Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قرن ۱۵ و سپس در ادامه امپراتوری روسیه زبان فارسی در این منطقه تضعیف شد. بالکان. طبق نظریه «یوسیپ میکوزی بلومنتال» کروات ها از اقوام ایرانی بودند که از غرب ایران به بالکان مهاجرت کردند و برخی آداب ایرانی را با خود به بالکان منتقل کردند. شباهت زبان صربوکرواتی به فارسی و از جمله فارسی باستان یکی از دلایل این نظریه است. همچنین صوفیان نیز در گسترش زبان فارسی در بالکان نقش فراوانی داشتند. در قرنهای بعد؛ به دلیل نفوذ گسترده زبان فارسی در آناتولی و سپس امپراطوری عثمانی، پارسی به متصرفات عثمانیان در بالکان که آنرا روم ایلی می نامیدند گسترش یافت. (بوسنی هرزگوین، صربستان و مقدونیه کنونی) در بوسنی و هرزگوین فارسی مدت زمان مدیدی رسمی بود و از کانون های ادب فارسی به شمار می رفت و همچنین نیز بیش از ۱۷۰۰ کلمه فارسی در زبان بوسنیایی بکار می رود. از برجسته ترین ادیبان این دوره می توان از احمد سودی بوسنوی نام برد که دیوان حافظ و گلستان سعدی را به ترکی ترجمه کرد. چین. در دوره سلطنت مغولان فارسی زبان دیوانی در بسیاری از نقاط چین بود و بسیاری از مردم آن منطقه در چین ساکن شده بودند. علاوه بر این، سلسله یوان از روابط نزدیک با حاکمان
ایل خانی ایران برخوردار بود و جوامع مسلمان در چین نیز شامل تعداد زیادی از ایرانیان و فارسی زبانان آسیای غربی بودند بنابراین سه زبان رسمی به رسمیت شناخته شده اداره و آموزش یوان چینی، مغولی و فارسی بودند. اصطلاحات hui-hui-wen (به زبان انگلیسی «زبان hui-hui»، اصطلاحی که به مسلمانان آسیای مرکزی و غربی اشاره دارد)، pu-su-lu-man-zi (زبان مسلمانان) و yi-si-ti-fei-wen (زبان برگزیده، احتمالاً &lt; Ar. eṣṭefāring , "choing» یا «choing» «اسلامی»، زبان یوان شی، ص ۲۱۹۰، ص ۸۵–۸۶) که احتمالاً همه به زبان فارسی است. بر روی برخی از لوح های حفظ شده (pai-zi "برچسب، علامت تجاری") و وزن های مسی صادر شده توسط دولت مغول، چهار کتیبه موازی به ترتیب به زبان های فارسی، چینی، اویغوری-مغولی و چینی با الفبای hPhags-pa (برگرفته از الفبای تبتی اما اقتباس شده با سیستم صوتی چینی) وجود دارد. در میان سنگ قبرهای معاصری که در کوان ژو، هانگ ژو و یانگ ژو کشف شده و به زبان عربی کتیبه شده اند، بسیاری از نسباً (اسم های منسوب) متعلق به پارسی ها هستند. مارکو پولو جهانگرد ونیزی از زبان فارسی برای اتباط گیری در چین استفاده می کرده است که این نشان از گستر
دگی فارسی در چین است. ایلخانان اسلام را پذیرفتند و زبان فارسی را بعنوان زبان رسمی بکار گرفتند. دودمان یوآن. در دوران دودمان یوان، زبان فارسی به زبان اصلی در آسیای میانه بدل شد. اردوی زرین. زبان فارسی بدون آنکه روابط دیپلماتیکی با ایران وجود داشته باشد ؛ بعنوان زبان میانجی در قلمروی بسیار وسیع اردوی زرین بکار می رفت. تایلند. در قرن هفدهم و مقارن دوره صفویه ارتباطات فراوانی میان ایرانیان و سلسله صفویه و حکومت تایلند پادشاهی آیوتایا ایجاد شد. مذهب شیعه در آن کشور گسترش یافت و زیان فارسی در قره هفدهم بعنوان زبان دیپلماتیک این سلسله بکار برده می شد. اندونزی. زبان اندونزیایی بیش از ۳۵۰ وام وازه فارسی دارد که نشان از کاربرد فارسی و ارتباط فارسی زبابان با جنوب شرق اسیاست خصوصاً در دوران امپراتوری سریویجایا.
باشگاه فوتبال دپورتیوو مارکوئنزه یا به زبان ساده مارکوئنزه، یک باشگاه فوتبال حرفه ای گواتمالایی است که در سن مارکوس، شهرستان سن مارکوس واقع شده است. آنها در لیگ ناسیونال، بالاترین سطح فوتبال گواتمالا، رقابت می کنند. ورزشگاه خانگی آنها ورزشگاه مارکوئسا ده لا انسنادا است.
