Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حقوق کشاورزی (در کامن لا:Agricultural law)، که گاهی در کامن لا به آن Ag Law نیز گفته می شود، به موضوعات حقوقی مانند زیرساخت های کشاورزی، بذر، آب، کود، استفاده از آفت کش ها، امور مالی کشاورزی، نیروی کار کشاورزی، بازاریابی کشاورزی، بیمه کشاورزی، مالکیت زمین و سیستم اجاره، فرآوری کشاورزی، صنعت روستایی و قوانین کشاورزی می پردازد. با اجرا و استفاده از فناوری های نوین، موضوعاتی از جمله اعتبار، مالکیت فکری، تجارت و بازرگانی محصولات کشاورزی نیز شامل این بخش از حقوق می باشد. در ایالات متحده. به عبارت ساده، حقوق کشاورزی مطالعه قوانین و مقررات خاصی است که در مورد تولید و فروش محصولات کشاورزی اعمال می شود. «استثناگرایی کشاورزی»، یا استفاده از استثنائات قانونی برای حمایت از صنعت کشاورزی، در سراسر جهان فراگیر است. دانشکده های حقوق و دانشمندان حقوقی آمریکا برای اولین بار در دهه ۱۹۴۰ میلادی، زمانی که دانشکده های حقوق در ییل، هاروارد، تگزاس و آیووا دوره های حقوق کشاورزی را کاوش و آغاز کردند، قانون کشاورزی را به عنوان یک رشته به رسمیت شناختند. با این حال، این تلاش های اولیه کوتاه مدت بود و قانون کشاورزی به عنوان یک رشته متمایز
برای سه دهه دوباره ظاهر نشد. در سال ۱۹۷۹ میلادی، یک مجله علمی به نام مجله حقوق کشاورزی راه اندازی شد. در سال ۱۹۸۰ میلادی، انجمن حقوق کشاورزی آمریکا تشکیل شد و یک برنامه مدرک پیشرفته حقوق کشاورزی «LL.M. Program»، در دانشکده حقوق دانشگاه آرکانزاس شکل یافت. در سال ۱۹۸۱ میلادی، پانزده جلد رساله حقوق کشاورزی منتشر شد و در سال ۱۹۸۵ میلادی، اولین کتاب پرونده ای Agricultural Law: Cases and Materials توسط انتشارات West Publishing منتشر شد. در سال های اخیر، مطالعات حقوق کشاورزی برای گنجاندن ملاحظات گسترده تری در مورد تأثیر تولیدات کشاورزی، از جمله مسائل مربوط به قوانین زیست محیطی، پایداری، رفاه حیوانات، و قانون و سیاست مواد غذایی گسترش یافته است. بازتاب این گسترش را می توان در سال ۲۰۰۹ و «LL.M. Program» و در تغییر نام این برنامه به «LL.M Program in Agricultural and Food Law» دید. در سال ۲۰۱۰ دومین کتاب درسی حقوقی با عنوان «Food, Farming &amp; Sustainability: Readings in Agricultural Law» منتشر شد. و در سال ۲۰۱۲، انجمن دانشکده های حقوق آمریکا نام بخش حقوق کشاورزی خود را به قانون کشاورزی و مواد غذایی تغییر داد. رشته نوظ
هور قانون و سیاست مواد غذایی ریشه در رشته قانون کشاورزی و همچنین قوانین سنتی غذا و دارو دارد.
