Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گاهی اوقات تخم مرغ خام، پنیر رنده شده کهنه، جوز هندی و پوست لیمو رنده شده به آن اضافه می شود. برخی از جشن های سالانه، مانند ناهارهای بزرگ کریسمس، کاپلتی را در آبگوشت به عنوان اولین وعده غذایی سنتی سرو می کنند. در اومبریا، کاپلتی در آبگوشت کاپون نیز غذای معمولی در روز سال نو محسوب می شود. برخلاف رومانیا، که مواد داخل آن با پنیر درست می شود، دستور پخت اومبریا شامل گوشت مخلوط نیز می شود: گوشت گوساله، بوقلمون یا مرغ و فیله خوک. کاپلتی خشک، با سس گوشت یا سس دیگر، یک غذای جدید است.
ابرها (میکس تیپ) (به انگلیسی: Clouds (The Mixtape)) میکس تیپ تجاری رپر آمریکایی ان اف است که در ۲۶ مارس ۲۰۲۱ از طریق لیبل مستقل ان اف ریل میوزیک منتشر شد. این پروژه که به عنوان اولین میکس تیپ ان اف توصیف می شود، بر تم هایی چون درون نگری، پاسخ به منتقدان، غرور و احساس گم گشتگی تمرکز دارد و شامل ۱۱ ترک با حضور مهمان هایی چون هاپسین و تک ناین می شود. ابرها (میکس تیپ) به رتبه ۳ جدول بیلبورد ۲۰۰ دست یافت و بیش از ۸۶ هزار واحد معادل آلبوم در هفته اول فروش داشت. پیش زمینه. ان اف پس از انتشار آلبوم "جستجو" (۲۰۱۹)، که با چالش های شخصی و حرفه ای اش سروکار داشت، به سمت میکس تیپی رفت که به عنوان پلی بین کارهای قبلی و آینده عمل کند. این میکس تیپ پاسخی به منتقدان است و ان اف در آن بر جایگاهش در صنعت رپ و تجربیات شخصی اش تأکید می کند، در حالی که از عناصر مفهومی کارهای قبلی الهام می گیرد. ان اف در مصاحبه ها بیان کرد که این پروژه برای آزمایش صداهای جدید و حفظ ارتباط با طرفداران ساخته شده است. تولید و ضبط. تولید ابرها (میکس تیپ) عمدتاً توسط تامی پرفیت، همکار همیشگی ان اف، بر عهده گرفته شد که در خلق صداهای حماسی و لایه دار نقش
کلیدی داشت. ضبط در استودیوهای مختلف ایالات متحده انجام شد و ان اف خود در نوشتن و اجرای ترک ها نقش اصلی ایفا کرد، با تمرکز بر لایه های وکال و بیت های پویا. فرآیند تولید بیش از یک سال طول کشید و شامل همکاری با ها پسین و تک ناین برای افزودن تنوع به پروژه بود. قطعات. ابرها (میکس تیپ) ترکیبی از رپ پاپ، هیپ هاپ آگاهانه و عناصر سینمایی است که با تولید سنگین و جریان های سریع مشخص می شود. لیست ترک ها به شرح زیر است: ترک های برجسته شامل "CLOUDS" (درباره ایده های خیالی)، "LOST" (با هاپسین، کاوش احساس گم گشتگی) و "TRUST" (بارهای سریع و درون نگرانه) هستند که هر کدام با ویدیوهای موسیقی همراه بودند. تم های آلبوم بر پاسخ به منتقدان، داستان گویی شخصی و چالش های هویت تأکید دارند. انتشار. میکس تیپ ابرها در ۲۶ مارس ۲۰۲۱ منتشر شد و بلافاصله به رتبه ۳ جدول بیلبورد ۲۰۰ رسید، با ۸۶ هزار واحد معادل (شامل ۴۰.۵۱ میلیون استریم و ۵۸ هزار فروش سنتی). این عملکرد سومین ورود ان اف به ۱۰ تای برتر جدول بود و از پیش بینی های اولیه فراتر رفت. ان اف پیش از انتشار، سه تک آهنگ "PAID MY DUES"، "CLOUDS" و "LOST" را عرضه کرد که بیش از ۵۵ میلیون استریم
جهانی جمع آوری کردند. تور. تور ابرها در سپتامبر ۲۰۲۱ آغاز شد و تا اکتبر همان سال ادامه یافت، با ۲۰ تاریخ در آمفی تئاترهای ایالات متحده. تور از میامی شروع شد و شامل اجراهای زنده ترک های میکس تیپ و آثار قبلی با سیستم صوتی L-Acoustics بود. ان اف در این تور از عناصر بصری حماسی برای بازسازی تم های میکس تیپ استفاده کرد. استقبال. ابرها (میکس تیپ) نقدهای متفاوتی دریافت کرد؛ برخی منتقدان آن را کلاسیک ان اف و تازه کننده تم های قدیمی توصیف کردند، در حالی که دیگران آن را تکراری و فاقد نوآوری یافتند. جیسیز فریک هیداوت آن را ضروری برای طرفداران و ستایش کننده بیت ها و همکاری ها دانست. راپزیلا بر جریان و لایه های وکال تأکید کرد اما از تکرار انتقاد نمود، در حالی که بلک اینک رایزینگ آن را پر از استعداد اما تکراری خواند.
