Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آکادمی اروپا انتخاب شد. یادنامه ای به افتخار او با عنوان "«گوناگونی زبانی: ساختار و تفسیر"» توسط موتون در سال ۲۰۲۰ منتشر شد تحقیق. تحقیقات مانزینی زیر چتر نحو زایشی قرار می گیرد. کارهای اولیه او به ویژه بر نظریه مکمل سازی و کنترل غیرمتناهی متمرکز بود. در دهه ۱۹۸۰ او تعدادی اثر در مورد تنظیم پارامتر و در سال ۱۹۹۲ یک تک نگاری تأثیرگذار در مورد مکان گرایی منتشر کرد. او همچنین به همراه همکارش در فلورانس، لئوناردو ماریا ساوویا، مسئول کتاب "I dialetti italiani e romanci" (گویش های ایتالیایی و رومی، ۲۰۰۵)، یک دستور زبان توصیفی چند جلدی از گویش های ایتالیایی است که در چارچوب زایشی بیان شده است. مبنای تجربی کار نظری او عمدتاً زبان های رومی بوده است، اما زبان آلبانیایی نیز نقش عمده ای داشته است.
لیگ دسته دوم فوتبال ایران ۰۵–۱۴۰۴ بیست و پنجمین دوره لیگ دسته دوم فوتبال ایران است. که در این دوره ۲۸ تیم در ۲ گروه ۱۴ تیمی (۲۱ تیم از فصل۰۴–۱۴۰۳ لیگ دو و ۳ تیم سقوط کرده از فصل ۰۴–۱۴۰۳ لیگ آزادگان و ۴ تیم صعود کرده از فصل ۰۴–۱۴۰۳ لیگ دسته سوم) با هم رقابت می کنند. تیم ها. فهرست زیر شامل تیم های حاضر در فصل ۰۵–۱۴۰۴ می باشد.
توپولینو (از نام ایتالیایی میکی موس) یک مجموعه کمیک ایتالیایی در اندازه یک مجله است که کمیک های دیزنی را به تصویر می کشد. این مجموعه سابقه طولانی دارد و اولین بار در سال ۱۹۳۲ به عنوان یک مجله کمیک منتشر شد. از سال ۲۰۱۳، توسط پانینی کمیکس منتشر شده است. توپولینو گیورناله (۱۹۳۲–۱۹۴۹). در سال ۱۹۳۲، ماریو نربینی، سردبیر، تصمیم گرفت یک روزنامه هفتگی جدید برای کودکان منتشر کند که شامل داستان های مصور با میکی موس بود. اولین شماره "توپولینو" در ۳۱ دسامبر ۱۹۳۲ منتشر شد: این شماره شامل اولین داستان ایتالیایی میکی موس بود که توسط جیوو توپی نقاشی شده بود. در این داستان، میکی موس توسط یک فیل تعقیب می شد. با این حال، نربینی حقوق انتشار را به درستی تضمین نکرده بود، بنابراین وقتی امانوئل (نماینده دیزنی در ایتالیا) اعتراض کرد، نربینی عنوان کتاب کمیک را با شماره ۳ به "توپولینو" (موش لینو) تغییر داد و میکی موس را با "توپولینو"، یک موش دیگر، جایگزین کرد. وقتی نربینی حقوق انتشار را از دیزنی و سندیکای کینگ فیچرز خریداری کرد، عنوان را با شماره ۵ به "توپولینو" تغییر داد. داستان های فلوید گاتفردسون اولین بار در شماره ۷ "مجله توپولینو
" با صفحه ای در روز یکشنبه منتشر شدند که میکی موس، دوست دخترش مینی موس و برادرزاده های میکی، مورتی و فردی فیلدموس، در آن حضور داشتند. "توپولینو" عمدتاً صفحات یکشنبه میکی موس را منتشر می کرد؛ داستان های کوتاه روزانه در ضمیمه روزنامه منتشر می شدند. "توپولینو" هشت صفحه داشت و همچنین کمیک استریپ های غیر دیزنی مانند "«شانس تیم تایلر»" ("چینو و فرانکو") را منتشر می کرد. در سال ۱۹۳۵، "توپولینو" "«بوبوی فیل»"، "«میکی موس و جواهر مقدس»" و "«میکی موس و پلوتوی مسابقه دهنده» را" منتشر کرد. در همان سال، انتشارات آرنولدو موندادوری، موندادوری، این روزنامه را خریداری کرد؛ اولین شماره منتشر شده توسط موندادوری شماره ۱۳۷ بود. در سال ۱۹۳۷، روزنامه های "توپولینو"، روزنامه های کودکان موندادوری، (میکی موس: ماجراجویی های بزرگ) ادغام شدند. تعداد صفحات از هشت به شانزده افزایش یافت. صفحه اول، داستانی را به صورت بخش بخش از فلوید گاتفردسون با بازی میکی موس و دوستانش منتشر می کرد؛ صفحات دیگر، داستان های آمریکایی مانند "اثر تیم تایلر" و همچنین داستان های ایتالیایی مانند، داستانی از فدریکو پدروکی (همچنین ویراستار کمیک های موندادوری) را منتش
