Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تخلیه غیرنظامیان در بریتانیا در طول جنگ جهانی دوم برای صیانت از مردم، به خصوص کودک ها، از خطرات ناازموده ای از بمباران هوایی شهرها با انتقال آنان به ناحیه هایی که فکر می کردند کمتر در تیر رس خطر هستند، طراحی گردید. زیر نام " عملیات پایپر "، این تلاش در روز ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ شروع شد و به شکل رسمی ۱.۵ میلیون نفر را انتقال نمود. موج های کثیری از تخلیه رسمی و تخلیه مجدد از ساحل های جنوبی و شرقی در ماه ژوئن ۱۹۴۰، هنگامی که تهاجم دریایی مورد انتظار بود، و از شهرهای صدمه دیده بعد از شروع بلایتس در ماه سپتامبر ۱۹۴۰ وجود داشت. تخلیه های رسمی نیز از بریتانیا به سایر منطقه های امپراتوری بریتانیا و بسیاری از تخلیه های غیر رسمی در داخل و از بریتانیا انجام گردید. دیگر تحریک های توده ای غیرنظامیان همانند مردمان بریتانیایی که از جزایر مانش وارد می شدند و آوارگانی که از اروپای قاره ای فرا می رسیدند بود. زمینه. نقشه تخلیه دولت ۶۹ در تابستان ۱۹۳۸ توسط کمیته اندرسون تهیه شده و توسط وزارت بهداشت اجرا گردید. این کشور به ناحیه هایی تقسیم گردیده بود که به عنوان «تخلیه»، «خنثی» یا «پذیرایی» دسته بندی می شدند، با اولویت تخلیه شدگان از مر
کزهای عمده شهری انتقال می گردیدند و بر روی مسکن های خصوصی موجود در ناحیه روستایی بیشتر قرار می گرفتند. هر ناحیه حدود یک سوم جمعیت را پوشش می داد، گرچه چندین ناحیه شهری که بعداً بمباران شد، برای تخلیه دسته بندی نشده بود. در روز های نخستین سال ۱۹۳۹ ، ناحیه پذیرش لیستی از مساکن های موجود را تهیه نمودند. فضایی برای حدود ۲,۰۰۰ نفر یافت شد و دولت همچنین اردوگاه هایی ساخت که چند هزار فضای اضافی را فراهم نمود. دولت در فصل تابستان ۱۹۳۹ آغاز به نشر نقشه خود از راه مقام های محلی کرد. دولت تقاضا را بیش از اندازه برآورد ساخت: تنها بخشی از کودک ها در سن مدرسه به ازای ۸۰درصد مورد انتظار از ناحیه شهری مهاجرت نمودند. تنوع ناحیه ای بسیار گسترده بود: تنها ۱۵ درصد از کودک ها از بعضی ناحیه های شهری تخلیه گردیدند، در حالی که بیش از ۶۰ درصد کودک ها از منچستر ، بلفاست و لیورپول انتقال گردیدند. اجتناب دولت مرکزی از صرف نمودن مبلغ های زیاد برای آماده سازی نیز اثربخشی این طرح را کم کرد. در این رویداد بیش از ۳,۰۰۰,۰۰۰ میلیون نفر تخلیه گردیدند. تخلیه. حدود ۳.۷۵ میلیون نفر آواره گردیدند که نزدیک یک سوم کل جمعیت برخی از بازخورد های تخلیه ر
ا تجربه نمودند. در ۳ روز نخست انتقال رسمی، ۱.۵ میلیون نفر جابه جا گردیدند: ۸۲۷,۰۰۰ کودک در سن مدرسه. ۵۲۴,۰۰۰ مادر و کودک خردسال (زیر ۵ سال)؛ ۱۳,۰۰۰ زن باردار; ۷۰,۰۰۰ معلول و بیش از ۱۰۳,۰۰۰ معلم و سایر 'مددکاران'. بچه ها از پدر و مادرشان جدا گردیدند. کالاها و همچنین مردم تخلیه گردیدند. سازمان ها یا اداره ها شهرها را ترک نمودند. خزانه های هنری به انبارهای دور ارسال گردید: مجموعه گالری ملی جنگ را در معدن موند در حومه فستینیوگ در شمال ولز طی کرد. بانک انگلستان به شهر کوچک اورتون، همپشایر مهاجرت کرد و در سال های۱۹۳۹–۱۹۴۰، ۲,۱۵۴ تن طلا را به انبارهای بانک کانادا در اتاوا منتقل نمود. بی بی سی تولید انواع گوناگون را به بریستول و بدفورد انتقال داد و کارکنان ارشد را به وود نورتون در حومه ایوشام، ووسسترشر انتقال داد. بسیاری از کارکنان ارشد اداره پست به هاروگیت انتقال یافتند. بعضی از شرکت های خصوصی دفاتر مرکزی یا حیاتی ترین سوابق خود را به سمت ایمنی نسبی دور از شهرهای بزرگ منتقل کردند. پیروان دولتی نیز انتقال یافتند. تحت "نقشه زرد"، نزدیک ۲۳,۰۰۰ کارمند دولتی و مدرک های آنان به هتل های موجود در استراحتگاه های ساحلی خوب و
