Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن را با ملازمان سابق خاندان تاکدا ترتیب داد تا وفاداری خود را به خاندان توکوگاوا اعلام کنند. که منجر به به اعلام وفاداری: بخش عظیمی از شاخه های خاندان تاکدا تحت کنترل مستقیم خود ایه یاسو درآمدند، از جمله خاندان هایی که توسط یودا نوبوشیگه هدایت می شدند، در میان کسانی که به عنوان هاتاموتو یا ملازم مستقیم ایه یاسو بودند، به آنها اجازه داده شد که مناصب خود را حفظ کنند و حتی قلمرو خود را افزایش دهند. درآمد آنها به ویژه به دلیل قلمروهای جدیدی که خاندان توکوگاوا فتح کرده بود افزایش یافت، این امر در خاندان سائه گوسا، جایی که پسر رهبر خاندان، سائه گوسا ماسایوشی، اموال خود را حفظ می کند، ظاهر می شود.&lt; در حالی که پدرش سائه گوسا تورایوشی به عنوان یکی از چهار قاضی در خاندان توکوگاوا منصوب شد. مورخ ماسارو هیرایاما استدلال می کند که جذب ملازمان تاکدا در صفوف توکوگاوا، اتحاد ژاپن را در آینده تعیین کرد، زیرا توکوگاوا ایه یاسو را به سمت داشتن نقشی کلیدی در رژیم تویوتومی سوق داد.
باشگاه ورزشی گروستو ۱۹۱۲ () یک باشگاه فوتبال مستقر در گروستو، ایتالیا است که در حال حاضر در سری دی ایتالیا، چهارمین سطح لیگ فوتبال در این کشور به فعالیت می پردازد. آن ها بازی های خانگی خود را در ورزشگاه المپیک کارلو زچینی، مستقر در گروستو انجام می دهند که به اندازه ۱۰۲۰۰ صندلی گنجایش پذیرش تماشاگر دارد. تاریخچه. این باشگاه در سال ۱۹۱۲ به عنوان "باشگاه فوتبال گروستو" تأسیس شد. این باشگاه تنها نه سال بعد، در سال ۱۹۲۱، به فدراسیون فوتبال ایتالیا پیوست و برای شرکت در بازی های دسته "پروموتسیونه" پذیرفته شد. در سال ۱۹۲۷، رنگ های رسمی باشگاه از سیاه و سفید به سفید و قرمز کنونی تغییر کرد. از زمان تأسیس، گروسِتو به طور گسترده ای از سری سی تا لیگ های آماتوری بازی کرده است. در سال ۱۹۹۵، پروانه این باشگاه به دلیل مشکلات مالی توسط فدراسیون فوتبال لغو شد و بنابراین حق شرکت در سری C2 را از دست داد، آن هم در شرایطی که در همان سال در سری دی قهرمان شده بود. پس از این وقایع، گروسِتو به اچلنتسا سقوط کرد و در جایگاه پانزدهم قرار گرفت و بنابراین در ادامه به پروموتسیونه تنزل یافت. با این حال، دو صعود متوالی از ۱۹۹۷ تا ۱۹۹۹ گروسِتو
را به سری دی بازگرداند. دوران کامیلی (۲۰۰۰–۲۰۱۵). در سال ۲۰۰۰، پی یرو کامیلی باشگاه را خرید تا گروسِتو را به دنیای حرفه ای بازگرداند. در فصل ۲۰۰۱–۲۰۰۲، گروسِتو به عنوان نایب قهرمانی سری دی (گروه اف) دست یافت و کمی بعد برای مسابقات سری C2 پذیرفته شد. این باشگاه در سال ۲۰۰۴ قهرمان سری C2 شد و به سری C1 صعود کرد. در سال ۲۰۰۵، گروسِتو به پلی آف صعود به سری بی راه پیدا کرد، اما در نیمه نهایی به پاویا باخت؛ یک سال بعد، گروسِتو دوباره به پلی آف راه یافت، جایی که در نیمه نهایی ساساری تورس را شکست داد، اما در ادامه در فینال به فروزینونه باخت و فرصت صعود به سری بی، برای اولین بار در تاریخ باشگاه، را از دست داد. با این حال، در فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۷، تحت هدایت آنتونلو کوکورددو، که پس از نهمین هفته مسابقه، او را جایگزین ماسیمیلیانو آلگری کرده بودند، گروسِتو در نهایت موفق به بردن سری سی۱ گروه آ شد و در آخرین روز مسابقه با پیروزی ۱–۰ در برابر پادوا و گل کارل والری، به سری بی راه یافت. کوکورددو چند روز پس از صعود بزرگ، با توافق دوطرفه از گروسِتو جدا شد و جورجیو روزلی به عنوان جانشین او برای حضور باشگاه در سری بی فصل ۲۰۰۷–۰۸ منصوب شد
