساخ، شوشی، جاواخک، نسل کشی ارمنی ها، اولین جمهوری ارمنستان، ۱۷۰۰مین سالگرد مسیحیت ارمنی، خاچکارهای نخجوان و غیره را پوشش می دهند. هوریزون سه زبانه است به طوری که ضمائم هفتگی به زبان های انگلیسی و فرانسوی نیز منتشر می شوند، بر اساس دو صفحه هفتگی در هر یک از این دو زبان. ویرایشگر ضمائم هفتگی انگلیسی و فرانسوی ویکن آپراهامیان است. از سال ۲۰۱۰، ویکن آپراهامیان همچنین ویرایشگر ضمیمه ادبی ماهانه هوریزون با وریج-آرمن آرتینیان در سمت ویراستار ارشد ضمیمه ادبی است. داوطلبان. "هوریزون ویکلی" داوطلبان بسیار زیادی دارد که حتی در مسافت های دور زمان خود را اختصاص داده اند که مدیر سابق رادیو AYP فرانسه، هاگوپ بلیان، عکاسان هاوک خاچریان و کالوست بابیان، ستون نویسان سولینه چملیان و دیروگ منجیکیان، مشارکت کنندگان قدیمی کریکور هوتویان، ساکو قازاریان، آریس بابیکیان و خبرنگار کارین ساغدجیان از تورنتو، مدیر عکس Associated Press بخش خاورمیانه نیویورک هری کونداکجیان، تحلیلگر سیاسی خاچیگ درقوقاسیان از آرژانتین، خبرنگار نایری مگردچیان از ایروان و بسیاری مشارکت
کنندگان آزاد از ارمنستان و آرتساخ را شامل می شود. بخش های فرانسوی و انگلیسی شامل مشارکت کنندگان، مدیر بخش تینا سولاهیان، واران یسایان، لالای منجیکیان، مری نرسسیان، تالین آبرکیان، رافی بودجیکانیان و لوری هووسیپیان هستند. "هوریزون ویکلی" همچنین مشارکت کنندگان دیگری در جوامع مختلف دارد و شامل هیئت تحریریه هوریزون در تورنتو و همچنین همه نویسندگان ضمیمه های ادبی و بخش های فرانسوی و انگلیسی شماره ویژه سالانه هوریزون می باشد. شمارگان ویژه سالانه. این نشریه به سنت انتشار شماره ویژه پایان سال که از سال ۲۰۰۱ آغاز شد، ادامه می دهد. این شماره ها در کاغذ براق و با رنگ کامل جنبه های سیاسی، اجتماعی و فرهنگی ارمنستان و دیاسپورا را پوشش می دادند. افتخارات. به مناسبت ۲۵مین سالگرد شورای مطبوعات قومی کانادا، این شورا در ۱ سپتامبر ۲۰۰۲ یک روز مطبوعات قومی در تورنتو سازماندهی کرد. در طول این رویداد، شورای مطبوعات قومی کانادا هشت روزنامه قومی از سراسر کانادا، از جمله "هوریزون ویکلی" که تنها نشریه از کبک بود که عنوان را دریافت کرد، تقدیر کرد. این هشت روزنامه از بیش از ۸۰۰ نشریه قومی در ۱۲۵ زبان انتخاب شد. این جایزه توسط وزیر سابق می
راث کانادا شیلا کاپ به واهاکن کاراکاشیان اهدا شد. "هوریزون ویکلی" هم اکنون عضو شورای مطبوعات قومی کانادا است و از طریق نماینده خود در تورنتو در جلسات شورا شرکت می کند. در نوامبر ۲۰۰۹، کالج سنکا (تورنتو) میزبان بیش از ۲۲۵ عضو رسانه های قومی کانادا برای سمینار شورای مطبوعات و رسانه های قومی ملی ۲۰۰۹ بود. این سمینار سه روزه، از ۱۹ تا ۲۲ نوامبر، اعضای رسانه های قومی، مقامات استانی و ملی، کارشناسان سنکا و مقامات شامل استفن هارپر، نخست وزیر کانادا؛ جیسون کنی، وزیر شهروندی، مهاجرت و چندفرهنگی گرایی را گرد هم آورد. در طول این رویداد، ۱۲ روزنامه قومی، از جمله هوریزون تقدیر شدند. نخست وزیر شخصاً جوایز را به سردبیران این نشریات اهدا کرد. نخست وزیر گفت: «دولت ما به همکاری با رسانه ها و جوامع فرهنگی در پیگیری چشم انداز مشترک یک حس قوی تر و غنی تر از شهروندی کانادایی ادامه خواهد داد.» وب سایت و دیگر رسانه ها. "هوریزون ویکلی" اولین نشریه ارمنی در سطح بین المللی بود که در دهه ۹۰ وب سایت خود را داشت. با این حال، در سه سال اول قرن بیست و یکم، این نشریه دیگر در اینترنت موجود نبود. در سال ۲۰۰۳، کمیته مرکزی گزارشی دقیق دربارهٔ سا
یت "هوریزون" ارائه داد و در ماه مه ۲۰۰۴ راه اندازی شد. جستارهای وابسته. ارمنی ها در کانادا فهرست روزنامه ها در کانادا پیوند به بیرون. "هوریزون ویکلی" وب سایت رسمی کمیته ملی ارمنی کانادا
آلفورن (آلمانی: Alphorn, Alpenhorn; فرانسوی: cor des Alpes) یک ساز بادی سنتی لبنی است که از کوه های آلپ اروپا سرچشمه می گیرد. این ساز از یک شاخ طبیعی چوبی راست و بسیار کشیده به درازای ۳ تا ۴ متر و یک سوراخ مخروطی و یک دهانه فنجانی چوبی می باشد. به طور سنتی آلفورن با یک تکه از تنه یک کاج جوان ساخته می شد. آلفورن های امروزی بیشتر برای جابجایی آسان تر در سه بخش جداشدنی ساخته می شوند که از تکه های صنوبر کنده کاری شده اند. آلفورن به دست روستایی ها در کوه های آلپ، به ویژه در سوئیس به کار می روند. سازهای چوبی همانندی برای ارتباط در بیشتر بخش های کوهستانی اروپا از کوه های آلپ تا کارپات ها به کار می روند.
