Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تیمسار حسین رستگار نامدار (تولد ۱۲۹۵ - مرگ ۱۳۶۰)، سپهبد نیروی زمینی و فرمانده لجستیک ارتش شاهنشاهی ایران (۱۳۵۴–۱۳۵۷) و فرزند میرزا مسیح طالقانی بود که در ۱۳۶۰ به جرم باور به دیانت بهایی، و اتهام فساد فی الارض و محاربه با خدا اعدام شد. حسین رستگار نامدار، افسر ارتش و فرمانده نظامی ایرانی، در سال ۱۲۹۴ خورشیدی در طالقان به دنیا آمد. وی تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته های حقوق و مدیریت به اتمام رساند و به درجه سرگردی نائل شد. سپس به عنوان استاد دانشگاه جنگ مشغول به کار شد. آخرین سمت نظامی او فرماندهی لجستیک ارتش بود. دستگیری. حسین رستگار نامدار در ۵ شهریور ۱۳۵۹ توسط پاسداران کمیته مرکزی دستگیر شد و به مدت ۱۱ ماه تحت فشارهای روحی و جسمی قرار گرفت تا از اعتقادات دینی خود برگردد و مسلمان شود. او حدود یک سال بعد اعدام شد. اعدام. در غروب ۱۴ مرداد ۱۳۶۰، حسین رستگار، زندانی بهایی، هنگام تماشای تلویزیون با خبری مواجه شد مبنی بر اینکه صبح همان روز به حکم دادگاه انقلاب مرکز، وی در زندان اوین تیرباران شده است. پس از لحظه ای سکوت، رستگار گفت: «خدا را شکر، من تا به حال نه رستگار بودم و نه نامدار ولی اکنون هم رستگار شدم و هم ن
امدار.». او در همان شب در زندان اوین اعدام شد. جسد او به خانواده اش تحویل داده شد و در گورستان بهاییان به خاک سپرده شد. وی در وصیت نامه خود نوشته بود که با صداقت و درست کاری و به شیوه ای مردمی خدمت کرده است. او در زمان مرگ ۶۵ ساله بود.
پروتوفمینیسم (به انگلیسی: Protofeminism) یا نیا-فمینیسم مفهومی از فمینیسم در دوره هایی است که به مفهوم امروزه هنوز ناشناخته بود، و به دوران قبل از قرن بیستم اشاره دارد. پروتوفمینیسم را می توان به عنوان شکلی از فمینیسم قبل از تعریف این اصطلاح در قرن بیستم در نظر گرفت. پروتوفمینیسم اولیه قصد داشت نابرابری هایی را که زنان در جامعه بر اساس جنسیتشان با آن مواجه هستند، برجسته کند. تقسیم بندی زمانی و کاربرد دقیق آن مورد مناقشه است؛ زیرا فمینیسم قرن ۱۸ و قرن ۱۹ نیز گاهی در «فمینیسم مدرن» قرار می گیرند. سودمندی اصطلاح "پروتوفمینیست" از سوی برخی از محققان مدرن مورد تردید قرار گرفته است، همان طور که اصطلاح "پست فمینیسم" مورد تردید قرار گرفته است. رویکرد فمینیستی یا همان زنانه گرایی در فکر غرب، ابتدا از گرایشی اجتماعی برای از بین بردن تبعیض های حاکم بر جامعه، ریشه کنی نظام های سلطه بر زنان و به دست آوردن جایگاهی برابر و در برخی زمینه ها، حتی بالاتر از مردان، آغاز شد. اما به تدریج، با تکیه بر عنصر «تغییر در وضع موجود»، که زاییده نگاه مردسالارانه به مسائل بود، جای خود را در دیگر زمینه های علوم باز کرد. فمینیست ها دریافتند
برای این که بتوانند به آرمان های خود دست یابند، باید ایجاد تغییر را در عمیق ترین سطح نظام های مردسالار نشانه بگیرند و مطالبات خود را از محدوده اجتماعی فراتر ببرند و به عناصری که سبب پدید آمدن چنین نگاهی در جوامع گردیده است، بپردازند. از این رو، به بازبینی در فلسفه و معرفت شناسی، که مدعی بودند برآمده از منظر مردانه است، روی آوردند. اما پیش تر، برای رسیدن به چنین درکی نیاز بود که جریان ها و فعالیت های تاریخی ای شکل گرفته باشد. اگرچه فمینیسم به عنوان یک نهضت، کم تر از دو قرن است که در صحنه اجتماع بشری ظاهر شده است، ولی دفاع از حقوق زنان و جنبش های مربوط به آن، دارای سابقه ای دیرینه است. تلقی انسان درجه دوم از زنان، یکی از عوامل مهم ظهور این جنبش ها محسوب می شود. در این سنت فکری، بحث بر این موضوع متمرکز بوده که آیا زن انسان است؟ آیا زن در وهم و خیال خدا شکل گرفته است؟ آیا زن مخلوق کامل خدا یا نسخه ناقص مرد است؟ آیا مرد و زن مساوی اند؟ همه این مباحث، با توجه به مقامات سنتی، کتاب مقدس و پدران کلیسا صورت گرفت و از قرون وسطی تا رنسانس ادامه داشت. حقوق زنان که اشاره به آزادی و حق زن در همه سنین دارد، در پی نادیده گرفت
