Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
الیت ها. ماگه رحمانی از نخستین زنان نویسنده در افغانستان بود که با انتشار داستان های کوتاه در مطبوعات دههٔ ۱۳۲۰ خورشیدی شناخته شد. او در کنار نویسندگی، در حوزهٔ آموزش و ترجمه نیز فعال بود. مدتی به عنوان معلم زبان و سپس مترجم زبان روسی و فرانسوی در کابل کار کرد و بعدها در دفاتر سازمان ملل متحد به عنوان مترجم فعالیت داشت. او از معدود زنانی بود که در نیمهٔ قرن بیستم در عرصهٔ فرهنگی و مطبوعاتی افغانستان حضور جدی داشت. آثار. نخستین داستان او با عنوان «دوست بدبختم» در سال ۱۳۲۷ خورشیدی منتشر شد. پس از آن، داستان های کوتاه دیگری از او از جمله «حسرت زندگی»، «معلمهٔ تاریخ»، «حسن و خرد» و «آرزوهای بی نتیجه» در نشریهٔ آریانا به چاپ رسید. محور اصلی آثار او مسائل اجتماعی و تربیتی زنان و دختران بود. در سال ۱۹۹۸ میلادی نیز زندگی نامهٔ خود را نگاشت که بخشی از آن به تجربه های شخصی و مهاجرتش اختصاص دارد.
استفانو سیلینتی (؛ ۱۷ ژانویه ۱۸۹۸ – ) یک بانکدار و سیاستمدار ایتالیایی بود که از ۱۸ ژوئن تا ۱۲ دسامبر ۱۹۴۴ به عنوان وزیر دارایی خدمت کرد. او تا زمان مرگش چندین سمت بانکی بر عهده داشت. زندگی اولیه و تحصیلات. سیلینتی از یک خانواده روشنفکر بورژوازی بود. او در ۱۷ ژانویه ۱۸۹۸ در ساساری به دنیا آمد. پدرش آلبرتو سیلینتی وکیل و مادرش فرانچسکا کونتی بود. او در سال ۱۹۲۱ مدرک حقوق گرفت. دوران کاری و فعالیت ها. پس از پایان دبیرستان، سیلینتی در یک بانک محلی در ساساری مشغول به کار شد. او در جنگ جهانی اول به عنوان ستوان دوم خدمت کرد و در ژوئیه ۱۹۱۸ به خاطر فعالیت هایش در جنگ توسط پادشاه ایتالیا مدال گرفت. او یکی از بنیان گذاران حزب کنش در ساردینیا بود. در ۱۹۲۳ او در بانک زمین ساردینیا شروع به کار کرد و در ۱۹۴۵ به معاون مدیرکل آن منصوب شد. در ۱۹۲۵ به رم رفت و با روزنامه هایی چون "ایل موندوی" و "ایل بکو جیالو" همکاری کرد. در ۱۹۲۹ همراه با ریکاردو بائر، اوگو لا مالفا و رافائل ماتیولی در تأسیس جنبش مقاومت ضد فاشیستی جیستیزیا ئه لیبرتا (GL) مشارکت داشت. در ۱۹ نوامبر ۱۹۴۳ توسط شوتزاشتافل دستگیر و در زندان رجینا کوئلی زندانی شد. ا
و به کمک همسرش اینس، که در مبارزه مخفی علیه ایتالیای فاشیستی فعال بود، از زندان گریخت. به همین دلیل از قربانی شدن در کشتار آردئاتینه که چند روز بعد در ۲۴ مارس ۱۹۴۴ رخ داد نجات یافت. او در ژوئن ۱۹۴۴ به کابینه ایوانو بونومی به عنوان وزیر دارایی پیوست و تا دسامبر همان سال در این سمت باقی ماند. از اول مارس تا ۱۰ دسامبر ۱۹۴۵، سیلینتی به عنوان کمیسر بانکا آی ام آی کار کرد و سپس رئیس آن شد. همان سال عضو شورای ملی شد. افزون بر این، در سپتامبر ۱۹۴۵ به ریاست انجمن بانکداری ایتالیا منصوب شد و تا سال ۱۹۷۱ این سمت را بر عهده داشت. زندگی شخصی و مرگ. سیلینتی در سپتامبر ۱۹۲۴ با اینس برلینگوئر، خواهر سیاستمدار ماریو برلینگوئر، ازدواج کرد. آنها یک پسر و سه دختر داشتند: سرجیو (۱۹۲۶–۲۰۲۰)، لینا، لورا و فرانچسکا. سیلینتی در ۵ آوریل ۱۹۷۱ در رم درگذشت.
