Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عث شکل گیری یک سنت نظامیگری-متعصبانه بین سالهای ۱۷۰ تا ۱۶۰ قبل از میلاد در میان یهودیان گردید و این سنت تا شورش بار کخبا نقش کلیدی در زندگی ملی آنها ایفا کرد.. پراکندگی. زادگاه همچنان پیوند نمادین مشترک یهودیان پراکنده بود. آن مرکز جهان بود، علیرغم اینکه اکثریت یهودیان ساکن در خارج از کشور بازنمی گشتند و علیرغم اینکه بسیاری از آنها علاقه خود را به هم شهرهای یونانی-رومی زادگاه خود و هم شهر معبد در اورشلیم نشان می دادند. احتمالاً یهودیان سمیرنا در آسیای کوچک برای حمایت از پروژه های شهری پول اهدا می کردند. ترابیلکو به آنها "یهودیان سابق یهودیه" و نه "یهودیان سابق" می گوید، که نشان می دهد آنها به عنوان گروهی که ریشه در یهودیه داشتند اما اکنون به شهر محل اقامت خود وفادار بودند و حتی به امور عمومی کمک مالی می کردند، شناخته می شدند. یهودیان آکمونیا در فریگیه به شهرشان کمک مالی می کردند و از آن به عنوان پاتریس یا "شهر میهن" یا "زادگاه" یاد می کردند.. آثار فیلون اسکندرانی در اوایل قرن اول میلادی، بینش بیشتری نسبت به ارتباط یهودیان پراکنده با سرزمین یهودیه/فلسطین میدهند. در زمان فیلون، یهودیان مدت زیادی بود که در پراکن
دگی و به ویژه در اسکندریه حضور داشتند. از آنجایی که هم میهنان فیلون برای نسل های متمادی در اسکندریه زندگی می کردند، به نظر می رسد که او آن را شهر خود می دانست. اما در عین حال، فیلون نوشت که در حالی که یهودیان پراکنده جایی را که در آن متولد و بزرگ شده بودند، سرزمین پدری خود می دانستند، اورشلیم را شهر مادری خود می پنداشتند: " ...آنها شهر مقدس را که معبد مقدس خدای متعال در آن قرار دارد، شهر مادری خود می دانند؛ اما شهرهایی که از پدران، پدربزرگان و نیاکان دورتر به ارث برده اند، در هر مورد، توسط آنها سرزمین پدری محسوب می شود که در آن متولد و پرورش یافته اند.".. برای توضیح وضعیت یهودیان به شکلی که برای خوانندگان یونانی قابل درک باشد، فیلون یهودیان پراکنده را به عنوان مهاجرانی ترسیم کرد که مستعمره هایی (به زبان یونانی: آپویکیای) را بنیان نهادند، با این تفاوت که اورشلیم شهر مادری (متروپولیس) آنها محسوب می شد. بنابر گفته کِیشِر، در این زمینه فقط می توان اسکندریه را سرزمین یهودیان در نظر گرفت، زیرا جایی بود که یک "مستعمره" یهودی در آن بنیان نهاده شده بود. این مستعمره به عنوان یک اتحادیه قومی متمایز با وضعیت سیاسی و قانو
نی شناخته شده (پولیتئوما) سازماندهی شده بود، در حالی که اورشلیم نقش شهر مادری را برای آن ایفا می کرد.. برای فیلون، تمایزات قومی بین مصریان و یهودیان از تمایزات بین یونانیان و یهودیان مهمتر است، زیرا مصریهای بومی اسکندریه از طبقه پایین جامعه بودند و عادات مضحکی داشتند. در همان زمان، آپیون یک اسکندرانی با نژاد احتمالاً مصری، از نزدیکی بین یهودیان و مصریان و دشمنی ذاتی بین یهودیان و یونانیان سخن گفت. آپیون بر این باور بود که یهودیان از مصریان نژاد گرفته اند، چیزی که ژوزفوس آن را انکار کرد. همان طور که فیلون خود می نویسد، هر دو جامعه عمل ختنه را انجام می دادند و برای باورهای ملی گرایانه و مذهبی خود شور و شوق نشان می دادند، اما بخش عمده هر دو جمعیت شهروند روم نبودند. جمعیت شناسی. منطقه ای. در دوره اواخر معبد دوم و تا شورش بار کخبا، یهودیه ، جلیل، پیریه، شارون و سامریه غربی یک نوار تقریباً پیوسته از اسکان یهودی را تشکیل می دادند. سامره مرکزی و شمالی توسط سامری ها مسکون بود. جلیل. جلیل تا زمان فتح حشمونیان، جمعیت کمی داشت و اکثر ساکنان آن در مراکز حصاردار واقع در حاشیه دره های غربی و مرکزی متمرکز بودند. در آن زمان،
