Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یر به طور قابل توجهی افزایش یافته است. در سال ۲۰۱۲، تقریباً ۵٪ از مرغ های تخم گذار ایالات متحده در سیستم های بدون قفس نگهداری می شدند. تا مارس ۲۰۲۴، این رقم به ۴۰ درصد افزایش یافته بود. اگرچه سیستم های بدون قفس بدون چالش نیستند، اما به نظر می رسد صنعت در حال گذار به سمت این مدل به عنوان استاندارد غالب است. چندین ایالت آمریکا قانونی را تصویب کرده اند یا در حال بررسی آن هستند که فروش تخم مرغ های مرغ های پرورش یافته در قفس های سنتی را ممنوع می کند. برای مثال، کالیفرنیا قبلاً چنین ممنوعیتی را اجرا کرده است. بازیگران اصلی این صنعت، مانند کال ماین، بزرگ ترین تولیدکننده تخم مرغ در ایالات متحده، سرمایه گذاری های هنگفتی در تولید مرغداری بدون قفس انجام می دهند. کال-مین ۴۰ میلیون دلار برای گسترش عملیات مرغداری بدون قفس خود اختصاص داده است و قصد دارد تا تابستان ۲۰۲۵ پنج مرکز جدید برای نگهداری ۱ میلیون مرغ بدون قفس بسازد. اتحادیه اروپا. در اتحادیه اروپا، تولید تخم مرغ بدون قفس شامل انبارها، مرغداری های آزاد، ارگانیک (در بریتانیا، سیستم ها برای اینکه ارگانیک باشند باید آزاد باشند) و سیستم های مرغداری می شود. سیستم های غیرق
فسی می توانند تک یا چند طبقه (تا چهار طبقه) باشند، با یا بدون دسترسی به فضای باز. در بریتانیا، سیستم های پرورش آزاد محبوب ترین جایگزین های غیرقفسی هستند که حدود ۴۴٪ از کل تخم مرغ ها را در سال ۲۰۱۳ تشکیل می دهند، در حالی که تخم مرغ های انباری و ارگانیک روی هم رفته ۵٪ را تشکیل می دهند.
سایت اسکور (CiteScore به اختصار CS) یا شاخص استناد برای یک مجله علمی، سنجه ای است که میانگین تعداد استنادهای سالانه به مقالات اخیر منتشر شده در آن مجله را نشان می دهد. این شاخص توسط انتشارات الزویر و بر اساس استنادهای ثبت شده در پایگاه داده اسکوپوس منتشر می شود. رتبه بندی های مطلق و رتبه های درصدی (percentile) و چارکی (Quartile) نیز برای هر مجله در یک حوزه موضوعی مشخص گزارش می شوند. این معیار ارزیابی مجلات، در سال ۲۰۱۶ به عنوان جایگزینی برای ضریب تأثیر (IF) گزارش های استنادی مجلات (JCR) که توسط کمپانی کلاریویت محاسبه می شود، راه اندازی شد. شاخص استناد (CiteScore) بر اساس استنادهای جمع آوری شده برای مقالات منتشر شده در چهار سال گذشته محاسبه می شود (به جای دو سال یا پنج سال در محاسبه ضریب تأثیر). روش بهبود یافته در ژوئن ۲۰۲۰ معرفی شد. نقدها. در زمان راه اندازی، بی طرفی سایت اسکور توسط برخی متخصصان کتاب سنجی مانند کارل برگستروم مورد تردید قرار گرفت زیرا گمان می رفت که مقالات منتشر شده توسط الزویر را به مقالات نیچر برتری می دهد.
