Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آنا یوهانسون-ویسبورگ (; – ) سیاستمدار، سازمان دهنده اتحادیه، نیکوکار، اهالی کسب وکار، صندوقدار، پیشخدمت، و کارگر اهل سوئد بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ایلیس کواروم شده است. زندگی نامه. آنا سوفیا یوهانسون-ویسبورگ در خانواده ای کشاورز در ناحیهٔ بئاته بری واقع در شهرداری توربودا از استان وسترا یوتالاند سوئد زاده شد. او در سال ۱۹۱۹ با سون گیلفه ویسبورگ (۱۸۸۵–۱۹۵۷) ازدواج کرد. از سال ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۷ به عنوان خدمتکار خانگی در یوتبری کار کرد و سپس در فاصلهٔ سال های ۱۸۹۷ تا ۱۹۰۴ در یک کارخانهٔ آبجوسازی در استکهلم مشغول به کار بود. پس از آن، از ۱۹۰۴ تا ۱۹۱۸ در یک شرکت بیمه به عنوان منشی و کارمند دفتری کار می کرد. یوهانسون-ویسبورگ زنی با پشتکار و اراده ای قوی بود که به مرور توانست مسیر زندگی خود را از کارگری به کارآفرینی و سیاست تغییر دهد. او در سال ۱۹۱۴ کسب وکار خود را در حوزهٔ املاک آغاز کرد و سپس مالک یک سینما شد. این فعالیت ها باعث شد که ثروت قابل توجهی به دست آورد و بتواند اهداف اجتماعی اش را پی بگیرد. در همین راستا، بنیاد «بنیاد آنا یوهانسون-ویسبورگ» ("Anna Johansson-Visborgs Stiftelse") را بنیان نهاد که هدفش
تأمین مسکن کامل یا نیمه وقت برای زنان نیازمند در استکهلم بود. این بنیاد به ویژه برای زنانی طراحی شده بود که شرایط مالی دشواری داشتند و اغلب به دلیل شرایط کاری یا خانوادگی، امکان دسترسی به خانه ای امن و پایدار را نداشتند. فعالیت سیاسی. در سال ۱۹۰۱، یوهانسون-ویسبورگ یکی از بنیان گذاران نخستین اتحادیهٔ صنفی کارگران کارخانه های آبجوسازی در سوئد بود. از ۱۹۰۴ تا ۱۹۵۳ ریاست اتحادیهٔ صنفی کارگران صنعتی آبجوسازی سوئد ("Svenska bryggeriarbetareförbundet") را برعهده داشت. او همچنین از ۱۹۰۷ تا ۱۹۳۸ رئیس انجمن زنان تعاونی ("Kooperativa Kvinnogillesförbundet") بود. از ۱۹۱۱ تا ۱۹۵۳ نیز ریاست شاخهٔ زنان اتحادیه های مرکزی کارگران استکهلم را بر عهده گرفت. افزون بر این، از سال ۱۹۱۶ تا ۱۹۵۰ عضو شورای شهر استکهلم بود و از ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۴ در هیئت مدیرهٔ زنان سوسیال دموکرات سوئد عضویت داشت. از ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۳ نیز به عنوان عضو هیئت مدیرهٔ شهرداری استکهلم فعالیت می کرد. یوهانسون-ویسبورگ از نیروهای پیش برنده در جنبش حق رأی زنان در میان سوسیال دموکرات ها بود. هرچند زنان این حزب سازمان مستقلی برای حق رأی نداشتند، اما با انجمن ملی حق رأی زنان
(سوئد) همکاری نزدیکی داشتند. او از مخالفان سرسخت هرگونه قانون گذاری مخالف برابری جنسیتی بود و همواره در مسیر لغو این قوانین گام برمی داشت. او باور داشت که زنان نه تنها باید در حوزهٔ خانواده، بلکه در اقتصاد، اجتماع و سیاست نیز سهم برابر داشته باشند. سبک رهبری و ویژگی های شخصیتی. آنا یوهانسون-ویسبورگ به عنوان شخصیتی جدی، پرانرژی و با مهارت های بالای مدیریتی شناخته می شد. هرچند گاه بی پروایی و کم دیپلماسی بودنش بر پیشرفت سیاسی اش تأثیر منفی می گذاشت، اما همین ویژگی ها او را در میان هوادارانش به شخصیتی صادق و قابل اعتماد بدل می کرد. هوادارانش او را با لقب «آنا آبجوساز» ("Bryggar-Anna") می شناختند و برای او احترام فراوانی قائل بودند. تأثیر او نه تنها در حوزهٔ سیاست و کارگری، بلکه در فراهم آوردن امکانات زندگی بهتر برای زنان فرودست جامعه بسیار چشمگیر بود.
