Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
طایفه تمندانی یا تمیدانی یکی از طوایف بلوچ است که در یک دوره طولانی اجداد ایشان وطوایف کنونی از ایل میرعارفی (ولانی یا میر ولانی و سرحدی های سیستان)از حاکمان سرحد بوده اند. محل سکونت این طایفه در بلوچستان شهر خاش و منطقه تمندان در دامنه کوه تفتان است. عمده طوایف بلوچ از روی اسم جدشان یا منطقه زیستشان نامگذاری می شوند. افراد منتسب به این طایفه با نام فامیلی کُردی و کُردی تمندانی شناخته می شوند. تاریخ. فیروز شاه و ادرو شاه یکی از اجداد طایفه تمندانی تا دوران سلسله صفوی حاکم سرحد بودند. طایفه تمندانی از ساکنان سرحد بوده و در روزگار قدیم پیرو آیین زرتشت بوده اند. همجنین علاوه بر تکلم به زبان بلوچی به به گویشی از زبان فارسی باستان که برگرفته از زبان اوستا است. صحبت می کنند. در کتاب تاریخ زرتشتیان پس از ساسانیان نوشته رشید شهمردان از حضور شماری از زرتشتیان در تمندان که بین زاهدان و خاش واقع است گزارش بعمل آمده است. به گفته کارینا جهانی زبان شناس و ایران شناس سوئدی، استاد دانشگاه اوپسالا و رئیس بخش زبان های ایرانی، طوایف بلوچ ساکن در کوه تفتان در گذشته پیرو آیین زرتشت بوده و به همین علت گویش پارسیوانی که یکی از گویش
های زرتشتی و اوستایی است را حفظ کرده و علاوه بر زبان بلوچی به آن تکلم می کنند. ایرج افشار در کتاب بلوچستان و تمدن دیرینه آن با اشاره به تعدادی از طوایف بلوچ که هنوز سنت های پیش از اسلام را حفظ کرده و به آن پایبند هستند، از جمله سوگند نال (نوعی سوگند برای اثبات بی گناهی با عبور از آتش) بازمانده از دوران باستان و سیاوش که در میان بلوچ های اطراف تفتان رایج است و علاوه بر به زبان بلوچی به گویش پارسیوانی نیز صحبت می کنند. در کتاب احیاء الملوک از حاکمان موروثی سرحد از جمله میر عبدالعلی، میر افضل و میر سهراب که حاکمان سرحد بوده اند نام آورده شده است به استناد همین کتاب و شجره های موجود در بین اقوام متحد تفتان که همگی از نوادگان میر عارف و امیر عبدالعالی هستند ،ایل میر عارفی شامل ولانی ،نرونی ،عجب زهی و سرحدی های سیستان بعلاوه تمندانی بعنوان نماد اتحاد وصله رحمی بین اقوام تفتان بوجود آمده است و لذا کل اقوام فوق و سایر وابستگان معروف به ایل میر عارفی هستند به گونه ای که طایفه میر ولانی از سردار کنونی (بنیاد ریگی ماریشان وسردار طایفه تمندانی در جد هشتم به میر عارف وصل میگردد. امیرافضل در سرحد صاحب استقلال و حکومت بود
و امیرعبدالعلی که کدخدای موروثی سرحد تا مدت ها بر آن منطق حکمرانی می کرد. میرعبدالعلی سه فرزند داشت. فرزند بزرگ وی میرعارف نام داشت. و همچنین میرافضل و میر سهراب دو فرزند دیگر وی بودند. پیشینه نام تمندان و ساکنان آن به قرون اولیه بازمی گردد که ابن فقیه همدانی در کتاب البلدان از نام دمندان که در کنار رشته کوهی بین بلوچستان و کرمان است ذکر کرده است. در شاهنامه فردوسی اشاره به کوه بلوچ شده که منظور کوه تفتان و ساکنان آن می باشد که از متحدین ساسانیان به شمار می آیند و تمندانی ها بخشی از بلوچ های آن دوره بوده اند. کریم بخش تمندانی از فعالان سیاسی اجتماعی بلوچ است که فعالیت وی در زمینه حقوق بشری مردم بلوچ می باشد. تیره های طایفه تمندانی. تیره های طایفه تمندانی عبارت اند از: غلامشاه زهی، غلامحسین زهی، عجب زهی، نرونی، تمینی، کریم داد زهی و دادشاه زهی.
چارلز آدایر (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال و مربی فوتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. او دو فصل را در لیگ فوتبال داخل سالن قاره ای، دو فصل در لیگ فوتبال حرفه ای ملی و هفت فصل را در لیگ دسته اول گذراند.
