Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گردان ۱۲۴ پیاده نظام دوشس کانوت بلوچستان یک واحد پیاده نظام در ارتش هند بریتانیا بود. این تیپ ابتدا در سال ۱۸۲۰ به عنوان دومین گردان دریایی، در قالب هنگ ۱۲ پیاده نظام بومیان بمبئی تأسیس شد. سپس در سال ۱۹۰۳ به گردان ۱۲۴ پیاده نظام دوشس کانوت بلوچستان بدل گشت و در ۱۹۲۲ میلادی، به نخستین گردان هنگ ۱۰ بلوچ تبدیل شد. در سال ۱۹۴۷, این گردان ها به ارتش پاکستان پیوستند و نام آن به گردان ۶ هنگ بلوچ تغییر یافت.
گلب ماکسیمیلیانوویچ کرژیژانوفسکی ( )(۲۴ ژانویه ۱۸۷۲ - ۳۱ مارس ۱۹۵۹) یک محقق، سیاست مدار، انقلابی بلشویک و همچنین یک اقتصاددان و نویسنده اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. او در یک خانواده اشرافی لهستانی تبار (نام خانوادگی لهستانی: Krzyżanowski ) در سامارا به دنیا آمد. وی بین سال های ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۳ و مجدداً از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۳۰ رئیس گاسپلن بود و مدیریت اجرای گولرو(اولین برنامه توسعه اقتصادی سوسیالیستی شوروی) را برعهده داشت. همچنین برنامه پنج-ساله اول شوروی در سال ۱۹۲۸ تحت مدیریت وی تدوین شد. کرژیژانوفسکی از سال ۱۹۲۹ به عنوان یک آکادمیسین در آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی عضویت داشت و در سال ۱۹۵۷ موفق به دریافت نشان قهرمان کار سوسیالیست شد. زندگی نامه. گلب کرژیژانوفسکی در سال ۱۸۷۲ در یک خانواده روشنفکر در سامارا به دنیا آمد. او در سال ۱۸۸۹ در دانشگاه پلی تکنیک پترزبورگ پذیرفته شد و به پترزبورگ نقل مکان کرد. در پترزبورگ با عقاید انقلابی آشنا شد و در سال ۱۸۹۱ وارد حلقه های مارکسیستی شد. او در این حلقه های مارکسیستی با ولادیمیر لنین آشنا شد و با او دوستی صمیمانه ای برقرار کرد. وی به همراه لنین در تحریریه روزنامه "رابوتنیک"
که یک روزنامه چپ رادیکال بود کار می کردند. کرژیژانوفسکی به همراه لنین و دیگر همفکرانش در حلقه مارکسیستی پترزبورگ در دسامبر ۱۸۹۵ بازداشت و ۱۷ ماه را در زندان بدنام "بوتیرکا" گذراند. او در زندان متن روسی سرود انقلابی "وارشاویانکا" را نوشت. بعد از زندان وی به همراه لنین به مینوسینسک در سیبری تبعید شد. او در سال ۱۸۹۹ با زینایدا نِوزوروا، یک همفکر مارکسیست که باهم در تبعید سیبری آشنا شده بودند ازدواج کرد. آن ها در سامارا ساکن شدند، جایی که کرژیژانوفسکی به عنوان مهندس راه آهن کار می کرد. در سال ۱۹۰۳ کرژیژانوفسکی یکی از اعضای کمیته مرکزی حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه و یکی از سازمان دهندگان دومین کنگره حزب در بروکسل بود، کنگره ای که در آن جدایی جناح های بلشویک و منشویک اتفاق افتاد. او سپس به ژنو سفر کرد تا برای اتحاد دوباره حزب تلاش نماید ولی در آنجا متوجه شد که اختلافات بسیار عمیق است و دیگر امکان اتحاد مجدد وجود ندارد. در سال ۱۹۰۵ او در سازمان دهی سومین کنگره حزب که در لندن برگزار شد مشارکت داشت. کنگره لندن اولین کنگره تمام بلشویکی حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه بود. کرژیژانوفسکی پس از شکست انقلاب ۱۹۰۵ از فعالی
ت انقلابی کناره گرفت. او در سال ۱۹۱۰ بر ساخت یک نیروگاه در نزدیکی مسکو نظارت کرد و طرح ساخت یک نیروگاه برق آبی در ساراتوف را مطرح کرد. پس از انقلاب فوریه و تأسیس شوراهای کارگران و سربازان در شهرها، او به عنوان رئیس کمیته سوخت و انرژی شورای مسکو منصوب شد. کرژیژانوفسکی در ژانویه ۱۹۲۰ به فعالیت سیاسی سطح اول بازگشت، وقتی که به تشویق لنین مقاله ای در پراودا درباره اهمیت صنعت برق نگاشت. وی در فوریه همان سال به ریاست "گولرو"، کمیته ای که وظیفه بازسازی اقتصادی روسیه شوروی با اصول سوسیالیستی را برعهده داشت منصوب شد. وقتی در سال ۱۹۲۱ گاسپلن تأسیس شد و گولرو به یکی از سازمان های زیرمجموعه آن تبدیل شد، کرژیژانوفسکی به عنوان اولین رئیس گاسپلن منصوب شد. وی بین سال های ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۹ عضو دائم کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی بود. او یکی از بنیانگذاران آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی بود و بین سال های ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۹ در مقام نایب رئیس آکادمی علوم فعالیت داشت. وی در دوران فعالیتش در آکادمی علوم بر پاکسازی آکادمی علوم از آکادمیسین های بورژوا نظارت کرد و دانشمندان زیادی را به اتهام اقدامات ضدانقلابی اخراج کرد. کرژیژانوفسکی همچنین
یکی از بنیانگذاران و مقاله نویسان اولیه دانشنامه بزرگ شوروی بود و مقالات متعددی را در زمینه اقتصاد و صنعت برق در این دانشنامه منتشر کرد. گلب کرژیژانوفسکی سرانجام در ۳۱ مارس ۱۹۵۹ در مسکو درگذشت. جسدش سوزانده شد و خاکسترش در آرامگاه دیوار کرملین مدفون گردید.
بمب گذاری در روستاهای ایزدی نشین عراق ۲۰۰۷ در ۱۴ آگوست ۲۰۰۷، شامل چهار حمله انتحاری همزمان با خودروی بمب گذاری شده بود که در دو روستای ایزدی نشین تیل عزر (القحطانیه) و صبا الشیخ خضر (الجزیره) در شمال عراق اتفاق افتاد. ۷۹۶ نفر کشته و دستکم ۱۵۰۰ نفر دیگر زخمی شدند. این فاجعه، مرگ بارترین حمله با خودروی بمب گذاری شده در جنگ عراق است. همچنین پس از حملات ۱۱ سپتامبر در ایالات متحده، کشتار کمپ اسپایکر در عراق، و قتل عام مای کادرای مردم آمهارا در اتیوپی، چهارمین اقدام تروریستی مرگبار در تاریخ است. هیچ گروهی مسئولیت این حمله را بر عهده نگرفت.
گیفت اوربان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل نیجریه است. زندگی شخصی. اوربان علی رغم تولد در نیجریه، به خاطر تابعیت مادرش، برای تیم ملی فوتبال توگو نیز می تواند بازی کند.
الیو بجی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سنگال است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال راپید وین و باشگاه فوتبال دیورگاردن اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال سنگال بازی کرده است. دوران باشگاهی. کاسا اسپورتس. الیو بجی در رده های پایه برای باشگاه فوتبال کاسا اسپورتس بازی کرد و در ادامه این باشگاه سنگالی، به اولین باشگاه حرفه ای وی تبدیل شد. دیورگاردن. بجی در ۳۱ ژانویه ۲۰۱۷ با قراردادی چهارساله به باشگاه فوتبال دیورگاردن از لیگ برتر فوتبال سوئد پیوست.&lt;ref name="Joined Djurgårdens IF/Senegal U20 stats"&gt;&lt;/ref&gt; اولین بازی حرفه ای او برای این باشگاه در ۳ آوریل در یک بازی لیگ مقابل باشگاه فوتبال سیریوس انجام شد. بجی اولین گل حرفه ای خود را در ۲۳ ژوئیه در لیگ مقابل باشگاه فوتبال اوسترشوندس به ثمر رساند. در بازی بعدی بجی برای اولین بار شروع کرد و پس از ۳۰ دقیقه مقابل باشگاه فوتبال اسکیلستونا گلزنی کرد. در ادامه علی رغم مشکلاتی که برای تثبیت خود به عنوان یکی از بازیکنان اصلی تیم داشت، پس از چند بازی به خاطر گلزنی های متوالی در دقایق پایانی، شهرت پیدا کرد. راپید وین. در
۶ فوریه ۲۰۱۹، بجی با مبلغی نامشخص با امضای قراردادی سه و نیم ساله به باشگاه فوتبال راپید وین در بوندس لیگا اتریش منتقل شد. الاهلی. در ۱۶ ژانویه ۲۰۲۰ اعلام شد، باشگاه ورزشی الاهلی با قراردادی چهار و نیم ساله به ارزش دو میلیون یورو، بجی را برای ادامه کار در لیگ برتر فوتبال مصر به خدمت گرفته است. او در اولین بازی خود در لیگ برای این باشگاه، گل تساوی را در برد نهایی ۲–۱ خارج از خانه مقابل باشگاه فوتبال پیرامیدز در ۶ فوریه به ثمر رساند. آمیان. در اوت ۲۰۲۱، بجی با قراردادی قرضی به مدت یک سال به باشگاه ورزشی آمیان منتقل شد که در انتهای فصل با استفاده از بند خرید، به شکل دائمی درآمد. بوردو. در ۳۱ اوت ۲۰۲۲، او با مبلغ یک میلیون یورو به باشگاه فوتبال بوردو در لیگ ۲ قرض داده شد. این قرارداد قرضی شامل بند خرید اجباری به مبلغ ۴.۵ میلیون یورو بود که در پایان فصل اعمال شد. دوران ملی. وی در جام ملت های آفریقای زیر ۲۰ سال، در ۱۲ بازی ۱۲ گل برای تیم ملی فوتبال سنگال به ثمر رساند. همچنین در مسابقات جام جهانی فوتبال زیر ۲۰ سال ۲۰۱۷ برای تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال سنگال بازی کرد.
زندگی های کاغذی (به ) فیلمی در ژانر درام ساخت ترکیه محصول سال ۲۰۲۱ به کارگردانی "جان اولکای" و نویسندگی "ارکان مهمت اردم" است. چاغاتای اولوسوی، امیر علی دوغرول، ارسین آریجی، تورگای تانولکو و سلن اوزتورک در این فیلم به ایفای نقش پرداخته اند. این فیلم برای اولین بار در نتفلیکس در ۱۲ مارس ۲۰۲۱ پخش شد. خلاصه داستان. در یکی از محله های فقیرنشین استانبول، یک زباله جمع کن مهربان به نام "مهمت" (چاغاتای اولوسوی)، که پس از بی خانمان شدن برای بسیاری از کودکان بی خانمان در آن منطقه جای امن و مناسبی فراهم می کند، پسربچه ای هشت ساله را پیدا می کند که در کیسه زباله همکارش پنهان شده است. "مهمت" قول می دهد که به آن پسر را با خانواده اش برساند. بازخورد منتقدان. به گفته "جان سربا" از نیویورک پست، فیلم "با قدرت شروع می شود، به خوبی ادامه می یابد، سپس در پایان به شدت شما را شوکه می کند".
شگفت انگیز (; ) یک مجموعه تلویزیونی اینترنتی کره جنوبی سال ۲۰۲۲ با بازی چوی مین هو و چه سو بین است. این مجموعه در ۲۳ دسامبر ۲۰۲۳ از نتفلیکس منتشر شد.
چوی مین هو (؛ زادهٔ ۹ دسامبر ۱۹۹۱) که بیشتر با نام مین هو () شناخته می شود، رپر، خواننده، ترانه پرداز و بازیگر اهل کره جنوبی است. او فعالیت خود را در سال ۲۰۰۸ به عنوان عضوی از گروه پسرانه کره ای شاینی آغاز کرد که بعداً یکی از پرفروش ترین آرتیست های کره ای شد. در کنار فعالیت های گروهی، او نخستین بازیگری را در سال ۲۰۱۰ در درام ویژه شبکه کی بی اس۲ به نام "پیانیست" انجام داد و در مجموعه های تلویزیونی همچون "استاد سمندر و سایه ها" (۲۰۱۲)، "به زیبایی تو" (۲۰۱۲)، "تیم برتر پزشکی" (۲۰۱۳)، "چون اولین باره" (۲۰۱۵)، "" (۲۰۱۶) و "شگفت انگیز" (۲۰۲۲) ایفای نقش کرده است. نخستین بازی فیلم بلند او در فیلم "کانولا" (۲۰۱۶) است. به عنوان هنرمند انفرادی او تک آهنگ های دیجیتال «من خونه ام» و «دل شکستگی» را منتشر کرد.
گلوک (متولد هنا گلوکستین Hannah Gluckstein؛ ۱۳ اوت 1895 – ۱۰ ژانویه ۱۹۷۸) یک نقاش اهل بریتانیا بود که هر گونه نام یا پیشوند افتخاری (مانند "خانم" یا "آقا") را رد می کرد و ورای هنجارهای جنسیتی نقاشی می کرد. او همچنین از نام های پیتر و هیگ استفاده می کرد. گلوک به جمع هنرمندان لامورنا در نزدیکی پنزانس پیوست و به خاطر پرتره ها و نقاشی های گل و همچنین طراحی جدید قاب عکس مورد توجه قرار گرفت. روابط گلوک با تعدادی از زنان شامل یکی با نستا اوبرمر بود: سلفی مشترک این هنرمند با اوبرمر ("مدالیون") به عنوان یک بیانیه نمادین لزبین تلقی می شود. گلوک با یک گوگل دودل در بریتانیا و چندین کشور دیگر در ۱۳ اوت ۲۰۲۳ گرامی داشته شد زندگی. گلوک با نام اصلی هنا گلوکستین، در ۱۳ اوت سال ۱۸۹۵ در خانواده ای موفق در لندن به دنیا آمد. گلوک در حین تحصیل در مدرسه دخترانه سنت پل در همرسمیت، برنده ستاره نقره ای انجمن سلطنتی طراحی شد. خانوادهٔ آنها قبل از نقل مکان به دهکده لامورنا در کورنوال، محل مجبوب هنرمندان، در مدرسه هنر سنت جان وود رفتند. در جامعه لامورنا، گلوک شروع به سرپیچی از مد سنتی و ظاهر جنسیتی کرد. هنگامی که یک انجمن هنری او را به ع
نوان «خانم گلوک» در سربرگ خود معرفی کرد، گلوک بلافاصله استعفا داد. گلوک با امتناع از شناسایی شدن خود با یک مکتب یا جنبش هنری، ترجیح داد آثارش را فقط در نمایشگاه های انفرادی به نمایش بگذارد. او در سال ۱۹۲۴، در گالری دورین لی لندن ۵۶ اثر نقاشی را به نمایش گذاشت. تک تک نقاشی های او فروخته شد و نقاشی های گل در بین طراحان داخلی محلی محبوبیت پیدا کرد. در سال ۱۹۳۲، گلوک یک قاب عکس را طراحی کرد و به ثبت رساند که بعدها به قاب گلوک معروف شد. طرح سه لایه، که به طور سنتی با رنگ دیواری که به آن آویزان می شد مطابقت داشت، این توهم را ایجاد کرد که نقاشی آن بخشی از معماری دیوار است. نمایشگاه هنر بریتانیا در صنعت ارائه این طرح را آغاز کرد که دوباره توجه طراحان داخلی را به خود جلب کرد. گلوک با الهام از ساخت اپرای موتسارت، مدالیون را در سال ۱۹۳۶ نقاشی کرد. پرتره دوگانه آنها و معشوقشان اکنون یک بیانیه نمادین لزبین و یکی از مشهورترین تصویرهای یک رابطه لزبین است. گلوک همچنین برای تغییر در صنعت هنر مبارزه کرد. گلوک که از کیفیت رنگ های موجود برای کار هنرمندان ناراضی بود، ده سال برای ایجاد استاندارد جدیدی برای رنگ های روغنی کارزاری ای
جاد کرد و مؤسسه استاندارد بریتانیا در نهایت پذیرفت. در سال ۱۹۷۳، گلوک آخرین نمایشگاه خود را برگزار کرد و بیش از ۵۰ نقاشی از سراسر دوران حرفه ای خود را به نمایش گذاشت.
باشگاه فوتبال کاسا اسپورتس () یک باشگاه فوتبال حرفه ای سنگالی است که در زیگینچور واقع شده است. آنها در لیگ برتر فوتبال سنگال بازی می کنند. این باشگاه محبوب ترین باشگاه ورزشی در منطقه Casamance است، چهار حرف اول منطقه نام این باشگاه را به شکل کوتاه Casa تشکیل می دهد. کاسا اسپورتس از نظر تعداد افتخارات مهم در سنگال ششمین تیم برتر است.
علیرضا الهامی سرتیپ ارتش جمهوری اسلامی ایران است، که هم اکنون به عنوان جانشین فرمانده نیروی پدافند هوایی ارتش ایران فعالیت می کند. وی از ۱۳۹۲ تا ۱۳۹۴ فرمانده دانشگاه پدافند هوایی بود، در فاصله سالهای ۱۳۹۴ تا ۱۳۹۷ به عنوان معاون عملیات قرارگاه پدافند هوایی خاتم الانبیا فعالیت می کرد، از ۱۳۹۷ تا ۱۳۹۸ جانشینی فرمانده قرارگاه پدافند هوایی خاتم الانبیا را برعهده داشت و از ۱۳۹۸ تاکنون نیز جانشین نیروی پدافند هوایی ارتش است. الهامی در سال ۱۳۹۷ درجه سرتیپی دریافت کرد.
زیباترین خداحافظی دنیا () یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۱۷ با بازی وون می-کیونگ، چوی جی-وو، کیم یونگ اوک و چوی مین هو است. این مجموعه، بازسازی مجموعه تلویزیونی سال ۱۹۹۶ شبکه ام بی سی با همین نام است. "زیباترین خداحافظی دنیا" از ۹ تا ۱۷ دسامبر ۲۰۱۷، روزهای شنبه و یکشنبه ساعت ۲۱۰۰ (کی اس تی) از تی وی ان برای ۴ قسمت پخش شد. تولید. این مجموعه همکاری دوباره کارگردان هونگ جونگ چان و نویسنده نو هی کیونگ است که پیش از این در "دوستان عزیز من" همکاری کرده بودند.
دوموس یا سرای رومی () در روم باستان نوع خانه شهری بود که توسط طبقات بالا و برخی از آزادگان ثروتمند در دوران جمهوری روم و امپراتوری روم برای مسکن استفاده می شد. تقریباً در تمام شهرهای بزرگ در سرتاسر سرزمین رومی یافت می شد. بسیاری از ثروتمندترین خانواده های روم باستان، همراه با یک دوموس در شهر، صاحب خانه ای جداگانه به نام ویلای رومی بودند . بسیاری انتخاب می کردند که عمدتاً یا حتی منحصراً در ویلاهای خود زندگی کنند. این خانه ها به دلیل فضای بیشتر خارج از شهر محصور و مستحکم ، عموماً در مقیاس بسیار بزرگتر و در هکتارهای بزرگتر بودند . طبقات نخبه جامعه روم اقامتگاه های خود را با تزئینات مرمری استادانه، سنگ فرش های مرمری منبت کاری شده، دیوارهای در و ستون ها و همچنین نقاشی ها و نقاشی های دیواری گران قیمت می ساختند.
تنهایی نوشیدن (; ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۱۶ با بازی ها سوک جین و پارک ها سون است. این مجموعه از ۵ سپتامبر تا ۲۵ اکتبر ۲۰۱۶، روزهای دوشنبه و سه شنبه، ساعت ۲۳:۰۰ (کی اس تی) از تی وی ان برای ۱۶ قسمت پخش شد.
ازدواج در روم باستان، کانوبیوم () یک نهاد اساسی جامعه بود و توسط رومی ها عمدتاً به عنوان ابزاری برای اتحادهای بین خانوادگی یا ازدواج سیاسی استفاده می شد. ازدواج، حداقل از نظر فنی، تک همسری بود، اما طلاق قابل قبول بود، هیچ انگی به آن وارد نمی شد، و ازدواج مجدد نه تنها به همان اندازه قابل قبول بود، بلکه مورد انتظار بود. در زمان جمهوری روم (۵۰۹–۲۷ قبل از میلاد)، طلاق کمتر از زمان امپراتوری (۲۷ پ. در زمان امپراتوری، نهاد ازدواج نامحبوب شده بود، نرخ زاد و ولد کاهش یافته بود. نخستین امپراتور روم آگوستوس مجبور شد قوانین یولیا را وضع کند که به زوج های متأهلی که حداقل سه فرزند داشته باشند، امتیازات ویژه اعطا می کرد. پیش درآمد. یونانیان و رومیان باستان سعادت مردگان را نه بسته به اعمال دوران حیات، بلکه بسته به رفتار بازماندگانِ مردگان می دانستند. برای همین، هر پدری از فرزندان خود اغذیهٔ مخصوص مردگان را، که موجب آرامش روح وی بود، توقع داشت. به بیانی دیگر، از نظر آنان خانواده باید دوام ابدی داشته باشد تا از نسل هر مُرده کسی برای تقدیم طعام به متوفی باقی بماند. آنان فنای خانواده را موجب فنای مذهب می دانستند و اعتقادشان بر
این بود که با معدوم گشتنِ خانواده ای، اجداد آن خانواده از طعام مخصوص خود محروم و با بدبختان مقرون می شدند. یکی از خطابان آتنی در ضمن خطابهٔ خویش در باب بقای نسل می گوید: «کسانی که به مرگ خود معتقدند باید در حفظ نسل بکوشند، و گرنه در حیات دیگر از مراسم مخصوص مردگان محروم خواهند ماند.» بنابراین بر هر کس لازم بود که پس از خود پسری باقی بگذارد تا در حیات جاودانی از سعادت محروم نشود و آن پسر بر سر گور وی غذا و شراب ببرد. بنابراین فنای خانواده مرادف بود با فنای شعائر دینی، و خانواده ها همیشه از قطع نسل اندیشناک بودند، چه با قطع نسل مذهبشان نیز از میان می رفت و آتشگاه خانه شان خاموش می شد و مردگانشان تیره بخت و آشفته حال می شدند. پس واجب ترین کار آدمی در دوران حیات ازدیاد نسل بود تا مذهب خانوادگی را پایدار نگاه دارد. بنا بر همین عقاید، مجردزیستن از جملهٔ گناهان و بدبختی های عظیم بود، چه از طرفی سعادت ارواح خانواده را متزلزل می ساخت و از طرف دیگر مرد مجرد پس از مرگ از تمام مراسم مخصوص مردگان و از سعادت جاوید محروم می ماند. پس مجردان خود و نیاکان خود را به عذابی ابدی دچار می کردند. در دوران ابتداییِ تمدن های یونان و ر
وم و پیش از ایجاد قوانین مدنی، شاید همین عقاید مردم را از مجردزیستن بازمی داشت، و چون دورهٔ قانون فرارسید، آن را از جملهٔ خطاهای سزاوار قصاص شمردند. دیونوسیوس هالیکارناسوسی می نویسد که به موجب یکی از قوانین قدیم، جوانان روم مجبور به ازدواج بوده اند. سیسرون نیز از قانونی سخن می راند که مجردزیستن جوانان روم را ممنوع کرده بود. در اسپارت هم قوانین لوکورگوس برای کسانی که زن نمی گرفتند مجازاتی سخت قائل شده بود و نیز بنا بر روایاتی پس از نسخ قانون منع تجرد، باز تا مدتی مجردزیستن ممنوع بود. از کتاب پلوکس نیز چنین استنباط می شود که در غالب شهرهای یونان مجردزیستن را چون جرمی مجازات می کرده اند. اهمیت پیوند زناشویی. برای رومی ها، پیوند زناشویی رابطه تعیین کننده ای بود که خانواده از آن ایجاد می شد. ازدواج به عنوان پایه و اساس شهر و دولت روم توسط رومیان بسیار ارزشمند بود. ازدواج و خانوادهٔ برخاسته از آن، واحدهای اجتماعی اساسی را تشکیل دادند که تار و پود جامعه روم را در کنار هم نگه می داشتند. زندگی سیاسی، اقتصادی و مذهبی همگی خارج از خانواده و پیرامون آن شکل می گرفت. در روم باستان ازدواج بیشتر با عرف و سنت مشخص می شد تا نظ
ارت رسمی یا کنترل مذهبی. سن مرسوم. حداقل سن قانونی برای ازدواج یک دختر ۱۲ سال و برای یک پسر ۱۵ سال بود، اما اکثر مردان بعداً در حدود ۲۶ سالگی ازدواج کردند. این به این دلیل بود که تصور می شد مردان بین ۱۵ تا ۲۵ سالگی از نظر روانی نامتعادل هستند. تصور می شد که آنها کاملاً تحت سلطه علایق خود هستند و قادر به قضاوت صحیح نیستند. تصور می شد که دختران در سنین پایین تر بسیار بالغ تر هستند. تک همسری. ازدواج رومی یک نهاد تک همسری بود. شهروندان رومی می توانستند هر بار فقط یک همسر داشته باشند، اما اجازه طلاق و ازدواج مجدد را می دادند. این شکل از تک همسری در تمدن یونانی-رومی ممکن است از مساوات خواهی دولت-شهرهای دمکراسی یونانی و جمهوری روم ناشی شده باشد. مسیحیت اولیه این آرمان ازدواج تک همسری را پذیرفت و آن را به عنوان یک عنصر اساسی در بسیاری از فرهنگ های بعدی فرهنگ غربی تداوم بخشید. در اوایل قرن پنجم امپراتور آگوستین از آن به عنوان «رسوم رومی» یاد کرد. پدرسالاری. عشق، رابطه جنسی و ازدواج در روم باستان توسط پدرسالاری تعریف می شد. سرپرست خانواده پاتر فامیلیا (پدر) بود که بر زندگی همسر، فرزندان و بردگان خود کنترل کامل داشت. ای
ن الگوی فکری تا حدی با یکی از داستان های مربوط به اسطوره بنیادی رم توجیه شد که در آن نیمه خدایان رومولوس و رموس قرار داشتند، رومولوس، رموس را می کشد و رومولوس شهر رم را در سال ۷۵۳ قبل از میلاد تأسیس می کند. اندکی پس از این رویداد (یا درست قبل از آن)، رومی ها به قبایل همسایه حمله کردند و زنان آنها را که به عنوان تجاوز به زنان سابین معروف است، گرفتند. این قبایل سپس برای بازگرداندن زنان خود به ضدحمله ای دست زدند، اما یکی از کسانی که دستگیر شده بودند - هرسیلیا بود که همسر رومولوس شده بود - از اقدام رومیان دفاع کرد تا از مرگ های بیهوده جلوگیری کند و سایر زنان را تشویق کرد که همین کار را انجام دهند. مشخص نیست که این آیا داستان یک رویداد تاریخی واقعی را منعکس می کند یا خیر اما الگوی روابط زن و مرد در روم باستان را نشان می دهد: مردان قدرت را در دست داشتند. ساختار اجتماعی که بر اساس مذهب و سنت بود، حکم می کرد که مردان قوانین را وضع می کردند و زنان باید از آنها پیروی می کردند. اگرچه قطعاً استثناهایی وجود داشت، شواهد قویاً نشان می دهد که تجربه اکثر زوج های متأهل به این مدل پایبند بودند. برایان کی. هاروی محقق دربارهٔ وضع
یت زنان در روم باستان و چگونگی تعریف زندگی آنها در رابطه با مردان اظهار نظر می کند: «برخلاف فضایل مردان، زنان به خاطر خانه و زندگی زناشویی ستایش می شدند. فضائل آنها شامل وفاداری جنسی (castitas)، احساس نجابت (Pudicitia)، عشق به شوهر (caritas)، توافق زناشویی (concordia)، وفاداری به خانواده (pietas)، باروری (fecunditas)، زیبایی (pulchritude)، نشاط hilaritas) و خوشبختی (laetitia) و غیره بود. روم یک جامعه پدرسالار بود.» انواع ازدواج. قانون روم باستان سه شکل ازدواج را به رسمیت می شناخت: مرد یک سال کامل با هم زندگی کنند. سپس زن به مالکیت شوهرش می رفت. اگر در آن سال زن سه شب متوالی غیبت می کرد، نمی توانست به مالکیت شوهرش در آید. همچنین از نظر کنترل زن دو نوع ازدواج وجود داشت: دخالت دولت. ازدواج صحیح رومی نمی توانست انجام شود مگر اینکه عروس و داماد شهروند رومی باشند یا اجازه خاصی به نام «کانوبیوم» به آنها داده شده باشد. در مقطعی از تاریخ روم، بردگان آزاد شده از ازدواج با شهروندان آزاد متولد شده منع شده بودند. این محدودیت توسط امپراتور آگوستوس که در سال ۱۸ قبل از میلاد اصلاحی به نام لگس یولیای تصویب کرد، کاهش یافت. در
دوران جمهوری خواهان، ازدواج، طلاق و زنا مسائلی بود که خود خانواده های مربوط به آن رسیدگی می کردند. کاهش ازدواج و نرخ زاد و ولد در جمهوری بعدی و امپراتوری اولیه منجر به مداخله دولت شد. زنای محصنه به جرمی تبدیل شد که برای آن زنان شهروند می توانستند با طلاق، جریمه نقدی و تنزل جایگاه اجتماعی مجازات شوند. فعالیت جنسی مردان تنها در صورت ارتکاب زنا با یک شهروند-زن متأهل بود. همچنین به خانواده ها مشوق های مالی ارائه شد تا هر چه بیشتر فرزند داشته باشند. هر دو مداخله کمترین اثر را داشتند. طلاق. طلاق در روم باستان ابتدا به سادگی ازدواج بود. همان طور که ازدواج فقط اعلام قصد برای زندگی مشترک بود، طلاق نیز فقط اعلام قصد زوجین برای عدم زندگی مشترک بود. تنها چیزی که قانون ایجاب می کرد این بود که آنها تمایل خود را برای طلاق در حضور هفت شاهد اعلام کنند. از آنجایی که ازدواج ها می توانست به راحتی پایان یابد، طلاق به ویژه در طبقات بالای جامعه رایج بود. هنگامی که او طلاق گرفت، یک زن می توانست انتظار داشته باشد که جهیزیه خود را به طور کامل پس بگیرد و سپس به قیمومت پاتر فامیلیا (patria potestas) - تحت سرپرستی پدرش - بازگردد. اگر او
قبل از عروسی مستقل بود، پس از طلاق استقلال خود را به دست می آورد. اخلاق جنسی در زناشویی. از مردان انتظار می رفت که با همسران خود بچه دار شوند و از آمیزش با زنان متأهل خودداری کنند. با این حال، طیف گسترده ای از روابط جنسی در غیر این صورت مجاز بود. یک طبقه کامل از زنان به عنوان فاحشه یا بدنام برچسب خورده بودند و تحت توجه قانون و در برای توجه جنسی مردان در دسترس قرار داشتند. مردان تا حد زیادی می توانستند با برده های خود مطابق میل خود رفتار کنند، در حالی که درگیری جنسی با برده دیگری غیرقابل قبول بود و به عنوان آسیب به دارایی تلقی می شد. روابط همجنس گرایان (که رومی ها آن را به عنوان تأثیر از فرهنگ یونان نشان می دادند) نیز قابل قبول بود، به ویژه در ارتباط با پسر نوجوانی که آزاد زاده نشده بود. با این حال، خدمت به عنوان شریک غیرفعال در اعمال همجنسگرایانه می توانست مردانگی و قدرت فرد را زیر سؤال ببرد و فرد مورد تمسخر قرار گیرد. زنای با محارم نیز نفرت انگیز بود و در کنار اتهام اعمال منفعلانه همجنسگرایانه برای متهم کردن مردی به سوء رفتار جنسی و به عنوان یک توهین مؤثر بر کل شخصیت او مورد استفاده قرار گرفت. به طور کلی، مر
دان تا زمانی که به تعهدهای خانوادگی خود عمل کنند و در حوزه عمومی به درستی عمل کنند، آزادی قابل توجهی در ارضای جنسی شخصی خود داشتند. مثال سناتور و تاریخ نویس بزرگ رومی، کاتو نشان دهنده آزادی ها و محدودیت های اخلاق گرایان مشهور جمهوری متاخر است. کاتو زنا را به شدت محکوم کرد و خواستار اعدام زنان به خاطر آن شد. او همچنین از مردان انتظار داشت که وظایف زناشویی خود را انجام دهند و از زنا پرهیز کنند. با این حال، کاتو از بازدید مردان متأهل از فاحشه خان ها به عنوان وسیله ای برای ارضای تمایلات جنسی خود بدون تخطی از تعهدات زناشویی خود استقبال کرد. خود کاتو برده ای برای ارضای جنسی خود داشت و در سنین پیری برای ارضای امیال جنسی خود با زن جوانی ازدواج کرد. تمایلات جنسی زنان با ازدواج محدودتر بود. زنان را تقریباً می توان به دو دسته تقسیم کرد، آنهایی که زنانی بودند که می توانستند ازدواج کنند و از نظر تمایلات جنسی به شدت کنترل می شدند و آن هایی که به عنوان ازدواج پذیر تلقی نمی شدند و محدودیت هایی برای تمایلات جنسی خود نداشتند. زنان متأهلی که خارج از ازدواج عمل جنسی انجام می دادند، در معرض خطر اتهام قرار می گرفتند و این عمل باعث
شرمساری شدید خانواده بود و توسط پدر و سرپرست خانواده رومی که زن تحت صلاحیت آنها زندگی می کرد مجازات می شد. یکی از معدود مواردی اکه ممکن است مجازات های واقعاً سختی توسط پدر خانواده بر آن اعمال شده باشد زنا بود. قابل توجه است که در حالی که مرد نباید چنین زنای محصنه ای می کرد، اما -تنها در صورتی که او در داخل خانه به طور آشکار گرفتار نمی شد - لزوماً از این عمل شرمنده نبود. اما اهانت زن به اقتدار شوهر آنقدر تهدیدآمیز بود که مستلزم انتقام بود. امپراتور آگوستوس یک سری اصلاحات مهم ازدواج به نام لگس یولیای به اجرا گذاشت. یکی از این اصلاحات زنا را به عنوان یک جرم عمومی تبدیل کرد که تهدیدی برای دولت بود و به جای رسیدگی به آن به عنوان یک موضوع داخلی خانواده، مستلزم رسیدگی به آن در دادگاه قانونی بود.
شین اون سو (؛ زادهٔ ۲۳ اکتبر ۲۰۰۲) بازیگر اهل کره جنوبی است. او از سال ۲۰۱۶ تاکنون مشغول فعالیت است و در مجموعه های تلویزیونی "افسانه دریای آبی" و "دو دو سل سل لا لا سل" و "هندوانه چشمک زن" ایفای نقش کرده است.
فاطمه میر یا فاتیما میر (؛ زاده ۱۲ اوت ۱۹۲۸ – درگذشته ۱۲ مارس ۲۰۱۰) یک زن نویسنده، استاد دانشگاه، سیاستمدار، فیلمنامه نویس و فعال برجستهٔ ضد آپارتاید اهل آفریقای جنوبی بود. او از حقوق بشر و برابری جنسیتی دفاع می کرد و به تأسیس بسیاری از سازمان ها کمک کرد که به دنبال بهبود کیفیت زندگی در آفریقای جنوبی بودند. زندگی. فاطمه میر در ۱۲ اوت سال ۱۹۲۸ در دوربان آفریقای جنوبی به دنیا آمد. او در کودکی به تولید روزنامه خانوادگی خود، "دیدگاه های هندی" (Indian Views) کمک کرد و واقعیت های خشن جامعه آفریقای جنوبی را بهتر شناخت. این تجربیات اولیه، مهارت انگلیسی او را تقویت کرد و پایه و اساس حرفه او را شکل داد. فعالیت سیاسی میر از دبیرستان شروع شد. در سال ۱۹۴۶، او به ایجاد کمیته مقاومت بدون خشونت دانشجویی در حمایت از کمپین مقاومت بدون خشونت هند کمک کرد و از او برای سخنرانی در چندین تجمع گسترده دعوت شد. او به تحصیل در رشته جامعه شناسی در دانشگاه ناتال ادامه داد. محبوبیت فزاینده او به عنوان یک فعال توجه عموم و دولت آفریقای جنوبی را به خود جلب کرد. در سال ۱۹۵۲، با قانون سرکوب کمونیسم، میر از حضور در اجتماعات عمومی منع شد و به مدت