شهرهای آبگرم اعزام گردیدند. هتل های دیگر برای آخرین "حرکت سیاه" در شکلی که لندن توسط تهاجم نابود شود یا تهدید شود، مورد نیاز و انتقال قرار گرفتند.طبق این نقشه، هسته دولت به میدلندز غربی منتقل می گردد- کابینه جنگ و وزرا به تالار هندلیپ، بور هاوس و دانشکده مالورن در حومه ورسستر و پارلمان به استراتفورد آپون آون انقال می گردند. وینستون چرچیل قرار بود به پارک اسپچلی مهاجرت می کند، در حالی که پادشاه جورج ششم و سایر گروه خانواده سلطنتی در دادگاه مادرسفلید در حومه مالورن اقامت خواهند داشت. بعضی از ناحیه پر تحرک با اتخاذ مصلحت جنگ جهانی اول ، یعنی «آموزش دو شیفتی» - که دوبرابر به طول انجامید، ولی تعداد تعلیم را نیز دو برابر نمود، بچه ها را به مدارس بومی بردند. انتقال نمودن معلمان همچنین به این معنای بود که تقریباً یک میلیون کودک در خانه ماندن هیچ منبع آموزشی نداشتند. مراکز تخلیه. در سال ۱۹۳۹، دولت بریتانیا قانون اردوگاه ها را در سال ۱۹۳۹ تصویب نمود که شرکت ملی اردوگاه ها را به نام نهادی برای نقشه و ساخت اردوگاه های مسکونی برای جوان های تأسیس نمود که می توانست زمان هایی برای یادگیری در فضای باز فراهم سازد و همچنین به ن
ام مراکز انتقال در صورت جنگ عمل نماید. . معمار تی اس تایت رئیس طراحی ساختمان ها بود که همانند اسکان بیش از ۲۰۰ کودک و کارمند، سالن های تفریحی، بلوک های شست شو و یک سالن غذاخوری/مجموعه آشپزخانه بود. این اردوگاه ها در بیش از سی محل گوناگون روستایی در کل کشور تکرار گردیدند. در سال های جنگ به عنوان پناهگاه ایمن کودک های شهر عمل می نمودند. بعداز جنگ، ریاست سایت ها به مقام های بومی منتقل گردید. در طول سال ها، بسیاری از این سایت ها نابود شدند، ولی بهترین نمونه حفاظت شده امروزه سیرزکرافت در اوهورست ساری می باشد. مجموعه سالن غذاخوری و آشپزخانه به دلیل اهمیت کار تایت و به دلیل طراهی های دیواری که زندگی بسیاری از مردم انتقال یافته را به تصویر می کشد، به عنوان یک ساختمان ثبت شده درجه دوم محافظت می گردد. مرکز های انتقال نیز توسط برنامه پدر و مادر سرپرست (اف پی پی) برای کودک های صدمه دیده از جنگ راه اندازی شد که سپس به طرح بین المللی تغییر اسم داد. یک مدرسه تخلیه شده توسط اف پی پی در ناتسفورد ، چشر حمایت پولی شد و هر کودک توسط یک شهروند آمریکایی حمایت پولی می شد. جزوی از دانش آموزان دختر به اسم پالت، توسط خانم النور روزولت
حمایت پولی شد. تخلیه خارج از کشور. هیئت پذیرش کودک ها در خارج از کشور (سی او آر بی) ۲۴,۰۰۰کودک را برای انتقال به خارج از کشور تایید نمود. میان ماه ژوئن و سپتامبر ۱۹۴۰، ۱,۵۳۲ کودک غالبااز راه ترمینال مهاجرتی اسکله ۲۱ به کانادا انتقال گردیدند. ۵۷۷ به استرالیا ; ۳۵۳ به آفریقای جنوبی و ۲۰۲ به نیوزیلند . این طرح بعد از اژدر شدن در روز ۱۷ سپتامبر ۱۹۴۰ لغو گردید و ۷۷ نفر از ۹۰ کودک سی او آر بی در کشتی به قتل رسیدند. با این حال، در سال های ۱۹۴۰ و ۱۹۴۱ نزدیک ۱۴,۰۰۰ کودک به شکل ویژه ای به قوم هایی یا خانواده های سرپرست خارج از کشور انتقال گردیدند، از غبیل۶,۰۰۰ کودک به کانادا و ۵,۰۰۰ به ایالات متحده انتقال یافتند. سایر تخلیه ها. دومین تلاش برای انتقال در طول سقوط فرانسه و بعد از آن شروع شد. از روز ۱۳ تا ۱۸ ژوئن ۱۹۴۰ ، نزدیک ۱۰۰,۰۰۰ کودک تخلیه گردیدند(و در بسیاری از موارد باردیگر تخلیه گردیدند). تلاش هایی برای حذف قشر های صدمه پذیر از شهرهای ساحلی در جنوب و شرق انگلستان که در ناحیه تحت کنترل آلمان قرار داشتند، صورت گرفت. تا ماه جولای، بیش از ۲۰۰,۰۰۰ کودک جابجا گردیده بودند. بعضی از شهرهای کنت و شرق آنگلیا بیش از ۴۰ درصد
