Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و این یک تهدید سیاسی برای رینیرا است. لریس استرانگ (متیو نیدهم) به آلیسنت می گوید که یک «چای» سقط کننده به رینیرا داده است. او کریستون را احضار می کند تا از او در مورد اتهامات رابطهٔ جنسی بین رینیرا و دیمون بازجویی کند. کریستون با سوءتفاهم، مضطرب می شود و اعتراف می کند که با شاهزاده خانم خوابیده است. او انتظار مجازات شدید را دارد، اما آلیسنت فقط به او دستور خروج می دهد و اطلاعات را محرمانه نگه می دارد. در جشنی که به منظور جشن عروسی آتی رینیرا و لِنور برگزار می شود، آلیسنت با پوشیدن لباس سبز—رنگ علامت خاندان های تاور برای فراخوان حمله—سخنرانی پادشاه را با ورود به سالن قطع می کند. عمویش، لرد هوبرت (استفان رودری)، به او اطمینان می دهد که از حمایت سیاسیِ کامل برخوردار خواهد شد. دیمون به طور غیرمنتظره ای در جشن شرکت می کند. سِر جرولد رویس (اوون اوکشات) او را به قتل لیدی ریا متهم می کند. دیمون این اتهام را رد می کند و می گوید که انتظار دارد زمین ها و عنوان همسر مرحومش را به ارث ببرد. دیمون با لانا (ساوانا استین)، دختر کورلیس، معاشقه می کند و به خاطر تمایل او برای ازدواج با لِنور، به طور خصوصی با رینیرا روبرو می شود
. رینیرا از دیمون می خواهد که او را به دراگون استون ببرد تا همسرش شود. در همین حال، معشوقهٔ لِنور، سر جافری لونموث (سالی مک لئود)، متوجه می شود که کریستون معشوقهٔ رینیرا است و به او نزدیک می شود و پیشنهاد می کند که همه از رازهای یکدیگر محافظت کنند. کریستون نظر جافری را باج خواهی می داند. او به دلیل احساس گناه و عصبانیت، به طرز وحشیانه ای جافری را تا سر حد مرگ کتک می زند و جشن را به پایانی فاجعه بار می رساند. رینیرا و لِنور برای جلوگیری از رسوایی های بیشتر در مراسمی خصوصی با هم ازدواج می کنند و ویسریس بلافاصله پس از آن غش می کند. کمی بعد، سِر کریستون قصدِ خودکشی برای حفظ آبرو دارد اما با حضور آلیسنت اقدام خود را متوقف می کند. بازخورد. رتبه بندی. حدود ۱٫۸۳ میلیون بیننده «ما راه را روشن می کنیم» را در اولین پخش آن از اچ بی او در ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۲ تماشا کردند. پاسخ انتقادی. در وبسایت بازبینی خوانی راتن تومیتوز، ۸۶٪ از ۱۰۳ بررسی منتقدین مثبت است و این قسمت میانگینِ امتیاز ۷٫۵/۱۰ را در اختیار دارد. اجماع این وبسایت چنین می نویسید: «با وفاداری به قانون وستروسی مبنی بر اینکه هیچ عروسی طبق برنامه پیش نمی رود، «ما راه را
روشن می کنیم» نقطهٔ میانی نگران کننده ای برای "خاندان اژدها" است که با خشونتی تکان دهنده و ملکه آلیسنت که جایگاه خودش را به دست می آورد، مشخص می شود.» این قسمت امتیاز ۵ از ۵ ستاره را از مایکل دیکن از دیلی تلگراف، ۴ از ۵ ستاره از مالی ادواردز از گیمزریدار+ و ۳ از ۵ ستاره از الک بوجلاد از دن آف گیک را دریافت کرد، و همچنین درجه «B-» از جنا شرر از ای.وی. کلاب، و نمرهٔ «خوب» ۷ از ۱۰ توسط هلن اوهارا از آی جی ان را کسب کرد. دیکن در نقد خود، این اپیزود را «اکشن ترین و بهترین قسمت تا به امروز» نامید و از پیشرفت شخصیت رینیرا تمجید کرد. ادواردز نوشت: «ما از نیمه راه فصل اول خاندان اژدها عبور کرده ایم، و اکنون به بخش های آخر قسمت ها وارد می شویم؛ خطوط نبرد ترسیم شده اند [...] تخته برای جنگ های آینده تنظیم شده است – و خاندان افسانه ای تارگرین شکننده تر از همیشه است»؛ او در ادامه از عملکرد کری تمجید کرد. بوجلاد از شخصیت پردازی سِر کریستون کول در این قسمت انتقاد کرد، اما گفتگوی بین رینیرا و لِنور در دریفت مارک را تحسین کرد. اوهارا در بررسی خود نوشت: «اپیزود این هفته دوباره پرحرف بود، اما اپیزودی بود که اختلافات در خاندان ت
ارگرین را بیشتر آشکار می کند [...] اما اجراهای عالی، به ویژه از سوی میلی آلکاک و امیلی کری در پایان شگفت انگیزشان، آن را جالب نگه می دارد».
