Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پیروزی ۲–۰ مراکش همراه بود. مرابط در جام ملت های آفریقا زنان ۲۰۲۲ که به میزبانی مراکش برگزار شد، به تیم ملی کشورش دعوت شد و در ۱۳ ژوئیه ۲۰۲۲، گل پیروزی بخش تیمش را در دیدار مرحلهٔ یک چهارم نهایی برابر بوتسوانا به ثمر رساند. این گل تاریخی باعث شد تا مراکش برای نخستین بار در تاریخ به جام جهانی فوتبال زنان (نسخهٔ ۲۰۲۳) صعود کند. دومین گل ملی یاسمین مرابط در رقابت های جام زنان ترکیه ۲۰۲۳ و در دیدار برابر اسلواکی به ثمر رسید که با پیروزی ۳–۰ مراکش همراه بود. او نه تنها از نظر فنی، بلکه به لحاظ رهبری، تأثیر مثبتی بر تیم ملی مراکش گذاشت و الهام بخش نسل جدیدی از فوتبالیست های زن مراکشی شد. مرابط با بهره گیری از تجربهٔ بازی در اروپا، نظم تاکتیکی، و اشتیاق فراوان، نقش پررنگی در ارتقای جایگاه فوتبال زنان در مراکش ایفا کرد. افتخارات. اسپانیا مراکش لوانته لاس پلاناس
جولیا میشل سرانو (زادهٔ ۱۹۶۷) نویسنده، موسیقی دان، اجراکنندهٔ گفتار هنری، فعال ترنس جنسیتی و دوجنس گرا، و زیست شناس آمریکایی است. او به واسطهٔ کتاب های زن گرایی ترنس خود مانند "دختر شلاق خور" (۲۰۰۷)، "طردشده" (۲۰۱۳) و "صراحت" (۲۰۱۶) شناخته می شود. او همچنین سخنرانی عمومی است که در دانشگاه ها و همایش های بسیاری سخن گفته است. نوشته هایش به طور مکرر در مجلات عجیب گرایی، فمینیستی و فرهنگ عامه منتشر می شوند. زندگی. سرانو که هنگام تولد مذکر تعیین جنسیت شده بود، اظهار کرده است که نخستین بار در اواخر دههٔ ۱۹۷۰، زمانی که ۱۱ سال داشت، آگاهانه در خود تمایل به زن بودن را تشخیص داد. چند سال بعد، او شروع به لباس پوشیدن با جنسیت مخالف کرد. در ابتدا این کار را به طور پنهانی انجام می داد، اما در نهایت آشکارا خود را به عنوان یک «مرد با پوشش متقابل» معرفی کرد. سرانو نخستین بار در سال ۱۹۹۴، زمانی که در کانزاس زندگی می کرد، در یک گروه پشتیبانی برای افراد دارای پوشش متقابل شرکت کرد. مدتی بعد، سرانو به منطقه خلیج سان فرانسیسکو نقل مکان کرد، جایی که در سال ۱۹۹۸ با همسرش، دَنی، آشنا شد. در این زمان، سرانو خود را نه تنها دارای پوشش مت
قابل بلکه ترنس جنسیتی و دوجنس گرا نیز می دانست. او در سال ۲۰۰۱ روند گذار پزشکی را آغاز کرد و به عنوان یک زن ترنس معرفی شد. حرفه. سرانو دکترای تخصصی خود را در رشته های زیست شیمی و بیوفیزیک مولکولی از دانشگاه کلمبیا دریافت کرد. او به مدت ۱۷ سال در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی در زمینه های ژنتیک، زیست شناسی تکوینی و زیست شناسی فرگشتی پژوهش کرد. سرانو نویسندهٔ کتاب «"دختر شلاق خور: زنی تراجنسیتی دربارهٔ تبعیض جنسیتی و قربانی سازی زنانگی»" است. دومین کتاب او با عنوان «"طردشدگان: فراگیرتر کردن جنبش های فمینیستی و دگرباشانه»" در ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۳ توسط نشر سیل منتشر شد. این کتاب توسط خوانندگان نشریه ام اس به عنوان شانزدهمین کتاب غیرداستانی برتر تمام دوران انتخاب شد. سومین کتاب او با عنوان "رک گو: یک دهه کنشگری تراجنسیتی و فمینیسم ترنس"، توسط خودش و تحت برند انتشاراتی سیویچ هیتر پرس منتشر شد، که آن را همراه با سیویچ هیتر رکوردز تأسیس کرده بود. کتاب "رک گو" در سال ۲۰۱۷ نامزد جایزه لامبدا شد. کتاب سال ۲۰۲۰ او با عنوان "۹۹ اریک: یک شبه داستان از کت کاتکلیسم" که آن هم توسط سیویچ هیتر منتشر شده است، برندهٔ جایزه ادبیات نخستین اد