از جمعیت را تخلیه نمودند. همچنین حدود ۳۰,۰۰۰ نفر از قاره اروپا و در روز۲۰ تا ۲۴ ژوئن ۲۵,۰۰۰ نفر از جزایر مانش داخل شدند. از آنجایی که هزاران کودک مدرسه گرنزی به همراه معلم های خود به شمال انگلستان رسیدند، به بعضی از آنان اجازه داده شد تا مدرسه های خود را در ساختمان های خالی از نو بنیان گذاری نمایند. مدرسه جنگلی گورنزی در سالن کلیسایی در چیدل هولم ، چشایر بازگشایی گردید و تا ماه اوت ۱۹۴۵ در آن محل فعالیت داشت. در نتیجه تخلیه تعداد بسیاری از مردم گرنزی به انگلستان، کسانی که برگشتند بعد از جنگ دیگر به زبان گورنزی (گرنزیز) صحبت نمی کردند. یکی از چابک ترین اقدامات توسط راه آهن لندن، میدلند و اسکاتلند هنگامی که مرکز خود را به خارج از لندن انتقال نمود، انجام گردید. شرکت گروو را در املاک ارل کلرندون در هرتفوردشایر تصاحب نمود. این به عنوان دفتر ها و تعدادی کلبه ساخته شده در پارک اطراف آماده گردید. در روز ۱ سپتامبر ۱۹۳۹، تصمیم به مهاجرت گرفته شد و انتقال پیش از خبر جنگ ۲ روز بعد کامل شد. در عرض ۳ روز نزدیک ۳,۰۰۰ نفر از کارکنان در مقر نوین مستقر شدند. هنگامی که بلیتس درماه سپتامبر ۱۹۴۰ شروع شد، زمینه های روشنی برای تخل
یه وجود داشت. کمک هزینه سفر و صدور صورتحساب رایگان برای مردمانی که هماهنگی های ویژه ای انجام دادند عرضه شد. آنان همچنین به کودک ها، سالمند ها، معلولان، زنان باردار، بیمار ها و کسانی که خانه های خود را از دست داده بودند (نزدیک ۲۵۰,۰۰۰ در ۶هفته نخست در لندن) داده شد. با ترکیب تمام تلاش های دولتی و خصوصی، جمعیت لندن تقریباً ۲۵٪ کم شد. همانطور که بمباران شهرهای گسترده ای را تحت تاثیر قرار داد، "تخلیه ویژه کمک شده" تمدید گردید. با این حال، همه کودک ها، مادرها و معلم ها تخلیه گردیده در ناحیه هایی که به آن مکان انتقال پیدا کردند، ایمن نبودند. حمله های هوایی، بمب های منفجر نشده، خودروهای نظامی و میدان های مین نظامی خظر هایی را برای تخلیه شده ها در هر مکان بریتانیا مستقر می نمودند. لندن با وجود بمباران شدید در مقابل بمباران پایدار بود. نابودی در شهرهای کوچک تر به احتمال بسیار باعث تشکیل ترس و تخلیه خود به خودی می شد. تعداد تخلیه شده های رسمی تا ماه فوریه ۱۹۴۱ به ۱.۳۷ میلیون نفر رسید. تا ماه سپتامبر، این رقم به بیش از ۱ میلیون رسید. تا انتهای سال ۱۹۴۳، فقط ۳۵۰,۰۰۰ نفر به شکل رسمی در لیست قرار گرفتند. در این حال، حمله ه
ای بمب پرنده وی-۱ در ماه ژوئن ۱۹۴۴ باعث مهاجرت قابل توجه دیگری از لندن شد. تا ماه سپتامبر ۱.۵ میلیون نفر ترک نمودند- تنها ۲۰ درصد آنان"رسمی" تخلیه شده بودند. از ماه سپتامبر ۱۹۴۴، روش تخلیه به شکل رسمی برای بیشتر منظقه ها به غیر از لندن و سواحل شرقی متوقف و معکوس گردید. برگشتن به لندن تا ماه ژوئن ۱۹۴۵ به شکل رسمی تایید نشد. در ماه مارس ۱۹۴۶، طرح بیلتینگ به انتها رسید و ۳۸,۰۰۰ نفر هنوز خانه ای نداشتند. اثر ضربه ای بر کودکان. حتی در آن هنگام، بعضی ها بودند که ناراحتی های بسیاری در باره تأثیرهای روان شناختی به خصوص بچه های کوچک تر داشتند و فکر می کردند که آیا خوب تر است خطرها را با والدین خود قبول نمایند. در روز های نخست دهه ۲۰۰۰، تعدادی از مردم های تخلیه گردیده برای روشن کردن بسیاری از "جوه بد" تخلیه آمدند. تاثیر فرهنگی. حرکت کودک ها شهری از کل طبقه های به محل های روستایی غریب، بدون پدر و مادر، تأثیر بسیاری داشت. انجمن تجدید اتحاد تخلیه گردیده ها با حمایت موزه جنگ امپراتوری ایجاد شد. این فرصت هایی را برای تخلیه شدگان پیسین فراهم می نمود تا تجربه های تخلیه را به اشتراک بگذارند و برای محقق های اطلاعاتی مثل اثرات ب
