Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
از انفجار به عنوان سوپرنوا در پایان عمر خود به وجود می آیند. این ستارگان به دلیل چگالی فوق العاده بالای خود و ویژگی های فیزیکی خاص، از موضوعات پرحاشیه و پیچیده در اخترفیزیک به شمار می روند. تویو ماکی نوچی در دهه ۱۹۶۰ با انجام پژوهش های دقیق و نوآورانه در این زمینه توانست اطلاعات جدیدی دربارهٔ ساختار و رفتار این ستارگان کشف کند. کارهای او به ویژه در مورد چگالی بالای ستاره های نوترونی و نحوه تشکیل آنها، موجب شد که درک بشر از بسیاری از فرآیندهای کیهانی مانند انفجارهای ستاره ای و انبساط و انقباض ستارگان تغییر کند. چالش ها و کم توجهی به تحقیقات او. با وجود اهمیت زیاد تحقیقات ماکی نوچی، بیشتر کارهای او در زمان خود به دلیل شرایط علمی و اجتماعی، کم تر شناخته شد. در آن دوران، زنان به ویژه در کشورهایی مانند ژاپن، به طور گسترده ای در زمینه های علمی وارد نمی شدند و این مسئله سبب شد که بسیاری از پژوهش های او نادیده گرفته شوند. علاوه بر این، در آن زمان زمینه های اخترفیزیک به اندازه امروزه به توجهات عمومی جلب نمی شد، بنابراین تحقیقات ماکی نوچی بیشتر در محافل علمی محدود ماند و کمتر در رسانه ها مطرح شد. دستاوردهای علمی و اثرا
ت آنها. با وجود چالش هایی که ماکی نوچی با آن روبه رو بود، تحقیقات او بر اخترفیزیک دانان بعدی تأثیرات زیادی گذاشت. او به ویژه در توسعه مدل های نظری برای توصیف رفتار ستارگان نوترونی نقش مهمی داشت. کارهای او به ویژه در زمینه نحوه تشکیل این ستارگان و چگونگی تکامل آنها از نظر فیزیکی، پایه گذار پژوهش های جدیدتر در این حوزه شد. تحقیقات او به اخترفیزیک دانان این امکان را داد که مدل های دقیق تری برای پیش بینی ویژگی های ستارگان نوترونی و دیگر اجرام کیهانی ارائه دهند. میراث علمی و شناخته شدن. متأسفانه، به رغم دستاوردهای علمی بزرگ تویو ماکی نوچی، او در تاریخ علم اخترفیزیک کمتر شناخته شده است. به ویژه در مقایسه با همکاران مرد خود، تحقیقات او کمتر توجه عمومی و علمی را جلب کرده است. با این حال، تلاش های او در زمینه اخترفیزیک و فیزیک ستارگان نوترونی تأثیرات عمیقی در مسیر توسعه این رشته علمی گذاشته است. مطالعات او به مرور زمان بیشتر مورد توجه قرار گرفته و برخی از نظریات و مدل های علمی او در حال حاضر در تحقیقات مدرن در این زمینه مورد استفاده قرار می گیرد. نتیجه گیری. تویو ماکی نوچی با تحقیق در زمینه ستارگان نوترونی نقش مهمی در
توسعه اخترفیزیک ایفا کرد. به رغم چالش هایی که با آن مواجه بود، او توانست به عنوان یک زن دانشمند ژاپنی در عرصه ای که در آن زمان مردانه بود، به کشفیات علمی قابل توجهی دست یابد. تحقیقات او نه تنها بر درک انسان از کیهان تأثیرگذار بود، بلکه به طور غیرمستقیم به نسل های بعدی اخترفیزیک دانان و دانشمندان کمک کرد تا بهتر بتوانند پدیده های کیهانی پیچیده ای مانند ستارگان نوترونی را مطالعه کنند.
