Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د می آید. به منظور کاهش تنش ها و پیشگیری از بروز ناهنجاری های رفتاری، مجموعه ای از آداب و قواعد اجتماعی با عنوان «آداب معاشرت گذر» تدوین شده است که رعایت آن ها نه تنها ضامن حفظ آرامش جمعی، بلکه در جهت حفاظت از محیط زیست و منابع طبیعی نیز مؤثر است. برای نمونه، در مسیرهای شیب دار، در بسیاری از مناطق طبیعی رسم بر آن است که گروه هایی که به سمت بالا حرکت می کنند، از حق تقدم برخوردار باشند. این قاعده مبتنی بر ملاحظات فیزیکی و تلاش مضاعف افرادی است که در حال صعود هستند. همچنین، به منظور حفظ سکوت و آرامش محیط طبیعی، توصیه می شود که عابران مسیر از ایجاد صداهای بلند همچون فریاد زدن، پخش موسیقی یا مکالمه های بلند با تلفن همراه خودداری کنند، چراکه چنین رفتارهایی ممکن است حیات وحش را برهم زند یا تجربهٔ دیگر عابران را مختل کند. یکی دیگر از اصول مهم در اخلاق گذر، خودداری از آسیب زدن به بستر طبیعی است. کاربران موظف اند تنها در مسیرهای تعیین شده حرکت کرده، از قدم گذاشتن بر گیاهان یا ترک مسیرهای پایدار اجتناب کنند. همچنین، چیدن گل ها، تغذیهٔ حیوانات وحشی، و رهاسازی زباله ها رفتاری ناپسند و مغایر با اصول حفاظت از محیط زیست به ش
مار می رود. در همین راستا، جنبش جهانی رد پایی از خود به جا نگذار دستورالعمل هایی را برای حرکت کم اثر در طبیعت ارائه می دهد که در آن آمده است: «چیزی جز ردپا به جا نگذارید؛ چیزی جز عکس برندارید؛ چیزی جز زمان را از بین نبرید؛ چیزی جز خاطره باقی نگذارید». طبق عرف رایج، دوچرخه سواران باید به کوهنوردان و سوارکاران راه دهند و کوهنوردان نیز در برابر سوارکاران حق تقدم ندارند. این قواعد به ایجاد هماهنگی، امنیت و همزیستی مسالمت آمیز در فضاهای طبیعی کمک شایانی می کنند. گذرها در مناطق شهری. برخی از شهرها برای افزودن مسیرهایی برای عابران پیاده و دوچرخه سواران تلاش کرده اند. این امر می تواند میزان ترافیک وسایل نقلیه را در مناطق شلوغ شهری کاهش دهد و بازدید از مناطق مرکز شهر را دلپذیرتر کند. وقتی مسیری توسط افرادی که با سرعت های مختلف مانند عابران پیاده، دوندگان و دوچرخه سواران در حال حرکت هستند استفاده می شود و آداب معاشرت مناسب رعایت نمی شود، می تواند مشکلاتی ایجاد کند. ماشین های مسابقات آف رود. در ایالات متحده، استفاده از خودروهای آفرود در زمین های عمومی توسط برخی از اعضای دولت و سازمان های زیست محیطی از جمله باشگاه سیرا و
انجمن طبیعت گردی مورد انتقاد قرار گرفته است. آنها به پیامدهای متعددی از استفادهٔ غیرقانونی از ماشین های مسابقات آف رود مانند آلودگی، آسیب به گذرها، فرسایش، دگرگونی زمین، انقراض احتمالی گونه ها، و تخریب زیستگاه اشاره کرده اند که می تواند مسیرهای پیاده روی را غیرقابل عبور کند. طرفداران مسابقات آف رود استدلال می کنند که استفادهٔ قانونی تحت دسترسی برنامه ریزی شده همراه با تلاش های متعدد گروه های مسابقات آف رود برای حفاظت از محیط زیست و گذرها، این مشکلات را کاهش خواهد داد. گروه هایی مانند ائتلاف روبان آبی از طرح به آرامی گام بردار! حمایت می کنند که به معنای استفادهٔ مسئولانه از زمین های عمومی مورد استفاده برای فعالیت های خارج از جاده است.
