Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کراسوخا (؛ انگلیسی: بلادونا یا شب بو کشنده) یک سیستم جنگ الکترونیک (EW) روسی، متحرک و زمینی است. این سیستم توسط شرکت کانسرن ریدیو-الکترونیک بر روی پلتفرم های مختلف چرخ دار تولید می شود. اهداف اصلی کراسوخا، سیستم های رادیویی-الکترونیکی هوابرد (مانند پهپادها) و سیستم های هوایی هدایت شده توسط رادار هستند. کراسوخا کاربردهای متعددی در نیروهای مسلح روسیه دارد، فراتر از مرزهای روسیه مستقر شده و به نیروهای مسلح دیگری مانند نیروهای مسلح ایران نیز عرضه شده است. کراسوخا-۲. کراسوخا-۲ یک سیستم باند S است ککه برای ایجاد اختلال در هواپیماهای هشدار زودهنگام و کنترل هوابرد (AWACS) مانند بوئینگ ئی-۳ سنتری در برد تا طراحی شده است. کراسوخا-۲ همچنین می تواند سایر رادارهای هوایی، مانند رادارهای هدایت شونده راداری را مختل کند. موشک ها، پس از مختل شدن، هدفی کاذب به دور از هدف اصلی دریافت می کنند تا اطمینان حاصل شود که موشک ها دیگر تهدیدی ایجاد نمی کنند. کراسوخا-۲ از اهداف متحرک با اولویت بالا مانند موشک بالستیک کوتاه برد ۹کا۷۲۰ اسکندر محافظت می کند. کراسوخا-۴. کراسوخا-۴ یک ایستگاه اخلال چندمنظوره و باند بالا است که بر روی شاسی چهار
محور BAZ-6910-022 نصب شده است. این سیستم به کراسوخا-۲ افزوده می شود و در باندهای ایکس و کی یو عمل می کند و به مقابله با سیستم رادار مشترک حمله به هدف (JSTAR) ساخت نورثروپ گرومن E-8 می پردازد. کراسوخا-۴ دارای برد کافی برای مختل کردن مؤثر ماهواره های مدار پایین زمین (LEO) است و می تواند به دستگاه های رادیو-الکترونیکی هدف آسیب دائمی وارد کند. رادارهای زمینی نیز هدف مناسبی برای کراسوخا-۴ هستند. تاریخچه عملیاتی. کراسوخا به عنوان یک سیستم جنگ الکترونیک، به طور خاص برای حمایت از نیروهای روسی در سوریه مستقر شده است. بنا به گزارش ها، این سیستم ها برای مختل کردن سیگنال های GPS پهپادهای نظارتی کوچک ایالات متحده استفاده شده اند. این اقدام به منظور ایجاد یک نوع سپر الکترونیکی بر روی نیروهای روسی و متحدان آن ها در سوریه انجام شده است. در طول مداخله ترکیه در جنگ داخلی سوریه، ظاهراً این سیستم ها یک پهپاد بی یارکتار را با مختل کردن کنترل آن، از کار انداختند و باعث سقوط آن شدند. نیروهای دفاعی اسرائیل نیز در سال ۲۰۲۱ با مشکلاتی در ارتباط با سیستم مختل کننده GPS کراسوخا اس-۴ مواجه شدند که منجر به توسعه موفقیت آمیز فناوری های هدف
گیری غیر GPS و ضد مختل کننده GPS در اسرائیل شد. در ژوئیه ۲۰۱۸، یک پهپاد مأموریت نظارتی سازمان امنیت و همکاری اروپا، یک سیستم کراسوخا-۲ را در میان سایر تجهیزات جنگ الکترونیک مستقر در نزدیکی چورنوخین، اوکراین، ثبت کرد. در سال ۲۰۱۸، طبق گزارش ها، توپ مایکروویو کراسوخا-۴ روسیه با آسیب رساندن به مدارهای الکتریکی یک هلیکوپتر تهاجمی آپاچی AH-64 آمریکایی در سوریه، آن را زمین گیر کرد. در سال ۲۰۲۰، ادعا شد (بدون مدرک) که کراسوخا در اطراف پایگاه نظامی روسیه در گیومری در ارمنستان به منظور مقابله با استفاده از پهپادهای مسلح بی یارکتار ساخت ترکیه توسط آذربایجان و همچنین هاروپ ساخت اسرائیل به کار رفته است. قرارداد صادرات اولیه به طور رسمی در اوت ۲۰۲۱ امضا شد. کراسوخا-۴ مدل هایی از این سیستم ها در حمله روسیه به اوکراین به کار گرفته شده اند، به طوری که نیروهای اوکراینی یکی از این دستگاه ها را در میدان نبرد نزدیکی کی یف به دست آوردند. عکسی که در شبکه های اجتماعی منتشر شده است، ادعا می کند که بخشی از این سیستم را نشان می دهد که از پایه کامیون خود جدا شده و مقداری آسیب دیده است. این واحد سپس به ایالات متحده برای بررسی ارسال شد.
