Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن متغیر است و میانگین سالانه دما می باشد. محبوب ترین فعالیت در این رودخانه، قایق سواری است. افراد روی یک کلک بامبویی نشسته و با جریان سریع رودخانه حرکت می کنند. از روی کلک، مناظر روستاهای باستانی، کوه های دوردست پوشیده از مه و مردم محلی که در کنار رود مشغول شست وشو هستند، قابل مشاهده است. بومیان منطقه برای حمل چوب از جنگل، از این رودخانه استفاده می کنند؛ تنه های درختان از مناطق بالادست شناور شده و در پایین دست جمع آوری می شوند. وضعیت میراث جهانی. این منطقه در ۲۹ نوامبر ۲۰۰۱ در فهرست موقت میراث جهانی یونسکو در دسته بندی ترکیبی (فرهنگی و طبیعی) ثبت شد.
ماجی شان () یا غارهای مایجی شان ()، که پیش تر به صورت مایچی شان رومی سازی شده بود، مجموعه ای از ۱۹۴ غار صخره ای هستند که در تپهٔ مایجی شان در تیانشوی، استان گانسو در شمال غربی چین ایجاد شده اند. این غارها شامل بیش از ۷۲۰۰ مجسمه بودایی و بیش از ۱۰۰۰ متر مربع نقاشی دیواری هستند. نام "مایجی شان" از سه واژهٔ چینی () تشکیل شده است: "مای" () که اصطلاح عمومی برای اکثر غلات است، "جی" () به معنای «توده» یا «انباشته»، و "شان" () به معنای «کوه». "مایجی شان" اغلب به صورت «کوه انباشتهٔ گندم» یا «کوه توده ای ذرت» ترجمه می شود. این کوه از ماسه سنگ سرخ مایل به بنفش تشکیل شده است. ساخت غارها در دورهٔ چین پسین (۳۸۴–۴۱۷ میلادی) آغاز شد. در سال های ۱۹۵۲–۱۹۵۳، تیمی از باستان شناسان چینی از پکن نخستین بررسی مدرن این غارها را انجام دادند و سیستم شماره گذاری که امروزه نیز استفاده می شود را ایجاد کردند. غارهای شماره ۱ تا ۵۰ در بخش غربی صخره و غارهای شماره ۵۱ تا ۱۹۱ در بخش شرقی آن قرار دارند. بعدها، این غارها توسط مایکل سالیوان و دومینیک داربوا عکاسی شدند و آنان نخستین اثر مهم انگلیسی زبان دربارهٔ این غارها را منتشر کردند. غارهای مایج
ی شان تنها یکی از مجموعه ای از غارهای بودایی در این منطقه از شمال غرب چین هستند که تقریباً در مسیر اصلی اتصال چین و آسیای مرکزی قرار دارند. این مکان ها، همراه با دیگر محوطه های باستان شناسی در امتداد جاده ابریشم شرقی، در سال ۲۰۱۴ به عنوان بخشی از «» در یونسکو میراث جهانی ثبت شدند. تاریخچه. مایجی شان در نزدیکی مسیر شرقی-غربی که شی آن را به لانژو و در نهایت دون هوانگ متصل می کند، و همچنین در مسیر جنوبی که شی آن را به چنگدو در سیچوآن و مناطق جنوبی تا هند متصل می سازد، قرار دارد. در این تقاطع، برخی از مجسمه های مایجی شان که متعلق به حدود قرن ششم میلادی هستند، دارای ویژگی های هندی و جنوب شرق آسیایی هستند که احتمالاً از طریق همین مسیرهای شمالی-جنوبی به اینجا رسیده اند. بااین حال، نخستین تأثیر هنری از سمت شمال غربی و آسیای مرکزی از طریق جاده ابریشم وارد شد. در دوران دودمان های سونگ و مینگ، در جریان بازسازی ها، تأثیرات هنری از مناطق مرکزی و شرقی چین افزایش یافت و مجسمه ها بیشتر رنگ و بوی چینی به خود گرفتند. به نظر می رسد که غارهای نیایشگاهی در چین دو کاربرد داشتند: پیش از ورود بودیسم به چین، ممکن بود به عنوان مکان ها
ی پرستش اجداد یا خدایان طبیعت مورد استفاده قرار گیرند. با ورود بودیسم و تأثیر سنت کهن غارهای نیایشگاهی هندی (مانند غارهای آجانتا) و آسیای مرکزی (عمدتاً افغانستان)، این غارها بخشی از معماری مذهبی چین شدند. طراحی. این غارهای مربوط به دودمان وی شمالی طراحی ساده ای دارند و عمدتاً شامل یک بودای نشسته در میان بوداسف ها و همراهان دیگر، گاه همراه با راهبان یا عبادت کنندگان غیرروحانی هستند. متداول ترین بودا، آمیتابه، بودای اصلی سرزمین پاک است که امکان تولد مجدد تمامی پیروان خود را در بهشت «سرزمین پاک» فراهم می کند. این مکتب در دورهٔ موردنظر