Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دو پیکره های ایزدبانوی ماری مینوسی () در سال ۱۹۰۳ در کاخ مینوسی کنوسوس در جزیرهٔ کرت یونان کشف شدند. برنامهٔ کاوشی که چندین دهه تحت هدایت باستان شناس انگلیسی آرتور ایوانز انجام شد، به طور قابل توجهی دانش و آگاهی دربارهٔ عصر برنز مینوسی ها را گسترش داد. با این حال، ایوانز بعدها به دلیل اغراق ها و ایده های بیش از حد گمانه زنانه اش مورد انتقاد قرار گرفت، هم در مورد «مرمت» برخی اشیاء خاص، از جمله معروف ترین این پیکره ها، و هم دربارهٔ تفاسیری که از مینوسی ها بر پایهٔ یافته های باستان شناسی ارائه داد. این پیکره ها اکنون در موزه باستان شناسی هراکلیون (AMH) به نمایش گذاشته شده اند. پیکره های کنوسوس که هر دو به طور قابل توجهی ناقص هستند، به اواخر دورهٔ دوره نوساختمانی مینوسی ها، حدود ۱۶۰۰ پیش از میلاد، تعلق دارند. ایوانز پیکرهٔ بزرگ تر را «ایزدبانوی مار» و پیکرهٔ کوچک تر را «کاهنهٔ مار» نامید؛ از آن زمان، این بحث وجود داشته که آیا ایوانز در این نام گذاری درست عمل کرده، یا اینکه هر دو پیکره کاهنه هایی را به تصویر می کشند، یا اینکه هر دو پیکره، همان ایزدبانو یا ایزدبانوان متفاوتی را نمایش می دهند. ترکیب پوشش های پرزرق و
برقی که سینه ها را کاملاً نمایان می گذارند، همراه با «ماربازی»، توجه بسیاری را جلب کرد، چه رسد به انواع جعلی که پس از آن ساخته شد. پیکرهٔ کوچک تر به ویژه همچنان نمادی محبوب از هنر و آیین های مینوسی است و اکنون به طور کلی با عنوان «ایزدبانوی مار» شناخته می شود. با این حال، باستان شناسان تصاویر مشابه اندکی یافته اند و ایزدبانوی مار در نظریات کنونی دربارهٔ موضوع مبهم دین مینوسی نقش چندانی ندارد. برخی پژوهشگران همچنین استدلال کرده اند که این پیکره ها واقعاً مار در دست ندارند، یا دست کم به اندازه ای که ایوانز تصور می کرد، مار در اطراف آن ها نیست، بلکه اشیای دیگری را در دست دارند. پیکره های کنوسوس. دو پیکرهٔ ایزدبانوی مار کنوسوس توسط کاوشگران ایوانز در یکی از مجموعه های گور صندوقی سنگی و سرپوش دار یافت شدند که ایوانز آن ها را «انباری های معبد» نامید، زیرا حاوی مجموعه ای از اشیایی بودند که احتمالاً دیگر برای استفاده مناسب نبودند، شاید پس از وقوع یک آتش سوزی. این پیکره ها از جنس فاینس مصری ساخته شده اند، ماده ای متشکل از کوارتز خردشده که پس از پخت، لعابی شفاف با رنگ های درخشان و جلایافته ایجاد می کند. این ماده در مصر
باستان نماد تجدید حیات بود و به همین دلیل در آیین های تدفینی و نیایشگاه ها مورد استفاده قرار می گرفت. پیکرهٔ بزرگ تر دارای مارهایی است که از بازوان او بالا رفته و به «تاج استوانه ای بلند» او می رسند، جایی که سر یک مار در بالای آن دیده می شود. این پیکره از ناحیهٔ پایین تنه، یک بازو و بخشی از تاج ناقص بود. او دارای سینه های برهنه و برجسته است و به نظر می رسد که یک یا چند مار به دور آن ها پیچیده اند. به دلیل قطعات از دست رفته، مشخص نیست که آیا یک مار یا چند مار به دور بازوان او پیچیده اند. پوشش او شامل کمربندی ضخیم با یک «گرهٔ مقدس» است. کوچک ترین پیکره، همان طور که بازسازی شده، دو مار را در دستان بلندش نگه داشته است و پیکره ای که بر روی تاج او قرار دارد، یک گربه یا پلنگ مانندها است. با این حال، همان طور که حفاری شد، سر نداشت و دست چپ اصلی از زیر آرنج مفقود بود. سر این پیکره توسط ایوانز و یکی از مرمت گرانش بازسازی شد. تاج یک قطعه ناقص بود که در همان چاله یافت شد و گربه/پلنگ نیز قطعه ای جداگانه بود که ایوانز مدتی بعد تصمیم گرفت که به این پیکره تعلق دارد، تا حدی به این دلیل که به نظر می رسید اتصالات هماهنگی بین ت
اج و گربه وجود دارد. پژوهشگران اخیر به نظر می رسد که پذیرای این ایده هستند که کلاه و گربه متعلق به یکدیگرند، اما در مورد تعلق هر یک یا هر دو به بقیه پیکره تردید دارند. سومین پیکره که از نظر اندازه در حد میانی است، از کمر شکسته شده، اما بخش پایینی آن با دیگر پیکره ها قابل مقایسه است. درون جعبه سنگی همچنین یک دست دیگر نیز وجود داشت که احتمالاً ماری را در دست داشته است.