دانشگاه کالوکان سیتی (به اختصار UCC) یک دانشگاه دولتی است که در سال ۱۹۷۱ تأسیس شد و قبلاً "کالج جامعه شهر" "کالوکان و کالج پلی تکنیک شهر" کالوکان نامیده می شد. این دانشگاه دوره های کارشناسی، کاردانی و کارشناسی ارشد دانشجو می پذیرد.
پاپاگ سورنی آلویان (آلپا)) (؛ زاده ) نقاش، مجسمه ساز اهل ارمنستان زندگی نامه. وی در ۲۸ فوریهٔ ۱۹۵۱ در وانادزور در به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فارغ التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان است. وی همچنین برنده جوایزی همچون مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان شد.
نیکول لیپاردی آقابابیان (؛ زاده ) نقاش اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۲۸ ژانویهٔ ۱۹۶۴ در کوغب در به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فارغ التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان است. وی همچنین برنده جوایزی همچون مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان شد.
آرارت ولادیمیری آقاسیان (؛ زاده ) |تاریخ نگار هنر اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۱۱ اوت ۱۹۵۶ در سیسیان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی مسکو فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره هنری شایسته جمهوری ارمنستان ()، مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان () و مدال گارگین نژده () شد.
ژاک ورجس (زاده ۵ مارس ۱۹۲۵ – درگذشته ۱۵ اوت ۲۰۱۳) یک وکیل، نویسنده و فعال سیاسی فرانسوی متولد کشور سیام بود که به خاطر دفاع از شبه نظامیان FLN در طول جنگ استقلال الجزایر شهرت یافت. او در سال ۱۹۶۰ به دلیل فعالیت های خود به زندان افتاد و به طور موقت مجوز رسمی فعالیت حقوقی خود را از دست داد. او که یکی از حامیان فداییان فلسطینی در دهه ۱۹۶۰ بود، از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۸ بدون اینکه هیچ توضیحی در مورد محل اقامت خود در آن دوره بدهد، ناپدید شد. او بعداً درگیر پرونده های حقوقی برای افراد سرشناس متهم به تروریسم یا جنایات جنگی شد، از جمله نازی کلاوس باربی در سال ۱۹۸۷، تروریست کارلوس شغال در سال ۱۹۹۴، و رئیس سابق دولت خمرهای سرخ، خیو سامفان در سال ۲۰۰۸. او همچنین از روژه گارودی منکر هولوکاست در سال ۱۹۹۸ بدنام دفاع کرد. ورجس در دهه ۱۹۵۰ به دلیل استفاده از محاکمات به عنوان انجمنی برای بیان نظرات علیه حاکمیت فرانسه در الجزایر، زیر سؤال بردن اقتدار دادستان و ایجاد هرج و مرج در دادرسی، توجه عمومی را به خود جلب کرد - همان روشی که او او در کتاب خود De la stratégie judiciaire. (استراتژی قضایی)، به عنوان «دفاع از گسیختگی» معرفی کرد. او
