Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ری است. در دهان، شکلات عطر کاکائوی شدیدی را منتشر می کند. طبق فرایند کار سرد قدیمی مودیکا، تمام خواص مفید کاکائو دست نخورده باقی می ماند. کاکائوی آسیاب شده که کره کاکائو از آن استخراج نشده است، حداکثر تا گرم می شود. . شکر به توده اضافه می شود و احتمالاً ادویه ای مانند دارچین، وانیل، زنجبیل، فلفل چیلی، بادام آسیاب شده یا آجیل یا پوست مرکبات رنده شده نیز به آن اضافه می شود. میزان کاکائو ۴۵ تا ۹۰ درصد است. در تهیه دستی سنتی، توده در قالبی هلالی شکل و گرم شده از سنگ گدازه در چند مرحله با غلتک هایی با ضخامت های مختلف پهن می شد تا به غلظت دلخواه برسد. امروزه این کار توسط ماشین آلات انجام می شود. سپس توده شکلات گرم و آماده شده به شکل میله های ضخیم در قالب های قلعی ریخته می شود. شکلات مودیکا اغلب دارای یک لایه سفید رنگ است و تمایل به خرد شدن دارد. شکوفه زدن کره کاکائو، خواص ارگانولپتیک سنتی محصول را تغییر می دهد. به غیر از مواد ذکر شده، شکلات مودیکا حاوی هیچ ماده دیگری، به ویژه بدون شیر، بدون کره، بدون چربی گیاهی و بدون لسیتین نیست.
روابط ایتالیا و مولداوی به روابط خارجی بین مولداوی و ایتالیا گفته می شود. ایتالیا در کیشیناو سفارت دارد. هر دو کشور عضو شورای اروپا هستند. ایتالیا عضو اتحادیه اروپا است که مولداوی در سال ۲۰۲۲ برای عضویت در آن درخواست داده است. تاریخچه. در سال ۱۹۹۲، ایتالیا یکی از اولین کشورهایی بود که مولداوی را به رسمیت شناخت. در سال ۲۰۱۴، وزیر امور خارجه ایتالیا از مولداوی به خاطر انتخاب «مسیر حرکت به سمت غرب اما در عین حال حفظ روابط خوب با شرق» تمجید کرد. در ۵ دسامبر ۲۰۲۴، ایتالیا و مولداوی یک توافقنامه همکاری دفاعی امضا کردند.
شول یا گُردشول یکی از قبایل کهن پارسی تبار در زاگرس میانی و جنوب ایران بود که در دوره های ساسانی، اسلامی و پس از آن نقش مهمی در تاریخ سیاسی و نظامی ایران ایفا کردند. در منابع تاریخی، از آنان به عنوان گُردشول (به معنای پهلوانان شول) نیز یاد شده است و مورخان، سران این قوم را به نسل پهلوانان اساطیری ایران همچون گیو و گودرز، نوادگان کاوه آهنگر و خاندان کارن پیوند داده اند.[1][2] جغرافیا و پراکندگی. خاستگاه تاریخی شولان در نواحی فارس، خوزستان و کهگیلویه بوده و سرزمین آنان را «شولستان» یا «تیرمردیان» و گاه «باجول» و «دربند پارس» نامیده اند.[3] قبایل شول در طول تاریخ به دلایل سیاسی و نظامی به نواحی مختلف پراکنده شدند و حضور آنان در استان های فارس، بوشهر، خوزستان، کهگیلویه و بویراحمد، کرمان، لرستان و کردستان گزارش شده است. شماری از طوایف شول بعدها به عراق (موصل و شهرزور)، فلسطین و سواحل جنوبی خلیج فارس کوچیدند و قلعه هایی چون «قلعه شولان» در شهرزور بنا کردند.[4] جایگاه فرهنگی و نظامی. شول ها همواره به عنوان قومی جنگاور، مهمان نواز و پایبند به عهد معرفی شده اند.[10] بسیاری از منابع آنان را «ارتش آمادهٔ ایران» خوانده ا
ند که در برابر اعراب، سلجوقیان، مغولان، تیموریان و عثمانیان مقاومت کردند. پیشهٔ اصلی برخی طوایف شول تجارت و بازرگانی بود، هرچند لقب «مرشکال» (میرشکار) نیز در میان طوایفشان رواج داشته است. بازتاب در منابع. شاعران و مورخانی چون ابوریحان بیرونی، حمدالله مستوفی، شبانکاره ای، حافظ اَبرو، نیشابوری و حسنی یزدی از دلاوری های شول ها یاد کرده اند و اشعار متعددی در وصف پهلوانان شول در منابعی چون "سلجوق نامه" و "ظفرنامه" آمده است.[11]