لوسیندا می لوسی گرین (; ) یک مروج علمی و فیزیکدان خورشیدی بریتانیایی است. گرین استاد فیزیک و پژوهشگر دانشگاهی انجمن سلطنتی (پیش تر بورسیه دوروتی هاجکین انجمن سلطنتی) در آزمایشگاه علوم فضایی مولارد (MSSL) دانشگاه کالج لندن (UCL) است. او برنامه مشارکت عمومی MSSL را مدیریت می کند و در هیئت مدیره بخش فیزیک خورشیدی اروپا (ESPD) انجمن فیزیک اروپا و هیئت مشورتی موزه علوم لندن عضویت دارد. در سال ۲۰۱۳، گرین پس از درگذشت سر پاتریک مور، به عنوان اولین مجری زن برنامه «آسمان شب» (The Sky at Night) انتخاب شد. تحقیقات گرین عمدتاً بر فعالیت های جوی خورشید متمرکز است، به ویژه بر روی خروج جرم از تاج خورشیدی (CME) و تغییرات میدان مغناطیسی خورشید که باعث این پدیده ها می شود. زندگی اولیه و تحصیلات. گرین در سال ۱۹۷۴ یا ۱۹۷۵ متولد شد. او در مدرسه دیم آلیس هارپر در بدفوردشایر تحصیل کرد و ۹ مدرک GCSE و ۴ مدرک آ لول دریافت کرد. پس از مدرسه ابتدا به تحصیل هنر پرداخت، اما بعداً تصمیم گرفت فیزیک بخواند. او مدرک کارشناسی ارشد فیزیک با گرایش اخترفیزیک را از دانشگاه ساسکس دریافت کرد و در سال ۲۰۰۲ دکترای خود را در فیزیک خورشیدی از MSSL دانشگ
اه کالج لندن اخذ نمود. فیونا کلمنتس، معلم سابق فیزیک گرین، دربارهٔ او می گوید: «او مدافع بزرگی برای زنان جوان در علم است و ما به این افتخار می کنیم که او با بازگشت به مدرسه و صحبت دربارهٔ تحقیقاتش با دانش آموزان، این مؤسسه را به یاد می آورد.» گرین دربارهٔ علاقه خود به فیزیک می گوید: «من از دوران مدرسه همیشه به فیزیک علاقه داشتم. این علاقه من بود: حل مسئله یا پرسش هایی مطرح کردن و سپس یافتن راه هایی برای پاسخ به آن سوالات. اما هرگز آرزوی شدیدی برای دانشمند فضایی شدن نداشتم و حتی در آن زمان به نجوم آماتوری هم علاقه ای نداشتم.» فعالیت های حرفه ای. پس از اخذ دکترا، گرین به دانشکده فیزیک و نجوم دانشگاه کاردیف نقل مکان کرد و به عنوان هماهنگ کننده پروژه تلسکوپ فولکس منصوب شد. این پروژه امکان استفاده مدارس از دو تلسکوپ دو متری واقع در هاوایی و استرالیا را به صورت کنترل از راه دور فراهم می کند. گرین در حال حاضر بر روی الگوی میدان های مغناطیسی در جو خورشید تحقیق می کند که گاهی به صورت خروج جرم از تاج خورشیدی فوران می کنند و تأثیر این پدیده ها بر فعالیت های ژئومغناطیسی و پیامدهای آن برای ساکنان زمین را بررسی می نماید. ا
ز سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۲، او عضو کمیته آموزش انجمن سلطنتی بود و در تهیه گزارش های «وضعیت کشور» این انجمن مشارکت داشت. او همچنین عضو کمیته راهبردی UCL برای مشارکت عمومی است. مأموریت مدارگرد خورشیدی. گرین در توسعه مدارگرد خورشیدی (Solar Orbiter)، یک ماهواره رصد خورشید که توسط آژانس فضایی اروپا (ESA) در حال توسعه است، مشارکت دارد. هدف این مأموریت انجام مطالعات دقیق و با وضوح بالا از خورشید برای درک بهتر رفتار آن، هلیوسفر، بادهای خورشیدی و میدان مغناطیسی تاج خورشیدی است. حضور در رسانه ها. گرین به طور منظم در برنامه های تلویزیونی و رادیویی از جمله «آسمان شب»، «ستاره شناسی زنده»، «تاریخ ستاره ها»، «افق»، «تبادل» و «نمایش یک» ظاهر می شود. برنامه های رادیویی او شامل «قفس میمون بی نهایت»، «شنبه زنده»، «عصر» (رادیو ۴ بی بی سی)، «جهان ماده»، «رادیو اسلو» (آمریکا)، «ساعت خبر» (سرویس جهانی بی بی سی) و چندین برنامه دیگر می شود.
