Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جلس، کالیفرنیا عبور می کرد. در طول دهه ۱۹۷۰، فرهنگ در سراسر دره مرکزی و مناطق سن خوزه کالیفرنیا گسترش یافت، با انتشار آهنگ R&amp;B " Low Rider " توسط War، و ایجاد کلوپ های کم سوار مانند Carnales Unidos در سال ۱۹۷۵، و گسترش بیشتری یافت. با انتشار مجله "Low Rider" توسط دانشجویان ایالتی سن خوزه در سال 1977. در اوج خود در سال ۱۹۸۸، مجله "Low Rider" فروش ماهانه بیش از ۶۰٬۰۰۰ نسخه داشت. لورایدرها در سال ۱۹۷۹ در فیلم "شب های بلوار" به نمایش درآمد که برخی آن را به دلیل ارتباط دادن فرهنگ پایین سواری با باندهای خیابانی سرزنش کردند. صحنه پایین سواری با فرهنگ های مختلف شرکت کننده، ساخت وسایل نقلیه و سبک های بصری متنوع است. شهر اسپانیولا، نیومکزیکو به کانونی برای کم سواران خارج از کالیفرنیا تبدیل شد. ژاپن. فرهنگ Lowriding به ژاپن نیز گسترش یافته است. جونیچی شیمودایرا به واردات و فروش این خودروها از طریق تجارت خود، جاده پارادایس ادامه می دهد. گسترش فرهنگ لورایدر و شهرت جاده پارادایس حتی توجه اد راث را به خود جلب کرد که به دلیل ایجاد اتومبیل های سفارشی مانند هات راد و یک چهره برجسته در Kustom Kulture مشهور است. از زمان معرف
ی کم رایدرها در ژاپن و ظهور کم رایدرها در ژاپن در سال ۲۰۰۱، تخمین زده می شود که هنوز ۲۰۰ باشگاه خودرویی مرتبط با صحنه پایین رایدر وجود دارد که هنوز هم تا به امروز فعال هستند. در فرهنگ عامه. در دهه ۱۹۹۰، کم سواران به شدت با فرهنگ هیپ هاپ و جی فانک ساحل غربی مرتبط شدند. مک ۱۰، دکتر دره، اسنوپ داگ، گیم، Warren G، South Central Cartel، ایزی-ئی، Above the Law و جان سینا (در یک موزیک ویدیوی "Right Now") در میان سایرین، سواران پایین را به طور برجسته در موزیک ویدیوهای خود نشان دادند.
گردبادها () یک فیلم فاجعه ای آمریکایی محصول ۲۰۲۴ به کارگردانی لی ایزاک چانگ و از فیلم نامه ای اثر مارک ال. اسمیت است که بر پایهٔ داستانی از جوزف کوشینسکی ساخته شده است. این فیلم دنباله ای بر "گردباد" اما با داستانی نامرتبط محسوب می شود. در این فیلم دیزی ادگار جونز، گلن پاول، آنتونی راموس، برندون پریا، مورا تیرنی و ساشا لین ایفای نقش می کنند. "گردبادها" برای نخستین بار در ۸ ژوئیه ۲۰۲۴ در لندن به نمایش درآمد و به وسیلهٔ برادران وارنر در ۸ ژوئیه ۲۰۲۴ به صورت بین المللی منتشر شد. این فیلم در در ایالات متحده توسط یونیورسال پیکچرز در ۱۹ ژوئیه اکران شد. این فیلم به طور کلی نقدهای مثبتی از سوی منتقدان گرفت و بیش از ۳۶۵ میلیون دلار در سراسر جهان فروخته است. داستان. بازسازی فیلم «گردباد» محصول سال ۱۹۹۶، که در مورد یک جفت تعقیب کننده طوفان متمرکز بود که در تلاش برای آزمایش یک سیستم هشدار آب و هوای آزمایشی، جان خود را به خطر می اندازند. تولید. با بودجه تخمینی ۲۰۰ میلیون دلار، فیلمبرداری اصلی در مه ۲۰۲۳ در اطراف اکلاهما سیتی آغاز شد. فیلمبرداری در ژوئیه به دلیل اعتصاب نویسندگان در سال ۲۰۲۳ متوقف شد. تولید با پایان اعتصاب
در نوامبر ۲۰۲۳ از سر گرفته شد و ماه بعد به پایان رسید.
کرول () یک فیلم دلهره آور لهستانی به کارگردانی ووادیسواف پاسیکوفسکی است که در سال ۱۹۹۱ منتشر شد.
