Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
انه ارتش لی شین را تعقیب کرد و سپس حمله غافلگیرانه ای را آغاز و ارتش لی شین را نابود کرد. یینگ ژنگ پس از اطلاع از شکست لی، وانگ جیان را جایگزین لی کرد و وانگ را فرمانده ارتش ۶۰۰۰۰۰ نفری را که قبلاً درخواست کرده بود، قرار داد و منگ وو را به عنوان معاون زیر دست او قرار داد. وانگ جیان که نگران این بود که ممکن است مستبد چین از قدرتی که اکنون در اختیار دارد بترسد و دستور اعدام او را به بهان های صادر کند، دائماً برای اینکه در تماس باقی بماند و سوء ظن پادشاه را کاهش دهد، فرستادگانی را نزد پادشاه می فرستاد. ارتش وانگ جیان از چن (陳؛ هواییانگ کنونی در هنان) عبور کرد و در پینگیو اردو زد. ارتش چو تحت رهبری شیانگ یان تمام توان خود را در برابر اردوگاه چین به کار بردند اما شکست خوردند. وانگ جیان به سربازان خود دستور داد تا از مواضع خود با قاطعیت دفاع کنند اما از پیشروی بیشتر در قلمرو چو خودداری کنند. شیانگ یان پس از ناکامی در فریب دادن ارتش شین به حمله، دستور عقب نشینی داد. وانگ جیان از این فرصت استفاده کرد و یک حمله سریع را آغاز کرد. نیروهای چین نیروهای چو را که در حال عقب نشینی بودند به سمت چینان (蕲南؛ شمال غربی چیچون در ه
وبئی امروزی) تعقیب کردند و شیانگ یان یا در این عملیات کشته شد یا به دنبال شکست خودکشی کرد. سال بعد، در سال ۲۲۳ پ. م، چین لشکرکشی دیگری به راه انداخت و پایتخت چو شوچون را تصرف کرد. پادشاه فوچو اسیر شد و ایالت او ضمیمه شد. سال بعد، وانگ جیان و منگ وو، ارتش چین را علیه وویو در اطراف دهانه یانگ تسه رهبری کردند و نوادگان خانواده سلطنتی یوئه را اسیر کردند. این مناطق فتح شده به فرمانداری کوآیجی امپراتوری چین تبدیل شدند. در اوج خود، چو و چین با هم بیش از یک میلیون سرباز را بسیج می کردند، که بیشتر از نبرد عظیم چانگپینگ بین چین و ژائو در ۳۵ سال قبل بود. نامه های شخصی کاوش شده دو سرباز معمولی چین، هی فو (黑夫) و جینگ (惊)، از یک لشکرکشی طولانی در هواییانگ به رهبری وانگ جیان خبر می دهد. هر دو سرباز نامه هایی نوشتند و خواستار تهیه لباس و پول از خانه شدند تا لشکرکشی طولانی را حفظ کنند. در دودمان های چین و هان. همان طور که در برگه های بامبو کاوش شده یکی از مدیران چین در هوبئی ثبت شده است؛ جمعیت چو در مناطقی که توسط چین فتح شده بود، آشکارا قوانین و حکومت سختگیرانه چین را نادیده می گرفتند. چو در آرزوی سرنگونی یوغ دردناک حکومت چی
ن و برقراری مجدد یک ایالت جداگانه بود. این نگرش در یک بیان چینی در مورد خصومت پایان ناپذیر نشان داده شد: "اگرچه چو فقط سه طایفه دارد، چین مطمئناً توسط کسی جز چو نابود نمی شود" (楚雖三戶, 亡秦必楚). پس از اینکه یینگ ژنگ خود را نخستین امپراتور (شی هوانگدی) نامید و مدت کوتاهی سلطنت کرد، مردم چو و خاندان حاکم سابق آن اولین شورش های خشونت آمیز را علیه دولت جدید چین سازماندهی کردند. آن ها به ویژه از بیگاری برای چین رنجیده بودند. اشعار عامیانه غم و اندوه خانواده های چو را که مردانشان در شمال سرد برای ساختن دیوار بزرگ چین کار می کردند، ثبت می کنند. قیام دازه شیانگ در سال ۲۰۹ پ. م، به رهبری دهقانی از چو به نام چن شنگ، که خود را «پادشاه چو در حال ظهور» (ژانگچو) معرفی کرد، رخ داد. این قیام توسط ارتش چین سرکوب شد اما موج جدیدی از شورش های دیگر را الهام بخشید. یکی از رهبران، جینگ جو از چو، خود را پادشاه جدید چو معرفی کرد. جینگ جو توسط یکی دیگر از نیروهای شورشی تحت رهبری شیانگ لیانگ شکست خورد. شیانگ شیونگ شین، یکی از نوادگان خاندان سلطنتی سنتی چو را با نام سلطنتی پادشاه هوآی دوم بر تخت پادشاهی چو گماشت. در سال ۲۹۶ پ. م، پس از سقوط