سپاه پنجم ایالات متحده آمریکا () سپاه زیرمجموعه نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است، که در سال ۱۹۱۸ تأسیس شد. ستاد مرکزی این سپاه در فورت ناکس، کنتاکی و کمپ کوشیوشکو، لهستان قرار دارد. سپاه پنجم در جنگ جهانی اول، جنگ جهانی دوم، جنگ کوزوو، جنگ افغانستان و جنگ عراق شرکت داشت. تاریخچه. جنگ جهانی اول. سپاه پنجم از ۷ تا ۱۲ ژوئیه ۱۹۱۸ در ارتش منظم فرانسه، به عنوان بخشی از نیروهای اعزامی آمریکا، سازماندهی شد. تا پایان جنگ جهانی اول، این سپاه در سه نبرد نام گذاری شده جنگیده بود. دوره بین دو جنگ. سپاه پنجم در ۲۹ ژوئیه ۱۹۲۱ در نیروی ذخیره سازمان یافته تشکیل شد، به منطقه سپاه پنجم اختصاص یافت و به ارتش دوم واگذار شد. ستاد سپاه در ۱۷ فوریه ۱۹۲۲ در فورت توماس، کنتاکی، با پرسنل ارتش منظم و نیروی ذخیره سازمان یافته فعال شد. گروهان ستاد به گارد ملی اوهایو اختصاص داده شد، اما در ۲ ژوئیه ۱۹۲۳ در فهرست «گارد ملی معوق» قرار گرفت و به نیروی ذخیره سازمان یافته اختصاص یافت. گروهان ستاد در اواخر سال ۱۹۲۴ با پرسنل ذخیره در کلمبوس، اوهایو آغاز به کار کرد. ستاد سپاه مسئول تأمین و برنامه ریزی امور اداری، سازماندهی، تدارکات و آموزش برای
ارتش، سپاه و سایر واحدهای ذخیره غیر لشکری، به جز توپخانه صحرایی و ساحلی، در ناحیه سپاه پنجم بود. این ستاد در ۱۵ نوامبر ۱۹۲۴ از خدمت فعال معاف شد و تمام پرسنل ارتش منظم به ستاد، گروه غیر لشکری، ناحیه سپاه پنجم، که مسئولیت های قبلی سپاه پنجم را بر عهده داشت، منتقل شدند. هم ستاد و هم گروهان ستاد در ذخیره سازمان یافته فعال باقی ماندند. ستاد سپاه در اواخر سال ۱۹۲۴ به ایندیاناپولیس، ایندیانا، جایی که بیشتر پرسنل ذخیره اختصاص داده شده به این واحد مستقر بودند، منتقل شد. ستاد سپاه پنجم در ۱۵ اوت ۱۹۲۷ از ذخیره سازمان یافته خارج و به ارتش منظم اختصاص داده شد. گروهان ستاد، سپاه پنجم در ۱۵ سپتامبر ۱۹۲۷ از فهرست گارد ملی معوق خارج و به طور دائم به ذخیره سازمان یافته اختصاص داده شد. گروهان ستاد در ۱ اکتبر ۱۹۳۳ از نیروی ذخیره سازمان یافته جدا و به ارتش منظم اختصاص داده شد. در همان زمان، ستاد سپاه تا حدی در فورت هیز، اوهایو، با پرسنل ارتش منظم از ستاد، ناحیه سپاه پنجم، و پرسنل ذخیره سازمان یافته از ناحیه سپاه به طور کلی فعال شد. اگرچه از سال ۱۹۲۷ تا ۱۹۴۰ یک واحد «ارتش منظم غیرفعال» بود، ستاد سپاه به طور موقت برای دوره های کوت
اه با استفاده از افسران ذخیره و افسران ستاد از ستاد، ناحیه سپاه پنجم سازماندهی شد. این دوره های موقت خدمت فعال عموماً برای تمرینات پست فرماندهی و مانورهای بزرگ بود. ستاد، سپاه پنجم، در ۲۰ اکتبر ۱۹۴۰، با پرسنل ذخیره کمتر، در کمپ بیورگارد، لوئیزیانا، به طور کامل فعال شد. جنگ جهانی دوم. پس از اعلام جنگ جهانی دوم، آلمان نازی علیه ایالات متحده در ۱۱ دسامبر ۱۹۴۱، این سپاه (ژانویه ۱۹۴۲) اولین سربازان آمریکایی را به جبهه عملیات اروپا، ارتش ایالات متحده، اعزام کرد. آن استقرار اولیه به عنوان نیروی ایرلند شمالی ارتش ایالات متحده یا مگنت شناخته می شد. در ۶ ژوئن ۱۹۴۴، سپاه پنجم به ساحل اوماها در نرماندی حمله کرد. سپس سربازان سپاه از سرپل ساحلی خارج شدند، پاریس و سدان، آردن را آزاد کردند و به سمت مرز آلمان شتافتند. پس از آزادسازی شهر لوکزامبورگ، سپاه پنجم در نبرد بولگه جنگید، لایپزیگ را تصرف کرد، اولین تماس را با ارتش سرخ در تورگاو برقرار کرد و در جنوب در چکسلواکی، پلزن را تا مه ۱۹۴۵ آزاد کرد. جنگ سرد. در مارس ۱۹۴۷، فرماندهی اروپایی ایالات متحده دستور داد که نیروهای رزمی آن به «وظایف اشغال» تبدیل شوند. در ۱ دسامبر ۱۹۵۰، به
