Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
امتر u را به صورت u = log x / log y تعریف می کنیم، یعنی x = y^u. در این حالت: که در آن ρ(u) تابع دیکمن است. برای هر k، تقریباً همه ی اعداد طبیعی، k-نرم نخواهند بود. اگر n = n₁ n₂، به گونه ای که n₁، B-نرم و n₂ غیر B-نرم (یا برابر با ۱) باشد، آن گاه n₁ را بخش B-نرم عدد n می نامند. اندازه ی نسبی بخش x^{1/u}-نرم یک عدد صحیح تصادفی کوچکتر یا مساوی x، به صورت قابل توجهی کندتر از ρ(u) کاهش می یابد . اعداد توان نرم. عدد m را n-توان نرم (یا n-اولترافریبل) می نامند اگر همهٔ توان های اول p^ν که m را تقسیم می کنند، داشته باشند: برای مثال، عدد ۷۲۰ (۲۴ × ۳۲ × ۵) یک عدد ۵-نرم است اما ۵-توان نرم نیست (زیرا چندین توانِ اول آن از ۵ بزرگ ترند؛ مثلاً formula_4 و formula_5). این عدد ۱۶-توان نرم است چرا که بزرگ ترین توانِ عامل اول آن formula_6 است. همچنین این عدد ۱۷-توان نرم، ۱۸-توان نرم و ... نیز هست. برخلاف اعداد n-نرم، برای هر عدد صحیح مثبت n فقط تعداد متناهی ای عدد n-توان نرم وجود دارد؛ در واقع، این اعداد دقیقاً مقسوم علیه های مثبتِ «کوچک ترین مضرب مشترک اعداد ۱، ۲، ۳، … ، n» (دنباله A003418 در پایگاه دنباله های صحیح آنلاین) ه
ستند؛ برای نمونه، اعداد ۹-توان نرم (همچنین اعداد ۱۰-توان نرم) دقیقاً مقسوم علیه های مثبت ۲۵۲۰ هستند. اعداد n-نرم و n-توان نرم در نظریه اعداد کاربرد دارند، مانند الگوریتم p-۱ پولارد و ECM. در چنین کاربردهایی معمولاً گفته می شود الگوریتم برای «اعداد نرم» کار می کند، بدون مشخص کردن n؛ یعنی باید اعداد مورد نظر n-توان نرم برای مقداری کوچک از n باشند. با افزایش n، کارایی الگوریتم یا روش مورد بحث به سرعت کاهش می یابد. برای مثال،الگوریتم پولیگ–هلمن برای محاسبه لگاریتم گسسته دارای زمان اجرای formula_7 (نماد O بزرگ)برای گروه هایی با مرتبهٔ n-نرم است. نرم بودن نسبت به یک مجموعه A. اگر بتوان عدد formula_8 را طوری تجزیه کرد که هر عامل این تجزیه، توان صحیحی از اعضای یک مجموعهformula_9 باشد، گفته می شود formula_8 نسبت به مجموعه formula_9 نرم است. برای مثال، چون formula_12 ، عدد ۱۲ نسبت به مجموعه هایformula_13،formula_14 و همچنین نسبت به مجموعه اعداد صحیح formula_15 نرم است؛ اما نسبت به مجموعهformula_16 نرم نیست، زیرا ۱۲ دارای عامل formula_17 است و هیچ یک از ۴ یا ۲ در formula_18 وجود ندارند. وجه داشته باشید که مجموعهٔ formul
a_9 الزاماً نباید مجموعه ای از اعداد اول باشد؛ اما معمولاً یک زیرمجموعهٔ خاص از اعداد اول است، همان طور که در پایهٔ فاکتورگیری در روش دیکسون و غربال مربعی مشاهده می شود. به همین ترتیب، همین مفهوم در غربال عمومی میدان اعداد برای تعریف نرم بودن به کار می رود، تحت همریختیformula_20.
هنگ ۱ تفنگداران دریایی () هنگ پیاده نظام از سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا است که در کمپ پایگاه تفنگداران دریایی پندلتون، در ایالت کالیفرنیا مستقر است. این هنگ تحت فرماندهی لشکر ۱ تفنگداران دریایی و نیروی اول تفنگداران دریایی اعزامی قرار دارد. هنگ ۱ تفنگداران دریایی گاهی اوقات به عنوان "تیم رزمی هنگ ۱" یا "اینچون" نیز شناخته می شود. اولین هنگ تفنگداران دریایی در ۲۷ نوامبر ۱۹۱۳ در فیلادلفیا، پنسیلوانیا فعال شد. در این زمان، نام آن هنگ دوم پایگاه پیشرفته بود. در طول سال های اولیه این هنگ عمدتاً به عنوان یک نیروی رزمی در جنگ های موسوم به موز و در منطقه کارائیب به کار گرفته شد. اولین این درگیری ها در آوریل ۱۹۱۴ رخ داد، زمانی که این هنگ در بندر مکزیکی ورا کروز پیاده شد و آن را تصرف کرد. این هنگ سپس در لشکرکشی هائیتی (۱۹۱۵-۱۹۱۶) و لشکرکشی جمهوری دومینیکن (۱۹۱۶) شرکت کردند. در ۱ ژوئیه ۱۹۱۶، این سازمان به عنوان هنگ ۱ تفنگداران دریایی نامگذاری شد. هنگ ۱ تفنگداران دریایی در سال ۱۹۵۰ سازماندهی مجدد شد و همچنان به فعالیت خود ادامه می دهد.