. باشگاه اولین حضور تاریخی خود در سری بی را با سه شکست متوالی ناامیدکننده آغاز کرد که منجر به برکناری روزلی در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۷ و جایگزینی او با استفانو پیولی، سرمربی سابق باشگاه فوتبال پارما شد. پیولی توانست تیم را به یک جایگاه میانه جدول هدایت و از سقوط اجتناب کند. فصل ۲۰۰۹–۲۰۰۸ سری بی فراتر از انتظار، تحت هدایت سرمربی جدید الیو گوستینتی آغاز شد؛ تیم فصل خود را با فرم بسیار قابل توجهی آغاز کرد، اما سپس بحران نتیجه گیری گروسِتو را از منطقه پلی آف صعود خارج کرد و منجر به برکناری گوستینتی و جایگزینی او با ایتزیو روسی شد هر چند مدتی بعد گوستینتی دوباره به مقام سرمربی گری گروستو منصوب شد. بازگشت مجدد گوستینتی باعث شد تیم در جایگاه ششم قرار گیرد و گروسِتو به پلی آف صعود راه یابد. "ماره ماننی" در اولین بازی خود در برابر لیورنو (۲–۰) پیروز شد، اما در بازی دوم در یک بازی جنجالی که در آن گروسِتو با ۷ بازیکن بازی را به پایان رسانید با نتیجه ۱–۴ شکست خورد و نتوانست به سری آ صعود کند. فصل ۲۰۰۹–۱۰ در سری بی، فصل نسبتاً خوبی برای باشگاه بود؛ چرا که در جایگاه هفتم قرار گرفت و تنها چند امتیاز از منطقه پلی آف صعود فاصله داشت.
این فصل همچنین از این جهت برای گروسِتو به یاد ماندنی بود که مهاجم فوق العاده آنها مائوریسیو پینیلا ۲۴ گل در ۲۴ بازی به ثمر رساند و در تابستان ۲۰۱۰ به باشگاه فوتبال پالرمو در سری آ منتقل شد. در ۱۰ اوت ۲۰۱۲، گروسِتو به طور موقت، به اتهامات مربوط به رسوایی اسکامسوپولی، توسط کمیته انضباطی به سقوط به لیگ پرو پریما دیویژونه محکوم شد. علاوه بر این، رئیس گروسِتو به مدت پنج سال از تمام فعالیت های فوتبال تعلیق شد. اما در ۲۲ اوت ۲۰۱۲، گروسِتو و رئیس آن توسط دادگاه عدالت تبرئه شدند و حکم مرحله اول لغو گردید و بنابراین به سری بی بازگشتند. این باشگاه در پایان فصل ۲۰۱۳–۲۰۱۲ به سقوط دچار شد و شش سال متوالی در سری بی را به پایان رساند. سپس دو سال در سری سی رقابت کرد. در تابستان ۲۰۱۵، مالک باشگاه، پیرو کامیلی ۱۵ سال ریاست خود را در باشگاه به پایان رساند. ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۷. یک باشگاه جدید، "باشگاه فوتبال گروستو اس اس دی" در ۶ اوت ۲۰۱۵ به عنوان جانشین گروستو ثبت شد. با این حال، این باشگاه پس از سقوط به اچلنتسا توسکانی در سال ۲۰۱۷ تعطیل شد. مالکیت چری: بازگشت باشگاه ورزشی گروستو ۱۹۱۲. در ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۷، کارآفرینان محلی ماریو و سیمونه
چری، مالکان "باشگاه فوتبال روزل" (یک باشگاه فوتبال محلی از حومه روزل در ایتالیا) که در اچلنتسا توسکانی رقابت می کردند، وارد صحنه شدند. پس از توافق با مالک سابق، پیرو کامیلی و با استفاده از وضعیت لیگ، چری نام باشگاه را به "انجمن ورزش آماتور اتحادیه ورزشی گروستو ۱۹۱۲" تغییر داد و بدین ترتیب میراث ورزشی شهر را از آن خود کرد. فصل ۲۰۱۷–۱۸ با کسب جایگاه سوم در اچلنتسا توسکانی به پایان رسید و در فصل بعدی، گروستو، با کسب جایگاه اول به سری دی صعود کرد. فصل ۲۰۱۹–۲۰ بازگشت باشگاه به سطح چهارم فوتبال ایتالیا را رقم زد و پس از آن صعود متوالی دوم به سری سی برای فصل ۲۰۲۰–۲۰۲۱ را به همراه داشت. مالکیت لامیونی: از ۲۰۲۲. در نوامبر ۲۰۲۲، کارآفرین مشهور محلی جیوانی لامیونی حق امتیاز باشگاه را از مالک قبلی سالواتوره گوییدا خرید. لامیونی ریاست را به آنتونیو فیورینی واگذار کرد و فیلیپو وترینی را برای جایگاه مدیر ورزشی عمومی فراخواند. مردم شهر استقبال بسیار مثبتی از این مذاکره به عمل آوردند و شور و شوقی که به واسطه نتایج ناامیدکننده فصل قبل از دست رفته بود، دوباره به دست آمد. لامیونی اعلام کرد که تیمی را برای رقابت برای بازگشت به سر
ی سی در فصل ۲۰۲۳–۲۴ تشکیل خواهد داد اما در پایان آن فصل موفق به صعود نشد.
