Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گسترش بین المللی. جاست ایت فعالیت خود را در کشورهای متعددی از جمله بریتانیا، کانادا، استرالیا، اسپانیا، ایتالیا، فرانسه، آلمان و چندین کشور دیگر گسترش داده است. این شرکت با خرید و ادغام چندین استارتاپ فعال در حوزه سفارش غذا، موقعیت خود را در بازارهای جهانی تقویت کرده است. ادغام با تیک اِی وی. در سال ۲۰۱۹، جاست ایت و تیک اِی وی اعلام کردند که قصد دارند با یکدیگر ادغام شوند. این فرایند در اوایل سال ۲۰۲۰ تکمیل شد و شرکت جدید تحت نام جاست ایت تیک اِی وی فعالیت خود را آغاز کرد. این ادغام، یکی از بزرگ ترین معاملات در صنعت سفارش غذای آنلاین بود و موجب شد این شرکت به یکی از پیشروان جهانی در این حوزه تبدیل شود. رقابت و چالش ها. جاست ایت در بازار سفارش آنلاین غذا با رقابت شدیدی از سوی شرکت هایی مانند اوبر ایتس و دلیورو مواجه است. با این حال، این شرکت با استفاده از استراتژی های بازاریابی، توسعه فناوری و ارائه خدمات متنوع توانسته است سهم قابل توجهی از بازار را حفظ کند.
دیر بورن پارک یک محله ی مسکونی در شهر شیکاگو است که در مناطق لوپ و نزدیک جنوب از مناطق اجتماعی این شهر در شهرستان کوک، ایلینوی، ایالات متحده قرار دارد. این منطقه به دلیل معماری منحصربه فرد، فضاهای سبز، نزدیکی به مرکز شهر و وجود جاذبه های فرهنگی و تفریحی فراوان شناخته می شود. در اوایل تاریخ شیکاگو، این منطقه محل سکونت مهاجران بود، اما پس از وقوع آتش سوزی در دهه ی ۱۸۷۰ آسیب دید و سپس برای احداث مسیرهای راه آهن منتهی به ایستگاه دیر بورن خریداری شد. با توقف فعالیت چندین خط راه آهن در اوایل دهه ی ۱۹۷۰، محوطه های راه آهن نیز تخریب شده و به این محله ی مسکونی تبدیل شدند. محله ی دیر بورن پارک شامل دو بخش مجزا است: دیر بورن پارک ۱ و دیر بورن پارک ۲. بخش نخست در منطقه ی لوپ واقع شده و از سمت شرق به خیابان استیت، از غرب به خیابان کلارک، از شمال به خیابان پولک و از جنوب به جاده روزولت محدود می شود. بخش دوم که در منطقه ی نزدیک جنوب قرار دارد، مستقیماً در جنوب دیر بورن پارک ۱ واقع شده و مرزهای شرقی و غربی آن با بخش اول یکسان است، اما از سمت شمال به جاده روزولت و از سمت جنوب به خیابان ۱۵ام محدود می شود. با وجود این تقسیم بند
ی های رسمی، ساکنان این محله اغلب منطقه ی خود را بخشی از لوپ جنوبی می دانند. تاریخچه. توسعه اولیه. دیر بورن پارک، مانند بیشتر مناطق شیکاگو، در ابتدا محل سکونت قبایل و ملت های بومی آمریکا از جمله اوجیبوه، اوداوا، پاتواتومی، میامی و دیگر اقوام بومی بود. شکست بلک هاوک، جنگجو و رهبر قبیله ساک منجر به واگذاری آخرین اراضی پوتاواتومی در اطراف شیکاگو در پیمان ۱۸۳۳ شد و در همان سال، شیکاگو به عنوان یک شهر ثبت گردید. پس از آن، این محله توسط مهاجران آلمانی و ایرلندی که در دهه های ۱۸۳۰ و ۱۸۴۰ برای حفاری یک کانال کشتیرانی به شیکاگو آمده بودند، توسعه یافت. خانه های چوبی ابتدایی آنها به تدریج میزبان مهاجران ایتالیایی و همچنین بردگان آزاد شده و فراری شد. در دهه ۱۸۷۰، این محله به خانه ای برای بسیاری از مهاجران یهودی از روسیه و لهستان تبدیل شد، و همچنین طبقه کارگر و متوسط آفریقایی-آمریکایی. این منطقه که بخشی از منطقه بدنام لیویبود، به دلیل وجود تعداد زیادی از "خانه های بدنام" شهرت داشت. این محله از آتش سوزی بزرگ ۱۸۷۱ شیکاگو جان سالم به در برد اما در آتش سوزی ۱۸۷۴ شیکاگو که بیشتر ساختمان های این منطقه را نابود کرد، چنین شانسی ند
