Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بزرگسالان شد. ، یک اسپین آف انسان گونه از این مجموعه، در سال ۲۰۱۳ راه اندازی شد. "اسب کوچک من: زندگی پونی"، یک مجموعه کمدی اسپین آف است که در سال ۲۰۲۰ با سبکی جدید از پویانمایی منتشر شد. ۲۰۲۱–اکنون. هاسبرو در فوریه ۲۰۲۱، آغاز خط تولید اسباب بازی «نسل پنج» کنونی را با یک فیلم پویانمایی سه بعدی (تولید شده توسط انترتینمنت وان و پویانمایی شده توسط بولدر مدیا) و یک مجموعه تلویزیونی دنباله دار، اعلام کرد. برخلاف تغییرات نسل های قبلی که معمولاً با مجموعه ای کاملاً جدید از شخصیت ها همراه بودند، نسل پنجم بر جهان و داستان های نسل چهار و "دوستی معجزه است" بنا شده است، اما با یک جهش زمانی، شخصیت ها و موضوعات جدیدی را معرفی می کند. به گفته امیلی تامپسون، معاون مدیریت برند جهانی انترتینمنت وان، این خط تولید جدید نسل آلفا را هدف قرار داده است که «هوش هیجانی بالاتری دارند و انتظارات بیشتری از سرگرمی های خود دارند». به همین دلیل، موضوعات این نمایش حول محور تنوع و شمول خواهد بود، اما همچنان شامل اشارات و ایستر اگ به نسل قبلی است. فیلم و مجموعه در زمانی پس از پایان "دوستی معجزه است" اتفاق می افتند، جایی که «دوستی و هماهنگی جای
خود را به سوءظن و بی اعتمادی داده» و گونه های مختلف پونی ها از یکدیگر جدا شده و در قبایل خود زندگی می کنند. شخصیت های اصلی نسل پنجم عبارتند از سانی استاراسکات، یک پونی زمینی ماده؛ ایزی مونبو، یک تک شاخ ماده؛ و هیچ تریل بلیزر، یک پونی زمینی نر، به همراه دو خواهر و برادر پگاسوس به نام های پیپ پتالز و زیپ استورم. این فیلم نخست قرار بود توسط شرکت پارامونت پیکچرز در سینما اکران شود، اما به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹، اکران آن لغو شد. سپس حقوق آن به نتفلیکس فروخته شد و تاریخ انتشار فیلم ۲۴ سپتامبر ۲۰۲۱ تعیین شد. نتفلیکس همچنین ساخت مجموعه پویانمایی سه بعدی دنباله آن را نیز تأیید کرد که قرار است در همین سرویس پخش شود. فیلم با یک برنامه ویژه و یک مجموعه تلویزیونی استریم شده با عنوان "پونی کوچولوی من: نشان خود را بگذار" به ترتیب در ماه های مه و سپتامبر ۲۰۲۲ دنبال شد. همچنین یک برنامه ویژه با مضمون کریسمس به نام "پونی کوچولوی من: روز آرزوی زمستانی" در نوامبر همان سال در نتفلیکس منتشر شد. یک مجموعه انحصاری برای یوتیوب با عنوان "پونی کوچولوی من: داستانت را بگو" در آوریل ۲۰۲۲ پخش شد. فصل دوم "نشان خود را بگذار"، به همراه برنا
مه ویژه ۴۴ دقیقه ای آن با نام "برایدل ووداستاک"، در ژوئن ۲۰۲۳ منتشر شد. قسمت های پایانی "نشان خود را بگذار"، به همراه برنامه ویژه "اسرار استارلایت"، در ۲۳ نوامبر ۲۰۲۳ منتشر شدند. یک برنامه ویژه از "داستانت را بگو" با عنوان "بلاک یوواکی ها" در ۴ آوریل ۲۰۲۴ منتشر شد. در ۱۵ ژوئیه ۲۰۲۵، ساخت یک فیلم لایو اکشن بر اساس این مجموعه اعلام شد. این فیلم توسط آمازون ام جی ام استودیوز و هاسبرو اینترتینمنت تولید خواهد شد. طرفداران بزرگسال. گردآورندگان. اسباب بازی های "پونی کوچولوی من" از زمان عرضه اولیه، توجه کلکسیونرها را به خود جلب کردند. پوشش رسانه ای در دهه ۲۰۰۰، گزارش هایی از گردهمایی های کلکسیونرها منتشر می کرد و این موضوع را که زنان بزرگسال به "پونی کوچولوی من" علاقه مند هستند، عجیب می دانست. در گردهمایی کلکسیونرهای "پونی کوچولوی من" در سال ۲۰۰۴، تنها یک مرد در میان شرکت کنندگان حضور داشت. هنگام به روزرسانی خط تولید اسباب بازی ها، هاسبرو به کلکسیونرها اطمینان داد که نسخه های "پونی کوچولوی من" ویژه ای برای آن ها تولید خواهد کرد. بیش از ۴۰۰۰ شیء از مجموعه پونی کوچولوی من تا سال ۲۰۲۵ در نمایشگاهی به نام "آن گونه که واق
