Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یرا نمی خواست از او دور شود، و می ترسید که هر لحظه مادرش بمیرد. در ۲۶ مه ۱۸۸۵، در کلیسای سن میشل این فورو، اسقف نیکولا گیلاردی، اسقف اعظم لوکا، sacrament تأیید را به او اعطا کرد. پس از مراسم، که سه شنبه پس از عید پنجاهه برگزار شد، در حالی که عمه اش النا در مراسم عشای ربانی شرکت داشت، جما برای اولین بار در زندگی خود آنچه در الهیات عرفانی به آن «سخن درونی» گفته می شود، یک صدای درونی، را شنید: به توصیه پزشکان، کودکان به زودی از مادر دور شدند. او در ۱۷ سپتامبر ۱۸۸۶ در ویا دئی بورگی شماره ۶۸ درگذشت. جما در آن ماه ها در خانه خاله و دایی مادری خود، آنتونیو و النا لاندی، در سن جنارو (بخشی از کاپانوری) به سر می برد. او که دو ماه پس از عید تأیید توسط پدرش به آنجا برده شده بود، زیرا پدرش می ترسید که او نیز بیمار شود، خبر مرگ مادرش را در آنجا دریافت کرد. خاله اش النا، با یادآوری این رویداد، با تأکید دراماتیک گفت که کودک در ابتدا نمی خواست این واقعیت را باور کند و بی حرکت به او خیره مانده بود. او در کریسمس ۱۸۸۶ به خانواده بازگشت. سال های مدرسه. مدت کوتاهی پس از بازگشت به خانه، انریکو گالگانی تصمیم گرفت دخترش را به ادامه ت
حصیل وادارد و ابتدا او را به مدرسه خانم های منکاچی و سپس به مدرسه شهرداری با معلم باربارا پولی، در سنین ۱۰ و ۱۱ سالگی، برد. در آماده سازی برای عید قربان، در ابتدای سال ۱۸۸۷ به خواهران پرستار روح القدس، که توسط خواهر هلنا گرا (بئاتیفیه شده در سال ۱۹۵۹) تأسیس شده بودند، رفت تا در آنجا کاتکیسم را بیاموزد. همان طور که جما در زندگی نامه خود روایت می کند، آن ماه ها تأثیر معنوی قوی داشتند؛ در ماه ژوئن، دو هفته قبل از عید قربان، و دقیقاً از ۶ ژوئن، در دوره عبادت روحانی در صومعه شرکت کرد. در آنجا، ملاقات با کامیلا والیئنس، راهبه ای از پرستاران، بسیار مهم بود. او اغلب قسمتی از انجیل و به ویژه مصائب یسوع مسیح را برای جما توضیح می داد که چنان دختر را تحت تأثیر قرار داد که باعث تب شدید او شد و او را مجبور کرد یک روز کامل در بستر بماند. این راهبه یک سال بعد، در سال ۱۸۸۸، درگذشت، و جما در طول تحصیلات خود در این مؤسسه او را دوباره ندید. در طول این دوره، او همچنین فرصت یافت تا با اسقف جووانی ولپی آشنا شود که بعدها اعتراف کننده و راهنمای روحانی او شد. پس از آماده سازی معنوی برای این رویداد، جما آن لحظات را زیباترین لحظات زندگی
خود توصیف کرد، این اولین ملاقات با عشای ربانی بود، آیینی که او همیشه به آن وابسته بود، به طوری که اسقف ولپی، که مدیر عادی او شده بود، به او اجازه داد سه بار در هفته آن را دریافت کند، چیزی که در آن زمان معمول نبود. اولین عید قربان جما در ۱۷ ژوئن ۱۸۸۷، جشن قلب مقدس یسوع، در کلیسای زیتاین، به طور باشکوهی در کلیسای جامع او، سن فردیانو، در ۱۹ همان ماه برگزار شد؛ یک لوح در ورودی کلیسای سانتا زیتا این رویداد را یادآوری می کند. در سال ۱۸۸۹، او به عنوان دانش آموز در مؤسسه پرستاران شروع به تحصیل کرد و روابط قوی با راهبه جولیا سستینی برقرار کرد که، مانند خواهر کامیلا قبل از او، شروع به دعوت او به تعمق و مراقبه در مورد دردهای مسیح در طول مصائبش کرد، و همچنین دستورهایی برای بهبود در تواضع و توبه های کوچک به او می داد. رابطه آنها حتی پس از ترک مؤسسه توسط جوان، قوی باقی ماند، هرچند که کمتر همدیگر را می دیدند. خود راهبه شهادت می دهد که جما، کمی قبل از مرگش، از او سراغ گرفت، اگرچه این خبر زمانی به او رسید که او دیگر از دنیا رفته بود. در مقطع بالاتر، جما گالگانی جوان همچنین شاگرد خواهر هلنا گرا بود که به او ایتالیایی، فرانسوی
