Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ایران و قبچاق و ماوراءالنهر و شبه جزیر کریمه بحث می کند. باب نهم که بخش اصلی کتاب است، در تاریخ خاندان شیبان می باشد. باب های هشتگانه با استعانت از "جامع التواریخ" خواجه رشیدالدین و "ظفرنامه" شرف الدین علی یزدی کتابت شده است. مؤلف باب نهم را با یاری جستن از حافظه خود به رشته تحریر درآورده است و همین طور بیان می کند: طوغان نیز معتقد است نسخه ای از "جامع التواریخ" که ابوالغازی بهادرخان از آن بهره برده، نسخه ای کامل بوده است و نیز مؤلف در بخش انساب احتمالاً از "معز الانساب" خواجه رشیدالدین استفاده کرده است. ترجمه و نشر. "شجره ترک" نخستین بار در ۱۷۱۷ مـ توسط اشترالنبرگ، یکی از اسیران سوئدی نبرد پولتاوا در شهر توبول پیدا شد و اسیری دیگر به نام شنستروم آن را در ۱۷۲۰ مـ به آلمانی ترجمه کرد. بعدها مسرشمید اصل و ترجمه آن را به گوتینگن آورد. بارن نیز آن را به فرانسوی ترجمه کرد و با نام «تاریخ انساب تاتار"»" با حواشی بنتینک در ۲ مجلد در ۱۷۲۶ مـ در لاهه انتشار داد. در ۱۷۸۰ مـ تردیاکوفسکی آن را به روسی ترجمه کرد. همچنین اصل ترکی آن در ۱۸۲۴ مـ در کازان تحت سرپرستی فرن و با مقدمه لاتینی وی، توسط ابراهیم خلیف انتشار یافت. هم
چنین این اثر نخست توسط احمد وفیق پاشا و سپس از سوی رضانور به ترکی استانبولی ترجمه و انتشار یافت. چاپ انتقادی آن نیز توسط دمزون با حواشی بسیار دقیق که با بهره گیری از مآخذی مانند "جامع التواریخ"، "روضةالصفا"، "تاریخ جنابی"، "حبیب السیر"، "ظفرنامه"، "تاریخ رشیدی" و غیره تدوین شده، به فرانسوی ترجمه و با متن ترکی آن در یک مجلد در ۱۸۷۱ مـ در سنت پترزبورگ چاپ شده است. این کتاب که تا ۱۸۲۵ مـ به روسی، آلمانی و لاتین ترجمه شده بود، بر تفکرات اروپایی ها راجع به تاریخ مغول و ترک های آسیای میانه تأثیر گذاشت.
نهر توواندا (به انگلیسی: Towanda Creek) شاخه ای از رود ساسکوهنا در شهرستان برادفورد، پنسیلوانیا، در ایالات متحده است که تقریباً طول دارد و از میان شهرستان کانتون، کانتون، شهرستان لروی، شهرستان فرانکلین و شهرستان مونرو می گذرد.
نهر چیلیسکواک یکی از ریزابه های رودخانه ساسکوهنا شاخه غربی در شهرستان مونتوور و شهرستان نورث آمبرلند، در پنسیلوانیا، در ایالات متحده است. تقریباً است طول دارد و از شهرستان دری، واشینگتن ویل، و لیبرتی در شهرستان مونتور و شهرستان چیلیسکواک شرقی و شهرستان چیلیسکواک غربی در شهرستان نورث آمبرلند می گذرد. حوضه آبخیز نهر مساحت دارد. اثرات کشاورزی باعث شده است که بیشتر نهرهای حوضه آبریز نهر (از جمله ساقه اصلی) دچار اختلال شوند. میانگین آبدهی سالانه نهر بین سال های ۱۹۸۰ و ۲۰۱۴ بین بوده است. حوزه آبخیز آن عمدتاً از زمین های کشاورزی تشکیل شده است. این نهر جزو جریان های آب گرم است.
زُدایش لایه اتمی یک فنّ نوظهور در ساخت نیم رسانا است که در آن یک توالی متناوب بین مراحل اصلاح شیمیایی خودمحدودساز که فقط لایه های اتمی بالایی ویفر را تحت تأثیر قرار می دهد و مراحل زدایش که فقط نواحی اصلاح شده شیمیایی را حذف می کند، اجازه حذف لایه های اتمی خاص را می دهد. مثال استاندارد، زدایشِ سیلیکون با واکنش متناوب با کلر و زدایش با یون آرگون است. این فرایند کنترل شده بهتری نسبت به زدایش یونی غیرفعال است، اگرچه مشکل استفاده تجاری از آن، توان عملیاتی بوده است. کنترل پذیری گاز پیشرفته مورد نیاز است و نرخ حذف یک لایه اتمی در ثانیه تقریباً در حد آخرین سطح فناوری حاضر است. فرایند معادل برای نهشتسازی مواد، نهشت لایه اتمی (ای ال دی) است. ای ال دی به طور قابل ملاحظه ای برجسته تر است و از سال ۲۰۰۷ توسط اینتل برای لایه های دی الکتریک با کاپای بالا و از سال ۱۹۸۵ در فنلاند در ساخت افزاره های الکترولومینسانس فیلم نازک استفاده شده است.