اشت. پس از این آتش سوزی، بخش زیادی از زمینی که امروزه دیر بورن پارک را تشکیل می دهد، توسط سرمایه گذار املاک جان بی. براون و همکارانش خریداری شد. آنها به پتانسیل دسترسی جنوب شهری به شیکاگو از طریق راه آهن پی بردند و این زمین را عمدتاً برای راه آهن شیکاگو و ایندیانای غربی خریداری کردند، هرچند سایر خطوط راه آهن نیز زمین های مجاور را تصاحب کردند. (شاید برای ساکنان شیکاگو تعجب آور نباشد که اتهاماتی درباره رشوه خواری و سوءاستفاده مالی در مورد خرید این زمین مطرح شده بود.) سرمایه گذاری در خطوط ریلی منجر به افتتاح ایستگاه دیر بورن در مرز شمالی دیر بورن پارک در سال ۱۸۸۵ شد، که چندین دهه رشد اقتصادی در منطقه را به دنبال داشت. اما این روند در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ کاهش یافت، و نهایتاً منجر به آغاز پروژه های بازسازی شهری در دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ شد. طرح دیربورن پارک. ایده دیربورن پارک در جریان نشستی در سال ۱۹۷۰ بین سه تن از رهبران تجاری شیکاگو شکل گرفت: توماس جی. آیرز، رئیس کامنولث ادیسون؛ دانلد ام. گراهام، مدیرعامل کنتیننتال ایلینوی؛ و گوردون دبلیو. متکالف، مدیرعامل سیرز، روباک و شرکا. هنگامی که آن ها از طبقه ۳۷ ساختمان تازه
ساخت ساختمان بانک ملی اول (برج چیس کنونی) به سمت جنوب نگاه می کردند، درباره منطقه ای که در جنوب شیکاگو لوپ قرار داشت ابراز نگرانی کردند. این منطقه فرسوده که تحت تأثیر رکود صنعت راه آهن و سایر عوامل قرار گرفته بود، شامل محوطه های ریلی متروکه، یک منطقه پررونق جرم و جنایت، و بسیاری ساختمان های خالی و تخریب شده بود. تلاش های پیشین برای تغییر کاربری محوطه ریلی ناموفق بود. شهردار ریچارد جی. دالی پیش تر سعی کرده بود یک پردیس دانشگاه دانشگاه ایلینوی در شیکاگو را در این محوطه ها ایجاد کند تا جایگزین شعبه دو ساله و محدود این دانشگاه در نیروی دریایی پیر شیکاگو شود، اما پس از شکست مذاکرات با شرکت های راه آهنی که مالک زمین ها بودند، از این طرح صرف نظر کرد. کمیته منطقه مرکزی شیکاگو (CCAC)، که در سال ۱۹۵۶ برای ارائه صدای واحدی از سوی رهبران تجاری در برنامه ریزی های نوسازی مرکز شهر تأسیس شد، نیز از همان ابتدای تأسیس خود برای برنامه ریزی استفاده های جدید از زمین های راه آهن تلاش کرده بود، اما پیشرفت چندانی نداشت. آیرز، گراهام و متکالف هزینه یک مطالعه مشاوره ای اولیه کوچک را برای ارزیابی گزینه های موجود برای این زمین ها تأمین
کردند، که پتانسیل پروژه را تأیید کرد اما چالش های متعددی را نیز شناسایی کرد، از جمله این که ۱۳ شرکت راه آهن بخش هایی از این زمین ها را به صورت جداگانه یا مشترک مالک بودند. این تحلیل اولیه منجر به مطالعه ای جامع تر و تهیه طرحی شد که توسط اسکیدمور، اوینگز و مریل (SOM) تدوین گردید، و همچنین تأسیس شرکتی با نام اولیه «شیکاگو ۲۱» که بعدها به «شرکت دیربورن پارک» تغییر نام داد، برای تأمین مالی این پروژه. تا سال ۱۹۷۲، این گروه که حالا نمایندگانی از کسب وکارهای برجسته شیکاگو و همچنین مؤسسات مدنی، کارگری، آموزشی و مذهبی را نیز شامل می شد، با همکاری «کمیته منطقه مرکزی شیکاگو» طرحی را برای شهر شیکاگو با عنوان شیکاگو ۲۱ توسعه داد که ایجاد منطقه مسکونی جدیدی در جنوب لوپ، که بعداً «دیربورن پارک» نام گرفت، را پیشنهاد می کرد. مناقشه. حامیان دیربورن پارک معتقد بودند که پروژه آن ها به تثبیت وضعیت منطقه جنوب لوپ کمک خواهد کرد. آن ها می خواستند دیربورن پارک به عنوان یک کاتالیزور برای ایجاد یک جامعه جدید در زمین های ریلی متروکه جنوب لوپ عمل کند؛ از تخریب بیشتر مرکز شهر جلوگیری کند، ارزش املاک را تقویت کند و به درآمدهای مالیاتی شهر
