Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی بعدی او گذاشت. تحصیلاتش را در صومعه لورتو هاوس آغاز کرد و مدارج عالی تحصیلی را در کمبریج به پایان رساند. اولین شعرش را در سال ۱۹۳۳ و در سن ۱۵ سالگی در هفته نامه مصور هند منتشر کرد. سه سال بعد در ۱۸ سالگی، با شعری که در نشریه «ستاره هند» (که بعدها به گروه داون پیوست) چاپ شده بود، برنده مسابقه شعری روزنامه انگلیسی دیلی میرور شد - نشریه ای که بعدها خود از نویسندگان ثابت آن گردید. ازدواج. در سال ۱۹۴۰، زیب النسا با خلیفه محمد حمیدالله ازدواج کرد. این ازدواج برخلاف روال مرسوم آن دوران، یک پیوند سنتی نبود. پس از ازدواج، او به همراه همسرش به استان پنجاب نقل مکان کرد، جایی که حمیدالله در شرکت کفش باتا به عنوان مدیر اجرایی مشغول به کار شد. در جریان تقسیم هند و استقلال پاکستان در سال ۱۹۴۷، این زوج به پناهندگان عبور کرده از مرزهای هند، کمک های انسان دوستانه ارائه دادند. همسر زیب النسا، خلیفه محمد حمیدالله، از خانواده ای سرشناس در پنجاب بود. پدرش خلیفه محمد اسدالله سمت کتابدار کتابخانه امپراتوری در کلکته (کلکته امروزی) را بر عهده داشت. خود حمیدالله در شرکت باتا به مدارج بالای مدیریتی دست یافت - ابتدا به عنوان رئیس عملیا
ت این شرکت در پاکستان فعالیت کرد و سپس در سال ۱۹۷۲ به سمت ریاست عملیات باتا در ایرلند منصوب شد. زیب النسا تمام کتاب هایش را به همسرش تقدیم کرد، نشانه ای از علاقه عمیقشان به یکدیگر. آنها صاحب دو فرزند شدند: نیلوفر (متولد ۱۹۴۳) و یاسمین (متولد ۱۹۴۹). زیب النسا پس از نقل مکان به پنجاب در سال ۱۹۴۲ با چالش های فرهنگی روبرو شد. او که در یک محیط انگلیسی-هندی پرورش یافته بود، در ابتدا با سبک زندگی سنتی خانواده پنجابی همسرش دچار شوک فرهنگی شد. همان طور که خود در پیشگفتار کتاب همسر جوان اعتراف کرده بود، این سازگاری به زمان و تلاش نیاز داشت. پیشه. ۱۹۳۶–۱۹۴۳. زیب النسا اولین موفقیت ادبی خود را در سال ۱۹۳۶ تجربه کرد، زمانی که هفته نامه مصور هند در بمبئی یکی از اشعار او را منتشر کرد. این اتفاق سرآغاز همکاری مستمر او با این نشریه شد که تا زمان استقلال هند در سال ۱۹۴۷ ادامه یافت. در سال ۱۹۴۳، نخستین مجموعه شعرش با عنوان «دسته گل هندی» توسط انتشارات پدرش به چاپ رسید که با استقبال چشمگیری روبرو شد - تمامی نسخه های چاپ اول تنها در مدت سه ماه به فروش رفت. او این موفقیت را با انتشار مجموعه شعر دیگری به نام «برگ های نیلوفر آبی» تث
بیت کرد. ۱۹۴۴–۱۹۴۶. در سال ۱۹۴۵، زیب النسا و همسرش در جریان کنفرانس سیملا در این شهر حضور داشتند. این سفر نقطه عطف مهمی در زندگی حرفه ای او محسوب می شد، چرا که در همین مکان با فاطمه جناح آشنا شد. این آشنایی به دوستی عمیقی انجامید و از طریق این ارتباط، زیب النسا موفق به کسب مصاحبه ای اختصاصی با محمدعلی جناح، رهبر آینده پاکستان شد. این مصاحبه انحصاری موقعیت حرفه ای زیب النسا را متحول کرد و او را به چهره ای سرشناس در عرصه روزنامه نگاری تبدیل نمود. همزمان، داستان ها، اشعار و مقالات او نیز با استقبال گسترده تری مواجه شد و بر شهرت ادبی او افزود. این دوره را می توان آغاز اوجگیری حرفه ای این نویسنده توانا دانست. ۱۹۴۷–۱۹۵۱. پس از استقلال پاکستان در سال ۱۹۴۷، زیب النسا حرفه روزنامه نگاری را به طور جدی پی گرفت. او با نگارش ستون «از چشمان یک زن» در روزنامه کراچی داون، به سرعت به چهره ای صریح اللهجه در عرصه مطبوعات تبدیل شد. این ستون که از دسامبر ۱۹۴۷ آغاز به کار کرد، در ابتدا محدود به موضوعات سنتی زنان بود. اما زیب النسا به زودی علیه این محدودیت ها شورید و مصرانه خواستار حق اظهارنظر زنان دربارهٔ تمام موضوعات از جمله مسائ
