Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ودش بالید و شاهزادگان را میهمان کرد. سپس به سوی اردوگاه در آردئا بازگشتند. تجاوز. اما چند روز بعد، سکستوس، مخفیانه و بی اطلاعِ کولاتینوس، به کولاتیا بازگشت و از آن زن عفیف و زیبا خواست به زنا رضایت بدهد. چون زن مخالفت کرد، سکستوس شمشیر کشید و او را به تجاوز تهدید کرد، اما زن به قیمت جانش نیز تسلیم بدکاری نشد. پس سکستوس او را تهدید به آبروریزی، به عنوان آخرین حربه، کرد و گفت که وقتی او را کشت، جنازهٔ لختِ یک غلام را کنارش قرار می دهد تا همه بگویند که لوکرتیا در جریان یک زنا، آن هم با یک غلام، کشته شده است. لوکرتیا دید که نه تنها جان که آبرویش نیز در خطر است، پس به ناچار به زنا رضایت داد. پس از آن، سکستوس، شادمان از مقهور کردن عفت زن، از کولاتیا رفت. لوکرتیا، که بسیار افسرده شده بود، پیکی به شوهرش کولاتینوس در اردوگاه آردئا و به پدرش لوکرتیوس در روم فرستاد و از آنان خواست که باشتاب به کولاتیا بیایند، و البته هرکدام یک مرد صمیمی و قابل اعتماد با خودش بیاورد. پس آن دو لوکیوس یونیوس بروتوس و پوبلیوس والریوس پوبلیکولا را برگزیدند و با هم، چهار نفری، به کولاتیا تاختند و به منزل لوکرتیا درآمدند. آنجا، لوکرتیا ماجرای
تجاوز پسر پادشاه را برایشان شرح داد و از آنان خواست که انتقام او را از سکستوس بگیرند. پس چون آن چهار مرد سوگند انتقام گیری خوردند و خیال زن را بابت انتقام گیری راحت کردند، لوکرتیا خنجری را که زیر جامه اش پنهان کرده بود در قلبش فروکرد و خود را کشت تا ثابت کند که فقط به خاطر حفظ آبرویش مجبور به تن دادن به رابطه با سکستوس شده بود، و گرنه به هیچ روی راضی به رابطه نبوده است. شورش و براندازی پادشاهی تارکوئینیان. در حالی که همسر و پدرِ لوکرتیا مشغول شیون و زاری بودند، بروتوس خنجر را از قلب لوکرتیا درآورد و جلوی خود گرفت و به خون زن قسم خورد که انتقامش را می کشد و اجازه نمی دهد زین پس خاندان تارکوئینیان یا هر خاندان دیگری بر روم حکومت کند؛ و آن سه تن را گفت که به جای گریستن بر مرگ زن دست به کار شوند. پس این چهار مرد جنازهٔ لوکرتیا را برداشته تا میدان مرکزی شهر کولاتیا بردند و در معرض دید عموم گذاشتند و هریک از ددمنشی و گستاخی خاندان شاه دادوناله سرداد و کمک خواست. خاصه، بروتوس از آنان خواست که، به جای گریستن بر جنازهٔ زن، دست به شمشیر ببرند و خاندان فاسد شاه را خلع کنند. پس عدهٔ زیادی از جوانان داوطلب شدند و سپاهی تش
کیل داده به سوی روم راه افتادند. از قضا، چنان که پیش تر گفته شد، سپاه روم و پادشاهش چند کیلومتر دورتر مشغول محاصرهٔ شهر آردئا بودند و از شورش اهالی کولاتیا و حرکتشان به سوی روم خبر نداشتند. وقتی سپاه داوطلب کولاتیا به روم درآمد، چون مردم روم دیدند که بروتوس و لوکرتیوس ــ دو تن از اشراف روم ــ در خط مقدم آن سپاه می آیند، تعجب کردند. بروتوس رومیان را به میدان مرکزی فراخواند و همان نطقی که برای اهالی کولاتیا ایراد کرده بود را برای رومیان هم کرد و از آنان خواست رأی به خلع قدرت لوکیوس تارکوئینیوس متکبر و کل خاندان تارکوئینیان بدهند. رومیان نیز پذیرفتند و با همسر و پدر لوکرتیا همدردی کرده رأی به خلع قدرت تارکوئینیوس ــ که با پسرانش در آردئا بود ــ دادند. وقتی این اخبار انقلابی به تارکوئینیوس رسید، او دستپاچه و هراسان با گارد وفادارش به سوی روم به راه افتاد تا شورش را بخواباند. اما دروازه های روم را به رویش بستند و حکم تبعیدش را قرائت کردند و اکثریت سپاهش، که در اردوگاه آردئا مانده بود، نیز با انقلابیان همدلی کرده به شاه پشت کرد، و او مجبور شد با پسرانش به کائره، از دولت شهرهای اتروسکان و واقع در شمال روم، پناهنده ش
ود. بدین سان، دوران پادشاهی روم (۷۵۳ تا ۵۰۹ ق. م) به پایان رسید و جمهوری روم تأسیس شد.
