Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سطوره غسل تعمید کنستانتین توسط سیلوستر یکم در تصویری رمانتیک از زندگی سیلوستر شکل گرفت که در "اعمال پدر مبارک سیلوستر" باقی مانده است. لنسکی می گوید این داستان کلیسای قرون وسطایی را از شرمساری بزرگ مبری کرد: غسل تعمید کنستانتین توسط اسقف آریانیسم، اوسبیوس نیکومدیا، که در زمان لشکرکشی به ایران رخ داد. به گفته هانس پولساندر و نوئل لنسکی، کنستانتین به قصد غسل تعمید در رود اردن در سرزمین مقدس می چرخید، اما در نیکومدیا (ازمیت کنونی در ترکیه) به بیماری مرگباری مبتلا شد، جایی که به سرعت غسل تعمید یافت. او اندکی پس از آن در ۲۲ مه ۳۳۷ درگذشت. ادوارد گیبون غسل تعمید کنستانتین در بستر مرگ را مشکوک می داند. با این حال، مورخان مدرن می گویند که این عمل غیر معمول نبوده است؛ زیرا مردم می دانستند که احتمالاً بعد از غسل تعمید به ارتکاب گناه ادامه می دهند و می ترسیدند با غسل تعمید زودهنگام نجاتشان را به خطر بیندازند. با تأخسر انداختن غسل تعمید به آخرین لحظه ممکن، آنها امیدوار بودند که استقبال خود را در بهشت تضمین کنند. سیاست های دینی کنستانتین. کنستانتین به آزار و شکنجه مسیحیان پایان داد، اموال مصادره شده را به کلیساها بازگردان
د و سیاست مدارا با غیر مسیحیان را در پیش گرفت. او پیگن ها را به خاطر پیگن بودن، یا یهودیان را به خاطر یهودی بودن مجازات نمی کرد، و سیاست تغییر دین اجباری را در پیش نمی گرفت. او نمایش های گلادیاتوری را غیرقانونی اعلام کرد، معابد پیگن ها را ویران کرد و بسیاری از معابد دیگر را غارت کرد، و از لفاظی های قهری علیه غیر مسیحیان استفاده کرد. اما او هرگز درگیر پاکسازی قومی و مذهبی نشد. هنگامی که کنستانتین پایتخت را گرفت، حامیان ماکسنتیوس سلاخی نشدند. خانواده و دربار لیسینیوس کشته نشدند. هیچ کس به دلیل پیگن بودن کشته نشد. لیتهارت می گوید که کنستانتین موفقیت نظامی خود را به خدا نسبت داد و در طول سلطنت او، امپراتوری روم نسبتاً آرام بود. پیگنیسم. به دنبال نبرد پل میلویو، کنستانتین و همکارش آگوستوس آگوستوس لیسینیوس، فرمان میلان را صادر کردند که به معنای تحمل مذهبی بود. این فرمان از همه ادیان در برابر آزار و اذیت مذهبی محافظت می کرد و به هر کسی اجازه می داد هر خدایی را که انتخاب می کند، پرستش کند، به گفته دریک، از دیدگاه های متفاوت دربارهٔ سیاست های مذهبی کنستانتین مطالب زیادی نوشته شده است، اما «تعهد کنستانتین به اتحاد در ک
لیسا یکی از سیاست هایی است که تقریباً همهٔ طرف ها بر آن توافق دارند». دیدگاه های متضاد تنها زمانی به وجود می آیند که موضوع تغییر کند که آیا این وحدت شامل پیگن ها می شود یا نه. دریک می گوید که یاکوب بورکهارت کنستانتین را «اساساً غیر مذهبی» توصیف می کند که از کلیسا صرفاً برای حمایت از قدرت و جاه طلبی اش استفاده می کند. با این حال، دریک ادامه می دهد که بورکهارت از روشی استفاده می کرد که ریشه در اصلاحات پروتستانی داشت و سیاست را برای زیر سؤال بردن اعتقاد مذهبی کنستانتین انتخاب می کرد. به گفته دریک، این دیدگاه دقیقی به دست نمی دهد زیرا سیاست در همه چیز است و مذهب با آن تعیین نمی شود. کنستانتین هرگز به طور مستقیم پیگنیسم را غیرقانونی نکرد. به بیان یک فرمان اولیه، او حکم کرد که پیگن ها می توانند «آیین های یک توهم منسوخ را جشن بگیرند»، تا زمانی که مسیحیان را مجبور به پیوستن به آنها نکنند. بعلاوه، روایاتی وجود دارد که نشان می دهد کنستانتین تا حدودی در برابر پیگن ها مدارا می کرد. مفاد آن در فرمان میلان در فرمان استانی مجدداً بیان شده است. «دریک» اشاره می کند که این فرمان خواستار صلح و مدارا شده است: «اجازه ندهید کسی مز