جنگ های باستانی () جنگی است که از آغاز تاریخ ثبت شده تا پایان دوره باستان انجام می شده است. تفاوت بین جنگ های ماقبل تاریخ و باستان بیشتر به سازماندهی مربوط می شود تا فناوری. توسعه اولین دولت-شهرها و سپس امپراتوری ها، به جنگ اجازه داد تا به طور چشمگیری تغییر کند. با شروع در بین النهرین، دولت ها مازاد کشاورزی کافی تولید کردند. این امر به نخبگان حاکم تمام وقت و فرماندهان نظامی اجازه ظهور داد. در حالی که بخش عمده ای از نیروهای نظامی هنوز کشاورز بودند، جامعه می توانست هر سال بخشی از آن را به خود اختصاص دهد؛ بنابراین، ارتش های سازمان یافته برای اولین بار توسعه یافتند. این ارتش های جدید توانستند به دولت ها کمک کنند تا از نظر اندازه، بزرگ شوند و به طور فزاینده ای متمرکز گردند. در اروپا و خاور نزدیک، پایان دوران باستان اغلب با سقوط امپراتوری روم غربی در سال ۴۷۶ میلادی، جنگ های امپراتوری روم شرقی در مرزهای جنوب غربی آسیا و شمال آفریقا و آغاز فتوحات مسلمانان در قرن هفتم میلادی برابر است. در چین، می توان آن را به عنوان پایان نقش رو به رشد جنگجویان سواره نظام که برای مقابله با تهدید رو به رشد از شمال در قرن پنجم و آغاز سل
سله تانگ در سال ۶۱۸ میلادی مورد نیاز بود، نیز در نظر گرفت. در هند، دوره باستان با زوال امپراتوری گوپتا (قرن ششم) و آغاز فتوحات مسلمانان در آنجا از قرن هشتم به پایان می رسد. در ژاپن، دوره باستان با ظهور فئودالیسم در دوره کاماکورا در قرن های ۱۲–۱۳ به پایان می رسد. ارتش های اولیه باستان عمدتاً از تیر و کمان استفاده می کردند، همان سلاح هایی که در دوران ماقبل تاریخ برای شکار توسعه یافته بودند. یافته های موجود در محل ناتاروک در تورکانا، کنیا، به عنوان شواهدی از درگیری و جنگ بین گروهی در دوران باستان تفسیر شده اند، اما این تفسیر به چالش کشیده شده است. ارتش های اولیه در مصر و چین از الگوی مشابهی در استفاده از پیاده نظام انبوه مسلح به کمان و نیزه پیروی می کردند. پیاده نظام در این زمان، شکل غالب جنگ بود، تا حدودی به این دلیل که زین شتر و رکاب هنوز اختراع نشده بودند. پیاده نظام ها در این زمان به دو دستهٔ دوربرد و ضربتی تقسیم می شدند، پیاده نظام ضربتی یا برای نفوذ به خط دشمن حمله می کرد یا خود را حفظ می کرد. این نیروها در حالت ایده آل با هم ترکیب می شدند و در نتیجه حریف را با یک دوراهی مواجه می کردند: نیروها را گروه بندی
کرده و آنها را در برابر نیروهای دوربرد آسیب پذیر رها می کرد، یا آنها را پخش کرده و در برابر ضربه آسیب پذیر می کرد. این تعادل در نهایت تغییر کرد زیرا فناوری به ارابه ها، سواره نظام و توپخانه اجازه داد تا نقش فعالی در میدان ایفا کنند. هیچ مرز مشخصی بین جنگ باستانی و قرون وسطایی نمی توان ترسیم کرد. ویژگی های بارز جنگ قرون وسطایی، به ویژه سواره نظام سنگین و موتورهای محاصره مانند منجنیق، برای اولین بار در اواخر دوران باستان معرفی شدند. تقسیم بندی اصلی در دوره باستان، در آغاز عصر آهن با معرفی سواره نظام (که منجر به زوال جنگ ارابه ای شد)، جنگ دریایی (مردمان دریا) و توسعه صنعتی مبتنی بر متالورژی آهنی است که امکان تولید انبوه سلاح های فلزی و در نتیجه تجهیزات ارتش های بزرگ دائمی را فراهم کرد. اولین قدرت نظامی که از این نوآوری ها بهره مند شد، امپراتوری آشوری نو بود که به میزانی بی سابقه از کنترل متمرکز دست یافت و اولین «قدرت بزرگ جهانی» بود که بر کل هلال حاصلخیز (بین النهرین، شام و مصر) کنترل پیدا کرد.