صعود و سقوط، فرآیندی است که توسط لیگ های ورزشی استفاده می شود که در آن، تیم ها می توانند بر اساس عملکردشان در طول یک فصل، در بین دسته های سیستم لیگ، بالا و پایین بروند. لیگ هایی که از سیستم های صعود و سقوط استفاده می کنند، گاهی لیگ های آزاد نامیده می شوند. در سیستم صعود و سقوط، تیم (هایی) که بهترین رتبه را در یک دسته پایین تر کسب کنند برای فصل بعد به دسته بالاتر صعود می کنند و تیم (هایی) که بدترین رتبه را در دسته بالاتر دارند برای فصل بعد به دسته پایین تر سقوط می کنند. در طول فصل، دربارهٔ تیم هایی که در رتبه های بالای جدول لیگ هستند، گاهی به اصطلاح گفته می شود در منطقه صعود قرار دارند و در مورد تیم های پایین جدول گفته می شود در منطقه سقوط یا در معرض سقوط قرار دارند. این اصطلاحات همچنین دربارهٔ تیم (هایی) به کار برده می شود که در مناطقی از جدول باشند که صعود و سقوط به صورت خودکار انجام نمی شود، بلکه منوط به بازی های پلی آف باشد، مانند مسابقات چمپیونشیپ که تیم های سوم تا ششم برای صعود به لیگ برتر وارد پلی آف می شوند، یا در بوندس لیگا که سومین تیم پایین جدول با سومین تیم بالای جدول بوندس لیگا ۲ بازی می کنند تا د
ر مورد صعود یا سقوط یکی از این دو، تصمیم گرفته شود. یک سیستم جایگزین برای سازماندهی لیگ وجود دارد که یک مدل بسته مبتنی بر مجوز یا حق امتیاز است که عمدتاً در استرالیا، کانادا، فیلیپین، سنگاپور و ایالات متحده استفاده می شود. در سیستم بسته، تیم های مشابه از فصلی به فصل دیگر حفظ می شوند، و گاهی با پذیرش تیم های دیگر، لیگ گسترش می یابد یا تیم های موجود در لیگ های اصلی جابجا می شوند اما جابجایی تیم ها بین لیگ اصلی و لیگ های فرعی انجام نمی شود. پانویس. یادداشت منابع و کتاب شناسی
مجازات اعدام در انگلستان، پیش از شکل گیری این کشور وجود داشته و از دوران باستان در بریتانیا و ایرلند اعمال می شده است تا نیمه دوم قرن بیستم. آخرین اعدام ها در بریتانیا به شیوه حلق آویز کردن انجام شد و در سال ۱۹۶۴ صورت گرفت؛ اجرای مجازات اعدام برای قتل در سال ۱۹۶۵ به حالت تعلیق درآمد و سرانجام در سال ۱۹۶۹ لغو شد (در ایرلند شمالی، این لغو در سال ۱۹۷۳ انجام شد). اگرچه در عمل استفاده نمی شد، اما مجازات اعدام تا سال ۱۹۹۸ به عنوان یک مجازات قانونی برای برخی جرائم مانند خیانت به کشور باقی مانده بود؛ آخرین کسی که به دلیل خیانت اعدام شد، ویلیام جویس در سال ۱۹۴۶ بود. در سال ۲۰۰۴، پروتکل شماره ۱۳ کنوانسیون اروپایی حقوق بشر برای بریتانیا لازم الاجرا شد؛ این پروتکل بازگرداندن مجازات اعدام را تا زمانی که بریتانیا عضو این کنوانسیون باشد، ممنوع می سازد. اصلاح و لغو قانون اعدام. تا پیش از سال ۱۸۰۸ میلادی، قانون اعدام به طور جدی در انگلستان اجرا می شد تا جایی که حتی جیب برها را اعدام می کردند. اما در سال ۱۸۰۸، رامیلی توانست مجازات اعدام را برای جیب بری و جرائم خفیف تر لغو کند و به این ترتیب روندی از اصلاحات را آغاز کرد که در پ
نجاه سال بعدی ادامه یافت. مجازات اعدام تا آن زمان الزامی بود (هرچند اغلب از سوی دولت تخفیف می یافت) تا اینکه «قانون صدور حکم اعدام» در سال ۱۸۲۳ به قضات قدرت رسمی داد تا بتوانند حکم اعدام را ـ به جز در موارد خیانت به کشور و قتل ـ به مجازات های دیگر تبدیل کنند. «قانون مجازات اعدام و غیره» در سال ۱۸۳۲ شمار جرائم مشمول مجازات اعدام را به دو سوم کاهش داد. در همین سال، مجازات اعدام برای سرقت، جعل و تزویر لغو شد، به جز در مواردی مانند جعل وصیت نامه و برخی اختیارات رسمی وکالت. سن و جنسیت در اعدام. در سال ۱۹۰۸، قانون کودکان ۱۹۰۸ اعدام نوجوانان زیر ۱۶ سال را ممنوع کرد. در سال ۱۹۲۲، جرم جدیدی به نام نوزادکشی وضع شد تا جایگزین اتهام قتل برای مادرانی شود که فرزندانشان را در سال اول زندگی به قتل می رسانند. در سال ۱۹۳۰، یک کمیته منتخب پارلمانی توصیه کرد که مجازات اعدام برای یک دوره آزمایشی پنج ساله به حالت تعلیق درآید، اما هیچ اقدامی صورت نگرفت. از سال ۱۹۳۱ دیگر نمی توانستند زنان باردار را (پس از تولد فرزندشان) به دار بیاویزند، اگرچه در عمل از قرن ۱۸ میلادی به بعد، احکام آنها همیشه تخفیف یافته بود. در سال ۱۹۳۳، حداقل سن مجا
زات اعدام طبق قانون کودکان و نوجوانان ۱۹۳۳ به ۱۸ سال افزایش یافت. آخرین اعدام شناخته شده توسط دادگاه های غیرنظامی برای فردی زیر ۱۸ سال، مربوط به چارلز دوبل ۱۷ ساله بود که به همراه همدستش ویلیام گوور ۱۸ ساله در ژانویه ۱۸۸۹ در میدستون به دار آویخته شد. هارولد ویلکینز، در سن ۱۶ سالگی، آخرین نوجوانی بود که در سال ۱۹۳۲ به جرم قتل جنسی در بریتانیا به اعدام محکوم شد، اما به دلیل کهولت سن از مجازات او صرف نظر شد. قوانین محدودکننده اعدام در بریتانیا. قانون قتل مصوب ۱۹۵۷. بر اساس قانون قتل مصوب ۱۹۵۷ (Homicide Act 1957)، تنها شش نوع قتل مشمول مجازات اعدام باقی ماندند. پلیس و دولت معتقد بودند که مجازات اعدام موجب بازدارندگی مجرمان از حمل سلاح گرم می شود، و به همین دلیل این دسته از جرائم همچنان مستوجب اعدام باقی ماندند. این موارد شش گانه عبارت بودند از: قانون «لغو مجازات اعدام برای قتل». قانون «لغو مجازات اعدام برای قتل» (The Murder (Abolition of Death Penalty) Act 1965) مجازات اعدام برای جرم قتل را در بریتانیای کبیر (اما نه در ایرلند شمالی) به مدت پنج سال به حالت تعلیق درآورد و به جای آن، مجازات حبس ابد الزامی تعیین کرد.
