Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دانشگاه سیلپاکورن () یک دانشگاه ملی در تایلند است. این دانشگاه در سال ۱۹۴۳ در بانکوک توسط پروفسور هنری متولد توسکانی، کورادو فروچی، که نام تایلندی سیلپا بهیراسری را پس از اخذ شهروندی تایلندی به خود گرفت، تأسیس شد. این دانشگاه به عنوان یک دانشگاه هنرهای زیبا آغاز شد و اکنون شامل بسیاری از دانشکده های دیگر نیز می شود. در سال ۲۰۱۶، ۲۵۲۱۰ دانش آموز دارد. دانشگاه سیلپاکورن در ابتدا به عنوان مدرسه هنرهای زیبا زیر نظر گروه هنرهای زیبای تایلند در سال ۱۹۳۳ تأسیس شد. این مدرسه تنها برنامه های نقاشی و مجسمه سازی را ارائه می کرد و از شهریه برای مقامات دولتی و دانش آموزان چشم پوشی می کرد. تأسیس آن تا حد زیادی مرهون فداکاری تقریباً مادام العمر پروفسور سیلپا بهیراسری، مجسمه ساز ایتالیایی (کورادو فروچی سابق) است که در زمان پادشاهی راما ششم برای کار در بخش هنرهای زیبا مأموریت یافت. پردیس کاخ سانام چاندرا در محوطه کاخ سانام چاندرا در ناخون پاتوم قرار دارد. او متعاقباً کلاس های خود را به گونه ای بزرگتر کرد که قبل از راه اندازی مدرسه هنرهای زیبا، اعضای بیشتری از عموم علاقمندان را دربر گیرد. این مدرسه به تدریج توسعه یافت و به طور
رسمی وضعیت جدیدی دریافت کرد و در ۱۲ اکتبر ۱۹۴۳ به نام دانشگاه سیلپاکورن نامگذاری شد دانشکده افتتاحیه آن دانشکده نقاشی و مجسمه سازی بود. در سال ۱۹۵۵، دانشکده معماری تایلندی تأسیس شد که بعداً به نام دانشکده معماری نامگذاری شد) و دو دانشکده دیگر، دانشکده باستان شناسی و دانشکده هنرهای تزئینی ایجاد شد.
کاری مرغ نوعی غذای هندی است. این غذا در شبه قاره هند، آسیای جنوب شرقی، بریتانیای کبیر، دریای کارائیب و ژاپن رایج است. کاری معمولی از شبه قاره هند شامل مرغ آب پز در یک سس مبتنی بر پیاز و گوجه فرنگی است که با زنجبیل، سیر، پوره گوجه فرنگی، فلفل چیلی و انواع ادویه ها، اغلب شامل زردچوبه، زیره، گشنیز، دارچین، و هل طعم داده شده است. در خارج از جنوب آسیا، کاری مرغ اغلب با مخلوط ادویه از پیش ساخته شده به نام پودر کاری تهیه می شود. در جنوب هند، کاری مرغ را می توان با استفاده از شیر نارگیل غلیظ کرد. کاری مرغ معمولاً با برگ گشنیز تزئین می شود و با برنج یا روتی سرو می شود.
نالیوود (پورمانتویی از نیجریه و هالیوود) فیلمی است که در اصل به صنعت فیلم نیجریه اشاره دارد. ریشه این اصطلاح به اوایل دهه ۲۰۰۰ برمی گردد که در مقاله ای در "نیویورک تایمز" یافت می شود. با توجه به تاریخچه معانی و زمینه های در حال تحول، هیچ تعریف مشخص یا توافق شده ای برای این واژه وجود ندارد که آن را موضوع بحث های متعددی قرار داده است. منشأ اصطلاح «نالیوود» نامشخص است. جاناتان هاینز اولین کاربرد این کلمه را در مقاله ای به قلم مت استینگلاس در "نیویورک تایمز" در سال ۲۰۰۲ ردیابی کرد، جایی که از آن برای توصیف سینمای نیجریه استفاده شد. چارلز ایگوه اشاره کرد که نوریمیتسو اونیشی در مقاله ای که در سپتامبر ۲۰۰۲ برای "نیویورک تایمز" نوشت، از این نام نیز استفاده کرد. این اصطلاح همچنان در رسانه ها برای اشاره به صنعت فیلم نیجریه استفاده می شود و بعداً تعریف آن را ترکیبی از کلمات «نیجریه» و «هالیوود» فرض کردند.
طاهره قیومی (زاده ۱۸ فروردین ۱۳۶۱) سیاستمدار اصلاح طلب، کنشگر مدنی، خبرنگار و فعال رسانه ایرانی و مشاور وزارت جهاد کشاورزی در امور بانوان است. وی در دولت اول حسن روحانی به عنوان رئیس مرکز ارتباطات و تبلیغات رئیس جمهوری منصوب شد. قیومی بهمن ۹۵ توسط وزارت اطلاعات، به دلایل نامعلومی بازداشت شد و پس از دو هفته آزاد شد. بعد از آزادی رهبر ایران با پیامی از او بخاطر اشتباه وزارت اطلاعات دلجویی کرد، وزیر اطلاعات وقت (محمود علوی) نیز، از وی حلالیت طلبید و در رسانه های ایران بازتاب زیادی داشت. وی جوان ترین و نخستین زنی است که پس از پیروزی انقلاب، پست مدیریت در دفتر رئیس جمهور، گرفته است. در انتخابات ریاست جمهوری ۱۴۰۰ عزت الله ضرغامی، پس از ثبت نام در وزارت کشور، طاهره قیومی را به عنوان دستیار رسانه ای خود معرفی کرد و پس از رای اعتماد در مجلس به عنوان وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی، او را به عنوان مشاور و مسئول دفتر پیگیری های ویژه وزیر منصوب کرد.
آنه سانتستبان (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل اسپانیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
کارلو کالیریس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایتالیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده است.
آنتونیو کالبوتا (؛ ۳۰ ژوئن ۱۹۳۰ – ۲۳ فوریه ۲۰۰۲) بازیکن بسکتبال اهل ایتالیا بود. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۰ شرکت کرده است.
شان کوین (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تیم کوئیک استپ فلورز و کنندیل–دراپاک اشاره کرد.
آشیله کانا (؛ زادهٔ ۲۴ ژوئیه ۱۹۳۲) بازیکن بسکتبال اهل ایتالیا بود. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۵۲ و ۱۹۶۰ شرکت کرده است.
سرجیو هیگویتا (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل کلمبیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به بورا–هانسگروهه، کنندیل–دراپاک، و تیم دوچرخه سواری مانزانا پوستوبون اشاره کرد.
نیکولتا کاسلین (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایتالیا بود. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۹۶ شرکت کرده است.
انریکو کاستلی (؛ ۲۲ فوریه ۱۹۰۹ – ۲۱ سپتامبر ۱۹۸۳) بازیکن بسکتبال اهل ایتالیا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به المپیا میلان اشاره کرد.
کارلو چریونی (; – ) بازیکن بسکتبال اهل ایتالیا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به المپیا میلان و باشگاه بسکتبال پالاسانسترو وارزه اشاره کرد.
مائورو چریونی (؛ زادهٔ ۳ اوت ۱۹۴۸) بازیکن بسکتبال اهل ایتالیا بود. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۷۲ شرکت کرده است.
ماسیمو کوسملی (؛ زادهٔ ۶ اوت ۱۹۴۳) بازیکن بسکتبال اهل ایتالیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
آنا کوستالونگا (؛ زادهٔ ) بازیکن زن بسکتبال اهل ایتالیا بود. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۹۲ شرکت کرده است.
کسنیا دوبرینینا (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل روسیه است.
این فهرستی از داستان های هزار و یک شب نسخه ریچارد فرانسیس برتون است. ده جلد اول برتون که او آن را کتاب هزار شب و یک شب نامید در سال ۱۸۸۵ منتشر شد. کتاب شبهای تکمیلی او بین سالهای ۱۸۸۶ و ۱۸۸۸ به صورت شش جلدی منتشر شد. نسخه های بعدی دزدان دریایی جلد سوم بسیار بزرگ را به دو جلد تقسیم کردند. شب ها به سبک داستان های درون داستانی است و داستان اصلی داستان شاه شهریار ایران و برادرش شاه زمان یا داستان شاه شهریار و ملکه شهرزاد است که در آن شهرزاد برای شوهرش شهریار قصه می گوید. توجه: داستان های این مجموعه از جدول زمانی خاصی پیروی نمی کند. اعداد داخل پرانتز نشان می دهد که شب مورد نظر در حکایت ذکر شده (یا یکی از داستان های فرعی آن) شروع شده (و شب قبل به پایان رسیده است). اعداد داخل پرانتز به این معنی است که داستان به طور کامل در شب مشخص شده گنجانده شده است. ستاره نشان می دهد که داستان با شب شروع می شود. جلد ۳. روباه و کلاغ ((۱۵۰)) جلد ۴. شارپر اسکندریه و رئیس پلیس (۳۴۲) زنی که برای صدقه دادن به فقرا دستش قطع شد (۳۴۸) ابوحسن الزیادی و مرد خراسانی (۳۵۰–۳۵۱) جلد ۵. [[قادی|کازی]] ابویوسف با هارون الرشید و ملکه زبیده (۳۸۹) خلی
فه [[عمر بن الخطاب]] و بدوی جوان (۳۹۶–۳۹۷) مسرور خواجه و ابن الکریبی (۴۰۰–۴۰۱) جلد ۶. مردی که در بقیه روزهایش هرگز نخندید (۵۸۸–۵۹۱) جلد ۸. مسرور و زین المواصف (۸۴۶–۸۶۳) جلد ۹. مرد ویران شده [[بغداد]] و کنیزش (۸۹۷–۸۹۹) الاغ وحشی و شغال (۹۰۵) مرد کور و معلول (۹۱۱–۹۱۸) جلد ۱۰. همچنین در این جلد گنجانده شده است پیوند به بیرون. [[رده:داستان های عشقی]] [[رده:هزار و یک شب]]
آندره آ باگیولی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تیم کوئیک استپ فلورز، تیم یوای ئی امارات، و تیم لیدل–ترک اشاره کرد.
سایمون گوگلیلمی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل فرانسه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تیم دوچرخه سواری اف دی جی و تیم دوچرخه سواری فورتونئو–اسکارو اشاره کرد.
مارک کریستین (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل بریتانیا می باشد. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به آکوا بلو اسپورت اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده است.
کلودیا لیختنبرگ (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل آلمان است.
فرناندو گاویریا (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل کلمبیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تیم کوئیک استپ فلورز، تیم یوای ئی امارات، و تیم موویستار اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱۳ مدال طلا، ۶ مدال نقره شده است.
لارنس پیتی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل نیوزیلند است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تیم دوچرخه سواری اف دی جی اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا شده است.
آندری آمادور (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل کاستاریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به کنندیل–دراپاک، تیم موویستار، و تیم اسکای اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
الکساندرا مانلی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل استرالیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
فلیکس ریتزینگر (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل اتریش است.
ثریا پالادین (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
جوردانو دامیانی (; – ) بازیکن بسکتبال اهل ایتالیا بود. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۵۲ شرکت کرده است.
دوشان رایوویچ (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل صربستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تیم دوچرخه سواری بحرین–مریدا و دلکو–مارسی پوونس کی تی ام اشاره کرد.
مارسلو دیگلی دامیائو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال برزیلی تبار اهل ایتالیا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال پالاسانسترو وارزه اشاره کرد.
گالئاتسو دوندی (; – ) بازیکن بسکتبال اهل ایتالیا بود. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۳۶ شرکت کرده است.
مارینلا دراگتی (؛ زادهٔ ) بازیکن زن بسکتبال اهل ایتالیا بود. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ شرکت کرده است.
آنا سانابریا (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل کلمبیا است.
ادواردو سپولودا (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تیم دوچرخه سواری اف دی جی، تیم دوچرخه سواری فورتونئو–اسکارو، اندرونی جوکاتولی–سیدرمک، تیم موویستار، و تیم لوتو–سودال اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
جولیان آردوندو (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل کلمبیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تیم لیدل–ترک و نیپو–وینی فانتینی اشاره کرد.
کالین استوسی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل سوئیس است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به روت–آکروس اشاره کرد.
لئوپولد کونیگ (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل جمهوری چک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به بورا–هانسگروهه و تیم اسکای اشاره کرد.
متیو راث (؛ زادهٔ ) موسیقی دان است. وی از سال ۲۰۰۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
ایالات متحده آل (به انگلیسی: United States of Al) یک سریال کمدی موقعیت آمریکایی است که توسط دیوید گوچ و ماریا فراری ساخته شده است. در این سریال ادیر کالیان و پارکر یانگ، الیزابت آلدرفر، کلی گاس، دین نوریس و فارا مکنزی در نقش های فرعی بازی می کنند. این سریال، آل (کالیان)، مترجمی از افغانستان را دنبال می کند که به همراه دوستش رایلی (یانگ)، کهنه سرباز تفنگداران دریایی ایالات متحده، به کلمبوس، اوهایو نقل مکان می کند. این فیلم توسط چاک لوری تهیه شده و توسط استودیو تلویزیونی برادران وارنر تهیه و توزیع شده است. داستان. داستان این سریال حول ارتباط دوستانه میان یک تفنگدار نیروی دریایی آمریکا به اسم «رایلی» و یک مترجم افغان به اسم «اولمیر» می گردد. رایلی پس از سال ها به اوهایو برگشته و در تلاش است تا با زندگی معمولی اش سازگار شود
کودتای آذربایجان در سال ۱۹۹۵ میلادی که به کودتای ترکیه در باکو نیز معروف است، اقدام برای کودتا توسط اعضای ارتش آذربایجان به رهبری سرهنگ روشن جوادف در راس یک گروه از پلیس های یگان ویژه بود که به واحد OPON تعلق داشتند. هدف این گروه چنین بود که کنترل کشور را از دست رئیس جمهور حیدر علیف بگیرند و ابوالفضل ایلچی بیگ رئیس جمهور سابق را دوباره به قدرت برسانند. این کودتا زمانی خنثی شد که سلیمان دمیرل، رئیس جمهور ترکیه از عناصری در ترکیه که از این توطئه حمایت می کردند مطلع شد و با علیف تماس گرفت تا به او هشدار دهد. در ۱۷ مارس ۱۹۹۵، یگان های نیروهای مسلح آذربایجان اردوگاه شورشیان را محاصره کردند و به آن حمله نموده و سرهنگ جوادُف را کشتند. گزارش ها در ترکیه پس از رسوایی سوسورلوک در سال ۱۹۹۶ حاکی از حمایت برخی سیاستمداران ترکیه از کودتا بود. وقایع. در ۱۲ دسامبر ۱۹۹۴ تیمی متشکل از کورکوت اکن (سازمان اطلاعات ملی ترکیه، MİT)، ابراهیم شاهین و آیهان چارکین (اداره عملیات ویژه پلیس) و عبدالله چاتلی (قاتل قراردادی) از ترکیه به آذربایجان سفر کردند تا آموزش ببینند. این واحد متشکل از ۶۰ افسر پلیس OMON بود که برای کودتا آماده می شدند
. آن ها توسط روشن جوادف فرماندهی می شدند که یک نظامی گریخته از ک گ ب به سیا بود. او کودتای نافرجام را هدایت می کرد. KGB/ FSB و CIA از نزدیک وقایع را زیر نظر داشتند. به نوشته روزنامه "ینی شفق"، این کودتا توسط سرهنگ ترکیه ای نکابتین ارگنکون هدایت شد، در حالی که گفته می شود وی فرمانده هنگ ژاندارمری آدیامان بود. با این حال، روزنامه های دیگر گزارش می دهند که او در سال ۱۹۸۲ از فرماندهی حکومت نظامی آدیامان بازنشسته شده بود. "ینی شفق" همچنین مدعی شد که ایلچی بیگ با ژنرال ترک ولی کوچوک ارتباط داشت. این کودتا پس از آن خنثی شد که میت (اطلاعات ترکیه) در ۱۰ مارس ۱۹۹۵ به سلیمان دمیرل رئیس جمهور این کشور اطلاع داد و او با علیف تماس گرفت و او را در جریان قرار داد. در ۱۷ مارس ۱۹۹۵، یگان های نیروهای مسلح آذربایجان شورشیان را در اردوگاه خود محاصره کردند و حمله کردند و جوادف را کشتند.
کودتای ۱۹۹۶ قطر یک تلاش نافرجام برای کودتا در کشور قطر بود که در شب ۱۴ فوریه ۱۹۹۶، علیه امیر حمد بن خلیفه آل ثانی، که کمتر از یک سال از سلطنتش می گذشت، شکل گرفت و خنثی شد. اطلاعات قطر کودتا را «عملیات ابوعلی» نامید. جزئیات جدیدی در مورد کودتا در سال ۲۰۱۸ توسط یک مستندساز در شبکه الجزیره ارائه گردید که پس از بحران دیپلماتیک قطر شرح داده شد. بحرین، مصر، عربستان سعودی و امارات متحده عربی در این مستند به توطئه برای سرنگونی حمد بن خلیفه آل ثانی متهم می شدند. انگیزه ها. ولیعهد حمد بن خلیفه آل ثانی در ۲۷ ژوئن ۱۹۹۵ کودتای موفقی علیه پدرش خلیفه بن حمد آل ثانی انجام داد و به این ترتیب رسماً امیر قطر شد. کودتا که در زمان سفر شیخ خلیفه به سوئیس انجام شد و بدون خونریزی بود. شیخ خلیفه در واکنش به انتقال قدرت، پسرش را «مرد جاهل» خواند و اعلام کرد که خودش همچنان حاکم مشروع کشور است. شیخ خلیفه بعداً به امارات متحده عربی پناهنده شد. در سال اول سلطنت امیر حمد، اقدامات مهمی برای ارتقای آزادی مطبوعات انجام پذیرفت و همچنین گام هایی به سوی پارلمانی شدن و دموکراتیک کردن مملکت برداشته شد. این اعمال امیر جدید در تضاد شدید با رویکرد پد
رش بود که سیاست ها و ارزش های سنتی تر و از نظر فرهنگی محافظه کارتر را پیش گرفته بودند. کودتا. بسیاری از اعضای بلندپایه خاندان آل ثانی که هنوز از متحدان امیر مخلوع بودند، برای سرنگونی امیر حمد یک ضد کودتا ترتیب دادند. قطر مدعی شده است که کودتا از حمایت دولت های خارجی و عمدتاً از سوی امارات متحده عربی، عربستان سعودی، مصر و بحرین برخوردار بود. مقاله ای "در نیویورک تایمز" در سال ۱۹۹۷ چاپ شد که از برخی دیپلمات های غربی گمنام روایت کرد که کودتا فقط با آگاهی و رضایت عربستان سعودی و امارات متحده عربی می توانست طراحی شده باشد. در سال ۲۰۱۸ و پس از بحران دیپلماتیک قطر در سال ۲۰۱۷، الجزیره جزئیات جدیدی را در قالب یک مستند پخش کرد. بر اساس این مستند، هدف اصلی این عملیات، این بود که مردان مسلح امیر حمد را در محل اقامتش در نزدیکی جاده الریان در حبس خانگی قرار دهند. این کار در ابتدا قرار بود ساعت ۵ صبح روز ۱۶ فوریه رخ دهد، اما برای کاهش احتمال لو رفتن عملیات، به ۱۴ فوریه تغییر داده شد. به گفته اطلاعات قطر، این تغییر به دستور محمد بن زاید آل نهیان، که در آن زمان رئیس نیروهای مسلح امارات بود، صورت گرفت. علاوه بر این، اسناد اطل
اعاتی قطر مدعی هستند که قرار بود توطئه گران پس از در اختیار گرفتن کامل تأسیسات نظامی قطر، برای کمک به شبه نظامیان از کشور سعودی نیروی کمکی بیاورند. با این حال، کودتا در نهایت کشف و قبل از اجرای عملیات خنثی شد. به گزارش الجزیره، پائول باریل، فرمانده سابق ارتش فرانسه، برای اجرای عملیات کودتا در قطر، با امارات قرارداد بست و تسلیحات دریافت کرد. انور قرقاش وزیر امور خارجه امارات در واکنش به این مستند اظهار داشت که پائول بریل در واقع مامور امنیتی شیخ خلیفه بن حمد آل ثانی قطر بوده که به ابوظبی سفر کرده و هیچ ارتباطی با امارات نداشت و این مستند تلاشی جعلی است تا امارات را کودتاگر نشان دهد.
کودتای ۱۹۹۵ قطر یک کودتای درون سلسله ای و بدون خونریزی بود که مورخهٔ ۲۷ ژوئن ۱۹۹۵ در قطر رخ داد. این کودتا توسط ولیعهد وقت، حمد بن خلیفه آل ثانی، انجام پذیرفت. او با حمایت خانواده حاکم آل ثانی کنترل کشور را از پدرش، امیر خلیفه بن حمد آل ثانی که آن هنگام در ژنو سوئیس به سر می برد، گرفت. این کودتا پس از درگیری بین حمد بن خلیفه و پدرش رخ داد که اوایل سال ۱۹۹۵ تلاش کرده بود تا بخشی از اختیاراتی را که از سال ۱۹۹۲ به حمد اعطا کرده بود، به دست آورد. پیامدها. در پاسخ به کودتا، خلیفه بن حمد پسرش را «مرد جاهل» خواند و اعلام کرد که او همچنان حاکم مشروع است؛ در حالی که حمد بن خلیفه یک شرکت حقوقی آمریکایی را برای مسدود کردن حساب های بانکی پدرش در خارج از کشور استخدام کرد، صحبت از یک ضد کودتای احتمالی به میان آمد. با این حال، در فوریه ۱۹۹۶ یک ضد کودتا تحت رهبری حمد بن جاسم بن حمد آل ثانی، وزیر سابق اقتصاد، انجام شد. ضد کودتا شکست خورد و چندین متحد سنتی قطر در این توطئه دخیل بودند: عربستان سعودی، امارات متحده عربی، بحرین و مصر. پس از برکناری امیر سابق، او ابتدا در فرانسه و سپس در ابوظبی، امارات متحده عربی، به صورت تبعیدی زن
دگی خود را ادامه می داد، تا این که در سال ۲۰۰۴ به قطر بازگشت.
مجموعه کامل ضبط های استودیویی () یک کلکسیون جعبه ای از ترانه های ابرگروه سوئدی موسیقی پاپ آبا است که در ۷ نوامبر ۲۰۰۵ منتشر شد و مشتمل بر ۹ لوح فشرده و ۲ دی وی دی است. فهرست ترانه ها. سی دی ۱: "رینگ رینگ" (۱۹۷۳). ترانه های اضافی سی دی ۲: "واترلو (آلبوم)" (۱۹۷۴). ترانه های اضافی سی دی ۳: "آبا" (۱۹۷۵). ترانه های اضافی سی دی ۴: "ورود" (۱۹۷۶). ترانه های اضافی سی دی ۵: "" (۱۹۷۷). "دختر موطلایی": سه صحنه از مینی-موزیکال ترانه های اضافی سی دی ۶: "آیا می خواهی" (۱۹۷۹). ترانه های اضافی سی دی ۷: "سوپر تروپر" (۱۹۸۰). ترانه های اضافی سی دی ۸: "دیدارکنندگان" (۱۹۸۱). ترانه های اضافی ترانه هایی از آلبوم ' (۱۹۸۲) دی وی دی ۱: "ویدئوها". ویدئوهای اضافی
معمولاً دو نوع لباس در ژاپن پوشیده می شود: لباس های سنتی معروف به ، از جمله لباس ملی ژاپن، کیمونو ، و که شامل هر لباس دیگری می شود. پوشاک سنّتی ژاپنی، نشان دهندهٔ تاریخ دیرینهٔ فرهنگ سنّتی این کشور است که شامل طیف های رنگی شکل یافته در دوره هی آن، سایه های برگرفته از لباس ها و سنت های فرهنگی سلسلهٔ تانگ چین، نقوش برگرفته از فرهنگ، طبیعت و ادبیات سنتی ژاپن، استفاده از انواع ابریشم برای برخی از لباس ها و سبک های پوشش قوام یافته تا پایان دورهٔ ادو می شود. شناخته شده ترین شکل پوشش سنتی ژاپنی، "کیمونو" است که به فارسی، «چیزی برای پوشیدن» یا «شانه پوش» ترجمه می شود. گونه های دیگر پوشاک سنّتی ژاپن شامل لباس های مردم آینو (معروف به )، لباس های قوم ریوکیوانی که به معروف است و پارچه های سنتی بینگاتا و باشوفو تولید شده در جزایر ریوکیو است. پوشاک مدرن ژاپنی عمدتاً (لباس های غربی) را در بر می گیرد، اگرچه بسیاری از طرّاحان پوشاک مشهور ژاپنی، مانند ایسی میاکه، یوجی یاماموتو و ری کاواکوبو، گاهیّ لباس هایی را با الهام از پوشاک سنّتی ژاپن طراحی کرده اند. علی رغم اینکه نسل های پیشین ژاپنی ها تقریباً همگی شان لباس های سنتی می پو
شیدند، پس از پایان جنگ جهانی دوم ، پوشاک و مدهای غربی به دلیل دردسترس بودنشان و به مرور زمان، قیمت ارزان ترشان به طور فزاینده ای محبوب شدند. اکنون، احتمال دیدن شخصی که پوشاک سنتی ژاپنی را به عنوان لباس های روزمره بپوشد، بسیار کم است و با گذشت زمان، تصویر پوشیدن لباس های سنتی در ژاپن با سختی پوشیدن و گران بها بودنش دیده می شود. چنین است که لباس های سنتی در حال حاضر عمدتاً در آیین ها و رویدادهای خاص پوشیده می شوند که رایج ترین زمان آن در جشنواره های تابستانی با لباس یاکوتا است. همچنین گروه های دیگری که بیشتر لباس های سنتی می پوشند، کشتی گیران سومو و گیشاها هستند که همگی ملزم به پوشیدن لباس های سنتی در حرفهٔ خود هستند.
استودیوهای کرایتریا () یک استودیوی ضبط مسویقی و صدا در نورث میامی واقع در ایالت فلوریدای ایالات متحده آمریکا است که در سال ۱۹۵۸ بنیان گذاری شد. صدها آلبوم و تک آهنگ با گواهینامه های الماس، پلاتین و طلا از هنرمدان و تهیه کنندگان مشهور در این استودیوها ضبط، ویرایش، میکس و بازسازی صوتی شده اند. منتخب هنرمندان. هنرمندانی که تک آهنگ یا آلبوم هایشان را در این استودیو ضبط کرده اند، عبارتند از:
رتبه بندی اعتباری پنگیوان (به چینی: 大公国际资信评估有限公司؛ پینیین: Dàgōng Guójì Zīxìn Pínggū Yǒuxiàn Gōngsī) و () یک آژانس رتبه بندی اعتباری دولتی در چین است. تاریخچه. این شرکت در سال ۱۹۹۴ و پس از تأیید بانک خلق چین و بخش اقتصادی و بازرگانی دولتی جمهوری خلق چین تأسیس شد. در ماه مه ۲۰۰۹، توافقنامه همکاری متقابل با خبرگزاری شین هوا امضا شد که به عنوان «ترویج یک سیستم رتبه بندی اعتباری ملی» گزارش شد. بنا بر اظهار پنگیوان، این شرکت از «ماتریالیسم دیالکتیکی» به عنوان بخشی از رویکرد ارزیابی خود استفاده کرده است. در ژوئن ۲۰۱۳، رتبه بندی اعتباری داگونگ اروپا به عنوان آژانس رتبه بندی اعتباری به ثبت رسید و از سازمان بازارهای اوراق بهادار و بازار اروپا مجوز دریافت کرد. در همان سال، توسط کمیته مشترک سه مقام نظارتی اروپایی: (EBA سازمان بانکداری اروپا، ESMA سازمان بورس و اوراق بهادار اروپا و EIOPA سازمان بیمه و بازنشستگی شغلی اروپا) به عنوان مؤسسه ارزیابی اعتبار خارجی فعال در اتحادیه اروپا شناخته شد.تا فوریه ۲۰۱۴ توسط مائورو آلفونسو رهبری می شد. در سال ۲۰۱۸، عملیات داگونگ به دلیل اتهامات فساد مالی و کاهش رتبه بندی در ازای دریافت هز
ینه به حالت تعلیق درآمد. در سال ۲۰۱۹، داگونگ با «شرکت هولدینگ اصلاحات چین» ملی اعلام شد و ۵۸٪ از سهام را به عنوان بخشی از فرایند اصلاح به دست آورد.
محمود مقدم (۱۳۲۴ تهران-) مهندس و مدیر ارشد اجرایی ایرانی و پیشکسوت صنعت برق ایران است. وی دارای سوابق گسترده و طولانی کارشناسی و مدیریتی در صنعت آب و برق ایران است . سابقه کاری و اداری. مقدم در سال ۶۰ پس از درگذشت حسن عباس پور از ۹ تیر ۱۳۶۰ الی ۲۶ مرداد۱۳۶۰ و تا انتخاب وزیر جدید، با حکم محمدعلی رجایی، سرپرستی وزارت نیرو را بر عهده داشت. اهم سوابق وی عبارتند از: سرپرست وزارت نیرو، قائم مقام وزیر نیرو، معاون امور برق وزارت نیرو، معاون امور اداری و مالی وزارت نیرو، معاون پارلمانی وزارت نیرو، مشاور وزرای نیرو ، رییس هیئت مدیره و مدیرعامل سازمان آب منطقه ای تهران ، رییس هیئت مدیره و مدیرعامل شرکت برق منطقه ای تهران ، رییس هیئت مدیره و مدیرعامل شرکت خدمات مهندسی برق (مشانیر) ، رئیس هیئت مدیره و مدیر عامل شرکت مدیریت ساخت و تأمین کالای آب و برق (ساتکاب) و مدیرعامل شرکت مهندسی قدس نیرو .
ارواح انتقام جو (اُنریو)، ارواح مرده (شیریو)، ارواح زنده (ایکیریو)، یا به طور کلی ارواح در ادبیات کلاسیک ژاپنی و دین عامیانه هستند که گفته شده کارهایی نظیر تسخیر کردن افراد و رنج دادن آن ها، منشأ بیماری، یا حتی مرگ انجام می دهند. همچنین گاهی اوقات برای اشاره به یوکای یا گردمان (موجودات تغییر یافته) استفاده می شود. "مونونوکه" اغلب در ادبیات دوره هی آن دیده می شود. به طور مثال در جلد نهم از "گِنجی مونوگاتاری"، «آئویی» به عنوان ایکیریو بانو روکوجو است، که آئویی نو اوئه را تسخیر کرده بود. به علاوه در نشریاتی همچون "اوکاگامی" و "ماسوکاگامی" توضیحاتی دربارهٔ "مونونوکه" وجود دارد. در آن زمان ها که علم پزشکی هنوز به طور کامل توسعه نیافته بود، افرادی مثل راهب ها و شوگِنشا در مقابل بیماری هایی که مسبب آن ها "مونونوکه" است با اجرای طلسم و دعا "مونونوکه" را موقتاً به فرد دیگری به نام «یوریشیرو» (اغلب خدمتکاران یا شاگردان) منتقل می کردند. آن ها برای بهبود بیماری عمل جن گیری را بر روی "مونونوکه" انجام می دادند. اظهارات مرتبط با این اعمال را می توان به طور مفصل در آثاری مانند "کتاب پیلو" و "خاطرات لیدی موراساکی" یافت.
لویاتان و پمپ باد: هابز، بویل و زندگی تجربی (به انگلیسی: Leviathan and the Air-Pump: Hobbes, Boyle, and the Experimental Life)، (منتشر شده در سال ۱۹۸۵) کتابی نوشته استیون شیپین و سایمون شفر است. این اثر در قالب مناظره ای بین رابرت بویل و توماس هابز، آزمایش های پمپ باد بویل در دهه ۱۶۶۰ را بررسی می کند. در سال ۲۰۰۵ به شاپین و شفر جایزه اراسموس برای این اثر اهدا شد. در سطح نظری، این کتاب روش های قابل قبول تولید دانش و عوامل اجتماعی مرتبط با سیستم های دانش مختلف را که بویل و هابز ترویج می کنند، بررسی می کند. «لویاتان» در عنوان کتاب هابز در مورد ساختار جامعه، "لویاتان، یا ماده، شکل و قدرت یک ثروت مشترک کلیسایی و مدنی" و «پمپ باد» ابزار مکانیکی رابرت بویل است. این کتاب همچنین حاوی ترجمه ای توسط شفر از "دیالوگ فیزیک طبیعی هوای" هابز است. به بویل و دیگرانی که انجمنی را برای تحقیقات تجربی تأسیس کردند، حمله کرد، که به عنوان انجمن سلطنتی شناخته شد.
بروک گابریل لیگرتوود (متولد ۱۵ دسامبر ۱۹۸۳) که با نام خانوادگی خود بروک فریزر نیز شناخته می شود، خواننده و ترانه سرای نیوزیلندی است که بیشتر برای تک آهنگ موفق خود " چیزی در آب " که در سال ۲۰۱۰ منتشر شد شناخته شده است. فریزر دو آلبوم استودیویی با نور روز چه کنیم (۲۰۰۳) و آلبرتین (۲۰۰۶) را از طریق کلمبیا رکوردز منتشر کرد. سومین آلبوم استودیویی او، "پرچم ها"، در سال ۲۰۱۰ منتشر شد و موفق ترین آلبوم او تا به امروز است. او آلبوم رمانتیک وحشیانه را در نوامبر ۲۰۱۴ از طریق رکوردهای ولگرد منتشر کرد. پس از وقفه ای طولانی از آلبوم های انفرادی، او اولین آلبوم زنده خود را با نام "هفت" در سال ۲۰۲۲ منتشر کرد، در حالی که آلبوم استودیویی دیگری به "نام هشت" در ۲۰ اکتبر ۲۰۲۳ منتشر شد. فریزر از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۰ عضو گروه موسیقی مسیحی استرالیایی پرستش هیل سونگ شد. او در سال ۲۰۱۶ دوباره به گروه ملحق شد زیرا ترانه سرا و خواننده اصلی آهنگ برنده گرمی " چه نام زیبایی " بود، که با نام متاهلش بروک لیگرتوود شناخته می شد. پدر او از نژاد فیجی، پرتغالی و اسکاتلندی است. او دو برادر دارد: متیو، که در ولینگتون زندگی می کند، و شی، که در داندین زن
دگی می کند. فریزر در نائنا، لور هوت بزرگ شد.