Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پناهگاه های حیات وحش تونگ یای–هوی خا خا انگ () نام ثبت شده یک میراث جهانی یونسکو در تایلند است که شامل دو پناهگاه حیات وحش مجاور به نام های پناهگاه حیات وحش تونگ یای و پناهگاه حیات وحش هوای خا خاِنگ می شود. این منطقه در استان کانتچانابوری، استان تاک و استان یوتای تانی قرار دارد و بخش بزرگی از مجتمع جنگلی غربی تایلند را تشکیل می دهد. این سایت در سال ۱۹۹۱ در فهرست میراث جهانی ثبت شد. این پناهگاه ها که بیش از در امتداد مرز میانمار امتداد دارند، تقریباً بکر باقی مانده اند و نمونه هایی از تقریباً تمام انواع جنگل های قاره ای جنوب شرق آسیا را در بر می گیرند. این منطقه زیستگاه مجموعه ای بسیار متنوع از جانوران است، از جمله ۷۷ درصد از پستانداران بزرگ (به ویژه فیل ها و ببرها)، ۵۰ درصد از پرندگان بزرگ و ۳۳ درصد از مهره داران خشکی این ناحیه.
مجموعه جنگلی دونگ فایا ین–خائو یای () یک میراث جهانی یونسکو در تایلند است. این مجموعه شامل پنج منطقه حفاظت شده در کوه های دونگ فایا ین و رشته کوه سانکامپائنگ است که عبارت اند از پارک ملی خوا یای، پارک ملی تپ لان، پارک ملی پانگ سیدا، پارک ملی تا فَرایا و پناهگاه حیات وحش دونگ یای. این مکان در سال ۲۰۰۵ در فهرست میراث جهانی ثبت شد. مجتمع جنگلی دونگ فایا ین–خوا یای به طول از پارک ملی تا فَرایا در شرق، در مرز کامبوج، تا پارک ملی خوا یای در غرب امتداد دارد. این منطقه زیستگاه بیش از ۸۰۰ گونه جانوری است، از جمله ۱۱۲ گونه پستاندار (که دو گونه از آن ها میمون درازدست هستند)، ۳۹۲ گونه پرنده و ۲۰۰ گونه خزنده و دوزیست. این منطقه از نظر حفاظت از گونه های جانوری در معرض تهدید جهانی از اهمیت بین المللی برخوردار است، به طوری که ۱۹ گونه از آن ها در وضعیت آسیب پذیر، ۴ گونه در معرض خطر و یک گونه به شدت در معرض خطر قرار دارند. این منطقه دارای اکوسیستم های جنگلی استوایی ارزشمند و گسترده ای است که می تواند زیستگاه پایداری برای بقای طولانی مدت این گونه ها فراهم کند. بااین حال، ادامه قطع غیرقانونی درختان رز سیامی و گسترش جاده ها که خط
ر نفوذ به منطقه حفاظت شده را افزایش می دهد، موجب شد که کمیته میراث جهانی نسبت به احتمال تنزل این سایت به فهرست «میراث جهانی در خطر» هشدار دهد. در چهل ویکمین نشست این کمیته در ژوئیه ۲۰۱۷، از تلاش های تایلند در مقابله با قطع غیرقانونی و تجارت رز سیامی تقدیر شد، اما همچنان نگرانی هایی دربارهٔ پروژه های زیرساختی وجود داشت که می توانستند تأثیر منفی بر سایت داشته باشند. بااین که این منطقه همچنان در فهرست میراث جهانی باقی مانده است، کمیته قصد داشت در چهل وچهارمین نشست خود در سال ۲۰۲۰ وضعیت اقدامات حفاظتی این کشور را مجدداً بررسی کند. در مارس ۲۰۱۷، دومین جمعیت شناخته شده تولیدمثلی ببر هندوچینی در این منطقه حفاظت شده تأیید شد.
