Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ویما کادفیسس یا کادفیسس دوم (یوناتی: Οοημο Καδφιϲηϲ "Ooēmo Kadphisēs"؛ خروشتی: 𐨬𐨁𐨨 𐨐𐨫𐨿𐨤𐨁𐨭 "ویما کالپیسا"، "")، شاهنشاه کوشانی از سال ۱۱۳ الی ۱۲۷ میلادی بود. مطابق سنگ نوشته رباطک، او پسر ویما تاکتو و پدر کانیشکای بزرگ است. سکه شناسی. کادفیسس دوم برای اولین بار ضرب سکه طلا را علاوه بر سکه های مس و نقره پیشین معرفی کرد. به نظر می رسد بیشتر طلا از طریق تجارت با امپراتوری روم به دست آمده است. استاندارد وزن طلای سکه های او تقریباً هشت گرم است که با سکه های رومی قرن اول مطابقت دارد. شمش طلا از روم ذوب می شد و برای ضرابخانه های کوشانیان در قندوز استفاده می شد. این سکه ها سه استاندارد داشتند: دولایه، یک لایه، و یک چهارم لایه (دینار). استفاده از سکه های طلایی گواه بر رونق امپراتوری کوشانی از زمان ویما تاکتو است که مرکز تجارت بین دودمان هان چین (جایی که ویما با نام 阎膏珍 شناخته می شد)، آسیای مرکزی، اسکندریه مصر و انطاکیه در غرب بود. کوشانی ها توانستند جاده ابریشم را حفظ کرده و از آن محافظت کنند و به ابریشم، ادویه ها، منسوجات یا داروها به رونق تجارت بین چین، هند و روم بیفزایند. به ویژه، بسیاری از کالاها با کشتی به امپراتو
ری روم فرستاده شد و جریان بازگشتی کالاها شامل شمش های طلا، شراب یونانی و بردگان را بود. آثار هنری نیز از همه جهات وارد می شد، چنان که تنوع و کیفیت آثار یافت شده در پایتخت تابستانی کوشان در بگرام و بامیان افغانستان مشاهده می شود. همان طور که هنر یونانی-بودایی منطقه گنداره نشان می دهد، کوشانیان یک سنت گرایی هنری قوی از تلافی هنر هندی و یونانی ایجاد کردند. تاریخ روم به دیدار سفرای پادشاهان هند از دربار تراژان (۹۸–۱۱۷ بعد از میلاد) مربوط می شود که حاوی هدایا و نامه هایی به زبان یونانی بود که توسط ویما کادفیسس یا پسرش کانیشکا ارسال شده بود. بیشتر سکه های ویما کادفیسس نماد بودایی تریراتانا را در پشت آن نشان می دهند (یا احتمالاً نماد شیوا، که به اهمیت آیین هندویسم در دربار کوشانی اشاره دارد.
«مامبای سیاه» () نخستین تک آهنگ گروه دخترانه اهل کره جنوبی، اسپا است. «مامبای سیاه» در ۱۷ نوامبر ۲۰۲۰ به عنوان یک تک آهنگ استنداِلون توسط اس ام انترتینمنت منتشر شد.
نینگ یی ژو (؛ زادهٔ ۲۳ اکتبر ۲۰۰۲) که به طور حرفه ای با نام نینگ نینگ (؛ ) شناخته می شود، خواننده چینی ساکن کره جنوبی است. او یکی از اعضای گروه دخترانه کره ای اسپا است. اوایل زندگی. نینگ نینگ با نام تولد نینگ یی ژو زادهٔ هاربین، چین در ۲۳ اکتبر ۲۰۰۲ است. او در مدرسه راهنمایی دانشگاه نرمال هاربین () و آکادنی موسیقی معاصر پکن () تحصیل کرده است. پشتیبانی ها. در ۸ فوریه ۲۰۲۴، نینگ نینگ به عنوان سفیر جهانی برند ایتالیایی ورساچه تعیین شد.
