Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
غار ذوالقرنین یا غارهای برکلین (به انگلیسی: Birkleyn Caves) در ۱۵ کیلومتری مرکز شهر دیاربکر ترکیه در منطقهٔ لیچه قرار دارد و آنجا می توان نوشتارها، نقوش برجسته و کتیبه های باستانی دوران امپراتوری روم شرقی و آشوری ها را مشاهده کرد. محل جریان آب در این غار از زیر زمین از میان یک تونل طبیعی به سوی سطح پیش می آید. در دوران باستان، جایی که آب از آن بیرون می آمد را «پایان جهان» نامیده بودند. تاریخچه. بر اساس اسناد تاریخی، این غار در گذشته به عنوان «انتهای جهان» و «مکان جریان آب جاودانگی» شناخته می شد. برخی از کتیبه ها و نقوش برجسته برجای مانده از دوران امپراتوری روم شرقی و آشوریان در این محل نشان می دهد که این مکان از هزاران سال پیش مورد توجه تمدن های بزرگ بوده است. سیستم این غار شامل پنج بخش است و در دل آن یک رودخانه جریان دارد. این رودخانه در دوران آشوری ها به عنوان منبع اصلی رودخانهٔ دجله شناخته می شد. پادشاهان آشوری در دوران های مختلف این منطقه را فتح کرده و کتیبه ها و نقش های برجسته ای را به جا گذاشتند. ورودی پایین غار دارای نقوش برجسته و کتیبه هایی از پادشاهان آشوری تیگلات پیلسر اول (۱۱۱۴–۱۰۷۶ پیش از میلاد) و
شلمنسر سوم (۸۵۸–۸۲۴ پیش از میلاد) است. در این غار ۳ نقش برجسته و ۵ کتیبه میخی متعلق به این دو پادشاه آشوری وجود دارد. قدیمی ترین این کتیبه ها مربوط به بیش از ۳۰۰۰ سال پیش است. در سال ۸۵۲ پیش از میلاد، شلمنسر سوم، پادشاه آشور، گروهی را به سرچشمه های رودخانه دجله فرستاد و غار بیرکلین را به عنوان نقطه ای برای ثبت کتیبه های خود انتخاب کرد. این اقدام، نخستین تلاش های انسان برای سفر هیدروژئولوژیکی یا زمین آب شناختی را به ثبت رساند. سال ۲۰۰۴، تیمی به رهبری آندریاس شاکنر از دانشگاه مونیخ از دو غار بازدید کردند، کتیبه ها و نقوش برجسته آشوری را مستند کردند و تمام بقایای باستان شناسی اطراف را بررسی کردند. تحقیقات او نشان داد از دورهٔ نوسنگی متاخر از این غارها استفاده می شده است. افسانه ها. افسانه های محلی دربارهٔ این غار وجود دارد که توجه بسیاری را جلب کرده است. ذوالقرنین و آب حیات. یکی از مشهورترین افسانه های محلی مربوط به ذوالقرنین است. بر اساس این افسانه، ذوالقرنین پس از آن که تومورهایی شبیه شاخ در سرش رشد کرد و باعث درد زیادی شد، به خواب دید که برای درمان باید در آب های غارهای بیرکلین شست وشو کند. او با سفر به این
مکان، شاخ هایش را شست و یکی از آن ها بلافاصله ناپدید شد. اسکندر مقدونی. طبق یکی از افسانه های رایج که البته هیچ سند تاریخی برای آن وجود ندارد، اسکندر مقدونی با ارتش ۱۵ هزار نفری خود در مسیر حمله به ایران اینجا اقامت کرد. پلینی، مورخ رومی نیز معتقد بود این غار یکی از مسیرهای ورود به دنیای زیرین است.
