Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نطقه ای است که تقریباً با فینیقیه باستان مطابقت دارد و بنابراین اکثر مردم لبنان خود را با جمعیت فینیقیه باستانی آن منطقه یکی می دانند. بنابراین، کشور لبنان بزرگ پیشنهادی شامل لبنان ، سواحل مدیترانه ای سوریه و شمال اسرائیل می شود .
پِگنو (به ایتالیایی: "Pegno") یک اصطلاح حقوقی و مالی در ایتالیا است که به معنای وثیقه یا رهن به کار می رود. این مفهوم در قرون وسطی و دوران رنسانس در شهرهای بازرگانی ایتالیا به ویژه فلورانس، ونیز و جنوا توسعه یافت و به عنوان یکی از ابزارهای اصلی در معاملات مالی و وام دهی به کار گرفته می شد.
مونت دی پیه تا (به ایتالیایی: "Monte di Pietà"؛ به معنای «کوه رحمت») یک نوع نهاد مالی و خیریه در ایتالیا بود که در اواخر قرون وسطی و دوران رنسانس برای اعطای وام های خرد با وثیقه به نیازمندان ایجاد شد. این نهادها با حمایت کلیسا و بر پایهٔ مفاهیم مسیحی «رحمت» و «عدالت اجتماعی» شکل گرفتند و هدفشان مقابله با رباخواری بود.
موتزارت در ایتالیا (انگلیسی:Mozart in Italy) به مجموعه سفرهای جوانانهٔ ولفگانگ آمادئوس موتزارت به ایتالیا گفته می شود که بین سال های ۱۷۶۹ تا ۱۷۷۳ انجام شد. این سفرها یکی از مهم ترین دوره های شکل گیری حرفهٔ موسیقی موتزارت به شمار می روند و تأثیر عمیقی بر توسعهٔ سبک شخصی و تکنیک های آهنگسازی او داشتند. قبل از این سفرها، موتزارت به عنوان یک نابغهٔ موسیقی کودک شناخته می شد و آثار او عمدتاً تحت تأثیر آموزش های پدرش، لئوپولد موتزارت، و موسیقی محلی سالزبورگ شکل گرفته بود. با این حال، تجربهٔ کار مستقیم با اپراهای بزرگ ایتالیایی، تعامل با خوانندگان و نوازندگان حرفه ای و آشنایی با سنت های موسیقی هر شهر، افق دید او را گسترده تر کرد و او را به یکی از برجسته ترین آهنگسازان کلاسیک اروپا تبدیل نمود. سفرهای ایتالیایی موتزارت نه تنها فرصتی برای آشنایی با اپرای ایتالیایی فراهم کردند، بلکه او را با موسیقی مذهبی، کانتات ها، سمفونیک ها و تکنیک های پیشرفتهٔ ارکستراسیون آشنا ساختند. این دوره، ترکیبی از آموزش عملی و اجرای عمومی آثار بود که توانایی او در مدیریت ارکستر، طراحی نقش های صوتی و نوشتن موسیقی برای انواع صحنه ها و مناسبت ها
را به سطح حرفه ای ارتقا داد. علاوه بر جنبه های موسیقایی، سفرهای ایتالیایی تأثیر مهمی بر شخصیت هنری و اجتماعی موتزارت داشتند. او با فرهنگ موسیقی اروپا و سنت های مختلف موسیقی هر منطقه آشنا شد، با آهنگسازان برجسته ارتباط برقرار کرد و توانست شبکه ای از روابط حرفه ای ایجاد کند که در تمام دوران حرفه ای او مورد استفاده قرار گرفت. تجربهٔ حضور در سالن های اپرا، همکاری با خوانندگان و نوازندگان حرفه ای و بازخوردهای تماشاگران، باعث شد موتزارت درک عمیق تری از نیازهای اجرا و مخاطب پیدا کند و آثارش را با دیدی کامل تر و حرفه ای تر طراحی نماید. در نهایت، سفرهای ایتالیایی موتزارت به او این امکان را دادند که آثار خود را در سطح بین المللی عرضه کند، سبک موسیقی خود را گسترش دهد و به عنوان یکی از پیشگامان موسیقی کلاسیک اروپا شناخته شود. این سفرها نقطه عطفی در زندگی هنری او بودند که مسیر آیندهٔ حرفهٔ موسیقی و تاثیرگذاری او بر موسیقی جهان را رقم زدند. پیش زمینه. ولفگانگ آمادئوس موتزارت در سال ۱۷۵۶ در سالزبورگ به دنیا آمد. از سنین بسیار پایین استعداد استثنایی خود در موسیقی را نشان داد و تحت آموزش پدرش، لئوپولد موتزارت، رشد کرد. هدف اص