این قانون همچنین مقرر کرد که در صورتی که پیش از پایان دوره پنج ساله، هر دو مجلس پارلمان (اعم از عوام و اعیان) با تصویب قطعنامه ای تأثیر این قانون را دائمی کنند، قانون دائمی خواهد شد. در سال ۱۹۶۹، وزیر کشور وقت، جیمز کالاهان، پیشنهادی را برای دائمی شدن قانون ارائه کرد که در ۱۶ دسامبر ۱۹۶۹ در مجلس عوام تصویب شد و پیشنهادی مشابه نیز در ۱۸ دسامبر همان سال در مجلس اعیان به تصویب رسید. پس از لغو مجازات اعدام برای قتل، مجلس عوام در هر دوره پارلمانی بعدی تا سال ۱۹۹۷ برای بازگرداندن مجازات اعدام رأی گیری می کرد. این پیشنهاد همیشه رد می شد، اما مجازات اعدام برای سایر جرایم تا تاریخ های ذکر شده در زیر باقی ماند: درخواست برای بازگشت حکم اعدام. از زمان تعلیق مجازات اعدام در سال ۱۹۶۵، درخواست های مکرر از سوی عموم مردم و رسانه ها برای بازگرداندن آن ادامه داشته است، به ویژه پس از وقوع پرونده های قتل پر سر و صدا. در عین حال، از سال ۱۹۶۵ تاکنون چندین مورد اشتباه قضایی رخ داده است که در آن افراد محکوم به قتل پس از تجدیدنظر، تبرئه شده و از زندان آزاد شده اند، که این امر استدلال مخالفان بازگرداندن مجازات اعدام را تقویت کرده است.
از جمله این موارد می توان به گروه شش نفره بیرمنگهام (که در سال ۱۹۹۱ از اتهام کاشتن بمب گروه ارتش جمهوری خواه ایرلند که در سال ۱۹۷۴ باعث کشته شدن ۲۱ نفر شد، تبرئه شدند)، گروه چهار نفره گیلدفورد (که در سال ۱۹۸۹ از اتهام قتل پنج نفر در بمب گذاری دیگری از سوی گروه ارتش جمهوری خواه ایرلند در سال ۱۹۷۴ تبرئه شدند)، استیفن داونینگ (مردی از دربی شر که پس از ۲۷ سال حبس به خاطر قتل زنی در قبرستان کلیسا در سال ۲۰۰۱ آزاد شد) و بری جورج (که در سال ۲۰۰۷ پس از لغو حکم محکومیتش در پرونده قتل جیل داندو، مجری تلویزیونی در سال ۱۹۹۹ آزاد شد) اشاره کرد. شاید اولین پرونده قتل پر سر و صدایی که باعث درخواست های گسترده برای بازگرداندن مجازات اعدام شد، محاکمه قتل های مورز در سال ۱۹۶۶ بود، سالی پس از تعلیق مجازات اعدام، که در آن ایان برِیدی و مایرا هیندلی به حبس ابد محکوم شدند به خاطر قتل دو کودک و یک نوجوان در منطقه منچستر (آن ها بعدها به قتل دو نفر دیگر نیز اعتراف کردند). بعدها در سال ۱۹۶۶، قتل سه مأمور پلیس در غرب لندن نیز حمایت گسترده عمومی را برای بازگشت مجازات اعدام جلب کرد. سایر پرونده های پر سر و صدای بعدی که باعث درخواست های گ
سترده رسانه ای و عمومی برای بازگشت مجازات اعدام شدند شامل پیتر ساتکلیف معروف به «قاتل یورکشایر» است که در سال ۱۹۸۱ به قتل ۱۳ زن و حمله به هفت زن دیگر در شمال انگلستان محکوم شد؛ روی وایتینگ که در سال ۲۰۰۰ دختری هفت ساله را در وست ساسکس به قتل رساند؛ و ایان هانتلی، سرایدار مدرسه ای در کمبریج شر که در سال ۲۰۰۲ دو دختر ۱۰ ساله را کشت. یک نظرسنجی تلویزیونی در نوامبر ۲۰۰۹ نشان داد که ۷۰٪ افراد حداقل