آتش سوزی شیکاگو در سال ۱۸۷۴ در ۱۴ ژوئیه رخ داد. گزارش ها درباره میزان خسارت تا حدی متفاوت است، اما منابع به طور کلی توافق دارند که آتش سوزی درست در جنوب لوپ، ۸۱۲ سازه را نابود کرد و ۲۰ نفر را کشت. محله آسیب دیده محل سکونت جامعه مهاجران یهودی از روسیه و لهستان در شیکاگو بود، همچنین جمعیت قابل توجهی از خانواده های طبقه متوسط آفریقایی-آمریکایی؛ هر دو گروه قومی پس از آتش سوزی به محله های دیگر در غرب و جنوب شهر نقل مکان کردند. هیئت ملی بیمه گران آتش سوزی صنعت بیمه با واکنش به این آتش سوزی، خواستار تغییرات گسترده در تلاش های پیشگیری و اطفای حریق شیکاگو شد. آن ها در نهایت بیمه گران آتش سوزی را تشویق کردند تا تمام پوشش ساختمان ها در شهر را در اکتبر لغو کنند. بسیاری از بیمه گران فعالیت های خود را در شیکاگو متوقف کردند و تنها پس از اینکه دولت شهری بسیاری از اصلاحات پیشنهادی را پذیرفت، به صدور بیمه نامه در شهر بازگشتند. نام. بلافاصله پس از آتش سوزی، تلاش هایی برای نام گذاری این واقعه صورت گرفت تا آن را با «آتش سوزی بزرگ شیکاگو» در سال ۱۸۷۱ مرتبط کنند. در ۱۷ ژوئیه، سه روز پس از آتش سوزی، شیکاگو تریبیون پیشنهاد کرد که "ای
ن رویداد اخیر را «آتش سوزی کوچک شیکاگو» بنامیم، تا آن را از «آتش سوزی بزرگ شیکاگو» که سه سال پیش رخ داد متمایز کنیم." در یک خاطره نامه بعدی، یک مدیر اجرایی بیمه آتش سوزی از شیکاگو ادعا کرد که این رویداد "به عنوان 'آتش سوزی کوچک بزرگ' شناخته می شود." با این حال، این نام ها هرگز به طور دائمی پذیرفته نشدند و انتشارات اخیر به سادگی این رویداد را "آتش سوزی ۱۸۷۴" یا "دومین آتش سوزی شیکاگو" نامیده اند. پیش زمینه. آتش سوزی ۱۸۷۱ منجر به تصویب مقررات جدیدی برای ساخت وساز مقاوم در برابر آتش شد که ساخت ساختمان های چوبی را در محدوده ای شامل خیابان ۲۲ام در جنوب، رود شیکاگو در شمال، خیابان هالستد در غرب و دریاچه میشیگان در شرق ممنوع می کرد. ساختمان های چوبی که قبلاً در این محدوده وجود داشتند مجاز به باقی ماندن بودند و سازه های موقت چوبی نیز تا زمان جایگزینی با ساختمان های دائمی اجازه ساخت داشتند. مقررات شهری مقرر می کرد که این ساختمان های "موقت" باید ظرف یک سال تخریب شوند، اما بسیاری از آنها همچنان باقی ماندند. ۱۴ ژوئیه روزی گرم در شهر بود و دمای هوا بیش از بود. هوا برای هفته ها خشک بود و از اوایل ژوئن فقط یک روز میزان بارن
دگی بیش از حد ناچیز ثبت شده بود. این شرایط، همراه با "باد شدید دشت" که از جنوب غربی می وزید، باعث شد که آتش سوزی ۱۸۷۴ شباهت زیادی به آتش سوزی ۱۸۷۱ داشته باشد. بخشی که در آتش سوزی ۱۸۷۴ سوخت، در جنوب هسته مرکزی شیکاگو قرار داشت که پس از آتش سوزی ۱۸۷۱ بازسازی شده بود. این منطقه در جنوب لوپ از نظر بسیاری ناخوشایند تلقی می شد. به گفته "شیکاگو تریبیون": «این بخش از شهر شامل بدترین زاغه های ممکن است که بیشتر آن ها به عنوان خانه های فساد استفاده می شوند.» این محله به عنوان «یک کمربند گسترده از ساختمان های چوبی که سازه های جدیدی که در بخش تجاری بخش جنوبی شهر سر برآورده اند را تهدید می کند» توصیف شده است. برخی از این ساختمان ها از بخش جنوبی شهر به این منطقه منتقل شده بودند—تریبیون این انتقال را عمل «یک شورای شهر ضعیف و یک شهردار ضعیف» می نامد که با چیدن این ساختمان های چوبی قابل اشتعال در کنار هم، شهر را به خطر انداختند. لوله های آب در این بخش از شهر برای اهداف اطفای حریق کافی نبودند، زیرا «عمدتاً چهار اینچ قطر داشتند و به شدت با زنگ زدگی و خوردگی مسدود شده بودند، به طوری که یک موتور آتش نشانی بخار نمی توانست از یک شیر
