Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شرکت ها اعلام کردند که این خرید به دلیل ابهامات نظارتی انجام نخواهد شد و تی دی در مجموع ۲۲۵ میلیون دلار به عنوان هزینه فسخ قرارداد به فرست هورایزن پرداخت خواهد کرد. لغو این ادغام در همان هفته سقوط و خرید فرست ریپابلیک بانک توسط جی پی مورگان چیس رخ داد و شکست های مالی این بانک به عنوان بخشی از بحران بانکی سال ۲۰۲۳ تلقی می شود. گزارش های مربوط به لغو ادغام فرست هورایزن همزمان با خبر تلاش برای نجات مالی پک وست بنکورپ (PacWest Bancorp) منتشر شد.
پیتر پیس (؛ زادهٔ ) ژنرال بازنشسه سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا است، که در فاصله سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷ به عنوان شانزدهمین رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا فعالیت می کرد. وی نخستین کسی بود که از سپاه تفنگداران دریایی به این سمت منصوب می شد. پیس فعالیت نظامی را از سال ۱۹۶۷ در سپاه تفنگداران دریایی آمریکا آغاز کرد، از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۲ فرماندهی جنوبی ایالات متحده آمریکا را برعهده داشت و از ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۵ جانشین رئیس ستاد مشترک بود. وی به همراه ریچارد مایرز تنها ژنرال های آمریکایی هستند که در هر دو جایگاه رئیس ستاد مشترک و جانشین رئیس ستاد مشترک خدمت کرده اند.
مخالفت با عادی سازی روابط با اسرائیل جنبشی است که با عادی سازی روابط با دولت اسرائیل در زمینه های مختلفی مانند سیاست، اقتصاد، فرهنگ و سایر حوزه ها مخالفت می کند. این جنبش بر این باور است که هرگونه عادی سازی روابط با اسرائیل باید تا زمانی که مسئله فلسطین به طور عادلانه حل شود، که شامل حق بازگشت آوارگان فلسطینی و تأسیس دولت فلسطینی مستقل در سرزمین های اشغالی اسرائیل در سال ۱۹۶۷ است، رد شود. زمینه تاریخی. مخالفت با عادی سازی روابط با اسرائیل ریشه در مراحل اولیه منازعه عربی-اسرائیلی دارد، به ویژه پس از اشغال فلسطین توسط اسرائیل در سال ۱۹۴۸ و جنگ ۱۹۶۷. این مخالفت پس از توافقات کمپ دیوید در سال ۱۹۷۸ که موجب امضای پیمان صلح میان مصر و اسرائیل شد، قوت گرفت و باعث محکومیت بسیاری از کشورهای عربی و واکنش منفی در برابر توافقات صلح گردید. در سال ۱۹۹۳، توافقات اسلو بین اسرائیل و سازمان آزادی بخش فلسطین (ساف) نیز تقسیمات زیادی در افکار عمومی عربی و مسلمان ایجاد کرد. انواع عادی سازی. مخالفان عادی سازی روابط تنها به مخالفت با عادی سازی روابط دیپلماتیک محدود نمی شوند بلکه سایر انواع عادی سازی، از جمله موارد زیر را نیز رد می کن
ند: دلایل مخالفت با عادی سازی. مخالفان عادی سازی استدلال می کنند که: جنبش های مخالفت با عادی سازی. چندین جنبش در جهان عرب و اسلامی وجود دارند که با عادی سازی روابط با اسرائیل مخالفت می کنند، از جمله: نظر عمومی و سیاسی در مورد عادی سازی. با اینکه برخی از دولت های عربی توافق نامه هایی برای عادی سازی روابط با اسرائیل امضا کرده اند، مانند توافقات ابراهیم میان اسرائیل و امارات متحده عربی، بحرین، سودان و مراکش، نظر عمومی عربی همچنان به طور عمده مخالف عادی سازی است. طبق یک نظرسنجی که در سال ۲۰۲۲ انجام شد، ۸۴٪ از عرب ها با به رسمیت شناختن اسرائیل مخالفند و ۷۶٪ از تحریم اقتصادی اسرائیل حمایت می کنند. انتقادات به عادی سازی. منتقدان عادی سازی معتقدند که: انتقادات به جنبش های مخالفت با عادی سازی. برخی تحلیل گران و دانشگاهیان عادی سازی را گامی به سوی صلح و همکاری در منطقه می دانند، اما این دیدگاه به طور گسترده ای توسط کسانی که معتقدند عادی سازی بدون یک راه حل عادلانه برای مناقشه فلسطینی، اشغالگری اسرائیل را تقویت کرده و مسئله فلسطین را تضعیف می کند، رد می شود.
