Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
چین میلیون ها دلار به افغانستان در طول جنگ کمک کرده است. نفوذ و نقش دیپلماتیک چین در افغانستان نیز طی سال ها افزایش یافته است و چین می تواند به میانجی گری صلح در این کشور جنگ زده کمک کند. پس از اینکه طالبان در سال ۲۰۲۱ کنترل کشور را مجدداً به دست گرفتند، چین مانند سایر کشورها از سال ۲۰۲۴، امارت اسلامی طالبان را به رسمیت نمی شناسد اما به سفارت خود اجازه می دهد تا در کشور فعالیت کند. علیرغم عدم به رسمیت شناختن، چین در مورد مسائل تجارت، سرمایه گذاری و کمک با دولت طالبان مذاکره می کند. قرن بیست و یکم. روابط با طالبان. در سال ۲۰۲۱، پس از خروج نیروهای ایالات متحده از افغانستان، دولت چین تمایل خود را برای همکاری با یک دولت جدید به رهبری طالبان نشان داد. دولت چین نگران احتمال حمایت طالبان از شبه نظامیان در سین کیانگ است. در ژوئن ۲۰۲۲، زمین لرزه ای به بزرگی ۵.۹ ریشتر بیش از ۱۱۵۰ کشته برجای گذاشت و ویرانی های گسترده ای را در جنوب شرقی افغانستان ایجاد کرد. چین با ارائه ۷.۵ میلیون دلار کمک بشردوستانه برای آسیب دیدگان در تلاش های بشردوستانه شرکت کرد. حداقل هفت هواپیمای چینی برای توزیع کمک وارد شدند. سفیر چین در افغانستان
نیز ۱۸ تن تدارکات و ۲۰۰۰۰۰ دلار را در اختیار جمعیت هلال احمر افغانستان قرار داد. در یک کنفرانس مطبوعاتی، طالبان از مقامات چینی برای کمک تشکر کردند. روابط تجاری. در دی ماه ۱۴۰۱ طالبان یک قرارداد ۲۵ ساله با چین برای استخراج میدان نفتی قشقری و سایر میدان های نفتی آمودریا در استان های جوزجان و فاریاب امضا کرد. طبق این قرارداد چین سالانه ۱۵۰ میلیون دلار طی ۳ سال آینده و بعد از آن سالانه ۵۴۰ میلیون دلار برای ۲۲ سال آینده در افغانستان سرمایه گذاری خواهد کرد. در حال حاضر ۹ پالایشگاه خصوصی در شمال افغانستان وجود دارد که در هر پالایشگاه بین ۱۰ میلیون تا ۳۰ میلیون دلار چینی ها سرمایه گذاری کرده اند. در حال حاضر روزانه ۱۳۰۰ تن نفت از منطقه استخراج می شود. هر پالایشگاه روزانه بین ۳۰۰ تا ۵۰۰ تن نفت را تصفیه می کند. طرح کمربند و جاده. موفقیت طرح کمربند و جاده چین (BRI) به ثبات و موفقیت همسایه چین، افغانستان بستگی دارد. افغانستان به خوبی در BRI قرار می گیرد و کوتاه ترین مسیر را بین چین و خاورمیانه، خلیج فارس و دریای عرب را فراهم می کند. این طرح همچنین به توسعه و ترمیم زیرساخت های افغانستان کمک فراوانی می کند. بی ثباتی منطقه
ای می تواند نه تنها BRI بلکه کریدور اقتصادی چین و پاکستان (CPEC) را نیز تهدید کند. یکی از ابتکارات مهم "راه آهن پنج کشور" است که چین، ایران، قرقیزستان، افغانستان و تاجیکستان را به هم متصل می کند، با مسیرهایی که افغانستان را به پاکستان نیز متصل می کند. CPEC کارآمدترین راه برای ادغام افغانستان در BRI خواهد بود که مستقیم ترین دسترسی را برای افغانستان به دریا از طریق پاکستان فراهم می کند. با وجود دشمنی پاکستان و هند، با همکاری دوجانبه چین، هند موافقت کرده است که در این زمینه با پاکستان همکاری کند. چین و هند برای آموزش دیپلمات های افغانستان در