Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
میده شد، نام کامتارو را کنار گذاشت و خود را جونزو نامید. کوما کانزای تصمیم گرفت که شاگرد جوانش برای تبدیل شدن به یک استاد بزرگ نقاشی لاکی، نیاز به آموختن طراحی، نقاشی و خلق طرح های بدیع دارد. او ترتیبی داد تا شیباتای جوان زیر نظر سوزوکی نانری، نقاش برجسته مکتب شیجو، آموزش ببیند. سپس شیباتا بار دیگر نام هنری خود را تغییر داد، جونزو را کنار گذاشت و آثارش را با نام «ریسای» امضا کرد که در آن از «ری» از نام سوزوکی نانری و «سای» از نام کوما کانزای استفاده کرده بود. در طول دوره تحصیل نزد نانری بود که نام زشین به او داده شد، نامی که تا پایان عمر با او همراه بود. این نام معنایی شبیه به "این راستین است" یا "حقیقت" دارد. این اشاره به یک داستان کهن چینی دربارهٔ پادشاهی دارد که میزبان تعداد زیادی نقاش بود. در حالی که تقریباً همه نقاشان احترام شایسته را به پادشاه می گذاشتند، در برابرش تعظیم می کردند و رفتار مناسبی از خود نشان می دادند، یکی از آن ها نیمه برهنه وارد شد، تعظیم نکرد و روی زمین نشست و شروع به لیسیدن قلم نقاشی اش کرد. پادشاه فریاد زد: "اینک، این یک هنرمند راستین است!" نام زشین از این داستان برگرفته شده است. زشین
نه تنها اصول اولیه نقاشی و طراحی را آموخت، بلکه در مراسم چای ژاپنی، شعر هایکو و واکا، تاریخ، ادبیات و فلسفه نیز آموزش دید. این امر پایه و اساس آموزش او را نه تنها در فنون هنرهای سنتی، بلکه شاید مهم تر از آن، در زیبایی شناسی و فلسفه هنر سنتی ژاپن شکل داد. بسیاری از آثار او از دوره تحصیلش نزد نانری، نقاشی هایی روی بادبزن بودند. هنرمند بزرگ اوکی یوئه، اوتاگاوا کونیوشی، تحت تأثیر این نقاشی های بادبزنی قرار گرفت و با نزدیک شدن به این نقاش جوان، دوستی ای را آغاز کرد که سال های زیادی ادامه داشت. زشین بعداً نزد دیگر هنرمندان بزرگ مکتب کیوتو از جمله مارویاما اوکیو، اوکاموتو تویوهیکو و گوشین تحصیل کرد. اگر چه بعدها او عمدتاً به خاطر کارش با لاک الکل شناخته شد، زشین در سیاه قلم ادیبان سنتی نیز سرآمد بود و آثار بسیاری با مضامین سنتی مانند ببر و آبشار خلق کرد. اغلب استادان ژاپنی ("سنسئی") در مقابل شاگردان خود رفتاری خودخواهانه و متکبرانه دارند. با این حال روایت شده که یکی از آموزگاران زشین این جمله را به او گفته است: «همان طور که نمی توانی هنگام ایستادن بر قله، عظمت کوه فوجی را درک کنی، نمی توانی در زمانی که در کیوتو هست
ی به ارزش مهارت و شهرت من پی ببری؛ هنگامی که به ادو بازگردی، بزرگی من و خوشبختی ات برای شاگردی نزد من را درک خواهی کرد.» از سوی دیگر، نقل شده که زشین به شاگردان خود گفته: «نمی خواهم شما را به عنوان «شاگرد زشین» بشناسند، بلکه به عنوان یک هنرمند بزرگ که نزد مردی به نام زشین تحصیل کرده است.» کوما کانزای در سال ۱۸۳۵ درگذشت و زشین کارگاه مکتب کوما را به ارث برد. او جوانی به نام ایکدا تایشین را به شاگردی پذیرفت. تایشین تا زمان مرگش در سال ۱۹۰۳ شاگرد و دوست نزدیک او باقی ماند. زشین در سال ۱۸۴۹ ازدواج کرد و نام پسر اولش را ریسای گذاشت، اما اندکی پس از آن، هم مادر و هم همسرش را از دست داد. در دهه های ۱۸۳۰ و ۱۸۴۰، ژاپن دچار بحران اقتصادی شد و هنرمندان، طبق قانون، در استفاده از نقره و طلا، که هر دو عناصر مهم برای سبک های سنتی تزئین لاک الکل بودند، به شدت محدود شدند. زشین با به کار بردن برنز برای شبیه سازی ظاهر و بافت آهن، و استفاده از طیف متنوعی از مواد و سبک های تزئینی دیگر، آثارش را زیبا نگه می داشت و در همان زمان، به سنت ها پایبند باقی می ماند. می توان گفت که بسیاری از آثار او مفهوم وابی-سابی را در بر می گیرند، یعنی
