Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وح یا دلایل دیگر، مترجمان ممکن است عبارات یا ساختار جمله متفاوتی را انتخاب کنند و برخی از ترجمه ها ممکن است عبارات را بازنویسی کنند. از آنجایی که برخی از کلمات در زبان اصلی دارای معانی مبهم یا دشوار هستند، بحث هایی در مورد تفسیر صحیح رخ می دهد. انتقاداتی نیز گاهی به دلیل ناسازگاری هایی که میان ترجمه های مختلف انگلیسی متن عبری یا یونانی ایجاد می شود، مطرح می شود. برخی از تفاسیر مسیحی به دلیل انعکاس تعصب باوری ویژه یا خوانش متفاوتی میان دست نوشته های خطی یونانی عبری ماسوری و سپتوآگینتی که اغلب در عهد جدید نقل می شوند مورد انتقاد قرار می گیرند. نقد رفتار تاریخی. برخی از تفاسیر برخی از تصمیمات اخلاقی در کتاب مقدس توسط بسیاری از گروه های مدرن از دید اخلاقی مشکوک تلقی می شوند. برخی از قطعاتی که بیشتر مورد انتقاد قرار می گیرند عبارتند از استعمار، انقیاد زنان، نابردباری دینی، محکومیت همجنس گرایی و ترنسجندریسم، و حمایت از نهاد برده داری در عهد عتیق و جدید. استعمار. مسیحیت و استعمار اغلب ارتباط نزدیکی با یکدیگر دارند زیرا کاتولیک و پروتستان ادیان قدرت های استعماری اروپایی بودند و از بسیاری جهات به عنوان «بازوی مذهبی» ا
ین قدرت ها عمل می کردند. ادوارد ای. اندروز، مورخ، استدلال می کند که اگرچه مبلغان مسیحی در ابتدا به عنوان «قدیس های مشهود، نمونه هایی از تقوای ایده آل در دریایی از وحشیگری مداوم» به تصویر کشیده می شدند، اما زمانی که دوران استعمار در نیمه آخر سده بیستم به پایان رسید، مبلغان دینی تبدیل شدند. به عنوان «نیروهای شوک ایدئولوژیک برای تهاجم استعماری که تعصب آنها را کور کرد.» مسیحیت مورد هدف منتقدان استعمار قرار می گیرد زیرا اصول دین برای توجیه اقدامات استعمارگران مورد استفاده قرار می گرفت. به عنوان مثال، مایکل وود ادعا می کند که مردم بومی انسان تلقی نمی شدند و استعمارگران توسط «سده ها قوم گرایی و یکتاپرستی مسیحی شکل گرفته بودند که از یک حقیقت، یک زمان و نسخه واقعیت حمایت می کردند.» برده داری. دیدگاه های اولیه مسیحیت از برده داری در زمینه ریشه های مسیحیت در یهودیت و به عنوان بخشی از فرهنگ گسترده تر امپراتوری روم شکل گرفت. هم عهد عتیق و هم عهد جدید اذعان دارند که نهاد برده داری وجود داشته است، و اولی آن را در حدود معینی تحریم می کند (لاویان ۲۵:۳۹–۴۶، خروج ۲۱:۲–۲۱). سنت پولس رسول در پرداختن به برده داری در افسسیان 6:-8 ب
ه بردگان می گوید که «از اربابان زمینی خود اطاعت کنید» و «با اشتیاق خدمت کنید، همان طور که به خداوند و نه به مردان و زنان». مدافعان مسیحیت استدلال می کنند که هیچ چیز در این متن برده داری را به عنوان یک نهاد طبیعی معتبر یا الزام الهی تأیید نمی کند. در عوض، بحث پولس در مورد وظایف بردگان مسیحی و مسئولیت های اربابان مسیحی، این نهاد را متحول می کند، حتی اگر از درخواست لغو کامل کوتاهی کند. قدیس آگوستین فکر می کرد برده داری نتیجه گناه است، اما بخشی از جهان سقوط کرده است و بنابراین باید تحمل شود. با این حال، دیگران با آن مخالفت کردند: جان کریزستوم صراحتاً استدلال کرد که برده داری خود گناه است، اما او از لغو آن دفاع نکرد. اوریجن پس از شش سال خواستار عمل به آزادسازی شد که در عهد عتیق آمده است. دیگران مانند گریگوری نیسا، آکاکیوس آمیدا و سنت پاتریک خواستار لغو کامل برده داری شدند. از سوی دیگر، منتقدان ادعا می کنند که مسیحیت ارتدکس بردگی را به این دلیل توجیه می کند که بخشی از نظم سلسله مراتبی تعیین شده الهی است. در قسمت افسسیان بالا و همچنین سایر بخش های کتاب مقدس، مانند رساله پولس به کولسیان، به بردگان دستور داده شده است