اتحاد برای خودمختاری ملی (به ارمنی:Ազգային ինքնորոշում միավորում) یک حزب سیاسی در ارمنستان است. این حزب در سال ۱۹۸۷ توسط پارویر هایریکیان، یک طرفدار "شوروی دگراندیش" که به دنبال استقلال ارمنستان بود، تأسیس شد. تاریخچه. این حزب در سال ۱۹۸۷ به عنوان جانشین حزب ملی متحد که دیگر وجود نداشت، تأسیس شد. در اواخر ۱۹۸۹، تعدادی از اعضای شورای اجرایی حزب، از جمله مؤسس گورگیسیان و آشوت نواساردیان، گروهی مسلح به نام ارتش استقلال تأسیس کردند که هدف آن دستیابی به استقلال ارمنستان بود. این گروه در جمهوری سوسیالیستی ارمنستان شوروی و ناحیه خودمختار قره باغ کوهستانی با مقامات شوروی درگیری های خشونت آمیزی داشت. در فوریه ۱۹۹۰، ارتش استقلال از اتحاد برای خودمختاری ملی جدا شد و چندین عضو آن حزب جمهوری خواه ارمنستان را بنیان گذاری کردند. ارتش استقلال در ۲۳ اوت ۱۹۹۰ منحل شد. این حزب در انتخابات ریاست جمهوری ارمنستان (۱۹۹۱)، هایریکیان را به عنوان نامزد خود معرفی کرد. هایریکیان با کسب ۷٫۲٪ از آرا در جایگاه دوم قرار گرفت. پس از انتخابات پارلمانی ارمنستان (۱۹۹۵), این حزب موفق به کسب ۳ کرسی در مجمع ملی شد. با این حال، در انتخابات پارلمانی
ارمنستان (۱۹۹۹)، این حزب تمام نمایندگی سیاسی خود را از دست داد و تنها ۲٫۲۸٪ از آرای عمومی را به دست آورد. این حزب در انتخابات ریاست جمهوری ارمنستان (۲۰۱۳) نیز هایریکیان را به عنوان نامزد خود معرفی کرد. هایریکیان با کسب ۱٫۲۳٪ از آرا در جایگاه چهارم قرار گرفت. پس از یک غیبت طولانی در عرصه سیاست، پارویر هایریکیان اعلام کرد قصد دارد با دیگر احزاب لیبرال و طرفدار دموکراسی یک ائتلاف دموکراتیک تشکیل دهد. پیش از انتخابات پارلمانی ارمنستان (۲۰۱۷)، اتحاد برای خودمختاری ملی درخواست کرد به ائتلاف راه خروج بپیوندد، اما این درخواست بی پاسخ ماند. با وجود این ناکامی، هایریکیان تأیید کرد که اتحاد برای خودمختاری ملی در انتخابات کلیدی آینده شرکت خواهد کرد، اما این حزب در انتخابات پارلمانی ارمنستان (۲۰۱۸) شرکت نکرد. در مه ۲۰۲۰، برخی از اعضای کلیدی حزب از ائتلاف قطب دموکراتیک ملی حمایت کردند. اتحاد برای خودمختاری ملی تأیید کرد که در انتخابات پارلمانی ارمنستان (۲۰۲۱) به عنوان بخشی از ائتلاف میهن آزاد شرکت خواهد کرد. پس از این انتخابات، ائتلاف میهن آزاد تنها ۰٫۳۲٪ از آرای عمومی را کسب کرد و موفق به کسب هیچ کرسی ای در مجمع ملی نشد.