سرهای اولمک مجسمه های سنگی از سر انسان هستند که از تخته سنگ های بزرگ از جنس بازالت ساخته شده اند. ارتفاع آنها از 1.17 تا 3.4 متر می باشد. محققان و پژوهشگران تخمین می زنند که قدمت آنها به حدود 900 سال قبل از میلاد در آمریکای باستان می رسد. خصوصیات فیزیکی این مجسمه ها شامل گونه های گوشتی، بینی های صاف و چشم های کمی روی هم افتاده هستند. منشأ این نوع سنگ ها را از جایی در کوه های (Sierra de Los Tuxtlas) در وراکروز (Veracruz) می دانند که حمل آنها به محل فعلی شان با فاصله بیشتر از 150 کیلومتری به نیروی انسانی فراوانی نیاز داشت. برای اولین بار این مجسمه ها توسط خوزه ماریا ملگار و سرانو در سال 1862 کشف شدند و تحقیقات باستان شناسی در سال 1938 توسط انجام گرفت. مشخص نمودن قدمت دقیق سرها همچنان دشوار است زیرا قبل از انجام تحقیقات باستان شناسی بر روی آنها دچار دگرگونی شده اند. اغلب آنها مربوط به دوره پیش کلاسیک اولیه (1500 - 1000 قبل از میلاد) و بعضی از آنها به دوره پیش کلاسیک میانه (1000 - 400 قبل از میلاد) مربوط می شوند. وزن کوچک ترین آنها حدود 5 تن و بزرگترین آنها بین 36 الی 45 تن هستند. تمدن اولمک. "همچنین نگاه کنید: ا
ولمک" تمدن اولمک بین 1500 تا 400 قبل از میلاد در مناطق هموار جنوب شرقی مکزیک توسه یافت. هسته مرکزی این تمدن در منطقه ساحلی خلیج مکزیک در داخل ایالت های وراکروز و تاباسکو واقع است؛ منطقه ای به اندازه حدودی 275 کیلومتر مربع. اولمک ها اولین تمدنی هستند که در آمریکای میانی رشد کردند و قلب اولمک یکی از شش بستر شکل گیری تمدن در سراسر جهان باستان است؛ باقی فرهنگ ها مانند نورته چیکو آمریکای جنوبی، رودخانه زرد چین، تمدن دره سند شبه قاره هند، تمدن مصر باستان و تمدن ایران و سومر باستان در عراق می باشند. اولمک ها یکی از نخستین ساکنان قاره آمریکای باستان بودند که قبل از تمدن کارال بودند. آنان اولین مردمانی در قاره آمریکا بودند که مجسمه سازی سنگی را توسعه دادند. در دهه اول قرن بیست و یکم، شواهدی مبنی بر نوشته های اولمکی به دست آمد که اولین نمونه های هیروگلیف آنها مربوط به حدود 650 سال قبل از میلاد مسیح است. شواهد جامعه پیچیده در اولمک ها باعث شده است که به عنوان "فرهنگ مادر" آمریکای میانی در نظر گرفته شود. بناهای تاریخی شناخته شده. بنای یادبودی در تاکالیک آباج در گواتمالا تنها نمونه ای است که خارج از مرکز اولمک در ساحل خلی
ج مکزیک یافته شده است؛ تختی است که ممکن است از یک سر عظیم تراشیده شد باشد. سرهای عظیمی در منطقه تمدن مایاها نیز کشف شده است. سن لورنزو. سر بزرگ سان لورنزو شماره 1 هنگام حفاری جهتش به سمت بالا بود. سر بزرگ 1 ارتفاعی برابر با 2.84 متر دارد و عرض آن 2.11 متر و وزنش 25 تن است. این اثر در سال 1945 توسط در لبه دره به طور نیمه مدفون کشف گردید. تاج آن دارای نوار ساده ای است که در پشت سر بسته شده است. پیشانی با چین و چروک هایی به حالت اخم مشخص شده است. لب ها کمی باز هستند بدون اینکه دندان ها مشخص باشند. چهره تقارن ندارد که احتمال دارد ناشی از خطای مجسمه سازان باشد. سر بزرگ سان لورنزو 2 با ارتفاعی برابر با 2.69 متر و عرض 1.83 متر و وزن آن برابر با 20 تن می باشد. این اثر در سال 1945 هنگامی که راهنمای راهنمای متیو استرلینگ برخی از گیاهان و گل و لای پوشاننده آن را تمیز کرد، کشف گردید. این سر هم اکنون در موزه ملی انسان شناسی در مکزیکو سیتی قرار دارد. محققان قدمت ساخت این سر را به دوره های پیش کلاسیک اولیه و کلاسیک دیرینه می دانند. سر بزرگ 2 دارای تاج پیچیده ای است که نوار افقی در پشت سر دارد و با سه سر پرنده در بالای پیشان
