Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ز پینرولو (ایتالیا) تا والور، پیروز شد. او تا پایان در نیس در رنگ زرد باقی ماند و پنج مرحله دیگر از جمله تایم تریل نهایی را برد. دونده های بینام گیرمی و جاسپر فیلیپسن هر کدام سه مرحله را به دست آوردند. پوگاچار، که شش دقیقه و ۱۷ ثانیه جلوتر از وینگگا به پایان رسید، اولین رکاب زنی شد که هر دو تور دو فرانس و جیرو دیتالیا را در یک سال (از زمان مارکو پانتانی در سال ۱۹۹۸) برد. گیرمی برنده رده بندی امتیازی شد. کاراپاز برنده رده بندی کوهستان و جایزه جنگندگی شد. و اونپول برنده رده بندی رکابزن جوان شد. مارک کاوندیش در مرحله پنجم (سی و پنجمین مرحله پیروزی خود در تور دو فرانس) پیروز شد و رکورد ۳۴ برد مرحله ای را که ادی مرکس از سال ۱۹۷۵ در اختیار داشت، شکست. برای قدردانی از این رکورد و فعالیت طولانی و محبوب او در تور، تقدیر ویژه ای به مارک کاوندیش بر روی سکوی نهایی به عمل آمد.
لی سو می (؛ زادهٔ ۲۰ آوریل ۱۹۷۳) بازیگر اهل کره جنوبی است. او به خاطر ایفای نقش در مجموعه های تلویزیونی همچون "پلی لیست بیمارستان", "در خاطرت مرا پیدا کن", "عشق زیباست، زندگی فوق العاده است" و "دختر نقاب دار" شناخته می شود. او همچنین در فیلم های "کشتی گیر" و "اعلام وضعیت اضطراری" نیز حضور پیدا کرده است.
کیم سه بیوک (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کره جنوبی است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "خانه مرغ مگس خوار"، "یک مقاومت، و "ملکه ساز" اشاره کرد.
تیم فوتبال گروهی از بازیکنان است که برای بازی با هم در ورزش های تیمی مختلف به نام فوتبال انتخاب می شوند. چنین تیم هایی می توانند برای بازی در یک مسابقه مقابل تیم مقابل، نماینده یک باشگاه فوتبال، گروه، ایالت یا کشور، یک تیم ستاره دار یا حتی به عنوان یک تیم فرضی (مانند تیم رؤیایی یا تیم قرن) و هرگز یک مسابقه واقعی بازی نکنید. تفاوت میان یک تیم فوتبال و یک باشگاه فوتبال در ادغام است، یک باشگاه فوتبال نهادی است که توسط یک کمیته تشکیل و اداره می شود و دارای اعضایی است که ممکن است علاوه بر بازیکنان از هواداران نیز تشکیل شوند. مزیت تشکیل باشگاه این است که به تیم ها امکان دسترسی به کارکنان، امکانات و تجهیزات اضافی داوطلب یا حقوق بگیر می دهد. خلاصه. انواع مختلفی از فوتبال وجود دارد، از جمله فوتبال حرفه ای، فوتبال گریدیرون، فوتبال استرالیایی، فوتبال گیلیک، راگبی ۱۳ نفره و راگبی ۱۵ نفره. تعداد بازیکنان انتخاب شده برای هر تیم، در این انواع و کدهای مرتبط با آنها، می تواند به طور قابل توجهی متفاوت باشد. گاهی، واژه «تیم» به کسانی محدود می شود که در یک مسابقه در زمین بازی می کنند و همیشه شامل بازیکنان دیگری نمی شود که ممکن ا
ست به عنوان بازیکنان جایگزین یا اضطراری در آن شرکت کنند. ممکن است از «تیم فوتبال» برای دربر گرفتن این بازیکنان پشتیبانی و ذخیره استفاده شود. واژه های تیم و باشگاه گاهی توسط طرفداران به جای یکدیگر استفاده می شود، که معمولاً به تیمی در باشگاه اشاره می کند که در بالاترین بخش یا رقابت بازی می کند. باشگاه فوتبال نوعی باشگاه ورزشی است که بدنه ای سازمان یافته یا ادغام شده است. معمولاً اینها دارای یک کمیته، منشی، رئیس یا رئیس، سردفتر و اعضا خواهند بود. باشگاه های فوتبال معمولاً دارای مجموعه ای از قوانین هستند، از جمله قوانینی که تحت آن بازی می کنند و خود معمولاً اعضای یک لیگ یا انجمنی هستند که به یک نهاد حاکم در ورزش خود وابسته هستند. باشگاه ها ممکن است چندین تیم از بازیکنان ثبت نام شده خود (که ممکن است در چندین بخش یا لیگ مختلف شرکت کنند) به میدان بروند. یک باشگاه مسئول تضمین تداوم وجود تیم های خود در مسابقات مربوطه است. قدمت قدیمی ترین باشگاه های فوتبال به اوایل سده نوزدهم بازمی گردد. در حالی که رکورد برای اکثر باشگاه های ثبت شده وجود دارد، برای همه باشگاه های فوتبال وجود ندارد. باشگاه های مستقل معمولاً مانند مشاغل
