Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
انر نوشت که از مهم ترین آن ها می توان به «دوتا روی زمین، یکی در آسمان»، «فروشندهٔ گل های خشک شده»، «حباب صابون»، «داستانم را به تو خواهم گفت» و «فرود با چتر بسته» اشاره کرد. در سال ۱۹۸۷ دومین مجموعه شعر او با نام «لقمه نانی برایم کافی است» در ۱۹۸۱ منتشر شد. سومین و آخرین مجموعه شعر او، «درختی که به زمین خم می شود» تا چند ماه پس از مرگش در ۱۹۹۱ منتشر نشد. در این مجموعه، نوشت: «هیچ چیز قوی تر از بوی مرگ در بهار نیست». بندر عبدالحمید اولین کسی بود که در سال ۱۹۷۳ دربارهٔ حداد مقاله ای نوشت. او مقدمهٔ آثار کامل چاپ شده حداد را در سال ۲۰۱۷ با عنوان «منم آن که از شدت شعر گریانم» نوشت. در این مجموعه، عبدالحمید چهارمین مجموعه شعری را که حداد برایش فرستاده بود رونمایی کرد و او آن را با عنوان «آنجا نور هست» در آن گنجاند که حداد در طی ژوئیه و اوت ۱۹۸۷ نوشته بود. در «معجم البابطین برای شاعران عربی در دو قرن نوزدهم و بیستم» دربارهٔ او آمده است: «در اشعارش رؤیای آزادی و آرزوی رهایی با اندوهی پنهان و احساس از دست دادن روبرو می شود… عناوین مجموعه های شعرش، نظام انسانی است که در برابر عوامل ناامیدی هایی که در کلمات و تصاویر او
وجود دارد، مقاومت می کند. شعر آزاد و فارغ از قیود وزن سرود، به صداقت احساس و نوسان صداها بسنده کرد و دنیای درونی اشباع نشده اش را بیان نمود، اما از ادامه زندگی دست نکشید.» دعد حداد در ۱۳ مارس (برخی منابع ۲۷ یا ۲۹ آوریل) ۱۹۹۱ در دمشق درگذشت. زندگی شخصی. حداد هرگز ازدواج نکرد. او همسایهٔ شاعر بندر عبدالحمید در خیابان العابد در منطقهٔ صالحیه در مرکز دمشق بود. دوستی آن ها به اوایل دههٔ ۱۹۷۰ برمی گشت. در دمشق در انزوا زندگی می کرد، در منطقه ای بین منطقه السبع بحرات، میدان نجمه و مرجه. برادرش مروان حداد (۱۹۳۵ – ۲۰۱۷)، کارگردان و خواهرش شاعر نبیهه حداد (۱۹۲۹ – ۱۹۷۷) شاعر بود. آثار. از مجموعه شعرهای وی: نمایش نامه ها:
«جی ام اف یو» (به ؛ کوته نوشت Got Me Fucked Up) ترانه ای از خوانندگان آمریکایی اودتاری و برلی هیومن می باشد که در آلبوم چندآهنگهٔ اودتاری تحت عنوان "سیزده غم" و ئی پی "معتاد مای اسپیس" اثر برلی هیومن قرار دارد. این ترانه توسط هردو خواننده نوشته و توسط منتقدان «تاریک» و «خارج از عرف» توصیف شده است. این اثر به عنوان دومین تک آهنگ هردو پروژه های مذکور هر دو هنرمند در ۲۶ ژوئیهٔ سال ۲۰۲۳ از سوی آرتیست پارتنر گروپ منتشر گردید.
«اختلال شخصیت خودشیفته» تک آهنگی از اودتاری می باشد که در آلبوم چندآهنگهٔ او تحت عنوان "سیزده غم" قرار دارد. این ترانه در جدول ترانه های برتر رقص/الکترونیک ایالات متحده به رتبهٔ ۱۱ دست یافته است.