دلیل نگرانی از تهدید شوروی برای اروپای غربی در طول جنگ کره، ارتش هفتم به عنوان یک ارتش میدانی در اروپا فعال شد. ارتش هفتم دو نیروی اصلی وظیفه اشغال در آن زمان در آلمان، یعنی لشکر اول پیاده نظام و نیروی پلیس ایالات متحده را جذب کرد. تا اواسط ۱۹۴۸، آموزش رزمی محدود در فرماندهی اروپایی احیا شده بود. در دسامبر ۱۹۵۰، رئیس جمهور ترومن به دلیل جنگ کره وضعیت اضطراری ملی اعلام کرد و چهار لشکر برای تقویت نیروهای ایالات متحده در اروپا، از جمله لشکر ۲۸ پیاده و لشکر ۴۳ پیاده نظام گارد ملی، اعزام شدند. در ماه مه ۱۹۵۱، لشکر ۴ پیاده به ارتش ایالات متحده اروپا در آلمان رسید و در ۳ اوت ۱۹۵۱، سپاه پنجم دوباره فعال شد و به ارتش هفتم به منطقه اروپا اختصاص یافت. در ماه ژوئیه، لشکر ۲ زرهی به آلمان رسید و در ۲۵ اوت ۱۹۵۱، لشکر چهارم پیاده (مقر: فرانکفورت) و لشکر دوم زرهی (مقر: باد کروزناخ) به عنوان لشکرهای سپاه پنجم منصوب شدند. با ورود چهار نیروی کمکی لشکر ایالات متحده به آلمان، نیروی انتظامی غیرفعال شد. سپاه پنجم به منطقه شمالی منطقه اشغالی آلمان توسط ایالات متحده (که شامل شکاف فولدا می شد) و سپاه هفتم به منطقه جنوبی منطقه ایالات م
تحده (یکی از لشکرهای گارد ملی؛ لشکر ۴۳ پیاده) در منطقه مونیخ و دیگری (لشکر ۲۸ پیاده) بین مونیخ و اشتوتگارت مستقر بودند) منصوب شدند. چند سال بعد، ارتش تازه تأسیس آلمان غربی، مواضع برخی از واحدهای آمریکایی مستقر در منطقه جنوبی آلمان غربی را جابجا کرد. در نتیجه، مواضع داخلی واحدهای آمریکایی به سمت شمال منتقل شد، همانطور که خط مرزی جنوبی زمان جنگ سپاه هفتم ایالات متحده نیز به همین ترتیب منتقل شد. این اقدام تغییر احتمالاً همزمان با همان بازه زمانی تبدیل تابستان و پاییز تمام واحدهای ارتش هفتم به سازمان رود بود. اگرچه، همانطور که در بالا اشاره شد، در سال ۱۹۵۱ لشکر اول پیاده نظام به سپاه هفتم تازه فعال شده واگذار شد، اما اهمیت دفاع سپاه پنجم که به شکاف فولدا و شکاف ماینینگن (معروف به شکاف گرابفلد) واگذار شده بود، نه تنها بر واگذاری مجدد لشکر اول پیاده نظام مستقر در وورتسبورگ به سپاه پنجم در ۲ فوریه ۱۹۵۲، بلکه بر واگذاری گروه ۱۹ زرهی تازه تأسیس مستقر در فرانکفورت به سپاه پنجم در ۱ اکتبر ۱۹۵۳ نیز تأثیر گذاشت. از ژوئن ۱۹۵۴، واحدهای اصلی که به سپاه پنجم اختصاص داده شده بودند، لشکر ۱ پیاده، لشکر ۴ پیاده، لشکر ۲ زرهی و گرو
ه ۱۹ زرهی بودند (گردان ۱۹ زرهی به اندازه یک تیپ بزرگ بود و شامل ۳ گردان تانک و یک گردان پیاده نظام مکانیزه بود که از مانهایم تا وایلدفلکن مستقر بودند). اولین لشکر زرهی ایالات متحده که در جنگ سرد در شرق رودخانه راین مستقر شد، یعنی لشکر ۳ زرهی سپاه پنجم، در ماه مه/ژوئن ۱۹۵۶ رسید. (گردان سوم زرهی جایگزین لشکر ۴ پیاده شد؛ بعداً، لشکر ۲ زرهی با لشکر ۸ پیاده باد کروزناخ جایگزین شد). گروه ۱۹ زرهی (مقر فرانکفورت) در ۱ ژوئیه ۱۹۵۵ با گروه ۴ زرهی جایگزین شد (گردان ۴ زرهی تقریباً به اندازه گردان ۱۹ زرهی