Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
م و کمدی ارائه کرد که مهم ترین آن ها عبارت اند از: «زنان بوهلال، «مناقصهٔ ازدواج»، «حکایت ها»، «شیطنت ها»، «عجیب و غریب» و «خوش شانس». در زمینهٔ سینما، رزیقه سه فیلم در کارنامهٔ خود دارد: «عقاب»، «خواستگاری» و «سایه». او همچنین در عرصهٔ نویسندگی نیز دستاوردهایی داشت. نخستین اثری که نوشت، «ناعمه و نعیمه» بود؛ مجموعه ای کمدی که در آن هنرمندانی چون سمیره احمد و احمد الانصاری مشارکت داشتند. همچنین متن برخی مجموعه های تلویزیونی مانند «عذاب وجدان» و «عتیجه و عتیج» را نیز تألیف کرد. رزیقه الطارش از برجسته ترین پیشگامان رسانه و بازیگری در امارات به شمار می رفت؛ نه تنها به سبب مشارکت های متعددش در تلویزیون، تئاتر و سینما، «بلکه به این دلیل که با سادگی و صداقت، صدای زن خلیجی را نمایندگی کرد. او نقش هایی چون مادر، مادربزرگ و زن مبارز را ایفا کرد و از خلال آن ها تپش جامعه و دگرگونی هایش را بازتاب داد.» او با «مدال امارات برای فرهنگ و خلاقیت» در ردهٔ پیشگامان مورد تقدیر قرار گرفت. در سال ۲۰۲۴، جایزهٔ «شخصیت سال تئاتر» را از سازمان فرهنگ دبی دریافت کرد. الطارش در ۴ ژوئیه ۲۰۲۵ در ابوظبی در سن ۷۱ سالگی درگذشت. شخصیت های هنری
و نهادهای فرهنگی و هنری در امارات، درگذشت او را تسلیت گفتند. زندگی شخصی. او در سال ۱۹۷۱ ازدواج کرد.
میکله سالوِمینی (به ایتالیایی: Michele Salvemini؛ زادهٔ ۹ اکتبر ۱۹۷۳میلادی)، که بیشتر با نام هنری کاپاریتزا شناخته می شود، رپر و خواننده ایتالیایی است. او ابتدا با نام مستعار میکی میکس در جشنوارهٔ سانرمو در سال ۱۹۹۷ میلادی ظاهر شد، اما خیلی زود سبک هُنری اش را تغییر داد و با نام کاپاریتزا به یکی از چهره های شاخص رپ و هیپ هاپ ایتالیا تبدیل شد. زندگی نامه. کاپاریتزا در مولفته، در منطقهٔ آپولیا به دنیا آمد. مادرش معلم و پدرش نوازندهٔ سابق موسیقی بود. او پس از دوره ای کوتاه در رشتهٔ تبلیغات، به موسیقی بازگشت. وی خود را ناخداباور معرفی کرده و گرایش های سیاسی اش نزدیک به کمونیسم است. فعالیت هنری. از اوایل دههٔ ۲۰۰۰ میلادی، کاپاریتزا با انتشار آلبوم های مفهومی توانست جایگاه ویژه ای در موسیقی ایتالیا پیدا کند. آلبوم هایی مانند: "حقیقت های فرض شده" (۲۰۰۳)، "ابعاد هرج ومرج من" (۲۰۰۸)، "رویای بدعت آمیز" (۲۰۱۰)، "موزیکا" (۲۰۱۴) و "زندانی ۷۰۹"(۲۰۱۷) ترکیبی از هیپ هاپ، راک، متال و رگه را ارائه می دهند. متن ترانه های او اغلب سرشار از نقد اجتماعی، طنز و سادگی هستند.. آلبوم ها. آلبوم هشتم "پوست اندازی" (۲۰۲۱). آلبوم هشتم او ب
ا نام "پوست اندازی" در می ۲۰۲۱ منتشر شد. این اثر شامل ۱۹ قطعه است و در همان هفتهٔ اول انتشار در صدر جدول فروش موسیقی ایتالیا قرار گرفت. ترانهٔ "ال سندرو" با صدای میشل دومنساین از شاخص ترین قطعات آن بود. نشریهٔ رولینگ استون ایتالیا این آلبوم را یکی از بهترین آثار سال ۲۰۲۱ دانست. آلبوم نهم "مدار مدار" (۲۰۲۵). آلبوم نهم کاپاریتزا با عنوان "مدار مدار" در ۳۱ اکتبر ۲۰۲۵ منتشر شد. این آلبوم به صورت یک پروژهٔ چندرسانه ای شامل یک کتاب کمیک نیز عرضه شد که طراحی آن توسط متئو دِ لانگی انجام شده و ناشر آن سردبیر سرجیو بونلی است. این اثر که با همکاری بی ام جی ایتالیا منتشر گردید، بازتابی از علاقهٔ کاپاریتزا به فرهنگ کمیک و نوستالژی کودکی اش است.
