Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عنوان سلطنتی یک نوع عنوان متعلق به انواع پادشاهان و نیز خانواده سلطنتی، برای توصیف جایگاه اعضای آن است. عناوین سلطنتی معمولاً در اشاره به حاکمان نظام های سلطنتی به کار گرفته می شوند. عنوان این حاکمان بسته به نوع حکومت سلطنتی متفاوت است. عناوین سلطنتی در دسته عناوین رسمی قرار دارند که پیوسته در خطاب های رسمی استفاده می شوند. با این حال، گاهی ممکن است این عنوان ها در جایگاه یک لقب هم به کار بروند؛ مثلاً در شرایط ملغی شدن سلطنت برای دارندگان در تبعید. فهرست عناوین سلطنتی. در مقایسه با اصطلاح حاکم، عنوان های سلطنتی حدود مشخص تری دارند. معمولاً پادشاه (عنوان فرمانروای یک پادشاهی) رایج ترین عنوان سلطنتی برای توصیف هر نوع مونارک است. فهرست کامل عناوین سلطنتی به شرح زیر است:
گوترون بورویتس (؛ – ) دختر هاینریش هیملر و مارگاریته هیملر بود. پدرش در مقام رایشس فورر-اس اس، یکی از اعضای برجستهٔ حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان و معمار اصلی راه حل نهایی بود. پس از پیروزی متفقین، گوترون بورویتس دستگیر شد و مجبور شد در دادگاه نورنبرگ شهادت دهد. او که هرگز ایدئولوژی نازی ها را رها نکرد، پیوسته برای دفاع از آبروی پدرش جنگید و از ارتباط تنگاتنگی با گروه های نئونازی داشت که از اعضای سابق اس اس حمایت می کردند. او با وُلف دیتر بورویتس، یکی از مقامات تندروی حزب دموکرات ملی آلمان ازدواج کرد. زندگی و ارتباط با پدر. گوترون بورویتس در سال ۱۹۲۹ در شهر مونیخ به دنیا آمد و دختر رایشس فورر-اس اس هاینریش هیملر، رئیس پلیس و نیروهای امنیتی و وزیر کشور رایش در آلمان نازی بود. او تنها فرزند تَنی و مشروع هیملر و همسرش مارگاریته زیگروت (نام خانوادگی دوشیزگی: بودن) بود، اگرچه والدینش بعداً پسری به نام «گرهارت فون دِر آئه» را به فرزندی پذیرفتند. (هیملر همچنین با منشی خود، هیتویش پوتهاست دو فرزند نامشروع و خارج از ازدواج داشت.) هاینریش هیملر دخترش را می پرستید و به طور مرتب او را از مونیخ که با مادرش زندگی می
کرد با هواپیما به دفاترش در برلین می آورد. وقتی گوترون در خانه شان در مونیخ بود، پدر بیشتر روزها با او تماس می گرفت و هر هفته برایش نامه می نوشت. هاینریش همیشه او را با نام مستعار دوران کودکی اش «پوپی» صدا می کرد. او پدرش را در برخی وظایف رسمی، از جمله بازدید از اردوگاه کار اجباری داخائو که در آن بیش از ۳۰٬۰۰۰ زندانی جان باختند، همراهی کرد. «عمو هیتلر» هم هر سال نو، یک عروسک و شکلات به او هدیه می داد. او همواره این موضوع را که هاینریش هیملر با شکستن کپسول سیانور پنهان کرده اش، خودکشی و در ۲۳ مه ۱۹۴۵ در اسارت بریتانیا درگذشت مورد تردید قرار داد و در عوض ادعا کرد که او به قتل رسیده است. او و مادرش پس از جنگ جهانی دوم توسط آمریکایی ها در شمال ایتالیا دستگیر شدند و در اردوگاه های مختلفی در ایتالیا، فرانسه و آلمان نگهداری شدند. در مدتی که آنها در رم بودند، او دست به اعتصاب غذا زد تا آنکه ناتوان و ضعیف شد. آنها برای شهادت در دادگاه نورنبرگ به آن مکان آورده شدند و سرانجام در نوامبر ۱۹۴۶ آزاد شدند. گوترون بعدها با تلخی از این زمان به عنوان سخت ترین دوران زندگی خود یاد کرد و گفت که با او و مادرش طوری رفتار می شود که
گویی باید کفاره گناهان پدرش را بپردازند. گوترون هرگز از حمایت از ایدئولوژی نازی ها دست نکشید و بارها به دنبال توجیه اقدامات پدرش بود. او تبلیغات گسترده متفقین را عاملی برای لجن مال کردن «نام نیک هیملر» می دانست. افرادی که او را می شناختند می گویند که گوترون یک «تصویر طلایی» از پدرش در ذهن خلق کرده بود، تصویری از پدری که آرزویِ داشتنش را داشت. زندگی. گوترون هیملر با یک نویسنده و مبلغ راست افراطی به نام وُلف دیتر بورویتس ازدواج کرد که بعداً یکی از مقامات حزب دموکرات ملی آلمان در بخش باواریا شد که یک حزب راست افراطی است و از او صاحب دو فرزند شد. او عضوی از سازمان «اشتیله هیلفه» ("کمک های خاموش") وابسته بود، سازمانی که برای کمک به اعضای سابق اس اس تشکیل شده بود، که به کلاوس باربی («قصاب لیون») رئیس گشتاپو در شهر لیون و مارتین زومر، مشهور به «جلاد بوخن والت» شناخته می شود، کمک می کرد، و طبق گزارش ها، او به حمایت از خانه سالمندان پروتستان در پولاخ نزدیکی مونیخ ادامه داد. گوترون از سال ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۳، با نامی جعلی به عنوان منشی برای "بوندس ناخت ریشتن دینست" آلمان غربی یا همان آژانس اطلاعات فدرال (BND)، در مقر آن در پو
لاخ در نزدیکی مونیخ کار کرد. در آن زمان آژانس توسط راینهارت گیلن یک ژنرال استخدام شده در آمریکا اداره می شد که افسرهای اطلاعاتی و نازی های سابق را بر اساس ارتباطات و تجربیاتشان با اروپای شرقی و فعالیت های ضد کمونیستی، برای کار برای این آژانس اطلاعاتی استخدام کرد. گوترون بورویتس تا چندین دهه، یک چهره عمومی برجسته در سازمان «اشتیله هیلفه» (کمک خاموش برای زندانیان جنگ و افراد بازداشت شده) بود که از زمان تأسیس آن در سال ۱۹۵۱ به اعضای سابق اس اس کمک های مالی و حمایت های قانونی فراهم می کرد. در گردهمایی مختلف، به عنوان مثال در گردهمایی اولریشبرگ او مبدل به ستاره مجلس و همچنین مرجعی بانفوذ شد. الیور شروم، نویسنده کتابی در مورد این سازمان، او را به صورت یک «شاهدخت فروزان نازی» (schillernde Nazi-Prinzessin) توصیف کرد. الهی دان آلمانی کاترینا فون کلنباخ، از او به عنوان «سخنگوی برجسته جنبش نئونازی و رابط مهم میان شبکه های مجرمان قدیمی و هواداران جوان» یاد کرد. پیتر فینکلگرون، روزنامه نگار جستجوگر آلمانی-یهودی، متوجه شد که گوترون بورویتس از اس اس-شارفورر آنتون مالوت، یک زندانبان سابق نازی و یک جنایتکار جنگی متواری حمایت
مالی کرده است. در سال ۲۰۰۱، مالوت به جرم ضرب و شتم مرگبار دستکم ۱۰۰ زندانی در اردوگاه کار اجباری و گتوی ترزینشتات، از جمله پدربزرگ فینکلگرون در سال ۱۹۴۳، محکوم شد. گوترون بورویتس در ۲۴ مه ۲۰۱۸ در سن ۸۸ سالگی در خانه شخصی اش در مونیخ درگذشت.
روبر یکم، کنت درو ، ملقب به "بزرگ" (حدود ۱۱۲۳ – ۱۱ اکتبر ۱۱۸۸)، پنجمین پسر لوئی ششم، پادشاه فرانسه و آدلاید دو مورین بود. زندگی. در ۱۱۳۷ او دوک نشین درو را به عنوان آپاناژ از پدرش دریافت کرد. او این عنوان را تا سال ۱۱۸۴ حفظ کرد تا اینکه آن را به پسرش روبر دوم اعطا کرد.
آلیس هوفنبرگ امسدن (۲۷ ژوئن ۱۹۴۳ – ۱۴ مارس ۲۰۱۲) یک اقتصاددان سیاسی و پژوهشگر توسعه اقتصادی دولتی بود. در دو دهه پایانی فعالیت حرفه ای خود، او استاد اقتصاد سیاسی با عنوان بارتون ال. ولر در مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT) بود. امسدن بیشتر به خاطر کارهایش در زمینه «دولت توسعه گرا» شناخته می شود؛ نظریه ای که مطرح می کند صنعتی سازی تحت هدایت دولت، جایگزینی قابل قبول برای صنعتی سازی مبتنی بر بازار در آمریکای شمالی و اروپا است. پژوهش های او بر موضوع پیشرفت اقتصادی کشورهای دیرصنعتی شده، به ویژه «ببرهای آسیایی»، متمرکز بود. امسدن دریافت که رشد این کشورها از طریق مداخلات دولتی محقق شده است؛ مداخلاتی که شامل کنترل قیمت ها، سیاست های جایگزینی واردات، ترویج یادگیری سازمانی و ایجاد «مکانیسم های کنترل متقابل» بین دولت ها و شرکت های خصوصی بود. آثار او به عنوان پاسخی به اجماع واشنگتن و نظریه های اقتصادی نئوکلاسیک تلقی می شود که تلاش داشتند دخالت دولت در فرآیند توسعه را محدود کنند. زندگی و حرفه. آلیس امسدن در شهر نیویورک متولد شد و مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه کرنل و دکترای خود را از مدرسه اقتصاد لندن دریافت کرد. او فعالیت حرف
ه ای خود را به عنوان اقتصاددان در سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) آغاز کرد و پیش از منصوب شدن به عنوان استاد در مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT) در سال ۱۹۹۴، در دانشگاه کالیفرنیا لس آنجلس، کالج بارنارد در دانشگاه کلمبیا، مدرسه کسب وکار هاروارد و مدرسه نو تدریس کرد. او تا زمان مرگش در سال ۲۰۱۲ در دپارتمان مطالعات شهری و برنامه ریزی MIT باقی ماند. علاوه بر تدریس و نوشتن، امسدن به عنوان مشاور برای بانک جهانی، OECD و سازمان های مختلف وابسته به سازمان ملل فعالیت داشت. در سال ۲۰۰۲، او جایزه لئونتیف را از مؤسسه جهانی توسعه و محیط زیست دریافت کرد و توسط مجله Scientific American به عنوان یکی از ۵۰ متفکر برتر معرفی شد؛ این افتخار به خاطر نظریه او بود که سیاست های اقتصادی یکسان برای همه کشورها، مناسب کشورهای فقیر در مسیر صنعتی شدن نیست. در سال ۲۰۰۹، او توسط دبیرکل سازمان ملل متحد به عضویت کمیته سیاست توسعه سازمان ملل منصوب شد، سمتی که به مدت ۳ سال ادامه داشت. این کمیته ۲۴ نفره به شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل (ECOSOC) مشاوره و پیشنهادات مستقل درباره مسائل نوظهور توسعه و همکاری های بین المللی برای توسعه ارائه می دهد
. امسدن چندین کتاب درباره صنعتی شدن کشورهای در حال توسعه نوشت. آثار او بر نقش دولت به عنوان تسهیل کننده و هدایت کننده توسعه اقتصادی تأکید داشت. او همچنین دانش را به عنوان عاملی حیاتی در رشد اقتصادی می دانست. کتاب های او شامل غول بعدی آسیا: کره جنوبی و صنعتی شدن دیرهنگام و ظهور دیگران است. در کتاب اول، او بر توسعه کره جنوبی تمرکز داشت و در کتاب دوم، تجربه های چندین کشور در حال توسعه، عمدتاً کشورهای شرق آسیا و آمریکای لاتین، را مقایسه کرد. در صفحه ۱۳۹ کتاب غول بعدی آسیا: کره جنوبی و صنعتی شدن دیرهنگام آمده است: کره نمونه ای از کشورهایی است که بسیار سریع رشد نمود و در عین حال قواعد عمومی عقل اقتصاد متعارف را به چالش کشید در کره بجای اینکه سازوکار بازار به تخصیص منابع بپردازد و سرمایه گذاری های خصوصی را هدایت کند دولت اکثر تصمیمات محوری را در مورد سرمایه گذاری ها می گرفت. درگذشت. آلیس امسدن در سال ۲۰۱۲، در سن ۶۸ سالگی، به طور ناگهانی در خانه اش در کمبریج درگذشت. کتاب ها. علاوه بر انتشار مقالات متعدد در نشریات علمی، آلیس امسدن کتاب های زیر را منتشر کرده است:
آلیسا میخائیلونا گالیامووا (؛ ؛ زادهٔ ) شطرنج باز اهل روسیه و دارندهٔ عناوین فیدهٔ استاد بین المللی (۱۹۹۳) و استاد بزرگ زنان (۱۹۸۸) است. او دوبار در سال های ۱۹۹۹ و ۲۰۰۶ به مقام دوم قهرمانی شطرنج زنان جهان رسید و سه مرتبه هم قهرمانی شطرنج زنان روسیه شد. وی مابین سال های ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۱ با نام «آلیسا گالیامووا-ایوانچوک» شناخته می شد. او عضو تیم شطرنج روسیه (برنده مدال طلا) در المپیاد شطرنج زنان ۲۰۱۰ و همچنین عضو تیم اوکراین در مسابقات قهرمانی تیمی شطرنج زنان اروپا زنان در سال ۱۹۹۲ بود که برنده مدال طلا شد. حرفه. گالیامووا در سال های ۱۹۸۷ و ۱۹۸۸ قهرمان رقابت های شطرنج دختران زیر ۱۶ سال جهان شد. در سال ۱۹۸۸ نیز برندهٔ مسابقات شطرنج قهرمانی جوانان جهان شد. او در سال ۱۹۹۲ قهرمان شطرنج تیمی اروپا شد، دو مدال نقره در المپیادهای شطرنج ۱۹۹۰ و ۱۹۹۲ و همچنین برنز در سال ۱۹۹۶ به دست آورد. او همچنین چندین قهرمانی انفرادی در روسیه کسب کرد. قهرمانی شطرنج زنان جهان. گالیامووا در دسامبر ۱۹۹۷ در مسابقات نامزدهای قهرمانی شطرنج زنان جهان که در خرونینگن هلند برگزار شد، قهرمان شد. او قرار بود در اوت ۱۹۹۸ با زیه جون (که در مسابقات کاند
یداهای ۱۹۹۷ دوم شد) مسابقه دهد و برنده آن مسابقه قرار بود در نوامبر ۱۹۹۸ با سوزان پولگار برای قهرمانی شطرنج زنان جهان رقابت کند. با این حال، و با آنکه بازی با زیه جون از قبل برنامه ریزی شده بود، گالیامووا اعتراض کرد زیرا قرار بود کل مسابقه در چین، خانه رقیب او برگزار شود. دلیل این امر این بود که فقط چین برای میزبانی این مسابقه پیشنهاد داده بود. گالیامووا دوست داشت نیمی از بازی در کازان روسیه برگزار شود. اما روسها پول لازم را نداشتند. در نهایت، زمانی که گالیامووا در بازی حاضر نشد، مسابقه بهزیه جون لغو شد. سپس فیده مسابقه ای میان زیه جون و سوزان پولگار را برای نوامبر ۱۹۹۸ برنامه ریزی کرد. با این حال، پولگار گفت که در آن زمان نمی تواند بازی کند زیرا باردار بود. پس از اینکه پولگار اولین پسرش، تام، را در مارس ۱۹۹۹ به دنیا آورد، فیده دوباره سعی کرد یک مسابقه را برنامه ریزی کند. این بار پولگار گفت که نمی تواند این مسابقه را بازی کند زیرا او به نوزادش شیر می دهد. سرانجام، پس از تلاش های مکرر برای سازماندهی مسابقه ای که قرار بود در سال ۱۹۹۸ برگزار شود، فیده اعلام کرد که پولگار عنوان قهرمانی خود را از دست داده و عنوان
خالی است. فیده تصمیم گرفت گالیامووا را به چرخه بازگرداند و مسابقه ای را بین زیه جون و گالیامووا برای قهرمانی شطرنج زنان جهان در سال ۱۹۹۹ برگزار کرد. این بار، گالیامووا مایل به بازی بود زیرا خواسته اصلی او برآورده شده بود که روسیه پولی را برای اسپانسری نیمی از مسابقه در نظر گرفته بود. این مسابقه در کازان روسیه و شنیانگ چین در اوت ۱۹۹۹ برگزار شد و زیه جون با امتیاز ۵/۸–۶/۵ پیروز شد. موفقیت های بعدی. گالیامووا در مارس ۲۰۰۶، دوباره به فینال مسابقات قهرمانی جهانی زنان فیده رسید و در برابر شو یوهوآ رقابت کرد. او در سال ۲۰۱۷ در مسابقات قهرمانی زنان اروپا در ریگا سوم شد. زندگی شخصی. آلیسا گالیامووا از پدری روسی و مادری تاتار به دنیا آمد و گالیامووا نام خانوادگی مادرش است او با استادبزرگ شطرنج اوکراینی واسیلی ایوانچوک یکی از بهترین شطرنج بازان جهان ازدواج کرد. این زوج یک پسر به نام میخائیل داشتند.[۹] این ازدواج در سال ۱۹۹۶ به طلاق انجامید. The marriage ended in a divorce in 1996. از سال ۲۰۰۵، مسابقات شطرنج کودکان - جام آلیسا گالیامووا - در تاتارستان برگزار می شود. گالیامووا مدرسه شطرنج کودکان را تأسیس کرد که سالانه ار
دوهای ورزشی را برای با استعدادترین کودکان این جمهوری برگزار می کند.
محمدرضا دیناروند (زادهٔ ۱۳ اردیبهشت ۱۳۸۱) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست دروازه بان برای باشگاه فوتبال خیبر خرم آباد در لیگ برتر خلیج فارس بازی میکند.
اشیوا سنت اومر ؛ مرگ ۱۲۶۵) شاهزاده جلیل براساس سو یوره در میان سال های ۱۲۴۰ تا ۱۲۴۷ میلادی بود. اشیوا همچنین دختر رالف سنت اومر، یکی از گزینه های ازدواج با ایزابلا، ملکه اورشلیم و آگنس د گرنیر، دختر ارباب صیدا، و همچنین همسر اودو مونبلیار یکی از بارون های پادشاهی اورشلیم بود.
آزار ترکمان های عراق به دست صدام حسین به آزار و اذیت ترکمان های عراق توسط دولت بعث عراق در زمان صدام حسین اشاره دارد. تاریخ. سرشماری سال ۱۹۵۷ عراق به عنوان آخرین سرشماری قابل اعتماد قبل از سیاست های عرب سازی رژیم بعث شناخته می شد. این آمار، ۵۶۷۰۰۰ نفر از کل جمعیت ۶.۳ میلیون نفری ترکمن ها را نشان می دهد. این امر آنها را پس از اعراب و کردها در جایگاه سوم قرار داد. سرشماری های بعدی، در سال های ۱۹۶۷، ۱۹۷۷، ۱۹۸۷ و ۱۹۹۷، همگی به دلیل سوءظن به عربی سازی توسط رژیم های مختلف عراق، بسیار غیرقابل اعتماد شناخته شدند. سرشماری سال ۱۹۹۷ ادعا کرد که ۶۰۰۰۰۰ ترکمن وجود دارد، در حالی که کل جمعیت عراق ۲۲,۰۱۷,۹۸۳ نفر بود.سرشماری سال ۱۹۹۷ فقط به شهروندان اجازه می داد عرب یا کرد را انتخاب کنند. از آنجایی که انتخاب کرد آنها را هدف قرار می داد، بسیاری از ترکمن های عراقی عرب را انتخاب کردند.در طول حکومت بعثی ها، بسیاری از ترکمن های عراق برای جلوگیری از هدف قرار گرفتن، خود را عرب ثبت می کردند. در ۲۴ ژانویه ۱۹۷۰، دولت بعثی حق ترکمن های عراق را برای تدریس زبان خود در مدارس به رسمیت شناخت، اداره آموزش ترکمن ها را در وزارت آموزش و پرورش تأ
سیس کرد، اتحادیه نویسندگان ترکمن قانونی ایجاد کرد، اداره فرهنگ ترکمن را تأسیس کرد و یک روزنامه دولتی هفتگی و یک مجله دولتی ماهانه به زبان ترکمنی منتشر کرد. با این حال، دولت بعثی، ترکمن های عراق را به عنوان یک گروه قومی متمایز که هیچ ارتباطی با ترکمن های آسیای مرکزی یا ترکمن های ترکیه ندارد، معرفی کرد. صدها مدرسه ترکمنی در عراق افتتاح شد، اگرچه اندکی پس از آن تعطیل شدند. قانون اساسی عراق که در ۱۶ ژوئیه ۱۹۷۰ تصویب شد، فقط اعراب و کردها را به عنوان اجزای ملت عراق به رسمیت شناخت. اگرچه حسن البکر در سال ۱۹۷۴ رئیس جمهور بود، صدام حسین در دولت فعال بود و سیاست های زیادی علیه ترکمن ها اجرا می کرد. او نام بسیاری از شهرک ها، از جمله تغییر «کرکوک» به «التمیم» را تغییر داد. ترکمن های عراق فقط اجازه داشتند املاک خود را به اعراب بفروشند. در ۲۶ تا ۲۹ آوریل ۱۹۷۶، فخری کوروتورک، رئیس جمهور ترکیه، به دعوت حسن البکر، رئیس جمهور عراق، از عراق بازدید کرد و پس از آن از موصل، کرکوک و بصره بازدید کرد. وقتی فخری کوروتورک به کرکوک آمد، ترکمن ها از او استقبال کردند. پس از رفتن کوروتورک، دولت عراق بسیاری از ترکمن ها را دستگیر و بازجویی
کرد. در طول جنگ ایران و عراق، ترکمن های عراق به شدت به ارتش عراق فراخوانده و به خطوط مقدم اعزام شدند. پس از به قدرت رسیدن صدام حسین در سال ۱۹۷۹، تبعیض علیه ترکمن های عراق افزایش یافت. وقتی صدام حسین برای اولین بار به قدرت رسید، دستور اعدام بالاترین رهبران جامعه ترکمن عراق را صادر کرد که به عنوان روز شهدای ترکمن به یادگار ماند. سیاست های عرب سازی توسط دولت نیز تشدید شد. دولت عراق ابتدا زبان ترکی را در سال ۱۹۷۲ ممنوع کرد. در دوران صدام حسین، در دهه ۱۹۸۰، ممنوعیت های بیشتری بر زبان ترکی اعمال و اجرا شد و ترکمن های عراق از صحبت کردن به زبان ترکی در اماکن عمومی، مدارس و رسانه ها منع شدند. در حالی که ترکمن های عراق هدف چندین قتل عام، مانند سال های ۱۹۲۴، ۱۹۴۶ و ​​۱۹۵۹، قرار گرفتند، حزب بعث عراق مسئول قتل عام ترکمن های عراق بین سال های ۱۹۷۹ تا ۲۰۰۳ بود. قتل عام های قابل توجه شامل اعدام های ۱۹۸۰، قتل عام آلتون کوپری در سال ۱۹۹۱، قتل عام اربیل در سال ۱۹۹۶ و قتل عام ها در جریان عملیات انفال بود که با وجود هدف قرار دادن کردها در درجه اول، ترکمن های عراقی را نیز هدف قرار داده و کشته بود. دولت عراق هزاران ترکمن عراقی را از
خانه هایشان در شمال عراق بیرون راند و آواره کرد و آنها را با مهاجران عرب جایگزین کرد. روستاها و شهرهای ترکمن عراق اغلب برای ایجاد فضا برای مهاجران عرب تخریب می شدند، که در ازای اسکان در خانه های ترکمن های عراق، زمین و پول دریافت می کردند. شهر کرکوک یکی از اهداف اصلی عرب سازی بود. اگرچه ترکمن های عراق همیشه اخراج نشدند، اما محله های عرب در سکونتگاه های آنها ایجاد شد و با ادامه مهاجرت اعراب و گسترش حضور اعراب، تعادل جمعیتی تغییر کرد. چندین فرمان و دستورالعمل ریاست جمهوری از سوی سازمان های امنیتی و اطلاعاتی دولتی به طور خاص بر ترکمن های عراق متمرکز شده بود. در ۶ مه ۱۹۸۰، اطلاعات نظامی عراق دستورالعمل ۱۵۵۹ را صادر کرد که دستور اخراج مقامات ترکمن عراقی از کرکوک را می داد. این دستورالعمل به ارتش عراق دستور داد تا «مکان هایی را که مقامات ترکمن در ادارات دولتی مشغول به کار هستند شناسایی کند تا آنها را به استان های دیگر تبعید کند تا آنها را پراکنده کرده و از تمرکز آنها در این استان جلوگیری کند». علاوه بر این، در تاریخ ۳۰ اکتبر ۱۹۸۱، شورای فرماندهی انقلاب فرمان شماره ۱۳۹۱ را صادر کرد که در بند ۱۳ آن آمده است: «این دست
ورالعمل به ویژه مقامات و کارگران ترکمن و کرد ساکن کرکوک را هدف قرار می دهد». وقتی دولت عراق شروع به اسکان فلسطینی ها در خانه های ترکمن ها و کردها در کرکوک کرد، جلال طالبانی به کردها و ترکمن های عراق توصیه کرد که اختلافات خود را کنار بگذارند و برای بازپس گیری خانه هایشان مبارزه کنند. «تنها این واقعیت که رژیم بغداد بدون شک بدتر بود، ترکمن ها را متقاعد کرد که با جنبش ملی کرد همکاری کنند.» برخی از آشوری ها نیز اختلافات خود با کردها را کنار گذاشته و به نیروهای کرد علیه دولت صدام حسین پیوسته بودند. تعداد قابل توجهی از مخالفان ترکمن عراقی به احزاب اسلام گرای شیعه مورد حمایت ایران پیوستند. پس از قیام های عراق در سال ۱۹۹۱ و پیروزی کردها، ایالات متحده مناطق پرواز ممنوع بر فراز کردستان عراق ایجاد کرد. مناطق پرواز ممنوع، منطقه ترکمن را به دو قسمت تقسیم کرده بود، نیمی از آنها تحت مناطق پرواز ممنوع تحت حاکمیت کردها و نیمی دیگر هنوز تحت حاکمیت عراق بودند. سازمان های ترکمن در عراق کاملاً ممنوع شدند. به برخی از سازمان های ترکمن در حکومت اقلیم کردستان پناهندگی داده شد، جایی که آنها همچنان با محدودیت ها و گاهی حتی قتل عام توسط
پیشمرگه ها روبرو بودند. موج بزرگی از مهاجرت ترکمن ها به کردستان عراق وجود داشت. بسیاری از ترکمن ها به ترکیه سفر کردند. دولت ترکیه تمایلی به مقابله با دولت عراق در مورد آزار و اذیت ترکمن های عراق نداشت. در ۲۸ فوریه ۱۹۸۰، پس از اعدام روشنفکران ترکمن، وزارت امور خارجه ترکیه پیام تسلیت فرستاد، اگرچه ادعا کرد که ترکمن های عراق شهروند عراق هستند و ترکیه نباید در امور عراق دخالت کند. بسیاری از ترکمن های عراق احساس می کردند که ترکیه به آنها خیانت کرده است. ترکمن های عراقی که در سکونتگاه های سنتی خود باقی مانده بودند، همچنان با سیاست های جذب و ادغام مواجه بودند. نام مدارس، محله ها، روستاها، خیابان ها، بازارها و مساجد با نام های ترکی به نام های عربی تغییر یافت. بسیاری از روستاهای ترکمن های عراقی، به ویژه در دهه ۱۹۹۰، بدون بازسازی تخریب شدند. پس از حمله به عراق در سال ۲۰۰۳، سرکوب فرهنگی ترکمن های عراق لغو شد و ترکمن های عراق نقش مهمی در بعث زدایی و توسعه عراق پس از صدام حسین ایفا کردند. در سال ۲۰۰۳، بیشتر سرزمین های مورد مناقشه شمال عراق توسط پیشمرگه ها تصرف شد که شروع به انتقام گیری از مهاجران عرب کردند و در نهایت روند
عربی سازی سکونتگاه های کردنشین را معکوس کردند و به بی رحمی شهرت یافتند، تا جایی که به محض ورود پیشمرگه ها به هر سکونتگاهی، مهاجران عرب فرار می کردند. در روستای شیعه ترکمن بشیر، مهاجران عرب باقی ماندند. امام اعظم بشیر ادعا کرد که این به این دلیل است که ترکمن ها هیچ گروه مسلحی ندارند و پیشمرگه ها فقط به سکونتگاه های کردنشین علاقه مند هستند. اعراب بدون حکم دادگاه از ترک محل خودداری کردند و پس از آن ساکنان ترکمن تهدید کردند که ترکمن های آواره قصد بازگشت به بشیر را دارند که در آن هر عربی که در روستا باقی مانده باشد کشته خواهد شد. قبل از هرگونه درگیری، ایالات متحده توافقی را منعقد کرد که فقط اعراب بدون مدرک را اخراج می کرد، اگرچه تنش ها همچنان ادامه داشت زیرا مهاجران عرب دارای مدرک باقی مانده بودند. گروه های خودسر عرب سنی سرانجام شروع به تیراندازی به ترکمن های بازگشته در بشیر کردند و درگیری هایی را آغاز کردند، در حالی که تنش ها در مناطق دیگر بین اعراب، کردها و ترکمن ها بالا بود. پس از حمله به عراق در سال ۲۰۰۳، ممنوعیت فعالیت جبهه ترکمن های عراق لغو شد و بسیاری از اعضای آن به دولت عراق راه یافتند. با این حال، سایر
مشکلات اجتماعی همچنان ادامه داشت، از جمله تنش های فرقه ای بین ترکمن های سنی و شیعه، تنش با کردها به دلیل همپوشانی اهداف، تنش مداوم با مهاجران عرب و همچنین مشکلات با دولت عراق به دلیل امتناع از اجازه دادن به ترکمن های عراقی برای تشکیل نیروی امنیتی خود. در جریان نسل کشی ترکمن های عراق توسط داعش از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۷، بسیاری از شبه نظامیان و رهبران داعش، افسران ارتش عراق در زمان صدام حسین بودند.
پائولا میشل وایت کین (متولد ۲۰ آوریل ۱۹۶۶) یک مبلغ تلویزیونی آمریکایی، رهبر حواری در جنبش کاریزماتیک مستقل و از طرفداران الهیات رفاه است. وایت رئیس هیئت مشاوران انجیلی کارزار ریاست جمهوری ۲۰۱۶ دونالد ترامپ بود. وایت نیایش را در اولین مراسم تحلیف ترامپ در ۲۰ ژانویه ۲۰۱۷ انجام داد. وایت اولین روحانی زن است که این دعا را انجام داده است. در نوامبر ۲۰۱۹، ترامپ وایت را به عنوان مشاور ویژه خود در ابتکار عمل ایمان و فرصت در دفتر ارتباطات عمومی منصوب کرد. از سال ۲۰۱۴ تا می ۲۰۱۹، وایت کشیش ارشد مرکز مسیحی سرنوشت جدید، در آپوپکا، فلوریدا، که یک کلان کلیسای غیر مذهبی و چند فرهنگی است، بود. وایت قبلاً کشیش کلیسای بین المللی بدون دیوار در تامپا، فلوریدا بود، کلیسایی که او با کشیش و همسر آن زمانش رندی وایت در سال ۱۹۹۱ تأسیس کرد. در ۷ فوریه ۲۰۲۵، دونالد ترامپ ایجاد دفتر ایمان کاخ سفید را به ریاست وایت اعلام کرد. اوایل زندگی. وایت با نام پائولا میشل فور در توپلوو، میسیسیپی به دنیا آمد. وی دختر مایرا جوآنل و دونالد پل فور سوم بود. والدین او یک فروشگاه اسباب بازی و صنایع دستی داشتند. ازدواج دونالد و مایرا فور زمانی که وایت پنج
ساله بود به جدایی ختم شد. مادر وایت شهر توپلوو را ترک کرده و او را به ممفیس برد. جدایی و پس از آن خودکشی شوهرش، وایت، برادرش و مادرش را به فقر کشاند. مادر وایت الکلی شد. زمانی که او کار می کرد، پرستاران خانگی از دخترش مراقبت می کردند. وایت گفته است که در سنین شش تا سیزده سالگی توسط افراد مختلف در مناسبت های مختلف مورد آزار جنسی و جسمی قرار گرفته است. وایت گفته است که در آن مدت از پرخوری عصبی رنج می برده است. مادر وایت زمانی که او ۹ ساله بود با یک دریاسالار دو ستاره در نیروی دریایی ایالات متحده ازدواج کرد. هنگامی که ناپدری او در مرکز پزشکی ملی نیروی دریایی مستقر بود، خانواده او به منطقه واشینگتن دی سی نقل مکان کردند. وایت از دبیرستان سنکا ولی در ژرمن تاون، مریلند فارغ التحصیل شد. زمانی که وایت در سال ۱۹۸۴ در مریلند زندگی می کرد، در کلیسای خدا دمسکس به مسیحیت گروید. وایت بعداً ادعا کرد که مدت کوتاهی پس از تغییر کیش، رؤیایی از خدا دریافت کرده است. حرفه. کلیسای بین المللی بدون دیوار. در سال ۱۹۹۱ پائولا و رندی وایت که در آن زمان ازدواج کرده بودند، مرکز مسیحی تامپا را در تامپا، فلوریدا تأسیس کردند. این کلیسا با مشک
لات مالی مواجه بود و نمی توانست در دو سال اول حقوقی به وایت ها پرداخت نماید. این زوج با کمک های دولتی و دیگران زندگی می کردند. از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۸، کلیسا سه بار مکان خود را تغییر داد تا اینکه ملک را در خیابان گریدی شمالی ۲۵۱۱ در تامپا تأمین کرده و نام کلیسا را به کلیسای بین المللی بدون دیوار تغییر داد. در حالی که کلیسا در سال ۱۹۹۹ در یک چادر در فضای باز خدمات ارائه می داد، گزارش داد که ۵۰۰۰ شرکت کننده در هفته و ۱۰۰۰۰ نفر در خارج از کلیسا توسط با ۲۳۰ خدمت، خدمات رسانی می شوند. کلیسای بین المللی بدون دیوار، ملک همسایه را در وست کلمبوس درایو ۳۸۶۰ خریداری کرد تا محوطه تامپا خود را گسترش دهد. ملک به دست آمده یک انبار کانادا درای بود که بازسازی شد و تا سپتامبر ۲۰۱۴ به پناهگاه اصلی کلیسا تبدیل شد. در سال ۲۰۰۲، کلیسای بین المللی بدون دیوار با خرید مکان کلیسای منحل شده خانه کارپنتر در لیکلند، فلوریدا گسترش پیدا کرد. در آن زمان، کلیسا گزارش داد که ۱۴۰۰۰ عضو دارد و ۲۰۰ خدمت از جمله آموزش شغلی، مبلغ دینی برای پروژه های مسکن عمومی ارائه می دهد و یک باشگاه نوجوانان را در اختیار دارد. این کلیسای با اجاره ملک شروع به برگزاری
مراسم شنبه شب نیز در کلیسای خانه کارپنتر در لیکلند نمود. کلیسای خانه کارپنتر بعداً توسط کلیسای بین المللی بدون دیوار در سال ۲۰۰۵ به قیمت ۸ میلیون دلار خریداری شد و نام آن به کلیسای مرکزی بدون دیوار تغییر یافت. در سال ۲۰۰۴، کلیسای بین المللی بدون دیوار گزارش داد که اعضای کلیسای جمعیتی بالغ بر ۲۰۰۰۰ نفر هستند، که بزرگ ترین جماعت در منطقه و هفتمین کلیسای بزرگ در ایالات متحده محسوب می شد. ممیزی که بعداً توسط کمیته سنای ایالات متحده به ریاست چاک گراسلی نماینده جمهوری خواه آیووا علنی شد، نشان داد که این کلیسا از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶، ۱۵۰ میلیون دلار دریافت کرده است. گزارش سنا نشان می دهد که کلیسا وایت به همراه همسر سابقش، بودجه معاف از مالیات امورات کلیسا را خرج کرده اند، نزدیک به ۹۰۰۰۰۰ دلار برای عمارت ساحلی این زوج، بیش از یک میلیون دلار برای حقوق به اعضای خانواده و هزینه جت شخصی وایت ها پرداخت شده است. وایت و کلیسایش با تحقیقات همکاری نکردند. در سال ۲۰۱۱، گراسلی گزارشی را منتشر کرد که در آن یافته های کمیته خود را تشریح نمود، اما هیچ اقدام دیگری انجام نداد. در ۱۲ ژوئیه ۲۰۰۹، وایت کشیش ارشد کلیسایی شد که او یکی از بن