روابط اقلیم کردستان عراق و ایتالیا، روابط دوجانبه بین اقلیم کردستان عراق و ایتالیا است. ایتالیا یک کنسولگری عمومی در اربیل دارد، در حالی که اقلیم کردستان در رم نمایندگی دارد. روابط «قوی» توصیف شده و ایتالیا در اقلیم کردستان حضور نظامی دارد. حدود ۸۰۰ سرباز ایتالیایی در سال ۲۰۱۸ در کردستان حضور داشتند. تاریخچه. دیدارهای سطح بالایی بین ایتالیا و اقلیم کردستان برگزار شده است. در نوامبر ۲۰۰۵ و سال ۲۰۰۹، مسعود بارزانی، رئیس اقلیم کردستان عراق، با سیلویو برلوسکونی، نخست وزیر ایتالیا، در رم دیدار کرد. در سپتامبر ۲۰۱۲، رئیس جمهور بارزانی با جولیو ترسی، وزیر امور خارجه ایتالیا، در رم دیدار کرد تا در مورد روابط اقتصادی و فرهنگی گفتگو کند. بارزانی در ماه مه ۲۰۱۴ دوباره از ایتالیا بازدید کرد و با فدریکا موگرینی، وزیر امور خارجه، دیدار کرد. سه ماه بعد، نخست وزیر ماتئو رنتسی برای تقویت روابط سیاسی و نظامی از اربیل بازدید کرد. در فوریه ۲۰۲۰، مسرور بارزانی، رئیس اقلیم کردستان، توسط جوزپه کونته، رئیس جمهور ایتالیا، برای گفتگو در مورد امنیت منطقه و روابط اقتصادی پذیرفته شد. دو طرف در ژوئیه ۲۰۱۷ یک توافق نامه زیست محیطی امضا کرد
ند که هدف آن کمک به دولت کردستان در زمینه فناوری مربوط به تغییرات اقلیمی بود. نخست وزیر جورجا ملونی در اواخر دسامبر ۲۰۲۲ برای دیدار با همتای کرد خود و همچنین بازدید از پایگاه نظامی کمپ سینگارا که سربازان ایتالیایی در آن اقامت دارند، از منطقه کردستان عراق بازدید کرد. کمک نظامی ایتالیا به اقلیم کردستان. در دسامبر ۲۰۱۵، نخست وزیر رنزی تصمیم گرفت ۴۵۰ سرباز ایتالیایی را به منطقه کردستان اعزام کند تا از سد موصل تحت کنترل کردها در حین بازسازی توسط یک شرکت ایتالیایی محافظت کنند. علاوه بر این، سربازان ایتالیایی تا ژانویه ۲۰۱۷ حدود ۷۰۰۰ سرباز کرد را آموزش داده اند. در مورد کمک های نظامی، ایتالیا ۱۰۰ مسلسل، مقدار نامشخصی موشک ضد تانک و یک هلیکوپتر بوئینگ سی اچ-۴۷ شینوک به کردستان ارسال کرده است. سایر کمک ها شامل ۲۰۰۰ نارنجک انداز و یک میلیون گلوله مهمات است که ایتالیا در سال ۱۹۹۴ از یک کشتی که عازم محاصره صربستان بود، توقیف کرد منطقه کردستان همچنین پایگاه ۸ هلیکوپتر ایتالیایی است؛ چهار هلیکوپتر آگوستا ای۱۲۹ مانگوستا و چهار هلیکوپتر ان اچ اینداستریز ان اچ۹۰. در آوریل ۲۰۱۷، سرنا مورونی، کنسول کل ایتالیا، اظهار داشت که ایت
الیا ۱۱ سرباز زخمی کرد را برای درمان پزشکی مناسب دریافت خواهد کرد. روبرتا پینوتی، وزیر دفاع ایتالیا، در سفر خود به اربیل در ژوئیه ۲۰۱۵ اظهار داشت که «ایتالیا در «چالش مشترک» مبارزه با گروه دولت اسلامی، پشت کردستان ایستاده است». در سال ۲۰۱۸، نچیروان ادریس بارزانی، رئیس اقلیم کردستان، از ایتالیا بازدید کرد و با لورنزو گوئرینی، وزیر دفاع، دیدار کرد.
خارج از شبکه فیلمی محصول سال ۲۰۲۵ و به کارگردانی جانی مارتین است. در این فیلم بازیگرانی همچون جاش دوهامل، گرگ کینر، ماریا الیزا کامارگو، مایکل پاپاجان و پیتر استورماره ایفای نقش کرده اند.
