Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مونوسولنیوم تنروم یک گونه علف هرز از جگر است که در شرق آسیا یافت می شود. این تنها گونه از جنس مونوسولنیوم و خانواده مونوسولنیوسیا است. بوم شناسی. "مونوسولنیوم تنروم" یک گیاه خشکی زی است که در خاک های مرطوب و سایه دار رشد می کند و گاهی با "Marchantia palmata" همراه است. این گونه پراکنش آسیای شرقی دارد. در شرق هند (آسام، هیماچال پرادش، و اوتاراکند)، نپال، چین (شمال غربی سیچوان، گوانگدونگ، و ماکائو)، تایوان، و همچنین یافت شده است. جزایر ریوکیو، ژاپن و هاوایی. تمام مناطقی که گیاه در آن رشد می کند، مناطق نیمه گرمسیری یا معتدل با زیستگاه های مزیک هستند که در آن رطوبت کافی وجود دارد. شاید به این دلیل است که این گونه در چنین محل هایی رشد می کند که تالوس (جسم گیاه) ساده شده است، زیرا به نظر می رسد آناتومی داخلی محفظه ای سایر مارچانتیال ها با آب و هوای با خشک شدن دوره ای و منبع آب غیرقابل اطمینان سازگار است. این گونه قادر به بهره برداری از سطوح بالای نیتروژن در خاک سطحی برای دستیابی به تسلط محلی است؛ بنابراین در مناطقی که انسان در آن زندگی می کند، جایی که سطوح نیتروژن به طور مصنوعی افزایش یافته است، مانند استفاده از کو
د، بیشتر رایج است. وقوع در طبیعت نادر است، اما گیاهان در مناطق پرجمعیت غیر معمول نیستند. شوستر یادداشت می کند: "مونوسولنیوم" به عنوان یک گونه آسیب پذیر در ژاپن در فهرست قرمز قرار گرفته است. همچنین در هند بسیار نادر است، جایی که در ارتفاعات بین ۵۵۰ تا ۱۰۰۰ متر در زیر هیمالیا به دلیل تخریب زیستگاه محدود شده است. با این حال، "مونوسولنیوم" در سایر کشورهایی که در آن وجود دارد رایج است. مصارف اقتصادی. گیاهی که با نام "مونوسولنیوم تنروم" فروخته می شود و معمولاً "پلیا" نامیده می شود، به عنوان یک گیاه آکواریوم آب شیرین توسط تروپیکا محبوب شده است و اکنون با نام "مونوسولنیوم تنروم" به فروش می رسد. یک گیاه شبیه به ظاهر، که در سرگرمی به عنوان " Süsswassertang " شناخته می شود، اغلب با نام های "Round Pellia" یا "Round پلیا" فروخته می شود، اما هیچ یک از این نام ها صحیح نیست. Süsswassertang در حال حاضر به عنوان گامتوفیت گونه ای از سرخس ها از جنس "Lomariopsis" شناخته می شود.
سعید ایرانخواه بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست هافبک در باشگاه فوتبال کاروان را دارد. وی سابقه حضور در تیم هایی همچون تراکتور، فجر سپاسی، استقلال خوزستان و پیکان را در کارنامه دارد. ایرانخواه همچنین سابقه دعوت شدن و بازی در تیم ملی امید ایران را نیز دارد.
"گوزن های زرد Dama" سرده ای از گوزن ها در زیرخانواده گوزنیان جهان قدیم است که معمولاً به عنوان گوزن زرد (در انگلیسی به معنی گوزن آیش) شناخته می شود. برخی از آرایه شناسان گوزن زرد ایرانی را به عنوان یک زیرگونه طبقه بندی می کنند ("D. d. mesopotamica")، در حالی که برخی دیگر، مانند IUCN، آن را به عنوان یک گونه جداگانه ("D. mesopotamica") می شناسند. این سرده دارای دو گونه موجود است.