خانه کنار گورستان ()، یک فیلم اسلشر ماوراءالطبیعه ایتالیایی محصول سال ۱۹۸۱ به کارگردانی لویو فولچی است که با همکاری داردانو ساکِتی و جورجو ماریوتزو نوشته شده و بازیگرانی چون کاتریونا مک کال، پائولو مالکو، آنیا پیرونی، جووانی فرزا، سیلویا کولاتینا و داگمار لاساندر در آن ایفای نقش می کنند. این فیلم که سومین و آخرین قسمت از سه گانه ی دروازه های جهنم اثر فولچی است، پس از فیلم های شهر مردگان زنده و ماوراء ساخته شد. داستان حول یک سری قتل توسط یک قاتل زنجیره ای ترسناک و شیطانی می چرخد که در خانه ای در ماساچوست رخ می دهد، خانه ای که اتفاقاً رازی هولناک را در دیوارهای زیرزمین خود پنهان کرده است. فولچی فیلمنامه «خانه کنار گورستان» را با الهام از آثار اچ. پی. لاوکرفت نوشت، در حالی که ساکِتی، نویسنده همکار، تحت تأثیر رمان کوتاه «سخت تر شدن اوضاع» نوشته هنری جیمز قرار گرفت. فیلمبرداری اصلی در بهار ۱۹۸۰ در شهر نیویورک و منطقه بوستون بزرگ انجام شد و فیلمبرداری های اضافی در رم در استودیوهای De Paolis In.Co.R. انجام شد. نام اصلی فیلم به ایتالیایی « آن ویلای کنار قبرستان» است که در ایالات متحده با عنوانی تقریباً نزدیک به معنای
تحت اللفظی عبارت، یعنی «خانه ای کنار گورستان» (The House by the Cemetery) عرضه شد. در فرانسه با عنوان «خانه ای کنار گورستان» (La maison près du cimetière) و در آلمان غربی با عنوان «خانه ای در کنار گورستان» (Das Haus an der Friedhofsmauer) اکران شد. پس از اولین نمایش خود در ایتالیا در اوت ۱۹۸۱، «خانه کنار گورستان» با فروش ۴۶۲ میلیون دلار، به یک موفقیت در گیشه داخلی تبدیل شد و آن را به سودآورترین فیلم ترسناک فولچی که در دهه ۱۹۸۰ منتشر شد، تبدیل کرد. طرح داستان. زنی در خانه ای متروکه به دنبال دوست پسرش می گردد. او جسد دوست پسر که با قیچی زخمی شده را می یابد، ولی خودش با یک چاقوی فرانسوی کشته شده و جسدش توسط موجودی هیولا مانند از در زیرزمین بیرون کشیده می شود. در همین حال، «باب بویل» و والدینش، نورمن و لوسی، به خانه ای در نیو ویتبی (New Whitby)، ماساچوست نقل مکان می کنند. دکتر پترسون، همکار سابق نورمن که معشوقه اش را قبل از کشتن خود به قتل رسانده بود، مالک قبلی خانه بود. قرار است خانواده بویل در آنجا بمانند تا نورمن به بررسی خانه های قدیمی بپردازد. باب، در حالی که مادرش در حال بسته بندی وسایل است، متوجه عکسی از
خانه ای می شود که در آن دختری با چهره ای بسیار ترسناک کنار پنجره ایستاده است. در نیو ویتبی، بوستون، زمانی که باب در ماشین والدینش منتظر است تا آنها کلیدهای خانه را دریافت کنند، دختر عکس، که «مای فرویدشتاین» (Mae Freudstein) نام دارد، در آن سوی خیابان ظاهر می شود و به او هشدار می دهد که از آنجا دور بماند. باب متوجه می شود که فقط او می تواند دخترک را ببیند. در دفتر املاک، خانم لورا گیتلسون (Laura Gittleson) وقتی همکارش «کلیدهای فرویدشتاین» را به آن زوج می دهد، عصبانی می شود. او اصرار دارد که نام آنجا «عمارت بلوط» (Oak Mansion) است و قول می دهد که برای خانواده بویل یک پرستار بچه پیدا کند. عمارت بلوط از نظر تعمیرات در وضعیت بدی قرار دارد. درِ زیرزمین قفل و میخکوب شده است. زنی از راه می رسد و خود را «آن» (Anne)، پرستار بچه، معرفی می کند. آن شب، نورمن صداهایی می شنود و «آن» را در حال باز کردن درِ زیرزمین می بیند. روز بعد، نورمن برای بررسی مطالب پترسون به کتابخانه می رود. به نظر می رسد کتابدار ارشد، آقای ویتلی (Wheatley)، او را می شناسد، هرچند نورمن ادعا می کند که اشتباه می کند. سپس دستیار کتابدار به نورمن اطلاع می