برای یکی از جرایم زیر، بازگرداندن مجازات اعدام را ترجیح می دهند: سرقت مسلحانه، تجاوز، جرایم مرتبط با کودک آزاری، تروریسم، قتل بزرگسالان، قتل کودکان، تجاوز به کودکان، خیانت، سوءاستفاده از کودکان یا آدم ربایی. با این حال، پاسخ دهندگان تنها برای قتل بزرگسالان، با اکثریتی کوچک یا اکثریت نسبی، موافق مجازات اعدام بودند؛ این سؤال در نظرسنجی های دیگر مانند گالوپ نیز مطرح شده بود: به طور کلی، ۵۱٪ با مجازات اعدام برای قتل بزرگسالان موافق بودند، در حالی که در ولز این عدد ۵۶٪، در اسکاتلند ۵۵٪ و در انگلستان تنها ۴۹٪ بود. در مارس ۲۰۱۵، یک نظرسنجی توسط گزارش نگرش های اجتماعی بریتانیا از سوی NatCen نشان داد که حمایت عمومی از مجازات اعد
ام به ۴۸٪ کاهش یافته است. در آوریل ۲۰۲۱، یک نظرسنجی نشان داد که ۵۴٪ بریتانیایی ها گفته اند که از بازگرداندن مجازات اعدام برای محکومان به تروریسم در بریتانیا حمایت می کنند. تقریباً یک چهارم (۲۳٪) پاسخ دهندگان اظهار کردند که مخالف آن هستند. روش های اعدام. روش های اعدام در بریتانیا به شرح ذیل بود: آمار. در قرن بیستم. بین سال های ۱۹۰۰ تا ۱۹۴۹، در انگلستان و ولز، ۶۲۱ مرد و ۱۱ زن اعدام شدند. در جریان جنگ جهانی اول، ۱۰ مأمور آلمانی بر اساس «قانون دفاع از قلمرو» مصوب ۱۹۱۴ اعدام شدند، و در جنگ جهانی دوم، ۱۶ جاسوس به موجب «قانون خیانت» مصوب ۱۹۴۰ اعدام گردیدند.
دانه و آب یا خوراک و آب فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۹ و به کارگردانی دون ورما است. در این فیلم بازیگرانی همچون آشوک کومار، میتون چاکرابورتی، پادمینی کولاپوری، نیروپا روی، آریونا ایرانی، آشا ساچدو و دون ورما ایفای نقش کرده اند.
قانون کودکان ۱۹۰۸ (۸ Edw. 7. c. 67)، که با نام قانون کودکان و نوجوانان ۱۹۰۸ نیز شناخته می شود، قانونی از پارلمان بریتانیا بود که توسط دولت لیبرال، به عنوان بخشی از بسته اصلاحات لیبرال حزب لیبرال بریتانیا، تصویب شد. این قانون به طور غیررسمی با عنوان منشور کودکان شناخته می شد و تا حد زیادی جایگزین قانون مدارس صنعتی مصوب ۱۸۶۸ شد.
ایستگاه مرکزی مترو/خیابان ۷ام () یکی از ایستگاه های مهم تبادلی متروی لس آنجلس است. این ایستگاه که در سال ۱۹۹۱ تأسیس شده در محل تقاطع ایستگاه های ای، بی، دی و ئی قرار دارد.
دونده (انگلیسی: Runner) یک فیلم اکشن و دلهره آور آمریکایی آماده اکران به کارگردانی اسکات وا با بازی آلن ریچسون، اوون ویلسون، خودریگو سانتورو، لیلا جرج، آدریانا بارازا، سالیوان استیپلتون، پتا سرجنت و جرالدین هیکویل است. خلاصه داستان. یک پیک حرفه ای ۳ ساعت فرصت دارد تا یک کبد را از بریزبن به گلد کوست منتقل کند. ساخت. فیلمبرداری در آوریل ۲۰۲۵ در استرالیا آغاز شد. دن اسپیلو پس از تحقیقات منابع انسانی به دلیل رفتار نامناسب ادعایی از جمله قلدری و فریاد زدن بر سر عوامل فیلم، از سمت تهیه کننده برکنار شد.