ر می کردند که در آن ربو (دیکتاتور ساترن، که بعدها به عنوان دشمن دونالد داک در چهار داستان ایتالیایی که توسط لوچیانو بوتارو طراحی شده بود، ظاهر شد) اولین حضور خود را تجربه کرد. دسامبر ۱۹۳۷ همچنین شاهد انتشار یک روزنامه همراه با ("دونالد داک و دیگر ماجراجویی ها") بود که به مدت سه سال منتشر شد و سپس در اکتبر ۱۹۴۰ با "توپولینو" ادغام شد. در سال ۱۹۳۸، دولت فاشیستی موسولینی انتشار داستان های آمریکایی به جز داستان های دیزنی را ممنوع کرد (فرزندانش میکی موس را دوست داشتند و تا حد امکان این ممنوعیت را به تعویق انداختند). "توپولینو" به انتشار داستان های میکی موس تا ۳ فوریه ۱۹۴۲ (شماره ۴۷۷، شامل آخرین قسمت از "«میکی موس در دردسر عشق"») ادامه داد، تا اینکه توسط دولت فاشیست مجبور به توقف انتشار داستان های میکی شد. به مدت دو سال، میکی موس با توفولینو، شخصیتی انسانی بسیار شبیه به میکی، جایگزین شد. توفولینو اولین حضور خود را در، بازسازی (با بازی شخصیت های غیر دیزنی) از داستان آمریکایی "«میکی موس، فروشنده بزرگ»" (۱۹۴۱) انجام داد. توفولینو و دوستانش (میما، کلارا) بسیار شبیه میکی، مینی و کلارابل کاو بودند. داستان های توفولینو تو
سط پدروکی نوشته و توسط پیر لورنزو د ویتا نقاشی می شدند. این روزنامه مجبور شد در دسامبر ۱۹۴۳ (شماره ۵۶۴) تمام انتشارات خود را متوقف کند. در دسامبر ۱۹۴۵، موندادوری انتشار "توپولینو" را از سر گرفت. به دلیل سقوط فاشیسم در ایتالیا، موندادوری توانست بار دیگر داستان های میکی موس نوشته فلوید گاتفردسون را منتشر کند. "توپولینو" همچنین شروع به انتشار داستان های دونالد داک نوشته کارل بارکس کرد. شماره ۷۱۳ "توپولینو" اولین قسمت از "«توپولینو ای ایل کبرا بیانکو»" نوشته گویدو مارتینا و طراحی منتشر کرد. این اولین داستان بلند ایتالیایی بود که در روزنامه منتشر شد. در سال ۱۹۴۹، "توپولینو"، تصمیم گرفت روزنامه را به یک کتاب کمیک جیبی تبدیل کند که فقط شامل داستان های دیزنی باشد. آخرین شماره "توپولینو (مجله)" شماره ۷۳۸ بود؛ در ۱۰ آوریل ۱۹۴۹ اولین شماره از فرمت "توپولینو" دایجست ("لیبرتو") منتشر شد.
پیرو بالبو (; – ) نظامی اهل ایتالیا و یکی از رهبران جنبش مقاومت ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. زندگینامه. او در استرالیا متولد شد، و خانواده اش هفت سال در آنجا زندگی کردند و پس از بازگشت به ایتالیا، در رشته حقوق فارغ التحصیل شده و وکیل شد. در سال ۱۹۴۰ پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم، توسط نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا به خدمت فراخوانده شد و با درجه ستوان دوم و بعداً ستوان به ناوگان دوازدهم MAS در لروس منصوب شد و بیشتر جنگ را در آنجا گذراند. در زمان آتش بس کاسیبیله در پولا بود، که در ۱۱ سپتامبر ۱۹۴۳ توسط آلمانی ها اسیر شد، اما توانست فرار کند و با دوچرخه به خانه بازگردد. سپس به گروه های پارتیزانی که پس از اشغال ایتالیا توسط آلمان در لانگه تشکیل شده بودند پیوست. در تلافی فعالیت های پارتیزانی او، آلمانی ها در مارس ۱۹۴۴ خانه اش را در کوسانو بلبو به آتش کشیدند. بالبو به گروه لشکر اول آلپ پیوست، به سرعت درجات خود را طی کرد و به عنوان فرمانده لشکر دوم خودمختار مسئول آماده سازی و دفاع از میدان فرود در وسیمه شد که توسط متفقین برای پشتیبانی از پارتیزان ها استفاده می شد. او در آزادسازی آلبا در اکتبر ۱۹۴۴ و دفاع نام
وفق آن در برابر ضدحمله آلمانی ها و فاشیست ها در ماه بعد شرکت داشت. در ۲۴ فوریه ۱۹۴۵ پدرش جیووانی بالبو که او نیز به پارتیزان ها پیوسته بود، در نبردی در نزدیکی سانتو استفانو بلبو کشته شد و به همین دلیل پس از مرگش مدال طلای شجاعت نظامی به او اهدا شد. خود نیز مدال نقره شجاعت نظامی دریافت کرد. او در سال ۲۰۰۳ در آستی درگذشت.