که مطیع باشند: «بندگان، از اربابان زمینی خود [kyrioi] مطابق با جسم در همه چیز اطاعت کنید، نه تنها در حالی که هستید. نظاره گر و برای خشنود ساختن آنها بود، اما از صمیم قلب از خداوند [کیریوس] می ترسید.» به علاوه، سنت جان کریزوستوم نوشت: «برده باید به سهم خود تسلیم شود، در اطاعت از ارباب خود از خدا اطاعت می کند» در حالی که آگوستین قدیس می نویسد: «... اکنون برده داری جنبه کیفری دارد و طبق آن قانونی که دستور می دهد برنامه ریزی شده است. حفظ نظم طبیعی و نهی از اغتشاش». بر پایه یک دیدگاه، امروزه و از منظر حقوق بشر، درک اینکه چرا مسیحیان اولیه به نهاد اجتماعی برده داری اعتراض نمی کردند، دشوار است. مشخص نیست که آیا می توان تا آنجا پیش رفت که مسیحیان اولیه از جمله پولس و سایر نویسندگان متون کتاب مقدس را به دلیل پذیرش فعال یا غیرفعال برده داری مورد انتقاد قرار داد. پیتر گروسکا دیدگاه پدران مسیحی اولیه در مورد برده داری را به محیط اجتماعی آنها نسبت داد. در سده دوم و سوم، برجسته ترین پدران مانند کلمنت، ترتولیان، سیپریان، اوریگن و دیگران در آفریقا و مصر ظهور کردند، جایی که برده داری در مقیاس وسیع وجود نداشت. محیط اجتماعی در
مدیترانه شرقی، سوریه، فلسطین و به ویژه آسیای صغیر، جایی که برده داری حضور پررنگی داشت و به همین دلیل توجه پدران کاپادوکیه سده چهارم را به خود جلب کرد، متفاوت بود. به گفته جنیفر گلانسی، استثمار جنسی از بردگان در امپراتوری روم با اخلاق مسیحی کمک می کرد. عیسی پیروان خود را ترغیب کرد که مانند بردگان رفتار کنند و اخلاق برده را اجرا کنند. متکلمان اولیه مسیحی نگران اخلاق بردگان نبودند. در امپراتوری روم شرقی (بیزانس)، تغییری در دیدگاه برده داری مشاهده می شود که در سده دهم به تدریج یک شیء برده به یک رعیت برده تبدیل شد. از سده های میانی، درک مسیحی از برده داری در معرض تضادهای داخلی قابل توجهی قرار گرفته و تغییرات چشمگیری را متحمل شده است. تقریباً همه رهبران مسیحی پیش از اواخر سده هفدهم، برده داری را، در محدودیت های ویژه کتاب مقدس، مطابق با الهیات مسیحی می شناختند. آیه کلیدی که برای توجیه بردگی استفاده شد پیدایش ۹:۲۵–۲۷ بود: «لعنت بر کنعان! او برای برادران خود پست ترین بردگان خواهد بود.» او همچنین گفت: «مبارک باد خداوند، خدای سام! برده سام.» که به این معنا تعبیر شد که آفریقایی ها از نسل حام هستند و با «نشان حام» ملعون ش
ده اند تا نوکران یافث (اروپایی ها) و سام (آسیایی ها) باشند. در سال ۱۴۵۲، پاپ نیکلاس پنجم، بردگی موروثی مسلمانان و مشرکان اسیر را تأسیس کرد و همه غیرمسیحیان را «دشمنان مسیح» می دانست. «"نفرین حام"» همراه با رساله پولس به افسسیان، VI، ۵–۷ به صاحبان برده آمریکایی کمک کرد تا باورهای خود را با برده داری متعادل کنند. آیات فراوان دیگری در عهد عتیق حامی برده داری وجود دارد که اغلب نقل شده است. عهد جدید نادیده گرفته شد، جز در یادآوری اینکه عیسی هرگز برده داری را محکوم نکرد و "نامه به فیلیمون" که در آن یک برده فراری به صاحبش بازگردانده شد. رادنی استارک در کتاب "برای جلال خدا: چگونه یکتاپرستی منجر به اصلاحات، علم، شکار جادوگران و پایان برده داری شد"، استدلال می کند، که مسیحیت به پایان بردگی در سراسر جهان کمک کرد، همان طور که لمین سنه در کتاب "لغو کنندگان خارج از کشور". این نویسندگان خاطرنشان می کنند که مسیحیان که بردگی را بر پایه باورهای دینی خود اشتباه می نگریستند، مخالفت با بردگی را رهبری کردند، و بسیاری از مبارزان اولیه برای مخالفت با برده داری به دلیل ایمان مسیحی خود و تمایل به تحقق دیدگاه خود مبنی بر اینکه همه مردم