پرواز ایر ایندیا شماره ۱۷۱ به شماره ثبت (VT_ANB) از مبدا احمدآباد (هند) به مقصد لندن ساعت ۱۳و۳۸دقیقه به وقت هندوستان فرودگاه را ترک کرد. هنگام تیک آف کنترل هواپیما دچار مشکل شده و هواپیما سقوط می کند
در منطق محمول ها برای این که بتوان جمله های این همانی را به نحوی صحیح در نشانه گذاری خود ترجمه کرد، نماد « = » را معرفی می کنند. با استفاده از این نماد می توان جمله ای مانند: «شیخ الرئیس، همان ابن سینا است» را به صورت s=e نمادین کرد.&lt;br&gt; با استفاده از قاعده ی این همانی می توان چیزهایی را که دارای رابطه ی این همانی هستند، جایگزین یکدیگر کرد؛ بنابراین، معرفی قاعده ی این همانی، توجیهی برای اعتبار استدلال هایی مانند استدلال زیر در نظام منطقی فراهم می آورد:&lt;br&gt; &lt;br&gt; Nsq: "شیخ الرئیس، نویسنده ی قانون است".&lt;br&gt; s=e: "شیخ الرئیس همان ابن سینا است".&lt;br&gt; formula_1 Neq: "ابن سینا نویسنده ی قانون است". &lt;br&gt; با توجه به این توضیحات، نمی توان جملاتی مانند «شیخ الرئیس، همان ابن سینا است» را همانند جملاتی مانند «علی بلند قد است»، به صورت Se (با این فرض که e= «ابن سینا» و S= «شیخ الرئیس») نمادین کرد؛ زیرا کلمه ی «است» در جمله ی «علی بلند قد است» کارکرد محمولی دارد و بیان می کند که وصف بلندقد بودن، یکی از اوصاف علی است، اما در جمله ی اول هیچ وصفی بر شیخ الرئیس حمل نشده است، بلکه کلمه ی «است»
در این جمله نشان دهنده ی این همانی میان شیخ الرئیس و ابن سینا است.
تانکارد (به انگلیسی: Tankard) یک گروه ترش متال آلمانی از فرانکفورت است که در سال ۱۹۸۲ توسط سه همکلاسی، آندریاس «جره» جرمیا (گیتار بیس)، اکسل کاتزمن (گیتار) و فرانک ثوروارث (خواننده) تأسیس شد. تانکارد در کنار کریتور، دستراکشن و سادام، اغلب به عنوان یکی از «چهار بزرگ» ترش متال توتونیک شناخته می شود. از نظر سبک موسیقی، تانکارد برخلاف «چهار بزرگ توتونیک» (کریتور، دستراکشن و سادام) که همگی به خاطر پرداختن به موضوعاتی مانند مرگ، سیاست، خشونت و ضدفاشیسم شناخته می شوند، پیوسته ترش متال نواخته است که از نظر موضوعی عمدتاً بر تقدیس الکل تمرکز دارد.
حرم سَبزِقَبا مجموعه آرامگاهی شیعی، منسوب به محمد بن موسی بن جعفر است، که در شهر دزفول واقع می باشد. سبزقبا کیست؟. سبزقبا، همان محمد بن موسی بن جعفر است، که به دلیل آنکه معمولاً لباس سبزرنگ پوشیده، به سَبزِقَبا معروف شده است. وی که در حدود ۱۸ سالگی به دزفول آمد، ابتدا میهمان پیرزن مریض شیعه ای شد، که طبق حکایات، به دعای سبزقبا شفا یافته، و پس از آن پیشه سقایی را به عهده گرفته، و هر که از دست او آب خورده و بیمار بوده، فوراً شفا یافته است. پس از یکسال اقامت در دزفول، سبزقبا مریض شد و به همان مرض (گویا در ۱۸۳ قمری/۷۸–۱۷۷ شمسی) درگذشت. گفته اند قبل از مرگش خود را پسر موسی بن جعفر معرفی می کند، و به پیرزن شیعه نامه ای می دهد، تا به علی بن موسی رساند. علی که در مسیر طوس بوده، پس از رسیدن به دزفول و زیارت قبر محمد، با پیرزن محبت آمیز رفتار کرده، و وعده شفاعت در روز قیامت را داده است. آیا واقعاً اینجا آرامگاه محمد بن موسی است؟. نعمت الله جزائری در یکی از کتاب هایش اشاره به سبزقبا و هویت او به عنوان فرزند موسی بن جعفر دارد، اما این تنها جایی است که می توان از سبزقبا و هویت وی اثری یافت، که به اطمینان به انتساب آرامگاه
به محمد بن موسی نمی رسد. شیخ مفید در کتاب "اَلاِرشاد" خود، از محمد بن موسی یاد کرده، و در "اِعلامُ الوَریٰ" وی شخصی درست کار و باتقوا توصیف شده است. آرامگاه های دیگری در شهرهای گوناگون من جمله شیراز نیز منسوب به محمد بن موسی وجود دارند. توسعه حرم. گویا اولین بنای حرم سبزقبا به دوره سلجوقی مربوط می شود.هر چند حرم در سده ۱۴ شمسی توسعه بسیاری به خود دید، اما توسعه آن همچنان توسط دست اندرکارانش دنبال می شود. از برنامه های توسعه حرم می توان به تلاش برای تبدیل آن به حرم چهارم اهل بیت در ایران (در کنار مشهد، شیراز و قم)، و قطب فرهنگی–زیارتی جنوب غرب کشور اشاره کرد.