ه شدن در تاریخ گسترش یافته و در جوامع رواج داشته است. ممکن است این حقوق در یک جامعه توسط قانون یا رسوم سنتی یا اخلاقی به رسمیت شناخته شوند یا نشوند. دلیل گروه بندی خاص این حقوق تحت عنوان حقوق زنان و جدا کردن آن از حقوق فراگیرتری مثل حقوق بشر این است که بنا بر فرضیه ها، این حقوق در بدو زاده شدن برای تمام بشر به رسمیت شناخته می شوند، اما مدافعان حقوق زنان نشان داده اند که به دلایل تاریخی و فرهنگی، زنان و دختران بیش از مردان از این حقوق محروم بوده اند. جودی داممن-متیوز در مقاله خود "پروتو فمینیسم در متون جهانی باستان" در «پایان نامه های افتخارات جهانی» دانشگاه واشینگتن، با کنار هم قرار دادن تعاریف در متون باستانی، فمینیسم اولیه را این گونه تعریف کرده است: رفتارها، فعالیت ها یا نگرش هایی در زنان که تحت تأثیر ابراز موجودیت و تغییری که انجام شد، برابری جنسیتی را ترویج کرد؛ که همچنین شامل نمایندگی و حمایت جوامع از زنان، در ارزش و رفتار برابر با آن ها بود. این متون داستان هایی را در چارچوب یک هنجار فرهنگی سلسله مراتبی ارزشی روایت می کنند که قدرت و توانایی قهرمانان داستان و پیام یا هدفی را که قصد داشتند پررنگ کنند را
منتقل می کند. جودی داممن-متیوز در مقاله خود استدلال می کند که در این متون باستانی پیش بینی شده است که زنان در آینده این ویژگی ها را نشان خواهند داد، و این افسانه را از بین خواهد برد که چون از جنس مؤنث بودند، فاقد ویژگی های نام برده شده در بالا بوده اند، یا در نظر مردان ارزش کم تری دارند، و این اشتباه است که آن فعالیت ها را قبل از به وجود آمدن فمینیسم به عنوان فمینیسم تعریف کنیم. می توان برخی ویژگی های فمینیستی اولیه را شناسایی کرد تا به تصور و درک ما از زنان در داشتن قدرت و برابری بیش تر در فرهنگ های باستانی کمک کند. تاریخچه. یونان و روم باستان. به گفتهٔ الین هافمن باروخ، افلاطون «برای برابری سیاسی و جنسی زنان دلایلی داشت و مدافع عضویت زنان در بالاترین طبقه [در کنار فرمانروایان و جنگجویان] بود». کتاب پنجم "جمهور" افلاطون به نقش زنان می پردازد: افلاطون در "جمهور" بیان می کند که زنان در دولت ایده آل او باید در کنار مردان کار کنند، مانند آن ها آموزش ببینند و در تمام جنبه های دولت به طور مساوی سهیم باشند. تنها استثناء شامل زنانی بود که در ظرفیت هایی کار می کردند که به قدرت بدنی کم تری نیاز داشت. در قرن اول پس از
میلاد، فیلسوف رواقی رومی، گایوس مایسیناس در یکی از ۲۱ گفتار خود با عنوان «"زنان نیز باید فلسفه بخوانند"»، که در آن برای آموزش برابر برای زنان در فلسفه استدلال هایی می آورد، عنوان کرد: «اگر از من بپرسید چه چیزی باعث شد که به آموزش برابر زنان اعتقاد داشته باشم، پاسخ خواهم داد، همان طور که هیچ مردی بدون فلسفه آموزش درستی نمی بیند، هیچ زنی نیز چنین نخواهد بود. علاوه بر این، نه تنها مردان، بلکه زنان نیز به فضیلت و توانایی کسب آن تمایل فطری دارند، و این طبیعت زنان است که کم تر از مردان از اعمال نیک و عادلانه خشنود شوند و خلاف آن را رد کنند! اگر این درست باشد، چه دلیلی باید برای مردان آورد که تحقیق کنند و یاد بگیرند که چگونه می توانند زندگی خوبی داشته باشند؟ [این] دقیقاً مطالعهٔ فلسفه است اما [چرا اگر همین را] زنان [انجام دهند]، نامناسب است؟» بین النهرین. زنان در سومر باستان می توانستند دارایی هایی داشته باشند، و آن ها را بخرند و بفروشند و به ارث ببرند. آن ها می توانستند به کار تجارت بپردازند، و در دادگاه به عنوان شاهد شهادت دهند. با این وجود، شوهرانشان می توانستند آن ها را به دلیل اشتباه های کوچک طلاق دهند، و شوهر
مطلقه می توانست به راحتی با زن دیگری ازدواج کند، مشروط بر این که از همسر اولش فرزندی نداشته باشد. خدایان زن، مانند اینانا پرستش می شدند. شاعر اکدی انهدوآنا، کاهن اینانا و دختر سارگون، اولین شاعر شناخته شده است. قوانین بابلی قدیم به شوهر اجازه می داد تحت هر شرایطی بتوان زن را طلاق داد، اما انجام این کار مرد را ملزم می کرد که تمام دارایی زن را برگرداند و گاه جریمه ای به او بپردازد. جهان اسلام. درحالی که در دوره پیشامدرن هیچ جنبش رسمی فمینیستی در کشورهای اسلامی وجود نداشت، تعدادی از شخصیت های مهم در مورد حقوق و استقلال زنان صحبت کردند. عارف و فیلسوف قرون وسطی ابن عربی عنوان کرد که مردان در برگزیده شدن به عنوان پیامبر، بر زنان ترجیح داده می شدند، درحالی که زنان نیز به اندازه مردان قادر به ولایت دیگران هستند. در قرن دوازدهم، دانشمند اهل سنت ابن عساکر نوشت که زنان می توانند برای انتقال متون دینی مانند احادیث، تحصیل کنند و اجازه بگیرند. این امر، به ویژه در مورد دانشمندانی که می خواستند پسران و دختران و خانواده شان از بالاترین سطح آموزش ممکن برخوردار باشند، صادق بود. اما برخی از آن ها این عمل را قبول نداشتند، مانند م
حمد بن الحاج (متوفی ۱۳۳۶) که از زنانی که با صدای بلند صحبت می کردند و هنگام گوش دادن به تلاوت کتب، نقاطی از بدن خود را در حضور مردان آشکار می کردند، به خوف درآمد. در قرن دوازدهم، فیلسوف و قاضی اسلام ابن رشد، با بیان دیدگاه افلاطون در "جمهور"، در مورد برابری جنسی، به این نتیجه رسید که درست است که مردان قوی تر هستند، اما زنان هم می توانند وظایفی مشابه مردان را انجام دهند. او در "بداعت المجتهد" عنوان کرده که این وظایف می تواند شامل شرکت در جنگ نیز باشد، و از این که نقش زنان در جامعه او - به طور معمول - به مادر و همسر بودن محدود می شد ابراز نارضایتی کرد. گفته می شود که در دوران فتوحات مسلمانان چند زن در جنگ هایی شرکت کرده یا کمک کرده اند، از جمله ام عماره و عایشه. اروپای مسیحی قرون وسطی. در اروپای مسیحی قرون وسطی، دیدگاه غالب این بود که زنان از نظر فکری و اخلاقی ضعیف تر از مردان هستند، زیرا به گناه حوا که در سنت کتاب مقدس توصیف شده آلوده شده بودند. این برای توجیه بسیاری از محدودیت های اعمال شده برای زنان، مانند عدم اجازه برای داشتن دارایی، یا الزام به اطاعت از پدر یا شوهر، در هر زمان استفاده می شد. این دیدگاه و م
حدودیت های ناشی از آن حتی در قرون وسطی نیز مورد مناقشه بود. فمینیست های اولیه اروپای قرون وسطی که به دلیل نقششان در توسعه فمینیسم شناخته شده اند عبارتند از: مری دو فرنس، الینور، دوشس آکیتن، بتیسیا گوزادینی، نیکولا د لاهای، کریستین دو پیزان، یادویگا و لورا سرتا. زنان در شورش دهقانان. شورش دهقانان انگلیسی شورشی علیه نظام ارباب رعیتی در سال ۱۳۸۱ میلادی بود که زنان بسیاری در آن نقش داشتند. در ۱۴ ژوئن ۱۳۸۱، در جریان این شورش لرد صدراعظم و اسقف اعظم