دهلی نو همکاری کرده اند، زیرا امنیت نقطه مشترک دو کشور است. هر دو القاعده، داعش خراسان، ETIM، لشکر طیبه، شبکه حقانی، و جنبش اسلامی ازبکستان (IMU) را تهدیدی برای صلح و رفاه منطقه می دانند. چین همچنین با ایالات متحده برای افزایش ثبات همکاری کرده است. به گفته ژائو هونگ، افغانستان همچنین به چین کمک می کند تا استراتژی «غرب مارس» خود را برای «توسعه نفوذ اقتصادی و استراتژیک در آسیای مرکزی، خاورمیانه و فراتر از آن» اجرا کند. منابع. روابط افغانستان و چین
نیکول اَن شَنَهَن (به انگلیسی: Nicole Ann Shanahan؛ زادهٔ ۲۶ سپتامبر ۱۹۸۵) فناور و وکیل آمریکایی است. او جفت انتخاباتی رابرت اف کندی جونیور در کمپین انتخاباتی مستقل ریاست جمهوری ۲۰۲۴ او بود. شنهن که در کالیفرنیا به دنیا آمده، از دانشگاه پیوجت ساوند و سپس دانشکده حقوق دانشگاه سانتا کلارا فارغ التحصیل شده است. او قبل از ورود به مدرسهحقوق، به عنوان یک متخصص حقوقی و حق ثبت اختراع کار می کرد که شغل دومی را در شرکت جمع آوری کننده اختراعات دفاعی آرپی اکس کورپ برعهده داشت. شاناهان در سال ۲۰۱۸ با سرگئی برین یکی از بنیانگذاران گوگل ازدواج کرد. آنها در سال ۲۰۲۱ از هم جدا شدند و در سال ۲۰۲۳ طلاق گرفتند. او بنیاد خصوصی خود، بیا-اکو، را در سال ۲۰۱۹ تأسیس کرد. در مارس ۲۰۲۴، رابرت اف کندی جونیور، شنهن را به عنوان جفت انتخاباتی خود برای معاونت ریاست جمهوری در انتخابات ریاست جمهوری معرفی کرد. شهن گفته است که «ضد واکسن نیست» اما از کنشگری کندی علیه واکسن حمایت می کند و اجماع علمی در مورد ایمنی و اثربخشی آنها را زیر سؤال می برد. اوایل زندگی. شنهن در ۲۶ سپتامبر ۱۹۸۵ در شهرستان پلیسر، کالیفرنیا متولد شد. . او در اوکلند کالیفرنیا،
بزرگ شد. او گفته که مادرش که متولد چین است، از شهر گوانگژو در دهه ۱۹۸۰ به آمریکا مهاجرت کرده، و پیش از این که حسابدار شود در آمریکا به عنوان خدمتکار کار می کرده. بیا-اکو و کنشگری. در سال ۲۰۱۸، شنهن به تأمین مالی و راه اندازی مرکز طول عمر و برابری باروری زنان در مؤسسه تحقیقاتی باک در مورد پیری کمک کرد. مشارکت و درگیری سیاسی قبل از ۲۰۲۴. در دهه های ۲۰۱۰ و ۲۰۲۰، شاناهان کمک های مختلفی به سازمان های چپ گرا و نامزدهای سیاسی دموکرات کرد، از جمله کمپین ریاست جمهوری هیلاری کلینتون در سال ۲۰۱۶ و مبارزات انتخاباتی رو کانا در کنگره. در سال ۲۰۲۰، شاناهان یک «اهداکننده بزرگ» برای طرح جی، یک همه پرسی اصلاح عدالت کیفری در شهرستان لس آنجلس بود. در همان سال، او ۱۵۰۰۰۰ دلار برای حمایت از جورج گسکان در چالش او با دادستان منطقه لس آنجلس، جکی لیسی، کمک کرد. زندگی شخصی. در سال ۲۰۱۳، شنهن با جرمی ایشر کرنز، از سرمایه گذاران خطرپذیر منطقه خلیج سانفرانسیسکو و مدیر امور مالی ازدواج کرد. آنها در سال ۲۰۱۵ طلاق گرفتند. شنهن در تابستان ۲۰۱۴ در یک جشنواره یوگا در دریاچه تاهو با سرگئی برین، یکی از بنیانگذاران گوگل آشنا شد. آنها در سال ۲۰۱۸
ازدواج کردند. آنها یک دختر با هم دارند، که در سال ۲۰۱۸ به دنیا آمد. برین و شنهن ملکی در پوینت دوم در ملیبو، کالیفرنیا داشتند که در سال ۲۰۲۰ خریداری شد.