دهد که پترسون تحقیقات خصوصی در خانه انجام داده است. او سوابق ناپدید شدن های منطقه و سایر داده های جمعیتی را مطالعه کرده است. «می» سنگ قبری را در محوطه به باب نشان می دهد که روی آن نوشته شده «مری فرویدشتاین» و می گوید که او آنجا دفن نشده است. در داخل خانه، لوسی هنگام جارو کردن راهرو، سنگ قبر «جیکوب تس فرویدشتاین» (Jacob Tess Freudstein) را پیدا می کند. نورمن بعداً به او اطمینان می دهد که داشتن مقبره های داخلی در برخی از خانه های قدیمی تر امری عادی است. او در زیرزمین را باز می کند و از پله ها پایین می رود، اما مورد حمله خفاشی قرار می گیرد. خفاش تا زمانی که او را چندین بار زخمی نکند، رهایش نمی کند. خانواده وحشت زده به دفتر املاک می روند و درخواست محل دیگری برای زندگی را می کنند، اما به آنها گفته می شود که چند روز طول می کشد تا بتوانند نقل مکان کنند. در حالی که خانواده بویل برای درمان جراحات ناشی از حمله خفاش به نورمن در بیمارستان هستند، خانم گیتلسون به خانه می رسد تا از ملک جدید به آنها خبر دهد. او خودش را به داخل خانه می رساند و وقتی بالای سنگ قبر فرویدشتاین می ایستد سنگ ترک خورده و مچ پایش را زخمی می کند. قاتل
سپس با سیخ بخاری گیتلسون را به قتل می رساند و او را به داخل زیرزمین می کشد. لوسی، صبح روز بعد، «آن» را در حال پاک کردن لکه خون روی کف آشپزخانه پیدا می کند. «آن» از پاسخ به سوالات لوسی در مورد لکه طفره می رود. در همین حال، نورمن متوجه می شود که فرویدشتاین یک جراح ویکتوریایی بوده که آزمایش های غیرقانونی انجام داده است. نورمن باید برای تحقیق در مورد فرویدشتاین به نیویورک سفر کند. در راه، او از کتابخانه بازدید می کند و یک کاست صوتی از پترسون پیدا می کند. این کاست، جنون پترسون را مستند می کند. نورمن کاست را با انداختن آن در لوله بخاری از بین می برد. «آن» به دنبال باب به زیرزمین می رود و صدای هق هق کودکانه ای را می شنود. سپس فرویدشتاین سر او را می بُرد. باب سر آن را می بیند و در حالی که فریاد می زند از زیرزمین فرار می کند. لوسی برمی گردد و باب را در حال گریه در اتاقش می بیند اما حاضر نیست حرف های او را در مورد آن باور کند. همان شب، باب به زیرزمین برمی گردد و به دنبال آن می گردد اما در آنجا قفل می شود. لوسی فریادهای باب را می شنود و سعی می کند در زیرزمین را باز کند. نورمن برمی گردد و وقتی نمی تواند در را باز کند، آ
ن را با تبر می شکند. دست پوسیده دکتر فرویدشتاین ظاهر می شود و باب را به در می چسباند، در حالی که تبر دارد آن را تکه تکه می کند. تبر سرانجام در را می شکند و دست موجود شیطانی را قطع می کند. او تلوتلوخوران از پله ها پایین می رود. نورمن و لوسی وارد زیرزمین می شوند که شامل چندین جسد مثله شده (از جمله آن، خانم گیتلسون و زوجی که قبلاً فوت کرده اند)، تجهیزات جراحی و یک تخته سنگ است. فرویدشتاین یک جسد زنده با گوشت پوسیده است. فرویدشتاین ۱۵۰ ساله با استفاده از اعضای بدن قربانیانش برای بازسازی سلول های خونی زندگی می کند. نورمن به موجود شیطانی حمله می کند و موجود شیطانی تبر را به کناری پرت می کند. نورمن چاقویی را از تخته سنگ برمی دارد و فرویدشتاین را زخمی می کند که باعث می شود گوشت و کرم ها از لباس آزمایشگاهی قدیمی او بیرون بریزند. فرویدشتاین، نورمن را می گیرد و گلویش را پاره می کند. لوسی و باب از نردبانی که به زیر سنگ قبر ترک خورده منتهی می شود، بالا می روند. لوسی تلاش می کند تا سنگ را جابجا کند. فرویدشتاین لوسی را می گیرد و او را از پله ها پایین می کشد. سر او در مسیر پایین آمدن به هر پله می خورد و او را می کشد. همینطور