موند وایت از سوی مثلث نشر در سال ۲۰۲۱ شد، و همچنین در همان سال، مدال نقره ای جایزه جوایز کتاب ناشر مستقل در ردهٔ داستان دگرباشانه را از آن خود کرد. آثار او در مجله های دگرباشانه، فمینیستی و فرهنگ عامه منتشر شده است، از جمله در نشریاتی چون بیتچ، کلامور، کیچن سینک، لیپ، میک/شیفت و تراجنسیتی تِیپِستری. بخش هایی از نوشته های او همچنین در مجلهٔ بلیور، روزنامهٔ سان فرانسیسکو کرانیکل و رادیوی ملی عمومی منتشر شده اند. سرانو دربارهٔ مسائل مربوط به تراجنسیتی ها و زنان تراجنسیتی در دانشگاه های بسیاری سخنرانی کرده است؛ اغلب در کنفرانس هایی با موضوعات دگرباشی، فمینیسم، روان شناسی و فلسفه. او در سال ۲۰۲۳، سخنرانی اصلی همایش پیشبرد تاریخ ترنس در دانشگاه ویکتوریا را ایراد کرد. نوشته های او همچنین در مواد آموزشی رشتهٔ مطالعات جنسیت در سراسر ایالات متحده مورد استفاده قرار گرفته اند. سرانو یک شاعر اجراگر است و اجراهای "اسپکن ورد" در دانشگاه ها و رویدادهایی همچون جشنواره ملی هنرهای دگرباشانه، صحنه های رژه افتخار سان فرانسیسکو برای دایک مارچ و مارش تراجنسیتی، لیدی فست، اوت کری!، فمه ۲۰۰۶ و نمایش "واژنامونولوگ ها" داشته است. او از
سال ۱۹۹۷ تا اوایل دههٔ ۲۰۰۰، نوازندهٔ گیتار و خوانندهٔ گروه بایت سایز بود و آثار موسیقی انفرادی نیز منتشر کرده است. سرانو مجموعه اجرایی ای به نام "جندراندر" را سازمان دهی و میزبانی می کند که آثار هنرمندان تراجنسیتی، میان جنسی و جنسیت نامعین و حامیانشان را ارائه می دهد و تاکنون ۲۰ اجرا داشته است. او همچنین برای برنامه ریزی رویداد "مسئله آلت: زنان ترنس و میان جنسی دیدگاه های خود را بیان می کنند"، که بخشی از جشنواره ملی هنرهای دگرباشانه در سال ۲۰۰۷ بود، بورسیه دریافت کرد. او در وب سایت "مدیوم" مقاله هایی دربارهٔ عدالت اجتماعی می نویسد که موضوعاتی مانند هویت تراجنسیتی، دیده شدن افراد دگرباش و سیاست های هویتی را پوشش می دهند. زندگی شخصی. سرانو در اوکلند، کالیفرنیا زندگی می کند.
هلن آدل استافورد (۹ اوت ۱۹۲۲، فیلادلفیا – ۱۲ اوت ۲۰۱۱، پورتلند، اورگن) فیزیولوژیست گیاهی و فیتوشیمی دان آمریکایی بود. او از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۷۸ رئیس انجمن فیتوشیمی آمریکای شمالی بود. زندگی نامه. هلن اِی. استافورد در مدارس کوئیکر در فیلادلفیا تحصیل کرد. او زمانی که از باغ پدرش مراقبت می کرد، به گیاه شناسی علاقه مند شد. او در کالج ولزلی دوره کارشناسی خود را آغاز کرد و در سال ۱۹۴۴ با مدرک لیسانس در گیاه شناسی فارغ التحصیل شد. در سال تحصیلی ۱۹۴۵–۱۹۴۶، به عنوان دستیار پژوهشی در دانشگاه کرنل، با کشت های ارکیده زیر نظر لوئیس نادسون کار کرد. در سال ۱۹۴۶، به کالج کانکتیکات برای زنان منتقل شد. در آنجا با یک دستیاری دوساله زیر نظر ریچارد اچ. گودوین پشتیبانی می شد و با مدرک فوق لیسانس در گیاه شناسی فارغ التحصیل شد. پژوهش پایان نامه او دربارهٔ نشاءهای علف تیموتی در سال ۱۹۴۸ در "امریکن ژورنال اف بوتانی" منتشر شد. استافورد و گودوین تا سال ها پس از فارغ التحصیلی با یکدیگر در ارتباط بودند. از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۱، استافورد دانشجوی دکترای گیاه شناسی در دانشگاه پنسیلوانیا بود و زیر نظر دیوید آر. گادارد مدرک دکترای تخصصی دریافت کرد. با