در آلمان نازی، زنان همجنس گرایی که به اردوگاه های کار اجباری فرستاده می شدند، اغلب برچسب «ضد اجتماع» می خوردند و برپایهٔ قومیت یا مواضع سیاسی شان مورد هدف قرار نمی گرفتند. همجنس گرایی زنان در اتریش جرم انگاری شد، اما نه در سایر نقاط آلمان نازی. به دلیل عدم علاقهٔ نسبی دولت نازی به همجنس گرایی زنان در مقایسه با همجنس گرایی مردان، منابع کمتری برای مستندسازی وضعیت لزبین ها در آلمان نازی وجود دارد. پس زمینه. در برلین، بارها و کلوپ های شبانه همجنس گرایان پس از جنگ جهانی اول افتتاح شدند. سرشناس ترین آنان "Mali und Igel" نام داشت و کارآفرین السا کنراد اداره اش می کرد. داخل بار، کلوپی بود به نام "Monbijou des Westens." این کلوپ به نخبگان روشنفکر همجنس گرای زن برلین اختصاص داشت؛ بازیگر مارلنه دیتریش از جمله مهمانان مشهور این کلوپ بود. این کلوپ سالانه میزبان مجلس های رقص بال با حضور ۶۰۰ زن بود. در مارس ۱۹۳۳، کمپینی برای بستن تمام بارهای همجنس گرایان، از جمله زنان، آغاز شد. تمام نشریات همجنس گرایان (مانند "Die Freundin") و همینطور سازمان ها بسته شدند. تاریخ نگاری. مورخانی که دربارهٔ سوژه های فردی تحقیق می کنند، به نتایج
متفاوتی رسیده اند. زنانی که در آلمان نازی متهم به رابطهٔ همجنس گرایانه بودند، بسته به ویژگی هایشان با سرنوشت های متفاوتی روبه رو شدند. آن هایی که یهودی، سیاه پوست یا مخالف سیاسی رژیم بودند، در اردوگاه کار اجباری زندانی می شدند یا اعدامشان می کردند - این احکام در برخی موارد احتمالاً به دلیل هویت همجنس گرایانهٔ قربانیان سخت تر می شدند. در مقابل، مورخ ساموئل کلوز هونکه، به این نتیجه رسید که با زنان همجنس گرایی که متهم به جرایم غیرسیاسی بودند، به خاطر همجنس گرا بودنشان متفاوت رفتار نمی شد؛ صرفاً متهم شدن به همجنس گرایی معمولاً منجر به تحقیقات پلیسی می شد، اما مجازاتی در پی نداشت. برای همین، به نظر او «آزار و اذیت ناهمگن» یکی از عواقب تجارب همجنس گرایانه در آلمان نازی بود. مورخ لوری مارهوفر استدلال می کند که «اگرچه [زنان همجنس گرا] سوژهٔ آزار و اذیت رسمی و دولتی نبودند، زنان ناسازگار با جنسیت، دگرجنس پوشان و زنانی که به دلیل همجنس گرایی خود، توجه منفی جلب کردند، مشخصاً در خطر برانگیختن اضطراب در همسایه ها، آشنایان و مقامات دولتی قرار داشتند که می توانست در نهایت دلیلی برای خشونت مقامات دولتی شود، [مانند] رنجی که
ایلزه تاتزکه کشید»— حبس در اردوگاه کار اجباری راونسبروک. یادبودها. در جریان یادبود همجنس گرایان تحت تعقیب نازیسم در تیرگارتن سال ۲۰۰۸، دربارهٔ عدم گنجاندن اولیهٔ زنان همجنس گرا در یادبود بحث شد. استدلال منتقدان این بود که اگرچه زنان همجنس گرا به اندازهٔ مردان همجنس گرا با آزار و اذیت سیستماتیک مواجه نشدند، مناسب است که از آن دسته زنانی که به اردوگاه های کار اجباری فرستاده شدند یاد شود. طرحی برای جایگزینی ویدئوی اولیه با ویدئویی که شامل زنان می شد، با واکنش شدید مورخان، فعالان و مدیران یادبود مخالف مواجه شد و استدلالشان این بود که آوردن نام زنان همجنس گرا، «تحریف» است. علی رغم تلاش های برخی فعالان همجنس گرا برای بزرگداشت همجنس گرایان زن زندانی و کشته شده در راونسبروک، توافقی دربارهٔ ایجاد یادبود برای زنان همجنس گرا در کمپ صورت نگرفته است. هونکه استدلال می کند که حتی اگر زنان همجنس گرا به طور سیستماتیک مورد آزار و اذیت قرار نگرفتند، ممکن است مناسب باشد که برای آن ها یادبودی برپا شود، زیرا زنان همجنس گرا در آلمان نازی با خشونت و تبعیض روبه رو بودند.