، تاریخ مقدس و تاریخ کلیسا را آموزش می داد و زمانی که پدرش ورشکست شد، گالگانی را از پرداخت شهریه ماهانه معاف کرد. گرا بعدها شاگرد درگذشته خود را «بسیار ساکت و همیشه مطیع» توصیف کرد. تا آنجا که می دانیم، بنیانگذار پرستاران علاقه زیادی به این جوان داشت، اما دو تن از خواهران او، خواهر جسوآلدا پترونی و خواهر الیسا پیری، نه تنها جما را تحقیر می کردند و او را ریاکار می خواندند، بلکه حتی موفق شدند زمانی که او درخواست پذیرش در صومعه را کرد، او را نپذیرند. مرگ برادر جینو. پس از سکونت در ویا دئی بورگی، جایی که اورلیا لاندی درگذشت، خانواده گالگانی ابتدا به ویا دگلی آنجلی شماره ۵ و سپس به ویا استریگی شماره ۶ نقل مکان کردند، جایی که یکی از دردناک ترین سال ها برای جوان لوکا به وقوع پیوست: در ۱۱ سپتامبر ۱۸۹۴، برادرش جینو، که دو سال بزرگتر از او بود، درگذشت. او در حوزه علمیه سن میشل این فورو مشغول تحصیل بود و مانند مادرش، در سن هجده سالگی بر اثر سل از دنیا رفت. جما به او بسیار دلبسته بود، خودش در زندگی نامه اش به این موضوع شهادت می دهد. مرگ برادر برای او یک فروپاشی عمیق بود، او سعی کرد با استفاده از لباس های او بیمار شود به
طوری که پس از یک ماه، به دلیل عفونت مجبور به بستری شدن شد. پس از حدود سه ماه بهبود یافت اما هنوز به شدت ضعیف بود و از شرکت در کلاس های زیتاین منع شد، بنابراین تحصیلاتش در سال چهارم متوقف شد. با این وجود، او تلاش کرد تا در کلاس های شبانه مدارس مذهبی شرکت کند، جایی که در سال های ۱۸۹۳–۱۸۹۴، به دلیل پیشرفت خاص خود در کاتکیسم مذهبی، جایزه مدال طلا را دریافت کرد. مرگ پدر و بحران مالی. بیماری همسر، پزشکان و داروهای بسیار گران، همراه با وام های نسنجیده، به زودی انریکو را به ورشکستگی کشاند. او که توسط طلبکاران محاصره شده بود، قبلاً کلبه سانتا ماریا دل جودیچه و یکی از خانه های لوکا را فروخته بود، اما این کافی نبود، مصادره اموال منقول و غیرمنقول آغاز شد و خانواده گالگانی در یک اتاق بزرگ کاملاً خالی خوابیدند در حالی که مسئولان اجرایی اتاق خواب ها را قفل کرده بودند. انریکو و فرزندانش که مجبور بودند با کمک خیرین زندگی کنند، تلاش کردند تا مایحتاج خود را فراهم کنند؛ جما در آن دوره شروع به کار در یک مدرسه خیاطی در ویا نووا کرد. آن زمان آنها در ویا سن جورجو، خانه ای نه فقیرانه بلکه محقر زندگی می کردند. در همین جا بود که در ۱۱
نوامبر ۱۸۹۷، انریکو گالگانی بر اثر سرطان گلو درگذشت. وضعیت مالی ناامیدکننده شد، طلبکاران به خانه متوفی هجوم آوردند و هر آنچه را که برای یتیمانش باقی مانده بود، بردند. خود جما بعدها روایت کرد: «دستشان را در جیبم کردند و آن پنج یا شش سکه، پول، را که داشتم، از من گرفتند.» به طور غیرمنتظره، در حالی که اعضای باقی مانده خانواده شروع به ناامیدی کردند، جوان خونسرد و مصمم باقی ماند و برادرانش را تشویق کرد که تسلیم نشوند. ظاهراً غلبه بر مرگ جینو به او کمک کرده بود تا از درون رشد کند. روز بعد از مرگ پدر، خواهرش، کارولینا گالگانی، همسر دومنیکو لنچیونی، تاجر اهل کامایوره، جما نوزده ساله را به سرپرستی گرفت و او را کمی کمتر از یک سال نزد خود نگه داشت. در آنجا، جایی که او اغلب در دوران کودکی به آنجا می رفت، روزهای خود را در فروشگاه پارچه فروشی دایی اش با پسرعموهایش روزا و لوئیجی بارتولونی می گذراند. روبروی مغازه دایی اش، جوانی به نام رومئو دال لوکه در داروخانه ای کار می کرد که با دیدن جما زیبا که هر روز برای رفتن به کلیسای بادیا از آنجا می گذشت، عاشق او شد و با کمک خدمتکار خانواده لنچیونی، ساندرا بالسوآنی، به هر طریق ممکن سع
