Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
را محترم می شمرد. "Sinistra Storica" (چپ تاریخی) پارلمان Destra Storica را جایگزین کرد. این دوره با کمبود گسترده حق رأی میان شهروندان مشخص می شد. کمتر از ۲٪ جمعیت حق رأی داشتند، تا سال ۱۸۸۲ که این رقم به ۷٪ رسید. تنها نیم میلیون مرد واجد شرایط رأی دادن بودند که بیشتر تحت سلطه چند هزار نفر تأثیرگذار بودند. جووانی جولیتی و گسترش رأی دهندگان. پس از سقوط پارلمان Sinistra Storica، سیاست ملی ایتالیا تحت کنترل محکم جووانی جولیتی بود؛ موقعیت او در دولت از ۱۹۰۳ تا ۱۹۱۴ غالب باقی ماند. رژیم جولیتی به ویژه اصلاحات انتخاباتی مهمی ایجاد کرد که تعداد رأی دهندگان را از ۳ میلیون به ۸٫۵ میلیون افزایش داد. پیش از جولیتی، در سال ۱۸۸۲، تعداد واجدان شرایط محدود بود زیرا یک آزمون آموزشی برای رأی دهندگان وجود داشت. سربازان، دریانوردان و مأموران پلیس نیز به طور عجیب از حق رأی محروم بودند. با این حال، تحت جولیتی، سریر مقدس به طور محتاطانه از دولت ایتالیا حمایت کرد و سرانجام امکان رأی دادن «کاتولیک های خوب» پس از ۱۹۰۳ فراهم شد. این امر همراه با افزایش سواد، منجر به افزایش ۳۰٪ از مردان بزرگسال واجد شرایط رأی در انتخابات ملی شد. حق رأی
مردانه جهانی بعدها در ۱۹۱۲ اعمال شد. در سال ۱۹۱۹ رأی دهندگان بی سواد، که حدود ۵۰٪ جمعیت را تشکیل می دادند، توانستند در انتخابات شرکت کنند و برگه های رأی بدون علامت با نماد حزب خود را در صندوق رأی بیندازند.
ایتالیا سابقه طولانی در استفاده از انواع مختلف سکه دارد که هزاران سال را در بر می گیرد. این کشور از نظر سکه سازی تأثیرگذار بوده است: فلورین قرون وسطایی، یکی از رایج ترین نوع سکه ها در تاریخ اروپا و یکی از مهم ترین سکه های تاریخ غرب، در قرن ۱۳ در فلورانس ضرب شد، در حالی که سیکوین ونیزی که از ۱۲۸۴ تا ۱۷۹۷ ضرب می شد، معتبرترین سکه طلای در گردش در مراکز تجاری دریای مدیترانه بود. با وجود این که نخستین سیستم های سکه ای ایتالیا در مگنا گراسیا و تمدن اتروسک استفاده می شدند، رومی ها پول رومی را در سراسر ایتالیا معرفی کردند. بر خلاف اکثر سکه های مدرن، سکه های رومی دارای ارزش ذاتی بودند. سکه های ایتالیا در دوران مدرن اولیه شباهت زیادی به فرانک های فرانسه داشتند، به ویژه در سیستم اعشاری، زیرا تحت سلطه فرانسه در پادشاهی ناپلئونی ایتالیا بودند. ارزش آنها معادل ۰٫۲۹ گرم طلا یا ۴٫۵ گرم نقره بود. از آنجا که ایتالیا قرن ها به ایالت های تاریخی مختلف تقسیم شده بود، هر کدام سیستم سکه ای متفاوتی داشتند. اما زمانی که کشور در ۱۸۶۱ متحد شد، لیره ایتالیا معرفی شد و تا سال ۲۰۰۲ مورد استفاده قرار گرفت. این واژه از "libra"، بزرگ ترین واح
د سیستم پولی Carolingian monetary system گرفته شده است که از قرن ۸ تا ۲۰ در غرب اروپا و دیگر مناطق استفاده می شد. در ۱۹۹۹، یورو به واحد رسمی محاسبات ایتالیا تبدیل شد و لیره به عنوان زیرواحد ملی یورو با نرخ ۱ یورو = ۱٬۹۳۶٫۲۷ لیره درآمده و سپس در ۲۰۰۲ جایگزین نقدی شد. دوران باستان. با وجود اینکه نخستین سیستم های سکه ای در مگنا گراسیا و تمدن اتروسک به کار می رفت، رومی ها پول رومی را به طور گسترده در ایتالیا معرفی کردند. بر خلاف اکثر سکه های مدرن، سکه های رومی دارای ارزش ذاتی بودند. Greek