Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
داشتند که امیدوارند روزی تحصیلات خود را ادامه دهند. راه های پیشگیری. "استراتژی پیشگیری از فرصت های جدید" (The New Opportunities Prevention Strategy) یک استراتژی ملی برای جلوگیری از بی خانمانی جوانان است که توسط محققان دانشگاه شیکاگو ایجاد شده است. گروه تحقیقاتی در آنجا پروتکلی را برای رسیدگی به بی خانمانی جوانان ایجاد کرده است. یافته های آن ها نشان می دهد که مؤثرترین راه برای کمک به بی خانمانی جوانان، معرفی سیاست هایی است که از بی خانمانی جوانان پیشگیری کند، مانند تأمین مسکن، انتقال مستقیم نقدی و افزایش دسترسی به منابع و پشتیبانی باکیفیت. این گروه از محققان اقدامات سیاستی را برای سرمایه گذاری بیشتر در عرضه مسکن و افزایش اعتبار مالیاتی مسکن با درآمد کم پیشنهاد می کند. «Pathways» برای کمک به جوانان در حال خروج از مراکز نگهداری و جلوگیری از بی خانمانی در کلرادو ایجاد شد. Pathways در سه شهرستان در کلرادو برای رسیدن به جمعیتی بزرگ اجرا شد: یکی شهری، یکی حومه ای و دیگری روستایی انتخاب شدند. روش شناسی Pathways بر اساس ایده رابطه هدایتگر-جوان ساخته شده است. هدایتگر یک ارائه دهنده خدمات است که تعاملی شبیه مربی را برا
ی ایجاد یک رابطه مثبت با جوانان فراهم می کند، که از نظریه کوچینگ زندگی مشترک (CALC) نشات می گیرد. رابطه بین هدایتگری و جوانان بر اساس چهار اصل اصلی شکل می گیرد: جوانان ۱۴ تا ۲۱ ساله در معرض بی خانمانی واجد شرایط شرکت در این برنامه هستند. شرکت کنندگان در برنامه Pathways بین ژوئیه ۲۰۱۶ و سپتامبر ۲۰۱۹ ثبت نام کردند. با تجزیه و تحلیل نظرسنجی های قبل و بعد از این برنامه به این نتیجه رسیدند که ۴۰ درصد از پاسخ دهندگان پس از آزمون مسکن ایمن شده اند. گزارش جوانان به عنوان بی خانمان از ۳۷ درصد (پیش آزمون) به ۱۰ درصد (پس آزمون) کاهش یافته است. معیارهای اشتغال و مالی پیگیری شد. از پیش از آزمون تا پس آزمون، میانگین درآمد ماهانه از ۶۲۷٬۰۰ دلار به ۱٬۰۵۲٬۰۰ دلار افزایش یافت که نشان دهنده موفقیت برنامه است. اشتغال پاره وقت ۴ درصد و اشتغال تمام وقت ۱۰ درصد افزایش یافته است. یافته ها نشان می دهد که مشارکت جوان محور و مربی مانند در کاهش بی خانمانی مؤثر است. آموزش و پرورش. آموزش در کاهش بی خانمانی جوانان مؤثر است. در یک مطالعه کانادایی که به بررسی بی خانمانی جوانان پرداخته است، گزارش شده است که بیش از ۳۵۰۰۰ جوان در مرزهای کانادا
به عنوان بی خانمان طبقه بندی می شوند. اقدامات پیشگیرانه برای جلوگیری از بی خانمانی جوانان ضروری است و این اقدامات می تواند از مدرسه شروع شود. دسترسی و توزیع خدمات و شناخت کودکان در معرض خطر باید از مدرسه آغاز شود. اگر پیشگیری در سیستم مدرسه ایجاد نشود، احتمال ادامه تحصیلات دبیرستانی جوانان بی خانمان به شدت کاهش می یابد. در سال ۲۰۱۶، در مطالعه ای که بر روی جوانان بی خانمان کانادایی انجام شد، ۵۳٫۲ درصد ترک تحصیل کرده بودند.
جّگَنِ دَرّه () گونه ای از جگن است. این گیاه بومی مناطق غربی آمریکای شمالی از بریتیش کلمبیا تا نیومکزیکو است و در انواع زیستگاه های مرطوب و خشک، از جمله جنگل ها و علفزارها رشد می کند. این جگن توده هایی از ساقه ها تولید می کند که ارتفاع آن ها تا حدود ۶۰ سانتی متر می رسد. گل آذین آن خوشه ای متراکم از چند سنبل گل است. میوه درون پوشش قهوه ای رنگی به نام پریگینیوم قرار دارد.
گناه است… اما آن را دوست دارم () یک فیلم کمدی اسپانیایی-ایتالیایی به کارگردانی جوآن بوسک است که در سال ۱۹۷۷ منتشر شد. ویلای رومولوس (آلدو ماکسیونه) که بخش زیادی از داستان در آن اتفاق می افتد، در کالدز در کاتالونیا اسپانیا واقع شده است.