ی کرد او را به دست آورد. جما که دیگر زندگی مذهبی را انتخاب کرده بود، نه تنها از توجهات جوانک بلکه به ویژه از شایعات روستا که از آنها بسیار آزرده بود، ناراحت شد و تصمیم گرفت با رومئو مذکور در باغچه عمه اش با یک شاهد ملاقات کند: «جوان بلافاصله به دیدن جما در محل مشخص شده رفت. من در گفتگو شرکت نکردم چون پیش عمه رفتم تا آنچه را اتفاق افتاده بود تعریف کنم؛ اما بلافاصله پس از آن، دوباره به باغ گیوی زونا رفتم تا جما را بردارم. همه چیز تمام شده بود؛ جوان به داروخانه بازگشته بود، و جما که همیشه با گیوی زونا همراه بود، به محض دیدن من فریاد زد: "دیدی چطور از شرش خلاص شدم؟ من کاملاً متعلق به یسوع هستم و فکر و علاقه من همه و تنها برای اوست."» سرنوشتی مطمئناً بهتر نصیب پسر پزشک روستا، جیرولامو برتوزی، نشد که نامه ای را که به عمویش فرستاده بود تا جما را برای ازدواج خواستگاری کند، به او بازگردانده شد. جما که از چنین توجهاتی، که در واقع برای دختری در سن او کاملاً طبیعی بود، کلافه شده بود، تصمیم گرفت کامایوره را ترک کند و به لوکا، نزد عمه الیزا بازگردد. بیماری شدید. فقر شدیدی که گالگانی ها با آن روبرو بودند، آنها را مجبور کرد
به منطقه پرجمعیت ویا دل بیشونه (که بعدها به ویا سانتا جما گالگانی تغییر نام یافت) شماره ۳۱ نقل مکان کنند. جما جوان از همان کامایوره شروع به احساس دردهای شدید در کلیه هایش کرده بود که او را مجبور می کرد خمیده راه برود، اما پس از بازگشت به لوکا، هیچ قصدی برای مراجعه به پزشک نداشت. تنها زمانی مجبور به این کار شد که پاهایش دیگر او را یاری نکردند و فلج شدند: او به التهاب استخوان مهره های کمری با آبسه سرد بعدی در کشاله ران مبتلا بود. اما رنج هایش به پایان نرسیده بود، درد غیرقابل تحمل در سر نیز اوتیت میانی چرکی حاد با درگیری ماستوئید را نشان داد. او دیگر نمی توانست چیزی جز کمی آبگوشت یا شیر بخورد، موهایش را از دست داده بود، در بستر بیماری افتاده و نزدیک به مرگ بود. آخرین آیین های مقدس و توشه راه به او داده شد، اما او هنوز هوشیار بود، آنچه پزشکان به خانواده اش گفته بودند را به خوبی می فهمید. در طول دوره بیماری، جما لوکایی با گابریل دلادوراتا، که در آن زمان درگذشته و قابل احترام بود، در تماس بود، و شخصیت او تمام زندگی اش را همراهی می کرد. این معلم جولیا سستینی بود که بارها به دیدن او می آمد و دربارهٔ او با جما صحبت می
کرد؛ او همچنین به الیزا گالگانی پیشنهاد داد که چند تصویر و یادگاری از قدیس را از خانم سسیلیا جیانینی بگیرد، که خانواده اش معمولاً کشیشان پاسیونیست در حال عبور را میزبانی می کردند. از همان خانم، جما زندگینامه او را نیز دریافت کرد که ابتدا به دلیل سردردهای مکرر از خواندن آن خودداری کرد، اما بعدها آن را بسیار دوست داشت و به فضایل و نمونه های او تحسین کرد. این ها، همان طور که او در گزارش نوشته شده پس از بهبودی روایت می کند، بارها به او ظاهر شدند، و با او دعا کردند و او حضور جسمی، گرمای دست ها و حتی نفس آنها را بر روی صورتش حس می کرد. جولیا سستینی، با توافق با اعتراف کننده جما، جووانی ولپی، به او توصیه می کند که نه روزه به قدیسه مارگریتا ماریا آلاکوکه (در آن زمان فقط مورد احترام بود) بخواند، نه روزه ای که جوان با سختی به پایان رساند، زیرا اغلب به دلیل بیماری و دلسردی ناخواسته آن را فراموش می کرد. در حالی که آماده می شد تا نه روزه را بخواند، «سخن درونی» را مانند آنچه کمی قبل از مرگ مادرش شنیده بود، حس کرد، که از او می پرسید آیا می خواهد بهبود یابد. او نسبت به این درخواست بی تفاوت بود، نمی دانست چه چیزی برایش بهتر
