Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن دارند، می تواند اطلاعات سودمندی دربارهٔ سازوکارها و بیماری های بدن انسان در اختیار پزشکی قرار دهد. درختان تبارزایی گوناگونی برای مهره داران با استفاده از روش های پروتئوم شناسی تطبیقی، ژنتیک، ژنومیک، و نیز داده های زمین شیمیایی و سنگواره ای ساخته شده اند. بر پایهٔ این برآوردها، انسان و شامپانزه حدود ۶ میلیون سال پیش (میلیون سال پیش از اکنون) نیاک مشترک داشته اند. شامپانزه ها که نزدیک ترین خویشاوند انسان اند، توان بالقوهٔ بالایی در شناخت سازوکارهای بیماری و ژن های دخیل در ویژگی هایی مانند "هوش انسانی" دارند. با این حال، شامپانزه ها به ندرت در پژوهش های زیستی مورد استفاده قرار می گیرند و در برابر روش های آزمایشگاهی تهاجمی به طور قانونی محافظت می شوند. رایج ترین مدل جانوری، جوندگان اند. درختان تبارزایی برآورد می کنند که انسان و جوندگان حدود ۸۰ تا ۱۰۰ میلیون سال پیش از نیاک مشترک جدا شده اند. با وجود این جدایی دیرینه، شباهت های ژنتیکی میان انسان و جوندگان بیش از تفاوت های آن هاست. این شباهت گسترده، ناشی از ثبات نسبی بخش های بزرگی از ژنوم است؛ عاملی که استفاده از مهره داران را در پژوهش های زیستی بسیار پربازده ساخ
ته است. در سال های اخیر، داده های ژنومی به روش های مقایسه ای افزوده شده اند تا نزدیکی ژنتیکی میان گونه ها با دقت بیشتری سنجیده شود. انسان ها حدود ۹۹٪ از ژنوم خود را با شامپانزه ها مشترک دارند (۹۸٫۷٪ با بونوبوها) و بیش از ۹۰٪ آن را با موش ها به اشتراک می گذارند. با وجود این شباهت گسترده در ژنوم، تفاوت های انسان و موش تنها در حدود شش هزار ژن از میان حدود سی هزار ژن قابل تشخیص اند. دانشمندان توانسته اند از این شباهت ها برای ساخت مدل های آزمایشی و پیش بینی گر بیماری های انسانی بهره برداری کنند.
تحریم خرید کنشی اجتماعی از سوی بدنه جامعه معترضان در خیزش ۱۴۰۱ ایران بود که در طی آن مشتریان شرکت های وابسته به حکومت یا شرکت هایی که در مدت اعتراض برای سرکوب معترضان به حکومت یاری می رسانند را تحریم کرده و از خرید خدمات و کالاهای این شرکت ها خودداری می کردند. بستنی میهن. اواسط مهرماه در شبکه های اجتماعی گزارش هایی منتشر شد که نشان می داد کامیون های باری شرکت میهن با نیروهای امنیتی برای جابجایی آنها به داخل دانشگاه ها یا کلانتری ها همکاری کرده اند. این امر سبب شد تا کاربران شبکه های اجتماعی و کنشگران رسانه ای به طور وسیع از مردم بخواهند تا خرید محصولات میهن را تحریم کنند. به دنبال تحریم «شرکت میهن» توسط مردم شماری از کارگران و راننده های این شرکت در ویدیویی تبلیغاتی انتقال نیروی های سرکوبگر با مینی کامیون های یخچال دار این شرکت را تکذیب کردند و از مردم خواسته اند به تحریم این شرکت پایان دهند، زیرا ادامه این تحریم موجب از دست رفتن معیشت آنها می شود. دیجی کالا. تحریم خرید دیگر شرکت دیجی کالا را نشانه رفت و در فضای مجازی حملاتی به ساختار حاکمیتی آن مجموعه صورت گرفت و تعداد زیادی توییت با نسبت دادن این شرکت به نه
ادهای حاکمیتی خواستار تحریم آن شدند. پیرو این موضوع دیجی کالا ساختار سهام داری و حاکمیت شرکتی خود را منتشر کرد. همچنین حمید محمدی مدیرعامل دیجی کالا نیز در یک توییت گفت:
دانشگاه ایالتی متروپولیتن یک دانشگاه دولتی در سینت پال-مینیاپولیس است. این دانشگاه این یکی از اعضای سیستم کالج ها و دانشگاه های ایالتی مینه سوتا است. در طول دهه ۱۹۸۰، ثبت نام از حدود ۱۰۰۰ دانش آموز به بیش از ۲۵۰۰ دانش آموز افزایش یافت. این دانشگاه برنامه های خود را به ۳۰ برنامه لیسانس گسترش داد زیرا دولت بودجه برای مؤسسه را افزایش داد.
