Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
چارک تحتانی راست (RLQ) از صفحه میانی به سوی راست بیمار و از صفحه ناف به رباط کشاله ران راست امتداد می یابد. اصطلاح معادل برای جانوران "چارک راست خلفی" است. اندام های مهم در اینجا عبارتند از: ۹ ناحیه شکم را می توان با استفاده از دو خط تقسیم افقی و دو خط عمودی مشخص کرد. خطوط عمودی خطوط میانی ترقوه هستند که از وسط هر ترقوه گرفته شده اند. خط افقی بالایی خط زیر دنده ای است که از قسمت های تحتانی پایین ترین غضروف های دنده ای گرفته شده است. خط افقی پایینی خط بین غدهای است که توبرکل های لگن را به هم متصل می کند. سه ناحیه اصلی که در مرکز قرار دارند عبارتند از: ناحیه اپی گاستر، ناحیه ناف و ناحیه شرمگاه که به نام ناحیه شرمگاهی نیز شناخته می شود. در طرفین شکم، شش ناحیه دیگر، ناحیه هیپوکندری چپ و راست، در دو طرف اپی گاستر هستند. ناحیه پهلوی کمری چپ و راست، در دو طرف ناحیه ناف، و ناحیه کشاله ران چپ و راست در دو طرف هیپوگاستریم.
خلیج لیتویا () یک آبدره واقع در سواحل جنوب شرقی آلاسکا است. این خلیج در سال ۱۷۸۶ توسط ژان-فرانسوا دی گالوپ، کونت دو لاپیروس کشف شد و او آن را «بندر فرانسوی ها» نامید. متأسفانه، بیست و یک نفر از خدمه او در جریان های جزر و مدی خلیج جان خود را از دست دادند. این خلیج ۱۴٫۵ کیلومتر (۹ مایل) طول و در عریض ترین نقطه خود ۳٫۲ کیلومتر (۲ مایل) عرض دارد. یخچال طبیعی های کوچک تر کسکید و کریلون و یخچال طبیعی بزرگ تر لیتویا همگی به خلیج لیتویا می ریزند که بخشی از پارک و منطقه حفاظت شده ملی خلیج گلیشر است. جزیره سنوتاف تقریباً در وسط خلیج قرار دارد. ورودی خلیج تقریباً ۵۰۰ متر (۰٫۳۱ مایل) عرض دارد و دارای یک کانال باریک قابل کشتیرانی است. خلیج لیتویا به خاطر جزر و مدهای بسیار بلندش معروف است که گاهی ارتفاع آن ها به ۳ متر هم می رسد. جریان های جزر و مدی در ورودی خلیج بسیار قوی هستند و سرعت آن ها به ۹٫۴ کیلومتر در ساعت می رسد. به همین دلیل، ورود به این خلیج به ویژه در هنگام جزر و مد برای کشتی ها خطرناک است، اما فضای داخلی خلیج پناهگاه خوبی برای کشتی های لنگر انداخته فراهم می کند. سونامی عظیم سال ۱۹۵۸. خلیج لیتویا همچنین به خاطر
چهار سونامی بزرگی که در سال های ۱۸۵۴، ۱۸۹۹، ۱۹۳۶ و ۱۹۵۸ در آن رخ داده، معروف است. در ۹ ژوئیه ۱۹۵۸، یک زمین لرزه باعث ریزش کوه در بالای خلیج شد و یک سونامی عظیم ایجاد کرد. این سونامی به قدری قدرتمند بود که توانست از تپه مقابل محل ریزش کوه تا ارتفاع ۵۲۴ متر بالا برود، یعنی بلندتر از امپایر استیت. در آن روز، سه قایق ماهیگیری در نزدیکی ورودی خلیج لنگر انداخته بودند. یک قایق در هنگام خروج از خلیج توسط موج و آوار غرق شد و دو سرنشین آن کشته شدند. قایق دوم توسط موج به اقیانوس پرتاب شد و پس از برخورد با یک کندهٔ شناور، غرق شد، اما سرنشینان آن توانستند خود را به یک قایق کوچک برسانند و نجات پیدا کنند. قایق سوم در سمت دیگر ورودی خلیج لنگر انداخته بود. ناخدای این قایق، آن را به سمت موج چرخاند و موج قایق را بلند کرد، لنگر آن را شکست و آن را بالای درختان برد، اما سپس قایق را بدون آسیب جدی به داخل خلیج برگرداند. شاهدان عینی این حادثه می گویند که موج با سرعت ۱۹۰ کیلومتر در ساعت حرکت می کرده است. این سونامی عظیم پس از رسیدن به دریای آزاد، به سرعت از بین رفت. این حادثه اولین شاهد و گزارش مستقیم از وجود چنین سونامی های بزرگی بود
. این خلیج در داستان کوتاه «غیرمنتظره» اثر جک لندن نیز ذکر شده است.