دهمین قربانی ( فیلمی علمی تخیلی محصول سال ۱۹۶۵ به کارگردانی و نویسندگی مشترک الیو پتری است که در آن مارچلو ماسترویانی، اورسولا آندرس، السا مارتینلی و سالوو راندون بازی می کنند. این فیلم که محصول مشترک بین المللی ایتالیا و فرانسه است، بر اساس داستان کوتاه «قربانی هفتم» نوشته رابرت شکلی در سال ۱۹۵۳ ساخته شده است. داستان فیلم که در سال ۲۰۷۹ و پس از جنگ جهانی سوم اتفاق می افتد، بر برنامه ای تحت حمایت دولت به نام «شکار بزرگ» تمرکز دارد که در آن شرکت کنندگانی از سراسر جهان به عنوان «شکارچی» و «قربانی» در نبردهای دو نفره تا پای مرگ شرکت می کنند تا از جنگ های جمعی جلوگیری شود. داستان، کارولین مردیت (آندرس) و مارچلو پولتی (ماسترویانی) دو شرکت کنندهٔ کهنه کار «شکار بزرگ» را دنبال می کند که به ترتیب نقش شکارچی و قربانی را برای چنین رویارویی ای بر عهده می گیرند، رویارویی ای که با عشق نوپایشان پیچیده می شود. "«دهمین قربانی»" مانند دیگر فیلم های پتری، اثری طنزآمیز اجتماعی-سیاسی است، در عین حال مضامین علمی تخیلی را با قراردادهای ژانر "کمدی ایتالیایی" ترکیب می کند. پس از اکران، "فیلم «دهمین قربانی»" در ایتالیا پایین تر از ان
تظارات عمل کرد و نقدهای متفاوتی از منتقدان دریافت کرد. در دهه های پس از انتشار اولیه، این فیلم طرفداران زیادی پیدا کرده است و تصاویر آن در فیلم های دیگر، به ویژه مجموعه فیلم های "«آستین پاورز»"، مورد اشاره یا تقلید قرار گرفته است. همچنین به عنوان پیشگام آثاری که مبارزات تلویزیونی تا سر حد مرگ را به تصویر می کشند، مانند "«بازی های گرسنگی»" در نظر گرفته می شود. رمانی از این فیلم، نوشتهٔ شِکلی، در سال ۱۹۶۶ منتشر شد، و پس از آن دو دنباله، "«قربانی نخست»" و "«شکارچی/قربانی»" به ترتیب در سال های ۱۹۸۷ و ۱۹۸۸ منتشر شدند. اگرچه تلاش های متعددی برای بازسازی "«دهمین قربانی»" اعلام شده است، اما هیچ کدام وارد مرحله تولید نشده اند. طرح. در قرن بیست و یکم، جنگ جهانی سوم به تازگی پایان یافته است. برای جلوگیری از جنگ چهارم احتمالی، به کسانی که گرایش های خشونت آمیز دارند، فرصتی داده می شود تا در «شکار بزرگ»، محبوب ترین شکل سرگرمی جهان، شرکت کنند. این رویداد، شرکت کنندگانی را که به دنبال شهرت و ثروت هستند، جذب می کند. این مسابقه شامل ده دور است که هر شرکت کننده پنج دور را به عنوان شکارچی و پنج دور را به عنوان قربانی تجربه می کن
د. آخرین نفری که پس از ده دور زنده می ماند، بسیار ثروتمند می شود و می تواند بازنشسته شود. کارولین مردیت، به عنوان قربانی، نهمین قتل خود را انجام داده و نفر بعدی در جستجوی دهمین قتل است. مردیت که مشتاق به حداکثر رساندن سود مالی خود است، با جلب حمایت مالی قابل توجهی از شرکت چای مینگ، قصد دارد یک قتل بی نقص را در مقابل دوربین ها انجام دهد. مارچلو پولتی به عنوان قربانی انتخاب می شود؛ با این حال، جوایز او از شش قتل قبلاً توسط معشوقه اش، اولگا، و همسر سابقش، لیدیا، خرج شده است. کارولین برای اجرای نقشه اش به رم سفر می کند و نقش خبرنگاری را بر عهده می گیرد که برای مطالعهٔ دغدغه های جنسی مردان ایتالیایی منصوب شده است. او درخواست مصاحبه با مارچلو در معبد ونوس را می کند. مارچلو که به چیزی مشکوک شده، نقشه می کشد که کارولین در مقابل دوربین های یک شرکت تلویزیونی رقیب مورد حملهٔ یک کروکودیل قرار گیرد، اما او موفق به فرار می شود. کارولین بعداً مارچلو را به ساحل می فریبد و او را به عشق خود متقاعد می کند. پس از بی هوش کردن مارچلو، او را به معبد ونوس بازمی گرداند. در یک چرخش دراماتیک، کارولین در پخش زنده تلویزیونی به مارچلو شلی
