Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نان طابون، نوعی نان تخت شامی است که در تنور سفالی "طابون" یا ' "تنور" پخته می شود، مشابه نان های تنوری مختلف که در بسیاری از مناطق آسیا یافت می شود. به عنوان پایه یا ساندویچ رپ در بسیاری از غذاها استفاده می شود. تغییرات. نان ط"ابون" بخش مهمی از آشپزی فلسطینیبه طور سنتی روی سطحی پر از سنگ های کوچک داغ در تنور ط"ابون" پخته می شود. این نان پایه "موساخان" است که اغلب غذای ملی فلسطین محسوب می شود. گوستاف دالمان، خاورشناس آلمانی، ساخت آن را در فلسطین در اوایل قرن بیستم، در میان انواع دیگر نان ها ثبت کرد. در فلسطین، نان تخت تا شده را اغلب با مخلوط اسفناج و پیاز، یا با دلمه پنیر و مخلوط پیاز، یا با کشمش و دانه کاج پر می کردند. اندازه نان ط"ابون" معمولی کمی کوچکتر از نان "تنوری" معمولی بود. طی قرن ها، نان پزی در "تنور طابون" نقش اجتماعی مهمی را برای زنان در روستاهای فلسطین ایفا کرد.
عسل مرغ کاسین ، که همچنین به عنوان عسل یاب کاسین شناخته می شود، گونه ای از پرندگان تیرهٔ عسل یابان (Indicatoridae) است. دامنه آن در سراسر جنگل های بارانی گرمسیری آفریقا (همچنین بر روی شکاف داهومی همپوشانی دارد) گسترش می یابد.
عسل مرغ پشت قهوه ای ، که همچنین به عنوان عسل مرغ والبرگ، عسل یاب والبرگ و عسل یاب نوک تیز شناخته می شود، گونه ای از پرندگان تیرهٔ عسل یابان (Indicatoridae) است. این پرنده به افتخار طبیعت شناس سوئدی یوهان آگوست والبرگ نام گذاری شده است. در آنگولا، بوتسوانا، کامرون، جمهوری آفریقای مرکزی، جمهوری دموکراتیک کنگو، ساحل عاج، اسواتینی، اتیوپی، کنیا، لسوتو، لیبریا، مالاوی، موزامبیک، نامیبیا، نیجریه، رواندا، آفریقای جنوبی، سومالیا، توزانا، توزانا، سومالیا ، جنوبی، توزاناگان، آفریقای جنوبی یافت می شود. زامبیا و زیمبابوه یافت می شود.
عسل یاب مالزیایی پرندهای از تیرهٔ عسل یابان (Indicatoridae) است که پرندگان دیرین گرمسیری نزدیک گنجشک سان مرتبط به دارکوب هستند. این گونه بومی جنوب شرق آسیا است. عسل یاب مالزیایی در سراسر جنگل های پهن برگ جلگه ای غرب تایلند، شبه جزیره مالزی، بورنئو و جزیره سوماترا وجود دارد.
عسل یاب پازرد گونه ای از پرندگان تیرهٔ عسل یابان (Indicatoridae) است که در کامرون، گینه، لیبریا، سیرالئون، ساحل عاج، غنا و نیجریه یافت می شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل های جلگه ای نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری است. نابودی زیستگاه جنگلی آن را تهدید می کند.
عسل کش سرخ فام گونه ای عسل کش هاوایی است. عسل کش سرخ فام نماد بسیار تشخیص پذیر هاوایی است.