است، شفا یابد یا نه؛ صدا به او قول داد که به زودی با سلامتی کامل برمی خیزد، چیزی که به طور مرموزی اتفاق افتاد: جما شفا یافته از بستر بلند شد، پزشکان شگفت زده شدند، و به او دستور داده شد که گزارشی از آنچه در آن روزها دیده یا حس کرده بود، بنویسد. همان طور که آرزو می کرد، به محض بهبودی، در ۱ مه ۱۸۹۹ به صومعه ویزیتاندین در لوکا رفت تا در یک دوره تمرینات روحانی شرکت کند، با آرزوی پیوستن به این فرقه مذهبی، در قدردانی از مارگریتا آلاکوکه، که عضوی از آن فرقه بود، و به واسطه شفاعت او شفا یافته بود. اما در آنجا اصلاً احساس راحتی نکرد: او که توسط خود راهبه ها و همچنین تمام شهر به عنوان «دختر بچه معجزه» شناخته می شد، حتی آرامش برای دعا کردن را هم نداشت. با این وجود، ترجیح می داد در آنجا بماند تا به خانه بازگردد، اگرچه این زندگی را برای خود بیش از حد راحت و نامناسب برای روح توبه کارش می دانست. او مجبور شد به زودی آن روزها را فراموش کند، زیرا به دلیل سلامتی نامساعد و وضعیت مالی ضعیف خانواده برای تأمین مهریه اش، مجبور شد به کلبه فقیرانه در ویا دل بیشونه بازگردد. مهمان نوازی خانواده جیانینی. اولین ملاقات ها با خانواده. در آم
اده سازی برای سال یوبیلی ۱۹۰۰، به دستور صریح پاپ لئو سیزدهم، گروهی از کشیشان پاسیونیست از ۲۵ ژوئن تا ۹ ژوئیه ۱۸۹۹ در کلیسای جامع سن مارتینو موعظه کردند که در طول دوره تمرینات روحانی جمعیت زیادی را به خود جذب کرد. جما گالگانی ابتدا ترجیح داد به موعظه های پدر مولیناری در کلیسای کوچک ویزیتاندین ها برود، اما بعدها تصمیم گرفت به آنجا برود و از دیدن کشیشان مذکور با لباس هایی مشابه سن گابریل دلادوراتا شگفت زده شد. او که مجذوب موعظه های آنها شده بود، تصمیم گرفت با یکی از آنها، ایگناتسیو واکی، صحبت کند، اما نتوانست با او ارتباط برقرار کند؛ بنابراین به پدر گائتانو گویدی روی آورد که چندین بار با لذت به او گوش داد. همین شخص به او اجازه داد برای اولین بار سه نذر فقر، عفت و اطاعت را از ۵ ژوئیه تا ۸ سپتامبر انجام دهد و بعداً آنها را تجدید کند. در آن دوره بود که جما با سسیلیا جیانینی سالخورده، خواهر داروساز ماتئو جیانینی، آشنا شد که با خانواده پرجمعیت خود (همسر و دوازده فرزند، و همچنین معلم خصوصی و سه خدمتکار) زندگی می کرد. این دو در ماه ژوئن در کلیسای ویزیتاندین ها با هم آشنا شدند، دوستش پالمیرا ولنتینی آنها را به هم معرفی
کرد. خانم سسیلیا که جما را به عنوان «دختر بچه معجزه» می شناخت، او را به خانه دعوت کرد تا داستان این رویداد را برایش تعریف کند. او از این جوان، که بسیار محتاط و ساکت بود، بسیار تحت تأثیر قرار گرفت و بلافاصله به او علاقه مند شد. این رابطه تنها بعدها به لطف خود پدر گائتانو که خانواده جیانینی را به خوبی می شناخت، زیرا آنها معمولاً پاسیونیست ها را در طول مأموریت هایشان میزبانی می کردند، عمیق تر شد. جما شروع به رفت و آمد به خانه جیانینی، واقع در ویا دل سمیناریو شماره ۶ کرد، و همه، به ویژه کودکان، شروع به علاقه مند شدن به او کردند، تا اینکه خانم سسیلیا از خاله های جما خواست که او را به طور دائم میزبانی کنند. او سپس برای جیانینی ها عضوی جدید از خانواده شد، سال های مهم زندگی کوتاه خود را با آنها گذراند، و نمونه ای از ایمان را ارائه داد که اوفمیا جما جیانینی به ویژه جذب آن شد. از سوی دیگر، بازماندگان گالگانی دیگر از هم جدا شده بودند، اتوره به آمریکا رفته بود، گیدو در بیمارستان مشغول به کار شده بود در حالی که بقیه به دلیل بیماری هایی که تا پایان خانواده قدیسه را درگیر کرده بود، روز به روز ضعیف تر می شدند. سال های زندگی
