Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی ضد فلسطینی در کانادا زنده و فعال است». در سال ۲۰۲۳، مدیر مدرسهٔ پارک وست در هلیفکس، نوا اسکوشیا پس از آن که به دانش آموزان فلسطینی گفته شد که اجازهٔ پوشیدن کوفیه در روز فرهنگی مدرسه را ندارند، بابت این ماجرا عذرخواهی کرد. فعالان فلسطینی و طرفداران فلسطین، ممنوعیت کوفیه را کنشی نژادپرستانه علیه فلسطینیان دانسته و در برابر ساختمان وزارت آموزش هلیفکس دست به اعتراض زدند. فرانسه. در مهٔ ۲۰۲۱، ژرالد دارمانن، وزیر کشور فرانسه، از پلیس خواست تا برگزاری یک تجمع طرفدار فلسطین در پاریس را ممنوع کند. سیهام اسبگ، روزنامه نگار پاریسی، این تصمیم را تجلی ای از «همبستگی استعمارگرایانهٔ فرانسه با نیروهای اشغال گر اسرائیلی» توصیف کرد. آلمان. ماتی شمؤئلف در مجلهٔ +۹۷۲ گفته است که احساسات ضد فلسطینی در آلمان رایج است. فلسطینیان ساکن آلمان از «سرکوب و جرم انگاری» علیه فلسطینی ها سخن گفته اند؛ از جمله خشونت پلیس در تجمع ها، تبعیض نژادی، سانسور، و نقض حقوق بشر. ماجد ابوسلمه، یکی از بنیان گذاران «فلسطین سخن می گوید» در آلمان، گفته است که ضدیت با فلسطینیان در این کشور رو به افزایش است. چپ گرایان آلمان، به ویژه جریان آنتی دویچ، به اب
راز دیدگاه های ضد فلسطینی شناخته شده اند. بسیاری از صهیونیست های طرفدار اسرائیل که یهودی نیستند و در جناح چپ آلمان قرار دارند، ضدیت با فلسطینیان را نشانهٔ همبستگی خود با یهودیان می دانند. در سال ۲۰۱۹، بوندستاگ جنبش بی دی اس را نوعی یهودستیزی در آلمان اعلام کرد. در واکنش، این جنبش این اقدام را محکوم و آن را مصداقی از ضدیت با فلسطینیان دانست. «کمیتهٔ ملی فلسطینی بی دی اس» در بیانیه ای این قطعنامه را «مصوبه ای ضد فلسطینی، مک کارتیستی و خلاف قانون اساسی که توسط پارلمان آلمان تصویب شده» خواند. برایان انو، موسیقی دان بریتانیایی، گفته است هنرمندان طرفدار فلسطین در آلمان با «سانسور و مک کارتیسم تفتیش گرانه» مواجه اند که ناشی از سیاست های دولت آلمان و گروه های ضد فلسطینی است. در ۲۷ آوریل ۲۰۲۳، در آستانهٔ هفتاد و پنجمین سالگرد استقلال اسرائیل ــ که برای فلسطینیان به معنای هفتاد و پنجمین سالگرد نکبت است ــ اورزولا فون درلاین، سیاستمدار برجستهٔ آلمانی و رئیس کمیسیون اروپا، در اظهاراتی که از سوی وزارت خارجهٔ تشکیلات خودگردان فلسطین محکوم شد، اسرائیل را «دموکراسی پرنشاط خاورمیانه» توصیف کرد که «بیابان را شکوفا کرده» است. ا
ین اظهارات، «گفتمان تبلیغاتی»، «بازتولید کلیشهٔ نژادپرستانهٔ ضد فلسطینی» و «سفیدشویی اشغال گری اسرائیل» توصیف شدند. روابط آلمان با فلسطین «پیچیده» توصیف شده است. در حال حاضر، نخبگان سیاسی آلمان «همانندسازی پرشوری با اسرائیل» از خود نشان می دهند که اغلب با گذشتهٔ این کشور تبیین می شود. با این حال، برخی تحلیل ها این گرایش را «پدیده ای کیفی و جدید در آلمان» می دانند که «تا حد زیادی ربطی به ملاحظات اخلاقی دوران نازی ندارد». هانا ت. تسوبری استدلال کرده است که تجلی های آلمانیِ ضدیهودستیزی در آلمان ــ که از آن به عنوان «نشانگر اصلی هویت آلمان پس از جنگ» یاد شده است ــ می توانند فراتر از همانندسازی آلمانی ها با یهودیان بروند؛ گاه به حدی که غیریهودیان آلمانی را یهودی فرض کنند و آلمان را اسرائیل بدانند. در سال ۲۰۲۰، گروهی از پژوهشگران و هنرمندان آلمانی آغاز به انتقاد از «شکار جادوگران» علیه کسانی کردند که همبستگی خود با فلسطینیان را ابراز می کنند. مرکز اروپایی حمایت حقوقی (ای ال اس سی) نیز آلمان را به نقض حقوق بشر متهم کرده است؛ به سبب قوانینی که به گفتهٔ این نهاد به سرکوب کنش گری های طرفدار فلسطین انجامیده اند و به وی
