Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ند باعث شود زنبور عسل رفتار غیرطبیعی یا غیرمعمول و سردرگمی از خود نشان دهد. در مقادیر کافی، چنین مواد شیمیایی می توانند زنبور را مسموم کرده و حتی بکشند. اثرات الکل بر زنبورها مدت هاست که شناخته شده است. برای مثال، جان کامینگ این اثر را در یک نشریه در سال ۱۸۶۴ در مورد زنبورداری شرح داد. وقتی زنبورها با مصرف اتانول یا سایر مواد شیمیایی مسموم می شوند، تعادل آنها تحت تأثیر قرار می گیرد. گروه چارلز آبرامسون در دانشگاه ایالتی اوکلاهما، زنبورهای مست را روی چرخ های متحرک قرار دادند، جایی که آنها مشکلات حرکتی را نشان دادند. آنها همچنین زنبورهای عسل را در جعبه های شاتل قرار دادند که از یک محرک برای تشویق زنبورها به حرکت استفاده می کردند و دریافتند که با مست تر شدن، تحرک آنها کمتر می شود. زنبور عسل مست اغلب خرطوم خود را دراز می کند. زنبورهای مست زمان بیشتری را صرف پرواز می کنند. اگر زنبور عسل به اندازه کافی مست شود، قادر به راه رفتن نخواهد بود. زنبورهای مست معمولاً حوادث پرواز بیشتری دارند. بعضی از زنبورهایی که اتانول مصرف می کنند، آنقدر مست می شوند که نمی توانند راه برگشت به کندو را پیدا کنند و در نتیجه می میرند. بوزیچ
و همکاران (۲۰۰۶) دریافتند که مصرف الکل توسط زنبورهای عسل، رفتارهای جستجوی غذا و اجتماعی را مختل می کند و اثرات مشابهی با مسمومیت با حشره کش ها دارد. بعضی از زنبورها پس از مصرف الکل پرخاشگرتر می شوند. قرار گرفتن در معرض الکل می تواند تأثیر طولانی مدتی بر زنبورها داشته باشد و تا ۴۸ ساعت ادامه یابد. این پدیده در مگس های میوه نیز مشاهده می شود و به انتقال دهنده عصبی اکتاپامین در مگس های میوه مرتبط است که در زنبورها نیز وجود دارد. زنبورها به عنوان مدل های مستی با اتانول. در سال ۱۹۹۹، دیوید سندمن پیشنهاد کرد که مدل های مستی زنبور عسل ممکن است برای درک مسمومیت با اتانول در مهره داران، با توجه به همولوژی و همگرایی سیستم های عصبی حشرات و مهره داران، ارزشمند باشند. به زنبورها محلول اتانول خورانده می شود و رفتار آنها مشاهده می گردد. محققان زنبورها را در مهار قرار می دهند و غلظت های مختلفی از الکل را در محلول های قندی به آنها می دهند. آزمایش های مربوط به حرکت، جستجوی غذا، تعامل اجتماعی و پرخاشگری انجام می شود؛ عملکرد آنها مانند انسان مختل می شود. همچنین اثر متقابل زنبورها با آنتابوز (دی سولفیرام، درمانی برای اعتیاد به ا
لکل) مورد آزمایش قرار گرفته است. قرار گرفتن زنبور عسل در معرض سایر مواد شیمیایی سمی و مست کننده. مواد شیمیایی مصنوعی. زنبورها می توانند به شدت و حتی به طور کشنده ای تحت تأثیر آفت کش ها،&lt;ref name="popsci/bees-flowers-electric"&gt;&lt;/ref&gt;&lt;ref name="10.3389/fmicb.2016.01255"&gt;&lt;/ref&gt;&lt;ref name="10.1038/d41586-020-00282-3"&gt;&lt;/ref&gt; کودها،&lt;ref name="agris/PL9700535"&gt;&lt;/ref&gt;&lt;ref name="10.1093/jee/tow044"&gt;&lt;/ref&gt;&lt;ref name="10.1093/pnasnexus/pgac230"&gt;&lt;/ref&gt; سولفات مس (کشنده تر از اسپینوساد)،&lt;ref name="acsh/organic-fertilizer-killing-bees"&gt;&lt;/ref&gt; و سایر مواد شیمیایی که انسان به محیط زیست وارد کرده است، قرار گیرند. این مشکل نگرانی فزاینده ای را برانگیخته است. برای مثال، محققان دانشگاه هوهنهایم در حال مطالعه چگونگی مسمومیت زنبورها در اثر قرار گرفتن در معرض مواد ضدعفونی کننده بذر هستند. در فرانسه، وزارت کشاورزی یک گروه متخصص، کمیته علمی و فنی برای مطالعه چند عاملی روی زنبورها (CST)، را مأمور کرد تا اثرات مست کننده و گاهی کشنده مواد شیمیایی مورد استف
اده در کشاورزی بر روی زنبورها را بررسی کند. محققان مؤسسه تحقیقات زنبور عسل و دپارتمان شیمی و تجزیه و تحلیل مواد غذایی در جمهوری چک، اثرات مست کننده مواد شیمیایی مختلفی را که برای تیمار محصولات کلزای زمستانی استفاده می شوند، بررسی کرده اند. رومانی در سال ۲۰۰۲ دچار مسمومیت شدید زنبورها و مرگ و میر گسترده زنبورها در اثر مصرف دلتامترین شد. آژانس حفاظت محیط زیست ایالات متحده آمریکا استانداردهایی را برای آزمایش مواد شیمیایی برای مسمومیت زنبور عسل منتشر کرده است.