ربکا استیونز «بکی» هالستد (متولد ۱۹۵۹) افسر سابق ارتش ایالات متحده و اولین زن فارغ التحصیل وست پوینت است که افسر عمومی شد. او سی و چهارمین رئیس مهمات و فرمانده مرکز مهمات و مدارس ارتش ایالات متحده در آبردین پرووینگ گراند، مریلند بود. اوایل زندگی. هالستد در سال ۱۹۵۹ در ویلسی ویل، نیویورک متولد شد و در سال ۱۹۷۷ از دبیرستان کاندر فارغ التحصیل شد. او در سال ۱۹۸۱ با مدرک کارشناسی علوم از آکادمی نظامی ایالات متحده فارغ التحصیل شد و عضو کلاس دوم آکادمی بود که شامل زنان بود. اوایل خدمت. هنگامی که او به سپاه مهمات منصوب شد، مناصب اولیه او عبارت بودند از: رهبر دسته، افسر عملیات و افسر اجرایی در شرکت ۶۹ مهمات، گروه توپ خانه ۵۵۹ در ویچنزا، ایتالیا. فرمانده، ستاد فرماندهی و گروهان، گردان مهمات ۸۰، فورت لوئیس، واشینگتن؛ فرمانده، گروهان مهمات ۶۳، گردان مهمات ۸۰، فورت لوئیس، واشینگتن; و افسر مواد، گردان مهمات ۸۰، فورت لوئیس، واشینگتن. توپخانه مأموریت های بعدی او نیز عبارت بودند از: افسر مأموریت، شاخه مهمات، فرماندهی پرسنل ارتش، الکساندریا، ویرجینیا؛ کمک کننده در اردوگاه نظامی، فرماندهی پشتیبانی تسلیحات ترکیبی و فورت لی، ویرج
ینیا؛ افسر عملیات پشتیبانی و افسر اجرایی گردان، گردان پشتیبانی پیشروی ۵۲۶، لشکر ۱۰۱ هوابرد، فورت کمبل، کنتاکی؛ افسر ستاد تدارکات و دستیار افسر اجرایی معاون رئیس ستاد تدارکات ارتش ایالات متحده؛ فرمانده، گردان پشتیبانی ۳۲۵، لشکر ۲۵ پیاده، پادگان اسکوفیلد، هاوایی؛ فرمانده، فرماندهی پشتیبانی لشکر ۱۰ کوهستان (DISCOM)، فورت درام، نیویورک، ازجمله وظیفه به عنوان افسر ستاد تدارکات (C-4) برای نیروهای ائتلاف در افغانستان در طول عملیات آزادی پایدار. و افسر اجرایی فرمانده رزمنده، فرماندهی جنوبی ایالات متحده، میامی، فلوریدا. اواخر خدمت. در سپتامبر ۲۰۰۳ هالستد به عنوان معاون فرماندهی پشتیبانی ۲۱ تئاتر در آلمان منصوب شد. در سپتامبر ۲۰۰۴ او به عنوان فرمانده فرماندهی پشتیبانی سپاه سوم (COSCOM) منصوب شد، ازجمله اعزام به عراق برای جنگ عراق. در ژانویه ۲۰۰۵، او به درجه سرتیپی ارتقا یافت، اولین زن فارغ التحصیل وست پوینت که به درجه افسر ژنرال دست یافت. در سال ۲۰۰۶ هالستد به عنوان رئیس مهمات و فرمانده ارتش، مرکز مهمات ارتش ایالات متحده و آموزشگاه نظامی در آبردین پروینگ گراند، مریلند منصوب شد. در طول تصدی خود، او در برنامه ریزی تلاش ا
رتش برای ساده سازی زمینه های حرفه ای مهمات، حمل ونقل و تأمین با ایجاد یک شعبه تدارکات ترکیبی شرکت کرد. به عنوان بخشی از ابتکار عمل تنظیم مجدد و بسته شدن پایگاه (BRAC)، این ساده سازی شامل بسته شدن مرکز مهمات در میدان آزمایش آبردین و انتقال آن به فورت لیبود. او در ژوئن ۲۰۰۸ از ارتش بازنشسته شد. تحصیلات. هالستد فارغ التحصیل دوره های مقدماتی افسران مهمات ارتش و دوره های پیشرفته افسری است. او در سال ۱۹۹۳ مدرک کارشناسی ارشد هنر و علوم نظامی را از کالج فرماندهی و ستاد کل ارتش ایالات متحده در فورت لیونورث، کانزاس دریافت کرد و در سال ۲۰۰۰ مدرک کارشناسی ارشد علوم را در استراتژی منابع ملی از کالج ملی جنگ، فورت مک نیر، واشینگتن دی.سی. دریافت کرد افتخارات و نشان ها. افتخارات نظامی هالستد عبارتند از: مدال خدمات برجسته؛ مدال خدمات برتر دفاعی؛ دو جایزه لژیون افتخار; مدال ستاره برنزی؛ پنج جایزه مدال خدمات شایسته؛ دو جایزه مدال تقدیر ارتش؛ و مدال دستاورد ارتش. او همچنین نشان حمله هوایی و نشان شناسایی کارکنان ارتش را به دست آورد. پس از بازنشستگی. پس از بازنشستگی، هالستد به عنوان رئیس انجمن سپاه مهمات ارتش ایالات متحده انتخاب شد
و به عنوان مدیر اجرایی برای توسعه رهبر به گروه پراویوس، یک شرکت مشاوره مستقر در ویرجینیا پیوست. او بعداً شرکت مشاوره خود را با نام «رهبری استوار» تأسیس کرد. علاوه بر این، او سخنگوی بنیاد پیشرفت کایروپراکتیک است. دیگر افتخارات. هالستد در سال ۲۰۰۷ جایزه پروژه ملی تاریخ زنان را برای «نسل های زنان درحال حرکت تاریخ به جلو» دریافت کرد. در سال ۲۰۱۱ او اولین زنی بود که اتاقی به نام او در هتل وست پوینت تایر وجود داشت. او همچنین در سال ۲۰۱۱ عضو تالار مشاهیر سپاه مهمات شد. در سال ۲۰۱۳ او به تالار مشاهیر زنان نیوجرسی معرفی شد. در سال ۲۰۲۱، هالستد به تالار مشاهیر ملی زنان نیز راه یافت.
