Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تبخیر و تعرق یافته محلی را که دوباره به صورت بارش در همان منطقه بازمی گردد، نسبت به کل بارندگی منطقه نشان می دهد. اهمیت این شاخص در تحلیل اثرات متقابل بین سطح زمین و جو به ویژه در مواجهه با تغییرات کاربری زمین نمایان می شود. اقداماتی نظیر جنگل زدایی، گسترش کشاورزی یا شهرسازی گسترده می توانند تعادل رطوبتی یک منطقه را برهم زده و منجر به کاهش یا افزایش بارندگی شوند. نسبت بازیافت در مقیاس جهانی برابر با یک است؛ چرا که در مقیاس کل زمین، تمام تبخیر و تعرق سرانجام به بارش بازمی گردد. اما در مقیاس نقطه ای یا محلی، این نسبت به صفر میل می کند، زیرا سهم رطوبت بازیافتی نسبت به کل رطوبت بسیار ناچیز است. بر اساس مطالعات صورت گرفته، مقدار این نسبت برای حوضهٔ رود آمازون بین ۲۴٪ تا ۵۶٪ و برای حوضهٔ رود می سی سی پی در حدود ۲۱٪ تا ۲۴٪ برآورد شده است. این ارقام نشان دهندهٔ نقش قابل توجه منابع رطوبتی محلی در تداوم بارش در این مناطق هستند. مفهوم بازیافت رطوبت به طور مستقیم با مفهوم پیوند دارد و در واقع در دل آن جای گرفته است. حوضهٔ بارندگی به ناحیه ای اطلاق می شود—اعم از اقیانوس ها یا خشکی ها—که در جهت مخالف باد نسبت به یک مکان مش
خص قرار دارد و از طریق فرایند تبخیر و تعرق، در تأمین رطوبت لازم برای بارندگی آن مکان نقش دارد. به بیان دیگر، همان گونه که حوضهٔ آبخیز از نظر هیدرولوژیکی منطقه ای است که رواناب سطحی را از طریق توپوگرافی به یک نقطه مشخص هدایت می کند، حوضهٔ بارندگی نیز منطقه ای آماری و جوی است که تبخیر و تعرق صورت گرفته در آن، از طریق بازیافت رطوبت، به بارش در نقطه ای خاص منجر می شود. این مفهوم نقش مهمی در درک تعاملات بین کاربری زمین، اقلیم منطقه ای و پایداری منابع آب ایفا می کند. حوضهٔ بارندگی به ویژه در بررسی اثرات پدیده هایی مانند جنگل زدایی یا تغییر اقلیم اهمیت دارد، چراکه هرگونه تغییر در الگوهای تبخیر و تعرق در این مناطق می تواند مستقیماً میزان و الگوی بارش را در مناطق تحت تأثیر خود دگرگون سازد. از این رو، تحلیل حوضه های بارندگی در کنار نسبت بازیافت، ابزار مهمی در مدیریت پایدار منابع آب و سیاست گذاری های محیط زیستی به شمار می رود.
درختان چندکاره به درختانی اطلاق می شود که با هدف دستیابی به چندین کارکرد و بهره برداری هم زمان، به صورت هدفمند کاشته، پرورش یافته و مدیریت می شوند. این درختان می توانند طیفی از محصولات و خدمات را به طور هم زمان ارائه دهند. از جمله مهم ترین خروجی های آن ها می توان به تولید مواد غذایی نظیر میوه، دانه های خوراکی (مغزها) و برگ هایی که به عنوان سبزیجات مصرف می شوند، اشاره کرد. افزون بر این، این درختان توانایی تأمین منابع سوختی مانند هیزم، بهبود کیفیت خاک از طریق تثبیت نیتروژن، حفاظت از منابع طبیعی، کنترل فرسایش، ایجاد سایه و پناه برای محصولات زراعی یا دام، و نیز افزایش تنوع زیستی را دارند. کاربرد واژهٔ «درخت چندکاره» عمدتاً در ادبیات علمی و عملی دارکشت ورزی مطرح می شود؛ به ویژه در مناطق گرمسیری که غالباً کشاورزان معیشتی نقش اصلی در بهره برداری از این درختان ایفا می کنند. در این مناطق، درختان چندکاره نه تنها بخشی از منابع تأمین معیشت خانوارهای روستایی به شمار می آیند، بلکه در بهبود پایداری محیط زیست و افزایش بهره وری زمین های کشاورزی نیز نقش مهمی دارند. استفاده از درختان چندکاره در نظام های کشاورزی، راهکاری مؤثر بر