قایق تندرو «حیدر-۱۱۰» یک شناور موشک انداز سبک با طراحی کاتاماران است که توسط نیروی دریایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به خدمت گرفته شده است. این شناور در ۹ اسفند ۱۴۰۳ همزمان با الحاق ناو شهید رئیسعلی دلواری به ناوگان نیروی دریایی سپاه رونمایی شد. حیدر-۱۱۰ به عنوان یکی از سریع ترین شناورهای رزمی جهان معرفی شده و قادر است سرعتی بیش از ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت ( ۱۱۰ نات) را ثبت کند. ساختار بدنه این قایق دو بدنه ای (کاتاماران) از جنس الیاف کربن بسیار سبک و مقاوم است. به گفته منابع ایرانی، طراحی و ساخت حیدر-۱۱۰ نتیجه همکاری گسترده مهندسان و دانشگاهیان داخلی در حوزه فناوری های دفاعی و دریایی است. این شناور موشک انداز سبک با امکان شلیک موشک های کروز ضد کشتی در دکترین نیروی دریایی سپاه پاسداران یک برگ برنده برای عملیات نامتقارن دریایی محسوب می شود. تاریخچه توسعه و رونمایی. قایق تندرو حیدر-۱۱۰ در اواخر سال ۱۴۰۳ توسط نیروی دریایی سپاه پاسداران معرفی شد. مراسم رونمایی رسمی این شناور با حضور سردار حسین سلامی (فرمانده کل سپاه) و دریادار علیرضا تنگسیری (فرمانده نیروی دریایی سپاه) در بندرعباس برگزار گردید. در این مراسم تاکید شد
که حیدر-۱۱۰ محصول دستاوردهای پژوهشی نیروهای مسلح و مراکز دانش بنیان داخلی است. به عنوان مثال در نمایشگاه دستاوردهای نیروی سپاه، فرمانده نیروی دریایی سپاه درباره مشخصات فنی آن توضیح داد که این شناور با طراحی کاتاماران ساخته شده و سرعتی بی سابقه دارد. پیش از رونمایی رسمی، سخنانی از پیشرفت های صنایع دریایی سپاه از جمله به کارگیری فیبر کربن در ساخت بدنه این شناورها اعلام شده بود. مشخصات فنی. ویژگی های اصلی فنی شناور حیدر-۱۱۰ به شرح زیر است: این ترکیب مشخصات فنی، شناور حیدر-۱۱۰ را برای عملیات دریایی سریع، پنهان کاری نسبی (به دلیل بدنه سبک)، و درگیری با اهداف سطحی دشمن مناسب می سازد. توانمندی ها و مأموریت های نظامی. توانمندی های عملیاتی شناور حیدر-۱۱۰ در چارچوب دکترین نیروی دریایی سپاه بر سرعت بالا و مانورپذیری در عملیات نامتقارن تمرکز دارد. برخی از مأموریت ها و قابلیت های کلیدی آن عبارت اند از: کاربران رسمی و رزمایش ها. تا کنون تنها نیروی دریایی سپاه پاسداران از شناور حیدر-۱۱۰ استفاده کرده است. این شناور به ناوگان جنوب نیروی دریایی سپاه ملحق شده و مورد بهره برداری واقع شده است. اطلاعاتی در مورد استفاده از این قایق
در تمرینات یا رزمایش های عمومی سپاه منتشر نشده، اما به دلیل قابلیت های ویژه، انتظار می رود در آینده در رزمایش های دریایی سپاه نیز به کار گرفته شود. شناور حیدر-۱۱۰ به عنوان یک شناور رزمی سریع، می تواند نقش حمایتی در رزمایش های تاکتیک های هجومی و تدافعی نیروی دریایی سپاه ایفا کند.
بوتی یک ابزار برش است، رایج ترین مناطق استفاده کننده از این ابزار در نپال، ماهاراشترا، جنوب هند، بیهار، پاکستان، تری پورهار ، تری پور و منطقه بنگال و آسام قرار دارد. این ابزار یک تیغه منحنی بلند برای بریدن است که روی سکویی که توسط پا پایین نگه داشته می شود. از هر دو دست برای نگه داشتن موادی که در حال برش است استفاده می شود و مواد به سمت تیغه حرکت می کند. سمت تیزتر رو به کاربرقرار دارد. این روش کنترل بسیار خوبی بر فرایند برش می دهد و به همین علت می تواند برای برش دادن هر چیزی از میگوی ریز گرفته تا کدو تنبل بزرگ استفاده شود. تغییرات و نام ها. نسخه بزرگتر این ابزار با تیغه بزرگتر برای تخلیه شکم و بریدن ماهی استفاده می شود. نسخه دیگری از این ابزار شامل "ناریال خوروچنی" (رنده نارگیل) به شکل یک رویه گرد مسطح با دندانه های کوچک کوسه مانند در اطراف آن است تا نارگیل را اره کند. "دائو" یا "داا" (یکی از انواع مختلف نام های این چاقو در بنگلادش، به طور خاص در استان های چیتاگونگ و سلهت است) گونه ای از بوتی دستی است. این ابزار برش مختص بنگال نیست و در مناطق سراسر شبه قاره هند از آن استفاده می شود. در زبان های مختلف با نام ه
ای مختلفی شناخته می شود. این نام ها در زبان ها یا مناطق مختلف هندی عبارتند از: هدف. این ابزار برای آشپزها طراحی شده است تا بتوانند به راحتی روی زمین بنشینند و سبزیجات و گوشت را در حالی که یک پا روی پایه چوبی تا شده و پای دیگر کشیده است، برش دهند. خراش نارگیل در تمام ایالت هایی که در بالا ذکر شد وجود دارد که نارگیل بیشتری تولید و در آشپزی استفاده می کنند.
اعدام فیل در آمریکا به پدیده گسترده ای اشاره دارد که در آن فیل ها به روش های مختلف (همچون دار زدن با جرثقیل یا برق گرفتگی) اعدام می شدند. اعدام فیل ها بیشتر طی دورهٔ کارناوال-سیرک، تقریباً بین سال های ۱۸۵۰ تا ۱۹۵۰ رخ می داد. حداقل ۳۶ فیل بین دههٔ ۱۸۸۰ و ۱۹۲۰ اعدام شدند.
