Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کریستینه گریگوریان (ارمنی: Քրիստինե Գրիգորյան، متولد ۲۷ اوت ۱۹۸۱) یک وکیل حقوق بشر و افسر اطلاعات ارمنی است که به عنوان رئیس سرویس اطلاعات خارجی ارمنستان (FIS) فعالیت می کند. او پیش از این به عنوان معاون وزیر دادگستری و مدافع حقوق بشر ارمنستان خدمت کرده است. زندگی نامه. کریستینه گریگوریان در ۲۷ اوت ۱۹۸۱ در شهر سوان، استان گغارکونیک به دنیا آمد و در سال های پایانی جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان و اتحاد جماهیر شوروی بزرگ شد. در ۱۹۹۸، وارد دانشگاه دولتی ایروان شد و در سال ۲۰۰۲ توانست با مدرک کارشناسی در مطالعات عربی از این دانشگاه فارغ التحصیل شود و در همان رشته و همان دانشگاه در سال ۲۰۰۶ مدرک کارشناسی ارشد دریافت کرد. در سال ۲۰۰۸ از دانشکده حقوق دانشگاه شمالی در ایروان فارغ التحصیل شد. حرفه. از سال ۲۰۰۴ تا تکمیل تحصیلات کارشناسی اش در سال ۲۰۰۹، گریگوریان به عنوان عضو قانون گذاری در مجلس ملی (NA) ارمنستان در دپارتمان تحلیل قانون گذاری و توسعه کار می کرد. از مارس تا اکتبر سال ۲۰۰۹، او به عنوان مترجم-وکیل برای دپارتمان روابط خارجی مجلس کار می کرد. بین سال های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۱، گریگوریان به عنوان دستیار حقوقی رئیس دفت
ر مجلس ملی خدمت کرد. او به عنوان دستیار عضو پارلمان (۲۰۱۱–۲۰۱۴) و دستیار رئیس NA در امور حقوقی (۲۰۱۲–۲۰۱۴)، تیمی را به عنوان بخشی از برنامهٔ «حمایت از توسعه ظرفیت های نهادی مجلس ملی ارمنستان» که توسط آژانس ایالات متحده برای توسعه بین المللی (USAID) حمایت مالی می شد، در بین سال های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ رهبری کرد. از سال ۲۰۱۵ تا سال ۲۰۱۸، گریگوریان ریاست دپارتمان همکاری حقوقی بین المللی در کارکنان وزارت دادگستری را بر عهده داشت. پس از انقلاب مخملی ارمنستان ۲۰۱۸، او به عنوان مشاور آرارات میرزویان، معاون اول نخست وزیر در آن زمان، خدمت کرد. در ۳ ژوئیه ۲۰۱۸، گریگوریان توسط نخست وزیر به عنوان معاون وزیر دادگستری ارمنستان منصوب شد. در ۲۴ ژانویه ۲۰۲۲، مجلس ملی او را به عنوان مدافع حقوق بشر ارمنستان انتخاب کرد. او در ۲۳ ژانویه ۲۰۲۳ از این مقام کناره گیری کرد و دلیل این تصمیم خود را ارتقاء به مقام جدید اعلام کرد. حرفه اطلاعاتی. در ۴ اکتبر ۲۰۲۳، کریستین گریگوریان به عنوان اولین رئیس سرویس اطلاعات خارجی ارمنستان به طور رسمی توسط نخست وزیر نیکول پاشینیان منصوب شد. شایعات بسیاری مبنی بر این وجود دارد که او پیش از تصدی این سمت، در زم
ینه رهبری و فنون اطلاعاتی در غرب، مخصوصاً با CIA و MI6 بریتانیا آموزش دیده است. مقامات عالی رتبه از هر دو سرویس، از جمله رؤسای آژانس های مربوط یعنی ویلیام ج. برنز و ریچارد مور، در زمان تأسیس این آژانس در سال ۲۰۲۲، به طور مکرر به ایروان سفر کرده اند. برنز و معاون او دیوید اس. کوهن از آن زمان به بعد در سال ۲۰۲۴ دوباره به ایروان سفر کردند و مور در سال ۲۰۲۳ در کنفرانس امنیتی مونیخ با نخست وزیر پاشینیان به طور خصوصی دیدار کردند. زندگی شخصی. کریستینه گریگوریان یک عضو غیر حزبی خدمات ملکی است. او یک زبان شناس ماهر است و به شش زبان زنده دنیا صحبت می کند: ارمنی، روسی، انگلیسی، فرانسوی، آلمانی و عربی. او مجرد است.