باغ ایتالیایی (یا Giardino all'italiana ,) معمولاً به سبکی از باغ ها اشاره دارد، در هر کجا که قرار گرفته باشند، منعکس کننده معماری مشابه باغ های بزرگ رنسانس ایتالیایی هستند. در تاریخ باغ سازی، در دوران رنسانس، ایتالیا پیشرفته ترین و تحسین برانگیزترین باغ ها را در اروپا داشت که تأثیر زیادی بر ایجاد یا بهبود سبک دیگر کشورها، به ویژه باغ های فرانسوی و باغ های هلندی و سپس به این واسطه، باغ های بریتانیایی داشت. باغ های ایتالیایی با شکلی رسمی چیده می شدند، اما احتمالاً به شیوه ای ملایم تر از سبک فرانسوی متأخر بودند و با هدف گسترش یا نمایش نظم معماری خانه در طبیعت به کار گرفته می شدند. باغی به این سبک و با استفاده از گیاهان مدیترانه ای، اغلب در هر کجای دنیا «باغ ایتالیایی» نامیده می شود. از اواخر قرن هجدهم، بسیاری از باغ های ایتالیایی بزرگ در نسخه ای از سبک باغ های با منظره انگلیسی بازسازی شدند، و طیف وسیعی از انواع باغ هایی که واقعاً در ایتالیا یافت می شوند، تا حدی به شرایط آب و هوایی مختلف بستگی دارد. تاریخ و تأثیر. باغ ایتالیایی به نوبهٔ خود تحت تأثیر باغ های رومی و باغ های رنسانس ایتالیا قرار داشت. اصول ایجاد با
غ فرانسوی مبتنی بر اصول باغ ایتالیایی است، اما آندره لو نوتر در نهایت با تغییرات عمده ای که در آن ایجاد کرد، دو باغ وو-لو-ویکنت و ورسای را در قرن هفدهم طراحی نمود. باغ های رسمی اولیه انگلیسی متأثر از فواره ها و آبشارهایی بود که از عناصر باغ های رنسانس ایتالیا بودند و گرچه این نوع آبشارها باقی بودند، ولی مدل هلندی از سده هفدهم میلادی مورد تقلید بریتانیایی ها قرار گرفت. از اوایل قرن هجدهم به بعد، به لطف طراحانی مانند چارلز بریجمن، ویلیام کنت، کاپابیلیتی براؤن و هامفری رپتون، طراحی باغ در انگلستان تغییراتی کاملاً متفاوت، رمانتیک و غیررسمی پیدا کرد. تأثیرات رومی. باغ های رومی () خود تا حد زیادی از باغ های یونانی الهام گرفته بودند و معمولاً به سبک باغ های پریستیل ساخته می شدند. طبقهٔ حاکمه در امپراتوری روم (حدود ۱۰۰ قبل از میلاد - ۵۰۰ پس از میلاد) به طور فعال اطلاعاتی در مورد کشاورزی، باغبانی، دامداری، سیستم های آبی و گیاه شناسی تبدال می کردند. باغ های لوکولوس ("هورتی لوکولانی") در تپه پینسیان در نزدیکی رم، شکل و شمایل باغ ایرانی را در حدود ۶۰ سال قبل از میلاد، به اروپا معرفی کرد. این باغ مکانی برای آرامش و طیب خا
طر، پناهگاهی در برابر زندگی شهری و مکانی مملو از معانی مذهبی و نمادین بود. همان طور که فرهنگ رومی توسعه یافت و به طور فزاینده ای از طریق تجارت تحت تأثیر تمدن های خارجی قرار گرفت، استفاده از باغ ها گسترش یافتند و باغ سازی در روم باستان رونق گرفت. پژوهشگرانی که در دوره رنسانس آثار قدیمی را می کاویدند، سبک اصلی باغ های ایتالیایی را بر اساس کشفیاتشان دربارهٔ مدل های رومی ایجاد کردند. آن ها در نوشته های اووید در "دگردیسی ها"، نامه های پلینی جوان، "کتاب تاریخ طبیعی" پلینی پیر و "Rerum Rusticanum" اثر وارو، که همگی شرح مفصل و غنایی ارائه می کردند، توصیف باغ های رومی را خوانده بودند و از این نوشتارها الهام گرفتند. پلینی جوان زندگی خود را در ویلای خود در لورنتوم چنین توصیف کرده: «... یک زندگی خوب و یک زندگی واقعی، که شاد و شرافتمندانه است، بیش از هر «کسب و کاری» ثواب دارد. باید از نخستین فرصت استفاده کرد و از هیاهو، شلوغی بیهوده و مشاغل واهی شهر رها یافت و خود را وقف ادبیات و فراغت نمود». به گفته پلینی، هدف از باغ، "اوتیوم" بود که می توان آن را به صورت انزوا، آرامش یا طیب خاطر ترجمه کرد. باغ مکانی برای تأمل، مطالعه، ن