مونسان (؛ ) یک نام مبدأ حفاظت شده برای شراب در استان تاراگونا است و ۱۲ منطقهٔ شهرداری را تحت پوشش خود دارد. مونسان پیش تر به عنوان زیرمنطقه فالست از نام «مبدأ حفاظت شده تاراگونا» شناخته می شد و در اوایل دهه ۲۰۰۰ به عنوان یک نام مبدأ مستقل در نظر گرفته شد. بازرسی و تأیید منطقه ای در سال ۲۰۰۱ به پایان رسید و از سال ۲۰۰۲ شراب ها به جای نشان تاراگونا به عنوان مونسان فروخته شدند. مونسان نام خود را از رشته کوه های مونسان در این منطقه گرفته است. تحت نظارت نام مبدأ حفاظت شده مونسان، منطقه شاهد رشد سریعی در صنعت شراب بوده است، که با ۲۸ سرداب رسمی در سال ۲۰۰۲ آغاز شد که در حال حاضر به ۵۵ عدد افزایش یافته است. تقریباً ۹۴٪ از تولید این منطقه، شراب قرمز است که ۶۲٪ صادرات به خارج از اسپانیا صادر می شود، ۲۸٪ در کاتالونیا مصرف می شود و ۱۰٪ به بقیه نقاط اسپانیا فروخته می شود.
هنرپیشه یا بازیگر (انگلیسی: The Actor) یک فیلم معمایی، جنایی و درام آمریکایی محصول سال ۲۰۲۵ به کارگردانی دوک جانسون بر اساس فیلمنامه ای که وی با همکاری استیون کوونی بر اساس رمان خاطره نوشته دانلد ای وستلیک در سال ۲۰۱۰ نوشته است. این فیلم نخستین کارگردانی انفرادی جانسون و نخستین فیلم لایو اکشن او به شمار می رود، داستان فیلم روایتگر یک بازیگر نیویورکی مبتلا به فراموشی در دهه ۱۹۵۰ در اوهایو را دنبال می کند که در یک شهر کوچک مرموز سرگردان می شود و تلاش می کند تا به خانه بازگردد و زندگی و هویت خود را بازیابد. اندره هلند و جما چان در نقش های اصلی این فیلم بازی می کنند. بازیگران مکمل عبارتند از می قلماوی، آسیم چودری، جو کول، فابین فرانکل، آلون فوئره، ادوارد هاگ، توبی جونز، یوسف کرکور، سایمن مک برنی، تانیا رینولدز، تریسی آلمن و اسکات الکساندر یانگ. این فیلم توسط کمپانی نئون در ۱۴ مارس ۲۰۲۵ در سینماها به نمایش درآمد. در اولین آخر هفته اکرانش از ۲۳ سالن سینما ۲۰٫۹۴۱ دلار به دست آورد. ساخت. در ابتدا قرار بود فیلمبرداری در ۶ سپتامبر ۲۰۲۱ در لس آنجلس آغاز شود، اما به اواسط ژانویه ۲۰۲۲ به تعویق افتاد. فیلمبرداری در بوداپست
، مجارستان در نوامبر ۲۰۲۲ آغاز شد، و در آوریل ۲۰۲۳ به پایان رسید.
نام مبدأ حفاظت شده () یکی از انواع نشان های جغرافیایی اتحادیه اروپا با هدف حفظ نام مبدأ جغرافیایی محصولات مرتبط با مواد غذایی است. این انتصاب در سال ۱۹۹۲ ایجاد شد و هدف اصلی آن تعیین محصولاتی است که در یک منطقه جغرافیایی خاص با استفاده از دانش شناخته شده تولیدکنندگان محلی و مواد تشکیل دهنده منطقه مورد نظر تولید، پردازش و توسعه یافته اند. از اول آوریل ۲۰۱۹، پایگاه داده آنلاین eAmbrosia توسط کمیسیون اروپا راه اندازی شد که اطلاعاتی را در مورد شراب ها، نوشیدنی های الکلی تقطیری و مواد غذایی محافظت شده در اتحادیه اروپا فهرست می کند و در ۳۱ دسامبر ۲۰۱۹ جایگزین سه پایگاه داده مختلف پیشین، یعنی E-SPIRIT-DRINKS, DOOR و E-BACCHUS شد.
