Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سن قانونی ازدواج دختران به ۱۸ سال توسط ربکا گیومی، بنیان گذار و مدیر اجرایی ابتکار مسیچانا – یک سازمان غیردولتی که از حقوق زنان حمایت می کند – مطرح شد. دادگاه عالی بدون هیچ راه حل قانونی برای مخالفان، دولت را موظف کرد که سن قانونی ازدواج دختران را به ۱۸ سال افزایش دهد تا با سن قانونی پسران برابر شود. دولت در سال ۲۰۱۹ درخواست تجدیدنظر داد، اما دادگاه عالی حکم خود را تأیید کرد. تانزانیا آمار رسمی در مورد ازدواج کودکان ندارد، اما سازمان های حقوق بشری تخمین می زنند که این کشور همچنان یکی از بالاترین نرخ های ازدواج کودکان در جهان را دارد. قانون مقررات ویژه جرایم جنسی تانزانیا به طور صریح تجاوز زناشویی را به عنوان یک جرم کیفری مستثنی می کند. از سوی دیگر، در سال ۱۹۸۵، تانزانیا یکی از اولین کشورهایی بود که سهمیه ای برای زنان در پارلمان تعیین کرد و تعداد کرسی های رزرو شده و نمایندگان زن پارلمان از آن زمان به طور پیوسته افزایش یافته است. نمایندگان زن پارلمان به طور غیرمستقیم انتخاب می شوند: احزاب سیاسی فهرستی از نامزدهای زن خود را قبل از انتخابات به کمیسیون انتخابات ارائه می دهند و توزیع کرسی های رزرو شده به طور نسبی
بین تمام احزابی که بیش از ۵٪ از آراء عمومی را کسب می کنند، انجام می شود. این سیستم سهمیه بندی قرار نبود به طور دائمی برقرار باشد و سیاستمداران زن می توانند در انتخابات بعدی از کرسی رزرو شده به کرسی حوزه انتخابیه تغییر کنند. با این حال، در تمام انتخابات گذشته، تعداد زنانی که کرسی حوزه انتخابیه به دست آورده اند، به طور قابل توجهی کمتر از تعداد زنانی بوده است که کرسی رزرو شده کسب کرده اند. با این وجود، در ۱۹ مارس ۲۰۲۱، سامیه سلوحو حسن اولین رئیس جمهور تانزانیا شد – که بار دیگر این کشور را حداقل در نمایش تلاش برای توانمندسازی زنان، جلوتر از بسیاری از کشورهای دیگر قرار داد.
ویویان مراد (۱۲ ژوئیه ۱۹۸۰) خوانندهٔ لبنانی است. اولین تک آهنگ خود را به نام «هیچیم نیست» در سال ۲۰۰۸ بیرون داد. اولین آلبوم او «بالاتر از کلام» تولید ۲۰۱۱ است و پس از آن کارهای هنری او ادامه یافت. یکی از اعضای سندیکای هنرمندان حرفه ای در لبنان است. او به پنج زبان روان می خواند: فرانسوی، انگلیسی، اسپانیایی و ایتالیایی، علاوه بر عربی. زندگی و پیشه. ویویان مراد در ۱۲ ژوئیه ۱۹۸۰ در استان بقاع به دنیا آمد. تحصیلات خود را در مدرسه قلب مقدس دریافت کرد. صدای او تا مدت ها به ویژه در کنسرت های مدرسه مورد توجه خانواده، معلمان و همکلاسی هایش قرار گرفت.پس از اتمام تحصیلات دبیرستان، به دانشکده مهندسی کشاورزی دانشگاه لبنان پیوست، اما عشق به هنر باعث شد تا به مدت ۵ سال به پاریس سفر کند و آواز بخواند و در آنجا آواز خواندن به زبان های انگلیسی، فرانسوی، اسپانیایی و ایتالیایی را فرا گرفت. پس از بازگشت، در سال ۲۰۰۸ به دبی رفت و اولین تک آهنگ خود را به نام «هیچ چی نیست» به نویسندگی احمد عبدالنبی، آهنگسازی جاد مهنا منتشر کرد و آن را به صورت ویدیو کلیپ به کارگردانی رندلی قدیح فیلمبرداری کرد.پس از سال ها زندگی در امارات و پاریس، جای
