Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
به شکل غیرعادی مجذوب گناه دهمین آلبوم استودیویی انفرادی از خواننده-ترانه پرداز آمریکایی توری ایموس می باشد که در ۱۹ مهٔ سال ۲۰۰۹ در نسخه های استاندارد و محدود سی دی/دی وی دی منتشر گردید. این آلبوم در بدو انتشار در "بیلبورد" ۲۰۰ رتبهٔ نهم را از آن خود ساخت و تبدیل به هفتمین آلبوم ایموس شد که در ایالات متحده جزو ده آلبوم برتر می شود. تک آهنگ اصلی آلبوم با نام «به انگلستان خوش آمدید» در رادیو تریپل-ای ایالات متحده موفقیتی متوسط به دست آورد. انتشار آلبوم با برگزاری تور کشش گناه آلود در ایالات متحده، اروپا و استرالیا پشتیبانی شد. عملکرد تجاری. "به شکل غیرعادی مجذوب گناه" در نخستین هفتهٔ انتشار در ایالات متحده ۴۱٫۰۰۰ نسخه فروخت و در "بیلبورد" ۲۰۰ نیز رتبهٔ نهم رسید. این عملکرد در مقایسه با آلبوم قبلی او "دستهٔ عروسک های آمریکایی"، ضعیف تر بود، اما همچنان جایگاه ایموس را در میان ۱۰ آلبوم برتر تثبیت کرد.
تیفون راگاسا، که در فیلیپین با عنوان اَبَرتیفون ناندو شناخته می شود، یک چرخند حاره ای عظیم، قدرتمند و مرگبار بود که در اواخر سپتامبر ۲۰۲۵ مناطق شمالی جزیره لوزون در فیلیپین، شهرستان هوالاین در تایوان، و همچنین هنگ کنگ، ماکائو، جنوب چین و ویتنام را به شدت تحت تأثیر قرار داد. این تیفون شدیدترین چرخه حاره ای ثبت شده در سال ۲۰۲۵ محسوب می شود. راگاسا هشتمین تیفون، دومین تیفون بسیار شدید و نخستین اَبَرتیفون فصل سالانه تیفون ها، از منطقه ای همرفتی در شمال جزیره یاپ شکل گرفت و در ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۵ به یک کم فشار حاره ای تبدیل شد. در ابتدا، برش های متوسط باد مانع از سازمان یافتگی سامانه شدند، اما روز بعد به تیفون حاره ای ارتقاء یافت و توسط مرکز هواشناسی ژاپن نام «راگاسا» برای آن انتخاب شد. این سامانه طی دو روز به تدریج تقویت شد و در ۱۹ سپتامبر به تیفون تبدیل گردید. صبح روز بعد، تیفون وارد مرحله تشدید سریع شد و در ۲۲ سپتامبر به اوج شدت خود رسید؛ با فشار مرکزی حداقل ۹۰۵ هکتوپاسکال و سرعت باد پایدار ده دقیقه ای ۲۰۵ کیلومتر بر ساعت، و همچنین سرعت باد پایدار یک دقیقه ای ۲۷۰ کیلومتر بر ساعت، که معادل رده ۵ در مقیاس سافیر–سیمپس
ون برای ابر تیفون هاست. اندکی پس از آن، راگاسا وارد چرخه جایگزینی دیواره چشم شد، در حالی که شدت خود را حفظ کرده بود. راگاسا سپس در جزیره پانویتان واقع در کالایان، استان کاگایان، به خشکی رسید و بارش های سنگین و بادهای شدید را به شمال جزیره لوزون آورد. بالاترین هشدار طوفان، سیگنال شماره ۵، برای جزایر بابویان صادر شد. با ورود به دریای چین جنوبی، تیفون به تدریج تضعیف شد و وارد دومین چرخه جایگزینی دیواره چشم گردید. سپس از جنوب هنگ کنگ عبور کرد، جایی که رصدخانه هنگ کنگ برای دومین بار در سال جاری پس از تیفون ویفا، هشدار حداکثری باد، سیگنال شماره ۱۰، را صادر کرد؛ این نخستین بار از سال ۱۹۶۴ بود که این هشدار دو بار در یک سال فعال می شد. راگاسا در ۲۴ سپتامبر در جزیره هایلینگ واقع در یانگژیانگ، استان گوانگ دونگ چین به خشکی رسید و روز بعد از مناطق ساحلی استان گوانگشی چین و استان کوانگ نین ویتنام عبور کرد و در نهایت به عنوان یک تیفون حاره ای ضعیف تر از بین رفت. این تیفون موجب سیلاب های گسترده و رانش زمین در فیلیپین، تایوان و هنگ کنگ شد که دست کم ۲۷ کشته و ۲۱۳ زخمی برجای گذاشت. در تایوان، شکستن سد طبیعی در دریاچه مانع ماتای
آن باعث مرگ ۱۶ نفر و مفقود شدن ۶ نفر شد. شرکت ای اوان خسارات وارده از این تیفون را بیش از ۱۰۰ میلیون دلار آمریکا برآورد کرده است.