نشان جغرافیایی () یا نشانه جغرافیایی نام یا نشانی است که بر روی محصولاتی که مربوط به یک مکان یا مبدأ جغرافیایی خاص (مثلاً یک شهر یا منطقه) هستند استفاده می شود. استفاده از نشان جغرافیایی، به عنوان نشانی از منبع محصول، همچون گواهی نامه است که نشان می دهد یک محصول دارای کیفیت های خاصی است، طبق روش های سنتی آن منطقه و مردم ساخته شده است یا به دلیل منشأ جغرافیایی از شهرت خوبی برخوردار است. ماده ۲۲٫۱ موافقت نامه جنبه های تجاری حقوق مالکیت فکری نشان های جغرافیایی را این گونه تعریف می کند: «... نشان هایی که مبدأ تولید یا ساخت کالا را در قلمرو یک عضو سازمان تجارت جهانی، یا منطقه یا محلی در آن قلمرو مشخص شده، تعیین می کند، به نحوی که کیفیت، شهرت یا سایر ویژگی های کالا اساساً به منشأ جغرافیایی آن نسبت داده می شود». نام مبدأ حفاظت شده ("نام مبدأ") یکی از انواع نشان های جغرافیایی است که در آن کیفیت، روش، و شهرت یک محصول از منطقه کاملاً مشخص (تعریف شده در ثبت حقوق مالکیت فکری آن) سرچشمه می گیرد.
هواکسیا ()، مفهومی تاریخی است که نمایانگر چانگوا مینزو است و از خودآگاهی فرهنگ توسط جمعیت های اجدادی مردم مردم هان آمده است. ریشه شناسی. اولین گواهی معتبر موجود از مفهوم هواکسیا در زو ژوان، یک روایت تاریخی و تفسیر است که قبل از ۳۰۰ قبل از میلاد نوشته شده است. در زو ژوان، هواکسیا به ایالت های مرکزی (中國 zhōngguó (نام چین) در دره رودخانه زرد، که مردم هواکسیا در آن زندگی می کردند، اشاره دارد. از نظر قومی معادل چینی مردم هان در گفتمان های پیش از امپراتوری است که گفته می شود نوادگان امپراتور زرد هستند.
هو ()، مردم هو (胡人, "Hu people)، قبیله هو یا هوزو (胡族, "Hu tribes")، یک اصطلاح نسبتاً مبهم برای تعیین گروه های باستانی از مردم، یعنی جمعیت های فراتر از دشت های مرکزی (ژانگیوان)، به طور کلی در شمال و غرب قلمرو هواکسیا (مردم چین) بود. هوها معمولاً عشایر اسب یا سوار بودند. به گفته هیل (۲۰۰۹): اصطلاح hu 胡 برای نشان دادن جمعیت های چینی غیر مردم هان استفاده می شد. به طور غیر رضایت بخشی، معمولاً به عنوان «بربر» ترجمه می شود. در حالی که گاهی به این روش کلی برای توصیف افراد غیر هان تبار استفاده می شد و دارای همان معنای منفی اصطلاح انگلیسی بود، اما همیشه اینطور نبود. بیشتر اوقات، از آن برای نشان دادن افرادی استفاده می شد که معمولاً دارای ظاهر قفقازی یا جزئی قفقازی بودند که در شمال و غرب چین زندگی می کردند. سلسله های چینی باستانی مانند دودمان شانگ و دودمان ژو در دوره بهار و پاییز برخوردهای متعدد با قبایل کوچ نشین استپ های شمالی و دیگر قبایل بیگانه را بازگو می کنند. در آن زمان، اصطلاح ترجیحی برای تعیین آنها «چهار بربر» () بود، که هر کدام برای یک جهت اصلی نامگذاری شده بودند: در طول دودمان هان (۲۰۲ پ.م. -۲۲۰ پس از میلاد) و
دودمان جین (۴۲۰–۲۶۵) (۲۶۶–۴۲۰ پس از میلاد)، «هو» به پنج بربر (五胡) اشاره می کند که عبارتند از: بعدها، «هو» همچنین برای تعیین گروه های مختلف ایرانیان چین، به ویژه سغد استفاده شد که شیوه های فرهنگی آن ها به عنوان «هو» شناخته می شد، مانند رقص آنها «هوتنگ» (胡腾، «پرش بربرها»)، یا رقص چرخشی سغدی胡旋舞، "Húxuănwǔ"، "رقص بربرهای چرخان")، اما برای دانشمندان غربی به عنوان «رقص چرخش سغدی» یا به سادگی «گرداب سغدی» شناخته می شود. "جیهو (قوم هو)" (稽胡) ساکنان بومی Shaanbei و غربی شانشی در قرن هفتم پس از میلاد بودند. هه چو (راهب کره ای) در اثرش سفر به پنج پادشاهی هند دربارهٔ ملل هو 胡 (Hu) می نویسد: «یکی از بدترین رسومشان، ازدواج با خویشان نزدیک است، [که اجازه می دهد] شخص، مادر و خواهر خویش را به همسری برگزیند، پارسیان نیز مادران خود را به همسری می گیرند» او همچنان می نویسد: از کشور تخارستان در کاپیشا (Kāpiśa یا کابل) در بامیان، و زابلستان، ده، پنج، سه یا دو برادر مشترکاً با یک زن ازدواج می کنند. آنها مجاز به گرفتن یک زن به صورت جداگانه نیستند؛ زیرا می ترسند که این عمل به اقتصاد داخلی آنها لطمه بزند.