ی و قسمت شقیقه ها واقع شده، مزین گردیده است. دو نوار کوتاه از تاج در جلوی گوش ها آویزان هستند. این سر به شدت آسیب دیده است. سر بزرگ سان لورنزو 3 به ارتفاع 1.78 متر، عرض 1.63متر و وزن 9.4 تن است. این سر در سال 1946 توسط متیو استرلینگ در یک دره عمیق کشف گردید؛ حفاری این سر به دلیل شرایط مرطوب منطقه به دشواری صورت گرفت. این سر در موزه انسان شناسی زالاپا قرار دارد. تاج آن پیچیده است و نوار افقی پایینی آن از چار رشته افقی تشکیل شده که چین های آن بالای چشم ها را می پوشاند. یک کلاه کوچک بالای تاج قرار دارد. صورت دارای پیشانی چروکیده و اخم کرده است و به طور غیرمعمول، پلک های آن به وضوح مشخص هستند. سر بزرگ سان لورنزو 4 دارای ارتفاع 1.78 متر، عرض 1.17 متر و وزن 6 تن است. این سر در سال 1946 توسط متیو استرلینگ کشف گردید. هنگام حفاری مشخص شد که در وضعیت خوبی نسبت به سرهای قبلی دارد. تاج این سر با نوار افقی مزین شده و مشابه تاج سر 3 است. لبه گوش فقط در سمت راست قابل مشاهده است. این صورت متعلق به مردی سالخورده با پیشانی چروکیده، گونه های پایین و چانه برجسته است. سر بزرگ سان لورنزو 5 به ارتفاع 1.86 متر، عرض 1.47 متر و وزن 11
.6 تن است. این سر در سال 1946 توسط متیو استرلینگ کشف گردید و در دره جنوب تپه اصلی یافت شد. این سر به خوبی ساخته شده است. سر بزرگ 5 به طور قابل مشاهده ای حفظ شده است؛ گرچه قسمت پشتی بند تاج در هنگام جابجایی از محل باستان شناسی آسیب دیده است. دو بند کوتاه از تاج در جلوی گوش ها پایین می آیند. گوش ها با گوشواره های دیسک مانند مزین شده اند. صورت متعلق به مردی سالخورده با چین و چروک زیر چشم ها و بروی بینی و پیشانی است. لب ها کمی باز هستند. سر بزرگ سان لورنزو 6 به ارتفاع 1.67 متر، عرض 1.41 متر و وزن بین 8 تا 10 تن است. این سر توسط یک کارگر محلی کشف شد و در سال 1965 توسط لوئیس آولرا و رومان پینا چان حفاری شد. پوششی از زیر تاج پایین آمده و نیمه پشتی گردن را می پوشاند. بند تاج از بالای گوش راست شروع شده و دور سر را احاطه می کند. تزئینات گوش پیچیده هستند. صورت متعلق به مردی سالخورده با پیشانی چروکیده، چین و چروک زیر چشم ها، گونه های افتاه و چین های عمیق در دو طرف بینی است. سر بزرگ سان لورنزو 7 به ارتفاع 2.7 متر، عرض 1.85 متر و وزن 18 تن است. این سر از یک تخته سنگ بزرگی بازسازی شده و توسط یک پروژه باستان شناسی مشترک بین
مؤسسه ملی انسان شناسی و تاریخ کشف شد. سر در عمق 1 متری دفن شده بود. وضعیت سر به خوبی حفظ نشده و به دلیل فرسایش و آسیب های عمدی دچار صدمه شده است. پوشش سر با یک جفت دست انسانی مزین گردیده، در پشت بند تاج، یک پرنده حکاکی شده است. سر گوش بزرگی است که تزئینات بر روی آن دارد. صورت دارای چین و چروک بین بینی و گونه ها است. لب ها به شدت آسیب دیده و دهان باز است. سر بزرگ سان لورنزو 8 به ارتفاع 2.2 متر، عرض 1.65 متر و وزن آن 13 تن است. این سر یکی از بهترین نمونه های سر بزرگ اولمک است. این سر به دوره پیش کلاسیک اولیه تاریخ گذاری شده است. پوشش سر با چنگال های یک جگوار یا عقاب تزئین شده است. صورت متعلق به مردی بالغ با گونه های افتاده و چین و چروک است. پیشانی در حالت اخم جمع شده و دهان کمی باز است تا دندان ها را نشان دهد. سر بزرگ سان لورنزو 9 به ارتفاع 1.65 متر، عرض 1.36 متر است. این سر در سال 1982 به دلیل فرسایش دره در سان لورنزو کشف گردید. اگرچه این سر توسط باستان شناسان کشف گردید، اما مدتی در محل کشف شده باقی ماند تا اینکه به موزه انسان شناسی خالاپا منتقل گردید. تاج سر از یک تکه واحد تشکیل شده است، دو طرف سر الگوهایی نم