ادیت کیندوال (; – ) عکاس، آموزگار، و فعال حق رأی اهل سوئد بود. زندگی نامه. ادیت ماریا کیندوال در ۲۱ ژوئیهٔ ۱۸۶۶ در واربری زاده شد. پدرش کارل اکسل کیندوال (۱۸۳۲–۱۸۸۰) صاحب یک کتاب فروشی بود و مادرش آنا شارلوتا لیندکویست (متولد ۱۸۳۴) نام داشت. او سومین فرزند از پنج فرزند خانواده بود. پس از مرگ پدر، مادر خانواده در سال ۱۸۸۱ با فرزندانش به لینشوپینگ نقل مکان کرد، اما ادیت به ترانوس بازگشت و احتمالاً در آنجا برای معلمی آموزش دید. او در سال ۱۸۸۶ به فینسپونگ رفت و تا سال ۱۸۸۹ در آنجا به عنوان معلم مشغول به کار بود. سپس یک سال در ترانوس گذراند و پس از آن به یوتبوری مهاجرت کرد. بین سال های ۱۸۹۵ تا ۱۸۹۷ در استروتشرا در منطقهٔ هل سینگلاند تدریس کرد و پس ازآن تا سال ۱۹۰۱ به عنوان آموزگار خانگی در سوندسوال کار کرد. در همین سال، تصمیم گرفت مسیر حرفه ای خود را تغییر دهد و عکاسی را پیشهٔ خود کند. او در سال ۱۹۰۱ به عنوان دستیار نزد کارل برگگرن در آربرو آموزش دید. سال بعد، در سال ۱۹۰۲، استودیوی شخصی اش را در استورویک تأسیس کرد و آن را تا حدود سال ۱۹۰۹ اداره نمود. همچنین، گمان می رود او یک شعبهٔ دیگر در ناربوری نیز افتتاح کرده
باشد. ادیت کیندوال در کنار فعالیت حرفه ای اش، به شدت درگیر فعالیت های اجتماعی و سیاسی نیز بود. او از حامیان سرسخت حق رأی زنان به شمار می رفت. در سال ۱۹۰۷، شعبهٔ استورویک انجمن ملی حق رأی زنان (سوئد) را بنیان نهاد و سپس به عضویت هیئت مدیرهٔ مرکزی این انجمن درآمد. او در گردهمایی های مربوط به حق رأی زنان در مناطق یسترکلاند، دالارنا و هل سینگلاند شرکت فعال داشت و گزارش هایی دربارهٔ این رویدادها در نشریهٔ وابسته به اتحادیهٔ عمومی محافظه کاران، حزبی میانه رو که در آن نیز فعالیت می کرد، منتشر می کرد. کیندوال به ویژه از جمله زنانی بود که توانست میان فعالیت های هنری، شغلی، و سیاسی پیوندی مؤثر برقرار سازد. عکاسی برای او تنها حرفه ای تجاری نبود، بلکه به عنوان ابزاری برای ثبت و بازنمایی زنان و زندگی روزمرهٔ آنان نیز کاربرد داشت. برخی منابع نشان می دهند که او از طریق استودیوی خود، پرتره هایی از زنان فعال در جنبش های اجتماعی و فرهنگی تهیه کرده است که در نشریات محلی یا آرشیوهای منطقه ای به چاپ رسیده اند. از این رو، نقش او در مستندسازی چهره های زنان دوران خود نیز برجسته است. او نه تنها به مسائل زنان توجه داشت بلکه در زمینهٔ
مشارکت سیاسی عمومی نیز نقش ایفا کرد. عضویت فعال او در حزب میانه رو و انجمن مردم گرای سوئد بیانگر علاقه اش به ساختارهای سیاسی زمانه اش بود. وی از معدود زنانی بود که توانست به صورت هم زمان در حوزه های فرهنگی، هنری و سیاسی مشارکت چشم گیر داشته باشد. ادیت کیندوال سرانجام در ۲۶ دسامبر ۱۹۵۱ در استکهلم درگذشت. او به عنوان یکی از پیشگامان تلفیق حرفهٔ عکاسی با فعالیت های اجتماعی، در تاریخ زنان سوئد جایگاه ویژه ای دارد. زندگی او نمادی از پیوند میان هنر، سیاست، و مبارزه برای برابری جنسیتی در دوران مدرن سوئد است.