coinage of Italy and Sicily از سوی ایتالیوتس و Siceliotes که چندین دولت شهر در مگنا گراسیا تشکیل دادند، شکل گرفت. این جوامع در عصر هلنیستی از مهاجران یونانی منشأ گرفته بودند. جنوب ایتالیا چنان یونانی شده بود که به مگنا گراسیا معروف بود. هر یک از این دولت ها سکه های خود را ضرب می کردند. تاراس (امروزه تارانتو) یکی از فعال ترین شهرها بود که عمدتاً سکه های نقره ای و گاهی طلا ضرب می کرد. تا قرن دوم پیش از میلاد، برخی از این سکه های یونانی تحت سلطه رومیان به نوعی سکه های استانی رومی تبدیل شدند. دوره کوتاه سکه سازی اتروسک، با تسلط علائ
م ارزش، به نظر می رسد ترکیبی باشد که دو سیستم پولی بسیار متفاوت را آشتی می دهد: اقتصاد برنز اولیه و "aes grave" در ایتالیا مرکزی با ضرب سکه های نقره و طلا به سبک یونانی جنوب ایتالیا که در اتروریا شناخته شده نبود. خانواده سکه های جنگ اجتماعی شامل تمام سکه های ضرب شده توسط متحدان مردم ایتالیایی تبار کنفدراسیون مارسیک، مارسی (مردمان ایتالیک), Peligni, Piceni, Vestini, سامنیت، Frentani, Marrucini و لوکانی ها در طول جنگ اجتماعی (۹۱-۸۷ پیش از میلاد) علیه روم باستان است. این سکه ها از دناریوس رومی الهام گرفته اند و حتی پس از پایان جنگ، به طور همزمان با نمونه های جمهوری خواه رومی مورد استفاده قرار گرفتند. پول رومی برای بیشتر دوران تاریخ شهر رم شامل طلا، نقره، برنز، اوریکالک و مس بود. از زمان معرفی در جمهوری روم در قرن سوم پیش از میلاد تا دوران امپراتوری روم، شکل، ارزش و ترکیب سکه ها بارها تغییر یافت. یک ویژگی ثابت، کاهش ارزش تورمی و جایگزینی سکه ها بود، از جمله در اصلاحات دیوکلتیان. این روند با Byzantine currency ادامه یافت. پس از سقوط امپراتوری روم غربی، "سولیدوس" برای مدتی در میان فرانک ها در گردش بود؛ نام آن به "s
ol" در فرانسه و سپس "sou" تغییر یافت. مردمی که در امپراتوری مستقر شدند، مانند بورگوندی ها، اوستروگوت ها و ویزیگوت ها نیز سکه هایی با تقلید از سیستم رومی، از جمله "solidus" صادر کردند. اسامی سکه های رومی هنوز در بسیاری از کشورها باقی مانده است، مانند دینار عربی (از دناریوس), پوند استرلینگ بریتانیا، پزو (هر دو ترجمه "libra" رومی)، و "dinheiro" پرتغالی (از "denarius"). تولید سکه در فرهنگ رومی، از حدود قرن ۴ پیش از میلاد، تأثیر زیادی بر توسعه بعدی ضرب سکه در اروپا داشت. منشأ واژه "mint" به تولید سکه نقره در رم در ۲۶۹ پیش از میلاد، نزدیک معبد Juno Moneta نسبت داده شده است. این الهه تجسم پول شد و نام او هم به پول و هم به محل ضرب سکه اطلاق شد. سکه خانه های رومی در سراسر امپراتوری پراکنده بودند و گاهی برای اهداف تبلیغاتی نیز به کار می رفتند. مردم اغلب با مشاهده سکه ها با تصویر امپراتور جدید، از جانشینی او مطلع می شدند. اگرچه سکه ها حاوی فلز گران بها بودند، ارزش آن ها بالاتر از محتوای فلزات گران بها بود، بنابراین به عنوان شمش فلز محسوب نمی شدند. تخمین ارزش آن ها بین ۱٫۶ تا ۲٫۸۵ برابر محتوای فلزیشان بوده و تقریباً براب
ر با قدرت خرید ۱۰ پوند استرلینگ بریتانیا (۱۵ دلار آمریکا) در آغاز امپراتوری روم و حدود ۱۸ پوند استرلینگ (۲۹ دلار آمریکا) در پایان آن بود و در همان دوره، معادل یک تا سه روز دستمزد یک لشکریان لژیونر بود.
