Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ساکی نوبوتسونادر خاطراتش به نام «مردم میجی، تای شو و شووا» در مورد جلسه شعر «هاگی نو یا» که در آن شرکت کرده بود، نوشت که ایچی یو در اتاق کناری روی صندلی نشسته بود و مشغول نوشتن اشعار رقابتی و تصحیح اشعار مربوط به مسابقه بود و از زمان شروع خواندن اشعار در صندلی خود حاضر شد و هیگوچی در این مراسم شعر بالاترین امتیاز را کسب کرد. این مسابقات شعر به صورت ماهانه برگزار می شد که در آن همه دانش آموزان، دعوت به شرکت می شدند. شعرهای تدریس شده در این مدرسه، شعرهای شاعران محافظه کار در دوره هی آن بودند. تمایل او به نوشتن از سال ۱۸۹۱ آشکار شد، زمانی که او خاطراتش را به صورت جدی در یک دفترچه ثبت کرد. این دفترچه به صدها صفحه رسید و پنج سال باقی مانده از زندگی اش را پوشش می داد. با احساس حقارت اجتماعی، خجالت و فقر روزافزون خانواده اش، دفترچه یادداشت او مکانی بود که می توانست احساسات خود را به تصویر بکشد. دفترچه های او همچنین مکانی برای ابراز وجود او بودند و شامل نظرات او دربارهٔ هنر ادبی و همچنین نظرات دیگران دربارهٔ کارهایش بودند. نویسندگی. در سال ۱۸۸۹، دو سال پس از مرگ بزرگ ترین برادرش، پدرش درگذشت. پس از یک سرمایه گذاری نا
موفق تجاری توسط پدرش، وضعیت مالی خانواده بسیار دشوار شد. نامزد او، سابورو شیبویا(که بعداً عنوان دادستان، قاضی و فرماندار استان آکیتا را به دست آورد) پس از مرگ پدر ایچی یو هیگوچی رابطه خود را با او تمام کرد. به پیشنهاد معلمش، او به عنوان کارآموز به هاگی نویا منتقل شد اما پس از چند ماه به دلیل نارضایتی از حجم زیاد کارهای خانه، آنجا را ترک کرد. او به همراه مادر و خواهر کوچکش، کونیکو، به منطقه هونگو نقل مکان کردند، جایی که زنان از طریق خیاطی و کار در لباسشویی، درآمد کسب می کردند. با دیدن موفقیت همکلاسی اش، کاهو میاکه، که رمانی به نام «یابو نو اوگوایسو» (به معنای «پرنده جنگلی در میان درختان»، ۱۸۸۸) نوشته و حق الزحمه زیادی دریافت کرده بود، هیگوچی تصمیم گرفت نویسنده شود تا بتواند از خانواده اش حمایت کند. تلاش های اولیه او در نوشتن داستان های تخیلی، به صورت یک داستان کوتاه بود. در سال ۱۸۹۱، توسط خواهرش با ناکارای توسوئی (یکی از نویسندگان روزنامه توکیو آساهی) آشنا شد که او تصور می کرد به او در ارتباط با ویراستاران کمک خواهد کرد و شاگرد او شد. ناکارای مجله ادبی «موساشینو» را ایجاد کرد که هیگوچی ایچی یو با انتشار داستان
«یامی زاکورا»(گل های ساکورا در غروب) که در شماره اول این مجله تحت نام مستعارش هیگوچی ایچی یو، نخستین بار استعداد ادبی خود را آشکار کرد. ناکارای او را به رئیس انتشارات روزنامه توکیو آساهی معرفی کرد ولی آثار او برای چاپ تأیید نشد و ناتوانی در به دست آوردن پول از طریق داستان هایش، هیگوچی را ناراحت و درمانده کرد. هیگوچی ایچی یو عاشق ناکارای، مردی 31 ساله شد که به هوس بازی معروف بود و به او دل بست. این مرد، جواب عشق هیگوچی را نداد و همچنین هیگوچی نمی دانست که او ادبیات عامه پسند می نویسد که هدفش جلب رضایت عموم مردم است و هیچ تمایلی به انجام کار در رابطه با ادبیات جدی ندارد. این شکست عشقی تأثیر زیادی بر هیگوچی گذاشت که این موضوع در آثار او قابل مشاهده است. متأسفانه ارتباط غیراخلاقی او با ناکارای تبدیل به رسوایی بزرگی شد و وی به ناچار برای مدتی از دنیای ادبیات فاصله گرفت و هم چنین ارتباط خود را با ناکارای قطع کرد و این موضوع او را به فقر و تنگدستی شدیدی سوق داد اگرچه گفته می شود که او نویسندگی را در سن ۲۲ سالگی در حالی که برای گذران زندگی از دیگران پول قرض می گرفت ادامه داد. پس از آن او به کتابخانهٔ اوئنو می رفت تا
