Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لات متحده بیان می کند که ۱۰۰ گرم استیک پهلو ۱۹۲ کالری دارد. علاوه بر این، در هر ۱۰۰ گرم استیک، ۲۸ گرم پروتئین، ۸ گرم چربی کل، ۷۹ میلی گرم کلسترول و ۵۶ میلی گرم سدیم وجود دارد.
رنگ آمیزیِ الکتروشیمیاییِ فلزات، فرایندی است که در آن رنگِ سطحِ فلز به وسیلهٔ تکنیک های الکتروشیمیایی، یعنی قطبشِ کاتدی یا آندی، تغییر می کند. اولین روشِ رنگ آمیزیِ الکتروشیمیاییِ فلزات، بدون شک، حلقه های رنگی نوبیلی بود که توسط لئوپولدو نوبیلی، فیزیکدانِ ایتالیایی، در سال ۱۸۲۶ کشف شد . علاوه بر پوشش های چندرنگِ ذکرشده، او همچنین توانست پوشش های تک رنگ تولید کند و آن تکنیک را متالوکرومیا نامید. فرایندهای رنگ آمیزیِ الکتروشیمیاییِ فلزات شامل آبکاریِ نیکلِ سیاه، سبز و آبی، آبکاریِ کرومِ سیاه، آبکاریِ رودیومِ سیاه و آبکاریِ روتنیمِ سیاه هستند. اکسیداسیونِ آندیِ آلومینیوم، مس و آلیاژهای مس، منیزیم، روی، تیتانیوم، نیوبیوم، تانتالوم، فولاد و فولاد ضدزنگ نیز از جمله فرایندهای رنگ آمیزیِ الکتروشیمیایی محسوب می شوند. پتینه های الکترولیتیِ چندرنگ و سبز برای مس و آلیاژهای آن نیز اهمیت دارند. تاریخچه. علاوه بر لئوپولدو نوبیلی، که در سال ۱۸۲۴ اولین آزمایش های خود را مرتبط با ظهور حلقه های نوبیلی انجام داد، لئونارد السنر، الکساندر وات، آنتوان سزار بکرل (۱۷۸۸-۱۸۷۸) و رودولف کریستین بوتگر (۱۸۰۶-۱۸۸۱) یز در آن دورهٔ اولیه به
موضوع رنگ آمیزیِ الکتروشیمیاییِ فلزات پرداختند. همچنین شایان ذکر است که در سال ۱۷۶۸T، جوزف پریستلی (۱۷۳۳-۱۸۰۴) پدیده ای مشابه را ثبت کرد و این پدیده به «حلقه های پریستلی» یا «حلقه های پری» معروف شد، اما پریستلی از یک بطری لیدن و یک میخ فلزی استفاده می کرد و حلقه ها به صورت هم مرکز روی یک صفحهٔ فلزی در اطراف نقطهٔ تخلیهٔ انفجاریِ الکتریکی شکل می گرفتند. همچنین می دانیم که جورج ریچاردز الکینگتون (۱۸۰۱-۱۸۶۵)، که به خاطر ثبت اختراعش در زمینهٔ آبکاری طلایی و نقره ای در سال ۱۸۴۰ شناخته می شود، حداقل یک فرایند رنگ آمیزیِ الکتروشیمیاییِ فلزات را ثبت اختراع کرد (و ج. ا. استارک آمریکایی حدود سال ۱۹۳۷، ده نسخهٔ مختلف از فرایند او را توسعه و ثبت اختراع کرد). آ. او. ماتهی اولین مقالهٔ شناخته شده دربارهٔ کاربرد صنعتی رنگ آمیزیِ الکتروشیمیاییِ فلزات را در سال ۱۸۵۶ منتشر کرد. در پایانِ قرن نوزدهم، آ. لیزمان (DRP. 93543 / 1898) و در آغازِ قرن بیستم، ستلیک، نخستین فرایندهای الکترولیتی برای تولید پتینهٔ سبز روی مس را توسعه دادند (۱۹۰۳). این فرایندها بین دو جنگ جهانی و بار دیگر پس از جنگ جهانی دوم، توسعهٔ بیشتری یافتند. در همان
زمان، نخستین فرایندها برای برنزه کردن و سیاه کردن الکترولیتی فولاد توسعه یافتند (ثبت اختراع آ. دِ مریتورز D.R.P. 375 961 / 1886، ثبت اختراع های آ. ا. و آ. ج. هاسول DRP 56720 و 54847 / 1889، ثبت اختراع H.L. Hollis USPT 621,084 از سال ۱۸۹۹ که نخستین تلاش ها در این زمینه بود، اما بکرل پیش تر در سال ۱۸۴۳ دربارهٔ آن گزارش داده بود!). در حالی که موارد مذکور عمدتاً به این موضوع برای محافظت در برابر خوردگی می پرداختند، ثبت اختراع انگلیسی ۱۰۶,۷۷۴ از سال ۱۹۱۶ و ثبت اختراع آمریکایی توسط T. Rondelli و Q. Sestini USPT 