پیت ناجاریان (متولد ۱۹۴۰) یک رمان نویس، داستان کوتاه و نویسنده غیر داستانی آمریکایی است. او همچنین نقاش و مجسمه ساز است و پسر عموی نقاش آرت پیناجیان می باشد. زندگی نامه. پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه راتگرز در سال ۱۹۵۸، جایی که با شاعر رابرت پینسکی هم اتاقی بود، ناجاریان به عنوان محقق اجتماعی برای دپارتمان رفاه شهر نیویورک کار می کرد، جایی که پرونده های او در هارلم بود. او سپس به مدت سه سال در لندن زندگی کرد و در کالج روزانه کینگزوی به تدریس مطالعات انگلیسی و در دپارتمان آموزش مؤسسه فیلم بریتانیا به تدریس مطالعات فیلم پرداخت. او به ایالات متحده بازگشت زمانی که برای سال تحصیلی ۱۹۶۷–۱۹۶۸ بورسیه استگنر در دانشگاه استنفورد بود را دریافت کرد. وی کارشناسی ارشد خود را در نویسندگی خلاقانه در دانشگاه ایالتی سانفرانسیسکو در سال ۱۹۷۰ کسب کرد، جایی که با دوستش، رمان نویس لئو لیتواک تحصیل می کرد. او به عنوان یک مدرس فولبرایت در ارمنستان شوروی در سال تحصیلی ۱۹۸۸–۱۹۸۹ فعالیت داشت. در زمان حضور در ارمنستان به بازماندگان زلزله کمک کرد و اثر کوتاه «دختر» در مجموعه اش «تنهایی بزرگ آمریکایی» دربارهٔ تجربیات او در آنجا است. او ن
ویسندگی خلاق را در دانشگاه ایالتی سانفرانسیسکو، دانشگاه ایالتی وین، کالج اسکریپس برای زنان، دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو، دانشگاه هاوایی، دانشگاه کالیفرنیا، دیویس و دانشگاه کالیفرنیا، برکلی تدریس کرده است. او همچنین به مجله ادبی هنری هاوس سرویس و به کتابی به نام "دهه شصت" با ویرایش پیت استاین و منتشر شده از سوی ویلیام استیت یونیورسیتی پرسد کمک کرده است. او در سال ۲۰۰۰ یک بورس برای کتاب های غیرداستانی خلاقانه از موقوفه ملی برای هنرها دریافت کرد. آثار او در جریان بحثی دربارهٔ ادبیات ارمنی آمریکایی در سمپوزیومی به مناسبت چهلمین سالگرد جامعه مطالعات ارمنی مطرح شد. ناجاریان همچنین یک نقاش ماهر و مجسمه ساز است و کارهای او در اتحادیه هنرمندان ایروان، ارمنستان؛ در گالری هرست در کالج سنت ماری کالیفرنیا؛ در موزه دره ناپا در کالیفرنیا؛ و در کتابخانه عمومی برکلی به نمایش درآمده اند. چهار کتاب اخیر او نیز با نقاشی ها و طراحی های او مصور شده اند. نقاشی های آرت پیناجیان، یک داستان خانوادگی. "نقاشی های آرت پیناجیان، یک داستان خانوادگی"، یک رمان غیرداستانی مصور نوشته پیت ناجاریان دربارهٔ پسر عمویش، آرتور پیناجیان است. همان طور
که ناجاریان داستان را تعریف می کند، پیناجیان شفاهی نقاشی هایش را به او سپرده بود اما هیچ وصیت نامه مکتوبی باقی نگذاشت. کتاب او روایت می کند که چگونه این نقاشی ها پس از مرگ پیناجیان از او گرفته شدند و بعدها به لارنس ای. جوزف فروخته شدند که سپس پیت هیستینگز فالک را برای تبلیغ آنها استخدام کرد. این کتاب تلاش می کند تا ثابت کند پیناجیان هرگز نمی خواست کارهایش «به زباله ها انداخته شوند» همان طور که توسط فالک در کتاب تبلیغاتی اش "پیانیجیان، استاد کشف شده انتزاع" آمده است، که در آن آمده: «پیناجیان دستورالعمل هایی برای دور انداختن مجموعه اش در زباله دان شهر گذاشت.» کتاب ناجاریان همچنین تلاش می کند تا در طول نامه های پیناجیان به او ثابت کند که پسرعمویش در واقع یک «انسان بسیار عاقل» بود که «مردی محبوب و جذاب و شوخ و برون گرا و مسئول اجتماعی بود و انزوای او در سال های پایانی فقط به دلیل فقرش بود.» از نامه های آرت به پسرعمویش پیت: «اکنون بین من و خودم کار می کنم… کار من بازتابی از چیزی است که می خواهم زندگی ام باشد… برای درک کلیت هنر باید به خلاقیت آن رسید… اگر به کلیت آگاه باشید، زمان همه چیز را در یک جا مجتمع می کند… ج