این حزب در حال حاضر به عنوان یک نیروی فرا پارلمانی فعالیت می کند. فعالیت ها. در آوریل ۲۰۱۶، پارویر هایریکیان در یک کنفرانس مطبوعاتی به همراه تیگران خزمالیان، رهبر حزب اروپایی ارمنستان، شرکت کرد. هر دو رهبر اعلام کردند که یک طومار بزرگ برای جمع آوری امضا از شهروندان ایجاد می کنند که در آن از دولت می خواهند همکاری با روسیه را متوقف کرده و روابط خود را با نهادهای اروپایی عمیق تر کنند. در ژوئن ۲۰۱۹، در یک کنفرانس مطبوعاتی، هایریکیان از نخست وزیر نیکول پاشینیان درخواست کرد که ارزش های دموکراتیک را در ارمنستان تقویت کند. در ۳۰ نوامبر ۲۰۱۹، هایریکیان طی سخنرانی ای در سفارت اوکراین در ایروان از دولت ارمنستان درخواست کرد که هولودومور اوکراین را به عنوان نسل کشی به رسمیت بشناسد. در نوامبر ۲۰۲۰، اتحاد برای خودمختاری ملی به همراه حزب اروپایی ارمنستان و حزب ساسنا تسرر پان ارمنی تجمعی در مرکز ایروان برگزار کردند. این سه حزب خواستار ایجاد ارمنستانی کاملاً مستقل شدند که با پایان دادن به اشغال سیاسی روسیه و عدم وابستگی به روسیه، به اروپا نزدیک تر شود. در ۲۲ دسامبر ۲۰۲۰، اتحاد برای خودمختاری ملی، حزب محافظه کار و حزب میهن دمو
کراتیک جلسه مشترکی برای بحث دربارهٔ وضعیت سیاسی ارمنستان برگزار کردند. در ۱۵ آوریل ۲۰۲۱، این حزب به همراه هشت حزب سیاسی دیگر بیانیه ای مشترک امضا کرد که از رئیس جمهور ارمنستان درخواست می کرد دموکراسی و قانون اساسی ارمنستان در کشور تضمین شود، به ویژه در جریان اعتراضات ارمنستان ۲۰۲۰–۲۰۲۱. در ۲۱ فوریه ۲۰۲۳، کنفرانسی با حضور نیروهای دموکراتیک، شامل احزاب مخالف و جامعه مدنی، در ایروان برگزار شد. نمایندگانی از اتحاد برای خودمختاری ملی، قطب دموکراتیک ملی، حزب اروپایی ارمنستان، حزب جمهوری و بیش از ده نماینده از سازمان های جامعه مدنی ارمنستان شرکت داشتند. اعضای کنفرانس از دولت ارمنستان خواستند خروج خود از سازمان پیمان امنیت جمعی و اتحادیه اقتصادی اوراسیا را اعلام کند و ادغام نظامی ارمنستان با ایالات متحده و غرب را مجدداً تنظیم کند. علاوه بر این، شرکت کنندگان بیانیه ای امضا کردند که از دولت درخواست می کرد فوراً درخواست عضویت در اتحادیه اروپا را ارائه دهد. ایدئولوژی. این حزب بر این باور است که منطقه قفقاز، از جمله ارمنستان، باید به سمت همگرایی اروپایی و همچنین افزایش ادغام با کشورهای غربی حرکت کند. این حزب به مدت ۱۵ سال
بر این موضع تأکید داشته است که همگرایی ارمنستان و آذربایجان در اتحادیه اروپا می تواند مناقشه ناگورنو-قره باغ را بی معنی کرده و بنابراین پیوستن به اتحادیه اروپا به عنوان یک راه حل پایدار برای این مناقشه دنبال شود.
