Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
«صومعهٔ سنت آنتونینو» در سن مارکو به خاک سپرده شد و بقایای او در سال ۱۹۶۹ به یک استودان در ترِپیانو منتقل شد.در اوایل قرن نوزدهم، یک سنگ یادبود به افتخار او در کلیسای سانتا کروچه ساخته شد که پس از چندین جابجایی، اکنون در همان کلیسا قرار دارد. سبک و تأثیرگذاری. سبک هنری پیترو ناردینی هم در نوازندگی و هم در آهنگسازی، او را به عنوان یکی از چهره های کلیدی در دورهٔ گذار از موسیقی باروک به کلاسیک تثبیت می کند. او که به عنوان وارث شماره یک و مشهورترین شاگرد جوزپه تارتینی شناخته می شد، بیش از هر چیز به خاطر لحن آوازگونه (کانتابیله)، شیرینی جمله بندی و قدرت بیان احساسی اش مورد تحسین بود وو برخلاف بسیاری از نوازندگان ویرتئوز هم عصرش، از تکنیک های صرفاً خودنمایی آمیز و توخالی پرهیز می کرد. این ویژگی ها در توصیفات معاصران او به روشنی بازتاب یافته است. لئوپولد موتسارت او را برای «زیبایی، خلوص و یکدستی صدا» و «سلیقه در اجرای قطعات کانتابیله» ستود. موسیقی شناس بزرگ، چارلز برنی، نیز در سال ۱۷۷۰ در فلورانس یادداشت کرد: «به نظرم او بهترین ویولن نواز در تمام ایتالیاست.» اما شاید شاعرانه ترین توصیف از آنِ باشد که نوشت: «لطافت ا
جرای او را نمی توان توصیف کرد: هر کاما به نظر یک ابراز عشق می آید. شاهزادگان و بانوان درباریِ سنگدلی دیده شده اند که وقتی او یک آداجیو می نواخت، گریه می کردند.» همین توصیفات باعث شد تا شوبارت به او لقب «ویولن نواز عشق» را بدهد. سبک آهنگسازی ناردینی به دوره پیشاکلاسیک تعلق دارد و تأثیر عمیق استادش تارتینی در تمام آثارش شنیده می شود. او آهنگساز پرکاری نبود، اما آثارش به خاطر ملودی های روان، احساسی و ساختار متعادلشان ارزشمند بودند و در تمرینات فنی ویولن کاربرد فراوان داشتند. از مشهورترین آثار او می توان به سونات در ر ماژور و کنسرتو در می مینور اشاره کرد. با این حال، مقایسهٔ مداوم با تارتینی برای مدت ها باعث شد که آثار او صرفاً تقلیدی از سبک استادش تلقی شود. اما تحلیل های اخیر، اصالت های هارمونیک و فرمال او را آشکار کرده و ساخته های کم شمار اما بسیار جالب غیر-ویولنی او (مانند سونات های فلوت) نیز به طور عمیق مورد مطالعه قرار گرفته اند. هنر او در زینت نوازی نیز بسیار مورد توجه بود. نسل های بعد می توانند از طریق سونات های ناردینی که توسط در اثرش «هنر ویولن» در سال ۱۷۹۳ منتشر شد و شامل «آداجیوهای زینت داده شده» بود،
تصویری دقیق از این هنر به دست آورند. میراث و سال های پایانی. ناردینی به عنوان یک معلم برجسته، میراث آموزشی گسترده ای از خود به جای گذاشت. او مکتب نوازندگی تارتینی را که بر و تأکید داشت، به نسل بعدی نیز منتقل کرد. او شاگردان بسیاری را تربیت کرد که گفته می شود تعداد آن ها در لیورنو حداقل ده نفر و در فلورانس حداقل سی نفر بوده است. از برجسته ترین شاگردان او می توان به بارتولومئو کامپانیولی که خود به استادی بزرگ تبدیل شد، واتسلاو پیشل،، ، فیلیپو مانفردی، و نابغهٔ جوان انگلیسی، ، اشاره کرد. شخصیت ناردینی بازتابی از هنر او بود؛ معاصرانش او را نه تنها به عنوان یک هنرمند بزرگ، بلکه به عنوان فردی متواضع، مهربان و سخاوتمند می ستودند. این ویژگی های شخصیتی در نوازندگی عمیقاً احساسی و به دور از خودنمایی او نیز شنیده می شد. لئوپولد موتسارت، که خود استاد ویولن بود، پس از شنیدن اجرای ناردینی نوشت که نوازندگی او «نه دشوار، که تأثیرگذار» بود و چنان احساسی در خود داشت که اشک را از چشمان شنونده جاری می ساخت. این تحسین، ارزش واقعی هنر ناردینی را که بر پایهٔ احساس بود و نه تکنیک صِرف، به خوبی نشان می دهد. او در دوران اقامتش در فلور