این حال، به دلیل تبعیض نهادی، به او اجازه داده نشد به دانشجویان مرد تدریس کند. پایان نامه دکترای استافورد پژوهشی پیشگامانه دربارهٔ جایگاه درون سلولی آنزیم های گیاهی با بهره گیری از سانتریفیوژ تفکیکی در هموژنات های بدون سلول بود. از ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۴، او به عنوان فوق دکترا در دانشگاه شیکاگو فعالیت کرد. در آنجا زیر نظر برگیت وِنِسلند روی «NAD+/NADP+ وابسته به دهیدروژنازهای فعال بر اسیدهای هیدروکسی در گیاهان» پژوهش کرد. در سال ۱۹۵۴، مقاله مروری «"Location of enzymes in the cells of higher plants»" به قلم مشترک استافورد و گادارد در نشریه "مرور سالانه فیزیولوژی گیاهی" منتشر شد. این مقاله مروری جایگاه استافورد را به عنوان یکی از متخصصان برجسته این حوزه تثبیت کرد. پژوهش های برجسته منتشرشده استافورد و تدریسش در دانشگاه شیکاگو، لوییس کلاین هولتز (۱۹۱۰–۲۰۰۱) در کالج رید را تحت تأثیر قرار داد و او را برای پیوستن به گروه زیست شناسی آن کالج دعوت کرد. زمانی که استافورد در سال ۱۹۵۴ وارد کالج رید شد، نخستین زنی بود که به هیئت علمی در بخش ریاضیات و علوم طبیعی پیوست. او در گروه زیست شناسی کالج رید از ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۹ استادیار، از ۱۹۵۹
تا ۱۹۶۵ دانشیار، و از ۱۹۶۵ تا ۱۹۸۷ استاد تمام بود تا اینکه در مقام استاد ممتاز بازنشسته شد. او در سال تحصیلی ۱۹۵۸–۱۹۵۹ با بهره گیری از بورسیه گوگنهایم، مرخصی دانشگاهی خود را در دانشگاه هاروارد گذراند. استافورد نخستین استاد کالج رید بود که بورسیه گوگنهایم را دریافت کرد. او سال های فرصت مطالعاتی خود را در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس، دانشگاه ییل و مرکز تحصیلات تکمیلی اورگن گذراند. در مرکز تحصیلات تکمیلی اورگن، با تسای-یینگ چنگ همکاری داشت (او نخستین زنی بود که با مدرک دکترای تخصصی از دانشگاه پرینستون فارغ التحصیل شد). استفورد نویسنده یا هم نویسندهٔ بیش از ۷۰ مقالهٔ علمی بود. او یکی از مراجع برجسته در زمینهٔ "فیتوشیمی" و "فیزیولوژی گیاهی" ترکیبات "فلاونوئیدی" به شمار می رفت. کتاب او در سال ۱۹۹۰ با عنوان «متابولیسم فلاونوئیدها» برای سالیان طولانی به عنوان یک منبع معتبر شناخته می شد. هلن استفورد از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۹۲ عضو هیئت تحریریهٔ نشریهٔ "فیزیولوژی گیاهان" بود. از ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۳ نیز سردبیر مجموعه کتاب های «"Recent Advances in Phytochemistry»" بود که توسط پلنوم پرس منتشر می شد. این مجموعه برای بیش از سه دهه ادامه
داشت و به ارائهٔ پژوهش های فیتوشیمی، به ویژه دربارهٔ فرآورده های بیوشیمیایی طبیعی تولیدشده در گیاهان، می پرداخت. در سال ۱۹۹۶، انجمن فیزیولوژیست های گیاه آمریکا (که در سال ۲۰۰۱ به انجمن زیست شناسان گیاه آمریکا تغییر نام داد) جایزهٔ عضویت مادام العمر «چارلز رید بارنز» را به او اعطا کرد. او نخستین زنی بود که این جایزه را دریافت کرد. در طول دوران فعالیت حرفه ای خود، او آموزگاری برجسته و الگوی الهام بخشی برای زنان دانشمند بود. استفورد پس از مدتی مبارزه با بیماری آلزایمر درگذشت. پیش از او، پدر و مادرش، برادر و خواهرش درگذشته بودند و یک خواهرزاده از او به جا مانده است. او در وصیت نامه اش، بورسیهٔ «مورتون او. استفورد جونیور» را در کالج رید به یادبود برادرش تأسیس کرد؛ برادری که در جریان جنگ جهانی دوم کشته شد. گروهبان کارکن نیروی هوایی ارتش ایالات متحده «مورتون اوگدن استفورد جونیور» (۱۹۱۹–۱۹۴۳) تیرانداز هوایی بود که در جریان نبرد، هواپیمایش در رومانی سرنگون شد. خاکستر هلن استفورد در «درهٔ کالج رید» پراکنده شد، حوضه ای زهکشی به مساحت ۲۸ جریب (۱۱٫۳ هکتار) که دو پل پیاده رو و یک پل زمینی آن را در بر می گیرد.
