Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
غزل با مطلعِ «بگذار تا مقابل روی تو بگذریم» غزلی است از سعدی در بحر مضارع. متن. در تصحیحِ محمّدعلی فروغی این غزل ده بیت دارد و شمارهٔ ۴۳۷ است. توضیحات متن. این غزل معروف محتوایی عرفانی دارد اما در آن مرز بین غزل عاشقانه و عارفانه در هم تداخل پیدا کرده است. اسماعیل امینی در کتاب "لبخند سعدی" در مورد مطلع غزل، «بگذار تا مقابل روی تو بگذریم / دزدیده در شمایل خوب تو بنگریم»، به جنبه طنزآمیزی سعدی اشاره می کند و می نویسد که «نکته طنزآمیز اینجاست که صاحب روی زیبا آنقدر بداخلاق است که یک نظر به روی نیز باید با کسب اجازه باشد.» سید اکبر میرجعفری در نقد این نظر به قرینه ابیاتی دیگر از سعدی می گوید که لفظ «بگذار» در غزلیات سعدی صرفاً به معنای «کسب اجازه» نیست. به گفتهٔ سعید حمیدیان، این غزل شروعی وقوعی دارد، یعنی شاعر از ملموس ترین شیوه تجسم برای شروع کردن بیان مجردترین موارد استفاده می کند. به باور حمیدیان سعدی پیشرو وقوعی سرایان قرن های بعدی است. احمد اکبرپور با اشاره به بیت دوم «شوق است در جدایی و جور است در نظر / هم جور به که طاقت شوق نیاوریم» سعدی را در تقابل با سنت ادبی تقدیرگرای غزل سرایان فارسی می بیند و می گوی
د که «در فضای غالب تغزل، معمولاً عاشقی دردمند و غالباً هجران زده را داریم و معشوقه ای ستمگر و کافرکیش. در چنین مواردی شاعر حاضر است که تمامت عمر را در هوا و خیال معشوق سیر کند و انگار که به دیدن جسمانی او هیچ نیازی نیست. سعدی هر چند کاملاً از این دایرهٔ تقدیر ادبی بیرون نرفته است، اما با تمهیداتی آن را کمرنگ کرده و در غالب اشعار، حضور فیزیکی معشوق و احیاناً بدخلقی هایش را به دوری و هجران رمانتیک ترجیح می دهد.» در بیت پنجم («گفتی ز خاک بیشترند اهل عشق من / از خاک بیشتر نه که از خاک کمتریم») صنایع ادبی تکرار (خاک)، تجاهل العارف (تظاهر به نادانی)، تضاد، قلب مطلب، و اسلوب الحکیم (تحریف عمدی پرسش و پاسخ دادن بنابه معنایی که مقصود گوینده نبوده) به کار رفته است و در نهایت پایان بندی بیت با واژهٔ «کمتریم» خواننده را غافلگیر می کند و در حکم ضربهٔ نهایی است. استقبال. حافظ در غزلی با مطلع «بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم / کز بهر جرعه ای همه محتاج این دریم» از این غزل استقبال کرده است. سیروس شمیسا با مقایسه این دو غزل از سعدی و حافظ، دو شاعر را با هم مقایسه می کند و می گوید که در غزل سعدی «معنی همه ابیات در عین هنری بودن
صریح و قطعی است، بلکه به حدی صریح و قطعی است که تبدیل آن به نثر دشوار است،» ولی در غزل حافظ با ترجمه به نثر شعر را از دست می دهیم و گرفتار بدعت تبدیل می شویم. منوچهر مرتضوی احتمال تأثر حافظ از این غزل سعدی را ضعیف می داند. مصرع دوم بیت هشتم («از دشمنان برند شکایت به دوستان / چون دوست دشمن است شکایت کجا بریم؟») به تبدیل شده است. خوانندهٔ رپ فارسی یاس در آهنگ "بیم" این بیت را تضمین کرده است. «ببینی چهارستونت رفت به رهن ترس-/که خورده به ایست-/این قومِ گُمِ توبه نِویس/یه طعمهٔ ریز، بقول کهنه رئیس-/از دشمنان برند شکایت به دوستان/ چون دوست دشمن است شکایت کجا بریم؟» اجرا. محمّدرضا شجریان در آلبومِ "نوا، مرکب خوانی" و تحت عنوان «آواز و نی» این غزل را اجرا کرده است. محسن نامجو، سالار عقیلی، و دلکش نیز این شعر را به آواز خوانده اند. ترجمه. این غزل به زبان های انگلیسی (آرتور آربری، هما کاتوزیان، دومینیکو اینجنیتو)، آلمانی (وان ریتر)، ترکی (برنا قره گوزاوغلو) و … ترجمه شده است.
