Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
او چندین کتاب و مقاله درباره ارتباط میان معماری، هنر و فرهنگ منتشر کرده که در آن ها دیدگاه های انتقادی و فلسفی خود درباره شهرنشینی و فضای معاصر را مطرح کرده است. نوشته های او در مجلات هنری و فرهنگی ایتالیا نیز بازتاب گسترده ای داشته اند. نمایشگاه ها. آثار دی کوکو در گالری ها و موزه های متعددی در ایتالیا و دیگر کشورهای اروپایی به نمایش درآمده است. او علاوه بر نمایشگاه های فردی، در رویدادهای هنری جمعی مانند دوسالانه های هنر نیز حضور داشته و آثارش در کنار دیگر هنرمندان برجسته ایتالیایی به نمایش گذاشته شده است. سبک هنری. ویژگی بارز سبک دی کوکو، تأکید بر مفهوم «پل» به عنوان نمادی از ارتباط، انتقال و تحول فرهنگی است. او از طریق این استعاره تلاش کرده است هنر خود را به ابزاری برای گفتگو و پیوند میان گذشته و حال، سنت و مدرنیته تبدیل کند. میراث و جایگاه. جیامپائولو دی کوکو از جمله هنرمندانی است که نقش مهمی در معرفی هنر معاصر ایتالیا به جامعه بین المللی داشته است. آثار او در دسته بندی هنر مفهومی و معماری تجربی قرار می گیرند و نسل های بعدی هنرمندان ایتالیایی نیز از شیوه نگاه او به فضا و شهر تأثیر پذیرفته اند.
رزا لوئینی (؛ زادهٔ ) که با نام رز ویلاین شناخته می شود، خواننده، ترانه سرا و رپر اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. ویلاین اولین بار در سال ۲۰۱۶ به لطف تک آهنگ دارای گواهینامه پلاتینیوم «Don Medellín» و سپس در سال ۲۰۲۰ با تک آهنگ چهارگانه دارای گواهینامه پلاتینیوم «Chico» به محبوبیت رسید. و موفق شد با ریپابلیک رکوردز قرارداد ضبط امضا کند. در ۲۰ ژانویه ۲۰۲۳، او اولین آلبوم استودیویی خود به نام «"رادیو گاتهام»" را منتشر کرد که توسط فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا گواهی پلاتین دریافت کرد. در سال ۲۰۲۳، او همچنین با آشیل لارو در تک آهنگ «Fragole» با گواهی پلاتین سه گانه همکاری کرد. در سال ۲۰۲۴، او برای اولین بار در جشنواره موسیقی سانرمو با آهنگ «Click Boom!» شرکت کرد. زندگی و حرفه. رزا لوئینی دختر فرانکو لوئینی کارآفرین میلانی و بنیان گذار برند مد توکانو و فرناندا ملونی است. او که در میلان متولد و بزرگ شده است، استعداد خود را برای خوانندگی در مدارس ابتدایی کشف کرد. او زندگی خود را به همراه خانواده و برادر کوچکترش الساندرو در میلان گذراند؛ در سن ۱۸ سالگی به لس آنجلس نقل مکان کرد، و د
ر آن جا در موسسه موسیقیدانان هالیوود، موسیقی معاصر را با گرایش موسیقی راک مطالعه کرد. لوئینی سازهای موسیقی را آموخت و توسط معلمانش برای نوشتن ترانه تشویق شد. او در حالی که در لس آنجلس زندگی می کرد، برای یک گروه موسیقی پانک راک به نام «ویلینز» می خواند که نام هنری او، از آن الهام گرفته شده است. او بعداً به شهر نیویورک نقل مکان کرد و در آنجا تحصیلات خود را در تئاتر برادوی به پایان رساند. او سپس با شرکت "آدسو" قرارداد امضا کرد، اما طبق گزارش ها تصمیم گرفت در سال ۲۰۲۰ آن را ترک کند. وقتی او با تهیه کننده اجرایی خود آشنا شد، این دو با هم نامزد کردند. و در ۲۸ مه ۲۰۲۲ در نیویورک ازدواج کردند.
