Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ساردینیا در جنوب است. شکل «چکمه»گون کشور و ستون فقرات آپنین ها، در کنار دریاچه های آلپی و دشت پو، چشم اندازی متراکم از کوه، دره، دشت و ساحل ساخته است. جغرافیای سیاسی و تنوع محلی. توپوگرافی دشوار و ارتباطات تاریخیِ سخت میان شهرها، به خودکفایی و استقلال شهری/منطقه ای انجامیده و امروز نیز تفاوت در آشپزی، گویش و آداب، سیمای چندکانونی فرهنگ ایتالیا را حفظ کرده است. از باستان تا جمهوری. از اتروسک ها و صعود روم باستان تا فروپاشی امپراتوری غربی و عصر دولت شهرها، سپس شکوفایی رنسانس، و در نهایت "Risorgimento" و اتحاد ملی در قرن نوزدهم—تمامی این دوره ها لایه هایی از نمادشناسی شهری/ملی به جا گذاشته اند. سدهٔ بیستم از فاشیسم گذر کرد و پس از ۱۹۴۶ جمهوری تثبیت شد؛ در سیاست پساجنگ، قطب بندی حزبی و نوسازی اقتصادی/اجتماعی چهرهٔ معاصر کشور را شکل داد. جغرافیای طبیعی. رشته کوه ها. آلپ در قوس غرب–شرق از گذرگاه کادیبونا تا شمال تریسته کشیده می شود و با قله هایی چون مون بلان، ماترهورن، مونته روزا و مارمولادا شناخته می شود. دره های یخچالی، دریاچه های طولانی و سیستم های کارستی (به ویژه در کارسو) از ویژگی های بارزند. آپنین ها نیز ستون
فقرات شبه جزیره اند؛ از کادیبونا تا کالابریا و سپس در سیسیل امتداد یافته، با اوج گران ساسو (۲۹۱۲ متر) و تنها یخچال کالدرونه در جنوب اروپا. دشت ها و سواحل. کمتر از یک چهارم مساحت کشور دشت است؛ دشت پو مهم ترین و وسیع ترین، با شبکهٔ رودخانه ای پیچیده و خاک های آبرفتی حاصلخیز. سواحل از ریویرای لیگوریا (صخره ای–ریگزارهای کوتاه) تا تیرنی (خلیج های هلالی) و آدریاتیک (سواحل کم شیب و تالاب ها) بسیار متنوع اند. رودخانه ها و دریاچه ها. پو طولانی ترین رود (حدود ۶۴۵ کیلومتر) است؛ آدیجه، تیبر و آرنو از دیگر رودهای مهم اند. بیش از ۱۵۰۰ دریاچه وجود دارد؛ دریاچه های آلپیِ گاردا، ماجیوره، کومو، ایسئو، لوگانو از نظر اقلیم محلی و انرژی برق آبی اهمیت دارند؛ برخی حوضه ها آتشفشانی یا کارستی اند. خاک ها و زمین ساخت/آتشفشان خیزی. گستره ای از خاک های پودسولیک تا "ترا روسا" در جنوب/سیسیل دیده می شود. فعالیت آتشفشانی جاری در وزوو، اتنا و دشت فلگری و زمین لرزه خیزیِ نیرومند در آپنین های مرکزی–جنوبی/سیسیل، ویژگی های ژئودینامیک برجستهٔ کشورند. اقلیم. با طول قابل توجه شبه جزیره و نقش توپوگرافی، چند ناحیهٔ اقلیمی قابل تفکیک است: اقلیم قاره
ای کوهستانی آلپ با بارش/برف فراوان؛ تابستان های گرم و زمستان های سرد در درهٔ پو؛ اقلیم مدیترانه ای در تیرنی/لیگوریا؛ و الگوهای متفاوت در آپنین، کالابریا، سیسیل و ساردینیا (تحت تأثیر سیروکو/میسترال). بارش های پاییزی سنگین و نوسان دما/باد (فوئن، بورا) نقش آفرین اند. پوشش گیاهی و جانوری. حیات گیاهی. از کمربندهای درختی آلپ (زیتون/سرو/آس همیشه سبز در پیرامون دریاچه ها تا راش/کاج/صنوبر در ارتفاعات) تا جوامع ماکیس مدیترانه ای، زیتون، بلوط چوب پنبه ای و کاج حلب و بازمانده های جنگل های کهنسال در جنوب/کالابریا، طیفی وسیع از زیست بوم ها حضور دارد. حیات جانوری. از بُزکوهی، شوکا، گوزن، خرس قهوه ای و پرندگان شکاری در آلپ تا گراز وحشی/گرگ در آپنین، و گونه های دریایی (تون باله آبی، شمشیرماهی) در جنوب، تنوع جانوری چشمگیری ثبت شده است؛ هرچند فشار انسان زاد گسترهٔ زیستگاه ها را محدود کرده است. مردم، زبان ها و مذهب. گروه های قومی و تحولات جمعیتی. ترکیب قومی–تاریخی ایتالیا حاصل لایه های متوالی اتروسکی، رومی، ژرمنی، یونانی، نورمنی و… است. از دههٔ ۱۹۷۰، موج های مهاجرت از آسیا/آفریقا و سپس اروپای شرقی (پس از ۲۰۰۴/۲۰۰۷) سیمای جمعیتی