حمید نعمتی، سروان خلبان و از افراد مرتبط با کودتای نوژه بود. او و سرگرد خلبان فرخزاد جهانگیری با توجه به پدافند هوایی و شیب کوه جماران، داوطلب شده بودند تا در یک حمله انتحاری، جنگنده ها شان را به حسینیه جماران بکوبند. نعمتی پس از شکست کودتا موفق شد از طریق خوزستان به عراق فرار کند. نعمتی پیش از آن، در پایگاه های بوشهر، بندرعباس و همدان خدمت کرده و تا پیش از کودتا در پایگاه مهرآباد تهران مستقر بود. نعمتی وظیفه داشت پس از تصرف پایگاه نوژه به همراه دیگر خلبانان از جمله جهانگیری محمد ملک و کیومرث آبتین اولین اسکادران هوایی را برای بمباران اهداف استراتژیک از جمله بیت رهبری به پرواز درآورد. برخلاف جهانگیری نعمتی پس از لو رفتن کودتا موفق شد از طریق خوزستان به عراق فرار کند. همکاری با ارتش عراق برای بمباران ایران. محمد صدیق قادری خلبان ایرانی که حدود ۱۰ سال را در اردوگاههای عراق اسیر بوده است در کتاب خاطراتش که ۱۴۰۱ منتشر شد می نویسد : " محمدصدیق قادری روایت جالب و قابل توجهی هم درباره خلبان خائن حمید نعمتی دارد. نعمتی که یکی از طراحان و مجریان کودتای نقاب و عامل کشته شدن تعدادی از خلبانان بود، باعث بروز مشکلات زیادی
برای محمود اسکندری و اخراجش از ارتش نیز شد. به هرحال روایت قادری درباره مشارکت این خلبان خائن در تجاوز به آسمان و خاک ایران است. او می گوید در روزهای اسارت از زبان بازجویان عراقی خود این واقعیت را شنید که نعمتی روز ۳۱ شهریور سوار بر یک هواپیمای فانتوم که از نیروی هوایی مصر گرفته شده بود، به عنوان راهنمای هواپیماهای عراقی، وارد آسمان ایران شد و تا تهران پرواز کرد."
عدد وُلف () (که همچنین به عنوان عدد نسبی لکه خورشیدی یا عدد زوریخ شناخته می شود) کمیتی است که تعداد لکه های خورشیدی و گروه های لکه های خورشیدی موجود در سطح خورشید را اندازه گیری می کند. از نظر تاریخی، تنها می توانستیم لکه های خورشیدی در سمت دور خورشید را به طور غیرمستقیم با استفاده از لرزه شناسی خورشیدی تشخیص دهیم. از سال ۲۰۰۶، فضاپیمای استریو ناسا امکان مشاهده مستقیم آن ها را فراهم کرد. تاریخچه. اخترشناسان از زمان ظهور تلسکوپ در سال ۱۶۰۹ خورشید را مشاهده کرده و اطلاعات مربوط به لکه خورشیدی را ثبت کرده اند. با این حال، ایدهٔ جمع آوری اطلاعات در مورد تعداد لکه های خورشیدی از ناظران مختلف در سال ۱۸۴۸ در زوریخ، سوئیس، از رودلف ولف سرچشمه می گیرد. این مجموعه در ابتدا نام او را داشت، اما اکنون بیشتر به عنوان مجموعه بین المللی اعداد لکه های خورشیدی شناخته می شود. سری بین المللی اعداد لکه های خورشیدی امروزه نیز در رصدخانه بروکسل تولید می شود. سری اعداد بین المللی یک تناوب تقریبی ۱۱ ساله، چرخه خورشیدی را نشان می دهد، که اولین بار توسط هاینریش شوابه در سال ۱۸۴۳ کشف شد، بنابراین گاهی اوقات به آن چرخه شوابه نیز می گویند
. تناوب ثابت نیست، اما تقریباً در محدوده ۹٫۵ تا ۱۱ سال متغیر است. سری بین المللی اعداد لکه های خورشیدی با مقادیر سالانه به سال ۱۷۰۰ بازمی گردد، در حالی که مقادیر روزانه تنها از سال ۱۸۱۸ وجود دارند. از اول ژوئیه ۲۰۱۵، یک سری اعداد بین المللی لکه های خورشیدی اصلاح شده و به روزرسانی شده در دسترس قرار گرفته است. بزرگ ترین تفاوت، افزایش کلی در ضریب ۱٫۶ در کل سری است. به طور سنتی، پس از سال ۱۸۹۳، برای جبران تجهیزات بهتر آلفرد وولفر، پس از تحویل گرفتن از ولف، مقیاس ۰٫۶ برای همه شمارش های لکه های خورشیدی اعمال می شد. این مقیاس گذاری از سری اصلاح شده حذف شده است و شمارش های مدرن را به مقادیر خام آنها نزدیک تر می کند. همچنین، پس از سال ۱۹۴۷، شمارش ها کمی کاهش یافت تا سوگیری ناشی از روش شمارش جدید اتخاذ شده در آن سال، که در آن لکه های خورشیدی بر اساس اندازه آنها وزن می شوند، جبران شود. =محاسبه= عدد نسبی لکه های خورشیدی (R) با استفاده از فرمول زیر محاسبه می شود: که در آن: ضریب رصدخانه تفاوت در تعداد لکه های خورشیدی و گروه های لکه های خورشیدی ثبت شده توسط ناظران مختلف را جبران می کند. این تفاوت ها در مقادیر ثبت شده به دلی