شاخهٔ زَرّین () یکی از داستان های چندقسمتی نوشته شده در حماسه انئید، کتاب ششم، توسط شاعر رومی ویرژیل (۷۰–۱۹ قبل از میلاد) است که ماجراهای قهرمان تروا آئنیاس را پس از جنگ تروآ بیان می کند. داستان. در حالی که تروآ (شهر) در آخرین نبرد خود علیه یونانیان در حال نابودی بود، آئنیاس شهر را ترک می کند و تلاشی را برای یافتن یک سرزمین جدید در غرب مدیترانه رهبری می کند. در این مأموریت که توسط هلنوس پیامبر هدایت می شود، آئنیاس به ایتالیا می رسد و قصد دارد شهری برای مردم خود بسازد. سیبیل کومایی به نام دیفوبه، سیبیل (پیشگو) از کومای، سپس یک پیرزن بیش از هفتصد سال، در معبد آپولون، رضایت می دهد که او را در سفری به جهان مردگان برای اجابت خواسته اش برای دیدن سایه پدر مرحومش همراهی کند. پیش از ورود به دنیای مردگان در فرهنگ یونانی-رومی، دیفوبه به آئنیاس می گوید که ابتدا باید موسیقی دان میسنوس را دفن کند، و همچنین شاخه طلایی را که در نزدیکی جنگل های اطراف غار او رشد می کند، ه عنوان هدیه به پروسرپینا، ملکه پلوتون (اسطوره) (هادس)، پادشاه قلمرو مردگان به دست آورد. در جنگل، مادر آئنیاس، الهه ونوس، دو کبوتر را برای کمک به او در این کار
دشوار می فرستد، و کبوتران به او کمک می کنند تا درخت را پیدا کند. هنگامی که آئنیاس شاخه را می شکند جدا می کند، شاخه زرین دوم فوراً رویش می کند، که این یک فال نیک است، زیرا سیبیل گفته بود که اگر این اتفاق نمی افتاد، تلاش آینده با شکست مواجه می شد. تروجان ها به رهبری کورینائوس مراسم تشییع جنازه میسنوس را انجام می دهند و به آئنیاس اجازه می دهند تا فرود خود را به دنیای زیرین آغاز کند. سیبیل شاخه طلایی را به خارون نشان می دهد که تنها پس از آن به آنها اجازه می دهد وارد قایق او شوند و از رود استیکس عبور کنند. از طرف دیگر، او یک کیک حاوی مواد خواب آور را برای نگهبان سگ سه سر سربروس می اندازد که آن را می بلعد و به خواب می رود. در عالم اموات، آئنیاس سعی می کند با چند سایه صحبت کند، و به صحبت سیبیل در مورد مکان هایی مانند تارتاروس گوش می دهد، جایی که زندان بزرگی را می بیند که با دیواری سه گانه حصار شده با مردان شریری که مجازات می شوند و در کنار رودخانه آتشین فلگتون قرار دارد. در کاخ پلوتون (هادس در یونانی)، آئنیاس شاخه زرین را روی در طاقدار می گذارد و به الیزیوم می رود، محل زندگی کسانی که زندگی عادلانه و مفیدی داشتند. آ
نخیسس، پدر آئنیاس، سرانجام در الیزیوم سرسبز و آفتابی قرار دارد، جایی که رودخانه زیبا اریدانوس در جریان است. آئنیاس سه بار تلاش می کند تا پدرش را در آغوش بگیرد، اما هیچ موفقیتی کسب نمی کند زیرا سایه پدرش مانند هوای رقیق یا رویاهای پوچ است. با این وجود، آن ها با هم برخورد شادی می کنند و آنخیسس به پسرش از رودخانه نزدیک لته می گوید، رودخانه فراموشی، که در سوی دیگر انبوهی از ارواح در انتظار تولد روی زمین بودند. در آنجا کسانی بودند که از نسل آئنیاس خواهند بود و کسانی که در آینده زندگی خواهند کرد، مانند رومولوس، مارکوس فیوریوس کامیلوس، مارسلوس (خواهرزاده آگوستوس)، و سزار (عنوان). آنخیسس به آئنیاس توصیه می کند و سپس او را به دروازه عاج، یکی از دروازه های «اسلیپ» هدایت می کند که توسط آن آنها به زمین بازمی گردند.