امپراتوری چین، شیانگ یو، برادرزاده شیانگ لیانگ، خود را «پادشاه فرادست چو باختری» نامید و پادشاه هوآی دوم را به «امپراتور یی» ارتقا داد. او پس از چندی یی را کشت. شیانگ یو سپس با لیو بانگ، یکی دیگر از شورشیان برجسته ضد چین، در یک مبارزه طولانی برای برتری بر سرزمین های امپراتوری چین سابق، درگیر شد که به نام ستیز چو و هان شناخته می شود. این درگیری با پیروزی لیو بانگ به پایان رسید: او دودمان هان را پایه گذاری کرد و بعدها با نام معبد گائوزو مفتخر شد، در حالی که شیانگ یو پس از شکست خودکشی کرد. لیو بانگ بلافاصله مدیریت سنتی تر و کم تر مداخله جویانه تر از چین قبل از خود را به اجرا گذاشت، از طریق ازدواج با شیونگ نو صلح کرد، به متحدانش زمین های اربابی بزرگ پاداش داد و به مردم اجازه داد پس از سده ها جنگ، بیاسایند. قلمروهای مرکزی چو که مرکز آن در پنگ چنگ بود با عنوان پادشاهی چو، ابتدا به سردار هان شین و سپس به برادر لیو بانگ لیو جیائو اعطا شد. در زمان امپراتور وو هان، فرهنگ عامیانه و زیبایی شناسی جنوب با سنت کنفوسیوس تحت حمایت هان و حکومت مرکزی تحت تأثیر چین آمیخته شد تا فرهنگ «چینی» متمایز ایجاد شود. فرهنگ. بر اساس یافت
ه های باستان شناسی، فرهنگ چو در ابتدا کاملاً شبیه به سایر ایالت های ژو در حوضه رودخانه زرد بود. با این حال، پس از آن، چو عناصر بومی را که از سرزمین های بای یوئه که در جنوب و شرق تسخیر کرده بود، جذب کرد و فرهنگ ترکیبی را در مقایسه با دشت های شمالی به وجود آورد. در دوره ژو باختری، تفاوت بین فرهنگ چو و ایالت های دشت مرکزی در شمال ناچیز بود. فقط در اواخر دوره بهار و پاییز فرهنگ چو شروع به واگرایی کرد و برخی از جنبه های قدیمی تر فرهنگ را حفظ می کند و پدیده های جدیدی را به وجود آورد. همچنین برخی از عناصر را از مناطق الحاق شده جذب کرد. فرهنگ چو از محلی به محل دیگر دارای گوناگونی درونی قابل توجهی بود. چو، مانند چین و یان، غالباً توسط مردم دشت مرکزی به عنوان مردمی بافرهنگ توصیف نمی شد. با این حال، این تصویر با توسعه پسین چو نسبت به دشت های مرکزی سرچشمه می گرفت، این کلیشه در گذشته توسط دانشمندان کنفوسیوس گرا در دودمان چین پرورش داده شد تا به طور غیرمستقیم از رژیم حاکم و بعدی یعنی دودمان هان به عنوان ابزاری برای مهار مخالفان ایدئولوژیک خود و اقدامات فرهنگی آن ها استفاده کنند. از آنجایی که بنیانگذار دودمان هان از این ایا
لت بود، فرهنگ چو بعدها، همراه با فرهنگ دودمان چین و سایر ایالت های پیشیم از دوره ایالت های جنگ طلب به پایه فرهنگ دودمان هان تبدیل شدند. هدایای تدفین اولیه چو عمدتاً از ظروف برنزی به سبک ژو تشکیل شده بود. ظروف برنز ایالت چو نیز ویژگی های خاص خود را دارند. به عنوان مثال، جین (میز محراب) برنزی که از مقبره چو در شیچوان، استان هنان کشف شده است، شکل پیچیده ای دارد. مربوط به اواسط سده ششم پیش از میلاد، یکی از مصنوعات موم گمشده اولیه تأیید شده بود که در چین کشف شد. تدفین های پسین چو، به ویژه در دوره ایالت های جنگ طلب، شامل اشیاء تدفین متمایز، مانند ظروف لاکی رنگارنگ، آهن و ابریشم بود که با کاهش ظروف برنزی همراه بود. نگارگری های رایج در چو، شامل به تصویر کشیدن زنده حیات وحش، حیوانات عرفانی، و تصاویر طبیعی، مانند مار، اژدها، ققنوس، ببر و ابرهای آزاد و موجودات مار مانند بود. برخی باستان شناسان حدس می زنند که چو ممکن است با دودمان قبلی شانگ پیوندهای فرهنگی داشته باشد، زیرا بسیاری از نقوش مورد استفاده چو مانند خدایان با دم مار قبلاً در مکان های شانگ ظاهر شده اند. فرهنگ چو پسین به دلیل علاقه اش به شمن ها شناخته شده است. فر