لی این سفرها، معرفی توانایی های موتزارت به صحنهٔ موسیقی اروپا و فراهم آوردن تجربهٔ عملی و آشنایی با اپرای ایتالیایی بود. سفرهای ایتالیایی. ولفگانگ آمادئوس موتزارت در طول سفرهای جوانانهٔ خود به ایتالیا بین سال های ۱۷۶۹ تا ۱۷۷۳ به شهرهای مهمی چون میلان، رم، ونیز و ناپلی سفر کرد. این سفرها فرصتی منحصر به فرد برای آشنایی با سبک های مختلف موسیقی ایتالیایی، اپراهای محلی، موسیقی مذهبی و تکنیک های ارکستراسیون فراهم آورد و تأثیر عمیقی بر رشد هنری و حرفه ای او داشت. میلان. در سال ۱۷۶۹، موتزارت به میلان سفر کرد تا اپرای "Mitridate, re di Ponto" را آماده و اجرا کند. این اپرا به مناسبت تاجگذاری اجرا شد و با استقبال بسیار گستردهٔ مردم و منتقدان مواجه گردید. در این سفر، موتزارت علاوه بر نوشتن موسیقی اپرا، فرصت داشت با خوانندگان حرفه ای و آهنگسازان محلی کار کند و مهارت های خود در ارکستراسیون و طراحی نقش های صوتی را توسعه دهد. او همچنین با فرم های سنتی اپرای ایتالیایی، ساختار دراماتیک، و تکنیک های تدوین صحنه ای آشنا شد. در میلان، موتزارت با برخی از آهنگسازان برجستهٔ ایتالیایی مانند جوزپه سالیری و دیگر استادان محلی آشنا شد و ت
جربهٔ اجرا در سالن های بزرگ و تعامل با نوازندگان حرفه ای را کسب کرد. این دوره باعث شد که سبک او در ترکیب ارکستر و طراحی آوازها بسیار متنوع و پیشرفته شود. رم. موتزارت در رم به موسیقی مذهبی و سبک کرال توجه ویژه ای داشت. او قطعاتی برای کلیساهای محلی نوشت و به مطالعهٔ تکنیک های کرال، استفاده از ارکستر در موسیقی مذهبی و سازبندی های پیچیده پرداخت. این تجربه های مذهبی و کرال بعدها در مس ها و سونات های او نمود پیدا کردند و باعث شد توانایی ترکیب موسیقی مذهبی با عناصر دراماتیک اپرا در آثار آیندهٔ او افزایش یابد. علاوه بر این، موتزارت در رم فرصت یافت با نوازندگان محلی و گروه های کر حرفه ای همکاری کند، که این همکاری ها تجربهٔ او را در اجرای عمومی و مدیریت گروه های موسیقی بزرگ تقویت کرد. ونیز. در ونیز، موتزارت به بررسی اپراهای محلی و سنت های موسیقی صحنه ای پرداخت. او با سبک کانتات ها و اپراهای کوتاه ونیزی آشنا شد و مهارت خود در ارکستراسیون و طراحی نقش های صوتی را افزایش داد. موتزارت همچنین با خوانندگان حرفه ای و نوازندگان ونیزی همکاری نمود و در اجرای آثار خود از تکنیک های اجرا و آوازی آنها بهره برد. این تجربه باعث شد که ا
و توانایی بیشتری در تنظیم خطوط آواز برای صداهای مختلف و ترکیب آن ها با ارکستر پیدا کند. علاوه بر توسعهٔ مهارت های موسیقیایی، ونیز به موتزارت فرصت داد با فرهنگ و سبک زندگی هنری ایتالیایی بیشتر آشنا شود و تجربهٔ کار در محیط های هنری متفاوت را کسب کند. ناپلی. سفر به ناپلی، بین سال های ۱۷۷۲ و ۱۷۷۳، شامل مطالعهٔ موسیقی محلی، اپراهای ناپلی و تحلیل تکنیک های آهنگسازان برجستهٔ ناپلی بود. موتزارت در این شهر با اجرای حرفه ای اپراها و همکاری با خوانندگان و نوازندگان محلی، تجربهٔ عملی ارزشمندی به دست آورد. در ناپلی، او اپرای "Lucio Silla" را آماده و اجرا کرد و با استقبال تماشاگران روبه رو شد. این اثر، که از تکنیک های پیشرفتهٔ ارکستراسیون و طراحی نقش های صوتی بهره می برد، نشان دهندهٔ تأثیر مستقیم سفرهای ایتالیایی بر رشد سبک موسیقی موتزارت بود. تأثیر سفرهای ایتالیایی. سفرهای ایتالیایی موتزارت بر رشد حرفه ای و سبک موسیقی او تأثیر عمیق داشتند. تجربهٔ اجرای عمومی، نقدهای موسیقی دانان و تعامل با آهنگسازان برجسته، شبکه ای از ارتباطات حرفه ای برای او ایجاد کرد. این تجربیات بعدها در اپراهای بزرگ بعدی او مانند "Don Giovanni" و "Le