بافوده دانسوکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال متولد فرانسه اهل گینه است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال فوتسال فرانسه، تیم ملی فوتسال فرانسه و گینه بازی کرده است.
بوبکر دیالو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آژاکسیو، باشگاه ورزشی العهد، و باشگاه فوتبال اسپارتاک ترناوا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
بوبکر دیالو (؛ زادهٔ ) دونده سرعت اهل سنگال است. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ و ۱۹۸۴ شرکت کرده است.
ابراهیما دیالو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی بووران، باشگاه فوتبال رویال شارلوا، باشگاه فوتبال آنژه، باشگاه فوتبال اوستنده، باشگاه فوتبال روآن، و باشگاه فوتبال گنگام اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
مامادو دیالو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سوشو و باشگاه فوتبال گرونوبل فوت ۳۸ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
مامادو الیمو دیالو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لوکرن اوست والاندرن، باشگاه فوتبال سیواس اسپور، و باشگاه فوتبال دیاربکرسپور اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
سادیو دیالو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال رن، باشگاه فوتبال لوریان، و باشگاه فوتبال باستیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
سالیو دیالو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال وسترلو، باشگاه فوتبال باکو، باشگاه فوتبال شمکر، باشگاه فوتبال غازی عینتاب اسپور، باشگاه فوتبال گنجلربیرلیئی سومقاییت، و باشگاه فوتبال دیاربکرسپور اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
تایفور دیانه (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل گینه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آلمانیا آخن، باشگاه فوتبال بروسیا مونشن گلادباخ، باشگاه فوتبال بایر ۰۴ لورکوزن، باشگاه فوتبال زاربروکن، و باشگاه فوتبال الفرسبرگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
عمر دیوپ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال قنیطره و باشگاه فوتبال الرجا کازابلانکا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
در موسیقی، مِدلی قطعه ای است که از قسمت هایی از قطعات موجود که هر کدام یکی پس از دیگری نواخته می شود و گاهی اوقات همپوشانی دارند. مدلی ها در موسیقی عامه پسند رایج هستند و اغلب آنها آهنگ به حساب می آیند تا ساز. به مدلی ای که مجموعه ای از ریمیکس باشد، مگامیکس می گویند که اغلب با آهنگ های یک هنرمند خاص یا آهنگ های محبوب یک سال یا ژانر خاص انجام می شود. نسخه بازخوانی که ترکیبی از عناصر چند آهنگ از قبل موجود است را، یک "کاور مدلی" می نامند. مدلی رایج ترین شکل اورتور برای اثرات تئاتر موزیکال است. در موسیقی لاتین، مدلی ها به عنوان پوتپوری "(potpourrís)" یا موزایکوس "(mozaicos)" شناخته می شوند. دومی توسط هنرمندانی مانند روبرتو فاز و بیلو فرومتا رایج شد و ژانر آن معمولاً از بولرو، گواراچا، مرنگ یا کنگا است.
کفینگ دیوباته (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی آمیان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
محمد دومبویا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال استاد برستوا ۲۹ و باشگاه فوتبال روآن اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
سکو درامه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لخ پوزنان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
میکائل دیرستام (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال سوئد اهل گینه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ان ئی سی نایمخن، باشگاه فوتبال السوند اف. کی، و باشگاه فوتبال گوتبورگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال سوئد، زیر ۲۱ سال سوئد، سوئد، و گینه بازی کرده است.
ژان شارل فرناندز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال گینه و گینه بازی کرده است.
