Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اردینال مارچلو سروینی، بر تخت پتر خوشحال شد. متأسفانه، صبح روز هجدهم، پاپ مارچلوس دوم علائم تب را نشان داد و در شب بین ۳۰ آوریل و ۱ مه، درگذشت. اما حتی قبل از مرگ مارچلوس، کاردینال فارنزه مستقیماً به هنری دوم نوشت و از او خواست که کاردینال های فرانسوی را فوراً به رم بفرستد. تشکیل دومین مجمع محرمانه ضروری بود. دومین گردهمایی محرمانه سال ۱۵۵۵ در ۱۵ مه، با همان کاردینال های ماه آوریل، اما با اضافه شدن هشت نفر که دیر رسیده بودند، افتتاح شد. به نظر می رسید کاندیدای اصلی، کاردینال کارافا، مفتش عقاید، باشد، اما سفیر امپراتوری رو در رو به او گفت که امپراتور چارلز پنجم او را به عنوان پاپ نمی خواهد. جناح امپراتوری طرفدار کاردینال های کارپی، مورون و پول بود. به نظر می رسید پول نیز از حمایت فرانسه برخوردار است، اما یک گروه بانفوذ به رهبری کارافا، کارپی و آلوارز (همه مفتشان حرفه ای) وجود داشتند که آشکارا ارتدکسی پول و مورون را زیر سؤال می بردند. سفیر فرانسه، ژان داوانسون، به پادشاه هنری اطلاع داد که کاندیدای مورد علاقه اش، کاردینال دِسته، به شدت توسط جناح امپراتوری مورد مخالفت قرار گرفته است و او به لطف «وتوی مجازی» (یعنی
عدم رأی بیش از یک سوم رأی دهندگان برای یک کاندیدا) نمی تواند پیروز شود. امپراتور حتی از اینکه دِستِه ممکن است سعی کند با رشوه خود را به مقام پاپی برساند، ابراز نگرانی کرد. دِآوانسون همچنین مجبور شد این خبر را فاش کند که کاردینال دو بِلای، به دلیل جاه طلبی شخصی، صفوف را شکسته و از کاردینال کارافا حمایت خواهد کرد. در رأی گیری، به نظر می رسید که نامزد امپراتوری، کاردینال کارپی، در حال پیشروی است، تا اینکه جناح فرانسوی و کاردینال های ایجاد شده توسط ژولیوس سوم (که پانزده نفر از آنها در شورای محرمانه بودند) با هم متحد شدند تا او را از رقابت خارج کنند. هنگامی که مشخص شد هیچ کس در جناح فرانسوی موفق نخواهد شد، کاردینال فارنزه و کاردینال دِستِه تصمیم گرفتند از کاردینال کارافا حمایت کنند. جناح امپراتوری چنان از آنچه پاپ کارافا ممکن است در تلاش برای خارج کردن ناپل از دست امپراتور انجام دهد، وحشت زده بود که کاردینال های کورنر و ریچی را نزد الساندرو فارنزه فرستادند تا از او التماس کنند که کارافا را رها کند و آرای آنها را برای خود بپذیرد. اما فارنیز آنقدر احمق نبود که باور کند بدون تأیید امپراتور یا پادشاه فرانسه می تواند
موفق شود - و او هیچ کدام را نداشت. او به این پیشنهاد پاسخی نداد. هواداران کارافا سرانجام بیش از دو سوم مورد نیاز برای انتخاب را تشکیل دادند، اما امپریالیست ها (که در تالار مخفی انجمن مشورتی جمع شده بودند) از آمدن به کلیسا و انجام مراحل انتخابات خودداری کردند. این فارنیز بود که با استفاده از چاپلوسی و تهدید، توانست امپریالیست ها را وادار به تسلیم کند و آنها را به همراه بقیه کاردینال ها در کاپلا پائولینا گرد هم آورد. بعدازظهر ۲۳ مه، جشن عروج، کاردینال هفتاد و هشت ساله جیان پیترو کارافا از ناپل با تشویق حضار به عنوان پاپ انتخاب شد. او نام پل چهارم را برای خود برگزید. او از بنیانگذاران فرقه تئاتین و مروج اصلاحات در کلیسا بود. با این حال، او انسان گرا نبود و آموزه های توماس آکویناس را ترجیح می داد. او همچنین مخالف سرسخت پروتستانتیسم و هر چیزی بود که از آن حمایت می کرد. او در همه جا، حتی در درون کالج کاردینال ها، مرتدان را می دید و به عنوان یک بازپرس، هیچ تردید یا رحمی نسبت به کسانی که آلوده شده بودند، نشان نمی داد. او با نشان دادن تمام تعصبات سنتی علیه یهودیان، و به ویژه علیه یهودیان تازه مسلمان شده، در ۱۴ ژوئیه ۱