کاترین بلانت (۲۸ مه ۱۸۷۶ – ۲۹ ژوئیه ۱۹۵۴) یک شیمی دان برجسته، استاد دانشگاه و متخصص تغذیه آمریکایی بود که در زمینه های اقتصاد خانه، شیمی مواد غذایی و تغذیه فعالیت داشت. بخش عمده ای از تحقیقات او در زمینه تغذیه بود، اما او همچنین نقش مهمی در بهبود تحقیقات مرتبط با کلسیم و فسفر و متابولیسم آنها و همچنین متابولیسم پایه در زنان و کودکان داشت. بلانت به عنوان عضو هیئت علمی دانشگاه شیکاگو خدمت کرد و در نهایت به عنوان سومین رئیس کالج زنان کانکتیکات منصوب شد. اوایل زندگی و تحصیلات. کاترین بلانت در ۲۸ مه ۱۸۷۶ در فیلادلفیا، پنسیلوانیا متولد شد و بزرگ ترین دختر از سه دختر خانواده استنهوپ انگلیش بلانت و فانی (با نام خانوادگی اسمیت) بود. زمین شناس چارلز هنری اسمیت جونیور پسرعموی او بود. بلانت در مدرسه الامز که به عنوان مدرسه پورتر نیز شناخته می شود، تحصیل کرد. این مدرسه دخترانه خصوصی در اسپرینگفیلد، ماساچوست توسط خانم شارلوت پورتر اداره می شد. سپس در کالج واسر ثبت نام کرد و در سال ۱۸۹۸ مدرک کارشناسی هنر (A.B.) را دریافت کرد و به عضویت فی بتا کاپا درآمد. پس از چهار سال ماندن در خانه، در سال های ۱۹۰۲–۱۹۰۳ برای مطالعات تکمیلی
به مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT) رفت. بلانت مدرک دکترای خود را در رشته شیمی و فیزیک از دانشگاه شیکاگو در سال ۱۹۰۷ دریافت کرد. عنوان پایان نامه او که تحت نظارت پروفسور جولیوس استیگلیتز تکمیل شد، «تشکیل آمیدین ها» بود. حرفه. موقعیت های دانشگاهی. بلانت به مدت یک سال به عنوان مدرس شیمی در مؤسسه پرات در بروکلین، نیویورک خدمت کرد و سپس در سال ۱۹۰۸ به کالج واسر بازگشت و به عنوان مدرس شیمی فعالیت کرد. در سال ۱۹۱۳، بلانت بار دیگر کالج واسر را ترک کرد و این بار به عنوان استاد دستیار در دپارتمان اقتصاد خانه در کالج آموزش دانشگاه شیکاگو مشغول به کار شد. او در سال ۱۹۱۸ به رتبه دانشیار و در سال ۱۹۲۵ به رتبه استادتمام ارتقا یافت. در سال ۱۹۱۸ به عنوان رئیس موقت و در سال ۱۹۲۵ به عنوان رئیس رسمی دپارتمان منصوب شد. در زمان ریاست او، دپارتمان به ۱۷ عضو هیئت علمی گسترش یافت و پژوهشگران، مدیران و متخصصان تغذیه را آموزش داد. او در دانشکده تحصیلات تکمیلی دانشگاه یکی از بهترین دپارتمان های اقتصاد خانه را در بین دانشگاه های آمریکا ایجاد کرد. بلانت نگران بود که اقتصاد خانه به عنوان یک حرفه رسمی شناخته نشود، بنابراین تلاش کرد تا آن را به
یک موضوع آموزشی مناسب تبدیل کرده و برنامه درسی علمی برای آموزش حرفه ای ها طراحی کند. از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۶، او به عنوان رئیس انجمن اقتصاد خانه آمریکا (AHEA) خدمت کرد؛ این انجمن در سال ۱۹۰۸ تأسیس شده بود و تا اواسط دهه ۱۹۲۰ چندین هزار عضو داشت. پیش تر، او به عنوان رئیس شاخه ایالت ایلینوی و نایب رئیس ملی فعالیت کرده بود. تحت رهبری او، ارتباطات با سازمان های دیگر افزایش یافت و شامل انجمن آموزش ملی، انجمن زنان دانشگاهی آمریکا و انجمن سلامت کودکان آمریکا، در میان سایرین، شد. در سال ۱۹۲۸، AHEA اعلام کرد که مدیریت بلانت کیفیت کارهای تحصیلات تکمیلی در این حوزه را ارتقا داده و تعهد شخصی او به پژوهش الگویی ارزشمند برای دانشجویان ارائه داده است. کالج کانکتیکات. در سال ۱۹۲۹، بلانت دعوت شد تا به عنوان رئیس کالج کانکتیکات برای زنان، یک کالج چهار ساله هنرهای آزاد، فعالیت کند. او در تاریخ ۱۶ مه ۱۹۳۰ به عنوان سومین رئیس و نخستین رئیس زن این کالج منصوب شد. تحت رهبری او، چندین ساختمان جدید ساخته شد و تعداد دانشجویان افزایش یافت. در سال ۱۹۳۴، آربورتوم کالج کانکتیکات افتتاح شد و در سال ۱۹۳۹، سالن پالمر تأسیس گردید. او همچنین موفق
شد بودجه بیشتری برای حقوق اعضای هیئت علمی و بورسیه های دانشجویی تأمین کند، و کمک هزینه ها و بورسیه ها نیز توسعه یافتند. این برای او اهمیت داشت که برنامه درسی و فعالیت های فوق برنامه به تحقق پتانسیل دانشجویان در همه جنبه های زندگی شان کمک کند. بهبودهایی که او انجام داد منجر به دریافت اعتبارنامه کالج در سال ۱۹۳۲ شد. یکی از همکاران او گفت: «شجاع، با ابتکار فراوان، روشن فکر، و سرشار از روحیه پیشگام در آموزش»، و اضافه کرد که «او در مدت زمانی نسبتاً کوتاه کالج کانکتیکات را به یکی از کالج های برجسته در نیوانگلند تبدیل کرده است». در زمان مدیریت او، این کالج همچنین از نظر علمی در میان بهترین کالج های زنان در آمریکا رتبه بندی شد. در سال ۱۹۴۳، در سن ۶۷ سالگی بازنشسته شد، اما در سال ۱۹۴۵ به درخواست هیئت امناء مجدداً به عنوان رئیس بازگشت. بلانت به مدت یک سال دیگر در این سمت خدمت کرد.