جایگزین شده بود). گروه ۴ زرهی در سال ۱۹۶۳ غیرفعال شد. در سال ۱۹۵۵، لشکر اول پیاده نظام به منطقه ای دیگر منتقل شد و در سپاه پنجم توسط لشکر ۱۰ پیاده جایگزین شد. در سال ۱۹۵۸، لشکر ۳ پیاده به منطقه سپاه پنجم منتقل شد و لشکر ۱۰ پیاده نیز به مناطقی دیگر منتقل شد. پس از فروپاشی پیمان ورشو در جنگ سرد، سربازان سپاه پنجم هم واحدها و هم افراد را برای جنگ خلیج فارس به عربستان سعودی و به سایر عملیات ها در کویت، شمال عراق، کرواسی، سومالی، جمهوری مقدونیه، رواندا و زئیر، اعزام کردند. جنگ با تروریسم. در پایان سال ۲۰۰۲، سپاه پنجم تحت فرمان
دهی مرکزی ایالات متحده برای جنگ عراق به کویت اعزام شد. ائتلاف به رهبری ایالات متحده باعث تغییر رژیم در عراق شد و نگرانی های بین المللی در مورد عراق و سلاح های کشتار جمعی را برطرف کرد. این سپاه و تیپ های مانور آن در ۲۱ مارس ۲۰۰۳ به عنوان تلاش اصلی وارد عراق شدند. در شانزده روز جنگ، سپاه پنجم بیش از ۵۴۰ مایل به صورت مستقیم از کویت تا بغداد پیشروی کرد، نیروهای مسلح عراق را قاطعانه شکست داد و به همراه سایر نیروهای مسلح آمریکا و ائتلاف، رژیم صدام حسین را سرنگون کردند. در ۱۵ ژوئن ۲۰۰۳، این سپاه نیروی ۷ ویژه مشترک را مستقر در بغداد تشکیل داد و به عملیات نظامی برای آرام کردن بقیه عراق، بازسازی کشور و ایجاد نهادهای دموکراتیک ادامه داد. به عنوان بخشی از ماموریت نیروی ۷ ویژه مشترک، سربازان سپاه پنجم به دنبال چهره های اصلی رژیم قبلی عراق گشتند و آنها را دستگیر یا کشتند که در نهایت به دستگیری خود صدام حسین منجر شد. در ۱ فوریه ۲۰۰۴، سپاه پنجم در نیروی ۷ ویژه مشترک ترکیبی توسط سپاه سوم جایگزین شد و به ایستگاه اصلی خود در هایدلبرگ آلمان منتقل شد. به پاس قدردانی از دستاوردهای رزمی آن در عراق، وزارت ارتش در سال ۲۰۰۴ به ستاد و
گروهان ستاد، نشان تقدیر واحد شایسته (ارتش) را اعطا کرد. در ژانویه ۲۰۰۶، این سپاه به عراق اعزام شد و جایگزین سپاه هجدهم هوابرد به عنوان عنصر فرماندهی و کنترل سپاه چند ملیتی-عراق شد. در طول دومین سال استقرار خود، که در ۱۴ دسامبر ۲۰۰۶ پایان یافت، سپاه پنجم به رهبری نیروهای ائتلاف ادامه داد و در مبارزه با شورش گسترده و انجام یک تلاش عظیم برای بازسازی، گام های بلندی برداشت. از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۳، سپاه پنجم در افغانستان خدمت کرد و فرماندهی و کنترل تمام نیروهای زمینی ایالات متحده مستقر در آنجا را بر عهده داشت. در ۱۶ فوریه ۲۰۱۲، اعلام شد که ستاد و گردان ستاد، سپاه پنجم، طبق دستورالعملی که در اوایل همان سال توسط وزارت ارتش صادر شده بود، پس از اعزام مجدد از افغانستان غیرفعال خواهند شد. در ۱۲ ژوئن ۲۰۱۳، به سپاه پنجم جایزه واحد برتر ارتش، تقدیرنامه واحد شایسته اعطا شد و سپس به طور تشریفاتی در کاخ بیبریش، ویسبادن، آلمان بصورت غیرفعال درآمد. فعال سازی مجدد. در ۱۱ فوریه ۲۰۲۰، وزارت ارتش ایالات متحده از فعال سازی ستاد فرماندهی (سپاه پنجم) خبر داد. ستاد فرماندهی سپاه پنجم تقریباً ۶۳۵ سرباز خواهد داشت که تقریباً ۲۰۰ نفر از آنها
از یک پست فرماندهی عملیاتی در اروپا پشتیبانی خواهند کرد. پیش بینی می شود ستاد فرماندهی سپاه تا پاییز ۲۰۲۰ عملیاتی شود. در ۱۲ فوریه ۲۰۲۰، ارتش اعلام کرد که ستاد جدید سپاه پنجم در فورت ناکس، کنتاکی مستقر خواهد شد.