وشتن و استراحت کردن بود. پلینی مسیرهایی مسقف را توصیف می کند که با پرچین ها، رقمه های زینتی، فواره ها، و درختان و بوته هایی که به اشکال هندسی یا خارق العاده تزئین شده اند، احاطه می شدند. همهٔ این ویژگی ها بخشی از باغ های رنسانس متأخر شد. باغ های قرون وسطایی ایتالیا. باغ های قرون وسطایی ایتالیا با دیوارهایی محصور شده بودند و در آن ها پرورش سبزیجات، میوه ها و گیاهان دارویی رواج داشت. همچنین باغ های رهبانی ساخته می شد که مختص به مراقبه و نیایش طراحی شده بود تا مکانی آرام باشد. به طور کلی، انواع باغ های صومعه شامل باغ های آشپزخانه، باغ های درمانگاه، باغ های گورستان، باغ های دِیر و تاکستان ها بودند. صومعه های منفرد ممکن بود اشکال مختلفی داشته باشند؛ مثلاً دارای یک «صحن سبز»، قطعه ای از فضای سبز و درختان که اسب ها بتوانند در آن بچرخند، و همچنین یک باغ سرداب یا باغ های خصوصی برای مطیع ها، راهبانی که پست های خاصی در صومعه داشتند، باشند. باغ های رنسانس ایتالیا. باغ رنسانس ایتالیایی در اواخر قرن پانزدهم در ویلاهایی در رم و فلورانس با الهام از ایده آل های کلاسیک نظم و زیبایی پدیدار شد و برای لذت بردن از مناظر باغ و چشم
اندازهای دورتر و همچنین برای تفکر، دوری از هیاهو و لذت بردن طراحی گردید. در اواخر رنسانس، باغ ها بزرگ تر و حتی متقارن تر شدند و مملو از فواره ها، مجسمه ها، گروتوها، مسیرهای آب و سایر ویژگی هایی بودند که برای شادی صاحبان و سرگرم کردن و تحت تأثیر قرار دادن بازدیدکنندگان طراحی شده بودند. در حالی که باغ های اولیه رنسانس ایتالیا برای تأمل و لذت با تونل های سبز، درختانی برای سایه، "باغ مخفی گیاردینو" (Giardino Segreto) و زمین هایی برای بازی و سرگرمی طراحی شده بودند، خاندان مدیچی ها، سلسله حاکم فلورانس، از باغ ها برای نشان دادن قدرت و شکوه خانوادگی خود استفاده می کردند. «در نیمه اول سده شانزدهم میلادی، شکوه و عظمت به عنوان یک فضیلت شاهزادگان تلقی شد و در سرتاسر شبه جزیره ایتالیا معماران، مجسمه سازان، نقاشان، شاعران، مورخان و دانشمندان انسان گرا مأمور شدند تا تصویری باشکوه از حامیان مالی قدرتمند خود بسازند.» به طور مثال فواره مرکزی ویلا دی کاستلو مجسمه ای از هرکول، نماد کوزیمو مدیچی، حاکم فلورانس، و بزِ دُم ماهی که نماد مدیچی هاست نمایش داده شده است. این باغ نمایانگر قدرت، خرد، نظم، زیبایی و شکوهی بود که مدیچی ها به
فلورانس آوردند. ویلاهای ایتالیایی با باغ های قابل توجه. ویلای مدیچی در فیزوله (۱۴۵۵–۱۴۶۱). قدیمی ترین باغ رنسانس ایتالیایی در ویلا مدیچی در فیزوله، شمال شهر فلورانس است. جووانی د مدیچی (۱۴۲۱–۱۴۶۳) پسر کوزیمو مدیچی، بنیانگذار سلسله مدیچی، این باغ را بین سالهای ۱۴۵۵ و ۱۴۶۱ ساخت. برخلاف سایر ویلاهای خانواده مدیچی که در زمین های کشاورزی مسطح قرار داشتند، این ویلا در دامنهٔ تپه ای سنگی با چشم انداز فلورانس ساخته شد. ویلا مدیچی از دستورالعمل لئون باتیستا آلبرتی پیروی می کرد که می گفت یک ویلا باید منظره ای داشته باشد که «مشرف به شهر، زمین مالک، دریا یا دشت بزرگ و تپه ها و کوه های آشنا» و پیش زمینه ای با «ظرافت باغ ها» باشد. باغ دارای دو تراس بزرگ است که یکی در سطح همکف و دیگری در سطح طبقه اول قرار دارد. مهمانان می توانستند از اتاق های پذیرایی در طبقه اول، به ایوان و از آنجا به باغ بروند، بنابراین ایوان فضای انتقالی بود که فضای داخلی را به بیرون متصل می کرد. برخلاف باغ های بعدی، ویلای مدیچی دارای پلکان بزرگ یا ویژگی دیگری برای ارتباط این دو سطح نبود. این باغ به برادرزادهٔ جووانی، لورنزو د مدیچی، به ارث رسید که آن را