درگیری روهینگیا یک درگیری مداوم در بخش شمالی ایالت راخین میانمار است (که در گذشته آراکان نامیده می شد)، که با خشونت فرقه ای بین مسلمانان روهینگیا و جوامع بودایی راخین مشخص می شود. سرکوب نظامی غیرنظامیان روهینگیا توسط نیروهای امنیتی میانمار، و حمله های ستیزه جویان توسط شورشیان روهینگیا در شهرستان های بوتیداونگ، ماونگداو، و راثداونگ که هم مرز با بنگلادش هستند انجام می شود. در اکتبر ۲۰۱۶، پست های مرزی برمه در امتداد مرز بنگلادش-میانمار توسط یک گروه شورشی جدید به نام حرکه الیقین مورد حمله قرار گرفت که سبب کشته شدن حداقل ۴۰ جنگجو شد. این نخستین تجدید حیات دوباره درگیری از سال ۲۰۰۱ بود. خشونت دیگر در نوامبر ۲۰۱۶ آغاز شد و تعداد کشته شدگان در سال ۲۰۱۶ را به ۱۳۴ رساند. دوباره در ۲۵ اوت ۲۰۱۷، زمانی که ارتش نجات روهینگیا آراکان ("حرکه الیقین" پیشین) حمله های هماهنگی را به ۲۴ پست پلیس و یک پایگاه ارتش انجام داد، ۷۱ کشته بر جای گذاشته شد. سرکوب نظامی متعاقب آن توسط میانمار ، دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل (OHCHR) را بر آن داشت تا این موضوع را بررسی کند و گزارشی را در ۱۱ اکتبر ۲۰۱۷ منتشر کند که در آن جزئیات «فرای
ند سیستماتیک» ارتش برمه در بیرون راندن صدها هزار روهینگیا از میانمار از طریق اعمال مکرر تحقیر و خشونت» را شرح می دهد. در ۲۳ ژانویه ۲۰۲۰، در موردی که به عنوان پرونده نسل کشی روهینگیا شناخته می شود، گامبیا (به نمایندگی از سازمان همکاری اسلامی) حکمی علیه میانمار در دادگاه بین المللی دادگستری برای اقدامات موقت حمایتی به دست آورد، زیرا دولت متخلف از تعهدهای خود، تعهدهای کنوانسیون نسل کشی آن کوتاهی کرده بود.
درگیری کنونی در دلتای نیجر برای نخستین بار در آغاز دههٔ ۱۹۹۰ بر سر تنش بین شرکت های نفتی خارجی و تعدادی از گروه های قومی اقلیت دلتای نیجر که احساس می کردند مورد استثمار قرار می گیرند، به ویژه اوگونی ها و ایجاوها به وجود آمد. ناآرامی های قومی و سیاسی در طول دهه ۱۹۹۰ با وجود بازگشت به دموکراسی و انتخاب دولت اوباسانجو در سال ۱۹۹۹ ادامه یافت. مبارزه برای ثروت نفت و آسیب های زیست محیطی بر سر تأثیرات آن به خشونت بین گروه های قومی دامن زده است و سبب نظامی شدن تقریباً کل منطقه توسط گروه های شبه نظامی قومی، نیروهای ارتش و پلیس نیجریه، به ویژه پلیس سیار نیجریه شده است. این خشونت ها با جلوگیری از سرمایه گذاری خارجی در نیروگاه های جدید تولید برق در این منطقه، به بحران جاری تأمین انرژی نیجریه کمک کرده است. پس از سال ۲۰۰۴، خشونت همراه با دزدی دریایی و آدم ربایی به صنعت نفت نیز آسیب زد. در سال ۲۰۰۹، یک برنامه عفو ریاست جمهوری همراه با حمایت و آموزش ستیزه جویان سابق، موفقیت آمیز بود. از این رو، تا سال ۲۰۱۱، قربانیان جنایت به دلیل ناکامی در پیگرد قانونی افراد مسئول نقض حقوق بشر، از عدالت خواهی برای جنایت های ارتکابی که علیه خ
ودشان شده بود می ترسیدند.
این فهرست شامل شرکت های هواپیمایی عراق و کردستان عراق است که اکنون فعال اند:
مینامی لی-هو (ژاپنی: 南 りほ؛ زاده ۱ نوامبر ۱۹۹۵) بازیگر و مدل ژاپنی-کره ای است. از مجموعه هایی که وی در آن نقش آفرینی کرده می توان به "راز گناهکار" اشاره کرد.
