Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لوئیجی افیسیو ماراس (; – ) سپهبد نیروی زمینی ایتالیا بود که از ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۰ فرماندهی نیروی زمینی ترکیه را برعهده داشت و در فاصله سال های ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۴ به عنوان ششمین رئیس ستاد دفاع ایتالیا فعالیت می کرد. زندگی نامه. لوئیجی افیسیو ماراس، متولد و بزرگ شده در ساردینیا، کار خود را در سال ۱۹۰۶، زمانی که آموزش خود را در آکادمی نظامی تورین آغاز کرد، آغاز کرد. پس از فارغ التحصیلی، به عنوان افسر در بخش های مختلف توپخانه خدمت کرد. او بعداً در جنگ ایتالیا و ترکیه شرکت کرد و به ویژه در اشغال دودکانیز نقش داشت. در طول جنگ جهانی اول، او در بالکان علیه نیروهای قدرت های مرکزی جنگید و پس از جنگ، به خانه بازگشت تا در بخش عملیات ستاد کل ایتالیا کار کند. از سال ۱۹۲۶، او در یک هنگ توپخانه صحرایی مستقر در لیورنو خدمت می کرد و همزمان معلم آکادمی نظامی محلی بود. در سال ۱۹۳۱ به درجه سرهنگی ارتقا یافت و از سال ۱۹۳۶ فرماندهی یک هنگ توپخانه سنگین به او سپرده شد. در اکتبر ۱۹۳۶، ماراس برای وظیفه حساس وابسته نظامی در برلین انتخاب شد. در این سمت، او مسئول منطقه شمال اروپا و روابط با کشورهای بالتیک بود. ماراس که به زودی به خاطر اخلاق و ادبش ش
ناخته شد، گزارش های متعددی نیز در مورد وضعیت تسلیحات آلمان نوشت و توجه ویژه ای به ورماخت و آموزش پرسنل در آکادمی های جنگ داشت. او تصویری فوق العاده دقیق از تلاش های جنگی آلمان از نظر آموزش عملی و کاربردی، و همچنین در مورد جنبه ها و نقاط ضعف انسانی مانند غرور و تکبر ارائه داد. از ژوئیه تا نوامبر ۱۹۳۹، او در رم و لیبی فعال بود و سپس به برلین منتقل شد. پس از ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، به درجه سپهبدی ارتقا یافت و سپس در آلمان به کارآموز فرستاده شد. در ۳۱ مارس ۱۹۴۴، مقامات آلمانی او را به فاشیست های جمهوری سالو در شمال ایتالیا تحویل دادند و از آن زمان او در ورونا، سپس در گاوی و سرانجام در اسکندریه زندانی شد، اما در اوت همان سال، موفق به فرار به سوئیس شد. از ماه مه ۱۹۴۵، او در رأس فرماندهی نظامی منطقه ای میلان قرار داشت و از ۱ دسامبر ۱۹۴۷ رئیس ستاد و از ۲ دسامبر ۱۹۵۰ رئیس ستاد دفاع شد و سهم قابل توجهی در بازسازی ارتش ایتالیا پس از جنگ داشت. او در ۱۵ آوریل ۱۹۵۴ از خدمت فعال بازنشسته شد و در سال ۱۹۹۱ در رم درگذشت.
وزارت کار و امور اجتماعی ایتالیا () یکی از وزارتخانه های دولت ایتالیا است که مسئول سیاست های کار، اشتغال، حمایت از نیروی کار، کفایت سیستم تأمین اجتماعی و سیاست های اجتماعی، با اشاره ویژه به پیشگیری و کاهش شرایط نیازمندی و پریشانی در بین مردم است. این وزارتخانه توسط وزیر کار، پستی که از ۲۲ اکتبر ۲۰۲۲ توسط مارینا کالدرون تصدی شده است، رهبری می شود. ساختمان مرکزی وزارت کار و امور اجتماعی ایتالیا در کاخ بالسترا در خیابان ونتو قرار دارد که توسط گائتانو کخ در سال ۱۸۹۱ ساخته شد و در سال ۲۰۰۹ به یاد وکیل کارگری که در سال ۲۰۰۲ توسط بریگادهای سرخ ترور شد، به کاخ مارکو بیاجی تغییر نام داد. تاریخچه. پیشگام وزارت کار، وزارت صنعت، تجارت و کار بود که در ۲۲ ژوئن ۱۹۱۶ در دولت بوسلی تأسیس شد. اندکی پس از آن، با فرمان سلطنتی شماره ۷۰۰ مورخ ۳ ژوئن ۱۹۲۰، دولت نیتی دوم وزارت کار و تأمین اجتماعی را تأسیس کرد و آن را از آن وزارتخانه جدا نمود. پس از آن، دولت موسولینی با فرمان سلطنتی شماره ۹۱۵ مورخ ۲۷ آوریل ۱۹۲۳، وزارت اقتصاد ملی را تأسیس کرد که قصد داشت دو وزارتخانه فوق الذکر و وزارت کشاورزی را دوباره متحد کند. با فرمان سلطنتی شماره
