Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ادامه دادند؛ جایی که کاترین پژوهش خود را بر نحوهٔ درک گفتار توسط کودکان متمرکز کرد. پس از پایان تحصیل در براون، ولف مطالعات تکمیلی دیگری را در MIT انجام داد و سپس به عنوان پژوهشگر تمام وقت وارد عرصهٔ کار شد. حرفه. تمرکز حرفه ای ولف بر تعامل انسان و رایانه بود. او در سال ۱۹۷۷ به بل لبز پیوست و به عنوان مدیر عوامل انسانی مشغول به کار شد. هشت سال بعد، فعالیت خود را به عنوان روان شناس پژوهشی در مرکز پژوهشی توماس جی. واتسون، مقر پژوهشی آی بی ام، آغاز کرد. در دوران حضورش در آی بی ام، ولف به ویژه به بررسی شیوهٔ تعامل انسان ها با نرم افزار در محیط کار علاقه مند بود. او بر اساس رفتارهایی که مشاهده می کرد، سامانه های رابط تازه ای طراحی و آزمایش کرد که در آن ها گفتار و نوشته های دست نویس به داده های دیجیتال تبدیل می شدند. از جمله فناوری هایی که ولف بر روی آن ها کار کرد، سامانه ای با نام «ماشین گفتگو» بود که نمونهٔ اولیهٔ سامانه های بانکداری تلفنی امروزی محسوب می شود: کاربران می توانستند با یک سامانهٔ صوتی خودکار گفتگو کنند و به حساب هایشان دسترسی یابند. او همچنین مقالاتی در زمینهٔ به اشتراک گذاری اطلاعات در محیط کار و
جستجو در بستر پشتیبانی فنی منتشر کرد. در مجموع، ولف شش ثبت اختراع و بیش از ۱۰۰ مقالهٔ پژوهشی داشت. در سال ۱۹۹۷، او به بیماری ALS (بیماری لو گریک) مبتلا شد؛ بیماری ای که در نهایت انجام وظایف عادی کاری را برایش ناممکن ساخت. او در سال ۲۰۰۴ به مرخصی بلندمدت از کار رفت و در سال ۲۰۱۲ رسماً از آی بی ام بازنشسته شد. با این حال، حتی پس از از دست دادن تقریباً همهٔ توانایی های عضلانی، ولف همچنان در پژوهش های مرتبط با تعامل انسان و رایانه مشارکت می کرد. او همچنین با مرکز وادسورث، که بخشی از ادارهٔ سلامت ایالت نیویورک است، به عنوان آزمایش کنندهٔ سامانه های گوناگون همکاری داشت. در سال ۲۰۰۹، ولف مقاله ای پژوهشی منتشر کرد که مقیاس پرکاربردی برای سنجش پیشرفت ALS را بسط می داد تا توانایی های بیماران در مراحل پیشرفتهٔ بیماری با دقت بیشتری ارزیابی شود. این مقاله سهم مهمی در درک توانایی های احتمالی بیماران ALS حتی پس از از دست رفتن بیشتر کارکردهای عضلانی آنان داشت. زندگی با اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS). ولف نخستین نشانه های بیماری ALS را در سال ۱۹۹۶ احساس کرد، زمانی که پایش به درستی خم نمی شد. یک سال بعد، تشخیص قطعی ALS برای او
داده شد. در سال ۲۰۰۱، ولف تصمیم گرفت عمل تراکئوتومی انجام دهد؛ فرایندی جراحی که در آن لوله ای تنفسی به طور دائمی در گردنش قرار داده شد و به او امکان می داد بدون استفاده از بینی یا دهان نفس بکشد. ولف سرانجام استفاده از تمام ماهیچه های بدن خود را، به جز چند ماهیچه در صورت و چشمانش، از دست داد. برای ارتباط برقرار کردن، او از سامانه ای رایانه ای استفاده می کرد که حرکت ابروهایش را به متن تبدیل می کرد. او در این روش مهارت داشت، حتی اگر تنها می توانست یک یا دو واژه در دقیقه «تایپ» کند. او شعر می نوشت، ایمیل می فرستاد، گاهی مصاحبه انجام می داد، و برای نشریه هایی مانند "مغز و اعصاب اکنون" مقاله می نوشت. او حتی توانست در فیس بوک نیز فعال بماند. همزمان با از دست دادن کنترل عضلات، ولف به طور فزاینده ای به کارشناس رابط مغز و رایانه (BCI) بدل شد و به دیگر پژوهشگران کمک کرد تا درک بهتری از چگونگی کارکرد این سامانه ها به دست آورند. او می دانست ممکن است توانایی ارتباط با ابروهایش را نیز از دست بدهد، بنابراین با دانشمندان بر روی سامانه ای مبتنی بر الکتروانسفالوگرافی (EEG) کار کرد تا در صورت لزوم بتواند از آن بهره گیرد. EEG نو
سان های ولتاژی را که در امتداد پوست سر و در نتیجهٔ فعالیت نورون های مغز ایجاد می شوند، اندازه گیری می کند. ولف امیدوار بود با چنین سامانه ای بتواند تنها با تمرکز ذهنی روی یک حرف در هر زمان، واژه ها را منتقل کند. او بازخوردهای مهمی دربارهٔ رابط های مغز و رایانه در اختیار پژوهشگران گذاشت، زیرا این سامانه ها همیشه بی نقص کار نمی کردند. زندگی شخصی. ولف با جوئل ولف، ریاضی دان در مرکز پژوهشی تی.جی. واتسون آی بی ام، ازدواج کرده بود. آن ها دو دختر به نام های لورا و اریکا و چند نوه داشتند. در ۲۶ آوریل ۲۰۰۳، ولف به پاس «نمونهٔ آرمانی شهروندی و خدمت عمومی» از سوی دانشگاه محل تحصیلش، دانشگاه تافتس، مفتخر به دریافت جایزهٔ خدمات برجسته شد. در ۷ فوریهٔ ۲۰۱۸، ولف در خانه اش در کاتونا، نیویورک در سن ۷۰ سالگی درگذشت.