هنگ و دولت چو از تائوئیسم و شمنیسم بومی همراه با برخی از لغات کنفوسیوسی در آیین ژو حمایت می کرد. مردم چو در اساطیر چینی به خدای آتش ژو رونگ گرویده بودند. به همین دلیل آتش پرستی و رنگ آمیزی قرمز توسط مردم چو انجام می شد. هنر طبیعی و روان، آوازهای چو، سوابق تاریخی، اسناد بامبو کاوش شده مانند لغزش های گودیان، و دیگر آثار هنری تأثیر شدید تائوئیستی و بومی مردمی را در فرهنگ چو نشان می دهند. گرایش به یک سبک زندگی معنوی، اغلب لذت بخش و منحط، و اعتماد به وسعت قلمرو چو منجر به ناکارآمدی و در نهایت نابودی ایالت چو توسط دولت قانون گرای بی رحم چین شد. حتی با وجود اینکه قلمرو چین فاقد منابع طبیعی و آبراه های عظیم چو بود، دولت چین در زمان وزیر کارآمد شانگ یانگ، تولید خود را به حداکثر رساند و یک نظام شایسته سالاری را که صرفاً بر قدرت کشاورزی و نظامی متمرکز بود، ایجاد کرد. شواهد باستان شناسی نشان می دهد که موسیقی چو متفاوت از ژو بود. موسیقی چو همچنین تمایل به استفاده از گروه های اجرایی مختلف و همچنین سازهای منحصربه فرد را نشان داد. در چو، سه بر زیتر ترجیح داده می شد، در حالی که هر دو ساز به یک اندازه در ایالت های شمالی ژو است
فاده می شدند. چو به طور مکرر با دیگر مردمان جنوب، به ویژه با، یوئه و بای یوئه، در تماس بود. تدفین ها و اشیای تدفین متعددی به سبک های با و یوئه در سراسر قلمرو چو کشف شده اند که هم زمان با تدفین ها و اشیای تدفینی سبک چو وجود داشتند. برخی از سوابق باستان شناسی چو در ماوانگدویی ظاهر می شوند. پس از دودمان هان، برخی از اندیشمندان کنفوسیوس گرا، به فرهنگ چو با انزجار می نگریستند و از موسیقی «فحشا» و آیین های شمنیستی مرتبط با فرهنگ چو انتقاد می کردند. صنایع دستی چو شامل رنگ، مخصوصاً کارهای چوبی لاکی است. لاک های قرمز و مشکی رنگدانه بیشترین استفاده را داشتند. ابریشم بافی نیز به سطح بالایی از مهارت دست یافت و لباس های سبک وزن با طرح های روان ایجاد کرد. این نمونه ها (مانند ماوانگدویی) در مقبره های غرقابی که لاک در آن ها به مرور زمان کنده نمی شد و در مقبره هایی که با زغال سنگ یا خاک رس سفید مهر و موم شده بودند، نگهداری می شد. چو از خط خوشنویسی به نام سبک «پرندگان و کرم ها» استفاده می کرد که توسط ایالت های وو و یوئه وام گرفته شد. این سبک طرحی دارد که شخصیت ها را با نقوش حیوانات، مارها، پرندگان و حشرات تزئین می کند. این نما
یش دیگری از جهان طبیعی و سرزندگی آن است. چو شمشیرهای برنزی پهنی تولید می کرد که شبیه شمشیرهای وویوئه بود ولی به آن پیچیدگی نبودند. چو یک سیستم حمل و نقل رودخانه ای از قایق ها ایجاد کرد که توسط واگن ها تقویت شده بود. این جزئیات در فهرست های برنزی با منبت طلا در رابطه با تجارت در امتداد سیستم های رودخانه ای که با پایتخت چو در یینگ مرتبط می شوند، آمده است. تأثیرات زبانی. اگرچه کتیبه های برنزی از ایالت باستانی چو تفاوت های زبانی کمی را با «سخنرانی زیبا» (yǎyán 雅言) در دوره ژو