کانتربری، سیمون سادبری، از برج لندن بیرون کشیده شد و سر بریده شد. رهبر این انقلاب، یوهانا فرور بود، که در مقابله با مالیات های خشن سادبری دستور این شورش را داد. او همچنین دستور بریدن سر لرد خزانه دار عالی، سر رابرت هیلز را نیز صادر کرد. فرور علاوه بر رهبری این شورشیان، کاخ ساوی را به آتش کشید و صندوق طلای یک دوک را به سرقت برد. جان کاوندیش، رئیس دادگاه، توسط کاترین گامن، یکی دیگر از رهبران زن، سر بریده شد. سیلویا فدریچی، دانشیار زبان انگلیسی در کالج بیتس عنوان می کند که علاوه بر این [یک نمونه] شورش، زنان تمایل شدیدی برای شرکت در شورش ها را داشتند. آن ها تمام کارهایی را
که مردان انجام می دادند را انجام دادند: در شورش علیه دولت، به اندازه مردان خشن بودند. فرور تنها رهبر زن شورش نبود؛ بلکه دیگران نیز همکاری کردند؛ بعدها یک زن به خاطر تشویق به حمله به زندانی در میدستون در کنت متهم شد، و زن دیگری مسئول سرقت بسیاری از عمارت ها بود. اگرچه رهبران زن زیادی در شورش دهقانان وجود نداشت، اما تعداد زیادی، از جمله ۷۰ نفر در سافولک در میان جمعیت بودند. اعمال خشونت آمیز آن ها نشان دهنده نفرت فزاینده شان از دولت بود. هروتسویتا. هروتسویتا (به انگلیسی: Hrotsvitha)، یک سکولار آلمانی بود که در حدود سال ۹۳۵ به دنیا آمد و در حدود سال ۹۷۳ درگذشت. آثار او هنوز هم مهم تلقی می شوند، زیرا او اولین نویسنده زن از سرزمین های آلمان، اولین مورخ زن، و اولین شخص از دوران باستان بود که درام هایی در غرب لاتین نوشت. هروتسویتا از زمان کشف در دهه ۱۶۰۰ توسط کنراد سلتیس، از سوی فمینیست ها به منبع مورد علاقه ای برای مطالعه تبدیل شده است، و از آن زمان آثارش در زمینه های فمینیستی قرار گرفته است. برخی عنوان می کنند هروتسویتا یک فمینیست نبوده است اما برای تاریخ فمینیسم شخصیت مهمی به شمار می رود. رنسانس اروپا. محدودیت برا
ی زنان. در آغاز رنسانس، تنها نقش و ارزش اجتماعی زنان تولید مثل بود. این نقش جنسیتی هویت و هدف اصلی زن را در زندگی مشخص می کرد. سقراط که یکی از نمونه های معروف عشق به خرد نزد اومانیستهای رنسانس است، می گوید که او همسر اولش زنتیپی را تحمل می کرد زیرا برای او پسرانی به دنیا می آورد؛ همان طور که یکی از غازهایش به دلیل تولید تخم ها و جوجه ها، سر و صدای غازهای دیگر را تحمل می کرد. این قیاس، این ادعا را تداوم بخشید که تنها نقش زن تولید مثل است. در رنسانس، یک زن با ازدواج تعریف می شد: زن کسی بود که با او ازدواج می کردند و قبل از ازدواج دارایی پدرش به شمار می رفت. هر زنی حقوقی هم داشت، که کمی فراتر از امتیازاتی بود که از سوی شوهر یا پدر به او اعطا شده بود؛ از او انتظار می رفت که پاک دامن، مطیع، خوشایند، ملایم، مطیع، و جز در مواردی، ساکت باشد. در نمایش نامه ویلیام شکسپیر به نام "رام کردن زن سرکش" (۱۵۹۳)، کاترینا برخلاف خواهر مهربانش بیانکا، به دلیل طبیعت سرسخت و صریح خود غیرقابل ازدواج دیده می شود. او به عنوان یک زن زیرک سرکش دیده می شود که برای تسلیم شدن نیاز به رام شدن دارد. هنگامی که رام شد، وقتی پتروشیو او را فراخو