میگل آنخل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در حال حاضر برای باشگاه ورزشی آئوداچه چرینیولا بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال فوجا و باشگاه فوتبال رجینا اشاره کرد. دوران باشگاهی. سال های اولیه. میگل آنخل در سانتونیا، کانتابریا به دنیا آمد، میگل آنخل اولین قدم های خود را در زمین های فوتبال از ۵ سالگی در مدرسه فوتبال مروئلو آغاز کرد و سپس و در سال ۲۰۰۳، در سن ۱۰ سالگی به سیستم جوانان غول های محلی باشگاه فوتبال راسینگ سانتاندر پیوست. بارسلونا. با عدم تمایل برای تمدید قراردادش، در سال ۲۰۱۱، پس از درخشش در تیم جوانان کانتابریا، به باشگاه فوتبال بارسلونا منتقل شد و قراردادی به ارزش ۲۱۰٬۰۰۰ یورو امضا کرد و در تیم فوتبال جوانان بارسلونا آغاز به کار کرد. در ۲۰ ژوئن ۲۰۱۲، میگل آنخل به تیم ذخیره بارسلونا، باشگاه فوتبال بارسلونا اتلتیک ارتقاء یافت، او در رقابت های رسمی با باشگاه فوتبال بارسلونا بی، در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۲ مقابل باشگاه فوتبال اسپورتینگ خیخون برای اولین بار به میدان رفت که در دقیقه ۸۸ به جای کیکو فمنیا وارد زمین شد و تیم آبی اناری ها با نتیجه ۳–۰ پیروز شد. رئال ب
تیس بی. در ژانویه ۲۰۱۳ توافقی بین باشگاه بارسلونا و باشگاه فوتبال رئال بتیس برای انتقال قرضی تا پایان فصل به تیم دوم بتیس صورت گرفت زیرا این هافبک در برنامه های ائوسبیو ساکریستان جایی نداشت و تنها در یک بازی، مقابل اسپورتینگ (تنها ۲ دقیقه) شرکت کرد. پس از یک فصل بد با "وریدبلانک ها" که تنها ۸ بازی انجام داد که فقط یک بازی به عنوان بازیکن اصلی بود، در نهایت تیم به دسته سوم فوتبال اسپانیا سقوط کرد و او دوباره به باشگاه فوتبال بارسلونا بی بازگشت. رجینا کالچو. در تابستان ۲۰۱۳، باشگاه بارسلونا با باشگاه فوتبال رجینا از دسته دوم فوتبال ایتالیا به توافق رسید و بدین ترتیب میگل آنخل به فوتبال ایتالیا پیوست و قراردادی به مدت سه فصل امضا کرد. در اولین فصل خود، او توانست بیشتر بازی کند و در ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۳ برای اولین بار به میدان رفت و حتی در کوپا ایتالیا در فصل ۲۰۱۴–۲۰۱۳ نیز بازی کرد. با این حال، نتایج ضعیف باعث شد که تیم در رده دوم از انتها قرار گیرد و به دسته سوم سقوط کند. فوجا. پس از تنها یک فصل، او تصمیم به ترک باشگاه رجینا گرفت و به باشگاه فوتبال فوجا پیوست که به تازگی به سری سی صعود کرده بود. پوردنونه. در ۲۶ ژوئیه
۲۰۱۷، او به صورت قرضی به باشگاه فوتبال پوردنونه پیوست. پیزا. برای ادامه فصل ۲۰۱۸–۲۰۱۷، میگل آنخل به باشگاه فوتبال پیزا لنوزیو. در سال ۲۰۱۸ آنخل به باشگاه ورزشی لنوزیو پیوست و در مدت یک سال ۲۰ بازی در لیگ برای آن ها انجام داد. کاواسه. در ۳۱ ژانویه ۲۰۱۹، او قرارداد یک و نیم ساله ای با یک باشگاه دیگر سری سی، کاواسه امضا کرد. تنها سه روز بعد، در اولین بازی خود برای باشگاه فوتبال کاواسه ۱۹۱۹، به بازیکن عنوان تعویضی در برابر باشگاه قبلی اش باشگاه ورزشی لنوزیو وارد زمین شد و یک ضربه پنالتی سه امتیازی در پیروزی ۳–۲ به ثمر رساند. گوبیو. در ۲۲ اوت ۲۰۲۰ به گوبیو پیوست. آوداسه چریگونولا. در ۳ اوت ۲۰۲۲، به باشگاه ورزشی آئوداچه چرینیولا منتقل شد.