اسلوب حکیم (به معنای روش عاقلانه) در اصطلاح بدیع آن است که شاعر جمله ای بیاورد که حمل بر بیش از یک پاسخ شود و پاسخ داده شده، برخلاف انتظار شنونده باشد. مثال. در این بیت منظور گوینده از «ز خاک بیشترند» این است که تعداد «اهل عشق» او از تعداد ذره های خاک بیشترند، ولی شاعر با تجاهل العارف (خود را به نادانی زدن) آن را حمل بر جایگاه آن ها بیشتر و والاتر بودن می کند و پاسخ می دهد که «از خاک کمتریم.» در این بیت مقصود گوینده این بوده است که «باید نام مرا زیاد بر زبان جاری کنی»، اما مخاطب چنین وانمود می گوید که او گفته است «باید نام مرا از یاد ببری» بنا بر آن پاسخ گفته است. کل مناظره خسرو با فرهاد در "خسرو و شیرین" اثر نظامی گنجوی در اسلوب حکیم سروده شده است، چرا که هر پاسخی که فرهاد به پرسش های خسرو می دهد مورد انتظار پرسنده (و خواننده) نیست.
هانس ون دن بروک (; – ) سیاست مدار اهل پادشاهی هلند بود. وی از ۴ نوامبر ۱۹۸۲ تا ۳ ژانویه ۱۹۹۳ وزیر امور خارجه هلند بود. هانس ون دن بروک در ۲۲ فوریه ۲۰۲۵، در سن ۸۸ سالگی درگذشت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون فرمانده ستاره دار نشان افتخار جمهوری لهستان شده است.
فروشگاه باز به محل استخدامی گفته می شود که فرد ملزم به عضویت در آن یا حمایت مالی از اتحادیه (فروشگاه بسته) به عنوان شرط استخدام یا ادامه کار نیست. فروشگاه باز در مقابل فروشگاه بسته. تفاوت عمده بین فروشگاه باز و بسته، شرط عضویت در اتحادیه است. نظرات مختلفی در مورد مزایا و معایب فروشگاه های باز وجود دارد. مزایا و معایب فروشگاه های باز. در ایالات متحده، قوانین «حق کار» با مزایای کلی کمتر و رشد اقتصادی بیشتر مرتبط است. با این حال، چنین نتایجی قابل بحث است، زیرا اشتغال، سرمایه گذاری و درآمد در بخش های سنتی اتحادیه ای اقتصاد نمی تواند با تصویب چنین قوانینی مرتبط باشد.
&lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; تئاتر رومی فیلیپوپولیس ( ; , "Plovdivski antichen teatar") یکی از بهترین تماشاخانه های روم باستان در جهان است که در مرکز شهر پلوودیو امروزی در کشور بلغارستان واقع شده است. این بنا جزیی شهر باستانی فیلیپوپولیس است. این تئاتر در قرن اول پس از میلاد، احتمالاً در زمان امپراتوری دومیتیان، ساخته شده است. این تئاتر می تواند بین ۵۰۰۰ تا ۷۰۰۰ تماشاگر را میزبانی کند و در حال حاضر در حال استفاده است. توضیحات. صندلی های تماشاگر به سمت جنوب، به سمت شهر باستانی در دشت و کوه های رودوپه قرار دارند. در نمای کلی، تئاتر به صورت نیم دایره ای با قطر بیرونی ۸۲ متر است. خود تئاتر به بخش نشستن ("کاوه آ") و صحنه ("ارکسترا") تقسیم می شود. "کاوه آ"، جایی که مردم در آن جمع می شدند، از یک تپه یا شیب توخالی تشکیل شده است، در حالی که صندلی های رادیانی بیرونی به تکیه گاه سازه ای و دیوارهای حائل محکمی نیاز داشتند. "کاوه آ" مسقف نبود. صندلی های تماشاگران صحنه (ارکستر) را به شکل نعل اسبی به طول ۲۶٫۶۴ متر، احاطه می کرد و شامل ۲۸ ردیف هم مرکز صندلی از جنس مرمر بوده