۱۰۰ مورخ ۲۷ سپتامبر ۱۹۲۹، وزارت اقتصاد ملی تأسیس شد. با این حال، در سال ۱۶۶۳، این وزارتخانه جدید منحل شد و مسئولیت های آن بین وزارت کشاورزی و جنگلداری و وزارت شرکت ها که در سال ۱۹۲۶ تأسیس شده بود، تقسیم شد. با فرمان سلطنتی شماره ۷۱۸ مورخ ۹ آگوست ۱۹۴۳، وزارت شرکت ها منحل و وزارت صنعت، تجارت و کار جایگزین آن شد. در دولت پری، با فرمان قانونی شماره ۳۷۷ مورخ ۲۱ ژوئن ۱۹۴۵، وزارت صنعت و تجارت به دو وزارتخانه جداگانه تقسیم شد: وزارت کار و تأمین اجتماعی و وزارت صنعت و تجارت (از سال ۱۹۶۶، وزارت صنعت، تجارت و صنایع دستی که در سال ۲۰۰۱ به وزارت فعالیت های تولیدی و در سال ۲۰۰۶ به وزارت توسعه اقتصادی تبدیل شد). با فرمان قانونی شماره ۱۰ مورخ اوت ۱۹۴۵، مسئولیت ها بین دو وزارتخانه فوق الذکر توزیع شد. متعاقباً، سازمان داخلی وزارتخانه با فرمان ریاست جمهوری شماره ۵۲۰ مورخ ۱۹ مارس ۱۹۵۵ و متعاقباً با قانون شماره ۶۲۸/۱۹۶۱ مورد بازنگری عمیق قرار گرفت. قانون شماره ۵۳۷/۱۹۹۳ ادغام ادارات فرعی را پیش بینی کرد که با فرمان وزارتی در سال ۱۹۹۶ اجرا شد. در سال ۱۹۹۷، برخی از وظایف از طریق فرایند تمرکززدایی اختیارات تحت فرمان قانونی شماره ۴۶۷/
۱۹۹۷ به مناطق منتقل شد. با فرمان قانونی شماره ۳۰۰ مورخ ۳۰ ژوئیه ۱۹۹۹، که به اصطلاح اصلاحات باسانینی در طول دولت دوم دالما نامیده می شود، ساختار دولت با ادغام وزارتخانه های مختلف اصلاح شد. در همان زمان، ایجاد یک وزارتخانه جدید پیش بینی شد که قرار بود با روی کار آمدن مجلس جدید در سال ۲۰۰۱ به اجرا درآید: این وزارتخانه «وزارت کار، بهداشت و سیاست های اجتماعی» نامیده شد که وظایف کار و تأمین اجتماعی را که قبلاً به وزارت کار و تأمین اجتماعی واگذار شده بود، وظایف مربوط به سیاست های اجتماعی اداره همبستگی اجتماعی ریاست شورای وزیران و همچنین بخش بهداشت وزارت بهداشت را ادغام می کرد. با این حال، در سال ۲۰۰۱، دولت دوم برلوسکونی، با فرمان قانونی شماره ۲۱۷ مورخ ۱۲ ژوئن ۲۰۰۱ که به قانون شماره ۳۱۷ مورخ ۳ اوت ۲۰۰۱ تبدیل شد، تصمیم به جداسازی بخش سلامت گرفت و وزارتخانه مسئول آن را با نام جدید وزارت بهداشت مجدداً تأسیس کرد و مسئولیت های باقی مانده را به وزارت کار و سیاست های اجتماعی واگذار کرد. در دولت دوم پرودی، در سال ۲۰۰۶، این وزارتخانه دوباره تقسیم شد و در نتیجه به سه وزارتخانه تبدیل شد: وزارت کار و تأمین اجتماعی، وزارت همبستگی
اجتماعی و اداره سیاست های خانواده. افزایش تعداد وزارتخانه ها، دولت پرودی را به زودی به این نتیجه رساند که ادغام آنها در ۱۲ وزارتخانه را در نظر بگیرد، همان طور که در نسخه اصلی فرمان قانونی شماره ۳۰۰/۱۹۹۹، اصلاحات باسانینی و قانون بودجه ۲۰۰۸، قانون شماره ۲۴۴/۲۰۰۷، ماده ۱، بند ۳۷۶ پیش بینی شده بود، و بنابراین، بازگرداندن وزارت کار، بهداشت و سیاست های اجتماعی را از قوه مقننه جدید لازم الاجرا می داند. و دقیقاً در سال ۲۰۰۸، با سقوط دولت پرودی دوم و پیروزی حزب دموکراتیک