کالبدگشایی یک بازی ویدئویی ماجراجویی معمای قتل می باشد که در سال ۲۰۰۲ توسط شرکت مایکرویدس منتشر شد. دنباله های این بازی "طبیعت بی جان" و "طبیعت بی جان ۲" هستند. این بازی همچنین به زبان های فرانسوی، ایتالیایی، آلمانی و اسپانیایی نیز عرضه شده است.
پادشاهی گوریو در طول تقریباً پنج قرن حکومت خود بر شبه جزیره کره، از ارزهای مختلفی استفاده می کرد. هر دو پول کالایی و فلزی، اغلب به طور همزمان، در یک «سیستم ارزی ترکیبی» مورد استفاده قرار می گرفتند: پول فلزی شامل سکه ها، چینی و کره ای، و ارزهای نقره ای بود. پول کاغذی در اواخر دوره گوریو مورد استفاده قرار می گرفت. گوریو اولین ایالت کره بود که سکه های مخصوص به خود را ضرب کرد. در میان سکه های ضرب شده توسط گوریو، مانند "دونگوک تونگبو،" "سامهان تونگبو" و "هائدونگ تونگبو"، حدود صد نوع شناخته شده است. سکه ها نتوانستند کاربرد گسترده ای پیدا کنند، در حالی که ارزهای نقره ای تا پایان گوریو مورد استفاده قرار می گرفتند. اونبیونگ، یک واحد پول نقره ای به شکل شبه جزیره کره، حدود ۳۰۰ سال در گردش بود و طبق گفته بانک کره، جایگاه مهمی در تاریخ پول کره دارد. گوریو تا اواخر قرن سیزدهم از ثبات پولی برخوردار بود، اما با معرفی پول کاغذی از سلسله یوان، بی ثباتی پولی را تجربه کرد. تاریخ. دوره اولیه. ارزهای اصلی مورد استفاده در گوریو پس از تأسیس آن، پول چینی مانند سکه های سلسله تانگ و سونگ و پول کالایی مانند پارچه ( 포화 ؛布貨) بودند. گوریو
یک ارز قانونی واحد نداشت و هر منطقه که توسط اربابان منطقه ای شبه مستقل "هوجوک" (호족؛豪族) اداره می شد،از ارز متفاوتی استفاده می کرد. پس از نابودی پادشاهی بالهایی توسط خیتان، که گوریو آن را کشوری خویشاوند می دانست، وانگ گان از گوریو در سال ۹۴۲ ممنوعیت گردش هرگونه سکه را اعلام کرد. این اقدام برای تحریم تجارت با خیتان های منفور که از پول فلزی استفاده می کردند و محافظت از ذخایر فلزی گوریو بود. علاوه بر این، گوریو خود را برای درگیری با امپراتوری خیتان آماده می کرد. ممنوعیت وانگ گان در سال ۹۴۲ نشان می دهد که تا حدودی سکه ها در گوریو در گردش بوده اند. پس از این ممنوعیت، برنج و پارچه واسطه مبادله بودند . به همین ترتیب، پارچه واسطه مبادله برای معاملات روزمره در سلسله لیائو و سلسله جین بود. در این دوره در گوریو، کشاورزی به بهره وری بالایی دست یافت و استانداردهای زندگی بهبود یافت. تولید برنج و منسوجات به گوریو این امکان را داد تا قدرت نظامی خود را افزایش دهد. ممنوعیت ضرب سکه تا سال ۹۹۶ میلادی، سه سال پس از از سرگیری روابط دیپلماتیک گوریو با سلسله لیائو، ادامه یافت. در سال ۹۹۶، سونگ جونگ از گوریو سکه های آهنی را برای تجارت
با خیتان ها که از سکه های آهنی استفاده می کردند، ضرب کرد. این سکه ها ممکن است برای ترویج تمرکزگرایی صادر شده باشند. تا آنجا که می توان ثابت کرد، سکه های آهنی حک نشده بودند. دولت تلاش های زیادی برای ترویج استفاده از سکه به جای پول کالایی انجام داد؛ در سال ۹۹۷، موک جونگ از گوریو استفاده پولی از پارچه کنفی را ممنوع کرد، که در آن زمان رایج ترین ارز برای معاملات روزمره بود. با این حال، به دلیل مخالفت، از جمله از سوی اشراف، دولت این ممنوعیت را لغو کرد و سیاست خود را در سال ۱۰۰۲ تغییر داد: توزیع سکه ها متوقف شد و عموم مردم مجاز به استفاده از هر ارزی