Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رج شوند و پس از چند اتفاق ناشیانه، خرگوش و اردک بابانوئل دیگری را می بینند که به طاقچه چسبیده است، اما این بار، بابانوئل واقعی است. آنها موفق می شوند او را نجات دهند و به عنوان پاداش، بابانوئل سه نفر را به مزرعه برمی گرداند. پایان. تیتراژ پایانی با بازگشت تمام شخصیت ها به صحنه آغاز می شود. همانطور که تیتراژ پخش می شود، شخصیت های مختلفی ظاهر می شوند، از جمله یک رفتگر قورباغه که در حال تمیز کردن صحنه است. صداپیشگان. ایو یان در نقش تارسیار از یک باغ وحش چین که فقط می تواند به زبان ماندارین صحبت کند. پذیرایی. این انیمیشن تا حد زیادی نقدهای مثبت منتقدان را دریافت کرد. در وب سایت جمع آوری نقد راتن تومیتوز، بر اساس ۳۰ بررسی، امتیاز ۹۷% را با میانگین امتیاز ۷.۳۴/۱۰ دارد. اجماع سایت بیان می کند: «"روباه بد گنده و قصه های دیگر" از سبک انیمیشن کلاسیک و ساده اش استفاده می کند تا مجموعه ای از داستان های به همان اندازه بی تقاضا – در عین حال کاملاً فریبنده – را تعریف کند که همه خانواده می توانند از آن لذت ببرند». متاکریتیک بر اساس ۴ بررسی، امتیاز ۷۳ از ۱۰۰ را گزارش می کند که نشان دهنده «بررسی های عموماً مطلوب» است.
گرمسیر (ارزوئیه)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان ارزوئیه در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان ارزوئیه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۳۴۹ نفر (۹۷ خانوار) بوده است.
ماریانه برانت ؛ (زاده ۱ اکتبر ۱۸۹۳ میلادی – درگذشته ۱۸ ژوئن ۱۹۸۳ میلادی) نقاش، مجسمه ساز، عکاس، فلزکار و طراح اهل آلمان بود که در مدرسهٔ هنر باوهاوس در وایمار تحصیل کرد و بعداً در سال ۱۹۲۷ میلادی رئیس "متال-ورکشتات" (کارگاه فلزی) باوهاوس در دسائو شد. امروزه طراحی های برانت برای اشیاء خانگی مانند چراغ ها و زیرسیگاری ها نمونه هایی جاودانه از طراحی صنعتی مدرن محسوب می شوند. او همچنین فتومونتاژهایی را ایجاد کرد. زندگی نامه. برانت در خانواده ای سرشناس در کمنیتس با نام ماریانه لیبه متولد شد. در سال ۱۹۱۹ میلادی با نقاش نروژی اریک برانت ازدواج کرد و با او به نروژ و فرانسه سفر کرد. او پیش از پیوستن به باوهاوس وایمار در سال ۱۹۲۴ میلادی به عنوان یک نقاش آموزش دید تا در زمینهٔ فلزکاری تحصیل کند. در آنجا او شاگرد نظریه پرداز و طراح مدرنیست مجارستانی لاسلو موهولی-ناگی در کارگاه فلزی شد. او به سرعت به سمت دستیار کارگاه رسید و در سال ۱۹۲۸ میلادی جانشین موهولی به عنوان مدیر عامل کارگاه شد و به مدت یک سال در این پست خدمت کرد و در مورد برخی از مهمترین قراردادهای باوهاوس برای همکاری با صنایع مذاکره کرد. این قراردادها برای تولید
چراغ ها و دیگر طرح های کارگاه فلزی نمونه نادری از کمک یکی از کارگاه ها به تأمین مالی مدرسه بود. پس از ترک باوهاوس در سال ۱۹۲۹ میلادی به برلین نقل مکان کرد، برانت برای والتر گروپیوس در استودیوی خود در برلین کار کرد. او متعاقباً رئیس طراحی فلز در شرکت روپل در گوتا شد و تا زمانی که شغل خود را در بحبوحه رکود مالی مداوم در سال ۱۹۳۲ میلادی از دست داد، در آنجا ماند. در اوایل سال ۱۹۳۳ میلادی، در آغاز دوره نازی ها در آلمان، برانت برای اولین بار تلاش کرد تا در خارج از کشور کار پیدا کند، اما مسئولیت های خانوادگی او را به کمنیتس فراخواند. او در طول دوره نازیسم نتوانست شغل ثابتی پیدا کند. در سال ۱۹۳۹ میلادی او به عضویت «رایشس کولتورکامر» (اتاق فرهنگ رایش)، سازمان رسمی هنرمندان رژیم نازی، به منظور به دست آوردن لوازم هنری، که در غیر این صورت برای او ممنوع بود، شد. با این حال، برانت هرگز عضو حزب نازی نبود. پس از سال ها زندگی جدا، او و اریک برانت در سال ۱۹۳۵ میلادی رسماً طلاق گرفتند. پس از جنگ جهانی دوم، برانت برای کمک به بازسازی خانه خانواده اش که در بمباران ها به شدت آسیب دیده بود، در کمنیتس ماند. او روزهای باقیمانده زندگی
