Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پیش نصب شده عرضه شد. این گوشی پس از مدتی به روزرسانی های وان یوآی ۲٫۱ و وان یوآی ۲٫۵ را دریافت کرد. سپس اعلام شد که سامسونگ گلکسی ام ۳۱ واجد شرایط به روزرسانی به اندروید ۱۱ است. در تاریخ ۱۹ ژانویه ۲۰۲۱، این گوشی به روزرسانی اندروید ۱۱ همراه با رابط کاربری وان یوآی ۳ را دریافت کرد. در مارس ۲۰۲۱، به روزرسانی رابط کاربری وان یوآی ۳٫۱ برای این گوشی منتشر شد. در آوریل ۲۰۲۲، این گوشی به روزرسانی اندروید ۱۲ همراه با رابط کاربری وان یوآی ۴٫۱ را دریافت کرد.
راین ویت (متولد ۷ اکتبر ۱۹۸۶) یک مدیر اجرایی بازی آمریکایی است. او متخصص سابق شراکت جهانی بازیویدئویی در گوگل و رئیس بازی در یوتیوب است، همچنین تجارت واقعیت مجازی و واقعیت افزوده آن ها را رهبری می کرد. ویت هم کنون به عنوان مدیر عامل استودیو پولی گان خدمت می کند.
امیر سحرخیز (زادهٔ ۱۲ اسفند ۱۳۵۵) تهیه کننده، نویسنده و کارگردان انیمیشن و طراح جلوه های بصری ایرانی است. او فعالیت خود را در اواخر دههٔ ۱۳۷۰ با فیلم های تبلیغاتی آغاز کرد و با اولین انیمیشن کوتاه خود، "چت ایرونی" (۱۳۸۳) برنده جایزه ویژه هیات داوران از چهارمین جشنواره بین المللی پویانمایی تهران و تندیس بهترین انیمیشن از نهمین جشن سینمای ایران شد. او همچنین برنده سیمرغ بلورین جشنواره فیلم فجر و تندیس جشن سینمای ایران در رشته جلوه های بصری است. فعالیت. او در سال ۱۳۷۹ با مجموعه تلویزیونی چراغ جادو به کارگردانی همایون اسعدیان فعالیت خود را به عنوان طراح جلوه های بصری آغاز کرد و در سال ۱۳۸۴ با فیلم جایی در دوردست به کارگردانی خسرو معصومی وارد سینما شد. طراحی جلوه های بصری سریال مختارنامه به کارگردانی داوود میرباقری از دیگر فعالیت های او در تلویزیون است. امیر سحرخیز با طراحی جلوه های بصری فیلم سلام بر فرشتگان موفق به دریافت سیمرغ بلورین بهترین جلوه های بصری از سی امین جشنواره فیلم فجر و پروانه زرین دستاورد فنی و هنری از بیست و پنجمین جشنواره بین المللی فیلم های کودکان و نوجوانان شد. طراحی تیتراژ فیلم های درباره الی
و جدایی نادر از سیمین و نیز طراحی جلوه های بصری فیلم های خون بازی، فرش ایرانی، آواز گنجشک ها و یک حبه قند از دیگر فعالیت های اوست. وی همچنین برای فیلم های عصبانی نیستم، پشت دیوار سکوت، ترنج، فرزند چهارم و ۲۳ نفر نامزد دریافت سیمرغ بلورین بهترین جلوه های بصری شده است. او عضو سابق شورای انیمیشن مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی و عضو فعلی کمیسیون سینمای فرهنگستان هنر نیز هست. سحرخیز عضو هیات داوری دهمین جشنواره بین المللی پویانمایی تهران، سی و چهارمین جشنواره فیلم کوتاه تهران و داور بخش بین الملل سی و دومین جشنواره فیلم کودک و نوجوان اصفهان نیز بوده است. امیر سحرخیز سه دوره از سال ۱۳۹۵ تا ۱۴۰۳ به عنوان اولین رییس هیات مدیره انجمن صنفی فیلمسازان انیمیشن فعالیت کرد. او در سال ۱۳۹۹ مجموعه انیمیشن تلویزیونی «چیا» را تولید کرد که موفق به دریافت تندیس طلایی بهترین اثر تلویزیونی در دوازدهمین جشنواره بین المللی پویانمایی تهران شد. جوایز. · ۱۳۸۳ – تندیس طلایی جایزه ویژه هیات داوران چهارمین جشنواره بین المللی پویانمایی تهران برای فیلم «چت ایرونی» · ۱۳۸۴ – تندیس بهترین فیلم انیمیشن نهمین جشن سینمای ایران برای فیلم «چت ایرو