ای مقابله با چالش هایی مانند فقر، ناامنی غذایی، تخریب منابع طبیعی و تغییرات اقلیمی به شمار می رود. این درختان با فراهم کردن منابع متنوع، کاهش وابستگی کشاورزان به منابع محدود و افزایش تاب آوری معیشتی آن ها، سهم قابل توجهی در توسعهٔ پایدار روستایی ایفا می کنند. درختان و درختچه های چوبی چندساله تنها به کارکردهای اصلی خود محدود نمی مانند، بلکه فراتر رفته و نقش های گسترده تری در نظام های کشاورزی و زیست محیطی ایفا می کنند؛ به گونه ای که تأثیر آن ها به میزان قابل توجهی مورد توجه کشاورزان و جوامع محلی قرار گرفته و موجب افزایش پذیرش و بهره گیری از آن ها در سطح وسیع تری شده است. اگرچه می توان ادعا کرد که تمامی درختان به نحوی دارای چندین کارکرد هستند—مانند فراهم کردن زیستگاه برای حیات وحش، ایجاد سایه، یا بهبود ساختار و حاصل خیزی خاک—درختان چندمنظوره به طور ویژه ای از این قاعده فراتر می روند. آن ها با تأمین هم زمان چندین نیاز اساسی انسانی، تأثیر مستقیمی بر بهبود معیشت کشاورزان و رفاه خانوارهای روستایی دارند. این درختان نه تنها عملکردهای زیست محیطی دارند، بلکه کارکردهای اقتصادی و اجتماعی آن ها نیز قابل توجه است. در اغلب م
وارد، درختان چندمنظوره در نقش های اصلی و ساختاری در نظام های کشاورزی ایفای نقش می کنند؛ به عنوان مثال، ممکن است به عنوان بخشی از یک حصار زنده در اطراف مزرعه کاشته شوند، یا در قالب یک بادشکن برای محافظت از محصولات در برابر عوامل طبیعی مانند بادهای شدید به کار روند. همچنین در سیستم های کشت تلفیقی یا متحد (مانند جنگل زراعی)، درختان چندمنظوره جایگاهی کلیدی دارند و با گیاهان زراعی یا دام در یک نظام بهره برداری مشترک ادغام می شوند. افزون بر این نقش های اصلی، درختان چندمنظوره معمولاً چندین کارکرد فرعی نیز دارند که اهمیت آن ها کمتر از نقش های اصلی نیست. این نقش ها اغلب شامل تأمین منابع غذایی (مانند میوه یا برگ های خوراکی)، سوخت چوبی (هیزم)، یا خوراک دام است. این قابلیت ها، درختان چندمنظوره را به یکی از مؤثرترین ابزارها برای ارتقای تاب آوری اقتصادی و زیست محیطی کشاورزان تبدیل کرده اند. کاشت یک درخت چندمنظوره، راهکاری هوشمندانه برای پاسخ گویی هم زمان به مجموعه ای از نیازهای اساسی در نظام های کشاورزی و معیشتی است. این درختان با دارا بودن قابلیت های متنوع، می توانند عملکردهای زیست محیطی، اقتصادی و اجتماعی را به صورت تلفی
قی ارائه دهند. به عنوان مثال، یک درخت چندمنظوره ممکن است در نقش بادشکن عمل کند و از مزارع در برابر بادهای شدید محافظت نماید، در حالی که هم زمان میوه یا برگ هایی قابل استفاده به عنوان غذای اصلی برای کشاورز و خانواده اش تولید می کند. همچنین، این درختان می توانند در قالب حصارهای زنده مورد استفاده قرار گیرند؛ به این معنا که در نقش تیرک های طبیعی برای حصارکشی ایفای نقش می کنند و در عین حال منبع اصلی تأمین هیزم و سوخت چوبی نیز هستند. از سوی دیگر، درختان چندمنظوره را می توان در میان مزارع زراعی کاشت، به گونه ای که با تثبیت نیتروژن در خاک موجب بهبود حاصلخیزی آن شوند. هم زمان، این درختان منبعی پایدار برای تولید مواد غذایی، خوراک دام یا سوخت به شمار می آیند. به این ترتیب، استفاده از درختان چندمنظوره، رویکردی جامع و پایدار برای افزایش بهره وری، کاهش هزینه ها و ارتقاء امنیت غذایی و انرژی در جوامع روستایی فراهم می سازد. درختان چندکارهٔ رایج در مناطق گرمسیری. در حالت ایده آل، بیشتر درختانی که در مزارع گرمسیری یافت می شوند باید چندکاره باشند و چیزی بیش از فقط یک سایه و هیزم ساده برای کشاورز فراهم کنند. در بیشتر موارد، آنها
باید حبوبات تثبیت کننده نیتروژن یا درختانی باشند که امنیت غذایی کشاورز را تا حد زیادی افزایش می دهند.