لندمدت تخلیه بر کودک ها را درخواست نمایند. تخلیه همه ادبیات داستانی کودک ها و نوجوان ها را پدیدآورد. راحت بودن محیط برای نویسنده روشن می باشد و به قهرمان های کودک اجازه می دهد در دنیایی عجیب و غریب ماجراجویی کنند. برخی از نویسندگان، مانند نینا باودن ، خود تخلیه را تجربه کرده اند. رمان های بزرگان که همانند تخلیه و تخلیه می شوند عبارتند از:
سرقت از انبار سکیوریتاس بزرگ ترین دزدی پول نقد در بریتانیا بود که در تن بریج، در جنوب شرقی انگلستان رخ داد. این سرقت در ۲۱ فوریهٔ ۲۰۰۶، با آدم ربایی آغاز شد و در ساعات آغازین ۲۲ فوریه، زمانی که هفت سارق بیش از ۵۳ میلیون پوند را از این انبار خارج کردند، به پایان رسید. باند خلافکاران ۱۵۴ میلیون پوند دیگر را که نمی توانستند با خودشان ببرند، رها کردند. اعضای گروه سارقان پس از زیر نظر گرفتن و فرستادن شخصی نفوذی برای کار به انبار، مدیر انبار و خانواده اش را ربودند. همان شب، آن ها توانستند با فریب وارد ساختمان شوند و با تهدید اسلحه، دست و پای چهارده نفر از کارکنان انبار را بستند. این گروه ۵۲٬۹۹۶٬۷۶۰ پوند از اسکناس های بانک انگلستان را دزدیدند. بسیاری از وسیله های نقلیهٔ درگیر در این سرقت، یک هفته بعد پیدا شدند که در یکی از آن ها ۱٫۳ میلیون پوند از اسکناس های سرقتی کشف شد. طی یورش پلیس کنت، ۹ میلیون پوند در ولینگ و ۸ میلیون پوند در ساوت بورو پیدا شد. تا سال ۲۰۰۷، ۳۶ نفر در ارتباط با این جرم دستگیر شدند. طی دادگاهی که در سال ۲۰۰۷ در اولد بیلی برگزار شد، پنج نفر، از جمله امیر هیسناج به عنوان عامل نفوذی به حکم های طولان
ی مدت محکوم شدند. زنی که برای این باند دماغ های مصنوعی ساخته بود، تصمیم گرفت تا برای سلب اتهامش، بر علیه متهمان شهادت دهد. لی موری، مغز متفکر این سرقت و پاول آلن، دوست و هم دست وی به مراکش فرار کردند. موری موفق شد تا مانع استردادش به بریتانیا شود و به خاطر این سرقت در مراکش زندانی شد. آلن به بریتانیا مسترد و پس از دادگاه دوم در سال ۲۰۰۸، در این کشور به زندان رفت. او پس از آزادی، در سال ۲۰۱۹ مورد اصابت گلوله قرار گرفت و مجروح شد. تا یک دهه پس از وقوع این سرقت، هنوز ۳۲ میلیون پوند کشف نشده است و چندین مظنون نیز متواری هستند. انبار. بانک انگلستان اسکناس های پوند استرلینگ را در دبدن، اپینگ فارست چاپ می کند. در سال ۲۰۰۶، این بانک توزیع پول را به پنج شرکت گروپ ۴ سکیوریکور، هالیفاکس بنک آو اسکاتلند، پست آفیس، رویال بنک آو اسکاتلند و سکیوریتاس برون سپاری کرد. در سراسر انگلستان و ولز، ۲۸ مرکز وجود داشت که پول نو را نگهداری و پول کهنه را برای توزیع دوباره یا نابودی ذخیره می کردند. بارکلیز تا سال ۲۰۰۱ منابع نقدی خود را در مدوی هاوس، انباری که در سال ۱۹۸۰ ساخته بود، ذخیره می کرد. موقعیت این انبار در تن بریج، واقع در شهرس