انس، به ستون اصلی حیات موسیقایی این شهر تبدیل شده بود. موسیقی شناس بزرگ، چارلز برنی، که در یکی از کنسرت های ناردینی حضور داشت، سکوت مطلق و احترام آمیز حضار را در هنگام تکنوازی او توصیف می کند؛ نشانه ای از قدرت خیره کنندهٔ او در تسخیر روح مخاطب. این جایگاه تا جایی بود که حضور در کنسرت های او، همانطور که در سفرنامه اش ثبت کرده، به یکی از تجربیات فرهنگی مهم برای مسافران فرهیختهٔ اروپایی در فلورانس تبدیل شده بود. شاید یکی از درخشان ترین تصاویر از جایگاه او به عنوان یک استاد، رابطه اش با دو نابغهٔ جوان موسیقی در آن زمان بود. در فلورانس، او معلم و مربی توماس لینلی جوان، که به «موتسارت انگلیسی» شهرت داشت، شد و رابطه ای عمیق و پدرانه با او برقرار کرد. همزمان، ولفگانگ آمادئوس موتسارت جوان نیز در همان شهر اقامت داشت و دوستی نزدیکی با لینلی پیدا کرد. حکایت هایی از گردهمایی این سه نفر — استاد بزرگ ایتالیایی و دو نابغهٔ نوجوان — و اجرای موسیقی توسط آن ها، یکی از تصاویر ماندگار تاریخ موسیقی است. شهرت ناردینی در سراسر اروپا پیچیده بود. دعوت او توسط کاترین کبیر به دربار روسیه، که به مرکزی برای جذب بزرگ ترین هنرمندان اروپایی
تبدیل شده بود، گواهی بر این شهرت جهانی است. او همچنین در طول فعالیت خود از ویولن های ارزشمندی از سازندگان بزرگ، از جمله چند ساز ساختهٔ استرادیواری، استفاده می کرد که خود نشان از اعتبار و موفقیت او داشت. میراث نهایی پیترو ناردینی، نه در نوآوری های ساختارشکنانه، بلکه در به کمال رساندن یک سنت بزرگ نهفته است. او به عنوان واپسین و وفادارترین نمایندهٔ مکتب تارتینی، بر حفظ زیبایی خالص و لحن آوازگونه ویولن ایتالیایی در برابر موج نوظهور ویرتئوزیتهٔ نمایشی که توسط نوازندگانی چون آنتونیو لولی نمایندگی می شد، پافشاری کرد. اگرچه آثار او، مانند کنسرتوی مشهورش در می بمل ماژور، امروزه کمتر در سالن های کنسرت اجرا می شوند، اما همچنان به عنوان نمونه های آموزشی بی نقص برای مطالعهٔ ظرافت، توازن و بیان احساسی در استایل گالانت مورد استفاده قرار می گیرند. در نهایت، جایگاه تاریخی ناردینی، جایگاه یک حافظ و یک استاد بزرگ است؛ کسی که «روح» ویولن ایتالیایی را در خالص ترین شکل آن به ارث برد و از طریق شاگردان برجسته ای چون بارتولومئو کامپانیولی، به نسل بعد سپرد. آثار برگزیده و دست نویس ها. آثار او تقریباً به طور کامل برای ویولن است و شامل
دست کم ۶ کنسرتو برای ویولن، سولوها، دوئت ها، سونات ها و رمانس های متعدد می شود. آثار غیر-ویولنی او شامل چند اوورتور (که در آن ها تأثیر نیکولو یوملی مشهود است)، ۶ کوارتت که از نمونه های اولیه و مهم در این ژانر به شمار می روند و اغلب نقشی شبیه به کنسرتو به ویولن اول می دهند، ۸ تریو، چند دوئت برای ویولا، یک کنسرتو برای ویولا دامور (سازی زهی از خانوادهٔ ویولن با صدایی گرم و نقره فام)، ۶ سونات برای فلوت، ۴ قطعه برای کلاویچمبالو و یک سرود مذهبی برای سنت آن است که تنها یک نسخهٔ خطی از آن در کتابخانه پالاتینا در پارما باقی مانده است. دست نویس های اصلی. محبوبیت آثار ناردینی در سراسر اروپا باعث شد تا نسخه های خطی متعددی از ساخته های او توسط کاتبان و موسیقی دانان تکثیر شود؛ رویه ای که پیش از رواج گستردهٔ صنعت چاپ موسیقی، امری رایج بود. با این حال، تا به امروز، هیچ دست نویس اصلی و قطعی از ناردینی به دست ما نرسیده است؛ این موضوع، کار موسیقی شناسان را برای رسیدن به یک نسخهٔ اورتکست (Urtext) یا متن اصلی و بدون تحریف، بسیار دشوار می کند. کاتالوگ های کتابخانه ای قدیمی، چهار اثر را به عنوان دست نویس اصلی او مشخص کرده اند، اما