احم دیگری شود، بگذارید هر کس به آنچه سرزمینش می خواهد چنگ بزند…» کنستانتین هرگز این فرمان را لغو نکرد. دریک می پرسد که آیا کنستانتین در تلاش بوده جامعه ای ایجاد کند که در آن این دو دین تلفیق شده باشند. با این حال، کنستانتین همچنین معابد پیگن ها را به عنوان «معابد دروغ» مورد حمله قرار می دهد، و پیگنیسم را به عنوان شرک و خرافات در همان سند محکوم می کند. کنستانتین و مسیحیان معاصرش با پیگنیسم به عنوان یک دین زنده برخورد نمی کردند. آن را به عنوان یک «خرافات» - یک «توهم منسوخ» تعریف می کردند. به عقیده یاکوب بورکهارت و پیروانش، مسیحی بودن به طور خودکار به معنای عدم تحمل است. با این حال، همان طور که دریک اشاره می کند، این عقیده یک یکنواختی و یکسانی از اعتقادات در مسیحیت را فرض می کند که در اسناد تاریخی وجود ندارد. براون می گوید که کلیسا هرگز یکپارچه نبوده است. از نظر دریک، نشانه هایی وجود دارد که کنستانتین به کلیسای معدودی نخبه منتخب بکر اعتقاد نداشت، بلکه به مسیحیت به عنوان «خیمه ای بزرگ» که می تواند جناح های مختلف را در خود جای دهد، گروید. دریک می گوید شواهد نشان می دهد که کنستانتین طرفدار کسانی بود که از اجماع حما
یت می کردند، عمل گرایان را بر ایدئولوگ های از هر جناح ترجیح می داد، و خواهان صلح و هماهنگی بود اما همچنین فراگیری و انعطاف پذیری را در نظر داشت. دریک در مقاله خود "کنستانتین و اجماع" نتیجه می گیرد که «سیاست» مذهبی کنستانتین با هدف گنجاندن کلیسا در یک سیاست گسترده تر از وحدت مدنی بود، حتی اگر دیدگاه های شخصی او بدون شک یک دین را بر دیگری ترجیح می داد. برخی از انتخاب های کنستانتین باعث نشده است که مورخان یک خوانش ساده از باورهای او را رها کنند. یوهان پیتر کیرش می گوید اجماع منابع این است که به تحریک کنستانتین، هم پسرش کریسپوس، از نخستین همسرش و هم همسر دومش فاوستا را اعدام کردند. او همچنین دستور اعدام خواجه (جنسی) روحانیان را در مصر صادر کرد، زیرا آنها از موازین اخلاقی او تجاوز کردند. به گفته مک مولن، کنستانتین بسیاری از نظرات تحقیرآمیز مربوط به دین قدیمی را بیان کرده است. نوشتن از «لجاجت واقعی» مشرکان، از «آیین و تشریفات گمراه» آنها، و از «معابد دروغ» آنها در تضاد با «شکوه خانه حقیقت». اگرچه کنستانتین به عنوان اولین امپراتور مسیحی در نظر گرفته می شود، اما این بدان معنا نیست که در آن زمان دیگر هیچ پیگنی در امپر
اتوری وجود نداشت. به احتمال زیاد مسیحیان در زمان تغییر دین کنستانتین بین شانزده تا هفده درصد امپراتوری را تشکیل می دادند. آنها مزیت عددی برای تشکیل یک پایگاه قدرت کافی برای شروع آزار و شکنجه سیستماتیک پیگن ها را نداشتند. با این حال، براون به ما یادآوری می کند که ما نباید روحیه خشن مسیحیان قرن چهارم را دست کم بگیریم: «سرکوب، آزار و اذیت و شهادت، به طور کلی موجب تحمل همان شکنجه گران نمی شود.» براون می گوید مقام های رومی در «خروج» از کلیسای مسیحی که آن را تهدیدی برای امپراتوری می دانستند تردیدی از خود نشان نداده اند و کنستانتین و جانشینان او نیز به همین دلایل سیاست خود را اجرا می کردند. کنستانتین به طور پراکنده قربانی های عمومی را ممنوع می کرد و معابد پیگن ها را می بست. با این حال، فشار بسیار کمی بر آنان وارد شد. همان طور که آزار و اذیت مسیحیان پراکنده بود، اقدامات علیه پیگن ها نیز پراکنده بود. در اطراف دربار امپراتوری بسیاری به دلایل و دسیسه های مختلف جان باختند، اما هیچ مدرکی دال بر قتل های قضایی برای انجام قربانی های غیرقانونی قبل از تیبریوس دوم کنستانتین (۵۷۴–۵۸۲) وجود ندارد.دریک و هانس اولریش ویمر دو نفر از
