Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یک اکوبورگ به فردی گفته می شود که گفتار و رفتار او به طور کامل یا جزئی توسط یک هوش مصنوعی تعیین می گردد. اصطلاح «اکوبورگ» در سال ۲۰۱۴ توسط روان شناسان اجتماعی کوین کورتی و الکس گیلسپی ساخته شد. پژوهش آنان در مدرسه اقتصاد لندن به بررسی رویارویی های اجتماعی رو در روی بدون متن از پیش تعیین شده میان شرکت کنندگان آزمایش و همکاران پژوهشی ای می پرداخت که واژگانشان پنهانی توسط کلوربات تأمین و از طریق بازگویی هم زمان بیان می شد. این ایده برگرفته از مفهوم سیرانوئید است که نخستین بار توسط استنلی میلگرام مطرح شد. «روش اکوبورگ» این امکان را فراهم می کند که بررسی شود افراد چگونه رفتار می کنند و چه برداشت هایی از یک هوش مصنوعی (یا دقیق تر، یک «ترکیب انسان–هوش مصنوعی») دارند، هنگامی که ذهن آنان کاملاً برای یک تعامل انسانی آماده شده است. دیگر گونه های تعامل انسان–هوش مصنوعی (مانند گفت وگوی میانجی شده توسط رایانه) مستلزم وجود یک رابط ماشینی، یک همتای انسان نما یا یک لایهٔ واقعیت مجازی هستند که انسان از طریق آن با هوش مصنوعی ارتباط برقرار می کند؛ و این اشکال میانجی گری رابطهٔ میان ذهنی میان عامل انسانی و مصنوعی را دگرگون می ساز
د. مفهوم اکوبورگ در هنر اجرا نیز به کار گرفته شده است؛ هم به عنوان دیدگاهی انتقادی نسبت به گسترش روزافزون هوش مصنوعی و نقش آن در فرهنگ انسانی، و هم برای نشان دادن وابستگی انسان ها به گونه های گوناگون از هوش مصنوعی (مانند سامانه های مسیریاب) برای انجام کارهای اجتماعی روزمره.
عشق، که معمولاً با نام انگشت (به ایتالیایی به معنای «انگشت») شناخته می شود، مجسمه ای از هنرمند ایتالیایی ، مائوریتزیو کاتلان، است که از دستی با تمام انگشتان قطع شده به جز انگشت وسط تشکیل شده است. این مجسمه در میدان «آفاری» در (میلان)، جایی که بورس اوراق بهادار ایتالیا واقع شده است، قرار دارد. نام "عشق (LOVE)" مخفف «لیبرتی، اودیو، وندتا، اترنیتی» («آزادی، نفرت، انتقام، ابدیت») است. این مجسمه که در سال ۲۰۱۰ ساخته شد، در ابتدا به مناسبت مرور آثار کاتلان در کاخ سلطنتی میلان به نمایش گذاشته شد. پس از پایان نمایشگاه، ماسیمیلیانو فینازر فلوری، عضو شورای فرهنگ شهر، پیشنهاد داد که این اثر دائمی باشد. در ابتدا، جامعه تجاری با این ایده مخالفت کرد، اما پس از بحث های طولانی که با تصمیم کاتلان برای اهدای مجسمه تسهیل شد، در نهایت به "عشق" وضعیت دائمی داده شد. مائوریتزیو کاتلان هرگز معنای دقیق این مجسمه را فاش نکرد. دو توضیح پذیرفته شده این است که این مجسمه هم نشان دهندهٔ انتقاد از تعصب مذهبی و هم سلام فاشیستی است و همچنین به عنوان اعتراضی علیه مؤسسات مالی پس از بحران مالی ۲۰۰۸ طراحی شده است. در واقع، ساختمان بورس اوراق بهاد
ار، پالاتزو مزانوت، در دوران فاشیسم توسط معمار پائولو مزانوت ساخته و در سال ۱۹۳۲ تکمیل شد. تاریخچه. این بنا در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۰ توسط شهردار وقت میلان، لتیزیا موراتی، افتتاح شد. در ابتدا قرار بود این مجسمه که به عنوان بخشی از یک نمایشگاه همزمان کاتلان در پالازو رئاله نصب شده بود، تنها به مدت یک هفته در میدان باقی بماند؛ با این وجود، از همان روزهای اول بحث هایی در مورد یک مکان دائمی احتمالی آغاز شد: کاتلان خود با نامه ای به ماسیمیلیانو فینازر فلوری، عضو شورای فرهنگ وقت میلان، نظر خود را ابراز کرد و در آن آمادگی خود را برای اهدای اثر به شهر اعلام کرد، مشروط بر اینکه «روح اصلی اثر رعایت شود. این پروژه برای میدان آفاری ایجاد شده است و باید در آنجا باقی بماند، این شرط من است». در ماه های بعد، علیرغم برخی اعتراضات از سوی دنیای مالی میلان، نمایش "انگشت" هر از گاهی تمدید شد تا اینکه بین سال های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲، دولت جولیانو پیساپیا، جانشین موراتی در پالاتزو مارینو، به لطف مداخله استفانو بوئری، ارزیاب جدید فرهنگ، تصمیم به نصب قطعی آن در قلب امور مالی ایتالیا گرفت. در فرهنگ توده. از زمان نصب، این اثر به یکی از نمادهای میلان
