Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وی سنگ های پی سنگی در غرب گسل آلپ قرار دارد که نشان دهنده حرکت پیشرونده زلاندیا به سمت دور شدن از گندوانا است. برش صخره ای هاکس از فرسایش دیواره های گسلی تشکیل شده است. همچنین بهترین منبع اورانیوم نیوزیلند است. سپس این ها با رسوبات زغال سنگی که در باتلاق ها از ادامهٔ گسترش تشکیل شده اند، پوشانده می شوند. این شامل هر دو معدن زغال سنگ پاپاروآ و برونر می شود که به طور گسترده استخراج می شوند. رسوبات دریایی (الیگوسن تا میوسن). با ادامهٔ گسترش و فرونشست، منطقهٔ ساحل غربی در دورهٔ الیگوسن با رسوبات دریایی پوشیده شد. این شامل سنگ آهک و گل سنگ آهکی بود. در اوایل میوسن، گسل آلپ فعال شده بود و میزان کمی از بالاآمدگی منجر به تشکیل برخی از رسوبات زغال سنگ شد. آبرفت (کواترنری). از بالاآمدگی مداوم کوه های آلپ جنوبی و فرسایش آن، یک توالی ضخیم از آبرفت ایجاد شد که دشت های ساحل غربی را تشکیل داد. اینها همچنین با مجموعه ای از رسوبات یخچالی مرتبط هستند. زمین شناسی اقتصادی. ساحل غربی هم سنگ سخت و هم طلای آبرفتی دارد. ذخایر قابل توجهی از زغال سنگ در شمال منطقه یافت می شود. یشم در منطقه مرکزی از شیست آلپ و در جنوب منطقه از زمین کوه
دان-مایتای یافت می شود. خطرات طبیعی. گسل آلپ مهم ترین خطر را در ساحل غربی نشان می دهد و ۳۰ درصد احتمال دارد که در ۵۰ سال آینده زلزله ای با بزرگی ۸ ریشتر ایجاد کند. گردشگری. یخچال های طبیعی که به دلیل بارندگی زیاد در نزدیکی سطح دریا تشکیل شده اند و صخره های پنکیک و طاق های اوپارارا، از جمله عوارض فرسایشی کارست هستند که به جاذبه های گردشگری تبدیل شده اند.
کانتربری در نیوزیلند بخشی از جزیره جنوبی در شرق آلپ جنوبی (Kā Tiritiri o te Moana) است که از رودخانه وایائو اووا در شمال تا رودخانه وایتاکی در جنوب امتداد دارد (این منطقه کوچکتر از منطقه تحت مدیریت محیط زیست کانتربری است). در غرب آلپ جنوبی، گسل آلپ قرار دارد، یک مرز گسلی بزرگ که از جزیره جنوبی از فیوردلند در جنوب تا منطقه مارلبورو در شمال، جایی که به چندین گسل تقسیم می شود، عبور می کند. صفحه اقیانوس آرام در شرق گسل آلپ و صفحه استرالیا در غرب آن قرار دارد. صفحه اقیانوس آرام با سرعت حدود ۳۵ میلی متر در سال نسبت به صفحه استرالیا به سمت جنوب غربی (SSW) در حال لغزش و با سرعت ۱۰ میلی متر در سال در حال بالا آمدن است که منجر به تشکیل کوه های آلپ جنوبی شده است. گسل آلپ تا اوایل میوسن (۲۳ میلیون سال پیش) توسعه نیافته بود. ده میلیون سال پیش، آلپ جنوبی تپه های کم ارتفاعی بودند و تنها در حدود ۵ میلیون سال پیش به کوهستان تبدیل شدند. در شرق آلپ جنوبی، دشت های کانتربری قرار دارند که توسط رسوبات فرسایش یافته از آلپ جنوبی تشکیل شده اند. در ساحل، درست در جنوب شرقی کرایست چرچ، شبه جزیره بنکس قرار دارد که از دو آتشفشان بزرگ عمدتا