از نظر خط شناسی هیچ تطابقی میان آن ها وجود ندارد. این آثار عبارتند از: با این حال، گمان می رود که دست نویس های اصلی او ممکن است در میان نسخه های خطی متعددی که به دست ما رسیده، به ویژه آن هایی که در فلورانس، پادوا و جنوآ نگهداری می شوند و از نظر خط شناسی شباهت بیشتری به هم دارند، پنهان باشند. برای مطالعهٔ جامع و شناسایی دقیق آثار او، مهم ترین منبع، «کاتالوگ موضوعی آثار» است که توسط فدریکو ماری و ماری روکیه در سال ۲۰۱۷ منتشر شد. این کاتالوگ، مانند فهرست کوشل برای آثار موتسارت، به هر قطعه یک شمارهٔ شناسایی منحصربه فرد اختصاص می دهد و کار پژوهشگران را برای مطالعهٔ دقیق آثار ناردینی ممکن می سازد. نسخه های خطی. در ایتالیا. شهر پادوا بیشترین تعداد آثار ناردینی را در قالب نسخه های خطی نگهداری می کند (۴۳ نسخه)، که میان و «» تقسیم شده اند. پس از آن، جنوآ (با ۳۹ نسخه در کنسرواتوار)، فلورانس (با ۲۸ نسخه در ) و ناپل (با ۱۴ نسخه در کتابخانهٔ ) قرار دارند. ۹ نسخهٔ خطی در کنسرواتوار برگامو، و ۷ نسخه در مؤسسه بررا در نووارا، در مجموعه نوسدا در کنسرواتوار میلان و در شهر مودنا (میان کتابخانه استنسه و مؤسسه وکی/تونلی) موجود است.
تعداد کمتری از نسخه ها نیز در آنکونا، بولونیا، کامپوباسو، رم، ونیز، پیستویا، برشا، و پارما یافت می شود. یک سونات برای فلوت و دو ویولن نیز در در مونته کاتینی ترمه وجود دارد. عجیب است که در فلورانس، شهری که بیشترین فعالیت ناردینی در آن بوده، موسیقی کمی از او باقی مانده است: گمان می رود که در فراز و نشیب های مجموعهٔ دوک بزرگ، که از قرن نوزدهم و به ویژه پس از اتحاد ایتالیا بسیار پیچیده بود، بخش بزرگی از اسناد موسیقی از بین رفته باشد، یا اینکه بخش بزرگی از آثار ناردینی در آرشیوهای خصوصی نوادگان اشراف باقی مانده باشد. در خارج از ایتالیا. موفقیت ناردینی با وجود نسخه های متعدد در خارج از ایتالیا تأیید می شود: وین شهری است که بیشترین تعداد نسخه ها را در خارج از ایتالیا در اختیار دارد (که میان انجمن دوستداران موسیقی و کتابخانه ملی اتریش تقسیم شده اند). پس از آن، به ترتیب تعداد نسخه های موجود، شهرهای زایتنشتتن، لندن (کتابخانه بریتانیا و آکادمی سلطنتی موسیقی)، واشینگتن (کتابخانه کنگره)، پراگ (کتابخانه کنسرواتوار)، درسدن (کتابخانه ایالتی زاکسن)، پاریس (کتابخانه ملی فرانسه)، بروکسل (کنسرواتوار سلطنتی)، هرنوساند و برلین (ک
تابخانه دولتی برلین) قرار دارند. نسخه های خطی تکی از آثار ناردینی همچنین در دوبروونیک، لایپزیگ، برون، لوند، اوپسالا، بازل و زوریخ یافت می شود. نسخه های چاپی. ناردینی عمدتاً با ناشران لندنی (، ، کاکس، تامپسون و فوگت) و آمستردامی () و پس از آن با ناشران پاریسی (دکومب، ) و فلورانسی (جوزپه پوجالی) همکاری داشت. بخش بزرگی از نخستین نسخه های چاپی آثار ناردینی در پادشاهی متحد، به ویژه در لندن (کتابخانه بریتانیا) و کمبریج (کتابخانه موسیقی رو در کینگز کالج) نگهداری می شود. پس از آن، از نظر تعداد نسخه های چاپی اولیه، کتابخانه کنگره در واشینگتن، کتابخانه ملی فرانسه، بخش موسیقی کتابخانه دولتی برلین، کتابخانه ملی اتریش، کتابخانه کنسرواتوار بروکسل، کتابخانه موسیقی و تئاتر استکهلم و کتابخانه ایالتی باواریا قرار دارند. شهرت بسیار زیاد او با حضور گستردهٔ قطعاتش در گلچین های متعدد ادبیات سازی برای ویولن و فلوت، که از اواخر قرن هجدهم (توسط ناشرانی چون برمنر، دکومب، هومل، استوارت، ورنوم و لانگمن) و اوایل قرن نوزدهم (، ایزایی، ، برایتکوف و پترز) به چاپ می رسید، تأیید می شود؛ نسخه هایی که چاپ مجدد آن ها اغلب تا قرن بیستم نیز ادامه