معاصر تبدیل شده است. به عنوان گواهی بر ارزش ذاتی آن، به عنوان محل برگزاری چندین رویداد انتخاب شده است. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
بنای یادبود بالبو شامل ستونی است که تقریباً ۲۰۰۰ سال قدمت دارد و قدمت آن به سال های ۱۱۷ تا ۳۸ قبل از میلاد مسیح برمی گردد و یک پایه سنگی معاصر. این ستون توسط بنیتو موسولینی از یک شهر بندری باستانی در خارج از رم گرفته شد و در سال ۱۹۳۳ به افتخار پرواز بر فراز اقیانوس اطلس به رهبری ایتالو بالبو به نمایشگاه جهانی قرن پیشرفت، به شهر شیکاگو اهدا شد. تاریخچه. بنای یادبود بالبو شامل ستونی است که از مکانی در حدود ۲۰۰ متری خارج از پورتا مارینا در اوستیا گرفته شده است. ساختمانی که ستون از آن سرچشمه گرفته است، پروسپتو آ ماره نام دارد که به معنای چشم انداز دریا است. به دلیل بازسازی گسترده ای که در قرن دوم میلادی انجام شد، بسیاری از ساختمان ها در سراسر سکونتگاه اوستیا تغییر کاربری داده یا دوباره ساخته شدند. اگرچه این ساختمان سال ها تغییر و نوآوری را پشت سر گذاشت، اما هنوز سوابق بسیار کمی در مورد هدف اصلی ساختمان وجود دارد. پس از آنکه بنیتو موسولینی ستون را از محل اصلی خود در اوستیا برداشت، آن را به بنای یادبودی تبدیل کرد که به شهر شیکاگو اهدا نمود. این ستون با قایق به آمریکا منتقل شد و در سال ۱۹۳۴ در جریان نمایشگاه جهانی ق
رن پیشرفت به شیکاگو رسید و در مقابل غرفه ایتالیا قرار گرفت. در حالی که نمایشگاه سرانجام برچیده شد، ستون در محل اصلی خود، در فاصله کمی از سواحل دریاچه میشیگان، در منطقه ای اغلب نادیده گرفته شده از پارک برنهام، باقی ماند. این نشان، ادای احترامی به اولین عبور از اقیانوس اطلس بود که توسط نیروی هوایی ایتالیا و ژنرال فاشیست، ایتالو بالبو، انجام شد. خلقت. رومی ها این ستون را از برشیا، نوعی سنگ که از ترکیب شن زاویه دار و قطعات تخته سنگ ساخته می شود، ساختند. این ستون به رنگ سبز مایل به سبز، سیزده فوت ارتفاع و سه فوت قطر است. دو معمار ایتالیایی به نام های کاپرارو و کومار پایه این بنای یادبود را از تراورتن، نوعی سنگ آهک با رنگ روشن که اغلب در معماری رومی استفاده می شود، ساختند. آنها پیامی را به زبان ایتالیایی نوشتند. جنجال. این بنای یادبود بخشی از تاریخ را نشان می دهد، اما به عنوان یک اثر هنری نیز ارزشمند است و به عنوان نمادی که معانی بسیار متفاوتی برای گروه های مختلف مردم دارد، قرار دارد. در زمان نصب آن، روابط بین ایتالیای فاشیست و ایالات متحده دوستانه بود، همان طور که در بیشتر دوران رژیم نیز چنین بود. موسولینی، گراندی
، بالبو و دیگران اغلب در رسانه های آمریکایی با تصویر مثبت به تصویر کشیده می شدند، به طوری که تصویر موسولینی تا اواخر ماه مه ۱۹۴۰ روی جلد مجله "نیوزویک" چاپ می شد. بالبو به ویژه در شیکاگو و نیویورک بسیار محبوب بود. با این حال، حتی در آن زمان، گروه های ضد فاشیست محلی به این بنای یادبود اعتراض کردند، به طوری که فدراسیون سوسیالیست ایتالیا و لیگ حقوق بشر ایتالیا در یک اعلامیه که به طور گسترده توزیع شد، نوشتند: «این مایه ننگ است که این قاتل و تروریست توسط آمریکای دموکراتیک به عنوان نماینده رسمی مردم ایتالیا پذیرفته شود.» پس از پایان جنگ جهانی دوم، آلبرتو تارچیانی، سفیر ضد فاشیست ایتالیا در ایالات متحده، درخواست کرد که تندیس های یادبود بالبو برداشته شوند. گفته می شود شهردار ادوارد جی. کلی، با تعجب پرسید: «چرا؟ مگر بالبو از اقیانوس اطلس عبور نکرد؟» ستون بالبو علیرغم اعتراضات متناوب، پابرجا ماند. در سال ۲۰۱۷، پس از خشونت نژادپرستانه در تجمع شارلوتزویل، بحث هایی در مورد تغییر نام خیابان بالبو و برداشتن بنای یادبود به دلیل پیوندهای بالبو با برتری سفیدپوستان و فاشیسم، و همچنین رژیم او به عنوان فرماندار لیبی که در آن از ا
لحاق اجباری اتیوپی به ایتالیا حمایت می کرد، مطرح شد. با این حال، گروه های مدنی ایتالیایی-آمریکایی به برداشتن این بناها اعتراض کردند و استدلال کردند که بالبو ضد نازی بوده است - بالبو با اتحاد ایتالیا با آلمان نازی مخالف بود - و به اهمیت او برای جوامع ایتالیایی-آمریکایی و هوانوردی اشاره کردند. در سال ۲۰۲۲، یک کمیسیون شهری در مورد بناهای یادبود، پیشنهاد برداشتن آن را داد و با اعتراضات مشابهی روبرو شد. از دسامبر ۲۰۲۴، این بنا همچنان در جای خود باقی مانده است. احساسات متفاوتی در مورد این بنای یادبود تا به امروز وجود دارد: برخی از ناظران ارتباط آن را با فاشیسم غیرقابل قبول می دانند، در حالی که ساکنان مسن تر شیکاگو خاطرات خوشی از عصر پیشرفت را حفظ کرده اند.
جووانی مارتینی یا جووانی مارتینی دا اودینه (۱۴۷۰/۷۵–۳۰ سپتامبر ۱۵۳۵) نقاش و مجسمه ساز ایتالیایی دوره رنسانس بود که بین سال های ۱۴۷۰ تا ۱۴۷۵ در اودینه متولد شد. او به همراه پلگرینو دا سن دانیله یکی از نمایندگان اصلی هنر رنسانس در منطقه فریولی در شمال شرقی ایتالیا است. زندگی نامه. جیووانی، عضوی از خانواده ای هنرمند، پسر مارتین و نوه دومنیکو دا تولمتزو بود. سال های زیادی، او به عنوان نقاشی اهل اودین شناخته می شد که با "یحیی تعمیددهنده" قرارداد امضا کرده و بین پایان قرن پانزدهم و اوایل قرن شانزدهم در اودین و فریولی کار کرده است. در حال حاضر، این آثار به جیووانی باتیستا دا اودین، از پیروان آلویس ویوارینی، نسبت داده می شود. اولین اثر امضا شده جووانی مارتینی، در سال ۱۵۰۱، تابلوی محراب "سنت مارک و سنت جان باپتیست، با حضور قدیسان استفان، جروم، ارماکور، راهب آنتونی و برتراند مقدس" است که در نمازخانه سنت مارک در کلیسای جامع اودینه واقع شده است. این اثر توسط جاکومو گوردینو، رئیس بخش کلیسای جامع، در نامه ای به دومنیکو گریمانی، پاتریارک آکوئیلیا، به شدت مورد انتقاد قرار گرفت و از جنبه رزمی که نقاش به سنت مارک داده بود، شکا
یت کرد. این نقاشی ممکن است پرتره آنتونیو لوردان، ستوان فریولی، باشد. یک تابلوی محراب دیگر، "تابلوی محراب سنت اورسولا"، به تاریخ ۱۵۰۷ در پشت آن، برای کلیسای سنت پیتر شهید در اودینه ساخته شد. این دو محراب، دانش مارتینی از آثار آلویس ویوارینی و سیما دا کونگلیانو را نشان می دهند و با سنت های فریولی مرتبط هستند. در سال ۱۵۰۷، او کارگاه پدر و عمویش را به ارث برد و سنت محراب های چوبی حکاکی شده را در پیش گرفت و سبک گوتیک سنتی فریولی را با سبک رنسانس ونیزی تطبیق داد. او در سال ۱۵۱۵ یک محراب چوبی برای کلیسای سانتا ماریا دله گراتزیه در پرودولونه (در سن ویتو آل تالیامنتو) تکمیل کرد. ریتم ترکیب مجسمه های این مجموعه، پیوندی قوی با سنت مکتب تولمز در کواتروچنتو را نشان می دهد. بارزترین نمونه محراب های چوبی مارتینی، محرابی در مورتلیانو است که او در سال ۱۵۲۶ آن را تکمیل کرد. برای این کار چشمگیر، مبلغ هنگفتی معادل ۱۱۸۰ دوکات به او پرداخت شد. این محراب که بیش از پنج متر ارتفاع دارد و بزرگ ترین محراب در فریولی است، از ۶۰ مجسمه تشکیل شده است. این محراب مانند گذشته به بخش های کوچک تر و سلول های جداگانه تقسیم شده است، اما از طریق ستو
