Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
به. این ارزش ها را می توان مترادف با خدمات اکوسیستم یا آن دسته از کالاها و خدماتی دانست که طبیعت به رایگان ارائه می دهد و در نهایت به نفع جامعه است. رودخانه ها (یا بخش هایی از رودخانه ها) که به این ترتیب تعیین شده اند، با حفظ شرایط جریان آزاد خود در برابر سدها و توسعه هایی که در غیر این صورت از کیفیت ارزش های قابل توجه آنها می کاهند، برای حفاظت و بهبود دائمی در نظر گرفته شده اند. عنوان ملی حیات وحش و مناظر اساساً صدور مجوز برای سدهای جدید روی بخش تعیین شده از رودخانه یا سدهایی که مستقیماً بر آن تأثیر می گذارند را وتو می کند. همچنین محافظت قوی در برابر تغییرات کانال ها و سواحل رودخانه ها که توسط دولت فدرال تأمین مالی می شوند و بر ارزش رودخانه ها تأثیر منفی می گذارند، فراهم می کند، از زمین های عمومی کنار رودخانه در برابر توسعه جدید نفت، گاز و مواد معدنی محافظت می کند و یک حق آبه فدرال برای محافظت از ارزش های وابسته به جریان مانند زیستگاه ماهی ها ایجاد می کند. در سال ۲۰۱۸، آمریکا همچنان پنجاهمین سالگرد قانون رودخانه های وحشی و خوش منظره را جشن می گیرد. در ۲ آگوست ۲۰۱۸، از نهر شرقی رزباد در مونتانا به عنوان منطقه
حفاظت شده طبیعی و خوش منظره تعیین شد، که اولین منطقه حفاظت شده طبیعی و خوش منظره در مونتانا در بیش از ۴۰ سال گذشته است. طبقه بندی ها. تعیین به عنوان یک رودخانه وحشی و خوش منظره به طور خاص از طبیعت روان رودخانه ها در مناطق فدرال و غیرفدرال محافظت می کند، کاری که قانون مناطق بکر و سایر نامگذاری های فدرال نمی توانند انجام دهند. علیرغم ترس های بی مورد، نامگذاری WSR حقوق مالکیت خصوصی را تغییر نمی دهد. رودخانه های ملی وحشی و خوش منظره که تحت مدیریت فدرال هستند، توسط یک یا چند مورد از چهار آژانس اصلی مدیریت زمین دولت فدرال اداره می شوند. از بین ۲۰۹ رودخانه ملی وحشی و خوش منظره، اکثر آنها توسط سرویس جنگلداری ایالات متحده و پس از آن سرویس پارک ملی مدیریت می شوند؛ ده مورد از رودخانه هایی که توسط NPS مدیریت می شوند، واحدهای رسمی هستند، در حالی که اکثر آنها بخشی از پارک های دیگر هستند. WSRهای باقیمانده تحت مدیریت اداره زمین های حفاظت شده ملی وابسته به دفتر مدیریت زمین، که در ابتدا سیستم ملی حفاظت از مناظر نامیده می شد، و سرویس ماهی و حیات وحش ایالات متحده در آلاسکا هستند. رودخانه های وحشی و خوش منظره تحت مدیریت ایالتی،
مشمول همان حمایت هایی هستند که رودخانه های تحت مدیریت فدرال از آنها برخوردارند. این رودخانه های ایالتی می توانند توسط وزیر کشور و پس از درخواست فرماندار ایالتی که رودخانه از آن می گذرد، به سیستم ملی اضافه شوند. رودخانه های تعیین شده به یک یا چند طبقه بندی اختصاص داده می شوند: وحشی، خوش منظره یا تفریحی. این طبقه بندی ها بر اساس ویژگی های توسعه ای محیط اطراف رودخانه در تاریخ نامگذاری انجام شده اند. رودخانه های وحشی دورافتاده ترین و توسعه نیافته ترین رودخانه ها هستند، در حالی که رودخانه های تفریحی اغلب دارای نقاط دسترسی، جاده ها، راه آهن ها، پل ها و خانه های زیادی هستند که در داخل کریدور تعیین شده قرار دارند. رودخانه های خوش منظره معمولاً جایی بین سطح توسعهٔ حیات وحش و تفریحی قرار می گیرند. لازم است ذکر شود که طبقه بندی یک رودخانه ربطی به ارزش (یا ارزش هایی) که آن را شایسته این نامگذاری کرده اند، ندارد. برای مثال، تفریح در رودخانه ای که در طبقه بندی تفریحی قرار دارد، ممکن است ارزش برجسته ای نداشته باشد، و همچنین مناظر در رودخانه ای که در طبقه بندی خوش منظره قرار دارد، ممکن است ارزش برجسته ای نداشته باشند. نکته ق
ابل توجه این است که رودخانه های وحشی و خوش منظره صرف نظر از طبقه بندی، از استاندارد حفاظتی یکسانی برخوردارند.