ماری لوئیز دوبریل-ژاکوتین (; – ) ریاضیدان برجسته فرانسوی بود که به عنوان پیشگام زنان در ریاضیات فرانسه شناخته می شود. او دومین زنی بود که در فرانسه موفق به اخذ دکترای ریاضیات محض شد، اولین زنی که به مقام استاد تمامی ریاضیات در فرانسه دست یافت، و همچنین به عنوان رئیس انجمن ریاضی فرانسه انتخاب شد. تخصص اصلی او در زمینه های مکانیک سیالات و جبر مجرد بود. در مکانیک سیالات، «معادله دوبریل-ژاکوتن-لونگ» که به عنوان مدل استاندارد امواج گرانشی داخلی شناخته می شود، حامل نام اوست. زندگی اولیه و تحصیلات. ماری-لوئیز ژاکوتن در ۷ ژوئیه ۱۹۰۵ در خانواده ای تحصیل کرده به دنیا آمد. پدرش وکیل یک بانک فرانسوی بود و مادرش از نوادگان یک شیشه گر یونانی الاصل محسوب می شد. معلم ریاضی او در دبیرستان، خواهر الی کارتان - ریاضیدان مشهور فرانسوی - بود. پس از اخذ دیپلم متوسطه، به لطف وساطت پدر یکی از دوستانش که ریاست یک مؤسسه آموزشی را بر عهده داشت، توانست تحصیلات ریاضی خود را در کالج شاپتال ادامه دهد. در سال ۱۹۲۶، در دومین تلاش خود برای ورود به مدرسه عالی نرمال (اکول نرمال سوپریور)، با کسب رتبه دوم (مشترک با کلود شوالی، ریاضیدان سرشناس) شای
سته پذیرش شناخته شد. اما به حکم وزارت آموزش، به رتبه ۲۱ تنزل یافت. پس از مداخله فرنان هوزر - سردبیر مجله این مدرسه - سرانجام در اکول نرمال سوپریور پذیرفته شد. در این مؤسسه معتبر، از محضر استادانی چون هنری لبگ و ژاک آدامار بهره برد و در سال ۱۹۲۹ تحصیلات خود را با موفقیت به پایان رساند. فعالیت های علمی و تحقیقاتی. در سال ۱۹۳۴، دوبریل-ژاکوتن تحت راهنمایی آنری ویلا، رساله دکترای خود را با موضوع «وجود بی نهایت موج مختلف در سیالات ایده آل» دفاع کرد. پیش از او، تنها دو زن دیگر در فرانسه موفق به اخذ دکترای ریاضیات شده بودند: ماری شارپانتیه در سال ۱۹۳۱ (در رشته ریاضیات محض) و ادمه شاندون در سال ۱۹۳۰ (در رشته نجوم و ژئودزی). در سال ۱۹۴۳، دوبریل-ژاکوتن به عنوان اولین زن در تاریخ فرانسه به مقام استاد تمامی ریاضیات در دانشگاه پواتیه منصوب شد. در سال ۱۹۵۶ به دانشگاه پاریس نقل مکان کرد و پس از تقسیم این دانشگاه، در دانشگاه پیر و ماری کوری به تدریس ادامه داد. تحقیقات او در دهه ۱۹۵۰ به سمت جبر مجرد گرایش یافت و در این زمینه به مطالعه نیم گروه ها و ساختارهای جبری درجه بندی شده پرداخت. او مؤلف دو کتاب درسی مهم بود: یکی در نظریه
شبکه ها و دیگری در جبر مجرد. علاوه بر آثار تخصصی، کتابی نیز با عنوان «توصیف زنان ریاضیدان» در تاریخ ریاضیات تألیف کرد. میراث علمی. یادبودهای متعددی به پاس خدمات علمی دوبریل-ژاکوتن برپا شده است: خیابانی به نام او در محوطه دانشگاه پاریس دیدرو و دانشگاه پواتیه نامگذاری شده اند. در نظریه نیم گروه ها، «نیم گروه های دوبریل-ژاکوتن» به افتخار او نامیده شده اند. در مکانیک سیالات، «معادله دوبریل-ژاکوتن-لونگ» که به عنوان مدل استاندارد امواج گرانشی داخلی شناخته می شود، حامل نام اوست. دوبریل-ژاکوتن در ۱۹ اکتبر ۱۹۷۲ در سن ۶۷ سالگی درگذشت، اما آثار و دستاوردهایش همچنان در دنیای ریاضیات زنده و تأثیرگذار باقی مانده است. او نه تنها به عنوان یک دانشمند برجسته، بلکه به عنوان الگویی برای زنان در علم شناخته می شود.