ن های چارچوب معماری، پیوستگی فضایی دارد، همان طور که به عنوان مثال می توان گروه "پیتا" و "دورمیتیو ویرجینیس را" به هم متصل کرد. این محراب نه تنها به عنوان شاهکار هنرمند، بلکه به عنوان یکی از والاترین جلوه های مجسمه سازی چوبی رنسانس نیز شناخته می شود. نمونه های دیگر را می توان در کلیساهای محلی فائدیس و رمانزاکو یافت. اودین همچنین بیش از ۱۷۰ گیاه، از جمله گونه های دنیای قدیم و جدید، را در ویلا فارنسینا نقاشی کرد. آثار. آثار نقاشی شدهٔ اصلی مارتینی عبارتند از
میشل دا فلورانس (با نام اصلی میشل دی نیکولو دینی؛ فلورانس، ۱۳۸۵ - فلورانس، حدود ۱۴۵۵) یک مجسمه ساز ایتالیایی در نیمه اول قرن پانزدهم بود که به عنوان اولین مجسمه ساز فلورانسی که منحصراً در تولید آثار سفالی تخصص داشت، مشهور است. زندگی نامه. هویت میشل دا فلورانس که آشکارا تحت تأثیر گیبرتی بود (جای تعجب نیست که این هنرمند بین سال های ۱۴۰۴ تا ۱۴۰۷ عضوی از تیم بزرگی بود که روی درهای شمالی تعمیدگاه فلورانس کار می کردند)، در سال ۱۹۳۲ به لطف جوزپه فیوکو، اولین کسی که آثار مهمی را به این مجسمه ساز نسبت داد، بازیابی شد. این هنرمند، حرفه سیار خود را با جایگزینی خیمه های کوچک مذهبی خصوصی با کارهای بزرگ و باشکوه، مانند تزئین دیوارهای نمازخانه پلگرینی در کلیسای ورونه سانتاناستاسیا، که شاهکار او محسوب می شود، مشخص می کرد. فعالیت اولیه تا حدودی نامشخص او توسط مورخ هنر، آلدو گالی، تشریح شده است. او گروهی منسجم از مجسمه ها را که به مرحله اول حرفه او، که بین فلورانس و آرتزو سپری شد، نسبت می دهد، شناسایی کرد: این آثار به طور مداوم در پایتخت بین سال های ۱۴۱۷ تا ۱۴۲۰ (سال دوم زمانی که او در کارگاه گنبد برونلسکی فعال بود) ثبت شده ان
د. در همان دوره، این هنرمند آثار مهمی مانند راهب بزرگ سنت آنتونی در موزه دولتی هنر قرون وسطی در آرتزو، که از در بیمارستان اختصاص داده شده به قدیس گرفته شده است، "صلیب مقدس" که در موزه اسقف نشین در آرتزو نگهداری می شود (نشان می دهد که مجسمه ساز احتمالاً برای مدت طولانی در اوایل دهه ۱۴۲۰ کارگاهی در آرتزو داشته است)، و همچنین چهره اسقف مقدس در یک خیمه کوچک که در موزه موزه ایالتی در برلین به نمایش گذاشته شده است، و خیمه های کوچک متعددی که مریم مقدس را با کودک و فرشتگان به تصویر می کشند و در موزه های برلین، فلورانس و … نگهداری می شوند، خلق کرد. میلان "اثر «مدونا با بامبینو»" (که آن هم سفالی است) که در ورودی کلیسای جامع سن جورجیو در فرارا قرار دارد، به سال ۱۴۲۷ میلادی برمی گردد. این اثر از یک سو اهمیت اساسی دارد، زیرا دو اثر که به طور سنتی به میشل نسبت داده می شوند، یعنی نقش برجسته ای که «"مدونا با بامبینو»" را در موزه مدنی پراتو به تصویر می کشد، از فهرست آثار او حذف شده اند. (که اکنون به دوناتلو جوان نسبت داده می شود) و مریم مقدس کلیسای سن مارتینو، و از سوی دیگر، به دلیل پیوند دادن دست هنرمند با مجسمه ای با همین م