داشت. دیسکوگرافی. ناردینی یکی از شخصیت های اصلی در بازار ضبط موسیقی با محوریت آثار سازی باروک است. در اوایل سال ۱۹۵۶، پیتر ریبار کنسرتوی ویولن او (در می مینور) را با ارکستر موزیک کولگیوم وینترتور به رهبری کلمنس داهیندن برای شرکت وست مینستر ضبط کرد و از آن زمان، این کنسرتو بارها ضبط شده است: توسط نیکولا پتروویچ و گروه مسترپلیرز به رهبری ریچارد شوماخر در دهه ۱۹۷۰، و توسط پینخاس زوکرمن در سال ۱۹۷۸، با همراهی اعضای فیلارمونیک لس آنجلس، در یک آلبوم از شرکت سی بی اس. اما قطعات دیگر او نیز توجه صنعت ضبط را به خود جلب کرده اند: در سال ۱۹۶۲، آندره ریو کنسرتوی لا ماژور ناردینی را در یک آلبوم از موسیقی باروک-کلاسیک ایتالیا برای شرکت تلدک گنجاند که در آن هرمان کربرس به عنوان تکنواز ویولن با همراهی ارکستر مجلسی آمستردام نواخت؛ و در سال ۱۹۷۱، گونکال کوملاس سونات ویولن و چمبالو در ر ماژور را با پیانیست میگل زانتی ضبط کرد. در ۱۵ و ۱۶ آوریل ۱۹۹۹، در کلیسای سان فرانچسکو در پیزا، کارلو ایپاتا و گروه آئوسرموسیچی برای شرکت آگورا یک آلبوم کامل را به ناردینی اختصاص دادند که شامل دو کنسرتو برای فلوت (در سل ماژور و ر ماژور، با تکنواز
ی خودِ ایپاتا) و دو اوورتور بود. از آن پس، آلبوم هایی که منحصراً به موسیقی ناردینی پرداخته اند، افزایش یافته است: در سال ۲۰۰۶، آنسامبل آرادی کُر میو در لیورنو آثار بسیاری برای سازهای زهی از ناردینی را برای شرکت ضبط کرد؛ و در سال ۲۰۱۰، گروه موزیکا سولاره آلبومی را به آثار ناردینی برای فلوت، شامل تریوها و سونات ها، اختصاص داد که توسط موزیکافون توزیع شد. در سال ۲۰۲۰ نیز یک ضبط از مجموعه دوئت ها برای دو ویولا با سازهای دوره توسط نوآنتیکوآ رکوردز منتشر شد. نسخه های مدرن. نام ناردینی هرگز گلچین ها و نسخه های کامل موسیقی را ترک نکرده و بسیاری از قطعات او از اوایل قرن بیستم در کاتالوگ های ناشران بزرگی چون ، ، ، و کاریس گنجانده شده اند. نامه ها. در مجموع کمتر از ده نامه از ناردینی باقی مانده است که بین سال های ۱۷۴۰ تا ۱۷۹۳ به دریافت کنندگانی چون ، ، ، یوزف اوتر و یوزف هافمن ارسال شده اند. این نامه ها در بولونیا ( و آکادمی فیلارمونیک)، وین (کتابخانه ملی اتریش و )، ساوینیانو سول روبیکونه (آکادمی فیلِوپاتریدی)، پاریس (کتابخانه ملی فرانسه) و مونیخ (کتابخانه ایالتی باواریا) نگهداری می شوند.
ترانزیستور پِنتود هر ترانزیستوری است که دارای پنج پایانه فعال باشد. ترانزیستورهای پنتود اولیه. یک ترانزیستور پنتود اولیه در اوایل دهه ۱۹۵۰ به عنوان بهبودی بر ترانزیستور اتصال نقطه ای توسعه داده شد. ترانزیستورهای اثر میدان پنتود با ۳ گیت، مشابه پنتودهای لامپ خلاء، نیز شرح داده شده اند
موسیقی پارودی یا پارودی موزیک شامل تغییر یا کپی کردن ایده های موسیقایی موجود (بیشتر شناخته شده) و/یا متن ترانه، یا کپی کردن سبک خاص یک آهنگساز یا نوازنده، یا حتی یک سبک کلی موسیقی است. در موسیقی، پارودی برای هدف های گوناگون و در زمینه های گوناگون موسیقی مورد استفاده قرار گرفته است. پیشینهٔ موسیقی پارودی به ۱۵۸۷ بر می گردد و توسط بندها و هنرمندان سرشناس مدرن نیز مورد بهره گیری قرار گرفته است.
تپلک چوکائو گونه ای پرنده از تیرهٔ تپلکان است. این گونه در مرکز شیلی و آرژانتین مجاور یافت می شود؛ همچنین در استان ماگالان شیلی نیز ثبت شده است.