تان کنت به گونه ای بود که در نزدیکی سه ایستگاه شبانه روزی پلیس (رویال تانبریج ولز، سونوکس و تن بریج) قرار داشت. مدوی هاوس تنها سیصد متر از ایستگاه تن بریج فاصله داشت و همچنین در نزدیکی مرکز خرید انجل بود. نخستین ساختمان خیابان ویل، یکی از گاراژهای کوئیک فیت و انبار مدوی هاوس نیز دومین ساختمان این خیابان بود. بارکلیز توزیع پول را در سال ۲۰۰۱ به سکیوریتاس کش منیجمنت (یکی از شرکت های تابعهٔ سکیوریتاس) برون سپاری کرد و بنابراین در سال ۲۰۰۶، سکیوریتاس اداره کنندهٔ انبار تن بریج بود. این انبار با هشتاد کارمند تمام وقت که در سه شیفت تقسیم شده بودند، بدون وقفه کار می کرد. کار معمول این انبار مرتب سازی و شمارش اسکناس ها بود که با خودروهای زرهی به آنجا می آمد و دوباره برای افزایش موجودی خودپردازها از انبار خارج می شد. پول نقد به تفکیک ارزش های ۵، ۱۰، ۲۰ و ۵۰ پوندی در پلاستیک هایی با رنگ های متفاوت (سبز، آبی، قرمز و زرد) پیچیده و بسته بندی می شد. کالین دیکسون، مدیر این انبار بود. او با همسر و فرزند خردسال شان در هرن بی، در جنوب شرقی انگلستان زندگی می کردند. دیکسون به خاطر ماهیت شغلش آموزش دیده بود که محل زندگی خود را به
همکارانش نگوید و هرروز، از مسیرهای متفاوتی به محل کارش برود. خانوادهٔ دیکسون صاحب دو خودرو بودند و کالین به طور متناوب از هر دو خودرو استفاده می کرد. در هنگام رانندگی، به او گفته شده بود که اگر از سوی پلیس متوقف شد، از خودرویش پیاده نشود اما کاغذی حاوی اطلاعات شغلی اش را به مأموران ارائه کند و به دنبال آن ها به نزدیک ترین ایستگاه پلیس برود تا در آنجا به پرسش هایشان پاسخ دهد. توطئه. اعضای یک گروه تبهکاری با هدف سرقت شروع به تحقیق دربارهٔ این انبار کردند. پاول آلن، یتمیر بوچپاپا، راجر کوتس، امیر هیسناج، لی موری، استوارت رویل و لی راشا مردانی بودند که بعداً به اتهام توطئه محکوم شدند. بوچپاپا و هیسناج اهل آلبانی و از دوستان دوران کودکی بودند که اولین بار در مدرسه ای در باجرم کوری با هم آشنا شدند. آن ها در دادگاه به این موضوع اشاره ای نکردند و در عوض، مدعی شدند که یکدیگر را نمی شناسند. لی راشا، سقف ساز و مبارز قفس، بوچپاپا (نگهبان امنیتی مرکز خرید) را در جلسهٔ تمرینی هنرهای رزمی ترکیبی (ام ام ای) که راشا آن را در مرکز انجل، در نزدیکی انبار برگزار می کرد، ملاقات کرد. راشا همچنین لی موری را به واسطهٔ ام ام ای می شن
اخت و پلیس کنت در ۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۰۵، به خودروی حامل موری و دو مرد ناشناس که در خیابانی مشرف به انبار توقف داشت، مشکوک شده بود. موری علاوه بر فعالیت در هنرهای رزمی ترکیبی، فروشندهٔ مواد مخدر نیز بود. هیسناج با یکی از بنگاه های جذب نیروی کار که کارکنان مدوی هاوس را تأمین می کرد، قرارداد بست. او ابتدا در مرکز خرید رویال ویکتوریا پلیس در رویال تانبریج ولز کار کرد و سپس در اواخر سال ۲۰۰۵، به او پیشنهاد کار در این انبار داده شد. او طی دورهٔ آموزشی خود پرسش هایی را پیرامون اقدامات امنیتی مطرح کرد و سپس این اطلاعات را در اختیار بوچپاپا قرار داد که در ادامه به راشا گفته شد. در ۶ ژانویهٔ ۲۰۰۶، ارائهٔ گزارشی از سوابق تلفن همراه در دادگاه نشان می داد که آلن، کوتس، موری، رویل و راشا در جلسه ای در خانهٔ رویل حاضر بودند. موری به قصد خرید دوربین جاسوسی و دستگاه ضبط به یک فروشگاه لوازم نظارتی در داربی شر مراجعه کرد تا هیسناج بتواند از محیط انبار فیلم برداری کند. صاحب فروشگاه به موری هشدار داده بود که هنگام قرار دادن دوربین در موقعیت مناسب، مراقب باشند تا چسب را به لنز دوربین نزنند اما یکی از اعضای گروه دقیقاً همین کار را انجام د