اداره می شوند و در ثبت های رسمی ظاهر می شوند. با این حال، بسیاری از باشگاه های فوتبال به عنوان بخشی از سازمان های بزرگ تر (مدارس، باشگاه های ورزشی، جوامع) تشکیل شده اند و بنابراین، سوابق عمومی تشکیل و عملکرد آنها ممکن است حفظ نشود مگر اینکه با تیم های دیگر رقابت کنند. باشگاه های فوتبال همچنین ممکن است برای دوره هایی غیرفعال باشند و دوباره تشکیل شوند (مثلاً به دلایلی مانند جنگ یا عدم برگزاری لیگ یا مسابقه برای شرکت در آن تعطیل می شوند) و حتی بین کدهای فوتبال جابجا شوند. به همین ترتیب، یک باشگاه فوتبال ممکن است در صورت ورشکستگی یا ناتوانی در به میدان گذاشتن یک تیم برای انجام مسابقات، سقوط کند. تنوع شماره بازیکنان در میان کدهای فوتبال. تعداد بازیکنانی که به طور همزمان در ورزش شرکت می کنند و بدین ترتیب تیم را تشکیل می دهند عبارتند از:
ستاره پنج پر (☆)، از نظر هندسی یک ده ضلعی مقعر متساوی الاضلاع و یک اندیشه نگاشت رایج در فرهنگ مدرن است. در نشان شناسی کلاسیک نسبتاً نادر است، بویژه برای پرچم ایالات متحده در قانون پرچم ۱۷۷۷ معرفی شد و از آن زمان به طور گسترده در پرچم ها استفاده شده است. همچنین در فرهنگ غربی به نماد شهرت یا «ستاره شدن» در میان سایر کاربردها تبدیل شده است. تاریخچه استفاده. تاریخ اولیه. هیروگلیف مصری نشان دهنده «ستاره» پنج لبه داشت. N14N14)، در حالی که علامت «ستاره» در خط میخی میان رودان دارای هشت لبه بود.سوپدت، شخصیت مصری ستاره شباهنگ، همیشه با هیروگلیف ستاره پنج پر روی سرش نشان داده می شود. ستاره در نشان شناسی سده های میانی نسبتاً کمیاب است، اما از زمان های اولیه، ستاره پنج پر در نشان شناسی انگلیسی و اسکاتلندی استفاده می شد (مثلاً در درینگ رول، حدود ۱۲۷۰)، در حالی که تعداد نقاط در نشان شناسی آلمانی شش بود. ستاره در نشان خانواده De Vere در افسانه منسوب به نخستین جنگ صلیبی بود، زمانی که «یک ستاره سفید [...] نور را بر اساس استاندارد Aubre de Vere انجام داد». ستاره de Vere در تاریخ انگلستان بدنام است، زیرا در نبرد بارنت در سال ۱۴۷
۱، نشان ستاره ارل آکسفورد توسط ارل وارویک با نشان خورشید ادوارد چهارم اشتباه گرفته شد، به طوری که او به اشتباه به متحد خود حمله کرد. شکست در نبرد، که احتمالاً نتیجه کل جنگ رزها را تغییر داد. پرچم ها و نشان های مدرن. ستاره های پنج پر روی پرچم ایالات متحده در قانون پرچم سال ۱۷۷۷ معرفی شدند. قانون پرچم هیچ ترتیب خاصی، تعداد نقاط، و جهت گیری ستاره ها و چیدمان را مشخص نکرده است. برخی از سازندگان پرچم، ستارگان را در یک ستاره بزرگ، در یک دایره یا در ردیف قرار دادند و برخی ستاره یک ایالت را با حرف اول آن جایگزین کردند. یک چیدمان دارای ۱۳ ستاره پنج پر است که در یک دایره مرتب شده اند، با ستاره ها که به سمت بیرون از دایره قرار گرفته اند (برخلاف بالا)، به اصطلاح پرچم بتسی راس. پرچم آمریکا که در نقاشی "تسلیم لرد کورنوالیس" اثر جان ترامبول (حدود ۱۸۲۰، که رویدادی در سال ۱۷۸۱ را به تصویر می کشد) نشان داده شده است، دوازده ستاره را نشان می دهد که در امتداد طرح کلی مستطیل با یک ستاره اضافی در مرکز قرار گرفته اند. ارتباط با ستاره پنج خط. به عنوان یک نماد یا نشان، ستاره پنج پر، از نشان شناسی کلاسیک نشأت می گیرد و حداقل از زمان رن
سانس، هیچ یک از تداعی های باطنی یا پنهانی که به ستاره پنج خط یا «مهر سلیمان» داده شده است، ندارد. حداقل از دوره رنسانس. این دو نشان غالباً در تئوری های توطئه معاصر، به ویژه با اشاره به استفاده از ستاره های پنج پر در پرچم های ایالات متحده و اتحادیه اروپا، مرتبط یا شناسایی شده اند.
ذات گرایی استراتژیک ، یک مفهوم برجسته در نظریه پسااستعماری، در دهه ۱۹۸۰ توسط منتقد و نظریه پرداز ادبی هندی، گایاتری چاکراورتی اسپیواک معرفی شد. این مفهوم به یک راهبرد سیاسی اشاره دارد که در آن گروه های اقلیتی یا قومی بر مبنای ویژگی های هویتی مشترک خود برای نمایندگی و دفاع از حقوقشان سازماندهی می شوند. این ویژگی های هویتی معمولاً شامل موارد زیر هستند: درحالی که تفاوت های شدیدی در میان خود اعضای این گروه ها وجود دارد، آن ها درگیر بحث های مداوم و ثابتی هستند. طرفداران ذات گرایی استراتژیک معتقدند که گاهی برای این گروه ها مفید است که به طور موقت هویت خود را ساده سازی کنند، حتی اگر این کار بر اساس منطق نادرست باشد، و هویت گروهی خود را به شکلی ساده تر بیان کنند تا به اهداف خاصی مانند حقوق برابر یا ضد جهانی سازی دست یابند. درک اسپیواک از این اصطلاح ابتدا در زمینه مذاکرات فرهنگی معرفی شد و هرگز به عنوان یک دسته بندی انسان شناختی مطرح نشد. در کتابش به نام «آسیاهای دیگر» در سال ۲۰۰۸، اسپیواک از این اصطلاح دست کشید و نارضایتی خود را از نحوه استفاده از این اصطلاح در پروژه های ملی گرایانه برای ترویج ذات گرایی (غیر استراتژی
ک) نشان داد. این مفهوم همچنین به طور منظم در نظریه کوئیر، نظریه فمینیستی، مطالعات ناشنوایی و به طور خاص در آثار لوس ایریگاره که از آن به عنوان تقلید یاد می کند، مطرح می شود.
اورتور تراژیک (غم انگیز) که (همچنین اورتور دراماتیک نیز نامیده می شود؛ یک موسیقی ارکسترال است که در سال ۱۸۷۰ توسط آهنگساز اهل چک، آنتونین دورژاک نوشته شده است. این اوورتور دورژاک برای اولین اپرای او، "آلفرد" است. این قطعه اولین بار در ۴ ژانویه ۱۹۰۵، تقریبا یک سال پس از مرگ دورژاک اجرا شد.
آنتونین دورژاک آهنگسازی کوارتت زهی شماره ۱ در لا ماژور اپوس. ۲، خود را در مارس ۱۸۶۲ پایان رساند. این قطعه یکی از اولین کارهای مجلسی دورژاک است. زمینه. چهارده کوارتت زهی دورژاک بخش عمده ای از آهنگسازی او را از سال ۱۸۶۲ پوشش می دهد (شماره ۱) تا ۱۸۹۵ (شماره ۱۴) اولین کوارتت زهی دورژاک اولین موسیقی در سبک مجلسی او نبود، او کوئینتت زهی را در لا مینور را در تابستان ۱۸۶۱ نوشته بود. در سال ۱۸۸۷ دورژاک تصمیم گرفت تا دوباره بر روی کوارتت فراموش شده خود کار کند. او مقدار زیادی از آنچه را که «پرکننده» عنوان کرده بود و غیرضروری در نسخه اصلی می دانست، حذف کرد. ساختار. این اثر در چهار موومان ساخته شده است: مدت زمان تقریبی اجرای این قطعه ۴۸ دقیقه است.
مداخله نظامی ژاپن در سیبری، یک لشکرکشی نظامی بود که توسط ژاپن و متحدانش در سال ۱۹۱۸ پس از انقلاب اکتبر و برای حمایت از ارتش سفید ضد بلشویک در برابر ارتش سرخ بلشویک انجام شد. نیروهای ژاپنی در ولادی وستوک، منطقه بایکال و سیبری شرقی مستقر شدند. اهداف ژاپن از این مداخله شامل حمایت از ارتش سفید، ایجاد یک منطقه حائل در برابر بلشویسم و احتمالاً ایجاد یک کشور مستقل در سیبری بود. با این حال، این مداخله با مخالفت ایالات متحده و دیگر قدرت های غربی روبرو شد که نگران گسترش نفوذ ژاپن در منطقه بودند. در سال ۱۹۲۰، با تضعیف ارتش سفید و افزایش فشار داخلی و بین المللی، ژاپن نیروهای خود را از سیبری خارج کرد. این مداخله تأثیرات ماندگاری بر روابط ژاپن با روسیه و دیگر قدرت های جهانی داشت و به عنوان یک عامل مهم در شکل گیری سیاست خارجی ژاپن در دوره بین دو جنگ جهانی به شمار می آید.
