Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ده شد. کلیسای سن مارتینو دی مورانو، که در کنار باغ های او بود. برادرزاده های ناواگرو، آندره آ و برناردو، بعداً سنگ قبری را در مقبره او قرار دادند. مرگ ناواگرو باعث اندوه بسیاری از یارانش شد. پیترو بمبو، دوست صمیمی و محقق، غزلی سونت به یاد ناواگرو نوشت؛ او به طور خصوصی ابراز تاسف کرد که "ناگارو بیچاره موجودی نادر بود که نمی توانست از افتخارآفرینی برای کشورش دست بردارد. اگر او یک احمق نادان بود، زنده می ماند!" کاردینال جاکوپو سادولتو در نامه ای که پس از مرگ ناواگرو نوشته شد، به "استعدادهای عالی و شخصیت والاًی او اشاره کرد. یکی دیگر از دوستانش، جیرولامو فراکاستورو، یک گفتگوی فلسفی در مورد شعر، ، به ناواگرو تقدیم کرد و او را به موضوع اصلی گفتگو تبدیل کرد. گوینده. ترجمه ایتالیایی ناواگرو از کتاب «تاریخ طبیعی و عمومی هند» اثر گونزالو فرناندز د اویدو پس از مرگش پیدا و توسط راموسیو در ونیز منتشر شد. مشارکت ها و ارزیابی. به عنوان ویراستار. در دورانی که بسیاری از ویراستاران خوانش ها را جعل می کردند و آنها را به منابع دروغین نسبت می دادند، ناواگرو ادعا کرد که هر تغییری که در ویرایش هایش ایجاد کرده بر اساس منابع باستانی
اصیل بوده و کیفیت ویرایش هایش به دلیل تلاش سخت او در یافتن منابع بوده است، نه نوشته های خودش. ناواگرو معمولاً هنگام مواجهه با تعارض بین قرائت های مختلف، از قرائت قدیمی تر در ویرایش های خود استفاده می کرد. به لطف کوشش او، ویرایش او از آثار اووید به استانداردی تبدیل شد که تمام ویرایش های اووید تا زمان ویرایش نیکلاس هاینسیوس در سال ۱۶۶۱ به آن متکی بودند. ویرایش های ناواگرو که توسط انتشارات آلدین منتشر شده است، در دوران مدرن همچنان بسیار مورد توجه هستند. گئورگ لاک، استاد دانشگاه جانز هاپکینز، در سال ۲۰۰۲ نسخه ۱۵۱۵ خود از آثار اووید را «یکی از بهترین نسخه های اولیه هر نویسنده لاتین» نامید و در سال ۲۰۰۵ نسخه خود از آثار ویرژیل را «یک دستاورد برجسته علمی» نامید. ای. جی. کنی، استاد لاتین دانشگاه کندی، در کتاب خود که در سال ۱۹۷۴ منتشر شد، از ناواگرو به عنوان «یک لاتین دان عالی و شایسته ترین ویراستار اووید قبل از هاینسیوس» یاد کرد. به عنوان یک شاعر. ناگارو از یونانی و آگوستین الگوهای شعری پیروی می کرد و اغلب به سبک های کاتولوس و فرانچسکو پترارک می نوشت. او کاتولوس را چنان تحسین می کرد که گفته می شود برای اثبات برتری شا
عرانه کاتولوس، نسخه هایی از آثار مارشیال، شاعری که خود را "وارث ادبی" کاتولوس می نامید، را سوزاند. «وارث ادبی کاتولوس». برادران و جیووانی آنتونیو ولپی در سال ۱۷۱۸، را به همراه نسخه ناواگرو از اووید، دو سخنرانی تشییع جنازه او و چهار نامه ادبی دوباره منتشر کردند. بیش از دو قرن پس از انتشار توسط برادران ولپی در سال ۱۷۱۸، که شامل ۴۷ شعر بود، دو محقق جداگانه، ماریا آنتونیتا بناسی و کلودیو گریجیو، آثار لاتین بیشتری از ناواگرو را به زبان ایتالیایی کشف کردند. نسخه های خطی، ۲۲ شعر به مجموعه آثار شناخته شده اش اضافه کرد. بخش عمدهٔ شامل تصویر حاشیه ای لاتین نوین در ادبیات شبانی است که در وزن مرثیه ای نوشته شده اند و یادآور اشعار پاستورال کلاسیک لاتین، به ویژه «Eclogues» ویرژیل هستند. مشابه «اکولوژی ها»، بخش زیادی از با محبت زندگی روستایی در حومه شمال ایتالیا را توصیف می کند. ناواگرو برخی از اشعار را بر اساس وقایع معاصر سروده است؛ برای مثال، «Damon» وقایع نگاری نبرد راونا سال ۱۵۱۲ را شرح می دهد. در میان منتقدان معاصر و مدرن، ناواگرو به عنوان شاعری با استعداد شناخته می شود. الدوس منوتیوس، بنیانگذار انتشارات آلدین، به «ذهن
تیز» و «قضاوت مطمئن» او اشاره کرد و مهارت او در نویسندگی را با «نویسندگان بزرگ دوران باستان» مقایسه کرد. تقریظ های نذری او، که مورخ قرن شانزدهم پائولو جوویو آنها را دارای «لطافت لطیف و بسیار شیرین بدوی» توصیف کرده است، اغلب توسط شاعران بومی در ایتالیا و فرانسه، مانند پی یر دو رونسار. شاعر خوان بوسکان، ناواگرو را به عنوان کسی که او را با پترارکیسم آشنا کرد، می شناسد، که در آن زمان در ایتالیا محبوب بود اما هنوز در اسپانیا ظهور نکرده بود. باربارا فوکس، استاد دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس، این مواجهه را «معرفی شعر رنسانس به اسپانیا» نامید. در سال ۱۹۶۵، دبلیو. لئونارد گرانت، ناواگرو را به عنوان «یکی از ظریف ترین شاعران لاتین رنسانس ایتالیا و یکی از معدود نویسندگان مهم نئولاتینِ پرورش یافته در ونیز» توصیف کرد. در حالی که در سال ۱۹۹۲، مورخ هنر جان شیرمن او را «بهترین مقلد از میان بسیاری از تقلیدکنندگان از قصاید کلاسیک» دانست.
