Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ر لیسیدن آب بود. نسخه های امروزی آزمون شدت کمتری دارند. در این نسخه ها، محرومیت از آب ۱۸ ساعت است یا به مدت ۴ روز پیش از شروع آزمون، تنها روزی ۱ ساعت آب در اختیار حیوان قرار می گیرد. شوک الکتریکی نیز تنها طی ۳ تا ۵ دقیقه اعمال می شود. آزمون فوگل می تواند با محرومیت از غذا نیز انجام شود. پیش از شروع آزمون، حیوان باید با قفس و گلوله های غذایی سازگار شود. همچنین لازم است اتاقک شرطی سازی پیش از شروع آزمایش بررسی شود تا از عملکرد درست آن اطمینان حاصل گردد. در روز نخست، حیوان در اتاقک قرار داده می شود و هر بار که اهرم را می کشد، یک گلولهٔ غذا رها می شود. این روند به مدت ۸ ساعت ادامه دارد و سپس حیوان به قفس خود بازگردانده می شود. حیوانی که نتواند ۱۵ گلولهٔ غذا یا بیشتر بخورد، از آزمایش کنار گذاشته می شود یا آموزش بیشتری دریافت می کند. در روز دوم، حیوان با محلول نمکی تزریق می شود و سپس برای مدت یک ساعت در اتاقک قرار می گیرد تا مشاهده شود. در روز سوم، حیوانات با مادهٔ مورد آزمایش تزریق می شوند. سپس به دو گروه تقسیم می شوند: یک گروه به طور فردی وارد اتاقک شده و هنگام کشیدن اهرم شوک الکتریکی خفیف دریافت می کند؛ گروه دیگ
ر نیز وارد دستگاه می شود اما هنگام کشیدن اهرم شوک دریافت نمی کند. گروهی که دارو دریافت می کند اما شوک نمی شود، مبنای آزمایش را تعیین می کند. واکنش های وابسته به دوز را می توان با استفاده از همین خط پایه سنجید. پس از تجویز بلندمدت دارو، حیوانات باید برای شناسایی هرگونه اثر بازگشتی یا نشانه های قطع مصرف دارو تحت مشاهده قرار گیرند. نقدها. از آن جا که شرایطی مانند اضطراب ایدیوپاتیک هستند، ایجاد مدل های حیوانی برای آن ها دشوار و در نتیجه همراه با کاستی است. با این حال، مدل های حیوانی می توانند از نظر داروشناسی اعتبارسنجی شوند، معمولاً با استفاده از بنزودیازپین ها که داروهای ضد اضطراب رایج هستند. سایر داروهای شناخته شده برای درمان اضطراب، مانند مهارکننده بازجذب سروتونین (SSRI) که از نظر نظری باید تعداد پاسخ ها را افزایش دهند، در آزمون فوگل اثری نشان نمی دهند. آزمون فوگل می تواند نتایج مثبت کاذب ایجاد کند. اگر شدت شوکی که حیوان دریافت می کند بسیار پایین باشد، حیوان ممکن است آن را نادیده بگیرد و همچنان برای گرفتن آب یا غذا اقدام کند که نتایج را منحرف می کند. همچنین داروهایی که تشنگی یا اشتها را افزایش می دهند می توان
ند نتایج ناسازگار ایجاد کنند. آموزش حیوانات می تواند زمان بر باشد. اگر آزمون فوگل با استفاده از غذا انجام شود، حیوان باید آموزش ببیند تا بتواند اهرم را برای گرفتن غذا بکشد و گلولهٔ غذایی را بپذیرد. اگر از آب استفاده شود، حیوان باید آموزش ببیند تا دکمه را فشار دهد و آب بنوشد. به همین دلیل، آزمایش های اتولوژیک که ترس های خودانگیخته را بررسی می کنند، معمولاً توسط پژوهشگران ترجیح داده می شوند. کارکنان آزمایشگاه نیز باید آموزش ببینند تا از آسیب یا بیماری حیوانات جلوگیری کنند. شرایط نگهداری حیوانات تأثیرات شناخته شده ای بر استرس دارند. مطالعهٔ اصلی فوگل مشخص نکرده بود که حیوانات به صورت گروهی یا انفرادی نگهداری می شدند. از این رو، مطالعات جدید هر دو نوع نگهداری را به کار می گیرند که می تواند نتایج متفاوتی ایجاد کند. مدل های حیوانی متفاوت می توانند نتایج متفاوتی از نظر اضطراب نشان دهند. حیوانات ممکن است در یک آزمون سطوح بالای اضطراب نشان دهند و در آزمونی دیگر سطوح پایینی از آن را. آزمون فوگل که اضطراب را از طریق کاهش مصرف می سنجد، نمی تواند مستقیماً با آزمون هایی مانند میدان باز یا ماز به علاوه که اضطراب را از طریق
فعالیت حرکتی اندازه گیری می کنند، مقایسه شود. نامگذاری. نام این آزمون از نام پژوهشگر آلمانی یوهانس ر. فوگل گرفته شده است که در دههٔ ۱۹۷۰ این روش را برای بررسی ویژگی های ضد اضطرابی داروها معرفی کرد. از آن زمان، این روش در ادبیات علمی با عنوان «آزمون تعارض فوگل» شناخته می شود.
