Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ود به عنوان یک زن مسلمان کرد که از حرمسرا فرار کرده است، اما اینکه چقدر در ساخت این شخصیت جدید نقش داشته است، یا در واقع آیا او کتاب و سایر موارد پس از آن را اصلاً نوشته است یا خیر، مورد سؤال قرار گرفته است. گفته شده است که هویت جدید او به عنوان یک ترفند بازاریابی که توسط لوئی برتراند و رنه دومیک تنظیم شده بود، ایجاد شده است. از سال ۱۹۱۹ تا ۱۹۳۰، رمان ها، و داستان های کوتاه متعددی به نام الیسا رایس منتشر شد که عمدتاً عاشقانه هایی بودند که در محیط های عجیب و غریب در شمال آفریقا اتفاق می افتند که در آن قهرمانان زن و فرهنگ مسلمان در دورهٔ جنگ جهانی اول به تصویر کشیده می شد. برخی از کارهای او منعکس کننده امور جاری بود: برای مثال "La riffaine" رمانی بود که داستان آن در جنگ ریف جریان داشت. این آثار به زبان های نروژی، فنلاندی، سوئدی و روسی ترجمه شدند. رایس یک سالن ادبی را در پاریس تأسیس کرد که نویسندگانی مانند کولت، پل موران، ژان امروش و همچنین سارا برنهارت هنرپیشه در آن حضور داشتند. رایس در آنجا ترکیبی از لباس های بربر و مسلمان می پوشید که نشان دهندهٔ پس زمینه ای عجیب و غریب است که در آن زمان با شیفتگی فرهنگی برای
همهٔ چیزهای «شرقی» رایج شده بود. او علیهٔ رهایی زنان عرب صحبت می کرد و خاطرنشان می کرد که این امر در ترکیه منجر به «بی اخلاقی گسترده» شده است. محبوبیت او در فرانسه از حدود سال ۱۹۳۰ کاهش یافت، که همزمان با مرگ دخترش و افزایش انتقادات از شخصیت های الجزایری بود. اواخر زندگی. در طول دههٔ ۱۹۳۰، محبوبیت رایس کاهش یافت و او برای زندگی به بلیدا بازگشت و در ۱۸ اوت ۱۹۴۰ در آنجا درگذشت. انتقادات. اگرچه رمان های او در آن زمان محبوب بودند، اما مورد تحسین منتقدان قرار نگرفتند. آثار او در فرانسه محبوب تر از الجزایر بود، اما او در آنجا از حمایت روبرت رانداو که یک شخصیت برجستهٔ ادبی بود برخوردار بود. در آن زمان در مورد صحت آثار او تردید وجود داشت، لوسین فاور، رمان نویس نوشت:«به نظر می رسد که در فرانسه، ما مورها را در هر شرایطی دوست داریم. به همین دلیل است که یک پیرزن یهودی، همسر خاخام سابق، وجود دارد که خود را به عنوان یک عرب درمی آورد و به دروغ دربارهٔ نژاد و سنت های ما داستان می گوید. مشخص است که از این راه پول زیادی به دست می آورد». میراث. صرف نظر از موقعیتی که رمان ها در آن تولید شده اند، رایس به عنوان یک نویسندهٔ زن یهود
ی الجزایری، جایگاه مهمی در ادبیات یهودی-مغربی دارد. با این حال، زندگی او همچنان منبع نزاع و نیز تخیل در رسانه ها بوده است. ماجرای تابت. در سال ۱۹۸۲، پل تابت، پسر رائول تابت، که هم برادرزاده و هم عاشق رایس بود، کتابی منتشر کرد که در آن تأیید می کرد که پدرش نزد او اعتراف کرده که او نویسندهٔ واقعی رمان های منسوب به رایس است. این کتاب در رسانه ها شور و هیجانی ایجاد کرد و پل تابت در ۹می ۱۹۸۲ با برنارد پیوت در مورد "آپستروفز" مصاحبه کرد. با این حال، اکثر منتقدان دانشگاهی متخصص در ادبیات مغرب فرانسوی زبان، ادعاهای تابت را بعید می دانند. دنیس براهیمی در مقدمه ای با عنوان "Lire Elissa Rhaïs" از «رسوایی ضعیف» صحبت می کند. فیلم تلویزیونی "Le Secret d'Elissa Rhaïs" در سال ۱۹۹۳ توسط کارگردان ژاک اوتمزگوین بر اساس کتاب پل تابت اما به شکلی رمانتیک ساخته شد.