دودمان واچه ای ها (به ارمنی: Վաչուտյան տուն یا Վաչուտյաններ) خاندان اشرافی-فئودالی ارمنی بود که با عنوان «شاهزادگان شاهزادگان» (ارمنی: Իշխանաց իշխան، تلفظ: ایشخاناتس ایشخان) شناخته می شد و از حدود سال ۱۲۰۶ تا ۱۳۵۰ میلادی در منطقه ای از ارمنستان میانه، شامل اراضی ایراکتور و استان آراگاتسوتن–آپاران حکومت می کردند و خراج گذار رسمیت یافته بودند. تأسیس دودمان توسط واچه یکم آمبردتسی (مشهور به واچوتیان) در آغاز سدهٔ سیزدهم صورت گرفت، در دورهٔ ارمنستان زاکاری (۱۲۰۱–۱۳۳۵)، زمان حکومت زاکار دوم زاکاریان و ایوانه یکم زاکاریان. ارمنستان مناطق مختلفی به اشراف فئودال واگذار شد و واچه ای ها نیز یکی از این خاندان ها بودند. آن ها از طریق ازدواج با خاندان هایی چون زاکاریان ها، هامازاپیان-مامیکونیان و اوکانانطز روابط نزدیک حفظ کردند. پایتخت ها و مراکز مذهبی. مرکز اصلی حکومت واچه ای ها در آمبرد و مراکز مذهبی مهم آن ها شامل هووهاناوانک، ساغموساوانک و صومعهٔ آستواتسانتس بود که آن ها به تعمیر، ساخت و احیای آن ها پرداختند. پس از تخریب بخشی از حصار قلعه آمبرد توسط مغول ها در سال ۱۲۳۶، کُرت یکم، جانشین واچه یکم، پایتخت را به واردنیس،
آراگاتسوتن منتقل و قلعه ای مستحکم ساخت. مورخان آن دوره نوشته اند که کُرت یکم، شاه کیلیکیه را به واردنیس دعوت کرد. سپس پسران او، حسن و داوید دوّم، پایتخت را به قلعهٔ کاربی منتقل کردند. در سدهٔ ۱۳۰۰ میلادی، کُرت دوم و پسرش تیئودوس (آخرین شاهزادهٔ دودمان)، دوباره آمبرد را به عنوان پایتخت بازگردانند و آن را تعمیر کردند. پایان دودمان. دودمان در حدود سال ۱۳۵۰ میلادی توسط ملک اشرف از حکومت چوپانیان در شمال ایران منقرض شد؛ او خانوادهٔ زاکاری و تقریباً تمامی شاه زادگان ارمنی آن دوره را نابود کرد. یادداشت ها. فراموش نکنید: شاهزادهٔ موسّس واچه یکم آمبردتسی با پادشاه واچه یکم ابریایی (ایبری) یا واچ یکم آلبانیایی (آذربایجان) در سدهٔ سوم میلادی اشتباه نشود.
تاریخچه آلودگی محیط زیست، سیستم های بوم شناسی تحت سلطه انسان را از اولین تمدن ها تا به امروز دنبال می کند. این تاریخ با افزایش موفقیت منطقه ای یک جامعه خاص مشخص می شود و به دنبال آن بحران هایی رخ می دهد که یا حل شده اند و پایداری ایجاد کرده اند، یا نه و منجر به زوال شده اند. در تاریخ اولیه بشر، استفاده از آتش و میل به غذاهای خاص ممکن است ترکیب طبیعی جوامع گیاهی و جانوری را تغییر داده باشد. بین ۸۰۰۰ تا ۱۲۰۰۰ سال پیش، جوامع کشاورزی پدیدار شدند که تا حد زیادی به محیط خود و ایجاد «ساختاری برای ماندگاری» وابسته بودند. انقلاب صنعتی غرب در قرن های ۱۸ تا ۱۹ میلادی، از پتانسیل رشد عظیم انرژی موجود در سوخت های فسیلی بهره برد. زغال سنگ برای به حرکت درآوردن موتورهای کارآمدتر و بعدها برای تولید برق مورد استفاده قرار گرفت. سیستم های بهداشتی مدرن و پیشرفت های پزشکی، جمعیت زیادی را از بیماری محافظت کردند. در اواسط قرن بیستم، یک جنبش زیست محیطیِ در حال شکل گیری خاطرنشان کرد که هزینه های زیست محیطی مرتبط با مزایای مادی فراوانی که اکنون از آنها بهره مند می شوند، وجود دارد. در اواخر قرن بیستم، مشکلات زیست محیطی در مقیاس جهانی مط