جووانی پاچینی (۱۱ فوریه ۱۷۹۶ - ۶ دسامبر ۱۸۶۷) آهنگساز ایتالیایی بود که بیشتر به خاطر اپراهایش شناخته می شود. پاچینی در کاتانیا، سیسیل، پسر لوئیجی پاچینی، خواننده ی پاپ، که قرار بود در اولین اجراهای بسیاری از اپراهای جووانی ظاهر شود، متولد شد. خانواده ی او اصالتاً اهل توسکانی بودند و در زمان تولد آهنگساز در کاتانیا زندگی می کردند. او از سال ۱۸۴۹ تا ۱۸۶۲ به عنوان اولین مدیر هنرستان موسیقی فلورانس خدمت کرد. ۲۵ اپرای اول او یا بیشتر زمانی نوشته شد که جواکینو روسینی بر صحنه اپرای ایتالیا تسلط داشت. اما آثار پاچینی «نسبتاً سطحی» بودند، واقعیتی که بعدها، او صادقانه در «خاطرات» خود به آن اعتراف کرد. او چندین سال سمت «مدیر تئاتر سان کارلو در ناپل را بر عهده داشت. بعدها، پاچینی که برای یافتن یک مدرسه موسیقی به ویارجو بازنشسته شد، زمانی را برای ارزیابی وضعیت اپرا در ایتالیا اختصاص داد و در دوره پنج ساله ای که آهنگسازی را متوقف کرد، ایده های خود را در خاطرات خود بیان کرد. مانند ساوریو مرکادانته، که او نیز نقاط قوت و ضعف این دوره در اپرا را دوباره ارزیابی کرد، سبک پاچینی تغییر کرد، اما او به سرعت تحت الشعاع نفوذ رو به افز
ایش جوزپه وردی بر صحنه اپرای ایتالیا قرار گرفت و بسیاری از اپراهای او قدیمی به نظر می رسیدند و به ندرت، اگر نگوییم هرگز، در خارج از ایتالیا ظاهر می شدند. آثار پاچینی امروزه تا حد زیادی فراموش شده اند، اگرچه برخی از ضبط ها وجود دارند. حرفه آهنگسازی. پاچینی در طول زندگی خود حدود ۷۴ اپرا نوشت. این تعداد کمتر از تخمین های قبلی است که بین ۸۰ تا ۹۰ اپرا بود، زیرا اکنون مشخص شده است که بسیاری از آنها فقط عناوین جایگزین برای آثار دیگر بوده اند. اشاره شده است که او «کمی به هارمونی و سازبندی اهمیت می داد»، واقعیتی که توسط روسینی نیز تأیید شده است، که زمانی گفته بود: «اگر او موسیقی می دانست، خدا به دادمان برسد. هیچ کس نمی توانست در برابر او مقاومت کند». مطمئناً، پاچینی نقاط قوت و تسلط روسینی را در این دوره تشخیص داده بود: «همه از یک مکتب، از یک مد پیروی می کردند و در نتیجه همه مقلد این چهره بزرگ بودند... اگر من پیرو مرد بزرگ اهل پزارو بودم، دیگران نیز همینطور بودند.» پس از نقل مکان روسینی به پاریس در سال 1824، پاچینی و معاصرانش (جاکومو میربیر، نیکولا واکای، میکل کارافا، کارلو کوچیا، وینچنزو بلینی، گائتانو فریکوفربیر و ل
وئیجی ریچی و ساوریو مرکادانته) روی هم شروع به تغییر کردند ماهیت اپرای ایتالیایی را تغییر داد و آوازخوانی را در مسیر جدیدی قرار داد. ارکستراسیون سنگین تر شد، رنگ آمیزی، به ویژه برای صدای مردان، کاهش یافت و اهمیت بیشتری به حس غنایی داده شد. در حالی که استثنائاتی وجود داشت، لیدهای عاشقانه به تنورها اختصاص داده شدند (در زمان روسینی، آنها اغلب توسط زنان آلتو یا متزو سوپرانو خوانده می شدند). شخصیت های منفی به باس یا بعداً به باریتون تبدیل شدند (در حالی که اغلب برای روسینی تنور بودند). با گذشت زمان، تأکید بسیار بیشتری بر درام شد. نقشی که پاچینی در ایجاد این تغییرات ایفا کرد، اکنون تازه در حال شناخته شدن است. شکی نیست که پاچینی و آهنگساز معاصرش نیکولا واکای، تأثیر قوی تری بر بلینی نسبت به آنچه قبلاً گفته شده، داشته اند. این تغییر در نگرش را می توان به احیای دو اثر کلیدی نسبت داد: «جولیتا و رومئو (واکای)|جولیتا و رومئو]]» اثر واکای ​​و «آخرین روز پمپئی» اثر پاچینی، که هر دو در سال ۱۸۲۵ با فاصله چند هفته از یکدیگر ساخته شدند. موفقیت بسیاری از اپراهای سبک تر پاچینی، به ویژه «بارون دولسهایم»، «دوست پسر فداکار» و «شیوا در
