Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
موش های زنده و تخم مرغ های آب پز تغذیه می گردند. این رسم به آیین های بت پرستانهٔ قوم باستانی مارس ها، یکی از مردمان ایتالیک، نسبت داده می شود. در دوران معاصر، این جشن به افتخار سن دومنیکو برگزار می گردد که او را حامی در برابر دندان درد، گزیدگی خزندگان و هاری می دانند. سن دومنیکو راهبی بندیکتینی از فولینیو بود که از لاتزیو و آبروتزو گذر کرد و صومعه ها و عزلت گاه هایی بنیاد نهاد. او هفت سال در کوکولو اقامت داشت و یکی از دندان هایش و نعل اسب قاطرش را به جا گذاشت که به یادگار مقدس تبدیل شدند. به همین دلیل، صبح روز سالگرد در کلیسایی که به نام او وقف شده است، مؤمنان زنجیری کوچک را با دندان های خود می کشند تا دندان هایشان سالم بماند و سپس در صف می ایستند تا خاک مقدسی را که در غاری پشت محراب قدیس قرار دارد جمع آوری کنند. این خاک سپس در خانه به عنوان محافظی در برابر نیروهای شیطانی نگهداری می شود، در مزارع پخش می گردد تا حیوانات زیان آور را دور کند یا در آب حل شده و برای درمان تب نوشیده می شود. به باور برخی تاریخ نگاران، این جشن به پرستش های مرتبط با الهه آنجیتسیا که نزد قوم باستانی مارس بیشترین ارج داشت مربوط می شود.
اما برخی پژوهشگران دیگر آن را به اسطوره شناسی هرکول نسبت می دهند. در واقع در روستای کازاله پیکره های کوچک برنزی کشف شده که هرکول را نشان می دهد؛ همان که می دانیم در گهواره دو ماری را که هرا برای کشتن او فرستاده بود خفه کرد. ریشه ها و افسانه ها. این آیین به پرستش الهه آنجیتسیا بازمی گردد که به ویژه توسط مارس ها و پلیگنی ها، مردمان باستانی ایتالیک، مورد احترام بود. در اثر «اِنیاد» شخصیت اومبرونه، یک مارگیر جوان مارس، حضور دارد: او متحد تورنو در جنگ علیه اِنه آس است و توسط رهبر تروا به قتل می رسد. ریشه های پرستش کنونی احتمالاً به نیمه دوم قرن شانزدهم بازمی گردد. سنت محلی. بر اساس سنت محلی و زندگی نامه های شاگردان سن دومنیکو، که توسط آنتینوری نیز بازگو شده است ، قدیس با کشیدن دندان خود و اهدای آن به مردم کوکولو، ایمانی در آنان برانگیخت که جایگزین پرستش بت گونهٔ الهه آنجیتسیا شد؛ الهه ای که محافظ در برابر سم مارها بود و توسط جمعیت پیشین ایتالیک مارس ها پرستش می شد ، از جمله در ارتباط با مارها. دندان سن دومنیکو، با اشاره ای احتمالی به دندان سمی مار، شاید ایده ای را ایجاد کرد که ایمانی را برانگیخت و منجر به برگزاری
جشن به افتخار قدیس گردید . انسان شناسان معاصر، مانند جوزپه پروفتا و آلفونسو ماریا دی نولا، و به تازگی لیا جیانکریستوفارو، نظریهٔ ارتباط این آیین با آیین مارس ها را رد کرده اند، زیرا بین ایمان بت پرستانه و پرستش سن دومنیکو (قرن یازدهم، با اسناد قطعی در قرن شانزدهم) فاصلهٔ زمانی بسیار زیادی وجود دارد و این تنها توجیهی «باشکوه سازی شده و تاریخی شده» برای آیین مارها محسوب می شود. انسان شناسان گمان می کنند که احترام به سن دومنیکو پس از مرگ او شکل گرفته است، زمانی که در صومعهٔ سن پیترو دی لاکو، نزدیک ویلالاگو، اقامت داشت و در آنجا صومعه ای بنیاد نهاد و هنگام عبور از کوکولو، اهالی را از گزیدگی مارهای سمی که دره را فراگرفته و همچنین سایر حیوانات وحشی مانند سگ هاری محافظت می کرد؛ حیواناتی که قدیس حامی آن ها به شمار می رود. با این حال، این جشن و ویژگی های شفا بخش منتسب به قدیس همان طور که امروزه نشان داده می شود، نتیجهٔ یک فرایند طولانی است، زیرا جیانکریستوفارو با مطالعهٔ اسناد اسقف نشین سولمونا، با اشاره به سلسلهٔ سلیدونیو، یادآور می شود که تنها از قرن هفدهم به بعد، کوکولو دوباره به هویت قدیس حامی خود روی آورد، زمانی