Nozze di Figaro" نمود یافت. نقدها و بازخوردها. اجرای اپراهای موتزارت در ایتالیا با استقبال گستردهٔ تماشاگران و موسیقی دانان روبه رو شد. منتقدان محلی به هوش موسیقی و تکنیک های آهنگسازی او اشاره کردند و برخی نیز سبک او را با آهنگسازان مشهور ایتالیایی مقایسه کردند. جستارهای وابسته. ولفگانگ آمادئوس موتسارت
کافه جوبه رزه یک کافه ادبی تاریخی در میدان جمهوری ، فلورانس است. وقتی که این کافه در سال ۱۸۹۶ باز و افتتاح شد، این نام را نداشت و به عنوان «فراتلی راینینگ هاوس» شناخته می شد و نام داشت. در سال ۱۹۱۰، نام این کافه به «جوبه رزه» تغییر کرد، جوبه رزه در ایتالیایی معنای «ژاکت یا کت قرمز» را میداد، این نام برگرفته از کت های قرمزی بود که پیش خدمتان هرروز می پوشیدند. این کافه-رستوران از قدیم به عنوان مکانی برای جمع شدن شاعران و روشنفکران شناخته می شد. آلبرتو ویونایی این کافه-رستوران را به عنوان «fucina di sogni e di passioni» توصیف کرد که در فارسی، معنای «کوره ای از رویاها و شورها» را می دهد. جوبه رزه مکانی بود که جنبش آینده نگری در آنجا شکوفا شد و گسترش یافت؛ این مکان به عنوان کارگاهی از ایده ها و پروژه هایی از این قبیل چیزها، نقش مهمی در تاریخ فرهنگ ایتالیا ایفا کرد.«ما می خواهیم عشق به خطر، انرژی مداوم و شجاعت را جشن بگیریم. ما می خواهیم رفتن به مسیرهای جدید و تهاجمی، بی خوابی تب آلود، دویدن، جهش های مرگبار، سیلی ها و ضربات را تشویق کنیم.» شاعرانی همچون آردنگو سوفیچی، جووانی پاپینی، یوجنیو مونتاله، فیلیپو تومازو ما
رینتی، جوزپه پرتزولینی و بسیاری دیگر در این کافه ادبی تاریخی، که مکانی مهم برای ادبیات ایتالیا در آغاز قرن بیستم بود، با یکدیگر ملاقات میکردند و می نوشتند. مجلات مهمی مانند "سولاریا" و "لاچربا" منشأ شان همین کافه بوده است، چراکه نویسندگان و پایه گذارانشان همیشه به این کافه رفت و آمد داشتند و ایده بنیان گذاری این دو مجله و روزنامه، در همین کافه مطرح شده بود. در سال ۲۰۱۹ به پیشنهاد وزارت فرهنگ ایتالیا، این کافه به عنوان یک دارایی فرهنگی اعلام شد. این کافه ادبی دنج که توسط دو آلمانی، برادران راینینگهاوس، در سال ۱۸۹۶ تأسیس شد، از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۴ به دلیل مشکلات مالی تعطیل بوده است. در اواخر ژوئن ۲۰۲۴ "این کافه" دوباره فعالیت خود را شروع کرد.
کامبیو (به ایتالیایی: "Cambio"؛ به معنای «مبادله» یا «صرافی») اصطلاحی مالی و تجاری در ایتالیا بود که از سده های میانه تا دوران رنسانس برای اشاره به فعالیت های صرافی و مبادلهٔ ارز به کار می رفت. نهادهای کامبیو نقشی کلیدی در تسهیل تجارت بین المللی ایفا کردند و باعث گسترش ابزارهایی مانند حواله و برات شدند.
سکاریکو (به ایتالیایی: "Scarico"؛ به معنای «تخلیه» یا «باراندازی») اصطلاحی تجاری و گمرکی در ایتالیا بود که در سده های میانه و دوران رنسانس به عملیات تخلیهٔ کالا در بنادر و انبارهای رسمی اشاره داشت. این واژه بخشی از نظام حقوقی و مالی ونیز و دیگر شهرهای بندری ایتالیا به شمار می رفت و نقش مهمی در سازماندهی تجارت دریایی و محاسبهٔ عوارض گمرکی داشت.
فوندوکو (به ایتالیایی: "Fondaco"؛ از عربی: «فندق») نوعی کاروانسرا و انبار تجاری در ایتالیا بود که در شهرهای بندری به ویژه ونیز برای استقرار و فعالیت بازرگانان خارجی ساخته می شد. فوندوکوها نقش مهمی در سازماندهی تجارت دریایی، کنترل فعالیت های اقتصادی و جمع آوری عوارض گمرکی داشتند.