«داده های هیپنوتیک» ترانه ای سروده، تهیه شده و با صدای خوانندهٔ آمریکایی اودتاری می باشد که در ۱۳ سپتامبر سال ۲۰۲۳ با "سیزده غم" منتشر گردید.
فلورس سیرا ای فورتونی (زادهٔ ۲۵ آوریل ۱۹۶۳ – درگذشته در ۱۸ ژانویه ۱۹۹۷) پرستار اسپانیایی و کارگر امدادی برای پزشکان بدون مرز بود که در رواندا توسط جبهه میهن پرستان رواندا (RPF) همراه با دو تن از همکارانش، مانوئل مادرازو و لوئیس والتوئنا به قتل رسید. این قتل ها همزمان با آغاز محاکمه های مربوط به نسل کشی رواندا در سال ۱۹۹۴ بود. زندگی نامه. فلورس سیرا در ترمپ به دنیا آمد و در لاس پالماس زندگی می کرد، جایی که به عنوان پرستار در مرکز بهداشتی اسکالریتاس مشغول به کار بود. در سال ۱۹۹۴، او در کمپ پناهندگان موگونا در شرق زئیر، فعالیت می کرد. او توسط پزشکان بدون مرز که یک سازمان غیردولتی بود، برای کار در رواندا انتخاب شد به دلیل صلاحیت های حرفه ای بالا و تجربه های پیشین در کمک رسانی به رواندا اعزام شد. او در نوامبر ۱۹۹۶ به منطقه دریاچه بزرگ آفریقا منتقل شد تا در یک اقدام اضطراری شرکت کند. او همراه با یک پزشک به نام مانوئل مادرازو از سویل و یک عکاس به نام لوئیس والتوئنا از مادرید کار می کرد. پس از اتمام مأموریت، او خواست تا در منطقه بماند و بر روی پروژه ای برای کمک به بیمارستان های کوچک در آفریقا و به ویژه در رواندا که ک
شوری در وضعیت سیاسی و اجتماعی سختی قرار بود، کار کند. محاکمه ها برای جرایم انجام شده در نسل کشی رواندا آغاز شده بود. اوایل سال ۱۹۹۷، کشور هنوز درگیر جنگ اول کنگو بود و به نیروهای لوران کابیلا کمک می کرد. قتل. در شب ۱۸ ژانویه ۱۹۹۷، فلورس سیرا، مانوئل مادرازو و لوئیس والتوئنا (که به عنوان مدیر امور اداری و لجستیک فعالیت می کرد) در خانه جدیدی که در روهنگری در شمال غرب رواندا، نزدیک مرز با زئیر و اوگاندا مستقر شده بودند، به ضرب گلوله کشته شدند. تعداد نامشخصی از رواندی ها نیز در این حمله کشته شدند. سوسورو آویدیلو، چهارمین عضو تیم اسپانیایی، جان سالم به در برد زیرا در گومه، زئیر حضور داشت. افتخارات و یادبودها. در اکتبر ۱۹۹۷، دیانگو یک آلبوم جدید با همکاری جاکومو آراگال منتشر کرد و آهنگ «Quan l'amor és tan gran» (وقتی عشق اینقدر بزرگ است) را به یاد لوئیس والتوئنا اجرا کرد. در سال ۲۰۰۳، یک سازمان مستقر در مانرسا که به پروژه های همبستگی اختصاص داشت، با نام «خانه فلورس سیرا برای همبستگی و صلح» ایجاد شد. این سازمان هدف دارد فرهنگ صلح را ترویج دهد و فضایی برای پروژه های همبستگی شهر فراهم کند. در سال ۲۰۰۵، شورای شهر ترمپ
یک پارک عمومی را به افتخار او نام گذاری کرد. در آوریل ۲۰۰۷، مانرسا با شرکت پاول روسساباگینا، مدیر هتل د میل کولین در کیگالی، که هزاران رواندی را از نسل کشی نجات داد و الهام بخش فیلم ۲۰۰۴ "هتل رواندا" بود، به فلورس سیرا ادای احترام کرد. در سال ۲۰۱۵، خانواده فلورس سیرا جایزه سانتی ویدال را از صلیب سرخ مانرسا دریافت کردند که به افراد و نهادها برای تجربه هایشان در زمینه همبستگی اهدا می شود. جایزه بین المللی عکاسی انسانی لوئیس والتوئنا. از سال ۱۹۹۷، سازمان غیردولتی پزشکان بدون مرز (شاخه اسپانیایی پزشکان بدون مرز) به طور سالیانه جایزه بین المللی عکاسی انسانی لوئیس والتوئنا را به یاد لوئیس والتوئنا، مانوئل مادرازو و فلورس سیرا که در رواندا در سال ۱۹۹۷ به قتل رسیدند و مرسدس ناوارو، کارگر امدادی که در بوسنی در سال ۱۹۹۵ به قتل رسید، اهدا می کند.
