Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اند. به عنوان مثال، لقب "ثقت الاسلام" که برای طلاب سطوح ۱ و ۲ حوزه های علمیه به کار می رفته است، در گذشته، لقب علمای بزرگ بوده است. علاوه بر این، برخی از القاب در قرن اخیر در بین روحانیون رایج شده است، به عنوان مثال، لقب "آیت الله العظمی" به مراجع تقلید گفته می شود، و یا در مقطعی از زمان، لقب "آخوند" برای علمای بزرگی چون ملا محمد کاظم خراسانی یا ملا محمد باقر مجلسی استفاده می شده است. لازم است ذکر شود که، این القاب در محیط حوزه های علمیه، کاملاً عرفی است، و توسط نهاد خاصی، اعطاء نمی گردند. در گذشته نه چندان دور، "ثقت الاسلام" به طلاب سطح ۱ و ۲ (اصطلاحاً طلاب مقدمات خوان) گفته می شده است. هم اکنون در حوزه های علمیه ایران، هدف اصلی در دوره مقدمات، آموزش ادبیات عرب (صرف، نحو، معانی و بیان) و آشنایی طلاب با دروس پایه، مثل منطق و فقه است، که به طور معمول از کتاب های جامع المقدمات، سیوطی، المغنی و غیره استفاده می شود. مدت زمان تدریس، معمولاً برای آموزش ادبیات عرب سه سال، و برای دروس منطق و فقه هم سه سال طول می کشد. همانطور که قبلأ هم بیان گردید، لقب "ثقت الاسلام" در گذشته، برای علمای بزرگی مانند شیخ محمد بن یعقوب ک
لینی و شیخ صدوق استفاده می شده است. اما لازم به ذکر است که در حال حاضر، در حوزه های علمیه ایران، از این لقب استفاده نمی شود. "حجت الاسلام" به طلاب سطح ۳ گفته می شود. در این دوره به طور معمول در علم اصول، کتاب هایی نظیر: معالم الاصول یا اصول استنباط، الموجز، اصول الفقه مظفر، رسائل و کفایة الاصول تدریس می شود. در علم فقه نیز کتاب هایی نظیر شرح لمعه و مکاسب تدریس می شود. معمولاً مدت زمان این دوره آموزشی، چهار سال بطول می انجامد. پس از ورود طلاب به مرحله بعد (سطح ۴) و رسیدن به دوره تحصیلی درس خارج (دروس عالی حوزه) لقب "حجت الاسلام والمسلمین" به آنان اختصاص می یابد. این مرحله بالاترین دوره دروس حوزوی به شمار می رود، که با هدف مجتهد شدن طلاب در دو رشته فقه و اصول و یافتن توان استنباط احکام، از منابع اصیل کتاب (علوم قرآنی) ، سنت، و اجماع برپا می شود. این دوره معمولاً بدون متن درسی خاصی است، اما برای نظم بخشیدن به مطالب، مباحث براساس کفایة الاصول در اصول فقه و جواهر الکلام، تحریر الوسیله و عروة الوثقی در فقه طرح می شود و در حقیقت دوره تحقیقاتی حوزه محسوب می شود. مدت زمان تدریس، به طور معمول حداقل چهار سال طول می کشد.
در زمان های گذشته، لقب "حجت الاسلام والمسلمین" برای مراجع تقلید به کار می رفت، چنانچه رساله های مرحوم آیت الله سید حسین طباطبایی بروجردی با عنوان حجت الاسلام والمسلمین بروجردی چاپ شده، یا در گذشته امام محمد غزالی دارای این لقب بوده است، اما امروزه این القاب معنای دیگری دارد. "آیت الله" به کسی گفته می شود که دوره درس خارج (دروس عالی حوزه) را با موفقیت به پایان رسانده و به درجه اجتهاد رسیده باشد و چندین سال هم نیز درس خارج فقه اسلامی یا اصول را نیز تدریس کرده باشد. اجتهاد به این معناست که شخص مورد نظر، با استفاده از ادله و مبانی فقهی و اصولی، خود توانایی استنباط احکام را داشته باشد. مجتهد خود بر دو قسم است: گونه اول کسی است که در برخی از ابواب فقه مجتهد است، که وی را "مجتهد متجزی" می نامند، و گونه دوم کسی است که در تمام ابواب فقه مجتهد است، که وی را "مجتهد مطلق" می نامند. ثقت الاسلام به عنوان نام خانوادگی در ایران. در حالی که "ثقت الاسلام" اساساً به عنوان "لقب" در اسلام شیعی مطرح بوده است، اما در برخی از خانواده های ایرانی به عنوان "نام خانوادگی" نیز مورد استفاده قرار گرفته است. این امر به دلیل آن است که در بس