آتش نشانی آب کافی دریافت کند.» این محله، در آستانه آتش سوزی، یک انبار قابل اشتعال متراکم بود که به ویژه در شرایط خشک و بادی، بسیار مستعد تبدیل شدن به محل یک آتش سوزی بزرگ بود. منشأ. اگرچه همه گزارش ها در شناسایی منشأ آتش کمی قبل از ساعت ۴:۳۰ بعدازظهر در محله ای که به طور کلی به عنوان «منطقه شاین» شناخته می شد، واضح بودند، اما گزارش ها در مورد مکان دقیق شروع آتش متفاوت است. بر اساس گزارش مارشال آتش نشانی، آتش در خیابان چهارم (اکنون خیابان فدرال) شروع شد و به سرعت به یک ساختمان کارخانه روغن نزدیک خیابان کلارک و چهارم گسترش یافت. آتش توسط ده تا دوازده بشکه روغن در کوچه نزدیک ساختمان کارخانه روغن بیشتر شعله ور شد. "سان فرانسیسکو الواتور" در ۸ اوت ۱۸۷۴ مقاله ای منتشر کرد که یک مغازه کهنه فروشی یهودی لهستانی در ۵۲۷ خیابان کلارک جنوبی را به عنوان منبع آتش شناسایی کرد. گفته می شود که مغازه دار در زمان کشف آتش غایب بود، اما یک روسپی که در اتاق غربی ساختمان ساکن بود، آتش را کشف کرد و در ساعت ۴:۲۹ بعدازظهر با زنگ شماره ۳۷ هشدار داد. در تاریخ نگاری سه جلدی شیکاگو که در سال ۱۸۸۴ منتشر شد، آلفرد تی. آندریاس نوشت که "در ۱۴
ژوئیه ۱۸۷۴، ساعت ۴:۲۹ بعدازظهر، آتشی که منشأ آن احتمالاً عمدی بود، در ساختمان چوبی دوطبقه شماره ۴۴۹ خیابان کلارک جنوبی، که متعلق به لو گرند اودل بود و به عنوان یک سالن توسط ای. تی. کریجیر مورد استفاده قرار می گرفت، آغاز شد." در سال ۲۰۰۹، یک کتابدار منطقه ای شیکاگو و ستون نویس آنلاین، آلیس ماجیو، در مقاله ای درباره این آتش سوزی ادعا کرد که آتش از یک طویله کوچک "نزدیک گوشه خیابان کلارک و خیابان دوازدهم" شروع شده است، مشابه نظریه ردشده ای که درباره آغاز آتش سوزی بزرگ شیکاگو در ۱۸۷۱ مطرح بود. ماجیو ادعا کرد که این طویله در کنار کارخانه روغنی قرار داشت که در گزارش رئیس آتش نشانی ذکر شده بود. علت دقیق آتش سوزی مشخص نبود، اما ساکنان منطقه ادعا کردند که مالک آن، ناتان آیزاکسون، عمداً آتش را روشن کرده است. پس از این آتش سوزی، آیزاکسون دستگیر و به اتهام آتش افروزی متهم شد. اگرچه برخی از همسایگانش در دادگاه شهادت دادند که او را در حال روشن کردن آتش دیده اند، اما هرگز محکوم نشد. ماجیو پیشنهاد می کند که شهادت این شاهدان بیشتر تحت تأثیر تعصبات نژادی بوده تا شواهد واقعی. مسیر آتش سوزی. بر اساس مقاله ای از روزنامه تریبیون ک
ه روز پس از آتش سوزی منتشر شد، این آتش در "مرکز بلوکی که با خیابان های دوازدهم، تیلور، کلارک و خیابان چهارم احاطه شده بود" آغاز شد، منطقه ای که تریبیون آن را "منطقه شاینی" نامید. به دلیل وزش باد شدید از جنوب غربی، آتش در جهت جنوب خیلی پیشروی نکرد و قبل از رسیدن به خیابان دوازدهم متوقف شد. در عوض، شعله ها به سمت شمال و شرق حرکت کردند و حدود ساعت ۵:۳۰ بعدازظهر به گوشه خیابان تیلور و خیابان استیت رسیدند. تا ساعت ۶:۰۰ بعدازظهر، مناره کلیسای متدیست آلمانی در گوشه خیابان سوم و پلک آتش گرفت. آتش در حدود ساعت ۶:۳۰ بعدازظهر از خیابان استیت عبور کرد و تا ساعت ۷:۰۰ بعدازظهر به خیابان واباش نزدیک شد، زمانی که یکی از اعضای شورای شهر از سرپرست پلیس، رِهم، درخواست کرد از باروت برای تخریب برخی ساختمان ها در مسیر آتش به عنوان مانع آتش استفاده کند. رِهم این درخواست را رد کرد و گفت که مجاز به انجام چنین اقدامی نیست. این عضو شورا سپس به شهردار هاروی دولیتل کولوین مراجعه کرد، اما نتیجه ای حاصل نشد. در نهایت، تحت هدایت مارک شرایدن، عضو شورای شهر و یکی از کمیسرهای پلیس، تلاش هایی برای استفاده از باروت صورت گرفت، اما تأمین مقادیر کا