رح شدند. بحران های انرژی سال های ۱۹۷۳ و ۱۹۷۹ نشان داد که جامعه جهانی تا چه حد به منابع انرژی تجدیدناپذیر وابسته شده است. تا دهه ۱۹۷۰، ردپای اکولوژیکی بشر از ظرفیت تحمل زمین فراتر رفت، بنابراین شیوه زندگی بشر ناپایدار شد. در قرن بیست و یکم، آگاهی جهانی در مورد تهدید ناشی از تغییرات اقلیمی جهانی که عمدتاً ناشی از سوزاندن سوخت های فسیلی است، رو به افزایش است. یکی دیگر از تهدیدهای عمده، از بین رفتن تنوع زیستی است که عمدتاً ناشی از تغییر کاربری زمین است. تمدن های اولیه. در تاریخ اولیه بشر، اگرچه نیازهای انرژی و سایر منابع شکارچیان-گردآورندگان کوچ نشین کم بود، اما استفاده از آتش و میل به غذاهای خاص ممکن است ترکیب طبیعی جوامع گیاهی و جانوری را تغییر داده باشد. بین ۸۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰ سال پیش، کشاورزی در مناطق مختلف جهان پدیدار شد. جوامع کشاورزی تا حد زیادی به محیط خود و ایجاد «ساختاری برای ماندگاری» وابسته بودند. جوامعی که از منابع غذایی محلی خود فراتر می رفتند یا منابع حیاتی خود را به پایان می رساندند، یا به جای دیگری می رفتند یا با فروپاشی مواجه می شدند. شواهد باستان شناسی نشان می دهد که اولین تمدن ها در سومر، در جنوب ب
ین النهرین (عراق کنونی) و مصر پدید آمدند که قدمت هر دو به حدود ۳۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح برمی گردد. تا سال ۱۰۰۰ پیش از میلاد، تمدن هایی نیز در دره سند، چین، مکزیک، پرو و بخش هایی از اروپا تأسیس شدند. سومر مسائلی را که برای پایداری تمدن بشری اساسی هستند، به تصویر می کشد. شهرهای سومری از حدود سال ۱۰۰۰ میلادی کشاورزی فشرده و مداومی را در تمام طول سال انجام می دادند پیش از میلاد مازاد غذای قابل انبار که توسط این اقتصاد ایجاد شد، به جمعیت اجازه داد تا به جای مهاجرت در جستجوی غذاهای وحشی و چراگاه، در یک مکان ساکن شوند. همچنین امکان تراکم جمعیت بسیار بیشتری را فراهم کرد. توسعه کشاورزی در بین النهرین مستلزم کارگران زیادی برای ساخت و نگهداری سیستم آبیاری آن بود. این به نوبه خود منجر به سلسله مراتب سیاسی، بوروکراسی و تحریم مذهبی، همراه با ارتش های دائمی برای محافظت از تمدن نوظهور شد. کشاورزی فشرده باعث افزایش جمعیت شد، اما همچنین منجر به جنگل زدایی در مناطق بالادست شد که منجر به سیل و آبیاری بیش از حد شد و شوری خاک را افزایش داد. در حالی که تغییر از کشت گندم به جو که تحمل بیشتری به شوری داشت، رخ داد، بازده همچنان کاهش
یافت. در نهایت، کاهش تولیدات کشاورزی و عوامل دیگر منجر به زوال تمدن شد. تخمین زده می شود که از ۲۱۰۰ سال پیش از میلاد تا ۱۷۰۰ سال پیش از میلاد، جمعیت تقریباً شصت درصد کاهش یافته است. تمدن هایی که به طور مشابه تصور می شود در نهایت به دلیل مدیریت ضعیف منابع سقوط کرده اند، شامل مایاها، آناسازی ها و ساکنان جزایر ایستر و بسیاری دیگر می شوند. در مقابل، جوامع پایدار کشاورزان و باغدارانِ در حالِ تغییرِ مکان در گینه نو و آمریکای جنوبی وجود داشتند، و جوامع بزرگ کشاورزی در چین، هند و جاهای دیگر قرن ها در همان مکان ها کشاورزی کرده اند. برخی از فرهنگ های پولینزی، جوامع پایداری را برای مدت بین ۱۰۰۰ تا ۳۰۰۰ سال در جزایر کوچک با حداقل منابع با استفاده از راهویی و کایتیاکیتانگا برای کنترل فشار انسان بر محیط زیست، حفظ کرده اند. در سریلانکا، ذخایر طبیعی که در زمان سلطنت پادشاه دوانامپیاتیسا تأسیس شدند و قدمت آنها به ۳۰۷ سال قبل از میلاد مسیح برمی گردد، به پایداری و زندگی هماهنگ با طبیعت اختصاص داده شده بودند. ظهور جوامع صنعتی. پیشرفت های تکنولوژیکی طی چندین هزاره، به انسان ها کنترل فزاینده ای بر محیط زیست بخشید. اما این انقلاب