مستقلانه به مطالعاتش بپردازد و رمان واقع گرایانه "اومورگی " که مشابه با سبک کودا روهانبود را نوشت و آن را در مجله «می یاکو نو هانا» منتشر کرد. اولین حقوق او ۱۱ ین و ۵۰ سن بود که از این پول ۶ ین را برای پرداخت بدهی هایش صرف کرد. داستان «اومورگی» آغاز ورود او به دنیای نویسندگی حرفه ای بود و تنها نه ماه پس از اینکه او نوشتن را به طور جدی آغاز کرد، کار او مورد توجه قرار گرفت و به عنوان یک نویسنده جدید و امیدوارکننده شناخته شد. کارهای او همچنین توسط موری اوگایو روهان کودا تحسین شدند. داستان های این دوره اولیه (۱۸۹۲–۱۸۹۴) تحت تأثیر زیاد شعرهای دوره هی آن بودند. هیگوچی احساس می کرد که باید آموزش های ادبی کلاسیک خود را نشان دهد. داستان ها ضعیف بودند، توسعه شخصیت کمی داشتند و به شدت تحت تأثیر احساسات قرار داشتند، به ویژه در مقایسه با آنچه او به طور همزمان در دفترچه اش می نوشت. با این حال، سبک او به سرعت توسعه یافت. سبک نوشتاری او بدین گونه بود: به عنوان مثال، رابطه مثلثی میان یک زن جوان، زیبا و تنها که والدینش را از دست داده، یک مرد خوش چهره که او را ترک کرده (و در پس زمینه باقی مانده) و یک مرد بی خانمان و ناامید که
عاشق او می شود. تم دیگری که هیگوچی تکرار می کرد، جاه طلبی و بی رحمی طبقه متوسط در دوره میجی بود. ۱۴ ماه معجزه آسا. هیگوچی ایچی یو عضو فعال نسل دوم مجلهٔ دنیای ادبیات بود توسط کیتامورا توکوکو تأسیس شده بود. او داستان «روز برفی» را در شماره نخست این مجله منتشر کرد. همچنین در پایان سال، داستان «صدای کمان» را نیز در این مجله منتشر کرد. در دسامبر همان سال، داستان «اوتسوگوموری» را هم در نشریه «ادبیات» منتشر کرد. در سال ۱۸۹۳، هیگوچی برای رفع مشکلات مالی به همراه مادر و خواهرش خانه خود را ترک کرده و به یک محله فقیرنشین نقل مکان کردند، جایی که یک فروشگاه لوازم التحریر باز کردند که در ژانویه سال بعد، به دلیل افتتاح یک کسب وکار مشابه در نزدیکی، دچار مشکل شد و شکست خورد که این تجربه بعداً به موضوع رمان معروفش (تاکه کورابه)تبدیل شد. محل جدید آنها پنج دقیقه پیاده روی با منطقه چراغ قرمز توکیو، یوشیوارا فاصله داشت. تجربه او از زندگی در این محله به منبعی برای چندین داستان بعدی اش تبدیل شد، به ویژه داستان «تاکه کورابه» (به معنای «مقایسه ارتفاعات»؛ به عنوان «بازی کودکانه» در ترجمه رابرت لیونز دانلی و «رشد کردن» در ترجمه ادوارد
سایدن استیکر) داستان های دوره بلوغ نویسندگی او (۱۸۹۴–۱۸۹۶) نه تنها تحت تأثیر تجربه زندگی در نزدیکی منطقه چراغ قرمز و نگرانی های بیشتر دربارهٔ شرایط زنان بودند، بلکه تحت تأثیر ایهارا سایکاکو،نویسنده ای از قرن هفدهم، که داستان های او در آن دوره کشف شده بود، نیز قرار داشتند. ویژگی بارز او در پذیرش شخصیت های معمولی به عنوان موضوعات ادبی باارزش نهفته بود. آنچه هیگوچی به این داستان ها اضافه کرد، آگاهی خاصی از رنج و حساسیت بود. داستان های «اوتسگو موری» (در آخرین روز سال)، «نیگوری»(آب های مشکل دار)، «جوسان یا» (شب سیزدهم)، «تاکه کورابه» و «واکاره میچی»(جدایی راه ها) به این دوره تعلق دارند. با این داستان ها شهرت او در میان نویسندگان توکیو گسترش یافت. او به خاطر سبک سنتی اش ستایش شد و به عنوان «آخرین زن دوران قدیم میجی» شناخته شد که بازتابی از یادآوری او از گذشته بود. در خانهٔ ساده اش، دیگر نویسندگان، دانشجویان شعر، طرفداران، منتقدان و ویراستاران برای همکاری به دیدنش می آمدند. مرگ. ایچی یو هیگوچی که با داستان اوتسوگوموری بسیار معروف شده بود از زمان انتشار اوتسوگوموری تا انتشار داستان (اورا موراساکی) در یک دوره ۱۴ ماهه