پارک تاریخی سی تپ () () یک محوطه باستان شناسی در استان پتچابون تایلند است. این محوطه شامل شهر باستانی سی تپ است که از حدود قرن سوم تا پنجم میلادی تا قرن سیزدهم مسکونی بوده و دوره های فرهنگی مختلفی از دوران پیشاتاریخ متأخر، دوارواتی و امپراتوری خمر را در بر می گیرد. سی تپ یکی از بزرگ ترین دولت شهرهای شناخته شده ای بود که در نخستین هزاره میلادی در دشت های تایلند مرکزی پدید آمد، اما با ظهور شهرهای تایلندی زبان سوخوتای و سپس آیوتایا در حوضه رود چائو پرایا متروکه شد. این محوطه در سال ۱۹۰۴ مورد توجه باستان شناسی مدرن قرار گرفت، زمانی که شاهزاده دامرونگ راجانوبه آن را مورد بررسی قرار داد. در سال ۱۹۳۵، سی تپ به عنوان یک یادمان باستانی ثبت شد. از آن زمان، اداره هنرهای زیبای تایلند به پژوهش ها و کاوش های خود در این سایت ادامه داده است. باستان شناسانی مانند شاهزاده سوبهدرادیس دیسکول، اچ. جی. کواریچ ویلز و ژان بواسلیر نیز بر روی این محوطه تحقیقاتی انجام داده اند. بر اساس شواهد تاریخی یافت شده در این مکان، سی تپ احتمالاً مرکز یکی از مندالاهای دوارواتی بوده است. همچنین، از طریق ازدواج های سلطنتی، پیوندهایی با شهر سِما، پای
تخت ایالت همسایه کاناساپورا که در شرق و در آن سوی کوه های دونگ فایا ین در حوضه رودخانه مون قرار داشت، برقرار کرده بود. برخی پژوهشگران بر این باورند که سی تپ همان آیوججهاپورا بوده است، شهری که در متون پالی همچون و جیناکالامالی به عنوان پیشگام پادشاهی آیوتایا ذکر شده است. سی تپ در سال ۱۹۸۴ به عنوان یک پارک تاریخی ثبت شد و در سال ۲۰۱۹ به عنوان یک میراث جهانی یونسکو به صورت موقت پیشنهاد شد. در ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۳، این محوطه با عنوان شهر باستانی سی تپ و یادمان های مرتبط با دوارواتی در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد. این نخستین سایت فرهنگی در تایلند بود که پس از بان چیانگ در سال ۱۹۹۲، موفق به دریافت این عنوان شد. تاریخچه. سکونت اولیه: قرن چهارم تا پنجم میلادی. سی تهپ از یک روستای کشاورزی ماقبل تاریخ در دره پا ساک، حدود ۲۵۰۰ تا ۱۵۰۰ سال پیش توسعه یافت. در نخستین مرحله باستان شناسی (حدود قرن چهارم تا پنجم میلادی)، سکونت اولیه سی تهپ درون شهر داخلی متمرکز بود و یک سنت تدفینی با نذورات مرتبط با هند و جوامع منطقه مرکزی و حوزه رودخانه مون در شمال شرقی وجود داشت. دوران تأثیرات هندوئیسم: قرن ششم تا هشتم میلادی. دومین مرحله سک
ونت (حدود قرن ششم تا هشتم میلادی) با گسترش به شهر بیرونی همراه بود. با ظهور نظام پادشاهی، ویشنوپرستی در جامعه سی تهپ نقش مهمی یافت و روابطی با هند، فونان، چِنلا و فرهنگ دوارواتی برقرار شد. سی تهپ از قرن ششم میلادی یکی از مراکز فرهنگی شهری دوارواتی بود و از اولین جوامع تایلند به شمار می رفت که با هند ارتباط برقرار کرد. این موضوع در سنگ نوشته K 978 که به زبان سانسکریت و با الفبای پالاوا در قرن ششم میلادی نوشته شده، تأیید شده است. بدین ترتیب، سی تهپ همراه با دیگر دولت های اولیه جنوب شرق آسیا مانند فونان، چنلا و پادشاهی سری کشترا به یک دولت اولیه تبدیل شد. چارلز هایگام به سنگ نوشته ای از سی تهپ در قرن هفتم میلادی اشاره می کند که در آن آمده است: «در این سال… پادشاهی که برادرزاده شاه بزرگ، فرزند پروتیوینادراوارمان، و به بزرگی بهاواوارمان است، که اصول اخلاقی برجسته ای دارد، قدرتمند و وحشت دشمنانش است، این سنگ نوشته را در هنگام جلوس بر تخت سلطنت برپا کرد.» شهر توسط یک خندق به وسعت ۴٫۷ کیلومتر مربع محصور شده بود، در حالی که سازه خائو کلانگ نای () مربوط به قرن ششم تا هفتم میلادی است. دوران تأثیرات بودیسم: قرن هشتم تا د
هم میلادی. این دوره (حدود قرن هشتم تا دهم میلادی) اوج شکوفایی سی تهپ بود. یک سیستم آبیاری توسعه یافت و هنرهای تحت تأثیر مهایانه شکل گرفت، در حالی که روابط با هند، دوارواتی و شهرهای شمال شرقی ادامه داشت. سی تهپ به همراه و لوپبوری مسیرهای منطقه را تحت کنترل داشت. توسعه سی تهپ منجر به تأسیس شهر همسایه اش، تا رونگ ()، شد که در ۲۰ کیلومتری شمال و در امتداد رودخانه پا ساک قرار داشت و بعدها در دوران سلطنت پادشاه نانگ کلاو از پادشاهی راتاناکوسین به ناحیه ویچیان بوری تغییر نام یافت. از طریق بودیسم، شواهد تاریخی متعددی ارتباط بین سی تهپ و دیگر موجودیت های دوارواتی-محور مانند ون دان را در ایسان نشان می دهند. در این دوره، سی تهپ به همراه پادشاهی لاوو مرکز دولت دوارواتی به سبک ماندالا بود، اما به دلیل مهاجرت های ناشی از شرایط آب و هوایی یا شیوع بیماری، سی تهپ شکوه خود را از دست داد و لاوو به عنوان تنها مرکز قدرت در منطقه باقی ماند تا اینکه بین قرن های دهم تا یازدهم میلادی تحت سلطه خمرها قرار گرفت.