جلیل فوقانی خانه اکثریت جمعیت بت پرست با پیوندهایی به ساحل فنیقیه بود.. بر اساس کتاب مکابیان، جوامع یهودی قبلاً در جلیل در زمان شورش مکابیان و قبل از الحاق این منطقه به پادشاهی حشمونیان حضور داشتند. فتح و انضمام اعظم جلیل توسط اریستوبولوس اول، اولین پادشاه حشمونی حدود سال های ۱۰۴-۱۰۳ قبل از میلاد انجام شد. این فتح باعث مهاجرت قابل توجه یهودیان به جلیل گردید. پس از تسخیر یهودیه توسط روم در ۶۳ قبل از میلاد موج دوم و بزرگتری از مهاجرت یهودیان به این منطقه رخ داد. در اواخر قرن اول قبل از میلاد و اوایل قرن اول میلادی، شهرهای بزرگ و مهمی در جلیل بنیان گذاشته شدند. جمعیت یهودی در جلیل پس از دوره معبد دوم و به ویژه در نتیجه شورش بار کخبا که جلیل را به مرکز معنوی، جمعیتی و فرهنگی یهودیان در سرزمین اسرائیل تبدیل کرد، رونق گرفت. یهودیت در اواخر قرن دوم و اوایل قرن سوم میلادی در جلیل به اوج قدرت سیاسی و فرهنگی خود رسید. پیریه. شواهد تاریخی و کشفیات باستان شناسی از اواخر دوره معبد دوم، نشان دهنده سکونتگاه های یهودی در منطقه پیریه هستند. بر اساس پایگاه داده اداره باستان شناسی اردن، تحقیقات ساگیو درباره یهودیان ماوراء اردن،
۱۶۰ محل سکونتگاه در پیریه با سفالینه های دیرهلنیستی و/یا اوایل دوران روم را آشکار کرد. کاوش های باستان شناختی اندکی که در آنجا انجام شده است، نشان می دهد که سکونت یهودیان در آن منطقه پس از شورش اول یهودیان ادامه داشت، اما در جریان شورش بار کخبا متروک یا ویران شد، و سپس در تمام دوره روم متأخر یک خلأ سکونتگاهی در آنجا وجود داشت.. ادومیه. حتی قبل از سقوط نهایی پادشاهی یهودا در ۵۸۶ قبل از میلاد، ادومی ها از سرزمین اجدادی و پادشاهی سابق خود در شرق عربه رانده شدند و شروع به اسکان در نواحی جنوبی یهودیه کردند که در منابع کلاسیک به نام "ادومیه" شناخته شد. این روند اسکان پیوسته بود و هم از طریق نفوذ صلح آمیز و هم با تهاجم نظامی انجام می شد. سفال نوشته ها که از محله هایی در ادومیه از جمله اِرَد، بئر شِبَع، تل جمّه، مَرِشا و دیگران و مربوط به قرن چهارم قبل از میلاد هستند، نشان می دهند که در دوران متأخر دوره هخامنشی، جمعیت بسیار متنوعی در این منطقه ساکن بوده اند، با حدود ۳۲ درصد نام های عربی، ۲۷ درصد نام های ایدومی، ۲۵ درصد نام های سامی غربی عمومی، ۱۰ درصد نام های یهودایی و ۵ درصد نام های فینیقی.. در حدود اواسط قرن سوم ق
بل از میلاد، یک جامعه فینیقی یونانی شده از صیدون در مارشا اسکان یافتند.. در طول حکومت هیرکانوس در اواخر قرن دوم قبل از میلاد، ادومی ها به دین یهود گروید و در میان یهودیان جذب شدند.. سامریه. به نظر میرسد که در قرن اول میلادی، اکثریت مردم سامریه سامری بوده اند.. سامریه همچنین توسط یهودیان (در جنوب و مرکز سامریه)، سامیان بومی یونانی شده، نوادگان مقدونی هایی که در زمان اسکندر کبیر در شهر سامریه ساکن شدند، مهاجرانی که در زمان گابینیوس، فرماندار رومی سوریه، به آنجا سرازیر شدند، و سربازان مزدور "از جمعیت های همسایه" که توسط هرود کبیر به سباسته آورده شده بودند، مسکونی داشته است.. سامریان و یهودیان رابطه خصمانه ای با یکدیگر داشتند. یوسفوس یک نمونه را توصیف می کند که در آن یهودیانی از جلیل هنگام سفر به اورشلیم برای شرکت در یک جشن، در گینه از سوی سامریان مورد حمله قرار گرفتند که منجر به کشته شدن یکی از آنها شد. مناطق ساحلی. مناطق ساحلی، یا همان پارالیا که از دوره هلنیستی انطور شناخته می شد، اکثریت یهودی نداشت. به استثنای یک دوره کوتاه حکومت حشمونیان، سلطنت هرود و سلطنت کوتاه آگریپا، این منطقه در بیشتر دوره معبد دوم تحت