1,386,076 از سال ۱۹۲۱ نیز به رنگ آمیزی شیمیایی فولاد و آهن به عنوان هدف فرایند، توجه دارند. آبکاری نیکل سیاه حدود سال ۱۹۰۵ توسعه یافت و بین دو جنگ جهانی، آبکاری کروم سیاه (نخستین ثبت اختراع آلمانی ۱۹۲۹، GP 607,420) معرفی شد، که استفادهٔ گسترده از آن تنها از اواسط دههٔ ۱۹۵۰ آغاز گردید. پس از جنگ جهانی اول، نخستین فرایندها برای اکسیداسیون آندی و رنگ آمیزی آلومینیوم اکسیدشده آندی توسعه یافتند (۱۹۲۳، ۱۹۲۴، DRP. 413876). در دههٔ ۱۹۶۰، فرایندهایی برای اکسیداسیون آندی تیتانیوم توسعه یافت، کمی بعد برای نیوبیوم و تان
تالوم و کمی قبل تر برای فولاد ضدزنگ (حدود سال ۱۹۵۷، ثبت اختراع US 2957812 A). بر خلاف آلومینیوم اکسیدشده آندی، این فرایندها شامل لایهٔ اکسیدی که بتوان آن را با رنگ های خاص رنگ آمیزی کرد نمی شوند، بلکه شامل رنگ های تداخلی (Interference colors) هستند. چندین فرایند مهم نیز پس از جنگ جهانی دوم در شوروی سابق توسعه یافتند. آ. پ. ایچیس اهل اوکراین، چندین فرایند پیچیده و در عین حال اصیل را توسعه داد که شامل رنگ آمیزی الکتروشیمیایی فلزات می شد (کریستالیت، ایسکریت، اسلویت، تکستوریت – کار او به شدت تحت تأثیر ج. ا. استارک ذکرشده قرار داشت). فرایندهای کریستال کروم (Chrome agate) و اکسید کروم (Chrome oxide) نیز در اتحاد جماهیر شوروی توسعه یافتند؛ این ها نسخه های ویژه ای از آبکاری کروم سیاه بودند. تقسیم بندیِ پایه ای پوشش های رنگیِ به دست آمده به روش الکتروشیمیایی. پوشش های شکل گرفته توسط رسوب گذاری روی کاتد. آبکاری نیکل سیاه، آبکاری نیکل آبی، آبکاری نیکل سبز، کروم سیاه، کریستال کروم (Chrome agate)، اکسید کروم، مولیبدن سیاه، منگنز سیاه، روی سیاه، پلاتین سیاه، پالادیوم سیاه، رودیوم سیاه، رودیوم آبی، رودیوم قرمز، روتنیم سیاه،
محلول الکینگتون، فرایند الکتروکلر (Electrocolor process)، و آبی بنکروفت (Bancroft's Blue). از میان پوشش هایی که به دلیل سمیت و مقررات اروپایی ROHS دیگر استفاده نمی شوند، می توان به پوشش های مبتنی بر آرسنیک (که به آن اکسید خاکستری درخشان گفته می شود) و سرب اشاره کرد. پوشش های تشکیل شده روی آند. حلقه های نوبیلی، پتینهٔ سبز لیزمان برای مس و آلیاژهای آن، اکسیداسیون آندی آلومینیوم، منیزیم، تیتانیوم، نیوبیوم، تانتالوم، تنگستن، فولاد کربنی و فولاد ضدزنگ، نقره، مس و آلیاژهای آن، قلع، کروم و روی. شرح مختصری از چندین فرآیند. ۱. حلقه های رنگی نوبیلی. ۳۹ گرم استات سرب ۱۰۰ میلی لیتر آب مقطر کاتد ساخته شده از پلاتین یا فولاد ضدزنگ (سوزنی)، آند از مس یا برنج آبکاری شده با نیکل یا طلا یا فولاد صیقل داده شده، مدت زمان: ۱۰ ثانیه، فاصله بین کاتد و آند: ۳ میلی متر. همچنین می توان از الکترولیت شامل ۱۰۰ گرم اکسید سرب (II) حل شده در ۰.۵ لیتر آب استفاده کرد که در آن ۱۰۰ گرم NaOH نیز حل شده باشد. بکرل (Becquerel) از محلولی شامل ۲۰۰ واحد آب، ۲۰ واحد هیدروکسید پتاسیم و ۱۵ واحد اکسید سرب (II) استفاده کرد. آ. روزلر از محلولی بسیار ملایم