فی باروت در آن زمان بسیار دشوار بود و تخریب چند ساختمان چوبی کوچک تأثیر چندانی در مهار آتش نداشت. آتش نشانان شهر تلاش کردند آتش را از جهت شمال و جنوب مهار کرده و آن را به سمت دریاچه میشیگان هدایت کنند تا خسارت ها را به حداقل برسانند. به نظر می رسید که این راهبرد باعث از بین رفتن خانه های کنار دریاچه در خیابان میشیگان شود، اما در نهایت آتش نشانی توانست تقریباً کاملاً آتش را در نزدیکی آن خیابان متوقف کند. هنگامی که آتش به سمت شمال در امتداد خیابان استیت حرکت کرد، ناظران نگران بودند که قلب منطقه تجاری شهر دوباره مانند آتش سوزی سال ۱۸۷۱ ویران شود، اما کمی شمال تر از هتل سنت جیمز و جنوب خیابان ون بیورن، یک دیوار ضدحریق توانست آتش را درست در آستانه ورود به منطقه تجاری متوقف کند. لحظه ای که مشخص شد این دیوار، که در یک گزارش آن را "قلعه حریق" نامیده بودند، حد شمالی گسترش آتش خواهد بود، توسط یک روزنامه نگار معاصر به عنوان نقطه عطفی در تلاش های آتش نشانی برای مهار شعله ها توصیف شد. آتش حدود نیمه شب خاموش شد و هتل خیابان میشیگان آخرین ساختمان بزرگی بود که در شعله ها سوخت. میزان خسارت. آتش سوزی حدود را در بر گرفت و از خی
ابان ون بورن به سمت جنوب و غرب تا خیابان میشیگان گسترش یافت. گزارش خبرگزاری آسوشیتد پرس دو روز پس از حادثه وسعت آتش را این گونه توصیف کرد: "آتش بخش کوچکی از خیابان کلارک، نزدیک خیابان دوازدهم را سوزاند... سپس خیابان های سوم و چهارم را بین پِک کورت و خیابان دوازدهم در بر گرفت و آن ها را تا خیابان هریسون سوزاند. خیابان استیت از هارمون کورت تا خیابان ون بورن سوخت، خیابان واباش از شماره ۴۵۲، نزدیک گوشه پِک کورت، تا شماره ۲۶۷، نزدیک گوشه خیابان ون بورن سوخت. خیابان میشیگان از خیابان هریسون تا خیابان ون بورن، در فاصله ای کوتاه، دچار حریق شد." سازه های آسیب دیده. ساختمان های شاخصی که در این آتش سوزی نابود شدند شامل کلیسای باپتیست اول، تئاتر بزرگ آدلفی، ساختمان مدرسه جونز، تئاتر آیکن، هتل خیابان میشیگان، کنگرس هال، ساختمان اینتر-اوشن، هتل سنت جیمز و یک اداره پست که قبلاً به عنوان کلیسای متدیست خیابان واباش استفاده می شد، بودند. برخی از اجتماعات مذهبی که مکان های عبادی خود را از دست دادند شامل کلیسای باپتیست اول، کلیسای باپتیست اولیوِت، کلیسای متدیست بِتِل، کلیسای متدیست آلمانی، کنیسه کهیلات بنی شالوم و کنیسه کهیلات ا
نشه معراو بودند. گزارش هیئت پلیس در اداره آتش نشانی به شورای شهر ۸۱۲ سازه آسیب دیده را به همراه مالکان، ساکنان و کاربری هایشان فهرست کرده است. آتش سوزی شامل آدرس های زیر بود: در گزارش هیئت پلیس که بلافاصله پس از آتش سوزی منتشر شد، اطلاعاتی درباره خسارات فردی یا مطالبات بیمه ای ارائه نشد، اما میزان کلی خسارت ۱٬۰۶۷٬۲۶۰ دلار و ادعاهای بیمه ای ۱٬۸۶۰٬۰۰۰ دلار تخمین زده شد. این گزارش فهرست ۸۱۲ ساختمان آسیب دیده را به دسته های زیر تقسیم کرد: و از میان این ساختمان های آسیب دیده: پوشش خبری. گزارش های روزنامه ای پس از آتش سوزی، جوامع ساکن در آن منطقه از شهر، به ویژه ساکنان یهودی آن را مورد نکوهش قرار دادند: "آن ها همان دست فروشانی هستند که پشت های خمیده و بارکششان در هر سرزمینی شناخته شده است؛ کودکانی که از آن ها می ترسند و سگ هایی که در روستا به آن ها پارس می کنند، و در تجارت، می توانند از همه یهودیان دیگر زرنگ تر باشند. دیشب، آن ها با هماهنگی ای که حتی برای این سرگردانان مادرزاد هم غیرعادی بود، بساطشان را جمع کردند و، آیا لازم است گفته شود، با سرعتی غیرمعمول؟" روزنامه شیکاگو تایمز اشاره کرد که آتش سوزی، یک محله چراغ