ژه یهودیان و فلسطینیان را تحت تأثیر قرار داده اند. گروه «هنرمندان برای فلسطین» اعلام کرده است که آلمان شماری از هنرمندان را به سبب ابراز دیدگاه های طرفدارانه برای فلسطین مورد سانسور قرار داده است؛ از جمله کامله شمسی، کی تمپست، یانگ فادرز، طالب کویلی، ولید رعد و نیرت زومرفلد. اسرائیل. فلسطینیان هدف خشونت از سوی شهرک نشینان اسرائیلی و هواداران آن ها هستند، به ویژه در کرانه باختری. در نوامبر ۲۰۲۱، بنی گانتز، وزیر دفاع اسرائیل، دربارهٔ افزایش چشمگیر در شمار درگیری ها میان شهرک نشینان و فلسطینیان در کرانه باختری ابراز نگرانی کرد؛ بسیاری از این درگیری ها ناشی از حملات ساکنان پایگاه های غیرقانونی شهرک نشینی به فلسطینیان ساکن روستاهای مجاور بود. خشونت شهرک نشینان همچنین شامل اقداماتی موسوم به «حملات برچسب قیمتی» است که واکنشی به اقدامات دولت اسرائیل، عمدتاً علیه اهداف فلسطینی و گاه علیه نیروهای امنیتی اسرائیل در کرانه باختری اند. پلیس فلسطین از واکنش به اعمال خشونت آمیز شهرک نشینان اسرائیلی منع شده است؛ امری که اعتبار این نیرو را نزد فلسطینیان تضعیف می کند. از ژانویه تا نوامبر ۲۰۰۸، ۵۱۵ پروندهٔ کیفری در اسرائیل علیه
شهرک نشینان به سبب خشونت علیه اعراب یا نیروهای امنیتی اسرائیلی گشوده شد؛ ۵۰۲ مورد از آن ها مربوط به «رادیکال های راست گرا» و ۱۳ مورد مربوط به «آنارشیست های چپ گرا» بود. در همان سال، یکی از فرماندهان ارشد اسرائیل در کرانه باختری اعلام کرد که هسته ای متشکل از چند صد فعال در خشونت علیه فلسطینیان و نظامیان اسرائیلی دخیل هستند. شماری از شخصیت های مذهبی برجسته یهودی ساکن سرزمین های اشغالی، به همراه برخی مقام های رسمی دولت اسرائیل، این رفتارها را محکوم کرده اند. بااین حال، توجیه های مذهبی نیز برای کشتار به دست شهرک نشینان ارائه شده است؛ از جمله استناد به قاعده ای از تلمود: «اگر کسی آمد تو را بکشد، پیش دستی کن و او را بکش.» رسانه های اسرائیلی گزارش دادند که نهادهای امنیتی این کشور از سال ۲۰۰۸ رویکرد سخت گیرانه تری نسبت به شهرک نشینان قانون گریز در پیش گرفتند. همچنین در سال ۲۰۱۱، بی بی سی گزارش داد که «اکثریت عظیم شهرک نشینان خشونت گرا نیستند، اما برخی مقامات دولتی اسرائیل اذعان دارند که با رشد افراط گرایی مواجه اند.» آمار دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۱ نشان می داد که ۹۰٪ شکایت های فلسطینیان
از شهرک نشینان که به پلیس اسرائیل ارائه شده، هرگز به صدور کیفرخواست نینجامیده است. در قرن ۲۱، خشونت و اقدامات تروریستی شهرک نشینان اسرائیلی علیه فلسطینیان روندی فزاینده داشته است. در سال ۲۰۱۲، گزارشی از نمایندگان اتحادیه اروپا نشان داد که میزان خشونت شهرک نشینان طی سه سال منتهی به ۲۰۱۱ بیش از سه برابر شده است. بنا بر آمار دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل متحد، نرخ سالانهٔ حملات شهرک نشینان (۲٬۱۰۰ حمله در طی ۸ سال) از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۴ نزدیک به چهار برابر افزایش یافته است. در سال ۲۰۲۱، موجی دیگر از خشونت شهرک نشینان به وقوع پیوست که پس از کشته شدن یک نوجوان ۱۶ ساله شهرک