بسیاری از کسانی هستند که موافقند که کنستانتین عموماً طرفدار سرکوب پیگن ها با زور نبود. در عوض، کنستانتین اقداماتی را برای محدود کردن قانونی پرستش پیگن ها انجام داد. رویکرد اصلی کنستانتین استفاده از اغوا با سودمند ساختن پذیرش مسیحیت بود. ممنوعیت معابد جدید و غارت معابد قدیمی. در یکشنبه ۸ نوامبر ۳۲۴، کنستانتین امپراتوری بیزانس را به عنوان اقامتگاه جدید خود، «کنستانتینو پلیس» (قسطنطنیه) - «شهر کنستانتین» - با کاهنان پیگن محلی، اخترشناسان و فالگیران تقدیس کرد. با این حال، امپراتور همچنان برای جشن گرفتن بیست سالگی سلطنت خود یا جشن دسنالیا به روم بازگشت. دو سال پس از تقدیس قسطنطنیه، کنستانتین روم را ترک کرد و برای همیشه به قسطنطنیه بازگشت. در روز دوشنبه ۴ نوامبر ۳۲۸، آیین های جدیدی برای وقف شهر به عنوان «پایتخت» جدید امپراتوری روم انجام شد. در میان حاضران فیلسوف نوافلاطونی سوپاتر و پونتیفکس ماکسیموس (روحانی اعظم دین رومی) نیز بودند. کنستانتین در یادبود مجسمه ای از الهه بخت توخه و ستونی که به نام ستون کنستانتین شهرت دارد، ساخته بود که بر روی آن مجسمه طلایی آپولو را با چهره کنستانتین به سمت خورشید قرار داد. لیتهارت
می گوید: «قسطنطنیه به تازگی تأسیس شده است، اما عمداً گذشته روم را از نظر مذهبی و همچنین سیاسی تداعی می کرد. در ۱۱ مه ۳۳۰، وقف شهر با جشن سنت موسیوس و ضرب مدال ها و سکه های یادبود برگزار شد. تا سال ۳۲۵، کنستانتین «به پرداخت افتخارات عمومی خود به خورشید» بر روی سکه هایی که او را به طور مشترک با «سول اینویکتوس» نشان می داد، ادامه می داد، در حالی که سکه های بعد از آن تصویر سول جای خود را به لاباروم (نمادی مسیحی) داد. گرچه در این زمان کنستانتین آشکارا از مسیحیت حمایت می کرد، اما شهر هنوز هم برای فرقه های پیگنیسم جا داشت: زیارتگاه هایی برای کاستور و پولوکس و توخه وجود داشت. هانس اولریش ویمر می گوید دلیل خوبی وجود دارد که باور کنیم که هنوز معابد اجدادی هلیوس، آرتمیس و آفرودیته در قسطنطنیه نیز به کار خود ادامه می دادند. آکروپولیس (معماری) با معابد پیگنیسم باستانی اش به حال خود رها شده بودند. چندین محقق نشان می دهند که در پایتخت جدید قسطنطنیه، کنستانتین مطمئن شد که معابد پیگنیسم جدیدی در حال ساخت نیستند و همچنین اجازه قربانی خون را نمی داد. با این حال، به گفته مورخ فرانسوی ژیلبر داگرون، زمان سلطنت کنستانتین به طور کلی
ساخت معبد پایان پیدا نکرد. او هم اجازه ساخت و هم سفارش معبد را در مناطق خارج از قسطنطنیه داد. ترومبلی می گوید وقف معابد جدید در اسناد تاریخی و باستان شناسی تا پایان قرن چهارم به اثبات رسیده است. کنستانتین بسیاری از جایگاه های مقدس پیگن ها را غارت کرد، اما به گفته هانس اولریش ویمر، انگیزه این غارت بیشتر از تمایل به از بین بردن پیگنیسم ناشی از میل به تأمین سرمایه جدیدش برای ساخت «تندیس های ابهت آمیز» برای پایتخت جدید بود. نوئل لنسکی می گوید که «قسطنطنیه به معنای