«برخورد» تک آهنگی از خوانندهٔ آراندبی آمریکایی جاستین اسکای می باشد که در ۲۵ اوت سال ۲۰۱۴ منتشر گردید. رپر آمریکایی تایگا به عنوان مهمان در این ترانه یک ورس خوانده و تهیه کنندگی آن نیز بر عهدهٔ دی جی ماسترد بوده است. این ترانه در سال ۲۰۲۲ در تیک تاک وایرال شد که باعث افزایش چشمگیر تعداد پخش در پلتفرم های موسیقی و اضافه شدن آن به فهرست پخش ایستگاه های رادیویی در سراسر جهان گردید. در سال ۲۰۲۳، این اثر در دومین آلبوم تلفیقی اسکای تحت نام "نیمهٔ تاریک" قرار گرفت که حاوی نسخهٔ تک خوان و نسخهٔ سریع شده نیز بود.
"داریو نیکودمی" (۲۷ ژانویه ۱۸۷۴ - ۲۴ سپتامبر ۱۹۳۴) نمایشنامه نویس، فیلمنامه نویس و بازیگر و رمان نویس ایتالیایی بود. زندگی نامه. داریو نیکودمی در ۲۷ ژانویه ۱۸۷۴ در لیورنو ایتالیا زاده شد. در کودکی، خانواده اش به بوئنوس آیرس نقل مکان کردند. در حدود بیست سالگی، او همکاری با برخی از روزنامه های آرژانتینی را آغاز کرد و دو کمدی به زبان اسپانیایی نوشت: «شک والا» ("Duda suprema") (۱۸۹۷) و «برای زندگی» ("Por la vida") (۱۸۹۸). در سال ۱۹۰۰ او با بازیگر فرانسوی رژان ("Rejane") که در آن زمان در آمریکای جنوبی در حال سفر بود، آشنا شد. با او به فرانسه رفت و منشی و معشوقه اش شد. او نمایشنامه های ایتالیایی را برای رژان ترجمه و اقتباس کرد. او با محافل تئاتری که در آن زمان تحت سلطه آنری باتای و آنری برنشتاین بودند، آشنا شد و الهام بخش نوشتن چندین کمدی به زبان فرانسوی شد که خود رژان آنها را اجرا کرد: «پرستو» (L’hirondelle) (۱۹۰۴)، «سوزرین» (Suzeraine) (۱۹۰۶)، «پناهگاه» (Le shelter) (۱۹۰۹)، «شعله» (La flamme) (۱۹۱۰)، «حواصیل» (L’aigrette) (کمدی در سه پرده، ۱۹۱۲)، «کوسه ها» (Les requins) (۱۹۱۳)؛ که در ایتالیا نیز ترجمه و اجرا شدند
. با شروع جنگ جهانی اول، نیکودمی به ایتالیا بازگشت و «سایه» ("L’ombra") را نوشت، اولین کمدی او که به زبان ایتالیایی نوشته شد و توسط ایرما گراماتیکا در ۱۱ مارس ۱۹۱۵ به روی صحنه رفت. پس از آن کمدی های موفق دیگر و اقتباس های سینمایی از آنها را به نگارش درآورد، از جمله «اسکامپولو [به معنای «بازمانده]» (Scampolo) (۱۹۱۵)، «سپیده دم، روز، شب» ("L'alba, il giorno, la notte")، «دشمن» (La nemica) (۱۹۱۶) و «خانم معلم» ("La maestrina") (۱۹۱۷) موفقیت «اسکامپولو» او را متقاعد کرد که آن را در قالب های دیگر هم بیازماید: «رمان اسکامپولو» (Il romano di scampolo) و دو لیبرتو نوشت: یکی برای اپرای «اسکامپولو» (با آهنگسازی اتزیو کاموسی (Ezio Camussi)) (۱۹۲۵)، و دیگری «گیبلین» ("La ghibellina") (با آهنگسازی Bianchi). از سال ۱۹۱۹ تا سال ۱۹۲۵به عنوان رئیس انجمن نویسندگان ایتالیا و جانشین «مارکو پراگا» منصوب شد. در فوریه ۱۹۲۱، او یک گروه تئاتر جدید تشکیل داد و مدیریت آن را بر عهده گرفت. اعضای آن شامل لوئیجی سیمارا (بازیگر اصلی)، ورا ورگانی (بازیگر نقش اول)، لوئیجی آلمیرانته، جون فریجریو، ماریو بریزولاری، مارگریتا دونادونی، جودیتا ریسو