سائو (به چینی: 曹)؛ یک ایالت خراج گزار دودمان ژو در چین باستان بود. این ایالت حدود قرن یازدهم پیش از میلاد توسط سائو شو ژندو (曹叔振鐸؛ متوفی ۱۰۵۳ پ. م)، که پسر پادشاه ون ژو و برادر کوچکتر پادشاه وو ژو بود؛ تأسیس شد. مرکز ایالت سائو، تائوکیو (陶丘)، در حدود منطقه امروزی شهرستان دینگتائو، استان شاندونگ بود. این ناحیه در منطقه هموار دشت شمال چین واقع شده بود که در حدود ۵۰ مایلی شرق نقطه ای که در آن مسیر فعلی رودخانه زرد از شرق به شمال شرقی تغییر می کند. در شمال غربی آن، وی، در شمال شرقی لو و در جنوب شرقی سونگ قرار داشت. تاریخچه. در نتیجه ضعف نسبی سائو، نسل های بعدی سوابق کمی در مورد وقایع مربوط به تاریخ ایالت نوشتند. تنها رویداد مهم ثبت شده در سوابق مورخ بزرگ، در طول دودمان ژو باختری در سال ۸۲۶ پ. م، امیر یو سائو توسط برادر کوچکترش امیر دای سائو کشته شد. در آغاز دودمان ژو خاوری، ایالت سائو دچار تحولات داخلی شد. در سال ۷۶۰ پ. م، حاکم مو سائو برادر بزرگترش امیر فی سائو را کشت و خود را به عنوان یازدهمین فرمانروا منصوب کرد. او اولین فرمانروای ایالت سائو بود که عنوان "حاکم" (公) را دریافت کرد. در طول دوره بهار و پاییز، ایال
ت سائو در مبارزه برای فرادستی بین ایالات جین و چو درگیر شد. در سال ۶۳۷ پ. م، چونگ ار، پسر حاکم شیان جین، هنگام عبور از ایالت سائو با مشکلاتی مواجه شد و حاکم گونگ سائو با او رفتاری گستاخانه داشت. اسالت سائو در حدود سال ۶۳۰ پ. م، دست نشانده یا متحد چو بود. وقتی چو به سونگ حمله کرد، جین یک حمله انحرافی به سائو انجام داد. پس از اینکه جین در نبرد چنگپو در سال ۶۳۲ پ. م، چو را شکست داد، جین ایالت سائو را در هم شکست، ایالت سونگ را نجات داد و حاکم گونگ سائو را به اسارت گرفت. پس از شکست ایالت چو، سائو از دستورهای همسایه نزدیک خود، ایالت جین پیروی کرد. بعدها، ایالات سائو و سونگ نسبت دشمن یکدیگر شدند. حاکم جینگ سونگ در سال ۵۱۵ پ. م، حاکم دائو سائو را اسیر کرد و او را تا زمان مرگ در اسارت نگه داشت. پس از آن، بی نظمی در سائو رخ داد و جانشینان حاکم دائو، حاکم شنگ سائو و حاکم یین سائو یکی پس از دیگری کشته شدند. در نهایت حاکم فی سائو به حکومت رسید و با حمله به ایالت سونگ به ایالت جین خیانت کرد. در نتیجه، حاکم جینگ سونگ به سائو حمله کرد. هیچ نیرویی از ایالت جین برای نجات نیامد در نتیجه ایالت سائو در سال ۴۸۷ پ. م و پس از اسارت
حاکم فی سائو از بین رفت. میراث. بعدها نوادگان مردم سائو نام ایالت سابق خود را برگزیدند. این یکی از ریشه های نام خانوادگی چینی سائو است.