چزاره باتیستی (۴ فوریه ۱۸۷۵ ترنتو - ۱۲ ژوئیه ۱۹۱۶، ترنتو) یک میهن پرست ایتالیایی، جغرافی دان، سیاستمدار سوسیالیست و روزنامه نگار با تابعیت اتریشی بود که در آغاز جنگ جهانی اول به یک طرفدار برجسته الحاق به خاک اتریش تبدیل شد. زندگینامه. او فرزند یک تاجر در ترنتو، شهری با جمعیت عمدتاً ایتالیایی زبان، به دنیا آمد که در آن زمان بخشی از سرزمین سلطنتی سیسلیتانی تیرول در اتریش-مجارستان بود. باتیستی در دانشگاه فلورانس تحصیل کرد و در آنجا به یکی از پیروان جنبش الحاق ایتالیا تبدیل شد که هدف آن اتحاد سرزمین مادری خود ترنتینو با پادشاهی ایتالیا بود، اگرچه برخلاف فعالانی مانند اتوره تولومی و گابریل دانونزیو، او ادعای مالکیت مناطق عمدتاً آلمانی زبان تیرول جنوبی تا گذرگاه برنر را نداشت. در سال ۱۸۹۹، او در یک مراسم رسمی با ارنستا بیتانتی ازدواج کرد. این زوج صاحب سه پسر شدند. او که روزنامه نگار حرفه ای و عضو حزب کارگران سوسیال دموکرات اتریش بود، در سال ۱۹۱۱ به عنوان نماینده در مجلس تیرول در اینسبروک و همچنین در شورای امپراتوری اتریش (رایشرات) در وین انتخاب شد، جایی که بیهوده تلاش کرد تا وضعیت خودمختاری را برای منطقه ترنتینو به
دست آورد. باتیستی که از نگرش اتریش-مجارستان به اقلیت ها در امپراتوری خود ناراضی بود، موافقت کرد که یک راهنمای نظامی برای ایتالیایی های استان های اتریشی هم مرز با ایتالیا بسازد. هنگامی که اتریش-مجارستان در اوت ۱۹۱۴ بسیج شد، باتیستی به همراه خانواده اش به پادشاهی ایتالیا گریخت و در آنجا جلسات عمومی برگزار کرد و خواستار پیوستن ایتالیا به نیروهای متفقین علیه اتریش شد.. با ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول پس از پیمان لندن در سال ۱۹۱۵، باتیستی اگرچه هنوز شهروند اتریش بود، اما در سپاه آلپینی در جبهه ایتالیا علیه ارتش اتریش-مجارستان جنگید. پس از نبرد آسیاگو، او و ستوان دومش فابیو فیلزی در ۱۰ ژوئیه ۱۹۱۶ توسط نیروهای اتریشی دستگیر شدند و در زادگاهش ترنتو در قلعه بوئونکونسیگلیو به اتهام خیانت به کشور، در دادگاه نظامی محاکمه شدند. اگرچه باتیستی رسماً از مصونیت پارلمانی برخوردار بود، اما به اعدام با خفه کردن محکوم شد. او درخواست اعدام نظامی با جوخه آتش را کرد تا به یونیفرم ارتش ایتالیا بی احترامی نکند، اما قاضی درخواست او را رد کرد و در عوض لباس های غیرنظامی مندرسی برایش تهیه کرد. او که این لباس ها را پوشیده بود، همان روز ا
عدام شد (به دار آویخته و خفه شد). وحشیگری این اعدام با این واقعیت که جلاد جوزف لانگ در این کار اشتباه کرد،و باتیستی در واقع دو بار به دار آویخته شد افزایش یافت. آخرین کلمات او به گواه شاهدان عینی، «زنده باد ترنتو ایتالیایی! زنده باد ایتالیا!» بود. پمپئو زومین گزارش می دهد تقریباً مشاجره ای بین باتیستی، که در حال ستایش ایتالیا بود، و حضار که به زبان آلمانی در حال ستایش اتریش بودند، وجود داشته است. به بیوه ارنستا بیتانتی مبلغ 10،000 لیر از RAS، یک شرکت بیمه در تریسته، که در آن زمان اتریشی-مجارستانی بود، پرداخت شد. نام چزاره باتیستی در آهنگ فولکلور ایتالیایی La canzone del Piave، که در کنار نازاریو سائورو و گولیلمو اوبردان ذکر شده است، ذکر شده است. پس از اعدام، کارلو امانوئله بر فراز ترنتو در پراتو پرواز کرد تا در محل اعدام گل بریزد. جوخه اعدام خندان با جسد او برای گرفتن عکس ژست گرفتند، که انتشار آن بعدها به اعتبار اتریش لطمه شدیدی زد. نویسنده کارل کراوس تصویری از او را به عنوان تصویر اول نمایشنامه خود با عنوان «آخرین روزهای بشر» (Die letzten Tage der Menschheit) در سال ۱۹۲۲ به کار برد. باتیستی در ایتالیا یک قهر
مان ملی محسوب می شود و چندین یادبود در رم و همچنین در زادگاهش ترنتو و در بنای یادبود پیروزی بولتزانو به او اختصاص داده شد. هم ترنتو و هم بولزانو تا سال ۱۹۱۸ تحت کنترل اتریش بودند.