نه، روگرو لوپی، سرجیو توفانو (از ۱۹۲۴) و آنا ماگنانی (از ۱۹۲۷) بودند. آغاز به کار این گروه، در ۴ مارس با اقتباس نیکودمی از «رومئو و ژولیت» اثر ویلیام شکسپیر در «تئاتر واله» (Teatro Valle) رم بود. و روز ۹ ماه مه همان سال، نمایش «شش شخصیت در جستجوی نویسنده» اثر لوئیجی پیراندلو برای نخستین بار در همین تئاتر به روی صحنه رفت، که البته واکنش های متفاوتی از تماشگران گرفت: بسیاری از تماشاگران که هنوز برای زیر پا گذاشته شدن قوانین سنتی تئاتر آماده نبودند، از دیدن این نمایش برآشفتند و با فریاد زدن کلماتی چون «دیوانه خانه» به روند غیرمنطقی داستان اعتراض کردند. بین این دو اجرا، نیکودمی نمایشنامه خود را به نام «سپیده دم، روز و شب» را به روی صحنه برد که توسط ورا ورگانی و لوئیجی چیمارا به تنهایی اجرا شد. این نمونه ظریف از تئاتر صمیمی در طول یک روز آشکار می شود و به سه بخش تقسیم می شود: سپیده دم، روز و شب. گروه نیکودمی، احتمالاً معتبرترین شرکت تئاتر، چه در ایتالیا و چه در خارج از کشور بود که در طول دهه ۱۹۲۰فعال بود و عمدتاً نویسندگان معاصر را اجرا می کرد: مارچل آچارد، لوئیجی آنتونلی، ریکاردو باچلی، جوزپه آنتونیو بورخسه، ادوا
رد بورده، لوئیجی کیارلی، لوچیو دیونولونالو. آرنالدو فراکارولی، سیمون گانتیلون، پل جرالدی، جوزپه جاکوزا، فردریک لونزدیل، ساباتینو لوپز، فائوستو ماریتی مارتینی، ویلیام سامرست موام، لوئیجی پیراندلو، جینو روکا، ژان سارمنت، جورج برنارد شاو و گوگلیلمو زورزی. در تابستان ۱۹۳۰، گروه نیکودمی آخرین اجراهای خود را در تئاتر المپیا در میلان انجام داد و منحل شد. پس از سال ۱۹۳۰، او که از بیماری انسفالیت بی حالی رنج می برد، به لیورنو بازگشت تا با آمالیتا، تنها فرزند بازمانده اش زندگی کند (وی دو فرزند دیگرش را از دست داده بود.). سرانجام در ۲۴ سپتامبر ۱۹۳۴ درگذشت. ارزیابی ها درباره نیکودمی. کمدی های نیکودمی در بستری احساسی و کنایه آمیز اتفاق می افتند که در آن شخصیت ها از جامعه بورژوایی اوایل قرن بیستم الگوبرداری شده اند، و درام بورژوایی را به شیوه ای طعنه آمیز و احساساتی به تصویر می کشند. این کمدی های توسط بازیگران بسیار معتبر ایتالیایی اجرا شده اند، از جمله: تینا دی لورنزو، ایرما گراماتیکا، ماریا ملاتو، دینا گالی، اما گراماتیکا، روگرو روگری، آنتونیو گاندوزیو، ارمته زاکونی، ایزا میراندا، پائولا پتزاگلیا (به گفته خود نیکودمی «شا
ید بهترین «دشمن» روی صحنه»،)، لوئیجی سیمارا؛ سپس ویتوریو گاسمن، انریکو ماریا سالرنو، آنا ماریا گوارنیری. از جمله طرفداران او لئو تولستوی، نویسنده سرشناس روس بود که به گفته خود، نمایشنامه «La Nemica» او را به نمایشنامه های پیراندلو و رمان های ورگا ترجیح می داد. آنتونیو گرامشی نظر چندان مثبتی به او نداشته، و درباره اپ می نویسد: «نیکودمی ژرژ اونه است که دیرتر از او به صحنه آمده، و خود ژرژ اونه، اوژن سو، و ویکتور هوگو دیر ظهور کرده، و این لیست نویسندگان همچنان ادامه دارد.» جوزپه دوناتئو درباره او می گوید:«او تئاتر ایتالیا را به قرن بیستم آورد.» تئاتر. اولین اجرا در ایتالیا: پرستو (L’hirondelle)، شرکت ماریان، جنوا، تئاتر پاگانینی، ۲۷ژانویه ۱۹۰۵. Suzeraine، تور La Réjane، می ۱۹۰۸. پناهگاه (Le Refuge)، شرکت Calabresi-Mariani، میلان، Teatro Manzoni، ۲۱ ژانویه ۱۹۱۰. حواصیل، شرکت دائمی با تینا دی لورنتزو، میلان، تئاتر مانتزونی، ۲۹مارس ۱۹۱۲. کوسه ها (Les Requins)، شرکت دائمی با تینا دی لورنزو و آرماندو فالکونی، میلان، تئاتر مانزونی، ۲۸نوامبر ۱۹۱۳. سایه، شرکت دائمی با ایرما گراماتیکا، میلان، تئاتر مانزونی، ۱۱ مارس ۱۹۱۵.