اضافه کند؛ و یک جامعه اقتصادی و نژادی متنوع را ایجاد کند، "از سطح یارانه ای تا سطح نیمه لوکس". فعالان اجتماعی در شیکاگو دیدگاه متفاوتی داشتند و طرح شیکاگو ۲۱ را که تغییراتی را نه تنها در زمین های ریلی بلکه در سایر محله های نزدیک مرکز شهر نیز در نظر داشت، به عنوان تلاشی برای ایجاد شهری دو سطحی می دیدند که منجر به جدایی اقتصادی و نژادی بیشتر در شیکاگو می شد. هلن شیلر، فعال اجتماعی در خاطرات خود نوشت: «به نظر می رسید که مرکز شهر برای حفاظت از افراد مرفه مستحکم می شود، در حالی که به عنوان عاملی برای تصرف محله های اطراف و سفید کردن مناطق داخلی شهر عمل می کند.» یک ائتلاف متشکل از پنج سازمان غیرانتفاعی «کمپین توقف طرح شیکاگو ۲۱» را تشکیل داد. کمیته منطقه مرکزی شیکاگو در پاسخ، تعهد به ارائه کمک هزینه های برنامه ریزی متناسب به محله های تحت تأثیر را اعلام کرد، پیشنهادی که دو محله از مناطق تحت تأثیر آن را پذیرفتند. در نهایت، مخالفت ها کاهش یافت، زیرا این گروه تصمیم گرفت که نبرد برای توقف فاز اول دیربورن پارک و نوسازی منطقه جنوب لوپ را باخته است، هرچند که شیلر بعدها ابراز پشیمانی کرد که خیلی زود تسلیم شده بودند. تملک زم
ین. در حالی که گروه مشغول مذاکره با شرکت های راه آهن بود، در سال ۱۹۷۲ با شگفتی دریافت که هنری کراون، رئیس یکی از ثروتمندترین خانواده های آمریکا، نیز در تلاش است تا زمین های راه آهن را خریداری کند. او این کار را به نمایندگی از دوست خود جورج هالاس معروف به «پاپا بیر»، مالک شیکاگو بیرز انجام می داد که قصد داشت استادیومی جایگزین برای سولجر فیلد در این زمین ها بسازد. هالاس کنترل این ملک را به دست آورد و قیمت ۵۱ جریب زمین را به مبلغ ۳٫۲۵ دلار برای هر فوت مربع مذاکره کرد که نصف کمترین قیمتی بود که گروه ساوت لوپ توانسته بود مذاکره کند. این مبلغ در مجموع به ۷٫۳ میلیون دلار برای کل زمین می رسید. اما توانایی هالاس برای استفاده از زمین جهت احداث استادیوم، به رضایت و حمایت شهردار دیلی بستگی داشت که چنین حمایتی صورت نگرفت؛ دیلی یک توسعه مسکونی را ترجیح می داد. در ژانویه ۱۹۷۴، با درک اینکه ممکن است هالاس موفق نشود، گروه ساوت لوپ فعالیت های خود را با تأسیس شرکت شیکاگو ۲۱ رسمی کرد؛ یک نهاد سرمایه گذاری که نرخ بازدهی آن به ۶٫۵ درصد محدود می شد، زیرا رهبران مدنی نمی خواستند به عنوان کسانی که از این پروژه به طور غیرمسئولانه ای س
ود می برند، دیده شوند. این گروه به سرعت ۱۰ میلیون دلار سرمایه جذب کرد که هشت سرمایه گذاری یک میلیون دلاری آن از سوی شرکت های بزرگ منطقه شیکاگو تأمین شد. در سال ۱۹۷۵، هالاس که متوجه شد حمایت شهرداری را به دست نخواهد آورد، با اکراه موافقت کرد که گزینه خرید املاک خود را به شیکاگو ۲۱ منتقل کند، به شرطی که فقط هزینه های خود و مبلغ ودیعه اش،در مجموع ۱۰۰ هزار دلار به او بازگردانده شود. شرکت شیکاگو ۲۱ توانست زمین مورد نیاز خود را تأمین کند، هرچند که فقط ۵۱ جریب در اختیار داشت که بسیار کمتر از ۲۰۰، ۳۵۰ یا ۶۰۰ جریبی بود که در برنامه های اولیه مطرح شده بود. انتخاب نام. در سال ۱۹۷۴، یک مشاور نام گذاری برای برندینگ محله جدید به کار گرفته شد و گزینه های نهایی شامل «فرند تاون»، «اُیسیس»، «فلوشیپ»، «مکا»، «ریل تاون»، «مارکت پلیس»، «بورهان پلیس» و «گرین ویل» بود اما هیچ یک از گزینه های پیشنهادی انتخاب نشد و دو سال طول کشید تا نام این محله نهایی شود. در دسامبر ۱۹۷۶، سهام داران شیکاگو ۲۱ جلسه سالانه خود را برگزار کرده و نام «دیربورن پارک» را تأیید کردند که ادای احترامی به خیابان برجسته معماری شیکاگو، قلعه دیربورن و ایستگاه دیرب