تر شامل ۲۰۰ واحد آب، ۱۰ واحد هیدروکسید پتاسیم و ۱ واحد لیتارج استفاده نمود ۲. رنگ آمیزی الکتروشیمیایی مطابق روش الکینگتون. سولفات مس ۷۵ گرم در لیتر هیدروکسید سدیم ۷۵ گرم در لیتر اسید لاکتیک ۱۲۶ میلی لیتر در لیتر آندها: مس چگالی جریان: ۰.۲۵ آمپر به ازای هر فوت مربع این روش رنگ های مختلفی روی مس و آلیاژهای آن ایجاد می کند، که بسته به مدت زمان انجام فرایند متغیر هستند. تعداد زیادی روش از این فرایند توسعه یافته است؛ مشهورترین آن فرایند آمریکایی الکتروکلر (Electrocolor process) است که توسط ج. ا. استارک توسعه یافته است. ادبیات روسی بیش از ۱۰ روش مختلف را ذکر می کند و آ. پ. ایچیس اوکراینی نیز روش هایی برای فولاد آبکاری شده با قلع، قلع و مسوار توسعه داد (بر اساس کارهای ج. ا. استارک). ۳. رنگ های متنوع روی تیتانیوم (اکسیداسیون آندی). می توان از محلول ۳٪ فسفات سدیم تری پتاسیم (Trisodium phosphate) به عنوان الکترولیت ساده استفاده کرد، کاتد از فولاد ضدزنگ و جسم موردنظر به عنوان آند قرار می گیرد. رنگ ها به ولتاژ جریان مستقیم (DC) بستگی دارند. استفاده از تعداد زیادی الکترولیت دیگر نیز ممکن است – ظاهراً حتی کوکا-کولا نیز قا
بل استفاده است. اجباری است که این فرایند با دستکش لاستیکی انجام شود – زیرا ولتاژ پتانسیل خطرناک است. ۴. آبکاری نیکل سیاه. سولفات نیکل ۷۵ گرم در لیتر سولفات آمونیوم نیکل ۴۵ گرم در لیتر سولفات روی ۳۷.۵ گرم در لیتر تیوسیانات آمونیوم ۱۵ گرم در لیتر pH 5.6 - 5.9، دما 55 درجه سانتیگراد، 0.5 - 1.5 ولت، 5 - 20 آمپر بر فوت مربع، آندهای نیکل کربن. ۵. رنگ های متنوع روی فولاد ضدزنگ ۱۸ کروم / ۸ نیکل (اکسیداسیون آندی). اسید سولفوریک ۲۵۰ میلی لیتر در لیتر بی کرومات سدیم ۶۰ گرم در لیتر آب ۱ لیتر چگالی جریان: ۰.۶ آمپر به ازای هر فوت مربع، دمای محلول: ۷۰–۹۵ °C، کاتد: سرب، این فرایند بسته به مدت زمان انجام آن، رنگ های قهوه ای، آبی، بنفش و سبز ایجاد می کند و روش های متعددی از آن وجود دارد. بر اساس ادبیات روسی، پس از پردازش، اجسام باید در محلول بی کرومات پتاسیم (۵–۱۰٪) به مدت ۵–۱۵ دقیقه و در دمای محلول ۷۰–۹۰ °C خیسانده شوند. بر اساس ثبت اختراع چینی، اجسام می توانند پس از آن با محلول گرم سیلیکات سدیم (۱–۵٪، ۹۵–۱۰۰ °C، ۳–۱۰ دقیقه) نیز پردازش شوند. با توجه به اینکه ترکیبات کروم شش ظرفیتی به دلیل سمیت و سرطان زایی در EU بر اساس مقررا
ت ROHS ممنوع شده اند، محلول های مبتنی بر مولیبدات به عنوان جایگزین پیشنهاد می شوند (به عنوان مثال: مولیبدات ۳۰–۱۰۰ گرم / اسید بوریک ۱۰–۱۸ گرم / سولفات منگنز ۰.۵–۵ گرم در ۱ لیتر آب، چگالی جریان ۰.۱–۲۰ A/dm²، مدت زمان ۰.۱–۱۵ دقیقه). ۶. رنگ سیاه روی فولاد کربنی (اکسیداسیون آندی). هیدروکسید سدیم ۷۰۰ گرم آب ۱ لیتر ۵ تا ۱۰ آمپر بر دسی متر مربع، دمای ۶۰ تا ۷۰ درجه سانتیگراد، ۳۰ تا ۴۰ دقیقه ۷. رنگ سیاه روی مس و آلیاژها (اکسیداسیون آندی). هیدروکسید سدیم ۱۵۰ تا ۲۰۰ گرم آب ۱ لیتر تا ۲ آمپر بر دسی متر مربع، ۸۰-۱۰۰ درجه سانتیگراد، ۱۰ تا ۳۰ دقیقه ۸. کروم آهات (خطوط خاکستری روی زمینه سیاه). انیدرید کروم ۳۰۰ تا ۴۰۰ گرم استات باریم ۵ تا ۱۰ گرم استات روی ۲ تا ۵ گرم استات کلسیم ۴ تا ۸ گرم آب: ۱ لیتر، دما: ۳۰–۴۰ °C، چگالی جریان: ۳۰–۱۰۰ A/dm²، مدت زمان: ۱۰–۲۰ دقیقه، ولتاژ: ۶–۹ V، فاصلهٔ جسم تا آند: ۳۰–۱۰۰ mm. یک واریانت از این روش، روش اکسید کروم نامیده می شود که شامل ۲۵۰–۳۰۰ گرم انیدرید کروم، ۱–۵ گرم فروسیانید پتاسیم، چگالی جریان ۲۰–۱۰۰ A/dm² و دمای حداکثر ۲۵ °C است.