لیترژی الهی () (یونانی باستان: Θεία Λειτουργία، رومی شده: Theia Leitourgia) یا لیترژی مقدس نام رایجی است که در بیشتر آیین های مسیحی شرقی برای مراسم عشای ربانی استفاده می شود. کلیساهای کاتولیک یونانی و ارتدوکس، لیترژی الهی را فراتر از زمان و جهان می بینند. همه مؤمنان به عنوان متحد در عبادت در ملکوت خدا همراه با قدیسان درگذشته و فرشتگان آسمان دیده می شوند. همه چیز در لیترژی نمادین تلقی می شود، اما نه صرفاً نمادین، زیرا واقعیت نادیده را حاضر می کند. بر اساس سنت و اعتقاد شرقی، ریشه های لیترژی به اقتباس لیترژی یهودی توسط مسیحیان اولیه بازمی گردد. بخش اول، که «لیترژی کاتکیومن ها» نامیده می شود، مانند مراسم کنیسه شامل خواندن متون مقدس و، در برخی مکان ها، احتمالاً یک موعظه/خطابه است. نیمه دوم بر اساس شام آخر و اولین جشن های عشای ربانی توسط مسیحیان اولیه است و «لیترژی مؤمنان» نامیده می شود. مسیحیان شرقی معتقدند که عشای ربانی بخش مرکزی مراسمی است که در آن شرکت می کنند، زیرا آنها معتقدند که نان و شراب واقعاً به جسم و خون واقعی مسیح تبدیل می شوند، و با تناول آن، آنها به طور مشترک بدن مسیح (یعنی کلیسا) می شوند. هر لیترژی
تفاوت هایی با دیگران دارد، اما بیشتر آنها با اقتباس هایی بر اساس سنت، هدف، فرهنگ و الهیات بسیار شبیه به یکدیگر هستند.
آتش مقدس (به ، ) مراسمی است که هر سال در کلیسای مقبره مقدس در اورشلیم در روز شنبه مقدس، یک روز قبل از عید پاک ارتدکس برگزار می شود. در طول این مراسم، دعایی انجام می شود و پس از آن آتشی در داخل آدیکول ها که برخی معتقدند مقبره عیسی در آن قرار داشته، روشن می شود. بر اساس اعتقادات مسیحیت، این آتش به طور معجزه آسایی پدید می آید و توسط روح القدس روشن می شود. مسیحیان ارتدکس معتقدند که این نور مبارکِ مسیح رستاخیز است که به معتقدان، شادی و آرامش می بخشد. مراسم آتش مقدس توسط پاتریارک ارتدکس یونانی اورشلیم رهبری می شود و معمولاً کشیشان و مؤمنان فرقه های مختلف مسیحی در آن شرکت می کنند. پس از روشن شدن آتش، آن را به کلیساهای ملی سایر کشورها از جمله (آتن، صوفیه، مسکو، بلگراد، بخارست و...) منتقل می کنند. توصیف این واقعه از اعتقادات ارتدکس. طبق سنت جامعه ارتدکس، آتش مقدس هر سال در روز قبل از عید پاک (عید پاک ارتدکس) اتفاق می افتد. در گذشته گفته می شد که نور آبی رنگی از داخل قبر عیسی ساطع می شد که از تخته سنگ مرمری بازتاب داشت که گمان می رود پیکر عیسی برای دفن بر روی آن گذاشته شده بود. تخته مرمر اکنون در کلیسای مقبره مقدس در ش
هر قدیمی اورشلیم قرار دارد. آنان بر این باورند که این نور، ستونی از آتش را تشکیل می دهد که به طور خود به خود، آتش درون آتشکده ها و شمع های اطراف کلیسا افروخته می شود. روحانیون مقبره می گویند که آتش مقدس آنها را نمی سوزاند. قبل از افروخته شدن آتش، پاتریارک در داخل کلیسا در مقابل سنگ زانو می زند، هنگامی که آتش روشن می شود، پاتریارک با دو شمع روشن، از کلیسا بیرون می آید. هزاران زائر و همچنین مسیحیان محلی از همه فرقه های مسیحیت در اورشلیم جمع می شوند تا در این رویداد سالانه شرکت کنند و شاهد آن باشند. سپس پاره های این آتش مقدس را با پرواز ویژه به یونان و سایر کشورهای ارتدکس یا کشورهای دارای کلیسای ارتدکس، مانند اردن، سوریه، گرجستان، بلغارستان، لبنان، رومانی، مصر، قبرس، مقدونیه شمالی، صربستان، مونته نگرو، بلاروس، اوکراین و روسیه می فرستند که توسط رهبران کلیسا و دولت پذیرفته می شود. تاریخچه. یوسبیوس قیصریه مورخ، در "کتاب زندگی کنستانتین" خود، که مربوط به حدود سال ۳۲۸ بعد از میلاد است، در مورد یک واقعه جالب در مراسم عید پاک در اورشلیم سال ۱۶۲ می نویسد: هنگامی که نگهبانان کلیسا می خواستند مخازن چراغ های روغن سوز را بر
