Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رار دهد. بسته به دمای خاک ها، ناشی از فرآیندهای احتراق، اثرات متفاوتی از تبخیر آب در محدوده های دمایی پایین تر تا احتراق مواد آلی خاک و تشکیل مواد آلی گرمازا، که به نام زغال چوب نیز شناخته می شود رخ می دهد. آتش سوزی می تواند از طریق عملکردهای مختلف، که شامل اکسیداسیون، تبخیر، فرسایش، و شستشو توسط آب می شود، تغییراتی در عناصر غذایی خاک ایجاد کند، اما این رویداد معمولاً باید در دمای بالا باشد تا از دست دادن قابل توجه مواد غذایی رخ دهد. با این حال، مقدار مواد مغذی موجود در خاک معمولاً به دلیل خاکستری که تولید می شود افزایش می یابد و این به سرعت در دسترس قرار می گیرد، برخلاف آزاد شدن آهسته مواد مغذی در اثر تجزیه. پوسته پوسته شدن سنگ (یا لایه برداری حرارتی)، هوازدگی سنگ را تسریع نموده و به طور بالقوه آزاد شدن برخی مواد مغذی را موجب می شود. معمولاً به دنبال آتش سوزی، افزایش پی اچ خاک مشاهده می شود که به احتمال زیاد به دلیل تشکیل کربنات کلسیم و تجزیه بعدی این کربنات کلسیم به اکسید کلسیم هنگامی که دما حتی بالاتر می رود می باشد. همچنین می تواند به دلیل افزایش محتوای کاتیونی در خاک به دلیل خاکستر باشد که به طور موقت پی
اچ خاک را افزایش می دهد. فعالیت میکروبی در خاک نیز ممکن است به دلیل گرم شدن خاک و افزایش محتوای مواد مغذی در خاک افزایش یابد، اگرچه مطالعات همچنین از بین رفتن کامل میکروب ها در لایه بالایی خاک پس از آتش سوزی را نشان داده است. به طور کلی، خاک ها به دلیل سوختن اسید پس از آتش سوزی بازی تر (پی اچ بالاتر) می شوند. با انجام واکنش های شیمیایی جدید در دماهای بالا، آتش حتی می تواند بافت و ساختار خاک را با تأثیر بر محتوای رس و تخلخل خاک تغییر دهد. حذف پوشش گیاهی به دنبال آتش سوزی می تواند اثرات متعددی بر خاک داشته باشد، از جمله افزایش دمای خاک در طول روز به دلیل افزایش تابش خورشید در سطح خاک و خنک شدن بیشتر به دلیل از دست دادن گرمای تابشی در شب. برگ های کمتر برای جلوگیری از باران نیز باعث می شود باران بیشتری به سطح خاک برسد و با جذب آب کمتر توسط گیاهان، مقدار آب در خاک ممکن است افزایش یابد. با این حال، ممکن است دیده شود که خاکستر در صورت خشک شدن می تواند دفع کننده آب باشد، و بنابراین محتوای آب و در دسترس بودن ممکن است در واقع افزایش نیابد. واکنش ها و سازگاری های زنده. گیاهان. گیاهان سازگاری های زیادی برای مقابله با آت
ش ایجاد کرده اند. از میان این سازگاری ها، یکی از شناخته شده ترین آن ها احتمالاً پیریسنت () است، که در آن بلوغ و رها شدن بذرها، به طور کامل یا جزئی، توسط آتش یا دود آغاز می شود. این رفتار اغلب به اشتباه سروتینی نامیده می شود، اگرچه این اصطلاح واقعاً به دسته بسیار گسترده تری از انتشار بذر که توسط هر محرکی فعال می شود اشاره می کند. همه گیاهان پیریسنت، سروتینی هستند، اما همه گیاهان سروتینی، پیریسنت نیستند (بعضی از آنها نکریسنت (necriscent)، هیگریسنت (hygriscent)، زِریسنت (xeriscent) و سولیسنت (soliscent) یا ترکیبی از آنها هستند). از سوی دیگر، جوانه زدن بذر فعال شده توسط ماشه را نباید با پیریسنت اشتباه گرفت چون به عنوان خواب فیزیولوژیکی شناخته می شود. برای نمونه، در جوامع بیشه زارهای کالیفرنیا، برخی از گیاهان دارای برگ هایی هستند که با روغن های قابل اشتعال پوشیده شده اند که آتش سوزی شدید را تحریک می کنند. این گرما باعث جوانه زدن بذرهای فعال در آتش آنها می شود (نمونه ای از خواب) و گیاهان جوان می توانند از عدم رقابت در یک منظره سوخته استفاده کنند. سایر گیاهان دارای بذرهای فعال شده با دود یا جوانه های فعال شده با آتش