که به صراحت یک ضد امپریالیست بود، در دهه ۲۰۰۰ به فعالیت های سیاسی خود ادامه داد، از آن جمله مخالفت با جنگ علیه تروریسم بود. رسانه ها با فعالیت هایش ورجس را به «وکیل مدافع شیطان» ملقب کردند، و ورجس خودش نیز با اعمالی مانند نام گذاری زندگی نامه اش به عنوان «حرامزاده درخشان» و دادن پاسخ های تحریک آمیز در مصاحبه ها، به شهرت خود به عنوان شخصیت «بدنام» کمک کرد. مانند «من حتی از بوش دفاع خواهم کرد! اما تنها در صورتی که او بپذیرد که گناهکار است.» زندگی نامه. ژاک ورجس در ۵ مارس ۱۹۲۵ در یوبون راتچاتانی، سیام متولد شد و در جزیره رئونیون بزرگ شد. پدرش ریموند ورجس دیپلمات فرانسوی و مادرش یک معلم ویتنامی به نام فام تی کانگ بود. در سال ۱۹۴۲، با تشویق پدرش، به لیورپول در انگلستان رفت تا به نیروهای فرانسه آزاد تحت رهبری شارل دوگل بپیوندد و در مقاومت ضد نازی ها شرکت کند. در سال ۱۹۴۵ به حزب کمونیست فرانسه پیوست. او پس از جنگ، برای تحصیل در رشته حقوق به دانشگاه پاریس رفت (در حالی که برادر دوقلویش پل ورجس به رهبری حزب کمونیست و عضویت پارلمان اروپا درآمده بود). در سال ۱۹۴۹ ژاک رئیس AEC (انجمن دانشجویان استعماری) شد و در آنجا با پ
ل پوت آشنا و با هم دوست شدند. در سال ۱۹۵۰، ژاک به درخواست مربیان کمونیست خود، به پراگ رفت و به مدت چهار سال رهبری یک سازمان جوانان را بر عهده گرفت. ژاک ورجس به عنوان دبیر کنفرانس باررو پاریس انتخاب شد. جنبش استقلال الجزایر. پس از بازگشت به فرانسه، ورجس وکیل شد و به سرعت به دلیل تمایلش به انجام پرونده های بحث برانگیز به شهرت رسید. در طول مبارزه در الجزایر او از بسیاری از کسانی که توسط دولت فرانسه به تروریسم متهم شده بودند دفاع کرد. او از حامیان مبارزه مسلحانه استقلال الجزایر علیه فرانسه بود و آن را با مقاومت مسلحانه فرانسه در برابر اشغال آلمان نازی در دهه ۱۹۴۰ مقایسه می کرد. ورجس پس از دفاع از چریک الجزایری ضد فرانسوی، جمیله بوحیرد متهم به تروریسم، به یک چهره شناخته شده در سطح ملی تبدیل شد: جمیله به اتهام منفجر کردن یک کافه و کشتن یازده نفر در داخل آن محکوم شد. در اینجا بود که او راهبرد گسست را آغاز کرد، که در آن پیگرد قانونی را به همان جرایمی که برای متهمان نوشته می شد متهم کرد. جمیله به اعدام محکوم شد، اما در پی فشارهای عمومی که توسط تلاش های ورجس ایجاد شد، عفو و آزاد شد. پس از چند سال او با ورجس که تا آن زم
ان به اسلام گرویده بود ازدواج کرد. آنها صاحب دو فرزند به نام های مریم و لیس ورجس شدند که بعداً یک نوه به نام فاطمه ورجس حبوب، دختر مریم و شوهرش فؤاد به دنیا آمد. در تلاش برای محدود کردن موفقیت ورجس در دفاع از متهمان الجزایری، او در سال ۱۹۶۰ به دو ماه زندان محکوم سد و به طور موقت مجوز رسمی وکالت خود را برای متهمان فعالیت های ضد دولتی از دست داد. پس از استقلال الجزایر در سال ۱۹۶۲، ورجس به تابعیت الجزایر درآمد و خود را منصور نامید. در طول جنگ الجزایر، او با احمد بن بله از FLN و اولین رئیس جمهور الجزایر، نازی سوئیسی و سرمایه دار حامی FLN، فرانسوا جنود، و همچنین احمد هوبر، یک تازه مسلمان سوئیسی و نازی که به عنوان یک روزنامه نگار جنگ را پوشش می داد، آشنا شد. اسرائیل و فلسطین. در سال ۱۹۶۵، ورجس وارد اسرائیل شد. او قصد داشت وکالت محمود حجازی، یکی از اعضای فلسطینی جنبش فتح را بپذیرد.حجازی در آن زمان توسط دادگاه نظامی اسرائیل به اتهام تروریسم به دلیل عبور از مرز اسرائیل و نصب خرج انفجاری در نزدیکی مجرای آب ملی در جلیل، به اعدام محکوم شده بود. دوو یوسف، وزیر دادگستری اسرائیل، وکالت حجازی توسط یک وکیل خارجی را ممنوع کرد.