خاوری نشان می دهد، تنوع زبان چینی باستان که در چو صحبت می شود مدت هاست که منعکس کننده وام گیری های واژگانی است. تداخل نحوی از بسترهای غیرسینیتی، که احتمالاً چو در نتیجه مهاجرت به جنوب به منطقه ای که تیان جیژو معتقد بود منطقه کرا-دای یا (پارا) همونگ-مین در جنوب چین است، به دست آورده است. متون کاوش شده اخیر، که با کلمات گویش ثبت شده در فانگیان تأیید شده اند، تأثیرات زیرلایه ای را بیشتر نشان می دهند، اما فرضیه های رقابتی دربارهٔ وابستگی تبارشناسی آنها وجود دارد. دیوان سالاری. موآئو (莫敖) و لینگین (令尹) مقامات ارشد دولتی چو بودند. سیما فرمانده نظام
ی ارتش چو بود. لینگین، موآئو و سیما، سان گونگ (三公) چو بودند. در دوره بهار و پاییز، زویین(左尹) و یویین(右尹) به عنوان معاونان لینگین اضافه شدند. به همین ترتیب، زووسیما (左司馬) و یوسیما (右司馬)، به سیما (司馬) کمک کردند. موقعیت موآئو به تدریج کاهش یافت در حالی که لینگین و سیما عناوین قدرتمندتری در دربار چو شدند. وزرایی که وظایفشان بر اساس عنوانشان متفاوت است، یین (尹) نامیده می شدند. به عنوان مثال: لینگ یین (نخست وزیر)، گونگ یین (وزیر کار) و ژن یین همه با پسوند «یین» بودند. شن یین (沈尹) وزیر وظایف مذهبی یا کاهن اعظم چو بود، مطالب متعدد در زو ژوان نقش آن ها را به عنوان پیشگو نشان می داد. سایر یین هایی که در تاریخ ثبت شده است عبارتند از: یویین، لیان یین، جیائویین، گونگجی یین، لین گین، هوانلی ژی یین (فرمانده نگهبانان کاخ) و یوئه این (وزیر موسیقی). در شهرستان ها و فرماندهی ها، گونگ (公)، همچنین به عنوان شیان یین (وزیر شهرستان) به عنوان مدیر ارشد شناخته می شد. در بسیاری از موارد، مناصب در دیوانی چو به طور موروثی توسط اعضای یک شاخه دیگر از خاندان سلطنتی می چو بودند. موآئو، یکی از سه صدراعظم چو، منحصراً از قبیله چو (屈) انتخاب می
شد. در طول اوایل دوره بهار و پاییز و قبل از شورش روآئو، لینگ یین موقعیتی بود که روآئوها، یعنی دو (鬭) و چنگ (成) در اختیار داشتند. جغرافیا. گفته می شود که اصالت اجداد چو مانند نایب فرمانروا شیونگ یی از کوهستان جینگ در هوبئی امروزی است. فرمانروایان چو به طور سیستماتیک ایالت هایی را که چو ضمیمه کرده بود را برای تحت نظر گرفتن بهترشان به کوهستان جینگ می کوچاندند. در شرق کوهستان جینگ، کوهستان تو (塗) و در قسمت شمال شرقی چو کوهستان دابی قرار دارند؛ این رودخانه هوآی و رودخانه یانگ تسه را جدا می کند. اولین پایتخت چو، دانیانگ (丹陽) در ژیجیانگ امروزی استان هوبئی قرار داشت. یینگ (郢)، یکی از پایتخت های بعدی چو، با نام امروزی خود جینگژو شناخته می شود. در مرز شمالی چو، کوه فانگ چنگ قرار داشت. از نظر راهبردی، فانگ چنگ یک سد دفاعی ایده آل در برابر ایالت های دشت مرکزی بود. به دلیل ارزش راهبردی آن، قلعه های متعددی در کوه فانگ چنگ ساخته شد. یونمنگ زه در دشت جیانگهان یک دریاچه آب شیرین عظیم بود که از نظر تاریخی در قلمرو چو قرار داشت، رودخانه یانزی از آن عبور می کرد، یونمنگ شمالی منگ (夢) نام داشت، یونمنگ جنوبی به نام یون (雲) شناخته م
ی شد. این دریاچه بخش هایی از ژیجیانگ، جیانلی، شیشوا، ماچنگ، هوانگانگ و آنلو امروزی را پوشش می دهد. گذرگاه شائوکسی یک پاسگاه مهم در مرز کوهستانی غربی چو بود. این شهر در شهر وگوان امروزی در شهرستان دانفنگ، شاآنشی واقع شده بود. هر نیرویی که از غرب، عمدتاً از چین، به قلمرو چو حرکت می کرد، باید از شائوکسی عبور می کرد.