تپلک پیشانی سیمین گونه ای پرنده از تیرهٔ تپلکان (Rhinocryptidae) است که در کاستاریکا و پاناما یافت می شود.
تپلک دیامانتینایی گونه ای پرنده از تیرهٔ تپلکان و بومی شمال شرقی برزیل است.
تپلک چهچه زن گونه ای پرنده از تیرهٔ تپلکان (Rhinocryptidae) است که در بولیوی و پرو یافت می شود.
تپلک ماندابی یک پرنده گنجشک سان است که به تازگی کشف شده و به سرده "Scytalopus"، از تیره تپلکان وابسته است. همچنین به عنوان تپلک تالابی یا تپلک تالابی علف بلند شناخته می شود. این گونه بومی برزیل است.
تپلک شکم روشن که با نام های تپلک ماتورال یا تپلک دم حنایی نیز شناخته می شود، گونه ای پرنده از تیرهٔ تپلکان (Rhinocryptidae) است. این گونه در کلمبیا و ونزوئلا یافت می شود.
جیمز اسلایف (؛ زادهٔ ۱۹۶۷) ژنرال بازنشسته نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا است، که در فاصله سال های ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۵ به عنوان جانشین رئیس ستاد نیروی هوایی فعالیت می کرد. اسلاید فعالیت نظامی را از سال ۱۹۸۹ در نیروی هوایی آمریکا آغاز کرد، از ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۷ فرماندهی بال ۱ عملیات ویژه را برعهده داشت، از ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۸ رئیس ستاد فرماندهی عملیات ویژه ایالات متحده آمریکا بود و از ۲۰۱۸ تا ۲۰۱۹ به عنوان جانشین فرماندهی عملیات ویژه ایالات متحده آمریکا فعالیت می کرد. وی در فاصله سال های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۲ فرماندهی ستاد فرماندهی عملیات های ویژه نیروی هوایی را برعهده داشت و از ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۳ معاون عملیات نیروی هوایی آمریکا بود.
تپلک های نمادین گونه ای از پرندگان گنجشک سان کوچک شاه مرغ سانیان است که به تیرهٔ تپلکان (Rhinocryptidae) وابستگی دارد. آنها در آمریکای جنوبی و مرکزی از تیرا دل فوئگو تا کاستاریکا یافت می شوند، اما در حوضه آمازون وجود ندارند. آنها در پوشش گیاهی متراکم در سطح زمین یا نزدیک آن زندگی می کنند و عمدتاً در مناطق کوهستانی، به ویژه رشته کوه آند، یافت می شوند. دیدن آنها می تواند بسیار دشوار باشد، زیرا مانند موش در میان بوته ها می دوند. رفتار. رژیم غذایی آنها عمدتاً از حشرات تشکیل شده است. اطلاعات کمی دربارهٔ عادات زادآوری اکثر گونه ها وجود دارد، اما تخم ها معمولاً سفید هستند و لانه معمولاً به شکل توپی است و از مواد گیاهی مانند الیاف ریشه و خزه ساخته می شود. لانه در حفره هایی در مکان هایی مانند پشته های خاکی یا در میان ریشه ها یا پوست درختان ساخته می شود. حفاظت. برخی از گونه ها پراکندگی بسیار کوچکی دارند و از آنجایی که پرواز ضعیفی دارند، به راحتی در جمعیت های کوچک منزوی می شوند. انجمن جهانی پرندگان در حال حاضر (۲۰۰۷) یک گونه را آسیب پذیر ("Scytalopus panamensis") و سه گونه را در خطر انقراض (S. iraiensis ، "S. rodriguezi
" و "S. robbinsi") در نظر می گیرد. فهرست گونه ها. این سرده دارای ۴۹ گونه است. گونه های سینه سفید و باهیا در گذشته در این سرده قرار می گرفتند، اما اکنون مشخص شده است که این دو گونه به گونه های بریستلفران (سردهٔ "Merulaxis") نزدیک تر هستند و بنابراین به "Eleoscytalopus" منتقل شده اند.
بلبل عینک سفید گونه ای از بلبلان است با طول و طول دوسر بال . این پرندگان در مزارع میوه، باغ ها و شهرها زندگی می کنند. این رایج ترین عضو تیرهٔ بلبلان در اسرائیل و لبنان است. در ترکیه، عمدتاً در منطقه ساحلی مدیترانه یافت می شود، اما دامنه پراکندگی آن از پاتارا/گلمیش در نزدیکی کاش در غرب تا تورک اوغلو در شرق امتداد دارد. جمعیت های زادآور از مرکز و جنوب ترکیه تا غرب سوریه، لبنان، غرب اردن، اسرائیل، سینا و غرب، مرکز و جنوب عربستان یافت می شوند.