اد. به همین خاطر، موری دوستانش، آلن و کییند «کین» پترسون را دوباره به فروشگاه می فرستد تا آن را تعویض کنند. صاحب فروشگاه دوربین را تعمیر و آن را به کمربند وصل کرد تا هیسناج بتواند از آن برای فیلم برداری استفاده کند. در راه بازگشت به سمت جنوب، پلیس ناتینگهام خودروی آن ها را به دلیل سرعت ۱۱۵ مایل بر ساعت (۱۸۵ کیلومتر بر ساعت) متوقف کرد. علاوه بر تخطی از سرعت مجاز، گواهینامهٔ موقت آلن باطل شده بود و خودرویی که مالک آن نبود، معاینهٔ فنی و بیمه نامه نداشت؛ بنابراین پلیس خودرو را توقیف کرد. چند روز پیش از سرقت، موری به قصد کلاب روی به لندن رفت که صبح روز بعد با خودروی اسپورت فراری زردرنگش در خیابان نیو کنت تصادف کرد. موری پس از تصادف، از صحنه گریخت و چهار افسر پلیس او را در همان نزدیکی دستگیر کردند. او در پرونده ای که هرگز به دادگاه نرسید، به تعرض متهم شد. هنگامی که موری خودرویش را رها کرده بود، دو تلفن یک بارمصرف حاوی شمارهٔ تلفن اعضای دیگر باند و سه عکس از کلاب که او را در حال معاشرت با آلن و پترسون نشان می داد، به جا گذاشت. پلیس بعداً این اقلام را از خودروی توقیفی کشف کرد. موری به طور تصادفی یکی از مکالمه های خو
د با راشا را که درمورد نحوهٔ انجام سرقت صحبت می کردند، ضبط کرده بود. سرقت. در اوایل عصر سه شنبه ۲۱ فوریهٔ ۲۰۰۶، دیکسون در امتداد جادهٔ ای۲۴۹ به سمت خانه رانندگی می کرد. او در خارج از استاکبری، دهکده ای در شمال شرقی میدستون، متوجه یک خودروی پلیس بی نام ونشان شد و کنار زد. ولوو اس۶۰ چراغ های آبی چشمک زن در جلوپنجره اش داشت و یکی از دو افسر یونیفرم پوش به طرف پنجرهٔ دیکسون آمد، از او خواست تا موتور ماشین را خاموش کند و سوئیچ را در حالت استارت بگذارد. دیکسون برخلاف پروتکل، به دستور این افسر از خودرویش پیاده و سوار خودروی آن ها شد. سپس، آن ها به او دست بند زدند و خودرویش را از جاده خارج کردند. خودروی گروگان گیرها در آزادراه ام۲۰ در امتداد غرب، به طرف کنار گذر وست مالینگ حرکت کرد. در میرورث، دو مردی که تظاهر می کردند از مأموران پلیس هستند، دیکسون را با اسلحه تهدید کردند. آن ها دست و پای دیکسون را بستند و او را به یک ون سفید منتقل کردند که قرار بود به الدردن فارم، در نزدیکی استیپل هرست برود. دو مردی که خودشان را افسر پلیس جا زده بودند، به خانهٔ دیکسون در هرن بی رفتند و به لین دیکسون اطلاع دادند که همسرش با ماشین تصا
دف کرده است و او به همراه پسرش باید آن ها را تا بیمارستان همراهی کند. لین دیکسون وقتی سوار ماشین شد، فهمید این خودروی واقعی پلیس نیست و مردان نیز به او گفتند که ربوده شده است. آن ها لین را هم به الدردن فارم بردند. سپس، کالین دیکسون درمورد چیدمان انبار بازجویی شد و تبهکاران با اسلحه به او هشدار دادند که زندگی اعضای خانواده اش به اقدامات وی وابسته است. حوالی ساعت ۰۱:۰۰ بامداد چهارشنبه ۲۲ فوریهٔ ۲۰۰۶، سه وسیلهٔ نقلیه به سمت انبار حرکت کردند. لین دیکسون و پسرش در پشت کامیون ۷٫۵ تنی رنو میدلام سفیدرنگ و کالین دیکسون و سایر اعضای باند در یک واکسول وکترا و ولوو بودند. خودروها از هم جدا شدند و ولوو در ساعت ۰۱:۲۱ به انبار رسید. دیکسون و یکی از اعضای باند با لباس افسر پلیس از ماشین پیاده شدند و به سمت ورودی عابر پیاده رفتند. دیکسون زنگ را زد و از پنجره به اپراتور اتاق کنترل نگاه کرد. اپراتورِ بی تجربه به جای اینکه پرس وجو کند که چرا دیکسون شبانه به همراه افسر پلیس به انبار بازگشته است، در را باز می کند و از طریق هوابند، اجازهٔ ورود آن ها به ساختمان را می دهد. دوربین های مداربسته کلیهٔ مراحل سرقت را فیلم برداری کرد و پس