فریدریش میت (۴ ژوئن ۱۸۸۸ – ۲ سپتامبر ۱۹۴۴) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که فرماندهی یگان های مختلفی را در طول جنگ جهانی دوم بر عهده داشت. سال های اولیه. فریدریش میت روز ۴ ژوئن سال ۱۸۸۸ در ابرس والده در براندنبورگ زاده شد. سال ۱۹۰۶ به عنوان افسر دانشجو در گردان ۲ یِیگر به نیروی زمینی امپراتوری آلمان پیوست و سال بعد در رسته پیاده نظام به سلک افسران درآمد. در جریان جنگ جهانی اول با عملکرد خوبی داشت و در جبهه غربی و رومانی و همراه ارتش عثمانی جنگید. فرمانده گروهان بود و دست کم یک باز زخمی شد. رایشسور. میت پس از جنگ در رایشسور باقی ماند، به ستاد کل پیوست و در وزارت دفاع کار کرد. سال ۱۹۲۸ به درجه سرگرد ترفیع گرفت. ورماخت. با تشکیل ورماخت و گسترش آن میت مدارج ترقی را طی کرد. بدین ترتیب سال ۱۹۳۳ به درجه سرهنگ دوم، سال ۱۹۳۵ به درجه سرهنگ و سال ۱۹۳۸ به درجه سرتیپ ترفیع گرفت. در این مدت هنگ ۲۷ پیاده نظام را در روستوک فرماندهی کرد (۱۹۳۸–۱۹۳۶) و رئیس ستاد منطقه نظامی شماره ۱۲ در ویزبادن (۱۹۳۹–۱۹۳۸) بود. جنگ جهانی دوم. میت هنگام آغاز جنگ جهانی دوم در جایگاه ریاست ستاد ارتش یکم در جبهه غربی قرار داشت. او به شد
ت معترض عملکرد و رفتار اس اس و اس دی بود و این اعتراض علناً بروز می داد. بدین ترتیب از مقام خود خلع و روز ۲۲ ژانویه سال ۱۹۴۰ وادار به بازنشستگی شد. با این حال تنها سه هفته بعد ارتشبد فرانتس هالدر، رئیس ستاد کل نیروی زمینی آلمان که با جنبش مخالفان حاکمیت رایش سوم همدلی داشت، در یک اقدام جسورانه میت را به خدمت بازگرداند و به عنوان رئیس بخش عملیات های فرماندهی عالی نیروی زمینی منصوب کرد. میت تنها دو هفته پس از آن در روز ۱ مارس به درجه سرلشکر ترفیع گرفت. میت در سمت خود در فرماندهی عالی نیروی زمینی درگیر طرح ریزی برای کارزار غرب شد. در مراحل پایانی نبرد دانکرک افسر رابط فرماندهی عالی نیروی زمینی در ارتش هجدهم بود تا یگان های آن به سرعت به سمت نواحی جنوبی فرانسه گسیل شوند. بدین شکل تا حدود در تسخیر پاریس در روز ۱۴ ژوئن سال ۱۹۴۰ نقش داشت. در ادامه یاری گر هماهنگ سازی بین گروه ارتش آ و فرماندهی عالی نیروی زمینی در جهت تصرف مابقی فرانسه بود. میت به عنوان رئیس ستاد کمیسیون آتش بس در اواخر ماه ژوئن برگزیده شد. پس لغو شدن عملیات "زی لووه"، میت درخواست یک فرماندهی میدانی کرد. بدین شکل هدایت لشکر صد و دوازدهم پیاده نظام در
مانهایم روز ۱۰ دسامبر سال ۱۹۴۰، نخستین روز فعال شدن رسمی این لشکر، به او سپرده شد. با این لشکر در جریان عملیات بارباروسا، ماه ژوئیه سال ۱۹۴۱ به جبهه شرقی فرستاده شد و در نواحی بوبرویْسک، کی یف و بریانسک به نبرد پرداخت. لشکر میت در پی ضدحمله زمستانی ارتش سرخ و عقب نشینی از مسکو تلفات سنگینی برداشت. این لشکر در جربان نبرد استالینگراد در اواخر سال ۱۹۴۲، در بخش نسبتاً ثابتی از خط مقدم گروه ارتش مرکز مستقر بود. در پی تشکیل گروه ارتش دن برای اجرای عملیات نجات محاصره شدگان آلمانی در استالینگراد، فیلدمارشال اریش فون مانشتاین میت را به عنوان فرمانده نیروهای امنیتی و پشت سر گروه ارتش خود منصوب کرد. با این حال با توجه به سرعت تهاجم دشمن کار میت در حقیقت به سازمان دادن به یگان هایی در اندازه هنگ و لشکر جهت متوقف کردن رخنه دشمن یا دست کم به تأخیر انداختن آن بدل شد. نیروهای تحت امر او که به صورت کلی سپاه "میت" نام گرفتند، بین ماه های ژانویه تا ژوئیه سال ۱۹۴۳ در نواحی رودهای دن و دونتس و عقب نشینی به سمت رود میوس رزم کردند. شرایط بحرانی نواحی جنوبی خط مقدم باعث می شد یگان های او به صورت مداوم تغییر کنند. به هر صورت میت به