۵۵۵ فرمانی با عنوان «کوم نیمیس پوچوم» صادر کرد و گتوی یهودیان رم را ایجاد کرد. او از به رسمیت شناختن انتخاب فردیناند اول به عنوان امپراتور مقدس روم و از به رسمیت شناختن بازنشستگی چارلز پنجم خودداری کرد. او تا زمان مرگش در ۱۸ اوت ۱۵۵۹ حکومت کرد، یا بهتر است بگوییم برادرزاده اش، کاردینال کارلو کارافا، این کار را کرد. تنها سه ماه قبل از مرگش بود که پل چهارم کاملاً از اعمال خلاف برادرزاده هایش، کاردینال کارافا، جیووانی کارافا دوک پالیانو و آنتونیو کارافا مارکز از مونته بلو، مطلع شد. هنگامی که سفیر فلورانس، بونجیانو جانفیلیاتزی، سعی کرد با پل چهارم ملاقات کند تا او را در مورد برادرزاده های فاسدش روشن کند، کاردینال کارافا در را به روی او بست. بدیهی است که در کوریا جایی برای نصیحت کاردینال فارنز وجود نداشت. به دلیل سیاست ضد امپریالیستی پل چهارم، خطر قابل توجهی برای املاک فارنز وجود داشت. در سال ۱۵۵۶ بود که کاردینال فارنز، جیاکومو باروزی دا ویگنولا را مأمور کرد تا قلعه نیمه تمام کاپرارولا را به دست بگیرد و آن را به یک ویلای روستایی تبدیل کند. ساخت و ساز واقعی در سال ۱۵۵۹ آغاز شد و در سال ۱۵۷۳ به پایان رسید. حتی زمانی
که نیمی از آن تکمیل شد، در سال ۱۵۶۱، کاردینال الساندرو، تادئو زوکاری و کارگاهش را برای تزئین اتاق های طبقه پایین مأمور کرد. «ایستگاه خلوت» بین سال های ۱۵۶۳ تا ۱۵۶۵ توسط همان هنرمندان، مطابق با طرحی که اونوفریو پانوینیو خلق کرده بود، تزئین شد. کاردینال فارنیز در این میان (۱۵۵۷) به پارما رفت و در آنجا با برادرش، دوک اوتاویو، اقامت گزید. در همان زمان و در همان مکان بود که کاردینال کارافا با ابراز تمایلات صلح طلبانه به آنها نزدیک شد، که حتی حاضر بود یکی از کارافاها را با دوک جوان الساندرو، پسر اوتاویو و مارگارت پارما، ازدواج دهد. این اتحاد صورت نگرفت. با این وجود، نفوذ کاردینال الساندرو در رم قابل توجه بود. او به عنوان کاردینال محافظ امپراتوری (۱۴ سپتامبر ۱۵۴۱)، سیسیل، آراگون (۱۳ دسامبر ۱۵۶۵)، پرتغال، لهستان، جمهوری جنوا و راگوسا منصوب شد. ماجرای مورونه. کارافا انتخاب شد و شروع به مقابله با دشمنان واقعی یا خیالی کرد. ابتدا آسکانیو دلا کورنیا مورد سوءظن قرار گرفت. او ژنرال سواره نظام پاپ بود و در واقع به وفاداری به امپراتور مظنون بود. پل چهارم او را به همراه برادرش، کاردینال دلا کورنیا (۲۷ ژوئیه ۱۵۵۶) به قلعه سنت
آنجلو فرستاد. هر دو برادرزاده های پاپ ژولیوس سوم بودند. کاردینال در زمان انتصاب ژولیوس سوم، مدیر اسقف نشین اسپولتو بود، اما پل چهارم بلافاصله او را با کاردینال الساندرو فارنیز جایگزین کرد. اتهام علیه کاردینالی که او را به قلعه سنت آنجلو آورد این بود که او تلاش کرده بود با فیلیپ دوم اسپانیا ارتباط برقرار کند. با این حال، فشار پیروزی های اسپانیا در لومباردی و توسکانی، آنها را مجبور به آزادی کرد. سپس نوبت به کاردینال مورونه رسید، مردی با احتیاط آزمایش شده و آشنا با آلمان. او به اصرار چارلز پنجم و برادرش فردیناند، به عنوان نماینده پاپ در مجلس امپراتوری در آگسبورگ انتخاب شده بود. او در ۱۳ فوریه ۱۵۵۵ صلیب لگاتین را دریافت کرد و در ۲۳ مارس، روزی که پاپ ژولیوس سوم درگذشت، در آگسبورگ بود؛ بنابراین، او برای شرکت در مجمع کاردینال آوریل خیلی دیر به رم رسید. در مجمع کاردینال دوم، یک ماه بعد، هم پول و هم مورونه کاندیدای امپراتوری بودند، اما کاردینال کارافا (که خود یکی از کاندیداها بود) با صدای بلند سوءظن خود را مبنی بر بدعت گذار بودن هر دو ابراز کرد. ناگهان، در ۳۱ مه ۱۵۵۷، مورونه شخصاً توسط برادرزاده پاپ و وزیر امور خارجه