زیبایی و ظرافت در عین سادگی، همان طور که در مراسم چای ژاپنی دیده می شود. اگرچه تعداد بسیار کمی از آثار دوره ادو (پیش از ۱۸۶۸) او باقی مانده، اما در بسیاری از آثار بعدی اش مشهود است که او گاه از سبکی بسیار ساده و تقریباً بی رنگ در تزئینات استفاده می کرد و طرح های سنتی مانند گل و نیزار را همچنان ادامه می داد. از سال ۱۸۶۹، زشین از طرف دولت امپراتوری مأمور به کار هنری شد و آثار هنری بسیاری برای آنها خلق کرد که دیگر وجود ندارند. این آثار شامل یک مجموعه صندلی با روکش لاک طلایی برای کاخ امپراتوری توکیو بود که با طرح ساکورا (شکوفه گیلاس) تزئین شده بودند. او بعداً به عنوان نماینده رسمی ژاپن در چندین نمایشگاه بین المللی، از جمله نمایشگاه جهانی وین ۱۸۷۳، فیلادلفیا در سال بعد، و پاریس گمارده شد، اگرچه او شخصاً در هیچ یک از این رویدادها شرکت نکرد. یک سال پیش از مرگش در سال ۱۸۹۱، زشین افتخار بزرگ عضویت در کمیته هنر سلطنتی تازه تأسیس را به دست آورد و امروز تنها هنرمندی است که در دو زمینه کاری (نقاشی و ماکی-ئه) مورد تقدیر ویژه قرار گرفته است. افتخار عضویت در کمیته هنرمندان منتخب امپراتوری تنها به ۵۳ هنرمند بین سال های ۱۸۹۰ ت
ا ۱۹۴۴ اعطا شد. امروزه، یکی از بزرگ ترین مجموعه آثار زشین در مجموعه خلیلی در لندن نگهداری می شود که شامل بیش از ۱۰۰ اثر از این هنرمند است. سبک. زشین در جنبه های فنی لاک الکل دست به نوآوری زد. او لاک الکل را با مواد مختلفی مخلوط می کرد تا به رنگ ها و بافت های گوناگون دست یابد و قوام آن را کنترل کند. او همچنین روشی ابداع کرد که در آن مستقیماً با شیره لاک بر روی کاغذهای آغشته به "دوسا" (محلولی از زاج و چسب حیوانی) نقاشی می کرد. این روش از پوسته پوسته شدن نقاشی های طوماری لاک الکل ("اوروشی-ئه") او هنگام لوله کردنشان جلوگیری می کرد. زشین برای شبیه سازی ظاهر و بافت آهن از برنز در ترکیب لاک استفاده می کرد و با غلیظ کردن لاک به وسیله نشاسته، تا حدی حالتی مشابه با جلوه های نقاشی رنگ روغن غربی را ایجاد می کرد. در واقع زشین تنها هنرمندی است که در زمینه «اوروشی-ئه» به موفقیت دست یافت، زیرا این هنر به کاغذی با پرداخت ویژه و همچنین غلظت خاصی از لاک برای استفاده به عنوان رنگ نیاز دارد. زشین همچنین یک تکنیک پیچیده لاک الکل به نام «سیکای-ها» را احیا کرد که در آن با کشیدن یک شانه بر روی لاک در حال خشک شدن، شکل موج ایجاد می شود
. این تکنیک به قدری دشوار است که برای بیش از یک قرن استفاده نشده بود. با اینکه در آثار زشین عناصر انقلابی بسیاری هم در تکنیک و هم در خلاقیت به چشم می خورد، اما آثار او در مجموع به شدت به سنت وفادار ماندند. او در شیوه نوظهور نقاشی لاکی، به موضوعات سنتی مانند پرندگان و گل ها، حشرات، آبشارها و اژدها می پرداخت. حتی یک اثر مشهور از معلمش مارویاما اوکیو، که تصویری از یک ببر بود را با لاک الکل بازآفرینی کرد. یک مجموعه پیک نیک قرمز، مشکی و طلایی اثر زشین نیز نمونه خوبی از سنت گرایی انقلابی اوست. این مجموعه در یک سبک کاملاً سنتی و تقریباً تماماً از لاک قرمز و سیاه با تزئینات طلایی برگ ها و شاخه ها ساخته شده است. با این حال، بر روی سینی پذیرایی، پروانه ها و سنجاقک هایی قرار دارند که با پوسته های رنگین دشتی صدف بر روی سطح سینی کار شده و کنده کاری شده اند. امضای زشین همیشه بسیار ساده بود و او گهگاه با ایده امضا بازی می کرد. یک «تسوبا» تزئینی (محافظ دست شمشیر) ساخته او وجود دارد که در آن یک مورچه، به صورت نقش برجسته با لاک، در حال بردن نویسه ی «شین» (真) از نام زشین به سمت دیگر شیء می باشد. گفته می شود که بسیاری از آثار زش