آثار ارزشمند زیادی را به یادگار گذاشت، وی چنان برای آفرینش آثارش تلاش می کرد که گویی جانش را برای خلق آنها به آتش می کشید ولی متأسفانه به دلیل وقفه های مکرر و سردردهای مکرر، هیگوچی نوشتن را متوقف کرد و در سن ۲۴ سالگی (۲۳ نوامبر ۱۸۹۶) همانند پدر و برادرش بر اثر بیماری سل درگذشت. او در قبرستان تسوکی جی هونگان جی وادابوری در سوگینامی، توکیو به خاک سپرده شد. ترجمه آثار او. داستان های هیگوچی به زبان های مختلفی ترجمه شده اند. اولین ترجمه انگلیسی به سال ۱۹۰۳ بازمی گردد (اوتسگو موری، با عنوان «آخرین روز سال» توسط تئی فوجیو). در سال ۱۹۸۱، مجموعه ای از نه داستان او با ترجمه های جدید ارائه شده توسط رابرت لیونز دانلی منتشر شد. برخی از داستان ها نیز از زبان ژاپنی کلاسیک، که تمام آثار هیگوچی به آن نوشته شده اند، به ژاپنی مدرن ترجمه شده اند، مانند ترجمه «نیگوری» توسط هیرومی ایتو یا ترجمه «تاکه کورابه» توسط فومیکو انچی. داستان های او شامل «اوتسگو موری»، «نیگوری»، «جوسانیا» و «تاکه کورابه» به طور مکرر برای سینما و تلویزیون اقتباس شده اند، به ویژه فیلم «خلیجی از آب های گل آلود» (۱۹۵۳، به کارگردانی تاداشی ایمای) و «تاکه کورابه»
(۱۹۵۵، به کارگردانی هینوسوکه گوشو). فیلمی که بر اساس زندگی هیگوچی ساخته شده، با عنوان "هیگوچی ایچی یو"در سال ۱۹۳۹ منتشر شد که ایزو سوزو یامادا در آن بازی کرده و کیوتارو نامیکی که کارگردانی آن را بر عهده داشت. هیگوچی همچنین شخصیت اصلی نمایشی به قلم هیساشی اینوئه بود، با عنوان "زوتسو کاتاکوری هیگوچی ایچی یو " که اولین بار در سال ۱۹۸۴ اجرا شد. داستان تاکه کورابه. این داستان به کاوش در زندگی گروهی از کودکان و نوجوانان در محله یوشیوارا، معروف به منطقه چراغ قرمز توکیو، می پردازد. این داستان به طور خاص به تحولات روحی و اجتماعی آن ها در دوران گذار از کودکی به بزرگسالی می پردازد. محوریت داستان. داستان با تمرکز بر زندگی روزمره این کودکان آغاز می شود و به تدریج نشان می دهد که چگونه هر یک از آن ها با چالش های فردی و اجتماعی خود روبرو می شوند. محیط محله یوشیوارا، با توجه به فضای خاص و قوانین نانوشته اش، تأثیرات عمیقی بر شخصیت ها و رفتارهای آن ها دارد. پایان داستان. پایان داستان به نوعی تلخ و در عین حال واقع گرایانه است. شخصیت ها، هر کدام به نوعی، با واقعیت های زندگی کنار می آیند و معصومیت کودکی خود را پشت سر می گذارند. ا
ین پایان نشان دهنده گذار طبیعی و دردناک کودکی به بزرگسالی است. داستان «تاکه کورابه» با نگاهی عمیق و حساس به تحولات روحی و اجتماعی کودکان، به یکی از آثار برجسته ادبیات ژاپن تبدیل شده است. ایچی یو هیگوچی با توانایی های بی نظیر خود در شخصیت پردازی و تصویرسازی، این داستان را به یک اثر جاودانه تبدیل کرده است. ایچی یو هیگوچی در این کتاب از اصطلاحات زیبای زیادی استفاده کرده است. این کتاب توسط سید شهاب الدین ساداتی و مریم طریقت بین با نام (پایان کودکی) به زبان فارسی ترجمه شد و در سال ۱۴۰۱ توسط نشر لوگوس منتشر شد. هم چنین رمان تاکه کورابه تحت عنوان (بازی کودکانه) توسط رابرت لایونز دنلی و (بزرگ شدن) توسط ادوارد سایدن استیکر به زبان انگلیسی ترجمه شده است. آثار ایچی یو هیگوچی. هیگوچی ایچی یو در زمان نخستین جنگ چین و ژاپن (۱۸۹۵–۱۸۹۴) به شدت فعال بود بسیاری از آثار ادبی او موضوعات تاریک و غم انگیزی داشتند به گونه ای که این داستان ها به عنوان (رمان های تراژیک) شناخته می شوند. هم چنین به دلیل مخالفت زیادش با جنگ رمان های زیادی در زمینهٔ سوسیالیسم نوشت. در آن روزگار ایچی یو هیگوچی با تمرکز نکردن بر جنگ و سیاست و نوشتن در مورد
زندگی زن ها با قلم زیبایش قلب خواننده ها را تحت تأثیر قرار داد. او حدود ۲۱ داستان کوتاه و نزدیک به ۴۰۰۰ شعر نوشته است که از آثار او می توان به موارد زیر اشاره کرد: چاپ تصویر ایچی یو هیگوچی برروی اسکناس های ژاپنی. ژاپن در سال ۲۰۰۴ با انتشار تصویر هیگوچی ایچی یو بر روی اسکناس ۵۰۰۰ ینی میراث و اثر بخشی او را بر ادبیات ژاپنی گرامی داشت که یعنی او سومین زنی بود که تصویرش بر روی اسکناس های ژاپنی منتشر شده است، اولین زن ملکه جینگو در سال ۱۸۸۱ و پس از آن موراساکی شیکیبو بود که تصویرش در سال ۲۰۰۰ بر روی اسکناس ژاپنی منتشر شد، پس از هیگوچی هم در سوم ماه ژوئیه سال ۲۰۲۴، دولت ژاپن تصویر اومکو تسودا را برروی اسکناس ۵۰۰۰ ینی قرار داد. اومکو تسودا نیز زنی بود که زندگی خود را وقف بهبود وضعیت تحصیلی زنان کرد.