حکومت یهودیان نبود. ساحل در زمان جوزفوس، بیشتر محل سکونت شهرک های یونانی-بت پرست بود که برخی از آنها از نظر اقتصادی، فرهنگی و سیاسی بسیار مهم بودند. یافا تنها شهر یهودی در ساحل بود و تا جنگ اول یهودی-رومی (۶۶-۷۳ میلادی) چنین باقی ماند، زمانی که اقلیت های یهودی قابل توجهی در قیصریه و یامنیا، و به درجه کمتری در اسقلان، پتولماییس و سایر سکونتگاه های ساحلی وجود داشت. تعداد کلی جمعیت. تعیین تعداد یهودیان ساکن در جهان و یهودیه در دوران باستان تقریباً غیرممکن است، همان طور که در مورد سایر جمعیت های باستانی چنین است. پژوهش در این زمینه در سالهای اخیر از اعتبار علمی خارج شده است. با این حال، برخی از دانشمندان در طول سالها با استفاده از رویکردهای مختلف، برآوردهایی را ارائه کرده اند. در یهودیه. بروشی برآورد کرد که در دوران رومی و بیزانس، جمعیت فلسطین بیش از یک میلیون نفر نبود. او با ضرب کردن جمعیت تخمینی ۲۶ شهر شناخته شده در دوره رومی-بیزانسی (بر اساس تراکم جمعیت پیش بینی شده) در عدد ۳، و با این فرض که جمعیت شهری حدود یک سوم جمعیت کل را تشکیل می داد، به این برآورد رسید. طبق گفته سث شوارتز، معتبرترین برآوردها جمعیت پایدا
ر فلسطین در دوران پیش از مدرن را حدود یک میلیون نفر تخمین می زنند. این رقم در اواسط قرن اول میلادی محقق شد و حدود نیمی از آنها یهودی بودند. بر اساس گفته زئف صفرایی، "در این مرحله ما اطلاعات دقیقی در مورد جمعیت استان یهودیه در دوران روم نداریم". او مدعی است که جمعیت ساکن در فلسطین بیش از یک میلیون نفری بود که بروشی پیشنهاد داده است. اگرچه مک گین هشدار می دهد که تخمین ظرفیت جمعیتی یهودیه تقریباً غیرممکن است، او برآورد می کند که جمعیت کشاورزی فلسطین در همان دوره ممکن است به یک میلیون نفر رسیده باشد که همه آنها یهودی نبودند. همچنین او محدوده جمعیت حداکثری برای اورشلیم و قیصریه را به ترتیب ۷۰،۰۰۰ تا ۱۰۰،۰۰۰ و ۳۸،۰۰۰ تا ۴۷،۵۰۰ نفر پیشنهاد کرد. در عالم. در قرن ۱۳ میلادی، نویسنده مسیحی بار عبرایوس ادعا کرد که در سرشماری کلودیوس که در اواسط قرن اول میلادی انجام شد، ۶،۹۴۴،۰۰۰ یهودی شمارش شدند. سالو ویتمایر بارون با استناد به برآورد بار عبرایوس مبنی بر ۷ میلیون یهودی ساکن در امپراتوری روم و با افزودن حدود یک میلیون نفر ساکن خارج از امپراتوری، مدعی شد که در قرن اول حدود ۸ میلیون یهودی وجود داشتند. با این حال، این ارقام ت
وسط دانشمندان معاصر بسیار مورد مناقشه قرار گرفته است.. فرهنگ مادی. شواهد باستان شناسی نشان می دهد که جوامع یهودی در یهودیه، جلیل و گولانیتیس از نظر فرهنگی تا حدی متفاوت بودند اما از طریق آداب و رسوم مذهبی و احتمالا باورها با یکدیگر ارتباط داشتند. کارگاه های سفالگری آشپزخانه، ظروف استاندارد روغن و حمام های آیینی خانگی یا جمعی (میکواوت) نشان می دهد که یهودیان از قرن اول پیش از میلاد شروع به جذب آداب و رسوم مذهبی در خانه ها و زندگی روزمره خود کردند. آنها از اواخر قرن اول پیش از میلاد و اوایل قرن اول میلادی شروع به استفاده از ظروف سنگی و نوعی جدید از چراغ روغن کردند تا هویت خود را متمایز کنند. با این حال، در محله های مرفه اورشلیم، ثروتمندان از ظروف تزئینی، ظروف آشپزخانه ایتالیایی، آداب غذا خوردن خارجی و ساخت گورهای نمایشی پر زرق و برق استفاده می کردند که همگی بازتاب آداب و رسوم و نگرش های خارجی و کلاسیک بودند. این یافته ها در یهودیه، جلیل یهودی و گولانیتیس نادر است. دفن و خاکسپاری. برخلاف سنت های دفن قبل و بعد، در دوران اواخر معبد دوم (قرن ۱ پیش از میلاد تا قرن ۲ میلادی) دو روش قابل قبول دفن وجود داشت: دفن اولیه