عاً هستی بیا" در کرویدون، لندن به نمایش گذاشته شده اند. فندوم "دوستی معجزه است". با وجود اینکه گروه مخاطب هدف هاسبرو دختران جوان و والدین آن ها بودند، نسخه چهارم این مجموعه به یک پدیده فرهنگی و اینترنتی تبدیل شد. مجموعه تلویزیونی ، یک جامعه هواداری غیرمنتظره به وجود آورد که شامل طرفداران مرد بسیاری در سنین ۱۳ تا ۳۵ سال بود. این طرفداران یک پایگاه هواداری بزرگ و پرشور، به همراه آثار خلاقانه متعدد، سایت های هواداری و گردهمایی های مخصوص به خود ایجاد کردند. آن ها برای توصیف خود از نام برونی استفاده کردند که ترکیبی از دو واژه «برادر» (Bro) و «پونی» (Pony) است. وجود این پایگاه هواداری بزرگسال برای هاسبرو و دست اندرکاران این مجموعه غافلگیرکننده بود. آن ها از این هواداری استقبال کرده و آن را پذیرفتند و اشاراتی به این طرفداران در داخل مجموعه و اسباب بازی ها قرار دادند. شریلین کانلی و برخی دیگر اشاره کرده اند که برونی ها با تمرکز بر روی خود جامعه هواداری به جای تمرکز بر روی خود مجموعه، باعث می شوند سایر طرفداران این مجموعه احساس بیگانگی کنند. تأثیر فرهنگی. مصرف گرایی. غالباً از "پونی کوچولوی من" به دلیل ترویج مصرف گرای
ی انتقاد می شود. زمانی که اقتباس های رسانه ای این مجموعه برای نخستین بار پخش شدند، بحث و جدل های زیادی در ایالات متحده در مورد تبلیغات تلویزیونی هدفمند برای کودکان وجود داشت. در دهه ۱۹۸۰، مقررات مربوط به ارجاع متقابل بین برنامه ها و تبلیغات تسهیل شد و این امر به تولید برنامه هایی بر پایه اسباب بازی ها مانند "هی من و اربابان جهان" از متل و "تبدیل شوندگان"، "جی.آی. جو" و بعدها "پونی کوچولوی من و دوستان" از شرکت هاسبرو منجر شد. با اینکه نخست "هی من" بیشترین جنجال را به دنبال داشت، "پونی کوچولوی من" برای دهه ها بعد، حتی زمانی که تولید نمی شد، بحث برانگیز باقی ماند. انتقادها از آن بسیار شدیدتر و ماندگارتر از مجموعه های مشابهی بودند که خط تولید اسباب بازی داشتند. شریلین کانلی به نقل از نویسندگان و روزنامه نگارانی اشاره می کند که "پونی کوچولوی من" را به طور خاص به دلیل ارتباطش با اسباب بازی ها و کالاها هدف قرار می دهند و اغلب آن را «در خط مقدم انتقاد» قرار می دهند، در حالی که از فرنچایزهای مذکور هاسبرو یا فرنچایزهای دیگری مانند "جنگ ستارگان"، "داستان اسباب بازی" و "لگو" انتقاد مشابهی نمی کنند. کانلی اشاره می کند که
متخصصانی که با کودکان کار می کنند، مانند روان شناسان و کتابداران، اغلب دید مثبتی به این مجموعه دارند. جان روزموند، روانشناس، اسباب بازی های "پونی کوچولوی من" را به عنوان «اسباب بازی های فوق العاده، آرامش بخش و مناسب برای اوقات آرام» توصیف کرده و معتقد است که آن ها هیچ گونه خشونت یا ماهیت جنسی ای که در سایر مجموعه های اسباب بازی دیده می شود، ندارند. اولین مجموعه پویانمایی این فرنچایز اغلب به عنوان بدترین مثال از کارتون های صبح شنبه شناخته می شود، با وجود اینکه هرگز در صبح های شنبه پخش نشد. حتی در طول دهه ۱۹۹۰ که هیچ اقتباسی از "پونی کوچولوی من" در تلویزیون پخش نمی شد و هیچ اسباب بازی ای از آن تولید نمی شد، این مجموعه همچنان اغلب به عنوان مثالی معاصر از بازاریابی تهاجمی از طریق تلویزیون مطرح می شد. زنانگی. کانلی استدلال می کند که "پونی کوچولوی من" نه به خاطر تفاوت خاصی در روش های تجاری یا استانداردهای محتوایی، بلکه به دلیل اینکه آشکارا دخترانه است، مورد انتقاد قرار می گیرد. در پاسخ به این انتقاد که "پونی کوچولوی من" «بی ارزش» است، در حالی که "جنگ ستارگان" از «یکپارچگی و دیدگاه خلاقانه» سرچشمه می گیرد، کریگ مک ک