سلولوئید () اولین ماده پلاستیکی موفق تجاری بود که در سال ۱۸۶۹ توسط جان وسلی هایت اختراع شد. این ماده ترموپلاستیک از ترکیب نیتروسلولز و کافور ساخته می شد و به دلیل قابلیت شکل پذیری در حرارت، در ساخت اشیاء متنوعی مانند توپ بیلیارد، شانه، عروسک، فیلم عکاسی و حتی یقه پیراهن مورد استفاده قرار می گرفت. به طور کلی، سلولوئید دسته ای از مواد است که از ترکیب نیتروسلولز (نیترات سلولز) و کافور و اغلب با افزودن رنگ ها و سایر عوامل تولید می شود. سلولوئید به عنوان یک ماده انقلابی، جایگزین مناسبی برای عاج فیل و لاک لاک پشت بود و به دلیل قیمت مناسب و دوام بالا، به سرعت محبوبیت یافت. با این حال، به دلیل اشتعال پذیری بالا و شکنندگی در درازمدت، به تدریج جای خود را به پلاستیک های جدیدتر و ایمن تر داد. با این وجود، سلولوئید به عنوان یک ماده مهم در تاریخ صنعت پلاستیک و فیلم سازی شناخته می شود. سلولوئید که زمانی به دلیل استفاده از آن به عنوان فیلم عکاسی پیش از ظهور روش های ایمن تر بسیار رایج بود، امروزه عمدتاً برای ساخت توپ های تنیس روی میز، آلات موسیقی، شانه، تجهیزات اداری، بدنه خودنویس ها و پیک گیتار استفاده می شود. =تاریخچه= نیتر
وسلولز. پلاستیک های مبتنی بر نیتروسلولز اندکی قبل از سلولوئید وجود داشتند. کلوودیون که در سال ۱۸۴۸ اختراع شد و به عنوان پانسمان زخم و امولسیون برای صفحات عکاسی استفاده می شد، به شکل یک فیلم شبیه به سلولوئید خشک می شود. الکساندر پارکز. اولین سلولوئید به عنوان یک ماده حجیم برای شکل دهی اشیاء در سال ۱۸۵۵ در بیرمنگام انگلستان توسط الکساندر پارکز ساخته شد، اما او هرگز نتوانست اختراع خود را به طور کامل به ثمر برساند زیرا شرکتش به دلیل هزینه های تولید بالا ورشکست شد. پارکز کشف خود را در سال ۱۸۶۲ به عنوان پارکسین ثبت اختراع کرد. او متوجه شد که پس از تبخیر حلال (شیمی) از کلوودیون عکاسی، یک باقیمانده جامد باقی می ماند. پارکز در همان سال، آن را به عنوان یک ماده ضدآب برای پارچه های بافته شده ثبت اختراع کرد. بعدها پارکز، پارکسین را در نمایشگاه بین المللی سال ۱۸۶۲ در لندن به نمایش گذاشت و به خاطر تلاش هایش مدال برنز دریافت کرد. معرفی پارکسین عموماً به عنوان تولد صنعت پلاستیک در نظر گرفته می شود. پارکسین از سلولز تیمار شده با نیتریک اسید و یک حلّال ساخته می شد. شرکت پارکسین در سال ۱۸۶۸ تجارت خود را متوقف کرد. جان وسلی هایت.