کبری رضایی (زادهٔ حدود ۱۳۶۸/۱۳۶۹ – درگذشتهٔ ۴ اردیبهشت ۱۴۰۴، ورامین) دختر مهاجر هزاره و افغانستانی بود که پس از ناپدید شدن قریب به ۵۰ روز، جسد مثله شده اش در شهر پیشوا (شرق استان تهران) یافت شد. قاتل او مرد ایرانی و دارای همسر است. کبری که در کارخانه ای در حومه تهران به عنوان کارگر فعالیت داشت، به نام شقایق رضایی نیز شناخته می شد. ربایش و قتل. مراسم خاک سپاری. مراسم تشییع پیکر کبری، مهاجر افغانستانی، روز دوشنبه ۱۹ خرداد، در فضایی تحت کنترل شدید امنیتی برگزار شد. برخی از حاضران گفته اند که اجازه فیلم برداری و گفت وگو به آنان داده نشده است. یکی از شرکت کنندگان در مراسم نقل کرده است که خانواده کبری امکان گفت وگو با رسانه ها را ندارد. همچنین، یکی از بستگان اعلام کرده که از خانواده خواسته شده برای اجرای حکم قصاص پیگیری نکنند. حضور خواهر کبری با صورتی کاملاً پوشیده در مراسم، برای برخی نشانه ای از فضای پرفشار و نگران کننده ای بود که این خانواده در آن قرار دارد.
گیاهان گروهی از گیاهان هستند که به واسطهٔ دارا بودن نوع خاصی از فتوسنتز، به طور موثرتری در شرایط آب و هوایی گرم و خشک فعالیت می کنند. این گیاهان با استفاده از یک مکانیسم خاص، از اتلاف آب و انرژی از طریق فتوسنتز جلوگیری می کنند. تثبیت کربن به روش (به انگلیسی: C4 carbon fixation) که به آن مسیر فتوسنتزی هچ اند اسلک (به انگلیسی: the Hatch–Slack pathway) نیز گفته می شود، یکی از سه فرایند فتوسنتزی شناخته شده برای تثبیت کربن در گیاهان است. این نام برگرفته از مارشال دیویدسون هچ و چارلز راجر اسلک است؛ دو دانشمندی که در دههٔ ۱۹۶۰ این مسیر فتوسنتزی را کشف کردند. تثبیت کربن به روش یک مزیت نسبت به تثبیت کربن به روش دارد. آنزیم کربوکسیله کنندهٔ اصلی در روش ، روبیسکو نام دارد که دو واکنش متمایز را با استفاده از (واکنش کربوکسیلاسیون) یا اکسیژن (واکنش اکسیژنیشن) به عنوان سوبسترا کاتالیز می کند. اکسیژنیشن روبیسکو باعث تولید فسفوگلیکولات می شود که سمی است و برای بازیافت از طریق تنفس نوری نیاز به صرف انرژی دارد. تثبیت کربن به روش با متمرکز کردن در اطراف روبیسکو، تنفس نوری را کاهش می دهد. گیاهان برای اینکه روبیسکو بتواند در محیط
سلولی که دی اکسید کربن زیاد و اکسیژن بسیار کمی وجود دارد، فعالیت کند، عموماً شامل دو بخش نسبتاً جدا از هم به نام سلول های مزوفیل و سلول های غلاف آوندی هستند. در ابتدا در سلول های مزوفیل در واکنشی توسط آنزیم پپ کربوکسیلاز تثبیت می شود که محصول آن فسفوانول پیرووات سه کربنی است و به دنبال آن اسید اگزالواستیک چهار کربنی تشکیل می شود. اسید اگزالواستیک بعد از این می تواند به مالات احیا شود یا به آسپارتات ترانس آمینه شود. این واسطه ها به سلول های غلاف آوندی منتشر می شوند، جایی که دکربوکسیله می شوند و محیطی غنی در اطراف روبیسکو ایجاد می کنند و در نتیجه تنفس نوری را سرکوب می کنند. پیرووات حاصل، همراه با حدود نیمی از فسفوگلیسرات تولیدشده توسط روبیسکو، به مزوفیل بازمی گردد. سپس فسفوگلیسرات به صورت شیمیایی احیا شده و دوباره به غلاف آوندی منتشر می شود تا چرخهٔ کالوین را تکمیل کند. این تبادل متابولیت ها برای انجام فتوسنتز ضروری است. مراحل بیوشیمیایی اضافی برای بازسازی پپ به انرژی بیشتری به شکل ای تی پی نیاز دارند، اما غلظت بالای امکان فتوسنتز با سرعت بالا در دماهای بالاتر فراهم می کند. غلظت بالای بر کاهش حلالیت گاز با دما
غلبه می کند (قانون هنری). این مکانیسم باعث می شود غلظت در منافذ روزنه نیز بالا بماند. این بدان معناست که گیاهان عموماً هدایت روزنه ای پایین تر، تلفات آب کمتر و عموماً راندمان مصرف آب بالاتری دارند. گیاهان همچنین در استفاده از نیتروژن کارآمدتر هستند، زیرا ساخت پپ کربوکسیلاز ارزان تر از روبیسکو است. با این حال، از آنجایی که مسیر برای بازسازی پپ به انرژی اضافی نیاز ندارد، در شرایطی که تنفس نوری محدود است، معمولاً در دماهای پایین و در سایه، مسیر کارآمدتر است.