ورن بود. در همین جلسه، شرکت شیکاگو ۲۱ نام خود را به شرکت دیربورن پارک تغییر داد. طبق گفته یکی از سهام داران، این تغییر نام تا حدی برای گیج کردن «ائتلاف برای توقف شیکاگو ۲۱» که مخالف توسعه بود، انجام شد. دیربورن پارک ۱. شرکت تازه نام گذاری شده دیربورن پارک تصمیم گرفت که محله را در دو فاز بسازد، که فاز اول شامل ۱٬۴۵۶ واحد مسکونی در ۲۴ جریب زمین در شمال جاده روزولت ساخته شد. در سمت شمالی ملک، زمین به ایستگاه دیربورن منتهی می شد، که یکی از حامیان اولیه پروژه ۲۱ در سال ۱۹۸۲ آن را به صورت بی سروصدا به قیمت ۱ میلیون دلار خریداری کرد و متعهد شد ۱۰ میلیون دلار برای بازسازی ایستگاه سرمایه گذاری کند. ساخت فاز اول در سال ۱۹۷۷ آغاز شد. این شرکت همچنین برخی از قطعات زمین را به توسعه دهندگان خصوصی برای ساخت وسازهای بعدی فروخت. با تکمیل ساختمان ها، خریداران اقدام به ثبت نام کردند. تقاضای اولیه برای واحدها بالا بود، هرچند که این محله در آن زمان هیچ پارک، مدرسه یا فروشگاه مواد غذایی نداشت. تا اواسط سال ۱۹۸۰، ۹۰ درصد از ۴۸۰ واحد تکمیل شده فروخته شده بود. تقاضای بعدی در طول رکود اقتصادی اوایل دهه ۱۹۸۰ کاهش یافت، اما دوباره زمانی
که رکود به پایان رسید، نرخ بهره کاهش یافت، و هیئت آموزش اعلام کرد که قصد دارد مدرسه ابتدایی جدید ساوت لوپ را در شمال دیربورن ۲ در اوایل ۱۹۸۸ افتتاح کند، افزایش یافت. تا پایان سال ۱۹۸۶، ۲٬۰۰۰ نفر در دیربورن پارک I زندگی می کردند. دیربورن پارک ۲. رویکرد توسعه دیربورن پارک ۲ با دیربورن پارک ۱ متفاوت بود، زیرا زمین آن به چندین توسعه دهنده خصوصی فروخته شد. اولین واحدهای دیربورن پارک ۲ اواخر سال ۱۹۸۹ برای فروش عرضه شدند، اما توسعه این محله به دلیل نیازهای زیرساختی تأخیر داشت که در حال نهایی شدن با شهردار هارولد واشنگتن بود که جایگزین شهردار قبلی یوگن ساویر شده بود، کسی که در اواخر ۱۹۸۸ اولین کلنگ دیربورن پارک ۲ را به زمین زد. ۴۸۶ خانه در ۲۷ جریب ساخته شد که باعث شد دیربورن پارک ۲ تراکم کمتری نسبت به دیربورن پارک ۱ داشته باشد و واحدها بلافاصله پس از تولید به فروش برسند. جمعیت شناسی. در سال ۱۹۹۷، "کریِنز شیکاگو بیزنس" بیستمین سالگرد دیربورن پارک را گرامی داشت و آن را به عنوان محله ای با ۵٬۰۰۰ سکنه توصیف کرد که به «منطقه ای پایدار و دارای ادغام نژادی» تبدیل شده بود و «تقریباً به طور انحصاری یک محله طبقه متوسط بود که
از محله های کم درآمد اطراف جدا شده بود.» کریِنز گزارش داد که در این منطقه ۱٬۷۰۰ واحد مسکونی قابل فروش وجود دارد و «ساکنان عمدتاً زوج ها و خانواده هایی هستند که خانه های شهری خریده اند» و «محله ترکیب نژادی پایداری دارد: حدود ۵۰٪ سفیدپوست، ۳۵٪ آفریقایی-آمریکایی و باقی مانده آسیایی و هیسپانیک هستند.» بر اساس داده های سرشماری ۲۰۲۰، ۳٬۳۰۳ نفر و ۱٬۸۰۷ خانوار در این منطقه سکونت داشتند. ترکیب نژادی منطقه ۵۴٫۲۰٪ سفیدپوست، ۱۵٫۵۰٪ آفریقایی-آمریکایی، ۲۳٫۵۰٪ آسیایی و ۴٫۰۹٪ از نژادهای دیگر بود. هیسپانیک و لاتین از هر نژادی ۲٫۶۸٪ از جمعیت را تشکیل می دادند. توزیع سنی منطقه مشابه سایر محله های نزدیک بود، به طوری که ۱۴٫۵۰٪ زیر ۱۸ سال، ۳۳٫۸۳٪ بین ۱۸ تا ۳۹ سال، ۳۵٫۹۰٪ بین ۴۰ تا ۶۴ سال و ۱۵٫۸۰٪ ۶۵ ساله یا بیشتر بودند. درآمد متوسط خانوار در این منطقه ۹۸٬۵۰۰ دلار بود که در مقایسه با ۶۳٬۳۰۰ دلار برای منطقه شیکاگو قرار داشت. حمل و نقل. پارک دیربورن به راحتی از طریق حمل و نقل عمومی قابل دسترسی است. ایستگاه های نزدیک آر لایِن شیکاگو عبارتند از لاسال در خط آبی؛ لاسال/وان بورن در خط قهوه ای، خط صورتی و خط بنفش؛ هریسون در خط قرمز؛ و رووز