در دهه ۱۸۶۰، یک آمریکایی به نام جان وسلی هایت، حق ثبت اختراع پارکز را به دست آورد و با هدف تولید توپ های بیلیارد، که تا آن زمان از عاج ساخته می شدند، شروع به آزمایش با نیترات سلولز کرد. او از پارچه، گرد و غبار عاج و شلاک استفاده کرد و در ۶ آوریل ۱۸۶۹ روشی را برای پوشاندن توپ های بیلیارد با افزودن کلوودیون به ثبت رساند. هایت با کمک پیتر کینیر و سایر سرمایه گذاران، شرکت توپ بیلیارد آلبانی (۱۸۶۸–۱۹۸۶) را در آلبانی، نیویورک، برای تولید این محصول تشکیل داد. در سال ۱۸۷۰، جان و برادرش، اشعیا، فرآیندی را برای ساخت یک «ماده شاخ مانند» با ترکیب نیترات سلولز و کافور به ثبت رساندند. الکساندر پارکز و دنیل اسپیل (به زیر مراجعه کنید) کافور را در طول آزمایش های اولیه خود ذکر کردند و ترکیب حاصل را «زایلونیت» نامیدند، اما این برادران هایت بودند که ارزش کافور و استفاده از آن به عنوان یک نرم کننده برای نیترات سلولز را تشخیص دادند. آن ها از گرما و فشار برای ساده سازی تولید این ترکیبات استفاده کردند. اشعیاهایت این ماده را در سال ۱۸۷۲ «سلولوئید» نامید. برادران هایت بعداً شرکت خود را که اکنون شرکت تولیدی سلولوئید نامیده می شود، به
نیوآرک، نیوجرسی منتقل کردند. با گذشت سال ها، سلولوئید به اصطلاح رایج مورد استفاده برای این نوع پلاستیک تبدیل شد. در سال ۱۸۷۸هایت توانست فرآیندی را برای قالب گیری تزریقی ترموپلاستیک ها به ثبت برساند، اگرچه پنجاه سال دیگر طول کشید تا این فرایند به صورت تجاری تحقق یابد و در سال های بعد سلولوئید به عنوان پایه فیلم عکاسی مورد استفاده قرار گرفت. تقلید از عاج. توسعه سلولوئید تا حدودی به دلیل تمایل به کاهش وابستگی به عاج بود، زیرا شکار بی رویه باعث کمبود عاج شده بود. اختراعی در سال ۱۸۸۳ به تولیدکنندگان سلولوئید اجازه داد تا رگه های متمایز عاج را تقلید کنند و تا پایان قرن نوزدهم، سلولوئید به عنوان جایگزینی سبک تر (و سه برابر ارزان تر) برای عاج با نام هایی مانند "Ivarine", "Ivaleur", "French Ivory", "Parisian Ivory", "Grained Ivory" و "Ivory Pyralin" به بازار عرضه شد. دنیل اسپیل و اختلافات حقوقی. مخترع انگلیسی، دنیل اسپیل، با پارکز کار کرده بود و شرکت زایلونیت را برای تصاحب حق ثبت اختراع پارکز تشکیل داد و محصولات پلاستیکی جدید را زایلونیت نامید. او به ادعاهای برادران هایت اعتراض کرد و در سال های ۱۸۷۷ تا ۱۸۸۴ در چندین پ
رونده قضایی علیه آن ها اقدام کرد. در ابتدا قاضی به نفع اسپیل رای داد، اما در نهایت مشخص شد که هیچ کدام از طرفین ادعای انحصاری ندارند و مخترع واقعی سلولوئید / زایلونیت، الکساندر پارکز بود، زیرا او در آزمایش ها و اختراعات قبلی خود به کافور اشاره کرده بود. قاضی حکم داد که تمام تولید سلولوئید می تواند هم در شرکت زایلونیت بریتانیا اسپیل و هم در شرکت تولیدی سلولوئیدهایت ادامه یابد. استفاده اصلی سلولوئید در صنایع فیلم و عکاسی بود که قبل از پذیرش فیلم های ایمنی استات در دهه ۱۹۵۰، فقط از فیلم سلولوئید استفاده می کردند. سلولوئید بسیار قابل اشتعال، تولید آن دشوار و گران است و دیگر به طور گسترده مورد استفاده قرار نمی گیرد. عکاسی. عکاس انگلیسی، جان کاربوت، در سال ۱۸۷۹ با هدف تولید صفحات خشک ژلاتینی، کارخانه Keystone Dry Plate Works را تأسیس کرد. شرکت تولیدی سلولوئید برای این کار قرارداد بست که با برش نازک لایه هایی از بلوک های سلولوئید و سپس حذف علائم برش با صفحات فشاری گرم انجام می شد. پس از این، نوارهای سلولوئید با یک امولسیون ژلاتینی حساس به نور پوشانده شدند. دقیقاً مشخص نیست که چه مدت طول کشید تا کاربوت فرایند خود را