نازل دوجداره یا دولایه جوشکاری ( Bi-component contact tips) نازل هایی هستند که دارای دو لایه فلزی (لایه مرکزی از جنس آلیاژ مسی و لایه بیرونی از جنس مس خالص) هم مرکز می باشند. این آلیاژ مسی نظیر حفظ سختی و استحکام تا دمای بسیار بالاتر از مس ، مقاومت به سایش و ضریب اصطکاک پایین با فلزات دیگر، گزینه ایده آل برای ساخت لایه درونی نازل می باشد. تا جایی که در جوشکاری های کنترل شده یا اتوماتیک عمر این نازل ها بسیار بالاتر از نازل های رایج در بازار اندازه گیری شده است. پوسته بیرونی که از جنس مس خالص ساخته شده و دلیل داشتن هدایت الکتریکی بالا به انتقال انرژی الکتریکی به سیم جوش و همچنین هدایت حرارت از مغزی به بیرون وخنک نگه داشتن نازل کمک کند.
ماسک های خانگی یکی از روش های رایج و کم هزینه در مراقبت از پوست هستند. بسیاری از این ماسک ها بر پایه مواد طبیعی مانند عسل، ماست، جو دوسر، آلوئه ورا و زردچوبه تهیه می شوند. شواهد علمی نشان می دهند که این ترکیبات به دلیل خواص ضدالتهابی، آنتی اکسیدانی و مرطوب کنندگی خود می توانند در بهبود شرایط پوستی مؤثر باشند. با این حال، انتخاب ترکیبات مناسب و توجه به واکنش های احتمالی پوست اهمیت بالایی دارد. مزایا و محدودیت ها. ماسک های خانگی اگر بر اساس شواهد علمی انتخاب شوند، می توانند مکمل مناسبی برای مراقبت روزانه از پوست باشند. با این حال، آن ها نباید جایگزین درمان های پزشکی شوند، به ویژه در بیماری های پوستی مزمن مانند آکنه شدید یا اگزما. پیش از استفاده گسترده از هر ماسک، انجام تست حساسیت پوستی توصیه می شود.
شَمَّه حمدان (۲۸ آوریل ۱۹۹۴) خواننده، نوازنده و ترانه سرای اماراتی است. پس از آنکه در فصل دوم برنامهٔ «اَرَبز گات تَلِنت» در ۲۰۱۲ به مقام دوم دست یافت، به شهرت رسید. او در نواختن سازهای موسیقی، به ویژه سازهای زهی مانند گیتار و عود مهارت دارد. زندگی و پیشه. شَمَّه (شَمّا) حمدان محمد الرئیسی در ۲۸ آوریل ۱۹۹۴ در شهر دبی، امارات متحده عربی، از والدینی اماراتی به دنیا آمد، پدرش حمدان الرئیسی و مادرش منیره صفر است. از کودکی، مادرش کسی بود که استعداد او در نوازندگی و آواز را کشف کرد و او از هشت سالگی، آموزش نواختن سازهای موسیقی را آغاز کرد. فعالیت هنری خود را از وبگاه یوتیوب از سن هشت سالگی آغاز کرد، جایی که ویدیوهایی از خود منتشر می کرد که در آن ها پیانو و گیتار می نواخت و می خواند. در سال ۲۰۱۱، در برنامهٔ مشهور استعدادیابی «اَرَبز گات تَلِنت» در فصل دوم شرکت کرد. این قسمت در ۱۱ مه ۲۰۱۲ پخش شد و پس از رسیدن به فینال، در خلیج و جهان عرب شهرت گسترده ای کسب کرد، به طوری که در ۲۹ ژوئن همان سال پس از برنده شدن گروه «خواطر الظلام» به مقام دوم رسید. او اولین زن اماراتی است که به فینال این برنامه راه یافت. سپس، شمه دو آهنگ
منتشر کرد: «یتامی» و «وش کنت بأقول» که هر دو موفقیت بزرگی کسب کردند. از طرف طرفدارانش لقب «سفیر کودکانه» به او داده شد. او همچنین در افتتاحیهٔ اکسپو ۲۰۲۰ در دبی شرکت کرد و در هفتهٔ ششم از نیمه نهایی فصل سوم «اربز گات تلنت» دربارهٔ شهر دبی و امارات آواز خواند. شمه مهارت های خود را در نوازندگی، به ویژه روی سازهای زهی مانند گیتار و عود، نشان داد و همین باعث شد که به هنرمندی شناخته شده در عرصهٔ هنری امارات و خلیج تبدیل شود. او به فعالیت انفرادی در خوانندگی اکتفا نکرد، بلکه با شماری از آهنگسازان و شاعران شناخته شده در جهان عرب همکاری کرد. او در نسخهٔ خاورمیانه ای برنامهٔ «کوکاکولا استودیو» با خوانندهٔ بریتانیایی جی شان همکاری کرده است. شمه همچنین از برجسته ترین فعالان حوزهٔ حقوق زنان به شمار می آید، در انجمن های خیریه مشارکت دارد و از ابتکارات صندوق تأمین مالی توانمندسازی زنان سازمان ملل حمایت می کند. در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، آلبوم «تخوفنی» را منتشر کرد که شامل ده آهنگ است. جوایز. شمه در طول مسیر هنری خود جوایز متعددی کسب کرده است. او در سال ۲۰۱۴ جایزه بهترین خواننده را در جوایز موریکس دور دریافت کرد و در سال ۲۰۱۵ جایزهٔ
بهترین خواننده را در مسابقه «امارات برای فیلم» به دست آورد. همچنین در سال ۲۰۱۷، جایزه بهترین هنرمند زن در خاورمیانه را در جوایز موسیقی ام تی وی اروپا به دست آورد.