در برابر خدا برابر هستند، هدایت می شدند. در اواخر سده هفدهم، آناباپتیست ها آغاز به انتقاد از برده داری کردند. انتقادات انجمن دوستان، منونیت ها و آمیش ها نیز به دنبال آن بود. ویلیام ویلبرفورس و جان وولمن در میان این طرفداران لغو برده داری مسیحی برجسته بودند. هریت بیچر استو کتاب معروف خود را با توجه به باورهای مسیحی خود در سال ۱۸۵۲ نوشت، "کلبه عمو تام". گروهی از کوئیکرها اولین سازمان لغو الغای انگلیسی را در سال ۱۷۸۳ تأسیس کردند و در همان سال طومار کویکرها این موضوع را به دولت ارائه کردند. کویکرها در طول عمر جنبش همچنان تأثیرگذار بودند و از بسیاری جهات راه را برای کمپین رهبری کردند. جان وسلی، بنیانگذار متدیسم، در آغاز لغو برده داری به عنوان یک جنبش مردمی نقش بنیادی داشت. بسیاری از مسیحیان امروزی در محکومیت بردگی به عنوان اشتباه و خلاف اراده خدا متحد هستند. تنها گروه های حاشیه ای مانند کو کلاکس کلن و دیگر گروه های نفرت به اصطلاح مسیحی در حاشیه نژادپرستانه جنبش های بازسازی مسیحی و هویت مسیحی از احیای برده داری حمایت می کنند. هواداران کامل بازسازی گرایی در میان مسیحیان محافظه کار کم و به حاشیه رانده شده اند. با ای
ن استثنائات، گروه های مذهبی مسیحی اکنون برده داری را محکوم می کنند و این عمل را با اصول اولیه مسیحی ناسازگار می دانند. علاوه بر کمک به الغا، بسیاری از مسیحیان تلاش های بیشتری برای برقراری برابری نژادی انجام دادند و به جنبش حقوق مدنی کمک کردند. مجله "آفریقایی آمریکایی ریویو" به نقش مهمی که احیای مسیحیت در کلیسای سیاه در جنبش حقوق مدنی ایفا کرد اشاره می کند. مارتین لوتر کینگ جونیور، وزیر باپتیست، رهبر جنبش حقوق مدنی آمریکا و رئیس کنفرانس رهبری مسیحیان جنوبی، یک سازمان حقوق مدنی مسیحی بود. مسیحیت و زنان. بسیاری از فمینیست ها مفاهیمی مانند خدای مرد، پیامبران مرد، و داستان های انسان محور در کتاب مقدس را به کمک به پدرسالاری متهم کرده اند. اگرچه بسیاری از زنان شاگرد و خدمتکار در نامه های پائولین ثبت شده است، اما مواردی وجود داشته است که در آن زنان مورد تحقیر قرار گرفته و به جایگاه درجه دوم وادار شده اند. به عنوان مثال، به زنان گفته می شود که در کلیساها سکوت کنند زیرا «حرف زن در کلیسا شرم آور است». حق رأی الیزابت کدی استانتون در "کتاب مقدس زن" گفت که «کتاب مقدس در آموزه های خود زنان را از پیدایش تا مکاشفه تنزل می دهد
.» الیزابت کلارک از نوشته های اولیه مسیحیت نویسندگانی مانند ترتولیان، آگوستین و جان کریسوستوم به عنوان نمونه ای از دیدگاه منفی نسبت به زنان استناد می کند که در سنت کلیسا تداوم یافته است. تا اواخر سده بیستم، تنها نام تعداد بسیار کمی از زنانی که در شکل گیری مسیحیت در سال های اولیه آن سهیم بودند، به طور گسترده شناخته شده بود: مریم، مادر عیسی. مریم مجدلیه، شاگرد عیسی و اولین شاهد رستاخیز. و مریم و مرثا، خواهرانی که از او در بیت عنی پذیرایی کردند. کارن لی کینگ، پژوهشگر دانشگاه هاروارد، می نویسد که بسیاری از زنانی که در شکل گیری مسیحیت در سال های اولیه آن مشارکت داشتند، در حال شناخته شدن هستند. علاوه بر این، او نتیجه می گیرد که برای سده ها در مسیحیت غربی، مریم مجدلیه به اشتباه به عنوان زن زناکار و فاحشه توبه کننده معرفی شده در معرفی شده است—ارتباطی که سنت فرض می کند اما در عهد جدید هیچ جا ادعا نشده است. به گفته کینگ، انجیل مریم نشان می دهد که او شخصیتی تأثیرگذار، شاگرد برجسته و رهبر یکی از جناح های جنبش اولیه مسیحیت بود که رهبری زنان را ترویج می کرد. کینگ ادعا می کند که هر فرقه ای در مسیحیت اولیه که از برجستگی زنان