است که توسط یک راهرو ("دیازوما") به دو طبقه تقسیم می شوند. قسمت بالایی طبقات توسط راه پله های شعاعی باریک قطع می شود که "کاوه آ" را به بخش های گوه ای (kerkides) تقسیم می کند. تئاتر همچنین دارای سکو ("پودیوم") است که ستون های "اسکنا" را نگه می دارد. ساختمان صحنه – "scaenae frons" – در جنوب "ارکستر" قرار دارد. سه طبقه است و دیوار بلندی از طبقه صحنه است که توسط ستون ها سرپا نگه داشته شده. پیشگاه ("پروسکنیوم") دیواری است که لبه جلوی صحنه را با طاقچه های تزئین شده به طرفین نگه می دارد. "پروسکینیوم" ۳٫۱۶ متر ارتفاع دارد و نمای آن با یک ستون مرمر ایونی با پدیوم های مثلثی تزئین شده است. نمای صحنه که مشرف به محوطه تماشاگران است از دو رواق ("پورتیکو") دو طبقه تشکیل شده است که به ترتیب اولی به سبک رومی ایونی و دومی کورنتی است. نما توسط سه دروازه به طور متقارن بریده شده است. ورودی های "ارکستر" که بدون پوشش و طاق دار هستند، "کاوه آ" را به ساختمان صحنه متصل می کنند. یک گذرگاه طاقدار زیرزمینی از مرکز ارکستر شروع می شود، به زیر ساختمان صحنه رفته و به خارج از تئاتر منتهی می شود. گذرگاه طاقدار دیگری که از زیر کرانه مرکزی صندل
ی های طبقه بالا می گذرد، "کاوه ا" را به منطقه سه تپه متصل می کند. مشابه تمام تئاترهای موجود در قلمرو امپراتوری روم، در تئاتر تریمونتیوم (سه تپه) روی صندلی های تماشاگران افتخاری نوشته شده بود. کتیبه هایی نه تنها برای نمایندگان شورای شهر بلکه برای قضات، دوستان امپراتور و غیره وجود داشت. برخی از کتیبه های افتخاری نشان می دهد که این بنا به عنوان مقر مجلس استانی تراکیا مورد استفاده قرار می گرفته است. که با حدود ۷۰۰۰ صندلی ساخته شده بود، هر بخش از صندلی ها نام محله های شهر را روی نیمکت ها حک کرده بودند تا شهروندان بدانند کجا باید بنشینند. در حالی که یونانی ها تمرینات ژیمناسیوم و استادیوم را ترجیح می دادند، علاقه رومی ها به ورزش به رویدادهای تئاتر و سیرک متمایل بود؛ بنابراین، احتمالاً مبارزه گلادیاتورها با حیوانات در تئاتر برگزار می شد، زیرا بقایای امکانات ایمنی در مقابل ردیف اول کشف شده است. این اضافات به دلیل دیدار امپراتور کاراکالا از تریمونتیوم، در سال ۲۱۴ پس از میلاد، ایجاد شد. این تئاتر در قرن پنجم میلادی توسط آتیلا هون آسیب دید. این تئاتر تنها در اوایل دهه ۱۹۷۰ به دلیل رانش زمین کشف شد. این امر باعث حفاری بزر
گ باستان شناسی از جمله حذف حدود ۴٫۵ متر از زمینی که پس از رانش زمین باقی مانده بود، شد. مرمت تئاتر رومی در پلوودیو یکی از بهترین دستاوردهای مدرسه حفاظت بلغارستان به حساب می آید. بازسازی کاملاً طبق روش آناستیلوز انجام شد و مواد جدید به وضوح قابل مشاهده است. این تئاتر یکی از بناهای متعدد از زمان امپراتوری روم است که در بلغارستان حفظ شده اند. چندین سنگ نوشته و کتیبه دیواری به زبان یونانی بیزانسی در تئاتر وجود دارد. فرهنگ. در طول ماه های تابستان، این تئاتر میزبان نمایش های تئاتر و نمایش های موزیکال است. مراسم اهدای جوایز بیست و یکمین المپیاد بین المللی انفورماتیک در سالن نمایش برگزار شد. در سال ۲۰۱۸ دوین تاونسند، نوازنده هوی متال، آلبوم زنده خود را در تئاتر، همراه با ارکستر و گروه کر اپرای پلوودیو، ضبط کرد. سوپرگروه پراگرسیو متال فرزندان آپولو آلبوم زنده و فیلم کنسرت سال ۲۰۱۹ خود را "به همراه سمفونی روان پریشی پلوودیو" در تئاتر ضبط کردند.