بهروز مفید (زاده ۱۶ اردیبهشت ۱۳۳۷) تهیه کننده تلویزیون اهل ایران است. او فعالیت خود را در سال ۱۳۸۴ با سریال پای پیاده آغاز کرد. از مهم ترین آثار او تهیه کنندگی مجموعه زیرزمین است. زندگی نامه. وی پس از تحصیلات ابتدایی و متوسطه به دانشکده کشاورزی دانشگاه تهران راه یافت و در رشته آبیاری و آبادانی تحصیل کرد. مفید پس از پیروزی انقلاب با گذراندن یک دوره آموزشی خبرنگاری در دانشگاه علامه طباطبایی، به خبرگزاری جمهوری اسلامی رفت و به مدت چهار سال سردبیر خبر این خبرگزاری بود. در این فاصله، مدتی دبیری شورای اخبار جنگ را نیز به عهده داشت. مفید در سال ۱۳۶۲ به سازمان صدا و سیما منتقل شد و مسئولیت هایی چون قائم مقام مدیر کل بخش اخبار؛ مدیر کل بخش اخبار؛ معاون مدیر دفتر صدا وسیما در لندن؛ مدیر کل پخش صدا (هم زمان سرپرستی گروه اجتماعی شبکه یک سیما را نیز عهده دار بود، مدیر کل پخش شبکه اول سیما؛ مدیر شبکه تهران را برعهده داشت. بهروز مفید از سال ۱۳۷۹ به مدت پنج سال مشاور معاون سیما بود و در سال ۱۳۸۴ از خدمت در سازمان صدا و سیما بازنشسته شد. وی پس از آن به شهرداری تهران رفت و چندی به عنوان مدیر عامل شرکت توسعه فضاهای فرهنگی شهر ت
هران ایفای وظیفه کرد.
اندرو جردن (؛ زادهٔ ) راننده مسابقه ای، راننده خودروی مسابقه ای، و راننده رالی اهل بریتانیا است.
قلعه شاه دِز یا قلعه شاه دِژ متعلق به دوره ساسانیان و از قلعه های اسماعیلیان، در بلندای کوه صفه، در جنوب شهر اصفهان و پایین تر از قله این کوه جای دارد. قلعه شاه دز ۹ بهمن ۱۳۸۴ خورشیدی، به شماره: ۱۴۲۸۰ در فهرست آثار ملی ایران ثبت شد، ولی شوربختانه، عدم تعیین عرصه و حریم برای آن، زمینه یورش ساخت و سازهای گوناگون و تجاوز به این اثر تاریخی را فراهم کرد. این ساخت و سازها به طور معمول توسط شهرداری اصفهان و همزمان با پروژه های جنجالی در شهر اصفهان از جمله برج جهان نما و مترو بود، که اعتراض فراوان دوست داران میراث فرهنگی اصفهان را به همراه داشت. از جمله آسیب های وارد آمده بر قلعه شاه دز، احداث دکل های مخابراتی متعدد در قلب این اثر تاریخی است. قلعه شاه دز (قلعه شاه دژ) از نگاه پژوهشگران. محمد مهریار در کتاب «شاه دز کجاست؟» آورده است: شاه دز که پس از الموت و شاید گردکوه، یکی از پناهگاه های بسیار مستحکم اسماعیلیان به شمار می آمده است. این قلعه را بعضی دژکوه نامیده اند. کارو اوئن میناسیان در کتاب «شاه دژ اصفهان» آورده است: با نگاهی از شهر اصفهان به سمت جنوب، در دوردست های کرانه زاینده رود، کوهی سربرافراشته می بینیم که با
نام کوه صفه شناخته می شود. [...] بر فراز قله کوه، ویرانه های دژ نامداری به نام شاه دز جای دارد. در روزگاران کهن، این دژ بر پهنه اصفهان اشراف داشت و هم از این رو است که رهبر اسماعیلیان به نام احمد بن عبدالملک بن عطاش، آن را تصرف کرد.