دستگیر شد. پیترو کارنسچی، از پیروان سابق مورون، نوشت: «اینکه چرا مورون زندانی شده، کسی نمی داند؛ بسیاری می گویند که کاردینال ها این کار را کرده اند تا او در انتخابات بعدی پاپ، زمانی که بیشترین تعداد آرا را به دست می آورد، از سر راهشان کنار برود. پاپ قصد دارد همه کاردینال ها را به رم احضار کند تا آنها به عنوان یک کالج، مورون را قضاوت کنند.» بلافاصله فریادی بلند شد. کاردینال ها می خواستند یک گردهمایی برگزار شود که در آن توضیحاتی خواسته شود. پل چهارم ابتکار عمل را به دست گرفت و گردهمایی ای برگزار کرد که خود ریاست آن را بر عهده داشت و به کاردینال ها گفت که این سیاست نیست، بلکه شرافت خداست که در آن دخیل است. روند محاکمه مورون توسط اعضای دادگاه تفتیش عقاید انجام خواهد شد. بیست و یک اتهام به او وارد شد. در ۱۲ ژوئن ۱۵۵۷، مورونه توسط کمیته ای متشکل از کاردینال های اینوسنزو دل مونته، ژان سوآو، اسکیپیونه ربیبا، اسپولتانو (الساندرو فارنیز) و میشل گیسلیری در قلعه سنت آنجلو مورد بازجویی قرار گرفت. کمیته پس از بازجویی از او و شنیدن پاسخ های مفصل او، به نفع مورونه رأی داد اما پل چهارم راضی نبود. مورونه تا زمان مرگ پل چهارم
در قلعه سنت آنجلو باقی ماند، تا اینکه کالج کاردینال ها دستور آزادی او را صادر کرد. کاردینال ربیبا به عنوان سفیر به فرانسه فرستاده شد تا در مورد موضوع اتحاد با هنری دوم بحث کند. فرانسه یا اسپانیا. به مدت دو دهه، فارن ها تلاش می کردند تا دوستی خود را هم با شاه هنری دوم فرانسه و هم با امپراتور چارلز پنجم امپراتوری مقدس روم حفظ کنند. این امر زمانی دشوارتر شد که کاردینال کارافا، به نام پل چهارم، در ۲۳ ژوئیه ۱۵۵۶ پیمانی با هنری دوم منعقد کرد و آنها را به جنگ علیه امپراتور برای پادشاهی ناپل متعهد ساخت. در سال ۱۵۵۷، این تلاش ها با شکست مواجه شد. در ۲۳ اکتبر ۱۵۵۷، هنری علیه کاردینال الساندرو فارن ها اقدام کرد و نامه هایی را صادر کرد که به موجب آن تمام دارایی های کاردینال را که هنوز در فرانسه از آنها برخوردار بود، مصادره کرد. صومعه های سنت اتین دو کان، بوپورت در بریتانی و گرانسلوه، و همچنین اداره اسقف نشین ویویه نیز در این سند گنجانده شده بودند. در این سند، هنری از کاردینال و برادرانش که از پادشاه اسپانیا حمایت می کردند، شکایت داشت. کل ضرر و زیان کاردینال به تنهایی بیش از ۳۰۰۰۰ فرانک بود. تمام این مناصب به کاردینال ایپ
ولیتو دوم دِسته، دشمن فارنزه، که جوانی خود را در دربار فرانسه گذرانده بود و دوست شخصی هنری و خانواده سلطنتی بود، داده شد. این ضررها علاوه بر ضررهایی بود که پاپ ژولیوس سوم متحمل شد، که انتخاب او با مخالفت کاردینال فارنزه به نفع منشی پاپ پل سوم، مارچلو سروینی، مواجه شده بود. یکی از آنها فرمانداری تیوولی بود که آن هم به کاردینال دِسته رسید. دیگری پاتریارک اورشلیم بود که تنها بیست روز پس از پایان مجمع محرمانه اعطا شد. اما ژولیوس سوم (مونته) در سال ۱۵۵۵ درگذشته بود، همان طور که مارچلوس دوم (سروینی) درگذشت. امپراتور چارلز پنجم در سال ۱۵۵۶ بازنشسته شد و در سال ۱۵۵۸ درگذشت و پل چهارم و هنری دوم هر دو در سال ۱۵۵۹، به فاصله یک ماه از یکدیگر، درگذشتند. روزی جدید و روشن تر طلوع کرد. انجمن کاردینال های ۱۵۵۹. برای انجمن کاردینال های نزدیک، فیلیپ دوم، پادشاه اسپانیا، اعلام کرد که انتخاب های او کاردینال های رودولفو پیو د کارپی، جاکومو پوتئو، جووانی آنجلو د مدیچی و کلمنته د اولرا هستند. در مقابل، فرانسوا دوم، پادشاه فرانسه، نامزدی کاردینال های ایپولیتو دِسته، فرانسوا دِ تورنون و ارکول گونزاگا را تبلیغ می کرد. کاردینال فارنزه،