ی که فعالیت هنری خود را آغاز کرد، برای اجرای اولین آلبوم خود به بیروت بازگشت. او در سال ۲۰۱۱ اولین آلبوم خود را با نام «بالاتر از کلام» منتشر کرد که شامل ده آهنگ متنوع با لهجه های مصری، لبنانی و خلیجی است. او در این آلبوم با گروهی از شاعران و آهنگسازان از جمله محمد رفاعی، ایهاب عبده و احمد عبدالنبی همکاری کرد.او اصرار داشت که یک کلیپ با رنده علم فیلمبرداری کند، بنابراین بیش از پنج ماه منتظر بازگشت او از آمریکا بود. او علاوه بر زبان عربی به خوانندگی بر پنج زبان فرانسوی، انگلیسی، اسپانیایی و ایتالیایی مسلط است. در طول حرفهٔ هنری خود مجموعهٔ بزرگی از آهنگ ها را ارائه کرد که موفقیت های زیادی در بین مخاطبان عرب به دست آورد. او به لهجه های لبنانی، مصری، عراقی و خلیجی آواز خوانده است. از معروف ترین آهنگ هایی که او اجرا کرده است: «مصر بزرگه» ، «چت شده» ، «فقط احساس» ، «روزگار» ، «بالاتر از کلام» ، «بهت زنگ زدم،» ، «نزدیکیِ تو رفت» ، «ازت راضی ام» ، «زیباترین کلمات عاشقانه» ، «وقتی چشامو می بندم» ، «عصبانی شو و صبر کن» . ویویان به لطف کنسرت هایش در اروپا و آمریکا یکی از خوانندگان شناخته شدهٔ لبنانی در خارج از کشور است
و معمولاً در جشنواره های تابستانی لبنانی شرکت می کند. در تاریخچهٔ کنسرت های خود در خارج از کشور، کنسرت های مهمی با خوانندگانی از جمله جورج وسوف، فارس کرم و مروان خوری برگزار کرد. از جمله خوانندگانی که بیشتر دوستشان دارد، ماجد المهندس، محمد عبده، شیرین عبدالوهاب و حسین الجسمی هستند. زندگی شخصی. او مسیحی است. در سال ۲۰۲۳، ویویان مراد بعد از یک رابطهٔ عاشقانه ۱۱ ساله از ازدواج خود با مرد جوانی با تابعیت اسپانیا خبر داد و تأیید کرد که مراسم عروسی در لبنان در فضایی خاص و با حضور تعدادی از دوستان نزدیک برگزار شد.مراد با اشاره به اینکه شوهرش از خارج از جامعهٔ هنری است از افشای هویت خودداری کرد. او تصمیم گرفته بود که در سال ۲۰۱۹ ازدواج کند، اما همه گیری جهانی کووید و شرایط دشواری که لبنان در آن زمان تجربه می کرد، او را وادار کرد تا این ازدواج را تا زمان مناسب به تعویق بیندازد. در مصاحبهٔ اوت ۲۰۱۷ با "الشرق الأوسط" تصریح کرد هیچگاه به دنبال شهرت یا ثروت نبوده است و از آغاز تا امروز شخصیت طبیعی خود را حفظ کرده است و این چیزی است که واقعاً برای او مهم است. او گفت: «زمانی که در لبنان شروع به آواز خواندن کردم، قبلاً ثروت
قابل ملاحظه ای از کار کردن در خارج از کشور به مدت یازده سال جمع آوری کرده بودم؛ برای من پول یک وسیله است نه یک هدف. امروز، من با گام های ثابت و آرام، بدون اینکه به کمک کسی نیاز داشته باشم، راه می روم و به این افتخار می کنم.» او دوست دارد شخصاً با مردم ارتباط برقرار کند. این ویژگی را از راغب علامه یادگرفته است، کسی که با او دوستی نزدیک دارد و علامه معمولاً به او مشورت می دهد. ویویان مراد هر از گاهی از خوانندگی استراحت می کند تا خود را وقف امور معنوی کند. در پی بحران سیاسی ۲۰۱۹ لبنان، او خواستار استقلال لبنان از رهبران و احزاب فاسد آن شد و بیان داشت که ما همه ما متعلق به یک پرچم و یک کشور واقعاً مستقل هستیم.