خلق ها، دولت برلوسکونی چهارم، وزارت کار، بهداشت و سیاست های اجتماعی را در نسخه اصلی خود بازگرداند. برای اطمینان از سازگاری با طبقه بندی نظارتی که بین سال های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۸ رخ داده بود، فرمان قانونی شماره ۸۵ مورخ ۱۶ مه ۲۰۰۸، که به قانون شماره … تبدیل شد. طبق قانون شماره ۱۲۱ مورخ ۱۴ ژوئیه ۲۰۰۸، که شامل مفاد فوری برای تطبیق ساختارهای دولتی در اجرای بندهای ۳۷۶ و ۳۷۷ ماده ۱ قانون شماره ۲۴ مورخ ۲۴ دسامبر ۲۰۰۷ بود، تصویب شد. طبق قانون شماره ۲۴۴، دولت ساختارهای دولتی را از طریق ادغام تعدیل کرد: وزارت کار، بهداشت و سیاست های اجتماعی، وظایف وزارت کار و تأمین ا
جتماعی، وزارت همبستگی اجتماعی و وزارت بهداشت را ادغام کرد. دپارتمان سیاست های خانواده به عنوان یک وزارتخانه در ریاست شورای وزیران ادغام شد. خیلی زود مشخص شد که ادغام مسئولیت های ناهمگونی مانند کار، تأمین اجتماعی، سیاست های اجتماعی و بهداشت، حتی با وجود اینکه همه آنها بخشی از بخش رفاه بودند، چقدر دشوار است و در سال ۲۰۰۹، چهارمین دولت برلوسکونی لایحه ای را برای بازگرداندن وزارت بهداشت ارائه کرد. با قانون شماره ۱۷۲ مورخ ۱۳ نوامبر ۲۰۰۹، که وزارت بهداشت را تأسیس کرد و تعداد کل معاونان وزیر را افزایش داد، وزارت بهداشت با جداسازی آن از وزارت کار، بهداشت و سیاست های اجتماعی که قبلاً ذکر شد، دوباره احیا شد؛ بنابراین، از ۱۳ دسامبر ۲۰۰۹، وزارت کار و سیاست های اجتماعی نیز فعالیت می کند. با اصلاحات گسترده کارگری دولت رنزی که به عنوان «قانون مشاغل» شناخته می شود، وزارت کار، به ویژه در نتیجه احکام قانونی شماره ۱۴۹/۲۰۱۵ و ۱۵۰/۲۰۱۵، سازمان خود را به شدت تغییر داد و دو اداره کل و تمام شعبات جانبی خود را از دست داد تا بازرسی ملی کار را تأسیس کند و همچنین حضور ملی خود را تا حدی اصلاح کند.
اسب های سن مارکو (به )، که با نام چهاراسب پیروزی یا اسب های هیپودروم قسطنطنیه نیز شناخته می شوند، گروهی از مجسمه های برنز شامل چهار اسب هستند که در اصل بخشی از یادمانی با تصویر یک کوادریگا – ارابه ای چهار اسبه که در ارابه رانی و پیروزی رومیان استفاده می شد – را تشکیل می دادند. این اسب ها پس از غارت قسطنطنیه در سال ۱۲۰۴، بر روی نمای جلویی و لوژیای بالای ایوان باسیلیکای سن مارکو در ونیز، شمال ایتالیا قرار گرفتند. آن ها تا سال ۱۷۹۷ در همان جا باقی ماندند، تا اینکه ناپلئون آن ها را غارت کرد، اما در ۱۸۱۵ بازگردانده شدند. امروزه مجسمه های اصلی به دلایل حفاظتی به داخل کلیسا منتقل شده اند و نسخه های کپی در جای قبلی روی لوژیا نصب شده اند. خاستگاه. این مجسمه ها به عصر باستان کلاسیک بازمی گردند. بسیاری از پژوهشگران بر این باورند که آن ها در سدهٔ دوم یا سوم میلادی ساخته شده اند و شباهت هایی با تندیس سوارکاری مارکوس اورلیوس در رم (حدود ۱۷۵ میلادی) دارند. اما برخی دیگر معتقدند که مهارت فنی آشکار و بازنمایی طبیعی حیوانات نشان می دهد که آن ها در یونان کلاسیک سدهٔ پنجم یا چهارم پیش از میلاد ساخته شده اند. با توجه به کمر کوتاه