که در این زمان ۳۸ ساله و کاردینال ارشد شماس بود، از دِسته و پسرعمویش گونزاگا خوشش نمی آمد و بنابراین تصمیم گرفت هر کاری از دستش برمی آید برای انتخاب کارپی انجام دهد. فارنیزه تنها می توانست به طور مؤثر و مستقیم بر چهار یا پنج رأی تأثیر بگذارد، و بنابراین مجبور بود با گروه دیگری متحد شود - با کاردینال هایی که توسط پل چهارم ایجاد شده بودند و توسط برادرزاده اش، کاردینال کارلو کارافا، رهبری می شدند. این امر در نهایت منجر به انتخاب کاردینال د مدیچی شد و فارنیزه در ۶ ژانویه ۱۵۶۰ به عنوان پاپ جدید تاجگذاری کرد. برادرزاده های جدید کاردینال، کارلو بورومئو و مارکوس سیتیچ فون هوهنمس آلتمپ بودند. کنفرانس محرمانه ۱۵۶۶. در دوران سلطنت پاپ پیوس چهارم، کاردینال فارنیزه از بخت و اقبال خوبی برخوردار بود. پاپ دوست او بود و او توانست از ناملایمات امور بین المللی دوری کند، زیرا حلقه ای از دوستان را در کالج کاردینال ها و در دادگاه روم ایجاد کرده بود. در ۱۴ آوریل ۱۵۶۴، کاردینال فارنزه به عنوان کشیش کاردینال سنت لورنزو در داماسو ارتقا یافت، سمتی که کمتر از یک ماه در اختیار داشت. در ۱۲ مه، او به مقام اسقف های کاردینال در اسقف نشین سا
بینا ارتقا یافت. او خود را از وحشت ناشی از سقوط برادرزاده های کارافا در سال ۱۵۶۱ دور کرد. پیوس مرد سالمی نبود و مرگ پیش بینی شده اش به فارنزه و دیگران فرصت برنامه ریزی داد. پاپ پیوس چهارم (مدیچی) در ۹ دسامبر ۱۵۶۵ درگذشت. فرانسوی ها، در این زمان کاترین دو مدیچی، که از سال های ۱۵۵۵ یا ۱۵۵۹ چیزی نیاموخته بودند، همچنان از کاردینال ایپولیتو دِسته حمایت می کردند. شاه فیلیپ دوم از دِ اولرا، گیسلیری، ریچی، مورون و پاچو حمایت می کرد. با این حال، هنگامی که سفیر اسپانیا، دون لوئیس رکوئسنس د زونیگا، در ۲۱ دسامبر ۱۵۶۵ به رم رسید، دستورالعمل هایی برای حمایت از گیسلیری و مورونه داشت. با این حال، او به ارتدکس بودن کاردینال مورونه مشکوک بود و می ترسید که کاردینال فارنزه در صورت پاپ شدن، به خاطر قتل پدرش، به دنبال انتقام از اسپانیا باشد. امپراتور ماکسیمیلیان دوم توسط نماینده خود در رم، نوستی کامیانی، مطلع شد که کاردینال های مورد علاقه عبارتند از: د اولرا، بونکومپانی، سوآئو، سیرلتو، سیمونتا، جیانبرناردینو اسکاتی و میشل گیسلیری. او مستقیماً به کوزیمو سوم فلورانس نامه نوشت و از او در انتخابات درخواست کمک کرد. کوزیمو پاسخ داد که د
یگر در کار تأثیرگذاری بر انتخابات پاپ نیست، اما موافقت کرد که به خواسته های امپراتور عمل کند. در واقع، او در پشت صحنه بسیار فعال بود. او پاپی می خواست که او را دوک توسکانی کند و کنترل او بر سینا را تأیید کند، و او قبلاً کاردینال گیسلیری را انتخاب کرده بود. دوشس فرارا، دختر امپراتور، کاردینال فرانچسکو گونزاگا، برادرزاده ۲۷ ساله کاردینال ارکول گونزاگا (که در سال ۱۵۶۳ درگذشته بود) را توصیه می کرد، که برای او از امپراتور، دوک ساووی و پادشاه فرانسه، فرانسوا دوم، درخواست می کرد. دوشس