بیمارستان شهید دکتر قربانعلی جلیل، بیمارستانی دولتی در شهر یاسوج است. این بیمارستان در سال ۱۳۹۷ با حضور قاضی زاده هاشمی وزیر وقت بهداشت درمتن و آموزش پزشکی به بهره برداری رسید. این بیمارستان بزرگترین بیمارستان استان کهگیلویه و بویراحمد می باشد.
کونتراتو دی کمندا (به ایتالیایی: "Contratto di Commenda"؛ به معنای «قرارداد سرمایه گذاری») یک شکل نوین از قراردادهای تجاری در ایتالیا در سده های میانه و دوران رنسانس بود. این قرارداد میان یک سرمایه گذار ("commendator") و یک تاجر یا مدیر تجاری ("tractator") بسته می شد و بر پایهٔ آن سرمایه گذار، سرمایهٔ لازم را در اختیار تاجر می گذاشت تا در سفرهای دریایی یا مبادلات بازرگانی به کار برده شود.
بانکی دی سان جورجو (به ایتالیایی: "Banco di San Giorgio"؛ به معنای «بانک سن ژرژ») یکی از نخستین بانک های عمومی جهان بود که در سال ۱۴۰۷ در جنوا تأسیس شد. این بانک نقشی اساسی در مدیریت بدهی های دولت شهر جنوا و تأمین مالی تجارت دریایی ایفا می کرد و الگویی برای بانک های بعدی اروپا شد.
وینچنزو کوستا (; – ) سیاست مدار و نظامی اهل ایتالیا بود. زندگی نامه. کوستا از پدری رومانیایی و مادری میلانی در خانواده ای با سنت های ریسورجیمنتو به دنیا آمد. او در پانزده سالگی به یک سازمان شبه نظامی به نام «Sursum Corda» پیوست و در زمان فراغت از تحصیل با یکی از گردان های داوطلب آموزش دید. دو سال بعد، در جریان جنگ بزرگ، او اسناد هویتی خود را جعل کرد (زیرا هنوز هفده ساله بود) تا بتواند در ارتش پادشاهی ایتالیا نام نویسی کند و به پدرش که پیش تر در جبهه می جنگید، بپیوندد. بدین ترتیب او به هنگ پنجم آلپینی، گردان ادولو ملحق شد و در ترنتینو و فلات آسیگو جنگید؛ در جریان یک دورهٔ دانشجوی افسری با آلدو رسگا آشنا شد و دوستی برقرار کرد. در ۴ نوامبر ۱۹۱۸ او در میان نیروهای ایتالیایی بود که پس از نبرد ویتوریو ونتو وارد ترنتو شدند. در طول دو سال سرخ، کوستا به جنبش فاشیستی نوپا نزدیک شد و در مارس ۱۹۱۹ هنگام یک اعتصاب مورد حمله قرار گرفت؛ در ۲۳ مارس او جزو نخستین کسانی بود که به فاشی های مبارز ایتالیا در میلان پیوست، درست در روزی که این سازمان تأسیس شد، و روز بعد نیز در گردهمایی بنییتو موسولینی در میدان سن سپولکرو شرکت کرد. د
ر ۱۵ آوریل ۱۹۱۹ او در حملهٔ فاشیست ها به دفتر روزنامهٔ سوسیالیست "اوانتی!" حضور داشت. اندکی بعد کوستا با جووانی هوست-ونتوری، کاپیتان واحد سیزدهم تهاجمی و پیرو گابریله دانونتسیو در جریان اشغال فیومه، ملاقات کرد؛ او کوستا را متقاعد کرد که به فیومه برود، جایی که مأمور تشکیل یک گردان خودمختار تحت فرمان دانونتسیو شد. در ۱۲ فوریه ۱۹۲۰، هنگام انجام خدمت پادگانی در نزدیکی گروکوو، کوستا توسط کارابینیری دستگیر و برای چندین ماه در برنر زندانی شد زیرا از رد کردن حکومت کارنارو سر باز زده بود. پس از آزادی، دانونتسیو او را واسطهٔ مکاتبات میان خود و موسولینی کرد؛ در یکی از این مأموریت ها کوستا بار دیگر در تریسته دستگیر شد. پس از آزادی دوباره، در ۴ نوامبر ۱۹۲۰ در جریان درگیری های میان فاشیست ها و سوسیالیست ها پس از یک تظاهرات فاشیستی در کرمونا دستگیر شد؛ سپس به بریندیسی منتقل و به سپاه اعزامی ایتالیا در آناتولی ملحق شد. در پایان ۱۹۲۲، پس از بازگشت از ترکیه، کوستا ارتش را ترک کرد و در اوفیسین مه کانیکه مشغول به کار شد. فعالیت سیاسی او در این دوره چندان مهم نبود و به سندیکالیسم فاشیستی و کمک های اجتماعی محدود می شد؛ او کارمند ا