بال ۳ هوایی تفنگداران دریایی () واحد اصلی هوانوردی ساحل غربی سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا است، که ستاد مرکزی آن در پایگاه هوایی سپاه تفنگداران میرامار، در سن دیگو، ایالت کالیفرنیا قرار دارد و عنصر رزمی هوانوردی را برای نیروی اول تفنگداران دریایی اعزامی فراهم می کند. این واحد از یک اسکادران ستادی، چهار گروه پروازی، یک گروه فرماندهی و کنترل هوانوردی و یک گروه مهندسی هوانوردی تشکیل شده است. وظیفه اصلی بال ۳ هوایی تفنگداران دریایی، فراهم کردن نیروهای هوانوردی اعزامی آماده به رزم که قادر به اعزام سریع نیروی ویژه هوا-زمین تفنگداران دریایی، ناوگان و فرماندهان به سراسر جهان است.
آلودگی آب در ایران در ایران به یک معضل جدی زیست محیطی تبدیل شده است. رشد جمعیت، توسعه شهری و صنعتی بدون زیرساخت مناسب تصفیه، منجر به ورود فاضلاب های صنعتی و شهری، کودها و سموم کشاورزی به منابع سطحی و زیرزمینی شده است و ضعف قوانین، ناهماهنگی میان نهادها، و نبود سیستم نظارتی کارآمد، این مشکل را تشدید می کند. در حال حاضر بخش قابل توجهی از آب کشور به دلیل آلودگی قابل استفاده نیست و غیرمجاز برای شرب و استفاده شناخته شده است. سازمان حفاظت محیط زیست هشدار می دهند که حدود ۶۰ تا ۷۰ درصد رودخانه های کشور در وضعیت آلوده قرار دارند و انواع آلاینده ها (نظیر کودهای شیمیایی و فاضلاب شهری) این رودخانه ها را به خطر انداخته است. همچنین به دلیل وجود چاه های مختلف در شهرها، هر گونه آلودگی در این چاه ها، از طریق آب های زیرزمینی رودخانه ها را آلوده می کند. هم زمان با کاهش منابع آب سالم در ایران، بهره گیری از آب های آلوده یا «نامتعارف» مانند پساب فاضلاب های شهری و صنعتی در بخش کشاورزی گسترش یافته است. این موضوع دغدغه عمده ای برای سلامت عمومی، محیط زیست و امنیت غذایی کشور محسوب می شود. گستردگی پدیده. آبیاری مزارع با آبهای نامتعارف ا
ز نظر قانونی و بهداشتی ممنوع است، به خاطر آلودگی های میکروبی، شیمایی، وجود سموم و مواد صنعتی که در این آبها هستند می توانند انواع بیماری را منتقل کنند. طبق گزارش کمیسیون اصل ۹۰ مجلس در تیر ۱۴۰۲ اعلام کرد که بیش از ۴۸ هزار هکتار از زمین های کشاورزی در ایران با آب نامتعارف آبیاری می شوند. در استان هایی مانند تهران، اصفهان، کرمانشاه و دیگر مناطق، کشاورزان به دلیل خشکسالی و کمبود حق آبه به استفاده از منابع آب آلوده روی آورده اند. مقایسه با سایر کشورها. در گزارش، تجارب موفق برخی کشورها در مدیریت آلودگی منابع آب بررسی شده است: چین. با بازنگری قوانین مرتبط با آلودگی آب و اعمال سیاست های سختگیرانه، توانسته اند کیفیت آب های صنعتی و شرب را بهبود بخشند. برای مثال، قانون «پیشگیری و کنترل آلودگی آب» که در سال ۱۹۸۴ تصویب و چندین بار اصلاح شده است، ابزارهای مؤثری برای کنترل آلاینده ها فراهم کرده است. آمریکا. قانون «آب پاک» از قدمت بیش از نیم قرن برخوردار است و به طور خاص به کاهش آلودگی های ناشی از فعالیت های صنعتی و شهری پرداخته است. این قانون علاوه بر اعمال محدودیت ها، مشوق هایی برای اجرای فناوری های پاک ارائه می دهد. اتحا