بانوی سفیدپوش ()، که با نام زن سفیدپوش نیز شناخته می شود، یک نقاشی رنگ روغن روی بوم اثر ماری براکمون، هنرمند فرانسوی است که در سال ۱۸۸۰ خلق شد. این نقاشی لوئیز کیورون، خواهر ناتنی براکمون را به تصویر می کشد که اغلب مدل نقاشی های او بود. این اثر یکی از سه نقاشی براکمون بود که در پنجمین نمایشگاه امپرسیونیست ها در آوریل ۱۸۸۰ به نمایش درآمد. یکی از نقاشی های پیشین او، "زن در باغ" (۱۸۷۷)، ممکن است اتودی برای "بانوی سفیدپوش" بوده باشد. براکمون مانند دیگر امپرسیونیست ها، در فضای باز و بیشتر در باغ خود در سور نقاشی می کشید. در سال ۲۰۲۴ به افتخار ۱۵۰ سالگی نمایشگاه های اصلی امپرسیونیست ها، مجموعه ای از نمایشگاه ها برگزار شد که سبب شد این اثر باری دیگر مورد توجه قرار گیرد. پیشینه. ماری براکمون (۱۸۴۰–۱۹۱۶) هنرمندی فرانسوی بود که از دههٔ ۱۸۵۰ نقاشی را آغاز کرد. وی برخلاف بسیاری از هم عصرانش، از طبقهٔ کارگر بود و هنر را بیشتر به صورت خودآموز فرا گرفت. براکمون در ابتدا تحت تأثیر رمانتیسم قرار داشت که در آن زمان رایج و محبوب بود. او کار خود را با نقاشی صحنه های کوچک قرون وسطایی، مانند افرادی در حال مطالعه و پرتره هایی از جم
له "سروانتس در زندان" آغاز کرد. علاقهٔ او به هنر قرون وسطی احتمالاً از دوران کودکی اش در نزدیکی اوسل، در مجاورت دیر کهن نوتردام دو بونگ ریشه می گرفت. سبک براکمون پس از آموزش نزد ژان اگوست دومینیک انگر (۱۷۸۰–۱۸۶۷) دستخوش تغییر شد. بیشتر زنان هنرمند در اواخر قرن نوزدهم از کار کردن به تنهایی در خارج از استودیو منع می شدند؛ این قرارداد اجتماعی، دامنهٔ موضوعات قابل پرداخت آن ها را محدود می کرد. آموزش براکمون نزد انگر چندان کمکی به او نکرد، چرا که او به این مشهور بود که می گفت «در جرئت و پشتکار زنان در عرصهٔ نقاشی تردید دارد». انگر می خواست براکمون را در استودیو تنها به نقاشی «گل ها، میوه ها، طبیعت بی جان، پرتره ها و صحنه های خودمانی» محدود کند—موضوعات و سبک هایی که از دید انگر برای زنان مناسب بودند. این رویکرد باعث شد براکمون از او فاصله بگیرد و آموزش خود را نزد او رها کند، اما تأثیر فرمالیسم انگر همچنان در آثار اولیهٔ او مشهود ماند، آثاری همچون "پرترهٔ مادر، آلین پاسکیو-کیورون" (۱۸۶۰)، که مطالعهٔ او دربارهٔ رمبرانت (۱۶۰۶–۱۶۶۹) را آشکار می کند. در سال ۱۸۶۶، ماری هنگام نقاشی در موزهٔ لوور، با فلیکس براکمون آشنا شد
و بعدها در سال ۱۸۶۹ با او ازدواج کرد. فلیکس زیر نظر ژوزف گیشار (۱۸۰۶–۱۸۸۰)، یکی از شاگردان انگر، آموزش دیده بود. در دههٔ ۱۸۷۰، آثار ماری نشانه هایی از رئالیسم داشت (مانند "بازیکنان تخته نرد") که علاقهٔ او به نقاشانی چون آلفرد استیونس (۱۸۲۳–۱۹۰۶) را منعکس می کرد. فلیکس بعدها در نخستین نمایشگاه امپرسیونیست ها در سال ۱۸۷۴ شرکت کرد و هر دوی آن ها در چهارمین نمایشگاه در سال ۱۸۷۹ آثاری ارائه دادند. در اواخر دههٔ ۱۸۷۰، تأثیر امپرسیونیست های نوظهور بر ماری آشکار شد و هنرمندانی چون ادگار دگا (۱۸۳۴–۱۹۱۷)، کلود مونه (۱۸۴۰–۱۹۲۶)، و پیر اگوست رنوآر (۱۸۴۱–۱۹۱۹) در رویکرد هنری او اثر گذاشتند. خلق اثر. "بانوی سفیدپوش" ممکن است در فضای باز نقاشی شده باشد، اما ترکیب بندی آن با دقت طراحی شده است، زیرا براکمون پیش از آن چندین اتود کشیده بود. لوران مانوور، تاریخ نگار هنر، یکی از این اتودهای مقدماتی را که یک طراحیِ کشیده شده با جوهر سیاه است، تحت تأثیر سبک انگر توصیف می کند. "زن در باغ" (۱۸۷۷)، یکی دیگر از آثار پیشین او، نیز ممکن است اتودی ابتدایی برای این نقاشی بوده باشد. در تمامی این آثار، خواهر ناتنی براکمون، لوئیز کیورون، مدل