«فاحشه های خوب وفادار» نخستین ترانهٔ سروده و تهیه شده با صدای رپر و خوانندهٔ آمریکایی اودتاری می باشد که در ۱۵ مارس سال ۲۰۲۳ از سوی اودتاری رکوردز منتشر گردید. این ترانه بعدها در ۱۸ مهٔ سال ۲۰۲۳ از سوی آرتیست پارتنر گروپ منتشر گردید. این ترانه به عنوان تک آهنگ اصلی ئی پی "سیزده غم" (۲۰۲۳) اثر اودتاری منتشر شده است.
کرسی های تسطیح (دانمارکی: tillægsmandat، سوئدی: utjämningsmandat، نروژی: utjevningsmandater، ایسلندی: jöfnunarsæti، آلمانی: Ausgleichsmandat)، که معمولاً به عنوان کرسی های هموارساز نیز شناخته می شود، یک سازوکار انتخاباتی است.هدف از این کرسی های اضافی این است که اطمینان حاصل شود که سهم هر حزب از کل کرسی ها تقریباً با سهم کل آرای حزب در سطح ملی متناسب است. کشور هایی همچون دانمارک ، سوئد ، نروژ ، ایسلند و آلمان از این سازوکار استفاده می کنند.
«جون بکن» ترانه ای سروده شده و با صدای اودتاری و آیشا اروتیکا می باشد که در ۱۷ آوریل سال ۲۰۲۴ از سوی آرتیست پارتنر گروپ منتشر گردید. دست اندرکاران. اعتبارات از تیدال گرفته شده است.
لوئیس مارتین لورت کنرینگ (زادهٔ ۱ مارس ۱۸۲۴ – درگذشته در ۱ آوریل ۱۸۹۱) سرپرست، بازرس بیمارستان، شبان خواهر و پرستار دانمارکی بود. او که از سوی شاهزاده لوئیز مأمور شد تا مؤسسه های شبان خواهران در آلمان، سوئد و فرانسه را بررسی کند، با هدف ایجاد چنین مؤسسه ای در دانمارک، اولین زن دانمارکی بود که در رشته پرستاری آموزش دید. در نهایت، از سال ۱۸۶۳ ریاست مؤسسه شبان خواهران در کپنهاگ را بر عهده گرفت. زندگی نامه. لوئیس کنرینگ در ۱ مارس ۱۸۲۴ در رونگستد در بخش هرشلم به دنیا آمد. او دختر آگوستو گئورگ کارل کنرینگ و همسرش هانه کریستیانه برائم بود. وی کودکی نحیف بود که زمستان های خود را بیشتر در خانه پدر و مادرش در رندزبرگ، واقع در شلسویگ دانمارک، که پدرش در آنجا به عنوان مأمور گمرک فعالیت می کرد، سپری می کرد و تابستان ها را در مزرعه پدربزرگ و مادربزرگش در رونگستد که در شمال کپنهاگ قرار داشت، می گذراند. به دلیل وضعیت نامناسب سلامتی، او به ندرت به مدرسه می رفت و در خانه تحت تعلیم مادر و دیگر معلمان خصوصی و خواهرش قرار داشت. از ۱۳ سالگی، او به طور منظم در مراسم کلیسا شرکت می کرد و پس از درگذشت مادرش در ۱۸۳۹، به دین و مذهب پایب
ندتر شد. در جریان جنگ اول شلسویگ، وی سه سال را (۱۸۴۸–۱۸۵۱) در کپنهاگ گذراند و در آنجا در محافلی که او را به فعالیت های خیریه ترغیب می کردند، پذیرفته شد. او به انجمن های پرستاری و مراقبت از کودکان ملکه کارولین آمالیه پیوست. پس از چند سال اقامت در نوی اشتات در زاکسن، به کپنهاگ بازگشت و به عنوان بازرس و مدیر انجمن مراقبت از کودکان منصوب شد و مسئولیت ۴۰۰ کودک را بر عهده گرفت. او نخستین زنی در دانمارک بود که چنین سمتی را دریافت کرد. این کار آسان نبود و او از محافل مختلف درخواست کمک کرد که در این میان با شاهزاده لوئیز آشنا شد. کنرینگ در دوران اقامتش در نوی اشتات، به فردی نیکوکار به نام آمالیه زیویکینگ در کمک به فقرا در هامبورگ یاری می رساند. همچنین از خانه شبان خواهران در کایزرس ورت، در نزدیکی دوسلدورف که در ۱۸۳۶ توسط تئودور فلیدنر و همسرش فریدریکه تأسیس شده بود، بازدید کرد. او از شیوه شبان خواهران که به زنان اجازه می داد ضمن مراقبت از بیماران، الهیات و مهارت های پرستاری را نیز بیاموزند، الهام گرفت. پس از فلیدنر، خانه های شبان خواهران نیز در نروژ و سوئد تأسیس شدند. در ۱۸۶۱، شاهزاده لوئیز در جستجوی زنی دانمارکی بود