هستند. مخروط های کاج ساحلی پیریسنت هستند: آنها با رزینی مهر و موم شده اند که آتش آن را ذوب می کند و بذرها را آزاد می کند. بسیاری از گونه های گیاهی، از جمله درخت سکویای مقاوم به سایه، برای ایجاد شکاف هایی در تاج پوشش گیاهی نیاز به آتش دارند که نور را به داخل عبور داده و به نهال هایشان اجازه می دهد با نهال های مقاوم تر در برابر سایه های گونه های دیگر رقابت کنند و به همین ترتیب خود را تثبیت کنند. از آنجا که طبیعت ثابت آنها مانع از هرگونه اجتناب از آتش می شود، گونه های گیاهی ممکن است نامقاوم در آتش، نیمه مقاوم در آتش یا مقاوم در آتش باشند. نامقاوم در آتش. گونه های گیاهی نامقاوم در آتش معمولاً بسیار قابل اشتعال هستند و در اثر آتش سوزی کاملاً از بین می روند. برخی از این گیاهان و بذرهای آنها ممکن است به سادگی پس از آتش سوزی از جامعه محو شوند و دیگر برنگردند. دیگران سازگار شده اند تا اطمینان حاصل کنند که فرزندانشان تا نسل بعدی زنده می مانند. «بذرهای اجباری» گیاهانی با ذخیره های بزرگ بذر فعال در آتش هستند که پس از آتش سوزی به سرعت جوانه می زنند، رشد می کنند و به سرعت بالغ می شوند تا قبل از آتش سوزی بعدی، بانک بذر را
تکثیر و تجدید کنند. بذرها ممکن است حاوی پروتئین گیرنده کی ای آی۲ (KAI2) باشند که توسط هورمون های رشد کارریکین () آزاد شده توسط آتش فعال می شود. نیمه مقاوم در آتش. گونه های نیمه مقاوم در آتش قادر به تحمل درجه ای از سوختن هستند و علیرغم آسیب آتش سوزی به رشد خود ادامه می دهند. گاهی به این گیاهان بازجوانه زن ها نیز گفته می شود. بوم شناسان نشان داده اند که برخی از گونه های جوانه زن انرژی اضافی را در ریشه های خود ذخیره می کنند تا به بازیابی و رشد مجدد پس از آتش سوزی کمک کنند. برای نمونه، پس از آتش سوزی در استرالیا، درخت اکالیپتوس خاکستری کوهستان () شروع به تولید توده ای از شاخه های برگ از پایه درخت تا بالای تنه می کند و مانند یک چوب سیاه به نظر می رسد که کاملاً با برگ های جوان و سبز پوشیده شده است. مقاوم در آتش. گیاهان مقاوم در برابر آتش در طول رژیم آتش به طور مشخص آسیب کمی می بینند. این درختان شامل درختان بزرگی است که قسمت های قابل اشتعال آنها در بالای آتش های سطحی قرار دارند. کاج زرد بالغ نمونه ای از گونه های درختی است که تحت یک رژیم آتش سوزی خفیف، عملاً هیچ آسیبی به تاج نمی خورد، زیرا شاخه های پایین تر و آسیب پذ
یر خود را در زمان بلوغ می ریزد. جانوران، پرندگان و میکروب ها. مانند گیاهان، جانوران نیز طیف وسیعی از توانایی ها را برای مقابله با آتش نشان می دهند، اما تفاوت آنها با بیشتر گیاهان در این است که برای زنده ماندن باید از آتش واقعی اجتناب کنند. اگرچه پرندگان ممکن است هنگام لانه سازی آسیب پذیر باشند، اما به طور کلی قادر به فرار از آتش هستند. در واقع آنها اغلب از اینکه بتوانند طعمه های در حال فرار از آتش را بگیرند و پس از آن سریعاً مناطق سوخته شده را دوباره مستعمره کنند سود می برند. در واقع، بسیاری از گونه های حیات وحش در سطح جهان برای ایجاد و حفظ زیستگاه به آتش سوزی های مکرر در بوم سازگان وابسته به آتش وابسته هستند. برخی شواهد انسان شناسی و قومی-پرنده شناسی نشان می دهند که گونه های خاصی از شکارچیان آتش گشت ممکن است در انتشار عمدی آتش برای بیرون راندن طعمه شرکت کنند. پستانداران اغلب قادرند از آتش بگریزند یا اگر بتوانند برای پوشش نقب بزنند. دوزیستان و خزندگان ممکن است با نقب زدن در زمین یا استفاده از گودال حیوانات دیگر از شعله آتش فرار کنند. به ویژه دوزیستان می توانند به آب یا گل بسیار مرطوب پناه ببرند. برخی از بندپا