راکن، کارتونیست، خاطرنشان کرد که هر دو مجموعه می توانند یکپارچگی داشته باشند یا بی ارزش باشند، و این بستگی به نحوه تولید آن ها دارد. کریس بتل، طراح شخصیت، اشاره کرد که اقتباس رسانه ای "پونی کوچولوی من" به دلیل اینکه دختران را هدف قرار داده، کمتر معتبر تلقی می شود. لورن فاوست، کارگردان و توسعه دهنده خلاقانه نسخه راه اندازی مجدد "پونی کوچولوی من" در سال ۲۰۱۰، نوشت که انتظار دارد افرادی که حتی مجموعه پویانمایی را ندیده اند، «فوراً آن را دخترانه، احمقانه، بی ارزش، بچه گانه یا یک آگهی بازرگانی شیطانی برچسب بزنند.» فاوست معتقد است که زنانگی این مجموعه باعث می شود که صرف نظر از سایر ویژگی هایش، به هدف تمسخر تبدیل شود. الن سایتر، استاد مطالعات رسانه، مشاهده کرد که برنامه های تلویزیونی دخترانه، نوعی جداسازی فرهنگی برای فرهنگ دختران است و حملات به این برنامه ها اغلب زنانگی آن ها را هدف قرار می دهد. "پونی کوچولوی من" به ویژه در بریتانیا، به عنوان نمادی از زنانگی و «دخترانگی» شناخته شده است. رسانه های بریتانیا به تناوب این مجموعه را هم فاقد جنسیت و هم بیش از حد جنسی توصیف کرده اند. جنسی سازی ساخته طرفداران. فندوم مذکور ب
ه دلیل تولید آثار پورنوگرافیک و شهوانی متعدد توسط طرفداران، که به طور کلی با عنوان "کلاپ" شناخته می شوند، شهرت دارد. این آثار شامل هنر، داستان های فن فیکشن و بازی ها هستند. اصطلاح "کلاپ" که بر اساس صدای سم اسب (clop) است، در این زمینه به معنای خودارضایی نیز به کار می رود. محتوای "کلاپ" در حدود سال ۲۰۱۲ در وب ظاهر شد و معمولاً بیشتر بر روی روابط عاشقانه شخصیت ها تمرکز دارد. یک مطالعه نشان می دهد که حدود ۱۹ درصد از این طرفداران به «کلاپینگ» مشغول هستند. منتقدان این جنبه را یک بخش مشکل ساز از فندوم می دانند و نگرانند که ممکن است به اعتبار این جامعه هواداری لطمه بزند.
هیپوتلوریسم (Hypotelorism) به کاهش غیرطبیعی فاصله بین دو اندام یا قسمت های بدن گفته می شود که معمولاً مربوط به حدقه چشم (اوربیت) است و به عنوان هیپوتلوریسم مداری نیز شناخته می شود وارونه این بیماری هایپرتلوریسم نامیده می شود. سبب شناسی. این سندرم ممکن است در نتیجه سندرم الکل جنینی (FAS) که در اثر مصرف زیاد الکل در ماه اول بارداری ایجاد شود. این بیماری می تواند با تریزومی ۱۳ که به عنوان سندرم پاتو نیز شناخته می شود، و همچنین آمیوتروفی عصبی ارثی مرتبط باشد. همچنین می تواند با سندرم X شکننده و سندرم پرادر-ویلی مرتبط باشد. سینوستوز متوپیک، بسته شدن زودهنگام درز متوپیک در طول رشد جمجمه در کودکان، همچنین می تواند باعث هیپوتلوریسم شود.
دور سوم مسابقات مقدماتی جام ملت های آسیا ۲۰۲۷ از ۲۵ مارس ۲۰۲۵ تا ۳۱ مارس ۲۰۲۶ برگزار می شود. فرمت. در مجموع ۲۴ تیم (۳ تیم بازنده برتر دور اول + ۱۸ تیم سوم و چهارم دور دوم + ۳ تیم برنده دور پلی آف) در دور سوم شرکت خواهند کرد تا برای شش سهمیه نهایی جام ملت های آسیا ۲۰۲۷ رقابت کنند. این ۲۴ تیم به شش گروه چهار تیمی تقسیم می شوند تا بازی های رفت و برگشت رفت و برگشت را انجام دهند. فقط برندگان هر گروه به جام ملت های آسیا ۲۰۲۷ راه پیدا می کنند و به ۱۸ تیمی که مستقیماً از دور دوم صعود کرده اند، می پیوندند. تیم ها. تیم های بازنده برتر دور نخست: تیم های سوم و چهارم گروه های دور دوم: برندگان پلی آف: گلدان ها. قرعه کشی در تاریخ ۹ دسامبر ۲۰۲۴ در ساختمان کنفدراسیون فوتبال آسیا در کوالا لامپور، مالزی، ساعت ۱۵:۰۰ () برگزار شد. تیم ها در شش گروه چهار تیمی قرار گرفتند و سیدبندی آنها بر اساس رتبه بندی جهانی فیفا در نوامبر ۲۰۲۴ انجام شد. تقویم. برنامه مسابقات به شرح زیر است. قوانین. برنده هر گروه به مسابقات نهایی راه پیدا می کند و به جمع ۱۸ تیمی که مستقیماً به این مسابقات راه یافته اند (از جمله میزبان) می پیوندد. تیم ها بر اساس ا