دوشارا ویجایان (زاده ) بازیگر هندی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم های قبیله سارپاتا و شکارچی اشاره کرد.
ترجمه کلام خدا ()، ترجمه انگلیسی (ترجمه و نسخه های کتاب مقدس) کتاب مقدس) است. جامعه مأموریت کلام خدا به ملل، ترجمه را مدیریت و تأمین مالی کرد. در ژانویه ۲۰۱۶، انجمن مأموریت کلام خدا برای ملل، قرارداد انتشار خود را با گروه انتشاراتی بیکر پایان داد و شروع به بازاریابی و در دسترس قرار دادن ترجمه کلام خدا برای صدور مجوز و برای منابع سفارشی کتاب مقدس، بشارت و مأموریت به وزارتخانه ها و سازمان های پاراکلیسایی کرد.
استروگانینا (روسی: строганина، به معنای «تراشه ها») غذایی سنتی در میان روس های شمالی و اقوام بومی مناطق قطبی سیبری است که از ماهی یخ زده خام تهیه می شود؛ ماهی ها به صورت نوارهای نازک و بلند تراشیده می شوند. در اطراف دریاچه بایکال، این غذا با نام «راسکولوتکا» شناخته می شود. استروگانینای سنتی معمولاً با ماهی های آب شیرین از خانواده سالمون ها تهیه می شود که در آب های قطب شمال سیبری یافت می شوند؛ از جمله نلما، موکسون، چیر و اومول. گاهی به ندرت از ماهی خاویاری نیز استفاده می شود. این غذا در میان بومیان سیبری محبوب است و در آشپزی یاکوتی، اسکیمویی، قومی و یامالی حضور دارد. در کالینینگراد، نوعی از آن با ماهی ساردا تهیه می شود. مواد لازم و تهیه. ماهی یخ زده ماده اصلی تهیه استروگانینا است. این ماهی ها معمولاً در اواخر پاییز با روش ماهیگیری از زیر یخ صید می شوند و بلافاصله به صورت تازه منجمد می گردند تا از تشکیل کریستال های یخی در گوشت جلوگیری شود. برای حفظ رطوبت و کیفیت گوشت ماهی در حالت یخ زده، گاهی سطح آن با آب بسیار سرد لعاب داده می شود. ماهی ها معمولاً به صورت مستقیم و بدون خم شدن بدن شان منجمد می شوند. پیش از آماد
ه سازی استروگانینا، نوارهایی از پوست ماهی از پشت و شکم، از دم تا سر، جدا می شوند. سپس برش های عمودی در گوشت ایجاد می گردد. ماهی را به صورت سر به پایین روی سطح سخت قرار داده و پوست گیری می کنند. فیله های ماهی با چاقوی تیز و مخصوص یاکوتی به صورت نوارهای نازک و بلند بریده می شوند؛ طراحی این چاقو برای ایجاد برش هایی است که به شکل نوارهای پیچ خورده درآیند. برای حفظ حالت یخ زده برش ها، استروگانینا بلافاصله پس از برش روی بشقاب های غیر فلزی یخ زده یا در کاسه های بسیار سرد همراه با نمک و فلفل سیاه سرو می شود. این غذا معمولاً با دست و در حالت یخ زده خورده می شود. انواع. نوعی دیگر از این غذا «استروگانینای شیری» نام دارد که با ترکیب استروگانینا و شیر تازه یخ زده تهیه می شود. همچنین واژه «استروگانینا» برای نوعی از این غذا که با گوشت گوزن شمالی تهیه می شود نیز به کار می رود.