سی پانک یک خرده فرهنگ می باشد که در سال ۲۰۱۱ در تامبلر شکل گرفت. این خرده فرهنگ با سبکی از مد با تم های دریایی، هنر اینترنتی سه بعدی، نمادها و ارجاعاتی به فرهنگ عامه دههٔ ۹۰ میلادی مرتبط است. ظهور سی پانک همچنین باعث شکل گیری میکروژانر موسیقی الکترونیک خاص خود شد که شامل عناصری از هیپ هاپ جنوبی، موسیقی پاپ و آراندبی دههٔ ۹۰ میلادی بود. سی پانک محبوبیت محدودی پیدا نمود و به تدریج در اینترنت پخش شد، اگرچه گفته می شود که باعث شکل گیری یک صحنه خاص از باشگاه های شیکاگو شد. تصویرسازی دیجیتال سی پانک و استفاده از رسانه های شبکه های اجتماعی. تصاویر شامل رنگ های نئون چشمک زن و اشکال هندسی دوران که بالای اقیانوس هایی از آب های درخشان آبی یا سبز شناور هستند، در صفحات برچسب خورده با هشتگ #Seapunk در تامبلر یافت می شوند. تصویرسازی دیجیتال سی پانک عمدتاً از هنر اینترنتی سه بعدی دههٔ ۹۰ میلادی الهام گرفته است. این تصاویر به طور عمده باعث شکل گیری خرده فرهنگ های اینترنتی دیگری با تم های مشابه شده اند، مانند اسلایم پانک و آیس پانک. رپر آزیلیا بنکس در موزیک ویدئو ترانهٔ «آتلانتیس» خود در سال ۲۰۱۲ از تصاویر سی پانک استفاده کرد.
ریانا نیز در اجرای ترانهٔ «الماس ها» خود در برنامه "پخش زنده شنبه شب" در سال ۲۰۱۲ تحت تأثیر سی پانک قرار گرفت. گفته شده است که عناصر تصاویر سی پانک تأثیراتی بر طراحانی مانند ورساچه و ژیوانشی داشته است.
ماری-آنتوانت تونلات (با نام خانوادگی اصلی بودو؛ ; – ) فیزیکدان نظری فرانسوی بود. تحقیقات فیزیکی او بر روی مکانیک کوانتومی نسبیتی تحت تأثیر گرانش متمرکز بود. با کمک آلبرت اینشتین و اروین شرودینگر، او تلاش کرد یکی از اولین نظریه های میدان یکپارچه را ارائه دهد. او همچنین به خاطر کارهایش در تاریخ نسبیت خاص و عام شناخته شده است. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه آنری پوانکاره شده است. زندگی. سال های اولیه و تحصیلات. ماری-آنتوانت بودو در ۵ مارس ۱۹۱۲ در شارول، شهری در منطقه بورگوندی جنوبی فرانسه به دنیا آمد. تحصیلات خود را در لیسه شالون-سور-سون آغاز کرد و تحصیلات عالی خود را در لیسه لوئی-لو-گران به پایان رساند. در ابتدا مهندسی را دنبال کرد، اما سرانجام دو مدرک در علوم و فلسفه از دانشگاه سوربن پاریس دریافت کرد. در سال ۱۹۳۵، تونلا تحت نظر لویی دوبروی در مؤسسه هانری پوانکاره دکترای فیزیک نظری را دنبال کرد. در سال ۱۹۴۱، پایان نامه دکترای خود را با عنوان «در مورد نظریه فوتون در فضای ریمانی» به پایان رساند. در همان سال با ژاک تونلا ازدواج کرد و در سال ۱۹۴۵ به عنوان محقق در مرکز ملی تحقیقات علمی فرانسه (CNRS) مشغول به کار
شد. تحقیقات با دوبروی. تحقیقات او بر روی ذرات اسپین نسبیتی تحت تأثیر میدان گرانشی متمرکز بود. با نظریه نوترینوی نور دوبروی، تونلا به ذراتی با اسپین حداکثر ۲ از ذرات اسپین ۱ جرم دار یا فوتون ها رسید. اسپین ۲ مربوط به گراویتون بود. با دانش او از معادله کلاین-گوردون، معادلات ماکسول و نسخه خطی شده معادله برای فضاهای اینشتین، او نظریه را برای یک ذره با اسپین ۲ بررسی کرد و آن را «فرمالیسم واحد» نامید. او مقاله ای در اوایل دهه ۱۹۴۰ منتشر کرد که در آن روابط جابجایی استاندارد را برای میدان اسپین-۲ کوانتیزه شده ایجاد کرد. دوبروی از تحقیقات او در نظریه میدان یکپارچه حمایت کرد، اما خودش از آن دوری کرد و تصمیم گرفت مستقیماً درگیر مطالعات او نشود. اگرچه مقالات او در نهایت در آکادمی علوم فرانسه منتشر شد، کار او به دلیل وقفه ناشی از اشغال آلمان در فرانسه در اوایل دهه ۱۹۴۰ با تأخیر مواجه شد. حرفه. تونلا بخش زیادی از حرفه خود را به عنوان مربی گذراند. پس از جنگ، تونلا مدتی را در مؤسسه مطالعات پیشرفته دوبلین با دانشمند اروین شرودینگر گذراند تا بر پیشبرد تحقیقاتی که قبلاً در زندگی خود تحت نظر دوبروی انجام داده بود تمرکز کند. او
یک بار دیگر شروع به بررسی مفهوم فرمالیسم واحد کرد که از ذرات اسپین-۲ در حال ظهور ناشی می شد. زمان او با شرودینگر علاقه او به نظریه نسبیت را برانگیخت و مکاتبات او با آلبرت اینشتین را نیز برانگیخت. هدف او ایجاد یک نظریه واحد با استفاده از مفاهیم و ایده های کشف شده توسط اینشتین و شرودینگر بود. در سال ۱۹۵۳، کمی قبل از مرگ اینشتین، ماری-آنتوانت تونلا به دانشگاه پرینستون دعوت شد تا در مورد این موضوع در کنگره بین المللی تاریخ علم در اورشلیم صحبت کند. او در طول زندگی حرفه ای خود سخنرانی های زیادی درباره کارهایش در ارتباط با نظریه نسبیت انجام داد. در سال ۱۹۵۶، او به عنوان استاد کرسی نظریه های فیزیکی در دانشکده علوم دانشگاه پاریس منصوب شد. به موازات آن، او به مدت بیست سال در مؤسسه تاریخ علم و فناوری (تحت مدیریت گاستون باشلار) تدریس کرد.