وارلاک (به انگلیسی: Warlock) یک فیلم فراطبیعی ترسناک آمریکایی محصول سال ۱۹۸۹ به کارگردانی استیو مینر و نویسندگی دیوید تویی است. جولیان سندز در نقش شخصیت اصلی بازی می کند، پسر شیطان که از اواخر دهه ۱۶۰۰ تا دوران مدرن با مأموریت ویران کردن جهان سفر می کند. لوری سینگر و ریچارد ئی. گرانت در نقش یک زن قرن بیستم و یک شکارچی جادوگر قرن هفدهمی که تلاش می کند او را متوقف کند، همبازی هستند. دنباله این فیلم با نام در سال ۱۹۹۳ منتشر شد. و قسمت سوم در سال ۱۹۹۹ با عنوان منتشر شد. این فیلم در سال ۱۹۸۹ به صورت بین المللی نمایش داده شد، اما تا ۱۱ ژانویه ۱۹۹۱ اکران آمریکایی را دریافت نکرد. نقدهای متفاوتی دریافت کرد و با بودجه ۱۵ میلیون دلاری ۹ میلیون دلار فروش کرد. این فیلم دو دنباله دارد، اگرچه هر دو به عنوان فیلم های مستقل و بدون ارتباط با فیلم اصلی عمل می کنند. داستان. بوستون سال ۱۶۹۱، ساحری محکوم به مرگ شده اما به طور معجره آسایی نجات یافته و به آینده می رود و توسط یک شکارچی تعقیب می شود. او در جستجوی یک قسمت یک انجیل شیطانی است و…
آخرین فرار یک فیلم ویدئویی در ژانر اکشن، جنایی و دلهره آور بریتانیایی-آلمانی محصول سال ۲۰۰۱ به کارگردانی و نویسندگی آنتونی هیکاکس با بازی آرماند آسانته، یورگن پراخنو و اورنلا موتی است. داستان. فرانک بنر ("آرماند آسانته") قبلاً در کمک به جاسوسان شوروی برای فرار ایمن به غرب تخصص داشت. همسر بنر برای کمک به چنین فراری به ضرب گلوله کشته می شود. اکنون، با پایان یافتن جنگ سرد، از بنر خواسته می شود تا با خیال راحت فردی را اسکورت کند. مردی که هم سازمان سیا و هم مافیای روسیه به دنبال مرگ او هستند.
پُگالی یا پُگولی (به انگلیسی: Pogali/Poguli) لهجه ای از زبان کشمیری است که در بخش هایی از درهٔ چِناب جامو و کشمیر هند صحبت می شود. منطقهٔ این گویش دره های پُگال و پاریستان را دربرمی گیرد، که در درون منطقهٔ پوگال پاریستان بخش رامبن قرار دارد. پُگالی به همراه همسایگان خود سَرازی و رَمبانی مجموعا یکی از دو گویش کشمیری است و گویش دیگر کشتواری است.
یک برنامهٔ رایانه ای در صورتی قابل حمل است که برای اجرای آن بر روی سکو یا پلتفرم های مختلف، تلاش بسیار کمی لازم باشد. پیش نیاز مورد نیاز برای قابل حمل بودن، انتزاع تعمیم یافته بین منطق برنامه و رابط های سیستم است. هنگامی که نرم افزار با عملکرد یکسان برای چندین پلتفرم رایانش تولید می شود، قابل حمل بودن، مسئلهٔ کلیدی برای کاهش هزینهٔ توسعه است. منظور از قابلیت حمل نرم افزار امکان استفاده از یک نرم افزار در محیط های مختلف است. برای نرم افزارهایی که برای دو یا چند پلتفرم مختلف در دسترس هستند یا می توانند برای آن ها دوباره کامپایل شوند، اعمال می شود. استراتژی های قابل حمل. قابلیت حمل نرم افزار ممکن است شامل موارد زیر باشد:
متیو پی. کانپا (؛ زادهٔ) ایران شناس، و باستان شناس است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک هزینه گوگنهایم شده است.
سکه های هند-ساسانی () نوع اصلی ضرب سکه در دوره پس از امپراتوری گوپتا، در نواحی گجرات و راجستان در غرب هند و در منطقه گنگ، از قرن ششم تا قرن ۱۲ میلادی بود. این سکه ها از طرح سکه های ساسانی گرفته شده اند که احتمالاً توسط هون های آلچون هنگام حمله به شمال هند در حدود ۵۰۰ میلادی به شبه قاره منتقل شده اند. آنها جزء از سکه های هندی مهمی هستند.
گورجارادسا () منطقه ای تاریخی در هند است که شامل شرق راجستان و شمال گجرات در طول قرن ۶ تا ۱۲ میلادی می باشد. قدرت غالب منطقه، گورجارا-پراتیهاراها در نهایت بخش عمده ای از شمال هند به مرکزیت قنوج را کنترل کردند. ایالت مدرن گجرات نام خود را از گورجاراترا باستان گرفته است.