وَنِسا مِندوزا کورتِس (زادهٔ ۱۹۸۰) فعال حقوق بشر و روان شناس اهل آندورا است. او رئیس Stop Violències است، سازمانی که علیه خشونت مبتنی بر جنسیت است و کارزارهایی برای جرم زدایی از سقط جنین در آندورا تشکیل می دهد. حرفه. زندگی حرفه ای مندوزا به عنوان روان شناس در بارسلونا شروع شد، اما در سال ۲۰۱۲ به آندورا بازگشت. او در سال ۲۰۱۴، سازمانی را که علیه خشونت جنسیتی و مبارزه برای جرم زدایی از سقط جنین در آندورا بود تأسیس کرد و به خود، رئیس آن شد. در سال ۲۰۱۸ مندوزا اولین اعتراض خیابانی در آندورا را سازماندهی کرد و خواستار جرم زدایی از سقط جنین شد. در واکنش به فعالیت هایش، وی تهدید به خشونت فیزیکی و جنسی شده است. در سال ۲۰۱۹، دولت آندورا علیه مندوزا شکایت کرد و یک پروندهٔ افترا را علیه او گشود. او در سال ۲۰۱۹ در تلویزیون در مورد فقدان حقوق سقط جنین در کشورش صحبت کرده بود، و گزارشی را در مورد آن به کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان سازمان ملل متحد ارائه کرد. در دسامبر ۲۰۲۰ وکیل مندوزا درخواست کرد که اتهامات علیه او برداشته شوند، اما این درخواست رد شد. در فوریهٔ ۲۰۲۱ عفو بین الملل خواستار لغو پروندهٔ مندوزا شد. دیده ب
ان حمایت از مدافعان حقوق بشر نیز خواستار مختومه شدن این پرونده شد. این پرونده توسط یک قاضی در دادگاه آندورا لا ولا، جایی که ده ها فعال در حمایت از مندوزا تجمع کرده بودند، بازگشایی شد.
باغبان مرگ نمایشنامه ای نوشتهٔ محمد چرمشیر است که در سال ۱۳۹۰ توسط انتشارات نیلا چاپ شده است. کتابی که انتشارات نیلا با این عنوان منتشر کرده است شامل چهار نمایشنامه است. نمایشنامه های دیگر در این مجلد عباتند از: "نامه هایی به تب"، "جاده طولانی مارپیچ" و "پدر عزیزم". داستان. داستان نمایش "باغبان مرگ" مربوط به قاتل زنجیره ای دهه ۵۰ با نام «آلبرت کامبرن» است که ۲۵ زن را به قتل می رساند و در حرکت جالب و متکبرانه ای آن ها را در باغچه خانه اش به صورت مجسمه درست می کند. این قاتل هیچ خبرنگاری را برای مصاحبه نمی پذیرد. دو هفته مانده به اعدامش می پذیرد که با یک خبرنگار زن آمریکایی مصاحبه کند و به عنوان آخرین اثر هنری اش با تکنیک عجیبی که در نمایشنامه آمده است، او را مسموم کرده و در نامه ای می نویسد «شما را به عنوان آخرین اثر هنری ام مسموم کردم». این نمایشنامه بر اساس داستان حکایت آرنولد کرامبک، نوشته پاتریک مک گراث نوشته شده است. نمایشنامه های دیگری که در این نسخه آمده است عبارتند از: "نامه هایی به تب"، "جاده طولانی مارپیچ" و "پدر عزیزم". اجرا. "باغبان مرگ" به کارگردانی آروند دشت آرای در سی و دومین جشنواره بین المللی ت
ئاتر فجر، تماشاخانه ایرانشهر، سالن سمندریان به روی صحنه رفته است، و یک بار نیز توسط آتیلا پسیانی به صورت آنلاین نمایشنامه خوانی شده است.
سِلما ریباس (زادهٔ ۱۰ نوامبر ۱۹۸۲ در لوآندا) خواننده، ترانه سرا و بازرگان اهل آنگولا است. وی دوران کودکی اش را در آلمان گذراند و در آنجا در مسابقهٔ استعدادیابی شرکت کرد اما از راهیابی به مراحل پایانی بازماند. پس از آن، وی با ناشران موسیقی همکاری کرد و آلبوم هایی را در آنگولا، پرتغال، و ایالات متحدهٔ آمریکا منتشر کرده است. موسیقی او در ژانرهای کیزومبا، سمبا، آر اند بی و گتو زوک است. موسیقی عامه پسند به عنوان یکی از جنبه های مهم ناسیونالیسم آنگولا در حال احیا دیده می شود که سهم ریباس قابل توجه است. او در سال ۲۰۱۲ در لواندا با آدلر ژوائو ازدواج کرد و آنها صاحب یک فرزند پسر هستند. او همچنین مالک و اداره کنندهٔ یک برند محصولات آرایشی و زیبایی است. ریباس برندهٔ جوایزی همچون جام آنگولا در رویداد دیواس در سال ۲۰۰۹ و نیز برترین های خواسته شده در رادیو ناسیونال در سال ۲۰۱۱ شده است. زندگی نامه. ریباس در ۱۰ نوامبر ۱۹۸۲ در لوآندا به دنیا آمد، اما زمانی که او خیلی جوان بود خانواده اش به کلن در آلمان مهاجرت کردند. ریباس در سال ۱۹۹۶، در سن ۱۴ سالگی، به واسطهٔ آوازخوانی به شهرت رسید و شروع به سفر به آنگولا برای خوانندگی کرد.
