Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در جنگ داخلی اسپانیا (۱۹۳۷–۱۹۳۸) بود. مارشال هنگام آغاز جنگ جهانی دوم فرمانده ناوگان کشتی های زرهی بود. مارشال ماه نوامبر سال ۱۹۳۹ نبردناوهای "شارنهورست" و "گزایزنائو" را به دریای شمال فرستاد تا با عمل خود حواس بریتانیایی ها را پرت کنند تا رزم ناو زرهی "دویچلانت" بتواند از عملیات در اقیانوس اطلس به آلمان بازگردد. همان طور که امید می رفت، ناوگان بریتانیا به دنبال این دو نبردناو افتاد و "دویچلانت" توانست بدون خطر وارد آب های آلمان شود. نه تنها تله دشمن کارگر نیفتاد بلکه نیروهای مارشال کشتی تجاری مسلح "راوالپیندی" را هم گیر انداختند و غرق کردند. با همه این ها مارشال از جانب فرماندهی عالی مورد انتقاد قرار گرفت که چرا خسارت بیشتری به دشمن وارد نکرده است. پس از آن که متفقین در نروژ نیرو پیاده کردند به دستور فرماندهی عالی کریگس مارینه قرار شد چند کشتی جنگی بزرگ راهی آب های بین نروژ و جزایر شتلند شوند تا به خطوط تدارکاتی دشمن حمله کنند. این ناو گروه به فرماندهی میدانی شخص مارشال روز ۶ ژوئن سال ۱۹۴۰ بندر کیل را ترک کردند. در این حال نیروهای زمینی آلمان در ناحیه نارویک به محاصره متفقین افتاده بودند و بخش دیگری از نیرو
ها تلاش می کردند از جنوب راهی به سمت آن ها بگشایند. بزرگ دریابد اریش ردر، فرمانده کل کریگس مارینه به مارشال دستور داد ناوگروه اعزامی را به طرف نارویک ببرد و جلوی رسیدن نیروی بیشتری از متفقین را بگیرد و همچنین از جناح نیروی جنوبی محافظت کند. به گفته ردر هر دو این ماموریت ها اولویت یکسانی داشتند. ناو گروه شامل دو نبردناو، یک رزم ناو، چهار ناوشکن و یک نفت کش سوخت رسان می شد. در این حال بریتانیایی ها از روز ۴ ژوئن شروع به تخلیه نارویک کرده بودند. مارشال از طریق شناسایی هوایی شب ۷ ژوئن سه کاروان دریایی را که نارویک را ترک می کردند مشاهده کرد و از موضوع تخلیه آگاه شد. او به فرماندهی عالی گزارش کرد که قصد دارد به این کاوران های دشمن حمله کند. با این حال ردر، با این تصور که برداشت مارشال از تخلیه نارویک اشتباه است، بامداد روز بعد به او دستور داد به حرکت به سمت سواحل شمالی نروژ ادامه دهد. به هر حال مارشال برآشفته از این که فرماندهی عالی چرا در تصمیم گیری های فرمانده میدانی دخالت می کند، از اجرای فرمان سر باز زد و به دنبال کاروان بریتانیایی رفت. ناو گروه او سه شناور دشمن از جمله یک کشتی نفربر خالی را غرق کرندند. به هر
شکل مارشال حدو ساعت یک نیم روز ناوشکن های خود به سمت مأموریت اولیه فرستاد. در این حال نبردناوهای او توانستند چند ساعت بعد ناوهواپیمار بریتانیایی "گلوریوس" و دو ناوشکن را غرق کنند. در این درگیری یک اژدر به نبردناو "شارنهورست" اصابت کرد و از ناو گروه جدا شد و برای تعمیر به تروندهایم در نروژ رفت. مارشال همین زمان تعقیب بریتانیایی ها را متوقف کرد. ردر از عملکرد مارشال در عدم پیروی از فرمان ناراحت بود اما پیروزی کسب شده توسط او و حل شدن مسئله نارویک با تخلیه نیروهای متفقین سبب شد، اقدامی علیه او انجام ندهد. مارشال که از رفتار فرماندهی عالی کریگس مارینه با خود ناخشنود بود، روز ۱۸ ژوئن سال ۱۹۴۰ گزارش از بیماری خود داد. ردر هم که دل خوشی از مارشال نداشت به سرعت او را فرد دیگری جایگزین کرد. مارشال فارغ از مسئولیت های کاری، از یک دادگاه تحقیق و تفحص خواست موضوع عملکرد او در عملیات های اخیر را بررسی کند. به هر حال در نهایت به جایی نرسید. به هر شکل ردر اواخر ماه اوت سال ۱۹۴۰ مارشال را مجدد به خدمت فعال فراخواند و به عنوان بازرس امور آموزشی کریگس مارینه منصوب کرد. مارشال از اواخر سال ۱۹۴۱ تا ماه مه سال ۱۹۴۲ در جایگاه های