موزهٔ تاریخ ملی لتونی () یک موزهٔ ملی تاریخ در ریگا، لتونی است. این موزه در سال ۱۸۶۹ توسط انجمن لتونیایی ریگا بنیان نهاده شد. از سال ۱۹۲۰، این موزه در دژ ریگا قرار دارد و در سال ۱۹۲۴ مقام موزه را کسب کرد. هدف موزه، «جمع آوری، حفظ، تحقیق و رواج فرهنگ معنوی و مادی از لتونی و جهان از دوران باستان تا امروز است که دارای اهمیت باستان شناسی، قوم شناسی، سکه شناسی، تاریخی یا هنری است، در راستای منافع ملت لتونی و مردم آن.» از می ۲۰۱۴، فضای اصلی نمایش به طور موقت در بلوار آزادی ریگا ("Brīvības bulvāris") در یک ساختمان سه طبقه متعلق به سال ۱۸۷۵ قرار دارد. مکان آن به بنای آزادی ریگا نزدیک است. از سال ۱۹۴۶ تا ۲۰۰۹، ساختمان آن به عنوان دانشکدهٔ تاریخ و فلسفهٔ دانشگاه لتونی به کار می رفت.
دوراهی! یک فیلم کمدی، جنایی و درام مکزیکی-آمریکایی محصول سال ۲۰۲۳ به نویسندگی و کارگردانی الکس کاهوم است. در این فیلم تد ریمی، مریک مک کارتا، نوئل داگلاس اورپوت، ملیسا دیاز و کریستین مولی ایفای نقش می کنند. این فیلم در ۲۸ ژانویه ۲۰۲۵ به صورت ویدیویی منتشر شد. داستان. در عرض یک ساعت، یک تاجر باید بین امور مالی یا قتل خود یکی را انتخاب کند تا خانواده خود را در امان نگه دارد. ساخت. این فیلم در یک قطعه ۸۷ دقیقه ای گرفته شده است. ریمی گفت که فیلمبرداری اصلی از تمرین تا گرفتن نهایی سه روز طول کشید. این اولین فیلم در نوع خود توسط یک کارگردان مکزیکی است که فیلم را در ایالات متحده فیلمبرداری کرده است. بازخوردها. در وب سایت جمع آوری نقد راتن تومیتوز از رای ۷ نقد منتقد، با میانگین امتیاز ۷٫۷ از ۱۰ مثبت است.
وادی الوریعه () یک خشک رود (وادی) به مساحت بین شهرهای مسافی، خور فکان و البدیح در امارات متحده عربی است. این وادی یکی از مناطق کنوانسیون رامسر است. نام وادی الوریعه به معنای دره سرسبز در این منطقه از گیاه مردابی بلند معروف به «واره» گرفته شده که در تالاب های این محل شکوفا می شود. واژه وادی در زبان عربی به معنای دره است. منطقه حفاظت شده. در ۱۶ مارس ۲۰۰۹، وادی الوریعه تبدیل به اولین منطقه کوهستانی حفاظت شده در امارات متحده عربی شد. این فرایند پس از یک کمپین سه ساله توسط انجمن حیات وحش امارات در همکاری با صندوق جهانی طبیعت و با پشتیبانی بانک اچ اس بی سی خاورمیانه انجام گرفت. علاوه بر حفاظت از اکوسیستم ظریف منطقه، صندوق جهانی طبیعت همچنین دوربین های تله ای برای عکاسی از حیات وحش گریزان تر راه اندازی کرده و سفرهای میدانی را برای دانش آموزان ترتیب داده است تا به افزایش آگاهی نسبت به این منطقه کمک کند.