که فرویدشتاین از نردبان بالا می رود، باب تلاش می کند تا فرار کند. فرویدشتاین پای باب را می گیرد، می، همراه مادرش، مری فرویدشتاین، او را بالا می کشد. مادر، مری و باب را به سمت پایین، دنیای ارواح هدایت می کند. تولید. بسط. فولچی بعداً ادعا کرد که پس از ساخت «گربه سیاه» و «ماوراء»، می خواست فیلمی در ادای احترام به اچ. پی. لاوکرفت، نویسنده شهیر داستان های ترسناک ماورایی، بسازد، بدون اینکه فیلم بر اساس یکی از داستان های خود او باشد، اما طوری نوشته شده باشد که انگار در دنیای لاوکرفت وجود دارد. داردانو ساکتی، فیلمنامه نویس، از «سخت ترشدن اوضاع» هنری جیمز الهام گرفته است. ساکتی همچنین اظهار داشت که این فیلم بر اساس تجربیات شخصی خودش در کودکی، بزرگ شدن در یک خانه روستایی بزرگ با یک زیرزمین تاریک بزرگ، و اینکه در ۹ سالگی مجبور بوده شب ها از یک گورستان عبور کند، ساخته شده است. فولچی در زندگینامه خود، درباره مشارکت های ساکتی به عنوان فیلمنامه نویس، با لحنی منفی صحبت کرد و گفت که «خانه کنار گورستان» برگرفته از صحنه هایی از «خانه ای که فریاد کشید» است. این فیلم نسبت به داستان اصلی نوشته الیزا بریگانتی و فیلمنامه نوشته ساکت
ی، تغییرات متعددی داشته است. عنوان فیلمنامه در ابتدا «شب جهنم» (La notte dell'inferno) بود که به «خانه فرویدشتاین» و سپس «آن خانه کنار گورستان» تبدیل شد. فیلمنامه ی ساکِتی توسط فولچی و جورجو ماریوتزو اصلاح شد. ماریوتزو ادعا کرد که به عنوان یک فیلمنامه نویس کار می کرده و با تغییر جزئی در کار، فیلمنامه های ساکِتی را اغلب خیلی کوتاه می کرده است. ساکِتی در این مورد اظهار داشت که «ماریوتزو همیشه بعداً مداخله می کرد، یا به این دلیل که من مجبور بودم برای کار روی فیلم دیگری بروم یا از ایجاد تغییراتی که لوچو درخواست کرده بود، خودداری می کردم. دلیل مشاجرات ما همین بود.» فیلمبرداری. فیلم «خانه کنار گورستان» در لوکیشن هایی در شهر نیویورک، بوستون و کنکورد، ماساچوست فیلمبرداری شد. این فیلم همچنین در استودیوهای De Paolis In.Co.R. Studios در رم فیلمبرداری شد. فیلمبرداری هشت هفته بین ۱۶ مارس و مه ۱۹۸۱ طول کشید. این فیلم با بودجه ای تقریباً ۶۰۰ میلیون لیر ایتالیایی ساخته شد. با وجود اینکه در تیتراژ آمده است که جلوه های ویژه گریم توسط جانتو دی روسی و مائوریتزیو ترانی انجام شده است، فقط ترانی روی این فیلم کار کرد. موسیقی متن. مو
سیقی متن فیلم توسط فابیو فریتزی، همکار قدیمی فولچی در موسیقی، ساخته نشده، بلکه توسط والتر ریزاتی، اولین همکاری او با این کارگردان اهل رم، ساخته شده است. در دیگر رسانه ها. در مانگای برزرک، سکانسی که وارگاس شاهد بلعیدن خانواده اش توسط کنت در سیاه چال های قلعه کنت است، از سکانسی الهام گرفته شده که در آن پترسون (که بعداً خودکشی می کند)، اجساد مثله شده همسر و پسرش را در انبار فرویدشتاین پیدا می کند. گروه گورگریند، Mortician، اولین مینی سی دی خود را "خانه کنار گورستان" نامگذاری کردند که عنوان آمریکایی فیلم است. موسیقی این فیلم بارها در سری بازی های ویدیویی ترسناک Splatterhouse، ساخته آهنگساز میلکی اکو، مورد اشاره قرار گرفته است. گروه تروسکلن TruceKlan از موسیقی متن فیلم به عنوان پایه آهنگ "باغ خدایان" استفاده کرد. انتشار. هیئت رتبه بندی ایتالیا درخواست حذف کوتاه شش ثانیه ای از فیلم «خانه ای کنار گورستان» را داد، جایی که شخصیت داگمار لاساندر، لورا گیتلسون، به قتل می رسد؛ فولچی تنها به دلیل نارضایتی از جلوه های ویژه در برخی نماها، این درخواست را پذیرفت. این فیلم در 14 آگوست 1981 در تورین اکران شد و توسط شرکت توزیع مد