متیاز رتبه بندی می شوند (۳ امتیاز برای برد، ۱ امتیاز برای تساوی، ۰ امتیاز برای باخت). در صورت تساوی امتیازها، جدول امتیازات به ترتیب زیر اعمال می شود (ماده ۷٫۳ آیین نامه): گروه A. &lt;onlyinclude&gt; گروه B. &lt;onlyinclude&gt; گروه C. &lt;onlyinclude&gt; گروه D. &lt;onlyinclude&gt; گروه E. &lt;onlyinclude&gt; گروه F. &lt;onlyinclude&gt; &lt;noinclude&gt;
ادواردو سونزونیو (۲۱ آوریل ۱۸۳۶ میلان – ۱۴ مارس ۱۹۲۰ میلان) یک ناشر ایتالیایی بود. وی با ایجاد پرتیراژترین روزنامه زمانه خود، افتتاح یک انتشارات موسیقی بسیار موفق و معروف، حمایت از جنبش اپرای وریسمو، بزشازی و بازگشایی تئاتر لیریکو میلان و فعالیت های خیرخواهانه خود، از چهره ای کلیدی فرهنگ و موسیقی ایتالیا بود. سال های نخستین. ادواردو، فرزند ترزا و لورنزو سونزونیو در ۲۱ آوریل ۱۸۳۶ در میلان زاده شد. او از خانواده ای از چاپخانه داران و کتابفروشان بود که به مدت سه نسل (از اواخر قرن هجدهم) در میلان فعالیت داشتند. سونزونیو جوان، در سال ۱۸۶۱ کسب و کار خانوادگی، شامل یک شرکت انتشاراتی به نام «خانه [انتشارات] سونزوگنو» (Casa Sonzogno) و یک کتابفروشی را به دست گرفت. او که در جوانی روزنامه نگار و بازیگر بود، هم به عنوان ناشر روزنامه و کتاب و هم به عنوان مدیر تئاتر و عاشق اپرا در سراسر اروپا شناخته می شد. نخستین نشریه او، هفته نامه طنز «Lo spirito folletto» در سال ۱۸۶۱ بود، اما اندکی بعد، از سال ۱۸۶۱، دست به انتشار روزنامه «ایل سکولو» (Il Secolo، به معنی «قرن») زد که خود مالک و مدیر بود. این روزنامه که در بیشتر این مدت، س
ردبیری آن (تا آخرین انتشار آن در سال ۱۹۰۹) را ارنستو تئودورو مونتا بر عهده داشت، برای سال های متمادی پرتیراژترین روزنامه ایتالیا بود. موضع سیاسی رادیکال او، برخلاف روزنامه محافظه کار «پشتکار» (La Perseveranza)، به ویژه تا زمان ظهور روزنامه میانه رو «ایل کوریره دلا سرا»، در بین عموم مردم میلان محبوب بود. او همچنین یکی از اولین ناشران ایتالیا بود که نسخه های جیبی از آثار نویسندگان کلاسیک از سراسر جهان را منتشر کرد، مجموعه ای که او آن را «کتابخانه جهانی» نامید. قیمت این کتاب های کوچک (۱۱.۵ × ۱۷.۵ سانتی متر) آنقدر پایین ( از ۱ تا ۳.۵ لیر) بود که هر کسی به راحتی می توانست یک کتابخانه شخصی از آثار کلاسیک، داستانی و غیرداستانی داشته باشد. انتشارات موسیقی. سونزونیو پس از به ارث بردن کسب و کار پدرش، در سال ۱۸۷۴، یک موسسه موسیقی به نام «کازا موزیکال سونزونیو» (Casa Musicale Sonzogno، در معنای «خانه موسیقی سونزونیو») را افتتاح کرد و امینتوره گالی را به عنوان مدیر هنری آن منصوب کرد. سونزونیو در آغاز، با انتشار نت های آهنگسازان جوان اپرای فرانسوی، مانند ژرژ بیزه و ژول ماسنه، خود را عمدتاً به عنوان ناشر ایتالیایی آنان برجس
ته کرد. گالی نیز با انتشار ماهانه ی مجموعه هایی از آثار به قول گالی، «مجموعه شاهکارهای با قیمت مناسب از استادان بزرگ»، در پی ایجاد خط تحریر متمایزی از انتشاراتی های «کازا ریکوردی» (Casa Ricordi) و «فرانچسکو لوکا» (Francesco Lucca)، نزدیک ترین رقبای سونزونیو بود, در آوریل ۱۸۸۳، ایل سکولو مسابقه ای را برای یک اپرای جدید و اجرا نشده «الهام گرفته از بهترین سنت های اپرای ایتالیایی» اعلام کرد که می توانست «شاد، جدی یا کمیک» باشد که آثار توسط هیئتی شامل گالی و آمیلکاره پونچیلی داوری می شد. این مسابقه دو برنده داشت: اپرای «آنا و گوآلبرتو» اثر لوئیجی ماپلی و «پری شمال» ("La fata del nord") اثر گولیلمو زوئلی. نکته ی قابل توجه این که «لا ویلی» اثر جاکومو پوچینی به دلیل ناخوانا بودن نسخه خطی اش رد صلاحیت شد، اثری که بعدها توسط «جولیو ریکوردی»، رقیب سونزونیو، خریداری شد. دومین مسابقه در ژوئیه ۱۸۸۸ آگهی شد که توسط هیئتی شامل گالی و آنتونیو گیسلانزونی داوری می شد. اپرای «غیرت روستایی» اثر پیترو ماسکانی در رقابت با هفتاد و دو اپرای دیگر، از جمله Labilia اثر نیکولا اسپینلی و Rudello اثر وینچنزو فرونی، جایزه نخست را از آن خود