ل سیاسی شد. الطاف حسین، سردبیر وقت داون، نهایتاً به درخواست او تن داد و نه تنها محدودیت ها را برداشت، بلکه با ارتقای ستون او به صفحه سرمقاله، او را به اولین مفسر سیاسی زن پاکستان تبدیل کرد. این ستون نوآورانه که در آن زیب النسا بی پروا نظراتش را بیان می کرد، هم شهرت او را به عنوان مقاله نویسی شجاع تثبیت کرد و هم گامی بزرگ برای جنبش زنان پاکستان محسوب می شد. مواضع صریح او در این ستون، مرزهای سنتی را درنوردید و راه را برای حضور جدی تر زنان در عرصه عمومی و سیاسی کشور گشود. ۱۹۵۱–۱۹۵۶. در سال ۱۹۵۱، زیب النسا در پی اختلاف نظر با الطاف حسین - سردبیر روزنامه داون که خواستار محدود کردن نوشته هایش به «مسائل زنان» بود - از این روزنامه استعفا داد. او که از این محدودیت های جنسیتی ناخشنود بود، در سال ۱۹۵۲ دست به کار تأسیس ماهنامه «آینه» زد و به عنوان اولین زن سردبیر و ناشر پاکستان، هر دو نقش را به طور همزمان بر عهده گرفت. این حرکت جسورانه او را نه تنها به پیشگام روزنامه نگاری زنان تبدیل کرد، بلکه به عنوان یک تاجر موفق نیز مطرح ساخت. ماهنامه آینه با ترکیب منحصر به فردی از سرمقاله های شجاعانه و مطالب صمیمی، به سرعت به موفقیت
چشمگیری دست یافت. تصویر اجتماعی مدرن و بی پروای مجله که توسط زیب النسا شکل گرفته بود، تحولی در رسانه های زنانه پاکستان ایجاد کرد. مجله آینه به سرعت محبوبیت فراوانی کسب کرد و زیب النسا به عنوان روزنامه نگار و سردبیری سرشناس مطرح شد. این موفقیت موجب شد دولت پاکستان او را در هیئت های مطبوعاتی متعددی قرار دهد. زیب النسا از بنیانگذاران انجمن زنان کارگر پاکستان بود و روابط نزدیکی با فاطمه جناح (خواهر محمدعلی جناح) و بیگم رعنا لیاقت علی خان (همسر نخست وزیر اول پاکستان) داشت. از دیگر دوستان نزدیک او می توان به حکیم سعید، سلیمه احمد، اردشیر کواسجی، سید هاشم رضا و جهان آرا حبیب الله (مادر منیضی شمسی) اشاره کرد. زیب النسا حمیدالله از مؤسسان شعبه کراچی بنیاد زنان حرفه ای و بازرگانی بود و به عنوان اولین رئیس این شعبه انتخاب شد. او برای دو دوره پیاپی در این سمت خدمت کرد. همچنین او نخستین رئیس باشگاه بین المللی زنان کراچی بود و به عنوان عضو انجمن باغبانی، اولین زنی شد که ریاست کمیته نمایش گل را بر عهده گرفت. حمیدالله در انجمن زنان تمام پاکستان نیز نقش فعالی داشت. این انجمن را دوست نزدیکش، بیگم رعنا لیاقت علی خان، همسر نخستی
ن نخست وزیر پاکستان تأسیس کرده بود. در سال ۱۹۵۵، زیب النسا به عنوان عضو هیئت مطبوعاتی پاکستان به قاهره سفر کرد و در دانشگاه الازهر - این نهاد علمی تاریخی - به سخنرانی پرداخت. او با این اقدام به اولین زنی تبدیل شد که در این دانشگاه سخنرانی کرده است. محتوای سخنرانی او که به مسئله جنجالی کشمیر می پرداخت، بحث های زیادی را برانگیخت. با این حال، این رویداد به خودی خود یک دستاورد تاریخی و مایه افتخار برای او محسوب می شد. در سال ۱۹۵۶، زیب النسا حمیدالله کتاب سفرنامه ای با عنوان شصت روز در آمریکا منتشر کرد که بر اساس تجربیاتش از سفر به ایالات متحده در قالب برنامه رهبران جهان نوشته شده بود. در طول این سفر، او با چهره های سرشناسی همچون مریلین مونرو و ژان نگولسکو آشنا شد و حتی در برنامه مشهور «شوی اد سالیوان» حضور یافت. این سفرنامه در اصل مجموعه ای از ستون هایی بود که زیب النسا برای روزنامه تایمز کراچی نوشته بود. زا سولِری، سردبیر روزنامه، با پیشنهاد چاپ مجدد این ستون ها به صورت کتاب موافقت کرد که نهایتاً به شکل این سفرنامه منتشر شد. این اثر نه تنها گزارشی جذاب از سفرش به آمریکا بود، بلکه نشان دهنده نگاه عمیق و تحلیل گرا