پارک تاریخی فو پرا بت () پارکی تاریخی در منطقه بن فو، استان اودون تانی، تایلند است. ویژگی متمایز این پارک، شکل گیری های سنگی غیرمعمولی است که در اطراف آن ها معابد مذهبی ساخته شده اند. برخی از این شکل گیری ها همچنین شامل نقاشی های سنگی پیش از تاریخ هستند. این پارک توسط اداره هنرهای زیبا تایلند در سال ۱۹۹۱ تأسیس شد. جغرافیا. پارک فو پرا بت در ناحیه غربی کوه های فو فان بین اودون تانی و نونگ کای قرار دارد، و فاصله آن از هر شهر حدود است. مساحت پارک بوده و کاملاً در داخل فو فرا بات بوابوک واقع شده است. شکل گیری های سنگی. شکل گیری های سنگی غیرمعمول در پارک شامل ستون ها، سنگ های بزرگ و سنگ های متعادل است که پس زمینه ای برای هنر پیش از تاریخ و معابد مذهبی ساخته شده در آنجا فراهم می آورد. منشأ زمین شناسی این سنگ ها احتمالاً به فرسایش زیر دریا در حدود پانزده میلیون سال پیش بازمی گردد. هنر پیش از تاریخ. نقاشی های هنر پیش از تاریخ روی سنگ ها بهترین طور در جایی دیده می شوند که برخی از سنگ ها یک پناهگاه طبیعی را تشکیل داده اند. دیگر نقاشی ها به طور قابل توجهی محو شده اند. شکل گیری های معروف به تام ووآ و تام خون به ویژه نمون
ه های خوبی هستند؛ در اولی گاوها ترسیم شده اند و در دومی انسان ها. نقاشی های سنگی پارک به عنوان آثار متعلق به شش هزار سال پیش در نظر گرفته می شوند. اسطوره شناسی. شکل گیری های سنگی فو فرا بات، مکانی برای یک افسانه محلی دربارهٔ یک شاه، دخترش و خواستگار او هستند. برجسته ترین شکل گیری سنگی پارک،هو نانگ اوسا، جایی است که شاه محافظه کار دختر زیبای خود را مجبور کرد در آنجا زندگی کند. باوجود حبس او، او توانست پیامی به خواستگار شاهزاده خود ارسال کند و آن دو بر خلاف میل پدرش ازدواج کردند. معابد مذهبی. هو نانگ اوسا یکی از چندین شکل گیری سنگی است که معبدی در آن ساخته شده است. معابد اولیه به دوره دوارواتی در قرون هفتم تا دهم تعلق دارند. معابد دارای تأثیرات هندوئیسم و بودیسم هستند. مهم ترین معبد پارک، وات فُرا پوتابات بوآ بوک است، جایی که یک استوپای سبک چام-خمری یک اتاقک را که رد پای بودای سنگی در آن قرار دارد، پوشش می دهد. این معبد یک مکان زیارتی است که هر سال در ماه مارس جشنواره ای برگزار می شود.
دالان بزرگراهی غرب ایران یک راهگذر (کریدور) بزرگراهی است که به عنوان نقطه اتصال دسترسی قفقاز به آب های آزاد و خلیج فارس به شمار می رود. این دالان بزرگراهی از مرز بازرگان در آذربایجان غربی شروع شده و با عبور از کردستان، کرمانشاه و لرستان به خوزستان می رسد و در منطقه ویژه اقتصادی بندر امام خمینی خاتمه می یابد. راهگذر بزرگراهی غرب کشور از بزرگ ترین طرح های کشوری بوده پس از بررسی و مطالعه اولیه از سال ۱۳۸۹ آغاز کرد.
آنا ماریا ونتورا (؛ ۲۳ مه ۱۹۲۳–۲۲ ژوئیه ۲۰۲۱) بازیگر پرسابقهٔ تئاتر، سینما و تلویزیون اهل اسپانیا بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "خانه برناردا آلبا"، "کندو" و "کوارتت هاوانا" اشاره نمود.