او در ۲۹ دسامبر ۲۰۱۲ در لواندا با آدلر ژوائو ازدواج کرد. پسر آنها، ژائو رافائل، در ۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۴ به دنیا آمد. حرفه. ریباس در سال ۲۰۰۸ در مسابقهٔ استعدادیابی آلمانی که "Sucht den Superstar" نام دارد شرکت کرد. او در میان سی رقیب نهایی، تا نیمه نهایی پیش رفت، اما از صعود به مراحل پایانی بازماند. با این وجود، این امر باعث شد تا او به شهرت برسد و با شرکت موسیقی Semba، یک قرارداد امضا کند. با این حال، "اشپیگل" عقیده داشت که او به دلیل آنکه آلمانی نبود به فینال این مسابقات نرسید. اولین آلبوم ریباس با نام "Energia" اولین بار در آنگولا منتشر شد. آفونسو کوئینتاس، تهیه کنندهٔ رادیو لوآندا، آن را تبلیغ کرد. آلبوم دوم او "Fantástico" اولین بار در پرتغال در سال ۲۰۱۱ با پیش انتشار تک آهنگ "Commando" منتشر شد. این تک آهنگ در عنوان موسیقی نمایش واقعیت، برادر بزرگ آفریقا استفاده شد. همچنین هنرمندان انگلیسی بیگ نِلو و ماتیاس داماسیو در آن حضور داشتند. تک آهنگ های دیگر این آلبوم عبارتند از: "One Love" و "Gangsta Love." او در سال ۲۰۱۵ سومین آلبوم خود به نام "No Controle" را منتشر کرد که توسط کلی کی تهیه شده بود. آلبوم "Karma" که
در سال ۲۰۱۹ منتشر شد اولین اثر ریباس است که در ایالات متحدهٔ آمریکا منتشر می شد. او همچنین مالک و اداره کنندهٔ یک برند محصولات آرایشی و زیبایی است. سبک. موسیقی ریباس در ژانرهای کیزومبا، سمبا، آر اند بی و گتو زوک است. موسیقی عامه پسند به عنوان یکی از جنبه های مهم ناسیونالیسم آنگولا در حال احیا دیده می شود که سهم ریباس قابل توجه است. خوانندگان و نوازندگان آنگولا، با موفقیت ریتم های آفریقایی را با تصنیف ها ترکیب کردند، موسیقی عامه پسند ایجاد کردند، یک ژانر موسیقی خاص، یعنی سمبا را گسترش دادند و از طریق مضامین ترانه هایشان، آرزوهای کشور، به ویژه آرزوی استقلال و عدالت اجتماعی بیشتر را منعکس کردند.
گلیچ پروداکشنز یک استودیو پویانمایی رایانه ای استرالیایی می باشد که دفتر مرکزی آن در سیدنی، نیونیو ساوت ولز قرار دارد.
هدر دورام هنرمند، بازیگر، فعال اجتماعی و مدرس اهل آنتیگوآ و باربودا است که طراح لباس ملی آنتیگوا و باربودا بوده است. در سال ۲۰۰۲ نشان صلیب بزرگ برجسته ترین نشان شایستگی (آنتیگوا) به پاس قدردانی از دستاوردهای یک عمر فعالیتش به او اعطا شد. دورام در کالج هنرهای تجسمی و نمایشی ادنا مانلی در کینگستون در رشتهٔ نساجی، و در کالج هنر و طراحی ساوانا در رشتهٔ طراحی لباس تحصیل کرده است. او از سال ۲۰۰۳ به عنوان مدیر فرهنگ برای دولت آنتیگوآ و باربودا کار کرده است و در این دوره در مورد برنامه های درسی هنر در این کشور مشاوره می داد. یک نقاشی دیواری از او در فرودگاه بین المللی و. س. برد قرار دارد. او علاوه بر کار طراحی، در زمینهٔ بازیگری نیز فعالیت داشته که برخی از آثار او عبارتند از: "تک گویی های واژن،" "شیرین ترین انبه،" و تک گویی زهرا ایرال. زندگی نامه. دورام در آنتیگوآ متولد شد، از یک مادر خیاط و پدری که در صنایع قند کار می کرد و به همین دلیل در تعدادی از مزارع نیشکر زندگی می کردند. او در دبیرستان دخترانهٔ آنتیگوا در سنت جانز تحصیل کرد و پس از آن برای مدرک کاردانی در آموزش به دانشگاه ایندیای غربی رفت. او برای تدریس در مدر