سنگ چشم-کوکوی شکم سفید (نام علمی: "Coracina papuensis") گونه ای پرنده از تیرهٔ سنگ چشم-کوکویان است. این گونه در استرالیا، جزایر ملوک، گینه نو و جزایر سلیمان یافت می شود.
چشم گردهای تنبل، نخستی سانان شب زی از راسته خیس بینیان و از جنس "Nycticebus" هستند که در جنگل های بارانی جنوب و جنوب شرقی آسیا زندگی می کنند. آنها در معرض خطر از دست رفتن زیستگاه و گسستگی زیستگاه ناشی از جنگل زدایی، قطع انتخابی درختان و کشاورزی به روش بریدن و سوزاندن درختان، و همچنین جمع آوری و شکار برای تجارت حیات وحش، از جمله تجارت حیوانات خانگی بیگانه، و برای استفاده در طب سنتی و به عنوان گوشت شکار حیوانات وحشی هستند. به دلیل این موارد و سایر تهدیدها، هر پنج گونه چشم گردهای تنبل توسط اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) در فهرست «آسیب پذیر» یا «در معرض خطر» قرار گرفته اند. وضعیت حفاظتی آنها در ابتدا در سال ۲۰۰۰ به دلیل بررسی های جمعیتی نادرست و فراوانی یافت شدن این نخستی سانان در بازارهای فروش حیوانات، در رده «کمترین نگرانی» قرار گرفت. به دلیل کاهش سریع جمعیت و انقراض های محلی، وضعیت آنها به روزرسانی شد و در سال ۲۰۰۷، کنوانسیون تجارت بین المللی گونه های در معرض خطر جانوران و گیاهان وحشی (CITES) آنها را به پیوست ۱ ارتقا داد که تجارت تجاری بین المللی را ممنوع می کند. قوانین محلی همچنین از لوریس های کندرو
در برابر شکار و تجارت محافظت می کنند، اما در بیشتر مناطق اجرای این قوانین با کمبود مواجه است. باورهای سنتی در مورد چشم گردهای تنبل حداقل برای چند صد سال بخشی از فولکور جنوب شرقی آسیا بوده اند. بقایای آنها در زیر خانه ها و جاده ها دفن می شود تا خوش شانسی بیاورد، و از هر قسمت از بدن آنها در طب سنتی برای تهیه محصولاتی از معجون عشق گرفته تا درمان های اثبات نشده برای سرطان، جذام، صرع و بیماری های مقاربتی استفاده می شود. کاربران اصلی این طب سنتی، زنان شهری و میانسال هستند که تمایلی به در نظر گرفتن گزینه های دیگر ندارند. با وجود اینکه چشم گردهای تنبل حیوانات خانگی مناسبی نیستند و نگهداری از آن ها بسیار دشوار است – به ویژه به دلیل نیش سمی خطرناک شان و چرخه خواب معکوس نسبت به انسان – همچنان تعداد زیادی از آن ها به عنوان حیوان خانگی در بازارهای محلی و بین المللی خرید و فروش می شوند. اگرچه واردات تجاری لوریس آهسته برای فروش ممنوع است، این حیوانات در محدودهٔ بومی خود، ژاپن و بخش هایی از اروپا به عنوان حیوانات خانگی ناز شناخته می شوند. علت اصلی این محبوبیت، ظاهر به ظاهر بامزه آن هاست که در ویدئوهای پربازدید در یوتیوب روا
ج یافته و تا حد زیادی ناشی از چشمان درشت و ظاهری کودک گونه آن هاست که حاصل سازگاری با زندگی شب زی می باشد. تاکنون صدها مورد قاچاق حیات وحش چشم گرد تنبل در فرودگاه ها کشف و ضبط شده اند، اما به دلیل اینکه این حیوانات به راحتی در وسایل پنهان می شوند، آمار کشفیات تنها بخش کوچکی از حجم واقعی قاچاق را نمایان می سازد. قاچاقچیان برای جذاب جلوه دادن این جانور برای کودکان، اقدام به کشیدن یا بریدن دندان های آن ها می کنند؛ عملی بی رحمانه که اغلب منجر به خونریزی شدید، عفونت، و مرگ جانور می شود. حیواناتی که دندان ندارند دیگر قادر به دفاع از خود در طبیعت نیستند و به همین دلیل توانایی بازگرداندن به زیستگاه طبیعی را از دست می دهند. افزون بر آن، بیشتر این حیوانات که در بازار حیوانات خانگی نگهداری می شوند، از مراقبت نادرست رنج می برند و به دلایل گوناگونی چون سوءتغذیه، استرس و عفونت جان خود را از دست می دهند. با وجود این واقعیت ها، تقاضا برای خرید این جانوران افزایش یافته و دیگر صید آن ها به صورت تصادفی انجام نمی شود، بلکه اکنون این گونه ها به شکل سازمان یافته و در مقیاس تجاری، عمدتاً با استفاده از چراغ قوه شکار می شوند – روشی ک