دختر کوچولو (با ایو میرانده)، تالی-ملاتو-جووانینی شرکت، میلان، تئاتر فوسّاتی، ۲۳اوت ۱۹۱۵. اسکامپولو، شرکت گالی-گواستی-براچی، میلان، تئاتر المپیا، ۳ دسامبر ۱۹۱۵. دشمن، شرکت Talli-Melato-Gandusio-Betrone، میلان، تئاتر مانتزونی، ۲۷ مارس ۱۹۱۶. تایتان (Il Titano)، شرکت روگری، میلان، تئاتر لیریکو، ۲۷ آوریل ۱۹۱۶. مرگ زیبا و نامه گمشده، نمایشنامه های تک پرده، شرکت تئاتر رم، ونیز، تئاتر کارلو گلدونی (مارس ۱۹۱۷) La Maestroina، شرکت Galli-Guasti-Bracci، رم، تئاتر واله، ۹ نوامبر ۱۹۱۷. پرته پرو (Prete Pero)، با ارمته زاکونی، میلان، تئاتر آلا اسکالا، ۱۳ژوئن ۱۹۱۸. لاولاتا (La volata)، شرکت تالی، رم، تئاتر آرژانتین، ۲۰دسامبر ۱۹۱۸. Acidalia، شرکت Gandusio، جنوا، تئاتر پلی تاما مارگاریتا، ۱۴ مارس ۱۹۱۹. سپیده دم، روز و شب، شرکت نیکودمی، رم، تئاتر واله، ۲۹مارس ۱۹۲۱. شاعر، صحنه خالی، سه لطف، نمایشنامه های تک پرده، شرکت آرس ایتالیا، رم، تئاتر آرژانتین (ژوئن ۱۹۲۱) کریسمس، شرکت نیکودمی، رم (مه ۱۹۲۲). خانه مخفی، شرکت نیکودمی، رم، تئاتر واله (اکتبر ۱۹۲۴). مدونا، شرکت نیکودمی، میلان، تئاتر مانتزونی، ۲۱ ژانویه ۱۹۲۷. شاهزاده، شرکت نیکودم
ی، میلان، تئاتر المپیا، ۲۰ اوت ۱۹۲۹. لتیزیا (Letizia)، شرکت کارلو ونتزیانی، سالسوماجوره (اکتبر ۱۹۳۰) مهمانی خیریه، با منیچلی، فابری، تاسانی، میلان، تئاتر آرسیمبولدی، ۱۹ ژانویه ۱۹۳۲. شعله (La flamme)، جنوا، تئاتر مارگریتا، شرکت رنتزو ریچی، ۳۰ نوامبر ۱۹۳۵. فیلم شناسی. سایه، به کارگردانی ماریو کازرینی (۱۹۱۷) حواصیل، به کارگردانی بالداساره نگرونی (۱۹۱۷) اسکامپولو، به کارگردانی جوزپه استرنی (۱۹۱۷) دشمن، به کارگردانی ایوو ایلومیناتی (۱۹۱۷) پناهگاه، به کارگردانی جولیو آنتامورو (۱۹۱۸) معلم مدرسه، به کارگردانی اِلِئوتریو رودولفی (۱۹۱۹) شاه (Sovranetta)، به کارگردانی انریکو روما (۱۹۲۳) اسکامپولو، به کارگردانی آگوستو جنینا (۱۹۲۸) اسکامپولو، به کارگردانی هانس اشتاینهوف (۱۹۳۲) معلم مدرسه، به کارگردانی گویدو برینیونه (۱۹۳۳) اسکامپولو، به کارگردانی الیاس آلیپی (۱۹۳۹) اسکامپولو، به کارگردانی نونتزیو مالاسوما (۱۹۴۱) معلم مدرسه، به کارگردانی جورجو بیانکی (۱۹۴۲) سایه ای در سرنوشت من، به کارگردانی آلبرتو گوت (۱۹۴۶) دشمن، به کارگردانی جورجو بیانکی (۱۹۵۲) اسکامپولو ۵۳، به کارگردانی جورجو بیانکی (۱۹۵۳) سایه، به کارگردانی جورجو بیان