ین به شدت نشان دهنده مفهوم زیبایی شناسی «ایکی» (粋) است که ممکن است به «فاخر یا باوقار» ترجمه شود. مفهوم «ایکی» در ادو، که در منطقه کانسای «سوی» نامیده می شود، به طور معتبر توسط کوکی شوزو توصیف شده است، اما مانند ایده هایی چون «شیک، و باسلیقه»، رنگ های دقیق، الگوها و سایر عناصر سبکی که «ایکی» را تشکیل می دهند، تقریباً ناممکن است که به طور دقیق مشخص شوند. با این وجود، آثار زشین اغلب به عنوان «ایکی» شناخته می شوند و تعادل مناسبی بین سنت و تازگی دارند؛ زیبا اما نه زرق و برق دار، ساده اما نه خسته کننده، و هوشمندانه اما نه متکبرانه. سبک او توسط برخی با هایکو مقایسه شده است، چرا که زیبایی و معنای آن در آنچه نشان داده نمی شود، قدرتمندتر از آن چیزی است که نشان داده شده است. زشین به همراه ناکایاما کومین و شیرایاما شوسای، به عنوان یکی از سه استاد بزرگ نقاشی لاکی اواخر دوره ژاپن در نظر گرفته می شود. نمایشگاه ها. آثار زشین در نهادهای مختلف بین المللی به نمایش گذاشته شده است.
گری زون یک وب سایت و وبلاگ خبری آمریکایی است که توسط روزنامه نگار آمریکایی مکس بلومنتال تأسیس و ویرایش شده است. این وب سایت که در ابتدا با نام «پروژه گری زون» تأسیس شد، قبل از مستقل شدن در اوایل سال ۲۰۱۸ به آلترنت وابسته بود. تاریخچه. گری زون به عنوان یک وبلاگ به نام پروژه گری زون در دسامبر ۲۰۱۵ توسط روزنامه نگار آمریکایی مکس بلومنتال تاسیس شد. این وبلاگ تا اوایل سال ۲۰۱۸ در AlterNet میزبانی می شد.
کلارا و خورشید () یک فیلم ویران شهری علمی تخیلی آمریکایی در شرف اکران به کارگردانی تایکا وایتیتی و نویسندگی داهوی والر است که بر پایهٔ رمانی به همین نام نوشتهٔ کازوئو ایشی گورو ساخته شده است. جنا اورتگا و ایمی آدامز بازیگران آن هستند. گمانه زنی داستان. رباتی به نام کلارا وجود دارد تا احساس تنهایی کسانی که با آن ها زندگی می کند را تسکین دهد. تولید. در ژوئیه ۲۰۲۰، 3000 Pictures متعلق به سونی حقوق نمایش رمان "کلارا و خورشید" اثر کازوئو ایشی گورو را به دست آورد. در ۱۲ مارس ۲۰۲۱، داهوی والر قرار بود فیلم نامه را بنویسد و ایشی گورو به عنوان تهیه کنندهٔ اجرایی در پروژه کار کند. در مهٔ ۲۰۲۳، تایکا وایتیتی برای کارگردانی و تهیه کنندگی فیلم وارد مذاکره شد. در ژانویه ۲۰۲۴، وایتیتی برای کارگردانی این فیلم تأیید شد و جنا اورتگا در حال مذاکره برای بازی در نقش اصلی بود. ماه بعد، ایمی آدامز، میا تاریا، آران مورفی، ناتاشا لیون و سایمون بیکر به گروه بازیگران پیوستند، در حالی که حضور اورتگا برای بازی در نقش کلارا تأیید شد. در اوت ۲۰۲۴ مشخص شد که استیو بوشمی بخشی از بازیگران این فیلم بوده است. تصویربرداری اصلی در ژانویه ۲۰۲۴ تحت
عنوان کاری "اشک و باران" آغاز گردید و صحنه هایی در استودیو سیلورلایت در واناکا فیلمبرداری شد. همچنین مراحل تولید در اوایل آوریل ۲۰۲۴ در اوکلند صورت گرفت. انتشار. در ابتدا انتظار می رفت "کلارا و خورشید" در اواخر سال ۲۰۲۴ در ایالات متحده منتشر شود.
