Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
باغ های لو در خیابان ویتوریو ونتو ۵۴، در بوردیگرا، لیگوریا واقع شده اند. تاریخچه. باغ های لوو یکی از هدایای فراوان بریتانیایی ها به شهری است که بسیاری از آنها آن را دوست دارند و مرتباً از آن بازدید می کنند. در ۲۶ آوریل ۱۹۰۲، چارلز هنری لوو این باغ ها را با هدفی دقیق به شهر هدیه داد: «... برای ارتقای اوقات فراغت مردم در سنین پیری و سلامت شکننده». این باغ ها شامل بیش از ۶۰ درخت زیتون باستانی، و همچنین یک کاج چتری بسیار قدیمی، یک درخت گرویلا روبوستا و نخل های متعدد از جمله بوتیا کپیتاتا هستند. این باغ ها تقریباً از زمان اهدای خود بدون تغییر باقی مانده اند، به جز ساخت سکویی که امکان برگزاری کنسرت های روباز در تابستان را فراهم می کند. چارلز هنری لو همچنین زمینی را برای ساخت یک تئاتر کوچک به نام تالار ویکتوریا به شهر اهدا کرد که برای برگزاری نمایشگاه هایی مانند نمایشگاهی که در بوردیگرا از هرمان نستل مشهور ماند، نیز مورد استفاده قرار گرفت. این ساختمان اکنون به یک اقامتگاه خصوصی تبدیل شده و در خیابان ویتوریو ونتو، پلاک ۴۰ واقع شده است. با این حال، اولین هدیه لو به شهر، باشگاه تنیس روی چمن بود که رسماً به عنوان قدیمی
ترین باشگاه در ایتالیا شناخته می شود، زیرا در سال ۱۸۷۸، تنها یک سال پس از چمن های ویمبلدون، ساخته شد. یک پلاک یادبود، که در زمین قدیمی تر قرار داده شده است، به افتخار ورود «جعبه جادویی» سرگرد والتر کلاپتون وینگفیلد ساخته شده است که شامل: یک تور، دو راکت و چهار توپ تنیس بود. چارلز هنری لو اولین رئیس باشگاه بود. در آغاز، ورزش تنیس در بوردیگرا بیشتر به عنوان سرگرمی ای سبک و دل چسب پیش از صرف چای عصرانه تلقی می شد. اما این بازی به سرعت محبوبیت یافت و باشگاه تنیس بوردیگرا به یکی از رقابتی ترین باشگاه های منطقهٔ ریویرا تبدیل شد—تا جایی که حتی از باشگاه موناکو نیز پیشی گرفت. در کنار این باشگاه، کارخانهٔ تولید راکت با نام «سیرت» (SIRT) که مخفف Società Italiana Racchette Tennis است، در سال ۱۹۰۱ تأسیس شد. این کارخانه در خیابان روبرتو، در فاصله ای بسیار نزدیک به باشگاه، قرار داشت و راکت های تنیس را تولید می کرد. اما این دوران شکوه با ظهور فاشیسم و وقوع جنگ جهانی دوم به پایان رسید. بسیاری از اعضای باشگاه یا جان باختند یا برای همیشه مهاجرت کردند. باشگاه نیز در جریان جنگ بمباران شد و از میان ۱۵ زمین تنیس اولیه، تنها ۳ زمین
باقی ماند باشگاه تنیس روی چمن بوردیگرا هنوز هم وجود دارد، این باشگاه دارای ۶ زمین است و در خیابان آنتونیو استوپانی شماره ۱۵، چند متری باغ های لو و تالار ویکتوریا واقع شده است. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
باغ های مورنو در بوردیگرا که توسط بسیاری از گردشگران در قرن نوزدهم توصیف شده بودند، دیگر وجود ندارند. تنها بخش کوچکی از آن به عنوان باغ های امروزی مونه باقی مانده است که در خیابان دومنیکو تومیاتی و در برخی املاک خصوصی (ویلا شیوا، ویلا پالمیزی، ویلا ماریانی و غیره) واقع شده اند. بقایای باغ های مورنو و ویلا پالمیزی بخشی از املاک تحت حفاظت سرپرست وزارت میراث فرهنگی و فعالیت ها و گردشگری (ایتالیا) هستند. تاریخچه. باغ های مورنو، که بارها توسط چارلز گارنیه، نقاش کلود مونه و بسیاری دیگر از بازدیدکنندگان شهر نقل شده اند، بسیار بزرگ و غنی از گونه های گیاهی بودند. این باغ ها تقریباً از خیابان اورلیا شروع می شدند، به سمت ویلا مورنو امتداد می یافتند و به خیابان دی کولی نزدیک می شدند. آنها آنقدر چشمگیر بودند که بسیاری از گردشگران درخواست بازدید از آنها را داشتند. در «ایتالیا جغرافیای مصور» که در سال ۱۸۸۱ منتشر شد، آمده است: «... باغ های مورنو نه تنها زیباترین و دل انگیزترین مکان مدیترانه هستند، بلکه یکی از زیباترین و مشهورترین باغ های اروپا نیز می باشند.» وسعت این پارک چشمگیر بود، به ۸۰ هکتار فضای سبز می رسید که با باغ ها