نی» · ۱۳۸۵ – جایزه بهترین جلوه های بصری دوازدهمین جشن سینمای ایران برای فیلم «خواب لیلا» · ۱۳۸۶ – دیپلم افتخار بهترین انیمیشن بیست و چهارمین جشنواره فیلم کوتاه تهران برای فیلم «آلامد» · ۱۳۹۰ – پروانه زرین بهترین دستاورد فنی و هنری بیست و پنجمین جشنواره بین المللی فیلم کودک و نوجوان برای فیلم «سلام بر فرشتگان» · ۱۳۹۰ – سیمرغ بلورین بهترین جلوه های بصری سی امین جشنواره فیلم فجر برای فیلم «سلام بر فرشتگان» · ۱۳۹۲ - پروانه زرین بهترین دستاورد فنی و هنری بیست و پنجمین جشنواره بین المللی فیلم کودک و نوجوان برای فیلم «سفر زمان» · ۱۴۰۱ – تندیس طلایی بهترین اثر تلویزیونی دوازدهمین جشنواره بین المللی پویانمایی تهران برای مجموعه «چیا» · ۱۴۰۲ – تندیس طلایی بهترین اثر کودک و نوجوان سیزدهمین جشنواره بین المللی پویانمایی تهران برای «آوازهای جنگل: روز برفی» آثار. جلوه های بصری. ۱۳۸۴ - جایی در دوردست ۱۳۸۵ – خون بازی ۱۳۸۶ – فرش ایرانی ۱۳۸۶ – آواز گنجشک ها ۱۳۸۶ – دایره زنگی ۱۳۸۶ – خواب لیلا ۱۳۸۷ – یک وجب از آسمان ۱۳۸۷ – وقتی همه خوابیم ۱۳۸۷ – درباره الی ۱۳۸۸ – طهران تهران ۱۳۸۸ – آسمان محبوب ۱۳۸۹ – یه حبه قند ۱۳۸۹ – مختارنامه ۱۳
۸۹ – سلام برفرشتگان ۱۳۸۹ – جدایی نادر از سیمین ۱۳۹۰ – سفر زمان ۱۳۹۰ – خرس ۱۳۹۰ – نارنجی پوش ۱۳۹۰ – شوق پرواز ۱۳۹۱ – ترنج ۱۳۹۱ – فرزند چهارم ۱۳۹۲ – چه خوبه که برگشتی ۱۳۹۲ – عصبانی نیستم! ۱۳۹۲ - کلاشینکف ۱۳۹۲ – ملبورن ۱۳۹۳ - تابو ۱۳۹۴ – پدر آن دیگری ۱۳۹۴ - لانتوری ۱۳۹۴ – گذر موقت ۱۳۹۵ – ایستگاه اتمسفر ۱۳۹۵ - مادری ۱۳۹۵ – پشت دیوار سکوت ۱۳۹۶ – یه وا ۱۳۹۶ – حریم شخصی ۱۳۹۶ – کار کثیف ۱۳۹۷ – مردی بدون سایه ۱۳۹۷ – ۲۳ نفر ۱۳۹۷ – سینما شهر قصه انیمیشن. ۱۳۸۳ – چت ایرونی ۱۳۸۶ – آلامُد ۱۳۹۸ – مجموعه تلویزیونی چیا ۱۴۰۱ – مجموعه آوازهای جنگل پیوند به بیرون. ویگاه رسمی
پس از باران مجموعه مانگا ژاپنی است که توسط جون مایوزوکی نوشته و تصویرگری شده است که از ژوئن ۲۰۱۴ تا نوامبر ۲۰۱۵ در مجله ماهنامه "بیگ کامیکس اسپریتس" و بعداً در هفته نامه "بیگ کامیک اسپیریت" از ژانویه ۲۰۱۶ تا مارس ۲۰۱۸ به صورت سریالی منتشر شد. مجموعه تلویزیونی انیمه اقتباسی ساخته استودیو ویت در ۱۲ قسمت از ژانویه تا مارس ۲۰۱۸ پخش شد. همچنین یک فیلم لایو اکشن نیز در می ۲۰۱۸ به اکران درآمد. تا آوریل ۲۰۱۸، این اثر بیش از دو میلیون نسخه در تیراژ داشت. در سال ۲۰۱۸، "پس از باران" برنده شصت و سومین جوایز مانگای شوگاکوکان در بخش عمومی شد. داستان. "پس از باران" داستان آکیرا تاچیبانا، یک دانش آموز دبیرستانی را روایت می کند که به صورت پاره وقت در یک رستوران خانوادگی کار می کند که عاشق مدیر آنجا می شود، مردی چهل و پنج ساله که طلاق گرفته و یک فرزند پسر هم دارد. آکیرا درگیر خودش می شود که به او ابراز علاقه کند یا خیر.
شبگرد-بازهای پرستویی یکی از سرده های شبگرد از خانواده Caprimulgidae است. نام این سرده از دو واژهٔ Nycti به معنی شب و شب زی و progne به معنی پرستو است. این سرده دارای گونه های زیر است:
شبگرد-بازهای یقه سفید یکی از سرده های شبگرد از تیرهٔ شبگردان (Caprimulgidae) است. این سرده در آمریکای مرکزی و جنوبی یافت می شود. این سرده دو گونه دارد.