مسابقات باشگاهی خلیج اول اولین دوره مسابقات باشگاهی خلیج برای باشگاه های کشورهای شورای همکاری خلیج فارس بود. در این دوره از مسابقات، پنج تیم از بحرین، کویت، عمان، قطر و عربستان سعودی حضور داشتند. تیم الوصل امارات متحده عربی بدون انجام هیچ مسابقه ای انصراف داد، زیرا بسیاری از بازیکنان برای مسابقات قهرمانی جوانان آسیا انتخاب شدند. این رقابت ها بین دسامبر ۱۹۸۲ و فوریه ۱۹۸۳ به صورت رفت و برگشت برگزار شد. تیم العربی کویت به عنوان قهرمان اولین دوره این مسابقات تاجگذاری کرد.
بلبل عینکی یا بلبل عینک قرمز که با نام بلبل قهوه ای کوچک نیز شناخته می شود، عضوی از تیرهٔ بلبلان از پرندگان گنجشک سان است. این گونه در شبه جزیره مالایا، سوماترا و بورنئو یافت می شود. بلبل عینکی ابتدا در سردهٔ "Ixos" توصیف شد.
باشگاه اهلی سداب یک باشگاه ورزشی عمانی مستقر در دارسعیت، در ولایت مطرح، عمان است. این باشگاه در حال حاضر در لیگ دسته اول عمان، سطح دوم اتحادیه فوتبال عمان، بازی می کند. زمین خانگی آنها مجموعه ورزشی سلطان قابوس است، اما آنها ورزشگاه قدیمی تر پلیس سلطنتی عمان را نیز به عنوان زمین خانگی خود می شناسند. هر دو ورزشگاه متعلق به دولت هستند، اما آنها همچنین ورزشگاه ها و تجهیزات ورزشی شخصی و همچنین امکانات تمرینی خود را دارند.
بلبل های سبز گروهی از پرندگان از تیرهٔ بلبلان هستند که فقط در آفریقا یافت می شوند. همه آنها عمدتاً از بالا به رنگ سبز زیتونی کدر و از پایین کمرنگ تر هستند و ویژگی های متمایز کمی دارند. «پرنده های سبز ناجور» از سردهٔ "Bernieria" و بلبل های سبز ("Xanthomixis") در واقع سسک های ماداگاسکاری هستند. برای تشخیص این موضوع، به جای بلبل سبز، به آنها برنیریا و تتراکا نیز گفته می شود. به همین ترتیب، بلبل زرین یک بلبل معمولی نیست، اما ظاهراً نماینده یک دودمان متمایز و باستانی از بلبل ها است که ممکن است شامل بلبل یقه سیاه نیز باشد. چند گونه در برخی از سرده های این گروه، بلبل های قهوه ای یا برگ دوست نامیده می شوند.
یانگ وانگ یو۷ () یک سدان لوکس فول سایز است که توسط شرکت خودروسازی بی وای دی تحت برند یانگ وانگ تولید می شود. این خودرو با گزینه های قوای محرکه هیبریدی شارژی و تمام برقی عرضه خواهد شد. مرور کلی. یانگ وانگ یو۷ در نمایشگاه خودروی چین در سال ۲۰۲۴ رونمایی شد. پیش فروش این خودرو از نوامبر ۲۰۲۴ در نمایشگاه بین المللی خودروی گوانگ ژوو آغاز شد. در مارس ۲۰۲۵، یانگ وانگ یو۷ در چین به بازار عرضه شد. تحویل خودروها از ژوئن ۲۰۲۵ آغاز گردید. مشخصات فنی. خودروی یو۷ به سیستم محرکه مستقل چهارچرخ (IWD) موسوم به «e4» شرکت خودروسازی بی وای دی مجهز است که شامل فرمان پذیری چهارچرخ و چهار موتور الکتریکی می باشد. هر موتور دارای توان حداکثر ۳۲۱ اسب بخار (۲۳۹ کیلووات؛ ۳۲۵ اسب بخار) است که در مجموع توان خروجی این خودرو را به ۱٬۲۸۷ اسب بخار (۹۶۰ کیلووات؛ ۱٬۳۰۵ اسب بخار) و گشتاور آن را به ۱٬۶۸۰ نیوتن متر (۱٬۲۳۹ پوند-فوت) می رساند. سیستم فرمان پذیری چرخ های عقب تا ۲۰ درجه امکان پذیر است که شعاع گردش خودرو را به ۴٫۸۵ متر (۱۵٫۹ فوت) کاهش می دهد. ضریب پسار این خودرو ۰٫۱۹۵ Cd بوده و حداکثر سرعت آن به ۲۷۰ کیلومتر بر ساعت (۱۶۸ مایل بر ساعت) می رس