ً بازالتی مربوط به دوران میوسن تشکیل شده است. سنگ های زیرزمین. تمام سنگ های پی سنگ زیر منطقه کانتربری متعلق به تران کامپوزیت تورلس (راکایا و پاهائو) هستند. آنها عمدتاً از گری وک (ماسه سنگ و گل سنگ سخت شده) تشکیل شده اند که در یک محیط دریایی عمیق انباشته شده اند و قبل از باز شدن دریای تاسمان در اواخر کرتاسه (۸۰ میلیون سال پیش) به قاره گندوانا پیوسته اند. آنها در کوه های آلپ جنوبی و دامنه های کوه رخنمون دارند. سنگ های راکایا ترانه، با سن پرمین تا تریاس پسین (۳۰۰–۲۰۰ میلیون سال پیش)، در جنوب رنگیورا قرار دارند. سنگ های Pahau Terrane، با سن ژوراسیک پسین تا کرتاسه پیشین (۱۶۰ تا ۱۰۰ میلیون سال پیش)، در شمال رخنمون دارند و احتمالاً از Rakaia Terrane مشتق شده اند. در مرز بین این دو زمین، کمربند Esk Head، یک کمربند ۱۱ درجه ای قرار دارد. آمیزه ای از سنگ های شکسته و تغییر شکل یافته به عرض چند کیلومتر. سنگ های پی سنگ درست در شرق گسل آلپ و در جنوب تیمارو به شیست دگرگون شده اند. آلپ جنوبی. آلپ جنوبی بین ۲۳۰ تا ۱۷۰ میلیون سال پیش به عنوان رسوبات رسوبی آغاز شد. سازندهای عمدتاً گریوک بین ۱۴۰ تا ۱۲۰ میلیون سال پیش به رشته کوه
ها تبدیل شدند. از حدود ۲۶ میلیون سال پیش، دومین دوره مداوم بالاآمدگی، آلپ جنوبی امروزی را تشکیل داد که ناشی از برخورد صفحه تکتونیکی اقیانوس آرام با صفحه استرالیا بود. مرز صفحه با گسل آلپ نشان داده می شود که کمی به سمت غرب از شکاف اصلی آلپ جنوبی امتداد دارد. آتشفشان های کوه سامرز. فعالیت های آتشفشانی در اطراف منطقه کوه سامرز / ته کیکی و دامنه های نزدیک آن در اواخر کرتاسه (۱۰۰ تا ۶۶ میلیون سال پیش) رخ داده است. بقایای آن هنوز در دامنه تپه های مالورن و رودخانه رانگیتاتا وجود دارد. سنگ آهک. ماسه سنگ، گل سنگ و مقداری سنگ آهک از اواخر کرتاسه تا پلیوسن در بسیاری از مناطق رسوب کرده اند. رخنمون های سنگ آهک الیگوسن (۳۴ تا ۲۴ میلیون سال پیش) در جنوب کانتربری در اطراف منطقه رودخانه اوپیهی، و در شمال کانتربری در اطراف اومیهی، و در شمال تر در نزدیکی وایائو رخ داده اند. رخنمون هایی نیز در جنوب تپه قلعه رخ داده اند. شبه جزیره بنکس. بندرهای لیتلتون/واکارائوپو و آکاروآ مربوط به دو آتشفشان بزرگ روی هم افتاده هستند که شبه جزیره بنکس را در اواخر میوسن (۱۱ تا ۶ میلیون سال پیش) ساخته اند. آتشفشان های پلیوسن. فوران های بازالت در نزد
یکی تیمارو و جرالدین، حدود ۲٫۵ میلیون سال پیش رخ داد. دریاچه های یخچالی و مورین ها. دریاچه هایی مانند دریاچه پوکاکی و دریاچه تکاپو در منطقه مکنزی، بستر یخچال های طبیعی پیشین را نشان می دهند. کانسارهای کواترنری. بخش عمده ای از دشت های کانتربری پوشیده از رسوبات آبرفتی بسیاری از رودخانه های بزرگی است که از آلپ جنوبی سرچشمه می گیرند. زلزله ها. به طور کلی، زمین لرزه های کمی در منطقه کانتربری رخ می دهد. با این حال، گسل آلپ آخرین بار در سال ۱۷۱۷ میلادی دچار شکستگی شد و انتظار می رود هر ۲۰۰ تا ۳۰۰ سال یک زلزله بزرگ در گسل آلپ رخ دهد. روانگرایی زمین می تواند تا ۱۵۰ درجه سانتیگراد رخ دهد. کیلومتر از مرکز زلزله برای یک زلزله بزرگ. زلزله های قابل توجه عبارتند از: نقشه ها. نقشه های زمین شناسی نیوزیلند را می توان از مؤسسه علوم زمین شناسی و هسته ای نیوزیلند (GNS Science)، یک مؤسسه تحقیقاتی دولتی نیوزیلند، تهیه کرد. جی آن اس نقشه ای از مبانی زمین شناسی نیوزیلند منتشر می کند. نقشه های اصلی ۱ هستند: مجموعه ۲۵۰۰۰۰ نقشه که به صورت مجموعه ای از ۲۱ نقشه و کتابچه در سال ۲۰۱۰ تکمیل خواهد شد. نسخه های با وضوح پایین این نقشه ها (بدون
کتابچه مربوطه) را می توان به صورت رایگان از سایت جی آن اس دانلود کرد. نقشه منطقه کرایست چرچ در سال ۲۰۰۸ منتشر شد، و نقشه منطقه آئوراکی در سال ۲۰۰۷ منتشر شد.