دیه اروپا. با اجرای «چارچوب دستورالعمل آب»، به رویکرد مدیریت یکپارچه منابع آب پرداخته و استانداردهای سختگیرانه ای را برای کیفیت آب تعیین کرده است. منشأ آلودگی آب در ایران. صنایع و پساب های صنعتی. صنایع پتروشیمی، نساجی، فلزکاری، کاغذسازی و معادن به طور گسترده، مواد شیمیایی، فلزات سنگین، روغن و گریس را بدون تصفیه کامل به منابع آبی می ریزند. این کار ضمن تخریب اکوسیستم، مخاطرات جدی برای سلامت انسان و محیط زیست دارد. کشاورزی سنتی و بی رویه. استفاده از کودهای شیمیایی و آفت کش ها توسط کشاورزان به ویژه در سیستم های آبیاری قدیمی، مانند آبیاری سطحی، موجب ورود مقادیر بالایی نیتروژن، فسفر، فلزات سنگین و رسوبات خاکی به آب های سطحی و زیرزمینی شده است. فاضلاب شهری و خانگی. تخلیه ناصحیح فاضلاب های شهری از طریق چاه های جذبی غیرمجاز یا تصفیه ناقص پساب ها، باعث نفوذ آلودگی به سفره های زیرزمینی شده است. همچنین مصرف گسترده مواد شوینده و داروها همراه با فاضلاب، تولید ترکیبات زیان آور زیستی و شیمیایی می کند. پسماند و شیرابه های زباله. انباشت غیربهداشتی زباله در شهرها و مناطق روستایی، منجر به تولید شیرآبههایی می شود که به راحتی وارد
رودخانه ها و زمین های زیرسطحی شده و منابع آبی را آلوده می سازد. این آلاینده ها یا با از بین بردن ارگانیسم ها (مانند پسماندهای صنعتی و حشره کش ها) یا کاهش مقادیر اکسیژن در آب با مسدود کردن نور خورشید (مانند مواد شوینده، روغن) عمل می کنند. دامداری و آبزی پروری. فضولات و ضایعات ناشی از دامداری و آبزی پروری نیز به عنوان منبع مهم آلودگی آب های سطحی و زیرزمینی شناخته می شوند. در استان هایی مانند استان گلستان، سالانه میلیون ها متر مکعب فاضلاب دام و طیور تولید شده که بدون مدیریت مناسب، وارد منابع آبی می شوند.
نبرد دوم فلوجه () یا عملیات خشم شبح یک حمله به رهبری ایالات متحده آمریکا در خلال جنگ عراق بود، که در ۷ نوامبر ۲۰۰۴ آغاز شد و حدود شش هفته طول کشید. این نبرد که حاصل تلاش نظامی مشترک ایالات متحده آمریکا، دولت موقت عراق و بریتانیا بود، اولین درگیری بزرگ جنگ بود که صرفاً علیه شورشیان عراق، نه نیروهای نظامی دولت بعث عراق، انجام شد. عملیات خشم شبح هفت ماه پس از نبرد اول فلوجه، تلاشی برای دستگیری یا کشتن عناصر شورشی درگیر در کمین فلوجه در سال ۲۰۰۴ که منجر به کشته شدن چهار کارمند پیمانکار نظامی خصوصی بلک واتر شد، انجام گردید. پس از آن نبرد، کنترل شهر به یک نیروی امنیتی محلی تحت مدیریت عراق منتقل شد که شروع به ذخیره سلاح و ایجاد استحکامات پیچیده کرد. نبرد دوم فلوجه که توسط سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا و نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا رهبری می شد، بعدها به عنوان «یکی از سنگین ترین نبردهای شهری که تفنگداران دریایی و سربازان از زمان شهر هو در ویتنام در سال ۱۹۶۸ در آن درگیر بوده اند» و به عنوان سخت ترین نبردی که ارتش ایالات متحده از پایان جنگ ویتنام در آن حضور داشته است، توصیف شد. این نبرد، خونین ترین و سهم
گین ترین نبرد در کل این درگیری، از جمله برای سربازان آمریکایی، بود.