روزگار ساکاموتو مجموعه مانگایی ژاپنی به نویسندگی و تصویرگری یوتو سوزوکی است که از نوامبر ۲۰۲۰ در مجله "هفته نامه شونن جامپ" منتشر می شود و تا اوت ۲۰۲۵، فصل های آن در ۲۳ جلد تانکوبون جمع آوری شده است. "روزگار ساکاموتو" تا آگوست ۲۰۲۴، بیش از ۵٫۵ میلیون نسخه در تیراژ داشت. داستان دربارهٔ یک قاتل افسانه ای به نام تارو ساکاموتو است که بازنشسته شده و زندگی آرام و پیش پا افتاده ای دارد تا اینکه بدخواهان و دشمنان سابق او برای انتقام به سراغش می آیند و زندگی آرام او مختل می شود. ساکاموتو برای محافظت از خانواده و عزیزانش، باید از مهارت های رزمی استثنایی خود برای رویارویی با دشمنان بهره ببرد و در عین حال ظاهر معمولی خودش را حفظ کند. مجموعه تلویزیونی انیمه اقتباس شده از این اثر ساخته استودیوی تی ام اس انترتینمنت به تعداد ۲۲ قسمت از ژانویه تا سپتامبر ۲۰۲۵ در تی وی توکیو نمایش داده شد. نتفلیکس لایسنس پخش جهانی را دارد. داستان. تارو ساکاموتو قبلاً یک هیتمن بی رقیب بود و جایگاهی افسانه ای داشت تا اینکه یک روز عاشق می شود و بعد از ازدواج و تشکیل خانواده بازنشسته می شود و با اضافه وزنی که دارد در یک فروشگاه ساده کار می کند. سا
کاموتو اخبار دنیای قاتل ها را همچنان دنبال می کند تا اینکه متوجه تهدیداتی از بدخواهان و دشمنان قدیمی می شود در نتیجه همراه با کارمندش باید از زندگی خانواده اش محافظت کند.
کریستوفر رافائل دلوزیو (زاده ۱۳ ژوئیه ۱۹۸۴) یک وکیل، سیاستمدار و افسر سابق نیروی دریایی ایالات متحده است که از سال ۲۰۲۳ به عنوان نماینده ایالات متحده در حوزه هفدهم کنگره پنسیلوانیا خدمت می کند. این ناحیه شامل اکثر حومه های شمال غربی پیتسبورگ است. او یکی از اعضای حزب دمکرات است. دلوزیو در پیتسبورگ به دنیا آمد و در تورنبورگ، پنسیلوانیا بزرگ شد.
&lt;templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; فقط بالا! یک بازی پلتفرم محصول ۲۰۲۳ است که توسط SCKR Games ساخته شده است. در ۲۴ مه ۲۰۲۳، در استیم منتشر شد اما به دنبال بحث و جدل در مورد استفاده از دارایی های دارای حق نسخه برداری برای همیشه حذف شد. "فقط بالا!" به دلیل سختی آن مورد تحسین قرار گرفت، اما به دلیل گرافیک و طراحی سطح مورد انتقاد قرار گرفت. این بازی با بازی های سخت کوهنوردی مانند کنار آمدن با بنت فادی و پادشاه پرش مقایسه شد. "فقط بالا!" مدت کوتاهی پس از انتشار به یکی از محبوب ترین بازی های توییچ و کیک تبدیل شد. گیم پلی. بازی در یک انبار آشغال آغاز می شود، جایی که شخصیت اصلی، جکی، باید بدود، بالا برود، بپرد و از میان یک سری اشیاء و سکوهای مختلف عبور کند . در اطراف نقشه، تخت هایی وجود دارد که بازیکن می تواند از آنها به عنوان ترامپولین برای رد کردن بخش های اصلی مسیر مانع استفاده کند. بازیکن ممکن است زمان را برای کنترل حرکات شخصیت کاهش دهد. هیچ چک پوینت در کل بازی وجود ندارد، به این معنی که بازیکن نمی تواند پیشرفت خود را ذخیره کند. عرضه. "فقط بالا!" توسط SCKR Games توسعه و م
نتشر شده است. تا حدودی از داستان عامیانه جک و لوبیاالهام گرفته شده است. در ۱۵ ژوئن ۲۰۲۳، SCKR Games به روزرسانی ای را منتشر کرد که کنترل هایی را برای دوربین اضافه کرد. این به بازیکن این امکان را می داد که بین پرسپکتیوهای اول و سوم شخص به طور متناوب تغییر کند و دوربین را در مرکز قرار دهد. این به روز رسانی به دلیل (از بین بردن) تمام لذت تماشای آسیب دیدن استریمرها مورد انتقاد قرار گرفت. پذیرایی و میراث. بسیاری از نظرات احساس کردند که "فقط بالا!" گیم پلی بازی استرس زا بود. این همان چیزی است که باعث شد بازی در فضای مجازی منتشر شود و این شبیه به بازی پلتفرم "کنار آمدن با بنت فادی" بود. آیو کاواسه از "اتومن مدیا" احساس تنش بالا بازیکنان را که در بازی احساس می کردند ستایش کرد. الی گولد در نوشتن برای "TechRadar" احساس کرد که "فقط بالا!" با این فکر که یک بازیکن می تواند با انجام یک اشتباه ساده پیشرفت خود را از دست بدهد، می تواند یک افزایش اندک آدرنالین به بازیکن بدهد. بن لیون از "Gamereactor" ، با رتبه بندی هفت از ده بازی، خاطرنشان کرد که بازی هیچ نقطه بازرسی ندارد، مکان هایی که بازیکن می تواند پیشرفت خود را حفظ کند و