نریو یکم آچایولی یا آچاجولی (نام کامل: راینریو؛ درگذشتهٔ ۲۵ سپتامبر ۱۳۹۴) از سال ۱۳۸۵ تا ۱۳۸۸ عملاً دوک نشین آتن بود و تا زمان مرگش در ۱۳۹۴ بی رقیب بر آن حکومت کرد. او که در خانواده ای از بانکداران فلورانسی زاده شد، در سال ۱۳۶۰ به عنوان نمایندهٔ اصلی خویشاوند پرنفوذش نیکولو آچایولی در یونان فرانکوکراتیا منصوب گردید. نریو در شاهزاده نشین آخائیا املاک گسترده ای به دست آورد که مستقل از شاهزادگان غایب آن را اداره می کرد. در سال ۱۳۷۴ یا ۱۳۷۵، او با به کارگیری مزدوران، مگاراــ دژی راهبردی در قلمرو دوک نشین کاتالانی آتن ــ را تصرف کرد. نیروهایش بار دیگر در سال ۱۳۸۵ به این دوک نشین یورش بردند و کاتالان ها را تا آکروپولیس عقب راندند؛ جایی که سرانجام در سال ۱۳۸۸ مجبور به تسلیم آن شدند. نریو و دامادش، تئودور اول پالایولوگوس، حاکم مستبد موریا، به قلمرو آرگوس و ناپلیا در پلوپونز حمله کردند. نریو ناپلیا را تصرف کرد، اما ونیزی ها خیلی زود نیروهای او را از شهر بیرون راندند. در سال ۱۳۸۹ او توسط پدرو د سان سوپرانو، فرمانده مزدور ناوارا، اسیر شد و تنها پس از تعهد به حمایت از تلاش ونیزی ها برای تصرف آرگوس از تئودور، آزاد شد. او
به عنوان ضمانت این وعده، بخش هایی از قلمرو خود را به ونیز واگذار کرد، اگرچه نتوانست دامادش را برای تسلیم آرگوس متقاعد کند. در سال ۱۳۹۰، نیروهای نریو، دوک نشین نئوپاتراس را از کاتالان ها تصرف کردند، اما سلطان عثمانی بایزید اول در سال ۱۳۹۳ این سرزمین را فتح کرد و پس از آن نریو سالانه برای آتن به او خراج پرداخت. در ۱۱ژانویه ۱۳۹۴، شاه لادیسلاوس از ناپل، که ادعای حاکمیت بر یونان فرانکی را داشت، نریو را به عنوان دوک نشین آتن منصوب کرد. نریو در آخرین وصیت نامه خود، دارایی هایش را میان دختر کوچکترش، فرانچسکا، پسر نامشروعش، آنتونیو، و کلیسای سنت مری (پارتنون) آتن تقسیم کرد. اوایل زندگی. نریو (یا رینریو) پسر دوم جاکوبو آکیایولی و بارتولومئا ریکاسولی بود. آکیایولی ها یک سلسله بانکدار فلورانسی بودند که در قرن چهاردهم میلادی، طلبکاران مکرر پادشاهان آنژوین ناپل بودند.قرن، و همچنین در مدیریت امور مالی آنژوین در یونان فرانکی نقش مهمی داشت. اولین شعبه آنها در شاهزاده نشین آخیا در سال ۱۳۳۱ تأسیس شد. پسرعموی دوم جاکوبو، نیکولو آکیایولی، از معتمدان کاترین والوا-کورتنی، ملکه لاتین قسطنطنیه، بود. با حمایت نیکولو، پسرش رابرت تارانت
و در سال ۱۳۳۲ آخیا را به دست آورد. در طول دهه های بعد، نیکولو املاک گسترده ای را در آنجا جمع آوری کرد، اما فرزندانش علاقه کمی به امور یونان نشان دادند. در سال ۱۳۵۹، او تصمیم گرفت دارایی های ایتالیایی خود را با وجود خویشاوندی نسبتاً دورشان به نریو واگذار کند. اشراف زاده. در مهٔ ۱۳۶۰، نیکولو آچایولی از پاپ اینوسنت ششم خواست که برادر کوچک تر نریو، جان، را به مقام اسقف اعظم پاتراس در آخائیا منصوب کند. نریو به شبه جزیرهٔ پلوپونز فرستاده شد تا نصب برادرش را نظارت کند. سال بعد، نیکولو و جان تلاش کردند ازدواج نریو با فلورنس سانودو، دوشس جزایر اژه (ناکروس) را ترتیب دهند. با حمایت فرمانروایان فلورانس، ملکه ژوان اول ناپل و رابرت تارانتو، که ازدواج او بدون اجازهٔ آن ها ممنوع بود، این طرح به نظر موفق می رسید—تا زمانی که ونیزی ها او را ربودند. او ابتدا به کرت و سپس به ونیز منتقل شد و در سال ۱۳۶۴ به جای نریو، با پسرعمویش نیکلاس دوم سانودو ازدواج کرد. نیکولو در سال ۱۳۶۲ نریو را به فرزندی پذیرفت. دو سال بعد، ماری دو بوربون، همسر رابرت تارانتو، بارونی های آخائیایی وستیتزا و نیولِت را به نریو به قیمت ۶٬۰۰۰ دوکات فروخت و کنترل ن
