Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قبرس از سال ۱۹۸۰ میلادی تاکنون به هر یک از دوره های بازی های المپیک ورزشکارانی را اعزام کرده است. پاولوس کونتیدس اولین مدال المپیک را برای قبرس در المپیک تابستانی ۲۰۱۲ کسب کرد. کونتیدس در المپیک ۲۰۲۴ پاریس مجدداً به مدال نقره دست یافت. تحت عنوان یونان. ورزشکاران اهل قبرس، برای نخستین بار در بازی های المپیک مدرن، در افتتاحیه المپیک ۱۸۹۶ آتن، شرکت کردند. در این بازی ها شرکت کنندگان قبرسی تحت پرچم و نام یونان به رقابت پرداختند. در آن زمان، قبرس مستعمره بریتانیا بود. یکی از برجسته ترین افراد قبرسی در تیم یونان این دوره یوانیس فرانگودیس، تیرانداز استثنایی عصر خود، بود. فرانگودیس در رشتهٔ تپانچه و مادهٔ ۲۵ متر سریع به مدال طلا دست یافت و در مادهٔ ۳۰۰ متر تفنگ آزاد مردان با سه موقعیت به مدال نقره دست یافت. نخستین ورزشکار قبرسی که در بازی های المپیک مدرن شرکت کرد، آناستاسیوس آندرئو، قهرمان دوی ۱۱۰ متر با مانع بود. در بازی های آتن، آندرئو در دور مقدماتی مسابقات دو با مانع شرکت کرد اما به مقام چهارم رسید و از صعود به فینال این رشته بازماند. یک لحظه مهم در تاریخ المپیک قبرس، شرکت دومینیسا لانیتو-کاوونیدو در این تورنمنت
بود. دومینیسا، متولد لیماسول، قهرمان باشگاه ورزشی «المپیا» بود. او اولین ورزشکار رشتهٔ دو و میدانی زنان در تیم یونان بود که در المپیک شرکت جست. او در المپیک ۱۹۳۶ برلین نیز در دوی صد متر و هشتاد متر با مانع شرکت کرد. پس از جنگ جهانی دوم، او مجدداً در المپیک ۱۹۴۸ لندن شرکت کرد. بعدها، استاوروس تزیورتزیس در المپیک ۱۹۷۲ مونیخ با شرکت در دوی چهارصد متر با مانع، به موفقیت های چشمگیری دست یافت. تزیورتزیس موفق شد به فینال راه پیدا کند و در جایگاه ششم قرار گیرد. به عنوان یک کشور مستقل. کمیته المپیک قبرس در ۱۰ ژوئن ۱۹۷۴ میلادی تأسیس شد و در آوریل سال ۱۹۷۹، طی جلسه ای در مونته ویدئو، به عنوان یکی از اعضای کمیته بین المللی المپیک به رسمیت شناخته شد. قبرس بار نخست به عنوان یک کشور مستقل در بازی های المپیک زمستانی ۱۹۸۰ در لیک پلاسید شرکت کرد و اولین دورهٔ بازی های تابستانی آن مربوط به المپیک ۱۹۸۰ مسکو است. از آن زمان تاکنون، قبرس در تمامی ادوار بازی های المپیک بعدی، با مجموع ۱۲۸ ورزشکار، شرکت داشته است. قبرس به عنوان یک کشور مستقل از سال ۱۹۸۰ تاکنون ورزشکارانی را به هر بازی های المپیکی اعزام کرده است. قبرس اولین مدال المپی
ک خود را در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ به دست آورد که پاولوس کونتیدس در رشته قایقرانی لیزری مردان مدال نقره و جایگاه دوم را کسب کرد. پیش از این، قبرسی ها در المپیک ۲۰۰۸ پکن زمانی که آنتونیس نیکولایدیس در اسکیت مردان شرکت کرده بود، با اختلاف کمی مدال برنز این رشته را از دست دادند. ترک های قبرسی که نمی توانند یا نمی خواهند با پرچم جمهوری قبرس رقابت کنند، بایستی برای ترکیه یا کشور دیگری به میدان بروند یا تحت پرچم المپیک بازی کنند، زیرا کمیته المپیک جمهوری ترک قبرس شمالی را به عنوان یک کشور به رسمیت نمی شناسند و این دولت در سطح بین المللی توسط هیچ مرجع بزرگ و کوچکی (از جمله کمیته المپیک) به رسمیت شناخته نشده است و در نتیجه هیچ کمیته المپیک ملی ای ندارد. بنابراین، تمام المپیکی های قبرس ملزم به شرکت در رقابت ها با نام و نشان جمهوری قبرس (قبرس جنوبی) هستند.
تیم ملی بسکتبال کیریباتی نماینده کیریباتی در مسابقات بین المللی است.
تیم ملی بسکتبال میکرونزی نماینده ایالات فدرال میکرونزی در مسابقات بین المللی است.
تیم ملی بسکتبال جزایر مارشال نماینده جزایر مارشال در مسابقات بین المللی است.