صرب ها تاریخ خود را به مهاجرت های اولیه اسلاوها در قرون ششم و هفتم به جنوب شرقی اروپا نسبت می دهند. اسلاوهای اولیه پس از سکونت در بخش های مختلف بالکان، با جمعیت های بیزانسی محلی و دیگر شهروندان رومی سابق در هم آمیختند و نسل های بعدی آن ها به دولت های اسلاوی قرون وسطی در بالکان شکل دادند. نام های مختلفی برای صرب ها در منابع تاریخی ذکر شده است که برخی از آن ها به مناطقی غیر از بالکان و قفقاز اشاره دارند. به گفته برخی منابع، صرب ها از «صرب های سفید» در منطقه ای نزدیک به مرزهای امپراتوری بیزانس مهاجرت کرده اند. مهاجرت صرب ها به بالکان طبق نوشته های تاریخ نگاران بیزانسی، به ویژه در کتاب "De Administrando Imperio"، بیان می شود که دو برادر از صرب های سفید به این منطقه مهاجرت کردند. بعدها صرب ها در مناطقی مانند تیرانا، ایبار و درینا در مرزهای کنونی صربستان، مونته نگرو و بوسنی و هرزگوین مستقر شدند و با قبایل اسلاوی دیگر و جمعیت بیزانسی ترکیب شدند. این ترکیب باعث شد که نام صرب به عنوان یک هویت مشترک برای آن ها در بالکان پذیرفته شود. نظریه ها. سه نظریه اصلی در مورد منشأ قوم صرب وجود دارد: نظریه های دیگر نیز وجود دارند ک
ه برخی از آن ها معتقدند صرب ها و کرواسی ها ممکن است به طور جزئی از اقوام سرمتی و سکایی باشند و در نهایت تحت تأثیر زبان و فرهنگ اسلاوی قرار گرفته اند. همچنین، برخی بر این باورند که پیش از مهاجرت های عمده به بالکان، اسلاوها در آن منطقه ساکن بوده اند و تنها گروه های سرمتی و ایرانی از خارج به این سرزمین ها آمده و اسامی قومی خود را به آن ها داده اند. این نظریه ها هر کدام بر اساس شواهد مختلف و تفسیرهای متفاوت از تاریخ و منابع قدیمی بنا شده اند.
اسپرانسا روی (؛ بازیگر اهل اسپانیا بود. وی بین سال های ۱۹۵۳ تا ۲۰۱۰ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "باغ لذت ها" و "گناه است… اما آن را دوست دارم" اشاره کرد.
صندلی درازکش صندلی یا مبل راحتی قابل تنظیمی است که وقتی سرنشین، پشتیِ صندلی را پایین می آورد و جلوی آن را بالا می برد، می تواند دراز بکشد. دارای یک تکیه گاه است که می توان آن را به عقب کج کرد، و اغلب یک زیرپایی دارد که ممکن است با استفاده از یک اهرم در کنار صندلی کشیده شود، یا ممکن است به طور خودکار در هنگام خوابیدن پشتی کشید و باز شود. صندلی درازکش به نام های "صندلی تکیه گاه دار"، "صندلی لمیدنی" و "صندلی راحتی" نیز شناخته می شود. تکیه گاه های مدرن اغلب دارای یک تکیه گاه قابل تنظیم، تکیه گاه کمر و یک زیرپایی مستقل هستند که با وزن و زاویه پاهای کاربر تنظیم می شود تا راحتی را به حداکثر برسانند. ویژگی های افزودهٔ دیگر شامل گرما، ماساژ و لرزش است. برخی از مدل ها با قابلیت ویلچر دسترس پذیر هستند. صندلی های درازکش همچنین می توانند یک وضعیت تقریباً طاق باز برای خواب داشته باشند (از آن ها مبلمان چند منظوره می سازند)، و در هواپیماها و قطارها و همچنین در خانه ها رایج هستند. ریشه شناسی. کلمهٔ «ریکلین» برای اولین بار در دههٔ ۱۶۶۰ میلادی استفاده شد که در نهایت از کلمهٔ لاتین گرفته شده است. این اصطلاح لاتین، پیشوند به معنی
«پشت» را با به معنی «خم شدن» ترکیب می کند. در آغاز سال ۱۸۸۰ میلادی، کلمهٔ «درازکش» برای اولین بار برای توصیف یک نوع صندلی استفاده شد. تاریخچه. در حدود سال ۱۸۵۰ میلادی، فرانسوی ها یک تخت کمپ درازکش را معرفی کردند که می توانست به عنوان صندلی، تخت و شزلون استفاده کند. قابل حمل بود و دارای پایه های بازویی و قاب فولادی بود. در اواخر دههٔ ۱۸۰۰ میلادی، طرح های زیادی برای صندلی های متحرک که از چوب با صندلی و پشتی پددار ساخته شده بودند، یافت شد. طرح هایی از فرانسه و آمریکا که شامل یک سند یا کتاب هستند. طبق گزارش ها، اولین صندلی درازکش متعلق به ناپلئون سوم بود. کنابوش و شومیکر، دو پسر عموی آمریکایی، حق ثبت اختراع یک صندلی چوبی را به دست آورده اند. طرح همان نیمکت چوبی بود که در طرح های دیگر یافت می شد. این حق ثبت که در سال ۱۹۲۸ میلادی صادر شد، منجر به تأسیس لی-زی-بوی شد. در سال ۱۹۳۰ میلادی، کنابوش و شومیکر یک مدل روکش دار با حرکت مکانیکی به ثبت رساندند. در سال ۱۹۵۹ میلادی، دانیل اف. کالدمایر یک اختراع را به عنوان مالک شرکت ملی تولید مبلمان مستقر در ایوانزویل، ایندیانا، ثبت کرد. این طرح بر اساس علم سینتیک بود که او در ط
ول خدمت در نیروی هوایی ایالات متحدهٔ آمریکا از آن استفاده کرد. طرح او توسط ناسا برای صندلی های پروژه های مرکوری، جمینای و آپولو استفاده شد. صندلی های او در اتاق آماده سازی برای این ماموریت ها استفاده می شد و در فیلم "آپولو ۱۳" دیده می شود. سرویس مخفی ۵۰ عدد از آن ها را برای رئیس جمهور لیندون بینز جانسون به عنوان هدیهٔ کریسمس خرید. عکسی در "مجلهٔ لایف"، پرزیدنت جانسون را پس از عمل جراحی کیسه صفرا در حالی که روی یکی از این صندلی ها نشسته، پیراهن خود را بالا زده و جای زخم خود را نشان می دهد، چاپ شد. مهر ریاست جمهوری روی این صندلی ها نقش بسته بود که یکی در حال حاضر در موسسه اسمیتسونین و دیگری در کتابخانه و موزهٔ لیندون بینز جانسون است. کالدمایر با بیش از ۳۰۰ حق ثبت اختراع، بالابر تکیه گاه پا، گرم کن نشیمن و امکانات ماساژ را به این صندلی اضافه کرد و ثبت اختراع اولین مرکز سرگرمی را داشت.