ستجو برای اشکال درمانی فوق العاده است و به من احساس خوبی و تازگی می دهد… البته هیچ کس متوجه نمی شود جز خالق و گاهی حتی او هم نه.» هنر پیناجیان بعدها به ارزش ۳۰ میلیون دلار رسید. برهنه و لخت. «پیت ناجاریان در سنتی بسیار خاص از نثر آمریکایی می نویسد که شامل توماس ولف، ویلیام سارویان و جک کرواک می باشد. "برهنه و لخت" به شمار من، هفتمین جلد از روایت حماسی او به صورت خودزندگی نامه ای است که قلمروی میان خودزندگی نامه و رمان را کاوش می کند تا داستان خود و نسلش را بازگو کند. موضوع این داستان ناجاریان —مانند ولف، سارویان، کرواک— هنرمند مرد و راه غیرقابل تفکیک ترکیب شهوت جنسی و آروزی ادبی، ثبات طلبی برای خانه و باور به نیروی تحول آفرین هنر است که هم زخم و هم همراهی در جهان می شود. برای ناجاریان این داستان پایه ای است برای ارمنستان، داستان نسل کشی آغاز قرن بیستم، زندگی مهاجرتی در آمریکا و جریان شدید آسیب و عشقی که از نسلی به نسل دیگر منتقل می شود. در مورد هنر- نیز مهم است که ناجاریان یک نقاش قابل توجه است که "برهنه و لخت" را به اندازه ای که کتابی دربارهٔ هنر گرافیکی و ساختن است، کتابی دربارهٔ مسائل جنسی است. نقاشی ها و
طراحی های ویژه و بسیار زنده ای که در اینجا بازتولید شده اند، دلیلی کافی برای داشتن کتاب در قفسه تان است.» —رابرت هاس
سنگ نبشته کوکورا یا بنای یادبود کوکورا; بنای یادبود حک شده در سنگ طبیعی، که توسط پسر خوانده میاموتو موساشی، میاموتو ایوری، در قله کوه تاموکه در قلمرو کوکورا، ولایت بوزن در سال ۱۶۵۴ است که برای سوگواری جسد موساشی برپا شد. معمولاً به عنوان «بنای یادبود کوکورا» شناخته می شود. این بنای تاریخی توسط ایوری میاموتو، پسر خوانده میاموتو موساشی، نه سال پس از مرگ پدر خوانده اش ساخته شده است و از بیش از ۱۱۰۰ نویسه چینی تشکیل شده است. در میان دوئل های میاموتو موساشی که بارها به آن اشاره شده است، مشخص ترین مبارزه او با کوجیرو ساساکی است.
هاگوپ پانوسیان (؛ زادهٔ ) یک مهندس هوافضا، دانشگاهی و بشردوست ارمنی با بیش از ۳۰ سال تجربه در کنترل و مدل سازی موتور موشک، سازه های فضایی بزرگ، سیستم های تحریک، تشخیص شکست، سیستم های تصادفی، میرایی ارتعاش و کنترل بهینه و تطبیقی است. از زمان تأسیس مؤسسه ای ارپی ای در سال ۱۹۹۲، او به عنوان رئیس آن خدمت کرده است و همچنان فعالانه در طیف گسترده ای از ابتکارات آن شرکت را بر عهده دارد. دوران اولیه زندگی و تحصیل. پانوسیان در انجار، لبنان به دنیا آمد و تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را از مدرسه متوسطه انجیلی ارمنی انجار دریافت کرد. در سال ۱۹۶۹ با مدرک لیسانس ریاضیات از دانشگاه آمریکایی بیروت فارغ التحصیل شد. پانوسیان به مدت پنج سال در مدرسه راهنمایی کالوسد گلبنگیان به تدریس ریاضیات و علوم پرداخت و سپس در سن ۲۸ سالگی به ایالات متحده نقل مکان کرد. او مدرک کارشناسی ارشد خود را در ریاضیات کاربردی از دانشگاه کارولینای جنوبی در سال ۱۹۷۴ و دکترای مهندسی از دانشگاه کالیفرنیا در سال ۱۹۸۱ به دست آورد. کار در مهندسی هوافضا. از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۷، پانوسیان در تکستران کار کرد و از سال ۱۹۸۷، او در راکول اینترنشنال، راکتداین، بوئینگ و پ