گورجارا-پراتیهارا () سلسله ای بودند که از اواسط قرن هشتم تا قرن یازدهم میلادی بر بخش بزرگی از هند فرمانروایی می کردند. آنها ابتدا در اوجائین و سپس در قنوج حکومت می کردند. این سلسله نقش مهمی در جلوگیری از پیشروی اعراب به سمت شرق رود سند داشت. ناگابهاتا اول، سپاه عرب را در نبردهای خلافت در هند شکست داد. در زمان ناگابهاتا دوم، گورجارا-پراتیهاراها به قدرتمندترین دودمان در شمال هند تبدیل شدند. پس از او پسرش رامابهادرا و سپس نوه اش میهیرا بهوجا به حکومت رسیدند. در زمان بهوجا و جانشین او ماهندراپالا اول، این سلسله به اوج شکوفایی و قدرت خود رسید و قلمرو آن از مرز سند در غرب تا بنگال در شرق و از هیمالیا در شمال تا مناطقی فراتر از نرمدا در جنوب گسترش یافت. این گسترش، منجر به درگیری با امپراتوری های راشترکوته و پالا برای کنترل شبه قاره هند شد. در این دوره، پراتیهارا امپراتوری عنوان «مهاراجه دیراجه آریاورته» (شاه بزرگ شاهان سرزمین های آریایی) را به خود اختصاص داد. گورجارا-پراتیهاراها به خاطر مجسمه ها، آثار حکاکی شده و معابد سبک غرفه باز خود شناخته شده اند. بزرگ ترین توسعه سبک معبد سازی آنها در خاجوراهو بود که اکنون میراث
جهانی است. قدرت این دودمان به دلیل درگیری های داخلی و حمله بزرگ حاکم راشترکوته، ایندرا سوم، که در حدود سال ۹۱۶ قنوج را غارت کرد، تضعیف شد. این سلسله هرگز نفوذ سابق خود را به دست نیاورد و فئودال های آن به تدریج قدرتمندتر شده و اعلام استقلال کردند. در پایان قرن دهم، این سلسله کنترل کمی بیش از منطقه دوآب گنگ را در دست داشت. آخرین پادشاه مهم آنها، راجیاپالا، در سال ۱۰۱۸ توسط محمود غزنوی از قنوج رانده شد. = ریشه شناسی و خاستگاه = خاستگاه سلسله گورجارا-پراتیهارا و معنای واژه «گورجارا» در نام آن، همچنان محل بحث مورخان است. حاکمان این سلسله خود را «پراتیهارا» می نامیدند و هرگز از عنوان گورجارا استفاده نمی کردند. آنها ادعا می کردند که از نسل قهرمان افسانه ای لاکشمانا هستند که به عنوان نگهبان برای برادرش راما خدمت می کرده است. با این حال، کتیبه های متعدد سلسله های همسایه، پراتیهاراها را به عنوان «گورجارا» توصیف می کنند. [۱۳] تنها مدرکی که اصطلاح «گورجارا-پراتیهارا» را به کار می برد، کتیبه ای از یک حاکم محلی به نام Mathanadeva است که خود را «گورجارا-پراتیهارا» می نامد. یک نظریه این است که گورجارا نام سرزمینی بوده که در
ابتدا توسط پراتیهاراها اداره می شده است (به گورجارادسا مراجعه کنید) و به تدریج این نام به مردم این سرزمین اطلاق شده است. نظریه دیگر این است که مردم گوجر نام قبیله ای بوده که این سلسله به آن تعلق داشته و پراتیهارا یکی از خاندان های این قبیله بوده است. [۱۴] در میان کسانی که معتقدند اصطلاح گورجارا در اصل یک نام قبیله ای بوده، اختلاف نظر وجود دارد که آیا آنها هندی بومی یا خارجی بوده اند. طرفداران نظریه خاستگاه خارجی به ظهور ناگهانی گورجارا-پراتیهاراها به عنوان یک قدرت سیاسی در شمال هند در حدود قرن ششم میلادی اشاره می کنند که اندکی پس از حمله هون ها به آن منطقه رخ داد. به گفته آنها، گورجارا-پراتیهاراها احتمالاً از ترکیب هون های سفید و عناصر بومی هندی تشکیل شده اند و می توان آنها را یک دولت هونی در نظر گرفت، اگرچه ریشه های دقیق آنها مشخص نیست. منتقدان نظریه منشأ خارجی معتقدند که هیچ مدرک قطعی برای این ادعا وجود ندارد و آنها به خوبی با فرهنگ هند سازگار شده بودند. علاوه بر این، اگر آنها از طریق شمال غربی به هند حمله کرده بودند، انتخاب منطقه نیمه خشک راجستان امروزی به جای جلگه حاصلخیز سند و گنگ، غیرقابل توضیح است. طب