بغداد» (که همگی بین سال های ۱۸۱۸ تا ۱۸۲۰ ساخته شدند) پاچینی را به یکی از برجسته ترین آهنگسازان ایتالیا تبدیل کرد. جایگاه او با موفقیت های سریع «آلساندرو نِل ایندی» (ناپل، ۱۸۲۴، ویرایش شده، میلان، ۱۸۲۶؛ اجرا و ضبط شده در لندن در نوامبر ۲۰۰۶)، «آمازیلیا» (ناپل ۱۸۲۴، ویرایش شده، وین، ۱۸۲۷) و «آخرین جادوی پمپئی» (ناپل، ۱۸۲۵) که قبلاً ذکر شد، بسیار ارتقا یافت. در اپرای «آلساندرو نل ایندی»، نقش اصلی اپرای «آلساندرو» توسط یک خواننده تنور باریتون به نام «آندره آ نوزاری» خلق شد، اما در اجرای مجدد اپرا در میلان، این نقش توسط «جیووانی داوید» با صدای بسیار سبک تر خوانده شد که نشان دهنده تمایل پاچینی به حرکت در مسیری جدید است. اپرای «عربی نل گالی» (میلان، ۱۸۲۷) به بسیاری از صحنه های مهم جهان راه یافت و اولین اپرای پاچینی بود که در ایالات متحده اجرا شد. این اپرا بارها در ایتالیا به روی صحنه رفت و تا سال ۱۸۳۰ طول کشید تا اولین موفقیت بلینی، «ایل پیراتا» (همچنین میلان، ۱۸۲۷)، از نظر تعداد اجرا در تئاتر آلا اسکالا، از «گلی عربی نل گالی» پیشی بگیرد. اگرچه این موضوع به طور کلی شناخته شده نیست، اما پاچینی بود که در دهه ۱۸۲۰ به
جای دونیزتی، مرکادانته یا بلینی، سخت ترین رقابت را در ایتالیا با روسینی داشت. پس از آن اپراهای زیادی ساخته شد که تقریباً به طور کامل فراموش شده اند. با این حال، یکی از این اپراها، «ایل کورسارو» (رم، ۱۸۳۱) ۱۷۳ سال بعد، در سال ۲۰۰۴، البته فقط با همراهی پیانو، احیا شد. این اثر از بسیاری جهات با اپرای بعدی وردی با همین نام متفاوت است. نقش اصلی، کورادو، نقشی موسیقی برای یک آلتو است و سید شرور یک تنور است. با این حال، ابتدا بلینی و سپس دونیزتی از نظر شهرت از پاچینی پیشی گرفتند. بسیاری از اپراهای بعدی او، مانند «کارلو دی بورگونی» در سال ۱۸۳۵، شکست خوردند، اما این یکی از معدود اپراهای پاچینی است که در حال حاضر روی سی دی موجود است و نقدهای مثبت زیادی دریافت کرده است. پاچینی خودش اولین کسی بود که شکست آشکار خود را که در خاطراتش به آن اشاره شده بود، تشخیص داد: «کم کم متوجه شدم که باید از میدان خارج شوم. بلینی، بلینی الهی، از من پیشی گرفته است.» چند سال بعد، او آهنگسازی را از سر گرفت و پس از یک شکست دیگر، با «سافو (اپرا)|سافو]]» (ناپل، ۱۸۴۰) بزرگترین پیروزی خود را تجربه کرد. پس از «سافو»، پاچینی وارد دوره دیگری از شهرت ش
د. دونیزتی به پاریس رفته بود، بلینی فوت کرده بود و موفقیت های بزرگ مرکادانته پشت سر گذاشته شده بود، بنابراین وردی تنها رقیب مهم را ارائه داد. موفقیت های پاچینی در این دوره زمانی عبارتند از: "La fidanzata corsa" (ناپل، 1842)، "Maria, regina d'Inghilterra" (پالرمو، 1843)، "Medea" (Palermo، 3 با آخرین بازبینی در 18). 1853)، "Lorenzino de' Medici" (ونیز، 1845)، "Bondelmonte" (فلورانس، 1845)، "Stella di Napoli" (Naples,1845) (Naples,1845) (Naples,1845) (Naples,1845) و 1,1845, 1,6,1,4,10,00,000 $. «آلن کامرون» (ونیز، ۱۸۴۸) قابل توجه است زیرا به دوران جوانی شاه چارلز دوم، قبل از تاجگذاری او به عنوان پادشاه انگلستان می پردازد. در مقابل - تا سال ۱۸۴۴ - وردی «نابوکو»، «من لومباردی» و «ارنانی» را نوشته بود و از این رو از پاچینی پیشی گرفته بود. این دوره از دستاوردها با یک افول طولانی اما آهسته همراه بود که تنها با موفقیت های متوسط ​​«La punizione» (ونیز، ۱۸۵۴)، «Il saltimbanco» (رم، ۱۸۵۸) و «Niccolò de' Lapi» (فلورانس، ۱۸۷۳) مشخص می شد. پاچینی در سال ۱۸۶۷ در پشیا، توسکانی درگذشت. او در طول زندگی خود، موسیقی های بسیار با