وراثت گرایی برنامه ای پژوهشی است که بر اساس آن وراثت نقش محوری در تعیین طبیعت انسان، ماهیت و ویژگی های شخصیتی انسان مانند هوش و شصیت، ایفا می کند. وراثت گرایان به قدرت تأثیرات ژنتیکی برای توضیح رفتار انسان و حل مشکلات اجتماعی-سیاسی بشر اعتقاد دارند. آن ها بر ارزش زیست شناسی فرگشتی در تمام حوزه های علوم انسانی تأکید دارند. برجسته ترین نکته در تحقیقات هوش این است که آن ها ادعا می کنند که استعداد ژنتیکی پیامدهای زندگی فردی را بیش از تأثیرات ساختاری محیطی (مثلاً تربیت) یا نویزهای رشدی تعیین می کند. نمای کلی. بری ملر دانشمند علوم اجتماعی، وراثت گرایی را این گونه تعریف می کند: «این باور که بخش قابل توجهی از تفاوت های گروهی و فردی در ویژگی های رفتاری انسان ناشی از تفاوت های ژنتیکی است». وراثت گرایی گاهی اوقات مترادف جبرگرایی زیستی یا ژنتیکی استفاده می شود، اگرچه برخی از محققان این دو اصطلاح را از هم متمایز می کنند. وقتی تمایز قائل می شویم، جبرگرایی زیستی به این معنی استفاده می شود که وراثت تنها عامل است. طرفداران وراثت گرایی این حس جبر بیولوژیکی را در بیشتر موارد رد می کنند. با این حال در برخی موارد جبر ژنتیکی صادق
است؛ برای مثال مت ریدلی بیماری هانتینگتون را «تقدیرگرایی محض، بدون تأثیرپذیری از تنوع محیطی» توصیف می کند. در موارد دیگر، وراثت گرایان هیچ نقشی برای ژن ها نمی بینند؛ برای مثال شرط « "ندانستن یک کلمه چینی"» هیچ ارتباطی (مستقیماً) با ژن ها ندارد. وراثت گرایان به وراثت پذیری توانایی شناختی و تأثیر بیش از حد آن بر پیامدهای زندگی، به عنوان شاهدی بر دیدگاه وراثت گرایانه اشاره می کنند. طبق گفته پلومین و ون استام (۲۰۱۸)، «هوش بسیار ارثی است و پیامدهای مهم آموزشی، شغلی و سلامتی را بهتر از هر ویژگی دیگری پیش بینی می کند.» تخمین ها برای وراثت پذیری هوش از ۲۰٪ در نوزادی تا ۸۰٪ در بزرگسالی متغیر است. تاریخچه. فرانسیس گالتون پدر وراثت گرایی محسوب می شود. گالتون در کتاب خود با عنوان "نبوغ ارثی" (۱۸۶۹) تحقیق در مورد تحقیق وراثت هوش پیشگام بود. گالتون تحقیقات خود را در مورد وراثت رفتار انسان در آثار بعدی خود، از جمله "تاریخ دوقلوها" (۱۸۷۵) و "تحقیقات در باب توانایی های انسانی و توسعه آن" (۱۸۸۳) ادامه داد. "منحنی زنگوله ای" (۱۹۹۴) نوشته ریچارد هرنشتاین، روانشناس، و چارلز موری دانشمند علوم سیاسی، استدلال کرد که وراثت پذیری توان
ایی شناختی، همراه با جامعه مدرن آمریکایی که در آن توانایی شناختی عامل اصلی موفقیت است، منجر به یک «نخبگان شناختی» می شود. هرنشتاین و موری همچنین بررسی کردند که چگونه توانایی شناختی، رفتار مطلوب اجتماعی را پیش بینی می کند. آن ها همچنین بحث مربوط به نژاد و هوش را مورد بحث قرار دادند و نتیجه گرفتند که شواهد تا به امروز، تخمینی از میزان تأثیر ژنتیک در مقابل علل محیطی برای تفاوت های میانگین در عملکرد آزمون ضریب هوشی بین گروه های نژادی را توجیه نمی کند. امروزه اجماع علمی بر این است که ژنتیک چنین تفاوت هایی را توضیح نمی دهد و منشأ محیطی دارند. استیون پینکر، روان شناس شناختی، در کتاب "لوح سفید" (۲۰۰۲) استدلال می کند که زیست شناسی بسیار بیشتر از آنچه مردم تصدیق می کنند، در مورد طبیعت انسان توضیح می دهد. پیامدهای سیاسی. در سال ۱۹۴۹ نیکولاس پاستوره ادعا کرد که وراثت گرایان احتمال دارد بیشتر محافظه کار باشند، و این که آن ها نابرابری اجتماعی و اقتصادی را نتیجه طبیعی تنوع در استعداد و شخصیت می دانند. در نتیجه تفاوت های طبقاتی و نژادی را تا حدی نتیجه تفاوت های گروهی ژنتیکی می دانند. پاستوره این را با این ادعا که رفتارگرایان
بیشتر احتمال دارد لیبرال یا چپ گرا باشند، و این که معتقدند که محرومیت اقتصادی و مشکلات ساختاری در نظم اجتماعی، مقصر تفاوت های گروهی هستند، مقایسه کرد. با این حال تطابق تاریخی بین وراثت گرایی و محافظه کاری حداقل در میان طرفداران وراثت گرایی از بین رفته است. فیلسوف پیتر سینگر در کتاب "چپ داروینی" (۱۹۹۹) دیدگاه خود را در مورد یک دیدگاه سیاسی لیبرال جدید که وراثت گرایی را در بر می گیرد، شرح می دهد. نقد. رونالد سی. بیلی استدلال می کند که وراثت گرایی بر پنج فرض نادرست استوار است. او در مقاله ای در سال ۱۹۹۷ نوشت: «... متخصصان ژنتیک رفتاری همچنان در توانایی خود برای تفکیک اثرات ژن ها، محیط و کوواریانس و تعامل آن ها بر رفتار و توانایی شناختی انسان بسیار محدود خواهند بود.»