محصولات احتراق زغال سنگ (به انگلیسی: Coal combustion products) محصولات جانبی سوختن زغال سنگ هستند. این محصولات بر اساس اشکال فیزیکی و شیمیایی مشتق شده از روش های احتراق زغال سنگ و کنترل انتشار گازهای گلخانه ای، در چهار گروه طبقه بندی می شوند: خاکستر بادی. خاکستر بادی یا خاکستر زغال سنگ یکی از محصولات احتراق زغال سنگ و حاوی ذرات معلقی است که به همراه گازهای دودکش از دیگ های بخار زغال سنگ خارج می شوند. خاکستری که به کف محفظهٔ احتراق دیگ بخار (که معمولاً جعبهٔ آتش نامیده می شود) می ریزد، خاکستر کف نامیده می شود. در نیروگاه های مدرن زغال سنگ، خاکستر بادی معمولاً قبل از رسیدن گازهای دودکش به دودکش ها توسط رسوب دهنده های الکترواستاتیکی یا سایر تجهیزات فیلتراسیون ذرات گرفته می شود. این خاکستر همراه با خاکستر کف که از کف دیگ بخار خارج می شود، به عنوان خاکستر زغال سنگ شناخته می شود. اجزای خاکستر بادی بسته به منبع و ترکیب زغال سنگی که سوزانده می شود، متفاوت است، اما همهٔ خاکسترهای بادی شامل مقادیر قابل توجهی از دی اکسید سیلیسیم (SiO2) (هم آمورف و هم کریستالی)، اکسید آلومینیوم (Al2O3) و اکسید کلسیم (CaO) هستند که ترکیبا
ت معدنی اصلی در چینه های سنگی حاوی زغال سنگ هستند. استفاده از خاکستر بادی به عنوان یک سنگدانهٔ سبک فرصت ارزشمندی را برای بازیافت یکی از بزرگ ترین جریان های زباله در ایالات متحده فراهم می کند و مزایای اقتصادی و زیست محیطی زیادی را در این فرایند به همراه دارد. اجزای فرعی خاکستر بادی به ترکیب خاص بستر زغال سنگ بستگی دارند، اما ممکن است شامل یک یا چند مورد از عناصر یا ترکیبات زیر باشند که در غلظت های ناچیز (تا صدها ppm) یافت می شوند: گالیوم، آرسنیک، بریلیم، بور، کادمیوم، کروم، کروم شش ظرفیتی، کبالت، سرب، منگنز، جیوه، مولیبدن، سلنیم، استرانسیم، تالیوم و وانادیم، همراه با غلظت های بسیار کمی از دیوکسین ها، هیدروکربن های آروماتیک چندحلقه ای و سایر ترکیبات کربنی کمیاب. استفادهٔ مجدد. طبق گزارش انجمن خاکستر زغال سنگ آمریکا، در ایالات متحده در سال ۲۰۱۹ حدود ۵۲ درصد از محصولات احتراق زغال سنگ برای «مصارف مفید» بازیافت شدند. در سال ۲۰۲۰ در استرالیا حدود ۴۷ درصد از خاکستر زغال سنگ بازیافت شد. فایدهٔ اصلی بازیافت، تثبیت اجزای مضر زیست محیطی محصولات احتراق زغال سنگ مانند آرسنیک، بریلیم، بور، کادمیوم، کروم، کروم VI، کبالت، سر
ب، منگنز، جیوه، مولیبدن، سلنیوم، استرانسیم، تالیوم و وانادیوم، دیوکسین ها و هیدروکربن های آروماتیک چندحلقه ای است. در ایالات متحده هیچ ثبت یا برچسب گذاری دولتی برای استفاده از خاکستر بادی در بخش های مختلف اقتصاد - صنعت، زیرساخت ها و کشاورزی - وجود ندارد. داده های نظرسنجی استفاده از خاکستر بادی، که ناقص بودن آنها تأیید شده است، سالانه توسط انجمن خاکستر زغال سنگ آمریکا منتشر می شود. کاربردهای خاکستر زغال سنگ شامل موارد است: سیمان پرتلند. خاکستر بادی به دلیل خواص پوزولانی، به عنوان جایگزینی برای سیمان پرتلند در بتن استفاده می شود. استفاده از خاکستر بادی به عنوان یک مادهٔ پوزولانی در اوایل سال ۱۹۱۴ شناخته شد، اگرچه اولین مطالعهٔ قابل توجه در مورد استفاده از آن در سال ۱۹۳۷ انجام گرفت. سازه های رومی مانند قنات ها یا پانتئون در رم از خاکستر آتشفشانی یا پوزولان (که خواص مشابهی با خاکستر بادی دارد) به عنوان پوزولان در بتن خود استفاده می کردند. از آنجایی که پوزولان به طور قابل توجهی مقاومت و دوام بتن را بهبود می بخشد، استفاده از خاکستر عامل کلیدی در حفظ آنها است.