کیفیتی تولید کرد. آثار او با بیش از ۷۰ اثر صحنه ای، حتی در مقایسه با روسینی (۴۱ اپرا) و هندل (۴۳ اپرا) نیز شگفت انگیز است و او همیشه به همراه دونیزتی، به عنوان یکی از پرکارترین آهنگسازان تاریخ اپرا به یاد خواهد ماند. پانویس. نکاتمنابع
آلفردو کاتالانی (19 ژوئن 1854 - 7 اوت 1893) آهنگساز ایتالیایی اپراتیک بود. او بیشتر به خاطر اپرای هایش «Loreley» (1890) و «لا والی» (1892) به یاد می آید. "لا والی" بر روی یک لیبرتو توسط لوییجی ایلیکا ساخته شده است و مشهورترین آریا کاتالانی "Ebben? Ne andrò lontana" را در خود دارد. این آریا، که توسط سوپرانوی آمریکایی ویلهلمنیا فرناندز خوانده شده، در قلب فیلم ژان-ژاک بینیکس با عنوان «دیوا» محصول ۱۹۸۱ قرار داشت. سایر اپراهای کاتالانی بسیار کمتر موفق بودند. زندگی و حرفه. کاتالانی که در لوکا متولد شد، از خانواده ای موسیقی دان بود.&lt;ref&gt;
انتخابات سراسری مالاوی در ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۵ برگزار شد تا رئیس جمهور، ۲۲۹ عضو مجلس ملی و ۵۰۹ عضو شوراهای محلی انتخاب شوند. در انتخابات ریاست جمهوری، پیتر موتاریکا، رئیس جمهور پیشین و نامزد حزب ترقی خواه دموکراتیک، با کسب ۵۷٪ آرا پیروز شد. رئیس جمهور وقت، لازاروس چاکورا از حزب کنگره مالاوی، با ۳۳٪ آرا در جایگاه دوم قرار گرفت. زمینه. این انتخابات دومین انتخاباتی بود که بر اساس نظام دو مرحله ای جدید برگزار شد؛ نظامی که پس از ابطال انتخابات عمومی سال ۲۰۱۹ مالاوی و برگزاری انتخابات مجدد در سال بعد، که منجر به پیروزی لازاروس چاکورا شد، به قانون اساسی افزوده شد. در ژوئیه ۲۰۲۴، جنبش تحول متحد (UTM) از ائتلاف حاکم تونسه خارج شد و حزب کنگره مالاوی (MCP) به تنهایی در انتخابات شرکت کرد.
پیاتزا ونیز (به ایتالیایی: Piazza Venezia "میدان ونیز") مرکز اصلی رم، ایتالیا است که در آن چندین خیابان اصلی از جمله خیابان فوری ایمپریالی و ویا دل کورسو به هم می رسند. نام خود را از کاخ ونیز گرفته است که توسط کاردینال ونیزی، پیترو Barbo (بعدها پاپ پل دوم) در کنار بازیلیکای سنت مارک، قدیس حامی ونیز، ساخته شده است. کاخ ونیز به عنوان سفارت جمهوری ونیز در رم خدمت می کرد. میدان. یک طرف میدان، محل آرامگاه سرباز گمنام ایتالیا در آلتاره دلا پاتریا، و بخشی از بنای یادبود ویتوریو امانوئل دوم، اولین پادشاه ایتالیا است. میدان یا میدان در پایین تپه کاپیتولین و در کنار میدان تراژان قرار دارد. شریان اصلی، خیابان ویا فوری ایمپریالی از آنجا شروع می شود و از کنار میدان رومی به کولوسئوم منتهی می شود. بیشتر گردشگران در رم از میدان ونیز دیدن می کنند که با پای پیاده تا چندین جاذبه گردشگری معروف رم، از جمله میدان رومی، تپه کاپیتولین، کاخ ونیز و پانتئون معروف، فاصله کمی دارد. تاریخچهه. با بهره گیری از این نمادگرایی مدرن و باستانی - و فضای باز مفید - میدان ونیز محل سخنرانی های عمومی دیکتاتور ایتالیایی موسولینی برای جمعیت هوادارانش د
ر دهه های ۱۹۲۰ تا ۱۹۴۰ بود. کاوش ها. در سال ۲۰۰۹، طی حفاری هایی در وسط میدان برای ساخت خط C متروی رم (ایستگاه ونیز)، بقایای آتنائوم امپراتور هادریان کشف شد.