نقاشی های او بود؛ این روند نمونه ای از گزینه های محدودی است که در اختیار زنان هنرمند در فرانسهٔ قرن نوزدهم بود، در آن زمان آزادی آن ها برای آموزش هنر به شدت محدود شده بود. نقاشی فیگور در باغ یکی از موضوعات رایج در میان امپرسیونیست ها بود. این موضوع همچنین به زنان هنرمند امکان می داد که در فضای باز نقاشی کنند؛ برای نمونه براکمون در باغ خانهٔ خود در سور نقاشی می کشید. بدین ترتیب، این زنان می توانستند از محدودیت های فرهنگی که آن ها را از نقاشی به تنهایی در بیرون منع می کرد، عبور کنند. پیر، پسر براکمون، توضیح داد که مادرش شیفتهٔ رنگ سفید بوده و تغییرات آن در نور خورشید در فضای باز را مطالعه می کرد؛ این تغییرات، مشکلی رایج برای امپرسیونیست ها بود. به گفتهٔ پیر، این نقاشی آخرین اثری بود که مادرش با «تکنیک کلاسیک» کشید. این موضوع از دیدگاه تامار گارب، تاریخ نگار هنر، نشان می دهد که این اثر مرحله گذار از تأثیرات ژان-بتیست-کامی کورو (۱۷۹۶–۱۸۷۵) و ناتورالیست ها، به سوی سبک امپرسیونیستی انتخابی براکمون بوده است. توصیف. این نقاشی در ابعاد ۱۸۰٫۵ در ۱۰۵ سانتی متر (۷۱٫۱ در ۴۱ اینچ) و به اندازهٔ طبیعی یک انسان، زنی را با لبا
سی سفید، نشسته در یک باغ به تصویر می کشد. امضای «ماری ب.» در گوشهٔ پایین سمت راست دیده می شود. زن بر روی فرشی که روی چمن پهن شده نشسته است، دستانش را روی دامان خود به هم قلاب کرده و در حالی که رو به جلو است، بدنش به سمت چپ متمایل شده و در نمای سه رخ دیده می شود. پنجمین نمایشگاه امپرسیونیست ها. ماری سه نقاشی با عنوان "پرتره"، "پرستو" و "اتودی از طبیعت" را به که از ۱ تا ۳۰ آوریل ۱۸۸۰ در خیابان پیرامید شماره ۱۰ برگزار شد، ارائه کرد. اکنون باور بر این است که "پرتره" همان "بانوی سفیدپوش" است که در ابتدا با شماره کاتالوگ ۸۵ ارائه شده بود. دومین اثر، "اتودی از طبیعت"، با "نقاش و مدلش در باغ" یکی تشخیص داده شده که در آن، مانند بسیاری از دیگر آثار براکمون، خواهرش مدل نقاشی است. مرد حاضر در این نقاشی را نیز جیمز تیسو، هنرمند فرانسوی، دانسته اند. نقاشی های او در کنار آثار همسرش و دیگر هنرمندان امپرسیونیست مانند کایبوت، ادگار دگا، ژان-لویی فورن، گوگن، گیومن، آلبر لو بور، لیوپولد لوور، پیسارو، ژان-فرانسوا رافائلی، آنری روآر، شارل تیلو، اوژن ونسان ویدال، ویکتور وینیون، و فدریکو زاندومنگی به نمایش درآمد. بازخوردها. منتقدان
هنری فرانسه هنگام نمایش اولیهٔ این اثر در پنجمین نمایشگاه امپرسیونیست ها، از آن تمجید کردند. آرتور دشراک، رویکرد جدید براکمون در کار با رنگ روغن را «آغازی استادانه» خواند؛ همچنین گوستاو گوتشی اظهار داشت که براکمون «به شکلی مسحور کننده نقاشی می کند». فیلیپ بورتی این اثر را نتیجهٔ «مطالعه ای جدی» دانست و پل آرمان سیلوستر به تأثیر مناظری مانند آنچه در آثار فرانسوا بوشه (۱۷۰۳–۱۷۷۰) دیده می شود اشاره کرد. به گفتهٔ سیلوستر، براکمون در این نقاشی به «جلوه هایی بسیار هماهنگ» دست یافته است، که «در آن پس زمینه هایی شبیه به پرده های نگارین دیده می شود، که گویی از نور اوج کمال می درخشند.» اثر مرتبط. "بانوی سفیدپوش" بعدها به عنوان یک نقاشی درون نقاشی دیگر، در پس زمینهٔ نقاشی آبرنگ "فضای داخلی یک سالن" از براکمون به تصویر کشیده شد. تاریخچهٔ مالکیت. در آغاز، گوستاو ژفخوا، منتقد هنری فرانسوی، این نقاشی را خرید و آن را برای شهر پاریس بر جای نهاد. این اثر تا زمان بسته شدن نگارخانهٔ کاخ لوکزامبورگ، در آن به نمایش گذاشته شد؛ سپس از سال ۱۹۲۹ تا ۲۰۱۹ در موزهٔ هنرهای زیبای کمبره به نمایش درآمد. این نقاشی در مقطعی پیش از سال ۱۹۸۴ مور
