Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عه زمین کشاورزی را خریداری کرد که مجموعاً منطقه ای مربع شکل از زمین های باتلاقی را تشکیل می داد. این زمین خشک سازی شد، دیواری پیرامون آن کشیده شد، و بر فراز طاق ورودی، عبارتی تأمل برانگیز نقش بست: «آه! صحنهٔ رنج آور! آه! شکوه انسان!» ("Ahi! misero teatro! ahi! fasto umano!") این جمله، نه تنها بیانگر نگاه فلسفی به مرگ و نمایش اجتماعی آن بود، بلکه گورستان را به مکانی تبدیل کرد که در آن تراژدی انسانی، شکوه ظاهری، و فروتنی نهایی در برابر مرگ به طور هم زمان به نمایش گذاشته می شد. اگر بخواهی، می توانم دربارهٔ معماری این گورستان، تحولات بعدی آن، یا جایگاهش در فرهنگ شهری ریمینی نیز توضیح دهم. این گورستان در ۲۸ مه ۱۸۱۳ توسط گوآلفاردو ریدولفی، اسقف ریمینی، تقدیس شد. اولین تدفین مربوط به جوزپه رسپوتی، نوزادی ۲۵ روزه، در ۳ ژوئن ۱۸۱۳ بود. کوره جسدسوزی این گورستان در ۱۹ آوریل ۲۰۱۶ افتتاح شد و در ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۶ در کنار یک سالن اجتماعات شروع به کار کرد. در ژانویه ۲۰۱۹، این گورستان نزدیک به ۱۵۰۰ مکان دفن در دسترس داشت که بیشترین تعداد برای هر گورستانی در ریمینی بود و پس از آن سانتا ماریا در سرتو با ۲۲۶ مکان قرار داشت. طرح بندی
. این گورستان شامل خیابان های درختکاری شده و چندین کلیسای کوچک اشرافی است. مسیرهای آن با مکعب های سنگ سماق صاف و چکش کاری شده با بوته سنگفرش شده اند. مربعی که بلافاصله درون دیوارهای گورستان قرار دارد، دارای دو مثلث از سنگ سماق صاف است که توسط یک قطر از هم جدا شده اند. از جنوب، این گورستان توسط راه آهن بولونیا-آنکونا محدود شده است و فلینی آن را به عنوان یکی از «کم غم ترین مکان های شهر، به دلیل حضور شاد قطاری که از نزدیکی آن عبور می کند» توصیف می کند. بناهای یادبود قابل توجه. لا گراند پروا. به سفارش شهرداری ریمینی، "آرنالدو پومودورو" مجسمهٔ تدفینی فدریکو فلینی را در ورودی گورستان این شهر طراحی و اجرا کرد. این اثر با عنوان "La grande prua" (به معنای «سَکوی بزرگ کشتی») شناخته می شود و ساختاری از جنس برنز دارد که به شکل مثلثی دوبل و وارونه طراحی شده و تنها از طریق نقطه ای باریک به زمین متصل است. فرم کلی آن، شبیه به سَکوی کشتی است که بر فراز حوضچه ای از آب قرار گرفته؛ آبی که از خود مجسمه به این حوضچه هدایت می شود و سیستم آبرسانی آن از اتاقی فنی در زیرزمین کنترل می گردد. به گفتهٔ معمار "ماتئو سینتینی"، این سازه «انگ
یزه ای از عمودیت» را به طور دراماتیک به نمایش می گذارد. الهام اصلی این اثر از مضامین دریایی در فیلم های فلینی، به ویژه "آمارکورد" (۱۹۷۳) که در ریمینی می گذرد، و "و کشتی به راه می افتد" (۱۹۸۳) گرفته شده است. خود پومودورو دربارهٔ این مجسمه گفته است: «مسیر آرمانی ای را از دل زمین، آب، و هوا می برد؛ برای من، این اثر نمایانگر عظمت و شکوه واقعی کارهای فلینی است.» فدریکو فلینی در کنار همسرش، بازیگر نامدار "جولی تا ماسینا"، و فرزندشان "پیرفدریکو"—که تنها چند روز پس از تولد درگذشت—در همین مکان به خاک سپرده شده اند. در نوامبر ۲۰۱۹، پس از برخورد ماشین یک مرد ۸۰ ساله اهل ریچیون به بنای یادبود، حوضچه آب آسیب دید. این بنای یادبود در سال ۲۰۲۳ توسط بنیاد پومودورو، با حذف قطعات اکسید شده و ترمیم پتینه، مرمت شد. در ژانویه ۲۰۲۰، تنها نسخه شناخته شده از این بنای یادبود در میدان لورنزتی، در پیست اسکی مادونا دی کامپیگلیو نصب شد. سایر بناهای یادبود تدفینی. لحظه تشییع جنازه رنه گروو شامل موزاییکی از چهره زنی با سبک خاص بر روی کف دایره ای مرمر سفید است، با یک ستون برنزی که به صورت عمودی از سنگ مرمر بیرون آمده است، که حاوی امضای گروو