و پاهای بلندشان، گفته شده که در اصل بالاتر از خط دید نصب شده بودند، احتمالاً برای قرار گرفتن بر فراز یک طاق نصرت یا ساختمانی باشکوه. شاید به فرمان سپتیمیوس سوروس ساخته شده باشند و ممکن است در اصل برای پایتخت شرقی یعنی قسطنطنیه ساخته شده باشند، جایی که مدتی طولانی به نمایش گذاشته می شدند. بررسی ها نشان داده اند که این مجسمه ها دست کم ۹۶٫۶۷٪ مس هستند و بنابراین باید آن ها را نه برنزی بلکه از مس ناخالص دانست. مقدار کم قلع، دمای ذوب ریزی را به ۱۲۰۰ تا ۱۳۰۰ درجه سانتی گراد افزایش داده بود. انتخاب مس به این دلیل بوده که زراندود جیوه ای رضایت بخش تری به دست آید. تاریخچه. این اسب ها همراه با کوادریگایی که در آن به تصویر کشیده شده بودند، مدت ها در هیپودروم قسطنطنیه به نمایش درآمدند. احتمالاً همان «چهار اسب زراندود بالای هیپودروم» هستند که گفته می شود در دورهٔ تئودوسیوس دوم از جزیرهٔ خیوس آورده شده اند و در "Parastaseis syntomoi chronikai" سدهٔ هشتم یا اوایل نهم میلادی ذکر شده اند. در جریان غارت پایتخت امپراتوری بیزانس طی جنگ های صلیبی چهارم در سال ۱۲۰۴، این اسب ها به دست نیروهای جمهوری ونیز غارت شدند. در همان سال، بر
ای پنهان کردن محل جدا شدن سرها برای انتقال از قسطنطنیه به ونیز، یقه هایی به چهار اسب اضافه شد. اندکی پس از جنگ صلیبی چهارم، دوک انریکو داندولو اسب ها را به ونیز فرستاد و در سال ۱۲۵۴ بر روی تراس نمای جلویی باسیلیکای سن مارکو نصب شدند. پترارک از آن ها در همان جا ستایش کرد. در ۱۷۹۷، ناپلئون دستور داد که این اسب ها از کلیسا برداشته و به پاریس منتقل شوند، جایی که در طراحی طاق پیروزی کاروسل همراه با یک کوادریگا به کار رفتند. در سال ۱۸۱۵، پس از شکست نهایی ناپلئون، اسب ها توسط کاپیتان دو مارِسک به ونیز بازگردانده شدند. او در نبرد واترلو جنگیده بود و همراه نیروهای ائتلاف در پاریس حضور داشت، جایی که فرانتس دوم، امپراتور مقدس روم او را برگزید تا اسب ها را از طاق پیروزی کاروسل پایین بیاورد و به سن مارکو در ونیز بازگرداند. برای مهارت در انجام این کار، امپراتور به او یک جعبهٔ سیگار طلایی با حروف نام او به الماس بر روی درب هدیه داد. مجسمه های اسب مشهور سن مارکو، که از برجسته ترین آثار هنری باستانی شهر ونیز به شمار می آیند، تا سال ها بر فراز نمای کلیسای جامع سن مارکو جای داشتند و به عنوان نمادی از شکوه، قدرت و شکوفایی جمهوری
ونیز در چشم زائران و مسافران جلوه می کردند. این چهار اسب برنزی که پیشینه ای پر رمز و راز دارند، قرن ها در برابر باد، باران و تابش مستقیم خورشید ایستادند و به یکی از شناخته شده ترین تصاویر این شهر بدل شدند. با این حال، در اوایل دههٔ ۱۹۸۰، نگرانی های فزاینده دربارهٔ فرسایش و آسیب دیدگی آن ها به دلیل آلودگی شدید هوا و شرایط نامساعد جوی، مسئولان را بر آن داشت تا برای حفظ و نگهداری بهتر این آثار ارزشمند، تصمیمی مهم اتخاذ کنند. در نتیجه، اسب ها از جایگاه تاریخی خود پایین آورده شدند و به درون فضای حفاظت شدهٔ کلیسا منتقل گردیدند، جایی که بازدیدکنندگان می توانند آن ها را در شرایطی امن تر و با جزئیات بیشتری مشاهده کنند. امروزه در محل اصلی آن ها بر فراز ایوان کلیسا، نسخه های کپی با دقت و مهارت بسیار ساخته و نصب شده اند. این کپی ها به گونه ای طراحی شده اند که نمای بیرونی کلیسا همچنان همان شکوه همیشگی را حفظ کند، در حالی که اصل مجسمه ها دور از خطرات محیطی نگهداری می شوند. بدین ترتیب، هم هویت تاریخی سن مارکو همچنان زنده مانده و هم میراث هنری گران بهای آن برای نسل های آینده صیانت می شود.