چهار بربر ()، اصطلاحی بود که توسط رعایای سلسله های دودمان ژو و دودمان هان برای اشاره به چهار گروه اصلی مردمی که در خارج از مرزهای هواکسیا (مردم چین) زندگی می کردند، استفاده می کردند. چهار بربر. سلسله های چینی باستانی مانند دودمان شانگ و دودمان ژو در دوره بهار و پاییز برخوردهای متعدد با قبایل کوچ نشین استپ های شمالی و دیگر قبایل بیگانه را بازگو می کنند. در آن زمان، اصطلاح ترجیحی برای تعیین آنها چهار بربر () بود، که هر کدام برای یک جهت اصلی نامگذاری شده بودند:
پارادوکس چرخش سکه () یک مسئلهٔ ریاضی غیر شهودی است که وقتی یک سکه به دور لبهٔ سکهٔ دیگری با اندازهٔ مساوی با خود می چرخد، سکهٔ متحرک پس از دور زدن سکهٔ ثابت، وقتی از یک چارچوب مرجع خارجی مشاهده می شود، نه یک چرخش کامل بلکه دو چرخش کامل را انجام داده است. با استفاده از سکه هایی با شعاع های مختلف نیز این پارادوکس می تواند تعمیم یابد. توضیح انجام. با دو سکه یکسان که روی یک میز یکدیگر را لمس می کنند، به طوری که طرف "سر" سکه نمایش داده شود و با حرکت موازی شروع می شود. با ثابت نگه داشتن سکهٔ A، سکهٔ B را به دور A می چرخانیم، نقطهٔ تماس را بدون لغزش نگه می داریم. با رسیدن سکهٔ B به طرف مقابل، می بینیم که دو سر دوبار با هم موازی خواهند شد؛ B یک دور چرخیده است. ادامهٔ حرکت B آن را به موقعیت شروع باز می گرداند و چرخش دوم را کامل می کند. به طور متناقضی به نظر می رسد که سکهٔ B مسافتی دو برابر محیط خود را طی کرده است. در واقع، از آنجایی که محیط هر دو سکه برابر است، بنا به تعریف سکهٔ B فقط مسافتی برابر با محیط خود را طی کرده است. چرخش دوم از این واقعیت ناشی می شود که مسیری که در امتداد آن چرخیده است یک دایره است. این شبیه
به چرخش سکهٔ B در "درجا" است. یکی از راه های تجسم اثر این است که دور سکهٔ A را تصور کنیم که به صورت یک خط مستقیم "مسطح شده" است، به این معنی که می توان مشاهده کرد که سکهٔ B تنها یک بار در طول مسیر خود که اکنون صاف است، چرخیده است. این "اولین چرخش" است. به همین ترتیب، لغزش سکهٔ B در اطراف محیط سکهٔ A، به جای چرخاندن آن، در حالی که نقطه تماس خاص فعلی خود را حفظ می کند، یک نماینده چرخشی از "چرخش دوم" در سناریوی اصلی ایجاد می کند. همانطور که سکهٔ B می چرخد، هر نقطه در محیط آن یک منحنی کاردیوئید را توصیف می کند (حرکت می کند). کاربرد. این پارادوکس به زمان نجومی (Sidereal time) مربوط است: یک روز نجومی (غیرواقعی) مدت زمانی است که طول می کشد تا زمین نسبت به یک ستارهٔ دوردست (ثوابت)٬ درست به همان موقعیت در آسمان برگردد، در حالی که یک روز خورشیدی مدت زمانی است تا خورشید به همان موقعیت برگردد. تجزیه وتحلیل و راه حل. از ابتدا تا انتها، مرکز سکهٔ متحرک یک مسیر دایره ای را طی می کند. محیط سکهٔ ثابت و مسیر - مرکز دو دایرهٔ متحدالمرکز را تشکیل می دهند. شعاع دایرهٔ بیرونی مجموع شعاع سکه ها است. از این رو، محیط مسیر مرکز متحرک
دو برابر محیط هر سکه است. مرکز سکهٔ متحرک دو برابر دور سکه بدون لغزش حرکت می کند. بنابراین، سکهٔ متحرک دو چرخش کامل انجام می دهد.اینکه سکهٔ متحرک در طول مسیر چند بار به دور مرکز خود می چرخد یا در چه جهتی این چرخش را انجام می دهد٬ در جهت یا خلاف جهت عقربه های ساعت باشد، تأثیری بر طول مسیر ندارد.