وندی راجرز (زاده ۲۴ ژوئیه ۱۹۵۴) یک سیاستمدار جمهوری خواه راست افراطی آمریکایی است. راجرز که اولین بار در سال ۲۰۲۰ انتخاب شد، سناتور ایالت آریزونا به نمایندگی از ناحیه قانونگذاری ۷ است. راجرز در ۲۴ ژوئیه ۱۹۵۴ در فورت ناکس، کنتاکی به دنیا آمد او دارای لیسانس مددکاری اجتماعی از دانشگاه ایالتی میشیگان، کارشناسی ارشد مددکاری اجتماعی از دانشگاه آلاباما، و کارشناسی ارشد علوم در مطالعات امنیت ملی از دانشگاه ایالتی کالیفرنیا، سن برناردینو است.
بازی های پان امریکن ۲۰۰۳ () چهاردهمین دوره بازی های پان امریکن است که از ۱ تا ۱۷ اوت ۲۰۰۳ در سانتو دومینگو، جمهوری دومینیکن با حضور ۵٬۲۲۳ ورزشکار برگزار شده است. کسب میزبانی بازی ها توسط جمهوری دومینیکن در اواسط دهه ۱۹۹۰ انجام شد، زمانی که این کشور یکی از بالاترین نرخ های رشد را در آمریکای لاتین داشت. ورزش ها. در این دوره بازی ها مسابقات پیلوتای باسکی و اسکی روی آب دوباره برگزار شده است. and waterskiing to the Games.
فریادهای بدون کلام عنوان تحقیقاتی است که نیویورک تایمز در خصوص خشونت جنسی در جریان حمله حماس به اسرائیل در سال ۲۰۲۳ انجام داده است. عنوان کامل این گزارش "فریادهای بدون کلام": چگونه حماس به خشونت جنسی در ۷ اکتبر دست زد" است که در دسامبر ۲۰۲۳ منتشر شده است. جفری گیتمن و آنات شوارتس و آدام سلا نویسندگان این مقاله بودند. روند نگارش این مقاله به شدت مورد انتقاد قرار گرفته است و مسائلی از جمله استفاده از خبرنگاران بی تجربه، اتکای بیش از حد به شهادت شهود؛ تأیید ضعیف؛ و فقدان شواهد پزشکی از جمله انتقادات مطرح شده به این گزارش است. پیامدها. در ۳ ژانویه، وب سایت خبری ماندویس مقاله ای از «گروهی ناشناس از روزنامه نگاران فلسطینی در اسرائیل» منتشر کرد که تحقیقات مقاله مذکور دربارهٔ گال عبدوش (یکی از قربانیان) را مورد انتقاد قرار می داد. برخی از بستگان خانواده عبدوش به ماندویس اعلام کردند که هیچ مدرکی دال بر تجاوز جنسی وجود ندارد و شوارتز با آنها به بهانه های واهی مصاحبه کرده است. با این حال، شبکه خبری اسرائیل وای نت در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ گزارش داد که اتی براچا، مادر گال؛ رامی براچا، برادر گال؛ و مادرشوهر گال همگی بر این باورند
که عبدوش پس از قرار گرفتن در معرض اطلاعات تجاوز جنسی در جریان تحقیقات نیویورک تایمز مورد تجاوز قرار گرفته است. رابین اندرسن، محقق رسانه ای و استاد دانشگاه فوردهام، در مقاله ای که در اوایل فوریه در مجله اینترنتی چپ گرای CounterPunch منتشر شد، از قدرت تحقیقات انتقاد کرد و به اختلافات عمده بین شهادت خانواده ها و متن مقاله اشاره کرد. در فوریه ۲۰۲۴ مشخص شد که شوارتس پست های تحریک آمیز در رسانه های اجتماعی را لایک کرده است. او چندین پست را لایک کرده بود که خواستار نابودی غزه شده بود، از جمله پستی که خواستار «تبدیل غزه به مسلخ خانه» و «نقض هرگونه هنجار در راه پیروزی» بر «حیوانات انسانی» فلسطینی بود. تایمز تحقیقاتی را آغاز کرد. جرمی اسکاهیل و همکاران در مقاله ای در ۲۸ فوریه در اینترسپت با عنوان «بین چکش و سندان: داستان پشت افشای ۷ اکتبر نیویورک تایمز». اظهار داشت که شوارتز «ممکن است دشمنی با فلسطینی ها داشته باشد… و فشارهای متناقضی بین حامی تلاش های جنگی اسرائیل و گزارشگر تایمز احساس کند». شوارتس در ژانویه ۲۰۲۴ به کانال ۱۲ (اسرائیل) گفته بود: «من یک اسرائیلی هستم، اما برای نیویورک تایمز هم کار می کنم… بنابراین همیشه