اند، به راحتی با او درآمیخت. این کار او مورد تحسین قرار می گیرد. او دیگر به عنوان یک زن مناسب پذیرفته شده است، و اکنون «با سایر تیپ های خانواده سازگار است.» بنابراین جای تعجب ندارد که بدانیم بیش تر زنان در آن زمان به سختی تحصیل کرده اند. نویسنده و تاریخ نگار اومانیست لئوناردو برونی در نامه ای به بانو باپتیستا مالتستا از مونتفلترو در سال ۱۴۲۴ نوشت: «در دورانی که شما در آن زندگی می کنید فراگیری دانش تحلیل رفته است، و دیدن یک مرد جویای دانش معجزه تلقی می شود، چه رسد به یک زن». خود برونی فکر می کرد که زنان نیازی به آموزش ندارند، زیرا در انجمن های اجتماعی که چنین گفتمانی نیاز دارد، شرکت نمی کردند. در همان نامه ای که نوشت آمده است: ادبیات جادوگری. با انتشار "پتک جادوگران"، اروپای رنسانس شاهد انتشار رساله های متعدد دیگری در مورد ویژگی های جادوگران، و راه های شناسایی، تعقیب و مجازات آن ها بود. این امر به تقویت و تداوم این دیدگاه که زنان گناهکاران خطرناک و فاسدان اخلاقی هستند و به دنبال فاسد کردن مردان هستند، کمک کرد. "پتک جادوگران" یک رساله نفرت انگیز دربارهٔ جادوگران است که در سال ۱۴۸۶ به دست هنریش کرمر (به انگلیسی
Heinrich Kramer) یک مفتش عقاید وابسته به کلیسای کاتولیک نوشته شده و نخستین بار در ۱۴۸۷ در آلمان چاپ شده است. هدف اصلی مالوس کوشش برای رد استدلال هایی منسجم است که ادعا می کند جادوگری وجود خارجی ندارد. او کسانی که کوشش می کنند تا درباره واقعیت آن شک ایجاد کنند را کوبیده و ادعا می کند جادوگران بیشتر زن هستند نه مرد. حمایت از تحصیل زنان. همه با دیدگاه منفی نسبت به زنان و محدودیت های اعمال شده بر آن ها موافق نبودند. سیمون دو بووار می گوید: «اولین باری که دیدم زنی قلمش را برای دفاع از جنسیتش به دست می گیرد» زمانی بود که در آغاز قرن پانزدهم کریستین دو پیزان "نامه به خدای عشق" (به فرانسوی: Épître au Dieu d'Amour) و کتاب "شهر بانوان" را نوشت. یکی از مردان مدافع زنان، هاینریش کورنلیوس آگریپا بود که آرای خود را در کتاب "تعالی برتر زنان بر مردان" نوشته است. کاترین آراگون، نوشتن کتابی را به ژوان لوئیس ویوز سفارش داد که در آن عنوان می شد که زنان حق تحصیل دارند، و در آن زمان به عنوان همسر هنری هشتم، تحصیل را برای زنان در انگلستان تشویق کرده و رواج داد. ویوز و به دنبال او رودولفوس آگریکولا، اومانیست دوران رنسانس، بیان کردند
که دست کم زنان اشرافی باید آموزش ببینند. راجر آشام به ملکه الیزابت یکم لاتین و یونانی را آموزش داد و کمک کرد شعرهایی مانند "«در خروج مسیو»" را بنویسد. الیزابت یکم را دارای استعدادی بدون ضعف های زنانه، صنعت گری با پشت کار یک مرد که دارای بدن زنی ضعیف، اما دل و جرئت یک شاه است، می دانستند. تنها راهی که می توانست به عنوان یک حاکم ایده آل دیده شود، ویژگی های مردانه بود. زنی قدرتمند و موفق در رنسانس، مانند ملکه الیزابت، به نوعی به معنای مرد بودن بود؛ تصوری که پتانسیل زنان را به عنوان زن محدود می کرد. زنان اشرافی شانس بیش تری برای تحصیل داشتند، اما سوادآموزی برای زنان طبقه پایین نیز غیرممکن نبود. زنی به نام مارگریتا که در دوران رنسانس زندگی می کرد، در ۳۰ سالگی خواندن و نوشتن را آموخت، و هیچ واسطه ای برای نامه های ردوبدل شده بین او و همسرش وجود نداشت. اگرچه مارگریتا از نقش های جنسیتی سرپیچی می کرد، اما نه برای تبدیل شدن به یک فرد روشن فکر، بلکه برای این که می خواست با به دست آوردن توانایی برقراری ارتباط مستقیم با شوهرش، همسر بهتری باشد، سواد آموخت. زنان باسواد در اروپای مدرن اولیه. زنانی که سواد آموخته بودند، اغلب