حقوق ترابری (یا حقوق حمل و نقل) حوزه حقوقی است که با حمل و نقل سروکار دارد. قوانین می توانند به طور گسترده در سطح سیستم حمل و نقل یا به صورت محدودتر برای حمل و نقل اشیا و کالاها یا فعالیت های درونی سامانه های ترابری مانند وسایل نقلیه، اشیا و رفتارهای افراد اعمال شوند.
لشکر ۳ پیاده () لشکر ترکیبی (پیاده-زرهی) زیرمجموعه نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا و تحت امر سپاه شانزدهم هوابرد است، که در سال ۱۹۱۷ تأسیس شد. این لشکر در جنگ جهانی اول، جنگ جهانی دوم، جنگ کره، جنگ خلیج فارس، جنگ افغانستان و جنگ عراق شرکت داشت. قرارگاه فرماندهی لشکر ۳ پیاده در فورت استوارت، جورجیا مستقر است. این واحد تحت فرماندهی نیروهای ارتش ایالات متحده است. سازمان فعلی آن شامل یک ستاد لشکر و گردان ستاد، دو تیم رزمی تیپ زرهی، یک تیپ هوانوردی، یک توپخانه لشکر، یک تیپ پشتیبانی و یک گردان پشتیبانی رزمی به همراه یک تیپ تقویت مانور است. این لشکر دارای سابقه ای برجسته است و در جنگ جهانی اول، جنگ جهانی دوم، جنگ کره و جنگ علیه تروریسم حضور فعال داشته است. تاکنون به ۶۱ عضو لشکر سوم پیاده مدال افتخار اعطا شده است که این لشکر را به پرافتخارترین لشکر در نیروی زمینی آمریکا تبدیل می کند. این لشکر در جنگ جهانی اول در فرانسه جنگید. در جنگ جهانی دوم، به همراه نیروی ویژه ژنرال پاتون در یک عملیات آبی-خاکی چالش برانگیز در سواحل مراکش، شمال آفریقا، پیاده شد و مدافعان ویشی فرانسه را در نوامبر ۱۹۴۲ در هم کوبید. در سال ۱۹۴۳ این لش
کر در ماه ژوئیه به سیسیل حمله کرد و در ماه سپتامبر به سالرنو در ایتالیا حمله کرد، پیش از آنکه در فرانسه و در نهایت در آلمان بجنگد. آودی مورفی، برنده نشان افتخار (آمریکا)، که در فیلم هالیوودی «به جهنم و بازگشت» حضور دارد، یکی از اعضای این لشکر بود. این لشکر همچنین در جنگ کره حضور داشت. از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۹۶ این لشکر به عنوان بخشی از اتحاد ناتو، بخش عمده ای از حضور نیروی زمینی ایالات متحده در آلمان غربی بود.
علاءالدین پاشا (۱۲۸۱–۱۳۳۱) فرزند دوم عثمان یکم و برادر و وزیر اورخان یکم بود. عنوان پاشا در دولت عثمانی اولین بار به او نسبت داده شد و نیروی نظامی ینی چری به دست او بنیان گذاری شد.مشخص نیست که علاءالدین پسر بزرگتر بوده است یا اورخان برخی از مورخان ادعا می کنند که علاءالدین پسر دوم عثمان بوده است، اما برخی دیگر معتقدند احتمال زیادی وجود دارد که او بزرگ ترین پسر باشد. با این وجود، اورخان بر بیگ نشین حکومت کرد. طبق سنت و تاریخ نگاری عثمانی که توسط مورخ ادریس بیتلیسی ارائه شده است، علاءالدین منفعل تر از برادر جنگجوی خود بود و بنابراین به جای جنگیدن برای گسترش امپراتوری تازه تأسیس عثمانی، در خانه ماند. او در مدیریت امور دولتی آموزش دید. احتمال زیادی وجود دارد که اورخان به دلیل مهارت هایش به عنوان جنگجو، برای وارث رهبری امپراتوری برگزیده شود. برخلاف تاریخ بعدی عثمانی، زمانی که جانشینی به موضوعی تبدیل شد که می توانست به جنگ داخلی خشونت آمیز منجر شود، علاءالدین با بزرگواری موقعیت خود را پذیرفت و هیچ خصومتی بین برادران وجود نداشت. علاءالدین به سرعت تسلیم حکومت برادرش شد و بیعت کرد و در نتیجه احترام دولت و مردم را به خ