خوبی از عهده این مسئولیت برمی آمد. بدین شکل روز ۲۰ مارس سال ۱۹۴۳ به درجه سپهبد (ژنرال پیاده نظام) ترفیع گرفت. آرایش تحت امر میت روز ۲۰ ژوئیه سال ۱۹۴۳ ثابت شد و به عنوان جایگزین سپاهی که در استالینگراد منهدم شده بود، به سطح سپاه ۴ ارتقا یافت. میت به عملکرد خوب خود در سال ۱۹۴۴ ادامه داد و نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین را همراه برگ های بلوط آن، از این بابت دریافت کرد. مسئله پیشرفت کردن و مزین شدن میت به چنین جوایزی با وجود انتقادات صریح او نسبت به حاکمان آلمان قابل توجه است. سپاه ۴ در ادامه جنگ به مرور در طول اراضی اوکراین تا رود دنیستر و سپس درون مولداوی عقب رانده شد؛ جایی که تهاجم تابستانه سال ۱۹۴۴ شوروی در نهایت متوقف گردید. در این حین مذاکرات مخفی بین مخالفان حکومت ایون آنتونسکو در رومانی و شوروی در جریان بود. آنتونسکو روز ۲۳ اوت سال ۱۹۴۴ از مقام خود خلع و دستگیر شد. در پی این حوادث رومانی از نیروهای محور جدا شد و به صف متفقین درآمد. با دست کشیدن نیروهای رومانیایی از جنگ با شوروی، نیروهای موتوریزه ارتش سرخ بدون مواجهه با هیچ مقاومتی از جناح چپ به پشت سر نیروهای آلمانی در این کشور رخنه کردند. ستون های دشمن
بیش از ۵۰ کیلومتر پشت خط سپاه ۴ بودند که میت متوجه این مسئله شد. گروه ارتش جنوب اوکراین، یگان مادر نیروهای آلمانی در رومانی، برای نجات مابقی نیروهای خود به سمت مجارستان عقب نشینی و یگان های در محاصره شامل سپاه ۴ به عنوان بخشی از ازتش هشتم، را رها کرد. این یگان ها می بایست خود برای نجات خود از مهلکه و خروج از محاصره می جنگیدند. سرنوشت. با توجه به مسدود بدون راه به سمت غرب، میت با سه لشکر پیاده نظام آلمانی تحت امر خود، با رها کردن برخی تجهیزات سنگین، در موازات رود پروت به سمت جنوب عقب نشینی کرد. او دیگر قادر به برقراری ارتباط با یگان های دیگر در جناحین خود نبود. میت با دشواری یکپارچگی سپاه خود را حفظ کرد و با وجود برتری هوایی مطلق شوروی، نیروهای پشتی آن حملات نیروهای مکانیزه دشمن را دفع نمودند. تا این که روز ۲۴ اوت با شنود رادیویی مشخص شد دشمن شهر هوش در جنوب را تصرف و یگان های تدارکاتی آلمانی را منهدم کرده و سپاه ۴ را کاملاً به محاصره انداخته است. در این حال نیروهای آشفته ای از دو لشکر دیگر آلمانی به او پیوستند. میت از سر ناچاری روزهای ۲۵ و ۲۶ اوت حملاتی به سمت هوش صورت داد تا راه گریز را به سمت جنوب بگشاید.
به هر صورت شرایط دشوار مردابی ناحیه، فرسودگی نیروها و مقاومت شدید دشمن این اجازه را به او نداد. او در آخرین راهکار دستور داد تمامی گاری ها سوزانده و همه اسب های نالازم کشته شوند. میت در تلاش بود پس از از بین بردن ادوات خود، با تغییر جهت به سمت غرب، نیروهای خود را در قالب گروه های کوچک به مواضع نیروهای آلمانی در کوه های کارپات در فاصله ۱۲۰ کیلومتری برساند. در حقیقت با قطع شدن تمامی ارتباطات، او هیچ راهی نداشت که بداند نیروهای دیگر آلمانی و قوای دشمن در چه موقعیتی هستند. نیروهای لشکر هفتاد و نهم پیاده نظام با جلوداری چهار توپ تهاجمی باقی مانده برای آن سرنیزه میت از شب ۲۷ اوت برای اجرای نقشه جهت گذر از رود برلاد بودند. این عمل برای سربازان از نفس افتاده ای که برای چندین روز هیچ غذایی نخورده بودند غیرممکن به نظر می رسد. با این وجود این یگان توانست تا صبح روز ۲۹ اوت زیر آتش شدید دشمن، از رود بگذرد. سپهبد فریدریش میت خود در این درگیری در خط مقدم بود که به طرز نامعمولی در این میانه جان باخت. پس از او تمامی ۲۰ هزار نفر نیروی سپاه ۴ در تلاش برای رسیدن به خط خودی به روش برنامه ریزی شده، کشته یا اسیر شدند. گفته می شود ت
نها یک سرباز لشکر هفتاد و نهم دوازده روز بعد در مجارستان به خط آلمانی ها رسید.