که یک دندان قدیس از زیارتگاه سورا که او در آنجا مدفون است اهدا شد، هرچند بین کوکولو و همسایهٔ رقیب ویلالاگو بر سر اصالت دندان اختلاف وجود دارد (یک دندان نیز در کلیسای مادوننا دی لورِتو نگهداری می شود). سپس، مردم، که با گونه های مارهای منطقهٔ کوکولو مانند مار بزرگ «چروونه» که سمی نیستند آشنایی نداشتند، شروع به باور کردند که با توجه به سابقهٔ فرهنگی خطرناکی مار و سگ هاری، در روز جشن سن دومنیکو این مارها در روز مقدس سمی نیستند و این معجزه ای است از قدیس برای سود مردم کشاورز فقیر دره. شخصیت های چیارالی و مارگیران. افسانه با فرضیه های دی نولا و پروفتا درهم می آمیزد؛ در ابتدا سن دومنیکو به عنوان حامی در برابر این حوادث فراخوانده می شد. علاوه بر این، کمبود غذا در میان جمعیت، به دلیل موقعیت صعب العبور دهکده، باعث توسعه باور به «مانای معجزه آسای سن دومنیکو» شد، مخلوطی از کربنات کلسیم که با تراشیدن دیوارهای سرداب زیرزمینی متصل به سنگ به دست می آید، و بر فراز آن زیارتگاه ساخته شده است. با این حال، مانای مقدس ویژگی بسیاری از غارهای آبروتزو است، مانند آسرجی، سانتانجلو دی بالسورانو، سانتانجلو دی لیسچیا و همان صومعهٔ دومینی
کن ویلالاگو. به طور مشابه، وجود مواد معدنی در خاک باعث شکل گیری باور به خاک مقدس سن دومنیکو شده است، که توسط مؤمنان جمع آوری می شود و به عزیزانی که از آبروتزو مهاجرت کرده اند فرستاده می شود، یا برای حاصلخیزی زمین های کوکولو و داشتن محصول خوب مورد استفاده قرار می گیرد. به طور مشابه، انسان شناسان (به ویژه پروفتا)، با پیروی از منابع فبونیو، پیتره، ده نینو و فیناموره، پرستش مارگونهٔ کوکولو را مورد مطالعه قرار داده اند، جایی که اهالی حتی امروزه نیز به قدرت عظیم شخصیت «چیارالی ها» اعتقاد راسخ دارند؛ یعنی جادوگران مارهای سنت قرون وسطی که طبق افسانه ها حتی به سن پاول بازمی گردند، کسی که جزیره مالت را از مارها آزاد کرد. چیارالی ها اجداد مارگیران کنونی بودند؛ شخصیت هایی محترم و تقریباً مانند قدیسانی که از دهکده ای به دهکده دیگر سفر می کردند و هنرهای جادویی ادعایی خود را به کار می بردند، زمین ها را از حیوانات آفت زا، به ویژه مارها، پاک می کردند و در ازای آن غذا دریافت می کردند. قدرت آن ها در باور مردم بود، زیرا گفته می شد توانایی «جادو کردن» افراد با نگاه مار یا مکیدن سم از زخم نیش ها را دارند و خود در برابر نیش مار مصو
ن بودند . از چیارالی، شخصیتی که پس از اصلاحات کاتولیک منسوخ شد، مارگیر به وجود آمد، که او نیز به عنوان وارث چیارالی باور می شد، زیرا ظاهراً در برابر نیش مارهای شکار شده مصون بود و کنترل کامل بر حیوانات وحشی گرفته شده داشت. امروزه مارگیران در جشن سن دومنیکو این هنر شکار و رهاسازی مارها را اجرا می کنند. بر اساس مطالعات دی نولا و جیانکریستوفارو، و همچنین داستان واقع گرایانهٔ دومنیکو چیامپولی «مارگیر» (در مجموعهٔ «تِرچه نره»)، تصور می شود که شخصیت چیارالی، کسی که می تواند مار را سحر کند و آن را نسبت به مؤمنان کوکولویی رام نماید، ریشه در شرق دارد، زیرا در آن جا افسانهٔ سن پاول حواری شکل گرفت که در جزیرهٔ کیفالونیا نزد مارکوپولوس به اهالی آموخت چگونه بر مارها تسلط یابند. با پیروی از دیدگاه انسان شناس ارنستو دِ مارتینو، پژوهشگران آیین کوکولو گمان می کنند که حالت ترانس و پاکسازی روانی که مردم را وادار می کند تا مارهای بی ضرر معمولی را خطرناک تصور کنند، قابل مقایسه با رقص پاکسازی پودلیسی است که برای نیش عنکبوت تارانتولا انجام می شود. نسخه های دیگر پرستش دومینیکنی در آبروتزو. مطالعات دی نولا در موزهٔ مرکز مطالعات مارگی