احیهٔ ساحلی بین کورینت را به او داد. در ۸ نوامبر ۱۳۶۵ نیکولو درگذشت و بزرگ ترین پسرش، آنجلو، کورینت را به ارث برد، هرچند آنجلو به زودی آن را به نریو رهن داد و نریو در شهر مستقر شد. از آن زمان، نریو عملاً حاکم شمال شرقی آخائیا شد. اگرچه فیلیپ تارانتو، جانشین رابرت به عنوان شاهزادهٔ آخائیا، در ۱۳۷۱ حق ارثی آنجلو بر کورینت را تأیید کرد، نه آنجلو و نه وارثانش موفق به بازپس گیری آن نشدند. در نوامبر ۱۳۷۲، پاپ گرگوری یازدهم نریو را به عنوان «ارباب شهر کورینت» نامید و او را به عنوان حاکم شهر به رسمیت شناخت. نریو در میان رهبران مسیحی بود که پاپ از آن ها خواست تا علیه عثمانیان ائتلاف تشکیل دهند، اما رقابت های داخلی مانع حضور آن ها در کنگرهٔ برنامه ریزی شدهٔ صلیبیون در تبس شد. فتح ها. در سال ۱۳۷۳، ژوان اول ناپل، که آخائیا را از فیلیپ تارانتو به ارث برده بود، دارایی ها و عناوین نریو در شاهزاده نشین را تأیید کرد. نریو از تنش های میان کاتالان های دوک نشین آتن و مقامات منصوب شده توسط فردریک ساده، پادشاه سیسیل برای ادارهٔ دوک نشین بهره برد. با حمایت شهروندان مگارا، نریو شهر را تصرف کرده و فرماندهٔ کاتالان آن، فرانسیس لونل، ر
ا در اواخر ۱۳۷۴ یا اوایل ۱۳۷۵ زندانی کرد. مگارا از نظر راهبردی مهم بود و جادهٔ بین تبس و آتن را کنترل می کرد. در تابستان ۱۳۷۶، ژوان اول آخائیا را به شوالیه های هسپیتالر برای پنج سال اجاره داد. در ژوئن ۱۳۷۸، هسپیتالرها با شرکت ناوارسی، گروهی از مزدوران از ناوار و ایتالیا وارد جنگ شدند. نریو با یکی از فرماندهان آن ها، خوان د اورتوبیا، تماس گرفت و او را متقاعد کرد تا در اوایل ۱۳۷۹ به دوک نشین آتن حمله کند. ناوارسی ها محاصرهٔ تبس را آغاز کردند و تا ژوئن، مردم شهر که با نریو متحد بودند، توانستند گارنیزون را وادار به تسلیم کنند. کاتالان های آتن مجمع عمومی تشکیل دادند و در ۲۰ مه ۱۳۸۰، پادشاه پتر چهارم آراگون را به عنوان حاکم قانونی خود به رسمیت شناختند. ناوارسی ها به پیشروی خود ادامه دادند و در اواخر ۱۳۸۰ یا ۱۳۸۱ را تصرف کردند. سپس نریو هم تبس و هم لیوادیا را از دست آن ها گرفت، هرچند تاریخ دقیق آن نامشخص است. مورخ کنت ستون احتمال می دهد که او تبس را پس از مرگ اورتوبیا در ۱۳۸۱ از دو فرماندهٔ ناوارسی، پدرو دو سان سوپِرانو و بِرارد دو وارواسا خریداری کرده باشد. سان سوپِرانو و وارواسا سپس به آخائیا بازگشتند و به جیمز دو
باکس، برادرزادهٔ فیلیپ تارانتو و مدعی شاهزاده نشین، وفاداری سوگند خوردند. نریو با وکیل-کل پتر چهارم، فیلیپ دالمائو، به توافق رسید و او در بهار ۱۳۸۲ از آتن خارج شد. در همین حال، ناوارسی ها شروع به گسترش نفوذ خود به سمت کورینت کردند که نریو را واداشت با تئودور اول پالایولوگوس، دسپوت مورئا، علیه آن ها اتحاد کند. این اتحاد با ازدواج تئودور با دختر بزرگ نریو، بارتولومئا، که به عنوان وارث او در کورینت در نظر گرفته می شد، تثبیت شد. او همچنین با مقامات ونیزی در ایوبیا وارد