Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
صاری است. این اصطلاح برای استفاده در مورد اختیارات رسمی دولتی یا حاکمیتی (یعنی قانون اساسی) محدود شده است. انواع حقوق انحصاری. مالکیت. در رابطه با مالکیت، یک حق انحصاری عمدتاً زمانی پدید می آید که چیزی مادی به دست می آید؛ در نتیجه، دیگران از اعمال کنترل بر آن چیز منع می شوند. به عنوان مثال، یک فرد ممکن است دیگران را از ورود و استفاده از زمین خود، یا از برداشتن وسایل شخصی اش منع کند. با این حال، یک حق انحصاری لزوماً مطلق نیست، زیرا ممکن است یک حق ارتفاق، سطح خاصی از دسترسی عمومی به مالکیت خصوصی را مجاز کند. یک توافقنامه انحصاری (که به آن توافقنامه قفل کردن نیز گفته می شود) ممکن است در جایی منعقد شود که دو طرف قصد فروش ملکی را دارند اما هنوز به توافق کامل نرسیده اند یا قرارداد فروش را نهایی نکرده اند. توافقنامه انحصاری فروشنده پیشنهادی را از مذاکره برای فروش با هر خریدار بالقوه دیگر برای یک دوره زمانی ثابت منع می کند. مالکیت فکری. اکثر حوزه های قضایی مجموعه ای از حقوق انحصاری را در رابطه با آثار نویسندگی، اختراعات و شناسایی مبدأ به رسمیت می شناسند. این حقوق گاهی تحت عنوان کلی «مالکیت فکری» شناخته می شوند. تاریخ
چه و استدلال ها. در حوزه های قضایی حقوق عرفی، حقوق انحصاری اغلب به معنای تدوین و نظام مند کردن هنجار اجتماعی از پیش موجود در مورد زمین یا اموال منقول بوده اند. در پرونده بریتانیایی *RCS v Pollard* [۱۹۸۳]، Ch 135، دعوای مالکان قانونی یک حق انحصاری در رابطه با آثار هنرمند الویس پریسلی علیه فروشنده آثار غیررسمی رد شد، زیرا فروش آثار غیررسمی با آزادی استفاده از حق انحصاری دارایی الویس پرسلی تداخلی نداشت. در اروپای قاره ای، این دیدگاه وجود دارد که کپی رایت، ثبت اختراع و موارد مشابه، تدوین نوعی حقوق معنوی، حقوق طبیعی و قانونی یا حق شهرت هستند. با این حال، چنین استدلال هایی تنها از طریق ابزارگرایی یا پیامدگرایی می توانند به طور منسجم توجیه شوند، همان طور که در استدلال استنباط شده در اصل اول قانون اساسی ایالات متحده آمریکا که کپی رایت و ثبت اختراعات صرفاً «برای ترویج پیشرفت علم و هنرهای مفید» وجود دارند، نشان داده شده است.
سالن هولمز (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۲۵ با بازی لی شی یونگ، جونگ یونگ جو، کیم دا سوم و نام گی ئه است. این مجموعه از ۱۶ ژوئن ۲۰۲۵، روزهای دوشنبه و سه شنبه ساعت ۲۲:۰۰ (کی اس تی) از ئی ان ای پخش شد و برای استریم در پلتفرم جینی تی وی قابل دسترسی است. خلاصه داستان. داستان این مجموعه دربارهٔ چهار زن با پیشینه های متفاوت است که گرد هم می آیند تا افرادی که در محل زندگی شان دردسر ایجاد می کنند، مجازات کنند. تولید. نویسندهٔ این مجموعه کیم یون شین است که پیش تر در نویسندگی مجموعه های تلویزیونی "قول" (۲۰۱۶) و "راز عشق من" (۲۰۱۷) همکاری داشته است. کارگردانی این مجموعه را مین جین کی بر عهده دارد، که پیش تر مجموعه کمدی نظامی "سرباز تازه کار" (۲۰۲۲–۲۰۲۵) را کارگردانی کرده بود. همچنین جونگ هیون نام به عنوان کارگردان مشترک در این پروژه حضور دارد. این مجموعه توسط آرتیست کامپنی و با همکاری ای۲زی انترتینمنت و نئو انترتینمنت تولید شده است.