منطقه ولینگتون نیوزیلند دارای پایه ای از سنگ های تورلس گریوک است که رشته کوه های تاراروآ و ریموتاکا را تشکیل می دهند و از ولینگتون در جنوب تا تنگه ماناواتو امتداد دارند، جایی که به رشته کوه های روآهین تغییر نام داده اند و از شمال به شمال شرقی، به سمت کیپ شرقی ادامه می یابند. در غرب رشته های تاراروآ، دشت های ساحلی قرار دارند. در شرق رشته کوه های روآهین، حوضه وایراراپا-مسترتون و سپس ارتفاعات شرقی قرار دارند که با ساحل شرقی جزیره شمالی از دماغه پالیسر تا ناپیر هم مرز هستند. در شرق جزیره شمالی، گودال هیکورنگی، منطقه ای برخوردی بین صفحه اقیانوس آرام و صفحه استرالیا، قرار دارد. صفحه اقیانوس آرام در حال فرورانش به زیر صفحه استرالیا است، منطقه ولینگتون را فشرده می کند و باعث ایجاد سامانه گسلی جزیره شمالی و مجموعه ای از حوضه ها و رشته کوه ها از جمله رشته کوه های تاراروا و رموتاکا و حوضه وایراراپا-مسترتون می شود. سنگ های جدیدتر به طور متوالی در ساحل شرقی انباشته شده اند. منطقه ولینگتون مستعد زلزله های بزرگ است که بزرگ ترین آنها در دوران تاریخی، زلزله ۸٫۲ ریشتری وایراراپا در ۲۳ ژانویه ۱۸۵۵ بود. تکتونیک. گریوک در منطقه و
لینگتون در ابتدا در یک محیط گوه ای برافزایشی رسوب گذاری شد، زمانی که صفحه پالئو-اقیانوس آرام در حدود ۲۳۰–۲۰۰ میلیون سال پیش به زیر حاشیه جنوب شرقی قاره گندوانا فرو رانده می شد. پس از میلیون ها سال فرورانش، رسوبات تا عمق حدود ۱۰ متر دفن شدند. کیلومتر، به اندازه کافی عمیق که به طور ضعیفی دگرگون شده و تا لبه گندوانا انباشته شود. فرورانش حدود ۱۰۰ میلیون سال پیش متوقف شد و حدود ۸۵ میلیون سال پیش، نوار بزرگی از زمین های انباشته شده در امتداد حاشیه شرقی گندوانا شکافته شد و به ریزقاره زلاندیا تبدیل شد. یک دوره تکتونیکی نسبتاً آرام که حدود ۶۰ میلیون سال طول کشید، با فعالیت تکتونیکی مجدد، حدود ۲۵ میلیون سال، دنبال شد، زمانی که صفحه اقیانوس آرام شروع به فرورانش به زیر صفحه استرالیا کرد. در منطقه ولینگتون، فرورانش صفحه اقیانوسی اقیانوس آرام به زیر صفحه قاره ای استرالیا در حدود سال ۱۵۰ میلادی در گودال هیکورنگی آغاز می شود. کیلومتری شرق ولینگتون، در ساحل وایراراپا. همگرایی صفحه مورب در منطقه ولینگتون حدود ۴۰ است میلی متر در سال در آزیموت حدود ۲۶۰ درجه. فصل مشترک فرورانش با شیب ملایم به سمت شمال غربی در عمق حدود ۲۵ تا ۳۰ در
جه قرار دارد. کیلومتر زیر شهر. سنگ های زیرزمین. تمام سنگ های زیرزمین در زیر منطقه ولینگتون متعلق به زمینگان هستند. آنها عمدتاً از گریوک (ماسه سنگ و گل سنگ سخت شده) تشکیل شده اند، اما حاوی چرت و گدازه های بالشی نیز هستند. در منطقه ولینگتون، زمین لرزه ترکیبی تورلسه از دو زیرزمین تشکیل شده است، زمین لرزه راکایا (اواخر تریاس تا اوایل ژوراسیک، ۲۳۰–۱۸۰ میلیون سال پیش)، در غرب رشته کوه های روآهین، و زمین لرزه پاهائو (اواخر ژوراسیک تا اوایل کرتاسه، ۱۸۰–۱۰۰ میلیون سال پیش)، در شرق. گسل های اصلی مانند گسل ولینگتون و گسل وایراراپا نزدیک به مرز بین این لایه های زمین لرزه