گاوین همیلتون (لنارک، ۱۷۲۳ ـ رم، ۴ ژانویه ۱۷۹۸) یک نقاش تاریخی نوکلاسیسیست و باستان شناس اسکاتلندی بود. زندگی نامه. او از یک خاندان اشرافی اسکاتلندی بود. در دانشگاه گلاسگو درس خواند و سپس به رم رفت تا در رشتهٔ نقاشی مطالعه کند. پس از یک بازگشت کوتاه مدت به اسکاتلند و اقامت در لندن و کشیدن پرتره های متعدد، در ۱۷۵۶ به روم بازگشت و تا آخر عمر در آنجا ماند. در ۱۷۶۰ تابلوی «"آشیل بر جنازهٔ پاتروکلوس می گرید"» را ترسیم کرد. افزون بر پرتره ها، موضوع برجستهٔ آثارش اساطیر کلاسیک هستند. بزرگ ترین کار او در نقاشی مجموعه ای از شش اثرند که از ایلیاد اقتباس کرده بود. او همچنین یک تابلوی «"مرگ لوکرتیا"» (در ۱۷۶۵) را ترسیم کرد که از آن با عنوان «"سوگند بروتوس"» نیز یاد می شود؛ این اثر باعث شد بقیهٔ نقاشان، به تقلید او، یک سری نقاشی های مربوط به سوگند ترسیم کنند که بی تردید معروف ترینشان "سوگند هوراتی ها" (اثر ۱۷۸۴) اثر ژاک-لویی داوید بود. او همچنین در باستان شناسی نیز دستی داشت و آثار باستانی را تجارت می کرد.
شیائومی می آ۳ (به انگلیسی: Xiaomi Mi A3) سومین گوشی هوشمند از سری گوشی های هوشمند Mi A است که توسط شیائومی توسعه یافته است. شیائومی می آ۳ بخشی از برنامه اندروید وان است که به روزرسانی های نرم افزاری آن مستقیماً از گوگل ارائه می شود.
اثر شماره تولد، تمایل ناخودآگاه افراد به ترجیح دادن اعداد در تاریخ تولدشان بر اعداد دیگر است. اولین بار در سال ۱۹۹۷ توسط روانشناسان ژاپنی شینوبو کیتایاما و مایومی کاراساوا گزارش شد، اثر شماره تولد در کشورهای مختلف تکرار شده است و به سن و جنسیت ارتباطی ندارد. این اثر برای اعداد بالای ۱۲ برجسته تر است. بیشتر مردم خودشان را دوست دارند و از این رو اعداد در روز تولد ترجیح داده می شوند، علیرغم این واقعیت که در بسیاری از زمینه های دیگر ظاهر می شوند. افرادی که خودشان را دوست ندارند، معمولاً اثر شماره تولد را نشان نمی دهند. یک اثر مشابه، اثر نام-حروف، برای حروف یافت شده است: مردم تمایل دارند حروفی را که بخشی از نام آنها است ترجیح دهند. اثر شماره تولد و اثر نام به طور قابل توجهی همبستگی دارند. در طول تاریخ، جوامع اعدادی داشته اند که آنها را خاص می دانند. به عنوان مثال، در روم باستان، عدد ۷ بسیار مبارک بود، در تمدن مایا، عدد ۱۳ مقدس بود، در ژاپن امروزی مردم سه، پنج یا هفت هدیه (برای شانس) می دهند. در چین عدد ۸ را خوش یمن می دانند و تا حد امکان از ۴ اجتناب می شود. در فرهنگ های غربی، عدد ۱۳ اغلب بدشانس در نظر گرفته می شود
، از این رو اصطلاح سیزده هراسی، ترس از عدد ۱۳، نامیده می شود
پیکسل ۶ و پیکسل ۶ پرو یک جفت گوشی هوشمند اندرویدی می باشند که توسط گوگل به عنوان بخشی از خط تولید گوگل پیکسل طراحی، توسعه و به بازار عرضه شده اند. پیکسل ۶ به عنوان جانشین پیکسل ۵ به بازار معرفی شده است. این تلفن ها برای اولین بار در اوت ۲۰۲۱ پیش نمایش شدند و گزارش هایی مبنی بر اینکه آنها توسط یک سامانه روی یک تراشه سفارشی به نام Google Tensor ارائه می شوند را تأیید می کند. در این گوشی دوربین ها در یک نوار افقی روی قاب پشتی قرار گرفته اند. پیکسل ۶ و پیکسل ۶پرو با اندروید ۱۲ عرضه شدند و گوگل ویژگی های هوش مصنوعی و رایانش فراگیر متعددی را در جریان رویداد معرفی گوشی ها اعلام کرد. در جریان مراسم رونمایی، گوگل رنگ بندی رسمی این گوشی ها را اعلام کرد و در همان روز سه گزینه رنگی برای پیکسل۶ و چهار گزینه رنگی برای پیکسل ۶ پرو، برای پیش سفارش در دسترس قرار گرفت. با شروع حمل و نقل در ۲۵ اکتبر فروشگاه گوگل هیچ تخفیفی برای دستگاه ها در جمعه سیاه ارائه نکرد، که در سالهای گذشته بی سابقه بود. در فوریه ۲۰۲۲، پیکسل ۶ و پیکسل ۶ پرو در «تعداد محدود» در ایتالیا و اسپانیا در دسترس قرار گرفتند و دو هفته بعد عرضه محدود این گوشی ها در
سنگاپور آغاز شد.