کی (۱۹۵۴) سیسی در ایسکیا، به کارگردانی آلفرد وایدنمن (۱۹۵۸) تلویزیون. سایه، به کارگردانی کلودیو فینو، با بازی ایزا میراندا، ۳۰ آوریل ۱۹۴۵. معلم مدرسه، به کارگردانی دینو دی لوکا، ۱۷ سپتامبر ۱۹۵۶. دشمن، به کارگردانی سیلوریو بلازی، ۲۵ ژانویه ۱۹۵۷. اسکامپولو، به کارگردانی ماریو لندی، ۹ آگوست ۱۹۵۷. سایه، به کارگردانی کلودیو فینو، با بازی سارا فراتی، ۸ آوریل ۱۹۶۰. دشمن، به کارگردانی کلودیو فینو، ۳ فوریه ۱۹۶۵. معلم مدرسه، به کارگردانی سیلوریو بلازی، ۳۰ ژوئیه ۱۹۶۵. سپیده دم، روز و شب، به کارگردانی لوچیانو موندولفو، ۶ ژانویه ۱۹۶۸. معلم مدرسه، به کارگردانی ماریو کاجانو، ۲ نوامبر ۱۹۸۲. دشمن، به کارگردانی نانی فابری، ۲۰ مارس ۱۹۸۴ میلادی. آثار. تئاترها: Teatrino, commedie in un atto, Treves, Milano, 1922: 1. Lettera smarrita, Il poeta, Festa di beneficenza 2. Fricchi, Le tre Grazie, L'incognita 3. Scena vuota, La pelliccia, Natale Il rifugio, commedia in tre atti, Treves, 1909 L’aigrette, commedia in tre atti, Treves, 1912 L'ombra, commedia in tre atti, Treves, 1915 La nemica, commedia in tre atti, Treves, 1917 Il Titano,
commedia in tre atti, Treves, 1917 La maestrina, commedia in tre atti, Treves, 1918 Prete Pero, commedia in tre atti, 1918 I pescicani, commedia in tre atti, Treves, 1919 La volata, commedia in tre atti, Treves, 1920 L'alba, il giorno, la notte, commedia in tre atti, Treves, 1921 Scampolo, commedia in tre atti, Treves, 1921 Acidalia, commedia in tre atti, Treves, 1922 La casa segreta, commedia in tre atti, Treves, 1925 La piccina, commedia in tre atti, scritta con Yves Mirande, Treves, 1926 La Madonna, commedia in tre atti, Treves, 1927 La fiamma, commedia in tre atti, scritta con Cesare Sarmiento, in "Retroscena", n. 3-4, aprile-maggio 1937, pp. 3-22 رمانها: Il romanzo di Scampolo, Treves, Milano, 1918 La morte in maschera, Vitagliano, Milano, 1919 Niobe. Storia vera di un amore, Artemide, Milano 1982 خاطرات: Tempo passato, con 17 ritratti, Treves, Milano, 1928 لیبرتوی اپرا: La ghibellina, musica di Renzo Bianchi, Sonzogno, Milano, 1922 Scampolo, musica di Ezio Camussi, Sonzogno, Milano, 1926 ترجمه به فارس
ی. نمایشنامه مشهور او، «شاعر» در 1376 توسط حسن ملکی به فارسی برگردانده و توسط نشر تجربه منتشر شد.