مه دود ۲۰۲۴ هند و پاکستان یک رویداد شدید و بی سابقه آلودگی هوا است که در نوامبر ۲۰۲۴ مناطق شرقی و شمالی پاکستان و شمال هند، عمدتاً در شهر لاهور پاکستان و شهر دهلی هند را تحت تأثیر قرار داد. این مه دود منجر به از کار افتادن سیستم مراقبت های بهداشتی پاکستان به دلیل بیماری های تنفسی و سوزش گلو و چشم شد و به تعطیلی گسترده مدارس و محدودیت هایی در فعالیت های عمومی، به ویژه در منطقه پنجاب پاکستان، منجر گردید. پیشینه. در پاکستان، آلودگی شدید و خطرناک هوا سالانه در ماه های زمستان به دلیل عوامل متعدد مؤثر، از جمله سوزاندن زباله های کشاورزی ، انتشار گازهای گلخانه ای از تأسیسات زغال سنگ، ترافیک وسایل نقلیه و الگوهای آب و هوایی فصلی، بروز می کند. در منطقه پنجاب، توده های هوای سردتر و خشک تر زمستان، آلاینده ها را نزدیک به زمین به دام می اندازند، برخلاف هوای گرم تر که معمولاً آلودگی را به سمت بالا پراکنده می کند. مورخ عمار علی جان اظهار داشت که شهرنشینی سریع با حقوق محیط زیست ناکافی به طور قابل توجهی در تشدید آلودگی قبلی در ماه های زمستان نقش داشته است. مه دود. آلودگی هوای ایجاد شده در نوامبر ۲۰۲۴ در هند و پاکستان توسط اقلی
م شناسی به عنوان تشدید بی سابقه چرخه آلودگی سالانه منطقه در نظر گرفته شد. تصویربرداری ماهواره ای ناسا ابری از دود و غبار مداوم را نشان داد که در اکثر مناطق شرقی و شمالی پاکستان و همچنین شمال غربی هند گسترش یافته بود. پاکستان. در لاهور، دومین شهر بزرگ پاکستان، شاخص کیفیت هوا (AQI) از ۱۲۰۰ فراتر رفت - چهار برابر آستانه خطرناک برای سلامت انسان (۳۰۰)، و این شهر را برای لحظه ای در ۷ نوامبر به آلوده ترین شهر جهان تبدیل کرد. در سراسر ایالت پنجاب (پاکستان)، با جمعیت ۱۲۷ میلیون نفر، شاخص های کیفیت هوا اغلب از ۱۰۰۰ فراتر می رفتند. در مولتان، سطح ذرات معلق، که توسط کارشناسان بهداشت به عنوان خطرناک ترین آلاینده میکروسکوپی در نظر گرفته می شود، در ۸ نوامبر به غلظت ۹۴۷ میکروگرم در هر متر مکعب رسید که تقریباً ۱۹۰ برابر دستورالعمل های ایمنی سازمان بهداشت جهانی است. در همان روز، شهر مولتان میزان بی سابقه ای از شاخص کیفیت هوا را ثبت کرد که به ۲۵۵۳ رسید. هند. آلودگی در دهلی پس از جشن های دیوالی به سطح بسیار بالایی رسید، زمانی که استفاده غیرقانونی ترقه سطح آلودگی شهر را در صبح ۸ نوامبر موقتاً از لاهور بالاتر برد. یک کلینیک سلامت