ای قرار دارند. در مرز بین این دو زمین، کمربند اسک هد، یک کمربند ۲۰ درجه ای قرار دارد. آمیزه ای از سنگ ها به پهنای کیلومتر که در امتداد خطوط گسل نزدیک مرز، بر اثر زلزله شکسته و تغییر شکل یافته اند. کمی دورتر در شرق حوضه وایراراپا-مسترتون، ماسه سنگ ها و گل سنگ های کرتاسه (۱۴۰–۶۵ میلیون سال پیش) به ترتیب جوان تر (که گاهی اوقات زمین وایوکا نامیده می شوند) وجود دارند که می توان آنها را بخشی از زمین ترکیبی تورلسه در نظر گرفت. به نظر می رسد در مورد محل قرار داد
ن مرز بین سنگ های زیرزمین و سنگ های رویی اختلاف نظر وجود دارد و به نظر می رسد تصمیم بر اساس درجه سختی (induration) گرفته شده است. در شرق، ماسه سنگ ها و گل سنگ های حتی جوان تر و نرم تر نیز یافت می شوند. سنگ آهک. سنگ آهک پلیوسن (۵–۲ میلیون سال پیش) در شرق حوضه وایراراپا-مسترتون و اطراف پاهیاتوا و رشته کوه پوکتوی یافت می شود. ولینگتون از خطوط گسلی ساخته شده است که هر ساله باعث زمین لرزه های زیادی می شوند. زلزله ها. منطقه ولینگتون مستعد زلزله های بزرگ است. زلزله های مهمی که منشأ آنها منطقه بوده یا بر این منطقه تأثیر گذاشته اند عبارتند از زلزله ۸٫۲ ریشتری در ۲۳ ژانویه ۱۸۵۵، دو زلزله وایراراپا در سال ۱۹۴۲ با بزرگی ۶٫۹ ریشتر در ۲۴ ژوئن ۱۹۴۲ و ۶٫۸ ریشتر در ۱ آگوست ۱۹۴۲، و زلزله کایکورا در سال ۲۰۱۶ با بزرگی ۷٫۸ ریشتر در ۱۴ نوامبر ۲۰۱۶ (بیش از نیمی از خسارات بیمه ای ناشی از خسارات ساختمانی در شهر ولینگتون رخ داده است). بزرگ ترین زلزله نیوزیلند در دوران تاریخی، زلزله ۸٫۲ ریشتری وایراراپا در سال ۱۸۵۵ بود. در نزدیکی خط گسل وایراراپا، ساحل در این زلزله حدود ۶ متر بالا آمد و جابجایی افقی حدود ۱۲ متر بود. زمین ورزشی حوضه ذخی
ره ولینگتون بر روی زمینی قرار دارد که در اثر این زلزله بالا آمده است؛ این منطقه قبلاً بخشی از یک آبراه بود که به بندر منتهی می شد. گسل های اصلی که ممکن است منجر به زمین لرزه های قابل توجهی در منطقه ولینگتون شوند عبارتند از گسل آلپاین و سامانه گسل مارلبورو در جزیره جنوبی و گسل اوهاریو، گسل ولینگتون، گسل وایراراپا، گسل ریکورنگی، گسل اوتاکی فورکس، و گسل وایرنگی در جزیره شمالی. گسل وایراراپا به طور متوسط نرخ لغزش افقی ۶٫۷ تا ۱۰ دارد. میلی متر در سال، و تغییر عمودی ۱٫۷ میلی متر در سال. گسل ولینگتون و گسل آواتِر در سامانه گسلی مارلبورو نرخ های حرکت مشابهی دارند. سواحل اطراف ولینگتون و توراکیرائه هد، سکوهای برآمده متعددی را نشان می دهند که مربوط به زلزله های قبلی هستند. نقشه ها. نقشه های زمین شناسی نیوزیلند را می توان از مؤسسه علوم زمین شناسی و هسته ای نیوزیلند (GNS Science)، یک مؤسسه تحقیقاتی دولتی نیوزیلند، تهیه کرد. نقشه های اصلی ۱ هستند: مجموعه ۲۵۰۰۰۰ نقشه که به صورت مجموعه ای از ۲۱ نقشه و کتابچه در سال ۲۰۱۰ تکمیل خواهد شد. نسخه های با وضوح پایین این نقشه ها (بدون کتابچه مربوطه) را می توان به صورت رایگان از سایت
جی ان اس دانلود کرد. نقشه منطقه ولینگتون در سال ۲۰۰۰ منتشر شد، و نقشه منطقه وایراراپا در سال ۲۰۰۲ منتشر شد.