ران، واقع در ساختمان شهرداری جمع آوری شده است. آیین سن دومنیکو در این منطقه بسیار مورد توجه است و به شکل مشابه در دهکده های آبروتزو، پالومبارو و پرتورو، در نخستین یکشنبهٔ ماه مه اجرا می شود؛ در دهکدهٔ اخیر، سن دومنیکو قدیس حامی است و یک نمایش پانتومیم با بازیگران مردمی برگزار می شود، که در یک جنگل کوچک یکی دیگر از معجزات زندگی نامه ای قدیس را به تصویر می کشد: رهایی کودک از دهان گرگ. این اتفاق زمانی رخ داد که در نزدیکی ویلالاگو، گرگ قصد داشت کودک را از سبدش برباید، در حالی که کودک توسط مادر و پدرش به جنگل آورده شده بود، جایی که آن ها به طور فروتنانه به عنوان هیزم شکن کار می کردند. با دعا به سن دومنیکو، پس از آنکه گرگ کودک را ربود، سن دومنیکو در پانتومیم به شکل یک تصویر مقدس ظاهر شد و به گرگ دستور داد کودک را بازگرداند. این افسانه، همراه با دیگر داستان های زندگی نامه ای قدیس، مانند تبدیل ماهی ها به مار یا دندان معجزه آسا، همچنین در یک سری نقاشی های دیواری در صومعهٔ دومینیکن در دریاچهٔ ویلالاگو به تصویر کشیده شده اند. بنابراین در پرتورو و پالومبارو این معجزهٔ سن دومنیکو جشن گرفته می شود، اگرچه اخیراً برای ارتباط
دادن این آیین با جشن مارگیران کوکولو، مارگیرانی از کوکولو با مارهای بزرگ ("چِروونه") به این دهکده ها می آیند تا مراسم پرتورزی را تقویت کنند. شخصیت مارگیر ("سرپار") همچنین در پردهٔ سوم تراژدی دانتزیانی «مشعل زیر خمره» (۱۹۰۵) ظاهر می شود. [ "" ] گرفتن مارها. اولین مرحلهٔ جشنواره شامل جستجو و شکار مارها است (همهٔ آن ها دقیقاً غیرسمی) که از زمانی که برف شروع به آب شدن می کند، توسط افرادی خبره به نام مارگیر جمع آوری می شوند. این افراد همان تکنیک های مارگیران قدیمی را به کار می برند، اگرچه در گذشته خزندگان در ظروف سفالی نگهداری می شدند و اکنون در جعبه های چوبی قرار می گیرند. گونه ی مارهایی که شکار میشوند. گونه هایی که جمع آوری می شوند چهار گونه هستند: جشن. جشن با جمعیتی آغاز می شود که شروع به کشیدن زنگ کوچک کلیسای سن دومنیکو با دندان های خود، درون کلیسای هم نام می کنند. طبق سنت، این مراسم برای محافظت از دندان ها در برابر بیماری هایی که ممکن است به آن ها آسیب برسانند برگزار می شود و همواره با رسیدن دندان قدیس از سورا به جامعهٔ کوکولو مرتبط است، نه با هدیهٔ دندان او در زمان حیاتش. از سال ۲۰۰۹، پس از زمین لرزه و آسیب
دیدن زیارتگاه، زنگ کلیسای مادوننا دله گراتسیه کشیده می شود. در ظهر، پس از مراسم عشای مقدس، مجسمهٔ قدیس که با مارهای شکار شده در روزهای قبل پوشیده شده است، از در کلیسا خارج شده و مراسم راهپیمایی آغاز می شود. این راهپیمایی از کلیسای سن دومنیکو شروع شده و از کوچه های مرکز تاریخی عبور می کند. در دو طرف مجسمهٔ قدیس، دو دختر با لباس های سنتی، سبدی حاوی پنج نان مقدس به نام «چامبلانی» بر سر خود حمل می کنند، به یاد معجزه ای که سن دومنیکو انجام داد، هرچند جیانکریستوفارو احتمال بیشتری می دهد که این نان ها به دلیل شباهت به مار پیچ خورده، از این نماد تثبیت شدهٔ جشن قدیس نشأت گرفته باشند. این نان ها طبق یک حق قدیمی به حاملان تصویر مقدس و پرچم اهدا می شوند. در پایان جشن، مجسمه به کلیسا بازگردانده می شود، شلیک آتش بازی های کوچک صورت می گیرد، نان های مقدس خورده می شوند و خزندگان توسط مارگیران به زیستگاه طبیعی خود بازگردانده می شوند.