در روزنامه نگاری و روابط عمومی، تعلیق انتشار خبر یا تعلیق مطبوعاتی ( یا ) درخواست یا الزامی است از سوی یک منبع که اطلاعات یا اخباری را که آن منبع ارائه می دهد تا تاریخ معینی یا برآورده شدن شرایط خاصی منتشر نکند. این تعلیق ها اغلب توسط شرکت هایی که قصد اعلام محصول جدید دارند، نشریات پزشکی، یا مقام های دولتی هنگام اعلام سیاست های تازه به کار می روند؛ رسانه ها از پیش در جریان جزئیاتی قرار می گیرند که محرمانه نگه داشته شده اند تا بتوانند گزارش هایی آماده کنند که هم زمان با تاریخ اعلام رسمی منتشر شوند. به طور نظری، تعلیق های مطبوعاتی با کاستن انگیزه روزنامه نگاران برای میان بر زدن و نگارش سریع اطلاعات با هدف «پیش دستی» در رقابت، خطا در گزارش رخدادهای لحظه ای را کاهش می دهند. مفهومی مشابه در قالب تعلیق انتشار نقدها برای بازی های ویدیویی، سخت افزار کامپیوتر و فیلم ها وجود دارد؛ در این موارد، منتقدان در ازای محرمانه نگه داشتن نتایج نقد تا پایان مهلت تعلیق، به نسخه های پیش از انتشار محصولات دسترسی پیدا می کنند که از انتشار نقدهای نادرست یا فروش ضعیف در زمان عرضه جلوگیری می کند و امکان رفع هرگونه اشکال، باگ یا ناسازگار
ی را پیش از عرضه فراهم می آورد. بر این اساس، اگر تعلیق با گزارش پیش از موعد نقض شود، منبع معمولاً با محدود کردن دسترسی آن روزنامه نگار یا نشریه اش به اطلاعات بعدی واکنش نشان می دهد. تعلیق ها معمولاً از پیش به صورت «"توافقات دوستانه"» تنظیم می شوند. با این حال، گاهی مسئولان روابط عمومی بدون درخواست قبلی اطلاعیه های خبری تحت تعلیق را برای تحریریه ها ارسال می کنند، به این امید که آن ها به تاریخ تعلیق احترام بگذارند؛ عبارت «برای انتشار فوری» که اغلب در بالای اطلاعیه های خبری درج می شود، نشان می دهد که اطلاعات آن اطلاعیه مشمول تعلیق نیست. برخی سازمان های خبری گاهی تعلیق ها را—یا سهواً به دلیل سوءتفاهم در تحریریه، یا عمداً برای پیشی گرفتن از رقبا—نقض و پیش از پایان مهلت منتشر می کنند. شکستن تعلیق به طور معمول خیانت جدی در اعتماد محسوب می شود و می تواند منبع را بر آن دارد که رسانه خاطی را برای مدت طولانی از دریافت اطلاعات پیش از موعد محروم کند. تعلیق های خبری یکی از چندین شیوه ای هستند که یک منبع می تواند از طریق آن ها بر نحوهٔ ارائهٔ اطلاعات خود در رسانه ها تأثیر بگذارد؛ سایر روش ها شامل ارائهٔ اطلاعات «بر مبنای پی
ش زمینه» یا «بدون نسبت دادن»، محدود کردن یا فراهم کردن «دسترسی»، یا حتی مداخلهٔ مستقیم دولتی یا بازار علیه خبرنگاران یا شرکت رسانه ای است. (برای بحث کامل دربارهٔ این موارد، رجوع کنید به «اصطلاحات محرمانگی در روزنامه نگاری».) نحوهٔ واکنش روزنامه نگاران به این تلاش ها و سایر کوشش ها برای تأثیرگذاری بر پوشش خبری، در حوزهٔ اخلاق حرفه ای روزنامه نگاری قرار می گیرد. نمونه ای از نقض عمدی تعلیق خبری در تاریخ ۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۷ رخ داد. مجری تلویزیونی و سردبیر پیشین نشریات عامه پسند، پیرز مورگان، با شکستن عمدی تعلیق خبری بی بی سی، موجب رنجش سایر روزنامه نگاران شد. این اقدام در ارتباط با انتشار جزئیات مربوط به درآمد مجریان بی بی سی بود که بیش از ۱۵۰٬۰۰۰ پوند در سال دریافت می کردند. مورگان حدود یک ساعت پیش از زمان تعیین شده برای انتشار گزارش، این اطلاعات را از طریق حساب توییتر خود اعلام کرد. او این اقدام را با عنوان «خبر اختصاصی» توجیه کرد.
