Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لوبیا قرمز و برنج یکی از غذاهای نمادین آشپزی در اصلی متعلق به آشپزی کاجون نیست) که به طور سنتی در روزهای دوشنبه با لوبیاهای قرمز کوچک، سبزیجات (فلفل دلمه ای، پیاز و کرفس)، ادویه ها (آویشن، فلفل کاین و برگ بو) و استخوان های گوشت خوک که از شام روز یکشنبه باقی مانده، تهیه می شود. این مواد به آرامی در یک قابلمه پخته شده و روی برنج سرو می شوند. گوشت هایی مانند ژامبون، سوسیس (معمولاً اندویی) و ژامبون تاسو نیز در این غذا استفاده می شوند. این غذا به عنوان یک عادت شناخته می شود – ژامبون به طور سنتی یک وعده غذایی روز یکشنبه بوده و دوشنبه روز شستشو بوده است. یک قابلمه لوبیا می توانست روی اجاق بماند، در حالی که زنان مشغول شستن لباس ها بودند، تا به آرامی بپزد. این غذا نوعی برنج و لوبیا است و اکنون در سراسر جنوب شرقی ایالات متحده نسبتاً رایج است. غذاهای مشابهی در سراسر آمریکای مرکزی، بخش هایی از آمریکای جنوبی و کارائیب پخته می شوند و جزء اصلی رژیم غذایی هستند. نمونه هایی از این غذاها شامل گالو پینتو، مورس و کریستینوس، فیجوآدا، کاسامنتو و آروز کون هاویچولاس هستند. یک غذای مشابه گیاهی به نام راجما چاول (که به طور لغوی به لوب
یا قرمز و برنج ترجمه می شود) در شمال هند محبوب است. زمانی که انقلاب هائیتی پایان یافت و امپراتوری اول هائیتی در سال ۱۸۰۴ تأسیس شد، هزاران پناهنده از این انقلاب، چه سفیدپوست ها و چه افراد آزاد رنگین پوست، به نیواورلئان گریختند و اغلب برده های آفریقایی را نیز با خود آوردند که جمعیت شهر را دو برابر کرد. آن ها همچنین غذای های هائیتی مانند لوبیا قرمز و برنج و چایوت (که به آن میرتیون نیز گفته می شود؛ یک سبزی گلابی شکل) را به آشپزی کریدولوزیانا معرفی کردند. لوبیا قرمز و برنج یکی از معدود غذاهای سبک نیواورلئان است که به طور معمول هم در خانه ها و هم در رستوران ها سرو می شود. بسیاری از رستوران های محلی و حتی مدارس همچنان آن را به عنوان ناهار یا شام ویژه روز دوشنبه سرو می کنند، معمولاً در کنارش نان ذرت یا سوسیس دودی یا یک برش گوشت خوک قرار می دهند. در حالی که روزهای شستشوی دوشنبه عمدتاً به تاریخ پیوسته اند، لوبیا قرمز همچنان یک غذای اصلی برای تجمعات بزرگ مانند مهمانی های سوپر باول و ماردی گرا است. غذای مورد علاقه موسیقیدان نیواورلئانی، لوئیس آرمسترانگ، لوبیا قرمز و برنج بود و او نامه ها را با امضای "Red Beans and Ricely
Yours, Louis Armstrong" امضا می کرد. در سال ۱۹۶۵، گروه موسیقی R&amp;B به نام بوکر تی و ام.جی. ز آهنگی به نام "Red Beans and Rice" نوشت و ضبط کرد که در ابتدا یک B-side بود اما بعدها محبوب شد.
الیزابت ویلیامز بری (؛ – ) که پس از سال ۱۹۰۰ به نام مادر بری شناخته شد، یک چابک سوار زاده استرالیا بود که در چندین کشور به صورت مبدل و در قالب یک مرد، با نام جک ویلیامز در مسابقات سوارکاری شرکت کرد. پس از مهاجرت به ایالات متحده آمریکا در حدود سال ۱۹۰۰، او ازدواج کرد و لقب «مادر» را پس از قبول سرپرستی یک پسر فراری از آنِ خود کرد. او پس از بازنشستگی از سوارکاری، مربی تربیت اسب شد. بری و همسرش در هلنا سکونت گزیدند، و در آنجا بود که وی در سن ۱۱۱ سالگی به عنوان مسن ترین فرد مونتانا اعلام شد. او تا سال ۱۹۶۹ زندگی کرد و شاهد بود که زنان به طور علنی و آزاد چابک سواری کنند. او در سن ۱۱۴ سالگی درگذشت. زندگی نامه. خانواده بری اهل ولز بودند که به استرالیا مهاجرت و در آنجا سکنا گزیدند. او در ۲۱ ژوئن ۱۸۵۴ در ملبورن به دنیا آمد. بری از شش سالگی سواری کاری و مسابقه با اسب را آغاز کرد. پدرش معلمان خصوصی را برای آموزش او به خانه می فرستاد و دو بار در هفته درس می گرفت. اولین پیروزی او در مسابقات سوارکاری در سن ۱۰ سالگی بود که در «پیست مسابقات موونی ولی» در صدر قرار گرفت. او سوارکاری حرفه ای را با نام مستعار جک ویلیامز در سن ۱۳