ل تفاوت در ابزار، دید محلی، تجربه شخصی و سایر عوامل بین ناظران رخ می دهد. از آنجایی که ولف مشاهده گر اصلی برای تعداد نسبی لکه های خورشیدی بود، ضریب رصدخانه او ۱ بود. میانگین ماهانه هموار. برای محاسبه میانگین ماهانه هموارشده ۱۳ ماهه تعداد لکه های خورشیدی، که معمولاً برای محاسبه حداقل و حداکثر چرخه های خورشیدی استفاده می شود، از یک تابع هموارسازی جعبه مخروطی استفاده می شود. برای یک ماه m معین، با تعداد لکه خورشیدی ماهانه Rm، میانگین ماهانه هموار شده Rs را می توان به صورت زیر بیان کرد: که در آن Rm+n تعداد لکه های خورشیدی ماهانه n ماه دورتر از ماه m است. میانگین ماهانه هموار شده برای کاهش هرگونه جهش ناگهانی در تعداد لکه های خورشیدی ماهانه و حذف اثرات دوره چرخش ۲۷ روزه خورشیدی در نظر گرفته شده است. سری های جایگزین. دقت تدوین سری های تعداد لکه های خورشیدی گروهی زیر سؤال رفته است، که انگیزه ای برای توسعه چندین سری جایگزین شده است که نشان دهنده رفتار متفاوت فعالیت گروه لکه های خورشیدی قبل از قرن بیستم است. با این حال، شاخص های غیرمستقیم فعالیت خورشیدی از سری اعداد لکه های خورشیدی گروهی توسط Chatzistergos T. و همکاران
پشتیبانی می کنند. شاخص متفاوتی از فعالیت لکه های خورشیدی در سال ۱۹۹۸ به شکل تعداد گروه هایی که روی دیسک خورشیدی ظاهر می شوند معرفی شد. با این شاخص، می توان داده های لکه های خورشیدی را که از سال ۱۶۰۹ به دست آمده است، یعنی تاریخ اختراع تلسکوپ، درج کرد.
بمب اِلِرمَن () در فیزیک خورشیدی، بمب های الرمن درخشندگی های شدید و کوچک مقیاسی در نورسپهر خورشید هستند. آن ها فقط در بال های هیدروژن-آلفا (Hα)، Hβ و Hγ خطوط طیفی هیدروژن مشاهده می شوند و در مناطق شار نوظهور که میدان های مغناطیسی در حال ظهور با میدان های موجود برهمکنش دارند، رخ می دهند. نام آن ها از فردیناند الرمن گرفته شده است که در قرن بیستم آن ها را به تفصیل مطالعه کرد. تاریخچه. درخشندگی های شدید شبیه به آنچه بعداً به عنوان بمب های الرمن نامیده می شود، اولین بار توسط والتر ام میچل در سال ۱۹۰۹ گزارش شد. در سال ۱۹۱۷، مشاهدات این پدیده که در رصدخانه کوه ویلسون انجام شد، توسط فردیناند الرمن به تفصیل شرح داده شد. او از آن ها به عنوان «بمب های هیدروژنی خورشیدی» یاد کرد و به این پدیده اشاره کرد که فقط در مشاهدات خطوط طیفی هیدروژن ظاهر می شود. توضیحات. همان طور که در ابتدا در مقاله الرمن در سال ۱۹۱۷ توضیح داده شد، بمب های الرمن درخشندگی های شدیدی در بال های هیدروژن-آلفا (Hα)، Hβ و Hγ خطوط طیفی هیدروژن هستند که هیچ درخشندگی از هسته های خط یا سایر خطوط طیفی ندارند. آنها در مسیرهای بین دانه ای در فتوسفر منحصراً در مک
ان های مناطق شار نوظهور که میدان های مغناطیسی عمودی در حال ظهور با میدان بین دانه ای موجود برهم کنش می کنند، رخ می دهند. پیشنهاد می شود که این تعامل منجر به اتصال مجدد مغناطیسی می شود که درخشندگی مرتبط با بمب های الرمن را ایجاد می کند. عدم وجود روشنایی مشاهده شده هسته Hα به بمب های الرمن به عنوان یک پدیدهٔ فتوسفری نسبت داده می شود. در مناطق فعال در حال رشد، فیبریل های فام سپهر (کروموسفر) متراکم Hα یک سایبان را در بالای شیدسپهر (فتوسفر) تشکیل می دهند که انتشار Hα را از بمب های الرمن در زیر مسدود می کند. در نتیجه، فقط انتشار در بال های Hα عبور می کند و مشاهده می شود.