ایان هستند که احتمالاً دارای موهای بلندی بوده است. چهره لبخند می زند و چین و چروک هایی زیر چشم ها و در اطراف حفره دهان دارد. گونه ها افتاده و چشم ها بزرگ هستند. دهان در حالت بسته قرار داشته و لب بالایی صدمه دیده است. سر بزرگ سان لورنزو 10 به ارتفاع 1.8 متر، عرض 1.43 متر و وزن 8 تن است. این سر در سال 1994 از طریق آنالیز مغناطیس سنج کشف گردید. تاج سر از 02 مهره گرد تشکیل شده که قسمت بالای سر را می پوشاند. بالای پیشانی یک ردپایی به شکل پرنده وجود دارد. چهره متعلق به یک مرد بالغ با دهان بسته، گونه های افتاده و خطوطی زیر چشم ها است. لا ونتا. اولین سر از این مجموعه در کنار هرمی بزرگ در سال 1925 طی کاوش های باستان شناسی در لا ونتا کشف گردید؛ سه سر دیگر توسط راهنمایی یک پسر محلی به متیو استیرلینگ کشف گردیدند. یادبود 1 لا ونتا احتمالاً چهره آخرین حاکم منطقه است. مشخصات ظاهری آن شامل 2.41 متر ارتفاع، 2.08 متر عرض و وزن 24 تن می باشد. جلوی تاج سر علامتی است که به نظر می رسد چنگال یا دندان های یک حیوان است. بند تاج از جلوی گوش ها در هر طرف پایین می آید. این سر متعلق به یک مرد بالغ است، با چین و چروک هایی در اطراف حفره ده
ان، چشم ها و بینی. یادبود 1 بهترین سر حفظ شده در لا ونتا است اما دچار فرسایش شده است. هنگامی که این سر کشف شد، به دلیل ابعاد بزرگ آن در سال 1925 به طور کامل مورد حفاری واقع نشد اما در سال 1940 متیو استیرلینگ به طور کامل آن را حفاری کرد. تاریخ گذاری کربن رادیواکتیو نشان داد که این سر بین سالهای 1000 تا 600 پیش از میلاد ساخته شده است. یادبود 2 لا ونتا به ابعاد 1.63 متر ارتفاع، 1.35 متر عرض و 11.8 تن وزن است. چهره لبخند بزرگی دارد که چهار دندان بالایی دیده می شود. چهره به شدت فرسوده شده و برخی از ویژگی هایش را از بین برده است. همچنین بخشی از بینی به عمد آسیب دیده است. تاریخ گذاری کربن رادیواکتیو ساخت آن را بین سالهای 1000 تا 600 پیش از میلاد نشان می دهد. سر دارای تاج برجسته ای است اما صدمه دیده است. بندی از جلوی گوش ها آویزان است. یادبود 3 لا ونتا به ارتفاع 1.98 متر، عرض 1.6 متر و وزن 12.8 تن است. قدمت این سر مانند سرهای قبلی لا ونتا است. این سر به نظر می رسد در نیمه کار رها شده و دچار فرسایش شدیدی شده است. این سر یک تاج بزرگ دارد که به ابروها می رسد، اما جزئیات ظاهری آن از بین رفته است. اگرچه بیشتر جزئیات از بی
ن رفته است ولی چین و چروک های بینی هنوز قابل مشاهده است. یادبود 4 لا ونتا به ارتفاع 2.26 متر، عرض 1.98 متر، و وزن 19.8 تن است. تاج این سر پیچیده بوده و صدمه دیده است؛ اما جزئیات مختلفی هنوز قابل مشاهده می باشد. بالای تاج با رد چنگالی از یک پرنده تزئین شده است. گوش ها و لب ها به طور کامل آسیب دیده اند. این سر دندان های برجسته ای دارد. تریس زاپوتس. دو سر تریس زاپوتس، قدیمی ترین یادبودهای سنگی شناخته شده در این منطقه هستند. کشف یکی از آنها منجر به به