قرمز ber را سوزانده است و گردهمایی روسپیانی که در حال فرار از شعله ها بودند را این گونه توصیف کرد: "هوگارث و " با ترکیبی از ... "." برخی مقالات، آتش را در یک چارچوب مذهبی مطرح کردند و آن را نتیجه اجتناب ناپذیر فعالیت های گناه آلود منطقه جنوب نزدیک دانستند و حتی به عنوان یک پیامد مطلوب که بدترین عناصر شهر را پاکسازی می کند، توصیف کردند: "یهودیان و غیریهودیان، سفیدپوستان و سیاه پوستان، درستکاران و فاسدان، در این محله زندگی می کردند و حالا پناهگاه ها و خانه هایشان از بین رفته است. این افراد، که بدتر از اسماعیلیان اند و دنیا آن ها را محکوم کرده است، در عرض یک ساعت، هم کاخ گناهشان را از دست دادند و هم کلبه فسادشان را. فقط به همین طریق بود که این منطقه آلوده می توانست پاکسازی شود؛ اما این کار به خوبی انجام نشد. سه یا چهار بلوک در جنوب، شرق و غرب نیز باید به همین سرنوشت دچار می شدند تا شهر واقعاً نجات پیدا کند. باید یک آتش سوزی دیگر در آنجا رخ دهد تا شهر کاملاً پاک شود." یک نویسنده در روزنامه شیکاگو تریبیون اظهار داشت که آتش احتمالاً آسیب پایداری به آفریقایی آمریکایی های ساکن آن منطقه وارد نخواهد کرد، زیرا به نظر او
، جامعه سیاه پوستان آن محله از نظر مالی باثبات تر بود و پس اندازهایی در حساب های بانکی محلی داشت، در مقایسه با دیگر ساکنانی که یا پول خود را صرف کالاهای بی ارزش خانگی کرده بودند یا به عنوان ولگردان بی خانمان شناخته می شدند. تأثیر فوری. دو روز پس از وقوع آتش سوزی، روزنامه "شیکاگو تریبیون" مقاله ای منتشر کرد که استدلال می کرد درس های آتش سوزی ۱۸۷۱ آموخته نشده اند و خواستار اصلاحات فوری برای بهبود حفاظت در برابر آتش در شهر شد. هتل سنت جیمز تصمیم گرفت از آدرس قبلی خود در خیابان های ون بورن و استیت به گوشه نزدیک تر در خیابان های استیت و واشینگتن منتقل شود. کلیسای باپتیست اول، با وجود اینکه تازه ساخته شده بود، تصمیم گرفت در همان محله بازسازی نکند و به جای آن به جنوب شهر نقل مکان کند. کتابخانه انجمن تاریخی شیکاگو، که در آتش سوزی بزرگ ۱۸۷۱ نابود شده بود، با کمک های قابل توجه از سوی دیگر انجمن های تاریخی در سراسر کشور و بین المللی مجدداً پر شد، اما این مجموعه جایگزین نیز در آتش سوزی ۱۸۷۴ از بین رفت، که نیاز به یک تلاش مجدد برای بازسازی مجموعه کتابخانه را ضروری ساخت. به طور کلی، در کل منطقه آسیب دیده، "میزان خسارت های
وارده در آتش سوزی بالغ بر ۳٬۸۴۵٬۰۰۰ دلار بود، با پوشش بیمه ای به مبلغ ۲٬۲۰۰٬۰۰۰ دلار." صنعت بیمه آتش سوزی واکنشی جدی به آتش سوزی ۱۸۷۴ نشان داد؛ هیئت ملی بیمه گذاران (مستقر در نیویورک) اصرار داشت که شهر بلافاصله به فهرستی از درخواست ها پاسخ دهد، از جمله افزایش قطر لوله های آب، سازماندهی مجدد آتش نشانی تحت مدیریت یک رئیس قدرتمند (به جای یک هیئت انتخابی)، و ممنوعیت ساخت ساختمان های چوبی در محدوده شهری. تا زمانی که این درخواست ها اجرا نشدند، این هیئت به تمامی شرکت های بیمه آتش سوزی توصیه کرد که از انجام تجارت با هر مشتری در شیکاگو خودداری کنند، و اکثر شرکت ها از این پیشنهاد پیروی کردند تا شهر را تحت فشار قرار دهند. در پاسخ، محدودیت های دائمی آتش سوزی تا محدوده قانونی شیکاگو گسترش یافتند و در یک فرمان رسمی در تاریخ ۲۰ ژوئیه ۱۸۷۴ به شورا توصیه شدند. ساختمان های جدید دیگر نمی توانستند در محدوده جدید تعیین شده بدون دریافت مجوز از هیئت کارهای عمومی ساخته شوند. ساختمان های چوبی که در محدوده شهری شیکاگو قرار داشتند، نمی توانستند گسترش یابند، ارتفاعشان افزایش یابد یا تعمیر شوند، مگر با اجازه کتبی از هیئت کارهای عمومی. عل