محلی گزارش داد که تقریباً ۶۰٪ از بیماران با بیماری های مرتبط با آلودگی مراجعه کرده اند و کودکان و سالمندان به ویژه تحت تأثیر قرار گرفته اند. دهلی در ۱۸ نوامبر دوباره به یکی از آلوده ترین شهرهای جهان تبدیل شد و شاخص کیفیت هوا به ۱۵۰۰ رسید. تأثیر. این مه دود عواقب شدیدی برای سلامتی در سراسر منطقه ایجاد کرد. افزایش آلودگی، سیستم مراقبت های بهداشتی پاکستان را تحت الشعاع قرار داد و بیش از ۳۰ هزار بیمار در مناطق آسیب دیده به دنبال درمان بیماری های تنفسی بودند. آژانس حفاظت از محیط زیست پاکستان از افزایش بی سابقه موارد بیماری های ریوی، آلرژی و سوزش چشم و گلو در چندین منطقه از جمله فیصل آباد، مولتان و گوجرانواله خبر داد. تا ۱۲ نوامبر، تخمین زده می شود که ۱٫۸ میلیون نفر در استان پنجاب به دلیل مه دود، دچار عوارض تنفسی یا سوزش چشم شده اند. کودکان به ویژه در طول بحران در برابر مجموعه داده های سلامت آسیب پذیر بودند. یونیسف گزارش داد که بیش از ۱۱ میلیون کودک زیر پنج سال در مناطق آسیب دیده در معرض شرایط خطرناک هوا قرار دارند. کارشناسان سلامت بر آسیب پذیری بیشتر کودکان به دلیل اندام ها و دستگاه ایمنی در حال رشدشان تأکید کردند
که می تواند منجر به تأثیرات مضر درازمدت بر سلامت آنها شود. صندوق نجات کودکان خاطرنشان کرد که فراتر از خطرات فوری سلامتی، این بحران آموزش را مختل کرده و آسیب پذیری کودکان در برابر بیماری های عفونی را افزایش داده است. این مه دود همچنین به دلیل هزینه گزاف دستگاه های تصفیه هوا که برای کاهش آلودگی هوای داخل ساختمان ضروری هستند، خانوارهایی را که از نظر اجتماعی-اقتصادی در سطح پایین تری قرار دارند، به طور نامتناسبی تحت تأثیر قرار داد. مورخ عمار علی جان از تأثیر مه دود به عنوان «نوعی عدالت زیست محیطی» یاد کرد. چندین نفر از ساکنان لاهور، شهر را به دلیل دود شدید «غیرقابل سکونت» توصیف کردند. سه مورد مرگ ناشی از تصادفات رانندگی در فیصل آباد به مه دود نسبت داده شد. پاسخ. در نوامبر ۲۰۲۴، دولت پاکستان محدودیت های متعددی را برای محدود کردن تأثیر مه دود بر سلامت شهروندان اعمال کرد. مدارس و ادارات دولتی تا ۱۷ نوامبر تعطیل شدند، در حالی که پارک ها، باغ وحش ها، موزه ها و اماکن تاریخی در ۱۸ منطقه آسیب دیده به مدت ۱۰ روز تعطیل شدند. علاوه بر این، دولت محدودیت هایی را در فعالیت های فضای باز از جمله رویدادهای ورزشی و غذاخوری در فضای
باز در چهار منطقه از جمله لاهور اعمال کرد، در حالی که الزامات تعطیلی زودهنگام برای بازارها و مغازه ها به اجرا درآمد، به استثنای خدماتی که ضروری تلقی می شدند مانند پمپ بنزین ها، داروخانه ها و برخی فروشگاه های مواد غذایی و دارویی. برخی از دستگاه های تولید کنندهٔ مه دود بالا، از جمله باربیکیوهای بدون فیلتر در رستوران ها و ریکشاهای خودکار، موقتاً ممنوع شدند. این مه دود مقامات پنجاب را بر آن داشت تا در نامه ای تلاش کنند تا گفتگو با دولت هند را در مورد راه حل های مشترک آغاز کنند. مریم نواز، سروزیر ایالت پنجاب، با بیان اینکه «هوا مرز نمی شناسد»، «دیپلماسی مه دود» بین هند و پاکستان را پیشنهاد داد.