به استانداردهای بالایی در تحصیل دست یافتند و در دفاع از زنان و حقوق آن ها نوشتند. برای مثال، نویسنده ونیزی قرن شانزدهم مودستا دی پوزو دی فورتزی. نقاش ایتالیایی سوفونیسبا آنگیسولا (حدود ۱۵۳۲–۱۶۲۵) در خانواده ای روشن فکر در کرمونا متولد شد. او و خواهرانش مانند مردان آموزش دیدند و از پنج نفر آن ها چهار نفر نقاش حرفه ای شدند. سوفونیسبا از همه موفق تر بود و جایگاه خود را به عنوان نقاش دربار پادشاه اسپانیا فیلیپ دوم بالا برد. سالن های معروف دوران رنسانس که بحث ها و سخنرانی های بزرگی برگزار می کردند به زنان اجازه برگزاری برنامه نمی دادند. این محرومیت از مجامع عمومی به مشکلاتی برای زنان تحصیل کرده تبدیل شد. اما علی رغم این محدودیت ها، بسیاری از زنان صدای ایده های جدید بودند. ایزوتا نوگارولا با دفاع از زنان در آثار زندگی نامه ای خود برای رد چنین زن ستیزی ادبی ای مبارزه کرد. او در این دوره زمانی فضایی برای صدای زنان ایجاد کرد و به عنوان یک روشن فکر زن مطرح شد. به همین ترتیب، لورا سرتا نقش زنان در جامعه را دوباره تجسم کرد و استدلال کرد که آموزش حق همه انسان ها است و گفت که خود زنان در عدم تضییع حقوق آموزشی مقصر هستند. ک
اساندرا فدله اولین کسی بود که به یک باشگاه مردانه پیوست و اعلام کرد که زن بودن مایه غرور است و برابری جنسیت ها ضروری است. زنان دیگری از جمله مارگارت روپر، مری باست و خواهران کوک با انجام ترجمه های مهم شناخته شده هستند. مودراتا فونته و لوکرزیا مارینلا از جمله اولین زنانی بودند که در آثار خود زبان مردانه را برای اصلاح بافت اجتماعی پست زنان به کار بستند. از طرفی مردان نیز دریافتند که برخی از زنان روشن فکر توانایی هایی دارند، از جمله در نوشتن زندگی نامه؛ مانند جاکوپو فیلیپو توماسینی. دوره اصلاحات. دوره اصلاحات پروتستانی نقطه عطفی در توسعه حقوق زنان و تحصیل آن ها بود. از آن جایی که پروتستانتیسم بر تعامل مستقیم مؤمنان با خدا استوار بود، خواندن کتاب مقدس و دیگر کتاب های دعا به طور ناگهانی برای همه، از جمله زنان و دختران، ضروری شد. جوامع پروتستان شروع به تأسیس مدارسی کردند که در آن به پسران و دختران خانواده های عادی نیز سواد اولیه آموزش داده شود. برخی از پروتستان ها، دیگر زنان را به عنوان گناهکاران ضعیف و شیطانی نمی دیدند، بلکه آن ها را همراهان شایسته مردان می دانستند که برای تبدیل شدن به انسان توانا نیاز به آموزش دا
رند. آمریکای استعماری اسپانیایی. ایندیا جولیانا. جولیانا، که بیشتر با نام ایندیا جولیانا شناخته می شود، نام مسیحی زنی گوارانی بود که در آسونسیون، در پاراگوئه استعماری، زندگی می کرد، و بین سال های ۱۵۳۸ و ۱۵۴۲ به دلیل کشتن یک مستعمره نشین اسپانیایی معروف بود. او یکی از بسیار زنان بومی بود که در اختیار استعمارگران اسپانیایی قرار می گرفتند و مجبور می شدند برای خدمت به آن ها و نیز بچه آوری در اختیارشان باشند. جولیانا ارباب اسپانیایی خود را مسموم کرد و از این کار به خود می بالید، و در نهایت برای درس عبرت سایر زنان بومی اعدام شد تا این کس دیگری این کار را انجام ندهد. امروزه، ایندیا جولیانا یک "پروتوفمینیست" و نمادی از آزادی زنان در نظر گرفته می شود، و چهره او مورد توجه ویژه زنان پاراگوئه و تاریخ فمینیسم در جهان است. ایندیانا جولیانا توسط دانشگاهیان و فعالان پاراگوئه ای به عنوان بخشی از جریان «بازیابی فمینیستی و تبارنامه های زنانه» در آمریکای جنوبی، مادری شناخته می شود که قصد دارد از دیدگاه اروپامحور دور شود. همین اتفاق در اکوادور با دولورس کاکوانگو و ترانسیتو آماگوانیا در آند مرکزی با بارتولینا سیسا و میکائلا باستید