اوه بر این، هیچ ساختمان چوبی نمی توانست از یک قطعه زمین به قطعه ای دیگر در محدوده شهر منتقل شود، اما ساختمان های چوبی می توانستند به مناطقی در خارج از محدوده شهر منتقل شوند، به شرطی که ارزش ساختمان بیش از ۵۰٪ هزینه ساخت یک ساختمان جدید "با همان ویژگی ها" باشد. "ویژگی" ساختمان باید توسط شهردار و هیئت کارهای عمومی تعیین می شد. همچنین، شهر مجبور شد تجهیزات اضافی برای آتش نشانی خریداری کند. علی رغم سرعت این واکنش، کسب وکارها و خانه های شیکاگو همچنان قادر به دریافت بیمه آتش سوزی نبودند تا زمانی که یک شورا برای ارائه پیشنهادی درباره سازماندهی مجدد آتش نشانی و اصلاح رویکرد شهر به پیشگیری و مقابله با آتش تشکیل شد. این شورا، "انجمن شهروندان شیکاگو"، در سال ۱۸۷۴ تشکیل شد و به زودی بازرسی و بررسی ساختمان ها را اجرا کرد. این انجمن ژنرال الکساندر شالر، رئیس آتش نشانی نیویورک، را استخدام کرد تا آتش نشانی شیکاگو را بر اساس مدل نظامی سازماندهی کند: کل بخش به صورت یک تیپ متشکل از شش گردان ساختاربندی شد که هر یک تحت مدیریت یک معاون آتش نشانی قرار داشت و هر گردان به واحدهایی به رهبری کاپیتان ها و ستوان ها تقسیم شد. اداره جدیداً
سازمان یافته تحت رهبری رئیس جدید آتش نشانی شهر، ماتیاس بنر، اداره می شد. بیشتر اصلاحات مورد درخواست بیمه گذاران تا پاییز ۱۸۷۴ اجرا شد و شرکت های بیمه دوباره فعالیت خود را در شهر از سر گرفتند. تأثیر بلندمدت. انجمن شهروندان شیکاگو به کار خود در زمینه پیشگیری و مقابله با آتش سوزی در شهر پس از اقدامات فوری در پاسخ به شرکت های بیمه در سال ۱۸۷۴ ادامه داد. در سال ۱۸۷۶، این انجمن تدابیر ایمنی دیگری را اجرا کرد، از جمله الزام به نصب راه های فرار فلزی در ساختمان های مسکونی با بیش از سه طبقه. آتش سوزی های کوچکتری که در ماه های پس از آتش سوزی ۱۸۷۴ رخ داد، منجر به "استخدام سیصد نگهبان ویژه شبانه شد که با فانوس های قرمز در خیابان ها به دنبال عوامل آتش سوزی و حوادث احتمالی می گشتند." در این دوره، بازرگانان محلی تلاش کردند تا اعضای شورای شهر شیکاگو را انتخاب کنند که ایمنی در برابر آتش سوزی را در اولویت قرار دهند و به اجرای مصوبات سال ۱۸۷۴ ادامه دهند. یکی از بیمه گران آتش سوزی، چارلز اچ. کیس از شرکت بیمه رویال، به عنوان یکی از اعضای شورای شهر انتخاب شد و نهادی به نام "گشت بیمه آتش سوزی" برای پیگیری اصلاحات مداوم تأسیس شد. پس
از این آتش سوزی، اقلیت هایی که در منطقه "سوخته" زندگی می کردند، معمولاً به سایر نقاط شهر نقل مکان کردند. جامعه یهودیان آسیب دیده از آتش سوزی، که عمدتاً از مهاجران روسیه و لهستان تشکیل شده بود، به محله هایی در غرب رودخانه شیکاگو نقل مکان کردند و جای خانواده های ایرلندی و آلمانی نسل دومی را گرفتند که از مرکز شهر دورتر می شدند. منطقه ای که به آن نقل مکان کردند، در دهه های بعد به "گهواره فرهنگ یهودیان در شهر" تبدیل شد. برآورد شده است که این آتش سوزی ۸۵ درصد از املاک متعلق به آفریقایی-آمریکایی های شهر را نابود کرد. اگرچه تقریباً نیمی از خانواده های بی خانمان شده به محله های مختلط نقل مکان کردند، اما بیشتر سایر خانواده ها به منطقه ای معروف به کمربند سیاه رفتند. این منطقه به "مرکز زندگی سیاه پوستان شیکاگو در قرن بیستم" تبدیل شد. بیشتر جمعیت آفریقایی-آمریکایی شهر در این منطقه سکونت داشتند و مؤسسات مهم سیاه پوستان نیز در آن متمرکز بودند. آتش سوزی همچنین باعث بی خانمانی حدود ۵۰۰ روسپی از روسپی خانه های محله شد. «خانه های بدنام» به سرعت در جنوب خیابان هجدهم دوباره ظهور کردند و در نهایت به منطقه بدنام لووی تبدیل شدند. خ
یابان واباش پیش از این، محله ای اعیان نشین با کلیساها و خانه های بزرگ بود، اما بسیاری از ساکنان و جماعت های مذهبی آن پس از آتش سوزی به خیابان پریری نقل مکان کردند.