آنا کلمن (; – ) کارگزار بیمه، و فعال حق رأی اهل سوئد بود. آنا کلمن به دلیل فعالیت هایش به عنوان یک فعال حقوق زنان و صلح طلب شناخته می شود، به ویژه در ارتباط با تلاش هایش برای کسب حق رأی زنان چهره تاریخی و اثرگذار از خود نشان داد. او در کنفرانس حق رأی زنان استکهلم ۱۹۱۱ شرکت کرد و در سال ۱۹۱۵ نمایندهٔ سوئد در کنفرانس بین المللی صلح زنان در لاهه بود. او تلاش های بسیار زیادی برای به رسمیت شناخته شدن حق رای زنان و سایر حقوق بانوان در کشور سوئد تلاش کرد. با تأسیس سازمان خیریهٔ نجات کودکان در سال ۱۹۱۹، او به عضویت هیئت مدیرهٔ شاخهٔ سوئدی آن با نام ردا بارنن درآمد و بعدها ریاست هیئت مدیره را نیز برعهده گرفت. بخش سوئدی در ۱۹ نوامبر ۱۹۱۹ توسط الن پالمستیرنا (رئیس) به همراه نویسنده الن واگنر و گردا مارکوس (هر دو عضو فعال هیئت مدیره) تأسیس شد. آنا کلمن نیز از اعضای مؤسس هیئت مدیره بود و بعدها رهبری هیئت مدیره را بر عهده گرفت. زندگی نامه. آنا سوفیا کلمن در سال ۱۸۶۲ در کارلسکرونا به دنیا آمد. او دختر فرمانده کارل کلمن (۱۸۲۰–۱۸۷۲) و یوهانا آگوستا گرام (۱۸۲۵–۱۹۰۴) بود. خواهر کوچک تر او، الن کلمن (۱۸۶۷–۱۹۴۳)، نیز از فعالان جن
بش زنان بود. الن کلمن، سردبیر نشریات «داگنی» و «هرتا»، نقش چشمگیری در شکل گیری فضای فکری جنبش فمینیستی سوئد ایفا کرد و با تألیف آثار ادبی و مشارکت در مجلات زنان، بر خواهر خود نیز تأثیرگذار بود. تا سال ۱۸۹۵، کلمن در شرکت بیمهٔ تول در استکهلم مشغول به کار بود. از سال ۱۹۰۳، به انجمن «دانشجویان و کارگران» پیوست و بین سال های ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۱ در هیئت مدیرهٔ «انجمن حق رأی سیاسی زنان» فعالیت داشت. در سال ۱۹۰۷، او به عضویت کمیتهٔ سازمان زنان نیا ایدون درآمد. او از هواداران پرشور حق رأی زنان بود و نقش مؤثری در کنگرهٔ حق رأی زنان استکهلم در سال ۱۹۱۱ ایفا کرد. همچنین، در کنگرهٔ صلح زنان در لاهه (۱۹۱۵) و کنگرهٔ اتحادیهٔ بین المللی زنان برای صلح و آزادی در زوریخ (۱۹۱۹) شرکت داشت و دیدگاه های خود را در زمینهٔ صلح و حقوق زنان ارائه کرد. از سال ۱۹۱۶، مقالاتی در حمایت از حق رأی زنان در مجلهٔ "رُسترِت فِر کوینور" (رأی برای زنان) منتشر می کرد. در این نوشته ها، او ضمن دفاع از برابری جنسیتی، به بررسی موانع اجتماعی و فرهنگی برای مشارکت زنان در سیاست نیز پرداخت. کلمن به تدریج بیشتر به فعالیت های صلح طلبانه روی آورد و بین سال های ۱۹۱۵ ت
ا ۱۹۱۸ ریاست شاخهٔ سوئدی اتحادیهٔ بین المللی زنان برای صلح و آزادی را برعهده داشت. او در سال ۱۹۲۵ در نشست شورای بین المللی زنان که توسط انجمن ملی حق رأی زنان در واشینگتن دی.سی. برگزار شد شرکت کرد و گزارش آن را در مجلهٔ "هرتا" منتشر کرد که به مسائل زنان اختصاص داشت. آنا کلمن در سال ۱۹۴۰ در استکهلم درگذشت. او به عنوان یکی از چهره های مهم جنبش زنان و صلح در سوئد در حافظهٔ تاریخی این کشور باقی مانده است.
الن کلمن (; – ) فعال حقوق زنان، سردبیر روزنامه و ویراستار اهل سوئد بود که در سال ۱۹۴۳ در ۷۶ سالگی درگذشت. وی همچنین برندهٔ جوایزی معتبری همچون ایلیس کواروم شده است. او سردبیر "نشریه داگنی"، نشریه ای در حمایت از جنبش زنان بود که در سال ۱۹۱۴ با "هرتا" جایگزین شد؛ نشریه ای که او تا سال ۱۹۳۲ نیز وی سردبیری آن را بر عهده داشت. زندگی نامه. الن اِما آگوستا کلمن در سال ۱۸۶۷ در کارلسکرونا زاده شد. او دختر فرمانده کارل کلمن (۱۸۲۰–۱۸۷۲) و یوهانا آگوستا گرام (۱۸۲۵–۱۹۰۴) بود. خواهر بزرگ ترش، آنا کلمن (۱۸۶۲–۱۹۴۰)، نیز در جنبش زنان فعال بود. با تأسیس سازمان خیریهٔ نجات کودکان در سال ۱۹۱۹، آنا کلمن به عضویت هیئت مدیرهٔ شاخهٔ سوئدی آن با نام ردا بارنن درآمد و بعدها ریاست هیئت مدیره این موسسه را نیز برعهده گرفت. بخش سوئدی در ۱۹ نوامبر ۱۹۱۹ توسط الن پالمستیرنا (رئیس) به همراه نویسنده الن واگنر و گردا مارکوس (هر دو عضو فعال هیئت مدیره) تأسیس شد. آنا کلمن نیز از اعضای مؤسس هیئت مدیره بود و بعدها رهبری هیئت مدیره را بر عهده گرفت. الن کلمن پس از تحصیل در مدرسهٔ دخترانهٔ کارلسکرونا، در بانک هایی در اوپسالا و استکهلم مشغول به کار شد.