ماروآ خربوچ (متولد ۲۰ سپتامبر ۱۹۹۰) مدل جبل الطارقیایی و دارنده عنوان مسابقه زیبایی است. او در سال ۲۰۱۳ عنوان دوشیزه جبل الطارق را به دست آورد و به عنوان منتخب مردم در دوشیزه دنیا ۲۰۱۳ در بالی، اندونزی انتخاب شد، جایی که مگان یانگ از فیلیپین برنده مسابقه شد. قرار گرفتن در ۳ فینالیست برتر او اولین جبل الطاریایی مغربی الاصل بود که عنوان دوشیزه جبل الطارق را به دست آورد و دومین فینالیست جبل الطارق در مسابقات زیبایی دوشیزه دنیا بود. مروآ خربوچ دستیار مدیر ارتباط با مشتری است. سرگرمی ها و علایق او شامل مدلینگ، تناسب اندام و کار داوطلبانه است. او از تبار مراکشی است و پدر و مادرش هر دو اهل مراکش هستند و سه زبانه است و به انگلیسی، اسپانیایی و عربی صحبت می کند.
کسی به من گفت اولین آلبوم استودیویی کارلا برونی خوانندهٔ ایتالیایی-فرانسوی است که در سال ۲۰۰۳ منتشر شد. تولید، ضبط و میکس این آلبوم بر عهدهٔ لوئی برتینیاک بوده است. "یکی بهم گفت" در زمان انتشارش صدرنشین جدول آلبوم های فرانسه شد و سی و چهار هفتهٔ متوالی جزو ده آلبوم برتر آن کشور بود. آلبوم در آلمان، سوئیس، ایتالیا، پرتغال و شیلی هم به جمع ده تای برتر رسید. نظر منتقدان. آل میوزیک با اشاره به حرفهٔ اصلی برونی به عنوان یک سوپر مُدل، آلبوم را «بسیار فراتر از آن چیزی که انتظار می رفت» و «یک آلبوم آکوستیک و صمیمی» توصیف کرده است. رادیو بین المللی فرانسه اشعار و موسیقی آلبوم را «بسیار عالی» توصیف کرده و از قطعهٔ «Tout le monde» با عنوان «گوهر گرانبهای موسیقایی» یاد کرده است. گاردین ضمن مطلوب ارزیابی کردن آلبوم، با اشاره به انگلیسی نبودن اشعار آن نوشته است: «با این وجود که معنای دقیق کلمات یا حتی موضوع یک آهنگ را نمی فهمیم، باز هم احساسی وجود دارد که با باور قلبی خواننده همراهی می شود».
سباستین برناردو د میر. دیپلمات مکزیکی، متولد ۲۰ ژانویه ۱۸۴۹ در پوئبلا، مکزیک، در گذشت ۱۹۱۱ پاریس. او با رئیس جمهور مکزیک پورفیریو دیاز روابط دوستانه ای داشت و به عنوان یک ملاک، دارای املاکی در نزدیکی رودخانه نکساپا در آمیکامکا بود. او در ۱۸ اکتبر ۱۸۹۹ به عنوان وزیرمختار مکزیک در لندن منصوب شد، و در ژوئن ۱۹۰۱ به دلیل مرگ آنتونیو دو میر ای سلیس، به پاریس اعزام شد تا مسئولیت نمایندگی مکزیک در فرانسه را بر عهده بگیرد. بین ماه های اکتبر تا دسامبر ۱۹۰۳، وی از طرف دولت مکزیک نمایندهٔ برقراری روابط با ایران شد و به همین دلیل با سمت سفیر فوق العاده در یک مأموریت ویژه عازم ایران شد. او همچنین یکی از اعضای هیئت مکزیکی در کنفرانس صلح لاهه در سال ۱۹۰۷ بود. او تا زمان مرگش در سال ۱۹۱۱ در سمت خود به عنوان وزیر مختار مکزیک در فرانسه خدمت کرد.
باشگاه فوتبال النصر عربستان در این فصل، ۴۸ اُمین سال فعالیت خود در بالاترین سطح فوتبال حرفه ای عربستان را تجربه می کند. این باشگاه در لیگ برتر، جام پادشاهی، سوپرجام، لیگ قهرمانان آسیا و جام باشگاه های عربی شرکت می کند. این فصل، دومین سال حضور کریستیانو رونالدو فوق ستاره پرتغالی در قالب بازیکن و کاپیتان باشگاه النصر است. وی را سادیو مانه، مارسلو بروزویچ و آیمریک لاپورت به عنوان برجسته ترین بازیکنان این باشگاه عربی همراهی می کنند.
فورت بلیس فیلمی محصول سال ۲۰۱۴ و به کارگردانی کلادیا میرز است. در این فیلم بازیگرانی همچون میشل موناهن، ران لیوینگستون، امانوئل شریکی، پابلو شرایبر، دش میهوک، فردی رودریگز، بنگا آکینابه، جان سوج، مانولو کاردونا و اوکس فگلی ایفای نقش کرده اند.