در تاریخ ۹ اوت ۲۰۲۳، یک منبع در صنعت دفاعی روسیه به خبرگزاری دولتی تاس گفت که چندین کشور جنوب شرق آسیا و یک کشور اروپای شرقی، سیستم های جنگ الکترونیک کراسوخا و سافایر را سفارش داده اند. در اوت ۲۰۲۵، تأیید شد که روسیه سیستم های جنگ الکترونیک کراسوخا را به ایران تحویل داده است.
سواد دیجیتال توانایی فرد در یافتن، ارزیابی و انتقال اطلاعات از طریق تایپ یا پلتفرم های رسانه ای دیجیتال است. این نوع سواد ترکیبی از مهارت های فنی و شناختی است؛ و شامل استفاده از فناوری های اطلاعات و ارتباطات برای تولید، ارزیابی و به اشتراک گذاری اطلاعات، یا بررسی انتقادی تأثیرات اجتماعی و سیاسی این فناوری ها می شود. در آغاز، سواد دیجیتال بیشتر بر مهارت های دیجیتال و رایانه های مستقل تمرکز داشت، اما با ظهور اینترنت و استفاده گسترده از شبکه های اجتماعی، بخشی از تمرکز آن به سمت دستگاه های همراه تغییر یافته است. سواد دیجیتال به توانایی یافتن، ارزیابی، تولید و انتقال اطلاعات با استفاده از فناوری های دیجیتال گفته می شود. این مفهوم ترکیبی از مهارت های فنی، تفکر انتقادی و درک اجتماعی است که به افراد کمک می کند تا در محیط های دیجیتال به صورت مسئولانه و مؤثر فعالیت کنند. سواد دیجیتال ریشه در سواد رسانه ای و اطلاعاتی دارد و از مهارت های پایهٔ رایانه ای فراتر رفته و اکنون شامل آگاهی اخلاقی، تفکر انتقادی و ارتباط چندرسانه ای است. در گذشته، تمرکز بر مقابله با تبلیغات و پروپاگاندا بود، اما امروزه آموزش ارزیابی پیام های رسان
ه ای اهمیت یافته است. سواد دیجیتال شامل مهارت هایی مانند: با ظهور هوش مصنوعی، سواد دیجیتال اکنون شامل درک ابزارهای هوشمند، پیامدهای اخلاقی و استفاده مسئولانه از آن ها نیز شده است. شبکه های اجتماعی شیوه های ارتباط، شکل گیری هویت و روزنامه نگاری را دگرگون کرده اند و سواد دیجیتال را به ضرورتی برای مشارکت ایمن و آگاهانه تبدیل کرده اند. چالش هایی مانند شکاف دیجیتال (تفاوت در دسترسی و مهارت ها) و شکاف مشارکت (تفاوت در میزان تعامل دیجیتال) بر یادگیری و مشارکت مدنی تأثیر می گذارند. سن، تحصیلات و وضعیت اقتصادی از عوامل مؤثرند. در آموزش، سواد دیجیتال تفکر انتقادی، همکاری و آگاهی جهانی را تقویت می کند. در محیط کار نیز برای اشتغال، نوآوری و بهره وری حیاتی است. در نهایت، سواد دیجیتال پایهٔ شهروندی دیجیتال است—یعنی توانایی مشارکت اخلاقی و مؤثر در جوامع آنلاین.
نشریه شیمی و مهندسی شیمی ایران نشریه ای علمی-پژوهشی است که در حوزهٔ شیمی و مهندسی شیمی، از سال ۱۳۶۰ توسط پژوهشکده توسعه صنایع شیمیایی ایران، وابسته به جهاد دانشگاهی، منتشر می شود. این نشریه به صورت فصل نامه، تاکنون 116 شماره پیاپی از مقالات پژوهشی در زمینه های مختلف شیمی، مهندسی شیمی، نانوشیمی، شیمی تجزیه، شیمی فیزیک و شیمی کاربردی را منتشر نموده است. زبان انتشار فارسی با چکیده انگلیسی است. مقالات منتشر شده در این مجله در پایگاه هایی مانند CAS، ISC، Google Scholar، Magiran، Civilica و NLAI نمایه می شوند. این نمایه ها نشان دهنده اعتبار علمی و دسترسی گسترده مقالات نشریه هستند.