صنعتی غرب در قرن های ۱۸ و ۱۹ بود که از پتانسیل رشد عظیم انرژی موجود در سوخت های فسیلی بهره برد. زغال سنگ برای به حرکت درآوردن موتورهای کارآمدتر و بعدها برای تولید برق مورد استفاده قرار گرفت. سیستم های بهداشتی مدرن و پیشرفت های پزشکی، جمعیت زیادی را از بیماری محافظت کردند. چنین شرایطی منجر به انفجار جمعیت انسانی و رشد بی سابقه صنعتی، فناوری و علمی شد که تا به امروز ادامه داشته و آغاز دوره ای از نفوذ جهانی انسان را که به عنوان آنتروپوسین شناخته می شود، رقم زده است. از سال ۱۶۵۰ تا ۱۸۵۰، جمعیت جهان دو برابر شد و از حدود ۵۰۰ میلیون نفر به ۱ میلیارد نفر رسید. نگرانی ها در مورد تأثیرات زیست محیطی و اجتماعی صنعت توسط برخی از اقتصاددانان سیاسی عصر روشنگری و از طریق جنبش رمانتیک دهه ۱۸۰۰ ابراز شد. کشیش توماس مالتوس، نظریه های فاجعه بار و بسیار مورد انتقاد «ازدیاد جمعیت» را مطرح کرد، در حالی که جان استوارت میل مطلوبیت اقتصاد «ایستا» را پیش بینی کرد و بدین ترتیب دغدغه های رشته مدرن اقتصاد بوم شناختی را پیش بینی نمود. در اواخر قرن نوزدهم، یوجینیوس وارینگ اولین گیاه شناسی بود که روابط فیزیولوژیکی بین گیاهان و محیط آنها را
مطالعه کرد و منادی رشته علمی بوم شناسی شد. اوایل قرن بیستم. تا قرن بیستم، انقلاب صنعتی منجر به افزایش تصاعدی مصرف منابع توسط انسان شده بود. افزایش سلامت، ثروت و جمعیت به عنوان یک مسیر ساده برای پیشرفت تلقی می شد. با این حال، در دهه ۱۹۳۰ اقتصاددانان شروع به توسعه مدل هایی برای مدیریت منابع تجدیدناپذیر (به قانون هتلینگ مراجعه کنید) و پایداری رفاه در اقتصادی که از منابع تجدیدناپذیر استفاده می کند (قانون هارتویک) کردند. بوم شناسی اکنون به عنوان یک رشته علمی مورد پذیرش عمومی قرار گرفته بود و بسیاری از مفاهیم حیاتی برای پایداری مورد بررسی قرار می گرفت. این موارد شامل موارد زیر بود: ارتباط متقابل همه سیستم های زنده در یک سیستم سیاره ای زنده واحد، زیست کره؛ اهمیت چرخه های طبیعی (آب، مواد مغذی و سایر مواد شیمیایی، مواد، زباله)؛ و عبور انرژی از طریق سطوح تغذیه ای سیستم های زنده. اواسط قرن بیستم: محیط زیست گرایی. پس از محرومیت های ناشی از رکود بزرگ و جنگ جهانی دوم، جهان توسعه یافته وارد دوره جدیدی از رشد فزاینده شد، «شتاب عظیم… موجی در فعالیت های انسانی پس از دهه ۱۹۵۰ که بشریت را به عنوان یک نیروی ژئوفیزیکی جهانی تثبیت
کرده است.» یک جنبش زیست محیطیِ در حال شکل گیری خاطرنشان کرد که هزینه های زیست محیطی مرتبط با مزایای مادی فراوانی که اکنون از آنها بهره مند می شوند، وجود دارد. نوآوری ها در فناوری (از جمله پلاستیک، مواد شیمیایی مصنوعی، انرژی هسته ای) و افزایش استفاده از سوخت های فسیلی، جامعه را متحول می کرد. کشاورزی صنعتی مدرن - «انقلاب سبز» - مبتنی بر توسعه کودهای شیمیایی، علف کش ها و آفت کش ها بود که پیامدهای مخربی برای حیات وحش روستایی داشت، همان طور که توسط زیست شناس دریایی، طبیعت شناس و فعال محیط زیست آمریکایی ، راشل کارسون، در کتاب «"بهار خاموش"» (۱۹۶۲) مستند شده است. در سال ۱۹۵۶، نظریه اوج تولید نفت، دانشمند زمین شناسی آمریکایی ، ام. کینگ هابرت، یک اوج اجتناب ناپذیر تولید نفت را پیش بینی کرد، ابتدا در ایالات متحده (بین سال های ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۰)، سپس در مناطق متوالی جهان - و پس از آن یک اوج جهانی مورد انتظار بود. در دهه ۱۹۷۰، دغدغه های محیط زیست گرایان در مورد آلودگی، انفجار جمعیت، مصرف گرایی و کاهش منابع محدود، در کتاب "«کوچک زیباست»" نوشته اقتصاددان بریتانیایی، ای.اف. شوماخر، در سال ۱۹۷۳ و "کتاب «محدودیت های رشد»" منتشر شد