مارین سوئر (۱۹۷۲–۲۰۱۶) یک داروشناس و استاد در دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو بود که به خاطر تحقیقاتش در زمینه بیوسنتز هورمون استروئیدی و تعهدش به افزایش تنوع در علم شناخته می شد. بیشتر تحقیقات او پیرامون سیتوکروم پی ۴۵۰، یک خانواده از آنزیم ها که در تبدیل کلسترول به هورمون استروئیدی نقش دارند، متمرکز بود. او به طور ناگهانی در ۴۳ سالگی بر اثر آمبولی ریه در تاریخ ۲۸ ژانویه ۲۰۱۶ در هنگام سفر از فرودگاه دیترویت درگذشت. زندگی اولیه و تحصیلات. سوئر در ۲۸ اکتبر ۱۹۷۲ در سنت توماس، جزایر ویرجین به دنیا آمد. او در سنت جان، جزایر ویرجین بزرگ شد. در سال ۱۹۹۳، او مدرک کارشناسی در بیوشیمی از کالج اسپلمن دریافت کرد، جایی که در تحقیقات به عنوان یک دانشجوی برنامه دسترسی اقلیت ها به مشاغل تحقیقاتی (MARC) شرکت کرده بود. او سپس دکترای خود را در داروشناسی از دانشگاه اموری دریافت کرد و در زمینه تنظیم بیان و فعالیت سیتوکروم P450 در کبد و کلیه ها در آزمایشگاه ادوارد مورگان تحقیق کرد. این تحقیق با حمایت یک فلوشیپ پیش دکترا از مؤسسه پزشکی هاوارد هیوز انجام شد. سپس برای ادامه آموزش به عنوان پژوهشگر پسادکترا به دانشگاه وندربیلت پیوست و در آ
زمایشگاه مایکل ر. واترمن تنظیم ترانسکریپسیونی آنزیم های P450 را مورد مطالعه قرار داد و این کار با حمایت بورسیه پسادکترا از UNCF انجام شد. حرفه. سوئر در سال ۲۰۰۲ به هیئت علمی مؤسسه فناوری جورجیا پیوست، جایی که به مطالعه چگونگی تنظیم تولید هورمون های استروئیدی توسط آنزیم های سیتوکروم P450 پرداخت. او در سال ۲۰۰۸ به درجه استادی ارتقا یافت و در سال ۲۰۰۹ به دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو (UCSD) منتقل شد، جایی که در سال ۲۰۱۵ به درجه استاد تمام رسید. علاوه بر تدریس داروشناسی، او آزمایشگاهی در مدرسه داروسازی اسکگس راه اندازی کرد و به تحقیق در مورد چگونگی تنظیم متابولیسم لیپیدها و تأثیر آن ها بر سلول ها پرداخت. او کشف کرد که گیرنده های هسته ای هدف نوعی از لیپیدها به نام اسفینگولیپید هستند و برخی اسفینگولیپیدها و فسفولیپیدها می توانند به عنوان لیگاندهای درونی (طبیعی) برای یک تنظیم کننده مهم بیوسنتز هورمون های استروئیدی به نام فاکتور استروئیدی ۱ (SF-1) عمل کنند. این نشان داد که لیپیدهای هسته ای می توانند نقش ناشناخته ای در تنظیم بیان ژن ها ایفا کنند. سوئر در جامعه علمی بسیار فعال بود؛ او عضو هیئت تحریریه مجلات "مولکولار اندو
کرینولوژی" و "استروئیدها" بود و در کمیته های متعدد، از جمله کمیته مشاوره زنان در اندوکرینولوژی، کمیته انتشارات انجمن غدد درون ریز و کمیته امور اقلیت های انجمن غدد درون ریز و انجمن بیوشیمی و زیست شناسی مولکولی آمریکا (ASBMB) فعالیت داشت. او همچنین به تأسیس و رهبری کارگاه های نوشتن گرنت و برنامه های مشاوره از طریق ASBMB برای کمک به پیشرفت شغل های دانشمندان اقلیت های کم نماینده پرداخت. نقش های رهبری او شامل معاون رئیس کمیته امور اقلیت های ASBMB (MAC) و مدیر همکار در برنامه جایزه توسعه شغلی و تحقیقاتی دانشگاه کالیفرنیا (IRACDA) بود که از پژوهشگران پسادکترا اقلیت های کم نماینده پشتیبانی می کند. او همچنین در بخش های مطالعاتی NIH در زمینه آموزش و توسعه نیروی کار و اندوکرینولوژی مولکولی و سلولی خدمت کرد و به عنوان دبیر/خزانه دار بخش متابولیسم دارویی انجمن داروسازی و درمان تجربی آمریکا (ASPET) فعالیت داشت. افتخارات و جوایز. انجمن بیوشیمی و زیست شناسی مولکولی آمریکا (ASBMB) به افتخار او بورسیه برجسته مارین ب. سوئر برای دانشجویان کارشناسی را تأسیس کرد تا از دانشجویان کارشناسی بیوشیمی و زیست شناسی مولکولی که به افزایش تن
وع در علم متعهد هستند، حمایت مالی کند.