ه این حیوانات در برابر آن فرار نمی کنند. مناطق حفاظت شده متصل برای حفاظت از چشم گردهای تنبل مهم هستند، زیرا این نخستی سانان برای پیمودن مسافت های طولانی روی زمین سازگار نیستند. آموزش مأموران اجرای قانون به بهبود شناسایی و آگاهی از حمایت قانونی آنها کمک می کند. پناهگاه ها و مراکز نجات برای ارائه مراقبت های موقت و مادام العمر برای چشم گردهای تنبل توقیف شده در دسترس هستند. جمعیت برخی از گونه های جانوری در باغ وحش ها زیاد تولید مثل نکرده اند و برای تولید مثل بیش از حد پیر شده اند، اگرچه چشم گرد تنبل کوتوله در برخی مراکز مانند باغ وحش سن دیگو وضعیت خوبی دارد.
سنگ چشم-کوکوی زمینی (به لاتین: "Coracina maxima" ) گونه ای نادر از پرندگان بومی استرالیا است که عمدتاً در جنگل های باز و علفزارهای خشک در سراسر سرزمین استرالیا، و همچنین گاهی در مناطقی از ساحل شرقی یافت می شود.
سنگ چشم-کوکوی رخ سیاه (به لاتیین: "Coracina novaehollandiae") یک پرنده گنجشک سان همه چیزخوار رایج و بومی استرالیا و جنوب گینه نو است. این گونه طبق قانون پارک های ملی و حیات وحش مصوب ۱۹۷۴، در استرالیا تحت حفاظت است. آنها به طور گسترده در تقریباً هر زیستگاه جنگلی در سراسر منطقه، به جز جنگل های بارانی پراکنده شده اند. اما آنها همچنین می توانند در مناطق شهری یافت شوند و در خطوط برق در شهرهای استرالیا مانند سیدنی و پرت، منظره ای نسبتاً رایج هستند.
رسوب زیستی یا رسوب بیولوژیکی، تجمع میکروارگانیسم ها، گیاه، جلبک ها یا جانوران کوچک در جاهایی است که مورد نظر نیست، مانند بدنه کشتی ها و زیردریایی ها، دستگاه هایی مانند ورودی های آب، لوله ها، شبکه ها، حوضچه ها و رودخانه ها که باعث تخریب هدف اصلی آن وسیله می شوند. چنین تجمعی زمانی که سطح میزبان موجود زنده دیگری باشد و رابطه انگلی نباشد، "اپی بیوز" نامیده می شود. از آنجایی که رسوب زیستی می تواند تقریباً در هر جایی که آب وجود دارد رخ دهد، این پدیده خطراتی را برای طیف گسترده ای از اشیاء مانند بدنه و تجهیزات قایق، دستگاه ها و غشاهای پزشکی و همچنین برای کل صنایع مانند تولید کاغذ، فرآوری مواد غذایی، ساخت و ساز زیر آب و کارخانه های نمک زدایی ایجاد می کند. ضد رسوب، توانایی مواد طراحی شدهٔ خاص (مانند رنگ های سمی زیست کش یا رنگ های غیرسمی) برای حذف یا جلوگیری از رسوب زیستی است. تجمع رسوبات زیستی روی کشتی های دریایی یک مشکل اساسی است. در برخی موارد، ساختار بدنه و سیستم های رانش می توانند آسیب ببینند. تجمع رسوبات زیستی روی بدنه کشتی ها می تواند هم حجم هیدرودینامیکی کشتی و هم اصطکاک هیدرودینامیکی را افزایش دهد و منجر به افز