سالگی آغاز کرد. برای اینکه به نظر پسر برسد، او در پیست مسابقه لباس های سنتی سوارکاری می پوشید و خارج از پیست کلاه بولر می گذاشت و سیگار می کشید. او به مدت بیش از ۲۴ سال با سر و شکلی مردانه در استرالیا، انگلستان، فرانسه، ایتالیا، نیوزیلند و آفریقای جنوبی به عنوان چابک سوار در مسابقات سوارکاری شرکت کرد. در طول دوران سوارکاری خود، قد او ۱٫۵۷ متر و وزنش ۴۴ کیلوگرم بود. او به روزنامه "ایندپندنت-رکورد" گفته بود که در طول حرفه اش حدود ۴٬۲۰۰ مسابقه را برده است. دوران حرفه ای در آمریکا. بری حدود سال ۱۹۰۰ به ایالات متحده آمریکا آمد و ابتدا در کالیفرنیای شمالی در مسابقات سوارکاری شرکت کرد. او در سیاتل با همسر آینده اش، دکتر ج.بی. «داک» بری که دامپزشک بود، آشنا شد و شش هفته بعد در ۲۱ ژوئن ۱۹۰۳ ازدواج کردند. یک قاضی در کلرادو به او لقب «مادر» را داد چرا که او سرپرستی پسری فراری را بر عهده گرفت و به او مهارت های سوارکاری را آموخت. بری در سال ۱۹۱۱ از سوارکاری بازنشسته شد. پس از پایان دوران سوارکاری خود، او همچنان با اسب های مسابقه به عنوان مربی سر و کار داشت. بری و همسرش در سال ۱۹۱۳ به هلنا (مونتانا) نقل مکان کردند و آنجا خ
انه دائمی خود را ساختند. بری در مسابقات سوارکاری مونتانا شرکت کرد و چندین اسب را به نام همسرش نام گذاری کرد. دکتر بری در سال ۱۹۲۷ درگذشت. در هلنا، «مادر بری» در خانه ای در زمین های نمایشگاه ایالتی مونتانا زندگی می کرد تا اینکه در ۲۷ آوریل ۱۹۳۷ خانه اش در یک آتش سوزی از بین رفت. پس از آن، او چند سال در خانه ای در زمین قبرستان محلی زندگی کرد. در سال ۱۹۵۶، او به «پروژه استوارت هومز» در هلنا نقل مکان کرد و باقی مانده عمرش را در آنجا سپری کرد و همچنان استقلال خود را حفظ کرد. او در سال ۱۹۶۵، در سن ۱۱۱ سالگی، مسن ترین فرد در مونتانا بود. در سال ۱۹۶۶، او به عنوان عضو افتخاری انجمن سوارکاری شهر پایتخت منصوب شد. در فوریه ۱۹۶۹، چند روز قبل از اولین حضور دایان کرامپ به عنوان اولین زن در آمریکا که به طور علنی به عنوان چابک سوار زن مجاز در یک مسابقه اسب دوانی پاریموتل (شرط بندی مشترک) شرکت می کرد، روزنامه "لکسینگتون هرالد لیدر" تاریخچه سوارکاری زنان را مرور کرد و بری را «احتمالاً تنها چابک سوار زن دانست که برای مدت زمانی طولانی در مقابل مردان سوارکار و به طور موفقیت آمیز رقابت کرده است.» بری در ۲۶ مارس ۱۹۶۹ در خانه اش در ه
لنا درگذشت. او در قبرستان رزورکشن به خاک سپرده شد. در هلنا، یک مسابقه اسب دوانی به نام «یادبود مادر بری» در دهه ۱۹۷۰ برگزار می شد.
راجما&lt;ref name="jug alba diaries M's/Rajma"&gt;&lt;/ref&gt; ( , ، ) راجمه، رزما یا لال لوبیا نیز شناخته می شود، یک غذای گیاهی است که از شبه قاره هند منشأ گرفته و شامل لوبیا قرمز در یک سس غلیظ با بسیاری از ادویه های کامل هندی است و معمولاً با برنج سرو می شود. این غذا بخشی از رژیم غذایی معمول در شمال هند، نپال و ایالت پنجاب پاکستان است. این غذا پس از ورود لوبیا قرمز از مکزیک به شبه قاره هند رواج یافت. راجما چاول لوبیا قرمزی است که با برنج آب پز سرو می شود. تنوع منطقه ای. راجما یک غذای محبوب در ایالت های شمالی هند و همچنین در پاکستان و نپال است. گفته می شود که برخی از بهترین راجماها در ایالت های شمالی هند، هیماچال پرادش، اوتاراکند و منطقه جامو در جامو و کشمیر تهیه می شود. "راجما چاول" که با چتنی آناردانا (انار) سرو می شود، غذای معروفی در پیراه، شهری در ناحیه رامبن جامو و کشمیر و آسر/بگر در منطقه دوده جامو و کشمیر است. راجما در دره چنتا در منطقه دوده، که فاصله کمی از شهر بادرواه در استان جامو دارد، گفته می شود که یکی از محبوب ترین ها است. این لوبیاها از نظر اندازه کوچکتر از اکثر راجماهایی هستند که در دشت ها کش
ت می شوند و طعم شان شیرین کمتری دارد. ترکیب راجما و برنج به طور کلی به عنوان محبوب ترین غذای مورد علاقه هندی های شمالی و نپالی ها ذکر شده است. راجما در هند با پیاز، سیر و بسیاری از ادویه ها تهیه می شود و یکی از غذاهای اصلی در نپال است. راجما ماسالا یک غذای محبوب در ایالت های شمالی هند و همچنین در پاکستان است. روش پخت پنجابی راجما ماسالا این است که لوبیا را یک شب در آب خیس می کنند، آن ها را در زودپز می پزند و سپس در بونا با ماسالا تهیه شده از پیاز، گوجه فرنگی خرد شده، زنجبیل، سیر و ترکیبی از ادویه ها از جمله زیره سبز، گشنیز، زردچوبه، پودر گارام ماسالا و چیلی مخلوط می کنند. ارزش غذایی. یک وعده ۱۰۰ گرمی (۳٫۵ اونس) از لوبیاهای راجما پخته شده حدود ۱۴۰ کالری، ۵٫۷ گرم (۰٫۲۰ اونس) پروتئین، ۵٫۹ گرم (۰٫۲۱ اونس) چربی و ۱۸ گرم (۰٫۶۳ اونس) کربوهیدرات دارد.