کرد. موفقیت این اپرا، دوران اپرای وریسمو را آغاز کرد که سونزونیو خود از فعال ترین مروجان آن بود و آثار متعددی را در راستای همین روند، آثاری را به آهنگسازان جوان دیگری که به موفقیت چشمگیری دست یافته بودند (از روجرو لئونکاوالو گرفته، تا اومبرتو جوردانو و فرانچسکو چیلئا)، سفارش داده، و در انتشار و توزیع آن کوشید. ادواردو سونزونیو، به ویژه در دو دهه آخر قرن نوزدهم، چه به عنوان ناشر برخی از مشهورترین آهنگسازان اپرای آن دوران و چه از طریق دو مجله موسیقی «ایل تئاترو ایلاستراتو» (Il Teatro Illustrato) و «لا موزیکا پوپولاره» (La Musica Popolare)، چهره ای کلیدی در حیات موسیقی ایتالیا بود. تئاتر لیریکو. در سال ۱۸۹۴ او با خرید «تئاتر آلا کانوبیانا» میلان، و بازسازی و تأمین مالی، آن را با نام «تئاتر لیریکو اینترناسیوناله» (که در میان مردم شهر به شکل «تئاتر لیریکو») بازگشایی کرد که باعث شکوفایی این تئاتر شد. این تئاتر کماکان تا سال ۱۹۲۶ که توسط شهرداری میلان تصاحب شد، (در کنار تئاتر لا اسکالا) یکی از دو تئاتر عمده شهر باقی مانده و برای اجراهای فراوان اپرا، باله و نمایش مورد استفاده قرار گرفت. پایان زندگی. ادواردو سونزونیو،
سرانجام در سال ۱۹۰۹، مدیریت کسب و کار را به برادرزاده هایش رنزو و ریکاردو سونزونیو سپرد، وی سرانجام در سال ۱۹۲۰ در میلان درگذشت. سونزونیو، مطابق با رویکرد مردمی که همیشه به عنوان یک ناشر دنبال می کرد، از طرفداران فعال کمک به محرومان بود. از این رو در سال ۱۸۸۴، «پناهگاه های شبانه» را که به نام والدینش ترزا و لورنزو سونزونیو نامگذاری شده بود، برای اسکان بی خانمان ها افتتاح کرده و ترویج داد. پانویس.
پل تسیه (اوت ۱۹۱۷ - ۶ ژوئن ۲۰۰۸) جراح فک و صورت فرانسوی و یکی از بنیانگذاران جراحی پلاستیک بود. او پدر جراحی مدرن جمجمه و صورت محسوب می شد. زندگی. تسیه، متولد هریک، لوآر-آتلانتیک، ابتدا در مدرسه پزشکی نانت، لوآر-آتلانتیک، تحصیل کرد و سرانجام در سال ۱۹۴۳ مدرک دکترای پزشکی خود را از دانشکده پزشکی پاریس دریافت کرد. در سال ۱۹۴۲، در طول دوره کارآموزی، شروع به جراحی افراد مبتلا به شکاف لب و شکاف کام و انقباض دوپویترن کرد. او در سال ۱۹۴۴ به بخش جراحی کودکان در بیمارستان سنت جوزف در پاریس پیوست. از اواخر سال ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۶، در مرکز جراحی فک و صورت منطقه نظامی پاریس در بیمارستان پوتو مشغول به کار شد. در سال ۱۹۴۹، به نانت بازگشت تا مشاور جراحی در چشم پزشکی شود. دکتر تسیه در اواسط دهه ۱۹۵۰ شروع به بهبود تکنیک های جراحی برای اصلاح بدشکلی های جمجمه و صورت کرد. او اولین عمل جراحی جمجمه و صورت خود را در سال ۱۹۶۷ انجام داد. در طول دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، او روش های زیر را توسعه داد: ●استفاده از پیوند استخوان اتوژن (خود بیمار) به جای سیلیکون یا اکریلیک برای اصلاح خطوط جمجمه و صورت. [[پل تسیه (اوت ۱۹۱۷ - ۶ ژوئن ۲۰۰۸) جراح فک و صورت
فرانسوی و یکی از بنیانگذاران جراحی پلاستیک بود. او پدر جراحی مدرن جمجمه و صورت محسوب می شد. ●اصلاح ترانس کرانیال و ساب کرانیال هیپرتلوریسم حدقه چشم. ●تکنیک های اصلاح سندرم تریچر کالینز. ●اصلاح شکاف های جمجمه و صورت. در دهه ۱۹۷۰، او برای نشان دادن روش های خود به ایالات متحده سفر کرد. امروزه، تکنیک های او نه تنها در جراحی پلاستیک و فک و صورت، بلکه در سایر تخصص ها مانند تروما و جراحی مغز و اعصاب نیز به کار می رود. او عضو افتخاری کالج جراحان آمریکا، کالج سلطنتی جراحان لندن و انجمن جراحان پلاستیک آمریکا بود. منابع. [[رده:جراحان]] [[رده:جراحان اهل فرانسه]]