ای جشن رستاخیز عیسی پر از روغن کنند تا آن ها را برای آن مراسم آماده کنند، متوجه شدند که دیگر روغنی برای پرکردن مخازن باقی نمانده است. پس از آن، اسقف اورشلیم دستور داد چراغ ها را از آب پر کنند. سپس به نگهبانان گفت که آنها را آتش بزنند و تک تک چراغ ها چنان سوخت که گویی با روغن خالص پر شده باشد. سنت ارتدکس مسیحی معتقد است که این معجزه، که پیش از ساخت مقبره مقدس در قرن چهارم است، مربوط به معجزه آتش مقدس است، گر چه آموزه، تفاوت هایی بین این دو، بیان می کند، زیرا اولی یک بار اتفاق افتاد. در حالی که مراسم آتش مقدس هر سال رخ می دهد و باور دارند که آتش این مراسم، مانند همان اولی، به طور معجزه آسا روشن می شود. با این حال، آنها در این فرض مشترکند که خداوند آتش را در جایی پدید آورده است که منطقاً نباید وجود داشته باشد. حدود سال ۳۸۵ پس از میلاد، اگریا زنی پاکدامن از اسپانیا، به فلسطین سفر کرد. در گزارش سفر خود، او از مراسمی توسط مقبره مقدس مسیح صحبت می کند، که در آن نوری از کلیسای کوچکی که مقبره را در بر می گیرد بیرون می آید و به وسیله آن کل کلیسا، با نوری بی نهایت پر می شود. با وجود نقل این مورد، اعتقاد بر این است که آتش
مقدس اولین بار توسط زائر مسیحی، برنارد حکیم در سال ۸۶۷ میلادی ثبت شده است. دوران جنگ های صلیبی در زمان بودوئن یکم اورشلیم، روحانیون لاتین، مقبره مقدس را تصرف کرده بودند، و به گفته کریستوفر تایرمن، در مراسم سالانه در شب عید پاک، زمان افروخته شدن آتش مقدس در جایگاه، مقبره مقدس به آتش کشیده شد که ظاهراً تازه واردان، این مهارت را یاد نگرفته بودند. و این مراسم در آن دوره با شکست مواجه شد. بعدها روحانیان یونانی در سال ۱۱۰۱ مقبره را بازسازی کرده و مراسم را از سرگرفتند. با این وجود، منابع دیگر، علت شکست آن مراسم و بسته شدن موقت مقبره مقدس را اینگونه توصیف می کنند که در روز یکشنبه (روز عید پاک) آتش مقدس در مقبره مقدس ظاهر شد، زمانی که اسقف اعظم لاتین دایمبرت در مقبره مقدس نبود و پردازش امور توسط یونانیان و سایر مسیحیان ارتدکس انجام شد به این خاطر، دایمبرت مقبره مقدس را تعطیل نمود. دوره عثمانی در سال ۱۸۳۴، در حضور ابراهیم پاشا حاکم مصر، زائران مشتاق، در کلیسای مملو از دود و شلوغی جمعیت، ازدحام به راه انداختند که توسط نگهبانان پاشا که راه خود را از میان توده های جمعیت باز میکردند، تشدید شد و فاجعه ای رخ داد. به گفته را
برت کرزن، مسافر انگلیسی خاور نزدیک، در آن واقعه چهارصد نفر جان خود را از دست دادند. دوره مدرنیته این مراسم در سال ۲۰۰۲ هنگامی که اختلاف نظر بین پاتریارک یونان و اسقف ارمنیِ همراه، در مورد اینکه چه کسی باید اول با آتش مقدس ظهور کند، منجر به درگیری بین جناح ها شد، در جریان درگیری، پاتریارک یونان دو بار شمع اسقف ارمنی را خاموش کرد، در پایان، پلیس اسرائیل برای برقراری نظم وارد محوطه شد. انتقاد و مخالفت. در سال ۱۰۰۹ میلادی، حاکم بأمرالله خلیفه فاطمی، دستور تخریب مقبره مقدس و ساختمان های مرتبط با آن را صادر کرد، ظاهراً علت آن، حیله هایی بود که راهبان در نزول «معجزه آسا» آتش مقدس انجام می دادند. یحیی وقایع نگار گفت که "تنها چیزهایی که تخریب آنها بسیار دشوار بود در امان ماندند." راهپیمایی ها ممنوع شد و چند سال بعد گفته شد که تمامی صومعه ها و کلیساهای فلسطین تخریب یا مصادره شده اند. در سال ۱۲۳۸، پاپ گریگوری نهم آتش مقدس را تقلبی دانسته و آن را محکوم کرد و پیروان را از شرکت در مراسم منع نمود. به طور مشابه، بسیاری از مسیحیان از معجزه آسا بودن این اتفاق متقاعد نشده اند. به گفته شهاب الدین القرافی، المعظم توران شاه حاکم ا