رت و ویتنی، متخصص در سیستم های موشکی و نوسانات فرکانس بالا برای موتورهای شاتل فضایی کار کرد. قابل ذکر است که او قانون کنترل موتور اسپایک هواایکس ۳۳ را برنامه ریزی کرد و روشی نوآورانه برای مدیریت نوسانات با فرکانس بالا در قطعات موتور و تضمین پایداری در دماهای پایین پیشنهاد کرد. در سال ۱۹۸۷، او توسط انجمن فولبرایت به عنوان دانشمند تبادل در ارمنستان به مدت چهار ماه انتخاب شد و در دانشگاه دولتی ایروان و دانشگاه های پلی تکنیک در مورد سیستم های کنترل خودکار تدریس کرد. در سال ۲۰۰۸، او به عنوان عضو خارجی آکادمی ملی علوم ارمنستان انتخاب شد. پانوسیان به عنوان استاد کمکی در دانشگاه ایالتی کالیفرنیا، نورتریج در گروه مهندسی مکانیک خدمت کرده است. او همچنین یکی از همکاران فنی مؤسسه آمریکایی هوانوردی و فضانوردی، عضو ارشد مؤسسه مهندسین برق و الکترونیک و عضو مؤسسه پیشرفت مهندسی (IAE) است. سازمان های غیرانتفاعی. پانوسیان دو سازمان بشردوستانه غیرانتفاعی را در لس آنجلس تأسیس کرده است. در سال ۱۹۸۳، او مهندسان و دانشمندان ارمنی آمریکا (ای ایی اس ای) را تأسیس کرد و در سال های ۱۹۸۷ و ۱۹۸۸ به عنوان رئیس آن خدمت کرد. در سال ۱۹۹۲، او مؤ
سسه ای ارپی ای (تحلیل، تحقیق و برنامه ریزی برای ارمنستان) را تأسیس کرد و همچنان به عنوان رئیس آن، هماهنگ کننده سخنرانی ها، مسابقات اختراعات، جوایز و سایر برنامه ها فعالیت می کند. این مؤسسه همکاری بین المللی بین جمهوری ارمنستان و دیاسپورای ارمنی را از طریق مشاوره، تجزیه و تحلیل و تحقیق در زمینه های مختلف از جمله آموزش، اقتصاد، پزشکی، حقوق، تاریخ و فناوری ارتقا می دهد. پانوسیان به طور فعال در ارمنستان مشارکت داشته و از طریق مؤسسه ای ارپی ای ابتکارات را رهبری می کند. او در نوسازی سیستم خدمات خون ارمنستان و آموزش جوانان در مورد خطرات سلامتی ناشی از سیگار کشیدن و سوء مصرف مواد کمک کرده است. با ابتکارات او اولین اتاق تمیز کلاس ۱۰۰۰ در آزمایشگاه ملی علوم علیخانیان تأسیس شد و اولین توالی سنجی دی ان ای و ابزارهای مختلف دیگر به مؤسسه زیست شناسی مولکولی و دستگاه ها و ابزارهای علمی ارزشمند به مؤسسه های آکادمی ملی علوم اهدا شد. علاوه بر این، او از طریق ای ارپی ای یک مسابقه اختراع سالانه برای دانشمندان جوان ارمنی و سخنرانی ها و میزگردهای ماهانه در لس آنجلس، با حضور متخصصان در زمینه های مختلف، سازماندهی می کند. زندگی شخصی.
پانوسیان با آنی (که در سال ۲۰۱۵ در گذشت) ازدواج کرده و دارای دو پسر به نام های آرمن و باریر و یک دختر به نام لوریگ است.
کوه تاموکه ; در استان فوکوئوکا شهر کیتاکیوشو، فوکوئوکا، کوکوراکیتا-کو، کیتاکیوشو، آکاساکا قرار دارد. سنگ نبشته کوکورا (کتیبه به افتخار میاموتو موساشی) بنای یادبود حک شده در سنگ طبیعی، که توسط پسر خوانده میاموتو موساشی، میاموتو ایوری، در قله کوه تموکای در دامنه کوکورا، ولایت بوزن در سال ۱۶۵۴ است که برای سوگواری جسد موساشی برپا شد. معمولاً به عنوان «بنای یادبود کوکورا» شناخته می شود. سنگ نوشته کوکورا در سال ۱۶۱۲ (کیچو ۱۷) - به گفته نیتنکی، دوئل بین میاموتو موساشی و ساساکی کوجیرو در ۱۳ آوریل (۱۳ مه طبق تقویم میلادی) در جزیره گانریو (فوناجیما) برگزار شد که از کوه تا قابل مشاهده است.