لیمیگانت ها () نامی است که به گروهی از مردم اطلاق می شود که در قرن چهارم میلادی در کنار رود تیسا، در بانات زندگی می کردند. این گروه توسط تاریخ نگار رومی آمیانوس مارسلینوس (حدود ۳۹۰) در ارتباط با قوم ایرانی تبار سرمتی ها ذکر شده است. تاریخ نگار رومی آمیانوس مارسلینوس (حدود ۳۹۰) لیمیگانت ها را به عنوان "Sarmatae servi" ("بردگان/سرمایه داران سرمتی") توصیف کرده است، برخلاف آرکاراگان ها، "Sarmatae liberi" ("سرمتی های آزاد"). مشخص نیست که آیا لیمیگانت ها فقط یک طبقه پایین از سرمتی ها بودند یا اینکه گروهی از مردم غیر سرمتی تحت سلطه بوده اند. تاریخ. دهه ۳۳۰. در سال ۳۳۲، سرمتی ها در بانات از کنستانتین بزرگ درخواست کمک کردند تا در مقابل تروینگیان مقاومت کنند. این سرمتی ها «بردگان» خود را مسلح کرده بودند تا با وضعیت مقابله کنند؛ طبق منابع معاصر، دو دسته از سرمتی ها وجود داشت: «مالک ها» – آگاراگان ها، و «بردگان» – لیمیگانت ها. در سال ۳۳۴، درگیری داخلی میان آگاراگان ها و لیمیگانت ها رخ داد. لیمیگانت ها پس از درگیری با گوت ها، آرکاراگان ها را شکست دادند و آن ها را از منطقه ویکتوهالی، به جنوب دانوب رانده و به واسیال های خود
تبدیل کردند. درگیری با روم. در سال ۳۵۷ میلادی، امپراتور رومی کنستانتیوس دوم (که از ۳۳۷ تا ۳۶۱ حکومت کرد) با نیروی بزرگی از لیمیگانت ها روبرو شد که موفق شده بودند علیه فرمانروایان یازیگ خود شورش کنند و سپس به سرزمین های رومی در جنوب دانوب حمله کنند. بربرها از محل تلاقی رودهای دانوب و رود تیسا وارد امپراتوری شدند و به استان موئسیا (تقریباً معادل صربستان امروزی) حمله کردند. در یک نبرد سخت، رومی ها لیمیگانت ها را شکست دادند و تعداد زیادی از آن ها را کشتند. پس از این شکست، باقی مانده لیمیگانت ها تسلیم شدند و زمین هایی برای سکونت در بیرون از مرزهای امپراتوری دریافت کردند، اما این اراضی ظاهراً تحت کنترل روم بود (ممکن است از سرمتی های «آزاد» که قبلاً در همان سال جداگانه شکست خورده بودند گرفته شده باشد). در سال ۳۵۸، لیمیگانت ها شرایط پیمان خود با کنستانتیوس را نقض کرده و به حملات خود خارج از سرزمین های واگذار شده در سال گذشته ادامه دادند. مطالعات. جورج ورنادسکی بر این باور بود که آگاراگان ها سرمتی ها بودند و لیمیگانت ها اسلاوها بودند.
خوش زبان را ببین () یک فیلم کمدی ایتالیایی به کارگردانی مائورو ایوالدی است که در سال ۱۹۷۶ منتشر شد. این فیلم پیش از انقلاب در ایران با نام خوشگلِ کمر باریک به فارسی دوبله و در سینماها اکران شد. در این فیلم مینو غزنوی به جای کارمن ویلانی، نصرالله مدقالچی به جای جانفرانکو دانجلو، شکوه زارعی به جای نادیا کاسینی و خسرو خسروشاهی به جای روبرتو پاچه صحبت کرده بودند.