یانه او به فرهنگ و جامعه آمریکایی نیز محسوب می شد. در سال ۱۹۵۷، زیب النسا به نمایندگی از پاکستان در سمیناری تحت حمایت سازمان ملل دربارهٔ مسئولیت های مدنی و افزایش مشارکت زنان آسیایی در زندگی عمومی شرکت کرد. ممنوعیت روی آینه. در سال ۱۹۵۷، زیب النسا با انتقادات صریح خود از رژیم سرلشکر اسکندر میرزا و استعفای اجباری حسین شهید سهروردی، با واکنش تند دولت مواجه شد. در ۹ نوامبر همان سال، دولت به طور غیررسمی به او اطلاع داد که برای مدت شش ماه از فعالیت های مطبوعاتی منع شده است، اما در صورت ارائه عذرخواهی عمومی، این ممنوعیت لغو خواهد شد. زیب النسا با شجاعت از عذرخواهی سر باز زد و به توصیه وکیل سرشناس، ا.ک. بروهی، علیه این تصمیم دولت به دادگاه عالی پاکستان شکایت کرد. این اقدام جسورانه او به نمادی از مقاومت در برابر سانسور و محدودیت های آزادی بیان تبدیل شد. زیب النسا پس از پیگیری حقوقی با کمک وکیل بروهی، در دیوان عالی کشور پیروز شد (پرونده PLD 1958 SC ۳۵). این حکم تاریخی که بر اساس ماده ۲۲ قانون اساسی ۱۹۵۶ صادر شد، بخش ۸ قانون امنیت پاکستان ۱۹۵۲ را مغایر با حقوق اساسی اعلام کرد، چرا که این قانون محدودیت های مشخصی تعیین ن
کرده و اختیارات نامحدودی به دولت داده بود. دیوان عالی با صدور حکمی علیه دولت مرکزی، نه تنها ممنوعیت فعالیت زیب النسا را لغو کرد، بلکه هزینه های دادرسی را نیز به او اعطا نمود. این رویداد تاریخی نام زیب النسا را به عنوان اولین روزنامه نگار زنی که در دیوان عالی کشور پیروز شده است، در تاریخ مطبوعات پاکستان ثبت کرد. ۱۹۵۸–۱۹۶۱. زیب النسا در سال ۱۹۵۸ مجموعه داستان های کوتاه خود با عنوان (همسر جوان و داستان های دیگر) را منتشر کرد. این کتاب به شدت مورد استقبال قرار گرفت و چاپ دوم آن در سال ۱۹۷۱ و چاپ سوم در سال ۱۹۸۷ منتشر شد. منتقدان برجسته از روزنامه ها و نشریات پاکستانی و خارجی، برخی از داستان های این مجموعه را از مهم ترین آثار ادبی پاکستان توصیف کرده اند. در همین دوره، سرمقاله های او به یکی از ویژگی های اصلی مجله میرور تبدیل شد که این امر به افزایش محبوبیت او و مجله اش انجامید. در آوریل ۱۹۶۱، زیب النیسا مجموعه انتشارات خود را افتتاح کرد: میرور پرس و زیرمجموعه های آن از انتشارات آینه، از سال ۱۹۶۱ به بعد متهم به چاپ آینه شدند. کارهای دیگری هم انجام دادند، اما انتشارات همان طور کوچک ماند. دهه ۱۹۶۰. آینه در دهه ۶۰ به م
جله ای بسیار بحث برانگیز تبدیل شد، عمدتاً به خاطر سرمقاله های تند زیب اون نیسا که شدیداً از حکومت اقتدارگرایانهٔ دولت انتقاد می کرد. هرچه مجله اش جسورتر می شد، زیب اون نیسا احساس می کرد که او و خانواده اش به زودی در معرض خطر قرار خواهند گرفت. او که از ایوب خان و دولت او به شدت انتقاد می کرد، از حمایت دولت محروم شد و درنتیجه، آینه نیز تبلیغات و پشتیبانی دولتی را از دست داد. در این دوره، او مجموعه ای از سرمقاله های تند انتقادی دربارهٔ شیوه حکمرانی ایوب خان نوشت که با عنوان «لطفاً آقای رئیس جمهور!» آغاز می شد؛ نامه ای سرگشاده و پرشور که در آن از خان درخواست کرد دستورات خشونت آمیز پلیس علیه دانش آموزان معترض را متوقف کند. پس از آنکه ایوب خان در پاسخ، زیب اُن نساء را در نامه اش احساساتی و عجولانه عمل کننده خواند، تنش ها به تدریج اوج گرفت. میرر بارها در آستانه توقیف قرار گرفت و حتی دو بار نیز متوقف شد. با این حال، اوج درگیری ها به فوریه ۱۹۶۹ بازمی گردد، زمانی که مجله هم زمان دو سرمقاله جنجالی را منتشر کرد: لطفاً آقای رئیس جمهور! و نوشته ای جدید با عنوان نه، متشکرم آقا!. در این سرمقاله ها، او ادعا کرد وضعیت کشور بهب