استاندارد کند، اما این اتفاق دیرتر از سال ۱۸۸۸ رخ نداد. یک ورق ۳۸۰ میلی متری از فیلم کاربوت توسط ویلیام دیکسون برای آزمایش های اولیه فیلم متحرک توماس ادیسون روی یک کینتوگراف استوانه ای استفاده شد. با این حال، پایه فیلم سلولوئید تولید شده به این روش هنوز برای نیازهای عکاسی متحرک خیلی سفت در نظر گرفته می شد. تا سال ۱۸۸۹، سلولوئیدهای انعطاف پذیرتری برای فیلم عکاسی ساخته شد و هم هانیبال گودوین و هم شرکت ایستمن کداک حق ثبت اختراع برای یک محصول فیلم را به دست آوردند. (Ansco که پس از مرگ گودوین حق ثبت اختراع او را خریداری کرد، در نهایت در یک دادخواست نقض حق ثبت اختراع علیه کداک موفق شد). این توانایی برای تولید تصاویر عکاسی روی یک ماده انعطاف پذیر (برخلاف یک صفحه شیشه ای یا فلزی) یک گام مهم برای امکان ظهور تصاویر متحرک بود. کاربردها. پیش از رواج فیلم های استات در دهه ۱۹۵۰، بیشتر فیلم های سینمایی و عکاسی از سلولوئید ساخته می شدند. قابلیت اشتعال بالای آن افسانه ای بود، زیرا در مواجهه با دمای بالای ۱۵۰ درجه سانتی گراد در مقابل پرتو پروژکتور فیلم، خود به خود آتش می گرفت. در حالی که فیلم سلولوئید تا حدود سال ۱۹۵۰ برای تول
یدات سینمایی ۳۵ میلی متری استاندارد بود، فیلم های سینمایی برای استفاده آماتور، مانند فیلم های ۱۶ میلی متری و ۸ میلی متری، حداقل در ایالات متحده آمریکا، بر پایه «ایمنی» استات بودند. سلولوئید برای تولید جواهرات ارزان تر، جعبه های جواهرات، لوازم جانبی مو و بسیاری از اقلامی که قبلاً از عاج، شاخ یا سایر محصولات حیوانی گران قیمت ساخته می شدند، مفید بود. در این کاربردها، اغلب از آن به عنوان "Ivorine" یا "عاج فرانسوی" یاد می شد، پس از شکلی از سلولوئید که در فرانسه با خطوط دانه ای شبیه به عاج ساخته شده بود. همچنین برای ساخت ست های میز آرایش، عروسک ها، قاب عکس ها، آویزها، سنجاق های کلاه، دکمه ها، سگک ها، قطعات سازهای زهی، آکاردئون ها، خودنویس ها، دسته های کارد و چنگال و وسایل آشپزخانه استفاده می شد. عیب اصلی این ماده این بود که قابل اشتعال بود. به زودی جای خود را به باکالیت و کاتالین داد. عروسک های روسی تودرتو (roly-poly) تا سال ۱۹۹۶ از سلولوئید در کارخانه های باروت بی دود ساخته می شدند، و همچنین تا سال ۲۰۱۴ توپ های تنیس روی میز نیز از این جنس بودند. ساعت های رومیزی و سایر وسایل مبلمان اغلب به روشی مشابه روکش با سلولوئ
ید پوشانده می شدند. این سلولوئیدها چاپ می شدند تا شبیه چوب های گران قیمت یا موادی مانند سنگ مرمر یا گرانیت به نظر برسند. شرکت ساعت سازی Seth Thomas در سپتامبر ۱۸۸۰، حق استفاده از سلولوئید به عنوان یک پوشش بادوام را از شرکت تولیدی سلولوئید خریداری کرد و آن را با نام "Adamantine" به بازار عرضه کرد. سلولوئید به ساعت سازان این امکان را می داد که ساعت های رومیزی سیاه به سبک اواخر دوره ویکتوریا را به گونه ای بسازند که جعبه چوبی آن مانند سنگ مرمر سیاه به نظر برسد و ستون ها و سایر عناصر تزئینی جعبه شبیه سنگ های نیمه قیمتی باشند. سلولوئید همچنین یک ماده محبوب در ساخت خط کش محاسبه بود. این ماده عمدتاً برای پوشش دادن صفحات چوبی خط کش محاسبه، مانند خط کش های اولیه A.W. Faber، و همچنین قطعات انتهایی نشانگر، مانند خط کش های Keuffel and Esser، استفاده می شد. سلولوئید همچنان برای آلات موسیقی، به ویژه آکاردئون و گیتار استفاده می شود. سلولوئید بسیار مستحکم و به راحتی در اشکال دشوار قالب گیری می شود و به عنوان پوشش قاب های چوبی عملکرد صوتی بسیار خوبی دارد، زیرا منافذ طبیعی چوب را مسدود نمی کند. سازهای پوشیده شده با سلولوئید را