به محلی برای ملاقات شاعران، هنرمندان، نویسندگان و فیلسوفان بدل نمود. در سال ۱۴۷۹، شاعر آگنولو پولیزیانو، آموزگار کودکان مدیچی، باغ را در نامه ای توصیف کرده: «... در میان سینه کش شیب دار کوه ها نشسته ایم، در اینجا آب فراوانی داریم و دائماً با بادهای معتدل روحمان تازه می شود، تابش نور خورشید کمی ناراحت کننده است. با نزدیک شدن به خانه، به نظر می رسد که در چوب نقش بسته، اما وقتی به آن می رسید، می بینید که چشم انداز کامل شهر را در اختیار دارد.» کاخ پیکولومینی در پینزا، توسکانی (۱۴۵۹). کاخ پیکولومینی در پینزا را انئا سیلویو پیکولومینی ساخت که از سال ۱۴۵۸ تا ۱۴۶۴ به نام پیوس دوم پاپ و رهبر عالم مسیحیت بود. او دانشمند زبان لاتین بود و مطالب زیادی در زمینه آموزش، نجوم و فرهنگ اجتماعی نوشت. در سال ۱۴۵۹، او یک قصر برای خود و کاردینال هایش و دربار در شهر کوچک زادگاهش پینزا ساخت. مانند ویلا مدیچی، یکی از ویژگی های اصلی این خانه، منظره اش بود که از لُژیا تا فراز درهٔ وال د اورچا و تا دامنه های مونت آمیاتا را در بر می گرفت. نزدیک تر به خانه، تراس هایی با تخت های گل هندسی در اطراف فواره ها و تزئین شده با بوته های مخروطی و کر
ه هایی شبیه باغ پلینی که در کتاب آلبرتی به نام "De re aedificatoria" شرح داده شده بود، وجود داشت. باغ به گونه ای طراحی شده بود که درهای آن به سمت شهر، کاخ و چشم انداز باز شود. کورتیله دل بِلوِدِرِه در کاخ واتیکان، رم (۱۵۰۴–۱۵۱۳). در سال ۱۵۰۴ پاپ ژولیوس دوم معماری به نام دوناتو برامانته را مأمور کرد تا یک باغ تفریحی کلاسیک رومی در فضای بین کاخ قدیمی واتیکان پاپی در رم و ویلای بِلوِدِرِه در نزدیکی آن بازسازی کند. مدل او بر اساس پناهگاه باستانی فرتونا پریمیگنیا در شهر باستانی پالسرتینا بود و او از ایده های کلاسیک تناسب، تقارن و پرسپکتیو در طراحی خود استفاده نمود. او یک محور مرکزی برای اتصال این دو ساختمان ایجاد کرد و یک سری تراس ها که با رمپ های دوتایی به هم متصل می شدند، شبیه به آنچه در پالسترینا بود، ساخت. تراس ها توسط مسیرها و تخت های گل به مربع و مستطیل تقسیم می شدند و به عنوان محیطی در فضای باز برای مجموعه خارق العاده مجسمه های کلاسیک پاپ ژولیوس، که شامل لائوکوئون معروف و آپولو بلودر بود، استفاده می شد. قلب باغ حیاطی بود که دور تا دور آن را یک ایوان سه طبقه احاطه کرده بود که به عنوان سالن نمایش برای سرگرمی
ها عمل می کرد. یک اکسدرای مرکزی نتیجه دراماتیک پرسپکتیو طولانی حیاط، رمپ ها و تراس ها را تشکیل می داد. متأسفانه، با ساخت کتابخانه واتیکان در اواخر قرن شانزدهم درون ناحیهٔ مرکز "کورتیل" باعث شده طرح برامانته اکنون برای مورخان مبهم باشد، اما ایده های تناسب، تقارن و چشم اندازهای دراماتیک او در بسیاری از باغ های بزرگ رنسانس ایتالیا مورد استفاده قرار گرفت. ویلا ماداما، رم (۱۵۱۶). ساخت ویلا ماداما در دامنه های کوهستان مونته ماریو و مشرف به رم، توسط پاپ لئو دهم آغاز شد و توسط کاردینال جولیو د مدیچی (۱۴۷۸–۱۵۳۴) ادامه یافت. در سال ۱۵۱۶ میلادی لئو دهم این مأموریت را به رافائل سپرد که در آن زمان مشهورترین هنرمند رم بود. رافائل با استفاده از متن باستانی "De Architectura" اثر ویترویوس و نوشته های پلینی جوان، باغی کلاسیک و ایده آل را تصور کرد. ویلای او یک حیاط دایره ای بزرگ داشت و به یک آپارتمان زمستانی و یک آپارتمان تابستانی تقسیم شده بود. گذرگاه هایی از حیاط به ایوان بزرگ منتهی می شدند که از آنجا می شد هم باغ و هم نمای شهر رم را دید. یک برج گرد در ضلع شرقی به عنوان اتاقی برای زمستان در نظر گرفته شد که خورشیدی از پنجره ها