اوجنیو هنکه (; – ) دریاسالار نیروهای مسلح ایتالیا بود که از ژوئیه ۱۹۶۶ تا اکتبر ۱۹۷۰ ریاست اداره اطلاعات نظامی ایتالیا را برعهده داشت و در فاصله سال های ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۵ به عنوان دوازدهمین رئیس ستاد دفاع ایتالیا فعالیت می کرد. او نخستین افسر دریایی (از نیروی دریایی ایتالیا) بود که این سمت را در ایتالیا بر عهده داشت. اوجنیو هنکه در ۱۵ نوامبر ۱۹۰۹ در جنوا، ایتالیا زاده شد. او در دوره های عادی در آکادمی سلطنتی نیروی دریایی لیورنو ثبت نام کرد و در سال ۱۹۳۱ فارغ التحصیل شد. او در طول وقوع جنگ جهانی دوم به درجه ستوانی رسید و تا سال ۱۹۴۱ معاون فرمانده ناوشکن وینچنزو جیوبرتی بود. اوجنیو هنکه در بیش از ۴۰ جنگ و مأموریت، ۱۶ مأموریت اسکورت کاروان، از جمله نبرد کاپو ماتاپان، پونتا استیلو و کاپو تئولاده، شرکت کرده بود. او در مارس ۱۹۴۲، در لا اسپزیا، فرمانده قایق اسکورت اژدرافکن اورسا بود و در سال ۱۹۴۳ فرماندهی ناوچه وی ای اس ۲۳۵ را برعهده داشت. زندگی نامه. او در مارس ۱۹۴۲ در طول ارتقاء به درجه ستوانی، فرمانده قایق اسکورت اژدر اورسا در لا اسپزیا بود. او در سال ۱۹۴۳ فرماندهی گردان ۲۳۵ را بر عهده داشت. در طول حضور نیروهای آلمانی
در لا اسپزیا، بین سپتامبر ۱۹۴۳، او متقاعد شد که با واس ۲۳۴ بندر لا اسپزیا را ترک کند، اگرچه نیروهای آلمانی برای اشغال غافلگیرانه ایتالیا اعزام شده بودند. واس ۲۳۴ تحت فرماندهی دریاسالار فدریکو مارتیننگو بود. نیروهای آلمانی در جریان درگیری شدید آتش گشودند. واس ۲۳۴ مورد اصابت قرار گرفت و منفجر شد. یوجینو هنکه موفق شد به همراه سایر خدمه آن فرار کند. او در نوامبر ۱۹۴۳ فرمانده زیردریایی جنگنده سنت آلفونسو بود و تا سال ۱۹۴۷ فرماندهی ارشد اژدر را در خدمت آموزشی آن بر عهده داشت و سپس به سمت معاون رئیس ستاد نیروی دریایی ارتقا یافت. بعدها در ژانویه ۱۹۴۸ کاپیتان ناوچه شد تا اینکه در دسامبر ۱۹۵۱ فرمانده مدرسه اسکادران اول کوروت فرماندهی نیروی دریایی رم شد. او در سال ۱۹۵۳ به وزارت دفاع منتقل شد و تا سال ۱۹۵۴ به کاپیتانی کشتی ارتقا یافت. او به سمت معاون رئیس نیروی دریایی ارتقا یافت و به عنوان رئیس دبیرکل نیروی دریایی و فرمانده نیروی دریایی رم خدمت کرد. او در سال ۱۹۶۰ به درجه دریاسالاری ارتقا یافت و در دسامبر ۱۹۶۴ فرمانده لشکر چهارم نیروی دریایی ایتالیا بود، پیش از آنکه در سال ۱۹۶۵ به مقام ریاست سرویس اطلاعات دفاعی با درجه
دریاسالاری ارتقا یابد، که استراتژی بزرگی از تنش و قتل عام را تجربه می کرد، اگرچه او از ژانویه ۱۹۶۸ دریاسالار شده بود. او به عنوان مدیر اس آی دی، در انجام تحقیقات مربوط به این حادثه مشارکت داشت، اما پس از آنکه وزارت کشور در سال ۱۹۷۰ گزارش داد که اس آی دی از حادثه ای در گورین سراک گزارش داده است، همه این موارد را تکذیب کرد. در اکتبر ۱۹۷۰، او دفتر خود را ترک کرد و به فرماندهی مدیترانه مرکزی ناتو و همزمان معاون رئیس بخش دریایی شورای عالی نیروهای مسلح منصوب شد. او همچنین فرمانده کل نیروی دریایی بین سال های ۱۹۷۰ تا زمانی که در اوت ۱۹۷۲ توسط شورای وزیران به عنوان رئیس ستاد دفاع منصوب شد، بود. او در ۳۱ ژانویه ۱۹۷۵ از این سمت کناره گیری کرد.
ماتیلدا توسکانی (; یا ؛ حدود ۱۰۴۶ – ۲۴ ژوئیه ۱۱۱۵)، یا ماتیلدا کانوسا ()، که با لقب کنتس بزرگ نیز شناخته می شد، یکی از اعضای خاندان کانوسا (که به نام آتونی ها هم شناخته می شوند) در نیمه دوم سده یازدهم میلادی بود. ماتیلدا یکی از مهم ترین شخصیت های حکومتی قرون وسطای ایتالیا به شمار می رفت. او در دورانی پر از نبردهای مداوم، دسیسه های سیاسی و تکفیرهای کلیسا فرمان می راند. او به عنوان یک فئودال مارگراوین توسکانی فرمانروایی کرد و به عنوان خویشاوندی از سلسله سالی امپراتوری، در منازعه مشهور به نزاع اعطای مقام های