که بتواند یک مؤسسه شبان خواهران را در دانمارک اداره کند. به توصیه نیکولای گوتلیب بلادل، کشیش کلیسای گارنیزون، کپنهاگ، کنرینگ را انتخاب کرد که پس از بازدید از مؤسسه شبان خواهران در استکهلم این سمت را پذیرفت. در مارس ۱۸۶۳، او نخستین شبان خواهر دانمارکی شد که توسط فلیدنر در کایزرس ورت منصوب گردید. تحت رهبری کنرینگ، نخستین مؤسسه شبان خواهران در اسمالگاده، فردریکسبر در ۲۶ مه ۱۸۶۳ افتتاح شد. در ابتدا چهار خواهر (پرستار) در آن فعالیت می کردند، اما این مؤسسه به سرعت رشد کرد و طی دو سال نخست، ظرفیت ۶۳ بیمار و ۱۷ خواهر را فراهم نمود. در ۱۸۶۵، مکان جدیدی برای این مؤسسه خریداری شد و در ۱۸۷۳، ساختمان امروزی مؤسسه شبان خواهران افتتاح گردید. کنرینگ در اداره این مؤسسه، شیوه ای سخت گیرانه و سنتی داشت و در برخورد با بیماران مرد مشکل داشت. دو همکار مرد او در اعتراض به این اوضاع مؤسسه را ترک کردند، اما او همچنان احترام همکاران زن خود را حفظ می کرد و با توصیه ملکه لوئیز، شیوه مدیریت خود را تعدیل نمود. لوئیس کنرینگ در ۱ آوریل ۱۸۹۱ در منطقه فردریکسبر در کپنهاگ درگذشت. پس از او، سوفی زارتمن جانشینش شد. او مؤسسه ای پویا را به یادگار
گذاشت که در سراسر کشور از شبکه ای گسترده از حمایت ها برخوردار بود.
ایولین پاتریشیا فوت (زاده ۱۹ مه ۱۹۳۰) افسر بازنشسته ارتش ایالات متحده است. او از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۸۹ خدمت کرد و در سال ۱۹۸۶ به درجه سرتیپی رسید و مقام های بسیاری را برای زنان در ارتش ایالات متحده دارد. اوایل زندگی و تحصیل. پت فوت در ۱۹ مه ۱۹۳۰ در دورهام، کارولینای شمالی متولد شد. والدین او، اولین سیدنا ووماک فوت و هنری الکساندر فوت ارشد، هر دو در زمانی که فوت کودک بود برای شرکت تنباکو آمریکا کار می کردند. در سال ۱۹۴۵، خانواده فوت به واشینگتن دی.سی. نقل مکان کردند و پت فوت از دبیرستان مرکزی در سال ۱۹۴۷ فارغ التحصیل شد. او در دانشگاه ویک فارست تحصیل کرد و در سال ۱۹۵۳ لیسانس هنر را در رشته جامعه شناسی گرفت. فوت همچنین دارای مدرک کارشناسی ارشد در اداره امور عمومی و دولتی از دانشگاه شیپنسبورگ و دکترای افتخاری حقوق از دانشگاه ویک فارست است. او همچنین فارغ التحصیل سال ۱۹۸۰ از برنامه اجرایی دانشگاه ویرجینیا و فارغ التحصیل سال ۱۹۸۵ از مرکز رهبری خلاق است. تحصیلات نظامی او شامل تکمیل دوره پایه افسری ارتش زنان، دوره پیشرفته افسری ارتش آجودان، دانشکده فرماندهی و ستاد کل ارتش ایالات متحده و کالج جنگ ارتش است. خدمات نظامی. فو
ت پست های فرماندهی و ستادی مختلفی داشت که در انتصاب او به عنوان ژنرال فرماندهی فورت بلوار، ویرجینیا به اوج رسید. بلافاصله قبل از آن، او معاون بازرس کل (بازرسی) وزارت ارتش بود. سایر وظایف کلیدی شامل فرماندهی گردان آموزش پایه دوم، مدرسه و مرکز آموزشی پلیس نظامی ارتش ایالات متحده، فورت مک کللان، آلاباما. خدمت به عنوان مدیر سیستم های مدیریت پرسنل، گروه فرماندهی و مدیریت، کالج جنگ ارتش ایالات متحده، پادگان کارلایل، پنسیلوانیا؛ و فرمانده، تیپ ۴۲ پلیس نظامی، ارتش