ک می کند، اما متوجه می شود که او اسلحه را با فشنگ های مشقی پر کرده است. مارچلو با شلیک به او تلافی می کند، اما زره ضد گلوله اش او را نجات می دهد. مارچلو و کارولین تصمیم می گیرند از شکار بزرگ فرار کنند و سوار هواپیما شوند و در نهایت تصمیم به ازدواج می گیرند. فیلم با بارش گل توسط خلبان به پایان می رسد. تفاوت ها با داستان اصلی. داستان کوتاه اصلی از دیدگاه مردی نوشته شده بود که به دنبال هفتمین هدف خود، یک زن، است، در حالی که در فیلم، زن شکارچی است. مرد، زن را ظاهراً بی دفاع در کافه ای می بیند. زن در صحبت با مرد، به او می گوید که در این بازی تازه کار است اما نتوانسته هدف خود را بکشد و اکنون انتظار مرگ دارد. شکارچی، مانند فیلم، عاشق قربانی خود می شود و سرانجام هویت خود را فاش می کند. زن، قربانی را فریب داده است؛ به او شلیک می کند و به جمع «ده ها نفر» می پیوندد. تولید. پتری، خوانندهٔ مشتاق داستان های علمی تخیلی، در سال ۱۹۶۱ کار بر روی اقتباسی از داستان شکلی را آغاز کرد؛ کارلو پونتی، تهیه کننده، به دلیل مشارکت ماسترویانی، به این پروژه پیوست. فیلمنامه نویسان مختلفی، از جمله سوسو چکی دامیکو، نیت موناستر و ارنستو گاستال
دی، بدون دریافت نام و نشان روی پرده، با درجات مختلف روی فیلمنامه کار کردند. عدم علاقهٔ پونتی به ژانر علمی تخیلی منجر به آن شد که برخلاف میل پتری، عناصر کمدی بیشتری را در داستان بگنجاند، از جمله تغییر پایان بدبینانه و اصلی آن. فیلمبرداری با حمایت مالی متعلق به جوزف ای. لوین، عمدتاً از ژوئن تا سپتامبر ۱۹۶۴ در رم و شهر نیویورک انجام شد. پتری که در اوج جنبش هنر پاپ در ایتالیا تولید شد، در پی خلق تصویری از آینده بود که تصاویر آن سبک را با سازه های معماری باستانی و مدرن رم، مانند کولوسئوم و منطقهٔ یورو، در کنار هم قرار دهد. انتشار. "دهمین قربانی" در ۳ دسامبر ۱۹۶۵ در ایتالیا اکران شد. این فیلم پس از اکران در سینماها، کمی بیش از ۶۲۰ میلیون "لیر" در ایتالیا فروش داشت. این فیلم در ۱۰ فوریه ۱۹۶۷ در فرانسه اکران شد. "فیلم «قربانی دهم»" در اواخر دسامبر ۱۹۶۵ در خارج از کشور، از جمله در ایالات متحده و کانادا، توزیع شد. پذیرش. در سایت جمع آوری نقد راتن تومیتوز، این فیلم بر اساس ۱۰ نقد، امتیاز ۸۰٪ را کسب کرده است که میانگین امتیاز آن ۷٫۳۵/۱۰ است. در نقدهای معاصر، از جلوه های بصری فیلم تمجید کرد، اما اظهار داشت که "فیلم هرگز آ
نطور که باید سرگرم کننده نیست، احتمالاً به دلیل دوبله نسبتاً کسل کننده و احتمالاً به این دلیل که زوایای دوربین خلاقانه نمی توانند کاملاً کاستی های روایت را جبران کنند." بازلی کرادر از "نیویورک تایمز" به "طرح داستانی به شدت تخیلی" اشاره کرد، اما فیلم را به طور کلی "یک تمرین هوشمندانه اما آشکارا خودآگاهانه" اعلام کرد… این هوشمندی آنقدر مصرانه است که خیلی زود بیش از حد و پوچ می شود و بازی طنز بیش از حد بامزه و بیش از حد کسل کننده می شود." "ورایتی" این فیلم را برتر از "آلفاویل (فیلم)" ژان لوک گدار دانست و هم از ماسترویانی و آندرس و هم از