کشور را دگرگون کرده است. زبان ها. ایتالیایی استاندارد (ریشه گرفته از سنت ادبی توسکانی) مدت ها پیش از اتحاد ملی وجود داشت، اما گسترش گفتاریِ آن به ویژه با مهاجرت های فرامرزی قرن ۱۹/۲۰ و سپس تلویزیون شدت گرفت. در کنار آن، گویش ها/زبان های منطقه ای—از ناپلی/سیسیلی/ساردینیایی تا فریولی، لادین، آلمانی (سودتیولی)، فرانسوی (واله دائوستا)، اسلووِنیایی)—در محدوده های قانونی معینی به رسمیت شناخته شده اند. مذهب. کاتولیک رومی تاریخی ترین نقش را در ایتالیا داشته است. با پیمان لاتران (۱۹۲۹) کاتولیک دین رسمی شد و سپس در ۱۹۸۵ جایگاه رسمی آن پایان یافت. جوامع پروتستان، ارتدوکس شرقی، یهودی و جمعیت فزایندهٔ مسلمان نیز حضور دارند. مناطق سنتی و تقسیمات. ایتالیا دارای ۲۰ منطقهٔ اداری است که غالباً با نواحی تاریخی همپوشانی دارند. تقسیم چهاربخشیِ رایج به شمال، مرکز, جنوب و جزایر، برای فهم تفاوت های فرهنگی–اقتصادی سودمند است: از پیمونت/لیگوریا/لومباردی/ونتو در شمال تا امیلیا-رومانیا/توسکانی/اومبریا/لاتزیو در مرکز، کامپانیا/پولیا/باسیلیکاتا/کالابریا در جنوب و سیسیل/ساردینیا در جزایر. دیاسپورا و نمادها. دیاسپورای ایتالیا از بزرگ ترین ه
ا در جهان است. بر پایهٔ گزارش سالانهٔ «ایتالیایی های جهان» (Fondazione Migrantes)، بیش از ۶ میلیون شهروند ایتالیایی در «ثبت احوال ایتالیاییان مقیم خارج» (AIRE) نام نویسی شده اند و جوامع پرتراکم در آرژانتین، آلمان، سوئیس، فرانسه، بریتانیا، ایالات متحده آمریکا و برزیل دیده می شود. سامانهٔ A.I.R.E. ابزار رسمیِ ثبت و به روزرسانیِ وضعیت شهروندان مقیم خارج است که به طور مشترک توسط شهرداری های محلِ زاد ثبت و سفارتخانه ها/سرکنسولگری ها اداره می شود. در آیین های هویتی دیاسپورا—از جشن های محلی تا رویدادهای فرهنگی—سه رنگ و آتزورو، در کنار عناصر خوراک و موسیقی ایتالیایی، پرکاربردترین نمادهای بازنمایی هویت به شمار می آیند. جمع بندی. نمادهای ایتالیا از کهن الگوهای کلاسیک (ستاره، گرگ رم) تا رموز جمهوری خواهانهٔ مدرن (چرخ دنده، زیتون، بلوط) و شمایل های فرهنگیِ جهانی (ونیز، کولوسئوم، وسپا) امتداد می یابند. این لایه مندی بازتاب تاریخ چند هزارساله، تنوع جغرافیایی و تکثر زبانی/فرهنگی کشور است.
مجموعه ای از زمین لرزه اصلی در تاریخ ۲۷ و ۲۸ مارس و ۹ ژوئن ۱۶۳۸ کالابریا را لرزاند. سه زمین لرزه نخست دارای بزرگی گشتاوری برآوردشده ۶٫۶ تا ۷٫۱ بودند. در تاریخ ۹ ژوئن نیز یک زمین لرزه اصلی دیگر با بزرگی ۶٫۷ همان منطقه را لرزاند که خسارات و تلفات بیشتری به بار آورد. این چهار زمین لرزه در مجموع تا ۳۰٬۰۰۰ کشته بر جای گذاشتند. محیط تکتونیکی. منطقه کالابریا بین دریاهای تیرنی و ایونی واقع شده است، جایی که گسترش فعال در حال انجام است. این گسترش توسط گسل های عادی در سمت تیرنی در کالابریا انجام می شود. روند گسل های عادی به سمت جنوب تا تنگه مسینا امتداد می یابد، جایی که در سمت ایونی در سیسیل قرار دارند. این ویژگی زمین شناسی فعال که به عنوان شکاف سیکولو-کالابرین شناخته می شود، با لرزه خیزی بالای زمین لرزه ها تا مشخص می شود ۷٫۱ زمین شناسی. اسناد تاریخی نشان می دهد که بین ۲۷ و ۲۸ مارس، سه زلزله بزرگ رخ داده است. زلزله ۲۷ مارس در سامانه گسلی دره کراتی رخ داد و گسل های پیانو لاگو و ساوتو-دکولاتورا به عنوان منابع احتمالی آن بودند. زلزله های ۲۸ مارس، سامانه گسلی مسیما و گسل سانتا یوفمیا-فرولتو را گسیختند. با این حال، هیچ مطالع