در تابوت ها و دفن ثانویه در استوانه های استخوانی (نوعی استودان . برای دفن اولیه، تابوت ها در شکاف هایی به نام کوخیم قرار داده می شدند. پس از مدتی، استخوان ها برای دفن ثانویه در کوخیم ها جمع آوری و در آستودان ها قرار می گرفتند. آستودان ها که از سنگ آهک محلی تراشیده می شدند، یا روی کف یا روی طاقچه های تراشیده شده در دیواره های آرامگاه قرار داده می شدند. تزئین آستودان ها با نقش هایی مانند شاخه های نخل و گل ها، به ویژه گل رز، که نمادهای متداول آن دوره بودند، امری رایج بود. در اورشلیم، سنگ قبرهای منقوش با نام متوفی به زبان عبری یا یونانی روی آستودان ها و گاهی روی قبرها یافت می شد،. در اورشلیم. تعدادی از مقبره های به ویژه شکوهمند در اطراف اورشلیم در اوایل دوران روم ساخته شدند. نمونه هایی از آنها عبارتند از "مقبره های سنهدرین" و مقبره های بزرگ دره کدرون. همانند رسم رایج در دنیای یونانی-رومی، این مقبره ها در امتداد جاده های باستانی که اکنون ناپدید شده اند، ساخته شده بودند. دانشمندان معتقدند این مقبره ها توسط افرادی ساخته شده که می خواستند با به کار بردن معماری شبیه به معابد.، خود و خانواده هایشان را در نظر یهودیان سر
زمین اسرائیل و پراکنده در خارج از آن سرافراز جلوه دهند. یکی از معروف ترین محوطه های این دوره که نزدیک اورشلیم ساخته شده، مجموعه صخره ای مقبره ای معروف به "مقبره پادشاهان" است که ممکن است با هلنا آدیابنه مرتبط باشد.. طبق شریعت یهود (مشنا، رساله بابا باترا)، به دلیل قداست اورشلیم و ناپاکی مردگان، دفن فقط در خارج از دیوارهای شهر و به فاصله ۵۰ ذراع از آن مجاز بود.. هنگامی که شهر گسترش یافت، گورستان ها جابجا شدند (به جز قبرهای خاندان داوود و حلدا). پیشنهاد شده که لوح عزیا که روی آن نوشته شده "استخوان های عزیا، پادشاه یهودا، به اینجا آورده شد. بازگشایی نشود"، ممکن است نشان دهد که قبر پادشاه عزیا در این دوره به خارج از دیوارهای شهر منتقل شده بود. گورستان اریحا نیز در خارج از محدوده شهر قرار داشت. در مناطق روستایی یهودیه. مقبره های صخره ای پرنقش و نگار با طراحی هایی شبیه به آنچه در اورشلیم یافت شده، در چندین محل در سامریه غربی ازجمله خربة قرقوش، دیر الدرب و موقاتا عبود، و در تپه های حبرون غربی ازجمله خربة الصمیع، رجم الفحجه و خربة الجوف کشف شده اند. شباهت زیاد این مقبره ها با مقبره های اورشلیم و نبود الگوی هلنیستی مح
لی، محققان را به این فرضیه رسانده که مقبره های تزئین شده در سامریه غربی و کوه حبرون غربی ناشی از تکامل داخلی سیستم دفن در آنجا نیست، بلکه نتیجه کپی برداری عمدی از مقبره های اورشلیم، به درخواست ویژه خانواده های ثروتمند محلی است. اکثر محققان معتقدند این مقبره ها از همان دوره مقبره های اورشلیم که الگوی تقلید آنها بوده، هستند. اما ماگن نظر دیگری دارد: تفاوت قابل مشاهده در کیفیت طراحی و حجاری بین مقبره ها، نشان دهنده یک شکاف زمانی بین آنهاست. به همین دلیل، او پیشنهاد می کند تاریخ مقبره های سامریه غربی و کوهستان حبرون غربی را در اواخر قرن اول یا اوایل قرن دوم میلادی قرار دهیم، یعنی متأخرتر از مقبره های اورشلیم. ماگن همچنین احتمال داده که حجاری این مقبره ها مرتبط با فرار هنرمندان یهودی به سامریه و کوهستان های حبرون در آغاز محاصره اورشلیم و شاید حتی کمی قبل از آن باشد، زمانی که پروژه های ساختمانی در شهر رو به کاهش گذاشت و بسیاری از سنگ تراشان بیکار ماندند. پلگ-بارکات پیشنهاد می کند که باید بین مقبره های صخره ای سامریه غربی و کوهستان های حبرون غربی تمایز قائل شد. به نظر او، مقبره های سامریه غربی به سبک اورشلیم نزدیک ت
ر هستند و از آنها تقلید می کنند. در مقایسه، مقبره های کوهستان حبرون سعی در تقلید تزئینات نمای مقبره های اورشلیم ندارند، اما تا حدی تحت تأثیر آنها هستند و در عین حال نفوذ یهودیه و نبطی را نیز نشان می دهند. به نظر او، این مقبره ها باید قبل از ویرانی معبد در سال ۷۰ میلادی تاریخ گذاری شوند، هرچند ممکن است سنت تزئین به سبک اورشلیم پس از آن نیز ادامه داشته باشد. این پدیده نشان می دهد که مقبره های تزئین شده نخبگان یهودی در اورشلیم بر نخبگان محلی در شهرها و جوامع روستایی یهودیه تأثیرگذار بوده است.