برنیکه دوم (؛ ؛ حوالی ۲۶۷/۲۶۶ پیش از میلاد – ۲۲۱ پیش از میلاد) نجیب زادهٔ اهل امپراتوری بطلمیوسی بود که از ۲۵۸ تا ۲۴۶ قبل از میلاد ملکه حاکم برقه و از ۲۴۶ تا ۲۲۲ پیش از میلاد همسر بطلمیوس سوم اورژتس بود. او را گاه نایب السلطنه شوهر بطلمیوسی خود می دانند. او پس از مرگ پدرش ماگاس سیرنه در سال ۲۵۰/۲۴۹ پیش از میلاد، با دمتریوس زیبا عادل ازدواج کرد و تاج و تخت برقه را به او داد. پس از یک جنگ کوتاه قدرت با مادرش، برنیکه با پسر عموی ناتنی خود بطلمیوس سوم، سومین فرمانروای پادشاهی بطلمیوسی ازدواج کرد. این ازدواج منجر به الحاق مجدد برقه به امپراتوری بطلمیوسی شد. به عنوان ملکه مصر، برنیکه به طور فعال در امور حکومتی دخالت داشت، در آیین های بطلمیوسی در کنار همسرش حضور داشت و به سبب شایستگی های خود همچون یک الهه مورد پرستش بود. او بیشتر به خاطر قربانی کردن موهایش به عنوان نذری شهرت دارد که منجر به نامگذاری صورت فلکی گیسو به نام او شد. برنیکه اندکی پس از به قدرت رسیدن پسرش بطلمیوس چهارم فیلوپاتور در سال ۲۲۱ پیش از میلاد توسط نایب السلطنه سوسیبیوس به قتل رسید. زندگی. برقه در ۳۲۳ قبل از میلاد توسط بطلمیوس یکم سوتر اندکی پس از
مرگ اسکندر مقدونی به قلمرو بطلمیوسی ادغام شد. کنترل این منطقه دشوار بود و در حدود ۳۰۰ سال قبل از میلاد، بطلمیوس اول منطقه را به ماگاس سیرنه، پسر همسرش برنیکه اول از طریق ازدواج قبلی سپرد. پس از مرگ بطلمیوس یکم، ماگاس استقلال خود را اعلام کرد و با جانشین خود بطلمیوس دوم فیلادلفوس وارد جنگ شد. در حدود سال ۲۷۵ پیش از میلاد، ماگاس با آپاما دوم، که از سلسله سلوکیان که دشمن بطلمیوس شده بودند، ازدواج کرد. برنیکه دوم تنها فرزند آنها بود. هنگامی که بطلمیوس دوم در اواخر دهه ۲۵۰ پیش از میلاد تلاش های خود را برای دستیابی به توافق با ماگاس از کورنا تجدید کرد، و مطابق معاهده قرار شد که برنیکه با پسر عموی خود، بطلمیوس سوم اورژتس که وارث بطلمیوس دوم بود، ازدواج کند. ستاره شناس یولیوس هیگینوس ادعا می کند که وقتی پدر برنیکه و سربازانش در نبرد شکست خوردند، برنیکه سوار بر اسب شد، نیروهای باقی مانده را جمع کرد، بسیاری از دشمن را کشت و بقیه را وادار به عقب نشینی کرد. صحت این داستان نامشخص است و نبرد مورد بحث مکتوب نیست، اما «در ظاهر غیرممکن نیست.» مرگ. بطلمیوس سوم در اواخر سال ۲۲۲ قبل از میلاد درگذشت و پسرش با برنیکه، بطلمیوس چها
رم فیلوپاتور جانشین او شد. برنیکه بلافاصله پس از آن، در اوایل سال ۲۲۱ قبل از میلاد درگذشت. پولیبیوس بیان می کند که او به عنوان بخشی از پاکسازی عمومی خانواده سلطنتی توسط نایب السلطنه پادشاه جدید سوسیبیوس مسموم شد. او همچنان در فرقه حاکم دولتی مورد احترام بود. تا سال ۲۱۱ پیش از میلاد، او کشیشه مخصوص به خود را داشت که نامش آتلوفوروس («دارنده جایزه») بود که در مراسم رسمی در اسکندریه پشت سر کشیش اعظمِ اسکندر مقدونی و بطلمیوس، و کانفوروس آرسینوی دوم راه می رفت.
