Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نیتوکریس یکم ( درگذشته در سال ۵۸۵ پیش از میلاد) حاکم بود. وارث و سپس به عنوان ستایشگر مقدس آمون یا همسر خدای آمون برای مدتی بیش از هفتاد سال، بین ۶۵۵ قبل از میلاد و ۵۸۵ قبل از میلاد خدمت کرد. زندگی نامه. او دختر فرعون دودمان بیست و ششم مصر پسامتیک یکم از ملکه همسر او محیتن وسخت بود. پسامتیک یکم در اوایل سلطنت خود، در مارس ۶۵۶ پیش از میلاد، ناوگان دریایی قدرتمندی را به تِبِس اعزام کرد و شپنوپت دوم دختر بعنخی را که در آن زمان در سِـمَـتِ همسر ایزد آمون خدمت می کرد، مجبور کرد تا نیتوکریس را به عنوان وارث خود در این مقام قدرتمند و مهم بپذیرد. مراسم فرزندخواندگی و اعتلای نیتوکریس یکم در سنگ یادبود معروف فرزندخواندگی گرامی داشته شده است. معلوم نیست که او در چه تاریخی منصب «ستایشگر مقدس آمون» را به عهده گرفت، اما تا سال چهارم آپریس در ۵۸۵ پیش از میلاد در این سِـمَـت خدمت کرد. قبل از کار او در این مقام، امپراتوری آشوری نو در سال ۶۷۱ قبل از میلاد به مصر حمله کرد، تِبِس را غارت کردند و معابد آن را که مملو از گنجینه های فراوان بود به یغما بردند. اتحاد مجدد مصر توسط پدرش با ظهور نیتوکریس یکم تسهیل شد. هنگامی که او در دهه
هشتاد زندگی خود بود، او خواهرزاده بزرگش عنخنس نفریب رع دختر پسامتیک دوم را به فرزندی پذیرفت و جانشینی در خانواده خود را ادامه داد. در طول تصدی وی، چندین کار ساختمانی در اطراف کَرنَک اقصر و ابیدوس تأیید شد. او در محوطه شهر هابو در کلیسای مقبره ای خاصی که «او با مادر واقعی و مادربزرگ خوانده اش در آن سهیم بود» به خاک سپرده شد. تابوت او در مقبره بطلمیوسی در دیر المدینه دوباره مورد استفاده قرار گرفت و امروزه در موزه مصر قرار دارد. سنگ یادبود فرزندخواندگی. یک یادبود عمودی سنگی که اغلب به آن «سنگ یادبود فرزندخواندگی» می گویند، در سال ۱۸۹۷ توسط ژرژ لوگرن در کَرنَک کشف و به موزه مصر منتقل شد. این سنگ یادبود از جنس گرانیت قرمز ساخته شده است و ابعاد آن تقریباً ۱٫۸ متر (۶ فوت) ارتفاع و ۱٫۴ متر (۴٫۵ فوت) عرض است. بخش ابتدایی نوشته های کتیبه گم شده است، اما باقیمانده با کتیبه ای ادامه می یابد که در آن فرعون پسامتیک یکم قصد خود را برای دادن دخترش به آمون برای همسری ایزد آمون به دربار گزارش می دهد. پسامتیک تصدیق کرد که همسر فعلی خدا، شپنوپت دوم دختر فرعون بعنخی از سلسله دودمان بیست و پنجم مصر قبلاً وارثی از میان دختران فرعو
ن تهارقا به نام امانی ریدیس دوم که به عنوان ستایشگر مقدس آمون مشغول انجام وظیفه بود. پسامتیک قصد داشت شپنوپت دوم را وادار کند که نیتوکریس را به عنوان وارث خود بپذیرد و بدین ترتیب جانشین امانی ریدیس دوم شود. دربار تصمیم فرعون را ستود و در سلطنت او «سال ۹، ماه اول فصل اول، روز ۲۸» (تاریخی که با ۲ مارس ۶۵۶ قبل از میلاد مطابقت دارد) نیتوکریس با ناوگان سلطنتی به رهبری دریاسالار و خره سالار هراکلئوپولیس، «سماتاویتنناخت» از سائیس به تِبِس رفت. پس از شانزده روز ناوگان به تِبِس رسید که جمعیت فراوانی به استقبال و تحسین شاهدخت آمده بودند. هم شپنوپت دوم دوم و هم امانی ریدیس دوم با نیتوکریس ملاقات کردند. او به طور رسمی به فرزندی پذیرفته شد و هر دو موافقت کردند که دارایی های خود را به او (و به طور غیرمستقیم، به پسامتیک اول) منتقل کنند. سنگ یادبود سپس فهرستی بسیار مفصل با تمام کمک های روزانه (عمدتاً غذا) به نیتوکریس از چندین مقام رسمی مانند شهردار تِبِس، منتومحات و خانواده اش، از کاهنان آمون که در این زمان توسط کاهن اعظم آمون هارخبی، و همچنین از طرف پادشاه و بسیاری از معابد کل سرزمین رهبری می شد، گزارش می کند. اهمیت. شپنوپت
دوم و امانی ریدیس دوم آخرین بازماندگان دودمان منقرض شدهٔ بیست و پنجم مصر بودند، با این حال آنها این بالاترین مقام قدرت را در جنوب حفظ کرده و عملاً تمام مصر علیا را تحت کنترل داشتند. پسامتیک یکم تصمیم گرفت که همسر ایزد آمون را به زور برکنار نکند - اقدامی که مورد پسند نیست - بلکه او را وادار کنم که دخترش را به عنوان جانشین خود بپذیرد و بدین ترتیب کنترل آینده مصر علیا و همچنین دریافت تعداد قابل توجهی از املاک و سایر کالاها را تضمین کند: فراتر از «نمای ظاهری» پذیرش نیتوکریس یکم به عنوان فرزندخوانده، بنا بر گزارش های سنگ یادبود در عمل اتحاد مجدد مصر علیا و سفلی را تحت حسن توجه و حمایت پسامتیک یکم گزارش می کند.