ربرت اچ هریس (زاده ۲۳ مارس ۱۹۱۶ - درگذشته ۳ سپتامبر ۲۰۰۰) یک هنرمند آمریکایی انجیل و خواننده گروه سول استیررز بود، او صدای سه اکتاو تنور خالصی داشت که از آن برای ناله و دشنام و جهش به سمت فالستو استفاده می کرد، او در تبدیل سبک کوارتت جوبیلی گروه دهه ۳۰ به سبک انجیل سخت انجیل متمرکز دهه ۴۰ و ۵۰ نقش بسزایی داشت، او در سال ۱۹۸۹ به عنوان عضوی از سول استیرز وارد تالار مشاهیر راک اند رول شد، این گروه همچنین در سال ۲۰۰۰ وارد تالار مشاهیر گروه آواز شد. او سرچشمه بسیاری از خوانندگان انجیل و سول و الگوی مستقیم سم کوک بود که به عنوان خواننده اصلی گروه سول استیررز جایگزین او شد. اوایل زندگی. هریس در مزرعه ای در ۱۳ مایلی خارج از ترینیتی، تگزاس در محله سابق «بلک لند» (که نامش به خاطر تاریکی خاک آن، نه قانون اساسی نژادی ساکنانش) است بزرگ شد، جیمز و کیتی هریس و نه فرزندشان (ریبرت ششمین آنها بود) حدود ۳۰۰ یارد دورتر از حصار سیم خاردار کمپ زندان ایستهام زندگی می کردند، جایی که محکومان در مزارع زحمت می کشیدند و خود را در خانه با ترکیبی از معنویت و بلوز می خواندند. حرفه موسیقی. ربرت می گوید که او شروع به تنظیم اولین کوارتت انجیل
ی خود با برادرش آلمو و دو پسر عمویش کرد، قبل از اینکه حتی بداند سبک کوارتت چیست، هنگامی که هریس برای شروع کلاس هفتم در دبیرستان رنگارنگ ترینیتی به شهر نقل مکان کرد، این گروه چهار دوست و سپس خوانندگان انجیل دوستانه نامیده شدند. هریس ۱۵ ساله بعد از کلاس دهم، یعنی تا آنجایی که مدرسه پیش رفت، به کالج مری آلن در نزدیکی کروکت رفت و پیشنهادی وسوسه انگیز برای پیوستن به گروه (سایلاس) روی کرین (با نام مستعار «سالمندان» کرین یا SR Crain) سول ستیررارص که به هیوستون نقل مکان کرده بودند را بررسی کرد. در آن زمان سول ستیررارص یک گروه جشن بود که آهنگ های خشخاش و آهنگ های بالا مانند «دون بی تهریورسیده» را می خواندند. اما به محض اینکه هریس بالاخره متعهد شد (ریبرت می گوید سال ۱۹۳۱ بود؛ مورخان انجیل معمولاً سال را ۳۵ یا ۳۶ می نامند)، او کمک کرد تا صدای گروه به سبک سخت تر، عمیق تر و پرشورتر تغییر کند. هریس ادعا می کرد که هیچ تأثیر موسیقایی به جز آنهایی که در درختان و مزارع مزرعه خانواده اش در خارج از ترینیتی یافت، ندارد. در اواخر دهه ۱۹۴۰، هریس به ایجاد کنوانسیون کوارتت ملی برای کمک به «حرفه ای کردن» جامعه موسیقی انجیل آفریقایی-آم
ریکایی کمک کرد.
شاهکار یا ترکوندن (انگلیسی: Ate) نهمین آلبوم چندآهنگه کره ای زبان (در مجموعه چهاردهم) از گروه پسرانه اهل کره جنوبی استری کیدز است که در ۱۹ ژوئیه ۲۰۲۴ از طریق جی وای پی انترتینمنت و ریپابلیک رکوردز، هشت ماه پس از آلبوم قبلی خود "راک استار" (۲۰۲۳) منتشر شد. تک آهنگ اصلی آلبوم به نام «Chk Chk Boom» همراه با یک موزیک ویدئو با حضور رایان رینولدز و هیو جکمن پروموت شد. استری کیدز، برای تبلیغ آلبوم، در چندین برنامه تلویزیونی و اینترنتی ظاهر شدند و سومین تور جهانی به نام Dominate را آغاز کرد که از آگوست ۲۰۲۴ شروع شد. از نظر تجاری، "شاهکار"، در کره جنوبی، اتریش، بلژیک، فرانسه، مجارستان، لهستان، پرتغال و آمریکا در رتبه اول قرار گرفت. این آلبوم ۳ میلیون نسخه فروخت و طبق اعلام فدراسیون بین المللی صنعت فونوگرافی (IFPI)، دهمین آلبوم پرفروش جهان در سال ۲۰۲۴ شد. "شاهکار" گواهینامه ۲ میلیونی توسط انجمن حق نشر موسیقی کره (KMCA) و جوایز طلایی توسط انجمن صنعت ضبط آمریکا (RIAA) و سندیکای ملی انتشارات صوتی تصویری را دریافت کرد.