آدم بن نور (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مالزی است که برای باشگاه پاهانگ در سوپر لیگ مالزی بازی می کند. او عمدتا در پست مدافع بازی می کند. وی در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۲ سال مالزی، زیر ۲۳ سال مالزی و مالزی بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
شاندور آدام (؛ ۲۱ ژوئیه ۱۹۱۸ – ۲ نوامبر ۱۹۷۴) بازیکن فوتبال اهل مجارستان بود که در پست مهاجم بازی می کرد. وی در تیم ملی فوتبال مجارستان بازی کرده است.
آدام سواندی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سنگاپور است که در پست هافبک یا وینگر برای باشگاه لیون سیتی سیلورز در لیگ برتر سنگاپور بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۴ سال سنگاپور، زیر ۱۵ سال سنگاپور, زیر ۱۶ سال سنگاپور، زیر ۲۳ سال سنگاپور، و سنگاپور بازی کرده است.
ایوان ماک (؛ زادهٔ ۱۹۹۷) مدل و بازیگر فیلیپینی آمریکایی است. زندگی شخصی. ماک زمان خود را بین دو شهر اوآهو و نیویورک تقسیم می کند. با وجود بازی در نقش کاراکتری که در مجموعه تلویزیونی "دختر سخن چین" به بررسی تمایلات جنسی خود می پردازد، ماک دگرجنس گرا است. موهای صورتی او به عنوان مشخصه ظاهری او در نظر گرفته شده است.
«تا آخرش سمی بودیم» () ترانه ای از خواننده نیوزیلندی و کره ای رزی است. این ترانه در ۶ دسامبر ۲۰۲۴ توسط بلک لیبل و آتلانتیک رکوردز به عنوان سومین تک آهنگ از نخستین آلبوم او به نام "رزی" (۲۰۲۴) منتشر شد. این ترانه توسط رزی، مایکل پولاک، امیلی وارن و ایوان بلیر نوشته شده است و تهیه کنندگی آن بر عهدهٔ ایوان بلیر بوده است. «تا آخرش سمی بودیم» یک تک آهنگ پاور پاپ با ترکیب گیتار و سینث سایزر به همراه متن ترانه احساسی توصیف شده است. این ترانه با الهام از رابطهٔ گذشتهٔ رزی، در ابتدا «The Ex» نامگذاری شد و سپس برای تأکید بر مضامین آن تغییر نام پیدا کرد. موزیک ویدئوی این ترانه به کارگردانی رامز سیلیان و با حضور رزی و بازیگر ایوان ماک است و یک داستان عاشقانه سمی که در نیویورک فیلمبرداری شده است را نمایش می دهد.
نبرد موندووی در ۲۱ آوریل ۱۷۹۶ بین ارتش فرانسوی ناپلئون بناپارت و ارتش پادشاهی ساردینیا به رهبری میکل آنژ الساندرو کولی-مارچی درگرفت. پیروزی فرانسه به این معنی بود که آنها کوه های آلپ لیگوریا را پشت سر خود قرار داده بودند، درحالی که دشت هایپیه مونته در مقابل آنها قرار داشت. یک هفته بعد، پادشاه ویکتور آمادیوس سوم برای صلح شکایت کرد و پادشاهی خود را از ائتلاف نخست خارج کرد. شکست متحد ساردینی آنها استراتژی پادشاهی هابسبورگ اتریش را ویران کرد و منجر به از دست دادن شمال غربی ایتالیا به جمهوری نخست فرانسه شد. لشکرکشی. عملیات ها. این آخرین نبرد از لشکرکشی مونتنوته بود که در آن ارتش ایتالیای بناپارت بین ارتش ۲۱٬۰۰۰ نفری اتریش-ساردینی سپهبد کولی و ارتش اتریشی ۲۸٬۰۰۰ نفری ژنرال یوهان بولیو قرار گرفت. در نبردهای اولیه، بناپارت ارتش بولیو را در هم کوبید و آنها را به سمت شمال شرقی راند. سپس ژنرال فرانسوی حمله اصلی خود را به سمت غرب علیه پیه مونت ها معطوف کرد. کولی مجموعه ای از اقدامات گارد عقب را به خوبی انجام داد، ازجمله نبرد میلزیمو در ۱۳ آوریل و نبرد چوا در ۱۶ آوریل. بااین وجود، بناپارت ارتش ساردین را بی امان به سمت غرب