فرودگاه رامون که به یاد ایلان و اساف رامون نامگذاری شده و به طور غیررسمی با نام فرودگاه ایلات-رامون نیز شناخته می شود، یک فرودگاه بین المللی است که در دره تیمنا در جنوب اسرائیل واقع شده است. فرودگاه رامون دومین فرودگاه پرتردد اسرائیل (پس از فرودگاه بن گوریون) است و جایگزین فرودگاه سابق ایلات و فرودگاه عوودا برای رفت و آمد غیرنظامی شده است. این فرودگاه همچنین به عنوان فرودگاه جایگزین (Diversion airpor) اصلی در اسرائیل عمل می کند. این فرودگاه در فاصله از شمال ایلات، جنب بئِر عورا (Be'er Ora) واقع شده است. برخلاف فرودگاه قبلی در ایلات، این فرودگاه دارای فضای رمپ کافی و باند طویل به طول است که به هواپیماهای بزرگ اجازه فرود و پارک می دهد. در ابتدا این فرودگاه قرار بود در ماه آوریل ۲۰۱۷ افتتاح شود، اما افتتاح آن به تعویق افتاد و فرودگاه در روز ۲۱ ژانویه ۲۰۱۹ افتتاح شد. شرکت هواپیمایی ارزان قیمت ایرلندی رایان ایر اولین سرویس پرواز بین المللی خود به این فرودگاه را در روز ۴ مارس ۲۰۱۹، با پرواز یک بوئینگ ۸۰۰–۷۳۷ از فرودگاه پوزنان در لهستان افتتاح کرد.
در زمین شناسی و آب شناسی، رود یازو (که شاخه یازو نیز نامیده می شود ) به هر جریان ریزابه ای گفته می شود در داخل دشت سیلابی، مسافت قابل توجهی را به موازات یک رودخانه بزرگ تر طی کرده و در نهایت به آن می پیوندد. این پدیده به ویژه زمانی مشخص می شود که چنین جریانی مجبور به جاری شدن در امتداد پایه ی خاکریز طبیعی رودخانه اصلی باشد. نام این پدیده از یک قبیله بومی آمریکایی منقرض شده به نام سرخپوستان یازو، گرفته شده است. مثال ها. رودخانه یازو. رودخانه یازو به مدت به موازات رودخانه می سی سی پی، قبل از تلاقی با آن، جریان دارد.
«هی، هی، برخیز!» (؛ که گاهی به صورت «Hey Hey Rise Up» نوشته می شود) ترانه ای از گروه راک انگلیسی پینک فلوید است که در ۸ آوریل ۲۰۲۲ بر روی پلتفرم های دیجیتال منتشر شد. این آهنگ بر پایه سرود اوکراینی سال ۱۹۱۴ به نام «ای، ویبورنوم سرخ در چمنزار» (Oh, the Red Viburnum in the Meadow) ساخته شده و شامل آواز به زبان اوکراینی توسط آندری خلیونیوک، خواننده گروه اوکراینی بوم باکس، است. «هی، هی، برخیز!» نخستین اثر موسیقی ضبط شده توسط پینک فلوید پس از ترانه «رساتر از کلمات» در سال ۲۰۱۴ است. دیوید گیلمور، گیتاریست گروه، با الهام از حمایت از اوکراین در جریان حمله روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، این ترانه را ضبط کرد. پینک فلوید همچنین موزیک ویدیوی این ترانه را با کارگردانی مت وایت کراس منتشر کرد که تصاویری از زندگی در میان دشواری های جنگ را به نمایش می گذارد. این تک آهنگ در ۱۵ ژوئیه ۲۰۲۲ به صورت سی دی و وینیل منتشر شد، همراه با نسخه جدیدی از ترانه «روزی بزرگ برای آزادی» از سال ۱۹۹۴ پینک فلوید. تمامی عواید حاصل از فروش به صندوق کمک های بشردوستانه اوکراین اختصاص یافت.