از سرقت، زمانی که پلیس کنت فیلم دوربین ها را بررسی می کرد، نام مستعار «پلیس» را برای این عضو باند که یونیفرم پوش بود، در نظر گرفت. اکنون، «پلیس» توانسته بود اپراتور را تحت کنترل خودش درآورد و دیکسون بدون اینکه از او خواسته شود، دکمه ای را فشار داد که دروازه را باز می کرد و اجازه داد تا خودروها وارد محوطهٔ انبار شوند. حالا سایر اعضای باند نیز توانستند وارد ساختمان شوند. یکی از آن ها که بعداً به «کرنومتر» معروف شد، کرنومتری به همراه داشت که می خواست به تقلید از فیلم "یازده یار اوشن"، مدت زمان سرقت را بفهمد. دیگران هم «کوتاه»، «هودی» و «آقای متوسط» نام داشتند. صورت تبهکاران با کلاه های صورت پوش پنهان شده بود و به تفنگ های دستی، ساچمه زنی، تفنگ های تهاجمی کلاشینکف و یک مسلسل اشکورپیون مسلح بودند. دیکسون از کارکنان انبار خواست تا از دستورهای سارقان پیروی کنند و تبهکاران در مجموع دست و پای چهارده نفر را بستند. هیچ کس زنگ خطر را فشار نداد. هفت نفر از گروه خلافکاران تلاش کردند تا قفس های فلزی پر از پول را به کامیون منتقل کنند اما جابه جایی این قفس های سنگین دشوار بود. یکی از اعضای باند سعی کرد تا یک بالابر برقی لنسی
نگ لینده را براند و بقیهٔ سارقان گروگان ها را از سر راه کنار بردند. کار با بالابر آسان نبود و آن ها مجبور شدند تا از یکی از کارکنان سکیوریتاس بخواهند تا این دستگاه را هدایت کند اما او عمداً کار را خراب می کرد. سپس، اعضای باند از دیکسون خواستند تا از باربر پالت استفاده شود. یکی از کارکنان انبار بالابر برقی را بین بالابر دُم کامیون و محل بارگیری قرار داد و آن را بی فایده کرد. زمانی که دیکسون باربر پالت را باد می کرد، «هودی» مشکوک شد و اسلحه اش را روی سر او گذاشت. دیگر اعضای گروه که از پیشرفت کند سرقت ناامید شده بودند، بسته های پول را در دست گرفتند و اسکناس ها را در چرخ دستی های خرید گذاشتند. خلافکاران کامیون را با اسکناس های کهنه و نوی بانک انگلستان به ارزش ۵۲٬۹۹۶٬۷۶۰ پوند پر کردند. ۱۵۴ میلیون پوند دیگر در کامیون جا نمی گرفت و باید در هنگام خروج رها می شد. آن ها در مجموع هفده قفس و سه چرخ دستی سوپرمارکت پُر از اسکناس را دزدیدند. کارکنان انبار مانند لین دیکسون و پسرش در قفس های خالی پول نقد حبس شدند. هیچ زنگ هشداری به صدا در نیامده بود و زمانی که سارقان در ساعت ۰۲:۴۴ قصد خروج از آنجا را داشتند، به آن ها دستور دا
دند تا بی حرکت بمانند. در ساعت ۰۳:۱۵، هنگامی که کارکنان انبار مطمئن شدند سارقان رفته اند، زنگ خطر را به صدا درآوردند که پلیس را از وقوع این رخداد آگاه کرد. پلیس وارد عمل شد و با مصاحبه با کارکنان و گرفتن لباس ها و مشخصات دی ان ای آن ها تحقیقات را آغاز کرد. تحقیقات و دستگیری ها. ۲۳ فوریهٔ ۲۰۰۶، یک روز پس از سرقت، سکیوریتاس و بیمه گران آن جایزه ای دو میلیون پوندی را برای ارائهٔ اطلاعات درمورد این سرقت پیشنهاد دادند و کرایم استاپرز از این جایزه به عنوان بزرگ ترین پاداشی یاد کرد که تا آن زمان اعلام شده بود. سکیوریتاس ۲۵ میلیون پوند را به عنوان بازپرداخت اولیه به بانک انگلستان پرداخت کرد. پلیس کنت گفت مجرمان سازمان یافته این دزدی را در نهایتِ دقت برنامه ریزی کرده اند و بیست تا پنجاه میلیون پوند به سرقت رفته است. تا شامگاه ۲۳ فوریه، یک مرد ۲۹ ساله و یک زن ۳۱ ساله به ظن توطئه برای ارتکاب سرقت در خانه هایی مجزا در لندن جنوبی بازداشت شدند. همچنین یک زن ۴۱ ساله، در یکی از شعبه های صندوق مسکن پورتمن در بروملی به ظن مداخله در اموال مسروقه دستگیر شد. این زن بی گناه بود و به "گاردین" گفت که قصد دارد از پلیس به دلیل «ناراحت