در طول تاریخ اریتره، زنان نقش فعالی ایفا کرده اند. زنان در دوران جنگ استقلال (۱۹۶۱–۱۹۹۱). زنان اریتره ای ۳۰ درصد از نیروهای جبهه آزادی بخش خلق اریتره (EPLF) را در طول جنگ ۳۰ ساله برای استقلال تشکیل می دادند. این جنگ علیه نیروهای اتیوپی برای بازپس گیری حاکمیت اریتره از الحاق اتیوپی به پا خواست. اریتره در ۱۵ نوامبر ۱۹۶۲، پس از فشارهای هایله سلاسی بر مجمع اریتره، به طور رسمی ملحق شد و این فدراسیون منحل گردید و اریتره به طور مستقیم به اتیوپی ضمیمه شد. با این الحاق، زبان ملی اریتره به آمهری تغییر یافت و آن ها به عنوان بخشی از دولت اتیوپی تلقی شدند. مبارزه برای استقلال به سرعت پس از الحاق شدت گرفت و جنگ به مدت ۳۰ سال ادامه یافت. تا پایان این مبارزه ۳۰ ساله، زنان حدود یک سوم از نیروی نظامی ۹۵٬۰۰۰ نفری را تشکیل می دادند. تا ۳۰٬۰۰۰ زن مبارز، در طول این درگیری ها زندگی های جدیدی آغاز کردند. (Iyob 1997)، زنان مبارز در تمامی ظرفیت ها در کنار مردان خدمت می کردند. جنگ در سال ۱۹۹۱ پایان یافت و استقلال رسماً در سال ۱۹۹۳ محقق شد. رهایی زنان محور اصلی انقلاب فرهنگی بود که توسط جبهه آزادی بخش خلق اریتره (EPLF) و ایدئولوژی مارکس
یستی-لنینیستی آن ها ترویج می شد. در صفوف خود، جبهه تلاش کرد تا برابری جنسیتی را در طول جنگ ۳۰ ساله عملی کند. مناطق تحت تسلط جبهه آزادی بخش خلق اریتره که از سلطه اتیوپی آزاد شده بودند، مرکز این انقلاب فرهنگی بودند. در این مناطق، آن ها تلاش کردند تا سنت های ازدواج اتیوپیایی مانند ازدواج اجباری، ازدواج قراردادی، پرداخت مهریه، ازدواج کودکان و حاشیه نشینی عروس های غیر باکره را اصلاح کنند. جبهه آزادی بخش خلق اریتره ازدواج را به عنوان شراکت میان زن و مردی که هر دو فرد آزاد هستند و حق انتخاب دارند، تعریف کرد. به گفته EPLF، این نوع ازدواج به عنوان «ازدواج دموکراتیک» (Silkin 1989:148) و «ازدواج هایی که فقط بر اساس عشق رفاقتی است» (انجمن زنان اریتره ۱۹۷۹:۱۸) توصیف شده است. EPLF همچنین به مبارزان وسایل جلوگیری از بارداری ارائه می داد، چیزی که در جامعه سنتی اتیوپیایی معمول نبود. زنان در EPLF حق انتخاب داشتند، هم برای شروع روابط و هم برای پایان دادن به آن ها، که این امر در جامعه روستایی و سنتی اتیوپی در دهه ۱۹۶۰ معمول نبود. مبارزان EPLF گزارش دادند که طلاق آسان، رایج و غالباً توسط زنان در طول جنگ آغاز می شد. آنچه معمولاً ب
ر اساس ایده های سنتی دربارهٔ پاکی و باکرگی به عنوان رسوایی تلقی می شد، در مناطق آزاد شده جبهه آزادی بخش خلق اریتره تحمل می شد. نقش زنان مبارز در طول جنگ ۳۰ ساله استقلال، کلیشه های جنسیتی معمول و نقش جنسیتی را به چالش کشید. زنان در جنگ معمولاً فقط به عنوان قربانیان تصور می شوند، که اغلب از تجاوز رنج می برند و به عنوان بی دفاع و غیرفعال در این دوره ها به تصویر کشیده می شوند. این تصویربرداری جنسیتی از زنان بی دفاع در جنگ به طور کامل در طول جنگ بازسازی شد، و نیروهای زن اریتره ای در خط مقدم این درگیری ها بودند. این امر فرصت هایی را برای بازسازی کلیشه های جنسیتی «پذیرفته شده» با به چالش کشیدن مستقیم آن ها ایجاد کرد. فرض اینکه زنان ذاتاً صلح جوتر از مردان هستند، سایر نقش ها و رفتارهایی را که زنان می توانند به عنوان افرادی با درجات مختلفی از پرخاشگری و قاطعیت بپذیرند، نادیده می گیرد. شکستن کلیشه ها و نقش های جنسیتی برای ایجاد شرایط اجتماعی سالم برای زنان اهمیت داشت. تصاویری که زنان را به عنوان افرادی پایین تر، کم توان تر، مطیع، احساسی، کم هوش تر و آرام تر نشان می دهند و مردان را به عنوان افرادی برتر، شایسته تر، غالب،
منطقی و هوشمند ترسیم می کنند، می توانند زمینه ساز فرض های جنسیت زده ای شوند که در جامعه بازتولید شده و به ضرر زنانی باشد که باید روزانه با این فرضیات مواجه شوند. (NW, All)