در خانه جیانینی. در آن سال ها، او با پدر جرمانو روئوپولو، کشیشی با یک راهبانی سختگیرانه پاسیونیست، آشنا شد که اعتراف کننده کشیشی جما و همچنین پدر روحانی او شد. به دستور پدر جرمانو، جما بین فوریه و مه ۱۹۰۱ زندگی نامه خود، «دفترچه گناهان من» را نوشت. در این دوره، جما به طور مداوم به کلیسای سانتا ماریا دلا روزا، واقع در لوکا در ویا دلا روزا، می رفت. او عادت داشت روی نیمکت کنار ورودی کلیسا بنشیند، نیمکتی که هنوز هم قابل مشاهده است. در این کلیسا، جما هر سال در سالگرد مرگ زودهنگامش گرامی داشته می شود. در این دوره است که جما گالگانی می گوید با شیطان مبارزه می کند که زخم ها و کبودی ها را بر بدن او باقی می گذارد، "دفترچه گناهان": سنت بر این باور است که برخی از سوختگی های موجود در صفحات به خود شیطان نسبت داده می شود. این زندگی نامه در واقع مورد تنفر شیطان بود زیرا او خیری را که می توانست برای ارواح انجام دهد، می دید. در سال ۱۹۰۲، جما ادعا می کند که یسوع، در یک مکالمه وجد، به او اطلاع داده است که مایل به تأسیس یک صومعه در لوکا برای راهبه های پاسیونیست است، و او شروع به صرف تمام تلاش خود برای تأسیس این صومعه می کند، اما
این اتفاق تنها چند ماه پس از مرگ او رخ می دهد. دوره عید پنجاهه سال ۱۹۰۲ شاهد بدتر شدن سلامتی جما گالگانی بود. در ۲۱ سپتامبر ۱۹۰۲ به شدت به سل مبتلا شد. جما در حال احتضار گفت که در شب جمعه نیک با یک خلسه دردناک روبرو شده است، و سپس در حدود ساعت ۱۳:۳۰ در ۱۱ آوریل ۱۹۰۳، شنبه مقدس، درگذشت. او تنها ۲۵ سال داشت. جسد او با لباس پاسیونیست پوشانده می شود، فرقه ای که او مایل بود به آن بپیوندد. بقایای او در صومعه راهبه های پاسیونیست در لوکا نگهداری می شود. آیین و پرستش. در ۲ اکتبر ۱۹۰۳، پیوس دهم فرمان تأسیس صومعه پاسیونیست در لوکا را امضا کرد؛ اولین راهبه ها در سال ۱۹۰۵ به صومعه رسیدند. در سال ۱۹۰۷، پدر جرمانو اولین زندگی نامه جما گالگانی را نوشت. در سال ۱۹۱۷، روند قانونی برای به رسمیت شناختن قداست جما گالگانی آغاز شد؛ در ۱۴ مه ۱۹۳۳، بئاتیفیه او انجام شد. در همان روز، در روستای کوچک لاپانو، در استان کوزنتسا، الیزا اسکارپلی کوچک از یک زخم چرکی روی صورت (لوپوس ولگاریس، تشدید شده توسط آدنیت زخمی) تنها با استفاده از یک تصویر کوچک از قدیس جما شفا یافت. دو سال بعد، در عصر ۳۰ مه ۱۹۳۵، در همان روستا و در همان خانواده، معجزه دوم
اتفاق افتاد، با بهبودی معجزه آسای و فوری ناتاله اسکارپلی، که مدت ها بود از یک شکل بسیار شدید زخم وریدی در پایش رنج می برد. واسطه در دو شفای معجزه آسا، عارف پاسیونیست لاپانی، ماریا اسکارپلی (دخترعموی الیزا، اولین شفا یافته، و دختر ناتاله، دومین شفا یافته) بود، دختر روحانی اسقف اوجنیو رافائله فاجیانو، که پس از الگو قرار دادن جما در زندگی زاهدانه/عارفانه خود، به هر طریق ممکن برای گسترش آیین او تلاش کرده بود. بنابراین، جما گالگانی در ۲ مه ۱۹۴۰ توسط پیوس دوازدهم قدیس شد که او را «ستاره» پاپ بودن خود نامید. در طول زندگی اش، قدیس جما عادت داشت سه سلام بر مریم مقدس را به افتخار لقاح پاک مریم، با گذاشتن دستانش زیر زانوهایش، بخواند. آیین قدیسه جما منجر به تأسیس مجمع مبلغان خواهران قدیسه جما شد که در مجمع پاسیونیست گنجانده شد. تجربیات عرفانی. برخی از تجربیات عرفانی که سنت عبادی به جما در طول خلسه های او نسبت می دهد: قدیسه جما شک داشت: بارها، در طول ظاهر شدن فرشته، می ترسید که شیطان در ظاهر فرشته باشد و به همین دلیل با پدر روحانی خود (پدر جرمانو) مشورت کرد، که به او گفت: «این کار را بکن، وقتی فرشته را دیدی، به او تف کن،