ی فعلی شهر واتیکان که ۲۳ هکتار هستند، قابل مقایسه است. فرانچسکو مورنو، کنسول فرانسه در بوردیگرا، بازرگانی ثروتمند در حوزهٔ روغن زیتون بود. او به همراه پدرش، وینچنزو، خانه ای ساخت که به نام خانواده شان شناخته می شد، و باغ های آن را با مجموعه ای چشم گیر از گونه های گیاهی بومی و وارداتی آراست. در کنار گیاهان بومی مانند لیمو، نارنگی، پرتقال و درختان زیتون، این باغ ها با گونه های نادر و عجیب تری نیز غنا یافتند، از جمله: کاج قناری، جینکو بیلوبا، آروکاریا اکسلسا، لاتانیا بوربون، آگاو، آلوئه ورا، یوکا، و کورایفا استرالیس که با نام نخل های کلمی نیز شناخته می شود. این باغ ها نه تنها جلوه ای از ثروت و ذوق زیبایی شناختی خانوادهٔ مورنو بودند، بلکه نمادی از تعامل فرهنگی و گیاه شناسی در سواحل مدیترانه ای ایتالیا به شمار می رفتند. پس از مرگ فرانچسکو مورنو، در سال ۱۸۸۵، همسرش به فرانسه نقل مکان کرد تا با سه دخترش که در نتیجه ازدواج به مارسی نقل مکان کرده بودند، دوباره زندگی کند. ویلا به همراه باغ هایش به شهرداری فروخته شد. باغ های بزرگ تقسیم و فروخته شدند. شهرداری علیرغم مخالفت شخصیت های متعدد از جمله لودویگ وینتر، مسیر «ویا
رومانا» را طولانی تر کرد و این منجر به تقسیم باغ های معتبر شد. در حال حاضر تنها بخش کوچکی از آن، به عنوان باغ های فعلی مونه در ویا دومینیکو تومیاتی، برای عموم قابل مشاهده است. در این منطقه سرسبز، هنوز می توانید ماکت غول پیکر کوکولوس لوریفولیوس را تحسین کنید. بخش کوچکی از باغ های اصلی خانوادهٔ مورنو در دو ملک امروزی ادغام شده است: ویلا پالمیزی (واقع در خیابان رومانا شماره ۱۵) که هستهٔ اصلی ویلای مورنو را حفظ کرده، و ویلا شیوا (خیابان رومانا شماره ۱۷) که هنوز هم می توان در آن بلندترین درخت کاج قناری اروپا را تحسین کرد. این درخت باشکوه، که در سال ۱۸۳۰ کاشته شده، حدود ۳۶ متر ارتفاع دارد و همچنان از خیابان قابل مشاهده است. این گیاه یادمانی توسط ادارهٔ جنگلبانی ایتالیا ثبت و بررسی شده است. از دیگر گونه های گیاهی قابل توجه در این باغ ها می توان به کهن دار و جوبایا اسپکتابیلیس اشاره کرد—نوعی نخل کندرشد که جلوه ای خاص به فضای باغ می بخشد بخش های دیگر باغ های مورنو در ویلاهایی که در امتداد دامنه تپه ساخته شده اند، قرار دارند. ویلا ماریانی بخشی از باغ های باستانی مورنو را دست نخورده نگه داشته است، هنگام بازدید از ویلا ه
نوز هم می توان همان درخت زیتونی را که کلود مونه در «مطالعه درختان زیتون» نقاشی کرده و همان منظره ای را که در «منظره ونتیمیلیا» نقاشی شده است، مشاهده کرد. بخش هایی دیگر از باغ های مورنو در ویلاهایی واقع در دامنهٔ تپه ها جای گرفته اند. در میان آن ها، ویلا مارینی بخشی دست نخورده از باغ های تاریخی مورنو را حفظ کرده است. هنگام بازدید از این ویلا، هنوز می توان همان درخت زیتون را دید که کلود مونه در اثر خود با عنوان «مطالعه ای از درختان زیتون» به تصویر کشیده است، و همچنین همان چشم اندازی را که در نقاشی «نمایی از ونتیمیلیا» ثبت کرده بود. این پیوند میان طبیعت زنده و آثار هنری جاودان، ویلا مارینی را به مکانی منحصربه فرد تبدیل کرده است—جایی که تاریخ، هنر و گیاه شناسی در هم تنیده اند. چیزهای بی اهمیت. در طول اقامتش در بوردیگرا، نقاش کلود مونه از دوستش دوران-روئل خواست تا برای او وساطت کند و اجازه بازدید از باغ های مورنو را برایش بگیرد. مونه نوشت: «در اینجا آقای مورنو زندگی می کند که صاحب ملک فوق العاده ای است، اما بدون توصیه نامه نمی توان از آن بازدید کرد. اگر بتوانید اجازه بازدید را برای من بگیرید، بسیار سپاسگزار خواهم
بود.» مونه این اجازه را دریافت کرد و نقاشی های متعددی کشید که اکنون متعلق به مجموعه ها و موزه های خصوصی هستند. مشهورترین آنها عبارتند از: «بویس دو اولیویه در باغ مورنو» (۱۸۸۴)، «باغ های ویلا مورنو» (۱۸۸۴)، «باغ های مورنو در بوردیگرا» (1884).