ظهیر احمد بابر (؛ زادهٔ ۱۹۶۵) مارشال ارشد هوایی نیروی هوایی پاکستان است، که از مارس ۲۰۲۱ به عنوان شانزدهمین رئیس ستاد نیروی هوایی پاکستان فعالیت می کند. بابر فعالیت نظامی را از سال ۱۹۸۶ در نیروی هوایی پاکستان آغاز کرد، از ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵ فرماندهی استراتژیک نیروی هوایی پاکستان را برعهده داشت، از ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۷ مدیر آموزش نیروی هوایی بود، از ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ فرماندهی پدافند هوایی پاکستان را برعهده داشت و از ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۱ جانشین رئیس ستاد نیروی هوایی پاکستان بود.
گیاه برای سیاره () سازمانی است که هدف آن افزایش آگاهی در میان کودکان و بزرگسالان در مورد مسائل مربوط به تغییرات اقلیمی و عدالت جهانی است. این ابتکار همچنین برای کاشت درخت تلاش می کند و این کار را هم یک اقدام عملی و هم نمادین برای تلاش در جهت کاهش پیامدهای تغییرات اقلیمی می داند. شعار این سازمان «حرف زدن بس است، کاشتن را شروع کن» است. در سال ۲۰۱۱، به هدف «کاشت یک میلیون درخت» رسید. پیدایش. ایده «گیاه برای سیاره» اولین بار در سال ۲۰۰۷ در آلمان توسط فلیکس فینکباینر، یک پسر نه ساله، مطرح شد. اولین جرقهٔ این ایده زمانی زده شد که معلم فینکباینر به عنوان تکلیف او، تهیهٔ گزارش مدرسه دربارهٔ موضوع تغییرات اقلیمی را تعیین کرد. او در حین انجام تحقیقاتش به داستان وانگاری ماآتای، برنده جایزه صلح نوبل از کنیا، برخورد کرد که به عنوان بخشی از «جنبش کمربند سبز» خود، برای کاشت بیش از ۳۰ میلیون درخت در سراسر آفریقا تلاش کرده بود. در پایان ارائه فلیکس، او این ایده را مطرح کرد که کودکان جهان می توانند در هر کشور روی زمین ۱ میلیون درخت بکارند. در ۲۸ مارس ۲۰۰۷، اولین درخت در مدرسه فینکباینر کاشته شد که آغاز رسمی طرح «گیاه برای سیار
ه» را نشان می داد. دانش آموزان در بایرن و سراسر آلمان نیز مشارکت کرده و به کاشت درخت، تحت نام این طرح ادامه دادند. پس از یک سال، ۱۵۰۰۰۰ درخت کاشته شد و در سال ۲۰۰۸، فینکبینر پس از عضویت در هیئت کودکان برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد ("یوان ای پی") در کنفرانس بین المللی کودکان "یوان ای پی" در نروژ، توانست مخاطبان بیشتری را جذب کند. توسعه. این سازمان از زمان تأسیس در سال ۲۰۰۷، به یک جنبش جهانی تبدیل شده است. در اوت ۲۰۰۹، فینکبینر در کنفرانس کودکان و نوجوانان تونزا از برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد در دائجون کره جنوبی سخنرانی کرد. او در آنجا پویش «گیاه برای سیاره» را تبلیغ کرد و کودکانی را از سراسر جهان به کار گرفت تا قول دهند که در هر یک از کشورهای خود یک میلیون درخت بکارند. طرح «گیاه برای سیاره» این دیدگاه را ترویج می دهد که هر درخت، سهمی در حفاظت از محیط زیست و آب و هوا دارد. همچنین نشان می دهد که هر کاشت درخت، اقدامی در راستای عدالت اجتماعی است. این سازمان می گوید که اغلب کشورهای در حال توسعه هستند که بیشترین آسیب را از اثرات تغییرات اقلیمی می بینند، با وجود این واقعیت که آنها اغلب کمترین نقش را در ایجاد