ابو خدای بین النهرینی بود. شخصیت او به خوبی درک نشده است، اگرچه گمان می شود که او با پوشش گیاهی و مارها مرتبط بوده است. او اغلب با خدایی جفت می شد، در ابتدا متمایز از گولا در نظر گرفته شد، اما بعداً با او ترکیب شد. نام و شخصیت. خوانش علامت دوم در نام نامشخص است، و علاوه بر Abu قرائت پیشنهادی دوم Abba است. شخصیت ابو بسیار کم شناخته شده است. ارتباط با سایر خداییان. به دلیل کنار هم قرار گرفتن مکرر، چنین تصور می شود که همسر ابو الهه بوده است، نقش این شخصیت در پانتئون بین النهرین هنوز ناشناخته است. پرستش. ابو در اسامی تئوفوریِ به دست آمده در شوروپاک و لاگاش از دوره دودمانی نخستین، مانند Ur-Abu یا Shubur-Abu گواهی شده است.
ماریا دِ لوس آنخِلِس کاسو ماچیکادو (؛ زادهٔ ) نویسنده، روزنامه نگار، مجری تلویزیون و مترجم اهل اسپانیا است که تاکنون برندهٔ چندین جایزهٔ ادبی شده است. وی برای تله بیسیون اسپانیولا، کادنا سر و رادیو ملی اسپانیا خبرنگاری و نویسندگی کرده است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "دایه عزیز" اشاره نمود.
آنتون متکوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کرواسی است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال اوسیک بازی می کند. دوران باشگاهی. آنتون متکوویچ کار خود را با باشگاه های کوچک زادگاهش - بودایکا-کولونیا و ژلژنیچار اسلاونسکی برود آغاز کرد. او سپس در سن ۱۰ سالگی به آکادمی مارسونیا پیوست و به مدت ۶ فصل در آنجا ماند، سپس در اوت ۲۰۲۲ به اوسیک منتقل شد. در ۸ نوامبر ۲۰۲۳، او به عنوان بازیکن تعویضی در یک شکست ۱–۰ مقابل هایدوک اسپلیت در لیگ حرفه ای خود بازی کرد. در ۲۵ نوامبر ۲۰۲۳، او نخستین گل خود را به عنوان بازیکن بزرگسال به ثمر رساند و از روی نیمکت به میدان آمد تا در برابر دینامو زاگرب گلزنی کند. دوران ملی. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال، زیر ۱۸، زیر ۱۹ و زیر ۲۱ سال کرواسی بازی کرده است.
دایه عزیز () با نام اصلی تاتای من () یک فیلم درام اسپانیایی به کارگردانی خوزه لوئیس بورائو است که در سال ۱۹۸۶ منتشر شد. خوزه لوئیس بورائو بابت نگارش فیلم نامه، نامزد دریافت «جایزهٔ گویای بهترین فیلم نامهٔ غیراقتباسی» و میگل ریان نامرد دریافت «جایزهٔ گویای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد» شد.
نونگال، ( d"Nun-gal"، «شاهدخت بزرگ»)، که با نام مانونگال و احتمالاً Bēlet-balāṭi نیز شناخته می شود، الهه زندان های بین النهرین بود که گاهی با جهان زیرین نیز مرتبط است. او به ویژه در دوره اور سوم در شهرهایی مانند نیپور، لاگاش و اور پرستش می شد. شوهر او بیرتوم بود و او را در میانِ درباریان و عروس انلیل می دانستند. در متن ها همچنین او با خداییان مانند ارشکیگال، نینتینوگا و نینکاسی مرتبط است. بسیاری از اطلاعات موجود در مورد نقش او در باورهای بین النهرین از یک سرود سومری به دست می آید که بخشی از برنامه درسیِ کتابت در دوره بابلی باستان بود. نام. نام نونگال در سومری به معنای «شاهدخت بزرگ» است. یکی از شکل های جمعی از نام که در برخی اسناد گواهی شده است را می توان همتای یکی از اصطلاحات جمعی برای خدایان بین النهرین، ایگیگی در نظر گرفت. شخصیت. جرمیا پترسون مجازات و بازداشت را حوزه اصلی نونگال توصیف می کند. نونگال علیرغم اینکه الهه زندان ها بود، به عنوان یک خدای مهربان در نظر گرفته می شد. نونگال همچنین یک الهه زیرزمینی بود، همانطور که از ارتباط او با ارشکیگال و لقب "نینکورا"، «بانوی جهان زیرین» که در طلسمات به او اطلاق می
شد، نشان داده می شود. ارتباط با سایر خداییان. همسر نونگال بیرتوم بود که نامش در زبان اکدی به معنای «بند» یا «غل و زنجیر» است. در حالی که این واژه از نظر گرامری مونث است، این خدایی مرد بود. بیرتوم همچنین در فهرست های خدا در میان خدایان جهان زیرین دیده می شود که با نرگال در ارتباط هستند. از آنجایی که نونگال عروس انلیل خطاب می شود، بیرتوم احتمالا پسر او بوده است. نونگال را «ناظر واقعی انلیل»، agrig-zi-dEn-lil-lá، نیز خطاب می کردند. در فهرست خدای "آن = آنوم"، خدایی به نام دالوم که آنتوان کاوینیو و مانفرد کربرنیک معنای آن را به سرف داری (Frondienst) ترجمه کرده اند، به عنوان پسر نونگال ظاهر می شود. بنا بر "سرود نونگال" مادر او ارشکیگال و پدر او آنو است که البته امکان دارد عبارت آخر دقیق نباشد. نونگال در توصیف سفر آیینی پابیلساگ به لاگاش ظاهر می شود. گفته شده که او به عنوان یک خدایی قاضی با او ارتباط داشته، اما همچنین ممکن است به دلیل او با دنیای زیرین ارتباط برقرار کرده باشد.