ق افسانه آگنی ونشا که در دست نوشته های بعدی پریت ویراج راسو آمده است، سلسله های پراتیهارا، پارامارا، چوهان و چالوکیا از یک گودال آتش قربانی در کوه ابو سرچشمه گرفته اند. برخی مورخان دوران استعمار این اسطوره را به عنوان نشانه ای از خاستگاه خارجی این سلسله ها تفسیر کرده اند. بر اساس این نظریه، بیگانگان پس از انجام یک مراسم آتش در نظام کاست هندو پذیرفته شدند. با این حال، این افسانه در اولین نسخه های موجود از پریت ویراج راسو یافت نمی شود و بر اساس یک افسانه پارامارا است. در واقع، سخن سرا های راجپوت قرن شانزدهم برای تقویت وحدت راجپوت در برابر گورکانی ها، ادعای تبار قهرمانانه قبایل را مطرح کرده اند. = تاریخ = مرکز اصلی قدرت پراتیهارا محل بحث و اختلاف نظر است. برخی مورخان بر این باورند که واتساراجا در اوجائین حکومت می کرد، در حالی که برخی دیگر معتقدند پایتخت اصلی در منطقه بهینمال جالور بوده است. این اختلاف نظرها به دلیل تفاسیر متفاوت از متون تاریخی و شواهد موجود است. حاکمان اولیه. ناگابهاتا اول (۷۶۰–۷۳۹) احتمالاً در ابتدا تحت فرمان چاوداهای بهینمال بود. او پس از سقوط پادشاهی چاودا در جریان مقاومت در برابر حمله اعراب
که سند را تحت کنترل داشتند، به قدرت رسید. ناگابهاتا اول قلمرو خود را به سمت شرق و جنوب گسترش داد و مناطقی از جمله مالوا را تا گوالیور و بندر بهاروچ در گجرات فتح کرد. او پایتخت خود را در اوجائین در مالوا تأسیس کرد و جلوی پیشروی اعراب را که در سند مستقر شده بودند، گرفت. در این نبرد (۷۳۸ میلادی)، ناگابهاتا رهبری اتحاد پراتیهاراها را برای شکست اعراب مسلمان بر عهده داشت. کتیبه ای از میهیرا بهوجا، ناگابهاتا را به عنوان ناجی مردم مظلوم در برابر ظلم و ستم حاکم قدرتمند ملیکجه توصیف می کند. پس از ناگابهاتا اول، دو جانشین ضعیف به نام های دواراج و کاکوکا به حکومت رسیدند و پس از آنها، واتساراجا (۸۰۵–۷۷۵) به قدرت رسید. مقاومت در برابر خلافت. در کتیبه گالیور آمده است که ناگابهاتا، امپراتور گورجارا-پراتیهارا، ارتش بزرگ پادشاه ملچها را شکست داد. این ارتش بزرگ شامل سواره نظام، پیاده نظام، توپخانه و شتر بود. تمیم، فرماندار جدید، نیرویی متشکل از سواره نظام سوری از دمشق، نیروهای محلی عرب، هندوهای گرویده به اسلام و مزدوران خارجی مانند ترک ها را در اختیار داشت. تعداد کل ارتش مهاجم بین ۱۰ تا ۱۵ هزار سواره نظام، ۵۰۰۰ پیاده نظام و ۲۰۰
۰ شتر تخمین زده می شود. سلیمان، وقایع نگار عرب، ارتش پراتیهاراها را در سال ۸۵۱ میلادی اینگونه توصیف می کند: «حاکم گورجارا نیروهای زیادی دارد و هیچ شاهزاده هندی دیگری سواره نظام به این خوبی ندارد. او با اعراب دوست نیست، اما اذعان می کند که پادشاه اعراب بزرگ ترین فرمانروایان است. در میان شاهزادگان هند، دشمن بزرگتری از او برای اسلام وجود ندارد. او ثروت زیادی دارد و شتران و اسب هایش بی شمارند.» فتح قنوج و گسترش بیشتر قلمرو. واتساراجا پس از تسلط بر بخش بزرگی از راجستان، قصد داشت بر تمام سرزمین های بین دو دریا حکومت کند. او در متون تاریخی به عنوان «ارباب بخش غربی» توصیف شده است. واتساراجا به لشکرکشی علیه پالاها تحت فرمان دارماپالا در بنگال پرداخت. این درگیری ها بین پالاها و پراتیهاراها ادامه داشت و در نهایت منجر به شکست دارماپالا و تصرف دو چتر سلطنتی او شد. واتساراجا با پیروزی های پی در پی، قلمرو خود را به بخش بزرگی از شمال هند، از بیابان تار در غرب تا مرزهای بنگال در شرق، گسترش داد. پس از مرگ هارشا بدون وارث، کلان شهر قنوج دچار خلاء قدرت شد و امپراتوری او فروپاشید. حدود یک قرن بعد، یاشووارمان قدرت را در دست گرفت،