اعتراضات «نه به پادشاهی» که در سطح بین المللی با نام های «نه به دیکتاتور» یا «نه به ظالم» نیز شناخته می شود، مجموعه ای از اعتراضات بود که در روز ۱۴ ژانویه ۲۰۲۵ (که توسط شرکت کنندگان به عنوان روز بدون پادشاه نامگذاری شده است) علیه سیاست ها و اقدامات دونالد ترامپ در طول دومین دوره ریاست جمهوری اش، از جمله گرایش های فاشیستی ادعایی او و عقب گرد دموکراتیک مرتبط با آن در ایالات متحده برگزار شد.این اعتراضات همزمان با رژه ۲۵۰مین سالگرد ارتش آمریکا و تولد ۷۹ سالگی ترامپ انجام شد. برآوردهای مشارکت مردم عامه، آن را به عنوان بزرگ ترین اعتراض یک روزه در تاریخ ایالات متحده قرار می دهد. برگزارکنندگان تخمین زدند که بیش از پنج میلیون نفر در بیش از ۲۱۰۰ شهر و شهرستان، از جمله رویداد شاخص که در فیلادلفیا اتفاق افتاد، شرکت کردند. همچنین اعتراضات بیشتری در گوام، جزایر ماریانای شمالی، پورتوریکو و جزایر ویرجین ایالات متحده، که از سرزمین های تحت حاکمیت آمریکا هستند، و در ۲۰ کشور خارجی از جمله کانادا، ژاپن، مکزیک و اروپا نیز رخ داد. در کشورهایی با سلطنت مشروطه مانند کانادا و بریتانیا، عناوین جایگزین «دیکتاتورها» یا «ظالم» بر «پادشاها
ن» ترجیح داده می شدند تا از اشتباه گرفته شدن با جنبش های ضدسلطنتی جلوگیری شود؛ هاوایی نیز همین کار را کرد تا از اشتباه گرفته شدن با رژه شاه کامهامها که در همان روز برگزار می شد، جلوگیری شود. سازمان دهندگان همچنین گفتند که این روز بزرگ ترین اعتراضات هماهنگ از زمان آغاز دوره دوم ریاست جمهوری ترامپ بوده است. پیش زمینه. اعتراضات «بدون پادشاه» با هدف مخالفت با سیاست ها و اقدامات دولت دونالد ترامپ برگزار شد. این اعتراضات به دلیل هم زمانی با رژهٔ دویست وپنجاهمین سالگرد ارتش ایالات متحده و تولد ۷۹ سالگی رئیس جمهور ترامپ، فعالان چپ گرای ضد ترامپ این رویداد را به عنوان نمونه ای از استفادهٔ ترامپ از نیروهای مسلح ایالات متحده برای برپایی جشنی خودمحورانه و مشابه یک پادشاه تعبیر کردند. این اعتراضات پس از چند روز تظاهرات سراسری علیه یورش های اعمال مهاجرت و گمرک ایالات متحده آمریکا (ICE) در سراسر ایالات متحده شکل گرفتند، از جمله در لس آنجلس، جایی که ترامپ از گارد ملی کالیفرنیا و تفنگداران دریایی ایالات متحده را به کار گرفت. ائتلافی متشکل از بیش از ۲۰۰ سازمان، از جمله جنبش Indivisible، جنبش Third Act، فدراسیون معلمان آمریکا (
AFT)، سازمان تأمین اجتماعی کار می کند (Social Security Works)، اتحادیه کارگران ارتباطات آمریکا (CWA)، اتحادیه آزادی های مدنی آمریکا (ACLU)، سازمان Public Citizen و MoveOn، این اعتراضات را سازمان دهی کردند. موضوع «بدون پادشاه» توسط گروه Indivisible با همکاری ائتلافی از شرکا ایجاد شد و در بسیاری از مناطق با گروه هایی مانند جنبش ۵۰۵۰۱ همکاری داشت. نام این جنبش از رفتار اقتدارگرایانه یا استبدادی ترامپ و دولت او گرفته شده است. گروه ۵۰۵۰۱ پیش تر نیز تظاهرات سراسری ای با نام «بدون پادشاه در روز رؤسای جمهور» در ۱۷ فوریه (روز رؤسای جمهور) برگزار کرده بود. منتقدان و فعالان، ترامپ را به دلیل سرپیچی از احکام دادگاه ها، اخراج های غیرقانونی و بی توجهی آشکار به حقوق مدنی، با یک پادشاه مطلق گرا مقایسه کرده اند. با توجه به اینکه در بسیاری از کشورها پادشاهان رئیس کشور هستند، شاخهٔ بین المللی حزب دموکرات (Democrats Abroad) نیز تظاهرات همبستگی با شعار «نه به مستبدان» (No Tyrants) برگزار کرد و پیام آن ها این بود: «ما اقتدارگرایی را رد می کنیم. ما ترس را رد می کنیم. ما مستبدان را رد می کنیم.»