نینتینوگا (؛ به رومی Nintinugga و همچنین Nintinuga) الهه بین النهرینی​ و مرتبط با پزشکی و تطهیر بود. او متعلق به پانتئون محلی نیپور بود. در حالی که او را با الهه های مشابه دیگری مانند نینیسینا و گولا مقایسه کرده اند، و در تعدادی از متون باستانی به نظر می رسد که آنها با یکدیگر ترکیب شده اند یا به عنوان قابل تعویض تلقی می شوند، با این وجود، او یک خدای متمایز بود. او با انلیل و نینلیل ارتباط داشت و در معابد آنها پرستش می شد، اگرچه عبادت گاه هایی که فقط به او اختصاص داده شده نیز گواهی شده است. شخصیت. نام نینتینوگا به طور معمول از سومری به «معشوقه ای که مردگان را زنده می کند» ترجمه شده است. با این حال، باربارا بوک خاطرنشان می کند که این تفسیر ممکن است فقط منعکس کننده یک «ریشه شناسی علمی باستانی» باشد. احتمالاً به دلیل معنای نامش، نینتینوگا با جهان زیرین در ارتباط بوده است. سگ ها به خوبی به عنوان نشانِ اکثر الهه های شفابخش بین النهرین، البته نه همه آنها، گواهی شده اند. ارتباط با سایر خداییان. بر اساس یک طلسم متاخر پزشکی، پدر نینتینوگا نینازو بود. علیرغم ارتباط بین او و نینیسینا، هرگز از او به عنوان دختر آنو یاد نمی
شد. نینتینوگا همچنین با انلیل مرتبط بود و می توان او را به عنوان šimmu انلیل در نظر گرفت، این واژه را جوآن گودنیک وستنهولز به «کاهن طلسم» یا «جادوگر» ترجمه، اما سیبینگ-پلنتهولت به «نوعی شفادهنده و ارائه دهنده گیاهان پزشکی» ترجمه کرد. نینتینوگا و دیگر الهه های شفابخش. الهه های مختلف مرتبط با شفا، یعنی گولا، نینیسینا، نینکاراک، باو و میم شبکه ای به هم پیوسته را در دین بین النهرین به دلیل کارکردهای مشابه یا وابستگی های مشترک با دیگر خداییان تشکیل دادند. پرستش. آیین نینتینوگا در نیپور متمرکز بود، همانطور که در منابع مربوط به همان دوره دودمانی نخستین گواهی شده است. آیین او ارتباط نزدیکی با آیین انلیل و نینلیل داشت. در خارج از نیپور، پرستش نینتینوگا در متون اور و ایسن گواهی شده است. معبدی اهدا شده به او که توسط انلیل-بانی بازسازی شد و نام تشریفاتیِ انیدوبو را داشت، «خانه ای که آرامش می دهد» ممکن است در شهر دوم واقع شده باشد. آیین نینتینوگا پس از دوره بابلی باستان اهمیت خود را از دست داد. دلیل آن شاید افول تدریجی شهرهای جنوب بین النهرین بوده است.