جمهوری فنلاند در ۴ آوریل ۲۰۲۳ به عضویت سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) درآمد. با این حال فنلاند از سال ۱۹۹۴، زمانی که به برنامهٔ مشارکت برای صلح پیوست، دارای روابط رسمی با ناتو بوده است و از سال ۱۹۹۵ عضوی از اتحادیه اروپا (EU)، که تا حد زیادی با عضویت در ناتو همپوشانی دارد، بوده است. فنلاند از لحاظ تاریخی موضع بی طرفی خود را در مواجهه با روابط اغلب پیچیده خود با روسیه حفظ کرده است. امکان عضویت پس از پایان جنگ سرد به موضوع بحث در این کشور تبدیل شد و پس از حمله روسیه به اوکراین، این کشور رسماً در ۱۸ مهٔ ۲۰۲۲ درخواست پیوستن به ناتو را ارائه داد. در ۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ناتو پروتکل الحاق فنلاند را برای پیوستن به این اتحاد امضا کرد. تا پایان سپتامبر، ۲۸ کشور از ۳۰ کشور عضو ناتو پروتکل الحاق را تصویب کرده بودند، دو کشور باقی مانده ترکیه و مجارستان بودند که در پایان مارس ۲۰۲۳ آن ها نیز این پروتکل را تصویب کردند. فنلاند در تاریخ ۴ آوریل ۲۰۲۳ طی یک نشست برنامه ریزی شده رسماً به عضویت ناتو درآمد. که سریع ترین روند الحاق در تاریخ این معاهده بوده است. فنلاند دارای ۱٬۳۴۰ کیلومتر مرز با روسیه است، که بیش از معادل دو برابر مرز
ناتو با روسیه است. تاریخچه. در پایان جنگ جهانی دوم، فنلاند مجبور شد روابط خود را با آلمان که علیه اتحاد جماهیر شوروی در ادامه جنگ متحد شده بود، قطع کند. پس از جنگ، سیاست خارجی فنلاند با دکترین پاآسیکیوی-ککونن هدایت شد که هدف این دکترین تضمین بقای فنلاند به عنوان یک کشور مستقل، دموکراتیک و سرمایه داری در کنار اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. این امر باید با حفظ روابط خوب با اتحاد جماهیر شوروی برای جلوگیری از جنگ با همسایه شرقی خود محقق می شد. دولت فنلاند به دلیل فشارهای اتحاد جماهیر شوروی از کمک های خارجی ایالات متحده آمریکا بر اساس طرح مارشال خودداری کرد. اندکی بعد، براساس معاهده فنلاند-شوروی ۱۹۴۸ که بین فنلاند و اتحاد جماهیر شوروی منعقد شد. جنگ سرد با فنلاندی شدن این کشور برجسته شد و در آن فنلاند استقلال اسمی خود را در امور داخلی حفظ کرد، در حالی که سیاست خارجی آن تابع ممانعت از درگیری با سیاست خارجی اتحاد جماهیر شوروی بود. در نتیجه فنلاند، برای دور ماندن از درگیری های قدرت های بزرگ، مواضع بی طرفی اتخاذ کرد و از پیوستن به ناتو خودداری نمود. قبل از پیوستن به ناتو، فنلاند تقریباً در تمام زیر حوزه های برنامه
مشارکت برای صلح شرکت داشت و نیروهای حافظ صلح را برای ماموریت های افغانستان و کوزوو فراهم کرد. کاغذ سفید دفاعی دولت فنلاند در سال ۱۹۹۷ قویاً از توسعه قابلیت همکاری برای حمایت از مدیریت بحران بین المللی مطابق با مفهوم PfP حمایت کرد. برنامه دفاعی ۱۹۹۸–۲۰۰۸ در ماه مه ۱۹۹۷ در آموزش "روح PfP" در شمال نروژ آغاز شد. فنلاند روابط نزدیکی با ناتو داشت و از اعضای خود تجهیزات نظامی از جمله هواپیماهای F-35 Lightning II خریداری کرد. قبل از اینکه فنلاند به طور جدی عضویت خود را دنبال کند، تجهیزات تازه خریداری شده برای مطابقت با استانداردهای ناتو مورد نیاز بود. علیرغم "همکاری طولانی مدت در زمینه تسلیحات با ناتو"، پس از الحاق، همچنان مواد ناسازگاری مانند تفنگ تهاجمی RK 62 را در اختیار داشت که تا پایان چرخه عمر خود از رده خارج نمی شد. در آوریل ۲۰۱۴، زمانی که کارل هاگلند وزیر دفاع بود، دولت اعلام کرد که در حال مذاکره با یک یادداشت تفاهم با ناتو [fi] در مورد آمادگی فنلاند برای دریافت کمک نظامی و کمک به ناتو در تعمیر و نگهداری تجهیزات است. وی تأکید کرد که این تفاهم نامه گامی در جهت عضویت نیست. این توافقنامه که در سپتامبر ۲۰۱۴ امضا