منطقه تاراناکی نیوزیلند بر روی باتولیت میانی در غرب و صخره های گریوک در شرق ساخته شده است. با این حال، هیچ سنگی قدیمی تر از دوران میوسن در سطح زمین قابل مشاهده نیست. ویژگی غالب منطقه تاراناکی، آتشفشان چینه ای آندزیتی کوه تاراناکی است که تنها حدود ۱۳۰ هزار سال قدمت دارد. منطقه تپه ایِ جدا شده در شرق شبه جزیره تاراناکی و غرب فلات آتشفشانی مرکزی (رواپهو و تونگاریرو) از ماسه سنگ و گل سنگ نرم مربوط به دوران میوسن تا پلیستوسن تشکیل شده است. زمین های پست ساحلی اطراف وانگانویی در جنوب، دارای تراس های دریایی کواترنری و تپه های شنی ساحلی توسعه یافته ای هستند. حوضه تاراناکی تنها منطقه در نیوزیلند است که ذخایر قابل توجه نفت و گاز شناخته شده دارد و بسیاری از آنها در دریا قرار دارند. سنگ های زیرزمین. سنگ های پی سنگ در منطقه تاراناکی به دلیل پوشش ضخیم رسوبی و آتشفشانی، رخنمون ندارند. با این حال، سنگ های زیرزمین از طریق حفاری های اکتشافی، بررسی های ژئوفیزیکی و برون یابی از مناطق همسایه استنباط شده اند. باتولیت میانی در غرب خطی بین نیو پلیموث و مانایا قرار دارد. در شرق این خط، به ترتیب، زمین های بروک استریت، موریهیکو، کوه دان
-مایتای، کاپلس، وایپاپا (مورینسویل) و تورلس (کاوکا) قرار دارند که عمدتاً از گریواک (جدا از زمین افیولیتی کوه دان-مایتای) تشکیل شده اند. زغال سنگ و سنگ آهک گروه. در بیشتر غرب جزیره شمالی، سنگ های حاوی زغال سنگ در اواخر ائوسن (۳۷ تا ۳۴ میلیون سال پیش) از باتلاق ها تشکیل شده اند. زمین فرو نشست و دریا پیشروی کرد و ماسه سنگ آهکی، گل سنگ و سنگ آهک در دوران الیگوسن (۳۴ تا ۲۴ میلیون سال پیش) رسوب کردند. این سنگ ها در زیر سنگ های میوسن جدیدتر، در اطراف شبه جزیره تاراناکی و دریاهای اطراف قرار دارند. سنگ های ائوسن اغلب ذخایر نفت و گاز منطقه تاراناکی را تأمین می کنند. تاقدیس های گل سنگی اغلب پوشش آب بندی مناسبی ایجاد می کنند. رسوبات میوسن تا عهد حاضر. در اوایل دوران میوسن (۲۴ میلیون سال پیش)، همگرایی صفحات باعث فشردگی منطقه ای شد. از آن زمان، رسوب گذاری در سراسر منطقه تاراناکی رخ داده و ماسه سنگ ها، گل سنگ های نرم و مقداری سنگ آهک را ایجاد کرده است. زمین های پست ساحلی اطراف وانگانویی دارای تراس های دریایی کواترنری (ناشی از نوسانات سطح دریا و بالاآمدگی تکتونیکی) و تپه های شنی ساحلی هستند که به خوبی توسعه یافته اند. قوس آت
شفشانی موهاکاتینو. قوس آتشفشانی که در دوران میوسن (۲۳ میلیون سال پیش) در غرب نورث لند و اوکلند توسعه یافته بود، به سمت جنوب و تاراناکی امتداد یافت. این آتشفشان های آندزیتی و بازالتی عمدتاً در زمان میوسن میانی (۱۴–۱۱ میلیون سال پیش) فعال بودند، اما برخی از آنها هنوز در اواخر میوسن (۵ میلیون سال پیش) فعال بودند. همه آنها فرسایش یافته و از بین رفته اند. فعالیت های آتشفشانی اخیر. چندین آتشفشان عمدتاً آندزیتی در دو میلیون سال گذشته در تاراناکی فوران کرده اند. آنها در جهت شمال غربی-جنوب شرقی قرار دارند و عموماً به سمت جنوب شرقی جوان تر می شوند. کوه تاراناکی، جدیدترین مورد، همچنان به طور بالقوه فعال است. دهانه های آتشفشانی پاریتوتو، که بخشی از بندر نیو پلیموث را تشکیل می دهند، و جزایر شوگر لوف، که در ساحل نیو پلیموث قرار دارند، بقایای یک آتشفشان بزرگ هستند که ۱٫۸ میلیون سال پیش فوران کرده است. آتشفشان کایتاکه، در نزدیکی ساحل شمال غربی کوه تاراناکی، ۰٫۶ میلیون سال پیش فوران کرد. پوآکای، در ضلع شمال غربی کوه تاراناکی، حدود ۲۵۵۰۰۰ تا ۲۱۵۰۰۰ سال پیش فوران کرد. پوکیتی احتمالاً حدود ۱۷۰۰۰ سال قدمت دارد. کوه تاراناکی، به ه