وسا در ایتالیا توزیع شد. این فیلم توسط شرکت ایگل فیلمز در بریتانیا توزیع شد،, که در 2 ژوئیه 1982 در دربی شایر اکران شد، و سپس تا پاییز 1982 به شهرهای دیگر گسترش یافت. این فیلم پس از حذف صحنه های مربوط به قتل های آن و لورا، توسط BBFC تأیید شد؛ این امر به فیلم مدت زمان 84 دقیقه و 49 ثانیه داد. نمایش خانگی. نسخه ۸۴ دقیقه ای بریتانیایی فیلم در بریتانیا در شبکه نمایش خانگی منتشر شد و بعداً پس از قانون ضبط ویدئو ۱۹۸۴ در فهرست فیلم های نامناسب قرار گرفت. این فیلم در سال ۱۹۸۸ با چهار دقیقه و یازده ثانیه از نسخه فیلم، دوباره در شبکه نمایش خانگی منتشر شد. این فیلم در ۲۹ مه ۲۰۰۱ با تنها ۳۳ ثانیه نسخه حذف شده و دوباره در سال ۲۰۰۹ بدون نسخه حذف شده منتشر شد. شرکت Anchor Bay Entertainment فیلم را در سال ۲۰۰۱ بر روی VHS و DVD منتشر کرد که نسخه دوم آن در سال ۲۰۰۷ توسط Blue Underground دوباره منتشر شد. شرکت Blue Underground فیلم را در ۲۵ اکتبر ۲۰۱۱ با انتقال ۲K جدید بر روی بلو ری و DVD دوباره منتشر کرد. یک نسخه محدود ۳ دیسکی از بلو-ری توسط بلو آندرگراند در ژانویه ۲۰۲۰ منتشر شد، و به دنبال آن یک نسخه ۴K UHD بلو-ری در ۲۵ آگوست
۲۰۲۰ منتشر شد. در اکتبر ۲۰۲۳، ارو فیلمز نیز یک دیسک ۴K در بریتانیا منتشر کرد که از نسخه بازسازی شده ۲۰۲۰ بلو آندرگراند تهیه شده بود. واکنش ها به فیلم. گیشه. این فیلم در مجموع ۱,۴۰۷,۹۸۱,۲۹۷ لیر در ایتالیا فروش داشت که آن را به موفق ترین فیلم ترسناک فولچی در دهه ۱۹۸۰ از نظر مالی تبدیل کرد. پیش از اکران سینمایی فیلم در فرانسه، این فیلم در جشنواره بین المللی فیلم های فانتزی و علمی تخیلی در پاریس به همراه فیلم قبلی فولچی، «گربه سیاه»، به نمایش درآمد. این فیلم در ۲۴ مارس ۱۹۸۲ در فرانسه و در ۱ مارس ۱۹۸۴ در ایالات متحده اکران شد. تریلر آمریکایی توسط مونولوگ مشهور، برادر تئودور، روایت شد. واکنش منتقدان. جولیان پتلی از ماهنامه فیلم بولتن، از نقدهای معاصر ("Monthly Film Bulletin")، اظهار داشت که فیلم «تم فرانکنشتاین» دارد، اما «فیلم چیز زیادی به افسانه خوب از آب درآمده اضافه نمی کند» و «اگر فیلم از نظر بصری غنی تر بود، این موضوع اهمیت کمتری داشت، اما در بیشتر موارد، حداقل با استانداردهای فولچی، نسبتاً هوشیار و مهار شده است». پتلی ادامه می دهد که «فیلم بدون شک لحظات خاص خود را دارد - فرار باب از زیرزمین؛ بقایای انسانی آز
مایشگاه فرویدشتاین؛ حمله یک خفاش آنقدر وحشی و سرسخت؛ ظهور اوج فرویدشتاین به طرز وحشتناکی جهش یافته». جیووانا گراسی از کوریره دلا سرا به آن عنوان «درخشش ایتالیایی» داد و آن را رد کرد و نتیجه گرفت که «ترکیبی از کلاهبرداری، چیزهای پیش پا افتاده و قراردادهای ترسناک به شدت تکراری» است. آلدو ویگانو از روزنامه لا استامپا در مورد استفاده از کودکان در فیلم اظهار داشت: «دیدن کودکانی که درگیر چنین داستان ترسناک و وحشتناکی هستند، شاید به جای ترحم، باعث ناراحتی و پریشانی بسیاری از تماشاگران شود.» در فرانسه، فیلیپ راس از روزنامه لا