سگ ها در دین، اسطوره ها، داستان ها و افسانه های بسیاری از فرهنگ ها نقش داشته اند. آنها در سنت های مذهبی مختلف در سراسر جهان جایگاهی متنوع و چندوجهی دارند. این تفاسیر اغلب بر پایه طبیعت وفادار و پایبند سگ ها شکل می گیرد که به نوعی بازتابی از وفاداری انسان به نیروهای برتر است. در این زمینه های دینی، نقش سگ ها در دین از نمادهای فضیلت هایی مانند وفاداری و حفاظت گرفته تا آموزه هایی درباره ی پاکی و آیین های مذهبی متغیر است که در ادامه مقاله بیشتر مورد بحث قرار خواهد گرفت. از اسطوره های باستانی تا آیین های معنوی معاصر، حضور سگ ها تأثیری ماندگار بر ضمیر جمعی انسان ها گذاشته است و بازتابی از میل درونی آنها به معنا و ارتباط در بافت پیچیده ایمان و معنویت است. در اسطوره شناسی، سگ ها اغلب به عنوان حیوانات خانگی یا نگهبانان دیده می شوند. داستان هایی درباره سگ هایی که از دروازه های دنیای مردگان پاسداری می کنند، در سراسر اسطوره های هندواروپایی تکرار شده اند و ممکن است ریشه در دین نیاهندواروپایی داشته باشند. تاریخ نگار ژولین دُوی سه روایت مرتبط با سگ ها در اسطوره شناسی را پیشنهاد کرده است. نخست، ارتباط آنها با زندگی پس از مرگ
که به نقش نگهبانی شان در اسطوره های هندواروپایی اشاره دارد؛ دوم، پیوند میان انسان ها و سگ ها؛ و سوم، ارتباط آنها با ستاره شباهنگ. شواهد ارائه شده توسط دُوی نشان می دهد که میان اسناد اسطوره ای از فرهنگ های مختلف و داده های ژنتیکی و فسیلی مرتبط با اهلی سازی سگ ها، همبستگی وجود دارد. لیزا کمرر در اثر خود، "حیوانات و دین جهانی"، رابطه پیچیده میان حیوانات و سنت های مذهبی مختلف را بررسی می کند. در فرهنگ های دینی گوناگون، حیوانات به شیوه های متفاوتی درک، مورد احترام و در آیین ها به کار گرفته می شوند. حضور آنها در داستان های دینی و آیین های مذهبی، اثری ماندگار بر چشم انداز معنوی بر جای گذاشته است و گواهی بر پیوند عمیق میان انسان ها و سگ ها محسوب می شود. دین آزتک. سگ ها برای مردم آزتک در مرکز مکزیک دارای اهمیت مذهبی و نمادین قابل توجهی بودند. چندین محل دفن باستانی مربوط به سگ ها در مکزیک کشف شده است. شولوتل، یکی از خدایان مرگ در اساطیر آزتک، به شکل هیولایی با سر سگ به تصویر کشیده شده است. سنت چینی. سگ یکی از دوازده حیوان مقدس در طالع بینی چینی است. روز دوم سال نو چینی به عنوان روز تولد همه سگ ها در نظر گرفته می شود و
مردم چین در این روز به طور ویژه با مهربانی از سگ ها مراقبت می کنند. در چین، کره و ژاپن، سگ ها به عنوان محافظانی مهربان شناخته می شوند. پانهو، یک اژدها-سگ افسانه ای، در داستان ها به مردی تبدیل شد و با یک شاهزاده ازدواج کرد. سگ ها در سنت و فولکلور چینی حضوری پررنگ دارند، نه تنها در طالع بینی و اسطوره شناسی، بلکه در جنبه های مذهبی و فرهنگی نیز نقش مهمی ایفا می کنند. در ادامه، اطلاعات بیشتری درباره ی جایگاه سگ ها در سنت های چینی ارائه می شود: با وجود نگرش های مثبتی که در سنت چینی نسبت به سگ ها وجود دارد، این حیوانات تا پیش از ژوئن ۱۹۲۸ برای بیش از ۶۰ سال در چین ممنوع بودند. رابرت ای. بیکرز و جفری ان. واسرستروم اشاره کرده اند که: «قدرت توهین آمیز واژه ‘سگ’ به عنوان لقبی تحقیرآمیز و غیرانسانی در چین بدون شک این توهین را شدیدتر کرده و باعث شده داستان جمله توهین آمیز روی تابلو، بیش از پیش باورپذیر به نظر برسد.» مسیحیت. در متون کتاب مقدس، سگ به عنوان نمادی از ناپاکی، گناه و انحراف اخلاقی ظاهر می شود. مکاشفه ۲۲:۱۵: «زیرا بیرون خواهند ماند سگ ها، جادوگران، زناکاران، قاتلان، بت پرستان و هر که دروغ را دوست دارد و عمل می