تانیا اِی. بیکر یک زیست شیمی دان آمریکایی است که در حال حاضر استاد زیست شناسی در مؤسسه فناوری ماساچوست است و پیش تر ریاست دانشکده زیست شناسی این مؤسسه را بر عهده داشته است. او مدرک کارشناسی خود را در رشته بیوشیمی از دانشگاه ویسکانسین-مدیسن و دکترای خود را در رشته بیوشیمی از دانشگاه استنفورد زیر نظر آرتور کورنبرگ دریافت کرد. بیکر در سال ۱۹۹۲ به هیئت علمی مؤسسه فناوری ماساچوست پیوست و پژوهش های او بر سازوکار و تنظیم جابه جایی عناصر ژنتیکی و پروتئین های شاپرون متمرکز است. او عضو فرهنگستان ملی علوم ایالات متحده آمریکا، هموند فرهنگستان آمریکایی علوم و هنرها و از سال ۱۹۹۴ یکی از پژوهشگران مؤسسه پزشکی هوارد هیوز (HHMI) بوده است. تحصیلات. تانیا بیکر فعالیت های پژوهشی اصلی خود را زمانی آغاز کرد که دانشجوی تحصیلات تکمیلی در دانشگاه استنفورد شد. در زمان ورود او به استنفورد، پژوهش هایی برای جداسازی ۲۵ آنزیم و پروتئین مختلف انجام شده بود. مشخص شده بود که نقش این آنزیم ها و پروتئین ها، کمک به رونویسی دی ان ای در توالی های خاصی از کروموزوم است، اما نقش دقیق هر یک از آنزیم ها و پروتئین ها هنوز مشخص نشده بود. آزمایش هایی برای
بررسی این موضوع در شرایط "برون تنی" انجام شده بود، اما هنوز آزمایش هایی در شرایط "درون تنی" انجام نگرفته بود. بیکر در نهایت به کشف مراحل متوالی ای کمک کرد که هر آنزیم و پروتئین برای آغاز رونویسی دی ان ای درون تنی انجام می دهند. او این پژوهش ها را در دوره کارشناسی ارشد و دکترای خود انجام داد. حرفه. او پژوهش های پسادکترای خود را با کیوشی میزواوچی در مؤسسه ملی سلامت ایالات متحده انجام داد. این بار، پژوهش او بر روی ترانسپوزون های دی ان ای متمرکز بود. ترانسپوزون های دی ان ای، که به آن ها «ژن های پرنده» نیز گفته می شود، می توانند در کروموزوم جابه جا شوند و خود را در توالی های متفاوت دی ان ای وارد کنند. این توانایی برای انعطاف پذیری دی ان ای و تضمین تنوع ترکیب های ژنی بسیار مهم است. این ترانسپوزون ها همچنین می توانند منبع جهش ها باشند، اما گاهی موجب پایداری بیشتر برخی توالی های دی ان ای نیز می شوند. یکی از جنبه های مهم برخی ترانسپوزون ها این است که می توانند به باکتری ها در تبادل ژن های مقاومت به آنتی بیوتیک کمک کنند. بیکر روی یکی از این ترانسپوزون ها به نام ترانسپوزون "مو" که در ئی. کولی یافت می شود تمرکز کرد. بیک
ر در نهایت مؤسسه ملی سلامت را ترک کرد تا به عنوان پژوهشگر مستقل در مؤسسه فناوری ماساچوست فعالیت کند. او در آن جا کشف کرد که ترانسپوزون های "مو" رفتاری مشابه ترانسپوزون ها و رتروترانسپوزون هایی دارند که با مقاومت باکتری ها مرتبط هستند. رتروترانسپوزون ها ابتدا توالی ژنی متحرک را به آران ای رونویسی می کنند و سپس این آران ای دوباره به دی ان ای بازنویسی می شود، و این دی ان ای جدید در نقطه ای دیگر از کروموزوم وارد می شود. بیکر از طریق پژوهش بر روی این ترانسپوزون های مختلف، بررسی خود را به سوی "آن فولدازها" گسترش داد؛ این ها نوعی از پروتئین های شاپرون هستند. آن فولدازها وظیفه دارند پروتئین های درون سلول را باز کرده یا تجزیه کنند. برخی از آن فولدازها با ترانسپوزون ها مرتبط اند، چرا که پروتئین هایی آزاد می کنند که در فرایند جابه جایی ژنتیکی کمک می کنند. زمانی که این پروتئین ها آزاد می شوند، جابه جایی توالی دی ان ای متوقف می شود و بیکر می خواست بداند چه عاملی باعث رها شدن این پروتئین ها از دی ان ای می شود. در حال حاضر، تمرکز اصلی پژوهش های بیکر بر روی همین آن فولدازها است. او به طور ویژه روی خانواده آن فولدازهای AAA+ ک
ار می کند و پژوهش های گسترده ای دربارهٔ آن فولداز ClpX انجام داده است. در کنار آن فولدازها، او بر روی "آداپتورها" نیز کار می کند که نوعی از پروتئین ها هستند و به آن فولدازها کمک می کنند. خانواده AAA+ در تمام موجودات زنده وجود دارد و نقش مهمی در تنظیم فعالیت پروتئین ها درون سلول ها ایفا می کند. آن فولدازها به نابودسازی پروتئین هایی که آسیب دیده اند یا بیش از اندازه تجمع یافته اند کمک می کنند. آن ها برای اطمینان از بازیافت درست پروتئین ها و کاهش نیاز سلول ها به اسیدآمینه های تازه بسیار اهمیت دارند. بیکر تلاش دارد تا درک کند که این آن فولدازها چگونه کار می کنند و چگونه توسط سلول ها کنترل می شوند.