پناهگاه بانوی ما در پولزی، که به نام پناهگاه سانتا ماریا دی پولسی یا بانوی کوهستان نیز شناخته می شود، یک پناهگاه مسیحی در قلب کوه های آسپرومونته، نزدیک سنت لوک در کالابریا، جنوب ایتالیا است. این مکان در سال ۱۱۴۴ توسط راجر دوم تأسیس شد. کلیسا و صومعه در پایین یک دره با ارتفاع ۸۶۵ متر و در محاصره کوه های بلند در سمت شرقی مونتالتو (۱٬۹۵۵ متر)، بلندترین قله آسپرومونته، واقع شده اند. رسیدن به این پناهگاه دشوار است و تا چند سال پیش، تنها با پای پیاده می شد به پولزی رسید. صومعه و کلیسا. این پناهگاه یک صومعه راهبان باسیلیایی است – یکی از معدود صومعه های بازمانده در کالابریا. کلیسا دارای سه ناو است؛ ناو مرکزی سقف شش ضلعی کلاسیک دارد که با ورقه های طلای خالص تزئین شده است. قوس ها که بر روی ستون های مستحکم استوار هستند، توسط صنعتگران محلی با گچ بری های زیبا تزئین شده و صحنه های نقاشی شده روی دیوارها زندگی و معجزات مریم مقدس را به تصویر می کشند. مجسمه اصلی مریم در قرن ۱۶ توسط یک هنرمند سیسیلی از توفا تراشیده شده و رنگ آمیزی شده است؛ چشمان سیاه و سفید آن به گونه ای طراحی شده اند که بیننده را دنبال می کنند. مجسمه دوم بانوی
کوهستان در یک طاقچه مرمری سفید نگهداری می شود. هر سال در روز ۲ سپتامبر، روز جشن او، مجسمه توسط تعداد زیادی از مردم در مراسم عبور حمل می شود. هر پنجاه سال یک رویداد ویژه در پولزی برگزار می شود: تاج گذاری مجسمه مریم بر روی محراب اصلی که اولین بار در سال ۱۸۶۰ توسط پدر ارشد، دومینکو فرا، به مناسبت سیصدمین سال ورود مجسمه به پناهگاه انجام شد. فرقه و زیارت. ریشه های پرستش در پولزی به پیش از دوران قرون وسطی بازمی گردد، به اعتقاد باستان شناسان. آن ها پیناکس ها یا آثار سفالی نذرگونه ای از دوران پیش از روم پیدا کرده اند که توسط ساکنان مستعمره یونانی لوکری ساخته شده اند و نشان دهنده وجود یک فرقه باروری زنان مرتبط با پرسفونه است. پس از ورود مسیحیت به ایتالیا، راهبان باسیلی در قرن ۷ یک صومعه برای برگزاری مراسم یونانی در تجلیل از مریم تأسیس کردند تا اینکه کلیسای کاتولیک رومی آن ها را اخراج کرده و مناسک لاتین را در اواخر قرن ۱۵ اعمال کرد. زیارتگاه پولزی سابقه ای کهن دارد و همچنان اهمیت زیادی دارد. زائرانی از سراسر کالابریا و شرق سیسیل برای احترام به مریم به اینجا می آیند و معتقدند باید حداقل یک بار در زندگی به این مکان رجوع
کنند. برخی هنگام آمدن به پولزی احساس می کنند وارد یک «مرز جدید» شده اند. زائران از ژوئن تا نوامبر می آیند، اما جمعیت بین ۳۰ آگوست و ۲ سپتامبر به بیش از ۵۰٬۰۰۰ نفر می رسد. مردم آسپرومونته و مهاجران از کالابریا و مسینا نیز به این زیارتگاه احترام می گذارند. بسیاری از عناصر این زیارتگاه ریشه در مراسم فرهنگ Magna Græcia دارد و آثار آن هنوز در روح و زبان کالابریا دیده می شود؛ افراد مسن در روستاهای اطراف هنوز به گریکو سخن می گویند. تا مدت ها، هنگام بردن مجسمه در مراسم عبور، دانه و گل به اطراف آن پرتاب می شد که باقی مانده ای از پرستش دیمتر و پرسفونه و نماد پیوند بین باروری انسان و زمین است. مراسم با قربانی کردن بز و پختن گوشت آن همراه است و اجرای وحشیانه تارانتلا، رقص محلی، که نمادی باستانی و جهانی برای تجلیل از خدایان است، بخش مهمی از این مراسم است. زائران به پولزی می آیند تا دعا کنند، شکر کنند، درخواست داشته باشند و همچنین آزاد باشند، با هم باشند، برقصند، آواز بخوانند و گوشت بز بخورند. در سال های اخیر، مقامات کلیسا تغییرات زیادی در آیین ها و مناسک سنتی اعمال کرده اند تا همه مظاهر باور مردمی را هم سطح و نرمال کنند.
رویداد فرهنگی. علاوه بر جنبه مذهبی، جشن پولزی یک رویداد فرهنگی مهم برای موسیقی و رقص محلی است. قبل از ساخت جاده به پولزی، مردم ساعت ها یا حتی روزها پیاده می رفتند. در طول زیارت، مردم در مسیر می رقصیدند. زنان معمولاً وعده می دادند که در مسیر برقصند تا لطفی درخواست کنند یا شکرگزاری کنند. به گفته نویسنده کالابریایی کورادو آلوارو در کتاب خود ‘Calabria’ در ۱۹۳۱: «دختران در طول مسیر می رقصند و شب و روز برای مدت زمانی که وعده داده اند ادامه می دهند تا خسته شده یا به دیوار تکیه کنند در حالی که پاهایشان هنوز در حال حرکت است.» جشن پولزی شبیه مراسم های غمگین دیگر نبود که بیماران و ناتوانان به دنبال ترحم و کمک بودند. بیشتر شبیه یک بزم دینی بزرگ و جشن دیونیزی بود که مردم مانند یک پیک نیک عظیم در کوه ها جمع می شدند، غذا می خوردند، کمی دعا می کردند و بیش از همه می رقصیدند. به گفته فرانچسکو پری در کتاب ‘Enough of Dreams’ (۱۹۲۹): «کاروان ها از هر نقطه دره می آمدند، مردم آواز می خواندند و صداهای کوتاه و بلند ‘Viva Maria’ می گفتند و به طور مداوم شلیک می کردند. میان جمعیت اطراف پناهگاه و جنگل مجاور، تیراندازی بی وقفه بود … و بر
همه این هرج و مرج چندصدایی، موسیقی ترکیبی از فلوت، هارمونیکا، ویولن، گیتار و دف باسکی به گوش می رسید.» شرکت کنندگان جشن چند روزی در اطراف پناهگاه می ماندند و در دره اردو می زدند. جشن معاصر بسیار متفاوت است. پیاده روی طولانی تقریباً حذف شده و کسی در مسیر نمی رقصد. مردم اکنون با خودرو و عمدتاً کامیون به پناهگاه می روند و سفر با صدای سرودهای مذهبی از بلندگوهای قابل حمل همراه است. اکثر افراد پس از رسیدن به کلیسا و انجام دعاهای شکرگزاری، بازمی گردند و بیشتر تنها در روز مراسم عبور شرکت می کنند. 'Ndrangheta sanctuary. سران شبکه جنایی کالابریا، هر ساله جلساتی به نام "crimini" در پناهگاه بانوی ما در پولزی برگزار می کنند. از سال ۱۹۰۳، کاپیتان کارابینیری جوزپه پتلا گزارش داده که چند گروه جنایی در این زیارتگاه دیدار کرده اند.چزاره پُلیفْرونی – عضو سابق که شاهد دولت شد – در این جلسات، هر رئیس «باید گزارش تمام فعالیت های سال و مهم ترین رویدادهای قلمرو خود مانند آدم ربایی ها، قتل ها و غیره» را ارائه دهد. رئیس که هر سال انتخاب می شود، مسئول برگزاری جلسات است اما قدرت او در کنترل نزاع های خانوادگی یا اعمال خشونت محدود است. د
ر سال ۱۹۶۹ پلیس جلسه ای به ناماجلاس مونتالتو نزدیک پناهگاه را هدف قرار داد و بیش از ۷۰ نفر از 'ndranghetisti را دستگیر کرد، در حالی که دیگران فرار کردند. اهمیت این جلسه برای اتحاد کل 'Ndrangheta مدتی دست کم گرفته شد. روسای خارج از کالابریا، از کانادا و استرالیا، به جلسات پاییزی پناهگاه پولزی می آیند، نشانه ای که 'ndrine' در سراسر جهان خود را بخشی از یک کل می دانند. در سال ۲۰۰۷، به دلیل ترس و تنش های ناشی از نزاع سن لوکا بین دو گروه رقیب 'Ndrangheta از سان لوکا، تعداد کمتری در جشن مذهبی حضور داشتند.
آلتیرو اسپینلی (۱۹۰۷ – ۱۹۸۶) یک سیاستمدار، نظریه پرداز سیاسی و فدرالیست اروپایی اهل ایتالیا بود که به عنوان یکی از پیشگامان اتحادیه اروپا شناخته می شود. اسپینلی در جوانی کمونیست و فعال ضد فاشیست بود و ده سال توسط رژیم ایتالیا فاشیست زندانی شد. پس از ناامیدی از استالینیسم، در ۱۹۳۷ از حزب کمونیست ایتالیا جدا شد. او در دوران جنگ جهانی دوم در جزیره ونتوتنه زندانی شد و همراه با دیگر سوسیالیست دموکراتیکها، منشور "برای اروپایی آزاد و متحد" (معروف به منشور ونتوتنه) را تدوین کردند که پیش زمینه ای برای فرآیند ادغام اروپا محسوب می شود. اسپینلی نقش برجسته ای در تأسیس جنبش فدرالیست اروپایی داشت و در دهه های اولیه پس از جنگ جهانی دوم بر ادغام اروپا تأثیرگذار بود. بعدها در دهه ۱۹۸۰ به بازراه اندازی این فرآیند کمک کرد. تا زمان مرگش، او شش سال عضو کمیسیون اروپا و ده سال عضو پارلمان اروپا بود. ساختمان اصلی پارلمان اروپا در بروکسل به نام او نام گذاری شده است. دوران کودکی. اسپینلی در رم به دنیا آمد و فرزند پدری سوسیالیست بود. او در ۱۷ سالگی، در ۱۹۲۴ به حزب کمونیست ایتالیا پیوست. پس از ورود به روزنامه نگاری رادیکال، در ۱۹۲۷ دستگی
ر شد و ده سال زندانی و شش سال در تبعید بود. در ژوئن ۱۹۳۹، او همراه با حدود ۸۰۰ مخالف سیاسی دیگر در جزیره ونتوتنه (در لازیو) محبوس شد و در فعالیت های مخفی حزب کمونیست ایتالیا مشارکت یافت. در ۱۹۳۷، او به دلیل مخالفت با استالینیسم، تضعیف ایدئولوژی بلشویک و حمایت از تروتسکیسم از حزب اخراج شد. منشور ونتوتنه. در ژوئن ۱۹۴۱، اسپینلی همراه با زندانی دیگر ارنستو روسی، منشور منشور ونتوتنه را تکمیل کردند. این منشور استدلال می کرد که اگر مبارزه علیه قدرت های فاشیست موفق شود، بیهوده خواهد بود اگر تنها منجر به بازگرداندن نظام قدیمی کشورهای مستقل اروپایی شود، زیرا این وضعیت دوباره جنگ را به دنبال خواهد داشت. این سند خواستار ایجاد یک فدراسیون اروپایی توسط قدرت های دموکراتیک پس از جنگ شد. به دلیل نیاز به پنهان کاری و کمبود منابع، منشور روی کاغذ سیگار نوشته شد و در ته قوطی ای مخفی قرار گرفت و توسط اُرسولا هیرشمان به سرزمین اصلی منتقل شد. سپس در مقاومت ایتالیا پخش شد و بعداً به عنوان برنامه جنبش فدرالیست اروپایی پذیرفته شد. جلسهٔ بنیان گذاری به طور مخفی در میلان در ۲۷/۲۸ اوت ۱۹۴۳ برگزار شد. این منشور در دیگر جنبش های مقاومت در پ
ایان جنگ به طور گسترده ای منتشر شد. رهبران مقاومت از چند کشور در ۱۹۴۴ به طور مخفی در ژنو دیدار کردند که اسپینلی در آن حضور داشت. منشور پیشنهاد ایجاد فدراسیون اروپایی را مطرح کرد تا کشورهای اروپایی به گونه ای به هم متصل شوند که دیگر نتوانند با یکدیگر جنگ کنند. منشور، سرمایه داری امپریالیستی و جنگ های جهانی را محکوم کرد و اعلام کرد که انقلاب اروپایی باید سوسیالیسم باشد و هدف آن رهایی طبقه کارگر و فراهم کردن شرایط زندگی انسانی تر برای آنهاست. با این حال، از فرمول بندی های ایدئولوژیک سوسیالیسم صرف و مالکیت خصوصی افراطی حمایت نمی کرد و معتقد بود مالکیت خصوصی باید مورد اصلاح، محدودیت و بررسی موردی قرار گیرد. طرفدار فدرالیسم. پس از جنگ، اسپینلی با رهبری جنبش فدرالیست اروپایی نقش پیشگامانه ای در مراحل اولیه ادغام اروپا داشت، روش های گام به گام و سلطه بین دولتی را نقد کرد و معتقد بود که احیای کشورهای مستقل بدون هیچ پیوند مشترکی به جز OEEC و شورای اروپا تنها نمادین است. حتی جامعه زغال و فولاد اروپا نیز محدود بود. MFE معتقد بود دولت ها بدون فشار عمومی قدرت ملی خود را رها نخواهند کرد و خواستار تشکیل یک مجمع مؤسسان اروپای
ی برای تدوین قانون اساسی اروپا شدند. اسپینلی منتقد شوروی بود و استدلال می کرد که «تنها زمانی که با یک اروپا فدرال متحد مواجه شود، شوروی متوقف خواهد شد». سیاستمدار اروپایی. پس از بحران شکست EDC و «راه اندازی مجدد» تحت کمیته پل-هنری اسپاک، که به پیمان EEC ۱۹۵۸ منجر شد، اسپینلی با شناخت ناکافی بودن نهادهای EEC و کمبود مشروعیت دموکراتیک، در سال ۱۹۷۰ به عضویت کمیسیون اروپا منصوب شد و مسئولیت سیاست صنعتی اروپا را بر عهده گرفت. او در اولین انتخابات مستقیم پارلمان اروپا در ۱۹۷۹ به عنوان کاندیدای مستقل در فهرست حزب کمونیست ایتالیا شرکت کرد و در طول فعالیتش به دنبال «تحول دموکراتیک و اجتماعی جامعه اروپایی» بود. اسپینلی اعضای پارلمان اروپا هم نظر خود را گرد هم آورد و باشگاه "باشگاه کروکودیل" را تأسیس کرد. این گروه منجر به ایجاد کمیته ای ویژه برای تدوین پیش نویس یک معاهدهٔ جدید شد که در ژانویه ۱۹۸۲ به عنوان «کمیته امور نهادی» تأسیس شد و اسپینلی به عنوان گزارشگر عمومی آن فعالیت می کرد. هدف این بود که پارلمان اروپا نقش مجمع مؤسسان را ایفا کند، هرچند اسپینلی آمادهٔ مصالحه بود تا اکثریت گسترده ای برای فرآیند به دست آید. در ۱
۴ فوریه ۱۹۸۴، پارلمان اروپا گزارش او را تصویب و پیش نویس پیمان تأسیس اتحادیه اروپا را تصویب کرد. این تصمیم با ۲۳۷ رأی موافق و ۳۱ رأی مخالف (۴۳ ممتنع) گرفته شد. پروژهٔ اسپینلی توسط دولت های عضو مدفون شد، اما باعث ایجاد انگیزه برای مذاکرات منجر به قانون واحد اروپایی ۱۹۸۶ و پیمان ماستریخت ۱۹۹۲ شد. این امر با حمایت چندین پارلمان ملی که پیش نویس پیمان را تصویب کردند و رئیس جمهور فرانسه فرانسوا میتران که پس از دیدار با اسپینلی به پارلمان اروپا آمد و از رویکرد آن حمایت کرد، انجام شد. زندگی شخصی. او در سال ۱۹۴۵ با اورسولا هیرشمن، فعال ضد فاشیست آلمانی و مدافع فدرالیسم اروپایی، ازدواج کرد و سه دختر داشت: دایانا، باربارا و سارا. اورسولا از همسر اول خود اوجنیو کولورنی که در سال ۱۹۴۴ توسط نازی ها در رم کشته شد، سه دختر دیگر داشت: سیلوی، رناتا و اوا. اوا کولورنی در هفت سال آخر زندگی اش با اقتصاددان هندی آمارتیا سن ازدواج کرد. بازتاب. اگرچه معاهده های حاصل کمتر از آنچه اسپینلی می خواست بودند، تلاش های او موج جدیدی در ادغام اروپا ایجاد کرد که شامل افزایش قابل توجه قدرت های پارلمان اروپا در سیستم اتحادیه اروپا بود. به افتخار
کارهای او، بزرگ ترین ساختمان مجموعه پارلمان اروپا در اسپیس لوپولد در بروکسل به نام او نامگذاری شد. در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۰، ابتکاری تحت نام گروه اسپینلی برای احیای تلاش ها برای فدرالیزه کردن اتحادیه اروپا تأسیس شد. حامیان برجسته این گروه عبارتند از: ژاک دلور، جوشکا فیشر، دنیل کوهن-بندیت، اندرو داف و المار بروک.
اوا کولورنی (; – ) اقتصاددان و استاد دانشگاه اهل ایتالیا بود. دوران اولیه. اوا کولورنی در سال ۱۹۴۱ در ایتالیا به دنیا آمد و دختر فعالان ضد فاشیسم اوجنیو کولورنی و اورسولا هیرشمن بود. پدرش فیلسوف سوسیالیست بود و مادرش اقتصاددانی آلمانی تبار بود که از آلمان نازی گریخته بود. پدرش در طول جنگ جهانی دوم توسط فاشیست ها کشته شد. مادرش با آلتیرو اسپینلی ازدواج مجدد کرد که پدر ناتنی کولورنی شد. تحصیلات و دوران شغلی. کولورنی در دانشگاه پاویا تحصیل کرد و سپس به تدریس پرداخت. او به هند رفت و در مدرسه اقتصاد دهلی تدریس کرد و سپس به انگلستان نقل مکان کرد. زندگی شخصی. کولورنی با آمارتیا سن رابطه داشت و در سال ۱۹۷۳ به شمال لندن نقل مکان کردند. آن ها در سال ۱۹۷۸ ازدواج کردند و دو فرزند داشتند. پس از تشخیص بیماری سرطان، کولورنی تقریباً دو ترم دیگر به تدریس ادامه داد. او در سال ۱۹۸۵ بر اثر سرطان معده درگذشت. کولورنی به هدایت کارهای سن کمک کرد و توجه او را به «مسائل عملی مهم» جلب کرد. همچنین او به عنوان یکی از تأثیرگذاران بر عموی خود، آلبرت او. هیرشمن شناخته می شود.
ساکرو بوسکو (به ایتالیایی: Sacro Bosco) ( که در زبان ایتالیایی به آن پارک هیولاها و همچنین باغ بومارتزو نیز می گویند، یک مجموعه یادبود به تکلف گرایی است که در بومارتزو، در استان ویتربو، در شمال لاتسیو، ایتالیا واقع شده است. این باغ در طول قرن شانزدهم ساخته شده است. طراحی آن به پیرو لیگوریو و مجسمه هایش به سیمونه موسکینو نسبت داده می شود. این باغ که در کف دره ای جنگلی در زیر قلعه اورسینی واقع شده است، مملو از مجسمه های گروتسک و ساختمان های کوچک در میان پوشش گیاهی طبیعی است. تاریخچه. نام این پارک از مجسمه های عظیم الجثه بسیاری که برخی در بستر سنگ تراشیده شده اند و این چشم انداز عمدتاً بایر را پر کرده اند، گرفته شده است. این پارک به سفارش پیر فرانچسکو اورسینی، ملقب به "ویچینو"، یک کوندوتیرو قرن شانزدهمی و حامی هنر، که بسیار به همسرش جولیا فارنزه (با عمه بزرگ مادری اش جولیا فارنزه، معشوقه پاپ الکساندر ششم، اشتباه گرفته نشود) علاقه مند بود، ساخته شد. هنگامی که همسر اورسینی درگذشت، او دستور ساخت این باغ ها را برای کنار آمدن با غم و اندوه خود داد. در طول قرن نوزدهم و تا اواخر قرن بیستم، این باغ بیش از حد رشد کرد و م
ورد غفلت قرار گرفت، اما پس از آنکه نقاش اسپانیایی سالوادور دالی فیلم کوتاهی دربارهٔ این پارک ساخت و در دهه ۱۹۵۰ نقاشی ای را که واقعاً بر اساس این پارک بود، تکمیل کرد، خانواده بتینی یک برنامه مرمت اجرا کردند که در طول دهه ۱۹۷۰ ادامه یافت. امروزه، این باغ که همچنان ملک خصوصی است، یک جاذبه گردشگری مهم محسوب می شود. توضیحات. سبک. پارک بومارزو نه برای لذت بردن، بلکه برای شگفت زده کردن ساخته شده بود، و مانند بسیاری از آثار هنری تکلف گرایی، نمادگرایی آن مرموز است: به عنوان مثال می توان به مجسمه بزرگی از یکی از فیل های جنگی هانیبال که یک لژیون رومی را له می کند، یا مجسمه سرس که روی زمین خالی لم داده و گلدانی از گل های سبز روی سرش قرار دارد، اشاره کرد. جسمه های عظیم و هولناک به نظر می رسد هیچ نظم منطقی ای نداشته باشند و گویی تقریباً به طور تصادفی در سرتاسر منطقه پراکنده شده اند، «فقط برای رهایی دل» همان طور که یک کتیبه روی ابلیسک ها می گوید. ابیات کنایه ای به زبان ایتالیایی از آنیبال کارو (اولین ابیات از او در سال ۱۵۶۴ است)، بیتوسی و کریستوفورو مادروتزو که برخی از آنها اکنون فرسایش یافته اند، در کنار مجسمه ها حک شده ا
ند. دلیل چیدمان و طراحی باغ تا حد زیادی ناشناخته است؛ لیان لفاور فکر می کند که آنها تصاویری از رمان عاشقانه "Hypnerotomachia Poliphili" هستند. شاید آنها به عنوان نقطه مقابل تقارن و چیدمان بی نقص باغ های بزرگ رنسانس در نزدیکی ویلا فارنیز و ویلا لانته در نظر گرفته شده بودند. در کنار دروازه خروجی رسمی، یک کازینای کج شونده شبیه پاویون، به اصطلاح "کازا پندنته" ("خانه کج") قرار دارد.
باربارا اسپینلی (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل پادشاهی ایتالیا است. باربارا اسپینلی دختر نظریه پرداز فدرالیست سیاسی آلتیرو اسپینلی و اورسولا هیرشمن است که فعال ضد فاشیسم آلمانی-یهودی بود. از ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۹، اسپینلی به عنوان عضو پارلمان اروپا نماینده مرکز ایتالیا بود. اسپینلی به نمایندگی از دی آدر یوروپ، انتخاب شد اما در مه ۲۰۱۵ پس از اعلام اینکه این یک «پروژه شکست خورده» بود، این ائتلاف را ترک کرد. او یکی از بنیان گذاران روزنامهٔ "لا ریپوبلیکا" است. اسپینلی عضو هیئت مشاوره DiEM25 است. زندگی شخصی. او دارای سه خواهر ناتنی مادری بزرگ تر (سیلوی، رناتا و اوا) از ازدواج اول مادرش با اوجنیو کولورنی و دو خواهر دیگر (دیانا و سارا) است. خواهر ناتنی او، اوا کولورنی، اقتصاددان، از ۱۹۷۳ تا زمان مرگش در ۱۹۸۵ با اقتصاددان هندی آمارتیا سن ازدواج داشت. خواهر ناتنی دیگر، رناتا کولورنی، مترجم است.
کدکس حلب (به عبری: כֶּתֶר אֲרַם צוֹבָא، به صورت رومی شده: Keṯer ʾĂrām-Ṣoḇāʾ، به معنای «تاج حلب») یک نسخه خطی صحافی شده قرون وسطایی از کتاب مقدس عبری است. این کدکس در سده دهم میلادی (حدود ۹۲۰) در شهر طبریه و تحت حکومت خلافت عباسی نوشته شد و دقت آن توسط موسی بن میمون تأیید گردید. این نسخه همراه با کدکس لنینگراد، شامل سنت متن مسورایی هارون بن موسی بن عاشر است. این کدکس به مدت پنج قرن در کنیسه مرکزی حلب نگهداری می شد تا اینکه در جریان شورش های ضدیهودی در سال ۱۹۴۷ کنیسه به آتش کشیده شد. سرنوشت کدکس در دهه بعدی نامشخص است: زمانی که در سال ۱۹۵۸ در اسرائیل دوباره پدیدار شد، حدود ۴۰٪ از نسخه خطی ــ از جمله بخش عمده تورات ــ مفقود شده بود و از آن زمان تاکنون تنها دو برگ دیگر بازیابی شده است.[3] فرضیه اولیه مبنی بر اینکه صفحات مفقود در آتش سوزی کنیسه نابود شده اند، به طور فزاینده ای مورد تردید قرار گرفته و این گمانه زنی را برانگیخته است که احتمالاً آن ها در دست افراد خصوصی باقی مانده باشند. بخش باقی مانده از کدکس در «معبد کتاب» در موزه اسرائیل نگهداری می شود. نام. نام عبری این کدکس כֶּתֶר אֲרָם צוֹבָא‎ (Keṯer ʾĂrām-Ṣoḇā
ʾ) است که به «تاج حلب» ترجمه می شود. «کِتِر» به معنای «تاج» است و «آرام-صوباء» (به معنای تحت اللفظی «بیرونِ آرام») شهری کتاب مقدسی است که هنوز شناسایی نشده و در محدوده سوریه کنونی قرار داشته است؛ نام آن از سده یازدهم میلادی توسط برخی منابع ربانی و یهودیان سوری به منطقه حلب در سوریه اطلاق می شد. واژه «کِتِر» ترجمه ای از واژه عربی «تاج» و در اصل واژه فارسی «تاج» است؛ این کدکس تا دوران معاصر نزد مردم محلی «التاج» نامیده می شد. در زبان عربی، اصطلاح «تاج» عمدتاً به عنوان یک عنوان تفخیمی رایج به کار می رفت (زیرا خلفای مسلمان تاج بر سر نمی گذاشتند) و آزادانه برای نسخه های خطی الگو به کار برده می شد. این معنا پس از ترجمه به عبری از بین رفت، زیرا «کِتِر» صرفاً معنای تحت اللفظی «تاج» را دارد. تاریخچه. مرور کلی. جامعه یهودیان قرائی اورشلیم حدود یک قرن پس از نگارش کدکس آن را خریداری کرد. هنگامی که صلیبی ها در سال ۱۰۹۹ به اورشلیم یورش بردند، کنیسه غارت شد. کدکس در ازای فدیه ای سنگین نگهداری شد که این مبلغ با پولی از مصر پرداخت گردید و در نتیجه کدکس به آنجا منتقل شد. این نسخه ابتدا توسط قرائیان و سپس در کنیسه ربانی قاهره ق
دیم نگهداری می شد؛ جایی که موسی بن میمون آن را بررسی کرد و از آن به عنوان متنی که مورد اعتماد همه علمای یهود است یاد کرد. گفته می شود که در سال ۱۳۷۵ یکی از نوادگان موسی بن میمون آن را به حلب، که در آن زمان تحت حاکمیت مملوک بود، آورد و همین امر منشأ نام کنونی آن شد. این کدکس نزدیک به ششصد سال در سوریه باقی ماند. در سال ۱۹۴۷، شورشیانی که از طرح تقسیم سرزمین اسرائیل توسط سازمان ملل متحد خشمگین بودند، کنیسه ای را که کدکس در آن نگهداری می شد به آتش کشیدند. کدکس ناپدید شد و سپس در سال ۱۹۵۸ دوباره پدیدار گردید، زمانی که یهودی سوری، مراد فهام، آن را قاچاقی به اسرائیل برد و به رئیس جمهور وقت، اسحاق بن زوی، تقدیم کرد. مدتی پس از ورود مشخص شد که بخش هایی از کدکس از بین رفته است. کدکس حلب به مؤسسه بن زوی و دانشگاه عبری اورشلیم سپرده شد. این نسخه در حال حاضر (۲۰۱۹) در «معبد کتاب» در موزه اسرائیل به نمایش گذاشته شده است. اسرائیل کدکس حلب را برای ثبت در فهرست بین المللی «یادبود جهانی» یونسکو ارائه داد و این اثر در سال ۲۰۱۵ به ثبت رسید. فدیه از صلیبی ها در سال۱۱۰۰. جامعه یهودیان قرائی اورشلیم کتاب را در فاصله ای میان سال های
۱۰۴۰ تا ۱۰۵۰ از اسرائیل بن سِمحه اهل بصره دریافت کرد. این نسخه تحت مراقبت دو برادر، حزقیا و یوشیا، رهبران دینی قرائی قرار گرفت که سرانجام در سال ۱۰۵۰ به فسطاط (که امروزه بخشی از قاهره قدیم است) مهاجرت کردند. با این حال، کدکس تا اواخر همان سده در اورشلیم باقی ماند. پس از محاصره اورشلیم (۱۰۹۹) در جریان جنگ صلیبی اول، صلیبی ها کدکس را به گروگان گرفتند. نامه هایی در گنیزای قاهره شرح می دهد که ساکنان اشکلون برای «بازخرید ۲۳۰ نسخه خطی کتاب مقدس، صد جلد دیگر و هشت طومار تورات» از صلیبی ها پولی را از مصر قرض گرفتند که ممکن است شامل این کدکس نیز بوده باشد. یک کتیبه یهودی-عربی بر روی نخستین صفحه مفقود شده کدکس بیان می کرد که این کتاب: "«طبق فرمان دینیِ فدیه دادن اسیران، از غنایم شهر مقدس اورشلیم ــ که بازسازی و برپا گردد ــ به جماعت مصری، به کنیسه اورشلیمی ــ که [اورشلیم] در زندگی اسرائیل بازسازی و برپا گردد ــ منتقل شد. مبارک باد کسی که آن را حفظ کند و لعنت باد بر کسی که آن را بدزدد یا بفروشد یا گرو بگذارد. این نسخه هرگز نباید فروخته یا خریداری شود.»" در حلب. جامعه یهودیان حلب به مدت حدود ۶۰۰ سال با جدیت از کدکس محاف
ظت کرد: این نسخه به همراه سه نسخه خطی دیگر کتاب مقدس در یک کمد ویژه (و بعدها در یک صندوق آهنی) در نمازخانه زیرزمینی کنیسه مرکزی حلب نگهداری می شد که تصور می رفت همان غار الیاس باشد. این کدکس مقدس ترین دارایی جامعه به شمار می رفت؛ افراد نیازمند در برابر آن دعا می کردند و سوگندها با آن ادا می شد. جامعه حلب از سراسر جهان یهودیان پرسش هایی دریافت می کرد که در آن ها خواسته می شد جزئیات متنی گوناگون بررسی شود. این پرسش ها در ادبیات پاسخ نامه ها حفظ شد و امروز امکان بازسازی اطلاعات بخش های مفقود را فراهم کرده است. مهم تر از همه، در دهه ۱۸۵۰، شالوم شَخنه یلین دامادش، موسی یوشع کیمخی، را به حلب فرستاد تا اطلاعات مربوط به کدکس را رونویسی کند؛ کیمخی هفته ها نشست و هزاران جزئیات مرتبط با کدکس را در حاشیه یک نسخه خطی کوچک از کتاب مقدس وارد کرد. وجود این کتاب برای پژوهشگران سده بیستم از طریق اثر «עמודי שש» نوشته شموئل شلومو بویارسکی شناخته شده بود و سپس خودِ کتاب در سال ۱۹۸۹ توسط یوسف عوفر کشف شد. با این حال، جامعه حلب دسترسی مستقیم بیگانگان به این نسخه خطی را ــ به ویژه در دوران معاصر توسط پژوهشگران ــ محدود کرده بود. پل
ا. کاله، هنگام بازبینی متن «بیبلیای عبرانیکا» در دهه ۱۹۲۰، تلاش کرد تا یک نسخه عکاسی شده از کدکس به دست آورد، اما ناکام ماند. این امر او را وادار ساخت تا به جای آن از کدکس لنینگراد برای ویرایش سوم استفاده کند که در سال ۱۹۳۷ منتشر شد. تنها پژوهشگر معاصر که اجازه یافت آن را با یک نسخه چاپی معیار از کتاب مقدس عبری مقایسه کند و درباره اختلاف ها یادداشت بردارد، اومبرتو کاسوتو بود که در سال ۱۹۴۳ آن را بررسی کرد. این محرمانه کاری تأیید اصالت کدکس را ناممکن ساخت و در واقع کاسوتو تردید داشت که این همان نسخه موسی بن میمون باشد، هرچند پذیرفت که متعلق به سده دهم میلادی است. صفحات ناپدید شده (۱۹۴۷–۱۹۵۸). در جریان شورش های ضدیهودی سال ۱۹۴۷ در حلب، کنیسه باستانی این جامعه به آتش کشیده شد. بعدها، هنگامی که کدکس در اسرائیل بود، مشخص شد که بیش از 294 برگ از 487 برگ اصلی (برآوردی) باقی نمانده است. صفحات ناپدید شده موضوع مناقشه ای شدید هستند. در ابتدا گمان می رفت که آن ها در آتش سوزی نابود شده اند، اما بررسی های علمی نشان داده است که هیچ نشانه ای از رسیدن آتش به خود کدکس وجود ندارد (نشانه های تیره روی صفحات ناشی از قارچ است). بر