یان نیز در هنگام آتش سوزی پناه می گیرند، اگرچه گرما و دود ممکن است برخی از آنها را در معرض خطر قرار دهد. موجودات میکروبی در خاک از نظر تحمل گرما متفاوت هستند، اما احتمال بیشتری وجود دارد که بتوانند از آتش سوزی جان سالم به در ببرند اگر بیشتر در عمق خاک باشند. شدت آتش کم، عبور سریع شعله ها و خاک خشک نیز کمک کننده خواهد بود. افزایش مواد مغذی موجود پس از پایان آتش ممکن است منجر به جوامع میکروبی بزرگتر از قبل از آتش شود. به طور کلی تحمل گرمای بیشتر باکتری ها نسبت به قارچ ها باعث می شود که تنوع جمعیت میکروبی خاک پس از آتش سوزی بسته به شدت آتش سوزی، عمق میکروب ها در خاک و وجود پوشش گیاهی تغییر کند. به نظر می رسد گونه های خاصی از قارچ ها مانند "سیلیندروکارپون ویرانگرها" () تحت تأثیر آلاینده های احتراق که می توانند از جمعیت مجدد خاک سوخته توسط سایر میکروارگانیسم ها جلوگیری کنند قرار نمی گیرند و بنابراین شانس بیشتری برای زنده ماندن در آتش سوزی و سپس کلون کردن مجدد و خارج شدن از رقابت با دیگر گونه های قارچی دارند. آتش و جانشینی زیست محیطی. رفتار آتش در هر بوم سازگان متفاوت است و موجودات موجود در آن بوم سازگان بر این اسا
س سازگار شده اند. یک کلیت گسترده این است که در همه بوم سازگان، آتش موزاییکی از تکه های زیستگاه مختلف ایجاد می کند، با مناطقی که به تازگی سوزانده شده اند تا مناطقی که برای چندین سال تحت تأثیر آتش قرار نگرفته اند. این شکلی از جانشینی بوم شناسی است که در آن یک مکان تازه سوخته از طریق مراحل مستمر و جهت دار استعمار به دنبال تخریب ناشی از آتش سوزی پیش می رود. بوم شناسان معمولاً جانشینی را از طریق تغییرات در پوشش گیاهی که به طور متوالی ایجاد می شود مشخص می کنند. پس از آتش سوزی، اولین گونه هایی که مجدداً مستعمره می شوند، آنهایی هستند که بذرهایشان از قبل در خاک وجود دارد یا آنهایی که بذرهایشان می توانند به سرعت به منطقه سوخته سفر کنند. اینها عموماً گیاهان علفی سریع الرشد هستند که به نور نیاز دارند و سایه را تحمل نمی کنند. با گذشت زمان، رشد آهسته تر گونه های چوبی مقاوم در برابر سایه، برخی از گیاهان علفی را سرکوب می کنند. مخروطیان اغلب گونه های متوالی اولیه هستند، در حالی که درختان پهن برگ اغلب در غیاب آتش جایگزین آنها می شوند. از این رو، بسیاری از جنگل های مخروطی خود وابسته به آتش سوزی مکرر هستند. آتش سوزی های طبیعی و
انسانی همه بوم سازگان، از تورب زارها گرفته تا بوته ها تا جنگل ها و مناظر گرمسیری را تحت تأثیر قرار می دهند. این بر نحوه ساختار و عملکرد بوم سازگان تأثیر می گذارد. اگرچه همیشه آتش سوزی های جنگلی به طور طبیعی وجود داشته اند، اما در سال های اخیر فراوانی آتش سوزی ها به سرعت افزایش یافته است. این امر عمدتاً به دلیل کاهش بارندگی، افزایش دما و افزایش اشتعال انسان است. گونه های مختلف گیاهان، حیوانات و میکروب ها در بهره برداری از مراحل مختلف در این فرایند جانشینی تخصص دارند و با ایجاد انواع مختلف تکه ها، آتش به تعداد بیشتری از گونه ها در یک منظره اجازه وجود می دهد. ویژگی های خاک عاملی در تعیین ماهیت خاص یک بوم سازگان سازگار با آتش خواهد بود، همان طور که آب و هوا و توپوگرافی نیز همین طور است. فرکانس های مختلف آتش نیز منجر به مسیرهای متوالی متفاوت می شود. فواصل کوتاه بین آتش سوزی ها اغلب گونه های درختی را به دلیل زمان مورد نیاز برای بازسازی بانک بذر از بین می برد و در نتیجه با گونه های بذر سبک تر مانند علف ها و گیاهان گل ده جایگزین می شود. نمونه هایی از آتش سوزی در بوم سازگان مختلف. جنگل ها. آتش سوزی های خفیف تا متوسط د