بوبکر فوفانا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال موریرنز، باشگاه فوتبال کارلسروهه، باشگاه ورزشی گاز متان مدیاش، باشگاه ورزشی سپسی اواس کا سفنتو گئورگه، باشگاه فوتبال الخلیج عربستان سعودی، باشگاه فوتبال الاتفاق، باشگاه ورزشی پینالوونسه، باشگاه ورزشی ناسیونال، باشگاه فوتبال توندلا، و باشگاه فوتبال کارتال اسپور اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
معراج قدیس ها قابلیتی است برای پرواز یا معلق شدن در هواست که به یک قدیس نسبت داده می شود. در ادبیات و منابع مرتبط با آنها از بیشتر این «قدیس های پرنده» یاد شده است. مسیحیت. توانایی معلق شدن در هوا به شخصیت های مسیحیت اولیه نسبت داده شد. افسانه ای از مرگ شمعون مجوسی در کتاب «اعمال آخرالزمان پیتر» ذکر شده است. شمعون در فروم روم جادو می کند و برای اینکه خدایی خود را ثابت، به هوا پرواز می کند. پطرس رسول از خدا می خواهد که پرواز او را متوقف کند و او در هوا می ایستد و سقوط می کند و پاهایش می شکند و در نتیجه جمعیتی که قبلاً خصمانگی ای با او نداشتند، او را سنگسار می کنند و می کشند. اسلام. معراج عملی است که اغلب در ادبیات اسلامی از دوران باستان تا قرون وسطی توصیف شده است. گفته می شود که پیامبران مقدس و اولیای اسلام پرواز کرده اند. کسانی دارای توانایی پرواز از آنان نام برده شده عبارتند از: محمد پیامبر، قطب الدین حیدر درویش ایرانی قرن دوازدهم، و قدیس مسلمان قرن نهم بایزید بسطامی.
جبرئیل دیاو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سنگال است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال استاد لاوالوا بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آنژه، باشگاه فوتبال استاد لاوالوا، باشگاه فوتبال کان و باشگاه فوتبال ژالگیریس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سنگال بازی کرده است.
نفوذ لایه ای رُوم () در اسکاتلند، در جزیره ی رُوم (هبریدهای داخلی) واقع شده است. این توده ای از سنگ نفوذی لایه ای، با ترکیب مافیک-اولترامافیک، بقایای اتاق ماگمای فرسایش یافته و جامد یک آتشفشان خاموش است که در دوره پالئوژن فعال بود. با نفوذ اسکای در نزدیکی و گدازه های اسکای، Mull و اگ Egg مرتبط است. این نفوذ لایه ای ۶۰ میلیون سال پیش بر فراز کانون ایسلند قرار داشته است.
کامیار شاپور (۲۹ خرداد ۱۳۳۱ – ۲۵ تیر ۱۳۹۷) هنرمند، شاعر، نقاش و گیتارنواز ایرانی و یگانه فرزند فروغ فرخزاد شاعر نامدار ایرانی و پرویز شاپور پدر کاریکلماتور ایران است. فروغ و پرویز در شعرهایشان به کامیار اشاره داشته و از او یاد کرده اند. زندگی. تولّد و کودکی و نوجوانی. کامیار شاپور در روز ۲۹ خرداد ۱۳۳۱ در محله امیریه تهران و در خانواده ای اهل ادب و فرهنگ زاده شد. پدرش پرویز شاپور، نویسنده و شاعر طنز پرداز، مشهور به پدر کاریکلماتور ایران و مادرش فروغ فرخزاد شاعر پرآوازه ایرانی بودند. پدر و مادر و خویشاوندانش او را «کامی» صدا می زدند. زمانی که کامیار سه ساله شد، والدینش از هم جدا شد و وی نزد خانواده پدریش ماند. پرویز شاپور پس از جدایی از فروغ، هرگز دوباره ازدواج نکرد و تا آخر عمر همراه با پسرش کامیار و برادرش خسرو شاپور در یک خانه قدیمی زندگی می کرد. وی اجازه دیدار فروغ با پسرش را نداد ولی هرگز هم تلاش نکرد، چهره ای ناخوشایند و مخدوش از مادر به فرزند نمایان کند. کامیار در کنار پدر و عمو و مادربزرگش دوران کودکی را سپری کرد و بزرگ شد. فروغ فرخزاد در زمان طلاق به دلیل نوع فعالیت و شکل زندگیش حضانت پسرش را به پرویز