الکساندر اگر (؛ زادهٔ ) نویسنده، طراح و هنرمند ایتالیایی است. او بیشتر به خاطر ترکیب هنر، طراحی گرافیکی و انتشار آثار ادبی شناخته می شود. زندگی و حرفه. اگر در سال ۱۹۷۱ در ایتالیا متولد شد. او در فعالیت های حرفه ای خود به طراحی گرافیک، هنر دیجیتال و پروژه های فرهنگی و تجاری پرداخته است. او به عنوان طراح، هنرمند چندرسانه ای و نویسنده شناخته می شود که در رسانه ها و پروژه های بین المللی مشارکت داشته است. در حوزهٔ طراحی گرافیک، اگر برای برندها و شرکت های بین المللی پروژه هایی انجام داده است. به عنوان مثال، در پروندهٔ طراحی، او با نام هایی چون Adidas، BMW، Sony و T-Mobile همکاری کرده است. آثار او نمایشگاهی هم داشته است؛ آثار ترکیبی از تصویر و متن که در زین ها ( نشریات مستقل کوچک ) منتشر شده اند، از جمله عناوینی مانند People Who Make Noise Are Dangerous، Places to Go, People to See, Things to Do و Satellites Mistaken for Stars. علاوه بر آن، اگر در موسیقی نیز فعالیت داشته است، پروژه هایی مانند ضبط صداهای میدانی ("field recordings") بین سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۷ و نیز آلبوم هایی که ترکیبی از صداهای الکترونیک و اجراهای زنده
اند، انجام داده است. این فعالیت ها نشان می دهد که او نه فقط یک طراح گرافیک است بلکه یک هنرمند چندرسانه ای واقعی است که کارش را از مرزهای یک رشته فراتر برده است. همچنین اگر در پروژه های فرهنگی و هنری مستقل مشارکت دارد؛ مثلاً او وب سایت شخصی و پروژه های مستقل مانند Satellites Mistaken for Stars را دارد که نمایانگر جنبهٔ فرهنگی و هنری کار اوست. آثار منتشر شده. از جمله آثار منتشر شده توسط اگر وجود دارند:
نقاشی پایین آوردن عیسی از صلیب (Deposition) یک نقاشی رنگ روغن روی بوم اثر نقاش ایتالیایی، جیووانی باتیستا تیپولو، و یکی از آخرین آثار اوست. شرح نقاشی. این اثر با نام کامل «نقاشی پایین آوردن عیسی از صلیب و قرار دادن در مقبره» (La Deposizione del corpo di Cristo nel sepolcro) یکی از آخرین آثار تیهپولو در سال ۱۷۷۰ در مادرید است که یکی از آخرین کارهای وی به شمار میرود، چرا که وی کمی از یک سال بعد فوت می کند. این نقاشی که پایین آوردن عیسی از صلیب را نشان میدهد برای مدت طولانی متعلق به خانواده پرتغالی پینتو-باستو (Pinto-Basto) بود و در سال ۲۰۰۸ توسط موزه ملی هنر آنتیگا لیسبون خریداری شد، جایی که اکنون در آنجا به نمایش گذاشته شده است. این نقاشی در ۲۹ نوامبر ۲۰۰۷ توسط خانه حراج لیریا ای ناسیمنتو ( Leiria e Nascimento) به حراج گذاشته شد و دولت پرتغال با استفاده از حق خرید خود، این اثر را به قیمت ۱.۵ میلیون یورو خریداری کرد. در ۲۴ ژانویه ۲۰۰۸، حکم شماره ۲/۲۰۰۸ در روزنامه «دیاریو دا ریپابلیکا» (Diário da República) منتشر شد که طبقه بندی نقاشی نقاشی پایین آوردن عیسی از صلیب را به عنوان یک دارایی دارای منافع ملی تثبیت
می کند. روش حفاظت از نقاشی های رنگ روغن روی بوم که از سال ۱۹۳۹ ابداع شده بود، به روزرسانی شده و «ارزش میراثی و فرهنگی مهم برای ملت» برجسته شده است، که با «نبوغ هنری و برتری و اهمیت موروثی اثر» اثر جووانی تیپولو، که «در ارزش زیبایی شناختی، فنی و مادی ذاتی» نقاشی خریداری شده توسط دولت پرتغال بیان شده است، توجیه می شود. این نقاشی از ۱۶ مه ۲۰۰۸ در موزه ملی هنر باستانی در لیسبون به نمایش گذاشته شده است، جایی که آثار دیگری از این نقاش را می توان یافت: فرار به مصر، اهدا شده در سال ۱۹۴۶ از همان مجموعه خصوصی، و «پیروزی هنرها»، که از مجموعه های سلطنتی جمع آوری شده است.