ود جلب کرد. در واقع، به نظر می رسد که علاءالدین از سبک زندگی آرامی برخوردار بوده و بیش از موضوع جانشینی به این موضوع توجه داشته است که پدرشان اورهان و او را در کنار امپراتوری ثروتی نگذاشته است. روابط بین این دو برادر، برخلاف بسیاری دیگر از شاهزادگان عثمانی، تا پایان عمرشان دوستانه باقی ماند. اورهان به دلیل تعلیماتی که در امور ایالتی داشت، از علاءالدین مشاوره گرفت که با کمال میل دریافت کرد. علاءالدین در مقابل، روستای فدره را درخواست کرد و درخواست او اجابت شد. علاءالدین علاوه بر مشارکت در امور دولتی امپراتوری عثمانی، به نظر می رسد که زندگی بسیار متدین و آرامی داشته است. چند مسجد ساخته بود. مسجد علاءالدین بیگ در بورسا که در سال ۱۳۳۵ تکمیل شد، نمونه ای از مسجد تک واحدی است. معماری بسیار پیشرفته ای با ۸٫۲ متر مربع و یک رواق سه خلیج است. گنبد را مثلث های ترکی نگه می دارند و یک مناره دارد. بر این اساس، «کمال نزدیک مسجد (علاءالدین بیگ) بورسا در سادگی آن است که فضای ایده آلی بیان می شود». اگرچه پس از بازسازی در قرن نوزدهم، پنجره های شرقی و غربی دیگر مستقیماً روبه رو نیستند، بلکه کمی کج هستند. مناره، اگر اصل باشد، اولی
ن نمونه مناره است، اما به دلیل ضعف های معماری ناشی از قرار دادن مناره، به احتمال زیاد اضافه شده بعدی است. علاءالدین بیگ در سال ۱۳۳۱ یا ۱۳۳۲ درگذشت و در بورسا مدفون است. او در مقبره امپراتوری عثمان اول در بورسا که توسط برادرش اورهان ساخته شده است، قرار دارد.
کیم یونگ هیون (؛ زادهٔ ۱۹۶۶) فیلم نامه نویس اهل کره جنوبی است. او بیشتر به خاطر نویسندگی درام های کره ای "جواهری در قصر" و "ملکه سوندوک" شناخته می شود.
حقوق انرژی بر استفاده و مالیات انرژی اعم از تجدیدپذیر و تجدیدناپذیر حاکم است. این قوانین مراجع اولیه (مانند قوانین پرونده ای، مقررات و احکام) مرتبط با انرژی هستند. در مقابل، سیاست انرژی به خط مشی و سیاست انرژی اشاره دارد. قوانین انرژی شامل حکم قانونی نفت، بنزین و «مالیات استخراج» است. عمل قانون انرژی شامل قراردادهای مکان یابی، استخراج، مجوزهای کسب و حقوق مالکیت نفت و گاز در زیر خاک قبل از کشف و پس از تصرف آن و قضاوت در مورد مباحث حقوقی آن است. حقوق بین المللی. علاقه علمی فزاینده ای به حقوق بین الملل انرژی وجود دارد، از جمله در سمینارهای آموزش حقوقی، رساله ها، مجلات حقوق، و دوره های تحصیلات تکمیلی. در همین راستا، علاقه فزاینده ای به موضوعات خاص انرژی و ارتباط خاص آنها با تجارت بین المللی و سازمان های مرتبط مانند سازمان تجارت جهانی وجود دارد. اتحادیه اروپا. قانون انرژی اروپا بر مکانیسم های قانونی برای مدیریت اختلالات کوتاه مدت در تأمین انرژی قاره متمرکز شده است، مانند قانون آلمان در سال ۱۹۷۴ برای تأمین انرژی. پروژه هیدروژن یکپارچه اروپا یک پروژه اتحادیه اروپا برای ادغام دستورالعمل های کمیسیون اقتصادی سازمان ملل
متحد برای اروپا (ECE) و ایجاد مبنایی برای مقررات ECE خودروهای هیدروژنی و زیرساخت های لازم جایگزین قوانین و مقررات ملی بود. هدف از این پروژه ارتقای ایمنی خودروهای هیدروژنی و هماهنگ کردن فرایند صدور مجوز و تأیید آنها بوده. پنج کشور کنسرسیوم انرژی EurObserv'ER را ایجاد کرده اند. اتحادیه اروپا همچنین یک جامعه انرژی ایجاد کرده است تا سیاست های خود را به اروپای جنوب شرقی گسترش دهد. Austuraiuمیزبان سالانه روزهای جهانی انرژی پایدار است. عربستان سعودی. عربستان سعودی قوانینی در مورد انرژی، به ویژه قوانینی در خصوص نفت و گاز دارد. عربستان سعودی بزرگ ترین تولیدکننده نفت در جهان است و بنابراین قانون انرژی آن تأثیر زیادی بر عرضه کلی انرژی جهان دارد. بر اساس قانون اساسی عربستان سعودی، تمام ثروت نفت و گاز این کشور متعلق به دولت است: «تمام ثروتی که خداوند عطا کرده است، خواه در زیر زمین، در سطح یا در آب های سرزمینی ملی، در زمین ها یا حوزه های دریایی تحت کنترل دولت باشد. طبق قانون دارایی دولت هستند. قانون ابزارهای بهره برداری، حفاظت و توسعه چنین ثروتی را در راستای منافع دولت، امنیت و اقتصاد آن تعریف می کند.» مالیات بر انرژی نیز