مدرسه عالی ملی هنرها و صنایع (CNAM)، یکی از معتبرترین مؤسسات آموزش عالی فرانسه است که در سال ۱۷۹۴ توسط اسقف فرانسوی، آنری گرگوار، در دوران انقلاب فرانسه بنیان گذاری شد. این مؤسسه که عضو کنفرانس مدارس عالی فرانسه و معادل دانشگاه های آیوی لیگ در آمریکا و آکسفورد-کمبریج در بریتانیا محسوب می شود، با داشتن بیش از ۷۰ هزار دانشجو و بودجه ای بالغ بر ۱۷۴ میلیون یورو، بزرگ ترین دانشگاه اروپا در زمینه آموزش از راه دور و آموزش های تکمیلی است. CNAM مدارک تحصیلی در رشته های مهندسی، علوم، حقوق، مدیریت، حسابداری، برنامه ریزی شهری و علوم انسانی ارائه می دهد و تنها مؤسسه ای در اروپا است که امکان دریافت مدرک مهندسی در فیزیک، شیمی و علوم زیستی تا سطح دکترا را به صورت کاملاً آنلاین یا ترکیبی فراهم می سازد. این مؤسسه در پاریس مستقر است و شعباتی در سراسر فرانسه، کشورهای فرانسوی زبان آفریقا، چین، هائیتی، آلمان و سوئیس دارد. همچنین CNAM میزبان موزه هنرها و صنایع (Musée des Arts et Métiers) در منطقه تاریخی لو ماره پاریس است که به نوآوری های علمی و صنعتی اختصاص دارد و در سال ۲۰۱۸ میزبان ۲۵۰ هزار بازدیدکننده بوده است.
الاخباریه ( عربی: الإخباریة‎ ) یک کانال تلویزیونی ماهواره ای خبری و رویدادهای جاری سعودی است که در ریاض ، عربستان سعودی مستقر است.
باشگاه فوتبال یوناوا اف کی (FK Jonava) یک باشگاه حرفه ای در شهر یوناوا، لیتوانی است که در سال ۱۹۹۱ با نام Azotas تأسیس شد. این باشگاه در سال ۱۹۹۶ به Lietava تغییر نام داد و در سال ۲۰۱۷ به نام فعلی خود برگشت. بیشتر دوران فعالیت این تیم در لیگ دسته دوم لیتوانی (I Lyga) بوده و در سال ۲۰۱۵ موفق شد به لیگ برتر *A Lyga* صعود کند. بهترین فصل آن ها در سال ۲۰۱۷ رقم خورد که در مرحله نهایی لیگ، رتبه چهارم را کسب کردند. با این حال، در سال ۲۰۱۸ به دلیل تغییرات متعدد در کادر فنی، تیم به دسته پایین تر سقوط کرد. در سال ۲۰۲۲ دوباره به لیگ برتر بازگشت. ورزشگاه خانگی این باشگاه، ورزشگاه مرکزی یوناوا با ظرفیت ۲۵۸۰ نفر است. تیم دوم FK Jonava نیز در سال ۲۰۱۸ فعال بود اما پس از سقوط تیم اصلی، کنار گذاشته شد. این باشگاه سابقه ای پرنوسان دارد و مدیریت آن همواره برنامه های بلندپروازانه ای داشته است.
"با کنگو (Congo) (ابهام زدایی) اشتباه نشود." کنگو (Kongo) ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد:
باشگاه فوتبال نیویزیس یک تیم فوتبال از شهر کِداینیای لیتوانی است که در لیگ Pirma lyga، یعنی لیگ دسته دوم فوتبال این کشور بازی می کند. این باشگاه در سال ۱۹۴۶، پس از اشغال لیتوانی توسط اتحاد جماهیر شوروی، با نام *ژالگیریس کِداینیای* تأسیس شد. اما موفقیت های واقعی آن از دهه ۱۹۶۰ آغاز شد؛ زمانی که پس از تغییر نام به Nevėžis در سال ۱۹۶۲، توانست سه بار قهرمان لیگ برتر لیتوانی A Lyga شود و پنج بار نیز جام حذفی لیتوانی را فتح کند. پس از فروپاشی اتحاد شوروی و استقلال لیتوانی، این تیم در لیگ برتر بازی کرد، اما نتایج آن دیگر مانند گذشته نبود. در سال های بعد، FK Nevėžis بیشتر بین لیگ های دسته دوم و سوم جابه جا شده و تنها چند حضور محدود در لیگ برتر داشته است.
ویلا لا گائتا ویلایی به سبک معماری التقاطی است که در منطقه سن سیرو و در ساحل دریاچه کومو در کشور ایتالیا واقع شده. تاریخچه. این ویلا توسط دو برادر معمار ایتالیایی با نام های جینو و آدولفو کوپده طراحی و در سال ۱۹۲۱ به سفارش خانواده آمبروزولی ساخته شد. ویلا لا گائتا در سال ۲۰۰۶ میلادی به عنوان یکی از اماکن مورد فیلم برداری برای صحنه های فیلم کازینو رویال (۲۰۰۶) انتخاب گردید. این موضوع بر شهرت جهانی ویلا افزود. توصیف. سبک معماری ساختمان ویلا از نوع التقاطی و پرجزئیات است و تلفیقی از مولفه های هنر نو نوو و ساختارهای برگرفته از معماری قرون وسطی را به نمایش می گذارد. نمای اصلی بنا که رو به دریاچه است، برج بلندی دارد که متشکل از پنجره های دوگانه و یک لاجیا در قسمت فوقانی است. همین سبک معماری در ویلای دیگری نیز واقع در دریاچه کومو به نام ویلا پسینا دیده می شود. این شباهت در طول سال ها منجر به طرح اتهامات مربوط به کپی برداری علیه طراحان ویلا پسینا شده است. محوطه و فضای سبز. در حال حاضر امکان بازدید عمومی از باغ این ویلا وجود ندارد و تنها بخشی از آن از بیرون قابل مشاهده است. برخی از گونه های گیاهی به منظور افزایش فضای
قابل استفاده برای ساکنان حذف شده اند. با این حال، باغ اصلی که پس از عبور از دروازه آغاز می شود، مشابه با همان سبک التقاطی ویلا طراحی شده و شامل گونه های گیاهی همچون درخت سرخدار، خاس، شمشاد، برگ بو و نخل است. درختان سرو در فضاهای باز نزدیک دریاچه همراه با سدر و کاج در نواحی مرتفع و همچنین دو چنار عظیم بر ساحل خصوصی این ساختمان مشرف هستند. پوشش زیرین باغ شامل درختان برگ بو است و پرچین هایی از گیاه پیتوسپور مسیرهای پیاده روی را همراهی می کنند.
یهووا (Jehovah) (/dʒɪˈhoʊvə/) شکل لاتینی شدهٔ واژهٔ عبری יְהֹוָה‎ (یِهُوْوَه) است، که یکی از تلفظ های ممکن برای تتراگراماتون (יהוה‎ / YHWH)، نام خاص خدای اسرائیل در کتاب مقدس عبری (عهد عتیق) به شمار می رود. تتراگراماتون یکی از هفت نام مقدس خدا در یهودیت و شکلی از نام خدا در مسیحیت محسوب می شود. اجماع میان پژوهشگران بر این است که تلفظ تاریخی تتراگراماتون در زمان تدوین تورات (قرن ششم پیش از میلاد) احتمالاً یَهْوِه (Yahweh) بوده است. این تلفظ تاریخی به مرور از بین رفت، زیرا در دوران یهودیت معبد دوم (قرن سوم تا دوم پیش از میلاد)، تلفظ نام خدا ممنوع شد و به جای آن از واژهٔ آدونای (Adonai) به معنای «سرور من» استفاده می کردند. نقطه گذاری های مصوت عبری واژهٔ آدونای بعدها توسط ماسورت ها به تتراگراماتون افزوده شد و شکل حاصل در حدود قرن دوازدهم میلادی به صورت یِهُوْوَه (Yehowah) آوانویسی شد. شکل های مشتق شدهٔ Iehouah و Jehovah نخستین بار در قرن شانزدهم ظاهر شدند. ویلیام تیندل نخستین کسی بود که تلفظ «Jehovah» را در ترجمهٔ خود از خروج ۶:۳ وارد کرد، و این واژه در برخی ترجمه های اولیهٔ انگلیسی مانند کتاب مقدس ژنو و نسخهٔ شا
ه جیمز نیز دیده می شود. کنفرانس اسقف های کاتولیک ایالات متحده اعلام کرده است که برای تلفظ تتراگراماتون، باید مصوت هایی افزوده شوند که شکل نوشتاری و گفتاری نام را تغییر دهند (مانند «Yahweh» یا «Jehovah»). واژهٔ Jehovah در عهد عتیق برخی ترجمه های رایج مانند نسخهٔ استاندارد آمریکایی (۱۹۰۱) و ترجمهٔ تحت اللفظی یانگ (۱۸۶۲، ۱۸۹۹) دیده می شود؛ ترجمهٔ New World Translation (1961 ، ۲۰۱۳) نیز از Jehovah در هر دو عهد عتیق و جدید استفاده کرده است. با این حال، در بیشتر ترجمه های اصلی انگلیسی، واژهٔ Jehovah دیده نمی شود؛ برخی از آن ها از Yahweh استفاده می کنند، اما بیشترشان همچنان از واژهٔ «Lord» یا «LORD» برای اشاره به تتراگراماتون بهره می برند.
مدرسه ملی پل ها و راه ها (École nationale des ponts et chaussées) که به اختصار ENPC نامیده می شود و با لقب Ponts نیز شناخته می شود، پیش تر با عنوان École des Ponts ParisTech شناخته می شد. این مدرسه یکی از مدارس عالی تخصصی فرانسه در حوزه های علوم، مهندسی و فناوری است و زیرمجموعه ای از مؤسسه پلی تکنیک پاریس، یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی، به شمار می رود. این مدرسه در سال ۱۷۴۷ توسط دانیل-شارل تردن تأسیس شد و یکی از قدیمی ترین و معتبرترین مدارس عالی فرانسه محسوب می شود. در گذشته، مأموریت اصلی این مدرسه آموزش مهندسان دولتی و مهندسان عمران بود، اما امروزه برنامه های آموزشی گسترده ای در زمینه های علوم رایانه، ریاضیات کاربردی، مهندسی عمران، مکانیک، مالی، اقتصاد، نوآوری، مطالعات شهری، محیط زیست و مهندسی حمل ونقل ارائه می دهد. مدرسه پل ها امروزه چهره ای بین المللی دارد؛ ۴۳ درصد از دانشجویان آن مدرک دوگانه از دانشگاه های خارجی دریافت می کنند و ۳۰ درصد از دانشجویان دوره مهندسی آن را دانشجویان بین المللی تشکیل می دهند. دفتر مرکزی این مدرسه در مارن-لا-واله، یکی از حومه های پاریس، قرار دارد. این مدرسه از بنیان گذاران مؤسسه فناو
ری پاریس (ParisTech) و مدرسه اقتصاد پاریس بوده است. مدرسه تحت نظارت وزارت بوم شناسی، توسعه پایدار و انرژی فرانسه فعالیت می کند. از تاریخ ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۴، این مدرسه به طور رسمی به عضویت مؤسسه پلی تکنیک پاریس درآمده است.
جینا النا زفورا لومبروزو (همچنین با نام فررو-لومبروزو شناخته می شود؛ ۵ اکتبر ۱۸۷۲ در پاویا - ۲۷ مارس ۱۹۴۴ در ژنو) پزشک، نویسنده، روان پزشک و جرم شناس ایتالیایی بود که بیشتر به خاطر نوشته های ناشناسش در زمینه جرم شناسی و روان پزشکی که با پدرش، انسان شناس، چزاره لومبروزو، نوشته بود و نوشته های انفرادی اش در مورد وضعیت زنان و صنعتی شدن به یاد آورده می شود. او همسر مورخ و نویسنده ایتالیایی، گوگلیلمو فررو، بود. زندگی. جینا النا زفورا لومبروزو در ۵ اکتبر ۱۸۷۲ در پاویا متولد شد. او دومین فرزند از پنج فرزند پدرش، انسان شناس ایتالیایی، سزارا لومبروزو بود. او پس از تحصیل در رشته ادبیات و فلسفه، در سال ۱۸۹۱ دیپلم پزشکی گرفت. عنوان پایان نامه او "«فواید انحطاط"» بود. او پزشک، نویسنده، روان پزشک و جرم شناس ایتالیایی بود که بیشتر به خاطر نوشته های ناشناسش در زمینه جرم شناسی و روان پزشکی که با پدرش چزاره لومبروزو نوشته بود، و نوشته های انفرادی اش در مورد وضعیت زنان و صنعتی شدن، به یاد آورده می شود. او همسر مورخ و نویسنده ایتالیایی، گوگلیلمو فررو (۱۸۷۱–۱۹۴۲) بود و از این رو نام خانوادگی فررو-لومبروزو را برای خود برگزید. پسر
آنها، لئو فررو (۱۹۰۳–۱۹۳۳)، نویسنده و نمایشنامه نویس، در یک تصادف رانندگی در سانتافه (ایالات متحده آمریکا) درگذشت. لومبروزو یک ضد فمینیست و ضد حق رأی زنان بود. او "کتاب" «"روح زن: تأملاتی در باب زندگی"» را در سال ۱۹۲۰ منتشر کرد و توجه بین المللی را به خود جلب کرد. این کتاب به دوازده زبان و در سه نسخه منتشر شد. برخی ادعا کردند که ظاهراً نسخه فرانسوی مسئول شکست حق رأی در فرانسه بوده است. در سال ۱۹۲۷، لومبروزو در کنار ماریا مونتسوری به عنوان یکی از «روانشناسان و متخصصان بهداشت برتر» مجله دفترچه های روان پزشکی معرفی شد. او در ۲۷ مارس ۱۹۴۴ در ژنو درگذشت. او به همراه همسر و پسرش در گورستان سلطنتی ژنو، سوئیس به خاک سپرده شده است.
سلیلیا لولینی (۱ مه ۱۸۹۰–۲۴ نوامبر ۱۹۶۳) پزشک ایتالیایی بود. او به تأسیس فدراسیون بین المللی زنان پزشک و انجمن پزشکی زنان ایتالیا کمک کرد. اوایل زندگی. کللیا لولینی در رم متولد شد، دختر ویتوریو لولینی و . پدرش وکیل و مادرش روزنامه نگار و فمینیست بود. هر چهار دختر لولینی (اولگا، ، لیویا و کللیا) تحصیلات عالی و مشاغل حرفه ای را دنبال کردند. کللیا لولینی مدرک پزشکی خود را در سال ۱۹۱۵ به پایان رساند. شغل. در طول جنگ جهانی اول، او به عنوان جراح در یک بیمارستان نظامی در ونیز ثبت نام کرد و مشغول به کار شد. در سال ۱۹۱۹، او در کنفرانس بین المللی پزشکان زن انجمن زنان مسیحی جوان در نیویورک شرکت کرد، که در آن سخنرانی ای در مورد «فحشا و پیشگیری از بیماری های مقاربتی در ایتالیا» ارائه داد، و تلاش های خود را برای افزودن بهداشت اجتماعی به برنامه های درسی مدارس دولتی ایتالیا شرح داد. او همچنین یک کلینیک پیش از زایمان برای زنان مجرد در رم افتتاح کرد. او یکی از بنیانگذاران فدراسیون بین المللی زنان پزشک شد. او و میرا کارکوپینو-فراری کمی بعد انجمن پزشکی زنان ایتالیا را تأسیس کردند. تجربه شخصی او از بیماری سل، از جمله دو سال اقامت
در آسایشگاه، منجر به تمرکز او بر مراقبت از بیماران مسلول شد. از سال ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۸ او مسئول کنسرسیوم ضد سل ماسا بود. او در سال ۱۹۳۸ به طرابلس نقل مکان کرد و کار خود را در زمینه سل در آنجا ادامه داد. زندگی شخصی و میراث. سلیلیا لولینی به زبان های ایتالیایی، فرانسوی، آلمانی، انگلیسی و عربی صحبت می کرد. او در سال ۱۹۶۳، در سن ۷۳ سالگی، پس از عمل جراحی چشم در طرابلس درگذشت. سیلویا موری رمانی با "عنوان «ماه کامل»" (۲۰۱۴) نوشت که بر اساس دوران حضور لولینی در کنسرسیوم ضد سل در ماسا نوشته شده بود.
جوزپینا آلیورتی (۱۸۹۴–۱۹۸۲) یک ژئوفیزیکدان ایتالیایی بود که در چندین زمینه فیزیک زمینی تخصص داشت. او به خاطر توسعه روش آلیورتی-لوورا برای اندازه گیری رادیواکتیویته آب به یاد آورده می شود. زندگی نامه. جوزپینا در ۴ دسامبر ۱۸۹۴ در سوما لومباردو (وارسه)، ایتالیا متولد شد. او حداقل یک خواهر به نام ترزا آلیورتی داشت که با او بسیار صمیمی ماند. جوزپینا آلیورتی در سال ۱۹۱۹ با افتخار در رشته فیزیک از دانشگاه تورین فارغ التحصیل شد. از سال ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۵، او استاد مسئول ژئودزی و ژئوفیزیک در تورین بود و سپس از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۵۱ فیزیک زمینی را نیز تدریس می کرد. در سال ۱۹۳۷، وزارت کشاورزی و جنگلداری ایتالیا اعلام کرد که آلیورتی در یک مسابقه ژئوفیزیک بالاترین امتیاز را کسب کرده است و به عنوان برنده، مدیر رصدخانه ژئوفیزیک پاویا، ایتالیا شد و در همان زمان، در دانشگاه پاویا فیزیک زمینی تدریس می کرد. آلیورتی در سال ۱۹۴۹ به ناپل نقل مکان کرد تا دوران تدریس خود را در مؤسسه دانشگاه نیروی دریایی آنجا (که اکنون دانشگاه پارتنوپ نامیده می شود) ادامه دهد، جایی که او رئیس هواشناسی و اقیانوس شناسی بود. در آنجا، از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۰، زمانی که
بازنشسته شد، رئیس دانشکده علوم دریایی شد. آلیورتی در ۱۰ ژوئن ۱۹۸۲ در ناپل درگذشت. خلاصه تحقیق. تحقیقات رسمی آلیورتی در سال ۱۹۲۰ با مطالعاتی در مورد غلظت رسوبات الکترولیتی آغاز شد. او با گسترش کار خود در زمینه فیزیک زمینی، مجموعه ای از آزمایش ها را در مورد الکتریسیته و رادیواکتیویته طبیعی جو آغاز کرد. در سال ۱۹۳۷، کار او جایزه ده ساله انجمن پیشرفت علوم ایتالیا برای مطالعات ژئوفیزیک را برای او به ارمغان آورد. او با همکاری فیزیکدان جوزپه لوورا (۱۹۱۲–۱۹۹۰) و با استفاده از روشی که با او توسعه داد (که به روش آلیورتی-لوورا معروف است)، محققان را قادر ساخت تا رادیواکتیویته آب را محاسبه کنند. به گفته لینگوری، تحقیقات او در مورد رادیواکتیویته قابل توجه بود.به لطف توسعه یک روش کمی برای اندازه گیری رادیواکتیویته هوا بر اساس خواص جریان الکتریکی، او توانست سهم رادیواکتیویته در یونیزاسیون هوا را تعیین کند. به طور خاص، او دریافت که هوای جوی نزدیک خاک قاره ای همیشه حاوی رادون و همچنین محصولات تجزیه آن و گاهی حتی توریم است. برعکس، او حضور کمیاب رادیواکتیویته را در هوای دریا تشخیص داد.بعدها، با همکاری دوباره با لوورا، آلیورتی پی
شرفت های قابل توجهی در تحقیقات آئروسل دریایی ایجاد کرد. از آنجا که او عضو کمیته فرعی اقیانوس شناسی شورای تحقیقات ملی ایتالیا بود، برنامه سفر پنج سفر دریایی علمی در دریای تیرنی را که بین سال های ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۰ انجام شد، تدوین کرد. داده های جمع آوری شده در این سفرها به محققان این امکان را داد تا میانگین تبخیر سالانه این دریا را محاسبه کنند و نقطه شروعی برای بررسی های آینده تنگه جبل الطارق (۱۹۶۱) و دریای تیرنی (۱۹۶۳) بود. سایر علایق تحصیلی. آلیورتی حتی در حالی که علاقه اصلی خود یعنی اقیانوس شناسی فیزیکی را دنبال می کرد، تا سال های آخر عمرش به مطالعه الکتریسیته جوی و یخچال شناسی، با همکاری محققان دانشگاه تورین در کول دولن در دره آئوستا، ادامه داد. سپس با همکاری فیزیکدان ریاضی، کارلو سومیگلیانا، کوه ها را از دیدگاه ریاضی مطالعه کرد. او به ویژه به یخچال طبیعی لیس در مونته روزا علاقه داشت. ابزار پرتو کیهانی آلیورتی-لوورا. طبق گفتهٔ حوزه علمیه اسقفی اعظم میلان، این کلیسا رصدخانه فیزیک زمینی خود را داشت که شامل ابزار پرتو کیهانی آلیورتی-لوورا برای اندازه گیری تابش کیهانی بود.فعالیت های رصدخانه شامل هواشناسی، زلزله شناسی