باسیلیکا سیسترن یک سیسترن متعلق به امپراتور بیزانس در شهر استانبول، ترکیه است.این آب انبار تاریخی در ۱۵۰ متری جنوب غربی ایاصوفیه و در شبه جزیره سارای برنو قرار دارد و در سده ششم میلادی و در دوران سلطنت ژوستینیان یکم، امپراتور بیزانس ساخته شد. این مکان اکنون تبدیل به موزه شده است باسیلیکا سیسترن بزرگ ترین سردابی است که از زمان امپراتوری روم شرقی به جای مانده است. مشخصات. این بنا در واقع سرداب یک کلیسای تاریخی است و همچنین در قدیم محل تأمین آب شرب به شمار می آمده است. طول آن تقریباً ۱۳۸ متر و عرض آن ۶۵ متر می باشد و مساحتی حدود ۹٬۸۰۰ متر مربع دارد. این مخزن قادر است ۸۰٬۰۰۰ متر مکعب آب را در خود نگه دارد. سقف مخزن توسط ۳۳۶ ستون مرمری حمایت می شود که هر کدام ۹ متر ارتفاع دارند و در ۱۲ ردیف با ۲۸ ستون در هر ردیف و فاصله ۵ متر از یکدیگر چیده شده اند. سرستون ها عمدتاً به سبک های ایونیک و کُرینتی طراحی شده اند، به استثنای چند سرستون به سبک دوریسی که فاقد حکاکی هستند. یکی از ستون ها با تصاویری برجسته از چشم مرغ، شاخه ها و بوته و اشک ها حکاکی شده و شباهت زیادی به ستون های طاق پیروزی تئودوسیوس اول (سال های ۳۷۹–۳۹۵ میلاد
ی) دارد که در فروم تئودوسیوس نصب شده بود. پایه های دو ستون در گوشهٔ شمال غربی مخزن با تصویر صورت مدوسا حکاکی شده اند.
گویش چهارمحالی یکی از گویش های فارسی است، که در منطقه چهارمحال از استان چهارمحال و بختیاری استفاده می شود. گویش چهارمحالی با فارسی رسمی تفاوت های آوایی و واژگانی دارد و برخی واژه ها و پسوندهایی دارد که تنها در این گویش دیده می شود. گویش های شهرکردی یا دهکردی، فرخ شهری یا قهفرخی، از شناخته شده ترین زیرشاخه های این گویش هستند. شهرهای فرخ شهر، شهرکرد، هفشجان و بروجن مراکز مهم فارسی زبان استان چهارمحال و بختیاری به شمار می آیند. بدین ترتیب لهجه های فارسی چهارمحالی قهفرخی (فرخشهری)، دهکردی (شهرکردی)، هیشگونی (هفشجانی) و اورجنی (بروجنی) نام دارند. گویشورهای چهارمحالی گویش های شهری (قهفرخی، دهکردی، هیشگونی، اورجنی ) را متفاوت از گویش های روستایی می دانند، اما بررسی ها نشان می دهد در ساختارهای واژگانی و واج شناختی میان آن ها تفاوتی وجود ندارد. جمعیت. طی پژوهشی که شرکت پژوهشگران خبره پارس به سفارش شورای فرهنگ عمومی در سال ۱۳۸۹ انجام داد و براساس یک بررسی میدانی و یک جامعه آماری از میان ساکنان استان چهارمحال و بختیاری، ۳۰٫۵٪ از جمعیت این استان فارسی زبان بوده اند. "اطلس زبان های ایران" (ALI) نقشه توزیع نقطه ای و چندضلع
ی زبان های استان چهارمحال و بختیاری و چندین نقشه داده های زبانی را منتشر کرده است.