و ببین چگونه واکنش نشان می دهد.» او، دفعه بعد، همان کاری را کرد که پدر جرمانو پیشنهاد کرده بود، و روی زمین یک گل رز سفید ظاهر شد، با حروف طلایی که به معنای واقعی کلمه می گفت: «از عشق همه چیز دریافت می شود.» پدر جرمانو، سیزده روز پس از مرگ جما، دستور کالبدشکافی داد: وقتی قفسه سینه جما را باز کردند، قلب ظاهر شد و وقتی آن را بریدند، خون زنده از آن جاری شد که روی میز جراحی می ریخت، با تعجب همه. او در سال ۱۹۴۰ توسط پاپ پیوس دوازدهم به دلیل شفاهای معجزه آسایی که به او نسبت داده شده است، قدیس اعلام شد و اصالت زخم های مقدس او توسط کلیسای کاتولیک به رسمیت شناخته شده است. زخم های مقدس (استیگماتا). جما گالگانی در دفتر خاطرات خود می نویسد که اولین تجربیات عرفانی خود را در سال ۱۸۹۹، پس از نذر عفت، تجربه کرده است. در ۸ ژوئن همان سال، نشانه های زخم های مقدس (استیگماتا) روی دست ها، پاها و پهلویش ظاهر شد: جما می گفت که هر پنجشنبه به یک خلسه دردناک فرومی رود، و تا صبح شنبه خونریزی شدیدی می کند، زمانی که زخم ها خود به خود بسته می شوند و تنها نشانه های کوچکی باقی می مانند. در مورد این «پدیده مرموز»، همان طور که پیوس دوازدهم در
فرمان قدیس شدن او تعریف کرد، اعتراف کننده او، اسقف جووانی ولپی، شک داشت. او پس از مشورت با دکتر پیترو فانر، معتقد بود که «پدیده های خارق العاده» مرتبط با جما گالگانی به دلیل هیستری بوده است. اما اسقف ولپی، بعدها، اعتراف کرد که اشتباه کرده است.
کوپی که با نام قهوه نانیانگ نیز شناخته می شود، یک نوشیدنی قهوه سنتی است که در تعدادی از کشورهای جنوب شرق آسیا در دسترس است. اغلب به دلیل اینکه این نوشیدنی حاوی کافئین زیادی است دم کرده می شود و معمولاً با شکر و/یا چاشنی های مبتنی بر شیر سرو می شود. سرچشمه این نوشیدنی در طی دوران مالایای بریتانیا بوده و دارای ریشه های فرهنگی هاینانی است. نام آن از اصطلاح مالایی برای قهوه گرفته شده است. واژه "نانیانگ" که در زبان ماندارین به معنی «دریای جنوب» است، به جنوب شرق آسیا اشاره دارد. واژگان فرهنگ کوپی در زبان هوکین ریشه دارد و حاصل مهاجرت تاریخی از منطقه مینان در استان فوجیان در جنوب شرقی چین، به جنوب شرق آسیا است. این نوشیدنی معمولاً در کافی شاپ ها، هاوکر سنتر و کوپی تیام ها در سراسر منطقه ارائه می شود. در سنگاپور، کوپی به عنوان یک شاخص مهم فرهنگی و بخشی از رژیم غذایی و سبک زندگی روزمره شناخته می شود. قهوه سنگاپور به دلیل فرایند برشته کاری و تکنیک آماده سازی که نوعی از تغییرپذیری به شیوه تورفاکتو (Torrefacto) را در بر می گیرد، از سایر انواع قهوه متمایز است. نگرانی ها در مورد افزایش موارد دیابت باعث ایجاد کمپین های سراس
ری به رهبری دولت در سنگاپور برای کاهش مصرف قند شده است به ویژه در مورد نوشیدنی های شیرین یا نوشیدنی هایی همچون کوپی که مقادیر زیادی قند اضافه می کنند. اهمیت کوپی در فرهنگ سنگاپور را می توان با جزئیات بیشتر در موزه کوپی این کشور پیگیری کرد. ریشه شناسی و سرچشمه های هاکین. این برتری زبان هاکین در فرهنگ محلی کوپی را می توان با اهمیت مهاجران هاکین در مالایا و سنگاپور استعماری مرتبط دانست. طبق تاریخ مهاجرت چینی ها، میلیون ها نفر از ساکنان چین به دلیل بلایای طبیعی و بی ثباتی سیاسی در طی قرن نوزدهم، این کشور را ترک کردند. در آغاز، ۵۰٬۰۰۰ چینی وارد سنگاپور شدند که بسیاری