می توان به راحتی با الگوی شعله ور مانند و معمولاً مادر مرواریدی این ماده تشخیص داد. صفحات ضخیم سلولوئید در بن ماری پخته می شوند که آن ها را به ماده ای شبیه چرم تبدیل می کند. سپس پانل ها روی یک قالب چرخانده می شوند و اجازه داده می شود تا سه ماه سفت شوند. فرمول. فرمولاسیون معمول سلولوئید ممکن است شامل ۷۰ تا ۸۰ واحد نیتروسلولز، نیتراته شده تا ۱۱٪ نیتروژن، ۳۰ واحد کافور، ۰ تا ۱۴ واحد رنگ، ۱ تا ۵ واحد اتانول، به علاوه تثبیت کننده ها و سایر عوامل برای افزایش پایداری و کاهش اشتعال پذیری باشد. تولید. سلولوئید از مخلوطی از مواد شیمیایی مانند نیتروسلولز، کافور، الکل و همچنین رنگ دهنده ها و پرکننده ها بسته به محصول مورد نظر ساخته می شود. اولین گام تبدیل سلولز خام به نیتروسلولز با انجام واکنش نیتراسیون است. این کار با قرار دادن الیاف سلولز در معرض محلول آبی نیتریک اسید انجام می شود. سپس گروه های هیدروکسیل (-OH) با گروه های نیترات (-ONO2) در زنجیره سلولز جایگزین می شوند. این واکنش می تواند بسته به درجه جایگزینی نیتروژن یا درصد نیتروژن در هر مولکول سلولز، محصولات ترکیبی تولید کند. نیترات سلولز ۲٫۸ مولکول نیتروژن در هر مولک
ول سلولز دارد. مشخص شد که در این واکنش باید از سولفوریک اسید نیز استفاده شود تا اولاً گروه های نیتریک اسید را کاتالیز کند تا بتواند جایگزینی روی سلولز را ممکن سازد، و ثانیاً به گروه ها اجازه دهد به راحتی و به طور یکنواخت به الیاف متصل شوند و نیتروسلولز با کیفیت بهتری ایجاد کنند. سپس محصول باید شسته شود تا هرگونه اسید آزادی که با الیاف واکنش نداده است، از بین برود، خشک شود و ورز داده شود. در این مدت، محلولی از ۵۰٪ کافور در الکل اضافه می شود که سپس ساختار مولکولی نیتروسلولز را به یک ژل همگن از نیتروسلولز و کافور تغییر می دهد. ساختار شیمیایی آن به خوبی شناخته نشده است، اما مشخص شده است که برای هر واحد گلوکز یک مولکول کافور وجود دارد. پس از اختلاط، جرم تحت فشار بالا به بلوک هایی فشرده می شود و سپس برای استفاده خاص خود ساخته می شود. نیتراته کردن سلولز یک فرایند بسیار قابل اشتعال است که حتی انفجارهای کارخانه ای نیز غیرمعمول نیست. بسیاری از کارخانه های سلولوئید غربی پس از انفجارهای خطرناک تعطیل شدند و تنها دو کارخانه در چین همچنان در حال فعالیت هستند. خطرات محیطی. تخریب: منابع زیادی برای تخریب در سلولوئید وجود دارد،
مانند حرارتی، شیمیایی، فوتوشیمیایی و فیزیکی. مهم ترین نقص ذاتی این است که با افزایش سن سلولوئید، مولکول های کافور به دلیل فشار ناپایدار مورد استفاده در تولید از جرم خارج می شوند. این فشار باعث می شود که مولکول های نیتروسلولز دوباره به یکدیگر متصل شوند یا متبلور شوند و در نتیجه مولکول های کافور از مواد خارج شوند. پس از قرار گرفتن در معرض محیط، کافور می تواند در دمای اتاق تصعید شود و پلاستیک به نیتروسلولز شکننده تبدیل شود. همچنین، با قرار گرفتن در معرض گرمای بیش از حد، گروه های نیترات می توانند جدا شوند و گازهای نیتروژن مانند نیتروز اکسید و نیتریک اکسید را در هوا آزاد کنند. یکی دیگر از عواملی که می تواند باعث این امر شود، رطوبت بیش از حد است که می تواند با حضور گروه های نیترات، چه تازه تکه تکه شده از گرما یا هنوز به عنوان یک اسید آزاد از تولید به دام افتاده، تخریب نیتروسلولز را تسریع کند. هر دوی این منابع اجازه تجمع نیتریک اسید را می دهند. شکل دیگری از زوال، زوال فوتوشیمیایی، در سلولوئید شدید است زیرا نور فرابنفش را به خوبی جذب می کند. نور جذب شده منجر به شکستن زنجیره و سفت شدن می شود. در میان گردآورندگان اشیا
ء عتیقه، زوال سلولوئید عموماً به عنوان «پوسیدگی سلولوئید» شناخته می شود. فرآیندهای شیمیایی درگیر کاملاً شناخته نشده اند، اما اعتقاد بر این است که گازهای آزاد شده از یک قطعه در حال پوسیدگی سلولوئید می تواند باعث پوسیدگی سلولوئید در سلولوئیدهای مجاور شود که قبلاً دست نخورده بودند.