مذاکره شد تا عملیات مشترک علیه ترک ها، که حملاتشان همچنان سواحل یونان را ویران می کرد، هماهنگ شود. در ۱۳۸۵ نیروهای نریو به دوک نشین آتن یورش بردند و بخش بزرگی از آتیکا و بوئوتیا را تصرف کردند. آن ها شهر پایین آتن را به دست گرفتند اما نتوانستند اکروپولیس را که تحت کنترل جانشین دالمائو، ریموند دو ویلانوا بود، تصرف کنند. به گفتهٔ مورخ پیتر لاک، نریو تبس را از ناوارسی ها در جریان محاصرهٔ اکروپولیس تصرف کرد. یک سند ونیزی مورخ ۷ ژوئیهٔ ۱۳۸۵ او را «حاکم کورینت و دوک نشین آتن» نامید، و در یک سند ۱۵ ژانویهٔ ۱۳۸۷ خود را «ارباب قلعه نشینی کورینت، دوک نشین آت
ن و وابستگی های آن ها» خواند. هر دو سند گواهی بر کنترل مؤثر او بر بیشتر دوک نشین از ۱۳۸۵ است. نریو با حمایت ونیزی ها، در ۶ فوریهٔ ۱۳۸۶ گروهی از غارتگران ترک را شکست داد. در ۱۷ آوریل سال بعد، جان اول آراگون، جانشین پتر چهارم، پیشنهاد تجدید صلح داد، اما نیروهای نریو محاصرهٔ اکروپولیس را حتی پس از شیوع طاعون که او را وادار به عقب نشینی به تبس کرد، ادامه دادند. از آنجا که تضمین کنترل دوک نشین هدف اصلی او شده بود، نریو تلاش کرد با عدم پرداخت بخشی از اجارهٔ کشتی های گالی ونیزی که علیه ترک ها استخدام شده بودند، هزینه ها را کاهش دهد. ونیزی های خشمگین او را متهم کردند که حملات ترک ها به قلمروهایشان را تشویق می کند در پاییز ۱۳۸۷. دوک آتن. سربازان نریو در تاریخ ۲ اکتبر آکروپولیس را تصرف کردند.مه ۱۳۸۸، پایان حکومت کاتالان ها در آتن. او مقامات ایتالیایی و یونانی را برای اداره دوک نشین منصوب کرد، زبان یونانی را به عنوان زبان حکومت تثبیت کرد و به اسقف اعظم ارتدکس آتن اجازه داد تا در شهر سفلی ساکن شود. با این حال، کاتالان ها دوک نشین نئوپاتراس را حفظ کردند. نریو نیروهایی را برای ادامه فتح سرزمین های کاتالونیا فرستاد، اما اتح
اد او با تئودور اول پالایولوگوس به زودی او را در معرض درگیری با ونیز قرار داد. در سال ۱۳۸۸، پیترو کورنارو، آرگوس و ناپلیا، درگذشت. بیوه او، ماریا از انگین، برای انتقال فرمانروایی به ونیز وارد مذاکره شد. قبل از انعقاد قرارداد فروش، تئودور آرگوس را اشغال کرد و نریو ناپلیا را تصرف کرد. ماریا رسماً فرمانروایی را در ۱۲ مارس به ونیز فروخت.دسامبر ۱۳۸۸. ونیزی ها با پدرو د سان سوپران و پائولو فوسکاری، اسقف اعظم پاتراس، متحد شدند و مأمورانی را برای تصرف هر دو شهر اعزام کردند. آنها نائوپلیا را تصرف کردند اما نتوانستند تئودور را مجبور به تسلیم آرگوس کنند. ونیز با ممنوعیت صادرات آهن و گاوآهن به آتن و موریا پاسخ داد و بعداً این ممنوعیت را در ۲۲ به انجیر و مویز از آتن نیز گسترش داد.خرداد ۱۳۸۹. سن سوپران، نریو را به اژیون - که در آن زمان دژ مهمی برای شرکت ناوارس بود - دعوت کرد تا بر سر آرگوس مذاکره کند. نریو پذیرفت، اما در تاریخ ۱۰سپتامبر ۱۳۸۹، سن سوپران او را دستگیر و در قلعه لیسترینا در نزدیکی وستیتسا زندانی کرد. برادر نریو، دوناتو، دولت فلورانس را متقاعد کرد تا فرستادگانی به ونیز بفرستد و خواستار آزادی او شود. در اوایل سا