شورش های ضدیهودی ۱۸۹۸ در الجزایر مجموعه ای از حملات خشونت آمیز علیه جامعه یهودی الجزایر، در الجزایر تحت حاکمیت فرانسه بود که از ۱۸ تا ۲۴ ژانویهٔ ۱۸۹۸ روی داد. این شورش ها پس از آزادی آلفرد دریفوس، افسر یهودی تبار فرانسوی که به ناحق به خیانت محکوم شده بود، آغاز شد. این شورش ها در شهرهای الجزیره، مستغانم، سی مصطفی، بوفاریک و البلیده رخ داد. این شورش ها اوج بحران یهودی ستیزانه ای را نشان می دهند که الجزایر فرانسه در فاصله سال های ۱۸۹۵ تا ۱۹۰۲ تجربه کرد. شورش ها به رهبری مکس رژیس انجام شد و در جریان آن ها ۱۳۸ مورد حمله به فروشگاه ها ثبت شد و چندین نفر نیز جان باختند. بیش از ۷۰۰ نفر نیز به حبس محکوم شدند. زمینه تاریخی. با حمایت کنسیتوار مرکزی اسرائیلی های فرانسه که خواهان نزدیک تر شدن یهودیان الجزایر به یهودیان فرانسه و سامان دهی آیین یهود در الجزایر مطابق با الگوی فرانسوی بود، یهودیان الجزایر طبق فرمان «کرمیو» (Crémieux) تابعیت فرانسوی دریافت کردند. این فرمان به نام وزیر دادگستری وقت صادر شد که از شخصیت های برجسته یهودی در پاریس بود.[۱] این رویداد موازنه قدرت سیاسی در الجزایر را دگرگون کرد و تأثیر آن از نخستین ان
تخابات سال ۱۸۷۱ احساس شد. در واقع، رأی یهودیان به طور میانگین حدود ۱۵ درصد از آراء را تشکیل می داد و می توانست در بسیاری از شهرها سرنوشت انتخابات را تعیین کند. از همان انتخابات نخست، نخستین انجمن یهودی ستیز در شهری به نام میلیانا شکل گرفت و لغو فرمان کرمیو به یک موضوع سیاسی بدل شد. رویداد دوم که به تقویت یهودی ستیزی در الجزایر انجامید، قانون ۶ ژوئن ۱۸۸۹ بود که به مهاجران اسپانیایی، مالتی، ایتالیایی و دیگران تابعیت فرانسوی اعطا کرد. این گروه ها که اغلب از طبقات فرودست بودند، یهودیان را به سبب پیشرفت اقتصادی شان و نیز فعالیت در زمینه هایی مانند وام دهی، با دشمنی می نگریستند؛ مخصوصاً پس از قانون وارنیه (Warnier) در سال ۱۸۷۳ که امکان انتقال مالکیت زمین ها را فراهم کرده بود. عنصر سوم که بحران یهودی ستیزی را شعله ور ساخت، تأثیرات یهودی ستیزی در فرانسه بود. کتاب «فرانسه یهودی» اثر درومونت که در سال ۱۸۸۷ منتشر شد، در الجزایر با استقبال زیادی روبه رو شد و الهام بخش نویسندگانی چون ژرژ مینیه (با کتاب «الجزایر یهودی»)، فرناند گرگوار (با کتاب «یهودیت الجزایر») و بعدها فرانسوا گورگوئه شد که در کتاب خود با عنوان «سلطه یهودی
ان در الجزایر» خواهان اخراج یهودیان شده بود. مجموعه این عوامل و همچنین آغاز ماجرای دریفوس در فرانسه، سبب شکل گیری انجمن های متعدد یهودی ستیز، درگیری های خیابانی و راهپیمایی های ضدیهودی در الجزایر شد.