اما موقعیت او به اتحاد با لالیتادیتا موکتاپیدا وابسته بود. با تضعیف یاشووارمان توسط موکتاپیدا، مبارزه ای سه جانبه برای کنترل شهر بین پراتیهاراها، پالاها و راشتراکوتاها آغاز شد. واتساراجا با موفقیت بر دارماپالا، حاکم پالا، و دانتیدورگا، پادشاه راشترکوته، پیروز شد و کنترل قنوج را به دست گرفت. حدود سال ۷۸۶، درووا، حاکم راشتراکوتا (۷۹۳–۷۸۰)، از رود نرمدا به سمت مالوا عبور کرد و از آنجا تلاش کرد تا قنوج را تصرف کند. واتساراجا در حدود سال ۸۰۰ توسط درووا داراوارشا از سلسله راشتراکوتا شکست خورد. پس از واتساراجا، ناگابهاتای دوم (۸۳۳–۸۰۵) به سلطنت رسید که در ابتدا توسط گوویندا سوم (۸۱۴–۷۹۳) حاکم راشتراکوتا شکست خورد، اما بعداً مالوا را از راشتراکوتاها پس گرفت، قنوج و جلگه سند و گنگ را تا بیهار از پالاها فتح کرد و بار دیگر مانع پیشروی مسلمانان در غرب شد. او معبد بزرگ شیوا را در سومنات در گجرات بازسازی کرد که در حمله اعراب از ایالت سند ویران شده بود. قنوج به مرکز حکومت گورجارا-پراتیهارا تبدیل شد که در اوج قدرت خود، حدوداً بین سال های ۸۳۶ تا ۹۱۰، بیشتر شمال هند را تحت پوشش قرار داد. میهیرا بهوجا ابتدا با سرکوب فئودال های
شورشی در راجستان، قلمرو خود را تثبیت کرد و سپس توجه خود را به دشمنان قدیمی، پالاها و راشتراکوتاها، معطوف کرد. پالاهای بنگال، به رهبری پادشاه دواپالا (۸۵۰–۸۱۰)، به این شهرت داشتند که: «نسل اوتکالاها را ریشه کن کردند، غرور هون ها را فرو شکستند و غرور دراویداها و پراتیهاراها را پراکنده کردند.» - کتیبه ستون بدال میهیرا بهوجا. زمانی که میهیرا بهوجا کار خود را آغاز کرد، شکست ها و ناکامی هایی که پدرش رامابهادرا متحمل شده بود، اعتبار خاندان سلطنتی پراتیهارا را به میزان قابل توجهی کاهش داده بود. او به امپراتوری پالا بنگال حمله کرد اما توسط دواپالا شکست خورد. سپس او یک کارزار را برای فتح سرزمین های جنوب امپراتوری خود آغاز کرد و موفق شد، ملوا، دکن و گجرات فتح شدند. در گجرات، او وارد جنگ جانشینی تاج و تخت گجرات بین درووا دوم از سلسله گجرات راشتراکوتا و برادر کوچکترش شد. بهوجا در حالی که از برادر کوچکتر درووا حمایت می کرد، یک حمله سواره نظام به گجرات علیه درووا انجام داد. اگرچه این حمله توسط درووا دوم دفع شد، بهوجا اول توانست بر بخش هایی از گجرات و مالوا تسلط یابد. مجسمه شیوا و پارواتی، قرن ۹–۱۰ میلادی، دوران پراتیهارا ها
رشا، رئیس گوهیلاس از چاتسو، فئودال بهوجا، چنین توصیف شده است: «شکست حاکمان شمالی با کمک نیروی فیل های قدرتمند» و «ارائه وفادارانه به بهوجا نژاد ویژه اسب های «شریوامشا» که می توانستند به راحتی از دریاهای شنی عبور کنند.» او به تدریج با فتح مناطقی در راجستان، گجرات و مادیا پرادش امپراتوری را بازسازی کرد. بهوجا علاوه بر یک فاتح، یک دیپلمات بزرگ نیز بود. [۳۷] پادشاهی هایی که فتح شدند و سلطنت او را به رسمیت شناختند عبارتند از تراوانی، والا، مادا، آریا، گجراترا، لتا پاروارتا و چاندلاهای بوندلخند. کتیبه دولت پوره-دائوسا بهوجا (۸۴۳ میلادی) حکومت او را در منطقه دائوسا تأیید می کند. کتیبه دیگری می گوید: «سرزمین های بهوجا تا شرق رودخانه ستلج امتداد داشت». Rajatarangini کالهانا بیان می کند که سرزمین های بهوجا تا شمال کشمیر امتداد داشته است و بهوجا با شکست دادن سلسله حاکم «تاکیکا» بر منطقه پنجاب پیروز شده است. بهوجا پس از مرگ دواپالا، پادشاه پالا نارایاناپالا را شکست داد و مرزهای خود را به سمت شرق به مناطق تحت کنترل پالا در نزدیکی گورکپور گسترش داد. حدود العالم، یک متن جغرافیایی فارسی قرن دهم، بیان می کند که اکثر پادشاهان