نوشت که بازیکنان باید راهی برای عبور از موانع بدون افتادن پیدا کنند. ارشاهب از "دکسیرتو" بازی را با سه ستاره از پنج ستاره، خلاصه ای از گیم پلی فریبنده را بیان کرد و نوشت که بازیکن زمانی که نزدیک به برنده شدن است، می تواند هر لحظه سقوط کند و در نتیجه پیشرفت قابل توجهی را از دست بدهد. با این حال، روزنامه نگار جیسون کارت ورایت از "تک آوو"، گیم پلی بازی را به عنوان بسیار پاداش دهنده برای بازیکنانی که موفق به غلبه بر موانع ارائه شده می شوند تحسین کرد. اکثر منتقدان احساس کردند که گرافیک "فقط بالا!" بد ساخته شده بودند. در حالی که کریستین هریسون از "راهنماهای سخت را امتحان کنید" گولد و لیونز احساس کردند که موانع و طراحی کلی اصلاح نشده است، کارت ورایت از زیبا بودن گرافیک و نورپردازی هنگام استفاده از یک کامپیوتر پیشرفته، تحسین کرد. هر دو لیون و ساباروال اظهار داشتند که پنهان ایستر اگ در هر بخش می تواند بازیکنان را شگفت زده کند. اگرچه کاواس نوشته که "فقط بالا!" به طور ضعیف بهینه شده بود، هریسون اشاره کرد که تنظیمات گرافیکی بازی به حداکثر خود تنظیم شده است. هریسون ، گولد ، لیونز و ساباروال توافق کردند که این بازی یک بازی
عجله ای بود و احساس کردند که "فقط بالا!" یک بازی پلتفرم منحصر به فرد نبود. "فقط بال! فورتنایت". "فقط بال خط مقدم" یک نقشه "فورتنایت" سفارشی است که توسط کاربری به نام آرمی در آنریل انجین ایجاد شده است. این اقتباس بیشتر جنبه های گیم پلی را با نسخه قبلی خود به اشتراک می گذارد و ارجاعات "فورتنایت" را اضافه می کند. با هشت برابر تعداد بازیکنان اصلی فقط بالا"!" نسخه "فورتنایت" در اوایل جولای بیش از ۱۰۰۰۰۰ بازیکن داشت.
نمکی و مار عینکی نام رمان کودک و نوجوان اثر فرهاد حسن زاده است. این رمان اولین بار در سال ۱۳۷۴ با عنوان هفت دزد و هفت یاقوت کبود به صورت کمیک استریپ منتشر شده بود؛ اما بعداً بازنویسی شد و به صورت رمان توسط انتشارات سوره مهر منتشر شد. در سال ۱۳۹۰ یک انیمیشن ۱۲ قسمتی با همین نام از روی اثر ساخته شد. داستان. ماجرا دربارهٔ پسری به نام نمکی است که در شهر آفتاب و مهتاب زندگی می کند. او با پهلوان تیمور در میدان شهر معرکه گیری می کند و نمایش مارگیری انجام می دهد. روزی از روزها هفت یاقوت قصر پادشاه دزدیده می شود. شاه برای یابندگان جواهرهایش جایزه و پاداشی معلوم می کند. پهلوان تیمور عازم سفر شده و نمکی و دوستش مار عینکی تنها می مانند. آنها هم تصمیم می گیرند تا بخت خود را آزمایش کنند و این آغاز سفری است برای آن دو تا هفت یاقوت کبود را پیدا کنند.
بنجامین هنری شیرز (۱۲ اوت ۱۹۰۷ – ۱۲ مه ۱۹۸۱) پزشک و دانشگاهی سنگاپوری بود که از سال ۱۹۷۱ تا زمان مرگش دومین رئیس جمهور سنگاپور بود. شیرز در سکونتگاه های سنگاپور در شهرکهای تنگه به دنیا آمد و از کالج پزشکی ادوارد هفتم پادشاهی فارغ التحصیل شد. او در رشته مامایی و زنان (جراحی زنان و زایمان) تحصیل کرد و به عنوان متخصص زنان و زایمان (پزشکی زایمان) در بیمارستان کاندانگ کرباو (KKH) کار کرد و سپس به عنوان استاد زنان و زایمان در دانشگاه مالایا در سنگاپور شد. شیرز در سال ۱۹۶۰ بازنشسته شد و پس از مرگ یوسف بن اسحاق، رئیس جمهور سابق، در ۲۳ نوامبر ۱۹۷۰، به عنوان رئیس جمهور سنگاپور انتخاب شود. او در ۲ ژانویه ۱۹۷۱ سوگند یاد کرد. در پایان دوره دوم ریاست جمهوری خود چون احساس می کرد برای یک دوره دیگر انرژی ندارد، اما نخست وزیر وقت لی کوان یو او را متقاعد کرد که بماند و شیرز سومین دوره ریاست جمهوری خود را بر عهده گرفت. او از ۲ ژانویه ۱۹۷۱ تا زمان مرگش در ۱۲ مه ۱۹۸۱ به مدت سه دوره به عنوان رئیس جمهور سنگاپور خدمت کرد. دوان نیر در ۲۳ اکتبر ۱۹۸۱ جانشین وی شد.