زنان سالرنو، که به عنوان بانوان سالرنو و زنان سالرنیتای (به )نیز شناخته می شوند، گروهی از پزشکان زن بودند که در ایتالیای قرون وسطی، در مدرسه پزشکی سالرنیتانا، یکی از اولین مدارس پزشکی که به زنان اجازه تحصیل می داد، تحصیل می کردند. مقدمه. در دوره هایی از تاریخ که زنان اغلب از عرصه های علمی و حرفه ای کنار گذاشته می شدند، گروهی از زنان پزشک توانستند نه تنها در طبابت، بلکه در آموزش و انتشار آثار علمی نیز نقش آفرینی کنند. این زنان، برخلاف تصور رایج که آن ها را صرفاً متخصص بیماری های زنان می دانست، در تمامی شاخه های پزشکی فعالیت داشتند—از تشخیص و درمان گرفته تا جراحی و پژوهش های علمی. شواهد تاریخی نشان می دهد که آن ها در مدارس پزشکی تدریس می کردند، رساله های علمی می نوشتند، و در بیمارستان ها و مراکز درمانی به طور فعال مشارکت داشتند. برخی از آن ها در جراحی مهارت داشتند و در متون علمی به عنوان پیشگامان روش های درمانی نوین معرفی شده اند. نقش آنان در پیشرفت پزشکی نه تنها در حوزه های خاص، بلکه در توسعهٔ کلی دانش پزشکی قابل توجه بوده است. این مشارکت گسترده، نشان دهندهٔ ظرفیت علمی و عملی زنانی است که با وجود محدودیت های ا
جتماعی، توانستند جایگاهی درخور در تاریخ پزشکی به دست آورند. آن ها نه تنها بیماران را درمان می کردند، بلکه دانش را منتقل می ساختند و در شکل گیری نهادهای علمی نقش داشتند—نقشی که امروزه بیش از پیش مورد توجه پژوهشگران تاریخ علم قرار گرفته است. به لطف فضای تسامح فراوانی که در سالرنو وجود داشت و زنان پزشک و همچنین یهودیان و اعراب را در بر می گرفت، آنها توانستند خود را در این شهر تثبیت کنند. علاوه بر این، سالرنو در بیشتر دوران حیات خود تنها دانشکده پزشکی در اروپا بود که درهای خود را به روی زنان باز می کرد. زنان در جنوب ایتالیا و سالرنو در قرون وسطی. در جنوب ایتالیا در قرون وسطی، شهر سالرنو در فتح جنوب ایتالیا به دست نورمن ها به نقطه ای درخشان از شکوه، ثروت و رونق تجاری بدل شده بود—شهری که توانسته بود جایگاه بندرهای مهمی چون امالفی و گائتا را پشت سر بگذارد. بنا بر روایت گوگیلیلمو دی پولیا در سال ۱۰۹۰، سالرنو سرشار از درختان سرو و بادام، گردوهای پوشیده، پارچه های امپراتوری، زیورآلات طلایی، شراب، میوه، درختان و محصولات کشاورزی بود. کاخ های باشکوه آن را زینت می دادند و مردمانی باوقار و زنانی زیبا در آن زندگی می کردند. د
ر چنین بستر سیاسی، اجتماعی و فرهنگی، زنان نه تنها در امور روزمره مشارکت داشتند، بلکه در میدان های نبرد نیز حضور می یافتند و در هنر پزشکی، چه به عنوان پزشک و چه به عنوان درمانگر سنتی، نقش ایفا می کردند. فضای فکری سالرنو از تعصب و دگماتیسم فاصله داشت و بر پایهٔ گفت وگو، تجربه، و مقایسهٔ متون یونانی، لاتین و عربی شکل گرفته بود—متونی که بدون پیش داوری یا سلسله مراتب ارزشی مورد مطالعه قرار می گرفتند. در چنین فضایی، پذیرش زنان به عنوان دانشجو و حتی استاد، نه تنها عجیب نبود، بلکه امری طبیعی و ضروری تلقی می شد. مدرسه پزشکی سالرنو که از نخستین نهادهای علمی پزشکی در اروپا بود، در آثار خود به درمان هایی که زنان به کار می بردند، با احترام و استقبال اشاره کرده است. این مدرسه، برخلاف بسیاری از نهادهای علمی آن دوره، زنان را به عنوان حاملان دانش و تجربه می پذیرفت و از مشارکت آنان در درمان و آموزش بهره می برد. ماتئو پلاتئاریو، پزشک و نویسندهٔ قرن دوازدهم، در اثر خود به زنان سالرنو و درمان های آنان اشاره کرده است. نشانه ای از جایگاه علمی و عملی آنان در تاریخ پزشکی اروپا. این زنان نه تنها در درمان بیماری ها، بلکه در انتقال دانش