انزو تراورسو (به ایتالیایی: Enzo Traverso)، زاده ۱۹۶۷ در پیه مونت، تاریخ نگار و آکادمیسین ایتالیایی در حوزه تاریخ اندیشه اروپا است. او پس از ۲۵ سال تحصیل و تدریس در فرانسه، اکنون استاد «کرسی علوم انسانی سوزان و بارتون وینُکُر» در دانشگاه کرنل (ایتاکا، نیویورک) است. آموزش. تراورسو در سال ۱۹۵۷ در ایتالیا به دنیا آمد، در نوجوانی به چپ گرایش یافت، که برای نسل او در ایتالیا در طول دهه ۷۰ امری رایج بود. پدرش شهردار کمونیستی بود در یک شهر کوچک. تراورسو نیز با پیوستن به حزب کمونیست، در جناح چپ آن قرار گرفت. بیداری سیاسی او درست پس از کودتای شیلی در سپتامبر ۱۹۷۳ رخ داد. او در دانشگاه جنوا تاریخ خواند و در سال ۱۹۸۹ دکترای خود را در پاریس گرفت. قبل از آمدن به کرنل در سال ۲۰۱۳، بیست سال در فرانسه به تدریس علوم سیاسی پرداخت. او همچنین استاد مدعو در چندین دانشگاه اروپایی و آمریکای لاتین بوده است. کتاب های تالیفی او به بیش از پانزده زبان ترجمه شده اند و او در جمع آوری آثار بسیاری مشارکت داشته است. افزون بر کتاب هایی که از او منتشر شده، مقالات و نقدهایش نیز در نشریاتی متفاوت در کشورهای مختلف چاپ شده اند. او جوایز متعددی را ب
رای مقالات تاریخی خود دریافت کرده است. آثار. از زمینه های تخصصی او تاریخ یهود، به ویژه در دوران نازیسم، است که کتاب های متعددی در این باره منتشر کرده است؛ مانند: برخی آثار تراورسو اقبال عمومی بالایی داشته و به بیش از ۱۵ زبان ترجمه شده اند، از جمله: او نویسنده کتاب های مهمی چون "گذشته های منحصربه فرد" (۲۰۰۵) و "مالیخولیای چپ" (۲۰۱۶) نیز هست که کتاب آخر به فارسی نیز ترجمه شده است. آخرین کتاب تراورسو به نام "غزه در پیشگاه تاریخ" (Gaza devant l’histoire) اکتبر ۲۰۲۴ به فرانسوی و انگلیسی منتشر شده است. ترجمه به فارسی. از بین آثار تراورسو این کتاب ها به فارسی ترجمه شده اند:
اومولارا اوگون دیپ-لسلی (۲۷ دسامبر ۱۹۴۰ – ۱۸ ژوئن ۲۰۱۹)، که به نام مولارا اوگون دیپ نیز شناخته می شود، شاعر، منتقد، ویراستار، فمینیست و فعال نیجریه ای بود. او به عنوان یکی از برجسته ترین نویسندگان در زمینه فمینیسم آفریقا، مطالعات جنسیتی و نظریه ادبی شناخته می شود و به عنوان یک منتقد اجتماعی، به عنوان مرجعی معتبر دربارهٔ زنان آفریقایی در میان فمینیست های سیاه پوست و فمینیست های عمومی مطرح بود. وی مقاله ای به نام "چرخش نکردن بر محوریت مردانگی" را به آنتولوژی "" در سال ۱۹۸۴، که توسط رابین مورگان ویرایش شده بود، اهدا کرد. او بیشتر به خاطر ابداع اصطلاح STIWA یا تحول اجتماعی در آفریقا با مشارکت زنان شناخته می شود. زندگی. ابیودون اومولارا اوگون دیپ در لاگوس، نیجریه، در خانواده ای از آموزگاران و روحانیون دیده به جهان گشود. او دوران تحصیلات اولیه خود را در مدرسه ملکه، اده گذراند و سپس افتخار یافت که به عنوان اولین بانویی، مدرک افتخاری درجه یک در رشته زبان انگلیسی را از کالج دانشگاه ایبادان، که در آن زمان بخشی از دانشگاه لندن بود، کسب کند. وی بعدها موفق به اخذ درجه دکترای روایت شناسی (نظریه روایت) از دانشگاه لیدن، یکی
از دیرینه ترین دانشگاه های اروپا شد. او در جایگاه یک استاد برجسته، به تدریس زبان و ادبیات انگلیسی، نگارش، ادبیات تطبیقی و مباحث جنسیتی از دیدگاه مطالعات فرهنگی و توسعه در دانشگاه های متعددی در سراسر جهان پرداخت. همچنین، او به عنوان استاد زبان انگلیسی و ادبیات تطبیقی در دانشگاه پورت هارکورت، واقع در ایالت ریورز، نیجریه، ایفای نقش کرد. وی از همان آغاز حرفه اش، در میان فضای مردانه ای که به بررسی مشکلات زنان و مردان آفریقایی می پرداخت، چهره ای شناخته شده و ستوده شده به شمار می رفت. مولارا اوگون دیپ به عنوان یکی از