در مسیحیت باستان حمایت می کردند، در نهایت بدعت اعلام شد و شواهدی از نقش های رهبری اولیه زنان پاک یا سرکوب شد. اولین استگ کلاسیک گرا و فرانک استگ پژوهشگر عهد جدید در کتاب مشترک خود، زن در دنیای عیسی، نگرش های بسیار نامطلوب نسبت به زنان را که در دنیایی که عیسی وارد آن شد، ثبت می کنند. آنها ادعا می کنند که هیچ نمونه ثبت شده ای وجود ندارد که عیسی یک زن را رسوا، تحقیر، سرزنش یا کلیشه کند. آنها رفتار و نگرش ثبت شده عیسی به زنان را به عنوان شاهدی بر این تفسیر می کنند که بنیانگذار مسیحیت با زنان با عزت و احترام رفتار می کرد. متکلمان مختلف به این نتیجه رسیده اند که نمونه های متعارف سیره عیسی برای استنباط نگرش او نسبت به زنان آموزنده است. به نظر می رسد که آنها به طور مکرر و پیوسته نشان می دهند که او چگونه زنان را آزاد و تأیید کرد. با این حال، استدلال می کند که پاسخ عیسی به مادرش در در طول ازدواج در قانا به منزله نقض آشکار فرمان احترام به پدر و مادر بود. مسیحیت و خشونت. بسیاری از منتقدان مسیحیت، کارهای خشونت آمیز ملل مسیحی را دلیلی برای تقبیح این دین ذکر کرده اند. آرتور سی کلارک، نویسنده داستان های علمی تخیلی، گفت که ن
می تواند مذاهب را ببخشد، زیرا آنها جنایات و جنگ ها را در طول زمان تأیید می کنند. ریچارد داوکینز در کتاب خود به نام «"توهم خدا"» نیز مورد مشابهی را بیان می کند. در کتاب ضد استدلالی "پندار داوکینز؟"، آلیستر مک گراث به داوکینز پاسخ می دهد و پیشنهاد می کند که عیسی به دور از تأیید «خصومت بیرون گروهی»، اخلاقیات «تأیید برون گروهی» را فرمان داد. مک گرات موافق است که نقد دین ضروری است، اما او می گوید که به نظر می رسد داوکینز از داشتن ابزارهای درونی اصلاح و تجدید نظر بی خبر است. در حالی که مسلماً ممکن است مسیحیان متهم به عدم رعایت معیارهای پذیرش عیسی باشند، این امر در قلب اخلاق مسیحی نهفته است. صلح، شفقت و بخشش خطاهای انجام شده توسط دیگران از عناصر کلیدی آموزش مسیحی است. با این حال، مسیحیان از زمان پدران کلیسا با این پرسش که چه زمانی استفاده از زور موجه است، مبارزه کرده اند. این گونه بحث ها به مفاهیمی مانند نظریه جنگ مشروع منجر شده است. در طول تاریخ، عبارات کتاب مقدس برای توجیه استفاده از زور علیه بدعت گذاران، گناهکاران و دشمنان خارجی استفاده شده است. هیتمن و هاگان تفتیش عقاید، جنگ های صلیبی، جنگ های مذهبی و یهودستیزی
را «از بدنام ترین نمونه های خشونت مسیحی» می دانند. جی. دنی ویور به این فهرست می افزاید: «پاپ های جنگجو، حمایت از مجازات اعدام، تنبیه بدنی به بهانه «عصا را رها کن و کودک را غارت کن»، توجیه بردگی، استعمار جهانی به نام گرویدن به مسیحیت. خشونت سیستماتیک زنان در معرض مردان». ویور تعریف گسترده تری از خشونت را به کار می برد که معنای واژه را برای پوشش «آسیب» گسترش می دهد، نه فقط خشونت فیزیکی فی نفسه؛ بنابراین، طبق تعریف او، خشونت مسیحی شامل «اشکال خشونت سیستماتیک مانند فقر، نژادپرستی و تبعیض جنسی» است. مسیحیان نیز علیه کسانی که بدعت گذار و کافر می دانند دست به خشونت زده اند. در "نامه ای به ملت مسیحی"، منتقد دین سم هریس می نویسد که «... ایمان حداقل از دو طریق الهام بخش خشونت می شود. اول، مردم اغلب انسان های دیگر را می کشند زیرا باور دارند آفریننده جهان از آنها می خواهد که این کار را انجام دهند… دوم، تعداد بسیار بیشتری از مردم به دلیل اینکه جامعه اخلاقی خود را بر پایه وابستگی مذهبی خود تعریف می کنند، با یکدیگر درگیر می شوند.» الهی دانان مسیحی به یک الزام اعتقادی و تاریخی قوی علیه خشونت که در مسیحیت وجود دارد، اشاره می