کلمن از حامیان پرشور و فعال حقوق زنان بود. در سال ۱۹۰۷، او سردبیر "داگنی" شد که ارگان اصلی جنبش زنان به شمار می رفت. او بسیاری از مقاله های این نشریه را خود می نوشت، از جمله گزارش هایی از همایش های زنان و زندگی نامه هایی از زنان برجسته. پس از آنکه "داگنی" در سال ۱۹۱۳ انتشارش را متوقف کرد، کلمن از ۱۹۱۴ تا ۱۹۳۲ سردبیری جانشین آن یعنی "هرتا" را بر عهده داشت. در این دوره، او نقش مهمی در ارتقای جایگاه ادبی و اجتماعی زنان ایفا کرد و کوشید تا گفتمان فمینیستی را به موضوعاتی مانند آموزش، خانواده و صلح نیز گسترش دهد. در سال ۱۹۲۱، او به عضویت هیئت مدیرهٔ انجمن فردریکا برمر، سازمان حقوق زنان سوئد درآمد و از ۱۹۲۲ تا ۱۹۳۱ ریاست شاخهٔ استکهلم آن را برعهده گرفت. او علاقهٔ عمیقی به بنیان گذار این انجمن، فردریکا برمر (۱۸۰۱–۱۸۶۵) پیدا کرد و مجموعه ای از مقاله ها دربارهٔ او منتشر کرد. الن کلمن همراه با دوستش کلارا یوهانسون، که از سال ۱۹۱۲ تا زمان مرگ در کنار او زندگی می کرد، چهار جلد کتاب از نامه های فردریکا برمر را منتشر کردند. افزون بر نوشته هایش دربارهٔ جنبش زنان، کلمن رمانی تاریخی با عنوان "همسر فابیان ونت" ("Fabian Wendts
hustru") منتشر کرد که در آن دربارهٔ زنانی نوشت که مورد سوءاستفاده و هدایت دیگران قرار گرفته اند و فرصت رشد فردی نداشته اند. این اثر بازتابی از دغدغه های اجتماعی او در زمینهٔ آزادی فردی، استقلال زنان و آسیب های ناشی از سلطهٔ ساختارهای مردسالارانه بود و جایگاه او را به عنوان نویسنده ای متعهد به مسائل اجتماعی تحکیم بخشید. جوایز. در سال ۱۹۴۲، الن کلمن مدال ایلیس کوروم، بالاترین نشان افتخار برای افراد در سوئد، را دریافت کرد.
لوتن فون کرامر (; – ) نویسنده، شاعر، و طراح اهل سوئد بود. او بنیان گذار انجمن ادبی انجمن نه نفره بود و همراه با مارتینا برگمان-استربری، از تأمین کنندگان اصلی مالی انجمن ملی حق رأی زنان به شمار می رفت. زندگی نامه. لوتن فون کرامر در استکهلم زاده شد. او دختر فرماندار استان اوپسالا، بارون روبرت فردریک فون کرامر و ماریا شارلوت (لوتن) سودربری و خواهر رابرت فون کرامر، نویسنده، دانشمند و سیاست مدار بود. وی در اقامتگاه فرمانداری در قلعه اوپسالا واقع در اوپسالا بزرگ شد و تحصیلات خصوصی خود را نزد استادان دانشگاه اوپسالا دریافت کرد. او چهره ای محبوب در محافل فرهنگی و روشنفکری اوپسالا بود. نویسندگانی چون اریک گوستاو یه یر و پر دانیل آتربوم با خانوادهٔ او آشنا بودند و فردریکا برمر از دوستان مادرش بود. خودش نیز در زمینه های هنری گوناگونی استعداد نشان داد: در شب های ادبی می نوشت، در مهمانی ها می رقصید و در تئاترهای آماتور نقش آفرینی می کرد؛ از جمله در نقش جین ایر، که زیر نظر الیس هواسر، بازیگر مشهور، آموزش دید. او برای درمان مشکلات شنوایی اش به پزشک ویلیام وایلد مراجعه کرد و با همسر او جین وایلد دوستی یافت. این دو بر سر علاق
هٔ مشترک شان به حقوق زنان و ادبیات با یکدیگر ارتباط نزدیکی پیدا کردند. در تابستان سال ۱۸۴۷، به همراه خانواده اش به آلمان، اتریش و ایتالیا سفر کرد. اما از همان سال، شنوایی اش به دلیل ابتلا به تب اسکارلت رو به وخامت گذاشت و سرانجام ناشنوا شد. این اتفاق به انزوای اجتماعی او انجامید و تأثیر عمیقی بر روحیه اش گذاشت. در سال ۱۸۵۵ با استن یوهان استنبرگ، دانشجوی محافظه کار، نامزد شد، اما به دلیل کاهش شنوایی اش و نیز به دلیل اینکه استنبرگ نتوانست با افکار رادیکال و جاه طلبی های ادبی اش کنار بیاید، این نامزدی پایان یافت. او هرگز ازدواج نکرد. در سال ۱۸۸۰، پس از مرگ پدرش، ثروت بزرگی به ارث برد که به گفته منابع، آن را به خوبی اداره می کرد. به استکهلم نقل مکان کرد، جایی که سبک زندگی اش به تدریج زاهدانه و ساده شد تا آن جا که از او با عنوان «اصلی تراژیک» یاد می شد. او بخش بزرگی از ثروتش را وقف حمایت از سازمان های خیریه و اصلاح طلبان اجتماعی کرد. اصلاح طلب اجتماعی. فون کرامر به اصلاحات اجتماعی، از جمله حقوق زنان، علاقه مند بود و در سال ۱۸۷۲ نخستین صندوق بورسیه برای دانشجویان زن در دانشگاه اوپسالا را بنیان نهاد. او همچنین از نش