فدراسیون گلف ایران عالی ترین نهاد ورزش گلف در ایران است و زیر نظر وزارت ورزش و جوانان فعالیت می کند. تاریخچه. ورزش گلف در ایران از سال ۱۳۰۴ شمسی (۱۹۲۵ میلادی) و همزمان با ورود اتباع خارجی به منظور کشف و استخراج نفت در مناطق نفت خیز جنوب کشور وارد ایران شد. تا قبل از ملی شدن صنعت نفت، هیچ ایرانی به این بازی دسترسی نداشت و گلف انحصاراً در دست خارجیان بود. پس از ملی شدن صنعت نفت، ایرانیان در نواحی جنوبی کشور مانند مسجد سلیمان، آغاجاری، گچساران، اهواز و آبادان به این ورزش روی آوردند. به جز نواحی جنوب کشور، در تهران نیز این رشته به صورت اختصاصی و در مجموعه ورزشی انقلاب که در سال ۱۳۴۰ شمسی (۱۹۶۱ میلادی) تأسیس شده بود، توسط خارجیان مقیم تهران که عمدتاً کارکنان سفارتخانه های خارجی بودند، انجام می شد. پس از انقلاب اسلامی، تشکیلات ورزش گلف کشور از اردیبهشت سال ۱۳۷۰ شمسی (۱۹۹۱ میلادی) در قالب یک کمیته آغاز به کار نمود و در فاصله کوتاهی به طور رسمی فدراسیون گلف تأسیس شد. این فدراسیون در سال ۱۹۹۶ میلادی به عضویت فدراسیون جهانی گلف درآمد. روسای فدراسیون گلف. روسای فدراسیون گلف ایران به شرح زیر هستند:
اگرچه زنان تقریباً از زمانی که این ورزش وجود داشته در ورزش بوکس حضور داشته اند، مبارزات زنان در بیشتر دوران تاریخ بوکس تا همین اواخر غیرقانونی بوده است، وفق اینکه اعضای هیئت های ورزشی از تصویب یا صدور مجوز برای بوکسورهای زن امتناع می کنند و اکثر کشورها رسماً این ورزش را برای زنان ممنوع کرده اند. گزارش ها مبنی بر ورود زنان به رینگ، به قرن هجدهم برمی گردد. نظر اجمالی بر تاریخچه. یکی از اولین موارد ذکر شده در مورد بوکس زنان، مربوط به سفرنامه یک مرد آلمانی است که در سال ۱۷۱۰ از لندن بازدید کرد. هنگام شرکت در مسابقه بوکس مردان، با زنی در میان حاضران مواجه شد که مدعی بود پیش از این با زن دیگری در همان محل بوکس بازی کرده است. یکی از اولین مسابقات شناخته شده بوکس زنان که به صورت چاپی تبلیغ شده بود، در لندن بین الیزابت ویلکینسون و هانا هیفیلد در سال ۱۷۲۲ است. ویلکینسون و همسرش که خود را به عنوان «قهرمان اروپا» معرفی می کرد، با زوج های مختلط دیگر نیز به عنوان یک جفت مبارزه می کردند، وفق اینکه ویلکینسون با زن دیگر و شوهرش با مرد دیگر مبارزه می کردند. در آن روزها، قوانین بوکس لگد زدن، ضربه زدن و سایر روش های حمله که جزو
قواعد امروزی نبود را مجاز می شمرد. بوکس زنان اولین بار در سال ۱۹۰۴ در بازی های المپیک به عنوان یک ورزش نمایشی در شهر سنت لوئیس به نمایش درآمد. در طول دهه ۱۹۲۰، پروفسور اندرو نیوتن یک باشگاه بوکس زنان در لندن تشکیل داد. با این حال بوکس زنان بسیار بحث برانگیز بود. در اوایل سال ۱۹۲۶، شورای محله شوردیچ برگزاری مسابقه نمایشگاهی (exhibition match) بین دو بوکسور به نام آنی نیوتن و مج بیکر، شاگرد دیگر استنلی را ممنوع کرد. تلاش برای برگزاری مسابقه در حوالی هکنی با ایجاد کمپینی به رهبری شهردار هکنی شکست خورد که نوشت: «من این نمایشگاه پیشنهادی بوکسورهای زن را به عنوان ارضای خواسته های نفسانی انبوهی از مردان مبتذل می دانم.» وزیر کشور سر ویلیام جوینسون-هیکس از جمله مخالفان این مسابقه بود و مدعی شد که «قانونگذار هرگز تصور نمی کرد که چنین نمایشگاه ننگینی در این کشور برگزار شود.» این ماجرا در سراسر کشور و حتی به صورت بین المللی گزارش شد. در سال ۱۹۸۸، انجمن بوکس آماتور سوئد مسابقات را برای زنان مجاز اعلام کرد. در سال ۱۹۹۷، انجمن بوکس آماتور بریتانیا اولین رقابت بوکس خود را برای زنان تصویب کرد. اولین رویداد قرار بود بین دو نوج