ایالات متحده، اروپا و ارتش هفتم ایالات متحده. در سایر مأموریت های کلیدی، فوت در سال ۱۹۶۷ در دفتر اطلاعات در ستاد ارتش ایالات متحده، ویتنام خدمت کرد و پس از بازگشت به ایالات متحده، وظایف افسر اجرایی، شاخه سپاه ارتش زنان با اداره پرسنل افسری، دفتر عملیات پرسنل را بر عهده گرفت. او در طول انتقال به نیروی کاملاً داوطلبانه و در سال های اولیه افزایش استفاده از زنان در ارتش، افسر طرح ها و برنامه ها با دفتر مدیر، سپاه ارتش زنان بود. پس از آن، او به عنوان آخرین مشاور ستادی نیروهای ارتش زنان برای فرمانده کل فرماندهی نیروهای ارتش ایالات متحده و به عنوان افسر اجرایی ادا
ره منابع انسانی آن فرماندهی خدمت کرد. دستاوردها، جوایز و تزیینات. فوت در طول دوران حرفه ای خود دستاوردهای قابل توجه زیادی داشت. در سال ۱۹۶۷ او به اولین افسر زن روابط عمومی در ویتنام تبدیل شد. در سال ۱۹۷۹ او اولین عضو هیئت علمی زن در آموزشگاه جنگ ارتش ایالات متحده شد. فوت همچنین اولین فرمانده تیپ زن در اروپا بود و در سال ۱۹۸۶ اولین بازرس زن در ارتش شد. هنگامی که فوت در سال ۱۹۸۶ به درجه سرتیپی ارتقا یافت، او یکی از تنها چهار ژنرال زن در ارتش ایالات متحده شد. او همچنین اولین فرمانده زن فورت بلوار، ویرجینیا بود. جوایز و تزیینات فوت شامل مدال خدمت برجسته ارتش، لژیون افتخار با خوشه برگ بلوط، مدال ستاره برنزی، مدال خدمات شایسته با دو خوشه برگ بلوط، مدال تقدیر ارتش با خوشه برگ بلوط، و نشان شناسایی ستاد کل ارتش است. دولت آلمان نشان Erste Klasse و نشان افتخار شایستگی جمهوری فدرال آلمان را به خاطر خدماتش به عنوان فرمانده گروه ۴۲ پلیس نظامی، از ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۵ به او اعطا کرد. بازنشستگی و فراخوان. فوت در ۱ سپتامبر ۱۹۸۹ از خدمت بازنشسته شد. در دسامبر ۱۹۹۶، او دوباره به وظیفه فراخوانده شد تا به عنوان معاون دبیر هیئت بررسی ارشد
ارتش در مورد آزار جنسی خدمت کند. در ۱ اکتبر ۱۹۹۷، فوت به وضعیت بازنشستگی بازگشت و تا ژوئیه ۱۹۹۸ به عنوان مشاور در دفتر وزیر ارتش خدمت کرد و به رهبران نظامی و سازمان های مختلف در مورد گزارش هیئت بررسی ارشد، یافته ها و توصیه های آن توضیح داد. از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۷، او به عنوان رئیس اتحاد برای دفاع ملی، یک سازمان غیرانتفاعی که از زنان در ارتش حمایت می کند، خدمت کرد. او همچنان یکی از سخنگویان فعال ارتش و سایر سازمان ها در رابطه با نقش زنان در خدمات نظامی است. از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۱ و دوباره از ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲، فوت در کمیسیون یادبودهای نبرد آمریکا خدمت کرد.
«دوستت دارم هرزه» ترانهٔ مقدماتی ئی پی همکاری اودتاری و ۹لایوز تحت عنوان "۳×۳" و همچنین ششمین قطعهٔ ئی پی "از در تا شفق" اثر اودتاری می باشد.
«همگام شو» ترانه ای سروده، تهیه شده و با صدای رپر و خوانندهٔ آمریکایی اودتاری می باشد که در ۱۷ ژوئیهٔ سال ۲۰۲۴ در کنار «یخ زندگی» منتشر گردید. این ترانه در جدول های بین المللی ظاهر شد از بین این کشورها می توان از ایالات متحده نام برد که این ترانه پس از استفاده شدن از آن به صورت وایرال در ویدئوهای تیک تاک و یوتیوب شورتس تبدیل به نخستین ترانهٔ جدولی وی شد.