خوشنویسی چینی نوشتن نویسه های چینی به عنوان یک هنر است که ترکیبی از هنر بصری و تفسیر معنای ادبی آن ها به شمار می رود. این شیوه بیان در چین به طور گسترده ای تمرین شده و در سراسر شرق آسیا جایگاهی والا یافته است. خوشنویسی یکی از چهار مهارت و سرگرمی پرطرفدار میان اهل ادب چین باستان به شمار می رفته است؛ سه هنر دیگر شامل نواختن سازهای زهی، بازی تخته ای «گو» و نقاشی بودند. در این سنت، برای سبک های گوناگون خوشنویسی برخی استانداردهای کلی در نظر گرفته شده است. خوشنویسی چینی با نقاشی مرکب و قلم مو ارتباط نزدیکی دارد؛ هر دو با ابزار و تکنیک های مشابه انجام می شوند و پیشینه ای طولانی از هم آمیختگی هنری دارند. از ویژگی های متمایز نقاشی و خوشنویسی چینی می توان به تأکید بر حرکت سرشار از زندگی پویا اشاره کرد. به گفتهٔ استنلی-بیکر: «خوشنویسی تجربهٔ ناب زندگی است که از رهگذر انرژی در حرکت پدید می آید و به صورت ردهایی بر ابریشم یا کاغذ ثبت می شود؛ با زمان و ریتم در فضایی سیال به عنوان عناصر اصلی آن.» خوشنویسی همچنین به پیدایش بسیاری از هنرهای دیگر در چین انجامید، از جمله مهرکَنی، وزنه های کاغذ تزیینی و دوات سنگ ها. ویژگی ها. در
چین، خوشنویسی با عنوان شُوفا یا فاشو (書法/书法، 法書/法书) به معنای تحت اللفظی «راه/روش/قانون نوشتن» شناخته می شود؛ در ژاپن با نام شودو (書道) به معنای «راه/اصل نوشتن»؛ در کره با نام سئویه (서예; 書藝) به معنای «مهارت/معیار نوشتن»؛ و در ویتنام با نام تهو pháp (書法) به معنای «هنر دست نویسی». خوشنویسی چینی که بیشتر یا تنها به خاطر کیفیت زیباشناختی آن مورد توجه قرار گرفته، سنتی دیرینه دارد و امروزه در کشورهایی که در آن ها رواج دارد به عنوان یکی از هنرها (چینی: 藝術/艺术؛ پین یین: yìshù، واژه ای نسبتاً جدید در زبان چینی) شناخته می شود. خوشنویسی چینی نه تنها بر روش های نوشتن تمرکز دارد، بلکه بر پرورش شخصیت فردی (人品) نیز تأکید می کند و به عنوان یک فعالیت آموزشی (書法-؛ پین یین: shūfǎ، قوانین نوشتن نویسه های هان) تدریس می شود. خوشنویسی چینی در گذشته در چین، تایوان، ژاپن، کره، ویتنام و هنگ کنگ رایج بوده است. در تایوان، دانش آموزان از دبستان تا دورهٔ راهنمایی موظف بودند دست کم تا سال ۱۹۸۰ به طور هفتگی خوشنویسی چینی بنویسند. سبک های خط چینی. اسکریپت استخوان اوراکل. خط استخوانی پیشگویی یکی از نخستین اشکال نویسه های چینی بود که بر روی استخو
ان جانوران نوشته می شد. این نوشته ها بر روی استخوان های پیشگویی — استخوان حیوانات یا زیرسنگ پشت لاک پشت — حک می شدند و کهن ترین شکل شناخته شدهٔ خط چینی به شمار می روند. باور بر این بود که این استخوان ها حامل پیشگویی ها هستند. نخستین ظهور آنچه بی تردید به عنوان «کتیبه های استخوان پیشگویی» شناخته می شود، بر روی کتف گاو و زیرسنگ پشت لاک پشت در محوطه هایی نزدیک به آنیانگ (安陽) در مرز شمالی استان هه نان دیده شده است. بخش عمدهٔ این یافته ها در محوطهٔ یینشو به دست آمده است. این کتیبه ها پیشگویی های آتش محور (پی رومانسی) پادشاهان نه گانهٔ پایانی دودمان شانگ را ثبت کرده اند که از وو دینگ آغاز می شود؛ تاریخ به تخت نشینی او به دست پژوهشگران مختلف حدود ۱۲۵۰ پیش از میلاد یا ۱۲۰۰ پیش از میلاد برآورد شده است. هرچند مدرکی در دست نیست که دودمان شانگ تنها منشأ پیدایش خط در چین بوده باشد، اما هیچ نشانه ای از خط چینیِ قابل شناسایی از زمان یا مکان پیشین دیگر نیز وجود ندارد. نوشته های استخوانیِ شانگ متأخر نخستین مجموعهٔ مهم از خط چینی را تشکیل می دهند و کهن ترین عضو شناخته شده و نیای خط های خانوادهٔ چینی به شمار می آیند که بر کتیبه
های برنزی چینی پیشی می گیرند. کتیبه های برنزی چینی. کتیبه های برنزی چینی معمولاً بر روی برنزهای آیینی چین نوشته می شدند. این برنزهای آیینی شامل دینگ (鼎)، دوی (敦)، گو (觚)، گوانگ (觥)، گوی (簋), هو (壺)، جیا (斝)، جوه (爵)، یی (匜)، یو (卣)، زون (尊) و یی (彝) بودند. در دوره های مختلف تاریخی روش های گوناگونی برای نگارش کتیبه ها به کار گرفته می شد. در کتیبه های برنزیِ دودمان شانگ، تقریباً همهٔ نوشته ها همزمان با ریخته گری اشیایی که بر آن ها نقش بسته اند، ایجاد می شدند. در سلسله های بعدی همچون ژو غربی و دورهٔ بهار و پاییز، کتیبه ها غالباً پس از ریخته گری برنز حکاکی می شدند. کتیبه های برنزی یکی از کهن ترین گونه های خط در خانوادهٔ خطوط چینی به شمار می آیند که پس از خط استخوانی پدید آمدند. خط مهر و موم. خط مُهری (چینی: 篆書؛ پین یین: ژوآن شو) یک سبک کهن در نوشتن نویسه های چینی است که در نیمهٔ دوم هزارهٔ نخست پیش از میلاد رواج داشت. این خط به طور طبیعی از خط دودمان ژو تکامل یافت. گونهٔ چین از خط مُهر در نهایت به معیار تبدیل شد و در دوران دودمان چین به عنوان خط رسمی در سراسر چین پذیرفته گردید. خط دیوانی. خط دیوانی (چینی سنتی: 隸