الیزابت روزتا خلیرد لوونشتاین (زادهٔ ۲۰ مارس ۱۹۰۹ – درگذشتهٔ ۲۵ مه ۱۹۶۹) روان کاو هلندی-آمریکایی بود. او در خانواده ای از طبقهٔ متوسط روبه بالا در روتردام زاده شد و روان کاوی را ابتدا در وین و سپس در لندن زیر نظر آنا فروید آموخت. خلیرد در طول حرفه اش در ایالات متحده، به یکی از برجسته ترین متخصصان روان کاوی کودکان و نوجوانان ایالات متحده در میانهٔ قرن بیستم تبدیل شد. خلیرد در روان کاویِ روان پریشی، از جمله اسکیزوفرنی، تخصص داشت و نویسنده ای تأثیرگذار در زمینهٔ روان کاوی اسکیزوفرنی دوران کودکی بود. او از نخستین نویسندگانی بود که مفهوم اختلال شخصیت مرزی در دوران کودکی را مورد بررسی قرار داد. خلیرد در سال ۱۹۴۶ با همکار خود، رودولف لوونشتاین، ازدواج کرد و تا پایان عمر همراه او بود. آنها صاحب یک فرزند شدند. خلیرد به عنوان درمانگری ماهر و دارای همدلی بسیار شهرت یافت و از او به عنوان فردی «حساس، جستجوگر و رمانتیک» یاد می شد. او همچنین به عنوان اندیشمندی مستقل شناخته می شد که حتی زمانی که موضوعات مورد بحث به قدری حساس بودند که دیگر روانکاوان از آن ها اجتناب می کردند، ایده های خود را با قاطعیت مطرح می کرد. خلیرد بخش زی
ادی از دوران بزرگسالی خود را با بیماری مزمن سپری کرد و سرانجام در سال ۱۹۶۹ در سن ۶۰ سالگی، در نیویورک درگذشت. اوایل زندگی. الیزابت روزتا خلیرد در ۲۰ مارس ۱۹۰۹ در روتردام در یک خانوادهٔ یهودی تبار آتئیست زاده شد. او در میان سه فرزند خانواده، بزرگ ترین فرزند بود. پدرش، موزس، تدارک گر کشتی بود و مادرش، برتا (متولدشده با نام خانوادگی هاس) نام داشت. پدر خلیرد بازرگانی ثروتمند بود و از این رو وی در محیطی با سطح طبقهٔ متوسط روبه بالا بزرگ شد. مادرش، برتا، در دوران کودکی او، مبتلا به سل بود و زمانی که خلیرد حدوداً ۹ یا ۱۰ ساله بود، در اثر این بیماری درگذشت. پس از آن، او و برادرانش، یاپ و بندیکتس، تحت سرپرستی عمه شان قرار گرفتند. این اتفاق برای خلیرد تجربه ای منفی بود؛ بنابراین وی در اوایل دوران نوجوانی، به خانهٔ پدرش بازگشت. پدرش فردی دور از دسترس و معمولاً درگیر کارش بود؛ هرچند که از دخترش در آرزوی پزشک شدنش حمایت می کرد. چند سال پس از مرگ مادر خلیرد، برادرش، یاپ، نیز بر اثر بیماری سل درگذشت. این اتفاقات مشوق خلیرد شد که در دانشگاه لیدن پزشکی بخواند. او در سال ۱۹۳۶ موفق به دریافت مدرک دکترای پزشکی شد. وی سپس به وین
رفت تا تحت نظر آنا فروید روان کاوی بیاموزد. مطالعات خلیرد در مؤسسهٔ روانکاوی وین، به گفتهٔ دوستش، هلن تارتاکوف، «حتی در دههٔ ۱۹۳۰ نیز نوعی طغیان علیه سنت ها» تلقی می شد. در سال ۱۹۳۸، مطالعات او به دلیل گسترش حضور نازی ها در اتریش مختل شد و او برای تکمیل آموزش هایش به لندن نقل مکان کرد. پس از مهاجرت، او با روانکاوانی مانند روت مک برانزویک همکاری کرد تا به دیگر افرادی که از وین گریخته بودند، کمک کند. در آن زمان، به دلیل افزایش حضور نازی ها در هلند، پدر و برادر خلیرد به ترتیب به جنوب فرانسه و سوئیس مهاجرت کردند؛ این امر سبب شد که ارتباط خلیرد با کشورش به کل قطع شود. خلیرد رابطه ای پیچیده با هلند داشت؛ او هلند را دارای فرهنگی محدودکننده و خفقان آور می دانست و حتی در خانهٔ خود احساس غریبی می کرد. شکل گیری حرفه. خلیرد در لندن به مطالعات خود تحت نظر آنا فروید ادامه داد و به یکی از دانشجویان ممتاز او تبدیل شد. او به دلیل اندیشهٔ مستقل و سبک میان فردی اش شناخته می شد. خلیرد ایده هایش را، حتی اگر موضوعات مطرح شده برای همکارانش حساس یا ناخوشایند تلقی می شد، با قدرت و قاطعیت ارائه می داد. تحقیقات او بعدها توسط آنا فروید