شاپور می سپارد و یک روز که برای دیدار فرزندش می رود، مادرشوهر سابقش مانع می شود. فروغ دربارهٔ آن روز می نویسد: «آن روز که برای اولین بار به دیدار کامی رفتم و مادر شاپور نگذاشت ببینمش می خواستم خودم را بکشم… بعد توی خیابان ها راه افتادم و پرسه زنان خیابان ها را طی کردم. یک وقتی به یک میدان کوچکی رسیدم و به خودم آمدم … آنجا را اصلاً نمی شناختم… اصلاً نمی دانستم در کجای تهران هستم و غروب یک روز پاییزی بود. بعداً احساس کردم که خیلی خسته ام… در وسط آن میدان کوچک باغچه ای بود با حاشیه ای سیمانی. روی حاشیه نشستم که به زودی دیدم، مردهایی جمع شدند به تماشا و به متلک پرانی ایستاده اند. برخاستم و با اولین تاکسی خالی به خانه ام برگشتم و تنهایی نیم بطری ودکایی را که از مهمانی دو سه شب پیش مانده بود، سر کشیدم… بعدش دیگر یادم نیست… وقتی بیدار شدم. صبح شده بود و بالش زیر سرم خیس خیس بود. در مستی و بی خبری همه شب را گریه کرده بودم.» فروغ فرخزاد در اولین مجموعه شعر خود با عنوان اسیر و در قطعه «دیو شب» از تلخی دوری پسرش می سراید: فروغ در مجموعه آثار خود پنج بار (سه شعر در مجموعه اسیر و دو شعر در مجموعه عصیان) از فرزندش یاد می ک
ند. کامیار دربارهٔ احساسش از این اشعار می گوید: «... چه احساسی! اما آدم احساس می کند شاعر در حال متحول شدن است… اشعاری که در عصیان به من تقدیم کرده را دوست داشتم اما شعر بازگشت را از باقی اشعارش بیشتر دوست داشتم، چون دردی که فروغ در وجودش داشته در این شعر به خوبی بیان و توجیه می شود…» زمانی که فروغ فرخزاد در ۲۴ بهمن ۱۳۴۵ در ۳۲ سالگی بر اثر حادثه مرگبار واژگونی خودرو درگذشت، کامیار خبر مرگ مادرش را در دبیرستان از همکلاسی هایش شنید. تحصیلات. کامیار شاپور پس از اخذ دیپلم به بریتانیا رفت و در رشته نقاشی آغاز به تحصیل کرد. البته به گفته خودش در این بین از این شاخه به آن شاخه پرید و چند رشته تحصیلی مانند فیزیک را هم نصفه و نیمه گذراند. وی پس از سال ۵۷ به زادگاهش نزد پدرش بازگشت و تا زمان مرگ پدر با وی زندگی کرد. پرویز شاپور به دلیل مشکل سنگ مثانه در ۶ تیر ۱۳۷۸ در بیمارستان عیوض زاده (سورنا) تهران بستری شد و سرانجام ۱۵ مرداد درگذشت. وی در قطعه هنرمندان بهشت زهرا تهران به خاک سپرده شد. زیر سایه نام پدر و مادر. کامیار شاپور شاید معروفترین فرزند طلاق در ایران دوران حاضر باشد، فرزندی که تا آخر عمر هیچگاه نتوانست از زیر
سایه سنگین نام پدر و مادری پرآوازه رهایی یابد و با وجود این که خودش نقاش صاحب سبک و شاعر خوش طبعی بود اما همواره زیر سایه رخدادهای زندگی مشترک و شخصی والدینش و موضوعات وابسته به خانواده اش قرار داشت. در مواجه با مردم و رسانه ها مدام از او دربارهٔ پدر و مادرش پرسش می شد و تمام این ماجرا به نوعی سبب رنجش خاطر وی نهایتاً سکوت و کنج عزلت گزینی شد. کامیار سال ها از گفتگو دربارهٔ گذشته گریزان بود ولی با سماجت برخی خبرنگاران مستقل و افرادی که صرفاً به دنبال کسب اطلاعات از ناگفته های زندگیش و رابطه با مادرش بودند چندین بار سکوتش را شکست و گفته بود: «... خاطرات من از فروغ بسیار مختصر هستند؛ اما خاطره فراموش ناشدنی که در ذهنم مانده این است که زمانی که پدر و مادرم از هم جداشده بودند من دیگر فروغ را ندیدم تا دوره دبیرستان که در دبیرستان فیروزبهرام بودم یک روز کلاس تعطیل شده بود و من در حیاط با یکی از همکلاسی هایم در حال دعوا کردن بودم که یکی از دوستانم میان دعوا آمد و گفت شاپور مادرت آمده و کنار در منتظر توست! من خیلی تعجب کردم چون مادر من تابه حال چنین کاری نکرده بود… تا کنار دررفتم و فروغ را دیدم. خیلی حرف نزدیم با هم