بیورن اِگِن () یک گروه موسیقی استرالیایی است که برای ادای احترام به ابرگروه سوئدی موسیقی پاپ آبا و موسیقی شان تشکیل شده و مشتمل بر نوازندگانی از کشورهای مختلف جهان است. نام گروه اشاره به بیورن اولویوس است. این گروه در سراسر جهان اجراهایی داشته است، از جمله اجراهایی برای ولادیمیر پوتین رئیس جمهور روسیه در سال ۲۰۰۹ میلادی. بیورن اِگِن با استفاده از ترکیبی از زبان انگلیسی و سوئدی موسوم به «سوئنگلیس» یا «سوئدی شکسته پکسته» گروه پاپ سوئدی آبا را تقلید می کند. حتی نام هنری اجراکنندگان «آنگنیه تا فالستارت»، «بنی اندرویر»، «فریدا لانگستوکی» و «بیورن ولوو-آس» برای ادای احترام به اعضای اصلی آبا (آنگنیه تا فلتسکوگ، بنی آندشون، بیورن اولویوس، آنی-فرید لینگستاد) انتخاب شده است. به علاوه نام «راتگر سونوفاگون»، نوازنده گیتار بیس و «اولا درامکیت»، نوازندهٔ درامز، برگرفته از نام های روتگر گوناشون و اولا برونکرت است. اجراهای این گروه شامل کارهای طراحی شده با لباس های منحصر به فرد و تنظیم خاص موسیقی است که با اجراهای اصلی آبا متفاوت است.
کارل ماگنوس پالم (؛ زادهٔ ۱۹۶۵) مؤلف، مورخ اهل سوئد است که به زبان های انگلیسی و سوئدی می نویسد و بیشتر به دلیل آثارش دربارهٔ ابرگروه سوئدی موسیقی پاپ آبا شهرت دارد. او علاوه بر نگارش دو کتاب مهم درباره آبا و موسیقی شان، در تولید و انتشار "به خاطر موسیقی سپاسگزارم" در سال ۱۹۹۴ نقش داشت.
اسپکترالون () یک ماده فلوئوروپلیمری است که بالاترین میزان بازتابش پراکنده را در بین تمام مواد یا پوشش های شناخته شده در مناطق فرابنفش، مرئی و نزدیک به فروسرخ طیف دارد. این ماده رفتار لامبرتی بالایی از خود نشان می دهد و می توان آن را به اشکال مختلفی برای ساخت اجزای نوری مانند اهداف کالیبراسیون، کره های انتگرالی و حفره های پمپ نوری برای لیزرها ماشین کاری کرد. اسپکترالون به دلیل بازتابش بسیار بالا و پراکنده، در کاربردهای کالیبراسیون و اندازه گیری در زمینه های مختلفی مانند طیف سنجی، سنجش از دور، تصویربرداری پزشکی و نورپردازی استفاده می شود. همچنین به دلیل پایداری حرارتی و شیمیایی بالا، در محیط های سخت و در دماهای بالا قابل استفاده است. سه گرید از مواد بازتابنده اسپکترالون در دسترس است: گرید نوری، گرید لیزری و گرید فضایی. اسپکترالون گرید نوری دارای بازتابش بالا و رفتار لامبرتی است و در درجه اول به عنوان یک استاندارد مرجع یا هدف برای کالیبراسیون طیف سنج ها استفاده می شود. اسپکترالون گرید لیزری دارای ویژگی های فیزیکی مشابه ماده گرید نوری است، اما فرمولاسیون متفاوتی از رزین است که هنگام استفاده در حفره های پمپ لیزر ع
ملکرد بهتری را ارائه می دهد. اسپکترالون در انواع لیزرهای «پمپ جانبی» استفاده می شود.
«به خاطر موسیقی از آبا سپاسگزار باش» () یک مِدلی از ترانه های ابرگروه سوئدی موسیقی پاپ آبا است که توسط استپز، تینا کازینز، کلئوپاترا، بی*ویچد و بیلی پایپر اجرا شد. این مِدلی مشتمل بر تک آهنگ های «شانست را با من امتحان کن»، «ملکه رقصان»، «ماما میا» و «به خاطر موسیقی سپاسگزارم» است. این ترانه در ۱۶ فوریهٔ ۱۹۹۹ و همزمان با نخستین انتشار موزیکالِ "ماما میا!" منتشر شد و در آوریل ۱۹۹۹ به رتبهٔ ۴ جدول تک آهنگ های بریتانیا دست یافت و در استرالیا، نیوزیلند و ایرلند و سوئد هم جزء ۱۰ اجرای برتر بود.
نیکولاس گیائوچینی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایالات متحده آمریکا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال کومو بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی مون پلیه، باشگاه فوتبال سنت لوئیس سیتی، باشگاه فوتبال کان، باشگاه فوتبال کومو و باشگاه فوتبال اورلاندو سیتی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ایالات متحده آمریکا بازی کرده است.