نیروی دریایی بیزانس () نیروی دریایی امپراتوری بیزانس بود. مانند دولتی که به آن خدمت می کرد، ادامه مستقیم سلف رومی خود بود، اما نقش بسیار بزرگتری در دفاع و بقای دولت نسبت به نسخه اولیه خود در امپراتوری روم ایفا کرد. در حالی که ناوگان های امپراتوری روم با تهدیدهای دریایی بزرگی روبرو نبودند و به عنوان یک نیروی انتظامی عمل می کردند که از نظر قدرت و اعتبار بسیار پایین تر از ارتش روم بود، فرماندهی دریا برای وجود دولت بیزانس که چندین مورخ آن را «امپراتوری دریایی» نامیده اند، حیاتی شد. اولین تهدید برای هژمونی روم در دریای مدیترانه توسط وندال ها در قرن پنجم میلادی مطرح شد، اما تهدید آنها با جنگ های ژوستینین اول در قرن ششم پایان یافت. استقرار مجدد یک ناوگان دائمی و معرفی کشتی جنگی درمون در همان دوره، همچنین نقطه ای را نشان می دهد که نیروی دریایی بیزانس شروع به فاصله گرفتن از ریشه های رومی متأخر خود و توسعه هویت خاص خود کرد. این فرایند با شروع فتوحات اولیه مسلمانان در قرن هفتم میلادی، بیشتر شد. پس از از دست دادن شام و بعدها آفریقا، مدیترانه از یک «دریاچه رومی» به میدان نبردی بین بیزانسی ها و مجموعه ای از کشورهای مسلمان
تبدیل شد. در این نبرد، ناوگان های بیزانس نه تنها برای دفاع از متصرفات گسترده امپراتوری در اطراف حوضه مدیترانه، بلکه برای دفع حملات دریایی علیه پایتخت امپراتوری، قسطنطنیه، بسیار مهم بودند. با استفاده از «آتش یونانی» که به تازگی اختراع شده بود، شناخته شده ترین و ترسناک ترین سلاح مخفی نیروی دریایی بیزانس، قسطنطنیه از چندین محاصره نجات یافت و درگیری های دریایی متعددی منجر به پیروزی های بیزانسی ها شد. در ابتدا، دفاع از سواحل بیزانس و مسیرهای منتهی به قسطنطنیه بر عهده ناوگان بزرگ کرابیزیانو بود. با این حال، به تدریج به چندین ناوگان منطقه ای تقسیم شد، در حالی که یک ناوگان مرکزی امپراتوری در قسطنطنیه مستقر بود که از شهر محافظت می کرد و هسته اصلی سفرهای دریایی را تشکیل می داد. در اواخر قرن هشتم، نیروی دریایی بیزانس، نیرویی سازمان یافته و منظم، دوباره قدرت دریایی غالب در مدیترانه بود. درگیری ها با نیروی دریایی جهان اسلام با موفقیت های متناوب ادامه یافت، اما در قرن دهم، بیزانسی ها توانستند در مدیترانه شرقی برتری پیدا کنند. در طول قرن یازدهم، نیروی دریایی، مانند خود امپراتوری، شروع به زوال کرد. بیزانسی ها در مواجهه با چا
لش های دریایی جدید از غرب، به طور فزاینده ای مجبور شدند به نیروی دریایی دولت-شهرهای ایتالیایی مانند جمهوری ونیز و جمهوری جنوا تکیه کنند که تأثیرات فاجعه باری بر اقتصاد و حاکمیت امپراتوری داشت. دوره ای از بهبود در دوران سلسله کومننوس، دوره دیگری از زوال را به دنبال داشت که به فروپاشی فاجعه بار امپراتوری توسط جنگ صلیبی چهارم در سال ۱۲۰۴ منجر شد. پس از احیای امپراتوری در سال ۱۲۶۱، چندین امپراتور از سلسله پالایولوگان تلاش کردند نیروی دریایی را احیا کنند، اما تلاش های آنها فقط تأثیر موقت داشت. امپراتور آندرونیکوس دوم پالایولوگوس حتی نیروی دریایی را به طور کامل منحل کرد و به ونیز اجازه داد تا بیزانسی ها را در دو جنگ شکست دهد، که اولین آن منجر به پیمان تحقیرآمیزی شد که در آن ونیزی ها چندین جزیره را که در طول جنگ از نیروهای بیزانسی تصرف کرده بودند، نگه داشتند و دومی را مجبور کردند تا ونیزی ها را به خاطر تخریب محله ونیزی قسطنطنیه به دست ساکنان جنوایی شهر، غرامت بپردازد. در اواسط قرن چهاردهم، ناوگان بیزانس که زمانی می توانست صدها کشتی جنگی را به دریا بفرستد، در بهترین حالت به چند ده کشتی محدود شد و کنترل دریای اژه به ط
ور قطعی به نیروی دریایی ایتالیا و در قرن پانزدهم به نیروی دریایی نوپای عثمانی منتقل شد. نیروی دریایی تضعیف شده بیزانس تا سقوط قسطنطنیه به دست امپراتوری عثمانی در سال ۱۴۵۳ همچنان فعال بود.