دوست دختر اجاره ای مجموعه مانگا ژاپنی نوشته و تصویرگری شده توسط ریجی میاجیما است که از ژوئیه ۲۰۱۷ در "هفته نامه شونن کودانشا" منتشر می شود تا اکتبر ۲۰۲۴ در سی و هشت جلد تانکوبون گردآوری شده است. مجموعه تلویزیونی انیمه اقتباس شده از این اثر ساخته استودیو تی ام اس انترتینمنت از جولای تا سپتامبر ۲۰۲۰ پخش شد. فصل دوم از جولای تا سپتامبر ۲۰۲۲ و فصل سوم از جولای تا سپتامبر ۲۰۲۳ نیز پخش شدند. فصل چهارم قرار است در سال ۲۰۲۵ پخش شود. تا مارس ۲۰۲۴، این اثر بیش از ۱۳ میلیون نسخه در تیراژ داشت. داستان. کازویا کینوشیتا پس از یک ماه دوستی معاوضه ای (انجو-کسای) با دوست دخترش مامی نانامی خارج می شود. او تصمیم می گیرد یک دوست دختر زیبا به نام چیزورو میزوهارا را اجاره کند ولی توسط دختر رد می شود. بعد از کش و قوس های فراوان چیزورو متوجه می شود که کازویا آنقدرها هم بد نیست. دختران دیگری که در این صنعت هستند به کازویا می پیوندند تا این رابطه ساختگی را پایان دهند ولی کازویا عاشق چیزورو می شود و مصمم می شود تا هر کاری کند تا این رابطه را به یک رابطه واقعی تبدیل کند.
رویکرد روانی-اجتماعی به افراد در بافتار تأثیر ترکیبی ای که عوامل روان شناختی و محیط اجتماعی پیرامونشان روی سلامت جسمی و روانی ایشان و توانایی آن ها برای داشتن عملکرد دارند، نگاه می کند. این رویکرد در بازه گسترده ای از حرفه های یاری رسان در زمینه های سلامت و مددکاری اجتماعی و همچنین توسط محققان علوم پزشکی و علوم اجتماعی استفاده می گردد.
بی فرزند فیلمی محصول سال ۲۰۰۸ و به کارگردانی چارلی لوی است. در این فیلم بازیگرانی همچون باربارا هرشی، جو مانتگنا، دایان ونورا، جیمز ناتن و ناتالی دریفس ایفای نقش کرده اند.
نژاد مرینوس (یا مارینو) گروهی از نژادهای گوسفند است که با پشم بسیار نرم و ظریف با نام پشم مرینوس شناخته می شوند که در تولید لباس های پشمیِ شناخته شده و گرانبهایی به کار می روند. این نژاد در اواخر قرون وسطی در اسپانیا تأسیس شد و برای چندین قرن به عنوان یک انحصار سختگیرانه اسپانیایی نگهداری می شد؛ صادرات این نژاد ممنوع بود و کسانی که تلاش می کردند آن را صادر کنند، با مجازات اعدام روبرو می شدند. در طول قرن هجدهم، گله هایی به دربارهای تعدادی از کشورهای اروپایی از جمله فرانسه (که در آنجا به نژاد رامبویه تبدیل شدند)، مجارستان، هلند، پروس، زاکسن و سوئد فرستاده شد. مرینوس بعدها به بسیاری از نقاط جهان از جمله آفریقای جنوبی، استرالیا و نیوزیلند گسترش یافت. نژادها، گونه ها و ارقام متعددی از نوع اصلی توسعه یافته اند که شامل نژادهایی مانند مرینوس آمریکایی و مرینوس دلااین در قاره های آمریکا، مرینوس استرالیایی، مرینوس بوروولا و مرینوس پپین در اقیانوسیه، و جنتیل دی پولیا، مرینوس لندشاف و رامبویه در اروپا است. نژاد استرالیایی پول مرینوس گونه ای بدون شاخ است. قوچ های دیگر نژادهای مرینوس دارای شاخ های بلند و مارپیچی هستند که به