تیمو برنهارد (زاده ۲۴ فوریه ۱۹۸۱) یک راننده سابق مسابقات اتومبیلرانی اهل آلمان است. او راننده اتومبیل های اسپرت کارخانه پورشه بود، اما برای رویدادهای انتخابی در سال ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ به آئودی رفت. او نهمین راننده ای است که تاج سه گانه غیررسمی مسابقات استقامتی را تکمیل کرده است. در ۲۹ ژوئن ۲۰۱۸، او اولین فردی در ۳۵ سال اخیر شد که رکورد دور نوربرگ رینگ نوردشلایف را که توسط استفان بلاف در سال ۱۹۸۳ با پورشه ۹۵۶ به ثبت رسیده بود را با یک پورشه ۹۱۹ هایبرید و با زمان ۵:۱۹٫۵۴۶ شکست.
کیک سفید نوعی کیک است که بدون زرده تخم مرغ درست می شود. کیک های سفید زمانی به کیک های نقره ای نیز معروف بودند. کیک سفید می تواند بر پایه کیک کره ای یا کیک اسفنجی باشد. این کیک ها در اواخر قرن نوزدهم به طور گسترده در دسترس قرار گرفتند و برای مراسماتی همچون عروسی و غسل تعمید استفاده می شدند. مواد اصلی. تفاوت اصلی بین کیک سفید و سایر کیک ها عدم وجود زرده تخم مرغ یا سایر موادی است که باعث تغییر رنگ کیک می شود. (زرده تخم مرغ به کیک، رنگ زرد می دهد) نبود زرده از نظر ساختاری روی کیک تأثیر می گذارد. به دلیل کمبود زرده تخم مرغ، کیک چربی کمتری دارد. کیک های سفید نسبت به کیک هایی که با تخم مرغ کامل درست می شوند کمی لطیف تر هستند. کیک سفید معمولاً به آرد مخصوص کیک نیاز دارد تا خمیری سبک و لطیف داشته باشد. کیک های سفید اغلب طعم وانیلی دارند. گاهی برای حفظ رنگ سفید از عصاره وانیل شفاف استفاده می شود. موارد استفاده. کیک سفید به دلیل ظاهر و بافت کیک یک انتخاب معمولی برای کیک های عروسی چند طبقه است. به طور کلی، محصولات پخته شده سفید، که از آرد سفید و شکر سفید استفاده می کردند، نمادی سنتی از ثروت بودند که قدمت آن به دوران ملکه
ویکتوریا می رسد. این ایده که از رنگ سفید نماد خلوص است در عروسی استفاده شود، توسط ویکتوریایی ها ابداع شد. از کیک سفید برای تهیه کیک هایی همچون آیس کیک، شارلوت و ترایفل استفاده می شود. همچنین به عنوان پایه کیک های با رنگ روشن مانند کیک رنگین کمانی استفاده می شود، زیرا رنگ خوراکی، رنگ های شفاف و روشن تری را روی خمیر کیک سفید ایجاد می کند. تاریخچه. کیک سفید یک اختراع نسبتاً جدید است، زیرا علاوه بر حذف زرده تخم مرغ، نیازمند شکر سفید تصفیه شده و آرد سفید مخصوص کیک است. در قرن هفدهم، «کیک سفید» به معنای کیک میوه ای بود که با مایه کیک سفید پوشانده شده بود و از سفیده تخم مرغ و شکر سفید دوبار تصفیه شده درست شده بود، نه کیکی که رنگ سفید داشت. هر نوع کیکی که با آیسینگ سفید پوشانده شده باشد، مانند کیک میوه ای که در مراسم عروسی ملکه ویکتوریا و پرنس آلبرت در سال ۱۸۴۰ سرو شد، به نام کیک سفید مشهور بود. این کیک گران بود و به عنوان یک نماد وضعیت در نظر گرفته می شد. در اوایل قرن نوزدهم، یک خانم، کیکی را درست کرد که از آرد بادام رنگ روشن، و یک کیک اسفنجی سفید و سفت تشکیل شده بود و پیش درآمدی برای کیک مدرن و سبک تر کیک خوراک فر
شته بود، این ها تنها کیک هایی بودند که هنگام برش سفید به نظر می رسیدند. کیک های سفید مدرن، در اواخر قرن نوزدهم ابداع شدند، زمانی که شکر سفید، آرد سفید، و مواد شیمیایی قابل اعتماد مانند بکینگ پودر به طور گسترده در دسترس قرار گرفتند. اولین ترکیب کیک برای کیک سفید در حدود سال ۱۹۳۰ در ایالات متحده معرفی شد. در پایان قرن بیستم، کیک شکلاتی بیش از هر طعم دیگری در میان کیک ها محبوب شد.