واقعی کلمه مملو از مجسمه هایی بود که به قول ژروم با «بره زدایی مجازی» در هر شهر در شرق امپراتوری روم جمع شده بودند.» رامسی مک مولن عقیده دارد که کنستانتین این کار را به عنوان یک عمل ضد پیگنیسمی انجام داد. برخلاف مک مولن، ویمر می گوید که لبیانیوس، وقایع نگار معاصر کنستانتین، در بخشی از «در دفاع از معابد» خود می نویسد که کنستانتین معابد را غارت کرد تا گنجینه های آنها را برای ساختن قسطنطنیه به دست آورد، نه به دلیل اینکه ضد پیگنیسم بود. به گفته ویمر، کنستانتین برخی از جایگاه های مقدس پیگن ها، از جمله آسکلپیون (معبد شفابخش) در ایگائه را ویران کرد. از یک امپ
راتور به امپراتور بعدی، مراسم خصوصی و مخفیانه دائماً در معرض خطر قرار گرفتن در دسته جادو و جادوگری بود. با این حال، فرمان کنستانتین علیه فال، فال را در زمره جادو قرار نداد، بنابراین، کنستانتین به هاروسپکس (فال بینان از روی احشای حیوان) اجازه داد تا مراسم خود را در ملاءعام انجام دهند. به گفته کالوس، او هنوز آن را «خرافات» می نامد. دوناتیسم. پس از آزار و شکنجه دیوکلسینی (آزار مسیحیان اولیه)، بسیاری از کسانی که با مقامات همکاری کرده بودند، می خواستند به موقعیت های خود در کلیسا بازگردند. مورین تیلی، رئیس انجمن پاتریتیک آمریکای شمالی، می گوید که واکنش های متفاوت به این «بازگشت» در میان مسیحیان شمال آفریقا تا ۳۰۵ میلادی آشکار شده بود. به گفته تیلی، بسیاری از مسیحیان شمال آفریقا سنت دیرینه ای در «رویکرد فیزیکالیستی به دین» داشتند. متون مقدس برای آنها صرفاً کتاب نبود، بلکه کلام خدا به شکل فیزیکی بود. آنها تحویل انجیل و تحویل یک نفر برای شهادت را «دو روی یک سکه» می دانستند. در طول آزار و شکنجه بزرگ، «وقتی سربازان رومی تماس گرفتند، برخی از مقامات [کاتولیک] کتب مقدس، ظروف، و سایر کالاهای کلیسا را به جای خطر مجازات قانون
ی» برای چند اشیاء تحویل دادند. این همکارها به معامله گران معروف شدند. این اصطلاح در ابتدا به معنای کسی بود که یک شیء فیزیکی را تحویل می دهد، اما به معنای " مسیحیان آفریقای شمالی که سخت گیران معروف به دوناتیست ها بودند، همچنان از دولت روم خشمگین بودند وبه دلیل نیاز به خلوص کلیسایی، حاضر نشدند سخنرانان را به سمت های رهبری کلیسا بازگردانند. این رد به نوادگان محدثان نیز کشیده شد. کاتولیک ها می خواستند تخته سنگ را پاک کنند و با دولت جدید سازگار شوند. همچنین دیدگاه های متفاوتی دربارهٔ غسل تعمید و برخی اعمال دیگر وجود داشت، اما آلن کامرون می گوید دوناتیسم یک بدعت واقعی با تفاوت در آموزه های مهم نبود، در عوض، این یک انشقاق بر سر تفاوت در اعمال بود. در سال ۳۱۱، اسقف کارتاژ، منسوریوس، درگذشت. قرار بود دوازده اسقف منطقه جمع شوند و جانشینی را انتخاب کنند، اما در عوض، دوناتیست ها و کاتولیک ها، هر کدام یکی از خود را انتخاب کردند و هیچ کدام نامزد دیگری را نپذیرفتند. سخت گیران ماژورینوس را انتخاب کردند که دوناتوس جانشین او شد و نام جنبش را به آن داد. دوناتیست ها از کنستانتین درخواست کردند تا تصمیم بگیرد که اسقف واقعی کارتاژ
چه کسی باشد. مسیحیان انتظار داشتند که کنستانتین داور همه اختلافات مذهبی باشد. این به سادگی بخشی از کار امپراتور بود. هارولد ای. دریک می گوید که «از زمان سلسله جویان، زمانی که دیوکلتیان امپراتوری را به عنوان امپراتوری صریحاً مبتنی بر حمایت الهی تأسیس کرد، فقدان اجماع در مورد مسائل مذهبی چیز کوچکی نبود». کنستانتین قبلاً شورایی در رم به رهبری پاپ میلتیادس تعیین کرده بوددر سال ۳۱۳ برای رسیدگی به موضوع دوناتیسم، و در سال ۳۱۴، او همچنین یک کمیسیون استیناف را منصوب کرد که در آرل تشکیل جلسه داد تا مشخص شود که چه کسی باید اسقف قانونی باشد. کمیسیون به نفع اسقف کاتولیک نتیجه گرفت. دوناتیست ها یافته های کمیسیون را رد کردند و از سازش خودداری کردند. بنابراین، تیلی می گوید: «وظیفه امپراتوری و مذهبی کنستانتین شد» تحمیل پذیرش. کنستانتین با سرکوب متوسط تا شدید پاسخ داد. اولین داستان های شهید دوناتیست مربوط به سال های ۳۱۷ تا ۳۲۱ است. حفظ صلح بین بهشت و زمین. تیلی نشان می دهد که این پاسخی بود از سوی دولت به نیاز به نظم عمومی و همچنین پاسخی خاص رومی از نیاز امپراتور به حفظ pax deorum («خیرخواهی خدایان») - صلح بین بهشت و زمین - بو
د. جوزف برایانت، جامعه شناس، مناقشه دوناتیست ها را نقطه اوج فرایند پویایی یک فرقه تبدیل به کلیسا می داند. برایانت ادعا می کند که مسیحیت در قرن اول از یک «فرقه مسیحی حاشیه ای، تحت آزار و اذیت و تحقیر عمومی» به کلیسایی کاملاً نهادینه شده که قادر به پذیرش کل امپراتوری روم بود، در قرن سوم تغییر کرد. او توضیح می دهد که «اصل حاکم بر الگوی فرقه ای انجمن در دستگاه نهادی نیست، بلکه در تقدس شخصی اعضای آن است».، از سوی دیگر، کلیسا سازمانی است که در آن قداست در نهاد یافت می شود تا فرد. برایانت برای تبدیل شدن به یک کلیسا می گوید: «مسیحیت باید بر بیگانگی خود از «جهان» غلبه می کرد و آزار و شکنجه را با موفقیت پشت سر می گذاشت، می پذیرفت که دیگر یک کلیسا پورا (فرقه ای از مقدسین و برگزیدگان) نبود، بلکه یک پیکره بود. «پرمیکسیدم» به معنی مختلط (permixtum،) یک کلیسای «کاتولیک» است که برای تغییر دین دسته جمعی طراحی شده و به طور نهادی دارای قدرت گسترده ای از فیض مقدس و رستگاری است». بدون آنچه پیتر براون «تبدیل مسیحیت» به فرهنگ و آرمان های دنیای روم می خواند، براون می گوید کنستانتین هرگز تغییر دین نمی داد، اما این «تحول شگرف» بقای جن
بش مذهبی حاشیه ای را نیز تهدید می کرد. به طور طبیعی منجر به تقسیمات، انشعابات و انحراف شد. برایانت توضیح می دهد که «زمانی که افراد درون یک فرقه تشخیص می دهند که «روح» دیگر در بدن کلیسای اصلی ساکن نیست، «مقدسان و پاکان» معمولاً خود را مجبور می کنند – چه با اعتقاد یا اجبار – کنار بکشند و ضد کلیسای خود را تأسیس کنند. "بقیه جمع شده" برگزیدگان خدا" از آنجایی که کنستانتین بیش از یک تحقیق را در مورد مسائل دوناتیست ها دستور داده بود، و از آنجا که همه آنها در حمایت از آرمان کاتولیک حکم داده بودند، با این حال دوناتیست ها از تسلیم شدن به قدرت امپراتوری یا کلیسایی خودداری کردند، این دلیل کافی برای اقدام بود. کنستانتین اولین امپراتور در عصر مسیحی شد که گروه های خاصی از مسیحیان را مورد آزار و اذیت قرار داد. براون می گوید مقامات رومی در «خروج» کلیسای مسیحی که آنها را تهدیدی برای امپراتوری می دانستند تردیدی از خود نشان نداده اند، و کنستانتین و جانشینان او به همین دلایل، همین کار را کردند. آزار و اذیت کنستانتین علیه این مسیحیان موفقیت آمیزتر از دیوکلتیان نبود و در سال ۳۲۱، کنستانتین شکست خود را پذیرفت و قوانین علیه دوناتیست ه
ا را لغو کرد. برای ۷۵ سال بعد، هر دو حزب، اغلب مستقیماً در کنار یکدیگر، با صف دو اسقف برای همان شهرها وجود داشتند. این در نهایت منجر به مرحله دوم آزار و شکنجه شد، اما دوناتیست ها تا زمانی که ارتش های عربی شمال آفریقا را در سال های پایانی قرن هفتم تسخیر کردند، زنده ماندند. آریانیسم و شورای نیقیه. اسقف جان کی تغییر دین کنستانتین و شورای نیقیه را که کنستانتین آن را ایجاد کرد، به عنوان دو مورد از مهم ترین اتفاقاتی که در تاریخ کلیسای مسیحی رخ داده است توصیف می کند. در طول سلطنت خود، دخالت کنستانتین با کلیسا تحت تضادهای فراوان آن بود که ارتدکس را در مقابل دگرگرایی و بدعت گذاری تعریف می کرد. میشل آر. سالزمن نشان می دهد که بدعت در مسیحیت برای اکثر مسیحیان قرن چهارم و پنجم، از جمله کنستانتین، اولویت بالاتری نسبت به پیگن ها داشت. بدترین این بدعت ها، مناقشه ۵۶ ساله مناقشه آریان با بحث فرمول های تثلیثی بود. دوناتیسم یک «شیسم» بود (تفاوت ها بر سر شیوه ها بود نه دکترین) که از نظر جغرافیایی محدود به شمال آفریقا بود. از سوی دیگر، آریانیسم که توسط آریوس (۲۵۰/۲۵۶ – ۳۳۶) بنیانگذاری شده بود، به عنوان یک بدعت واقعی تلقی می شد: آر
یوس معتقد بود که پدر، پسر و روح القدس برابر نیستند و عیسی با پدر برابر نیست و در نتیجه کاملاً خدا نیست. اکثر مناقشات کلیسا در قرن چهارم و پنجم بر ماهیت مسیح و رابطه دقیق او با خدا و انسان متمرکز بود. برخلاف دوناتیسم، آریانیسم در بسیاری از امپراتوری، از جمله در میان قبایل ژرمنی، مانند ویزیگوت ها، که تازه در حال تغییر مذهب بودند، گسترش یافت. در حالی که به طور کلی پذیرفته شده است که آریانیسم در سال ۳۱۸ آغاز شد، ویلیام تلفر می نویسد که تاریخ گذاری آغاز آن بسیار مشکل ساز است. کای می گوید که در اسکندریه، بین اسقف های آریوس و آتاناسیوس اسکندریه آغاز شد و به سرعت در مصر و لیبی و سایر استان های روم گسترش یافت. اسقف ها در مناقشه آریان به «جنگ لفظی» پرداختند و مردم به احزاب تقسیم شدند، در حالی که پیگن ها همهٔ آنها را به سخره گرفتند. ۵ در مرکز اختلافات آتاناسیوس بود که «قهرمان ارتدکس» در اسکندریه شد. کنستانتین زمانی قبل ازآخرین جنگ خود با لیسینیوس خبر درگیری را دریافت کرد و از آن به شدت مضطرب بود. پس از نامه نویسی بی ثمر و فرستادن اسقف های دیگر برای ترویج آشتی، کنستانتین از همه رهبران کلیسا خواست تا در سال ۳۲۵ در نیقیه د
ر بیتینیا (در ترکیه کنونی) برای حل این مسئله گرد هم آیند. کنستانتین ریاست شورا را بر عهده داشت. کای به سوزومن اشاره می کند که می گوید کنستانتین با سخنرانی آغاز کرد که در آن اسقف ها را به عنوان دوستان و وزیران تشویق کرد تا درگیری را حل کنند و صلح را در آغوش بگیرند. سوزومن می گوید که اسقف ها بر این اساس در اتهامات متقابل به هم ریختند. کنستانتین میانجیگری می کرد، گاه به شدت تصحیح می کرد، متقاعد می کرد و ستایش می کرد و در نهایت آنها را به توافق رساند. نتیجه اعتقادنامه نیقیه بود که پنج اسقف از آن امتناع کردند. آنها برای مدتی تبعید شدند، سپس در نهایت بازگشتند. سپس آتاناسیوس در سال ۳۳۶ توسط آریایی ها از اسقف خود در اسکندریه برکنار شد، مجبور به تبعید شد و بسیاری از باقیمانده عمر خود را در چرخه ای از جابجایی اجباری گذراند، زیرا قدرت بین دو گروه به عقب و جلو رفت. پس از مرگ کنستانتین این بحث سیاسی شد. آتاناسیوس در سال ۳۷۳ درگذشت، اما آموزه های ارتدکس او تأثیر عمده ای در غرب و بر تئودوسیوس، که در سال ۳۸۱ فرمانروایی شد، داشت. اعتقادنامه نیقیه به عنوان عقیده رسمی کلیسا باقی ماند.
سقط جنین در ژاپن برای زنان با مشکلات اقتصادی یا حاملگی بر اثر تجاوز جنسی، تحت محدودیت ۲۲ هفته مجاز است. بشرطی که سلامت زن هرگز به خطر نیفتد. قانون مجازات ژاپن. فصل بیست و نهم قانون مجازات ژاپن، سقط جنین را در این کشور غیرقانونی می داند، اما استثنائات قانون به اندازه ای گسترده است که به طور فزاینده پذیرفته شده و اجرا می شود. استثنائات ممنوعیت سقط جنین توسط قانون حمایت از سلامت مادر تنظیم می شود که به پزشکان مجاز اجازه می دهد در صورتی که حاملگی در نتیجه تجاوز جنسی بوده باشد یا اگر ادامه بارداری سلامت مادر را به دلایل فیزیکی یا اقتصادی به خطر بیندازد، سقط جنین را بر روی یک زن انجام دهند. هر کس بدون رضایت زن اقدام به سقط جنین کند، از جمله پزشکان تحت پیگرد قانونی قرار خواهد گرفت. اگر زنی متأهل باشد، رضایت همسرش نیز برای تأیید سقط جنین به دلایل اجتماعی-اقتصادی لازم است، اگرچه در صورتی که او در ازدواج دچار مشکل باشد، از آزار و اذیت یا سایر مسائل خانگی رنج می برد، این قانون اعمال نمی شود. حامیان حقوق، علیرغم اینکه رضایت شریک زندگی برای زنان مجرد و زنانی که توسط شرکای بدسرپرست یا از طریق تجاوز جنسی باردار شده اند، ضرو
ری نیست، بسیاری از پزشکان و موسسات پزشکی از ترس اینکه دچار مشکل قانونی شوند به دنبال امضای مردی هستند که گمان می رود زن را باردار کرده است. هیچ داروی سقط جنین در ژاپن تأیید نشده است. با این حال، پزشکان مورد تأیید می توانند طبق همان قانون حمایت از سلامت مادر، از داروی سقط جنین وارداتی استفاده کنند. هر شخص دیگری که با استفاده از داروهای تخصصی سقط جنین، جنین را سقط کند مجازات می شود. پیشینه. در سال ۱۸۴۲، شوگون در ژاپن، سقط جنین القایی را در ادو ممنوع کرد، اما این قانون تا سال ۱۸۶۹ که سقط جنین در سراسر کشور ممنوع شد، بر بقیه مناطق ژاپن تأثیری نداشت. با این حال، مجرم به ندرت مجازات می شد، مگر اینکه جنین در نتیجه زنا باشد یا زن در نتیجه عمل سقط جنین مرده باشد. به گفته محقق تیانا نورگرن، سیاست سقط جنین در دولت میجی مشابه سیاست دوره ادو بود و با این باور که جمعیت زیاد نفوذ نظامی و سیاسی بیشتری در صحنه بین المللی خواهند داشت، تقویت می شد. در سال ۱۸۶۸ امپراتور، ماماها را از انجام سقط جنین منع کرد و در سال ۱۸۸۰ اولین قانون جزایی ژاپن سقط جنین را جرم اعلام کرد. مجازات سقط جنین در سال ۱۹۰۷ شدیدتر شد، زمانی که قانون جزا تج
دید نظر کرد: زنان می توانستند تا یک سال به دلیل سقط جنین زندانی شوند. قانون سقط جنین در سال ۱۹۰۷ هنوز از نظر فنی امروزی قابل اجرا است، اما قوانین دیگر تأثیرات آن را لغو کرده است. پس از جنگ جهانی دوم، ژاپن در یک بحران جمعیتی قرار گرفت. در سال ۱۹۴۶، ۱۰ میلیون نفر در معرض خطر گرسنگی اعلام شدند و بین سال های ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۰، جمعیت ۱۱ میلیون نفر افزایش یافت. در سال ۱۹۴۸، در پی پرونده میوکی ایشیکاوا، ژاپن سقط جنین را در شرایط خاص قانونی کرد. قانون حمایت از اصلاح نژاد در سال ۱۹۴۸ ژاپن را به یکی از اولین کشورهایی تبدیل کرد که سقط جنین القایی را قانونی کرد. در سال ۱۹۴۹، یک تجدید نظر به تصویب رسید که سقط جنین را در صورت ناراحتی شدید جسمی یا اقتصادی برای مادر ارائه می کرد. شرط دیگری در سال ۱۹۵۲ اضافه شد که بر اساس آن مادر باید آستانه اقتصادی از شرایط بد زندگی را برای سقط جنین داشته باشد. کل این قانون به عنوان قانون حمایت از سلامت مادران در سال ۱۹۹۶ بازنگری شد. آمار. به طور کلی، در سال ۲۰۱۹، تعداد کل سقط های گزارش شده به طور رسمی ۱۵۶٬۴۳۰ مورد بود که نشان دهنده کاهش ۵۶ درصدی نسبت به تعداد گزارش شده برای سال ۲۰۰۰ است. نرخ کلی
سقط جنین از ۲۲٫۳ به ۱۵٫۳ سقط در هر ۱۰۰۰ زن ۱۵ تا ۳۹ ساله تغییر کرد. سقط جنین در سال ۱۹۸۰، ۵۹۸٬۰۸۴ و در ۱۹۶۰ برابر ۱٬۰۶۳٬۲۵۶ بود. در سال ۲۰۱۹، ۴۹ سقط جنین برای زنان ۱۳ ساله و کمتر و ۳۹۰۴ مورد دیگر برای زنان ۱۴ تا ۱۷ ساله گزارش شده است. حدود ۳۹۸۰۵ سقط جنین بر روی زنان ۲۰ تا ۲۴ ساله انجام شد. در سال ۲۰۲۰، طبق آمار وزارت بهداشت، ۱۴۵۳۴۰ سقط جنین صورت گرفت که ۷٫۳ درصد نسبت به سال قبل کاهش داشت. به گفته محققان، در بیش از ۹۹ درصد موارد، دلیل گزارش شده برای سقط جنین، حفظ سلامتی زن بوده است. این درصد طی سالهای ۱۹۷۵–۱۹۹۵ ثابت باقی ماند. همان محققان همچنین پیشنهاد می کنند که اگرچه ارقام رسمی ممکن است کمتر از نرخ واقعی سقط جنین به دلیل گزارش نادرست توسط پزشکان به منظور کاهش صورت حساب های مالیاتی و محافظت از هویت بیمار باشد، روندها ممکن است «به طور منطقی دقیق» باشند. مطالعات. یک مطالعه برای ارزیابی میزان بارداری ناخواسته در ژاپن، برای دوره ای که هنوز داروهای ضدبارداری خوراکی (OC) برای اهداف تنظیم خانواده قانونی نشده بود و زوج ها عمدتاً به کاندوم متکی بودند، انجام شد. داده های ارائه شده توسط بررسی ملی ژاپن در سال ۱۹۹۴ در م
ورد برنامه ریزی خانواده برای ایجاد سناریوهایی برای استفاده ملی پیشداروگیری از بارداری استفاده شد. داروها. قرص های ضدبارداری خوراکی در سال ۱۹۹۹ قانونی شدند. پیشگیری اضطراری از بارداری نیز در سال ۲۰۱۱ توسط وزارت بهداشت، کار و رفاه ژاپن تأیید شد.
پراپفن که به آن موتور روتور باز یا فن کانال دار نشده نیز می گویند (برخلاف فن کانال دار)، نوعی موتور هواپیما است که از نظر مفهومی با توربوپراپ و توربوفن مرتبط است، اما از هر دو آن ها متمایز است. این طراحی برای ارائه سرعت و عملکرد یک موتور توربوفن با مصرف سوخت یک موتور توربوپراپ در نظر گرفته شده است. یک موتور پراپفن معمولاً با تعداد زیادی پره های کوتاه و بسیار پیچ خورده، شبیه به فن کانال دار در موتورهای توربوفن، طراحی می شود. به همین دلیل، به صورت های مختلف به عنوان یک «فن کانال دار نشده» (UDF) یا «توربوفن با بای پس فوق العاده» (UHB) توصیف می شود. منابع. منابع عمومی
متئو رتگی (زاده ۲۹ آوریل ۱۹۹۹) یک بازیکن فوتبال یک بازیکن فوتبال دورگه ایتالیایی و آرژانتینی است که به عنوان مهاجم در باشگاه القادسیه عربستان در لیگ حرفه ای عربستان سعودی بازی می کند. میکائلا رتگی خواهر بزرگتر اوست.
مارینا آناتولییونا پوروشنکو ( ; متولد ۱ فوریه ۱۹۶۲) یک متخصص قلب اوکراینی است که از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۹ بانوی اول اوکراین بود. او با پترو پوروشنکو رئیس جمهور سابق اوکراین ازدواج کرده است. پس از پایان دوره ریاست جمهوری همسرش در سال ۲۰۱۹، مارینا یک نامزد سیاسی محلی برای انتخابات در کیف بود. زندگی نامه. مارینا پوروشنکو با نام مارینا پرودنتسوا () در سال ۱۹۶۲ در کیف، شوروی اوکراین به دنیا آمد. پدرش آناتولی (متولد ۱۹۳۳) معاون وزیر بهداشت جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین بود. مادرش لیودمیلا در توپخانه کیف کار می کرد. او در حین تحصیل در دانشگاه ملی پزشکی بوگومولتس، در یک دیسکو با پترو پوروشنکو آشنا شد. آنها در سال ۱۹۸۴ ازدواج کردند. او تا زمان تولد اولین پسرشان به عنوان متخصص قلب در بیمارستان ژوتنوا کار می کرد و پس از آن، وقت خود را به خانواده اش اختصاص داد. او در زندگی عمومی شرکت نمی کند و با همسرش در مورد مسائل سیاسی صحبت نمی کند. او در فعالیت های بنیاد خیریه پترو پوروشنکو شرکت می کند. او در سال ۲۰۰۷ از آکادمی ملی مدیریت دولتی فرهنگ و هنر در رشته هنرهای زیبا فارغ التحصیل شد. در یک مصاحبه تلویزیونی در ژوئن ۲۰۱۴، مارینا