یوبی قرن سیزدهم، به تقلب در آتش مقدس پی برده بود. با این حال، در ازای دریافت پول به راهبان اجازه داد تا به تقلب خود ادامه دهند. اولیا چلبی مسافر عثمانی هم در اینباره گفت است که یک کوزه نفت به طور مخفیانه در جایگاه آتش قرار داده شده بود که از آن برای روشن کردن جایگاه آتش استفاده می شد. ادوارد گیبون در جلد پایانی تاریخ زوال و سقوط امپراتوری روم"،" در مورد پدیده ادعایی نوشت: این تقلب پرهیزگاری که برای اولین بار در قرن نهم ابداع شد، توسط صلیبی های لاتین مورد احترام قرار گرفت و سالانه توسط روحانیون فرقه های یونانی، ارمنی و قبطی که به نفع خود و ظالمان خود بر تماشاگران زودباور تحمیل می کنند، تکرار می شود. توماس تگ یک انگلیسی قرن نوزدهم، گزارشی از این رویداد را در "دایره المعارف لندن،" در سال ۱۸۲۸ منتشر کرده و حدس می زند که این رویداد کاملاً طبیعی است و انگیزه های مالی دارد. برخی از یونانیان از آتش مقدس انتقاد کرده اند، مانند آدامانتیوس کورائیس (۱۷۴۸-۱۸۳۳)، که در رساله خود "درباره نور مقدس اورشلیم" آنچه را که تقلب مذهبی می دانست محکوم کرد. وی از این رویداد به عنوان "دسیسه کشیشان متقلب" و از نور "نامقدس" اورشلیم به عن
وان "معجزه سودجویان" یاد کرد. در سال ۲۰۰۵، در یک تظاهرات زنده در تلویزیون یونان، مایکل کالوپولوس، نویسنده و مورخ دین، پنج شمع را در فسفر سفید فرو برد، شمع ها پس از حدود ۱۰ دقیقه خود به خود مشتعل شدند و دلیل آن، خاصیت خود اشتعالی فسفر سفید در تماس با هوا است. روزنامه نگار دیمیتریس آلیکاکوس در کتاب خود مصاحبه ای با اسقف اعظم اسقف ایسیدوروس از پاتریارک های اورشلیم ارائه می دهد که در آن، اسقف اعتراف می کند شمعی که خود او در صبح روز شنبه مقدس در کلیسای مقبره مقدس قرار داده است، توسط خود او روشن می شود. اسقف اعظم نیکیفوروس نیز این مطلب را تصدیق می کند با این تفاوت که او از کبریت استفاده می کرد. در همان کتاب، اسقف اعظم ژراسون تئوفانیس بیان می کند که آتش مقدس به طور معجزه آسا روشن نمی شود، بلکه به صورت طبیعی روشن می شود و سپس توسط پاتریارک برکت می یابد. وی می افزاید: ما مؤمنان را فریب می دهیم که باور کنند این معجزه است، این غیر قابل قبول است و به ما منعکس نمی شود. به گفته تئوفانیس، تقلب معجزه توسط صلیبیون کاتولیک چند قرن پیش ابداع شد و بعداً توسط پاتریارک نشین ارتدکس یونانی اورشلیم ادامه یافت. علاوه بر این، اسقف مترو
پولیتن کورنیلیوس پتراس، جانشین اسقف اورشلیم در سال ۲۰۰۱، مصاحبه قدیمی تری را تأیید کرد و گفت که آتشکده آتش مقدس را نیز با یک شمع طبیعی مشتعل کرده است، او با جزئیات کامل آنچه را که در کلیسا دیده بود، توضیح داد. در نهایت، روزنامه نگار در کتاب خود به شرح وقایع حذف کلمه "معجزه" از وب سایت رسمی پاتریارک در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۸ به دستور پاتریارک تئوفیلوس سوم اشاره می کند. یکی از مشعل داران ارمنی، وظیفه ای که معمولاً از پدر به پسر (یا دیگر اعضای مذکر خانواده مشعل داران) منتقل می شود، اعتراف کرده است که پدرش به او فاش کرده است که منبع آتش، باستانی و نمادین بوده اما معجزه نیست. او گفت: کشیشان یونانی چراغی را می آورند تا آتش مقدس را افروخته کند. برای زائران باایمان که از خارج می آیند، این آتشی است از بهشت، یک معجزه واقعی. اما نه برای ما. ساموئل آگویان اسقف ارمنی در مقبره مقدس، سه نوبت در کنار پاتریارک یونان در مراسم آتش مقدس شرکت کرده است. در یک بخش خبری که در ۱۰ مارس ۲۰۱۸ از کانال ۱۲ اسرائیل پخش شد، آگویان به اشتراک گذاشت که در حین مشارکت خود، پاتریارک یونان با کمک یک آتش افزار، آتشکده را شعله ور نمود.