بودند. در همین حال، سکه ها همچنان در فروشگاه های چای و شراب (茶酒店) و رستوران ها استفاده می شدند. « "گئون وون جونگبو" »، سکه ای آهنی که در یک طرف آن عبارت "گئون وون جونگبو" ( 건원중보 ;乾元重寶") و در طرف دیگر آن عبارت دونگ گوک" ( 동국 ;東國) حک شده است، در اوایل دهه ۱۹۱۰ از مقبره ای در گوریو در مجاورت که سونگ ، پایتخت گوریو، کشف شد؛ این سکه به همراه سکه های برنزی "گئون وون جونگبو" ، "دونگ گوک تونگبو" و "دونگ گوک جونگبو" از زیر خاک بیرون کشیده شد . با این حال، ارتباط آن با سکه های آهن
ی گوریو که در سال ۹۹۶ ضرب شده بودند، بحث برانگیز است. گری اشکنازی از "Primal Trek" می گوید که از "گئون وون جونگبو" در منابع تاریخی کره نامی برده نشده و تا سال ۱۹۳۸ در کتاب "توا سنشی" (東亞錢志) نوشته ماساهیرو اوکودایرا، که در آن به گوریو نسبت داده شده است، فهرست بندی نشده بود. در کره، سکه "گئون وون جونگبو" یک سکه گوریو محسوب می شود. سکه اصلی که به زبان چینی "چیان یوان ژونگبائو" نامیده می شود ، مربوط به سال ۷۵۹ میلادی در دوران سلسله تانگ است؛ در مقابل، سکه "گئون وون جونگبو با نام دونگ گوک" در پشت آن حک شده است. "دونگ گوک" یکی از نام های متعدد گوریو، به همراه "سامهان" ، "هادونگ" ، "دونگ بانگ" و "چئونگ گو" بود . به گفته جون سئونگ هو از آکادمی مطالعات کره : «از آنجایی که سکه های ریخته گری شده قابل تغییر نیستند، سکه نمی تواند با حفظ نوشته تانگ دوباره ریخته شده باشد. به احتمال زیاد، این سکه یک سکه سنگین بوده که توسط ضرابخانه گوریو در اواخر قرن دهم ریخته شده است.» علاوه بر این، سکه های گوریو و تانگ ترکیب فلزی متفاوتی دارند. در چین، سکه "گئون وون جونگبو" به عنوان یک سکه گوریو یا یک سکه بالهایی در نظر گرفته می شود. دیدگاه
«سکه گوریو» توسط "توآ سنشی" ، منتشر شده در سال ۱۹۳۸ ، نشان داده شده است. وانگ زویوان، طرفدار دیدگاه جدیدتر «سکه بالهایی»، می گوید که بالهایی همیشه روابط نزدیکی با سلسله تانگ داشته و از نظر سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و نظامی به شدت توسط آنها حمایت می شده است. بنابراین، او نتیجه می گیرد که بالهایی، که با نام « "هایدونگ شنگگو" » (海東盛國) نیز شناخته می شود، سکه "گئون وون جونگبو" را برای نشان دادن وفاداری خود به سلسله تانگ در زمان سلطنت امپراتور سوزونگ ( حکومت ۷۵۶-۷۶۲ ) ضرب کرده است. با این حال، سکه های بالهایی کاوش نشده اند. دوره میانی گوریو در زمان سلطنت سوکجونگ از گوریو ( حکومت: ۱۰۹۵-۱۱۰۵ ) بر اساس پیشنهادات راهب بودایی، اویچون، و افسر نظامی، یون کوان، ارزهای جدیدی را منتشر کرد . اویچون، که برادر کوچکتر سوکجونگ بود، با توجه به تجربه راحتی و کارایی آن در سلسله سونگ ، طرفدار اجرای اقتصاد پولی بود. علاوه بر این، اصلاحات پیشنهادی او با هدف متمرکز کردن تجارت و اقتصاد، که تحت سلطه اشراف بودند، انجام شد. اویچون در سال ۱۰۹۷ یک دفتر ضرب سکه تأسیس کرد. سکه هایی که از القاب گوریو مانند "دونگ گوک تونگبو" ، "سامهان تونگبو" و "ها