بازیدیوم یک ساختار میکروسکوپی تولیدکننده هاگ است که روی پرده های تناسلی اجسام زایشی قارچ های بازیدیومیست یافت می شود. به این اجسام میسلیوم ثالثیه نیز گفته می شود که نسخه های بسیار پیچ خورده میسلیوم های ثانویه هستند. وجود بازیدیا یکی از ویژگی های اصلی این سرده است. یک بازیدیوم معمولاً دارای چهار هاگ جنسی به نام بازیدیوسپور است. گاهی ممکن است این عدد دو یا حتی هشت باشد. هر هاگ تولیدمثلی در نوک شاخ یا شاخ باریکی به نام استریگما تولید می شود )، و با رشد کامل به زور از بدن خارج می شود.
آبینااگوپتا (دواناگاری अभिनवगुप्तः؛ حدود ۹۵۰ – ۱۰۱۶ پس از میلاد فیلسوف و عارف و زیبایی شناس اهل کشمیر بود. او همچنین یک موسیقی دان، شاعر، نمایشنامه نویس، مفسر، الهی دان، و منطق دان نیز به حساب می آمد. از منظر فعالیت هایش او شخصیتی چندگانه داشت که تأثیرات قوی بر فرهنگ هند اعمال می کرد.
احمد فخری (۲۳ مه ۱۹۰۵ - ۷ ژانویه ۱۹۷۳). او را بزرگ و شیخ آثار باستانی و راهب صحرا می نامند. اکتشافات باستان شناختی. تپه شنی بلندی در شهر القصر است. این تپه مشرف به مناطق کشاورزی است که توسط مجموعه ای از کوه ها و تپه ها احاطه شده است و چهار معبد در آن وجود دارند که هر یک از آنها مستقل از دیگری است. برای اولین بار یکی از این معابد در سال ۱۹۰۱ کشف شد؛ ولی سه معبد دیگر توسط احمد فخری در نیمهٔ اول قرن بیستم کشف شدند. بار دیگر در سال های اخیر بعد از آنکه توسط شن ها پوشانده شده بودند کشف شدند؛ اما بار دیگر برای حفاظت پر از شن شدند. این قبرها در نیمه اول قرن بیستم توسط احمد فخری کشف شدند. ورودی این گورستان پوشانده شده بود و یافتن آن غیرممکن بود، اما اخیراً این قبرها دوباره کشف شدند. بعضی از این قبرها زیر خانه های مردم باویتی قرار دارند. مقبره های دیگری نیز پیدا شدند که احمد فخری از آنان چیزی نگفته است. هیئات اعزامی تا تونلی زیرزمینی به عمق بیش از ۱۲ متر پائین رفت و مقبره های رنگارنگ زیادی یافت که مربوط به دودمان بیست و ششم می شدند که به عصر صاوی (۵۲۵–۶۶۴ ق. م) معروف است. متعلق به دوران فرعون آماسیس از دودمان بیست و ش
شم است. این مقبره توسط احمد فخری در نیمهٔ اول قرن بیستم کشف و سپس ورودش اش پوشانده شد. حال دوباره در حال اکتشاف است. این منطقه شامل حاشیهٔ شرقی گورستان هرم پادشاه خوفو می شود و برزگان دودمان ششم در آن منطقه گورهایی سنگی بنا کردند که بعضی از آنان توسط احمد فخری کشف شده اند. زاهی حواس نیز در ۱۹۷۷ در این منطقه خصوصاً منطقه شمال شرقی ابوالهول حفاری هایی انجام داده است. این گورستان در ۵ کیلومتری شهر القصر و ۳۷ کیلومتری شهر موت در واحات الداخله قرار دارد. در سال ۱۹۷۳میلادی توسط احمد فخری کشف شد که دارای قبر دو شخص است یکی بیتوزیریس و دیگری بادی باستت. دارای یک جاده سنگفرشی است که قدمت آن به دوران رومی می رسد، شامل مقبره هایی است که در صخره تراشیده شده اند و کتیبه هایی با تصاویر واضح دارند. در آن کتیبه ها نعمت های واحه ها به تصویر درآمدند، از جمله خدای کشاورزی، خدای آب، مزارع جو، درختان خرما، پرندگان، قضاوت و مجازات. واحة الغروب. بهاء طاهر متأثر از کتابی به نام سیوه اثر احمد فخری رمان «واحة الغروب» را نوشت. وقایع این رمان در واحه سیوه بین واقعیت و خیال و در دوره های مختلف تاریخی می گذرد. این رمان در سال ۲۰۰۸ برنده ج
ایزه البوکر العربیه شد. ماجرای سرقت شش عصای توت عنخ آمون. احمد فخری پس از پایان نمایش مجموعه معروف «توت عنخ آمون» در شهر شیکاگو آمریکا در حالی که بر فرایند بسته بندی نظارت داشت، متوجه شد که شش عصای توت عنخ آمون با عصاهای تقلبی که از نظر شکل و فلز دقیقاً مشابه اصلی بودند جایگزین شده اند. وقتی او موضوع را به ریاست جمهوری اطلاع داد، پاسخ این بود که فوراً به قاهره برگردد و جایگزینی برای او فرستاده شود تا نمایشگاه را در دیگر شهرهای آمریکا همراهی کند.