ورجس در فرودگاه بازداشت و اخراج شد. با این وجود، اگرچه ورجس موفق به دفاع از حجازی در دادگاه نشد، ابتکار او تبلیغات و جنجال قابل توجهی ایجاد کرد، که در نهایت در کاهش حکم اعدام حجازی توسط دادگاه تجدیدنظر اثرگذار بود.(حجازی بعداً در تبادل اسرا در سال ۱۹۷۱ آزاد شد). سال های گمشده. از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۸، ورجس بدون هیچ توضیحی از دید عموم ناپدید شد. او از اظهار نظر در مورد آن سال ها خودداری کرد و در مصاحبه ای با اشپیگل گفت: «بسیار جالب توجه است که هیچ کس، در دولت پلیسی مدرن ما، نمی تواند بفهمد که من تقریباً ده سال کجا بوده ام.» ورجس آخرین بار در تاریخ ۲۴ فوریه ۱۹۷۰ دیده شد. او همسرش جمیله را ترک کرد و تمام روابط خود را قطع کرد. دوستان و خانواده اش بر این تردید بودند که مبادا او کشته شده است. اینکه او در این سال ها کجا بوده است همچنان به صورت یک راز باقی مانده است. بسیاری از نزدیکان او در آن زمان تصور می کنند که او با خمرهای سرخ در کامبوج بوده است، شایعه ای که پل پوت (برادر شماره ۱) و اینگ ساری (برادر شماره ۳) هر دو رد کردند. همچنین ادعاهایی وجود دارد که ورجس در پاریس و همچنین کشورهای عربی در همراهی گروه های مبارز فلس
طینی دیده شده است. گفته هایی وجود دارد مبنی بر اینکه ورجس توسط محمد بودیا، یکی از رابطین جنگ الجزایر و یک همکار قدیمی کمونیست، جیری پلیکان، در پاریس دیده شده است. به گفته احمد هوبر، او همچنین در خانه فرانسوا جنود در سوئیس بوده است. همچنین به گفته وکیل لبنانی کریم باگرادونی، و سیاستمدار تبعیدی الجزایری بشیر بومازا، وی در چندین کشور عربی در همراهی با علی حسن سلامه و گروه های مبارز فلسطینی بوده است. متهمان مهم. ورجس پس از بازگشت به زندگی معمول، فعالیت حقوقی خود را از سر گرفت. او پرونده های حقوقی مختلفی را انجام داد، از کودکان مسلمانی که می خواستند در مدرسه روسری داشته باشند، تا بیماران HIV/AIDS مبتلا شده از طریق انتقال خون آلوده، تا فاحشه هایی که از دلالان خود برای پرداخت های عقب مانده شکایت کرده اند، و بالاخره تا دفاع از دیکتاتورهای مشهور و جنایتکاران جنگی. زندگی شخصی. ژاک ورجس دو بار ازدواج کرد. او از همسر اولش با کارین صاحب یک پسر شد. او با موکلش جمیله بوحیرد ازدواج کرد و دو فرزند از او داشت. به گفته اکونومیست، «تاریخ اولین عشق او بود، و او هنوز هم گاهی رؤیای رمزگشایی اتروسکی یا خط ا آشکار کردن اسرار تمدن های
مرموز را در سر می پروراند». دفاع. پس از بازگشت ورجس به زندگی عادی، او فعالیت حقوقی خود را از سر گرفت و از جرج ابراهیم عبدالله، محکوم به تروریسم، و جنایتکار جنگی نازی، کلاوس باربی، دفاع کرد. ورجس علاوه بر دفاع از این استدلال که اقدامات فرانسه در جنگ الجزایر هیچ تفاوتی با باربی ندارد، زمان زیادی را صرف کرد تا ثابت کند ژان مولن قهرمان مقاومت توسط کمونیست ها، گلیست ها یا هر دو مورد خیانت قرار گرفته است. او اینچنین استدلال می کرد که باربی نسبت به کسانی که به مولن خیانت کرده بودند کمتر مقصر بود. پس از حمله نیروهای ائتلاف به رهبری آمریکا به عراق در مارس ۲۰۰۳ و سرنگونی صدام حسین، بسیاری از رهبران سابق رژیم بعث دستگیر شدند. در ماه مه ۲۰۰۸، طارق عزیز تیمی را تشکیل داد که شامل ورجس و همچنین یک فرانسوی-لبنانی و چهار وکیل ایتالیایی بود. در اواخر سال ۲۰۰۳، ورجس همچنین پیشنهاد داد در صورت درخواست حسین، از او دفاع کند. با این حال، خانواده حسین ترجیح دادند از ورجس استفاده نکنند. درگذشت. ژاک ورجس در ۱۵ اوت ۲۰۱۳ در اثر یک حمله قلبی در پاریس در سن ۸۸ سالگی درگذشت. در تشییع جنازه او رولان دوما و دیودونه امبالا حضور داشتند. ورجس
در گورستان مونپارناس دفن شده است.
گئورگی آمیراگوف (؛ زاده - درگذشته ) بازیگر، سینما اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۳ دسامبر ۱۹۵۷ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پلی تکنیک ارمنستان فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره هنری شایسته جمهوری ارمنستان، مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان و هنرمند افتخاری جمهوری ارمنستان شد. وی در ۳ ژوئن ۲۰۱۸ در سن ۶۰ سالگی در ارمنستان درگذشت.
استپان خاچاطوری آندرانیکیان ( زاده - درگذشته ) یک کارگردان فیلم، نقاش اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۰ اوت ۱۹۲۷ در مایکوپ به دنیا آمد و از آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان و مؤسسه سینمایی گراسیموف فارغ التحصیل شد. وی عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نقاش مردمی جمهوری ارمنستان، مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان و نقاش شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۱۶ فوریهٔ ۲۰۱۷ در سن ۸۹ سالگی در ایروان درگذشت.