کاخ دوک مودنا () کاخی به سبک معماری باروک در مودنا، ایتالیا است. این کاخ بین سال های ۱۴۵۲ تا ۱۸۵۹ محل اقامت دوک های مودنا بود. در حال حاضر بخشی از آکادمی نظامی مودنا در آن قرار دارد. این کاخ در محل قلعه سابق استه، که زمانی در حاشیه شهر قرار داشت، واقع شده است. اگرچه عموماً به بارتولومئو آوانزینی نسبت داده می شود، اما گفته می شود که در فرآیند طراحی از پیترو دا کورتونا، جان لورنتسو برنینی و فرانچسکو بورومینی مشاوره و راهنمایی گرفته شده است. کاخ دوک مودنا دارای نمای باروک است که از طریق آن می توان به حیاط و راه پله افتخار دسترسی پیدا کرد. در سال ۱۶۹۶، به مارک آنتونیو فرانچسکینی مأموریت داده شد تا سقفی نقاشی شده برای تالار افتخار مرکزی به مناسبت ازدواج رینالدو دِسته با پرنسس شارلوت فلیسیتی از برانزویک بسازد. سالوتینو دِرو (اتاق نشیمن طلایی) که با پنل های قابل جابجایی طلاکاری شده پوشیده شده بود، توسط دوک فرانسیس سوم به عنوان دفتر اصلی او مورد استفاده قرار گرفت. این کاخ در حال حاضر میزبان آکادمی نظامی ایتالیا، موزه نظامی و یک کتابخانه است.
مدرن سازی به سبک چینی (، )، که با نام های «Chinese modernization» یا «Chinese path to modernization» نیز شناخته می شود، یک شعار سیاسی است که توسط حزب کمونیست چین (CCP) ترویج می شود و به مدلی از مدرن سازی که ظاهراً در تضاد با توسعه به سبک غربی است، افتخار می کند و بر نقاط قوت مدل اقتصادی و سیاسی چین تأکید دارد. تاریخچه. این اصطلاح به سال ۱۹۷۹ برمی گردد، زمانی که دنگ شیائوپینگ، رهبر چین، در سخنرانی خود در مارس ۱۹۷۹ در مورد چهار اصل اصلی از آن نام برد. این عبارت در زمان دبیر کل حزب کمونیست چین شی جین پینگ به یک عبارت مستقل تبدیل شد، زمانی که در آوریل ۲۰۲۱، «پیپل دیلی» چندین مقاله در مورد «کالبدشکافی مدرن سازی به سبک چینی» منتشر کرد و باعث شد سایر رسانه های دولتی چین نیز همین کار را انجام دهند. وانگ هونینگ، نظریه پرداز سیاسی ارشد در دوران شی، در توسعه این اصطلاح نقش داشته است. این اصطلاح به طور برجسته در قطعنامه تاریخی حزب کمونیست چین که در سال ۲۰۲۱ تصویب شد، مطرح شد. در این قطعنامه آمده است که مدرن سازی به سبک چینی، جوان سازی بزرگ ملت چین را بیشتر پیش خواهد برد. این اصطلاح ۱۱ بار در گزارش سیاسی شی به بیستمین کنگ
ره ملی حزب کمونیست چین که در اکتبر ۲۰۲۲ برگزار شد، ظاهر شد. این اصطلاح همچنین به طور برجسته در اولین جلسه از چهاردهمین کنگره ملی خلق در مارس ۲۰۲۳ مطرح شد. مرور کلی. این اصطلاح به عنوان تلاشی از سوی شی برای تمرکز بر تقویت جایگاه چین در جهان تلقی شده است. همچنین توسط رهبران چینی برای تصور نوع جدیدی از توسعه در جهان استفاده شده است. شی گفت که مدرنیزاسیون به سبک چینی "افسانه 'مدرنیزاسیون برابر با غربی شدن' را می شکند". به گفته شی، نوسازی به سبک چینی دارای «پنج ویژگی» ()، «نه مطالبه اساسی» () و «پنج اصل عمده» () است: به طور خاص، دستیابی به رفاه مشترک یکی از اصول کلیدی نوسازی به سبک چینی تحت رهبری شی جین پینگ محسوب می شود؛ ژانگ ژانبین، یکی از مقامات مدرسه مرکزی حزب کمونیست چین به «روزنامه مردم» نوشت که درک نقش رفاه عمومی برای «تشخیص واضح تفاوت های عمده بین مدرنیزاسیون به سبک چینی و مسیر مدرنیزاسیون غربی» بسیار مهم است. شی جین پینگ اظهار داشته است که «مدرنیزاسیون چینی، مدرنیزاسیون سوسیالیستی است» و رهبری حزب کمونیست چین برای مدرنیزاسیون به سبک چینی حیاتی است. او اظهار داشت که بدون رهبری حزب، مدرنیزاسیون به سبک چینی
«از مسیر خود منحرف خواهد شد، روح خود را از دست خواهد داد یا حتی اشتباهات فاجعه باری به بار خواهد آورد.»