مارت گیلت ترابر (زادهٔ ۱۹۵۰) یک پژوهشگر زیست شیمی دان آمریکایی است. او استاد آوا هلن پاولینگ در مؤسسه لینوس پاولینگ در دانشگاه ایالتی اورگن است. زندگی و تحصیلات اولیه. ترابر در سال ۱۹۵۰ در استاکتون، کالیفرنیا از پدری شیرفروش و مادری مهاجر از استونی زاده شد. او در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی در دهه ۱۹۷۰ در رشته کارشناسی علوم و دکترا در تغذیه تحصیل کرد. پس از فارغ التحصیلی، همراه با همسرش بیف به نیوجرسی رفت و یک موقعیت پاره وقت در دانشگاه راتگرز برای کمک به دانشجویان تحصیلات تکمیلی پذیرفت. حرفه. پس از یک دوره نه ماهه در دانشگاه راتگرز، ترابر به عنوان دانشمند پژوهشی در دانشکده پزشکی گراسمن دانشگاه نیویورک مشغول به کار شد. در این دوران، او به پژوهش دربارهٔ ویتامین ئی علاقه مند شد، زیرا کمبود آن به اختلالات عصبی نسبت داده می شد. ترابر همراه با یک تیم پژوهشی به مطالعه گیرنده های لیپوپروتئین با چگالی پایین در افرادی که از اختلالات ارثی بیماری های متابولیک رنج می بردند پرداخت. این امر، او و همکارانش را به سوی بررسی جذب و انتقال ویتامین ئی سوق داد. ترابر به مدت ۱۷ سال در نیویورک ماند و سپس به عنوان زیست شیمی دان پژوهشی ه
مکار در دانشگاه محل تحصیل خود مشغول به کار شد. در این جایگاه، تیم تحقیقاتی او شواهدی یافت که نشان می داد گاما-توکوفرول نقش مهم و مکملی در بدن ایفا می کند، مشابه نقش مکمل های ویتامین ئی دارای آلفا-توکوفرول. در سال ۱۹۹۸، ترابر یک موقعیت هیئت علمی دارای حق عضویت دائمی در دانشگاه ایالتی اورگن پذیرفت تا به بررسی سوخت وساز ویتامین ئی و نقش آن در بیماری های دژنراتیو بپردازد. دانشگاه ایالتی اورگن. با پیوستن به هیئت علمی دانشگاه ایالتی اورگن، ترابر به عضویت پنل آنتی اکسیدان ها و مواد مغذی مرتبط، هیئت تغذیه و غذا در آکادمی ملی علوم ایالات متحده منصوب شد. در این نقش، او به افزایش میزان توصیه شده مصرف روزانه ویتامین ئی به ۱۵ میلی گرم کمک کرد. تا سال ۲۰۰۵، ترابر همچنان از مزایای ویتامین ئی حمایت می کرد و به عنوان پژوهشگر اصلی در یک مطالعه دربارهٔ فواید آن برای ورزشکاران فعالیت داشت. تیم تحقیقاتی اش به بررسی مزایای مکمل های ویتامین ئی برای دوندگان یک ماراتن فوق العاده به طول ۵۰ کیلومتر پرداختند و دریافتند که این افراد دچار افزایش معمول در اکسیداسیون چربی نشدند. او همچنین با نتایج یک مطالعه ۱۰ ساله روی زنان بالای ۴۵ سال که
ویتامین ئی مصرف می کردند مخالفت کرد؛ مطالعه ای که ادعا می کرد این مکمل در پیشگیری از بیماری قلبی مؤثر نیست. ترابر استدلال کرد که آن ها نشان ندادند کاهش ۳۴ درصدی در حملات قلبی و کاهش ۴۹ درصدی در مرگ های قلبی-عروقی وجود داشته است. او به مطالعه اثرات ویتامین ئی بر کودکان ادامه داد و در سال ۲۰۱۰، یک مطالعه بالینی را رهبری کرد که پیوند احتمالی بین نوروپاتی محیطی و کمبود ویتامین ئی را نشان داد. او به این نتیجه رسید با تحلیل هشت کودک با سوختگی درجه سه که با وجود دریافت رژیم غذایی پرکالری حاوی حدود ۱۵۰ درصد از میزان توصیه شده ویتامین، تقریباً نیمی از ذخیره ویتامین ئی خود را از دست داده بودند. پس از ارتقای ترابر به جایگاه «استاد ممتاز دارای کرسی» در دانشگاه ایالتی اورگن، او دریافت که ویتامین ئی عملکرد ذهنی را در آزمون های دقت ذهنی بهبود می بخشد و از تحلیل رفتن مغز که معمولاً در بیماری آلزایمر دیده می شود، جلوگیری می کند. تا سال ۲۰۱۳، ترابر برای «پیشگامی در استفاده از ویتامین ئی نشاندارشده با دوتریوم در مطالعات ارزیابی وضعیت ویتامین ئی در انسان» شناخته شد. او به همین دلیل، جایزه علوم تغذیه DSM را به خاطر «تعهد مادام ال
عمر و دستاوردهای علمی در زمینه پژوهش دربارهٔ ویتامین ئی» دریافت کرد. همچنین در سال ۲۰۱۳، جایزه علوم تغذیه شرکت فایزر برای «دستاوردهای پژوهشی اخیر و مهم در درک بنیادین از تغذیه انسانی» را نیز به دست آورد. در پی مطالعاتش دربارهٔ ارزیابی وضعیت ویتامین ئی در انسان با استفاده از ایزوتوپ های پایدار، ترابر در سال ۲۰۲۱، جایزه کشف از بنیاد تحقیقات پزشکی ایالت اورگن را دریافت کرد. او همچنین به عنوان عضو افتخاری بنیاد انجمن تغذیه آمریکا انتخاب شد، به پاس «روشن سازی سازوکارهای کلیدی در تنظیم فراهمی زیستی، انتقال و فعالیت آنتی اکسیدانی ویتامین ئی». زندگی شخصی. ترابر و همسرش بیف دارای یک دختر هستند.