نشین در جریان تعقیب و گریز با پلیس اسرائیل ــ پس از پرتاب سنگ به سوی فلسطینیان ــ آغاز شد. طی چند هفته، ۴۴ حادثه گزارش شد که به زخمی شدن دو کودک فلسطینی انجامید. در نیمهٔ دوم سال ۲۰۲۱، افزایش محسوسی در خشونت شهرک نشینان علیه فلسطینیان دیده شد که در شورای امنیت سازمان ملل متحد نیز محکوم گردید. این خشونت ها پس از پیروزی یک دولت راست افراطی در انتخابات سال ۲۰۲۲ و اعلام برنامه هایی برای گسترش شهرک های اسرائیلی در قلمروهای فلسطینی، و نیز پس از
حملهٔ حماس به اسرائیل در ۷ اکتبر ۲۰۲۳، شدت بیشتری یافت. در سال ۱۹۹۴، یک شهرک نشین یهودی در کرانه باختری و از پیروان کاخ به نام باروخ گلدشتاین، در جریان قتل عام مسجد الخلیل، ۲۹ نمازگزار مسلمان فلسطینی را در غار مخپلا در الخلیل به قتل رساند. در مراسم تشییع جنازهٔ او، یک خاخام اعلام کرد که حتی یک میلیون عرب «ارزش یک ناخن یهودی را ندارند». گلدشتاین از سوی بیشتر جریان های مذهبی از جمله ارتدکس میانه رو محکوم شد، و بسیاری در اسرائیل او را فردی روان پریش توصیف کردند. دولت اسرائیل این کشتار را محکوم کرد و حزب کاخ را غیرقانونی اعلام نمود. ارتش اسرائیل در پی این کشتار، طی ناآرامی های پس از آن، ۹ فلسطینی دیگر را نیز کشت، و دولت اسرائیل به شدت آزادی رفت وآمد فلسطینیان را در الخلیل محدود کرد، در حالی که به شهرک نشینان اجازهٔ تردد آزادانه داد. با اینکه اسرائیل تعداد اندکی (۱۸ نفر) از شهرک نشینان را از ورود به مناطق فلسطینی منع کرد و از آنان خواست سلاح های نظامی شان را تحویل دهند، اما درخواست ساف مبنی بر خلع سلاح همهٔ شهرک نشینان و اعزام نیروی بین المللی برای حفاظت از فلسطینیان را نپذیرفت. قبر گلدشتاین به زیارتگاهی برای تند
روهای یهودی بدل شده است. ایتامار بن گویر، وزیر امنیت ملی اسرائیل در دولت کنونی، بنا بر گزارش ها، تصویری از گلدشتاین را در اتاق نشیمن خود نگه داشته و آن را ادای احترام می داند. بر پایهٔ پژوهشی از آونر بن-آموس، استاد دانشگاه تل آویو، اشغال سرزمین های فلسطینی توسط اسرائیل به ندرت در کتاب های درسی اسرائیل یا در آزمون های دیپلم دبیرستانی مطرح می شود. زندگی و دیدگاه های فلسطینیان به ندرت مورد اشاره قرار می گیرد؛ رویکردی که بن-آموس آن را «انکار تفسیری» می نامد. در بیشتر کتاب های درسی اسرائیلی، «کنترل یهودیان و موقعیت فرودست فلسطینیان به عنوان وضعیتی طبیعی و بدیهی ترسیم می شود که نیازی به تفکر دربارهٔ آن وجود ندارد». بر اساس همین مطالعه، یکی از کتاب های اصلی آموزش شهروندی که در دبیرستان های اسرائیل استفاده می شود، هیچ اشاره ای به محدودیت های حقوقی میلیون ها فلسطینی ساکن کرانه باختری تحت اشغال نظامی اسرائیل نمی کند. موضوع کلی اشغال که پیش تر در نسخه های قبلی این کتاب آمده بود، در ویراست جدید ــ که زیر نظر وزرای آموزش راست گرا تهیه شده ــ به چند جملهٔ کوتاه تقلیل یافته است. کتاب درسی دیگری در حوزهٔ شهروندی، بحث در مورد