کانتاچیارو () یک مجله طنز هفتگی ایتالیایی بود که موضع رادیکال ضد فاشیستی داشت. این مجله بین سال های ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۸ منتشر می شد و دفتر مرکزی آن در رم، ایتالیا بود. تاریخچه و مشخصات. "کانتاچیارو" اندکی پس از آزادسازی رم از نیروهای فاشیست در سال ۱۹۴۴ تأسیس شد بنیانگذاران آن رافائلو فروتزی و فرانکو مونیچلی بودند. دومی همچنین مجله را که دفتر مرکزی آن در رم بود، ویرایش می کرد. این مجله به صورت هفتگی منتشر می شد و موضع رادیکال ضد فاشیستی اتخاذ می کرد. در دسامبر ۱۹۴۴ "، کانتاچیارو" سخنرانی بنیتو موسولینی را که در سال ۱۹۴۳ در میلان ایراد شده بود، منتشر کرد این سخنرانی توسط روزنامه کمونیستی وحدت به عنوان یک خرابکاری تلقی شد و "کانتاچیارو" به دلیل این انتشار به مدت یک هفته توسط متفقین به حالت تعلیق درآمد. "کانتاچیارو" کارتون هایی از سیاستمداران، از جمله نخست وزیر فروچیو پاری، منتشر کرد. این مجله در سال ۱۹۴۸ منحل شد. میراث. در سپتامبر ۱۹۴۴، یک گروه تئاتر طنز موزیکال به نام این مجله نامگذاری شد. این گروه توسط دو نفر از نویسندگان مجله، یعنی پیترو گارینی و ساندرو جیووانی، تأسیس شد.
محرمانه یک مجله راست افراطی بود که بین سال های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۱ فعالیت می کرد. اگرچه دفتر مرکزی آن در پاریس، فرانسه بود، اما در کشورهای مختلف از جمله اسپانیا، ایتالیا و آرژانتین نیز منتشر می شد. این مجله به خاطر بنیان گذار آن، استفانو دله چیایه، فعال راست افراطی ایتالیایی، شناخته می شود. تاریخچه و مشخصات. "مجله" محرمانه توسط استفانو دله چیایه در سال ۱۹۷۹ در پاریس برای احیای جنبش نئوفاشیستی راه اندازی شد. دیگر افرادی که در تأسیس این مجله نقش داشتند، اعضای سابق گروه راست افراطی ایتالیایی اوردینه نووو بودند. این مجله دفاتری در بارسلونا، رم و بوئنوس آیرس داشت. این مجله در سال ۱۹۸۰ در آرژانتین آغاز به کار کرد. هیئت تحریریه این مجله شامل ژرالد پنسیولی، ژان-مارک بریسو، پائولو دو کاسترو، انریکه سیکستو دو بوربون-پارما و کاترین بارنی بود. از میان آنها ژرالد پنسیولی و کاترین بارنی به طور مشترک سردبیر محرمانه بودند. ارنستو میلا، یک مبارز راست افراطی اسپانیایی، از جمله همکاران آن بود. آدریانو تیلگر مدیر نسخه ایتالیایی بود. "نشریه" محرمانه پس از انتشار هشت شماره، در سال ۱۹۸۱ در فرانسه منحل شد. آخرین شماره از نسخه ایتالیایی آن
در بهار ۱۹۸۲ منتشر شد.