برجسته کاری و فرورفته کاری، فرآیندهایی برای ایجاد تصاویر و طرح های برجسته یا فرورفته در کاغذ و سایر مواد هستند. یک طرح برجسته (امباس) در مقابل زمینه بالا آورده شده است، در حالی که یک طرح فرورفته (دیباس) در سطح ماده فرو رفته است، اما ممکن است در طرف پشت تا حدی بیرون زده باشد. تکنیک ها. برجسته کاری اغلب در ترکیب با طلاکوبی به کار می رود و سطح کاغذ یا سایر زیرلایه ها را با ایجاد یک اثر سه بعدی یا برجسته در مناطق منتخب تغییر می دهد. این فرآیند استفاده از دو قالب را می طلبد: یکی برجسته و دیگری فرورفته. این قالب ها به گونه ای در هم چفت می شوند که وقتی کاغذ بین آن ها فشار داده می شود، قالب برجسته، کاغذ را به داخل قالب فرورفته رانده و اثر برجسته را ایجاد می کند. میزان فشار خاصی به قالب ها اعمال می شود تا الیاف کاغذ فشرده شوند که نتیجه آن ایجاد یک ناحیه دائمی برجسته روی کاغذ است. در تولید قالب ها، یک قالب ساز، تصویر مورد نظر را روی چند صفحه فلزی حکاکی می کند که این صفحات، همان قالب های برجسته کاری برای استفاده در پرس برجسته کاری هستند. درک کامل این فرآیند، منجر به نتیجه ای موفق تر خواهد شد. به طور کلی، برجسته کاری فرآ
یندی است که اغلب برای جلب توجه یا انتقال یک تضاد بافتی باکیفیت بالا در رابطه با منطقه اطراف کاغذ به کار می رود. "فرورفته کاری" (دیباس) مشابه برجسته کاری است، اما طرح را به جای برجسته کردن، فرورفته می کند. به جای اینکه کاغذ در مناطق خاصی بالا آورده شود، در آن مناطق فرورفتگی ایجاد می شود. این فرآیند شامل اعمال فشار به جلوی زیرلایه و وادار کردن material به پایین رفتن از سطح است. اگرچه این روش به اندازه برجسته کاری رایج نیست، اما گاهی اوقات برای ایجاد جلوه یا ظاهری متفاوت که با یک تم خاص همخوانی دارد، استفاده می شود. برجسته کاری و فرورفته کاری روی چاپ های دیجیتال، یک فرآیند غیرخطی (off-line) است که ممکن است هزینه قابل توجهی به کار اضافه کند. برجسته کاری در اصل برای ایجاد یک اثر متمایز به کار می رود. بزرگ ترین دغدغه و تأکید از سوی مشتری باید بر روی نتیجه اثر برجسته شده معطوف باشد. برای دستیابی به بهترین اثر ممکن، درک فرآیند برجسته کاری و انواع قالب های مورد استفاده در آن اهمیت دارد. سه عاملی که در طول فرآیند برجسته کاری نیاز به کنترل دارند عبارتند از: برجسته کاری شامل یک مرحله جداگانه در فرآیند تولید است که پس از
هرگونه ورنی کاری و لمینت انجام می شود. این فرآیند requires requires یک چاپ جداگانه requires requires دارد و بر همین اساس قیمت گذاری می شود. علاوه بر استفاده به عنوان یک المان طراحی، از برجسته کاری می توان برای بهبود عملکرد محصولات کاغذی مانند دستمال غذا، پوشک و دستمال کاغذی نیز استفاده کرد. جنس قالب. فلزاتی که بیشتر برای ساخت قالب استفاده می شوند عبارتند از: روی، منیزیم، مس و برنج. material مورد استفاده برای یک کاربرد خاص به عوامل متعددی بستگی دارد. انواع برجسته کاری. برجسته کاری کور. برجسته کاری کور (Blind Embossing) شامل استفاده از مرکب یا فویل برای برجسته نمودن ناحیه مورد نظر نمی شود. تنها تفاوت قابل مشاهده حاصل از این فرآیند، تغییر در ظاهر سه بعدی است. فرآیند برجسته کاری کور، یک تصویر تمیز و متمایز یا ظریف روی کاغذ ایجاد می کند. این روش بهترین کاربرد را زمانی دارد که هدف ایجاد یک اثر ظریف یا سطح پایینی از جلب توجه در قطعه باشد، اما در عین حال شکل کمی از تفاوت برای اثر نهایی فراهم کند. برجسته کاری رجیستری. برجسته کاری رجیستر (Registered Embossing) فرآیندی است که در آن تصویر برجسته شده در راستای دقیق با الم