ماز بارنز ابزاری است که در آزمایش های روان شناسی برای سنجش یادگیری فضایی و حافظه به کار می رود. این آزمون نخستین بار در سال ۱۹۷۹ توسط کارول ای. بارنز طراحی شد. موضوع آزمایش معمولاً جوندگانی مانند موش یا موش صحرایی هستند. این جوندگان یا به عنوان گروه کنترل به کار می روند یا دارای متغیرها و کمبودهای ژنتیکی اند که سبب واکنش متفاوت آن ها در ماز می شود. کارکرد اصلی ماز بارنز سنجش توانایی یک موش در یادگیری و به خاطر سپردن محل یک ناحیهٔ هدف است که با استفاده از نشانه های دیداری دوردست در اطراف محل آزمایش تعیین می شود. این آزمون غیرتهاجمی برای ارزیابی تأثیر مواد شیمیایی جدید بر شناخت و همچنین شناسایی نارسایی های شناختی در "سویه های تراریخت جوندگان" که مدل بیماری هایی چون بیماری آلزایمر هستند، سودمند است. همچنین عصب شناسان از آن برای بررسی اثر احتمالی آسیب خفیف مغزی بر نارسایی های یادگیری (مرحلهٔ اکتساب) و حفظ حافظهٔ فضایی (مرحلهٔ آزمون) در بازه های زمانی کوتاه مدت و بلندمدت بهره می برند. موفقیت در این آزمون وابسته به گرایش ذاتی جوندگان برای فرار از محیط ناخوشایند و نیز به حافظهٔ مرجع فضایی وابسته به هیپوکامپ است. راه
اندازی. ماز بارنز از یک سطح دایره ای تشکیل شده است که تا ۲۰ سوراخ دایره ای در پیرامون آن قرار دارد. نشانه های دیداری مانند شکل ها یا الگوهای رنگی در اطراف میز و در معرض دید جانور قرار داده می شوند. سطح میز با نور شدید از بالا روشن می شود. در زیر یکی از سوراخ ها یک «جعبهٔ فرار» قرار دارد که جونده می تواند از طریق سوراخ بالایی به آن دسترسی پیدا کند. این مدل بر پایهٔ گرایش طبیعی جوندگان به پرهیز از فضاهای باز طراحی شده است؛ گرایشی که آن ها را وادار می کند به دنبال پناهگاهی در جعبهٔ فرار باشند. یک جوندهٔ سالم معمولاً در چهار تا پنج تلاش می آموزد که جعبهٔ فرار را پیدا کند و سپس مستقیماً به سوی آن می رود، بدون آن که از سوراخ های نادرست عبور کند. پارامترهای گوناگونی در این آزمون اندازه گیری می شوند، از جمله زمان لازم برای فرار، طول مسیر طی شده، تعداد خطاها و سرعت حرکت. انتخاب سویهٔ زمینه و نوع وظایف رفتاری نقش مهمی در تعیین نتیجهٔ آزمایش دارد. این متغیرها نشان می دهند که میزان اضطراب ذاتی و توانایی شناختی میان سویه های مختلف موش تفاوت قابل توجهی دارد. کارکرد. کارکرد معمولاً با شمار خطاهایی که جونده مرتکب می شود سنج
یده می شود؛ یعنی تعداد دفعاتی که پوزهٔ خود را درون سوراخی می برد که جعبهٔ فرار در آن وجود ندارد. کاهش تعداد خطاها در هر تلاش به عنوان منحنی یادگیری محاسبه می شود. همچنین شاخص های دیگری نیز بررسی می شوند، مانند طول مسیر تا جعبهٔ فرار که کوتاه تر بودن آن نشانهٔ خطاهای کمتر است. افزون بر این، راهبردی که هر جونده به کار می برد نیز ثبت می شود: تصادفی (بررسی سوراخ ها به طور پراکنده)، نظام مند (بررسی سوراخ ها با یک الگو) یا فضایی (حرکت مستقیم به سوی سوراخ دارای جعبهٔ فرار). به دلیل ماهیت فضایی ماز بارنز، آسیب به هیپوکامپ موجب نارسایی در اجرای این تکلیف می شود. آزمایشی روی دگو نشان داد که می تواند تفاوت های جنسی در اجرای ماز بارنز وجود داشته باشد. در مرحلهٔ آموزش که مرحلهٔ رمزگذاری است، ماده ها بیشتر از راهبرد فضایی استفاده کردند، در حالی که نرها بیشتر به راهبردهای متوالی، تصادفی یا متضاد گرایش داشتند. همچنین مشاهده شد که توانایی حفظ حافظهٔ فضایی در موش های ماده به طور چشمگیری به مرحلهٔ چرخهٔ فحلی آن ها وابسته است. این تفاوت ها میان نر و ماده در مرحلهٔ رمزگذاری دیده می شوند، اما در مرحلهٔ اندوزش مشاهده نمی شوند. این