کوریره دله دِیم (Corriere delle dame) یک مجله هفتگی مد به زبان ایتالیایی بود که بین سال های ۱۸۰۴ تا ژوئیه ۱۸۷۵ در میلان، ایتالیا منتشر می شد. این مجله یکی از پیشگامان رهایی زنان در ایتالیا است. تاریخچه و مشخصات. "کوریره دله دِیمه" در سال ۱۸۰۴ تأسیس شد. بنیانگذار آن کارولینا آرینتی (همچنین با نام کارولینا لاتانزی شناخته می شود) بود که با جوزپه لاتانزی ازدواج کرده بود. او سردبیری این مجله را بر عهده داشت که شامل مقالاتی در مورد ادبیات و تئاتر فرانسه و ایتالیا بود. مخاطبان این مجله مردان، زنان و کودکان بودند. با این حال، بیشتر زنان از طبقات اجتماعی بالاتر آن را می خواندند. این مجله منشأ لباس لومبارد است. این مجله به صورت هفتگی منتشر می شد. دفتر مرکزی "کوریره دله دام" در میلان بود. در سال ۱۸۱۱ تعداد مشترکین ۷۰۰ نفر بود. این مجله تا ژوئیه ۱۸۷۵ وجود داشت.
افه یک مجله ماهانه فمینیستی بود که بین سال های ۱۹۷۳ تا ۱۹۸۲ منتشر می شد. این مجله شبیه به "میس (مجله)" بود. دفتر مرکزی "افه" در رم بود. تاریخچه و مشخصات. "افه" در سال ۱۹۷۳ تأسیس شد. هدف اعلام شده آن ارائه راهی برای زنان جهت اجتناب از تنهایی شان بود. این مجله از دیدگاه های فمینیست آمریکایی، شولامیت فایرستون، الهام گرفته شده بود. دانیلا کلمبو یکی از بنیانگذاران و سردبیران این مجله بود، که به صورت ماهانه منتشر می شد. بنیان گذار دیگر آلما ساباتینی بود. اولین سردبیر "افه"، گابریلا پارکا بود. در دهه ۱۹۷۰، آدل کامبریا از جمله سردبیران این مجله بود، که به طور گسترده به موضوعات عشق و روابط عاطفی بین زوجین می پرداخت. برای نویسندگان این مجله، عشق یک مفهوم انتزاعی و همچنین یک واقعیت زندگی روزمره، چه دگرجنس گرایانه و چه همجنس گرایانه، بود. "افه" اغلب به مجلات زنان جریان اصلی در ایتالیا حمله می کرد. انتشار "افه در" سال ۱۹۸۲ متوقف شد.
اوا یک مجله هفتگی زنان بود که بین سال های ۱۹۳۳ تا ۱۹۶۸ در میلان، ایتالیا، با دو سال وقفه منتشر می شد. عنوان فرعی آن مجله هفتگی برای زنان ایتالیایی بود. "اوا" یکی از مجلات مصور پیشرو (ایتالیایی: Rotocalchi) در آن دوره بود. تاریخچه و مشخصات. "اوا" در سال ۱۹۳۳ توسط اوتاویا ویتالیانو راه اندازی شد و اولین شماره آن در آوریل همان سال منتشر شد. ناشر آن، انتشارات ویتالیانو مستقر در میلان بود. در سال ۱۹۶۴، روسکونی این مجله را خریداری کرد و تا سال ۱۹۶۸ که تعطیل شد، مالک آن بود. این مجله به طور موقت بین سال های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ انتشار خود را متوقف کرد در ابتدا ۱۱ صفحه سیاه و سفید داشت. تعداد صفحات آن در دوره بین سال های ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۳ به ۳۲ صفحه افزایش یافت. این مجله در قالب یک روزنامه بزرگ با استفاده از چاپ روتوگراور مخملی مانند منتشر می شد. محتوا. "اوا" یک مجله زنانه پرطرفدار بود و مقالاتی در مورد مد، نکات زیبایی، و مطالبی در مورد خانه و خانواده را پوشش می داد. در دوران اولیه خود "، اوا" اخبار مربوط به خانواده های سلطنتی و خانواده موسولینی را پوشش می داد. محتوای مد آن بسیار جامع بود. علاوه بر این، مرتباً اخبار مربوط به ستار
ه های برجسته سینمای آمریکا را منتشر می کرد. این مجله یک ستون مشاوره "با عنوان «تنها برای یک سونیا»" داشت که زنان را هدف قرار می داد. اوتاویا ویتالیانو این ستون را با نام مستعار سونیا ویرایش می کرد. همچنین داستان های عاشقانه و طالع بینی هفته را در آن منتشر می کرد. مانند بسیاری دیگر از مجلات برجسته ایتالیایی دهه ۱۹۳۰، "اوا" از عکس های گرفته شده توسط عکاس آلمانی، پل ولف، از طریق آژانس شوستال استفاده می کرد.