پیشروان پویایی نظری در حال ظهور در زمینه فمینیسم آفریقایی توصیف شده است. او درک فرهنگی عمیق و نهادینه شده ای از پویایی روابط جنسیتی در جامعه یوروبای پیشااستعماری و استعماری داشت و این امر به عنوان محوری برای نظریه پردازی او شناخته می شد. او در طول سال ها به عنوان منتقد سرسخت سرکوب زنان شناخته شد و استدلال می کرد که زنان آفریقایی در جایگاه و نقش های خود به عنوان همسر، بیش از پیش تحت فشار قرار دارند. با وجود هویت های چندگانه شان، برخی از این هویت ها برای آنان جایگاه، امتیاز، شناخته شدن و عاملیت به ارمغان
می آورد. او وضعیت دشوار زنان آفریقایی را نتیجه تأثیر ساختارهای استعماری و نواستعماری تحمیل شده می دانست که اغلب مردان آفریقایی را در رأس لایه های اجتماعی قرار می دهد. افزون بر این، او معتقد بود که وضعیت نامطلوب زنان به دلیل درونی سازی مردسالاری توسط خود زنان آفریقایی نیز هست. با این حال، او تأکید داشت که برای هر بحث یا مطالعه مفید در مورد زنان آفریقایی، درک پیچیدگی وضعیت زنان در فرهنگ های بومی و پیشااستعماری ضروری است.اوگون دیپ برای دهه ها در رهبری فعالیت های فمینیستی و مطالعات جنسیتی در آفریقا پیشتاز بود. او بنیان گذار و مدیر «بنیاد آموزش و راهنمایی بین المللی» بود، بنیادی که به آموزش دکترین و فضایل نظریه های فمینیستی و برابری جنسیتی به زنان جوان اختصاص دارد. او در غرب آفریقا زندگی و کار می کرد، جایی که در کنار فعالیت هایش در زمینه ادبیات، جنسیت و فیلم، مراکز نویسندگی در دانشگاه ها تأسیس کرد. این تلاش ها بخشی از تعهد او به آموزش و راهنمایی بین نسلی بود که نقش اساسی در زندگی حرفه ای او داشت. او در ژوئن ۲۰۱۹، در سن ۷۸ سالگی، در خانه اش در ایجبو-ایگبو، ایالت اوگون، نیجریه، درگذشت.
بی بی سرو سنگری همسر حبیب الله کلکانی پادشاه سابق افغانستان بود. زندگی. بی بی سرو، مشهور به بی بی سنگری، همسر حبیب الله کلکانی، یکی از شخصیت های برجسته تاریخ معاصر افغانستان بود. پس از اعدام شوهرش در سال ۱۳۰۹ خورشیدی (۱۹۳۰ میلادی)، بی بی سری به مدت بیست سال در زندان دهمزنگ کابل زندانی بود. اکنون یک لیسه به نام بی بی سرو سنگری در کابل وجود دارد. بی بی سرور، مشهور به بی بی سنگری، در عصر امیر حبیب الله بود. او به فرمان نادر غدار همراه با دو دختر خردسالش، سلطان جان و شاه سلطان، و پسر خردسالش اسدالله، به مدت بیست سال در زندان دهمزنگ محبوس شد. در این دوران، اسدالله که هنوز کودک بود، توسط عمال نادری در زندان مسموم و به شهادت رسید. با این حال، ظاهر، از نسل یحیی انگلیسی، نه تنها مدت حبس بی بی سرور و دختران بی گناهش را کاهش نداد، بلکه پس از بیست سال زندان، آن ها را از خانه و دیارشان تبعید کرده و به دشت های بلخ آواره ساخت. بی بی سرور، دختر محمد حیدر، از اهالی صوفیان قلعه مراد بیگ حسین کوت، در سال ۱۹۲۳ میلادی، در روزگاری که شاه حبیب الله عیار در قطعه نمونه خدمت می کرد، با او ازدواج نمود. او از زنان دلیر و مبارز سرزمین خو
رشید بود و به دلیل همراهی با حبیب الله در میدان های نبرد، زندان و تبعید، لقب "سنگری" را دریافت کرد. هنگامی که شاه حبیب الله عیار به قدرت رسید، خواهران امان الله و نادر را در ارگ با عزت و احترام نگاه داشت و نگذاشت حتی آسیبی به تار موی آنان برسد. اما نادر این کار را نکرد. بی بی سرور را به حبس محکوم کرد، پسر خردسالش را مسموم ساخت، ملکه بی نظیر (دیگر همسر شاه حبیب الله) را پس از مجازات، مجبور به ازدواج با فردی به نام عبدالرشید کندهاری نمود. از زندگی بی بی سرو سنگری، اطلاعات موثق و دقیقی در دست نیست. اما از خلال گفته ها و خاطرات باقی مانده از هم نسلان ایشان، می توان چند و چونی در باره زندگی ایشان به دست آورد.
شیر، کمد و جادوگر مجموعه تلویزیونی محصول سال ۱۹۸۸ و به کارگردانی مارلین فاکس است. در این مجموعه تلویزیونی بازیگرانی همچون ریچارد دمپسی، سوفی کوک، جاناتان اسکات، سوفی ویلکاکس، مایکل آلدریج، جفری پری، کری شیل، لزلی نیکل، کیت هودیاک و کن کیتسون ایفای نقش کرده اند. این مجموعه از کتاب شیر، کمد و جادوگر، نوشته سی. اس. لوئیس است و بخشی از مجموعه سرگذشت نارنیا است.
شاهزاده کاسپین و سفر سفر کشتی سپیده پیما مجموعه تلویزیونی محصول سال ۱۹۸۹ و به کارگردانی الکس کیربی است. در این مجموعه تلویزیونی بازیگرانی همچون ریچارد دمپسی، سوفی کوک، جاناتان اسکات، سوفی ویلکاکس، دیوید توایتس، واریک دیویس، ساموئل وست، جان هلم، پرستون لاک وود، کریستوفر گودوین، گابریل انور و جفری بیلدون ایفای نقش کرده اند. این مجموعه بر اساس شاهزاده کاسپین و سفر کشتی سپیده پیما نوشته سی. اس. لوئیس و بخشی از مجموعه سرگذشت نارنیا است.
ایرما استرن (; – ) نقاش اهل آفریقای جنوبی بود. زندگی. ایرما استرن در شهر کوچک شویزر-رنکه، واقع در ترانسوال، در خانواده ای یهودی-آلمانی به دنیا آمد. در جریان جنگ دوم بوئر، پدر او به دلیل تمایلات طرفدارانه اش نسبت به بوئرها توسط نیروهای بریتانیایی در اردوگاهی بازداشت شد. به همین دلیل، ایرما و برادر کوچکترش، رودی، به همراه مادرشان به کیپ تاون نقل مکان کردند. در سال ۱۹۰۱، خانواده به آلمان بازگشتند، اما همچنان بین آفریقای جنوبی و آلمان در سفر بودند. این سفرهای مداوم تأثیر شگرفی بر توسعه هنری ایرما گذاشت و آثار او را شکل داد. در سال ۱۹۱۳، ایرما استرن هنر را در آلمان، در آکادمی وایمار آغاز کرد و در سال ۱۹۱۴ در استودیو لوین-فونکه تحصیل خود را ادامه داد. از سال ۱۹۱۷، او به شاگردی ماکس پششتاین، یکی از بنیان گذاران گروه نوامبر، پرداخت. استرن در این دوره با نقاشان اکسپرسیونیست آلمانی همکاری داشت. نخستین نمایشگاه خود را در سال ۱۹۱۹ در برلین برگزار کرد. در سال ۱۹۲۰، استرن به همراه خانواده اش به کیپ تاون بازگشت. در آنجا، ابتدا به عنوان هنرمندی جدی مورد تمسخر و انکار قرار گرفت، اما تا دهه ۱۹۴۰ به یکی از هنرمندان برجسته تبدیل
شد. در سال ۱۹۲۶، ایرما استرن با یوهانس پرینز، استاد سابق خود که بعدها به عنوان استاد زبان آلمانی در دانشگاه کیپ تاون فعالیت می کرد، ازدواج کرد. این ازدواج در سال ۱۹۳۴ به طلاق ختم شد. ایرما استرن سفرهای گسترده ای به اروپا و نواحی جنوبی آفریقا، زنگبار و منطقه کنگو داشت. این سفرها موضوعات متنوعی برای نقاشی هایش فراهم کردند و همچنین به او فرصت دادند تا مجموعه ای از اشیای هنری و فرهنگی گردآوری کند. استرن هدف داشت که در طول زندگی اش سفرهای بسیاری انجام دهد: در سال ۱۹۳۱ به مادیرا، در ۱۹۳۷ و ۱۹۳۸ به داکار، سنگال، ۱۹۳۹ و ۱۹۴۵ به زنگبار، به منطقه کنگو در ۱۹۴۲، ۱۹۴۶ و ۱۹۵۵، ۱۹۵۲ به مادیرا، ۱۹۵۲ به اسرائیل، ۱۹۵۵ به ترکیه، ۱۹۶۰ به اسپانیا و ۱۹۶۳ به فرانسه. همچنین، استرن در داخل آفریقای جنوبی نیز سفرهای بسیاری داشت، از جمله در ۱۹۲۶ به سوازیلند و پوندولند، در ۱۹۳۳ به ناماکوآلند، در ۱۹۳۶ به طور کلی و در ۱۹۴۱ به کیپ شرقی. استرن در دوره رژیم نازی از ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۵ از سفر یا نمایش آثار خود در آلمان خودداری کرد. این سفرها منجر به ثروتی از خلاقیت هنری و انرژی شد و همچنین انتشار دو مجله تصویری به نام های "کنگو" در سال ۱۹۴۳ و "زنگبا
ر" در سال ۱۹۴۸ را به همراه داشت. پذیرش. ایرما استرن در طول زندگی اش نزدیک به صد نمایشگاه انفرادی برگزار کرد، هم در آفریقای جنوبی و هم در اروپا، از جمله در آلمان، فرانسه، ایتالیا و انگلستان. اگرچه در اروپا مورد پذیرش قرار گرفت، در آفریقای جنوبی ابتدا منتقدان نمایشگاه هایش را تمسخر می کردند و نقدهایی با عناوینی مانند «هنر دوشیزه ایرما استرن - زشتی به عنوان یک فرقه» منتشر می کردند. موزه ایرما استرن در سال ۱۹۷۱ تأسیس شد و خانه ای است که این هنرمند برای نزدیک به چهار دهه در آن زندگی کرد. او در سال ۱۹۲۷ به خانه ای به نام «فیرز» در روندبوش نقل مکان کرد و تا زمان مرگش در آنجا زندگی می کرد. چند اتاق این خانه همان گونه که او چیده بود باقی مانده اند و طبقه بالای آن به عنوان یک گالری تجاری برای هنرمندان معاصر آفریقای جنوبی استفاده می شود. در ۸ مه ۲۰۰۰، یکی از آثار ایرما استرن در ساتبیز آفریقای جنوبی در ژوهانسبورگ با رکورد ۱.۷ میلیون راند به فروش رسید. اما این رکورد دیری نپایید و در مارس ۲۰۰۷، اثر "پرتره یک زن هندی" که در سال ۱۹۳۶ خلق شده بود، به قیمت ۶.۶ میلیون راند فروخته شد. اثر معروف "گلادیولی" در اکتبر ۲۰۱۰ به مبلغ ب
ی سابقه ۱۳.۳ میلیون راند به فروش رسید. سپس در همان ماه، با فروش "دختر باهورا" به قیمت ۲۶.۷ میلیون راند، رکورد جدیدی در فروش آثار آفریقای جنوبی به ثبت رسید. در مارس ۲۰۱۱، رکورد دیگری در فروش آثار استرن شکسته شد؛ نقاشی او به قیمت ۳۴ میلیون راند در بونهامز لندن فروخته شد. همچنین، در ژوئن ۲۰۲۴، در یکی از حراج های Aspire Art، یکی دیگر از آثار او به قیمت ۵.۶ میلیون راند به فروش رسید، اگرچه پیش بینی می شد بین ۶ تا ۸ میلیون راند قیمت گذاری شود.
باب یک مدل موی کوتاه تا متوسط برای خانم ها است که در آن موها معمولاً در اطراف سر و تقریباً در سطح فک کوتاه می شوند. موها در این مدل بیشتر از طول شانه نیست و معمولاً جلوی موها به شکل چتری کوتاه می شود. در مدل باب استاندارد پشت گردن پیداست و تمام موها به خوبی بالای شانه ها قرار می گیرد.
صندلی نقره ای مجموعه تلویزیونی محصول سال ۱۹۹۰ و به کارگردانی الکس کیربی است. در این مجموعه تلویزیونی بازیگرانی همچون دیوید توایتس، کامیلا پاور، واریک دیویس، تام بیکر، لزلی نیکل، پتسی برن، بیل والیس و جفری پری ایفای نقش کرده اند. این مجموعه بر اساس کتاب صندلی نقره ای نوشته سی. اس. لوئیس و بخشی از مجموعه سرگذشت نارنیا است.
رالی مونت کارلو ۲۰۱۷ (به طور رسمی با نام ۸۵امین رالی اتومبیلرانی مونت کارلو شناخته می شود) یک رویداد اتومبیل رانی برای خودروهای رالی بود که طی چهار روز بین ۱۹ و ۲۲ ژانویه ۲۰۱۷ برگزار شد. این رالی هشتاد و پنجمین دوره رالی مونت کارلو و اولین دور از مسابقات رالی قهرمانی جهان ۲۰۱۷، WRC-2 و WRC-3 بود. خلاصه رالی. هیدن پادون پس از تصادف مرگباری که با یک تماشاگر روی صحنه افتتاحیه رخ داد، از رالی کنار رفت. پادون پس از برخورد با تکه ای از یخ سیاه ، کنترل خود را از دست داد، که او را به داخل خاکریز کشاند و ماشین را غلت داد. پس از اینکه پادون در ابتدا کنترل خود را از دست داد، تماشاگر ضربه خورد. رویداد متوقف شد و با اینکه مراقبت های پزشکی و ماشین بازیابی شد، اما تماشاگر زنده نماند. اگرچه پادون طبق مقررات رالی ۲ واجد شرایط شرکت مجدد در رالی بود، تیم تصمیم گرفت ماشین او را از این رویداد خارج کنند و از ادامه حضور در رالی خودداری کرد.
حقوق ها در ایران در سال های اخیر به طور قابل توجهی کاهش یافته است زیرا ایران با تحریم های اقتصادی و افزایش نرخ تورم دست و پنجه نرم می کند. نتیجه کاهش قدرت خرید حقوق است. نتیجه این است که شهروندان بیشتر و بیشتر نمی توانند اساسی ترین نیازهای خود را که توسط دولت تعریف شده است، تأمین کنند. حقوق و شکاف دستمزد جنسیتی. در سال ۱۳۸۹، متوسط حقوق خالص در ایران ۷۰۸٫۳۳ دلار بوده است. از سال ۱۴۰۲، میانگین خالص حقوق تنها ۲۵۳٫۳۶ دلار است. در سال ۱۴۰۳، متوسط حقوق در ایران تقریباً ۵۳۷٬۶۰۰٬۳۰۰ ریال در سال است که اکثر حقوق ها از ۱۳۵٬۶۰۰٬۳۰۰ ریال به ۱٬۲۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ ریال در سال کاهش یافته است. شکاف دستمزد براساس جنسیت در ایران وجود دارد و مردان ۱۱ تا ۱۲ درصد بیشتر از زنان درآمد دارند. به عنوان مثال، فیزیکدانان مرد تقریباً ۱٬۲۳۵٬۹۹۹٬۹۰۰ ریال ایران درآمد دارند، در حالی که زنان ۱٬۱۱۳٬۶۰۱٬۷۰۰ ریال ایران - یک شکاف ۱۱. ٪ قضات حقوق اداری مرد به طور متوسط ۱٬۶۱۹٬۹۹۹٬۴۰۰ ریال در مقایسه با ۱٬۴۵۲٬۰۰۱٬۶۰۰ ریال برای زنان درآمد دارند که ۱۲ درصد شکاف را نشان می دهد. اقتصاددانان مرد ۹۳۴٬۷۹۸٬۴۰۰ ریال درآمد دارند در حالی که زنان ۸۴۲٬۳۹۸٬۳۰۰ ریال درآمد
دارند که نشان دهنده تفاوت ۱۱ درصدی است. کارمندان مرد در حدود ۲۴۸٬۳۹۸٬۷۰۰ ریال درآمد دارند در حالی که همتایان زن آنها ۲۲۴٬۳۹۸٬۲۰۰ ریال درآمد دارند که شکاف مشابه ۱۱ درصدی را نشان می دهد. حقوق در بخش دولتی. در سال ۱۴۰۴، متوسط حقوق سالانه یک کارمند دولتی در ایران تقریباً ۱۸۸٬۴۰۱٬۸۰۰ ریال است که محدوده معمول آن بین ۹۷٬۶۸۱٬۶۰۰ تا ۲۸۸٬۰۰۱٬۳۰۰ ریال در سال است. میانه حقوق سالانه ۱۸۰٬۰۰۰٬۵۰۰ ریال ایران است، حقوق در پنجاه و پنجمین درصد ۱۲۴٬۷۹۹٬۱۰۰ ریال ایران است، و حقوق در هفتاد و پنج درصد ۲۲۴٬۳۹۸٬۲۰۰ ریال ایران است. حقوق با تجربه افزایش می یابد. پس از ۰ تا ۲ سال، یک کارمند دولتی تقریباً ۱۱۱٬۰۰۱٬۸۰۰ ریال حقوق می گیرد. پس از ۲ تا ۵ سال، یک کارمند دولتی حدود ۱۴۸٬۸۰۰٬۳۰۰ ریال حقوق می گیرد. بعد از ۵ تا ۱۰ سال، حدود ۱۹۳٬۲۰۱٬۹۰۰ ریال؛ بعد از ۱۰ تا ۱۵ سال، تقریباً ۲۳۴٬۰۰۰٬۶۰۰ ریال؛ بعد از ۱۵ تا ۲۰ سال حدود ۲۵۵٬۶۰۰٬۳۰۰ ریال و بعد از ۲۰ سال به بالا حدود ۲۶۹٬۹۹۸٬۱۰۰ ریال. سطح تحصیلات نیز بر میزان حقوق تأثیر می گذارد. یک کارمند دولتی با دیپلم متوسطه تقریباً ۱۳۱٬۹۹۸٬۳۰۰ ریال و یک کارمند دولتی با مدرک کارشناسی حدود ۱۸۸٬۴۰۱٬۸۰۰ ریال
حقوق دریافت می کند. کارمندان دولت در ایران هر ۲۰ ماه یکبار به طور متوسط ۹ درصد افزایش حقوق دریافت می کنند که تقریباً سالانه ۵٫۴ درصد افزایش می یابد. تقریباً ۲۳٪ از کارمندان دولت حداقل یک پاداش را در سال گذشته دریافت کردند که نرخ پاداش بین ۱٪ تا ۳٪ بود. حقوق در نیروهای مسلح. در ایران، یک افسر نیروهای مسلح معمولاً به طور متوسط سالانه تقریباً ۴۴۷٬۶۰۱٬۴۰۰ ریال ایران (ریال ایران) حقوق دریافت می کند که معادل درآمد ماهانه حدود ۳۷٬۳۰۰٬۱۱۶ ریال است. حقوق در این حرفه عموماً از حداقل ۲۳۲٬۷۹۹٬۴۰۰ ریال تا حداکثر ۶۸۳٬۹۹۹٬۳۰۰ ریال در سال متغیر است. در مقایسه با بخش خصوصی، کارکنان بخش دولتی در ایران، از جمله افسران نیروهای مسلح، تقریباً ۱۰ درصد بیشتر از همتایان بخش خصوصی خود درآمد دارند میانه حقوق یک افسر نیروهای مسلح سالانه حدود ۴۲۹٬۶۰۰٬۳۰۰ ریال ایران است، که نشان می دهد نصف افرادی که در این سمت هستند کمتر از این مبلغ درآمد دارند و نصف دیگر بیشتر از این مقدار کسب می کنند. علاوه بر این، ۲۵٪ از افسران کمتر از ۲۹۷٬۵۹۹٬۶۰۰ ریال ایران درآمد دارند و ۷۵٪ بیشتر از این مقدار درآمد کسب می کنند. برعکس، ۷۵٪ از افسران کمتر از ۵۳۳٬۹۹۸٬۶
۰۰ ریال ایران درآمد دارند، در حالی که بالاترین ۲۵٪ بیش از این مبلغ درآمد دارند. تجربه نیز بر درآمد در این زمینه تأثیر می گذارد. افسران با کمتر از دو سال سابقه می توانند میانگین حقوق سالانه تقریباً ۲۶۴٬۰۰۰٬۱۰۰ ریال را انتظار داشته باشند. این میانگین برای افرادی که دو تا پنج سال سابقه کار دارند به حدود ۳۵۳٬۹۹۹٬۵۰۰ ریال و برای پنج تا ده سال خدمت به حدود ۴۶۰٬۷۹۹٬۱۰۰ ریال افزایش می یابد. با ده تا پانزده سال سابقه، میانگین حقوق تقریباً به ۵۵۷٬۹۹۸٬۷۰۰ ریال و برای افراد با پانزده تا بیست سال به حدود ۶۰۹٬۵۹۸٬۶۰۰ ریال می رسد. افسرانی که بیش از بیست سال تجربه دارند می توانند میانگین درآمد سالانه حدود ۶۴۰٬۸۰۰٬۳۰۰ ریال را پیش بینی کنند. سطح تحصیلات نیز نقش مهمی در تعیین سطح حقوق ایفا می کند. افسرانی که دبیرستان را به پایان رسانده اند به طور متوسط سالانه ۳۱۸٬۰۰۰٬۵۰۰ ریال درآمد دارند. کسانی که مدرک یا دیپلم دارند، به حدود ۳۶۳٬۵۹۸٬۸۰۰ ریال افزایش یافته است. یک مدرک لیسانس میانگین حقوق را به حدود ۵۱۲٬۴۰۰٬۷۰۰ ریال افزایش می دهد، در حالی که مدرک کارشناسی ارشد آن را به حدود ۶۲۱٬۵۹۸٬۸۰۰ ریال در سال افزایش می دهد. با توجه به افزای
ش حقوق، افسران نیروهای مسلح در ایران هر ۱۸ ماه به طور متوسط حدود ۱۲ درصد افزایش حقوق دریافت می کنند. این بالاتر از میانگین ملی در همه مشاغل است که هر ۱۹ ماه حدود ۸٪ است. جوایز در این زمینه نسبتاً غیرمعمول است، به طوری که ۲۴٪ از افسران گزارش داده اند که حداقل یک پاداش در سال گذشته دریافت کرده اند. برای کسانی که پاداش دریافت می کردند، این مقادیر معمولاً بین ۱٪ تا ۳٪ حقوق سالانه آنها بود. حقوق در سپاه و بسیج. بر اساس گزارش ها، سربازان سپاه به طور متوسط ماهیانه حدود ۳۰۰ دلار حقوق دریافت می کنند که تقریباً نصف حقوق یک برنامه نویس کامپیوتر در ایران و کمتر از حقوق یک معلم مدرسه است. در سال ۱۴۰۲، ایران ساختار حقوق جدیدی را برای سربازان خود، از جمله سربازان سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، با حقوق ماهانه ۶۰ تا ۱۸۰ دلار، بسته به عواملی مانند محل خدمت، وضعیت تأهل و تعداد فرزندان، معرفی کرد. یا غرامت برای پرسنل سپاه که در خارج از کشور مستقر شده اند متفاوت است. به عنوان مثال، در سوریه، حداکثر حقوق برای نیروهای سپاه ایران ۲۵۰ دلار در ماه گزارش شده است. اعضای فعال بسیج برای پروژه های خاص غرامت دریافت می کنند و گزارش های مربوط ب