کنند، به ویژه موعظه عیسی در کوه، که خشونت پرهیز از خشونت و عشق به دشمنان را آموزش می داد. ویور می گوید که صلح جویی عیسی «در دکترین جنگ موجه حفظ شد که اعلام می کند هر جنگی گناه است حتی زمانی که گهگاه به عنوان یک شر ضروری اعلام شود، و همچنین در ممنوعیت جنگ توسط رهبانان و روحانیون و همچنین حفظ شد. در سنت پایدار صلح جویی مسیحی». برخی دیگر به سخنان و کارهای عیسی اشاره می کنند که با این توصیف نمی گنجد: عدم سرزنش سربازی که از عیسی می خواهد خدمتکار خود را شفا دهد، واژگونی میزها و تعقیب صرافان از معبد با طنابی در دست، و از طریق رسولان خود، یک سنتوریون رومی را تعمید می دهد که هرگز از او خواسته نمی شود که اسلحه خود را رها کند. از دید تاریخی، ممنوعیت های جنگ توسط رهبانان و روحانیون اغلب کنار گذاشته شده است. مفهوم رهبانیت نظامی در سده دوازدهم ظهور کرد، تا حد زیادی به دلیل حمایت از برنارد کلروو. برنارد—و هنگامی که پاپ این ایده را تأیید کرد، کل کلیسای کاتولیک - باور داشتند که روش های موجود مسیحی برای خدمت به اهداف کلیسا در جنگ ناکافی است و گروهی از راهبان جنگجوی فداکار می توانند با انجام جنگ به شایستگی معنوی دست یابند. از ب
ا وجود آن. در این دیدگاه، جنگ با بدعت گذاران، ابزاری برای جنگ عادلانه است که خارج از مرزهای جنگ مشروع است. برای مثال، شوالیه های تتونیک، که مورد تأیید پاپ قرار گرفت، در طول جنگ های صلیبی شمالی از قتل عام و خشونت مکرر برای تغییر اجباری دین استفاده کرد. مسیحیت و علم. در طول سده نوزدهم، یک مدل تفسیری از رابطه دین و علم که امروزه به عنوان نظریه تضاد شناخته می شود، توسعه یافت که بر پایه آن، تعامل میان دین و علم تقریباً به ناگزیر به خصومت و تعارض منجر می شود. یک مثال رایج این تصور نادرست بود که مردم از سده های میانی باورمند بودند که زمین مسطح است و تنها علم رها از تعصبات مذهبی، کروی بودن آن را نشان داده است. این پایان نامه در اواخر سده ۱۹ و اوایل سده ۲۰ یک رویکرد تاریخ نگاری رایج بود، اما بیشتر مورخان معاصر علم اکنون آن را رد می کنند. مفهوم جنگ میان علم و دین در تاریخ نگاری علم در اواخر سده نوزدهم و اوایل سده بیستم رایج بود. بیشتر مورخان علم امروزی باورمندند که تز تعارض با پژوهش های تاریخی بعدی جایگزین شده است. چارچوب بندی رابطه میان مسیحیت و علم به عنوان رابطه ای غالباً منازعه هنوز در فرهنگ عامه رایج است. کارل ساگ
ان، اخترشناس، اختلاف میان منظومه های نجومی بطلمیوس (که فکر می کرد خورشید و سیارات به دور زمین می چرخند) و کوپرنیک (که فکر می کرد زمین و سیارات به دور خورشید می چرخند) را ذکر کرد. او در ' می گوید که باور بطلمیوس «در دوران تاریکی توسط کلیسا حمایت می شد… [این] به طور مؤثری از پیشرفت ستاره شناسی به مدت ۱۵۰۰ سال جلوگیری کرد.» تد پیترز تد پیترز در دانشنامه دین می نویسد که اگرچه حقیقتی در این داستان وجود دارد، اما اغراق آمیز شده و «اسطوره ای مدرن که توسط کسانی که مایل به دیدن جنگ میان علم و دین هستند که گفته می شود توسط یک مرجع کلیسایی آتاویستی و جزم گرا مورد آزار و اذیت قرار گرفته اند، تداوم یافته است.» در سال ۱۹۹۲، به نظر می رسد که کلیسای کاتولیک از گالیله حمایت می کند، نظرات زیادی را در رسانه ها به خود جلب کرد. اخلاق. فیلسوف فریدریش نیچه از منتقدان برجسته اخلاق مسیحیت بود. عیسی. عیسی شخصیت اصلی مسیحیت است. از زمانی که گفته می شود او در آن زندگی می کرده است، تعدادی از افراد مشهور از عیسی انتقاد کرده اند. موضوعات مورد انتقاد شامل اخلاق زندگی عیسی، هم در زندگی عمومی و هم در زندگی خصوصی او، مانند سلامت روان عیسی، اخل
اق آموزه های او و غیره است. منتقدان اولیه عیسی و مسیحیت شامل کلسوس در سده دوم و پورفیری در سده سوم بودند. در سده نوزدهم، فردریش نیچه به شدت از عیسی انتقاد کرد، زیرا او آموزه های او را در برخورد با موضوعاتی مانند تمایلات جنسی «ضد طبیعت» می دانست. از منتقدان برجسته معاصر عیسی می توان به آین رند، هکتور آوالوس، سیتا رام گوئل، کریستوفر هیچنز، برتراند راسل و دینندا سرسوتی اشاره کرد. اخلاق در کتاب مقدس. اخلاق کتاب مقدس توسط برخی مورد انتقاد قرار گرفته است که برخی از آموزه های آن را غیراخلاقی می