در گیاه شناسی، پوسته یا قشر Cortex لایه بیرونی یک ساقه یا ریشه در یک گیاه آوندی است که در زیر اپیدرم اما خارج از دسته های آوندی قرار دارد. قشر پوست عمدتاً از سلول های پارانشیم دیواره نازک بزرگ سیستم بافت زمینه تشکیل شده است و تمایز ساختاری کمی از خود نشان می دهد. سلول های قشر خارجی اغلب دیواره های سلولی ضخیم نامنظمی را به دست می آورند و سلول های کلنشیما نامیده می شوند.
دلنسی جیل (; – ) هنرمند آمریکایی بود که در طراحی مناظر، نقاشی و عکاسی تخصص داشت. او به دلیل نقاشی های آبرنگ دقیق خود از مناظر، با تمرکز بر جوامع بومی آمریکا و واشینگتن دی سی، شهرت یافت. از سال ۱۸۸۹ تا ۱۹۳۲، او به عنوان مدیر بخش تصویرسازی در دفتر قوم شناسی آمریکایی مؤسسه اسمیتسونیان خدمت کرد. گیل علیرغم اینکه در زمینه عکاسی آموزش ندیده بود، وظایف عکاسی را در دفتر به عهده گرفت و هزاران تصویر از هیئت های بومی آمریکا، از جمله افراد مشهوری مانند جرونیمو و رئیس جوزف، ثبت کرد. برخی از عکس های او در نشریات، نمایشگاه های اسمیتسونیان، و حتی بر روی تمبر پستی در سال ۱۹۲۳ به نمایش درآمد. نقاشی و تصویرگری. زمانی که گیل به عنوان نقشه کش کار می کرد، شروع به طراحی و نقاشی از مناظر اطراف واشینگتن دی سی کرد. طرح های او نادر هستند زیرا محله های فقیرتر از جمله جوامع سیاه پوست و مهاجر را نشان می دهند. یکی از نقاشی های او خانه ای را نشان می دهد که نگاهی اجمالی به شرایط زندگی مردم طبقه کارگر در شهر دارد. گیل به خاطر نقاشی های آبرنگ اش به شهرت رسید و از فروش هنرش بیشتر از شغلش در خزانه داری درآمد کسب کرد. در سال ۱۸۸۱، نقاشی های او در
شهر نیویورک به نمایش گذاشته شد. در سال ۱۸۸۴، گیل توسط ویلیام هنری هولمز، رئیس تصویرسازی در سازمان زمین شناسی ایالات متحده (USGS) استخدام شد تا به عنوان یک طراح با تمرکز بر دیرینه شناسی کار کند. هولمز که نقاش آبرنگ نیز بود، مهارت های هنری گیل را تحسین کرد و به سرعت او را در USGS ارتقا داد. در سال ۱۸۸۹، زمانی که هولمز به دفتر قوم شناسی آمریکایی (BAE) نقل مکان کرد، گیل سمت هولمز را به عنوان رئیس تصویرگری بر عهده گرفت. گیل در نقش جدید خود بر انتشار تصاویر و عکاسی برای USGS نظارت داشت و همچنین بر تصویرسازی برای BAE نظارت کرد. عکاسی. در سال ۱۸۸۹، گیل ابزارهای سنگی قدیمی را در حین طراحی در پارک راک کریک پیدا کرد. تصور می شد این ابزارها مربوط به حدود ۲۰۰۰ سال قبل از میلاد باشد. او برای یک پروژه باستان شناسی به رهبری هلمز از آثار باستانی عکس گرفت که اولین بار بود که کار عکاسی انجام می داد. در سال ۱۸۹۴، پاول کار خود را در USGS ترک کرد تا بر اداره BAE تمرکز کند. چهار سال بعد، گیل نیز استعفا داد تا بتواند به کار بر روی انتشارات Bureau ادامه دهد. با وجود اینکه گیل هیچ آموزش رسمی در زمینه عکاسی نداشت، پس از خروج دو عکاس ق
بلی، عکاس دفتر شد. او هر سال به تعداد صدها عکس از مردم بومی آمریکا، عمدتاً نمایندگانی که از پایتخت بازدید می کردند، گرفت. دقیقاً مشخص نیست که او چند عکس گرفته است، اما تخمین زده می شود که بین ۲۰۰۰ تا ۳۰۰۰ عکس باشد. یک گزارش زمانی که او بازنشسته شد نشان داد که او حدود ۷۰۰۰ عکس گرفته است. گیل همچنین تمام نگاتیوهای عکس را بر اساس زبانی که سوژه ها صحبت می کنند، سازماندهی و دسته بندی کرد. در یک نقطه، او کل مجموعه پرتره های بومیان آمریکایی BAE را دوباره سازماندهی کرد. در طول قرن نوزدهم، گروه های بومی آمریکا اغلب به دلایل مختلف مانند بستن معاهدات یا اجتناب از درگیری به واشینگتن دی سی می آمدند. دولت در دهه های ۱۸۶۰ و ۱۸۷۰ شروع به عکاسی از این هیئت ها کرد. هیئت های بیشتری در دهه ۱۸۹۰ به واشینگتن آمدند، به ویژه در زمستان که کنگره در حال برگزاری بود. به طور معمول، بومیان آمریکا برای گرفتن عکس هایشان پولی دریافت نمی کردند، اما رئیس آپاچی، جرونیمو، قبل از اجازه دادن به گیل برای گرفتن عکس از او، اصرار داشت که به پول پرداخت کند. زندگی شخصی و مرگ. گیل با همسر اول خود، رز، در سال ۱۸۸۱ ازدواج کرد. آنها با هم صاحب شش فرزند شدند
. رز در سال ۱۸۹۳ درگذشت. گیل سپس در سال ۱۸۹۵ با مری رایت ازدواج کرد. آنها با هم صاحب یک دختر شدند. اما آنها در سال ۱۹۰۳ طلاق گرفتند. گیل دوباره در سال ۱۹۰۵ با کاترین همیک ازدواج کرد و آنها صاحب یک فرزند شدند. گیل دوچرخه سواری را دوست داشت و عضو گروهی به نام باشگاه دوچرخه پایتخت بود. او همچنین بخشی از باشگاه های دیگری بود که روی هنر، تاریخ و عتیقه جات متمرکز بودند. او کلاس های نقاشی تدریس می کرد و آهنگ های معنوی آفریقایی-آمریکایی و آهنگ های محلی را جمع آوری می کرد. او عاشق جمع آوری اشیای عتیقه، به ویژه قالیچه های شرقی و چینی های شرق آسیا بود. پس از بازنشستگی از اسمیتسونیان، گیل به اسکندریه، ویرجینیا نقل مکان کرد. او در سال ۱۹۴۰ پس از سقوط از چند پله در خانه اش و ضربه به سرش درگذشت.
رِبل رایدر ، مُدل و بازیگر آمریکایی فیلم های پورنوگرافی است که به خاطر اجراهای متمایز و حضور چشمگیرش در صنعت فیلم بزرگسالان شناخته می شود. ربل رایدر در ۲۴ ژانویه ۱۹۹۴ در شهر لس آنجلس، کالیفرنیا متولد شد. رایدر در سال ۲۰۱۷ در سن ۲۳ سالگی وارد صنعت فیلم بزرگسالان شد. رایدر چندین نامزدی و جایزه برای اجراهایش دریافت کرده است. او در مراسم های مختلف جوایز فیلم بزرگسالان، از جمله جایزه ای وی ان و جایزه ایکس بیز چندین نامزدی و جایزه را از آن خود کرده است.
پانچ و جودی یک نمایش عروسکی سنتی است که در آن، آقای پانچ و همسرش جودی حضور دارند. این اجرا شامل تعدادی صحنه کوتاه است که به دنبال هم قرار دارند و هر صحنه تعامل بین دو شخصیت را به تصویر می کشد، به طور معمول آقای پانچ هرج ومرج طلب است و شخصیت دیگر که معمولاً قربانی خشونت عمدی مسخره وار و لودگی پانچ می شود. اولین بار که در سال ۱۶۶۲، این نمایش در انگلستان در معرض دید گذاشته شد، روزنامه دیلی تلگراف پانچ و جودی را «جزء اصلی صحنه ساحلی بریتانیا» نامید. قسمت های مختلف کمدی پانچ - که اغلب باعث خنده های شدید می شود - تحت تسلط لودگی بازی آقای پانچ قرار دارد. این نمایش توسط یک عروسک گردان درون دکه اجرا می شود که از دوران ویکتوریا تحت عنوان «استاد» یا «پانچمن» شناخته می شود و گاهی یک «دستیار پانچمن» به او در اجرای برنامه کمک می کند، تماشاگران را بیرون از غرفه گرد هم آورده، اجرا را معرفی می کند و پول جمع آوری می نماید. دستیار پانچمن همچنین ممکن است موسیقی یا جلوه های صوتی را روی درام یا گیتار اجرا کرده و با عروسک ها به گفتگو بپردازد، گاهی بندهایی را تکرار می کند که درک آنها برای مخاطب دشوار است. در عصر ویکتوریا، درام و پن
فلوت ابزار انتخابی بودند. امروزه، بیشتر پانچمن ها به صورت انفرادی کار می کنند، زیرا هنگام اجرای خیابانی در مقایسه با نمایشی که در مهمانی های خصوصی یا رویدادهای عمومی که در قبال آن پول پرداخت می کنند، نیاز به دستیار اهمیت کمتری احساس می شود. در نمایش های امروزی، تماشاگران تشویق می شوند که با صدا زدن شخصیت های روی صحنه - که به طور معمول فریاد می زنند «او پشت شماست!» - تا آنها را از خطر آگاه کنند یا سرنخی دهد که پشت سرشان چه می گذرد، در اجرای نمایش سهیم شوند. تاریخچه. ریشه نمایش پانچ و جودی به کمدیا دلآرته ایتالیایی در قرن هفدهم می رسد. ظاهر پانچ از شخصیت کلیشه ای ناپلی پولچینلا، که به "پانچیلنو" انگلیسی سازی شده بود، گرفته شده است. او شکل متمایزی از همان مضمون با عنوان سرپرست مراسم جشن (Lord of Misrule) یا بسیاری از شخصیت های حیله گر است که در افسانه های سراسر جهان یافت می شوند. همسر پانچ در ابتدا «جون» نام داشت. شخصیتی که بعد به آقای پانچ تبدیل شد، اولین حضور ضبط شده او در انگلستان، در روز ۹ مه ۱۶۶۲ بود که به طور معمول در نزد عموم بر این باور است که همان روز تولد پانچ در بریتانیا است. پانچ و جودی در دوره بازگر
دانی پادشاهی انگلستان (آغاز در سال ۱۶۶۰) شکل گرفتند، دوره ای که هنر و تئاتر شکوفا شد. پادشاه چارلز دوم در سال ۱۶۶۰ بر تخت سلطنت نشست و جایگزین ریچارد کرامول و اولیور کرامول، رهبران پیوریتن شد، و بدین ترتیب تئاتر احیاء گردید. کرامول با جدیت تمام طرفدار این باور پیوریتن مبنی بر تعطیلی و غیراخلاقی بودن تئاتر بود و در نتیجه در سال ۱۶۴۲ تئاتر تعطیل شد. رژیم سرکوبگر، همچنین هنرمندان خیابانی را زندانی کرد. با در دست گرفتن قدرت توسط چارلز دوم، دوران فترت به پایان رسید و قوانین پیوریتن لغو گردید و دوره آزادانه تری از هنر و فرهنگ شروع شد. ویلیام لانگلی از دیلی تلگراف در رابطه با پانچ و جودی نوشت «آنها بسیاری از موفقیت ابتدایی خود را مدیون اعمال کرامول مبتنی بر تخریب گر خوشی ها در انگلستان هستند. با آغاز سلطنت چارلز دوم در سال ۱۶۶۰، خواسته بسیار بزرگ نهفته عموم مردم در مورد سرگرمی های عمومی فوران کرد». ساموئل پیپس وقایع نویس، یک نمایش خیمه شب بازی را مشاهده کرد که نسخه اولیه شخصیت پانچ را در محله کاونت گاردن لندن به نمایش گذاشت. این نمایش توسط نمایش گردان عروسک ایتالیایی، پیترو گیموند (Pietro Gimonde) با نام مستعار «سنی