یاری از فرهنگ ها، استفاده از القاب مذهبی به عنوان نام خانوادگی، یا استفاده از اصطلاحات مذهبی یا فرهنگی، که هویت فردی آنها را به عنوان نام خانوادگی آنها منعکس می کند، به طور معمول مشاهده می شود. با این حال، شایان ذکر است که استفاده از "ثقت الاسلام" به عنوان نام خانوادگی در جهان اسلام نسبتاً غیر معمول است و بیشتر به برخی از کشورها مانند ایران محدود می شود. در کشورهای دیگر، حتی کشورهایی که جمعیت مسلمان شیعه قابل توجهی دارند، استفاده از نام های خانوادگی دیگر که نماد هویت فرهنگی یا قومی آن ها است، امری رایج تر است. خانواده های مشهور با نام خانوادگی ثقت الاسلام در ایران. ممکن است افرادی با این "نام خانوادگی" در شیراز، تبریز یا سایر مناطق مختلف ایران، زندگی کنند، زیرا این یک نام خانوادگی خاص در ایران است. در اینجا تعدادی از خانواده های مشهور با نام خانوادگی "ثقت الاسلام" آورده شده است، با این وجود این فهرست به موارد زیر محدود نمی شود: ۱. میرزا علی آقا ثقت الاسلام تبریزی (۲۹ دی ۱۲۳۹–۹ دی ۱۲۹۰ خورشیدی) ، یک روحانی ملی گرای ایرانی بود که در جریان انقلاب مشروطه ایران در تبریز زندگی می کرده است. او یکی از روحانیون اصلاح
طلب شیعه به شمار می آمد. ۲. (معروف به "سیدعلی ثقت الاسلام ارسنجانی") (آذر ۱۳۰۲ - خرداد ۱۳۷۹ خورشیدی)، یک عالم روحانی شیعه ایرانی بود که در شهر ارسنجان (استان فارس) و شیراز زندگی می کرد. وی یکی از تأثیرگذارترین و با نفوذترین عالم دینی در بین مردم ساکن در شهرستان ارسنجان، به خصوص شهر ارسنجان بوده است. وی در حین مدیریت حوزه علمیه ارسنجان، به تدریس فقه و علوم اسلامی مشغول بود. ۳. شیخ محمدعلی ثقت الاسلام اصفهانی (۱۲۳۳–۱۲۷۹ خورشیدی)، یک عالم روحانی شیعه ایرانی ساکن اصفهان بود. وی از علما و فقهای بزرگ عصر خود در شهر اصفهان (استان اصفهان) بوده است و دانش و تخصص کاملی در تمامی حوزه های فقه اسلامی داشت. ۴. سید عبدالله ثقت الاسلام (۱۱ مرداد ۱۲۴۷–۱۷ تیر ۱۳۴۱ خورشیدی) یک روحانی شیعه دوازده امامی ایرانی بود که در اصفهان و نجف (عراق) زندگی می کرد. وی در نجف به تدریس و تألیف کتب اشتغال داشت و آثار ارزشمندی در علوم اسلامی از خود به جای گذاشته است.
جونگ هیون جون (؛ زادهٔ ۸ نوامبر ۲۰۱۱) بازیگر کودک اهل کره جنوبی است. او به خاطر ایفای نقش در فیلم "انگل" شناخته می شود.
سازمان ملل متحد ۸ قطعنامه صادر کرد که عراق با همه آنها موافقت کرد ولی ایران فقط به آخرین قطعنامه پاسخ مثبت داد که آنهم یکسال پس از انتشار آن، سازمان کنفرانس اسلامی ۱۰ پیشنهاد ارائه داد که مورد پذیرش ایران قرار نگرفتند. جنبش عدم تعهد دو بار .گروه هفت (هفت کشور صنعتی جهان) در دو قطعنامه و شورای همکاری خلیج فارس در دو قطعنامه (در مواقعی که امنیت دریانوردی و امنیت تردد نفت در منطقه به خطر افتاد) به لزوم رسیدن به صلح تأکید می کردند. مسئولان ایران بلافاصله جنگ را به یک دوگانه جنگ بین حق و باطل تبدیل کردند و مانند صفویه با افزودن شعائر شیعی به این جنگ خواص یک جنگ مذهبی را دادند. سازمان ملل از شش روز پس از شروع جنگ (۶ مهرماه) قطعنامه هایی صادر می کرد، سازمان همکاری اسلامی و جنبش عدم تعهد و افراد و سازمان های دیگر پیشنهادهای صلح ارائه می دادند که همگی توسط عراق پذیرفته می شدند ولی مسئولان ایران اعلام می کردند که بدون برکناری و مجازات صدام حسین و تأسیس یک حکومت اسلامی در عراق آتش بس ممکن نیست. سرانجام یکسال پس از صدور آخرین قطعنامه سازمان ملل در اثر پایان یافتن منابع خود مجبور شدند آن را بپذیرند و تداوم حکومت صدام حسین