کلیسایی نقش میانجی داشت. در این کشمکش گسترده میان پاپ گریگوری هفتم و هنری چهارم امپراتور مقدس روم (که آن زمان پادشاه رومیان بود) بر سر رابطه میان قدرت روحانی، پاپ گریگوری هفتم در ۱۰۷۶ هنری را خلع و تکفیر کرد. هم زمان، ماتیلدا به قلمرویی وسیع دست یافت که شامل لمباردی، امیلیا، رومانیا و توسکانی امروزی می شد. او قلعه کانوسا در آپنین ها در جنوب رجیو را مرکز قلمرو خود قرار داد. پس از راهپیمایی توبه آمیز هنری چهارم در برابر قلعه کانوسا در ژانویه ۱۰۷۷، پاپ او را دوباره به کلیسا پذیرفت. با این حال، تفاهم میان امپرات
ور و پاپ چندان دوام نیاورد. در درگیری هایی که اندکی بعد، از سال ۱۰۸۰، با هنری چهارم درگرفت، ماتیلدا همه منابع نظامی و مادی خود را در خدمت پاپی قرار داد. دربار او در بحبوحه نزاع اعطای مقام های کلیسایی، پناهگاهی برای بسیاری از آوارگان شد و رونق فرهنگی یافت. حتی پس از مرگ پاپ گریگوری هفتم در ۱۰۸۵، ماتیلدا همچنان ستون مهمی برای کلیسای اصلاح طلب باقی ماند. میان سال های ۱۰۸۱ تا ۱۰۹۸، منازعات فرساینده با هنری چهارم موجب بحران در حاکمیت کانوسا شد. اسناد تاریخی از این دوره اندک است. نقطه عطف زمانی رخ داد که ماتیلدا با دوک های آلمانی جنوبی که مخالف هنری چهارم بودند، ائتلافی تشکیل داد. در ۱۰۹۷، هنری چهارم به آن سوی آلپ عقب نشینی کرد و به بخش شمالی امپراتوری مقدس روم رفت، و خلأ قدرتی در ایتالیا پدید آمد. نبرد میان و ساختار اجتماعی و حکومتی شهرهای ایتالیا را برای همیشه دگرگون ساخت و به آنها مجال داد تا از سلطه بیگانه رهایی یابند و توسعه جمعی بیابند. از پاییز ۱۰۹۸، ماتیلدا بسیاری از قلمروهای از دست رفته خود را بازپس گرفت. او تا پایان عمر تلاش کرد شهرها را زیر فرمان خود آورد. پس از ۱۰۹۸، او بیش از پیش از فرصت های فراهم شده
برای تثبیت دوباره حکومتش بهره برد. چون فرزندی نداشت، در سال های پایانی زندگی، میراث خود را با تمرکز بر فعالیت های وقف به صومعه پولیرونه سامان داد. طبق گزارش دونیتسو، میان ۶ تا ۱۱ مه ۱۱۱۱، ماتیلدا در قلعه بیانلو (کواترو کاستلا، رجیو امیلیا) توسط هنری پنجم به عنوان نایب السلطنه امپراتوری و نایب ملکه ایتالیا تاج گذاری شد. با مرگ او در ۱۱۱۵، خاندان کانوسا منقرض شد. تا سده سیزدهم، پاپ ها و امپراتورها بر سر میراث غنی موسوم به قلمروهای ماتیلدایی با هم نزاع می کردند. فرمانروایی ماتیلدا و نفوذش به عنوان یک دوره فرهنگی در ایتالیا شناخته شد که در شکوفایی طرح های هنری، موسیقایی و ادبی، و همچنین در داستان های معجزه و افسانه ها جلوه یافت. میراث او در دوران پاداصلاحات و عصر باروک به اوج رسید. پاپ اوربان هشتم در ۱۶۳۰ پیکر ماتیلدا را به رم منتقل کرد، جایی که او نخستین زنی شد که در کلیسای جامع سنت پیتر به خاک سپرده شد. خاستگاه های خاندان کانوسا. گرچه این نام ها توسط نسل های بعدی ساخته شدند، ماتیلدا از خاندان اشرافی خاندان کانوسا، که آتونی ها نیز خوانده می شدند، برخاسته بود. کهن ترین نیاکان اثبات شده خاندان کانوسا اشراف زاده ای
به نام سیگیفرد بود که در یک سوم نخست سده دهم در کنت نشین لوکا می زیست. او احتمالاً حوزه نفوذ خود را در اطراف پارما و دامنه های آپنین ها گسترش داد. پسرش، آدالبرت-آتو، توانست چندین قلعه در دامنه های آپنین را در منطقه سیاسی تکه تکه شده زیر فرمان خود درآورد. آدالبرت-آتو با هیلدگارد از خاندان اشرافی ساپونید، که در شمال ایتالیا بسیار بانفوذ بودند، ازدواج کرد. آدالبرت-آتو قلعه کانوسا را در جنوب غربی کوه های رجیو امیلیا ساخت. پس از مرگ غیرمنتظره لوتار دوم، پادشاه ایتالیا در ۹۵۰، آدالبرت-آتو به بیوه لوتار، ملکه آدلاید، در قلعه کانوسا پناه داد، پس از آنکه برنگار ایورئا تلاش کرد قدرت را در ایتالیا به دست گیرد و او را برای مدتی کوتاه زندانی کرد. سپس اوتوی یکم فرانک خاوری در ایتالیا مداخله کرد و در ۹۵۱ با آدلاید ازدواج نمود. این امر موجب پیوند نزدیک میان خاندان کانوسا و سلسله اوتونی شد. آدالبرت-آتو در اسناد دوران اوتوی یکم به عنوان مدافع یاد شده و توانست برای نخستین بار در پرتو اوتونی ها با پاپی تماس برقرار کند. اوتوی یکم همچنین کنت نشین های رجیو و مودنا را به آدالبرت-آتو اعطا کرد. در ۹۷۷، کنت نشین مانتوا نیز به قلمروهای