ل ۱۳۹۰، آمادئوس ساووی، مدعی شاهزاده نشین آخیا، نیز به دوناتو آکیایولی اطمینان داد که از او حمایت خواهد کرد. دوناتو در ازای کمک ونیزی ها در تأمین آزادی نریو از طریق تسلیم آرگوس، آتن، تبس و اموال منقول را به عنوان وثیقه به آنها پیشنهاد داد. در ۲۲مه ۱۳۹۰، قلعه بان ونیزی مودون و کرون، به همراه دیگر مقامات ونیزی، در نزدیکی وستیتسا با نریو ملاقات کردند. نریو متعهد شد که دامادش، تئودور، را متقاعد کند.من آرگوس را تسلیم کردم. او مگارا را به ونیز واگذار کرد، دخترش فرانچسکا را به عنوان گروگان به ائوبیا فرستاد و اموال شخصی خود را در کورینت گرو گذاشت. او همچنین درآمدهای کلیسا را برای جمع آوری باج مورد درخواست ناوارا اختصاص داد. این اقدامات آزادی او را در اواخر سال ۱۳۹۰ تضمین کرد. با این حال، نریو نتوانست تئودور را مجبور به تسلیم آرگوس کند و اتحاد آنها به پایان رسید. نیروهای نریو قبل از پایان سال ۱۳۹۰ میلادی، نئوپاتراس را تصرف کردند در سال ۱۳۹۱ میلادی، لادیسلاوس، پادشاه ناپل، او را به عنوان جانشین کل آخیا و لپانتو منصوب کرد، اگرچه لادیسلاوس هیچ قدرت واقعی در این قلمرو نداشت. در همان سال، آمادئوس ساووی فرستادگانی را به آتن
فرستاد تا حمایت نریو را در تلاشش برای تصرف آخیا جلب کند. در ۲۹در دسامبر ۱۳۹۱، نریو در ازای تعهد به بازگرداندن املاک آخایی خود، آمادئوس را به عنوان حاکم خود به رسمیت شناخت، اما آمادئوس هرگز نتوانست اقتدار خود را در این قلمرو اعمال کند. نریو متعاقباً لودوویکو آلیوتی، اسقف اعظم کاتولیک آتن، را برای مذاکره با لادیسلاوس برای به رسمیت شناختن رسمی حکومت او در آتن فرستاد. لادیسلاوس پذیرفت و در ۱۱ژانویه ۱۳۹۴، دوک نشین آتن را به نریو و وارثان مرد مشروع او اعطا کرد. سلطان بایزید اول عثمانی در اواخر سال ۱۳۹۳ حمله ای به تسالی انجام داد و نئوپاتراس و لیوادیا را تصرف کرد. در اوایل سال ۱۳۹۴، نریو موافقت کرد که سالانه به سلطان خراج بپردازد. او که به شدت بیمار شده بود، آخرین وصیت نامه خود را که توسط مورخ پیتر تاپینگ «غیرعادی» توصیف شده است، در ۱۷سپتامبر. او آتن را به کلیسای سنت مری (پارتنون) واگذار کرد و دستور داد اموال کلیسا که قبلاً برای پرداخت باج خود تصرف کرده بود، بازگردانده شود. او دختر کوچکترش، فرانچسکا، را به عنوان وارث اصلی خود معرفی کرد و فقط پول را به دختر بزرگترش، بارتولومیا، واگذار کرد و تبس و لیوادیا را به پسر نا
مشروعش، آنتونیو، واگذار کرد. نریو در ۲۵ سپتامبر درگذشت.سپتامبر ۱۳۹۴ درگذشت و در پارتنون به خاک سپرده شد. عنوان او به عنوان دوک آتن به برادرش، دوناتو، رسید، اما حمله عثمانی ها به آتن، دوناتو را مجبور کرد که شهر را به ونیز واگذار کند. خانواده. همسر نریو، اگنس دِ ساراسنی، دختر ساراسنو دِ ساراسنی، یک شهرنشین ونیزی ساکن اوبویا بود. آنها قبل از سال ۱۳۸۱ ازدواج کردند در طول اسارت نریو، او آتن و کورینت را اداره می کرد و جیمز پتری، اسقف آرگوس، را برای تضمین آزادی او در سال ۱۳۸۹ به ونیز فرستاد. او قبل از اینکه نریو آخرین وصیت خود را انجام دهد، درگذشت.
ویمان چوسان (۱۹۴–۱۰۸ پیش از میلاد) یکی از سلسله های گوچوسان بود. این سلسله با تصاحب تاج و تخت توسط ویمان (وِی مان) از «پادشاه جون» شاهِ وقتِ گوچوسان آغاز شد و با مرگ پادشاه اوگو که نوه ویمن بود، پایان یافت. جدا از داده های باستان شناختی، منبع اصلی این دوره تاریخی، فصل ۱۱۵ کتاب "«یادداشت های مورخ بزرگ»" نوشته سیما چیاناست. ویمن در اصل یک رهبر نظامی چینی از پادشاهی یان تحت سلسله هان بود.