روبن سارگسی آنقالادیان (؛ زادهٔ یا ) شاعر، مترجم، محقق تاریخ هنر، نویسنده ادبیات کودک و فیلسوف اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۱۰ ژوئن یا ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۷ در آخالتسیخه به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی سن پترزبورگ فارغ التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نویسندگان ارمنستان و اتحادیه نویسندگان شوروی بوده است. همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان و چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان شده است.
نیکوغایوس باگراتی نیکوغوسیان (؛ زاده – درگذشته ) مجسمه ساز و آموزگار اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲ دسامبر ۱۹۱۸ در نالبندیان به دنیا آمد و از فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان دوستی، نشان دوستی خلق، نشان مسروپ ماشتوتس مقدس، نشان افتخار جمهوری ارمنستان و جایزه دولتی اتحاد شوروی شد. وی در ۱۰ اوت ۲۰۱۸ در سن ۹۹ سالگی در مسکو درگذشت.
هیدیچی یوشیوکا (؛ زادهٔ - درگذشته نامشخص) کشتی گیر اهل ژاپن بود.
شویچی یوشیدا () کشتی گیر اهل ژاپن بود. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۳۲ شرکت کرده است.
یوشیاکی یاتسو (؛ زادهٔ ) کشتی گیر و ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ژاپن بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
تسوگیو یامازاکی (؛ زادهٔ - درگذشته نامشخص) کشتی گیر اهل ژاپن بود.
بیو می ترسد یک فیلم کمدی ترسناک سوررئالیستی آمریکایی محصول ۲۰۲۳ به نویسندگی، کارگردانی و تهیه کنندگی آری آستر است. در این فیلم واکین فینیکس، ناتان لین، پتی لوپن، ایمی رایان، کیلی راجرز، پارکر پوزی، استیون مک کینلی هندرسون، هیلی اسکوایرز، مایکل گاندولفینی، زوئی لیستر-جونز و ریچارد کیند به ایفای نقش پرداخته اند. این فیلم توسط ای۲۴ در سومین همکاری این شرکت با استر، پس از "موروثی" (۲۰۱۸) و "میدسامر" (۲۰۱۹) تولید شده است. "بیو می ترسد" توسط ای۲۴ تولید و توزیع شد و در اول آوریل ۲۰۲۳ در سینما آلامو درفت هاوس اکران شد. اکران محدود آن در ایالات متحده در ۱۴ آوریل ۲۰۲۳ آغاز شد، که هفتهٔ بعد به اکران گسترده منتقل شد. این فیلم عموماً نقدهای مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد. طرح داستان. این فیلم به عنوان یک «فیلم ترسناک سوررئالیستی در طول چند دهه، در زمان جایگزین کنونی» توصیف شده است که در آن واکین فینیکس در نقش بیو بازی می کند، «مردی به شدت مضطرب اما خوش نظر که رابطهٔ بدی با مادر خود دارد و هرگز پدرش را نشناخته است [...] مادرش می میرد، او به خانه سفر می کند و در راه خود تهدیداتی ماوراءطبیعی را تجربه می کند». تولید. در ۱ ژو
ئن ۲۰۲۰، آری آستر گفت فیلم بعدی او یک «کمدی کابوسی» چهار ساعته خواهد بود. ای۲۴ در ۲۸ فوریه ۲۰۲۱ فیلم "بلوار ناامیدی" را به عنوان سومین همکاری خود با استر، پس از "موروثی" (۲۰۱۸) و "میدسامر" (۲۰۱۹)، با حضور واکین فینیکس در نقش اصلی اعلام کرد. گروه بازیگران این فیلم در ماه های ژوئن و ژوئیه اعلام شد. هندرسون، استر و فینیکس را چنین توصیف کرد: «روش کار آن ها با هم مثل دوستانی بود که واقعاً قدیمی بودند. به نظر می رسید می توانند در عرض چند ثانیه ناراحت شوند و دوباره آن را جبران کنند. اما روند کار همیشه به خاطر آن بهتر بود». قرار بود تصویربرداری اصلی در ۲۸ ژوئن ۲۰۲۱ آغاز شود و در اکتبر به پایان برسد. فیلم در سن-برونو-دو-مونتارویل، حومه خارج از جزیره مونترآل در استان کبک، با فیلمبردار پاول پوگورزلسکی و طراح تولید فیونا کروبی فیلم برداری شد. عنوان فیلم در دسامبر ۲۰۲۲ اعلام شد و از عنوان کاری "بلوار ناامیدی" () تغییر کرد. انتشار. این فیلم پس از تأخیر در برنامه ۲۰۲۲ اولیهٔ خود، در ۲۱ آوریل ۲۰۲۳ اکران شد. بازخورد. نیک آلن در نقدی برای "راجرابرت.