، نوآوری در روش های درمانی، و شکل دهی به سنت های پزشکی نقش داشتند. سالرنو، در آن دوران، الگویی نادر از همزیستی دانش، تجربه، و برابری جنسیتی در عرصهٔ علم بود. مطالعات و روش شناسی ها. زنان سالرنو آزاد بودند که بدون اخلاق گرایی یا شرط بندی های مذهبی در مورد موضوعات جنسی صحبت کنند. علاوه بر این، نوشته های آنها از اولین نوشته هایی بود که در مورد قاعدگی صحبت می کرد. در آغاز قرن یازدهم، در سالرنو، مفاهیمی که امروزه به عنوان ارزش های بنیادین پزشکی مدرن شناخته می شوند—مانند پیشگیری، تغذیه سالم، و مراقبت های جامع—در گفت وگوهای علمی و درمانی مطرح بودند. زنان پزشک سالرنو، رویکردی مبتنی بر تجربه، طبیعت، و عقلانیت را در درمان بیماری ها دنبال می کردند. آنان به جای توسل به دعا یا روش های ماوراءالطبیعه، از درمان هایی بهره می بردند که بر پایهٔ شناخت بدن، گیاهان دارویی، و مراقبت های فیزیکی بنا شده بود. حمام های معطر، ماساژهای درمانی، و استفاده از گیاهان دارویی از جمله روش های محبوب این زنان بودند—رویکردهایی که نه تنها به تسکین جسم، بلکه به آرامش روان نیز کمک می کردند. در تاریخچهٔ درمانی آنان، هیچ نشانی از دعا، طلسم، یا مداخلات
خرافی دیده نمی شود؛ بلکه همه چیز بر پایهٔ مشاهده، تجربه، و شناخت علمی بنا شده بود. این زنان، با بهره گیری از دانش یونانی، لاتین و عربی، درمان هایی را توسعه دادند که در آثار مدرسه پزشکی سالرنو نیز ثبت شده و مورد احترام قرار گرفته اند. در واقع، زنان سالرنو نه تنها در درمان، بلکه در شکل دهی به نگاهی عقل گرایانه و طبیعت محور به پزشکی نقش داشتند. به طور کلی، نوشته های تروتا و دیگر زنان، اولین مطالعات در مورد بدن زن در پزشکی بودند. زنان پزشک سالرنو، در قرون وسطی نه تنها در درمان بیماری ها، بلکه در بنیان گذاری رویکردی علمی، انسانی و پیشرو در پزشکی نقش داشتند. برای آنان، شناخت دقیق تاریخچهٔ بیمار پیش شرط هرگونه درمان مؤثر بود—رویکردی که امروزه نیز در پزشکی مدرن به عنوان اصل بنیادین شناخته می شود. آثار به جامانده از این زنان نشان می دهد که آنان شناختی عمیق از بدن زنانه داشتند، اما دانش شان محدود به آن نبود؛ بلکه در زمینهٔ گیاهان دارویی، خواص درمانی گیاهان، و ترکیب های دارویی نیز تسلطی چشمگیر داشتند. نوآوری های آنان در بسیاری از زمینه ها قابل توجه بود. پیشگیری از بیماری، رعایت بهداشت، تغذیه متعادل، و فعالیت بدنی از جمل
ه اصولی بودند که در آموزش هایشان تأکید می شد. روش های درمانی آنان شامل حمام های معطر، ماساژهای درمانی، جوشانده های گیاهی، و حتی فصد بود—رویکردهایی که در آن زمان غیرمعمول اما مؤثر تلقی می شدند. آن ها بی پروا به بیان حقایقی می پرداختند که پیش تر گفته نشده بود، و برای حل مسائلی تلاش می کردند که تا آن زمان بی پاسخ مانده بود. درس های آنان با زبانی ساده، روشن، و قابل فهم برای همگان ارائه می شد، به ویژه در موضوعاتی چون جنسیت، باروری، و پیشگیری از بارداری. این صراحت و سادگی، آموزش پزشکی را از انحصار نخبگان خارج کرده و به سطح جامعه نزدیک تر می ساخت. دانشجویان آنان توانایی تشخیص بیماری هایی چون تیفوئید و مالاریا را داشتند، می توانستند دمای تب را اندازه گیری کرده و زمان تقریبی بهبودی را تخمین بزنند، و حتی در درمان زخم های پیچیده، موفقیت قابل توجهی کسب می کردند. ادعاهای جادوگری. همچنین شایعات زیادی در مورد زنان سالرنو وجود داشت: به عنوان مثال، آرنالدو دا ویلانووا، دانشمند اسپانیایی، توضیح داد که زنان سالرنو در طول بارداری معجون های مرموزی می نوشیدند و به همین دلیل زنان دچار انحراف می شدند و تلاوت را با یک فرمول جادویی مر