اولین تحقیقات باستان شناسی درباره فرهنگ اولمک شد که توسط متیو استیرلینگ در سال 1938 انجام گرفت. یادبود A تریس زاپوتس نخستین سری بود که به طور تصادفی در اواسط قرن نوزدهم کشف شد. این سر در سال 1939 توسط متیو استیرلینگ حفاری شد. این سر به ارتفاع 1.47 متر، عرض 1.5 متر و وزن 7.8 تن است. سر با تاجی ساده حکاکی شده که نوار بزرگی دارد که بر روی گونه ها قرار دارد. صورت با چین و چروک های عمیق حکاکی شده است. یادبود Q تریس زاپوتس به ارتفاع 1.45 متر، عرض 1.34 متر و وزن 8.5 تن است. تاریخ دقیق کشف آن مشخص نیست اما تخمین زده می شود که در دهه 1940 کشف شده باشد، زمانی که توسط ماشین آل
اتی که برای پاکسازی پوشش گیاهی در منطقه استفاده می شد، آسیب دید. لا کوباتا. منطقه لا کوباتا منبع سنگ های بازالت مورد استفاده سرهای تمدن اولمک بود که یک سر در سال 1970 در همین منطقه کشف گردید. قدمت این سر به دوره کلاسیک پایانی بین سالهای 900 تا 600 پیش از میلاد می باشد. خرابکاری و وندالیسم. در تاریخ 12 ژانویه 2009 سه نفر شامل دو مکزیکی و یک آمریکایی وارد پارک - موزه لا ونتا شدند و به حدود 30 قطعه باستانی، از جمله چهار سر، آسیب رساندند. این خرابکاران اعضای یک کلیسای انجیلی بودند و به نظر می رسید که در حال انجام یک مراسم بودند که در آن مراسم نمک، آب انگور و روغن بر روی سرها ریختند. برآورد شد که برای تعمیر آسیب ها به 300,000 پزو (معادل 21,900 دلار آمریکا) نیاز است و فرآیند بازسازی چهار ماه طول خواهد کشید. سه خرابکار پس از دستگیری و پرداخت خسارت به مبلغ 330,000 پزو آزاد شدند.
یوگا درمانی، استفاده از یوگا به عنوان تمرین بدنی است، که عمدتاً شامل حرکت های بدنی به نام آسانا بوده و به عنوان فرم ملایمی از تمرین بدنی و تمدد اعصاب است که به طور خاص با هدف بهبود سلامتی انجام می شود. این شکل از یوگا به طور گسترده در کلاس ها تمرین می شود و ممکن است شامل مدیتیشن، تصویر سازی (imagery)، تمرین تنفسی (پرانایاما) و موسیقی آرام بخش و همچنین حرکت های بدنی یوگا باشد. دست کم سه نوع ادعای سلامتی برای یوگا مطرح شده است: ادعای سِحر آمیزی برای هاتا یوگا سده میانی و از جمله توانایی شفابخشی آن، ادعاهای بدون پشتوانه در مورد منفعت برای سیستم های اندام ناشی از تمرین آسانا و ادعاهای کم و بیش به خوبی حمایت شده در مورد منفعت های خاص پزشکی و روانشناختی ناشی از مطالعات در ابعاد مختلف با استفاده از طیف گسترده ای از روش شناسی می باشد. مرور سیستماتیک اثرات مفید یوگا بر کمردرد و افسردگی را ثابت کرده است، اما با وجود تحقیقات زیاد، شواهد اندک از فواید آن برای شرایط پزشکی خاص وجود دارد. مطالعه یوگای حساس به تروما (trauma-sensitive yoga) به دلیل روش شناسی ضعیف با مشکل مواجه شده است. زمینه. کلاس های یوگا که به عنوان درمان م
ورد استفاده واقع می شوند به طور معمول شامل آسانا (حرکات کششی)، پرانایاما (تمرین های تنفسی) و تن آرامی در شاوآسانا (دراز کشیدن) است. آسانا جسمانی یوگا امروزی وابسته به رسوم هاتا یوگا سده میانی هستند ولی تا قبل از اوایل قرن بیستم، انجام آنها به طور گسترده در هند مرسوم نبود. از اواخر قرن بیستم، تعداد آموزشگاه و سبک های یوگا در دنیای غرب به سرعت افزایش پیدا کرده است. در سال ۲۰۱۲، دست کم ۱۹ سبک رایج از آشتانگا وینیاسا یوگا تا وینی یوگا وجود داشت. آنها بر جنبه های مختلف، از جمله نرمش هوازی، دقت در آسانا و