یکی از مکاتب محبوب بودیسم مهایانه بود. بوداسف هایی که او را همراهی می کنند معمولاً آوالوکیته سورا در سمت راست و ماهاستاما پرابتا در سمت چپ هستند. آوالوکیته سورا را می توان از روی تاج او که حاوی تصویر کوچکی از بودای آمیتابه است و همچنین از طریق همراه داشتن یک کوزهٔ کوچک تشخیص داد. ماهاستاما پرابتا شناسایی دشوارتری دارد، اما معمولاً با آوالوکیته سورا جفت می شود. آوالوکیته سورا در چند قرن بعدی تغییر جنسیت داده و به گوان یین، الههٔ رحمت، تبدیل می شود. در نزدیکی درگاه ها، اغلب جفتی از د
وراویراپالاها یا چهار پادشاه آسمانی ("لوکاپالا") ایستاده اند که از بودا و همراهانش محافظت می کنند. تقریباً تمامی پیکره های مایجی شان از خاک رس به همراه نوعی مادهٔ چسباننده برای افزایش ماندگاری ساخته شده اند. هنگامی که مجسمه های سنگی در برخی غارها (مانند غارهای ۱۱۷، ۱۲۷، ۱۳۳ و ۱۳۵) مشاهده می شوند، معمولاً از جنس ماسه سنگ هستند و بسیاری از آن ها بسیار ظریف ساخته شده اند. گزارش شده است که این ماسه سنگ بومی نیست و منشأ آن نامعلوم است. همچنین مشخص نیست این مجسمه ها در کجا ساخته شده اند یا چگونه به داخل غارها منتقل شده اند. غار ۱۳۳ با ۲۳ استلای سنگی، از نمونه های برجستهٔ این مجموعه است.
کیت بالسات (; – ) اتومبیل ران فرمول ۱، رالی و مسابقات استقامتی اهل بریتانیا بود.
بولا () یک فیلم درام اسپانیایی به کارگردانی آچرو مانیاس است که در سال ۲۰۰۰ منتشر و در همان سال برندهٔ جایزه گویا برای بهترین فیلم شد. از بازیگران این فیلم می توان به خوان خوزه بایستا (در نقش پسر ۱۲ ساله ای به نام «بولا») و آنا واگنر اشاره کرد.
دریاچه اره () یا اِرهای یا دریاچهٔ اِر ()، یک دریاچهٔ گسلی در اقلیم آلپی دالی (شهر) در ولایت خودمختار دالی بای، یون نان، چین است. در گذشته، این دریاچه با نام های یِیوژه () یا دریاچهٔ کونمینگ () نیز شناخته می شد. ریشه شناسی. حرف چینی "洱" (اِر) معنای گوش (耳) را ندارد. از دوران دودمان هان تا دودمان تانگ، قوم باستانی ای به نام "Kunming Yi" یا "کونمینگ بربر" () در نزدیکی دریاچهٔ ارهای زندگی می کردند، ازاین رو، این دریاچه را "دریاچهٔ کونمینگ" نیز می نامیدند. "Kunming Yi" نام دیگری نیز داشت که "Kun-mi" () بود. در متون چینی بعدی، نام "昆弥" به "昆弭" (Kun-mi) تغییر یافت، زیرا "弭" گونه ای دیگر از نگارش "弥" محسوب می شد. همچنین، نام دریاچه به "渳" (می) تغییر یافت که دارای رادیکال آب () بود. فانگ گوویو معتقد است که نام "洱" (اِر) از "渳" ساده سازی شده است و پس از آن، نام "دریاچهٔ ارهای" تا امروز باقی مانده است. بر اساس پژوهش های دانشمندان قوم بای، واژهٔ "Yeyu" در نام چینی "Yeyuze" (که "ze" [泽] به معنای دریاچه است) از زبان بای مشتق شده و به معنای "آب پایین" است. تلفظ این واژه در الفبای آوانگاری بین المللی به صورت نوشته می شود. د
ر گویش دالی (شهر) از زبان بای، واژهٔ "پایین" () همچنین به صورت تلفظ می شود. شو لین معتقد است که نام چینی "洱" از مشتق شده است. جغرافیا. دریاچهٔ ارهای در ارتفاع از سطح دریا قرار دارد. این دریاچه از شمال به جنوب طول و از شرق به غرب بین عرض دارد. مساحت آن است که پس از دریاچهٔ دیان چی، دومین دریاچهٔ بزرگ فلاتی در چین محسوب می شود. محیط پیرامونی آن ، عمق متوسط آن و ظرفیت ذخیره سازی کل آن است. این دریاچه، منظره ای زیبا برای دالی (شهر) ایجاد کرده و در غرب، شهر دالی را به دامنهٔ کوه کانگ محدود کرده است. سرچشمهٔ دریاچه در شهر شانگوان در شمالی ترین نقطهٔ آن قرار دارد و جنوبی ترین نقطهٔ آن در شهر شی گوان است. این دریاچه از رودهای میجو و میسی در شمال، رود بولوی در شرق و جریان های کوچکی از کوه های کانگ در غرب تغذیه می شود. در جنوب، رود یانگ بی از این دریاچه خارج شده و در نهایت به رودخانهٔ مکونگ می ریزد. جاذبه ها. ساحل دریاچه را می توان با پیاده روی کاوش کرد. از جاذبه های مهم می توان به پارک ارهای و چشمه های پروانه ای در ساحل غربی اشاره کرد. همچنین جزایری همچون گوآن یین گه، جزیرهٔ جین سو ()، جزیرهٔ فرهنگ عامهٔ نانژائو () و