تاریخچه کوتاه زوال فیلمی محصول سال ۲۰۱۳ و به کارگردانی مایکل مارن است. در این فیلم بازیگرانی همچون برایان گرینبرگ، لیندا لوین، امانوئل شریکی، هریس یولین، کتلین رز پرکینز و بنجامین کینگ ایفای نقش کرده اند.
تعمیرپذیری یا قابلیت تعمیر معیاری از درجه و آسانی تعمیر و نگهداری محصول است که معمولاً توسط مصرف کنندگان نهایی انجام می شود. محصولات تعمیرپذیر در برابر فرسودگی یا محصولات طراحی شده با کهنگی برنامه ریزی شده قرار می گیرند. برخی از سازمان ها و شرکت های خصوصی که عمدتاً به حق تعمیر وابسته هستند، امتیاز تعمیرپذیری را به محصولات اختصاص می دهند تا به مشتریان اطلاع دهند که محصول چقدر راحت تعمیرپذیر است.
کارل اشترکر (۲۰ سپتامبر ۱۸۸۴ – ۱۰ آوریل ۱۹۷۳) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که فرماندهی یگان های مختلفی را در طول جنگ جهانی دوم بر عهده داشت. اشترکر سال ۱۹۰۵ به نیروی زمینی امپراتوری آلمان پیوست و در جنگ جهانی اول میدان رزم را تجربه کرد. پس از جنگ از نیروی زمینی مرخص و جزو نیروهای پلیس شد و تا درجه سرهنگ دوم ترفیع گرفت. سال ۱۹۳۵ به نیروی زمینی بازگشت و پیش از آغاز جنگ جهانی دوم با درجه سرتیپ فرمانده لشکر هفتاد و نهم پیاده نظام شد. با این لشکر درگیری محدودی در کارزار مناطق غربی داشت. سپس به جبهه شرقی منتقل شد و در عملیات بارباروسا مشارکت کرد. در ادامه دو سپاه را در نواحی جنوبی روسیه فرماندهی کرد. با سپاه ۱۱ در استالینگراد به محاصره افتاد. اشترکر به عنوان آخرین فرمانده آلمانی خود را تسلیم دشمن کرد و دوازده سال را در اسارت گذراند. سال های اولیه. کارل اشترکر ۲۰ سپتامبر سال ۱۸۸۴ در رادمانسدورف در پروس غربی زاده شد. پدرش افسر بازنشسته نیروی زمینی بود. قصد داشت همانند پدرش کشیش لوترن بشود. با این وجود خودکشی پدرش در سال ۱۸۹۳، خانواده را در مضیغه مالی گذاشت. بدین ترتیب در دوازده سالگی وارد مدرسه نظامی کو
سترین شد. به هر حال عقاید عمیق مذهبی همچنان با او باقی ماند. با نمرات خوبی فارغ التحصیل شد و خدمت خود را روز ۱۴ مه سال ۱۹۰۵ با درجه ستوان دوم در هنگ ۱۵۲ پیاده نظام در مارینبورگ در پروس شرقی آغاز کرد. سال ۱۹۱۱ آجودان گردان و ماه ژوئن سال ۱۹۱۴ آجودان هنگ شد. همان ماه به درجه ستوان یکم ترفیع گرفت. جنگ جهانی اول. در پی آغاز جنگ جهانی اول، هنگ ۱۵۲ پیاده نظام در پروش شرقی وارد میدان رزم با نیروی زمینی امپراتوری روسیه شد. اشترکر با این هنگ در نبردهای نواحی تاننبرگ و دریاچه های مازوری و تهاجم متعاقب به اراضی لهستان و روسیه مشارکت داشت. ماه ژوئیه سال ۱۹۱۵ به درجه سروان ترفیع گرفت. هنگ او اواخر سال ۱۹۱۶ به نواحی جنوبی فرستاده شد تا تهاجم به رومانی حضور یابد. اشترکر ماه دسامبر سال ۱۹۱۶ به دفتر خطوط آهن نظامی ستاد کل و سپس ماه مه سال ۱۹۱۷ به لشکر پنجاه و دوم پیاده نظام در جبهه غربی منتقل شد. آن جا در ستاد توپخانه و هنگ ۱۱۱ پیاده نظام خدمت کرد. در درگیری های ناحیه رود ان در شمال شرقی پاریس حضور داشت. در ادامه در لشکر دویست و پنجاه و سوم پیاده نظام در فرانسه، سپاه ۲۱ و تیپ ۸۴ لندوِر بود. پس از بهبودی از یک تصادف شدید رانند