د. یو۷ همچنین به سامانه تعلیق فعال دی سوس-زد (چینی: 云辇-Z) شرکت بی وای دی مجهز است. این سیستم با سرعت پاسخ گویی ۱۰ میلی ثانیه، دارای مکانیزم بازیابی انرژی است که می تواند از طریق موتور تعلیق، باتری را شارژ کند. داشبورد خودرو شامل نمایشگر دیجیتال ۲۳٫۶ اینچی برای پنل ابزار، نمایشگر واقعیت افزوده، نمایشگر خمیده OLED لمسی ۱۲٫۸ اینچی برای سیستم اطلاعات و سرگرمی، و یک نمایشگر اطلاعات ۶ اینچی برای سرنشین جلو است؛ همگی بر پایه سیستم دی لینک 150 و چیپ دی لینک با فناوری ساخت ۵ نانومتری اجرا می شوند. سرنشینان عقب نیز به نمایشگرهای سرگرمی ۱۲٫۸ اینچی و پنل کنترل جداگانه دسترسی دارند. صندلی های جلو دارای گرم کن، تهویه، ماساژور و قابلیت تنظیم برقی در ۲۰ جهت هستند. یو۷ همچنین به سیستم کمک رانندگی هوشمند پیشرفته «چشم خدا A» شرکت بی وای دی مجهز است که بخشی از سیستم دی پایلوت 700 محسوب می شود. این سامانه دارای ۳ واحد لیدار) شرکت روبوسِنس، پنج رادار موج میلی متری، ۱۳ دوربین و دو چیپ اِنویدیا اورین ایکس با توان پردازشی مجموع ۵۰۸ TOPS می باشد. نسخه هیبریدی شارژی یو۷ به موتور ۲٫۰ لیتری چهار سیلندر تخت توربوشارژ ساخت بی وای دی مجهز ا
ست. این نوع پیکربندی برای کاهش مرکز ثقل نسبت به موتورهای خطی انتخاب شده است. شتاب صفر تا صد آن ۲٫۹ ثانیه و در صورت کاهش شارژ باتری، ۴٫۱ ثانیه است. برد ترکیبی خودرو ۱٬۰۰۰ کیلومتر (۶۲۰ مایل) و برد تمام برقی بر اساس استاندارد CLTC برابر با ۲۰۰ کیلومتر (۱۲۴ مایل) است. نسخه تمام برقی (EV) یو۷ از باتری تیغه ای شرکت بی وای دی با ظرفیت ۱۳۵٫۵ کیلووات ساعت بهره می برد که برد خالص الکتریکی آن بر اساس استاندارد CLTC معادل ۷۲۰ کیلومتر (۴۴۷ مایل) است. این باتری به دلیل ظرفیت بالا و شیمی سلولی لیتیم آهن فسفات، وزنی معادل ۹۰۳ کیلوگرم (۱٬۹۹۱ پوند) دارد که در مجموع باعث می شود وزن خالص خودرو به ۳٬۰۹۵ کیلوگرم (۶٬۸۲۳ پوند) برسد.
بلبل قهوه ای ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
Melkus (که قبلاً Heinz Melkus KG و Melkus Sportwagen GmbH نامیده می شد) یک مارک در آلمان شرقی متشکل از اتومبیل های مسابقه تک صندلی و خودروهای اسپرت بود که توسط راننده مسابقه Heinz Melkus در درسدن در آلمان شرقی تأسیس شد. تاریخچه. این شرکت از سال 1959 تا 1986 و سپس از سال 2009 تا 2012 وجود داشت. این خودروها در اصل از موتورهای Wartburgs استفاده می کردند و بسیاری از قطعات دیگر از Wartburgs و Trabants بودند. خودروهای مسابقه ای در فرمول 3، فرمول جونیور و فرمول فورد با هم رقابت کردند. مدل های 2009 تا 2012 از موتورهای تویوتا و فولکس واگن استفاده می کردند. تنها خودروی جاده ای که این شرکت بین سال های 1959 تا 1986 تولید کرد، Melkus RS 1000 بود. این خودروی اسپورت شیک بود که از یک موتور 3 سیلندر 2 زمانه Wartburg در وسط تنظیم شده بود. بیشتر خودروها از نسخه 992 سی سی استفاده می کردند، اما برخی از خودروهای بعدی نسخه 1200 سی سی داشتند. درهای آب گیر داشت. 101 خودرو ساخته شد. این شرکت در سال 1986 تولید خودرو را متوقف کرد. در اوایل دهه 1990، هاینز ملکوس و خانواده اش یک نمایندگی BMW را در درسدن شروع کردند. در دسامبر 2006، Melkus
Engineering - یک شرکت آلمانی متعلق به پیتر ملکوس، پسر هاینز ملکوس - اعلام کرد که خودروی اسپرت RS 1000 را مجدداً عرضه خواهد کرد. یک مدل جدید، Melkus RS 2000 از سال 2009 تا 2012 تولید شد. در ابتدا قرار بود موتور فولکس واگن با موتور اوپل یا توربوشارژ 150 تا 200 اسب بخار (110 تا 150 کیلووات؛ 150 تا 200 اسب بخار) باشد. همچنین درباره مدل GT با قدرت 300 اسب بخار (220 کیلووات؛ 300 اسب بخار) صحبت شد. RS 2000 جدید در نمایشگاه بین المللی خودرو فرانکفورت در سال 2009 به نمایش درآمد. بازوی خودروسازی ملکوس در آگوست 2012 اعلام ورشکستگی کرد. منبع. ویکی پدیا انگلیسی
فرودگاه خاتگال () فرودگاهی در خاتگال در استان خووسگول کشور مغولستان است. این فرودگاه دارای یک باند شنی ۱۵/۳۳ به ابعاد ۲۴۰۰ متر × ۳۰ متر (۷۸۷۴ فوت × ۹۸ فوت) است. ساختمان کوچک فرودگاه در سال های ۲۰۰۶/۲۰۰۷ ساخته شده است.