روو دو سینما اعلام کرد که فولچی باید «چیزی غیر از این صحنه های بی پایان کشتار که واقعاً دردناک تر و خواب آورتر می شوند» را به ما نشان می داد. کریستوف گانس در نقد فیلم در مجله L'Écran fantastique اظهار داشت: «به جز دو یا سه جزئیات خوشایند [...] تعلیق «برای خنده»، که توسط فیلمسازان آمریکایی بسیار مورد تقدیر قرار گرفته است، در اینجا به ویژه خسته کننده می شود.» گانس از جلوه های بصری فیلم تمجید کرد و به «فیلمبرداری مالیخولیایی و زمستانی» اشاره کرد، در حالی که همچنان نتیجه گرفت که «مجموعه ترفندهای فیل
م که از آرجنتو (Argento) تکرار یا وام گرفته شده است، بزرگترین تأسف ما فقدان جنون در توضیح...» است. هیولا، در میان هیاهوی تعلیقی ممتد فریاد زد.» از بررسی های گذشته نگر، وب سایت جمع آوری نقد فیلم راتن تومیتوز، بر اساس ۱۱ نقد، امتیاز مثبت ۴۵٪ را با میانگین امتیاز ۴.۵۰ از ۱۰ گزارش شده است. تایم اوت فیلم را «یک اثر تقلیدی با ناهماهنگی تقریباً عالی» نامید. آل مووی فیلم را ستود و از فضای آن تعریف کرد.
سیاره بین () نام دستگاهی بود که در اواخر سده هجدهم در بریتانیا ساخته شد و یکی از نخستین ابزارهای نمایشی برای آموزش اخترشناسی به شمار می رفت. این دستگاه در واقع یک نوع «سیاره نما» بود که با استفاده از چراغ و عدسی، حرکت اجرام آسمانی و ساختار منظومه خورشیدی را به تماشاگران نشان می داد. مبتکر اصلی آن آدام واکر، آموزگار و مخترع انگلیسی، بود که در دهه ۱۷۸۰ آن را در سالن های لندن و شهرهای دیگر به نمایش گذاشت. دستگاه به گونه ای طراحی شده بود که بتواند حرکت سیارات به دور خورشید و همچنین پدیده هایی مانند گرفت خورشید و ماه یا تغییرات موقعیت ستارگان را به صورت تصویری شفاف بر روی پرده یا کره ای شیشه ای بازتاب دهد. ایدورانیون را می توان نمونه ای پیشین از آسمان نماهای امروزی دانست. تفاوتش این بود که بیشتر حالت یک نمایش عمومی داشت تا ابزار دقیق علمی، و تماشای آن برای مردم نوعی سرگرمی آموزشی محسوب می شد. واکر از این دستگاه در کلاس ها و سخنرانی های عمومی خود استفاده می کرد تا مفاهیم دشوار اخترشناسی را به زبانی دیداری و قابل فهم برای عموم توضیح دهد. این نوآوری در زمان خود تأثیر زیادی بر آموزش علمی و علاقه عمومی به نجوم گذاشت و
به نوعی پیوندی میان علم، نمایش و فرهنگ عامه ایجاد کرد.
سیاره نما یا اورری () مدلی مکانیکی از منظومهٔ خورشیدی است که با چرخ دنده ها و محورهای دقیق ساخته می شود تا حرکت سیارات به گرد خورشید و در برخی نمونه ها، حرکت ماه به گرد زمین را نشان دهد. این وسیله بیشتر برای آموزش اخترشناسی و درک روابط حرکتی اجرام آسمانی ساخته شده است. نام آن از چارلز بویل، چهارمین اِرل اورری، گرفته شد که در اوایل سدهٔ هجدهم یکی از نخستین نمونه های این دستگاه را سفارش داد. هرچند ریشهٔ آن به پیش تر و به کارهای طراحانی چون جرج گراهام و توماس تامپین برمی گردد، اما عنوان «اورری» از همان زمان بر آن ماند. سیاره نماها به گونه ای طراحی می شوند که با چرخاندن یک دسته یا به کارگیری سامانه ای از ساعت ها، حرکت سیارات با نسبت های تقریبی درست بازسازی شود. این دستگاه ها نه تنها وسیله ای آموزشی بودند، بلکه به عنوان آثار هنری و نمادهای دانش و خرد در دربارها و تالارهای علمی اروپا نیز جلوه ای ویژه داشتند. در دوران روشنگری، سیاره نما به ابزاری محبوب برای نمایش نظم و قانون مندی جهان بدل شد و همچنان نمونه هایی از آن در موزه ها و مجموعه های علمی نگهداری می شود.