اعطاشده به آدالبرت-آتو افزوده شد. پسر آدالبرت-آتو، تدالد، از ۹۸۸ پیوند نزدیک با فرمانروایان اوتونی را ادامه داد. تدالد پدربزرگ ماتیلدا بود. در ۹۹۶ او در یک سند به عنوان "دوکس ات مارکیو" (دوک و مرگراو) فهرست شد. این عنوان توسط همه فرمانروایان بعدی خاندان کانوسا پذیرفته شد و میراثی بود که مانع از اختلاف میان سه پسر تدالد شد. اوج گیری این خانواده در زمان پدر ماتیلدا، بونیفاس، به بالاترین نقطه رسید. سه فرمانروای پیاپی کانوسا (آدالبرت-آتو، تدالد و بونیفاس) برای گسترش فرمانروایی خود صومعه هایی بنیان نهادند. صومعه های تأسیس شده (برشلو، پولیرونه، و سانتا ماریا دی فلونیکا) در مکان های حمل ونقلی و استراتژیک برای انسجام اداری املاک بزرگ آنها قرار داشتند. سه قدیس خانوادگی (ژنسیوس، آپولونیوس و سیمئون) برای تحکیم ساختار قدرت خاندان کانوسا به کار گرفته شدند و خانواده کوشید تا بر صومعه هایی که مدت ها وجود داشتند (صومعه سرزمینی نونانتولا) نفوذ یابد. واگذاری صومعه ها به اسقف های محلی و حمایت از نهادهای روحانی شبکه اتحاد آنها را نیز گسترش داد. ایفای نقش نگهبان نظم جایگاه آنها را در امتداد "ویای امیلیا" تثبیت کرد. تاریخ نگار آر
نالدو تینکانی توانست تعداد قابل توجه ۱۲۰ مزرعه در املاک کانوسا در نزدیکی رود پو را ثابت کند. والدین، تولد و سال های آغازین. والدین ماتیلدا، بونیفاس و بئاتریس لورن نخستین بار به مناسبت ازدواج پسر کنراد دوم، هنری، با گونیلدا دانمارکی در سال ۱۰۳۶ در شهر نایمخن با هم دیدار کردند، اندکی پس از آنکه بونیفاس در آغاز همان سال بیوه شده بود. بئاتریس، خواهرزاده و دخترخوانده امپراتریس گیزلا شوابیا بود. پیمان ازدواجی ترتیب داده شد و یک سال بعد، در ژوئن ۱۰۳۷، بونیفاس و بئاتریس ازدواج خود را با شکوه بسیار جشن گرفتند و سه ماه پس از آن در مارنگو دربار برگزار کردند. طبق توافقات ازدواج، بئاتریس دارایی های مهمی در لورن به همراه آورد: قلعه بریه، لردنشین های استنه، موزی، ژوینی، لانگلیر و اوروال که بخش شمالی سرزمین های موروثی خانواده پدری اش را تشکیل می دادند. بئاتریس و خواهرش، سوفیا، دختران فردریک دوم، دوک لورن علیا و ماتیلدا شوابیا بودند. پس از مرگ والدینشان، او و خواهرش توسط عمه مادری شان، امپراتریس گیزلا، در دربار امپراتوری پرورش یافتند. برای بونیفاس، ازدواج با بئاتریس ــ که خویشاوند نزدیک امپراتور بود ــ نه تنها پرستیژ به همراه
داشت، بلکه چشم انداز داشتن وارث را نیز فراهم می کرد. همسر نخست او ریچیلا، دختر گیسلبرت دوم، کنت پالانتین برگامو بود و تنها فرزندشان دختری بود که در ۱۰۱۴ به دنیا آمد و در همان سال درگذشت. بونیفاس و بئاتریس سه فرزند داشتند: بئاتریس (نام گذاری شده به نام مادرش)، فردریک (نام گذاری شده به نام پدربزرگ مادری اش) و ماتیلدا (نام گذاری شده به نام مادربزرگ مادری اش). ماتیلدا، که احتمالاً حدود ۱۰۴۶ به دنیا آمد، کوچک ترین فرزند بود. زادگاه و تاریخ دقیق تولد ماتیلدا ناشناخته است. پژوهشگران ایتالیایی قرن هاست دربارهٔ محل تولد او بحث می کنند. به گفته فرانچسکو ماریا فیورنتینی، پزشک و دانشمند سده هفدهم، او در لوکا به دنیا آمده بود؛ فرضیه ای که با مینیاتوری در "زندگی نامه ماتیلدا" اثر راهب دونیتسو در اوایل سده دوازدهم تقویت می شود، جایی که ماتیلدا «ماتیلدای درخشان» نامیده شده است: از آنجا که واژه لاتینی "lucens" شبیه "lucensis" (منسوب به لوکا) است، این می تواند اشاره ای به زادگاه ماتیلدا باشد و فیورنتینی آن را چنین تفسیر کرد. برای پژوهشگر بندیکتی کامیلو آفاروزی، کانوسا زادگاه او بود. لینو لیونلو گیراردینی و پائولو گولینلی هر د
و مانتوا را زادگاه او دانستند. یک اثر تازه تر از میشل کان اسپایک نیز مانتوا را ترجیح می دهد، زیرا در آن زمان مرکز دربار بونیفاس بود. افزون بر این، فرارا یا شهر کوچک توسکانی سان مینیاتو هم به عنوان زادگاه احتمالی مطرح شده اند. به گفته الکه گوتس، منابع نمی توانند ثابت کنند که برای بونیفاس کانوسا محل سکونت دائمی در مانتوا یا جای دیگر وجود داشته است. پژوهشگران عموماً بر این باورند که ماتیلدا سال های آغازین زندگی اش را در کنار مادرش گذراند، که به دانش شهرت داشت. او باسواد در لاتین بود و گفته می شود آلمانی و فرانسوی را هم سخن می گفت. گستره آموزش نظامی ماتیلدا محل بحث است. گفته شده که او در استراتژی، تاکتیک، سواری و به کارگیری سلاح آموزش دیده بود، اما برخی پژوهش ها این ادعا را به چالش کشیده اند. پدرش، بونیفاس کانوسا، برای برخی واسال های کوچک در سراسر عمرش شاهزاده ای ترسناک و منفور بود. در ۷ مه ۱۰۵۲، هنگام شکار در جنگل سان مارتینو دال آرجینه در نزدیکی مانتوا، در کمین افتاد و کشته شد. پس از مرگ پدر، فردریک، برادر ماتیلدا، املاک و عناوین خانوادگی را تحت نیابت سلطنتی مادرشان به ارث برد؛ مادری که نه تنها توانست میراث خان
وادگی را یکپارچه نگاه دارد، بلکه ارتباطات مهمی با رهبران جنبش اصلاح کلیسا برقرار کرد. بئاتریس به تدریج به ستون مهمی در اصلاح پاپی بدل شد. خواهر بزرگ تر ماتیلدا، بئاتریس، سال بعد (پیش از ۱۷ دسامبر ۱۰۵۳) درگذشت و ماتیلدا را به وارث احتمالی دارایی های فردریک تبدیل کرد. بئاتریس از ۱۰۵۲ تا هنگام مرگش در ۱۰۷۶، در دوران صغارت و هم نیابتی با ماتیلدا، نایب السلطنه توسکانی بود. در میانهٔ ۱۰۵۴، بئاتریس لورن برای تضمین منافع فرزندانش و خود، با گادفری ریش بلند ازدواج کرد؛ خویشاوند دوری که پس از شورش آشکار علیه امپراتور هنری سوم از دوک نشین لورن علیا خلع شده بود. امپراتور هنری سوم از این ازدواج بی اجازه خشمگین شد و فرصت یافت تا هنگام حرکت به سوی جنوب برای شرکت در یک سینود در فلورانس در روز پنطیکاست ۱۰۵۵، او را به همراه ماتیلدا دستگیر کند. اندکی پس از آن، مرگ مشکوک برادرش فردریک ماتیلدا را به آخرین بازمانده خاندان کانوسا تبدیل کرد. مادر و دختر به آلمان برده شدند، اما گادفری ریش بلند توانست از دستگیری بگریزد. ناتوان از شکست او، هنری سوم به آشتی روی آورد. مرگ زودهنگام امپراتور در اکتبر ۱۰۵۶، که سلطنت را به هنری چهارم خردسال س
پرد، به نظر می رسد روند مذاکرات و بازگشت توازن قدرت پیشین را شتاب بخشید. گادفری ریش بلند در دسامبر با خاندان امپراتوری آشتی کرد و به عنوان مرگراو توسکانی شناخته شد، در حالی که بئاتریس و ماتیلدا آزاد شدند. هنگامی که او و مادرش همراه پاپ ویکتور دوم به ایتالیا بازگشتند، ماتیلدا رسماً به عنوان تنها وارث بزرگ ترین قلمرو در جنوب امپراتوری شناخته شد. در ژوئن ۱۰۵۷ پاپ سینودی در فلورانس برگزار کرد؛ او در زمان دستگیری بدنام بئاتریس و ماتیلدا حاضر بود و با انتخاب عمدی فلورانس به عنوان محل سینود نیز آشکار ساخت که خاندان کانوسا به ایتالیا بازگشته، در کنار پاپی اصلاح طلب تقویت شده و کاملاً بازhabilit شده اند؛ با خردسالی هنری چهارم، پاپی اصلاحی حمایت خاندان نیرومند کانوسا را جست وجو می کرد. بنا بر گفته دونیتسو، زندگی نامه نویس ستایشگر ماتیلدا و نیاکانش، او به سبب خاستگاه و شرایط زندگی اش با هر دو زبان فرانسوی و آلمانی آشنایی داشت. فرمان روایی شخصی. نقش ماتیلدا در مناقشه اعطای مقام کلیسایی. وضعیت قلمروهای ماتیلدا پس از به قدرت رسیدن. پس از مرگ مادرش، ماتیلدا وارث ارثیهٔ عظیم پدری شد. این امر برخلاف مفاد قانون سالیک و قانون ل