شواهد استفاده از جادو و ساحره گری اروپایی در دوران نوین آغازینبسیار رایج بود و تعقیب قضایی جادوگران و افراد استفاده کننده از جادو در ایتالیا در این دوره به طور گسترده مستند شده است. منابع اولیه ای که از آرشیو سریر مقدس و آرشیوهای شهری استخراج شده اند، دیدگاهی روشن دربارهٔ این پدیده ارائه می دهند و تاریخ نگاران میکرو اوایل مدرن برجسته ای همچون گیدو روجیرو، ماریا سوفیا مسانا، آنجلو بوتیسه و کارلو گینتسبورگ در طول حرفهٔ خود به تفصیل به بررسی این موضوع پرداخته اند. علاوه بر این، تک نگاری جیووانی رومئو با عنوان تفتیش کنندگان، راهبان جن گیری و جادوگران در ایتالیا در دوران اصلاحات مخالف (۱۹۹۰) پیشگامانه محسوب شد و گامی مهم در مطالعات مربوط به محاکمات تفتیش عقاید و جادوگری در ایتالیا در دورهٔ اوایل مدرن به شمار آمد. در ۲۵ سال اخیر، یک حقوقدان و پژوهشگر محاکمات علیه جادوگران اطلاعات فراوانی را به دست آورده است، از جمله نام افراد مرتبط با جادوگری، مشاغل آن ها و جلسات برگزار شده. مونیا مونتکیارینی در آثار خود با عناوین جادوگری: جرم زنان، جادوگران، مرتدها و بن آندانتی های فریولی و ونتزیا جولیا و جادوگران، مسموم کنندگان و
معشوقه های رم اسرار تازه ای کشف کرده است. [نیاز به منبع] [ "" ] بن آندانتی. وجود بن آندانتی ها، یک فرقهٔ کشاورزی مرتبط با باروری، نخستین بار توسط تاریخ نگار میکرو کارلو جینزبرگ در کتاب نبردهای شبانه مستند شد. بن آندانتی های مرد بر این باور بودند که چهار بار در سال (در «روزهای آمبر») به حالت خلسه فرومی روند و «روحاً» سوار بر خرگوش، گربه و سایر حیوانات به نبرد با جادوگران و ساحران شرور می روند. آن ها با شاخه های رازیانه مسلح بودند و هدفشان محافظت از باروری محصولات کشاورزی و جوامع خود بود. بن آندانتی های زن، در مقابل، سوار می شدند تا در مراسم عبور ارواح مردگان شرکت کنند و به عنوان واسطه میان اهالی روستا و نیاکان درگذشتهٔ همسایگان و دوستانشان عمل کنند. مونتکیارینی در این باره می نویسد: «بن آندانتی های زن در جریان محاکمات، بی گناهی خود را تأیید کردند و در مسیر حق مبارزه کردند». علیرغم تلاش های مکرر بناندانتی ها برای متقاعد کردن قضات کلیسایی خود نه تنها به بی گناهی خود، بلکه به تلاش های خودشان برای جلوگیری از اعمال بدخواهانه جادوگران، به عنوان مسیحیان خوب، بازجویان نمی توانستند جلوی تحمیل تفسیر خود را بر این فرقه
بگیرند. از نظر پدران فرانسیسکن که این باورها را بررسی می کردند، بناندانتی ها، با روایت هایشان از پرواز شبانه، دگردیسی به حیوانات و گردهمایی های مخفی، به راحتی در کلیشه آموخته شده از جادوگران جای می گرفتند. به ویژه تصویر سبت جادوگران، آنطور که در طول سه قرن گذشته در رساله های اهریمنی و کتابچه های راهنمای تفتیش عقاید تدوین و مدون شده بود، به تدریج، تحت فشار وسوسه انگیز محاکماتی که علیه آنها برگزار می شد، باعث شد که بناندانتی ها سرانجام خود را به عنوان جادوگر تعریف کنند و کلیشه آموخته شده را به عنوان کلیشه خود جذب کنند. شهرت "«نبردهای شبانه»" مدت ها پیش از ترجمه آن آغاز شده است. سال هاست که مورخان جادوگری