ماهی طعمه ای (یا ماهی طعمه) ماهی کوچکی است که توسط ماهیگیران به عنوان طعمه برای جذب ماهیان شکارگر بزرگتر، ماهی شکارشونده استفاده می شود. گونه های ماهی طعمه ای معمولاً آن هایی هستند که معمول هستند و به سرعت رشد می کنند و به همین دلیل صید آن ها آسان است و عرضه فراوانی دارند. نمونه هایی از ماهی طعمه ای دریایی عبارتند از: ماهی موتوماهیان، ماهی تندابه، نیم منقارماهیان مانند بالیهو و اسکاد. برخی از ماهی های بزرگ تر مانند کودماهی، ماهی پرنده یا لیدی فیش ممکن است در برخی از دایره ها، بسته به اندازه ماهی بازی که دنبال می شود، طعمه ای در نظر گرفته شوند. طعمه ماهیان آب شیرین شامل مینا از خانواده کپور (کپورماهیان)، خانواده مکنده (مکندگان)، مینو از زیرراسته برکه ماهی ( Cyprinodontoidei)، خانواده شاه ماهی های گودآبه (شگ ماهیان)، لنگرماهیان از راسته عقرب ماهی سانان و خانواده خورشیدماهیان و دهان کاغذی.
ترانه های داغ مسیحی () یک جدول موسیقی است که هر هفته توسط مجلهٔ "بیلبورد" در ایالات متحده منتشر می شود. این جدول، محبوبیت ترانه های مسیحی را با استفاده از روش های مشابهی که برای "بیلبورد" هات ۱۰۰، نمودار ترانه های شاخص مجله، یعنی با ترکیب داده های حاصل از فروش دانلودها، داده های پخش جاری، و پخش در تمام ایستگاه های رادیویی تحت نظارت، توسعه داده شده است، رتبه بندی می کند. جدول ترانه های داغ مسیحی از زمان آغاز به کار خود در ژوئن ۲۰۰۳ تا نوامبر ۲۰۱۳، تنها بر اساس برداشت کلی مخاطبان از ترانه های پخش شده در ایستگاه های رادیویی موسیقی مسیحی معاصر، ترانه های برتر را رتبه بندی می کرده است. با انتشار جدول مورخ ۷ دسامبر ۲۰۱۳، این جدول برای جمع آوری رتبه بندی خود از همان روش استفاده شده برای ۱۰۰ ترانهٔ برتر پیروی می کند. جدول ایرپلی مسیحی نیز همزمان با این تغییر برای نظارت بر پخش ترانه ها در ایستگاه های رادیویی مسیحی ایجاد شد. تار زمان انتشار جدول مورخ ۱۲ نوامبر ۲۰۲۲، تک آهنگ شماره یک کنونی این جدول «یک قایق بساز» اثر کلتون دیکسون بوده است. دستاوردهای ترانه ها. بیشترین هفته ها در شماره یک. منبع: دستاوردهای هنرمندان. بیشت
رین تک آهنگ های شماره یک. منبع: بیشترین حضور در ده ترانه برتر. منبع:
غذای زنده، جانوران زنده ای هستند که به عنوان غذا برای دیگر جانوران گوشت خوار یا همه چیزخوار که در اسارت نگهداری می شوند استفاده می شود. به عبارت دیگر، طعمه های کوچک (مانند حشرات، ماهی های کوچک یا جوندگان) به شکارگران بزرگ تر که در باغ وحش یا به عنوان حیوان خانگی نگهداری می شوند، زنده تغذیه می کنند. غذای زنده معمولاً به عنوان خوراک انواع حیوانات خانگی بیگانه و جانوران باغ وحش، از تمساح ها (تمساح ها و الیگاتورها) گرفته تا انواع مارها، لاک پشت ها، مارمولک ها و قورباغه ها استفاده می شود، اما شامل دیگر گونه های غیرخزنده و غیردوزیستان نیز می شود. به عنوان پرندگان و پستانداران (به عنوان مثال، بدبوهای خانگی، که پستانداران همه چیزخوار هستند، از نظر فنی می توانند با مقدار محدودی از غذای زنده تغذیه شوند، اگرچه این یک روش معمول شناخته شده نیست). غذای زنده رایج از حشرات (مانند جیرجیرک که به عنوان غذای ارزان قیمت برای خزندگانی مانند اژدهای ریش دار استفاده می شود و معمولاً در فروشگاه های حیوانات خانگی به همین دلیل موجود است؛ نمونه های دیگر سوسک، ملخ، کرم مومی و کرم آردآلود)، کرم ها (به عنوان مثال کرم خاکی) و سخت پوستان، برا
ی پرندگان کوچک (مانند جوجه ها) و پستانداران (مانند موش و خرگوش) است. در ماهیگیری، کرم های خاکی زنده اغلب به قلاب ماهیگیری متصل می شوند و به عنوان غذای زنده برای طعمه و شکار ماهی معرفی می شوند. از کرم ها به عنوان غذای ماهی برای آکواریومها و استخرهای ماهی نیز استفاده می شود. جانورانی که با غذای زنده تغذیه می شوند. جانورانی که معمولاً با غذای زنده تغذیه می شوند عبارتند از اژدهای ریشدار، گکوهای پلنگی و دیگر مارمولک ها، انواع مختلف مار، لاک پشت و ماهی های گوشت خوار. دیگر جانوران، مانند اسکنک ها (که گاهی به عنوان حیوانات خانگی نگهداری می شوند)، که همه چیزخوار هستند، نیز می توانند مقداری غذای زنده بخورند، اگرچه مشخص نیست که این امر در عمل چقدر رایج است.