حجب ورثه یا حجب ارث یا حجب در ارث یعنی موانعی که باعث می شود شخص ارثی نبرد یا به صورت جزئی از موروث خود ارث ببرد. بین حجب در ارث و منع از ارث رابطه مطلق وجود دارد؛ یعنی هر حجبی منع است، ولی هر منعی ناشی از حجب نیست. حجب به طور کلی محروم کردن فردی که مستحق دریافت ارث است از ارث یا محروم کردن او از سهم بیشتر است. مقصود از حاجب، شخص یا اشخاصی هستند که وجودشان باعث می گردد وارث دیگر در قسمتی از ارث یا تمام آن از ارث بردن محروم گردد. سید مرتضی علم الهدی (تولد ۹۶۵– مرگ ۱۰۴۴ میلادی) در انتصار می گوید: «یکی از آراء اختصاصی امامیه در این زمان - اگر چه در گذشته برخی از فقیهان مذاهب دیگر نیز با این رای موافق بودند - این است که مسلمان از کافر ارث می برد ولی کافر از مسلمان ارث نمی برد.» وی در ناصریات نیز می گوید: «ما از مشرکان ارث می بریم و موجب حجب ورثه آنان می شویم. رأی درست همین است و فقهای ما بر این نظر هستند. از معاویة بن ابی سفیان (تولد حدود ۵۹۷، ۶۰۳ یا ۶۰۵ – مرگ ۶۸۰) و معاذ بن جبل و (تولد ۶۰۳– مرگ ۶۳۹ میلادی) محمد حنفیه (تولد ۶۳۷– مرگ ۷۰۰ میلادی) و مسروق بن اجدع (مرگ ۶۸۲ میلادی) و عبدالله بن معقل مزنی (مرگ ۶۷۸ میلا
دی) و سعید بن مسیب (تولد ۶۳۷– مرگ ۷۱۵ میلادی) نیز همین قول نقل شده است. فقهای دیگر با این رای مخالفند و می گویند: مسلمان از کافر و کافر از مسلمان ارث نمی برد. دلیل ما بر این که مسلمان از کافر ارث می برد ولی کافر از مسلمان ارث نمی برد، اجماع متردد است.» انواع. اگر فردی باعث محرومیت شخص دیگر از ارث شود به طوری که فرد ارثی نبرد «حجب حرمانی» و اگر باعث شود سهم کمتری ارث بگیرید «حجب نقصانی» می گویند. حکم مشابه در امپراتوری روم. در سال ۳۸۱ میلادی قانونی توسط گراتیان (امپراتور روم از ۳۶۷ تا ۳۸۳)، والنتینیان دوم (امپراتورِ روم از ۳۷۵ تا ۳۹۲)، تئودئوس یکم (امپراتورِ روم از سال ۳۷۹ تا ۳۹۵) نوشته شد مبنی بر اینکه مانویان نمی توانند در وصیت از اموال خود ارث ببرند یا وصیت کنند. هر اموالی که از مانویان به ارث رسیده باشد، مصادره می شود، مگر اینکه وارث به مسیحیت تغییر دین دهد. (C.T. 16.5.7). میراث غیرمسلمان. دیدگاه مذاهب اهل سنت. در ارث بردن مسلمان از کافر، فقهای اهل سنت معتقدند همچنان که کافر از مسلمان ارث نمی برد، مسلمان هم از کافر ارث نمی برد. دیدگاه شیعه. سید مرتضی علم الهدی (متوفی ۴۳۶ ق) در "الانتصار" می گوید: «یکی از آ
راء اختصاصی امامیه در این زمان - اگر چه در گذشته برخی از فقیهان مذاهب دیگر نیز با این رأی موافق بودند - این است که مسلمان از کافر ارث می برد ولی کافر از مسلمان ارث نمی برد.» سید مرتضی در "ناصریات" نیز می گوید: «ما از مشرکان ارث می بریم و موجب حجب ورثه آنان می شویم. رأی درست همین است و فقیهان ما بر این رأی هستند. از معاویة بن ابوسفیان و معاذ بن جبل و محمد حنفیه و مسروق بن اجدع و عبدالله بن معقل مزنی و سعید بن مسیب نیز همین قول نقل شده است. فقیهان دیگر با این رأی مخالفند و می گویند: «مسلمان از کافر و کافر از مسلمان ارث نمی برد.» دلیل ما بر این که مسلمان از کافر ارث می برد ولی کافر از مسلمان ارث نمی برد، اجماع متردد است.» از جعفر بن محمد رباط نقل شده است که «اگر مردی ذمی اسلام بیاورد و پدرش زنده باشد و فرزندانی دیگر غیر از او داشته باشد، سپس پدر او بمیرد، فرزند مسلمان او همه مال او را به ارث خواهد برد و دیگر فرزندان و همسر او با وجود آن وارث مسلمان، از او ارث نخواهند برد.» این روایت به روشنی دلالت برحجب مسلمان از ارث بردن کافر از مورث کافر دارد، اما این روایت مرفوعه است و علاوه بر این، راوی آن نیز مجهول است. شیخ