وان سیزده ساله برگزار شود، اما یکی از بوکسورها به دلیل توجه رسانه های مخالف، کناره گیری کرد. یک ماه بعد، رویدادی بین دو نوجوان شانزده ساله برگزار شد. هیئت نظارت بوکس بریتانیا از صدور مجوز برای زنان امتناع کرد تا اینکه در سال ۱۹۹۸ مجوزی را برای جین کوچ صادر کردند. با این وجود تا پایان قرن، آنها پنج مجوز از این نوع را صادر کردند. اولین مسابقه حرفه ای مجاز بین زنان در بریتانیا در نوامبر ۱۹۹۸ در استراتام لندن، بین جین کوچ و سیمونا لوکیچ برگزار شد. کوچ برنده مسابقه شد. انجمن بین المللی بوکس (آماتور) قوانین جدیدی را برای بوکس زنان در پایان قرن بیستم پذیرفت و اولین جام اروپایی را برای زنان در سال ۱۹۹۹ و اولین مسابقات قهرمانی جهان برای زنان را در سال ۲۰۰۱ تصویب کرد. در ماه اکتبر ۲۰۰۱، اولین مسابقات قهرمانی بوکس آماتور زنان جهان به نام مسابقات جهانی بوکس آماتور زنان ۲۰۰۱ در اسکرانتون، در ایالات متحده برگزار شد. بوکس زنان در بازی های المپیک ۲۰۰۸ حضور نداشت. با این حال، در روز ۱۴ اوت ۲۰۰۹، اعلام شد که هیئت اجرایی کمیته بین المللی المپیک برخلاف انتظار برخی از ناظران، الحاق رشته بوکس زنان در بازی های المپیک ۲۰۱۲ که در لند
ن برگزار خواهد شد را تصویب کرده است. در حول و حوش این جلسات (۲۰۰۹)، در ارتباط با AIBA (انجمن بین المللی بوکس)، کمیته بین المللی المپیک موافقت کرد که سه دسته وزن اضافی برای زنان در بازی های المپیک ۲۰۱۲ لندن گنجانده شود. در آن زمان لباس بوکس زنان «مناسب جنسیت» جدید در حال ایجاد بود که زنان (طبق قوانین AIBA) را ملزم به پوشیدن دامن (skirts) در طول مسابقات می کرد. این موضوع به طور گسترده توسط مردم نادیده گرفته شد تا اینکه بوکسور آماتور و دانشجوی لندنی الیزابت پلانک این موضوع را فاش کرد. او طوماری در سایت Change.com برای پایان دادن به یونیفرم های اجباری مبتنی بر جنسیت ایجاد کرد. در نهایت تصمیم گرفته شد (قبل از المپیک ۲۰۱۲) به زنان بوکسور امکان پوشیدن شلوارک یا دامن داده شود. زنان برای اولین بار در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ در لندن مجاز به حضور در رقابت های بوکس شدند و ۱۲ بوکسور زن برای اولین بار مدال المپیک در جهان را در اختیار گرفتند. نیکولا آدامز از بریتانیا اولین مدال طلای بوکس زنان المپیک جهان را به دست آورد. در روز ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۴، سسیلیا برکهوس پس از شکست دادن ایوانا هابازین کرواتی، اولین زن نروژی و اولین
زنی نام گرفت که تمام کمربندهای (belts) قهرمانی جهان را در دسته وزنی خود (سبک وزن) در تاریخ بوکس داشت. در سال ۲۰۱۵ فدراسیون جهانی بوکس عناوین مختلف زنان را یکپارچه کرد تا تنها یک عنوان در اختیار داشته باشند. در سال ۲۰۲۴، سیندی نگامبا اولین بوکسوری بود که به عضویت تیم المپیک پناهندگان درآمد. در اواخر همان سال، او با کسب مدال برنز در بوکس دسته ۷۵ کیلوگرم زنان، اولین مدال آور تیم المپیک پناهندگان در بازی های المپیک شد.