ر سطح زیرین جنگل می سوزند و درختان کوچک و پوشش های زیرزمینی علفی را از بین می برند. آتش سوزی های شدید تاج درختان را می سوزاند و بیشتر پوشش گیاهی غالب را از بین می برد. آتش سوزی تاج ممکن است برای حفظ آتش در تاج جنگلی به پشتیبانی از سوخت زمینی نیاز داشته باشد (آتش سوزی غیرفعال تاج) یا آتش ممکن است مستقل از هر گونه پشتیبانی سوخت زمینی در تاج پوش بسوزد (یک آتش سوزی فعال تاج). آتش سوزی با شدت بالا زیستگاه جنگلی پیچیده اولیه یا جنگل گیر با سطوح بالایی از تنوع زیستی را ایجاد می کند. هنگامی که یک جنگل به طور مکرر می سوزد و در نتیجه رسوبات گیاهی کمتری دارد، دمای خاک زیر زمین فقط اندکی افزایش می یابد و برای ریشه هایی که در عمق خاک قرار دارند کشنده نخواهد بود. اگرچه سایر خصوصیات جنگل بر تأثیر آتش سوزی بر آن تأثیر می گذارد، عواملی مانند آب و هوا و عارضه نگاری نقش مهمی در تعیین شدت آتش سوزی و گستردگی آتش دارند. آتش سوزی ها در سال های خشکسالی بیشترین گسترش را دارند، در دامنه های بالایی شدیدتر هستند و تحت تأثیر نوع پوشش گیاهی در حال رشد هستند. جنگل های بریتیش کلمبیا. در کانادا، جنگل ها حدود ۱۰ درصد از مساحت زمین را پوشش می
دهند و در عین حال ۷۰ درصد از پرندگان و گونه های پستانداران زمینی را در خود جای داده اند. رژیم های آتش سوزی طبیعی در حفظ مجموعه متنوعی از گونه های مهره داران در دوازده نوع جنگل مختلف در بریتیش کلمبیا مهم هستند. گونه های مختلف برای بهره برداری از مراحل مختلف جانشینی، رشد مجدد و تغییر زیستگاه که پس از یک دوره سوزاندن رخ می دهد، مانند درختان و آوارها سازگار شده اند. ویژگی های آتش سوزی اولیه، مانند اندازه و شدت آن، باعث می شود که زیستگاه پس از آن به طور متفاوتی تکامل یابد و بر نحوه استفاده گونه های مهره دار از مناطق سوخته تأثیر بگذارد. تغییر در شدت آتش سوزی جنگل در طول زمان برای دوره ای از سال ۱۶۰۰ در منطقه ای از مرکز بریتیش کلمبیا مورد مطالعه قرار گرفته است و از زمان وضع مقررات با مهار آتش سازگار است. بوته زارها. آتش درختچه معمولاً در سایبان متمرکز می شوند و اگر درختچه ها به اندازه کافی به هم نزدیک باشند، به طور مداوم گسترش می یابد. بوته زارها معمولاً خشک هستند و مستعد انباشته شدن سوخت های بسیار فرار به ویژه در دامنه تپه ها هستند. آتش سوزی مسیر کمترین رطوبت و بیشترین مقدار مواد سوختی مرده را دنبال می کند. دمای خا
ک سطحی و زیرزمینی در هنگام سوختگی معمولاً بالاتر از دمای آتش سوزی در جنگل است زیرا مراکز احتراق نزدیک به زمین هستند، اگرچه این می تواند بسیار متفاوت باشد. گیاهان رایج در بوته زار یا بیشه زارهای کالیفرنیا عبارتند از: مانزانیتا ()، چمیز و درختچه کایوت (). بوته زارهای کالیفرنیا. بوته زار کالیفرنیا، که معمولاً به عنوان چاپارال شناخته می شود، یک جامعه گیاهی گسترده از گونه های کم رشد است که معمولاً در مناطق شیب دار خشک رشته ساحلی کالیفرنیا یا دامنه های غربی سیرا نوادا است. تعدادی از درختچه ها و اشکال درختچه های درختی رایج در این انجمن وجود دارد، از جمله سالال ()، تویون ()، قهوه بری () و بلوط سمی غربی. باززایی پس از آتش سوزی معمولاً عامل اصلی ارتباط این گونه ها است. بوته زارهای فینبوس آفریقای جنوبی. خوش بوته زارها در یک کمربند کوچک در سراسر آفریقای جنوبی وجود دارد. گونه های گیاهی در این بوم سازگان بسیار متنوع هستند، با این حال اکثر این گونه ها بذر اجباری هستند، یعنی آتش سوزی باعث جوانه زدن بذرها می شود و به همین دلیل گیاهان چرخه زندگی جدیدی را آغاز می کنند. این گیاهان ممکن است به عنوان پاسخی به آتش سوزی و خاک های فق