ریهٔ "Ord och Bild"، انجمن فردریکا برمر، دوستان صنایع دستی و نوانخانهٔ اوسترمالم برای کودکان فقیر حمایت مالی کرد. او همچنین در مبارزه برای حق رأی زنان شرکت داشت و از بزرگ ترین حامیان انجمن ملی حق رأی سیاسی زنان بود. در کنگره بین المللی حق رأی که در ژوئن ۱۹۱۱ در استکهلم برگزار شد، هنگامی که فعالان حق رأی در شهر راه پیمایی می کردند، مقابل بالکن او توقف کردند تا از نقش مهم او در این جنبش تقدیر کنند. ششمین کنگرهٔ اتحاد بین المللی حق رأی زنان نیز عمدتاً با حمایت مالی او برگزار شد. انجمن نه نفره. فون کرامر انجمن انحصاری انجمن نه نفره را بنیان گذاری کرد و دارایی خود را به این انجمن واگذار کرد؛ امری که از جمله به پایه گذاری جایزه لوتن فون کرامر انجامید. مجموعه آثار او نیز در سال ۱۹۱۸ توسط این انجمن منتشر شد. مرگ. فون کرامر در استکهلم درگذشت. او در گورستان قدیمی اوپسالا به خاک سپرده شده است.
آنا ماریا لنگرن (؛ ۱۸ ژوئن ۱۷۵۴ – ) نویسنده، شاعر و مترجم اهل سوئد بود. در میان شناخته شده ترین اشعار او می توان به شعر «چند کلمه به دختر عزیزم، اگر دختری می داشتم» اشاره کرد. وی همچنین در اشعار طنزآمیز خود علیه تجمل گرایی و نظام طبقاتی سوئد، مانند «چرت صبحگاهی اعلی حضرت» و «بازدید کنتس» به این موضوعات پرداخت. زندگی. اوایل زندگی. آنا ماریا لنگرن در شهر اوپسالا به دنیا آمد. پدرش، مگنوس برینولف مالمستد (۱۷۲۴–۱۷۹۸)، شاعر و استاد زبان لاتین در دانشگاه اوپسالا بود و مادرش، مارتا یوهانا فلورین (درگذشتهٔ ۱۷۸۸)، نیز اشعاری مذهبی منتشر کرده بود. پدرش عضو کلیسای موراوی بود و به دلیل فعالیت های اجتماعی اش شناخته می شد؛ از سال ۱۷۷۲، او مدرسه ای برای کودکان فقیر در خانه اش اداره می کرد. برادرش یوهان مگنوس مالمستد (۱۷۴۹–۱۷۸۰) نیز شعرهای دنیوی می سرود. آنا ماریا به دلیل علاقهٔ شدید پدرش به دین، به تدریج از مذهب روی گردان شد و به واقع گرایی ادبی و اندیشه های عصر روشنگری گرایش پیدا کرد؛ هرچند حس انسان دوستی و علاقه اش به عدالت اجتماعی نیز به تأثیر پدرش نسبت داده شده است. از منظر اجتماعی، او با طبقه کارگر همدلی داشت، با امتیاز
ات اشراف مخالفت می کرد و نمایندهٔ «طبقه سوم» بود و زندگی ساده و متواضعانه را ستایش می کرد. پدرش از همان کودکی استعداد ادبی او را تشخیص داد و می گفت که می خواهد از دخترش نه تنها زنی ادیب، بلکه زنی عالم بسازد. او تحصیلات پیشرفته ای به آنا ماریا داد و وی در خانه تحت تعلیم دروس لاتین و آثار کلاسیک عهد باستان قرار گرفت. شاعر مورد علاقه اش هوراس بود. آغاز حرفه ادبی. او فعالیت ادبی خود را در دههٔ ۱۷۷۰ با نوشتن نقد، خلاصه، افوریسم و ترجمه آغاز کرد. از نخستین آثارش می توان به تفسیرهایش از هوراس اشاره کرد که به صورت ناشناس منتشر می شدند. در سال ۱۷۷۲، نخستین شعر خود را با نام خود منتشر کرد: شعر سوگواری =در روز سفر سعادت آمیز دوشیزه آنا لوئیزا پالس، ۱۴ مه ۱۷۷۲، روز تاج=. او در سال های ۷۷–۱۷۷۴ با روزنامهٔ آنا هامار-روسن به نام =چه خبر؟ چه خبر؟ = همکاری داشت. در سال ۱۷۷۶، از سوی دوک کارل، برادر پادشاه سوئد، مأمور ترجمهٔ اپرت فرانسوی «لوسی ل» شد که نخستین اپرت فرانسوی بود که به سوئدی ترجمه می شد. او در مقدمهٔ این اثر از حق زنان برای مشارکت فکری دفاع کرد. این ترجمه موفقیت آمیز بود و از سوی دوشس سلطنتی شارلوت، ساعتی طلایی به