به طور خاص مجاز است. در ماده ۲۰ قانون اساسی آمده است: «مالیات و عوارض بر اساس عدالت و در صورت لزوم اعمال می شود. تحمیل، اصلاح، ابطال و معافیت فقط به موجب قانون مجاز است.» دو وزارتخانه پادشاهی عربستان سعودی در مسئولیت بخش انرژی مشترک هستند: وزارت نفت و وزارت آب و برق. قوانین این کشور همچنین سازمان های دیگری را ایجاد کرده است که دارای برخی اختیارات قانونی هستند، اما به شدت نظارتی نیستند. اینها شامل عربستان سعودی آرامکو، که در اصل یک سرمایه گذاری مشترک بین پادشاهی و شرکت کالیفرنیا-عربی استاندارد اویل بود، اما در حال حاضر به طور کامل در اختیار پادشاهی قرار دارد، و شرکت های برق تلفیقی عربستان (SCECOs). عراق. از نظر فنی، عراق هیچ قانون انرژی ندارد، اما قانون پیشنهادی تقریباً پنج سال است که از اوایل سال ۲۰۱۲ در حال بررسی است. وزارت نفت عراق تنها با چند شرکت قرارداد اعطا می کند. از ژوئیه ۲۰۱۴، ۲۳ شرکت نفتی تأسیس شده، اما تنها ۱۷ شرکت بانکی در عراق وجود دارد. ترکیه. قانون قدیمی نفت ترکیه به مدت ۷۰ سال تا سال ۲۰۱۳ که قانون جدید نفت به شماره ۶۴۹۱ را تصویب کرد، به اجرا درمی آمد. از جمله موارد دیگر، تمدید سالهای مجاز مجو
زهای حفاری، کاهش هزینه و حذف انحصار دولتی است. بریتانیا. بریتانیا روند خروج از جامعه اروپایی را از ژانویه ۲۰۲۰ آغاز کرد.
کریستیان یاکیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کرواسی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لوکوموتیو زاگرب اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال کرواسی، و کرواسی بازی کرده است.
ودران یچه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کرواسی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اینتر زاپرشیچ، باشگاه فوتبال دینامو زاگرب، باشگاه فوتبال بنی یهودا تل آویو، باشگاه فوتبال زاگرب، باشگاه فوتبال شیروکی بریگ، باشگاه فوتبال کاوالا، و باشگاه فوتبال تون اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال کرواسی و کرواسی بازی کرده است.
یوشکو یلیچیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کرواسی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سویا، باشگاه فوتبال دینامو زاگرب، باشگاه فوتبال پوهانگ استیلرز، باشگاه فوتبال زاگرب، و باشگاه فوتبال هایدوک اسپلیت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کرواسی بازی کرده است.
یانکو یانکوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل کرواسی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ژیرونا، باشگاه فوتبال هرکولس، باشگاه فوتبال هایدوک اسپلیت، باشگاه فوتبال رئال اویدو، باشگاه فوتبال رییکا، باشگاه فوتبال رئال وایادولید، و باشگاه فوتبال اسپلیت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کرواسی بازی کرده است.
آنتونیو یژینا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کرواسی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ایسترا ۱۹۶۱ و باشگاه فوتبال دینامو زاگرب اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال کرواسی، زیر ۲۱ سال کرواسی، و کرواسی بازی کرده است.
ازوونیمیر کوتسیچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل کرواسی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هایدوک اسپلیت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کرواسی بازی کرده است.
فوبیان کوملینوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل کرواسی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دینامو زاگرب، باشگاه فوتبال شالکه ۰۴، باشگاه فوتبال خنک، باشگاه فوتبال پوهانگ استیلرز، باشگاه فوتبال زاگرب، باشگاه فوتبال رییکا، و باشگاه فوتبال خرواتسکی دراگوولیاتس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کرواسی بازی کرده است.
نیکولا کاتیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کرواسی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال رنجرز اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال کرواسی و کرواسی بازی کرده است.