به سمت قلعه کونئو و دشت های پیه مونت راند. در ۱۸ آوریل، کولی به یک محل مستحکم در پشت رودخانه کورساگلیا عقب نشینی کرد. جغرافیا. کورساگلیا در جهت شمال شرقی حرکت جاری است تا زمانی که به رودخانه تانارو در شمال غربی در نزدیکی شهر لزنیو می ریزد. در ماه آوریل، نهرها در اثر ذوب برف و باران متورم شدند که آنها را به طور کلی غیرقابل کنترل می کند. در کرانه غربی تپه هایی قرار دارند که بر گذرگاه های رودخانه تسلط دارند. این ارتفاعات عبارتند از مدونا دلا کاست (Madonna della Cassette) در شمال، لا بیکوکا (La Bicocca) در مرکز، و بوان جزو (Buon Gesù) در جنوب در نزدیکی شهر سان میکله موندووی. رودخانه الرو و شهر موندووی در ۵ کیلومتری غرب کورساگلیا قرار دارند. سان میکله موندووی. کولی ژنرال ژان گاسپار دیچات د توزینژ را با ۸٬۰۰۰ سرباز و ۱۵ توپ برای تصدی این سمت منصوب کرد. بناپارت قصد داشت لشکر ژان-متیو-فیلیبرت سروریر در یک حمله رودررو علیه سان میکله بفرستد، درحالی که لشکر پی یر آگریو از رود تانارو عبور کرد تا در سمت شمال از کنار حمله کند. لشکر آندره ماسنا در کوه های شمال چوا منتظر بود و همچنین تهدیدی برای قطع ارتباط کولی از تورین به
سمت شمال غربی حساب می آمد. به هنری کریستین میشل دی استنگل نیز دستور داده شد تا سواره نظام ها را برای حمایت از سروریر حرکت دهد. همچنین لشکر آمیده امانوئل فرانسوا لاهارپ، اتریشی هایی را که در آکوئی ترمی دوباره جمع می شدند را نظارت می کرد. افراد پی یر آگریو موفق نشدند از رودخانه عبور کنند چراکه ارتفاع آب زیاد بود و پنج توپ مقابل آنها قرار داشت. پیه مونت ها حمله صبح سروریر به پل سان میکله را با شکست دفع کردند. بعداً، برخی از جنگجویان سرتیپ ژان ژوزف گیو، یک پل عابرپیاده بدون محافظ را در جنوب و در نزدیکی دهکده توره موندووی پیدا کردند. به زودی افراد گیو با قدرت عبور کردند و شروع به چرخاندن جناح راست ساردین کردند. مدافعان سان میکله از پشت درهم شکستند و به نیروهای پاسکال آنتوان فیورلا اجازه دادند تا از پل عبور کرده و شهر را اشغال کنند. در این سردرگمی، کولی تقریباً داشت اسیر می شد و دیچات دستگیر شد، اما با رشوه دادن به اسیرکننده اش فرار کرد. سربازان فرانسوی گرسنه، کم حقوق و بی انضباط بلافاصله به شهر هجوم برده و غذاها را دزدیدند و خانه ها را غارت کردند. گروهی از بمب زنان سوئیسی در ساردینیا با توجه به اینکه فرانسوی ها از
کنترل خارج شده بودند، بخشی از شهر را پس گرفتند. کولی یک ضدحمله بزرگ را در اوایل بعدازظهر ترتیب داد که لشکر سروریر را از سان میکله بیرون راند، اگرچه گیو موفق شد پل کوچک خود را حفظ کند. یکی از منابع تخمین می زند که فرانسوی ها حدود ۶۰۰ نفر تلفات متحمل شدند درحالی که پیه مونت ها ۳۰۰ نفر تلفات دادند در بیستم، بناپارت، لشکر ماسنا را درحالی که سایر سربازان استراحت می کردند، به جلو آورد. در شمال شرقی، بولیو هنوز در انجام یک تلاش بزرگ برای کمک به متحد خود تردید داشت. در شب ۲۰ آوریل، کولی ارتش خود را از کورساگلیا خارج کرد و قصد داشت تا به پشت رودخانه الرو در موندووی عقب برود. پس از تخریب پل ها و روشن گذاشتن آتش، سربازان کولی در طول غروب دور شدند. در نیمه شب، بناپارت متوجه شد که دشمنش با استفاده از یک معبر کشف شده توسط برخی از دیده بان ها، عقب نشینی کرده و به تعقیب سریع پرداخته است. نبرد. صبح روز بعد، همزمان با پیشروی سروریر، او و لشکرش به محافظان پشتی ساردین در ارتفاعات بوان جزو برخورد کرد و آنها را به سمت شهر ویکوفورته عقب راند. سروریر سربازان وظیفه خود را در سه ستون قدرتمند تشکیل داد و آنها را با سربازان باتجربه تر
خود به ترتیب درگیری پوشاند. سپس، با قرار دادن خود در رأس ستون مرکزی و با پیروی لشکر ماسانا حملاتی را علیه ساردینی ها رهبری کرد. سرعت حمله فرانسه به کولی اجازه نمی داد تا نیروهایش را به درستی مستقر کند و همچنین هیچ دفاع آماده ای از قبل وجود نداشت. تعدادی از واحدهای ساردینی ترسیده و فرار کردند و موجب ایجاد شکاف هایی در خط دفاعی شدند. تیپ های فیورلا و گیو، با حمایت تیپ ماسنا به رهبری الزار آگوست کوزین د دوممارتین، در ویکوفورته جمع شده و آن را تصرف کردند. ساردینی ها در لا بیکوکا تا زمان کشته شدن دیچات، سخت مقاومت کردند و سپس به صورت آشفته عقب نشینی کردند. استنگل، فرمانده سواره نظام بناپارت، ۲۰۰ سواره نظام را ازطریق رود الرو برد، اما سرهنگ شافردون با ۱۲۵ سوار ساردینی ضدحمله ای ترتیب داد و فرانسوی ها را عقب راند. استنگل در این غوغا به شدت مجروح شد. هنگامی که فرانسوی ها به موندووی رسیدند، فرماندار توانست آنها را برای مدتی با مذاکره متوقف کند، اما حدود ساعت ۶ بعدازظهر و پس از شلیک گلوله شهر را تسلیم کرد. بناپارت مقامات شهرداری را مجبور کرد که کمک های زیادی ازجمله غذا برای سربازان گرسنه خود فراهم کنند، بنابراین شهر غا