ان دیگری که با مرکب، فویل، برش یا یک تصویر برجسته شده دوم ایجاد شده است، قرار می گیرد. برجسته کاری ترکیبی. برجسته کاری ترکیبی (Combination Embossing)، فرآیندی است که در آن هم زمان برجسته کاری و طلاکوبی بر روی یک تصویر واحد انجام می شود. این فرآیند شامل چاپ و هم ترازی فویل بر روی یک تصویر برجسته شده برای ایجاد یک اثر برجسته ی طلاکوبی شده است. برای این برجسته کاری از یک قالب مجسمه سازی شده (Sculptured Die) که معمولاً از جنس برنج ساخته می شود، استفاده می گردد. این فرآیند نیاز به ثبت دقیق (Close Registration) دارد که باید کنترل شود تا تصویر و فویل به طور دقیق با هم تطابق داشته باشند. فرآیند برجسته کاری و طلاکوبی در یک عملیات و با استفاده از یک قالب ترکیبی (Combination Die) انجام می پذیرد. این قالب ترکیبی دارای لبه ی برش در اطراف محیط خود است تا فویل اضافی را به صورت تمیز از ناحیه ی برجسته شده جدا کند. پاستل کاری. پاستلینگ (Pastelling) که به آن برجسته کاری فویل رنگ روشن نیز گفته می شود، فرآیندی است که در آن از یک قالب ترکیبی برای ایجاد ظاهری ظریف و کهنه گونه بر روی زیرلایه ای که هم برجسته کاری و هم طلاکوبی شده است
، استفاده می کند. پوشش های مرواریدی، براق شفاف یا پوشش های فویل پاستلی مشابه را می توان انتخاب کرد که ظاهر کهنه گونه نرم و دو رنگ (بدون سوختگی) به تصویر برجسته شده می بخشند. کاغذهای با رنگ های روشن بهترین عملکرد را برای ایجاد این اثر تضادی نرم دارند. لعاب کاری. لعاب کاری به ناحیه ای برجسته شده اشاره دارد که ظاهری براق یا صیقلی دارد. اغلب این فرآیند با اعمال حرارت همراه با فشار انجام می شود تا یک اثر درخشان روی کاغذ ایجاد شود. کاغذهای سنگین با رنگ های تیره معمولاً بهترین نتیجه را با گلِیزینگ می دهند، زیرا اثر صیقلی بسیار قابل توجه تر است و رنگ تیره کاغذ به حذف یا نرم کردن هرگونه ظاهر سوختگی که ممکن است ناشی از اعمال حرارت باشد، کمک می کند. هنگامی که این فرآیند در ترکیب با فویل استفاده شود، می تواند ظاهر کمی روشن تری به فویل ببخشد. سوزاندن. سوزاندن شبیه به لعاب کاری است، با این تفاوت که برای صیقل دادن کاغذ به کار نمی رود. در عوض، این فرآیند دقیقاً همان کاری را انجام می دهد که نامش نشان می دهد: با افزایش دمای صفحه حرارتی قالب فراتر از حد معمول، اثر سوختگی در تصویر برجسته ایجاد می شود که ظاهری قدیمی یا سایه دار ب
ه وجود می آورد. برای این کار بهتر است از کاغذهای با رنگ روشن استفاده شود تا ظاهر دو رنگ منحصر به فردی ایجاد گردد. در درخواست این اثر باید دقت کرد، زیرا اگر حرارت بیش از حد باشد به راحتی ممکن است کاغذ بسوزد. اگر سوختگی بسیار نزدیک به متن چاپی ایجاد شود، می تواند وضوح متن را کاهش دهد؛ هرچند که این تاثیر ممکن است برای برخی کاربردهای خاص دقیقاً همان نتیجه مطلوب باشد. احراز هویت سند. یک سردفتر اسناد رسمی می تواند از مهر برجسته برای علامت گذاری مدارک قانونی استفاده کند. این کار ممکن است به صورت مهر چسبی یا با استفاده از دستگاه برجسته کاری گیره ای انجام شود تا امضا روی سند، قرارداد و غیره را تأیید کند یا از طریق سردفتر اسناد رسمی تصدیق شود. مهندسین حرفه ای دارای مجوز نیز از مهرهای برجسته برای تأیید نقشه ها استفاده می کنند و بدین ترتیب به گیرنده تضمین می دهند که در طراحی، دقت و بررسی لازم صورت گرفته است. مراجع دولتی از مهرهای برجسته برای تأیید اصالت مدارک مهم مانند گواهی تولد، حکم دادگاه و غیره استفاده می کنند تا مشخص شود که سند اصلی و معتبر است، نه یک فتوکپی که ممکن است در فرآیند کپی برداری دستکاری شده باشد. روی تمب
رها. برجسته کاری به طور متداول روی تمبرهای پستی و سایر انواع تمبرها استفاده شده است. کاغذ برجسته کاری شده روی پاکت نامه یا پاکت تمبردار، اِندیسیوم (indicum) نامیده می شود. از جمله نمونه های قابل توجه اولیه می توان به برخی از اولین تمبرهای ایتالیا، ناتال و سوئیس و همچنین تمبرهای با ارزش بالای اولیه بریتانیا (۱۸۴۷-۱۸۵۴) اشاره کرد. تمبرهای مدرن نیز گاهی از برجسته کاری به عنوان یک عنصر طراحی استفاده می کنند.