وپرا ناتسیونه دوپولاوورو بود و در ۱۹۳۴ به عنوان دبیر بخش روگوردو در حزب ملی فاشیست منصوب شد. در ۱۹۳۷ او بازرس سازمان کمک های شهری میلان شد که وظیفه اش ارائهٔ خدمات به فقیران شهر بود و همچنین عضو کمیسیون انضباطی بخش میلان حزب ملی فاشیست شد. پس از آغاز جنگ جهانی دوم، کوستا به عنوان افسر آلپینی داوطلب شد و در فرانسه، یونان، کرواسی و روسیه جنگید. پس از متارکه کاسبیله، کوستا به جمهوری اجتماعی ایتالیا پیوست و به سمت دبیر فدرال یار حزب فاشیست جمهوری خواه در میلان منصوب شد، در حالی که دوست قدیمی اش رسگا دبیر فدرال شده بود. پس از ترور رسگا به دست گاپ در دسامبر ۱۹۴۳، دانته بواتینی جای او را گرفت؛ در ۲۷ آوریل ۱۹۴۴ کوستا جانشین بواتینی شد و بدین ترتیب آخرین دبیر فدرال حزب فاشیست جمهوری خواه در میلان گردید. او همچنین فرماندهی بریگاد سیاه هشتم «آلدو رسگا» در میلان را بر عهده گرفت. در اواخر آوریل ۱۹۴۵، هم زمان با فروپاشی جمهوری اجتماعی ایتالیا، کوستا میلان را به مقصد کومو ترک کرد، جایی که هزاران سرباز و مقام RSI گرد آمده بودند؛ در آنجا او توافق نامه ای با کمیته آزادی بخش ملی محلی و نماینده ای از متفقین امضا کرد که طبق آن می
بایست همراه نیروهایش از کومو خارج شود و به وال دی اینتلوی، در کوه های نزدیک مرز سوئیس برود و در انتظار رسیدن متفقین بماند تا خود را تسلیم آنان کند. در صبح ۲۷ آوریل او در رأس ستونی شامل ۱۲۳ خودرو و ۳۳۰۰ نفر کومو را ترک کرد، اما هنگامی که ستون به مولترازیو رسید، بیشتر افراد آن پراکنده شدند و در برابر دریافت گذرنامهٔ امن از پارتیزان ها تسلیم شدند. پس از تلاش نافرجام برای بازگرداندن نیروهایش، کوستا با معدودی که وفادار مانده بودند ادامه داد، اما در کاراته اوریو متوقف و به دست پارتیزان ها اسیر شد. هنگام دستگیری، کوستا قصد داشت خودکشی کند، اما یکی از پارتیزان ها اسلحه ای را که او به شقیقه اش نشانه رفته بود، گرفت و مانع شد. او ابتدا در کومو و سپس در اردوگاه اسیران جنگی در پیاچنزا و کولتانوی و در نهایت در زندان سن ویتوره در میلان زندانی شد. او همراه با ویتوریو موسولینی به جرم همکاری محاکمه و به هجده سال زندان محکوم شد، اما در اکتبر ۱۹۴۹ آزاد گردید. پس از آزادی، او «کمیتهٔ گرامی داشت کشته شدگان و مفقودشدگان جمهوری اجتماعی ایتالیا» را تأسیس کرد و در ۱۹۶۶ ایجاد «کامپو دیچی» را در گورستان ماجوره میلان ترویج داد، جایی که
بقایای هزار کشته شدهٔ جمهوری اجتماعی ایتالیا گردآوری شد و خود او نیز طبق وصیتش پس از مرگ در ۱۹۷۴ در همان جا به خاک سپرده شد.
داچانا (به ایتالیایی: "Daziana"؛ از واژهٔ لاتین "datia" به معنای «عوارض و مالیات») اصطلاحی مالی و اداری در ایتالیا بود که در دوران قرون وسطی و رنسانس برای اشاره به نظام عوارض گمرکی و مالیات های تجاری به کار می رفت. این نظام یکی از منابع اصلی درآمدی دولت شهرهای ایتالیا همچون ونیز، جنوا و فلورانس محسوب می شد.