کثرت گرایی حقوقی یا پلورالیسم حقوقی (به انگلیسی:Legal pluralism) وجود نظام های حقوقی متعدد در یک جامعه یا یک منطقه جغرافیایی است. نظام های حقوقی متکثر به ویژه در مناطق مستعمره ای سابق، جایی که قانون یک مقام استعماری سابق ممکن است در کنار نظام های حقوقی سنتی تر (حقوق عرفی) وجود داشته باشد، رایج است. در جوامع پسااستعماری، به رسمیت شناختن کثرت گرایی ممکن است به عنوان مانعی برای ملت سازی و توسعه تلقی شود. مردم شناسان کثرت گرایی حقوقی را در پرتو مبارزات تاریخی بر سر حاکمیت، تابعیت و مشروعیت می بینند. تاریخ. هنگامی که نظام های مختلف حقوقی توسعه یافتند، ایده این بود که برخی از موضوعات (مانند معاملات تجاری) تحت پوشش قوانین استعماری قرار می گیرند و سایر موضوعات (خانواده و ازدواج) تحت پوشش قوانین سنتی. با گذشت زمان، این تمایزات متمایل به از بین رفتن شدن کردند و افراد تصمیم گرفتند که ادعاهای حقوقی خود را تحت نظامی دنبال و قرار دهند که فکر می کردند بهترین مزیت را برای آنها فراهم می کند. کثرت گرایی حقوقی در حقوق نوین. کثرت گرایی حقوقی نیز ممکن است زمانی رخ دهد که قوانین مختلف بر گروه های مختلف در یک کشور حاکم باشد. به عنو
ان مثال، در هند و تانزانیا، دادگاه های اسلامی ویژه ای وجود دارد که با پیروی از اصول حقوق اسلامی، به نگرانی های جوامع مسلمان رسیدگی می کند اما دادگاه های سکولار به مسائل جوامع دیگر رسیدگی می کنند. از آنجایی که نظام های حقوقی مدرن غربی نیز می توانند کثرت گرا باشند، بحث در مورد کثرت گرایی حقوقی تنها در رابطه با نظام های حقوقی غیر غربی گمراه کننده است. کثرت گرایی حقوقی حتی ممکن است در محیط هایی یافت شود که در ابتدا ممکن است از نظر حقوقی یکسان به نظر برسند. به عنوان مثال، ایدئولوژی های دوگانه حقوقی در دادگاه های ایالات متحده وجود دارد، زیرا ایدئولوژی رسمی قانون همان طور که نوشته شده است در کنار ایدئولوژی غیررسمی قانون وجود دارد که از آن استفاده می شود. بحث در مورد تعدد درونی و بیرونی نظام های حقوقی را جامعه شناسی حقوق می گویند. منابع حقوق اسلامی شامل قرآن، سنت و اجماع است، اما اکثر دولت-ملت های مدرن غربی اساس نظام حقوقی خود را از ابرقدرت های مسیحی قدیم (بریتانیا، فرانسه و غیره) ریشه گرفته اند. همچنین به همین دلیل است که قوانین اخلاقی موجود در انجیل در واقع به قوانینی تمام عیار و قاطع تبدیل شده اند. شبکه شرق گرای ح
امد کاظم زاده معتقد است که علیرغم یکسان شدگی بسیاری از تفاوت های کنونی انسان ها به دلیل تأثیر علم، فناوری و افزایش ارتباطات درونی در کثرت گرایی حقوقی، ما نمی توانیم در آینده ای منطقی و نزدیک به کاهش اساسی تفاوت ها در ارزش های اساسی انسان ها در نظام های فلسفی یا فرهنگی امیدوار باشیم. کثرت گرایی حقوقی نیز تا حدی در جوامعی وجود دارد که نظام های حقوقی جمعیت بومی تا حدی به رسمیت شناخته شده است. برای مثال، در استرالیا، تصمیم یا قضاوت مابو () به عنوانی حقوقی و بومی و در نتیجه عناصر قانون سنتی بومیان استرالیا به رسمیت شناخته شد. عناصر حقوق کیفری سنتی بومیان استرالیا نیز به ویژه در صدور احکام نیز به رسمیت شناخته شده است. این پدیده در واقع دو نظام محکومیت موازی را راه اندازی کرده است. مثال دیگر فیلیپین است که در آن روش های مرسوم مردم بومی در کوردیلرا توسط دولت فیلیپین به رسمیت شناخته شده است و در کالینگا، بودونگ وسیله ای است که مردم برای حل و فصل اختلافاتشان از آن استفاده می کنند. نگرانی هایی وجود دارد که نظام های حقوقی سنتی و نظام های حقوقی مسلمانان در ارتقای حقوق زنان کوتاهی می کنند. در نتیجه، اعضای کنوانسین رفع هرگو