شد، به ناتو و فنلاند اجازه می دهد تا تمرین های مشترکی را در خاک فنلاند برگزار کنند و اجازه کمک به اعضای ناتو را در شرایطی مانند «فاجعه، اختلال، و تهدید امنیت» می دهد. به این ترتیب، فنلاند (و سوئد) در سال ۲۰۱۵ در تمرین چالش قطب شمال به رهبری ناتو شرکت کردند.
فرضیه سقط جنین-سرطان سینه بیان می کند که سقط جنین القایی می تواند خطر ابتلا به سرطان سینه را افزایش دهد. این فرضیه در تضاد با نظر علمی رایج است و توسط سازمان های بزرگ حرفه ای پزشکی رد می شود. با وجود این، همچنان به طور گسترده به عنوان شبه علم، معمولاً در خدمت برنامه ضد سقط جنین تبلیغ می شود. در اوایل بارداری، سطح هورمون ها افزایش می یابد و منجر به رشد سینه می شود. این فرضیه پیشنهاد می کند که اگر این فرایند با سقط جنین تغییر کند، سلول های نابالغ بیشتری باقی می مانند و این سلول های نابالغ می توانند خطر ابتلا به سرطان سینه را در طول زمان افزایش دهند. فرضیه سقط جنین-سرطان سینه موضوع تحقیقات علمی گسترده ای بوده است و جامعه علمی به این نتیجه رسیده است که سقط جنین باعث سرطان سینه نمی شود. و اینکه سرطان سینه نباید برای زنانی که سقط جنین دارند یا قصد سقط جنین دارند نگران کننده باشد. این اجماع توسط نهادهای پزشکی بزرگ، از جمله سازمان بهداشت جهانی، مؤسسه ملی سرطان ایالات متحده، انجمن سرطان آمریکا، کنگره آمریکا از متخصصین زنان و زایمان حمایت می شود. متخصصین زنان، کالج سلطنتی متخصصین زنان و زایمان، مرکز تحقیقات سرطان آلمان
، و انجمن سرطان کانادا. برخی از فعالان ضد سقط جنین به پیشبرد یک رابطه علی بی اعتبار بین سقط جنین و سرطان سینه ادامه داده اند. در ایالات متحده، آنها قوانین ایالتی پیشرفته ای دارند که در چندین ایالت، ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی را ملزم می کند هنگام مشاوره به زنانی که به دنبال سقط جنین هستند، سقط جنین را به عنوان عامل سرطان سینه معرفی کنند. این مداخله سیاسی زمانی به اوج خود رسید که دولت جورج دبلیو بوش وب سایت موسسه ملی سرطان را تغییر داد تا پیشنهاد کند که سقط جنین ممکن است باعث سرطان سینه شود. در پاسخ به نگرانی عمومی در مورد این مداخله، NCI کارگاهی را در سال ۲۰۰۳ تشکیل داد که بیش از ۱۰۰ کارشناس را در مورد این موضوع گرد هم آورد. این کارگاه به این نتیجه رسید که در حالی که برخی مطالعات ارتباط آماری بین سرطان سینه و سقط جنین را گزارش کردند، قوی ترین شواهد علمی از مطالعات کوهورت آینده نگر بزرگ نشان می دهد که سقط جنین ارتباطی ندارد. با افزایش خطر سرطان سینه، و این که یافته های مثبت احتمالاً به دلیل سوگیری پاسخ بوده است. ترویج مداوم ارتباط بین سقط جنین و سرطان سینه توسط دیگران به عنوان بخشی از استراتژی ضد سقط جنین