جیانی گالو (؛ ۲۰۱۱-۱۹۳۵) هنرمند و طراح گرافیک اهل ایتالیا بود که بیشتر به خاطر طراحی برچسب های هنری برای بطری های شراب در منطقه لانگه شناخته می شود. آثار او ترکیبی از طبیعت، فرهنگ محلی و داستان سرایی تصویری است و تاثیر قابل توجهی بر طراحی برچسب های شراب معاصر در ایتالیا داشته است. زندگی و حرفه. گالو در سال ۱۹۳۵ در دولیانی، شهری در منطقه پیدمونت شمال ایتالیا به دنیا آمد و بیشتر عمر خود را در این منطقه گذراند. او تحصیلات خود را در رشته مهندسی در دانشگاه پلی تکنیک تورین به پایان رساند و پس از آن به زادگاهش بازگشت تا فعالیت های هنری و طراحی خود را دنبال کند. در این دوران، او با هنرمندانی چون کلودیو بونیچی و اِزو پِلوچی همکاری داشت و با آن ها تبادل نظر و تجربه کرد. گالو در طول زندگی حرفه ای خود، بیشتر بر روی فرم ها و خطوطی تمرکز داشت که با طبیعت و فرهنگ محلی منطقه لانگه پیوند خورده بود.&lt;ref name="en.wikipedia.org/wiki/Gianni_Gallo"&gt;&lt;/ref&gt; در اوایل دهه ۱۹۷۰، گالو اولین برچسب های هنری خود را طراحی کرد. این برچسب ها شامل طرح های شراب موسکاتو با خوشه های گندم و گل ها، و برای باربِرا با جیرجیرکی روی پنج خط
و حشره ای که در میان علف ها و گل ها پنهان شده بود، بود. این طراحی ها به عنوان نمونه هایی از «برچسب های هنری» در ایتالیا شناخته شدند و سبک منحصر به فرد گالو در ترکیب تصویر و خط با الهام از طبیعت منطقه لانگه در میان هنرمندان و تولیدکنندگان شراب مورد تحسین قرار گرفت. آثار گالو همچنین در چندین نمایشگاه هنری در سطح ملی و بین المللی به نمایش درآمده و مورد توجه مجموعه داران و علاقه مندان به طراحی برچسب شراب قرار گرفته است. او علاوه بر طراحی برچسب، در حوزه طراحی گرافیک و تصویرسازی چاپی فعالیت داشت و چندین مجموعه چاپی و کتاب تصویری منتشر کرد که ترکیبی از تصویر، فرهنگ محلی و داستان سرایی بودند.
استادیو ارنستو بردا () یک ورزشگاه چندمنظوره در سستو سان جووانی، ایتالیا است. در حال حاضر از این ورزشگاه برای مسابقات فوتبال و فوتبال آمریکایی استفاده می شود و زمین خانگی تیم های پرو سستو، آلچونه میلانو، زنان اینتر و جوانان اینتر است. این ورزشگاه گنجایش ۳۵۲۳ تماشاگر را دارد. تاریخچه. این مجموعه ورزشی در سال ۱۹۳۹ ساخته شد و متعلق به صنایع بردا بود. پس از تصاحب تمام زمین های کشاورزی شمال پایتخت لومباردی توسط مقامات پارکو نورد میلانو، این ورزشگاه نیز به بخشی از دارایی های کنسرسیوم تبدیل شد. مانند سایر ساختمان های مسکونی و خدماتی در سستو سان جووانی، این ورزشگاه نیز برای رفاه جامعه طبقه کارگر، در یک بافت شهری-صنعتی ساخته شد که تحت تأثیر فلسفه برنامه ریزی شهری پدرسالارانه ای که توسط مشاغل محلی ترویج می شود، شکل گرفته است. ساختار. این ورزشگاه تقریباً ۳۵۲۳ تماشاگر را در خود جای می دهد که در سه جایگاه از نظر ساختاری مجزا (دو جایگاه مستقیم - یکی از آنها سرپوشیده - و یک جایگاه منحنی در سمت غرب) تشکیل شده و زمین بازی کاملاً حصارکشی شده است. صندلی ها به شرح زیر تقسیم شده اند: این جایگاه ها تمام امکانات فنی ورزشگاه را در خو
د جای داده اند: حمام، رختکن و انبار.