قدم زنان به سمت خیابان جمهوری رفتیم، سمت خیابان حافظ، صحبت های فروغ را به خاطر ندارم فقط گریه های فروغ را به یاد می آورم و اینکه رسیدیم به چهارراه یوسف آباد که فروغ به من گفت برویم سمت حافظ. آن زمان یک کافه تریایی بود، در همین خیابان حافظ که محل جمع شدن روشنفکران آن دوره بود. آن زمان من از دیدن فروغ بسیار متعجب بودم و نمی توانستم گریه هایش را درک کنم؛ و به همین خاطر همراهی اش نکردم و به خانه برگشتم. خیلی ها که این خاطره را می شنوند، از من می پرسند دربارهٔ دیدارتان با فروغ به پدرتان چیزی گفتید یا نه؟! نه… من با پدر راجع به این موضوع صحبتی نکردم تا بعدها که این خاطره را درجاهای مختلف تعریف کردم و ایشان متوجه شدند… این تنها خاطره من از فروغ بود!» سال های پایانی. کامیار پس از فوت مادربزرگ، عمو و نهایتاً پدرش، نزد عمه خود «مهردخت شاپور» رفت و مدت ۳ سال با خانواده عمه و در منزل وی زندگی می کرد. وی در این مدت با افراد و به ظاهر دوستانی معاشرت داشت که از سادگی وی به روش های گوناگون سوءاستفاده می کردند. پس از انتشار یک مستند از وی در فضای مجازی که شخصیت واقعی کامیار را تخریب کرده و چهره ای نادرست و غیرواقعی از او را ب
ازتاب می داد، کامیار شدیداً مورد انتقاد بستگان پدری و مادری و برخی از آشنایان خانوادگی و دوستان واقعی و قدیمی ش قرار گرفت و وی را به دلیل این سادگی سرزنش کردند. کامیار سپس در پی اختلاف با خانواده عمه بر سر همین موضوعات بی خبر آنها را ترک کرد و تلاش های نزدیکان دلسوزش نیز نتوانست وی را نسبت به آنچه پیرامونش می گذرد هوشیار کند. سرانجام شرایط نامناسب زندگی و استعمال بیش از حد سیگار به ریه هایش آسیب رساند و افراد سودجویی که دوره اش کرده بودند و او را به خاطر استفاده از درآمدهای حاصل از آثار خودش و حق تألیف والدینش و نیز یادگارهای ادبی و سایر آثار و لوازم بازمانده از پدر و مادرش در اختیار گرفته بودند، او را به یک بیمارستان دولتی درجه ۳ که رایگان بود می برند و سرانجام بدون این که کاری از دست بستگان بی خبرش برآید، کامیار شاپور در ۲۵ تیر ۱۳۹۷ غریبانه در آن بیمارستان در سن ۶۶ سالگی برای همیشه لب فرو می بندد. فعالیت های ادبی و هنری. «دیانا غوقاسیان» همسر «مهرداد فرخزاد» برادر فروغ و دایی کامیار در گفتگویی با روزنامه جام جم بر اساس شناختی که از کامیار داشته اعتقاد دارد که یک چیزهایی در خانواده فرخزادها ژنتیک بوده است و
نمی توان از خانواده فرخزاد باشی و یک آدم عادی باشی و در بخشی از خاطرات خود با کامیار از زندگی پرفراز و نشیب وی می گوید: «کامیار دست های بسیار هنرمندی داشت. من در این هیچ شکی ندارم. رشته اش نقاشی بود. از انگلستان فارغ التحصیل شد و به ایران آمد. خود من هم که کارهایش را می دیدم، واقعاً شاهکار بودند. اما این که چرا موفق نشد، برای این که کامیار آدم اجتماعی ای نبود. بارها مهمانی که بود و به او می گفتیم بیاید، نمی آمد! دوست نداشت در جمع حضور داشته باشد. سال ۹۱ یک گروه آلمانی آمدند و مستندی به نام: «ماه، گل، خورشید، بازی» از بچه های فروغ _ کامیار و حسین [فرزند خوانده] _ درست کردند که چندین جایزه هم برد. ما خیلی از کامیار خواهش کردیم که بیا، می خواهند با تو مصاحبه کنند، در این فیلم باید باشی… اما نیامد. هر وقت هم می خواست پیش ما بیاید، اول می پرسید: کسی نیست؟ دوست داشت تنها باشد! کامیار چندین بار نمایشگاهی از آثار خودش برپا کرد البته این عادت را هم داشت که اگر دوستی از کاری خوشش می آمد، رایگان به او می بخشید! اولین نمایشگاهش را در گالری آریا گذاشت…» آثار. کامیار شاپور سه مجموعه شعر نو به سبک آثار مادرش از خود برجای گذ