دانشکده های فلسفه و الهیات سن میگل () یک دانشگاه و حوزه علمیه یسوعی ها در سن میگل، استان بوئنوس آیرس، آرژانتین است. تاریخچه. سن میگل در ابتدا در سال ۱۹۱۸ در سانتافه تأسیس شد و در سال ۱۹۲۳ به بوئنوس آیرس منتقل شد. این دانشگاه دارای دو پردیس، USAL Universidad del Salvador و Centro Loyola است. در سال ۱۹۳۲، دانشگاه از سریر مقدس مجوز اعطای مدارک کلیسایی در فلسفه و الهیات، از کارشناسی تا مجوز تدریس دانشگاهی و دکترا را دریافت کرد. برای سال های متمادی، این تنها دانشگاه در آمریکای جنوبی بود که مجاز به اعطای مدارک پاپی در فلسفه و الهیات بود، و به همین دلیل دانشجویانی از آرژانتین، اروگوئه، پاراگوئه، بولیوی، شیلی، پرو، برزیل و مکزیک را جذب می کرد. ارتباط با پاپ فرانسیس. پاپ فرانسیس از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۰، در دانشکده الهیات «سن خوزه» مدرسه سن میگل، جایی که مدرک مجوز تدریس دانشگاهی در فلسفه را دریافت کرده بود و اکنون نیز مدرک مجوز تدریس دانشگاهی در الهیات را دریافت کرد، به تحصیل الهیات پرداخت. در حالی که استاد نوآموزان در ویلا باریلاری در سن میگل (۱۹۷۲–۱۹۷۳) بود، به عنوان استاد در دانشکده الهیات و رئیس کالج خدمت کرد، تا اینکه
در سال ۱۹۷۳ به رئیس استانی یسوعیان آرژانتین تبدیل شد.
اندرو پوپاس (؛ زادهٔ ۱۹۶۵) ژنرال نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است، که از ژوئیه ۲۰۲۲ فرماندهی نیروهای ارتش ایالات متحده را برعهده دارد. پوپاس فعالیت نظامی را از سال ۱۹۸۸ در نیروی زمینی آمریکا آغاز کرد، از ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ مدیر عملیات منطقه ای و مدیریت نیروی ستاد مشترک نیروهای مسلح بود و از ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۷ به عنوان مدیر مدیریت نیروی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا فعالیت می کرد. وی در فاصله سال های ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ فرماندهی لشکر ۱۰۱ هوابرد را برعهده داشت، در فاصله سال های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۰ مدیر عملیات ستاد مشترک نیروهای مسلح بود و از ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۲ به عنوان مدیر ستاد مشترک نیروهای مسلح آمریکا فعالیت می کرد. او در جنگ در افغانستان و جنگ عراق حضور داشت.
مِنهِت، منوی و میرتی () که به ترتیب به صورت های منهاتا، منوای و ماروتا نیز نوشته می شوند، سه همسر فرعی خارجی زاده فرعون تحوتموس سوم در دودمان هجدهم مصر بودند. این سه نفر به خاطر مقبره سنگی آنها در وادی جبانه القرود نزدیک اقصر در مصر که به طرز چشمگیری تزئین شده است، شناخته می شوند. پیشنهاد شده است که آنها اهل سوریه بوده اند، چرا که نام هایشان با الگوهای نام گذاری کنعانی مطابقت دارد، هرچند خاستگاه دقیق آنها مشخص نیست. احتمالاً منشأ سامی غربی دارند، اما برخی منابع نیز منشأ هوری را برای «مِنوی» پیشنهاد کرده اند. هرکدام از این همسران لقب رسمی «"همسر پادشاه"» را داشتند و احتمالاً فقط اعضای فرعی حرمسرا بودند. مشخص نیست که آیا این زنان با هم ارتباط خانوادگی داشتند یا خیر، زیرا صورت های روی درپوش های گلدان های کانوپی آنها متفاوت است. زندگی و جایگاه. اگرچه هیچ مدرکی از این سه زن خارج از مقبره شان یافت نشده است، منهت، منوی و مرتی اولین زن های خارجی شناخته شده در دربار سلطنتی مصر هستند. خاستگاه آنها نامعلوم است، اما با توجه به اینکه نام هایشان با الگوهای نام گذاری کنعانی تطابق دارد، منشأ سامی غربی محتمل ترین است. همچنین