مفید (تولد ۹۴۸- مرگ ۱۰۲۲ میلادی) در کتاب "مقنعه" در باب ارث و پیروان ادیان مختلف چنین می نویسد: «اهل اسلام براساس روابط نسبی و سببی از خویشان کافر و مسلمان خود ارث می برد، ولی کافر در هیچ حالی از مسلمان ارث نمی برد؛ بنابراین اگر شخصی یهودی یا نصرانی [مسیحی] یا مجوسی [زرتشتی] یک پسر مسلمان و یک پسر غیرمسلمان داشته باشد، میراث او بر مذهب آل محمد برای پسر مسلمان است نه کافر و اگر برادری مسلمان و پسری کافر داشته باشد، برادر مسلمان او موجب حجب پسر کافر، از میراث پدر می شود و از او به میراث پدر سزاوارتر است. در این فرض، پسر کافر به سبب کفر خود، همچون پسری که در حیات پدرش مرده، یا پسری که قاتل پدرش باشد به سبب جنایت خود از ارث محروم شده باشد، به شمار می آید.» سندی از دوره قاجار. در نامه ای که وکلای انجمن پارسیان هند به ناصرالدین شاه می نویسند، اشاره می شود که یک سید شیعه به نام «سید محمد علی نامیرا» از یکی از موبدهای زرتشتی بر مبنای این قانون ادعای ارث کرده است. ماجرا به صورت زیر در نامه آمده است. ... فقره دویم این است که اگر از یک خانواده از زرتشتیان کسی مسلمان شود اولاد این نو مسلمان نسلا بعد نسل وارث جمیع آن خان
واده می شوند. ... چنان که سید محمد علی نامیرا حکایت می کند در این ایام از یکی از موبدهای این طایفه ادعای ارث می نمود، موجب حیرت بسیار شد که سید مسلمان را با موبد زردشتی به هیچ وجه نسبتی و قرابتی تصور نتوان کرد پس از استفسار معلوم شد که در زمان خاقان مینون (در زمان آقا محمد خان قاجار اولین پادشاه قاجاریه) یکی از سربازها دختری را از زردشتیان یزد دزدیده و به آذربایجان [برده] و به عقد خود آورده بود. پس از فوت او دیگری او را گرفته و به اصفهان برده پس از او جد سیّد محمد مذکور او را گرفته بود. این است که تا کنون هم که زیاده از نود سال گذشته است، سیّد محمد علی وارث کل آن خانواده شده است و خود سیّد محمد علی گفته بود که «من تا کنون زیاده از چهل ارث از زردشتیان گرفته ام» حال بندگان اعلیحضرت اقدس شهریاری ملاحظه فرمایند که این فقره با چه قاعده درست می آید و با کدام عدالت و انسانیت موافقت می کند. ... سپس در ادامه نامه درخواست شده است که ناصرالدین شاه دستور دهد که فرمانی که صادر کرده است را به اجرا درآورند و هر روز به بهانه ارث، مزاحم و متعرض زرتشتیان نشوند.
رابرت اتکینسون یا رابرت د٬اسکور اتکینسون (; – ) اخترشناس، فیزیک دان، و مخترع اهل بریتانیا بود. وی همچنین عضو انجمن فیزیک آمریکا و برنده مدال ادینگتون شده است. زندگی نامه. رابرت داسکور اتکینسون در ۱۱ آوریل ۱۸۹۸ در ولز به دنیا آمد. او به مدرسه گرامر منچستر رفت و در سال ۱۹۲۲ مدرک فیزیک را از دانشگاه آکسفورد گرفت. او در آزمایشگاه کلارندون کار کرد و سپس به گوتینگن رفت و در آنجا در سال ۱۹۲۸ مدرک دکترای خود را در فیزیک دریافت کرد. پس از یک سال تدریس فیزیک در برلین Technische Hochscule، "اتکینسون" به عنوان استادیار فیزیک در دانشگاه راتگرز منصوب شد. او از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۷ در دانشگاه راتگرز در نیوجرسی تدریس کرد؛ زمانی که او دستیار ارشد رصدخانه سلطنتی گرینویچ شد. در طول جنگ جهانی دوم، اتکینسون از این سمت برای انجام کارهای ضد مین مغناطیسی فراخوانده شد. در سال ۱۹۴۴، او را به آزمایشگاه تحقیقات بالستیک در آبردین در مریلند قرض دادند، جایی که او زیر نظر ستاره شناس مشهور ادوین هابل کار کرد. "اتکینسون" دو سال در آنجا ماند و سپس به رصدخانه سلطنتی گرینویچ بازگشت. بخش زیادی از سال های باقی مانده او در رصدخانه سلطنتی صرف نظارت بر ا
نتقال کل رصدخانه به قلعه هرستمونسو در ساسکس شد. در سال ۱۹۶۴، اتکینسون از رصدخانه سلطنتی بازنشسته شد و به عنوان استاد مدعو به دانشگاه ایندیانا آمد.