معنویت در رسوم هاتا یوگا تأکید دارند. این جنبه ها می تواند توسط آموزشگاه ها با سبک های مشخص نشان داده شود. بیکرام یوگا حاوی سبک نرمش هوازی بوده که همراه با اتاق های داغ تا دمای ۱۰۵ درجه فارنهایت (۴۱ درجه سانتی گراد) و توالی ثابت ۲ نرمش تنفسی و ۲۶ اجرای آسانا در هر جلسه است. آینگار یوگا بر توازن صحیح در حالت های قرارگیری تأکید دارد، فعالیت ها به آهستگی انجام می پذیرد، در صورت نیاز از وسایل جانبی استفاده می شود و با آرامش خاتمه می یابد. شیواناندا یوگا بیشتر روی تمرین معنوی تمرکز دارد و با ۱۲ حالت بنیادی، مناجات به ز
بان سانسکریت، نرمش های تنفسی پرانایاما، مدیتیشن و تمدد اعصاب در هر کلاس، و اهمیت دادن به رژیم گیاه خواری همراه است. ادعاهای گوناگون. دست کم سه نوع ادعای متفاوت دربارهٔ فواید درمانی یوگا از دوران سده میانی به بعد مطرح شده اند که شامل توانایی شفابخشی، ادعاهای زیست پزشکی برای اهداف بازاریابی و ادعاهای پزشکی خاص می باشند و این موارد بدون احتساب ادعاهای عمومی تری است که در این دوران برای فواید سلامتی یوگا مطرح هستند. هیچ یک از دو گزینه ابتدایی با شواهد و منابع قابل اطمینان همراه نیستند. گزینه ادعاهای پزشکی توسط شواهد و منابع با کیفیت های مختلف، از مطالعه موردی تا کارآزمایی های کنترل شده و در نهایت بازنگری سیستماتیک کارآزمایی های متعدد همراه هستند. توانایی فرا طبیعی نویسندگان سده میانی اظهار داشته اند که هاتا یوگا دارای فواید جسمی (و نیز معنوی) است و توانایی های فرا طبیعی، از جمله شفابخشی را در دسترس قرار می دهد. در هاتا یوگا پرادیپیکا ذکر گردیده است که آساناها به طور کلی، به عنوان اولین یاری رسان هاتا یوگا توصیف شده اند که «ثبات، سلامتی و طراوت بخشی اندام» را به ارمغان می آورند. طبق ادعاهای آن، آساناهای ویژه فواید
بیشتری به همراه دارند، به عنوان نمونه پاچی موتان اسانا «هضم مواد غذایی (آتش گوارشی) را افزایش می دهد، چربی شکم را از بین برده و سلامتی به ارمغان می آورد»، شاوآسانا «خستگی را برطرف کرده و آرامش ذهن را به همراه می آورد» در حالی که پادماسانا «تمام بیماری ها را از بین می برد.» این ادعاها، خصیصه تمام فرم های یوگا است مبنی بر اینکه افرادی که مبادرت به تمرین یوگا می کنند می توانند توانایی فوق طبیعی را کسب کنند. در "یوگاشاسترا" هماچاندرا، فهرست توانایی فراطبیعی از جمله سلامتی و نابود سازی سموم بدن، ذکر شده است. ادعاهای زیست پزشکی به منظور بازاریابی طرفداران یوگا در برخی از آموزشگاه ها در قرن بیستم، همچون بی.کی.اس آینگار، به دلایل گوناگون ادعایی در مورد تأثیرات یوگا بر اندام های خاصی از بدن مطرح کرده اند بدون اینکه هیچ مستنداتی ارائه دهند. آندره آ جین، پژوهشگر یوگا ادعاهای آینگار را ارتباط با «ارائه و مستحکم کردن پایه برَند یوگای خود» و «بازاریابی قوی» توصیف می کند و کتاب آینگار با نام "پرتو بر یوگا" منتشر شده در سال ۱۹۶۶ را «مسلماً مهم ترین رویداد در فرایند تحکم برند» می نامد. برنی گورلی، مربی یوگا خاطر نشان می کند