پوست ریزه ها موادی هستند که از بدن انسان و دیگر جانورانی که خز، مو یا پر دارند جدا می شوند. پوست ریزه های موسوم به شوره سر از پوست سر جدا شده و از سلول های بافت پوششی تشکیل شده اند. لایهٔ سطحی پوست پستانداران «لایه شاخی» نام دارد که به طور طبیعی به عنوان بخشی از روند جایگزینی پوست، جدا و ریخته می شود. پوست ریزه ها بسیار ریز هستند و می توانند در گرد و غبار موجود در هوا منتقل شوند، جایی که غذای هیره های گردنشین را تشکیل می دهند. از طریق هوا، این ذرات وارد غشاهای مخاطی بینی و ریه ها می شوند و در افراد مستعد باعث آلرژی می گردند، عمدتاً از طریق واکنش به پروتئین های موجود در بدن هیره هایی که روی این پوست ریزه ها زندگی می کنند. شُسته در فرش ها، پرده ها، لباس ها، تشک ها، ملافه ها و بالش ها انباشته می شود. محیط هایی با منسوجات و تودوزی کمتر معمولاً تجمع کمتری از پوست ریزه دارند. جانوران مسن نسبت به جانوران جوان تر مقدار بیشتری پوست ریزه تولید می کنند. انباشت پوست ریزه می تواند باعث بروز آلرژی در انسان ها شود، از جمله التهاب مخاط بینی آلرژیک. دکتر پایوی سالو، کارشناس آلرژی در مؤسسه ملی سلامت، می گوید: «آلرژی های هوابرد
تقریباً ۱۰ تا ۳۰ درصد از بزرگسالان و ۴۰ درصد از کودکان را درگیر می کند.» گردگیری با پارچهٔ مرطوب و استفاده از جاروبرقی های درزگیری شده که به فیلتر هپا مجهز باشند، بازپخش ذرات پوست ریزه و حشرات همراه آن در هوا را کاهش می دهد.
لیبرالیسم نو یا لیبرالیسم مدرن (Modern Liberalism) یک جریان فکری و سیاسی است که در قرن بیستم، به ویژه پس از رکود بزرگ دهه ۱۹۳۰، در پاسخ به محدودیت های لیبرالیسم کلاسیک شکل گرفت. این دیدگاه تلاش می کند آزادی های فردی را با عدالت اجتماعی، رفاه عمومی و نقش فعال دولت در اقتصاد ترکیب کند. پیش زمینه تاریخی در حالی که لیبرالیسم کلاسیک بر آزادی از دخالت دولت تأکید داشت، لیبرالیسم مدرن بر آزادی های مثبت توانمندسازی افراد برای بهره مندی از حقوق و فرصت ها تمرکز دارد. این تحول تحت تأثیر نظریه های اقتصادی جان مینارد کینز، جنبش های حقوق مدنی، و گسترش دولت رفاه در کشورهای غربی صورت گرفت. اصول کلیدی - دولت رفاه محور: حمایت از خدمات عمومی مانند آموزش، بهداشت، بیمه اجتماعی و مبارزه با فقر. - برابری فرصت ها: تلاش برای کاهش نابرابری های ساختاری از طریق سیاست های اجتماعی. - آزادی های مدنی: دفاع از حقوق بشر، آزادی بیان، حقوق اقلیت ها و برابری جنسیتی. - اقتصاد مختلط: ترکیب بازار آزاد با نظارت و تنظیم گری دولتی برای جلوگیری از بحران های اقتصادی و نابرابری شدید. - دموکراسی نمایندگی: تأکید بر مشارکت عمومی، انتخابات آزاد و حاکمیت قانون
. نمونه های سیاسی احزاب لیبرال مدرن در کشورهای مختلف شامل حزب دموکرات در ایالات متحده، حزب لیبرال کانادا، حزب لیبرال دموکرات بریتانیا، و حزب دموکرات ۶۶ در هلند هستند. این احزاب معمولاً ترکیبی از آزادی های فردی، عدالت اجتماعی، و سیاست های رفاهی را دنبال می کنند.