مراه مخروط انگلی خود، قله فانتامز، بر توپوگرافی شبه جزیره تاراناکی تسلط دارد. آتشفشان باستانی تاراناکی احتمالاً حداقل ۱۳۰ هزار سال قدمت دارد و در طول تاریخ خود بارها شکل گرفته و فرو ریخته است. قدمت گدازه های اطراف آبشار داوسون به ۱۸۰۰۰ سال پیش برمی گردد. جریان های گدازه ای که مخروط بالایی را تشکیل داده اند، قدمتی بیش از ۷۰۰۰ سال ندارند. قدمت جریان های گدازه ای قله فانتامز به ۳۲۰۰ سال پیش برمی گردد. گدازه ای که گنبد کوه تاراناکی را تشکیل می دهد، در سال ۱۷۵۵ میلادی در این کوه جایگذاری شده است. فلات آتشفشانی مرکزی (به ویژه کوه های رواپهو و تونگاریرو) نیز فعال است. اثرات اصلی فوران های این منطقه بر منطقه تاراناکی شامل تولید لاهارهایی است که به سمت رودخانه وانگائهو (از روآپهو) و رودخانه وانگانویی (از روآپهو و تونگاریرو) جریان دارند. منابع زمین شناسی. شبه جزیره تاراناکی و دریای اطراف آن، تنها میدان های نفت و گاز تجاری شناخته شده نیوزیلند، از جمله کاپونی، مائویی و پوهوکورا را در اختیار این کشور قرار می دهند (همچنین به صنعت نفت و گاز در نیوزیلند مراجعه کنید). سنگ های بالای رسوبات، شکل مناسبی دارند و از ترکیب مناسبی ب
رای ایجاد یک آب بند برخوردارند و نفت و گاز را هنگام مهاجرت به سطح زمین به دام می اندازند. فلات قاره غرب شبه جزیره تاراناکی کم عمق است و حفاری برای نفت و گاز را آسان می کند. منطقه تاراناکی به خاطر ماسه سیاه خود که برای استخراج آهن و سایر محصولات مورد استفاده قرار می گیرد، بسیار شناخته شده است. نقشه ها. نقشه های زمین شناسی نیوزیلند را می توان از مؤسسه علوم زمین شناسی و هسته ای نیوزیلند (GNS Science)، یک مؤسسه تحقیقاتی دولتی نیوزیلند، تهیه کرد. نقشه های اصلی ۱ هستند: سری ۲۵۰۰۰۰ نقشه که به صورت مجموعه ای از ۲۱ نقشه در سال ۲۰۱۰ تکمیل خواهد شد. نسخه های با وضوح پایین این نقشه ها (بدون کتابچه مربوطه) را می توان به صورت رایگان از سایت جی ان اس دانلود کرد. نقشه منطقه تاراناکی در سال ۲۰۰۸ منتشر شد.
دره کایکورا (Kaikōura Canyon) یک دره زیردریایی فعال از نظر زمین شناسی است که در جنوب غربی شبه جزیره کایکورا در ساحل شمال شرقی جزیره جنوبی نیوزیلند واقع شده است. بلند، و عموماً U شکل است. این دره به اعماق آب فرومی رود و در یک سیستم کانال اقیانوسی ادغام می شود که می توان صدها کیلومتر در کف اقیانوس عمیق آن را ردیابی کرد. در ابتدای دره کایکورا، عمق آب حدود است. اما به سرعت تا کاهش می یابد. و تا حدود ادامه می یابد. عمق دارد، جایی که به کانال هیکورنگی می پیوندد. نهنگ های عنبر را می توان نزدیک ساحل جنوب خلیج گوس مشاهده کرد، زیرا عمق آب دره کایکورا تنها است. در این منطقه از خط ساحلی فاصله دارد. انتقال رسوب. دره کایکورا عمیقاً در حاشیه قاره ای باریک و از نظر تکتونیکی فعال فرورفته و منبع اصلی رسوب کانال طولانی هیکورانگی، که توربیدیت ها را به ناوه هیکورانگی و همچنین به بخش های پست فلات اقیانوسی هیکورانگی و به لبه حوضه جنوب غربی اقیانوس آرام می رساند. تصور می شود که این منطقه، محل تخلیه سیستم انتقال رسوب ساحلی است که مقادیر زیادی از آوارهای فرسایشی را از رودخانه هایی که کوه های فعال تکتونیکی جزیره جنوبی را زهکشی می کنند،
به سمت شمال و بالای ساحل حمل می کند. جریان های اقیانوسی. بالای از اقیانوس در سواحل نیوزیلند معمولاً از آب های سطحی نیمه گرمسیری گرم، شور و فقیر از مواد مغذی در شمال و آب های سطحی زیرجنوبگانی سرد، کم شورتر اما غنی از مواد مغذی در جنوب تشکیل شده است. یک جریان اقیانوسی زیرجنوبگانی از آب های سطحی در اطراف بخش جنوبی جزیره جنوبی نیوزیلند جریان دارد و به سمت شمال و شرق جزیره جنوبی حرکت می کند تا به سمت شرق و به اقیانوس آرام باز در بالای اعماق گودال هیکورنگی تبدیل شود. این جریان اقیانوسی که در نیوزیلند جریان سرزمین جنوبی نامیده می شود، با جریان نیمه گرمسیری کیپ شرقی که از شمال و از نزدیکی کایکورا می آید، تلاقی می کند. مرز بین این دو جریان اقیانوسی به عنوان جبهه نیمه گرمسیری شناخته می شود. اختلاط این جریان ها منجر به تشکیل گرداب های دریایی و مقداری تلاطم می شود که تا اعماق دره هیکورنگی و دره کایکورا می رسد. جریان های جنوب شبه جزیره کایکورا به طور خاص یک ساختار جریان پیچیده را تشکیل می دهند، زیرا آب گرم و آب سرد با افزودن آب داخلی از رودخانه ها با هم مخلوط می شوند. این جریان ها، گرداب ها و بالاآمدگی ها به صورت فصلی بی