یر از مواد مغذی، به بذرهای اجباری تبدیل شده باشند. از آنجایی که آتش در این بوم سازگان رایج است و خاک دارای مواد مغذی محدودی است، برای گیاهان بسیار کارآمد است که بذرهای زیادی تولید کنند و سپس در آتش سوزی بعدی بمیرند. سرمایه گذاری در ریشه ها برای زنده ماندن در آتش سوزی بعدی انرژی زیادی می طلبد، زمانی که آن ریشه ها سود اضافی کمی از خاک فقیر از مواد مغذی استخراج کنند، کارایی کمتری خواهند داشت. ممکن است زمان تولید سریعی که این بذرهای اجباری نشان می دهند منجر به تکامل و گونه زایی سریعتر در این بوم سازگان شده باشد و در نتیجه جامعه گیاهی بسیار متنوع آن را ایجاد می کند. علف زارها. علف زارها راحت تر از بوم سازگان جنگلی و بوته ای می سوزند، آتش از طریق ساقه و برگ گیاهان علفی حرکت می کند و فقط خاک زیرین را حتی در موارد با شدت زیاد گرم می کند. در بیشتر بوم سازگان مرتعی، آتش روش اصلی تجزیه است که آن را در بازیافت مواد مغذی بسیار مهم می کند. در برخی از سیستم های علف زار، آتش تنها پس از ناپدید شدن گله های مهاجر بزرگ زیاگان در حال جستجو یا چرا که توسط فشار شکارچیان هدایت می شد، به حالت اولیه تجزیه تبدیل شد. در غیاب جوامع عملکر
دی گله های مهاجر بزرگ زیاگان گیاه خوار و شکارچیان همراه، استفاده بیش از حد از آتش برای حفظ بوم سازگان علف زار ممکن است منجر به اکسیداسیون بیش از حد، از دست دادن کربن و بیابان زایی در اقلیم های حساس شود. برخی از بوم سازگان مرتعی به آتش واکنش ضعیفی نشان می دهند. علف زارهای آمریکای شمالی. در آمریکای شمالی علف های مهاجم سازگار با آتش مانند علف بام به افزایش فرکانس آتش کمک می کند که فشار انتخابی را علیه گونه های بومی اعمال می کند. این یک نگرانی برای مراتع در غرب ایالات متحده است. در علف زارهای کمتر خشک، آتش سوزی ها به صورت هماهنگ با چرا برای ایجاد یک بوم سازگان علف زار سالم کار می کردند، همان طور که با تجمع مواد آلی خاک که به طور قابل توجهی توسط آتش تغییر می کردند مشخص شد. بوم سازگان چمن زار علف بلند در فلینت هیلز () در شرق کانزاس و اوکلاهما به استفاده فعلی از آتش در ترکیب با چرا پاسخ مثبت می دهد. ساوانای آفریقای جنوبی. در ساوانای آفریقای جنوبی، مناطقی که اخیراً سوزانده شده اند رشد جدیدی دارند که علوفه ای خوش طعم و مغذی را در مقایسه با علف های قدیمی تر و سخت تر فراهم می کند. این علوفه جدید علف خواران بزرگی را از م
ناطقی از علف زارهای نسوخته و چرا که به دلیل چرای مداوم کوتاه مانده اند، جذب می کند. در این «چمن زار» نسوخته، تنها گونه های گیاهی سازگار با چرای سنگین قادر به ادامه حیات هستند. اما حواس پرتی ایجاد شده توسط مناطق تازه سوخته به علف های مقاوم در برابر چرا اجازه می دهد تا دوباره به چمن هایی که به طور موقت رها شده اند رشد کنند، بنابراین به این گونه ها اجازه می دهد در آن بوم سازگان باقی بمانند. ساوانای کاج درازبرگ. قسمت اعظم جنوب شرقی ایالات متحده زمانی جنگل های کاج درازبرگ باز با طبقه زیرین غنی از علف ها، حشرات، گیاهان گوشت خوار و ارکیده ها بود. این بوم سازگان بالاترین فراوانی آتش سوزی را در بین زیستگاه ها داشتند، یک بار در دهه یا کمتر. بدون آتش، درختان جنگلی خزان پذیر هجوم می آورند و سایه آنها هم کاج و هم زیرزمین را از بین می برد. برخی از گیاهان معمولی مرتبط با آتش عبارتند از گیاه پارچ زرد و ارکیده پوگونیا (). فراوانی و تنوع این گونه گیاهان ارتباط تنگاتنگی با فرکانس آتش سوزی دارد. حیوانات کمیاب مانند لاک پشت های گوفر () و مارهای نیل () نیز به این علف زارهای باز و جنگل های مسطح () وابسته اند. از این رو، احیای آتش ب