آن داشته اند. در فرهنگ سازمانی «گیاه برای سیاره»، هر درخت نمادی از عدالت اقلیمی است. تا آغاز سال ۲۰۱۱، کودکانی از بیش از ۹۳ کشور در این برنامه شرکت کردند. همزمان با رشد سازمان فلیکس فینکباینر، بنیانگذار این شرکت، در سال ۲۰۱۸ نشان افتخار شایستگی جمهوری فدرال آلمان را دریافت کرد. پوشش رسانه ای، انتقاد و تکذیب. مقاله ای متعلق به انجمن نشنال جئوگرافیک در سال ۲۰۱۷ پیشینه ای جامع از این سازمان و بنیانگذار آن، فلیکس فینکباینر، ارائه می دهد. در سال ۲۰۱۹، روزنامه "دی تسایت" مقاله ای منتشر کرد که ارقام کاشت منتشر شده و روش های مورد استفاده برای تعیین آنها را زیر سؤال می بُرد؛ انتقادهایی در مورد ترکیب داده های مربوط به درختان کاشته شده در طرح «گیاهان برای سیاره» با داده هایی که پیش از تأسیس این پروژه، از طریق اقدامات سازمان ملل کاشته شده بودند، مطرح شد. این طرح در سال ۲۰۱۱ توسط سازمان ملل به «گیاهان برای سیاره» واگذار شد. جمع آوری داده ها در مورد کاشت بدون کنترل پیشین نیز مورد انتقاد قرار گرفت. در حال حاضر، ورودی های کاشت توسط داده های جغرافیایی پشتیبانی می شوند. در سال ۲۰۲۰، "دی تسایت" انتقاد خود را از سر گرفت. گفته می
شود که هم کاشت درختان گزارش شده توسط «گیاه برای سیاره» و هم میزان بقای آنها «بعید» است که بالا باشد. شفافیت این سازمان نیز مورد انتقاد قرار گرفت، که در نتیجه آن، سازمان اعلام کرد که در آینده تمام داده ها، حقایق و ارقام را به طور شفاف آشکار خواهد کرد.
ملیسا ان هورتمن (؛ نام خانوادگی پیش از ازدواج: هالوپتزوک؛ ۲۷ مه ۱۹۷۰ – ۱۴ ژوئن ۲۰۲۵) وکیل آمریکایی و سیاستمدار حزب دموکرات-کارگر-کشاورز از شهرستان هنپین، مینه سوتا بود. او از سال ۲۰۰۵ تا زمان ترورش در سال ۲۰۲۵، نماینده مناطق شمالی کلان شهر توئین سیتیز در مجلس نمایندگان مینه سوتا بود. هورتمن از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ به عنوان رهبر اقلیت مجلس ایالتی و از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۵ به عنوان شصت و یکمین رئیس مجلس نمایندگان مینه سوتا فعالیت کرد. در طول دوران تصدی اش، او از سیاست های مربوط به حمل ونقل، حقوق محیط زیست، حقوق سقط جنین، اصلاح پلیس و کنترل سلاح حمایت کرد و نویسنده اصلی استاندارد انرژی خورشیدی ایالت بود. در ۱۴ ژوئن ۲۰۲۵، هورتمن و همسرش در خانه شان در بروکلین پارک، مینه سوتا ترور شدند. مظنون این حادثه، ونس لوتر بولتر، ۵۷ ساله، شناسایی شد&lt;ref name="axios/20250614220932"&gt;&lt;/ref&gt; که گفته می شود در همان روز در یک تیراندازی مرتبط، قصد ترور سناتور ایالتی مینه سوتا، جان هافمن، را نیز داشت. بولتر پس از یک عملیات تعقیب و گریز دستگیر شد.