محاصرهٔ لیلیبیوم یکی از طولانی ترین و مهم ترین محاصره های تاریخ باستان بود که در جریان جنگ پونی اول میان جمهوری روم و کارتاژ در جزیرهٔ سیسیل رخ داد. این محاصره، که بیش از نه سال به طول انجامید، نمایانگر نبردی پیچیده و چندبعدی بود که شامل تاکتیک های زمینی و دریایی، مهندسی نظامی پیشرفته و رقابت شدید اقتصادی و سیاسی میان دو قدرت بزرگ مدیترانه ای می شد. لیلیبیوم، به دلیل موقعیت استراتژیک، بنادر عمیق و دیوارهای مستحکم خود، مرکز اصلی مقاومت کارتاژ در سیسیل بود و سقوط آن برای روم نه تنها یک دستاورد نظامی بلکه نقطهٔ عطفی در تثبیت نفوذ سیاسی و اقتصادی در غرب مدیترانه محسوب می شد. در نهایت، با پیروزی روم در نبردهای کلیدی و محاصرهٔ طولانی مدت که توانست خطوط تدارکاتی کارتاژ را قطع کند، این شهر فتح شد و جنگ پونی اول با امتیازات گسترده ای به نفع روم به پایان رسید، که مسیر سلطهٔ روم بر سیسیل و دریای مدیترانه غربی را هموار ساخت. پیش زمینه تاریخی. جنگ پونی اول (۲۶۴–۲۴۱ پیش از میلاد) نخستین درگیری گسترده و سرنوشت ساز میان جمهوری روم و کارتاژ بود که تأثیر عمیقی بر سرنوشت کنترل مدیترانه غربی گذاشت. محور اصلی این جنگ بر سر تصاحب
جزیرهٔ استراتژیک سیسیل و تسلط بر مسیرهای حیاتی تجاری دریایی میان اروپا و آفریقا بود. روم، که در آغاز بیشتر تمرکز خود را بر سرزمین های خشکی معطوف کرده بود، با پیشروی های اولیه خود موفق شد بخش عمده ای از سیسیل را تحت سلطه درآورد و در عین حال مسیرهای تدارکاتی کارتاژ را مختل کند. با گذشت زمان، تنها دو پایگاه استراتژیک کارتاژ در غرب سیسیل باقی ماندند: لیلیبیوم، که امروزه با شهر مارسالا در ایتالیا متناظر است، و دِرپانا، امروزه ترپانی نامیده می شود. هر دو شهر با دیوارهای سنگی مستحکم و موقعیت جغرافیایی برجستهٔ ساحلی خود، نه تنها به راحتی قابل دفاع بودند بلکه امکان دریافت کمک ها و تجهیزات از طریق دریا را فراهم می کردند، و همین امر آنها را به کانون مقاومت کارتاژ تبدیل نمود. موقعیت جغرافیایی و اهمیت استراتژیک. لیلیبیوم، واقع در ساحل غربی سیسیل، جایگاهی استراتژیک داشت که تسلط بر مسیرهای دریایی غرب جزیره را ممکن می ساخت و به کنترل خطوط ارتباطی میان سیسیل و کارتاژ کمک می کرد. این شهر با برخورداری از یک بندر طبیعی عمیق، امکان پهلوگیری کشتی های بزرگ جنگی و تجاری را فراهم می آورد و به این ترتیب نقطه ای حیاتی برای تدارکات دریا
یی کارتاژ محسوب می شد. دیوارهای سنگی مستحکم و استحکامات پیچیدهٔ لیلیبیوم، مقاومت آن را حتی در برابر محاصره های طولانی تضمین می کرد و نقش یک قلعهٔ غیرقابل نفوذ را ایفا می نمود. از بعد اقتصادی نیز، این شهر مرکز تجارت غلات، زیتون، شراب و کالاهای ارزشمند مدیترانه ای بود و اهمیت آن برای کارتاژ تنها به دلیل موقعیت نظامی آن نبود؛ بلکه کنترل این مرکز اقتصادی به معنای تضمین جریان منابع حیاتی و ثروت برای پشتیبانی از جنگ های طولانی بود. به این ترتیب، لیلیبیوم نه تنها سنگر دفاعی بلکه کلیدی برای حفظ قدرت اقتصادی و دریایی کارتاژ در غرب مدیترانه به شمار می رفت. آماده سازی برای محاصره. در سال ۲۵۰ پیش از میلاد، جمهوری روم تصمیم گرفت با بسیج نیروهای عظیم، شهر استراتژیک لیلیبیوم را به محاصره درآورد و بدین ترتیب یکی از مهم ترین پایگاه های کارتاژ در سیسیل را تصرف کند. کنسول های روم، گایوس آتیلیوس رگولوس و لوکیوس منلیوس وولسوس لانگوس، فرماندهی بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ سرباز و ۲۰۰ کشتی جنگی را بر عهده داشتند و با عبور از دریای مدیترانه به سمت سواحل غربی سیسیل حرکت کردند. رومی ها با بهره گیری از مهندسی نظامی پیشرفتهٔ خود، اقدام به احداث دژهای