پلیس دریایی فلسطین که با نام نیروی دریایی غزه نیز شناخته می شود، شاخه ای از نیروهای امنیت ملی فلسطین است که وظیفه آن شامل تأمین امنیت خط ساحلی نوار غزه است. پلیس دریایی در توافقنامه غزه و اریحا که در ۴ مه ۱۹۹۴ امضا شد، تأسیس شد. طبق پیمان اسلو ۲، فعالیت های آن به ۶ مایل دریایی از ساحل محدود شده است. تحلیل عملیات دریایی مستقل فلسطینی ها معمولاً در چارچوب توافقات نهایی در طول مذاکرات صلح با اسرائیل مورد بحث قرار می گیرد. از زمان استقلال فلسطین، اکثر منابعی که از این اصطلاح استفاده می کنند، فقط به مناطق ساحلی در امتداد نوار غزه اشاره دارند. تاریخچه. توافق غزه-اریحا، عقب نشینی جزئی نیروهای دفاعی اسرائیل از نوار غزه و کرانه باختری را تصریح می کرد و به این دو منطقه به مدت پنج سال، تحت نظر تشکیلات خودگردان فلسطین، خودمختاری محدودی می داد. به تشکیلات خودگردان فلسطین اختیارات قانونگذاری، اجرایی، قضایی و انتظامی برای حفظ نظم و امنیت داده شد. جزئیات ترتیبات امنیتی در امتداد ساحل مدیترانه ای نوار غزه در ماده یازدهم پیوست اول این توافق نامه آمده است. همچنین توافق شد که مرکزی برای هماهنگی و همکاری دریایی بین دو طرف ایجاد ش
ود. ستاد پلیس دریایی در بندر غزه واقع شده است. در ژانویه ۲۰۰۲، واحد کماندویی اسرائیل شایتت ۱۳ پس از آن که فرماندهان پلیس دریایی در عملیات کشتی نوح، تلاشی برای وارد کردن مخفیانه ۵۰ تن سلاح از طریق قایق به غزه، دست داشتند، به بندر حمله کرد، دو قایق گشتی را غرق کرد و ستاد و انبارهای آن را ویران کرد.
فاطمه احمد الحوسْنی (۱۴ فوریهٔ ۱۹۶۹) بازیگر اماراتی است. فعالیت هنری خود را در سال ۱۹۸۹ با شرکت در آثار متعدد تئاتری و تلویزیونی آغاز کرد و به خاطر ایفای نقش مادران شناخته شده است. زندگی و پیشه. فاطمه احمد الحوسنی در ۱۴ فوریهٔ ۱۹۶۹ در عجمان، منطقه البستان، امارات متحدهٔ عربی به دنیا آمد. او دارای سه خواهر و برادر است و بزرگ ترین فرزند خانواده به شمار می رود. سپس همراه خانواده اش به ابوظبی و مشخصاً به منطقه بنی یاس نقل مکان کرد. او تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در مدرسه أروی گذراند و دورهٔ دبیرستان را در مدرسه ذات الصواری به پایان رساند. فعالیت هنری خود را در سال ۱۹۸۹ با شرکت در آثار متعدد تئاتری و تلویزیونی آغاز کرد. او از خجالت از دوربین رنج می برد، اما با گذشت زمان توانست بر این مسئله غلبه کند و پس از آن در تلویزیون موفقیت بزرگی به دست آورد. در سال ۱۹۹۲ با بازی در سریال «وارث» به طور حرفه ای وارد دنیای تلویزیون شد. در سال ۱۹۹۶ و پس از توقف چهار ساله از هرگونه فعالیت هنری، دوباره با سریال «مرمر زمانه» همراه با عبدالحسین عبدالرضا، حسن رجب و حبیب غلوم به عرصه بازگشت. در سال ۱۹۹۷ در کنار دو بازیگر، حیات الفهد
در سریال «خانه ای که سمرا در آن زندگی می کند» و علی المفیدی در سریال «بازگشت سندباد» ایفای نقش کرد. سال ۱۹۹۸ شاهد اوج موفقیت های او بود، زمانی که در سریال «گردش روزگار» همراه با برادران محمد و حسین المنصور حضور داشت. از سال ۲۰۰۰ تاکنون، تعداد آثار تلویزیونی خلیجی که در آن ها حضور داشته به بیش از ۵۰ اثر رسیده است، از جمله برجسته ترین آن ها می توان به آثار «شبزنده دار»، «تا روز» و «اشتیاق دل» اشاره کرد. در زمینه تئاتر، او تنها یک اثر دارد که آن هم نمایش «رسوایی» است که در سال ۲۰۰۰ ارائه شد، و در سینما نیز مشارکت او به یک اثر محدود می شود که فیلم «حالت چطوره» است. در سال ۲۰۱۳ در چهار اثر بازی کرد: «محال»، «القیاضة»، «مسیر وفا» و «ای آنکه دل او را در اختیار داری». در سال ۲۰۱۶ او اعلام کرد که حجاب خواهد پوشید و در عین حال به فعالیت هنری خود با شرایط خاص ادامه خواهد داد، اما این تصمیم باعث شد پیشنهادهای بازیگری به او کمتر شود. پس از پوشیدن حجاب، حبیب غلوم، تهیه کننده، او را متقاعد کرد تا در سریال «خیانت وطن» شرکت کند. او با شرایط خاصی برای حضور در این اثر موافقت کرد. با این حال، او در سال ۲۰۱۸ تصمیم گرفت حجاب را ب