گوانگوامون () بزرگ ترین دروازه اصلی کاخ گیونگبوک در ناحیه جونگنو، سئول، کره جنوبی است. این دروازه در یک تقاطع سه طرفه در انتهای شمالی سجونگو واقع شده و به عنوان نقطه عطف و نمادی از تاریخ شهر سئول به عنوان پایتخت در دوره پادشاهی چوسان است که دوره های متعددی از تخریب و خرابی را پشت سر گذاشته است. آخرین کار مرمت در مقیاس بزرگ به پایان رسید و در ۱۵ اوت ۲۰۱۰ به روی عموم باز شد.
سجونگو () خیابانی است که از منطقه جونگنو، مرکز شهر سئول، کره جنوبی می گذرد. این نام از سجونگ کبیر گرفته شده است. این خیابان ۶۰۰ متر طول دارد اما بخاطر موقعیت مرکزی آن از اهمیت نمادین زیادی برخوردار است که از شمال به گواناکسان و بوکانسان (کوه ها) و کاخ گیونگبوک را وصل می کند.
مرکز شهر سئول () که با نام های منطقه تجاری مرکزی سئول شناخته می شود، مرکز شهر سئول است که شامل مراکز تجاری گسترده است. این منطقه از گوانگوامون، ناحیه جونگنو تا ایستگاه سئول، ناحیه جونگ به همراه سجونگو و جونگنو امتداد دارد. مرکز شهر سئول بخاطر موقعیت جغرافیایی قدیمی و منحصربه فردش، معمولاً فقط منطقه تجاری مرکزی (Seoul CBD) یا گاهی اوقات منطقه تجاری گوانگوامون برای اهمیت گوانگوامون در قلب آن نامیده می شود.
نشان ملی عمان () نشان ملی و سلطنتی عمان است. این نشان از خنجر جنبیه الهام گرفته و متشکل از "جنبیه" در داخل غلاف و دو شمشیر است که شمشیرها به صورت ضربدری بر روی غلاف جنبیه قرار گرفتند. نشان ملی عمان در قرن هجدهم به عنوان نشان خاندان سلطنتی آل بوسعید پذیرفته شد و پس از آن به نشان ملی سلطنت عمان تبدیل شد. این نشان در فهرست اصطلاحات پرچم شناسی بر روی پرچم عمان برجسته شده است. تاریخچه. نشان ملی عمان اولین بار در اواسط قرن ۱۸ طراحی شد و به عنوان نشان سلسله آل بوسعید پذیرفته شد. در زمان سلطنت فیصل بن ترکی (۱۸۸۸–۱۹۱۳) یا تیمور بن فیصل (۱۹۱۳–۱۹۳۲) نشان سلسله آل بوسعید به نشان ملی و سلطنت عمان تبدیل شد و کاربرد آن گسترش یافت. این نشان بعداً در سال ۱۹۷۰ بر روی پرچم ملی کشور گنجانده شد. سپس به منظور تمایز نشان ملی و سلطنتی با نشان نیروهای مسلح عمان، یک تاج به بالای نشان ملی اضافه شد. نشان اصلاح شده تاج دار بر روی شاخه های نیروهای مسلح سلطان، از جمله ارتش سلطنتی، نیروی دریایی سلطنتی، نیروی هوایی سلطنتی، گارد سلطنتی، و پلیس سلطنتی عمان استفاده می شود. طراحی. نماد. به گزارش وزارت امور خارجه عمان، "جنبیه" همراه با دو شمشیر م
تقاطع ضربدری، نماد سلاح های تاریخی مورد استفاده مردم عمان است. دو شمشیر متقاطع و خنجر در وسط با کمربند به یکدیگر اتصال دارند.
ابوالفضل زاده عطار (زاده ۱۱ اسفند ۱۳۸۵) بازیکن فوتبال اهل خوزستان است که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال فولاد خوزستان در لیگ برتر خلیج فارس بازی می کند.