هند برتری «رای قنوج» قدرتمند را به رسمیت می شناسند (قنوج پایتخت پراتیهاراهای امپراتوری بود) که ارتش قدرتمند آن دارای ۱۵۰۰۰۰ سواره نظام قوی و ۸۰۰ فیل جنگی بود. پسرش ماهندراپال اول (۹۱۰–۸۹۰)، بیشتر به سمت شرق در امپراتوری ماگدها، بنگال و آسام گسترش یافت. زوال. قلمرو بسیار کاهش یافته گورجارا-پراتیهارا در سال ۱۰۰۰، و حکومت های همسایه آسیای جنوبی، در آستانه حمله غزنویان به شبه قاره. بهوجا دوم (۹۱۲–۹۱۰) توسط ماخیپالا اول (۹۴۴–۹۱۲) سرنگون شد. چندین فئودال امپراتوری از ضعف موقت گورجارا-پراتیهاراها برای اعلام استقلال خود استفاده کردند، به ویژه پاراماراهای مالوا، چاندلاهای بوندلخند، کالاتچوری های ماهاکوشال، توماراهای هاریانا و چاهاماناهای شکامبهاری. ایندرا سوم، امپراتور هند جنوبی (۹۲۸–۹۱۴) از سلسله راشتراکوتا، در سال ۹۱۶ به طور خلاصه قنوج را تصرف کرد و اگرچه پراتیهاراها این شهر را پس گرفتند، اما موقعیت آنها در قرن دهم به تضعیف ادامه داد، تا حدی در نتیجه از دست دادن همزمان مبارزه با حملات مردم ترک از غرب، حملات سلسله راشتراکوتا از جنوب و پیشروی های پالا در شرق. گورجارا-پراتیهاراها کنترل راجستان را به فئودال های خود از د
ست دادند و چاندلاها قلعه استراتژیک گوالیور را در مرکز هند در حدود سال ۹۵۰ تصرف کردند. در پایان قرن دهم، قلمرو گورجارا-پراتیهارا به ایالت کوچکی در مرکز قنوج کاهش یافت. محمود غزنوی در سال ۱۰۱۸ قنوج را تصرف کرد و راجاپالا، حاکم پراتیهارا، گریخت. او متعاقباً توسط ویدیادارا، حاکم چاندلا، دستگیر و کشته شد. سپس حاکم چاندلا، تریلوچانپالا، پسر راجاپالا را به عنوان جانشین بر تخت سلطنت نشاند. جاساپالا، آخرین حاکم گورجارا-پراتیهارا قنوج، در سال ۱۰۳۶ درگذشت. سلسله امپراتوری پراتیهارا پس از حمله غزنویان به چندین ایالت کوچک تقسیم شد. این شاخه ها برای قلمرو با یکدیگر می جنگیدند و یکی از شاخه ها تا قرن چهاردهم بر ماندور حکومت می کرد. این شاخه پراتیهارا با رائو چاندا از قبیله راتور روابط زناشویی داشت و ماندور را به عنوان جهیزیه به چاندا داد. این به طور خاص برای تشکیل یک اتحاد علیه ترک های امپراتوری تغلق انجام شد.
سلسله پارامارا () یک سلسله هندی بود که بین قرن های ۹ و ۱۴ بر ملوا و مناطق اطراف آن در غرب مرکزی هند حکومت می کرد. آنها متعلق به قبیله پارمارا از راجپوت ها بودند.
سلسله چاولوکیا () سلسله ای بود که بر بخش هایی از گجرات و راجستان کنونی که از ۹۴۰ میلادی و بعد از میلاد مسیح. ۱۲۴۴ م در شمال غربی هند حکومت می کردن. پایتخت آنها در پتان (گجرات) (پاتان امروزی) قرار داشت.
شوردریا یا یاوانسو رودخانه ای است که از قلمرو ناحیه های تابع جمهوری تاجیکستان و استان ختلان تاجیکستان می گذرد. در سمت راست آن (به فارسی تاجیکی: ساحل راست) رودخانهٔ وخش است. در بالادست (به فارسی تاجیکی: بالاآب) رودخانه را یاوانسو و در پایین دست (به فارسی تاجیکی: پایان آب)، رودخانه را شوردریا می نامند. این رودخانه در بخش غربی کشور، و در ۷۰ کیلومتری جنوب دوشنبه، پایتخت کشور واقع شده است. طول آن ۱۰۲ کیلومتر و مساحت مخزن (آب انبار) آن ۱۱۹۰ کیلومتر مربع است. تعداد شاخه های فرعی با طول کمتر از ۱۰ کیلومتر واقع در حوضه یاوانسو ۶۶ است، طول کل شاخه های فرعی آن ۱۴۷ کیلومتر است. ارتفاع متوسط پمپاژ آب (بلندی میانه وزن آبکشی) آن ۱۴۰۰ متر است. ضریب ورودی سالانه ۰/۰۴ است. ماه با بیشترین چرخه آب آن ماه آوریل است. ۳ درصد از جریان سالانهٔ آن در دوره جولای تا سپتامبر رخ می دهد. نوع تغذیهٔ (به فارسی تاجیکی: نمود غذاگیری) رودخانه برف و باران است. در ساحل رودخانه آبادی هایی مانند چارراهه، قویِمات، حسنی، چراغچی، آهوجار، آزادی، یاوان، چارگل، تغای آباد و آزادی شرق وجود دارند.