این مقاله به دوران حرفه ای کریستیانو رونالدو در رده باشگاهی و ملی می پردازد. در رده باشگاهی، کریستیانو رونالدو به آکادمی جوانان اسپورتینگ سی پی پیوست و در اوت ۲۰۰۲ به تیم اصلی راه یافت. اولین گل های او در رده بزرگسالان در اکتبر ۲۰۰۲ به ثمر رسید. پس از جلب توجه باشگاه های بزرگ، الکس فرگوسن از منچستر یونایتد، رونالدو را در اوت ۲۰۰۳ با ۱۲ میلیون پوند به خدمت گرفت که در انگلستان برای یک نوجوان قابل توجه بود. او اولین گل خود در یونایتد را در نوامبر ۲۰۰۳ به ثمر رساند. در سال ۲۰۰۹، رونالدو با ۸۰ میلیون پوند به رئال مادرید منتقل شد. رونالدو در سال ۲۰۱۸ با ۱۰۰ میلیون یورو به یوونتوس پیوست. رونالدو که به دنبال چالش جدیدی بود، در سال ۲۰۲۱ به منچستریونایتد بازگشت. قرارداد او با توافق دوجانبه در نوامبر ۲۰۲۲ فسخ شد. در ژانویه ۲۰۲۳، رونالدو با باشگاه النصر عربستان قرارداد امضا کرد و طبق گزارشات، بالاترین دستمزد تاریخ فوتبال را دریافت کرد. انتقال رونالدو باعث افزایش محبوبیت لیگ حرفه ای عربستان شد و بازیکنان مطرح دیگری به این لیگ جذب شدند. در طول این دوران، او به شکستن رکوردها از جمله تجربه ۱۰۰۰ بازی بدون شکست ادامه داد. دستا
وردهای فردی رونالدو شامل پنج جایزه توپ طلا است. توانایی قابل توجه او در گلزنی و دریبلزنی و موقعیت سازی و پاسوری، جایگاه او را به عنوان یکی از بهترین فوتبالیست های تمام دوران مستحکم کرده است. رونالدو اولین بازی ملی خود را برای پرتغال در سال ۲۰۰۳ و در سن ۱۸ سالگی انجام داد. او تاکنون با بیش از ۲۰۰ بازی ملی رکورد بیشترین بازی ملی در فوتبال مردان و با به ثمر رساندن بیش از ۱۳۰ گل ملی، رکورد بیشترین گل ملی در تیم های ملی فوتبال مردان را در اختیار دارد. رونالدو در یازده تورنمنت بزرگ بازی و گلزنی کرده است. او اولین گل ملی خود را در یورو ۲۰۰۴ به ثمر رساند، و به پرتغال کمک کرد تا به فینال برسد. او در سال ۲۰۰۸ کاپیتانی پرتغال را بر عهده گرفت. در سال ۲۰۱۵، رونالدو به عنوان بهترین بازیکن پرتغالی تمام دوران از سوی فدراسیون فوتبال پرتغال انتخاب شد. سال بعد، او کشورش را به اولین قهرمانی مهم خود در یورو ۲۰۱۶ رساند. دوران باشگاهی. اسپورتینگ. در سن ۱۶ سالگی، رونالدو از تیم جوانان اسپورتینگ توسط لاسلو بولونی، سرمربی تیم اول، که تحت تأثیر دریبل زدن او قرار گرفته بود، به تیم اصلی راه پیدا کرد. پس از آن، او اولین بازیکنی شد که در ت
یم های زیر ۱۶، زیر ۱۷ و زیر ۱۸ سال، تیم ب و تیم اول باشگاه، در یک فصل برای همه بازی کرد. یک سال بعد، در ۲۹ سپتامبر ۲۰۰۲، رونالدو اولین بازی خود را در لیگ، مقابل براگا انجام داد و در ۷ اکتبر، دو گل به موریرنز در برد ۳–۰ آنها زد. در طول فصل ۰۳–۲۰۰۲، مدیر برنامه های او، رونالدو را به ژرار هولیه، سرمربی لیورپول و خوآن لاپورتا، رئیس بارسلونا پیشنهاد کردند. آرسن ونگر نیز که علاقه مند به جذب رونالدو بود، در ماه نوامبر در ورزشگاه آرسنال با او دیدار کرد تا در مورد انتقال احتمالی با او صحبت کند. الکس فرگوسن، سرمربی منچستر یونایتد، پس از اینکه اسپورتینگ در مراسم افتتاح ورزشگاه ژوزه آلوالاد در اوت ۲۰۰۳، یونایتد را ۳–۱ شکست داد، مصمم شد رونالدو را به صورت دائمی خریداری کند. ابتدا، یونایتد قصد داشت پس از بستن قراردادی با رونالدو، او را به صورت قرضی به مدت یک سال در اختیار اسپورتینگ قرار دهد. بازیکنان یونایتد نیز که تحت تأثیر او قرار گرفتند، از فرگوسن خواستند تا او را به خدمت بگیرد. پس از بازی، فرگوسن برای کسی که به نظر او «یکی از شگفت انگیزترین بازیکنان جوانی» است که تا به حال دیده بود، موافقت کرد که ۱۲٫۲۴ میلیون پوند به ا