ه توسط اندیشکده جهانی، باشگاه رم، در سال ۱۹۷۵، نمود یافت. اواخر قرن بیستم. مشکلات زیست محیطی اکنون در مقیاس جهانی در حال گسترش بودند. بحران های انرژی سال های ۱۹۷۳ و ۱۹۷۹ نشان داد که جامعه جهانی تا چه حد به یک منبع تجدیدناپذیر وابسته شده است؛ رئیس جمهور کارتر در سخنرانی سالانه خود از آمریکایی ها خواست که «انرژی را ذخیره کنید. زباله ها را از بین ببرید. سال ۱۹۸۰ را به سال ذخیره انرژی تبدیل کنید.» در حالی که کشورهای توسعه یافته در حال بررسی مشکلات توسعه لجام گسیخته بودند، کشورهای در حال توسعه که با فقر و محرومیت مداوم مواجه بودند، توسعه را برای افزایش سطح زندگی مردم خود ضروری می دانستند. در سال ۱۹۸۰، اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت "، استراتژی حفاظت از جهان" تأثیرگذار خود را منتشر کرد و به دنبال آن در سال ۱۹۸۲، "منشور جهانی طبیعت" را منتشر کرد که توجه را به زوال اکوسیستم های جهان جلب می کرد. در سال ۱۹۸۷، کمیسیون جهانی محیط زیست و توسعه سازمان ملل متحد (کمیسیون برانتلند) در گزارش خود با عنوان «"آینده مشترک ما»" اظهار داشت که توسعه قابل قبول است، اما باید توسعه ای پایدار باشد که نیازهای فقرا را برآورده کند و در ع
ین حال مشکلات زیست محیطی را افزایش ندهد. تقاضای بشر بر روی کره زمین در طول ۴۵ سال گذشته در نتیجه رشد جمعیت و افزایش مصرف فردی، بیش از دو برابر شده است. در سال ۱۹۶۱ تقریباً همه کشورهای جهان ظرفیت کافی برای تأمین تقاضای خود را داشتند؛ تا سال ۲۰۰۵ وضعیت به طور اساسی تغییر کرده بود و بسیاری از کشورها تنها با واردات منابع از کشورهای دیگر می توانستند نیازهای خود را برآورده کنند. با افزایش آگاهی عمومی و پذیرش بازیافت و انرژی های تجدیدپذیر، حرکتی به سوی زندگی پایدار پدیدار شد. توسعه منابع انرژی تجدیدپذیر در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، عمدتاً در توربین های بادی و فتوولتائیک ها و افزایش استفاده از برق آبی، برخی از اولین جایگزین های پایدار برای تولید سوخت فسیلی و انرژی هسته ای را ارائه داد، اولین نیروگاه های خورشیدی و بادی در مقیاس بزرگ در دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ ظاهر شدند. همچنین در این زمان بسیاری از دولت های محلی و ایالتی در کشورهای توسعه یافته شروع به اجرای سیاست های پایداری در مقیاس کوچک کردند. قرن بیست و یکم: آگاهی جهانی. از طریق کار دانشمندان اقلیم در هیئت بین دولتی تغییر اقلیم، آگاهی جهانی در مورد تهدید ناشی از تغییرات اقل
یمی جهانی، که عمدتاً ناشی از سوزاندن سوخت های فسیلی است، افزایش می یابد. در مارس ۲۰۰۹، شورای آب و هوای کپنهاگ، تیمی بین المللی از دانشمندان برجسته آب و هوا، بیانیه ای قاطع صادر کرد: «سیستم آب و هوایی در حال حاضر فراتر از الگوهای تغییرپذیری طبیعی است که جامعه و اقتصاد ما در چارچوب آن توسعه یافته و رونق یافته است. این پارامترها شامل میانگین دمای سطح جهانی، افزایش سطح دریا، پویایی اقیانوس ها و صفحات یخی، اسیدی شدن اقیانوس ها و رویدادهای شدید آب و هوایی است. خطر قابل توجهی وجود دارد که بسیاری از این روندها تسریع شوند و منجر به افزایش خطر تغییرات ناگهانی یا برگشت ناپذیر آب و هوایی شوند.» اقتصاد بوم شناختی اکنون در پی پر کردن شکاف بین بوم شناسی و اقتصاد نئوکلاسیک سنتی است: این اقتصاد یک مدل اقتصادی فراگیر و اخلاقی برای جامعه ارائه می دهد. انبوهی از مفاهیم جدید برای کمک به پیاده سازی و سنجش پایداری، از جمله حرکت بدون خودرو، رشد هوشمند (محیط های شهری پایدارتر)، ارزیابی چرخه عمر (تحلیل گهواره تا گهواره استفاده از منابع و تأثیر زیست محیطی در طول چرخه عمر یک محصول یا فرایند)، تحلیل ردپای اکولوژیکی، ساختمان سازی سبز، غیر