سویی جِنِریس (لاتین: Sui generis (/ˌsu:i ˈdʒɛnərɪs/؛ عربی: نوع بنفسه) به معنای "از نوع خود" یا "در طبقه ای خاص" است، بنابراین می توان آن را به معنای "منحصربه فرد" دانست. این اصطلاح در چندین حوزه علمی و هنری برای اشاره به موجودیت های منحصربه فرد به کار می رود، از جمله: زیست شناسی. در ساختار طبقه بندی «گونه←سرده»، یک گونه زمانی منحصربه فرد توصیف می شود که برای طبقه بندی آن، یک سردهٔ جدید ایجاد شده باشد (یعنی به دلیل منحصربه فرد بودن، یک سردهٔ جدید تشکیل شده که این گونه تنها عضو آن است). البته، گونه ای که تنها عضو باقی مانده از یک سرده باشد (مانند سردهٔ انسان) لزوماً منحصربه فرد محسوب نمی شود، چراکه ممکن است گونه های هم سردهٔ آن در طول زمان منقرض شده باشند. یک سردهٔ منحصربه فرد را می توان سردهٔ تک نمونه ای (آرایه تک نماد) نیز نامید. هنرهای خلاقانه. یک کتاب، فیلم، سریال تلویزیونی یا هر اثر هنری دیگر زمانی منحصربه فرد نامیده می شود که در مرزهای استاندارد ژانرهای معمول نگنجد. منتقد سینما ریچارد شیکل فیلم جو در برابر آتشفشان را یک اثر منحصربه فرد توصیف کرده است. همچنین، منتقد فیلم مایکل بروک این اصطلاح را برای توصیف
فیلم انیمیشن علمی-تخیلی سیاره شگفت انگیز (محصول ۱۹۷۳، ساختهٔ رنه لالوکس) به کار برده است. حقوق. در حقوق، اصطلاح منحصربه فرد به عنوان یک اصطلاح فنی برای توصیف طبقه بندی حقوقی ای به کار می رود که به طور مستقل از سایر دسته بندی ها وجود دارد؛ این استقلال ممکن است به دلیل یگانگی آن یا به علت ایجاد خاص یک حق یا تعهد باشد. به عنوان مثال، اختیارات دادگاه در خصوص تحقیر دادگاه، منحصربه فرد تلقی می شود، زیرا این اختیارات از قوانین یا مقررات ناشی نمی شوند، بلکه ذاتاً وجود دارند. دادگاه تجدیدنظر نیویورک این اصطلاح را برای توصیف شرکت های تعاونی مسکونی به کار برده است، زیرا این نوع از املاک، برای برخی اهداف به عنوان ملک غیرمنقول و برای برخی دیگر به عنوان ملک منقول در نظر گرفته می شود. هنگام استناد به پرونده ها و سایر منابع حقوقی، وکلا و قضات ممکن است از عباراتی مانند "یک پرونده منحصربه فرد" یا "یک مرجع منحصربه فرد" استفاده کنند. این اصطلاح به این معناست که پرونده یا مرجع مذکور، موردی خاص و منحصربه فرد است که فقط به شرایط خود محدود می شود و بنابراین، نمی توان از آن به عنوان یک رویه کلی استفاده کرد. حقوق مالکیت فکری. به طور
کلی، حمایت از مالکیت فکری شامل آفرینش های فکری است که به منظور تشویق نوآوری مورد حمایت قرار می گیرند. این حمایت بسته به ماهیت اثر و ویژگی های آن متغیر است. مهم ترین شاخه های حقوق مالکیت فکری عبارت اند از: هر موضوعی که در یکی از این دسته بندی ها قرار بگیرد، می تواند تحت حمایت قوانین مالکیت فکری قرار گیرد. قوانین منحصربه فرد در مالکیت فکری در بسیاری از کشورها، برای حمایت از مواردی اعمال می شوند که در دسته بندی های استاندارد مالکیت فکری نمی گنجند. برخی از این موارد عبارت اند از: به دلیل ویژگی های خاص این آثار، بسیاری از کشورها، از جمله ایالات متحده، ژاپن، استرالیا و کشورهای اتحادیه اروپا، قوانین منحصربه فرد را برای محافظت از توپوگرافی تراشه های نیمه رسانا و مدارهای مجتمع وضع کرده اند. در ایالات متحده، این نوع حمایت تحت قانون حفاظت از تراشه های نیمه رسانا انجام می شود که برخی از اصول آن از قوانین ثبت اختراع و حق نشر اقتباس شده است.