سیستم راه آهن ایتالیا یکی از بخش های مهم زیرساخت های ایتالیا است و طول کل آن تا سال ۲۰۱۱، بوده است. منشأ. اولین خطوط ترابری ریلی در ایتالیا زمانی معرفی شدند که کشور هنوز تقسیم شده بود، چند دهه پیش از وحدت ایتالیا. نخستین خط ساخته شده در شبه جزیره، خط ناپل–پورتیچی در پادشاهی دو سیسیل بود که طول داشت و در ۳ اکتبر ۱۸۳۹ افتتاح شد، نه سال پس از نخستین راه آهن بین شهری «مدرن» جهان، Liverpool and Manchester Railway. سال بعد، شرکت Holzhammer از بولتسانو «امتیاز امپراتوری-شاهی» برای ساخت خط میلان–مونزا ()، دومین راه آهن ایتالیا، در آن زمان پادشاهی لمباردی-ونیز، بخشی از امپراتوری اتریش دریافت کرد. به درخواست صنایع میلان و ونیز، و نیز به دلیل اهمیت نظامی آشکار، ساخت خط میلان–ونیز آغاز شد. در ۱۸۴۲، بخش پادووا-مستره به طول افتتاح شد، و در ۱۸۴۶ میلان-ترویلیو () و پادووا-ویچنزا () به همراه پلی که بر تالاب ونیز ساخته شده بود، افتتاح شدند. در پادشاهی ساردنی (شامل پیه مونته، لیگوریا و ساردینیا)، شاه چارلز آلبرت در ۱۸ ژوئیه ۱۸۴۴ ساخت خط تورین–جنوا را دستور داد که در ۱۸ دسامبر ۱۸۵۳ افتتاح شد. پس از آن بخش های دیگری افتتاح شدند ک
ه با فرانسه، سوئیس و پادشاهی لمباردی-ونیز ارتباط برقرار می کردند. کارخانه ای برای تولید لوکوموتیو در جنوا تأسیس شد تا از انحصار انگلیس جلوگیری شود که بعدها به جیو. آنسالدو مدرن تبدیل شد. در توسکانی، دوک نشین لوکا امتیاز خط لوکا–پیزا را امضا کرد، و در ۱۸۴۵، دوک نشین پارما ساخت دو خط به سوی پیاچنتسا و مودنا را آغاز کرد. در ایالات پاپی، پاپ گریگوری شانزدهم با راه آهن مخالفت می کرد اما پیوس نهم دیدگاه آزادانه تری داشت. برخی خطوط در ۱۸۴۶ تحت پیوس نهم آغاز شد، از جمله Rome and Frascati Rail Road و Rome and Civitavecchia Rail Road. در جریان وحدت ایتالیا، راه آهن ها در شکست ارتش چارلز آلبرت در و همچنین شکست های اتریشی ها در Palestro و نبرد ماژنتا نقش مهمی ایفا کردند؛ در نبرد ماژنتا، نیروهای فرانسوی توانستند به سرعت با استفاده از این وسایل نقلیه به میدان جنگ برسند و خط دفاعی را درست در پارسنگ مسیر ایجاد کنند.
دولت مدرن ایتالیا تا سال ۱۸۶۱ شکل نگرفت، اما ریشه های موسیقی در شبه جزیره ایتالیا به موسیقی روم باستان بازمی گردد. با این حال، پایه های بسیاری از موسیقی مدرن ایتالیا از قرون وسطی نشأت می گیرد. قبل از ۱۵۰۰. ایتالیا محل چندین تحول کلیدی در توسعه آیین های مذهبی مسیحی در غرب بود. حدود سال ۲۳۰، پیش از قانونی شدن مسیحیت، "Apostolic Tradition" هیپولیتوس رومی، اجرای مزامیر با فراخوان های هله لویا در رم را تأیید می کرد. در سال ۳۸۶، به تقلید از مدل های شرقی، امبروس سرودهایی نوشت که برخی از متون آن ها هنوز باقی مانده و تناوب خوانی را به غرب معرفی کرد. حدود ۴۲۵، سلستین یکم با معرفی سرودهای پاسخ گو برای Gradual و Cassian, Bishop of Brescia با اقتباس از سرودهای راهبان مصری برای ساعت های مناجات، به توسعه آیین های صومعه ای کمک کردند. بعدها، حدود ۵۳۰، بندیکت نرسیا ترتیب هفتگی سرودهای صومعه ای را در "Rule" خود تنظیم کرد. در قرن ششم، Venantius Fortunatus برخی از ماندگارترین سرودهای مسیحیت از جمله "Vexilla regis prodeunt" را آفرید که بعدها سرود محبوب جنگ های صلیبی شد. قدیمی ترین موسیقی موجود در غرب، "ساده خوانی" است، نوعی بافت (
موسیقی) بدون همراهی ساز که توسط راهبان کاتولیک رومی اجرا می شد و عمدتاً بین قرن های ۷ تا ۱۲ توسعه یافت. اگرچه سرودهای گریگوری ریشه در سرود روم دارد و با رم شناخته می شود، بومی ایتالیا نیست و قدیمی ترین یا تنها سنت ساده خوانی غربی هم نیست. ایرلند، اسپانیا و فرانسه هرکدام سنت ساده خوانی محلی داشتند، اما تنها در ایتالیا چند سنت همزمان رونق یافت: Ambrosian chant در میلان، Old Roman chant در رم و Beneventan chant در بنونتو و صومعه بندیکتین. سرود گریگوری که جایگزین سنت های قدیمی روم و بنِونتن شد، از ترکیب سرود روم و Gallican chant در دودمان کارولنژی فرانسه ناشی شد. بعدها این سرود با رم شناخته شد، به ویژه زمانی که عناصر موسیقی شمال به آیین رومی اضافه شد، مانند کردو (نیایش) در ۱۰۱۴. این بخشی از روند کلی بود که در آن سنت های خطی در ایتالیا تضعیف شد و رم شروع به پیروی از سنت های ساده خوانی شمالی کرد. سرود گریگوری تمامی سنت های ساده خوانی غربی، چه ایتالیایی و چه غیرایتالیایی، به جز Ambrosian chant را جایگزین کرد، که تا امروز باقی مانده است. سنت های بومی ایتالیا به دلیل استفاده نظام مند از حرکت ملودیک پله ای در محدوده ای