موریل اودسا نلی ویکس (زادهٔ ۲۶ اوت ۱۸۹۶درگذشته در ۱۱ مه ۱۹۹۰) پرستار و ماما از باربادوس بود که در زمینهٔ حقوق زنان فعالیت داشت. او که برای دستمزد بیشتر و پروژه های رفاه اجتماعی تلاش می کرد، در دهه ۱۹۴۰ به سیاست روی آورد، این درحالی بود که در آن زمان اکثر زنان در باربادوس فعالیت سیاسی نداشتند. هرچند او سه بار در دهه ۱۹۴۰ برای کسب کرسی در مجلس نمایندگان باربادوس نامزد شد اما موفقیتی به دست نیاورد، با این حال در سال ۱۹۵۸ به عضویت "وِستری کریست چرچ" درآمد و سال ها در این سمت خدمت کرد. زندگی اولیه. موریل اودسا نلی والکات در ۲۶ اوت ۱۸۹۶ در منطقه سنت مایکل، باربادوس در مستعمره باربادوس از هند غربی بریتانیا زاده شد. والدینش مالک و گردانندهٔ یک فروشگاه خواربار بودند. او در مای لردز هیل، سنت مایکل، باربادوس به همراه ۱۲ خواهر و برادرش رشد یافت و در دبستان بل مونت تحصیل کرد. پس از اتمام آموزش متوسطه در دبیرستان لینچ، او در حالی که در بیمارستان عمومی قدیمی باربادوس کار می کرد، پرستاری آموخت و دوره مامایی را در آسایشگاه سنت مایکل گذراند. حرفه. والکات به عنوان پرستار و ماما فعالیت داشت. با هدف بهبود مراقبت های درمانی، او مد
رسه پرستاری بالینی و مدرسه آشپزی برای زنان را تأسیس کرد. او همچنین در گروه کُر برای شادی بخشی به بیماران که توسط هارولد راک تأسیس شده بود، مشارکت داشت. این گروه از طریق موسیقی درمانی بیماران بستری در خانه های کودکان، بیمارستان ها، خانه ها یا زندان ها را تشویق می کرد. او در پروژه های مختلف رفاه اجتماعی، از جمله لیگ دورکاس که مهارت های شغلی را برای کارگران ترویج می داد و انجمن پیشرفت همگانی سیاهان مشارکت داشت و برای افزایش حقوق معلمان و پرستاران تلاش می کرد. والکات با چارلز ناتانیل ویکس، که یکی از کهنه سربازان جنگ جهانی اول بود ازدواج کرد. همسر او هتل دار بود. آن ها با همکاری یکدیگر یک کسب وکار تهیه غذا راه اندازی کردند و در ادارهٔ هتل هایی چون هتل استعماری، هتل ریتز، هتل استاندارد و بوفه ویکس فعالیت داشتند. پس از دهه ها کار در حوزه پرستاری و پذیرایی، ویکس دریافت که برای بهبود وضعیت زنان، آن ها باید در سیاست گذاری مشارکت داشته باشند. با وجود انتقادهای گسترده به باورهای صریح او در مورد برابری، او در سال ۱۹۴۲ به عنوان نمایندهٔ حوزه سنت جورج، باربادوس برای مجلس نمایندگان باربادوس نامزد شد. اما موفق نشد. او در ۱۹۴۴
به عنوان نماینده شهر بریج تاون دوباره نامزد شد. در همان سال، زنان باربادوس حق رأی و شرکت در انتخابات پارلمانی را دریافت کردند، البته به شرط داشتن دارایی یا درآمد سالانهٔ حداقل ۲۰ پوند. در گردهمایی انتخاباتی او در ۱۳ اکتبر، تمام سخنرانان زن بودند، اما او بار دیگر شکست خورد. او در سال ۱۹۴۶ بار دیگر برای حوزه سنت جورج نامزد شد اما باز هم موفق نشد، هرچند که در سال ۱۹۵۸ به عنوان عضو وستری کریست چرچ انتخاب شد. در سال ۱۹۵۹، او یکی از بنیان گذاران لیگ زنان حزب کارگر باربادوس بود و به عنوان نخستین معاون رئیس آن خدمت کرد. در دوران عضویت در وِستری، ویکس برای اجرای استانداردهای حداقل دستمزد، افزایش حقوق کارمندان دولتی از جمله آتش نشانان، پرستاران، پلیس ها، پستچی ها و معلمان، تأسیس خدمات عمومی و ملزم سازی دولت به تأمین وعده های غذایی مغذی برای افرادی که تحت سرپرستی دولت بودند، تلاش کرد. او همچنین بر لزوم آموزش میراث فرهنگی آفریقایی ها تأکید داشت. ویکس که عضو فعال اتحاد زنان باربادوس بود، برای اصلاح قانون مشروعیت، برگزاری دادگاه های مربوط به تجاوز جنسی در جلسات غیرعلنی، ایجاد فرصت های برابر در آموزش دختران و ارائه آموزش م
ناسب در زمینه برنامه ریزی خانواده فعالیت می کرد. او تا اوایل دهه ۱۹۸۰ به فعالیت های اجتماعی در باربادوس ادامه داد، تا اینکه مجبور شد هر دو پای خود را قطع کند. درگذشت و میراث. ویکس در ۱۱ مه ۱۹۹۰ در بریج تاون، باربادوس درگذشت. از او به عنوان پیشگام و راهگشا در مبارزات حقوق زنان در این کشور یاد می شود.
سوپرجیل! انیمیشن سریالی بزرگسالان آمریکایی می باشد که توسط کریستی کاراکاس، استیون واربریک و بن گروبر خلق گردیده است. داستان این انیمیشن سریالی روایت گر اتفاق هایی است که در یک زندان عجیب و غریب رخ می دهد. "سوپرجیل!" به خاطر تغییرهای ناگهانی سایکدلیک در داستان و محیطش و همچنین صحنه های خیلی خشن و پر از خون و خون ریزی اش معروف است و به همین دلیل این انیمیشن سریالی TV-MA-V رتبه بندی شده است (به خاطر خشونت شدید، از جمله صحنه های خون ریزی، تکه تکه شدن بدن، شکنجه و قساوت شدید). این دسته از صحنات با انیمیشن های خیلی پیچیده و پرجزئیات نشان داده می شوند که برخی می گویند که این صحنه ها «آن قدر شلوغ و پیچیده هستند که با یک بار دیدن نمی شود آن ها را درک کرد.»