امر نشان می دهد که فرایندهای اکتساب و تحکیم حافظه در دگوها به طور متفاوتی تحت تأثیر جنسیت قرار می گیرند. مقایسه با مازهای دیگر. ماز بارنز از نظر کارکرد شبیه ماز آبی موریس و ماز بازویی شعاعی است، اما برخلاف آن ها از محرک های ناخوشایند شدید (مانند استرس ناشی از شنا در ماز آبی موریس) یا محرومیت (مانند محرومیت از غذا یا آب در ماز بازویی شعاعی) به عنوان تقویت کننده استفاده نمی کند. تکالیف رفتاری که با سطح بالایی از استرس همراه اند می توانند بر کارکرد جانور در آزمون تأثیر بگذارند، ازاین رو ماز بارنز برای حذف عوامل مخدوش کنندهٔ ناشی از استرس مناسب است. بااین حال، به دلیل نبود محرک های ناخوشایند شدید، برخی جوندگان ممکن است انگیزهٔ کافی برای کامل کردن تکلیف نداشته باشند. پس از خو گرفتن به ماز، احتمال دارد آزمودنی ها ترجیح دهند به کاوش بپردازند تا انجام تکلیف. برای پرهیز از این مشکل، تحلیل داده ها بر پایهٔ شاخص های گوناگون اهمیت دارد. در پژوهش ها شاخص هایی مانند زمان تا رسیدن به جعبهٔ فرار، طول مسیر تا جعبه و تعداد خطاها تا نخستین تلاش برای ورود به سوراخ درست به کار رفته اند. یکی دیگر از کاستی های ماز بارنز آن است که ه
نگام آزمودن چندین جانور، نشانه های بویایی بر جای مانده از جانور قبلی می تواند بر کارکرد جانوران بعدی اثر بگذارد. این مشکل به سادگی با پاک کردن ماز پس از هر تلاش برطرف می شود.
گاوچران باش پنجمین آلبوم استودیویی از موسیقی دان ایندی راک آمریکایی میتسکی می باشد که در ۱۷ اوت سال ۲۰۱۸ از سوی دد اوشنز منتشر گردید. تهیه و تولید این آلبوم توسط پاتریک هایلند، همکار دیرینهٔ میتسکی، انجام شده و دامنهٔ موسیقایی او را گسترش می دهد و با بازگشت به پیانویی که در دو آلبوم اولش حضور داشت، همراه با سینث سایزرها، سازهای بادی و گیتاری که به ویژگی بارز او تبدیل شده، ترکیب می شود. این آلبوم در بدو انتشار با استقبال گستردهٔ از سوی منتقدان موسیقی روبه رو شد و بعدها جزو بهترین آلبوم های سال ۲۰۱۸ انتخاب گردید. پیش از انتشار آلبوم، تک آهنگ های «آبفشان»، «هیچ کس» و «دو رقصندهٔ آهسته» منتشر شده بودند. این آلبوم اولین اثر میتسکی بود که در بیلبورد ۲۰۰ صدرنشین شد و همچنین در جداول موسیقی کانادا، ایرلند و بریتانیا نیز قرار گرفت.
کلیسای سنت مارکو (San Marco Evangelista al Campidoglio) یک باسیلیکای تیتولار در رم است که به مرقس قدیس اختصاص داده شده است و در میدان کوچک سن مارکو در مجاورت میدان ونیز واقع شده است. این کلیسا نخستین بار در سال ۳۳۶ توسط پاپ مارک تقدیس شد و در سال ۸۳۳ توسط پاپ گریگوری چهارم به شکل فعلی خود بازسازی شد. امروزه، این کلیسا کلیسای ملی ونیز در رم است. تاریخچه. ساختمان های اولیه. طبق "Liber pontificalis"، پاپ مارک در سال ۳۳۶ میلادی در مکانی به نام "ad Pallacinas" یک کلیسای جامع تأسیس کرد. این نخستین کلیسا بر روی سازه های از پیش موجود پیشاکنستانتینی با قدمت یا کاربرد ناشناخته ساخته شد، اما کاوش های اواسط قرن بیستم، یک موزاییک رومی باستانی باقی مانده با آکانتوس تزئینات طوماری شکل را در زیر راهروی سمت راست کلیسای امروزی آشکار کرد. نخستین کلیسای پاپ مارک دیوارهایی از این سازه قبلی را در خود جای داد و دارای یک رواق جدید، سنگفرش های «opus sectile» و دیوارهای دارای «فرسکو» بود که قطعه کوچکی از آن که چندین اسب را به تصویر می کشد، و در زیر کلیسای امروزی باقی مانده است. The synod of Pope Symmachus in 499 records the church as
"Titulus Marci." احتمالاً سازه رومی باستانی قبلی در ابتدا اقامتگاهی متعلق به پاپ مارک بوده است که سپس در چند ماه اول پاپی خود، این ملک را به یک جماعت مسیحی هدیه داد. کاوش های باستان شناسی بیشتر رسوبات مرمر سوخته و خاکستر روی پیاده رو را نشان داد که شواهدی مبنی بر تخریب احتمالی کلیسای نخستین در آتش سوزی ارائه می دهد. کلیسای دوم احتمالاً در نیمه دوم قرن ششم ساخته شد، اما فقدان شواهد باستان شناسی و سوابق مکتوب، تاریخ گذاری صحیح را دشوار می کند. کف کلیسا یک متر بالاتر از کف کلیسای اول قرار گرفته است، که احتمالاً برای محافظت از سازه در برابر سیل، که در روم قرون وسطی رایج بود. این کلیسای دوم از طرح طبقه کلیسای اول پیروی می کرد، تنها با اضافه کردن یک محوطه صندوق که شبستان را تقسیم می کرد و فضایی برای Schola Cantorum فراهم می کرد.