نسبتاً باریک، احساس روان تر و موجی تری نسبت به گریگوری دارند. نوآوری های گوئیدو د آرتزو در "Micrologus"، حدود ۱۰۲۰، شامل شرح حامل (موسیقی), solmization و Guidonian hand بود و انقلاب فنی در سرعت یادگیری، حفظ و ضبط سرودها ایجاد کرد. بسیاری از سنت های موسیقی کلاسیک اروپا، شامل اپرا، سمفونی و موسیقی مجلسی، به این تحولات قرون وسطایی ایتالیا در نت نویسی، آموزش موسیقی و تکنیک های ساخت ساز بازمی گردند. در حالی که سنت های سرود شمالی در حال جایگزینی سنت های ایتالیایی بودند، موسیقیدانان شمالی به ایجاد فرهنگ موسیقی پررونق در ایتالیا در قرن ۱۲ کمک کردند. جنگ صلیبی کاتاری که به طور ادعایی برای حمله به هرجری های کاتار بود، جنوب فرانسه را تحت کنترل فرانسه شمالی آورد و فرهنگ و زبان اوکیتان را سرکوب کرد. بیشتر تروبادورها گریختند، به ویژه به اسپانیا و ایتالیا. ایتالیا همتایان خود برای تروبادورها به نام "trovatori" ایجاد کرد، از جمله Sordello از منتووا. فریدریش دوم، امپراتور مقدس روم، آخرین امپراتور بزرگ، موسیقی را در دربار سیسیل تشویق کرد که پناهگاه این تروبادورهای مهاجر شد و ترکیبی از سبک های موسیقی مسیحی، یهودی و مسلمان شکل
گرفت. موسیقی سکولار ایتالیا عمدتاً در دست این jongleurs، تروبادورها و mimes بود. تأثیر مهم تروبادورها در ایتالیا و اروپا، تغییر تدریجی از نوشتن صرفاً به لاتین به زبان محلی بود، که توسط دانته آلیگیری در "De vulgari eloquentia" تشویق شد و به ترانه ها و فرم هایی مانند مادریگال نیز گسترش یافت. همچنین در این دوره، flagellantهای ایتالیایی سرودهای عامیانه مذهبی به نام laude را توسعه دادند. بین ۱۳۱۷ تا ۱۳۱۹، Marchettus of Padua آثار مهمی در زمینه "ساده خوانی" و چندصدایی نوشت، مانند "Lucidarium in artae musicae planae" و "Pomerium artis musicae mensuratae"، که نظریه ای دربارهٔ نت نویسی ریتمیک ارائه داد و زمینه ساز موسیقی Trecento شد. حدود ۱۳۳۵، "Rossi Codex" که قدیمی ترین مجموعه موجود موسیقی سکولار ایتالیا است، شامل ژانرهای بومی Trecento مانند "مادریگال"، "کانن (موسیقی)" و "ballate" بود. مادریگال اولیه ساده تر از نمونه های بعدی بود، معمولاً از سه تایی ها برای دو صدا با یک "ritornello" تشکیل می شد. "Caccia" اغلب در هارمونی سه صدایی بود و دو خط بالایی در کانن تنظیم می شد. "Ballata" اولیه معمولاً شعری به شکل virelai بود
با یک صدایی ملودی. اولین آهنگساز مشهور Trecento, Jacopo da Bologna، در Rossi Codex حضور داشت. "Ivrea Codex" حدود ۱۳۶۰ و "Squarcialupi Codex" حدود ۱۴۱۰ منابع مهم موسیقی اواخر Trecento بودند، شامل آثار Francesco Landini، آهنگساز نابینا و مشهور. نام Landini به "Landini cadence" مرتبط است، جایی که نت پایانی ملودی دو نت پایین می رود و سپس بازمی گردد، مانند C–B–A–C. موسیقی Trecento موسیقیدانان شمالی مانند Johannes Ciconia را تحت تأثیر قرار داد، که ترکیبی از سبک فرانسوی و ایتالیایی او پیش نمایش موسیقی بین المللی رنسانس بود. در قرن ۱۵، ایتالیا دوره نسبتاً آرامی در آهنگسازی بومی داشت، به جز چند مورد برجسته مانند Leonardo Giustinian. خانواده های قدرتمند شمالی مانند d'Este و دودمان مدیچی آهنگسازان Franco-Flemish مانند ژوسکن د پره و Compère را به دربارهای خود آوردند. در آخرین دهه های قرن، آهنگسازان ایتالیایی مانند Marchetto Cara و Bartolomeo Tromboncino ترانه های سبک و درباری "frottole" برای دربار منتووا Isabella d'Este نوشتند. با حمایت مدیچی ها، فصل Mardi Gras در فلورانس باعث ایجاد ترانه های طنزآمیز و عامیانه به نام "ca
nti carnascialeschi" شد.