درویش عبدالقادر المقدادی (۱۸۹۸ – ۱۴ مارس ۱۹۶۱) تاریخ نگار، استاد دانشگاه و فعال سیاسی فلسطینی بود. او در عراق زیست و از دوستان ساطع الحصری بود و پس از اخذ تابعیت عراق در آموزش و پرورش عراق مشغول به کار شد. او چندین انجمن ملی در آنجا تأسیس کرد و در تأسیس یک گروه سیاسی نام «منهج قومی» مشارکت داشت. او در سال ۱۹۴۱ با جنبش رشید علی الکیلانی همدردی و از آن حمایت کرد، از سوی مقامات قیمومت بریتانیا از عراق اخراج شد. زندگی و پیشه. درویش عبدالقادر المقدادی در روستای طیبه بنی صعب، ناحیهٔ طولکرم، سنجق نابلس، ولایت بیروت، امپراتوری عثمانی در سال ۱۸۹۸ به دنیا آمد. خانوادهٔ او در روستا به نام حاج ابراهیم معروف هستند، درویش لقب «مقدادی» را به این دلیل انتخاب کرد که این خانواده از نسل مقداد بن الاسود صحابی اند. تحصیلات ابتدایی خود را در دانشکدهٔ اسلامی و دانشگاه آمریکایی بیروت گذراند، او در رشته تاریخ، ادبیات و جامعه شناسی تحصیل کرد و در سال ۱۹۲۲ فارغ التحصیل شد. او به عنوان معلم در دارالمعلمین دولتی در قدس (۱۹۲۲–۱۹۲۵) منصوب شد، سپس از آن استعفا داد زیرا مقامات قیمومیت بریتانیا به او اجازه تشکیل یک گروه پیشاهنگی به نام خالد ب
ن الولید را ندادند. وی برای تدریس در دانشکدهٔ اسلامی که توسط مجلس اعلای اسلامی تأسیس شده بود، جابجا شد و یک سال تحصیلی را در آنجا گذراند. سپس در سال ۱۹۲۷ فلسطین را به مقصد عراق ترک کرد تا در دانشکده های معلمان بغداد و موصل تدریس کند و با همکاری دوستش ساطع الحصری در اصلاح نظام آموزشی، توسعهٔ آن و تحمیل نظام فتوت در مدارس عراق فعالیت کرد. او چندین انجمن ملی مانند انجمن «پیشگامان» در موصل و انجمن «جوال» در بغداد را تأسیس کرد و و در تأسیس یک گروه سیاسی شامل الحصری، سامی شوکت و دیگران به نام «منهج قومی» مشارکت داشت. او در سال ۱۹۲۹ به فلسطین بازگشت و در انقلاب آن سال شرکت کرد و با تحریک و دعوت به مبارزه با بریتانیایی ها، دستگیر و زندانی شد. سپس با قرار وثیقه آزاد شد و به عراق بازگشت و به طور غیابی به زندان محکوم شد. او در بغداد دائماً با متفکران و فعالان ملی گرا در تماس بود. در سال ۱۹۳۵ با آنها باشگاه المثنی را تأسیس کرد. در سال ۱۹۳۶ برای تکمیل تحصیلات به برلین رفت، اما وقوع جنگ جهانی دوم او را از رسیدن به هدفش بازداشت، بنابراین به بغداد بازگشت و در دانشگاه آن به تدریس پرداخت و ریاست گروه های فتوت عراق را بر عهده گ
رفت. هنگامی که جنبش رشید علی الکیلانی به وجود آمد، درویش مقدادی از آنها خواست تا از او حمایت کنند. هنگامی که الکیلانی شکست خورد، مقامات بریتانیا او را در عراق دستگیر کردند و به زندان نقرة السلمان انداختند و چهار سال در آنجا گذراند، سپس به بازداشتگاهی در نزدیکی قدس منتقل شد. در سال ۱۹۴۶ آزاد شد و به عنوان مدیر دفتر عربی در قدس و عضوی از پروژهٔ ساختمان سازی عربی منصوب شد. پس از نکبت ۱۹۴۸ به دمشق نقل مکان کرد و به عنوان مدیر تاریخ دانشگاه آن منصوب شد. سپس به عنوان مدیر ادارهٔ آموزش کویت (۱۹۵۰–۱۹۵۲) و دستیار مدیر آن (۱۹۵۳–۱۹۶۱) انتخاب شد. درویش المقدادی در کویت به بیماری لاعلاجی مبتلا شد، از این رو برای درمان به لندن رفت، اما در حالی که از بهبودی ناامید شده بود به بیروت بازگشت و در شب ۱۴ مارس ۱۹۶۱ درگذشت. پیکرش در الاوزاعی به خاک سپرده شد و در بغداد، طولکرم و کویت مراسم یادبودی برای وی برگزار شد. بزرگداشت. در شهر طیبه در روز ۶ دسامبر ۲۰۱۸ مراسم بزرگداشتی برای او از سوی شهرداری در سالن تئاتر برگزار شد. شعاع منصور، شهردار طیبه از ماندگار شدن نام این مؤرخ در خیابان مجاور خانه قدیمی اش در محله شرقی خبر داد. زندگی شخص
ی. همسرش ربیحة الدجانی (۱۹۲۴–۲۰۲۰) بود. آثار. از وی تعدادی کتاب، مقاله و پژوهش در موضوعات مختلف ملی، تاریخی، آموزشی و اجتماعی از خود به جای گذاشته است. از جمله عناوین عربی کتاب های او:
بیدی ()، گروه های قومی مختلفی بودند که در شمال قلمرو چینی ("هواکسیا (مردم چین)") در طول دودمان ژو زندگی می کردند. اگرچه در ابتدا به عنوان کوچ نشین توصیف می شد، اما به نظر می رسد که آنها اقتصاد مرکب دامداری، کشاورزی و شکار را انجام می دادند و از عشایر کوچ نشین اوراسیایی استپ اوراسیا که در شمال خود زندگی می کردند متمایز بودند.
خوراک سنتی یا غذای سنتی () به خوراک ها و غذاهایی گفته می شود که نسل به نسل منتقل می شوند یا طی نسل های زیادی مصرف می شوند. این خوراک ها ماهیت سنتی دارند و ممکن است سابقه تاریخی و ریشه در یک غذای ملی، روش آشپزی سنتی منطقه ای یا روش آشپزی محلی داشته باشند. غذاها و نوشیدنی های سنتی ممکن است به صورت خانگی، توسط رستوران ها و تولیدکنندگان کوچک، و توسط کارخانه های بزرگ پردازش مواد غذایی تولید شوند. برخی از غذاهای سنتی دارای نشان‎های جغرافیایی و تخصیص های سنتی در اروپا بر اساس طرح های اتحادیه اروپا از نشان های جغرافیایی و غذاهای سنتی هستند: نام مبدأ حفاظت شده (PDO)، نشان های جغرافیایی حفاظت شده (PGI) و غذاهای سنتی تضمین شده (TSG). هدف از برقراری این استانداردها ترویج و حفاظت از نام محصولات کشاورزی و مواد غذایی با کیفیت است.
۹ دولت شهر سغد (昭武九姓 zhāowǔ jiǔxìng)، شوبوکیوسی،، به ۹ واحه دولت شهر (粟特) در سغد در دوره های دودمان های شمالی و جنوبی (۴۲۰–۵۸۹)، دودمان سوئی (۵۸۱–۶۱۸) و دودمان تانگ (۶۱۸–۹۰۷). این نه دودمان را «نه دودمان هو (مردم)» (九姓胡 jiǔ xìng hú) نیز می نامیدند. این ۹ دولت شهر بر اساس تاریخ تانگ جدید عبارت بودند از: سمرقند (康国)، آنگوئو یا بخارا (安国)، کابودان (曹国)، تاشکند (石国)، مایمروگ (米国 Maymurgh) ، کوشانی (何国)، نامشخص (火尋国)، نامشخص (戊地国) و شهر سبز (史国)
راه مال رو () راه یا مسیری است که دام ها از مکانی به مکان دیگر طی می کنند؛ مثلاً مسیر یک بازار محلی فروش احشام، یا مسیر منتهای به یک چراگاه تابستانی یا زمستانی (رمه گردانی را هم ببینید). بسیاری از راه های مال رو مسیرهای باستانی با قدمت ناشناخته بودند و قدمت برخی دیگر به قرون وسطی یا زمان های اخیر بازمی گردد. مسیرهای مال رو اغلب عریض تر از مسیرهای دیگر هستند و می توانند گله ها یا گله های بزرگ را در خود جای دهند؛ برخلاف مسیرهای اسب سواری که کاملاً باریک بودند زیرا اسب ها به صورت تکی حرکت می کردند، در حالی که مسیرهای مال رو دستکم ۱۲ متر طول و تا ۲۷ متر عرض داشتند. در بریتانیا، جایی که بسیاری از راه های اصلی مال رو به جاده های فلزی روسازی شدهٔ منفرد تبدیل شده اند، لبه های عریض غیرمعمول اغلب نشانه ای از مال رو بودن آن جاده در قدیم است. در ولز، بخش آغازین بسیاری از راه های مال رو اغلب در حومه شهر و روستاها واقع است و با دیوارهای خاکی بلند یا پرچین ها قابل تشخیص هستند. شاخص ترین ویژگی این جاده ها پیچش تند گاه و بیگاه جاده است که در باران یا برف شدید حفاظی برای حیوانات و مردان فراهم می کرد. برخی از راه های مال رو از
کوه ها می گذشت. این احتمال وجود دارد که مسیر موسوم به «پله های رومی» در رشته کوه های راینوگید در ولز نمونه ای از یک راه مال رو کهن باشد. در بریتانیا این مسیرها از دوران فرهنگ رومی بریتانیایی و طی قرون وسطای آغازین وجود داشته است. راه های مال روی بریتانیا در طول قرن نوزدهم، به دلیل مختلفی از جمله تغییرات کشاورزی، آغاز حمل و نقل ریلی از دهه ۱۸۴۰، بیماری احشام، و استفاده بیش از حد از چراگاه ها و دشت و صحرا و اتمام ذخایر پس از صدها سال، کاهش و رو به افول رفت.