ویرجینیا هیل (با نام اصلی اونی ویرجینیا هیل؛ ۲۶ اوت ۱۹۱۶–۲۴ مارس ۱۹۶۶) یک چهره جنایی سازمان یافته آمریکایی بود. او که اهل آلاباما بود، در اواسط دهه ۱۹۳۰ به عنوان پیک شیکاگو اوت فیت فعالیت می کرد. او به خاطر اینکه دوست دختر گانگستر باگزی سیگل بود، شهرت داشت. او که با نام اونی ویرجینیا هیل در ۲۶ اوت ۱۹۱۶ در لیپسکم (آلاباما) متولد شد، یکی از ده فرزند یک کارگر سنگ مرمر الکلی بود. در هشت سالگی، پس از جدایی والدینش، به همراه مادر و خواهر و برادرانش به مریتا (جورجیا) نقل مکان کرد. او در مدرسه گرامر رابرتز تحصیل کرد و کلاس هشتم را در آنجا به پایان رساند، سپس ترک تحصیل کرد. در نوامبر ۱۹۳۱، زمانی که ۱۵ ساله بود، با جورج رندل ۱۶ ساله ازدواج کرد. درگذشت. هیل در ۲۴ مارس ۱۹۶۶ در سن ۴۹ سالگی در کوپل، نزدیک زالتسبورگ، اتریش، با مصرف بیش از حد قرص خواب خودکشی کرد.
بلوغ ۲ چهارمین آلبوم استودیویی از خواننده-ترانه پرداز ایندی پاپ آمریکایی میتسکی می باشد که در ۱۷ ژوئن سال ۲۰۱۶ از سوی دد اوشنز منتشر گردید؛ و نخستین اثر او تحت این ناشر به شمار می رود. این آلبوم توسط پاتریک هایلند، همکار دیرینهٔ میتسکی، تهیه و تولید شد. این آلبوم در بدو انتشار با استقبال گستردهٔ از سوی منتقدان موسیقی روبه رو شد و بسیاری از آن ها خوانندگی احساسی میتسکی و موضوعات پیچیدهٔ شعری او را ستودند؛ این موضوعات شامل عطش، عشق، افسردگی، بیگانگی و هویت نژادی می شوند. قبل از انتشار آلبوم، تک آهنگ اصلی با نام «بهترین دختر آمریکایی تو» در ۱ مارس سال ۲۰۱۶ منتشر شد و هم زمان با آن انتشار آلبوم نیز اعلام گردید. تک آهنگ دوم «شاد»، در ۳ مهٔ سال ۲۰۱۶ منتشر شد. موزیک ویدئوی «یک تپهٔ سوزان» در ۱۱ اکتبر سال ۲۰۱۶ منتشر شد و پس از آن تور کنسرتی در آمریکای شمالی و اروپا برگزار شد.
«قلب ماشین لباس شویی» ترانه ای از خوانندهٔ آمریکایی میتسکی می باشد که در سال ۲۰۱۸ در آلبوم "گاوچران باش" منتشر گردید. اگرچه این اثر به عنوان تک آهنگ منتشر نشد، اما یکی از شناخته شده ترین قطعات او به شمار می رود. این ترانه در جدول تک آهنگ های ایرلند به رتبهٔ ۹۳ و در جدول موسیقی ایندی بریتانیا به رتبهٔ ۲۶ رسید. کیتی راف از نشریهٔ "ای.وی. کلاب" «قلب ماشین لباس شویی» را یک «بالاد خانگی دیوانه وار با ریتمی خوشایند و گیج کننده» توصیف کرده است.