ود نیافته و فریاد مردم از پیشاور تا چیتاگونگ این است: ایوب باید برود!. ایوب خان به زودی از سلطنت کنار رفت و از قضا دقیقاً همان کاری را که به او توصیه کرده بود انجام داد. با این حال، هر زمان که احساس می کرد دولت نیاز به سرزنش دارد، به نوشتن سرمقاله های انتقادی ادامه داد. ۱۹۶۹–۱۹۷۱. زیب النسا معاون هیئت پاکستانی در مجمع عمومی سازمان ملل از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۱ بود. در سال ۱۹۷۱، پس از ناآرامی های داخلی و متعاقب آن استقلال بنگلادش، زیب اون نسا با ارسال تلگرامی به دولت جدید تبریک گفت، اما ترجیح داد در پاکستان بماند. در سال ۱۹۷۱، شوهر زیب النیسا به ایرلند منتقل شد تا عملیات باتا را در آنجا اداره کند. از آنجایی که هیچ یک از دو دخترش تمایلی به تصاحب مجله نداشتند، او آن را تعطیل کرد و انتشارات خود، میرور پرس را فروخت. ۱۹۷۱–۱۹۷۹. در بیشتر دهه ۱۹۷۰، او و همسرش در دوبلین ایرلند زندگی می کردند، جایی که او به آنجا منتقل شده بود. زیب النسا شغل خود را به حالت تعلیق درآورد تا با همسرش باشد و مرتباً از پاکستان بازدید می کرد. او نزدیک به پایان دهه بازگشت و شروع به نوشتن ستونی با عنوان تفکر با صدای بلند برای مجله پاکستانی "MAG"، بخش
ی از گروه بزرگ جانگ کرد. ۱۹۸۰–۱۹۸۳. در اوایل دهه ۱۹۸۰، او به عنوان رئیس انجمن زنان تمام پاکستان (APWA) خدمت کرد، سازمانی که از زمان آغاز به کار در آن نقش مهمی ایفا کرده بود. او همچنان در حال نوشتن ستون هایی برای "اخبار صبح" کراچی بود و به اظهار نظر در مورد جنبه های سیاسی-اجتماعی جامعه پاکستان ادامه داد. با این حال، او به طور فزاینده ای منزوی می شد. بازنشستگی. در سال ۱۹۸۳، شوهر زیب النسا دچار حمله قلبی شد و سال بعدش درگذشت. در روز تشییع جنازه او، او چیزی را نوشت که قرار بود به معروف ترین مقاله زندگی حرفه ای بعدی اش تبدیل شود. این مطلب درون گرایانه یک روز پس از مرگ همسرش در "صبحگاه نیوز" منتشر شد. او پس از مرگ همسرش در غم و اندوه فرورفت و خیلی زود از زندگی فعال نویسندگی بازنشسته شد. زیب النسا که از نسل جدید پاکستانی ها دلسرد شده بود، به انزوا افتاد و با دخترش نقل مکان کرد و تصمیم گرفت سال های باقی مانده خود را با خانواده خود بگذراند. او از یک حرفه فعال بازنشسته شد و فقط در دهه ۱۹۸۰ مقالاتی می نوشت. با این حال، در سال ۱۹۸۷، زمانی که کتاب داستان های کوتاه او، "همسر جوان و داستان های دیگر"، به دلیل تقاضای مردم دوب
اره منتشر شد، بار دیگر در معرض دید عموم قرار گرفت. با این حال، این شهرت دیرهنگام چندان دوام نیاورد، و او به زودی به انزوا بازگشت. مرگ. زیب النسا در ۱۰ سپتامبر ۲۰۰۰ در سن ۸۱ سالگی درگذشت. او در نهم فوریه به بیمارستان منتقل شده بود، اما در ساعات اولیه به دلیل وجود آب در ریه هایش درگذشت. در یک آگهی ترحیم در روزنامه سپیده دم آمده است: حتی مخالفانش او را به خاطر شجاعت اعتقادی و قدرت شخصیتی که در طول زندگی از خود نشان داد تحسین می کردند. یکی دیگر از آگهی های ترحیم روزنامه می گوید: او برای مدت طولانی به خاطر نقش پیشگامش در ژانر خاصی از روزنامه نگاری در پاکستان و به عنوان نویسنده ای قدرتمند و شجاع در یادها باقی خواهد ماند. در دهه ۱۹۶۰، دولت یک خیابان اصلی در مرکز شهر کراچی را به نام او نامگذاری کرد: خیابان زیب النسا. میراث. پس از مرگ زیب اون نساء، حق چاپ کتاب های او به دختر کوچکترش، یاسمین اس. احمد، رسید. این حق شامل حق چاپ تمام تصاویر، آثار و … او بود. به دلیل تقاضای عمومی، نسخه چهارم "همسر جوان و داستان های دیگر" توسط انتشارات دانشگاه آکسفورد، در پاکستان در اوت ۲۰۰۸ منتشر شد.
بعدازظهر گائودی فیلمی محصول سال ۲۰۰۱ و به کارگردانی سوزان سایدلمن است. در این فیلم بازیگرانی همچون جودی دیویس، مارسیا گی هاردن، لیلی تیلور، جولیت لوئیس، کریستوفر بوون و کورتنی جاینز ایفای نقش کرده اند.
لیلیان اسورو (زاده ۸ مارس ۱۹۸۲ در لاگوس، نیجریه) یک هنرپیشه، شخصیت اجتماعی، رسانه ای و تاجر نیجریه ای است.او در سال ۲۰۱۳ نامزد بهترین بازیگر زن در یک فیلم کمدی در جوایز انتخاب بینندگان جادوی آفریقا شد. پیشه. حرفه بازیگری اسورو در سال ۲۰۰۵ زمانی که دوستش بووی برای بازی در سریال خانواده گسترده او را انتخاب کرد، آغاز شد. با این حال، زمانی که در سریال تلویزیونی مشکلات کلینیک در نقش پرستار ابیگیل ظاهر شد، بیشتر مورد توجه قرار گرفت. در فهرستی که در سال ۲۰۱۳ توسط گروه ونگارد گردآوری شد، اسورو به عنوان یکی از ده بهترین بازیگر زن جدید در صنعت سینما معرفی شد. زندگی شخصی. اسورو در ایالت لاگوس بزرگ شد.او در دانشگاه ابوجا در رشته علوم سیاسی تحصیل کرد. در نوامبر ۲۰۱۵، او با یوبی فرانکلین ازدواج کرد.این زوج در ژانویه ۲۰۲۰ طلاق گرفتند.
والری ال. توماس (؛ زادهٔ ) دانشمند علم داده و مخترع آمریکایی است. او فرستنده توهم (illusion transmitter) را اختراع کرد که برای آن در سال ۱۹۸۰ حق اختراع دریافت کرد. او مسئول توسعه فرمت های رسانه ای دیجیتالی بود که پردازش تصویر دیجیتال در سال های اولیه برنامه لندست ناسا استفاده می کردند. اوایل زندگی و تحصیلات. توماس در بالتیمور، مریلند متولد شد. او در سال ۱۹۶۱ در دوران ادغام نژادی از دبیرستان فارغ التحصیل شد. در دانشگاه مورگان استیت تحصیل کرد که یکی از دو زنی بود که فیزیک را به عنوان رشته اصلی انتخاب کرده بودند. توماس در دروس ریاضی و علوم خود در دانشگاه مورگان استیت عالی عمل کرد و در سال ۱۹۶۴ با مدرک فیزیک با بالاترین افتخارات فارغ التحصیل شد. حرفه علمی. توماس در سال ۱۹۶۴ کار خود را در ناسا به عنوان تحلیلگر داده آغاز کرد. او سیستم های داده کامپیوتری بلادرنگ را برای پشتیبانی از مراکز کنترل عملیات ماهواره ای توسعه داد (۱۹۷۰–۱۹۶۴). او بر ایجاد برنامه لندست نظارت داشت و مشارکت او در این برنامه بر اساس کارهای دیگر دانشمندان ناسا در تلاش برای تجسم زمین از فضا بود. در سال ۱۹۷۴، توماس تیمی متشکل از حدود ۵۰ نفر را برای
آزمایش موجودی محصولات در مناطق وسیع (LACIE) هدایت کرد که یک تلاش مشترک با مرکز فضایی جانسون ناسا، اداره ملی اقیانوسی و جوی (NOAA) و وزارت کشاورزی ایالات متحده بود. LACIE امکان سنجی استفاده از ماهواره ها برای خودکارسازی فرایند پیش بینی عملکرد گندم در سطح جهانی را نشان داد. او در سال ۱۹۷۶ در یک نمایشگاه علمی شرکت کرد که شامل توهم یک لامپ روشن بود که به نظر می رسید روشن است، حتی اگر از سوکت خود خارج شده بود. این توهم که شامل یک لامپ دیگر و آینه های مقعر بود، توماس را الهام بخشید. در پاسخ به کنجکاوی خود، او در سال ۱۹۷۷ تحقیقات خود را برای یک حق اختراع بالقوه آغاز کرد. این شامل ایجاد آزمایشی بود که در آن مشاهده کرد چگونه موقعیت یک آینه مقعر بر روی شیء واقعی که از طریق آن منعکس می شود تأثیر می گذارد. از طریق کشف و آزمایش خود، او یک دستگاه نوری به نام فرستنده توهم را اختراع کرد. در ۲۱ اکتبر ۱۹۸۰، او حق اختراع فرستنده توهم را دریافت کرد، دستگاهی که ناسا آن را به کار گرفت و بعداً برای صفحه نمایش دستگاه هایی از ابزار جراحی تا تلویزیون ها تطبیق داده شد. توماس معاون رئیس دفتر عملیات داده علوم فضایی در ناسا شد. اختراع توم