رت نشد. نتایج. به گفته گانتر ای. روتنبرگ، مورخ، نیروهای بناپارت ۶۰۰ کشته و زخمی از ۱۷٬۵۰۰ نفر نیرو را متحمل شدند. پیه مونت ها نیز ۸ توپ جنگی از دست داده و ۱٬۶۰۰ نفر از ۱۳٬۰۰۰ نفر نیروی خود کشته، زخمی و اسیر شدند. دیگبی اسمیت، نیروهای فرانسوی را ۱۵٬۰۰۰ نفر و نیروهای ساردینی ها را ۱۱٬۰۰۰ بیان می کند، اما درمورد تلفات اطلاعاتی نمی دهد. منبع سوم مجموع تلفات فرانسوی ها را ۱٬۰۰۰ نفر در مقابل ۸۰۰ کشته و زخمی پیه مونت ها به اضافهٔ ۸۰۰ تا ۱٬۵۰۰ اسیر بیان می کند. بناپارت دستور تعقیب شدید ساردینی های شکست خورده را صادر کرد. در غروب ۲۳ آوریل، کولی درخواست آتش بس کرد، اما ژنرال فرانسوی به نیروهای خود دستور داد به پیشروی خود ادامه دهند. بناپارت از ساردینیا خواست که قلعه های کونئو، سیوا یا الساندریا یا تورتونا را به عنوان بهای صلح تحویل دهد. در ۲۸ آوریل، دولت ساردینیا سرانجام آتش بس چراسکو را امضا کرد، که در واقع پادشاهی ساردینیا را از ائتلاف نخست حذف کرد. اقدام بعدی، نبرد فومبیو در اوایل ماه مه بود.
یک مجموعه مانگای ژاپنی است که توسط گو ناگای نوشته و تصویرگری شده است. این مانگا دربارهٔ دانش آموزی دبیرستانی به نام آکیرا فودو است که با کمک دوستش، ریو آسوکا، قدرت های شیطانی به نام «آمون» را جذب می کند تا با موجودات شیطانی که در جامعهٔ انسانی پنهان شده اند، مبارزه کند و خود را «دویل من» می نامد. در اصل استودیوی توئی انیمیشن، به ناگای سفارش داده بود که نسخهٔ انیمه ای ملایم تری از مانگای قبلی خود، "دیمن لرد دانته"، بسازد؛ با این حال، ناگای مانگایی تاریک تر نوشت تا به وسیلهٔ آن، خوانندگان را از خطرات جنگ آگاه کند. در این مانگا با هر یک از چالش های آکیرا، روایت تاریک تر می شود. توئی انیمیشن مجموعه انیمه ۳۹ قسمتی "دویل من" را در سال ۱۹۷۲ ساخت. ناگای نوشتن مانگای "دویل من" را در هفته نامهٔ شونن کودانشا، تنها یک ماه پیش از شروع انیمه، آغاز کرده بود. این مانگا از ژوئن ۱۹۷۲ تا ژوئن ۱۹۷۳ منتشر شد. ناشران متعددی آن را به صورت "تانکوبون" منتشر می کردند. سون سیز انترتینمنت ترجمهٔ انگلیسی مانگای اصلی را در دو جلد در سال ۲۰۱۸ منتشر کرد. از "دویل من" تاکنون اووی ای ها، مانگاها، رمان ها و فیلم های متعددی ساخته شده است و همچن
ین ناگای مجموعهٔ "دویل لیدی" را به عنوان دنبالهٔ آن نوشته است. دویل من و دیگر شخصیت های این مجموعه، بارها در آثار دیگر گو ناگای حضور تک جلوه داشته اند. برای نمونه، در انیمهٔ سینمایی "مازینگر زد در برابر دویل من" که در سال ۱۹۷۳ توسط توموهارو کاتسوماتا ساخته شد، دویل من با رباتی به نام مازینگر زد — شخصیتی خلق شده توسط گو ناگای — متحد می شود تا با دکتر هل مبارزه کند. در سال ۲۰۱۸، بازخلقی از این مجموعه به نام "دویل من کرای بیبی" به کارگردانی ماساکی یواسا ساخته شد که نسخه ای متفاوت و مدرن تر از مانگا را نشان می دهد. این مانگا ۵۰ میلیون نسخه در سراسر جهان فروخته و به یکی از پرفروش ترین مجموعه های مانگا تبدیل شده است. با وجود اینکه در مورد جذابیت طراحی مانگای "دویل من" اختلاف نظر وجود دارد، منتقدان عمدتاً به دلیل خشونت آمیز بودن این مانگا، برداشت تاریک تری را که ناگای از تروپ های ابرقهرمانی داشته است، تحسین کردند. درون مایه و مضامین "دویل من" و طراحی شخصیت آکیرا، الهام بخش بسیاری از مجموعه های دیگر مانند "نئون جنسیس اونگلیون" و "اکس" بوده است.