سپورتینگ بپردازد. یک دهه پس از جدایی او از باشگاه، در آوریل ۲۰۱۳، اسپورتینگ با انتخاب رونالدو به عنوان صد هزارمین عضو خود، از او تقدیر کرد. منچستر یونایتد. ۰۷–۲۰۰۳. انتقال رونالدو به منچستر یونایتد در ۱۲ اوت ۲۰۰۳ انجام شد. هزینه انتقال، او را در آن زمان به گران ترین نوجوان تاریخ فوتبال انگلیس تبدیل کرد. او نخستین بازیکن پرتغالی این باشگاه بود. او قصد داشت در منچستر همانند اسپورتینگ پیراهن شمارهٔ ۲۸ را بپوشد، اما الکس فرگوسن درخواست او را نپذیرفت و گفت: «"تو باید پیراهن شمارهٔ ۷ را بپوشی که پیش از این، بازیکنان افسانه ای باشگاه از جمله جورج بست، برایان رابسون، اریک کانتونا و دیوید بکهام آن را می پوشیدند و این برای تو یک افتخار است."» پوشیدن شماره ۷ برای رونالدو یک انگیزه اضافی شد. او در نخستین مسابقهٔ خود در منچستر، ۶۰ دقیقه مقابل بولتون واندررز بازی کرد. وی نخستین گل خود را در ماه نوامبر، در یک ضربهٔ آزاد مقابل پورتسموث به ثمر رساند. رونالدو اولین فصل خود را در فوتبال انگلیس با زدن گل اول در پیروزی ۳–۰ یونایتد مقابل میلوال در فینال جام حذفی ۲۰۰۴ به پایان رساند و اولین جام قهرمانی خود را در یونایتد کسب کرد. رو
نالدو در ۲۹ اکتبر ۲۰۰۴، هزارمین گل تاریخ باشگاه را مقابل میدلزبورو به ثمر رساند؛ هرچند منچستر در این بازی ۴–۱ شکست خورد. چند هفته بعد، او قرارداد جدیدی با باشگاه امضا کرد و قرارداد قبلی خود را تمدید کرد. رونالدو در جام اتحادیه باشگاه های انگلستان ۰۶–۲۰۰۵، پس از به ثمر رساندن گل سوم در فینال ۴–۰ یونایتد مقابل ویگان اتلتیک، دومین جام خود را در فوتبال انگلیس، به دست آورد. رونالدو در سومین فصل حضورش در انگلیس درگیر حوادث متعددی شد. یوفا به دلیل «نشان دادن انگشت وسط» به هواداران بنفیکا، یک جلسه محرومیت برایش در نظر گرفت؛ در دربی منچستر (شکست ۳–۱)، به دلیل لگد زدن به اندی کول بازیکن سابق منچستر سیتی از بازی اخراج شد؛ با هم تیمی خود، رود فن نیستلروی درگیر شد و به سبک بازی این وینگر توهین کرد؛ و در بازی های جام جهانی ۲۰۰۶، باعث شد وین رونی هم تیمی اش در باشگاه، از بازی اخراج شود، که بعدها علناً از منچستر به دلیل حس خود از عدم حمایت باشگاه در مورد آن اتفاق، درخواست انتقال و جدایی کرد اما یونایتد نپذیرفت. اگرچه درگیری او با رونی در جام جهانی منجر به هو شدن رونالدو در طول فصل ۰۷–۲۰۰۶ شد، اما او فصل درخشانی را سپری کرد،
زیرا برای اولین بار نزدیک به ۲۰ گل زد و به اولین قهرمانی خود در لیگ برتر دست یافت. یکی از عوامل مهم در این موفقیت، تمرین یک به یک او با مربی تیم، رنه مئولنستین بود، که به او آموخت تا خود را غیرقابل پیش بینی تر کند، کار تیمی خود را بهبود بخشد، به دنبال توپ باشد و از موقعیت های گلزنی خود استفاده کند، به جای اینکه منتظر فرصتی برای به ثمر رساندن گل های زیبایی باشد که قبلاً با آنها شهرت پیدا کرده بود. او سه بار در اواخر دسامبر، در برابر استون ویلا (پیروزی که یونایتد را در صدر جدول لیگ قرار داد)، ویگان و ردینگ، دابل کرد. در نوامبر و دسامبر، رونالدو به عنوان بازیکن برتر ماه لیگ انگلستان برگزیده شد و پس از دنیس برکمپ و رابی فاولر سومین بازیکن تاریخ لیگ انگلستان شد که دوماه متوالی به عنوان بازیکن برتر انتخاب شده است. در بهار سال ۲۰۰۷، خبر ورود رونالدو به رئال مادرید منتشر شد. رئال آماده بود تا ۸۰ میلیون یورو برای خرید او پرداخت کند. با این حال، او پیشنهاد آنها را قبول نکرد. ۰۸–۲۰۰۷. در مرحله یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا ۰۷–۲۰۰۶، رونالدو اولین گل های خود را در سی امین بازی خود در این رقابت ها به ثمر رساند، که دو گ