دانند. برده داری، نسل کشی، مافوق گرایی، مجازات اعدام، خشونت، پدرسالاری، عدم تحمل جنسی، استعمار، و مشکل شر و خدای خوب، نمونه هایی از نقد اخلاق در کتاب مقدس هستند. اخلاق در کتاب مقدس مورد انتقاد قرار گرفته است، مانند قسمت هایی از عهد عتیق که در آن خداوند به بنی اسرائیل دستور می دهد که علیه مردم دشمن نسل کشی کنند، و فرمان او مبنی بر اینکه هیچ کس در میان همان مردمان دشمن نباید در امان بماند. وجود شر به عنوان شاهدی بر عدم وجود موجود قادر مطلق و همه چیزخواه استدلال شده است، با این حال خداباوری شکاک نشان می دهد که انسان ها درک درستی
از تصویر بزرگ برای ارزیابی کافی ندارند. با این حال، استدلال مخالف استفان مایتزن نشان می دهد که تناقض اخلاقی در کتاب مقدس که توسط اکثر مسیحیان یا یهودیان امروزی دنبال نمی شود، مانند اعدام همجنس گرایان، ناسزاگویان، کودکان نافرمان، یا مجازات برای مخلوط کردن پارچه کتان و پارچه، در نهایت استدلال خداباوری شکاکانه را تضعیف می کند. اخلاق مسیحی نیز به دلیل پرورش نابردباری (مانند دیدگاه های یهودی ستیزانه)، و داشتن ماهیت سرکوبگر مورد انتقاد قرار گرفته است. انتقاد نیز متوجه تهدید جهنم بوده است. مسیحیت و سیاست. برخی از چپ ها و آزادی خواهان، از جمله مسیحیان که راست مسیحی را انکار می کنند، از اصطلاح فاشیسم مسیحی یا کریستوفاشیسم برای توصیف آنچه برخی به عنوان یک نومحافظه کار پیش فاشیست یا ملی گرایی دینی و احتمالاً تئوکراتیک در ایالات متحده می دانند، استفاده می کنند. کشیش ریچ لانگ از کلیسای متدیست ترینیتی یونایتد سیاتل خطبه ای ایراد کرد که آن را «جرج بوش و ظهور فاشیسم مسیحی» خواند و در آن گفت: «من می خواهم ایدئولوژی فاشیسم مسیحی را که بوش بیان می کند. شکلی از مسیحیت است که آینه مخالف آنچه عیسی تجسم کرده است.» راست مسیحی. مسیح
یان محافظه کار اغلب توسط اومانیست های سکولار و مسیحیان مترقی متهم به عدم تحمل می شوند که ادعا می کنند با علمی مخالفت می کنند که به نظر می رسد با تفسیر کتاب مقدس آنها (آفرینش گرایی، استفاده از پیشگیری از بارداری، انکار تغییرات آب و هوا، سقط جنین، پژوهش در مورد سلول های بنیادی جنینی و غیره) در تناقض است) لیبرال دموکراسی (جدایی کلیسا از دولت) و سیاست های اجتماعی مترقی (حقوق افراد با نژادها و مذاهب دیگر، زنان و افراد با گرایش های جنسی متفاوت). ایالات متحده. نظرسنجی گالوپ نشان می دهد که در داخل ایالات متحده، اعتماد به مذهب سازمان یافته از دهه ۱۹۷۰ کاهش یافته است. فیل زاکرمن، استاد جامعه شناسی، استدلال می کند که مبارزات سیاسی علیه ازدواج همجنس گرایان در کلیساها «بسیاری از مردم را از مسیحیت دور می کند» و عامل کاهش تعداد مسیحیان در ایالات متحده است. دیوید کینامن، رئیس مؤسسه بارنا، و گیب لیون از پروژه فرمی، مطالعه ای دربارهٔ نگرش آمریکایی های ۱۶ تا ۲۹ ساله نسبت به مسیحیت منتشر کردند. آنها دریافتند که حدود ۳۸ درصد از همه کسانی که به طور منظم به کلیسا می رفتند، برداشت های منفی از مسیحیت، به ویژه مسیحیت انجیلی داشتند، که
آن را با فعالیت های سیاسی محافظه کار، ریاکاری، همجنس گراهراسی، اقتدارگرایی، و قضاوت گرایی مرتبط می دانستند. حدود ۱۷ درصد درک «بسیار بد» از مسیحیت داشتند. نقش زنان. سه دیدگاه عمده در مسیحیت مدرن در مورد نقش زنان وجود دارد. آنها به ترتیب به عنوان فمینیسم مسیحی، برابری طلبی مسیحی و مکمل گرایی شناخته می شوند. برخی از مسیحیان استدلال می کنند که باور به مرد بودن خدا بر پایه جنسیت نیست، در عوض، آنها استدلال می کنند که باور به مرد بودن خدا مبتنی بر سنتی است که در جامعه پدرسالار غالب آن زمان وجود داشت که در آن مردان به عنوان یک مرد عمل می کردند. رهبران و مراقبان خانواده هایشان. بنابراین، تصور اینکه خدا «پدر» است، با توجه به رابطه او با مسیحیان «فرزندانش» است. اکثر مسیحیان اصلی ادعا می کنند که آموزه تثلیث متضمن این است که خدا باید به جای مادر، پدر خوانده شود، همان طور که عیسی یک مرد بود تا یک زن. عیسی به پیروانش می گوید که خدا را پدر خطاب کنند. او به شاگردانش می گوید که همان طور که پدر آسمانی آنها مهربان است، مهربان باشند. او به شاگردانش می گوید که همان طور که پدر آسمانی آنها مهربان است، مهربان باشند و روح پدرشان در م