دکتر عواطف رشید (عربی: عواطف ترکی رشید؛ متولد ۱۹۵۶ در بصره، عراق) نویسنده عراقی-کانادایی، فعال سکولار حقوق زنان و نخستین زن عراقی برنده جایزه فمی است.او در سال ۲۰۱۰ موفق به دریافت جایزه ابتکار زنان عراق از شبکه زنان عراق شد. رشید در حال حاضر به عنوان مشاور منطقهای برای صندوق اقدام فوری برای حقوق زنان در ایالات متحده فعالیت دارد.بین سالهای ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۲ عضو هیئت مدیره مؤسسه تحقیقاتی کانادایی برای پیشرفت زنان (CRIAW) بود و پیشتر نیز در کمیته راهبری فمینیستها برای سیاست عمومی عادلانه (FemJEPP) خدمت کرده است.او همچنین عضو فدراسیون زنان دانشگاهی کانادا بودهو به عنوان نماینده انجمن العمال عراق فعالیت داشته است. عواطف رشید در دوران فعالیتش به عنوان مدیر پژوهشی مرکز بین المللی تحلیل استراتژیک در دبیِ امارات متحده عربی، پژوهش های سیاسی و اجتماعی-اقتصادی در حوزه های مختلف جهانی را انجام داد. عواطف به دو زبان عربی و انگلیسی می نویسد و منتشر می کند. نام وبلاگ او به زبان عربی است: زنان عراق.این نام خطاب به مخاطبان عربی است و هدف آن بحث درمورد مسائل جنسیتی، زندگی و حقوق زنان (به صورت ویژه درمورد زنان و مردان عراقی) است. او
معتقد است که برتری مردان نسبت به زنان در عراق و سایر کشورهای مستقل به دلیل این است که جایگاه مردان توسط قدرت های سیاسی، اجتماعی، مذهبی و اقتصادی تقویت می شود. عواطف رشید در طول زندگی بزرگسالی خود با هنجارهای سرکوبگر جوامع مردسالار خاورمیانه تحت حکومت دیکتاتوری صدام حسین مبارزه کرده و پیامدهای تصمیمش برای رهایی از این شرایط دشوار را پذیرفته است. پس از ترک عراق و مهاجرت به کانادا، او تجربیات شخصی خود را با تحصیلات آکادمیک و فعالیت های حرفه ای ترکیب کرده تا برای احقاق حقوق زنان در عراق و سایر نقاط جهان تلاش کند. رشید در دانشگاه های آکادیا و مونت سنت وینسنت تحصیل کرد و در سال ۲۰۰۸ موفق به اخذ مدرک کارشناسی ارشد هنر در رشته مطالعات زنان از دانشگاه سنت مری شد. عنوان پایان نامه کارشناسی ارشد او (زنان عراقی: مکانیسم های انقیاد، تبعیت و تحقیر) بود. عواطف رشید همچنین با کمپین بین المللی علیه دادگاه های شریعت در کانادا همکاری داشتهو با سازمانی بین المللی مستقر در بریتانیا که به حمایت از زنان تحت قوانین اسلامی می پردازد، مرتبط است. عواطف رشید از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰ به عنوان رابط روابط دیپلماتیک برای شورای نابینایان کانادا -
دفتر ملی در اتاوا فعالیت داشت. او سه پروژه بزرگ را با هدف خدمت به نابینایان و افراد دارای معلولیت در سراسر جهان اجرا کرد. اولین پروژه با سفارتخانه ها تحت عنوان (غذا خوردن با سفیران برای مبارزه با نابینایی) بود. پروژه دوم (فرصت دادن کورکورانه بهسفارت ها) و پروژه سوم یک کتاب آشپزی برای جمع آوری کمک های مالی با عنوان (آشپزخانه های جهان) بود که ۱۰۵ سفارت در آن مشارکت داشتند. در سال ۲۰۰۷، عواطف به عنوان پژوهشگر وابسته برای مرکز تحقیقات پناهندگان (RRDR) در دانشگاه کارلتون فعالیت کرد. او بخشی از تیمی بود که تحقیقی با موضوع (ایجاد ظرفیت برای جوامع میزبان: منابعی برای سازمان های خدمات رسان به مهاجران برای درک و مقابله با نژادپرستی) انجام داد. او برای سازمان های دیگری مانند: صلح سازی در کانادا (صلح سازی جنسیتی)، زنان مبتکر نوبلانجمن آموزشی شهرستان کینگز و وزارت منابع انسانی و توسعه مهارت های کانادا (HRSDC) کار کرده است. پس از دریافت گواهی تدریس (Teaching Certificate)، به عنوان معلم جایگزین در برخی دبیرستان های Annapolis Valley در نوا اسکوشیا خدمت کرد. عواطف رشید در سال ۱۹۷۹ مدرک لیسانس آموزش زبان انگلیسی را از دانشگاه
بصره عراق دریافت کرد. او انگلیسی را به عنوان زبان دوم در مؤسسات محلی مانند مؤسسه هنرهای زیبا در بصره، مؤسسه عالی تربیت معلم در بغداد، مؤسسه عالی تربیت معلمان و مؤسسه عالی آموزش معلمان در کرکوک تدریس کرده است. او همچنین انگلیسی را به عنوان زبان دوم در استان قیصریه ترکیه آموزش داده است. عواطف رشید سابقه فعالیت به عنوان روزنامه نگار رسانه ای و گوینده خبر برای اداره تلویزیون بصره، وزارت اطلاعات عراق (۱۹۷۲–۱۹۸۶) را نیز دارد.