یادگیری تطبیقی (انگلیسی: Adaptive learning) که به عنوان آموزش هوشمند نیز شناخته می شود، یک روش آموزشی است که از هوش مصنوعی با اتکا به علوم پرورشی و روان شناسی برای سازماندهی و تنظیم تعامل و ارائه منابع و فعالیت های مناسب ویژه فرد استفاده می کند. همان طور که به رسم آموزش سنتی، دانش آموز و شیوه آموزشی به امتحان گذاشته می شوند تا نیازهای خاص دانش آموز شناسایی شده و کارایی شیوه آموزشی مسلم شود، در آموزش هوشیار نیز اساس بر آزمون های منظم از دانش آموز و بازخوردهای عملی از او در حین روند آموزش است. با این تفاوت که سرعت و دقت کامپیوتر در برآورد وضعیت دانش آموز و تنظیم برنامه مناسب نیازهای خاص وی به مراتب بیشتر از نیروی صرفاً انسانی است. ضمن آنکه محدودیت در انتخاب مکان، زمان و سرعت آموزش تقریباً برداشته شده و به اختیار دانش آموز قابل تغییر و تنظیم است. تحقیقات انجام شده، به ویژه در محیط های آموزشی ایالات متحده، موفقیت شیوه یادگیری تطبیقی را در تقویت میزان یادگیری دانش آموزان نشان داده است. در میان ۳۷ مورد تحت مطالعه که اثرات یادگیری انطباقی را براساس نتایج به دست آمده توسط دانش آموز بررسی کردند، ۳۲ مورد یعنی۸۶ درصد، ا
ثرات مثبت و پیشرفت دانش آموز را گزارش کردند. ابداع آموزش هوشمند تا حدی ناشی از این درک است که یادگیری متناسب با استفاده از رویکردهای سنتی و غیر انطباقی در مقیاس بزرگ قابل دستیابی نیست. سیستم های یادگیری تطبیقی تلاش می کنند تا دانش آموز را از گیرنده منفعل اطلاعات، به شریکی فعال در فرایند آموزشی تبدیل کنند. هرچند کاربرد اصلی سیستم های آموزش هوشمند در امور تحصیلی است، اما در آموزش نیروی کار نیز کاربرد دارد.
ویچر ۴ یک بازی ویدئویی در سبک نقش آفرینی اکشن است که توسط استودیو سی دی پراجکت در دست ساخت است و در آینده منتشر خواهد شد. این عنوان اولین قسمت از یک سه گانه جدید در سری "ویچر" است و پس از وقایع "" روایت می شود. بر خلاف سه گانه اول بازی و شخصیت اصلی کتاب، گرالت ریویا شخصیت قابل بازی نخواهد بود و دختر خوانده اش، سیری، شخصیت اصلی این بازی خواهد بود. توسعه. در مارس ۲۰۲۲، سی دی پراجکت اعلام کرد که در حال کار بر روی یک بازی جدید در سری "ویچر" است. همچنین در ماه اکتبر اعلام شد که این عنوان نخستین قسمت از یک سه گانه جدید خواهد بود. پس از انتشار اولیه "سایبرپانک ۲۰۷۷" و دریافت بازخوردهای بسیار منفی، استودیو تغییرات ساختاری در روند تولید خود ایجاد کرد و مرحله پیش تولید را برای ایجاد فازهای توسعه شفاف و اطمینان از طراحی های منسجم، گسترش داد. در نتیجه "ویچر ۴" از مه ۲۰۲۲ تا نوامبر ۲۰۲۴ در مرحله پیش تولید باقی ماند و سپس بعد از آن توسعه کامل آغاز شد. در داخل استودیو، این بازی با نام رمز "پروژه پلاریس" شناخته می شود. هدف توسعه دهندگان این است که داستان و روایت بازی در تضاد با انتخاب های بازیکن در "" نباشد و برای تازه واردا