تکنوگایانیسم (به انگلیسی: Technogaianism؛ واژه ای مرکب از «تکنو» به معنای فناوری و «گایان» به معنای فلسفهٔ گایا) یک موضع سبز روشن در قبال محیط زیست است که از تحقیق، توسعه و استفاده از فناوری های نوپدید و آینده برای کمک به احیای محیط زیست زمین حمایت فعال می کند. طرفداران فناوری استدلال می کنند که توسعه فناوری ایمن، پاک و جایگزین باید هدف مهم محیط زیست گرایان و محیط زیست گرایی باشد. فلسفه. معمولاً، محیط زیست گرایان رادیکال این دیدگاه را دارند که هر فناوری لزوماً محیط زیست را تخریب می کند و بنابراین احیای محیط زیست تنها با کاهش اتکا به فناوری امکان پذیر است. در مقابل، تکنوگایانیست ها معتقدند که فناوری با گذشت زمان پاک تر و کارآمدتر می شود و لزوماً به ضرر محیط زیست پیش نمی رود. یکی از نمونه های مورد استفاده، پیل های سوختی هیدروژنی است. به طور مستقیم تر، آنها استدلال می کنند که چیزهایی مانند نانوفناوری و زیست فناوری می توانند مستقیماً تخریب محیط زیست را معکوس کنند. برای مثال، نانوفناوری مولکولی می تواند زباله های موجود در محل های دفن زباله را به مواد و محصولات مفید تبدیل کند، در حالی که زیست فناوری می تواند به میک
روب های جدیدی منجر شود که زباله های خطرناک را می بلعند. در حالی که بسیاری از فعالان محیط زیست هنوز هم ادعا می کند که "بخش عمدهٔ " فناوری برای محیط زیست مضر است، تکنوگایانیست ها استدلال می کنند که تا همین اواخر، بهره برداری بی رحمانه از محیط زیست به نفع بشریت بوده است، و دقیقاً از درک فعلی از سیستم های تکاملی پیروی می کنند؛ وقتی عوامل جدید (مانند گونه های خارجی یا زیرگونه های جهش یافته) وارد یک اکوسیستم می شوند، تمایل دارند مصرف منابع خود را به حداکثر برسانند تا اینکه: "الف)" به تعادلی برسند که فراتر از آن نتوانند به رشد بی وقفه ادامه دهند، یا "ب)" منقرض شوند. در این مدل ها، غیرممکن است که چنین عاملی بتواند محیط میزبان خود را بههٔ طور کامل نابود کند، اگرچه ممکن است قبل از ریشه کنی نهایی، دگرگونی های زیست محیطی عمده ای را تسریع کنند. تکنوگایانیست ها معتقدند که بشریت در حال حاضر دقیقاً به چنین آستانه ای رسیده است و تنها راه برای ادامه پیشرفت تمدن بشری، پذیرش اصول تکنوگایانیسم و محدود کردن بهره برداری های استثماری از منابع طبیعی در آینده و به حداقل رساندن توسعهٔ ناپایدار بیشتر است، در غیر این صورت با انقراض گسترد
ه و مداوم گونه ها روبه رو خواهیم شد. اثرات مخرب تمدن مدرن باید با راه حل های تکنولوژیکی، مانند استفاده از انرژی هسته ای، کاهش یابد. علاوه بر این، طرفداران فن آوری استدلال می کنند که تنها علم و فن آوری می توانند به بشریت کمک کنند تا از خطراتی که تمدن، انسان ها و سیارههٔ زمین را تهدید می کند، مانند یک رویداد احتمالی برخورد سیارک، آگاه شود و احتمالاً اقدامات متقابلی را برای آنها توسعه دهد. جیمز هیوز، جامعه شناس از والتر تروت اندرسون، نویسندهٔ کتاب "حاکمیت بر تکامل: ماجراجویی های بیشتر حیوان سیاسی"، به عنوان یکی از فیلسوفان سیاسی تکنوگایایی؛ استدلال می کند که تکنوگایانیسم به کار رفته در مدیریت منبع زیست محیطی در نوشته های آشتی بوم شناسی مانند کتاب "بوم شناسی برد-برد: چگونه گونه های زمین می توانند در میانهٔ فعالیت های انسانی زنده بمانند" نوشتهٔ مایکل روزنتسویگ یافت می شود؛ و جنبش طراحی ویریدیایی بروس استرلینگ را یک ابتکار عمل نمونهٔ تکنوگایایی می داند.
