Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اه بزرگ ۱۸۵۱، با وجود نمایش گستردهٔ فناوری عکاسی، تنها یک نمونه از فرایند سایانوتایپ به نمایش گذاشته شد. پیتر هنری امرسون نمونه ای از این دیدگاه بریتانیایی بود که سایانوتایپ را شایستهٔ خرید یا نمایش نمی دانست و اظهار داشت: «هیچ کس جز یک وندال یک منظره را به رنگ قرمز یا سایانوتایپ چاپ نمی کند.» در نتیجه، این فرایند بیشتر به ابزار اثبات نگاتیوهای خانگی توسط عکاسان آماتور و تولید کارت پستالها محدود شد. با این حال، دانشمند بریتانیایی واشینگتن تیزدیل، عضو انجمن سلطنتی اخترشناسان بریتانیا، با ارائهٔ صدها سخنرانی در طول زندگی خود، یکی از نخستین افرادی بود که برای نمایش سخنرانی هایش از فانوس جادو استفاده کرد و تا سال ۱۸۹۰ آزمایش ها و نمونه های خود را با سایانوتایپ ثبت کرد. مجموعه ای از این آثار در موزه تاریخ علم آکسفورد نگهداری می شود. ادوارد لاینلی سمبورن نیز از سایانوتایپ برای آرشیو تصاویر مرجع کارتونی هایش در مجله "پانچ" استفاده می کرد. فرانسه. در فرانسه، کیوریتورها و هنرمندان، سایانوتایپ را پذیرفتند. کاریکاتوریست، تصویرگر، نویسنده و عکاس پرتره برتال (با نام واقعی شارل آلبر، ویکنت آرنو، کنت دو لیموژ-سن-سانس)، به ه
مراه ایپولیت بایار، در دههٔ ۱۸۶۰ مأمور شد تا پرتره های سایانوتایپی از نگاتیوهای شیشه ای برای "مجموعه انسان شناسی" جامعه مردم نگاری تهیه کند. این پرتره ها با وجود اجرایی هنری، نیازهای علمی گروه را نیز برآورده می کردند؛ زیرا هر سوژه، برهنه و از نماهای جلو، پشت و نیمرخ در آتلیهٔ برتال عکاسی شده بود. پروژه همچنین از مزیت سهولت تکثیر سایانوتایپ برای انتشار بهره برد. آنری لوسک پس از ترک عکاسی در سال ۱۸۵۶ برای ادامهٔ نقاشی و گردآوری آثار هنری، نسخه هایی از آثار مشهور خود را با سایانوتایپ بازچاپ کرد. این نسخه ها که در حدود سال ۱۸۷۰ تهیه شده اند، برای جلوگیری از از بین رفتن احتمالی آثار اصلی انجام شد. او تاریخ نگاتیوهای اصلی را بر نسخه های بازچاپ شده درج کرد و برخی از این آثار هنوز در وضعیت خوبی نگهداری می شوند. این آثار در مجموعه های فرانسوی به خوبی نمایندگی دارند. از اوایل دههٔ ۱۸۵۰ تا دههٔ ۱۸۷۰، ژان-باتیست-کامی کورو و هنرمندان مرتبط با او در اطراف باربیزون، به استفاده از تکنیک کلیشه ورا (کلیشه شیشه ای نقاشی شده) روی آوردند. اگرچه بیشتر این آثار بر روی کاغذ چاپ نمک یا چاپ سفیده تخم مرغ چاپ می شدند، برخی از آن ها با
سایانوتایپ تولید شدند. ایالات متحده. در ایالات متحده، این رسانه تا سدهٔ بیستم دوام آورد. ادوارد مایبریج چاپ های تماسی سایانوتایپی از توالی حرکت حیوانات خود تهیه کرد، و ادوارد اس. کرتیس نیز سایانوتایپهایی مردم نگارانه از بومیان آمریکای شمالی ثبت کرد که در موزه جرج ایستمن نگهداری می شوند. پیکتوریالیسم. پیکتوریالیسم در سراسر اروپا و دیگر کشورهای غربی، در تلاش برای پذیرفته شدن عکاسی به عنوان شکلی از هنر، بر جنبه های دستی چاپ تأکید داشت، از نقاشی و طراحی تقلید می کرد و به مضامین و موضوعات نمادگرایی گرایش داشت. بسیاری از عکاسان این سبک، آماتورهای مورد احترام بودند که آثارشان در چارچوب «سالن» های بین المللی که توسط نهادهایی مانند باشگاه دوربین نیویورک برگزار می شد، مورد تقدیر قرار می گرفت. رقابت در این حوزه باعث ارتقای سطح تجربه ورزی فنی با تمام فرایندهای رایج آن دوران از جمله کالوتایپ، سایانوتایپ، چاپ صمغی، چاپ پلاتین، بروماویل و اتوکروم لومیر شد. ترکیب های جسورانه در تصاویر خانگی و فضای باز کلارنس هادسون وایت از نقاشانی چون توماس ویلمر دِویینگ، ویلیام مریت چیس و جان وایت الکساندر تأثیر گرفته بود. روند پرزحمت کاری
او شامل ظهور نگاتیوها، آزمایش با سایانوتایپ برای بررسی ابعاد و تناسب ها، و سپس چاپ نهایی با پلاتین بود که آن را به دقت و با بیانی شخصی رتوش می کرد. آلفرد اشتیگلیتس در پرتره ای از خود که توسط وایت در سال ۱۹۰۷ گرفته شده و اکنون در موزه هنر دانشگاه پرینستون نگهداری می شود، در چاپ سایانوتایپی که از آن باقی مانده، چهره ای به شدت انتقادی دارد. در آغاز قرن بیستم، ادوارد استایکن، نقاش-عکاسی که با آلفرد اشتیگلیتس در ترویج عکاسی جدایی طلب و پیکتوریالیسم از طریق مجلهٔ "Camera Work" (۱۹۰۳–۱۹۱۷) همکاری می کرد، چاپ هایی از اثر "دریاچه نیمه شب" تولید کرد که اکنون در مجموعهٔ "آثار اشتیگلیتس" در مؤسسه هنر شیکاگو نگهداری می شوند. بررسی علمی این آثار در سال ۲۰۰۷ نشان داد که در چاپ های صمغ کرومات بر روی پلاتین، از سایانوتایپ نیز استفاده شده است. استایکن در نخستین شمارهٔ "Camera Work" چنین اظهار کرده بود: «هر عکس از ابتدا تا انتها جعلی است، عکسی کاملاً بی طرف و دست نخورده عملاً ناممکن است.» پل بورتی-هاویلان، عکاس فرانکو-آمریکایی و داماد خانوادهٔ شرکت لالیک، در پرتره ها و برهنه های سایانوتایپ خود که میان سال های ۱۸۹۸ تا ۱۹۲۰ خلق ش
دند، گرایشی ژاپنی گرایانه نشان می دهد. همچنین فرد هالند دی، عکاس آمریکایی پیکتوریالیست، در سال ۱۹۱۱ عکس هایی سایانوتایپ از پسران جوان، برخی برهنه و برخی در لباس ملوانی، تهیه کرد که اکنون در کتابخانه کنگره نگهداری می شوند. شارل-فرانسوا ژاندل، هنرمند فرانسوی نیز تصاویری اروتیک از زنان در بند را در آتلیه اش در پاریس و سپس در منطقهٔ شارانت، میان سال های ۱۸۹۰ تا ۱۹۰۰ با سایانوتایپ چاپ کرد. برتا جاکس، چاپگر آمریکایی و مخالف جریان مدرنیسم، که گرایش به جنبش هنر و پیشه داشت، از سال ۱۸۹۴ بیش از هزار عکس سایانوتایپ از گل های وحشی تهیه کرد. دریافت گری. هنرمند آمریکایی تئودور رابینسون که در فاصلهٔ سال های ۱۸۸۷ تا ۱۸۹۲ در ژیورنی به نقاشی می پرداخت و معاصر کلود مونه بود، پرتره ای از مونه و همچنین از انبارهای کاه معروف او را با سایانوتایپ ثبت کرد. رابینسون در یادداشتی نوشته است: «نقاشی مستقیم از طبیعت دشوار است، چون چیزها ثابت نمی مانند؛ دوربین کمک می کند تا تصویر در ذهن بماند.» او اغلب برای انتقال ترکیب بندی به بوم، شبکه ای بر روی سایانوتایپ یا چاپ های آلبومنی خود رسم می کرد، هرچند می دانست باید مراقب باشد تا وابستهٔ کامل ب
ه عکس نشود. آثار عکاسی او در موزه آرکل و بنیاد هنری ترا نگهداری می شود. نوین گرایی. رویکرد آرتور وسلی داو، هنرمند مدرنیست آمریکایی، بر پیکتوریالیستها تأثیرگذار بود. ترکیب بندی های ساده و بلیغ او از مناظر نیو انگلند، مانند "درخت کاج" (۱۸۹۵)، که با سایانوتایپ ثبت شده، بیانگر علاقهٔ او به ویژگی های تخت و تزیینی هنر ژاپنی و نیز نقاشی نبی ها بود؛ گرایشی که در دوران تحصیلش در فرانسه در او شکل گرفت. در اروپا، یوزف سودک، که از او با عنوان «شاعر پراگ» یاد می شود، در دورهٔ نخست مدرنیسم، گاهی از سایانوتایپ برای دستیابی به جلوه هایی امپرسیونیستی استفاده می کرد. لوییجی ورونزی، هنرمند اهل میلان که در زمینه های عکاسی، چاپ، نقاشی، طراحی صحنه و فیلم سازی تجربی فعال بود، با مباحث بین المللی پیرامون انتزاع گرایی آشنایی داشت و مجذوب ظرفیت های انتزاعی فتوگرام شد. او در نمایشگاهی در پاریس در سال ۱۹۳۴ با گروه بین المللی هنرمندان انتزاعی "Abstraction-Création" شرکت کرد و با فرنان لژه آشنا شد. لژه وام دار باله مکانیکی بود، و ورونزی نیز تحت تأثیر فراواقع گرایی و نقاشی های فراطبیعی گرایانهٔ جورجو د کیریکو قرار داشت. او همچنین با جوزپه
کاوالی عکاس همکاری داشت و در سال ۱۹۴۷، گروهی به نام "La Bussola" (قطب نما) را بنیان گذاشت که باور داشت هنر «بی فایده» است. ورونزی، که از نظریه های ساخت گرایی و همچنین از کمونیسم تأثیر پذیرفته بود، از فتوگرام سایانوتایپ از سال ۱۹۳۲ برای آشکارسازی کیفیت های متافیزیکی اشیاء بهره گرفت. دوران اواخر مدرن. در مقاله ای در سال ۲۰۰۸، اِی. دی. کولمن بازگشت به میراث روش های پیکتوریالیستی را در عکاسی هنری از سال ۱۹۷۶ به این سو تشخیص داد، گرایشی که در سایانوتایپ های پایانی فرانچسکا وودمن و در نگاتیوهای تماسی باربارا کستن و بئا نتلز نمود دارد. وستون نیف، کیوریتور عکاسی در موزه جی. پل گتی لس آنجلس، در مقاله ای در سال ۱۹۹۸ در "نیویورک تایمز" به قلم لایل رِکسر، تأیید کرد که: «هنرمندان امروزی با نگاه به پیشگامان [عکاسی]، راهی برای بازگرداندن بیان شخصی به هنری می بینند که مجذوب فناوری شده است»؛ این به از دست رفتن «صمیمیت» در تصویرسازی دیجیتال اشاره دارد و دلیل گرایش به روش های فیزیکی و دستی مانند داگرئوتیپ، تین تایپ، سایانوتایپ، تصاویر استریوسکوپی، چاپ آلبومن، صفحات مرطوب کلودیونی است. دیوید مک درموت و پیتر مک گاف، که در صحنهٔ ه
نری ایست ویلیج نیویورک دههٔ ۱۹۸۰ با هم آشنا شدند، تا سال ۱۹۹۵ به گونه ای افراطی خود را به سبک اشراف زادگان دورهٔ ویکتوریا بازسازی کردند و با دوربین ها و مواد قدیمی، سبک زندگی خود و اموالشان را مستندسازی کردند. آن ها نخستین الهام را از کشف سایانوتایپ گرفتند و آثار معاصر خود را به قرن نوزدهم نسبت دادند. دوران معاصر. از سال ۲۰۰۰، هر سال حدود ده کتاب به زبان انگلیسی منتشر شده اند که در عنوان آن ها «سایانوتایپ» آمده است؛ در حالی که از ۱۸۴۳ تا ۱۹۹۹ در مجموع فقط ۹۵ عنوان کتاب با این واژه منتشر شده بود. گرچه سایانوتایپ از آغاز شکل گیری اش یک رسانهٔ هنری بوده، شمار هنرمندانی که امروزه از این فرایند استفاده می کنند بسیار افزایش یافته و محدود به عکاسان نیست. در کتاب نمایشگاه بریتانیایی ۲۰۲۲ با عنوان "، هشت هنرمند معاصر: تاکاشی آری، سلین بُدن، سوزان درجز، دیوید جرج، جوی گرگوری، تام هانتر، یان فیلیپس-مک لارن و اسپنسر روول از مهارت عکاسی در راستای اهداف پست مدرنیسم، از جمله سایانوتایپ، بهره گرفته اند. در سطح بین المللی. نخستین بررسی بین المللی سایانوتایپ در آمریکا در سال ۲۰۱۶ برگزار شد؛ نمایشگاه " در موزه هنر ورسستر کاربرد
هایی فراتر از چاپ تماسی سنتی را به نمایش گذاشت. آنی لوپز با چاپ سایانوتایپ روی کاغذ تاماله، آن ها را به شکل لباس دوخت؛ بروک ویلیامز با تغییر رنگ سایانوتایپ هایش با چای، روایت خود را به عنوان یک زن جامائیکایی-آمریکایی بیان کرد؛ و هیو اسکات-داگلاس با فتوگرام و انتزاع تجربه کرد. در سال ۲۰۱۸، کتابخانه عمومی نیویورک آثاری از نوزده هنرمند معاصر را که از این رسانه استفاده می کردند به نمایش گذاشت. این نمایشگاه، ۱۷۵ سال پس از انتشار نخستین کتاب سایانوتایپ آنا اتکینز با عنوان "British Algae" برگزار شد و عنوان آن "Anna Atkins Refracted: Contemporary Works" بود. از جمله هنرمندانی که هم اکنون با سایانوتایپ کار می کنند، می توان به این افراد اشاره کرد: ایالات متحده آمریکا. کریستین مارکلی که با چینش نوارهای کاست و نوارهای بازشده، نت های موسیقی را در سایانوتایپ های شبکه ای پیشنهاد می دهد. کیت کوردسن با الهام از زیبایی شناسی ژاپنی و پرهیز از پرسپکتیو دکارتی، مناظر دیواری مقیاس خلق می کند. بتی هان از پیشگامان تلفیق سایانوتایپ با رسانه های دیگر مانند نقاشی دستی و گلدوزی، به عنوان بیانیه ای فمینیستی. مگان ریپنهوف با قرار دادن کاغ
ذهای حساس زیر امواج آب، مانند آنا اتکینز، تصاویر طبیعی را از میان ماسه و صدف و جریان آب به دست می آورد. کانادا. ارین شیرف، هنرمند کانادایی، با فتوگرام های سایانوتایپ در مقیاس بزرگ، ترکیب های موقت سه بعدی خود را با نوردهی های چندساعته و اعمال تغییرات در طی فرایند، ثبت می کند. آلمان. مارکو بروئر، هنرمند آلمانی، با خراش دادن سایانوتایپ ها روی کاغذ آبرنگ، مفهومی از گذر زمان را به تصویر می کشد. ایسلند. اینگا لیسا میدلتون، هنرمند و فیلم ساز ایسلندی، با سایانوتایپ، نمایشی نوستالژیک از زادگاهش ارائه می دهد و از رنگ آبی به عنوان نماد هشدار نسبت به بحران زیست محیطی در دریا بهره می گیرد. بریتانیا. ولید بشتی، هنرمند بریتانیایی مقیم آمریکا، در گالری باربیکن لندن اثری با عنوان "A Partial Disassembling of an Invention Without a Future..." را نمایش داد که متشکل از ۱۲٬۰۰۰ سایانوتایپ است و بازتاب تصویری یک سال از اکتبر ۲۰۱۳ تا سپتامبر ۲۰۱۴ است. این اثر با نوردهی اشیای موجود در کارگاه هنرمند روی کاغذ، مقوا یا چوب پوشیده از سایانوتایپ ساخته شده است. در آوریل ۲۰۲۳، ماریا لیوسی، طراح-سازندهٔ اسکاتلندی، آزمایش با سایانوتایپ روی پار
چه های نازک موسلین و ابریشم را به عنوان بخشی از کاوش در نشانه گذاری و تصویرسازی در زمینهٔ نونو فلتینگ آغاز کرد.
مزلونه به معنای «نیمه ماه» نوعی ماکارونی پر شده است که در تیرول جنوبی و مناطق همسایه ای که به زبان آلمانی صحبت می کنند، به عنوان شلوتسکراپفن شناخته می شود. همچنین در مناطق زبان لادین به عنوان کرافتسین یا کاجینچی معروف است. این پاستا به شکل نیم دایره ای بوده و مشابه راویولی یا پیروگی است. خمیر مزلونه معمولاً از آرد سفید یا آرد جو دوسر، سمولینای دوروم، مخلوط با تخم مرغ و روغن زیتون تهیه می شود. پرکننده های رایج شامل پنیرهایی نظیر ریکوتا، کوارک، موزارلا یا بی تو، اسفناج و قارچ هایی مانند پورتوبلو، چانترل و شامپینون هستند. همچنین دستورهای غذایی با پرکننده هایی از سیب زمینی، گوشت، چغندر قرمز یا کلم ترش نیز وجود دارد. این غذا ممکن است با سس قارچ یا پستو، با سوسیس، با غذاهای دریایی و/یا با گوجه فرنگی گیلاسی سرو شود.
تید مایکل موزلی (؛ زادهٔ ) ژنرال بازنشسه نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا است، که در فاصله سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۸ به عنوان هجدهمین رئیس ستاد نیروی هوایی فعالیت می کرد. موزلی فعالیت نظامی را از سال ۱۹۷۱ در نیروی هوایی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۷ فرمانده لشکر اف-۱۵ بود و از ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۴ فرماندهی گروه ۳۳ عملیات را برعهده داشت. وی از ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۶ فرمانده بال ۵۷ هوایی بود، از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳ فرماندهی نیروی هوایی نهم را برعهده داشت و از ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵ به عنوان جانشین رئیس ستاد نیروی هوایی فعالیت می کرد. او در جنگ افغانستان و جنگ عراق حضور داشت و در سال ۲۰۰۸ پس از ۳۷ سال خدمت، از نیروهای مسلح آمریکا بازنشسته شد.
مرس عنخ دوم (؛ زنده و فعال حوالی سال ۲۵۵۰ پیش از میلاد) یک ملکه همسر در پادشاهی کهن مصر در دوران حکمرانی دودمان چهارم مصر بود. والدین احتمالی مرس عنخ دوم با توجه به آنچه در مصطبه مرس عنخ ذکر شده، فرعون خوفو و ملکه مریتیتس یکم است. اما او هرگز به صراحت دختر آنها نامیده نمی شود. فرض بر این است که مرس عنخ دوم با برادر ناتنی خود حورباف ازدواج کرد و صاحب فرزندانی به نام های جعتی، نفرتکاو سوم و نبتی تپیتس شدند. مرس عنخ دوم در یک مصطبه دوتایی جی ۷۴۱۰–۷۴۲۰ به همراه همسر اولش حورباف به خاک سپرده شد. این مقبره توسط جرج اندرو ریسنر حفاری شد. مرس عنخ در چاله ای (جی ۷۴۱۰بی) با دو اتاق به خاک سپرده شد. حورباف در گور عمودی جی ۷۴۲۰ای به خاک سپرده شد.
خع مررنبتی دوم () یک ملکه همسر در مصر باستان در دوران حکمرانی دودمان چهارم مصر بود. او دختر فرعون خفرع و ملکه خع مررنبتی یکم بود که با برادرش منکورع ازدواج کرد. گفته می شود که خع مررنبتی دوم دختر خع مررنبتی یکم در مقبره اش است. گمان می رود خع مررنبتی یکم بر اساس کتیبه ای خرد بر روی یک چاقوی سنگ چخماقی در معبد مردگان منکورع شناخته شده و از این رو همسر فرعون خفرع باشد. این نشان می دهد که خع مررنبتی دوم، دخترفرعون خفرع و ملکه خع مررنبتی یکم بود. خع مررنبتی دوم مادر شاهزاده خوئن رع بود که گمان می رود پسر منکورع باشد. این نشان می دهد که خع مررنبتی دوم باید با برادرش منکورع ازدواج کرده باشد.
بونفر () یک ملکه همسر در مصر باستان در دوران حکمرانی دودمان چهارم مصر یا دودمان پنجم مصر بود. معلوم نیست او با کدام فرعون ازدواج کرد. او در مصطبه جی ۸۴۰۸ در محوطه مرکزی مجموعه اهرام جیزه دفن شده است. زندگی نامه. لقب های بونفر به عنوان کاهنهٔ شپ سسکاف منجر به این نظریه شده است که بونفر ممکن است همسر یا دختر شپ سسکاف بوده باشد. مقبرهٔ او در نزدیکی مجموعهٔ خنت کاوس یکم قرار دارد که این موضوع نیز بیشتر نشان می دهد او در اواخر دودمان چهارم یا آغاز دودمان پنجم زندگی می کرده است. همچنین این احتمال مطرح شده که او همسر پادشاه اسرارآمیز تامفتیس بوده است. یانوشی اشاره کرده است که ساخت مقبرهٔ بونفر مربوط به زمانی پس از ساخت مقبرهٔ خنت کاوس یکم است. اما تاریخ دقیق آن بنای یادبود نیز به همان اندازه نامشخص است. با این حال، به نظر می رسد که مقبرهٔ بونفر با احتمال بیشتری به دوراندودمان پنجم مصر تعلق دارد.
کازونچلی نوعی پاستای شکم پر است که بخشی از سنت های آشپزی لمباردی در شمال مرکزی ایتالیا به شمار می رود. صدف معمولاً از دو ورق خمیر پاستا تشکیل شده که حدود طول دارد و مشابه راویولی در لبه ها به هم فشرده شده است. به طور جایگزین، این خمیر به شکل دیسکی تا شده و شبیه به بسته بندی شیرینی شکل می گیرد. "کازونچلی" به سبک "آلا برگاماسکا" معمولاً با ترکیبی از خرده نان، تخم مرغ، پنیر پارمزان، گوشت چرخ کرده، سالامی یا سوسیس پر می شود. انواع مختلف پرکننده شامل اسفناج، کشمش، بیسکویت های آمارتی، گلابی و سیر هستند؛ در حالی که "کازونچلی" "آلا برسچیانا" با ترکیبی از خرده نان، پنیر پارمزان، سیر، جعفری، جوز هندی و آبگوشت پر می شود. معمولاً با "بورو و سالویا" سرو می شوند: کره ذوب شده با طعم برگ های مریم گلی.
بزرگراه شهید محمد حجازی با نام پیشین بزرگراه فهمیده و با شماره بزرگراه ۴۴ یکی از بزرگراه های تهران است که جهت شرقی-غربی دارد. این بزرگراه که در غرب تهران واقع شده، از تقاطع با بزرگراه های شیخ فضل الله و جناح آغاز شده و به تقاطع با بزرگراه مهدوی کنی و آزادراه تهران-کرج منتهی می شود.
لا کابانیا () یا قلعه سن کارلوس د لا کابانا که معمولاً از آن با همان نام لا کابانا شناخته می شود، یک مجموعه قلعه قرن هجدهمی است که سومین قلعه بزرگ در قاره آمریکا محسوب می شود و در ضلع شرقی مرتفع ورودی بندر در هاوانا، کوبا قرار گرفته است. این قلعه به همراه قلعه مورو، بر فراز تپه ای به ارتفاع ۶۰ متر (۲۰۰ فوت) قرار دارد و بخشی از میراث جهانی هاوانای قدیم است که در سال ۱۹۸۲ ایجاد شد. تاریخچه. پس از تصرف هاوانا توسط نیروهای بریتانیایی در سال ۱۷۶۲، به زودی مبادله ای برای بازگرداندن هاوانا به اسپانیایی ها؛ قدرت استعماری کنترل کننده کوبا، در ازای فلوریدا انجام شد. یکی از عوامل کلیدی در تصرف هاوانا توسط بریتانیا، آسیب پذیری زمینی ال مورو بود. این درک و ترس از حملات بیشتر پس از فتوحات استعماری بریتانیا در جنگ هفت ساله، اسپانیایی ها را بر آن داشت تا قلعهٔ جدیدی برای بهبود دفاع زمینی هاوانا بسازند؛ کارلوس سوم، پادشاه اسپانیا، ساخت لا کابانا را در سال ۱۷۶۳ آغاز کرد. لا کابانا که جایگزین استحکامات قبلی و کم وسعت تر در کنار قلعه قرن شانزدهمی ال مورو شده بود، تا زمان تکمیل در سال ۱۷۷۴ (پس از استحکامات سنت فیلیپه د باراخاس در
کارتاخنا، کلمبیا) دومین تأسیسات نظامی استعماری بزرگ در جهان جدید بود که هزینهٔ زیادی برای اسپانیا داشت. مسئول ساخت و ساز، سرهنگ مهندسان ناوارا سیلوستر آبارکا ای آزنار بود. در طول دویست سال بعد، این قلعه به عنوان پایگاهی برای اسپانیا و کوبای بعداً مستقل شده مورد استفاده قرار گرفت - لا کابانا توسط دولت فیدل کاسترو و برادر کوچکترش رائول به عنوان زندان مورد استفاده قرار گرفته است. ۱۹۵۹. در ژانویه ۱۹۵۹، گروه انقلابی به رهبری فیدل کاسترو، لا کابانا را تصرف کرد؛ واحد مدافع ارتش کوبا هیچ مقاومتی نشان نداد و تسلیم شد.
جان فیلیپ جامپر (؛ زادهٔ ) ژنرال بازنشسه نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا است، که در فاصله سال های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۵ به عنوان هفدهمین رئیس ستاد نیروی هوایی فعالیت می کرد. جامپر فعالیت نظامی را از سال ۱۹۶۶ در نیروی هوایی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۸ فرمانده بال ۳۳ جنگنده تاکتیکی بود، از ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۰ فرماندهی بال ۵۷ جنگنده را برعهده داشت و از ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۶ به عنوان فرمانده نیروی هوایی نهم فعالیت می کرد. وی در فاصله سال های ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۰ فرمانده نیروهای هوایی ایالات متحده آمریکا در اروپا و آفریقا بود و از ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۱ فرماندهی نبرد هوایی را برعهده داشت. او در جنگ ویتنام و جنگ در افغانستان حضور داشت و در سال ۲۰۰۵ پس از ۳۹ سال خدمت، از نیروهای مسلح آمریکا بازنشسته شد. جامپر از ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ مدیرعامل شرکت لیدوس بود.
محمد الاشمر (۱۸۹۲ – ۳ مارس ۱۹۶۰) نظامی سوری بود. او از رهبران انقلاب سوریه در سال ۱۹۲۵، از فعالان انقلاب فلسطین در سال های ۱۹۳۶–۱۹۳۹ و چهرهٔ برجستهٔ کمونیستی در سوریهٔ پس از استقلال بود. زندگی و پیشه. او از یک خانواده مکّی تبار برمی آمد که در ابتدا به آنها آل رجب می گفتند و سپس به نام یکی از اجدادشان، «الاشمر» نام گرفتند. محمد بن طه بن محمد الاَشمَر در سال ۱۸۹۲ در محلهٔ المیدان دمشق متولد شد. او در محیطی مذهبی بزرگ شد و فقه را نزد شیوخ خود آموخت. پیروی طریقت نقشبندیه شد و میان دمشق و حوران رفت و آمد می کرد. الاشمر در نبرد میسلون جنگید و سپس به حوران بازگشت، جایی که مدتی در آنجا ماند و در نبردها علیه لشکرکشی های تنبیهی که فرانسوی ها به حوران فرستاده بودند، شرکت کرد. وقتی فرانسوی ها به دنبال او افتادند، به رمثا در شرق اردن نقل مکان کرد، سپس مخفیانه با گروهی از مردان جوان به دمشق بازگشت. آنها وارد غوطهٔ آن شدند و در نبردهای انقلاب آنجا شرکت کردند. وقتی انقلاب پایان یافت، الاشمر به شرق اردن بازگشت. اما او همچنان در حملات شورشیان علیه مواضع فرانسه در جنوب سوریه، در منطقه اللجاة، شرکت داشت. سرانجام در سال ۱۹۳۱ پس ا
ز صدور عفو عمومی برای انقلابیون به سوریه بازگشت. الاشمر زمانی که انقلاب بزرگ در فلسطین در سال ۱۹۳۶ آغاز شد، به صف انقلابیون پیوست و در رأس گروهی از مبارزان سوری از راه شرق اردن وارد فلسطین شد. او به نیروهای انقلابی محلی و نیروهای عربی که تحت رهبری فوزی القاوقجی وارد فلسطین شده بودند، پیوست. حوزهٔ فعالیت محمد الاشمر و گروهش نابلس و به ویژه منطقهٔ طولکرم بود. در طول چهل روزی که قبل از توقف جنگ در فلسطین گذراند، در چندین نبرد شرکت کرد که مهم ترین آنها نبرد دوم بعله (۲ و ۳ سپتامبر ۱۹۳۶) بود که در آن بیش از هزار جنگجو شرکت داشتند و پس از کشته شدن نزدیک به ۱۰۰ نفر از نیروهای بریتانیایی و سرنگونی دو هواپیمایشان، با شکست آن ها پایان یافت. سپس در نبرد جبع (۲۴ سپتامبر ۱۹۳۶) شرکت داشت که در آن الاشمر و مبارزان در دامنهٔ کوه یاصید پایداری کردند و پس از عقب نشینی در ابتدای نبرد، توانستند نیروهای بریتانیایی را شکست دهند. سرانجام در نبرد بیت اِمرین (۲۹ سپتامبر ۱۹۳۶)، زمانی که نیروهای بزرگ بریتانیایی نابلس را محاصره کردند و با پشتیبانی خودروهای زرهی و هواپیما، به طور ناگهانی به شورشیان در دیر الغصون، جایی که برخی از جناح های
آنها مستقر بودند، حمله کردند و در نتیجه شماری از آنان کشته شدند. وقتی انقلاب در فلسطین به دنبال فراخوان پادشاهان و رؤسای جمهور عرب در ۱۲ اکتبر ۱۹۳۶ متوقف شد، الاشمر و گروهش به شرق اردن و از آنجا به سوریه عقب نشینی کردند. الاشمر همچنان با وقایع فلسطین و رهبران آن در ارتباط بود. او در جریان سفر مفتی اورشلیم محمد امین الحسینی به دمشق در ژوئن ۱۹۳۷ با او ملاقات کرد. او همچنین پس از کنفرانس بلودان در سپتامبر ۱۹۳۷ با تعدادی از رهبران انقلاب فلسطین دیدار کرد. همهٔ تمهیدات لازم را فراهم کردند تا الاشمر و شماری از مبارزان سوری وارد فلسطین شوند و در جایی بین بیسان، جنین و نابلس موضع بگیرند تا مقدمات از سرگیری انقلاب را فراهم کنند. با از سرگیری انقلاب در فلسطین از سپتامبر ۱۹۳۷ تا اواخر ۱۹۳۹، شرایط جدید مانع ورود آنها شد. با این حال، آنها همچنان منابع مالی و اسلحه برای انقلاب فلسطین تهیه کردند و دمشق به مرکز مدیریت و هدایت انقلاب تبدیل شد. الاشمر در سال ۱۹۵۷ برای بازدید از اتحاد جماهیر شوروی دعوت شد، در آنجا به گرمی مورد استقبال و تکریم قرار گرفت و به او نشان عالی اعطا شد.او به دریافت جایزهٔ استالین برای صلح میان مردم شد
و مدال آن را در ۱۷ مارس ۱۹۵۵ در دمشق دریافت کرد. سلامت او در اواخر عمر رو به وخامت گذاشت و در ۳ مارس ۱۹۶۰ درگذشت. در دمشق برای بزرگداشت یاد او، مسجدی به نام او در محلهٔ الزاهره ساخته شد. دولت سوریه همچنین با نامگذاری یکی از بزرگ ترین میدان های دمشق به نام «میدان مجاهد شیخ محمد الاشمر» در ورودی جنوبی دمشق در محله المیدان، به نام او، از او تجلیل کرد. به همین منظور بنای یادبودی ساخته شد و دولت همچنین به پاس قدردانی از او، مدارس و مؤسسات خیریه را به نامش نامگذاری کرد.
پیاده روی طولانی (لائوسی: ບໍ່ມີວັນຈາກ) یک فیلم درام، ترسناک، معمایی و علمی تخیلی محصول سال ۲۰۱۹ لائوس به کارگردانی متی دو است که سومین فیلم بلند او محسوب می شود، این فیلم برای اولین بار در هفتاد و ششمین جشنواره بین المللی فیلم ونیز به نمایش درآمد. همچنین در بخش سینمای جهان معاصر در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو ۲۰۱۹ به نمایش درآمد. خلاصه داستان. یک گوشه نشین پیر لائوسی متوجه می شود که روح یک قربانی تصادف جاده ای می تواند او را به پنجاه سال گذشته تا لحظه مرگ دردناک مادرش برساند. بازخوردها. این فیلم با نقدهای مثبت منتقدان مواجه شد. در سایت راتن تومیتوز، این فیلم بر اساس رای ۴۸ نقد ۹۶ درصد امتیاز مثبت دریافت کرد، با اجماع نظر این که فیلم «ممکن است برخی از بینندگان به صبر نیاز داشته باشد، اما آنها با یک داستان ارواح متفکرانه و فریبنده پاداش خواهند گرفت.
حکنوحجت () یک ملکه همسر در مصر باستان در دوران حکمرانی دودمان چهارم مصر بود. وی همسر خفرع بود و تصویرش در مقبرهٔ پسرش که وزیر سخِم کارَع بود، ثبت شده است. روی دیوار غربی تالار نیایش، حکنوحجت نشسته در پشت سر پسرش سخِم کارع دیده می شود. او کمی بزرگ تر از پسرش ترسیم شده و یکی از بازوهایش را به دور شانه های او انداخته است. در مقابل آن ها صحنه هایی از قایق ها به تصویر کشیده شده است. نوشته ها آسیب دیده اند، اما در آن ها از حکنوحجت به عنوان «محبوبهٔ بزرگ» و «کاهنه» یاد شده است. بخشی از عنوانی که عبارت «محبوب او» در آن دیده می شود، قابل خواندن است. در صحنه ای دیگر در همان تالار، حکنوحجت و پسرش در برابر میزهای نذری نشسته اند. پسر او با عنوان هایی چون "پسر شاه از بدن خودش"، "مدیر کاخ"، "سرور اسرار اتاق توالت" و "دارای افتخار در حضور پدرش" معرفی شده است. عنوان های حکنوحجت نیز شامل "دارای افتخار"، "کسی که حوروس و ست را می بیند" و "کاهنهٔ [...]" هستند. لقب های رسمی. بر اساس گفتهٔ گراژتسکی، عنوان های حکنوحجت به شرح زیر بوده اند:
اتو باخه (۲۱ اوت ۱۸۳۹ – ۲۸ ژوئیه ۱۹۲۷) نقاش واقع گرای دانمارکی بود. بسیاری از آثارش طی ده ها سال عمر حرفه ای او خلق شدند و جلوه گر حوادث واقعی در تاریخ دانمارک هستند. باخه در یازده سالگی از سوی آکادمی سلطنتی هنرهای زیبای دانمارک پذیرفته شد و زیر نظر ویلهلم مارستراند و دیگران استادان به تحصیل پرداخت.
پرسِنِت () یا پِرسونت یا پر-سِنت ملکه ای در مصر باستان و همسر بزرگ سلطنتی در دودمان چهارم مصر بود. او ممکن است دختر فرعون خوفو و همسر فرعون خفرع بوده باشد. شهرت اصلی او از طریق مقبره اش در جیزه (G 8156) به دست آمده است. زندگی نامه. بر اساس گفتهٔ گراژتسکی، مجموعهٔ کامل عنوان های پرسنت عبارت بود از: موقعیت مکانی مقبرهٔ او نشان می دهد که او احتمالاً همسر فرعون خفرع و شاید فرعون خوفو بوده است. پرسنت ممکن است مادر وزیر نیکائورع نیز بوده باشد. مقبره. مقبرهٔ پرسِنِت با شمارهٔ ال جی ۸۸ در جیزه ثبت شده است (طبق شماره گذاری ای که توسط کارل ریچارد لپسیوس ارائه شده). همچنین این مقبره با کد جی ۸۱۵۶ نیز شناخته می شود. این مقبره یک مصطبهٔ سنگ بریده است که در بخش «محوطهٔ مرکزی» از مجموعه اهرام جیزه قرار دارد. مقبرهٔ پرسِنِت در کنار مقبرهٔ نیکائورع قرار دارد و احتمال می رود که هر دو هم زمان ساخته شده باشند. مقبرهٔ پرسِنِت از طریق ورودی ای در دیوار جنوبی یا ورودی ای در دیوار شرقی که به مقبرهٔ نیکائورع متصل می شود، قابل دسترسی است. اتاق داخلی آن به شکل L است و شامل دو ستون می باشد. اگرچه دیوارهای آن فاقد تزئینات هستند، ولی ستون
ها دارای کتیبه هایی هستند.