احمد کیهان یغمایی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره های بیستم و بیست و یکم به عنوان نماینده مشهد در مجلس شورای ملی حضور داشت. زندگی نامه. احمد کیهان یغمایی فرزند ابوالقاسم، در سال ۱۲۹۲ در دامغان متولد شد. پس گذراندن دوره متوسطه به استخدام در اداره‏ ثبت اسناد درآمد. چندی در ادارات مختلف ثبت اشتغال به کار داشت تا آنکه کار دولتی را رها کرده، به کشاورزی و تجارت پرداخت. یغمایی در انتخابات دوره بیستم و در دوره بیست و یکم نماینده مردم مشهد در مجلس شورای ملی بود. کیهان یغمایی از نوادگان یغمای جندقی شاعر غزل سرای سده سیزدهم است.
زاپاتیسمو جنبش مسلحانه ای بود که با ایده های امیلیانو زاپاتا شناخته می شود؛ ایده هایی که عمدتاً در طرح آیالا (منتشرشده در سال ۱۹۱۱) منعکس شده اند. اعضای ارتش آزادی بخش جنوب به رهبری زاپاتا به نام «زاپاتیستا» شناخته می شدند. یکی از نمادین ترین ایده های زاپاتیسمو این بود که زمین به کشاورز تعلق دارد که نشان دهنده نوعی سوسیالیسم دهقانی است که در اصل توسط خود زاپاتا و در تلاش برای حذف حاکمیت در مکزیک و بازگرداندن مالکیت زمین به طبقات دهقانان در جنوب ابداع شد. این عبارت و آنچه نشان می دهد به نمادهای زراعت گرایی مکزیک تبدیل شد.
ناسی لمونی () یک غذای برنجی است که منشأ آن مالزی می باشد. به طور مرسوم به عنوان، غذایی برای خوردن فرد در حال زایمان می باشد، زیرا اعتقاد بر این است که پنج انگشت هندی، سبزی، می تواند جریان خون را بهبود بخشیده، باعث تعادل هورمون ها شده و عمل هضم را بهتر کند. شبیه ناسی لمک است ولی با نوعی گیاه، که به نام داون لمونی (انگلیسی: Vitex trifolia leaves، برگ پنج انگشت هندی) معروف است، پخته می شود. بعضی مواقع مردم این غذا را همراه با سامبال، مرغ سوخاری، ماهی آنچوی، خیار و تخم مرغ آب پز سفت می خورند. مصرف این غذا، مناسب وعدهٔ صبحانه و ناهار است.
مارسل اسماعیلگسی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال تیرانا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال آلبانی، و آلبانی بازی کرده است.
آردیان اسماعیلی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال زاده کوزوو اهل آلبانی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هایدوک اسپلیت اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال کوزوو، کوزوو و آلبانی بازی کرده است.
فاتمیر اسماعیلی (؛ زادهٔ ۱۹۴۹) بازیکن فوتبال اهل آلبانی بودت. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلبانی بازی کرده است.
بهری ایشکا (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل آلبانی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال تیرانا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلبانی بازی کرده است.
رولاند ایلیادهی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلبانی بازی کرده است.
گنتس ایبرو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دینامو تیرانا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلبانی بازی کرده است.
رفعت ایبرشیمی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلبانی بازی کرده است.
انور ایبرشیمی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الباسانی اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال آلبانی و آلبانی بازی کرده است.
وینچنزو اسکاموزی (؛ ۲ سپتامبر ۱۵۴۸ – ) یک معمار ایتالیایی (جمهوری ونیز)، مهندس طراح شهر و نویسنده ای در زمینه معماری بود که عمدتاً در نیمه دوم قرن شانزدهم در منطقه ویچنزا و جمهوری ونیز فعال بود. شاید او مهم ترین چهره بین آندریا پالادیو بود که پس از مرگ پالادیو در سال ۱۵۸۰پروژه های ناتمامش را به ارث برد. بالداسار لونگنا تنها شاگرد اسکاموزی است. به گفته اسکاموزی، معماری - رشته ای که او تمام زندگی خود را وقف آن کرد - باید علمی دقیق و پیچیده باشد، با قوانین خاص خود که باید با دقت و حوصله مطالعه شود: «معماری علم است». رودلف ویتکوور او را «پدر روشنفکر نئوکلاسیک» نامید. پروژه عمومی بزرگ پالادیو که اسکاموزی در مراحل اولیه ساخت آن را به ارث برد، تئاتر المپیکو در ویچنزا بود که پالادیو در ماه های آخر عمرش آن را طراحی کرده بود.