، الکتریسیته جوی، رادیواکتیویته و تابش کیهانی بود. در واقع، پس از مدتی، رصدخانه به ابزاری با امضای آلیورتی-لوورا مجهز شد که توسط تکنسین ها و "سازندگان ابزار مشهور و تانک ها" از تورین ساخته شده بود. این ابزار شامل یک الکترومتر ولف و چهار محفظه یونیزاسیون با منبع تغذیه ولتاژ بالا بود. این اولین ابزاری بود که برای بررسی رادیواکتیویته و پرتوهای کیهانی به کار گرفته شد. باید به خاطر داشت که در آن سال ها محفظه های یونیزاسیون متصل به الکترومترها بهترین و مدرن ترین ابزارها برای انجام این نوع اندازه گیری بودند.
جنگ دوم «ندرانگتا» یک مبارزه داخلی در «ندرانگتا»، یک سازمان جنایی در کالابریا (جنوب ایتالیا) بود. این درگیری از سال ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۱ در رجیو کالابریا ادامه داشت. عملاً تمام «ندرانگتا» ها در رجیو کالابریا در یکی از دو جناح مخالف گروه بندی شدند: طایفه های «کوندلو»، «ایمرتی»، «سراینو» و «روسمینی» از یک طرف و طایفه های «دی استفانو»، «تگانو»، «لیبری» و «لاتلا» از طرف دیگر. پیشینه. پیشینه جنگ، کشمکش بر سر قراردادهای عمومی در رابطه با اعلام ساخت پلی بود که کالابریا و سیسیل را از طریق تنگه مسینا بین رجیو کالابریا و مسینا به هم متصل می کرد. انگیزه دیگر، تلاش خاندان د استفانو برای تجاوز به قلمرو ایمرتی ها در ویلا سن جیووانی، شهری که روبروی شهر مسینا در آن سوی تنگه باریک قرار داشت، بود. آغاز درگیری. این دشمنی با ازدواج جوزپینا کوندلو - خواهر برادران کوندلو، از رؤسای فرعی د استفانو - و آنتونیو ایمرتی، رهبر "قبیله" همسایه در ویلا سن جیووانی، آغاز شد. پائولو د استفانو، رئیس قبیله، از اتحاد جدیدی که ممکن بود پایگاه قدرت او را به چالش بکشد، هراسان شد. این درگیری در سال ۱۹۸۵، دو سال پس از ازدواج، به اوج خود رسید و عملاً تمام قبیل
ه های شهر رجیو کالابریا را در یکی از دو جناح مخالف گروه بندی کرد. قبیله د استفانو خود را برای این نبرد از طریق ازدواج دیگری، بین اوراتزیو د استفانو، برادر کوچکتر پائولو، و آنتونیتا بنستاره، خواهرزاده رئیس، جیووانی تگانو، آماده کرد. این عروسی که در ۲ دسامبر ۱۹۸۵ جشن گرفته شد، اتحاد بین د استفانوس و قبیله قدرتمند تگانو را تثبیت کرد. جنگ با یک حمله بمب گذاری شده با خودرو به آنتونیو ایمرتی در ویلا سن جیووانی در ۱۱ اکتبر ۱۹۸۵ آغاز شد که منجر به کشته شدن سه نفر از محافظان او شد. ایمرتی هنگام خروج از ساختمان شرکت بیمه ای که در خفا اداره می کرد، دستگیر شد. دو روز بعد، ایمرتی در تلافی، در ۱۳ اکتبر ۱۹۸۵، پائولو دی استفانو و یکی از محافظانش را به کمین انداخت و کشت. برادران پائولو و دومنیکو کوندلو در ژانویه ۱۹۸۸ به جرم قتل دی استفانو دستگیر شدند. دومنیکو لیبری به عنوان رهبر اتحاد با جیووانی تگانو، جانشین د استفانو شد. لیبری به یکی از اهداف اصلی طوایف مخالف تبدیل شد. در حالی که در زندان بود، یک تک تیرانداز پسرش پاسکواله روکو لیبری را در سپتامبر ۱۹۸۸، هنگام قدم زدن در حیاط زندان، به قتل رساند. شش ماه بعد، در مارس ۱۹۸۹، یک