سهٔ قبلی خود بازگشت و چند سال بعد بودجه ای برای تحصیل در رشتهٔ کارشناسی در نساجی در کالج هنرهای تجسمی و نمایشی ادنا مانلی در کینگستون دریافت کرد. در سال ۱۹۹۴، دورام بورسیه ای دریافت کرد که به او امکان داد برای مدرک کارشناسی ارشد در کالج هنر و طراحی ساوانا (SCAD) تحصیل کند، جایی که کار او به عنوان نمایندهٔ دانشگاه در دوسالانهٔ ونیز انتخاب شد. پس از فارغ التحصیلی، کالج هنر و طراحی ساوانا اکثر نمونه کارهای او را برای مجموعهٔ دائمی خود خریداری کرد. در بازگشت به آنتیگوا، برای وزارت آموزش کار کرد و به آنها در مورد برنامه های درسی هنر مشاوره داد و در سال ۲۰۰۳ به عنوان مدیر فرهنگ منصوب شد. آثار او شامل یک نقاشی دیواری در فرودگاه بین المللی و. س. برد و همچنین کلاژ و دیوارپوش های بافته شده است. او لباس های برندهٔ جایزهٔ کارناوال را طراحی کرد که با همسرش کانی دورام طراحی شده بود. در سال ۲۰۲۰ خواستار تجدید نظر در معیارهای داوری لباس کارناوال آنتیگوا شد تا اهمیت سبک های جدید ماس (لباس های بالماسکه) را گنجانده و اذعان کند. او در سال ۲۰۰۶ بازنشسته شد. دورام علاوه بر کار هنری و معلمی، بازیگر نیز هست که این حرفه را از دههٔ ۱۹
۹۰ آغاز کرد. او در نقش های سینمایی، تلویزیونی و تئاتر ایفای نقش کرده است که عبارتند از: "تک گویی های واژن،" "شیرین ترین انبه،" و تک گویی زهرا ایرال. لباس ملی. در سال ۱۹۹۲ مسابقه ای برای طراحی لباس ملی برای آنتیگوا و باربودا برگزار شد و دورام برندهٔ آن شد. لباسی که او طراحی کرد بر اساس آنچه زنانی که به عنوان فروشنده یا نانوا کار می کردند در سال ۱۸۳۴ می پوشیدند لباس زنانه شامل لباسی است که از «چهارخانهٔ مدرس قرمز، طلایی و سبز» ساخته شده است، که سپس با روسری سفیدی پوشیده شده است. طرح شطرنجی برای اولین بار در سال ۱۹۹۲ طراحی شد و به طور رسمی در سال ۱۹۹۴ پذیرفته شد. لباس مردانه شامل یک جلیقه در همان چهارخانه و همچنین یک پیراهن سفید، شلوار مشکی و کلاه حصیری است. لباس ملی از زمان پیدایش آن توسط بسیاری از طراحان بازتفسیر شده است و در سال ۲۰۱۲ اولین روز ملی لباس در ۲۶ اکتبر برگزار شد. بازخوردها. پاجت هنری با توجه به تمرکزش بر میراث آنتیگوا و باربودا در آثارش، دورام را یک هنرمند «ناسیونالیست» توصیف کرده است.
در فولکلور ژاپنی، هیتوداما (ژاپنی ؛ به معنی «روح انسان») توپ های آتشینی می باشند که عمدتا در نیمه شب شناورند. گفته می شود هیتوداما «ارواح مردگانی هستند که از بدن خود جدا شده اند»، و نام آن ها از همین برگرفته شده است.
سوسلان دائوروف (؛ زادهٔ ۱۵ ژانویه ۱۹۹۱) کشتی گیر اهل بلاروس است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
داریا باریسویچ (؛ زادهٔ ) دونده زن دو نیمه استقامت اهل بلاروس است.
پارک تسوکایاما یکی از پارک های استان کاناگاوا شهر یوکوسوکا، کاناگاوا بخش همی (یوکوسوکا) است.
جاستین برینر یک صداپیشهٔ آمریکایی است. وی صداگذاری نسخه های انگلیسی زبان فیلم های انیمه ژاپنی و سریال های تلویزیونی را ارائه کرده است.
یکاترینا مالیوک-تیموفیوا (؛ زادهٔ ) کماندار زن اهل بلاروس بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
نادیا ماکارچانکا (؛ زادهٔ ) قایقران کانو زن اهل بلاروس است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۳ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
وولگا کلیماوا (؛ زادهٔ ) قایقران کانو زن اهل بلاروس است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۵ مدال طلا، ۴ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده است.
جوزف آدامز، و به ژاپنی میئورا آنجین دوم ، (متولد ۱۶۰۵- مرگ نامشخص)، یک هاتاموتو در اوایل دوره ادو و پسر ویلیام آدامز (دریانورد) و مالک ۲۵۰ ککو در ولایت ساگامی بود. او در حدود سال ۱۶۰۵ به عنوان پسر ویلیام آدامز (میورا آنجین اول)، یک ملوان بریتانیایی که به عنوان مشاور دیپلماتیک برای شوگان های شوگون سالاری توکوگاوا توکوگاوا ایه یاسو و توکوگاوا هیده تادا به دنیا آمد. مادر او یک زن ژاپنی است که ویلیام در ژاپن با او ازدواج کرد. او یک خواهر کوچکتر به نام سوزانا داشت. او همچنین از یک مادر ناتنی یا زن انگلیسی ویلیام به نام «مری هاین»، خواهر ناتنی به نام «دلیورنس» و برادر ناتنی به نام «جان» در زادگاه پدرش در گیلینگهام، کنت انگلستان داشت. ازدواج پدر و مادر. لیفده یک کشتی هلندی بود که در بهار ۱۶۰۰ پس از میلاد، شش ماه قبل از نبرد سکیگاهارا به ولایت بونگو آمد. در زمان حرکت کشتی، ۱۱۰–۱۰۹ خدمه در کشتی حضور داشتند، اما تعداد خدمه در طول سفر دشوار دو ساله به طور چشمگیری کاهش یافت، به طوری که تعداد بازماندگان پس از ورود به ژاپن به حدود ۲۰ نفر و پس از آن به ۱۴ نفر کاهش یافت. مشهورترین این ملوانان بازمانده، آنجین میئورای بریتانیا
یی بود که توسط قدرتمندترین مرد آن زمان، توکوگاوا ایه یاسو، به شدت به کار گرفته شد. با این حال، او که نگران همسر و فرزندانی بود که در کشورش به جا گذاشته بود، نتوانست اشتیاق خود را به خانه سرکوب کند و چندین بار از ایه یاسو خواست تا به وطن خود بازگردد. با این حال، ایه یاسو که برای توانایی آنجین ارزش زیادی قائل بود، به او اجازه بازگشت به ژاپن را نداد، اما در عوض به او اقامتگاهی در ادو و قلمرویی در همی در شبه جزیره میورا داد. اعتقاد بر این است که در همان زمان بود که او به همسر ژاپنی خود معرفی شد. با این حال، رازهای زیادی پیرامون همسر ژاپنی آنجین وجود دارد. به ویژه، ناشناخته بودن اصل و نام او است. یک کتاب تاریخی مربوط به دوره میجی بیان می کند که همسرش «دختر کازویوشی ماگومه» بود، اما در اسناد ژاپنی باستانی یا سوابق خانه های تجاری بریتانیا و هلند هیچ تأییدی وجود ندارد. همسر او نیز چندین بار با رئیس پست تجاری بریتانیا ملاقات کرده و در دفتر خاطرات ریچارد کوکز آمده است، اما عجیب است که نام همسر او ذکر نشده است. امروزه نام همسر او به عنوان اویوکی شهرت پیدا کرده است. مدت کوتاهی پس از انعقاد معاهده دوستی و تجارت انگلیس و ژ
اپن در پایان دوره ادو، رمانی در مورد آنجین به عنوان شخصیت اصلی در انگلستان منتشر شد و نمایشنامه کابوکی مشابهی بلافاصله پس از اتحاد انگلیس و ژاپن در ژاپن اجرا شد. در دوره میجی منعقد شد. نام همسری که در اینها آمده است «ماریا» در اولی و «تسو» در دومی است. بررسی حدود ۱۰ اثر و بیوگرافی انتقادی مربوط به آنجین که از آن زمان تا سال ۱۹۷۰ در ژاپن و انگلستان منتشر شده بود، مشخص می سازد که نام همسر «بیکونی»، «تائه» به معنی «گل داوودی» است. «ماگومه کاگه یو»، و غیره، اما «اویوکی» ظاهر نمی شود. اولین حضور «اویوکی» در رمان "سامورایی های دریا" شیراایشی ایچیرو (۱۹۷۳) است، اما به نظر من این نام برای اولین بار در "سامورایی چشم آبی میئورا آنجین" (۱۹۸۰) توسط تاداشی ماکینو، مورخ محلی شهر ایتو استفاده شده است. اعتقاد بر این است که منبع قرار گرفتن این کتاب و این واقعیت که این کتاب به انگلیسی ترجمه شده و توسط محققان غربی به آن استناد شده است، منجر به گسترش «اویوکی» شده است. در واقع، از آن زمان، بیشتر کتاب های خارجی مرتبط با آنجین، اویوکی را په عنوان نام همسر و مادر پسر او جوزف پذیرفته اند. پس از مرگ پدر. در ۱۶ مه ۱۶۲۰، هنگامی که پدرش
درگذشت، او ریاست خانواده و قلمرو را به ارث برد و نام آنجین میئورا را به خود گرفت. او همچنین بیشتر شمشیرها را از پدرش به ارث برده است. جوزف توسط پدرش به عنوان دریانورد آموزش دید و در سال های ۱۶۲۴ و ۱۶۳۵ به عنوان دریانورد به کوچین چین رفت. در آن زمان، فرمانروایی ایه یاسو، که در تجارت خارجی فعال بود، جای خود را به هیده تادا داد، که تمایلی به تجارت خارجی نداشت و محدودیت های تجارت کشتی های مهر قرمز، شوئین سن (کشتی دارای مجوز بازرگانی) به تدریج توسط نسل بعدی، توکوگاوا ایه میتسو، تشدید شد. با این حال تا آخر به جوزف مهر قرمز و افتخار نامه دادند و فعالیتش تضمین شد. اسنادی وجود دارد که آنها تا سال ۱۶۳۲ به تجارت مشغول بودند، و گفته می شود که یک سند به تاریخ ۱۶۳۶ هنوز وجود دارد و تأیید می کند که او تا زمان انزوای ملی یا ساکوکو فعال بوده است. سرنوشت او پس از آن مشخص نیست. گفته می شود که پس از مرگ او در میئورا، قلمرو خود به خاک سپرده شد.
یوری شچرباتسویچ (؛ زادهٔ ) تیرانداز اهل بلاروس است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
پادشاه ارشد ایرلند ( ) یک عنوان سلطنتی در ایرلند گالیک بود که در اختیار کسانی بود که بر تمام ایرلند فرمانروایی یا ادعای آن را داشتند. این عنوان متعلق به پادشاهان تاریخی بود و بعدها گاهی به صورت نابهنگام یا به شخصیت های افسانه ای منتسب می شد. ادبیات ایرلندی قرون وسطایی و اوایل مدرن، یک خط تقریباً ناگسستنی از پادشاهان ارشد را به تصویر می کشد که از تپه تارا بر سلسله مراتبی از پادشاهان کوچک تر حکومت می کنند، که تا هزاران سال پیش امتداد دارد. مورخان مدرن بر این باورند که این طرح در قرن هشتم از سنت های نسب شناسی مختلف سلسله های قدرتمند ساخته شده است و قصد داشت وضعیت آنها را با پیش اندازی آن به گذشته، توجیه کند. جان تی کوخ توضیح می دهد: «اگرچه پادشاهی تارا یک پادشاهی خاص بود که ساکنان آن آرزوی برتری در میان پادشاهان ایرلند داشتند، اما از نظر سیاسی بعید است که هیچ پادشاهی قبل از قرن نهم اقتدار کافی برای تسلط بر کل جزیره را داشته باشد.». مفهوم پادشاهی ملی برای اولین بار در قرن هفتم بیان شد، اما تنها در عصر وایکینگ ها به یک واقعیت سیاسی تبدیل شد و حتی پس از آن به یک واقعیت ثابت تبدیل نشد. در حالی که درجه کنترل پادشاهان
ارشد متفاوت بود، آنها هرگز بر ایرلند به عنوان یک کشور یکپارچه سیاسی حکومت نمی کردند، زیرا پادشاه ارشد به عنوان یک ارباب در نظر گرفته می شد که بر پادشاهی های مستقل زیردست خود فرمانروایی می کرد و از آنها خراج می گرفت.
الکسی شماروف (؛ زادهٔ ) کشتی گیر پیشین اهل بلاروس است که در دستهٔ فوق سنگین وزن کشتی آزاد رقابت می کرد. او قهرمان مسابقات قهرمانی کشتی جهان در سال ۲۰۱۱ و برندهٔ مدال نقره بازی های اروپایی ۲۰۱۵ است. شمارف همچنین در بازی های المپیک ۲۰۱۲ لندن نیز ملی پوش بلاروس بود که به مقام ششم رسید. او برادر کوچکتر الکساندر شمارُف کشتی گیر دیگر بلاروس است.
«نمی تونیم دوست باشیم (منتظر عشقت باش)» ترانه ای از خواننده و ترانه سرای آمریکایی آریانا گرانده می باشد که از سوی ریپابلیک رکوردز در ۸ مارس ۲۰۲۴ به عنوان دومین تک آهنگ در هفتمین آلبوم استودیویی وی درخشش ابدی (۲۰۲۴) منتشر گردید. نویسندگی و تهیه کنندی این آهنگ بر عهده گرانده، مکس مارتین و ایلیا سلمان زاده می باشد.
فریبا نوا (؛ زادهٔ ۱۹۷۳) روزنامه نگار، و نویسنده اهل افغانستان است. نوشته های او در رسانه های مختلفی از جمله آتلانتیک، نیوزویک و ساندی تایمز لندن منتشر شده است.
کارولینا کاسترو (زادهٔ ۱۱ مه ۱۹۷۹) تاجر و عضو اتحادیهٔ کارگری اهل آرژانتین است. او اولین زنی بود که به کمیتهٔ اجرایی اتحادیهٔ صنعتی آرژانتین پیوست و از سوی بی بی سی به عنوان یکی از ۱۰۰ زن آن در سال ۲۰۲۰ معرفی شد. کاسترو دارای مدرک علوم سیاسی از دانشگاه بوئنوس آیرس است. در دولت مائوریسیو ماکری، به عنوان معاون وزیر در وزارت تولید مشغول به کار بوده است. او در سال ۲۰۱۹، توسط انجمن کارخانه های قطعه سازی آرژانتین به عنوان نمایندهٔ بخش خودرو در کمیتهٔ اجرایی اتحادیهٔ صنعتی آرژانتین انتخاب شد. او اولین زنی است که در تاریخ ۱۳۰سالهٔ این اتحادیه به پست مدیریتی رسیده است. کاسترو فعالیت های خود را در زمینهٔ توسعهٔ برابری جنسیتی در محیط کار ادامه داده و شرکت خانوادگی او در زمینهٔ تولید قطعات خودرو فعالیت می کند و با استخدام زنان در بخش تولید، تصورهای قدیمی نسبت به حضور زنان در مشاغل فنی را نقض کرد. زندگی نامه. کاسترو دارای مدرک علوم سیاسی از دانشگاه بوئنوس آیرس است. در طول دولت مائوریسیو ماکری، او به عنوان معاون وزیر در وزارت تولید، برای مشاغل کوچک و متوسط خدمت کرد. او در سال ۲۰۱۹ توسط "انجمن کارخانه های قطعه سازی آرژانتین
" ("Asociación de Fábricas Argentinas de Componentes") به عنوان نمایندهٔ بخش خودرو در کمیتهٔ اجرایی اتحادیهٔ صنعتی آرژانتین (UIA) انتخاب شد. او اولین زنی است که در تاریخ ۱۳۰سالهٔ UIA به پست مدیریتی دست یافته است. فعالیت او به ایجاد تغییرات به سمت برابری جنسیتی بیشتر در محل کار کمک کرده است. کاسترو سومین نسلی است که در تجارت خانوادگی، صنایع گوئیدی کار می کند، که قطعات خودرو را تولید و آنها را برای تویوتا و جنرال موتورز عرضه می کنند. این شرکت با به کارگیری زنان در حوزهٔ تولید با میانگین بالاتری نسبت به بقیهٔ نیروهای کار، کلیشه ها را شکسته است. او اخیراً "Rompimos el Cristal (شیشه را شکستیم)" را منتشر کرده است، مجموعه ای از گفتگو با ۱۸ زن آرژانتینی که در تجارت، هنر، سیاست و علم سرآمد هستند. جوایز. کاسترو به عنوان یکی از ۱۰۰ زن سال بی بی سی در سال ۲۰۲۰ انتخاب شد.
مایکل هانتر آهنگساز و نوازنده اسکاتلندی اهل گلاسکو است که تم سانگ های "" و "اتومبیل دزدی بزرگ ۴" را ساخته است. او همچنین موزیک هایی را با نام مستعار پابلو منتشر کرده است.
ارنست کوهن (; – ) هندشناس و زبان شناس متخصص مطالعات هندواروپایی اهل آلمان بود. پدر او آدالبرت کوهن نیز زبان شناس بود. ارنست کوهن در دانشگاه های برلین و توبینگن تحصیل کرد و در سال ۱۸۶۹ با ارائه رساله ای در مورد کَچایَنه، زبان شناس، با عنوان «نمونه ای از کچاینه پکارنه ئه» دکترای خود را دریافت کرد. در سال ۱۸۷۱، او نشان شایستگی خود را در رشته های زبان سانسکریت و زبان شناسی تطبیقی از دانشگاه هاله-ویتنبرگ دریافت کرد و در سال بعد به عنوان استاد به دانشگاه لایپزیگ نقل مکان کرد. در سال ۱۸۷۵، او استاد تمام وقت دانشگاه هایدلبرگ شد و از سال ۱۸۷۷ تا ۱۹۱۷ به عنوان استاد زبان شناسی ایرانی و مطالعات هندواروپایی تطبیقی در دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ خدمت کرد. از سال ۱۸۷۳ در نشریه "مجله تحقیقات زبانشناسی تطبیقی" که توسط پدرش تأسیس شده بود، فعالیت داشت و از سال ۱۸۹۲ ویراستار "کتاب شناسی خاورشناسی"، نشریه ای که توسط آگوست مولر (خاورشناس) در سال ۱۸۸۷ تأسیس شده بود، کار کرد. در سال ۱۸۸۳، او به عضویت آکادمی علوم باواریا درآمد.