د مرمت قرار گرفت. در اواخر دههٔ ۲۰۱۰ مشخص شد که این نقاشی، که به مدت ۹۰ سال به صورت امانی در موزهٔ کمبره نگهداری می شد، به پاریس منتقل شده و در موزهٔ اورسی به نمایش گذاشته خواهد شد. با توجه به قوانین فرانسه دربارهٔ آثار هنری مهم، بازگشت این نقاشی به کمبره بعید به نظر می رسید. پس از انتشار این خبر، چند صد نفر از اهالی کمبره دادخواستی امضا کردند تا این اثر در شهر باقی بماند و تنها به طور موقت به موزهٔ اورسی قرض داده شود، اما این تلاش موفقیت آمیز نبود. موزهٔ اورسی این نقاشی را در سال ۲۰۱۹ به مالکیت خود درآورد. نمایشگاه های اخیر. در صد و پنجاهمین سالگرد هشت نمایشگاه اصلی امپرسیونیست ها (۱۸۷۴–۱۸۸۶)، موزهٔ هنر اردروپگر در کپنهاگ، دانمارک، در نمایشگاهی با عنوان "امپرسیونیسم و زنان نادیده گرفته شدهٔ آن"، آثاری از برت موریسو، مری کسات، اوا گونزالس و ماری براکمون را به نمایش گذاشت. این نمایشگاه در سال ۲۰۲۴ با همکاری دورته ونگسگور نیلسن برگزار شد. در این نمایشگاه، "بانوی سفیدپوش" در کنار چندین اثر دیگر از براکمون به نمایش درآمد. نمایشگاه در نگارخانهٔ ملی ایرلند ادامه یافت و در آنجا با عنوان "زنان امپرسیونیست"، با همکاری
جنت مک لین برگزار شد.
سقط جنین در زامبیا () در صورتی قانونی است که بارداری زندگی مادر را تهدید کند، موجب مرگ مادر یا عوارض بارداری شود، یا سلامت فرزندان موجود را به خطر بیندازد، یا منجر به ناهنجاری مادرزادی گردد. زامبیا یکی از آزادترین قوانین سقط جنین در آفریقا را دارد، اگرچه محدودیت های آن دسترسی را دشوار می سازد. قانون «خاتمه بارداری» (TOP) که در سال ۱۹۷۲ تصویب شد، سقط جنین را در صورت تأیید متخصصان پزشکی قانونی می داند. این قانون به امضای سه پزشک، از جمله یک متخصص، نیاز دارد. اصلاحات این قانون و دستورالعمل های پزشکی توضیح می دهند که قانون، شرایطی مانند بارداری به دنبال تجاوز جنسی و همچنین وضعیت اجتماعی-اقتصادی را در نظر می گیرد. سقط جنین قانونی در دسترس است، اما اغلب هزینه بر یا دشوار است. برخی منتقدان قانون سقط جنین در زامبیا معتقدند که محدودیت های قانون TOP مانعی برای دسترسی بیشتر زامبیایی ها است. برخی دیگر باور دارند که زامبیا در قانون، سقط جنین را مجاز می داند اما در عمل ارائه نمی کند. اکثریت زنان در زامبیا از این قانون آگاهی ندارند و بسیاری از ارائه دهندگان خدمات پزشکی نیز از مفاد آن بی اطلاع اند. اعتراض وجدانی به سقط جنین
در میان کارکنان پزشکی رایج است. ارائه دهندگان دولتی سقط جنین را به صورت رایگان انجام می دهند، اما هزینه های غیررسمی اغلب بالا هستند. بیشتر سقط جنین ها به طور غیرایمن و توسط افرادی که مجوز ندارند انجام می شود که منجر به عوارض جدی می شود. سقط های غیرایمن عامل ۳۰٪ از مرگ مادران است. ارائه دهندگان خدمات بهداشتی دولتی به صورت قانونی هزینه ای برای سقط جنین دریافت نمی کنند، اما هزینه های غیررسمی رایج است. بسیاری از زنان توانایی پرداخت هزینه های سقط جراحی ایمن را ندارند. سقط های دارویی در شهرها رواج