هیزل آن قازاریان اسکگز (۲۶ اوت ۱۹۲۰ – ۴ مارس ۲۰۰۵) نویسنده، آهنگساز و مربی موسیقی آمریکایی بود که در آموزش پیانو تخصص داشت. او با نام هیزل قازاریان منتشر می کرد. زندگی نامه. قازاریان در بوستون از والدین ارمنی، سیران باردزبانیان و هاگوپ قازاریان به دنیا آمد. او با پل اسکاگز ازدواج کرد. او دیپلم آموزش از کنسرواتوار موسیقی نیوانگلند؛ لیسانس و فوق لیسانس روان شناسی از دانشگاه فیلی دیکینسون و دیپلم هنری از کالج موسیقی آمریکا دریافت کرد. او همچنین در دانشگاه های کلرادو، مینه سوتا و ویسکانسین تحصیل کرد. معلمان او شامل دکتر کلارنس آدلر، هاوارد گودینگ، ارنست لوی و گلادیس آندریچک بودند. در دوران تحصیل در کنسرواتوار نیوانگلند، قازاریان داستان های کوتاهی برای "بوستون پست" و بسیاری از مجلات حرفه ای نوشت. او به "هنر آموزش پیانو" (ویرایش شده توسط دنس آگای) کمک کرد. او یک شماس در کلیسای پروتستان ارمنی بود و به رقص های محلی به عنوان یک سرگرمی علاقه داشت. قازاریان به عنوان یک مربی موسیقی، تأثیر زیادی بر دانش آموزان خود گذاشت و بسیاری از آن ها را به سمت حرفه های موفق در موسیقی هدایت کرد. او به طور منظم در کنفرانس های موسیقی شرک
ت می کرد و به عنوان سخنران مهمان در دانشگاه های مختلف حضور داشت. او همچنین در توسعه برنامه های آموزشی برای کودکان و نوجوانان نقش داشت و تلاش می کرد تا موسیقی را به عنوان یک ابزار آموزشی و تربیتی معرفی کند. قازاریان همچنین به نوشتن مقالاتی در زمینه آموزش موسیقی ادامه داد و در مجلات معتبر موسیقی به چاپ رساند. او به عنوان یک پیشگام در زمینه آموزش پیانو شناخته می شود و آثارش همچنان در برنامه های آموزشی موسیقی مورد استفاده قرار می گیرد. علاوه بر این، او به عنوان یک آهنگساز، قطعاتی را برای پیانو و آواز خلق کرد که در کنسرت های مختلف اجرا شده اند. علاوه بر این موارد قازاریان به عنوان یک فعال اجتماعی، در جامعه ارمنی های آمریکا فعالیت داشت و به حفظ و ترویج فرهنگ و هنر ارمنی کمک می کرد. او عضو و دارای سمت در چندین سازمان حرفه ای بود، از جمله: انجمن معلمان حرفه ای موسیقی نیوجرسی مسابقه یادبود پیانو هیزل قازاریان اسکگز را تأسیس کرد که همچنان ادامه دارد. کنگره معلمان پیانو جوایز هیزل قازاریان اسکگز را به دانشجویان برجسته اهدا می کند. موسیقی و نوشته های قازاریان توسط شرکت موسیقی بوستون، کارل فیشر موسیقی، شرکت نشر موسیقی سنچ
ری، شرودر و گونتر، سامی-برچارد و شرکت موسیقی ویلیس منتشر شد. او تعدادی آهنگ برای سوپرانو ساخت. قازاریان همچنین به عنوان یک نویسنده و محقق در زمینه موسیقی، به بررسی و تحلیل آثار موسیقی کلاسیک و معاصر پرداخت. او در مقالات خود به بررسی تأثیرات فرهنگی و تاریخی موسیقی بر جامعه پرداخت و تلاش کرد تا ارتباط بین موسیقی و هویت فرهنگی را برجسته کند. او همچنین در پروژه های تحقیقاتی بین المللی شرکت کرد و با موسیقی دانان و محققان در سراسر جهان همکاری هایی داشت. قازاریان به عنوان یک سخنران برجسته در کنفرانس های بین المللی موسیقی شناخته می شد و به ترویج تبادل فرهنگی از طریق موسیقی اعتقاد داشت. او همچنین به عنوان یک مشاور در برنامه های آموزشی موسیقی در مدارس و دانشگاه ها فعالیت داشت و به توسعه روش های نوین آموزش موسیقی کمک کرد. قازاریان به عنوان یک شخصیت تأثیرگذار در جامعه موسیقی، به ترویج ارزش های انسانی و فرهنگی از طریق هنر موسیقی ادامه داد و همچنین هیزل آن قازاریان اسکگز به عنوان یک الگو برای نسل های آینده موسیقی دانان شناخته می شود. مقالات و آهنگ های او برای پیانو شامل:
داریا اولکساندریونا ظریفنا (زاده ۴ ژوئیه ۱۹۸۹) فعال اجتماعی و کارآفرین است. او قبل از پیوستن به خدمات دولتی در تجارت رسانه، صنعت خلاق و خیریه مشغول بود. در ژوئن 2019 مشاور شورای امنیت ملی و دفاع اوکراین و در فوریه 2020 مشاور رئیس دفتر رئیس جمهور اوکراین آندری یرماک شد.. از آغاز تهاجم تمام مقیاس روسیه به اوکراین در سال 2022، او در خلاصه های اطلاعاتی شرکت کرده است که آخرین به روزرسانی های جنگ را از طرف رئیس دفتر اوکراین ارائه می کند.. او عضو گروه تخصصی یرماک مک فول در مورد تحریم های روسیه، گروه ضمانت های امنیت بین المللی (گروه یرماک-راسموسن) است. شورای امور جوانان زیر نظر رئیس جمهور اوکراین, گروه کاری برای پیشگیری از گرسنگی (برنامه غذایی بشردوستانه 'غلاتی از اوکراین'.) و گروه کاری OECD در مورد رشوه. اتهام راه اندازی کارگروه بین المللی در مورد جنایات زیست محیطی ارتکابی توسط روسیه علیه اوکراین و گروه کاری بین المللی 'کودکان را برگردانید UA' در مورد حمایت از حقوق کودکان اوکراینی اخراج شده توسط روسیه. داریا مسئول پشتیبانی ارتباطی فرآیندهای تبادل اسیران جنگی با همکاری ستاد هماهنگی در مورد رفتار با اسیران جنگی است..