مناقشه بر سر سرزمین های اشغالی را به کلی حذف کرده است. در آزمون های دیپلم دبیرستان در حوزهٔ شهروندی طی بیست سال گذشته، هیچ سؤالی دربارهٔ محدودیت حقوق فلسطینیان مطرح نشده است. در آزمون های دیپلم جغرافیا نیز خط سبز و فلسطینیان نادیده گرفته شده اند. لبنان. در لبنان با آوارگان فلسطینی همچون شهروندان درجه دو رفتار می شود. فلسطینیان در لبنان از دریافت تابعیت محروم اند، از برخی مشاغل منع شده اند، از آموزش رسمی کنار گذاشته شده اند و ناگزیرند در اردوگاه های پناهندگان زندگی کنند. در جریان جنگ داخلی لبنان، ضدیت با فلسطینیان در میان شماری از جناح های لبنانی رایج بود؛ این خصومت به ویژه در میان مسیحیان لبنان که در چارچوب جبهه لبنان در جناح راست با سازمان آزادی بخش فلسطین و گروه های چپ گرای دیگر می جنگیدند، برجسته بود. یکی از نمونه های بارز این پدیده، کشتار صبرا و شتیلا است که در آن، نیروهای قوات لبنانی (شبه نظامیان مسیحی) با حمایت نیروهای دفاعی اسرائیل صدها یا هزاران فلسطینی (و همچنین شماری از شیعیان لبنان) را در بیروت قتل عام کردند. ایالات متحده. در افکار عمومی آمریکا برای سال ها گرایش به حمایت از اسرائیل و مخالفت با فلس
طینیان وجود داشته، هرچند در سدهٔ ۲۱، گرایش های طرفدار فلسطین در ایالات متحده افزایش یافته است. بر پایهٔ نظرسنجی گالوپ در سال ۲۰۲۱، تنها ۲۵٪ از آمریکایی ها نسبت به فلسطینیان بیشتر از اسرائیلی ها ابراز همدلی می کردند، در حالی که ۵۸٪ طرفدار اسرائیل بودند و تنها ۳۴٪ باور داشتند که ایالات متحده باید در زمینهٔ درگیری اسرائیل و فلسطین فشار بیشتری بر اسرائیل وارد کند. با این حال، ۵۲٪ از آمریکایی ها از تأسیس یک دولت مستقل فلسطینی حمایت می کردند. دموکرات ها بیش از جمهوری خواهان گرایش به حمایت از فلسطینیان داشتند. اندریا دورکین، نویسندهٔ یهودی-آمریکایی، در مقاله ای در سال ۱۹۹۰ با عنوان «اسرائیل: کشور کیست اصلاً؟» نوشت که یهودیان آمریکایی با ذهنیتی ضد فلسطینی تربیت می شوند؛ ذهنیتی که او آن را «پیش داوری عمیق و واقعی علیه فلسطینیان که معادل نفرت نژادی است» توصیف کرد. در مه ۲۰۲۱، مرکز اسلامی طیبه در محلهٔ شیپس هد بی، بروکلین با گرافیتی ای ضد فلسطینی با عبارت «مرگ بر فلسطین» مورد وندالیسم قرار گرفت. این رویداد به عنوان یک جرم ناشی از نفرت توسط ادارهٔ پلیس نیویورک بررسی شد. در دانشگاه میشیگان، رهبران دانشجویی در بیانیه ای، ف
ضای ضد فلسطینی را که به گفتهٔ آنان در محوطهٔ دانشگاهی «مهارناپذیر» شده بود، محکوم کردند و گفتند که دانشجویان فلسطینی «به طور جدی به حاشیه رانده شده اند، از جمله از طریق سانسور و تهدید». در نوامبر ۲۰۲۱، گروه حقوق بشری «پلستاین لیگال» شکایتی علیه دانشگاه جورج واشینگتن نزد دفتر حقوق بشر واشینگتن، دی.سی. ثبت کرد و مدعی شد که این دانشگاه در ارائهٔ خدمات درمانی به فلسطینیان تبعیض قائل شده است. در ۹ نوامبر ۲۰۲۳، یکی از رهبران سابق گروه دانشجویی طرفدار فلسطین در دانشگاه کانکتیکت، که در سال ۲۰۲۲ فارغ التحصیل شده بود، دربارهٔ پیام های صوتی تهدیدآمیزی که دریافت کرده بود سخن گفت، زیرا شمارهٔ او هنوز در وب سایت گروه منتشر شده بود. یکی از این پیام ها، که از اوکلاهما ارسال شده بود، شامل توهین های نژادی بود و در آن، او را «تروریست» خوانده و گفته شده بود: «نمی توانم صبر کنم تا ببینم می میری». انجمن دانشجویان مسلمان دانشگاه نیز ایمیلی دریافت کرد که در آن کشته شدن فلسطینیان تمسخر شده بود. این پیام ها به اداره تحقیقات فدرال، پلیس دانشگاه و پلیس ایالتی گزارش شد. در نخستین مناظره ریاست جمهوری ایالات متحده ۲۰۲۴ میان جو بایدن و دونا