کام" به این فیلم امتیاز ۳٫۵ از ۴ ستاره داد و آن را «شگفت آور، گاهی طاقت فرسا [و
] همیشه فریبنده» نامید و نوشت که این «خنده دارترین فیلم استر» است. او بازی فینیکس را «دلربا» دانست و تحسین کرد و نتیجه گرفت که «بلندپروازی نکتهٔ آن است.» منولا دارگیس از "نیویورک تایمز" نوشت که این فیلم «داستانی بزرگ، بسیار سرگرم کننده و خودمهم از ترس و نفرت است»، اما با انتقاد از مدت زمان فیلم نوشت: «این یک سفر است، [که] در میانهٔ راه، به یک کوشش سخت و طاقت فرسا تبدیل می شود». داستان فیلم بر بستر جریان سیال ذهن استوار شده است. تخیل، درواقع مثل امواج دریا گاهی خروشان گاهی آرام و گاهی اعجاب آور داستان را پیش می برد و این امواج همان ذهن نامتلاطم Beau است که تماشاگر بر پرده سینما می بیند.
کَری جی. کولات (به ؛ زادهٔ ) کشتی گیر بازنشسته و مربی کشتی آمریکایی است. او در دستهٔ ۶۳ کیلوگرم کشتی آزاد یک مدال نقره (۱۹۹۷) و یک برنز (۱۹۹۸) را از مسابقات قهرمانی کشتی جهان کسب کرده و قهرمان سه دورهٔ پیاپی جام جهانی کشتی است. او همچنین در قارهٔ آمریکا برندهٔ مدال طلای بازی های پان امریکن (۱۹۹۹) و قهرمان مسابقات قهرمانی پان امریکن (۲۰۰۰) است. او در کشتی دانشگاهی نیز فعالیت داشت و از سوی کالج لاک هاون پنسیلوانیا قهرمان دو دورهٔ مسابقات ان سی ای ای بخش یکم در سال های ۱۹۹۶ و ۱۹۹۷ شد. کولات مربی کشتی دانشگاه ویسکانسین و سرمربی کشتی آکادمی نیروی دریایی آمریکا است.
در جبهه غرب خبری نیست فیلم حماسی ضد جنگ آلمانی محصول ۲۰۲۲ است، که بر اساس رمانی به همین نام اثر اریش ماریا رمارک از سال ۱۹۲۹ ساخته شده است. کارگردانی این فیلم به عهده ادوارد برگر بوده و در آن بازیگرانی همچون دانیل برول، آلبرشت شوخ، سباستین هولک، فلیکس کامرر، آرون هیلمر، ادین حسنوویچ و دیوید اشتریسو ایفای نقش کرده اند. داستان فیلم در طول جنگ جهانی اول اتفاق می افتد و زندگی یک سرباز جوان آلمانی ایدئالیست به نام «پائول بویمر» را روایت می کند؛ بویمر پس از ثبت نام در ارتش آلمان با دوستانش، خود را در معرض واقعیت های جنگ می بیند و امیدهای اولیه او برای تبدیل شدن به یک قهرمان، در تلاش برای زنده ماندن از جنگ از بین می رود. این فیلم یک خط داستانی موازی را اضافه کرده است که در کتاب یافت نمی شود، که به دنبال مذاکرات آتش بس ۱۱ نوامبر برای پایان دادن به روند جنگ است. "در جبهه غرب خبری نیست" نخستین بار در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو در ۱۲ سپتامبر ۲۰۲۲ به نمایش درآمد و در ۲۸ اکتبر در نتفلیکس پخش شد. این فیلم نقدهای مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد، و لحن و وفاداری آن به پیام ضدجنگ منبع اصلی به صورت گسترده مورد تحسین منتقدا