وضوع در بارجلو، و به اصطلاح "مریم مقدس دله لاکریمه"، که در کلیسای سانتیسیما آنونزیاتا در آرتزو به نمایش گذاشته شده است. یکی از مشهورترین آثار این هنرمند، مقبره فرانچسکو روزلی، یک حقوقدان اهل آرتین است که در زادگاهش در کلیسای کوچک خانوادگی اش در باسیلیکای سن فرانچسکو به خاک سپرده شده است. این بنای یادبود که قدمت آن به حدود سال ۱۴۳۱ میلادی برمی گردد (این حقوقدان در ۲۷ اکتبر ۱۴۳۰ درگذشت)، برای توسکانی در آن زمان غیرمعمول است: این بنا شامل یک پنجره سه گوش با تزئینات غنی است که در داخل آن مجسمه غول پیکر متوفی قرار دارد و در پشت آن، روبروی دیوار، تصویر مصلوب شدن به همراه عزاداران قرار دارد. شاهکار بی چون و چرای این هنرمند، همچنان تزیین دو دیوار جانبی کلیسای کوچک پلگرینی در کلیسای سنت آناستازیا (ورونا) است که در طول اقامت مستند او در ورونا بین سال های ۱۴۳۳ تا ۱۴۳۸ خلق شده است. این اثر که به سفارش آندره آ پلگرینی و در حال زانو زدن و دعا کردن خلق شده است، شامل هفده نقش برجسته است که بخش هایی از زندگی مسیح را به تصویر می کشد و در میان آنها طاقچه هایی حاوی چهره های مقدسین با طومارهای تاک و نقوش گلدار که نمونه ای از سبک
گوتیک بین المللی رایج در ورونا در آن زمان است، قرار دارد. سال های پایانی دوران حرفه ای او در دوک نشین استه سپری شد، جایی که در سال ۱۴۴۰، میشل دا فیرنتزه در مودنا بود تا مجسمه موسوم به "محراب دله را" که برای کلیسای جامع شهر در نظر گرفته شده بود، خلق کند. در مودنا، او همچنین "مجسمه کومپیانو سول کریستو را" برای کلیسای جامع خلق کرد، که پس از مرمت، اکنون در گالری استنسی نگهداری می شود. این هنرمند که در دوران پیری خود تا سال ۱۴۵۳ در پزارو زندگی می کرد، احتمالاً در دهه ۱۴۵۰ در فلورانس درگذشته است.
فرانچسکو ناگنی (۷ فوریه ۱۸۹۷ – ۱۱ ژوئیه ۱۹۷۷) یک مجسمه ساز فیگوراتیو ایتالیایی قرن بیستم بود که بیشتر به خاطر مقبره پاپ پیوس یازدهم در واتیکان شناخته می شود. زندگی. او در ۷ فوریه ۱۸۹۷ در ویتربو متولد شد. او تقریباً تمام عمر خود را در رم گذراند و ابتدا در آکادمی سنت لوکا تحصیل کرد. پس از جنگ جهانی اول، به عنوان دستیار در آکادمی هنرهای زیبای رم مشغول به کار شد و در دوران رژیم فاشیستی موسولینی روی چندین اثر دولتی کار کرد. از جمله این آثار می توان به بنای یادبود آرماندو دیاز در ناپل و بسیاری از یادبودهای جنگی برای ایتالیایی های کشته شده در جنگ اشاره کرد. او در گروه هنرمندان ویلا استرول فرن در رم فعالیت داشت. از حدود سال ۱۹۴۰، او شروع به دریافت سفارش از واتیکان کرد و آثارش اکنون در کلیسای سنت پیتر به نمایش گذاشته شده است. آثار او مستلزم ملاقات های متعدد با پاپ و دیگر مقامات ارشد کلیسا بوده است. آثار او نه تنها در بخش عمومی کلیسا، بلکه به طور قابل توجهی شامل مقبره پاپ پیوس یازدهم در سردابه ها نیز می شود. او در ۱۱ ژوئیه ۱۹۷۷ در سن ۸۰ سالگی در رم درگذشت. حدود سال ۲۰۰۰، خانواده ناگنی ۳۴ قالب گچی ساخته ناگنی را به موزه
ویتربو اهدا کردند که بیشتر آنها در بخش هنر مقدس قرار دارند. اینها قالب هایی هستند که آثار برنزی مختلف او از آنها ریخته گری شده اند. شناخت. در ویتربو، زادگاه او، شهرداری خیابانی در نزدیکی ایستگاه راه آهن را به نام ناگنی نامگذاری کرده است: خیابان فرانچسکو ناگنی. کمیسیون های ساخته نشده. سفارش از پاپ پیوس دوازدهم برای درهای برنزی جدید در کلیسای سنت پیتر، که قرار بود به عنوان در ایمان و در شکوه شناخته شوند، شامل کاری از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۷۰ (که اکنون در موزه واتیکان است). این درها قرار بود از چندین پنل نقش برجسته برنزی با داستان های مختلف مسیحی، مانند آزار و اذیت مسیحیان توسط نرون، تشکیل شوند.
الکساندر ریستیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن اهل یوگسلاوی و مربی فوتبال اهل بوسنی و هرزگوین بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سارایوو، باشگاه فوتبال هایدوک اسپلیت، باشگاه فوتبال آینتراخت برانشوایگ، و باشگاه فوتبال ولژ موستار اشاره کرد.