تئاتر هنرستان آمریکایی ()، ؛ یک شرکت تئاتر غیرانتفاعی در سان فرانسیسکو، کالیفرنیا، ایالات متحده است که هم نمایش های کلاسیک و هم آثار معاصر را روی صحنه می برد. این مجموعه همچنین یک هنرستان آموزش بازیگری تابعه را اداره می کند. تئاتر هنرستان آمریکایی در سال ۱۹۶۵ در پیتسبرگ، پنسیلوانیا، توسط کارگردان تئاتر و اپرا ویلیام بال و با همکاری «پیتسبرگ پلی هاوس» و «دانشگاه کارنگی ملون» بنیان گذاری شد. گروه بازیگری اولیهٔ اِی سی تی شامل ۲۷ عضو بود که از جمله می توان به رنی اوبرژنوا، پیتر دونات، ریچارد دیسارت، مایکل لرنید، پل شنار، و کیتی وین اشاره کرد. در میانهٔ دههٔ ۱۹۷۰، برخی از تولیدات بال از جمله "رام کردن زن سرکش" اثر ویلیام شکسپیر با بازی مارک سینگر و "سیرانو دو برژراک" اثر روستان با بازی پیتر دونات و مارشا ماسون، توسط شبکهٔ پی بی اس ضبط و پخش شد.
سرزمین های مرزی ۴ () یک بازی نقش آفرینی اکشن تیراندازی اول شخص ساخته شده توسط گیرباکس سافت ور و منتشر شده توسط ۲کی می باشد که در اکبر ۲۰۲۵ برای پلی استیشن ۵، مایکروسافت ویندوز، ایکس باکس سری اکس و سری اس و نینتندو سوئیچ ۲ منتشر شد. این بازی ادامه نسخه سرزمین های مرزی ۳ می باشد که در سال ۲۰۱۹ منتشر شده است.
شاهزاده آمدئو، دوک آئوستا (; – ) مدعی ریاست خاندان ساووی، خاندانی که از سال ۱۸۶۱ تا ۱۹۴۶ بر ایتالیا حکومت می کردند، بود. تا ۷ ژوئیه ۲۰۰۶، آمدئو دوک آئوستا لقب داشت؛ در آن تاریخ او خود را دوک ساووی اعلام کرد، عنوانی که بین او و پسرعموی سومش، ویتوریو امانوئله، شاهزاده ناپل، تنها پسر شاه اومبرتو دوم ایتالیا، مورد اختلاف بود. زندگی اولیه. ویتوریو امانوئله و آمادئو (دوک آئوستا) در سال ۱۹۶۴، قبل از اختلافشان، با هم بودند. آمدئو در ویلا دلا سیسترنا در فلورانس به دنیا آمد، تنها فرزند شاهزاده آیمونه، دوک آئوستا، که قبلاً با نام تومیسلاو دوم پادشاه کرواسی تعیین شده بود و پرنسس ایرنه یونان و دانمارک که از طریق او نتیجه نوه بزرگ ملکه ویکتوریا بود. تنها سه هفته قبل از تولد آمدئو، ایتالیا تسلیم متفقین شد. پدرش که در آن زمان پادشاه منصوب کرواسی بود، از سلطنت کناره گیری کرد. متحد سابق ایتالیا، آلمان، پس از آن عملیات نظامی را برای اشغال ایتالیا آغاز کرد. آمدئوی نوزاد به همراه مادر، عمه و دو پسرعمویش مارگاریتا و ماریا کریستینا توسط نازی ها توقیف و به هتل ایفن در هیرشگ، اتریش فرستاده شد و قبل از آزادی در ماه مه ۱۹۴۵ به آنجا فرس
تاده شد. وقتی آمدئو تنها چهار سال داشت، پدرش در تبعید در بوئنوس آیرس درگذشت و او به عنوان دوک آئوستا، پرنس دلا سیسترنا ای بلریگاردو، مارکسه دی ووگرا و کنت دی پوندرانو جانشین پدرش شد. آمدئو در کالج ناواله موروسینی در ونیز و انگلستان تحصیل کرد. سپس در آکادمی نیروی دریایی لیورنو تحصیل کرد و از آنجا به عنوان افسر نیروی دریایی ایتالیا فارغ التحصیل شد. او به عنوان نتیجهٔ شاهزاده فیلیپ، کنت پاریس، نشان افتخاری فرماندهی پنسیلوانیا از نشان نظامی لژیون وفادار ایالات متحده را با شماره نشان ۲۱۰۱۵ دریافت کرد. آمدئو کاتولیک رومی بود. ازدواج ها و خانواده. ازدواج اول و فرزندان. در ۲۲ ژوئیه ۱۹۶۴، در کلیسای ایگرخا پاروکیال د سائو پدرو در سینترا، پرتغال، آمدئو با پسرعموی دوم خود، پرنسس کلود اورلئان (متولد ۱۱ دسامبر ۱۹۴۳) ازدواج کرد. او نهمین فرزند و پنجمین دختر هنری، کنت دو پاریس، مدعی تاج و تخت فرانسه از خاندان اورلئان و پرنسس ایزابل اورلئان-براگانزا بود. آمدئو و کلود در ۲۰ ژوئیه ۱۹۷۶ از هم جدا شدند، در ۲۶ آوریل ۱۹۸۲ طلاق مدنی گرفتند و در ۸ ژانویه ۱۹۸۷ از طرف کلیسای روتا لغو ازدواجشان اعلام شد. آمدئو و کلود صاحب سه فرزند شدند.