لد ترامپ در ژوئن ۲۰۲۴، گزارش شد که ترامپ واژهٔ «فلسطینی» را به مثابه ناسزا به کار برده است. نمونه ها. منتقدان ضدیت با فلسطینیان گاه آن را از نظر اخلاقی به اندازهٔ یهودستیزی جدی می دانند، اما بر این باورند که ضدیت با فلسطینیان در جوامع غربی یا به رسمیت شناخته نمی شود یا به قدر کافی مورد توجه قرار نمی گیرد. پس از آن که فروشگاه پوشاک زارا در ژوئن ۲۰۲۱ اظهارات ضد فلسطینی یکی از طراحان ارشد خود را محکوم کرد، مدل و بزرگ شدهٔ قدس شرقی قاهر حرش گفت که صنعت مد باید در برابر احساسات ضد فلسطینی موضع بگیرد:ما معمولاً می بینیم برندها در برابر یهودستیزی موضع می گیرند، اما وقت آن رسیده که برندها در برابر ضدیت با فلسطینیان نیز بایستند.در در سال ۲۰۱۵، کنش گران جنبش بایکوت، عدم سرمایه گذاری و تحریم اسرائیل در اسپانیا، متیاهو، رَپِر یهودی-آمریکایی را به ضدیت با فلسطینیان متهم کردند و موقتاً موفق شدند حضور او در جشنوارهٔ «روتوتوم سان اسپلش» را لغو کنند. فلسطینی ستیزی دیجیتال. سانسور صداهای فلسطینی و طرفدار فلسطین در اینترنت، به ویژه در رسانه های اجتماعی، به عنوان «آپارتاید دیجیتال» یا «اشغال دیجیتال» توصیف شده است. فیسبوک و اینس
تاگرام از سوی کنش گران حقوق دیجیتال به سوگیری ضد فلسطینی متهم شده اند. از دیگر وب سایت هایی که به سوگیری ضد فلسطینی متهم شده اند می توان به ردیت، یوتیوب، توییتر و پی پل اشاره کرد. فلسطینی ستیزی در طول جنگ اسرائیل و حماس. در پی حملهٔ حماس به اسرائیل در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ و آغاز جنگ غزه (۲۰۲۳), موجی از ضدیت با فلسطینیان، نژادپرستی ضد عرب و اسلام هراسی پدید آمده است. فلسطینیان نسبت به افزایش ضدیت با فلسطینیان در رسانه های جمعی و افزایش جرم های ناشی از نفرت علیه فلسطینیان ابراز نگرانی کرده اند. نهادهای حقوق بشری نیز از افزایش سخنان نفرت پراکن و تحریک به خشونت علیه فلسطینیان خبر داده اند.
استخراج معادن به روش برداشت قله کوه (MTR) که با نام استخراج معدنی از قله کوه (MTM) نیز شناخته می شود، یکی از انواع استخراج معادن سطحی است که در نواحی مرتفع، به ویژه در قله یا خط الرأس کوه ها انجام می گیرد. در این روش، برای دستیابی به معدن کاری زغال سنگ موجود در دل کوه، ابتدا لایه های سطحی زمین که بر روی این لایه های زغال سنگ قرار دارند به طور کامل برداشته می شوند. این شیوه به عنوان جایگزینی نسبتاً ایمن تر برای استخراج زیرزمینی شناخته می شود؛ چرا که به جای ورود به اعماق زمین، دسترسی به زغال سنگ از سطح و از بالا انجام می پذیرد و در نتیجه، خطرات ناشی از ریزش تونل ها و حوادث زیرزمینی کاهش می یابد. در ایالات متحده آمریکا، این روش عمدتاً در رشته کوه آپالاچی، واقع در شرق این کشور، مورد استفاده قرار می گیرد. در این عملیات، برای رسیدن به لایه های زغال سنگ، گاه تا ۴۰۰ فوت (معادل حدود ۱۲۰ متر) از ارتفاع عمودی کوه با استفاده از مواد منفجره منفجر و حذف می شود تا لایه های زیرین زغال سنگ نمایان شوند. سنگ ها و خاک های اضافی حاصل از این فرایند، که دیگر کارایی ندارند، در دره های اطراف کوه انباشته می شوند. این نوع انباشته سازی
با عناوینی همچون «پرکردن دره ها» (Valley Fills) یا «پرکردن دره های تنگ» (Holler Fills یا Hollow Fills) شناخته می شود. این روش هرچند از منظر فنی و ایمنی، مزایایی دارد، اما به دلیل پیامدهای زیست محیطی گسترده ای که ایجاد می کند، همواره با انتقادهای جدی روبه رو بوده است. نمای کلی. استخراج معادن به روش برداشت قله کوهکه با عنوان استخراج معدنی از قله کوه نیز شناخته می شود، یکی از اشکال استخراج سطحی به شمار می رود که با تغییر یا حذف کامل پیکربندی توپوگرافی قله، تپه یا خط الرأس کوه