ن و بازیکنان قدیمی، "ویچر ۴" نقطه ورود تازه ای باشد. استودیو از مدت ها قبل در نظر داشت تا "سیری" را (که در "وایلد هانت" جز شخصیت های فرعی بود) به عنوان شخصیت اصلی بازی انتخاب کند و به گفته آنها این انتخاب بسیار منطقی است. کارگردان بازی سباستین کالمبا تأکید کرد که توسعه دهندگان قصد دارند با ارائه گزینه های بیشتر برای تصمیم گیری های روایی و گیم پلی، درگیری بازیکنان با بازی را گسترش دهند و تجربه ای شخصی تری را خلق کنند. سی دی پراجکت بعد از تجربه ساخت "سایبرپانک ۲۰۷۷"، انعطاف پذیری گیم پلی را افزایش داده و اکتشافات جهان باز به همراه ماموریت های اصلی و فرعی، بهبود یافته است. "ویچر ۴" با موتور بازی آنریل انجین ۵ یافته است. برخلاف توسعه "سایبرپانک ۲۰۷۷"، استودیو شروع به آزمایش این بازی روی کنسول ها در اوایل تولید کرده تا از مشکلات کرانچ جلوگیری کند. نخستین تریلر "ویچر ۴" در دسامبر ۲۰۲۴ در مراسم گیم آواردز ۲۰۲۴ معرفی شد. تریلر بر روی یک کارت گرافیک «معرفی نشده» شرکت انویدیا از قبل رندر شده بود.
غلامرضا توکل شوریجه (زادهٔ ۲۷ شهریور ۱۳۵۲ در شوریجه، سروستان) فرمانده نظامی و نمایندهٔ شهرستان های سروستان، خرامه و کوار در دوره دوازدهم مجلس شورای اسلامی می باشد. وی در انتخابات دوازدهمین دوره مجلس شورای اسلامی ۲۰٬۶۵۶ رأی کسب کرد و در گذشته فرمانده سپاه شهرستان کارزون بوده است. شوریجه عضو کمیسیون امور داخلی کشور و شوراها در مجلس شورای اسلامی و نایب رئیس مجمع نمایندگان استان فارس می باشد. زندگی و تحصیلات. غلامرضا توکل شوریجه در سروستان به دنیا آمد. دوران تحصیل خود را با عنوان دانش آموز ممتاز در مقاطع مختلف به پایان رساند و از دبیرستان امام خمینی در سروستان فارغ التحصیل شد. او تحصیلات عالی خود در رشته برنامه ریزی اجتماعی (شهری و منطقه ای) در دانشگاه شیراز را آغاز کرد و فارغ التحصیل شد. سپس در مقطع کارشناسی ارشد در رشته حقوق خصوصی از دانشگاه نی ریز مدرک خود را دریافت کرد. پایان نامه وی برای کسب مدرک کارشناسی ارشد دربارهٔ موضوع "تطبیق عقود مضاربه و جعاله با قراردادهای بانکی" بود. غلامرضا توکل شورجه تحصیلات خود را در مقطع دکتری در رشته جامعه شناسی در دانشگاه خلیج فارس ادامه داد و پایان نامه خود را با عنوان "هدفمن
دسازی فضای مجازی" بر اساس گام دوم انقلاب ارائه کرد. حرفه. غلامرضا توکل شورجه بیش از دو دهه در سپاه پاسداران انقلاب اسلامی فعالیت کرده و مسئولیت های مختلفی در زمینه فرماندهی و مدیریت را در شهرستان های سروستان، نی ریز، جهرم و کازرون را بر عهده داشته است. وی عضو فراکسیون های توسعه متوازن کشوری، عشایری و روستایی و همچنین ورزشی است. علاوه بر این، در فراکسیون سیاسی بر نظارت بر حسن اجرای قوانین و ارتقای سلامت اداری تمرکز دارد. دیدگاه و رویکرد. غلامرضا توکل شوریجه خود را «سرباز ولایت و خادم ملت» معرفی می کند. او رویکردی جهادی و مردمی دارد و تلاش می کند با رفع مشکلات مردم، به بهبود وضعیت اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی حوزه انتخابیه خود کمک کند. همچنین، وی بر استفاده از ظرفیت های بومی و کار گروهی در راستای امیدآفرینی و تقویت اعتماد عمومی تأکید دارد.
شناسنامه دار کردن جانوران یا شناسنامه دار کردن حیوانات با استفاده از ابزار نشانه گذاری فرآیندی است که برای شناسایی و ردیابی جانوران خاص انجام می شود. این کار به دلایل مختلفی از جمله تأیید مالکیت، کنترل امنیت زیستی و ردیابی برای هدف های پژوهشی یا کشاورزی انجام می شود. تاریخچه. همان طور که در قانون حمورابی آمده است، شناسنامه دارکردن فردی جانوران با استفاده از نشانه گذاری روی بدن برای بیش از ۳۸۰۰ سال انجام شده است. نخستین سیستم های شناسایی رسمی تا سدهٔ هجدهم ثبت شده اند. به عنوان مثال در اروگوئه در آن زمان ثبت نام های تجاری داغ وجود داشت.
اچ. جی. گوتزمن (؛ زادهٔ ) یک عکاس آمریکایی بود که بیشتر به خاطر مستندسازی کلوندایک گولد راش شهرت داشت. گوتزمن در راچستر، نیویورک اقامت داشت و در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ در داسون سیتی در قلمرو یوکان کانادا زندگی می کرد. استودیویی که او در داسون سیتی تأسیس کرد از سال ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۴ مشغول کار بود. همسر گوتزمن، مری دبلیو. و دخترش ادیت به او در اداره استودیو کمک می کردند. ادیت در مدرسه علوم دینی اسنل در کالیفرنیا شرکت کرد و مری گوتزمن نامه های او را در مورد درخت توس فرستاد. آثار او توسط اربیس کسکید الاینس گردآوری شده است.
بنیاد ملی بونسای , (NBF) یک سازمان غیرانتفاعی است که برای حفظ موزه ملی بونسای و پنجینگ ایجاد شده است. ان بی اف همچنین به درختکاری ملی ایالات متحده () کمک می کند تا هنرهای بونسای و پنجینگ را برای عموم به نمایش بگذارد. موزه ملی بونسای و پنجینگ () در محوطه ۴۴۶ هکتاری محوطه درختکاری ملی ایالات متحده در شمال شرقی واشینگتن دی سی واقع شده است. هر سال بیش از ۲۰۰۰۰۰ نفر از این موزه بازدید می کنند. مهمانان برجسته ملی و بین المللی بخش های مختلف فدرال نیز در میان بازدیدکنندگان هستند. بیانیه مأموریت. «بنیاد ملی بونسای یک سازمان غیرانتفاعی بخش سازمان ۵۰۱ (سی)(۳) است که در سال ۱۹۸۲ برای حفظ موزه ملی بونسای و پنجینگ تأسیس شد. با ارائه حمایت مالی و مشاوره به موزه با درختکاری ملی ایالات متحده همکاری می کند. این همکاری خصوصی/عمومی بین بنیاد و درختکاری موزه را قادر می سازد تا هنر بونسای و پنجینگ را از طریق نمایش های شاهکار و برنامه های آموزشی به بازدیدکنندگان ارتقا دهد و در عین حال دوستی و تفاهم بین فرهنگی را تقویت کند.» تاریخچه. در سال ۱۹۷۶، کشور ژاپن برای دویستمین سالگرد ایالات متحده، ۵۳ درخت بونسای را به آمریکا هدیه داد. این
درختان توسط "انجمن بونسای نیپون" و با کمک مالی بنیاد ژاپن انتخاب شدند. درختان به "انجمن بونسای پوتوماک" رسیدند و داوطلبان با کارکنان درختکاری ملی ایالات متحده کار کردند تا درختان را در شرایط نمایشی نگه دارند. در سال ۱۹۷۹، جانت لانمن با دکتر جان کریچ، مدیر درختکاری ملی، در مورد امکان افزودن بونسای آمریکایی به موزه صحبت کرد. دکتر کریچ این ایده را به معلم معروف بونسای ماریون گیلنسوان پیشنهاد کرد. یک نهاد مستقل از مقامات بونسای برای بررسی مجموعه های خصوصی بونسای، احتمالاً به عنوان بخشی از یک مجموعه ملی، تعیین شد. این مقامات بونسای کمیته ملی بونسای نامیده می شدند. در سال ۱۹۸۲، "کمیته ملی بونسای" به "بنیاد ملی بونسای" (NBF) تغییر یافت. ان بی اف افرادی را از سراسر کشور به عنوان مدیر استخدام کرد، با اعضای اولین هیئت مدیره "فردریک بالارد"، "ملبا تاکر"، "لری رگل"، "ماریبل بالندونک" و "اچ ویلیام مریت". ماریان اورلاندو به عنوان مدیر اجرایی و جمع آوری کمک های مالی اصلی برای ان بی اف خدمت کرد. ماریون گیلنسوان به عنوان اولین رئیس ان بی اف منصوب شد ("فردریک بالارد" از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۶ دومین نفر و "فلیکس بی لافلین" از سال ۱۹۹
۶ تاکنون سومین نفر خواهند بود). در سال ۱۹۸۶، در ده سالگی هدیه ژاپن، بنیاد ملی بونسای اعلام کرد که غرفه بونسای آمریکا را تکمیل خواهد کرد تا مجموعه ای از بونسای های آمریکای شمالی را به نمایش بگذارد. این امر در ۱ اکتبر ۱۹۹۰ زمانی که غرفه بونسای آمریکایی به دو استاد بونسای آمریکایی تقدیم شد به واقعیت تبدیل شد. مرکز آموزشی یوجی یوشیمورا () یک فضای کار و یک کلاس درس است. غرفه آمریکای شمالی جان ناکا () فضای نمایشی برای مجموعه بونسای آمریکای شمالی را فراهم می کند. با کمک های مالی جامعه بونسای، موزه ملی بونسای و پنجینگ در اوایل دهه ۱۹۹۰ رشد زیادی کرد. کنسرواتوار گرمسیری کانشیرو (به نام «پاپا» کانشیرو، پدر بونسای هاوایی) در سال ۱۹۹۳ برای درختان ظریف اضافه شد. یک گلخانه پشت صحنه نیز برای درختان در حال توسعه اضافه شد. گالری نمایشگاه ماری ئی مورس (Mary E. Mrose) در سال ۱۹۹۶ تکمیل شد و درگاه ان بی اف سه سال بعد راه اندازی شد. "بیداری روح: مجموعه سنگهای مشاهده ملی" (۲۰۰۰) اولین کتاب منتشر شده توسط بنیاد ملی بونسای شد. سال بعد ان بی اف از اولین مسابقه گلدان بونسای آمریکای شمالی برای هنرمندان سرامیک حمایت کرد، "حماسه بونسای:
چگونه مجموعه دویست ساله به آمریکا آمد" را منتشر کرد، توسط مدیر سابق درختکاری ملی ایالات متحده، دکتر جان کریچ، و ترجمه ای به انگلیسی از "جنگل، صخره کاری و بونسای صنوبر ایزو" (Rock Planting &amp; Ezo Spruce Bonsai) توسط استاد ژاپنی بونسای سابورو کاتو را منتشر کرد. با بودجه قابل توجه ان بی اف، در سال ۲۰۰۳ حیاط فوقانی ماریا وانزانت و دروازه ورودی "اچ ویلیام مریت" به باغ قدم زدن ژاپنی خانواده کاتو (Kato) اختصاص داده شد. ان بی اف همچنین در آن سال به یک سازمان عضویت تبدیل شد که توسط حقوق سالانه و همچنین با کمک های مالی پشتیبانی می شود. سپس تعدادی از انجمن های بونسای، گروه های مرتبط و افراد به عضویت آن درآمدند. ان بی اف، همراه با درختکاری ملی ایالات متحده و انجمن بونسای پوتوماک، میزبان پنجمین کنوانسیون جهانی بونسای فدراسیون جهانی دوستی بونسای در واشینگتن دی سی در اواخر ماه مه ۲۰۰۵ بود. همچنین در آن سال، کتاب "طرح جان ناکا" و "مجموعه مقالات سمپوزیوم بین المللی بونسای و در مورد سنگ های نما" (که در برگزار شد ۲۰۰۲) هر دو توسط ان بی اف منتشر شدند. تکمیل باغ خانواده رز و سنگفرش حیاط پایین با بودجه ان بی اف انجام شد. در سال
۲۰۱۱، "کمپین برای غرفه ژاپنی: یک هدیه تجدید شده" برای جمع آوری بودجه برای بازسازی و بهبود غرفه ای که در طول سال ها در اثر قرار گرفتن در معرض عناصر آسیب دیده بود، تأسیس شد. در طول سال ها، منابع مالی نیز در مواردی برای خرید گلدان های منتخب از ژاپن برای برخی از درختان این مجموعه و مجلات جدید و کتاب های مرجع تاریخی از ژاپن برای کتابخانه موزه استفاده شده است. مجموعه ها و نمایشگاه ها. موزه ملی بونسای و پنجینگ دارای چهار مجموعه اصلی است: مجموعه های ژاپنی، چینی و آمریکای شمالی و سنگ های تماشا. تاکنون پنج متصدی موزه وجود داشته است: رابرت اف. (۲۰۰۸–۲۰۱۶) و مایکل جیمز (۲۰۱۶–اکنون). موزه علاوه بر مجموعه ها، غرفه ها، حیاط ها و باغ ها نیز دارد. موزه ملی بونسای و پنجینگ همچنین تعدادی نمایشگاه در حال چرخش را در گالری نمایشگاه "مری ای. مروس" به نمایش می گذارد. این سرمایه گذاری ها توسط افسران ان بی اف، مشاوران، اهداکنندگان، اعضای کارکنان، و داوطلبان پشتیبانی می شوند. مجموعه ژاپنی. این مجموعه با ۵۳ درخت اصلی از ژاپن آغاز شد. این درختان پس از ورود یک سال را در قرنطینه گذراندند و در ۱۹ ژوئیه ۱۹۷۶ در مراسمی با حضور بسیاری از مقام