قانون اساسی امارات متحده عربی چارچوبی حقوقی و سیاسی برای عملکرد امارات متحده عربی به عنوان فدراسیونی از هفت امارت فراهم می کند. این قانون اساسی در ۲ دسامبر ۱۹۷۱ لازم الاجرا شد و در ژوئیه ۱۹۹۶ به طور دائم پذیرفته شد این قانون اساسی که توسط عدی البیطار، قاضی و مشاور حقوقی، نوشته شده است، در ۱۰ بخش و ۱۵۲ ماده تدوین شده است. امارات متحده عربی تشکیل اتحادیه (و پذیرش قانون اساسی فدرال) را به عنوان روز ملی در ۲ دسامبر جشن می گیرد. تاریخ. پادشاهی های مستقل تاریخی، امارت های مدرن که امارات متحده عربی و پادشاهی های مدرن قطر و بحرین را تشکیل می دهند، در سال ۱۸۵۳ با بریتانیا معاهدهی منعقد کردند و با آتش بس دریایی دائمی با بریتانیا موافقت کردند. این پادشاهی ها در مجموع به عنوان "ساحل آشتی" شناخته می شدند. اختلافات بین این ایالت ها اغلب توسط بریتانیا داوری می شد. در اواخر دهه ۱۹۶۰، شورای کشورهای متصالحه توسط امارات و همچنین قطر و بحرین تشکیل شد. بریتانیا تصمیم خود را برای پایان دادن به روابط پیمانی با این پادشاهی ها در سال ۱۹۶۸ اعلام کرد. نه پادشاهی تلاش کردند تا اتحادیه ای از امارات عربی تشکیل دهند، اما نتوانستند بر سر شر
ایط این اتحادیه به توافق برسند. در حالی که بحرین و قطر به کشورهای مستقل تبدیل شدند، هفت امارت دیگر در سال ۱۹۷۱ تلاش کردند تا یک اتحادیه موقت فدرال تشکیل دهند. در سال ۱۹۷۱، قانون اساسی که توسط قاضی فلسطینی-اردنی، عدی البیطار، تدوین شده بود، به عنوان یک چارچوب قانونی و سیاسی موقت تأسیس شد. ماده ۹ قانون اساسی بیان می کند که پایتخت، شهر جدیدی در مرز دبی و ابوظبی خواهد بود که ظرف هفت سال تکمیل می شود و «الکرامه» نامیده می شود. با این حال، بندی در همان ماده مقرر کرده بود که ابوظبی پایتخت «موقت» اتحادیه و شیخ زاید بن سلطان آل نهیان، حاکم ابوظبی، رئیس امارات متحده عربی باشد. در سال ۱۹۷۹، پیش نویس قانون اساسی «دائمی» تهیه شد که امکان ایجاد یک سیستم نظامی و قضایی واحد را فراهم می کرد. در ابتدا، امارت دبی به شدت با اتحاد نیروهای نظامی مخالف بود و به همراه رأس الخیمه از شرکت در جلسات شورای عالی اتحادیه خودداری می کرد. میانجیگری های عربستان سعودی و کویت و همچنین سایر حاکمان امارات متحده عربی، اختلافات بین شیخ راشد بن سعید آل مکتوم، حاکم دبی و شیخ زاید بن سلطان آل نهیان، حاکم ابوظبی را کاهش داد. در سال ۱۹۹۴، ابوظبی به عنوا
ن پایتخت دائمی امارات متحده عربی انتخاب شد، و در ماه مه ۱۹۹۶، شش سال پس از مرگ شیخ راشد بن سعید آل مکتوم، دبی با یک قانون اساسی دائمی موافقت کرد، قانونی که نیروهای مسلح امارات متحده عربی را متحد می کرد. با این حال، دبی، مانند رأس الخیمه، دادگاه های قضایی خود را حفظ کرده است که تابع حاکمیت دیوان عالی امارات متحده عربی نیستند. مقدمه. مقدمه قانون اساسی، قصد حاکمان شش امارت (رأس الخیمه در ۱۰ فوریه ۱۹۷۲ به اتحادیه پیوست) را برای تشکیل یک «رژیم جامع و دموکراتیک» در یک «جامعه اسلامی و عربی» اعلام می کند. بخش هایی از قانون اساسی. برخی از اصول و بخش های مهم قانون اساسی در زیر فهرست شده اند:
فردیناند چهارم، دوک بزرگ توسکانی (؛ ۱۰ ژوئن ۱۸۳۵ – ) آخرین دوک بزرگ توسکانی از سال ۱۸۵۹ تا ۱۸۶۰ بود. زندگی نامه. او که در فلورانس متولد شده بود، پسر لئوپولد دوم، دوک بزرگ توسکانی و پرنسس ماریا آنتونیا از دو سیسیل بود. همسر اول او در فوریه ۱۸۵۹ درگذشت. مدتی بعد، او و خانواده اش در ۲۷ آوریل ۱۸۵۹، با وقوع انقلابی که از وقوع جنگ دوم استقلال ایتالیا به عنوان بخشی از اتحاد ایتالیا الهام گرفته شده بود، مجبور به فرار از فلورانس شدند. خانواده به اتریش پناه بردند. پس از پایان جنگ، لئوپولد دوم در ۲۱ ژوئیه از سلطنت کناره گیری کرد و فردیناند به عنوان دوک بزرگ جانشین او شد. فردیناند نتوانست برای ادعای تاج و تخت به فلورانس بازگردد و مجلس ملی منتخب توسکانی تنها یک ماه بعد، در ۱۶ اوت، رسماً او را برکنار کرد و توسکانی به استان های متحد ایتالیای مرکزی ادغام شد. فردیناند هنوز امیدوار بود که تاج و تخت خود را بازیابد، زیرا فرانسه و اتریش در آتش بس ویلافرانکا قول داده بودند که حقوق او را بر آن به رسمیت بشناسند. با این حال، هیچ یک از این قدرت ها حاضر نبودند هیچ اقدامی برای بازگرداندن او انجام دهند؛ ساردینیا در ۲۲ مارس ۱۸۶۰ توسکانی ر