ن تابستان و زمستان و همچنین در پاسخ به توپوگرافی کف دریا و بادهای سطحی تغییر می کنند. بهره وری اکوسیستم. در سال ۲۰۰۶، دانشمندان مؤسسه ملی تحقیقات آب و جو (NIWA) از کشتی تحقیقاتی استفاده کردند. برای گشت و گذار در دره در طول سه روز. آنها دریافتند که دره کایکورا دارای اکوسیستمی است که ۱۰ تا ۱۰۰ برابر فراوان تر از سایر زیستگاه های مشابه در اعماق دریا است. آنها موجودات دریایی مانند خیار دریایی، جوجه تیغی قلبی، کرم های مودار و کرم های قاشقی را با تراکم حدود ۵۰۰ عدد در هر متر مربع در کف دره پیدا کردند که ده برابر بیشتر از تعداد یافت شده در هر جای دیگر است. تخمین زده می شود که این زیست توده ۱۰۰ برابر بیشتر از مقدار گزارش شده در سایر مناطق عمیق دریا باشد. فراوانی ماهی در این دره حدود ۵۰۰۰ ماهی در هر هکتار تخمین زده شد که ده برابر بیشتر از شمال اقیانوس آرام است. منطقه حفاظت شده دریایی هیکورنگی. دره کایکورا تا حدودی در منطقه حفاظت شده دریایی هیکورانگی قرار دارد که در سال ۲۰۱۴ در سواحل کایکورا تأسیس شد. این منطقه حفاظت شده دریایی، مساحتی بالغ بر در جنوب این شهر پوشش می دهد. این منطقه حفاظت شده، بزرگ ترین و عمیق ترین منطق
ه حفاظت شده دریایی در مجاورت هر یک از سه جزیره اصلی نیوزیلند است. ماهیگیری، برداشت محصول یا استخراج معدن در این منطقه حفاظت شده مجاز نیست. رانش زمین زیر دریایی در دره. مطالعات قبل از ۲۰۱۶ در مورد خطر سونامی ناشی از رانش زمین. پیش از سال ۲۰۱۶، خطر شناخته شده ای از سونامی ناشی از زلزله وجود داشت که ناشی از جابجایی رسوبات انباشته شده در دهانه دره بود. رسوبات متشکل از شن و ماسه ریز و گل و لای به طور مداوم در بالای دره کایکورا رسوب می کنند و تا سال ۲۰۰۶ تخمین زده شد که حجم کل آن جمع شده بود. مطالعات نشان داد که سونامی نزدیک به میدان ناشی از جابجایی این رسوبات در یک زمین لغزش زیردریایی می تواند تهدید قابل توجهی برای مناطق اطراف، به ویژه زیرساخت های ساحلی مانند جاده ها و خانه ها، ایجاد کند. گزارش های تاریخی از سونامی مرتبط با دره در این منطقه نامشخص است. شواهد زمین شناسی نیز محدود است و تا به امروز هیچ مطالعهٔ خاصی در مورد پالئوسونامی انجام نشده است. با این حال، در متون باستان شناسی، نشانه هایی از وقایع طغیان دریایی در گذشته وجود دارد. رسوبات دریایی را می توان روی یک محل سکونت تاریخی مائوری در سدون ریج، نزدیک خلیج ج
نوبی، مجاور شبه جزیره کایکورا مشاهده کرد. این رسوبات نشان می دهد که طغیان دریا در زمانی بین ۱۵۰ تا ۲۰۰ سال گذشته رخ داده است. رشته کوه سدون یک رشته کوه ساحلی مرتفع است و سابقه ای طولانی در سکونتگاه های مائوری دارد. یک مکان روستایی قدیمی تر که قدمت آن تقریباً به سال ۶۵۰ میلادی برمی گردد سال ها قبل از زمان حال، تقریباً در ۳۵۰ واقع شده است متر از خط ساحلی فاصله دارد و شامل سنگ های کوره ای بازسازی شده است که توسط رسوبات دریاییِ روی آب پوشانده شده اند. بدون داده های زمین شناسی قابل اعتماد، این نوع شواهد باستان شناسی تنها جنبهٔ ضمنی دارند. با این حال، این نشان می دهد که اقیانوس در نتیجهٔ یک موج طوفان شدید یا سونامی، سکونتگاه های ساحلی گذشته در منطقه را زیر آب برده است. رسوبات شنی که به سرعت در یک شیب تند در یک منطقه تکتونیکی فعال انباشته می شوند، احتمالاً در هنگام زلزله های نسبتاً بزرگ مستعد شکست هستند. می توان انتظار داشت که لرزش شدید زمین همراه با گسیختگی در گسل های مجاور ، مقاومت برشی رسوبات شنی در بالای دره را کاهش داده و باعث ایجاد گسیختگی های توده ای شود. تخمین زده شد که زلزله ای به بزرگی ۸ ریشتر یا لرزشی معا