ور بولونیا» اجرا شد که یک هنرمند از تعداد زیاد هنرمندان اروپای قاره ای بود که بعد از باز پیرایه اوضاع فرهنگی، به لندن آمدند. پیپس این رویداد را در دفتر خاطرات خود این گونه توصیف کرده است «یک نمایش عروسکی ایتالیایی، که در مسیر صحیح قرار دارد و بسیار جذاب است». در نمایش بریتانیایی پانچ و جودی، پانچ با یک لحن خاص جیغ جیغو صحبت می کند که این نوع صدا توسط وسیله ای به نام سوازل (swazzle) یا سواچل (swatchel) که در دهان استاد (پانچمن) گذاشته شده، ایجاد می گردد و حرافی های شادانه خود را به تماشاگر منتقل می کند. این به سخن گفتن پانچ کیفیت آوایی می بخشد مثل اینکه او از طریق کازو در حال حرف زدن است. علت تغییر نام جون به جودی این بود که ادای تلفظ «جودی» از طریق وسیله سوازل درون دهان، آسانتر از واژه «جون» بود. امضاء صدای (signature sound) پانچ به اندازه ای اهمیت دارد که در مباحث پیرامون پانچ و جودی موضوع اختلاف است که یک نمایش «بدون استفاده از سوازل» را می توان یک نمایش واقعی پانچ و جودی در نظر گرفت. برای صدای سایر شخصیت های نمایش از وسیله سوازل استفاده نمی شود، بدین ترتیب پانچمن در حالی که وسیله را در دهان خود قرار داده ا
ست باید برای بیان صدای پانچ از آن بهره ببرد و برای بیان صدای شخصیت های دیگر از آن استفاده نکند. نمایش پانچ و جودی در قدیم، هنگامی که از ایتالیا بر گرفته شدند، نمایش خیمه شب بازی بودند ولی به خاطر اینکه حرکات خشن شخصیت ها، بدون مزاحمت تار و سیم اجرای عروسک خیمه شب بازی انجام پذیرد، به سبک عروسک دستکشی تغییر پیدا کرد. عملکرد عروسک دستکشی اغلب با قرار دادن انگشست شست در داخل دست عروسک، انگشت های کوچک، میانی و حلقه در داخل دست دیگر عروسک و انگشت اشاره در محل سر عروسک انجام می گرفت. در ابتداء قرن هجدهم، تئاتر عروسکی با حضور پانچ در اوج قرار داشت، وفق اینکه مارتین پاول عروسک گردان، جمعیت تماشاگر قابل توجهی را در "تئاتر پانچ" در کاونت گاردن و پیش از آن، در باث، سامرست جذب کرد. از پاول به عنوان «مسئول اصلی شکل گیری درام پانچ و جودی» نام برده می شود. شخصیت های نمایش. شخصیت های عروسکی در نمایش پانچ و جودی، شخصیت های ثابتی نیستند. شخصیت های نمایش پانچ و جودی همانند بازیگران یک سریال یا یک داستان عامیانه همچون رابین هود هستند: شخصیت های اصلی باید حضور داشته باشند ولی شخصیت های فرعی در اختیار اجرا کننده گذاشته می شود. پان
چ با به تن کردن لباس های رنگارنگ و بدون هارمونی، بخشی از روحیه بی منطق و در عین حال طرفدار درگیری و نزاع خود را به رخ می کشد. جودی شخصیتی است که با آرامشی خاص، در تمامی مراحل و فراز و فرود اتفاقات زندگی پانچ به سراغ استدلال های منطقی و جایگزینی گفتگو به جای درگیری است. در کنار شخصیت های عروسکی پانچ و جودی، سایر شخصیت های عروسکی که به طور معمول در نمایش حضور دارند شامل بچه پانچ و جودی، کروکودیل گرسنه، دلقک و پاسبان مداخله گر است. شیطان و جلاد جک کیچ ممکن است هنوز در نمایش حضور داشته باشند که در این صورت پانچ همواره بر آنها برتری دارد. امروزه، شخصیت های عروسکی یک نمایش معمولی پانچ و جودی شامل شخصیت های ذیل است: شخصیت های عروسکی که در زمانی به طور معمول در نمایش پانچ و جودی حضور داشتند ولی اکنون گاهی حضور دارند عبارتند از: بقیه شخصیت های عروسکی همچون بوکسورها، چینی آکروباتیک باز سینی چرخان، شخصیت های وقایع خاص، عروسک شعبده باز با گردنی دراز («درباری») و یک میمون می باشند. پانچ لباس های نامتجانس دلقک دربار و به رنگ های روشن (از دیرباز به رنگ قرمز) پوشیده و کلاه کله قندی منگوله دار بر سر داشت. او یک گوژپشت است که
دماغ سر کج او تقریباً تا به انحنای چانه برآمده اش می رسید. او یک ترکه چوب به بزرگی خودش در اختیار داشت که از آن آزادانه برای اعمال بر بیشتر شخصیت های عروسکی نمایش بهره می برد. جودی پیش بند و لباس آبی بر تن داشت و کلاه بونت بر سر می گذاشت و هر گاه پانچ از ترکه چوب استفاده می کرد همواره می گفت که دست از این کار بردارد. داستان نمایش. گلین ادواردز، داستان پانچ و جودی را به داستان سیندرلا تشبیه کرده است. او خاطر نشان می کند که بخش هایی از داستان سیندرلا وجود دارد که همه با آن آشنایی دارند، به عنوان نمونه خواهران ناتنی بی رحم، دعوت به مجلس رقص، شاهزاده جذاب، فرشته مهربان، لباس مندرس سیندرلا در نیمه شب، کفش بلورین که جا گذاشت، شاهزاده در جستجوی صاحب کفش بلورین و پایان خوشایند داستان، از آن جمله هستند. با حذف یکی از این بخش ها، داستان معروف قابل بازگو کردن نیست. این ویژگی در مورد داستان نمایش پانچ و جودی هم صدق می کند. همه می دانند که پانچ با بچه رفتار بدی دارد، پانچ و جودی با هم جر و بحث و دعوا می کنند، پاسبان ورود کرده و به سراغ پانچ می رود و ضربه ترکه چوب او را تجربه می کند، پانچ مسرورانه با شخصیت های عروسکی دیگر