ن و تماشاگران قرار گرفت. این فیلم ۱۴ نامزدی پیشرو را در هفتاد و ششمین جوایز فیلم آکادمی بریتانیا (برنده ۷ مورد، از جمله بهترین فیلم) و ۹ نامزدی در نود و پنجمین دوره جوایز اسکار را دریافت کرد که برنده ۴ مورد از جمله بهترین فیلم بین المللی، بهترین فیلم برداری، بهترین موسیقی فیلم و بهترین طراحی صحنه شد، که آنرا به چهارمین فیلم غیر انگلیسی زبان، پس از "فانی و الکساندر" (۱۹۸۲)، "ببر خیزان، اژدهای پنهان" (۲۰۰۰) و "انگل" (۲۰۱۹) تبدیل می کند که به این موفقیت دست یافته است. داستان. در سال ۱۹۱۷ میلادی، سه سال پس از آغاز جنگ جهانی اول، «پائول بویمر» نوجوانی ۱۷ ساله است که در کنار دوستانش «آلبرت کروپ»، «فرانس مولر» و «لودویگ بهم» در ارتش امپراتوری آلمان ثبت نام می کنند. آنها به سخنرانی میهن پرستانهٔ یکی از مسئولان آکادمی نظامی گوش می دهند و ناآگاهانه یونیفورم سربازانی که در نبرد قبلی کشته شده اند را دریافت می کنند. پائول پس از استقرار آن ها در شمال فرانسه در نزدیکی لا مالمایسون، با «استانیسلاوس «کت» کاتچینسکی»، یک سرباز مسن تر، آشنا می شوند. دیدگاه رمانتیک آن ها از جنگ، با واقعیت های سنگر در خط مقدم جبهه غربی درهم می شکن
د و لودویگ در همان شب اول توسط آتش توپخانه کشته می شود. در ۷ نوامبر ۱۹۱۸، ماتیاس ارتسبرگر، مقام آلمانی، که از تلفات فزاینده خسته شده است، با فرماندهی عالی آلمان ملاقات می کند تا آنها را متقاعد کند که مذاکرات ترک مخاصمه را با نیروهای متفقین آغاز کنند. در همین حال، پائول و کت یک غاز را از مزرعه ای فرانسوی می دزدند تا با آلبرت، فرانس و کهنه کاری دیگر به نام «تیادن استکفلیت»، که با آن ها در استان شامپانی پشت جبهه نزدیک شده اند، شریک شوند. کت که بی سواد است، از پائول درخواست می کند تا نامه ای از همسرش را برای او بخواند و نگران است که نتواند خود را دوباره در جامعهٔ زمان صلح ادغام کند. فرانس شب را با یک زن فرانسوی می گذراند و روسری او را به یادگار می گیرد. در ۹ نوامبر، ارتسبرگر و هیئت آلمانی سوار قطاری می شوند که به مقصد جنگل کامپین می رود تا در مورد آتش بس مذاکره کنند. پائول و دوستانش به مأموریتی می روند تا ۶۰ سرباز گمشده را پیدا کنند که برای تقویت یگان خود فرستاده شده بودند و متوجه می شوند که پس از برداشتن نقاب هایشان خیلی زود توسط گاز کشته شده اند. «ژنرال فردریش» که مخالف مذاکرات آتش بس است، پیش از رسیدن نیروهای
کمکی فرانسوی دستور حمله می دهد. در آن شب، هیئت ارتسبرگر به جنگل کامپین می رسد و یگان پائول به جبهه نبرد اعزام می شوند تا برای حمله به خطوط فرانسوی آماده شوند. در ۱۰ نوامبر، فرمانده عالی متفقین فردیناند فوش به آلمان ها ۷۲ ساعت فرصت می دهد تا شرایط غیرقابل مذاکره متفقین را بپذیرند. در همین حال، حملهٔ آلمان پس از نبرد تن به تن، خط مقدم فرانسه را در اختیار می گیرد، اما با یک ضدحمله تسلیحاتی ترکیبی، که در آن فرانسوی ها از تانک های سِنت شاموند برای غلبه بر دفاع آلمان استفاده می کنند، شکست می خورد. فرانس از گروه جدا می شود و آلبرت در تلاش برای تسلیم شدن می میرد. پائول که در دهانه ای در منطقهٔ بی طرف با یک سرباز فرانسوی به دام افتاده است، او را با چاقو می زند و مرگ او را به آرامی تماشا می کند، اما سپس به شدت پشیمان می شود و از بدن مرده اش طلب بخشش می کند. ارتسبرگر از کناره گیری قیصر ویلهلم دوم مطلع می شود و از فیلد مارشال پاول فن هیندنبورگ دستور می گیرد تا شرایط متفقین را بپذیرد. پائول به واحد خود برمی گردد و مردان را در حال جشن گرفتن پایان قریب الوقوع جنگ می بیند. او دوستش تیادن را زخمی را پیدا می کند که روسری فرانس
را به او می دهد. پائول و کت برای او غذا می آورند، اما تیادن که از فلج شدن مضطرب شده است، به طرز مرگباری به گلوی خود ضربه می زند و خودکشی می کند. در ۱۱ نوامبر، هیئت ارتسبرگر آتش بسی را امضا می کند که قرار است در ساعت ۱۱:۰۰ صبح اجرا شود. پس از اطلاع از آتش بس، پائول و کت برای آخرین بار از مزرعه سرقت می کنند، اما کت توسط پسر کشاورز مورد اصابت گلوله قرار می گیرد و کشته می شود. فریدریش که می خواهد جنگ را با پیروزی آلمان به پایان برساند، دستور می دهد حمله را در ساعت ۱۰:۴۵ صبح آغاز کنند. پائول تا آنجا که می تواند سربازان فرانسوی را می کشد، اما فقط چند ثانیه پیش از آتش بس ساعت ۱۱ با سرنیزه به روی سینه او کوبیده می شود و کشته می شود. مدت کوتاهی بعد، یک سرباز تازه وارد آلمانی که پائول در جنگ او را نجات داده بود، جسد گل آلود پائول را پیدا می کند و روسری یادگاری فرانس را برمی دارد. تولید. این فیلم در فوریه ۲۰۲۰ با کارگردانی ادوارد برگر و دانیل برول به عنوان بازیگر اصلی معرفی شد. تصویربرداری اصلی در مارس ۲۰۲۱ در پراگ، جمهوری چک آغاز شد و ۵۵ روز به طول انجامید. هزینه ساخت این فیلم ۲۰ میلیون دلار بوده است. انتشار. "در جبهه
غرب خبری نیست" نخستین بار در چهل و هفتمین جشنواره بین المللی فیلم تورنتو در ۱۲ سپتامبر ۲۰۲۲ به نمایش درآمد. در نخستین اکران فیلم، سازندگان فیلم گفتند که «آغاز فیلم برداری زمانی بود که اتحادیه اروپا در خطر فروپاشی قرار داشت، آمریکا شاهد احیای پوپولیسم دست راستی بود و بریتانیا سفر برگزیت خود را آغاز کرده بود» و این «چیزی است که به موقع باید گفت [...] باید به ذهن ما بازگردانده شود که ملی گرایی یا میهن پرستی یا تقسیم کشورها واقعاً منجر به پیشرفت نمی شود». پس از یک نامزدی انحصاری در تئاتر پاریس در نیویورک در ۷ اکتبر، این فیلم از ۱۴ اکتبر به سینماهای منتخب گسترش یافت، و سپس در ۲۸ اکتبر در نتفلیکس پخش شد. یک مستند در مورد ساخت فیلم با عنوان «"Making All Quiet on the Western Front"» در ۲۰ فوریه ۲۰۲۳ در نتفلیکس در سطح جهانی منتشر شد. انتشار نسخه «کلکسیونی» بلوری برای ۲۸ مارس ۲۰۲۳ در ایالات متحده و ۲۴ آوریل ۲۰۲۳ در بریتانیا برنامه ریزی شده است. بازخورد. روبین کوتینهو از "نتفلیکس جانکی" نوشت: «فیلمنامه آن این پتانسیل را دارد که شما را کاملاً به هم بزند، اما ضربات خود را از آن نمی کشد [...] فیلم به موضوعاتی همچون تنهایی
، کاتالیزور استیصال و ترس از غیرنظامیان در طی نبرد و هرج ومرج می پردازد.» بن کنیگزبرگ، که برای "نیویورک تایمز" می نویسد، فیلم را نسبت به نسخه ۱۹۳۰ آن «تاثیرگذارتر»، دانست و از موسیقی متن تند آن استقبال کرد. او همچنین از افزودن طرح داستانی موازی برای ردیابی آتش بس تحسین کرد، حتی با اینکه از روایت اول شخص رمان متفاوت است؛ او سرنوشت دستکاری شدهٔ شخصیت ها را از نظر روایی قدرتمند دانست. جمل بوئی از "نیویورک تایمز" گفت نسخه ۲۰۲۲ اصالت رمان را از دست داده است؛ رمانی که نه تنها ضد جنگ است، بلکه بیگانگی و تلفات وحشتناک را حتی برای کسانی که به خانه می آیند به تصویر می کشد؛ او افزود: «رمارک آنقدر که نسبت به پوچی بشری به جنگ علاقه دارد، به خود جنگ و ژئوپلیتیک علاقه ای ندارد»؛ او توضیح می دهد که در سکانسی از فیلم ۱۹۳۰ که از نسخهٔ ۲۰۲۲ حذف شده است، پائول در مرخصی به خانه می آید و نمی تواند با معلمان سابق و دیگر بزرگسالان ارتباط برقرار کند. پائول می گوید: «تو هنوز فکر می کنی که مردن برای کشورت زیبا و شیرین است، نه؟ اولین بمباران به ما بهتر آموخت». به گفته بوئی، «شامل کردن این داستان فرعی سیاسی و کنار گذاشتن بازگشت پائول به