انگین آریک (؛ ۱۴ اکتبر ۱۹۴۸ – ۳۰ نوامبر ۲۰۰۷) فیزیکدان ذرات تُرک و استاد دانشگاه بغازیچی بود. او رهبری مشارکت ترکیه در چندین آزمایش در سرن را بر عهده داشت. آریک از حامیان برجسته عضویت ترکیه در سرن و تأسیس مرکز ملی شتابدهنده ذرات به عنوان راهی برای استفاده از توریوم به عنوان توسعه انرژی بود. او همچنین برای چندین سال نماینده ترکیه در سازمان پیمان منع جامع آزمایش هسته ای بود. آریک در سانحه سقوط هواپیمای اطلس جت پرواز ۴۲۰۳ در ۳۰ نوامبر ۲۰۰۷ درگذشت. تحصیلات. آریک در سال ۱۹۶۹ از دانشگاه استانبول با مدرک لیسانس در فیزیک و ریاضیات فارغ التحصیل شد. به عنوان دانشجوی تحصیلات تکمیلی، در دانشگاه پیتسبورگ تحصیل کرد و در سال ۱۹۷۱ مدرک کارشناسی ارشد و در سال ۱۹۷۶ دکترای خود را در فیزیک انرژی بالا تجربی دریافت کرد، جایی که روی آزمایش E583 در آزمایشگاه ملی بروکهاون کار کرد. عنوان پایان نامه او «تولید فراگیر لامبدا در برخورد سیگما منفی - پروتون در ۲۳ GeV/c» بود. پس از دکترا، آریک برای کار فوق دکترا به کالج وستفیلد دانشگاه لندن رفت. در آنجا در تحقیقات فیزیک انرژی بالا که در آزمایشگاه رادرفورد و بعداً در آزمایشگاه سرن انجام می شد
، کار کرد. در حالی که به عنوان محقق فوق دکترا کار می کرد، در «اندازه گیری متغیرهای قابل مشاهده در formula_1» مشارکت داشت. حرفه. در سال ۱۹۷۹، آریک به ترکیه بازگشت و به گروه فیزیک دانشگاه بغازیچی پیوست، ابتدا به عنوان مدرس و سپس در سال ۱۹۸۱ به عنوان دانشیار. در سال ۱۹۸۳، آریک موقتاً سمت خود در دانشگاه را ترک کرد تا در صنعت با شرکت کنترل دیتا کار کند. آریک در سال ۱۹۸۵ به دانشگاه بغازیچی بازگشت و در سال ۱۹۸۸، به مقام استاد تمامی رسید. در حالی که در دانشگاه بغازیچی تدریس می کرد، آریک در زمینه فیزیک انرژی بالا تحقیق می کرد. کار او با محدودیت هایی به دلیل کمبود منابع در ترکیه برای این حوزه تحقیقاتی مواجه شد. در اوایل دهه ۱۹۹۰ او به عنوان همکار در آزمایش های سرن شرکت کرد. آزمایش هایی که او در آنها مشارکت داشت شامل: چارم II، چوروس، همکاری اسپین میون (SMC)، اطلس و تلسکوپ خورشیدی اکسیون سرن (CAST) بود. در طول حرفه خود، آریک از جنبشی برای تبدیل ترکیه به یک عضو کامل سرن به جای عضو وابسته حمایت کرد. به عنوان حامی زنان در علم، او از بنیانگذاران شبکه زنان اطلس بود. از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۰ آریک به عنوان نماینده ترکیه در سازمان پی
مان منع جامع آزمایش هسته ای منصوب شد که در مقر آژانس بین المللی انرژی اتمی (IAEA) در وین، اتریش برگزار شد. در این مدت، آریک بین ژنو، استانبول و وین دررفت و آمد بود. آریک اغلب در مورد استفاده از توریوم به عنوان منبع انرژی در نسل جدید نیروگاه های هسته ای صحبت می کرد و آن را «ماده استراتژیک قرن بیست و یکم» می نامید. در طول حرفه خود، آریک بیش از ۱۰۰ مطالعه در زمینه های فیزیک انرژی بالا تجربی (HEP)، آشکارسازها، کاربردهای فیزیک هسته ای و فیزیک ریاضی منتشر کرد. او بین سال های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳ معاون انجمن فیزیک ترکیه بود. پس از مرگش، او به عنوان «پرچمدار» HEP در کشورش و «یکی از موتورهای» جامعه HEP توصیف شد. مرگ و میراث. آریک در سانحه سقوط هواپیمای اطلس جت پرواز ۴۲۰۳ در ۳۰ نوامبر ۲۰۰۷ درگذشت. او همراه با دو دانشجو و سه همکار به اسپارتا، ترکیه سفر می کرد تا در چهارمین کارگاه در مورد طراحی احتمالی شتابدهنده ذرات ترکیه شرکت کند. پس از مرگ او، بورسیه ای در سرن به یاد او تأسیس شد. تا سال ۲۰۱۵، این بورسیه در مجموع از ۴۵ دانشجوی ترک حمایت کرد تا بتوانند در برنامه دانشجوی تابستانی سرن شرکت کنند. بودجه این بورسیه توسط مؤسسات، افرا
د و مشاغل خصوصی تأمین شد. یک کنفرانس بین المللی در ۲۷–۳۱ اکتبر ۲۰۰۸ در دانشگاه بغازیچی در استانبول به یاد آریک و همکارانش برگزار شد. تکرار دیگری سه سال بعد به طور مشترک توسط دانشگاه های دوغوش و بغازیچی، با حمایت سرن و آکادمی علوم ترکیه سازماندهی شد. در سال ۲۰۱۳، نام او به سالن کنفرانس اصلی در ساختمان مؤسسه شتابدهنده ای که او کمک به تأسیس آن کرده بود، داده شد. این ساختمان اکنون بخشی از TARLA، آزمایشگاه تابش شتابدهنده ترکیه است.