در سال ۲۰۱۰، استرالیا استراتژی ای را برای حفاظت از زمین تحت سیستم ذخایر ملی تدوین کرد که «یک شبکه ملی از مناطق حفاظت شده عمومی، بومی و خصوصی بر روی زمین و آب های داخلی» خواهد بود. ایالت ها، سرزمین ها و دولت فدرال قوانینی را برای ایجاد و حفاظت از زمین های خصوصی «به طور دائم» تصویب کرده اند. علاوه بر این، آنها سازوکارهایی را برای تأمین مالی حفاظت از تنوع زیستی در کوتاه مدت ایجاد کرده اند. برای مثال، به ذخیره گاه آبریز دو رودخانه مراجعه کنید. یکی از نویسندگان تخمین زده است که تا سپتامبر ۲۰۱۳ تقریباً ۵۰۰۰ ملک خصوصی در استرالیا وجود داشته است که شامل حدود می شود که می توان آنها را مناطق حفاظت شده خصوصی در نظر گرفت. کشورهای مشترک المنافع. زمین های حفاظت شده خصوصی که بخشی از سیستم ذخایر ملی هستند، باید معیارهای خاصی را برآورده کنند: چنین زمین هایی بودجه دولت استرالیا را جذب می کنند که به مدیریت آنها طبق دستورالعمل های مختلف کمک می کند. مثال ها. مناطق حفاظت شده خصوصی تحت سیستم ذخایر ملی: نیو ساوت ولز. در سال ۲۰۱۸، ۳٫۹ درصد از زمین های خصوصی در نیو ساوت ولز برای حفاظت مدیریت شدند. طبق قانون حفاظت از تنوع زیستی، قراردا
دهای حفاظت از زمین های خصوصی که از زمین های خصوصی «به طور دائم» محافظت می کنند، تنظیم و ثبت می شوند. سازمان حفاظت از تنوع زیستی، فهرست عمومی از توافق نامه ها را نگهداری می کند، که سه نوع هستند: توافق نامه های حفاظتی بخش های ۵٫۲۰–۵٫۲۶ از، توافق نامه های پناهگاه حیات وحش بخش های ۵٫۲۷–۵٫۳۳، و توافق نامه های نظارت بر تنوع زیستی بخش های ۵٫۵–۵٫۱۹. توافق نامه های تنوع زیستی «دائمی» هستند، اما وزیر که این قانون را اجرا می کند می تواند آنها را فسخ کند تا اجازه استخراج معادن داده شود. بخش های ۵٫۱۸، ۵٫۱۹ به طور مشابه، یک توافقنامه حفاظت از منابع طبیعی می تواند با یا بدون توافق همه طرفین توافقنامه حفاظت از منابع طبیعی فسخ شود بخش ۵٫۲۳ در واقع، انواع توافقات ممکن است به خواست وزیر و به نفع معدن و بدون توافق مالکان زمین فسخ شوند. (بخش های ۵٫۲۳، ۵٫۳۰) با توجه به این موضوع، در رابطه با توافق نامه های مربوط به حیات وحش، قانون بیان می کند (بخش ۵٫۳۳): هیچ موردی در این بخش وجود ندارد. توافق نامه های نظارت بر تنوع زیستی، توافق نامه های «دائمی» هستند و در سند مالکیت ثبت می شوند. چنین مکان هایی «اعتبار تنوع زیستی» ایجاد می کنند که
می توان آن ها را برای جبران اثرات توسعه در جاهای دیگر فروخت. توافق نامه های حفاظت، پیمان هایی در مورد مالکیت ملک هستند و ممکن است دائمی یا برای مدت زمان مشخصی باشند و در برخی موارد، هزینه های مدیریتی را برای صاحب زمین جذب می کنند. توافق نامه های پناهگاه حیات وحش، توافق نامه های «دائمی» هستند که می توانند در هر زمانی توسط مالک زمین لغو شوند. فهرست کاملی از توافق نامه ها در دسترس عموم است. ویکتوریا. در سال ۱۹۷۲، پارلمان ویکتوریا "قانون حفاظت از محیط زیست ویکتوریا ۱۹۷۲ را تصویب کرد"، که "بنیاد طبیعت ویکتوریا" را تأسیس کرد، که مناطقی را در ایالت که «از نظر اکولوژیکی مهم یا دارای منافع طبیعی یا زیبایی یا اهمیت علمی هستند و به منظور تشویق و کمک به حفظ حیات وحش و گیاهان بومی» حفظ و نگهداری می کنند، به دست می آورد. نقش اصلی این بنیاد، مذاکره با مالکان خصوصی زمین هایی است که ارزش حفاظت دارند، تا قراردادهایی در مورد زمین برای حفاظت از مناطق ایجاد شود. از سال ۱۹۷۸، سازمان «تراست فور نیچر» بیش از ۱۳۸۰ قرارداد را در بیش از ۶۲۰۰۰ هکتار زمین منعقد کرده است. تاسمانی. در تاسمانی، ابزاری که زمین به وسیله آن به مالکیت عمومی درم