محاصره ای گسترده، برج های دیده بانی، خندق های دفاعی و ماشین های منجنیق کردند تا بتوانند دیوارهای مستحکم لیلیبیوم را شکسته و تسلط بر شهر را تضمین کنند. همزمان، نیروی دریایی روم بندر طبیعی شهر را تحت کنترل گرفت تا از ورود کمک های دریایی و تدارکات کارتاژ جلوگیری شود و با این اقدام، تلاش شد تا محاصرهٔ طولانی مدت بر پایهٔ قطع کامل خطوط پشتیبانی دشمن شکل گیرد. این عملیات نه تنها نشان دهندهٔ قدرت نظامی و مهندسی روم بود، بلکه اهمیت استراتژیک لیلیبیوم و ضرورت تصرف آن برای تثبیت نفوذ روم در غرب سیسیل را نیز آشکار می ساخت. دفاع کارتاژ. فرماندهٔ کارتاژی، هیمیلکو، با مدیریت دقیق منابع محدود درون شهر و هماهنگی مؤثر با مزدوران و نیروهای محلی، توانست مقاومت لیلیبیوم را در برابر محاصرهٔ طولانی روم حفظ کند. او با بهره گیری از تاکتیک های غافلگیرانه در حملات کوچک زمینی و دریایی، توانست خطوط تدارکاتی دشمن را مختل کند و مانع از نزدیک شدن نیروهای روم به دیوارهای شهر شود. علاوه بر این، هیمیلکو با استفاده هوشمندانه از ناوگان دریایی کوچک خود، مسیرهای پشتیبانی را باز نگه داشت و از ورود کمک ها و تجهیزات حیاتی به شهر اطمینان حاصل کرد. ب
ه این ترتیب، کارتاژ توانست با تأمین مداوم منابع، از کمبود غذا و تجهیزات جلوگیری کرده و فروپاشی دفاعی لیلیبیوم را به تعویق اندازد، که این امر نه تنها مقاومت طولانی مدت شهر را ممکن ساخت بلکه به کارتاژ اجازه داد تا حضور خود در غرب سیسیل را برای سال های طولانی حفظ کند و نبرد را به مرحله ای پیچیده و طولانی تبدیل کند. مراحل محاصره و نبردهای کلیدی. ۲۵۰–۲۴۹ پیش از میلاد: آغاز محاصره و نبردهای ابتدایی. رومی ها با استفاده از برج های محاصره ای و منجنیق ها تلاش کردند دیوارهای شهر را بشکنند. در نزدیکی پانورموس، روم ها موفق شدند بخش هایی از نیروهای کارتاژ و فیل های جنگی را نابود کنند، اما این پیروزی ها نتوانستند نتیجهٔ نهایی را رقم بزنند. ۲۴۹ پیش از میلاد: نبرد دریایی در درپانا. نیروی دریایی روم با ۲۰۰ کشتی به نبرد دریایی در نزدیکی درپانا پرداخت، اما با ۹۳ کشتی خود را از دست داد و شکست سختی خورد. این شکست محاصره را به بن بست کشاند و روم را مجبور به بازسازی نیروی دریایی کرد. ۲۴۸–۲۴۲ پیش از میلاد: وضعیت بن بست و مقاومت طولانی. در این دوره، لیلیبیوم با کمبود منابع مواجه نشد و هیمیلکو با حملات کوچک و دفاع فعال، خطوط محاصره روم
را تحت فشار قرار داد. رومی ها تلاش کردند با محاصرهٔ طولانی، شهر را گرسنه کنند اما موفق نشدند. ۲۴۱ پیش از میلاد: بازسازی نیروی دریایی روم و نبرد نهایی. روم با ساخت کشتی های جدید، نیروی دریایی خود را بازسازی کرد. در نبرد جزایر اگات، نیروی دریایی روم تحت فرماندهی گایوس لوکاتیوس کاتولوس توانست ناوگان کارتاژ را شکست دهد و بیش از ۷۰ کشتی دشمن را نابود کند. این پیروزی، کارتاژ را مجبور به درخواست صلح کرد. پیامدها و نتایج. پس از شکست های متوالی، کارتاژ در سال ۲۴۱ پیش از میلاد با روم صلح کرد. بر اساس پیمان صلح، کارتاژ نیروهای خود را از سیسیل خارج کرد و این جزیره به اولین استان روم تبدیل شد. لیلیبیوم به تصرف روم درآمد و به پایگاهی استراتژیک برای حملات آینده به کارتاژ بدل شد. این رویداد همچنین آغاز سلطهٔ روم بر دریای مدیترانه غربی را نشان می دهد. تحلیل نظامی و اقتصادی. محاصرهٔ لیلیبیوم به وضوح اهمیت لجستیک، مهندسی نظامی و تسلط بر دریا را در جنگ های باستانی نشان می دهد. استحکام دیوارهای شهر و قابلیت تأمین منابع از طریق ناوگان دریایی کارتاژ، محاصره را به یک نبرد طولانی و پیچیده تبدیل کرد و در عین حال، تجربهٔ عملی ارزشمندی
برای روم در زمینهٔ محاصره های گسترده و مدیریت خطوط تدارکاتی فراهم آورد. این محاصره نشان می دهد که موفقیت در جنگ های باستانی تنها به قدرت نظامی بستگی نداشت، بلکه توانایی در تأمین مداوم منابع، مدیریت مهندسی محاصره و تسلط بر مسیرهای دریایی نیز نقش تعیین کننده ای داشت. از منظر اقتصادی، پیروزی روم بر سیسیل نه تنها موقعیت نظامی آن را تقویت کرد، بلکه کنترل مسیرهای حیاتی تجارت غلات، زیتون، شراب و سایر کالاهای مدیترانه ای را به روم سپرد و به تثبیت نفوذ اقتصادی و سیاسی جمهوری روم در غرب مدیترانه کمک شایانی نمود.