کرتیس اسکاپاروتی (؛ زادهٔ ) ژنرال بازنشسته نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است، که در فاصله سال های ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۹ به عنوان هجدهمین فرمانده عالی متفقین اروپا فعالیت می کرد و با حفظ سمت، فرماندهی اروپایی ایالات متحده آمریکا را برعهده داشت. اسکاپاروتی فعالیت نظامی را از سال ۱۹۷۸ در نیروی زمینی آمریکا آغاز کرد، از ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ فرمانده آکادمی نظامی ایالات متحده بود، در فاصله سال های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰ فرماندهی لشکر ۸۲ام هوابرد را برعهده داشت و از ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۱ به عنوان فرمانده سپاه اول فعالیت می کرد. وی از ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۲ فرماندهی نیروهای بین المللی کمک به امنیت را برعهده داشت، از ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۳ مدیر ستاد مشترک بود، در فاصله سال های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶ به عنوان فرمانده نیروهای کره ایالات متحده فعالیت می کرد و با حفظ سمت، فرماندهی سازمان ملل را برعهده داشت.
خوروگو () یک آتشفشان خاموش در میدان آتشفشانی تاریاتو-چولوتو در ناحیه تاریات، استان آرخانگای کشور مغولستان. پارک ملی خورگو-ترخین تساگان نور در اطراف آن از سال ۱۹۶۵ به عنوان یک منطقه حفاظت شده طبیعی بوده و در سال های ۱۹۹۴/۱۹۹۷ به عنوان یک پارک ملی به طور کامل تحت حفاظت قرار گرفت تا از مناظر و گیاهان و جانوران در معرض خطر منطقه محافظت شود.
در عکاسی دیجیتال، تفریق قاب تاریک یا تفریق فریم تاریک راهی برای کاهش نویز تصویر در عکس هایی است که با نوردهی طولانی، حساسیت ISO بالا یا دمای بالا گرفته شده اند. از دو مولفه نویز تصویر، جریان تاریک و نویز با الگوی ثابت که از یک عکس تا عکس بعدی یکسان باقی می مانند بهره می بَرد. نویز ناشی از حسگر تصویر شامل پیکسل های داغ است که نسبت به پیکسل های اطراف روشن تر می شوند. این فنّ با گرفتن عکس با شاتر بسته و کم کردن آن به صورت الکترونیکی از عکس اصلی که نویز را نشان می دهد کار می کند. قاب تاریک تصویری است که با حسگر در تاریکی کامل (یعنی با شاتر بسته یا درپوش لنز و نمایاب) گرفته می شود. چنین قاب تاریکی اساساً تصویری از نویز تولید شده توسط حسگر است. یک قاب تاریک یا به طور متوسط چندین قاب تاریک را می توان از تصاویر بعدی کم کرد تا نویز با الگوی ثابت را تصحیح کند. مهم است که قاب های تاریک با حساسیت ISO و زمان نوردهی مشابه عکس اصلی گرفته شوند، زیرا روشنایی نویز پیکسل ثابت به هر دو بستگی دارد. در این شرایط، یک قاب تاریک منفرد را می توان از چندین عکس گرفته شده با این پارامترها کم کرد، که باعث صرفه جویی در زمان می شود و امکان
کاهش نویز برای تصاویر رَد ستاره روی هم (stacked star trail) را فراهم می کند، که اجازه وقفه را نمی دهد. تفریق قاب تاریک همچنین در تصویرسنجی دیجیتال، برای بهبود کنتراست فتوگرام های ماهواره ای و هوایی استفاده می شود و به عنوان بهترین روش، همراه با تصحیح میدان مسطح، برای عکاسی نجومی در نظر گرفته می شود.
ورخنه بالتاچوو () یک شهرک در شهرستان تاتیشلینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ورخنه کوداشوو () یک شهرک در شهرستان تاتیشلینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
اویادی باش () یک شهرک در شهرستان تاتیشلینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ساراشتی باش () یک شهرک در شهرستان تاتیشلینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
نیژنه بالتاچوو () یک شهرک در شهرستان تاتیشلینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
استاروآک بولاتوو () یک شهرک در شهرستان تاتیشلینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.