جزیرهٔ شیاوپوتو () قابل بازدید هستند. این دریاچه منبع غذایی مهمی برای مردم محلی (قوم بای) محسوب می شود که به روش سنتی ماهیگیری خود مشهورند: آنان باکلان ها را آموزش می دهند تا ماهی شکار کرده و به ماهیگیران بازگردانند. حلقه هایی که دور گردن پرندگان قرار داده می شود، از بلعیدن ماهی ها جلوگیری می کند. تنوع زیستی. دریاچه ارهائی دارای تنوع زیستی غنی ای بود یا همچنان هست. این دریاچه یکی از سه دریاچه مهم یون نان با تعداد بالای بوم زادی است؛ دو دریاچه دیگر فوکسیان و دیان (دیانچی) هستند. از میان ۲۳ گونه و زیرگونه ماهی شناسایی شده در ارهائی، ۸ گونه بومی هستند: "Cyprinus barbatus", "C. daliensis", "C. longipectoralis", "C. megalophthalmus", "Paracobitis erhaiensis", "Poropuntius daliensis" (مترادف: "Barbodes daliensis"), "P. exiguus" (مترادف: "B. exigua") و "Zacco taliensis" (مترادف: "Schizothorax taliensis"). از میان این ها، تنها "C. barbatus" و "C. longipectoralis" از سال ۲۰۰۰ تاکنون ثبت شده اند؛ بقیه گونه ها برای چندین دهه مشاهده نشده اند و احتمالاً منقرض شده اند. همچنین، برخی از گونه های غیربومی نیز از این دریاچه دچا
ر انقراض محلی شده اند. در مقابل، بیش از ۱۰ گونه معرفی شده ماهی اکنون در این دریاچه زندگی می کنند. چندین گونه گیاه آبزی بومی نیز از این دریاچه ناپدید شده اند. این دریاچه در گذشته به عنوان شکارگاه سلطنتی پادشاهی نانژائو مورد استفاده قرار می گرفت.
میراث جهانی در کاستاریکا تا ژانویه ۲۰۲۵ شامل ۴ اثر در این کشور است. کاستاریکا همچنین دارای یک سایت دیگر در فهرست آزمایشی است. اولین مکان ثبت شده در کاستاریکا پارک جهانی لا امیستاد، در سال ۱۹۸۳ بود. کشور کاستاریکا در تاریخ ۲۳ اوت ۱۹۷۷ پیمان را پذیرفت، و این امر باعث شد سایت های آن واجد شرایط قرارگیری در فهرست شوند. سایت های میراث جهانی سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد، یونسکو مکان هایی هستند که دارای اهمیت فرهنگی یا طبیعی هستند، همان طور که در پیمان نامه میراث جهانی، که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده، شرح داده شده است. میراث فرهنگی شامل بناهای تاریخی مانند آثار معماری، مجسمه ها، کتیبه ها، مجموعه های ساختمانی و محوطه های باستانی است. از سوی دیگر، میراث طبیعی به ویژگی های فیزیکی و زیستی، شکل های زمین شناسی و زیستگاه گونه های در خطر انقراض حیوانات و گیاهان اطلاق می شود. همچنین مکان هایی که از نظر علمی، حفاظتی یا زیبایی طبیعی اهمیت دارند، جزو میراث طبیعی به شمار می روند. کاستاریکا این کنوانسیون را در ۲۳ اوت ۱۹۷۷ تصویب کرد. در سال ۱۹۹۰، این مکان گسترش یافت تا شامل مکان های موجود در پاناما شود. جدیدترین مکان ثبت
شده، محوطه های رئیس نشینی پیش کلمبیایی با کره های سنگی دیکیس، در سال ۲۰۱۴ بود. این تنها مکان فرهنگی در کاستاریکا است، میراث جهانی. یونسکو سایت ها را تحت ده معیار فهرست می کند؛ هر ورودی باید حداقل یکی از معیارها را برآورده کند. معیارهای i تا vi فرهنگی هستند و معیارهای vii تا x طبیعی. فهرست آزمایشی. علاوه بر سایت هایی که در فهرست میراث جهانی ثبت شده اند، کشورهای عضو می توانند فهرستی از سایت های آزمایشی نگهداری کنند که ممکن است برای نامزدی در نظر گرفته شوند. نامزدی ها برای فهرست میراث جهانی فقط در صورتی پذیرفته می شود که سایت قبلاً در فهرست آزمایشی قرار گرفته باشد. کاستاریکا یک سایت در فهرست آزمایشی خود دارد.