ی آید، "قانون حفاظت از طبیعت مصوب ۲۰۰۲" است. این قانون شرح می دهد که کدام زمین ها می توانند پیمان حفاظت داشته باشند، چگونه باید این کار انجام شود و چگونه باید به مالکان زمین غرامت پرداخت شود. همانند سایر حوزه های قضایی، زمین باید دارای ارزش حفاظتی تلقی شود. در سپتامبر ۲۰۱۹، ۸۸۶ زمین تعهد شده در تاسمانی وجود داشت که ۱۰۹۳۲۵ هکتار را پوشش می داد. در تاسمانی، "سازمان حفاظت از اراضی تاسمانی" (TLC) نقشی مشابه سازمان حفاظت از محیط زیست ویکتوریا ایفا می کند. TLC یک سازمان غیرانتفاعی است که «با خرید و مدیریت زمین های خصوصی در تاسمانی، از عموم مردم برای حفاظت از مکان های غیرقابل جایگزین و اکوسیستم های نادر، کمک مالی جمع آوری می کند.» بنابراین، این سازمان مالک و مدیر ذخایر خصوصی است، با زمین داران برای شناسایی و حفاظت از مناطق مهم زیست محیطی از طریق ایجاد توافق نامه ها و میثاق های حفاظتی همکاری می کند و باز هم مانند همتای ویکتوریایی خود، از طریق خرید و فروش زمین هایی که حفاظت از آنها مهم است، یک صندوق گردشی دارد.
داوطلب نظامی () فردی است که با اراده آزاد در خدمت نظامی و سربازی ثبت نام می کند و سرباز وظیفه، مزدور یا لژیونر خارجی نیست. داوطلبان گاهی اوقات برای جنگیدن در نیروهای مسلح یک کشور خارجی ثبت نام می کنند، به عنوان مثال در طول جنگ داخلی اسپانیا. داوطلبان نظامی برای عملکرد ارتش های داوطلب ضروری هستند. بسیاری از ارتش ها، از جمله نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا، قبلاً بین «داوطلبان مهم» که در طول جنگ ثبت نام می کردند و «ارتش منظم» که به صورت طولانی مدت خدمت می کردند، تمایز قائل می شدند.
طرح «گیاه برای پاکستان» (Plant4Pakistan) که با نام «سونامی ۱۰ میلیارد درخت» نیز شناخته می شود، یک پروژه پنج ساله برای کاشت ۱۰ میلیارد درخت در سراسر پاکستان از سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۳ بود. نخست وزیر عمران خان این پویش را در ۲ سپتامبر ۲۰۱۸ با کاشت تقریباً ۱٫۵ میلیون درخت در روز اول آغاز کرد. این برنامه پس از توقف موقت در سال ۲۰۲۰ به دنبال همه گیری کووید-۱۹ در پاکستان، تعداد کارگران خود را سه برابر کرد و به ۶۳۶۰۰ نفر رساند. هدف این کار، استخدام افرادی بود که به دلیل پیامدهای اقتصادی ناشی از همه گیری بیکار شده بودند. بیشتر کارها که روزانه بین ۵۰۰ تا ۸۰۰ روپیه (۳ تا ۵ دلار آمریکا) درآمد داشت، در مناطق روستایی انجام می شد و مردم نهالستان هایی برپا می کردند، نهال می کاشتند و به عنوان نگهبان جنگل خدمت می کردند. به این طرح ۷٫۵ میلیارد روپیه (۴۶ میلیون دلار) بودجه اختصاص داده شد. نهال هایی که در طول این برنامه کاشته شدند شامل توت، اقاقیا، مورینگا و سایر گونه های بومی بودند. تاریخچه. سونامی یک میلیارد درخت، یک طرح بزرگ جنگل کاری بود که در سال ۲۰۱۴، توسط دولت خیبر پختونخوا در پاکستان آغاز شد. هدف این طرح، کاشت یک میلیارد درخت د