یکه سالاری تزاری نوعی حکومت یکه سالاری برپایهٔ سلطنت مطلقه بود که با شاهزاده نشین بزرگ مسکو آغاز شد و در روسیه تزاری و امپراتوری ادامه یافت. در یکه سالاری تزاری، شخص تزار اصولاً دارای قدرت، ثروت و همچنین اقتدار مذهبی بیشتری نسبت به پادشاهان دیگر ازجمله پادشاهان اروپای غربی بود. این شیوه در زمان ایوان سوم ایجاد و پس از انقلاب روسیه در سال ۱۹۱۷ میلادی منسوخ شد. به طور گسترده، ایوان چهارم مشهور به «ایوان مخوف»، نخستین فرمانروای خودکامهٔ روسیه تصور می شود که یکه سالاری خود را از طریق سرکوب سیستماتیک و نابودی اشراف قدرتمند روسیه، بر این کشور تحمیل کرد. پس از عصر مشکلات و تا زمانی که خاندان رومانوف هنوز ضعیف بود، همچنان شوراهای حکومتی گوناگون تشکیل می شد؛ اما تا زمان پتر کبیر، این خاندان قدرت مطلقهٔ خود را در روسیه تثبیت کرد. در زمان کاترین کبیر (که اغلب دورهٔ او به عنوان نقطهٔ اوج استبدادگرایی در روسیه در نظر گرفته می شود) و پس از او، اصلاحات اندکی در زمینهٔ تقسیم قدرت صورت گرفت و روسیه تا انقلاب سال ۱۹۰۵ مجلس نمایندگان در سطح ملی یا حتی قانون اساسی نداشت. در یکه سلاری تزاری، شخص «تزار» که مظهر اقتدار مستقل بود، ب
ا قدرت کامل بر دولت و مردم، در مرکز استبداد قرار داشت. تزار خودکامه قدرت را به افراد و سازمان هایی که به دستور او و در محدودهٔ قوانین تعیین شده عمل می کردند، برای منافع حکومتش تفویض می کرد. حکومت تزاری اساساً حکومت بر اساس فرمان بود: تزار دستورها یا اعلامیه هایی صادر می کرد و وزیران، فرمانداران و مدیران آنها را اجرا می کردند. وزرای کشور بر اساس رأی و شایستگی انتخاب نمی شدند و برای کارنامهٔ خود چه در مقابل دولت و چه در مقابل مردم، پاسخگو نبودند. آنها توسط تزار انتخاب می شدند و با هدف رضایت او و عمدتاً برای ارائهٔ گزارش یا پیشنهاد خدمت می کردند. برخلاف جنبش جدایی دین از دولت در پادشاهی های اروپای غربی، در روسیه کلیسای ارتدکس روسی از یکه سالاری تزاری دفاع و پشتیبانی می کرد. تزاریسم همچنین با سیاست های سانسور، جاسوسی مخالفان و فعالیت پلیس حمایت و تقویت می شد. آخرین و شناخته شده ترین نیروی پلیس مخفی تزاری، «اوخرانا» بود که پس از ترور الکساندر دوم در سال ۱۸۸۱ تشکیل شد. اندیشه های ارتجاعی غالب در حکومت روسیه، موجب شکست این کشور در جنگ جهانی، ویرانی اجتماعی و سرانجام پیروزی حزب کمونیست شد. تاریخچه. ایوان سوم (سلطنت:
۱۴۶۲–۱۵۰۵) که بر اساس سنت های بیزانسی حکومت کرد، پایه های استبداد تزاری را بنا نهاد که با وجود برخی تغییرات، تا قرن ها بر روسیه حاکم بود. ایوان چهارم (سلطنت: ۱۵۴۷–۱۵۸۴) که در تاریخ با نام «ایوان مخوف» شناخته می شود، عموماً نخستین فرمانروای خودکامهٔ روسیه تصور می شود. ایوان یکه سالاری خود را از طریق سرکوب سیستماتیک و نابودی اشراف قدرتمند روسیه، ازجمله در سیاست «اوپریچینینا»، بر آن کشور تحمیل کرد. این امر منجر به تمرکز قدرت و اقتدار بیشتر دربار سلطنتی در مسکو شد و از آن نقطه به بعد، تزارهای روسیه آشکارا از قدرتی خودکامه بهره مند بودند. پس از عصر مشکلات (۱۵۹۸–۱۶۱۳)، نخستین تزار از دودمان رومانوف یعنی میخائیل یکم (سلطنت: ۱۶۱۳–۱۶۴۵)، توسط زمسکی سوبور برای سلطنت انتخاب شد. در زمان او و هنگامی که خاندان رومانوف هنوز ضعیف بود، سالانه چنین شوراهایی تشکیل می شدند؛ اما رومانوف ها از زمان پتر کبیر (سلطنت: ۱۶۸۲–۱۷۲۵) قدرت مطلقه خود را در روسیه تثبیت کردند. پتر کبیر قدرت اشراف را کاهش داد، قدرت مرکزی تزار را تقویت و خدمات مدنی بوروکراتیک را بر اساس جدول رتبه ها ایجاد کرد که از نظر تئوری، کسب مقام را برای همهٔ طبقات جامعه م
مکن کرد. او همچنین کنترل دولتی بر کلیسای ارتدکس روسی را تقویت کرد. اصلاحات پتر یک سری کودتاهای درباری را برانگیخت که به دنبال بازگرداندن قدرت اشراف بودند. برای پایان دادن به آنها، کاترین کبیر (سلطنت: ۱۷۶۲–۱۷۹۶) که اغلب دورهٔ او به عنوان نقطهٔ اوج استبدادگرایی در روسیه در نظر گرفته می شود، در سال ۱۷۸۵ «منشور اشراف» (که حقوق و امتیازاتی که اشراف در گذشته به دست آورده بودند، به طور قانونی تأیید کرد) و «منشور شهرداری ها» را صادر کرد. این امر طبقات قدرتمند جامعه را آرام کرد؛ اما قدرت واقعی را در دستان بوروکراسی دولتی باقی گذاشت. با تکیه بر این، الکساندر یکم (سلطنت: ۱۸۰۱–۱۸۲۵) دومای دولتی را به عنوان یک نهاد قانون گذاری مشورتی تأسیس کرد. الکساندر دوم (سلطنت: ۱۸۵۵–۱۸۸۱) یک سیستم خودمختاری محلی منتخب (زمستوف) و یک سیستم قضایی مستقل ایجاد کرد؛ اما روسیه تا انقلاب سال ۱۹۰۵ مجلس نمایندگان در سطح ملی یا قانون اساسی نداشت. در آستانهٔ انقلاب روسیه، نظام سیاسی این کشور یکی از عقب مانده ترین نظام ها در اروپا بود. تزار روسیه تنها دو محدودیت داشت: نخست پیروی از کلیسای ارتدکس روسیه و دوم قوانین جانشینی. در سایر امور، تزار و فرم
انش عالی پنداشته می شد. الکساندر سوم در «مانیفست یکه سالاری تزلزل ناپذیر» سال ۱۸۸۱، در واکنش به ترور پدرش، اعلام کرد که «وظیفهٔ مقدس حکومت خودکامه» از سوی خداوند به او واگذار شده است. در ، نیکلای دوم به روس ها دستور داد که از تزار «نه فقط از روی ترس، بلکه به خاطر وجدان» اطاعت کنند، زیرا او از سوی خداوند منصوب شده است. شورای وزیران اغلب توسط الکساندر دوم استفاده می شد؛ اما استبداد سفت و سخت الکساندر سوم شورا را تا حد زیادی بلااستفاده کرد. او احضار شورا را در سال ۱۸۸۲ متوقف کرد و پسرش نیکلای دوم آن را تا انقلاب ۱۹۰۵ احیا نکرد. اندیشه های ارتجاعی نیکلای باعث شد روسیه در سال های ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۷ (در جریان جنگ اول جهانی) شکست بخورد که به ویرانی اجتماعی و سپس به پیروزی حزب کمونیست منجر شد. او بود که با شعار «ایمان، وفاداری و یکه سالاری» حکومت کرد. وزرای نیکلای ناتوان بودند؛ آنان باید جلب رضایت او را دنبال می کردند. درست است که نیکلای هم مانند الکساندر دوم ناچار بود تا اندکی به تقسیم قدرت میان اشراف و طبقهٔ نخبه بپردازد؛ اما این بزل و بخشش های گاه به گاه در قدرت استبدادی، با سرکوب های بیشتر دنبال می شد. توصیف. ویژگی ها.
در یکه سلاری تزاری، شخص «تزار» که مظهر اقتدار مستقل بود، با قدرت کامل بر دولت و مردم، در مرکز استبداد قرار داشت. تزار خودکامه قدرت را به افراد و سازمان هایی که به دستور او و در محدودهٔ قوانین تعیین شده عمل می کردند، برای منافع حکومتش تفویض می کرد. برخلاف کشورهای اروپایی در دوران مدرن، حکومت روسیه بر اصل «استبداد» استوار بود. تزار معتقد بود قدرتش از خدا گرفته شده و هم «مطلق» و هم «چالش ناپذیر» است. بنابراین، دولت روسیه بر اساس کنترل مطلقهٔ تزار، بدون وزارتخانه های مؤثر، مجالس آزاد و هیچ کنترلی بر قدرت حاکم ایجاد شده بود. این امر رژیم تزاری را به یک سیستم نسبتاً منسوخ تبدیل کرد که با اندیشه های سیاسی قرن بیستم در تضاد بود. علاوه بر این، تحمیل ارادهٔ یک مرد در سراسر کشوری به بزرگی، پرجمعیتی و پرتنوعی روسیه بسیار دشوار بود. برخلاف کشورهای اروپایی در دوران مدرن، روسیه هیچ قانون اساسی، مجلس نمایندگان منتخب، فرآیندی دموکراتیک در داخل دولت ملی، یک دیوان عالی یا دادگاه تجدیدنظری که بتواند قوانین تزار را بررسی، اصلاح یا نادیده بگیرد، نداشت. حکومت تزاری اساساً حکومت بر اساس فرمان بود: تزار دستورها یا اعلامیه هایی صادر
می کرد و وزیران، فرمانداران و مدیران آنها را اجرا می کردند. امپراتوری روسیه دارای چندین نهاد یا شوراهای سیاسی در سطح بالا بود؛ مانند سنای روسیه، شورای مقدس (شورای حاکم کلیسای ارتدکس روسیه) و شورای وزیران امپراتوری. با این حال، نقش آنها فقط مشاوره بود. این نهادها هیچ توانایی برای کنترل یا محدود کردن قدرت تزار نداشتند. شورای وزیران که بالاترین سازمان سیاسی روسیه بود، دارای ۱۵ تا ۲۰ عضو ازجمله نخست وزیر و مجموعه وزرایی در زمینهٔ امور خارجه، دارایی، دادگستری، کشاورزی و دفاع بود. اما این وزرا بر اساس رأی و شایستگی انتخاب نشده بودند و برای کارنامهٔ خود چه در مقابل دولت و چه در مقابل مردم، پاسخگو نبودند. آنها توسط تزار انتخاب می شدند و با هدف رضایت او و عمدتاً برای ارائهٔ گزارش یا پیشنهاد خدمت می کردند. از آنجایی که تزار به تنهایی می توانست اعضای شورا را عزل و نصب کند، آنها ناچار به همکاری با تزار بودند و به او آنچه را می گفتند که می خواست بشنود نه آنچه را که باید می دانست. در توصیف تزاریسم روسیه، اصطلاح «پاتریمونیالیسم» هم به کار رفته است. به طور خلاصه، تزار فرض می کرد که کشور و منابع آن متعلق به شخص اوست و می توان
د آنها را هرطور که می خواهد استفاده کند. قوانین اساسی امپراتوری روسیه، تزار را به عنوان «نامحدود» و «خودمختار» تعریف می کند. این بدان معنا بود که تزار نه تابع قانون اساسی و نه هرگونه محدودیت های نهادی بود. او خود منبع انحصاری قوانین به شمار می رفت. تزار به طور استعاری یک «پدر» بود و همه رعایای او فرزندانش محسوب می شدند. این موضوع حتی در عبارت رایج روسی «تزار پدر عزیز» به یاد آورده می شود. حامیان. استبداد تزاری حامیان زیادی در داخل روسیه داشت. مدافعان و نظریه پردازان اصلی استبداد اهل روسیه شامل نویسندگانی چون فئودور داستایوفسکی، میخائیل کاتکوف، کنستانتین آکساکوف، نیکولای کارامزین، کنستانتین پوبدونوستف و پیتر پتروویچ سمیونوف بود. همهٔ آنها استدلال می کردند که «یک روسیه مقتدر و مرفه به یک تزار مقتدر نیاز دارد و اندیشه های جمهوری خواهی و لیبرال دموکراسی با این سرزمین بیگانه است». به علاوه، برخلاف جنبش جدایی دین از دولت در پادشاهی های اروپای غربی، سلطنت روسیه قدرت عالی دولت و دین را با هم ترکیب کرد. کلیسای ارتدکس روسی نیز از یکه سالاری تزاری دفاع و پشتیبانی می کرد. تعالیم کلیسا مردم روس را به پذیرش و تمکین از استب
داد تشویق می کرد و چنین به عبادت کنندگان می آموخت که خواست خداوند بر آن است که تزار را دوست داشته باشند و از او اطاعت کنند. هرچقدر کلیسا «بلندگو» یکه سالاری تزاری بود، ارتش «مشت آهنین» آن به حساب می آمد. ارتش تزاری هرچند در جنگ کاستی هایی داشت، همچنان جزء ارکان اصلی اعمال خودکامگی تزاری بود. برای دهقانان و ناراضیان در شهرها، ارتش به عنوان یک عامل بازدارنده در برابر هرگونه اعتراض یا شورش عمل می کرد. تزاریسم همچنین با سیاست های سانسور، جاسوسی مخالفان و فعالیت پلیس حمایت و تقویت می شد. آخرین و شناخته شده ترین نیروی پلیس مخفی تزاری، «اوخرانا» بود که پس از ترور الکساندر دوم در سال ۱۸۸۱ تشکیل شد. تنها سازمان های رسمی حامی تزاریسم نبودند؛ این نظام همچنین از سوی جناح های غیررسمی تر، مانند «صدتایی های سیاه» حمایت می شد. صدتایی های سیاه که در اوایل قرن بیستم پدیدار شدند، گروه های کوچکی از محافظه کاران مذهبی بودند که به شدت به تزار و دولت او وفادار بودند. آنها متشکل از فصول مختلف اشراف، بازرگانان، انبارداران، کشیشان، خرده بورژوازی ها و کشاورزان سنتی وفادار بودند و شعارشان «خودکامگی، ارتدوکسی و ملی گرایی»، اقتباسی از شعا
ر خود تزار بود. صدتایی های سیاه خواستار ارادت به تزار و به طور ضمنی، اشراف و ساختارهای اجتماعی تزاری و دشمن مخالفان سیاسی و اصلاح طلبان بودند. یک زیرگروه شبه نظامی از آنها به نام «لباس زردها»، به ارتکاب اعمال خشونت آمیز علیه مخالفان حکومت مشهور بود. جای تعجب نیست که آنها هم از سوی رژیم تزاری حمایت معنوی و مالی دریافت می کردند. عوامل. برخی از مورخان سنت های خودکامگی تزاری را تا حدی مسئول ایجاد زمینه برای توتالیتاریسم در اتحاد جماهیر شوروی می دانند. آنها سنت های خودکامگی و پاتریمونیالیسم را برای قرن ها، شیوهٔ حاکم بر فرهنگ سیاسی روسیه می دانند. به عنوان مثال، مدافع این موضِع توصیف می شود که «منحصر به فرد بودن میراث سیاسی روسیه از هویت قومی آن جدایی ناپذیر است». به نظر وایت، خودکامگی عامل تعیین کننده در تاریخ سیاست روسیه است و فرهنگ سیاسی روسیه «ریشه در تجربهٔ تاریخی قرن ها استبدادگرایی دارد.» به گفتهٔ دیوید هافمن، این دیدگاه ها توسط مورخان دیگری چون نیکلای ن. پترو و مارتین مالیا به چالش کشیده شدند. ریچارد پایپس یکی دیگر از مورخان تأثیرگذار در میان غیرمتخصصان است که در مورد تمایز تاریخ و نظام سیاسی روسیه (با ارو
پای غربی) موضع دارد و استبدادگرایی نظام سیاسی مسکو را «پاتریمونالیستی» توصیف می کند. پایپس ثبات اتحاد جماهیر شوروی را در این واقعیت می بیند که روس ها مشروعیت این سازمان پاتریمونالیستی را (همچون حکومت های پاتریمونالیستی سابق) پذیرفتند. برخی از مورخان به عنصر نژادی در این مفهوم اشاره کرده اند. برای مثال، تحلیلگران آمریکایی جنگ سرد از جمله جرج اف. کنان، حکومت استبدادی دولت شوروی را با تأثیرات تاتارها در طول تاریخ آن سرزمین مرتبط می دانند و در زندگی نامه رهبران روسیه اغلب به اصالت احتمالاً آسیایی آنها تأکید می کند. در سنت ایدئولوژی نازی ها، این باور وجود داشت که میراث آسیایی روس ها و چینی ها، آنها را به افرادی خشن تر و غیرقابل اعتماد تبدیل کرده است. انتقاد. بسیاری از مورخان با گرایش های مختلف، مفهوم استبداد تزاری را در اشکال گوناگون آن مورد انتقاد قرار داده اند. شکایات آنها از نام گذاری های مختلف و بسیار مبهم موضوع، تا پیامدهای زمانی و همچنین محتوای آن را شامل می شود. به نظر منتقدان، این غیر ممکن است که شرایط روسیه را در قرون مختلف یکسان تصور کرد. در نتیجه، یک اصطلاح کلی نمی تواند برای تمام دوره ها صدق کند. این س
ؤال نیز مطرح است که استبداد روسی یا «تزاری» دقیقاً چه تفاوت هایی با استبداد «منظم» یا دارد. هیچ اتفاق نظری در مورد زمان پیدایش استبداد در روسیه وجود ندارد. به دنبال قدیمی ترین نشانه ها، برخی از محققان به یک جمله در "" به سال ۱۱۶۲ اشاره کرده اند؛ هنگامی که گفته می شود آندری یکم بوگولیوبسکی شاهزاده ولادیمیر-سوزدال، دیگر برادرانش، مادران شان و اسقف اعظم را تبعید کرد، زیرا «او می خواست تنها فرمانروای سوزدال باشد». دیگر پژوهشگران این برداشت را نامرتبط و «نسبتاً زمان پریشانه» توصیف کرده و معتقد اند که آندری فقط سعی داشته ترتیب جانشینی را از ارشدیت آگناتیک به تغییر دهد. چارلز جی. هالپرین، مورخ آمریکایی، نسبت به دیدگاه هایی که به سادگی ادعای تسلط تزار و دولت تزاری را در سیاست یا جامعه دارند، هشدار داد. او در عین تأیید تفاوت های نهادی که بین پادشاهی های مسکو و اروپای غربی وجود دارد، تأکید می کند که این تفاوت ها نباید مسلم تلقی شوند. از نظر او، عملکرد حکومت که امری مربوط به تعاملات انسانی است، پیچیده تر از تئوری و انتزاعات است.
پریلیا () یکی از جشن های رومی با شخصیت روستایی است که هر ساله در ۲۱ آوریل برگزار می شد و هدف آن تطهیر گوسفند و چوپان بود. این کار برای قدردانی از خدای رومی پرلیز انجام می شد، خدایی با جنسیت نامشخص که حامی شبانان و گوسفندان بود.
د بوسکر گروه موسیقی اهل مالت است. آن ها نماینده مالت در یوروویژن ۲۰۲۳ بودند.
تارتار سالمون با ماهی سالمون خام تازه و چاشنی تهیه می شود. معمولاً روی کراکر یا نان پخش می شود و به عنوان پیش غذا مصرف می شود. برای تهیه معمول در آلمان، فیله سالمون خرد شده نمک و فلفل می شود، با موسیر یا پیاز ریز خرد شده، احتمالاً پیازچه یا ریحان مخلوط می شود و با سرکه یا آب لیمو، روغن و ادویه هایی مانند شوید یا گشنیز چاشنی می شود.
منبع تاریخی، منبع و مأخذی حاوی اطلاعات مهم تاریخی است. این منبع (یا منابع) ما را از ابتدایی ترین سطح از تاریخ آگاه می کند و به عنوان سرنخی برای مطالعه تاریخ استفاده می شود. منابع تاریخی می تواند شامل سکه ها، بناهای تاریخی، منابع ادبی، اسناد، مصنوعات، مکان های باستان (باستان شناسی)، ویژگی ها، نقل قول های شفاهی، کتیبه های سنگی، نقاشی ها، صداهای ضبط شده، تصاویر و تاریخ شفاهی باشد. حتی آثار و ویرانه های باستانی، به طور کلی، منابع تاریخی هستند. مورخان بسته به دوره مطالعه و ماهیت تحقیق خود، از انواع مختلفی از منابع برای آگاهی از گذشته استفاده می کنند. انواع منابع عبارتند از منبع دست اول، منبع دست دوم و منبع دست سوم. انواع. منبع دست اول. ویژگی های مورفولوژیکی طبیعی، ساختارهای کوه نگاری و هیدروگرافی، مداخلات انسانی، ساختمان ها، زیرساخت ها، یافته های باستان شناسی، «منابع مادی ای هستند که کاربردها و اشکال زیست گذشته را نشان می دهند. توصیفات ادبی، تصاویر هنری، شواهد نقشه نگاری، منابع شفاهی یا نمادینی هستند که می توانند اطلاعاتی را ارائه دهند که توسط سوژه تاریخی تولیدکننده آن ها باقی مانده است. در تلفیق تاریخ نگاری ها، ب
اید دسته بندی های مختلف منابع را در تلاش برای تحقق یک تحقیق چند رشته ای گرد هم آورد. منبع دست دوم. این نوع منبع عموماً شامل ارزیابی منابع اولیه است. منبع دست سوم. این نوع منبع، نمایه یا ادغام متنی منابع اولیه و ثانویه است که از قبل منتشر شده است.
سادن لایتس گروه موسیقی اهل لتونی است. آن ها نماینده لتونی در یوروویژن ۲۰۲۳ بودند.
مید ساما! مجموعه مانگا نوشته هیرو فوجیوارا است که از دسامبر ۲۰۰۵ تا سپتامبر ۲۰۱۳ در مجله ماهانه شوجو "لالا" منشتر شد. همچنین یک انیمه ۲۶ قسمتی به تهیه کنندگی استودیو جی.سی. استاف بین آوریل تا سپتامبر ۲۰۱۰ پخش شد. داستان. یک دبیرستان تک جنسیتی پسرانه به دبیرستان مختلط تبدیل می شود ولی جمعیت دخترانش همچنان در اقلیت است، یک دانش آموز دختر به نام میساکی آیوزاوا سخت تلاش می کند تا مدرسه را به مکانی بهتر برای دختران تبدیل کند. او اعتماد معلمان را جلب می کند و در نهایت به اولین رئیس شورای دانش آموزی دختر دبیرستان بدل می شود. میساکی به عنوان یک دیکتاتور سخت گیر رفتار می کند و در میان پسران به عنوان یک مدیر شیطان صفت مشهور می شود. با این حال، علی رغم شهرتش، بخاطر بدهی هنگفت پدرش، مجبور می شود تا به صورت مخفیانه در یک کافه خدمتکار کند تا از مادر و خواهر کوچکترش هم حمایت کند. پس از مدتی، راز میساکی توسط پسر محبوب دبیرستان به نام تاکومی اوسوی کشف می شود ولی آن را افشا نمی کند و مشتری دائمی کافه می شود. اوسوی از میساکی خوشش می آید و کم کم عاشقش می شود و…
انواع گروه های اجتماعی در علوم اجتماعی گروه های اجتماعی را می توان بر اساس پویایی گروه دسته بندی کرد که سازمان اجتماعی را تعریف می کند. در اصطلاح جامعه شناختی، گروه ها را اساساً می توان از طریق میزان تأثیر ماهیت آنها بر افراد و چگونگی آن از یکدیگر متمایز کرد. برای مثال، «گروه اولیه» یک گروه اجتماعی کوچک است که اعضای آن روابط نزدیک، شخصی و پایداری با یکدیگر دارند (مانند خانواده، دوست دوران کودکی). در مقابل، «گروه ثانویه» گروهی است که در آن تعاملات غیرشخصی تر از گروه اولیه است و معمولاً بر اساس علایق مشترک، فعالیت ها و / یا دستیابی به هدفی خارج از خود رابطه (مثلاً همکاران، همکلاسی ها) است. چهار نوع اساسی از گروه ها به طور سنتی شناخته شده است: گروه های اولیه، گروه های ثانویه، گروه های جمعی و دسته ها. گروه های اولیه و ثانویه. تمایز بین «گروه های اولیه» و «گروه های ثانویه» برای شناسایی بین دو مرتبه سازمان اجتماعی است. گروه های اولیه. یک "اولیه گروه" معمولاً یک گروه اجتماعی کوچک است که اعضای آن روابط نزدیک، شخصی و پایداری دارند که در آن افراد موارد ضمنی مانند عشق، مراقبت، نگرانی، حمایت و غیره را مبادله می کنند. این
گروه ها اغلب طولانی مدت هستند و با نگرانی اعضا نسبت به یکدیگر مشخص می شوند، جایی که هدف در واقع خود رابطه است نه دستیابی به هدف دیگری. به طور کلی، آنها همچنین از نظر روانی برای افراد درگیر آرامش می دهند و منبع حمایتی را فراهم می کنند. همین طور، گروه های اولیه یا فقدان آن ها نقش مهمی در توسعه هویت شخصی دارند و می تواند به عنوان حلقه های تنگ متشکل از افرادی مانند خانواده، عاشقانه های طولانی مدت، گروه حمایت از بحران، گروه کلیسا و غیره درک شود. مفهوم گروه اولیه برای اولین بار در سال ۱۹۰۹ توسط چارلز کولی ( ۱۷ اوت ۱۸۶۴–۸ مهٔ ۱۹۲۹) جامعه شناس آمریکایی و یکی از اعضای مشهور مکتب جامعه شناسی شیکاگو از طریق کتابی با عنوان «سازمان اجتماعی: مطالعه ذهن بزرگتر» معرفی شد. اگرچه کولی در ابتدا این اصطلاح را برای نشان دادن اولین گروه صمیمی دوران کودکی یک فرد پیشنهاد کرده بود ولی این طبقه بندی بعدها به سایر روابط صمیمی نیز گسترش یافت. علاوه بر این، سه زیر گروه از گروه های اولیه نیز قابل شناسایی هستند: گروه های ثانویه (گروه های اجتماعی). «گروه ثانویه» یک گروه نسبتاً بزرگتر است که از روابط غیرشخصی و هدف گرا تشکیل شده است که اغلب
موقتی هستند. این گروه ها اغلب بر اساس دستیابی به یک هدف مشترک خارج از خود رابطه هستند و سرمایه گذاری احساسی بسیار کمتری را شامل می شوند. از آنجایی که گروه های ثانویه برای انجام وظایف ایجاد می شوند، نقش های فردی قابل تعویض تر هستند، بنابراین اعضا می توانند ترک کنند و برون گروهی می توانند با سهولت نسبی بپیوندند. چنین گروه هایی را می توان گروه هایی دانست که در آن افراد کالاهای صریح را مبادله می کنند (مانند نیروی کار در ازای دستمزد، خدمات در ازای پرداخت و غیره). به عنوان مثال می توان به گروه های مطالعه، تیم های ورزشی، همکلاسی ها، وکیل-موکل، پزشک-بیمار، همکاران و غیره اشاره کرد. کولی بین گروه های اولیه و ثانویه تمایز قائل شده بود، با توجه به این که اصطلاح دومی به روابطی گفته می شود که عموماً در اواخر زندگی ایجاد می شوند و احتمالاً تأثیر بسیار کمتری بر هویت فرد نسبت به گروه های اولیه دارند. گروه های جمعی. «گروه های جمعی» گروه بزرگی از افراد است که روابط آنها با یکدیگر به صورت سست، خود به خود و کوتاه است. اعضا معمولاً از طریق انجام اقدامات مشابه یا داشتن چشم اندازهای مشابه به هم متصل می شوند. از آنجایی که آنها فقط ب
رای یک دوره زمانی بسیار کوتاه وجود دارند، برای یک عضو خارج از گروه بسیار آسان است که عضو درون گروه شود و بالعکس. نمونه هایی از گروه ها شامل مخاطبان یک نمایش، تماشاگران، مردم در پارک و غیره است. دسته ها. «دسته ها» با مجموعه ای از افراد مشخص می شوند که اشتراکات مشترکی دارند ولی تنها زمانی به گروه تبدیل می شوند که شباهت هایشان پیامدهای اجتماعی داشته باشد. به نظر می رسد که دسته ها در هیچ انگیز و ماهیت گرایی بالاتر از گروه های اولیه، ثانویه و جمعی باشند. این گروه عموماً بزرگترین نوع گروه است که در آن اعضا می توانند به طور دائم یا موقت در گروه باشند. دسته ها می توانند شامل افراد با قومیت، جنسیت، مذهب یا ملیت یکسان باشند. برای مثال، تورنتونی ها، زنان و بازی کنندگان را می توان به عنوان «مقوله» توصیف کرد. کمپبل (1958) به طور معروف «واقعیت» را به عنوان میزانی تعریف می کند که مجموعه ای از افراد به عنوان یک گروه درک می شوند. میزان واقعی بودن یک گروه تحت تأثیر این است که آیا مجموعه ای از افراد سرنوشت مشابهی را تجربه می کنند، شباهت ها را نشان می دهند و از نظر مجاورت نزدیک هستند. اگر افراد بر این باورند که یک گروه از استعدا
د بالایی برخوردار است، سپس آنها احتمالاً معتقدند که گروه دارای ویژگیهای تغییرناپذیری است که برای گروه ضروری است، که به نام ماهیت گرایی شناخته می شود. گروه های مرجع. «گروه مرجع» گروهی است که یک فرد یا گروه دیگر با آن مقایسه می شود که توسط جامعه شناسان در مورد هر گروهی که توسط یک فرد به عنوان معیاری برای ارزیابی خود و رفتارشان استفاده می شود، استفاده می شود. به طور ساده تر، همانطور که توسط تامپسون و هیکی (2005) توضیح داده شد، چنین گروه هایی گروه هایی هستند که "مردم هنگام ارزیابی کیفیت ها، شرایط، نگرش ها، ارزش ها و رفتارهای [خود] به آن ها اشاره می کنند."&lt;ref&gt;تامپسون، ویلیام، و جوزف هیکی. 2005: "جامعه در کانون" (ویرایش پنجم). بوستون: پیرسون.
بازگردانی حیات وحش پلیستوسن حمایت از معرفی دوباره کلان زیاگان موجود در پلیستوسن یا معادل های بوم شناختی نزدیک کلان زیاگان منقرض شده است. این یک روش عملی حفاظتی برای بازگردانی طبیعت وحشی است که شامل معرفی دوباره گونه ها به مناطقی است که در تاریخ اخیر منقرض شده اند (صدها سال پیش یا کمتر). در اواخر دوره پلیستوسن (تقریباً ۱۳۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰ سال پیش)، تقریباً تمام جانوران بزرگ اوراسیا، استرالیا و آمریکای جنوبی/شمالی به سوی انقراض کاهش یافتند که به عنوان رویداد انقراض کواترنری از آن یاد می شود. با از بین رفتن علف خواران بزرگ و گونه های شکارچی، کنام های مهم برای کارکرد اکوسیستم خالی ماندند. به گفته تیم فلانری، زیست شناس، «از زمان انقراض جانوران بزرگ در ۱۳۰۰۰ سال پیش، این قاره دارای جانوران نامتعادل جدی بوده است.» به عنوان مثال، این بدان معناست که مدیران پارک های ملی در آمریکای شمالی ناچارند تا برای کنترل جمعیت سم داران به کشتار متوسل شوند. پل اس. مارتین (پایه گذار فرضیه کشتار بی رویه پلیستوسن) بیان می کند که جوامع بوم شناختی کنونی در آمریکای شمالی در نبود کلان زیاگان به درستی عمل نمی کنند، زیرا بسیاری از گیاهان و جانورا