کننده ترین تجربهٔ زندگی اش» شکایت کند. زمانی که خبر سرقت در روزنامه ها انتشار یافت، به هیسناج گفته شد مرخصی دارد و او و دوست دخترش به تماشای اجرای گروه لولرز در تئاتر اسمبلی هال، واقع در رویال تانبریج ولز رفتند. در همان روز، پلیس توانست برخی از وسایل نقلیهٔ درگیر در سرقت را کشف کند. یک ون سابق پارسل فورس در میخانهٔ هوک اند هچت در هاکینگ، در نزدیکی میدستون رها شده بود. همچنین، تبهکاران خودروهای ولوو و واکسول وکترا را در نزدیکی قلعهٔ لیدز رها کرده بودند و پلیس نیسان آلمرای دیکسون را در میخانهٔ کاک هورس در دتلینگ پیدا کرد. روز بعد، جمعه ۲۴ فوریه، قفس های فلزی رهاشده و سایر لوازم صحنهٔ جرم در فرینینگهام فارم، در نزدیکی دتلینگ، در زمینی که یکی از دوستان صاحب الدردن فارم اجاره کرده بود، پیدا شد. پلیس گزارشی دریافت کرد که یک ون فورد ترانسیت، متعلق به دوست بوچپاپا و راشا در پارکینگ هتل بین المللی اشفورد قرار دارد. پلیس طی بازرسی از این ون، یک کلاه صورت پوش، یک جلیقهٔ ضدگلوله و مسلسل اشکورپیون را پیدا کرد. دو کیسه نیز در این ون وجود داشت که حاوی بیش از ۱٫۳ میلیون پوند از اسکناس های سرقتی بود. شنبه ۲۵ فوریهٔ ۲۰۰۶، افس
ران پلیس مسلح به خانه های بوچپاپا و راشا یورش بردند و با همسر بوچپاپا در خانه شان در خیابان هادلو در تن بریج روبه رو شدند. آن ها از خانهٔ راشا واقع در ساوت بورو فیلم های نظارتی از خانهٔ دیکسون، سلاح ها و برخی از نقشه های انبار را پیدا کردند. پلیس طی بازرسی از انباری در باغچهٔ خانه، کلاه های صورت پوش، لباس های پست سلطنتی و یک اسکنر رادیویی را که روی فرکانس سرویس های اضطراری تنظیم شده بود، کشف کرد. در ۲۶ فوریهٔ ۲۰۰۶، پلیس کنت بعد از شلیک به لاستیک خودروی ب ام و، استوارت رویل و یک مرد دیگر را در تانکرتون دستگیر کرد. یک روز بعد، پلیس بوچپاپا و راشا را در دتفورد، پس از شلیک به لاستیک خودرویشان دستگیر کرد. سه شنبه ۲۸ فوریه، کامیون سفید ۷٫۵ تنی که رویل آن را به نام خودش اجاره و محمولهٔ سرقتی را حمل کرده بود، در یک مرکز کرایه پیدا شد. پلیس در همان روز به بررسی الدردن فارم پرداخت و در مجموع بیش از ۱۳۰ هزار پوند را در آنجا کشف کرد. چهار روز پس از سرقت، موری و آلن از بریتانیا فرار کردند. آن ها پس از آمستردام به مراکش سفر کردند تا مبالغ بسیاری را برای خرید خانه، جواهر و مواد مخدر خرج کنند. در بریتانیا، افسران پلیس در ۲ م
ارس به واحدی در ناحیهٔ صنعتی گریوز در ولینگ یورش بردند. طی این یورش ۹ میلیون پوند در کانتینر و ۵۰ هزار پوند در محفظهٔ زباله کشف شد. در واقع، راجر کوتس این محوطه را اجاره کرده بود و قایقش را در آنجا نگهداری می کرد. در همان روز، مالک مزرعه، رویل و شخص سومی در شورای حل اختلاف حاضر شدند. مالک مزرعه به توطئه برای ارتکاب سرقت، مداخله در اموال مسروقه و سه مورد آدم ربایی، رویل به توطئه برای ارتکاب سرقت و نفر سوم نیز به مداخله در اموال مسروقه متهم شدند و تا روز دادگاه در حبس ماندند. بوچپاپا و راشا در ۳ مارس، در دادگاه حضور یافتند و هر دو با اتهام مشابه توطئه برای ارتکاب دزدی مواجه شدند. آن ها تا زمان برگزاری جلسهٔ رسیدگی مقدماتی که قرار بود ۱۳ مارس برگزار شود، در حبس ماندند. تا ۳ مارس، مجموع شمار بازداشتی ها به چهارده نفر افزایش یافت. دو روز بعد، پلیس اندوخته ای به ارزش ۸٬۶۰۱٬۹۹۰ پوند را در یک گاراژ قفل شده در ساوت بورو، حوالی خانهٔ راشا کشف کرد. مردی این گاراژ را اجاره کرده بود و خودش آن را به یکی از نزدیکان راشا سپرد تا هر هفته ده پوند بابت اجاره بها پرداخت کند اما اجاره اش دو هفته عقب افتاده بود. در ماه ژوئن، ایان