استادیوم فیلیپوپولیس یک استادیوم رومی باستان در فیلیپوپولیس (پلودیو امروزی) بود که در قرن دوم پس از میلاد در دوره امپراتوری روم ساخته شد. این یکی از بزرگ ترین و بهترین بناهای حفظ شده از زمان امپراتوری روم در شبه جزیره بالکان است. در زمان ساخت این ورزشگاه، فیلیپوپولیس مرکز استان رومی تراکیا بود. استادیوم، تقریباً طول و عرض دارد و می تواند تا ۳۰۰۰۰ تماشاگر را در خود جای دهد. امروزه قسمت منحنی شمالی استادیوم ("اسفندون") تا حدی بازسازی شده است و یکی از قابل تشخیص ترین نقاط دیدنی شهر در میان بسیاری از ساختمان های حفظ شده از دوران روم است. معماری. این استادیوم در اوایل قرن دوم پس از میلاد در زمان امپراتور هادریان () بنا شد. تقریباً طول و ۵۰ متر عرض دارد و می تواند تا ۳۰۰۰۰ تماشاگر را در خود جای دهد. طول مسیر به اندازه یک "استادیا" است؛ ۶۲۵ فوت رومی یا ۶۰۰ فوت یونانی یا تقریباً . صندلی های تماشاگران در ۱۴ ردیف طبقه بندی شده اند که با راهروهای پلکانی مسیری ایجاد می کنند. صندلی ها از بلوک های سنگ مرمر (۴۰ سانتی متر ارتفاع و ۷۵ سانتی متر عرض) و قسمت های جلویی با پنجه های شیر تزئین شده هستند. قسمت جلویی پایین ترین ردیف
با صفحات سنگ مرمر عظیم ۱٫۸۰ متری ("ارتوستات") روی بلوک های مرمر پوشانده شده است. صندلی های بالاترین ردیف دارای پشتی بودند. مانند سایر ساختمان های امپراتوری برای رویدادهای دیدنی، استادیوم دارای صندلی های افتخاری () بود که با کتیبه هایی در بلوک های مرمر حفظ شده است. کرسی هایی با کتیبه های یونانی پیدا شد که وجود صندلی های ویژه برای اعضای پست های عمومی بالاتر را ثابت می کند. دیوارهای بیرونی "کاوه آ" از خاکسترهای گرانیتی ساخته شده است که در برخی مکان ها با حروف برچسب گذاری شده است. عناصر مرمری معماری ورودی و ارتوستات های ردیف جلو با کرامپ های آهنی سربی به یکدیگر گره خورده بودند. ورودی اصلی جنوبی استادیوم را ستون های بنایی که با ستون نماهای مرمری و نقش برجسته تزئین شده اند، تشکیل می دهد. روی ستون ها نیم تنه های هرمس ("hermai") با تزئین نخل هایی که بالای آن ها قرار گرفته اند، همراه با ویژگی های خدای هراکلس (هرکول رومی) - پوست شیر، چماق، و ترکش او وجود دارد. در جلوی ورودی یک سنگفرش گرانیتی متشکل از بلوک های شش ضلعی به قطر ۷۰/۰ در ۷۰/۰ متر کشف شد. بخش منحنی شمالی استادیوم "در" میدان دژومایا است. همچنین یک گذرگاه طاقدا
ر در زیر ردیف های صندلی ها (کاوه آ) مسیر را به جاده رومی بیرونی در کنار دیوارهای شهر پیوند می دهد. در قرن چهارم پس از میلاد آباره رومی باستانی از این منطقه عبور می کرد که تکیه گاه طاق آن باقی مانده است.
بدعت تبدیل () عنوان تناقضی است که بنا بر آن تأویل و بازگویی یک شعر باعث می شود فرم آن (که بخشی جدایی ناپذیر از معنای آن است) از بین برود. این مفهوم را بار نخست منتقد ادبی آمریکایی کلینت بروکس در کتابش با عنوان "گلدان خوش ساخت" (چاپ ۱۹۴۷) که اثری در نحلهٔ نقد نو است استفاده کرد. به گفتهٔ بروکس معنا در شعر غیرقابل تقلیل است چرا که «شعر حقیقی خود یک تجربه است و نباید آن را صرفاً گزاره هایی دربارهٔ تجربه یا انتزاعی از آن انگاشت.» طرفداران نظریه نقد نو بر آنند که شعر را نمی توان بازگو یا ترجمه کرد و چنین عملی باعث می شود شعر معنای خود را از دست بدهد. برخی منتقدان مثل الکس نیل با این گزاره موافق نیستند. به گفتهٔ او هیچ کس انتظار ندارد ترجمه یا بازگویی شعر معنای دقیق و کامل شعر اصلی را در خود داشته باشد، اما بازگویی یا ترجمه می تواند همان زیبایی ای که شعر اصلی بر پایهٔ آن بنا شده را بازآفرینی کند.