ا ضمیمه خود کرد و با به رسمیت شناختن پادشاهی جدید ایتالیا توسط اتریش پس از جنگ سوم استقلال در سال ۱۸۶۶، امیدهای فردیناند برای بازپس گیری تاج و تخت به پایان رسید. پس از آن، فردیناند و خانواده اش به اتریش بازگشتند. در حالی که به فردیناند اجازه داده شد عنوان دوک بزرگ را به عنوان یک نشان افتخار حفظ کند و جایگاه خود را به عنوان استاد بزرگ تمام فرقه های شوالیه گری توسکانی تا آخر عمر حفظ کند، فرزندان او فقط می توانستند عنوان «آرکدوک/آرکدوشس اتریش» را داشته باشند. حق داشتن عنوان «شاهزاده/شاهزادگان توسکانی» منحصراً به اعضای خانواده متولد قبل از سال ۱۸۶۶ محدود شد. خاندان هابسبورگ-توسکانی همچنان به عنوان شاخه ای از خاندان اتریش در سالنامه گوتا و سایر نشریات تبارشناسی مشابه شناخته می شد و در دربار اتریش به همین ترتیب از حق تقدم برخوردار بود. در سال ۱۸۷۰، فردیناند تمام حقوق دودمانی خود را در قبال دوک نشین بزرگ از بین رفته، به نفع پسرعموی دوم خود، امپراتور فرانتس جوزف اول، برای خود و وارثان آینده اش واگذار کرد و عملاً به وضعیت خاندان هابسبورگ-توسکانی به عنوان شاخه ای از خاندان اتریش پایان داد. فردیناند در سال ۱۹۰۸، پس از گ
ذراندن بقیه عمر خود در تبعید، در سالزبورگ درگذشت. پس از مرگ او، فرزندانش با حکم امپراتوری از استفاده از عناوین توسکانی خود منع شدند. این گفته که این عناوین دیگر اعطا نمی شوند، صحیح است؛ با این حال، اولین سری از سالنامه گوتا گاهی اوقات به اشتباه عنوان استاد اعظم نشان سنت استفان توسکانی و نشان سنت جوزف توسکانی را به برخی از نوادگان نسبت می داد و آنها را در داخل پرانتز قرار می داد تا نشان دهد که آنها واجد شرایط این عنوان نیستند. سایر نشریاتی که همزمان با سالنامه گوتا منتشر شدند، به ویژه سری تقویم های خانوادگی گوتا و تقویم های خانوادگی گوتا که بعداً به کتابچه راهنمای خانوادگی گوتا تبدیل شدند، هرگز این اشتباه را مرتکب نشدند و به درستی این ادعاهای بی اساس را به طور کلی حذف کردند. خانواده و فرزندان او دو بار ازدواج کرد و صاحب فرزند شد: از اولین ازدواجش در درسدن در ۲۴ نوامبر ۱۸۵۶ با پرنسس آنا از زاکسن، (درسدن، ۴ ژانویه ۱۸۳۶ - ناپل، ۱۰ فوریه ۱۸۵۹)، دختر شاه جان اول از زاکسن، موارد زیر به دنیا آمد: از ازدواج دومش در فروسدورف در ۱۱ ژانویه ۱۸۶۸ با پرنسس آلیس «آلیکس» از بوربون-پارما (پارما، ۲۷ دسامبر ۱۸۴۹ - شوارتبرگ، ۱۶ ژ
انویه ۱۹۳۵)، دختر دوک چارلز سوم از پارما: هیچ یک از سه دختر کوچکتر گراند دوک فردیناند؛ مارگارتا (۱۸۸۱)، جرمانا (۱۸۸۴) یا اگنس (۱۸۹۱) ازدواج نکردند. دختر بزرگترش لوئیز پس از طلاقش در سال ۱۹۰۳ نوشت: به من گفته شده است که از زمان طلاقم، مادرم تمام تقصیر را به گردن من انداخته است که خواهرانم هنوز پیردختر باقی مانده اند و معتقد است که رفتار «غیرممکن» من احتمالاً خواستگاران را از ازدواج با خانواده ما بازمی دارد. من فکر می کنم جای تأسف زیادی است که آنها ازدواج نمی کنند، زیرا آنها موجودات شیرین و دوست داشتنی هستند که خوشبختانه خودشان، آن رفتارهای عجیب و غریب هابسبورگ را که من و لئوپولد به ارث برده ایم، ندارند.