اس، و در آرژانتین نیز با با ماریا رمدیوس دل واله و ژوانا آزوردای افتاده است. چندین گروه فمینیستی، مدرسه، کتابخانه و مرکز در پاراگوئه، برای حمایت از زنان به نام او نام گذاری شده اند و تصاویرش در تظاهرات سالانه روز جهانی زن و روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان به صورت بنر حمل می شود. سور خوانا اینس د لا کروز. سور خوانا اینس د لا کروز یک راهبه در اسپانیای نو قرن هفدهم بود. او یک کریولایی بود، و فرزند نامشروع پدری اسپانیایی و مادری کریولایی بود. او بسیار باهوش بود و به صورت خودآموز در کتابخانه پدربزرگ ثروتمندش درس خوانده بود. سور خوانا به دلیل زن بودن از آموزش رسمی منع شد. او از مادرش خواست که به او اجازه دهد تا ظاهرش را مردانه کند و تحت پوشش مردانه به دانشگاه برود. پس از این که لئونور کارتو، نایب السلطنه، سور خوانا را زیر بال خود گرفت، نایب السلطنه، مارکیز دو مانسرا، به سور خوانا فرصتی داد تا خود را ثابت کند. او فراتر از انتظارات رفت و در نتیجه توسط دادگاه نایب سلطنتی مشروعیت یافته و به عنوان یک روشن فکر شهرت پیدا کرد. به دلایلی که هنوز مورد بحث است، سور خوانا راهبه شد، و در صومعه زندگی می کرد. با به رسمیت شناخ
تن دین شناسان زن، انتقاد از ساختارهای پدرسالارانه و کلیسای استعماری، و انتشار نوشته هایش، که خود را به عنوان یک مرجع معرفی می کرد، به یک چهره بحث برانگیز تبدیل شد. سور خوانا همچنین از آموزش جهانی و حقوق زبان دفاع کرد. او به عنوان یک "پروتوفمینیست"، در الهیات فمینیستی و اکوفمینیست نیز شناخته شده است، و با لزبین فمینیسم در ارتباط است. قرن ۱۷. عدم انطباق، حمایت و بازسازی. ماری دو گورنای (۱۵۶۵–۱۶۴۵) چاپ سوم "مقالات" میشل دو مونتنی را پس از مرگ وی ویرایش کرد. او همچنین دو مقاله فمینیستی با نام های "برابری زن و مرد" (۱۶۲۲) و "شکایت بانوان" (۱۶۲۶) نوشت. در سال ۱۶۷۳، فرانسوا پولن دو لابار "در تساوی دو جنس" (به فرانسوی: "De l'Ėgalité des deux sexes") را نوشت. در قرن هفدهم، بسیاری از فرقه های دگراندیش پروتستان مانند کوئیکرها به زنان آزادی بیان بیش تری دادند. از نویسندگان مشهور آن می توان به راشل اسپگت، کاترین ایوانز، سارا چیورز، مارگارت فال (یکی از بنیان گذاران کویکر)، مری فورستر و سارا بلک بورو اشاره کرد. این امر در دهه های اولیه کوئیکریسم به برخی از خدمتگزاران کلیسا و نویسندگان زن مانند مری مولینوکس و باربارا بلاگدون
شهرت بخشید. به طور کلی، زنانی که در مورد دین موعظه می کردند یا نظرات خود را ابراز می کردند، در خطر اتهام به جنون یا جادوگری بودند، و بسیاری از آن ها، مانند آن اسکیو به دلیل بدعت در آتش سوزانده شدند. در فرانسه و انگلستان، ایده های فمینیستی به جای ارتدوکس، ویژگی های هترودوکسی داشتند؛ مانند والدوسی ها و کاتاریست ها. برابری طلبی مذهبی، مانند آنچه که برابرسازان اعتقاد داشتند، به برابری جنسیتی تغییر یافت و بنابراین پیامدهای سیاسی داشت. زنان برابرساز تظاهرات و طومارهایی برای حقوق برابر ترتیب دادند، اگرچه با مخالفت مقامات آن روز روبه رو شد. قرن هفدهم همچنین شاهد ظهور نویسندگان زن بیش تری مانند ان بردستریت، باتسوآ مکین، مارگارت کاوندیش، دوشس نیوکاسل، مری راث، یوجنیا (تخلص)، مری چادلی و مری آستل بود که تحصیل زنان را خواستار بودند و دیدشان را تغییر می دادند. در سوئد، زنانی مانند سوفیا الیزابت برنر و بیاتا روزنهان، امروزه به عنوان "پروتوفمینیست" معروف هستند. آن ها با خصومت مردان روبه رو شدند و آثارشان تا قرن بیستم منتشر نشد. فرانسه در قرن هفدهم شاهد ظهور اجتماعات و محافل ادبی - محل تجمع طبقه روشن فکر طبقه بالا - بود که