، که به طور حرفه ای با نام جیزل () شناخته می شود، خواننده و رپر ژاپنی ساکن کره جنوبی است. او یکی از اعضای گروه دخترانه کره ای اسپا است که در نوامبر ۲۰۲۰ توسط اس ام انترتینمنت تشکیل شد. اوایل زندگی. جیزل زادهٔ گانگنام گو، سئول، کره جنوبی از مادر کره ای و پدر ژاپنی است و در توکیو، ژاپن بزرگ شد. او به زبان های ژاپنی، کره ای و انگلیسی مسلط است. حرفه. ۲۰۲۰–اکنون: آغاز فعالیت با اسپا. پس از ۱۱ ماه کارآموزی، اس ام انترتینمنت از جیزل به عنوان سومین عضو اسپا در ۶ نوامبر ۲۰۲۰ رونمایی کرد، و این گروه، اولین گروه این کمپانی پس از رد ولوت در سال ۲۰۱۴ است. اسپا با تک آهنگ «مامبای سیاه» در ۱۷ نوامبر ۲۰۲۰ فعالیتش را آغاز کرد. در دسامبر ۲۰۲۱، جیزل در تک آهنگ «باغ وحش» به همراه هم کمپانی هایش در اس ام برای آلبوم "۲۰۲۱ وینتر اس ام تاون: اس ام سی یو اکسپرس" مشارکت داشته است. فعالیت های دیگر. پشتیبانی ها. در ۱ مارس ۲۰۲۴، جیزل به عنوان سفیر برند مد لوکس اسپانیایی لوئه وه انتخاب شد. او نخستین حضور خود به عنوان سفیر این برند را در طی "کالکشن پوشاک آماده پاییز ۲۰۲۴" این برند در پاریس انجام داد. فعالیت های انسان دوستانه. در ژوئن ۲۰۲۲،
جیزل مبلغ ۱۰ میلیون وون به یوهنگ سا، یک سازمان غیرانتفاعی که هدفش بازپروری حیوانات رهاشده است، اهدا کرد. ترانه شناسی. اعتبار آهنگسازی. تمام اعتبارات برگرفته از انجمن حق تکثیر موسیقی کره است مگر اینکه خلاف آن ذکر شده باشد.
ابراهیم خان یمین السلطنه دومین شهردار پس از انقلاب مشروطه در ابتدا بر اساس قانون بلدیه مصوب ۱۲۸۶د شهردار بر اساس رای اعضای انجمن شهر انتخاب می گردید به این معنی که رئیس انجمن شهر، ریاست بلدیه را بر عهده می گرفت. اما بعد از مدتی این امر کنار نهاده شد و ریاست بلدیه زیر نظر مستقیم وزارت داخله کار خود را شروع کرد. یمین السلطنه نخستین فردی بود که پس از این تغییر قانون به سمت شهرداری تهران منصوب شد. وی جانشین خلیل ثقفی شد. او در این سمت به مدت ۷۲ ماه خدمت کرد و پس از کودتای سید ضیاء در سال ۱۲۹۹ جای خود را به گاسپار ایپگیان داد.
کارل اتو ساور (زادهٔ ۱۶ فوریه ۱۹۰۲ - درگذشته ۲۸ ژوئیه ۱۹۶۶) یک مقام عالی رتبه در وزارت تسلیحات و تولید جنگ رایش بود و در وصیت نامه آدولف هیتلر به عنوان وزیر مهمات رایش معرفی شد.
گروه اطلاعات کمبریج (به طور مخفف CIG) یک شرکت سرمایه گذاری خصوصی جهانی است که بر خدمات اطلاعاتی، آموزش و فناوری تمرکز دارد. این شرکت به عنوان یک شرکت ارائه دهنده خدمات به ناشران دانشگاهی شروع به کار کرد دفتر مرکزی آن در بتسدا، مریلند است. اندرو پسر بنیانگذار رابرت اشنایدر مدیر اجرایی و دخترش جیل مدیر ارتباطات است.
انتشارات امرالد محدود یک انتشارات علمی است که کتاب ها و مجله های علمی چاپ می کند و مرکزش در لیدزِ انگلیس واقع است. در اصل این ناشر در زمینه هایی از علوم اجتماعی و مدیریت، شامل مدیریت، تجارت، آموزش و علوم کتابداری و اطلاع رسانی تمرکز دارد. امرالد هم چنین در زمینه هایی از سلامتی، علوم، مهندسی و تکنولوژی چاپ می کند. انتشارات امرالد به عنوان یک ناشر مستقل شروع به کار کرد. این انتشارات توسط کیث هوارد و یک گروه مدیریت علمی از دانشگاه برادفورد بنیانگذاری شد. هوارد در سال ۲۰۱۷ از مدیریت گروه امرالد کنار رفت. ریچارد بون رئیس اجرایی شد و در سال ۲۰۱۸، ویکی ویلیامز مدیرعامل انتشارات شد. گروه انتشارات امرالد توسط گروه اطلاعات کمبریج که در آمریکا مستقر است، در ۱۰ ژوئن ۲۰۲۲ خریداری شد. تاریخچه. امرالد در سال ۱۹۶۷ در بریتانیا با نام Management Consultants Bradford (MCB) UP Ltd تأسیس شد. این ناشر در سال ۲۰۰۲ پس از موفقیت پایگاه داده Emerald Fulltext نام خود را به امرالد تغییر داد. در سال ۲۰۰۷، امرالد مجموعه ای از کتاب های سریالی، مجموعه ها و تک نگاری های مرتبط با مدیریت و علوم اجتماعی را از شرکت الزویر خریداری کرد. در سال ۲۰۱
۱، امرالد ناشر حوزه بهداشت و مراقبت اجتماعی Pier Professional Limited را تصاحب کرد، و در سال ۲۰۱۵، شرکت GoodPractice، ارائه دهنده ابزارهای پشتیبانی برای رهبران و مدیران ارشد را به دست آورد. در سال ۲۰۲۰، Good Practice، Towards Maturity و Mind Tools تحت برند امرالد ادغام شدند. در ۱۰ ژوئن ۲۰۲۲، گروه اطلاعاتی کمبریج، گروه انتشارات امرالد را خریداری کرد. از تاریخ ۲۳ مه ۲۰۲۳، Emerald Publishing Limited کاتالوگ کتاب های شرکت Thomas Telford Limited (TTL) شامل ۳۵ عنوان مجله و دیگر دارایی های مرتبط با انتشار را از مؤسسه مهندسان عمران (ICE) خریداری کرد. راهنماهای New Engineering Contract (NEC) شامل این فروش نبودند.