سیستم ذخایر ملی استرالیا (NRS) شبکه ای از بیش از ۱۰٬۰۰۰ منطقه حفاظت شده مشترک المنافع به علاوه ایالت ها و قلمروها است که در مجموع، در مقیاس ملی، از بیش از حفاظت می کنند. بیش از ۱۷٪ از قاره، از تنوع زیستی منحصر به فرد و مهم ترین مناظر زیست محیطی برای نسل های آینده. هدف NRS حفاظت از تنوع زیستی تمام مناظر بومی، گیاهان و جانوران در سراسر استرالیا از طریق حفاظت استراتژیک از زیستگاه ها است. این شامل مناطق عمومی، بومی و خصوصی حفاظت شده از خشکی و آب های شیرین داخلی است. به عنوان بخشی از برنامه مشارکتی سیستم ذخیره گاه ملی، چارچوب منطقه ای سازی زیست جغرافیایی موقت برای استرالیا به عنوان ابزاری برای برنامه ریزی جهت کمک به شناسایی مناطق دارای اولویت توسعه داده شد. مناطق حفاظت شده در زمین های خصوصی. مناطق حفاظت شده خصوصی شامل مناطقی هستند که مالکان آنها قراردادهای «دائمی» منعقد کرده اند و این قراردادها تحت نظارت قوانین مختلف ایالت ها، قلمروها و مشترک المنافع استرالیا قرار دارند. در پی این قوانین، ایالت ها، سرزمین ها و کشورهای مشترک المنافع، ثبت زمین ها و قراردادهای آنها را انجام می دهند. برای مثال به فهرست ایالت نیو ساوت
ولز مراجعه کنید. تاریخچه. اقدام دولت استرالیا برای ایجاد این سیستم ذخیره گاه ملی، به عنوان بخشی از تعهد این کشور به تحقق اهداف آن کنوانسیون، توسط کنوانسیون بین المللی تنوع زیستی آغاز شد. به طور خاص، پس از امضا و تصویب کنوانسیون در سال ۱۹۹۲ ، نخست وزیر وقت، پل کیتینگ، اعلام کرد در ۴ سال اول (۱۹۹۲–۱۹۹۶) ۱۱٫۲ دلار میلیون دلار برای ایجاد این سیستم هزینه شد و با همکاری و توافق ایالت ها و سرزمین های استرالیا، ۵۶۰۰ ملک (که تقریباً را پوشش می دهد)) در این سیستم گنجانده شد و یک برنامه جدید منطقه حفاظت شده بومی (IPA) آغاز شد تا برخی از ارزشمندترین و نادرترین مناظر زیست محیطی در زمین های متعلق به بومیان استرالیا را در بر بگیرد. تا سال ۲۰۰۳، ۱۷ منطقه حفاظت شده بومی اعلام شد که به طور قابل توجهی به NRS اضافه شد. در طول ۱۰ سال آینده (۱۹۹۶–۲۰۰۷)، با سرمایه گذاری قابل توجه بیشتر (از طریق صندوق میراث ملی) مورد دیگر به سیستم ذخایر ملی اضافه شد که دو سوم آن مناطق حفاظت شده بومیان بودند. در این مدت، از سال ۱۹۹۹، تاسمانی در سرمایه گذاری در مشارکت ها برای ایجاد مناطق حفاظت شده در سایر زمین های خصوصی پیشگام شد؛ و تا سال ۲۰۰۵، همه ا
یالت ها و سرزمین ها تعهد مشترک خود را به آنچه که قرار بود به عنوان «پرچمدار ملی در حفاظت از تنوع زیستی» توصیف شود، مجدداً تأیید کردند. سیستم ذخایر ملی همچنان از اولویت های دولت استرالیا است و بودجهٔ مداوم آن «مناطقی با سطوح پایین حفاظت، از جمله ساوانای نیمه گرمسیری از کیپ یورک تا کیمبرلی، منطقهٔ چمنزار میچل در شمال غربی کوئینزلند و استرالیای مرکزی خشک را هدف قرار می دهد؛ سرمایه گذاری مداوم در مناطق حفاظت شدهٔ بومی؛ به علاوهٔ یک استراتژی جدید برای سیستم ذخایر ملی که اولویت ها و اقداماتی را که باید در ۲۰ سال آینده انجام شود، مشخص می کند. ارزیابی. NRS توسط صندوق جهانی طبیعت به عنوان یک اقدام حفاظتی موفق و مقرون به صرفه مورد ستایش قرار گرفته است. مدل سازی سازمان پژوهش های علمی و صنعتی همسود به این نتیجه رسیده است که NRS یک ابزار حفاظتی مهم برای مقابله با اثرات تغییرات اقلیمی در استرالیا بر محیط زیست خواهد بود.
اخلاق گذرراه (به انگلیسی: Trail ethics) به مجموعه ای از اصول و هنجارهای اخلاقی اطلاق می شود که رفتار کوهنوردان و عابران مسیرهای طبیعی را در گذرراه های عمومی سامان دهی می کند. این اصول با هدف حفظ تعادل میان استفادهٔ انسان از طبیعت و صیانت از محیط زیست، به ویژه در مناطق حساس اکولوژیکی، طراحی شده اند. اخلاق گذر به دلیل تأکید بر تعامل آگاهانه و محترمانه میان انسان و طبیعت، در بسیاری از جنبه ها با اخلاق زیست محیطی و حتی حقوق بشر هم راستا است. سازمان ها، نهادهای دولتی و گروه های مردم نهاد بسیاری در راستای ترویج این فرهنگ، فعالیت و مشارکت دارند. عابران پیاده، کسانی که سگ هایشان را برای پیاده روی بیرون می برند، کوهنوردان، پیاده گردها، کوله گردها، دوچرخه سواران کوهستان، سوارکاران، شکارچیان و بازیکنان مسابقات آف رود همه و همه افرادی هستند که هنگام عبور از یک گذر یا گذرگاه باید به این اصول اخلاقی پایبند باشند. آداب معاشرت. در گذرگاه ها و مسیرهای طبیعی که توسط انواع مختلفی از کاربران نظیر کوهنوردان، دوچرخه سواران، سوارکاران و گردشگران مورد استفاده قرار می گیرد، گاهی اختلافاتی بر سر نحوهٔ استفاده از فضا یا اولویت عبور پدی