کند.» فیلیپیان ۳:۲: «از سگ ها برحذر باشید، از کارگران شریر برحذر باشید، از اهل ختنه ی ظاهری برحذر باشید.» کاتولیسم روم. در کاتولیسیسم روم، ایکونوگرافی سنت دومینیک شامل تصویری از یک سگ است. این ارتباط از رویای مادر سنت نشأت می گیرد که در خواب دید سگی از رحم او بیرون می جهد و پس از آن باردار شد. به همین دلیل، نام فرقه دومینیکن (لاتین کلیسایی: Dominicanus) شباهت آوایی به عبارت «سگ خداوند» یا «تازی خداوند» (لاتین کلیسایی: Domini Canis) دارد. در فولکلور مسیحی، گریم کلیسا اغلب به شکل سگی سیاه ظاهر می شود که وظیفه محافظت از کلیساها و قبرستان های مسیحی را در برابر حرمت شکنی بر عهده دارد. همچنین در کتاب دوم قانونی توبیاس، از سگی وفادار یاد شده که در سفرهای توبیاس، پسر طوبیت و فرشته رفائیل همراه آنها بود. سنت روچ، که در اوایل قرن چهاردهم در فرانسه زندگی می کرد، در کلیسای کاتولیک روم به عنوان قدیس حامی سگ ها شناخته می شود. گفته می شود که او هنگام انجام کارهای خیریه به طاعون مبتلا شد و برای مرگ به جنگل پناه برد. در آنجا، سگی وفادار با لیسیدن زخم هایش و آوردن غذا، از او مراقبت کرد تا اینکه بهبود یافت. روز ۱۶ اوت، که جشن س
نت روچ است، در بولیوی به عنوان «روز تولد همه سگ ها» گرامی داشته می شود. سنت گینفور نام سگی بود که از قرن سیزدهم تا قرن بیستم، در یک زیارتگاه محلی در فرانسه مورد احترام مردم قرار داشت و به عنوان قدیسی عامیانه مورد ستایش قرار می گرفت. سگ سیاه و سفید گاهی به عنوان نمادی غیررسمی از فرقه دومینیکن شامل برادران مذهبی، خواهران و راهبه های مذهبی به کار می رود. این ارتباط از یک بازی زبانی لاتین ناشی می شود: نام رسمی این فرقه «مبلغان برادران» (Ordo Praedicatórum، یعنی «فرقه مبلغین») است، اما عموماً با نام «فرقه دومینیکن» (برگرفته از سنت دومینیک، بنیان گذار آنها) شناخته می شود. از سوی دیگر، واژه ی لاتین «Dómini Canes» به معنای «تازی های خداوند» است که شباهت آوایی به نام این فرقه دارد. در سال ۲۰۱۷، یکی از صومعه های فرانسیسکن یک سگ از نژاد اشناوزر را به فرزندخواندگی پذیرفت و نام «برادر کارملو» را بر او گذاشتند. تصاویری از برادر کارملو در حالی که لباس راهبان فرانسیسکن را به تن داشت، در اینترنت منتشر شد و به سرعت مورد توجه قرار گرفت. دین مصر باستان. گرچه مصریان باستان بیشتر با گربه ها و الهه باستت شناخته می شوند، اما سگ ها ن
یز نقشی مقدس داشته و به عنوان نمادی مهم در نمادپردازی دینی ظاهر شده اند. سگ ها با آنوبیس، خدای جهان مردگان که سر شغال داشت، ارتباط داشتند. در برخی دوره ها، دخمه های آنوبیئون در سقاره محل دفن سگ ها بودند. آنپوت، همسر آنوبیس، همتای زنانه او محسوب می شد. او اغلب به شکل شغالی باردار یا شیرده یا به عنوان شغالی مسلح به خنجر به تصویر کشیده می شد. علاوه بر آنوبیس و آنپوت، دیگر ایزدان مرتبط با سگ ها نیز در اساطیر مصر باستان یافت می شوند. آم هح خدایی کوچک از جهان زیرین که به صورت مردی با سر سگ شکاری به تصویر کشیده شده و در دریاچه ای از آتش زندگی می کرد. دوعاموتف در ابتدا به شکل مردی پیچیده در نوارهای مومیایی نمایش داده می شد، اما از دوران پادشاهی نوین به بعد، با سر شغال به تصویر درآمد. اوپوآوت به شکل گرگ یا شغال، یا مردی با سر گرگ یا شغال ترسیم می شد. حتی در مواردی که او به عنوان شغال معرفی شده، اغلب با پوشش خاکستری یا سفید نمایش داده شده که اشاره ای به ریشه های گرگی او دارد. خنتی-آمنتیو یکی از ایزدان آبیدوس در مصر علیا، که به شکل شغالی نگهبان شهر مردگان به تصویر کشیده می شد. رابطه میان سگ ها و دین به نخستین تمدن های ب