گی، در لشکر سی ام پیاده نظام نبردهای بلژیک قرار گرفت. یک روز پیش از آتش بس به لشکر پنجاه و دوم سواره نظام منتقل شد. نیروی پلیس. اشترکر پس از جنگ اوایل سال ۱۹۱۹ به هنگ اولیه خود در پروس غربی بازگشت. آن جا در همکاری با فرای کور با لهستانی ها جنگید. اشترکر در قالب رایشسور قرار نگرفت و روز ۳ ژانویه سال ۱۹۲۰ با درجه افتخاری سرگرد از خدمت در نیروی زمینی مرخص شد. به هر حال سه ماه پیش از این به نیروی پلیس امنیت پروس پیوسته بود. در ابتدا در قرارگاه وستفالی در مونستر قرار داشت. به درجه سرگرد پلیس ترفیع گرفت و مدرس دوره های آموزشی پلیس در مونستر و آیکه شد. ابراز انتقادات سیاسی نسبت به حاکمیت مانع از پیشرفت اشترکر یود. اشترکر سال ۱۹۲۴ به پوتسدام و سال ۱۹۲۷ به برلین منتقل و سال ۱۹۳۱ به مونستر بازگردانده شد. در نهایت سال ۱۹۳۲، در روزهای پایانی دوره جمهوری وایمار، به درجه سرهنگ دوم پلیس ترفیع گرفت. با به قدرت رسیدن آدولف هیتلر در سال ۱۹۳۳، اشترکر از همان ابتدا حامی حاکمیت حزب ناسیونال سوسیالیست بود و در همراهی با اس آ در سرکوب کمونیست ها همکاری کرد. بدین شرکت به سرعت سال ۱۹۳۳ به درجه سرهنگ و سال بعد به درجه سرتیپ پلیس ترفیع
گرفت و مسئول منطقه اشتتین شد. البته اشترکر ملتزم به عقاید مذهبی، با سیاست یهودی ستیزی در حال رواج مخالف بود. ورماخت. در جریان گسترش نیروهای مسلح آلمان، اشترکر ماه ژوئن سال ۱۹۳۵ به نیروی زمینی بازگشت. در ابتدا فرمانده پایگاه نظامی شماره ۱ در نویشتتین شد و سپس روز ۱ آوریل سال ۱۹۳۷ به فرماندهی هنگ ۴ پیاده نظام در کولبرگ در پروس شرقی منصوب گشت. روز ۱۰ نوامبر سال ۱۹۳۸ به عنوان فرمانده پیاده نظام شماره ۳۸ و نایب فرمانده لشکر سی و هشتم پیاده نظام در ایدار-اوبرشتاین برگزیده شد. با تقویت احتمال وقوع جنگ، فرماندهی او گسترش یافت و به لشکر هفتاد و نهم پیاده نظام مستقر در کوبلنتس و چند نقطه دیگر بدل گردید. جنگ جهانی دوم. در پی آغاز جنگ جهانی دوم، لشکر اشترکر درگیری های مختصری در جنگ تصنعی در منطقه زار داشت و مشارکت محدودی در نبرد فرانسه نمود. اشترکر مورد وثوق مافوق خود ارتشبد اروین فون ویتسلیبن بود و روز ۱ ژوئن سال ۱۹۴۰ به درجه سرلشکر ترفیع گرفت. یگان او تا اوایل سال ۱۹۴۱ در وظایف حفاظتی در فرانسه باقی ماند. اشترکر به عنوان کهنه سرباز جبهه شرقی جنگ جهانی اول، به شدت مخالف تهاجم به شوروی در سال ۱۹۴۱ بود. به هر صورت لشکر ه
فتاد و نهم پیاده نظام را در جریان آن فرماندهی کرد و در نبردهای نواحی کی یف و خارکوف مشارکت داشت. اشترکر در حین ضدحمله زمستانی ارتش سرخ در ناحیه مسکو بیمار شد و ماه ژانویه سال ۱۹۴۲ در زمره افسران ذخیره قرار گرفت. هنگامی که به جبهه شرقی بازگشت فرمانده موقت سپاه ۱۷ شد. روز ۱ آوریل سال ۱۹۴۲ به درجه سپهبد (ژنرال پیاده نظام) ترفیع گرفت. اشترکر در جایگاه در نبرد دوم خارکوف مورد توجه سپهبد فریدریش پائولوس، فرمانده ارتش ششم قرار گرفت و روز ۱ ژوئن به فرماندهی سپاه ۱۱ در این ارتش منصوب گشت. ارتش ششم ماه نوامبر سال ۱۹۴۲ در ناحیه استالینگراد به محاصره افتاد. پس از آن که تلاش این نیرو برای خروج از فرماندهی ممنوع شد و در همین حال اقدام برای نجات آن از بیرون هم به نتیجه ای نرسید، فیلدمارشال پائولوس روز ۳۱ ژانویه سال ۱۹۴۳ خود و باقی مانده نیروهایش را تسلیم کرد. سپاه ۱۱ اشترکر که در حین نبرد در قسمت شمالی ارتباطش با بدنه اصلی نیروهای ارتش ششم جدا شده بود، مدتی پس از آن به مقاومت ادامه داد تا این که در نهایت روز ۲ فوریه به عنوان آخرین نیروی آلمانی را تسلیم دشمن شد. دوران اسارت. اشترکر را ابتدا به کراسنوگورسک و سپس اردوگاه شماره