ه مناسبی برای شناسایی قطعی گسل های مسئول زلزله های ژوئن انجام نشده است. بر اساس مستندات تاریخی غنی و دیرینه لرزه شناسی، گسل دریاچه که باعث ایجاد یک گسیختگی سطحی شد، مسئول زلزله ۹ ژوئن بود. این گسل نرمال با زاویه ای به سمت غرب شیب دارد و سطح را به صورت عمودی جابجا می کند. دو زلزله کمی ضعیف تر در سال های ۱۸۳۲ و ۱۸۳۶ در همان منطقه رخ داد. زلزله ۹ ژوئن باعث یک گسیختگی گسل سطحی بزرگ به بزرگی ریشتر شد. بلند و ارتفاع. شکستگی گسل قابل مشاهده بود و از پتیلیا پلیسترو تا سیلا، نزدیک ساحل شرقی دریاچه آمپولینو، امتداد داشت. خلاصه رویدادها. بر اساس تجزیه و تحلیل اسناد دست اول، تاریخ نگاری و آثار ادبی در طول قرن هفدهم، سه زمین لرزه اصلی شناسایی شد: یکی در ۲۷ مارس و دو تا در ۲۸ مارس. مؤسسه ملی ژئوفیزیک و آتشفشان شناسی ایتالیا تنها دو زمین لرزه اصلی را در فهرست خود شناسایی کرد. خسارات و تلفات. تعداد رسمی مرگ و میر ۹۵۷۱ نفر بود، از جمله ۶۸۱۱ نفر در کالابریا سیتریوره و ۲۷۶۰ نفر در کالابریا اولتریوره. تعداد کل کشته شدگان احتمالاً بیشتر بوده است زیرا این ارقام شامل مرگ و میر زیادی که در ماه های پس از اولین زلزله به دلیل جراحات و
فقر رخ داد، نمی شود. در ۲۷ مارس، ساعت ۲۲:۰۰، اولین و مخرب ترین زلزله با مرکز رومرکزی در ساوتو واله یا نزدیک رودخانه کراتی علیا رخ داد. این زلزله به حداکثر شدت مرکالی اصلاح شده XI (شدید) در کمون های پرجمعیت مارتیرانو، روگلیانو، سانتو استفانو دی روگلیانو، گریمالدی، موتا سانتا لوسیا، مارتزی و کارپانزانو رسید. این زلزله بخش زیادی از سکونتگاه های این شهرها را ویران کرد. شهر آمانتئا متحمل خسارات کلی شد، در حالی که خسارات جزئی در ماراتئا و رجیو کالابریا گزارش شد. به گفته اتوره کاپسلاترو، حقوقدان و مقام رسمی پادشاهی ناپل، بیش از ۱۰٬۰۰۰ خانه ویران شد، در حالی که ۳۰۰۰ خانه دیگر برای سکونت ناامن شدند. لوکا چلسی، اسقف اسقف نشین کاتولیک رومی مارتیرانو، در جریان فروریختن قلعه اش در شهر پدیویلیانو مجروح شد، جایی که او گزارش داد جمعیت اسقف نشین او پس از زلزله از ۱۲۰۰۰ نفر به ۶۵۰۰ نفر کاهش یافته است. در آیلو کالابرو، ۴۰۸ خانه ویران و ۶۵۵ نفر از ساکنان کشته شدند. حداقل ۱۱۶ نفر در بلسیتو، ۲۳۴ نفر در گریمالدی، ۴۹۵ نفر در کارپانزانو، ۲۲۹ نفر در کنفلنتی، ۱۷۳ نفر در مالیتو، ۵۳۲ نفر در موتا استا لوسیا، ۱۲۰۰ نفر در نیکاسترو، ۱۰۲ نفر
در پیانه کراتی، ۲۱۶ نفر در سامبیاس، ۴۵۱ نفر در سیگلیانو دیانو و ۱۲۶ نفر در فرولتو کشته شدند. شهر مارتیرانو ویران شد و ۵۱۷ نفر از ساکنان آن کشته شدند. پس از زلزله، مناطق آسیب دیده شاهد کاهش جمعیت ناشی از مهاجرت بودند. بسیاری از ساکنان موتا سانتا لوسیا به دکولاتورا نقل مکان کردند و ساکنان پدیویلیانو و پیتارلا به سیلا نقل مکان کردند بازماندگان از سیگلیانو و کارپانزانو به سواحل ایونی نقل مکان کردند و کمون های مانداتوریچو و ساولی را تشکیل دادند . دو زلزله در ۲۸ مارس در روز یکشنبه نخل در نوک جنوبی کالابریا رخ داد. یکی از کانون های این دو زلزله نزدیک نیکاسترو بود که در آن ۳۰۰۰ نفر کشته شدند. حداقل ۶۰۰ نفر از کل مرگ و میرها در این شهر ناشی از فرو ریختن یک کلیسا بود. بسیاری از ساکنان دیگر در لامزیا ترمه، فالرنا، فرولتو آنتیکو و سنت یوفمیا لامزیا کشته شدند. این زلزله باعث سونامی مخربی در خلیج سنت یوفمیا شد. خسارات در سنت یوفمیا لامزیا به حدی شدید بود که شهر متروکه شد. دومین زلزله در کالابرس رخ داد که باعث ایجاد شکاف هایی در زمین شد. گزارش شده است که گوگرد و شعله های آتش از شکاف های تازه ایجاد شده ساطع می شوند. این زلزل