لئوپولد دوم، دوک بزرگ توسکانی (؛ ۳ اکتبر ۱۷۹۷ – ) از سال ۱۸۲۴ تا ۱۸۵۹، دوک بزرگ توسکانی بود. او دو بار ازدواج کرد؛ ابتدا با ماریا آنا از ساکسونی و پس از مرگ او در سال ۱۸۳۲ با ماریا آنتونیا از دو سیسیل. از دومی، او صاحب پسری به نام فردیناند شد که بعدها جانشین او شد. لئوپولد در آن زمان به عنوان یک پادشاه لیبرال شناخته می شد و قانون اساسی توسکانی ۱۸۴۸ را تصویب کرد و تا حدی آزادی مطبوعات را مجاز شمرد. دوک بزرگ در سال ۱۸۴۹ برای مدت کوتاهی توسط یک دولت موقت برکنار شد، اما در همان سال با کمک نیروهای اتریشی که تا سال ۱۸۵۵ این کشور را اشغال کرده بودند، دوباره به قدرت بازگشت. لئوپولد در رابطه با جنگ دوم استقلال ایتالیا سیاست بی طرفی را در پیش گرفت، اما در ۲۷ آوریل ۱۸۵۹، درست قبل از آغاز جنگ، با یک کودتای بدون خونریزی اخراج شد. خانواده دوک بزرگ به بولونیا، قلمرو پاپ از زمان کنگره وین، عزیمت کردند. توسکانی در طول مدت درگیری توسط سربازان ویکتور امانوئل دوم ساردینیا اشغال شد. آتش بس ویلافرانکا که در ۱۱ ژوئیه بین ناپلئون سوم فرانسه و فرانتس جوزف اول اتریش منعقد شد، زمینه بازگشت لورن ها به فلورانس را فراهم کرد، اما خود لئوپو
لد آنقدر منفور بود که پذیرفته نشد و در ۲۱ ژوئیه ۱۸۵۹، تاج و تخت را به نفع پسرش، فردیناند، واگذار کرد. با این حال، فردیناند دیگر برای انقلابیون کنترل کننده فلورانس قابل قبول نبود و سلطنت او اعلام نشد. در عوض، دولت موقت، انحلال خاندان هابسبورگ (۱۶ اوت) را اعلام کرد. زندگی نامه. لئوپولد دوم که در فلورانس متولد شد، پسر فردیناند سوم، دوک بزرگ توسکانی و پرنسس لوئیزا ماریا آملیا ترزا از دو سیسیلی بود که پسرعموهای درجه یک بودند. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او فردیناند اول از دو سیسیل و ماریا کارولینا از اتریش بودند. او پدرش را در هنگام فرار به آلمان هنگامی که توسکانی توسط فرانسوی ها اشغال شد، همراهی کرد. او و خانواده اش پس از شکست ناپلئون در سال ۱۸۱۴ به فلورانس بازگشتند. او در ۱۸ ژوئن ۱۸۲۴ جانشین پدرش شد. در طول بیست سال اول سلطنت خود، خود را وقف توسعه داخلی کشور کرد. او ملایم ترین و کم ارتجاع ترین حکومت استبدادی ایتالیا در آن زمان بود و اگرچه همیشه تحت تأثیر اتریش بود، از پذیرش روش های حکومت اتریشی خودداری کرد، آزادی نسبتاً خوبی به مطبوعات داد و به بسیاری از تبعیدیان سیاسی از کشورهای دیگر اجازه داد تا بدون مزاحمت در تو
سکانی زندگی کنند. اما هنگامی که در اوایل دهه ۱۸۴۰ ناآرامی ها در سراسر ایتالیا گسترش یافت، حتی در توسکانی نیز درخواست هایی برای قانون اساسی و سایر اصلاحات سیاسی مطرح شد. در سال های ۱۸۴۵ و ۱۸۴۶، شورش هایی در نقاط مختلف کشور رخ داد و لئوپولد تعدادی اصلاحات اداری را اعطا کرد. اما نفوذ اتریش مانع از آن شد که او، حتی اگر می خواست، کار بیشتری انجام دهد. انتخاب پاپ پیوس نهم، لیبرالیسم را دوباره تشویق کرد و در ۴ سپتامبر ۱۸۴۷، لئوپولد گارد ملی را تأسیس کرد - مقدمه ای برای قانون اساسی؛ کمی پس از آن، کوزیمو ریدولفی (۱۷۹۴–۱۸۶۵) به عنوان نخست وزیر منصوب شد. پس از اعطای قانون اساسی ناپلی و پیدمونته (۱۷ فوریه ۱۸۴۸)، قانون اساسی توسکانی، که توسط جینو کاپونی تدوین شده بود، تصویب شد. بازگشت. دوک بزرگ توسکانی، به تصویر کشیده شده به عنوان یک مرد جوان او در ۱۵ سپتامبر ۱۸۱۴، پس از اولین کناره گیری ناپلئون، به فلورانس بازگشت و مورد استقبال رعایای خود قرار گرفت، که تا حدودی به دلیل سیاست های پدرش بود، که کسانی را که با دولت فرانسه همکاری کرده بودند، پاکسازی یا انتقام نمی گرفت. وارث جوان تاج و تخت همچنین به دلیل طبیعت ملایم و رفتار غی