نیشی هاچی جوزننی ، نوبوکو; زمان تولد ۱۱۹۳ – ) همسر اصلی یا میدای دوکورو سومین شوگون از شوگون سالاری کاماکورا، میناموتو نو سانه تومو اهل ژاپن بود. او با امپراتور گوتوبا نسبت خانوادگی داشت. در سال ۱۲۰۴، او همسر اصلی میناموتو نو سانه تومو شد و به کاماکورا رفت. گفته می شود که او با میناموتو نو سانه تومو رابطه خوبی داشت، اما آنها صاحب فرزند نشدند. در سال ۱۲۱۶، او به دستور ماساکو آما اودای، دختر برادر بزرگتر سانه تومو، میناموتو نو یوری ایه (که بعداً به عنوان تاکه نو گوشو شناخته شد) را به فرزندی پذیرفت. هنگامی که شوهرش در سال ۱۲۱۹ ترور شد، او صبح روز بعد راهبه شد، و سپس به کیوتو بازگشت.
جنگ کانیشکا با پارت، جنگی بود که احتمالاً بین کانیشکا کوشانی و بلاش سوم اشکانی رخ داده است. گفته می شود که پادشاه پارت به کانیشکا حمله برد اما از نایب السلطنه کوشانی در جنگ شکست خورد و اراضی بسیاری را در شرق شاهنشاهی اشکانی و غرب شاهنشاهی کوشانی از دست داد.
آدنوکارسینوم کم تهاجمی ریه () به تومورهای منفرد توپُر با اندازهٔ مساوی یا کمتر از ۳ سانتی متر در ریه می گویند که غالباً اپیتلیال آلوئولی (مانند آدنوکارسینوم درجا ریه)، با تهاجم موضعی کانونی کمتر از ۵ میلی متر به استروما هستند. پیش آگهی این سرطان - به عنوان یک آدنوکارسینوم درجا - عالی و تقریباً ۱۰۰٪ بیماران زنده می مانند.
لنفوم طحالی با لنفوسیت های پرزدار () نوع نادری از لنفوم است که سلول های B بالغ را درگیر می کند. نام های قدیمی تر شامل «لنفوم تقلیدکنندهٔ لوسمی سلول مویی» و «لنفوم لنفوپلاسمیتیک با لنفوسیت های پرزدار در گردش» است. لنفوسیت های پرزدار مشخصه این نوع لنفوم در اسمیر لام خون محیطی این بیماران است. این لنفوسیت ها دارای یک هسته بیضی شکل با الگوی «قلوه سنگی» در کروماتین هسته ای هستند که بیشتر مشخصه سلول های لنفوئیدی بالغ است. برآمدگی های سیتوپلاسمی یا پرزها توزیع قطبی دارند. اینکه آیا این وضعیت مشابه «لنفوم ناحیه حاشیه ای طحال» است یا فقط بسیار شبیه به آن است، موضوع بحث و بررسی های علمی است.
لامبدا گارسیا (; –) بازیگر اهل مکزیک است. وی از سال ۲۰۰۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی نامه. گارسیا بازیگری را در آکادمی تی وی ازتکا و توسط دورا کوردرو و رائول کوئینتانیلا آموخت. او همچنین در آکادمی رقص برادوی برای تحصیل در رشته تئاتر موزیکال حضور یافت.
واسودیوا یکم (کوشانی: Βαζοδηο "بازودیو"؛ خط براهمی: "Vā-su-de-va"، چینی: 波調 "Bodiao") یا بازودیوا یکم ششمین شاهنشاه کوشانی و آخرین شاهنشاه بزرگ کوشان بود که از سال ۱۹۱ الی ۲۳۲ به مدت ۴۳ سال حکمرانی کرد. او از ضرابخانه باختر (بلخ) استفاده می کرد و پیروز زدوخوردهای ساسانیان بود.
کارسینوم ریه شبه غده بزاقی () به طور کلی به گروهی از سرطان های نادر اشاره دارد که از تقسیم سلولی کنترل نشده (میتوز) سلول های بنیادی سرطانی جهش یافته در بافت ریه ناشی می شوند. این سرطان نام خود را تا حدی از ظاهر غیرطبیعی سلول های خود گرفته که ساختار و ویژگی های آن ها بسیار شبیه سرطان هایی است که در غدد بزاقی اصلی (غدد بناگوشی، غدد زیرآرواره ای و غدد زیرزبانی) سر و گردن دیده می شوند. کارسینوم اصطلاحی است برای نئوپلاسم های بدخیم مشتق شده از سلول های دودمان بافت پوششی و/یا آنهایی که ویژگی های سلولی یا معماری بافتی را که مشخصاً در سلول های بافت پوششی یافت می شود، از خود نشان می دهند. سرطان ریه یک گروه بزرگ و فوق العاده ناهمگن از بدخیمی ها است. بیش از ۵۰ گونهٔ بافتی مختلف از این سرطان به روشنی در طبقه بندی بازنگری شدهٔ سازمان جهانی بهداشت در سال ۲۰۰۴ (که در حال حاضر پرکاربردترین سیستم طبقه بندی سرطان ریه است)، ذکر شده است. بسیاری از این زیرگونه های سرطانی که اخیراً توصیف شده اند، نادر هستند و به خوبی درک نشده اند. با این حال، از آنجایی که اشکال مختلف تومورهای بدخیم به طور کلی ویژگی های ژنتیکی، بیولوژیکی و بالینی مت
نوعی از خود نشان می دهند - از جمله پاسخ به درمان - طبقه بندی دقیق موارد سرطان ریه برای اطمینان از اینکه بیماران مبتلا به سرطان ریه مدیریت بهینه درمانی را دریافت می کنند، حیاتی است. بر اساس طبقه بندی ۲۰۰۴ سازمان جهانی بهداشت کارسینوم های ریه به ۸ گونه اصلی تقسیم می شوند: درمان. گزینه های درمانی ممکن است شامل جراحی، پرتودرمانی و شیمی درمانی باشد. ایکوتینیب به طور موقت در درمان کارسینوم غدد بزاقی ریه مؤثر بوده است اما پس از سه ماه کارایی خود را از دست می دهد.
کارسینوم سارکوماتوئید () که گاهی به آن «کارسینوم پلئومورفیک» نیز گفته می شود، شکل نسبتاً نادری از سرطان است که سلول های بدخیم آن دارای خواص بافت شناسی، سلولی یا مولکولی تومورهای بافت پوششی ("کارسینوم") و تومورهای مزانشیمی ("سارکوم") هستند. اعتقاد بر این است که کارسینوم های سارکوماتوئید از اشکال شایع تر تومورهای بافت پوششی ایجاد می شوند. انواع. کارسینوم سارکوماتوئید یک نوع تومور نادر ریه است که در دسته کارسینوم های ریه غیر سلول کوچک (NSCLC) با تمایز کم قرار دارد. بر اساس ویژگی های بافتی، می توان آن را به کارسینوم سلول غول پیکر (تقریباً به طور کامل از سلول های غول پیکر)، کارسینوم سلول دوکی شکل (تقریباً به طور کامل از سلول های دوکی شکل)، کارسینوم پلئومورفیک (دست کم ۱۰٪ سلول های دوکی شکل/غول پیکر یا متشکل از سلول های غول پیکر یا دوکی شکل به تنهایی)، کارسینوسارکوم (ترکیبی از NSCLC و سارکوم خالص)، و بلاستوم ریوی دو فازی (شامل مولفه های بافت پوششی جنینی و استرومای مزانشیمی اولیه طبقه بندی کرد. مکان. در موارد نادر، کارسینوم سارکوماتوئید در روده کوچک شناسایی شده است. آنها ممکن است خواص اپیتلیوئیدی و مزانشیمی داشته باش
ند یا فقط از سلول های دوکی نوع مزانشیمی تشکیل شده باشند و CD117 و BRIP1 آنها منفی است. برخی از موارد کارسینوم ساکروماتوئید حنجره به پرتودرمانی مقاوم هستند. همه گیرشناسی. این نوع تومور کمتر از ۱ درصد از همه سرطان های اولیه ریه را تشکیل می دهد. تومورهای اولیه ریه از بافت های خودِ ریه منشأ می گیرند و متاستازی از سایر نقاط بدن نیستند.
واسیشکا (کوشانی: BAZHÞKO "Bazēško"؛ خط براهمی '؛ خروشتی: 𐨬𐨗𐨿𐨱𐨅𐨮𐨿𐨐 ' پنجمین شاهنشاه کوشانی از زمان کانیشکای کبیر الی واسودیوا یکم بود که از سال ۲۴۷ الی ۲۶۵ میلادی به مدت ۱۸ سال بر امپراتوری کوشانی حکم راند. پیوند به بیرون. ‏
کانیشکا سوم (کوشانی: ΚΑΝΗϷΚΕ "Kanēške"؛ خط براهمی '؛ خروشتی: 𐨐𐨞𐨁𐨮𐨿𐨐 ' یکی از شاهنشاهان کوشانی بود که از سال ۲۶۵ الی ۲۷۰ میلادی به مدت ۵ سال بر امپراتوری کوشانی حکم راند. در کتیبه ای که به «سال ۴۱ گاهشمار کوشانی» (احتمالاً قرن دوم از دوران کانیشکا) و در مرزهای رودخانه آرا در پنجاب کشف شده است، کانیشکا سوم خود را به عنوان "مهاراجه راجادیراجا دواپوترا کایزرا کانیشکا" یعنی پادشاه بزرگ، شاهنشاه شاهنشاهان، پسر خدا، قیصر، کانیشکا) معرفی می کند. این نشانگر ارتباط های قوی کانیشکا سوم با قیصر روم است که احتمالا به سبب دشمنی مشترک با ساسانیان بوجود آمده است. کتیبه نسبتاً فرسوده است و قرائت قیصر مورد تردید قرار گرفته است، به خصوص که هیچ ذکر دیگری از این عنوان در منابع کوشانی وجود ندارد. پیوند به بیرون. کاتالوگ آنلاین سکه های کانیشک ‏
آدنوآکانتوما () بدخیمی سلول های سنگفرشی است که از سلول های بافت پوششی نشات می گیرد. این بدخیمی ممکن است در لایهٔ درونی رحم، دهان و روده بزرگ ایجاد شود. درمان. اگر حدود تومور به اندازهٔ کافی مشخص باشد، درمان اغلب شامل هیسترکتومی و پرتودرمانی است. البته مدیریت درمان ممکن است بسته به میزان گسترش تومور متفاوت باشد. پیش آگهی. پیش آگهی بیماری بستگی به وجود و فراوانی سلول های غده ای دارد. اگر محدوده تومور به مقدار کافی مشخص باشد، نتیجهٔ نهایی بهتر است. همه گیرشناسی. بروز این سرطان را با درمان جایگزینی هورمون مرتبط دانسته اند. این خطر در زنان سفیدپوست بیشتر از سایر قومیت ها است.
جون هو (؛ زاده ۱۹۸۳) ریاضی دان آمریکایی که اکنون در دانشگاه پرینستون استاد است. وی پیشتر در دانشگاه استنفورد استاد بود. او در سال ۲۰۲۲ برنده مدال فیلدز شد. هو ششمین برنده این مدال با اصالت شرق آسیایی و نخستین برنده آن با اصالت کره ای می باشد. او برای پیوندهایی که میان هندسه جبری و ترکیبیات یافته، شناخته شده است.
ریچارد راجرز بوکر (متولد 4 سپتامبر 1848 - درگذشت 12 نوامبر 1933) روزنامه نگار و ویراستار پابلیشرز ویکلی و مجله هارپر و بنیان گذار شرکت آر آر بوکر بود. زندگی ابتدایی و تحصیلات. ریچارد راجرز بوکر در تاریخ ۴ سپتامبر ۱۸۴۸ در شهر سیلم، ماساچوست، در یک خانواده تحصیل کرده و موفق به دنیا آمد. پدربزرگ پدری او، جوئل بوکر (۱۷۷۵–۱۸۵۸)، از یک کارمند فروشگاه مواد غذایی به تاجری برجسته و مالک بخشی از کشتی های بادبانی تبدیل شد. مکانی به نام «بوکر پلیس» در سیلم به افتخار جوئل بوکر نامگذاری شده است. مادرش، ترزا ماریا بوکر (با نام خانوادگی ساووری؛ ۱۸۲۵–۱۹۰۶)، دختر ریچارد ساووری (۱۷۸۱–۱۸۴۱) بود که مالک یک کارگاه بزرگ تولید بشکه در سیلم بود. پدرش، دنیل راجرز بوکر (۱۸۲۰–۱۸۹۵)، شریک یک شرکت معتبر تجاری بود که به فروش زغال سنگ و نمک در سیلم می پرداخت. اما بحران مالی سال ۱۸۵۷ همراه با فوت شریک اصلی شرکت، باعث شکست این تجارت شد. خانواده به نیویورک نقل مکان کردند و پدر بوکر در آنجا کسب وکار تولید بشکه راه اندازی کرد. این کسب وکار هرگز موفق نشد و خانواده دیگر نتوانستند به رفاه قبلی خود بازگردند. به همین دلیل، برنامه بوکر برای حضور در دا
نشگاه هاروارد کنار گذاشته شد. او در سال ۱۸۶۳ به مدرسه آزاد رفت و در سال ۱۸۶۶ وارد کالج شهر نیویورک شد. در کالج، او روزنامه ای به نام The Collegian را تأسیس، مدیریت و منتشر کرد که یکی از اولین روزنامه های دانشجویی در کشور بود. او همچنین یکی از سازمان دهندگان و اعضای سنای دانشجویی بود. بوکر نقش مهمی در تأسیس شاخه ای از انجمن «فی بتا کاپا» در کالج ایفا کرد، اما به دلیل فعالیت های "رادیکال" خود در دولت دانشجویی و روزنامه دانشجویی، توسط رئیس کالج از عضویت در این انجمن محروم شد. سال ها بعد، این بی عدالتی اصلاح شد. او در سال ۱۸۶۸ با مدرک کارشناسی در روزنامه نگاری فارغ التحصیل شد. در سال ۱۸۷۹، به عنوان یک دانشجوی کالج شهر، او از اعضای برجسته جنبش مستقل جمهوری خواهان، معروف به جنبش "ماگوومپ"، در سیاست ملی بود. در سال ۱۸۸۰، ماگوومپ ها به شکست نامزدی یولیسیز گرانت برای دوره سوم ریاست جمهوری کمک کردند، زیرا دولت های او با رسوایی هایی همراه بود. در همان سال، او انجمن آموزش سیاسی را برای آگاهی رسانی به مردم در مورد مسائل اجتماعی و سیاسی تأسیس کرد. بوکر یک جمهوری خواه لیبرال بود که نقش برجسته ای در تصویب اصلاحات خدمات عمومی
و شهری در نیویورک در دهه ۱۸۸۰ ایفا کرد و در سال ۱۸۸۰، متن اصلاحات خدمات عمومی را نوشت که در پلتفرم ملی جمهوری خواهان پذیرفته شد. حرفه. پس از فارغ التحصیلی، بوکر حرفه موفق خود در روزنامه نگاری را در روزنامه تازه تأسیس New York Evening Mail آغاز کرد، جایی که از سال ۱۸۶۸ تا ۱۸۷۴ به عنوان سردبیر شهر و سردبیر ادبی فعالیت کرد. از سال ۱۸۷۵ تا ۱۸۷۸، او ستونی برای روزنامه New York Tribune نوشت و در سال ۱۸۹۶ به مدیر The New York Times تبدیل شد. بین سال های ۱۸۸۰ و ۱۸۸۲، او در لندن زندگی می کرد و نسخه بریتانیایی مجله Harper's Magazine را مدیریت می کرد. علاوه بر روزنامه نگاری، بوکر در حوزه نشر و فروش کتاب نیز فعالیت داشت. او در سازماندهی اولین نمایشگاه کتاب آمریکا نقش داشت و در مقاطع مختلف به عنوان نماینده ناشران برجسته لندن و نیویورک استخدام شد. در سال ۱۸۷۲، بوکر به همراه دوست و مربی اش، فردریک لیپولدت، مجله Publishers Weekly (در آن زمان به نام The Publishers' Weekly) را منتشر کردند که به مهم ترین مجله حوزه تجارت کتاب در آمریکا تبدیل شد. بوکر به مدت ۵۰ سال به عنوان مالک و سردبیر این نشریه فعالیت کرد. در ماه مه ۱۸۷۶، بوک
ر، لیپولدت، و ملویل دیویی در نیویورک گرد هم آمدند تا درباره توسعه کتابخانه ها گفتگو کنند. در آن زمان، آمریکا دارای ۳,۶۴۷ کتابخانه با ۳۰۰ کتاب یا بیشتر بود. مجموع کتاب های این کتابخانه ها به ۱۲,۲۷۶,۹۶۴ جلد می رسید. کتابخانه ها بر اساس سیستم اشتراک فعالیت می کردند و دسترسی مستقیم به قفسه ها یا بخشی مخصوص کودکان نداشتند. همچنین، هیچ سیستم استانداردی برای طبقه بندی کتاب ها وجود نداشت. کتابخانه ها از فهرست های چاپ شده به سمت استفاده از کارت های فهرست دست نویس با اندازه های مختلف حرکت می کردند. در این نشست، سه نفر تصمیم گرفتند حرفه ای برای کتابداری تأسیس کنند، مجله ای برای کتابخانه ها منتشر کنند و یک انجمن ملی کتابخانه ای تشکیل دهند. در سپتامبر ۱۸۷۶، لیپولدت و بوکر جلد اول Library Journal را منتشر کردند و ملویل دیویی به عنوان سردبیر اجرایی این مجله منصوب شد. در اکتبر ۱۸۷۶، آن ها انجمن کتابخانه های آمریکا را تأسیس کردند. این سازمان به عنوان الگویی برای بسیاری از کشورهای اروپایی مورد استفاده قرار گرفت. مرگ و میراث. در مارس ۱۸۸۴، لیپولدت درگذشت. با اینکه پروژه کتاب شناسی لیپولدت بسیار وقت گیر بود و ضرر مالی به همراه د
اشت، بوکر که رئیس کمیته اسناد عمومی انجمن کتابخانه های آمریکا بود، مسئولیت American Catalogue (فهرست تمام کتاب های منتشر شده در ایالات متحده) را بر عهده گرفت. او سه ویژگی جدید به این فهرست اضافه کرد: اسناد دولتی ایالات متحده، انتشارات انجمن های ادبی، علمی و دیگر انجمن های آمریکایی، و انتشارات دولت های ایالتی. طی پانزده سال بعد، او هر پنج سال یک بار نسخه بازبینی شده این فهرست را منتشر کرد. بوکر نقش مهمی در تلاش ها برای انتصاب هربرت پاتنم به عنوان رئیس کتابخانه کنگره داشت. مکلانگ فلمینگ در سال ۱۹۵۲ نوشت: "رکورد بی نظیر برجسته ترین کتابخانه ملی در دهه های بعد، تا حد زیادی مدیون رهبری تحسین برانگیز پاتنم بود و بوکر به درستی می توانست به نقشی که در این موضوع ایفا کرده بود افتخار کند." چندین بار از بوکر خواسته شد که رئیس انجمن کتابخانه های آمریکا شود، اما او این پیشنهاد را رد کرد، زیرا معتقد بود این کار مناسب نیست، چون خودش کتابدار نبود. او بین سال های ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۲، ۱۹۰۷ تا ۱۹۲۳، و ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۳ عضو شورای انجمن بود و به طور منظم در کنفرانس های انجمن شرکت می کرد. در سال ۱۹۳۳، او به دلیل کمک های برجسته اش به حوزه کتاب
داری، عضویت افتخاری انجمن کتابخانه های آمریکا را دریافت کرد. این جایزه به فردی اعطا می شود که سهم او در کتابداری به اندازه ای برجسته باشد که به پیشرفت کل حوزه خدمات کتابخانه ای کمک کند. در سال ۱۸۸۵، بوکر به تأسیس و اولین ریاست باشگاه کتابخانه نیویورک کمک کرد. او از زمان تأسیس کتابخانه عمومی بروکلین در سال ۱۹۰۲ تا زمان مرگش به عنوان یکی از اعضای هیئت امنای آن فعالیت داشت و بیشتر کتابخانه شخصی خود را به آن اهدا کرد. او همچنین به مدت ۲۴ سال رئیس انجمن کتابخانه استاکبریج در ماساچوست بود. بوکر ده هزار دلار برای خدمات کتاب شناسی به کتابخانه کنگره اهدا کرد. در مورد بوکر نوشته شده است: "افراد کمی در دنیای کتابخانه ها روابط گسترده تری داشتند، افراد کمی دوستی های ماندگارتری برقرار کردند، افراد کمی در شناسایی استعدادهای جدید سخاوتمندتر بودند، و افراد کمی خاطرات گذشته را با این شور حفظ می کردند." تمام این ها و دستاوردهای دیگر، جایگاهی برای بوکر به عنوان یکی از "۱۰۰ رهبر برجسته ای که در قرن بیستم داشتیم" به ارمغان آورد. چند سال بعد، دیویی به دلایل مالی و شخصی از این نشریه کناره گیری کرد. بوکر برای سال ها قلب تپنده این نشر
یه باقی ماند، علی رغم اینکه موفقیت مالی نداشت. او نه تنها به طور منظم سرمقاله می نوشت، بلکه مقالات متعددی درباره تاریخچه، سازمان دهی و مدیریت کتابخانه ها برای این نشریه ارائه داد. زندگی شخصی. در تاریخ ۱ ژانویه ۱۹۰۲، بوکر با آلیس جی. میچل (۱۸۶۴–۱۹۴۱) در بروکلاین، ماساچوست ازدواج کرد. مادر آلیس، زیلفا ماریا میچل (با نام خانوادگی مورتون؛ ۱۸۳۴–۱۸۸۸)، دخترعموی اول لوی پارسونز مورتون (۱۸۲۴–۱۹۲۰) بود که بیست و دومین معاون رئیس جمهور ایالات متحده (۱۸۸۹–۱۸۹۳) و سی و یکمین فرماندار نیویورک (۱۸۹۵–۱۸۹۷) بود.
جیکوب فردریک فردیناند لیپولد (متولد ۱۷ نوامبر ۱۸۳۵ - درگذشت ۳۱ مارس ۱۸۸۴) کتابدار آلمانی-آمریکایی بود. او بنیانگذار لایبرری ژورنال، پابلیشرز ویکلی و ایندکس مدیکوس و دیگر ناشرها بود. آغاز زندگی و تحصیلات. فردریک لیپولد در سال ۱۸۳۵ در اشتوتگارت، پادشاهی وورتمبرگ به دنیا آمد. لیپولد خیلی زود به درام و کتاب علاقه یافت و در جوانی نمایشنامه ای نوشت که به مدیران آلمانی پیشنهاد ناموفق داد. او در سال ۱۸۵۱ مدرسه را ترک کرد. حرفه. در سال ۱۸۵۴، او به ایالات متحده مهاجرت کرد و نام خود را به "فردریک لیپولد" ساده کرد. او در نیویورک سیتی به عنوان دستیار یک کتاب فروش مشغول به کار شد که این تجربه در سال ۱۸۵۹ به او کمک کرد تا در فیلادلفیا کسب وکار خود را راه اندازی کند. در فیلادلفیا، لیپولد یک کتاب فروشی و اتاق مطالعه افتتاح کرد و در سال ۱۸۶۳ شروع به انتشار ترجمه های کتاب های خارجی کرد و بعدها کتاب های درسی خارجی با یادداشت های انگلیسی منتشر کرد. در ژانویه ۱۸۶۶، او همراه با هنری هولت شرکت انتشاراتی "لیپولد و هولت" را تأسیس کرد و به نیویورک سیتی نقل مکان کرد. او با استفاده از نام مستعار فردریک لیپولد مجموعه ای موفق از کتاب های د
رسی فرانسوی را ویرایش کرد، اشعار آلمانی نوشت و آثاری را به زبان آلمانی ترجمه کرد. شرکت "لیپولد و هولت" به فعالیت ادامه داد، اما در سال ۱۸۶۸ لیپولد تصمیم گرفت شخصاً به کارهای کتاب شناسی بپردازد. اولین مجله او به نام Literary Bulletin که در سال ۱۸۶۸ تأسیس شد، در سال ۱۸۷۰ به Trade Circular تبدیل شد. در ژانویه ۱۸۷۲، Trade Circular با Publishers' Circular که متعلق به جورج دبلیو چایلدز بود، ادغام شد و به صورت هفتگی منتشر می شد. در سال ۱۸۷۳، این مجله به نام Publishers Weekly شناخته شد. لیپولد یک کاتالوگ آمریکایی برای سال ۱۸۶۹ منتشر کرد و در سال ۱۸۷۶ کار بر روی کاتالوگ اصلی آمریکایی را آغاز کرد که در سال ۱۸۸۰ تکمیل شد. او همچنین Publishers' Uniform Trade-List Annual را در سال ۱۸۷۳، Literary News را در سال ۱۸۷۵، Library Journal را در سال ۱۸۷۶ و ایندکس مدیکوس، یک کتاب شناسی پزشکی ماهانه، را در سال ۱۸۸۰ آغاز کرد. بیشتر این انتشارات پس از مرگ زودهنگام او توسط دوستش ریچارد راجرز بوکر ادامه یافت (بوکر در سال ۱۸۷۸ مجله Publishers Weekly را از لیپولد خرید). لیپولد یکی از بنیان گذاران اتحادیه کتاب فروشان آمریکا در سال ۱۸۷۵ بو
د. لیپولد نقش کلیدی در تأسیس انجمن کتابخانه های آمریکا (ALA) در سال ۱۸۷۶ داشت. او گزارش های اولین کنفرانس تأسیسی این انجمن را در نخستین جلد از Library Journal منتشر کرد. فردریک لیپولد در تاریخ ۳۱ مارس ۱۸۸۴ در نیویورک سیتی درگذشت. ساموئل سوئت گرین در مورد مرگ او نوشت: «دوستانش بر این باور بودند که اشتیاق چشمگیر او، که منجر به تلاش های سخت برای پیشبرد پروژه های Publishers' Weekly، Library Journal و American Catalogue شد، شاید عمر او را سال ها کوتاه کرده باشد.» بیوه او، آگوستا گریگو لیپولد، به مدت سی سال به فعالیت در Publishers' Weekly ادامه داد.
زُدایش سیلیکون پیشرفته یک فنّ زدایش یون-واکنشی ژرف (DRIE) برای زُدودَن ساختارهای عمیق و نسبت ابعاد بالا در سیلیکون است. ای اس ئی توسط سیستم های فناوری سطحی پی ال سی (STS) در سال ۱۹۹۴ در انگلستان ایجاد شد. اس تی اس به توسعه این فرایند با نرخ زُدایش سریعتر ادامه داده است. اس تی اس فرایند سوئیچ شده را که در ابتدا توسط دکتر لارمر در بوش، اشتوتگارت اختراع شد، توسعه داد و برای اولین بار پیاده کرد. ای اس ئی شامل ترکیب سرعت زُدایش سریعتر به دست آمده در یک زدودن سیلیکون همسانگرد (معمولاً با استفاده از پلاسمای SF۶) با فرایند لایه نشانی یا غیرفعال سازی (معمولاً با استفاده از فرایند تراکم پلاسما C۴F۸) با جایگزین کردن دو مرحله فرایند. این رویکرد با حفظ توانایی زدایش کردن به صورت ناهمسانگرد، معمولاً به صورت عمودی در سامانه های ریزالکترومکانیکی (سامانه های ریزالکترومکانیکی (مِمس)) به سریع ترین نرخ های زدایش دست می یابد. ای اس ئی ادعا می کند اچ آرام بهبودی نسبت به نسل های قبلی طراحی آی سی پی است که اکنون منبع پلاسمای واتَزویج را در خود جای داده است (در انتظار ثبت اختراع). منبع واتزویج پلاسمای چگالی-بالا تولید می کند که اجازه
انتشار در یک محفظه فرایند جداگانه را دارد. با استفاده از یک طراحی محفظه تخصصی، یون های اضافی (که بر کنترل فرایند تأثیر منفی می گذارند) کاهش می یابد و توزیع یکنواختی از رادیکال های آزاد فلوئور را با چگالی بالاتر نسبت به منابع آی سی پی معمولی باقی می گذارد. چگالی بالاتر رادیکال آزاد فلوئور باعث افزایش نرخ زدایش می شود، معمولاً بیش از سه برابر نرخ زدایش که در فرایند اصلی به دست آمده است.