دل V ("متوسط") در مقیاس شدت مرکالی برای ایجاد چنین رویدادی کافی خواهد بود. منطقه ō در مجاورت منطقه گسل مارلبورو قرار دارد. پیش بینی می شود تعدادی گسل در این منطقه وجود داشته باشد که ظرفیت ایجاد چنین رویدادی را دارند. محتمل ترین آنها گسل هوپ، که قبلاً فعال ترین گسل نیوزیلند بود، و گسل بزرگتر آلپاین هستند. گسل کمتر شناخته شدهٔ هوندالی نیز در نزدیکی ساحل کایکورا خاتمه می یابد و اگرچه به بزرگی سایر گسل های این منطقه نیست، اما همچنان پتانسیل ایجاد یک زمین لغزش زیردریایی را دارد. بر اساس آنچه در مورد زمان بازگشت رویدادهای زلزله برای گسل های منطقه ای در منطقه کایکورا می دانیم، دوره بازگشت زلزله های بزرگ با بزرگی ۸ یا شدت V در کایکورا حدود ۱۵۰ سال تخمین زده شده است. شواهدی از شکست های گذشته در رسوبات مشابه در دره کایکورا، با توجه به وجود رسوبات متعدد توربیدیتی شن و ماسه در هسته های گرفته شده از محور دره، وجود دارد. شتاب زمین با حداکثر ۰٫۴۴ g در شهرک کایکورا برای دوره بازگشت ۱۵۰ تخمین زده شده است. سال. پیش از سال ۲۰۱۶، از زمان آغاز ثبت سوابق مکتوب این منطقه در حدود سال ۱۸۴۰، هیچ رویداد لرزه ای بزرگی در نزدیکی کایکورا
رخ نداده بود. اما قدمت سنجی ریزش سنگ ها با استفاده از گلسنگ نشان می دهد که احتمالاً زلزله بزرگی در حوالی سال ۱۷۵ میلادی رخ داده است. سال ها پیش. این با مدت زمان تخمینی لازم برای تجمع رسوبات مشاهده شده در ابتدای دره در مطالعات سال ۲۰۰۶ مطابقت دارد؛ بنابراین، می توان نتیجه گرفت که رسوبات موجود در خندق بالای دره قبلاً ریزش کرده و به صورت یک جریان گل آلود بزرگ که توسط این زلزله آزاد شده است، به پایین دره جریان یافته است. سونامی ناشی از رانش زمین، خطر بالقوه بزرگی را برای منطقه از خلیج جنوبی تا اوارو نشان می دهد. یک رویداد شدید مدل سازی شده است که شامل شکست کل توده لغزش شناسایی شده توسط لوئیس و بارنز می شود. این شبیه سازی ها نشان دهنده پتانسیل ارتفاع بالای سونامی در امتداد این بخش از ساحل است. اگر چنین رویدادی با فعالیت طوفان یا جزر و مد همزمان شود، اثرات آن می تواند در اینجا شدیدتر باشد. تخمین زده می شود که تقریباً یک قرن طول می کشد تا رسوبات کافی در بالای دره جمع شود تا یک شکست بزرگ توده ای ایجاد شود؛ بنابراین، مانند سال ۲۰۰۶، رسوبات به اندازه کافی وجود داشت که خطر قابل توجهی ایجاد کند. شواهد ترک های کششی در بال
ای نهشته مدرن نشان می دهد که احتمالاً در اثر لرزش های مرتبط با یک زلزله بزرگ، دچار شکست شده است. شکست این سد منجر به فروپاشی حدود یک چهارم کیلومتر مکعب رسوب غیرمتصل خواهد شد. آبراه انتهای دره کایکورا به سمت شمال و به صورت مورب به سمت ساحل قرار دارد. در نتیجه، حرکت اولیه جریان واریزه در خندق و سونامی ناشی از آن، به سمت ساحل خلیج جنوبی و ضلع جنوبی شبه جزیره کایکورا است. اثرات زلزله کایکورا ۲۰۱۶. در نوامبر ۲۰۱۶، زلزله کایکورا باعث رانش زمین در زیر آب و جریان های رسوبی شد که حیات در اعماق دریا را در این دره ویران کرد. تخمین زده می شود که حدود ۸۵۰ میلیون تن رسوب به اعماق اقیانوس منتقل شده و یک جریان گل آلود بیش از ۶۰۰ کیلومتر در امتداد کانال هیکورنگی حرکت کرده است. در سپتامبر ۲۰۱۷، یک هیئت اعزامی دریافت که حیات دریایی در این دره سریع تر از حد انتظار در حال بازیابی است و تراکم بالایی از خیارهای دریایی و جوجه تیغی ها را در برخی مناطق مشاهده کرد. در سال ۲۰۱۹، نتایج مطالعات مدل سازی سونامی گزارش شد که به دنبال توضیح بودند. افزایش ارتفاع موج که پس از زلزله به صورت محلی در کایکورا مشاهده شد. مدل سازی نشان داد که وقتی ای
ن اثرات با اثرات مستقیم زلزله بزرگ ترکیب شوند، یک زمین لغزش زیردریایی با حجم که ۱۰ تا ۲۰ دقیقه پس از گسیختگی زلزله اصلی رخ می دهد، با افزایش ارتفاع ۷ متری مشاهده شده مطابقت دارد.