خود را در آلمان شرقی گذراند و در سن ۸۹ سالگی در کیرشبرگ، زاکسن درگذشت. تحصیلات. ماریانه برانت از سال ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۷ میلادی در مدرسه هنر دوک-بزرگ ساکسون وایمار نقاشی و مجسمه سازی خواند. او سپس از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۸ میلادی در باوهاوس در وایمار و دسائو به تدریس پرداخت. برانت بین دوران تحصیل در مدرسه هنر و کارش در باوهاوس، به عنوان یک هنرمند آزاد کار می کرد. او نقاشی را نزد هنرمندان فریتس مکنزن و روبرت وایزه پیش از یادگیری مجسمه سازی نزد روبرت انگلمن آموخت. در سال ۱۹۲۰ میلادی او یک سفر مطالعاتی یک ساله با بازدید از پاریس و جنوب فرانسه داشت. او همچنین دوره هایی را گذراند که توسط پاول کله و واسیلی کاندینسکی تدریس می شد. او و ماکس سینویوویچ کرایوسکی اتصالات لامپ را برای ساختمان باوهاوس در دسائو از حدود سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۶ میلادی طراحی کردند. او از سال ۱۹۲۷ به عنوان دستیار در کارگاه فلزی باوهاوس خدمت کرد و سپس در سال ۱۹۲۸ میلادی سمت سرپرستی آن را پر کرد. در سال ۱۹۲۹ میلادی برانت در دفتر معماری والتر گروپیوس در برلین استخدام شد. از سال ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۳ میلادی برانت در کارخانه محصولات فلزی روپل در گوتا، آلمان کار می کرد. برانت از
سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۱ میلادی در آکادمی هنرهای زیبای درسدن در بخش چوب و سرامیک مدرس بود و از سال ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۴ میلادی در آکادمی هنرهای کاربردی برلین کار کرد. فلزکار و طراح آلمانی؛ در دهه ۱۹۲۰ میلادی در باوهاوس تحصیل و کار کرد. در اوایل دهه ۱۹۰۰ میلادی، زنان در نقاشی، کنده کاری، معماری یا فلزکاری کار نمی کردند. به این حرفه ها اغلب به عنوان حرفه های مردانه نگاه می شد. برانت این کلیشه را نادیده گرفت و به نقاشی، مجسمه سازی و فلزکاری ادامه داد. اگرچه باوهاوس از «هر فردی که شهرت خوبی داشته باشد، بدون در نظر گرفتن سن یا جنسیت» استقبال می کرد، اما هنوز یک تعصب جنسیتی قوی وجود داشت. لاسلو موهولی-ناگی تحت تأثیر تعهد و کار برانت قرار گرفت، او جایی برای او در کارگاه فلزی باوهاوس باز کرد. او اولین زنی بود که در استودیوی فلزکاری شرکت کرد. او در دوران دانشجویی آثار هنری موفقی تولید کرد. بعداً به برانت اعتراف شد که مربیان معتقد بودند جایی در کارگاه فلزی برای زنان وجود ندارد. مربیان از حضور او در آنجا احساس ناراحتی می کردند و عمداً کارهای کسل کننده و دلهره آور را به زنان واگذار می کردند. طراحی های او چنان موفقیت آمیز شد که در سال ۱
۹۲۸ میلادی جایگزین لاسلو موهولی-ناگی به عنوان مدیر استودیو شد. موفقیت های ماریانه به او اجازه داد تا علی رغم مخالفت هایی که با او داشتند، به اوج حرفه اش برسد. او به برقراری برابری جنسی در محل کار کمک کرد و به همین دلیل، برای همیشه با «باوهاوس» همراه خواهد بود. آثار. طرح های برانت برای زیرسیگاری های فلزی، خدمات چای و قهوه، لامپ ها و سایر اشیاء خانگی اکنون به عنوان بهترین های وایمار و دسائو باوهاوس شناخته می شوند. علاوه بر این، آن ها در میان معدود طرح های باوهاوس بودند که در طول دوره بین جنگ به تولید انبوه رسیدند و تعدادی از آن ها در حال حاضر به صورت بازتولید در دسترس هستند. در یک حراجی در دسامبر ۲۰۰۷ میلادی، یکی از قوری های او — مدل شماره ام تی۴۹ چای دم کن — به قیمت رکوردشکن ۳۶۱٬۰۰۰ دلار فروخته شد. در آغاز سال ۱۹۲۶ میلادی، برانت همچنین مجموعه ای از کارهای فتومونتاژ را تولید کرد، اگرچه همه آن ها به جز تعداد کمی تا دهه ۱۹۷۰ میلادی پس از اینکه سبک باوهاوس را رها کرد و در آلمان شرقی کمونیستی زندگی می کرد به طور عمومی شناخته نشد. این فتومونتاژها پس از آن که اکهارد نویمان، مورخ باوهاوس، خواستار تجربیات اولیه شد، مور