مارتا واگن (۴ اوت ۱۹۲۶ – ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۸) زیست شیمی دان آمریکایی در مؤسسه ملی قلب، ریه و خون (NHLBI)، بخشی از مؤسسه ملی سلامت (NIH) در بتزدا، مریلند بود. او دارای عنوان «دانشمند بازنشسته» در آزمایشگاه تنظیم سوخت وساز و پیش تر رئیس آزمایشگاه سوخت وساز سلولی در NHLBI بود. در مؤسسه ملی سلامت، بخش زیادی از پژوهش های او بر پیام دهی سلولی، تنظیم سلولی، سوخت وساز چربی و شناسایی پروتئین های کلیدی مرتبط با توکسین وبا و توکسین سیاه سرفه متمرکز بود. واگن نخستین بار به مؤسسه ملی سلامت آمد، زمانی که این نهاد هنوز مؤسسه تازه تأسیس «قلب ملی» نام داشت (اکنون NHLBI) و با عنوان «جراح ارشد دستیار» در آزمایشگاه شماره ۳ و در کنار کریستین بی. آنفینسن، دکترای زیست شیمی و دانشمند دولتی که بعدها برنده جایزه نوبل شیمی در سال ۱۹۷۲ شد، بر روی سنتز پروتئین کار می کرد. در میان دانشمندانی که زیر نظر واگن آموزش دیدند، فرید مراد، برنده جایزه نوبل سال ۱۹۹۸، قرار داشت. او در اواخر دهه ۱۹۶۰ به عنوان پژوهشگری که در زمینه تنظیم هورمون فعالیت می کرد، در آزمایشگاه واگن در مؤسسه ملی سلامت کار می کرد. او در سخنرانی نوبل خود گفت: «او نیز راهنمایی فوق
العاده بود… او آزادی قابل توجهی به من داد». واگن برای بیش از شش دهه در مؤسسه ملی سلامت فعال بود و در انجمن های حرفه ای زیست شناسی شیمیایی و دیگر سازمان های علمی عضویت داشت و در هیئت های تحریریه و مشورتی گوناگون خدمت کرد. در طول این سال ها، او همچنین سمت های مختلفی در مدیریت پژوهش در مؤسسه ملی سلامت داشت که به پزشکی انتقالی، سوخت وساز سلولی و تنظیم سوخت وساز مربوط می شد. تحصیلات. در سال ۱۹۴۴، واگن که اصالتی از ویسکانسین داشت، مدرک کارشناسی فلسفه خود را از دانشگاه شیکاگو دریافت کرد؛ جایی که جنت راولی، ژنتیک دان برجسته (که در آن زمان داویسون نام داشت) هم کلاسی او بود. در سال ۱۹۴۹، واگن مدرک دکترای پزشکی خود را از مدرسه پزشکی ییل دریافت کرد و سپس حرفه پژوهشی اش را به عنوان پژوهشگر فوق دکترا در دپارتمان شیمی فیزیولوژیک دانشگاه ییل آغاز کرد. او دوره کارآموزی خود را در بیمارستان ییل–نیوهِیون گذراند. در سال ۱۹۴۹، واگن در زمانی که در ییل بود، ریاست شاخه مدرسه پزشکی ییل از انجمن کارورزان و دانشجویان پزشکی (AIMS) را بر عهده داشت؛ این انجمن ملی، سازمانی برای پزشکان جوان بود که در سال ۱۹۴۱ بنیان گذاری شده بود. این شاخه در
ییل به عنوان «شاخه هاروی کوشینگ» شناخته می شد. AIMS دغدغه هایی دربارهٔ حقوق دانشجویان پزشکی، خدمت اجباری، کالبدشکافی حیوانات زنده، بیمه سلامت همگانی، برابری نژادی در آموزش پزشکی و دیگر موضوعات پیشروی آن زمان داشت. این سازمان در اوایل دهه ۱۹۵۰ منحل شد. افتخارات و جوایز. در سال ۱۹۸۵، واگن به آکادمی ملی علوم انتخاب شد و در کمیته حقوق بشر این آکادمی فعالیت داشت. در سال ۱۹۹۱ نیز به عنوان عضوی از فرهنگستان هنر و علوم آمریکا برگزیده شد. او دریافت کننده جوایز متعددی از سوی وزارت سلامت و خدمات انسانی ایالات متحده، خدمات بهداشت عمومی و مؤسسه ملی سلامت بود؛ از جمله مدال خدمات شایسته که از سوی وزارت سلامت و خدمات انسانی ایالات متحده (که در آن زمان وزارت بهداشت، آموزش و رفاه بود) به او اهدا شد. در سال ۲۰۰۱، سه برنده جایزه نوبل در یک سمپوزیوم که برای بزرگداشت واگن برگزار شده بود، شرکت کردند. زندگی شخصی. واگن با جک اورلاف، پزشک کلیه شناس و دانشمند همکار در مؤسسه ملی سلامت ازدواج کرده بود؛ او از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۸ به عنوان مدیر علمی مؤسسه ملی قلب، ریه و خون خدمت کرد. این مؤسسه همچنان هر سال جایزه ای علمی به نام دکتر اورلاف اه
دا می کند. او در سال ۱۹۸۸ درگذشت. هر دوی این دانشمندان در اوایل دهه ۱۹۵۰ به مؤسسه ملی سلامت پیوستند؛ اورلاف در سال ۱۹۵۰ و واگن در سال ۱۹۵۲.