بیماری به عنوان کاهش در عملکرد طبیعی یک موجود زنده تعریف می شود که ممکن است ناشی از عوامل متعددی باشد و محدود به عوامل عفونی نیست. بیماری حیات وحش، نوعی بیماری است که یکی از میزبان های آن یک گونه از جانوران وحشی باشد. در بسیاری از موارد، جانوران وحشی می توانند به عنوان مخزن بیماری هایی عمل کنند که به حیوانات اهلی، انسان ها و سایر گونه ها منتقل می شوند. بیماری های حیات وحش می توانند از طریق تماس مستقیم بین دو حیوان یا به صورت غیرمستقیم از طریق محیط انتقال یابند. علاوه بر این، فعالیت های انسانی، به ویژه تجارت حیات وحش، زمینه انتقال میان گونه ای بیماری ها را فراهم کرده اند. در بررسی بیماری های حیات وحش، باید به روابط متعددی توجه کرد که در «الگوی سه گانه اپیدمیولوژیک» نمایان می شوند. این مدل به ارتباط میان عامل بیماری زا، میزبان و محیط اشاره دارد. راه های مختلفی برای آلوده شدن یک میزبان حساس به عامل بیماری زا وجود دارد، اما زمانی که میزبان آلوده شد، خود می تواند به منبعی برای انتقال بیماری به سایر میزبان ها تبدیل شود. در عین حال، عوامل محیطی نیز بر ماندگاری و گسترش پاتوژن ها از طریق جابجایی میزبان ها و تعامل آن ه
ا با گونه های دیگر تأثیر می گذارند. یک نمونه کاربردی از این مدل، بیماری لایم است که تغییرات محیطی باعث تغییر در پراکنش این بیماری و ناقل آن، یعنی کنه شده است. افزایش اخیر در شیوع بیماری های حیات وحش، نگرانی هایی را در میان فعالان حوزه حفاظت از طبیعت ایجاد کرده، چرا که بسیاری از گونه های در معرض خطر، جمعیت کافی برای بازیابی پس از همه گیری محدود بیماری ندارند. انتقال. غیرمستقیم. جانوران وحشی ممکن است از طریق ناقلان غیرمستقیم مانند محیط اطراف خود، در معرض عوامل بیماری زا قرار گیرند؛ از جمله با خوردن بیماری غذازاد، تنفس هوای آلوده، یا تماس با ادرار یا مدفوع آلوده یک موجود بیمار. این نوع انتقال معمولاً مربوط به پاتوژن هایی است که توانایی بقا در محیط را برای مدت طولانی دارند، چه در حضور میزبان و چه بدون آن. یکی از شناخته شده ترین بیماری های حیات وحش که به صورت غیرمستقیم منتقل می شود، بیماری های پریونی هستند. این بیماری ها به دلیل ماندگاری بالای پریون ها در محیط، برای ماه ها پس از خروج از بدن میزبان از طریق ادرار یا مدفوع، همچنان قابلیت انتقال دارند. از جمله بیماری های پریونی در جانوران می توان به بیماری گوزن زامبی
در گوزن ها، اسکرپی در گوسفندان و بزها، و انواع مختلف انسفالوپاتی اسفنجی شکل مانند نوع گاوی (که به بیماری جنون گاوی نیز معروف است)، در راسو، گربه سانان و حیوانات سم دار اشاره کرد. مستقیم. بیماری می تواند از طریق تماس مستقیم مانند قرار گرفتن در معرض خون آلوده، مخاط، شیر (در پستانداران)، بزاق یا مایعات جنسی مانند ترشحات واژن و منی، از ارگانیسمی به ارگانیسم دیگر منتقل شود. یک نمونه برجسته از عفونت مستقیم، تومور صورتی شیطان تاسمانی است، زیرا این کیسه داران در طول فصل تولید مثل بارها و بارها صورت سایر افراد را گاز می گیرند. این زخم های باز امکان انتقال از طریق خون و بزاق را در سوراخ بدن فراهم می کنند. تجارت حیات وحش. یکی از عوامل اصلی انتقال بیماری ها بین گونه ها در سال های اخیر، تجارت حیات وحش است؛ زیرا موجوداتی که به طور طبیعی با یکدیگر تماسی ندارند، در این شرایط به شکل غیرعادی در مجاورت هم قرار می گیرند. این وضعیت می تواند شامل مکان هایی مانند بازار تره بار یا تجارت غیرقانونی حیوانات زنده و مرده و اعضای بدن آن ها باشد. شاخص ترین نمونه از تأثیر تجارت حیات وحش بر سلامت انسان و جانوران، بیماری کووید-۱۹ است که منشأ
آن به بازاری در شهر ووهان چین بازمی گردد. گرچه گونه اولیه ناقل این ویروس همچنان مورد بحث است و به دلیل تنوع گونه های موجود در بازار، شناسایی دقیق آن دشوار بوده، اما تحقیقات جدید خفاش و پانگولین را از فهرست ناقلان اولیه احتمالی حذف کرده اند، با وجود آن که در ابتدا انگشت اتهام به سوی آن ها نشانه رفته بود. حفاظت. جمعیت های رو به کاهش. وقتی یک همه گیری جمعیتی از موجودات زنده را درگیر می کند، از بین رفتن افراد می تواند برای جمعیت های شکننده یا از هم پاشیده مضر باشد. بسیاری از بیماری های همه گیر، جمعیت موجودات میزبان خود را تا حد زیادی کاهش داده اند، و برخی حتی احتمال قرار گرفتن در معرض خطر انقراض یا انقراض را افزایش داده اند.