ل در پیروزی ۷–۱ مقابل رم بود. او در ادامه، در اولین بازی نیمه نهایی در برابر میلان گلزنی کرد، که با پیروزی ۳–۲ به پایان رسید، اما در بازی برگشت با شکست ۳–۰ یونایتد در سن سیرو حذف شدند. در لیگ برتر ۰۸–۲۰۰۷، رونالدو جوایز شخصی زیادی را در آن فصل جمع آوری کرد. او برنده جوایز اتحادیه فوتبالیست های حرفه ای (PFA)، بازیکن سال هواداران و بهترین بازیکن جوان سال PFA، و همچنین جایزه بهترین بازیکن سال انجمن نویسندگان فوتبال (FWA) شد، و تبدیل به اولین بازیکنی که برنده هر چهار جایزه اصلی PFA و FWA شده است. دستمزد او به عنوان بخشی از تمدید پنج ساله قراردادش که در فصل های قبلی به امضا رسیده بود، به ۱۲۰۰۰۰ پوند در هفته افزایش یافت. در سال ۲۰۰۷، توپ طلای فوتبال به کاکا داده شد و رونالدو بالاتر از لیونل مسی در جایگاه دوم قرار گرفت. همچنین برای جایزه بهترین بازیکن سال فیفا در سال ۲۰۰۷، پایین تر از کاکا و مسی، سوم شد. رونالدو اولین هت تریک خود را برای یونایتد در پیروزی ۶–۰ مقابل نیوکاسل یونایتد در ۱۲ ژانویه ۲۰۰۸ انجام داد. در ۱۹ مارس، رونالدو نخستین بار در بازی با بولتون واندررز، بازوبند کاپیتانی منچستر را بر بازو بست. این بازی ب
ا پیروزی ۰–۲ منچستر خاتمه یافت که هر دو گل را رونالدو به ثمر رساند. رونالدو ۳۱ گل در لیگ از جمله تنها گل دربی منچستر در ۵ مه (پنجاهمین گل خودش برای باشگاه) را به ثمر رساند، و یونایتد در پایان، قهرمان شد. او با به ثمر رساندن ۳۳ گل در مجموع، رکورد جورج بست با ۳۲ گل را شکست. در پایان فصل، او کفش طلای لیگ برتر و کفش طلای اروپا را نیز به دست آورد. او در لیگ قهرمانان اروپا ۰۸–۲۰۰۷، در ۱۱ بازی، ۸ گل زد. در مرحلهٔ یک هشتم نهایی این رقابت ها میان منچستر و المپیک لیون، رونالدو گل تعیین کننده ای را به ثمر رساند تا به یونایتد کمک کند تا در مجموع ۲–۱ به مرحله یک چهارم نهایی صعود کند. در مرحله بعد در بازی اول مقابل رم، او با ضربه سر گلزنی کرد و یونایتد در مجموع دو بازی ۳–۰ رم را حذف کرد. بعد از آن، منچستر پس از حذف بارسلونا، در دیدار پایانی به مصاف چلسی رفت. علیرغم اینکه تک گل او در جریان بازی پاسخ داده شد و ضربه پنالتی او در ضربات پنالتی مهار شد، اما منچستر به قهرمانی رسید. همچنین رونالدو به عنوان بهترین گلزن لیگ قهرمانان اروپا و بهترین بازیکن باشگاهی سال یوفا انتخاب شد. رونالدو در فصل ۰۸–۲۰۰۷ در مجموع ۴۲ گل در تمام رقابت
ها به ثمر رساند که بهترین عملکرد او در دوران حضورش در انگلیس بود. هر چند او سه مسابقه را پس از ضربه سر به بازیکن پورتسموث در شروع فصل از دست داده بود، تجربه ای که به گفته خودش به او آموخت که اجازه ندهد حریفان او را تحریک کنند. پس از اتمام فصل، شایعاتی در مورد علاقه رونالدو به رئال مادرید منتشر شد. اسکای اسپورت گزارش داد: «"رئال مادرید با قیمت سال گذشته بار دیگر به رونالدو پیشنهاد پیوستن به کهکشانی های مادریدی را داده است."» یونایتد این درخواست غیرقانونی رئال را با فیفا در جریان گذاشت؛ اما فیفا اقدامی نکرد. سپ بلاتر، رئیس وقت فیفا، گفت که این بازیکن باید اجازه خروج از باشگاه خود را داشته باشد، و این وضعیت را «برده داری مدرن» توصیف کرد. با وجود اینکه رونالدو با بلاتر هم نظر بود، اما حدس و گمانه زنی ها در ۶ اوت به پایان رسید؛ هنگامی که رونالدو اعلام کرد که یک سال دیگر در منچستر خواهد ماند. ۰۹–۲۰۰۸. پیش از فصل ۰۹–۲۰۰۸، در ۷ ژوئیه، رونالدو تحت عمل جراحی مچ پا قرار گرفت، که او را به مدت ۱۰ هفته از مسابقات دور نگه داشت. پس از بازگشت در ۱۵ نوامبر، او صدمین و صد و یکمین گل خود را در تمام رقابت ها برای یونایتد با دو ض