کاخ سلطنتی پورتیچی ("Reggia di Portici" یا "Palazzo Reale di Portici" ; )، کاخی سلطنتی سابق در شهر پوتیچی واقع در جنوب شرقی ناپل و در سواحل منطقهٔ کامپانیا در ایتالیاست. امروزه این کاخ به یک مجموعهٔ موزه ای تبدیل شده است که بخش های متنوعی را در بر می گیرد، از جمله: این باغ ها در گذشته بخشی از املاک وسیع سلطنتی بودند که شامل یک باغ انگلیسی، باغ وحش و باغ های رسمی هندسی نیز می شدند—نمادی از شکوه معماری و طبیعت دربار سلطنتی در جنوب ایتالیا. این بنا تنها چند متر از ویرانه های رومی هرکولانیوم فاصله دارد و محل آکادمی ارکولانیزه بوده است که در سال ۱۷۵۸ توسط چارلز هفتم ناپل (چارلز سوم اسپانیا) تأسیس شد. این آکادمی در ابتدا شامل مجموعه ای از اشیاء از کاوش های باستان شناسی در هرکولانیوم، پمپئی و استابیا بود و فعالیت های مرمت را در خود جای می داد. موزه مدرن هرکولانزه، تفسیری چندرسانه ای از موزه اصلی است. تاریخچه. در ۳ ژوئیه ۱۷۳۵، در سن ۱۸ سالگی، اینفانته چارلز اسپانیایی به عنوان پادشاه ناپل و سیسیل تاجگذاری کرد. او با نیروی نظامی کنترل این دو پادشاهی را از چارلز ششم، امپراتور مقدس روم، به دست گرفته بود. در سال ۱۷۳۸، چار
لز و همسرش ماریا آمالیا از ساکسونی هنگام بازدید از ویلای امانوئل موریس، دوک البوف، تحت تأثیر منطقه پورتیسی قرار گرفتند. این زوج این کاخ را در پورتیسی سفارش دادند تا نه تنها به عنوان یک اقامتگاه خصوصی، بلکه به عنوان مکانی برای پذیرایی از مقامات خارجی که به پادشاهی سفر می کردند، مورد استفاده قرار گیرد. کار ساخت کاخ سلطنتی پورتیشی در اواخر سال ۱۷۳۸ آغاز شد، تحت نظارت معمار برجسته آنتونیو کانواری. کانواری پیش تر در ساخت کاخ ناپلی کاپودی مونته نیز به خانوادهٔ سلطنتی کمک کرده بود و تجربهٔ قابل توجهی در طراحی بناهای اشرافی داشت. فضای داخلی کاخ توسط نقاش معروف جوزپه بونیتو با نقاشی های دیواری (فِرسکو) تزئین شد، در حالی که باغ ها با مجسمه های مرمری ساختهٔ ژوزف کانار آراسته شدند—ترکیبی از هنر معماری، نقاشی و مجسمه سازی که شکوه سلطنتی قرن هجدهم را به خوبی بازتاب می دهد. بخش هایی از ویلاهای روم باستان و اقامتگاه های اشرافی در آماده سازی پی کاخ کشف شدند و کاوش های این منطقه آثار هنری متعددی از جمله معبدی با ۲۴ ستون مرمری را آشکار کرد. این کشف در موزه پورتیسی، که به همین مناسبت ساخته شده بود، قرار گرفت و به آکادمی ارکولانس
ضمیمه شد. این موزه توسط چارلز در سال ۱۷۵۵ تأسیس شد تا یافته های حاصل از کاوش های هرکولانیوم را نیز در خود جای دهد. از آنجایی که کاخ سلطنتی جدید به اندازه کافی بزرگ نبود تا کل دربار را در خود جای دهد، ساخت اقامتگاه های بزرگ دیگری در این محله را تحریک کرد که ۱۲۲ مورد از آنها اکنون با نام ویلاهای وسوویان شناخته می شوند. این امر همچنین منجر به گسترش کاخ کاپودیمونته شد. چارلز و همسرش کاخ پورتیسی را به عنوان اقامتگاه تابستانی خود نگه داشتند و هفت نفر از دوازده فرزندشان در آنجا به دنیا آمدند. پس از به سلطنت رسیدن شاه چارلز در سال ۱۷۵۹، او قلمرو ناپلی و سیسیلی خود را به پسر سومش، فردیناند، واگذار کرد که تا زمان مرگش در سال ۱۸۲۵ بر این کشور حکومت کرد. در دوران سلطنت فردیناند، این کاخ تحت الشعاع کاخ بسیار باشکوه تر کازرتا قرار گرفت که از سال ۱۷۵۹ به خانه رسمی دربار تبدیل شد. پورتیچی خانه شخصی اینفانته فیلیپه، دوک کالابریا، پسر ارشد چارلز سوم اسپانیا بود. شاهزاده فیلیپه از نظر ذهنی ناتوان بود و تا زمان مرگش در ۱۹ سپتامبر ۱۷۷۷ در این کاخ زندگی می کرد. در بهار ۱۷۶۹، این کاخ میزبان جوزف دوم، امپراتور مقدس روم بود. در سال