بوکیت کپونگ یک موکیم در منطقه موار، ایالت جوهر، مالزی است. آن در نزدیکی رود موار واقع شده است. تاریخچه. این شهر به خاطر درگیری غمناک بوکیت کپونگ شهرت خوبی ندارد. دولت برای بزرگداشت اقدام نیروی پلیس بوکیت کپونگ علیه کمونیست ها، موزه ای ایجاد کرد که در زبان محاوره به بینتانگ تیگا (به معنی سه ستاره) شناخته می شود. موزه هر روز به جز دوشنبه، با پرداخت هزینه ورودی کمی در دسترس بازدید کنندگان قرار دارد. بازدید کنندگان به واسطه گالری های مدرن و تعاملی در معرض دید، فرصتی برای آگاهی یافتن از تاریخچه حادثه بوکیت کپونگ به دست خواهند آورد. جغرافی. بوکیت کپونگ ارضی به مساحت بیش از ۲۵۶ کیلومترمربع را دربر گرفته است که جمعیت آن ۱۰٬۱۷۴ نفر است. یکی از رستورانهای آن، رستورانی بر روی آب و در رود موار است که به خاطر غذاهای گربه ماهی نقره ای خود (پاتین به زبان مالایی) معروف است.
کلینت بروکس (؛ ۱۶ اکتبر ۱۹۰۶ – ۱۰ مه ۱۹۹۴) منتقد ادبی، اهل ایالات متحده آمریکا و از رهروان نحلهٔ نقد نو بود. از ۱۹۴۷ تا ۱۹۷۵ در دانشگاه ییل انگلیسی تدریس کرد. با رابرت پن وارِن دو درسنامهٔ پرنفوذ فهم شعر (۱۹۳۸) و فهم قصه (۱۹۴۳) را نوشت و با اثر دیگرش گلدان خوش ساخت (۱۹۴۷) روش جهت بررسی ادبیات از طریق تحلیل ساختار درونی را معرفی ساخت که بر نقد ادبی در آمریکا در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ حاکم شد. دو کتاب دربارهٔ لهجه های جنوبی آمریکا از دیگر تألیفات بروکس است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون بورسیه رودز و کمک هزینه گوگنهایم شده است.
پریسا براتچی (زاده ۱۱ اسفند ۱۳۶۵ در زنجان) ورزشکار تیراندازی با کمان در رشته کامپوند تیم ملی بانوان ایران است. او یکی از اعضای تیم ملی تیراندازی با کمان ایران در بازی های آسیایی ۲۰۱۸ بود. وی همسر مجید قیدی تیرانداز اهل تهران است.
سیرک رومی مریدا یا سیرکوس ماکسیموس یک سیرک رومی در "کُلونی" رومی آگوستا امریتا – مریدا کنونی در اسپانیا – بود که در مرکز استان رومی لوزیتانیا قرار داشت. در دوران روم باستان برای مسابقات ارابه رانی استفاده می شد و از سیرک ماکسیموس در رم و دیگر ساختمان های سیرک در سراسر امپراتوری الگوبرداری شده بود. اندازه آن بیش از در طول و عرض است و می تواند تا ۳۰۰۰۰ تماشاگر را در خود جای دهد. اگرچه در حال حاضر ویرانه است، اما یکی از بهترین نمونه های حفظ شده سیرک رومی است. این بخشی از مجموعه باستان شناسی مریدا است که یکی از بزرگ ترین و گسترده ترین سایت های باستان شناسی در اسپانیا است و در سال ۱۹۹۳ توسط یونسکو به عنوان میراث جهانی اعلام شد. تاریخچه. در مورد تاریخ گذاری سیرک اتفاق نظر وجود ندارد، زیرا چندین سال قبل از وقف رسمی آن ساخته شده و مورد استفاده قرار گرفته است. به نظر می رسد که حدود سال ۲۰ قبل از میلاد ساخته شده و حدود ۳۰ سال بعد افتتاح شده باشد. این بنا بسیار خارج از دیوارهای شهر قرار داشت، اما نزدیک به جاده ای بود که شهر را به تولدو و کوردوبا متصل می کرد. پس از سقوط امپراتوری روم غربی و ظهور مسیحیت در اسپانیا، سیرک ب
یشتر از سایر سازه های رومی مریدا استفاده می شد، زیرا مسابقه در مقایسه با نمایش های تئاتر و آمفی تئاتر گناه صغیره تلقی می شد.
غار چوفین در شهر ری کلونز در ریونانسا (کانتابریا), اسپانیا واقع شده است. در محل تقاطع رودهای لاماسون و نانسا قرار دارد و چندین غار با هنر سنگ نگاری بر روی دامنه های تندبالای آب تزیین شده اند. چوفین یکی از غارهایی است که در فهرست میراث جهانی یونسکو تحت عنوان غار آلتامیرا و هنر غارنگاری پارینه سنگی در شمال اسپانیا قرار دارد.