مایکل روف (؛ زادهٔ ) یک باستان شناس بریتانیایی متخصص در ایران شناسی و آشورشناسی باستان است. روف رشته باستان شناسی آسیای غربی را در کالج دانشگاهی لندن خواند و پایان نامه دکترای خود را با عنوان «تندیس ها و تندیس گران در تخت جمشید» (منتشر شده در ۱۹۸۳) در دانشگاه آکسفورد نوشت. او از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۵ مدیر مؤسسه باستان شناسی بریتانیا در عراق بود. او همچنین در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی تدریس کرد و در حال حاضر استاد باستان شناسی خاورنزدیک در دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ است. روف در ایران، عراق، ترکیه و بحرین کار میدانی انجام داده است. او در ایران در تپه نوشیجان زیر نظر دیوید استروناخ حفاری کرد که با همکاری او «نوشیجان یک: ساختمان های اصلی محوطه ماد» را نوشت. او همچنین به تازگی با تیم دانشگاه مونیخ، روی کاوش های باستان شناسی در گیرجانو و زیارت تپه، توشهان باستان در ترکیه کار کرده است.
ماتَیس ادوارد ویلم فان دن بوس (؛ زادهٔ ) پژوهشگر ایران شناسی و مطالعات شیعه، اهل هلند است. او در دانشکده علوم سیاسی در بیرکبک وابسته به دانشگاه لندن تدریس می کند. پروفسور فان دن بوس سابقه حضور به عنوان مهمان در مؤسسه مطالعات پیشرفته در پرینستون، نیوجرسی، عضو مؤسسه مطالعات مهاجرت و قومیت در دانشگاه آمستردام و عضو مؤسسه بین المللی مطالعات اسلام در جهان مدرن (ISIM) در لیدن را دارد. پیش از پیوستن به دانشگاه لندن، فان دن بوس در دانشگاه های اوترخت و آمستردام تدریس می کرد. فان دن بوس تحقیقات میدانی گسترده ای در ایران، تاجیکستان و در میان جوامع شیعه در اروپای غربی انجام داده است. او به عنوان یک انسان شناس و دانشمند مطالعات ایرانی، به طور خاص در زمینه تصوف در ایران و تشیع اروپایی، مطالعاتی منتشر کرده و در میان دیگر فعالیت ها، چندین مقاله در مورد تصوف ایرانی در دانشنامه اسلام (ویرایش سوم)، معتبرترین دانشنامه در زمینه مطالعات اسلامی، به نگارش درآورده است. فهرست کامل انتشارات وی در این وبگاه قابل مشاهده است. پروفسور فان دن بوس جوایز تحقیقاتی متعددی از جمله کمک هزینه های چند ساله از بنیاد ورنر-گرن و سازمان علوم هلند (NWO)
دریافت کرده است. او عضو آکادمی عالی آموزش (۲۰۱۰) است. کتاب او با عنوان "رژیم های عرفانی: تصوف و دولت در ایران، از اواخر دوره قاجار تا جمهوری اسلامی" که توسط انتشارات بریل منتشر شده است، در نشریاتی مانند «مجله خاورشناسی آلمان» و مجله بین المللی مطالعات خاورمیانه به چاپ رسیده است.
مایکروسافت پوینتس که در نوامبر ۲۰۰۵ با نام "ایکس باکس لایو پوینتس" معرفی شد، یک ارز دیجیتال بود که توسط مایکروسافت برای استفاده در محصولات ایکس باکس و زون منتشر شد. از امتیازها برای خرید بازی های ویدیویی و محتوای قابل دانلود آنها و موارد دیگر استفاده می شد. در سال ۲۰۱۳، مایکروسافت این ارز را حذف کرد.
الکساندرا سالای انسان شناس و پستاندارشناس اهل استرالیا است که در مطالعات انسان شناسی و پستاندارشناسی پاپوآ گینهٔ نو تخصص دارد. کوسکوس گب به افتخار او "Phalanger alexandrae" نامگذاری شده است. حرفه. سالای اهمیت فرهنگی کانگوروهای درختی را برای مردم گینهٔ نو، به ویژه در تزئینات بدن و لوازم جانبی مورد مطالعه قرار داده است. او در موزهٔ استرالیا، در بخش انسان شناسی و پستاندارشناسی کار کرده است. سالای تحصیلات تکمیلی اش را در دانشگاه سیدنی گذراند. او به عنوان بخشی از تحقیقات خود، آرشیوهای مبلغان نورمن و شیلا دریپر که در موزهٔ استرالیای جنوبی نگهداری می شدند را فهرست بندی کرد. سالای دربارهٔ مذهب در پاپوآی غربی و همچنین جنبش استقلال پاپوآی غربی مطالبی را منتشر کرده است. سالای با تیم فلانری ازدواج کرده است. آنها زمانی که فلانری در سال ۱۹۹۴ به سفر تحقیقاتی اش به کالدونیای جدید می رفت، یکدیگر را ملاقات کردند. در طول این سفر آنها جانوران فسیلی پلیستوسن را از چندین مکان از جمله غار کلانگور جمع آوری کردند. پدر سالای مجارستانی و خلبان جنگ جهانی دوم بود. همنام. در حالی که سالای یکی از اعضای سفر تحقیقاتی ۱۹۹۴ با تیم فلانری و دان