۱۷۷۰، موتسارت چهارده ساله در آنجا اقامت داشت. در سال ۱۷۹۹، شاه فردیناند یک سالن اپرا به کاخ اضافه کرد. در طول اشغال ناپلئون، شاه یواخیم مورات کاخ را با مبلمان فرانسوی بازسازی کرد. در سال ۱۸۰۴، ملکه همسر، ماریا ایزابلای اسپانیا، اولین فرزند خود، پرنسس لوئیزا کارلوتا، را در اینجا به دنیا آورد. لوئیزا کارلوتا با عمویش، اینفانته فرانسیسکو د پائولا اسپانیایی، ازدواج کرد. در ۱۳ سپتامبر ۱۸۴۸، ملکه ماریا ایزابلا در سن ۵۹ سالگی در این کاخ درگذشت. در سال ۱۸۳۴، کتاب کروگرافی ایتالیا کاخ سلطنتی پوتیچی را به عنوان بنایی ساخته شده توسط شاه شارل توصیف می کند. این اشاره تاریخی، ساخت کاخ را به شارل بوربون، پادشاه ناپل و سیسیل، نسبت می دهد—همان پادشاهی که در قرن هجدهم نقش مهمی در توسعهٔ معماری سلطنتی جنوب ایتالیا ایفا کرد.برای افزایش شکوه تعطیلات پاییزی سلطنتی، که مرکز آن را تشکیل می داد. تا حدود سال ۱۷۵۰، از آن برای نگهداری مجموعه اشیاء گرانبهایی که در هرکولانیوم و پمپئی کشف شده بودند، استفاده می شد. این ساختمان در سه طبقه و به شکل مستطیل، با طول ۴۰۰ فوت از شرق به غرب و عرض ۳۶۰ فوت ساخته شده است. چشم انداز اصلی آن رو به دریا
است؛ حیاط بزرگ هشت ضلعی است، اما این ویژگی منحصر به فرد یا بهتر بگوییم، نقطه ضعف آن، عبور از شاهراه اصلی است که از ناپل به سالرنو، به سانیو، به آپولیا و کالابریا منتهی می شود. در داخل آن حیاط بزرگ، آپارتمان های سلطنتی، گالری های مجللی قرار دارند که شامل موزه نفیسی بودند که به دلیل تعداد مجسمه ها، برنزها، نقش برجسته ها، گلدان ها، شمعدان ها و ابزارهایی از هر نوع که در کاوش های دو شهر فوق الذکر یافت شده اند، در جهان بی نظیر است و امروزه بخشی از موزه بوربون هستند. با این حال، آنچه دیده می شود و در سایر کاخ های سلطنتی یافت نمی شود، این است که کف آن از موزاییک های یونان یا روم باستان تشکیل شده است. با این حال، گالری ها کاملاً به اشیاء قیمتی اختصاص ندارند؛ همچنین می توان مجموعه ای نفیس از نقاشی های مکاتب ایتالیایی، فرانسوی و فلاندری را یافت. باغ ها در شرق دامنه های وزوو قرار دارند: آنها بسیار وسیع و کم آرایی هستند، اما درختان زیادی دارند که همیشه سبز هستند، به ویژه درختان سرو و آربوتوس که توکاهایی را که در آنجا فراوانند تغذیه می کنند.امروزه این کاخ محل دانشکده کشاورزی دانشگاه ناپل فدریکو دوم است. معماری. ورودی کاخ،