کارل فردریش آیشهورن (Eichhorn Friedrich Karl) یک حقوقدان و تاریخ نگار حقوق آلمانی بود که به ویژه به دلیل سهمش در توسعه مکتب تاریخی حقوق شهرت دارد. زندگی و تحصیلات. کارل فردریش آیشهورن در ۲۰ نوامبر ۱۷۸۱ در ینا متولد شد. پدرش یوهان گوتلیب آیشهورن، استاد برجسته الهیات و خاورشناسی بود و تأثیر فکری زیادی بر او داشت. این محیط علمی نقش مهمی در شکل گیری تفکرات حقوقی آیشهورن داشت. آیشهورن در دانشگاه های ینا و دانشگاه گوتینگن تحصیل کرد و تحت تاثیر متفکران بزرگی مانند گوستاو هوگو قرار گرفت. گوستاو هوگو یکی از اولین کسانی بود که مکتب تاریخی حقوق را شکل داد و بر آیشهورن اثر گذاشت. مکتب. آیشهورن یکی از پایه گذاران مکتب تاریخی حقوق در آلمان بود. این مکتب معتقد بود که قوانین و نظامهای حقوقی باید در بستر تاریخی و فرهنگی خود مطالعه و درک شوند، نه صرفا به عنوان قواعد انتزاعی. این رویکرد تأکید داشت که حقوق در طول تاریخ تحول می یابد و بازتابی از سنتها، رسوم و فرهنگ یک ملت است. کارل فردریش آیشهورن یکی از چهره های برجسته در تاریخ حقوق آلمان بود که در دوران روشنگری و اوایل قرن ۱۹ نقش مهمی در توسعه دیدگاه های نوین حقوقی ایفا کرد. تحق
یقات حقوقی. او به بررسی حقوق آلمان در دوران قرون وسطی و قوانین آلمانی اولیه پرداخت و تلاش کرد تا ریشه های تاریخی حقوق آلمان را کشف کند. او همچنین تأثیر حقوق روم و تأثیرات فرهنگی آن بر قوانین آلمان را بررسی کرد. آیشهورن به مطالعه حقوق قبایل ژرمنی (مانند فرانکها و ساکسونها) علاقه مند بود و معتقد بود که این حقوق بازتابی از سنت های کهن و ریشه های فرهنگی آلمان است. کتاب ها و آثار. یکی از مهمترین آثار آیشهورن، "und- Staats Deutsche Rechtsgeschichte " تاریخ دولت و حقوق آلمان است که به بررسی تاریخچه حقوق عمومی و خصوصی در آلمان پرداخته و تأثیرات حقوقی را در یک زمینه تاریخی نشان داده است. این اثر یکی از شناخته شده ترین کتاب های آیشهورن است که به تحلیل عمیق تاریخ حقوق عمومی و خصوصی آلمان از دوران قرون وسطی تا زمان معاصر پرداخته است. او در این کتاب به نقش رسوم محلی، حقوق آلمان قدیم، و تأثیر حقوق روم بر حقوق آلمان اشاره کرده است. تاثیر بر ساوینی. کارهای آیشهورن نه تنها بر توسعه مطالعات تاریخی حقوق تأثیرگذار بود، بلکه به اندیشمندان بعدی مانند فریدریش ساوینی، که از شاگردان یا همفکران مکتب تاریخی حقوق بود، الهام بخشید. مکتب
او تأثیری گسترده در درک تطبیقی حقوق و بررسی روابط میان فرهنگ و حقوق داشته است. کارل فردریش آیشهورن یکی از چهره های برجسته در تاریخ حقوق آلمان بود که در دوران روشنگری و اوایل قرن ۱۹ نقش مهمی در توسعه دیدگاه های نوین حقوقی ایفا کرد. آیشهورن در دانشگاه های هایدلبرگ و برلین به تدریس پرداخت و دانشجویان بسیاری را آموزش داد. او نقش کلیدی در ایجاد یک جریان فکری داشت که بعدها به توسعه علم حقوق تطبیقی و تاریخ حقوق منجر شد. آیشهورن با ایده های خود زمینه ساز کارهای بزرگتر ساویگنی شد. ساوینی توانست ایده های مکتب تاریخی را به شکلی گسترده تر در اروپا معرفی کند. ایده های آیشهورن در درک نقش تاریخ و فرهنگ در تحول نظام های حقوقی تا امروز مورد استفاده قرار می گیرد. آیشهورن کمک کرد تا درک عمیق تری از حقوق محلی آلمان و تفاوت های آن با حقوق بین المللی ایجاد شود. نقدها. برخی منتقدان معتقد بودند که آیشهورن بیش از حد بر سنت ها و تاریخ تأکید داشت و از نیاز به اصلاحات مدرن غافل بود. آیشهورن بیشتر بر آلمان متمرکز بود و به سایر نظامهای حقوقی جهانی توجه چندانی نکرد. کارل فردریش آیشهورن نه تنها یکی از پیشگامان مکتب تاریخی حقوق بود، بلکه با