است و با یک ستاره بالای آن قرار دارد. این بنای یادبود توسط معمار پیر لوئیجی فوشی و هنرمند ویتوریو د آگوستا طراحی شده است، و در ورودی گورستان، در تقارن با کمان بزرگ. قرار دارد. خاکستر گروآئو و پسرش در ۳۱ مارس ۲۰۰۹ در پشت بنای یادبود افتتاح شد، که قبلاً در مکان دیگری در گورستان به خاک سپرده شده بود. یادمان تدفینی "مارکو پزاریزی"، عکاس اهل ریمینی، در سپتامبر ۲۰۱۵ رونمایی شد و طراحی آن بر عهدهٔ "جادِر بونفیلیولی" بود. این اثر از یک تابوت سنگی ساخته شده از تخته سنگ های طبیعی و ناصاف تراورتن تشکیل شده که بر فراز آن صلیبی فولادی قرار دارد. بر بازوی چپ صلیب، ورقه ای از پلکسی گلس نصب شده که نمادی از "کفن مقدس" است—اشاره ای نمادین به پیوند میان مرگ، ایمان، و تصویر. با وجود ساخت این یادمان در گورستان شهر، پزاریزی در آنجا دفن نشده است؛ خاکستر او در دریای آدریاتیک پراکنده شده. این تصمیم، بازتابی از روح آزاد و نگاه شاعرانهٔ او به مرگ و طبیعت بود، و یادمان سنگی اش در خشکی، در کنار آب، همچون نقطهٔ اتصال میان حافظهٔ زمینی و رهایی دریایی باقی مانده است. در آرامگاه "رنزو پازولینی"، موتورسوار نامدار ایتالیایی، کلاه ایمنی او و یا
دبودهایی از پیروزی هایش قرار داده شده اند—نمادهایی از شور، سرعت، و افتخار ورزشی که در زندگی اش نقش محوری داشتند. این اشیاء، نه تنها یادآور لحظات درخشان مسابقات او هستند، بلکه پیوندی ملموس میان حافظهٔ فردی و فضای تدفینی ایجاد می کنند. بر آرامگاه کشیش کاتولیک "جوزپه مایولی"، مجسمه ای مرمری از مردی با بازوان گشوده نصب شده که اثر "پائولا چکارلی" است. این مجسمه از طرحی الهام گرفته که خود مایولی در روز مراسم کشیشی اش کشیده بود—تصویری از تسلیم، ایمان، و آغوش روحانی که در سنگ جاودانه شده است. در سپتامبر ۲۰۲۲، سنگ نوشته ای ("استله") به افتخار بازیگر برجسته "کلارا کالامای" رونمایی شد.
جوزپه باستیانینی (پروجا، ۸ مارس ۱۸۹۹ - میلان، ۱۷ دسامبر ۱۹۶۱) سیاستمدار و دیپلمات ایتالیایی بود. در آغاز با عناصر تندرو جنبش های فاشیستی مرتبط بود، اما بعداً به عضویت گرایش مخالف درآمد. سال های نخستین. باستیانینی در پروجا متولد شد. در سنین پایین، او به یک رهبر فاشیست محلی در اومبریا تبدیل شد و در آنجا به عنوان عضوی از جناح سرسخت و سرسخت این جنبش شهرت یافت. پس از به قدرت رسیدن، باستیانینی به عنوان رئیس فاشیای ایتالیایی در خارج از کشور ("Fasci Italiani all'Estero") منصوب شد، جنبشی که هدف آن هماهنگی فعالیت های فاشیست های ایتالیایی بود که در حال حاضر در ایتالیا زندگی نمی کردند. او از اعضا خواست تا در هر کجا که زندگی می کنند، ایده های فاشیستی ایتالیایی را به درستی منتشر کنند. این گروه در اواسط دهه ۱۹۲۰ پیروان قابل توجهی در بین مهاجران ایتالیایی به دست آورد. در واقع، در سال ۱۹۲۵او گزارشی را به شورای عالی فاشیسم ارائه داد و ادعا کرد که در ۴۰ کشور در سراسر جهان گروه هایی دارد. فعالیت های باستیانینی او را با دیپلمات های ایتالیایی که احساس می کردند جنبش او آشکارا کارشان را سیاسی می کند، درگیر کرد. باستیانینی به نوبه خو
د خواستار اصلاح کامل سرویس دیپلماتیک شد و اصرار داشت که تنها ایتالیایی های واقعی نیز فاشیست هستند و بنابراین همه دیپلمات ها باید فاشیست های متقاعد باشند. در نهایت، بنیتو موسولینی در کنار اخراج دیپلمات هایی که به حزب ملی فاشیست اعلام عضویت نکرده بودند، همچنین قدرت جنبش باستیانینی، که بسیاری از وظایف امور خارجه (از آموزش ایدئولوژیک گرفته تا ورزش و کارهای خیریه) را به عهده گرفته بود با بازگرداندن قدرت به کنسول های ایتالیا محدود کرد. باستیانینی در اواخر سال ۱۹۲۶ از سمت خود به عنوان رئیس فاشیای ایتالیایی در خارج از کشور استعفا داد. دیپلمات. باستیانینی، تا حدودی ناگزیر، به دنبال تمایلش برای جایگزینی دیپلمات های باسابقه با فاشیست ها، خود نیز وارد خدمت دیپلماتیک شد. در سال ۱۹۲۷، او به عنوان سرکنسول در منطقه بین المللی طنجه منصوب شد. از ۱۰ آگوست ۱۹۲۸ تا ۱۴ نوامبر ۱۹۲۹، او فرستاده ایتالیا در لیسبون بود. در سال ۱۹۳۲، او سفیر ایتالیا در لهستان شد و در نتیجه، با علم به اینکه لهستان کاتولیک کشوری مورد تحسین بسیاری از ایتالیایی ها است، یکی از کسانی بود که به متقاعد کردن موسولینی برای به تعویق انداختن ورود به جنگ جهانی دوم ک
مک کرد. تقریباً در همین زمان بود که او به عنوان سفیر در بریتانیا نیز خدمت کرد. دالماسی. در سال ۱۹۴۱، باستیانینی به عنوان فرماندار دالماتیا منصوب شد. در این سمت، باستیانینی بر تبعید تعدادی از یهودیان منطقه، از جمله بسیاری از پناهندگانی که از مناطق اشغالی یوگسلاوی توسط آلمان گریخته بودند، به اردوگاه های کار اجباری در ایتالیا نظارت داشت. باستیانینی همچنین سیاست ایتالیایی سازی را برقرار کرد، نام مکان ها را از کرواتی به ایتالیایی تغییر داد، اصرار داشت که مطبوعات باید به زبان ایتالیایی منتشر شوند و تعدادی معلم از ایتالیا را برای تدریس در مدارس دالماتیا آورد. او به آن دسته از کروات هایی که از این تغییرات ناراضی بودند، یک توصیه کرد: مهاجرت کنید. باستیانینی بخش پایانی دوران فرمانداری خود را در درگیری با عناصر نظامی ایتالیا، به ویژه ژنرال های کوئیرینو آرملینی و ماریو روآتا، گذراند. آرملینی نیروهای خود را در اسپلیت متمرکز کرده بود، اقدامی که باستیانینی از ایجاد ترس و خشم در میان ساکنان می ترسید. روآتا اعلام کرد که دولت غیرنظامی نباید در استقرار نیروها دخالت کند، اگرچه او و باستیانینی سرانجام به مصالحه ای رسیدند که بر اس
اس آن قبل از جابجایی های گسترده نیروها با مقامات محلی مشورت شود. باستیانینی همچنین موفق شد برکناری آرملینی را که با او کنار نمی آمد، تضمین کند. باستیانینی در ژانویه ۱۹۴۳ پس از تغییر دولت در رم فراخوانده شد و ماه بعد فرانچسکو جونتا به عنوان فرماندار جایگزین او شد. وزیر امور خارجه. او در فوریه ۱۹۴۳ به عنوان معاون وزیر امور خارجه منصوب شد و عملاً جایگزین گالئاتسو چانو شد. موسولینی خود وزیر امور خارجه رسمی بود، اگرچه بیماری و کثرت نقش های دیگرش باعث می شد که باستیانینی عملاً به عنوان وزیر عمل کند. او در نقش خود دو رویکرد احتمالی را پیشنهاد کرد که به نظرش می توانست به خنثی کردن حمله متفقین به ایتالیا کمک کند، اگرچه به نظر نمی رسید هیچ کدام اتفاق بیفتد. از یک سو، او احساس می کرد که موسولینی می تواند آدولف هیتلر را برای مذاکره در مورد توافق با اتحاد جماهیر شوروی متقاعد کند و سپس نیروهای آلمانی می توانند در ایتالیا مستقر شوند، تاکتیکی که به نظر او متفقین غربی را مجبور به پذیرش یک توافق صلح سازش کارانه می کرد. ایده دیگر او این بود که موسولینی هیتلر را متقاعد کند که به ایتالیا اجازه دهد جنگ را به طور کامل ترک کند و بی
طرفی خود را اعلام کند. با این حال، هیچ امیدی به موفقیت هر دو پیشنهاد وجود نداشت، زیرا هیتلر هرگز متقاعد نمی شد و موسولینی نیز تمایلی به تلاش برای متقاعد کردن او نداشت. باستیانینی، موسولینی را به عنوان مردی که می تواند جنگ را پایان دهد، به دولت های بلغارستان، رومانی و مجارستان بقبولاند، زیرا این قدرت های کوچک محور نیز به شدت به دنبال خروج بودند، زیرا با نابودی به دست ارتش سرخ در حال پیشروی مواجه بودند. امتناع موسولینی حتی از تلاش برای استدلال کردن با هیتلر در جلسه ای که در فلتره با دیکتاتور آلمانی در ۱۹ ژوئیه ۱۹۴۳ برگزار شد، باعث شد که او توسط باستیانینی، دینو آلفیری و ژنرال ویتوریو آمبروزیو به دلیل عدم تلاش برای خروج ایتالیا از جنگ به چالش کشیده شود. این حادثه به اعتبار موسولینی آسیب رساند و انگیزه ای برای دینو گراندی فراهم کرد که به زودی تلاشی برای برکناری موسولینی آغاز کرد. باستیانینی در جلسه شورای بزرگ فاشیست که در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ برگزار شد، حضور داشت که در آن فضا به طور قطع ضد موسولینی بود، زیرا گراندی نمایش خود را اجرا می کرد. اگرچه او از این توطئه خیلی هیجان زده نبود، باستیانینی اظهار داشت که موسولینی با
بی عملی خود ایتالیا را ویران کرده است و بنابراین از گراندی حمایت کرد. با این وجود، او از پیروی از امثال جوزپه بوتای در محکوم کردن آشکار دوچه خودداری کرد و ترجیح داد به ترویج هدف خود مبنی بر مذاکره ایتالیا برای صلح جداگانه در اسرع وقت ادامه دهد. پس از جنگ. در پایان جنگ جهانی دوم، دولت یوگسلاوی مارشال تیتو، او را به دلیل نقشش به عنوان فرماندار دالماتیا، به همراه ژنرال ماریو روآتا و فرانچسکو جونتا، جانشینش در آن سمت، به عنوان جنایتکار جنگی متهم کرد. او هرگز به این اتهامات در یوگسلاوی محاکمه نشد. کمیسیون تحقیق ایتالیا در مورد جنایتکاران جنگی ادعایی، که توسط ستاد کل ارتش با توافق دولت ایتالیا برای پاسخ به اتهامات مطرح شده توسط کشورهای مختلف علیه صدها سرباز و غیرنظامی متهم به جرایم مختلف منصوب شده بود، در ۶ مه ۱۹۴۶ ادعا کرد که رفتار باستیانینی با "احترام بیش از حد به موسولینی" مشخص می شود و او خود را "با عناصر فاشیستی احاطه کرده است که اغلب زیاده روی می کنند، به طوری که در جمعیت محلی کینه شدیدی را علیه فرماندار باستیانینی نیز برمی انگیزند، فرمانداری که به نیازهای اساسی که آنها حق خود می دانستند، احترام نمی گذارد"،
اما دادگاه ویژه رسیدگی به جرایم جنگی رم، همراه با کمیسیون تحریم ها علیه فاشیسم در سال ۱۹۴۷ او را از تمام اتهامات تبرئه کرد. باستیانینی در سن ۶۲ سالگی در میلان درگذشت.
سنت پانکراس () یک کلیسای کاتولیک کوچک و کلیسای عنوانی، صومعه ای و محلی است که توسط پاپ سیماکوس در قرن ششم در رم، ایتالیا تأسیس شد. این کلیسا از طریق سنت پانکرازیو، به سمت غرب فراتر از پورتا سن پانکرازیو قرار دارد که به بخشی از دیوار اورلیان در ژانیکولوم باز می شود و دخمه سن پانکرازیو را پوشش می دهد. صومعه مجاور شاید در همان اوایل کلیسا تأسیس شده باشد و از آن زمان توسط کارملیت های جدا شده اشغال شده است. کاردینال کشیش تیتولوس سنت پانکرازی، آنتونیو کانیزارس لوورا است. از دیگر دارندگان قبلی این عنوان می توان به پاپ پل چهارم (۱۵ ژانویه - ۲۴ سپتامبر ۱۵۳۷) و پاپ کلمنت هشتم (۱۸ دسامبر ۱۵۸۵–۳۰ ژانویه ۱۵۹۲) اشاره کرد. تاریخچه. این کلیسا توسط پاپ سیماخوس (۴۹۸–۵۱۴) در محلی که پیکر شهید جوان سنت پانکراس رومی یا پانکراتیوس در آن دفن شده بود، یعنی در خیابان اورلیا میلیاریو سکوندو («در خیابان اورلیا در دومین نقطه عطف») ساخته شد. این کلیسا در ابتدا توسط او تحت مراقبت روحانیون کلیسای سنت کریسوگونو قرار گرفت. به دلیل بی توجهی آنها به این مکان، پاپ گرگوری اول (۵۹۰–۶۰۴) پس از غارت صومعه مونته کاسینو توسط لومباردها در سال ۵۸۰، آن
را به اعضای فرقه تازه تأسیس بندیکتین سپرد. در قرن هفتم، پاپ هونوریوس اول (۶۲۵–۶۳۸) کلیسای بزرگتری برای تعداد فزاینده زائران ساخت. او یادگارهای قدیس را در زیر محراب بلند قرار داد، با پنجره ای برای دسترسی از یک راهروی نیم دایره ای که به پشت و زیر محراب منتهی می شد. در قرن هفدهم، این کلیسا به کارملیت های بی کلاه داده شد که آن را کاملاً بازسازی کردند. این کلیسا در قرن نوزدهم، که در جریان حمله فرانسه به جمهوری روم در سال ۱۸۴۹ به شدت آسیب دیده بود، مورد بازسازی بیشتری قرار گرفت؛ اما نمای آجری ساده اواخر قرن پانزدهم خود را با نشان پاپ اینوسنت هشتم حفظ کرده است. در زیر کلیسا، دخمه های عظیمی به نام دخمه سن پانکراسیو یا دی اتاویلا وجود دارد. ورودی آن در کنار موزه کوچک سنت پانکراسیو با قطعاتی از مجسمه ها و کتیبه های بت پرستانه و اوایل مسیحیت قرار دارد.
جاکوپو فوریو سارنو (؛ ؛ زادهٔ ) بازیگر، صداپیشه و خواننده اهل ایتالیا است. از سال ۲۰۱۳، سارنو با نام جیک سارنو شناخته می شود. او که از کودکی در دنیای بازیگری فعال بود، شروع به بازی در چندین مجموعه کمدی کرد که بیشتر آنها توسط مدیاست تولید شده بودند. در اوایل دهه ۲۰۰۰، او به عنوان بازیگر در تئاتر و سینما و همچنین در تلویزیون به کار خود ادامه داد و به یکی از چهره های آشنای مجموعه های کمدی تولید شده توسط شبکه دیزنی تبدیل شد. از فیلم هایی که او در آن نقش داشته است، می توان به فانتوتسی ۲۰۰۰ – شبیه سازی اشاره کرد. زندگی و حرفه. جاکوپو فوریو سارنو در تاریخ ۱ سپتامبر ۱۹۸۹ در میلان متولد شد. در سال ۲۰۱۵ مدرک کارشناسی ارشد فلسفه خود را از دانشگاه میلان دریافت کرد. او اولین کار حرفه ای خود را به عنوان بازیگر در سن بسیار کمی انجام داد و تا نیمه دوم دهه ۹۰ با بازی در برخی از مجموعه های کمدی و تبلیغات، به چهره ای آشنا در تلویزیون ایتالیا تبدیل شد. در سال ۱۹۹۵، او اولین بازی خود را به عنوان بازیگر در مجموعه کمدی «"Io e la mamma»" در کنار جری اسکوتی و دلیا اسکالا انجام داد و تا سال ۱۹۹۷ در تمام فصل ها نقش پائولینو را بازی کرد
. دو سال بعد، با بازگشت به تلویزیون، او به طور منظم در کانال ۵ و در مجموعه کمدی «Don Luca» حضور داشت که در آن تنها برای دو فصل نقش "میرکو" را بازی کرد. سال بعد، او اولین فیلم سینمایی خود را بازی کرد و نقش کوچکی در فیلم "فانتوتسی ۲۰۰۰ – شبیه سازی" ایفا کرد که در آن نقش کودکی را بازی کرد که توسط والدینش که بیش از حد مشغول کار خود بودند، رها شده بود. پس از سه سال وقفه، او نقش کوچکی در مجموعه کمدی «Il Mammo» با انزو یاچتی و ناتالیا استرادا ایفا کرد. او از سال ۱۹۹۹ به عضویت «انجمن صداپیشگان ایتالیا» (ADAP) درآمد، از همان سال فعالیت حرفه ای خود را به عنوان صداپیشه آغاز کرد. علاوه بر دوبله بسیاری از فیلم ها، برای نقش های جوانان و شخصیت های کارتونی، چندین بار صدای خود را به شخصیت های مختلف تغییر داده است، از جمله صداپیشگی هری پاتر در بازی ویدیویی. در سال ۲۰۰۹، در جشنواره فیلم ویارجو اروپا سینما، جایزه بهترین هنرمند را از آن خود کرد. او علاوه بر بازیگری در سینما و تلویزیون، پس از مطالعه برخی از تکنیک های موسیقی، از جمله آواز و تئوری موسیقی، گیتار و هارمونیکا بلوز، در تئاتر نیز در برخی از نمایش های موزیکال عملکرد خوبی
داشت. این مطالعات به او اجازه داده است تا در موسیقی نیز فعالیت کند و در جشنواره موسیقی کاستروکارو در سال ۲۰۰۴ شرکت کند، که در آنجا به نیمه نهایی رسید. او همچنین عضوی از گروه جدید هارد راک میلان است زیرا قبلاً در گروه دیگری از همان شهر و با همان نوع موسیقی به نام "داستی هدز" (سرهای پوشیده از گرد و غبار) شرکت کرده بود و در هر دو نقش خواننده را داشته است.
سن مارتینو ای مونتی () یک کلیسای کوچک در رم، ایتالیا، در محله ریون مونتی است. این کلیسا در نزدیکی لبه پارکو دل کوله اوپیو، نزدیک گوشه خیابان های ویا اکوئیزیا و ویال دل مونته اوپیو، حدود پنج تا شش بلوک در جنوب سانتا ماریا ماجیوره واقع شده است. کاهن کاردینال فعلی که مالکیت این کلیسا را بر عهده دارد، کازیمیژ نیچ، اسقف اعظم ورشو است. از جمله عناوین قبلی می توان به آلفونسو د لا کوئوا؛ جوزف مری توماسی، سی.آر. آشیل راتی، بعدها پاپ پیوس یازدهم؛ ایلدفونسو شوستر، او.اس.بی. و جیانباتیستا مونتینی، بعدها پاپ پل ششم اشاره کرد. این کلیسا توسط اعضای استان ایتالیا از فرقه کارملیت اداره می شود و اقامتگاه کنار کلیسا، دفاتر استان را در خود جای داده است. تاریخچه. این کلیسا توسط پاپ سیلوستر اول در مکانی که توسط یکی از اعضای کلیسای اکوئیتیوس (از این رو تیتولوس اکوئیتی) در قرن چهارم اهدا شده بود، تأسیس شد. در ابتدا، این کلیسا به عنوان یک سالن خطابه به همه شهدا اختصاص داده شده بود. مشخص است که جلسه ای برای آماده سازی شورای نیقیه در سال ۳۲۴ در اینجا برگزار شده است. کلیسای فعلی سن مارتینو آی مونتی مربوط به دوران کارولنژی است، اما بقایا
ی یک سالن ستون دار قرن سومی در زیر و مجاور آن قرار دارد. برخی از محققان این ساختمان قدیمی تر را با تیتولوس اکوئیتیوس یکی دانسته اند، اما به گفته هوگو براندنبورگ، «بسیار بعید است که می توانسته به عنوان مکانی برای عبادت هر جامعه بزرگتر و مراسم مذهبی آن عمل کند: هدف اصلی این سالن نسبتاً کوچک … احتمالاً به عنوان یک فضای انبار برای اهداف تجاری بوده است.» در سال ۵۰۰، کلیسا توسط پاپ سیماکوس بازسازی و به سنت مارتین اهل تور و پاپ سیلوستر اول تقدیم شد. در این مناسبت، کلیسا مرتفع شد و اولین محراب آن به صورت زیرزمینی درآمد. این کلیسا توسط پاپ هادریان اول در سال ۷۷۲ و توسط پاپ سرگیوس دوم در سال ۸۴۵ بازسازی شد. ساختار کلیسای فعلی از کلیسای باستانی پیروی می کند و بسیاری از قطعات آن دوباره مورد استفاده قرار گرفته اند. گفته می شود بقایای پاپ سنت مارتین اول پس از مرگش در قرن هفتم در منطقه کریمه به آنجا منتقل شده است. در جریان مناقشه اعطای مقام و اصلاحات گریگوری، کشیش سن مارتینو، بنو، از آنتی پاپ کلمنت سوم حمایت کرد. کتیبه های یافت شده در کلیسای سنت مارتینو آی مونتی، منبع ارزشمندی که تاریخ کلیسای سنت مارتینو را نشان می دهد، توس
ط وینچنزو فورچلا جمع آوری و منتشر شده است. این کلیسا توسط اعضای استان ایتالیایی فرقه کارملیت اداره می شود. این کلیسا در سال ۱۲۹۹ توسط پاپ بونیفاس هشتم به آنها اعطا شد. مالکیت آنها در سال ۱۵۵۹ تأیید شد. این کلیسای جامع محل دفن آنجلو پائولی مقدس، او. کارم. (۱۶۴۲–۱۷۲۰) است که به خاطر خدمتش به فقرا در سراسر رم مورد احترام بود؛ او در ۲۵ آوریل ۲۰۱۰ متبرک شناخته شد. نمای داخلی. فضای داخلی دارای یک شبستان و دو راهرو است که توسط ستون های باستانی از هم جدا شده اند. اعتقاد بر این بود که یک چراغ نذری، که از ورق نقره ساخته شده و در محفظه نگهداری ظروف مقدس قرار دارد، تاج سنت سیلوستر است. در زیر محراب اصلی، یادگارهای مقدسین آرتمیوس، پائولینا و سیسینیوس نگهداری می شوند که از دخمه پریسیلا به اینجا آورده شده اند. موزاییکی که مریم مقدس را در کنار سنت سیلوستر به تصویر می کشد، مربوط به قرن ششم است. تزئینات داخلی. دگرگونی ها در قرن هفدهم توسط فیلیپو گالیاردی انجام شد. در اواسط قرن هفدهم، مجموعه ای از نقاشی های دیواری، الحاقات معماری و محراب ها، از جمله مجموعه ای از نقاشی های دیواری منظره و معماری از صحنه های معمولاً کتاب مقدس توسط
گاسپار دوگت و گالگلیاردی سفارش داده شد. یک نقاشی دیواری از یان میل با عنوان «تعمید سلطان توسط سنت سیریل» وجود دارد. فابریتزیو کیاری (که اکنون توسط آنتونیو کاوالوچی رنگ آمیزی شده است) نقاشی «تعمید مسیح» را نقاشی کرد. جیانانجیولو کانینی یک نقاشی محرابی از تثلیث مقدس با قدیسان نیکولا و بارتولمو نقاشی کرد. نقاش سبک منریسم، جیرولامو موزیانو، یک نقاشی محرابی از سنت آلبرت ارائه داد. گالئاتزو لئونچینو نقاشی دیواری از پاپ سیلوستر در حال برگزاری شورای ۳۲۴ در کلیسای سن مارتینو، پیترو تستا رؤیای سنت آنجلو کارملیت در بیابان، و فیلیپو گراردی یک نقاشی محرابی از سن کارلو بورومئو را نقاشی کرد. کانینی همچنین شهادت سنت استفان را نقاشی کرد. کیاری همچنین سنت مارتین را در حال تقسیم شنلش با گدا نقاشی کرد. جیووانی باتیستا کرسپی نویسنده رؤیای سنت ترزا است، در حالی که نقاشی محرابی رؤیای سانتا ماریا مادالنا د پاتزی توسط ماتئو پیکیونه اجرا شد. پائولو نالدینی مجموعه ای از قدیسان را در ردیف بالایی شبستان نقاشی کرد (در خلاف جهت عقربه های ساعت از شبستان شروع می شود و آنها به عنوان سیریاکا، استفان، فابیانوس و نیکاندر شناسایی می شوند، سپس در
شبستان چپ، تئودور، مارتین، اینوسنت و یوستا). دانیل لاتر تصویر سنت آنتونی و یحیی تعمید دهنده را بر روی دیوار جنوبی (مقابل نما) نقاشی کرد، در حالی که نالدینی تصویر پطرس و پولس را به تصویر کشید.
سن لورنزو در لوسینا () یک کلیسای کاتولیک رومی، کلیسایی با عنوان و یک باسیلیکای کوچک در مرکز رم، ایتالیا است. این باسیلیکا در میدان سن لورنزو در لوسینا در ریون کولونا، حدود دو بلوک پشت کاخ مونته چیتوریو، نزدیک به خیابان ویا دل کورسو واقع شده است. تاریخچه. این باسیلیکا به سنت لارنس روم، شماس و شهید، تقدیم شده است. نام «لوسینا» از نام مادر روحانی رومی قرن چهارم میلادی گرفته شده است که به مسیحیان اجازه داد کلیسایی در این مکان بسازند. ظاهراً پاپ مارسلوس اول در طول آزار و اذیت امپراتور روم، ماکسنتیوس، در این مکان پنهان شده بود و پاپ داماسوس اول در سال ۳۶۶ میلادی در آنجا انتخاب شد. پاپ سیکتوس سوم در سال ۴۴۰ میلادی کلیسایی را در این مکان تقدیس کرد. این کلیسا تیتولوس لوسینا نامیده شد و در اعمال شورای کلیسایی پاپ سیماکوس در سال ۴۹۹ میلادی نیز به آن اشاره شده است. این کلیسا برای اولین بار توسط پاپ پاسکال دوم در اوایل قرن دوازدهم بازسازی شد. این کلیسا در ۲۶ مه ۱۱۹۶ توسط پاپ سلستین سوم تقدیس شد. در سال ۱۶۰۶، پاپ پل پنجم، کلیسای جامع را به فرقه روحانیون کوچک منصوب کرد. کوزیمو فانزاگو در قرن هفدهم، فضای داخلی را به طور کامل
بازسازی کرد، از جمله تبدیل راهروهای جانبی کلیسا به نمازخانه. سقف نیز توسط مومتو گروتر ناپلیایی نقاشی دیواری شد. در قرن نوزدهم، در مرمت بعدی فضای داخلی که به سفارش پاپ پیوس نهم انجام شد، تزئینات باروک شبستان با نقاشی های دیواری نقاشی شده توسط روبرتو بومپیانی جایگزین شد. کشیش کاردینال فعلی کلیسای تیتولوس اس. لورنتی در لوسینا، که در سال ۶۸۴ میلادی تأسیس شد، مالکوم رانجیت پاتابندیگ دان، اسقف اعظم کلمبو، سریلانکا است که در ۲۰ نوامبر ۲۰۱۰ منصوب شد. معماری. در بازسازی سال ۱۶۵۰، طرح کلیسایی راهرویی تخریب شد و شبستان های جانبی با کلیساهای کوچک باروک جایگزین شدند که سپس به خانواده های اشرافی اجاره داده شدند تا تزئین شوند و به عنوان مقبره استفاده شوند. این کار با قرار دادن دیوارهایی در پشت ستون های طاق ها انجام شد. خود طاق ها دارای ستون های مربعی محکم با پایه های ضربی هستند. سقف مسطح، طاق نما، طلاکاری شده و با گل های رز تزئین شده است و نقاشی از آپوتئوز سنت لارنس در پنل مرکزی دارد. این سقف در سال ۱۸۵۷ تحت نظر پاپ پیوس نهم ساخته شده است. مسیح بر صلیب اثر گویدو رنی (۱۶۳۹–۱۶۴۰) در بالای محراب بلند قابل مشاهده است که توسط ش
ش ستون قرنتی از سنگ مرمر سیاه قاب گرفته شده است. در زیر محراب، یک محفظه نگهداری اشیاء مقدس وجود دارد که در آن شبکه ای از آهن حفظ شده است که طبق روایات، سنت لارنس بر روی آن به شهادت رسیده است. تخت مرمری پاپ پاسکال دوم در محراب پشت محراب بلند، کتیبه ای دارد که ترجمه یادگارهای سنت لارنس رم به باسیلیکا را ثبت می کند. یک مریم مقدس و کودک به همراه جان نپوموک و فرشته مقرب میکائیل اثر اونوفریو آولینو در محراب پشت محراب بلند آویزان است. جیان لورنزو برنینی، کاپلا فونسکا، چهارمین نفر از سمت راست، را برای گابریل فونسکا پرتغالی، که پزشک پاپ اینوسنت دهم (۱۶۴۴–۱۶۵۵) بود، طراحی کرد. این کلیسا دارای چندین نیم تنه زیبا از برنینی و کارگاهش است، از جمله پرتره ای از فونسکا در سمت چپ محراب. این کلیسا همچنین نقاشی «الیشا در حال ریختن نمک در چشمه تلخ» اثر جیاچینتو گیمینیانی مربوط به سال ۱۶۶۴ را در خود جای داده است. هنرمند فرانسوی، نیکولا پوسین (۱۵۹۴–۱۶۶۵) در کلیسای دوم سمت راست به خاک سپرده شده است و با بنای یادبودی که سفیر فرانسه، فرانسوا-رنه دو شاتوبریان، در سال ۱۸۳۰ اهدا کرده است، گرامی داشته می شود. کلیسای دوم سمت چپ دارای یک مح
راب اثر کارلو ساراسنی است. کلیسای پنجم سمت چپ توسط سیمون ووئه طراحی و تزئین شده است. دو نقاشی او، سنت فرانسیس آسیزی را به تصویر می کشد: یکی او را در حال دریافت عادت مذهبی اش نشان می دهد و دیگری وسوسه های او را به تصویر می کشد. محراب، سنت فرانسیس را در حال ظهور بر جیاچینتا مارسکوتی در بستر مرگش، اثر مارکو بنفیال، نشان می دهد. جوزپه ساردی در قرن هفدهم، تعمیدگاه سمت چپ ورودی را طراحی کرد. در این کلیسا، مقبره آهنگساز برناردو پاسکوینی (۱۶۳۷–۱۷۱۰) نیز قرار دارد. سه سال پس از مرگ آهنگساز، پرتره او که توسط پیترو فرانچسکو پاپالئو (حدود ۱۶۴۲–۱۷۱۸) از سنگ مرمر کارارا تراشیده شده بود، در آنجا قرار داده شد. این پرتره به سفارش برادرزاده آهنگساز، فلیچه برناردو ریکورداتی، و شاگردش برناردو گافی ساخته شده است. چارلز استوارت، افسری در ارتش پاپ که در سال ۱۸۶۴ درگذشت، در این کلیسا به خاک سپرده شده است. او پسر جان استوارت، "مایسترو دی کاساًی شاهزاده چارلز ادوارد استوارت ("چارلز سوم"، "مدعی جوان") بود. چارلز در سال ۱۷۸۴ جان را به مقام بارونت مفتخر کرد. درست بیرون از کلیسای جامع، مجسمه اصلی «وقتی غریبه بودم» قرار دارد که توسط هنرمند
کانادایی تیموتی اشمالز به عنوان بخشی از مجموعه انجیل متی ۲۵ که به مناسبت جشن فوق العاده رحمت در سراسر رم نصب شده است، ساخته شده است.