در برخی از مهم ترین نشریات فروید در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ مورد استناد قرار گرفت. خلیرد در طول دوران حضورش در لندن، به عنوان روان پزشک در بیمارستان مادزلی در دانمارک هیل فعالیت داشت و در کلینیک تاوی استاک در سوئیس کاتیج به درمان پناهندگان جنگی فرانسوی می پرداخت. در سال ۱۹۴۰، خلیرد به تشویق دوستانش که در ایالات متحده ساکن بودند، به این کشور مهاجرت کرد. او ابتدا در توپکا، کانزاس ساکن شد و در نیمهٔ اول دهه ۱۹۴۰ در کلینیک کارل منینگر مشغول به کار شد. در این دوره، او با الهام از تجربیاتش در درمان کودکان آواره در لندن، در زمینهٔ آگاهی بخشی به والدین فعالیت کرد تا آن ها را تشویق کند که در مورد جنگ جهانی دوم با فرزندانشان صحبت کنند و از پنهان کردن وجود و پیامدهای آن خودداری کنند. در سال ۱۹۴۶، خلیرد به نیویورک نقل مکان کرد و با روانکاو همکار خود، رودولف لوونشتاین، ازدواج کرد. آن ها صاحب یک پسر به نام ریچارد لوونشتاین شدند که بعدها روان پزشک شد. در طول این دوران، خلیرد به موازات بیماری مزمن خود، هم به خانواده و هم به کارش رسیدگی می کرد. او در سال ۱۹۴۷ به عنوان روان کاو آموزشی در مؤسسه روانکاوی نیویورک منصوب شد و نقش مهمی
در توسعهٔ برنامه های روانکاوی کودک و نوجوان این مؤسسه ایفا کرد. در سال ۱۹۵۵، او به عضویت کمیتهٔ آموزشی مؤسسه درآمد. در اواخر دهه ۱۹۴۰ یا اوایل دهه ۱۹۵۰، او شش ماه را در بیمارستان ماونت ساینای گذراند و به تأسیس بخش روان پزشکی کودک این بیمارستان کمک کرد. با این حال، خلیرد احساس می کرد مناسب ماونت ساینای نیست و زودتر از آنچه انتظار می رفت از این نقش کناره گیری کرد. هم دوره ای های او در حوزهٔ روان کاوی کودکان نیز از این بخش انتقاد کردند و کیفیت آن را در مقایسه با کیفیت کار بیمارستان در زمینهٔ سلامت روان بزرگسالان، ضعیف می دانستند. کمک های برجسته به روان کاوی کودکان. خلیرد متخصص روان کاوی کودک و نوجوان بود. او به دلیل نقش مهمی که در مؤسسهٔ روان کاوی نیویورک ایفا کرد، به یکی از تأثیرگذارترین روان کاوان در عرصهٔ روانکاوی آمریکایی در میانهٔ قرن بیستم تبدیل شد. خلیرد علاقهٔ خاصی به روانکاوی کودکان مبتلا به اسکیزوفرنی داشت. در آن دوره، تشخیص اسکیزوفرنی برای کودکانی که مشکلات رفتاری داشتند رایج بود؛ اما امروزه بسیاری از علائمی که در آن زمان در کودکان، مربوط به اسکیزوفرنی تلقی می شد، مربوط به اختلالات طیف اوتیسم طبقه بند
ی می شود. در سال ۱۹۴۶، خلیرد مقاله ای دربارهٔ کودکان دارای مشکلات رفتاری منتشر کرد. او این کودکان را مستعد ابتلا به اسکیزوفرنی می دانست و معتقد بود که مشکلات رفتاری آن ها، خود نشانه ای از روان پریشی است. او باور داشت که استفاده از روانکاوی می تواند به این کودکان کمک کند و اظهار داشت که روانکاوی، ممکن است روند این بیماری را به شکلی مثبت تحت تأثیر قرار دهد و آن را بهبود ببخشد. خلیرد یکی از نخستین روان کاوانی بود که احتمال وجود اختلال شخصیت مرزی در کودکان را در نظر گرفت. او در سال ۱۹۵۸، نظریه ای را که مارگارت مالر در سال ۱۹۴۹ دربارهٔ سه گروه از کودکان مطرح کرده بود، گسترش داد. این نظریه، شامل این سه گروه بود: کودکان اوتیستیک، کودکان روان پریش و «گروه سوم». خلیرد علائمی را که در کودکان گروه سوم دیده می شد، با علائم افراد بزرگسالی که مبتلا به اختلال شخصیت مرزی بودند، مقایسه کرد. تحقیقات او در دههٔ ۱۹۶۰ توسط سارا کوت روزنفلد، یکی از اعضای اولین گروه دانشجویان مرکز آنا فروید، و در دههٔ ۱۹۷۰ توسط فرد پاین — که در مرکز پزشکی جکوبی، مدیر روان پزشکی کودکان بود و بعدها در کالج پزشکی آلبرت اینشتین استاد روان پزشکی شد — گس