و تعیین متجاوز پسا آتش بس را نیز قبول کردند. موضع رسمی ایران آن بود که ارتش عراق پیش از برقراری آتش بس می بایست از خاک ایران عقب نشینی کند. این شرط هرچند به لحاظ اصولی قابل دفاع بود، اما به نظر برخی ناظران عملی به نظر نمی رسید… چنین شرطی هیچ گاه محقق نشد و حتی هشت سال بعد نیز که ایران پایان جنگ را پذیرفت، ابتدا آتش بس برقرار شد و بعد نیروها به مرزهای بین المللی بازگشتند. گفته های مسئولان ایران. روح الله خمینی ،در ساعت ۷ بعداز ظهر ۳۱ شهریور ۱۳۵۹ در پیام خود به مناسبت آغاز سال تحصیلی ۵۹–۶۰ گفت: این آلت دست آمریکا به ایران تجاوز کرده است… یک حرفی که با ارتش عراق دارم اینست که ارتش عراق با چه کسی می خواهد جنگ بکند؟ طرفدار کیست و مخالف کی؟ طرفدار صدام است که اشتراکی و کافر است برضد کی برضد اسلام؟ محمد علی رجایی نخست وزیر در ۳۱ شهریور ۱۳۵۹ بلافاصله پس از حمله عراق به ایران گفت: ما به ملت مسلمان ایران اطمینان می دهیم که مرگ رژیم حاکم بر عراق فرارسیده است و این خداست که بدین وسیله می خواهد ملت ما را با ملت عراق در افتخار سرنگونی صدام و رژیم نفرینی اش سهیم گرداند. بنی صدر رئیس جمهور وقت در ۵ مهرماه ۱۳۵۹ (یک روز قبل ا
ز مذاکره با سران کشورهای اسلامی) در مصاحبه خود گفت: ما گفته ایم که برای میانجیگری و آشتی ما آمادگی نداریم برای اینکه بین حق و باطل آشتی معنی ندارد. بنی صدر رئیس جمهور وقت در ۶ مهرماه ۱۳۵۹ در مذاکره با سران کشورهای اسلامی یاسرعرفات حبیب شطی و ضیاءالحق گفت: دنیای اسلام باید به متجاوز بفهماند که در تعارض بین حق و باطل بیطرف نیست و از حق جانبداری می کند باید به حکومت متجاوز عراق از جانب همه کشورهای اسلامی یادآور شد که حمله به ایران حمله به اسلام و امت اسلامی است. هاشمی رفسنجانی رئیس مجلس در مصاحبه مطبوعاتی هفتگی خود در ۷ مهرماه ۱۳۵۹ در مورد مذاکرات با سران کشورهای اسلامی گفت: ما با یاسر عرفات در مورد اصل جنگ مذاکرات زیادی داشتیم و در آن جلسه دو طرف متفق بودیم که این جنگ را آمریکا شروع کرده و عراق آلت دست شده نقطه نظر ما این بود که سرنوشت جنگ با پیروزی ما تعیین شود زیرا برای ما کافی نیست که بگوییم شکست نخورده ایم زیرا باید نشان بدهیم که انقلاب خیلی قوی است و رسالت انقلاب اینست که این جنگ را ببرد و فکر انقلاب را برای توسعه باز کند. روح الله خمینی در ۱۲ آبان ۱۳۵۹ گفت: «با تمام قدرت، بیست سال هم این جنگ طول بکشد، ما
ایستاده ایم.» حسینعلی منتظری در نماز جمعه قم ۱۴ فروردین ۱۳۶۰: مادامی که ارتش صدام در خاک ماست مذاکره محال است. هاشمی رفسنجانی رئیس مجلس در مصاحبه ای در ۱۰ فروردین ۱۳۶۰ پس از دیدار با هیئت کنفرانس اسلامی گفت: ما سه چیز می خواستیم که در پیشنهاد هیئت نیست: اول بررسی تجاوز و محاکمه متجاوز در دادگاه بین المللی اسلامی دیگری خروج نیروهای عراقی قبل از آتش بس یعنی نه اینکه اول آتش بس یا مذاکره بعد خروج تا سرباز خارجی در خاکمان هست مذاکره ای نخواهیم کرد. سوم اینکه مدار بحث باید قرارداد الجزایر باشد روح الله خمینی در خرداد ۱۳۶۰ به طور خصوصی به بنی صدر گفته بود که شخصاً موافق صلح است ولی صلح مخالفان زیادی دارد. محمد علی رجایی گفته بود: «ما میانجیگری را نخواهیم پذیرفت. این جنگ، جنگ با کشور نیست؛ جنگ عقیده با عقیده است. ما به هیچ وجه بحث سیاسی و مذاکره و حسن نیت را به معنای کسی که بخواهد ما را تشویق به مذاکره کند، نمی پذیریم.» «تنها شهادت است که ما را از صحنه نبرد خارج خواهد کرد. به همین جهت است که ما به هیچ وجه بحث میانجی و مذاکره و حتی حسن نیتی که بخواهد ما را تشویق به مذاکره کند نمی پذیریم.» اکبر هاشمی رفسنجانی در اسفند