دینگ سون () روستایی قدیمی است که در شین چنگ ()، شهرستان شیانگفن، در حدود ۲۸ کیلومتری جنوب لینفن، در جنوب شانشی، چین قرار دارد. توضیحات سایت. حیاط های تاریخی مسکونی در دینگ سون شامل مجموعه ای از حیاط های «چهارگوش» است که در چهار جهت دارای ساختمان هایی از جمله تالارهای اصلی، اتاق های جانبی در بخش های شرقی و غربی، راهروها و ورودی ها هستند. در مجموع، ۴۰ مجموعه کامل از حیاط های «چهارگوش» در این منطقه وجود دارد که شامل ۵۹۸٫۵ "جیان" (کوچک ترین واحد ساختمانی، تقریباً معادل ۱۵ متر مربع) بوده و مساحتی در حدود ۴۸٬۰۰۰ متر مربع را پوشش می دهد. تاریخچه. قدیمی ترین حیاط ها در سال بیست ویکم از دوران سلطنت وان لی (۱۵۹۳) از دودمان مینگ ساخته شدند و جدیدترین آن ها متعلق به اوایل دوره جمهوری خواهی است. به طور کلی، این مجموعه به سه بخش تقسیم می شود: حیاط های شمالی، حیاط های میانی و حیاط های جنوبی. هر یک از این بخش ها شامل ساختمان هایی از دوران دودمان مینگ، دوره های اولیه و میانی دودمان چینگ و دوره های پایانی دودمان چینگ است. این مجموعه یکی از نمونه های شاخص معماری مردمی از دوران مینگ و چینگ در شمال چین محسوب می شود. از آنجا که ای
ن ساختمان ها در دوره های مختلف ساخته شده اند، طراحی و سبک آن ها نیز متفاوت است. وضعیت میراث جهانی. این سایت در تاریخ ۱۲ فوریه ۱۹۹۶ در فهرست موقت یونسکو برای میراث جهانی در دسته فرهنگی ثبت شد.
دانگجیاچون یا روستای دانگ جیا () در شی ژوانگ ()، در شمال شرقی هانچنگ، واینان، استان شنشی قرار دارد. این روستا ۹ کیلومتر از جنوب غربی شهر جدید هانچنگ، ۱٫۵ کیلومتر از غرب جاده ملی ۱۰۸ و ۳٫۵ کیلومتر از شرق رود زرد فاصله دارد. روستای دانگ جیا در سال ۱۳۳۱ تأسیس شده و در دره ای به شکل کدو در جهت شرق-غرب قرار گرفته است. این روستا از بالا شبیه یک قایق به نظر می رسد و طرح ساخت خانه های آن مطابق با اصول سنتی یین و یانگ و باگوا است. در آن زمان، روستا شامل بیش از ۳۳۰ خانوار و ۱۴۰۰ نفر جمعیت بود. امروزه تعداد حیاط های مسکونی موجود در آن به ۱۲۳ عدد رسیده است. در آوریل ۱۹۸۹، یکی از ساختمان های تئاتر ۳۰۰ ساله این روستا تخریب شد. مهم ترین بناهای موجود در این روستا شامل سنگ فرش های قدیمی، ساختمان های مختلف، معبد اجدادی باشکوه، برج بلند و راست قامت ون ژینگ گه و خانه های حیاط دار است. همچنین این ساختمان ها با سردرهای نفیس، کنده کاری های چوبی و آجری تزئین شده اند. افزون بر این، سیستم های دفاعی قدیمی همچون دیوارهای شهر، دژ بی یانگ و نگهبانی میان طبقه ای نیز در این روستا وجود دارند. ارزش مطالعاتی روستای دانگ جیا عمدتاً در جنبه های
زیر نهفته است: نخست، این روستا نمایانگر ترکیب عملکردهای سکونتی، تولیدی و دفاعی در سکونتگاه های روستایی چین باستان است. دوم، جداسازی «ژای-بائو» (Zhai-Baos) از روستا، که تاکنون به عنوان منحصربه فردترین شکل روستا در چین شناخته شده است. سوم، در خانه های حیاط دار هانچنگ، ازجمله در دانگ جیا، اتاق های میانی و فوقانی (اتاق نشیمن) نه به عنوان فضای زندگی روزمره، بلکه به عنوان فضایی رسمی و روشن برای آیین های تشریفاتی و نیایش استفاده می شده است. همچنین، طرح «یک اتاق روشن و دو اتاق تاریک مجزا» که در خانه های شمال چین رایج بوده، در هانچنگ کمتر مورد استفاده قرار گرفته است.