واقع جفا از طریق آنها صحبت خواهد کرد. در روز یکشنبه عید پاک، او به مریم مجدلیه دستور می دهد تا به شاگردان دیگر بگوید: «من نزد پدر خود و پدر شما می روم…» مارک بروملی اشاره می کند که پشت زبان عهد جدید پذیرش و بازآفرینی الهی این ایده نهفته است که خدا پدر ما است زیرا او «منبع» یا «منشأ» زندگی جدید ما در مسیح است. او ما را از طریق مسیح نجات داده و ما را در روح تقدیس کرده است. بروملی ادعا می کند که این به وضوح بیش از یک استعاره است. قیاس با پدری زمینی آشکار است. خدا برای پیروان مسیح صرفاً مانند پدر نیست. او واقعاً پدر آنهاست. در میان مسیحیانی که به این باور پایبند هستند، این حس متمایز وجود دارد که رفتار عیسی با زنان باید متضمن برابری آنها در رهبری و نقش های زناشویی باشد، همان طور که جنسیت مرد معین عیسی باید متضمن نام پدر برای خدا باشد. آنها به جای توصیف نامگذاری جایگزین به عنوان ضدفمینیسم، آن را غیر ضروری و بدون پشتوانه کلماتی که در کتاب مقدس یافت می شود توصیف می کنند. در سال ۲۰۰۰، کنوانسیون باپتیست جنوبی به تجدید نظر در «ایمان و پیام باپتیست» (بیانیه ایمان) رأی داد. مخالفت با زنان به عنوان کشیش در حالی که این تصمی
م الزام آور نیست و زنان را از خدمت به عنوان کشیش بازنمی دارد، خود تجدید نظر توسط برخی از داخل کنوانسیون مورد انتقاد قرار گرفته است. در همان سند، کنوانسیون باپتیست جنوبی موضعی قوی در مورد دیدگاه تبعی از زن در ازدواج اتخاذ کرد: «زن باید خود را با بزرگواری تسلیم رهبری خدمتگزار شوهرش کند. او مسئولیت خدادادی دارد که به شوهرش احترام بگذارد و به عنوان یاور او در اداره خانواده و پرورش نسل بعدی خدمت کند.» (تأکید اضافه شده است) کلیسای ارتدکس شرقی اجازه انتصاب روحانیون زن را نمی دهد. از سوی دیگر، کلیسای کاتولیک کلدانی همچنان تعداد زیادی از شماس ها را حفظ می کند که در طول مراسم عشای ربانی در کنار شماها مرد خدمت می کنند. در برخی از کلیساهای انجیلی، کشیش، شماس یا بزرگان کلیسا برای زنان ممنوع است. در تأیید چنین ممنوعیت هایی، اغلب به آیه استناد می شود: اما من اجازه نمی دهم که یک زن به او آموزش دهد و نه اختیار مرد را غصب کند، بلکه در سکوت باشد. ریشه ها. برخی استدلال کرده اند که مسیحیت بر پایه یک عیسی تاریخی بنا نشده است، در عوض، آنها استدلال کرده اند که مسیحیت بر پایه یک آفرینش اسطوره ای بنا شده است. این دیدگاه پیشنهاد می کند
که ایده عیسی تجلی یهودیان فرقه های اسرارآمیز هلنیستی بود که ماهیت غیرتاریخی خدای خود را تصدیق می کردند و از آن به عنوان وسیله آموزشی استفاده می کردند. با این حال، این موضع که عیسی یک شخصیت تاریخی نبود، اساساً در میان پژوهشگران کتاب مقدس و مورخان کلاسیک بدون حمایت است. الهی دانان و پژوهشگران کتاب مقدس مانند جیمز اچ. چارلزورث نسبت به استفاده از شباهت با خدایان زندگی-مرگ-تولد مجدد در ادیان اسرارآمیز گسترده رایج در فرهنگ هلنیستی هشدار می دهند تا به این نتیجه برسند که عیسی یک شخصیت کاملاً افسانه ای است. چارلزورث استدلال می کند که «احمقانه خواهد بود که به تقویت این توهم ادامه دهیم که انجیل ها صرفاً داستان های تخیلی مانند افسانه های هرکول و اسکلپیوس هستند. الهیات در عهد جدید بر پایه تفاسیر وقایع تاریخی واقعی است.»