او اهدا شد. سپس مأموریت های مشابهی از سوی خانواده سلطنتی سوئد به او واگذار شد. لننگرن به شهرت چشمگیری رسید: در ۱۷۷۴ به جامعه ادبی اوپسالا راه یافت، نقدهای خوبی دریافت کرد و به عنوان مدافع زنان فرهیخته شناخته شد. او خود را «ادبیه» می نامید. در سال ۱۷۷۵ عضو انجمن سلطنتی علوم و ادبیات یوتبوری شد و در سال ۱۷۷۹ به انجمن یوتیله دولچی پیوست. او یکی از سه زن عضو یوتیله دولچی بود؛ دو زن دیگر آنا شارلوتا فون استاپلمور و آنا بریتا وندلیوس بودند. در سال ۱۷۷۷، در مقالهٔ =مشاور چای= بار دیگر خواستار حق زنان برای فعالیت های فکری شد. زندگی زناشویی. در سال ۱۷۸۰، او با کارل پیتر لنگرن (۱۷۵۰–۱۸۲۷) ازدواج کرد. وی سردبیر روزنامهٔ «استکهلمس-پوستن» بود که با همکاری یوهان هنریک کلگرن، شاعر و منتقد مشهور، منتشر می شد. لننگرن از سال ۱۷۷۸ با کلگرن همکاری داشت و از هم فکری او و علاقهٔ مشترک شان به اندیشه های ولتر بهره می برد. از این سال ها، اشعار و نوشته های خود را در «استکهلمس-پوستن» منتشر می کرد، اما پس از ازدواج، فقط به صورت ناشناس می نوشت و تا پایان دههٔ ۱۷۸۰ به طور کلی نوشتن را کنار گذاشت. ازدواجش تحولی اساسی در زندگی اش ایجاد کرد.
پس از آن، به صورت رسمی از دنیای ادبیات کناره گیری کرد، از مواضع پیشینش در دفاع از آزادی فکری زنان عقب نشینی کرد و بیان داشت که زنان باید به جای پرداختن به ادبیات، بر پرورش شخصیت شان به عنوان همسر و مادر مناسب تمرکز کنند. اینکه آیا این تغییر نگرش واقعی بود یا با طنز بیان شده است، مورد بحث است. او به اندیشه های ژان-ژاک روسو علاقه پیدا کرد و شاید در دههٔ ۱۷۸۰ به دیدگاه های او دربارهٔ نقش زنان گرویده باشد، که با ارزش های مذهبی دوران کودکی اش نیز همخوانی داشت. اینگرید آرویدسون گفته است که دیدگاه های لننگرن در این زمینه متناقض بودند و این تناقض از شخصیت او نشئت می گرفت: «واضح است که خانم لننگرن از انتقاد رنج می برد، اما او آن حساسیت نادر را نیز داشت که از تحسین رنج ببرد». پس از ازدواج، او در خانه اش یک محفل ادبی برگزار می کرد که به مرکز بحث های فرهنگی تبدیل شد و چهره هایی چون گوستاو آلف لئوپولد، نیلس فون روزنشتاین، فرانس میشائیل فرانسن و گودموند یوران آدلربت در آن شرکت می کردند. در آن سال ها، او زنی شوخ طبع، باهوش، اما متواضع و فروتن توصیف شده است. همسرش «در اصل مردی مفید اما کسل کننده» توصیف می شد، اما زندگی زناش
ویی آن ها خوشایند بود و او همسرش را به جلسات یوتیله دولچی می برد و با هم آواز می خواندند. او فرزندی نداشت، اما دختری را به فرزندخواندگی پذیرفت. در سال ۱۷۹۷، دخترخوانده اش به آسایشگاه روانی سپرده شد و به زودی درگذشت. این واقعه تأثیر عمیقی بر لننگرن گذاشت، همان طور که مرگ پدرش در ۱۷۹۸، که به طرزی مشکوک غرق شد، بر او اثر گذاشت. در سال ۱۷۹۰، با توقف فعالیت ادبی کلگرن به دلیل بیماری، تغییر بزرگی در زندگی اش رخ داد. این اتفاق به روزنامهٔ همسرش آسیب زد و آنا ماریا لننگرن برای دلایل مالی، نگارش در =استکهلمس-پوستن= را از سر گرفت. با این حال، او همچنان ناشناس می نوشت و از پذیرش رسمی فعالیت ادبی اش خودداری می کرد، هرچند برای همگان مشخص بود که نویسندهٔ آثار اوست. محفل ادبی اش در خیابان بریداربانسگاتان به مرکز فعالیت های آکادمی سوئدی بدل شد. هرچند او هیچ گاه به طور رسمی عضو این آکادمی نشد، اما او را «عضو نامرئی» می خواندند. در ۲۰ دسامبر ۱۷۹۷، آکادمی سوئدی با شعر «سرود برای بانو لنگرن» به او ادای احترام کرد که توسط گوستاو فردریک یولن بورگ خوانده شد. او در پاسخ به این تحسین، شعری با عنوان =رؤیا= سرود که در آن هدویگ شارلوتا
نوردن فلیشت در رؤیا به او ظاهر می شود و او را لایق نمی داند. لننگرن این شعر را با نام خود امضا کرد که نخستین شعری بود که پس از ازدواجش با نام خود نوشت—و آخرین. لنگرن در سن ۶۲ سالگی بر اثر سرطان پستان درگذشت و در گورستان کلیسای کلارا در استکهلم به خاک سپرده شد.