دریاچه باریک غربی () که به نام چینی معیار خود شوکسیهو و نام های دیگر نیز شناخته می شود، یک دریاچه دیدنی در منطقه هانجیانگ در مرکز یانگژو، چین است. این دریاچه از خندق های شهری دودمان تانگ یانگژو توسعه یافته است. در دوران دودمان چینگ فهرست دودمان های تاریخ چین، کرانه رودخانه آن محل استقرار عمارت های متعدد ثروتمندان منطقه از جمله دانش پژوه-رسمیها و تاجران نمک بود. این دریاچه و برخی از جاذبه های آن به عنوان یک پارک ملی و جاذبه گردشگری بازسازی شده اند. نام ها. در تاریخ چین، دریاچه باریک غربی کنونی به عنوان بخشی از رودخانه شناخته می شد و با نام های گوناگونی همچون پائوشان، چانگچون، بائویانگ یا نهر بائوژانگ خوانده می شد. تا اواخر قرن هفدهم، این منطقه به طور گسترده به عنوان دریاچه باریک غربی شناخته شد و این نام در اثر "Yángzhōu Gǔchuī Cíxù" که توسط وو چی (۱۶۱۹۱۶۹۴) گردآوری شده بود، ثبت شد. این نام در سال ۱۷۳۶ در شعر چینی «در ستایش رود بائوژانگ (, "Yǒng Bǎozhàng Hé") که توسط وانگ هنگ (, "Wāng Hàng"; 1704۱۷۸۴) نوشته شد، بیشتر رواج یافت. وانگ شاگرد لی ئه بود که پیش از آن اثر خود را دربارهٔ "سوابق دریاچه غربی" (, "Xīhú Zh
ì") دربارهٔ تاریخ هانگژو به پایان رسانده بود. در شعر وانگ، این شهر به عنوان مکانی مرفه و جذاب توصیف شده است. جغرافیا. دریاچه باریک غربی بین هانجیانگ و گوانگلینگ در مرکز یانگژو در جیانگسو و شرق چین واقع شده است. این دریاچه در ابتدا بخشی از خندق های کانال ها و نهرهای اطراف یانگژو بود و در شمال غربی استحکامات مربوط به دوران سونگ، مینگ و چینگ این شهر قرار دارد. این دریاچه از دریاچه بائوژانگ در شمال تا بقایای خندق دوران چینگ در جنوب امتداد دارد. منطقه دیدنی دریاچه باریک غربی شامل دریاچه بائوژانگ و برخی جزایر و مسیرهای آبی اضافی در غرب آن است. دریاچه کنونی دارای طولی در حدود و مساحتی در حدود است. منطقه دیدنی اطراف آن حداقل وسعت دارد. دریاچه در سوی مقابل شهر قدیمی، در مجاورت آبراه بزرگ چین در شرق آن قرار دارد. با این حال، این دو از طریق نهرها در طول مسیر خود به هم متصل شده اند: در شمال، توسط دریاچه بائوژانگ و امتداد مدرن کانال هان (هانگئو) "Hángōu")؛ در وسط، توسط نهر Caohe "Cáo Hé")؛ و در جنوب، توسط نهر یودای "Yùdài Hé")} یا نهر Erdao "Èrdào Hé")}، پارک نیلوفر آبی و نهر Andun "Āndūn Hé") به هم متصل شده اند. تاریخچه.
با وجود قرن ها رونق یانگژو به عنوان یکی از مراکز اصلی آبراه بزرگ چین، منطقهٔ اطراف دریاچهٔ باریک غربی تا دوران امپراتور چیان لونگ از دودمان چینگ در میانهٔ دههٔ ۱۷۰۰ توسعهٔ چندانی نیافته بود. این منطقه همراه با سایر بخش های شهر، در جریان فتح چینگ و کشتار یانگژو در مه ۱۶۴۵ به شدت آسیب دیده بود. با این حال، در دورهٔ چینگ، ثروت فراوان دانش پژوهان-رسمی و تاجران نمک این منطقهٔ آبراه بزرگ چین صرف ساخت عمارت های مجلل خصوصی و باغ های تماشایی، همراه با رستوران ها و چایخانه های معروف در سطح ملی و تزئیناتی برای پذیرایی از امپراتوران و مقامات چینگ، به ویژه امپراتور چیان لونگ شد. این دریاچه برای میزبانی کاروان امپراتوری، به ویژه در دومین بازدید او در سال ۱۷۵۷، لایروبی و گسترش یافت. برخی از بناهای اصلی منطقه به گونه ای طراحی شده اند که عامدانه ویژگی های مکان های دیگر را تقلید کنند. این منطقه در جریان شورش تایپینگ در دهه های ۱۸۵۰ و ۱۸۶۰ به شدت آسیب دید، اما پس از آن بازسازی گسترده ای روی آن انجام شد. دریاچه در سال ۱۹۷۹ کاملاً لایروبی شد و امکان عبور قایق ها به معبد دامینگ فراهم گردید. این اقدام بخشی از برنامهٔ دیپلماسی فرهن
گی بود که به موجب آن توشودای-جی در استان نارا اجازه داد مجسمهٔ قرن هشتمی بهکشو و مبلغ مذهبی جیان ژن برای نمایش موقت به معبد اصلی اش در سرزمین اصلی چین بازگردانده شود. این دریاچه در سال ۱۹۸۸ به عنوان یک پارک ملی ثبت شد. یک خاکریز بلند با بید مجنونها در امتداد دریاچه کشیده شده است. در میانهٔ این مسیر، سکویی مربع شکل با غرفه هایی در چهار گوشه و یک غرفه در مرکز آن قرار دارد. در اطراف دریاچه، پارکی با چندین جاذبه وجود دارد، از جمله: باغ شو، پاگودای سفید معبد لیانشینگ که نسخه ای از برج مشابه آن در پارک بی های پکن است؛ پل پنج غرفه؛ کوه کوچک طلایی (شیاو جین شان) و سکوی ماهیگیری (دیاویو تای) که یکی از مکان های مورد علاقهٔ امپراتور چیان لونگ بود. امپراتور از بخت خوبش در ماهیگیری در این مکان چنان خشنود شد که دستور اعطای کمک هزینه های اضافی به شهر را صادر کرد. با این حال، موفقیت او به لطف شناگران محلی بود که در آب پنهان شده و ماهی ها را به قلاب او متصل می کردند. پل کنونی ۲۴ دهانه (ارشیسی چیائو یا نیانسی چیائو) در محل اصلی خود قرار ندارد و احتمالاً نامش از اشتباهی ناشی شده که بین ۲۴ پلی که در دورهٔ تانگ در یانگژو ثبت شده
بود، رخ داده است؛ این اشتباه به دلیل نبود تمایز بین اشکال مفرد و جمع در زبان چینی پدید آمده است. میراث. شعر وانگ هان همچنان مایهٔ افتخار شهر است و منطقهٔ دریاچهٔ باریک غربی به عنوان یکی از جاذبه های مهم گردشگری شناخته می شود. با این حال، ژو زی چینگ این مقایسه را در قیاس با هانگژو نادرست می دانست؛ او علی رغم لذت بردن از کانال های فراوان یانگژو، باریکی دریاچه را نامطلوب می پنداشت.
شیتانگ ()، که پیش تر با نام های شیه تانگ ()، پینگ تانگ () و شو تانگ () شناخته می شد، شهری تاریخی در شهرستان جیاشان، ژجیانگ، چین است. این شهر از شمال با شهر لوژو، از شرق با شهر یائوژوانگ، از جنوب شرقی با شهر گانیائو و از غرب با شهر تیان نینگ هم مرز است. بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۶، جمعیت آن ۵۷٬۴۰۰ نفر و مساحتش برابر با است. شیتانگ یکی از شهرهای آبی چین است که با گذر ۹ رود از میان آن، بخش های مختلفش را به هم پیوند داده است. این شهر از هشت منطقه تشکیل شده که از طریق پل های سنگی سنتی به یکدیگر متصل اند. در بخش های قدیمی تر شهر، ساختمان ها در امتداد کانال ها ساخته شده اند و این آبراه ها، مسیرهای اصلی ترابری در منطقه به شمار می روند. تاریخچه. قدمت این شهر دست کم به دوران دوره بهار و پاییز (۷۷۰ تا ۴۷۶ پیش از میلاد) بازمی گردد، زمانی که در مرز بین ایالت یئوه و وو قرار داشت. بنا بر روایات، وو زیشو، دانشمند و فرمانده نظامی برجسته، دستور داد تا برای بهبود حمل ونقل آبی و انتقال آب به شهرستان جیاشان، کانال های متعددی حفر شود و برکه ای نیز ایجاد گردد، از این رو شیتانگ به «شو تانگ» نیز معروف شده است. در سال ۲۰۰۱، این شهر در فر
ایند گزینش میراث جهانی یونسکو شرکت کرد. در ۸ اکتبر ۲۰۰۳، اداره ملی میراث فرهنگی چین و وزارت مسکن و توسعه شهری-روستایی، این شهر را به عنوان یکی از «شهرهای تاریخی چین» معرفی کردند. در فوریهٔ ۲۰۱۷، اداره ملی گردشگری چین، شیتانگ را در دستهٔ مناطق گردشگری سطح AAAAA (بالاترین درجهٔ مناطق گردشگری چین) قرار داد.
لوجی () یا شهر لوجی () یکی از شهرهای تاریخی مشهور چین است که در منطقهٔ ووژونگ، در ۱۸ کیلومتری شرق سوژو، استان جیانگسو قرار دارد. ریشه شناسی. این شهر در گذشته با نام پولی () نیز شناخته می شد. نام این شهر آبی از لو گوئی منگ، شاعر گوشه گیر دوران دودمان تانگ گرفته شده که در این شهر اقامت گزید. او با نام مستعار «آقای پولی» () شناخته می شد. در آن زمان، پولی شامل دو منطقهٔ پولی () و لیوجی () بود. «لیوجی» به معنای «شش رودخانهٔ مستقیم» است. در گویش سوژو، «لیو» به صورت «لو» تلفظ می شود و ازاین رو () به صورت «لوجی» خوانده شد. در اواخر دوران دودمان چینگ، نام «پولی» به «لوجی» تغییر یافت و این شهر به عنوان یکی از بخش های شهرستان یوانه شناخته شد. جاذبه ها. لوجی به خاطر آبراه های زیبا و پل های تاریخی اش مشهور است، برخی از این پل ها به دوران دودمان سونگ بازمی گردند. گفته می شود که قدم زدن در شهر تاریخی لوجی، همچون قدم گذاشتن در تاریخی یخ زده در زمان است، آرام و دلنشین. شاعر دودمان مینگ، گائو چی، در شعری با عنوان «منظرهٔ پولی»، توصیفی از این شهر ارائه کرده که همچنان نمایانگر چشم انداز امروزی لوجی است: اهمیت تاریخی. لوجی یکی از
بهترین شهرهای قدیمی حفاظت شده در چین است که همچنان آبراه ها و خیابان های تاریخی خود را حفظ کرده است. در سال ۲۰۰۳، دولت چین فهرستی از «ده شهر تاریخی مشهور چین» منتشر کرد که نام لوجی در میان آن ها قرار داشت. در سال ۲۰۰۴، یونسکو به این شهر جایزهٔ «حفاظت از شهرهای تاریخی» را اعطا کرد.
بخت نیک () یک فیلم درام اسپانیایی است که در سال ۱۹۹۷ منتشر و در همان سال برندهٔ جایزه گویا برای بهترین فیلم و جایزه فوتوگراماس سیمین شد. این فیلم با همکاری تله بیسیون اسپانیولا ساخته شده و در جشنواره فیلم کن ۱۹۹۷ به نمایش درآمد.
سلاح بداهه (به انگلیسی: "Improvised Weapon") به هر شیء یا ابزاری گفته می شود که به طور معمول به عنوان سلاح طراحی نشده اما در شرایط خاص به عنوان وسیله ای برای حمله یا دفاع مورد استفاده قرار می گیرد. این نوع سلاح ها اغلب در شرایط اضطراری، جنگ های نامنظم، دفاع شخصی، یا درگیری های خیابانی به کار می روند. سلاح های بداهه در تاریخ. در طول تاریخ، افراد و گروه های مختلف از سلاح های بداهه برای مقابله با دشمنان خود استفاده کرده اند. به عنوان مثال: سلاح های بداهه نمونه ای از خلاقیت بشر در شرایط اضطراری هستند. با توجه به اینکه این سلاح ها معمولاً از ابزارهای در دسترس ساخته می شوند، می توانند نقش مهمی در دفاع شخصی، جنگ های چریکی، یا حتی شرایط بقا ایفا کنند.
القوانین المحکمة فی الاصول یا قوانین الاصول اثر میرزای قمی در علم اصول فقه شیعه است که به عنوان یکی از مهم ترین و مشهورترین تألیفات وی شناخته و علت شهرت مؤلف به صاحب قوانین است. این کتاب یک دوره کامل علم اصول بر مبنی مصنف است که یکی از متون درسی حوزه های علمیه شیعه بوده است. ویژگی های محتوایی. شماری از ویژگی هایی که برای این کتاب شمرده شده، به شرح زیر است: حجیت ظن مطلق: پذیرش ظن به عنوان دلیل شرعی در صورت عدم دسترسی به علم، که تحول اساسی در اصول فقه ایجاد کرد. اختصاص خطاب های شارع به حاضرین: این نظریه، که نخستین بار توسط میرزای قمی در کتاب قوانین الاصول مطرح شد، بر این پایه استوار است که خطابات شرعی تنها شامل افرادی می شود که در زمان صدور خطاب، حاضر و موجود بوده اند و غایبان (افراد غیرحاضر یا آیندگان) را در بر نمی گیرد. این دیدگاه تحولی اساسی در مباحث اصول فقه ایجاد کرد و به عنوان یکی از نوآوری های میرزای قمی شناخته می شود. تعرض به نظرات اهل سنت: تحلیل آرای فقهاء حنفی و شافعی در کنار دیدگاه های شیعه. شروح و حواشی. بر این کتاب بیش از ۴۷ شرح و حاشیه نوشته شده است، از جمله: همین طور تعدادی کتاب در نقد مطالب قوان
ین الاصول نگارش شده است. تأثیرات. شیخ انصاری: سید موسی شبیری زنجانی از مراجع تقلید شیعه، در کتاب "جرعه ای از دریا" اشاره می کند که محتوای درس خارج، شیخ مرتضی انصاری مبتنی بر مباحث مطرح شده در قوانین الاصول بوده است.
کامینو () یک فیلم درام اسپانیایی است که در سال ۲۰۰۸ منتشر و در همان سال برندهٔ چندین جایزه گویا از جمله جایزه گویا برای بهترین فیلم و جایزه گویای بهترین بازیگر نقش اول زن شد. فیلم روایتی از داستان واقعی «آلکسیا گونسالس-باروس» است (و به او هم تقدیم شده است)؛ دختری که در سال ۱۹۸۵ در سن ۱۴ سالگی در اثر تومور طناب نخاعی درگذشت و اینک در طی مراحل قدیس شدن است. خانواده دختر (مرتبط با سازمان محافظه کار کاتولیک اپوس دئی) با ساخت و اکران این فیلم موافق نبودند و بنابراین جنجال و درگیری از همان ابتدای ساخت فیلم بالا گرفت و می توان گفت که تنها باعث افزایش کنجکاوی و کشش مردم به تماشای فیلم گردید. این فیلم برنده «جایزه ویژه تماشاگران به بهترین فیلم» در جشنواره بین المللی فیلم ویلنیوس و «جایزه فورکه بهترین فیلم» شد. تنی چند از بازیگران اصلی فیلم نیز برندهٔ جایزهٔ «اتحادیهٔ بازیگران مرد و زن اسپانیا» شدند.
در فیزیک ابردرخشندگی یا ابرتابش (ابرتابشی) () اثرات افزایش درخشندگی در چندین زمینه از جمله در زمینه های مکانیک کوانتومی، اخترفیزیک و نسبیت است. نورشناختی کوانتمی. به دلیل نیاز به یک اصطلاح بهتر، گازی که به دلیل انسجام به شدت تابش می کند، «ابر تابشی» نامیده می شود — رابرت اچ. دیک، ۱۹۵۴. در نورشناخت کوانتومی، ابرتابش پدیده ای است که زمانی که گروهی از گسیل کننده های "N"، مانند اتم های برانگیخته، با یک میدان نوری مشترک برهم کنش می کنند رخ می دهد. اگر طول موج نور بسیار بیشتر از جدایی گسیل کننده ها باشد، آنگاه گسیل کننده ها به صورت جمعی و منسجم با نور تعامل دارند. این باعث می شود که گروه نور را به عنوان یک پالس با شدت بالا (با نرخ متناسب با "N"2) ساطع کند. این نتیجهٔ شگفت انگیزی است که به شدت متفاوت از واپاشی نمایی مورد انتظار (با سرعتی متناسب با "N") گروهی از اتم های مستقل است (به گسیل خودبه خودی مراجعه کنید)."ابرتابش" از آن زمان در طیف گسترده ای از سیستم های فیزیکی و شیمیایی، مانند آرایه های نقطه کوانتومی و انبوههٔ جی، نشان داده شده است. این اثر برای تولید «لیزر فوق تابشی» استفاده شده است. ابرتابش چرخشی. ابرتابش
چرخشی با شتاب یا حرکت جسم مجاور (که انرژی و تکانه اثر را تأمین می کند) مرتبط است. همچنین گاهی به عنوان پیامد اختلاف میدان «مؤثر» در اطراف بدنه جسم توصیف می شود (مثلاً تأثیر نیروهای کشندی). این به جسمی با غلظت تکانه زاویه ای یا خطی اجازه می دهد تا به سمت یک حالت انرژی پایین تر حرکت کند، حتی زمانی که مکانیسم کلاسیک آشکاری برای این اتفاق وجود نداشته باشد. از این نظر، این اثر شباهت هایی با تونل زنی کوانتومی دارد (مثلاً تمایل امواج و ذرات برای «پیدا کردن راهی» برای بهره برداری از وجود پتانسیل انرژی، علی رغم عدم وجود مکانیسم کلاسیک آشکار برای وقوع این اتفاق).
ماریانو ونانسیو (؛ زادهٔ ۱۹۴۷) بازیگر اهل اسپانیا است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "کامینو" اشاره نمود.