ولت در خط قرمز، خط سبز و خط نارنجی. میراث. دیدگاه ها در مورد پارک دیربورن همچنان در حال تغییر است اما در برخی مواقع کاملاً متفاوت بوده اند. تام کاکینز، یک برنامه ریز شهری شیکاگو، نوشت که "امروزه بیش از ۱۰۰,۰۰۰ نفر شیکاگو را به عنوان خانه خود انتخاب کرده اند، مهاجرتی که توسط موفقیت پارک دیربورن آغاز شد. این جامعه در جنوب حلقه به عنوان یک مدل از نوسازی شهری مطرح است که مشابه آن در ایالات متحده وجود ندارد." از طرف دیگر، تاریخ نگار ادوارد کانتوویچ جامعه اولیه را مورد انتقاد قرار داد و در سال ۱۹۹۸ نوشت که "آنها دیواری دور محله خود ساختند و تنها یک ورودی برای خودرو فراهم کردند. آنها از فرستادن فرزندانشان به مدرسه دولتی که به طور ویژه برای آنها ساخته شده بود، به دلیل حضور کودکان از پروژه های مسکونی عمومی نزدیک خودداری کردند... به طور خلاصه، جامعه آنها یک توسعه حومه ای است که به طرز ناراحتی در داخل شهر قرار گرفته است."
جنبش ۲۳ مارس (به فرانسوی: Mouvement du 23 mars) که اغلب به صورت M23 مخفف می شود و همچنین با نام ارتش انقلابی کنگو (Armée révolutionnaire du Congo) شناخته می شود، یک گروه نظامی شورشی در کنگو است که توسط توتسی های کنگویی رهبری شده و از حمایت رواندا برخوردار است. این گروه در مناطق شرقی جمهوری دموکراتیک کنگو (DRC) فعالیت دارد و عمدتاً در استان کیوو شمالی مستقر است، استانی که با اوگاندا و رواندا هم مرز است. شورش M23 در سال های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۳ علیه دولت کنگو منجر به آوارگی شمار زیادی از مردم شد. در ۲۰ نوامبر ۲۰۱۲، این گروه کنترل شهر گوما، پایتخت استانی با جمعیتی حدود یک میلیون نفر، را به دست گرفت. اما به درخواست کنفرانس بین المللی منطقه دریاچه های بزرگ و پس از آنکه دولت کنگو سرانجام با مذاکره موافقت کرد، مجبور به خروج از این شهر شد. در اواخر سال ۲۰۱۲، نیروهای کنگو با پشتیبانی نیروهای سازمان ملل کنترل گوما را دوباره به دست گرفتند و M23 آتش بس اعلام کرد و خواستار ازسرگیری مذاکرات صلح شد.
آموزش پیانو مطالعه آموزش نوازندگی پیانو است، در حالی که زمینه حرفه ای آموزش موسیقی به آموزش موسیقی در کلاس های مدرسه یا محیط های گروهی مربوط می شود، آموزش پیانو بر آموزش مهارت های موسیقی به دانش آموزان پیانو متمرکز است، این اغلب از طریق دستورالعمل های خصوصی یا نیمه خصوصی انجام می شود که معمولاً به عنوان درس های پیانو شناخته می شود، به دست اندرکاران آموزش پیانو، مربیان پیانو، یا به سادگی، معلمان پیانو می گویند. آموزش حرفه ای. دامنه حرفه ای گری در بین معلمان پیانو بدون شک گسترده است. جیمز باستین، مربی پیانو و نویسنده کتاب های آموزشی متعدد، هشدار داد: «آموزش شایسته همیشه با تعداد سال هایی که فرد درس خوانده است تضمین نمی شود»عواملی که بر کیفیت حرفه ای معلم پیانو تأثیر می گذارد عبارتند از صلاحیت فرد در اجرای موسیقی، دانش ژانرهای موسیقی، تاریخچه و تئوری موسیقی، رپرتوار پیانو، تجربه در تدریس، توانایی تطبیق روش تدریس خود با هنرجویان با شخصیت های مختلف و سبک های یادگیری، سطح تحصیلات و غیره. موضوعات مطالعه. آموزش پیانو شامل مطالعه و آموزش مهارت های حرکتی، فکری، حل مسئله و هنری است که در نواختن پیانو به طور مؤثر نقش دار
ند، با استناد به تأثیر زولتان کدای، کارل ارف، امیل ژاک-دالکروز، مربی پیانو روسی-آمریکایی در مدرسه موسیقی لانگی، دکتر فاینا برایانسکایا از رویکردی جامع حمایت می کند که تا آنجا که ممکن است جنبه های موسیقی سازی را ادغام می کند. یک بار منجر به موثرترین آموزش پیانو می شود. مکان هایی که آموزش نواختن پیانو را ارائه می دهند. آموزش نوازندگی پیانو اغلب به صورت کلاس های خصوصی هفتگی انجام می شود که در آن یک هنرجو و یک معلم جلساتی انفرادی دارند. دستورالعمل ها ممکن است گاهی به صورت نیمه خصوصی (یک جلسه معلم با گروه کوچکی از دو یا چند دانش آموز) یا در کلاس های گروه های بزرگتر در فواصل زمانی دیگر ارائه شود. کلاس های پیانو در محیط های مختلفی ارائه می شود، از جمله موارد زیر:
سیمون ادجی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئد است که در پست مهاجم بازی می کند.