ایش نیروی پسا تا ۶۰٪ شود. دیده شده است که افزایش نیروی پسا سرعت را تا ۱۰٪ کاهش می دهد، که می تواند برای جبران آن نیاز به افزایش تا ۴۰٪ سوخت داشته باشد. با توجه به اینکه سوخت معمولاً تا نیمی از هزینه های حمل و نقل دریایی را تشکیل می دهد، روش های ضدخزه می توانند مقدار قابل توجهی در هزینه های صنعت کشتیرانی صرفه جویی کنند. علاوه بر این، افزایش مصرف سوخت به دلیل رسوب زیستی به اثرات نامطلوب زیست محیطی منجر می شود و پیش بینی می شود که انتشار دی اکسید کربن و دی اکسید گوگرد را تا سال ۲۰۲۰ به ترتیب بین ۳۸ تا ۷۲ درصد افزایش دهد. زیست شناسی. ارگانیسم های زیست رسوب بسیار متنوع هستند و بسیار فراتر از اتصال بارناکل ها و جلبک های دریایی گسترش می یابند. طبق برخی تخمین ها، بیش از ۱۷۰۰ گونه شامل بیش از ۴۰۰۰ موجود زنده مسئول ایجاد رسوبات زیستی هستند. رسوب زیستی به دو دسته ریزرسوب - تشکیل بیوفیلم و چسبندگی باکتری ها - و درشترسوب - اتصال موجودات بزرگتر - تقسیم می شود. با توجه به شیمی و زیست شناسی متمایزی که مانع از ته نشینی آنها می شود، ارگانیسم ها به انواع سخت رسوب کننده یا نرم رسوب کننده نیز طبقه بندی می شوند. موجودات رسوب گذار
آهکی (سخت) شامل بارناکل ها، بریوزوئن های پوسته ریز، نرم تنان مانند صدف زبرا، و کرم های لوله ای و سایر کرم های لوله ای می شوند. نمونه هایی از موجودات رسوب گذار غیرآهکی (نرم) عبارتند از جلبک دریایی، هیدروئیدها، جلبک ها و بیوفیلم «لجن». این موجودات با هم، یک جامعهٔ رسوب گذاری را تشکیل می دهند. تشکیل اکوسیستم. رسوب گذاری دریایی معمولاً به صورت چهار مرحله از توسعه اکوسیستم توصیف می شود. در دقیقه اول، برهمکنش واندروالس باعث می شود سطح غوطه ور با یک لایه نازک از پلیمرهای آلی پوشانده شود. در ۲۴ ساعت بعدی، این لایه امکان چسبندگی باکتری ها را فراهم می کند و دیاتوم ها و باکتری ها (مثلاً "ویبریو آلژینولیتیکوس"، "سودوموناس پوترفاسینس") به آن متصل می شوند و تشکیل بیوفیلم را آغاز می کنند. در پایان هفته اول، مواد مغذی غنی و سهولت اتصال به بیوفیلم، به کلونیزه کننده های ثانویه اسپورهای ماکروجلبک ها و تک یاخته ها اجازه اتصال می دهد. ظرف دو تا سه هفته، کلونی سازهای ثالثیه - ماکروفولرها - به هم متصل شده اند. این شامل نیام داران، نرم تنان و کیسه تنان بی ساقه می شود. تأثیر. دولت ها و صنایع بیش از ۵٫۷ دلار آمریکا هزینه می کنند میلیا
رد دلار سالانه برای جلوگیری و کنترل رسوبات زیستی دریایی. رسوب زیستی در همه جا رخ می دهد، اما از نظر اقتصادی برای صنایع کشتیرانی از اهمیت بیشتری برخوردار است، زیرا رسوب روی بدنه کشتی به طور قابل توجهی نیروی درگ را افزایش می دهد، عملکرد کلی هیدرودینامیکی کشتی را کاهش می دهد و مصرف سوخت را افزایش می دهد. رسوب زیستی تقریباً در تمام شرایطی که مایعات پایه آب در تماس با سایر مواد هستند، یافت می شود. تأثیرات مهم صنعتی بر نگهداری از آبزی پروری، سیستم های غشایی ("مانند" بیوراکتورهای غشایی و غشاهای مارپیچی اسمز معکوس) و چرخه های آب خنک کننده تجهیزات صنعتی بزرگ و نیروگاه ها است. رسوب زیستی می تواند در خطوط لوله نفت حامل روغن های حاوی آب، به ویژه خطوط لوله حامل روغن های کارکرده، روغن های برش، روغن های محلول در آب از طریق امولسیون و روغن های هیدرولیک، رخ دهد. سایر مکانیسم هایی که تحت تأثیر رسوبات زیستی قرار می گیرند شامل دستگاه های دارورسانی میکروالکتروشیمیایی، ماشین آلات کاغذسازی و صنایع خمیر کاغذ، ابزارهای زیر آب، لوله کشی سیستم های حفاظت از آتش و نازل های سیستم آب پاش هستند. در چاه های آب زیرزمینی، تجمع رسوبات زیستی می
تواند نرخ جریان بازیابی را محدود کند، همان طور که در قسمت بیرونی و داخلی لوله های تخمگذار در اقیانوس وجود دارد که در آن رسوبات اغلب با فرایند تمیز کردن لوله از بین می روند. علاوه بر تداخل با مکانیسم ها، رسوبات زیستی روی سطوح موجودات زنده دریایی نیز رخ می دهند که به عنوان اپی بیوز شناخته می شود. دستگاه های پزشکی اغلب شامل هیت سینک های خنک شونده با فن هستند تا اجزای الکترونیکی خود را خنک کنند. اگرچه این سیستم ها گاهی اوقات شامل فیلترهای HEPA برای جمع آوری میکروب ها هستند، اما برخی از عوامل بیماری زا از این فیلترها عبور می کنند، درون دستگاه جمع می شوند و در نهایت به بیرون پرتاب می شوند و سایر بیماران را آلوده می کنند. دستگاه های مورد استفاده در اتاق های عمل به ندرت دارای فن هستند تا احتمال انتقال به حداقل برسد. همچنین، تجهیزات پزشکی، واحدهای تهویه مطبوع، رایانه های پیشرفته، استخرهای شنا، سیستم های آب آشامیدنی و سایر محصولاتی که از خطوط مایع استفاده می کنند، با رشد بیولوژیکی در داخل آنها، در معرض خطر رسوب زیستی قرار دارند. از نظر تاریخی، تمرکز توجه بر تأثیر شدید ناشی از رسوبات زیستی بر سرعت کشتی های دریایی بوده ا
ست. در برخی موارد، ساختار بدنه و سیستم های رانش می توانند آسیب ببینند. با گذشت زمان، تجمع رسوبات زیستی روی بدنه کشتی ها، هم حجم هیدرودینامیکی کشتی و هم اثرات اصطکاکی را افزایش می دهد که منجر به افزایش نیروی پسا تا ۶۰٪ می شود این نیروی پسا اضافی می تواند سرعت را تا ۱۰٪ کاهش دهد، که برای جبران آن نیاز به افزایش تا ۴۰٪ سوخت است. با توجه به اینکه سوخت معمولاً تا نیمی از هزینه های حمل و نقل دریایی را تشکیل می دهد، تخمین زده می شود که خزه های زیستی به تنهایی حدود ۱ دلار برای نیروی دریایی ایالات متحده هزینه داشته باشند. میلیارد دلار در سال صرف افزایش مصرف سوخت، اقدامات مربوط به نگهداری و کنترل رسوبات زیستی می شود. افزایش مصرف سوخت به دلیل رسوب زیستی به اثرات نامطلوب زیست محیطی منجر می شود و پیش بینی می شود که انتشار دی اکسید کربن و دی اکسید گوگرد را تا سال ۲۰۲۰ بین ۳۸ تا ۷۲ درصد افزایش دهد. رسوب زیستی همچنین بر آبزی پروری تأثیر می گذارد، هزینه های تولید و مدیریت را افزایش می دهد، در حالی که ارزش محصول را کاهش می دهد. جوامع رسوبی ممکن است مستقیماً با صدف ها برای منابع غذایی رقابت کنند، با کاهش جریان آب در اطراف صدف ه
ا، مانع از تهیه غذا و اکسیژن شوند، یا در باز شدن عملیاتی دریچه های آنها اختلال ایجاد کنند. در نتیجه، ماهی هایی که تحت تأثیر رسوب زیستی قرار می گیرند، می توانند کاهش رشد، شرایط و بقا را تجربه کنند و متعاقباً تأثیرات منفی بر بهره وری مزرعه داشته باشند. اگرچه روش های زیادی برای حذف وجود دارد، اما اغلب بر گونه های کشت شده تأثیر می گذارند، گاهی اوقات بیشتر از خود ارگانیسم های رسوب گذار.
ایستگاه خیابان یکم () یکی از ایستگاه های خط ای متروی لس آنجلس است. این ایستگاه که در سال ۱۹۹۰ تاسیس شده در سال ۲۰۱۴ و ۲۰۱۹ مورد بازسازی قرار گرفته در لانگ بیچ (کالیفرنیا) در تقاطع خیابان لانگ بیچ و خیابان یکم واقع شده است.
سنگ چشم-کوکوی نوک ستبر (نام علمی: "Coracina caeruleogrisea") گونه ای پرنده از تیرهٔ سنگ چشم-کوکویان است. این گونه در جزایر آرو و گینه نو یافت می شود. زیستگاه های طبیعی آن جنگل های پست نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری و جنگل های کوهستانی نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری است.
مقاومت سبز عمیق (DGR) یک جنبش زیست محیطی رادیکال است که وجود تمدن صنعتی را بزرگ ترین تهدید برای محیط طبیعی می داند و خواستار برچیدن آن و بازگشت به سطح فناوری پیش از کشاورزی است. اگرچه این جنبش به عنوان یک گروه روباز فعالیت می کند، اما دیگران را به استفاده از تاکتیک های زیرزمینی و خشونت آمیز مانند حمله به زیرساخت ها یا ترور فرا می خواند. یک ادعای تکراری در ادبیات DGR این است که اعمال خرابکاری می تواند باعث ایجاد یک اثر آبشاری شود و به پایان تمدن منجر شود. مقاومت سبز عمیق و بوم فاشیسم راست افراطی از تاکتیک های شتاب گرایانه از تاکتیک های تسریع گرا و ضد اکثریت مشابهی استفاده می کنند که به دنبال فروپاشی سیستمی هستند. DGR به دلیل «پیش قراولان این گروه، بی توجهی آن به میلیاردها زندگی انسانی که از قبل به کشاورزی وابسته بوده اند، حملات خود-شکست خورده اش به آنارشیسم و وگانیسم، و تراجنسیتی ستیزی شدید رهبران گروه، لیره کیث و دریک جنسن" محکوم شده است. برخی از بومیان آمریکا و دیگر گروه های زیست محیطی به دلیل موضع بحث برانگیز DGR در مورد مسائل مربوط به تراجنسیتی ها، ز همکاری با این گروه خودداری کرده اند. باورها. در کتاب سال
۲۰۱۱ با عنوان مقاومت سبز عمیق، نویسندگان آن، لیر کیت، دریک جنسن و اریک مک بی، به صراحت بیان می کنند که تمدن، به ویژه صنعتی سازی، ذاتاً ناپایدار است. این کتاب استدلال می کند که برای تضمین آینده ای برای تمامی گونه های زیستی در سیاره زمین، ضروری است که این تمدن به صورت فعال و فوری برچیده شود. مقاومت سبز عمیق (DGR) به طور واضح خواستار برچیدن تمدن صنعتی و بازگشت به یک سبک زندگی پیش از کشاورزی است. این دیدگاه بر این اصل استوار است که سیستم های اجتماعی و اقتصادی کنونی که بر پایه صنعتی سازی و مصرف بی رویه منابع بنا شده اند، به طور بنیادین با سلامت اکوسیستم های طبیعی در تضاد هستند و نمی توانند به حیات پایدار ادامه دهند. از نظر DGR، راه حل نهایی برای بحران های زیست محیطی کنونی، نه اصلاحات جزئی، بلکه یک دگرگونی ریشه ای و بازگشت به الگوهای زندگی ساده تر و هماهنگ تر با طبیعت است که پیش از انقلاب کشاورزی وجود داشته اند. تاکتیک ها. مقاومت سبز عمیق (DGR) به عنوان یک جنبش آشکار و علنی فعالیت می کند و از سال ۲۰۱۹، اعضای آن ملزم به تعهد عدم خشونت هستند. با این حال، این گروه، دیگران را به استفاده از تاکتیک های زیرزمینی و خشونت
آمیز مانند حملات به زیرساخت ها یا ترور فرا می خواند. DGR یکی از معدود گروه های زیست محیطی است که خشونت مرگبار را در برخی موارد موجه می داند و آن را تأیید می کند. یکی از ادعاهای مکرر در ادبیات DGR این است که اقدامات خرابکارانه می تواند اثرات آبشاری ایجاد کرده و به پایان تمدن منجر شود. از آنجا که این سازمان از خرابکاری و خشونت حمایت می کند و آن ها را تاکتیک های ضروری برای دستیابی به هدف خود یعنی برچیدن جامعه صنعتی و سرمایه داری می داند، می توان آن را در دسته آخرالزمان باوری یا هزاره گرایی طبقه بندی کرد. DGR و گروه های اکوفاشیست راست افراطی مانند «تی گرین بریگید» از تاکتیک های مشابهی استفاده می کنند و رویکردی ضد اکثریتی و پیشتازانه در فعالیت های خود دارند. هر دو گروه تسریع گرا هستند، به این معنا که به دنبال فروپاشی سیستمی می باشند. این اشتراک در رویکرد نشان دهنده همپوشانی های ایدئولوژیکی بین DGR و بخش های خاصی از طیف راست افراطی است، به ویژه در هدف مشترک آن ها برای تخریب ساختارهای موجود برای ایجاد نظمی جدید، هرچند با اهداف نهایی متفاوت. در سال ۲۰۱۷، DGR علیه ایالت کلرادو اقامه دعوی کرد و استدلال نمود که رودخانه
کلرادو باید به عنوان یک شخص حقوقی شناخته شود. این دعوی در سال ۲۰۱۹ رد شد. مقاله ای در "مجله امنیت استراتژیک،" این گروه را با اشاره به استراتژی و تمایل آن به خشونت، به عنوان یک «تهدید بیوتروریسم نگران کننده» توصیف می کند. از سال ۲۰۱۴، اف بی آی تحقیقات در مورد مقاومت سبز تیره را آغاز کرد.
سنگ چشم-کوکوی نواری (به لاتین: "Coracina lineata" ) که سنگ چشم-کوکوی چشم زرد نیز نامیده می شود، گونه ای پرنده از تیره سنگ چشم-کوکویان (Campephagidae) است. این گونه در شرق استرالیا ، اندونزی ، پاپوآ گینه نو و جزایر سلیمان یافت می شود.
کلیسای سیون واسا (، ) یک کلیسای پنطیکالیستی در شهر واسا در فنلاند است که در تاریخ ۲ مه ۱۹۲۶ تأسیس شد. این کلیسا متعلق به کلیسای پنطیکاستی فنلاند () و نیز انجمن سوئدی زبان پنطیکاستی فنلاند است. ساختمان اصلی آن به نام کلیسای سیون در خیابان لایواکاتو ۱۱ () در منطقهٔ وورین کائوپونکی () واقع شده است و رهبری آن بر عهدهٔ کشیش آندرس اولین است. این کلیسا به عنوان مرکز فعالیت جنبش پنطیکاستی در منطقه اوستروبوتنیا شناخته می شود. از جمله فعالیت های آن می توان به برگزاری کنفرانس های بزرگ، هفته های بشارتی، و اعزام مبلغان به خارج از کشور اشاره کرد. این جماعت همچنین با ساخت دو ساختمان سه طبقه در نزدیکی کلیسا، برای سالمندان مسکن ساخته و در طبقه پایین کلیسا نیز مهدکودک اداره می کند. تاریخچه. پیشینهٔ فعالیت های پنطیکاستی در واسا به سال ۱۹۱۲ بازمی گردد، زمانی که توماس بال برت (Thomas Ball Barratt) به این شهر آمد و برای اعضای کلیسای باپتیست موعظه کرد. فعالیت علنی جنبش پنطیکاستی از ژوئیه ۱۹۲۳ آغاز شد، زمانی که اولین گردهمایی در تالار انجمن "Arbetets Vänner" برگزار شد. از پاییز ۱۹۲۴، برنامه ها در مکان های اجاره ای مختلف ادامه یافت.
رهبر جنبش پنطیکاستی در آن زمان سی. ام. سودرمان (C. M. Söderman) بود که عضو کلیسای باپتیست محسوب می شد اما در سال ۱۹۲۵ از آن کلیسا اخراج شد. در تاریخ ۲ مه ۱۹۲۶، سودرمان به همراه هشت باپتیست دیگر، کلیسای سیون را بنیان نهاد و تا سال ۱۹۳۰ رهبری آن را بر عهده داشت. جانشین او هیلدینگ سودرهولم شد. در سال های آغازین، روابط کلیسای سیون با کلیساهای آزاد دیگر پرتنش بود؛ برای نمونه، کلیسای باپتیست اجازه استفاده از کلیسا برای مراسم تعمید را نداد و در نتیجه کلیسای سیون با همکاری جماعت پنطیکاستی محلی در سیمدسبو استخر تعمید ساخت. در دهه های نخست، این کلیسا مرکز اصلی فعالیت های پنطیکاستی در اوستروبوتنیا بود. علاوه بر فعالیت های بین المللی و داخلی، این جماعت به مدت ۳۷ سال کنفرانس های تابستانی بزرگ برگزار می کرد تا اینکه این رویداد در سال ۱۹۸۶ به نارپس منتقل شد. مکان های متعلق به کلیسا. در سال ۱۹۳۶، کلیسای سیون نخستین مکان رسمی خود را در ساختمانی در خیابان Klemetinkatu (اکنون Vöyrinkatu 13) به دست آورد که پیش تر یک کارخانه بود و به محل نیایش تبدیل شد. این مکان تا سال ۱۹۸۱ فعال بود. در همان سال، ساختمان جدیدی برای کلیسای سیون در
خیابان Laivakatu 11 ساخته شد که امروزه محل اصلی فعالیت های کلیساست.
توکوگاوا کیوکو ، (تولد ۲ ژوئن ۱۸۷۳ (۶ میجی) - مرگ ۲۹ سپتامبر ۱۸۹۳ (۲۶ میجی) یک زن اشرافی در دوره میجی بود. او دختر بزرگ پانزدهمین شوگون، توکوگاوا یوشینوبو بود و با توکوگاوا ساتوتاکا، رئیس خاندان تایاسو توکوگاوا ازدواج کرد. تولد. در ۲ ژوئن ۱۸۷۳، از یوشینوبو و همسر غیراصلی اش، شینمورا نوبو متولد شد. اولین عکسی که از او گرفته شده، او را با مادربزرگش شاهدخت یوشیکو (آریسوگاوا نو میا) نشان می دهد. ازدواج و مرگ زودهنگام. در ۲۳ مارس ۱۸۸۷ (۲۰ میجی)، او با توکوگاوا ساتوتاکا از خاندان تایاسو توکوگاوا ازدواج کرد و صاحب چهار دختر شد، اما در ۲۹ سپتامبر ۱۸۹۳، در سن ۲۱ سالگی، بر اثر بیماری درگذشت. عکسی که دو سال قبل از مرگش، زمانی که ۱۹ ساله بود، گرفته شده، گمان می رود روزهای پایانی عمر او باشد. این زوج پسری نداشتند. پس از مرگ کیوکو، توکوگاوا ساتوتاکا با توموکو، دختر پنجم دوک شیمازو تادایوشی، ازدواج کرد و صاحب یک پسر بزرگتر و پنج دختر شد.
توکوگاوا آتسوشی ، (۲ سپتامبر ۱۸۷۴ (۷ دوره میجی) - ۱۲ ژوئن ۱۹۳۰ (۵ دوره شووا) تاجر، سیاستمدار و چهره سرشناس ژاپنی بود. او عنوان بارون و تخلص ریوزان را داشت. او به عنوان مدیر بیمه آتش سوزی و دریایی تومی (که اکنون بیمه آتش سوزی و دریایی نیشین نام دارد) و عضو مجلس اعیان خدمت کرد. او چهارمین پسر پانزدهمین شوگون، توکوگاوا یوشینوبو از همسر غیراصلی اش ناکانه ساچی بود.
بیوسوال ها کانال هایی هستند که برای متمرکز کردن و انتقال رواناب آب های سطحی و در عین حال حذف زباله و آلودگی طراحی شده اند. بیوسوال ها همچنین می توانند در تغذیه آب های زیرزمینی مفید باشند. بیوسوال ها معمولاً دارای پوشش گیاهی، مالچ پاشی یا خشکی زدایی هستند. آنها شامل یک مسیر زهکشی گود با کناره های شیب ملایم (کمتر از ۶٪) هستند. طراحی بیوسویل (Bioswale) به گونه ای است که با خیال راحت، زمان ماندن آب در گودال را به حداکثر برساند و به جمع آوری و حذف آلاینده ها، گل و لای و زباله ها کمک کند. بسته به توپوگرافی محل، کانال بیوسوال ممکن است مستقیم یا پیچ و خم دار باشد. همچنین معمولاً در امتداد بیوسویل، سدهای کنترلی اضافه می شوند تا نفوذ آب های سطحی را افزایش دهند. ترکیب یک بیوسویل می تواند تحت تأثیر متغیرهای مختلفی از جمله آب و هوا، الگوهای بارندگی، اندازه محل، بودجه و مناسب بودن پوشش گیاهی قرار گیرد. حفظ و نگهداری از کانال های آب زیرزمینی برای اطمینان از بهترین کارایی و اثربخشی ممکن در حذف آلاینده ها از رواناب آب های سطحی بسیار مهم است. برنامه ریزی برای تعمیر و نگهداری گام مهمی است که می تواند شامل نصب فیلتر یا سنگ های ب
زرگ برای جلوگیری از گرفتگی باشد. نگهداری سالانه از طریق آزمایش خاک، بازرسی بصری و آزمایش مکانیکی نیز برای سلامت یک دیوار سبز بسیار مهم است. بیوسوال ها معمولاً در امتداد خیابان ها و اطراف پارکینگ ها، جایی که آلودگی قابل توجه ناشی از خودروها روی آسفالت می نشیند و با اولین بارش باران، که به عنوان اولین بارش باران شناخته می شود، شسته می شود، اعمال می شوند. می توان در اطراف لبه های پارکینگ ها، بیوسوال ها یا انواع دیگر بیوفیلترها را ایجاد کرد تا رواناب آب های سطحی را قبل از رهاسازی به حوزه آبخیز یا فاضلاب شهری، جمع آوری و تصفیه کنند. آلاینده های مورد بررسی. بیوسوال ها برای حذف آلاینده ها از طریق پوشش گیاهی و خاک عمل می کنند. با عبور رواناب ناشی از طوفان از میان بیوسوال، آلاینده ها توسط برگ ها و ساقه های گیاهان جذب و ته نشین می شوند. سپس آلاینده ها وارد خاک می شوند و در آنجا تجزیه می شوند یا می توانند توسط باکتری های موجود در خاک سالم تجزیه شوند. چندین دسته از آلاینده های آب وجود دارند که ممکن است با استفاده از بیوسوال ها جمع آوری یا مهار شوند. این موارد در دسته های گل و لای، آلاینده های معدنی، مواد شیمیایی آلی و عو