اشت: اثری نیز از وی برای چاپ به وزارت ارشاد ارائه شد ولی مجوز انتشار نگرفت. نمونه اشعار. همچنین کامیار کتاب هایی نیز با همکاری نویسندگان دیگر به چاپ رساند: بازتاب در رسانه ها و آثار دربارهٔ وی. حدود سال های ۱۳۹۲ تا ۱۳۹۳ مستندی با عنوان «حال این روزهای پسر فروغ» با کارگردانی «مریم نوابی نژاد» در فضای مجازی منتشر شد که کامیار را نوازنده دوره گرد در بوستان قیطریه تهران نشان می داد که در وضعیت و شرایط مالی و روحی مناسبی قرار ندارد. این مستند با انتقاد و واکنش خویشان و آشنایان نزدیک وی مواجه شد. «میترا ابراهیمی» کارگردان یک فیلم مستند دیگر دربارهٔ کامیار شاپور با انتقاد از این مستند گفته بود: «پس از دیدن این فیلم که با خراب کردن چهره پسر فروغ، به دنبال جذب مخاطب است تا ترحم مردم را به همراه آورد، تصمیم گرفتیم مستندی از چهره واقعی کامیار بسازیم. پس از این تصمیم قرعه به نام من افتاد و من پس از شرکت در کلاس های فیلم سازی و آموزش در این حوزه، نخستین و آخرین فیلم مستند خود را با عنوان «فرزند تنها» ساختم. کامی در لندن برای تفریح در خیابان ها گیتار می زد و موسیقی خیابانی او ارتباطی با وضعیت اقتصادی اش نداشت. این فیلم تنه
ا مستندی است که تلاش می کند به درونیات و خلوت کامیار فروغ احترام بگذارد و وی را فارغ از فرزند فروغ و پرویز به عنوان هنرمندی مستقل با رؤیا و آرمان شخصی معرفی کند و روایتی از زندگی روزمره کامیار است که همانند همه انسانها دل مشغولی های خود را دارد و به دنبال شعار و پیام های کسل کننده نیست…» این مستند ۸۰ دقیقه ای به کارگردانی میترا ابراهیمی و تهیه کنندگی پیمان قاسم خانی و نویسندگی مجید صادق حسینی در سال ۱۳۹۸ تولید شد. دریافت حق مؤلف از ناشران آثار مادرش. اسدالله امرایی، مترجم و نویسنده با انتقاد از چاپ بدون مجوز و قاچاق کتاب در ایران گفته است: «بسیاری از کتاب های فروغ به صورت زیرزمینی وغیر قانونی چاپ می شد و خانواده اش از دریافت حق و حقوق خود عاجز بودند در حالی که انتشارات قانونی همچون «مروارید» و «نگاه» که مسئولیت چاپ آثار فروغ را برعهده داشتند همه حق و حقوق خانواده اش را پرداخت کردند. یاشار صلاحی پسر عمران صلاحی نیز با انتقاد و گلایه از برخورد غیرمنصفانه و غیراخلاقی ناشران قانونی آثار فروغ گفت: کامیار با ناشران آثار فروغ رابطه سردی داشت و آنها را متهم به تضییع حقوق فروغ می کرد… ناشران با کامی ناجوانمردانه رفتار
کردند» فاضل ترکمن شاعر و نویسنده و از دوستان کامیار شاپور نیز در این خصوص گفته است: «به کامی خیلی ظلم شد و تا پیش از تمام شدن ۵۰ سال از درگذشت فروغ که سال ۹۶ بود، اغلب ناشران حقوق کامی را پرداخت نکردند و نام بسیاری از آن ها را می توانم ردیف کنم.» شخصیت. به گزارش ایرنا، کامیار گرچه هنرمندی بود که بخت خود را در زمینه های نقاشی، شعر و اجرای موسیقی خیابانی آزمود اما هیچ وقت نتوانست از زیر سایه مادرش «فروغ فرخزاد» شاعر برجسته ایران و از سوی دیگر پدرش «پرویز شاپور» نویسنده صاحب نام