اس در یک کتاب داستانی کودکان، تلویزیون و بازی های ویدئویی به تصویر کشیده شده است. در سال ۱۹۸۵، به عنوان مدیر تأسیسات کامپیوتری NSSDC، توماس مسئول ادغام و پیکربندی مجدد دو تأسیسات کامپیوتری قبلاً مستقل بود. سپس از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۰ به عنوان مدیر پروژه شبکه تحلیل فیزیک فضایی (SPAN) خدمت کرد در دوره ای که SPAN دستخوش یک پیکربندی مجدد اساسی شد و از یک شبکه علمی با حدود ۱۰۰ گره کامپیوتری به شبکه ای تبدیل شد که مستقیماً حدود ۲۷۰۰ گره کامپیوتری در سراسر جهان را به هم متصل می کرد. تیم توماس به دلیل توسعه یک شبکه کامپیوتری که ایستگاه های تحقیقاتی دانشمندان از سراسر جهان را برای بهبود همکاری علمی به هم متصل می کرد، مورد تقدیر قرار گرفت. در سال ۱۹۹۰، SPAN به بخش اصلی شبکه بندی علمی ناسا و اینترنت امروزی تبدیل شد. او همچنین در پروژه های مربوط به دنباله دار هالی، تحقیقات ازن، فناوری ماهواره ای و فضاپیمای ویجر مشارکت داشت. او به دانشجویان در برنامه ریاضیات، هوافضا، تحقیقات و فناوری (MARTI) مشاوره می داد. توماس اغلب با گروه هایی از دانش آموزان دبستانی، دبیرستانی، کالج و دانشگاه و همچنین گروه های بزرگسال صحبت می کرد. به عنوان
یک الگو برای جامعه خود، او در طول سال ها از مدارس و جلسات ملی بازدید کرده است. او به دانشجویانی که در برنامه های تابستانی در مرکز پرواز فضایی گودارد کار می کردند، مشاوره داده است. او همچنین در نمایشگاه های علمی داوری کرده و با سازمان هایی مانند انجمن ملی فنی (NTA) و زنان در علم و مهندسی (WISE) همکاری کرده است. در پایان آگوست ۱۹۹۵، او از ناسا و سمت های معاونت ریاست دفتر عملیات داده علوم فضایی ناسا، مدیریت قابلیت پاسخگویی به حوادث سیستم های خودکار ناسا و ریاست کمیته آموزش دفتر عملیات داده علوم فضایی بازنشسته شد. بازنشستگی. پس از بازنشستگی، توماس به عنوان همکار در مرکز تحقیقات بهره وری چند هسته ای هیبریدی دانشگاه مریلند در بالتیمور خدمت کرد. او همچنین از طریق علم، ریاضیات، هوافضا، تحقیقات و فناوری (SMART) و انجمن ملی فنی به راهنمایی جوانان ادامه داد.
اوموت آرال (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، فیلم نامه نویس و تهیه کننده اهل ترکیه است.
نابغه () یک مجموعه تلویزیونی اکشن درام ترکی است که توسط شرکت آی یاپیم ساخته شده است. این سریال به نویسندگی داملا سریم و کارگردانی اوموت آرال از ۲۲ سپتامبر ۲۰۲۴ آغاز به پخش کرد. دوران جوان نابغه ایی است که در ریاضیات و حل مسئله بسیار خارق العاده است. پدرش (اسکندر) در کودکی او و اعضای خانواده اش را به همراه همسر دوم (آیسل) و پسرش (جسور) ترک می کند و دوران بدون اسکندر بزرگ می شود. اسکندر مرد بسیار زیرک و حیله گری است که حتی حاضر است بابت پول از جان فرزندان خود بگذرد. سالها می گذرد و اکنون دوران ۲۷ ساله شده. او یک مسئله ریاضی که حل نشده بود را حل می کند به همین دلیل در رسانه ها محبوب و قرار است به همراه ۱ میلیون دلار به آمریکا برود. او قصد دارد به همراه دختر مورد علاقه اش (اسمه) باهم بروند. در همین اوضاع برادر کوچک دوران (باران) به علت فقر قصد دارد پدرش که او را نمی شناسد را پیدا کند. باران پس از پیدا کردن اسکندر با وی صمیمی می شود و اسکندر برای او هر خواسته اش را برآورده می کند اما اسکندر مردی نیست که روی چیزی که برایش سود ندارد سرمایه کند! او قصد دارد به وسیله باران بدهی اش به دشمن مافیایی اش (حاکم) را با فرستا
دن دلارهای تقلبی تسویه کند در حالی که جسور برادر ناتنی باران و دوران پنهانی نقشه اسکندر را به حاکم می گوید و حاکم نیز باران را به قتل می رساند. بعد از پیدا شدن جسد باران در خانه اسکندر، دوران قصد دارد از پدرش که هم اکنون در قبرس است و یک قمار خانه بزرگ دارد انتقام بگیرد.