ر ۳۵۰۰۰ هکتار از جنگل های تخریب شده و زمین های بایر بود. موفقیت این برنامه به سرعت مورد توجه بین المللی قرار گرفت و سازمان هایی مانند چالش بن، بانک جهانی و اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت ("آی یوسی ان") تأثیر زیست محیطی آن را ستودند. با الهام از پروژه اصلی، نخست وزیر عمران خان در سال ۲۰۱۸ تلاش مشابه و در مقیاس بزرگتری به نام سونامی ۱۰ میلیارد درخت را آغاز کرد. این طرح با هدف جنگل کاری یک میلیون هکتار در سراسر پاکستان اجرا شد. گرمایش جهانی در پاکستان. در حالی که اقتصاد پاکستان از نظر انتشار گازهای گلخانه ای در رتبه ۱۳۵ قرار دارد، بر اساس گزارش سالانه شاخص جهانی خطر اقلیم () سازمان جرمن واچ، این کشور در میان ده کشور اول جهان است که تحت تأثیر گرمایش جهانی قرار گرفته اند. این گزارش، پاکستان را در رتبه هشتم در میان کشورهایی قرار می دهد که بیشترین خطر تغییرات اقلیمی را دارند. از نوامبر ۲۰۲۱، لاهور از نظر آلودگی هوا رتبه اول جهان را دارد. شهرهای بزرگ، از جمله کراچی و اسلام آباد، در قرن بیست و یکم موج های شدید گرمایی و سطح بالایی از آلودگی را تجربه کرده اند. پاکستان در مرزهای خود بوم سازگان های متنوعی از جمله دریای
عرب، چندین بیابان و رودخانه اصلی و بیش از هفت هزار یخچال طبیعی دارد. پاکستان همچنین در محل تلاقی سه رشته کوه بزرگ هندوکش، هیمالیا و قراقروم جای دارد. مناطقی مانند استان سند به دلیل ذوب شدن یخچال های طبیعی و فوران دریاچه های یخچالی در معرض خطر فزاینده سیل هستند، ضمن اینکه به سبب فصل خشک و گرم تر، در معرض پدیده خشکسالی نیز قرار دارند. تهدیداتی مانند طوفان ها نیز تهدید روبه رشدی را برای جمعیت های باز ایجاد می کنند. سیستم «مناطق امن». جدا از کاشت درخت، دولت پاکستان اقدامات سازگار با محیط زیست دیگری، از جمله افزایش تعداد مناطق حفاظت شده، نیز انجام داده است. تا دسامبر ۲۰۲۲، ۳۹۸ منطقه حفاظت از حیات وحش در پاکستان وجود داشت. از این تعداد، ۳۱ مورد وضعیت پارک ملی داشتند. کل مساحت زمین های حفاظت شده تا سال ۲۰۲۰، ۱۳ درصد از مساحت پاکستان را تشکیل می داد و دولت پاکستان اعلام کرد که قصد دارد این میزان را تا سال ۲۰۲۳ به ۱۵ درصد افزایش دهد. یک آکادمی پارک ملی برای پارک های ملی زیارت و بلوچستان برنامه ریزی شده بود که در آن، به جوانان پس از آموزش های ویژه شغل داده می شد و قرار بود حداقل ۵۰۰۰ جوان در آن مشغول به کار شوند.
قرار گرفتن در معرض طبیعت و سلامت روان به ارتباط بین تعامل فرد با محیط های طبیعی و تأثیر آن بر سلامت روان فرد اشاره دارد. اکثر مطالعات هرگونه تعامل با طبیعت را به عنوان مواجهه در نظر می گیرند، مانند پیاده روی، بودن در جنگل یا مکانی با آب (مثل دریاچه، ساحل)، پیاده روی در پارک و غیره. در حال حاضر تحقیقات گسترده ای در مورد تأثیر مواجهه با طبیعت بر افراد انجام شده است که به طرق مختلف ارتباط مفیدی را نشان می دهد. مطالعات نشان می دهد که با سبک زندگی معاصر که بیشتر اوقات را در فضای بسته می گذرانیم و با افزایش زمان صرف شده در مقابل صفحات نمایش، ارتباط انسان ها با طبیعت کاهش یافته است. با این حال، تعامل با طبیعت به دلیل فواید زیادی که برای سلامت روان و شناخت به همراه دارد، به عنوان یک عامل تقویت کننده سلامت عمومی در نظر گرفته شده است. در نتیجه، درمانگران از طبیعت در درمان های خود برای بهبود سلامت روان یا جسم استفاده می کنند. این درمان ها و تکنیک ها، اکوتراپی نامیده می شوند. سلامت روان و تأثیر عاطفی. سلامت روان به عنوان وضعیتی از رفاه روانی تعریف شده است که افراد را قادر می سازد تا با استرس های زندگی کنار بیایند، توانای