د توجه عموم قرار گرفت، که ناشی از علاقه دوباره به تجربه مدرنیستی در غرب بود. این فتومونتاژها اغلب بر وضعیت پیچیده زنان در دوران بین دو جنگ متمرکز می شوند، زمانی که آن ها از آزادی های جدیدی در کار، مد و تمایلات جنسی برخوردار بودند، اما اغلب تعصبات سنتی را تجربه می کردند. در سال ۱۹۲۶ میلادی، برانت با باوهاوس به دسائو نقل مکان کرد و یک سال بعد مسئولیت طراحی تجهیزات نورپردازی را در کارگاه فلزی بر عهده گرفت، پیش از اینکه از سال ۱۹۲۸ تا ۱۹۲۹ میلادی مدیر آن شود. بخش اعظم انرژی برانت به طراحی نورپردازی او، از جمله همکاری با تعداد کمی از همکاران و دانشجویان باوهاوس اختصاص داشت. یکی از پروژه های اولیه او چراغ آویز ام ای۷۸بی (۱۹۲۶ میلادی) بود. این چراغ آویز ظریف ساخته شده از آلومینیوم دارای یک حباب بشقابی شکل ساده همراه با یک سیستم قرقره نوآورانه و وزنه-تعادل است که به راحتی ارتفاع لامپ را تنظیم می کند؛ این آویز در مکان های متعددی در محوطه دانشگاه دسائو، از جمله بخش فلزکاری، بافندگی و معماری، و همچنین اتاق غذاخوری خانه خود گروپیوس استفاده شد. در طول دهه های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ میلادی، برانت با وجود داشتن فرصت های فراوان پس از ح
ضور در باوهاوس، تقریباً در انزوا زندگی می کرد. او به تازگی نمایش پنج عکس را در نمایشگاهی که توسط ورک بوند برپا شده بود به پایان رسانده بود. بخشی که کار او در آن نشان داده شد توسط رئیس قدیمی او موهولی-ناگی سرپرستی شد. پس از سفر از شغلی به شغل دیگر و پروژه ای به پروژه دیگر، برانت به مدت شانزده سال در زادگاهش کمنیتس زندگی کرد و هیچ سمت رسمی نداشت. او هنوز کار تولید می کرد، اما این کار برای یک هدف یا سفارش خاص نبود. او شروع به نقاشی، هم در آبرنگ و هم با تمپرا کرد. این مواد ارزان تر بودند و قطعات را می توان سریع تر تکمیل کرد. این نقاشی ها گاهی غم انگیز و افسرده کننده هستند، اما با توجه به زمان بندی آن ها در دوران بیکاری او و دوره نازی، تعجب آور نیست. از برندت به عنوان یک عکاس پیشگام نیز یاد می شود. او ترکیب بندی های تجربی طبیعت بی جان خلق کرد، اما این مجموعه خودنگاره های او هستند که به ویژه چشمگیر هستند. این ها اغلب او را به عنوان یک زن جدید قوی و مستقل از باوهاوس نشان می دهند. نمونه های دیگر چهره و بدن او را نشان می دهد که در سطوح منحنی و آیینه ای توپ های فلزی انحراف یافته و تصویری ترکیبی از خود و رسانه اصلی اش د
ر باوهاوس ایجاد می کند. برانت یکی از معدود زنان در باوهاوس بود که از زمینه هایی که در آن زمان زنانه تر به شمار می رفتند مانند بافندگی یا سفال گری فاصله گرفت. مجموعه های چای. مجموعه های چای برانت از فرم های هندسی و ایده هایی از جنبش هایی مانند کانستراکتیویسم و د استیل استفاده می کنند. تزئینات کمی وجود دارد. مجموعه ها از موادی مانند صفحه نقره و برنج استفاده می کردند؛ و آبنوس برای دستگیره ها. ست های چای تقریباً به طور کامل دست ساز بودند اما منجر به تولید انبوه محصولات مشابه شد. حقوق بازتولید مجموعه چای اولیه برندت (۱۹۲۴ میلادی) در سال ۱۹۸۵ میلادی به آلسی، یک شرکت طراحی فلزی ایتالیایی، اعطاء شد. همراه با حقوق مجموعه چای، این شرکت همچنین حق تولید طرح زیرسیگاری (۱۹۲۶ میلادی) وی را با در قابل جابجایی دارد. طرح های مجموعه چای برانت مشخصه مراحل اولیه مدرنیسم است. فرم بر زینت غالب است و حس روشنی از سازگاری حداقل نمادین با فن آوری مدرن تولید-انبوه وجود دارد.