۱۳۶۰ در مصاحبه با هفته نامه موقف عربی گفت: «ما نمی خواهیم در سایه رژیم فعلی عراق، به هیچ توافقی با بغداد برسیم… و این سری نیست که آن را فاش کنم که صدام حسین توسط میانجی ها موافقت کرد طبق مواد و شرایط قرارداد الجزایر و بدون قید و شرط، عقب نشینی کند… ولی ما این پیشنهاد را رد کردیم و با هرگونه توافقی مخالفت خواهیم کرد.» … «مادامی که رژیم فعلی عراق، طرف دوم توافق باشد. .. این توافق باید با ملت عراق و پس از پیروزی امضا گردد. ما حاضر نیستیم دست از حمایت از سازمان های مخالف رژیم عراق برداریم.» او دربارهٔ پیشنهاد عربستان برای پرداخت خسارت به ایران تاکیدکرد: «این پیشنهاد و پیشنهادهای مخالف را قبول نمی کنیم، مسئله ضرر و منفعت نیست، مسئله، مسئله حق و باطل است.» سید علی خامنه ای در خطبه های نمازجمعه ۲۹ تیرماه ۱۳۶۳ گفت: «از هر تلاشی برای صلح عادلانه استقبال می کنیم ولی… ما در جنگ از صدام نخواهیم گذشت. اگر خیال می کنند با گذشت زمان و فشارهای تبلیغاتی خواهند توانست ما را از جرائم سنگین که این رژیم مرتکب شده به غفلت بکشانند خیال خامی است» هاشمی رفسنجانی در خطبه های نماز جمعه ۵ مرداد ۱۳۶۳ گفت: «آنهایی که اعتقاد دارند صدام مت
جاوز است یک دادگاه صالح تشکیل دهند و حکم را صادر کنند. و گرنه ما طور دیگر عمل می کنیم.» بهره برداری عراق از موضع ایران. ایران بر اینکه عراق متجاوز است و میانجیگری معنایی ندارد تأکید می کرد عقب نشینی سریع و مجازات تجاوزگر (برکناری و مجازات صدام) را تنها راه خاتمه جنگ می دانست. ادامه این موضع گیری ایران و نیز ورود ایران به خاک عراق در تابستان ۱۳۶۱ باعث شد عراق و کشورهای حوزه خلیج فارس در تبلیغات خود ایران را به عنوان کشور جنگ طلب متجاوز و غیرقابل توقف معرفی کنند که باید از هر روشی برای توقف آن استفاده کرد. بدین ترتیب عراق حمله به سکوهای نفتی (در بهمن ۱۳۶۱) و کشتی های نفتکش را به عنوان عاملی برای توقف صادرات نفت ایران و فشار اقتصادی برای پذیرفتن قطعنامه های سازمان ملل توجیه می کرد. فصل مشترک همه قطعنامه های شورای امنیت تا پیش از قطعنامه ۵۹۸ این بود که در هیچ یک از آن ها به سه عنصر «آغازگر جنگ»، «کشور متجاوز» و «چگونگی تنبیه متجاوز» اشاره ای نشده بود (مطلبی که مورد درخواست ایران بود). عراق همه قطعنامه های سازمان ملل را پذیرفت یا آمادگی خود را برای پذیرش آن اعلام کرد ولی ایران تنها قطعنامه ۵۹۸ را آنهم پس از یک سال
از صدور آن پذیرفت. لیست میانجیگریها. درخواست دبیرکل سازمان ملل متحد برای حل اختلافات. در ۲۳ سپتامبر ۱۹۸۰ یا اول مهر ۱۳۵۹، کورت والدهایم دبیرکل سازمان ملل متحد از طرفین خواست که تلاش خود را برای حل اختلافات به کار بگیرند. نخستین بیانیه شورای امنیت در زمینه این جنگ، از دو طرف خواسته بود که از هرگونه اقدام نظامی خودداری کنند. عراق با آن موافقت کرد ولی ایران آن را رد کرد. قطعنامه ۴۷۹ شورای امنیت سازمان ملل متحد در مهرماه ۱۳۵۹. قطعنامه ۴۷۹ شورای امنیت در۲۸ سپتامبر ۱۹۸۰–۶ مهرماه ۱۳۵۹ صادر شد. با ذکر عبارت «وضعیت میان ایران و عراق» از دو کشور خواسته شد که از توسل به زور خودداری کنند. عراق بلافاصله این قطعنامه را پذیرفت ولی ایران اعلام کرد تا پیش از خروج نیروهای عراق از خاک ایران، این قطعنامه را نمی پذیرد. عصمت کتانی، معاون سابق دبیرکل سازمان ملل در امور هماهنگی سازمانهای تخصصی، که در این زمان، نماینده عراق در سازمان ملل بود، در جلسه شورای امنیت در ۲۶ ماه سپتامبر شرکت و از پایبندی عراق به اصول عدم مداخله در امور داخلی کشورها و احترام به حاکمیت ملی و حفظ صلح و امنیت بین المللی سخن گفت .. وی تأکید کرد: «به هیچ وجه، قص
د ادامه جنگ را ندارد… به شرط آنکه ایران نیز این اصول را تأیید و به آنها عمل کند». وی از شورای امنیت خواست تا در صورت تمایل به صدور قطع نامه ای دربارهٔ جنگ ایران و عراق، به وزیر خارجه عراق فرصت دهد برای بیان نظرهای دولت متبوع خود به نیویورک سفر کند. دو روز بعد، وی در جلسه‏ ۲۸ سپتامبر شورای امنیت حضور یافت که در آن، قطع نامه ۴۷۹ به تصویب رسید. صدام حسین در نامه به دبیرکل، ضمن اعلام پذیرش قطع نامه، آمادگی خود را برای پیروی از آن به شرط پذیرش طرف ایرانی، ابراز کرد و: «موضع ما دقیقاً، بر اساس روح قطع نامه‏ ۴۷۹... است». سعدون حمادی، وزیر خارجه عراق، در سخنرانی خود در مجمع عمومی سازمان ملل در ۳ اکتبر سال ۱۹۸۰ (۱۱ مهر ماه سال ۱۳۵۹) با اشاره به موافقت عراق با قطع نامه‏ ۴۷۹ و مخالفت ایران با آن، بنابر اصل تکرار در اعلام مواضع در مجامع بین المللی، جمهوری اسلامی را به توسعه طلبی و نقض مقررات بین المللی متهم کرد. همچنین، با بیان تاریخچه ای از آنچه تمایلات توسعه طلبانه ایران در زمان شاه و پس از پیروزی انقلاب خواند، ۴ سپتامبر سال ۱۹۸۰ (۱۳ شهریور ماه سال ۱۳۵۹) را روز آغاز جنگ اعلام کرد و افزود، نیروهای عراق در اجرای حق دفاع
از خود ناگزیر شدند به اشغال زین القدس (ارتفاعات میمک)(بر پایه قرارداد ۱۹۷۵ بین ایران و عراق قرار بود بخشی از منطقه میمک و ارتفاعات آن به همراه زین الکش و سیف ابوعبیده به دولت عراق واگذار شود که بدلایلی انجام نشد.). از طرف ایران پایان دهند و سرزمین اشغال شدهٔ عراق را دوباره تصرف کنند. وی در قسمت دیگری از سخنان خود، با ادعای نقض توافق نامه الجزایر در حرف و عمل از سوی ایران، اقدام نظامی عراق علیه ایران را دفاع پیش گیرانه خواند. پشنهاد خانم گاندی به هر دو طرف در۱۰ مهر ۱۳۵۹. بنوشته روزنامه هندی ساندی استاندارد در ۵ اکتبر ۱۹۸۰. ایندیرا گاندی ده روز پس از آغاز جنگ دو نامه مشابه به صدام حسین و بنی صدر فرستاد و از آنها تقاضا کرد جنگ بیهوده را رها کنند. این درحالیست که در روز سیزدهم درگیری ایران پیشنهاد آتش بس عراق را رد کرده و روح الله خمینی کشورهای عرب طرفدار عراق را به تلافی تهدید کرده است. میانجیگری دبیرکل سازمان ملل در دیماه ۱۳۵۹. دبیرکل سازمان ملل اولاف پالمه در سفر به ایران اصولی را به عنوان مبنایی برای صلح مطرح کرد، اما حاضر نشد در مذاکراتش دولت عراق را به دلیل تجاوز به ایران محکوم کند. البته او گفت: «صدام گیر
افتاده و برای بیرون رفتن از دام، باید یک بهانه ای داشته باشد.» سازمان ملل به دنبال آتش بس و سپس مذاکره بین طرفین بود، در حالی که ایران به دنبال خروج نیروهای متجاوز و سپس برقراری آتش بس بود و به همین دلیل تلاش های نماینده سازمان ملل به جایی نرسید. پیشنهاد دبیرکل سازمان ملل به هر دو طرف در ۲۵ می ۱۹۸۲ یا ۴ خرداد ۱۳۶۱. روز پس از آزادی خرمشهر در ۴ خرداد ۱۳۶۱–۲۵ می ۱۹۸۲، دبیرکل سازمان ملل متحد (دکوئیار) نامه هایی به دو طرف فرستاد و پیشنهاد داد پس از کسب مجوز از شورای امنیت برای یافتن راه هایی برای توقف درگیری بین دو طرف، برای پایان دادن به جنگ میانجیگری کنند. عراق موافقت کرد و ایران نپذیرفت. قطعنامه ۵۱۴ شورای امنیت سازمان ملل در تیرماه ۱۳۶۱. قطعنامه ۵۱۴ در ۲۱ تیرماه ۱۳۶۱ (۵۰ روز پس از آزادی خرمشهر) و برگشت عراق به مرزهای بین المللی صادر شد. این نخستین قطعنامه ای بود که در آن از دو کشور خواسته شده بود به پشت مرزهای خود بازگردند. ایران این قطعنامه را رد کرد و به اشغال خاک عراق اقدام کرد. قطعنامه ۵۲۲ شورای امنیت سازمان ملل در مهر ۱۳۶۱. قطعنامه ۵۲۲ پس از یادآوری قطعنامه ۴۷۹ و قطعنامه ۵۱۴ خواستار آتش بس فوری بین ایران و
عراق شد و خواستار عقب نشینی هر دو طرف به مرزهای شناخته شده بین المللی خود شد. شورا به رسمیت شناخت که عراق با اجرای قطعنامه ۵۱۴ موافقت کرده است و از ایران نیز خواست که همین کار را انجام دهد و حق دفاع مشروع ایران را تضعیف کرد. پیشنهاد صلح خانم گاندی از هفتمین اجلاس عدم تعهد در دهلی نو اسفند ۱۳۶۱. منوچهر متکی به خبرنگار گفت: «ما از ابتکار خانم گاندی استقبال می کنیم، اما افکار ما در میدان جنگ است. متکی که عضو کمیته روابط خارجی مجلس شورای اسلامی ایران است، گفت: ما می دانیم که می توانیم متجاوزان را بیرون کنیم و فکر می کنیم بزرگ ترین خدمتی که می توانیم به جنبش غیرمتعهدها انجام دهیم بیرون راندن آنهاست.» قطعنامه ۵۴۰ شورای امنیت سازمان ملل در آبان ۱۳۶۲. قطعنامه ۵۴۰ اقدامات ناقض کنوانسیون ژنو را محکوم کرد و حق کشتیرانی آزاد در آب های بین المللی را تأکید کرد. همچنین از خاویر پرز دکوئیار، دبیرکل سازمان ملل خواست تا به تلاش های خود برای یافتن راهی برای پایان دادن به خصومت ها بین دو کشور ادامه دهد و از ایران، عراق و سایر کشورهای عضو خواست تا از اقداماتی که می تواند منطقه را بی ثبات کند، خودداری کنند. قطعنامه ۵۵۲ شورای امنی
ت سازمان ملل در ۱۱ خرداد ۱۳۶۳. قطعنامه ۵۵۲ شورای امنیت ایران را به دلیل حمله به کشتی های نفتکش محکوم می کرد، البته عراق نیز از قبل تعدادی کشتی را مورد حمله قرار داده بود و این منجر به ادعای عدم بیطرفی قطعنامه مزبور توسط ایران شد. پس از حمله به نفتکشها و تهدید هاشمی رفسنجانی که اگر جلوی صادرات نفت ایران از خلیج فارس گرفته شود، آنگاه هیچ کشوری نخواهد توانست از نفت خلیج فارس استفاده کند و نیز نامه ای که از سوی کشورهای عربی حوزهٔ خلیج فارس مبنی بر حملهٔ ایران به کشتی های باری عربستان سعودی و کویت به شورای امنیت نوشته شده بود. طرح ژاپن در حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل در مهرماه ۱۳۶۳. ژاپن پیشنهاد کرد : که امنیت کشتیرانی حفظ شود. به مناطق مسکونی حمله نشود. امنیت بنادر حفظ شود. قطعنامه ۵۸۲ شورای امنیت سازمان ملل در زمستان ۱۳۶۴. قطعنامه ۵۸۲ در زمستان ۱۳۶۴ و ۱۵ روز پس از تصرف شبه جزیره فاو توسط شورای امنیت صادر شد. تشدید درگیری ها از جمله تهاجمات ارضی، بمباران مناطق غیرنظامی، حمله به کشتی های بی طرف، نقض قوانین بین المللی و استفاده از سلاح های شیمیایی برخلاف پروتکل ژنو را محکوم کرد. در این قطعنامه از ایران و عراق خواسته
شده بود تا خصومت ها را متوقف کنند و آتش بس را با عقب نشینی کامل نیروهای نظامی به مرزهای شناخته شده بین المللی خود و همچنین تبادل اسیران جنگی با تسهیل کمیته بین المللی صلیب سرخ رعایت کنند. همچنین از هر دو طرف خواست تا فوراً تمام جنبه های درگیری را به میانجیگری ارائه دهند و از خاویر پرز دکوئیار، دبیرکل درخواست کرد تا به تلاش های خود در روند میانجیگری ادامه دهد. در بخش بعدی ذیل عنوان تصمیمات به نظر متخصصین در مورد استفاده عراق از سلاح شیمیایی اشاره می کند. قطعنامه ۵۸۸ شورای امنیت سازمان ملل در مهر ۱۳۶۵. در قطعنامه ۵۸۸ که در مهر ۱۳۶۵ صادر شد و بر اجرای قطعنامه ۵۸۲ تأکید داشت، همچنان از عبارت «وضعیت میان ایران و عراق» استفاده شده بود. قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت سازمان ملل در تیرماه ۱۳۶۶. قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت در ۲۹ تیر ۱۳۶۶ صادر شد. قطعنامه بلافاصله از سوی عراق پذیرفته شد و در ۲۷ تیر ۱۳۶۷ از سوی ایران پذیرفته شد و موجب پایان جنگ گردید. قطعنامه ۶۱۹ شورای امنیت سازمان ملل در ۱۸ مرداد ۱۳۶۷. قطعنامه ۶۱۹ شورای امنیت پس از یادآوری قطعنامه ۵۹۸ و تأیید گزارش دبیرکل خاویر پرز دو کوئیار در مورد اجرای بند ۲ قطعنامه ۵۹۸ شورا
تصمیم گرفت که گروه ناظر نظامی ایران و عراق سازمان ملل متحد را برای یک دوره اولیه شش ماهه برای نظارت بر آتش بس بین ایران و عراق در پایان درگیری ایجاد کند. تلاش سازمان کنفرانس اسلامی اوائل مهرماه ۱۳۵۹. هشتم مهر ماه سال ۱۳۵۹ اولین هیئت از سوی سازمان کنفرانس اسلامی به تهران آمد. حبیب شطی دبیرکل سازمان، یاسر عرفات و ضیاءالحق رئیس جمهور پاکستان در این هیئت حضور داشتند. درخواست آنان برقراری آتش بس فوری بود. درخواست آنان مورد پذیرش قرار نگرفت. خمینی در پیامی در ۱۲ مهر ۱۳۵۹ گفت: «صدام پس از آن همه شرارت و خونریزی و حمله به شهرهای بی گناه و مسلمین بی پناه، اکنون تقاضای آتش بس کرده است. البته هر جنایتکار و غارتگری پس از جنایت مایل است، حریف ساکت باشد تا او با کمک گیری از اشرار و دیگر هم جنسان خود و تجدید قوا، به شرارت و خونریزی خود ادامه دهد.» تلاش سازمان کنفرانس اسلامی اواخر مهرماه ۱۳۵۹. بیست و نهم مهر ۱۳۵۹، دومین سفر هیئت کنفرانس اسلامی (متشکل از حبیب شطی، محمد ضیاء الحق، یاسر عرفات و …) به تهران، برای برقراری آتش بس صورت گرفت که باز بی نتیجه بود. تلاش سازمان کنفرانس اسلامی بهمن ماه ۱۳۵۹. در اجلاس بهمن ماه ۱۳۵۹، سازما
ن کنفرانس اسلامی طی قطعنامه ای از دو طرف درگیر خواست که با آتش بس فوری و خودداری از به کارگیری زور به مذاکره بپردازند. همچنین، در این جلسه اعضای «کمیته حسن نیت برای میانجی گری» به منظور پایان دادن به جنگ انتخاب شدند و موافقت گردید که در صورت نیاز، نیروهایی برای نظارت بر آتش بس تشکیل دهند. اما ایران با تأکید دوباره بر اولویت عقب نشینی کامل نیروهای عراقی، حاضر به پذیرفتن آتش بس و مذاکره نشد. هیئت حسن نیت جنبش عدم تعهد اواسط مهر ۱۳۵۹. ایران معتقد بود که صدام و رژیم بعث عراق ابتدا باید سرزمین های اشغالی را ترک کند. سازمان های جهانی و منطقه ای عراق را به عنوان متجاوزگر معرفی کنند و خسارات های وارد شده به ایران را بپردازند و سپس دو کشور در خصوص اختلافات مرزی گفتگو و مذاکره کنند. آن ها (هیئت میانجیگری) می گفتند اول آتش بس شود و بعداً مذاکره کنید. میانجیگری هیئت سازمان کنفرانس اسلامی طائف در اسفند ۱۳۵۹. گردهمایی سوم سران سازمان کنفرانس اسلامی در دیماه ۱۳۵۹ در عربستان برگزار شد. یکی از اهداف سه گاه در پایان کنفرانس میانجیگری برای پایان جنگ ایران و عراق ذکر شد. هیئت حسن نیت شامل روسای کشورهای پاکستان، ترکیه، بنگلادش، گ
امبیا، سنگال، گینه و یاسر عرفات و حبیب شطی تشکیل شد تا به هر دو کشور مسافرت کنند و با شنیدن سخنان طرفین پیشنهاد خود را ارائه کنند. این هیئت ۹ اسفند وارد تهران شد. بعد از ظهر همان روز با اعضای شورای عالی دفاع ایران وارد گفتگو شد. شورای عالی دفاع سه پیشنهاد به عنوان شرایط آتش بس و برقراری صلح به هیئت منتخب کنفرانس اسلامی ارائه کرد: الف. تشخیص متجاوز و تنبیه او ب. قبول آتش بس پس از خروج متجاوز از خاک ایران ج. اعلام پذیرش عملی معاهده ۱۹۷۵ از سوی عراق هیئت در ۱۰ اسفند ۱۳۵۹ در جماران با خمینی ملاقات کرد. خمینی خطاب به آن ها گفت: «... شما اگر بخواهید به اسلام فکر کنید، باید آیات قرآن را منشأ قرار بدهید. همان طوری که دستور داده آیه قرآن که چنانچه یک طایفه ای از مسلمین – برفرض اینکه ها مسلم باشند – یک طایفه ای از مسلمین به طایفه ای دیگر هجوم بکند، بر همه مسلمین واجب است که با او قتال کنند. شما به همین یک واجب الهی عمل بکنید. ما بیشتر از شما توقعی نداریم…» هیئت سپس به بغداد و عربستان سفر کرد و در ۱۳ اسفند ۱۳۵۹ به ایران بازگشت و پیشنهادهایی مکتوب برای برقراری صلح ارائه داد. این پیشنهادها در جلسه ۱۵ اسفند ۱۳۵۹ در شورای ع
الی دفاع و در حضور همه اعضا مطرح شد. به دلیل آنکه هیچ اصل و اساس مشخصی برای حل و فصل اختلافات در آن ها معین نبود و به اعتبار معاهده ۱۹۷۵ نیز اشاره ای نداشت و مسئله رسیدگی به تجاوز عراق و تنبیه متجاوز هم مورد توجه قرار نگرفته بود و تضمینی نیز برای خروج بی قید و شرط نیروهای متجاوز از خاک ایران در کوتاه ترین زمان ممکن پیش بینی نشده بود، مورد موافقت قرار نگرفت. حضور گروه میانجیگری کنفرانس اسلامی در ۹ فروردین ۱۳۶۰. آقاشاهی حبیب شطی و سکوتوره و ضیاءالحق و … در روز یکشنبه برای سومین بار به تهران وارد شدند. هاشمی در مصاحبه خود گفت ما سه چیز خواستیم که در پیشنهاد آنها نیست. اول بررسی تجاوز دوم محاکمه متجاوز در دادگاه بین المللی اسلامی و سوم خروج نیروهای عراقی قبل از آتش بس یعنی اینجور نباشد که اول آتش بس کنیم بعد متجاوز خارج شود. هاشمی رفسنجانی رئیس مجلس در مصاحبه ای در ۱۰ فروردین ۱۳۶۰ پس از دیدار با هیئت کنفرانس اسلامی گفت: ما سه چیز می خواستیم که در پیشنهاد هیئت نیست: اول بررسی تجاوز و محاکمه متجاوز در دادگاه بین المللی اسلامی دیگری خروج نیروهای عراقی قبل از آتش بس یعنی نه اینکه اول آتش بس یا مذاکره بعد خروج. تا سرب
از خارجی در خاکمان هست مذاکره ای نخواهیم داشت. سوم اینکه مدار بحث باید قرارداد الجزایر باشد طرح صلح جنبش عدم تعهد در اردیبهشت و خرداد ۱۳۶۰. پس از اجلاس وزرای خارجه جنبش عدم تعهد در بهمن ۱۳۵۹ در دهلی. در روز یکشنبه ۲۰ اردیبهشت ۱۳۶۰ هیئت صلح سازمان شامل وزیر خارجه کوبا، وزیر خارجه هند، وزیر خارجه زامبیا، رئیس دایره سیاسی سازمان آزادی بخش فلسطین و نماینده این تشکیلات در سازمان ملل وارد تهران شدند. این هیئت با مقامات کشور از جمله رئیس جمهور دیدار کرد و پیشنهاد داد همراه با خروج نیروهای عراقی، یک منطقه غیرنظامی در خاک ایران ایجاد شود. رئیس جمهور و برخی از سران ارتش تمایل داشتند با تعدیلی این طرح را بپذیرند. به گفتهٔ بنی صدر: آقای خمینی گفت پیشنهاد خوبی است کار را براساس این تمام کنید اما اسمش را صلح نگذارید خودتان بلدید چطور جور کنید و به چه عبارتی بگویید که تصور نکنند صلح کرده اید! گفتم چرا؟ گفتند صلح مخالف زیاد دارد. وزاری خارجه قرار بود در ۲۵ خرداد به ایران بیایند ولی اجرای مراحل عزل (رئیس جمهور) شروع شد و آنها نیز نیامدند. پیشنهاد صدام برای آتش بس در ماه رمضان تیرماه ۱۳۶۰. در اوائل تیرماه ۱۳۶۰ صدام پیشنهاد کرد