بالانیت پلاسماسلولاریس که با نام های بالانیت زون یا بالانیت سلول های پلاسما نیز شناخته می شود، یک بیماری پوستی است که با یک ضایعه التهابی پوستی بدخیم ظاهر گشته که از نظر بافت شناسی با نفوذ سلول های پلاسما مشخص می شود. بالانیت پلاسماسلولاریس به طور معمول بدون علامت است. گاهی به صورت پلاک های ماکولا نارنجی مایل به قرمز، مرطوب و براق و کمی برجسته دیده می شود. این بیماری بیشتر بر روی گلنس آلت اثر می گذارد. علت بالانیت پلاسماسلولاریس ناشناخته است، اما اصطکاک گرمایی و مالش عوامل احتمالی کمک کننده به آن هستند. برای تشخیص نیاز به بیوپسی است. این بیماری را می توان با بهداشت و دارو کنترل کرد. ختنه نیز درمانی مؤثر است. این بیماری با نام بالانیت زون نیز شناخته می شود که به نام کاشف آن زون نامگذاری شده است. وضعیت مشابهی در زنان شرح داده شده (یعنی "ولویت زون")، اگرچه وجود آن به دلیل احتمال خطای تشخیصی در بسیاری از مواردی که در متون پزشکی گزارش شده، بحث برانگیز است.
قلعه اجیاد (به عربی: قلعة أجیاد) یک ارگ عثمانی بود که بر روی تپه ای مشرف به مسجدالحرام مکه، در عربستان کنونی قرار داشت. این بنا که در اواخر قرن هجدهم ساخته شده بود، در سال ۲۰۰۲ توسط دولت عربستان سعودی برای توسعه تجاری ابراج آل بیت تخریب شد. این تخریب اعتراض ترکیه و سایر مسلمانان نگران جهان را برانگیخت. تاریخچه. این قلعه در سال ۱۷۸۰ میلادی تحت حکومت عثمانی ها (بعدها ولایت حجاز)، برای محافظت از کعبه در مکه در برابر راهزنان و مهاجمان، ساخته شد. این قلعه حدود ۲۳۰۰۰ متر مربع را در کوه بلبل (یک خار جبل کودا) مشرف به مسجدالحرام از جنوب پوشانده است. این قلعه شامل قصرهایی با چند حیاط و دیوارهای بلند بود که در پایین در دامنه کوه قرار داشت. امپراتوری عثمانی بر منطقه وسیعی حکومت می کرد که شبه جزیره عربستان، بالکان و شمال آفریقا را پوشش می داد. با این حال، این امپراتوری در آغاز قرن بیستم از هم پاشید و ترکیه امروزی به عنوان یک دولت سکولار تأسیس شد. در سال ۱۲۰۲ هجری قمری، حاکم مکه، سرور بن مساعد درگذشت. پس از مرگ وی، ساخت قلعه به پایان رسید. قلعه اجیاد همچنان نقش تاریخی خود را در حفاظت از مکه از هرگونه حمله ایفا می کرد تا ا