کانیادا رئال مجموعه ای از راه های مال رو سلطنتی در اسپانیا است. این مسیرهای مال روی سلطنتی آن دسته از راه های مال رو هستند که به طور سنتی برای جابجایی احشام و رمه گردانی در اسپانیا مورد استفاده قرار می گرفتند که نظارت بر آنها با فرمان سلطنتی آلفونسوی دهم، پادشاه کاستیا و لئون در سال ۱۲۷۳ آغاز و زیر نظر حکومت پادشاهی قرار گرفت. این مسیرهای مال رو که لقب سلطنتی بعدها به آن اضافه شد، از زمان های قدیم برای رمه گردانی گله داران استفاده می شدند. فرمان آلفونسوی دهم فقط برای راه هایی بود که به سبب اهمیت، میزان استفاده و مکان خاص شان، نیازمند حفاظت، نظارت، سامان دهی و مصون ماندن از تخلفات احتمالی بود؛ بنابراین، همراه با ایجاد انجمن مستا مسیرهای مال روی سلطنتی نیز تعریف و تعیین شد. یک مسیر مال روی سلطنتی می بایست ۹۰ یارد کاستیلیا (۷۲٫۲۲ متر) عرض داشته و بسیار طولانی (بیش از ۵۰۰ کیلومتر) می بود و عمدتاً در جهت شمال به جنوب با محدودیت های منطقی ناشی از جغرافیای خاص آن منطقه پیش می رفت. با اِعمال مقررات سلطنتی، کاهش عرض مسیر که معمولاً توسط صاحبان املاک مجاور با جابجا کردن نشانگرهای مرزی انجام می شد نیز ممنوع شد. یکی از م
عروف ترین مسیرهای یادشده «کانیادا رئال گالیانا» نام دارد که مابین سیوداد رئال و لاریوخا امتداد یافته است و در مادرید به شش بخش تقسیم می شود. این مسیر نواری شکل بزرگ ترین سکونت گاه غیررسمی در اروپا است و حدود ۳۰۰۰۰–۴۰۰۰۰ نفر در شهرک های کوچک حوالی آن زندگی می کنند که البته رسماً غیرقانونی است. بسیاری از مردم به این دلیل در آنجا زندگی می کنند زیرا دیگر نمی توانند اقساط آپارتمان یا اجاره بهای خود را به دلیل بحران های شخصی یا عمومی اقتصادی پرداخت کنند. ساکنان خواستار قانونی شدن شهرک ها از سوی شهرداری ها هستند. از ۲ اکتبر ۲۰۲۰، برق رسانی به بخش های ۵ و ۶ قطع شده است که منجر به فقر شدید انرژی برای هزاران نفر از ساکنان آن شده است. شبکه گسترده مسیرهای دامداری و راه های مال رو علاوه بر کانیادا رئال مشتمل بر مسیرهای انشعابی باریک دیگر هم هست: کوردل (تا ۳۷٫۵ متر)، بِرِدا (تا ۲۰ متر)، کولادا (کمتر از ۲۰ متر). در نابارا به جاده های فرعی پسادا و تراویسا می گویند. این مسیرهای مال روی سلطنتی از سال ۲۰۰۷، با عنوان «کانیادا رئال» (مسیرهای دامداری فلات مِستا) در فهرست مقدماتی یونسکو، یعنی مرحله اولیهٔ برای نامزدی آینده آنها برا
ی ثبت در میراث جهانی، گنجانده شده اند.
کتاب لیانگ () یا لیناگ شو (Liáng Shū) یا تاریخ لیانگ، زیر نظر یائو سیلیان گردآوری شد و در سال ۶۳۵ تکمیل شد. یائو به شدت به نسخه خطی اصلی پدرش یائو چا تکیه کرد که به طور مستقل باقی نمانده است، اگرچه نظرات یائو چا در چندین فصل نقل شده است. کتاب لیانگ بخشی از قانون بیست و چهار تاریخ تاریخ چین است. منابع. اگرچه کتاب لیانگ در نهایت به یائو سیلیان نسبت داده شد، اما تعدادی از افراد روی آن کار کردند. در ابتدا، امپراتور وندی به یائو چا 姚察 (۵۳۳–۶۰۶) دستور داد تا کتاب لیانگ را گردآوری کند اما یائو چا بدون اینکه بتواند آن را کامل کند درگذشت. یائو چا قبل از مرگ از پسرش یائو سیلیان درخواست کرد تا کار را تکمیل کند.