«زن محور» علیه سقط جنین تلقی می شود. گروه های ضد سقط جنین ادعا می کنند که اطلاعات لازم برای رضایت آگاهانه مورد نیاز قانونی را ارائه می کنند، که نگرانی مشترک برخی از سیاستمداران محافظه کار سیاسی است. موضوع سقط جنین-سرطان سینه همچنان موضوع بحث های سیاسی است. دیدگاه های سازمان های پزشکی. سازمان های بزرگ پزشکی که داده های مربوط به سقط جنین و سرطان سینه را تجزیه و تحلیل کرده اند، به طور یکسان به این نتیجه رسیده اند که سقط جنین باعث سرطان سینه نمی شود. این سازمان ها عبارتند از سازمان بهداشت جهانی، موسسه ملی سرطان ایالات متحده، انجمن سرطان آمریکا، کنگره آمریکایی متخصصان زنان و زایمان، کالج سلطنتی متخصصین زنان و زایمان، مرکز تحقیقات سرطان آلمان و انجمن سرطان کانادا. طرفداران. جوئل بریند، یکی از اعضای هیئت علمی کالج باروخ در دپارتمان علوم طبیعی، مدافع اصلی پیوند سقط جنین – سرطان سینه ("ABC") است. بریند به شدت مخالف سقط جنین است و با این ادعا که سقط جنین باعث سرطان سینه در اوایل دهه ۱۹۹۰ می شود، سیاستمداران را لابی کرد. بریند دریافت که تلاش های لابی گری او جدی گرفته نمی شود، زیرا او یافته های خود را در ادبیات پزشکی مو
رد بررسی منتشر نکرده است؛ بنابراین او با دو پزشک ضد سقط جنین و یک آماردان برای انتشار مقاله ای در سال ۱۹۹۶ در "مجله اپیدمیولوژی و سلامت جامعه"، با این استدلال که سقط جنین القایی یک عامل خطر برای سرطان سینه است، همکاری کرد. آماردانی که با بریند همکاری کرد، بعداً در مورد یافته های آنها اظهار داشت: «من شک دارم. فکر نمی کنم مشکل حل شده باشد. وقتی در مورد نتیجه گیری صحبت می کردیم، او [بریند] می خواست قوی ترین اظهارات را بیان کند. من سعی کردم کمی آنها را معتدل کنم، اما دکتر بریند در مورد نظر خود بسیار قاطع است.» مقاله بریند در "مجله انستیتوی ملی سرطان" به دلیل نادیده نقش سوگیری پاسخ و به دلیل «محو شدن ارتباط با علت» مورد انتقاد قرار گرفت. میزان توجهی که مطالعه دریافت کرد باعث شد یک سرمقاله احتیاطی توسط یک سردبیر JECH ارائه شود. با ظهور مطالعات بزرگتر که با یافته های بریند مغایرت داشت، بریند نتوانست جامعه علمی را متقاعد کند که سقط جنین باعث سرطان سینه می شود. در سال ۲۰۰۳، بریند به کارگاه NCI در مورد سقط جنین و سرطان سینه دعوت شد، جایی که او تنها کسی بود که به طور رسمی با یافته های کارگاه مبنی بر اینکه هیچ ارتباطی بی
ن این دو وجود ندارد مخالفت کرد. بریند عدم حمایت از یافته های خود را به دلیل یک توطئه مقصر می داند و استدلال می کند که NCI و سایر سازمان های بزرگ پزشکی به منظور «حفاظت از صنعت سقط جنین» درگیر «پوشانی» هستند. مکانیسم پیشنهادی. در اوایل بارداری، سطوح استروژن، پروژسترون و استرادیول افزایش می یابد که منجر به رشد سینه ها برای آماده شدن برای شیردهی می شود. طرفداران حدس می زنند که اگر این روند با سقط جنین یا سقط جنین - قبل از بلوغ کامل (تمایز) در سه ماهه سوم - قطع شود، سلول های نابالغ بیشتری نسبت به قبل از بارداری باقی می ماند. این سلول های نابالغ می توانند در طول زمان در معرض مواد سرطان زا و هورمون ها قرار بگیرند و در نتیجه خطر بالقوه سرطان سینه را افزایش دهند. این مکانیسم برای اولین بار در مطالعات موش صحرایی که در دهه ۱۹۸۰ انجام شد، پیشنهاد و مورد بررسی قرار گرفت. بافت سینه حاوی لوب ها (بخش های) بسیاری است که شامل لوبول هایی است که گروه هایی از سلول های سینه هستند. چهار نوع لوبول وجود دارد: در اوایل بارداری، لوبول های نوع ۱ به دلیل تغییرات در سطح استروژن و پروژسترون، به سرعت به لوبول های نوع ۲ تبدیل می شوند. بلوغ ب