غارهای مونته کاستیلو، واقع در شهر کانتابریان پوئنتس ویسگو، یکی از مهم ترین مکان های پارینه سنگی در منطقه را در خود جای داده است. این مجموعه غارهای کارستی در دامنه های مونته کاستیلو، تپه ای در جنوب پوئنتس ویسگو، با ارتفاع ۳۵۴ متر قرار دارد. این مجموعه شامل چهار غار از هجده غاری است که از ژوئیه ۲۰۰۸ تحت عنوان غار آلتامیرا و هنر غارنگاری پارینه سنگی در شمال اسپانیا در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده اند: ال کاستیلو، لاس چیمینه آس، لا پاسیگا و لاس مونیداس. علاوه بر این، مجموعه شامل یک غار کوچک تر پنجم به نام لا فلچا است. غارها در امتداد رود پاس در کوه کاستیلو قرار دارند، در تقاطع سه دره و نزدیک به ساحل.
تئاتر رومی مریدا (به انگلیسی: Roman Theatre of Mérida) یک تئاتر رومی در "کُلونی" رومی امریتا آگوستا مرکز استان روم لوزیتانیا بود که اکنون در مریدا، اسپانیا واقع شده است. ساخت آن توسط کنسول ویپسانیوس آگریپا آغاز شد و در ۱۶–۱۵ قبل از میلاد ساخته شد. این بنا برای نمایش های تئاتر رومی در دوران روم باستان استفاده می شد. این تئاتر دستخوش بازسازی های متعددی شده است، به ویژه در اواخر قرن اول یا اوایل قرن دوم میلادی (احتمالاً در زمان امپراتور تراژان)، زمانی که نمای فعلی ("اسکائنا فرونت)" برپا شد، و بار دیگر در زمان کنستانتین اول (بین سال های ۳۳۰ تا ۳۴۰ میلادی) که عناصر تزئینی و معماری جدید در اطراف بنا افزوده شدند. پس از رها شدن تئاتر در اواخر دوران باستان، به آرامی با خاک پوشیده شد و تنها طبقات بالای صندلی ها ("سوما کاوه آ") قابل مشاهده بود. در فولکلور محلی این مکان به عنوان «هفت صندلی» شناخته می شد، که طبق سنت روایی محلی ها، چندین پادشاه مورو (مسلمان) بر آن نشسته بودند تا در مورد سرنوشت شهر تصمیم بگیرند. این بنا به عنوان بخشی از یک مجموعه سرگرمی همراه با آمفی تئاتر مریدا ساخته شده است. امروزه هر دو بخشی از گروه باست
ان شناسی مریدا هستند که یکی از بزرگ ترین و گسترده ترین سایت های باستان شناسی در اسپانیا است و در سال ۱۹۹۳ توسط یونسکو به عنوان میراث جهانی اعلام شد. این تئاتر یکی از مشهورترین و پربازدیدترین نقاط دیدنی اسپانیا است و به عنوان نماد فرهنگی اسپانیا در نظر گرفته می شود و به عنوان یکی از ۱۲ گنج اسپانیا انتخاب شده است. بنا. این تئاتر در مجموعه باستان شناسی مریدا، یکی از بزرگ ترین و گسترده ترین سایت های باستان شناسی در اسپانیا واقع شده است. در سال ۱۹۹۳ توسط یونسکو به عنوان میراث جهانی معرفی شد. این تئاتر در حاشیه شهر رومی و در مجاورت دیوارهای شهر باستانی قرار گرفته بود. برخی از صندلی ها در تپه ای به نام «سرو د سن آلبین» ساخته شده بودند. این ساختمان که مطابق با قوانین رساله های ویترویوس است، مطابق با مدل معمولی رومی ساخته شده بود. این سازه شباهت هایی با تئاترهای دوجا (تونس)، اورانژ (فرانسه)، پمپئی (ایتالیا) و رم دارد. شکل نیم دایره ای "کاوه آ"، جایگاه ها، در شیب تپه سن آلبین گنجانده شده است. در زمان خود، این تئاتر گنجایش ۶۰۰۰ صندلی داشت. قطر آن حدود ۸۶ متر (۲۸۲ فوت) است. "کاوه آ" به سه ناحیه تقسیم می شوند: درونی ترین
"ایما کاوه آ"، (۲۲ ردیف)، "مدیا کاوه آ" (۵ ردیف) و "سوما کاوه آ" که امروز به شدت تخریب شده است. ردیف های اول "ایما کاوه آ"، جایی بود که طبقات اجتماعی ثروتمندتر در آنجا می نشستند و به پنج بخش "شعاعی"، پله های محدود، سطح افقی و "راهرویی" که آن را از بقیه جدا می کند، تقسیم می شود. شش در بالای راهرویی که توسط یک حلقه گنبدی نیم دایره پوشیده شده است، به این صندلی ها دسترسی می دهد که به عنوان درهای ورودی و خروجی در دو انتها عمل می کنند. "کاوه آهای" میانی و پشتی هر کدام دارای پنج