ویژه ای نخست در گروه دریایی جنوب و سپس در گروه دریایی بالتیک بود. البته هیچ یک از این جایگاه ها مسئولیت قابل توجهی نداشت و متناسب با درجه او نبود. پس از آن دوباره در حالت نیمه بازنشستگی قرار گرفت. این بار هم ردر مجددا مارشال فراخواند و روز ۱۲ اوت سال ۱۹۴۲ به عنوان فرمانده دریایی فرانسه برگزید. شش هفته بعد جایگاه او به فرمانده کل گروه دریایی غرب ارتقا یافت. به هر صورت هر گاه مارشال سعی می کرد موضوع حوادث گذشته را با ردر در میان بگذارد فرمانده کل کریگس مارینه از بحث با او خودداری می کرد. مارشال چند هفته پس از آن که دریابد کارل دونیتس سال ۱۹۴۳ به عنوان فرمانده جدید کل کریگس مارینه منصوب شد برای چندین بار بازنشسته شد. باز هم او را ماه ژوئن سال ۱۹۴۴ فراخوانند و رئیس ستاد ویژه ای در مورد رود دانوب کردند. در شرایطی بسیار عجیب، ماه نوامبر سال ۱۹۴۴ یک بار دیگر بازنشسته شد و دوباره برگشت و روز ۱۹ آوریل سال ۱۹۴۵ فرمانده کل دریایی غرب شد. مارشال پایان جنگ در این منصب بود. مارشال میانه سال ۱۹۴۷ از اسارت متفقین آزاد شد. چند مقاله دربارهٔ تاریخ نیروی دریایی و راهبردهای آن نوشت. دریابد ویلهلم مارشال در نهایت روز ۲۰ مارس سال
۱۹۷۶ در سن ۸۹ سالگی در مولن در شلسویش-هولشتاین درگذشت.
بتول خلیل زاده (زاده ۲۲ اردیبهشت ماه ۱۳۷۱ - کرمان) بازیکن والیبال ایرانی است که در تیم ملی والیبال نشستهٔ زنان ایران بازی می کند. جستارهای وابسته. فاطمه عباسی
کریگ کریک (به انگلیسی: Craig of the Creek) یک مجموعه تلویزیونی انیمیشن آمریکایی است که توسط مت برنت و بن لوین برای شبکه کارتون ساخته شده است. اپیزود آزمایشی این نمایش مستقیماً در برنامه رسمی در ۱ دسامبر ۲۰۱۷ آغاز شد. این سریال در ۱۹ فوریه ۲۰۱۸ به صورت آنلاین پخش شد. پخش دوبار رویداد در ۳۰ مارس ۲۰۱۸. در ۱۷ فوریه ۲۰۲۱، سریال برای فصل چهارم تمدید شد که اولین بار در ۲۵ اکتبر ۲۰۲۱ پخش شد. پیشنهادات در شبکه کارتون و HBO Max تحت عنوان جدید خود را دوباره ترسیم کنید در ۱۹ ژانویه ۲۰۲۲، سریال برای فصل پنجم تمدید شد که اولین بار در ۱۰ ژوئیه ۲۰۲۳ پخش شد. علاوه بر این، یک اسپین آف "دنیای بزرگ جسیکا"، و یک فیلم اصلی با عنوان ""کریگ قبل از نهر"، منتشر شده است. خلاصه. در حومه داستانی منطقه کلان شهر بالتیمور-واشنگتن شهر هرکلتون، مریلند، پسری به نام کریگ ویلیامز و دو دوستش، کلسی پوکولی و "جی.پی" مرسر، ماجراجویی های متعدد خود را در نهر نامی، به عنوان یک مدینه فاضله کودکانه از بیابان رام نشده توصیف می کند که در آن قبیله های کودکان بر دژهای درختی و رمپ های دوچرخه های خاکی سلطنت می کنند. موسیقی. موسیقی این سریال توسط جف روزنستاک که
در ژانر اراده تخصص دارد ساخته شده است. بن لوین و مت برنت هر دو طرفدار اسکا هستند، به همین دلیل است که آنها روزن استاک را برای این کار می خواستند. رسانه های دیگر. اسپین آف. در ۱۷ فوریه ۲۰۲۱، اعلام شد که یک سریال اسپین آف پیش دبستانی با محوریت جسیکا خواهر کوچک کریگ در حال ساخت است. مجموعه جدید با عنوان "دنیای بزرگ جسیکا" به عنوان بخشی از بلوک پیش دبستانی در شبکه کارتون پخش شد. در ۱۹ ژانویه ۲۰۲۲، اعلام شد که این سریال در سال ۲۰۲۳ پخش خواهد شد. در اکتبر ۲۰۲۲، اعلام شد که فصل اول اسپین آف توسط برادران وارنر نصف خواهد شد. در ژوئیه ۲۰۲۳، اعلام شد که این سریال به پایان خواهد رسید. علاوه بر کارتون، به عنوان بخشی از برنامه معمولی شبکه کارتون پخش می شود. نگاهی اجمالی به سریال در ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۳ پخش شد و به طور رسمی در ۲ اکتبر ۲۰۲۳ پخش شد. در نوامبر ۲۰۲۳، گزارش شد که سریال پس از فصل اول به پایان می رسد.&lt;ref&gt;