ه نوع ۳ و سپس رسیدن به تمایز کامل به عنوان لوبول های نوع ۴ نیاز به افزایش لاکتوژن جفت انسانی (hPL) دارد که در چند ماه آخر بارداری اتفاق می افتد. با توجه به فرضیه سقط جنین – سرطان پستان، اگر سقط جنین این توالی را قطع کند، می تواند نسبت لوبول های نوع ۲ بالاتر از قبل از بارداری باقی بماند. روسو و روسو نشان داده اند که سلول های سینه بالغ زمان بیشتری برای ترمیم DNA با چرخه های سلولی طولانی تر دارند، که باعث کاهش اندکی خطر ابتلا به سرطان سینه برای زنان نابالغ در برابر خطر اولیه برای زنانی که هرگز باردار نشده اند و آن هایی که باردار شده اند، است. و به بارداری خود پایان دادند. بعداً، روسو "و همکاران." دریافتند که گنادوتروپین جفتی انسان (hCG) باعث ایجاد سنتز اینهیبین توسط اپیتلیوم پستان می شود. برنشتاین "و همکاران" هنگامی که به زنان برای کاهش وزن یا درمان ناباروری hCG تزریق شد، به طور مستقل کاهش خطر سرطان سینه مشاهده شد. برخلاف فرضیه ABC، مایکلز "و همکاران." فرض کنید از آنجایی که hCG در تمایز سلولی نقش دارد و ممکن است آپوپتوز را فعال کند، زیرا سطوح hCG در اوایل بارداری انسان افزایش می یابد، یک بارداری ناقص با مدت کوتا
ه ممکن است مزایای یک بارداری کامل را به همراه داشته باشد و در نتیجه خطر سرطان سینه را کاهش دهد. " تاریخچه. اولین مطالعه شامل آمار سقط جنین و سرطان سینه یک مطالعه گسترده در سال ۱۹۵۷ بود که سرطان های رایج در ژاپن را بررسی کرد. محققان در مورد نتیجه گیری از روش های غیرقابل اعتماد خود محتاط بودند. در طول دهه ۱۹۶۰ چندین مطالعه توسط برایان مک ماهون "و همکاران." در اروپا و آسیا ارتباط بین سقط جنین و سرطان سینه را لمس کردند. مقاله آنها در سال ۱۹۷۳ منتشر شده در "مجله مؤسسه ملی سرطان" به این نتیجه رسید که «در جایی که یک رابطه مشاهده شد، سقط جنین با افزایش خطر همراه بود، نه کاهش.» تحقیقات مربوط به بحث فعلی ABC بر مطالعات همگروهی بزرگ تر اخیر، چند متاآنالیز، بسیاری از مطالعات مورد شاهدی و چندین آزمایش اولیه با موش ها متمرکز است. مدل موش. Russo &amp; Russo از مرکز سرطان فاکس چیس در فیلادلفیا در سال ۱۹۸۰ مطالعه ای را انجام دادند که ارتباط پیشنهادی بین سقط جنین و سرطان سینه را بررسی کرد. هنگام تجزیه و تحلیل اثرات سرطان زا ۷٬۱۲-دی متیل بنز(a)آنتراسن (DMBA) بر روی شاخص برچسب گذاری DNA (DNA-LI) در جوانه های انتهایی (TEBs)، مجار
ی انتهایی (TDs) و جوانه های آلوئولی (ABs) Sprague. موش های داولی در مراحل مختلف رشد تولیدمثلی، دریافتند موش هایی که حاملگی خود را قطع کرده بودند، افزایش قابل توجهی در خطر ابتلا به سرطان نداشتند. با این حال، آنها دریافتند که بارداری و شیردهی یک اقدام محافظتی در برابر اشکال مختلف ضایعات خوش خیم، مانند گره های آلوئولی هیپرپلاستیک و کیست ها است. در حالی که نتایج نشان می دهد موش هایی که حاملگی خود را قطع کرده اند ممکن است در معرض «شیوع ضایعات خوش خیم مشابه یا حتی بالاتر» نسبت به موش های باکره قرار بگیرند، هیچ مدرکی وجود نداشت که نشان دهد سقط جنین منجر به بروز سرطان زایی بیشتر می شود. بررسی دقیق تری از این پدیده در سال ۱۹۸۲ انجام شد و نتایج را تأیید کرد. مطالعه بعدی در سال ۱۹۸۷ یافته های قبلی آنها را بیشتر توضیح داد. پس از تمایز غده پستانی ناشی از حاملگی کامل موش، سرعت تقسیم سلولی کاهش می یابد و طول چرخه سلولی افزایش می یابد و زمان بیشتری برای تعمیر DNA می دهد. علیرغم این واقعیت که مطالعات Russos میزان خطر مشابهی را بین موش های باکره و قطع بارداری نشان داد، تحقیقات آنها برای حمایت از این ادعا که سقط جنین خطر بیشتری