به منظور دستیابی به لایه های زغال سنگ مدفون در دل زمین انجام می شود. در این روش، ابتدا "پوش سنگ" (یعنی خاک و سنگ های بالادست لایه های زغال سنگ) به طور کامل برداشته می شود تا لایه های زغال سنگ از بالا در معرض دید و استخراج قرار گیرند. این رویکرد با روش معدن کاری زغال سنگ تفاوت دارد؛ چرا که در روش سنتی، یک تونل یا چاهک باریک برای ورود به اعماق زمین حفر می شود و عملیات استخراج با باقی گذاشتن عمده پوش سنگ، در زیرزمین انجام می پذیرد. اما در اسن روش، پوش سنگ یا به منظور بازگرداندن نسبی شکل اولیه کوه به محل بازمی گردد، یا به دره های مجاور انتقال م
ی یابد. در مواردی که سنگ و خاک مازاد همراه با پسماندهای استخراج در دره های اطراف تخلیه می شوند، این نواحی با اصطلاحاتی چون دره پُر (Valley Fill) یا پرکردن دره های باریک (Holler Fill) شناخته می گردند. در ایالات متحده، این روش عمدتاً با استخراج زغال سنگ در رشته کوه آپالاش مرتبط است. بنا بر گزارش های گوگل ارث و تصاویر ماهواره ای برنامه لندست، مساحت زمین هایی که بین سال های ۱۹۸۵ تا ۲۰۱۵ به وسیله این روش استخراج شده اند، بالغ بر ۲٬۹۰۰ کیلومتر مربع بوده است. اگر نواحی استخراج شده پیش از سال ۱۹۸۵ نیز به این مقدار افزوده شوند، مجموع مساحت اراضی تحت استخراج سطحی به حدود ۵٬۹۰۰ کیلومتر مربع خواهد رسید. مطالعات دیگر نشان می دهند که برای استخراج یک تُن متریک زغال سنگ، به طور میانگین ۱۲ متر مربع زمین باید تخریب شود. پراکندگی محل های اجرای این روش در ایالت هایی همچون اوهایو تا ویرجینیا به چشم می خورد، ولی بیشترین تمرکز آن در ایالت های ویرجینیای غربی و کنتاکی شرقی ــ که دو ایالت برتر تولیدکننده زغال سنگ در منطقه آپالاشیا هستند ــ مشاهده می شود. با در نظر گرفتن نرخ فعلی استخراج، پیش بینی می شود که تا سال ۲۰۱۰ میلادی، مساحت کل
زمین هایی که در ایالات متحده به وسیله این روش استخراج شده اند، به بیش از ۱٫۴ میلیون جریب (حدود ۵٬۷۰۰ کیلومتر مربع) برسد، که این مقدار از کل مساحت ایالت دلاور نیز بیشتر است. در مجموع، بیش از ۵۰۰ قله کوه در آمریکا به وسیله این فرایند از بین رفته اند و در نتیجه آن، حدود ۳٬۲۰۰ کیلومتر (معادل ۲٬۰۰۰ مایل) از مسیر جویبارها و رودهای محلی به زیر خاک مدفون شده اند. روش استخراج معدنی به شیوه برداشت قله کوه از دهه ۱۹۶۰ میلادی مورد استفاده قرار گرفته است. افزایش تقاضا برای زغال سنگ در ایالات متحده، به ویژه پس از وقوع بحران نفتی سال ۱۹۷۳ و بحران انرژی ۱۹۷۹، انگیزه هایی برای توسعه روش های اقتصادی تر استخراج زغال سنگ نسبت به روش های سنتی زیرزمینی ــ که نیازمند صدها نیروی کار بودند ــ ایجاد کرد. همین عامل باعث شد تا برای نخستین بار، استفاده گسترده از روش برداشت قله کوه به عنوان راهکاری جایگزین و مقرون به صرفه آغاز شود. در دهه ۱۹۹۰، استفاده از این روش به شکل چشمگیری افزایش یافت، چرا که هدف استخراج زغال سنگ هایی با میزان گوگرد پایین تر بود. این نوع زغال سنگ به دلیل احتراق پاک تر و تولید آلودگی کمتر مورد توجه قرار گرفت. این تغی
یر تقاضا عمدتاً در پی اصلاحات صورت گرفته در لایحه هوای پاک متحده رخ داد، که با سخت گیرانه تر شدن محدودیت های مربوط به میزان انتشار آلاینده ها در فرایند سوختن زغال سنگ، استفاده از زغال سنگ های پرگوگرد را محدودتر ساخت و بازار جدیدی برای زغال سنگ های کم گوگرد ــ عمدتاً موجود در نواحی کوهستانی شرقی ــ ایجاد نمود.