دارد، اما در مناطق روستایی دسترسی به سقط جنین محدود است. نوجوانان بیشتر در معرض سقط جنین های غیرایمن هستند. سقط جنین در زامبیا با برچسب اجتماعی همراه است. اکثریت زامبیایی ها باور دارند که سقط جنین باید غیرقانونی باشد. دین رسمی زامبیا مسیحیت است و کلیساها در مسیحیت و سقط جنین و مخالفت با آن نقش مؤثری دارند. جنبش های حق سقط جنین معتقدند که قانونی سازی سقط جنین راه حلی برای مشکلات بهداشت عمومی است. قانون گذاری. قانون «خاتمه بارداری» (TOP) سقط جنین را در صورتی که بارداری خطر مرگ یا مشکلات جسمی یا روانی برای مادر یا فرزندان مو
جود ایجاد کند، یا موجب ناهنجاری مادرزادی شود، قانونی می داند. سن مادر و محیط او در حال و آینده نیز ممکن است در نظر گرفته شود. سقط جنین باید توسط سه متخصص پزشکی، از جمله یک متخصص، تأیید شود. در شرایط اضطراری، این الزام ممکن است لغو شود. این فرایند باید در یک مرکز ثبت شده و توسط یک پزشک مجاز، با رضایت آگاهانه زن انجام شود. انجام یا دریافت سقط جنین غیرقانونی به هفت سال حبس محکوم می شود. قانون به متخصصان پزشکی اجازه می دهد که به دلیل اعتراض وجدانی از انجام سقط جنین خودداری کنند، مگر در مواقع اضطراری. مجازات ارائه غیرقانونی سقط جنین هفت سال زندان است و برای دریافت یا کمک به سقط غیرقانونی این مجازات به چهارده سال افزایش می یابد. در مه ۲۰۰۹، وزارت بهداشت (زامبیا) (MOH) مجموعه ای از دستورالعمل ها را برای تعیین اینکه آیا بارداری خطرناک است، با توجه به عوامل اجتماعی-اقتصادی عینی و ذهنی منتشر کرد. این دستورالعمل ها به ارائه دهندگان خدمات بهداشتی اجازه می دهد که با رضایت زن، بر اساس این عوامل اقدام به سقط جنین کنند و به ارائه دهندگان سطح میانی اجازه می دهد که این فرایند را در دوران بارداری انجام دهند. دستورالعمل ها تصریح
می کنند که بیماران باید به ارائه دهندگانی که مایل به انجام سقط جنین هستند ارجاع داده شوند و بیشتر مراکز درمانی دولتی باید دسترسی به سقط جنین را تضمین کنند، و اینکه اعتراض وجدانی فقط برای پزشکان فردی که سقط جنین را انجام می دهند اعمال می شود. قانون TOP محدودیت خاصی برای سن بارداری تعیین نکرده، اما وزارت بهداشت زامبیا سقط جنین را پس از زنده مانی جنین، یعنی در ۲۸ هفته، ممنوع کرده است. زامبیا یکی از آزادترین قوانین سقط جنین در منطقه را دارد. این کشور از معدود کشورهایی در آفریقا است که سقط جنین را بر اساس شرایط اجتماعی-اقتصادی مجاز می داند. قانون آن با ماده ۱۴(۲)(ج) پروتکل ماپوتو که زامبیا آن را تصویب کرده، سازگار است. با این حال، برخی آن را یک «قانون کاغذی» نامیده اند. این قانون قابلیت تفسیر دارد و محدودیت های آن باعث دشواری در سقط جنین می شود. برخلاف بسیاری از کشورهایی که سقط جنین در آن ها قانونی است، عوارض ناشی از سقط جنین در زامبیا رایج است. الزام به دریافت سه امضا چالش هایی ایجاد می کند، زیرا متخصصان ممکن است از امضا خودداری کنند. به عنوان مثال، ماری استوپس اینترنشنال به دلیل عدم تأمین امضاها، به طور موقت مم
نوع شد. تحلیل گران سیاست وضعیت زامبیا را در مقایسه با قوانین سقط جنین در اتیوپی، که آن را غیرقانونی اعلام کرده اما سقط جنین ایمن را ارائه می دهد، و تانزانیا، که فقط برای حفظ جان مادر مجاز است اما الزامات کمتری دارد، بررسی کرده اند. حامیان جهانی سقط جنین، زامبیا را نمونه ای از قانون گذاری آزاد می دانند، اما اجماع در زامبیا مبهم است. برخی از حامیان سقط جنین معتقدند که قانون پایان بارداری (TOP Act) محدودکننده است زیرا شرایط لازم برای سقط قانونی، دسترسی را محدود می کند؛ برخی دیگر معتقدند که این قانون آزاد است اما وضعیت واقعی باید تغییر کند تا با این قانون همخوانی داشته باشد. عدم قطعیت در مورد قانون و امکان اعتراض مبتنی بر وجدان ممکن است باعث شود که متخصصان پزشکی از انجام سقط جنین خودداری کنند. الزام دریافت سه امضا بحث برانگیز است زیرا هزینه بر است، به ویژه برای زنان فقیر و روستایی. افرادی که برای افزایش دسترسی به سقط جنین تلاش می کنند می گویند آموزش پزشکان و عموم مردم در مورد دستورالعمل های سقط جنین دشوار است و افراد بیشتری برای محدود کردن دسترسی به سقط جنین فعالیت می کنند تا افزایش آن. تاریخچه. پیش از سال ۱۹۷۲،
قانون جزایی زامبیا سقط جنین را جرم می دانست. در سال ۱۹۷۲، قانون پایان بارداری (TOP Act) به مجمع ملی زامبیا پیشنهاد شد. این قانون بر اساس قانون سقط جنین ۱۹۶۷ بریتانیا تدوین شده بود. این قانون هشت سال پس از آغاز ریاست جمهوری کنت کائوندا تصویب شد، کسی که ایدئولوژی انسان گرایی زامبیایی او شامل راست مسیحی و دیدگاه های پدرسالارانه دربارهٔ جنسیت زنان بود. وزیر بهداشت این قانون را به پارلمان ارائه کرد و گفت: «هدف از این لایحه اصلاح و روشن سازی قانون مربوط به پایان بارداری توسط پزشکان ثبت شده است.» او استدلال کرد که روشن سازی قانون، شک و تردیدهای پزشکان را برطرف کرده و از مرگ ها جلوگیری می کند. او در سخنان پایانی خود گفت که این قانون «درهای پایان بارداری بنا به تقاضا را باز نخواهد کرد». نمایندگان مخالف استدلال کردند که این قانون باعث افزایش تعداد سقط جنین خواهد شد. این لایحه با ۶۶ رأی موافق در برابر ۱۳ رأی مخالف تصویب شد. کلیسای کاتولیک در زامبیا طی نامه ای به دبیرکل کابینه، نسبت به این لایحه اعتراض کرد و ادعا کرد که این قانون بسیار سریع تصویب شده، بدون بحث عمومی بوده و بر اساس قانون بریتانیا است. رئیس پارلمان در نامه
ای به کائوندا توضیح داد که این لایحه، سقط جنین بنا به تقاضا را قانونی نخواهد کرد و نوشت: «خود لایحه برای خدمت به دو تا پنج نفر در بیست سال آینده طراحی شده است.» کائوندا این لایحه را امضا کرد. تصویب قانون پایان بارداری (TOP Act) بدون راهنمای فنی برای اجرا همراه بود. این قانون در سال ۱۹۹۴ اصلاح شد. اصلاحیه ای در سال ۲۰۰۵ مشخص کرد که سقط جنین در موارد سوءاستفاده جنسی از کودکان مجاز است. تا دهه ۲۰۰۰، اتساع و کورتاژ روش استاندارد سقط جنین بود، با وجود توصیه سازمان جهانی بهداشت مبنی بر استفاده از آسپیراسیون خلأ دستی (MVA). در سال ۱۹۸۸، بیمارستان آموزشی دانشگاهی (UTH) و سازمان غیردولتی بین المللی Ipas یک پروژه موفق برای افزایش ظرفیت بیمارستان در ارائه خدمات سقط جنین و معرفی MVA آغاز کردند. در اوایل دهه ۱۹۹۰، سازمان های غیردولتی با حمایت نمایندگی ایالات متحده آمریکا برای انکشاف بین المللی برنامه آموزشی ای را معرفی کردند، اما نیازهای منابع و زیرساختی آن در میان همه گیری ایدز در زامبیا حمایت دولتی کافی دریافت نکرد. UTH تنها مرکز ارائه دهنده سقط جنین بود. در سال ۱۹۹۲، دولت سیستم سلامت خود را اصلاح و غیرمتمرکز کرد و «بس
ته خدمات ضروری» از جمله MVA را در آن گنجاند. این اصلاحات در اوج همه گیری ایدز در زامبیا رخ داد که سیستم سلامت را بیش از حد ضعیف کرد تا ابتکارات دیگر عملی شود.