書؛ چینی ساده: 隶书؛ پین یین: لی شو) یک سبک کهن خوشنویسی چینی است. خط دیوانی نخستین بار در دوران دودمان هان به کار گرفته شد و تا امروز نیز باقی مانده است. این خط به عنوان شکلی از خط مدرن در نظر گرفته می شود، هرچند که نسبتاً زود جای خود را به خط استاندارد داد، زیرا شکل های نوشتاری در خط دیوانی بالغ بسیار شبیه به شکل های نوشته شده در خط استاندارد هستند. خط دیوانی به دلیل خوانایی بالای خود همچنان در کاربردهای هنری و برای ایجاد جلوهٔ زیباشناختی به کار می رود. خط معمولی. خط معمولی یا استاندارد (چینی سنتی: 楷書؛ چینی ساده: 楷书؛ پین یین: کای شو؛ در هنگ کنگ و تایوان همچنان از نویسه های سنتی استفاده می شود، در حالی که چین قاره ای نویسه های ساده شده را به عنوان خط رسمی به کار می برد) جدیدترین سبک در میان سبک های خط چینی است. خط استاندارد نخستین بار بین دوران های هان و وی پدید آمد و تا مدتی بعد به طور گسترده مورد استفاده قرار نگرفت. این خط از نظر سبک شناسی حدود قرن هفتم به بلوغ رسید. نخستین استاد خط استاندارد ژونگ یائو است که برای نوشتن متون جدی مانند یادداشت ها و نامه های رسمی به امپراتور از آن استفاده کرد. خط نیم پیوسته. خط
نیم پیوسته (چینی ساده: 行书؛ چینی سنتی: 行書؛ پین یین: شینگ شو) یک سبک خط پیوسته از نویسه های چینی است. از آنجا که این خط به اندازهٔ خط کوفته کوتاه و فشرده نیست، بیشتر کسانی که قادر به خواندن خط استاندارد هستند می توانند خط نیم اتصال را نیز بخوانند. این سبک هم کاربردی و هم هنری است. خط تحریری (شرق آسیا). خط تحریری (چینی ساده: 草书؛ چینی سنتی: 草書؛ پین یین: تساوشو) در چین و در دوران هان تا دورهٔ جین پدید آمد (ارجاع لازم). خط کوفته نسبت به سایر سبک ها سریع تر نوشته می شود، اما برای کسانی که با آن آشنا نیستند، دشوار به خواندن است. واژهٔ "cǎo" (علف) در چینی همچنین به معنای caoshu (خشن، زمخت؛ ساده و ابتدایی) به کار می رفته است. به نظر می رسد که در اصطلاح تساوشو («خط علفی») همین معنا مراد بوده است. اصطلاح تساوشو دارای معانی گسترده و محدود است؛ در معنای گسترده، غیرزمانی بوده و می تواند به هر نویسه ای که با شتاب نوشته شده اشاره کند. در معنای محدود، به سبک نوشتاری خاص دوران هان اطلاق می شود. تاریخچه. چین باستان. ریشهٔ حروف چینی را می توان به نشانه های ۴۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح نسبت داد . در سال ۲۰۰۳، در محوطهٔ شیاوشوانگ چی
او، حدود ۲۰ کیلومتر جنوب شرقی شهر باستانی شانگ ژنگژو، باستان شناسان کتیبه های سفالی مربوط به دورهٔ ۱۴۳۵–۱۴۱۲ پیش از میلاد را کشف کردند. این نوشته ها با رنگ سرخ معدنی (سینابار) انجام شده اند. بدین ترتیب، تاریخ نوشتار در چین برای دورهٔ میانهٔ شانگ تأیید شد. خمره های سفالی آیینی که این کتیبه های شنگرفی را دارند، همگی در محوطه کاخ این مکان کشف شده اند. آن ها عمدتاً در گودال های قربانی حاوی جمجمه و شاخ گاو، و همچنین در سایر مناطق معماری کشف شده اند. کتیبه ها بر روی قسمت بیرونی و داخلی لبه و قسمت بیرونی شکم خمره های بزرگ نوشته شده اند. حروف اغلب به صورت تکی نوشته شده اند؛ ترکیبات حروف یا جملات به ندرت دیده می شوند. اصول تعیین شدهٔ حروف چینی معاصر به وضوح در حروف جیگوون (甲骨文) چین باستان که بر روی کتف گاو و استخوان های لاک پشت در حدود قرن ۱۴ تا ۱۱ پیش از میلاد حک شده بودند، قابل مشاهده بود . نمونه های نوشته شده با قلم مو به مرور زمان از بین رفته و باقی نمانده اند. در طول مراسم پیشگویی، پس از ایجاد ترک ها، حروف با قلم مو روی پوسته یا استخوان نوشته می شدند تا بعداً حک شوند (کیتلی، ۱۹۷۸). هر پادشاهی باستانی چین فعلی به