ررسمی اش، خود را در بین توسکانی ها محبوب کرد، تا جایی که به دلیل لب پایین کمی بیرون زده اش که به او حالتی غمگین و دائمی می داد (هرچند در واقع شاهزاده جوان از شوخ طبعی بی بهره نبود) و به دلیل رنگ پریده موهای بورش، با محبت به او لقب «برونچیو» (لب چین) دادند. در همین حال، او تحصیلات خود را در خارج از کشور به پایان رساند، در رشته های حقوق، هنر و ادبیات تحصیل کرد و حتی به کشاورزی، رشته ای که همیشه به آن علاقه زیادی نشان می داد، پرداخت. او هدف شخصی خود را جمع آوری، مطالعه و سازماندهی تمام نوشته های گالیله قرار داد و نسخه ای از اشعار لورنزو د مدیچی را منتشر کرد که شخصاً آن را ویرایش کرد و به عضویت آکادمیا دلا کروسکا درآمد. در ۲۸ اکتبر ۱۸۱۷، لئوپولد با ماریا آنا کارولینا از ساکسونی ازدواج کرد، که به ویژه با او صمیمی بود و از او سه دختر داشت. از سال ۱۸۱۹، او و همسرش سفری طولانی را در اروپا آغاز کردند و از مکان هایی مانند مونیخ، درسدن، پراگ، وین و ونیز بازدید کردند. اولین ارتباط او با امور دولتی در اکتبر ۱۸۲۲ رخ داد، زمانی که برای شرکت در کنگره اتحاد مقدس با پدرش به ورونا فراخوانده شد. دوک بزرگ توسکانی. پس از مرگ پدرش
در ۱۸ ژوئن ۱۸۲۴، لئوپولد دوم قدرت را به دست گرفت و بلافاصله تمایل خود را برای تبدیل شدن به یک حاکم مستقل نشان داد، که در این امر توسط وزیر ویتوریو فوسومبرونی حمایت شد، کسی که مانور سفیر اتریش، کنت بومبلس، برای نفوذ بر گراند دوک بی تجربه را خنثی کرد. او نه تنها وزرایی را که پدرش منصوب کرده بود تأیید کرد، بلکه بلافاصله تعهد صادقانه خود را با کاهش مالیات گوشت و یک طرح کارهای عمومی که شامل احیای مداوم مارمما (به حدی که مردم گروستو با یک بنای مجسمه سازی در میدان دانته از او یاد می کنند)، گسترش بندر لیورنو (سد لئوپولدا، معروف به مولو نووو)، ساخت جاده های جدید، توسعه اولیه گردشگری (که در آن زمان «صنعت خارجی» نامیده می شد) و بهره برداری از معادن گراند دوکی بود، نشان داد. در ۱ نوامبر ۱۸۲۵، گراند دوک اصلاحات اداری ارضی را صادر کرد که استان های لئوپولدین را با بخش های جدیدی جایگزین کرد. به طور خاص، استان فلورانس برای ایجاد بخش های فلورانس و آرتزو تقسیم شد. از نظر سیاسی، دولت لئوپولد دوم ملایم ترین و بردبارترین دولت در ایالت های ایتالیا در آن سال ها بود: سانسور، که به پدر دانشمند و ملایم مائورو برناردینی دا کوتیلیانو سپر
ده شده بود، به ندرت مؤثر بود و بسیاری از نمایندگان فرهنگ ایتالیایی آن زمان، که در سرزمین مادری خود مورد آزار و اذیت قرار می گرفتند یا فاقد محیط ایده آل بودند، توانستند در توسکانی پناه بگیرند، همان طور که برای جاکومو لئوپاردی، آلساندرو مانزونی، گوگلیلمو پپه و نیکولو توماسئو اتفاق افتاد. برخی از نویسندگان و روشنفکران توسکانی، مانند فرانچسکو دومنیکو گوئراتزی، جیوان پیترو ویوسو و جوزپه جوستی، که مطمئناً در سایر ایالت های ایتالیا با مشکل مواجه می شدند، توانستند در آرامش فعالیت کنند. پاسخ معروف دوک بزرگ به سفیر اتریش که شکایت کرده بود «سانسور در توسکانی وظیفه خود را انجام نمی دهد» همان پاسخی است که او با عصبانیت پاسخ داد: «اما وظیفه اش این نیست که این کار را انجام دهد!» تنها نقص چنین تسامح و نرمشی، سرکوب مجله «لانتولوجیا» اثر جووان پیترو ویوسو بود که در سال ۱۸۳۳ به دلیل فشار اتریشی ها رخ داد، اما بدون اتهامات مدنی یا کیفری بیشتر برای بنیانگذار آن. دولت دوک بزرگِ سهل گیر تضمین کرد که در آن سال ها هیچ شورش یا فتنه ای در توسکانی رخ ندهد و فعالیت های توطئه آمیز به شهر لیورنو محدود و از اهمیت کمی برخوردار بود: تنها اقدا
مات سرکوبگرانه، در سال ۱۸۳۰، سرکوب روزنامه «لاندیکتوره لیورنیز» و محکومیت گوئراتزی به شش ماه حبس در مونته پولچیانو به دلیل سخنرانی در یادبود کوزیمو دل فانته بود. آرامش دوک نشین بزرگ همچنین توسط روشنفکرانی مانند نیکولو توماسئو و جوزپه جوستی مورد تأکید قرار گرفت، که طنزی طنزآمیز به دوک نشین بزرگ تقدیم کردند، که در ابتدا مخاطب را خشمگین کرد اما بعداً توسط خود نویسنده با همدردی روبرو شد. شورش های سال ۱۸۳۱ که دوک نشین های امیلیان و سفارتخانه های ایالت های پاپ را به لرزه درآورد، علی رغم تلاش های برخی از میهن پرستان برای تحریک آنها، هیچ تأثیری در توسکانی نداشت: تنها اقدام نظم عمومی انجام شده، محافظت بهتر از مرز شمالی برای جلوگیری از عبور متجاوزان از مرز بود. در سال ۱۸۳۲، دوشس بزرگ ماریا آنا کارولینا درگذشت و دوک بزرگ را در ناامیدی رها کرد. برای تضمین جانشینی خود، سال بعد با پرنسس ماریا آنتونیا از بوربون-دو سیسیلی ازدواج کرد، ازدواجی که منجر به تولد فردیناند، وارث تاج و تخت که مدت ها در انتظارش بود، در سال ۱۸۳۵ شد. در سال های ۱۸۳۹ و ۱۸۴۱، لئوپولد دوم علیرغم تهدیدهای دولت اتریش و اعتراضات ایالت های پاپ که منابع افکار
خرابکارانه و ضد کاتولیک تلقی می شدند، اجازه برگزاری «کنگره های دانشمندان ایتالیایی» را در پیزا و فلورانس صادر کرد. در همین حال، دولت دوک بزرگ گسترش عمده شبکه راه آهن را برنامه ریزی کرد که در سال های بعد شاهد ایجاد راه آهن لئوپولدا (فلورانس-پیزا-لیورنو، با شاخه ای از امپولی به سینا) و راه آهن ماریا آنتونیا (فلورانس-پراتو-پیستویا-لوکا) بود. راه آهن فردیناندا (فلورانس-آرتزو) و راه آهن مارمانا (مرز لیورنو-کیارونه، که پس از ۱۸۶۰ تکمیل شد) در مرحله برنامه ریزی باقی ماندند. او همچنین تصمیم گرفت دو خیابان در مرکز شهر را تعریض کند، کارهایی که بین سال های ۱۸۴۲ تا ۱۸۴۴ انجام شد، همان طور که پلاک خیابان کالزایولی گواه آن است. رفتار دوک بزرگ در جریان سیل ۳ نوامبر ۱۸۴۴، زمانی که حاکم اطمینان حاصل کرد که در تلاش های نجات حضور داشته باشد، درهای کاخ پیتی را به روی تخلیه شدگان باز کرد، شخصاً با قایق در عملیات امدادرسانی شرکت کرد و حتی از دورافتاده ترین مناطق آسیب دیده از فاجعه بازدید کرد، به ویژه تحسین برانگیز و مقدر شده بود که در قلب فلورانسی ها (حداقل تا سال ۱۸۴۹) باقی بماند. الحاق لوکا. در سال ۱۸۴۷، دوک بزرگ توسکانی با بحرا
ن جدی با حاکمان دو دوک نشین امیلیان روبرو شد: در آن سال، چندین بند از کنگره وین ۱۸۱۵ و پیمان فلورانس ۱۸۴۴ لازم الاجرا شد. این بندها الحاق تقریباً کل دوک نشین سابق لوکا را به دوک نشین بزرگ لورن تضمین می کرد، اما در عین حال مقرر می کرد که برخی از مناطق قدیمی توسکانی و لوکا در لونیجیانا، گارفانیانا و ساحل آپوان به بوربون های پارما و خانواده هابسبورگ-استه از مودنا منتقل شود. در حالی که در لوکا، فرونشاندن نارضایتی شهروندان با دیدار دوک بزرگ خوش خلق آسان بود، این امر در مورد شهرداری هایی که قرار بود واگذار شوند، صدق نمی کرد. در توسکانی، آنها حتی خواستار جنگ با دو ایالت همسایه شدند، چیزی که برای لئوپولد ملایم غیرقابل تصور بود، که با پیشنهاد مبالغ هنگفتی پول به دو دوک، سعی در جلوگیری از واگذاری داشت. این پیشنهاد رد شد و این انتقالات تحت فشار اتریش انجام شد، زیرا دولت وین نمی توانست شیوع ناآرامی ها را در زمانی که از قبل فاجعه بار به نظر می رسید، تحمل کند. در ۹ مارس ۱۸۴۸، دوک بزرگ اصلاحات ارضی را صادر کرد که بعداً در ۲۰ نوامبر ۱۸۴۹ با یک آیین نامه اجرایی تکمیل شد که منجر به ایجاد بخش های جدید لوکا و پیستویا (که دومی در