نمایی باشکوه و وسیع دارد که به صورت پلکانی طراحی شده و با نرده های سنگی (بالوسترها) تزئین شده است. در مرکز بنا، یک حیاط چهارضلعی بزرگ قرار دارد که دارای دو دروازه است؛ این دروازه ها در گذشته امکان عبور و مرور وسایل نقلیه را فراهم می کردند. این مسیر اصلی، که زمانی به نام جادهٔ کالابریا شناخته می شد، امروزه با نام خیابان دانشگاه شناخته می شود. در سمت چپ حیاط کاخ، سربازخانه های گارد سلطنتیو کلیسای کوچک پالاتینا قرار دارند، در حالی که یک سالن باشکوه (۱۷۴۱) از هشتی به طبقه اول، جایی که آپارتمان کارولین بناپارت قرار دارد، منتهی می شود. این سالن به سبک لویی چهاردهم به طور غنی تزئین شده است و اتاق خواب ملکه ماریا آمالیا از ساکسونی دارای دیوارهایی است که با ظروف چینی کارخانه چینی کاپودیمونته که ماریا آمالیا در تأسیس آن در سال ۱۷۴۳ کمک کرد، تزئین شده اند. پارک. پارک کاخ سلطنتی پورتیشی، که با نام باغ ملکه ماریا شناخته می شود، در گذشته از منطقهٔ پوگلیانو تا دامنه های کوه وزوو و از آنجا تا گراناتلو در امتداد ساحل گسترش داشت—فضایی وسیع و باشکوه که بخشی از املاک سلطنتی بوربون را تشکیل می داد. این باغ به دو بخش تقسیم شده بود
: بخش پایینی دارای خیابان های عریض بود که اطراف باغ های انگلیسی را در بر می گرفت. در این بخش، آثار هنری متعددی قرار داشتند، از جمله: در پارک بالایی، باغ وحش خصوصی چارلز با کانگورو، یک فیل، دو شیر، دو پلنگ، چهار بز کوهی، یک شیر ماده آفریقایی، یک پوما، دو تاپیر آمریکایی و یک جوجه تیغی قرار داشت. این شیء عجیب و غریب توسط شاه فردیناند نگهداری می شد و او معتقد بود که این شیء باید در معرض دید مقامات خارجی قرار گیرد. موزه. مجموعه موزه شامل آپارتمان های سلطنتی، موزه هرکولاننس، پیش تالارهای نقاشی شده، اتاق چینی، کتابخانه تاریخی "است." بخش سرپوشیده در ۱۲ آوریل ۲۰۲۵ برای بازدیدکنندگان افتتاح شد. این اتاق ها شامل نقاشی های دیواری از قرن ۱۸ و ۱۹ هستند که از یافته های هرکولانیوم الهام گرفته شده اند. از زمان تأسیس خود در سال ۱۷۵۸ تا اوایل قرن نوزدهم، موزهٔ کاخ پورتیشی میزبان مجموعه ای عظیم از آثار باستانی کشف شده در حفاری های شهرهای پمپئی و هرکولانئوم بود. این مجموعه نه تنها شامل اشیای گران بها بود، بلکه آزمایشگاه های مرمت نیز در آن فعالیت داشتند. یکی از دستاوردهای مهم این دوره، توسعهٔ تکنیکی برای باز کردن پاپیروس های سوخته
شده بود—نوآوری ای که در آن زمان بی نظیر محسوب می شد. در سال ۱۷۸۷، گوته در سفر خود به ایتالیا، این موزه را چنین توصیف کرد: «آلفا و امگای همهٔ مجموعه های باستانی» اما با فردیناند یکم، پادشاه دو سیسیل، پادشاه ناپل، به پالرمو، این مجموعه از هم پاشید و بخش عمده ای از آثار به مکانی منتقل شد که امروزه با نام موزهٔ باستان شناسی ملی ناپل شناخته می شود. در سال ۲۰۰۶، موزهٔ کاخ پورتیشی دوباره افتتاح شد و اکنون شامل ارائه های چندرسانه ای دربارهٔ تاریخ حفاری ها، تکنیک های مرمت، و زندگی شارل بوربون و دربار او است. همچنین، بازسازی هایی از نقاشی های دیواری و مجسمه ها در این مجموعه به نمایش گذاشته شده اند—تلاشی برای احیای شکوه گذشته و آموزش تاریخ به نسل های امروز. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
دیان جورجویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل صربستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال چوکاریچکی، باشگاه فوتبال بئوگراد، باشگاه فوتبال آ.ای.ک، و باشگاه فوتبال آپولون اسمیرنیس اشاره کرد.