پست فطرت (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی به نویسندگی و کارگردانی کانگ یون سونگ و با بازی ریو سونگ ریونگ، یانگ سه جونگ و ایم سو جونگ است. این مجموعه از ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۵ توسط دیزنی پلاس منتشر شد. تولید. در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ گزارش شد که جی چانگ ووک و ریو سونگ ریونگ برای بازی در نقش زوج دایی–خواهرزاده در اقتباسی از وب تون اثر یون ته هو در حال مذاکره هستند. با این حال، آژانس های هر دو بازیگر اعلام کردند که این مجموعه تنها یکی از پیشنهادهای مطرح شده بوده است. جی چانگ ووک نهایتاً در اکتبر ۲۰۲۳ این نقش را نپذیرفت و تولید مجموعه تا سال ۲۰۲۴ به تعویق افتاد. در اواخر ۲۰۲۳، حضور یانگ سه جونگ و ایم سو جونگ نیز در فهرست بازیگران گزارش شد. جلسهٔ فیلم نامه خوانی در ۶ مارس ۲۰۲۴ برگزار شد. در ۱۵ آوریل ۲۰۲۴، دیزنی پلاس به طور رسمی تولید مجموعه "پست فطرت" را تأیید و فهرست بازیگران را اعلام کرد. انتشار. قرار است پخش این مجموعه از ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۵ در دیزنی پلاس آغاز شود. سه قسمت اول در همان روز منتشر می شوند و پس از آن، هر چهارشنبه دو قسمت جدید پخش خواهد شد.
اسقف اعظم میکائیل آجاپاهیان (ارمنی: Միքայել Աջապահյան؛ زادهٔ ۲۷ دسامبر۱۹۶۳) اسقف اعظم کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر گیومری استان شیراک کشور جمهوری ارمنستان است که از ۸ مهر ۱۳۸۰ خورشیدی (۳۰ سپتامبر ۲۰۰۱ میلادی) عهده دار این منصب گردید. این کلیسا اصلی ترین کلیسای ارمنیان در دنیا محسوب شده و مروج مذهب ارتدکس است. آجاپاهیان مدرک کارشناسی ارشد خود را در سال ۱۹۹۷ میلادی در رشته الهیات ارتدکس شرقی از دانشکده علوم الهی گئورگیان دریافت کرد. او پایان نامه کارشناسی ارشد خود را با عنوان «پاولوس تارونسی و اثرش "اعتراف ایمان: مقررشده از دوران رسولان"» ارائه داد.
سرخاب سر الدبرا پرنده ای گنجشک سان از تیرهٔ مرغ جولا (Ploceidae) است. این گونه بومی الدبرا، یک جزیره مرجانی در شمال غربی ماداگاسکار، بخشی از سیشل است. این گونه که در گذشته با سرخاب سر کوموری هم گونه به شمار می رفت، اکنون توسط اتحادیهٔ بین المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) به عنوان گونه ای جداگانه شناخته می شود. هر دو جنس در بیشتر بخش های بدن به رنگ زرد هستند و نرها در هنگام جفت گیری، سر و گردنی به رنگ نارنجی-قرمز دارند. این گونه منقار بزرگ و نیرومندی دارد که برای رقابت با دیگر پرندگان الدبرا بر سر غذا از آن استفاده می کند. لانه سازی طی چند ماه و اغلب در نخل های نارگیل و درختان دم اسب درختی که به طبیعت معرفی شده اند، انجام می شود. گونه سرخاب سر الدبرا توسط اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) در خطر انقراض قرار دارد و به دلیل شکار لانه ها و خشکسالی تهدید می شود. دورگه زایی با گونه مرتبط سرخاب سر سرخ ماداگاسکار در گذشته یافت شده است، اما در حال حاضر خطری برای این گونه به شمار نمی رود.
قوانین حمایت از خبرنگاران در ایالات متحده مجموعه ای از مقررات هستند که برای محافظت از امتیاز خبرنگار یا جلوگیری از پیگرد قانونی در شرایطی که قوانین ایالتی با یکدیگر تفاوت دارند، به ویژه در موضوعاتی مانند سقط جنین، وضع شده اند. امتیاز خبرنگار (Reporter's privilege) به حقی اشاره دارد که رسانه ها می توانند از آن استفاده کنند تا از افشای اطلاعات و/یا منابع اطلاعاتی که در فرایند گردآوری و انتشار خبر به دست آورده اند، خودداری کنند. در حال حاضر، دولت فدرال ایالات متحده آمریکا هیچ قانون سراسری در زمینهٔ حمایت از خبرنگاران تصویب نکرده است، اما اکثر ایالت های آمریکا دارای قوانین حمایت از خبرنگاران یا سازوکارهای مشابه برای حمایت از آن ها هستند. تعریف. قانون حمایت از خبرنگار قانونی است که به خبرنگاران در دادگاه های ایالتی اجازه می دهد تا در برابر اجبار برای افشای اطلاعات یا منابع محرمانه محافظت شوند. هیچ قانون حمایت فدرالی در این زمینه وجود ندارد و قوانین ایالتی نیز از نظر دامنهٔ اجرا با یکدیگر متفاوت اند. با این حال، به طور کلی، هدف این قوانین چنین است: «یک خبرنگار نمی تواند مجبور به افشای منبع خود شود.» در نتیجه، این ق
وانین امتیازی برای خبرنگاران قائل می شوند که بر اساس آن، خبرنگار نمی تواند به واسطهٔ احضاریه یا دستور دادگاه مجبور شود دربارهٔ اطلاعات مطرح شده در یک گزارش خبری یا منبع آن اطلاعات شهادت بدهد. برخی از قوانین حمایت حتی در صورتی که اطلاعات یا منبع در جریان انتشار خبر افشا شده باشد، چه محرمانه باشند و چه نباشند، نیز از خبرنگار محافظت می کنند. بسته به حوزهٔ قضایی، این امتیاز ممکن است کامل یا مشروط باشد و ممکن است علاوه بر خبرنگار، شامل دیگر افراد درگیر در فرایند تهیه و انتشار خبر مانند ویراستار یا ناشر نیز بشود. با این وجود، این قوانین حفاظت مطلق را تضمین نمی کنند. پیشینه. بحث بر سر اینکه آیا خبرنگاران می توانند احضار شوند و مجبور به افشای اطلاعات محرمانه باشند، نخستین بار در سال ۱۹۷۲ و در جریان پروندهٔ مشهور "برنزبرگ علیه هیز" در دیوان عالی ایالات متحده آمریکا مطرح شد. پل برنزبرگ خبرنگار روزنامهٔ "Courier Journal" در لویی ویل (کنتاکی) بود که گزارشی دربارهٔ مادهٔ مخدر حشیش تهیه کرد. او در روند تهیهٔ این گزارش، با دو نفر از شهروندان محلی که این ماده را تولید و مصرف کرده بودند، ملاقات کرد. چون فعالیت آن ها غیرقانونی
بود، برنزبرگ به آن ها قول داد که هویت شان را فاش نکند. پس از انتشار مقاله، هیئت منصفهٔ محلی با صدور احضاریه ای از برنزبرگ خواست تا هویت منابعش را فاش کند. برنزبرگ از این کار خودداری کرد و به متمم اول قانون اساسی آمریکا و اصل آزادی مطبوعات استناد کرد. دیوان عالی در تصمیمی با رأی ۵ به ۴ اعلام کرد که رسانه ها از نظر قانون اساسی، حق محافظت مطلق در برابر افشای اطلاعات محرمانه در دادگاه ندارند. با این حال، دادگاه تأکید کرد که دولت باید «به طور قانع کننده نشان دهد که میان اطلاعات مورد نظر و موضوعی با منافع مهم و اساسی دولتی، رابطه ای محکم وجود دارد». این حکم گرچه معیاری سخت گیرانه تر برای احضار خبرنگاران در دادگاه تعیین کرد، اما نتوانست یک سابقهٔ فدرال روشن در مورد حقوق خبرنگاران در حفظ محرمانگی منابع ایجاد کند؛ بنابراین، دادگاه های مختلف در طول سال ها آن را به شیوه های متفاوتی تفسیر کرده اند. برای نمونه، دادگاه تجدیدنظر حوزه سوم ایالات متحده از رأی برنزبرگ یک امتیاز مشروط از متمم اول استنتاج کرده است. در پروندهٔ "رایلی علیه شهر چِستِر"، دادگاه حکم داد که حق خبرنگار برای محافظت از منابعش می تواند در صورتی نقض شود ک
ه طرف مقابل بتواند با ارائهٔ مدارک کافی نشان دهد: برای دسترسی به اطلاعات از سایر راه ها تلاش کرده است؛ تنها دسترسی ممکن به اطلاعات، از طریق خبرنگار و منبع اوست؛ اطلاعات مورد نظر برای پرونده حیاتی است. شمارهٔ پرونده: 612 F.2d 708 (حوزه سوم، ۱۹۷۹). قوانین ایالتی. رویکرد ایالت های مختلف ایالات متحده نسبت به حفاظت از امتیاز خبرنگار با یکدیگر تفاوت دارد. تا سال ۲۰۱۸، ۴۹ ایالت و منطقه کلمبیا نوعی از حمایت را برای خبرنگاران فراهم کرده اند. از میان آن ها، ۴۰ ایالت (به همراه منطقه کلمبیا) دارای قانون حمایت از خبرنگاران (Shield Law) هستند. این قوانین در ایالت های مختلف با یکدیگر متفاوت اند. برخی از آن ها فقط در رسیدگی های حقوقی (مدنی) اعمال می شوند و نه در پرونده های کیفری. برخی دیگر، خبرنگاران را تنها از افشای منابع محرمانه محافظت می کنند، ولی نه سایر اطلاعات را. در برخی ایالت ها، علاوه بر قوانین مصوب، رویه های قضایی نیز به نفع خبرنگاران شکل گرفته اند که عمدتاً مبتنی بر تفسیرهای قانون اساسی هستند. تنها ایالتی که نه قانون و نه سابقهٔ قضایی در این زمینه دارد، ایالت وایومینگ است. مسائل کنونی. طرفداران قوانین حمایت از خبر
نگاران معتقدند که این قوانین باعث می شود گردآورندگان اخبار بتوانند بدون ترس از پیگرد، وظایف خود را به درستی انجام دهند و مانع از تعارض میان قوانین ایالتی و اخلاق حرفه ای روزنامه نگاری می شوند. آن ها همچنین تأکید دارند که به دلیل تفاوت میان قوانین ایالتی، باید یک قانون حمایتی فدرال وجود داشته باشد تا از بروز تضاد میان ایالت ها جلوگیری شود. در مقابل، مخالفان می گویند این قوانین نوعی امتیاز ویژه به خبرنگاران می دهند، در حالی که هیچ شهروندی نباید بتواند از اجرای احضاریه دادگاه سر باز زند. همچنین، مخالفان به دشواری در تعریف این که «چه کسی خبرنگار است و چه کسی نیست» اشاره می کنند و معتقدند اگر دولت به خبرنگاران امتیاز ویژه بدهد، ممکن است استقلال کامل آن ها زیر سؤال برود. برخی نیز معتقدند که خبرنگاران غالباً تنها در مواردی از سوی دادگاه های فدرال مجبور به شهادت می شوند که در آن موارد هم، حتی یک قانون حمایتی فدرال احتمالی نیز احتمالاً کارآمد نخواهد بود. علاوه بر این، برخی استدلال می کنند که دولت فدرال از نظر قانون اساسی ممکن است اختیار کافی برای اعمال یک قانون حمایتی بر دادگاه های ایالتی نداشته باشد. با این حال، بسیا
ری از خبرنگاران در پرونده های کیفری و حقوقی که هیچ ارتباطی با امنیت ملی ندارند، احضار می شوند تا در مورد موضوعات مختلفی که در پوشش خبری خود مطرح کرده اند، شهادت دهند. در سال های اخیر، چندین طرح قانونی برای تصویب قانون حمایت فدرال از خبرنگاران در کنگره ایالات متحده آمریکا مطرح شده است؛ اما هیچ کدام از آن ها موفق به تصویب در سنا نشده اند. یکی از اصلی ترین دلایل مخالفت با این طرح ها، نگرانی از نشت اطلاعات طبقه بندی شده بوده است؛ به ویژه با توجه به اینکه در عصر حاضر چنین اطلاعاتی ممکن است توسط گیرندگان غیررسمی مانند ویکی لیکس به طور جهانی در اینترنت منتشر شوند، و این افراد ممکن است تحت یک قانون حمایتی نامشروط، خود را «خبرنگار» معرفی کنند. برخی اوقات، حتی خود خبرنگاران نیز در برابر منابع خبری شان مصون نیستند؛ برای نمونه، زمانی که منبع می خواهد ناشناس باقی بماند ولی خبرنگار بخواهد نام او را افشا کند. چنین وضعیتی در پروندهٔ "کوهن علیه شرکت رسانه ای کاولز" (۱۹۹۱) پیش آمد. دیوان عالی ایالات متحده در این پرونده حکم داد که اگر توافقی میان خبرنگار و منبع وجود داشته باشد، منبع ممکن است از حق محرمانگی برخوردار باشد. با این
حال، این موضوع، یعنی افشای منابع، پیچیده تر نیز می شود، چرا که احکام صادرشده در پرونده های "کوهن" و "برنزبرگ" نشان می دهد امکان آن وجود دارد که خبرنگاری از سوی دادگاه برای افشای نام منبع احضار شود، و در عین حال، از سوی همان منبع بابت نقض تعهد محرمانگی تحت پیگرد قرار گیرد. این وضعیت مبهم باعث شده است که مطبوعات در موقعیتی حساس و متزلزل قرار بگیرند. قوانین حمایت از خبرنگاران در برخی ایالت ها تا حدودی به نفع خبرنگاران عمل می کنند، اما از آنجا که قانون فدرال در اکثر موارد حق امتیاز خبرنگاری را به رسمیت نمی شناسد، بسیاری از فعالان رسانه ای احساس می کنند که آزادی آن ها محدود شده است. همچنین، خبرنگار می تواند این امتیاز را با اختیار خود از بین ببرد. چنین حالتی در پروندهٔ "در پروندهٔ مایکل جی. وِنِزیا" در دیوان عالی نیوجرسی رخ داد. در این پرونده، یک روزنامهٔ محلی در نیوجرسی مقاله ای حاوی مطالب توهین آمیز دربارهٔ شاکی منتشر کرد و آن مطالب را به منبعی که با نام معرفی شده بود نسبت داد. منبع مورد اشاره بعداً ادعا کرد که چنین اظهاراتی نکرده است. شاکی از روزنامه، خبرنگار و منبع مذکور شکایت کرد. خبرنگار از پاسخ دادن به سوا
لات در دادگاه خودداری کرد و به قانون حمایت از خبرنگار در نیوجرسی استناد کرد. با این حال، مشخص شد که خبرنگار پیش تر دربارهٔ مقاله و منبع اطلاعاتی به دفتر دادستان شهرستان و یک وکیل شهرداری اطلاعات داده بود. دادگاه نیوجرسی به طور اتفاق آرا رأی داد که با وجود آن که نیوجرسی یکی از محافظت کننده ترین قوانین حمایت از خبرنگاران را دارد، اما زمانی که خبرنگار دربارهٔ منبع خود در خارج از روند گردآوری خبر صحبت کند، این امتیاز را از دست می دهد. دادگاه اعلام کرد: «دارندهٔ این امتیاز نمی تواند هر زمان که خواست از پشت سپر خارج شود و اطلاعاتی را به فردی ارائه کند، و بعد بخواهد با پشت پنهان شدن در پشت همین سپر، از افشای همان اطلاعات برای فردی دیگر خودداری کند. خبرنگار نمی تواند بازی موش و گربه با این امتیاز انجام دهد.» در نتیجه، دادگاه حکم داد که خبرنگار باید در برابر دادخواست شاکی برای شهادت، حاضر شود. پروندهٔ "ونزیا" به این دلیل اهمیت دارد که نخستین بار است که دادگاهی در نیوجرسی رأی به سلب امتیاز از خبرنگار طبق قانون حمایت موجود داده، و همچنین به تعریف این که کدام فعالیت ها «فرایند گردآوری خبر» محسوب می شوند و مشمول حفاظت هست
ند، پرداخته است. در حال حاضر، دادگاه ها در تلاش اند تا معیارهای لازم برای اعمال قوانین حمایت از خبرنگار در رسانه های غیرسنتی مانند وبلاگ ها و نشریات اینترنتی را تعریف کنند. در پروندهٔ "Obsidian Finance Group, LLC v. Cox"، دادگاه منطقه ای ایالات متحده برای ناحیه اورگن حکم داد که برای برخورداری از وضعیت خبرنگاری، فرد باید معیارهای حرفه ای بودن را دارا باشد، از جمله وابستگی به رسانه های سنتی یا داشتن مدرک روزنامه نگاری. با این حال، در رأی بعدی همین پرونده روشن شد که این موارد تنها مثال هایی هستند و نه شرط لازم. در این پرونده، انگیزهٔ دادگاه برای عدم شناسایی متهم به عنوان خبرنگار، پیشنهاد او برای حذف مطالب در ازای دریافت پول عنوان شد. در مقابل، در پروندهٔ "The Mortgage Specialists, Inc. v. Implode-Explode Heavy Industries, Inc."، دیوان عالی نیوهمپشایر تعریفی بسیار گسترده از رسانه ارائه داد که شامل وبلاگ ها و گردآورندگان وب سایت نیز می شود و تأکید کرد که: «آزادی مطبوعات یک حق شخصی اساسی است که محدود به روزنامه ها و نشریات چاپی نمی شود.» در ژوئیه ۲۰۱۳، کاخ سفید پیشنهاد تصویب قانون فدرال حمایت از رسانه ها با عنوان ق
انون جریان آزاد اطلاعات (Free Flow of Information Act) را مطرح کرد. بر اساس این طرح، میزان حمایت از خبرنگاران به نوع پرونده بستگی داشت: همچنین این قانون پیش بینی می کرد که در مواردی که دولت قصد دریافت اطلاعات تماس از شرکت های مخابراتی را دارد، باید ابتدا رسانه را مطلع کند تا فرصت مقابله قانونی داشته باشد. البته امکان تأخیر در اطلاع رسانی بین ۴۵ تا ۹۰ روز نیز برای موارد خاص پیش بینی شده بود، مثلاً زمانی که اطلاع رسانی زودهنگام ممکن بود روند تحقیقات را به خطر بیندازد. با این حال، این طرح شامل یک استثنا نیز بود: در مواردی که افشای اطلاعات منجر به تهدید امنیت ملی شود، خبرنگاران می توانند احضار شوند. قانون PRESS. قانون حفاظت از خبرنگاران در برابر جاسوسی سوءاستفاده گرانه ایالتی (به انگلیسی: "Protect Reporters from Exploitative State Spying Act" یا به اختصار PRESS Act، شماره لایحه: S.2074) یک قانون فدرال دوحزبی پیشنهادی در ایالات متحده است که با هدف محافظت از محرمانگی منبع خبرنگار طراحی شده است. این قانون شامل استثناهای مشخص و منطقی برای مواردی نظیر تروریسم، وضعیت های اضطراری جدی یا هنگامی است که خود خبرنگار مظنون ب
ه ارتکاب جرم باشد. در ژانویه ۲۰۲۴، مجلس نمایندگان ایالات متحده این قانون را به طور یک صدا تصویب کرد. این لایحه تعریف گسترده ای از «خبرنگار مشمول قانون» ارائه می دهد و شامل هر کسی می شود که در گردآوری، تهیه، گزارش و انتشار اخبار یا اطلاعات مرتبط با منافع عمومی فعالیت دارد. در نتیجه، هم خبرنگاران حرفه ای و هم رسانه های نوظهور و غیرسنتی از حمایت در برابر احضاریه ها برخوردار خواهند بود. تا اکتبر ۲۰۲۴، این لایحه در انتظار بررسی در کمیته قضایی سنای ایالات متحده بود، جایی که حمایت دوحزبی (دموکرات و جمهوری خواه) از آن وجود داشت، از جمله حمایت سه سناتور جمهوری خواه. با این حال، گروهی کوچک از سناتورهای محافظه کار، از جمله تام کاتن (جمهوری خواه از آرکانزاس)، با آن مخالفت کرده اند و معتقدند که این قانون ممکن است به توانایی نهادهای قضایی و امنیت ملی برای اجرای قانون آسیب بزند. موضوعات مرتبط. در سال های اخیر، تلاش گسترده تری از سوی خبرنگاران برای تصویب قوانین حمایتی فدرال آغاز شده است، که یکی از محرک های اصلی آن ماجرای ماجرای افشای نام والری پلیم (Plame Affair) بود. در آن ماجرا، چند خبرنگار که نام والری پلیم (مأمور مخفی سی
ا) را افشا کرده بودند، از سوی دولت تحت فشار قرار گرفتند تا منابع خود را معرفی کنند. یکی از این خبرنگاران، جودیت میلر از روزنامهٔ "نیویورک تایمز"، در سال ۲۰۰۵ به دلیل امتناع از افشای منبع، به مدت ۸۵ روز زندانی شد. مسئله ای دیگر که همچنان مورد بحث است این است که آیا خبرنگاران باید از قوانین امنیت ملی مستثنا شوند یا خیر. برخی، از جمله گابریل شوئنفلد، معتقدند که خبرنگاران نیز باید مانند سایر شهروندان تابع قوانین امنیت ملی باشند و حق ندارند به طور نامحدود در مورد مسائل طبقه بندی شده و امنیتی گزارش منتشر کنند. قوانین حمایت برای پزشکان. در سال ۲۰۲۳، مقاله ای در نشریهٔ "Columbia Law Review" منتشر شد که به بررسی راه هایی می پرداخت که قوانین حمایت می توانند از پزشکانی که در ایالت های ممنوع کنندهٔ سقط جنین به بیماران خدمات ارائه می کنند، حمایت کنند. پس از انتشار این مقاله، چندین ایالت در ایالات متحده قوانینی را برای حمایت از پزشکان تصویب کردند. تا ژوئیه ۲۰۲۳، پانزده ایالت چنین قوانینی را اجرا کرده بودند، و پنج ایالت نیز مقررات خاصی برای پزشکی از راه دور تصویب کرده بودند. این مقررات از پزشکانی که برای بیماران در ایالت ها
ی ممنوع کننده سقط جنین، دارو تجویز و ارسال می کردند، محافظت می کردند. از ۱۸ ژوئن ۲۰۲۳، سازمان Aid Access ارسال دارو به بیماران در سراسر ایالات متحده را آغاز کرد؛ این داروها از سوی پزشکانی که در آن پنج ایالت دارای مقررات پزشکی از راه دور مجاز بودند، تجویز می شدند و دیگر نیازی به ارسال دارو از کشورهای دیگر نبود. پیش بینی می شد که با اجرایی شدن این قوانین، نبردهای حقوقی در دادگاه ها بر سر مشروعیت آن ها آغاز شود. قابل توجه است که این قوانین فقط از پزشکان محافظت می کنند و بیماران همچنان در صورت سقط جنین خودمدیریت شده ممکن است تحت پیگرد قانونی قرار گیرند.
باک یون یا پارک یون (؛ ۲۰ اوت ۱۳۷۸ – ۲۳ مارس ۱۴۵۸) مقام دولتی، دانشور، نویسنده، ستاره شناس و موسیقی دان در اوایل دوران پادشاهی چوسان بود. او استاد پادشاه سجونگ محسوب می شد و در ساخت ابزارهای علمی همچون استرلاب گوی شکل هون چون یی، ساعت آبی بوروگاک جاگیونگ نو و ساعت آفتابی یانگ بو ایل گو همراه با جانگ یونگ شیل مشارکت داشت. باک یون همچنین پنج صدای پایهٔ موسیقی (گونگ، سانگ، گاک، چی، وو) را تعریف کرد که با پنج گروه صامت (اِئوم، سوروم، سونوم، چی اوم، هوئوم) در هون مین جونگ اوم (سامانهٔ نوشتاری زبان کره ای) مطابقت دارند. او در تطبیق موسیقی دربار با فلسفهٔ نوین کنفوسیوسی، به ویژه در مفهوم یه آک —که ایده ای کنفوسیوسی است و آیین و موسیقی را در هم می آمیزد— نقش بسزایی ایفا کرد. باک یون طی زندگی خود، ۴۵۰ بار به پادشاه سجونگ دادخواست ارائه داد تا ضرورت اصلاح هماهنگی ناکامل سازهای موسیقی و تدوین نت نویسی رسمی را یادآور شود و در این راستا، با بهره گیری از ۱۲ نُت موسیقایی اختصاصی خود، نُت ها را به درستی اندازه گیری کرد. این اقدامات، تحول چشمگیری در موسیقی درباری کره پدید آورد. او در کنار وانگ سان از گوگوریو و اُروک از شیلا،
یکی از سه قدیس موسیقی مشهور تاریخ کره به شمار می رود.
خانهٔ شاد (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۱۶ با بازی کیم یونگ چول، وون می کیونگ، کیم سو یون، لی سانگ وو و لی پیل مو است. این مجموعه از ۲۷ فوریه تا ۲۱ اوت ۲۰۱۶، روزهای شنبه و یکشنبه ساعت ۲۰:۴۵ (کی اس تی) از ام بی سی برای ۵۱ قسمت پخش شد.
مدیریت عالی (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۱۸ است. این مجموعه بر پایهٔ رمانی اثر جانگ وو سان است که نخستین بار در سال ۲۰۱۵ توسط انتشارات مون پیا منتشر شد. سو اون سو، آن هیو سوپ و چا اون وو در این مجموعه ایفای نقش کردند. "مدیریت عالی" در ۳۱ اکتبر ۲۰۱۸ از طریق یوتیوب پریمیوم منتشر شد. خلاصه داستان. داستان این مجموعه حول محور یو اون سونگ می گردد؛ دختری که پیش تر کارآموز گروه های دخترانهٔ کی پاپ بوده و توانایی دیدن آینده را دارد. او به عنوان مدیر برنامهٔ گروه پسرانهٔ نوپا اما ناکام به نام S.O.U.L. وارد عمل می شود و تلاش می کند آن ها را به موفقیت برساند.
مدیریت قرارداد، مدیریت توافقنامه ها و قراردادهایی است که با مشتریان، فروشندگان، شرکا یا کارمندان منعقد می شود. مدیریت قرارداد شامل مذاکره در مورد شرایط و ضوابط قراردادها و حصول اطمینان از رعایت شرایط و ضوابط، و همچنین مستندسازی و توافق در مورد هرگونه تغییر یا اصلاحیه ای است که ممکن است در طول اجرا یا پیاده سازی قرارداد ایجاد شود. می توان مدیریت قرارداد را به عنوان فرایند مدیریت نظام مند و کارآمد ایجاد، اجرا و ارزیابی قراردادها به منظور بیشینه کردن عملکرد مالی و عملیاتی و به حداقل رساندن ریسک خلاصه کرد. قراردادهای بازرگانی رایج شامل سفارش های خرید، فاکتورهای فروش، قراردادهای آب و برق، نامه های استخدام مشاوران و متخصصان و قراردادهای ساخت وساز می شود. اغلب در پروژه های ساختمانی، کالاها یا خدماتی که به شدت تحت نظارت هستند، کالاها یا خدماتی با مشخصات فنی دقیق، توافق نامه های مالکیت فکری (IP)، برون سپاری ها و بازرگانی بین المللی، قراردادهای پیچیده الزامی هستند. بیشتر قراردادهای بزرگتر نیازمند استفاده مؤثر از نرم افزار مدیریت قرارداد برای کمک به مدیریت قرارداد بین طرفین متعدد هستند. در قراردادها ممکن است برای هر طرف
، فردی با نقش مدیریت قرارداد و فرآیندهایی که قرارداد باید از طریق آنها اجرا، بررسی و اصلاح شود تعیین و تشریح شود. براساس یافته های یک پژوهش منتشر شده در سال ۲۰۰۷، برای «۴۲٪ از بنگاه ها… محرک اصلی برای بهبود مدیریت قراردادها، نیاز برای ارزیابی بهتر و کاهش ریسک ها بوده است» و افزون بر این، «تقریباً ۶۵٪ از بنگاه ها گزارش می دهند که مدیریت چرخه عمر قرارداد (CLM) مواجهه با ریسک مالی و حقوقی را بهبود داده است».
زک نلسون (به انگلیسی:Zack Nelson) با نام مستعار جری ریگ اوریتینگ (زاده ۲۹ ژوئن ۱۹۸۸) یویتوبر و بنیانگذار کسب و کار تولید ویلچر اهل آمریکا است.او به خاطر ویدیوهای «کالبدشکافی» شناخته می شود؛ جایی که انواع محصولات فناوری را با هر نیروی لازم باز می کند، که معمولاً به آسیب جدی آن وسیله منجر می شود. او سابقه ای در حوزه ساخت وساز دارد و روند ساخت یک پناهگاه در حیاط پشتی خانه اش را در کانال خود مستند کرده است. زندگی شخصی. نلسون در سال ۲۰کرد. در سال ۲۰۲۲، نلسون برای ساخت یک کتابخانه در کشور کنیا پول جمع آوری کرد. سایبرتراک و تقابل با ایلان ماسک. در سال ۲۰۲۴، نلسون ادعای «ضد گلوله بودن» سایبرتراک تسلا را مورد آزمایش قرار داد و دریافت که اگرچه این خودرو در برابر گلوله های کلت مقاومت دارد، اما انواع گلوله های سریع تر قادر به نفوذ به بدنه آن هستند. در مارس ۲۰۲۵ نیز او استحکام شاسی این خودرو را مورد بررسی قرار داد. هرچند مشخص شد که شاسی از استحکام بالایی برخوردار است، اما نلسون نتیجه گیری کرد که استفاده از شاسی فولادی گزینه ای بهتر است، چرا که در برابر فشار بیش از حد خم می شود و به جای شکست ناگهانی، هشداردهنده تر عمل می ک
ند. نلسون مالک یک خودروی سایبرتراک است که آن را بخشی از کسب وکار خود می داند. در اواخر سال ۲۰۲۴، این خودرو باعث شد یکی از حامیان مالی اش از حضور در یک ویدیو خودداری کند، به دلیل تداعی منفی با مدیرعامل شرکت سازنده این خودرو، ایلان ماسک. نلسون نگران شد که به عنوان حامی اظهارات جنجالی ماسک تلقی شود و به فروش خودرو فکر کرد. در مارس ۲۰۲۵، نلسون لوگوی شرکتش را از روی خودرو برداشت و اعلام کرد که قصد دارد آن را در ادامه همان سال بفروشد. در فوریه ۲۰۲۵، نلسون در شبکه های اجتماعی با ماسک درگیر شد و از فعالیت های سیاسی او و نحوه رفتار با فرزندانش انتقاد کرد. ماسک در پاسخ گفت: «جری یک دروغگوی تمام عیار است. من همیشه بدون هیچ اجبار و با سخاوت بسیار زیاد نفقه فرزندانم را پرداخت کرده ام.» کسب و کار فروش ویلچر. پس از ساخت یک ویلچر آفرود برای همسرش، نلسون در سال ۲۰۲۰ کسب وکاری را راه اندازی کرد تا این وسیله را برای عموم مردم تولید و عرضه کند. شکایت از کسیتیفای. در نوامبر ۲۰۲۳، نلسون به همراه شرکت Dbrand از شرکبدنبدنهify به دلیل سرقت ادبی در طراحی قاب های «Teardown» شکایت کردند. این قاب ها تصویری از اجزای داخلی دستگاهی را نشان
می دهند که بربدنبدنههاحی شده اند. طراحی های اصلی شامل ایستراگ های (اشارات پنهان) منحصربه فردی بودند که در قاب های تولیدشده توسط Casetify نیز دیده می شدند. پس از آنکه نلسون ویدیویی منتشر کرد که در آن قاب های خود را با قاب های Casetify مقایسه می کرد، Casetify محصولات مورد بحث را از وب سایت خود حذف کرد. منابع.