السابه آنتوانت موری ژوبرت (زاده ۱۹ اکتبر ۱۹۲۲ – درگذشته ۱۴ ژوئن ۲۰۲۰) نویسنده ای آفریقای جنوبی و از اعضای جنبش ادبی سستیگرز (Sestigers) بود. او با رمان سفر طولانی پاپی نونگنا (Die swerfjare van Poppie Nongena) که به ۱۳ زبان ترجمه شد، شهرت یافت. این اثر بعدها به صورت نمایشنامه اجرا و با عنوان پاپی نونگنا به فیلم سینمایی تبدیل شد. اوایل زندگی و پیشه. السا ژوبرت در شهر کیپ پارل متولد شد و دوران کودکی خود را در همان جا سپری کرد. او در سال ۱۹۳۹ در مدرسه دخترانه لاروشل در پارل تحصیل کرد و سپس وارد دانشگاه استلنبوش شد. ژوبرت در سال ۱۹۴۲ مدرک کارشناسی هنر خود را دریافت کرد و در سال ۱۹۴۴ تحصیلات خود را با گذراندن دوره آموزش متوسطه تکمیل کرد. او در سال ۱۹۴۵، کارشناسی ارشد در ادبیات هلندی-آفریکانس را اخذ کرد. پس از فارغ التحصیلی، ژوبرت در دبیرستان دخترانه هور مایسیسکول در شهر کرادوک تدریس کرد. او سپس به عنوان سردبیر صفحات زنان مجله هویس خنوت (Huisgenoot)، یک مجله معروف خانوادگی آفریقای جنوبی، فعالیت کرد. ژوبرت از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸ در این سمت بود و پس از آن، به صورت تمام وقت به نویسندگی روی آورد. او سفرهای گسترده ای به نق
اط مختلف آفریقا داشت، از جمله اوگاندا، قاهره، موزامبیک، موریس، رئونیون، ماداگاسکار و آنگولا. همچنین، از اندونزی نیز دیدن کرد. در سال ۱۹۵۰، ژوبرت با کلاس استایتلر، روزنامه نگار و نویسنده، ازدواج کرد. استایتلر بعدها به عنوان ناشر نیز فعالیت داشت و در سال ۱۹۹۸ درگذشت. آن ها سه فرزند، دو دختر و یک پسر داشتند و در منطقه اورانژیخت در کیپ تاون زندگی می کردند. او در ۱۴ ژوئن ۲۰۲۰، در جریان همه گیری کووید-۱۹، به دلیل عوارض ناشی از این بیماری در کیپ تاون درگذشت. در ماه مه ۲۰۲۰، در بحبوحه همه گیری، او نامه ای سرگشاده نوشت و خواستار کاهش محدودیت های کرونایی شد تا ساکنان مراکز مراقبتی بتوانند اعضای خانواده خود را ملاقات کنند. در بخشی از این نامه آمده است: ما در هفته ها و ماه های پایانی زندگی مان هستیم و در حالی که در خانه ها یا مراکز مراقبتی زندگی می کنیم، هرچند که این مکان ها فوق العاده باشند، کاملاً از عزیزان مان جدا شده ایم.