انیس بن عثمان عمری (به عربی: أنیس عمری، متولد ۲۲ دسامبر ۱۹۹۲ در تطاوین، تونس؛ درگذشته ۲۳ دسامبر ۲۰۱۶ در سستو سان جووانی، ایتالیا) یک مهاجم اسلام گرای تونسی با محکومیت های متعدد بود. در ۱۹ دسامبر ۲۰۱۶، در حمله به بازار کریسمس برلین در نزدیکی کلیسای یادبود، او راننده یک کامیون نیمه تریلر را به قتل رساند، وسیله نقلیه را تصرف کرد و آن را به داخل بازار کریسمس در کنار کلیسای یادبود راند. در نتیجه این حمله، در مجموع ۱۳ نفر جان باختند و ۵۴ نفر دیگر به شدت مجروح شدند. عمری در جریان عملیات جستجوی سراسری در اروپا، در ۲۳ دسامبر ۲۰۱۶ هنگام کنترل هویت در سستو سان جووانی، واقع در شمال میلان ایتالیا، توسط پلیس هدف گلوله قرار گرفت و کشته شد. زندگی و سوابق‏. انیس عمری در بهار سال ۲۰۱۱ میلادی، تونس را ترک کرده و به جزیره لامپدوسا که بخشی از سرزمین ایتالیاست وارد می شود. بر اساس اعلام روزنامه لا استامپا در آن زمان اعلام می شود که او نابالغ است درحالی که ۱۸ سال سن داشته است. او در آن زمان بلافاصله به مرکز افراد نابالغ در شرق سیسیل منتقل می گردد. وی در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۱ به همراه سه نفر از هم وطنانش پس از آتش زدن یک مدرسه در ایتالیا با
زداشت و به چهار سال زندان محکوم می شود. او در سال ۲۰۱۵ پس از خروج از زندان، به مرکز تأیید هویت در مرکز ایتالیا فرستاده شده و در آنجا حکم اخراج او از ایتالیا تصویب می شود. انیس از تابستان سال ۲۰۱۵ با هویت های متعدد جعلی در آلمان تردد داشته است. به نوشته "اشپیگل آنلاین" او در آوریل سال ۲۰۱۶ در ایالت نوردراین-وستفالن تقاضای پناهندگی خود را ارائه داده و نامش در یک اقامتگاه پناهجویی در شهر امه ریش ثبت شده است. چند هفته بعد درخواست پناهندگی او رد شده و فاش می شود که او خود را یک تبعه مصری جا زده بوده است. کارمندان اداره مهاجرت همچنین پی می برند که انیس تا کنون از هویت های جعلی دیگری نیز استفاده کرده است. موارد یاد شده اداره مهاجرت را به این نتیجه می رساند که انیس عمری باید از آلمان اخراج شود. به گفته رالف یگر، وزیر امور داخلی ایالت نوردراین-وستفالن بررسی ها نشان داده اند: انیس عمری از فوریه سال ۲۰۱۶ عمدتاً در برلین به سر می برده است. این در حالی است که بنابر قوانین اداره مهاجرت آلمان، پناهجویان تا زمانی که در مورد پرونده شان تصمیم گیری نشده، موظف هستند دست کم ۳ ماه تمام در محدوده اداره مهاجرتی که پرونده شان در آنجا
در حال بررسی است، اقامت داشته باشند. همچنین او در آلمان به ظن برنامه ریزی برای سرقت جهت خرید اسلحه زیر نظر بوده اما سپس به دلیل نبود شواهد کافی، نظارت بر او کنار گذاشته شده است. او با شش نام مختلف فعالیت می کرده و با شبکه اسلام گرایان افراطی "ابو ولاء" با نام اصلی احمد عبدالعزیز در ارتباط بوده است. احمد عبدالعزیز که به عنوان "مرد داعش در آلمان" شناخته می شود، در نوامبر ۲۰۱۶ بازداشت شد. داعش مسئولیت این حمله را به عهده گرفت. دولت آلمان اعلام کرده که برای هر اطلاعاتی که به بازداشت انیس عامری منجر شود، ۱۰۰ هزار یورو جایزه می دهد. انیس در فهرست افراد ممنوع الورود به آمریکا بوده و دست کم یک بار با یکی از اعضای گروه دولت اسلامی از طریق شبکه تلگرام تماس گرفته است. خبرگزاری "اعماق" متعلق به گروه موسوم به دولت اسلامی یا داعش ویدئویی از انیس عامری منتشر کرده در آن به این گروه اعلام وفاداری می کند. وی در ۲۳ دسامبر ۲۰۱۶ هنگام ورود به میلان ایتالیا توسط پلیس کشته شد. به گزارش پلیس در ساعت سه صبح خودروی عامری متوقف و از او درخواست کارت شناسایی شد. اما وی در پاسخ اسلحه ای را از کوله پشتی خود بیرون آورد و شروع به تیراندازی
به دو مامور پلیس کرد که یکی از ماموران، او را هدف گلوله قرار داد. مامور دیگر در این درگیری زخمی شد اما جراحات او شدید نیست. نکته قابل توجه این است که او چطور توانسته بدون مانع از چند کشور اروپایی گذر کند. زیرا در وسایل انیس بلیت قطاری پیدا شد که نشان داد او از آلمان به نیمیخن هلند و شامبری فرانسه و سپس به تورین و میلان سفر کرده است. ابراهیم آ. که حمله با چاقو در بروک اشتت آلمان در ۲۵ ژانویه ۲۰۲۳ را انجام داده بود خود را با انیس عمری مقایسه و گفته است: «تنها یک انیس عامری وجود ندارد، بلکه چندین نفر هستند و من یکی از آن ها هستم».
گائو هونگبو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل چین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال تانجونگ پاگار یونایتد، باشگاه فوتبال بیجینگ گوان، و باشگاه فوتبال گوانگژو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال چین بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده است.