ترش یافت. خلیرد پیرو مکتب «فرویدی» یا «کلاسیک» روان کاوی کودک و منتقد مکتب ملانی کلاین بود. او برخی نظرات کلاین را، مانند اهمیت نخستین سال زندگی در رشد روان شناختی، پذیرفت؛ اما با اکثر آن ها مخالف بود. خلیرد در زمینهٔ روان پریشی، بیش از هر چیز دیگر با کلاین هم عقیده بود. او با موضع تساهل گرایانهٔ مکتب کلاینی در اعطای آزادی کامل به کودکان، مخالف بود و باور داشت که روش های درمانی سختگیرانه تری برای درمان مورد نیاز است. در سال ۱۹۶۸، خلیرد کتاب "روان کاو کودک در کار" را تألیف کرد. این کتاب مجموعه ای از گزارش های موردی است که هدف آن ارائهٔ تصویری از تکنیک های روان کاوی فرویدی برای کودکان است. خلیرد این کتاب را در پاسخ به کتاب هایی که فرایند درمان کلاینی را بدون هیچ معادل فرویدی توضیح می دادند، نوشت. منتقدان مختلفی این کتاب را «تصویری عالی از روان کاوی کلاسیک کودکان» توصیف کردند، اما آن را به دلیل اینکه تألیفی از مقالات از پیش موجود بود، فاقد تمرکز لازم دانستند. برخی آن را «مقدمه ای قابل فهم» بر این موضوع معرفی کردند، ولی آن را برای مخاطبانی که با موضوع هیچ آشنایی نداشتند، کمی پیچیده می دانستند. از دیدگاه برخی هم ا
ین کتاب به گونه ای «تحسین برانگیز» از خود در برابر نقدهای معاصری که به روان کاوی به عنوان یک رشته وارد می شود، دفاع می کند. خلیرد به دلیل کار بالینی خود، به عنوان روانکاوی ماهر و همدل شهرت یافت. تارتاکوف او را دارای «حساسیت و همدلی غیرعادی برای جوانان» توصیف کرد. نلی ال. تامپسون، تاریخ نگار آمریکایی، خلیرد را «حساس، جستجوگر و رمانتیک» توصیف کرد که از نظرش با ظاهر «نئوکلاسیک و ظریف» او مطابقت داشت. تمرکز بالینی خلیرد، بر اختلالات روانی شدید و روان پریشی بود و او به دنبال راه حل های درمانی برای اختلالات روانی پیچیده تر از روان نژندی می گشت. خلیرد در حرفه اش، تمرکزی ویژه بر اسکیزوفرنی داشت و اسکیزوفرنی موضوع بسیاری از آثار نوشتاری او بود. مرگ. در دههٔ ۱۹۶۰، خلیرد توجه خود را به جنبه های انطباقی سازوکارهای دفاعی آن من مانند انکار و بازگشت، از جمله نقش این سازوکارهای دفاعی در نوجوانی طبیعی، معطوف کرد. او به ویژه به اهمیت احتمالی بازگشت در رشد طبیعی نوجوانان علاقه مند بود؛ این ایده توسط ژان پیاژه نیز مطرح شده بود. خلیرد در زمان مرگش، مشغول نگارش کتابی در مورد روان کاوی و رشد نوجوانان بود. خلیرد در ۲۵ مه ۱۹۶۹، کمتر
از یک ماه پس از شرکت در پنجاه و ششمین نشست سالانهٔ انجمن روان کاوی آمریکا، در نیویورک سیتی در سن ۶۰ سالگی درگذشت. وی پیش از همسرش که در سال ۱۹۷۶ درگذشت و معلمش، آنا فروید، فوت کرد.
جانکارلو ماگالی (؛ زادهٔ ) مجری تلویزیون، فیلم نامه نویس، و بازیگر اهل ایتالیا است. وی دانش آموختهٔ «موسسه ماسیمیلیانو ماسیمو» است و برندهٔ نشان شایستگی جمهوری ایتالیا شده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "سلام مریخی"، "شیرین بیان" و "معضل بزرگ" اشاره کرد.
پولوز موکوچ (نام واقعی: مخیتاریچ غازاروسی ملکیانیان)(زادهٔ ۷ ژانویه ۱۸۸۱، الکساندراپول، استان ایروان، امپراتوری روسیه - درگذشته در ۱۵ فوریه ۱۹۳۱، لنیناکان، جمهوری سوسیالیستی ارمنستان، فدراسیون ماورای قفقاز، اتحاد جماهیر شوروی) یک طنزپرداز و حکایت نویس محبوب ارمنی از گیومری بود. زندگی نامه. مخیتاریچ ملکیانیان در خانواده ای آهنگر به دنیا آمد. به دلیل قد بلندش، موکوچ (شکل مصغر مخیتاریچ) لقب «پولوز» (اصطلاح محاوره ای به معنای بسیار قدبلند) را گرفت. به جای یادگیری حرفه پدرش، موکوچ پس از دریافت آموزش ابتدایی، به یک «پودراچی» (فروشنده دوره گرد) تبدیل شد. او گاری خود را در نقاط مختلف شهر مستقر می کرد و در حین فروش میوه و خربزه، لطیفه ها و داستان های خنده دار بی پایانی تعریف می کرد. بسیاری از این داستان ها بر اساس وقایع واقعی بودند و او را در گیومری بسیار محبوب کردند. معاصران می گویند که او شخصیتی شاد داشت، اما در ساعات کاری ذهنش بر فروش کالا و رضایت مشتریان متمرکز بود. او مردی بسیار بذله گو بود و با چهره ای جدی و بدون لبخند شوخی می کرد، در حالی که افراد مقابلش از شدت خنده غش می کردند. او هم مدرسه ای نویسنده مشهور ارم