() نوچینو یک لیکور قهوه ای تیره از منطقه امیلیا-رومانیا در ایتالیا است. این نوشیدنی از گردوهای سبز نارس تهیه می شود. گردو و مشروب آن با استفاده از ابزارهای سرامیکی یا چوبی (برای جلوگیری از اکسیداسیون) جابجا شده و در یک پایه الکلی قرار داده می شوند. پس از خیساندن در اسپریت، گردوها برداشته شده و الکل با شربت ساده مخلوط می شود. Nocino طعمی معطر اما تلخ و شیرین دارد. ممکن است خانگی باشد؛ روستاها و حتی خانواده های مختلف اغلب دستور پخت های (اغلب مخفی) مخصوص به خود را دارند، از جمله افزودنی های مختلفی مانند دارچین، عرس توت، لیموترش یا پرتقال، غلاف وانیل، دانه های قهوه یا میخک. ادویه ها به مقدار کم اضافه می شوند تا از غلبه بر طعم گردو جلوگیری شود. پایه کلاسیک شامل ودکا است. نوچینو همچنین به صورت تجاری به صورت بطری موجود است. نوچینوی موجود در بازار معمولاً ۴۰ درصد الکل یا ۸۰ درصد الکل است. تاریخ. به گفته مورخان رومی، نوچینو در واقع در بریتانیای کبیر متولد شده است. اولین سوابق مربوط به پیکت ها است و رومی ها همچنین سنت های عجیب این مردم را در ۲۴ ژوئن ثبت کرده اند، زمانی که آنها یک دم نوش بسیار خاص می نوشیدند و می گفتند
که می توانند با گابلین ها، الف ها و ایزدبانوها صحبت کنند. هنگامی که رومی ها مسیحیت را دین رسمی امپراتوری کردند (در سال ۳۱۳ میلادی)، این آیین های باستانی، برای زنده ماندن، باید به سنت کتاب مقدس "ترجمه" می شدند. بنابراین، آنها با سنت جان باپتیست مرتبط شدند، که طبق سنت، در انقلاب تابستانی متولد شد. در حالی که ارجاعات به نوچینو اغلب ریشه های باستانی یا قرون وسطایی آن را تایید می کنند، اسناد موجود فاقد آن هستند. کنراد گسنر در کتاب خود در سال ۱۵۵۲ با عنوان «گنجینه اوئونیموس» یک استثنای بالقوه برای این مشاهده ارائه داد. ترجمه پیتر مورون از متن لاتین گسنر بیان می کند: «آب گردوی نارس که در مورد سنت ایهونز تاید تهیه شده و بدون آن مصرف شود، برای زخم ها و عفونت های ناشی از باد معده و طاعون سیاه زخم مفید است. همچنین اگر دو یا سه بار نوشیده شود، خنک می شود و در برابر طاعون مقاومت می کند.» برداشت گسنر از این نوشیدنی دارویی حاوی اجزای مهم نوچینو است. «آب» احتمالاً به تقطیر اشاره دارد. گردوهای نارس باید در جزر و مد سنت جان (۲۴ ژوئن) جمع آوری شوند. نیکولاس کولپپر نوشت: «مغزهای سبز جوان که قبل از رسیدن کامل گرفته شده و با شکر ن
گهداری می شوند، برای کسانی که معده ضعیفی دارند مفید هستند.» او همچنین اشاره می کند که یک یا دو اونس از تقطیر پوست همسن، برای «خنک کردن تب ها و مقاومت در برابر عفونت طاعون» استفاده می شود. این نوشیدنی یا معجون به سلتیک فرانسه راه یافت و تا به امروز، نوشیدنی مشابهی به نام لیکور یا «Brou De Noix» در بسیاری از مناطق فرانسه تهیه می شود. در برهه ای از زمان، این روش دم کردن گردوی سبز به شبه جزیره ایتالیا رسید و در آنجا به عنوان نوچینو یا در مورد پیمونت، «Ratafia Di Noci» (گردو ratafia) شناخته شد. در قرون وسطی، صومعه های ایتالیایی از نوچینو به دلیل خواص دارویی و همچنین به عنوان یک نوشیدنی الکلی استفاده می کردند. انجمن Ordine del Nocino Modenese انجمنی از اسپیلامبرتو، استان مودنا، امیلیا-رومانیا، ایتالیا است که از سال ۱۹۷۸، Nocino سنتی مودنا را ترویج می دهد. با این حال، گرمایش جهانی شروع به تأثیر بر فرآیند رسیدن گردو کرده است و در برخی مناطق، گردوها در ۲۴ ژوئن برای Nocino خیلی رسیده هستند. زمان ایده آل برای برداشت گردو زمانی است که گردوها هنوز سفت نشده اند. بسته به دمای محلی، ممکن است لازم باشد گردوها زودتر برداشت شون