خانه نوزادان و فیلمی محصول سال ۲۰۰۳ و به کارگردانی جان سیلس است. در این فیلم بازیگرانی همچون مارسیا گی هاردن، مگی جیلنهال، داریل هانا، سوزان لینچ، مری استینبرجن، لیلی تیلور، ریتا مورنو و مارتا ایگاردا ایفای نقش کرده اند.
اوا کرین (؛ ۱۲ ژوئن ۱۹۱۲ – ۶ سپتامبر ۲۰۰۷) با نام تولد اِتل اِوا ویدوسون پژوهشگر و نویسنده در زمینه زنبورها و زنبورداری بود. او که در فرمول بندی ریاضی مکانیک کوانتم آموزش دیده بود، حوزه علاقه خود را به زنبورها تغییر داد و دهه ها به پژوهش دربارهٔ زنبورها پرداخت، به بیش از ۶۰ کشور، اغلب در شرایط چالش برانگیزسفر کرد. اوایل زندگی. اوا کرین با نام اِتل اِوا ویدوسون در ۱۲ ژوئن ۱۹۱۲ در دالویچ لندن از هری و رُز (با نام خانوادگی اصلی اِلفیک) ویدوسون متولد شد. پدرش، توماس هنری (معروف به هری)، اهل گرانثام در لینکولن شایر بود و به عنوان دستیار بقال به بترسی نقل مکان کرد و در نهایت صاحب یک کسب وکار لوازم التحریر شد، در حالی که مادرش رُز که اصالتاً از دورکینگ بود، به عنوان خیاط کار می کرد. خواهر بزرگترش اِلسای ویدوسون که پنج سال از او بزرگتر بود، به یکی از تأثیرگذارترین متخصصان تغذیه قرن بیستم تبدیل شد. خانواده آنها از برادران پلیموث بودند. تحصیلات و حرفه. اوا و اِلسای در مدرسه دستور زبان دخترانه سیدنهام تحصیل کردند و هر دو برنده جوایز و بورسیه شدند. اوا در کالج کینگز لندن تحصیل کرد، جایی که یکی از تنها دو زنی بود که در آن
زمان ریاضیات را در دانشگاه لندن مطالعه می کردند. او مدرک کارشناسی خود را در دو سال تکمیل کرد، سپس مدرک کارشناسی ارشد در مکانیک کوانتومی گرفت. اوا در سال ۱۹۴۱ مدرک دکترای خود را در فیزیک هسته ای دریافت کرد. او به عنوان مدرس فیزیک در دانشگاه شفیلد مشغول به کار شد. در سال ۱۹۴۲ با جیمز کرین (درگذشته ۱۹۷۸)، یک کارگزار بورس که در ذخیره داوطلبانه نیروی دریایی سلطنتی خدمت می کرد، ازدواج کرد. زنبورها. علاقه او به زنبورها زمانی آغاز شد که او و همسرش یک کندوی زنبور عسل به عنوان هدیه عروسی دریافت کردند؛ اهداکننده امیدوار بود که این هدیه به تأمین جیره قند آنها در دوران جنگ کمک کند. او به عضویت انجمن زنبورداران بریتانیا درآمد و به سرعت به عنوان دبیر کمیته تحقیقاتی آن انتخاب شد. در سال ۱۹۴۹ او انجمن تحقیقات زنبور عسل را تأسیس کرد که بعدها به انجمن بین المللی تحقیقات زنبور عسل تبدیل شد. کرین بیش از ۱۸۰ مقاله، نوشته و کتاب منتشر کرد، بسیاری از آنها زمانی که در دهه ۷۰ و ۸۰ زندگی خود بود. کتاب «عسل: یک بررسی جامع» (۱۹۷۵) که او چندین فصل مهم در آن نوشته و ویرایش کرده بود، به این دلیل به وجود آمد که او به ناشر (هاینمَن پرس) گفت
که کتابی در این موضوع به شدت مورد نیاز است. اگرچه این کتاب اکنون دیگر چاپ نمی شود، اما همچنان مهم ترین مرور در این موضوع محسوب می شود. کتاب «کتاب عسل» (۱۹۸۰) و «باستان شناسی زنبورداری» (۱۹۸۳) منعکس کننده علایق قوی او در تغذیه و گذشته باستانی زنبورداری بودند. دو کتاب مفصل او، «زنبورها و زنبورداری: علم، عمل و منابع جهانی» (۱۹۹۰؛ ۶۱۴ صفحه) و «تاریخ جهانی زنبورداری و شکار عسل» (۱۹۹۹؛ ۶۸۲ صفحه) در دنیای زنبورداری به عنوان آثار اساسی