از آنها تاجر بودند. این تعداد در سال ۱۹۰۰ به ۲۰۰٬۰۰۰ نفر افزایش یافت، زیرا تعداد بیشتری از طریق ایالات مالایی و هند شرقی هلند وارد سنگاپور شدند. در میان تازه واردان، هاکین ها بیشترین سهم از گروه های دارای گویش چینی در سنگاپور را تشکیل می دادند. بنابراین، آنها همچنین سهم قدرتمندی از صنایع بانکی، تولیدی و تجاری را در اختیار گرفتند. فراوری. دانه و منشأ برای تهیه کوپی به طور سنتی از دانه های قهوه روبوستا استفاده می شود. در طی دوران استعمار سنگاپور، چینی ه
ا با تاجران عرب که دانه های روبوستای اندونزیایی را جزو کالاهای همراه خود داشتند، تبادلاتی انجام داده و این دانه ها را دریافت کردند، این دانه ها در شرایط آب و هوایی سنگاپور در مقایسه با دانه های عربیکا بهتر رشد می کردند. نوع رایج دانه های روبوستا که در سنگاپور استفاده می شود، گونه اندونزیایی EK-1 است. طی قرن بیست و یکم در سنگاپور، واردات دانه های روبوستا همچنان عمدتاً از اندونزی و ویتنام انجام می گیرد. در تلاش برای مدرن سازی، برندهای قدیمی مانند کارخانه پودر قهوه لام یئو تصمیم می گیرند از دانه های مرغوب آفریقای جنوبی و آمریکای مرکزی استفاده کنند. برشته کردن فرایند کلی سنتی آماده سازی کوپی به سبک هاینان شامل استفاده از ترکیبی از ۸۰ درصد دانه قهوه، ۲۰ درصد شکر و مارگارین در فرایند برشته کردن به مدت ۲۵ دقیقه در دمای ۱۸۰ درجه سانتیگراد است. در میانه های مدت زمانی برشته کردن، نمک افزوده می شود. شکر نیز در انتها اضافه می شود تا طعم کاراملی به آن بدهد و هرگونه طعم تلخی را از بین ببرد. نتیجه این فرایند قهوه ای غنی تر و معطرتر از قهوه به سبک غربی است. گفته شده است که این روش شباهت های کمی با روش رایج برشته کردن قهوه به
شیوه تورفاکتو در آرژانتین، کاستاریکا، فرانسه، پرتغال و اسپانیا دارد. سرو کردن برای سرو، پودر کوپی آسیاب شده را در یک کیسه موصلی قرار می دهند و آب جوش روی آن می ریزند. سپس با استفاده از یک چوب باریک بلند یا چوب غذاخوری هم زده می شود. پس از آن، مایع دم کشیده بین دو کتری استوانه ای بزرگ با دهانه های لوله ای قائم که در سمت انتهایشان هنگام ریختن باریکتر هستند، به جلو و عقب جابجا می شود. هدف از این کار هوادهی و خنک کردن کوپی است. اطلاعات غذایی. قهوه کوپی دو برابر قهوه عربیکا کافئین دارد. یک فنجان معمولی کوپی حاوی سه قاشق چایخوری شکر است. سازمان جهانی بهداشت توصیه می کند که مقدار بهینه مصرف قند روزانه در جهت مزایای سلامتی باید حدود ۵ قاشق چایخوری باشد.
ساکارومایسس پاستوریانوس نوعی مخمر است که به طور صنعتی برای تولید آبجوی لاگر استفاده می شود و به افتخار لویی پاستور توسط مکس رِس آلمانی در سال ۱۸۷۰ نامگذاری شده است. ژنوم پیچیدهٔ این مخمر به نظر می رسد حاصل هیبرید شدن بین دو گونهٔ خالص در مجموعهٔ گونه های "ساکارومایسس" باشد، که این موضوع موجب دشواری در تعیین طبقه بندی دقیق آن شده است. مترادف منسوخ شدهٔ ساکارومایسس کارلزبرگنسس در ادبیات علمی به کار می رود اما نامعتبر است، زیرا نام "ساکارومایسس پاستوریانوس" (رس ۱۸۷۰) از نظر طبقه بندی برتری دارد. نام "س. کارلزبرگنسس" معمولاً به امیلیان کریستیان هانسِن نسبت داده می شود، زمانی که او در کارخانهٔ آبجوسازی دانمارکی کارلزبرگ در سال ۱۸۸۳ مشغول به کار بود، اما در واقع هانسن آن را به عنوان گونه ای متمایز تا سال ۱۹۰۸ به صورت رسمی توصیف نکرد و همراه با مترادف دیگر، "ساکارومایسس موناسنسس". نمونه های اصلی هر دو گونه مترادف هم اکنون در بانک های مخمر تحت نام طبقه بندی شده "ساکارومایسس پاستوریانوس" نگهداری می شوند.
عمارت تلگرافخانه ی میدان توپخانه ی ناصری، در اوایل دهه ی ۱۳۰۰ قمری، در ضلع جنوبی میدان و در جوار خیابان ناصریه (ناصرخسروی فعلی)، ساخته شد. در این زمان علی قلی خان هدایت (مخبرالدوله) وزارت تلگرافخانه ی ایران را بر عهده داشت و احتمالاً خود او بر ساخت این بنا نظارت داشت. پیش از این، عمارت تلگرافخانه ی تهران در میدان ارگ مستقر بود. نخستین عمارت تلگرافخانه احتمالاً در نیمه ی دوم دهه ی ۱۲۷۰ق در شرق میدان ارگ و در جوار عمارت های شاهی بر پا شد. در سال ۱۲۸۴ق عمارت جدیدی برای تلگرافخانه در جانب غربی میدان ارگ بر پا شد.
جین مری گاردام (۱۱ ژوئیه ۱۹۲۸–۲۸ آوریل ۲۰۲۵) نویسنده و رمان نویس بریتانیایی و خالق آثاری مانند «اولد فیلث» و «سرزمین توخالی» و برنده جایزه متعدد ادبی. معرفی. جین مری گاردام، رمان نویس و نویسنده بریتانیایی در ۱۱ ژوئیه ۱۹۲۸ در کوتام، یورکشایر شمالی به دنیا آمد. نام اصلی وی جین ماری پیرسون است. گاردام تحصیلات خود را در انگلستان گذراند. وی ابتدا به عنوان ویراستار مجله بانوان ولدون و سپس سردبیر هفته نامه تایم اند تاید در مطبوعات لندن فعالیت داشته است. گاردام در ۱۹۷۵ اولین کتاب خود را برای بزرگسالان با عنوان چهره های سیاه، چهره های سفید، مجموعه ای از داستان های کوتاه دربارهٔ جامائیکا، را به چاپ رساند که برنده جایزه دیویدهایم برای داستان و جایزه یادبود وینفرد هولتبی شد. جین گاردام در ۲۸ آوریل ۲۰۲۵ در سن ۹۶ سالگی درگذشت. آثار. بعضی از آثار وی به شرح زیر است:
سیالات نیوتونی آن دسته از سیالاتی هستند که ویسکوزیته ی ثابت دارند: رابطه ی تنش برشی τ و نرخ برش γ˙​ خطی و از مبدأ عبور می کند، مثلاً آب یا روغن . رابطه آن بدین صورت است τ=μγ˙​ و بدون تنش تسلیم، جریان از γ˙​=0 شروع می شود. سیالات غیرنیوتنی رفتارهای پیچیده تری دارند، مانند ویسکوزیته ای که به نرخ برش وابسته است یا تنش تسلیم دارد. سه دسته مهم آن عبارت است از: تفاوت اصلی. مدل Herschel–Bulkley تعمیم یافته بینگهام است و برای مواردی مانند دوغ، خمیر دندان یا سس مایونز نیز کاربرد دارد. تعریف ناحیه پلاگ (Plug Region). در جریان داخلی (مثل لوله)، اگر τ(r)&lt;τy​، سیال در مرکز حرکت صلب انجام می دهد: این، ناحیه پلاگ یا پیش تسلیم است. در داخل پلاگ، نرخ برش γ˙​=0 و سرعت ثابت است؛ بیرون آن، سرعت با فاصله تا دیواره کاهش می یابد. نتیجه. سیالات بینگهام و Herschel–Bulkley نمونه هایی برجسته از سیالات با تنش تسلیم هستند. ناحیه پلاگ، بخشی از سیال است که تحت تنش کمتر از τy​ قرار داشته و به صورت جامد حرکت می کند. شعاع آن تابع تنش دیواره و ویژگی های رئولوژیکی سیال است. این پدیده در جریان های مهندسی و زیستی اهمیت زیادی در محاسبات افت فشا
ر و طراحی سیستم دارد.