منشأ هوری نیز برای «منوی» پیشنهاد شده است. هربرت وینلاک پیشنهاد کرده است که این زنان دختران حکام سوریه بوده اند، و این احتمال وجود دارد که یکی از این زنان همان «دختر شاه بزرگ» باشد که در سالنامه های تحوتموس سوم سوم ذکر شده و او را در سال ۴۰ حکومتش از شهر باستانی «ریتنو» (در سوریه) به مصر آورده است. با این حال، سبک اولیه سفالگری و وجود نام های حتشپسوت و تحوتموس سوم بر روی اشیاء موجود در مقبره آنها، همراه با ذکر تنها یک شاهزاده خارجی، باعث می شود که شناسایی منهت، منوی یا مرتی به عنوان این زن خارجی که در اواخر دوره حکمرانی تحوتموس سوم وارد مصر شده، بعید به نظر برسد. این سه زن احتمالاً در شمال مصر زندگی می کردند، شاید در هر باستانی «غراب» نزدیک منف که محل سکونت زنان حرمسرا بود. به نظر می رسد که همسران خارجی با همسران مصری به طور متفاوتی رفتار می شده اند، چرا که منهت، منوی و مرتی در مقبره همسرشان، به تصویر کشیده نشده اند، در حالی که همسران با همان عنوان در مقبره ها به تصویر کشیده شده اند. با این حال، این ممکن است به دلیل این باشد که این زنان مدت ها پیش از تزئین مقبره فوت کرده اند. این سه زن فاقد مقام نبودند، زیرا
به آنها عنوان رسمی «"همسر پادشاه"» داده شده است و نه صرفاً «همسر» یا «بانوی نجیب». حداقل یکی از این زنان دارای مقام دینی بود که با توجه به دیهیم با نقش آهو و سیستروم (جغجغه سیمی نیایشی) که در احتمالاً از مقبره به دست آمد، این امر تأیید می شود. منهت، منوی و مرتی در وادی جبانه القرود دفن شدند، که منطقه ای بود که به عنوان گورستان زنان سلطنتی و کودکان در دوران ابتدایی دودمان هجدهم مصر استفاده می شد. گور آنها نزدیک به مقبره صخره ای است که برای حتشپسوت به عنوان ملکه اصلی تحوتموس سوم در نظر گرفته شده بود. آنها به وضوح به شیوه مصری دفن شده اند و با کالاهای تدفینی مصری دفن گردیده اند. دلایل مرگ آنها نامعلوم است، زیرا نفوذ آب به داخل مقبره در طول زمان باعث تجزیه تابوت ها و مومیایی های آنها شده است. باستان شناس هربرت ای. وینلاک پیشنهاد می کند که با توجه به موقعیت غیرقابل دسترس مقبره، این سه زن ممکن است در یک مراسم تدفینی واحد دفن شده باشند، که شاید نشان دهنده این باشد که آنها به طور همزمان مُرده اند، احتمالاً در اثر یک بیماری واگیر. با این حال، پیشنهاد او مبنی بر اینکه آنها به دلیل توطئه ای در حرمسرا اعدام شده اند، بعید
به نظر می رسد، زیرا آنها با هدایای سلطنتی گران بها که نام پادشاه بر آنها حک شده بود، دفن شدند. اکنون احتمال می رود که دفن آنها به صورت تدریجی و یک به یک انجام شده باشد. اشیاء تدفینی آنها به نظر می رسد که همگی در یک زمان ساخته شده اند. این امر همراه با موقعیت مقبره آنها و وجود نام حتشپسوت مرگ و تدفین آنها را در اوایل تا اواسط دوران حکمرانی تحوتموس سوم قرار می دهد، احتمالاً بین سال های ۷ تا ۲۲ حکومتش. مقبره. مکان و چیدمان. مقبره که به طور رسمی با عنوان «مقبرهٔ وادی دی ۱» شماره گذاری شده است، در رأس «وادی دی» در وادی جبانه القرود واقع در جنوب غربی دره پادشاهان قرار دارد. این منطقه «دور از دسترس و کم رفت وآمد» از مقبره های تِبِسی، که بخشی از وادی های غربی نزدیک دره ملکه ها است، در دوران دودمان هجدهم مصر به عنوان گورستانی برای ملکه ها و فرزندان سلطنتی مورد استفاده قرار گرفته بود. مقبره در پایه صخره عمودی به ارتفاع ۳۰ متر (۹۸ فوت) از سطح دره در شکاف باریکی به ارتفاع ۱۰ متر (۳۳ فوت) بر روی سطح دره کنده شده است. مکان به گونه ای است که «دهانه شکاف به طور کامل برای کسانی که در پایین ایستاده اند غیرقابل دسترس است و همچ