د، مثلاً در ۱۴ یا ۱۵ ژوئن به جای ۲۴ ژوئن. موجودی. نوشیدنی نوچینو همچنین در نیوزیلند توسط NewZino، با نام NutZino Walnut Liqueur و در استرالیا توسط کارخانه تقطیر راه آهن تیمبون در تیمبون، ویکتوریا و Osare - Liquori della Tasmania در هوبارت، تاسمانی تولید می شود. تعداد انگشت شماری از کارخانه های تقطیر دستی، تولید این لیکور را در ایالات متحده، به ویژه تقطیرخانه های لانگ رود در گرندرپیدز (میشیگان) و کارخانه تقطیر آبخیزداری در کلمبوس (اوهایو)، آغاز کرده اند. در کانادا، کارخانه تقطیر دستی، شرکت Woods Spirit هر دو نوع نوچینو سنتی و کهنه شده در بشکه را ارائه می دهد. شراب گردو همچنین در رومانی و مولداوی توسط Pomul Regal و Nucata.life تولید می شود، که در آنجا "Nucată" نامیده می شود و هم به صورت تفریحی و هم به عنوان یک ماده هضم کننده استفاده می شود. علاوه بر گردو، این دستور غذا شامل ترکیبات مختلفی از طعم های اضافی مانند بادیان رومی، فلفل سیاه، پوست لیمو، پوست پرتقال، جوز هندی یا غلاف وانیل است. هنگام تهیه مشروب گردو، رومانیایی ها گاهی مقداری از آب نرم تر را کنار می گذارند. از گردو برای تهیه مربای گردو نیز استفاده می شود
، زیرا گردوها در ماه ژوئن برای هر دو استفاده مناسب هستند. در رومانی، گاهی اوقات در پاییز نیز از پوست سبز ۱۵ تا ۱۸ گردو، نوشیدنی گردو تهیه می شود. در اسلوونی نوشیدنی گردو به عنوان "orehovec" شناخته می شود و با قهوه طعم دار می شود، در حالی که در کرواسی به عنوان "Orahovac" شناخته می شود و با پرتقال، لیمو و وانیل طعم دار می شود. در صربستان به آن "orahovača" می گویند، به طور گسترده در خانه های روستاها تهیه می شود و برای سلامتی بسیار مفید است.
ارتش اول ایتالیا () ارتش میدانی ارتش سلطنتی ایتالیا بود که در جنگ جهانی اول با نیروهای اتریش-مجارستان و آلمان روبرو شد و در جنگ جهانی دوم در جبهه شمال آفریقا جنگید. جنگ جهانی اول. در طول جنگ جهانی اول، ارتش اول مسئولیت جبهه ای طولانی از گذرگاه استلویو در مرز سه گانه سوئیس-اتریش-ایتالیا تا فلات آسیاگو را بر عهده داشت. این ارتش با موفقیت در برابر لشکرکشی استراف اتریش-مجارستان مقاومت کرد. بخش تحت پوشش آن بعداً کاهش یافت و نقش آن به دفاع از مرزهای ترنتینو و منطقه ورونا محدود شد. جنگ جهانی دوم. در آغاز جنگ جهانی دوم، ارتش اول ایتالیا یکی از سه ارتشی بود که گروه ارتش غرب را به فرماندهی شاهزاده ژنرال اومبرتو دی ساوویا تشکیل می داد. ارتش اول به همراه ارتش چهارم ایتالیا و ارتش هفتم ایتالیا (که به صورت ذخیره نگهداری می شد)، در طول حمله ایتالیا به فرانسه به نیروهای فرانسوی حمله کردند. در این زمان، ارتش اول توسط ژنرال پیترو پینتور فرماندهی می شد و شامل سه سپاه ارتش بود: سپاه دوم به فرماندهی ژنرال فرانچسکو برتینی، سپاه سوم ژنرال ماریو آریسیو و سپاه پانزدهم به فرماندهی ژنرال گاستون گامبارا. تا سال ۱۹۴۲، پس از شکست ارتش پان