در این مکان بین چکش و سندان هستم.» ادن وسلی شخصی است که از جسد عبدوش فیلمبرداری کرد. وسلی در ژانویه ۲۰۲۴ به وای نت گفت که شوارتز و سلا از نویسندگان نیویورک تایمز «بارها و بارها با من تماس گرفتند و توضیح دادند که چقدر برای حمایت از اسرائیل اهمیت دارد.» آنها را به خاطر درک اهمیت بررسی تمام جزئیات تحسین کرد. وسلی همچنین خاطرنشان کرد که او می دانست که «در خانواده دربارهٔ انتشاری که به او تجاوز شده بود اختلاف نظر وجود دارد» در ابتدا شوارتس با بیمارستان های اسرائیلی، مراکز بحران تجاوز جنسی، مراکز بهبودی آسیب های روحی، خطوط تلفنی تجاوز جنسی، و کیبوتسیم تماس گرفت. و از سایت های ادعایی تجاوز دیدن کرد، اما حتی یک مورد تجاوز جنسی گزارش نشده در ۷ اکتبر یافت نشد. در بازدیدهای متعدد از مرکز مرهاو مارپ، شوارتز هیچ مدرکی دال بر خشونت جنسی پیدا نکرد، و ناامید شد و کارکنان را متهم به شرکت در «توطئه سکوت» کرد. با این حال، اظهارات شاهدان ذکر شده در مقاله، از جمله از ZAKA یوسی لاندو، راز کوهن و شاری مندس (که همه آنها از آن زمان نشان داده اند که شهادت متناقض یا دروغ ارائه کرده اند) شوارتس را متقاعد کرد که الگوی خشونت جنسی سیستمات
یک و «سلاحی» است، اما اینترسپت به این نتیجه رسید که «رسوایی بزرگتر ممکن است… فرآیندی باشد که اجازه چاپ (گزارش) را داد، و تأثیر تغییر زندگی گزارش ها بر آن هزاران فلسطینی که مرگ آنها با خشونت جنسی سیستماتیک ادعایی سازماندهی شده توسط حماس توجیه شده بود، روزنامه ادعا می کرد که افشا کرده است" و اینکه "مأموریت تایمز [ممکن است] تقویت یک روایت از پیش تعیین شده باشد". تایمز در حال بررسی پست های رسانه های اجتماعی شوارتز بود و بیانیه ای مقدماتی مبنی بر اینکه چنین فعالیت هایی خط مشی شرکت را نقض می کند، ارائه کرد.
نمایشگاه بین المللی هنرهای تزئینی و صنعتی مدرن () رویدادی مهم بود که در سال ۱۹۲۵ در شهر پاریس، فرانسه برگزار شد. این نمایشگاه با هدف به نمایش گذاشتن سبک مدرن نوظهور (که امروزه به آن آرت دکو می گوییم) در زمینه معماری، مبلمان، جواهرات، شیشه و سایر هنرهای تزئینی برپا شده بود. این نمایشگاه در محبوبیت بخشیدن به سبک آرت دکو در سراسر جهان بسیار تأثیرگذار بود و نقطه عطفی به شمار می رود. دور شدن از سبک های سنتی و پر زرق و برق به سمت طراحی های شیک تر و کاربردی تر، دستاورد مهم این نمایشگاه بود. این نمایشگاه تأثیر ماندگاری بر دنیای طراحی گذاشت. اصطلاح «آرت دکو» برگرفته از همین رویداد است. تأثیرات این نمایشگاه را هنوز هم می توان در معماری، مد و اشیاء روزمره مشاهده کرد. شرکت کنندگان برجسته. غرفه اتحاد جماهیر شوروی با طراحی منحصر به فرد خود، ساخته شده از چوب و شیشه توسط معمار کنستانتین ملنیکوف، در این نمایشگاه حضور داشت. از دیگر شرکت کنندگان قابل توجه می توان به شرکت لالیک، امیل-ژاک رولمان و لو کوربوزیه اشاره کرد.