نین برای کسانی که در بالا قرار دارند، مگر اینکه آنها با طناب آمده باشند تا خود را از روی صخره های خطرناک پایین بیاورند.» مقایسه هایی با مقبره کنده شده برای حتشپسوت به عنوان همسر سلطنتی بزرگ در وادی اِی، مقبره ای در وادی سی که احتمالاً متعلق به نفرو رع بوده است و مقبره تحوتموس سوم انجام شده است، چرا که تمام این مقبره ها در ارتفاعات بلند در دیواره های صخره ای دره های تنگ و شیب دار کنده شده اند. طرح مقبره ساده است و از یک استوانه (تونل) عمودی کوتاه به عرض ۱٫۵ متر (۴٫۹ فوت) و عمق ۴ متر (۱۳ فوت) تشکیل شده که به یک راهرو پایین رونده به طول ۱۲ متر (۳۹ فوت) منتهی می شود. محمد حمد، یکی از کشف کنندگان محلی، به یاد می آورد که در ابتدا در دو طرف راهرو مسدودکنندهٔ دست تخورده ای وجود داشت. راهرو به سمت راست باز می شود و به یک اتاق واحد به ابعاد ۷٫۵ در ۵ متر (۲۵ فوت × ۱۶ فوت) با ارتفاع ۱٫۵–۲ متر (۴٫۹–۶٫۶ فوت) منتهی می شود. هیچ چاه آبی در آن وجود ندارد. وینلاک در بازدید خود در دهه ۱۹۲۰ اشاره کرد که سقف هر دو اتاق و راهرو فرو ریخته بود. مقبره به طور کامل بدون تزئین است. کشف و کاوش ها. مقبره توسط اهالی محلی القرنه در حدود ۷ او
ت ۱۹۱۶ کشف شد. باستان شناس ارنست مک کی که در حال بررسی مقبره های خصوصی در منطقه مقبره های تِبِسی بود، شایعاتی شنید که یک کشف قابل توجه از جواهرات در وادی جبانه القرود انجام شده است و بلافاصله بازرس آثار باستانی، توفیق بوطروس، را مطلع کرد؛ مک کی به مقبره رفت و همچنین چندین نامه نوشت تا آلن گاردینر، مصرشناس انگلیسی، را مطلع کند. توفیق بوطروس تمام تلاش خود را کرد تا دزدان را شناسایی کرده و مجوز حفاری را از مقامات دریافت کند. او مردان متهم را به اُقصُر برد و خانه هایشان مورد بازرسی قرار گرفت؛ با این حال، هیچ مدرکی پیدا نشد و اتهامات باید رد می شد. مجوز حفاری در ۲ سپتامبر صادر شد و حفاری تحت سرپرستی محمد چابان از ۱۴ تا ۲۸ سپتامبر انجام شد. اشیاء کوچکی از جمله فلزات، سنگ و جواهرات در فهرست موزه مصر در قاهره ثبت شد. در سال های ۱۹۱۶–۱۹۱۷ هاوارد کارتر برای بررسی دماغه و شکاف وادی به منظور پیدا کردن نشانه هایی از حفاری های دیگر در منطقه وسیع تر، به تحقیق پرداخت. هرچند او شکاف پر از سنگ را در بالای ورودی مقبره به عنوان «محل بسیار محتملی» برای حفاری یافت، اما چند ساعت کار نشان داد که هیچ چیزی در آنجا یافت نمی شود. در اکت
بر ۱۹۸۸، موزه هنر متروپولیتن یک حفاری در مقبره و اطراف آن انجام داد به منظور نقشه برداری رسمی از مقبره و تعیین صحت گزارش های قبلی. حفاری بیشتر روی مقبره، سکوی آن و سر وادی پایین تمرکز داشت. راهروی نزولی که به طور تقریبی کنده شده بود، طی سال های گذشته تا حدودی با خاک و واریزه پر شده بود و تنها ۱ متر (۳٫۳ فوت) فضا برای عبور باقی مانده بود. چندین خفاش در سقف ویران شده اتاق دفن مستقر شده بودند. باقی مانده های فراعنه محدود به سفال، قطعات ظروف سنگی، مهره ها و تکه های شیشه بودند. مقادیر زیادی سفال، شامل حدود ۱۲۰ ظرف، در زیر مقبره، در رأس وادی یافت شد؛ این سفال ها احتمالاً در ابتدا در اتاق دفن قرار داشتند. نشانه هایی از فعالیت های مدرن نیز هم در سکوی مقبره و هم در خود مقبره دیده شد، از جمله زباله ها و یک گرافیتی با تاریخ ۱۹۵۷ که روی دیواره های صخره ای سکوی مقبره دیده شد، و سبدهایی از جنس لاستیک و کاه، به همراه دو داس که در راهرو یافت شدند. لکه های دود روی سقف اتاق دفن نشان دهنده آتش های دزدان بود. یک مقبره کوچک به طور تقریبی کنده شده در رأس وادی کشف شد. این مقبره شامل تکه های ناقص ظروف سنگی و مهره هایی بود که با اشیا