ی های خود را تحقق بخشند، خوب یاد بگیرند و خوب کار کنند و به جامعه خود کمک کنند. تحقیقات در مورد قرار گرفتن در معرض محیط های طبیعی نشان می دهد که طبیعت سلامت روان ما را از طرق مختلف، مانند کاهش استرس و بهبود خلق و خو، تقویت می کند. علاوه بر این، شواهدی وجود دارد که نشان می دهد ارتباط با طبیعت با افزایش شادی، رفاه ذهنی، عاطفه مثبت، تعاملات اجتماعی مثبت و حس معنا و هدف در زندگی و همچنین کاهش پریشانی روانی مرتبط است. یک مثال عملی برای این موضوع، طبیعت گردی است. این ها می توانند فعالیت مغز را در قشر پیش پیشانی زیرجلدی افزایش دهند، که وقتی فرد احساس اضطراب یا افسردگی می کند غیرفعال می شود. تحقیقات نشان می دهد که اثرات طبیعت بر سلامت روان در تمام سنین مثبت است. در رابطه با کودکان، در دانمارک مطالعه ای طی هجده سال انجام شد که مقایسه ای بین کودکان صفر تا ده ساله که در محله هایی با فضای سبز بیشتر زندگی می کردند و کودکانی که در سطوح پایین تری از فضای سبز قرار داشتند، انجام داد. مشخص شد که کودکانی که در سطوح بالاتر فضای سبز زندگی می کردند، ۵۵ درصد کمتر در معرض خطر ابتلا به اختلالات روانی متعدد مانند افسردگی، اسکیزوفرنی،
اختلال مصرف مواد، اختلالات خوردن و اختلالات خلقی بودند. به طور مشابه، مطالعه دیگری که در چهار شهر اروپایی انجام شد، نشان داد بزرگسالانی که در دوران کودکی کمتر در معرض محیط های باز قرار داشته اند، در مقایسه با بزرگسالانی که در دوران کودکی بیشتر در معرض محیط های باز بوده اند، سلامت روان به طور قابل توجهی بدتری داشته اند. یک مطالعه ۱۰ ساله در بریتانیا نشان داد که هم سرسبزی محیط اطراف خانه افراد (تا شعاع ۳۰۰ متری خانه شان) و هم دسترسی آنها به فضاهای سبز و آبی اطراف (مانند پارک ها، دریاچه ها و سواحل) هر دو خطر ابتلا به اضطراب و افسردگی را در افراد کاهش می دهد. علاوه بر این، اثرات ترمیمی طبیعت وجود دارد که از سلامت روان و رفاه سالمندان حمایت می کند. مطالعات نشان می دهد که تعامل افراد مسن با طبیعت می تواند با خلق و خوی بهتر، کاهش احتمال افسردگی، کاهش سطح استرس و بهبود عملکرد شناختی مرتبط باشد. مشخص شده است که فضای سبز نزدیک خانه با برخی از رفتارهای پرخطر برای سلامتی، مانند سیگار کشیدن و نوشیدن الکل، ارتباط معکوس دارد و بازدید منظم از فضاهای طبیعی با شیوع کمتر سیگار کشیدن مرتبط بوده است. نتایج چنین مطالعاتی نشان می د
هد که افزایش فضای سبز مسکونی و بازدید از طبیعت می تواند یک استراتژی امیدوارکننده برای کاهش رفتارهای پرخطر برای سلامتی باشد. تأثیر شناختی. شناخت به همه اشکال دانستن و آگاهی، مانند ادراک، تصور، یادآوری، استدلال، قضاوت، تخیل و حل مسئله اشاره دارد. به لطف تحقیقات همبستگی و تجربی، ارتباط مثبتی بین محیط و توانایی های شناختی یافت شده است. برخی از مزایای اصلی که مطالعات نشان داده اند، بهبود عملکرد حافظه کاری، بهبود توجه، انعطاف پذیری شناختی و وظایف کنترل توجه است. در مقابل، قرار گرفتن در معرض محیط های شهری با کمبود توجه مرتبط دانسته شده است. دوره های کوتاه مدت قرار گرفتن در طبیعت نیز می تواند مزایای شناختی داشته باشد، از جمله قرار گرفتن در معرض طبیعت فقط از طریق تصاویر. در یک آزمایش کنترل توجه که توسط محققان استرالیایی انجام شد، از دانشجویان دانشگاه خواسته شد تا در یک کار کسل کننده و خسته کننده شرکت کنند که در آن باید با دیدن اعداد خاصی که روی صفحه نمایش چشمک می زدند، یک کلید کامپیوتر را فشار می دادند. در اواسط کار، شرکت کنندگان وقفه های کوتاه ۴۰ ثانیه ای داشتند که در آن یا منظره ای از شهر با بام سبز و پر از گل و گیا