نمایشگاه صنعتی فرانسه در سال ۱۸۳۴ () نقطه اوج سنتی بود که پس از انقلاب ۱۷۸۹ در این کشور شکل گرفت. این نمایشگاه های ملی که اولین آن ها در سال ۱۷۹۸ برگزار شد، نقشی حیاتی در به نمایش گذاشتن توان صنعتی فرانسه، ترویج نوآوری و تقویت رقابت داخلی و وجهه بین المللی داشتند. این نمایشگاه ها با جشن گرفتن دستاوردهای تولیدی، فنی و هنری فرانسه، سهم قابل توجهی در توسعه اقتصادی و هویت ملی این کشور در طول قرن نوزدهم داشتند. نمایشگاه صنعتی فرانسه در سال ۱۸۳۴ به عنوان یک نقطه عطف کلیدی در صنعتی شدن قرن نوزدهم فرانسه به شمار می رود. پیشینه. به دنبال دهه ها بی ثباتی سیاسی در پی انقلاب و جنگ های ناپلئونی، نمایشگاه ۱۸۳۴ اهمیت ویژه ای پیدا کرد. سلطنت ژوئیه که در سال ۱۸۳۰ تأسیس شد، با تأکید بر قدرت اقتصادی و صنعتی فرانسه، به دنبال تقویت مشروعیت خود بود. این نمایشگاه که در میدان معتبر کنکورد در پاریس برگزار شد، مکان مناسبی برای انتقال پیام پیشرفت و وحدت ملی بود. این رویداد جشنی بزرگ با حضور بیش از ۲۴۰۰ نمایشگاه دار از سراسر فرانسه بود که همگی مشتاق بودند بهترین محصولات و اختراعات خود را به نمایش بگذارند. نمایشگاه به گروه های وسیعی از د
سته بندی ها تقسیم می شد که نشان دهندهٔ طیف متنوع صنعت فرانسه بود. انواع ماشین آلات – از موتور و ابزار کشاورزی تا ابزارهای دقیق – جایگاه برجسته ای داشتند و بخش نوپای مکانیکی فرانسه را برجسته می کردند. منسوجات، که سنگ بنای سنتی صنعت فرانسه بودند، به طور کامل به نمایش گذاشته شدند. پارچه های ابریشمی، پشمی و پنبه ای علاوه بر نوآوری های فناورانه، پویایی ماندگار این صنعت را نشان می دادند. علاوه بر این، مبلمان، سرامیک، ظروف شیشه ای، جواهرات و بی شمار اشیاء دیگر از صنعتگری، گواهی بر تداوم برتری صنعتگری فرانسوی بود. نوآوری و رقابت. نمایشگاه ۱۸۳۴ صرفاً نمایشگاهی ثابت از کالا نبود. این نمایشگاه با روحیهٔ رقابت و پیشرفت همراه بود. هیئتی از داوران متخصص، نمایشگاه ها را ارزیابی کردند و به بهترین ها در بخش های مختلف جوایزی اهدا کردند. این امر تولیدکنندگان و مخترعان را ترغیب می کرد تا مرزهای حوزه های کاری خود را گسترش دهند؛ بنابراین، نمایشگاه به عاملی برای نوآوری تبدیل شد و منجر به بهبود طراحی محصولات، فرآیندهای تولید و کیفیت کلی کالاهای فرانسوی شد. علاوه بر این، نمایش دادن تولیدکنندگان فرانسوی به رقبای داخلی، حس رقابت را در
آن ها تقویت کرد و انگیزه شان را برای دستیابی به جایگاه های بالاتر افزایش داد. نمایشگاه علاوه بر رقابت داخلی، بعد بین المللی نیز داشت. این رویداد، در حالی که عمدتاً جشنواره ای برای صنعت فرانسه بود، به روی تعدادی از نمایشگاه داران خارجی نیز باز شد. این امر به تولیدکنندگان فرانسوی اجازه داد تا پیشرفت خود را نسبت به همتایان اروپایی شان، به ویژه رقیب اصلی شان، بریتانیا – که در آن زمان کشور پیشرو در صنعت جهان بود – بسنجند. تأثیر اقتصادی و اجتماعی. تأثیر نمایشگاه صنعتی فرانسه در سال ۱۸۳۴ فراتر از اثرات مستقیم بود. این نمایشگاه به دوره ای طولانی از رشد اقتصادی برای فرانسه کمک کرد. این نمایشگاه با گرد هم آوردن تولیدکنندگان، بازرگانان، سرمایه گذاران و مصرف کنندگان، زمینه ای برای برقراری ارتباط تجاری و افزایش تقاضا برای محصولات فرانسوی فراهم کرد. تبلیغات مثبت ایجادشده، هم در داخل و هم در خارج از کشور، بدون شک تأثیر مفیدی بر تجارت فرانسه و شهرت آن به عنوان مرکز برتری تولید داشت. مزایای این نمایشگاه به کل جامعه فرانسه تعمیم داده شد. با تجلیل از پیشرفت های فناورانه و محصولات نوآورانه، این نمایشگاه حس غرور به دستاوردهای ملی
و خوش بینی مشترک در مورد پتانسیل آینده صنعت فرانسه را القا کرد. علاوه بر این، نمایشگاه جمعیت زیادی را به خود جلب کرد که مشتاق بودند شاهد نمایشگاه شگفتی های صنعتی باشند و این امر به افزایش اشتیاق عمومی و آگاهی از تحولاتی که در اقتصاد فرانسه در حال انجام بود، کمک کرد.
بازی های پان امریکن ۲۰۰۷ () پانزدهمین دوره بازی های پان امریکن است که از ۱۳ تا ۲۹ ژوئیه ۲۰۰۷ در ریو دو ژانیرو، برزیل با حضور ۵٬۶۳۳ ورزشکار برگزار شده است.