ساووی برای کاردینال فررو، که تنها ۲۸ سال داشت، تلاش می کرد. برادرزاده های پیوس چهارم، کاردینال بورومئو و کاردینال آلتمپس، نامزد دیگری را در نظر داشتند، کاردینال اوگو بونکومپانی، سفیر اسپانیا، و آنها یک کشتی سریع برای آوردن او فرستادند. با این حال، او به موقع نرسید. و سپس کاردینال الساندرو فارنیز بود که برای خودش تبلیغ می کرد. در ۲۰ دسامبر ۱۵۶۵، پنجاه و دو کاردینال در جلسه حضور داشتند. هفده کاردینال زیر چهل سال سن داشتند که هفت نفر از آنها زیر سی سال سن داشتند. کاردینال فارنزه، برادرزاده پاپ پل سوم، کاردینال های کورجیو، گامبارا، ساولی،
پالئوتی و اورسینی را در جناح خود داشت. فارنزه شخصاً به عنوان حامی فقرا و یک ماسینا اهل هنر مورد علاقه مردم روم بود. کاردینال هایی که توسط پل چهارم ایجاد شده بودند نیز از فارنزه حمایت می کردند. آنها شامل: ویتلی (کامرلنگو)، کاپیزوچی، رومان سوآو، ربیبا، گیسلیری و د' اولرا بودند. کاردینال های ایجاد شده توسط پیوس چهارم نه نفر بودند و تحت شرایط خاص ممکن بود چهار نفر دیگر نیز به آنها اضافه شوند. جناح گونزاگا شش عضو داشت. کاردینال های ایجاد شده توسط ژولیوس سوم پنج نفر بودند. فلورانسی ها بین چهار تا شش نفر بودند. ونیزی ها سه نفر. شش کاردینال فرانسوی اصلاً به مجمع کاردینال ها نیامدند. تعداد زیاد جناح ها برای هر کسی که سعی در ایجاد اکثریت دو سوم داشت، مشکل بزرگی ایجاد می کرد. ملیت نیز تنها راه تقسیم کاردینال ها نبود. کاردینال های ارشد و جوان، و اصلاح طلبان مشتاق و اکثریت از خودراضی وجود داشتند. کاردینال کارلو بورومئو. به محض افتتاح مجمع کاردینال ها، کاردینال بورومئو، که به عنوان برادرزاده پاپ فقید، خود را یک رهبر، اگر نه یک پاپ ساز، می دانست، به کاردینال فارنزه، که بیشترین تعداد تعهدات را داشت، نزدیک شد. او اظهار داشت ک
ه فکر می کند کاردینال مورونه باید پاپ شود. این مطابق با خواسته های امپراتور بود و مورونه یکی از روسای شورای ترنت بود. فارنزه دوستانه و مایل به جلب رضایت به نظر می رسید، که بورومئو (به اشتباه) آن را به عنوان توافقی برای تأمین آرا تلقی کرد. کسانی بودند که هرگز به دوست امپراتور رأی نمی دادند، و کسانی بودند که مشکلات مورونه با دستگاه تفتیش عقاید و فرمان پل چهارم را به یاد می آوردند که گفته بود هیچ کس که توسط دستگاه تفتیش عقاید دستگیر، زندانی یا محکوم شود، هرگز نمی تواند در انتخابات پاپ رأی دهد، چه رسد به اینکه به عنوان پاپ انتخاب شود. علاوه بر این، کسانی بودند که شخصاً مورونه را دوست نداشتند. گفته می شود که هم الساندرو فارنیزه و هم ایپولیتو دِسته به دلیل تصمیماتی که مورونه در زمان نمایندگی در بولونیا گرفته بود، از او کینه داشتند. دشمنان او همیشه می توانستند بیش از یک سوم اعضای کالج را برای جلوگیری از انتخاب او جمع کنند. وقتی نوبت به رأی گیری رسید، مورونه بیست و نه رأی به دست آورد. فارنیزه حتماً متوجه شده بود که خودش هم تا حدودی در همین وضعیت است. او می توانست بین بیست و هشت تا سی رأی جمع کند، اما نه سی و پنج رأی