در سال ۲۰۱۷، ۱٫۱ میلیون زن در لسوتو زندگی می کردند که ۵۱٫۴۸٪ از جمعیت را تشکیل می دادند. ۳۳٪ از زنان زیر ۱۵ سال سن داشتند، ۶۱٫۴٪ بین ۱۵ تا ۶۴ سال سن داشتند و ۵٫۳٪ بالای ۶۴ سال بودند. آن ها در سال ۲۰۰۸ با تصویب قانون پس انداز و توسعه بانک لسوتو ۲۰۰۸ وضعیت کامل قانونی دریافت کردند. زنان در لسوتو به طور نامتناسبی از ایدز می میرند. از نظر تاریخی، زنان به عنوان سرپرست خانوار قدرت داشته اند و کنترل تصمیمات مالی خانواده را در دست داشته اند. دولت اقداماتی برای تضمین نمایندگی برابر جنسیت ها در دولت از طریق سهمیه ها انجام داده است، و زنان در لسوتو بیش از مردان تحصیل کرده اند. با این حال، سوءاستفاده خانگی، خشونت جنسی، نبود تحرک اجتماعی، و بحران های بهداشتی ذکر شده همچنان مشکلات مداوم هستند. جنبش های اجتماعی و اقتصادی، مانند مهاجرت گسترده مردان به آفریقای جنوبی و ظهور صنعت پوشاک، هم به پیشرفت و هم به مشکلاتی که زنان در لسوتو امروز با آن روبرو هستند، کمک کرده اند. برابری جنسیتی. آموزش. لسوتو در این زمینه منحصربه فرد است که برخلاف بیشتر کشورهای در حال توسعه که سیستم های آموزشی به نفع مردان دارند، زنان در لسوتو نرخ دستاورده
ای آموزشی بالاتری نسبت به مردان دارند. در آموزش متوسطه، به ازای هر مرد ۱٫۶ زن وجود دارد، که این نسبت بالاترین نسبت در جهان برای دستاوردهای آموزشی زنان است. از سال ۲۰۰۰، دولت لسوتو تلاش های هماهنگی برای تشویق آموزش زنان و سوادآموزی ملی انجام داده است و بالاترین درصد از تولید ناخالص داخلی خود را به آموزش اختصاص داده است که از هر کشور دیگری در جهان بیشتر است. آن ها موفق به دستیابی به نرخ سوادآموزی ۹۵٪ برای زنان شده اند (در حالی که نرخ مردان ۸۳٪ است). اگرچه این یک دستاورد است، اما طبق پروژه جهانی آموزش یونسکو برای دختران و زنان، بسیاری از پیشرفت ها در دستاوردهای آموزشی زنان را می توان با مهاجرت مردان به آفریقای جنوبی به دلیل مشکلات اقتصادی مرتبط دانست. نسبت ۱٫۶ بیشتر منعکس کننده جامعه ای است که در آن زنان از نظر جمعیتی بیشتر از مردان هستند تا پیشرفت های قابل توجه در آموزش. برخی از مشکلات باقی مانده در آموزش زنان شامل نرخ های بالای ترک تحصیل، عملکرد پایین تر در مدرسه و هزینه های آموزشی است. طبق گزارش یونسکو، «در سال ۲۰۰۹، ۲۵٪ از دختران در سطح ابتدایی و ۶۴٪ در سطح متوسطه از مدرسه خارج شده بودند.» علاوه بر این، در ح
الی که در سال ۲۰۰۰ زنان در ریاضیات و علوم دیگر بهتر از مردان عمل می کردند، تا سال ۲۰۱۰ فاصله عملکرد در حوزه STEM به نفع مردان تغییر کرد. اقتصاد. برای دهه ها، اقتصاد لسوتو با نرخ بالای بیکاری، کاهش درآمد خانوار و حدود ۶۰٪ از جمعیت زیر خط فقر ملی مبارزه کرده است. به طور تاریخی، زنان در لسوتو در اقتصاد غیررسمی فعال بوده اند. اگرچه محدود به حوزه داخلی بودند، اما در صنایعی مانند کشاورزی، پرورش حیوانات و تولیدات صنایع دستی به اقتصاد ملی کمک می کردند. با این حال، با گذشت زمان زنان به تعداد بیشتری وارد نیروی کار رسمی شده اند. نرخ بیکاری زنان در سال ۲۰۱۷ حدود ۳۰٪ بود که بالاتر از کمترین مقدار تاریخی آن یعنی ۲۶٪ در سال ۲۰۱۲ است. با این حال، این بخشی از یک روند کلی نزولی از دهه ۱۹۹۰ است، جایی که نرخ بیکاری زنان به اوج ۴۸٫۴۸٪ رسید. در سال ۲۰۱۷، زنان تقریباً ۴۷٪ از نیروی کار را تشکیل می دادند. طبق گزارشی از کنفرانس تجارت و توسعه سازمان ملل، زنان بخش عمده ای از نیروی کار بسیار ماهر را تشکیل می دهند. اقتصاد لسوتو به طور تاریخی و همچنان بر پایه کشاورزی معیشتی بوده است، با این حال افزایش قابل توجهی در تولید نساجی مشاهده شده ا