و فرهنگ عامه، این کتاب را که برای اولین بار با عنوان «من بناندانتی» (تورین، ۱۹۶۶) منتشر شد، مورد استناد، بحث، انتقاد و بیش از همه تحسین قرار داده اند. گینزبورگ همچنین به خاطر آثار تاریخی بعدی خود، به ویژه به خاطر کاوش در دنیای فکری آسیابان فریولیایی قرن شانزدهم، منوچیو، در "کتاب «پنیر و کرم ها»، در سراسر جهان به رسمیت شناخته شده است." در ۲۱ مارس ۱۵۷۵، برای اولین بار به فرماندار کل و بازپرس استان های آکوئیلیا و
کنکوردیا اطلاع داده شد که در برخی روستاها جادوگرانی وجود دارند که خود را «بناندانتی» می نامند و قصد خود را برای مبارزه با جادوگری شیطانی اعلام می کنند. تحقیقات این بناندانتی های اولیه حقایق زیر را آشکار کرد: بن آندانتی ها، که شاخه های رازیانه به آنها داده می شد، با جادوگران (استریگه و استرگونی) که به نی های جارو مانند مسلح بودند، می جنگیدند. بناندانتی ها ادعا می کردند که با اعمال شیطانی جادوگران مخالفند و قربانیان طلسم های آنها را درمان می کنند. اگر آنها در نبرد چهار هفتهٔ اخگر پیروز می شدند، محصولات سال فراوان می شد. اگر شکست می خوردند، کمبود و قحطی را تجربه می کردند. تحقیقات بیشتر جزئیاتی را دربارهٔ نحوهٔ جذب بن آندانتی ها و الگوی گردهمایی های شبانهٔ آن ها روشن کرد. بر اساس گفته های خودشان، آن ها توسط «فرشته ای از آسمان» دعوت می شدند تا به گروه بپیوندند و در فاصلهٔ سنی بیست تا بیست و هشت سالگی وارد این گروه مخفی می شدند. گروه به صورت نظامی تحت فرمان یک کاپیتان سازمان دهی شده بود و اعضا زمانی گرد هم می آمدند که صدای طبل کاپیتان را می شنیدند. اعضا موظف به حفظ اسرار بودند. در جلسات، گاهی تا پنج هزار بن آندانتی
حضور داشتند، برخی از اعضا محلی بودند و برخی دیگر از استان های دور دست سفر می کردند. آنها پرچمی از خز سفید طلاکاری شده داشتند، در حالی که پرچم جادوگران زرد بود و چهار شیطان روی آن تصویر شده بود. همه بناندانتی ها «با پیراهن» به دنیا می آمدند، یعنی در یک پوشش پیچیده شده بودند. وقتی مأموران تفتیش عقاید، با پیروی از الگوی کلیشه ای خود از روز سبت، از آنها پرسیدند که آیا «فرشته» به آنها وعده غذاهای خوشمزه، زنان و سایر سرگرمی های شهوانی را می دهد، متهمان با افتخار چنین کنایه هایی را انکار کردند. سگناتوره (نوعی سنت درمانی و برکتی در ایتالیا). تحقیقات اخیر بر تداوم شیوه های درمانی بومی در ایتالیا تأکید کرده است، به ویژه سنتی که با عنوان «سگناتوره» شناخته می شود؛ نوعی برکت آیینی یا درمان مبتنی بر اشاره که اغلب توسط دست اندرکاران روستایی به نام سگناتوری یا سگناتریچی انجام می شود. دکتر آنجلا پوکا، پژوهشگر دین و متخصص جادوی فولکلور ایتالیا، تحقیقات مردم شناختی گسترده ای بر روی این شیوه ها انجام داده است. او در تک نگاری خود در سال ۲۰۲۴ با عنوان "جادوگری و شامانیسم ایتالیا" استدلال می کند که سگناتوره نمایانگر شکلی زنده از ج
ادوی بومی است که از طریق هم آمیزی با مسیحیت کاتولیک ادامه یافته و اکنون در حال تجربهٔ فرایند احیا و نظام مند شدن است، که بخشی از آن تحت تأثیر رسانه های اجتماعی و چارچوب های معنوی مدرن قرار دارد.