ی لعاب دار آن می تابید و فضا را گرم می نمود. ویلا مشرف به سه تراس، یکی مربع، یکی دایره ای و دیگری بیضی شکل بود. تراس بالا قرار بود با درختان شاه بلوط و صنوبر تزئین گردد در حالی که تراس پایینی برای بسترهای گیاهی در نظر گرفته شده بود. پس از مرگ رافائل کار بر روی ویلا ماداما در سال ۱۵۲۰ میلادی متوقف ماند، اما پس از مدتی هنرمندان دیگر تا سال ۱۵۳۴ طرح او را ادامه دادند. آنها نیمی از ویلا، شامل نیمی از حیاط مدور و ایوان شمال غربی را به پایان رساندند. در این نیمه، نقاشی های دیواری گروتسک اثر جولیو رومانو و گچ کاری جیووانی دا اودینه قرار داشت. از ویژگی های باقی مانده می توان به فواره ای با سر فیل اثر جیووانی دا اودینه و دو پیکرهٔ غول پیکر گچ بری اثر باچیو باندینلی در ورودی باغ مخفی ("جیاردینو" "سگرتو)" اشاره کرد. این ویلا در حال حاضر یک مهمانخانه دولتی برای دولت ایتالیا است. ویلا د کاستلو، توسکانی (۱۵۳۸). ویلا د کاستلو یکی از پروژه های کوزیمو د مدیچی، اولین دوک توسکانی، بود که از زمانی که او تنها هفده سال داشت آغاز شد. این باغ را نیکولو تریبولو طراحی کرد که دو باغ دیگر از طراحی هایش موجود است: باغ های سمپلیکی (۱۵۴۵)
و باغ های بوبولی (۱۵۵۰) که هر دو برای کوزیمو ساخته شدند. باغ کاستلو در شیب ملایمی بین ویلا و تپه مونته مورلو قرار داشت. تریبولو ابتدا دیواری در دامنه های شیب ساخت و آن را به باغ بالایی پر از درختان پرتقال و باغ پایینی تقسیم کرد که به اتاق های باغ با دیوارهای پرچین، ردیف درختان و تونل هایی از درختان مرکبات و سرو تقسیم می گردید. یک محور مرکزی، که با مجموعه ای از فواره ها جدا می شود، از ویلا تا پایه کوه های مونته مورلو ادامه می یابد. در این چیدمان، هم باغ چشم اندازهای بزرگی داشت و هم فضاهای محصور و خصوصی پوشانده می ماند. ویلا دِ اِسته در تیوولی (۱۵۵۰–۱۵۷۲). ویلا د اِسته یک ویلا واقع در تیوولی است که در نزدیکی شهر رم، ایتالیا قرار دارد. این مکان که به عنوان میراث جهانی یونسکو فهرست شده و نمونه ای عالی از معماری رنسانس و باغ رنسانس ایتالیایی است. طرح باغ بر روی یک محور مرکزی است و با محورهای متقابل فرعی با ویژگی های بسیار متنوع، توسط حدود پانصد فواره، استخر و حوضچه های آب محصور شده است. آب فراوان از طریق رود آنینه (Aniene) تأمین می شود که بخشی از آن از طریق شهر به فاصله یک کیلومتری منحرف می شود و چشمه ریولس یک آب
انبار را زیر حیاط ویلا تأمین می کند. این باغ در حال حاضر بخشی از مجموعهٔ باغ های بزرگ ایتالیایی است. ویلا دلا توره (۱۵۵۹). ، ساخته شده برای جولیو دلا توره (۱۴۸۰–۱۵۶۳)، استاد حقوق و محقق انسان گرا در ورونا، تقلیدی است از قوانین کلاسیک ویترویوس. این بنا از طرح کلاسیک مذکور الهام گرفته لیکن تغییرات در آن ایجاد شد که مناظر نازیبایی را به وجود آورد. ساکرو بوسکو در بومارزو، لاتزیو (۱۵۵۲–۱۵۸۵). سارکو بوسکو (به معنی "چوب مقدس")، در نزدیکی روستای بومارتزو، معروف ترین و عجیب ترین باغ از باغ های مانیریستیک است. این باغ به خواست پیر فرانچسکو اورسینی (۱۵۲۳–۱۵۸۵) ایجاد شد. این باغ یک پارودی و نقیضهٔ شوخ طبعانه بود و تمام قوانین باغ های رنسانس را زیر پا می گذاشت: هیچ تقارن، نظم و نقطه کانونی ندارد. کتیبه ای در باغ می گوید: «شما که در جستجوی شگفتی های بزرگ و شگفت انگیز جهان را سفر کرده اید، به اینجا بیایید، جایی که چهره های وحشتناک، فیل ها، شیرها، اورکوس ها و اژدهایان وجود دارد.» باغ مملو از مجسمه های عظیم است که مسیرهای سرگردان به آن ها می رسند. این شامل خانه ای که به نظر می رسید در حال سقوط است و دهانه مرگ نام دارد، هم می