موز همراه می کرد: این شایعات به این دلیل ایجاد شدند که علیرغم ثروت و فضای باز فکری شهر سالرنو، اوایل قرون وسطی نیز آغاز تعصب نسبت به زنان و نظریه حقارت زنانه بود. ژول میشله (۱۸۶۲) اظهار داشت که «تنها پزشک مردم، برای هزار سال، جادوگر بود». با وجود این شایعات بی اعتباری، شهرت آنها نه تنها در ایتالیا، بلکه در آن سوی آلپ نیز افزایش یافت. زنان سرشناس سالرنو. این زنان شامل افراد زیر بودند: نخستین کسی که به طور جدی از زنان پزشک سالرنو یاد کرد، آنتونیو ماتزا، مورخ اهل سالرنو و رئیس مدرسه پزشکی این شهر در قرن هفدهم بود. او در رسالهٔ "Historiarum epitome de rebus salernitanis" نوشت: «ما زنان دانشمند بسیاری داریم که در زمینه های گوناگون، با نبوغ و دانش خود، از بسیاری مردان پیشی گرفته یا هم سطح آنان بوده اند و همچون مردان، در عرصهٔ پزشکی برجسته ظاهر شده اند.» این جمله، نه تنها تأییدی بر جایگاه علمی زنان در سالرنو است، بلکه نشان دهندهٔ احترام و اعتبار آنان در حافظهٔ تاریخی این شهر نیز هست. در میان زنان برجسته ای که در مدرسه پزشکی سالرنو تحصیل کردند، نام فرانچسکا چنچی به چشم می خورد—همسر ماتئو رومانو چنچی، که در سال ۱۳۲۱ م
وفق به دریافت مدرک پزشکی و جراحی از شارل آنژو، دوک کالابریا شد. این مدرک، در دوره ای که زنان به ندرت به رسمیت شناخته می شدند، گواهی بر توانایی و جایگاه علمی اوست. ابلا، از خاندان اشرافی کاستلانتا، دو اثر نوشت، که متأسفانه هیچ نسخه ای از آن ها باقی نمانده است. با این حال، اشاره به این آثار در منابع تاریخی نشان می دهد که او در زمینهٔ شناخت مزاج ها و تولید مثل انسانی، پژوهش هایی جدی انجام داده بود. ربکا دِ گوارنا در درمان بیماری های دستگاه ادراری و تب ها تخصص داشت—حوزه هایی که نیازمند دقت بالینی، شناخت فیزیولوژی، و تجربه عملی بودند. مرکوریا، جراح برجسته، مجموعه ای از رساله های آموزشی نوشت، که به بررسی بحران های بیماری، تب های واگیردار، و درمان زخم ها می پرداختند. اما شناخته شده ترین زن سالرنو، تروتا بود—زنی که در مدرسه پزشکی سالرنو فعالیت می کرد و مطب بالینی پرکاری داشت. او به دانشجویان خود سه نوع بیماری را آموزش می داد: بیماری های ارثی، واگیردار، و خودایجادشده. این نوع طبقه بندی، که بعدها توسط دیگر زنان سالرنو نیز دنبال شد، نشان دهندهٔ رویکرد تحلیلی و نظام مند آنان به پزشکی است.
کاویا تاپار (زاده ) بازیگر هندی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم ذهن دوگانه اشاره کرد.
ریچارد ام. دیویدسون (؛ زادهٔ ) متخصص الهیات اهل ایالات متحده آمریکا است. محقق عهد عتیق در دانشگاه اندروز، میشیگان است، جایی که او در حال حاضر استاد تفسیر عهد عتیق در کرسی جی. ان. اندروز است. زندگینامه. دیویدسون از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۸ رئیس کلیسای ادونتیست های روز هفتم بود. او با جوآن دیویدسون ازدواج کرده است.