لازم برای انتخاب. بورومئو به روش سرراست خود، سپس به سراغ کاندیدای دوم خود، کاردینال سیرلتو، رفت، اما او نیز شکست خورد. بورومئو نزد فارنزه رفت و با قاطعیت اظهار داشت که قصد ندارد از فارنزه در شورای کاردینال های فعلی حمایت کند و از فارنزه خواست تا در انتخاب یک پاپ شایسته به او کمک کند. فارنزه نام چهار کاردینال را که از آنها حمایت می کرد، پیشنهاد داد: جانبرناردینو اسکاتی (ترانی)، دِ اولرا (آراکوئلی)، گیسلیری (آلساندرینو) و ریچی (مونته پولچیانو). بورومئو از انتخاب کاردینال گیسلیری خوشحال شد: من که مدت زیادی کاردینال آلساندریا [گیسلیری] را می شناختم و به خاطر تقدس و غیرت بی نظیرش برای او احترام زیادی قائل بودم، به این نتیجه رسیدم که هیچ پاپی شایسته تر از او برای حکومت خردمندانه و خوب بر جامعه مسیحی یافت نمی شود؛ بنابراین با تمام وجودم از آرمان او حمایت کردم؛ و با کمی تأخیر، او با رضایت کامل همه به عنوان پاپ انتخاب شد. هیچ چیز نمی توانست در غم و اندوه برای عمویم، به اندازه این اطمینان که جانشین او کسی است که تمام ویژگی هایی را که حضرت عالی در سوگواری با من همدردی می کنید، دارد و با شجاعت و قدرت روح برابر می داند که
چگونه اقتدار دین را حفظ و حمایت کند، برای من تسلی بخش باشد. ظرف دو ساعت، آنها آرای کافی برای انتخاب گیسلیری را به دست آوردند. ۷ ژانویه ۱۵۶۶ بود. بعدازظهر آن روز، کاردینال ها جمع شدند و رأی گیری کردند. دو کاردینال از بستر بیماری خود رأی دادند. رأی گیری نه با رأی مخفی، بلکه با صدای بلند انجام شد. گیسلیری به اتفاق آرا انتخاب شد و نام پیوس پنجم را برای خود برگزید. بورومئو و فارنیزه به مقام پاپی رسیدند. تا سال ۱۵۶۹، کاردینال لگاتوس پرپتوئوس (نماینده دائمی) استان میراث سنت پیتر، ساکن ویتربو، بود. این موضوع بر روی کتیبه دروازه جدید شهر ثبت شده است. در سال ۱۵۶۹، کاردینال الساندرو فارنیزه سفر خود را به سیسیل انجام داد تا از اسقف نشین خود در مونرئاله بازدید کند. حمل و نقل توسط چهار کشتی گالی که توسط شوالیه های سنت جان اورشلیم قرض داده شده بود، فراهم می شد. او در مونرئاله، یک شورای اسقف نشین را اداره کرد. او در ۹ دسامبر ۱۵۷۳ از اسقف نشینی استعفا داد. در ۷ اکتبر ۱۵۷۱، نبرد لپانتو در خلیج کورینت رخ داد. ناوگان مسیحی، به فرماندهی برادر ناتنی شاه فیلیپ دوم، دان جان اتریشی، شکست قاطعی را بر ترکان عثمانی وارد کرد و به جز سی
کشتی، بقیه را نابود کرد. کاردینال فارنیز در اسکله چیویتاوکیا بود تا از قهرمان، شوهر خواهر برادرش، استقبال کند. مجمع عمومی ۱۵۷۲. یکی از عوامل تعیین کننده در ذهن رأی دهندگان، نبرد اخیر لپانتو (۷ اکتبر ۱۵۷۱) بود. این نبرد، شکستی خیره کننده برای ترک های عثمانی بود، اولین شکست دریایی در بیش از یک قرن، و تقریباً تمام نیروی دریایی آنها نابود شد. اما آنها کنترل خود را بر مدیترانه شرقی از دست ندادند و در حال حاضر با سرعت برق آسا در حال بازسازی نیروی دریایی خود بودند. در ذهن برخی افراد، آنچه مورد نیاز بود، پاپی بود که بتواند نیروهای مختلف را در کنار هم نگه دارد: یک پاپ صلیبی که در تأمین مالی جنگ نیز سخاوتمند باشد و پول کلیسا را در اختیار آنها قرار دهد. پاپ جدید همچنین باید مدافع قوی و سرسخت ایمان در مواجهه با نامتعارف بودن باشد و کسی باشد که احکام شورای ترنت (۱۵۴۵–۱۵۴۷؛ ۱۵۵۱–۱۵۵۲؛ ۱۵۶۲–۱۵۶۳) را اجرا کند. مشکلات دیگری نیز وجود داشت که یک پاپ باید با آنها روبرو می شد. ملکه الیزابت اول انگلستان توسط پیوس پنجم تکفیر شده بود و او مری، ملکه اسکاتلند، را به دست آورده بود. خویشاوندان مری، خانواده گیز، رهبران حزب کاتولیک افراطی