آثار و دیدگاه های خود، تأثیری ماندگار بر نحوه مطالعه حقوق، به ویژه در آلمان گذاشت. اگرچه او گاهی به دلیل تمرکز بیش از حد بر گذشته مورد انتقاد قرار گرفت،اما دستاوردهای او بیشتر در ایجاد پیوند میان حقوق، تاریخ و فرهنگ انکار ناپذیر است. منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/Karl_Friedrich_Eichhorn .com.Encyclopedia مکتب تاریخی حقوق .Testbook بنیانگذاران مکتب تاریخی https://de.wikipedia.org/wiki/Karl_Friedrich_Eichhorn
ماتسون (به ارمنی: ماتسون) یا ماتسونی (, "ماستسونی") یک محصول شیر تخمیری از ارمنستان منشاء دارد که در ارمنستان و گرجستان یافت می شود. ماست دریای کاسپین که در ژاپن تجاری سازی شده است به عنوان نوعی از ماتسون شناخته می شود، اما مقایسه ای بین میکروبیوتا و ویسکوزیته نشان داد که این دو کاملاً متفاوت هستند. ماتسونی گرجی از ۲۴ ژانویه ۲۰۱۲ به عنوان نشانه جغرافیایی محافظت شده در گرجستان ثبت شده است. ریشه شناسی. نام این محصول از کلمه "ماتز" (ترش، چسب) ارمنی گرفته شده است. ریشه شناسی آن توسط گریگور ماگیستروس در "تعریف دستور زبان" (قرن ۱۱) ارائه شده است. تاریخچه. اولین اسناد مکتوب در مورد ماتزون در نسخه های دست نویس قرون وسطی ارمنی توسط گریگور ماگیستروس (قرن ۱۱)، هوهانس یرزنکاتسی (قرن ۱۳)، گریگور تاتواتسی (قرن ۱۴) و دیگران آمده است. ماتسونی در کتاب پزشکی گرجی قرن ۱۵ام "کارابادینی" توسط زازا پاناسکرتلی-تسیتسیشویلی ذکر شده است. مهاجران ارمنی، سارکیس و روز کلمبوسیان، که در سال ۱۹۲۹ "کرمیری کولومبو و پسران" را در انداور، ماساچوست، راه اندازی کردند، ماتزون را در سراسر نیوانگلند در یک واگن اسب کشی با نام ارمنی "مدزون" معرفی کردن
د، که بعدها به "ماست"، نام ترکی این محصول، تغییر یافت، زیرا ترکی زبان فرانکا بین مهاجران از اقوام مختلف خاور نزدیک بود که عمده مصرف کنندگان در آن زمان بودند. در ۲۴ ژانویه ۲۰۱۲، گرجستان یک نشانه جغرافیایی برای "ماتسونی" ثبت کرد. در سال ۲۰۲۲، گرجستان صادرات ماست "ماتسون" ارمنی به روسیه از طریق قلمرو خود را ممنوع کرد. شرکت مستقر در ارمنستان بعداً محصول خود را به عنوان "ماست کوهستانی ارمنی" نام گذاری کرد. ماتزون نه تنها در آشپزی ارمنی بلکه در فرهنگ غذایی سایر کشورهای قفقازی و آسیای مرکزی نیز جایگاه ویژه ای دارد. در ارمنستان، گرجستان، و سایر کشورهای همسایه، ماتزون به عنوان یکی از عناصر اصلی در سفره های روزانه استفاده می شود و نقش مهمی در تغذیه سالم دارد. از آنجا که این محصول به طور سنتی در دمای طبیعی و با استفاده از باکتری های طبیعی تهیه می شود، به عنوان یک غذای پروبیوتیک شناخته شده و برای سلامت گوارش مفید است. روش تهیه. ماتسون از شیر گاو (بیشتر)، شیر بز، شیر گوسفند، شیر بوفالو یا ترکیبی از آن ها و کشت از تولیدات قبلی ساخته می شود. مشابه ماست، معمولاً با استفاده از باکتری اسید لاکتیک زیر تهیه می شود؛ "لاکتوباسیلوس
اسیدوفیلوس" (فقط نسخه اصلی)، لاکتوباسیلوس دلبروکی زیر گونه بولگاریکوس و "استرپتوکوک ترموفیلوس". "لاکتوکوکوس لاکتیس" به عنوان یک گونه باکتری غالب شناخته شد که تولید پلی ساکارید می کند که ویژگی بالای ویسکوزیته ماتسون را به آن می دهد. نگهداری. در آشپزی ارمنی، می توان ماتزون را چکیده کرد تا "کاماس ماتزون" به دست آید. به طور سنتی، برای نگهداری بلندمدت با تخلیه ماتزون در کیسه های پارچه ای تولید می شود. سپس در کیسه های چرمی یا کوزه های سفالی برای یک ماه یا بیشتر بسته به میزان نمک زدایی نگهداری می شد. ماتزون برای تولید کره استفاده می شود. زمانی که چرخانده می شود از دوغ (به ارمنی: թան، تان) جدا می شود. "تان" می تواند بیشتر خشک شود و محصول به دست آمده به عنوان چورتان شناخته می شود. می توان ماتزون را با تخم مرغ و مقادیر مساوی آرد گندم و نشاسته ترکیب کرد تا ترخینه تولید شود. قطعات کوچک خمیر خشک شده و سپس در ظروف شیشه ای نگهداری می شوند. عمدتاً در سوپ ها استفاده می شوند و در مایعات داغ حل می شوند.