تاریخ نظامی ایتالیا دوران طولانی ای را در بر می گیرد، از درگیری های نظامی که توسط فهرست مردمان باستانی ایتالیا انجام شد—به ویژه فتح جهان مدیترانه توسط رومیان باستان—تا جنگ های قرون وسطی، گسترش شهر-دولت های ایتالیایی و جمهوری های دریایی، مشارکت ایالت های تاریخی ایتالیا در جنگ های ایتالیا و جنگ های جانشینی، تا عصر ناپلئون، وحدت ایتالیا (معروف به "Risorgimento"), کمپین های امپراتوری ایتالیا، دو جنگ جهانی، و دوران مدرن، شامل عملیات صلح بانی تحت نظر ناتو، اتحادیه اروپا یا سازمان ملل متحد. شبه جزیره ایتالیا به دلیل موقعیت ژئواستراتژیک خود مرکز درگیری های نظامی در تاریخ اروپا بوده است و به همین دلیل ایتالیا سنت طولانی نظامی دارد. ایتالیا کهن. اتروسک ها و مردمان ایتالیایی. در هزاره اول پیش از میلاد، سرزمین ایتالیا محل سکونت جمعیت های متنوع با ریشه، فرهنگ، زبان و دین متفاوت بود. این تفاوت ها در ساختار نظامی آن ها نیز منعکس می شد. بخش های مرکزی-جنوبی و شمال شرقی ایتالیا عمدتاً توسط جمعیت هایی به نام مردم ایتالیایی تبار سکونت داشتند که براساس زبانشان شناخته می شدند. در قرن هشتم پیش از میلاد، در ایتالیا مرکزی-جنوبی، مثلا
ً لاتین ها در غرب ساکن بودند که بعدها رومیان از آن ها پدید آمدند، سابینانها در بالادست Tiber Valley, Umbrians در شمال شرق، سامنیت در جنوب، و اوسک ها و دیگران با دو گروه اصلی دیگر در شبه جزیره ایتالیا مشترک بودند: تمدن اتروسک در شمال و یونانی ها در جنوب. تمدن اتروسک ("Etrusci" یا "Tusci" در لاتین) در شمال رم در اتروریا (لازیو شمالی مدرن، توسکانی و بخشی از اومبریا) سکونت داشتند. آن ها شهرهایی مانند تارکوئینیا، Veii و Volterra را بنا کردند و فرهنگ رومی را عمیقاً تحت تأثیر قرار دادند، که به وضوح در منشأ اتروسکی برخی از پادشاهان افسانه ای روم مشاهده می شود. ریشه های اتروسک ها در پیش تاریخ گم شده است و تاریخ نگاران هیچ ادبیات، متن دینی یا فلسفی از آن ها ندارند؛ بنابراین بخش زیادی از اطلاعات دربارهٔ این تمدن از یافته های قبرها و کالاهای تدفینی استخراج شده است. با توجه به سازمان فدرالی آن ها به صورت شهر-دولت، در زمان جنگ ارتش ها بر اساس شهر اتروسکی جمع آوری می شدند و شهروندان طبق ثروت و موقعیت اجتماعی فراخوانده می شدند؛ بنابراین ترکیب، تجهیزات و ظاهر ارتش ها بسیار متفاوت بود. تشکیلات مسلح شامل بدنه ای از هوپلیتها، نی
روهای سبک و سواره نظام بود که هر کدام تجهیزات و وظایف خاص خود را داشتند. ساختار واحدها بر اساس تسلیحات بود؛ پیاده نظام می توانست سنگین یا سبک باشد و سواره نظام برای شناسایی و اکتشاف به کار می رفت، و در عصر کهن از ارابه جنگی نیز استفاده می شد. اتروسک ها با داشتن معادن فلز متعدد، به ویژه جزیره البا، و مهارت پیشرفته در تکنیک های آهنگری، توانایی تولید سلاح های با کیفیت بالاتر نسبت به دیگر مردم را داشتند. مردمان ایتالیایی همانند اتروسک ها جنگ جو بودند (نمایش های گلادیاتور در واقع از رسوم تدفینی اتروسکی تکامل یافته اند). اتروسک ها و ایتالی ها سنت نظامی قابل توجهی داشتند. علاوه بر نشان دادن رتبه و قدرت افراد، جنگ برای آن ها منفعت اقتصادی زیادی داشت. مانند بسیاری از جوامع باستانی، آن ها در تابستان به کمپین های نظامی می پرداختند، مناطق همسایه را غارت می کردند، برای کسب زمین و منابع رقابت می کردند و علیه دزدی و راهزنی اقدام می کردند. احتمالاً افرادی که در جنگ اسیر می شدند با پرداخت هزینه های بالا به خانواده های خود بازگردانده می شدند. پس از ۶۵۰ پیش از میلاد، تمدن اتروسک در مرکز ایتالیا غالب شد و به شمال ایتالیا گسترش ی
افت و شهرهایی مانند Mutina (مدرن مودنا) و Felsina (مدرن بولونیا) را تأسیس کرد. سنت رومی می گوید رم تحت کنترل پادشاهی روم از ۷۵۳ تا دهه ۵۰۰ (پیش از میلاد) بود که با پادشاه افسانه ای رموس و رمولوس آغاز شد، که همراه با برادرش رموس و رمولوس گفته می شود پیدایش رم را رقم زد.