سر نزدیک می شوند، در حالی که ماده ها معمولاً بدون شاخ هستند. تاریخچه. خاستگاه. سه نظریه درباره منشأ نژاد مرینوس در اسپانیا وجود دارد: واردات گله های شمال آفریقا در قرن دوازدهم؛ منشأ و بهبود آن در اکسترمادورا در قرن های دوازدهم و سیزدهم؛ و تلاقی گزینشی میش های اسپانیایی با قوچ های وارداتی در چندین دوره مختلف، به طوری که پشم ظریف و خاص آن تا قرن پانزدهم یا حتی بعد از آن به طور کامل توسعه نیافت. نظریه اول می پذیرد که این نژاد سپس با واردات قوچ های شمال آفریقایی بهبود یافت و نظریه دوم، به یک گونه اولیه از گوسفندان شمال آفریقا که با انواع آسیای صغیر مرتبط است اشاره دارد. هر دو نظریه یک تاریخ اولیه و منشأ عمدتاً شمال آفریقایی برای نژاد مرینوس را ادعا می کنند. گوسفندها در خلافت اسلامی قرطبه اهمیت چندانی نداشتند و هیچ مدرکی از وجود گله های کوچ روی گسترده قبل از سقوط خلافت در دهه ۱۰۳۰ وجود ندارد. مرینیان، که قبیله ای عشایری از بربرهای زناته بودند، گله های وسیع گوسفند را در آنچه اکنون مراکش است نگه می داشتند و رهبران آن ها که سلطنت مرینی را تشکیل دادند، در اواخر قرن سیزدهم و اوایل قرن چهاردهم چندین بار به طور نظامی به
جنوب اسپانیا مداخله کردند و از امارت غرناطه حمایت کردند. اگرچه ممکن است نژادهای جدیدی از گوسفند را به اسپانیا آورده باشند، هیچ مدرک قطعی وجود ندارد که مرینیان گله های گسترده ای به اسپانیا آورده باشند. از آنجا که مرینیان به عنوان نیروی نظامی مداخله گر وارد شدند، در موقعیتی نبودند که از گله های گسترده محافظت کنند و پرورش گزینشی انجام دهند. نظریه سوم، که بیان می کند نژاد مرینوس در اسپانیا در طول چندین قرن ایجاد شده و میراث قوی اسپانیایی دارد، نه اینکه صرفاً یک گونه شمال آفریقایی بوده که در قرن دوازدهم وارد شده است، هم توسط مطالعات ژنتیکی اخیر و هم عدم وجود پشم مرینوس قبل از قرن پانزدهم پشتیبانی می شود. نژاد اصلی گوسفند بومی اسپانیا از زمان های پیش از رومی ها، چورو بود که یک گروه همگن و نزدیک به گوسفندان اروپایی شمال پیرنه ها بود و عمدتاً برای گوشت و شیر پرورش می یافت، با پشم خشن و رنگی. پشم چورو ارزش کمی داشت، مگر در مواردی که میش های آن ها در زمان رومی ها با نژاد پشم ظریف از جنوب ایتالیا تلاقی داده شده بودند. مطالعات ژنتیکی نشان داده اند که نژاد مرینوس به احتمال زیاد با تلاقی میش های چورو با قوچ های نژادهای مخ
تلف در دوره های مختلف، از جمله قوچ های ایتالیایی در دوران رومی ها، قوچ های شمال آفریقایی در دوره قرون وسطی، و قوچ های انگلیسی از نژادهای پشم ظریف در قرن پانزدهم توسعه یافته است. اگرچه اسپانیا در قرن های سیزدهم و چهاردهم پشم را به انگلستان، کشورهای پست و ایتالیا صادر می کرد، اما این پشم فقط برای ساخت پارچه های ارزان قیمت استفاده می شد. اولین شواهد صادرات پشم ظریف اسپانیایی به ایتالیا در دهه ۱۳۹۰ و فلاندرز در دهه ۱۴۲۰ وجود دارد، اگرچه در هر دو مورد پشم ظریف انگلیسی ترجیح داده می شد. اسپانیا در اواخر قرن پانزدهم به خاطر پشم ظریف خود (با شمارش نخ بین ۶۰ تا ۶۴) شناخته شد و تا اواسط قرن شانزدهم، پشم مرینوس آن به عنوان برابر با بهترین پشم های انگلیسی مورد تأیید قرار گرفت. قدیمی ترین شواهد مستند برای پشم مرینوس در ایتالیا به دهه ۱۴۰۰ برمی گردد، و در دهه های ۱۴۲۰ و ۱۴۳۰، پشم های مرینوس با پشم های ظریف انگلیسی در برخی از شهرهای کشورهای پایین (کشورهای پست) برای تولید پارچه های با کیفیت بالا ترکیب می شدند. با این حال، تنها در اواسط قرن شانزدهم بود که گران ترین انواع پارچه ها به طور کامل از پشم مرینوس ساخته می شدند، پس از