پت ایروین (؛ زادهٔ ) آهنگساز، نوازنده پیانو، گیتارنواز، و نوازنده ساکسوفون اهل ایالات متحده آمریکا است. از آثار او در حوزه فیلم و تلویزیون می توان به ، زندگی مدرن روکو، تفنگ جدید من و پرستار جکی اشاره کرد. ایروین در سال ۱۹۷۷ از کالج گرینل فارغ التحصیل شده است.
دروازه های مرواریدی نامی غیررسمی برای دروازهٔ بهشت در مسیحیت است. این اصطلاح الهام گرفته از توصیف اورشلیم نو در کتاب مکاشفه، است که در آن آمده است: «دوازده دروازه، دوازده مروارید بودند و هر دروازه از یک مروارید ساخته شده بود.» تصویر «دروازه های مرواریدی» در فرهنگ عامه معمولاً به صورت مجموعه ای از دروازه های بزرگِ زرین، سفید یا آهنی در میان ابرها ترسیم می شود که توسط پطرس ــ دارندهٔ «کلیدهای ملکوت» ــ نگهبانی می شوند. کسانی که شایستگی ورود به بهشت را نداشته باشند، در همین دروازه ها از ورود محروم شده و به دوزخ فرومی روند. در برخی روایت های این تصویر، پطرس پیش از گشودن دروازه، نام فرد درگذشته را در کتابی جست وجو می کند.
شکارگاه شاد مفهومی از زندگی پس از مرگ است که با باورهای سرخ پوستان ایالات متحده آمریکا مرتبط دانسته می شود. این عبارت احتمالاً نخستین بار از تفسیر مهاجران بریتانیایی نسبت به توصیف بومیان از جهان دیگر سرچشمه گرفته است. تاریخچه. این عبارت اولین بار در سال ۱۸۲۳ در "کتاب پیشگامان" نوشته جیمز فنیمور کوپر ظاهر شد: تاریخ نگار چارلز ال. کاتلر بر این باور است که جیمز فنی مور کوپر یا این اصطلاح را ابداع کرده، یا دست کم به رواج کاربرد «سرزمین شکارِ خوش» به عنوان واژه ای برای جهان پس از مرگ کمک کرده است. اندکی پس از آن، این تعبیر در نوشته های واشینگتن اروینگ نیز ظاهر شد. در سال ۱۹۱۱، چارلز ایستمن، پزشک اهل سیوکس، نوشت که این عبارت «مدرن است و احتمالاً توسط سفیدپوستان قرض گرفته شده یا اختراع شده است».
نتاره گوما امباهو موین (؛ زادهٔ ) مستندساز، بازیگر تئاتر، عکاس، بازیگر سینما و تلویزیون، بازیگر سینما، فیلم نامه نویس، و تهیه کننده فیلم اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. مواین در سال ۱۹۶۷ در هانوفر، نیوهمپشایر از والدینی اوگاندایی متولد شد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "الماس خونین"، "آلیاس"، "آبی بیابان"، "ملکه کاتوه"، "وکیل لینکلن"، و "" اشاره کرد. آثار عکاسی او در مجله ی ونتی فر منتشر شده است.
وحشت نهایی فیلمی محصول سال ۱۹۸۳ و به کارگردانی اندرو دیویس است. در این فیلم بازیگرانی همچون جان فردریش، راشل وارد، آدریان زمد، مارک متکلف، داریل هانا، ارنست هاردن جونیور، آکوسوا بوسیا، جو پانتولیانو و لویس اسمیت ایفای نقش کرده اند.
دودمان زاکاریان یک دودمان اشرافی ارمنی بود که بین سال های ۱۲۰۱ تا ۱۳۵۰ بر ارمنستان زاکاری حکومت می کرد. این دودمان ابتدا تحت فرمانروایی پادشاهی متحد گرجستان قرار داشت و از سال ۱۲۵۶ میلادی زیر سلطهٔ ایلخانان مغول ایران درآمد. نام این دودمان به افتخار زاکاره، خدمت گزار نامدار ملکه تامار از پادشاهی گرجستان، شکل گرفته بود. همچنین آنان با لقب مخارگرادزلی به معنای «درازبازو» شناخته می شدند. بر پایهٔ یک افسانهٔ خانوادگی، این نام به نیاکان هخامنشی آنان، اردشیر دوم ملقب به «درازبازو» (۴۰۴–۳۵۸ پیش از میلاد)، اشاره دارد. بر پایهٔ نظر سیریل تومانوف در دانشنامهٔ ایرانیکا، آنان شاخه ای از خاندان ارمنی پهلوانی بودند و خود را ارمنی می دانستند. در سدهٔ سیزدهم میلادی، زاکاریان عالی ترین مقام ها را در دربار گرجستان در اختیار داشتند و به عنوان اتابک (فرماندار کل) و امیرسپه سالاران (فرماندهٔ کل ارتش) در پادشاهی گرجستان خدمت می کردند. تاریخ. این دودمان از تبار ارمنی یا کُردی بود. اولین فرد شناخته شده از خاندان زاکاریان، خسرو زاکاریان بود که در اوایل قرن یازدهم میلادی زندگی می کرد. در طول صد سال بعد، خاندان زاکاریان زیر فرمان پادشا
هان باگراتیونی بودند و در دربار گرجستان به نفوذ و اهمیت رسیدند. در دههٔ ۱۱۲۰، داویت چهارم بخش هایی از ارمنستان (استان لوری) را از سلطهٔ سلجوقیان آزاد کرد. بعد از آن، گرجستان حدود صد سال بر منطقه نفوذ سیاسی داشت. در همان زمان، ارمنی ها در تجارت و در شهرهای بزرگ مثل گوری و تفلیس نقش مهمی پیدا کردند. خاندان زاکاریان ابتدا زیر فرمان خاندان اوربلی قرار داشت. در سال ۱۱۶۱، سارجیس زاکاریان به فرمان جورج سوم گرجستان به عنوان فرماندار شهر ارمنی آنی منصوب شد، اما این شهر در مدت کمی توسط دودمان شدادی بازپس گرفته شد. در سال ۱۱۷۷، زاکاریان از پادشاه در برابر شورش شاهزاده دمنا و خاندان اوربلی حمایت کردند. شورش سرکوب شد و جورج سوم مخالفان را تنبیه کرد و خاندان زاکاریان را تقویت نمود. در سال ۱۱۸۶، در دوران حکومت ملکه تامار، سارجیس زاکاریان کنترل استان لوری را به دست گرفت. از آن زمان، زاکاریان در دربار گرجستان به مناصب مهمی مانند اتابک (فرماندار کل) و امیرسپه سالار (فرمانده کل ارتش) رسیدند. خاندان زاکاریان با وجود تبار کُردی-ارمنی و پیروی از مذهب تک ماهیتی (مونوفیزیت) به جای مذهب دوماهیتی (دیوفیزیت) گرجیان، به دلیل موفقیت و اس
تعدادهایشان و همچنین داشتن زمین در سراسر ارمنستان و گرجستان، به بالاترین مناصب در دولت گرجستان ارتقا یافتند. زاکاره، ایوان زاکاریان و فرزندان سرگیس، موفق ترین اعضای خانواده زاکاریان و فرماندهان نظامی در دوره حکومت ملکه تامار بودند. آن ها در سال ۱۱۹۳ شهر دوین را تصرف کردند و پس از آن، شهرهای سوان، بیجنی، امبرد، بارگوشات و تمامی شهرهای واقع در شمال شهر آنی تا پل های خداآفرین را به کنترل خود درآوردند. حدود سال ۱۱۹۹، زاکاره و ایوان شهر آنی را نیز تصرف کردند و در سال ۱۲۰۱، ملکه تامار آنی را به عنوان یک شهر شاهزاده نشین به آن ها واگذار کرد. سرانجام قلمرو آن ها از نظر وسعت و مرزهای جغرافیایی، شباهت زیادی به قلمرو ارمنستانِ باگراتیونی پیدا کرد. موفقیت ها و پیروزی های زاکاریان در زمان سلطنت ملکه تامار، زمینه ای را فراهم کرد که برای اولین بار قبایل کُرد به طور گسترده به منطقه قفقاز مهاجرت کنند. با حملهٔ امپراتوری خوارزمشاهیان به منطقه، شهر دوین تحت فرمان ایوانِ سالخورده بود. او پیش تر شهر آنی را به برادرزاده اش شاهنشاه زاکاریان، پسر زاکاره، سپرده بود. در این یورش، دوین به دست خوارزمشاهیان افتاد، اما شهرهای قارص و آنی م
قاومت کردند و تسلیم نشدند. با این حال، زمانی که مغولان در سال ۱۲۳۶ آنی را تصرف کردند، رفتاری دوستانه با زاکاریان در پیش گرفتند. آن ها شاهنشاه را در قلمرو خود تأیید کردند و حتی تیول آواگ، پسر ایوانه را نیز به قلمرو او افزودند. افزون بر این، در سال ۱۲۴۳، شهر اخلاط را به شاهزاده تامتا، دختر ایوانه، واگذار کردند. بعد از اینکه مغولان در سال ۱۲۳۶ شهر آنی را تصرف کردند، زاکاریان دیگر تابع باگراتیونیان نبودند و مستقیماً تحت فرمان مغولان حکومت می کردند. شاهان بعدی خاندان زاکاریان تا سال ۱۳۶۰ کنترل خود را بر شهر آنی حفظ کردند، تا اینکه در برابر قبایل ترکمان قره قویونلو شکست خوردند و آنی به پایتخت آن ها تبدیل شد. مناصب در دولت گرجستان. خاندان زاکاریان، برخی از مهم ترین و بالاترین پست های حکومتی در دولت گرجستان را در اختیار داشتند. ایوانهٔ اول زاکاریان، نخستین اتابک پادشاهی گرجستان تحت سلطنت ملکه تامار بود و از سال ۱۲۰۷ تا زمان مرگش در سال ۱۲۲۷ در این مقام باقی ماند. او همچنین از سال ۱۲۱۷، به مقام امیرسپه سالاری، فرمانده کل ارتش گرجستان، رسید و بدین ترتیب یک مقام متحد جدید با عنوان اتابک-امیرسپه سالار ایجاد شد. این مقام
عالی پس از مرگ او در سال ۱۲۲۷ به پسرش آواگ زاکاریان و سپس در سال ۱۲۵۰ به زاکار سوم زاکاریان منتقل شد. زاکاریان در برابر حملات جلال الدین خوارزمشاه و یورش های مغول به گرجستان در سال های ۱۲۲۱–۱۲۳۵ مقاومت کردند. با این حال، پس از گذشت چند دهه، مغولان فاتح در سال ۱۲۷۲ مقام امیرسپه سالاری را به سادون مانکابرد واگذار کردند. در سال ۱۲۸۱، دمیتریوس دوم، پادشاه گرجستان از رسیدن خوتلوبوگا، پسر سادون، به مقام اتابکی جلوگیری کرد. به جای او، ترسایچ اوربلیان از خاندان اوربلیان به این مقام منصوب شد. خوتلوبوگا در سال ۱۲۸۹ توانست با حمایت مغولان مقام اتابکی را به دست آورد و همچنین خاندان زاکاریان در اوایل سده چهاردهم دوباره این مقام را بازیابی کردند. از سال ۱۳۰۶، مقام اتابکی به طور قطعی از خاندان زاکاریان خارج شد، زیرا سارگیس دوم جاقلی توسط برادرزاده اش، جرج پنجم، به مقام امیرسپه سالاری و اتابکی پادشاهی گرجستان منصوب شد.
بی پروا فیلمی محصول سال ۱۹۸۴ و به کارگردانی جیمز فولی است. در این فیلم بازیگرانی همچون آیدان کوئین، داریل هانا، کنت مک میلان، کلیف دیانگ، لوئیس اسمیت، آدام بالدوین، دن هدایا، تونی کالم، جنیفر گری، هویلند موریس، پاملا اسپرینگستین و آدام لوفیور ایفای نقش کرده اند.
نقش هزاره ها در شکل گیری، حفظ و پاسداری از میراث فرهنگی بامیان، نه تنها اساسی و تاریخی است، بلکه بازتابی از هویت، ریشه های تمدنی و پیوستگی عمیق آن ها با این سرزمین کهن به شمار می رود؛ با این حال، این نقش برجسته در بیشتر پژوهش های آکادمیک، روایت های رسمی و گفتمان های فرهنگی نادیده گرفته شده یا به حاشیه رانده شده است، به گونه ای که تلاش های هزاره ها در حفاظت از آثار باستانی، انتقال فرهنگ شفاهی، بازسازی هویت فرهنگی پس از تخریب مجسمه های بودا، و زنده نگه داشتن هنر و سنت های بومی بامیان، هنوز آن گونه که شایسته است در تاریخ نگاری معاصر بازتاب نیافته است. جامعه هزاره هرگز در طول تاریخ آسیبی به آثار پیش از اسلام بامیان وارد نکرد و برعکس، در حفظ و احترام به آن ها کوشیدند. پس از تخریب مجسمه های بودا توسط طالبان در سال ۲۰۰۱، روشنفکران و فعالان هزاره در داخل و خارج افغانستان از نخستین گروه هایی بودند که این اقدام را محکوم کرده و آن را نوعی نسل کشی فرهنگی دانستند. امروزه نیز هنرمندان، نویسندگان، موسیقی دانان و کنشگران هزاره با اجرای پروژه های فرهنگی، جشنواره های هنری و فعالیت های بازسازی، به احیای جایگاه بامیان به عنوان پ
ایتخت فرهنگی مردم هزاره و یکی از نمادهای هویت تاریخی افغانستان کمک می کنند. میراث فرهنگی بامیان بدون درک نقش هزاره ها، ناتمام و ناقص باقی خواهد ماند. پیوند بامیان با مردمان هزاره. پیوند تاریخی و فرهنگی هزاره ها با بامیان، ریشه در اعماق تاریخ و تمدن این منطقه دارد. بامیان، واقع در قلب افغانستان، نه تنها مرکز جغرافیایی هزارستان است، بلکه نماد هویت، مقاومت و فرهنگ مردم هزاره به شمار می رود. بامیان؛ مرکز تمدن هزاره ها. بامیان از دوران کوشانیان تا امروز، مرکز فرهنگی و تاریخی مردم هزاره بوده است. این منطقه، با آثار باستانی چون مجسمه های بودا و غارهای صومعه ای، نشان دهنده ی حضور دیرینه و نقش برجسته ی هزاره ها در شکل گیری تمدن این سرزمین است. بر اساس منابع معتبر، بامیان به عنوان مرکز فرهنگی مردم هزاره شناخته می شود و تاریخ پیچیده و درهم تنیده ی بامیان و هزاره ها، بینش های عمیقی از بافت فرهنگی و تاریخی افغانستان ارائه می دهد. بامیان نه تنها از نظر جغرافیایی در مرکز هزارستان قرار دارد، بلکه به لحاظ تاریخی، سیاسی و فرهنگی نیز به عنوان پایتخت معنوی و تمدنی مردم هزاره شناخته می شود. حضور هزارساله ی هزاره ها در این منطقه،
آن را به یکی از مهم ترین کانون های هویت قومی و فرهنگی ایشان تبدیل کرده است. آثار باستانی بامیان مانند مجسمه های بودا، صومعه های بودایی و نقاشی های دیواری، بخشی از هویت تاریخی هزاره ها محسوب می شوند؛ چرا که این قوم، برای قرن ها حافظان سنتی و ساکنان اصلی این منطقه بوده اند. با رشد جنبش های اجتماعی و فرهنگی در قرن ۲۱، بامیان به مرکز هویت سازی مدرن هزاره ها تبدیل شده است؛ جایی که هنرمندان، فعالان مدنی و نویسندگان هزاره تلاش کرده اند تا گذشته ی تاریخی و تمدنی خود را بازآفرینی و تثبیت کنند. مقاومت فرهنگی در برابر حذف هویت. در طول تاریخ، هزاره ها با تبعیض سیستماتیک و تلاش های سازمان یافته برای محو هویت فرهنگی شان مواجه بوده اند. تخریب مجسمه های بودا در سال ۲۰۰۱ توسط طالبان، از دیدگاه هزاره ها، تلاشی برای محو هویت و تاریخ آنان بود؛ اقدامی که بسیاری آن را نوعی نسل کشی فرهنگی می دانند. تخریب مجسمه های بودا در بامیان توسط طالبان در سال ۲۰۰۱، نه تنها از بین بردن یک میراث جهانی، بلکه حمله ای مستقیم به حافظه تاریخی و هویت فرهنگی مردم هزاره تلقی شد. بسیاری از روشنفکران و فعالان فرهنگی هزاره این اقدام را نوعی «نسل کشی فرهنگی
» دانستند. پس از سال ۲۰۰۱، جامعه مدنی هزاره در بامیان با راه اندازی جشنواره های هنری، احیای موسیقی سنتی و ترویج هنر معاصر، تلاش کرد تا خلأ ناشی از حذف فیزیکی آثار فرهنگی را با بازتولید معنوی و فرهنگی پر کند. این اقدامات نوعی مقاومت نرم در برابر تلاش برای محو فرهنگی بود. فرهنگ شفاهی و فولکلور هزاره ها. هزاره ها با حفظ فرهنگ عامیانه و فولکلور خود، از جمله قصه های افسانه ای، ضرب المثل ها، دوبیتی ها، چاربیتی ها، لالایی ها و مخته ها، هویت فرهنگی شان را زنده نگه داشته اند. این عناصر فرهنگی، بازتابی از تاریخ، رنج ها و مقاومت های این قوم در برابر ظلم و تبعیض است. بامیان؛ مرکز تبادل فرهنگی و تمدنی. بامیان در محل تلاقی تمدن های ایرانی، یونانی، بودایی، هندو و اسلامی واقع شده و میراث فرهنگی آن، آمیزه ای ارزشمند از تأثیر این تمدن ها و فرهنگ هاست. این منطقه، برای بیش از هفت قرن، یکی از بزرگ ترین مراکز بودایی در شرق محسوب می شد و نقش مهمی در انتقال و دادوستد دستاوردهای فرهنگی ملل مختلف ایفا می کرد. بامیان به دلیل موقعیت جغرافیایی اش در مسیر جاده ابریشم، قرن ها محل تلاقی فرهنگ ها، ادیان و تمدن های گوناگون از شرق و غرب بوده ا
ست. این منطقه، پلی میان تمدن های ایرانی، بودایی، یونانی، هندی و اسلامی بوده و آثار باستانی آن همچون مجسمه های بودا و صومعه های صخره ای، گواهی روشن بر این تبادل فرهنگی اند. در دوره کوشانیان (قرن ۱ تا ۳ میلادی)، بامیان یکی از مراکز برجسته هنر گندهارا و اندیشه بودایی در آسیای میانه شد، جایی که مجسمه سازی، معماری و نقاشی دیواری رشد بی سابقه ای یافت. این شکوفایی فرهنگی حاصل آمیزش هنر یونانی-رومی با سنت های بومی آسیایی بود. آثار یافت شده در بامیان، از جمله نسخه های خطی بلخی، ابزارهای هنری بودایی و نوشته های متعدد، نشان می دهند که این منطقه محل گفت وگوی میان فرهنگ های هندویی، زرتشتی، مانوی و اسلامی بوده است. بامیان نه تنها مرکز دینی بوداییان، بلکه بستری برای شکل گیری یک جهان نگری چندفرهنگی بود که با حضور جوامع مختلف قومی و دینی در طول تاریخ تقویت شد. حفاظت سنتی از آثار. سکونت پیوسته هزاره ها در بامیان و حفظ آثار. هزاره ها به عنوان ساکنان بومی و تاریخی دره بامیان، برای قرن ها در کنار آثار باستانی چون مجسمه های بودا، صومعه های سنگی و نقاشی های دیواری زیسته اند، بدون آن که به آن ها آسیب برسانند؛ این همزیستی مسالمت آمیز
، نوعی حفاظت سنتی و طبیعی از میراث فرهنگی منطقه بوده است. احترام فرهنگی به آثار پیش از اسلام. با وجود مسلمان بودن، مردم هزاره در بامیان همواره با احترام به مجسمه ها و آثار پیش از اسلام رفتار کرده اند و در هیچ دوره ای از تاریخ ثبت نشده که هزاره ها اقدام به تخریب یا آسیب زدن به این نمادهای تاریخی کرده باشند. حفاظت غیررسمی در غیاب دولت. در دوران هایی که دولت مرکزی در افغانستان حضور مؤثری در بامیان نداشت، مردم محلی، به ویژه هزاره ها، با سنت های شفاهی و باورهای اجتماعی خود از تخریب آثار باستانی جلوگیری کردند. واکنش هزاره ها در برابر تخریب آثار. تخریب مجسمه های بودا و شوک فرهنگی در مارس ۲۰۰۱، طالبان با استفاده از دینامیت و سلاح های سنگین، دو مجسمه غول پیکر بودا در بامیان را که بیش از ۱۵۰۰ سال قدمت داشتند، به طور کامل ویران کردند. این اقدام، موجی از خشم، اندوه و شوک را در میان مردم هزاره برانگیخت این آثار بخشی از هویت تاریخی و سرزمینی آن هاست. واکنش جامعه مدنی هزاره روشنفکران و فعالان هزاره، بلافاصله پس از تخریب، آن را نه فقط اقدامی علیه میراث جهانی، بلکه «تلاشی برای حذف فرهنگی یک قوم» توصیف کردند. آنان در رسانه ها
و مجامع بین المللی خواستار مستندسازی، محکومیت بین المللی و حفظ باقی مانده آثار شدند. اقدامات اعتراضی و فرهنگی پس از تخریب پس از سقوط طالبان، فعالان فرهنگی هزاره در بامیان با برگزاری جشنواره های هنری، نمایشگاه های نقاشی و یادبودهای عمومی، تلاش کردند تا روایت حذف شده تاریخ خود را بازسازی کنند و صدای اعتراض شان را به جهان برسانند. بوداها، بخشی از حافظه جمعی هزاره ها بسیاری از مردم هزاره معتقدند که بوداهای بامیان، بخشی از حافظه جمعی و نماد صلح و مدنیت در منطقه اند؛ از این رو، نابودی آن ها ضربه ای عمیق به روان تاریخی جامعه وارد کرد. میراث زنده و هنر معاصر. استمرار میراث زنده در زندگی روزمره مردم بامیان میراث فرهنگی بامیان تنها به آثار تاریخی نظیر مجسمه های بودا محدود نمی شود، بلکه در زندگی روزمره مردم، از طریق زبان، موسیقی، ادبیات شفاهی، آیین های محلی و صنایع دستی همچنان زنده و پویا است. این عناصر بخشی از آنچه «میراث زنده» نامیده می شود، هستند و نسل به نسل در میان جامعه هزاره منتقل شده اند. هنر معاصر؛ بازتاب هویت و مقاومت فرهنگی پس از تخریب بوداها، موجی از فعالیت های هنری معاصر در میان نسل جوان هزاره شکل گرفت که ب
ا بهره گیری از نمادهای تاریخی، دردهای جمعی و امید به آینده، سعی در بازسازی روایت فرهنگی خود داشتند. نقاشی، مجسمه سازی، فیلم، و تئاتر از ابزارهای اصلی این بیان هنری بوده اند. جشنواره های فرهنگی؛ پیوند گذشته و حال جشنواره های فرهنگی بامیان مانند «جشنواره راه ابریشم» فرصتی برای نمایش هنر معاصر و میراث زنده بومی هستند که در آن موسیقی محلی، صنایع دستی، رقص های سنتی و آثار هنری مدرن در کنار هم ارائه می شوند. این رویدادها نمادی از پایداری فرهنگی هزاره ها در برابر فراموشی تاریخی اند. نقش در گردشگری فرهنگی. حضور هزاره ها به عنوان حافظان فرهنگ محلی هزاره ها به عنوان جامعه میزبان در بامیان، نقش اساسی در معرفی، تفسیر و حفاظت از جاذبه های فرهنگی و تاریخی این منطقه ایفا می کنند. مهمان نوازی، روایت گری تاریخی، تولید صنایع دستی، و اجرای موسیقی و آیین های محلی از جمله خدمات فرهنگی آن ها به گردشگران داخلی و خارجی است.