نه تبعیض علیه زنان (CEDAW) خواستار یکسان سازی نظام های حقوقی در داخل کشورها شده اند. در نظریه حقوق. در انسان شناسی حقوق و جامعه شناسی حقوق، به دنبال تحقیقاتی که اشاره می کرد که بسیاری از تعاملات اجتماعی توسط قواعد خارج از قانون تعیین می شود و چندین «نظام حقوقی» می توانند در یک کشور وجود داشته باشند، جان گریفیث استدلال محکمی برای مطالعه این نظام های اجتماعی و نحوه تعامل آنها با خود وجودیت حقوق که به کثرت گرایی حقوقی معروف شده، اشاره کرد. این مفهوم از کثرت گرایی حقوقی که در آن حقوق به عنوان یکی از بسیاری از دستورهای قانونی تلقی می شود مورد انتقاد قرار گرفته است. رابرتز استدلال کرد که مفهوم قانون به طور ذاتی با مفهوم دولت مرتبط است، بنابراین دستورهای قانونی حکومتی نباید مشابه حقوق در نظر گرفته شوند. از سوی دیگر، تاماناها و گریفیث استدلال کرده اند که حقوق را فقط باید به عنوان شکل خاصی از نظم اجتماعی همراه با سایر قواعد و قوانین حاکم بر نظام های اجتماعی مورد مطالعه قرار داد، و مفهوم حقوق را به عنوان مفهومی که ارزش مطالعه دارد کنار گذاشت.
ایرپلی مسیحی () یک جدول موسیقی است که از ۲۱ ژوئن ۲۰۰۳ به صورت هفتگی توسط مجلهٔ "بیلبورد" در ایالات متحده منتشر می شود. این جدول ۵۰ ترانه با بیشترین شنونده که در چندین ایستگاه رادیوی مسیحی در سرتاسر کشور پخش شده اند را مطابق با نظارت سامانه های داده های پخش نیلسن فهرست می کند و برای این رتبه بندی، به رتبه بندی نیلسن هر ایستگاه استناد می کند. دستاوردها در جدول. بیشترین هفته های حضور در شماره یک. منبع:
آگیم موراتی (; – ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پارتیزانی تیرانا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلبانی بازی کرده است.
گیرگی موزاکا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دینامو تیرانا، باشگاه فوتبال پارتیزانی تیرانا، باشگاه فوتبال اسکندربو کورچه، باشگاه فوتبال ایراکلیس ۱۹۰۸، و باشگاه فوتبال تیرانا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال آلبانی و آلبانی بازی کرده است.
فلوریان میرتای (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اتلتیکو آرتزو، باشگاه فوتبال سورنتو کالچو، باشگاه فوتبال ساسولو، باشگاه فوتبال هلاس ورونا، باشگاه فوتبال مودنا، باشگاه فوتبال پروجا، و باشگاه فوتبال چزنا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلبانی بازی کرده است.
پرلات موستا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل آلبانی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دینامو بخارست و باشگاه فوتبال پارتیزانی تیرانا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال آلبانی و آلبانی بازی کرده است.
ادوین موراتی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لیل، باشگاه فوتبال پاری سن-ژرمن، باشگاه فوتبال فورتونا دوسلدورف، و باشگاه فوتبال ایراکلیس ۱۹۰۸ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلبانی بازی کرده است.
هنری اندرکا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پارتیزانی تیرانا، باشگاه فوتبال کریفباس کریفیی ریه، باشگاه فوتبال تئوتا، باشگاه فوتبال ولازنیا اشکودر، و باشگاه فوتبال لاچی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلبانی بازی کرده است.
نریتان نووی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل آلبانی است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلبانی بازی کرده است.
پیرین نوگا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دینامو تیرانا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلبانی بازی کرده است.