ینکه در آستانه ویرانی قرار گرفت. در سال ۱۳۰۲ هجری قمری توسط والی حجاز عثمان نوری پاشا بازسازی شد. این قلعه به گونه ای طراحی شده بود که یک ستون پیاده نظام را در خود جای دهد که حدود ۸۰۰ نفر تخمین زده می شد، علاوه برآن اتاق هایی برای حدود ۳۰۰ نفر سربازان توپخانه و همچنین انبار اسلحه در آن ساخته شده بود. از ۱ تا ۹ ژانویه ۲۰۰۲، قلعه اجیاد تخریب شد و قسمت اعظم کوه بلبل تسطیح شد، تا منطقه برای ساخت پروژه ۱۵ میلیارد دلاری پاکسازی شود. واکنش ها. تخریب این بنای تاریخی اعتراض داخلی و بین المللی را برانگیخت. وزیر خارجه ترکیه اسماعیل جم ایپکچی و چندین نهاد تلاش کردند تا از تخریب آن جلوگیری کنند. ارطغرل کومجو اوغلو، معاون حزب دموکرات چپ ترکیه (DSP) حتی پیشنهاد تحریم سفر به عربستان سعودی را مطرح کرد. وزارت فرهنگ و گردشگری ترکیه تخریب این قلعه را محکوم کرد و این اقدام را با تخریب تندیس های بودا در بامیان مقایسه کرد و مقامات سعودی را به «ادامه سیاست خود در تخریب مکان های میراث عثمانی» متهم کرد. با این حال، تخریب این مکان و سایر مکان های تاریخی، انتقاد سعودی ها را برانگیخت تا اینکه در سال ۲۰۰۱ ملک به بازسازی قلعه فرمان داد. وز
یر سعودی اعلام داشت که ملک فهد موافقت خود را با موقوفه ملک عبدالعزیز برای حرم مطهر و آماده سازی محل پروژه با برداشتن تپه و قلعه اعلام کرده است. ملک دستور داد که قلعه باید به طور کامل بازسازی و حفظ شود. خبرگزاری فرانسه به نقل از صالح آل الشیخ وزیر امور اسلامی عربستان گفت که هیچکس حق مداخله در تصمیمات داخلی پادشاهی را ندارد و هدف این پروژه اسکان زائران و عمره گزاران و خدمت رسانی به بازدیدکنندگان از خانه خداست. مدل مقیاس ۱/۲۵ از این قلعه در کنار سایر مدل های معماری در پارک مینیاتور مینیاترک در استانبول، ترکیه گذاشته شده است.
بالانیت سودو اپیتلیوماتوز کراتوتیک و میکاسئوس (PKMB) یک بیماری پوستی است که با ضایعات پوستی شبیه زگیل روی گلنس آلت تناسلی و همراه با پوسته ریزی است ظاهر می شود. این ضایعات می تواند به صورت شاخ پوستی نیز ظاهر شود. PKMB معمولاً بدون علامت، همراه با تحریک گاه به گاه، احساس سوزش، شکافتگی (فیسور)، یا خیس خوردگی (مسریشن) است.
تیم ملی فوتبال زنان گامبیا (که تحت عنوان گامبیا (The Gambia) توسط فیفا به رسمیت شناخته شده است) نماینده گامبیا در مسابقات بین المللی فوتبال زنان است. این تیم توسط فدراسیون فوتبال گامبیا اداره می شود. از ماه دسامبر ۲۰۱۹، این تیم تنها در یک رقابت بین المللی اصلی، مقدماتی جام ملت های زنان آفریقا ۲۰۱۸ حضور داشته است. گامبیا دو تیم در رده جوانان دارد، یک تیم زیر ۱۷ سال که در مسابقات مقدماتی جام جهانی فوتبال زنان زیر ۱۷ سال شرکت کرده است، و یک تیم زیر ۱۹ سال که از مسابقات انتخابی منطقه ای در جام جهانی زیر ۱۹ سال کنار رفت. توسعه یک تیم ملی با چالش هایی مشابه با سراسر مناطق آفریقا مواجه است، اگرچه فدراسیون فوتبال دارای چهار کارمند است که بر روی فوتبال زنان تمرکز می کنند.