x64dbg یک نرم افزار دیباگر منبع باز مبتنی بر ویندوز که برای تحلیل و تجزیه فایل های اجرایی exe و dll است. دو برنامه دیباگر x32 و x64 دارد.این نرم افزار یک اسمبلر داخلی هم دارد که می توان کد های اسمبلی را به اجرایی تبدیل کرد.رابط کاربری این برنامه گرافیکی است.این برنامه از رابط کاربری qt استفاده می کند. لایسنس این نرم افزار : GPL(GNU GENERAL PUBLIC LICENSE) ویژگی ها. منبع باز، رابط کاربری بصری و آشنا و در عین حال جدید، تجزیه کننده عبارت C مانند، اشکال زدایی کامل فایل های DLL و EXE (TitanEngine)، نوار کناری IDA مانند با فلش های پرش، برجسته کننده نشانه دستورالعمل مشابه IDA (ثبت های برجسته و غیره)، نقشه حافظه، نمای نماد، نمای نخ، نمای کد منبع، نمای نمودار، نمای ثبت حساس به محتوا، طرح رنگ کاملا قابل تنظیم، تشخیص پویا ماژول ها و رشته ها، بازساز واردات یکپارچه (Scylla)، جداساز سریع (Zydis)، پایگاه داده کاربر (JSON) برای نظرات، برچسب ها، نشانک ها و غیرهپ، پشتیبانی از افزونه با API در حال رشد، زبان برنامه نویسی قابل توسعه و دیباگ شدنی برای خودکارسازی، تخلیه حافظه چند نوع داده، پشتیبانی از نماد اصلی اشکال زدایی (PDB)، ن
مای پشته پویا، اسمبلر داخلی (XEDParse/asmjit)، پچ قابل اجرا، تجزیه و تحلیل. رابط کاربری این نرم افزار دو بخش اصلی دارد: ۱-رابط گرافیکی ۲-رابط دستوری بخش رابط گرافیکی. منوها (Menus). این قسمت مجموعه ای از ابزار ها و دستورات در اختیار کاربر قرار می دهد که با آن می توان فرآیند اشکال زدایی را مدیریت کرد. نماها (Views). این قسمت پنجره های گرافیکی مختلفی هستند که اطلاعات خاصی از اجرای برنامه را نمایش می دهند. این نماها به کاربر کمک می کنند تا از زوایای مختلف، رفتار و ساختار فایل اجرایی را بررسی کند. تنظیمات (Settings). این قسمت شامل پنجره ای چندزبانه برای شخصی سازی رفتار نرم افزار است. تنظیمات در زبانه های مختلف دسته بندی شده اند و هر زبانه مربوط به بخشی خاص از دیباگر است. پنجره ها (Dialogs). این قسمت شامل ابزارهای تحلیلی خاص است که به صورت پنجره های جداگانه اجرا می شوند. بخش رابط دستوری. اهداف عمومی (General Purpose). این دسته شامل مجموعه ای از دستورات پایه ای و عمومی است که در فرآیند اسکریپت نویسی و کنترل دیباگ کاربرد دارند. از جمله وظایف این گروه می توان به چاپ پیام های سفارشی در خروجی، کنترل جریان اجرای اسکریپت
از طریق شرط ها و حلقه ها، مدیریت متغیرها، و تعامل با کاربر از طریق ورودی و خروجی اشاره کرد. این دستورات معمولاً در ابتدای اسکریپت ها برای تنظیم محیط، تعریف مقادیر اولیه، و ایجاد ساختار منطقی برنامه مورد استفاده قرار می گیرند و نقش زیربنایی در خودکارسازی عملیات دیباگ دارند. کنترل اشکال زدایی (Debug Control). دستورات این بخش به طور خاص برای کنترل اجرای برنامه تحت دیباگ طراحی شده اند. این کنترل شامل شروع اجرای برنامه، توقف در نقاط خاص، اجرای مرحله به مرحله (Step Into / Step Over)، ادامه اجرای برنامه پس از توقف، و بازنشانی وضعیت دیباگ است. این گروه از دستورات به کاربر اجازه می دهد تا رفتار برنامه را در زمان اجرا به صورت دقیق و قابل کنترل بررسی کرده و نقاط بحرانی یا مشکوک را شناسایی نماید. همچنین امکان تعامل با موتور دیباگ و مدیریت وضعیت فعلی پردازش از طریق این دستورات فراهم می شود. کنترل نقاط توقف (Breakpoint Control). این دسته شامل دستورات مربوط به تعریف، حذف، فعال سازی، غیرفعال سازی، و مدیریت نقاط توقف در آدرس های خاص از حافظه یا توابع مشخص است. نقاط توقف ابزاری کلیدی در اشکال زدایی هستند که به کاربر اجازه می
دهند اجرای برنامه را در لحظه ای خاص متوقف کرده و وضعیت حافظه، ثبات ها، و جریان کنترل را بررسی نمایند. این دستورات همچنین امکان تعیین نوع نقطه توقف (ساده، سخت افزاری، حافظه ای) و اعمال تنظیمات خاص برای هر نقطه را فراهم می کنند. کنترل نقاط توقف شرطی (Conditional Breakpoint Control). در این بخش، دستورات مربوط به تعریف نقاط توقف با شرط های منطقی یا مقایسه ای ارائه می شوند. این نوع نقاط توقف تنها زمانی فعال می شوند که شرط تعریف شده توسط کاربر برقرار باشد، مانند مقدار خاصی در یک ثبات یا حافظه. این قابلیت به ویژه در تحلیل رفتارهای پیچیده یا یافتن شرایط خاص در اجرای برنامه کاربرد دارد و موجب افزایش دقت و کارایی فرآیند دیباگ می شود. همچنین امکان استفاده از عبارات منطقی، مقایسه ای و ریاضی در تعریف این شرط ها وجود دارد. ردیابی اجرا (Tracing). دستورات این گروه برای ثبت و بررسی مسیر اجرای برنامه به کار می روند. با استفاده از این دستورات، کاربر می تواند اجرای برنامه را به صورت مرحله به مرحله دنبال کرده و دستورالعمل هایی که اجرا شده اند را ثبت نماید. این فرآیند به ویژه در تحلیل رفتارهای مشکوک، بررسی حلقه های بی نهایت، و شنا