نامه های سیسیلی (به سیسیلیایی: "Iddu – L'ultimo padrino"؛ به معنی «او – آخرین پدرخوانده») یک فیلم درام جنایی محصول ۲۰۲۴ به نویسندگی و کارگردانی فابیو گراسادونیا و آنتونیو پیاتسا است. در این فیلم الیو جرمانو در نقش ماتئو مسینا دنارو، رئیس مافیای سیسیلی، و تونی سرویلو در نقش کاتلو، مأمور سرویس مخفی ایتالیا بازی می کنند. این فیلم در ۵ سپتامبر ۲۰۲۴ در هشتاد و یکمین جشنواره بین المللی فیلم ونیز به نمایش درآمد و برای دریافت شیر طلایی رقابت کرد. اکران عمومی آن در ایتالیا از ۱۰ اکتبر ۲۰۲۴ و در فرانسه از ۱۶ آوریل ۲۰۲۵ آغاز شد. داستان. در اوایل دهه ۲۰۰۰، سیاستمداری به نام کاتلو که دوران حرفه ای اش رو به افول است، تلاش می کند با کمک به سرویس مخفی در دستگیری آخرین رئیس باقی مانده کوزا نوسترا، یعنی ماتئو مسینا دنارو – که از کودکی با او آشنا بوده – موقعیت خود را بازسازی کند. این دو درگیر یک بازی موش و گربه از طریق نامه نگاری می شوند. تولید. این فیلم در ابتدا با عنوان "نامه ها به کاتلو" معرفی شد که برگرفته از کتاب سالواتوره موگنو با نام "نامه ها به سوتونیو" بود. گراسادونیا و پیاتسا دو سال روی نگارش فیلمنامه کار کردند. فیلمب
رداری در تابستان ۲۰۲۳ در تراپانی، شیاچا، سالمی و سلینونته انجام شد. اکران. "نامه های سیسیلی" در هشتاد و یکمین جشنواره بین المللی فیلم ونیز در ۵ سپتامبر ۲۰۲۴ به نمایش درآمد. سپس در ۱۰ اکتبر ۲۰۲۴ در ایتالیا و در ۱۶ آوریل ۲۰۲۵ در فرانسه اکران عمومی شد.
دادگاه کوکولو محاکمه ای بود علیه کامورا، یک سازمان جنایی مشابه مافیا در ناحیهٔ کامپانیا و شهر ناپل ایتالیا. جلسات این دادگاه از ۱۱ مارس ۱۹۱۱ در ویتربو آغاز شد و حکم نهایی در ۸ ژوئیه ۱۹۱۲ صادر گردید. هدف رسمی دادگاه، محاکمهٔ متهمان به قتل جنارو کوکولو – یکی از رهبران کامورا – و همسرش در سال ۱۹۰۶ بود. اما بازپرس اصلی، کاپیتان کارابینیری، کارلو فابرونی، این دادگاه را به محاکمه ای سراسری علیه کل کامورا تبدیل کرد تا «ضربهٔ نهایی» را به این سازمان وارد کند. پس از ۱۷ ماه، دادگاه در ۸ ژوئیه ۱۹۱۲ با صدور حکم گناهکاری علیه ۴۷ متهم پایان یافت که ۲۷ نفر از آن ها از سران کامورا بودند. مجموع محکومیت ها ۳۵۴ سال زندان بود. انریکو آلفانو، متهم اصلی و رهبر ادعایی کامورا، به ۳۰ سال زندان محکوم شد. این دادگاه پرهیاهو و طولانی، توجه بسیاری از رسانه ها و افکار عمومی را هم در ایتالیا و هم در ایالات متحده جلب کرد، از جمله روزنامهٔ پاته. در سال ۱۹۲۷، شاهد اصلی پرونده شهادت های خود را پس گرفت، اما نخست وزیر وقت ایتالیا، بنیتو موسولینی، اجازهٔ تجدیدنظر را صادر نکرد. قتل جنارو کوکولو. در ۶ ژوئن ۱۹۰۶، جسد خون آلود جنارو کوکولو – یکی از چ
هره های معروف کامورا – در سواحل تورّ دل گریکو یافت شد، و ساعاتی بعد جسد همسرش، ماریا کوتینی، در منزل شان در ناپل کشف گردید. هر دو با ضربات متعدد چاقو کشته شده بودند. گزارشات معاصر حاکی است که جنارو کوکولو به همکاری با مأموران انتظامی متهم شده بود و برخی شواهد نشان می داد او برای کاهش نفوذ برخی سران کامورا قصد افشاگری داشت. پلیس محلی ناپل ابتدا تعداد قابل توجهی مظنون دستگیر کرد، از جمله افراد مرتبط با کامورا که همان شب حوالی محل قتل دیده شده بودند. اما به علت کمبود شواهد مستقیم و اختلاف میان واحدهای قضایی، پرونده وارد بن بست شد. پس از چند هفته، مسئولیت پرونده به کاپیتان کارلو فابرونی واگذار گردید؛ فابرونی که به عنوان مأمور کارابینیری باور داشت این قتل می تواند نقطهٔ عطفی برای ضربه به ساختار کامورا باشد. او تیمی ویژه تشکیل داد و روند تحقیق را با فشار و تهدید بازجویی ها پیش برد. این تغییر مسیر در روند تحقیق باعث شد برخی منتقدان ادعا کنند که پرونده با انگیزهٔ سیاسی جلو رفته است. روند دادگاه. جلسات دادگاه در ویتربو – به دور از ناپل و فشار احتمالی کامورا – برگزار شد. رسیدگی از ۱۱ مارس ۱۹۱۱ آغاز شد و بیش از ۱۷ ماه ط