ویلیام میکائلیان (متولد ۲۰ مه ۱۹۵۶) یک رمان نویس ارمنی-آمریکایی، نویسنده داستان کوتاه و شاعر است. او در دینوبا، کالیفرنیا، یک شهر کوچک در جنوب شرقی فرزنو به دنیا آمد و در مزرعه خانوادگی خود بزرگ شد. او از سال ۱۹۸۷ در سیلم، اورگن زندگی می کند. داستان ها، اشعار و نقاشی های او در نشریات ادبی در ایالات متحده و ارمنستان منتشر شده اند؛ آثار او در رادیو ملی ارمنستان اجرا شده است. داستان ها و اشعار او در "آرارات" (نیویورک)، یک مجله فصلی که به کارهای ادبی و تاریخی در موضوعات ارمنی اختصاص دارد، منتشر شده است. او همچنین به پروژه شعر ارمنی چندزبانه که توسط لولا کونداکیان در نیویورک مدیریت و تولید می شود، کمک می کند. در سال ۲۰۰۳، او یک گفتگوی ادبی آنلاین به نام «گفتگو ادامه دارد» را با جان بربریچ، ناشر و سردبیر فصلنامه ادبی کوچک "بارباریک یاوپ" (راسل، نیویورک) راه اندازی کرد. ارزیابی. آثار میکائلیان توسط منتقدان با آثار والت ویتمن، جیمز تربر، ساموئل بکت و فئودور داستایفسکی مقایسه شده است. تحلیل رفتار انسانی معاصر، همدردی با ستمدیدگان، طنز و احساس قوی ضد جنگ از ویژگی های بارز آثار او هستند. بسیاری از اشعار و نثرهای او دارا
ی کیفیتی شاعرانه و ریتمیک هستند؛ در بسیاری از قطعات، نقاشی بصری آن ها به این آثار افزوده است. تأثیرات دیگر شامل ریچارد براتیگان، توماس وولف، گی دو موپاسان و ویلیام سارویان، نویسنده معاصر و پسرعموی مادربزرگ نویسنده است. میکائلیان همچنین نقاشی های متعددی منتشر کرده است. بیشتر آن ها پرتره هایی از افراد خیالی با تأکید اغراق آمیز بر روی چشم ها هستند که توجه را جلب کرده و به انتقال طیف وسیعی از احساسات کمک می کنند. مطالعه ای پیشرفتی از نقاشی ها در وب سایت میکائلیان نشان می دهد که موضوعات او به مرور زمان جنبه ای غم انگیزتر یا مشکل دارتر به خود گرفته اند. این امر به ویژه در نقاشی های مدادی که همراه با "آهنگ ها و نامه ها"، مجموعه ای عمدتاً خودزندگی نامه ای از شعر و نثر که او در سال ۲۰۰۵ آغاز کرد، مشهود است. وب سایت. وب سایت میکائلیان، «همه چیزهایی که می دانم را به شما می گویم»، یک آرشیو گسترده است که شامل نسخه های کامل و مجاز بسیاری از آثار نویسنده؛ مطالب خودزندگی نامه ای که بر دوره های مختلف زندگی او از جمله حال حاضر تمرکز دارد؛ نقدها، تفسیرها، دستورهای غذایی خانوادگی و صدها نقاشی نویسنده است. مطالب به بخش هایی سازما
ندهی شده اند؛ هدف هر بخش در مقدمه یا پیش گفتار به وضوح تعریف شده است. سایت همچنین شامل آثار در حال پیشرفت است که پس از تکمیل، برای دسترسی عمومی نگهداری می شوند. یادداشت های مفید و اطلاعات پس زمینه ای مربوط به انتشارات چاپی نویسنده و سایر انتشارات آنلاین در یک صفحه اخبار گنجانده شده است. چیزی برای شنیدن. خلاصه. "چیزی برای شنیدن" روایت اول شخص تخیلی استیون مونرو، مردی خوداشتغال و مطلقه است که با ورشکستگی مالی و ناپایداری عاطفی دست و پنجه نرم می کند. هنوز عاشق همسر سابقش، مری، و به شدت به پسر نوجوانشان، مت، وابسته است، شخصیت اصلی میکائلیان با احساس گناه و کمبود اعتماد به نفس به سوی تأیید مثبت خود مبارزه می کند. با کشف استعدادی ناشناخته و امید فزاینده به تجدید رابطه با مری، استیون به طور طنزآمیز با مشکلات زندگی روزمره دست و پنجه نرم می کند و در عین حال به دنبال علت اصلی آن ها در جامعه و خود است. رمان بر یک هفته پرتنش تمرکز دارد که در آن استیون و مری سفر طولانی به زادگاه استیون برای دیدار با مادر پیر استیون را انجام می دهند. این سفر عاطفی خسته کننده به امکان آشتی کامل زوج منجر می شود. اهمیت اجتماعی. در حالی که داس