تاریخ ژنتیکی ایتالیا شامل اطلاعاتی دربارهٔ شکل گیری، قوم زایی و سایر داده های مربوط به DNA ساکنان ایتالیا است. مردم مدرن مردم ایتالیا عمدتاً از فهرست مردمان باستانی ایتالیا منشأ گرفته اند، از جمله گویشوران زبان های هندواروپایی (روم باستان و دیگر لاتین ها، Falisci, Picentes, Umbrians، اوسک ها، سیکول ها، Elymians و ونت ها، و همچنین مگنا گراسیا، گالیا سیزالپیناها و Iapygians) و گویشوران زبان های پیش از هندواروپایی (تمدن اتروسک، لیگوری ها، مردم رائتی، Euganei، اقوام سیکانی، تمدن نوراگه ای). بر اساس تحلیل DNA، شواهدی از زیرساختار ژنتیکی منطقه ای و تداوم آن در ایتالیا از دوران باستان وجود دارد. در نسبت های اختلاط ژنتیکی خود، ایتالیایی ها مشابه دیگر اروپای جنوبی مدیترانه هستند و دارای نیاکان اصلی دوران نوسنگی کشاورز اروپایی اولیه، همراه با مقادیر کمتر اما قابل توجه از میان سنگی شکارچی-گردآورنده غربی، عصر برنز چوپانان استپی غربی (زبان های هندواروپایی گویشور) و مس سنگی یا نیاکان مرتبط با عصر برنز ایران/شکارچی-گردآورنده قفقاز هستند. بر اساس مطالعات گسترده ژنومی، جنوب ایتالیا به مدرن یونانی ها نزدیک تر است، در حالی که ش
مال ایتالیا به اسپانیایی ها، مردم پرتغال و فرانسه جنوبی نزدیک تر است. در ایتالیا اختلاط نیاکان خاورمیانه و غرب آسیا از عصر برنز/آهن مشاهده می شود، که در شمال ایتالیا نسبت به مرکز ایتالیا و جنوب ایتالیا کمتر است. همچنین در جنوب ایتالیا اختلاط نیاکان شمال آفریقا دیده می شود، با بالاترین میزان در جزایر سیسیل و ساردینیا.
تاریخ مد ایتالیا یک ثبت زمانی از رویدادها و افرادی است که بر مد ایتالیایی تأثیر گذاشته و آن را تا شکل کنونی توسعه داده اند. از قرون وسطی، مد ایتالیا در سطح بین المللی محبوب بوده و شهرهای ایتالیا منسوجاتی مانند مخمل، ابریشم و پشم تولید می کردند. در دوران قرون وسطی و رنسانس، مد ایتالیا برای مردان و زنان پرزرق و برق و گران قیمت بود، اما صنعت مد در دوران صنعتی سازی ایتالیا دچار افول شد. بسیاری از برندهای مد مدرن ایتالیا در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم تأسیس شدند و در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، مد ایتالیا دوباره در سطح جهانی محبوبیت یافت. اگرچه بسیاری از مشتریان طراحان مد ایتالیا افراد مشهور هستند، برندهای مد ایتالیا همچنین بر لباس های آماده پوشیدن تمرکز دارند. رنسانس. مد، هنر، موسیقی و فلسفه ایتالیا در دوران رنسانس شکوفا شد. شهرهای ونیز، میلان، فلورانس، پالرمو، ناپل و رم منسوجاتی مانند مخمل، ابریشم و پشم تولید می کردند. مد ایتالیا در اروپا محبوبیت و نفوذ بیشتری پیدا کرد و مورد علاقه یکی از قدرتمندترین خانواده های ایتالیا، دودمان مدیچی فلورانس بود. در قرن های پانزدهم و شانزدهم، مد ایتالیا تحت تأثیر هنر میکل آنژ، ل
ئوناردو داوینچی و رافائل بود. مد ایتالیا پرزرق و برق و گران قیمت بود و از مخمل، برکِید، روبان ها و جواهرات ساخته می شد. سبک زنان در دوران رنسانس. در دهه ۱۴۰۰، مد زنان از لباس های یقه بلند و موهای بافته شده پیچیده به دور سر به یقه های لایه لایه به شکل V و بافته های بلند تغییر یافت. دامن های چین دار و جمع شده محبوب بودند. مد زنان در آن زمان را می توان با یک کلمه تعریف کرد: پُربودن. در حالی که مردان تلاش می کردند قسمت بالای بدن خود را برجسته کنند، زنان برعکس عمل می کردند. قسمت بالایی و سینه همیشه تنگ و کمر به عنوان باریک ترین بخش بدن برجسته می شد. سپس نیمه پایینی بدن تا حد امکان پُر نشان داده می شد، با دامن های پرزرق و برق و اغراق آمیز. آستین های پهن و پفی سبک های محبوب بودند و زنان ثروتمند اغلب آستین های پشمی داشتند. لباس ها راحتی یا سهولت استفاده را در نظر نمی گرفت، زیرا زنان معمولاً حدود ۵ لایه لباس روزانه می پوشیدند. لباس های زنان از پوشاک تنگ زیر لباس کمربندی شده، که به آن "giornea" نیز گفته می شد، تشکیل شده بود. بر خلاف مردان، "giornea" زنان پاهای آن ها را می پوشاند و در اصل از "houppelande (لباس بلند با د