که این کتاب نه شرحی در مورد منع مصرف قاعده مند نموده و نه مستنداتی برای ادعاهای مبنی بر فواید، ارائه کرده است. انواع عملکردها. درمانگری با یوگا انجمن بین المللی متخصصین یوگا درمانی تعریفی در مورد یوگا درمانی ارائه کرده است که طیف گسترده ای از فعالیت ها و تمرین ها را در بر می گیرد و آن را «فرایند توانمندسازی افراد در جهت بهبود سلامتی و تندرستی از طریق به کارگیری تعالیم و ممارست های یوگا» نامیده است. پیشینه درمانگری با یوگا به پیشگامان یوگای مدرن، تیرومالای کریشناماچاریا و آینگار باز می گردد. در اوایل سال ۱۹۴۰، آینگار از یوگا به عنوان درمان برای بیماری های عمومی همچون مشکل سینوس، کمردرد و خستگی شدید بهره می برد. پزشکی ورزشی از دیدگاه پزشکی ورزشی، عملکرد آساناها به عنوان کشش های کنشگر، به ماهیچه ها در برابر آسیب کشیدگی محافظت می کند. لازم است تا اینها به طور یکسان برای هر دو سمت اجرا شود، در صورتی که برای فیزیوتراپی از آنها استفاده می شود، ابتدا روی سمت قویتر به کار گرفته شود . ایمنی. اگر چه یوگا تا حدودی ایمن است ولی به خاطر تمرینات بدنی فاقد خطر نیست. اقدامات احتیاطی منطقی همچون جلوگیری از تمرین های پیشرفته بر
ای مبتدیان، عدم استفاده از قرص های روان گردان هنگام تمرین های بدنی و اجتناب از رقابت جویی می تواند مفید واقع شود. هر سال، درصد کمی از متخصصان یوگا همانند صدمات ورزشی، دچار آسیب بدنی می شوند. تمرین یوگا، به خاطر هایپراکستنشن یا چرخش گردن که ممکن است عامل تشدید دیسکسیون عروق گردنی باشد، عاملی برای صدمه دیدگی ذکر شده است.
دم خاری حنایی گونه ای از پرندگان در زیرتیرهٔ Furnariinae از تیرهٔتنورمرغان (Furnariidae) است. در کلمبیا، اکوادور، پرو و ونزوئلا یافت می شود.
دم خاری گلوسیاه گونه ای از پرندگان در زیرتیرهٔ Furnariinae از تیرهٔ تنورمرغان (Furnariidae) وبومی ونزوئلا است.
نمایش بین دو نیمه سوپربول ۵۶، که رسماً با عنوان نمایش بین دونیمه پپسی سوپربول ۵۶ شناخته می شود، ک اجرای موزیکال بین دونیمه در پنجاه و ششمین فینال مسابقات سوپربول بود که در ۱۳ فوریه ۲۰۲۲ در ورزشگاه سوفای در اینگلوود، کالیفرنیا برگزار شد. این اجرا توسط هنرمندان و خوانندگان دکتر دره اسنوپ داگ امینم، مری جی. بلایژ و کندریک لمار برگزار شد همچنین خواننده رپ فیفتی سنت و اندرسون پاک به عنوان مهمان حضور داشتند. این نمایش اولین اجرا در نمایش بین دو نیمه سوپربول بود که کاملاً حول موسیقی هیپ هاپ متمرکز بود، و همچنین آخرین نمایش بین دو نیمه بود که پپسی عهده اسپانسری این اجرا را داشت، اپل میوزیک حمایت مالی خود را از سال بعد به عهده خواهد گرفت. این اجرا به صورت ملی در ایالات متحده توسط شبکه ان بی سی پخش شد. این اجرا با تحسین بسیار منتقدان روبرو شد و اولین نمایش بین دو نیمه در سوپر بول بود که برنده جایزه Primetime Emmy برای ویژه تنوع برجسته (زنده) می شد. این نمایش همچنین برنده جوایز لحظه ماندگار امی برای طراحی تولید برتر برای کارگردانی موسیقی متنوع بود. پیش زمینه اجرا. در ۱۵ می ۲۰۲۱، اسنوپ داگ در مصاحبه ای با یاهو!! از ابراز
علاقه خود برای اجرا در نمایش بین دو نیمه سوپربول با دیگر هنرمندان سبک هیپ هاپ، دکتر دره، کندریک لمار و امینم اجرا گفت.
دم خاری توسی یا قلعه ساز توسی ، پرنده ای گنجشک سان از زیرتیرهٔ Furnariinae از تیرهٔ تنورمرغان (Furnariidae) است. از جنوب هندوراس تا پرو یافت می شود.
دم خاری سینه حنایی گونه ای از پرندگان در زیرتیرهٔ Furnariinae از تیرهٔ تنورمرغان (Furnariidae) است. در بلیز، السالوادور، گواتمالا، هندوراس و مکزیک یافت می شود.
دم خاری سینه خاکستری گونه ای از پرندگان در زیرتیرهٔ Furnariinae از تیرهٔ تنورمرغان (Furnariidae) است. در بولیوی، برزیل، پاراگوئه و پرو یافت می شود.