رینیرا تارگرین () یک شخصیت خیالی است که توسط جورج آر آر مارتین خلق شده است. رینیرا در کتاب پرنسس و ملکه، آتش و خون، شاهزاده سرکش و در اقتباس تلویزیونی اچ بی او به نام خاندان اژدها ظاهر می شود. در سریال تلویزیونی، بازیگر استرالیایی میلی آلکاک نقش جوانی او و بازیگر انگلیسی اما دارسی نقش بزرگسالی او را بازی کردند. بر اثر یک سری شرایط غیرمنتظره، رینیرا در رخدادی بی سابقه توسط پدرش، پادشاه ویسریس اول تارگرین، وارث تخت آهنین نامیده می شود. ادعای او توسط برادر ناتنی اش اگان تارگرین دوم به چالش کشیده شد و در نهایت تخت پادشاهی توسط او غصب شد، که این موضوع منجر به جنگ جانشینی برای کنترل تخت آهنین معروف به رقص اژدهایان شد. آتش و خون. رینیرا ۹۷ سال پس از فتح اگون به دنیا آمد. او تنها فرزند زنده شاه ویسریس اول تارگرین و همسر اولش ملکه اِما آرین پس از مرگ برادران نوزادش بود. او به عنوان جوانترین اژدها سوار شناخته می شد و زمانی که هفت ساله بود اژدهای سیراکس را انتخاب کرد و همزمان رابطه نزدیکی با پدرش برقرار کرد. رینیرا همچنین شیفته عمویش دیمون تارگرین معروف به شاهزاده سرکش بود. رینیرا به دلیل زیبایی ظاهری خود به عنوان «مایه
شعف قلمرو» مورد تحسین قرار گرفت. پس از مرگ مادر و برادرش بیلون در هنگام زایمان، ویسریس بدون پسر می ماند و رینیرا را به عنوان وارث تخت آهنین و هفت پادشاهی و شاهزاده دراگون استون تعیین می کند. او با پسر کورلیز ولاریون و رینیس تارگرین، لینور ولاریون ازدواج کرده است. با این حال، این ازدواج مصلحتی برای تقویت روابط بین دو خاندان است، زیرا لینور همجنس گرا است و رینیرا عاشقانه به نگهبان خودش کریستون کول علاقه دارد. او بعداً با شوالیه هاروین استرانگ که از او سه پسر حرامزاده به نام های ژاکریس، لوسریس و جافری دارد، رابطه برقرار می کند و هر سه آنها را به عنوان پسران قانونی لینور معرفی می کند. پس از مرگ لینور، رینیرا با عمویش دیمون ازدواج کرد و صاحب دو پسر دیگر به نام های ایگون و ویسریس و یک دختر مرده به نام ویسینیا شد. پرنسس و ملکه. پس از مرگ ویسریس اول، ملکه آلیسنت هایتاور در کودتا برای سرنگونی رینیرا و غصب تاج و تخت آهنین شرکت می کند و او را برای حکومت ناشایست می داند. او استدلال می کند که باید به دنبال پسرانش به دلیل جنسیت در صف جانشینی قرار گیرند. این منجر به جنگ جانشینی و جنگ داخلی معروف به رقص اژدهایان می شود. رین
یرا توسط حامیانش «سیاهان» در دراگون استون به عنوان ملکه تاج گذاری می شود، در حالی که اگان دوم به طور رسمی به عنوان حاکم هفت پادشاهی در کینگز لندینگ تاج گذاری می کند. پس از آن، پسر رینیرا، لوسریس ولاریون با اژدهایش آراکس، و برادر ناتنی اش، ایموند تارگرین با اژدهای بسیار بزرگترش، ویگار، هر دو به سمت استورمز اند پرواز می کنند تا از بوروس باراتیون بیعت بگیرند. درگیری بین این دو در آسمان خلیج شیپ بریکر رخ می دهد که منجر به مرگ لوسریس و اژدهایش می شود. این کار رنیرا را خشمگین می کند و دیمون به عنوان انتقام، قاتلانی را استخدام می کند تا پسر ارشد و وارث بلافصل اگان یعنی جهیریس را در یک انتقام «چشم در برابر چشم» بکشند. این منجر به بی میلی هر دو طرف به صلح و از بین رفتن هر گونه شانس حل و فصل مسالمت آمیز خصومت می شود.
کارمن نارانجو (; – ) شاعر، نویسنده، سیاستمدار، و دیپلمات اهل کاستاریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب بزرگ از نشان مدنی آلفونسو ایکس حکیم شده است. زندگی نامه. نارانجو در شهر کارتاگو، مرکز استان کارتاگو، در کاستاریکا متولد شد. او تحصیلات ابتدایی خود را در همان جا و تحصیلات متوسطه را در Colegio Superior de Señoritas (مدرسه عالی بانوان) گذراند. نارانجو تحصیلات خود را دردانشگاه ادامه داد و به اخذ مدرک لیسانس در رشته لغت شناسی از دانشگاه کاستاریکا نائل آمد. او سپس تحصیلات تکمیلی خود را در دانشگاه مستقل ملی مکزیک و دانشگاه آیووا در آمریکا دنبال کرد. در سالهای بعد او چند پست دولتی از جمله وزارت فرهنگ را نیز عهده دار شد. فعالیت سیاسی. در دهه ۱۹۷۰ نارانجو در مقام سفیر کاستاریکا در اسرائیل کار کرد. او همچنین بین سالهای ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۶ وزیر فرهنگ کشورش بود. او مؤلف سیستم تأمین اجتماعی کاستاریکا بود. در سال ۲۰۰۵ نارانجو وارد گالری زنان کاستاریکا ( La Galería de las Mujeres de Costa Rica ) شد. فعالیت ادبی. پس از مدتی کار برای سازمان ملل متحد در ونزوئلا، نارانجو در سال ۱۹۶۴ به کاستاریکا بازگشت و در آنجا حرفه ادبی او
شروع به اوج گرفتن کرد. او در یک کارگاه نویسندگی به رهبری لیلیا راموس (مقاله نویس اهل کاستاریکا)، شروع به خواندن آثار نویسندگان آمریکای لاتین مانند کارلوس فوئنتس، خوان رولفو، خورخه لوئیس بورخس، و اکتاویو پاز کرد و اولین مجلدات شعر خود را با نام های Hacia tu isla (1964 a6oscur) و Misascur منتشر کرد. او اولین رمان خود را با نام Los perros no ladraron در سال ۱۹۶۶ منتشر کرد و در سال ۱۹۶۸ دو رمان دیگر او Memorias de un hombre de palabra و Camino al mediodía منتشر شد: موفقیتی که او از سه رمان اولش به دست آورد، یک فرصت بین المللی برای حرفه و شهرت ادبی او باز کرد. نارانجو پس از پذیرش دعوت به دانشگاه آیووا در ایالات متحده، یک سال را در سال ۱۹۶۹ در کارگاه نویسندگان آیووا گذراند و در آنجا رمان بعدی خود را به نام Diario de una multitud (منتشر شده در ۱۹۷۴) به پایان رساند.