آنکه کیفیت این پشم ها به سطح پشم های ظریف انگلیسی که در آن زمان به طور فزاینده کمیاب شده بودند، رسیده بود. پارچه های پشمی قرون وسطایی که از کشورهای پایین حفظ شده اند نشان می دهند که قبل از قرن شانزدهم، تنها بهترین پشم های انگلیسی دارای نرمی و ظرافتی مشابه پشم مرینوس مدرن بودند. طیف گسترده ای از پشم های اسپانیایی که در قرن سیزدهم و اوایل قرن چهاردهم تولید می شدند، بیشتر برای مصرف داخلی در تولید پارچه های ارزان، خشن و سبک استفاده می شدند و پشم مرینوس نبودند. بعدها در قرن چهاردهم، پشم های مشابه غیرمرینوس از بنادر شمالی کاستیل از جمله سن سباستین، سانتاندر و بیلبائو به انگلستان و کشورهای پایین صادر می شدند تا پارچه های خشن و ارزان تولید کنند. کیفیت پشم های اسپانیایی صادر شده در اواخر قرن پانزدهم به طور قابل توجهی افزایش یافت و همچنین قیمت آن ها، که با تلاش های فردیناند و ایزابل برای بهبود کیفیت ترویج می شد. اسپانیا در دهه های پایانی قرن پانزدهم و در قرن شانزدهم تقریباً انحصار صادرات پشم ظریف را ایجاد کرد و منبع درآمد قابل توجهی برای کاستیل فراهم کرد. تا حدی، این امر به دلیل این بود که بیشتر پشم مرینوس انگلیسی تا
قرن شانزدهم در داخل انگلیس به پارچه تبدیل می شد و به شکل کالای نساجی به فروش می رسید، نه اینکه به صورت خام صادر شود. بسیاری از گله های مرینوس کاستیلی متعلق به اشراف یا کلیسا بودند، اگرچه آلفونسو دهم متوجه شد که اعطای حقوق کوچ نشینی به نخبگان شهری در شهرهای کاستیل قدیم و لئون می تواند منبع درآمدی اضافی برای سلطنت ایجاد کند و قدرت طبقات ممتاز را تضعیف کند. در اواخر قرن پانزدهم، شانزدهم و اوایل قرن هفدهم، دو سوم از گله های گوسفند مهاجر سالانه کمتر از ۱۰۰ گوسفند داشتند و تعداد کمی از گله ها بیش از ۱۰۰۰ گوسفند داشتند. تا قرن هجدهم، تعداد صاحبان کوچک کاهش یافت و چندین مالک گله های بزرگتر از ۲۰,۰۰۰ گوسفند داشتند، اما صاحبان گله های کوچک تا متوسط همچنان باقی ماندند و «مستا» هرگز ترکیبی صرفاً از صاحبان بزرگ نبود. گوسفندان کوچ رو در زمستان در دشت های جنوبی اسپانیا و در تابستان در کوه های شمالی چرا می کردند. مهاجرت های سالانه به کاستیل و لئون، جایی که گوسفندان در آنجا صاحب بودند و در تابستان چرا می کردند، توسط «مستا» در مسیرهای مشخص شده به نام «کانیاداس رئال» سازماندهی و کنترل می شد، و چراگاه ها، آب و توقفگاه های مناسب
در این مسیرها و زمان پشم چینی گله ها در هنگام بازگشت به شمال ترتیب داده می شد. سه نژاد مرینوس که گله های مرینسو جهان را پایه گذاری کردند، گله های سلطنتی اسکوریال، نِگرِتی و پائولا بودند. از میان خطوط خونی مرینوس در ایالت ورمانت آمریکا، سه گله تاریخی مهم عبارت بودند از اینفانتادو، مونتارکوس و آگوایرس. در زمان های اخیر، نژاد مرینوس و نژادهایی که از نژاد مرینوس منشأ گرفته اند، به سراسر جهان گسترش یافته اند. با این حال، کاهش قابل توجهی در تعداد چندین نژاد مرینوس اروپایی وجود داشته است که اکنون به عنوان نژادهای در معرض خطر تلقی می شوند و دیگر موضوع بهبود ژنتیکی نیستند. در اسپانیا، اکنون دو جمعیت وجود دارد: گله های تجاری مرینوس، که بیشتر در استان اکسترمادورا یافت می شوند و یک نژاد «تاریخی» مرینوس اسپانیایی که در یک مرکز پرورش در نزدیکی کوردوبا توسعه یافته و نگهداری می شود. گله های تجاری مرینوس تنوع ژنتیکی قابل توجهی دارند که احتمالاً به دلیل تلاقی آن ها با نژادهای مشتق شده از مرینوس غیر اسپانیایی از دهه ۱۹۶۰ به بعد است، تا نژادی مناسب تر برای تولید گوشت ایجاد شود. نژاد تاریخی اسپانیایی که از حیواناتی انتخاب شده از