شود. حیوانات و مجسمه های خارق العاده، که بسیاری از آن ها از سنگ های آتشفشانی خشن در جای خود در باغ تراشیده شده اند، در آنجا وجود دارد. برخی از صحنه ها از شعر حماسی عاشقانه "Orlando Furioso" اثر لودوویکو آریوستو و برخی دیگر از آثار دانته آلیگری و فرانچسکو پترارکا الهام گرفته شده است. همان طور که یکی از کتیبه های باغ اشاره می کند، ساکرو بوسکو «فقط شبیه خودش است و نه چیز دیگری». ویلا لانته. ویلا لانته در باگنایا در نزدیکی ویتربو، منسوب به جاکومو باروزی دا ویگنولا است گرچه هیچ مدرکی معاصر وجود ندارد. با باغ های معروف بومارزو در قرن شانزدهم یکی از معروف ترین باغ های شگفت انگیز مانریست در ایتالیا بود. برای بازدیدکننده ای که تازه از ویلا فارنزه در کاپرارولا بیرون آمده، تفاوت این دو ویلا که در یک منطقه، در یک دوره و با یک سبک معماری و احتمالاً توسط همان معمار ساخته شده اند، تعجب برانگیز و خارق العاده است. باغ های بوبولی. باغ های بوبولی، به زبان ایتالیایی Giardino di Boboli، یک پارک معروف در فلورانس ایتالیا است که مجموعه ای برجسته از مجسمه های مربوط به قرن شانزدهم تا هجدهم میلادی و برخی آثار باستانی رومی را در خود جای
داده. باغ ها، پشت کاخ پیتی، مقر اصلی دوک های بزرگ مدیچی توسکانی در فلورانس قرار داشتند و برخی از آنان، از اولین و آشناترین باغ های رسمی ایتالیایی قرن شانزدهم هستند. سبک باغ متعلق به اواسط قرن شانزدهم است و شامل توسعه های محوری طولانی تر، خیابان های سنگ ریزه ای وسیع، عناصر «ساخته شده» قابل توجهی از سنگ، استفاده مجلل از مجسمه ها و فواره ها، و تکثر جزئیات است. باغ گوستی. Giardini di Giusti (باغ های گوستی) در سال ۱۵۸۰ به عنوان محیط پیرامونی پلازو گوستی در ورونای ایتالیا طراحی شد و امروزه از زیباترین باغ های رنسانسی در اروپا در نظر گرفته می شود. باغ باردینی. Giardino Bardini یک باغ رنسانسی در فلورانس است. فقط اخیراً برای عموم باز شده است و نسبتاً کمتر شناخته شده است. ویلا آلدوبراندینی. این یک ویلا در فراسکاتی ایتالیاست که متعلق به خانواده آلدوبراندینی بوده. این بنا مشرف به کل دره تا رم است و به دستور کاردینال پیترو آلدوبراندینی، برادرزاده پاپ کلمنت هشتم، بر روی عمارتی که از قبل توسط الساندرو روفینی، پیشوای واتیکان در سال ۱۵۵۰ ساخته شده بود، احداث گردید. کاخ کازرتا. کاخ سلطنتی کازرتا (به ایتالیایی: "Reggia di Case
rta") یک اقامتگاه سلطنتی سابق در شهر کازرتا است که برای پادشاهان بوربونی ناپل ساخته شده بود. این باغ، نمونه ای معمولی از گسترش چشم انداز رسمی به سبک باروک، به وسعت ۱۲۰ هکتار، تا حدی در زمین های تپه ای امتداد دارد. این باغ از باغ های ورسای الهام گرفته شده است، اما معمولاً از نظر زیبایی برتر در نظر گرفته می شود. پارک از نمای پشتی کاخ شروع می شود و در کنار کوچه ای طولانی با فواره های مصنوعی و آبشارها قرار می گیرد. یک باغ انگلیسی در قسمت بالایی وجود دارد که در دهه ۱۷۸۰ توسط کارلو وانویتلی و جان گرایفر، گیاه کار-طراح آموزش دیده در لندن طراحی شده است که سر جوزف بنکس آن را به ویلیام همیلتون توصیه کرد. ایزولا بلا (دریاچه ماگیور). ایزولا بلا (لاژو ماگیوره) یکی از جزایر بورومی دریاچه ماژیوره در شمال ایتالیا است. این جزیره در خلیج بورومین در ۴۰۰ متری شهر کنار دریاچه سترسا واقع شده است. ایزولا بلا ۳۲۰ متر طول و ۴۰۰ متر عرض دارد و به طور کامل توسط پلازو بورومئو و باغ ایتالیایی آن احاطه شده است.