موزدایی مومی یا وکسینگ () یک فرایند موزدایی از ریشه با استفاده پوششی از یک ماده چسبنده مانند موم برای چسبیدن به موهای بدن و سپس برداشتن این پوشش و کندن مو از فولیکول است. موهای جدید به مدت چهار تا شش هفته در ناحیه ای که قبلا موزدایی شده است رشد نمی کنند، اگرچه برخی از افراد به دلیل اینکه برخی از موهایشان در چرخه رشد موی متفاوتی قرار دارد، تنها در عرض یک هفته، شاهد رشد مجدد خواهند بود. تقریباً هر ناحیه ای از بدن را می توان اپیلاسیون کرد، از جمله ابروها، صورت، موهای ناحیه تناسلی (به نام موزدایی بیکینی یا موزدایی صمیمی)، پاها، بازوها، پشت، شکم، سینه، بند انگشتان دست و پا. انواع مختلفی از موزدایی مناسب برای از بین بردن موهای زائد وجود دارد. گونه ها. موزدایی نواری (موم نرم) با پخش کردن یک موم به صورت نازک روی پوست انجام می شود. یک نوار پارچه ای یا کاغذی اعمال می شود و محکم فشرده می شود، نوار به موم و موم به پوست می چسبد. سپس نوار به سرعت برخلاف جهت رشد مو، تا حد امکان موازی با پوست برداشته می شود تا از آسیب به پوست جلوگیری شود. این کار موم را همراه با مو برمی دارد. انواع مختلفی از موزدایی نواری یا موزدایی نرم وجود
دارد: نوارهای گرم شده، سرد یا از پیش ساخته شده. برخلاف موزدایی سرد، موم گرم شده به راحتی روی پوست پخش می شود. موم موزدایی سرد ضخیم تر است که باعث می شود پخش شدن آن بر روی پوست سخت تر شود. نوارهای از پیش ساخته شده همراه با موم روی آنها هستند و در اندازه های مختلف برای استفاده در مناطق مختلف وجود دارند. موم بدون نوار (برخلاف موم نواری) شامل موم سخت و موم فیلم است. موم سخت تا حدودی ضخیم و بدون نوار پارچه ای یا کاغذی اعمال می شود. موم فیلم به همین ترتیب است اما در یک لایه نازک پخش می شود. پس از سرد شدن، موم سفت می شود، بنابراین به آسانی توسط درمانگر بدون استفاده از پارچه ها یا نوارها برداشته می شود. این روش موزدایی برای افرادی که پوست حساسی دارند بسیار مفید است. موم سخت/موم فیلم/موم غیر نواری به اندازه موم نواری به پوست نمی چسبد، بنابراین برای پوست های حساس گزینه خوبی است زیرا موهای نازک راحت تر از بین می روند. روش موزدایی بدون نوار (موم سخت، موم فیلم) درد کمتری دارد. موارد منع مصرف. عوامل زیر برای افرادی که هنگام موزدایی مستعد «کشیده شدن پوست» می شوند (جایی که لایه بالایی پوست در طول موزدایی پاره می شود) آسیب ز
ا شناخته شده است: موزدایی مومی در مقایسه با سایر اشکال از بین بردن موهای زائد مزایای زیادی دارد. این یک روش مؤثر برای از بین بردن مقدار زیادی از مو در یک زمان است، مو زدایی مومی یک روش با فواید طولانی مدت است، زیرا موهای ناحیه موم شده بین دو تا هشت هفته دوباره رشد نمی کنند. هنگامی که موها تراشیده شده یا با کرم موبر از بین می روند، موها به جای ریشه مو از روی سطح برداشته می شوند که باعث می شود در عرض چند روز دوباره در سطح پوست ظاهر شوند و از یک ریشه خشن رشد کنند. مناطقی که به طور مکرر در مدت زمان طولانی موزدایی مومی شوند، اغلب رشد مجدد نرم تر را از خود نشان می دهند. موزدایی مومی معایب زیادی نیز دارد. هنگامی که نوار از روی پوست برداشته می شود، موزدایی می تواند دردناک باشد. اگرچه درد طولانی مدت نیست، اما می تواند شدید باشد، به ویژه در مناطق حساس. یکی دیگر از اشکالات این روش هزینه آن است چون معمولاً توسط یک متخصص زیبایی دارای مجوز انجام می شود و در برخی موارد بسته به منطقه موزدایی و تعداد جلسات مورد نیاز می تواند هزینه بالایی داشته باشد. لوازم موزدایی مومی وجود دارد که خود شخص انجام دهد، اما ممکن است استفاده از آن
ها روی برخی از نواحی بدن دشوار باشد. یکی دیگر از اشکالات موزدایی مومی این است که برخی از افراد موهای نهفته، برآمدگی های قرمز و خونریزی جزئی را تجربه می کنند. این امر بیشتر در هنگام موزدایی نواحی با موهای ضخیم رخ می دهد، به خصوص در چند بار اول که فولیکول ها قوی تر هستند.