و متعصب در فرانسه بودند که مشتاق رویارویی با هوگنوت ها بودند. کاترین د مدیچی در تلاش بود تا از جنگ داخلی در فرانسه جلوگیری کند و معتقد بود که ازدواج دخترش مارگو با هنری ناوار، یک پروتستان، ممکن است از فاجعه جلوگیری کند، اما پاپ به اجازه نیاز دارد. او همچنین در تلاش بود تا ملکه الیزابت را به ازدواج با پسرش، هنری، ترغیب کند و این امر مستلزم همکاری پاپ نیز بود. انتخاب او کاردینال فرارا، ایپولیتو دِسته، بود که در سال ۱۵۷۲ به همان اندازه که در سال ۱۵۴۹ منفور بود، مورد نفرت قرار گرفت. مجموعه دشمنان او به کاردینال های بونلی، بورومئو، فارنیز، مدیچی و مورونه افزایش یافته بود. با این حال، کاترین با پسرعمویش، کوزیمو اول، دوک بزرگ توسکانی، که در پشت صحنه، کاردینال بونکومپانی را تبلیغ می کرد، در تماس بود. کاردینال دِ مدیچی قرار بود به رهبران جناح پیوس چهارم، بورومئو و آلتمپس اطلاع دهد که مدیچی ها فقط به سیرلتو و بونکومپانی علاقه مند هستند. در واقع، با آرای فرانسوی ها و فلورانسی ها، کاردینال دِسته منابع لازم برای جلوگیری از هر کاندیدایی را که می خواست، داشت ("وتوی مجازی"). با این حال، دِسته قابل انتخاب نبود. کاردینال های
پیوس پنجم (حدود دوازده یا سیزده رأی) با بسیاری از کاردینال های پیوس چهارم متحد شدند تا از انتخاب دِسته، و همچنین فارنزه، ریچی و بورالی دِ آرتزو، جلوگیری کنند. کاردینال جیووانی مورونه نیز دوباره نامزد شد، اما کاردینال بونلی (آلساندرینو، برادرزاده پیوس پنجم) آماده بود تا از آرای خود برای حذف او استفاده کند. با این وجود، دوستانش تلاش کردند تا او را با تشویق در روز افتتاحیه انجمن کاردینال، ۱۲ مه، انتخاب کنند، اما این تلاش شکست خورد. کاردینال فارنیز معتقد بود که این انجمن کاردینال اوست و تمام تلاش خود را برای جلب حمایت انجام می داد. با این حال، او می دانست که اسپانیایی ها مخالف او هستند. در شب افتتاحیه انجمن کاردینال، کاردینال گرانول از ناپل رسید. او در سال ۱۵۷۱ توسط فیلیپ دوم به ایتالیا فرستاده شده بود تا ناوگانی را که سرانجام در لپانتو با ترک ها روبرو شد، آماده کند. او به عنوان نایب السلطنه ناپل در سمت خود ابقا شد. اندکی پس از ورودش به انجمن، نامه ای باز نشده ارائه داد که (به گفته او) در حالی که در بزرگراه ناپل بوده به او رسیده است. این نامه از فیلیپ دوم بود. گرانول نامه را در حضور کاردینال فارنز باز کرد و محتوا
ی آن را خواند. در این نامه به گرانول دستور داده شده بود که به فارنز توصیه کند که «این بار» برای پاپ شدن تلاش نکند - باید به خاطر داشت که کاردینال فارنز با وجود تجربه اش، تنها پنجاه و یک سال داشت. شانس فارنز در روز اول گردهمایی محرمانه به پایان رسید. بونکومپانی کاندیدای بدیهی بود. او مورد قبول کاردینال بورومئو و اصلاح طلبان بود. او یک سفیر موفق در اسپانیا بود و مورد قبول جناح اسپانیایی، که شامل ناپل نیز می شد، قرار گرفت. دورهٔ انجمن کاردینال ها بسیار کوتاه بود. در ۱۴ مه، اوگو بونکومپانی به عنوان پاپ انتخاب شد و نام گرگوری سیزدهم را برای خود برگزید. او در ۲۰ مه ۱۵۷۲ توسط کاردینال ایپولیتو دِسته، کاردینال ارشد دیاکون، تاجگذاری شد. کاردینال دِسته، یکی از دشمنان مورد علاقهٔ الساندرو فارنیز، در ۲ دسامبر ۱۵۷۲ درگذشت. انجمن کاردینال ها ۱۵۸۵. در بهار ۱۵۸۵، هیئتی از ژاپن در حال عزیمت به رم بود. آنها در ۱ مارس با کشتی به لیورنو رسیدند و از طریق زمینی از طریق توسکانی حرکت کردند. آنها در فلورانس توسط گراند دوک فرانچسکو دِ مدیچی مورد استقبال قرار گرفتند. آنها به همراه کاردینال فرانچسکو گامبارا به رم رفتند و در کاپارولا توس