امن پُر و یقه بلند) تکامل یافته بود. دامن ها در ناحیه کمر تنگ بودند و اغلب چین دار می شدند. لباس های قدیمی تر شکافی در جلو داشتند که لباس زیرین را نشان می داد و لباس های بعدی شکافی در کنار داشتند. زیر "giornea"، زنان "gamurra" می پوشیدند، یک لباس بلند با کمر بلند. برخی دارای آستین های قابل جدا شدن بودند. زیرپوش یک لباس ساده کتان بود، به نام camicia". زنان کفش های پاشنه بلند به نام Pianelle می پوشیدند. پاشنه ها کمتر برای مد و بیشتر برای عملکرد استفاده می شدند. زنان کفش پاشنه بلند می پوشیدند تا لباس هایشان از تماس با خیابان های مرطوب و کثیف محافظت شود.
تاریخ اقتصادی ایتالیا تغییرات اقتصادی و اجتماعی قلمرو ایتالیا از زمان روم تا وحدت ایتالیا (۱۸۶۰) را پی می گیرد. تا پایان قرن شانزدهم، ایتالیا نسبت به سایر نقاط اروپا بسیار مرفه بود. از پایان قرن شانزدهم، ایتالیا نسبت به سایر مناطق اروپا درجا زد. در زمان وحدت ایتالیا، تولید ناخالص داخلی سرانه ایتالیا حدود نصف بریتانیا بود. تا دهه ۱۹۸۰، ایتالیا تولید ناخالص داخلی سرانه ای مشابه بریتانیا داشت. از اواسط دهه ۱۹۹۰، اقتصاد ایتالیا هم از نظر نسبی و هم مطلق نزولی شد، و همچنین کاهش در بهره وری کلی تجربه کرد. از روم باستان تا قرون وسطی. در زمان روم، شبه جزیره ایتالیا تراکم جمعیتی و رفاه اقتصادی بالاتری نسبت به سایر نقاط اروپا و حوضه مدیترانه داشت، به ویژه در قرن های اول و دوم. از آغاز قرن سوم میلادی، امپراتوری روم شروع به زوال کرد و قلمرو و شهرهای ایتالیا نیز دچار افول شدند. در طول قرون وسطای آغازین (قرن های ۷ تا ۹)، اقتصاد در وضعیت رکود و نیمه معیشتی بود و حول مراکز فئودالی شکل گرفته بود. از قرن دهم، جمعیت و اقتصاد ایتالیا دوباره شروع به رشد کرد و مراکز شهری توسعه یافتند. شبکه های تجاری گسترده ای به مرور شکل گرفت که مر
اکز ایتالیا را با شبکه ای از روابط از آسیا تا شمال اروپا مرتبط می کرد. این مراکز تولید، مالی، بازرگانی و فرهنگی اقتصاد ایتالیا را نسبت به سایر کشورهای اروپایی مرفه تر ساخت. ورود مرگ سیاه در اواسط قرن ۱۴ جمعیت را به شدت کاهش داد، اما به دنبال آن بهبود اقتصادی رخ داد. این رشد اقتصادی باعث شکل گیری اقتصادی مرفه در دوران رنسانس شد که نسبت به کشورهای اروپایی پیشرفته بود. بخش های اصلی اقتصاد ایتالیا شامل منسوجات (کارهای پشمی و ابریشمی، صادرشده به گستره وسیع)، خدمات بانکی و حمل ونقل دریایی بود. رنسانس. رنسانس ایتالیا در توسعه اقتصادی قابل توجه بود. ونیز و جنوا پیشگامان تجارت بودند، ابتدا به عنوان جمهوری های دریایی و سپس به عنوان دولت های منطقه ای، و پس از آن میلان، فلورانس و سایر مناطق شمال ایتالیا. برخی از دلایل توسعه زودهنگام آن ها شامل امنیت نسبی نظامی تالاب های ونیز، تراکم بالای جمعیت و ساختار نهادی که کارآفرینان را تشویق می کرد، بود. جمهوری ونیز نخستین مرکز مالی واقعی بود که به تدریج از قرن نهم تا اوج خود در قرن چهاردهم شکل گرفت. اوراق قرضه قابل معامله به عنوان نوعی ابزار امنیتی رایج، توسط شهرهای ایتالیا (مانند
ونیز و جنوا) در اواخر قرون وسطی و اوایل دوره رنسانس اختراع شد.