ربه ایستگاهی در پیروزی ۵–۰ مقابل استوک سیتی به ثمر رساند، و اکنون او به تمام ۱۹ تیم حریف در لیگ برتر آن زمان گل زده بود. در پایان سال ۲۰۰۸، رونالدو با پاس گل پیروزی بخش در بازی نهایی برابر ال دی یو کیتو به یونایتد کمک کرد تا برنده جام باشگاه های جهان شود و توپ نقره ای مسابقات را از آن خود کرد. سپس، رونالدو برنده توپ طلای ۲۰۰۸ فرانس فوتبال شد، واپسین کسی که از یونایتد توپ طلا را به دست آورده بود، جورج بست در سال ۱۹۶۸ بود؛ و همچنین اولین بازیکن در لیگ برتر شد که عنوان بهترین بازیکن سال فوتبال جهان را به دست آورد. منچستر پس از حذف میلان، در مرحله یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا ۰۹–۲۰۰۸ مقابل پورتو قرار گرفت. تک گل رونالدو در بازی برگشت که منجر به صعود یونایتد شد، توسط فیفا به عنوان بهترین گل سال انتخاب و نخستین جایزه پوشکاش فیفا را برای رونالدو به همراه داشت؛ گلی که از فاصله تقریباً ۴۰ متری به ثمر رسید و رونالدو بعدها از آن به عنوان بهترین گل زندگی اش یاد کرد. پس از حذف آرسنال در مرحله نیمه نهایی، یونایتد به فینال رقابت ها رسید؛ اما رونالدو نتوانست مثل همیشه تأثیرگذار ظاهر شود، و یونایتد ۲–۰ از بارسلونا شکست خ
ورد. او دوران حضور خود در انگلیس را با ۹ جام به پایان رساند، از جمله سه قهرمانی متوالی در لیگ و یک قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا. رونالدو در فصل آخر ۲۶ گل در تمامی رقابت ها به ثمر رساند که ۱۶ گل کمتر از فصل قبل بود. آخرین گل او برای یونایتد در ۱۰ مه ۲۰۰۹ با یک ضربه ایستگاهی در دربی منچستر در الدترافورد به ثمر رسید. یکی از عناصر کلیدی در پیشرفت رونالدو در دوران حضورش در انگلیس فرگوسن بود، که بعدها درباره اش گفت: «او "پدر من در ورزش بوده است، یکی از مهم ترین و تاثیرگذارترین عوامل در حرفه من."» رئال مادرید. ۱۰–۲۰۰۹. در ۱۱ ژوئن ۲۰۰۹، منچستر یونایتد پیشنهاد بی قید و شرط ۹۴ میلیون یورویی رئال مادرید را که یک رکورد بود، پذیرفت و رونالدو به کهکشانی های مادریدی پیوست. رونالدو شش سال با این باشگاه قرارداد امضا کرد. قرارداد او ۱۱ میلیون یورو در هر فصل بود و قیمت خروج او از رئال ۱ میلیارد یورو تعیین شد. طی مراسم استقبال از او در ۶ ژوئیه، ۸۰ هزار نفر به ورزشگاه سانتیاگو برنابئو رفتند. این تعداد استقبال کننده، رکورد ورود دیگو مارادونا به ناپولی را شکست. پیش از این، رکورد استقبال کنندگان مادریدی دست خاویر ساویولا بود. از آنجای
ی که رائول کاپیتان باشگاه شماره ۷ را می پوشید، رونالدو پیراهن شماره ۹ را دریافت کرد. رونالدو نخستین گلش در باشگاه جدید خود را مقابل ال دی یو کیتو به ثمر رساند. نخستین گل او در لا لیگا، مقابل دپورتیوو لاکرونیا در یک برد خانگی ۳–۲ از روی نقطه پنالتی بود. او فصل خوبی را با رئال در لیگ قهرمانان اروپا ۱۰–۲۰۰۹ شروع کرد و در اولین بازی مرحلهٔ گروهی، دو بار با ضربه ایستگاهی به زوریخ گل زد و در پایان، رئال بازی را ۵–۲ برد. این دوگل، نخستین گل های او در رئال در لیگ قهرمانان اروپا بود. سپس با به ثمر رساندن دوگل مقابل ویارئال، به اولین بازیکنی تبدیل شد که در چهار بازی اول لالیگایی اش موفق به گلزنی می شود. در بازی بعدی لیگ قهرمانان اروپا، دوگل را مقابل المپیک مارسی به ثمر رساند. سپس دچار آسیب دیدگی مچ پا شد که او را به مدت هفت هفته از مسابقات دور نگه داشت، و روند شروع پرقدرتش را قطع کرد. در اواسط فصل، رونالدو در توپ طلای ۲۰۰۹ و جایزه بهترین بازیکن سال فیفا، پس از مسی، دوم شد. او فصل را با ۳۳ گل در تمام رقابت ها به پایان رساند، از جمله زدن ۳ گل در پیروزی ۴–۱ مقابل مایورکا در ۵ مه ۲۰۱۰، که اولین هت تریکش در لالیگا بود، و به