ردارد، زیرا احساس کرد که با کار هنری اش سازگار نیست. جوایز. در سال ۲۰۲۱، او به عنوان بهترین بازیگر زن در رمضان در نظرسنجی مجلهٔ "الاتحاد" و روزنامهٔ "الخلیج" انتخاب شد، به خاطر نقش خود در سریال «اللی نحبهم». زندگی شخصی. فاطمه الحوسنی اعلام کرده است که چندین بار ازدواج کرده است و یکی از این ازدواج ها در سال ۲۰۰۷ به صورت عرفی بوده است. او نام همسرش را فاش نکرده و تنها اشاره کرده که او یک تاجر کویتی است. سپس او با مدیر فیلمبرداری اردنی، عامر العبادی، ازدواج کرد و دو فرزند از او دارد، پسری به نام محمد و دختری به نام میثاء.
کاپیتولین بروتوس یک نیم تنه برنزی رومی باستان است که به طور سنتی اما احتمالاً به اشتباه تصور می شود که تصویری خیالی از کنسول رومی لوسیوس جونیوس بروتوس (درگذشته ۵۰۹ پیش از میلاد) است. قدمت این نیم تنه مدت ها به اواخر قرن چهارم تا اوایل قرن سوم پیش از میلاد برمی گشت، اما شاید به اواخر قرن دوم پیش از میلاد، یا اوایل قرن اول پیش از میلاد نیز برسد. قد سینه ۶۹ است سانتی متر (۲۷ در) ارتفاع دارد و اکنون در تالار پیروزی ها در موزه های کاپیتولین، رم قرار دارد. این اثر که به طور سنتی به عنوان نمونه ای اولیه از چهره نگاری رومی و شاید توسط یک هنرمند اتروسکایی تحت تأثیر هنر هلنیستی و سبک های معاصر چهره نگاری یونانی در نظر گرفته می شود، ممکن است «اثری باستانی از قرن اول پیش از میلاد» باشد. در دوران رنسانس، یک نیم تنه برنزی پوشیده از ردا به سر رومی داده شد. تاریخچه. تاریخ مدرن این مجسمه نیم تنه در ایتالیا و در طول قرن شانزدهم آغاز می شود؛ هیچ چیز از تاریخچه قبلی آن قبل از آن مشخص نیست. این مجسمه در سال ۱۵۶۴ توسط کاردینال رودولفو پیو دا کارپی به شهر رم اهدا شد. شناسایی آن به عنوان نمادی از لوسیوس جونیوس بروتوس، سیاستمدار رومی
باستان، اولین بار توسط عتیقه شناسانی که در دوران رنسانس آن را کاوش و بررسی کردند، بر اساس مطالعات خود از تاریخ روم، صورت گرفت. با این حال، هیچ مدرک مستقیمی مبنی بر اینکه این مجسمه برای نمایش بروتوس ساخته شده باشد، وجود ندارد. اولین نقاشی از این مجسمه توسط هنرمند هلندی، مارتن ون هیمسکرک، بین سال های ۱۵۳۲ تا ۱۵۳۶ کشیده شد، اگرچه اولین توصیف کتبی آن در سال ۱۵۴۹ ارائه شده است. این مجسمه نیم تنه در تپه کاپیتولین و از سال ۱۶۲۷ در موزه کاپیتولین نگهداری می شد، تا اینکه پاپ پیوس ششم در سال ۱۷۹۷ آن را به جمهوری اول فرانسه تسلیم کرد. سپس در ژوئیه ۱۷۹۸ در رژه پیروزی ناپلئون بناپارت در پاریس مورد استفاده قرار گرفت. سرانجام در سال ۱۸۱۶ به رم و موزه کاپیتولین بازگردانده شد و از آن زمان تاکنون در آنجا نگهداری می شود. گمانه زنی های عتیقه جات. گمانه زنی ها مبنی بر اینکه این مجسمه قرار است لوسیوس جونیوس بروتوسِ دوران باستان را به تصویر بکشد، با نوشته های الیسه آلدروواندی، طبیعت شناس ایتالیایی قرن شانزدهم، آغاز شد. گالئوس سرواتیوس ، عتیقه شناس هلندی قرن هفدهم و ویراستار لاکتانتیوس، ادعا کرد که یک سکه رومی که در دوران کنسولی بر