السا مارتینلی و ماسیمو سراتو تمجید کرد. این نقد همچنین به فیلم برداری جیانی دی ونانزو اشاره کرد. ریچارد ال. کو از "واشنگتن پست" نوشت که فیلم «به آن اندازه که محتوای فیلم وعده می دهد، دقیق و منسجم نیست» و دریافت که الیو پتری، کارگردان فیلم، «لحن دقیق و منسجمی را که چنین محتوای داستانی می طلبد، پیدا نکرده است. نتیجه به طرز عجیبی بی روح است.» آلگیس بودریس از "مجله علمی تخیلی گلکسی،" رمان نویسی شکلی را «یک رمان تعقیب و گریز نسبتاً خوب» توصیف کرد که با این وجود، خوانندگان را ناامید خو
اهد کرد، چه آنها نسخه ادبی طنز و نمادگرایی ایتالیایی فیلم را بخواهند و چه «فوتورامای ترسناک قتل غیرعمد قانونی» که روی جلد کتاب وعده داده شده بود. میراث. نیک چن از موسسه فیلم بریتانیا، "فیلم دهمین قربانی" را یک فیلم کالت توصیف کرد. این فیلم بر فیلم های بعدی مانند "" (۱۹۹۹) تأثیر گذاشت. در تفسیر صوتی فیلم، جی روچ، کارگردان، اشاره می کند که یک سکانس «با الهام از دهمین قربانی» ساخته شده است، که بازیگر مایک مایرز در پاسخ می گوید که «از آن دزدیده شده است». همچنین این اولین فیلمی بود که تم بازی مرگ در تلویزیون واقع نما را به نمایش گذاشت، که بعداً در آثار دیگری مانند "بتل رویال"، "سری ۷: مدعیان" و "بازی های گرسنگی" مورد استفاده قرار گرفت.
تپپا، که با نام خون و اسلحه نیز شناخته می شود، یک فیلم حماسی ایتالیایی در ژانر وسترن زاپاتا با بازی توماس میلیان و اورسن ولز است. این فیلم به کارگردانی جولیو پترونی ساخته شده است. این فیلم با همکاری اسپانیا تولید شد و در آنجا با عنوان "تپپا…" "زنده باد انقلاب" منتشر شد. طرح. دولت «رفیق» مادرو، نوکرش تپپا را راضی نمی کند، و او به عنوان یک انقلابی به همراه گروهی از مبارزان وفادار به نبرد چریکی خود علیه نیروهای دولتی ادامه می دهد. تپپا توسط مادرو، انقلابی سابق که اکنون رئیس دولت است، مورد تمسخر قرار می گیرد. تپپا چندین بار خود را در مواجهه با رئیس پلیس ترسناک، سرهنگ کاسکورو، می بیند و دائماً توسط یک پزشک انگلیسی به نام هنری پرایس مورد آزار و اذیت قرار می گیرد. پرایس مشتاق انتقام گرفتن از دختری از یک خانواده ثروتمند است که عاشق او بوده و تپپا به او تجاوز کرده و باعث خودکشی او شده است. در طول آخرین نبرد، کاسکورو سرانجام موفق می شود تپپا را که چندین بار از دست او فرار کرده بود، زخمی کند، اما در نبرد سرنوشت ساز، کاسکارو توسط انقلابی کشته می شود. در همین حال، پزشک که با وجود نفرتش از تپپا در کنار انقلابیون باقی مانده
بود، موفق می شود از آن مرد انتقام بگیرد و بلافاصله پس از بیرون آوردن گلوله از زخمش، او را با چاقوی جراحی می کشد. هنری پرایس سپس اسبش را جمع می کند تا آنجا را ترک کند، اما توسط پسر جوانی به نام پاکیتو مورد اصابت گلوله قرار می گیرد. پسر ادعا می کند که این کار را کرده است زیرا آن مرد انگلیسی زمانی گفته بود که مکزیک را دوست ندارد. با این حال، مرگ تپپا پایان انقلاب را رقم نمی زند و دیگران به جای او نبرد را ادامه خواهند داد. تولید. در این فیلم، توماس میلیان و اورسن ولز در نقش های مقابل هم بازی می کنند. جولیو پترونی، کارگردان فیلم، از ولز ابراز ناامیدی کرد. پترونی ادعا کرد که فضای صحنه فیلمبرداری «وحشتناک» بوده و ولز، میلیان (که ولز را می پرستید) را یک «کوبایی کثیف» خطاب کرده است.