رای حفظ ترکیب گونه ها و تنوع زیست شناسی اولویت دارد. آتش سوزی در تالاب ها. بسیاری از تالاب ها نیز تحت تأثیر آتش سوزی هستند. این معمولاً در دوره های خشکسالی رخ می دهد. در مناظر با خاک های پوده ای، مانند باتلاق ها، بستر پوده ممکن است بسوزد و حفره هایی باقی بماند که دوباره با آب به عنوان حوضچه های جدید پر می شوند. آتش سوزی هایی که شدت کمتری دارند، زباله های انباشته شده را از بین می برند و به سایر گیاهان تالابی اجازه می دهند تا از بذرهای مدفون شده یا از ریزوم ها بازسازی شوند. تالاب هایی که تحت تأثیر آتش سوزی قرار می گیرند عبارتند از: مانداب کشندی، چمن زارهای مرطوب، باتلاق های پوده، دشت های سیلابی، باتلاق های چمن زار و جنگل های مسطح. از آنجایی که تالاب ها می توانند مقادیر زیادی کربن را در پوده ذخیره کنند، فرکانس آتش سوزی در تورب های شمالی وسیع با فرآیندهای کنترل سطح دی اکسیدکربن جو و پدیده گرمایش جهانی مرتبط است. کربن آلی محلول () در تالاب ها فراوان است و نقش مهمی در بوم شناسی آنها دارد. در فلوریدا اورگلیدز، بخش قابل توجهی از کربن آلی محلول «زغال چوب محلول» است که نشان می دهد آتش می تواند نقش مهمی در بوم سازگان تا
لاب ایفا کند. فرونشانی آتش. آتش بسیاری از عملکردهای مهم را در بوم سازگان سازگار با آتش انجام می دهد. آتش نقش مهمی در چرخه مواد مغذی، حفظ تنوع و ساختار زیستگاه ایفا می کند. سرکوب آتش می تواند منجر به تغییرات پیش بینی نشده در بوم سازگان شود که اغلب بر گیاهان، حیوانات و انسان هایی که به آن زیستگاه وابسته هستند، تأثیر منفی می گذارد. آتش سوزی هایی که به دلیل مهار آتش از رژیم آتش سوزی تاریخی منحرف می شوند، «آتش سوزی های بی خاصیت» نامیده می شوند. جوامع چاپارال. در سال ۲۰۰۳، جنوب کالیفرنیا شاهد آتش سوزی های شدید جنگلی بود. صدها خانه و صدها هزار جریب زمین در آتش سوختند. آب و هوای شدید آتش سوزی (رطوبت کم، مخازن رطوبت کم و بادهای شدید) و تجمع مواد گیاهی مرده از هشت سال خشکسالی، منجر به یک نتیجه فاجعه بار شد. اگرچه برخی معتقدند که فرونشانی آتش به تجمع غیرطبیعی بارهای سوختی کمک کرده است، تجزیه و تحلیل دقیق داده های آتش سوزی تاریخی نشان داده است که ممکن است اینطور نبوده باشد. فعالیت های فرونشانی آتش نتوانسته بود آتش را از چاپارال کالیفرنیای جنوبی منتفی کند. تحقیقاتی که تفاوت در اندازه و فرکانس آتش سوزی را بین کالیفرنیای جن
وبی و باجا نشان می دهد به این معنی است که آتش سوزی های بزرگ تر در شمال مرز نتیجه مهار آتش است، اما این نظر توسط محققان متعدد به چالش کشیده شده است و دیگر توسط اکثریت بوم شناسان آتش پشتیبانی نمی شود. یکی از پیامدهای آتش سوزی در سال ۲۰۰۳ افزایش تراکم گونه های گیاهی مهاجم و غیربومی است که به سرعت مناطق سوخته شده را مستعمره کرده اند، به ویژه آنهایی که قبلاً در ۱۵ سال گذشته سوخته بودند. از آنجا که درختچه ها در این جوامع با رژیم آتش سوزی تاریخی خاصی سازگار شده اند، رژیم های آتش سوزی تغییریافته ممکن است فشار فرگشتی روی گیاهان را تغییر دهد و گونه های مهاجم و غیربومی را که بهتر می توانند از شرایط جدید پس از آتش سوزی بهره برداری کنند ترجیح دهد. تأثیرات ماهیان. جنگل ملی بویز () یک جنگل ملی ایالات متحده است که در شمال و شرق شهر بویز، آیداهو واقع شده است. پس از چندین آتش سوزی بزرگ غیرمشخصه، بلافاصله تأثیر منفی بر جمعیت ماهی مشاهده شد که خطر خاصی را برای جمعیت های کوچک و جدا شده ماهی ایجاد کرد. با این حال، در دراز مدت، به نظر می رسد آتش با ایجاد تغییرات هیدرولیکی که سیل را افزایش می دهد و منجر به حذف گل و لای و رسوب از بست
