Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رسید، وی توانست سریع محاصره ممفیس را از بین ببرد، مصریان را در جنگ شکست دهد و آتنی ها را از ممفیس دور کند. محاصره پروسوپی تیس (۴۵۵ پیش از میلاد). آتنی ها اکنون دوباره به جزیره پروسوپی تیس در دلتای نیل، جایی که کشتی های آنها پهلو گرفته بود، عقب نشینی کردند. در آنجا، بغابوخش ۱۸ ماه آنها را محاصره کرد، تا اینکه سرانجام توانست با حفر کانال رودخانه را از اطراف جزیره تخلیه کند و بدین ترتیب «به جزیره به سرزمین اصلی بپیوندد». طبق روایت توسیدید، پارسیان به جزیره سابق گذشتند و آن را تصرف کردند. فقط تعداد کمی از نیروهای آتن، که از طریق لیبی به سیرنه راهپیمایی کردند، زنده ماندند و به آتن بازگشتند. با این حال، در نسخه دیودور سیسیلی، تخلیه رودخانه مصری ها (که توسیدید از آنها نام نمی برد) را وادار به تسلیم به پارسیان کرد. پارسی ها که نمی خواستند در حمله به آتنی ها تلفات سنگینی متحمل شوند، در عوض به آنها اجازه دادند آزادانه به سیرنه عزیمت کنند. از آنجا که شکست در لشکرکشی مصر باعث وحشت واقعی آتن از جمله انتقال خزانه اتحادیه دلوس به آتن شد، احتمالاً نسخه توسیدید صحیح است.
ویکتوریا ساموئیلوونا توکاروا (به انگلیسی: Viktoriya Samuilovna Tokareva) (متولد ۲۰ نوامبر ۱۹۳۷، لنینگراد)، رمان نویس، سردبیر و فیلمنامه نویس روسی می باشد. او نویسنده فیلم نامه های "آقایان ثروت،" "میمینو، یک سگ روی پیانو بود"، و "کلاه" است. زندگی نامه. متولد ۱۹۳۷ در لنینگراد، در خانواده مهندس سامویل ناسونوویچ شفتر (۱۹۰۷–۱۹۴۵)، یهودی الاصل، اهل شهر زابوریه، ناحیه لپل، استان ویتبسک. مادر - ناتالیا استپانونا خلوپوا (۱۹۱۳–۱۹۹۵)، اصالتاً روسی-اوکراینی، اهل شهر گورلووکا، منطقه دونتسک - به عنوان گلدوزی در یک آتلیه و کنار آن به عنوان یک تایپیست کار می کرد. پدرش به شبه نظامیان فراخوانده شد، متعاقباً به شدت بیمار شد، بهدلیل سرطان مری در بیمارستان بستری شد و در ژانویه ۱۹۴۵ درگذشت. در طول جنگ، یک مادر و دو دختر: ویکتوریا (۱۹۳۷) و رجینا (۱۹۳۶) به روستای کیکنور، منطقه کیروف، جایی که تمام خانواده پدر اعزام شدند، سکونت گزیدند. عشق به ادبیات او در ۱۳ سالگی، زمانی که مادرش داستان چخوف «ویولن روچیلد» را خواند خودش را نشان داد. با این حال، اشتیاق به ادبیات بلافاصله به میل برای نویسنده شدن تبدیل نشد: به عنوان یک دختر، توکاروا تصمی
م گرفت در رشته پزشکی تحصیل کند. اما درخواست او رد شد و او مجبور شد آموزش موسیقی دریافت کند و به مدت چهار سال پیانو تمرین کند، ابتدا در یک مدرسه موسیقی و در کالج موسیقی لنینگراد (او در سال ۱۹۵۸ فارغ التحصیل شد) و سپس در کنسرواتوار دولتی N.A. Rimsky-Korsakov لنینگراد. ویکتوریا توکاروا پس از ازدواج به مسکو نقل مکان کرد. او در مدرسه موسیقی کودکان به عنوان معلم آواز کار کرد و در همان زمان شروع به نوشتن نثر کرد، سپس به عنوان ویراستار در استودیو فیلم مسفیلم مشغول به کار شد. در سال ۱۹۶۲، تحت حمایت شاعر سرگئی میخالکوف، توکاروا وارد VGIK در بخش فیلمنامه نویسی شد، که در سال ۱۹۶۷ از آن فارغ التحصیل شد. در سال دوم تحصیل در مؤسسه، به توصیه ولادیمیر ووینوویچ، اولین داستان کوتاه خود را با نام «روزی بدون دروغ» (انتشار «گارد جوان») منتشر کرد. او در تلویزیون به عنوان یک نویسنده کار می کرد. در سال ۱۹۷۱ به اتحادیه نویسندگان اتحاد جماهیر شوروی پیوست. کتاب های نوشته شده در دهه ۱۹۹۰ عبارتند از پایان مبارک (۱۹۹۵)، شادترین روز (۱۹۹۵)، به جای من (۱۹۹۵)، و اسب های بالدار(۱۹۹۶) که در مجلات «دنیای جدید» و «جوانی» منتشر شده اند. در سال ۱۹۶
۸، او جایزه گوساله طلایی باشگاه ۱۲ صندلی Literaturnaya Gazeta را دریافت کرد و یکی از سه نفر اولی شد که این جایزه به او اهدا می شود. خانواده. شوهر - ایگور دیاچنکو. دختر - ناتالیا توکاروا (متولد ۱۹۶۵)، فیلمنامه نویس، روانکاو. او با والری تودوروفسکی ازدواج کرد. نوه - پیوتر تودوروفسکی، فیلمنامه نویس و کارگردان (متولد ۱۹۸۶). نوه - Ekaterina Todorovskaya (متولد ۱۹۹۵) آثار سینمایی. توکاروا از اواخر دهه ۱۹۶۰ کار خود را با کارگردانان مختلف سینمای شوروی آغاز کرد. بسیاری از فیلمنامه های توکاروا اقتباسی ازداستان ها یا کتاب های او هستند، از جمله "۱۰۰ گرم برای شجاعت" (۱۹۷۶)، "قبل از امتحان" (۱۹۷۷)، و "طلسم" (۱۹۸۳). سه فیلم "جنتلمن های ثروتمند" (۱۹۷۱، فیلمنامه با الکساندر سری و گیورگی دانلیا)، "میمینو" (۱۹۷۷، فیلمنامه با رواز گابریادزه و گیورگی دانلیا) و "یک سگ روی پیانو بود" (۱۹۷۸) بسیار موفق بودند. "میمینو" در سال ۱۹۷۸ جایزه دولتی و در سال ۱۹۷۷ مدال طلای جشنواره بین المللی فیلم مسکو را دریافت کرد. جوایز. نشان افتخار (۱۱ دسامبر ۱۹۸۷) - برای خدمات در ادبیات شوروی
مبارزات دموکراتیک ژوئن () که به نام های جنبش دموکراسی ژوئن و خیزش دموکراتیک ژوئن نیز شناخته می شود، یک جنبش سراسری طرفدار دموکراسی در کره جنوبی بود که از ۱۰ تا ۲۹ ژوئن ١٩٨٤ اعتراضات گسترده ای را برانگیخت. تظاهرات دولت حاکم را مجبور به برگزاری انتخابات و ایجاد اصلاحات دموکراتیک دیگر کرد که منجر به تأسیس جمهوری ششم، دولت کنونی کره جنوبی شد. در ۱۰ ژوئن، رئیس جمهور وقت چون دو هوان، روه تای-وو را به عنوان رئیس جمهور بعدی اعلام کرد. تعیین علنی جانشین به عنوان آخرین توهین به بازنگری در قانون اساسی کره جنوبی برای اجازه انتخابات مستقیم رئیس جمهور تلقی می شد. اگرچه فشار بر رژیم، در قالب تظاهرات دانشجویان و سایر گروه ها، مدتی بود که افزایش یافته بود، اما این اعلامیه اعتراضات گسترده و مؤثری را در پی داشت. عدم تمایل به توسل به خشونت جهت سرکوب مردم قبل از بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ سئول (که توجه جهانی را به خود جلب کرد), و اعتقاد به اینکه روه تای-و می تواند با توجه به اختلافات درون اپوزیسیون به هر حال در انتخابات رقابتی پیروز شود. , چون و و هوان روه تای-وو به خواسته های اصلی انتخابات ریاست جمهوری مستقیم و احیای آزادی ها
ی مدنی موافقت کردند. اگرچه روه در دسامبر با یک رأی اکثریت به عنوان رئیس جمهور انتخاب شد، تحکیم دموکراتیک کره جنوبی به طور کامل در جریان بود. زمینه. انتخابات غیر مستقیم ریاست جمهوری. از زمان اجرای قانون اساسی یوشین در سال ۱۹۷۲ توسط پارک چونگ هی، رئیس جمهور وقت، رؤسای جمهور کره جنوبی به طور غیرمستقیم توسط کنفرانس ملی اتحاد انتخاب می شدند. این سیستم حتی پس از ترور پارک و سپس چوی کیو-ها که خودش پس از کودتای دوازدهم دسامبر جانشین چونگ شد، پابرجا ماند. از آنجایی که انتخابات توسط خود حکومت انتخاب شده بود، هیچ نوع کنترل دموکراتیکی بر قدرت ریاست جمهوری را نشان نمی داد. چونگ به دنبال ارتقای جایگاه داخلی و بین المللی خود با ارائه پوششی از نمایندگی دموکراتیک، انتخابات پارلمانی را در سال ۱۹۸۵ برگزار کرد. با وجود اینکه حزب حاکم تنها دو مقام را از دست داد، نتیجه یک پیروزی اخلاقی بزرگ برای مخالفان به رهبری کیم دای جونگ و کیم یانگ سام بود. خواسته اصلی اپوزیسیون انتخابات مستقیم ریاست جمهوری بود، و چونگ تلاش کرد تا با راه اندازی کمپین تأخیر، مشورت و تعویق این امر را خنثی کند. یک کمیته پارلمانی چندین ماه در مورد پیشنهادات مختلف
بحث کرد اما در ۱۳ آوریل ١٩٨٤، چونگ این کمیته را تا بعد از المپیک تعلیق کرد. این اقدام ناآرامی ها را تشدید کرد، اما تظاهرات های ناشی از آن حکومت را تحت تأثیر قرار نداد و چونگ تصمیم گرفت به برنامه خود برای انتصاب روه به عنوان جانشین خود ادامه دهد. در طول این دوره، جنبش کارگری، دانشجویان دانشگاه و به ویژه کلیساها در یک اتحاد متقابل برای اعمال فشار فزاینده بر حکومت پیوستند. این امر، بخشی از جامعه مدنی را بسیج کرد، علاوه بر اپوزیسیون سیاسی، هسته مقاومت را تشکیل داد که در وقایع سرنوشت ساز ژوئن عمومیت یافت. شکنجه و مرگ باک جونگ چئول. در دهه ۱۹۸۰، بسیاری از فعالان دانشجویی پس از وقایع قتل عام گوانگجو در سال ۱۹۸۰، علیه دیکتاتوری چون دو هوان در حال مبارزه بودند. باک جونگ چول، رئیس شورای دانشجویی در بخش زبان شناسی دانشگاه ملی سئول بود. در جریان تحقیقات امنیتی، باک که بازداشت شده بود از اعتراف به محل اختفای یکی از فعالان همکار خود خودداری کرد. در طول بازجویی، مقامات از تکنیک های القای حس غرق شدن برای شکنجه او استفاده کردند، که در نهایت منجر به مرگ او در ۱۴ ژانویه ١٩٨٤ شد. اطلاعات مربوط به وقایع مرگ باک جونگ چئول در ابتدا
سرکوب شد. با این حال، در ۱۸ مه، انجمن کشیشان کاتولیک برای عدالت (CPAJ) حقیقت را برای مردم فاش کرد و احساسات عمومی بیشتر برانگیخته شد. این انجمن به افتخار او تظاهراتی را در ۱۰ ژوئن برنامه ریزی کرد. مرگ لی هان یول. با تشدید تظاهرات، دانشجویان در دانشگاه یانسه سوگند یاد کردند که در میدان حاضر شوند و در روز ۹ ژوئن در دانشگاه تظاهرات کردند. در جریان اعتراض، لی هان یول، دانشجوی دانشگاه یانسه، با نفوذ یک نارنجک گاز اشک آور به جمجمه اش به شدت مجروح شد. تصویر جراحت او به سرعت به نماد اعتراضات بعدی در هفته های بعد تبدیل شد. وی سرانجام در ۱۴ ژوئیه پس از موافقت حکومت با خواسته های مردم بر اثر شدت جراحات جان باخت. بیش از ۱٫۶ میلیون شهروند در مراسم تشییع جنازه ملی او شرکت کردند. تظاهرات اصلی. قانون اساسی ۱۹۸۰ رئیس جمهور را به یک دوره هفت ساله محدود کرده بود ولی چون دو هوان هیچ تلاشی برای اصلاح این سند نکرد تا به او اجازه دهد دوباره در سال ۱۹۸۷ نامزد شود. با این حال، در حالی که حکومت او تا حدودی ملایم تر از پارک بود، او در برابر درخواست ها برای باز کردن بیشتر رژیم مقاومت کرد. در ۱۰ ژوئن، روه تای-وو به عنوان نامزد ریاست جمه
وری در همایش حزب عدالت دموکراتیک در جامسیل آرنا نامزد شد. تظاهرات بزرگی در سرتاسر کشور برگزار شد و حدود ۲۴۰۰۰۰ نفر در ۲۲ شهر از جمله سئول شرکت کردند. بسیاری از افراد از هر طبقه اجتماعی به شرکت کنندگان پیوستند و از تظاهرات حمایت کردند. در ۱۸ ژوئن، تظاهرات ملی برای طرد نارنجک های گاز اشک آور، ۱٫۵ میلیون نفر را در حداقل ۱۶ شهر به خیابان ها آورد. سرانجام، کارگران یقه سفید که پیش از این در حاشیه مانده بودند، با پرتاب رول دستمال توالت، کف زدن و حمایت خود را اعلام کردند. در ۱۹ ژوئن، چون دستور بسیج ارتش را صادر کرد، اما از ترس تکرار کشتار خشونت آمیز گوانگجو، ظرف چند ساعت آنها را لغو کرد. در ۲۶ ژوئن، راهپیمایی بزرگ ملی صلح توسط گوک بون (ستاد جنبش ملی برای دستیابی به قانون اساسی دموکراتیک - بیش از ۱ میلیون نفر) برگزار شد. که مردم در ۳۴ شهر شرکت کردند و ۳۴۶۷ نفر بازداشت شدند. سرانجام، رو تائه وو اعلامیه ۲۹ ژوئن را صادر کرد و با وعده اصلاح قانون اساسی و آزادی کیم دای جونگ، در برابر خواسته های معترضان تسلیم شد. پیامدها. اقدام بزرگ کارگری ١٩٨٤. پس از خیزش دموکراتیک ژوئن، اتحادیه کارگری گروه هیوندای موتور در اولسان در ۵ ژوئ
یه تأسیس شد. بسیاری از کارگران در سراسر کشور شروع به تأسیس اتحادیه های کارگری کردند و اقداماتی را برای خواستار شرایط بهتر مانند اعتصابات و اعتصابات انجام دادند. در عرض یک سال، ۴۰۰۰ اتحادیه جدید به نمایندگی از حدود ۷۰۰۰۰۰ کارگر تأسیس شد و اعضای اتحادیه از ۱٫۰۶ میلیون در سال ۱۹۸۶ به ۱٫۹۸ میلیون در سال ۱۹۹۰ افزایش یافت. یک کارگر به نام لی سوک کیو، پس از اصابت گاز اشک آور در ۲۲ اوت کشته شد و کارگران هیوندای در ۲ سپتامبر تالار شهر اولسان را اشغال کردند. در ۲۹ سپتامبر، دولت اعلام کرد که اقداماتی را برای تبدیل کردن کارگران به طبقه متوسط انجام خواهد داد. نهمین متمم قانون اساسی. پس از اعلامیه ۲۹ ژوئیه، سرانجام اصلاح قانون اساسی به طور جدی آغاز شد. در ۱۲ اکتبر لایحه قانون اساسی تصویب شد و در ۲۸ اکتبر تصویب شد. در ۲۵ فوریه ۱۹۸۸، زمانی که رو تائه وو به عنوان رئیس جمهور جدید به سرکار آمد، قانون اساسی جدید رسماً اجرایی شد. قانون اساسی دهم حقوق شهروندی را تقویت کرد. حقوق طبیعی و قانونی به صراحت مشخص شد، انتخابات ریاست جمهوری مستقیم اجرا شد و قدرت رئیس جمهور به نفع مجلس ملی کره جنوبی کاهش یافت. اولین انتخابات دموکراتیک در کر
ه جنوبی. روه نامزدی خود را در ۱۰ ژوئن به عنوان نامزد ریاست حزب عدالت دموکراتیک حفظ کرد و جانشین منتخب چون باقی ماند. روه از حمایت قانونی کافی در میان رای دهندگان کره ای برای رقابت در انتخابات دسامبر ١٩٨٤ برخوردار بود. دو هفته قبل از انتخابات ریاست جمهوری، پرواز ۸۵۸ کورین ایر که به سمت بانکوک پرواز می کرد منفجر شد. افشای توطئه کره شمالی علیه هواپیما و ورود کیم هیون هویی، یکی از عوامل این حمله به سئول، یک روز قبل از انتخابات، فضای سودآوری را برای رو تائه وو ایجاد کرد. انتخابات سرانجام در ۱۶ دسامبر برگزار شد. در نهایت رو تائه وو برنده شد و ۳۶٫۶ درصد از آرا را با مشارکت ۸۹٫۲ درصدی دریافت کرد. آرای مخالفان به دو بخش تقسیم شد و کیم یانگ سام ۲۸ درصد و کیم دائه جونگ ۲۷ درصد آرا را به دست آوردند. این انتخابات سرآغاز جمهوری ششم کره جنوبی بود. در فرهنگ عامه. فیلم "" به کارگردانی جانگ جون هوان خیزش دموکراتیک ژوئن را به تصویر می کشد که چگونه مرگ پارک جونگ چول جرقه اعتراض های دموکراسی خواهانه را در سراسر کشور برانگیخت که مسیر تاریخ کره را در ژوئن ١٩٨٤ تغییر داد.
کاماسی واشینگتن (؛ زادهٔ ) نوازنده ساکسوفون و موسیقی دان سبک جاز اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
هر تیم در جام باشگاه های جهان ۲۰۲۱ باید یک تیم ۲۳ نفره (که سه نفر از آنها باید دروازه بان باشند) را معرفی می کرد. تعویض بازیکن مصدوم تا ۲۴ ساعت قبل از اولین بازی تیم مجاز بود. الاهلی. سرمربی: پیتسو موسیمانه الهلال. سرمربی: لئوناردو ژاردیم الجزیره. سرمربی: مارسل کایزر پیرائه. سرمربی: نایا بنت چلسی. سرمربی: توماس توخل مونتری. سرمربی: خاویر آگیره پالمیراس. سرمربی: آبل فریرا
نوک تخت های دلیر یا مگس گیرهای دلیر یک سرده از پرندگان نوگرمسیری از خانواده مگس گیرهای ژیان مرغان است. این یکی از دو سرده دارای پرندگان نوک تخت (flatbills) و دیگری "Rhynchocyclus" است. این سرده توسط پرنده شناس اتریشی کارل ادوارد هلمایر در سال ۱۹۲۷ با نوک تخت زردزیتونی ("Tolmomyias sulphurescens") به عنوان گونه نماد برپا شد. نام سردهٔ "Tolmomyias" ترکیبی از واژهٔ یونان باستان ' به معنی «دلیری» و «جسارت» و واژهٔ نولاتین ' به معنی «مگس گیر» است. این سرده هفت گونه دارد.
نوک تخت زرد زیتونی یا مگس گیر زرد زیتونی گونه ای از پرندگان خانواده ژیان مرغان است که در جنگل های گرمسیری و نیمه گرمسیری و جنگل های آمریکای مرکزی و جنوبی یافت می شود، اما در محدوده آن تغییرهای چشمگیری در پرها، رنگ عنبیه و صدا وجود دارد که سبب گمانه زنی هایی مبنی بر وجود بیش از یک گونه می شود. پرهای آن به طور کلی زرد مایل به سبز، چشم تا نوک سفید، تاج اغلب مایل به خاکستری و برخی از زیرگونه ها دارای لکه تیره روی گوش هستند. نوک تخت در بالا سیاه و در پایین صورتی کم رنگ یا خاکستری است. شبیه نوک تخت لبه زرد است، اما برخلاف نوک تخت تاج خاکستری است.
نوک تخت تاج خاکستری یا مگس گیر تاج خاکستری گونه ای از پرندگان خانواده ژیان مرغان است که در جنگل های مرطوب آمازون و جنگل های اقیانوس اطلس در آمریکای جنوبی یافت می شود. شباهت زیادی به نوک پهن های لبه زرد و زردزیتونی دارد، اما فک پایین آن تیره با پایهٔ کم رنگ است. این پرنده نسبتاً رایج با طیف گسترده ای است و اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت آن را در رده " کمترین نگرانی " ارزیابی کرده است.
نوک تخت لبه زرد یا نوک تخت زیمر گونه ای از پرندگان خانواده ژیان مرغان است که در جنگل های نمناک در جنوب آمریکای مرکزی، و Choco و آمازون در آمریکای جنوبی یافت می شود. تفاوت های چشمگیری (به ویژه صدا) بین جمعیت های شرق و غرب آند وجود دارد، که سبب پیشنهادهایی می شود که این دو باید به عنوان گونه های جداگانه در نظر گرفته شوند، در این صورت، جمعیت غرب آند نام انگلیسی لبه زرد با نام علمی "T. flavotectus" را حفظ می کند، در حالی که جمعیت آمازون با نام علمی "T. assimilis" با نام انگلیسی Zimmer's flatbill (یا flycatcher) را حفظ کرده است.
یک روز، یک رؤیا و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۰۵ و به کارگردانی فاضیل است. در این فیلم بازیگرانی همچون سریکانات، سونیا آگراوال و نیزلگال راوی ایفای نقش کرده اند.
برچیدن (یا برچیدن حشرات) یک راهبرد تغذیه ای توسط پرندگان است که در آن طعمه های بی مهرگان، عمدتاً بندپایان، را با کندن آنها از شاخ و برگ یا زمین، از شکاف هایی مانند صخره ها و زیر بام خانه ها، یا حتی، از جانوران زنده، مانند کنه و شپش را برمی چینند. این رفتار با شکار هوایی حشرات در هوا یا تعقیب حشرات متحرک مانند مورچه ها در تضاد است. برچیدن در پرندگان به غذایابی برای بذر یا میوه اطلاق نمی شود. حشره یابی یک راهبرد تغذیه ای رایج برای برخی از گروه های پرندگان است، از جمله کمرکgی ها، چره ریسک ها (شامل جوجه ها)، سسکها، دارخزک های، مگس گیران جهان قدیم، ژیان مرغان جهان قدیم، سسکان جهان قدیم، لیکویان، سرودخوان، چرخ ریسک نمایان، مرغ های مگس و کوکوها. بسیاری از پرندگان بستگی به در دسترس بودن منابع مختلف غذا و فرصت های لحظه ای، از چندین راهبرد تغذیه ای استفاده می کنند.
هیپسیستارها یا فرقه تئوس هیپسیستوس () یعنی پرستندگان هیپسیستوس (زبان یونانی: Ὕψιστος، خدای «برترین»)، گروهی مذهبی بودند که به خدای متعالی اعتقاد داشتند. تجدید نظرهای بعدی این دین یونانی به سمت توحید تنظیم شد زیرا در بین مردم بیشتر مورد توجه قرار گرفت. این اصطلاح برای اولین بار در نوشته های گریگوری نازیانزنوس (Orat. xviii، ۵) و گریگوری نیسا (برخلاف Eunom. ii)، حدود ۳۷۴ پس از میلاد دیده می شود. این اصطلاح به مجموعه ای از کتیبه هایی مربوط می شود که مربوط به حدود ۱۰۰ پس از میلاد تا حدود ۴۰۰ پس از میلاد است، عمدتاً نذری های کوچک. اما همچنین شامل محراب ها و سنگ نگاره هایی است که به تئوس هیپسیستوس، یا گاهی به سادگی هیپسیستوس، عمدتاً در مسیحیت اولیه کاپادوکیه، بیتینی و پنتوس و سواحل دریای سیاه یافت می شود که امروزه بخشی از روسیه هستند. برخی از محققان مدرن این گروه یا گروه ها را با ترسایان ذکر شده در اعمال رسولان، غیریهودی (جنتیل) با یهودیت معبد دوم می شناسند. فرقه تئوس هیپسیستوس، نمونه ای از توحید پاگانی. استیون میچل در پاسخ به منتقدان مقاله او در سال ۱۹۹۹ در مورد «فرقه تئوس هیپسیستوس»، نه تنها دیدگاه خود را مبنی بر
اینکه این فرقه نوعی پرستش «توحیدی پاگانی» (Pagan Monotheism) جدا از یهودیت و مسیحیت در جهان روم و روم متأخر بود، بیان می کند، بلکه اسناد جدیدی را برای نشان دادن گسترش این فرقه از سراسر حوزه مدیترانه شرقی، در اطراف، دریای سیاه، در مصر، و خاور نزدیک باستان اضافه می کند. این فرقه شاید بهترین شواهد را برای «یکتاپرستی پاگانیسم» به عنوان یک دین ارائه دهد. با این حال مشکلات همچنان باقی است. آیا این وقف کنندگان به این خدا به خدایان یا الهه های دیگر نیز وقفی تقدیم کرده اند؟ آ مقاله میچل با این بیان به پایان می رسد: «ما نمی توانیم کیش [تئوس هیپسیستوس] را یکتاپرستانه بنامیم به معنایی کاملاً انحصاری که در مورد یهودیت و مسیحیت باستان به کار می رود، بلکه شامل یک سری مناسک و اعمال منسجم و صریح است. که مبتنی بر اعتقاد به خدای یکتا و متعالی بود که نمی توانست به شکل انسانی نمایش داده شود» (ص ۱۹۷). اذعان به اینکه تئوس هیپسیستوس دقیقاً شبیه سایر ادیان توحیدی نیست، همان طور که میچل به درستی استدلال می کند، به این معنا نیست که عناصر توحید را نمی توان در آن و در دیگر فرقه های پاگانیسم یافت. اما این عدم انحصار، امکان ادعای اینکه توح
ید پاگانیسم نیز دارای عناصر شرک است را باز می کند.
یهودیت معبد دوم () به دین یهودیت اشاره دارد که در طول دوره معبد دوم، که با ساخت معبد دوم اورشلیم در حدود ۵۱۶ قبل از میلاد آغاز شد و با محاصره اورشلیم (۷۰ میلادی) در سال ۷۰ میلادی توسط رومیان پایان یافت. دوره دوم معبد با ظهور جریان های مذهبی متعدد و همچنین تحولات فرهنگی، مذهبی و سیاسی گسترده در میان یهودیان مشخص می شود. این شاهد پیشرفت قانون کتاب مقدس عبری، کنیسه و فرجام شناسی یهودی بود. علاوه بر این، ظهور مسیحیت اولیه در سالهای پایانی دوره معبد دوم آغاز شد. بر اساس سنت یهودی، پیامبری اصیل (נְבוּאָה‎، نِوواه) در اوایل دوران معبد دوم پایان یافت؛ این امر باعث شد که یهودیان در زمانی که بیش از همیشه به هدایت الهی نیاز داشتند، از راهنمایی آسمانی خود محروم شوند. تحت سلطه هلنیستی، افزایش نفوذ فرهنگ یونانی بر یهودیت موجب نارضایتی یهودیان سنت گرا شد که به باورهای سخت گیرانه توحیدی پایبند بودند. مخالفت با تأثیرات هلنیستی بر آیین ها و سنت های مذهبی یهودی یکی از عوامل اصلی شورش مکابیان علیه امپراتوری سلوکی بود. پس از تأسیس دودمان حَسمونی، یهودیت سنتی توسط مکابیان در سراسر سرزمین اسرائیل احیا شد، زیرا آن ها قلمرو مستقل خود
را گسترش دادند. سال های پایانی دوران معبد دوم شاهد شکل گیری چندین اندیشه مسیحایی یهودی بود. از حدود ۱۷۰ پیش از میلاد تا ۳۰ میلادی، پنج نسل پیاپی از «زوگوت» (رهبران دینی دوگانه) مسئول امور روحانی یهودیان بودند. در اواخر دوران معبد دوم، چندین مکتب یا گروه یهودی پدیدار شدند. فریسیان، گروهی محترم و تأثیرگذار، معتقد بودند که هم تورات مکتوب و هم سنت های نیاکان به طور برابر الزام آورند و اعضای آن ها هم از میان کاهنان و هم از میان مردم عادی بودند. صدوقیان، که از کاهنان عالی رتبه و اشراف زادگان تشکیل می شدند، باور به رستاخیز مردگان را رد می کردند. اسینیان، آیین های معبد را نقد می کردند، کاهنان را نامشروع و مناسک را معیوب می دانستند. آن ها انتظار پیروزی نیکی بر بدی را داشتند و برخی از آن ها زندگی در انزوا را برمی گزیدند. با این حال، بیشتر یهودیان به هیچ گروه خاصی وابسته نبودند و به اجرای سنت های رایج مانند رعایت شبات، جشن گرفتن اعیاد، حضور در کنیسه، زیارت معبد، پیروی از قوانین غذایی و ختنه نوزادان پسر خود پایبند بودند. پس از ویرانی معبد در سال ۷۰ میلادی، یهودیت از آیین های معبدمحور از جمله قربانی های مذهبی فاصله گرفت
و خود را با ساختاری جدید و بدون مرکز مقدس تطبیق داد. فرقه گرایی یهودی از میان رفت، در حالی که فریسیان – که بعدها جای خود را به خاخام ها دادند – به نیروی اصلی تبدیل شدند. این گذار بر رعایت تورات، اعمال اخلاقی، نیایش جمعی و قوانین خاخامی تمرکز یافت و موجب پیدایش یهودیت ربانی شد؛ شکلی از یهودیت که از دوران باستان متأخر تاکنون شکل غالب این دین بوده است.
یک گل بنفش چشمک می زند و فیلمی هندی محصول سال ۱۹۷۶ و به کارگردانی اس. پی موتارامان است. در این فیلم بازیگرانی همچون کمال حسن و سوجاتا ایفای نقش کرده اند.
چه احمقی و فیلمی هندی محصول سال ۱۹۷۰ و به کارگردانی شاکتی سامانتا است. در این فیلم بازیگرانی همچون شامی کاپور، آشا پارک، هلن، پریم چوپرا، مراد، منموهان کریشنا و کی.ان. سینگ ایفای نقش کرده اند.
پول برگشتی و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۷ و به کارگردانی پوری جاگاناد است. در این فیلم بازیگرانی همچون نانداموری بالاکریشنا، شریا سارن، موسکان ستهی، ویکرامجیت ویرک، کیرا دات و کبیر بدی ایفای نقش کرده اند.
اعلامیه ۲۹ ژوئن (), با عنوان رسمی اعلامیه ویژه برای هماهنگی بزرگ ملی و پیشرفت به سوی یک ملت بزرگ (), سخنرانی روه تای-وو، نامزد ریاست جمهوری حزب حاکم عدالت در ۲۹ ژوئن ۱۹۸۷ بود. در این اعلامیه، او وعده اعطاء امتیازات قابل توجه ای به مخالفان حکومت فعلی داد که برای برقراری دموکراسی خیزش دموکراتیک ژوئن را شروع کرده بودند. روه در انتخابات ریاست جمهوری آزاد آن سال پیروز شد که اولین انتخابات آزاد در پانزده سال اخیر در کره جنوبی بود. اعلامیه ۲۹ ژوئن در تاریخ نگاری مردم سالاری شدن کره جنوبی مهم است. به عقیده برخی، اعلامیه ۲۹ ژوئن نقطه عطف مهمی در برقراری دموکراسی بوده است. این اعلامیه شامل هشت مورد بود که روه تای-وو آنها را وعده داد: این اعلامیه اواخر همان سال با اعلام قانون اساسی جمهوری ششم کره در ماه اکتبر تحقق یافت.
پامال کی. سامباندام فیلمی هندی محصول سال ۲۰۰۲ و به کارگردانی مولی است. در این فیلم بازیگرانی همچون کمال حسن، سیمران، عباس، سنها، سوکوماری و کالپانا ایفای نقش کرده اند.
مورات ایگیون (؛ زادهٔ ) اقتصاددان محقق و نویسنده آمریکایی و زادهٔ ترکیه در زمینه اقتصاد خانواده، توسعه اقتصادی، اقتصاد سیاسی و کلیومتریک است. او استاد دانشگاه کلرادو بولدر است. کتاب ها. در سال ۲۰۱۵، ایگیون یک کتاب با علاقه عمومی با عنوان "جنگ، صلح و رفاه به نام خدا" منتشر کرد. در این کتاب اییگون تأثیر ایمان یکتاپرستی را بر توسعه اجتماعی-اقتصادی جوامع با استفاده از تکنیک های اقتصادسنجی مورد مطالعه قرار می دهد. او به لطف داده ها نشان می دهد که سیاست های مبتنی بر ادیان توحیدی از نظر تاریخی قلمروهای بزرگ تری داشته و طولانی تر زنده مانده اند.. بر این اساس، اییگون استدلال می کند که یکتاپرستی عامل ثبات اجتماعی سیاسی در داخل کشور اما منبع درگیری ها و تسخیر سرزمینی در سطح بین المللی است.
ولگرد و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۳ و به کارگردانی بالا است. در این فیلم بازیگرانی همچون آتاراوا، ودیکا، سای دنشیکا و ریتویکا ایفای نقش کرده اند.
شرکت آبجوسازی پابست () شرکت آمریکایی است که تاریخ پیدایش آن به یک شرکت آبجوسازی بر می گردد که در سال ۱۸۴۴ توسط جیکوب بست تأسیس شد و سال ۱۸۸۹ با اقتباس از نام فردریک پابست این چنین نام گذاری شد. در حال حاضر این شرکت، هلدینگی است که قرارداد آماده سازی بیش از ۲۴ مارک آبجو و مشروب مالت را دارد. حدود نیمی از آبجو تولیدشده و نیمی دیگر برندهای تحت تملک تحت مالکیت پابست با نام تجاری "پابست بلو ریبون" هستند. دفتر مرکزی پابست در سن آنتونیو، تگزاس است.
ارل استفا موران (؛ ۸ دسامبر ۱۸۹۳ – ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۸۴) هنرمند آمریکایی تصاویر جذابیت و پین آپ بود.
فرانسیس بازلی کرادر جونیور (؛ ۱۳ ژوئیهٔ ۱۹۰۵ – ۷ مارس ۱۹۸۱) روزنامه نگار و نویسنده آمریکایی بود که به مدت ۲۷ سال به عنوان منتقد فیلم در "نیویورک تایمز" فعالیت کرد. کار او به شکل گیری حرفهٔ بسیاری از بازیگران، کارگردانان و فیلم نامه نویسان کمک کرد، گرچه که نقدهای او برخی اوقات، جدی تلقی می شدند. کرادر در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ طرفدار فیلم های خارجی زبان، به ویژه فیلم های روبرتو روسلینی، ویتوریو دسیکا، اینگمار برگمان و فدریکو فلینی بود.
دیلی نیوز (در اصل ایلستریتد دیلی نیوز؛ ) روزنامه ای بود که از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۵۴ در لس آنجلس منتشر می شد. این نشریه در سال ۱۹۲۳ توسط کورنلیوس واندربیلت چهارم تأسیس و توسط منچستر بادی خریداری شد که در تمام دوران موجودیت آن را اداره می کرد. "دیلی نیوز" در سال ۱۹۲۳ توسط وندربیلت به عنوان اولین روزنامه از چندین روزنامه ای که او می خواست مدیریت کند، تأسیس شد. پس از اینکه سریعاً به امانت دادگاه رسید، به بادی، یک تاجر بدون تجربه نشریه ای فروخته شد. بادی توانست روزنامه را به موفقیت برساند و در دهه های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ سودآور باقی ماند و در زمانی که اکثر روزنامه های لس آنجلس از حزب جمهوری خواه حمایت می کردند، این روزنامه از دیدگاه دموکرات نظر می داد. این روزنامه در اواخر دهه ۱۹۴۰ کاهش شدیدی را آغاز کرد و تا اوایل دهه ۱۹۵۰ ادامه یافت. در سال ۱۹۵۰، بادی در انتخابات مقدماتی دموکرات ها و جمهوری خواهان برای مجلس سنای ایالات متحده شرکت کرد. او سهام خود در این روزنامه را در سال ۱۹۵۲ فروخت و پس از تغییر در مالکیت، انتشار آن در دسامبر ۱۹۵۴ متوقف شد. کسب و کار به خانواده چندلر فروخته شد، که آن را با نشریه خود "لس آنجلس میرر" ادغام کرد
ند و همه کارمندان "دیلی نیوز" را بدون پرداخت حقوق اخراج کردند.
فنیقیه در دورهٔ امپراتوری روم به دولت شهرهای فنیقی (در لبنان امروزی و بخش شمالی جلیل و عکا و دشت ساحلی شمالی) می پردازد که از سال ۶۴ پیش از میلاد تا گشایش های مسلمانان در سدهٔ هفتم زیر فرمانروایی روم بوده است. بخش های پیرامون بریتوس یا بیروت (و تا اندازه ای پیرامون هلیوپولیس) یگانه بخش های لاتین زبان و رومی شدهٔ فینیقیهٔ آرامی زبان بود. این یکی از پیشرفته ترین دوره ها در تاریخ سرزمینی بود که اکنون لبنان نامیده می شود. فنیقیه یکی از کانون های دانشی و مالی نیمهٔ خاوری امپراتوری و یک آماجگاه برای بازرگانان و روشن اندیشان گشت. رومیان پرستشگاه های بعلبک، پرستشگاه های در کوه هرمون و پرستشگاه های نیحا را ساختند و هم چنین سازه های گونه گون دیگر را بر پا کردند که امروزه جایشان میان ویرانه هاییست که دربرگیرندهٔ پرستشگاه های کوچک تر، هیپودروم ها (ورزشگاه اسب دوانی)، گرمابه ها و آموزشگاه حقوق بیروت می شود. تاریخ. واپسین سدهٔ فرمانروایی سلوکیان در سرزمین لبنان با نابه سامانی و نبردهای دودمانی همراه بود. این زد و خوردها در سال ٦٤ پیش از میلاد آنگاه که سردار رومی پومپه، سوریه و لبنان سلوکی را به امپراتوری روم پیوست کرد. به