باشگاه فوتبال مونیسیپال پرز زلدون یک تیم فوتبال کاستاریکایی است که در لیگ برتر کاستاریکا بازی می کند.
لالایان (زبان ارمنی: ), یکی از نام های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می باشد.
انتخابات فدرال بعدی آلمان در تاریخ ۲۵ مارس ۲۰۲۹ یا قبل از آن برای انتخاب اعضای بیست و دومین بوندستاگ برگزار می شود. پیش زمینه. تعیین تاریخ. قانون اساسی و قانون انتخابات فدرال مقرر می دارد که انتخابات عادی فدرال باید در روز یکشنبه یا در تعطیلات ملی نه زودتر از ۴۶ و نه دیرتر از ۴۸ ماه پس از شروع اولین جلسه قانونگذاری برگزار شود. بوندستاگ بیست و یکم اولین جلسه خود را در ۲۵ مارس ۲۰۲۵ برگزار می کند که در تاریخ های احتمالی زیر انتخابات برگزار خواهد شد: تاریخ دقیق آن در زمان مناسب توسط رئیس جمهور آلمان مشخص خواهد شد. در صورتی که رئیس جمهور آلمان بوندستاگ را منحل کند و انتخابات زودهنگام را تعیین کند، انتخابات فدرال زودتر برگزار می شود. آنها فقط می توانند این کار را تحت دو سناریو ممکن که توسط قانون اساسی توضیح داده شده است انجام دهند. انتخاب ناموفق صدراعظم: اگر بوندستاگ تا پانزدهمین روز پس از اولین رای گیری نتواند صدراعظم را با اکثریت مطلق اعضای خود انتخاب کند، رئیس جمهور مختار است یا نامزدی را که در آخرین رای گیری اکثریت آرا را به دست آورده است به عنوان صدراعظم منصوب کند یا بوندستاگ را منحل کند (مطابق با ماده ۶۳ قانو
ن اساسی). رای اعتماد از دست رفته صدراعظم: صدراعظم حق دارد برای رأی اعتماد به او پیشنهادی به بوندستاگ ارائه کند. اگر این پیشنهاد با شکست مواجه شود، صدراعظم گزینه های مختلفی برای اقدام دارد، از جمله درخواست از رئیس جمهور برای انحلال بوندستاگ. رئیس جمهور در رد یا قبول این درخواست مختار است (مطابق ماده ۶۸ قانون اساسی). در هر دو مورد، انتخابات فدرال باید در روز یکشنبه یا تعطیلات ملی حداکثر ۶۰ روز پس از انحلال برگزار شود. هیچ انتخاباتی در حالت دفاعی نمی تواند برگزار شود. اگر این یک دوره قانونگذاری را طولانی کند، انتخابات جدید باید حداکثر تا شش ماه پس از پایان دولت دفاعی برگزار شود. نظام انتخاباتی. آلمان از سیستم نمایندگی تناسبی ترکیبی استفاده می کند، سیستمی از نمایندگی تناسبی که با عناصر رای گیری در مرحله اول ترکیب شده است. هر انتخاب کننده دو رای دارد: یک رای حوزه انتخابیه (رای اول) و یک رای فهرست حزبی (رای دوم). تنها بر اساس اولین آراء، ۲۹۹ عضو در حوزه انتخابیه تک عضو با رای گیری اول و دوم انتخاب می شوند. توزیع متناسب کرسی ها بین احزاب بر اساس آرای دوم محاسبه می شود. کرسی هایی که یک حزب از طریق آرای دوم به دست آور
ده است، بسته به اینکه حزب در هر ایالت چند درصد رای کسب کرده است، سپس به صورت داخلی بین ایالت ها توزیع می شود (روش Sainte-Laguë هم برای توزیع کرسی ها بین احزاب و هم برای توزیع داخلی کرسی های یک حزب در بین ایالت ها استفاده می شود). در بیشتر موارد، تعداد حوزه هایی که یک حزب در یک ایالت خاص به دست آورده است دقیقاً با تعداد کرسی هایی که حزب در آن ایالت استحقاق آن را دارد مطابقت ندارد. این به دو روش مختلف متعادل می شود: با این حال، برای واجد شرایط شدن برای هر کرسی، یک حزب یا باید سه حوزه انتخابیه تک عضوی را از طریق رای اول به دست آورد یا از آستانه 5 درصد آرای دوم در سراسر کشور فراتر رود. با این حال، این امر در مورد نامزدهای مستقل حوزه انتخابیه صدق نمی کند: آنها همیشه در صورت پیروزی در حوزه انتخابیه خود وارد بوندستاگ می شوند. کرسی های تخصیص یافته به این ترتیب از عدد پایه ۶۳۰ کسر می شود، زمانی که اختیارات بین احزاب توزیع می شود. علاوه بر این، آرای دوم رأی دهندگانی که یک نامزد مستقل موفق را انتخاب کرده اند، هنگام محاسبه تعداد اختیارات در نظر گرفته نمی شود (اگرچه برای آستانه ۵ درصد است). احزاب نماینده اقلیت های ملی به
رسمیت شناخته شده (در حال حاضر دانمارکی ها، فریسی ها، سوربی ها و رومنی ها) هم از آستانه ۵ درصدی ملی و هم از بند دستوری اصلی معاف هستند، اما همچنان باید واجد شرایط سطح دولتی باشند. تنها حزبی که تاکنون توانسته است از این ماده در سطح فدرال بهره مند شود، انجمن رای دهندگان شلسویگ جنوبی است که نماینده اقلیت های دانمارکی و فریزی ها در شلسویگ-هولشتاین است و توانست در سال های ۱۹۴۹، ۲۰۲۱ و ۲۰۲۵ یک کرسی به دست آورد. قانون انتخابات شرح داده شده در اینجا در سال ۲۰۲۳ تصویب شد و برای اولین بار در انتخابات ۲۰۲۵ مورد استفاده قرار گرفت. در آن زمان، فراکسیون اتحادیه به ویژه از جنبه جدید به اصطلاح پوشش رأی دوم انتقاد کرد و قصد دارد قانون انتخابات را مجدداً اصلاح کند تا همه برندگان حوزه انتخابیه یک بار دیگر مانند قبل از سال ۲۰۲۳ یک کرسی کسب کنند. بنابراین ممکن است این قانون انتخاباتی قبل از انتخابات بعدی تغییر کند.
نویسنده مرده است فیلمی به تهیه کنندگی و کارگردانی شهاب حسینی و نویسندگی آرش عباسی است که در آمریکا و به زبان انگلیسی با بازی جیا مورا و جیمز واگنر ساخته شده و در جشنواره های بین المللی حضور داشته است. این فیلم در اسفند ۱۴۰۲ در سینماهای هنر و تجربه با دوبلهٔ فارسی به نمایش درآمد. داستان. یک بازیگر زن مشهور سینما، بعد از سال ها فعالیت در زمینهٔ بازیگری، قصد دارد اولین فیلم سینمایی اش را کارگردانی کند. فیلمنامهٔ فیلم را نویسنده جوانی نوشته است که تجربهٔ زیادی در سینما ندارد. حالا بعد از یک سال، فیلم نامه آماده است و باید ساخته شود، اما نویسنده درست در همین زمان پیشنهادی دارد که مسیر کاری هر دو نفر را به کل عوض می کند.
آسترید سوئد (آسترید صوفیا لوویسا تیرا؛ ۱۷ نوامبر ۱۹۰۵ – ۲۹ اوت ۱۹۳۵) عضوی از خاندان برنادوت سوئد بود که بعدها به عنوان همسر اول شاه لئوپولد سوم، ملکه بلژیک شد. پس از ازدواج با لئوپولد در نوامبر ۱۹۲۶، او عنوان دوشس برابانت را به دست آورد. آسترید از ۲۳ فوریه ۱۹۳۴ تا زمان مرگش در سال ۱۹۳۵ ملکه بلژیک بود. او که به خاطر تلاش های خیرخواهانه اش شناخته می شد، به ویژه بر امور مربوط به زنان و کودکان تمرکز داشت. آسترید و لئوپولد سه فرزند داشتند. دخترشان، ژوزفین-شارلوت، بعدها همسر دوک اعظم لوکزامبورگ شد، در حالی که هر دو پسرشان به عنوان پادشاه بلژیک به تخت سلطنت رسیدند. پسرشان شاه آلبرت دوم اولین دخترش، شاهدخت آسترید بلژیک، را به نام مادرش نامگذاری کرد. ملکه آسترید خواهر شاهدخت مارتا نروژ (همسر پادشاه آینده اولاو پنجم) بود. اوایل زندگی. شاهدخت آسترید در ۱۷ نوامبر ۱۹۰۵ در اقامتگاه آن زمان والدینش، «کاخ آروفورستنس» در میدان گوستاو آدولف در مرکز استکهلم به دنیا آمد. او سومین فرزند و کوچک ترین دختر شاهزاده کارل، دوک وستریوتلند و همسرش، شاهدخت اینگبورگ دانمارک بود. پدرش سومین پسر اسکار دوم، پادشاه سوئد و نروژ، از همسرش، سوفیا
از ناسو بود و برادر کوچکتر پادشاه گوستاو پنجم سوئد بود. مادر آسترید دختر پادشاه فردریک هشتم دانمارک از همسرش، لوئیز سوئد، و خواهر کوچکتر پادشاهان کریستیان دهم دانمارک و هاکون هفتم نروژ بود. آسترید دو خواهر بزرگتر، مارگارتا، شاهدخت آکسل دانمارک، و مارتا، ولیعهد نروژ، و همچنین یک برادر کوچکتر، شاهزاده کارل برنادوت (قبلاً شاهزاده کارل سوئد، دوک اوسترگوتلاند) داشت. آسترید با خواهرانش و برادر کوچکترش در «ویلای بیستروم» (که با نام کاخ شاهزاده کارل نیز شناخته می شود) در جزیره یورگوردن در مرکز استکهلم بزرگ شد تا اینکه در سال ۱۹۲۳، خانواده به دلایل مالی مجبور به ترک خانه شدند. پس از سال ۱۹۰۹، تعطیلات در اقامتگاه تابستانی خانواده «ویلا فریدهم» در کنار براویکن، خلیجی از دریای بالتیک نزدیک نورشوپینگ گذرانده می شد. آسترید با تربیتی سختگیرانه و تجملات اندک بزرگ شد. او در مدرسه شبانه روزی سنت بوتوید، که در آن دروس به فرانسوی تدریس می شد، تحصیل کرد و سپس به مدرسه تکمیلی آکرستروم-سودرستروم رفت، جایی که خیاطی، پیانو، باله و مراقبت از کودکان را آموخت. پس از اتمام تحصیلات، آسترید در یک یتیم خانه در استکهلم کار می کرد و از کودکا
ن مراقبت می کرد. نامزدی و ازدواج. به دلیل موقعیت سلطنتی اش، آسترید به عنوان عروس احتمالی برای تعدادی از شاهزادگان، از جمله ادوارد هشتم آینده و اولاو پنجم آینده نامزد شد. در سپتامبر ۱۹۲۶، نامزدی او با شاهزاده لئوپولد بلژیک، دوک برابانت اعلام شد. پادشاه گفت: «ملکه و من مایلیم ازدواج قریب الوقوع بین شاهزاده لئوپولد، دوک برابانت، و شاهدخت آسترید سوئد را به شما اعلام کنیم. ما مطمئن هستیم که شاهدخت شادی و خوشبختی را برای پسرمان به ارمغان خواهد آورد. لئوپولد و آسترید بدون هیچ فشار یا دلایل دولتی تصمیم گرفته اند زندگی شان را با هم متحد کنند. ازدواج آنها اتحادی واقعی بین افرادی با تمایلات مشابه است.» ملکه الیزابت گفت: «این یک ازدواج عاشقانه است… به مردم ما بگویید. هیچ چیز ترتیب داده نشده است. هیچ ملاحظه سیاسی در تصمیم پسر ما تأثیرگذار نبوده است.» شاهدخت آسترید در ۴ نوامبر ۱۹۲۶ در استکهلم با شاهزاده لئوپولد ازدواج مدنی کرد، و این زوج در ۱۰ نوامبر ۱۹۲۶ در کلیسای جامع سنت میکائیل و سنت گودولا در بروکسل به صورت مذهبی ازدواج کردند. این زوج پس از ازدواج مدنی شان جداگانه به آنتورپ سفر کردند و در بلژیک به هم پیوستند. مراسم از
دواج مذهبی با حضور گروه بزرگی از دوستان و بستگان جوان برگزار شد: شاهدخت فئودورا دانمارک، شاهدخت ماری-ژوزه بلژیک، شاهدخت مارتا سوئد، شاهدخت اینگرید سوئد، آلفهیلد اکلوند، شاهزاده کارل سوئد، شاهزاده گوستاو آدولف سوئد، ولیعهد اولاو نروژ، مارگارتا استال، کنت کلاس اسپاره، آنا آدلسوارد، شاهزاده چارلز بلژیک، کنت فولکه برنادوت، بارون سیگوارد بک-فریس، آن ماری فون اسن، و بارون کارل استرومفلت. شاهدخت آسترید به عنوان هدیه عروسی از دولت بلژیک، تاجی دریافت کرد که توسط جواهرساز بلژیکی Van Bever ساخته شده بود. نسخه اصلی این دیادم، نواری انعطاف پذیر از الماس با طرح سبک زنجیره یونانی است که با ۱۱ الماس بزرگ روی میخ ها تزئین شده است. این سنگ های بزرگ که به تنهایی حدود ۱۰۰ قیراط هستند، نماد نه استان بلژیک و مستعمره سابق بلژیک یعنی کنگو بودند. او بعداً مجموعه ای از قوس های الماس را اضافه کرد تا هر یک از ۱۱ سنگ مستقل را در بر بگیرد. پس از مرگ آسترید، تاج در اختیار شاه لئوپولد قرار گرفت، و همسر دوم او لیلیان، شاهدخت رتی بخش هایی از تاج را می پوشید، اما نه مجموعه کامل جواهرات را، زیرا لیلیان هرگز عنوان ملکه را نداشت. لئوپولد به نفع پ
سرش بودوئن از تاج و تخت کناره گیری کرد؛ هنگامی که بودوئن ازدواج کرد، لئوپولد تاج را به ملکه جدید، فابیولا داد که آن را در روز عروسی اش پوشید. او پس از مرگ بودوئن، این جواهر را تحویل داد تا توسط ملکه پائولا پوشیده شود که پس از کناره گیری همسرش آلبرت، آن را به ماتیلده، ملکه جدید بلژیک داد. دوشس برابانت. دوک و دوشس برابانت ماه عسل خود را در فرانسه جنوبی گذراندند و سپس به بخشی از کاخ سلطنتی بروکسل نقل مکان کردند. پس از دوره ماه عسل، شاهدخت آسترید شروع به یادگیری فرانسوی و هلندی کرد. آسترید به خاطر زیبایی، جذابیت و سادگی اش با شور و اشتیاق توسط بلژیکی ها پذیرفته شد. او به عنوان دوشس برابانت، برای تخفیف انواع مختلف مشکلات کار می کرد. در اکتبر ۱۹۲۷، لئوپولد و آسترید دختری به نام شاهدخت ژوزفین-شارلوت به دنیا آوردند که بعدها دوک اعظم لوکزامبورگ و مادر هانری، دوک اعظم لوکزامبورگ شد. تولد ژوزفین-شارلوت دوره سختی برای آسترید بود، زیرا زنان از خط جانشینی سلطنت محروم بودند. یک سال بعد، او و همسرش از هند شرقی هلند، که اکنون اندونزی است، بازدید کردند. آنها با کشتی "اینسولینده" به آنجا رسیدند. هنگامی که این زوج از سوراکارتا ب
ازدید کردند، آسترید و همسرش جعبه ای با یک خنجر طلایی به عنوان هدیه از دولت هند شرقی هلند دریافت کردند. شاهدخت آسترید جعبه ای با یک بادبزن مرصع به طلا به عنوان هدیه دریافت کرد. مردم محلی نگرش گرم، پرشور و کمتر رسمی شاهدخت آسترید را تحسین می کردند. این زوج از موزه رادیو پوستوکو و سوسیتت هابیپروجو بازدید کردند، جایی که نمایش وایانگ را تماشا کردند. آنها همچنین از سورابایا و بالی بازدید کردند. پس از گذراندن پنج ماه در هند شرقی هلند، این زوج با کشتی "تجریمای" به بلژیک بازگشتند. پس از بازگشت، این زوج به قلعه استویونبرگ نقل مکان کردند. در سپتامبر ۱۹۳۰، آسترید پسری به نام شاهزاده بودوئن به دنیا آورد که در نهایت پادشاه بلژیک شد. آسترید که به عنوان یک لوتری بزرگ شده بود، پس از ازدواج با لئوپولد به کاتولیک گروید. او قبلاً در نظر داشت به کاتولیک تغییر دین دهد، زیرا این دین رسمی بلژیک بود، اما پس از مشورت با کشیش ویلیام همیک که به او گفت صبر کند تا واقعاً باور کند که این دین حقیقی است، تغییر دین خود را به تأخیر انداخت. آسترید در سال ۱۹۳۰ به کاتولیک گروید و به یکی از دوستان نزدیک دوران کودکی اش اعتراف کرد: «روح من آرامش پید
ا کرده است.» در روز تغییر دین آسترید، پدرشوهرش شاه آلبرت اول گفت: «من خوشحالم، بسیار خوشحالم. اکنون تمام خانواده در یک دین متحد شده اند.» در سال ۱۹۳۲، آسترید و همسرش به آسیا و کنگو سفر کردند. طبق نسخه چاپی مه ۱۹۳۳ "دی لوکوموتیف"، عکس های بازدید آنها از هند شرقی هلند به عنوان مجموعه ای در کتابی با عنوان "De Reis van Prins Leopold door Ned-Indie" منتشر شد. پس از بازدید از کنگو، آسترید به دوستش کنتس آنا اسپاره (نام تولد: بارونس آنا آدلسوارد) دربارهٔ مناظر باشکوه سرزمین کنگو و نگرانی هایش دربارهٔ رنج، فقر و مرگ و میر نوزادان که کنگویی ها با آن مواجه بودند، نامه نوشت. دوشس برابانت مادرخوانده دختر آنا اسپاره، کریستینا و دومین دختر خواهرش شاهدخت مارتا، شاهدخت آسترید شد. ملکه. در ۱۷ فوریه ۱۹۳۴، شاه آلبرت اول در یک حادثه کوهنوردی در مارش-له-دام، بلژیک درگذشت. لئوپولد و آسترید پادشاه و ملکه جدید بلژیک شدند. در همان سال، سومین فرزند لئوپولد و آسترید به دنیا آمد. او به افتخار پدربزرگش "آلبرت" نامگذاری شد و در نهایت پس از برادرش بودوئن به عنوان پادشاه بلژیک به سلطنت رسید. پادشاه کنونی بلژیک، فیلیپ، پسر آلبرت است. آسترید ب
ه عنوان ملکه بلژیک، وقت خود را صرف تربیت فرزندانش و ترویج امور اجتماعی می کرد که او را با بلژیکی ها در تماس قرار می داد. او نگران وضعیت زنان، کودکان و افراد محروم بود. در طول یک بحران اقتصادی در بلژیک در سال ۱۹۳۵، او از طریق نامه ای سرگشاده که به عنوان «درخواست ملکه» منتشر شد، جمع آوری لباس، پول و غذا برای فقرا را سازماندهی کرد. ملکه آسترید همچنین از مناطق فقیرنشین بلژیک بازدید می کرد. ملکه آسترید به ویژه به آموزش رسمی زنان در زمینه مراقبت از کودکان و مراقبت های بهداشتی علاقه مند بود. او همچنین از آموزش دختران جوان به عنوان خیاط برای بهبود فرصت های شغلی آنها حمایت می کرد. او از مؤسسات خیریه کاتولیک، مانند خواهران سنت وینسنت دو پل، و سازمان های لیبرال، مانند "فدراسیون خانه های بلژیکی" حمایت می کرد. او همچنین به مدافعان حقوق زنان مانند بارونس مارت بوئل، رئیس شورای ملی زنان بلژیک دیدار می داد. در مه ۱۹۳۵، ملکه آسترید حامی هفته شیر شد، تلاشی برای تشویق بلژیکی ها به نوشیدن نوشیدنی های سالم. او گاتین دو پارک، یکی از درباریانش را مأمور کرد تا پس از تحقیقات دقیق، گزارشی مفصل دربارهٔ مقررات شیر در کشورهای خارجی تهیه ک
ند. ملکه آسترید اغلب کارهای خیریه را به عنوان بخشی از کمیته امداد انجام می داد. سرگرمی ها و شخصیت. ملکه آسترید شخصیتی گرم، دوستانه، اجتماعی و جذاب داشت. به گفته دوستش کنتس آنا اسپاره، آسترید زنی خجالتی و ناامن بود - وضعیتی که او معتقد است ممکن است تحت تأثیر علاقه بیشتر مادر آسترید به خواهر بزرگترش مارتا قرار گرفته باشد. ظاهراً زنی خجالتی و شکننده، آسترید می توانست هنگامی که باید از عزیزی که مورد ظلم قرار گرفته دفاع می کرد، سرسخت و جدی باشد. او هنر مردمی سوئد را جمع آوری می کرد و از ورزش هایی مانند شنا، اسکی، کوهنوردی، سوارکاری و گلف لذت می برد. مرگ. در اوت ۱۹۳۵، پادشاه و ملکه به صورت ناشناس به خانه تعطیلات خود، "ویلا هاسلیهورن" در هورو، در ساحل دریاچه لوسرن، سوئیس رفتند. ژوزفین-شارلوت و بودوئن با والدین خود سفر کردند، در حالی که شاهزاده آلبرت یک ساله در بروکسل ماند. در ۲۹ اوت ۱۹۳۵، پادشاه و ملکه برای آخرین پیاده روی در کوه ها قبل از بازگشت به خانه رفتند. راننده آنها در عقب اتومبیل کروکی پکارد وان-تونتی نشسته بود؛ پادشاه رانندگی می کرد و ملکه به نقشه نگاه می کرد. حدود ساعت ۹:۳۰ صبح ملکه چیزی را به همسرش نشان د
اد که باعث شد او از جاده چشم بردارد. اتومبیل از جاده خارج شد، از یک شیب تند پایین رفت و با یک درخت گلابی برخورد کرد. ملکه آسترید در تلاش برای پریدن از ماشین، در خود را باز کرده بود اما هنگام برخورد به بیرون پرتاب شد و پس از برخورد سرش با تنه درخت، فوراً جان باخت، در حالی که اتومبیل به درخت دوم برخورد کرد. او تنها ۲۹ سال داشت. ملکه آسترید در مقبره سلطنتی در کلیسای بانوی ما در لاکن، بروکسل، در کنار همسرش، شاه لئوپولد سوم، و همسر دوم او، لیلیان، شاهدخت رتی به خاک سپرده شده است. میراث. فرهنگ عامه. ، مورخ سوئیسی، توصیف می کند که چگونه ملکه آسترید وارد فولکلور بلژیک و سوئیس شد. ماه ها پس از مرگش، زوج های تازه ازدواج کرده گل هایی به محل مرگ ملکه می آوردند. بازدیدکنندگان نمازخانه نیز تاج گل و شمع می آوردند. بازدیدها در جشن های همه قدیسین و ارواح به اوج خود می رسید. ملکه به عنوان نماد زیبایی، مهربانی، عشق، ازدواج و به عنوان یک الگوی کاتولیک توصیف می شد. شهردار کوسناخت به سفیر بلژیک در سوئیس گفت: «این زوج ها از سراسر کانتون به زیارت اینجا می آیند. این زوج های جوان تازه ازدواج کرده، در لباس عروسی، که شما دیدید از محلی ک
ه ملکه آسترید درگذشت بازدید می کنند، حمایت او را طلب می کنند. ملکه جوان شما بخشی از افسانه سوئیس شده است؛ او برای مردم ما، که او را در قلب هایشان تقدیس کرده اند، نماد عشق مادرانه و وفاداری زناشویی است.» یادبودها. در سال ۱۹۳۵، مقامات پستی بلژیک تمبر پستی با تصویر او که با خط سیاه مشخص شده بود، منتشر کردند. این به عنوان انتشار "سوگواری آسترید" شناخته می شود. بعداً در همان سال، مجموعه ای از تمبرهای صندوق ضد سل با همان طرح منتشر کرد. در منطقه هشتم پاریس به یاد او نامگذاری شد. یک نمازخانه یادبود به نام "نمازخانه آسترید" در محل تصادف در سوئیس ساخته شد. دولت سوئیس یک سال پس از مرگ آسترید، زمین را به بلژیک اهدا کرد و نمازخانه به سبک کلیسای روستایی والون ساخته شد. این نمازخانه به مقصدی برای گردشگران سوئدی و بلژیکی تبدیل شده است. "صلیب پادشاه"، که در محلی ساخته شده که ملکه در آغوش همسرش جان داد، از گرانیت سوئدی ساخته شده است. موزه ای در نزدیکی آن، تصاویر و یادگاری های این رویداد، از جمله تکه ای از شیشه جلو و تنه درخت گلابی را نگهداری می کند. خود درخت پس از طوفانی در سال ۱۹۹۲ سقوط کرد. اتومبیل به درخواست پادشاه در قسمت
عمیق دریاچه لوسرن غرق شد. یک بنای یادبود توسط معمار پل بوندوئل در لاکن، بلژیک ساخته شد و در ۲۱ ژوئیه ۱۹۳۸ افتتاح شد. این ساختمان که به سبک نئوکلاسیک متأخر است، رو به کلیسای بانوی ما در لاکن و پشت به کاخ لاکن دارد. در همان سال، به ابتکار جبهه محلی کهنه سربازان، مجسمه برنزی نیم تنه ملکه توسط مجسمه ساز ویکتور روسو در پارک ویسترزه در کور-سن-اتین، بلژیک نصب شد. خیابان آسترید در باغ گیاه شناسی بوگور در اندونزی در زمانی که او با همسرش در سال ۱۹۲۸ در ماه عسل بود، به نام او نامگذاری شد. این خیابان با نمایش های دیدنی گل های اختریان به رنگ های مختلف تزئین شده است. کیک لایه ای سوئدی کیک پرنسس به افتخار آسترید و دو خواهرش زمانی که کودک بودند، نامگذاری شد. نام ها. چهار نفر از نوادگان او به افتخار او آسترید نامیده شدند: نوه هایش شاهدخت ماری-آسترید لوکزامبورگ، شاهدخت آسترید بلژیک، نتیجه اش شاهدخت ماری-آسترید لیختن اشتاین و نتیجه نتیجه اش آرشیدوشس آنا آسترید اتریش-استه. خواهرزاده اش شاهدخت آسترید نروژ (بعداً خانم فرنر) نیز به افتخار او نامگذاری شد. اولین دختر همسرش شاه لئوپولد سوم با همسر دومش لیلیان بائلز، شاهدخت ماری-کریستی
ن دافنه آسترید الیزابت لئوپولدین بلژیک (متولد ۱۹۵۱)، به نام او نامگذاری شد.
زنان در فرهنگ مازندرانی از جایگاه ویژه ای برخوردار هستند. زن در فرهنگ مردم مازندران همانند سایر اقوام ایرانی، مظهر مهربانی، عطوفت و انسانیت است. افزون بر آن زن مازندرانی به ویژه در روستاها، مزارع و کشتزارها، همراه ثابت قدم همسرش است و همسرداری و تربیت و پرورش فرزندان بخشی از وظایف او به شمار می آید. زنان در شمال ایران در دوران قدیم هم چون مردان به کار و کوشش و تمرین جنگ می پرداختند و دوش به دوش آنان بیشترین مسئولیت را به عهده می گرفتند، چنان که تاریخ و جغرافیا نویسان دوران باستان از زنان شمال ایران با خصوصیاتی هم چون مردان یاد کرده اند. از تعصب و غیرت و شجاعت زنان مازندرانی و صراحت گفتار آن ها به مردانشان در زمان یعقوب لیث می توان یاد کرد. پوشاک زنان مازندرانی. پوشاک مازندرانی و به ویژه پوشاک زنان مازندرانی نشانگر فرهنگ عفاف و حجاب در سرزمین های شمالی کشور باستانی ایران است و از گذشته های دور در میان آثار و اشیای عتیقه به دست آمده قابل شناسایی است. به طور مثال طرح و چهره بانوی گیلک که بر روی جام پوشیده مفرغی به دست آمده نشان می دهد که زنان سرزمین گیلان، روسری بزرگی بر سر می گذاشتند و با پیشانی بندی که از روی
پیشانی عبور می کرد و در پشت سر گره می خورد، روسری را روی سر نگاه می داشتند. دیرینه این جام مفرغی که در تپه مارلیک از دل خاک به دست آمده، به ۳ هزار سال پیش بازمی گردد. پوشاک زنان مازندران در رنگ های شاد و زیبای طبیعت به طور کامل پوشیده و جذاب است و رنگ هایش الهام گرفته از طبیعت مصفای این دیار بوده است. مهم ترین لباس زنان مازندرانی شلیته یا چرخی شلوار از جنس پارچه ابریشمی و کتان های ظریف یک رنگ که معمولاً دورادور لبه پایین آن را با نوار سیاه رنگی تزیین می کردند و به آن سیاهیک می گویند. در تندیس های به دست آمده از دورهٔ اشکانیان مجسمه زنی با شلیته ای بلند و پیراهنی نیمه کوتاه وجود دارد. در حال حاضر از شلیته هنگام جشن ها و برای رقص های محلی استفاده می شود. زن مازندرانی در آیین ها. شب یلدا یا به زبان محلی چله شو؛ شب فرهنگی زنانه در مازندران است. کارشناسان فرهنگی علت دست نخورده ماندن نام چله شو در مازندران را با وجود گرایش شدید جوانان و نوجوانان این خطه به فارسی گویی، در ماهیت زنانه و مادرانه بودن این سنت می دانند. چله شو در مازندران به لحاظ مناسکی هم تا حدود زیادی دست نخورده مانده است و برخلاف بسیاری از مناطق کشور
، آنان که یلدا را همچنان پاس می دارند به مناسک سنتی آن هم به ویژه در بخش خورد و خوراک پایبند هستند. یلدا در مازندران بدون ایفای درست نقش مادران بی معنا و محتوا می شود و شاید به همین دلیل است که همچنان نام چله شو از زبان ها نیفتاده و حتی جوانان و نوجوانان هم بر حفظ این نام تأکید دارند. زن در افسانه های مردم مازندران. زن در افسانه مازندران مهربان، منطقی، وفادار و سخت کوش جلوه می کند. مکر و حیله که در افسانه های ملل به عنوان ویژگی زنان برشمرده شده است، در افسانه های مازندران بسیار کم رنگ است. تنها در جایگاه نامادری در افسانه ها، نماد مکر و فریب است (افسانه های سه خواهر، گل نار، اسب دریایی و ملک ابراهیم). در افسانه هایی با موضوع شهسواری، زنان نیز گاهی لباس مردانه می پوشند و به کارهای قهرمانی دست می زنند (افسانهٔ بچه خراسانی). بعضی از افسانه ها نیز بسیار قدیمی هستند، اما در گذر از سده ها و هزاره ها، با عناصر جدید آمیختگی پیدا کرده اند (افسانهٔ گیس زرین و کاکل زرین). شاید بتوان از حضور ایزدبانو و موجودات موهوم زنانه در باور مردم مازندران نمونه های دیگر باورهای مردم این خطه در قالب خیر و شر بیان کرد که در قالب زنان
جلوه می کند. به عنوان نمونه افسانه تقابل آل با آناهیتاست که در این افسانه آل در چهره یک زن موجود افسانه ای شرور و دشمن زایندگی معرفی می شود و این در حالیست که در مقابل آن آناهیتا ایزدبانوی اساطیری که سرچشمه زندگی قرار می گیرد. آل در باور مردم این منطقه موجود افسانه ای است که در صحراها و چشمه ها زندگی می کند و دشمن زنان تازه زا (زائو) است. زن در ترانه های مازندران. زن در بیشتر ترانه های مازندران حضور دارد. از آنجایی که معیشت مردم مازندران بر کشاورزی بنا شده بود، کار در طبیعت زیبا و سرسبز مازندران سبب آفرینش ترانه های دلنشینی از سوی زنان و مردان مازندرانی شده که امروزه به «کارآوا» معروف است. در سروده های عاطفی و عاشقانه، زن جایگاه نخست را دارد. در اجرای شعرهای آیینی مثل واوارون (نیایش قطع باران) نیز زنان صحنه گردان اصلی هستند و لالایی و نواجش نیز ترانه های خاصی هستند که خالق آن زن است. صنایع دستی زنان مازندران. صنایع دستی مازندران یکی از اصیل ترین و شاخص ترین صنایع دستی ایران است و قدمت آن به درازای تاریخ است. از صنایع دستی موجود در استان مازندران می توان به قالی بافی، گلیم بافی، جاجیمچه بافی، بافت گلیچه، چوقا،
شمد و ملحفه، سوزن دوزی، و چاپ سنتی سفالگری و سرامیک سازی، فراورده های پوست و چرم، هنرهای مرتبط با فلز، هنرهای مرتبط با چوب، حصیر بافی، طراحی سنتی و نگارگری، صحافی و جلدسازی سنتی، صنایع دستی دریایی و عروسک سازی اشاره کرد.