ر زیستگاه مطلوب می شود، زیستگاه های ماهی را جوان می کند. این منجر به جمعیت های بزرگ تر ماهی ها پس از آتش سوزی می شود که می توانند این مناطق بهبود یافته را مجدداً مستعمره کنند. اما اگرچه آتش به طور کلی برای جمعیت ماهی در این بوم سازگان مطلوب به نظر می رسد، اما اثرات شدیدتر آتش سوزی های غیرمشخص، در ترکیب با تکه تکه شدن جمعیت ها توسط موانع انسانی برای پراکندگی مانند سرریزها و سدها، تهدیدی برای جمعیت ماهی ها خواهد بود. آتش به عنوان یک ابزار مدیریتی. بوم شناسی بازسازی نامی است که به تلاش برای معکوس کردن یا کاهش برخی از تغییراتی که انسان در یک بوم سازگان ایجاد کرده است داده می شود. سوزاندن کنترل شده یکی از ابزارهایی است که در حال حاضر به عنوان وسیله ای برای ترمیم و مدیریت مورد توجه قرار گرفته است. استفاده از آتش در یک بوم سازگان ممکن است برای گونه هایی که تحت تأثیر منفی آتش سوزی قرار گرفته اند، زیستگاه ایجاد کند، یا آتش ممکن است به عنوان راهی برای کنترل گونه های مهاجم بدون توسل به علف کش ها یا آفت کش ها استفاده شود. با این حال، این بحث وجود دارد که مدیران دولتی باید چه هدفی برای بازگرداندن بوم سازگان خود داشته باشن
د، به ویژه در مورد اینکه آیا «طبیعی» به معنای ماقبل بشری است یا ماقبل اروپایی. استفاده بومیان آمریکا از آتش ()، نه آتش های طبیعی، از نظر تاریخی تنوع دشت های آمریکای شمالی () را حفظ کرده است. اینکه چه زمانی، چگونه و کجا مدیران باید از آتش به عنوان ابزار مدیریتی استفاده کنند، موضوع بحث است. چمن زار علف کوتاه دشت بزرگ. ترکیبی از چرای دام سنگین و مهار آتش به شدت ساختار، ترکیب و تنوع بوم سازگان چمن زار علف کوتاه در دشت های بزرگ را تغییر داده است و به گونه های چوبی اجازه می دهد تا بر بسیاری از مناطق تسلط داشته باشند و گونه های مهاجم نامقاوم به آتش را ترویج دهند. در بوم سازگان نیمه خشک که تجزیه مواد چوبی به کندی انجام می شود، آتش برای بازگرداندن مواد مغذی به خاک و اجازه دادن به علف زارها برای حفظ بهره وری بالا بسیار مهم است. اگرچه آتش سوزی می تواند در طول فصول رشد یا خواب رخ دهد، اما آتش سوزی مدیریت شده در طول فصل خواب در افزایش پوشش علف و گیاه گل ده، تنوع زیستی و جذب مواد مغذی گیاه در چمن زارهای علف کوتاه مؤثرتر است. با این حال، مدیران باید نحوه واکنش گونه های مهاجم و غیربومی به آتش سوزی را نیز در نظر بگیرند تا بخو
اهند یکپارچگی یک بوم سازگان بومی را احیا کنند. برای نمونه، آتش فقط می تواند علف هرز نوک خالدار مهاجم () را در چمن زار علف بلند میشیگان در تابستان کنترل کند، زیرا این زمان در چرخه زندگی نوک خالدار است که برای رشد تولیدمثلی آن بسیار مهم است. جنگل های مخروطی مختلط در سیرا نوادای ایالات متحده. جنگل های مخروطی مختلط در سیرا نوادا ایالات متحده، بسته به آب و هوای محلی، فواصل بازگشت آتش را داشتند که از ۵ سال تا ۳۰۰ سال متغیر بود. ارتفاعات پایین تر فواصل بازگشت آتش سوزی بیشتر داشتند، در حالی که ارتفاعات بالاتر و مرطوب تر فواصل بسیار طولانی تری بین آتش سوزی ها داشتند. بومیان آمریکا در طول پاییز و زمستان تمایل به آتش زدن داشتند و زمین در ارتفاعات بالاتر عموماً توسط بومیان آمریکا در طول تابستان اشغال می شد. جنگل های شمالی فنلاند. کاهش سطح زیستگاه و کیفیت باعث شده است که بسیاری از جمعیت گونه ها در لیست قرمز اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت قرار گیرند. با توجه به مطالعه ای در مورد مدیریت جنگل های شمالی فنلاند، بهبود کیفیت زیستگاه مناطق خارج از ذخایر می تواند به تلاش های حفاظت از سوسک های وابسته به چوب مرده در خطر انقراض ک