«ماه» (که در ایالات متحده با نام «لونا» منتشر شد) فیلمی درام محصول سال ۱۹۷۹ به کارگردانی برناردو برتولوچی است که فیلمنامه آن را با همکاری برادرش جوزپه و همسرش کلر پپلو نوشته اند. این فیلم دربارهٔ زندگی آشفته یک پسر نوجوان و رابطه اش با والدینش، از جمله رابطه نامشروع با مادر خواننده اپرایش است. جیل کلیبرگ، متیو بری، توماس میلیان، فرد گوین، ورونیکا لازار و آلیدا والی در این فیلم ایفای نقش می کنند. "«ماه»" محصول مشترک ایتالیا و آمریکا بود و در ۲۹ اوت ۱۹۷۹ توسط کمپانی فاکس قرن بیستم اکران شد. این فیلم با واکنش های متفاوتی از سوی منتقدان مواجه شد، هرچند بازی جیل کلیبرگ به طور گسترده مورد تحسین قرار گرفت و نامزدی جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر زن فیلم درام را برای او به ارمغان آورد. این فیلم به فرانکو آرکالی، همکار همیشگی برتولوچی، تقدیم شده است که در جریان پیش تولید بر اثر سرطان درگذشت. طرح. جو پسر خواننده مشهور اپرا، کاترینا سیلوری، است. در حالی که او معتقد است که شوهر کاترینا، داگلاس وینتر، پدر بیولوژیکی اوست، حقیقت این است که جو توسط جوزپه، معشوق سابق کاترینا، که اکنون در ایتالیا زندگی می کند و به عنوان معلم مدر
سه کار می کند، به دنیا آمده است. جو، دمدمی مزاج و لوس، به یک شخصیت پدری قوی نیاز دارد تا او را راهنمایی و تربیت کند، اما داگلاس گوشه گیر و تا حد زیادی نسبت به فرزندپروری بی تفاوت است. وقتی جو شاهد مرگ ناگهانی داگلاس در شهر نیویورک است، این اتفاق او را عصبانی و پریشان می کند. کاترینا که پس از مرگ داگلاس تمایلی به ماندن در منهتن ندارد، تصمیم می گیرد به همراه پسرش به ایتالیا نقل مکان کند. در آنجا، جو شروع به معاشرت با یک گروه خطرناک می کند و به هروئین معتاد می شود. کاترینا دلشکسته است و امیدوار است پسرش را به سبک زندگی امن تر و سالم تری بازگرداند. او در بسیاری از موارد سعی می کند از نظر احساسی به جو نزدیک تر شود، به این امید که ارتباط بیشتر بر جذابیت مواد مخدر غلبه کند. او حتی با فروشنده مواد مخدر او تماس می گیرد تا از او در مورد وضعیتش ابراز همدردی کند. در یک مقطع، وقتی جو به شدت به دنبال راه چاره است، مادرش به او یک هندجاب می دهد تا موقتاً ذهنش را از مواد مخدر دور کند. او که چاره دیگری نمی بیند، تصمیم می گیرد به محل زندگی اولیه شان، جایی که معشوق از هم جدا شده اش زندگی می کند، برود، به این امید که نوعی پیوند پ
درانه پسرش را درمان کند. در طول مسیر، تنش ها، از جمله تنش های جنسی، سفر را مختل و طولانی می کنند. سرانجام پسر را در خانه جوزپه پیاده می کنند، اما جو به جای اینکه به پدرش بگوید که پسرش است، می گوید که دوست پسرش است و پسرش پس از آشفتگی های مادام العمر به دلیل فقدان پدر بیولوژیکی اش، دچار اوردوز هروئین شده است. با رسیدن به نوعی آرامش برای پسر، او به نزد مادرش برمی گردد که در حال آماده شدن برای یک اپرا است. آنها در حالی که یکدیگر را در آغوش می گیرند، عشق خود را به یکدیگر دوباره تأیید می کنند و پسر و پدرش که برای تماشای اجرا آمده اند و اکنون هویت واقعی جو را به عنوان فرزندش می شناسند، با هم صدای کاترینا را می شنوند که در بهترین حالت خود می خواند. پذیرش. راجر ایبرت، منتقد سینما، در نقد دو ستاره خود دربارهٔ برتولوچی نوشت: «او یک سریال آبکی و یک تاریخچه فرویدی (دشمنان سنتی در حالت طبیعی خود) دارد و آنها را مجبور به رابطه جنسی می کند.» در "نشریه نقد کتاب لندن"، آنجلا کارتر دربارهٔ بازی جیل کلیبرگ نوشت: «جیل کلیبرگ با استفاده از تمام توان خود فرصت همکاری با یک کارگردان بزرگ اروپایی را غنیمت شمرد و بازی جسورانه ای ارائه