دیلی استار یک روزنامه تبلوید است که از سال ۱۹۷۸ روزهای دوشنبه تا شنبه در بریتانیا منتشر می شود. "دیلی استار ساندی" نسخه خواهر دیلی استار در سال ۲۰۰۲، با کارکنان جدیدی راه اندازی شد. در سال ۲۰۰۹، "دیلی استار" ده هزارمین شماره خود را منتشر کرد. جان کلارک سردبیر بخش مقالات و اندرو گیلپین سردبیر نسخه وب هستند. در آغاز انتشار روزنامه فقط در شمال و میدلندز و در منچستر منتشر شد، این روزنامه توسط صاحبان آن زمان روزنامه های اکسپرس، خانه ترافالگار، طراحی شد تا همراهی "دیلی میرر" و "سان" در شمال را به خود اختصاص دهد. همچنین در نظر گرفته شده بود که از کمبود ظرفیت مطبوعات خیابان گریت آنکوتس در منچستر استفاده شود، زیرا "دیلی اکسپرس" در حال از دست دادن تیراژ بود. "دیلی استار" اولین چاپ شب خود را به مبلغ ۱۴۰۰۰۰۰ فروخت. قیمت جلد آن در طول سال ها کاهش یافته است تا با رقیب خود "د سان (روزنامه)" رقابت کند. "دیلی استار" توسط ریچ پالاس منتشر شده است. این روزنامه عمدتاً حول داستان های افراد مشهور، ورزش، و اخبار/ شایعات دربارهٔ برنامه های تلویزیونی محبوب، مانند سریال های تلویزیونی و برنامه های تلویزیونی متمرکز شده است، اگرچه در زمان
های اخیر از آنچه فرهنگ بیداری می داند نیز انتقاد کرده است. تاریخچه. در سال ۱۹۷۸ "دیلی استار" ابتدا به عنوان بخشی از روزنامه های اکسپرس جهت استفاده از ماشین های چاپی که به دلیل کاهش تیراژ دیلی اکسپرس کارشان پایین آمده بود ایجاد شد. در سال ۲۰۰۰ توسط نورترن و شل خریداری شد و در سال ۲۰۱۸ به ریچ پالاس فروخته شد. جنجال ها. جفری آرچر. در سال ۱۹۸۷، روزنامه در یک دعوی افترای پرمخاطب که توسط جفری آرچر انجام شده بود، شکست خورد، که منجر به پرداخت ۵۰۰۰۰۰پوند غرامت شد، به دلیل اتهامات مربوط به دخالت آرچر با مونیکا کوگلان بود. لوید ترنر، سردبیر روزنامه دیلی استار، شش هفته پس از محاکمه اخراج شد. با این حال، روزنامه همیشه روی داستان خود ایستاده بود و در ۱۹ ژوئیه ۲۰۰۱ آرچر به اتهام شهادت دروغ و انحراف مسیر عدالت در دادگاه ۱۹۸۷ مجرم شناخته شد و در مجموع به چهار سال زندان محکوم شد. این روزنامه بعداً پیشنهادی را برای بازپس گیری ۲٫۲ میلیون پوند - پرداخت اولیه به اضافه بهره و خسارت آغاز کرد. در اکتبر ۲۰۰۲، گزارش شد که این اقدام با پرداخت ۱٫۵ میلیون پوندی خارج از دادگاه توسط آرچر به پایان رسیده است. فاجعه هیلزبورو. در ۱۸ آوریل ۱۹۸۹
، سه روز پس از فاجعه هیلزبورو که در آن ۹۷ هوادار باشگاه لیورپول در یک بازی نیمه نهایی جام حذفی فوتبال به طور مرگباری مجروح شدند، روزنامه دیلی استار سرمقاله ای در صفحه اول با نام «دزدیده شدن هواداران مرده توسط اراذل مست» منتشر کرد و ادعا نمود که باشگاه لیورپول دست به سرقت هواداران مجروح یا کشته شده خود در این فاجعه کرده است. این ادعاها، همراه با ادعاهایی مبنی بر حمله هواداران به افسران پلیس در حال کمک به مجروحان، در چندین روزنامه دیگر منتشر شد، اگرچه محتوای پوشش روزنامه سان - به ویژه مقاله صفحه اول در ۱۹ آوریل - بود که بیشترین جنجال را به همراه داشت. . تحقیقات بعدی نشان داد که همه ادعاهای مطرح شده نادرست بودند.