ست. کارآفرینی. هنگامی که لسوتو برنامه ملی توسعه استراتژیک خود را برای سال های ۲۰۱۲–۲۰۱۷ منتشر کرد، یکی از عوامل کلیدی توسعه، رشد بخش کسب وکارهای کوچک بود. افزایش تعداد زنان به عنوان مالکین کسب وکارهای کوچک نیز بخش کلیدی از برنامه توسعه جنسیتی آن ها بود که با همکاری پروژه توسعه کارآفرینی زنان و برابری جنسیتی (WEDGE) ساخته شد. دولت نروژ نیز در این پروژه مشارکت دارد، با هدف:«ایجاد محیطی حمایت گرانه برای رشد کسب وکارهای متعلق به زنان؛ ساخت ظرفیت نهادی آژانس های مرتبط با توسعه کارآفرینی زنان و برابری جنسیتی، مانند ظرفیت ارائه دهندگان خدمات توسعه کسب وکار (BDS) و شرکای آن ها برای ارائه خدمات بهتر و بیشتر به زنان؛ و توسعه ابزارها و خدمات حمایتی برای زنان کارآفرین به منظور بهبود بهره وری و رشد کسب وکارهای GOWER تولیدی تر…»در حالی که این وضعیت در سایر نقاط آفریقا مانند اوگاندا و کامرون وجود ندارد، زنان در مالکیت کسب وکارهای کوچک در لسوتو کمتر نمایندگی می شوند. در سال ۲۰۰۸، ۱۷٪ از کسب وکارهای کوچک متعلق به زنان بودند. اکثر کسب وکارهای کوچک متعلق به زنان در بخش خرده فروشی بودند، و پس از آن بخش خدماتی، با تعداد کمی در بخ
ش های صنعتی و فرآوری کشاورزی. مردان مالک بزرگ ترین کسب وکارهای کوچک مورد بررسی بودند، در حالی که زنان بیشتر احتمال داشت مالک «کسب وکارهای بقائی» باشند. اگرچه از زمان تصویب قانون ظرفیت قانونی افراد متأهل ۲۰۰۸ و قانون پس انداز و توسعه بانک لسوتو ۲۰۰۸ داده های جامع نظرسنجی وجود ندارد، اما محدودیت های آزادی اقتصادی زنان قبل از این قوانین به احتمال زیاد به کمبود مالکیت کسب وکارهای کوچک توسط آن ها کمک کرده است. پروژه توسعه کارآفرینی زنان و برابری جنسیتی نقش عمده ای در تصویب این قوانین داشت، با هدف بهبود برابری جنسیتی در محیط های کسب وکار.
سیرا کوتا-یارده (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال، زیر ۲۳ سال و زنان پرتغال بازی کرده است. زندگی اولیه. کوتا-یارده در کانادا متولد شد و از کودکی علاقهٔ زیادی به فوتبال نشان داد. او فوتبال پایه را با باشگاه های محلی آغاز کرد و به سرعت استعدادش در دروازه بانی مورد توجه مربیان قرار گرفت. نخستین گام های خود را در مسیر فوتبال حرفه ای با تیم های اس سی تورنتو و سپس بنفیکا تورنتو برداشت. این باشگاه ها نقش مهمی در شکل گیری مهارت های اولیهٔ او داشتند و زمینه را برای پیشرفت های بعدی فراهم کردند. پس از آن، او به نورث تورنتو نیتروز پیوست؛ تیمی که به دلیل ساختار منظم و فرصت های رقابتی، محل مناسبی برای رشد بازیکنان جوان است. دوران دانشگاهی. در سال ۲۰۲۱، کوتا-یارده به دانشگاه پریری ویو ای اندام پیوست و به عنوان دروازه بان اصلی تیم فوتبال زنان این دانشگاه انتخاب شد. او در همان سال اول، عملکرد چشمگیری از خود نشان داد و در سپتامبر ۲۰۲۱، دو هفتهٔ متوالی عنوان دروازه بان هفتهٔ کنفرانس SWAC را از آن خود کرد. این موفقیت ها توجه کارشناسان و مربیان فوتبال زنان دانشگاهی را به خود جلب ک