شرف النساء دوکارل (۱۷۵۸–۱۸۲۲) یک نجیب زاده مسلمان اهل پورنیا در بیهار، هند بود که بعداً به همراه همسرش جرارد دوکارل، به انگلستان رفت مسیحی شد و نام الیزابت را برگزید. خانواده او برای شرکت هند شرقی بریتانیا، کار می کردند. مطالعه زندگی او بسیار مهم است، زیرا یکی از نمونه های اولیه یک زن خارجی تمزیج شده در جامعه بریتانیا است. زندگی. او در شهر پورنیا یا اطراف آن در خانواده ای صاحب زمین یا اشرافی که با شرکت بریتانیایی هند شرقی در تماس بودند به دنیا آمد. در سن ۱۲ سالگی، او زندگی بدون ازدواج خود با جرارد گوستاووس دوکارل را آغاز کرد که به عنوان ناظر شرکت در ناحیه پورنیا منصوب شده بود. خانواده دوکارل ادعا کردند که الیزابت دختر یک «ماهاراجه در پورنیا» است و همچنین او را «شاهزاده خانم ایرانی» توصیف کرده اند. ۱۳ ساله بود که اولین دخترش را در سال ۱۷۷۱ به دنیا آورد که الیزابت نام داشت که در سن ۱۰ سالگی به انگلستان فرستاده شد. جرارد دوکارل پس از ترک پست خود در پورنه، الیزابت را با خود به قرارهای مختلف در هند از جمله کلکته برد. بین سال های ۱۷۷۰ و ۱۷۸۲، سه فرزند دیگر به دنیا آورد. مری (۱۷۷۷)، فیلیپ (۱۷۷۸) و ویلیام (۱۷۸۰). هر
سه آنها برای تحصیل به انگلستان فرستاده شدند در حالی که زن و شوهر در هند ماندند. زندگی در انگلستان. در سال ۱۷۸۴، او با جرارد به انگلستان رفت و در سال ۱۷۸۷ ازدواج کردند. به مسیحیت گروید و نام خود را به الیزابت تغییر داد. گفته می شود که تغییر او به همسر قانونی برای آن دوره غیرعادی بود، زیرا توصیه رایجی که به کارمندان شرکت هند شرقی داده می شد این بود که با زن خارجی ازدواج نکنند. در این مورد، مگان ایتون، آکادمیک، فکر می کند که جرارد دوکارل از تماس هایی که از طریق الیزابت در میان بزرگان محلی مسلمان و مغول برقرار می کرد سود می برد. خانواده دوکارل، از اعیان زمین دار گلوسسترشر بودند و از نوادگان هوگنوت های فرانسوی بودند که در نیولند ساکن شدند. این خانواده ثروت خود را از طریق سرمایه گذاری و خدمت در شرکت هند شرقی به دست آوردند. دیدار با میرزا ابوطالب. میرزا ابوطالب خان در سال ۱۷۹۹ در حین سفر به انگلستان از دوکارل بازدید کرده بود. او در سفرنامه خود آورده است: آقای دوکارل نیز برای مدت طولانی در هند بود و به عنوان ضابط شرکت هند شرقی در پورنیا مشغول بود. در این هنگام زنی از اشراف به دست او افتاد و از او صاحب فرزند شد. زن مذ
کور در هنگام بازگشت دوکارل به فرنگ به آن وطن رفت. پس از گزارش ورود من توسط آقای جانسون، او به ملاقات [من] علاقه نشان داد. به دیدنش رفتم چون زن مذکور بیست سال است که در آن کشور بوده به زبان و پوشش و نحوه نشستن و ایستادن و از هر نظر او را مانند زنان فرنگی یافتم. او سه یا چهار تا از فرزندانش را به من معرفی کرد که یکی از آنها نوزده ساله بود، و هیچ تفاوتی بین آنها [و اروپایی ها] وجود نداشت. او از ملاقات با من بسیار خوشحال و راضی بود. اما از آنجا که آقای دوکارل عصبانی شده بود، من از اعمال او خوشم نیامد و دیگر آنجا نرفتم. شخصیت و مرگ. از دفتر خاطرات او متوجه می شویم که زندگی اجتماعی فعالی داشته و سه بار در هفته بیرون غذا می خورد و در عین حال با فرزندانش وقت می گذراند. او در نهایت بیش از سه فرزندش عمر کرد و در سال ۱۸۲۲ در دهکده نیولند، گلاسترشر درگذشت. در فرهنگ عامه. گفته می شود که خواهران شارما در برنامه تلویزیونی، بریجرتون، تا حدی از افراد واقعی مانند شرف النساء الهام گرفته اند.
دم خاری گونه اخرایی گونه ای از پرندگان در زیرتیرهٔ Furnariinae از تیرهٔ تنورمرغان (Furnariidae) است. در آرژانتین، بولیوی، برزیل، پاراگوئه و پرو یافت می شود.