فرش های بوینوز (فرش های شاخ) فرش های پرزدار از منطقه قره باغ و نوعی از فرش قره باغ هستند. اطلاعات کلی. فرش های بوینوز نوعی از فرش قره باغ هستند. آن ها در مراکز مختلف بافندگی قالی قره باغ ساخته می شدند. مراکز اصلی تولید هورادیز و دیگر مراکز بافندگی قالی در منطقه فضولی (شهر) بودند. فرش های بوینوز، که در قرن ۱۹ در مراکز تولید قالی گنجه گنجانده شدند، ویژگی های فنی قالی های محلی را به خود گرفتند و با آن ها هم جوش شدند. فرش های بوینوز در گنجه توسعه یافتند و به نام های تاپانچا (تفنگ)، گنجه و دیگران نام گذاری شدند. فرش های بوینوز یا "شاخ" عناصر شاخ در طرح های خود دارند. بافندگان قدیمی تر ممکن است این نوع فرش ها را هورادیز نیز بنامند. تحلیل هنری. در دوران باستان، حیوانات شاخ دار در آسیای مرکزی، خاورمیانه، قفقاز و همچنین در آذربایجان مقدس تلقی می شدند. ابتدا در ارتباط با خانه داری و برداشت، سپس با توتم گرایی و مفاهیم نجومی، حیوانات شاخ دار دارای درک و نمادهای متفاوتی بودند. از دیرباز، شاخ نماد مردانگی، شجاعت و دلیری محسوب می شده است. تصاویر شاخ ها به طور مکرر در آثار قالی بافی مردمان کهن ترک و محصولات چوب و نمد یافت می
شوند. در سال ۱۹۵۸، در جریان حفاری های تپه حسنلی در جنوب غربی آذربایجان ایران، کاسه طلایی از قرن های نهم تا هشتم پیش از میلاد کشف شد. خدایان و همچنین حاکم مقدس آکاد نارام سین با شاخ (نارام سوئن؛ نارام سین آکاد)، که در اواخر هزاره سوم پیش از میلاد زندگی می کردند، بر روی کاسه طلایی به تصویر کشیده شدند. و اکنون، در تعدادی از مناطق آذربایجان، سر یک حیوان شاخ دار به عنوان نمادی از شجاعت و دلیری به دروازه یا در متصل می شود. در آثار هنری که به صورت واقع گرایانه یا به شکل سبک شده به تصویر کشیده شده اند، شاخ های قوچ یا گاو به عنوان نمادی از شجاعت و دلیری محسوب می شدند. با این حال، شاخ هایی که انتهای آن ها به یکدیگر نزدیک هستند، یعنی به صورت یک هلال یا به دقت بیشتر، وضعیت از روز اول تا روز هفتم شکل ماه، در نظر گرفته نمی شدند که نمادی از قدرت و دلیری باشند بلکه یک توصیف شرطی از ماه بود. پیروان ستاره شناسی آن را به عنوان یک نیروی مقدس و الهی درک می کردند. تصویر شاخ که برای هنر تزئینی خاورمیانه، قفقاز و به ویژه ترک زبان ها معمول است، تنها بر روی این فرش یافت نمی شود. اشکال مختلف این تصویر را می توان در فرش ها و آثار هنری
دیگر مشاهده کرد. از این رو، مردم آذربایجان این فرش را بوینوز (شاخ) نامیدند. خلق این فرش که در آن ترکیب میدان مرکزی از شاخ های سبک شده تشکیل شده، با درک و باورهای خیالی مرتبط است. تصاویر شاخ معانی اصلی خود را از دست داده اند و اکنون تنها معنای تزئینی و زینتی دارند. عناصری که به لحاظ شکل به یکدیگر مشابه هستند و تزئینات میدان مرکزی فرش را تشکیل می دهند، به صورت افقی و یک به یک بر اساس سنت هنری چیده می شوند. ساختار نامتقارن این شاخ ها به فرش هم زنده دلی می بخشد و هم امکان بافتن چنین فرش هایی با هر اندازه ای را فراهم می کند. عناصری که اطراف این شاخ ها واقع شده اند و عنصر اصلی فرش را تشکیل می دهند، نقش پر کننده فضاهای خالی در این ترکیب را دارند. تنوع رنگی شاخ ها از هماهنگی کلی سایه های فرش نمی کاهد. مشخصات فنی. فرش های بوینوز در اندازه های مختلف بافته می شوند. در قرن های ۱۸–۱۹، فرش های بوینوز نیز در مجموعه فرش خالی گابا یافت می شدند. تراکم گره ها: از ۳۰x۳۰ تا ۳۶x۳۶ در هر دسی متر مربع (۹۰,۰۰۰-۱۵۰,۰۰۰ گره در متر مربع). ارتفاع پرز: ۷-۹ میلی متر. فرش های بوینوز به عنوان یکی از بهترین فرش های قره باغ شناخته می شوند.