یک دولت منطقه ای یا یک دولت واحد منطقه ای، اصطلاحی است که برای نشان دادن نوعی از دولت که به طور رسمی واحد است، اما در آن درجه بالایی از قدرت سیاسی به شدت به دولت های منطقه ای غیرمتمرکز شده، داده شده است. این در تضاد با دولتی است که بر اساس اصول فدرالیسم سازماندهی شده است (یا یک جمهوری فدرال مانند ایالات متحده، برزیل، یا هند یا یک پادشاهی مشروطه فدرال مانند بلژیک یا مالزی) که در آن اختیارات مناطق در قانون اساسی ذکر شده است. در بسیاری از موارد، مناطق بر اساس تقسیمات فرهنگی یا منطقه ای طولانی مدت است. اروپا. بسیاری از دولت های منطقه ای در اروپا وجود دارند، زیرا بسیاری از دولت های اروپایی بسیار قدیمی هستند و ساختارهای قانون اساسی آنها از پادشاهی مطلقه تکامل یافته و معتقدند که قدرت از دولت مرکزی ناشی می شود. این بدان معناست که هرگونه خودمختاری منطقه ای از نظر تئوریک فقط در اختیار دولت مرکزی وجود دارد. با این حال، در عمل، اگر دولت مرکزی بخواهد خودمختاری یک منطقه را لغو کند، مقاومت مردمی و سیاسی عظیمی وجود خواهد داشت. این را می توان در مخالفت با اعمال حکومت مستقیم دولت اسپانیا در کاتالونیا در طول بحران کاتالونیا و ب
لافاصله پس از آن مشاهده کرد. از آن زمان استقلال کاتالونیا احیا شده است. ایتالیا. ایتالیا یکی دیگر از کشورهای منطقه ای اروپایی است، زیرا به ۲۰ منطقه تقسیم شده است که قدرت قابل توجهی دارند. پنج منطقه (سیسیل، ساردینیا، فریولی ونزیا جولیا، ترنتینو-آلتو آدیجه/سودتیرول و وال دآئوستا) نسبت به سایرین خودمختارتر هستند. مانند اسپانیا، برخی از سیاستمداران و احزاب سیاسی در این کشور، به ویژه آنهایی که ایدئولوژی منطقه گرایی را بیان می کنند، طرفدار استقرار یک سیستم فدرال در ایتالیا هستند. اسپانیا. یکی از نمونه های یک دولت منطقه ای اسپانیا است که به جوامع خودمختار تقسیم می شود که ارگان های دولتی خودمختار هستند که درجه زیادی از قانون گذاری و در برخی موارد اختیارات تعیین مالیات را اعمال می کنند، اما رسماً مخلوقات دولت مرکزی هستند. آنها برای تضمین خودمختاری محدود برای ملیت ها و مناطق اسپانیا مانند کاتالان ها و گالیسیایی ها و سایرین طراحی شده اند. بسیاری از احزاب سیاسی در اسپانیا، به ویژه آنهایی که یکی از ناسیونالیسم های منطقه ای مختلف را بیان می کنند، خواستار ایجاد یک سیستم فدرال کامل در این کشور شده اند، برخلاف سیستم فعلی، که
اغلب به عنوان «فدرالیسم در عمل نه در اسم» یا «اختیار عمل بدون فدرالیسم» توصیف می شود. دیگر. اروپا قاره ای است که بیشترین کشورهای منطقه را دارد. اگرچه اسپانیا و ایتالیا به دلیل ساختارهای منطقه ای خود شناخته شده ترین هستند، یونان، اوکراین، فرانسه و بریتانیا همگی منطقه ای هستند و به ترتیب به ادارات غیرمتمرکز یونان، استان های اوکراین، ناحیه های فرانسه و کشورهای بریتانیا تقسیم می شوند. (بریتانیا تعدادی دیگر از انواع دولت های واگذار شده دارد: جزیره های وابسته به تاج وتخت بریتانیا و سرزمین های فرادریایی بریتانیا). همچنین فدراسیون های متعددی در اروپا وجود دارد، به ویژه آلمان، اتریش و بلژیک، اما همچنین بوسنی و هرزگوین، روسیه، سوئیس و به طور قابل بحث پادشاهی هلند (نباید با هلند اشتباه گرفت، که یکی از کشورهای سازنده آن را تشکیل می دهد، اگرچه اکثراً بیشترین کشور را تشکیل می دهد. یکی از موارد مهم؛ این آخرین نیز می تواند یک ایالت منطقه ای با توجه به وظایف دولت استانی آنها در نظر گرفته شود. کشورهای دیگر مانند صربستان، پرتغال یا فنلاند قدرت را به مناطق خاصی واگذار کرده اند اما منطقه ای نشده اند زیرا سیستم منطقه ای در سراسر ک