داد: او مانند نیروی زندگی در وجود خود است.» در یادداشتی به تاریخ ۷ سپتامبر ۱۹۷۹، آندری تارکوفسکی، کارگردان روس، در دفتر خاطرات خود نوشت: «"فیلم «ماه»" اثر برتولوچی را دیدم. مزخرفاتی هیولاوار، بی ارزش و مبتذل.» این فیلم در سال ۱۹۸۰ توسط عبدالا بوکارم، سرلشکر وقت پلیس گوایاکیل، برای مدت کوتاهی در اکوادور ممنوع شد. بوکارم تمام سینماهایی را که این فیلم را نمایش می دادند، تعطیل کرد. با این حال، این فیلم سال ها بعد بدون هیچ گونه واکنشی از تلویزیون ملی پخش شد. پیوند به بیرون. La Luna at Rotten Tomatoes
آنا ماریا انریکه آنیولتی (؛ ۱۹۰۷ – ) پارتیزان اهل پادشاهی ایتالیا بود. که در ۱۲ ژوئن ۱۹۴۴ توسط نازی ها تیرباران شد. به خاطر اقداماتش در حمایت از جنبش پارتیزانی ایتالیا، پس از مرگ با مدال طلای شجاعت نظامی مورد تقدیر قرار گرفت. زندگینامه. آنا ماریا انریکه آنیولتی در بولونیا متولد شد. پدرش پائولو انریکه یک یهودی پرتغالی تبار بود؛ مادرش ماریا کلوتیلد آنیولتی فوسکونی یک مسیحی کاتولیک بود. او خواهرزاده ریاضی دان فدریگو انریکوئس بود. هیچ یک از والدین او مذهبی نبودند، بنابراین آنا ماریا و برادرش انزو تحصیلات غیر مذهبی داشتند. پدرش زیست شناس مهمی بود که در دانشگاه های مختلف تدریس می کرد. به دلیل شغلش، خانواده به شهرهای مختلف ایتالیا نقل مکان کردند؛ محل زندگی او در ناپل، ساساری و سرانجام در فلورانس بود. در سال ۱۹۲۶ او شروع به تحصیل در مقطع لیسانس در رشته ادبیات و فلسفه کرد. در سال ۱۹۳۰ مدرک خود را دریافت کرد. استاد راهنمای پایان نامه لیسانس او نیکولای اتوکار بود. این ملاقات برای او بسیار مهم بود. نیکولای از دانشگاهی در سیبری آمده بود و در طول اقامتش در روسیه، شاهد وقایعی بود که منجر به انقلاب اکتبر ۱۹۰۵ شد. او به مدت ۳
۰ سال در فلورانس تدریس کرد، دقیقاً از همان سالی که آنا برای اولین بار ثبت نام کرد. در سال ۱۹۳۲ پس از فارغ التحصیلی و با مطالعه بیشتر در زمینه کتیبه شناسی و تحقیقات بایگانی، آنا ماریا به عنوان دستیار مشترک در دانشگاه مشغول به کار شد و در بایگانی دولتی فلورانس مشغول به کار شد. در سال ۱۹۳۶ او به عنوان مسئول بایگانی منصوب شد و همکاری خود را با بایگانی تاریخی ایتالیا، با نوشتن نقد کتاب و گزارش کنفرانس ها ادامه داد. آنا روند گرویدن به کاتولیک را در سال ۱۹۳۶ آغاز کرد و آن را در سال ۱۹۳۸ به پایان رساند. این نتیجه یک جستجوی معنوی بود که سال ها به طول انجامید و تا زمان مرگش بر تصمیمات زندگی او تأثیر گذاشت. در سال ۱۹۳۸، قوانین نژادی ایتالیا در ایتالیا تصویب شد و منجر به وقفه در تحصیل و شغل آنا شد، زیرا با وجود تغییر دین، او هنوز یهودی محسوب می شد. طبق قوانین نژادی، خدمت در ارتش، نگهبانی، مالکیت شرکت، داشتن زمین یا هرگونه املاک و مستغلات برای یهودیان ممنوع بود. یهودیان دیگر مجاز به کار در ادارات نظامی و مدنی، نهادهای استانی و شهری، بانک ها و بیمه ها، مدارس و دانشگاه ها، صرف نظر از رتبه، نبودند. در نهایت، دانش آموزان یهود
ی از مدارس دولتی محروم شدند. آنا در برهه ای از بی ثباتی اقتصادی خانواده اش از بایگانی دولتی اخراج شد. در آن سال ها، مهم ترین چهره کاتولیک فلورانس، جورجیو لا پیرا بود. آنا با او رابطه ای سرشار از احترام و محبت داشت. در سال ۱۹۳۹ او مجله ای به نام «پرینسیپی» تأسیس کرد که هدفش نشان دادن «ورطه جنگی که به سوی آن می دویم» بود. این مجله برای شکل گیری فکری آنا بسیار مهم بود. جورجیو لا پیرا به او کمک کرد تا شغل جدیدی پیدا کند: او برادرش انزو را برای ملاقات با اسقف اعظم فلورانس همراهی کرد و به لطف او، آنا در کتابخانه واتیکان