مدرسه پزشکی سالرنو (به ) یک مدرسه پزشکی قرون وسطایی، اولین و مهم ترین در نوع خود بود. این مدرسه که در دریای تیرنی در شهر سالرنو در جنوب ایتالیا واقع شده است، در قرن نهم تأسیس شد و در قرن دهم به شهرت رسید و به مهم ترین منبع دانش پزشکی در اروپای غربی آن زمان تبدیل شد. پزشکی در جهان اسلام، چه آنهایی که ترجمه متون یونانی بودند و چه آنهایی که در اصل به زبان عربی نوشته شده بودند، در کتابخانه صومعه بندیکتین جمع آوری شده بودند، جایی که به لاتین ترجمه شدند؛ بنابراین دانش پزشکی پذیرفته شده از بقراط، جالینوس و دیوسکوریدس توسط طبابت عربی که از طریق تماس با سیسیل و شمال آفریقا شناخته شده بود، تکمیل و تقویت شد. در نتیجه، پزشکان سالرنو، چه زن و چه مرد، در حوزه های عملی مدیترانه غربی قرون وسطی بی رقیب بودند. نمای کلی. مدرسه پزشکی سالرنو، که در قرن نهم میلادی بنیان گذاری شد، در ابتدا در داروخانه ای وابسته به یک صومعه فعالیت می کرد. در فاصله قرن دهم تا سیزدهم به اوج شکوفایی خود رسید. دورانی که از واپسین سال های سلطه لومباردها آغاز شد و تا سقوط دودمان اشتاوفر ادامه یافت. در این دوره، آوازهٔ سالرنو از مرزهای محلی فراتر رفت و به
سراسر اروپا و جهان اسلام گسترش یافت. نقطه عطف این شکوفایی، ورود کنستانتین آفریقایی در سال ۱۰۷۷ به سالرنو بود. او، که پیش تر در جهان اسلام آموزش دیده بود، با خود گنجینه ای از دانش پزشکی عربی و یونانی آورد. با حمایت آلفانو اول، اسقف اعظم سالرنو، کنستانتین به ترجمه متون پزشکی از عربی به لاتین پرداخت. کاری که نه تنها دانش پزشکی را در دسترس اروپاییان قرار داد، بلکه سالرنو را به مرکز تبادل علمی میان شرق و غرب بدل ساخت. در نتیجهٔ این فعالیت ها، سالرنو لقب "شهر بقراط" را به دست آورد. لقبی که نشان دهنده اعتبار علمی و اخلاقی آن در عرصه پزشکی بود. مردم از نقاط مختلف جهان، چه بیماران در جست وجوی درمان و چه دانشجویان مشتاق یادگیری، به این مدرسه می آمدند. سالرنو به مکانی تبدیل شد که در آن علم، تجربه، و گفت وگوی میان فرهنگ ها در خدمت سلامت انسان قرار می گرفت. این مدرسه نه تنها در آموزش پزشکی، بلکه در تدوین نخستین متون پزشکی اروپا نقش داشت. آثاری که قرن ها بعد نیز در دانشگاه های پزشکی تدریس می شدند. سالرنو، با ترکیب دانش یونانی، لاتین، و عربی، و با پذیرش زنان در مقام دانشجو و استاد، الگویی بی نظیر از پزشکی عقل گرا، انسانی، و
جهانی را بنا نهاد که میراث آن تا امروز باقی مانده است. این مکتب بر اساس تلفیق سنت یونانی-لاتین و مفاهیمی از فرهنگ های عربی و یهودی بنا شده بود. این رویکرد مبتنی بر عمل و فرهنگ پیشگیری به جای درمان بود و بدین ترتیب راه را برای روش تجربی در پزشکی گشود. افسانه بنیاد. تأسیس این مدرسه به طور سنتی به رویدادی که توسط یک افسانه روایت می شود، مرتبط است. گزارش شده است که یک زائر یونانی به نام پونتوس در شهر سالرنو توقف کرده و شب را در زیر طاق های قنات آرچینو پناه گرفته بود. رعد و برق رخ داد و یک مسافر ایتالیایی به نام سالرنوس نیز به همان مکان رسید. او زخمی شد و یونانی که در ابتدا مشکوک بود، نزدیک شد تا از نزدیک پانسمان هایی را که لاتین ها روی زخم او گذاشته بودند، بررسی کند. در همین حال، دو مسافر دیگر، هلینوس یهودی و عبداله عرب نیز آمده بودند. آنها نیز به زخم علاقه نشان دادند و در نهایت مشخص شد که هر چهار نفر با پزشکی سر و کار دارند. سپس آنها تصمیم گرفتند با هم همکاری کنند و مدرسه ای تأسیس کنند که در آن دانش آنها جمع آوری و منتشر شود. دوره اول: قرن نهم تا دهم میلادی. ریشه های «مدرسه» باید به قرن نهم میلادی بازگردد، اگرچ
ه اسناد مربوط به این دوره اول نسبتاً ضعیف است. اطلاعات کمی در مورد ماهیت، غیر روحانی یا رهبانی بودن، پزشکانی که بخشی از آن بودند، وجود دارد و مشخص نیست که آیا «مدرسه» از قبل یک سازمان نهادینه شده داشته است یا خیر. آنتونیو ماتزا تاریخ تأسیس مدرسه را در سال ۸۰۲ میلادی می داند. وقایع نامه روایت می کند که در دوره ای که پولکاری بخشدار آمالفی بود (۸۶۷–۸۷۸ میلادی)، زن جوانی به نام تئودوناندا به شدت بیمار شد. شوهر و بستگانش او را به سالرنو بردند تا توسط آرشیتاتور بزرگ، هیرولاموس، که به ملاقات او می رود و کتاب های زیادی را مطالعه می کند، درمان شود. از قرن نهم میلادی، شهر سالرنو نه تنها به عنوان مرکز تجاری و فرهنگی، بلکه به عنوان یکی از کانون های برجستهٔ حقوق و پزشکی در جنوب ایتالیا شناخته می شد. در کنار استادان حقوق، آموزگاران غیرروحانی و مدارس کلیسایی نیز فعال بودند، و در همین فضا، کسانی که به مراقبت از بدن و آموزش اصول سلامت می پرداختند، جایگاه ویژه ای یافتند. این هم زیستی میان قانون، دین، و پزشکی، سالرنو را به بستری چندوجهی برای رشد دانش بدل کرد. تا قرن دهم، سالرنو به خاطر آب وهوای سالم و پزشکان ماهرش شهرتی فراتر ا
ز مرزهای محلی یافته بود. آوازهٔ مدرسه پزشکی سالرنو به شمال اروپا نیز رسیده بود، و بیماران و دانشجویان از نقاط دوردست برای درمان یا آموزش به این شهر سفر می کردند. جالب آن که شهرت پزشکان سالرنو نه بر پایهٔ فرهنگ کتاب محور، بلکه بر اساس تجربهٔ عملی، مشاهدهٔ دقیق، و درمان های موفق بنا شده بود. آنان «فاقد فرهنگ ادبی بودند، اما از تجربهٔ فراوان و استعداد ذاتی برخوردار بودند» —توصیفی که نشان دهندهٔ رویکرد تجربی و کاربردی آنان در پزشکی است. در سال ۹۸۸، آدالبر دوم، اسقف وردن، برای درمان خود به سالرنو سفر کرد. همچنین، ریشر، مورخ قرن دهم، از حضور پزشک سالرنویی در دربار فرانسه در سال ۹۴۷ یاد می کند و دانش پزشکی او را مبتنی بر تجربهٔ عملی، نه مطالعات کتابی، توصیف می نماید. اوردرک ویتالیس، مورخ قرن یازدهم می نویسد که در سالرنو «قدیمی ترین مدرسه پزشکی از دیرباز شکوفا بوده است». تأییدی بر جایگاه تاریخی و مستمر این نهاد علمی. مدرسه پزشکی سالرنو، با تکیه بر تجربه، گفت وگو میان فرهنگ ها، و پذیرش زنان و مردان در مقام درمانگر و آموزگار، الگویی بی نظیر از پزشکی عقل گرا و انسانی را در دل قرون وسطی بنا نهاد. دوره دوم: قرن های ۱۱ تا
۱۳ میلادی. موقعیت جغرافیایی قطعاً نقش کلیدی در رشد مدرسه ایفا کرد: سالرنو، بندری در مدیترانه، تأثیرات فرهنگ عرب و روم شرقی را در هم آمیخت. کتاب های ابن سینا و آوروئس از طریق دریا وارد شدند، و پزشک کارتاژنی، کنستانتین آفریقایی (یا افریقیا) که برای چندین سال وارد شهر شد، به سالرنو آمد و متون زیادی را از عربی ترجمه کرد: آفوریسما و پیش بینی بقراط، تگنی و مگاتگنی از جالینوس، کیت ابیگیه، یا پانل، کیتابیگیه، از گالن، یا کیتابیگیئال علی بن عباس (حلی عباس)، ویاتیکوم الجزار (الگیزار)، بخش لیبر و لیبر تجربی رازس (رازی)، لیبر دیتوروم، لیبر اوریناریوم و لیبر فبریوم اسحاق بن سلیمان اسرائیلی (ایزاک یودائوس). در قلب شکوفایی علمی سالرنو، دو چهره برجسته به نام های یوهانس (درگذشته در ۲ فوریه ۱۱۶۱) و ماتئوس پلاتئاریوس، که احتمالاً پدر و پسر بودند، نقش مهمی در تدوین و انتقال دانش پزشکی ایفا کردند. آنان در دوره ای زندگی می کردند که مدرسه پزشکی سالرنو به عنوان یکی از مراکز پیشرو در اروپا شناخته می شد، این اثر، که نخستین بار در اوایل قرن سیزدهم در سالرنو تحت نام آنان ثبت شد، مجموعه ای از دانش گیاه درمانی و خواص دارویی گیاهان است. بر