ویلا توپلیتس (به ایتالیایی: "Villa Toeplitz") یک مجموعهٔ تاریخی شامل ویلا و باغ های وسیع در شهر وارزه در منطقهٔ لومباردی در شمال ایتالیا است. این ویلا در اوایل سده بیستم توسط خانوادهٔ توپلیتس، بانکداران یهودی-لهستانی که در ایتالیا ساکن شدند، ساخته شد. امروزه این مجموعه به عنوان پارک عمومی و مرکز فرهنگی-اجتماعی استفاده می شود و یکی از مهم ترین جاذبه های گردشگری شهر وارزه به شمار می رود. تاریخچه. خانوادهٔ توپلیتس در آغاز سده بیستم از لهستان به ایتالیا مهاجرت کردند. جوزف توپلیتس، یکی از اعضای خانواده، بانکی معتبر در ایتالیا تأسیس کرد و در وارزه ملکی وسیع خریداری نمود. هدف آن ها ساخت یک اقامتگاه اشرافی به سبک ویلاهای ایتالیایی بود. این پروژه توسط معمار آرتورو ویلی طراحی شد و تا سال ۱۹۱۴ به پایان رسید. در طول دهه های نخست، ویلا توپلیتس به محلی برای مهمانی های اشرافی و گردهمایی های فرهنگی بدل شد. باغ های آن که با الهام از باغ های رنسانسی طراحی شده بودند، میزبان جشن ها و نمایشگاه های هنری بودند. در دههٔ ۱۹۲۰، با افزودن آبشارها و فواره های متعدد و همچنین الهام از باغ های شرقی، جلوه ای تازه یافت. در زمان جنگ جهانی دوم
، این ویلا برای مدتی به عنوان مقر نظامی و سپس به عنوان بیمارستان صحرایی استفاده شد. این تغییر کاربری ها موجب آسیب هایی به ساختمان و باغ شد. پس از جنگ، بخش هایی از بنا بازسازی گردید. در میانهٔ سده بیستم، پس از مرگ آخرین عضو خانواده، ویلا به شهرداری وارزه واگذار شد. از آن زمان تاکنون این مجموعه به پارک عمومی، مرکز فرهنگی و یکی از نمادهای شهری بدل شده است. معماری و باغ ها. ویلا توپلیتس نمونه ای برجسته از معماری التقاطی اوایل سده بیستم است. نمای اصلی ترکیبی از عناصر نئورمانسک و باروک است. در طراحی داخلی، تالار مرکزی با سقف بلند و نقاشی های دیواری تزئین شده و پنجره های شیشه ای رنگی فضای خیره کننده ای ایجاد می کنند. باغ های ویلا وسعتی چند هکتاری دارند و به سبک باغ ایتالیایی طراحی شده اند. مسیرهای سنگ فرش، فواره ها و آبشارهای مصنوعی در کنار پلکان های عظیم، ساختاری چشمگیر به باغ بخشیده اند. مهندسی آب در این باغ، با کانال ها و حوضچه ها، یکی از جنبه های شاخص طراحی آن است. در دههٔ ۱۹۲۰ بخش هایی با الهام از باغ های شرق آسیا ساخته شد که شامل پل های چوبی، حوضچه های زینتی و گونه های گیاهی وارداتی مانند بامبو و آزالیا بود. ن
قش فرهنگی و اجتماعی. امروزه ویلا توپلیتس یکی از مهم ترین پارک های عمومی وارزه است. این مجموعه نه تنها فضایی برای گردش و تفریح، بلکه میزبان جشنواره های هنری، کنسرت ها و نمایشگاه های گل و گیاه است. دانشگاه اینسوبریا نیز گاه از این باغ ها برای فعالیت های آموزشی و پژوهشی در حوزهٔ گیاه شناسی بهره می گیرد. میراث فرهنگی و حفاظت. ویلا توپلیتس در فهرست میراث فرهنگی منطقه لومباردی ثبت شده است. شهرداری وارزه با همکاری دانشگاه ها و نهادهای محلی پروژه های متعددی برای حفاظت و مرمت آن انجام داده است. چالش های اصلی حفاظت شامل افزایش شمار گردشگران و نگهداری از سیستم آبی باغ هاست. در سال های اخیر طرح های بازسازی فواره ها و مسیرهای باغ اجرا شده است. جایگاه در هنر و ادبیات. ویلا توپلیتس در سفرنامه های گردشگران اروپایی اوایل قرن بیستم ذکر شده است. همچنین این مکان در چندین فیلم ایتالیایی دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ به عنوان لوکیشن استفاده شد. باغ های آن الهام بخش نقاشی ها و عکس های هنرمندان محلی بوده و در ادبیات معاصر ایتالیا نیز به عنوان نماد پیوند شرق و غرب توصیف شده است. نگارخانه. = جستارهای وابسته ==