ردیف صندلی هستند و توسط سیستم پیچیده ای از طاق ها و طاق آهنگ ها پشتیبانی می شوند. در مجموع، سیزده در بیرونی دسترسی و ورود به تئاتر را تسهیل می کند. استیج. لبه جلوی استیج یا صحنه ("پروسکنیوم") از جنس سنگ بود و "پولپیتوم" سکوی مستطیل شکلی بود که در اصل با چوب پوشانده شده بود. این سکو دارای سوراخ هایی در کف است که در دوران باستان برای قرار دادن تخته های نقاشی شدهٔ پس زمینه منظره و سایر زیرساخت ها استفاده می شد. فضای پایین "پروسکنیوم" دیدنی ترین ویژگی تئاتر که نمای جلویی یا "پورتیکوس پُست اسکائنام" نامیده می شود. عرض آن ۷٫۵ متر، طول ۶۳ متر و ارت
فاع کل آن ۱۷٫۵ متر است. از پایه ای از سنگ فرش های مرمر قرمز تشکیل شده است که بر روی آن ستون های کورینتی با سنگ مرمر رگه های آبی به عنوان میله ها با پایه ها و سرستون های سفید قرار دارند. این ستون ها یک اسپر را با آرشیترو و دیوارها و قرنیزهای تزئینی مجمل پشتیبانی می کنند. یک دیوار بزرگ مرمری پشت صحنه را دربر گرفته است. دکور این قسمت با مجسمه های شبیه سازی که بین ستون ها قرار دارند، تکمیل می شود و نسخه های اصلی مجسمه ها اکنون در موزه ملی هنر رومی در مجاورت بنا نگهداری می شوند. این پیکره ها شامل الهه سرس، پلوتون، پروسرپینا و شخصیت های دیگر با توگا و زره هستند که به عنوان پرتره امپراتوری تعبیر شده اند. سه در به بازیگران اجازه ورود به صحنه را می دهد، یک "دریچه" مرکزی و دو "دریچه جانبی". در کناره ها و پشت دستگاه های متعددی قرار دارد که توسط بازیگران و تکنسین ها استفاده می شد. مشخص نیست که چیدمان اصلی صحنه چگونه بوده است، زیرا به نظر می رسد که نمای فعلی در زمان امپراتور تراژان ساخته شده است. پریستایل. پشت صحنه محوطه باغی است که با ستون ها و یک رواق چهار گوش احاطه شده است. از "پریستایل" (پیرامون بنا) به عنوان یک منطقه
تفریحی استفاده می شد. در پایین این باغ، در محور با در اصلی صحنه، اتاق کوچکی وجود دارد که به فرقه امپراتوری اختصاص داشته و این مسئله در پرتره مجسمه ای از امپراتور سزار آگوستوس با لباس پاپ ماکسیموس که آنجا کشف شده، تأیید می شود. در گوشه شمالی حصار، بر فراز باغ، مستراح و در غرب بقایای خانه ای وجود دارد که پس از متروکه شدن تئاتر ساخته شده است. این اقامتگاه دارای یک حیاط احاطه شده توسط ستون ها و ستون نماها و چندین اتاق است که در بالای برخی از آنها یک "اپیس" (محراب) قرار گرفته و دارای نقاشی های دیواری است که پیکره های انسانی در اندازه واقعی را به تصویر می کشند.
یک پشته نیم دایره ای (همچنین به عنوان دمی لون یا نیم ماه، یا هلالی آبگیر یا چاله هلالی آبگیر شناخته می شود) یک تکنیک برداشت آب باران است که شامل حفر گودال های نیم دایره ای در زمین با دهانه ای عمود بر جریان آب است. این تکنیک ها به ویژه در مناطقی که بارندگی کم و نامنظم است، مانند مناطق خشک و نیمه خشک، سودمند هستند. پشته های نیم دایره ای عمدتاً برای کاهش سرعت و نگه داشت رواناب طراحی شده اند تا اطمینان حاصل شود که گیاهان داخل آنها آب مورد نیاز خود را دریافت می کنند. پیشینه. کشت محصولات زراعی، چرا، و جنگلداری به ویژه در زمین های خشک بسیار چالش برانگیز است. جوامع محلی اغلب فاقد منابع مالی و عملی برای ایجاد سیستم های آبیاری یا استفاده از کودهای شیمیایی هستند. در نتیجه، این موارد معمولاً به عنوان راه حل های غیرعملی در این مناطق در نظر گرفته می شوند. به همین دلیل، تکنیک های برداشت باران به طور گسترده ای برای حفظ کارآمد آب باران با حداقل نیاز به مواد اضافی و سرمایه گذاری مالی مورد استفاده قرار می گیرند. روش های متعددی برای برداشت آب باران وجود دارد که همه آنها بر اصل اساسی ساخت یا حفاری سازه ها با استفاده از مواد طبیعی