ه به ویژه در روسارنو و میلتو مخرب بود، در حالی که مراکز شهرهای بوریو، بریاتیکو و فیلادلفیا ویران شدند. زلزله شب ۹ ژوئن با بزرگی ۶٫۷ ریشتر و حداکثر شدت مرکالی X ثبت شد. این زلزله منطقه سیلا را تحت تأثیر قرار داد و شش روستا در آنجا ویران شدند. خسارات شدیدی در کاتانزارو و کروتونه و همچنین ۱۳ روستای دیگر گزارش شد. قبل از وقوع زلزله، دو پیش لرزه قوی در اوایل صبح و بعد از ظهر رخ داد که بسیاری از ساکنان را مجبور به ماندن در فضای باز کرد. با وجود شدت خسارات، تنها ۵۲ نفر کشته شدند. پیامدها. اندکی پس از زلزله های ماه مارس، به اتوره کاپسلاترو، یکی از مقامات پادشاهی ناپل، دستور داده شد تا منطقه آسیب دیده را بررسی کند. او در ماه مه به ناپل بازگشت. بررسی او مبنای تصمیم دولت در مورد توزیع کمک و مساعدت قرار گرفت. دادگاه ناپل می خواست با بازسازی تولید و ایجاد فرصت های تجاری جدید، از دست دادن درآمد را کاهش دهد. روستاها و شهرهایی که املاک آنها تخریب شده یا افرادی در آنها کشته شده بودند، به مدت پنج سال کاملاً از پرداخت مالیات معاف شدند. در مجموع ۳۶ روستا از تخفیف مالیاتی پنج ساله برخوردار شدند. به چهل و پنج روستا که به عنوان «آس
یب دیده اما نابود نشده» طبقه بندی شده بودند، یک سال تخفیف مالیاتی داده شد. چندین روستا پس از زلزله ژوئن، درخواست تجدیدنظر برای معافیت مالیاتی خود را ارائه دادند.
خانه شلوغ ۵ فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۵ و به کارگردانی تارون منصوخانی است. در این فیلم بازیگرانی همچون آکشی کومار، آبیشک باچان، ریتیش دشموک، ژاکلین فرناندز، سونام باجوا، نرگس فخری، دینو مورئا، سانجی دات، جکی شروف، نانا پاتیکار، چیترانگادا سینگ، فردین خان، چانکی پاندی، جانی لور، شریاس تالپاده، رانجیت، سونداریا شارما، نیکیتین دیر، بابی دئول، آرچانا پوران سینگ و میتون چاکرابورتی ایفای نقش کرده اند. این فیلم از سری فیلم های خانه شلوغ محسوب می شود.
فرانکا هلگ، (زاده میلان، ۲۱ فوریه ۱۹۲۰ - میلان، ۴ ژوئن ۱۹۸۹) معمار، طراح و دیزاینر ایتالیایی بود. او به خاطر توانایی اش در ترکیب کلاسیسیزم و مدرنیزم به یاد آورده می شود. در میان آثار او، مشهورترین آن ها صندلی راحتی پریماورا (بهار) تولید شرکت بوناچینا در سال ۱۸۸۹ است. زندگی نامه. فرانکا فرزند سالواتوره هلگ، صنعتگر سوئیسی فعال در حوزهٔ نساجی، و آلیس آرنس آلمانی بود. او در سال ۱۹۴۵ از پلی تکنیک میلان فارغ التحصیل شد و در هر دو زمینهٔ طراحی معماری و طراحی صنعتی مشغول به کار شد. او مداخلات طراحانهٔ مهمی را اغلب با همکاری فرانکو آلبینی در هر دو حیطهٔ کاری به انجام رسانید. فرانکا از سال ۱۹۵۱ وارد دفتر آلبینی شد و تا زمان مرگ آلبینی در سال ۱۹۷۷ به این همکاری به طور مستمر ادامه داد۱]. پس از مرگ آلبینی، فرانکا در دفتر او به همکاری با مارکو آلبینی و آنتونیو پیوا ادامه داد. بین سال های ۱۹۵۸ تا ۱۹۷۹، به همراه فرانکو آلبینی با کارخانهٔ تولیدی پوجی در پاویا همکاری کرد و برای آنها لوازم جانبی مبلمان طراحی کرد. فرانکا تدریس در دانشگاه را با دستیاری کرسی ترکیب بندی معماری متعلق به لودوویکو باربیانو دی بلجیوخوسو آغاز کرد. سپس د
ر مؤسسه معماری دانشگاه ونیز (Iuav) و متعاقباً در پلی تکنیک میلان به تدریس پرداخت. در سال ۱۹۶۷ مدرک تدریس را از پلی تکنیک میلان دریافت کرد و تا سال ۱۹۸۴ که به مقام استاد تمام رسید در این دانشگاه به تدریس اشتغال داشت. از جمله آثار ساخته شدهٔ او می توان به بنای فروشگاه بزرگ لا ریناشنته در پیازا فیومه واقع در رم، حمام آب گرم لوئیجی زوخا در سالسوماجوره، موزه ارمیتانی در پادوا۱] اشاره کرد.
نظریه وابستگی منابع (به انگلیسی: "Resource Dependence Theory" یا به اختصار RDT) یک رویکرد نظری در مطالعات سازمان، مدیریت استراتژیک و جامعه شناسی سازمان ها است که توضیح می دهد سازمان ها برای بقا و موفقیت خود، وابسته به منابع حیاتی هستند که توسط محیط خارجی (سایر سازمان ها، دولت، بازارها و شبکه های قدرت) کنترل می شوند. این نظریه بر تعاملات قدرت و استراتژی های سازمان ها برای کسب، کنترل یا کاهش وابستگی به منابع تاکید دارد. تاریخچه. این نظریه نخستین بار توسط جفری ففر و جرالد سالانسیک در کتاب پرنفوذ "کنترل بیرونی سازمان ها" (۱۹۷۸) ارائه شد. آنان استدلال کردند که سازمان ها در محیطی مملو از عدم قطعیت عمل می کنند و برای تامین منابع کلیدی (مانند سرمایه، نیروی انسانی متخصص، فناوری، یا مشروعیت اجتماعی) باید با سایر بازیگران وارد تعامل شوند. الگوهای واکنش سازمان ها. طبق این نظریه، سازمان ها می توانند از روش هایی نظیر موارد زیر برای مدیریت وابستگی بهره گیرند: انتقادات. برخی محققان به محدودیت های نظریه اشاره کرده اند، از جمله:
لیکور جنتیان (همچنین با نام های انزیان، اشناپس جنتیان یا به طور خلاصه جنتیان شناخته می شود) نوعی لیکور شفاف است که با استفاده از ریشه های گیاه جنتیان تولید می شود. این نوشیدنی در چندین منطقه ایتالیا، به ویژه ترنتینو و آلتو آدیجه، و همچنین بخش هایی از فرانسه، که در آنجا به آن لیکور جنتیانا می گویند، رایج است. که با تقطیر خیساندن ریشه های گیاه جنتیانا تولید می شود. نام "جنزیانا" همچنین برای نوعی نوشیدنی هضم کننده، مخصوص منطقه ابروتزو در مرکز ایتالیا، استفاده می شود. همچنین با ریشه های جنتیانا، اما با خیساندن آنها در شراب سفید، بدون تقطیر، تهیه می شود. تولید. لیکور جنتیانا از خیساندن ریشه گیاه جنتیانا در الکل و به دنبال آن تقطیر تولید می شود. مواد اضافی، مانند سایر گیاهان و مواد گیاهی، معمولاً پس از تقطیر اضافه می شوند. لیکور حاصل را می توان با افزودن شکر شیرین کرد. جنتیانای زرد ("گل سپاس زرد بزرگ")، یکی از گونه های جنس "جنتیانا"، بیشتر مورد استفاده قرار می گیرد. کمتر از ریشه های گونه های دیگر "جنتیانا" مانند جنتیانای بنفش ، جنتیانای مجارستانی یا جنتیانای خالدار استفاده می شود. در اروپا، برداشت ریشه جنتیانا از ط
بیعت وحشی به شدت کنترل می شود؛ در نتیجه، بیشتر جنتیانایی که برای تولید عرق استفاده می شوند، به همین منظور کشت می شوند. خواص. به گفتهٔ جروم کورنِیل، مدیر تولید نوشیدنی های الکلی جنتیان، طعم لیکور جنتیان دارای عنصری از تلخی است که از ریشهٔ جنتیان ناشی می شود و ویژگی های اصلی آن «حالت خاکی غبارآلود، نت های گل خشک و طعم گیاهی» است. این طعم همچنین به عنوان «گیاهی و علفی؛ نه به طرز وحشتناکی تلخ» توصیف می شود، اما «جنبهٔ تند و تیز مخصوص» دارد. میزان الکل آن بر حسب حجم معمولاً بین ۱۵ تا ۲۰ درصد است. رنگ آن از بی رنگ یا کاهی کم رنگ، تا زرد روشن و شفاف متغیر است. تاریخچه. ریشه های لیکور جنتیان مورد اختلاف است، و اولین اشاره ها به تولید آن به دهه ۱۶۰۰ در باواریا، آلمان برمی گردد. در آلمان، این لیکور با نام "انزیان" (کلمه آلمانی برای "جنتیان") شناخته می شود. انزیان برنری گراسل در برشتسگادن، باواریا از سال ۱۶۹۲ مشروبات الکلی جنتیان تقطیر شده تولید کرده و قدیمی ترین کارخانه تقطیر جنتیان در آلمان است. با این حال، این محصول در کوه های آلپ فرانسه، در منطقه اوورنی-رون-آلپ امروزی، رواج یافت. اشاره به «جنتیان» به عنوان یک نوشیدن
ی الکلی برای اولین بار در اواخر قرن ۱۸ در این منطقه به صورت کتبی ظاهر شد، اما لیکورهای جنتیان تا اواخر قرن ۱۹، پس از اختراع دستگاه تقطیر مداوم که امکان ایجاد مشروبات الکلی خنثی را فراهم می کرد، به شهرت نرسیدند، که در آن گیاهانی مانند جنتیان می توانستند تزریق شوند. این لیکورها ابتدا به عنوان تونیک های تلخ دارویی فروخته می شدند، اما به عنوان پیش غذا محبوبیت پیدا کردند. به عنوان یک روح. «جنتیان» می تواند به نوع خاصی از الکل اشاره داشته باشد که از تقطیر محصول تخمیر ریشه های جنتیان (با یا بدون الکل های خنثی افزوده شده) ساخته می شود. این نوع جنتیان به عنوان یک محصول تقطیر خالص، به عنوان یک الکل طبقه بندی می شود. اتحادیه اروپا قدرت الکلی آن را تنظیم می کند و مشخص می کند که باید حداقل ۳۷٫۵ درصد الکل از نظر حجمی داشته باشد.
کرودینو یک پیش نوشیدنی تلخ غیرالکلی است که از سال ۱۹۶۴ تولید می شود از سال ۱۹۹۵ توسط گروه کامپاری تولید می شود. این نوشیدنی نارنجی رنگ از عصاره های گیاهی و شکر تهیه می شود و در به فروش می رسد. بطری های. این محصول عمدتاً در ایتالیا و سایر کشورهای اروپایی مصرف می شود. با یک کلاه تاجی بسته شده است. توزیع در بریتانیا در سال ۲۰۲۱ آغاز شد، و در فرانسه در سال ۲۰۲۲. گسترش به بازارهای جدید به لطف محبوبیت روزافزون اپرول اسپریتز در سراسر جهان و طعم تلخ آن امکان پذیر شد. در سال ۲۰۲۳، تولید از کرودو خارج شد. نام. نام "کرودینو" از نام شهری در استان وربانو-کوزیو-اوسولا، کرودو، ایتالیا گرفته شده است، جایی که از سال ۱۹۶۴ بطری شده است. کوکتل ها. از آن برای تهیهٔ شانزده رام، یک کوکتل از منطقهٔ پیمونت، شامل رم، ورموت (مارتینی روسو یا نوع دیگر)، کرودینو و آبلیمو یا یک برش لیمو استفاده می شود. مقدار معمول آن تقریباً نصف شات رم و ورموت (¾ اونس یا ۲۵ میلی لیتر) و یک بطری کامل (۱۰۰ میلی لیتر) کرودینو است.
لیکور استرگا یک لیکور گیاهی ایتالیایی است که از سال ۱۸۶۰ توسط شرکت استرگا آلبرتی بنونتو اس پی ای در بنونتو، ایتالیا تولید می شود. رنگ زرد متمایز آن به دلیل وجود زعفران است. استرگا با خلوص ۸۰ درصد (۴۰٪ الکل در حجم) بطری می شود که میزان الکل آن با اکثر مشروبات الکلی قوی قابل مقایسه است، اما شیرینی و ویسکوزیته آن مشابه لیکورها است. در میان تقریباً ۷۰ ماده گیاهی موجود در آن ، نعناع و رازیانه وجود دارد که به آن طعمی پیچیده با رایحه نعناع و برگ های مخروطی می دهد. استرگا یک مادهٔ هضم کننده محسوب می شود. از آن برای طعم دادن به "تورتا کاپریس"، نوعی کیک، استفاده می شود. تاریخچه. شرکت استرگا در سال ۱۸۶۰ توسط تیم پدر و پسری کارمینه وینچنزو آلبرتی و جوزپه آلبرتی توسعه یافت. این شرکت تا زمان مرگ جوزپه آلبرتی در سال ۱۸۹۴ رشد چشمگیری داشت. چهار پسر آلبرتی، اوگو، وینچنزو، فرانچسکو و لوئیجی، کنترل امور را به دست گرفتند. این شرکت حکم سلطنتی انتصاب از پادشاه ایتالیا دریافت کرد. استرگا به خاطر تبلیغات رنگارنگ و هنری اش به خوبی شناخته شد. یکی از پوسترها در سال ۱۹۰۶ توسط آلبرتو چوپویس به سبک آرت نوو طراحی شد. "استرگا" کلمه ایتالیای
ی به معنای " جادوگر " است و از آنجایی که افسانه های جادوگری در بنونتو به زمان حمله لومبارد برمی گردد، انتخاب طبیعی این نام برای این لیکور بوده است. جایزه استرگا. جایزه استرگا مهم ترین جایزه ادبی ایتالیا است. این جایزه در سال ۱۹۴۷ توسط گویدو آلبرتی، مالک وقت شرکت، به همراه دوستانش، نویسنده ماریا بلونچی و همسرش گوفردو تأسیس شد. ریشه های آن به گروهی از نویسندگان، روشنفکران و هنرمندان ایتالیایی پس از جنگ جهانی دوم برمی گردد که با نام «دوستان یکشنبه» شناخته می شدند. گوفردو و ماریا بلونچی، دوستان یکشنبه را در خانه خود با هدف برانگیختن بحثی فعال در زندگی فرهنگی ایتالیا میزبانی می کردند. در سال ۱۹۴۷، بلونچی یک جایزه ادبی برای بهترین اثر داستانی منثور تأسیس کرد که با رأی دوستان یکشنبه انتخاب می شد. نام این جایزه از شرکتی که لیکور استرگا تولید می کند، گرفته شده است که پول جایزه را تأمین می کرد. جوایز. مسابقه جهانی مشروبات الکلی سانفرانسیسکو، یکی از چندین سازمان بین المللی رتبه بندی مشروبات الکلی، از سال ۲۰۰۵ تاکنون سه بار مشروبات الکلی استرگا را ارزیابی کرده است. این سازمان رتبه بندی در سال های ۲۰۰۵ و ۲۰۱۱ مدال طلا و د
ر سال ۲۰۰۸ یک مدال نقره به این مشروبات الکلی اهدا کرد.
گالیانو، یک برند لیکور گیاهی شیرین است که در ایتالیا تولید می شود. این محصول در سال ۱۸۹۶ توسط آرتورو واکاری، تقطیرکننده و تولیدکننده برندی اهل توسکانی، ساخته شد و به نام جوزپه گالیانو، افسر ایتالیایی ارتش سلطنتی ایتالیا در جنگ اول ایتالیا و اتیوپی، نامگذاری شد. گالیانو شیرین است و طعم وانیل-انیسون و نت های زیرین مرکبات و گیاهان چوبی دارد. نت اولیه وانیلی، گالیانو را از سایر لیکورهای طعم دار شده با انیسون مانند بادیان رومی، سمبوکا و پاستیس و مشروبات طعم دار (بدون شکر افزوده) مانند اوزو متمایز می کند. گالیانو هم به عنوان یک مادهٔ هضم کننده و هم به عنوان یکی از مواد تشکیل دهندهٔ کوکتل ها استفاده می شود، به ویژه در هاروی وال بنگر، یلو برد، گلدن کادیلاک، گلدن دریم، چیزکیک لیمویی و هات شات گالیانو. مواد لازم. گالیانو مواد طبیعی متعددی از جمله انیسون ستاره ای، انیسون مدیترانه ای، توت ارس، بومادران مشک، اسطوخودوس، نعناع فلفلی، دارچین و طعم وانیل مخصوص گالیانو دارد. گالیانو از وانیلین برای طعم دهنده و از شکر و شربت گلوکز برای شیرین کردن استفاده می کند. از کارامل و تارترازین برای رسیدن به رنگ زرد روشن گالیانو استفاده م
ی شود. الکل خنثی با عصاره گیاهان به جز وانیل دم می شود. مایع تقطیر شده و سپس با وانیل فشرده شده جداگانه دم می شود. در مرحله آخر، آب مقطر، شکر تصفیه شده و الکل خنثی خالص با پایه مخلوط می شوند. ترکیب اصلی با خلوص ۸۴٫۶ پروف (۴۲٫۳٪ حجمی) فرموله می شود، در حالی که ترکیبی با طعم برجسته تر وانیل با خلوص ۶۰ پروف (۳۰٪ حجمی) تولید می شود. همچنین دوره ای وجود داشت که ۷۰ پروف (۳۵٪ حجمی الکل) و ۸۰ پروف (۴۰٪ حجمی الکل) تولید می شد. مالکیت برند. برند گالیانو در حال حاضر متعلق به شرکت تقطیر هلندی لوکاس بولز است و از طریق شرکت مشترک توزیع جهانی آن، ماکسیوم، به بازار عرضه می شود. گالیانو در بطری با شکل متمایزی بسته بندی می شود که یادآور یک ستون رومی کلاسیک است. چندین لیکور دیگر نیز تحت نام تجاری گالیانو تولید می شوند، از جمله سامبوکای سیاه، سامبوکای سفید و آمارتو که عمدتاً در استرالیا توزیع می شوند، جایی که این محصولات به صورت شات محبوب هستند. گالیانو همچنین "گالیانو اسپرسو"، یک لیکور با طعم قهوه و "گالیانو لاپریتیوو"، یک آماروی ایتالیایی که به همراه اسطوره میکسولوژی، آگو پرونه، توسعه یافته است، را تولید می کند. تولید "گالیانو
بالزامیکو"، یک لیکور با طعم سرکه بالزامیک، متأسفانه به دلیل تقاضای کم بازار متوقف شد. جوایز. گالیانو مدال های برنز و نقره را از مسابقات جهانی مشروبات الکلی سانفرانسیسکو کسب کرده است. یکی دیگر از سازمان های رتبه بندی مشروبات الکلی، شراب "مشتاق"، در سال ۲۰۱۱ به گالیانو معتبر امتیاز "۹۰–۹۵" داد
استان های متحد ایتالیای مرکزی ( (همچنین با نام های کنفدراسیون ایتالیای مرکزی یا دولت عمومی ایتالیای مرکزی شناخته می شود)، یک اشغال نظامی کوتاه مدت بود که در سال ۱۸۵۹ توسط پادشاهی پیه مونت-ساردینیا تأسیس شد. این دولت پس از جنگ دوم استقلال ایتالیا، از اتحاد دوک نشین بزرگ سابق توسکانی، دوک نشین پارما، دوک نشین مودنا و هیئت های پاپ تشکیل شد. پس از همه پرسی در مارس ۱۸۶۰ که مردم استان ها به پیوستن به پادشاهی ساردینیا رأی دادند، استان های متحد ایتالیا مرکزی رسماً به ساردینیا ضمیمه شدند. این رویداد راه را برای اعلام پادشاهی ایتالیا در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ هموار کرد. تأسیس. پیش از تشکیل پادشاهی ایتالیا، شبه جزیره ایتالیا متشکل از مجموعه ای از دولت ها و استان های گوناگون بود و هیچ حکومت مرکزی ای بر آن حاکم نبود. حمایت از جنبش «تجدید حیات»، یا حرکت به سوی اتحاد ملی - از سال ۱۸۵۹ به بعد در میان ایالت های ایتالیا رواج یافت و به طور گسترده توسط سه جنگ استقلال ایتالیا تسریع شد. اولین جنگ استقلال ایتالیا از سال ۱۸۴۸ تا ۱۸۴۹ علیه اتریش در تلاش اولیه برای استقلال ایتالیا از این کشور انجام شد. با این حال، این جنگ به طور گسترده یک شکست
تلقی شد. در سال ۱۸۵۹، دومین جنگ استقلال ایتالیا در تلاشی دوباره برای مبارزه با اتریش و دستیابی به استقلال از آن، که بخش های وسیعی از شمال ایتالیا را در کنترل داشت، آغاز شد. جنگ دوم استقلال منجر به الحاق لومباردی به پادشاهی ساردینیا شد - اقدامی که در اتحاد ایالت های مختلف در یک پادشاهی متمرکز ایتالیا نقشی کلیدی داشت. همزمان با این ادغام، در ایتالیای مرکزی، کار سازماندهی برخی از استان های منطقه - از جمله توسکانی، مودنا، پارما و سفارتخانه های پاپ - در قالب یک اتحادیه آغاز شده بود، که در نهایت برای الحاق به ساردینیا آماده می شد. در سال ۱۸۵۹، مجلسی از استان های مرکزی توسکانی، مودنا، پارما و هیئت های نمایندگی پاپ برای تشکیل جلسه و بحث در مورد اتحادیه احتمالی انتخاب شدند. نمایندگان در تالار قدیمی شهر فلورانس، در تالار باستانی کاخ وکیو، گرد هم آمدند و در آنجا تصمیم گرفته شد که اتحادیه ادامه یابد. در دسامبر ۱۸۵۹، دوک نشین بزرگ توسکانی با دوک نشین های مودنا، پارما و سفارت پاپ اتحادیه ای تشکیل داد - که رسماً کنفدراسیونی را ایجاد کرد که به عنوان استان های متحد ایتالیای مرکزی شناخته می شود. بورسیه تحصیلی پیرامون اتحاد ایت
الیا. پژوهشگران به اتحاد دولت های ایتالیا اصطلاح ریسورجیمنتو را اطلاق می کنند ــ واژه ای ایتالیایی به معنای «احیا» که به جنبش یا دوره ای منتهی به تشکیل پادشاهی ایتالیا اشاره دارد. سه ایده محوری ریسورجیمنتو، استقلال، اتحاد و آزادی بودند؛ چرا که بسیاری باور داشتند این جنبش نویدبخش عصری تازه برای مناطق ایتالیا پس از دوره ای طولانی از ایالتی گرایی خواهد بود. اگرچه هیچ پژوهشگری به طور مشخص واژه ریسورجیمنتو را ابداع نکرد، اندیشه های این جنبش به وسیله شخصیت های گوناگون ایتالیایی از طریق مجموعه ای از روزنامه های مستقل منتشر و ترویج شدند. از جمله این نشریات می توان به روزنامه ریسورجیمنتو متعلق به سزار بالبو و کامیلو دی کاوور، به سردبیری جوزپه مازینی به مدیریت جووان باتیستا بوترّو اشاره کرد. همچنین در این دوره، انجمنی با عنوان جامعه ملی ایتالیا که از ایده ملی سازی ایتالیا حمایت می کرد نیز فعال بود، که ۵۰ درصد اعضای آن را شهروندان توسکانی، پیمونت و لومباردی تشکیل می دادند. در میان شهروندان، پشتیبانی عمومی از ریسورجیمنتو بیشتر از سوی طبقات متوسطِ ثروتمند و تحصیل کرده دولت های مختلف ایتالیا برانگیخته می شد؛ طبقه ای که خوا