سئول پایتخت کره جنوبی، خانه گروه های تجاری بزرگ جهانی مانند گروه هیوندای موتور، گروه اس کی، ال جی کرپوریشن، هانوا، گروه جی اس، گروه کی بی، گروه سی جی و سامسونگ است که رتبه پنجم در تولید ناخالص داخلی شهری جهانی و رتبه دوم در تولید ناخالص داخلی شهرهای آسیایی محسوب می شود. بخش خدمات بیشترین سهم نیروی کار شهر را به خود اختصاص داده است. مرکز امور مالی کشور و سئول در جزیره یوییدو واقع شده که مقر اصلی بورس ها و بانک ها در آنجا است. این جزیره نمایشگاه های تجاری سالانه زیادی برگزار می کند. بر اساس اعلام اتحادیه انجمن های بین المللی، سئول شهری است که میزبان بیشترین کنفرانس های بین المللی در آسیا است. رقابت مالی جهانی سئول از بین ۱۳۰ شهر در رتبه ۱۰ قرار دارد. سئول دارای سه ناحیه تجاری مرکزی است؛ مرکز شهر سئول (CBD)، گانگنام (GBD) و یوییدو (YBD). مرکز شهر سئول، که دارای ۶۰۰ صد سال سابقه به عنوان منطقه تجاری در کل کره است، اکنون منطقه ای متراکم در اطراف گوانگوامون و چئونگی چئون با دفاتر مرکزی شرکت های بزرگ، موسسات مالی خارجی، بزرگ ترین خبرگزاری ها و شرکت های حقوقی است. دو منطقه تجاری دیگر در دهه ۱۹۷۰ توسعه یافته اند که وی
ژگی های متفاوتی دارند. در حالی که گانگنام برای صنایع فنی، لوکس و آموزش خصوصی به خوبی شناخته شده، یوییدو برای مبادلات اوراق بهادار و مدیریت دارایی مشهور است. از آنجایی که بخش قابل توجهی از اقتصاد کره جنوبی توسط شرکت های تولیدی و فناوری پیش می رود، بازار اداری در سئول توسط شرکت های FIRE هدایت نمی شود. در عوض، صنایع متنوع تقاضا برای دفتر در مناطق تجاری مرکزی در سئول ایجاد می کند. این ویژگی به وضوح در مرکز شهر سئول مشهود است، جایی که دفتر مرکزی اکثر شرکت های خارجی بدون در نظر گرفتن صنعت شان، شعبه کره جنوبی است. در همین حال، بازار اداری گانگنام نیز توسط صنایع مختلف حفظ می شود، اما بیشتر اجزای آن از خرده فروشی های فناوری و لوکس می آیند. اکثر موسسات مالی، به ویژه بیشتر شرکت های بومی کارگزاری سهام در یوییدو ساکن هستند. صنعت. صنایع تولیدی سنتی و پرکار به طور مداوم با فناوری اطلاعات، الکترونیک و صنایع مونتاژی جایگزین شده اند؛ با این حال، تولید غذا و نوشیدنی و همچنین چاپ و نشر همچنان در میان صنایع اصلی باقی مانده اند. مقر اصلی تولیدکنندگان در سئول است از جمله سامسونگ، ال جی، هیوندای، کیا موتورز و گروه اس کی. شرکت های مه
م مواد غذایی و نوشیدنی عبارتند از هایت جینرو که نوشیدنی سوجو آن پرفروش ترین نوشیدنی الکلی در جهان است، به طوری که از ودکا اسمیرنوف نیز پیشی گرفته است؛ سئول همچنین میزبان غول های غذایی مانند تعاونی لبنیات سئول، گروه نونگشم، گروه سی جی، Orion, Maeil Holdings, Namyang Dairy Products و Lotte است. فروشگاه داری. بزرگ ترین بازار عمده فروشی و خرده فروشی در کره جنوبی، بازار دانگ دیمون، در سئول واقع شده است. میونگ دونگ یک منطقه خرید و سرگرمی در مرکز شهر سئول با فروشگاه های متوسط تا سطح بالا، بوتیک های مد و فروشگاه های تجاری بین المللی است. بازار نامدائمون که از نام دروازه نامدائه مون نامگذاری شده، قدیمی ترین بازار دائمی در سئول است. اینسا-دونگ بازار هنر فرهنگی سئول است که در آن آثار هنری سنتی و مدرن کره ای مانند نقاشی، مجسمه سازی و خوشنویسی به فروش می رسد. بازار هوانگاک-دونگ و بازار عتیقه جانگانپیونگ نیز محصولات عتیقه ارائه می دهند.
شان مایکل اوبویل (زاده ۱۹۶۳) آهنگساز و رهبر ارکستر استرالیایی است. "سمفونی رودخانه" او توسط ارکستر کوئینزلند اجرا شد و در سال ۲۰۰۷ در برنامه کلاسیک ای بی سی بر روی سی دی منتشر شد که شامل "کنسرتو برای Didgeridoo" با آهنگسازی و ضبط ویلیام بارتون بود. "سمفونی رودخانه" در ۱۰۰ سمفونی کلاسیک بنگاه خبررسانی استرالیا در رتبه ۸۵ قرار گرفت و "کنسرتو برای Didgeridoo" در ۱۰۰ اثر برتر قرن بیستم کلاسیک استرالیا در رتبه ۸۷ قرار گرفت. اوبویل به دلیل «خدمت قابل توجه به موسیقی به عنوان آهنگساز، رهبر ارکستر، نوازنده، مجری و کارگردان موسیقی» در مراسم افتخارات روز استرالیا در سال ۲۰۱۵ موفق به دریافت نشان استرالیا شد. حرفه شغلی. اوبویل برای هنرمندان بسیاری از جمله ایولین گلنی، آدام لوپز، جیمز موریسون، ویتلامز، تامی امانوئل، کیت سبرانو، ایوان کنی، تدی تاهو رودز، دیوید هابسون، کمپبی لی و دیوید هابسون، کمپبی لی، موسیقی های بسیاری ساخته و رهبری کنسرت را به عهده داشته است، او همکاری بسیاری با این موسیقدانان داشته است. او دو بار جایزه دست نوشته طلایی رادیو ای بی سی را برای آهنگسازی دریافت کرده است و پروژه هایش نامزدی و جوایز متعددی از ج