Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ر دربار به عنوان فردی محتاط شهرت داشت. با این حال، در تبلیغات ضد سلطنت رایج آن زمان، او مرتباً در بروشورهای مستهجن به تصویر کشیده می شد و او را به عنوان معشوقه لزبین ملکه نشان می دادند تا تصویر عمومی سلطنت را تضعیف کنند. انقلاب فرانسه. در جریان طوفان باستیل در ژوئیه ۱۷۸۹ و وقوع انقلاب فرانسه، ماری ترز به همراه ندیمه مورد علاقه اش، کنتس دو لاژ، در سفری تفریحی به سوئیس بود و هنگامی که در ماه سپتامبر به فرانسه بازگشت، در حومه شهر نزد پدر شوهرش ماند تا در زمان بیماری از او پرستاری کند و بنابراین در راهپیمایی زنان به سوی ورسای که در ۵ اکتبر ۱۷۸۹ برگزار شد، در دربار حضور نداشت، زمانی که او در اوماله نزد پدر شوهرش بود. در ۷ اکتبر ۱۷۸۹، او از وقایع انقلاب مطلع شد و بلافاصله به خانواده سلطنتی در کاخ تویلری در پاریس پیوست، جایی که وظایف دفتر خود را از سر گرفت. او و مادام الیزابت آپارتمان های پاویلون دو فلور در کاخ تویلری، همسطح با آپارتمان ملکه، را به اشتراک گذاشتند و به جز ملاقات های کوتاه با پدر شوهرش یا ویلایش در پاسی، او به طور دائم در آنجا اقامت داشت. در کاخ تویلری، تفریحات آیینی دربار و زندگی نمایشی تا حدی احیا ش
د. همان طور که پادشاه لژها و تخت های خود را برگزار می کرد، ملکه هر یکشنبه و سه شنبه مهمانی کارت برگزار می کرد و یکشنبه ها و پنجشنبه ها قبل از شرکت در مراسم عشای ربانی و صرف شام در ملاء عام با پادشاه، و همچنین پذیرایی از فرستادگان خارجی و نمایندگان رسمی هر هفته، پذیرایی دربار را برگزار می کرد؛ همه این رویدادها که ماری ترز، در دفتر خود به عنوان سرپرست، در آنها شرکت می کرد و همیشه در کنار ملکه، چه در ملاء عام و چه در خلوت، دیده می شد. او در تابستان ۱۷۹۰ خانواده سلطنتی را به سنت کلود همراهی کرد و همچنین در ماه ژوئیه در جشن فدراسیون در میدان مارس در پاریس شرکت کرد. او که پیش از این تمایلی به پذیرایی به نام ملکه، آنطور که مقامش ایجاب می کرد، نداشت، در این سال ها به طور گسترده و با شکوهی در دفتر خود در کاخ تویلری پذیرایی می کرد، جایی که امیدوار بود اشراف وفادار را برای کمک به آرمان ملکه گرد هم آورد و سالن او به عنوان محل ملاقات ملکه و اعضای مجلس ملی مؤسسان، که بسیاری از آنها را ملکه آرزو داشت به آرمان سلطنت بوربون جذب کند، مورد استفاده قرار گرفت. بنا به گزارش ها، ملکه در آپارتمان ماری ترز بود که جلسات سیاسی خود را ب
ا میرابو برگزار می کرد. به موازات آن، او همچنین از طریق شبکه ای از خبرچینان، وفاداری کارکنان دربار را بررسی می کرد. مادام کامپان شرح داد که چگونه یک بار توسط ماری ترز مورد مصاحبه قرار گرفت. ماری ترز توضیح داد که به او اطلاع داده شده بود که مادام کامپان در اتاقش نمایندگانی را پذیرفته و وفاداری او به سلطنت زیر سؤال رفته است، اما ماری ترز با استفاده از جاسوسان، اتهامات را بررسی کرده و در نتیجه مادام کامپان از اتهامات تبرئه شده است. مادام کامپان می نویسد: «سپس پرنسس فهرستی از اسامی تمام کسانی که در اتاق ملکه کار می کردند را به من نشان داد و از من اطلاعاتی در مورد آنها خواست. خوشبختانه، من فقط اطلاعات مثبت برای ارائه داشتم و او هر آنچه را که به او می گفتم، نوشت.» پس از عزیمت دوشس دو پولیناک از فرانسه و اکثر افراد دیگر از حلقه صمیمی دوستان ملکه، ماری آنتوانت به ماری ترز هشدار داد که اکنون در نقش مشهود خود، خشم زیادی را در بین مردم نسبت به افراد مورد علاقه ملکه برانگیخته خواهد شد و افتراهایی که آشکارا در پاریس پخش می شوند، او را در معرض تهمت قرار می دهند. بنا به گزارش ها، ماری ترز یکی از این جلدها را خواند و از خصوم