ول کشید. در طول این مدت، ۴۲ جلسهٔ اصلی و صدها ساعت استماع برگزار گردید. دادستانی استدلال می کرد که قتل کوکولو به دستور مستقیم انریکو آلفانو، رئیس وقت کامورا، انجام شده است. در مقابل، وکلای مدافع مدعی بودند که پرونده بر پایهٔ شهادت های مشکوک بنا شده است. اصلی ترین شاهد، رافائله پالیزی (که بعدها معروف شد به «رافائلو»)، شهادت داد که شخصاً مکالمات میان آلفانو و قاتلان را شنیده است. این شهادت، اساس پرونده محسوب می شد. محکومیت ها. در ۸ ژوئیه ۱۹۱۲، پس از ۱۷ ماه دادرسی، هیئت منصفه ۴۷ متهم را گناهکار شناخت. از این میان، ۲۷ نفر از اعضای برجستهٔ کامورا بودند. مجموع احکام به ۳۵۴ سال زندان رسید. انریکو آلفانو، رهبر ادعایی سازمان، به ۳۰ سال حبس محکوم شد. سایر متهمان نیز به احکام سنگین زندان، از ۱۰ تا ۲۵ سال، محکوم گردیدند. این حکم در رسانه ها به عنوان «پایان کامورا» توصیف شد، هرچند که در عمل، سازمان به طور کامل نابود نشد و بعدها دوباره قدرت گرفت. پیامدها. محاکمهٔ کوکولو به عنوان یکی از نخستین تلاش های گستردهٔ دولت ایتالیا برای مقابلهٔ مستقیم با مافیای محلی شناخته می شود. این دادگاه در سطح جهانی توجه زیادی برانگیخت و روزنام
ه های اروپایی و آمریکایی آن را با جزئیات دنبال کردند. فیلم های خبری پاته نیوز نیز صحنه هایی از جلسات را ثبت کردند. بااین حال، در سال ۱۹۲۷ شاهد اصلی پرونده اعترافات خود را پس گرفت و اظهار کرد که تحت فشار پلیس شهادت داده بود. با وجود این، نخست وزیر وقت ایتالیا، بنییتو موسولینی، اجازهٔ برگزاری دادگاه تجدیدنظر را صادر نکرد و احکام همچنان پابرجا ماند.
گالاتای محتضر یا گالاتای در حال مرگ (، ) مجسمه ای مشهور از دوران هلنیستی است که امروزه در موزهٔ کاپیتولین در رم نگهداری می شود. این اثر جنگجویی گالی را در واپسین لحظات زندگی نشان می دهد و از شاهکارهای واقع گرایی هنری یونان باستان به شمار می رود. زمینهٔ تاریخی. در سدهٔ سوم پیش از میلاد، آتتالوس اول، پادشاه پرگامون، بر قبایل گالی پیروز شد و برای بزرگداشت این پیروزی مجموعه ای از تندیس های یادمانی سفارش داد. این مجسمه ها دشمنان شکست خورده را با حالت هایی تراژیک اما باوقار نشان می دادند. هدف از این نمایش نه فقط ستایش قدرت پرگامون، بلکه تأکید بر شجاعت و انسانیت دشمنان بود. تاریخچه. اصل یونانی اثر احتمالاً به دست اپیگونوس ساخته شده بود. نسخهٔ کنونی که در رم نگهداری می شود، کپی رومی است که در حدود سدهٔ دوم پیش از میلاد تراشیده شد. مجسمه در قرن شانزدهم در رم کشف گردید و توجه هنرمندان و مجموعه داران عصر رنسانس را به خود جلب کرد. ابتدا در ویلا لودوویکو نگهداری می شد و بعدها به موزهٔ کاپیتولین منتقل شد، جایی که امروز نیز قرار دارد. توصیف. پیکره مردی گالی را برهنه، با تورک (گردنبند سلتی) نشان می دهد. او بر روی زمین نشسته