تان می تواند به خاطر عنصر رمانتیک، عنصر طنز و برخورد دقیق میکائلیان با شخصیت های اصلی و فرعی اش لذت بخش باشد، نویسنده از شخصیت اصلی خود برای پرداختن به چندین نگرانی عمده اجتماعی استفاده می کند. این ها شامل فقر و بی خانمانی؛ حضور و تهدید مداوم جنگ؛ کاستی های آموزش عمومی و بیگانگی اجتماعی هستند. در نتیجه، داستان از چارچوب ساده خود فراتر می رود و به عنوان یک مجموعه از مشاهدات معاصر مرتبط و به عنوان یک درخواست قوی برای درک و خودکاوی عمل می کند. تاریخچه انتشار. این رمان ابتدا برای انتشار چاپی در سال ۲۰۰۲ برنامه ریزی شده بود. با این حال، میکائلیان اثر را در سال ۲۰۰۳ خود منتشر کرد، پس از آنکه به صورت عمومی مشکلات، بی نظمی های تجاری و تأخیرهایی که با ناشر کتاب تجربه کرده بود را مستند کرد. نسخه اصلی منتشر شده را می توان در وب سایت او یافت. صفحه عنوان شامل پیش گفتاری برای متن الکترونیکی کامل؛ هنر جلد اصلی برای نسخه چاپی منتشر نشده؛ نسخه تبلیغاتی در نظر گرفته شده برای جلد و چندین نقد کوتاه است. از زمانی که نویسنده رمان را در دسترس قرار داده است، تقاضا برای تعداد نامشخصی از نسخه های نقدی که توسط ناشر به تجارت کتاب توزیع
شده بود، قبل از زمانی که ناشر قرارداد خود را شکست، افزایش یافته است. قیمت خرده فروشی اصلی برای کتاب ۱۴٫۹۵ دلار تعیین شده بود. به گفته نویسنده، قیمت ها برای یک نسخه نقدی در آمازون (شرکت) از ۳۳٫۰۰ دلار تا ۷۰۷٫۰۰ دلار متغیر بوده است. در یک یادداشت توضیحی در همان سایت، او متن در نسخه های نقدی را به عنوان معتبر و کامل تأیید می کند. آثار. ژورنال های روزانه. = منابع = در حال تهیهٔ متن مقاله، کمی صبر کنید
آبگرعلی اکبر آرمانی (; Mid-17th century – After 2۷ ژانویه ۱۷۰۸) نویسنده بود. آبگر یک ارمنی در ایران دوره صفوی بود که در زمان شاه سلیمان اول (ح. ۱۶۶۶–۱۶۹۴) و شاه سلطان حسین (۱۶۹۴–۱۷۲۲) شکوفا شد. او که در اصل بازرگان بود، بعداً از مسیحیت به اسلام شیعه گروید و نام آبگرعلی اکبر آرمانی را به خود گرفت. با گذشت زمان، او از جامعه ارامنه دور شد و به طور فزاینده ای با اعضای روحانیون صفوی ارتباط برقرار کرد و بعدها با خانواده های آنها ازدواج کرد. او یک روایت تبدیلی به فارسی نوشت، اعتراف نامه (کتاب اعتراف)، که شاید به عنوان یک ابزار تبلیغی و برای انتشار در میان مسیحیان ارمنی تصور شد. به گفته آلبرتو تیبروچیو، این اثر «به عنوان نمونه نادری از شهادتی که از منظر یک مسلمان روایت شده و تبدیلی داوطلبانه را به تصویر می کشد». زندگی نامه. آنچه در مورد زندگی او کمتر شناخته شده است عمدتاً از اثر او، اعتراف نامه (کتاب اعتراف) استخراج شده است. او متولد آبگر، احتمالاً در جلفای نو، محله ارامنه نشین اصفهان بود و اوایل زندگی خود را به عنوان یک تاجر گذراند. او ممکن است یکی از اعضای خانواده بازرگان مشهور ولیجانیان ویا خانواده شهرمانیان بوده