در قایق رانی بادبانی و عادی، ارتفاع آزاد شناور، فاصله از خط آب تا سطح بالای عرشه است که از پایین ترین نقطهٔ عرشه که آب می تواند وارد قایق یا کشتی شود، اندازه گیری می شود. در کشتی های تجاری، معیار دومی که نسبت به خط بار کشتی اندازه گیری می شود، صرف نظر از ترتیبات عرشه، تعریف استاندارد و تنظیم شده است. در یات ها، قایق های مسابقه ای، برای افزایش سرعت (با کاهش وزن و در نتیجه کاهش نیروی پسار) معمولاً ارتفاع آزاد کمی وجود دارد. ارتفاع آزاد بالاتر فضای کابین بیشتری فراهم می کند، اما وزن و پسار را می افزاید که به ضرر سرعت است. ارتفاع آزاد بالاتر، مانند کشتی های اقیانوس پیما، به امواج آب وهوایی عادی کمک می کند و بنابراین احتمال برخورد امواج پرآب را کاهش می دهد. یک کشتی با ارتفاع آزاد کم در دریاهای مواج مستعد برخورد بیشتر با آب است. کشتی های باری و کشتی های جنگی از ارتفاع آزاد بالا برای افزایش حجم داخلی استفاده می کنند، همچنین این گونه مقررات پایداری در آسیب سازمان بین المللی دریانوردی را به دلیل افزایش شناوری ذخیره برآورده می کنند.
بزمجه یمنی گونه ای "بزمجه" است که در یمن و جنوب غربی عربستان زندگی می کند. بزمجه یمنی اغلب در نزدیکی آب های کم عمق یا در بستر خشک رودخانه زندگی می کند. در خشک ترین فصل سال در ماه های ژانویه تا مارس، فعالیت آن ممکن است کاهش یابد یا حتی به حالت تعلیق درآید. رفتار. لانه های عمیق در زیر صخره ها و کُنده درختان حفاری می شوند. آنها در اسارت برای یک بزمجه نسبتاً مطیع هستند. رژیم غذایی آن بیشتر از بی مهرگانی مانند حلزون ها و حشرات به ویژه سوسک ها تشکیل شده است. شکار مهره داران بزرگ احتمالاً زمانی که فرصت داده می شود نیز گرفته می شوند.
ابوالفتوح بَرجَوان استاد (؟ – ۳۹۰ ق/ ۲۵ یا ۲۶ مارس ۱۰۰۰) خواجه ای بود که در سال های آغازین خلافت خلیفه فاطمی، الحاکم، برای مدتی کوتاه عملاً حکومت مصر را در دست داشت. او خواجه ای با اصالتی نامشخص بود که در دربار خلیفه عزیز زندگی می کرد. عزیز او را به عنوان سرپرست فرزند و ولیعهدش، الحاکم، منصوب کرد. با به تخت نشستن الحاکم در سال ۳۸۶ ق/۹۹۶ م، برجوان در آغاز نقش قیّم خلیفهٔ جوان را ایفا کرد، و تا سال ۳۸۷ ق/۹۹۷ م قدرت را به عنوان «واسطه» به دست گرفت. او این قدرت را به مدت چهار سال حفظ کرد تا اینکه به دستور حاکم که از او کینه به دل داشت، اعدام شد. زندگی. خاستگاه و رسیدن به قدرت. اصل و نسب برجوان نامشخص است: ابن خَلَّکان در کتاب رجال خود او را «سیاه پوست» (أسود اللون) معرفی می کند، در حالی که مؤرخانی مانند ابن القلانسی و مقریزی معتقدند او «سفیدپوست» (أبیض اللون) بوده است. مقریزی به ویژه تصریح می کند که برجوان یا اهل سیسیل (صِقِلّی) بوده یا از قوم اسلاو (صَقلَبی)، چنان که هر دو روایت در نسخه های خطی کتابش دیده می شود. او خواجه ای بود که به عنوان برده در دربار خلیفه العزیز بالله (خلافت: ۹۷۵–۹۹۶ م) پرورش یافت و در همان
جا به مقام سرپرست دربار رسید. پیش از درگذشت عزیز، برجوان به عنوان آموزگار پسر و ولیعهدش، منصور (که بعدها به عنوان حاکم بأمرالله شناخته شد) منصوب شد. از همین رو، او با عنوان «استاد» که لقب رایج خواجه های آموزگار شاهزادگان بود، نیز یاد شده است. در سال ۹۹۶ م، برجوان همراه با شاگردش به بلبیس رفت، جایی که عزیز – در میانهٔ آمادگی برای لشکرکشی علیه امپراتوری بیزانس – بیمار شده و در آستانهٔ مرگ بود. بنا بر روایات تاریخی، پس از درگذشت عزیز، برجوان شتابان به سوی شاگردش رفت. او را دید که مشغول بازی روی درختی بود. برجوان عمامه ای جواهرنشان بر سر او نهاد، زمین را بوسید و او را با عنوان «امیرالمؤمنین» سلام داد. پس از مرگ العزیز، بربرهای کُتامه ــ که سربازان شیعه ای بودند و به طور سنتی ستون فقرات ارتش فاطمیان را تشکیل می دادند اما به تدریج جای خود را به گروه های دیگر، به ویژه ترکان و دیلمیان مزدور از شرق جهان اسلام یا «مشارقه» (یعنی «شرقی ها») داده بودند ــ از فرصت جانشینی خلیفهٔ نوجوان، الحاکم، استفاده کردند تا خواستار به دست گرفتن کنترل حکومت شوند. عیسی بن نسطورس، وزیر مسیحی العزیز، برکنار شد (و کمی بعد اعدام گردید) و به
جای او فرماندهٔ کهنه کار الحسن بن عمّار منصوب شد، با عنوان «واسطه» (و نه وزیر کامل)، که معنای آن «میانجی» است. ابن عمّار بلافاصله پس از به دست گرفتن قدرت، دولت را با بربرهای شیعه پر کرد، که به طور عملی به چپاول خزانهٔ عمومی پرداختند. تلاش های بربرها برای کنار زدن سایر گروه های ذی نفوذ ــ نه تنها ترکان و دیگر اقوام گوناگون موجود در ارتش، بلکه دیوان سالاری غیرنظامی که حقوق آن نیز کاهش یافت ــ باعث شد که نه تنها مشارقه (شرقی ها)، بلکه برجوان نیز که خود در سودای قدرت بود، ناراضی و نگران شوند. برجوان با منجوتکین، فرماندار ترک تبار فاطمی در دمشق تماس گرفت و او را دعوت کرد تا به سوی مصر لشکرکشی کرده و ابن عمّار را برکنار کند. منجوتکین پذیرفت، اما در اشقلون به دست نیروهای ابن عمّار به فرماندهی سلیمان بن جعفر بن فلاح شکست خورد و به اسارت درآمد. با این حال، برجوان به زودی متحد جدیدی یافت: جَیش بن سَمسَمه، فرماندار طرابلس، که توسط ابن فلاح برکنار شده و جای خود را به برادر او داده بود. جیش و برجوان با گردآوردن شماری از سران ناراضی بربر، در قاهره دست به قیام زدند. ابن عمّار ناچار به فرار شد و برجوان در ۴ اکتبر ۹۹۷ جای او
را به عنوان واسطه گرفت. حکومت مصر و مرگ. در دوران قدرت یابی اش، برجوان تلاش کرد میان دو جناح توازن برقرار کند و تعادلی را که در دورهٔ العزیز وجود داشت، بازگرداند. از این رو، او سیاست جانبدارانهٔ آشکار ابن عمّار را معکوس کرد و خواسته های مشارقه (شرقی ها) برای دست یابی به مناصب و حمایت مالی را برآورده ساخت، در حالی که در عین حال مراقب بود کُتامه را نیز راضی نگه دارد. در همین راستا، او ابن عمّار را بخشید، حقوق ماهانهٔ ۵۰۰ دینار طلای او را بازگرداند، و جیش بن سمسمه را به فرمانداری دمشق منصوب کرد. با این حال، قدرت گرفتن برجوان آغازگر افول قطعی نفوذ کتامه در حکومت فاطمی بود. در همان زمان، برجوان دیگر خواجه های درباری را به بسیاری از مناصب عالی در پایتخت و ولایات گماشت و با منصوب کردن افراد از خاستگاه های گوناگون، شبکه ای گسترده از حمایت سیاسی برای خود ایجاد کرد. او برای مقام مدیر اصلی دولت، یک مسیحی به نام فهد بن ابراهیم را برگزید. در زمان قدرت گیری برجوان، استان های شام در وضعیتی آشفته بودند. شهر صور به رهبری دریانوردی به نام علّاقه [در شورش صور ۹۹۶–۹۹۸] سر به شورش برداشت، مُفرّج بن دغفل بن الجراح، رئیس قبیلهٔ با
دیه نشینان، تلاش کرد شهر رمله را تصرف کند، و در شمال سوریه نیز درگیری ای با امپراتوری بیزانس بر سر کنترل بر امارت حمدانی حلب در جریان بود. به فرماندهی جیش بن سمسمه، فاطمیان در ژوئن ۹۹۸ توانستند شورش در صور را سرکوب کنند، هرچند که ساکنان شهر از ناوگان دریایی بیزانس درخواست کمک کرده بودند. آنان همچنین موفق به مهار مفرّج و نیروهای بادیه نشین او شدند. جیش سپس به یاری شهر افامیه شتافت، که در محاصرهٔ فرماندار (دوکس) بیزانسی آنتاکیه، دامیان دالاسنوس، قرار داشت. در نبردی که در پی آمد، فاطمیان به پیروزی بزرگی دست یافتند و دالاسنوس کشته شد. شکست او امپراتور باسیلیوس دوم را واداشت که در سال بعد شخصاً لشکری به سوریه ببرد. او مناطق حمص، بیروت و طرابلس را غارت کرد، هرچند نتوانست طرابلس را فتح کند. با این حال، هر دو قدرت بزرگ مایل به ادامهٔ جنگ در منطقه نبودند و به واسطهٔ پاتریارک ارتدوکس یونانی اورشلیم، در سال ۱۰۰۱ م آتش بسی برقرار شد که وضع موجود (status quo) را تأیید کرد و آغازگر دوره ای طولانی از روابط مسالمت آمیز (اگرچه نه همیشه بی تنش) میان دو امپراتوری بزرگ مدیترانهٔ شرقی بود. برجوان همچنین در سرکوب ناآرامی در برقه و
بازگرداندن کنترل فاطمیان بر شهر طرابلس (در لیبی کنونی) موفق بود. او خواجه هایی را به عنوان فرماندار این دو شهر منصوب کرد، اما تصرف طرابلس چندان نپایید و پیامدهای ناخواسته ای داشت، زیرا نیروهای فاطمی درگیر درگیری با بربرهای صنهاجه بر سر کنترل آن شدند. این موضوع روابط فاطمیان با زیریان را، که پس از انتقال پایتخت به مصر، ولایت های قدیمی فاطمیان در افریقیه و مغرب به آنان سپرده شده بود، دچار تنش کرد و به فاصله گیری تدریجی زیریان از فاطمیان انجامید. برجوان اشتباه بزرگی مرتکب شد و همچنان الحاکم را چون شاگرد خود می پنداشت؛ با او با نوعی تکبّر رفتار می کرد و حتی جرأت یافت سواری اش را محدود کند و بر هدایایی که او پخش می کرد نظارت و محدودیت اعمال کند. این رابطهٔ پرتنش، زمانی بدتر شد که به گزارش النویری، الحاکم متوجه شد که برجوان او را «مارمولک» (سوسمار) می نامد. در نتیجه، الحاکم نفرت شدیدی از وزیر قدرتمند خود پیدا کرد؛ نفرتی که با تحریک خواجهٔ دیگر دربار، یعنی ابوالفضل رَیدان صقلبی، بیشتر شد. ریدان او را هشدار داد که برجوان ممکن است به کافور دومی تبدیل شود؛ همان برده ای که پس از مرگ بنیان گذار دودمان اخشیدیان، عملاً زم
ام حکومت مصر را در دست گرفت. بدین سان، در شب ۱۶/۱۷ ربیع الثانی سال ۳۹۰ هجری قمری (مطابق با ۲۵ مارس ۱۰۰۰ میلادی)، ریدان به دستور الحاکم، شکم برجوان را با خنجر درید و او را به قتل رساند. این قتل در میان نخبگان و تودهٔ مردم نارضایتی و نگرانی ایجاد کرد، چرا که بیم آن می رفت تعادل سیاسی ای که برجوان برقرار کرده بود از هم بپاشد. با این حال، الحاکم توانست مردم را آرام کند و با نمایش قدرت در برابر جمعیت مسلح بر دروازه های کاخ، اقتدار خود را تحکیم بخشد. او با توجیه قتل، آن را حق خلیفه دانست و برجوان را به دسیسه چینی علیه خود متهم کرد و از مردم خواست که در جوانی و بی تجربگی اش یاری اش دهند. الحاکم از این پس خود ادارهٔ حکومت را به دست گرفت، ولی برای حفظ تداوم امور، فهد بن ابراهیم را در رأس دیوان سالاری نگاه داشت. با این حال، در طول خلافتش کوشید تا قدرت وزرا را محدود کند، مرتباً آن ها را تغییر داد و از پاک سازی در میان مقامات بلندپایه ابایی نداشت؛ شماری از مقامات برجسته نیز قربانی این اقدامات شدند. چنان که فرهاد دفتری می نویسد، برجوان تنها نخستین نفر در «فهرست بلندی از وزرا، واسطه ها، فرماندهان و دیگر بلندپایگان» بود که
به فرمان الحاکم جان باختند. برجوان به عنوان «مردی صاحب ذوق و دلبستهٔ لذت های دنیوی» شناخته می شد (به نقل از برنارد لوئیس). بنا بر گزارش ابن خلّکان، پس از مرگ او، در خزانهٔ لباس هایش «هزار شلوار دابقی، هزار کمربند ابریشمی (تِکّه)، و مقدار عظیمی لباس، اثاثیه، سازهای موسیقی، کتاب و اشیای نفیس و نادر» یافت شد. او حامی موسیقی دانان و شاعران بود و خانه اش محل رفت وآمد آنان به شمار می رفت. یکی از خیابان های قاهره به نام او نام گذاری شد و این نام تا سدهٔ هفتم هجری (سیزدهم میلادی) همچنان باقی بود.
گناهکاران () یک فیلم ترسناک آمریکایی محصول ۲۰۲۵ به کارگردانی، تهیه کنندگی مشترک و نویسندگی رایان کوگلر است. داستان این فیلم در سال ۱۹۳۲ در می سی سی پی دلتا می گذرد و مایکل بی. جردن نقش های دوگانهٔ برادران دوقلویی را بازی می کند که برای شروع دوباره به زادگاه خود بازمی گردند، اما با یک شریر ماوراءطبیعی روبه رو می شوند. دیگر بازیگران فیلم هیلی استاینفلد، مایلز کاتن، جک اوکانل، وونمی موساکو، جیمی لاسون، عمر بنسون میلر و دلروی لیندو هستند. کوگلر ساخت این فیلم را از طریق شرکت سازنده خود Proximity Media تا ژانویه ۲۰۲۴ آغاز کرد؛ در آن زمان جردن به عنوان بازیگر انتخاب شد. برادران وارنر پیکچرز حقوق توزیع را در ماه بعد پس از یک جنگ پیشنهاد خرید به دست آورد و انتخاب بازیگران برای نقش های دیگر در ماه آوریل انجام شد. تصویربرداری اصلی از آوریل تا ژوئیه ۲۰۲۴ انجام شد. "گناهکاران" در ۳ آوریل ۲۰۲۵ به نمایش درآمد و در ۱۸ آوریل در ایالات متحده توسط برادران وارنر پیکچرز اکران شد. این فیلم نقدهای بسیار مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد، و کارگردانی کوگلر و موسیقی ساخته شده توسط لودویگ گورانسون مورد تحسین قرار گرفت. تماشاگرانی که در
نظرسنجی سینماسکور شرکت کردند به این فیلم نمره A دادند که بالاترین نمره در ۳۵ سال اخیر برای یک فیلم ترسناک است. این فیلم بیش از ۳۶۴ میلیون دلار در سراسر جهان فروخته و هشتمین فیلم پرفروش سال ۲۰۲۵ است. داستان. در سال ۱۹۳۲، دوقلوهای همسان و کهنه سربازان جنگ جهانی اول، «اسموک» و «استک مور»، پس از سال ها کار برای باند تبهکاری شیکاگو، به شهر کلارکزدیل در ایالت می سی سی پی بازمی گردند. آن ها با پولی که از گنگسترها دزدیده اند، یک کارخانه چوب بُری را از زمین دار نژادپرستی به نام هاگوود می خرند تا برای جامعهٔ سیاه پوست محلی یک مرکز موسیقی (جوک جوینت) راه اندازی کنند. پسرعمویشان «سَمی»، که آرزوی گیتاریست شدن دارد، به رغم هشدارهای پدر کشیشش «جدیدیا» که موسیقی بلوز را ماورایی و خطرناک می داند، به آن ها می پیوندد. دوقلوها نوازنده پیانو «دلتا اسلیم» و خواننده ای به نام «پرلین» را به عنوان اجراکننده استخدام می کنند (که سمی به او دل می بازد)، «آنی» همسر جداشدهٔ اسموک را به عنوان آشپز، زن وشوهر چینی تبار محلی «گریس» و «بو چو» را برای تأمین کالا، و کارگر مزرعه ای به نام «کورن بِرِد» را به عنوان نگهبان به خدمت می گیرند. اسموک و آ
نی بر سر باورهای جادویی آنی بحث می کنند: آنی باور دارد آیین هایش باعث نجات دوقلوها شده، اما اسموک با تلخی یادآوری می کند که آن ها نتوانستند از مرگ دختر نوزادشان جلوگیری کنند. در همین حال، خون آشام مهاجر ایرلندی، «رِمیک»، که از شکارچیان خون آشام قوم چاکتا می گریزد، زوجی عضو کوکلاکس کلان را با خشونت به خون آشام تبدیل می کند. در شب افتتاح مرکز موسیقی، اجرای سمی آن چنان پرشور است که ناآگاهانه ارواح گذشته و آینده را به گردهمایی جذب می کند. «رِمیک» و یاران خون آشامش از بیرون اجرا را می شنوند و در ازای پول و موسیقی، تقاضای ورود می کنند، اما دوقلوها به آن ها مشکوک شده و مخالفت می کنند. مری، دوست دختر سابق استک، به او یادآوری می کند که مرکز موسیقی به پول نیاز دارد و سپس بیرون با رِمیک دیدار می کند؛ او توسط رِمیک به خون آشام تبدیل می شود. مری به داخل بازمی گردد و استک را با نوشیدن خونش می کُشد. اسموک دخالت می کند و به مری شلیک می کند، اما زخم هایش فوراً التیام می یابند و او می گریزد. رِمیک نیز بیرون، کورن بِرِد را تبدیل می کند. اسموک مرکز را زودتر تعطیل می کند؛ اما هنگامی که مشتریان و بو آن جا را ترک می کنند، هدف حملهٔ
خون آشام ها قرار می گیرند. استک دوباره زنده می شود، اما پس از آن که آنی با آب نمک سیر شده او را دفع می کند، می گریزد. آنی که پی می برد مهاجمان خون آشام اند، دیگر بازماندگان را آگاه می کند: تنها نور خورشید، نقره یا سیخ چوبی می تواند خون آشام ها را بکشد؛ آن ها بدون دعوت نمی توانند وارد خانه شوند؛ و کشتن رِمیک نه نجات بخش و نه نابودگرِ خون آشام شدگان است. گرچه رِمیک خاطرات افراد تبدیل شده را دارد، شخصیت هایشان تا حدی باقی مانده است. رِمیک که هنوز نمی تواند وارد مرکز شود، در ازای ترک آن جا، خواستار سمی می شود، چون می خواهد با موسیقی او ارواح جامعهٔ از دست رفته اش را احضار کند. او وسوسه می کند که خون آشام شدن یعنی جاودانگی، آزادی و رهایی از نژادپرستی؛ و هشدار می دهد که هاگوود، رهبر محلی کلان، قصد دارد تا صبحگاه به مرکز حمله کند. وقتی بازماندگان نمی پذیرند، رِمیک، گریس را با تهدید حمله به دخترش «لیسا» تحریک می کند؛ گریس از خشم، به خون آشام ها اجازه ورود می دهد تا دخترش در امان بماند. در نبرد خونین بعدی، گریس، بو، دلتا اسلیم و آنی کشته می شوند. مری که از مرگ آنی آشفته است، می گریزد. اسموک، استک را شکست می دهد و رِم
یک، پرلین را تبدیل کرده و با سمی در کنار رودخانه درگیر می شود. سمی گیتار نقره ای اش را بر سر رِمیک می کوبد، که باعث درد مشترک در بین خون آشام ها می شود. سپس اسموک می رسد و با سیخ چوبی، رِمیک را می کشد. با طلوع خورشید، رِمیک و پیروانش در نور می سوزند. اسموک پیش از آن که هاگوود و افرادش را بکشد، سمی را روانهٔ خانه می کند، اما خود در این راه کشته می شود. در واپسین لحظات، چشم اندازی از آنی و دخترشان را می بیند. در همین حال، سمی، بی توجه به التماس های پدرش برای توبه و یافتن نجات، به شیکاگو می رود و به یک نوازندهٔ مشهور بلوز تبدیل می شود. شصت سال بعد، پس از پایان اجرایی در باشگاه بلوزش، سمی با مری و استک روبه رو می شود که تغییری نکرده اند. استک فاش می کند که اسموک او را در مرکز نکشت به شرطی که سمی بتواند در آرامش زندگی کند. پس از آن که سمی پیشنهاد آن دو برای جاودانگی را رد می کند، برایشان می نوازد. هنگام رفتن، سمی اعتراف می کند که اگرچه هنوز کابوس آن شب با اوست، اما تا پیش از خشونت، آن روز بهترین روز زندگی اش بود. استک تأیید می کند، چراکه آن روز، آخرین باری بود که اسموک یا خورشید را دید، و تنها باری که واقعاً احساس
آزادی کرد. ساخت. فیلمبرداری در ۱۴ آوریل ۲۰۲۴، در نیواورلئان آغاز شد. و در ۱۷ ژوئیه تمام شد. تولید این فیلم ۶۷ میلیون دلار در نیواورلئان هزینه داشت.