بلندی نالبانی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پارتیزانی تیرانا و باشگاه فوتبال تیرانا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال آلبانی، و آلبانی بازی کرده است.
آنتونین ناچی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلبانی بازی کرده است.
جیمز کنت جانسون (زاده ۳۰ مه ۱۹۱۶ - درگذشته ۲۲ اوت ۱۹۹۷) سرهنگ نیروی هوایی ایالات متحده بود. در جنگ کره او یک تک خال بود که با سرنگونی ده هواپیمای دشمن شناخته شد. او همچنین یک "کشتi" در جنگ جهانی دوم داشت، زمانی که او سرهنگ دوم بود. او جوایز متعددی از جمله صلیب خدمات ممتاز، ستاره نقره ای، لژیون شایستگی و صلیب پرواز ممتاز را دریافت کرد. سنین جوانی و تحصیل. جانسون در ۳۰ می ۱۹۱۶ در فینیکس، آریزونا به دنیا آمد. در سال ۱۹۳۹ از دانشگاه آریزونا فارغ التحصیل شد. در ۲۸ دسامبر همان سال، او وارد برنامه کادت هوانوردی نیروی هوایی ارتش ایالات متحده شد و در پایگاه های کلی و راندولف آموزش دید. او در ۳۰ اوت ۱۹۴۰، به خدمت گرفته شد. حرفه نظامی. از سال ۱۹۴۰ تا اکتبر ۱۹۴۳، او فرمانده اسکادران تعقیب ۴۳ بود که در پایگاه آلبروک در منطقه کانال پاناما خدمت می کرد، جایی که او با P-40 وارهاوک خود به حفاظت از کانال پاناما کمک کرد. همچنین از نوامبر ۱۹۴۳ تا اکتبر ۱۹۴۴ معاون فرمانده گروه ۴۰۴ جنگنده بمب افکن بود. در مارس ۱۹۴۴، او با هواپیمای P-47 تاندربولت به همراه هواپیمای ۴۰۴ به جنوب انگلستان رفت تا برای پیاده سازی نرماندی آماده شود. از اکت
بر ۱۹۴۴ تا پس از پایان جنگ، در ژوئن ۱۹۴۵، فرماندهی گروه ۴۸ جنگنده بمب افکن بلژیک را برعهده داشت. او ۹۲ مأموریت را با تاندربولت انجام داد که در طی آن یک کشتن به او نسبت داده شد: یک اف و 190. پس از جنگ جهانی دوم، جانسون در پایگاه الینگتن در تگزاس خدمت کرد، جایی که او فرمانده پایگاه، خلبان مربی، افسر پروژه و فرمانده گروه آموزش ناوبری ۳۶۰۵ بود. از سپتامبر ۱۹۵۱ تا اکتبر ۱۹۵۲، او همچنین فرمانده گروه آموزش پرواز ۳۵۹۵ در پایگاه نیروی هوایی نلیس در نوادا بود. در طول جنگ کره، جانسون فرماندهی بال رهگیر چهارم جنگنده را از نوامبر ۱۹۵۲ تا اوت ۱۹۵۳ برعهده داشت و در یک جنگنده F-86 سابر در حال پرواز بود. از همان هواپیما بود که نام مستعار خود را «شهردار سابر جت سیتی» دریافت کرد. در ۲۸ مارس ۱۹۵۳، با سرنگون کردن پنجمین میگ ۱۵، بیست و نهمین خلبان جنگ شد. او پس از ۸۶ مأموریت و هشت ماه نبرد، ده فروند هواپیمای دشمن را منهدم کرد، ۹ فروند دیگر را آسیب رساند و سه آسیب احتمالی داشت که او را به اولین فرمانده تکخال دوگانه تبدیل می کرد. مرگ. جیمز جانسون دارای چهار دختر (جی، مارگارت، پاتریشیا و جودیت) با همسر اولش مری الن و دو فرزند (شری و
جیمز جونیور) از همسر دومش لورین بود. در سال ۱۹۷۹، جانسون دوباره با همسرش سیلویا ازدواج کرد و سناتور آریزونا، بری گلدواتر، ساقدوش او بود. او در ۲۲ اوت ۱۹۹۷ درگذشت و در گورستان ملی آرلینگتون به خاک سپرده شد. جوایز و میراث. در ۱۲ نوامبر ۱۹۵۳، جانسون به ترتیب در ۳۰ ژوئن و ۱۷ می ۱۹۵۳ نشان صلیب خدمات برجسته و ستاره نقره ای را دریافت کرد. او همچنین دو جایزه لژیون افتخار و سه جایزه صلیب پرواز ممتاز را دریافت کرد.