داستان اقلیمی (که گاهی به اختصار به آن کلی-فای گفته می شود) نوعی ادبیات است که به موضوع تغییرات اقلیمی می پردازد. این آثار معمولاً ادبیات گمانه زن دارند اما از اجماع علمی درباره تغییر اقلیم الهام گرفته اند. داستان های اقلیمی ممکن است واقع گرایی، در آینده ای نزدیک، یا دردنیای خیالی که با تغییرات اقلیمی مواجه اند، رخ دهند. این ژانر اغلب دربرگیرنده عناصر علمی-تخیلی و ادبیات داستانی آرمان شهری و ویران شهری است و آینده های محتملی را بر اساس تحقیقات پیرامون تأثیرات تغییر اقلیم و گمانه زنی هایی دربارهٔ نحوه واکنش انسان ها به این چالش ها، به تصویر می کشد. در داستان های اقلیمی، تمرکز معمولاً بر تغییرات اقلیمی ناشی از پیامد انسان بر محیط زیست و مسائل زیست محیطی است، نه صرفاً پدیده های جوی یا بلایای طبیعی. فناوری هایی مانند مهندسی آب وهوا یا روش های سازگاری با تغییر اقلیم نیز معمولاً نقش پررنگی در این آثار دارند، به ویژه در بررسی اثرات آن ها بر جامعه. اصطلاح «کلی فای» عمدتاً به دن بلوم، خبرنگار آزاد و فعال حوزه اقلیم، نسبت داده می شود که این واژه را در سال ۲۰۰۷ یا ۲۰۰۸ ابداع کرد. اگرچه اصطلاح «داستان اقلیمی» از دهه ۲۰۱۰
رایج شده است، اما به طور بازگشتی به برخی آثار پیشین نیز اطلاق می شود. از نویسندگان پیش گام این ژانر در قرن بیستم می توان به جی. جی. بالارد و اکتاویا باتلر اشاره کرد. همچنین آثار ویران شهری مارگارت اتوود اغلب به عنوان پیش زمینه ای مهم برای ظهور این ژانر شناخته می شوند. از سال ۲۰۱۰ به بعد، نویسندگان شاخصی چون کیم استنلی رابینسون، ریچارد پاورز، پائولو باسیگالوپی و باربارا کینگسالور به خلق آثار مهمی در این حوزه پرداخته اند. انتشار رمان وزارت آینده از رابینسون در سال ۲۰۲۰ به تثبیت جایگاه این ژانر کمک شایانی کرد؛ این اثر واکنش هایی در سطح ریاست جمهوری و سازمان ملل به همراه داشت و سبب شد رابینسون به دیدار برنامه ریزان پنتاگون دعوت شود. دوره های دانشگاهی در حوزه ادبیات و مسائل زیست محیطی ممکن است داستان اقلیمی را در برنامه درسی خود بگنجانند. این شاخه از ادبیات در رسانه های مختلفی چون نیویورک تایمز، گاردین و مجله دیسِنت مورد بررسی قرار گرفته و از سوی رسانه های بین المللی گوناگونی مطرح شده است. همچنین فهرست هایی از آثار داستان اقلیمی توسط نهادهایی همچونگریست، مجله آوت ساید و کتابخانه عمومی نیویورک گردآوری شده است. پژو
هشگران و منتقدان، تأثیرات بالقوه داستان نویسی را بر حوزه گسترده تر ارتباطات اقلیمی مورد مطالعه قرار داده اند. اصطلاحات. بلوم این اصطلاح را برای توصیف داستان بلند خود با عنوان "شهر قطبی سرخ" به کار برد؛ اثری پسا-آخرالزمانی دربارهمهاجرت محیط زیستی در آلاسکا که در سال ۲۰۷۵ روایت می شود، اما از نظر تجاری موفق نبود. بعدها، در آوریل ۲۰۱۳ این اصطلاح وارد جریان اصلی رسانه ها شد؛ زمانی که "کریستیان ساینس مانیتور" و "ان پی آر" گزارش هایی دربارهٔ یک جنبش ادبی نوظهور شامل رمان ها و فیلم هایی با محوریت تغییرات اقلیمی ناشی از فعالیت های انسانی منتشر کردند. بلوم نسبت به عدم اشاره به نقش خود در ابداع این اصطلاح در آن گزارش ها انتقاد داشت. "اسکات تیل" در سال ۲۰۱۴ در "هاف پست" نوشت که او این اصطلاح را در سال ۲۰۰۹ رایج کرده است؛ الهام گرفته از ترکیب علم و داستان در فیلم "عصر حماقت" ساخته "فرنی آرم استرانگ".
پس از آغاز دومین دوره ریاست جمهوری دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا در ۲۰ ژانویه ۲۰۲۵، اعتراضات متعددی علیه اخراج گسترده مهاجران غیرقانونی توسط او آغاز شد. اعتراضات گسترده ای در ایالت های آلاباما، کالیفرنیا، جورجیا، ایلینوی، ایندیانا، کارولینای جنوبی و تگزاس رخ داده است. پیشینه. دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده، پس از بازگشت به قدرت برای دومین دوره ریاست جمهوری خود در ۲۳ ژانویه ۲۰۲۵، چندین وعده انتخاباتی خود در مورد اجرای سختگیرانه تر قوانین مهاجرتی را عملی کرد که منجر به افزایش عملیات اعمال مهاجرت و گمرک ایالات متحده آمریکا (ICE) در مناطق بزرگ شهری شد.