سارا بورل روئیس (؛ ۱۹۱۷ – ۱۹۹۹) دانشمند، داروساز و بیوشیمی دان اسپانیایی بود که به خاطر کار پیشگامانه اش در زمینه تحلیل و متابولیسم هورمون های استروئیدی شناخته می شود. زندگی نامه. سارا بورل روئیس در مادرید در خانواده ای آزادی خواه و روشن اندیش که طرفدار تحصیلات عالی زنان بو بزرگ شد. مادرش، سارا روئیس آلبنیس، معلم، هنرمند و خواهرزادهٔ آهنگساز اسپانیایی، ایساک آلبنیس بود که به عنوان دستیار نقاش سسیلیو پلا کار می کرد. پدرش، خوزه بورل، داروسازی بود که از خانواده ای ثروتمند می آمد که داروخانه ای در مرکز پایتخت اسپانیا داشتند و عضو حزب «چپ جمهوری خواه» بود که طی سال های نخست دیکتاتوری فرانکو زندانی شد. این محیط فرهنگی در خانواده، تصمیمات سارا در زمینه تحصیلات و انتخاب های علمی اش را توضیح می دهد. او تلاش کرد تا همانند برادرش در دانشگاه در مهندسی کشاورزی ثبت نام کند، اما به دلیل جنسیتش پذیرفته نشد. سپس تصمیم گرفت در سال ۱۹۳۳ در دانشگاه مادرید (که بعدها به دانشگاه کمپلوتنسه مادرید تبدیل شد) داروسازی بخواند. تحصیلات او به دلیل جنگ داخلی اسپانیا (۱۹۳۶–۱۹۳۹) مختل شد، اما او در سال ۱۹۴۰ مدرک خود را دریافت کرد و در سال ۱۹
۴۴ با پایان نامه دکتری در مورد ترکیب آب رودخانه تاگوس دکترای خود را تکمیل کرد. شغل حرفه ای. سارا بورل روئیس در سال ۱۹۳۵ کار خود را در آزمایشگاه شیمی تحلیلی دانشگاه مادرید آغاز کرد، جایی که تکنیک های تحلیل کمی را یادگرفت. در حالی که دکترای خود را در دوران سخت پس از جنگ اسپانیا تکمیل می کرد، علاقه بیشتری به بهداشت و تغذیه پیدا کرد. از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۹، او به عنوان استادیار علوم غذایی در دانشگاه مادرید کار می کرد. در سال ۱۹۴۶، او اسپانیا را ترک کرد تا تحقیقات پسادکتری خود را در مؤسسه تحقیقات لبنیات هانا در ایر (اسکاتلند) انجام دهد. او نحوهٔ تجزیه و دستکاری پروتئین های شیر را آموخت، که زمینه ای بود که در آن تخصص یافت. سارا یک دانشمند پیشگام اسپانیایی، داروساز و بیوشیمیدان بود که به دلیل تحقیقات انقلابی اش در زمینه تحلیل و متابولیسم هورمون های استروئیدی شناخته می شود. در طول دوران حرفه ای خود، او به یک چهره پیشرو در بیوشیمی و غدد درون ریز تبدیل شد و مشارکت های قابل توجهی در تحقیقات هورمونی انجام داد. در سال ۱۹۴۹، او به عنوان پژوهشگر در شورای ملی تحقیقات اسپانیا (CSIC) منصوب شد و سال بعد، گرگوریو مارانیون از او خوا
ست تا به مؤسسه جدید غدد درون ریز تجربی (در CSIC) بپیوندد تا روی بیوشیمی هورمون ها کار کند. برای تکمیل آموزش خود در این زمینه، در سال ۱۹۵۰ به کمبریج، انگلستان رفت تا در «آزمایشگاه تغذیه دان» و سپس در مؤسسه شیمی کورتولد در بیمارستان میدلسکس لندن کار کند. در سال ۱۹۵۳، او در «مؤسسه وورستر برای بیولوژی تجربی» در شروزبری، ماساچوست ایالات متحده آمریکا با گریگوری گودوین پینکوس در زمینه بیوشیمی هورمون های استروئیدی کار کرد. با بازگشت به اسپانیا، او مدیریت بخش استروئیدها در «مؤسسه گرگوریو مارانیون» را بر عهده گرفت، که پس از مرگ پزشک، دانشمند و فیلسوف اسپانیایی گرگوریو مارانیون تأسیس شد. در سال ۱۹۶۳ او یکی از اعضای مؤسس جامعه بیوشیمی اسپانیا بود. در سال ۱۹۸۳ او به مؤسسه جدید کاخال (CSIC) منتقل شد و تا زمان بازنشستگی اش در ۱۹۸۹ در آنجا ماند. برخی از مهترین مشارکت های او به شرح زیر است:
تیم فوتبال ریلویز، بخش فوتبال راه آهن هند در رقابت های فوتبال داخلی هند، به ویژه جام سانتوش است.