رد. در سال ۲۰۲۲، او به دانشگاه آرکانزاس منتقل شد؛ جایی که نه تنها در زمینهٔ ورزشی، بلکه در بخش علمی نیز درخشید. او در سال های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳، دو بار پیاپی به فهرست افتخارات تحصیلی دانشگاه راه یافت که نشان دهندهٔ تعهد بالای او به تحصیلات است. افزون براین، در سال ۲۰۲۳ به عضویت تیم خدمات اجتماعی SEC درآمد؛ افتخاری که به دانشجویانی تعلق می گیرد که علاوه بر فعالیت های ورزشی، در امور داوطلبانه و خدمات اجتماعی نیز مشارکت فعال دارند. در سال ۲۰۲۴، کوتا-یارده مسیر دانشگاهی خود را با انتقال به دانشگاه متودیست جنوبی ادامه داد. او در نخستین بازی فصل در ۱۵ اوت ۲۰۲۴، در ترکیب اصلی به میدان رفت و با بسته نگه داشتن دروازه در برابر نورث وسترن استیت لیدی دیمنز، پیروزی ۳–۰ تیمش را تضمین کرد. این شروع موفق، جایگاه او را در تیم جدید تثبیت کرد. دوران باشگاهی. در کنار فعالیت های دانشگاهی، کوتا-یارده هم زمان در ردهٔ باشگاهی نیز تجربه اندوزی کرد. از سال ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴، او دروازه بان تیم نورث تورنتو نیتروز در لیگ۱ انتاریو بود. او در این مدت با انجام بازی های منظم و نمایش های قابل اتکا، جایگاه خود را به عنوان یکی از دروازه بانان جوان آینده د
ار تثبیت کرد. حضور در این لیگ، که سکوی پرتاب بسیاری از بازیکنان حرفه ای کانادا به شمار می رود، به او امکان داد تا در سطحی بالاتر از فوتبال دانشگاهی مهارت های خود را توسعه دهد. در ژانویهٔ ۲۰۲۵، کوتا-یارده گام مهمی در مسیر حرفه ای خود برداشت و با ای اف سی تورنتو در لیگ برتر شمالی قرارداد امضا کرد. این انتقال برای او فرصتی بود تا در سطح نیمه حرفه ای و در رقابتی جدی تر، شایستگی هایش را به نمایش بگذارد. پیوستن به تیمی در لیگ تازه تأسیس شمالی، نشان از اعتماد به توانایی های او و چشم انداز حرفه ای در فوتبال کانادا دارد. دوران ملی. کوتا-یارده با داشتن مادر پرتغالی، از سوی فدراسیون فوتبال پرتغال نیز زیر نظر گرفته شد. اگرچه در کانادا به دنیا آمده، اما به دلیل ریشهٔ خانوادگی اش واجد شرایط بازی برای هر دو کشور کانادا و پرتغال است. در نهایت، او تصمیم گرفت فوتبال ملی خود را با پیراهن تیم ملی فوتبال زنان پرتغال آغاز کند. او نخستین بازی ملی خود را در ردهٔ زیر ۱۹ سال در ۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۲ برابر تیم ملی زنان اتریش انجام داد. در این رقابت ها، او سه بار برای پرتغال به میدان رفت و عملکرد مثبتی داشت. در سپتامبر ۲۰۲۳، کوتا-یارده برای نخ
ستین بار به اردوی تیم ملی بزرگسالان پرتغال دعوت شد تا در دو بازی از لیگ ملت های زنان یوفا حضور یابد. سرانجام در ۲۷ فوریهٔ ۲۰۲۴، در جریان دیداری دوستانه مقابل تیم ملی فوتبال زنان کرهٔ جنوبی، به عنوان یار تعویضی وارد زمین شد و نخستین بازی رسمی اش را در سطح بزرگسالان انجام داد. این آغاز، می تواند نقطهٔ عطفی در مسیر ملی او باشد.