روابط ایتالیا و کوزوو، روابط خارجی بین جمهوری ایتالیا و جمهوری کوزوو است. کوزوو، استقلال خود را از صربستان در ۱۷ فوریه ۲۰۰۸ اعلام کرد و ایتالیا آن را در ۲۱ فوریه ۲۰۰۸ به رسمیت شناخت. ایتالیا از ۱۵ مه ۲۰۰۸ سفارت خود را در پریشتینا دارد. کوزوو سفارت خود را در رم افتتاح خواهد کرد. دو کشور از روابط دوستانه ای برخوردارند. روابط نظامی. ایتالیا در بمباران یوگسلاوی توسط ناتو شرکت داشت که منجر به اداره کوزوو توسط سازمان ملل و سپس استقلال نهایی آن شد. ایتالیا در حال حاضر ۱۹۳۵ سرباز دارد که به عنوان نیروهای حافظ صلح در نیروی کوزوو به رهبری ناتو خدمت می کنند. در ابتدا ۵۰۰۰ سرباز ایتالیایی در کفور حضور داشتند. کارلو کابیگیوسو چهارمین فرمانده کفور از ۱۶ اکتبر ۲۰۰۰ تا ۶ آوریل ۲۰۰۱ بود. فابیو مینی هفتمین فرمانده کفور از ۴ اکتبر ۲۰۰۲ تا ۳ اکتبر ۲۰۰۳ بود. جوزپه والوتو دهمین فرمانده کفور از ۱ سپتامبر ۲۰۰۵ تا ۱ سپتامبر ۲۰۰۶ بود. همچنین جوزپه امیلیو گی فرمانده فعلی کفور از ۲۹ اوت ۲۰۰۸ است. ایتالیا ۶۰۰ سرباز را برای خدمت به عنوان نیروهای حافظ صلح؛ یک مأموریت پلیس، غیرنظامی و حقوقی اتحادیه اروپا در کوزوو، اعزام کرد. روابط اقتصادی.
ایتالیا پس از آلمان، دومین شریک تجاری بزرگ کوزوو است و روابط تجاری آن در چند سال گذشته به طور پیوسته رشد کرده است. مهم ترین بخش های تبادل شامل انرژی، منسوجات و فناوری اطلاعات است، با تسهیل استفاده از یورو به عنوان ارز مشترک که تراکنش های تجاری را ساده می کند. ایتالیا به دلیل فضای تجاری بسیار خوب و نیروی کار بسیار جوان، علاقه زیادی به سرمایه گذاری در کوزوو نشان داده است. همه اینها کوزوو را به هدفی جالب برای شرکت های ایتالیایی علاقه مند به بازارهای نوظهور تبدیل می کند. جدا از تجارت، ایتالیا بازیگر فعالی برای تقویت نهادهای قانونی و ساختارهای حکومتی کوزوو بوده است. این نشان دهنده تعهد بیشتر ایتالیا به تضمین اجرای کامل حاکمیت قانون و اصول دموکراتیک در منطقه است. تلاش های ثبات منطقه ای. ایتالیا نه تنها به دلیل روابط دوجانبه اش با کوزوو، بلکه به دلیل اهمیت ثبات در منطقه بالکان غربی، از اهمیت ویژه ای برخوردار است. این کشور همواره از گفتگو بین کوزوو و صربستان حمایت کرده است، زیرا نیاز به حل و فصل اختلافات دیرینه برای صلح منطقه ای را درک کرده است. دیپلمات های ایتالیایی از توافقات جامع در مورد مسائل حساسی مانند حقوق اقل
یت ها، اختلافات مرزی و همکاری های اقتصادی حمایت کرده اند. چنین تلاشی با چشم انداز ایتالیا برای یک اروپای یکپارچه، جایی که کشورهای بالکان غربی اعضای بالقوه اتحادیه اروپا هستند، مطابقت دارد. دولت ایتالیا از طریق مأموریت های ناتو، حضور نظامی خود را برای ترکیب تلاش های دیپلماتیک برای آشتی و پیشگیری از درگیری به کار می گیرد. این دوگانگی، بازتابی از تعهد ایتالیا به دستیابی به ثبات پایدار در بالکان است. حمایت ایتالیا از کوزوو. ایتالیا یکی از اولین کشورهای اتحادیه اروپا بود که در سال ۲۰۰۸ کوزوو را به عنوان یک کشور به رسمیت شناخت و تعهد ایتالیا به خودمختاری و حاکمیت را مجدداً تأیید کرد. چنین رویکردی در سیاست خارجی گسترده تر ایتالیا در قبال بالکان، یعنی ثبات و حکومت دموکراتیک، گنجانده شده است. موضع ایتالیا، روابط دوجانبه این کشور با کوزوو را به اوج رسانده و همکاری در زمینه های امنیتی، توسعه اقتصادی و پروژه های زیرساختی را تسهیل کرده است. این حمایت، چالش های دیپلماتیک متعددی را به ویژه در روابط با کشورهای اتحادیه اروپا مانند اسپانیا، یونان و قبرس که از ترس تمامیت ارضی خود با اعلام استقلال کوزوو مخالفت کرده اند، ایجاد کر
ده است. علیرغم این تنش ها، ایتالیا همچنان در حال حرکت در مسیر باریک ایجاد تعادل در روابط خود با کوزوو و کشورهای عضو اتحادیه اروپا است که کوزوو را به رسمیت نمی شناسند و در عین حال برای اتخاذ یک موضع مشترک در سیاست اروپایی تلاش می کند. نقش میانجی گری. ایتالیا نقش میانجیگری فعالی در اختلافات بین کوزوو و صربستان ایفا کرده است. این کشور خواستار «عادی سازی کامل» روابط بین بلگراد و پریشتینا است تا بتواند بر مسائل معوقه خود غلبه کند و در مسیر عضویت در اتحادیه اروپا پیش برود. آنتونیو تاجانی، وزیر امور خارجه ایتالیا، تأکید کرده است که گفتگو و مصالحه، سنگ بنای صلح در بالکان هستند. تلاش های ایتالیا عموماً در اتحادیه اروپا با استقبال خوبی روبرو شده است، هرچند که گاهی اوقات با کشورهای عضو که با صربستان همدل تر هستند یا در مورد استقلال کوزوو محتاط ترند، اصطکاک ایجاد می کند. تأثیر بر انسجام اتحادیه اروپا. حمایت ایتالیا از کوزوو، چالش های گسترده تری را در اتحادیه اروپا در زمینه انسجام سیاست خارجی نشان می دهد، و دیدگاه های متفاوتی در میان کشورهای عضو در مورد مسئله به رسمیت شناختن کوزوو وجود دارد. علیرغم این مشکلات، ایتالیا به
طور فعال یک استراتژی منسجم اتحادیه اروپا را ترویج می دهد که هم از توسعه کوزوو و هم از آرمان های اروپایی صربستان حمایت می کند. ایتالیا با تشویق همکاری و پرداختن به نگرانی های داخلی اتحادیه اروپا، به دنبال حفظ نقش رهبری خود در تقویت ثبات و ادغام منطقه ای است. این تحلیل ساختاریافته، رابطه چندوجهی بین ایتالیا و کوزوو را منعکس می کند که باید بین همکاری های اقتصادی، ابتکارات دیپلماتیک و تلاش های ثبات منطقه ای تعادل برقرار کند. تعهد ایتالیا به کوزوو، چشم انداز وسیع تر آن را برای یک اروپای صلح آمیز و یکپارچه برجسته می کند.
اپرای عروسکی ( در پالرمو، در کاتانیا؛ "«اپرای عروسک ها»" نمایشی خیمه شب بازی از اشعار رمانتیک فرانکی است که به طور سنتی در سیسیل ایتالیا اجرا می شد. این رقص که در سال ۲۰۰۱ در فهرست میراث شفاهی و ناملموس بشریت یونسکو ثبت شد، به دهه سوم قرن نوزدهم برمی گردد، و به ویژه در میان طبقات متوسط و پایین جامعه موفق بود و به یکی از مهم ترین مظاهر تاریخ و هویت فرهنگی سیسیل تبدیل شد. عروسک گردان ها (که "پوپاری" نامیده می شوند) عروسک ها را به گونه ای به حرکت درمی آورند که نمایانگر قسمت هایی از داستان های سریالی برگرفته از ادبیات حماسی-جوانمردانه قرون وسطایی، با اشاره ویژه به چرخه کارولنژی؛ و به شیوه ای محدودتر، از رمان های آرتوری باشند. همه این داستان ها در "کتاب «تاریخ پالادین های فرانسه"» نوشته جوستو لو دیکو، که «مجموعه ای از اشعار جوانمردانه ایتالیایی رنسانس است که در آن ادبیات فرانسوی قرون وسطی آزادانه اصلاح شده است»، شرح داده شده اند. این اثر که از سال ۱۸۵۸ به صورت جزوه منتشر شده است، اشعار ادبیات فرهیخته ای مانند اورلاندو ایناموراتو، اورلاندو فوریوسو و اورشلیم آزادشده را گرد هم آورده و دوباره شرح می دهد. رپرتوار سنتی
نمایش ها همچنین شامل روایت های تاریخی-عاشقانه، داستان های راهزنان، آثار ویلیام شکسپیر مانند "رومئو و ژولیت" و "مکبث" و نمایش های کوتاه فکاهی می شود. تاریخچه. تعیین زمان و مکان تولد اپرای پوپی دشوار است. «وقایع نگاری ها می گویند که آغازگران اپرا در پالرمو، دون گائتانو گرکو (۱۸۱۳–۱۸۷۴) و دون لیبراتو کانینو بودند، در حالی که در کاتانیا، دون گائتانو کریمه (۱۸۰۷–۱۸۷۷) و دشمنش جیووانی گراسو (۱۷۹۲–۱۸۶۳) بودند.» به اصطلاح "پوپی های بدون زره" (یعنی بدون زره) قطعاً مقدم بر پوپی های زره دار بودند و برای نمایش داستان ها و نمایش های لوده گری سیسیلی استفاده می شدند که هنوز هم اجرا می شوند. مطالعات همچنین نشان می دهد که از قرن شانزدهم، نمایش های جوانمردی با عروسک ها در سراسر اروپا به روی صحنه می رفتند؛ و در قرن هجدهم چنین نمایش هایی در سیسیل و ناپل نیز اجرا می شدند (که در تئاتر جوزپینا دِ اریکو که با نام «دونا پپا» نیز شناخته می شود، نمایش داده می شدند). با این حال، تنها در دهه های اول قرن نوزدهم، در سیسیل، رپرتوار شوالیه گری به چنان موفقیت چشمگیری دست یافت که جایگزین همه موارد دیگر شد و مجموعه ای از نوآوری های فنی و تصویری
را رقم زد. مطالعات متعددی به اپرای عروسک گردان سیسیلی اختصاص داده شده است. جدیدترین تحقیقات توسط ایگناتسیو ای. بوتیتا، برنادت مایورانا، الساندرو ناپولی و روزاریو پریکونه، به دنبال مشارکت های تاریخی و بنیادی آنتونینو بوتیتا، آنتونینو اوچلو، یانه ویباک و کارملو آلبرتی انجام شده است. علاوه بر این، نمی توان از مطالعات بنیادی جوزپه پیتره و سباستیانو لو نیگرو و همچنین کتاب "اپرای عروسک گردان" اثر آنتونیو پاسکوالینو (سلریو ۱۹۷۷) چشم پوشی کرد. روایت ها و خاطرات خود عروسک گردانان را نیز می توان به این فهرست کوتاه اضافه کرد. مطالعات متعددی به اپرای عروسک گردان سیسیلی اختصاص داده شده است. جدیدترین تحقیقات توسط ایگناتسیو ای. بوتیتا، برنادت مایورانا، الساندرو ناپولی و روزاریو پریکونه، به دنبال مشارکت های تاریخی و بنیادی آنتونینو بوتیتا، آنتونینو اوچلو، یانه ویباک و کارملو آلبرتی انجام شده است. علاوه بر این، نمی توان از مطالعات بنیادی جوزپه پیتره و سباستیانو لو نیگرو و همچنین کتاب "اپرای عروسک گردان" اثر آنتونیو پاسکوالینو (سلریو ۱۹۷۷) چشم پوشی کرد. روایت ها و خاطرات خود عروسک گردانان را نیز می توان به این فهرست کوتاه اضا
فه کرد. در طول زمان، اپرای پوپی دوره های بحران جدی را پشت سر گذاشته است: جوزپه پیتره زوال آن را در پایان قرن نوزدهم ثبت کرده است؛ بحران جدیدی به دهه ۱۹۳۰ برمی گردد و به دلیل گسترش سینما بود؛ جدیدترین و حتی قاطع ترین آن، مربوط به دهه های پنجاه و شصت است، زمانی که محله های محبوب شهرها پس از گسترش اشکال جدید رفاه اقتصادی دوران مصرف گرایی، شروع به خالی شدن و طرد فرهنگ سنتی کردند. با وجود این دوره های دشوار، اپرای پوپی هنوز هم توسط شرکت های مختلف جزیره اجرا می شود، شرکت هایی که تاریخ باستانی یا جدیدتری دارند و مخاطبان جدیدی را جذب می کنند و سرزندگی تازه ای را نشان می دهند. اعلام اپرای عروسکی به عنوان «شاهکار میراث شفاهی و ناملموس بشریت» یونسکو در سال ۲۰۰۱، پس از نامزدی مورد حمایت انجمن حفاظت از سنت های مردمی، سهم بسزایی در توجه مجدد به تئاتر عروسکی سنتی سیسیل داشته است. این اپرا به عنوان اولین فعالیت ایتالیایی که این شناخت مهم را به دست آورد، در سال ۲۰۰۸، پس از تصویب کنوانسیون حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس ایتالیا در سال ۲۰۰۳، در فهرست میراث فرهنگی ناملموس بشریت ثبت شد. عروسک و عروسک گردان: ویژگی های کلی. این عروس
ک ها که به یک قاب چوبی مجهز شده اند، زره واقعی دارند، با تزئینات غنی و تراش های دقیق تزئین شده اند و بسته به «مکتب» خود، حرکاتشان متفاوت است: پالرمو، کاتانیا یا ناپل. آن ها از نظر برخی جنبه های مکانیکی و تمثیلی و گاهی اوقات در موضوعات مختلف، با هم تفاوت دارند. به طور کلی، قاب از یک تنه چوبی تشکیل شده است که پاها به آن متصل شده اند و امکان حرکت پاندولی را فراهم می کنند. "پوپی ها" با استفاده از نخ ها و میله های فلزی حرکت داده می شوند. میله اصلی که نخ ها برای کنترل اندام ها به آن متصل هستند، از مرکز سر عبور کرده و آن را به تنه متصل می کند. انتهای بالایی میله قلاب دار است و به عروسک خیمه شب بازی اجازه می دهد تا حتی در حین بازی به طور موقت معلق بماند. و کج کردن میله امکان حرکت عروسک خیمه شب بازی را فراهم می کند. از دیدگاه تصویری، می توان به طور کلی شخصیت های زره پوش (مسلح) را از شخصیت های بدون زره (در صفحه) تشخیص داد. زره و لباس عروسک ها به یک رمز شمایل نگاری پیچیده پاسخ می دهد و به سبک رمانتیک قرن نوزدهم برای بازنمایی قرون وسطی پایبند است. در میان شخصیت های مسلح، قهرمانان مسیحی و سارازن را می توان تشخیص داد. جنگج
ویان مسیحی چهره های مهربان و چهره های متقارنی دارند، دامن اسکاتلندی (که در پالرمو فارونچینا و در کاتانیا وستی نامیده می شود) می پوشند و نمادهای مربوط به خانواده خود را روی کلاهخود، سینه بند و سپرهای خود نشان می دهند که به مخاطب اجازه می دهد شخصیت ها را بشناسد. ساراسن ها چهره های برجسته تری دارند؛ آنها اغلب شلوار و عمامه می پوشند و زره آنها با هلال ماه و ستاره تزئین شده است. در میان شخصیت های صفحه، شخصیت های طنزآمیزتر برجسته تر هستند: در کاتانیا، شناخته شده ترین آنها پپینینو است که به عنوان ملازم رولاند و رنو عمل می کند. در پالرمو، نوفریو و ویرتیچیو در نمایش های فکاهی، با لحنی شهوت انگیز و خنده دار اجرا می کنند که اغلب اجرا را به پایان می رساند. قدمت نمایش های فکاهی به "واستاسات"، نمایش های طنزی که از کمدیا دلارته گرفته شده اند، برمی گردد. عروسک گردان - که با نام های «"اُپرانته"»، «"تئاترینارو"» و در ناپل «"پوپانته"» نیز شناخته می شود - تئاتر را مدیریت می کند، کارگردان نمایش است و عروسک ها را به حرکت درمی آورد، و به صحنه های حماسی نمایش داده شده پیشنهاد، شور و شوق و حس ترحم می دهد. او صحنه ها و پوسترهای تبلیغا
تی را نقاشی می کند و گاهی حتی عروسک ها را می سازد. عروسک گردانان، حافظان میراث عظیمی از داستان ها، کدهای نمایشی و تکنیک های ساخت هستند که هنوز هم به صورت شفاهی از معلم به دانش آموز منتقل می شوند. برای تبلیغ نمایش ها، پوسترهای تبلیغاتی ("کارتلی") در بیرون تئاترها نصب می شدند؛ امروزه از آنها برای تزئین دیوارهای تئاترها استفاده می شود. این پوسترها که با رنگ های روشن نقاشی می شدند، نمایانگر قسمت های مختلف چرخه کارولینگی بودند و به مردم اطلاع می دادند که روایت عروسک گردان در چه مرحله ای از زمان خود قرار دارد. عروسک ها، "کارتل ها"، صحنه ها و وسایل صحنه، بخشی از به اصطلاح "صنایع دستی" گروه هستند که مجموعه ای از اشیاء لازم برای اجرای نمایش است. انتقال میراث. عروسک گردانان، که جامعهٔ میراثی اپرای پوپی را تشکیل می دهند، نگهبانان میراثی گسترده و پیچیده هستند که هنوز هم به صورت شفاهی از معلم به شاگرد، چه در خانواده و چه در خارج از آن، منتقل می شود. این میراثی است که شامل داستان های نمایش داده شده و شیوه های نمایش، کدهای اجرایی (مانند کد صوتی، کد حرکتی و غیره) و همچنین تکنیک های ساخت عروسک ها و نحوهٔ رنگ آمیزی صحنه ها و پ
وسترها می شود. انتقال این میراث در شرکت ها و کارگاه های صنایع دستی، عمدتاً از طریق گوش دادن و مشاهدهٔ استاد توسط شاگرد جوان صورت می گیرد. در بافت سنتی، انتقال این میراث ناملموس با لذت بردن روزانه از نمایش عصرگاهی تسهیل می شد. با رفتن به تئاتر هر شب، می توانستیم به داستان های نمایش داده شده گوش دهیم و آنها را تماشا کنیم؛ بنابراین مشاهدهٔ استادان در حال کار هر روز، تغییر نسلی موفق و انتقال دانش را تضمین می کرد. اگرچه بحران اواسط قرن نوزدهم باعث بی نظمی قابل توجهی در نمایش ها شد (دیگر روزانه اجرا نمی شد)، اما حتی امروزه نیز انتقال این میراث طبق روش های سنتی انجام می شود. برای تقویت روند انتقال میراث زنده اپرای پوپی سیسیلی و پاسخگویی مؤثر به چالش های هزاره جدید، در سال ۲۰۱۸، گروه های عروسکی در «شبکه سازمان های ایتالیایی برای حفاظت، ترویج و ارتقای اپرای پوپی» گرد هم آمدند.
رونالد هاور (; – ) مورخ، و زندگی نامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. ) مورخ فیلم، متخصص حفاظت از آثار باستانی و نویسنده آمریکایی بود. او بیش از بیست سال مدیر برنامه های فیلم در موزه هنر شهرستان لس آنجلس بود.
روسلان ملزیدینوف (به روسی: Руслан Мельзиддинов؛ زادهٔ ۲۶ مارس ۱۹۸۵) یک بازیکن فوتبال حرفه ای ازبکستانی است که در پست هافبک برای باشگاه فوتبال اندیجان بازی می کند. دوران باشگاهی. ملزیدینوف دوران حرفه ای خود را در سال ۲۰۰۷ در نفتچی فرغانه آغاز کرد. در سال ۲۰۰۹، او به بنیادکار پیوست و ۴ فصل برای این باشگاه بازی کرد. پس از یک سال بازی در لیگ برتر قزاقستان در ژتیسو در سال ۲۰۱۳، او به باشگاه سابق خود نفتچی فرغانه بازگشت. در سال ۲۰۱۵، او به باشگاه ایرانی نفت مسجدسلیمان پیوست. دوران ملی. او برای تیم ملی فوتبال ازبکستان از جمله یک بازی در مرحلهٔ مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۰ بازی کرده است.
اتو فریدریش (; – ) روزنامه نگار، و نویسنده کودکان اهل ایالات متحده آمریکا بود.
ادواردو گاربین (پادوا، ۱۲ مارس ۱۸۶۵ - برشا، ۱۲ آوریل ۱۹۴۳) یک خواننده تنور ایتالیایی بود که بیشتر به خاطر خلق شخصیت فنتون در اپرای فالستاف اثر جوزپه وردی (۹ فوریه ۱۸۹۳) شناخته می شود. او در زادگاهش تحصیل کرد و نخستین حضورش روی صحنه در نمایش «جبر سرنوشت» اثر جوزپه وردی، در اجرای سپتامبر ۱۸۹۱ ویچنزا بود. وی همچنین در نخستین اجرای جهانی نمایش «کریستوف کلمب» (Cristoforo Colombo) اثر آلبرتو فرانکتی در تئاتر کارلو فلیچه در جنوا به تاریخ ۶ اکتبر ۱۸۹۲، در نقش «دون فرنان» هنر آفرینی کرد. در سال های بعد، او به تئاترهای بزرگ ایتالیایی و اروپایی دعوت شد. او که مفسر بسیار مورد احترام آثار وردی بود، طیف گسترده ای از نقش ها (نقش های جاکومو پوچینی، مفیستوفله اثر آریگو بوئیتو، کارمن اثر ژرژ بیزه) را نیز اجرا کرد. او در سال ۱۹۱۴ از صحنه کناره گیری کرد. هرچند در نخستین نمایش جهانی «گیسموندا» اثر رنزو بیانکی، در کنار ایدا کوایاتی و دومنیکو ویلیونه بورگزه در سالن اپرای رم در سال ۱۹۱۷. وی همسر خواننده سوپرانو، آدلینا استله، بود که در سال ۱۸۹۳ در نمایش «فالستاف» اثر وردی با او در نقش نانتا آواز خوانده بود و در محبوبیت «لا بوهم» با
او بسیار سهیم بود
یک زخم سوراخ شده (انگلیسی: Perforated ulcer) وضعیتی است که در آن، یک زخم درمان نشده دیوارهٔ مخاطی بخشی از دستگاه گوارش (برای نمونه معده یا روده بزرگ) را سوراخ کرده و موجب نشت محتویات معده به حفره شکمی می شود. نشانه ها و علائم. یک زخم سوراخ شده می تواند در دستهٔ سوراخ شدگی استرکورال قرار گیرد که شامل مجموعه ای از عوامل مختلف است که سبب سوراخ شدن دیوارهٔ روده می شوند. نخستین نشانهٔ یک زخم گوارشی سوراخ شده معمولاً بروز ناگهانی دردی شدید و تیز در شکم است. این درد معمولاً در همان ابتدا به بیشترین شدت خود می رسد و ادامه پیدا می کند. به طور معمول هرگونه حرکت باعث تشدید آن می شود و با سرفه یا عطسه به شکل چشمگیری شدت می گیرد. علت ها. از جمله علت ها می توان به الکل، سیگار کشیدن، مصرف خوراکی ها و نوشیدنی های بسیار اسیدی (مانند قهوه) و نیز داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDها) اشاره کرد. تشخیص. زخم در آغاز به عنوان یک زخم گوارشی شناخته می شود، پیش از آن که تمام ضخامت دیوارهٔ معده یا دوازدهه را سوراخ کند. تشخیص با گرفتن رادیوگرافی شکم یا قفسه سینه در حالت ایستاده (برای یافتن هوا در زیر دیافراگم) انجام می شود. این در واق
ع یکی از معدود مواردی است که در دوران معاصر برای درمان یک زخم عمل جراحی انجام می گیرد. بسیاری از زخم های سوراخ شده به باکتری "هلیکوباکتر پیلوری" نسبت داده شده اند. پیش آگهی. زخم گوارشی سوراخ شده یک وضعیت جدی است که میزان مرگ ومیر کلی گزارش شده آن بین ۵٪ تا ۲۵٪ است و با افزایش سن می تواند تا ۵۰٪ نیز برسد. میزان بروز زخم سوراخ شده به طور پیوسته در حال کاهش است، هرچند هنوز مواردی از آن رخ می دهد.
تلگراف ()، تلگراف، ارگان خبری چاپی اصلی در جورجیای مرکزی است. این روزنامه سومین روزنامه بزرگ ایالت جورجیا (پس از آتلانتا ژورنال-کانستیتیوشن و آگوستا کرونیکل) است. تلگراف که در سال ۱۸۲۶ تأسیس شد، چندین تغییر نام، ادغام و تغییر ناشر را تجربه کرده است. از ژوئن ۲۰۰۶، این روزنامه متعلق به شرکت مک کلاچی، یک شرکت انتشاراتی آمریکایی سهامی عام است.
فرهنگنامه زندگینامه ادبی ()، متخصص فرهنگ جامع زندگی نامه تقدیم به ادبیات است. این مجموعه ۳۷۵ جلدی منتشر شده توسط گروه گیل، مجموعه ۳۷۵ جلدی طیف گسترده ای از موضوعات، دوره ها و ژانرهای ادبی را با تمرکز بر ادبیات آمریکا و ادبیات بریتانیا پوشش می دهد.
آلژان هارمتیز (؛ زادهٔ ) مورخ، رمان نویس، روزنامه نگار، و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا است. زندگی اولیه و تحصیلات. هارمتیز با نام اصلی آلژان ملتسیر لوین در جنوب کالیفرنیا، نزدیک استودیوهای مترو گلدوین میر (MGM) بزرگ شد. مادرش، رز ملتزر، از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۵۱ در بخش لباس MGM، به عنوان حسابدار و سپس دستیار رئیس بخش، کار می کرد.
پرنتیس هال ()، یک ناشر بزرگ آمریکایی educational بود. این انتشارات محتوای چاپی و دیجیتالی را برای بازار کودکان ۶ تا ۱۲ سال و آموزش عالی منتشر می کرد. این انتشارات در طول بخش عمده ای از قرن بیستم یک شرکت مستقل بود. در چند سال آخر فعالیت خود، متعلق به شرکت آموزشی ساواس بود و سپس در آن ادغام شد.
انتشارات دانشگاه مرسر ()، انتشارات دانشگاه مرسر (Mercer University Press) که در سال ۱۹۷۹ تأسیس شد، ناشری است که بخشی از دانشگاه مرسر محسوب می شود. انتشارات دانشگاه مرسر بیش از ۱۶۰۰ کتاب منتشر کرده و سالانه ۳۵ تا ۴۰ عنوان کتاب با ۵ کارمند منتشر می کند. مرسر تنها مؤسسه مرتبط با باپتیست است که در سی سال گذشته برنامه انتشاراتی تمام وقت و فعالی داشته است. در سال ۲۰۱۹، فرماندار براین کمپ انتشارات دانشگاه مرسر را به عنوان دریافت کننده هشتمین دوره جوایز سالانه فرمانداری برای هنر و علوم انسانی معرفی کرد.
چیلراما فیلمی محصول سال ۲۰۱۱ و به کارگردانی مشترک آدام ریفکین، تیم سولیوان، آدام گرین، جو لینچ است. در این فیلم بازیگرانی همچون آدام ریفکین، سارا ماچ، اوون بنجامین، ری وایز، اریک رابرتس، لین شی، تانیا ریموند، سامر آلتیس، الیویا تیلور دادلی و ران جرمی ایفای نقش کرده اند.
زخم معده در میمون های اجرایی (انگلیسی:Ulcers in Executive Monkeys) نام پژوهشی دربارهٔ اثرات استرس بود که در سال ۱۹۵۸ در مجلهٔ "ساینتیفیک امریکن" توسط جوزف وی. برِیدی منتشر شد. روش آزمایش. در نسخهٔ ابتدایی این پژوهش، برِیدی میمون ها را در «صندلی های ثابت کننده» قرار داد و آن ها را شرطی کرد تا یک اهرم را فشار دهند. به میمون ها هر ۲۰ ثانیه یک شوک الکتریکی داده می شد مگر آن که در همان بازهٔ زمانی اهرم را فشار می دادند. این مطالعه به طور ناگهانی متوقف شد زیرا بسیاری از میمون ها بر اثر زخم معده سوراخ شده جان باختند. برای آزمون این فرض، برِیدی از یک میمونِ جفت شده به عنوان گروه کنترل استفاده کرد. او یک «میمون اجرایی» را در صندلی ثابت کننده گذاشت که می توانست با فشار دادن اهرم از دریافت شوک جلوگیری کند. میمون جفت شده هیچ کنترلی بر اهرم نداشت و تنها «اجرایی» با فشار روانیِ مسئولیتِ فشار دادن اهرم مواجه بود. نتایج. پس از ۲۳ روز قرار گرفتن در برنامهٔ پیوستهٔ ۶ ساعت شوک و ۶ ساعت استراحت، میمون اجرایی مرد. سپس برِیدی برنامه های گوناگونی را امتحان کرد، اما در هیچ یک میمون ها جان خود را از دست ندادند. او دوباره به همان برنا