نوداری مایسورادزه (؛ زادهٔ ) اسکیت باز نمایشی اهل روسیه است.
پیش کمان () اصطلاحی در زمین ساخت صفحه ای است و به منطقه ای میان یک درازگودال اقیانوسی (که منطقه فرورانش نیز نامیده می شود) و کمان آتشفشانی مرتبط با آن اشاره دارد. مناطق پیش کمانی در امتداد مرزهای همگرا وجود دارند و مانند نام خود، «در مقابل» کمان های آتشفشانی که ویژگی مشخص حاشیه های صفحه های همگرا هستند، تشکیل می شوند. منطقه پشت کمانی نیز به منطقه پشت کمان آتشفشانی گفته می شود.
بار مرموز سانگاب () یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۲۰ با بازی هوانگ جونگ-ایوم، یوک سونگ-جه و چوی وون-یونگ است و برپایهٔ وب تون داوم با همین نام اثر به هه سو ساخته شده است. این مجموعه از ۲۰ مه تا ۲۵ ژوئن ۲۰۲۰، روزهای چهارشنبه و پنجشنبه از جی تی بی سی پخش شد.
منطقه پشت کمانی () به محدوده پشت یک کمان آتشفشانی گفته می شود. در کمان های آتشفشانی جزیره ای، منطقه پشت کمانی شامل حوضه های پشت کمانی پوسته اقیانوسی به همراه ژرفای مغاکی است که ممکن است با کمان های باقیمانده، مانند کمان های جزیره ای از هم جدا شوند. منطقه پشت کمانی در کمان های قاره ای بخشی از سکوی قاره ای یا خشکی (زیرهوایی) است یا حوضه های دریایی کم عمق را تشکیل می دهد.
مناظره سقط جنین مناقشه ای دیرینه و در جریان است که جنبه های اخلاقی، قانونی، پزشکی، و مذهبی سقط جنین عامدانه را در بر می گیرد. در کشورهای انگلیسی زبان، این مناظره پیرامون دو جنبش که خود را «طرفدار انتخاب» و «طرفدار زندگی» می نامند، قطبی سازی می شود. "طرفدار انتخاب" بر حقّ یک زن در خودمختاری بدنی تأکید می کند، در حالی که موضع "طرفدار زندگی" استدلال می کند که یک جنین -فارغ از ارادهٔ مادرش- انسانی سزاوار حمایت قانونی است. رسانه های جریان اصلی این دو اصطلاح را جهت دار می دانند، و به طور کلّی اصطلاحاتی همچون «حقوق سقط جنین» یا «ضد سقط جنین» ترجیح داده می شود. هریک از این دو جنبش در پی تأثیرگذاری بر افکار عمومی و کسب حمایت قانونی از موضع خود بوده اند، که به نتایج متفاوتی انجامیده است. بسیاری از کسانی که یک موضع را برمی گزینند، استدلال می کنند که سقط جنین اساساً یک مسئلهٔ اخلاقی مرتبط با آغاز تشخّص یک انسان، حقوق جنین، و تمامیت جسمانی است. این مناظره در برخی کشورها به یک موضوع سیاسی و حقوقی تبدیل شده است؛ پویش گرانِ ضدّ سقط در پی وضع، حفظ، و گسترش قوانین ضد سقط جنین هستند، در حالی که مبارزان حقوق سقط خواستار لغو یا ت