سی مصطفی شهری است از توابع ناحیه یسر در استان بومرداس، الجزایر و یکی از شهرداری های الجزایر به شمار می رود. در زمان سرشماری سال ۱۹۹۸، جمعیت این شهر ۹٬۰۱۵ نفر اعلام شد. این محل پیش تر با نام بلاد گیتون (Blad Guitoune) به معنای «سرزمین چادر» شناخته می شد، اما در سال ۱۸۹۹ در دوره الجزایر فرانسه، به افتخار رئیس جمهور وقت فرانسه، فلیکس فوره، به فلیکس-فوره (Félix-Faure) تغییر نام داد. پس از استقلال الجزایر در سال ۱۹۶۲، این منطقه به افتخار مبارز ارتش آزادی بخش میهنی الجزایر، محمد سعودی، که در ۲۵ نوامبر ۱۹۵۸ در نزدیکی همین محل در نبرد کشته شد، *سی مصطفی* نام گرفت که برگرفته از نام جنگی او بود. یک آرامگاه یادمانی هشت ضلعی مربوط به قرن چهارم میلادی که پیش تر در این منطقه قرار داشت، در سال ۱۹۰۵ تخریب شد.
هریت مارگارت لوئیزا بولوس "زادنام" کنسیت (۳۱ ژوئیه ۱۸۷۷، بورگرسدورپ – ۵ آوریل ۱۹۷۰، کیپ تاون) یک گیاه شناس و تاکسونومیست برجسته اهل آفریقای جنوبی بود و از سال ۱۹۰۳ به عنوان متصدی هرباریوم بولوس فعالیت می کرد. بولوس همچنین میراثی از خود به جای گذاشت که بیشتر از هر دانشمند زن دیگری گونه های گیاهی زمینی را نام گذاری کرده است، و در مجموع ۱۴۹۴ گونه را ثبت کرده است. اوایل زندگی و تحصیلات. بولوس در ۳۱ ژوئیه ۱۸۷۷ در بورگرسدورپ، استان کیپ، آفریقای جنوبی متولد شد. او دختر ویلیام کنسیت و جین استوارت کنسیت بود. والدینش هر دو زاده بریتانیا بودند. پدربزرگ او، ویلیام کنسیت، یک گیاه شناس آماتور جدی و جمع آوری کننده نمونه های گیاهی در آفریقای جنوبی بود. او در دبیرستان دخترانه کالجیت در پورت الیزابت تحصیل کرد، در سال ۱۸۹۹ مدرک معلمی دریافت کرد و در سال ۱۹۰۲ مدرک کارشناسی ادبیات و فلسفه را از دانشگاه کیپ امید کسب کرد. حرفه. او در دوران تحصیل به عنوان دستیار در هرباریوم شوهر خاله بزرگش، هری بولوس، کار می کرد. در ژوئن ۱۹۱۳ او عضو بنیان گذار شورای انجمن گیاه شناسی آفریقای جنوبی شد؛ همچنین از اعضای بنیان گذار انجمن حفاظت از حیات وح
ش بود و به عنوان عضو انجمن های برجسته ای از جمله انجمن سلطنتی آفریقای جنوبی، انجمن لینه و انجمن علمی جنوب آفریقا فعالیت کرد.او در سال ۱۹۰۳ به عنوان متصدی هرباریوم بولوس منصوب شد و در سال ۱۹۵۵ از این سمت بازنشسته شد. او همچنین هنرمند گیاه شناسی لوئیز گاتری را به عنوان یکی از کارکنان هرباریوم استخدام کرد. اولین کتاب او، "درس های مقدماتی در گیاه شناسی سیستماتیک"، در سال ۱۹۱۹ منتشر شد. پس از آن، دو جلد کتاب دربارهٔ گل های آفریقای جنوبی منتشر کرد. لوئیزا در طول زندگی خود به چندین مجله گیاه شناسی مقاله ارائه کرد و سردبیر "سالنامه هرباریوم بولوس" بود. لوئیزا بولوس بخش عمده ای از زندگی خود را صرف پژوهش های عمیق دربارهٔ "مِسِمبریانتِموم" کرد. کتاب او با عنوان "یادداشت هایی دربارهٔ مِسِمبریانتِموم و جنس های مرتبط" در سال ۱۹۲۷ منتشر شد. پس از آن، سه جلد کتاب منتشر کرد که شامل توصیف های لاتین دقیق از تقریباً ۱۵۰۰ گیاه بود. در سال ۱۹۳۶، لوئیزا موفق به دریافت دکترای افتخاری علوم از دانشگاه استلنبوش شد. گیاهی از خانواده بزرگ "مِسِمبریانتِموم" و جنس "کنسیتیا" برای گرامیداشت کارهای بولوس در این زمینه معرفی شد. لوئیزا بولوس در