هدر آنیتا کوپر (; – ) ؛ اخترشناس، مجری و مروج علم بریتانیایی بود. پس از تحصیل اخترفیزیک در دانشگاه لستر و تحقیق دربارهٔ خوشه های کهکشانی در دانشگاه آکسفورد، کوپر به عنوان مدرس ارشد رصدخانه سلطنتی گرینویچ منصوب شد. او سپس دو مجموعه برنامه تلویزیونی در کانال ۴ با عنوان های «سیارات» و «ستاره ها» را اجرا کرد و همچنین در بسیاری از برنامه های تلویزیونی دیگر به عنوان مهمان حضور یافت. در رادیو، کوپر برنامه «رقابت فضایی بریتانیا» و مجموعه ۳۰ قسمتی «کاوش کیهانی» برای رادیو ۴ بی بی سی را ارائه داد. او از ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۶ ریاست انجمن نجوم بریتانیا را بر عهده داشت و استاد دائمی نجوم در کالج گرشام لندن بود. او عضو کمیسیون هزاره بود و در سال ۲۰۰۷ به او نشان امپراتوری بریتانیا منصوب اهدا شد. سیارک ۳۹۲۲ هدر به افتخار او نامگذاری شده است. اوایل زندگی. کوپر در ۲ ژوئن ۱۹۴۹ در والاسی، چشر به دنیا آمد. او تنها فرزند جورج کوپر و آنیتا کوپر (با نام خانوادگی تیلور) بود. در هفت یا هشت سالگی، هنگام تماشای هواپیماها در آسمان شب (چون پدرش خلبان خطوط هوایی بود)، شهاب سنگی سبز و درخشان را مشاهده کرد. والدینش گفتند چنین چیزی وجود ندارد، اما روز
بعد تیتر روزنامه ها دربارهٔ «ستاره ای سبز و درخشان» بود و همین اتفاق باعث شد کوپر تصمیم بگیرد اخترشناس شود. او در مدرسه گرامر سنت ماری (که در سال ۱۹۷۷ با مدرسه گرامر سنت نیکلاس ادغام شد و به مدرسه هیدون تبدیل گردید) در ویلتشر لین، نورث وود هیلز، میدلسکس تحصیل کرد. در ۱۶ سالگی، به اخترشناس تلویزیونی بریتانیایی پاتریک مور نامه نوشت و پرسید آیا می تواند در نجوم حرفه ای شود. مور پاسخ داد: «دختر بودن اصلاً مشکلی نیست!» حرفه علمی. پس از دو سال کارآموزی مدیریت در فروشگاه مد پیتر رابینسون و بخش تاپ شاپ آن (اکنون تاپ شاپ)، کوپر در سال ۱۹۶۹ به عنوان دستیار پژوهشی به رصدخانه کمبریج پیوست و در سال ۱۹۷۰ به عنوان عضو انجمن سلطنتی نجوم انتخاب شد. او در سال ۱۹۷۳ از دانشگاه لستر با مدرک کارشناسی در رشته نجوم و فیزیک فارغ التحصیل شد. در لستر، با همکلاسی خود نایجل هنبست آشنا شد و آنها شراکت کاری ای با نام «هنکوپ انترپرایزز» تشکیل دادند که بر ترویج نجوم متمرکز بود. سپس در دپارتمان اخترفیزیک دانشگاه آکسفورد به تحقیق پرداخت، در حالی که دانشجوی تحصیلات تکمیلی کالج لیناکر آکسفورد بود. از ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۳، کوپر مدرس ارشد رصدخانه قدیمی س
لطنتی گرینویچ بود (که در سال ۲۰۰۷ با رصدخانه پیتر هریسون جایگزین شد) و پس از آن به عنوان نویسنده و مجری آزاد کار کرد. در سال ۱۹۸۴، به عنوان رئیس انجمن نجوم بریتانیا انتخاب شد و اولین زن و دومین فرد جوانی بود که این سمت را بر عهده گرفت. او از ۱۹۸۷ تا ۱۹۸۹ ریاست انجمن نجوم جوانان (اکنون انجمن نجوم عمومی) را بر عهده داشت. رصدخانه لندن از کوپر دعوت کرد تا نمایش عمومی جدید خود در سال ۱۹۸۸ با عنوان «ستاره باران!» را بنویسد و اجرا