جوئه چن () یک زیست شناس ساختاری و زیست شیمی دان چینی تبار اهل ایالات متحده است. او استاد بیوشیمی ویلیام ئی. فورد و رئیس آزمایشگاه زیست شناسی و بیوفیزیک غشایی در دانشگاه راکفلر و همچنین پژوهشگر مؤسسه پزشکی هاوارد هیوز است. پژوهش های او بر روشن سازی ساختار و عملکرد ناقل های کاست اتصال دهنده آدنوزین تری فسفات (ABC) تمرکز دارد. زندگی اولیه و تحصیلات. چن در چانگشا، چین زاده شد و در سال ۱۹۸۸ از دبیرستان شماره ۱ چانگشا فارغ التحصیل شد. او در دانشگاه تونگ جی در شانگهای تحصیل کرد و سپس به ایالات متحده مهاجرت کرد. او در سال ۱۹۹۳ مدرک کارشناسی خود را در رشته شیمی از دانشگاه اوهایو دریافت کرد و سپس در سال ۱۹۹۸، دکترای زیست شیمی را تحت راهنمایی دان سی. وایلی از دانشگاه هاروارد گرفت. او در آنجا ویژگی های ساختاری منحصربه فردی از ویروس آنفلوانزا که مسئول بروز عفونت است را کشف کرد. حرفه. چن به عنوان پژوهشگر پسادکتری در آزمایشگاه دان سی. وایلی باقی ماند و سپس از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۱، دورهٔ فوق دکترای خود را در کالج پزشکی بیلور در آزمایشگاه فلورانته آ. کوئیوچو گذراند، جایی که مطالعات خود بر روی ناقل های "ABC" را آغاز کرد. در سال ۲۰
۰۲، چن به عنوان استادیار در دانشگاه پردو مشغول به کار شد. او در آنجا چندین جایزهٔ تدریس دریافت کرد و پژوهش هایش را در مجلاتی با ضریب تأثیر بالا منتشر کرد. در سال ۲۰۰۷، چن به مقام دانشیار ارتقا یافت و در سال ۲۰۱۱ نیز استاد تمام شد. در سال ۲۰۰۳، او به عنوان یکی از "بورسیه های پیو" و در سال ۲۰۰۸ نیز به عنوان پژوهشگر مؤسسه پزشکی هاوارد هیوز انتخاب شد. او در سال ۲۰۱۴ به دانشگاه راکفلر پیوست، جایی که هم اکنون استاد کرسی «ویلیام ئی. فورد» و رئیس آزمایشگاه زیست شناسی غشاء و زیست فیزیک است. در سال ۲۰۱۹، او به آکادمی ملی علوم ایالات متحده آمریکا انتخاب شد. پژوهش. چن به دلیل انجام پژوهش های مؤثر در زمینه های زیست شناسی غشاء و زیست فیزیک شناخته می شود. او آثار برجسته ای در زمینه های بلورشناسی، انتقال درون سلولی، و در سال های اخیر، در خصوص "ناقل های کاست اتصال دهنده آدنوزین تری فسفات" و نقش آن ها در سیستم ایمنی و بیماری ها منتشر کرده است. پژوهش او بر روی ناقل های "ABC" شامل بررسی نقش آن ها در مقاومت نسبت به داروهای شیمی درمانی، ارائه آنتی ژن در ایمنی تطبیقی و عفونت ویروسی، فیبروز کیستیک، و تغذیهٔ باکتریایی می شود. تصویرسا
زی مالتوز با استفاده از بلورشناسی. او همچنین از بلورشناسی برای مشاهدهٔ نحوهٔ تبدیل انرژی شیمیایی حاصل از آبکافت "ATP" به کار مکانیکی توسط "پروتئین ناقل مالتوز" استفاده کرده است؛ فرآیندی که از طریق مجموعه ای از تغییرات پیکربندی انجام می شود. این کار به طور خاص در سلول های باکتریایی کاربرد دارد، اما پیامدهایی برای انسان ها نیز به همراه دارد. ناقل های ABC, "P-glycoprotein" و "MRP1". در سال های اخیر، علاقهٔ چن به ناقل های "ABC" که در سیستم ایمنی و بیماری ها نقش دارند، معطوف شده است. این ناقل ها گروهی متنوع از پروتئین های غشایی هستند که از انرژی شیمیایی آبکافت "ATP" برای انتقال مواد بر خلاف شیب الکتروشیمیایی آن ها استفاده می کنند. پژوهش های اولیهٔ او بر روی دو ناقل "P-glycoprotein" و "MRP1" متمرکز بود. این پژوهش ها به دیدگاه های تازه ای دربارهٔ سازوکاری منجر شده اند که برخی سلول های سرطانی از طریق آن در برابر شیمی درمانی مقاومت ایجاد می کنند. "P-glycoprotein" که در دهه ۱۹۷۰ کشف شد، مجموعه ای از ترکیبات مشابه از نظر ساختاری را شناسایی کرده و آن ها را از سلول بیرون می راند. این پروتئین نقشی دوگانه در سلامت انسان ایف
ا می کند: زمانی که سلول مورد نظر سرطانی و ترکیبات هدف، داروهای ضدسرطان باشند، عملکرد "P-glycoprotein" باعث کاهش اثربخشی شیمی درمانی می شود. ناقل های ABC و "CFTR". پژوهش های کنونی چن بر روی ناقل های "ABC" و نقش آن ها به ویژه در فیبروز کیستیک متمرکز است. در میان هزاران ناقل "ABC"، یکی از آن ها با نام "CFTR" یا «تنظیم کنندهٔ هدایت غشایی فیبروز کیستیک» تکامل یافته است تا به عنوان یک کانال یونی وابسته به "ATP" عمل کند. جهش در ژن "CFTR" باعث ابتلا به فیبروز کیستیک می شود؛ بیماری مرگباری که در میان جمعیت قفقازی تبار با شیوع ۱ در ۲۵۰۰ دیده می شود.