ت ابراز شده نسبت به خود در آنها مطلع شد. ماری ترز از خواهر شوهرش، دوشس اورلئان، هنگامی که از دوک اورلئان درخواست طلاق کرد، حمایت کرد، که این امر به عنوان دلیل اختلاف بین ماری ترز و خاندان اورلئان تلقی شده است. اگرچه دوک اغلب از ماری به عنوان واسطه ای برای ملکه استفاده می کرد، اما بنا به گزارش ها هرگز به او اعتماد کامل نداشت، زیرا انتظار داشت ماری ترز او را به خاطر تشویق رفتاری که باعث مرگ همسر مرحوم ماری ترز شد، سرزنش کند و هنگامی که به او اطلاع داده شد که ماری ترز در طول این ماجرا نسبت به او سوء نیت داشته است، بنا به گزارش ها از او جدا شد. پرواز به وارنز. ماری ترز از قبل از پرواز به وارنز مطلع نشده بود. شب فرار در ژوئن ۱۷۹۱، ملکه به او شب بخیر گفت و به او توصیه کرد که برای حفظ سلامتی اش قبل از بازنشستگی چند روزی را در روستا بگذراند. ماری ترز رفتار او را آنقدر عجیب یافت که قبل از ترک کاخ تویلری برای استراحت در ویلایش در پاسی، در مورد آن با آقای دو کلرموت صحبت کرد. روز بعد، هنگامی که خانواده سلطنتی در طول شب از آنجا رفته بودند، یادداشتی از ماری آنتوانت دریافت کرد که در آن در مورد پرواز به او گفته شده بود و به
او گفته شده بود که در بروکسل به استقبالش برود. او به همراه ندیمه هایش، کنتس دو لاژ، کنتس دو ژینستوس و دو درباری مرد، بلافاصله به دیدار پدر شوهرش در اوماله رفت، او را از پروازش مطلع کرد و از او معرفی نامه خواست. او فرانسه را از بولونی به دوور در انگلستان ترک کرد، جایی که یک شب در آنجا ماند و سپس به اوستند در هلند اتریشی ادامه داد و در ۲۶ ژوئن به آنجا رسید. او به بروکسل رفت، جایی که با اکسل فون فرسن و کنت و کنتس دو پرووانس ملاقات کرد و سپس به اکس-لا-شاپل رفت. او در ماه سپتامبر چند روزی در اسپا با پادشاه گوستاو سوم سوئد دیدار کرد و در ماه اکتبر در اکس از او پذیرایی کرد. در پاریس، کرونیک دو پاریس گزارش عزیمت او را داد و به طور گسترده اعتقاد بر این بود که او برای یک مأموریت دیپلماتیک از طرف ملکه به انگلستان رفته است. او مدت ها در مورد اینکه آیا بیشتر برای ملکه در داخل یا خارج از فرانسه مفید خواهد بود، شک داشت و توصیه های متناقضی دریافت می کرد: دوستانش، آقای دو کلرمون و آقای دو لا ووپالیه، او را تشویق کردند که به خدمت ملکه بازگردد، در حالی که بستگانش از او خواستند که در ساووی به تورین بازگردد. در طول اقامتش در خارج
از کشور، او با ماری آنتوانت مکاتبه داشت، که بارها از او خواسته بود به فرانسه بازنگردد. با این حال، در اکتبر ۱۷۹۱، مفاد جدید قانون اساسی به اجرا درآمد و از ملکه خواسته شد تا به امور خانه خود نظم دهد و تمام متصدیان مناصبی را که در خدمت نبودند، برکنار کند. بر این اساس، او رسماً به ماری ترز نامه نوشت و رسماً از او خواست که به خدمت بازگردد یا استعفا دهد. این نامه رسمی، اگرچه با نامه های خصوصی ماری آنتوانت که به او نوشته بود، در تضاد بود، اما ظاهراً او را متقاعد کرد که وظیفه اش بازگشت است و او اعلام کرد که ملکه مایل است او بازگردد و «من باید با او زندگی کنم و بمیرم». در طول اقامتش در خانه ای که در هلال سلطنتی در بث، بریتانیای کبیر اجاره کرده بود، شاهزاده خانم وصیت نامه خود را نوشت، زیرا متقاعد شده بود که در صورت بازگشت به پاریس، خطر مرگ او را تهدید می کند. با این حال، اطلاعات دیگر حاکی از آن است که این وصیت نامه در هلند اتریشی تنظیم شده و تاریخ آن «ایکس لا شاپل، امروز ۱۵ اکتبر ۱۷۹۱. ماری ترز لوئیز دو ساوا» است. او در ۲۰ اکتبر، ایکس لا شاپل را ترک کرد و ورودش به پاریس در روزنامه های پاریس در ۴ نوامبر اعلام شد. ماری
ترز در بازگشت به کاخ تویلری، دفتر و کار خود را در جمع آوری حامیان ملکه از سر گرفت، وفاداری خانواده را بررسی کرد و به مهاجران اشرافی نامه نوشت و از آنها خواست که به نام ملکه به فرانسه بازگردند. برای مثال، در فوریه ۱۷۹۲، لویی ماری دو لسکور پس از ملاقات با ملکه در آپارتمان ماری ترز، متقاعد شد که به جای مهاجرت در فرانسه بماند. ملکه سپس به او و همسرش ویکتور دو دونیس دو لا روشژاکلین اطلاع داد که ملکه از آنها خواسته است که به دلیل وفاداری در فرانسه بمانند. ماری ترز نارضایتی شهردار پیتون را برانگیخت، که به حضور ملکه در شام در آپارتمان ماری ترز اعتراض کرد و شایعات گسترده ای مبنی بر اینکه اتاق های ماری ترز در کاخ تویلری محل ملاقات یک «کمیته اتریشی» است که برای تشویق حمله به فرانسه، دومین قتل عام روز سنت بارتولومیو و نابودی انقلاب توطئه می کنند، منتشر شد. در جریان تظاهرات ۲۰ ژوئن ۱۷۹۲، او در کنار ملکه حضور داشت که جمعیتی به کاخ حمله کردند. ماری آنتوانت فوراً فریاد زد که جایش کنار پادشاه است، اما ماری ترز سپس فریاد زد: "نه، نه، مادام، جای شما با فرزندانتان است!" و پس از آن، میزی جلوی او کشیده شد تا از او در برابر جمعیت
محافظت شود. ماری ترز، به همراه پرنسس دو تارنت، مادام دو تورزل، دوشس دو مایل، مادام دو لاروش-ایمون، ماری آنژلیک دو ماکائو، رنه سوزان دو سوسی، مادام دو ژینستوس و چند نفر از اشراف، به مدت چند ساعت به درباریانی تعلق داشتند که ملکه و فرزندانش را احاطه کرده بودند، زمانی که جمعیت از کنار اتاق عبور کردند و به ماری آنتوانت توهین کردند به گفته یک شاهد، ماری ترز در تمام طول صحنه به صندلی راحتی ملکه تکیه داده بود: «مادام دو لامبال شجاعت بیشتری از خود نشان داد. در تمام طول آن صحنه طولانی، در حالی که بر صندلی ملکه تکیه داده بود، به نظر می رسید که فقط درگیر خطرات آن شاهزاده خانم بدبخت است، بدون اینکه به خطرات خودش فکر کند.» ماری ترز تا زمان حمله به کاخ در ۱۰ آگوست ۱۷۹۲، به خدمات خود به ملکه ادامه داد، زمانی که او و لوئیز-الیزابت دو کروی دو تورزل، معلم سرخانه فرزندان سلطنتی، خانواده سلطنتی را هنگام پناه بردن به مجلس قانونگذاری همراهی کردند. آقای دو لا روشفوکو در این مراسم حضور داشت و به یاد می آورد: من در باغ بودم، آنقدر نزدیک که می توانستم بازویم را به مادام لا پرنسس دو لامبال، که ناامیدترین و وحشت زده ترین فرد گروه بود، در
از کنم؛ او بازویم را گرفت. مادام لا پرنسس دو لامبال به من گفت: «ما هرگز به کاخ برنخواهیم گشت.» در طول اقامتشان در جایگاه منشی مجلس قانونگذاری، ماری ترز بیمار شد و مجبور شد او را به صومعه فوئیان منتقل کند. ماری آنتوانت از او خواست که برنگردد، اما با این وجود، به محض اینکه حالش بهتر شد، تصمیم گرفت به خانواده اش بازگردد. او همچنین آنها را از مجلس قانونگذاری تا صومعه فوئیان و از آنجا تا معبد همراهی کرد. زندان. در ۱۹ آگوست ۱۷۹۲، ماری ترز، لوئیز-الیزابت دو کرو دو تورزل و پائولین دو تورزل از خانواده سلطنتی جدا شده و به زندان لا فورس منتقل شدند، جایی که به آنها اجازه داده شد در یک سلول مشترک باشند. آنها همزمان با دو پیشخدمت و سه خدمتکار زن از معبد خارج شدند، زیرا تصمیم گرفته شد که خانواده اجازه نداشته باشند خدمتکاران خود را نگه دارند. در طول قتل عام های سپتامبر، زندان ها مورد حمله اوباش قرار گرفتند و زندانیان در برابر دادگاه های مردمی که به سرعت تشکیل شده بودند، قرار گرفتند که آنها را به سرعت قضاوت و اعدام کردند. از هر زندانی چند سؤال پرسیده می شد، پس از آن زندانی یا با کلمات «زنده باد ملت» آزاد می شد و اجازه خروج می
یافت، یا با کلمات «او را به صومعه ببرید» یا «رهایش کنید» به اعدام محکوم می شد، پس از آن محکوم به حیاطی برده می شد که بلافاصله توسط جمعیتی متشکل از مردان، زنان و کودکان کشته می شد. این قتل عام ها با مخالفت کارکنان زندان مواجه شد و آنها به بسیاری از زندانیان، به ویژه زنان، اجازه فرار دادند. از حدود دویست زن، تنها دو نفر در نهایت در زندان کشته شدند. پائولین دو تورزل مخفیانه از زندان خارج شد، اما مادرش و ماری ترز آنقدر مشهور بودند که نمی توانستند از این طریق فرار کنند. فرار آنها می توانست توجه زیادی را به خود جلب کند. تقریباً تمام زندانیان زنی که قبل از دادگاه های زندان لا فورس محاکمه شده بودند، از اتهامات وارده آزاد شدند. در واقع، نه تنها سرخدمتکاران سابق سلطنتی، مادام دو تورزل و ماری آنژلیک دو ماکائو، بلکه پنج زن دیگر از دربار سلطنتی: ندیمه لوئیز امانوئل دو شاتیون، پرنسس دو تارنت، ندیمه های ملکه، ماری الیزابت تیبو و بازیل، پرستار دوفین، سنت برایس، ندیمه خود ماری ترز، ناوار، و همچنین همسر پیشخدمت پادشاه، مادام دو سپتوی، همگی به دادگاه ها احضار و از اتهامات تبرئه شدند، همان طور که حتی دو عضو مرد دربار سلطنتی، پی
شخدمت های پادشاه و دوفین، شامیلی و هوئه، نیز تبرئه شدند؛ بنابراین، ماری ترز تا حدودی یک استثنا بود. مرگ. در ۳ سپتامبر ۱۷۹۲، ماری ترز و مادام دو تورزل به همراه دیگر زندانیان به حیاط برده شدند و منتظر بودند تا به دادگاه برده شوند. او در برابر دادگاهی که با عجله تشکیل شده بود، قرار گرفت و از او خواسته شد که "سوگند یاد کند که آزادی و برابری را دوست داشته باشد و از پادشاه و ملکه و سلطنت متنفر باشد". او موافقت کرد که سوگند آزادی یاد کند اما از محکوم کردن پادشاه، ملکه و سلطنت خودداری کرد. محاکمه او به طور خلاصه با کلمات ("خانم را ببرید") به پایان رسید. او تا زمانی که به دادگاه احضار شد، در کنار مادام دو تورزل بود و گفته می شود که متن دقیق محاکمه مختصر شامل بازجویی سریع زیر بوده است: سپس او به سرعت توسط دو نگهبان به درب حیاطی که قتل عام در آن در حال وقوع بود، اسکورت شد. در راه او به آنجا، مأموران پدر شوهرش او را دنبال کردند و دوباره او را تشویق کردند که سوگند یاد کند، اما به نظر می رسید که او آنها را نمی شنود. وقتی بالاخره در باز شد و او در حیاط با اجساد خونین روبرو شد، طبق گزارش ها فریاد زد "فی هورور!" (لعنت به ترس!
) یا "من گم شده ام!" و به عقب افتاد، اما توسط دو نگهبان به جلوی حیاط کشیده شد. طبق گزارش ها، مأموران پدر شوهرش در میان جمعیت بودند و فریاد می زدند "خدایا! خدایا!"، اما خیلی زود با فریادهای "مرگ بر نوکران پنهان دوک دو پنتی یور!" ساکت شدند. یکی از قاتلان که سال ها بعد محاکمه شد، او را "خانمی کوچک با لباس سفید" توصیف کرد که برای لحظه ای تنها ایستاده بود. طبق گزارش ها، او ابتدا توسط مردی با نیزه بر سرش مورد اصابت قرار گرفت که باعث شد موهایش روی شانه هایش بیفتد و نامه ای از ماری آنتوانت را که در موهایش پنهان کرده بود، آشکار کند. سپس از ناحیه پیشانی زخمی شد که باعث خونریزی او شد و پس از آن توسط جمعیت با ضربات چاقو کشته شد. روایت های بسیار متفاوتی از نحوه دقیق مرگ او وجود دارد که توجه زیادی را به خود جلب کرد و سال ها پس از انقلاب در تبلیغات مورد استفاده قرار گرفت، که در طی آن بزرگنمایی و اغراق صورت گرفت. به عنوان مثال، برخی گزارش ها ادعا می کنند که به او تجاوز شده و سینه هایش علاوه بر سایر مثله های بدنی بریده شده است. با این حال، هیچ نشانه ای وجود ندارد که او در معرض هرگونه مثله جنسی یا جنایات قرار گرفته باشد، چیزی
که به طور گسترده در داستان های جنجالی پیرامون مرگ ننگین او ادعا شده است. نحوه برخورد با بقایای جسد. نحوه برخورد با بقایای او نیز موضوع داستان های متناقض بسیاری بوده است. پس از مرگش، طبق گزارش ها، جسد او را برهنه، شکمش را خالی و سر از تنش جدا کردند و سرش را بر نیزه ای قرار دادند. چندین شاهد تأیید کرده اند که سر او را بر روی نیزه ای در خیابان ها گرداندند و جمعیت زیادی که فریاد می زدند «لا لامبال! لا لامبال!» بدنش را به دنبال او می کشیدند. این مراسم توسط شخصی به نام ام. دو لاموت که یک تار موی او را خرید و بعداً به پدر شوهرش داد، و همچنین توسط برادر لور جونو، شاهد بودند. برخی گزارش ها می گویند که سر به کافه ای در همان نزدیکی آورده شد و در آنجا در مقابل مشتریان قرار داده شد و از آنها خواسته شد که به مناسبت مرگ او بنوشند. برخی گزارش ها حاکی از آن است که سر به یک سلمانی برده شد تا موها را بپوشاند تا فوراً قابل تشخیص باشد، اگرچه این موضوع مورد بحث قرار گرفته است. پس از این، سر دوباره بر سر نیزه قرار داده شد و زیر پنجره ماری آنتوانت در معبد به نمایش گذاشته شد. ماری آنتوانت و خانواده اش در آن زمان در اتاقی که سر در آن
نمایش داده می شد، حضور نداشتند و بنابراین آن را ندیدند. با این حال، همسر یکی از مقامات زندان، مادام تیسون، آن را دید و فریاد زد، که جمعیت با شنیدن فریاد زنی از داخل معبد، فرض کردند که او ماری آنتوانت است. کسانی که آن را حمل می کردند، از او می خواستند که لب های معشوقه اش را ببوسد، زیرا این یک تهمت رایج بود که این دو عاشق یکدیگر بوده اند، اما اجازه داده نشد که سر به داخل ساختمان آورده شود. جمعیت درخواست کردند که اجازه ورود به داخل معبد را داشته باشند تا سر را شخصاً به ماری آنتوانت نشان دهند، اما مأموران معبد توانستند آنها را متقاعد کنند که وارد زندان نشوند. در زندگینامه تاریخی آنتونیا فریزر، ماری آنتوانت: سفر، فریزر ادعا می کند که ماری آنتوانت در واقع سر دوست دیرینه اش را ندیده است، اما از آنچه اتفاق می افتاد آگاه بوده است. او می گوید: «... مأموران شهرداری نجابت بستن کرکره ها را داشتند و مأموران آنها را از پنجره ها دور نگه داشتند… یکی از این مأموران به پادشاه گفت: «... آنها سعی دارند سر مادام دو لامبال را به شما نشان دهند»... خوشبختانه ملکه سپس غش کرد.» پس از این، سر و جسد توسط جمعیت به کاخ رویال برده شد، جایی
که دوک اورلئان و معشوقش مارگریت فرانسواز دو بوفون در حال پذیرایی از گروهی از انگلیسی ها برای شام بودند. بنا به گزارش ها، دوک اورلئان اظهار داشت: «اوه، این سر لامبال است: من آن را از موهای بلندش می شناسم. بیایید برای شام بنشینیم»، در حالی که بوفون فریاد زد: «خدایا! آنها روزی سر مرا نیز اینگونه حمل خواهند کرد!» مأموران پدر شوهرش، که وظیفه داشتند بقایای او را به دست آورند و موقتاً دفن کنند تا بتوانند در درو دفن شوند، ظاهراً با جمعیت قاطی شدند تا بتوانند آن را به دست آورند. آنها با گفتن اینکه او هرگز در آنجا زندگی نکرده، بلکه در تویلری یا هتل لووا زندگی کرده است، مانع از قصد جمعیت برای نمایش بقایای جسد در مقابل خانه ماری ترز و پدر شوهرش در هتل تولوز شدند. هنگامی که شارلا، حامل سر، وارد یک میخانه شد و سر را بیرون گذاشت، یکی از مأموران، پوینتل، سر را برداشت و آن را در گورستانی نزدیک بیمارستان کوئینزه وینگتس به خاک سپرد. در حالی که مراسم تشییع جنازه مورد سؤال قرار نمی گیرد، گزارش های مربوط به نحوه برخورد با جسد او مورد سؤال قرار گرفته است. پنج شهروند بخش محلی پاریس، هرولین، کوئرول، پوکه، فری و روسل، جسد او را (منهای
سرش که هنوز روی نیزه به نمایش گذاشته شده بود) کمی پس از مرگش به مقامات تحویل دادند. روایت های سلطنت طلبان از این حادثه ادعا می کند که جسد او به مدت یک روز کامل در خیابان به نمایش گذاشته شده است، اما این احتمال وجود ندارد، زیرا پروتکل های رسمی به صراحت بیان می کنند که جسد بلافاصله پس از مرگ او به مقامات تحویل داده شده است. در حالی که وضعیت جسد توصیف نشده است، در واقع هیچ چیزی وجود ندارد که نشان دهد شکمش بیرون آورده شده یا حتی لباس هایش درآورده شده است: این گزارش تمام چیزهایی را که او هنگام مرگ در جیب هایش داشته است، بازگو می کند و نشان می دهد که جسد بدون سر او به طور عادی و با لباس کامل روی یک گاری به مقامات تحویل داده شده است، نه اینکه طبق داستان های جنجالی، بدون لباس در خیابان کشیده شده باشد. جسد او، مانند جسد برادر شوهرش فیلیپ اگالیته، هرگز پیدا نشد. به گفته مادام توسو، به او دستور داده شد تا یک ماسک مرگ بسازد. شاهزاده خانم دو لامبال یکی از ۳۷ زنی بود که در جریان قتل عام سپتامبر در پاریس به قتل رسیدند و یکی از تنها دو زنی بود که در خارج از لا سالپتریه کشته شدند، دیگری ماری گردلر از کونسیرژری بود. در رسانه
ها. شاهزاده خانم دو لامبال در چندین فیلم و مینی سریال به تصویر کشیده شده است. دو مورد از قابل توجه ترین تصاویر توسط آنیتا لوئیز در فیلم ماری آنتوانت ساخته دبلیو. اس. ون دایک در سال ۱۹۳۸ و توسط مری نای در فیلم ماری آنتوانت ساخته سوفیا کاپولا در سال ۲۰۰۶ بود. در مینی سریال «انقلاب فرانسه» محصول ۱۹۸۹، گابریل لازور نقش او را بازی کرد. در سریال تلویزیونی «ماری آنتوانت» که پخش آن از سال ۲۰۲۲ آغاز شد، جاسمین بلکبورو نقش او را بازی می کند. همچنین در کتاب کودکانه «شاهزاده خانم کوچک» محصول ۱۹۰۵ از او نام برده شده است - شخصیت اصلی، سارا، مجذوب انقلاب فرانسه است و مرگ شاهزاده خانم را برای دوستش تعریف می کند.
الیزابت ساووی (; – ) آریستوکرات و سیاستمدار اهل ایتالیا بود. او از طریق ازدواج با آرشیدوک راینر جوزف اتریش، نایب السلطنه پادشاهی لومباردی-ونیز بود. او عمه و مادرزن ویکتور امانوئل دوم، اولین پادشاه ایتالیای متحد، بود. از بدو تولد، او عضوی از خاندان ساووی-کاریگنانو بود. زندگی نامه. ماریا فرانچسکا الیزابتا کارلوتا جوزپینا در پاریس از چارلز امانوئل، شاهزاده کارینیانو و پرنسس ماریا کریستینا از ساکسونی متولد شد. او یک برادر بزرگتر، چارلز آلبرت، پادشاه آینده ساردینیا، داشت. دوران کودکی. ماریا الیزابت ساووی دختر شاهزاده چارلز امانوئل ساووی-کارینیانو و پرنسس ماریا کریستینا از ساکسونی، دختر دوک کورلند بود. چهار ماه پس از تولدش، در ۱۶ اوت، پدرش در زندانی در جمهوری فرانسه درگذشت. بیوه او، ماریا کریستینا، در دربار سلطنتی در درسدن، پاریس و ژنو زندگی می کرد. برادرش، شاهزاده چارلز آلبرت، در ارتش ناپلئون به درجه افسری رسید. در سال ۱۸۱۰، پرنسس ماریا کریستینا با جوزف ماکسیمیلین تیبو دو مونتلر ازدواج کرد که توسط امپراتور به درجه شاهزاده ارتقا یافته بود. پس از سقوط ناپلئون، کنگره وین، چارلز آلبرت را به عنوان وارث آینده تاج و تخت
پادشاهی ساردینیا به رسمیت شناخت، که در سال ۱۸۱۷ به پیمونت بازگشت و با آرشیدوشس ماریا ترزا از هابسبورگ-لورن، دختر فردیناند سوم، دوک بزرگ توسکانی، ازدواج کرد. ازدواج. در ۲۸ مه ۱۸۲۰، او در پراگ با آرشیدوک راینر جوزف اتریش، نایب السلطنه پادشاهی لومباردی-ونیز، ازدواج کرد. دربار نایب السلطنه میلان. دربار میلان مسئولیت های اداری نداشت، بلکه بیشتر وظایف تشریفاتی را بر عهده داشت. در سال ۱۸۳۱، برادر الیزابت، چارلز آلبرت، پادشاه ساردینیا شد. هابسبورگ ها به دنبال تقویت روابط با هر دو طرف بودند و در سال ۱۸۴۲، دختر بزرگ آرشیدوک رینیه، آرشیدوشس ماریا آدلاید، با ولیعهد ویکتور امانوئل، پسر چارلز آلبرت، ازدواج کرد. دوران آرشیدوک رینیه در سال ۱۸۴۸ در بحبوحه جنبش های انقلابی به پایان رسید. در ژانویه ۱۸۴۸، نایب السلطنه و همسرش به وین سفر کردند. در ۱۵ مارس ۱۸۴۸، چارلز آلبرت به اتریش اعلام جنگ کرد. در ۱۸ مارس، میلان علیه مارشال رادتزکی، که به عنوان فرماندار نظامی منصوب شده بود، قیام کرد و ارتش امپراتوری را به پیروزی رساند و ارتش ساردینیا را در اولین جنگ استقلال ایتالیا شکست داد. مرگ. آرشیدوک رینیه در ژانویه ۱۸۵۳ درگذشت. ماریا الیزا
بت سه سال پس از او زنده ماند و در روز کریسمس، ۲۵ دسامبر ۱۸۵۶، بر اثر بیماری سل درگذشت. او در کلیسای جامع بولزانو، جایی که همسرش نیز سه سال قبل در آنجا دفن شده بود، به خاک سپرده شد. فرزندان. او از راینر صاحب هشت فرزند شد:
ژوزفین لورن (; – ) از بدو تولد، شاهدخت خاندان لورن و از طریق ازدواج، شاهدخت کاریگنان بود. او مادربزرگ پدری شاه چارلز آلبرت ساردینیا بود که خاندان سلطنتی مدرن ایتالیا از او سرچشمه می گیرد. زندگی نامه. ماری ژوزفین ترز دو لورن دومین فرزند از چهار فرزند لویی دو لورن، پرنس دو بریون، از اعضای خاندان گیز، از جمله بانفوذترین خانواده های رژیم باستانی فرانسه بود. شاخه ارشد و مستقل خاندان لورن در طول زندگی او از طریق ازدواج آخرین دوک حاکم، فرانسیس، با ماریا ترزا از اتریش با خاندان امپراتوری هابسبورگ ادغام شد. مادرش شاهدخت لوئیز جولی کنستانس از روهان (۱۷۳۵–۱۸۱۵) بود که او نیز به خانواده ای قدرتمند از شاهزادگان بیگانه، یعنی خاندان روهان، تعلق داشت. برادرش، شارل اوژن دو لورن، شاهزاده دو لامبس (۲۵ سپتامبر ۱۷۵۱–۱۱ نوامبر ۱۸۲۵)، در سال ۱۷۷۰ ماری آنتوانت، خویشاوند خود، را از وین به فرانسه همراهی کرد، سفیر اتریش در فرانسه شد و آخرین مرد از شاخه گیز خاندان لورن بود. در ۱۸ اکتبر ۱۷۶۸، ژوزفین با شاهزاده ویکتور آمادئوس ساووا، پسر و وارث لویی ویکتور، شاهزاده کاریگنان و همسر آلمانی اش، کریستین هنریته لندگراوین از هسن-روتنبرگ، ازدواج
کرد. آمادئوس همچنین برادر شاهدخت دو لامبال، محرم اسرار غم انگیز ملکه ماری آنتوانت بود. شاهزاده چارلز امانوئل ساووی در ۲۴ اکتبر ۱۷۷۰ از ژوزفین در تورین به دنیا آمد. او در سن ۴۳ سالگی در تورین در کاخ کاریگنانو درگذشت و تا سال ۱۸۱۶ در کلیسای جامع تورین به خاک سپرده شد، تا اینکه در زمان سلطنت ویکتور امانوئل اول ساردینیا به کلیسای سوپرگا منتقل شد. خانواده. ماری-ژوزفین ترز لورن، دختر لویی-شارل دو لورن، شاهزاده لمبس، نتیجه هنری لورن، دومین فرزند از چهار فرزند بود. پدرش عضو خاندان گیز، شاخه ای از خاندان لورن بود که پس از ازدواج آخرین وارث مرد با ماریا ترزای اتریشی، در خاندان هابسبورگ ادغام شد. ژوزفین به عنوان یکی از نوادگان خاندان گیز، عنوان والاحضرت را داشت. مادرش از خاندان روهان، یکی از قدرتمندترین خانواده های فرانسه، بود. خواهر و برادرهای او عبارت بودند از: او مسافری خستگی ناپذیر، نویسنده رمان هایی (که هرگز منتشر نشدند) نزدیک به ایده های روشنگری بود و سالن های ادبی و جلسات فلسفی را در مورد مسائل عدالت اجتماعی و دین ترویج می کرد. او تحول پارک قلعه سلطنتی راکونیجی را ترویج داد و هدایت آثار را به پرگلیاسکو سپرد. مرگ.
شاهزاده خانم جوزپینا ترزا از کارینیانو، که توسط میشل گالو در سال ۱۷۹۷ به تصویر کشیده شده است. جوزپینا در سال ۱۷۹۷ در سن ۴۳ سالگی در پالازو کارینیانو، محل اقامت شاهزاده های کارینیانو، در تورین درگذشت. او تا سال ۱۸۱۶ در کلیسای جامع تورین به خاک سپرده شد، تا اینکه در زمان سلطنت ویکتور امانوئل اول ساردینیا به کلیسای سوپرگا منتقل شد.
امانوئل فیلیبرت، شاهزاده کارینیانو (; – ) پسر و وارث توماس فرانسیس، شاهزاده کارینیانو بود. او کاخ کارینیانو را در تورین ساخت. زندگی نامه. او در موتیر در فرانسه امروزی ناشنوا به دنیا آمد. او سرانجام یادگرفت که با لب خوانی و صحبت کردن با چند کلمه، هرچند با سختی زیاد، با دیگران ارتباط برقرار کند. در جوانی، او را نزد کشیش اسپانیایی، دون مانوئل رامیرز، معلم مشهور ناشنوایان در اسپانیا، فرستادند. فیلیبرت تحت راهنمایی او خواندن و نوشتن را آموخت. او تحت راهنمایی الساندرو تسارو، به تحصیل طیف وسیعی از علوم پرداخت و استعداد زیادی از خود نشان داد. خواهر او، پرنسس لوئیز کریستین، همسر شاهزاده موروثی فردیناند ماکسیمیلیان از بادن-بادن بود. پرنسس لوئیز کریستین و پرنس فردیناند ماکسیمیلیان والدین لودویگ ویلهلم بادن-بادن، از خاندان تورکنلویی مشهور، بودند. فیلیبرت در بیست سالگی، در آخرین لشکرکشی های پدرش توماس در لومباردی، با شجاعت فراوان، به عنوان جانشین او انتخاب شد. دو سال بعد، او به عنوان سرهنگ سواره نظام در خدمت پسر عموی دور خود، لویی چهاردهم، پادشاه فرانسه، منصوب شد. در سال ۱۶۵۸، فیلیبرت توسط پسر عموی اولش، شارل امانوئل دوم،
دوک ساووی، در غیاب او به درجه سپهبدی ارتقا یافت. در سال ۱۶۶۳، او به عنوان فرماندار شهر آسته منصوب شد. هنگامی که شارل امانوئل در سال ۱۶۷۵ درگذشت، پسر و وارث او، ویکتور آمادئوس، تنها نه سال داشت. فیلیبرت وارث احتمالی ساووی شد، مگر اینکه ویکتور آمادئوس وارث پسری داشته باشد (که این اتفاق تا سال ۱۶۹۹ رخ نداد). فیلیبر، که یک متخصص بزرگ معماری بود، سفارش ساخت کاخ کارینیانو در تورین را که بین سال های ۱۶۷۹ تا ۱۶۸۴ ساخته شد، داد. او همچنین بازسازی های اساسی در قلعه راکونیجی انجام داد. گوارینو گوارینی یک خانه قدیمی تر را بازسازی کرد، در حالی که پروژه پارک به آندره لو نوتر سپرده شد که باغ های باشکوهی به سبک فرانسوی را محقق کرد. در نوامبر ۱۷۰۱، فیلیبر به عنوان فیلیپ پنجم اسپانیا در یک ازدواج نیابتی بین فیلیپ پنجم و دخترعمویش ماریا لوئیزا از ساووا، عمل کرد. او همچنین به عنوان پدرخوانده خواهر ماریا لوئیزا، پرنسس ماریا آدلاید، مادر لویی پانزدهم، عمل کرد. فیلیبر در ۲۱ آوریل ۱۷۰۹ در تورین درگذشت. در سال ۱۸۳۶، بقایای او به کلیسای سن میشل دلا چیوسا در تورین آورده شد. ازدواج و فرزندان. در ۱۰ نوامبر ۱۶۸۴، فیلیبر با ماریا آنجلا کا
ترینا دِسته، دختر ژنرال فقید بورسو دِسته و ایپولیتا دِسته، خواهرزاده بورسو، در قلعه راکونیجی ازدواج کرد. ماریا آنجلا کاترینا دِسته عضوی از خانواده دوک های مودنا بود. این ازدواج با مخالفت لویی چهاردهم فرانسه روبرو شد، زیرا او می خواست فیلیبر با یک شاهزاده خانم فرانسوی ازدواج کند، زیرا جایگاه او به عنوان وارث دوک نشین ساووی بود (ماری ترز دو بوربون یا یکی از خواهرانش عروس پیشنهادی بود، زیرا لویی چهاردهم هیچ دختر مشروعی نداشت). در سال ۱۶۸۵، پس از وساطت ویتوریو آمادئو دوم، فیلیبر از لویی چهاردهم اجازه بازگشت به تورین را گرفت. او و کاترینا صاحب دو دختر و دو پسر شدند که از میان آنها تنها پسرشان ویتوریو آمادئو صاحب فرزند شد.