مکتب کروزان () به جنبشی آزاد از نقاشان منظرهٔ فرانسوی اشاره می کند که در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ به دره کروز (Creuse)، منطقه ای در مرکز فرانسه کشیده شدند. این نقاشان جذب چشم اندازهای طبیعی و روستایی این منطقه شدند: دره شیب دار رودخانه، روستاهای جذاب و ویرانه های قرون وسطایی اش. مکتب کروزان به خاطر رنگ آمیزی های پر جنب و جوش، ضربات قلموی پویا و گرایشش به دریافت نور و جو در مناظر خود شناخته شده است. این هنرمندان از مکتب باربیزون و امپرسیونیسم تأثیر گرفتند، اما سبک متمایزی را توسعه دادند که اغلب به عنوان پست امپرسیونیسم شناخته می شود. آرمان گیومن اغلب به عنوان بنیانگذار این جنبش شناخته می شود. از دیگر چهره های برجسته می توان به پل دیتل، گاستون ووییه و کلود مونه اشاره کرد که دوره ای را در کروزان گذراند. اهمیت. مکتب کروزان در تکامل نقاشی منظره فرانسه در اواخر قرن نوزدهم نقش داشت. این مدرسه نماینده گرایش رو به افزایشی به سمت نقاشی در هوای باز و تمرکز بر مناطق روستایی فرانسه بود. آثار مدرسه کروزان امروزه مورد توجه مجموعه داران و موزه ها قرار می گیرد و برای برداشت پویا و رنگارنگشان از این چشم انداز فرانسه مورد تح
سین قرار می گیرند.
ریچارد پارکز بونینگتون (; – ) نقاش رمانتیک منظره نگار انگلیسی بود که در ۱۴ سالگی به فرانسه نقل مکان کرد. او را می توان یک نقاش فرانسوی و بینابینی دانست که جنبه هایی از سبک انگلیسی را به فرانسه آورد. او پس از مرگ نابهنگام اش به یکی از تأثیرگذارترین هنرمندان بریتانیایی زمان خود تبدیل شد. شیوایی و سادگی سبک هنری او از استادان کهن الهام گرفته بود، با این حال در اجرا کاملاً مدرن بود. مناظر او عمدتاً از صحنه های ساحلی، با افقی پست و نمایی وسیع از آسمان تشکیل شده بودند و در آنها بهره برداری ماهرانه ای از نور و جَو دیده می شد. او همچنین نقاشی های کوچک تاریخی را به سبک آزاد و سیال تروبادور خلق می کرد. زندگی و آموزش. بونینگتون در آرنولد، ناتینگهام شر، انگلستان به دنیا آمد. در سال ۱۸۱۷ خانواده اش به کاله در فرانسه نقل مکان کردند و او تحت آموزش فرانسوا لوئی فرانسیا قرار گرفت. سپس در پاریس در آتلیهٔ بارون آنتوان-ژان گرو آموزش دید. آموزش های او ترکیبی از سبک های کلاسیک و مدرن در آثارش ایجاد کرد. سبک و تکنیک. بونینگتون عمدتاً با آبرنگ نقاشی می کرد، اما آثار روغنی و لیتوگرافی نیز داشت. سبک او رمانتیک و با نورپردازی ماهرانه،
رنگ های زنده و جوی خاص شناخته می شود. او تکنیک هایی برای نزدیک کردن اثر آبرنگ به نقاشی روغنی ابداع کرد. میراث و تأثیرگذاری. اگرچه عمر کوتاهی داشت، بونینگتون تأثیر زیادی بر نقاشی رمانتیک داشت و آثارش الهام بخش هنرمندان فرانسه و بریتانیا شد. سبک او در نقاشی مناظر طبیعی و تاریخی باقی ماند.
نبرد شرور در ۱۷ ژوئیه ۱۵۰۱ رخ داد نبردی میان سپاه قزلباشان به رهبری اسماعیل میرزا (بعدها شاه اسماعیل یکم) و سلطان الوند آق قویونلو بود که در ۱۷ ژوئیه ۱۵۰۱ رخ داد. این نبرد با پیروزی قاطع سپاه شاه اسماعیل به پایان رسید. پس از این پیروزی راه پیشروی او به تبریز، پایتخت وقت آق قویونلو ها باز شد. پیش زمینه. اسماعیل در سال ۱۵۰۰ میلادی فرخ یسار شروانشاه را در جنگ جابانی شکست داد و در بهار ۱۵۰۱ باکو را به دست آورد. هنگامی که اسماعیل دژ گلستان را محاصره کرده بود با اینکه سلطان الوند او را به ماندن در شروان و در دست گرفتن فرمانروایی آنجا سفارش کرده بود، شنید که سلطان الوند لشکر گردآوری کرده و برای جنگ با او به راه افتاده است. نبرد. دو لشکر در دشت شرور به هم رسیدند. اسماعیل هفت هزار تن و الوند میرزا بیش از ده هزار لشکر داشتند. اما به گفته راجر سیوری شمار لشکریان سلطان الوند ۴ برابر لشکر اسماعیل (۲۸ هزار تن) بوده است. اسماعیل با نشان دادن جسارتی درخشان پیروز شد و سلطان الوند میرزا که دید سپاهش از هم گسیخته عقب نشیت و به ارزنجان گریخت. پیامد. اسماعیل پس از این پیروزی راهی تبریز، پایتخت وقت آق قویونلو ها شد. وی پس از ورود
به تبریز خود را پادشاه ایران خواند و دولت صفویه را پایه گذاری کرد. همچنین پس از فتح تبریز تمام آذربایجان به تصرف او در آمد. و بدین گونه شاه اسماعیل یکم بن مایه های سرشاری که برای گسترش فرمانروایی خود نیاز داشت را به دست آورد.