ایرلند از سال ۱۹۲۴ در بازی های المپیک تابستانی و از سال ۱۹۹۲ در بازی های المپیک زمستانی تیمی دارد که به نمایندگی از «ایرلند» به عنوان یک ملت یا کشور مستقل، شرکت کرده است. کمیته ملی المپیک در ایرلند با سه نام سابقه دارد. در ابتدا از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۵۲ میلادی، "شورای المپیک ایرلند" (IOC) نامیده می شد (حروف اختصاری آن با کمیته بین المللی المپیک اشتباه نشود که IOC نامیده می شود). از سال ۱۹۵۲ تا ۲۰۱۸ میلادی، به "شورای المپیک ایرلند" (OCI) نام خود را تغییر داد. سپس در سال ۲۰۱۸ میلادی به "فدراسیون المپیک ایرلند" (OFI) بدل شد. شورای المپیک ایرلند در سال ۱۹۲۲ در دوران دولت موقت و پیش از تأسیس رسمی دولت آزاد ایرلند تشکیل شده بود. شورای المپیک ایرلند (به اختصار IOC) وابسته به کمیته بین المللی المپیک (همچنین "IOC") بود و توانست مجوز راهیابی به بازی های المپیک تابستانی ۱۹۲۴ در پاریس را به دست آورد. برای بسیاری از ورزش ها، فدراسیون ملی ایرلند نمایندهٔ ورزشی کل اهالی جزیره ایرلند است که هم شامل جمهوری ایرلند (در اصل یک قلمرو با عنوان ایالت آزاد ایرلند) است و شامل هم ایرلند شمالی (که پس از تأسیس ایالت آزاد ایرلند به عنوان یک ک
شور مستقل، تحت سلطه رسمی بریتانیا باقی ماند) است. ورزشکاران متولد ایرلند شمالی حق دارند خودشان انتخاب کنند که می خواهند به عنوان نماینده ایرلند مسابقه دهند یا بریتانیای کبیر و ایرلند شمالی؛ زیرا به طور خودکار حق شهروندی هر دو کشور را دارند. در نتیجه، ورزشکاران تمایل دارند که نماینده کمیته ملی المپیک کشوری باشند که فدراسیون ورزشی آنها با آن همسو است. بسیاری از ورزشکاران برای راحت تر سهمیه گرفتن، تصمیم می گیرند تحت پرچم جمهوری ایرلند مسابقه دهند ولی در برخی ورزش های گروهی و تیم شرایط برعکس است و برای بالا بردن شانس، به بریتانیا می پیوندند. تعدادی از ورزشکاران سابقه دارند که نماینده هر دو کشور بوده باشند. علاوه بر این، ایرلند این حق را به مهاجرین ایرلندی می دهد که بنا بر آنچه قانون اساسی به صراحت گفته، بتوانند از طریق میراث خانوادگی خود برخوردار شوند، یعنی اگر پدر و مادر یا پدربزرگ و مادربزرگشان ایرلندی بوده باشند، می توانند از حقوق شهروندی ایرلند برخوردار شوند و سهمیهٔ نمایندگی این کشور را در مسابقات ورزشی کسب کنند. از اولین بازی های دوران مدرن در سال ۱۸۹۶ تا بازی های ۱۹۲۰ میلادی، جزیرهٔ ایرلند توسط تیم بریتانی
ای کبیر و ایرلند نمایندگی می شد. در دوره های اولیه بازی ها، «ایرلند» به عنوان یک تیم در رشته های خاصی به عنوان یکی از چند تیم بریتانیای کبیر و ایرلند شرکت می کرد که منعکس کننده ملت های داخلی بود. ایرلند یکی از کشورهایی بود که نه بازی های ۱۹۸۰ مسکو و نه بازی های ۱۹۸۴ لس آنجلس را تحریم نکردند. با این حال، ایرلند در اعتراض به حکم کمیته المپیک در سال ۱۹۳۵ که صلاحیت شورای المپیک ایرلند را از کل جزیره به قلمرو دولت آزاد ایرلند تقلیل داد، بازی های ۱۹۳۶ برلین را تحریم نمود. بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ در پاریس موفق ترین حضور ایرلند در بازی های المپیک در تاریخ این کشور بود و ایرلند رکورد قبلی ۶ مدال خود در المپیک ۲۰۱۲ لندن را، با کسب مجموع ۷ مدال شکست. این تیم همچنین از رکورد ۳ طلای یک دوره، در المپیک آتلانتا در ۱۹۹۶، فراتر رفت. بازی های المپیک ۲۰۲۴ پاریس همچنین سالگرد صدمین سال از نخستین حضور ایرلند در بازی های المپیک تابستانی محسوب می شد. بوکس موفق ترین ورزش ایرلند در بازی های المپیک است که بیش از ۵۰ درصد مدال های کسب شده این کشور را به خود اختصاص داده است. دو و میدانی، بوکس و شنا نیز هر یک با چهار مدال، بیشترین م
دال طلا را به خود اختصاص داده اند. بسیاری از ورزش های محبوب در ایرلند یا ورزش های المپیکی نیستند (مانند بازی های گالیک و اسب دوانی) یا اخیراً به بازی ها افزوده شده اند (گلف و راگبی هفت). با وجود این، ایرلند یک کشور المپیکی ثابت و مشتاق بوده است و مدال آوران آن به طور گسترده ای مورد تحویل و تجلیل قرار می گیرند و حتی گرفتن سهمیه المپیک در این کشور بسیار ارزشمند است. لیست مدال آوران. جداول زیر شامل مدال های کسب شده توسط ورزشکاران در تیم های فدراسیون ایرلند است. تمام مدال ها در بازی های تابستانی کسب شده اند. بهترین نتیجه ایرلند در بازی های زمستانی، توسط کلیفتون راتسلی کسب شد که در اسکلتون مردان در بازی های سال ۲۰۰۲ در سالت لیک سیتی به جایگاه چهارمی رسید. برخی از ورزشکاران به نمایندگی از کشورهای دیگر، مشخصاً بریتانیای کبیر، مدال هایی را به دست آورده اند که در این جدول گنجانده نشده اند و ورزشکاران ایرلندی مهاجر به ویژه در مسابقات اولیه برای ایالات متحده موفق به کسب مدال هایی شده بودند که در جدول نیامده. با این حال، برجسته ترین ورزشکار ایرلندی که برای کشورهای دیگر مدال کسب کرد، تام کیلی بود که در سال ۱۹۰۴ میلادی در
مسابقات دو و میدانی مدال طلا را به دست آورد. او پیشنهاد سفر رایگان و پرداخت هزینه های سفرش از سوی مقامات انگلیسی و آمریکایی را رد کرد تا به روش خود به مسابقات راه یابد و اصرار داشت که نمایندهٔ ایرلند معرفی شود و حتی تا تلاش کرد پرچم بریتانیای کبیر را در مراسم توزیع مدال با پرچم ایرلند جایگزین کند. ملیت مورد مناقشه کیلی هم در تاریخ المپیک بریتانیا و هم در تاریخچه المپیک به طور کلی، اهمیت آماری تاریخی دارد؛ زیرا بریتانیایی ها در آن دوره طلای دیگری به دست نیاوردند و اگر این مدال ره متعلق به بریتانیا بدانیم، می شود گفت بریتانیا تنها کشوری است که در تمام ادوار المپیک مدال طلا کسب کرده.
تیم ملی بسکتبال نائورو نماینده نائورو در مسابقات بین المللی است.
بخش فناوری کشاورزی در اسرائیل ، اسرائیل یک کشور پیشرو جهانی در فناوری کشاورزی است، وفق اینکه واژه بخش فناوری کشاورزی در زبان انگلیسی به صورت مخفف agtech sector ,agrotech sector ,agritech sector مورد اشاره قرار می گیرد. پدیدار شدن بخش فناوری کشاورزی اسرائیلی در اسرائیل به طور مستقیم با شرایط منحصر به فرد محیطی و ژئوپلیتیکی اسرائیل مرتبط است. این بخش برای اولین بار در دهه ۱۹۵۰ شکل گرفت و اسرائیل به دنبال "شکوفا سازی بیابان" بود. ۶۰ درصد از کشور را بیابان فرا گرفته است که همین معضل، اسرائیلی ها را به سمت توسعه کشاورزی بیابانی ترغیب می کند. اسرائیل با کمبود شدید آب مواجه بود که منجر به توسعه فناوری هایی برای افزایش بهره گیری مفید از منابع در دسترس و ابداع فناوری پیشرفته کشاورزی شد. تاریخچه. سابقه ۶۰ درصد از کل مساحت اسرائیل بیابانی است. اسرائیل از خشکسالی مداوم و تنگنایی آب رنج می برد و بدین خاطر این کشور مجبور شده است تا کارخانجات آب شیرین کن را ایجاد و توسعه دهد تا آب دریا را به آب قابل آشامیدن تبدیل کند. آبیاری قطره ای شرکت اسرائیلی نتافیم، فناوری مدرن آبیاری قطره ای را به منظور بیشترین بهره گیری از منابع اندک
آب موجود در کشور، توسعه داد. انقلاب صنعتی چهارم. بخش فناوری کشاورزی اسرائیل تحت آنچه که انقلاب صنعتی چهارم نام گرفت، دستخوش پیشرفت و تغییرات چشمگیری شد. انقلاب صنعتی چهارم به اتخاذ تحلیل داده ها و تجهیزات پیشرفته به منظور افزایش تولید و بهره وری اشاره دارد. این تحولات صنعتی در اسرائیل در بخش فناوری کشاورزی هم اتفاق افتاد. در حالت کلی تغییرات اصلی در بازدهی محصول و روشهای برداشت رخ می دهد. اسرائیل پیشروترین کشور جهان در تولید فناوری کشاورزی در زمینه بهبود بازدهی محصول، کاهش هزینه های تولید و کنترل آفات است. اسرائیل بعد از ایالات متحده آمریکا، دومین قطب با اهمیت فناوری کشاورزی در جهان است. در ماه ژانویه ۲۰۲۳، تعداد استارت آپ های بخش فناوری کشاورزی در اسرائیل، ۵۰۰ عدد بود؛ اسرائیل ۹۵ درصد از محصولات مورد نیاز کشاورزی خود را تولید می کند با وجود اینکه تنها ۰٫۹ درصد از نیروی کار در این بخش به فعالیت می پردازند و این امر تنها از طریق نوآوری ها در بخش کشاورزی به دست آمده است. تکنیک های برداشت محصول وسائل نقلیه خودران تراکتورهای خودران و وسائل نقلیه بکار گرفته شده در بخش کشاورزی توسط یک استارت آپ اسرائیلی به نام بلو
وایت توسعه یافته است. این وسائل نقلیه می توانند به صورت کنترل از راه دور و خودگردان وظایف خود را انجام دهند. ظرافت کاری مبتنی بر فناوری نظر به کاهش گرده افشانی هایی همچون از طریق زنبورها یا اختلال در چرخه های طبیعی ناشی از تغییرات آب و هوایی، خدمات کشاورزی ادیته (Edete) فناوری را توسعه داد که هنگام در دسترس بودن گرده طبیعی، آنها را جمع آوری کرده و در بهترین زمان ممکن، به طور مصنوعی آنها را برای گل ها رها کند. این امر به محصولات و سر شاخه ها اجازه می داد تا به گرده افشانی کنترل نشده حشرات، که تحت تأثیر رویدادهای آب و هوایی قرار دارند، متکی نباشند و به جای آن گرده افشانی دستی مصنوعی کنترل شده را در دسترس قرار می دهد. این امر ریسک عدم وقوع گرده افشانی طبیعی را کاهش می دهد.
رشته کوه دژاردژان () یک رشته کوه در یاقوتستان کشور روسیه است.
رشته کوه کیلاخ () یک رشته کوه در یاقوتستان کشور روسیه است.
تیم ملی بسکتبال کالدونیای جدید نماینده کالدونیای جدید در مسابقات بین المللی است.
رشته کوه خارائولاخ () یک رشته کوه در یاقوتستان کشور روسیه است.
رشته کوه کلتر () یک رشته کوه در یاقوتستان کشور روسیه است.
کاروان المپیکی بلژیک در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به میزبانی پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد، حضور داشت. از زمان اولین حضور این کشور در ۱۹۰۰، ورزشکاران بلژیکی، هر سال در بازی های تابستانی المپیک حضور داشتند. به جز سال ۱۹۰۴. &lt;br&gt; تیم نهایی بلژیک در این بازی،از ۱۶۵ ورزشکار (۸۳ مرد و ۸۲ زن) در ۲۱ رشته تشکیل شده بود. &lt;br&gt; ورزشکاران بلژیکی موفق به کسب ۱۰ مدال (۳ طلا، ۱ نقره، ۶ برنز) شدند.&lt;br&gt; شرکت کنندگان. در ۶ ژوئیه ۲۰۲۴، ترکیب کاروان المپیکی بلژیک متشکل از ۱۷۲ ورزشکار (۸۷ مرد و ۸۵ زن) اعلام شد. در زیر میتوان فهرست ورزش هایی را که این ورزشکاران در آن ها شرکت کرده اند را مشاهده کرد.
تیم ملی بسکتبال جزیره نورفوک نماینده جزیره نورفوک در مسابقات بین المللی است.
واحد تربیت بدنی ارتش سلطنتی ()، یک واحد مسئول در حفظ و ارتقاء سلامت بدنی و تناسب اندام در ارتش بریتانیا است و از زمان تأسیس آن در سال ۱۸۶۰، در آلدرشات مستقر بوده است. تمامی اعضای این نیرو، جزو مربیان تربیت بدنی ارتش سلطنتی هستند. تاریخچه. در طول جنگ کریمه، حدود ۲۷٬۰۰۰ سرباز بریتانیایی جان خود را از دست دادند که بیشتر آنها به دلیل بیماری بود و نه جراحات جنگی. تحقیقات پس از جنگ نشان داد که مرگ و میر بالا به دلیل وضعیت جسمانی ضعیف سربازان بوده است که مانع از مقابله آن ها با اثرات بیماری ها شده بود. در سال ۱۸۶۰ تعدادی از اصلاحات نظامی آغاز شد که شامل بررسی روش های بهبود تناسب اندام سربازان در ارتش بود. در سال ۱۸۵۹، دفتر جنگ، سرهنگ فردریک ویلیام همیلتون و دکتر توماس گالبرایث لوگان را به کشورهای فرانسه و پروس اعزام کرد تا گزارشی دربارهٔ سیستم های تربیت بدنی در ارتش های آن ها تهیه کنند. گزارش آنها این موضوع را روشن ساخت که ارتش فرانسه از دهه ۱۸۴۰ برنامه جامع تربیت بدنی داشته و در سال ۱۸۵۲ یک مرکز تربیت بدنی تأسیس کرده بوده است؛ در حالی که ارتش پروس در سال ۱۸۴۲ آموزش تربیت بدنی نظامی را ایجاد کرده بود. سرهنگ همیلتون
به طور قاطع توصیه کرد که دفتر جنگ باید سیستمی مشابه این سیستم های تربیت بدنی را برای ارتش بریتانیا ایجاد کند. سرهنگ فردریک همیلتون و دوازده افسر دیگر تحت برنامه جامع تربیت بدنی در آکسفورد به مدت دوازده ماه زیر نظر متخصص و مربی تربیت بدنی آرچیبالد مک لارن (۱۸۲۰–۱۸۸۴) آموزش دیدند. مک لارن که در اروپا آموزش دیده بود، در سال ۱۸۵۸ یک مرکز آموزشی در فرم ژیمناسیوم معروف در دانشگاه آکسفورد تأسیس کرده بود و در آنجا آموزش شمشیربازی و ژیمناستیک می داد. او مقر آموزش های خود به افسران انگلیسی را همان جا قرار داد. مک لارن از تکنیک هایی که در باشگاه بدنسازی اش توسعه داده بود استفاده کرد. او تغییرات فیزیکی در مردان را با عکاسی قبل و بعد از تمرین و اندازه گیری های منظم برای بررسی پیشرفت آن ها ثبت کرد. پس از پایان دوره، مشخص شد که تناسب اندام هر مرد به طور قابل توجهی بهبود یافته و بدین ترتیب آن ها پایه گذار آنچه که امروزه به نام «کادر ورزشی ارتش» شناخته می شود، شدند. در سال ۱۸۶۱، باشگاهی در آلدرشات بر اساس همان "باشگاه بدنسازی آکسفورد" مک لارن ساخته شد. اعضای کادر ورزشی ارتش در باشگاه های نظامی جدید مستقر شدند و سربازان را با
تکنیک های جدید آموزش می دادند. سایر اعضای کادر ورزشی ارتش به واحدهای مختلف ارتش پیوستند و سربازان را در شمشیربازی، ژیمناستیک و سایر جنبه های جسمانی آموزش داده و فعالیت های ورزشی تفریحی را سازماندهی کردند. به دنبال رژیم جدید ورزشی، نرخ بیماری و مرگ و میر در ارتش بریتانیا کاهش یافت و اصلاحات در گزارشی در سال ۱۸۶۴ در مورد آموزش های ورزشی در ارتش بریتانیا تأیید شد. کادر ورزشی ارتش در سال ۱۹۱۸ به «کادر آموزش جسمانی ارتش» تغییر نام داد و در سال ۱۹۴۰ با فرمان ارتش ۱۶۵ به عنوان «کادر آموزش جسمانی ارتش سلطنتی» شناخته شد. مدرسان برجسته "آموزش جسمانی ارتش" شامل نیک استوارت، مربی پیشین ژیمناستیک و مدال آوران المپیکی بودند. در جشنواره یادبود ۱۳ نوامبر ۲۰۱۰، هیو ادواردز اعلام کرد که "کادر آموزش جسمانی ارتش" عنوان «کادر آموزش جسمانی ارتش سلطنتی» را از ملکه دریافت کرده است و این تغییر عنوان بلافاصله به اجرا درآمد.
پرش طول ایستاده که با عنوان پرش عریض ایستاده نیز شناخته می شود، یکی از رشته های ورزش دو و میدانی است که تا سال ۱۹۱۲ میلادی یکی از رقابت های المپیک بود. پرش طول ایستاده یکی از سه نوع ایستاده مسابقات پرش دو و میدانی است. دو نوع دیگر شامل پرش ارتفاع ایستاده و پرش سه گانه ایستاده هستند. تکنیک. در اجرای پرش طول ایستاده، پرنده روی خط مشخص شده روی زمین درحالی که پاها کمی از هم باز هستند می ایستد. سپس با استفاده از هر دو پا بلند می شود و فرود می آید. ورزشکار در حین پرش بازوها را تاب می دهد و زانوها را خم می کند تا حرکت به جلو را بهتر کند. در صورتی که ورزشکار به عقب بیفتد یا در هنگام برخاستن یک گام بردارد، پرش باید تکرار شود. تاریخچه. در اوایل قرن نوزدهم پرش طول ایستاده یک رقابت محبوب در ورزش های کوهستانی و ورزش های نظامی بود، اما تعداد بسیار کمی از آن رکوردها ثبت گردید. در ژوئیه ۱۸۵۳ در جریان نود و سومین بازی های سالانه ساترلند هایلندرز سرجوخه جی. فوربز در پرش طول ایستاده رکورد ۹ فوت و ۳ اینچ (برابر با ۲٫۳۲ متر) را به ثبت رسانید. جان اسکریون از دانشگاه کمبریج نیز در ۱۵ مارس ۱۸۵۹ در ورزشگاه کالج سنت جان به میزان ۹ فوت
۳ اینچ (۲٫۳۲ متر) پرید. کمتر از یک هفته بعد، در ۲۱ مارس، ویلیام هاوارد از کالج ترینیتی کمبریج، ۱۰ فوت ۲ اینچ (۳٫۱۰ متر) را به نام خود ثبت کرد. در اوت ۱۸۶۵ در اسکاتلند، دبلیو. آلن رکورد ۱۰ فوت ۹ اینچ (۳٫۲۷ متر) در پرش طول ایستاده و ۳۲ فوت و ۲ اینچ (۹٫۸۰ متر) در پرش سه گام ایستاده را ثبت کرد. برای نخستین بار رکورد یازده فوت (۳٫۳۵ متر) در اوت ۱۸۶۵ توسط سرجوخه راشتون در طی رقابت های نظامی در یک پادگان نظامی در انگلستان شکسته شد. اولین رکورد جهانی پرش طول ایستاده توسط ورزشکار آمریکایی ری آوری با حد نصاب ۳٫۴۷ متر در ۳ سپتامبر ۱۹۰۴ به ثبت رسید. رکورد غیررسمی کنونی متعلق به بایرون جونز است که در ۲۳ فوریه ۲۰۱۵ در مسابقات ترکیبی NFL پرش ۳٫۷۳ متری را به ثبت رساند و رکورد رسمی پرش جهان به طول ۳٫۷۱ متری را که توسط آرنه تورواگ نروژی در سال ۱۹۶۸ ثبت شده بود را شکست (اگر چه ثبت این رکورد در شرایط متفاوت و با قوانین متفاوتی بود). وضعیت کنونی. از هنگامی که ورزشگاه های سرپوشیده ساخته شدند، پرش طول ایستاده به عنوان یک رویداد ورزشی ناپدید گردید. امروزه نروژ تنها کشوری است که در آن پرش طول ایستاده یک رقابت در سطح قهرمانی ملی است.
مسابقات قهرمانی نروژ در پرش های ایستاده (پرش طول و پرش ارتفاع) از سال ۱۹۹۵ هر زمستان در شهر استانگه برگزار می شود. امروزه در ایالات متحده، پرش طول ایستاده یکی از رویدادهای ترکیب پیشاهنگی NFL است. همپنین یکی از آزمون های استاندارد به عنوان بخشی از جایزه رئیس جمهور در زمینه آمادگی جسمانی است. یکی از آزمون های آمادگی جسمانی که دانشجویان افسری در کالج نظامی سلطنتی کانادا و آکادمی نیروی هوایی ایالات متحده باید انجام دهند پرش طول ایستاده است. در نیروهای پلیس برزیل، حداقل عملکرد در آزمون پرش طول ایستاده برای پیوستن به پلیس فدرال ۲٫۱۴ متر برای مردان و ۱٫۶۶ متر برای زنان است و برای پلیس بزرگراه فدرال حداقل عملکرد ۲٫۰۰ متر برای مردان و ۱٫۶۰ متر برای زنان لازم است. مدال آوران المپیک. پرنده سرشناس آمریکایی ری آوری در سه دوره متوالی در المپیک های تابستانی ۱۹۰۰ پاریس، ۱۹۰۴ سنت لوییس و ۱۹۰۸ لندن موفق به کسب مدال طلا این رشته شد. در آخرین حضور پرش طول ایستاده در المپیک تابستانی ۱۹۱۲ استکهلم کنستانتینوس تسیکلیتیراس از کشور یونان برنده مدال طلا شد.
انجمن ورزشی آماتور واتیکان () یک انجمن ورزشی ایتالیایی است که در شهر واتیکان مشغول به فعالیت است. این انجمن در کشور ایتالیا مستقر است و دفتر اجرایی آن در نزدیکی "پارک «سن داماسو»" واقع در واتیکان قرار دارد. رئیس کنونی انجمن، دومنیکو روگیرو است. تاریخ. انجمن در سال ۱۹۷۲ توسط دکتر سرجیو والچی، یکی از کارکنان واتیکان، تأسیس شد. او تا زمان فوتش در سال ۲۰۱۲ رئیس انجمن بود. مراسم عشای ربانی برای تمام اعضای انجمن در نزدیکی قبر سنت پیتر واقع در زیر کلیسای سنت پیتر برگزار شده است. در ماه مه ۲۰۲۳، انجمن جشن پنجاهمین سالگرد خود را با حضور شخصیت های برجسته، از جمله کاردینال ماورو گامبتی برگزار کرد. در این جشن، موضوعات مختلفی از جمله امکان پیوستن انجمن به یوفا مورد بحث قرار گرفت. فاش شد که پاپ فرانسیس با رئیس یوفا الکساندر چفرین در مورد این امکان گفتگو کرده است. این اتفاق زمانی افتاده است که چفرین پیش از فینال یورو ۲۰۲۰ به دیدار پاپ آمده بود. با این حال برخی از اعضای این انجمن تمایلی به عضویت ورزش های تحت پوشش این انجمن در فدراسیون های جهانی را ندارند و عضویت تیم های ملی واتیکان را در این فدراسیون ها مخالف با آرمان های ان
جمن می دانند. ورزش ها. انجمن ورزشی آماتور واتیکان در حال حاضر در زمینه فوتبال فعالیت کامل دارد و به برگزاری و تحت پوشش قرار دادن سایر ورزش ها نیز علاقه مند است. فوتبال. شهر واتیکان یکی از هشت کشور مستقل و رسمی است که تیم ملی فوتبال آن عضو فیفا نیست. کشورهای دیگری که چنین وضعیتی دارند شامل موناکو، تووالو، کیریباتی، ایالات فدرال میکرونزی، ناورو، جزایر مارشال و پالائو هستند. با این حال، واتیکان از سال ۱۹۹۴ تیم ملی فوتبال مردان خود را داشته است و از سال ۲۰۱۹ تیم ملی فوتبال زنان نیز دارد. در سال ۲۰۰۶، سخنگوی یوفا، ویلیام گیلارد، به رسانه ها گفت که دلیلی نمی بیند که واتیکان نتواند تیم ملی خود را در مسابقات بین المللی داشته باشد. او اظهار داشت: «ما قبلاً کشورهایی با جمعیت های ۳۰٬۰۰۰ شهروندی مانند سن مارینو، لیختن اشتاین و آندورا داشته ایم. اگر واتیکان بخواهد عضو یوفا شود، تنها کافی است که درخواست رسمی عضویت بدهد. اگر شرایط را برآورده کند، پذیرفته خواهد شد و عضو یوفا خواهد شد.» در آن زمان، کاردینال تارسیزیو برتونه بر این نکته تأکید کرد که آینده فوتبال واتیکان تنها در مسابقات آماتوری خواهد بود و امیدی به پیشرفت زیاد ا
ین حرفه در واتیکان نیست. در ماه مه ۲۰۱۴، دومنیکو روگیرو، رئیس انجمن ملی فوتبال، گفت: «ترجیح می دهم آماتور بمانم… پیوستن به فیفا در آن سطح، مانند یک تجارت خواهد بود» او افزود: «پیام مهم دوستی و عشق از طریق ورزش نمایش داده می شود؛ ورزش واقعی، نه تجارتی که این روزها در فوتبال جهان وجود دارد… مهم نیست که یک مسابقه را ببرید؛ مهم این است که چگونه خود را برای جهانیان به نمایش بگذارید.» در ادامه، او اضافه کرد که «روحیات تیم فوتبال واتیکان با عضویت در فیفا سازگار نیست.» علاوه بر سازماندهی تیم های ملی، این انجمن مسابقات قهرمانی واتیکان، کاپ سرجیو والچی، و سوپرکاپا واتیکان را نیز سازماندهی می کند و هر ساله این مسابقات را برگزار می کند.
ائتلاف زارا واگنکنشت – منطق و عدالت ( یا به اس وه ، BSW) یک حزب پوپولیست، ملی گرا، سوسیالیست، از نظر فرهنگی محافظه کار و اروپا شکاک آلمانی است که در ۸ ژانویه ۲۰۲۴ تأسیس شد. پیشینه این حزب یک انجمن ثبت شده در ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۳ بود که عمدتاً از اعضای سابق حزب چپ () آلمان برای آماده سازی تأسیس این حزب جدید تشکیل شده بود. برنامه های حزب جدید در یک کنفرانس مطبوعاتی فدرال در ۲۳ اکتبر ۲۰۲۳ توسط نمایندگان بوندستاگ، زارا واگن کنشت، امیره محمد علی، و کریستیان لی، مدیر سابق چپ در نوردراین-وستفالن، لوکاس شون، و کارآفرین رالف سویکات ارائه شد. امیره محمد علی اعلام کرد که او به همراه واگنکنشت، لی و هفت عضو دیگر فراکسیون بوندستاگ، چپ را ترک خواهند کرد تا بخشی از حزب تازه تأسیس به اس وه را تشکیل دهند. آنها عضویت خود را در گروه پارلمانی چپ ("فراکشن") حفظ کردند و امتیازات پارلمانی را حفظ کردند، اما این فراکسیون در ۶ دسامبر ۲۰۲۳ توسط چپ منحل شد. هدف اصلی این انجمن ایجاد ساختاری برای یک حزب جدید به رهبری واگنکنشت است. این انجمن هم به سیاست سبز و هم به حمایت از اوکراین در جنگ روسیه و اوکراین بدبین است که منجر به روس دوست دیده شدن ای
ن حزب شد. بر اساس نظرسنجی های مختلف، بین ۱۲ تا ۲۰ درصد (با ۳۲ درصد در شرق آلمان) آلمانی ها گفتند که به به اس وه رأی خواهند داد. ایدئولوژی و پلتفرم. توصیفات دانشگاهی و رسانه ای. به اس وه به گونه های مختلف به عنوان پوپولیست، سوسیالیست، از نظر اقتصادی سوسیالیست، ضدسرمایه داری، محافظه کار فرهنگی، اجتماعی-محافظه کار، پوپولیست چپ گرا، ناسیونالیست چپ، اروپا شکاک، و چپ -محافظه کار توصیف شده است. برچسب آخری تا حدی به دلیل مواضع اقتصادی چپ افراطی و مواضع راست گرایانه اش آن در مورد برخی مسائل اجتماعی مورد استفاده قرار می گیرد، که وورتمان آن را در میان رای دهندگان ضد طبقه حاکم و راست گرا محبوب توصیف کرده است. تورستن فاس، دانشمند علوم سیاسی، در پاسخ به توصیفات حزب به عنوان راست افراطی یا راست گرای اجتماعی گفت که واگنکنشت هنوز یک سیاستمدار با جناح چپ و حتی درون حزب چپ محسوب می شد، وگفت: «من کمی محتاط خواهم بود. در مورد آن، زیرا مسلماً این یک پروژه کاملاً چپی است. به طور مشابه، به اس وه را به عنوان یک حزب چپ اجتماعی-اقتصادی و راستگرای اجتماعی-فرهنگی توصیف می کند که او آن را به عنوان اقتدارگرای چپی طبقه بندی می کند. ، دانشمن
د علوم سیاسی، حزب را به عنوان یک ملغمه طبقه بندی می کند و استدلال می کند که حزب یک حزب چپ کلاسیک یا سوسیالیست نیست، بلکه نماینده برخی از مواضع سوسیال دمکراتیک، محافظه کار و حتی اوردولیبرال است. ، دانشمند علوم سیاسی، هم برچسب ملغمه یا راست گرا زدن به به اس وه را رد می کند و استدلال می کند که این حزب «پراگماتیک، از نظر اجتماعی و اقتصادی چپ گرا و خط مشی مدار است.» فونکه همچنین برچسب «محافظه کار چپ» را زیر سؤال می برد و استدلال می کند که مواضع محافظه کارانه به اس وه مانند نگرش محدود کننده نسبت به مهاجرت منعکس کننده «اجماع احزاب دموکراتیک مستقر» است. در طیف سیاسی چپ-راست، این حزب به طور گسترده به عنوان یک حزب چپ افراطی در نظر گرفته می شود. برخی نیز آن را چپ گرا می دانند، در حالی که برخی دیگر استدلال می کنند که این حزب در برخی مسائل فرهنگی مانند مهاجرت به جناح راست نزدیک تر است. این ترکیب از مواضع با مواضع حزب سوسیالیست در هلند و حزب کمونیست یونان مقایسه شده است. زارا واگنر، مدرس علوم سیاسی در دانشگاه کوئینز بلفاست، و محقق سابق فوق دکتری در دانشگاه مانهایم، که ظهور سیاسی واگنکنشت را مورد مطالعه قرار داده است، اظهار
داشت: «ما واقعاً نمی توانیم بگوییم که چه تعداد از افراد خود را با چپ-محافظه کار همسو می دانند. اما چیزی که می توانیم بگوییم این است که این یک گروه قابل توجه است. چنین ترکیبی پیشتر در سیاست آلمان نداشته ایم.» چهره های برجسته. نه فقط مؤسس و بالاترین مقام حزب، زارا واگن کنشت، ایرانی تبار است (با نام اصلی زهرا از پدری که عضو حزب توده بوده)، که بسیاری دیگر از مؤسسان حزب که از «حزب چپ» انشعاب کرده اند، تبار مهاجر و از جمله ایرانی و مسلمان دارند؛ نظیر شروین حق شنو، امیرا محمدعلی و عمید ربیعه. میشائیل لودرز، نویسنده و پژوهشگر شرق شناسی و مطالعات خاورمیانه، هم عضو حزب «اتحاد زارا واگن کنشت برای عقل و عدالت» است. او در روز افتتاحیهٔ حزب در ۲۷ ژانویهٔ ۲۰۲۴، افزون بر پیوستن به این حزب به عنوان نخستین کنش حزبی خود، نطق کوتاهی ارائه کرد که می توان آن را چون مانیفستی دربارهٔ این حزب دانست.
جرج فردریک استیل (؛ – ) پزشک متخصص اطفال و نوزادان در زمینه اهل بریتانیا بود که به ایجاد رشتهٔ تخصصی پزشکی اطفال به عنوان یک رشته جدید کمک کرد. او نویسنده پنج کتاب درسی پزشکی و ناشر صدها مقاله بود. استیل برای اولین بار شکلی از آرتریت ایدیوپاتیک جوانان به نام «بیماری استیل» و همچنین سوفل عملکردی رایج استیل را توصیف کرد که هر دو به افتخار او نام گذاری شده اند. او همچنین یکی از نخستین کسانی بود که اختلال کم توجهی-بیش فعالی را توصیف کرد. او اغلب به عنوان «پدر پزشکی کودکان بریتانیا» شناخته می شود.