خاک سرخ مدیترانه یا ترا روسا () خاکی سرخ رنگ و دارای زهکشی خوب است که ترکیبی رسی تا لایی دارد، پی اچ آن خنثی است و در ناحیهٔ مدیترانه ای رایج است. رنگ سرخ این خاک حاصل شکل گیری ترجیحی هماتیت به جای گوتیت است. این نوع خاک معمولاً به صورت لایه ای ناپیوسته از چند سانتی متر تا چند متر ضخامت دیده می شود که سنگ آهک و دولومیت سنگ بستر را در مناطق کارست می پوشاند. زهکشی داخلی بالا و شرایط پی اچ خنثی آن ناشی از ماهیت کارستی سنگ های آهکی و دولومیتی زیرین است. خاک سرخ مدیترانه همچنین در پیوند با اقلیم مدیترانه ای و کارست در بخش های دیگری از جهان هم یافت می شود. در مقایسه با بیشتر خاک های رسی، خاک سرخ مدیترانه زهکشی شگفت آور خوبی دارد. همین ویژگی آن را به خاکی محبوب برای تولید شراب بدل کرده است. در میان دیگر مناطق شراب خیز، این خاک در لا مانچا در اسپانیا و همچنین در کوناوارا، فلوریو جنوبی، ورَتونبولی و باروسا ولی در استرالیا یافت می شود. خاستگاه خاک سرخ مدیترانه. خاستگاه خاک سرخ مدیترانه، مادهٔ مادری آن و رابطه اش با سنگ های آهک و دولومیت زیرین، در دهه های اخیر موضوع بحث فراوان زمین شناسان، ژئومورفولوژیست ها و خاک شناسان
بوده است. گروهی از دانشمندان بر این باورند که این خاک احتمالاً از انحلال سنگ های کربناتهٔ زیرین و تمرکز رسوبات نامحلول و چرت در آن به عنوان مادهٔ مادری شکل گرفته است. گروه دیگری استدلال می کنند که این خاک نمی تواند صرفاً از بقایای نامحلول سنگ های آهکی و دولومیتی تشکیل شده باشد، بلکه منشأ آن چندگانه است و بسته به جایگاه جغرافیایی، مادهٔ مادری آن که در روند خاک زایی دگرگون شده، شامل رسوبات بیگانه ای مانند خاکستر آتشفشانی، مواد غیرآهکی و غیر دولومیتی و بادرفت است. گروه سوم هم بر این باورند که این خاک بر اثر فرایندهای جایگزینی متاسوماتیک شکل گرفته است. خاک سرخ مدیترانه. در خاک شناسی، خاک سرخ مدیترانه که با عنوان خاک سرخ مدیترانه ای نیز شناخته می شود، نوعی طبقه بندی خاک است که به طور رسمی با نظام های طبقه بندی تازه تری مانند طبقه بندی خاک فائو جایگزین شده، اما همچنان پرکاربرد است. این طبقه بندی تا سال ۱۹۹۷ در نظام های ملی برخی کشورها مانند اسرائیل و ایتالیا نیز وجود داشت. برابرهای آن در نقشهٔ جهانی یونسکو/فائو «chromic luvisols» و در رده بندی آمریکایی خاک «rhodustalfs» (زیررده ای از ustalfs) است. این طبقه بندی به
خاک های سرخ رنگی اشاره دارد (که گاه «رندزینای سرخ» نامیده می شوند) که در کارست های سنگ آهک های میوسن و دوران های پیشین و همچنین در کالکریت ها در مناطقی با اقلیم مدیترانه ای امروزی شکل گرفته اند. بیشترین رشد و گسترش این خاک ها از میوسن تا پلیستوسن پسین رخ داده است که با نوسانات شدید اقلیمی آن دوران پیوند داشت.
استروتساپرتی (به معنای تحت اللفظی «خفه کنندهٔ کشیش» یا «گلوگیر کشیش » ) شکل کشیده ای از کاواتلّی هستند. یا پاستای دست ساز که مختص مناطق امیلیا-رومانیا، توسکانی، مارکه و اومبریا در ایتالیا و همچنین ایالت سن مارینو است. این نام همچنین برای دامپلینگ پنیر و سبزیجات پخته شده که در برخی نواحی ایتالیا و در جزیرهٔ کرس فرانسه تهیه می شود، به کار می رود. ریشه شناسی. افسانه های متعددی برای توضیح این نام وجود دارد که عمدتاً مبتنی بر احساسات روحانی ستیزی منطقه است. یکی اینکه کاهنان شکمو آنقدر مجذوب پاستای خوش طعم می شدند که خیلی سریع می خوردند و خفه می شدند. توضیح دیگر مربوط به است. (به گویش رومانیایی «زن خانه دار»)، که نوارهای خمیر را برای درست کردن «خفه» می کند. خشم خود را ابراز می کرد (شاید ناشی از بدبختی و مشکلات زندگی اش) و به روحانیون محلی فحش می داد، که منجر به پاستایی می شد که می توانست کشیش را خفه کند. سومی می گوید که همسران معمولاً پاستا را برای روحانیون به عنوان بخشی از اجاره زمین درست می کردند (در رومانیا، کلیسای کاتولیک املاک وسیعی داشت که به کشاورزان اجاره داده شده بود)، و شوهرانشان آنقدر از کشیش های رشوه خو