نینا استار برونوولد (؛ ۲ مارس ۱۹۲۸ – ۵ اوت ۱۹۹۲ (۶۵ سالگی)) جراح قفسه سینه و پژوهشگر پزشکی آمریکایی بود که از نخستین زنانی محسوب می شد که جراحی قلب باز انجام داد. او اولین زنی بود که توسط هیئت جراحی قفسه سینه آمریکا گواهی نامه دریافت کرد و اولین زنی بود که به انجمن آمریکایی جراحی قفسه سینه انتخاب شد. در سال ۱۹۶۰ و در سن ۳۲ سالگی، او تیم جراحی مؤسسه ملی سلامت (NIH) را رهبری کرد که اولین جایگزینی موفق دریچه میترال مصنوعی قلب انسان را که خود طراحی و ساخته بود، انجام داد. وی جایزه صفحه طلایی آکادمی دستاوردهای آمریکا را دریافت کرده است. زندگی اولیه و تحصیلات. نینا هلن استار در ۲ مارس ۱۹۲۸ در بروکلین نیویورک از والدینی به نام موریس کی. استار و مری استار متولد شد. مادرش در زمینه طراحی داخلی فعالیت داشت و پدرش پزشک بود. او از ۱۴ سالگی استعداد علمی خود را نشان داد و به عنوان عضو انجمن آمریکایی میکروسکوپیست های آماتور پذیرفته شد. او مدرک کارشناسی و پزشکی خود را از دانشگاه نیویورک دریافت کرد و از سال ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۵ در بیمارستان بلیویو نیویورک در رشته جراحی عمومی آموزش دید، که یکی از اولین زنان در این زمینه بود. حرفه پزشکی
. براونوالد دوره آموزش جراحی عمومی خود را در بیمارستان دانشگاه جورج تاون در واشینگتن دی سی به پایان رساند و یک دوره فوق دکترا در آزمایشگاه جراحی چارلز ای. هافناگل، مخترع اولین دریچه مصنوعی قلب گذراند. او در سال ۱۹۵۸ به مؤسسه ملی قلب NIH (اکنون مؤسسه ملی قلب، ریه و خون) در بتسدا، مریلند پیوست و تحت راهنمایی اندرو جی. مورو قرار گرفت. او تا سال ۱۹۶۵ جراح ارشد مؤسسه ملی قلب بود و سپس به عنوان معاون رئیس کلینیک جراحی منصوب شد، سمتی که تا سال ۱۹۶۸ در اختیار داشت. براونوالد در سال ۱۹۵۹ یک دریچه میترال مصنوعی آزمایشی طراحی و ساخت و آن را در سگ ها در کلینیک جراحی مؤسسه ملی قلب کاشت. در ۱۱ مارس ۱۹۶۰، او اولین کاشت موفق انسانی را در یک زن ۴۴ ساله با نارسایی دریچه میترال انجام داد. او سپس یک دریچه مکانیکی پوشیده از پارچه (دریچه براونوالد-کاتر) توسعه داد که در اواخر دهه ۱۹۶۰ و اوایل ۱۹۷۰ در هزاران بیمار کاشته شد. سایر دستاوردهای مهم او شامل توسعه هموگرافت آئورتی پایه دار برای جایگزینی دریچه میترال، درمان جراحی بیماری ترومبوآمبولی مزمن و پیشگامی در تکنیک های استفاده از کشت بافت برای جلوگیری از تشکیل لخته هنگام استفاده از د
ریچه های مصنوعی و دستگاه های کمک گردش خون بود. در دهه ۱۹۶۰، مقالاتی در مجلات لایف و تایم او را به عنوان یکی از «تکان دهنده ها و حرکت دهنده های» جوانان آمریکا توصیف کردند. در سال ۱۹۶۲، او جایزه صفحه طلایی آکادمی دستاوردهای آمریکا را دریافت کرد. براونوالد به همراه همسرش که به عنوان رئیس بخش پزشکی منصوب شده بود، به دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو نقل مکان کرد و در آنجا به عنوان استادیار جراحی منصوب شد. در سن دیگو، او یک برنامه آموزشی جراحی قلب و قفسه سینه تأسیس کرد. در سال ۱۹۷۲، او دوباره به همراه همسرش به منطقه بوستون نقل مکان کرد و در آنجا به عنوان استادیار جراحی در دانشکده پزشکی هاروارد مشغول به کار شد.