و در حال فروپاشی از شدت جراحات است. خطوط چهره پر از رنج، اما همچنان با شکوه، و مو و ریش پرپشت او ویژگی های قومی گالی ها را بازتاب می دهد. نمایش جزئیات عضلانی و حالت دینامیک بدن نشان دهندهٔ اوج رئالیسم هلنیستی است. اثر تضادی میان قدرت جسمانی و ناتوانی در برابر مرگ ایجاد می کند که پیامد تراژیک آن را پررنگ تر می سازد. کشف و انتقال. هنگام کشف در سدهٔ شانزدهم، این مجسمه بخشی از موج بزرگ علاقه به آثار باستانی در ایتالیا بود. مجسمه به سرعت وارد مجموعه های خصوصی شد و سپس به موزهٔ کاپیتولین راه یافت. از همان زمان، نسخه های متعددی از آن در قالب نقاشی، حکاکی و مجسمه سازی در اروپا ساخته شد. بازسازی ها و کپی ها. از سدهٔ هفدهم به بعد، نسخه های گچی و مرمری از این اثر در کاخ ها و دانشگاه های اروپایی قرار گرفت. نسخه هایی در لوور، موزه بریتانیا و آکادمی های هنری اروپا ساخته و نگهداری شد. این نسخه ها الهام بخش آموزش هنر و الگویی برای تمرین هنرجویان بودند. تأثیر بر هنر اروپا. هنرمندان رنسانس و نئوکلاسیک مانند میکل آنژ و پیتر پل روبنس از این اثر الهام گرفتند. موضوع «قهرمان شکست خورده» در ادبیات و هنر اروپا پژواک یافت و به نمادی ا
ز شجاعت در برابر شکست و مرگ تبدیل شد. در قرن هجدهم، این مجسمه از دید بسیاری از متفکران نشانه ای از «نجابت وحشیان» تلقی شد. بازنمایی در ادبیات و فرهنگ. این مجسمه در نوشته های لرد بایرون و دیگر شاعران رمانتیک ذکر شده است. در هنر معاصر نیز بارها به آن ارجاع داده شده و همچنان یکی از شناخته شده ترین تصاویر از «دیگری» در تاریخ هنر است. تأثیر بر هنر معاصر. در سدهٔ بیستم و بیست ویکم، گالاتای محتضر همچنان در کانون توجه موزه ها و پژوهش های هنری باقی ماند. نسخه هایی از آن در نمایشگاه های بین المللی در لوور، موزه متروپولیتن هنر و موزه بریتانیا به نمایش درآمد. این مجسمه در هنر مدرن نیز الهام بخش بوده است. هنرمندانی مانند هنری مور و دامین هرست در آثار خود به مفهوم «جسم رنج کشیده» که در این مجسمه آشکار است، ارجاع داده اند. در عکاسی معاصر و هنرهای مفهومی، حالت بدنی و صورت رنج آلود مجسمه بارها بازسازی شده و در قالب اجراهای هنری نیز بازآفرینی شده است. در رسانه های عمومی و سینما، تصویر گالاتای محتضر گاهی به عنوان نمادی از «قهرمان شکست خورده» یا «نجابت دشمن» به کار رفته است. بدین ترتیب، این مجسمه نه فقط یادگاری از دوران هلنیستی،
بلکه بخشی زنده از گفتمان هنری و فرهنگی امروز باقی مانده است.
کارولین تویگ متیوز ، کارشناسی پزشکی و جراحی (25 سپتامبر 1877-1927) یک پزشک و خبرنگار جنگی بود و به عنوان "قهرمان جنگ" لقب گرفت. او در زلزله مسینا در سال 1908 در صلیب سرخ ایتالیا و در طول جنگ بالکان و جنگ جهانی اول در بیمارستان های نظامی خدمت کرد و به عنوان اسیر جنگی به اسارت گرفته شد. به او مدال شاه ویکتور امانوئل ، مدال صلیب سرخ ایتالیا، مدال یادبود شاه ویکتور امانوئل و نشان مونته نگرو دانیلو اهدا شد. هنگامی که او درگذشت، مطبوعات او را " بلبل فلورانس بالکان" نامیدند. اوایل زندگی و تحصیلات. کارولین تویگ در 25 سپتامبر 1877، از والدین لیورپولی ، جان تویگ (1848-1908) و همسرش کارولین سارا تویگ، با نام خانوادگی سارجنت (متولد 1847)، که در منطقه واترلو شهر زندگی می کردند، متولد شد و در 26 ژوئن 1878 غسل تعمید داده شد. او دو برادر داشت، جان اس. تویگ (متولد 1872) که قرار بود قبل از سال 1896 به عنوان کشیش در ویورتون -کام- داندرا ، کامبریا منصوب شود و در کلیسای جامع کارلایل برای خدمت در محله ریونستوندیل ، وست مورلند، منصوب شود. برادر کوچکترش، هربرت ال. تویگ (متولد 1875)، پیش از این در سال 1901 به عنوان تاجر برنج و میوه،