تاریخ یا افسانه جادوگران بنونتو، یک فولکلور است که قدمت آن حداقل به قرن سیزدهم میلادی برمی گردد و یکی از دلایل شهرت بنونتو، یک شهر باستانی سامنیت ها، همین بوده است. این باور عمومی که بنونتو محل تجمع جادوگران ایتالیایی بوده است پیامدهای فراوانی دارد و مرز بین واقعیت و تخیل را محو می کند. نویسندگان، موسیقیدانان و هنرمندان مختلفی از آن الهام گرفته اند یا به آن اشاره کرده اند. تولد افسانه. فرضیه های بسیاری دربارهٔ پیدایش افسانهٔ جادوگران وجود دارد. احتمالاً هم افزایی چندین عامل باعث شده است که بنِوِنتو به عنوان «شهر جادوگران» شهرتی پایدار پیدا کند. فرقه ایزیس. برای مدت کوتاهی در دوران روم، فرقهٔ ایزیس، الههٔ مصری ماه، در بنِوِنتو گسترش یافت؛ همچنین، امپراتور دومیتیانمعبدی به افتخار او برپا کرد. در این فرقه، ایزیس بخشی از نوعی تریمورتی بود: او با هکاته، الهه دنیای زیرین، و دیانا، الهه شکار، یکی دانسته می شد. این خدایان همچنین با جادو مرتبط بودند. فرقه ایزیس احتمالاً بر اساس برخی از عناصر بت پرستی که در قرن های بعدی باقی مانده اند، بنا شده است: ویژگی های برخی از جادوگران را می توان با ویژگی های هکاته مرتبط دانست، و
همان اصطلاحی که در بنونتو برای جادوگران استفاده می شود، "جانارا"، مسلماً می تواند از نام دیانا گرفته شده باشد. آیین های لومباردی. پزشک ارشد بنِوِنتو، پیِترو پیپرنو، در مقالهٔ خود با عنوان "دربارهٔ گردوئی خرافی بنِوِنتو" (۱۶۳۹، ترجمه از اثر اصلی لاتین او "De Nuce Maga Beneventana") ریشه های افسانهٔ جادوگران را به قرن هفتم بازگردانده است. در آن زمان، بنِوِنتو پایتخت دوک نشین لمباردها بود. مهاجمان، اگرچه رسماً به مسیحیت کاتولیک گرویده بودند، از دین سنتی و بت پرستی خود دست برنداشتند. تحت حکومت دوک روموالد اول، آن ها به پرستش یک مار زرد طلایی (احتمالاً بالدار یا دو سر) می پرداختند، که احتمالاً با فرقهٔ ایزیس ارتباطی داشت، زیرا این الهه قادر به کنترل مارها بود. آن ها شروع به توسعهٔ آیینی ویژه در نزدیکی رود ساباتو کردند، که لمباردی ها به افتخار ووتان، پدر خدایان، برگزار می کردند: پوست بز بر روی درختی مقدس آویخته می شد. جنگجویان با اسب به طور دیوانه وار دور درخت می دویدند و با نیزه های خود پوست را می کوبیدند تا تکه هایی از آن را جدا کنند و سپس آن ها را می خوردند. در این آیین می توان عملی به نام "دیاسپاراگموس" را تشخ
یص داد؛ عملی که در آن خدای قربانی می شد و تکه تکه می گردید و به غذای آیینی مؤمنان تبدیل می شد. مسیحیان بنونتو این آیین های دیوانه وار را با باورهای از پیش موجود خود در مورد جادوگران مرتبط می کردند: از نظر آنها زنان و جنگجویان جادوگر بودند، بز تجسم شیطان بود و فریادها آیین های عیاشی بودند. کشیشی به نام سنت بارباتوس اهل بنونتو، حاکمان لومبارد را آشکارا به بت پرستی متهم کرد. طبق افسانه، هنگامی که بنونتو در سال ۶۶۳ توسط نیروهای امپراتور بیزانس، کنستانس دوم، محاصره شد، دوک روموالد به بارباتوس قول داد که در صورت نجات شهر - و دوک نشین - از بت پرستی دست بکشد. کنستانس (طبق افسانه، به لطف الهی) عقب نشینی کرد و روموالد، بارباتوس را اسقف بنونتو کرد. سنت بارباتوس درخت مقدس را برید و ریشه هایش را کند و در آن مکان کلیسایی به نام سانتا ماریا در ووتو ساخت. روموالد همچنان به پرستش افعی طلایی در خلوت ادامه داد، تا اینکه همسرش تئودورادا آن را به سنت بارباتوس تحویل داد و او آن را ذوب کرد تا برای مراسم عشای ربانی جام درست کند. این افسانه با حقایق تاریخی سازگار نیست. در سال ۶۶۳، گریمولد دوک بنونتو بود، در حالی که رومالدو اول تا سال
۶۷۱ جانشین سلف خود نشد و در این مدت پادشاه لومباردها شد؛ علاوه بر این، همسر رومالدو تئودرادا نام داشت - نه تئودورادا، که در عوض همسر آنسپراند و مادر لیوتپراند بود. در هر صورت، پولس دیاکون نه به این افسانه اشاره کرد و نه به مذهب بت پرستانه فرضی رومالدو، که به احتمال زیاد مانند پدرش گریمولد آریایی بوده است. بنابراین، جلسات زیر درخت گردو، که یکی از ویژگی های اصلی افسانه جادوگری است، به احتمال زیاد از این آداب و رسوم لومبارد سرچشمه گرفته است؛ با این وجود، آنها در اعمال کالت آرتمیس (الهه یونانی که تا حدودی می توان آن را با ایزیس مقایسه کرد) که در منطقه آناتولی کاریاه انجام می شد، نیز یافت می شوند. مسیحیت. قرن های اول انتشار مسیحیت با نبردی سخت علیه فرقه های بت پرست، روستایی و سنتی مشخص می شد. اصل اساسی این است که هر فرقه ای که به سوی خدای یگانه گرایش نداشته باشد، با حذف شدن، در خدمت شیطان است. این امر اهریمنی جلوه دادن آیین هایی مانند آیین های زنان لمباردی در بنونتو را توضیح می دهد که با توجه به نحوه درک آنها توسط فرهنگ عامه، به معنای وسیع تری به «جادوگر» تبدیل شدند. در اصل، در واقع، شرارت بالقوه این زنان در چارچ