دونگ تونگبو" نامگذاری شده بودند ، متعاقباً ضرب و منتشر شدند. از سال ۱۱۰۱، یک پول نقره ای با شکل منحصر به فرد به نام "اونبیونگ" ( 은병 ؛銀甁) که در زبان کره ای به معنای «گلدان نقره ای» است ، ریخته گری و رواج یافت. سکه های برنزی گوریو شبیه سکه های استاندارد شرق آسیا در آن زمان بودند، اما تفاوت آنها این بود که به جای نام دوره، نام ملی روی آنها حک شده بود . سوکجونگ به طور فعال استفاده از سکه را ترویج می کرد. پس از پنج سال تأخیر به دلیل مخالفت، ۱۵۰۰۰ "گوان" (یا ۱۵ میلیون قطعه) از "هائدونگ تونگبو" در سال ۱۱۰۲ ضرب شد. "گوریو در گذشته سکه ها را به گردش درآورده بود، اما این اولین گردش کامل بود. سیخواجی" معنای مورد غذا و پول ) در تاریخ "گوریو" می گوید ":" "هیچ چیز مهم تر از سکه نیست که ممکن است به نفع کشور ما باشد و مردم را ثروتمند کند ... فقط اکنون است که ما در مورد ضرب سکه فلزی فرمان صادر کرده ایم." برای ترویج استفاده از آنها، سکه های تازه ضرب شده بین مقامات دولتی و سربازان توزیع شد و مغازه های جدیدی در پایتخت نصب شد؛ در سال ۱۱۰۴، به ایالت ها و بخش ها دستور داده شد که مغازه های شراب و رستوران های جدیدی افتتاح کنند. سوکجو
نگ در سال ۱۱۰۵ درگذشت. در سال بعد، سیاست پولی او با مقاومت شدید مقامات در دولت مرکزی و ایالتی روبرو شد. با وجود مخالفت ها، یجونگ از گوریو در سال ۱۱۱۲ سیاست پولی سوکجونگ را دو برابر کرد. با این حال، سکه ها در نهایت نتوانستند در گوریو به طور گسترده مورد استفاده قرار گیرند. از سوی دیگر، پول نقره تا پایان سلسله به طور مداوم مورد استفاده قرار گرفت. شو جینگ، فرستاده سلسله سونگ که در سال ۱۱۲۳ از گوریو بازدید کرد، استفاده از "اونبیونگ" ، اما نه سکه، را به عنوان پول مشاهده کرد. اونبیونگ «گلدان نقره ای» که به دلیل دهانه پهنش، به طور عامیانه هوالگو (활구؛ 闊口) نامیده می شد"،" با مهر دولتی اولین بار در سال 1101 میلادی عرضه شد. این گلدان با یک "گئون" ( 근 ؛斤) نقره ساخته شده و طوری طراحی شده بود که شبیه طرح کلی نقشه برداری شبه جزیره کره باشد. "اونبیونگ" ساخته شد؛ سایر پول های نقره توسط دولت ممنوع شده بودند. " اونبیونگ" به عنوان یک پول پایدار و استاندارد، در سراسر پادشاهی هم در امور مالی عمومی و هم در تجارت خصوصی مورد استفاده قرار می گرفت؛ همچنین برای پرداخت مالیات استفاده می شد. "اونبیونگ" توسط اشراف به عنوان پول رایج استفاده
می شد، در حالی که غلات و پارچه توسط مردم عادی استفاده می شد. علاوه بر این، "اونبیونگ" عمدتاً در معاملات بزرگ استفاده می شد. به گفته جون سئونگ هو: "تقریباً به مدت ۱۵۰ سال از اوایل قرن دوازدهم تا اواسط قرن سیزدهم، نقره ارز اصلی گوریو بود." نقره قبل از ساخت "اونبیونگ" به عنوان ارز استفاده می شد. متالورژی نقره کره پیشرفته بود و کره ای ها در اواسط قرن دهم نقره را، احتمالاً به شکل شمش ، به جورچن ها صادر می کردند. متالورژی نقره کره در سال ۱۱۰۲ به جورچن ها صادر شد. "اونبیونگ" تنها ارز نقره استاندارد در شرق آسیا باقی ماند ، با شروع رونق استخراج نقره در ژاپن، که با معرفی کوپلینگ از کره در سال ۱۵۳۳ امکان پذیر شد. گوریو دوره ای از شکوفایی تجارت بود و گوریو در طول قرن های یازدهم و دوازدهم به طور فعال با سلسله سونگ در فعالیت های تجاری مشارکت داشت. سکه های سلسله سونگ در بسیاری از نقاط آسیا رواج داشت. گوریو نیز سکه هایی از سلسله سونگ وارد می کرد؛ سکه های سلسله سونگ بیشتری نسبت به سکه های گوریو در کره کشف شده اند. با این حال، آنها لزوماً به عنوان ارز استفاده نمی شدند، بلکه به عنوان یک پیشکش مذهبی یا کالای مقدس استفاده می شدند
. در سال ۱۱۹۹، دولت سونگ صادرات سکه به گوریو و ژاپن را ممنوع کرد.