توسط زنان اداره می شد و به عنوان هنرمند در آن شرکت می کردند. با آن که زنان عضو محافل ادبی می شدند، اما در پس زمینه می ماندند و می نوشتند «اما نه برای [انتشار]». ژان-ژاک روسو علی رغم نقش محدود زن ها در محافل ادبی، آن ها را «تهدیدی برای سلطه «طبیعی» مردان می دانست». مری آستل اولین نویسنده فمینیست توصیف می شود. او یکی از اولین نویسندگان فمینیست انگلیسی بود که تحلیل هایش امروز نیز مرتبط هستند و با تأسیس مؤسسات آموزشی برای زنان، از نویسندگان قبلی فراتر رفت. استل و افرا بن با هم پایه های نظریه فمینیستی را در قرن هفدهم بنا نهادند. تا یک قرن بعدتر هیچ زنی به این شدت سخن نگفت. در گزارش های تاریخی، آستل تحت الشعاع دوست و خبرنگار جوانش، لیدی مری وورتلی مونتاگو قرار می گیرد. تسکین ارزش های اجتماعی و سکولاریزاسیون در احیای پادشاهی انگلستان فرصت های جدیدی را برای زنان در هنر فراهم کرد، و آن ها از این موقعیت برای پیش برد اهداف خود استفاده کردند. نمایش نامه نویسان زن، از جمله کاترین تروتر کاکبرن، مری مانلی و مری پیکس، با خصومت همیشگی مردان مواجه شدند. افرا بن، یکی از اولین زنان انگلیسی بود که به عنوان نویسنده امرار معاش می ک
رد، و به عنوان یک رمان نویس، نمایش نامه نویس و مبلغ سیاسی تأثیرگذار بود. اگر چه بن در طول زندگی خود موفق بود، اما اغلب توسط نویسندگان قرن هجدهم مانند هنری فیلدینگ و ساموئل ریچاردسون مورد انتقاد قرار می گرفت. به همین ترتیب، جولیا کاوانا، منتقد قرن نوزدهمی، گفت «به جای این که [بن] مرد را به معیارهای اخلاقی زنان ارتقا دهد، به سطح سیر و سلوک مرد فروکاسته است». تا قرن بیستم، بن خوانندگان و منتقدان بیش تری را به خود جلب نکرد. ویرجینیا وولف او را تحسین کرد: «زنان باید با هم گل ها بر قبر افرا بن بریزند… زیرا او بود که به آن ها حق داد تا نظر خود را بیان کنند.» بیش تر نویسندگان فمینیست در قاره اروپا مانند مارگریت دو ناوار، ماری دو گورنای و آنا ماریا ون شورمن به زن ستیزی حمله کردند و آموزش زنان را ترویج کردند. در سوئیس، اولین نشریه چاپ شده توسط یک زن با نام «"مسئولیت پذیری ایمان»،" در سال ۱۶۹۴ و در هورتنسیا فون موس منتشر شد، و علیه این ایده که زنان باید ساکت بمانند مطالبی منتشر کرد. یک سال پیش از آن رساله ای ناشناس به نام "رز آزادی" ("Rose der Freyheit") منتشر شد که نویسنده آن سلطه مردان و سوءاستفاده از زنان را محکوم می
کرد. راهبه مکزیکی، خوانا اینس د لا کروز (۱۶۵۱–۱۶۹۵)، در مقاله خود «"پاسخ به سور فیلوتیا"» به فراگیری تحصیل زنان اشاره کرد. در پایان قرن هفدهم، صدای زنان به طور فزاینده ای توسط زنان تحصیل کرده شنیده می شد. ادبیات در دهه های پایانی قرن «نبرد جنسیت ها» نامیده می شد، و مانند کتاب "همنشین زن جوانمرد" اثر هانا وولی بحث انگیز بود، قرن ۱۸ و ۱۹. از اواخر قرن ۱۸ و در سراسر قرن ۱۹، حقوق زن به عنوان یک مفهوم و ادعا، اهمیت سیاسی، اجتماعی و فلسفی روند رو به رشدی در اروپا پیدا کرد. جنبش هایی پدید آمدند که خواستار آزادی مذهب، لغو برده داری، حقوق زنان، حقوق کسانی که دارایی نداشتند، و حق رأی همگانی بودند. در اواخر قرن ۱۸، مسئله حقوق زنان در بحث های سیاسی در فرانسه و بریتانیا پا گرفت. در آن زمان برخی از بزرگ ترین متفکران روشن گری، که از اصول دموکراتیک برابری دفاع می کردند و این عقیده را به چالش می کشیدند که افراد معدودی باید بر اکثریت مردم حکومت کنند، و معتقد بودند که این اصول باید فقط در مورد جنسیت خودشان اعمال شود. برای مثال، ژان ژاک روسو، فیلسوف، می پنداشت که این امر طبیعت است که زنان باید از مردان اطاعت کنند. او نوشته است: