Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۲۰۰۶، دکترای حقوقی خود را در دانشکده حقوق دانشگاه گلدن گیت گرفت و پس از آن به هالیوود غربی نقل مکان کرد. در سال ۲۰۰۹، او شرکت Soulillume را تأسیس کرد که در زمینه نوعی روش ژاپنی از پزشکی مکمل به نام ریکی فعالیت دارد. فعالیت سیاسی. پس از فارغ التحصیلی از دانشکده حقوق، شاین به عنوان وکیل ناحیه خلیج در زمینه آزادی های فردی انتخاب شد. پس از نقل مکان به وست هالیوود، او به عضویت انجمن وکلای دگرباش جنسی در لس آنجلس درآمد و در سال ۲۰۰۸ به طور مشترک رئیس آن شد. در سال ۲۰۱۸، شاین در هیئت مدیره مشاوران همجنسگرای وست هالیوود منصوب شد، جایی که همکارانش او را تشویق کردند تا وارد عرصه سیاست انتخاباتی شود. در آن سال، او اعلام کرد که برای شورای شهر وست هالیوود نامزد خواهد شد، اما با اختلاف اندکی از جان دی آمیکو، رئیس فعلی، شکست خورد. او سپس در انتخابات بعدی در سال ۲۰۲۰ شرکت کرد، جایی که کرسی برتر را در انتخابات به دست آورد. او در ۷ دسامبر ۲۰۲۰ سوگند یاد کرد. در ۱۶ اوت ۲۰۲۱، لیندزی هوروات، شهردار وست هالیوود، شاین را به عنوان شهردار موقت جدید انتخاب کرد و شورای شهر به اتفاق آرا به انتصاب رأی مثبت دادند. در ۱۹ دسامبر ۲۰۲۲، شورا
ی شهر به انتصاب شاین به عنوان شهردار بعدی و جانشین لورن مایستر رأی موافق داد. او در ۹ ژانویه ۲۰۲۳ سوگند یاد کرد. در فوریه ۲۰۲۳، شاین اعلام کرد که برای حوزه انتخابیه سی ام کالیفرنیا نامزد خواهد شد، چرا که با نامزدی آدام شیف برای مجلس سنا یک کرسی خالی به وجود آمده بود. زندگی خصوصی. شاین یک لزبین است. در سال ۲۰۱۴، شاین با بازیگری به نام اشلی شاین ازدواج کرد و نام خانوادگی او را بر روی خود پذیرفت. اگرچه او به عنوان یک مسلمان بزرگ شده است، اما دیگر به این مذهب اعتقادی ندارد، اگرچه او خود را همچنان «بسیار روحانی» توصیف کرده است. او یک سگ خانگی به نام کلویی شاین دارد که به عنوان بخشی از برنامه حیوان خانگی شهردار وست هالیوود، به عنوان نخستین شهردار حیوان خانگی شهردار در وست هالیوود در تاریخ ۱ آوریل ۲۰۲۳ سوگند یاد کرد.
ساندرا پرینسلو (متولد ۱۵ سپتامبر ۱۹۴۷)، که به نام ساندرا پرینزلو نیز شناخته می شود، یک بازیگر اهل آفریقای جنوبی است که بیشتر به خاطر نقش کیت تامپسون در فیلم "خدایان باید دیوانه شوند" (۱۹۸۰) شناخته شده است. پرینسلو همچنین در بسیاری از تولیدات تلویزیون، فیلم، و تئاتر در آفریقای جنوبی ظاهر شده است. زندگی و حرفه اولیه. پرینسلو گفته است که هرگز انتظار نداشت بازیگر شود. «من از سنین بسیار پایین یک بالرین بودم و یادم می آید که گاهی در تئاتر بریتنباخ در پرتوریا وقتی در دبیرستان بودم، مسئول استقبال بودم. آن اولین باری بود که با بازیگری حرفه ای در صحنه آشنا شدم، اما هرگز فکر نمی کردم بازیگر شوم . . . . فکر می کنم در آن روزها بیش از حد خجالتی بودم که اصلاً فکر کنم می توانم بازیگر شوم؛ بنابراین انگار این شور و اشتیاق بزرگ برای بازیگر شدن نداشتم، نه اصلاً. به نوعی زندگی دانشگاهی را ترجیح می دادم. وقتی به دانشگاه رفتم، فکر می کردم قرار است همین کار را بکنم». پرینسلو از دبیرستان آفریکانس هوئر میسیسکول فارغ التحصیل شد و سپس مدرک کارشناسی افتخاری خود را در رشته درام از دانشگاه پرتوریا دریافت کرد. به زودی پس از آن، او عضو شرکت
بازیگری شورای هنرهای نمایشی ترانسوال شد. «یک شب ما در حال اجرا بودیم و انگار یک اتفاق کاملاً جادویی رخ داد. انگار یک تور طلایی پایین آمد. همه چیز در آن شب جادویی بود و همه اعضای گروه حس می کردند … این چیزی مسحورکننده بود که در تبادل انرژی بین تماشاگران و بازیگران رخ می دهد». حرفه فیلم. علاوه بر نقش معروفش در "خدایان دیوانه می شوند"، پرینسلو نقش های مهمی در "هدف یک قاتل" (۱۹۷۹)، "جستجو برای عشق" (۱۹۸۸)، "شاهزاده پرتوریا" (۱۹۹۲)، "سووتو سبز" (۱۹۹۵)، "'یک پاو پاو برای دلبندم" (۲۰۱۵)، "دو درجه از قتل" (۲۰۱۶) داشته است. حرفه تلویزیون. پرینسلو در بازیگران اصلی ""، اولین سریال آفریقای جنوبی، حضور داشت. برای سال های زیادی، او برنامه گفتگو محور خود را به نام "رااکپرات با ساندرا" در تلویزیون آفریقای جنوبی میزبانی کرد. او همچنین مجموعه ای از مصاحبه ها با شخصیت ها و مشاهیر را برای تلویزیون آفریقای جنوبی به نام "ساندرا در یک حرکت" انجام داده است. پرینسلو در طول حرفه خود در تعداد زیادی از سریال های تلویزیونی و فیلم های آفریقای جنوبی بازی کرده است، از جمله "ارفسوندس" (۲۰۱۲)؛ "هارتلند" (۲۰۱۱)؛ "خدایان شناخته شده" (۲۰۰۵)؛ "قد
یسین، گناهکاران و مهاجران" (۱۹۹۹)؛ و "پادشاهان" (۱۹۹۱) و غیره. حرفه تئاتر. پرینسلو در بیش از ۱۰۰ تولید مختلف اجرا کرده است و اغلب نقش های اصلی را در آثار دراماتورگ های آفریقای جنوبی و بین المللی بازی کرده است. در سال ۱۹۸۵، پرینسلو و هم بازی اش جان کانی باعث واکنش های منفی در یک مخاطب آفریقای جنوبی شدند که هنگام اجرای نمایش "خانم جولی" نوشته آگوست استریندبرگ بود. در نقش اصلی، پرینسلو نقش یک زن سفیدپوست را بازی کرد که یک مرد سیاه پوست را اغوا می کند. این نمایش اولین باری بود که در رژیم آپارتاید یک مرد سیاه پوست در صحنه زنده یک زن سفیدپوست را می بوسید. تهیه کننده نمایش، بابی هینی، اظهار داشت که واکنش ها بخشی از یک کمپین برنامه ریزی شده توسط سفیدپوستان محافظه کار بوده است. هر دو کانی و پرینسلو پس از هر اجرای "خانم جولی" باید به پارکینگ اسکورت می شدند زیرا ترس از حمله بازیگران توسط «راست گرایان خشمگین» وجود داشت. گفته می شود پرینسلو نامه های نفرت آمیز مستهجن دریافت کرده و هر دو تهدید به مرگ شدند. در مصاحبه ای در سال ۲۰۱۴ برای "پروژه ۲۱ نماد"، مجموعه ای از فیلم های کوتاه دربارهٔ آفریقای جنوبی هایی که «دنیا را شکل د
اده اند»، پرینسلو اظهار داشت که «فکر می کردم [این نمایش] باعث همهمه خواهد شد، اما فکر نمی کردم باعث یک انقلاب کوچک شود. مردم خیلی کوتاه نگر بودند و فکر می کنم وقتی بازیگر هستید، در نوعی بهشت احمقانه زندگی می کنید». بازیگران این نمایش بعداً در جشنواره ادینبورگ نیز اجرا کردند. در سال ۱۹۸۶، هینی یک فیلم تلویزیونی از این نمایش را برای تلویزیون سوئدی و فنلاندی کارگردانی کرد که در آن پرینسلو و کانی بازی کردند. پرینسلو در سال ۲۰۱۲ با نمایش "چرخ خیاطی"، ترجمه انگلیسی زبان از نمایشنامه آفریکانس «چرخ خیاطی» به جشنواره ادینبورگ بازگشت. در دهه ۲۰۰۰، پرینسلو در صحنه آفریقای جنوبی در تولیدات "اسکار و عمه صورتی"، "جانمان"، "شب، مادر" و "عشق، آنا" ظاهر شد. در اکتبر ۲۰۱۵، پرینسلو نقش روزنامه نگار آفریقای جنوبی، جانی آلن را در نمایش "جانی" در جشنواره آردکلپ بازی کرد.
استحکامات شی آن () که همچنین به نام دیوار شهری شی آن نیز شناخته می شود، نمونه ای از بهترین دیوارهای شهری چین در شی آن است. این استحکامات توسط امپراتور &lt;bdi&gt;هونگ وو ژو یوان ژانگ به عنوان سامانهٔ دفاعی نظامی ساخته شد. این مجموعه «ویژگی های کامل معماری باروی جامعه فئودالی» را به نمایش می گذارد.&lt;/bdi&gt; از زمان ساخت در سدهٔ ۱۴ میلادی تاکنون این قلعه بارها مرمت شده است: سه بار در فواصل زمانی ۲۰۰ ساله ای بین نیمهٔ دوم سدهٔ ۱۵۰۰ تا ۱۷۰۰ و در سال های اخیر در سال ۱۹۸۳. دیوار دفاعی، ناحیه ای حدود را پوشش می دهد. دیوار شهری شی آن تحت عنوان «دیوارهای شهری دودمان های مینگ و چینگ» در بخش آزمایشی فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارد. از سال ۲۰۰۸ نیز در فهرست ادارهٔ دولتی میراث فرهنگی جمهوری خلق چین قرار دارد. موقعیت. دیوار شهری شی آن در ناحیهٔ شهری شی آن قرار دارد که زمانی یک شهر امپراتوری در دوران دودمان های &lt;bdi&gt;سوئی و تانگ بود شی آن در انتهای جاده ابریشم باستانی قرار دارد.&lt;/bdi&gt; تاریخچه. ژو یوان ژانگ، نخستین امپراتور دودمان مینگ (۱۳۶۸–۱۶۴۴)، تحت مشاورهٔ ژو شنگ، یک حکیم قرار گرفت که باید دور شهر یک دیو
ار بلند بسازد و در کنار آن، تسهیلات انبار برای خوراک ایجاد کند و با اتحاد ایالت های دیگر، امپراتوری خود را مقرر کند. ژو، سخن حکیم را گوش فراسپرد و دودمان مینگ را بنیان گذاری کرد و سپس یک دیوار بسیار مستحکم به جای دیوار کاخ پیشین دودمان تانگ (۶۱۸–۹۰۷) ایجاد کرد. او ساخت وساز دیوار شهری شی آن، به عنوان پایتخت استان شنشی را در سال ۱۳۷۰ آغاز کرد. او خاکریزهای باستانی استحاکامات پیشین ساخته شده توسط دودمان های سوئی و تانگ را در بخش های غربی و جنوبی دیوار شامل کرد و همچنین بخش های شرقی و شمالی را نیز بزرگ تر کرد. عمارت آن نیز در یک دورهٔ هشت ساله ساخته شد و در دوران دودمان مینگ و سپس دودمان چینگ از آن به خوبی نگه داری شد.
معابد یوگینی () در هند، پرستشگاه های روباز هیپائترل مربوط به قرون ۹ تا ۱۲ میلادی هستند که به یوگینیها، استادان زن یوگا در تنتره، اختصاص دارند. این یوگینی ها به طور کلی با الهه ها، به ویژه پارواتی، که تجسم نیروی مقدس زنانه هستند، هم ارز دانسته می شوند. این معابد تا اواخر قرن بیستم عمدتاً ناشناخته و مورد مطالعه قرار نگرفته بودند. برخی از این معابد دارای طاقچه هایی برای ۶۴ یوگینی هستند، بنابراین معابد ۶۴ یوگینی (Chausath Yogini Mandir، از चौसठ، زبان هندی به معنای ۶۴ که به صورت Chaunsath یا Chausathi نیز نوشته می شود) نامیده می شوند. برخی دیگر ۴۲ یا ۸۱ طاقچه دارند که نشان دهنده مجموعه های مختلفی از الهه ها است، هرچند که آن ها نیز اغلب معابد ۶۴ یوگینی نامیده می شوند. حتی زمانی که تعداد یوگینی ها ۶۴ است، این ها همیشه یکسان نیستند. معابد باقی مانده یا به صورت دایره ای یا مستطیلی ساخته شده اند و در مناطق مرکزی و شمالی هند، در ایالت های اوتار پرادش، مادیا پرادش و اودیشا پراکنده شده اند. معابدی که از بین رفته اند، از طریق تصاویر یوگینی باقی مانده شناسایی شده اند و در سراسر شبه قاره هند توزیع وسیع تری داشته اند، از دهلی
در شمال و مرز راجستان در غرب تا منطقه بنگال بزرگ در شرق و تامیل نادو در جنوب. بررسی اجمالی. یوگینی ها. از حدود قرن دهم میلادی، یوگینیها در گروه هایی، اغلب شامل ۶۴ نفر، ظاهر می شوند. آن ها به عنوان الهه های مقدس دیده می شوند، اما زنان زمینی که در تنتره مهارت دارند، می توانند از این ایزدان تقلید کرده و حتی آن ها را در خود مجسم کنند. این موضوع، مرز بین انسان و الهی را مبهم و درهم آمیخته می کند. یوگینی ها، چه الهی و چه انسانی، به گروه هایی وابسته اند؛ در شیواپرستی، از مهم ترین این گروه ها، طایفه های ۸ مادر (ماتری ها یا ماتریکاها) هستند. یوگینی ها اغلب دگرپیکری دارند و به شکل مجسمه هایی با سر حیوانات به تصویر کشیده شده اند. آن ها به «تغییر شکل واقعی» به حیوانات ماده و همچنین به توانایی تبدیل دیگران مرتبط هستند. یوگینی ها به فرقه بهایراوا پیوند دارند، اغلب جمجمه و سایر نمادهای تنترایی را حمل می کنند و در گورستان ها و مکان های مرزی تمرین می کنند. آن ها قدرتمند، ناپاک و خطرناک در نظر گرفته می شوند و هم محافظت می کنند و هم دانش تنترایی را منتشر می سازند. آن ها دارای سیدهیها (قدرت های فوق العاده)، از جمله توانایی پروا
ز هستند؛ بسیاری از یوگینی ها دارای شکل پرندگان هستند یا پرنده ای را به عنوان واهان یا مرکب خود دارند. در بودیسم تنترایی متأخر، داکینی، یک روح زن که قادر به پرواز است، اغلب مترادف با یوگینی به کار می رود. پژوهشگر شامان هاتلی می نویسد که یوگینی نمونه ای، «مسافر آسمان ("khecari")» است و این توانایی، «نهایت دستاورد برای جویندگان سیدهی» محسوب می شود. فرقه ای شیوی از یوگینی ها تقریباً بین سال های ۷۰۰ تا ۱۲۰۰ میلادی رونق داشت. این فرقه در متنی مقدس به نام "Brahmayamalatantra" ثبت شده است. غیر یوگینی ها نیز در «تجربیات بینشی و تعاملی» با یوگینی ها مشورت می کردند. این فرقه منجر به ساخت معابد سنگی از قرن دهم تا احتمالاً سیزدهم در سراسر شبه قاره هند شد. بازکشف. زیارتگاه های مهم باقی مانده از ۶۴ یوگینی ("Chausathi Jogan") در اودیشا و مادیا پرادش قرار دارند. الکساندر کانینگهام در قرن نوزدهم آن ها را برای هیئت باستان شناسی هند بررسی و توصیف کرد، اما پس از آن تا حد زیادی فراموش شدند. در سال ۱۹۸۶، ویدیا دِهِجیا گزارش داد که این زیارتگاه ها «دورافتاده و دشوار در دسترس» هستند، برای حدود صد سال به ندرت بررسی شده اند و محل تجمع
راهزنانی بوده اند که از معابد به عنوان پناهگاهی دور از چشم مقامات استفاده می کردند. معبد نسبتاً سالم ۶۴ یوگینی در هیراپور تا سال ۱۹۵۳ مجدداً کشف نشد، با وجود نزدیکی آن به محوطه معابد بوبانشور، چیزی که دِهِجیا آن را «بسیار شگفت آور» توصیف می کند. ویژگی ها. زیارتگاه های یوگینی معمولاً محوطه هایی دایره ای هستند و هیپائترال (بدون سقف)، باز به سمت آسمان، برخلاف اکثر معابد هندی. در دیوار دایره ای داخلی طاقچه هایی قرار دارد، اغلب ۶۴ عدد، که مجسمه های پیکره های زنانه، یعنی یوگینی ها، در آن ها قرار دارند. بدن آن ها زیبا توصیف شده، اما سرهایشان اغلب به شکل حیوانات است. معابد یوگینی معمولاً در نقطه ای مرتفع و کمی دورتر از گروه اصلی معابد ساخته شده اند. شمایل نگاری مجسمه های یوگینی در معابد یوگینی یکسان نیست و در هر مجموعه ۶۴ یوگینی، این الهه ها ممکن است متفاوت باشند. در معبد هیراپور، همه یوگینی ها با "Vahana" (حیوان سواری شان) و در وضعیت ایستاده به تصویر کشیده شده اند. در معبد رانپور-جهاریال، تصاویر یوگینی ها در حالت رقص قرار دارند. در معبد بهداگات، یوگینی ها در وضعیت "لالیت آسانا" (حالت سلطنتی) نشسته اند و توسط صحنه ها
یی از محل های سوزاندن مردگان همراه با «غول های آدمخوار» و حیوانات مردارخوار احاطه شده اند. اهمیت. هاتلی، به دنبال ویدیا دِهِجیا، پیشنهاد می کند که معابد یوگینی به تنتره یوگینی-چاکرا مرتبط هستند. این یک «ماندالا از مانترا-الهه ها در اطراف شیوا/بهایراوا است که نصب آن … بخش مرکزی آیین فرقه شیواپرستی یوگینی ها بود.» فصل نهم "Kaulajnana Nimaya"، که به حکیم قرن دهم ماتسیندراناث نسبت داده می شود، سیستمی از ۸ چاکرا را توصیف می کند که به عنوان نیلوفرهای هشت پر تصویر شده اند و مجموع ۶۴ گلبرگ نشان دهنده ۶۴ یوگینی است. هاتلی اظهار می دارد که «پرستش تنتره ای 'حلقه هایی' از یوگینی ها ("yoginichakras") حداقل دو قرن پیش از ساخت معابد آغاز شده است، و شباهت چشمگیر میان توصیف های متنی شیواپرستی از یوگینی ها و نمایش آن ها در پیکرتراشی ها نشان دهنده تداوم مستقیم» بین آیین های شرح داده شده در متون تنتره ای و معابد یوگینی است. آیین ها. آیین های تنتره هندو سری بودند. با این حال، متونی از حدود سال ۶۰۰ میلادی به آیین های رازآلودی اشاره دارند که اغلب با گورستان ها مرتبط بودند. زنان پرستشگر تنتره هندو، که آن ها نیز یوگینی نامیده می شدند
، به عنوان تجسم یوگینی های فراانسانی در نظر گرفته می شدند. فعالیت های این آیین شامل "Prana Pratishtha" یا آیین تقدیس تصاویر، مانند یوگینی ها، بود. آیین های امروزی از این نوع می توانند سه روز به طول بینجامند و با حضور گروهی از کاهنان همراه باشند که شامل تطهیر آیینی، آیین بازگشایی چشم، پرستش (یوگینی پوجا)، فراخوانی محافظان، و تهیه یک یانترا با یک ماندالای یوگینی و آرایه ای از پوپل ها برای ۶۴ ایزدبانو می شود. کهن ترین آیین های یوگینی، آیین های جنائز "کاپالیکا" بودند. "Varanasimahatmya" در "Bhairavapradurbhava" مراسم های پرستشی شامل آواز و رقص مقدس در معبد یوگینی در واراناسی را توصیف می کند که پیتر بیسچاپ آن را چنین خلاصه کرده است: بخش "Kashikhanda" از "Skandapurana"، که اسطوره آمدن ۶۴ یوگینی به واراناسی را در قالبی ناشناس روایت می کند، بیان می کند که پرستش می تواند ساده باشد، زیرا یوگینی ها فقط به هدایای روزانه ای از میوه، بخور و نور نیاز دارند. همچنین برای پاییز آیینی ویژه را تجویز می کند که شامل قربانی های آتش، قرائت نام های یوگینی ها و هدایای آیینی است، در حالی که همه ساکنان واراناسی باید در فصل بهار و در جشن
هولی به معبد بیایند تا به ایزدبانوان احترام بگذارند. دهجیا می نویسد که: پرستش فعال (پوجا) در برخی از معابد یوگینی مانند معبد هیرپور همچنان ادامه دارد.
هاکوب آرسنی آصلانیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۹ تا کنون سمت نمایندگی دوره های هفتم و هشتم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده دارد. زندگی نامه. در ۱ اوت ۱۹۵۴ در جراشن به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فارغ التحصیل شد.
قانون شکنان یک فیلم درام آمریکایی محصول سال ۲۰۲۵ به کارگردانی، نویسندگی و تهیه کنندگی بیل گوتنتاگ است. داستان فیلم به دنبال یک زن رؤیایی است که جرقه امید و مخالفت را برمی انگیزد، که در آن شجاعت آنها جنبشی را شعله ور می کند که می تواند ملت آنها (افغانستان) را برای همیشه متحول کند. این فیلم در ۷ مارس ۲۰۲۵ در ایالات متحده اکران شد. خلاصه داستان. در کشوری که آموزش دختران به عنوان عصیان تلقی می شود، یک زن روشن فکر جرأت می کند تا به ذهن های جوان خواب بیاموزد. هنگامی که نوآوری آنها توجه جهانی را به خود جلب می کند، موفقیت آنها جرقه امید و مخالفت می کند. با ظهور تهدیدها و فداکاری ها، شجاعت و اتحاد آنها جنبشی را شعله ور می کند که می تواند برای همیشه جهان را متحول کند. انتشار. در اکتبر ۲۰۲۴، کمپانی انجل استودیوز حقوق پخش فیلم را به دست آورد،و فیلم را در ۷ مارس ۲۰۲۵ در سینماهای سراسر ایالات متحده، کانادا، آفریقای جنوبی و سریلانکا منتشر کرد. بازخوردها. در وب سایت جمع آوری نقد راتن تومیتوز بر اساس رای ۲۳ نقد منتقد، دارای میانگین امتیاز ۶٫۴ از ۱۰ می باشد.
زنان در پاراگوئه () با چالش هایی در حقوق خود مواجه اند. آن ها با نابرابری های اقتصادی-اجتماعی و عدم توازن درآمدی بین جنسیت ها روبه رو بوده و از سال ۱۹۹۰ به این سو، به دلیل گسترش حقوق زنان در قانون اساسی و تغییر نگرش های فرهنگی، تغییرات فرهنگی قابل توجهی را تجربه کرده اند. نهادهای قانونی و دولتی موجود در پاراگوئه تا حدی به لطف تلاش های سازمان های فمینیستی در این کشور توسعه یافته اند. این سازمان ها در دهه ۱۹۹۰ کمپین های آگاهی بخشی گسترده ای برای تثبیت تضمین های حقوق زنان برگزار کردند. زنان سازمان ملل از دولت پاراگوئه در گسترش حقوق زنان، مبارزه برای برابری جنسیتی و توانمندسازی زنان حمایت می کند. این سازمان همچنین تضمین می کند که صدای زنان شنیده شود و فرصت های بیشتری برای آن ها ایجاد گردد. در سال ۲۰۱۵، سازمان ملل همکاری خود را با نهادهای دولتی برای توانمندسازی زنان توسعه داد. برنامه همکاری سازمان زنان سازمان ملل از طریق استراتژی هایی همچون رهبری و مشارکت سیاسی زنان در پاراگوئه اجرایی شد. آموزش. نرخ بی سوادی در میان زنان پاراگوئه بالاتر از مردان است. این تفاوت به ویژه در میان نسل های مسن تر جمعیت پاراگوئه چشمگیرتر
است. با این حال، شکاف جنسیتی در آموزش در سال های اخیر کاهش یافته است. در میان جوانان ۱۵ تا ۲۴ سال، نرخ سوادآموزی برای هر دو جنس ۹۹٪ است. با این حال، جوانان از هر دو جنس پس از پایان مقطع ابتدایی با نرخ قابل توجهی از سیستم آموزشی خارج شده و احتمال ادامه تحصیل در مقاطع بالاتر از متوسطه کاهش می یابد. تا سال ۲۰۱۰، ۹۲٫۹٪ از زنان و ۹۴٫۸٪ از مردان ۱۵ ساله و بالاتر در پاراگوئه باسواد بودند. اشتغال. حقوق زنان در مقایسه با مردان، دومین پایین ترین میزان در آمریکای لاتین را دارد. این در حالی است که زنان ۷۴٪ از نیروی کار پاراگوئه را تشکیل می دهند. آزار جنسی و تبعیض علیه زنان در محیط کار از مشکلات رایج در پاراگوئه است. قانون کار تبعیض یا آزار و اذیت بر اساس جنسیت را ممنوع کرده اما آن را جرم انگاری نکرده است. شکایات در این زمینه معمولاً به صورت خصوصی حل وفصل می شوند. دبیرخانه امور زنان گاهی برنامه هایی را برای حمایت از دسترسی زنان به اشتغال، تأمین اجتماعی، مسکن، مالکیت زمین و فرصت های تجاری اجرا می کند. زنان در پاراگوئه با چالش هایی در زمینه حقوق خود مواجه هستند. آن ها با نابرابری های اجتماعی-اقتصادی و عدم توازن درآمدی بین
جنسیت ها روبرو بوده اند و از سال ۱۹۹۰ به بعد، تغییرات فرهنگی قابل توجهی را تجربه کرده اند که نتیجه گسترش حقوق قانونی و قانون اساسی و تغییر نگرش های فرهنگی بوده است. نهادهای قانونی و دولتی کنونی در پاراگوئه تا حدی از طریق تلاش های سازمان های فمینیستی که در دهه ۱۹۹۰ کمپین های آگاهی بخشی گسترده ای برای رسمی سازی تضمین حقوق زنان برگزار کردند، توسعه یافته اند. زنان سازمان ملل از دولت پاراگوئه در گسترش حقوق زنان، مبارزه برای برابری جنسیتی و توانمندسازی زنان حمایت می کند و همچنین تضمین می کند که صدای زنان شنیده شود و فرصت های بیشتری برای آن ها ایجاد گردد. در سال ۲۰۱۵، سازمان ملل همکاری خود را با نهادهای دولتی برای توانمندسازی زنان گسترش داد. برنامه همکاری زنان سازمان ملل از طریق راهبردهایی همچون افزایش رهبری و مشارکت سیاسی زنان در پاراگوئه اجرایی شد. آموزش. نرخ بی سوادی زنان در پاراگوئه بالاتر از مردان است، به ویژه در میان نسل های مسن تر. با این حال، در سال های اخیر شکاف جنسیتی در آموزش کاهش یافته است. در میان جوانان ۱۵ تا ۲۴ سال، نرخ سوادآموزی برای هر دو جنس ۹۹٪ است. افراد جوان از هر دو جنس پس از پایان سطح ابتدایی
با نرخ های قابل توجهی از نظام آموزشی خارج می شوند و احتمال کمی برای ادامه تحصیل در سطوح بالاتر دارند. تا سال ۲۰۱۰، از میان افراد بالای ۱۵ سال، ۹۲.۹٪ از زنان و ۹۴.۸٪ از مردان باسواد بودند. اشتغال. دستمزد زنان نسبت به مردان دومین پایین ترین میزان در آمریکای لاتین است. این در حالی است که زنان ۷۴٪ از نیروی کار پاراگوئه را تشکیل می دهند. آزار جنسی و تبعیض علیه زنان در محیط کار از مشکلات رایج در پاراگوئه است. قانون کار تبعیض یا آزار و اذیت بر اساس جنسیت را ممنوع کرده، اما آن را جرم انگاری نکرده است. شکایات معمولاً به صورت خصوصی حل وفصل می شوند. دبیرخانه امور زنان گاه به گاه برنامه هایی را برای حمایت از دسترسی زنان به اشتغال، تأمین اجتماعی، مسکن، مالکیت زمین و فرصت های کسب وکار اجرا می کند. ازدواج. ازدواج زودهنگام در پاراگوئه رایج است. گزارشی از سازمان ملل در سال ۲۰۰۴ تخمین زده بود که ۱۷ درصد از دختران بین ۱۵ تا ۱۹ سال ازدواج کرده، طلاق گرفته یا بیوه شده بودند. سن قانونی ازدواج در پاراگوئه ۱۶ سال است. طلاق. طلاق در سال ۱۹۹۱ در پاراگوئه قانونی شد. پاراگوئه یکی از آخرین کشورهایی بود که طلاق را قانونی کرد، هم در جهان و
هم در آمریکای لاتین. در همان سال، طلاق در کلمبیا نیز قانونی شد؛ در میان کشورهای آمریکای لاتین تنها شیلی بود که تا سال ۲۰۰۴ هنوز طلاق را قانونی نکرده بود. کلیسای کاتولیک روم به شدت با قانونی شدن طلاق در پاراگوئه مخالف بود. نرخ طلاق در پاراگوئه همچنان پایین تر از میانگین جهانی و کمترین در آمریکای لاتین است. مادری. نرخ باروری در پاراگوئه تا پیش از دهه ۱۹۹۰ نسبت به سایر کشورهای آمریکای لاتین بالا بود اما از آن زمان به بعد به میزان قابل توجهی کاهش یافته و در سال ۲۰۰۴ به ۲.۹ رسیده است. پژوهش ها نشان داده اند که تولد فرزندان پیش از ازدواج در پاراگوئه رایج بوده، اما این پدیده در حال کاهش است. نرخ مرگ مادر در پاراگوئه ۹۹ مرگ در هر ۱۰۰٬۰۰۰ تولد زنده (تا سال ۲۰۱۰) است. مسائل مالی. کشاورزی بخش قابل توجهی از اقتصاد پاراگوئه و منبع درآمد مهمی است. تقریباً ۴۵٪ از نیروی کار این کشور در بخش کشاورزی مشغول هستند. با این حال، زنان در دسترسی به مالکیت زمین با مشکلاتی روبرو بوده اند. هرچند هیچ محدودیت قانونی برای مالکیت زمین توسط زنان وجود ندارد، اما احتمال تأیید وام برای خرید زمین برای زنان نصف مردان است. قانون اصلاحات ارضی ۲۰۰۲
شامل مقرراتی برای تقویت حقوق زنان در این زمینه بوده است.
قاچاق جنسی در اروپا () به عنوان حمل و نقل افراد از طریق اجبار، فریب و/یا مجبور کردن به شرایط استثماری و شبیه به بردگی تعریف می شود و معمولاً با جرائم سازمان یافته مرتبط است. آلمان به «مرکزی برای استثمار جنسی زنان جوان از اروپای شرقی و همچنین یک حوزه فعالیت برای گروه های جرایم سازمان یافته از سراسر جهان» تبدیل شده است. فروش زنان جوان به بردگی جنسی تبدیل به یکی از سریع ترین رشدهای اقتصادی در اتحادیه اروپا شده است. در حالی که قاچاق انسان قرن هاست که در سراسر جهان وجود داشته است، این موضوع به یکی از نگرانی های فزاینده برای کشورهای اروپای جنوب شرقی پس از سقوط کمونیسم تبدیل شده است. در سال ۱۹۹۷ تنها ۱۷۵٬۰۰۰ زن جوان از اتحادیه جماهیر شوروی سابق و اروپای شرقی و مرکزی به عنوان کالا در بازارهای جنسی کشورهای توسعه یافته در اروپا و آمریکای شمالی فروخته شدند. مشکلات اقتصادی و وعده های رفاه بسیاری از افراد را در کشورهای خود و مقصدهای دیگر در اروپا و جهان آسیب پذیر کرده است. سازمان ملل متحد گزارش می دهد که سالانه ۴ میلیون نفر به اجبار برای کار در یکی از اشکال بردگی منتقل می شوند. اقدامات علیه قاچاق زنان بر تصویب قوانین سخت
تر جنایی و مجازات ها و همچنین بهبود همکاری های بین المللی پلیس متمرکز است. کمپین های رسانه ای وسیعی وجود دارد که هدف آن ها اطلاع رسانی به عموم مردم، سیاست گذاران و قربانیان احتمالی است. در کشورهای مختلفی که اقدامات قانونی علیه قاچاق در مراحل اولیه خود قرار دارند، این کمپین های رسانه ای در پیشگیری از قاچاق اهمیت زیادی دارند. تاریخچه قاچاق. از دوران باستان، افراد مغلوب به بردگی گرفته می شدند و به کشور پیروز برده می شدند. این افراد زندگی جدیدی از بردگی به عنوان خدمتکار یا بردگی جنسی پیدا می کردند. قبل از ۴۰۰۰ قبل از میلاد، هیچ شواهدی از بردگی جنسی و خدمتکاران جنسی در فرهنگ انسان ها وجود ندارد. یونان و رم به خاطر اسیر کردن افراد و تبدیل آن ها به برده شهرت داشتند. در اوج امپراتوری روم، گفته می شد که یک نفر از هر سه نفر برده بوده است. مردان به عنوان کارگر و زنان و دختران برای لذت در خانه های فاحشه خانه و خانه های خصوصی استفاده می شدند. از دوران قرون وسطی به بعد، بردگان مرد و زن سقلیبه از شمال یا شرق اروپا به خاورمیانه اسلامی و آندلوس منتقل می شدند. در حالی که مردان سقلیبه می توانستند در مشاغل مختلفی مانند دفاتر آشپ
زخانه، شکار شاهین، ضرب سکه، کارگاه های نساجی، اداره یا گارد سلطنتی (در مورد نگهبانان حرم، آنها عقیم می شدند) فعالیت کنند، زنان سقلیبه در حرم سرا قرار می گرفتند. از سوی دیگر، هنگامی که برده داری در آفریقا به خاورمیانه گسترش یافته بود، زنان برده قیمت بالاتری از مردان داشتند هم به دلیل ارزش باروری آنها و هم به دلیل اینکه به عنوان اجسام جنسی و خدمتکاران استفاده می شدند. از زمان افشای رسوایی قاچاق سفید در دهه ۱۸۸۰، قاچاق جنسی زنان در اروپا و آمریکای شمالی شناخته و مقابله شد. در آن زمان، دولت ها در اروپا بخشی از طرح های بردگی جنسی برای بیش از یک قرن بودند. قراردادهای بین المللی در سال های ۱۹۰۴، ۱۹۱۰ و ۱۹۲۵ برای منع تجارت زنان تصویب شد. در دهه ۱۹۹۰، مشکل تجارت جنسی و گردشگری جنسی در حال افزایش بود و توجه بین المللی را جلب کرد زمانی که گروه های غیرانتفاعی شروع به مطرح کردن مشکل کردند. شرکتی به نام Big Apple Oriental Tours که مستقر در نیویورک بود، در تورهای جنسی برای مردانی که مایل بودند به کشورهای فیلیپین، جمهوری دومینیکن، تایلند، هند و سری لانکا، در میان دیگر مقاصد، برای انجام رابطه جنسی با تن فروشی سفر کنند، تخصص د
اشت و بعد از آن تجربیات خود را با دیگر مشتریان به اشتراک می گذاشت. در ژاپن، شرکت ها شروع به ارائه تورهای گردشگری جنسی با تمام هزینه های پرداخت شده به تایوان به عنوان یک مزیت برای کارکنان اجرایی خود کردند. پس از سقوط اتحادیه جماهیر شوروی، تقاضا برای بردگان جنسی افزایش یافت. این موضوع به وسیله سختی های اقتصادی تقویت شد. این اولین بار از زمان تجارت بردگان سفید در قرن ۱۹ بود که زنان قفقازی به طور عمده خرید و فروش می شدند برای هدفی جنسی. اسرائیل از تقاضا برای زنان اروپایی بهره برداری کرد و خانه های فاحشه تبدیل به منابع درآمد بزرگ شدند. روزنامه های "نیویورک تایمز" و "دیتلاین ان بی سی" هر دو گزارش هایی دربارهٔ تجارت قاچاق جنسی اسرائیل منتشر کردند. در پاسخ به تمامی گزارش هایی که قاچاق جنسی دریافت می کرد، ایالات متحده و هلند به طور مشترک یک کمپین رسانه ای را برای هشدار دادن به زنان در مورد کلاهبرداری های مربوط به پیشنهادها شغلی و دیگر طرح های بدهی که توسط قاچاقچیان برای فریب دادن این زنان به سمت بردگی استفاده می شدند، تأمین مالی کردند. در سال ۲۰۰۰، کنوانسیون مبارزه با جرائم سازمان یافته فراملی، که به عنوان کنوانسیون م