بسته های بهبود سبز مجموعه ای از اصلاحات زیست محیطی، قانونی و مالی هستند که برای بازسازی رفاه اقتصادی پس از یک بحران اقتصادی، مانند رکود ناشی از همه گیری کووید-۱۹ یا بحران مالی ۲۰۰۸، پیشنهاد شده اند. این بسته ها شامل اقداماتی مالی هستند که هدفشان بازیابی رشد اقتصادی در کنار ایجاد آثار مثبت زیست محیطی است. این اقدامات شامل حمایت از انرژی های تجدیدپذیر، افزایش بهره وری انرژی، راه حل های مبتنی بر طبیعت، ترابری پایدار، نوآوری سازگار با محیط زیست و مشاغل سبز می شود. حمایت از بهبود سبز در پاسخ به همه گیری کووید-۱۹ از سوی احزاب سیاسی، دولت ها، فعالان و دانشگاهیان در سراسر جهان مطرح شده است. در ادامه اقدامات مشابه پس از بحران مالی جهانی (GFC), یکی از اهداف اصلی این بسته ها این است که اقدامات مقابله با رکود اقتصادی، همزمان با مقابله با تغییر اقلیم نیز همراه باشد. این اقدامات شامل کاهش مصرف زغال سنگ، نفت و گاز، حمل ونقل پاک، انرژی تجدیدپذیر، ساختمان های سازگار با محیط زیست و شیوه های پایدار در شرکت ها و امور مالی می شود. ابتکارات بهبود سبز مورد حمایت سازمان ملل متحد (UN) و سازمان توسعه و همکاری اقتصادی (OECD) قرار دارند
. چندین ابتکار جهانی به پایش لحظه ای پاسخ های مالی کشورها پرداخته اند، از جمله رصدخانه جهانی بهبود (وابسته به دانشگاه آکسفورد، سازمان ملل و صندوق بین المللی پول)، ردیاب سیاست های انرژی و ردیاب بهبود سبز OECD. با تفکیک میان سرمایه گذاری های نجات و بهبود، تحلیل رصدخانه جهانی در مارس ۲۰۲۱ نشان داد که فقط ۱۸٪ از سرمایه گذاری های مربوط به بهبود و ۲٫۵٪ از کل هزینه ها به بهبود پایداری اختصاص یافته اند. در ژوئیه ۲۰۲۱، آژانس بین المللی انرژی این تحلیل را تأیید کرد و اعلام نمود که تنها حدود ۲٪ از کل کمک های مالی اقتصادی جهان به انرژی پایدار اختصاص یافته است. طبق تحلیل سال ۲۰۲۲ از ۱۴ تریلیون دلار هزینه شده توسط کشورهای G20 در قالب بسته های محرک اقتصادی، تنها حدود ۶٪ از این هزینه ها به بخش هایی اختصاص یافته اند که باعث کاهش انتشار گازهای گلخانه ای می شوند؛ از جمله برق رسانی به وسایل نقلیه، افزایش بهره وری انرژی ساختمان ها و نصب انرژی های تجدیدپذیر. پیشینه. از زمان انقلاب صنعتی، سوزاندن زغال سنگ، نفت و گاز میلیون ها تُن دی اکسید کربن، متان و سایر گازهای گلخانه ای را وارد جو زمین کرده است که باعث تغییرات اقلیمی ناشی از فعا
لیت های انسانی شده است. تا سال ۲۰۲۰، میانگین دمای زمین حدود ۱ درجه سانتی گراد بالاتر از سطح دما در دوران پیشاصنعتی بوده است. طبق گزارش ترکیبی سال ۲۰۱۴ «هیئت بین دولتی تغییر اقلیم (IPCC)»، در مقایسه با بازهٔ زمانی ۱۸۵۰ تا ۱۹۰۰، میانگین دمای سطح زمین تا پایان قرن ۲۱ (۲۰۸۱ تا ۲۱۰۰) ممکن است بین ۱٫۵ تا ۲٫۵ درجه سانتی گراد افزایش یابد. در نتیجه، سوزاندن حتی بخش کوچکی از ذخایر سوخت های فسیلی منجر به گرمایش خطرناک زمین خواهد شد، که پیامدهای آن می تواند شامل شکست های گسترده در تولید محصولات کشاورزی و آغاز ششمین انقراض جمعی در تاریخ زمین باشد. در اوایل سال ۲۰۲۰، همه گیری کووید-۱۹ باعث شد کشورها اقتصاد خود را قرنطینه کنند تا از ابتلا و مرگ و میر جلوگیری کنند. این امر مستلزم آن بود که بسیاری از مشاغل کار خود را متوقف کنند، زیرا مردم کمتر سفر می کردند، کمتر خرید می کردند و بیشتر در خانه می ماندند. در بیشتر کشورها، این امر باعث از دست رفتن مشاغل شد. کاهش فعالیت اقتصادی همچنین باعث کاهش انتشار گازهای گلخانه ای شد. این امر گروه ها را به فراخوان و سیاستمداران و دولت ها را به وعده بهبودی سبز واداشت.