اوسورا (به ایتالیایی: "Usura"؛ از لاتین "usura" به معنای «بهره») اصطلاحی حقوقی و مالی در ایتالیا بود که در سده های میانه و دوران رنسانس برای اشاره به دریافت بهره های گزاف یا رباخواری به کار می رفت. کلیسای کاتولیک «اوسورا» را گناه می دانست و آن را خلاف عدالت مسیحی تلقی می کرد.
کاتستو (به ایتالیایی: "Catasto"؛ از لاتین "capitastrum" به معنای «ثبت دارایی ها») یک نظام ثبت دارایی و مالیات در فلورانس بود که در سال ۱۴۲۷ میلادی برای نخستین بار اجرا شد. این نظام یکی از نخستین سرشماری ها و ثبت جامع ثروت در تاریخ اروپا به شمار می آید و پایه ای برای نظام های نوین مالیاتی شد.
دانی شمعون (عربی: دانی شمعون؛ ۲۶ اوت ۱۹۳۴–۲۱ اکتبر ۱۹۹۰) سیاستمدار برجسته لبنانی بود. او یک مسیحی مارونی، پسر کوچکتر کمیل شمعون، رئیس جمهور سابق لبنان و برادر دوری شمعون بود. شمعون همچنین خود یک سیاستمدار بود. او در ۲۱ اکتبر ۱۹۹۰ در سن ۵۶ سالگی به همراه خانواده اش به قتل رسید. زندگی نامه. اوایل زندگی و تحصیلات. شمعون در ۲۶ اوت ۱۹۳۴ در دیر القمر متولد شد. او پسر کوچکتر کمیل شمعون، رئیس جمهور سابق لبنان بود. او در دانشگاه لافبورو در بریتانیا در رشته مهندسی عمران تحصیل کرد. حرفه سیاسی. همچنین ببینید: قتل عام تل الزعتر شمعون گزارش داد که قبل از جنگ داخلی لبنان هیچ علاقه ای به سیاست نداشته است. او در ژانویه ۱۹۷۶، پس از مرگ نعیم بردکان، وزیر دفاع حزب لیبرال ملی شد. او به عنوان فرمانده عالی شاخه نظامی NLP، یعنی ببرها، نقش مهمی در سال های اولیه جنگ داخلی لبنان نیز ایفا کرد. تا سال ۱۹۸۰، نیروهای لبنانی تحت سلطه فالانژیست ها تحت فرماندهی بشیر جمیل بودند. ببرها به عنوان یک نیروی نظامی در یک حمله غافلگیرانه توسط شبه نظامیان جمیل در ۷ ژوئیه ۱۹۸۰ از بین رفتند. شمعون جان سالم به در برد و او به بیروت غربی که تحت سلطه سنی ها
بود گریخت. سپس به تبعید خودخواسته رفت. او از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۵ به عنوان دبیرکل حزب ملی لیبرال خدمت کرد، زمانی که جایگزین پدرش به عنوان رهبر حزب شد. در سال ۱۹۸۸، او رئیس جبهه لبنان احیا شده - ائتلافی از احزاب و سیاستمداران ملی گرا و عمدتاً مسیحی که پدرش در تأسیس آن نقش داشت - شد. در همان سال، او نامزدی خود را برای ریاست جمهوری لبنان و جانشینی امین جمیل (برادر بشیر) اعلام کرد، اما سوریه (که در آن زمان حدود ۷۰ درصد از خاک لبنان را اشغال کرده بود) نامزدی او را وتو کرد. دوره ریاست جمیل در ۲۳ سپتامبر ۱۹۸۸ بدون انتخاب جانشین به پایان رسید. شمعون حمایت قاطع خود را از میشل عون، که توسط رئیس جمهور سابق برای رهبری یک دولت موقت منصوب شده بود، اعلام کرد و رهبری یکی از دو دولت رقیب را که در دو سال آینده برای قدرت رقابت می کردند، بر عهده گرفت. او به شدت با توافقنامه طائف مخالفت کرد، که نه تنها سهم بیشتری از قدرت را به جامعه مسلمانان نسبت به گذشته می داد، بلکه به طور جدی تر، به نظر شمعون، آنچه را که او به عنوان رابطه ارباب و بنده بین سوریه و لبنان می دید، رسمیت می بخشید و از به رسمیت شناختن دولت جدید رئیس جمهور الیاس هراوی که