شور گسترش نمی یابد. قاره آمریکا. تنها چهار ایالت منطقه ای در قاره آمریکا وجود دارد: بولیوی، شیلی، کلمبیا و پرو. دلیل آن این است که در قاره آمریکا به طور متوسط اخیراً بسیار بیشتر از اروپا ایجاد شده است؛ بنابراین، ساختارهای فدرال بسیار رایج تر است و در ایالات متحده، کانادا، مکزیک، برزیل، آرژانتین، ونزوئلا و سابقاً فدراسیون هند غربی یافت می شود. کشورهای دیگر مانند نیکاراگوئه، سنت کیتس و نویس و آنتیگوا و باربودا قدرت را به مناطق خاصی واگذار کرده اند، اما منطقه ای نشده اند، زیرا سیستم منطقه ای در سراسر کشور گسترش نمی یابد. سرزمین های اروپایی. چندین کشور اروپایی (یعنی فرانسه، هلند و بریتانیا) دارای سرزمین های فرادریایی در دریای کارائیب هستند که دولت های خود را واگذار کرده اند. آسیا و اقیانوسیه. جمهوری خلق چین. چین تحت حاکمیت کمونیستی ممکن است یک کشور منطقه ای در نظر گرفته شود زیرا سطوح قابل توجهی از قدرت توسط استان ها و مناطق خودمختار و همچنین مناطق ویژه اداری اعمال می شود. استان ها چنان درجه ای از اقتدار مستقل را اعمال می کنند که برخی از تحلیلگران ادعا می کنند که یک فدراسیون "واقعی" در چین وجود دارد، زیرا به دلیل
تفاوت های چشمگیر در ماهیت سیاست های ایالتی بین استان ها، نمونه ای از مدل رقیب چونگ کینگ و مدل گوانگدونگ است. اندونزی. اندونزی یک کشور واحد منطقه ای است. این کشور زمانی برای مدت کوتاهی پس از استقلال خود تحت نام ایالات متحده اندونزی یک کشور فدرال بود، اما این سیستم در سال ۱۹۵۰ با یک سیستم واحد جایگزین شد. با این حال، کشور به استان هایی تقسیم می شود که به دلیل وسعت کشور، قدرت قابل توجهی بر مسائل محلی دارند. علاوه بر این، برخی از مناطق مانند گینه نو غربی و آچه به دلیل روابط منحصر به فرد و اغلب ناهموارشان با دولت ملی، خودمختاری بیشتری دارند. سلطان نشین یوگیاکارتا نیز منطقه ای از اندونزی است که روابط ویژه ای با دولت مرکزی دارد، زیرا سلطنتی است که در آن سلطان یوگیاکارتا در موقعیتی شبیه به فرمانداری خدمت می کند. فیلیپین. فیلیپین به استان ها و منطقه خودمختار بانگسامورو تقسیم می شود. استان ها از اقتدار قابل توجهی در مسائل محلی استفاده می کنند. بسیاری از مردم فیلیپین ایجاد یک فدراسیون را پیشنهاد می کنند. جمهوری چین (تایوان). جمهوری چین که از سال ۱۹۴۵ بر تایوان حکومت می کند، می تواند به عنوان یک ایالت منطقه ای در نظر گرف
ته شود زیرا تعدادی شهرستان و شهر استانی وجود دارد که طبق "قانون دولت محلی" خودگردان هستند. همچنین مناطق بومی در سراسر جزیره وجود دارد که در مناطق جنوبی تایوان متمرکز شده اند. نیوزلند. نیوزلند برای اهداف دولت محلی به شانزده منطقه (مائوری: "Ngā takiwā") تقسیم شده است. یازده مورد توسط شوراهای منطقه ای (رده بالای دولت محلی) و پنج مورد توسط مقامات واحد اداره می شوند که مقامات سرزمینی (لایه دوم دولت محلی) هستند که وظایف شوراهای منطقه ای را نیز انجام می دهند. شورای جزایر چاتم یک منطقه نیست، بلکه شبیه به یک مرجع واحد است که تحت قوانین خود مجاز است. اختیارات و وظایف توسط قانون دولت محلی (۲۰۰۲) ایجاد شده است. چندین کشور منطقه ای در آفریقا وجود دارد. آنها متداول هستند زیرا همه کشورهای این قاره به جز لیبریا و اتیوپی در قرن ۲۰ یا ۲۱ به وجود آمدند و بنابراین در ایجاد دولت های خود توسط ساختارهای قانون اساسی قدیمی محدود نشدند. آفریقای جنوبی. آفریقای جنوبی یک دولت منطقه ای است که به چند استان تقسیم شده است که همگی دارای قوه مقننه و نخست وزیر پارلمانی منتخب استانی هستند و درجات قابل توجهی از اقتدار را اعمال می کنند. برخی از مر