ازدواج دوم. در ۳۰ مارس ۱۹۸۷، آمدئو با سیلویا پاترنو دی اسپدالوتو در کلیسای کوچک ویلا اسپدالوتو در باگریا، سیسیل ازدواج کرد. او دختر وینچنزو پاترنو دی اسپدالوتو، ششم مارچه دی رجیوانی، و روزانا بلاردو ای فراریس است. آمدئو و سیلویا فرزندی نداشتند. خارج از ازدواج. آمدئو از کیارا ون الینکویزن دختری داشت که خارج از ازدواج متولد شده بود. فعالیت های تجاری. آمدئو و همسرش سیلویا در روستای سن روکو در نزدیکی شهر کاستیلیون فیبوکی در توسکانی (حدود ۱۵ کیلومتری یا ۹+۱/۲ مایل شمال غربی آرتزو) زندگی می کردند. او در فعالیت های مختلف کشاورزی، از جمله تولید شراب که با نام وینی ساوویا آئوستا به بازار عرضه می شد، مشارکت داشت. از سال ۱۹۹۷، آمِدئو رئیس بنیاد بین المللی گیاهان مدیترانه ای بود. از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶، او رئیس کمیته مسئول منطقه حفاظت شده طبیعی در جزیره ویوارا بود. فعالیت های دودمانی. آمِدئو مدت ها توسط سلطنت طلبان ایتالیایی به عنوان مدعی احتمالی تاج و تخت در صورت عدم موفقیت پسر خود اومبرتو، ویتوریو امانوئله، شاهزاده ناپل، در برآورده کردن انتظارات سلطنت طلبان در نظر گرفته می شد. در ۷ ژوئیه ۲۰۰۶، آمِدئو خود را رئیس خاندان س
اووی و دوک ساووی اعلام کرد و ادعا کرد که در سال ۱۹۷۱، ویتوریو امانوئله حقوق دودمانی خود را از دست داده است، زیرا بدون کسب اجازه قبلی از اومبرتو دوم، که طبق قانون سلطنتی لازم بود، ازدواج کرده است. با این حال، ادعاهایی مبنی بر اینکه رضایت پس از عروسی نیز می تواند اعطا شود، وجود داشته است. علاوه بر این، اختلافاتی بر سر نام خانوادگی مورد استفاده آمِدئو وجود داشت. در سال ۲۰۰۹، ویتوریو امانوئل و پسرش، امانوئل فیلیبرتو، شاهزاده ونیز، از دادگاه خواستند تا مداخله قضایی را برای ممنوعیت استفاده آمدئو از نام خانوادگی دی ساوویا انجام دهد. در فوریه ۲۰۱۰، دادگاه آرتزو حکم داد که آمدئو و پسرش آیمونه باید در مجموع ۵۰٬۰۰۰ یورو به پسرعموهای خود خسارت بپردازند و استفاده از نام خانوادگی دی ساوویا به جای دی ساوویا-آئوستا را متوقف کنند. ادعای آمدئو مورد حمایت خواهر ویتوریو امانوئل، پرنسس ماریا گابریلا از ساوویا قرار گرفت. با این حال، این حکم در دادگاه تجدیدنظر لغو شد و دادگاه تجدیدنظر به آمدئو اجازه استفاده از نام خانوادگی کوتاه، به شکل دی ساوویا، را داد و علاوه بر آن، جریمه مالی که در ابتدا برای او تعیین شده بود را نیز لغو کرد. اگ
رچه بسیاری از سلطنت طلبان پس از مرگ شاه اومبرتو، وفاداری خود را به آمادئو منتقل کردند، آمادئو توسط دیگر سلطنت طلبان ایتالیایی که همچنان از شاهزاده ویتوریو امانوئله حمایت می کنند، مورد انتقاد قرار گرفت. سرجیو پلچی، رئیس جیونتا از فرقه های شوالیه گری خاندان ساووی، اظهار داشته است که شورای سناتورهای پادشاهی در سال ۲۰۰۲ منحل شده است و هرگز هیچ اختیاری در امور جانشینی نداشته است. اوجنیو آرماندو دوندرو، سخنگوی هماهنگی سلطنت ایتالیانو، پرسیده است که چرا آمادئو در سال ۱۹۸۳، زمانی که اومبرتو دوم درگذشت، ادعای ریاست خاندان ساووی را نکرد. اما دیگران، از جمله گیدو لوکاتلو، حقوقدان قانون اساسی، سال ها قبل از اینکه این رسوایی باعث ایجاد سر و صدا برای جایگزینی آمادئو شود، ازدواج ویتوریو امانوئله را ناقض قانون سلسله ساووی اعلام کردند. اتحادیه سلطنت ایتالیانا در خبرنامه خود، سلطنت نو، در ۱۲ فوریه ۱۹۸۷ منتشر کرد که ازدواج شاهزاده ناپل با مارینا دوریا، حکم ویکتور آمادئوس سوم، صادر شده در ۱۳ سپتامبر ۱۷۸۰، را نقض می کند. این حکم، ازدواج شاهزادگان با نسب سلطنتی را تنظیم می کرد و اتحادیه را مجبور می کرد تا آمدئو را به عنوان رئیس قا
نونی خاندان سلطنتی به رسمیت بشناسد - اگرچه در آن زمان آئوستا هیچ ادعای عمومی در مورد سلسله سلطنتی مطرح نکرده بود. آمدئو شوالیه ای از نشان عالی بشارت مقدس بود که توسط اومبرتو دوم نامگذاری شده بود، صلیب بزرگی از نشان مقدسین موریس و لازاروس بود که توسط پسر عمویش ویتوریو امانوئله نامگذاری شده بود، و شوالیه افتخار و فداکاری از نشان نظامی مستقل سنت جان اورشلیم بود. او شهروند افتخاری شهرهای ماریگلیانو، پانتلریا و آبتونه بود. آمدئو علاوه بر ادعای ریاست خاندان ساووی، ادعا می کرد که استاد اعظم تمام فرقه های خاندان نیز هست. سال های پایانی. در دهه ۱۹۹۰، در طول بحران جمهوری اول، آمدئو دی ساوویا نزدیک به پذیرش نامزدی برای انتخابات سیاسی یا اداری بود. با این حال، او همیشه هر دعوتی را رد می کرد و ترجیح می داد موضع بی طرفانه ای را حفظ کند. در سال ۱۹۹۲، حزب سوسیالیست ایتالیا از او برای انتخابات عمومی مجلس نمایندگان حوزه انتخابیه ناپل دعوت کرد. در سال ۱۹۹۶، او به عنوان نماینده شهرداری پالرمو برای بنیاد بین المللی «پرو هرباریو مدیترانه ای» منصوب شد و از سال ۱۹۹۷ به عنوان رئیس آن خدمت کرد. در سال ۱۹۹۷، حزب پولو دله لیبرتا تقریباً
موفق شد او را متقاعد کند که برای رهبری شهرداری تورین نامزد شود. در ژوئن ۱۹۹۷، او در سمپوزیومی در مورد برنامه ریزی سیاسی که در شهر آرتزو برگزار شد، شرکت کرد که ایجاد یک جنبش سلطنت طلب را که احزاب سیاسی را در بر می گرفت، پیش بینی می کرد. در سال ۲۰۰۳، دولت ایتالیا او را به عنوان رئیس کمیته مدیریت دائمی منطقه حفاظت شده طبیعی ایالت جزیره ویوارا منصوب کرد. در همان سال، او به عنوان «نماینده» جشنواره بین المللی سینمای عشایری و مهاجرت «جشنواره فیلم متیکس» انتخاب شد. او سال های پایانی عمر خود را در توسکانی، در کاستیگلیون فیبوکی گذراند، جایی که او یک کارآفرین کشاورزی (وینی ساوویا-آئوستا) بود و چندین شرکت را به عنوان مشاور، عضو هیئت مدیره و رئیس اداره می کرد. او در ۱ ژوئن ۲۰۲۱، در سن ۷۷ سالگی، در بیمارستان سن دوناتو در آرتزو، جایی که پس از عمل جراحی کلیه چند روز در بیمارستان بستری بود، بر اثر ایست قلبی درگذشت. مراسم تشییع جنازه در ۴ ژوئن در کلیسای سن مینیاتو آل مونته در فلورانس برگزار شد و توسط راهب برناردو جیانی تجلیل شد. گارد افتخاری از نیروی دریایی ایتالیا در تابوت قرار گرفت. در اول ژوئیه بعد، جسد در سردابه سلطنتی با
سیلیکای سوپرگا در تورین، پس از مراسمی که توسط مونسینور آنتونیو ویگو برگزار شد، به خاک سپرده شد. در این مراسم از تاج سلطنتی ساووی و همچنین نشان عالی بشارت مقدس که قبلاً استفاده شده بود، استفاده شد. در هر دو مورد سرود ملی، سرود باستانی پادشاهی ساردینیا، نواخته شد. مرگ. شاهزاده آمدئو در ۱ ژوئن ۲۰۲۱، در سن ۷۷ سالگی، در آرتزو، ایتالیا، بر اثر ایست قلبی پس از عمل جراحی در ۲۷ مه درگذشت.