مادی سازی (افزایش بازیافت مواد)، کربن زدایی (حذف وابستگی به سوخت های فسیلی) و موارد دیگر، به طور گسترده تری پذیرفته می شوند. آثار بینا آگاروال و واندانا شیوا، در کنار بسیاری دیگر، برخی از خرد فرهنگی جوامع کشاورزی سنتی و پایدار را وارد گفتمان دانشگاهی در مورد پایداری کرده و همچنین آن را با اصول علمی مدرن آمیخته است. در سال ۲۰۰۹، آژانس حفاظت محیط زیست ایالات متحده آمریکا اعلام کرد که گازهای گلخانه ای با مشارکت در تغییرات اقلیمی و ایجاد موج های گرما، خشکسالی و سیل بیشتر و تهدید منابع غذایی و آب، «سلامت و رفاه عمومی» مردم آمریکا را به خطر می اندازند. بین سال های ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸، ایالات متحده شاهد افزایش ۵٫۷ درصدی میانگین سالانه ذرات معلق ریز بود که به سنجش کیفیت هوای محیط کمک می کند. فناوری های به سرعت در حال پیشرفت، اکنون ابزارهایی را برای دستیابی به گذار اقتصاد، تولید انرژی، مدیریت آب و پسماند و تولید مواد غذایی به سمت شیوه های پایدار با استفاده از روش های بوم شناسی سیستم ها و بوم شناسی صنعتی فراهم می کنند.
ضبط کننده ویدیویی دیجیتال تحت شبکه Network DVR یا به اختصار (NDVR)، که با نام هایی مثل ضبط کننده ویدیویی شخصی شبکه ای (NPVR) یا ضبط کننده ویدیوی دیجیتال با ذخیره سازی از راه دور (RS-DVR) نیز شناخته می شود، نوعی فناوری است که امکان ضبط برنامه های تلویزیونی را بدون نیاز به تجهیزات ذخیره سازی در منزل فراهم می کند. برخلاف روش سنتی که محتوا روی حافظه داخلی دستگاه گیرنده دیجیتال (ست تاپ باکس) هر کاربر ذخیره می شد، در این سامانه، شرکت مسئول ذخیره سازی و مدیریت برنامه های ضبط شده است و از زیرساختی متشکل از سرورهای قدرتمند بهره می برد. یکی از نمونه های شناخته شده این فناوری سرویس RS-DVR می باشد که توسط شرکت آمریکایی Cablevision معرفی شد. نمای کلی. NDVR سرویسی برای کاربران است که در آن برنامه های زنده تلویزیونی به صورت هم زمان روی سرورهای شبکه ضبط می شوند و این امکان را به کاربران می دهد که هر زمان بخواهند به تماشای برنامه های ضبط شده بپردازند، بدون اینکه محدود به زمان پخش زنده باشند. این سیستم امکان تماشای برنامه ها به صورت «تاخیری» را فراهم می کند؛ یعنی کاربران می توانند برنامه های تلویزیونی مورد نظرشان را ضبط کرده و
در زمان دلخواه تماشا کنند، بی آنکه نیازی به دستگاه ضبط فیزیکی در منزل داشته باشند. به طور خلاصه، می توان گفت NDVR مانند یک دستگاه PVR است که در بستر شبکه پیاده سازی شده است. کاربران NDVR می توانند هر زمان که بخواهند، از میان برنامه های موجود در کتابخانه ی تحت شبکه، گزینه ی دلخواه خود را انتخاب و تماشا کنند، بدون اینکه نیازی به دستگاه اضافی یا کنترل از راه دور جدید داشته باشند. با این حال، بسیاری از افراد همچنان ترجیح می دهند دستگاه ضبط شخصی (PVR) خود را داشته باشند؛ چراکه با استفاده از آن، می توانند دقیقاً همان برنامه هایی را که می خواهند، ضبط کنند. ضبط کننده های محلی (Local PVR) همچنین از محدودیت های سخت گیرانه ی حقوقی و قوانین مجوزدهی عبور می کنند؛ محدودیت هایی که اغلب مانع می شوند تا شبکه ها امکان ارائه ی برخی برنامه ها را به صورت درخواستی (On-Demand) در اختیار کاربران بگذارند. در مقابل، ضبط کننده ویدیویی دیجیتال با ذخیره سازی از راه دور (RS-DVR) به سرویسی گفته می شود که در آن کاربر می تواند برنامه ای را ضبط کرده و در فضای ذخیره سازی تحت شبکه نگهداری کند. محتوای ذخیره شده، تنها برای همان کاربری قابل دسترس