مک کند. این سوسک ها و انواع مختلف قارچ ها هر دو برای زنده ماندن به درختان مرده نیاز دارند. جنگل های قدیمی می توانند این زیستگاه خاص را فراهم کنند. با این حال، بیشتر مناطق جنگلی شمالی فنواسکاندیا برای چوب استفاده می شود و بنابراین محافظت نشده است. استفاده از سوزاندن کنترل شده و حفظ درخت در یک منطقه جنگلی با چوب خشک و تأثیر آن بر سوسک های در حال انقراض مورد بررسی قرار گرفت. این مطالعه نشان داد که پس از سال اول مدیریت، تعداد گونه ها نسبت به تیمار قبل از آتش سوزی از نظر فراوانی و غنای افزایش یافت. فراوانی سوسک ها در سال بعد در مکان هایی که ماندگاری درختان زیاد بود و چوب های مرده فراوان بود ادامه یافت. همبستگی بین مدیریت آتش سوزی جنگل ها و افزایش جمعیت سوسک ها کلیدی برای حفظ این گونه های در لیست قرمز است. جنگل های اکالیپتوس استرالیا. بیشتر جنگل های رشد قدیمی اکالیپتوس در استرالیا برای حفاظت تعیین شده است. مدیریت این جنگل ها مهم است زیرا گونه هایی مانند اکالیپتوس بزرگ () برای زنده ماندن به آتش متکی هستند. تعداد کمی از گونه های اکالیپتوس وجود دارند که غده چوبی ندارند، ساختار متورم ریشه که حاوی جوانه هایی است که در آ
ن شاخه های جدید می توانند جوانه بزنند. در هنگام آتش سوزی، غده چوبی در استقرار مجدد گیاه مفید است. از آنجا که برخی از اکالیپتوس ها این مکانیسم خاص را ندارند، مدیریت آتش سوزی جنگل ها می تواند با ایجاد خاک غنی، کشتن رقبا و اجازه دادن به بذرها مفید باشد. سیاست های مدیریت. ایالات متحده. خط مشی آتش سوزی در ایالات متحده شامل دولت فدرال، دولت های ایالتی، دولت های قبیله ای، گروه های ذینفع و عموم مردم می شود. چشم انداز جدید فدرال در مورد سیاست آتش سوزی به موازات پیشرفت در بوم شناسی است و به سمت این دیدگاه حرکت می کند که بسیاری از بوم سازگان برای تنوع خود و حفظ صحیح فرآیندهای طبیعی خود به اختلال وابسته هستند. اگرچه ایمنی انسان همچنان اولویت شماره یک در مدیریت آتش سوزی است، اهداف جدید دولت ایالات متحده شامل نگاه بلندمدت به بوم سازگان است. جدیدترین خط مشی به مدیران اجازه می دهد تا ارزش های نسبی دارایی و منابع خصوصی را در موقعیت های خاص بسنجند و اولویت های خود را بر اساس آن تعیین کنند. یکی از اهداف اولیه در مدیریت آتش، بهبود آموزش عمومی به منظور سرکوب ذهنیت فرونشانی آتش «اسموکی خرسه» و آشنایی عموم مردم با فواید آتش سوزی طب
یعی معمولی است.
میلیوویه چیرکوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال صربستان و مونته نگرو بازی کرده است.
دامیر چاکار (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مونته نگرو بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سوتیسکا نیکشیچ و باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال صربستان و مونته نگرو بازی کرده است.
ژلیکو تسیتسوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال راد و باشگاه فوتبال لاس پالماس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال صربستان و مونته نگرو بازی کرده است.