استخدام شد. آنا با راهبه ها زندگی می کرد و با تیا سسینی هم اتاق بود. این دو دختر در کتابخانه واتیکان همکار و همچنین رفقای جنگی بودند. در سال ۱۹۴۰ ایتالیا به جنگ جهانی دوم پیوست. به دلیل جنبش ضدفاشیسم فعال در آنجا، آشفتگی در کتابخانه واتیکان ایجاد شد. آنا با کشیشی دوست شد که از طریق او با خراردو برونی، از جمله روشنفکران دیگر آشنا شد. برونی در دانشگاه ساپینزای رم فلسفه خوانده بود و در حزب مردمی ایتالیا فعالیت داشت. او و برونی به همراه چند دوست دیگر، اولین هسته گروه اجتماعی مسیحی را تشکیل دادند. این گر
وه به یک جنبش و در نهایت یک حزب سیاسی تبدیل شد. در سال ۱۹۴۳، آنا ماریا شغل خود را در رم ترک کرد و به فلورانس بازگشت تا در کنار مادرش باشد که تنها مانده بود. در آنجا او شروع به شرکت در جنبش مقاومت ایتالیا کرد و به خانواده های یهودی کمک می کرد و برای آنها کارت شناسایی تهیه می نمود. او اغلب آنها را برای انجام کارهای دفتر اسناد رسمی به شورای شهر همراهی می کرد. اما در ۱۲ مه ۱۹۴۴ یک خبرچین فاشیست که در خانه منتظرش بود، به او خیانت کرد و او را به همراه مادرش دستگیر کرد. سه روز بعد، آنا به ویلا تریست برده شد. ویلا تریست نام کوچک شکنجه گاه های مختلفی است که توسط نازی ها و فاشیست ها در سال های پایانی جنگ جهانی دوم افتتاح شدند. به طور خاص، ویلا تریست در فلورانس، رم و میلان، مکان های شومی بودند. ویلا تریست در فلورانس هنوز در خیابان بولونیز ۶۷ قرار دارد. آلمانی ها به فاشیست ها اجازه استفاده از طبقات پایین و زیرزمین مجتمع آپارتمانی را دادند، جایی که فرمانده ماریو کاریتا، اداره خدمات ویژه را سازماندهی می کرد، نهادی که در آن از مجرمان عفو شده از هر نوع، استقبال می شد. در ویلا تریست، محکومین در حالی که روی نوعی تخت درویشی درا
ز کشیده بودند، بازجویی می شدند. آنها را مجبور به نوشیدن نفت می کردند و انواع شکنجه ها، مانند شوک الکتریکی به اندام تناسلی یا بلعیدن اجباری نمک بدون آب را تحمیل می کردند. شکنجه گران که دائماً تعویض می شدند، معمولاً مست از کنیاک یا کوکائین بودند. وقتی شکنجه نتوانست قربانیان را به صحبت کردن وادار کند، آنها را تیرباران کردند. آنا ماریا نیز شکنجه شد. به مدت هفت روز، او را مجبور کردند که بایستد، بدون اینکه اجازه نشستن یا خوابیدن داشته باشد. به نظر می رسد که شرکت کنندگان در جلسات سادیسمی حتی شامل مردان مذهبی، از جمله یک راهب بندیکتی به نام پدر ایلدفونسو، نیز می شدند که در طول شکنجه با نواختن آهنگ های محلی ناپلی با پیانو خود را سرگرم می کرد. در ۱۲ ژوئن، فاشیست ها آنا را به چرسینادمکانی کوچک در تپه های شمال فلورانس، نزدیک سستو فیورنتینو بردند. آنا تنها زن در میان شش مرد جوان گروه کورا بود که آنا عضوی از آن بود. همه آنها در آنجا تیرباران شدند و سپس اجسادشان رها شد. آنا ۳۷ ساله بود. فلورانس اندکی پس از آن آزاد شد. رادیو CORA (مخفف رادیو کمیسر) یک ایستگاه پخش مخفی بود که توسط اعضای حزب اقدام فلورانس اداره می شد و از ژانو
یه تا ژوئن ۱۹۴۴، ارتباط بین جنبش مقاومت ایتالیا و فرماندهان متفقین را تضمین می کرد. مبتکران این ابتکار، گروهی از جوانان، از جمله انزو انریکه آنیولتی و حدود بیست همکار بودند. فعالیت رادیوی مخفی، که اطلاعات مربوط به فعالیت های آلمان در فلورانس را به فرماندهان متفقین مخابره می کرد و درخواست کمک برای پارتیزان ها را ارسال می کرد، چنان مهم بود که در ۲ ژوئن ۱۹۴۴، متفقین تعدادی از افراد خود را برای کمک به رادیو از طریق هوا در پراتو پیاده کردند. جوایز. پس از مرگ، به رسم تقدیر و یادبود، مدال طلای شجاعت نظامی را به وی اختصاص دادند.