نوسان پذیری (به انگلیسی: "Volatility") در بازارهای مالی معیاری برای اندازه گیری میزان تغییرات قیمت یک دارایی در طول زمان است. بازاری که نوسان پذیری بالایی دارد، تغییرات شدید و سریع قیمت را تجربه می کند، در حالی که بازار کم نوسان دارای تغییرات آرام و تدریجی است. نوسان پذیری یکی از شاخص های اصلی در مدیریت ریسک و ارزیابی سرمایه گذاری محسوب می شود.
ایتالیا در دوران نوسنگی به دوره ای اطلاق می شود که از حدود ۶۰۰۰ پیش از میلاد آغاز شد، زمانی که تأثیرات دوران نوسنگی از شرق به شبه جزیره ایتالیا و جزایر اطراف آن رسید و انقلاب نوسنگی را به همراه آورد، و تا حدود ۳۵۰۰–۳۰۰۰ پیش از میلاد ادامه یافت، زمانی که متالورژی آغاز به گسترش کرد. نوسنگی اولیه. نوسنگی شدن ایتالیا. در منطقه مدیترانه غربی اولین موج نوسنگی شدن از طریق دریا وارد شد، با گسترش سفالگری Cardium (یا سفال نقش دار)، که با اثراتی عمدتاً از طریق صدف های جنس Cardium تزئین می شد (از این رو به آن سفال کارتیدی می گویند)، در تمام سواحل مدیترانه غربی از لیگوریا تا فرانسه جنوبی و اسپانیا. اروپای مرکزی توسط موجی دیگر که مرتبط اما متفاوت بود، که از مسیر دانوب پیش رفت و فرهنگ لینربندکرامیک ("Linienbandkeramik") را به همراه آورد، تحت تأثیر قرار گرفت. برخورد بین کشاورزان و جوامع میان سنگی اروپایی باعث ایجاد تنوعات منطقه ای زیادی در دو شاخه اصلی سفال نقش دار و سفال خطی شد. در جنوب ایتالیا فرهنگ نوسنگی سفال نقش دار، بین نیمه دوم هزاره ششم پیش از میلاد و آغاز هزاره پنجم، به ویژه در تاولیریه دله پوگلِه، ایرپینیا و باسیلی
کاتا گسترش یافت و از آنجا به شمال، داخل سرزمین و ساحل دریای تیرنی رسید. در سیسیل ارتباط بیشتری با جوامع میان سنگی محلی وجود داشت. جزیره لیپاری در آغاز هزاره پنجم پیش از میلاد توسط مردمی از سیسیل برای بهره برداری از معادن ابسیدین آن سکونت یافت. در مرکز ایتالیا حضور کوهستان آپنینی باعث شکل گیری افق های فرهنگی مختلف در سمت دریای تیرنی و سمت دریای آدریاتیک شد، با فاسی های فرهنگی متفاوت که گاه با هم همپوشانی داشتند. در ساردینیا، بهره برداری از معادن ابسیدین مونته آرچی منجر به توسعه اولیه فرهنگ های نوسنگی شد که با فرهنگ سفال نقش دار در اوایل هزاره ششم پیش از میلاد معرفی شد. در شمال ایتالیا، گونه ای از سفال نقش دار در نیمه اول هزاره ششم پیش از میلاد در ساحل دریای لیگوریا مستقر شد. در حالی که فرایند نوسنگی شدن شمال غربی ایتالیا از طریق تأثیرات سفال نقش دار لیگوری صورت می گیرد، در رومانا فاسی سفال نقش دار آدریاتیک در حدود میانه هزاره پنجم پیش از میلاد به لطف گروه های مرتبط آبروتسو-مارکه گسترش یافت. در پایان هزاره، منطقه دره پو با موزاییکی از فرهنگ ها که توسط تزئینات سفالی متحد شده بودند، تقسیم شد. در آغاز هزاره پنجم پ
یش از میلاد، موزاییک فرهنگی سابق جای خود را به فرهنگ کوزه های دهانه مربعی داد که از لیگوریا تا ونتو گسترش یافت.