ی است که آن را ضبط کرده است. اگر دو کاربر مختلف بخواهند یک برنامه یکسان را ضبط کنند، به دلایل حقوقی، باید دو نسخه ی جداگانه از آن برنامه به طور مستقل ضبط و ذخیره شود. در واقع، این فناوری نوعی DVR سنتی است که به جای حافظه ی محلی، از فضای ذخیره سازی شبکه ای استفاده می کند. در کشور یونان، شرکت On Telecoms سرویس NPVR را به عنوان بخشی از بسته پایه خود به تمام کاربران ارائه می دهد. این سرویس شامل آرشیوی از برنامه های پخش شده توسط تمام شبکه های اصلی تلویزیون ملی یونان در ۷۲ ساعت گذشته است. برای استفاده از این امکان، کاربران باید هنگام امضای قرارداد، رضایت بدهند که شرکت به نمایندگی از آن ها برنامه های تلویزیونی ملی ۷۲ ساعت اخیر را ضبط کند. این اقدام به شرکت اجازه می دهد تا از پیامدهای حقوقی احتمالی (مشابه آنچه در مقاله NPVR اشاره شده) جلوگیری کند، چراکه در عمل، این سرویس مشابه یک PVR شخصی برای هر کاربر عمل می کند. چالش های حقوقی Cablevision در آمریکا. پس از آنکه شرکت Cablevision در مارس ۲۰۰۶ از سرویس RS-DVR رونمایی کرد، چندین شرکت بزرگ تولید محتوای تصویری از جمله 20th Century Fox، Universal Studios و Walt Disney، از
این شرکت در دادگاه فدرال آمریکا شکایت کردند. آن ها خواستار صدور حکمی شدند که به طور دائمی جلوی اجرای این سرویس را بگیرد. در ابتدا، دادگاه به به نفع این شرکت های تولیدکننده محتوا رأی داد، اما Cablevision به این رأی اعتراض کرد. در نهایت در تاریخ ۵ اوت ۲۰۰۸، دادگاه استیناف حوزه دوم ایالات متحده در پرونده ای با عنوان Cartoon Network, LP علیه CSC Holdings, Inc حکم دادگاه قبلی را لغوکرد و اعلام کرد که استفاده از فناوری RS-DVR نقض قوانین کپی رایت محسوب نمی شود. دادگاه پذیرفت که RS-DVR در واقع همان نقش DVR خانگی را ایفا می کند؛ تنها تفاوتش این است که به جای قرار گرفتن در خانه ی کاربر، روی سرورهای شبکه ذخیره می شود. برخی از شرکت های تولیدکننده محتوا، در اواخر سال ۲۰۰۸ روند درخواست تجدیدنظر را نزد دیوان عالی ایالات متحده آغاز کردند و خواستار بررسی پرونده شدند. اما دیوان عالی، به جای بررسی مستقیم پرونده، تصمیم گرفت آن را به دفتر دادستان کل ایالات متحده ارجاع دهد تا نظر دولت فدرال را درباره این پرونده دریافت کند. در نهایت، در ژوئن ۲۰۰۹، دیوان عالی آمریکا از پذیرش این درخواست نهایی برای رسیدگی به پرونده ی DVR از راه دور C
ablevision خودداری کرد و به این ترتیب، پرونده ای که سال ها درگیر دعاوی حقوقی بود، رسماً بسته شد. آینده فناوری RS-DVR. با توجه به نتیجه مثبت پرونده حقوقی Cablevision، آینده سیستم های RS-DVR روشن به نظر می رسد. انتظار می رود بسیاری از شرکت های بزرگ کابل در آمریکا، سیستم های RS-DVR خود را راه اندازی کنند، زیرا این فناوری امکان دسترسی گسترده تر به ضبط کننده های دیجیتال را با هزینه کمتر برای مشترکان فراهم می کند و روش های نوآورانه ای برای تبلیغات ایجاد می کند که برای تبلیغ دهندگان جذاب است. سیستم های NDVR در کشورهای مختلفی راه اندازی شده اند، از جمله هنگ کنگ (Now TV)، سنگاپور (recordTV.com)، ایتالیا (Vcast – Faucet PVR)، آلمان (shift.tv)، فنلاند (tvkaista.fi)، لیتوانی (teo.lt) و چند کشور دیگر اروپایی. در حالی که سرویس RS-DVR شرکت Cablevision با تکیه بر یک ست تاپ باکس خانگی امکان ضبط برنامه های تلویزیونی را از راه دور فراهم می کرد، DVRهای ابری (Cloud DVR) به هیچ گونه زیرساخت فنی در منزل نیاز نداشتند. همین تفاوت، موجب شد که DVRهای ابری به ویژه آن هایی که بدون دریافت مجوز رسمی از پخش کننده ها فعالیت می کنند در کشورها