وتوس ضرب شده بود، ویژگی های چهره ای مشابه با این مجسمه داشت. نیمرخ این نیمرخ شبیه به نیمرخ روی سکه ای است که لوسیوس جونیوس بروتوس را نشان می دهد و توسط مارکوس جونیوس بروتوس پس از ترور ژولیوس سزار ضرب شده است. یوهان یواخیم وینکلمن، مورخ هنر آلمانی قرن هجدهم، تنها معاصران خود نبود که فکر می کرد این نیم تنه در واقع تصویر بروتوس را به تصویر نمی کشد. انیو کویرینو ویسکونتی، عتیقه شناس ایتالیایی، در مورد اینکه این مجسمه واقعاً نمایانگر بروتوس است، ابراز تردید کرد و مشتاق بود تأکید کند که سر و نیم تنه در ابتدا با هم یا برای یکدیگر ساخته نشده اند. این ایده ای بود که اولین بار در قرن هفدهم مطرح شد، زمانی که برخی از عتیقه شناسان گمان می کردند که این سر در اصل متعلق به یک مجسمه برنزی بزرگتر است که زمانی بر فراز تپه کاپیتولین قرار داشته است. بورسیه تحصیلی مدرن. محققان جدیدتر قرن بیستم کمتر به این موضوع پرداخته اند که آیا این یک پرتره ایده آل از بروتوس بوده است یا خیر و بیشتر به تاریخ گذاری دقیق و منشأ این مجسمه نیم تنه پرداخته اند. مشخص شده است که این مجسمه ریشه در ایتالیای مرکزی دارد و تأثیر آشکاری از مجسمه سازی و چهره ن
گاری یونانی دوران هلنیستی در نیمه اول قرن سوم پیش از میلاد مسیح گرفته است. ممکن است از یک مجسمه تمام قد گرفته شده باشد. ممکن است در طول گسترش روم در قرن سوم پیش از میلاد، به افتخار یک چهره عمومی ساخته شده باشد. با این حال، ممکن است قدمت آن به «اوایل قرن اول پیش از میلاد، زمانی که خلق «پرتره های» خیالی و زنده از مشاهیر اولیه رومی رواج داشت»، که «پرداخت به جزئیات» نشان می دهد، برگردد.
مکتب جنوا (به ایتالیایی Scuola genovese) یک جنبش فرهنگی و هنری است که از دهه ۱۹۶۰ در جنوا، ایتالیا توسعه یافته و ریشه دوانده است. این مکتب عمدتاً با "خواننده-ترانه پرداز "" ایتالیایی (آهنگ هنری) مرتبط است. تاریخچه. از جمله نمایندگان اصلی «مکتب کلاسیک» دهه ۱۹۶۰ می توان به موارد زیر اشاره کرد: اومبرتو بیندی، فابریزیو د آندره، برونو لائوزی، جینو پائولی، جورجو کالابرزه و لوئیجی تنکو. همچنین نقش مهمی توسط برادران جیان فرانکو و جیان پیرو روربری، نوازندگان و تنظیم کنندگان اهل جنوا، ایفا شد که بسیاری از "«کانتااتوری»" های نسل اول را ترویج کردند و به آنها اجازه دادند در میلان کار کنند. همه آنها از نظر موسیقی و هنر در جنوا، شهری که در آن متولد شده یا در کودکی به آنجا نقل مکان کرده اند، رشد یافته اند. آنها در طول دهه ۱۹۶۰، در فوچه دی جنوا و به ویژه در بار لبنیاتی «ایگه آ» (که منبع الهام جینو پائولی برای آهنگش "«کواترو آمیچی»" در سال ۱۹۹۱ بود)، در خیابان کازارگیس در نبش خیابان با خیابان چکی (که بعدها به "روبی بار" تغییر نام داد و امروز "مینی میکسینگ بار" نام دارد) با یکدیگر ملاقات می کردند. نفوذ فرهنگی. این جنبش «گسستی ع
میق از موسیقی سنتی ایتالیایی» را رقم زد، در ابتدا برای یک ابزار هنری تجدید شده، پالایش یافته تر و التقاطی تر، و سپس برای استفاده متنوع از زبان، واقع گرایانه تر. بنابراین، با طیف گسترده ای از مضامین، از احساسات گرفته تا تجربیات وجودی، سیاست، ایدئولوژی، جنگ و مضامینی مانند طرد اجتماعی، با لهجه قوی فردگرایانه و نزدیک به لحن اگزیستانسیالیسم فرانسوی، روبرو شد. تأثیرات فرهنگی مکتب جنوا متفاوت است، از سنت ادبی و موسیقی ایتالیایی و لیگوریایی ( کامیلو اسباربارو، چزاره پاوزه، جورجو کاپرونی، ریکاردو مانرینی)، از ادبیات فرانسوی و انگلیسی آغاز قرن بیستم (ژان پل سارتر، ریموند کنو)، از فلسفه آنارشیستی (به ویژه تنکو، د آندره و پائولی) و لیبرال (لائوزی)، از موسیقی فرانسوی شارل آزناوور، ژاک برل و ژرژ براسنس و از موسیقی فولک آمریکایی باب دیلن. در میان نمایندگان ادبی نسل بیت: آلن گینزبرگ، جک کرواک، ویلیام باروز و گرگوری کورسو. به طور خاص، هم لائوزی و هم د آندره بخشی از تولیدات خود را به شهرهای خود اختصاص دادند و زبان لیگوریایی را نیز در آهنگ های بیشتری به کار گرفتند. به عنوان مثال می توان به آهنگ های (برونو لائوزی، اما نوشته شده