باشد، اگرچه احتمال دومی کمتر در نظر گرفته می شود. در حوالی سال ۱۶۷۳، در زمان شاه سلیمان اول صفوی، او از مسیحیت به مذهب اسلام (شیعه) گروید، تصمیمی که بنا به نوشته های او، از شواهد کتاب مقدس و همچنین مجموعه ای از رؤیاها الهام گرفته شده است. او در زمان تغییر دین با شهردار ارمنی (کلانتر) جلفای نو، به نام پیری که او نیز مسلمان بود، در تماس بود. بنا بر گزارش ها، آرمانی پس ازاینکه به او لقب مرتد دادند از خانواده خود دور شد. سفر بعدی او به ونیز منجر به زندانی شدن او «به انتقام از اتهامات بدرفتاری با مسیحیان در ایران» شد، اما بعداً با دخالت برادرش آزاد شد. پس از آزادی، به شهرهای قسطنطنیه و بلگراد عثمانی سفر کرد و سپس از طریق شهرهای صفویه یعنی اریوان، تبریز و مشهد به اصفهان بازگشت. معروف است که او با ازدواج های متعدد صاحب فرزندانی از همسران متفاوت شده است.پس از تغییر دین، او به طور فزاینده ای با علمای صفوی ارتباط برقرار کرد و با دختران آنها ازدواج کرد. همسر اول او که در سفر، با او ملاقات کرد دختر یک قاضی و اهل قسطنطنیه بود. به گفته آلبرتو تیبورسیو، او در قسطنطنیه تحت تعقیب قرار گرفت "به دلیل وفاداری خود به شیعیان به عن
وان یک ایرانی. با این حال، به نظر می رسد که در آن زمان، آرمانی، حداقل در ابتدا پیرو اسلام شیعی نبود، اما در طول سفر خود هویتی شیعی پیدا کرده بود. در اواخر زندگی، روابط او با جامعه ارمنی به حدی بدتر شد که او هدف آزار و اذیت آنها قرار گرفت. تیبورسیو نوشت که در تلافی آزار و اذیت آن ها، آرمانی «ادعا می کند که در یک شبه آئینی نفرین کشیشان ارمنی شرکت داشته است که منجر به مرگ کشیشان شده است». آرمانی پس از ۲۷ ژانویه ۱۷۰۸ گمان می رود در اصفهان درگذشته است. کار. اعتراف نامه، در ۲۷ ژانویه ۱۷۰۸ در زمان سلطنت شاه سلطان حسین (ح. ۱۶۹۴–۱۷۲۲) تکمیل شد و کاملاً به زبان فارسی نوشته شد. از این روایت تبدیلی، تنها یک نسخه خطی، مشتمل بر ۷۳ برگه، باقی مانده و در دانشگاه تهران نگهداری می شود.به گفته تیبورسیو، اعتراف نامه، اگرچه به فارسی نوشته شده است، اما به عنوان یک ابزار تبلیغی و برای انتشار در میان مسیحیان ارمنی «تا آنجا که شواهد باقی مانده نشان می دهد» تصور شده است.نثر آن ساده و در عین حال «غنی از نمادگرایی» است و تغییر دین و سفرهای آرمانی را توصیف می کند. استفاده او از «عناصر یونیریک» در کارش برای توصیف «سفر معنوی خود به اسلام»
باعث شده است که تیبورسیو پیشنهاد کند که به روایات تغییر دینی که از محیط های دیگر سرچشمه می گیرد، دسترسی داشته است.این اثر همچنین شامل ارجاع «استاندارد» کتاب مقدس به پاراکلیت انجیل یوحنا است، نمونه ای از بحث های بین مذهبی که اغلب در روایات تغییر دین برای بیان «اثبات» برای اسلام از کتاب مقدس استفاده می شود. اگرچه تواریخ فارسی، سفرنامه های اروپایی و مکاتبات بین مبلغان مسیحی نشان می دهد که بسیاری از مسیحیان در دوره صفویه به اسلام ایمان آورده اند، فقط مواردی را به تصویر می کشند که در آن نوکیشان یا مجبور به تغییر مذهب شده اند یا از روی راحتی این کار را انجام داده اند. چنین گزارش هایی عموماً بینشی در مورد دیدگاه های شخصی نوکیشان ارائه نمی دهند.به گفته تیبورسیو، اعتراف نامه «به عنوان نمونه نادری از شهادتی که از منظر یک مسلمان روایت شده و تبدیلی داوطلبانه را به تصویر می کشد».