شناخته می شوند. کرین علاوه بر نوشتن کتاب ها و مقالات متعدد، به ایجاد یک کتابخانه زنبورداری کمک کرد که شامل کتاب های بسیاری دربارهٔ زنبورها و زنبورداری بود، و مجله کوچک «جهان زنبور» را که در سال ۱۹۱۹ توسط احمد زکی ابو شادی تأسیس شده بود، به یک مجله علمی معروف تبدیل کرد. نیویورک تایمز گزارش داد که «دکتر کرین برخی از مهم ترین کتاب ها دربارهٔ زنبورها و زنبورداری را نوشته است» و اشاره کرد که «خواهر بزرگترش، اِلسای ویدوسون، که او هم هرگز بازنشسته نشد، به انقلابی در زمینه تغذیه کمک کرد و انرژی مشابهی را در تعقیب فک ها بر روی یخ شناورها برای مطالعه عادات غذایی آنها نشان داد.» اوا کرین در سن ۹۵
سالگی در اسلای، بریتانیا درگذشت.
راجشواری چاترجی (; – ) دانشمند و استاد هندی بود. او اولین مهندس زن از کارناتاکا محسوب می شد و خود را دانشمند-مهندس توصیف می کرد. در دوران فعالیتش در مؤسسه علوم هند (IISc) بنگلور، چاترجی به عنوان استاد و سپس رئیس دپارتمان مهندسی ارتباطات الکترونیک خدمت کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. راجشواری چاترجی در ۲۴ ژانویه ۱۹۲۲ در کارناتاکا متولد شد. تحصیلات ابتدایی خود را در یک «مدرسه ویژه انگلیسی» که توسط مادربزرگش، کامالاما داساپا تأسیس شده بود گذراند. مادربزرگش یکی از اولین زنان فارغ التحصیل از میسور بود که در زمینه آموزش، به ویژه برای بیوه ها و زنان مطلقه بسیار فعال بود. پس از اتمام مدرسه، چاترجی وسوسه شد که تاریخ بخواند اما در نهایت فیزیک و ریاضیات را انتخاب کرد. او در کالج مرکزی بنگلور تحصیل کرد و مدرک کارشناسی (افتخارات) و کارشناسی ارشد خود را در ریاضیات دریافت کرد. در هر دو این امتحانات، او رتبه اول دانشگاه میسور را کسب کرد. او به ترتیب برای عملکردش در امتحانات کارشناسی و کارشناسی ارشد، جایزه مومادی کریشناراجا وودیار، جایزه ام.تی. نارایانا آیینگار و جایزه یادبود والترز را دریافت کرد. در سال ۱۹۴۳، پس از کارشناسی ارشد
، چاترجی به عنوان دانشجوی پژوهش در مؤسسه دانش هند (IISc) بنگلور در دپارتمان فناوری الکتریکی آن زمان در حوزه ارتباطات پیوست. او به فیزیکدان سی.وی. رامان مراجعه کرد تا تحت نظر او کار کند. برخی منابع می گویند که رامان از پذیرش او خودداری کرد و گفت که راجشواری مدرکی در فیزیک ندارد، در حالی که برخی دیگر می گویند که او مخالف پذیرش دانشجویان زن بود. پس از جنگ جهانی دوم، یک دولت موقت در هند تشکیل شد تا قدرت را از بریتانیایی ها به هندی ها منتقل کند. این دولت به دانشمندان جوان و مستعد بورسیه هایی برای تحصیل در خارج از کشور اعطا می کرد. چاترجی برای بورسیه در زمینه الکترونیک و کاربردهای آن اقدام کرد و در سال ۱۹۴۶ به عنوان «دانشجوی مستعد» توسط دولت دهلی انتخاب شد و بورسیه تحصیل در خارج از کشور را دریافت کرد. چاترجی دانشگاه میشیگان، آن آربور در ایالات متحده را برای ادامه تحصیل انتخاب کرد. در دهه ۱۹۵۰، برای زنان هندی تحصیل در خارج از کشور بسیار دشوار بود. اما چاترجی مصمم بود این کار را انجام دهد. در ژوئیه ۱۹۴۷، یک ماه قبل از استقلال هند، او سفر خود به آمریکا را با کشتی نظامی تبدیل شده اس.اس. مارین اَدِر آغاز کرد و پس از ۳۰