ء موجود در مقبره همسران تطابق داشت؛ پیشنهاد شده است که این مقبره ممکن است یک دفن جداگانه باشد یا صرفاً محلی برای جدا کردن اشیاء توسط دزدان باشد. محتویات. اطلاعات اندکی در مورد وضعیت اولیه مقبره وجود دارد، اما تصور می شود که این مقبره شامل سه مومیایی سالم بوده است. محمد حمد به یاد می آورد که اشیاء به طور منظم روی یک لایه از تراشه های سنگ آهک چیده شده بودند و تنها با قطعات سقف فرو ریخته دفن شده بودند. تابوت ها که هاوارد کارتر آنها را مجموعه ای از سه تابوت تو در تو توصیف کرده بود، کنار هم قرار داشتند و سرهایشان به سمت دیوار جنوبی بود، و «کاملاً توسط رطوبت پوسیده شده بودند.» تنها اشیاء طلا و سنگی سالم مانده بودند، زیرا چوب و مومیایی ها به دلیل رطوبت «از نفوذ آب از طریق صخره های بالای مقبره» از بین رفته بودند. با این حال، ظاهر کلی و ماهیت دفن آنها را می توان از اشیاء باقی مانده بازسازی کرد. با وجود اینکه همگی این زنان از نژاد بیگانه بودند، تمامی همسران در سبک مصری دفن شدند. مومیایی های آنها با طلسم های سنگی قلب همراه بودند که با فصل ۳۰بی کتاب مردگان حکاکی شده بود. این حکاکی ها از جنس مذکر استفاده می کنند، که نشان
می دهد احتمالاً این اشیاء به صورت استاندارد و نه سفارشی برای این زنان ساخته شده بودند. در گردن آنها یک مهره سرامیکی عقیق جگری به همراه یک سیم طلایی و یک گردنبند از مهره های گرد کوچک از جنس سفال لعاب دار قرار داشت. در سراسر سینه و تنه آنها یک گردنبند پهن با سرهای شاهین در انتها، یک زره سینه از شاهین، و یک نوار تعویذ به همراه داشتند که همگی از ورق طلای حکاکی شده بودند. این اشیاء در داخل بانداژهای هر مومیایی قرار گرفته بودند، همان طور که بر روی مومیایی توت عنخ آمون دیده شده بود. هر انگشت دست و انگشت پای آنها با یک حلقه طلایی تزئین شده بود، که اولین نمونه هایی هستند که تاکنون پیدا شده اند. در پای آنها صندل های طلای ورقه ای با بندهای پهن و طراحی های گل های رز و لوزی حکاکی شده روی کف های صندل قرار داشت، که احتمالاً شبیه صندل های چرمی بودند. این صندل ها با نمونه های دیگر از دوران پادشاهی نوین مصر متفاوت بودند، اما مشابه صندل هایی بودند که مومیایی پسوسنس یکم پوشیده بود. اندام های داخلی آنها در یک مجموعه از چهار کوزه کانوپی سنگ آهکی با درپوش های سر انسانی قرار داشتند، متنی که روی درپوش ها حکاکی شده و با رنگدانه های آب
ی پر شده بود. با توجه به وجود تکه هایی از رنگ و ورق طلا، احتمالاً اندام های مومیایی شده به شکل مومیایی ها ساخته شده و با نقاب های کارتونیج قرار داده شده بودند. در مقبره بسیاری از کوزه ها، ظروف و وسایل از مواد مختلف و برای مقاصد مختلف وجود داشت. هر یک از همسران یک ظرف نقره ای داشتند که برای هرکدام حکاکی شده بود؛ این ظروف احتمالاً هدیه ای از طرف پادشاه بودند و برای آیین افشانش آب استفاده می شدند. بیش از چهل کوزه سنگی و کاسه های مختلف با اشکال و اندازه های متفاوت برای پماد و لوازم آرایشی شناخته شده است که برخی از آنها با نام های تحوتموس سوم و حتشپسوت حکاکی شده و برخی دیگر لبه های طلایی داشتند. دستکم یک ظرف شیشه ای احتمالاً به مصر وارد شده بود. دیگر وسایل آرایشی شامل دو آینه با دسته هایی به شکل سر ترکیبی حاثور و پاپیروس گل آذین بودند. هر دو آینه دسته هایی از ورق طلا بر روی چوب (که تجزیه شده بود) داشتند و آینه ها از نقره ساخته شده بودند. آینه بزرگ تر دارای چشم های جاسازی شده بود، در حالی که آینه کوچک تر دارای جزئیات حکاکی شده بود و با نام تحوتموس سوم حکاکی شده بود. مک کی روایت می کند که یکی از زنان به جای آینه، یک