کلیسای ساگفورد ( یا ) یک کلیسای محلی کلیسای نروژ در شهرداری هاماروی در شهرستان نوردلند، نروژ است. این در روستای کارلسوی در جزیره فینویا واقع شده است. این یکی از کلیساهای محله ساگفورد است که بخشی از اغلب پروستی (سرکشیش نشین) در اسقف نشین هالوگالند است. کلیسای سفید و چوبی به سبک کلیسای بلند در سال ۱۸۸۶ با استفاده از نقشه هایی که توسط معمار اس. ماتیسن ترسیم شده بود ساخته شد. این کلیسا حدود ۱۳۰ نفر را در خود جای داده است. تاریخ. اولین کلیسا در این مکان در قرون وسطی ساخته شد. اطلاعات زیادی در مورد آن ساختمان در دست نیست. در نقطه ای کلیسا بسته و ویران شد. در سال ۱۸۸۵، تصمیم گرفته شد که کلیسای قدیمی هاماروی از پرستید به روستای کارلسوی در جزیره مجاور فینویا منتقل شود. پس از این حرکت، به کلیسای ساگفورد معروف شد. کلیسای قدیمی در ابتدا در سال ۱۷۷۵ (در پرستید به عنوان کلیسای هاماروی) ساخته شد و در سال ۱۸۴۰ کلیسا بازسازی و تعمیر شد. در سال ۱۸۸۶، مصالح به کارلسوی منتقل شد و به عنوان کلیسای جدید ساگفورد (در همان محل کلیسای قرون وسطایی که زمانی در خدمت این منطقه بود) بازسازی شد. کلیسای جدید از چهار بخش پشت سر هم تشکیل شده اس
ت: برج، شبستان، گروه کر و زیارتگاه. ورودی اصلی در بالای پله های بیرونی شیب دار در پای برج قرار دارد. در زیر برج یک ایوان ورودی وجود دارد که پله هایی تا طبقه دوم در بالکن و همچنین برج ساعت را شامل می شود. مجموعه ای از درهای دوتایی، قسمت ورودی را از شبستان مستطیلی جدا می کند. فراتر از شبستان یک گروه کر کوچک مربعی شکل قرار دارد. پشت تابلوی محراب، دری مخفی وجود دارد که به طاق خانه منتهی می شود که اتاقی مربع شکل کوچک تر است.
سبک تروبادور () اصطلاحی است برای توصیف گرایشی در نقاشی تاریخی که در اوایل قرن نوزدهم، به ویژه در فرانسه، رایج بود. در این گرایش، صحنه هایی از قرون وسطی یا رنسانس به شیوه ای به تصویر کشیده می شدند که بعدها با درام های تاریخی هالیوودی مرتبط شد. ویژگی این آثار، لباس های رنگارنگ، ماجراجویی های عاشقانه، عملیات شوالیه ای و حکایات احساسی در خط مقدم بود. فلوری فرانسوا ریشار، ژان-اگوست-دومینیک انگْر، پل دِلاروش، و پیِر رِووآ نقاشان برجسته ای هستند که این مُد هنری را مصور کرده اند. به طور معمول، آثار تصویری موسوم به «تروبادور» نمایشگر درام های پرشور یا داستان های عبرت آموز و قهرمانانه هستند. شخصیت های قرون وسطایی نمونه وار چون شوالیه ها یا بانوان همراه با خدمتکارانشان به این روایت های قوی اضافه شده اند. به کوتاهی می توان گفت که نقاشی تروبادور در مرز میان نقاشی ژانر - به دلیل علاقه نشان داده شده به یک حکایت - و نقاشی بزرگ تاریخی قرار دارد، از این نظر که به گذشته ملی و فضل فروشی علاقه مند است. پیشینه. بازکشف تمدن قرون وسطی: یکی از چشمگیرترین کنجکاوی های فکری فرانسوی ها در اواخر قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم بود. بحث خاستگ