Ƹ (حرف کوچک: ƹ) یکی از حروف الفبای لاتین است. این حرف در دهه های ۱۹۴۰، ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ برای نشان دادن هم خوان سایشی حلقی واک دار که در الفبای آوانگاری بین المللی با نماد نشان داده می شود، به کار می رفت؛ برای نمونه، توسط جان روپرت فرث و ترنس فردریک میچل یا در دههٔ ۱۹۸۰ توسط مارتین هیندز و السعید بدَوی از این حرف استفاده می کردند. گرچه این حرف شبیه نسخهٔ وارونهٔ ای ژ (Ʒ) به نظر می رسد، اما بر پایهٔ حرف عربی () ساخته شده است. (با این حال، در استاندارد یونیکد، به طور مشخص از آن با عنوان «ای ژ وارونه» یاد شده است)
سوزوکی جی تی۵۵۰ یک موتورسیکلت ژاپنی با انجین، ۵۵۰ سی سی، سه سیلندر خطی، دوزمانه، هواخنک (بدون رادیاتور) و قدرت ۵۰ اسب بخار متعلق به دهه ۱۹۷۰ میلادی در سری "جی تی" «گرند تورینگ» سوزوکی بود. در سال ۱۹۷۶، گلگیر جلو تغییرکرد. طرح گرافیکی باک بنزین نیز عوض شد. این طرح در رنگ های قرمز و مشکی موجود بود. کمک فنرهای عقب سفت تر شدند. و پس زمینه صفحه کیلومتر تیره تر شد. فروش این مدل من ۹۰۰۰ دستگاه بود. بازخوردها. یک آزمایش جاده ای در ژانویه ۱۹۷۳ توسط مجله دنیای دوچرخه (Cycle World) نشان داد؛ حداکثر سرعت این موتورسیکلت را ۱۵۸ کیلومتر در ساعت (۹۸ مایل در ساعت) و شتاب ۰ تا ۶۰ مایل در ساعت (۰ تا ۹۷ کیلومتر در ساعت) را در ۵٫۸ ثانیه یا ۰ تا ¼ مایل (۰٫۰۰ تا ۰٫۴۰ کیلومتر) را در ۱۴٫۵۹ ثانیه با سرعت ۸۷٫۸ مایل در ساعت (۱۴۱٫۳ کیلومتر در ساعت) آزمایش کردند. ترمزگیری از سرعت ۹۷ تا ۰ کیلومتر در ساعت (۶۰ مایل در ساعت) در ارتفاع ۳۴٫۳ متری (۱۱۲٫۵ فوت) آزمایش شد.
فرماندهی سیستم های هوایی نیروی دریایی () یکی از فرماندهی های سیستم های نیروی دریایی است و در سال ۱۹۶۶ به عنوان جانشین دفتر تسلیحات دریایی نیروی دریایی تأسیس شد. این فرماندهی پشتیبانی مادی برای تجهیزات هوایی و سیستم های تسلیحاتی هوابرد نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا فراهم می کند. ستاد فرماندهی سیستم های هوایی نیروی دریایی در پایگاه هوایی رودخانه پاتوکسنت در شهرستان سنت مری، مریلند مستقر است و پرسنل نظامی و غیرنظامی آن در هشت مکان در سراسر ایالات متحده و یک سایت در خارج از کشور مستقر هستند. فرمانده فعلی از سپتامبر ۲۰۲۱، دریاسالار کارل پی. چبی است. مأموریت فرماندهی سیستم های هوایی نیروی دریایی ارائه پشتیبانی کامل از هواپیماهای نیروی دریایی، سلاح ها و سیستم هایی است که توسط ملوانان و تفنگداران دریایی اداره می شوند. این پشتیبانی شامل تحقیق، طراحی، توسعه و مهندسی سیستم ها، اکتساب، آزمایش و ارزیابی، امکانات و تجهیزات آموزشی، تعمیر و اصلاح، و پشتیبانی مهندسی و لجستیک ضمن خدمت می شود. فرماندهی سیستم های هوایی نیروی دریایی در ۸ بخش یا انجمن های تخصصی سازماندهی شده است که عبارتند از: مدیریت برنامه، قراردادها، تحقیق و
مهندسی، آزمایش و ارزیابی، لجستیک و عملیات صنعتی، عملیات شرکتی، حسابرس و مشاور. فرماندهی سیستم های هوایی نیروی دریایی (از طریق افراد، فرایندها، ابزارها، آموزش، امکانات مأموریت و فناوری های اصلی) به مدیران اجرایی برنامه هوانوردی دریایی و مدیران برنامه تعیین شده آنها که مسئول برآورده کردن الزامات هزینه، زمان و عملکرد برنامه های تعیین شده خود هستند، پشتیبانی ارائه می دهد.
سوزوکی جی تی۷۵۰ یک موتورسیکلت ژاپنی با انجین ۷۵۰ سی سی موتور سه سیلندر خطی دوزمانه با رادیاتور آب و قدرت ۶۷ اسب بخار است که توسط کمپانی موتورسازی سوزوکی از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۷ ساخته می شد. این اولین موتورسیکلت ژاپنی با رادیاتور آب بود. انجمن مهندسان خودرو ژاپن این محصول را به عنوان یکی از ۲۴۰ نشان فناوری خودروسازی ژاپن در فهرست خود قرار داده است. در نهایت مانند تمام موتورسیکلت های دوزمانه بزرگ اواخر دهه ۱۹۷۰، این محصول قربانی مقررات سختگیرانه تر انتشار گازهای گلخانه ای و رقابت با پیشرفت های فنی موتورسیکلت های چهارزمانه شد. و درسال ۱۹۷۷ باعث توقف تولید این موتورسیکلت شد.