استان های غیرمسلمان در آغاز اسلام: حاکمیت اسلامی و مشروعیت ایرانی در ارمنستان و آلبانی قفقاز، کتابی است از الیسون واکا، دربارهٔ ارمنستان و آلبانیای قفقاز در قرون وسطی. این کتاب به انتقال قدرت از حکومت ساسانیان به خلافت اسلامی در این دو منطقه که عمدتاً مسیحی و در حوزه فرهنگی ایران بودند می پردازد. تمرکز کتاب، بر روی تاریخ ارمنستان و آلبانی قفقاز، تحت حکومت خلافت اسلامی، عناصر ادامه حکوکت اداری از دوره ساسانی به خلافت و تغییرات اداری، تحت حکومت مروانیان و عباسیان نخستین است. همچنین، بنا به توصیف این کتاب: «واکا به بررسی روایت های تاریخی و ساخت حافظه فرهنگی ساسانی در سده های نهم و دهم میلادی می پردازد، تا این استان ها را در بستر گسترده تری از حاکمیت ایرانی جای دهد». این اثر، در حوزه مطالعات اسلامی، مطالعات ایرانی و قفقازشناسی قرار می گیرد و برای پژوهشگران هویت ایرانی و روابط مسلمانان و مسیحیان در آسیای غربی نیز اهمیت دارد. جوایز. برندهٔ جایزهٔ کتاب تاریخ و علوم انسانی انجمن مطالعات اوراسیای مرکزی در سال ۲۰۱۸.
کلارا آگوستا برنهاردینا لیند (; – ) ویراستار، و فعال حق رأی اهل سوئد بود. او هماهنگ کنندهٔ انتشار مجموعه ای از مقالات نوشته شده توسط زنانی بود که به حق رأی زنان علاقه مند بودند و این کار تحت نظارت انجمن ملی حق رأی سیاسی زنان سوئد (LKPR) انجام شد که او عضو هیئت مرکزی آن بود. کلارا لیند خود نیز چندین مقاله دربارهٔ این موضوع نوشت. او به واسطهٔ تعهد عمیقش، به نیروی محرکهٔ انجمن حق رأی در یول، شهری بزرگ در شمال استکهلم، تبدیل شد. او در سن ۳۷ سالگی، پس از انجام عمل جراحی، درگذشت؛ پنج سال پیش از آن که زنان سوئدی حق رأی به دست آورند. زندگی نامه. کلارا آگوستا برنهاردینا همبرگ در ۲۱ فوریهٔ ۱۸۷۷ در استکهلم زاده شد. او دختر صاحب کارخانه، بنگت نیلسون همبرگ و همسرش کلارا شارلوتا با نام خانوادگی پیشین کارلسون بود. کلارا کوچک ترین فرزند از سه فرزند خانواده بود. او در خانواده ای مرفه و تجاری در مرکز استکهلم رشد کرد. در شانزده سالگی، در مدرسهٔ بازرگانی فرانتس اُ. ابل آموزش حسابداری دید. در فوریهٔ ۱۸۹۷، با کارل مگنوس لیند نامزد شد؛ کسی که در دانشگاه استکهلم در رشتهٔ روزنامه نگاری تحصیل کرده بود. آن دو در نوامبر همان سال ازدواج
کردند و به یول (گِفل) رفتند، جایی که لیند در سال ۱۸۹۶ به عنوان سردبیر روزنامهٔ "یول دَگبلاد" منصوب شده بود. آن ها صاحب سه فرزند شدند. در سال ۱۹۰۷، انجمن LKPR از کلارا لیند خواست مجموعه ای از مقالات را منتشر کند که هدف آن تشویق سیاستمداران و عموم مردم به درک دلایل حق داشتن رأی برای زنان بود. این مقالات به قلم ۴۵ شخصیت برجستهٔ سوئدی نوشته شد که از این میان، ۴۰ نفر زن بودند. هر ماه یک مقاله منتشر می شد و این روند تا سال ۱۹۲۰ ادامه یافت و درمجموع ۱۲۹ مقاله به چاپ رسید. شخصیت های برجستهٔ جنبش حق رأی زنان نیز در این مجموعه مشارکت داشتند؛ ازجمله فریگا کارلبری (با ۱۲ مقاله)، گولی پترینی (۱۰ مقاله) و الن هاگن (۸ مقاله). حدود ۳۵ روزنامه، عمدتاً با گرایش سیاسی لیبرال، در انتشار این مقالات مشارکت داشتند. کلارا لیند در مقاله ای که خود در سال ۱۹۱۲ نوشت، اظهار داشت: «و تا زمانی که اهداف کاملاً محقق نشده اند، جنبش حق رأی زنان نباید و نخواهد توانست از تلاش های فداکارانه و پرشور حامیان خود دست بکشد.» الین وگنر نیز که در این مجموعه مقاله نوشته بود، در نامه ای به سیگنه برگمان، رئیس LKPR، بر اهمیت این مجموعه تأکید کرد. مقالات به