ولدین کاریچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کرواسی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اینتر زاپرشیچ، باشگاه فوتبال وویوودینا، باشگاه فوتبال تورینو، باشگاه فوتبال واراژدین، باشگاه فوتبال دینامو زاگرب، باشگاه فوتبال ژلیزنیچار سارایوو، و باشگاه فوتبال لوگانو اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال کرواسی و کرواسی بازی کرده است.
دامیر کالاپاچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کرواسی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سجستا، باشگاه فوتبال زاگرب، و باشگاه فوتبال دی اس وی لئوبن اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کرواسی بازی کرده است.
مایکل اسکات دورِن (زاده ۲۵ آوریل ۱۹۶۲) تحلیلگر آمریکایی سیاست بین الملل خاورمیانه است. وی عضو ارشد مؤسسه هادسن است. او قبلاً یکی از اعضای ارشد مرکز سابان برای سیاست خاورمیانه در مؤسسه بروکینگز بود. او استاد مدعو در دانشکده خدمات عمومی رابرت اف واگنر در دانشگاه نیویورک بوده است. قبل از آن استادیار مطالعات خاور نزدیک در دانشگاه پرینستون بود و در دانشگاه فلوریدا مرکزی تدریس می کرد. دورِن به شورای امنیت ملی ایالات متحده آمریکا منصوب شد و همچنین معاون دستیار وزیر در امور دیپلماسی عمومی در وزارت دفاع ایالات متحده در دولت جرج دابلیو. بوش بود. او در مقاله "فارن افرز" با عنوان «جنگ داخلی شخص دیگری» استدلال کرد که حملات ۱۱ سپتامبر بخشی از درگیری مذهبی در جهان اسلام بود. دورِن گفت که بن لادن، با امید به اینکه انتقام جویی ایالات متحده، مؤمنان را علیه غرب متحد کند، در صدد برانگیختن انقلاب در کشورهای عرب و جاهای دیگر بود. این تحلیلگر استدلال کرد که جنگ با آمریکا هرگز نتیجه آن نبود، بلکه تنها وسیله ای برای ترویج اسلام رادیکال بود. دورِن از حمله به عراق حمایت کرد. تحصیلات. او در دانشگاه استنفورد تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۴ با مد
رک کارشناسی تاریخ فارغ التحصیل شد. دورِن سپس دکترای خود را در مطالعات خاور نزدیک از دانشگاه پرینستون در سال ۱۹۹۷ دریافت کرد. مشاور دکترای او ال. کارل براون بود. حرفه. دورِن عضو ارشد مؤسسه هادسن است، که در سال ۲۰۱۴ به آن پیوست. قبل از آن، او عضو ارشد مرکز سابان برای سیاست خاورمیانه در مؤسسه بروکینگز بود. پیش از این، او یک استاد مدعو در دانشکده تحصیلات تکمیلی رابرت اف واگنر برای خدمات عمومی دانشگاه نیویورک بود . او قبل از بازگشت به دانشگاه، در آوریل ۲۰۰۷ پس از اینکه مدیر ارشد امور خاور نزدیک و شمال آفریقا در شورای امنیت ملی از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷ بود، به عنوان معاون دستیار وزیر در امور دیپلماسی عمومی در وزارت دفاع ایالات متحده منصوب شد. حرفه تدریس او در دانشگاه فلوریدای مرکزی آغاز شد و بعداً به عنوان استادیار به گروه مطالعات خاور نزدیک در دانشگاه پرینستون پیوست تا اینکه به دولت جورج دبلیو بوش منصوب شد. او به عنوان همکار ارشد در شورای روابط خارجی خدمت کرده است و یک محقق با استراتژی خاورمیانه در پروژه هاروارد (MESH) برنامه مطالعات امنیت ملی در دانشگاه هاروارد است. او منتقد مکرر کتاب "واشینگتن پست" است. دورِن به حمای
ت از اسرائیل، ترکیه و آذربایجان معروف است. او از مواضع آذربایجان در مناقشه قره باغ حمایت کرده و آن را متحدی مهم علیه ایران می داند. دورِن از نحوه خروج آمریکا از افغانستان در سال ۲۰۲۱ انتقاد کرد.
ایویتسا کریژاناتس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کرواسی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال گورنیک زابژه، باشگاه فوتبال واراژدین، باشگاه فوتبال باومیت یابلونتس، باشگاه فوتبال اسپارتا پراگ، باشگاه فوتبال زنیت سن پترزبورگ، باشگاه فوتبال اسلاون بلوپو، و باشگاه فوتبال اسپلیت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کرواسی بازی کرده است.
دامیر کرزنار (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل کرواسی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اینتر زاپرشیچ، باشگاه فوتبال دینامو زاگرب، و باشگاه فوتبال واراژدین اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کرواسی بازی کرده است.