جورج (به یونانی: Γεώργιος؛ زاده ۲۵ مه ۱۹۴۹ با نام جورجیوس پاپاکریزوستمو در آتینو ) اسقف اعظم فعلی قبرس از ۸ ژانویه ۲۰۲۳ است. او از سال ۲۰۰۶ متروپولیتن اسقف پافوس و از ۷ نوامبر ۲۰۲۲ به عنوان نماینده کلیسای قبرس بود. در ۲۴ دسامبر ۲۰۲۲، او به عنوان اسقف اعظم قبرس انتخاب شد. او رسما وظایف جدید خود را از یکشنبه، ۸ ژانویه ۲۰۲۳، پس از مراسم تاجگذاری در کلیسای جامع سنت بارنابا، در نیکوزیا، قبرس بر عهده گرفت. اوایل زندگی. جورج در سال ۱۹۴۹ در آتینو ، روستایی در قبرس به دنیا آمد. او بین سال های ۱۹۶۸ و ۱۹۷۲ در دانشگاه کاپودیستری آتن در رشته شیمی تحصیل کرد، سپس در سال های ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۰ در آنجا دوره های الهیات را گذراند. در ۲۳ دسامبر ۱۹۸۴، وی به عنوان شماس در کلیسای قبرس و در ۱۷ مه ۱۹۸۵ به عنوان کشیش و ارشماندریت توسط اسقف اعظم کریسوستوموس اول قبرس منصوب شد. مشاغل. در سال ۱۹۹۴، او دبیر شورای کلیسای قبرس شد. او در کنار وظایف کلیسایی خود به عنوان معلم شیمی در دبیرستان های قبرس خدمت می کرد. او توسط نیروهای اشغالگر ترکیه در قبرس دستگیر و مورد آزار و اذیت قرار گرفت و در سال ۱۹۸۹ علیه ترکیه در دادگاه حقوق بشر اروپا (شماره ۱۵۳۰۰/۸
۹۱) شکایت کرد که منجر به اولین محکومیت ترکیه (۵۰۷/۳٫۲٫۹۴) به دلیل نقض حقوق بشر در قبرس شد. وی در سال ۱۹۹۶ به عنوان اسقف آرسینوا انتخاب شد. در ۲۹ دسامبر ۲۰۰۶، او به اتفاق آرا به جای کریسوستوموس دوم قبرس به عنوان متروپولیتن پافوس انتخاب شد. در این بین، او رئیس امور کلیسای قبرس و همچنین رئیس کمیته اخلاق زیستی آن شد. انتخابات اسقف اعظم ۲۰۲۲. در ۷ نوامبر ۲۰۲۲، پس از مرگ کریسوستوموس دوم قبرس، او در انتظار برگزاری انتخابات اسقفی که قرار بود اسقف اعظم بعدی را تعیین کند، به عنوان مسئول کلیسای قبرس منصوب شد. وی از درگذشت اسقف اعظم در تلویزیون قبرس و یونان خبر داد و از همه مومنان خواست تا به پیکر اسقف اعظم فقید ادای احترام کنند. کریسوستوموس دوم در ۱۲ نوامبر ۲۰۲۲ در کلیسای جامع برنابا در نیکوزیا ، جایی که اسقف اعظم قبرس در آنجا دفن شده اند، به خاک سپرده شد. این مراسم به ریاست جورج پافوس برگزار شد و از جمله رئیس جمهور قبرس ، پاتریارک کلیسای بارتولومئو اول ، اسقف اعظم یونان ، اسقف اعظم یونان و رئیس جمهور یونان حضور داشتند. او مسئول سازماندهی برگزاری مناسب انتخابات اسقف اعظم قبرس در سال ۲۰۲۲ بود. اسقف اعظم قبرس. در ۲۴ دسامب
ر ۲۰۲۲، او با ۱۱ رای موافق از ۱۶ رای موافق، توسط شورای مقدس قبرس به عنوان اسقف اعظم قبرس انتخاب مراسم به تخت نشستن اسقف اعظم در روز یکشنبه، ۸ ژانویه ۲۰۲۳، در کلیسای جامع سنت بارناباس در نیکوزیا ، قبرس برگزار شد. وی در سخنرانی خود اعلام کرد که هدفش «تقویت مجدد پیام مسیحیت در گفتمان معنوی مدرن»، ادامه «دسترسی کلیسا به فقرا» و «تقویت این موضوع است که تفکر علمی در تضاد با دستورات مسیحیت نیست».
بنیاد بازگشت به ارمنستان (به ارمنی: Վերադարձ Հայաստան» հիմնադրամ)، یک سازمان غیردولتی و غیرانتفاعی است که به ترویج مهاجرت معکوس به ارمنستان و حمایت از ادغام افراد و خانواده ها در جامعه ارمنی اختصاص دارد. این سازمان در اوت ۲۰۱۲ تأسیس شد و با کارکنان تمام وقت در ایروان و شبکه جهانی هواداران فعالیت می کند. تاریخچه. بنیاد بازگشت به ارمنستان در سال ۲۰۱۲ توسط ۱۲ نفر از بازگشته ها و اعضای دیاسپورا هم فکر بنا شد. هدف اولیه سازمان ایجاد یک پلتفرم اطلاعاتی برای ارائه مشاوره های عملی به مهاجران بالقوه در مورد جنبه های مختلف بازگشت و ادغام بود. با گذشت زمان، بنیاد بازگشت به ارمنستان به یک نهاد با کارکنان تبدیل شد که حمایت های فردی برای کسانی که به فکر بازگشت بودند ارائه می داد. خدمات و برنامه ها. بنیاد بازگشت به ارمنستان خدمات متنوعی برای کسانی که قصد نقل مکان به ارمنستان را دارند، ارائه می کند. این خدمات شامل مشاوره های آنلاین و حضوری، معرفی برنامه های پیش از بازگشت و فرصت ها، پوشش موضوعات بازگشت و ادغام، منابع اطلاعاتی در مورد نقل مکان، زندگی و کار در ارمنستان، کمک به اشتغال، رویدادهای شبکه سازی و برنامه بیمه سلامت ویژ