نتا الکمیستر ( ; متولد ۲۰ آوریل ۱۹۹۴) یک مدل اسرائیلی، طراح لباس شنا و شخصیت رسانه های اجتماعی می باشد. از سال ۲۰۱۵، نتا مدل اصلی کاسترو بوده است. وی بنیانگذار شرکت طراح لباس شنا بنانات می باشد. به سخنان انجمن اینترنت اسرائیل، جدای از تجارت و حرفه مدلینگ، نتا سومین اینستاگرامر با نفوذ اسرائیل می باشد، بعد از بار رافائلی و آنا زاک. وی اسرائیلی تبار می باشد که بعد از گال گدوت (بازیگر و مدل اسرائیلی) و بار رافائلی (بازیگر و مدل اسرائیلی)، سومین فالوور شبکه های اجتماعی را داراست. اوایل زندگی. الکمیستر در ریشون لتسیون، اسرائیل، از پدر و مادری اسرائیلی تبار یهودی اشکنازی (اتریشی-یهودی) و یهودی سفاردی (لیبیایی-یهودی و الجزایری-یهودی) متولد شد. پدرش ایال الکمیستر و مادرش واردی (با نه شالوم) است. نتا به نام سرباز در نیروهای دفاعی اسرائیل در سپاه تله پردازش خدمت نمود. حرفه. نتا به نام یک مدل در سال ۲۰۰۹، وقتی که یک نوجوان بود، در سنین ۱۵ سالگی دیده شد. وی بعد از پایان خدمت سربازی خود، شرکت طراح لباس شنا بنانات را با مدل اسرائیلی نوآ بنی تأسیس نمود، که امروزی لباس های شنای طراح ها نسخه کمی را در سراسر جهان به فروش می رس
انند. نتا همچنین در شبکه های اجتماعی با آنا زاک همکاری می کرد. در سال ۲۰۱۶، نتا مدل جلد لباس شنا بلیزر می شود. در تاریخ ۲۰۲۰، نتا جزعی از ۳ قاضی اصلی رشت ۱۳ نمایش واقعی اسرائیلی "کمدی استار" بود. زندگی شخصی. در سال ۲۰۱۴، نتا با فوتبالیست اسرائیلی رامی گرشون آشنا شد. آنان در سال ۲۰۱۸ ازدواج می کنند. آنان درماه ژوئن ۲۰۱۹ ازدواج کردند.
لادیسلاو کرژیژک (; – ) خواننده، ترانه سرا و گیتاریست اهل کشور جمهوری چک از اواسط دهه ۱۹۸۰ تاکنون است.
آن یکی از اصطلاحاتی است که در عرفان ایرانی و شعر فارسی به کار رفته است. معنی. یکی از معانی «آن»، عبارت است از «لحظه و زمانی که خداوند طی آن مخلوقات را آفریده است تا خودش را به تجلی درآورد». در عین حال، معانی دیگر آن ممکن است مبهم باشد. نمونه ها در شعر. یکی از اشعار حافظ با این بین آغاز می شود: «شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد/بندهٔ طلعت آن باشد که آنی دارد.» یکی از اشعار سلمان ساوجی که به این اصطلاح اشاره دارد، چنین است: «ترا آنی است در خوبی که هر کس آن نمی داند/خطی گل بر ورق دارد که جز بلبل نمی خواند».
عثمان اوزکویلو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی کوکائلی اسپور، باشگاه فوتبال ترابزون اسپور، باشگاه فوتبال سامسون اسپور، و باشگاه فوتبال قیصریه اسپور اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ترکیه بازی کرده است.
گوندوز کیلیچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال گالاتاسرای اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ترکیه بازی کرده است.
جزیره داش لی آدا () یا کامن ایگناتیا جزیره ای در دریای کاسپین است. این جزیره یکی از جزایر مجمع الجزایر باکو است که در خلیج باکو و ۷۴ کیلومتری جنوب شهر باکو واقع شده است. این جزیره منشأ آتشفشانی دارد و دارای آتشفشان گلی است. کشف. این جزیره در طول جنگ روسیه و ایران (۱۷۲۲–۱۷۲۳) کشف شد، این جزیره بر روی نقشه ای که روس ها ترسیم کردند، صخره سنت ایگناتیوس (به روسی: Камень Святого Игнатия) نام گرفت. این جزیره به نام ایگناتیوس انطاکیه نامگذاری شد، زیرا در روز جشن او کاوش شد. فوران های آتشفشانی. در ۴ ژوئیه ۲۰۲۱، ساعت ۲۱:۵۱، فوران آتشفشانی قوی ۸ دقیقه ای از آتشفشان گلی در جزیره ثبت شد. این آتش سوزی به صورت نور قرمز در آسمان سواحل جمهوری آذربایجان، از جمله از پایتخت این کشور باکو، که در ۷۴ کیلومتری شمال آن قرار دارد، دیده شد. شعله های آتش تا ارتفاع ۵۰۰ متری در هوا بلند شد. آخرین فوران آتشفشانی قبلی در این جزیره در سال ۱۹۴۵ و فوران قبلی در سال ۱۹۲۰ ثبت شده است.
بویوک زیره () یا نارگین جزیره ای در دریای کاسپین و مجمع الجزایر باکو است که در خلیج باکو و نزدیکی شهر باکو قرار دارد. بویوک زیره بزرگترین جزیره ای است که خلیج باکو را از دریای جنوب شبه جزیره آب شوران جدا می کند. درازای آن ۳٫۱ کیلومتر و پهنای آن ۹۰۰ متر است. ضلع شمال غربی جزیره عمودی و شیب دار است و در آن پوشش گیاهی کمی وجود دارد. فوک کاسپی، ماهی خاویاری و انواع گوناگونی از پرندگان، مانند اردک، شاه ماهی، و خرچنگ از گونه هایی هستند که در جزیره بویوک زیره و پیرامون آن یافت می شوند.
انقلاب های اجتماعی تغییرات ناگهانی در ساختار و ماهیت جامعه هستند. این انقلاب ها معمولاً با دگرگونی در جامعه، اقتصاد، فرهنگ، فلسفه و فناوری نیز شناخته میشوند و به تغییر نظام سیاسی محدود نیستند. بررسی اجمالی. تدا اسکاچپول در مقاله خود «فرانسه، روسیه، چین» نوشته است: «تحلیل ساختاری انقلاب های اجتماعی بیان می کند که انقلاب اجتماعی ترکیبی از دگرگونی ساختاری کامل و تحولات عظیم طبقاتی است.» او با ترکیب تعاریف ساموئل پی. هانتینگتون و ولادیمیر لنین به این تعریف می رسد که «این یک تغییر سریع، اساسی و خشونت آمیز داخلی در ارزش ها و اسطوره های مسلط جامعه، در نهادهای سیاسی، ساختار اجتماعی، رهبری، و فعالیت های دولتی آن است.» و اینکه انقلاب ها «جشنواره های سرکوب شدگان هستند…[که به عنوان پدیدآورندگان نظم اجتماعی جدید عمل می کنند». او همچنین بیان می کند که این تعریف بسیاری از انقلاب ها را مستثنی می کند، زیرا آنها نمی توانند یکی یا هر دو بخش این تعریف را برآورده کنند. دانشگاهیان عوامل خاصی را شناسایی کرده اند که از ظهور انقلاب ها می کاهند. بسیاری از مورخان معتقدند که ظهور و گسترش متدیسم در بریتانیای کبیر مانع از توسعه انقلاب در
آنجا شد. جان وسلی و پیروان متدیستش علاوه بر موعظه انجیل مسیحی، از زندانیان و همچنین افراد فقیر و مسن دیدن کردند و بیمارستان ها و داروخانه هایی ساختند که خدمات بهداشتی رایگان برای توده ها فراهم می کردند. ویلیام اچ. سواتوس، جامعه شناس اظهار داشت: «شوق روش گرایان، انسان ها را متحول کرد، و آنها را فرا خواند تا کنترل عقلانی بر زندگی شان اعمال شود، در حالی که در سیستم نظم و انضباط متقابل، امنیت روانی لازم برای درونی شدن وجدان مستقل و آرمان های لیبرال را فراهم می آورد. از «مردان جدید»... که توسط موعظه وسلیان بازسازی شد.» تمرین اعتدال در میان متدیست ها و نیز نپذیرفتن قمار، به آن ها این امکان را داد که فقر ثانویه را از بین ببرند و سرمایه انباشته کنند. افرادی که در کلیساهای متدیست و مدارس یکشنبه شرکت می کردند، «ویژگی ها و استعدادهایی را که در متدیسم ایجاد کرده بودند، در زندگی صنعتی و سیاسی به کار بردند و از آن ها به نمایندگی از طبقات کارگر به روش های غیرانقلابی استفاده کردند». مایکل هیل نویسنده و پروفسور می گوید که گسترش کلیسای متدیست در بریتانیای کبیر «یک خلاء اجتماعی "و" هم یک خلاء ایدئولوژیک» را در جامعه انگلیس پر ک
رد، بنابراین «کانال های تحرک اجتماعی و ایدئولوژیک را باز کرد… که علیه قطبی شدن عمل کرد، جامعه انگلیسی را به طبقات اجتماعی سفت و سخت تبدیل کرده است.» مورخ برنارد سمل استدلال می کند که «روش گرایی جنبشی ضدانقلابی بود که (تا حدی که موفق شد) موفق شد، زیرا انقلابی از نوع کاملاً متفاوت بود» که قادر به ایجاد تغییرات اجتماعی در مقیاس وسیع بود. نظریه های جایگزین. اسکاچپول نظریه خود را از نظریه های روانشناختی انقلاب («نظریه های روانشناختی کل»)، نظریه های سیستم ها و ارزش ها، و نظریه های مربوط به درگیری های سیاسی متمایز می کند. تد رابرت گور و کتاب او "چرا مردم شورش" می کنند به عنوان نمونه ای از یک نظریه روانشناختی با این نظریه توضیح می دهد که خشونت در نتیجه خشم ناشی از ناتوانی افراد در دستیابی یا انجام کارهایی که برایشان ارزش قائل هستند، وضعیتی به نام محرومیت نسبی را توضیح می دهد. چارلز تیلی با این کتاب "از بسیج تا انقلاب" به عنوان نمونه ای از نظریه درگیری سیاسی آورده شده است. او استدلال می کند که گروه های دارای منابع برای قدرت سیاسی رقابت می کنند و تغییر در دسترسی به منابع می تواند منجر به انقلاب شود: ۱۰ چالمرز جانسون با
کتاب "تغییر انقلابی" خود، یک مدل مبتنی بر ارزش را مورد بحث قرار می دهد. جامعه بر حسب هماهنگی ارزش های مختلف که از طریق جامعه پذیری، هنجارها و قوانین تحقق می یابد، مدل سازی می شود که سپس نظم سیاسی را مشروعیت می بخشد. جانسون استدلال می کند که انقلاب زمانی اتفاق می افتد که این ارزش ها از بین بروند. اسکوپول همچنین استدلال می کند که نظریه های مارکسیستی می توانند برای درک انقلاب ها مفید باشند، اما بدون در نظر گرفتن نقش سازمان دهی دولت در انقلاب ها به جای تمرکز بر ساختارهای طبقاتی، توضیحی برای زمان وقوع یا عدم وقوع انقلاب ها ندارند. اسکاچپول ادعا داشت که در حالی که انقلاب ها را می توان بر اساس این نظریه های جامعه شناختی توضیح داد، دشوار است که بفهمیم کدام توضیح درست است زیرا مفاهیم بسیار کلی هستند. او استدلال می کند که یک رویکرد تاریخی تطبیقی با مفاهیم جامعه شناسی مفید است.
لونوخود (، "Moonwalker") مجموعه ای از ماه نوردهای رباتیک شوروی بود که برای فرود بر روی ماه بین سال های ۱۹۶۹ و ۱۹۷۷ طراحی شدند. لونوخود ۱ اولین ربات کنترل از راه دور چرخشی بود که بر روی یک جسم فرازمینی فرود آمد. طراحی مریخ نورد. ماه نوردهای لونوخود خودروهایی بودند که از یک محفظه شبیه وان با یک درب محدب بزرگ تشکیل شده بودند که روی هشت چرخ با نیروی مستقل حرکت می کردند. طول آنها ۲٫۳ متر بود. آنها مجهز به یک آنتن مخروطی شکل، یک آنتن مارپیچ جهت دار، دوربین های تلویزیونی و دستگاه های قابل گسترش ویژه برای ضربه زدن به خاک ماه برای اندازه گیری چگالی و آزمایش های خواص مکانیکی بودند، به علاوه یک محموله علمی که با مأموریت متفاوت بود.
جیمز رایت (; – ) شاعر، مترجم و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی در طول دوره فعالیت هنری و ادبی خود برندهٔ جوایزی همچون کمک هزینه گوگنهایم، برنامه فولبرایت، و جایزه پولیتزر برای شعر شد.
اوون ویستر (; – ) نویسنده، و رمان نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
ساموئل پنیپکر (؛ – ) سیاست مدار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
مکسین کومین (; – ) شاعر، مؤلف اهل ایالات متحده آمریکا بود. او در سال های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۲ ملک الشعرای مشاور کتابخانه کنگره در امر شعر بود. کومین در سال ۱۹۷۳ برنده جایزه پولیتزر برای شعر شد.
مرجع لغوسازشبح یک زیرسیگنال ویژه در یک کانال تلویزیونی است که گیرنده ها می توانند از آن برای جبران اثر شبح سازی سیگنال تلویزیونی که توسط انتشار چندمسیره بین فرستنده و گیرنده اعوجاجی شده، استفاده کنند. در ایالات متحده، سیگنال GCR یک چِرپ در فرکانس سیگنال مدوله کننده از ۰ تا ۴٫۲ مگاهرتز هرتز است، که درطول بازه محوسازی عمودی روی یک خط ویدیویی (خط ۱۹ در ایالات متحده) منتقل می شود، یک بار در هر فریم ۱۸۰ درجه تغییر فاز می دهد، با این الگو هر چهار خط معکوس می شود. گیرنده های تلویزیون نسخه های محلی خود را از این سیگنال تولید می کنند و از مقایسه بین سیگنال های محلی و راه دور برای هماهنگی یک برابرگر تطبیقی که تصاویر شبح روی صفحه را حذف می کند، استفاده می کنند. جی سی آر پس از توصیه آن در سال ۱۹۹۳ توسط کمیته سامانه های تلویزیونی پیشرفته معرفی شد.
سورسین پروتئینی است که در انسان توسط ژن "SRI" کدگذاری می شود. فعل و انفعالات. مشخص شده است که ژن SRI با گیرنده های رایانودین ۲، ANXA7 و GCA تعامل پروتئین-پروتئین دارد.
سیاست انرژی به روشی گفته می شود که طی آن یک نهاد معین (اغلب دولتی) تصمیم می گیرد به مسائل مربوط به توسعه انرژی از جمله تبدیل انرژی، توزیع و استفاده و همچنین کاهش انتشار گازهای گلخانه ای به منظور کمک به کاهش تغییرات آب و هوایی رسیدگی کند. ویژگی های سیاست انرژی ممکن است شامل قوانین، معاهدات بین المللی، مشوق های سرمایه گذاری، دستورالعمل های حفظ انرژی، مالیات و سایر تکنیک های سیاست عمومی باشد. انرژی جزء اصلی اقتصادهای مدرن است. یک اقتصاد کارآمد نه تنها به نیروی کار و سرمایه، بلکه به انرژی نیز برای فرآیندهای تولید، حمل و نقل، ارتباطات، کشاورزی و غیره نیاز دارد. برنامه ریزی انرژی جزئی تر از سیاست انرژی است. سیاست انرژی ارتباط نزدیکی با سیاست تغییر اقلیم دارد زیرا در کل جهان، بخش انرژی، گازهای گلخانه ای بیشتری نسبت به سایر بخش ها منتشر می کند.
بازدارنده ۱ باکس پروتئینی است که در انسان توسط ژن "TMBIM6" کدگذاری می شود.
سِروما (Seroma) تجمع مایع سروزی شفاف (پلاسمای خون فیلترشده) است که ممکن است گاهی پس از جراحی، به ویژه پس از جراحی پستان، جراحی شکم و جراحی های ترمیمی در بدن ایجاد شود. این زائده را می توان با علائم فیزیکی و با سی تی اسکن تشخیص داد. کنترل سروما ممکن است دشوار باشد. مایع سروزی ممکن است به طور طبیعی نشت کند که این نشت مداوم می تواند مشکلاتی ایجاد کند. مایع را می توان با روش هایی چون وارد کردن یک درن به روش جراحی تخلیه کرد. با جراحی دقیق می توان از وقوع سروما جلوگیری کرد. سروما حاوی مایع سروزی است. این مایع، از پلاسمای خون تشکیل شده است که از رگ های خونی کوچک پاره شده و مایعات ناشی از التهاب تولیدی توسط سلول های آسیب دیده و در حال مرگ، خارج شده است. سروماها با هماتوم که حاوی گلبول های قرمز و آبسه های چرکین ناشی از عفونت، متفاوت هستند. مایع سروزی نیز با لنف متفاوت است. تشخیص. سروما معمولاً به صورت یک تودهٔ سخت در زیر پوست احساس می شود. که ممکن است باعث اریتم (قرمزی پوست) شود. سروماها همچنین می توانند درد قابل توجهی ایجاد کنند. سروما ممکن است با بررسی نشانه ها روی پوست تشخیص داده شود. در سی تی اسکن، سروماها دارای چ
گالی پرتوی ۰ تا ۲۰ واحد هانسفیلد هستند، علل. سروما معمولاً بر اثر جراحی ایجاد می شود. سروماها به ویژه پس از جراحی پستان (برای مثال، ماستکتومی)، جراحی شکم، و جراحی ترمیمی شایع هستند. همچنین پس از جراحی گردن، جراحی تیروئید و پاراتیروئید، و ترمیم فتق نیز قابل مشاهده است. هرچه مداخلهٖ ی جراحی، بزرگ تر باشد، احتمال تشکیل سروما بیشتر است. برداشتن زودهنگام یا نادرست بخیه ها گاهی می تواند منجر به تشکیل سروما یا ترشح مایع سروزی از اطراف محل جراحی شده شود. همچنین گاهی سروما می تواند در اثر آسیب، ایجاد شود، مانند زمانی که تورم اولیهٔ ناشی از ضربه یا افتادن، به طور کامل فروکش نکند. مایع سروزی باقی مانده باعث ایجاد سروما می شود که معمولاً بدن به مرور زمان و به تدریج، آن را جذب می کند (اغلب، روزها یا هفته ها طول می کشد)، اما گاهی نیز گره ای از بافت کلسیفیه باقی می ماند. سروماهای بزرگ نسبت به سروماهای کوچک مدت بیشتری طول می کشد تا دچار عفونت ثانویه شوند. سروما ممکن است برای چندین ماه، یا حتی سال ها با سخت شدن بافت اطراف باقی بماند. سروما شایع ترین عارضهٔ جراحی پس از جراحی پستان است. این موضوع، به دلیل وجود شبکهٔ لنفاوی گستر
ده در پستان، سطوح پایین فیبرینوژن در مایع لنفاوی و ایجاد فضای بالقوه در پستان پس از جراحی است که به تشکیل سروما کمک می کند. سروما در افراد مسن و چاق بیشتر دیده می شود. پیشگیری. تکنیک جراحی با کنترل دقیق و مناسب، به جلوگیری از سروما کمک می کند. لیپوساکشن زمانی به تشکیل سروما کمک می کند که همراه با ایجاد یک «فلپ» انجام شود و فضای بالقوه با ناحیهٔ تحت درمان، هم خوانی داشته باشد. درن ها به طور سنتی مورد استفاده قرار می گیرند، اما استفاده از آن ها توسط متون پزشکی مختلف به چالش کشیده شده است. سروماها در فضایی که با عنوان «فضای مرده» شناخته می شود، جمع می شوند که یک مکان بالقوه برای مایع وجود دارد. تلاش برای کاهش یا حذف فضای مرده، یکی از اقدامات پیشگیرانه از بروز سروما است. درمان. کنترل و مدیریت سروما می تواند دشوار باشد. قرار دادن بخیه های عمیق قطع شده در زخم پس از ماستکتومی احتمالاً به طور قابل توجهی تشکیل سروما را کاهش می دهد. آسپیراسیون با سوزن های ظریف، یک روش معمول درمان سروما است. برخی روش های درمان سروما همچنان بحث برانگیز هستند و در شرایط آسپتیک، خطر عفونت را به همراه دارند. کنترل نشت، بسته به حجم و مدت آن،
ممکن است تا چند هفته طول بکشد تا با آسپیراسیون سرم و استفاده از پانسمان های فشاری برطرف شود. تخلیهٔ لنفاوی دستی که توسط یک متخصص آموزش دیده انجام می شود نیز می تواند به مدیریت و درمان سروما کمک کند. اگر سرم یا نشت برطرف نشود، ممکن است با جراحی، نوعی درن با مکش بسته در زخم قرار داده شود. در مورد لامپکتومی، تشکیل سروما در محل لامپکتومی، با این ادعا که می تواند به حفظ کانتور سینه کمک کند، مفید تلقی شده است. سروماها یک هدف درمانی در پرتودرمانی جزئی پستان هستند. در برخی موارد، ممکن است نیاز به تخلیهٔ سروما پیش از یک دورهٔ پرتودرمانی کمکی، برای جراحی باشد.
توبولین پلی گلوتامیلاز احتمالی TTLL1 آنزیمی است که در انسان توسط ژن "TTLL1" کدگذاری می شود.
جایزه تمشک طلایی برای بدترین کارگردانی جایزه تمشک طلایی برای بدترین کارگردان جایزه ای است که در مراسم سالانه جایزه تمشک طلایی به بدترین کارگردان سال قبل اهدا می شود. این جایزه از سال ۱۹۸۰ اهدا می شود و اولین برنده رابرت گرینوالد برای فیلم زانادو بود. در زیر لیستی از نامزدها و دریافت کنندگان آن جایزه به همراه فیلم (هایی) که برای آن نامزد شده اند آمده است.
پاول زاییچِک (؛ زادهٔ ) شاعر و آهنگساز اهل کشور جمهوری چک است. او در سال ۱۹۷۳، گروه تجربی DG 307 (نامگذاری شده بر اساس کد تشخیص روانپزشکی که مردان جوان را از خدمت اجباری سربازی معاف می کرد) را به همراه نوازنده باس میلان هلاوسا تأسیس کرد. این گروه در آن زمان توسط رژیم کمونیستی تحت تعقیب قرار گرفت و زاییچک (یا «پاول زی») را به یکی از چهره های برجسته صحنه زیرزمینی چک در دهه ۱۹۷۰ تبدیل کرد. در سال ۱۹۸۰ از چکسلواکی مهاجرت کرد و در سوئد و سپس در ایالات متحده زندگی کرد. او پس از انقلاب مخملی به چکسلواکی بازگشت و در آنجا به همکاری با DG 307 ادامه داد.