ط کاردینال الساندرو فارنزه با استقبال باشکوهی روبرو شدند. هیئت همراه با گامبارا و فارنزه در ۲۲ مارس به رم رسید. پاپ گرگوری سیزدهم پس از سیزده سال بر تخت پطرس در ۱۰ آوریل ۱۵۸۵ درگذشت. شصت و دو کاردینال زنده وجود داشت، اما تنها سی و دو نفر موفق شدند به موقع برای مراسم افتتاحیه کنفرانس در یکشنبه عید پاک، ۲۱ آوریل ۱۵۸۵ به رم برسند. کاردینال فارنزه، اگرچه تنها شصت و چهار سال داشت، کاردینال ارشد حاضر بود. او هم رئیس کالج مقدس کاردینال ها و هم اسقف کاردینال اوستیا بود. اما او رهبر هیچ جناحی نبود. سی و نه کاردینال، که بسیاری از آنها دوستان و حامیان او بودند، در دوران سلطنت گرگوری سیزدهم درگذشتند. تنها یک کاردینال دیگر حضور داشت که توسط پدربزرگش، پاول سوم، ایجاد شده بود. جناح امپراتوری-اسپانیایی به رهبری کاردینال فردیناندو دِ مدیچی، برادر دوک بزرگ توسکانی، که به زودی خود دوک بزرگ شد، اداره می شد. رهبر واقعی اسپانیایی، کاردینال لودوویکو مادروتزو بود، اما او تا عصر ۲۳ آوریل به رم نرسید. جناح فرانسوی به رهبری لودوویکو دِسته، نوه لویی دوازدهم و محافظ فرانسه در برابر واتیکان بود. پس از اولین رأی گیری، در ۲۳ آوریل، واضح بود
که نه یک کاندیدای قوی اسپانیایی و نه یک کاندیدای قوی فرانسوی نمی توانند انتخاب شوند. مدیچی و دِسته با هم ملاقات کردند و مدیچی دو کاندیدای احتمالی را به دِسته پیشنهاد داد: کاردینال آلبانی و کاردینال فلیچه پرتی مونتالتو. کاندیدای منتخب مادروتزو، کاردینال سیرلتو بود، اما در جلسه ای با دِستِه، اندکی پس از ورود او به انجمن کاردینال ها در ۲۴ام، برای او روشن شد که سیرلتو با رأی فرانسوی ها کنار گذاشته شده است. مادروتزو اعلام کرد که آلبانی را نخواهد پذیرفت. دِستِه با کاردینال فارنزه ملاقات کرد، به این امید که هرگونه تلاشی را که فارنزه ممکن است برای کنار گذاشتن مونتالتو آغاز کند، متوقف کند. او پیش از این تلاش می کرد تا برخی از کاردینال های گرگوری سیزدهم را در یک جناح خود سازماندهی کند. فارنزه معتقد بود که مونتالتو از حمایت واقعی کمی برخوردار است و دِستِه این سوءتفاهم را تشویق می کرد. اما، وقتی همه آرای احتمالی شمرده شد، به نظر می رسید که حامیان مونتالتو چهار رأی کم دارند که باید از فارنزه می آمد. وقتی کاردینال ها برای شروع رأی گیری جمع شدند، دِستِه ناگهان مداخله کرد و اعلام کرد که نیازی به رأی گیری نیست زیرا آنها از ق
بل یک پاپ - کاردینال مونتالتو - دارند. کاردینال ها بلافاصله شروع به «پرستش» مونتالتو کردند - که روشی مشروع برای انتخاب پاپ بود. نباید هیچ مخالفتی وجود می داشت و هیچ مخالفتی هم وجود نداشت. فارنیز ساکت و مجبور به همکاری شده بود. در بهار ۱۵۸۶، برادرزاده جوان کاردینال فارنسه، رانچیو، در سن ۱۷ سالگی، برای سوگند وفاداری به قلمرو خود که کلیسا، ارباب فئودالی آن بود، به رم آمد. او اشتباه کرد و با زره و سلاح در برابر پاپ سیکتوس پنجم حاضر شد و به خاطر این جنایت هولناک در قلعه سنت آنجلو زندانی شد. عمویش، کاردینال، دو بار از پاپ التماس کرد که او را آزاد کند و سرانجام نقشه فرار رانچیو را کشید. سفیر اسپانیا، اولیوارس، کاستلان قلعه سنت آنجلو را به شام دعوت کرد، در حالی که کاردینال نگهبانان را فریب داد تا رانچیو را به بازداشت خود آزاد کنند. پاپ از اینکه فریب خورده بود، خشمگین بود. میراث به عنوان گردآورنده و حامی. ساختمان هایی که کاردینال فارنزه ساخت یا مرمت کرد شامل کلیسای گسو در رم، ویلا فارنزه در کاپرارولا، و کاخ فارنزه در نزدیکی دریاچه براچانو، و صومعه تره فونتانه می شود. آلساندرو فارنزه به خاطر جمع آوری بزرگ ترین مجموعه م