ساو سا (به )(۱ اوت ۱۸۸۴ – ۲۸ فوریه ۱۹۶۲) که با نام های سا هسا، ما ساو سا، داو ساو سا نیز شناخته می شود، پزشک، ماما، مدیر بیمارستان، مبلغ مسیحی، طرفدار حق رأی زنان و مقام دولتی برمه ای بود. ساو سا نخستین زن برمه ای بود که مدرک پزشکی پیشرفته دریافت کرد و نخستین زنی بود که در مجلس علیای پارلمان مستعمراتی خدمت کرد. اوایل زندگی. ساو سا دختر والدینی مسیحی از کشور برمه بود. پدر او با نام پو سا یک مقام دولتی در شهر پرام بود. او نخستین زنی بود که از کالج جادسون، که توسط باپتیست ها در رانگون اداره می شد، فارغ التحصیل شد. او بورسیه مبلغین مسیحی را دریافت کرد تا در دانشکده پزشکی در کلکته تحصیل کند، جایی که در سال ۱۹۱۱ به نخستین زن برمه ای تبدیل شد که مجوز پزشکی دریافت کرد. او آموزش تکمیلی در بهداشت عمومی را در کالج سلطنتی پزشکان و جراحان در دوبلین ادامه داد، جایی که به نخستین دانشجوی برمه ای که به بورسیه کالج دست یافت تبدیل شد. حرفه پزشکی. گفته می شود زمانی که ساو سا در سال ۱۹۱۳ به رانگون بازگشت تنها پزشک زن در برمه بود. از ۱۹۱۴ تا ۱۹۲۱، او سرپرست بیمارستان زنان دافرین در رانگون بود. خواهر و دخترعموهای او در میان پرستارا
ن بیمارستان بودند. او یک کتاب درسی با عنوان "مامایی" (۱۹۲۱) منتشر کرد. پس از ۱۹۲۱، او یک مطب خصوصی در رانگون داشت و یک بیمارستان خیریه را اداره می کرد. در جریان جنگ جهانی دوم، او به درمان مجروحان جنگ پرداخت. در سال ۱۹۲۱، ساو سا به ایالات متحده سفر کرد. او در گردهمایی جامعه زنان مبلغ باپتیست آمریکایی در خارج از کشور در دس موینس، آیووا شرکت کرد و نماینده فعالیت های این سازمان در هند و برمه بود. شرکت کنندگان این گردهمایی به او یک مجموعه کتاب هدیه دادند که شامل حدود ۸۰۰ جلد کتاب انگلیسی زبان و اشتراک مجلات بود تا آن ها را برای دانشجویان در رانگون ببرد. او در شورای بین المللی مبلغین حضور داشت، حضور او در این شورا به زمانی بازمی گردد که این شورا در نیویورک تشکیل جلسه می داد. او تحصیلات تکمیلی پزشکی را در دانشگاه جانز هاپکینز دنبال کرد. گفته می شود که او نخستین زن برمه ای بود که سفری به دور دنیا انجام داد. سیاست. ساو سا عضو کمیته اجرایی انجمن زنان مبلغ باپتیست برمه بود. این انجمن در سال ۱۹۲۶ تشکیل شده بود. در سال ۱۹۲۷، او در کمیته محلی برمه در هفتمین کنگره انجمن پزشکی مناطق گرمسیری شرق دور عضویت داشت. در سال ۱۹۳۴، ا
و در باشگاه لیگ آزادی زنان در لندن به حمایت از حق رأی زنان متأهل در برمه سخنرانی کرد، و در جلساتی که در مورد جدایی اداری برمه از هند تحت حکومت استعماری بریتانیا برگزار شد، به عنوان نماینده حضور داشت. او اعلام کرد: «ما حق رأی برای همسران تمام مردانی را که بر اساس سایر شرایط رأی می دهند، مطالبه می کنیم.» و افزود: «بر اساس اصل برابری با مردان، ما به هیچ وجه طرفدار اختصاص کرسی های ویژه برای زنان نیستیم.» در سال ۱۹۳۷، ساو سا به مجلس اعیان سنای برمه راه یافت و اولین قانون گذار زن این مجلس شد. ساو سا در ۳ ژوئن ۱۹۳۵ نشان امپراتوری بریتانیا را دریافت کرد. زندگی شخصی. ساو سا در ۲۸ فوریه ۱۹۶۲ درگذشت؛ او ۷۷ سال داشت.
الکساندر آندریویچ پتروف (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل روسیه است که بیشتر برای نقش هایش در فیلم های "جاذبه" (۲۰۱۷)، "گوگول آغاز" (۲۰۱۷)، "تی-۳۴" (۲۰۱۹) و "آنا" (۲۰۱۹) شناخته شده است.