کند. کوپر در سال ۱۹۹۳ به عنوان استاد نجوم در کالج گرشام منصوب شد (اولین استاد زن در ۴۰۰ سال تاریخ این کالج) و این سمت را تا ۱۹۹۶ حفظ کرد. کتاب ها و سایر انتشارات. از سال ۱۹۷۸، کوپر بیش از ۴۰ کتاب عمومی در زمینه نجوم و فضا نوشت که بسیاری از آنها با همکاری هنبست بود. به گفته یک منتقد، کوپر و هنبست «داستان سرایان بزرگی با نگاهی به شخصیت های رنگارنگ» بودند. مقالات او در مجلات معروف نجوم و علم از جمله «آسمان شب بی بی سی»، «فوکوس بی بی سی» و «نیو ساینتیست» منتشر شد. او ستون نویس روزنامه آنلاین ایندیپندنت نیز بود.
زیب النسا حمیدالله (بنگالی: জেবুন্নেসা হামিদুল্লাহ، اردو: زیب النساء حمیدالله‎؛ ۲۵ دسامبر ۱۹۱۸–۱۰ سپتامبر ۲۰۰۰) نویسنده، روزنامه نگار و پیشگام جنبش فمینیستی پاکستان بود. او به عنوان نخستین سردبیر و ناشر زن پاکستان و اولین ستون نویس زن انگلیسی زبان این کشور شناخته می شود. حمیدالله از چهره های تأثیرگذار در توسعه ادبیات و روزنامه نگاری مدرن پاکستان بود. خدمات او به حدی قابل توجه بود که یکی از خیابان های اصلی کراچی به نام او «خیابان زیبونیسا» نامگذاری شد. زیب النسا پیش از استقلال پاکستان در سال ۱۹۴۷، به عنوان روزنامه نگار برای چندین نشریه هندی قلم می زد و به عنوان نخستین زن مسلمانی شناخته می شد که در هند ستون نویسی می کرد. پس از استقلال، ستون تحلیلی او در روزنامه داون باعث شد به اولین مفسر سیاسی زن پاکستان تبدیل شود. پس از ترک روزنامه داون، او دست به کار تأسیس میرور - نخستین مجله اجتماعی پرزرق وبرق پاکستان - زد و همزمان سمت های سردبیری و ناشری آن را نیز بر عهده گرفت. به عنوان اولین سردبیر زن پاکستان، این افتخار را داشت که اولین زنی باشد که در هیئت های مطبوعاتی خارج از کشور شرکت می کرد. در یکی از این هیئت ها در سا
ل ۱۹۵۵، تاریخ ساز شد و به نخستین زنی تبدیل گشت که در دانشگاه الازهر قاهره - این نهاد علمی باستانی - سخنرانی کرد. حضور او در عرصه بین المللی به همین جا ختم نشد. زیب النسا بارها به عنوان نماینده پاکستان در سازمان ملل متحد خدمت کرد، از جمله در سال ۱۹۷۰ که به عنوان معاون رئیس هیئت پاکستانی در اجلاس ویژه سازمان ملل شرکت داشت. اوایل زندگی. زیب النسا در سال ۱۹۱۸ در کلکته، در خانواده ای ادیب و فرهنگ دوست متولد شد. پدرش س. واجید علی، مترجم پیشگام آثار محمد اقبال به زبان بنگالی و از ملی گرایان و نویسندگان پرکار بنگالی-هندی بود. او در کنار دو برادر و یک برادر ناتنی از ازدواج دوم مادرش، در محیطی روشنفکری بزرگ شد که خانه پدری شان در شماره ۴۸ خیابان جوتالا به نوعی محل گردهمایی حلقه های ادبی کلکته تبدیل شده بود. رشد او در این فضای انگلیسی-هندی آمیخته با تفکرات فلسفی بنگالی، بستری غنی برای پرورش استعدادش فراهم کرد. از کودکی تنها و درون گرا، نوشتن شعر را به عنوان ابزاری برای بیان افکار و احساساتش برگزید. سفرهایش به مناطق روستایی بنگال و پنجاب - از جمله زادگاه پدرش در بوروتاجپور (نزدیک جنای، هوغلی) - تأثیر ماندگاری بر نوشته ها