نشریات آن دوران به عنوان هنرمندی مستقل و صاحب سبک پا بگیرد و در اوج بی خبری و سر و صداهای رایج هنرمندان، به تولید آثار هنری خود ادامه داد و به جریان های رایج هنری و سیاسی تن نسپرد. نظرات دیگران. اسدالله امرایی: « کامیار زندگی در سکوت را برگزید و بارها فضاهایی برای گرفتن تسهیلات مالی از سازمان های دولتی برایش مهیا بود که هرگز حاضر به دریافت آن نشد…» فاضل ترکمن» : «کامی خیلی غریب بود؛ یکی از غربت های بزرگ او همین که نام فروغ و پرویز شاپور و بقیه خانواده هنرمندش روی اسم او سایه می انداخت، در صورتی که خود کامی به طور مستقل نیز شاعر خیلی خوب
ی بود و تکنیک و مهارت بالایی در نقاشی از جمله در طراحی عکس های مستند و پرتره داشت.» یاشار صلاحی نیز اعتقاد دارد: «فرزند پدرو مادر افراد مشهور بودن سخت است و پسوند پدرفلانی و مادرفلانی تا آخر عمر رهایت نمی کند و رسانه ها به این حواشی دائم دامن می زدند.» درگذشت. سرانجام کامیار شاپور که به دلیل عفونت ریه مدتی در بیمارستانی در تهران بستری بود، روز ۲۵ تیرماه ۱۳۹۷ با ایست قلبی در ۶۶ سالگی درگذشت. پیکر او با حضور جمعی از خویشاوندان، هنرمندان و دوستدارانش چون: اسدالله امرایی، عباس مشهدی زاده، یاشار صلاحی، مهرداد فرخزاد (دایی)، میترا ابراهیمی و… در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
قمری زمینی بال سیاه گونه ای از پرندگان خانواده کبوتران (Columbidae) است که در آرژانتین، بولیوی، شیلی، کلمبیا، اکوادور و پرو یافت می شود.
قمری زمینی رخ برهنه گونه ای از پرندگان خانواده کبوتران (Columbidae) است که در آرژانتین، بولیوی، شیلی و پرو یافت می شود.
قمری زمینی مورنو یا قمری زمینی چشم برهنه، گونه ای از پرندگان خانواده کبوتران (Columbidae) وبومی آرژانتین است. قمری زمینی مورنو و گونه خواهرش قمری زمینی رخ برهنه ("Metriopelia ceciliae") در گذشته در سردهٔ "Gymnopelia" قرار داشتند. تک نماد است.
قمری زمینی خال زرین گونه ای از پرندگان خانواده کبوتران (Columbidae) است که در آرژانتین، بولیوی، شیلی و پرو یافت می شود.
قمری های زمینی چشم برهنه سرده ای از قمری های زمینی شامل چهار گونه است که در زیستگاه های خشک و مرتفع در امتداد رشته کوه آند در آمریکای جنوبی زندگی می کنند. آنها دارای بال های بزرگ و سه گونه دارای پوست نارنجی در پیرامون چشم هستند. این سرده توسط طبیعت شناس فرانسوی چارلز لوسین بناپارت در سال ۱۸۵۵ با قمری زمینی بال سیاه ("Metriopelia melanoptera") به عنوان گونه معرفی شد. نام این سرده ترکیبی از واژه یونانی باستان "metrios" به معنای «فروتن» با "peleia" به معنای «قمری» است. چهار گونه در این سرده عبارتند از:
کبوترهای یال دار سرده ای از کبوتران و تنها گونه زنده آن کبوتر نیکوبار ("C. nicobarica") است. یک یا دو گونه منقرض شده شناخته شده است: کبوتر کاناکا گونه بزرگی از کالدونیای جدید و تونگا بود. این گونه تنها توسط بقایای زیرفسیلی شناخته شده است و احتمالاً توسط مهاجران اولیه تا انقراض شکار شده است. کبوتر سبز خال دار، یکی دیگر از گونه های منقرض شده از محلی ناشناخته، به دلیل پرهای گردنش تنها شباهت جزئی به کبوتر نیکوبار دارد. پرنده شناسان آن را در این سرده قرار می دهند، اما توافق یکسانی وجود ندارد. یک نمونه برجای مانده در موزه لیورپول وجود دارد. آرایه شناسی. این سرده شامل دو گونه است: گاهی در این سرده گونه ای وجود دارد که احتمالاً ۲۵۰۰ سال پیش منقرض شده است: