Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اوفا می جانسون (به انگلیسی: Opha May Johnson) در سال ۱۸۷۸ در ایالات متحده متولد شد. اطلاعات زیادی درباره دوران کودکی و تحصیلات اولیه وی در دسترس نیست، اما مشخص است که وی فردی تحصیل کرده بود و قبل از پیوستن به نیروی تفنگداران دریایی به عنوان تایپیست کار می کرده است. او اولین زن عضو نیروی تفنگداران دریایی ایالات متحده است. ورود به نیروی تفنگداران دریایی. در ۱۳ آگوست ۱۹۱۸، اوفا اولین زنی شد که به نیروی تفنگداران دریایی ایالات متحده پیوست. در آن زمان، ایالات متحده در جنگ جهانی اول شرکت داشت و نیاز به نیروی نیروهای کمکی افزایش یافته بود. ورود زنان به این نیرو، عمدتاً برای انجام وظایف اداری، موجب شد که مردان بیشتری در مأموریت های جنگی شرکت کنند. جانسون در میان ۳۰۰ زنی بود که در آن سال به تفنگداران دریایی ملحق شدند و اولین فردی بود که به طور رسمی ثبت نام کرد. نقش و وظایف. اوفا می جانسون در واشینگتن دی.سی. خدمت کرد و وظایف دفتری و اداری را بر عهده داشت. او به عنوان تایپیست در مقر نیروی تفنگداران دریایی مشغول به کار شد و نقش مهمی در سازماندهی اسناد و مکاتبات رسمی داشت. اگرچه او و همکارانش مستقیما در نبرد ها شرکت نمی ک
ردند، اما حضور آن ها زمینه را برای مشارکت گسترده تر زنان در نیرو های مسلح در سال های بعد فراهم کرد. زندگی پس از خدمت. پس از پایان جنگ جهانی اول، بسیاری از زنانی که به نیروی تفنگداران دریایی پیوسته بودند، از خدمت مرخص شدند جانسون نیز از این قاعده مستثنی نبود و پس از اتمام دوران فعالیتش، زندگی خصوصی را در پیش گرفت. اطلاعات زیادی درباره سال های پایانی زندگی او در دسترس نیست، اما او در سال ۱۹۵۵ در گذشت. میراث و تأثیرات. اوفا می جانسون به عنوان پیشگام ورود زنان به نیروی تفنگداران دریایی شناخته می شود. مشارکت او و دیگر زنانی که در جنگ جهانی اول به این نیرو پیوستند، راه را برای حضور گسترده تر زنان در ارتش آمریکا باز کرد. امروزه از او به عنوان نمادی از شجاعت و پیشگامی در تاریخ نیرو های مسلح ایالات متحده یاد می شود.
مَلیکه احمد العاصِمی (۲۳ دسامبر ۱۹۴۶) شاعر، دانشگاهی، نویسنده و سیاستمدار مغربی است. در شهر مراکش به دنیا آمد. در دانشکدهٔ ادبیات در دانشگاه محمد پنجم، دانشگاه القاضی و مؤسسهٔ دانشگاهی تحقیقات علمی در رباط تدریس کرد. به مدت ۱۶ سال معاون شهردار مراکش بود. در ۱۹۷۳ روزنامه و مجلهٔ «الاختیار» را تأسیس کرد و مدیریت می کند که نخستین زنی که در مغرب روزنامه منتشر کرد. آثارش میان سرودن شعر و پژوهش دربارهٔ مسائل زنان تقسیم شده است. او همچنین به خاطر مبارزاتش برای حقوق زنان، دربارهٔ وضعیت زنان مغرب و عرب در مواجهه با تهدیدات بنیادگرایان شناخته شده است. زندگی و پیشه. ملیکه بنت احمد بن حسن العاصمی در ۲۳ دسامبر ۱۹۴۶ در شهر مراکش در خانواده ای برجسته به دنیا آمد. پدرش اولین کسی در مغرب بود که در سال ۱۹۴۶ مدرسه ای دخترانه به نام الفاضیله تأسیس کرد. پیش از تأسیس این مدرسه، کتابخانهٔ الشعب را تأسیس کرد که کتاب ها، روزنامه ها و مجلات مشرقی را از طریق پست انگلیسی می آورد. عمویش عبدالقادر حسن العاصمی از پیشگامان شعر مدرن در مغرب بود که در سال ۱۹۳۶ مجموعه اشعار خود را با عنوان «رؤیاهای سپیده دم» منتشر کرد که اولین مجموعه شعر منتشر
شده در آن کشور بود.پسرعمه اش مبارک الغراس، نیز شاعر بود که بعدها در دبیرستان معلم او شد. ملیکه از کودکی با شعر و ادبیات روبرو شد، اولین کتابی که در کتابخانهٔ منزلشان خواند، دیوان شعر الاخطل الصغیر بشارة الخوری بود. لیسانس ادبیات عرب و مدرک مطالعات تطبیقی ادبی و زبانی دارد. «دایرة المعارف فرهنگ عامه، اساطیر مراکش و قصه های زنان مراکش» پایان نامهٔ دانشگاهی اوست که شامل شش جلد است که دو جلد آن مطالعاتی و بقیه متونی است که او گردآوری و ویرایش کرده است.وی مدرک فوق لیسانس خود را از دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی رباط اخذ کرد در سال ۱۹۶۷ به دانشگاه محمد پنجم و در سال ۱۹۸۰ به دانشگاه القاضی عیاض پیوست و سپس از سال ۱۹۸۵ در مؤسسهٔ دانشگاهی تحقیقات علمی در دانشگاه محمد پنجم، استاد شد.در اوایل دههٔ ۱۹۷۰، در سال ۱۹۷۳ روزنامه و سپس مجلهٔ «الاختیار» را منتشر کرد که از این رو، نخستین زنی است که در مغرب روزنامه منتشر کرد.در سردبیری مجله «الثقافه المغربیه» مشارکت داشت. سمت های آموزشی او شامل: استاد آموزش متوسطه، مراکش، ۱۹۶۴–۱۹۶۷؛ استاد دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه محمد پنجم، رباط، ۱۹۶۷–۱۹۷۰؛ استاد آموزش متوسطه در مرا
کش ۱۹۷۰–۱۹۷۳؛ مدیر دبیرستان در مراکش ۱۹۷۳–۱۹۸۰؛ استاد دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه قاضی عیاش، مراکش، ۱۹۸۰–۱۹۸۵؛ استاد پژوهشی مؤسسهٔ دانشگاهی تحقیقات علمی، دانشگاه محمد پنجم، ۱۹۸۵ می باشد. العاصمی در دنیای سیاست، ۱۶ سال از ۱۹۷۶ تا ۱۹۹۲ معاون شهردار مراکش و از سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۱۱ عضو شورای شهرداری مراکش بود. او به عنوان یکی از اعضای منتخب شورای شهرداری، مسئول امور فرهنگی، آموزشی، بهداشتی و ورزشی بوده است. از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۱ نمایندهٔ مجلس، و از سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۱۱ به عنوان عضو کمیته اجرایی حزب استقلال انتخاب شد. همچنین به اشکال مختلف در عرصهٔ عمومی فعال است. عضو اتحادیه نویسندگان مراکش از سال ۱۹۶۵ است.در سال ۱۹۸۷ نخستین مجموعه شعر خود را با عنوان «نوشته هایی بیرون دیوار دنیا» چاپ کرد و اولین زنی است که مجموعه شعری در مغرب منتشر کرده است. ملیکه عاصمی در طول حرفهٔ خود توانسته است تجربهٔ خود را در صحنهٔ فرهنگی مغرب تثبیت کند و دیدگاه ها، تجربیات، پرسش ها و مسائل خود را در شعر مدرن حک کند. او علاوه بر حرفهٔ خلاقانهٔ ادبی، از طریق فعالیت سیاسی و اجتماعی خود به شهرت رسید. دارای علایق فکری و علمی متفاوتی است و در
زمینهٔ مطالعات فرهنگی و فولکلور، مطالعات فکری، سیاسی، اجتماعی، مردم شناسی و انتقادی و همچنین مسائل خلاقیت و نوسازی، توسعه، محیط زیست و اشتغال فعالیت می کند.در ۱۳ مارس ۲۰۱۲ بیت الشعر در مغرب، در کتابخانهٔ ملی در رباط به عنوان «پیشرو در مسیر زنانه سازی رودخانه شعر مغرب و نامی پیشگام در خلق مدرنیتهٔ شعری برای شعر مغربی از دههٔ هفتاد قرن گذشته» تجلیل کرد. در دومین نشست جشنواره بین المللی شعر مراکش در ۱۱ آوریل ۲۰۱۵، از وی تجلیل شد. آثار شعری کامل او در سال ۲۰۰۹ از سوی وزارت فرهنگ مغرب در رباط چاپ شد. آثار. از جمله مجموعه شعرهای وی: کتاب های او:
لیا ایپی (زادهٔ ۸ سپتامبر ۱۹۷۹) یک استاد دانشگاه و نویسندهٔ آلبانیایی است. او استاد فلسفه سیاسی در مدرسه اقتصاد لندن است. پیشینه و زندگی اولیه. ایپی در تیرانا، بزرگ ترین فرزند شافِر ایپی و ویولچا ویلی به دنیا آمد. والدینش در زمان حکومت کمونیستی شهروندان نسبتاً عادی بودند، اما بعداً در دوران کودکی ایپی، پیش از ناآرامی های مدنی آلبانی ۱۹۹۷، وارد سیاست دموکراتیک آلبانی شدند. او هم در آلبانی کمونیستی و هم پس از آن بزرگ شد، و تجربهٔ این گذار موضوع اصلی کتابش "آزاد: بزرگ شدن در پایان تاریخ" (۲۰۲۱) است. خانوادهٔ تاریخی اش که مسلمان بودند، تحت حکومت کمونیستی مجبور به پذیرش آتئیسم شدند (ایپی اکنون خود را آتئیست می داند). یکی از پدربزرگ های پدری او، شافِر ایپی، مدتی کوتاه نخست وزیر آلبانی در دههٔ ۱۹۲۰ بود و همچنین در آغاز اشغال ایتالیا ریاست دولت آلبانی را به عهده داشت. پدر بزرگش، که پسر او بود، توسط دولت کمونیستی آلبانی به مدت ۱۵ سال زندانی شد. تحصیلات. ایپی در سال ۲۰۰۲ مدرک لاوره در فلسفه از دانشگاه ساپینزای رم دریافت کرد. و در سال ۲۰۰۴ مدرک لاوره در ادبیات از همان دانشگاه دریافت کرد. او در سال ۲۰۰۵ مدرک مستر تحقیقات
ی از مؤسسه دانشگاه اروپا دریافت کرد و در سال ۲۰۰۸ دکتری خود را در نظریهٔ سیاسی از همین مؤسسه گرفت، با پایان نامه ای در زمینهٔ "جهانی شهروندی دولتی" تحت راهنمایی پیتر واگنر. پیش از پیوستن به مدرسه اقتصاد لندن، او یک محقق پژوهشی پسادکتری در کالج نفیلد، آکسفورد بود. علاوه بر زبان مادری زبان آلبانیایی، ایپی به زبان انگلیسی، زبان ایتالیایی، زبان فرانسوی تسلط دارد و همچنین به زبان آلمانی و زبان اسپانیایی نیز صحبت می کند. آثار. علایق تحقیقاتی ایپی در نظریهٔ سیاسی هنجاری (از جمله دموکراسی، نظریه های عدالت و مسائل مربوط به مهاجرت و حقوق سرزمینی)، تفکر سیاسی عصر روشنگری (ویژه ایمانوئل کانت)، مارکسیسم و نظریه انتقادی، و همچنین تاریخ فکری بالکان، به ویژه آلبانی خود است. کتاب او "آزاد: بزرگ شدن در پایان تاریخ" برای جایزه ادبی ساموئل جانسون در بخش غیرداستانی و جایزه ادبی کاستا در بخش زندگی نامه نامزد شد. این کتاب برندهٔ جایزه اُندااگه، جایزه Slightly Foxed برای اولین زندگی نامه شد و به عنوان "ساندی تایمز" کتاب خاطرهٔ سال و یکی از کتاب های سال در رسانه هایی چون "گاردین"، "نیویورکر"، "فایننشال تایمز"، "مکمل ادبی تایمز"، "اسپ
کتیتر"، "نیو استیتسمن"، "Washington Post", "Foreign Affairs" و "دیلی میل" معرفی شد. در سال ۲۰۲۲، رادیو بی بی سی ۴ این کتاب را در سری "Book of the Week" خود به صورت سریالی پخش کرد. جوایز و افتخارات. در سال ۲۰۲۲، یپی به عنوان یکی از ده اندیشمند برتر جهان توسط مجله بریتانیایی "پراسپکت (مجله)" معرفی شد. و به عنوان یکی از مهم ترین شخصیت های فرهنگی توسط "فرانکفورتر آلگماینه زایتونگ" شناخته شد. او به عنوان یکی از شش اندیشمند برتر سال ۲۰۲۳ توسط ال پائیس معرفی شد. آثار او به ۳۰ زبان ترجمه شده و جوایز متعددی از جمله جایزه «برایان بری» آکادمی بریتانیا برای برتری در علوم سیاسی و جایزه لوورهلم برای دستاوردهای برجسته تحقیقاتی را دریافت کرده است. او در سال ۲۰۲۰ به آکادمی اروپایی انتخاب شد. و عضو هیئت داوران جایزه یادبود دایر است. یپی در سال ۲۰۲۴ به عنوان عضو آکادمی بریتانیا انتخاب شد. فهرست منابع منتخب. "معنای جانبداری" (همراه با جاناتان وایت)، انتشارات دانشگاه آکسفورد، ۲۰۱۶. "عدالت جهانی و آژانس سیاسی پیشگامانه"، انتشارات دانشگاه آکسفورد، ۲۰۱۲. "کانت و استعمار: دیدگاه های تاریخی و انتقادی" (ویرایش مشترک با کاترین فلیک شو)،
انتشارات دانشگاه آکسفورد، ۲۰۱۴. "مهاجرت در نظریه سیاسی: اخلاق حرکت و عضویت" (ویرایش مشترک با سارا فاین)، انتشارات دانشگاه آکسفورد، ۲۰۱۶. "آزاد: بلوغ در پایان تاریخ", پنگوئن، ۲۰۲۱. "معماری عقل: غایت مندی و وحدت سیستماتیک در نقد عقل محض کانت", انتشارات دانشگاه آکسفورد، ۲۰۲۱.
الیزابت لی هازن (؛ ۲۴ اوت ۱۸۸۵ – ) میکروبیولوژیست آمریکایی بود که بیشتر به خاطر مشارکتش در توسعه داروی نیستاتین شناخته می شود. تحصیلات او بر علوم و تحقیقات متمرکز بود و در این مسیر علاقه ای عمیق به میکروبیولوژی پیدا کرد. همکاران و استادانش او را به عنوان دانشجویی تیزهوش و بااستعداد می شناختند. در سال ۱۹۴۸، او با راشل فولر براون همکاری کرد تا نیستاتین را توسعه دهند - اولین داروی غیرسمی برای درمان عفونت های قارچی در انسان. تحقیقات او کاربردهای گسترده ای داشت، از نجات درختان آلوده گرفته تا مرمت نقاشی ها و آثار هنری آسیب دیده توسط کپک. زندگی اولیه. الیزابت لی هازن در ۲۴ اوت ۱۸۸۵ در ریچ، میسیسیپی به دنیا آمد. پدرش ویلیام ادگار هازن و مادرش مگی هارپر هازن نام داشتند. او دومین دختر و فرزند میانی از سه فرزند خانواده بود. والدینش زمانی که او تنها چهار سال داشت درگذشتند و سه فرزند توسط عمه و دایی شان به فرزندی پذیرفته شدند. تحصیلات. هازن در دانشگاه زنان میسیسیپی (که در آن زمان با نام مؤسسه و کالج صنعتی میسیسیپی شناخته می شد) تحصیل کرد و در سال ۱۹۱۰ مدرک لیسانس علوم را دریافت نمود. در حالی که به تدریس زیست شناسی و فیزیک
دبیرستان در جکسون، میسیسیپی مشغول بود، تحصیلات خود را از طریق شرکت در دوره های تابستانی در دانشگاه تنسی و دانشگاه ویرجینیا ادامه داد. پس از اتمام تدریس، هازن برای تحصیلات تکمیلی در دپارتمان زیست شناسی دانشگاه کلمبیا پذیرفته شد. او در سال ۱۹۱۷ مدرک کارشناسی ارشد زیست شناسی و در سال ۱۹۲۷ مدرک دکترای میکروبیولوژی را از دانشگاه کلمبیا دریافت کرد و یکی از اولین دانشجویان زن مقطع دکترا در این دانشگاه بود. در طول جنگ جهانی اول به عنوان تکنسین آزمایشگاه تشخیصی ارتش خدمت کرد. در دهه ۱۹۲۰، هنگام تحصیل در دانشگاه کلمبیا، هازن بر روی رایسین و تأثیر آن بر سم کلستریدیوم بوتولینوم تحقیق می کرد. فعالیت علمی. پس از فارغ التحصیلی. با پیشینه علمی قوی و تجربه در این زمینه، هازن تحقیقات خود را در زمینه باکتری ها و ایمنی شناسی ادامه داد. در سال ۱۹۳۱ فرصتی برای همکاری با بخش بهداشت ایالت نیویورک به او پیشنهاد شد. او این پیشنهاد را پذیرفت و در آزمایشگاه تشخیص باکتریایی در نیویورک سیتی مشغول به کار شد. در این مدت دستاوردهای مهمی در زمینه تشخیص باکتری ها داشت که از جمله می توان به ردیابی شیوع سیاه زخم، شناسایی منابع تولارمی و تعیین م
نبع مسمومیت های غذایی ناشی از مواد غذایی نگهداری شده نادرست اشاره کرد. سپس در دفتر نیویورک بخش آزمایشگاه ها و تحقیقات اداره بهداشت عمومی ایالتی مشغول به کار شد. در اینجا او دربارهٔ قارچ ها و بیماری های قارچی آموزش دید و مطالعه کرد. او پروژه ای را در این زمینه آغاز کرد و شروع به ایجاد مجموعه ای از کشت های اختصاصی خود نمود. این مجموعه و تحقیقات مرتبط با آن، نام او را در تالار مشاهیر مخترعان ملی ثبت کرد. تحقیقات پیشگامانه. کار برجسته هازن زمانی آغاز شد که در دهه ۱۹۴۰ با راشل فولر براون همکاری کرد. این همکاری منجر به کشف نیستاتین در سال ۱۹۴۸ شد - اولین آنتی بیوتیک ضدقارچ ایمن برای استفاده در انسان. نیستاتین انقلابی در درمان عفونت های قارچی ایجاد کرد و کاربردهای گسترده ای از پزشکی تا حفاظت از آثار هنری پیدا نمود. هازن و براون تمام حقوق اختراع خود را به انجمن تحقیقاتی که در آن کار می کردند واگذار کردند و سود حاصل از آن صرف پیشرفت تحقیقات علمی بیشتر شد. سایر فعالیت ها و دستاوردها. هازن در طول حیات حرفه ای خود عضو فعال چندین انجمن علمی بود و به عنوان مشاور در زمینه بیماری های عفونی فعالیت می کرد. او جوایز متعددی از ج
مله جایزه دستاورد علمی از انجمن آمریکایی میکروبیولوژی دریافت کرد. روش های تشخیصی که او توسعه داد، استانداردهای جدیدی در آزمایشگاه های بالینی ایجاد کرد. مجموعه کشت قارچی او که با دقت فراوان گردآوری شده بود، به منبعی ارزشمند برای محققان بعدی تبدیل شد.