بیرتوم (، همچنین بیردو نوشته می شد) خدای بین النهرینی و شوهر نونگال بود. او به عنوان خدایی مرتبط با جهان زیرین در نظر گرفته می شد. شخصیت. نام بیرتوم در زبان اکدی به معنای «بند» یا «غل و زنجیر» است و او احتمالاً خدایی چنین اشیایی بوده است. در حالی که این کلمه از نظر دستوری مؤنث است، این خدا مرد در نظر گرفته می شد. کلمه مشابه، birdu («جوش»)، از نظر ریشه شناختی با نام او ارتباطی ندارد. ارتباط با سایر خداییان. بیرتوم شوهر نونگال، الهه زندان ها بود. گفته شده که او پسر انلیل بوده است، زیرا همسرش در مواردی به عنوان عروس این خدا خطاب شده است. اساطیر. ر نسخه ای متأخر از افسانه آنزو، انلیل از دستیارش نوسکا می خواهد تا بیرتوم را احضار کند. در حالی که قطعه ای که در آن به بیرتوم توضیح می دهد که چرا به کمک او نیاز دارد وجود ندارد، در بخش بعدی متن از طرف انلیل به نینورتا (که او را ارباب خود خطاب می کند) تبریک می گوید و از او می خواهد که لوح سرنوشت ها را پس از شکست آنزو برگرداند. نینورتا او را سرزنش می کند و می گوید که این شی را برای خودش نگه می دارد.
انتقام زورو () که با نام سایهٔ زورو () هم شناخته می شود، یک فیلم ماجراجویی وسترن به کارگردانی خواکین لوئیس رومرو مارچنت است که در سال ۱۹۶۲ منتشر شد و در آن هنگام یکی از فیلم های بسیار موفق وسترن بود.
فرانک لاتیمور (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۴۴ تا ۱۹۷۸ میلادی فعالیت می کرد. همسر دوم وی، دختر احمد سوکارنو نخستین اولین رئیس جمهور کشور اندونزی و خواننده اپرا بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "پاتن"، "خشم آپاچی"، "همه مردان رئیس جمهور"، "ظرف عسل"، "لبه تیغ"، "ظهر بنفش"، "شوک"، "سه داستان ممنوعه"، "جان پل جونز"، "کوتاه ترین روز"، "گروهبان"، "جادوی سیاه"، "دختر ماتا هاری"، "انتقام زورو"، "ناپلی ها در میلان"، "چهار نفر در مرز"، "ساعات دلاوری" و "به خاطر تو مرتکب گناه شده ام" اشاره کرد.
ماریا لوس گالیسیا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل اسپانیا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "فلامنکو" و "انتقام زورو" اشاره کرد.
دم فلزی گلوبنفش ، که به طور محلی metalura gorjivioleta نامیده می شود، یک گونه در معرض خطر انقراض مرغ مگس در تبار خورشیدفرشته تباران (Lesbiini) از زیرتیرهٔ خورشیدیان (Lesbiinae) و بومی اکوادور است.
دم فلزی گلوآتشی یا دم فلزی گلوآتشین گونه ای مرغ مگس در تبار خورشیدفرشته تباران (Lesbiini) از زیرتیرهٔ خورشیدیان (Lesbiinae) و بومی پرو است.
درازپرچم ، که به عنوان پرچم قلمی یا پرچم آویزان نیز شناخته می شود، پرچمی باریک و بلند است که در هنگام برافراشته شدن بزرگ تر از میلهٔ پرچم است، یعنی پرچم با دور شدن از میله پرچم باریک می شود. این نوع پرچم می تواند چندین شکل مانند مثلثی، مخروطی (دم مربعی) یا مثلثی دم چلچله ای (دم چنگال) و غیره داشته باشد.
تپه اختر دم گوه ای گونه ای مرغ مگس در تبار خورشیدفرشته تباران (Lesbiini) از زیرتیرهٔ خورشیدیان (Lesbiinae) است که در آرژانتین و بولیوی یافت می شود.
سپیداجان یک تیره سرپایان از راسته سپیداج سانان (Sepiida) است. این تیره دربرگیرندهٔ ۱۱۶ گونهٔ شناخته شده است که تعدادی از آنها نیاز به تأیید بیشتر دارند. مقاله ای در سال ۲۰۲۳ چندین سرده را احیا کرد و برخی از زیرسرده ها را به سطح سردهٔ کامل ارتقا داد. این طرح طبقه بندی توسط WoRMS پذیرفته شده است.