دولت خودمختار ترک قبرس (به ترکی: Otonom Kıbrıs Türk Yönetimi) نام دولتی بود که توسط ترک های قبرس در قبرس شمالی امروزی بلافاصله پس از تهاجم ترکیه به قبرس در سال ۱۹۷۴ تأسیس شد. رویکرد. اولین "کمیته اجرایی" دولت در ۲۶ اوت ۱۹۷۴ کار خود را آغاز کرد، اما دولت به طور رسمی در ۱ اکتبر ۱۹۷۴ تأسیس شد. تصمیم برای ایجاد آن "به دلیل بازتاب سیاسی تغییرات اجتماعی گسترده در جزیره ضروری بود". کمیته اجرایی در ۸ اکتبر ۱۹۷۴ توسط اولین کابینه ترک قبرس جایگزین شد. دولت قبرس شمالی را تا ۲۰ دسامبر ۱۹۷۴ تحت وضعیت اضطراری نگه داشت. حکومت اسماً تحت جمهوری قبرس خودمختار بود و قانون اساسی این جمهوری در حال اجرا بود. رئوف دنکتاش، رئیس جمهور، با اشاره به سمت معاون رئیس جمهوری که برای ترک های قبرس در این جمهوری اختصاص دارد، «معاون رئیس جمهور و رئیس اداره خودمختار ترک های قبرس» خوانده می شد. اعضای مجلس نیز به نمایندگی از مناطقی مانند پافوس که اکنون در جنوب بودند، سمت های قبلی خود را حفظ کردند. طی سه ماه پس از تأسیس، دولت چهار وزارتخانه جدید را برای برآورده ساختن خواسته ها ایجاد کرد، این وزارتخانه ها عبارتند از: وزارت نیرو، وزارت برنامه ریزی و
هماهنگی، وزارت امور مهاجرین و احیا و وزارت گردشگری. به گفته اندرو بوروویک، عملکرد فوری دولت به دلیل حضور نظامی سنگین در قلمرو آن با مانع مواجه شد. در ۳۰ اوت، زمانی که دولت اخیراً به طور غیررسمی تأسیس شده بود، طبق گزارش ها، ۱۷ جاده بین فاماگوستا و نیکوزیا وجود داشت.
سقط جنین در سنگال () در سنگال، سقط جنین غیرقانونی است، مگر در مواردی که مرگ مادر در میان باشد. سنگال یکی از معدود کشورهایی است که قانون کیفری آن سقط جنین را به طور کامل ممنوع کرده است. برای اعمال استثنا، گواهی پزشکی و تأیید سه پزشک لازم است. سقط جنین غیرقانونی با جریمه و زندان مجازات می شود. تقریباً تمام سقط جنین ها در این کشور ناامن هستند. مراقبت پس از سقط به طور گسترده در دسترس است. سقط جنین در دوران استعمار ممنوع شد. در سال ۱۹۶۷، استثنایی برای تهدید به مرگ مادر در نظر گرفته شد. پس از نگرانی هایی دربارهٔ سقط جنین ناامن به عنوان یک بحران بهداشت عمومی در دهه ۱۹۹۰، سنگال کنفرانس بین المللی جمعیت و توسعه و پروتکل مپوتو را تصویب کرد. در سال ۲۰۰۵، مجمع ملی اعلام کرد که زنان حق دریافت مراقبت پس از سقط را دارند. تلاش ها برای قانونی کردن سقط جنین در موارد تجاوز یا زنای با محارم با شکست مواجه شد. در سال ۲۰۱۳، گروهی از سازمان های غیردولتی با نام «کارگروه» تشکیل شد که هدف آن همسو کردن قانون سقط جنین سنگال با پروتکل مپوتو بود. در سال ۲۰۲۴، مجمع ملی لایحه ای را بررسی کرد که دسترسی قانونی به سقط جنین پزشکی را تضمین می کرد
. سازمان های بین المللی خواستار اصلاح قانون سقط جنین شده اند. در داخل کشور، خانواده ها و سازمان های مذهبی تأثیر زیادی بر مخالفت گسترده با سقط جنین دارند اسلام و سقط جنین. بسیاری از زنان اقدام به سقط جنین خودخواسته می کنند. قرص های سقط جنین از طریق بازار سیاه در دسترس هستند. برخی از متخصصان پزشکی به صورت غیرقانونی سقط جنین انجام می دهند یا تبلیغ می کنند. مراقبت پس از سقط (PAC) از دهه ۱۹۹۰ در دسترس بوده است و به همین دلیل سنگال به عنوان «پیشگام PAC در غرب آفریقا» شناخته می شود. وزارت بهداشت استفاده از مکش خلأ دستی یا میزوپرستول را برای مراقبت پس از سقط ترویج می کند. با این حال، کورتاژ همچنان رایج است، هرچند توصیه نمی شود، زیرا دسترسی به MVA اغلب دشوار است. ارائه دهندگان PAC گاهی بیماران را به مقامات قانونی گزارش می کنند، اما اکثر آن ها برای حفظ محرمانگی بیماران، سقط جنین را به طور ضمنی به عنوان سقط خودبه خود (سقط جنین طبیعی) ثبت می کنند. سنگال نرخ بالایی از کودک کشی دارد که اغلب به نبود امکان قانونی سقط جنین نسبت داده می شود. در دهه های ۲۰۱۰ و ۲۰۲۰، اجساد نوزادان زیادی در محل های دفن زباله و سایر مکان ها کشف شد