مرحله مقدماتی لیگ قهرمانان کونکاکاف ۱۰–۲۰۰۹ مرحله اول لیگ قهرمانان کونکاکاف ۱۰–۲۰۰۹ بود. ۱۶ تیم در این دور شرکت کردند و در هشت مسابقه که به صورت رفت و برگشت برگزار شد، قرار گرفتند. بازی اول هر یک از مسابقات دور مقدماتی در ۲۸ تا ۳۰ ژوئیه ۲۰۰۹ و بازی برگشت در ۴ تا ۶ اوت برگزار شد. دور مقدماتی این مسابقات قرار بود یک ماه زودتر از فصل قبل آغاز شود تا ازدحام برنامه برای شرکت کنندگان به دلیل مرحله چهارم انتخابی کونکاکاف برای جام جهانی ۲۰۱۰ کاسته شود. قرعه کشی برای مرحله مقدماتی و گروهی در ۱۱ ژوئن انجام شد. برنامه بازی پنج روز بعد در ۱۶ ژوئن اعلام شد.
سوسانا مکرتچیان (؛ ; ؛ زادهٔ ) استاد پژوهشگر در زمینهٔ پایگاه داده و سیستم ها، دکترای علوم فنی اهل ارمنستان است. وی از اعضای جنبش ویکی مدیا می باشد. او بنیان گذار و رئیس گروه کاربری ویکی مدیای ارمنستان (۲۰۱۳–۲۰۲۰) بود که به برگزاری کارگاه ها و فعالیت های آموزشی برای ارتقای ویکی پدیای ارمنی می پردازد. همچنین کنفرانس سالانهٔ ویکی نیز توسط این گروه برگزار می شود. وی ایدهٔ ویکی کمپ و ویکی کلاب را مطرح کرد و به مرحلهٔ اجرا رساند؛ این پروژه ها به ترتیب در سال های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۶ به عنوان خلاقانه ترین پروژه ها شناخته شدند. در جریان ویکی مانیا ۲۰۱۵، او در قالب جایزهٔ سالانهٔ ویکی مدین سال که توسط بنیان گذار ویکی پدیا، جیمی ویلز اهدا می شود، تقدیرنامه ای دریافت کرد. در سال ۲۰۱۸، سوسانا مکرتچیان به عنوان نایب رئیس گروه کاربری جهانی ویکی پدیا و آموزش انتخاب شد و تا سال ۲۰۲۴ در این سمت فعالیت کرد. زندگی و فعالیت حرفه ای. سوسانا مکرتچیان در ایروان زاده شد. او تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه آوتیک ایساهاکیان در ایروان گذراند و سپس در مدرسه مانوک آبقیان با گرایش ریاضی تحصیل کرد و با افتخار فارغ التحصیل شد. در سال های ۱۹۶۶ تا ۱۹
۷۱، در «دانشکده ریاضیات و مکانیک دانشگاه دولتی ایروان» و در بخش سایبرنتیک به تحصیل پرداخت. پس از پایان دانشگاه، در سال ۱۹۷۱ به مؤسسه مرگلیان پیوست. در سال ۱۹۷۷ به مرکز محاسباتی کمیته برنامه ریزی دولتی جمهوری سوسیالیستی ارمنستان منتقل شد و در سال های ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۶ به مؤسسه تحلیل سیستم های آکادمی علوم روسیه اعزام شد و در توسعه سیستم مدیریت پایگاه داده "INES" مشارکت داشت. در همین دوران، او واسط کاربری پایگاه داده را تحت نظر ولادیمیر آرلازاروف طراحی کرد که منجر به دریافت دکترای علوم فنی در سال ۱۹۸۶ شد. او بین سال های ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۶ به مرکز محاسباتی کمیته برنامه ریزی دولتی بازگشت. از سال ۲۰۱۰ به عنوان پژوهشگر ارشد در مؤسسه مشکلات اطلاع رسانی و اتوماسیون مشغول به کار است. او فعالیت حرفه ای خود را در مؤسسه تحقیقات علمی ماشین های محاسباتی ایروان به نام س. مرگلیان آغاز کرده است، در آن جا به عنوان برنامه نویس فعالیت می کرد. سپس در مرکز محاسباتی برنامه ریزی دولتی ابتدا به عنوان سرپرست یک گروه و سپس به عنوان رئیس بخش بانک های اطلاعاتی خودکارسازی شده مشغول به کار شد. از سال ۲۰۱۰ تاکنون، او به عنوان پژوهشگر ارشد در مؤسسه مسائ
ل انفورماتیک و اتوماسیون فعالیت می کند. داوطلبی در ویکی. سوسانا مکرتچیان از سال ۲۰۱۰ شروع به ویرایش ویکی پدیا کرد. با توجه به سابقه اش در حوزه علم، دریافت که ویکی پدیا می تواند بستری برای همکاری میان دانشمندان داخل و خارج از ارمنستان فراهم کند. در سال ۲۰۱۱، در «کنفرانس سالانه ویکی مانیا» در حیفا (اسرائیل) شرکت کرد و در آنجا با نمایندگان بنیاد ویکی مدیا دربارهٔ راه اندازی شاخه ای ارمنی گفتگو کرد. سازمان مردم نهاد ویکی مدیای ارمنستان در تاریخ ۱۴ مه ۲۰۱۳ تأسیس شد. سوسانا خالق چندین ایده نوآورانه آموزشی در حوزه ویکی پدیا است که مورد استقبال گسترده جامعه ویکی قرار گرفته و در سطح جهانی نیز مورد الگوبرداری واقع شده اند. به دلیل اثربخشی اقدامات انجام شده در راستای گسترش جنبش ویکی مدیا در ارمنستان، در اوت ۲۰۱۶، پنجمین نشست سالانه ویکی مدیای کشورهای اروپای مرکزی و شرقی در یودابلیوسی دیلیجان در ارمنستان برگزار شد.
ژوانا، شاهدخت اتریش (آلمانی: "Johanna von Österreich"، ایتالیایی: "Giovanna d'Austria") (۲۴ ژانویه ۱۵۴۷ – ۱۱ آوریل ۱۵۷۸) یک آرشیدوک بود. با ازدواج با فرانچسکو اول دِ مدیچی، او دوشس بزرگ توسکانی و بعداً دوشس بزرگ توسکانی شد. یکی از دختران او ماری مدیچی، همسر دوم پادشاه هانری چهارم، پادشاه فرانسه بود. سال های اولیه. جوآنای اتریش در پراگ به دنیا آمد، او کوچک ترین فرزند از ۱۵ فرزند بود و کوچک ترین دختر فردیناند یکم، امپراتور مقدس روم و آنا از بوهمیا و مجارستان بود. او هرگز مادر و خواهر بزرگتر خود را نشناخت، زیرا مادرش دو روز پس از تولد او درگذشت و خواهرش الیزابت از اتریش، ملکه لهستان، دو سال قبل از تولد او فوت کرد. پدر بزرگ های مادری او اولاسلوی دوم، پادشاه چک و آن دو فوآ بودند. از طریق پدرش، جوآنای اتریش همچنین از نسل ایزابل یکم و ماری بورگوندی بود. در زمستان ۱۵۴۷، امپراتور بیوه فردیناند اول تمام دختران ناپیوسته اش را به مراقبت راهبه ها در صومعه اینسبروک سپرد. تنها یک بار، در سال ۱۵۵۲، در هنگام حمله کنت نشین تیرول توسط ارتش پروتستانتیسم تحت فرماندهی موریتس، الکتر ناحیه ساکسونی، جوآنای اتریش و خواهرانش مگدالنا، م
ارگارت، باربارا و هلنا مدتی را بیرون از صومعه در قلعه برونک سپری کردند. جوآنای اتریش تعلیمات مذهبی عمیق کاتولیکی دریافت کرد. ویژگی های آموزشی او که بر اساس نوشته های یسوعی ها پتر کانیسیوس و دیگو لینز بود، شامل دیانت و سخاوت بود. معترف های او نیز از میان یسوعی ها بودند. ازدواج. در نوامبر ۱۵۶۵، او و خواهرش باربارا، که نامزد ازدواج با آلفونسو دوم دِ استه، دوک فرارا بود، به ترنتو رسیدند، جایی که پاپ پیوس چهارم نمایندگان خود را برای برگزاری مراسم ازدواج دوگانه فرستاد؛ اما به دلیل درگیری های دوباره میان دامادها، عروس ها مجبور شدند برای ازدواج به پایتخت های مربوط (فرارا و فلورانس) بروند. ازدواج او با فرانچسکو اول دِ مدیچی در ۱۸ دسامبر ۱۵۶۵ در فلورانس انجام شد، پس از اینکه او با شکوه وارد شهر از دروازه پورتا آل پراتو شد. در این مراسم، کازیمو دستور داده بود تا دوازده طاق نصرت ساخته شود که هرکدام نماد پیروزی، دین و شادی بودند. جورجو وازاری و وینچنزو بورگینی با کمک جیووانی کاچینی جشن های بزرگی برای این مراسم ترتیب دادند. این جشن شامل یک رژه از خدایان و الهه ها بود که اتحاد میان جوآنا و فرانچسکو را به ازدواج ثتیس تشبیه م
ی کرد. مهمانی همچنین به ویلای مدیچی در پوجو کایانو منتقل شد. با این حال، جوآنای اتریش از خانه دور و غمگین بود. همسر جدیدش که شخصیتی ساکت و مرموز داشت، به خاطر «کم توجهی به فضیلت» شناخته شده بود و فردی زن باره بود که به جوآنا بی توجهی کرده و به جای او با معشوقه اش بیانکا کاپلو مشغول بود. جوآنای اتریش همچنین توسط فلورنتینی ها به خاطر غرور اتریشی اش تحقیر می شد و هیچ گاه در فلورانس احساس راحتی نکرد. با این حال، جوآنا به خاطر فضیلت و صداقت خود توسط بسیاری از دانشمندان فلورانسی ستایش می شد. پدرشوهر او، کوزیمو د مدیچی اول، نسبتاً با مهربانی با یوانا رفتار می کرد. او حیاط پالازو وککیو را برای او به ویژه تزئین کرد؛ طاق های نیم دایره با نقاشی هایی از شهرهای اتریشی توسط شاگردان وازاری نقاشی شدند و فوارهٔ "پوتو با دلفین" اثر آندرئا دل وروکیو از ویلا مدیچی در کارچی که در باغ آنجا نصب شده بود، به پالازو وککیو منتقل شد. موقعیت یوانا در دربار فلورانس موقعیتی دشوار بود: بین سال های ۱۵۶۷ و ۱۵۷۵، او شش دختر به دنیا آورد که تنها سه نفر از آن ها دوران کودکی را پشت سر گذاشتند. نبود وارث مذکر برای ادامهٔ دودمان، باعث درگیری های مد
اوم با همسرش شد، کسی که ترجیح می داد همراه معشوقه اش بیانکا کاپلو باشد؛ کسی که در سال ۱۵۷۶ پسری به نام آنتونیو به دنیا آورد. یوانا که اکنون به شدت به دنبال به دنیا آوردن یک پسر بود، در سال ۱۵۷۳ به لورتو، مارکه و بازلیکا دلا سانتا کازا سفر کرد و از حضرت مریم خواست تا پسر دار شود. سرانجام، در سال ۱۵۷۷ یوانا به پسر مورد انتظار خود به دنیا آورد که به افتخار پادشاه فلیپه دوم، نخستین پسر عموی یوانا، فیلیپو نام گذاری شد. تولد او با شادی بسیار در دربار جشن گرفته شد، زیرا اکنون جانشینی دوک نشین بزرگ تضمین شده بود و هرگونه آرزوی بیانکا کاپلو برای داشتن پسرش آنتونیو به عنوان وارث توسکانی از بین رفته بود. با این حال، فیلیپو به زودی درگذشت و برادرشوهر یوانا، فردیناندو دو مدیچی، جایگزین فرانچسکو به عنوان دوک بزرگ شد. مرگ. در ۱۰ آوریل ۱۵۷۸، یوانا که باردار بود و منتظر نوزدهمین فرزند خود بود، از پله های پالازو وککیو در فلورانس سقوط کرد. چند ساعت بعد، او به طور پیش دستانه فرزندی به دنیا آورد که بلافاصله جان سپرد. او روز بعد، ۱۱ آوریل، درگذشت. فرانچسکو سپس با معشوقه اش بیانکا کاپلو ازدواج کرد و او را دوک بزرگ کرد. شرایط مرموز
این حادثه باعث شایعاتی مبنی بر قتل او توسط همسرش و معشوقه اش شد تا بتوانند با یکدیگر ازدواج کنند. با این حال، تحقیقات پزشکی مدرن بر روی بقایای او، گزارش های رسمی مرگش را تأیید می کنند که علت آن زایمان بوده است (نوزاد به طور معکوس متولد شده بود و یوانا دچار پارگی رحم شد). یوانا از اسکولیوز رنج می برد: ستون فقرات و لگنش به شدت دچار نقص بودند. از وضعیت لگن او مشخص است که تولدهای قبلی او دشوار بوده اند و به نظر می رسد که بقایای او نشان دهندهٔ این است که او از آن ها جان سالم به در برده است.
ماریا کریستینا ریبنیتز یا پرنسس میشائل از کنت (متولد بارونس ماریا-کریستین آنا اگنس هدویک ایدا فون ریبنیتز, ۱۵ ژانویه ۱۹۴۵) یکی از اعضای خانواده سلطنتی بریتانیا است که اصالت آلمانی، اتریشی، چکی و مجاری دارد. او با پرنس میشائل از کنت که نوه جرج پنجم است، ازدواج کرده است. پرنسس میشائل از کنت قبل از تبدیل شدن به مؤلف (پدیدآور)، طراح داخلی بود و چندین کتاب در مورد سلطنت های اروپایی نوشته است. زندگی اولیه و اجداد. پرنسس میشائل در تاریخ ۱۵ ژانویه ۱۹۴۵ در کارلووی واری در اشغال چکسلواکی که در آن زمان به طور رسمی "کارلسباد" در سودتنلند آلمانی نشین بود (اکنون در جمهوری چک)، به دنیا آمد. او در املاک مادری اش، پرنسس هدویک فون ویندیش-گراتس (۱۸۷۸–۱۹۱۸) در نزدیکی شکست آلمان نازی و پایان جنگ جهانی دوم در اروپا متولد شد. اخراج آلمانی ها از چکسلواکی بعداً همان سال رخ داد. او از طریق تولد عضوی از خانواده , "uradel" از نوبت نشینان سیلزی است که نسب اشرافی خود را از سال ۱۲۸۸ پیگیری می کند. مکان اجدادی این خانواده ریب نیتسا در حال حاضر در لهستان است. از سوی پدر، پرنسس میشائل از نسل بورگرافن دونا، هراند سوم از قلعه ترواتمنسدورف و خان
واده نوستیک است که همچنین اجداد الیزابت دوم هستند. او دختر کوچکتر "Freiherr" گونتر هبرتوس فون ریبنیتز (۱۸۹۴–۱۹۸۳) از ازدواج دومش با کنتس ماریا آنا کارولینا فرانسیسکا والبورگا برنادته ساپاری فون موراسومبات (۱۹۱۱–۱۹۸۸) است، که دختر کنت فریدریش فون، سفیر اتریش-مجارستان در سنت پترزبورگ در آغاز جنگ جهانی اول بود. پدر پرنسس میشائل عضو حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان بود و به عنوان افسر سواره نظام در "وافن-اس اس" در جنگ جهانی دوم خدمت می کرد. در پاسخ به پیشروی ارتش سرخ در پایان جنگ، خانواده املاک خود را ترک کرده و به بایرن که بخشی از منطقه تحت اشغال آمریکا در آلمان بود، نقل مکان کردند. والدین او در سال ۱۹۴۶ از هم جدا شدند و همراه با مادر و برادر بزرگترش بارون فریدریش فون ریبنیتز (متولد ۱۹۴۲)، پرنسس میشائل به استرالیا نقل مکان کردند، جایی که در مدرسه صومعه قلب مقدس در رز بی، نیو ساوت ولز (اکنون Kincoppal-Rose Bay) تحصیل کرد. در اوایل دهه ۱۹۶۰، او با پدرش در مزرعه اش در موزامبیک پرتغال زندگی می کرد. سپس به وین و از آنجا به لندن برای تحصیل در رشته تاریخ هنرهای زیبا و دکوراتیو در موزه ویکتوریا و آلبرت رفت. ازدواج ه
ا. اولین همسر او، بانکدار انگلیسی توماس ترابریج (۱۹۳۹–۲۰۱۵) بود، که برادر کوچکتر سر پیتر ترابریج، ششمین بارونت بود. آن ها در یک شکار گراز در آلمان یکدیگر را ملاقات کردند و در ۱۴ سپتامبر ۱۹۷۱ در کلیسای قدیمی چلسی، لندن ازدواج کردند. این زوج در سال ۱۹۷۳ از یکدیگر جدا شدند و در سال ۱۹۷۷ از طریق طلاق مدنی طلاق گرفتند. این ازدواج در ماه مه ۱۹۷۸ توسط پاپ پل ششم به صورت مذهبی ابطال شد. یک ماه پس از ابطال، در ۳۰ ژوئن ۱۹۷۸، در یک مراسم مدنی در وین، اتریش، او با شاهزاده میخائیل کنت، پسر شاهزاده جورج، دوک کنت و شاهدخت مارینای یونان و دانمارک ازدواج کرد. شاهزاده میخائیل نوه جرج پنجم است. ماری-کریستین لوئیس مونتباتن را به عنوان واسطه ازدواج خود معرفی کرده است. شاهزاده میخائیل به ماری-کریستین یک حلقه یاقوت و الماس دو سنگی هدیه داد که از سنگ هایی ساخته شده بود که به مادرش، شاهدخت مارینا تعلق داشت. برای بالی که پس از مراسم ازدواج برگزار شد، او از تیاریای الماس سیتی لندن و یک لباس کرمی از بلویل ساسون استفاده کرد. پس از ازدواج آن ها، او عنوان عنوان (شیوه خطاب) و عنوان «عالی جناب» شاهدخت میخائیل کنت را دریافت کرد که معادل زنانه
عنوان همسرش بود. پس از دریافت اجازه از پاپ ژان پل دوم، این زوج در تاریخ ۲۹ ژوئن ۱۹۸۳ در یک مراسم کاتولیک رومی در خانه آرچ کشیش وست مینستر در لندن، برکت ازدواج خود را دریافت کردند. از آنجا که لایحه حل وفصل ۱۷۰۱ ازدواج با یک کاتولیک را از جانشینی به تخت سلطنت منع کرده بود، شاهزاده میخائیل کنت (در آن زمان ۱۵امین نفر در خط جانشینی) پس از ازدواج با ماری-کریستین حقوق جانشینی خود را از دست داد. شاهزاده میخائیل در ۲۶ مارس ۲۰۱۵ با تصویب قانون جانشینی تاج وتخت بریتانیا ۲۰۱۳ به خط جانشینی بازگشت. فرزندان آن ها اعضای کلیسای انگلستان هستند و از بدو تولد حقوق جانشینی خود را حفظ کرده اند. شاهزاده و شاهدخت میخائیل کنت دو فرزند دارند: ماری-کریستین توسط رسانه ها با جان وارنر و تاجرانی همچون وارد هانت و میخائیل کراوچنکو مرتبط اعلام شده بود. او همچنین دوستی هایی با جان و. گلبریت و پیتر دو ساواری داشت که آخرین نفر به او یک قطعه زمین به ارزش ۱۵۰٬۰۰۰ پوند در آنتیگوا هدیه داد.