تک تیرانداز لیبری را که توسط کارابینیری احاطه شده بود، هنگام خروج از دادگاه در رجیو کالابریا، جایی که باید در محاکمه علیه «ندرانگتا» حاضر می شد، از دست داد. صلح. پس از نزدیک به شش سال، جنگ نه برنده ای داشت و نه بازنده ای. در سپتامبر ۱۹۹۱ با تحریک دومنیکو لیبری و خانوادهٔ تگانو، صلحی برای این دشمنی خونین برقرار شد. این درگیری با کمک دیگر روسای «ندرانگتا» حل و فصل شد. آنتونیو نیرتا، رئیس منطقه ی سن لوکا، از دی استفانو-تگانو و لیبری حمایت کرد، در حالی که آنتونیو مامولیتی از طایفهٔ کوندلو-ایمرتی حمایت کرد. دومینیکو آلوارو، رئیس منطقهٔ سینوپولی، یکی دیگر از میانجی های «صلح مافیایی» بود. به گفته چندین نفر از اعضای گروه «پنتی»، مافیای سیسیل و همچنین روسای «ندرانگتا» از کانادا، مانند جو ایمرتی از تورنتو، پسر عموی آنتونیو ایمرتی، و یکی از اعضای قبیله زیتو در کانادا، نیز در روند صلح دخیل بودند. به گفته "پنتیتو"، پاسکواله بارکا، عضو سابق قبیله د استفانو، «نقش کوزا نوسترا برای پایان جنگ تعیین کننده بود.» به گفته "پنتیتو" فرانچسکو فونتی، لئولوکا باگارلا نماینده منافع کوزا نوسترا بود. تلفات. تعداد کشته شدگان جنگ بین ۵۰۰ تا
بیش از ۱۰۰۰ نفر متغیر است. در آن شش سال، ۱۰۳۸ قتل در استان رجیو کالابریا گزارش شد که بیش از نیمی از آنها (۵۶۴ مورد) قطعاً به این درگیری نسبت داده شده است. طبق گزارش کمیسیون ضد مافیای پارلمان ایتالیا، ۶۲۱ نفر در نتیجه این دشمنی کشته شدند. پیامدها. مافیای سیسیل در پایان دادن به این درگیری نقش داشت و احتمالاً پیشنهاد تشکیل یک نهاد ارشد، مشابه کمیسیون مافیای سیسیل، را برای جلوگیری از درگیری های بیشتر مطرح کرد. این نهاد جدید دانشگاهی "که «لا پرووینسیا»" (استان) نامیده می شود، از سه نهاد پایین تر، معروف به ماندامنتو (مافیای سیسیل) تشکیل شده است. یکی برای طوایف سمت ایونی (کوه ها و لوکرید) کالابریا، دومی برای سمت تیرنی (دشت های جیویا تاورو) و یکی برای شهر رجیو کالابریا. منابع خارجی. "انجمن های مافیایی: جرایم سازمان یافته، به سبک ایتالیایی"، نیویورک: انتشارات دانشگاه آکسفورد (بررسی توسط کلاوس فون لامپ) (نقد توسط الکساندرا وی. اورلووا)
ورسالیسم (انگلیسی:Versalism) یک رویکرد معاصر در هنرهای تجسمی است که در دوران معاصر توسط سید حمیدرضا علوی و سید علی علوی بوجود آمده است. این جنبش با آمیختن آگاهانه سبک ها و تکنیک های هنری گوناگون شناخته می شود و به جای پایبندی به انسجام فرمی، بر بی واسطگی عاطفی تاکید دارد. هر بخش از یک اثر ورسالیستی می تواند سنت بصری ویژه خود را به کار گیرد و در نتیجه ترکیب هایی چندلایه و پویا پدید آید. فلسفه. ورسالیسم، «خود» انسانی را سیال، متغیر و چندلایه می بیند. واقعیت از خلال یک لنز یگانه تجربه نمی شود، بلکه گاه رئالیستی، گاه اکسپرسیونیستی، سوررئالیستی یا کوبیستی درک می گردد. ورسالیسم این چندگانگی را می پذیرد و در آفرینش هنری به کار می گیرد. پذیرش و آینده. اگرچه هنوز در مراحل نخستین است، ورسالیسم توانسته با هنرمندان و مخاطبان ارتباط برقرار کند. آثار این سبک در نمایشگاه های هنر رسانه ترکیبی و بسترهای دیجیتال عرضه شده اند، جایی که هنرمندان بر احساس آزادی و اصالت آن تاکید می کنند. مسیرهای آینده ممکن است شامل کارگاه های گروهی، همکاری های آنلاین و کاوش نظری عمیق تر در ابعاد روان شناختی آن باشد. منابع. __نمایه__ __بخش جدید__