توسط پیه مونت پائولو کونته، ۱۹۷۵) و (فابریزیو د آندره، ۱۹۸۴) اشاره کرد. دریای لیگوریا موضوعی تکراری برای تمام کانتاتوری های مکتب جنوا است. مدرسه جنوایی بزرگتر می شود. در ابتدا فقط برای نام بردن از اعضای اولیه تعریف شده بود، اما این گروه با گذشت زمان بزرگ تر شد و اعضای بیشتری را دربر گرفت. اعضای نسل اول شامل ویتوریو د اسکالزی (خواننده-ترانه سرا و یکی از نویسندگان فابریزیو د آندره)، ترول های جدید، ریچی ای پووری و ماتیا بازار می شوند. سپس، اعضای نسل های جدید، مانند ایوانو فوساتی و فرانچسکو باچینی، و پس از آنها مکس مانفردی، فدریکو سیریانی، کریستیانو د آندره و دیگران قرار می گیرند. همچنین نویسندگانی به نام فرناندا پیوانو که "گلچین رودخانه قاشق را" به ایتالیایی ترجمه کرده است، کتابی که دی آندره آلبوم خود را نه به پول نه "نه دوست داشتن و نه به بهشت" بر اساس آن ساخته است، و بازیگر پائولو ویلاجیو، دوست نزدیک د آندره و نویسنده چند ترانه از او (رودخانه کارلوباتا و مارالوئیت ها")" هستند. "فانولون").
روز وحدت یک جشنواره سالانه سوسیال دموکرات در ایتالیا است که در ابتدا توسط حزب کمونیست ایتالیا (PCI) برای تأمین مالی و انتشار روزنامه رسمی خود وحدت برگزار می شد. ("وحدت") و اکنون توسط حزب دموکرات سازماندهی شده است. اغلب به اشتباه روز وحدت نوشته می شود. ("حزب وحدت")، چون مردم فراموش می کنند که این اسم از کجا آمده است. این رویداد عموماً به صورت رویدادهای جداگانه ای برگزار می شود، معمولاً برای هر شهر یک رویداد، اما در جاهایی که PCI حضور بیشتری داشت، هر شعبه محلی رویداد خود را سازماندهی می کرد و اغلب همه آنها در سازماندهی یک رویداد بزرگ نیز همکاری می کردند. جنبه های معمول آن کنفرانس های سیاسی، غذاهای ارزان قیمت یا رایگان، موسیقی زنده، بازی های جایزه دار و بازارهای خیابانی است. رویدادهای کوچک از ماه ژوئیه شروع می شوند، اما رویدادهای اصلی در ماه سپتامبر برگزار می شوند. اگرچه جنبه سیاسی در دوران اولیه خود غالب بود و گاهی هنوز هم مهم است، اما با گذشت زمان به یک رویداد اجتماعی برای جوانان (رویدادهای موسیقی و دیسکوها) و سالمندان (صحبت در مورد ماجراهای سیاسی گذشته خود و رقصیدن) تبدیل شده است. در برخی از مناطق ایتالیا، به
ویژه در امیلیا-رومانیا و توسکانی، به نظر می رسد هر روستای کوچک جشن وحدت مخصوص به خود را دارد. که اغلب بزرگ ترین رویداد اجتماعی سال است. در بولونیا و فلورانس، آنها به یک رویداد دو هفته ای با حضور ده ها هزار نفر تبدیل شده اند که شباهت کمی به گردهمایی سیاسی اصلی دارد و در عوض، دو مورد از بزرگ ترین جاذبه ها برای جوانان در آن حوالی هستند. پس از تولد حزب دموکرات در سال ۲۰۰۷، نام روز وحدت در سطح ملی به حزب دمکرات تغییر یافت. با این حال، در سطح استانی و برای سازمان های مهم حزبی محلی، نام سنتی «جشن وحدت» حفظ شد، در حالی که در جاهای دیگر نام های ترکیبی جدیدی اتخاذ شده اند. نام سنتی در سال ۲۰۱۴، پس از انتخاب ماتئو رنتسی به عنوان دبیر ملی جدید حزب، احیا شد.
مریخ سفید () یک فیلم علمی تخیلی به کارگردانی مارتین اوون و لزلی مانینگ است و لوسی هیل و لوک نیوتن به عنوان نقش های اصلی ایفای نقش می کنند. داستان. یک موجود شرور به یک پایگاه پژوهشی در جنوبگان نفوذ می کند. تولید. این فیلم به کارگردانی مارتین اوون و لزلی مانینگ و بر پایهٔ فیلم نامه ای از مت میچل، ویکی سرجنت و رو بری ساخته می شود. بازیگران اصلی فیلم لوسی هیل و لوک نیوتن هستند. فیلم برداری اصلی در نوامبر ۲۰۲۴ آغاز شد. فیلم برداری در چینه چیتا استودیوز در رم، ایتالیا انجام می شود و به طور کامل در محیط تولید مجازی صورت خواهد گرفت. مت ویلیامز از کمپانی فیوچر آرتیستس انترتینمنت که مستقر در لندن است، تهیه کنندهٔ فیلم است و نیل جونز، استیو گریفیث و استیو جلی از سینگولاریتی انترتینمنت در تهیهٔ فیلم مشارکت دارند. همچنین کمپانی اکس وای زی فیلمز به همراه سینگولاریتی انترتینمنت تأمین مالی پروژه را بر عهده دارد.
توطئه پاتزی () توطئه ای نافرجام از سوی اعضای خانواده پاتزی و دیگران برای سرنگونی خانواده مدیچی به عنوان حاکمان فلورانس رنسانس بود. در ۲۶ آوریل ۱۴۷۸، سوء قصدی برای ترور لورنتسو د مدیچی و برادرش جولیانو صورت گرفت. لورنتسو زخمی شد اما زنده ماند؛ جولیانو نیز کشته شد. با شکست این توطئه، بیش از هشتاد نفر از افراد دخیل در این توطئه اعدام شدند، برخی از آنها از پنجره های کاخ سینیوریا آویزان شدند. اعضای بازمانده خانواده پاتزی نیز از فلورانس تبعید شدند.
خوان دل آگیلا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل پرو است. او در طول دهه ۱۹۷۰ به عنوان مهاجم برای دپورتیوو مونیسیپال و کولجیو ناسیونال ایکیتوس بازی کرد. او همچنین در مسابقات قهرمانی زیر ۲۰ سال آمریکای جنوبی ۱۹۷۱ نماینده پرو در سطح بین المللی بود. وی در تیم ملی فوتبال پرو بازی کرده است.
باشگاه فوتبال تاهیتی یونایتد یک باشگاه فوتبال حرفه ای مردان مستقر در پیرائه، تاهیتی است. این باشگاه که به عنوان بخش حرفه ای باشگاه پلی نزی فرانسه، ونوس، تأسیس شده است، قصد دارد در فصل ۲۰۲۶ در لیگ حرفه ای اقیانوسیه بازی خود را آغاز کند. تاریخچه. باشگاه فوتبال تاهیتی یونایتد در دسامبر ۲۰۲۴، به عنوان بخشی از تلاش باشگاه ورزشی ونوس برای ورود به لیگ حرفه ای اقیانوسیه، در رقابت با پیشنهادهای رقیب از باشگاه های پیرائه و تیفانا تأسیس شد. این باشگاه این پیشنهاد را به عنوان تلاشی برای ایجاد باشگاهی که نماینده «تمام پلی نزیایی ها» باشد، تبلیغ کرد و تأیید فدراسیون فوتبال تاهیتی و دولت پلی نزی فرانسه را دریافت کرد. این پیشنهاد با موفقیت منجر به انتخاب باشگاه به عنوان یکی از هشت عضو اصلی لیگ حرفه ای اقیانوسیه در اوت ۲۰۲۵ شد. تاهیتی یونایتد قصد دارد تا اولین دیدارش را در فصل افتتاحیه لیگ در سال ۲۰۲۶ آغاز کند. ورزشگاه. زمین خانگی مورد نظر باشگاه فوتبال تاهیتی یونایتد، ورزشگاه پاتر در پیرائه، تاهیتی است. با این حال، به دلیل بازسازی های مداوم و آماده سازی ورزشگاه برای بازی های اقیانوس آرام ۲۰۲۷، این ورزشگاه برای فصل ۲۰۲۶ مورد
استفاده قرار نخواهد گرفت. تأسیس. باشگاه فوتبال تاهیتی یونایتد متعلق به باشگاه پلی نزی فرانسوی ونوس است که در کمون همسایه ماهینا مستقر است و به عنوان بخش حرفه ای این باشگاه فعالیت می کند.
نبرد اعزاز نبردی بود که در اوت ۱۰۳۰ در نزدیکی شهر اعزاز سوریه بین ارتش بیزانس به فرماندهی شخص امپراتور رومانوس سوم آرگیروس و نیروهای امارت حلب مرداسیان، به فرماندهی شخص امیر شبل الدوله نصر درگرفت. مرداسیان ارتش بسیار بزرگتر بیزانس را شکست دادند و غنایم زیادی به دست آوردند، اگرچه در نهایت نتوانستند از پیروزی خود بهره برداری کنند. حلب مدت ها نقطه درگیری بین بیزانس و همسایگان عربش بود، و بیزانسی ها از سال ۹۶۹ ادعای تحت الحمایگی بر این شهر را داشتند. در پی شکستی که فرماندار بیزانسی انطاکیه از مرداسیان متحمل شد، رومانوس لشکرکشی علیه حلب را آغاز کرد. علی رغم بی تجربگی خود در امور نظامی، رومانوس تصمیم گرفت شخصاً ارتش را رهبری کند، که باعث شد وقایع نگاران بیزانسی معاصر به دنبال افتخار نظامی را به عنوان انگیزه اصلی او، به جای حفظ وضع موجود، عنوان کنند. رومانوس در رأس ارتش خود، که به گفته مورخان امروزی حدود ۲۰٬۰۰۰ نفر تخمین زده می شود، در ۲۰ ژوئیه ۱۰۳۰ به انطاکیه رسید. مرداسیان فرستادگانی را با پیشنهاد صلح از جمله پرداخت خراج فرستادند، اما رومانوس، که از پیروزی مطمئن بود، آنها را رد کرد و سفیر را بازداشت نمود. اگرچه ژن
رال های او از او خواستند که از اقدام نظامی در تابستان گرم و خشک سوریه اجتناب کند، رومانوس نیروهای خود را به جلو هدایت کرد. ارتش مرداسی به طور قابل توجهی کوچکتر بود، طبق منابع ۷۰۰–۲٬۰۰۰ نفر، اما عمدتاً از سواره نظام سبک بادیه نشین تشکیل شده بود که در برابر حریفان زره پوش سنگین خود از تحرک برتری برخوردار بودند. دو ارتش در اعزاز، در شمال غربی حلب، جایی که بیزانسی ها اردو زده بودند، به هم برخورد کردند. مرداسیان به یک نیروی شناسایی بیزانسی کمین زدند و آن را نابود کردند، و شروع به اذیت و آزار اردوگاه امپراتوری کردند. بیزانسی ها که قادر به تدارک غذا نبودند، شروع به رنج بردن از تشنگی و گرسنگی کردند، در حالی که حمله ای به نیروهای مرداسی شکست خورد. سرانجام، در ۱۰ اوت، ارتش بیزانس عقب نشینی خود به سمت انطاکیه را آغاز کرد، اما به زودی به یک امر آشفته تبدیل شد. اعراب از این فرصت استفاده کردند تا به بیزانسی های آشفته حمله کنند و آنها را در هم شکستند؛ خود امپراتور رومانوس تنها به لطف مداخله محافظانش فرار کرد. بقایای پراکنده ارتش امپراتوری در انطاکیه جمع شدند. رومانوس به قسطنطنیه بازگشت، اما ژنرال های او موفق شدند بعداً وضعی
ت را بهبود بخشند، شورش های اعراب را سرکوب کرده و حلب را مدت کوتاهی بعد در سال ۱۰۳۱ مجبور به از سرگیری وضعیت خراج گزار کردند. پیش زمینه. امارت حلب از زمان پیمان صفار در سال ۹۶۹ یک وابسته به بیزانس بود، اما در سال های پیش از مرگ باسیل دوم، امرای آن تحت سلطه خلفای فاطمی مصر قرار گرفته بودند. تا زمانی که دودمان مرداسیان (۱۰۲۵–۱۰۸۰) کنترل شهر را به دست گرفت، نفوذ بیزانس بر حلب و شمال سوریه به طور کلی به شدت کاهش یافته بود. پس از کشته شدن امیر مرداسی صالح بن مرداس توسط فاطمیان در نبرد عقحوانه در فلسطین در سال ۱۰۲۹، پسران جوان او نصر و ثمال جانشین او شدند. "کاتپانو" انطاکیه، میخائیل اسفوندیلس، از بی تجربگی جانشینان صالح به عنوان فرصتی برای ایجاد یک تحت الحمایگی بر قلمروهای مرداسی استفاده کرد. علاوه بر این، اسفوندیلس با ساخت دژهایی توسط خانواده های مسلمان در کوه های ساحلی و درگیری های انگیزه دار مذهبی بین مسلمانان و مسیحیان در معره النعمان تحریک شده بود. بدون اطلاع به امپراتور رومانوس سوم آرگیروس، اسفوندیلس یک نیروی بیزانسی را علیه مرداسیان اعزام کرد، اما آنها توسط قبیله بنی کلاب در قیبار در ژوئیه ۱۰۲۹ نابود شدند. کل