خطوط ژنتیکی اصلی اسپانیا برای تضمین حفظ یک نسل خالص پرورش یافته است، نشانه هایی از هم خونی را نشان می دهد. پیش از قرن هجدهم، صادرات گوسفندان مرینوس از اسپانیا جرمی بود که مجازات آن اعدام بود. در قرن هجدهم، صادرات محدود گوسفندان مرینوس از اسپانیا و گوسفندان محلی به عنوان پایه گله های مرینوس در کشورهای دیگر استفاده شد. در سال ۱۷۲۳، تعدادی گوسفند به سوئد صادر شدند، اما اولین محموله بزرگ از اسکوریال ها در سال ۱۷۶۵ توسط چارلز سوم، پادشاه اسپانیا، به پسرعموی خود شاهزاده زاویر، منتخب ساکسونی ارسال شد. صادرات بیشتری از اسکوریال ها به ساکسونی در سال ۱۷۷۴، به مجارستان در سال ۱۷۷۵ و به پروس در سال ۱۷۸۶ صورت گرفت. بعداً در سال ۱۷۸۶، لوئی شانزدهم فرانسه ۳۶۶ گوسفند از ۱۰ کانیادا مختلف دریافت کرد که این گوسفندان پایه گله ای در مزرعه سلطنتی رامبویه شدند. علاوه بر نژادهای پشم ظریف ذکر شده، نژادهای دیگری که از گوسفندان مرینوس مشتق شده بودند، برای تولید گوشت، از جمله نژادهای ایل دو فرانس و بریشون دو شر در فرانسه توسعه یافتند. گوسفندان مرینوس همچنین به اروپای شرقی فرستاده شدند، جایی که پرورش آن ها در مجارستان در سال ۱۷۷۴ آغاز شد
. گله رامبویه از توسعه ژنتیکی پنهانی برخوردار شد که برخی از ژن های پشم بلند انگلیسی به اندازه و نوع پشم گوسفندان فرانسوی کمک کردند. یک قوچ به نام امپراتور، که در سال ۱۸۶۰ توسط برادران پپین از وانگانلا، نیو ساوت ولز، استرالیا وارد شد، تأثیر عظیمی بر توسعه مرینوس استرالیایی داشت. سِر جوزف بنکس در سال ۱۷۸۷ دو قوچ و چهار میش از طریق پرتغال تهیه کرد و در سال ۱۷۹۲ تعداد ۴۰ گوسفند نِگرِتی برای شاه جرج سوم خریداری کرد تا گله سلطنتی را در کیو تأسیس کند. در سال ۱۸۰۸، ۲۰۰۰ گوسفند پائولا وارد شدند. پادشاه اسپانیا همچنین در سال ۱۷۹۰ تعدادی اسکوریال به دولت هلند هدیه داد؛ این گوسفندان در مستعمره کیپ هلند (آفریقای جنوبی) رونق گرفتند. در سال ۱۷۸۸، جان مک آرتور، از خاندان مک آرتور، گوسفندان مرینوس را از آفریقای جنوبی به استرالیا وارد کرد. از سال ۱۷۶۵، آلمانی ها در ساکسونی گوسفندان مرینوس اسپانیایی را با گوسفندان ساکسونی تلاقی دادند تا نوعی مرینوس متراکم و ظریف (با درجه چرخشی بین ۷۰ تا ۸۰) که به محیط جدید خود سازگار شده بود، توسعه دهند. از سال ۱۷۷۸، مرکز پرورش ساکسونی در فورورک رنرسدورف فعالیت می کرد. این مرکز از سال ۱۷۹۶ توسط
یوهان گوتفرید نیک اداره می شد که روش های علمی تلاقی را برای بهبود بیشتر مرینوس ساکسونی توسعه داد. تا سال ۱۸۰۲، منطقه دارای چهار میلیون گوسفند مرینوس ساکسونی بود و در حال تبدیل شدن به مرکز پرورش مرینوس بود و پشم آلمانی به عنوان بهترین پشم در جهان شناخته می شد. در سال ۱۸۰۲، سرهنگ دیوید هامفریس، سفیر ایالات متحده در اسپانیا، نژاد ورمانت را با واردات ۲۱ قوچ و ۷۰ میش از پرتغال به آمریکای شمالی معرفی کرد و در سال ۱۸۰۸ تعداد ۱۰۰ گوسفند اینفانتادو را وارد کرد. تحریم بریتانیا بر صادرات پشم و لباس پشمی به ایالات متحده پیش از جنگ ۱۸۱۲ بین بریتانیا و ایالات متحده منجر به "هیجان مرینوس" شد، با ویلیام جارویس از هیئت دیپلماتیک که حداقل ۳۵۰۰ گوسفند بین سال های ۱۸۰۹ و ۱۸۱۱ از طریق پرتغال وارد کرد. جنگ های ناپلئونی (۱۷۹۳–۱۸۱۳) تقریباً صنعت مرینوس اسپانیا را نابود کرد. گله های قدیمی یا متفرق شدند یا کشتار شدند. از سال ۱۸۱۰ به بعد، صحنه مرینوس به آلمان، ایالات متحده و استرالیا منتقل شد. ساکسونی پس از جنگ های ناپلئونی ممنوعیت صادرات مرینوس زنده را برداشت. پرورش دهنده مشهور گوسفند ساکسونی، نیک از رنرسدورف، در سال ۱۸۱۱ یک مزرعه گو