Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
علیرضا ملکی (زادهٔ ۱۳۷۰) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مهاجم (فوروارد) بازی می کند. وی سابقهٔ بازی در تیم های پرسپولیس، ماشین سازی تبریز، ویستاتوربین، اسپاد، کویر مقوا، سایپا و در حال حاضر برای نساجی مازندران بازی می کند. زندگی نامه. علیرضا ملکی در سال ۱۳۷۰ در ایران به دنیا آمد. او فوتبال حرفه ای خود را از تیم های پایه آغاز کرد و به تدریج به تیم های بزرگ تر پیوست. باشگاه ها. پرسپولیس. ملکی در مقطعی به تیم پرسپولیس پیوست و در خط حملهٔ این تیم ایفای نقش کرد. در دوران حضورش در پرسپولیس، با تیمش به قهرمانی لیگ برتر ایران و نایب قهرمانی لیگ قهرمانان آسیا دست یافت. ماشین سازی تبریز. پس از جدایی از پرسپولیس، ملکی به تیم ماشین سازی تبریز پیوست و توانست نقش کلیدی در تیم ایفا کند. سایر تیم ها. ملکی در ادامهٔ دوران حرفه ای خود در تیم های ویستاتوربین، اسپاد، کویر مقوا، سایپا و نساجی مازندران نیز بازی کرده است. در تیم اسپاد ۱۰ گل، در کویر مقوا ۱۷ گل و در سایپا ۹ گل به ثمر رساند. پیوند به بیرون. علیرضا ملکی در ترنسفرمارکت علیرضا ملکی در ساکروی
فعل هردوگذر هم می تواند بعنوان یک فعل گذرا بکار گرفته شود و هم بعنوان یک فعل ناگذر:
سرزمین هیچ کس نمایشی از هارولد پینتر است که در سال ۱۹۷۴ نوشته شد و نخستین بار در سال ۱۹۷۵ منتشر و اجرا گردید. اجرای اصلی آن در اولد ویک لندن توسط تئاتر ملی در تاریخ ۲۳ آوریل ۱۹۷۵ بود و سپس به تئاتر ویندهام از ژوئیه ۱۹۷۵ تا ژانویه ۱۹۷۶، تئاتر لیتلتون از آوریل تا مه ۱۹۷۶ و تئاتر لانگ اکر نیویورک از اکتبر تا دسامبر ۱۹۷۶ منتقل شد. این نمایش دوباره از ژانویه تا فوریه ۱۹۷۷ در تئاتر لیتلتون به روی صحنه رفت. نمایش دارای دو پرده است. مکان. «اتاقی بزرگ در خانه ای در شمال غرب لندن» در یک شب تابستانی و صبح روز بعد. شخصیت ها و خلاصه داستان. هرست یک شاعر الکلی و ثروتمند است که در خانه ای اعیانی در همپسدهیث لندن زندگی می کند. او برای نوشیدن به یک بار می رود و آنجا با ادیب و شاعری فقیر و ژنده پوش بنام اسپونر آشنا می شود. اسپونر به خانه ی هرست می آید و دو پرده ی نمایش شامل گفتگوی این دو ادیب و شاعر از دو طبقه ی متفاوت است. علاوه بر اینها دو شخصیت دیگر نیز در نمایش حضور دارند. فاستر منشی جوان هرست و بریگز پیشخدمت و محافظ وی همراه او در این خانه زندگی می کنند. در طول نمایش روابط این شخصیت ها برای مخاطب مبهم باقی می ماند. اما گف
تگوهای درگرفته میان آنها و مرور خاطراتشان بازتابی ست از دغدغه های عمیق روانشناختی و هستی شناختی پینتر.
سید خشایار فاضل کاشانی (زادهٔ ۱۳۶۶ در قزوین) عکاس، مدیر هنری، تهیه کننده، نویسنده و پژوهشگر ایرانی است. او در رشتهٔ شهرسازی در مقطع کارشناسی ارشد تحصیل کرده و در زمینهٔ عکاسی مستند، معماری، مناظر شهری و مردم نگاری فعالیت دارد. زندگی هنری. فاضل کاشانی عضو مؤسس کانون عکس قزوین و عضو انجمن عکاسان میراث فرهنگی ایران است. او به عنوان داور در جشنواره ها و رویدادهای ملی و بین المللی حضور داشته و همچنین دبیر و بنیانگذار جشنواره ملی عکس «دارالسلطنه قزوین؛ نخستین فوتومارتن ایران» بوده است.
گذرگاه مرزی سرخس یک گذرگاه مرزی بین ایران و ترکمنستان است که در شهرستان سرخس استان خراسان رضوی قرار دارد. این گذرگاه در مجاورت شهر سرخس ایران و شهر سرخس ترکمنستان واقع است و با مشهد ۱۸۵ کیلومتر فاصله دارد. رود تجن مرز دو کشور را مشخص می کند. این مرز رسمی، ایران را با جاده و راه آهن به آسیای میانه متصل می کند. این مرز در کشور ترکمنستان هم، مرز سرخس نام دارد. پایانهٔ مرزی سرخس در انتهای جاده ۲۲ قرار دارد. پیشینه. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، سرخس به عنوان معبر مهم مرزی در شمال شرق ایران مطرح شد. در شهریور ۱۳۷۲، یک پل فلزی روی رودخانه تجن به منظور اتصال سرخس به کشور ترکمنستان احداث شد. در اردیبهشت ۱۳۷۳، گمرک سرخس افتتاح شد که در ابتدا فعالیت آن به کنترل عبور مسئولان سیاسی سفارتخانه ها محدود بود؛ ولی با ساخت سالن مسافری در نیمه دوم سال ۱۳۷۳، تردد مسافری هم آغاز گردید. همچنین فعالیت تجاری گمرک سرخس از اواخر سال ۱۳۷۳ آغاز شد. پل مرزی. سال ۱۳۷۲، یک پل فلزی روی رودخانه تجن با هزینه دولت ایران ساخته شد. این پل با پایه های فلز و بتن مسلح به طول ۱۳۵ متر و عرض ۵ متر دارای ۳ دهانهٔ ۴۵ متری هر یک به وزن ۸۰ تُن بود که
فقط یک کامیون از آن می توانست عبور کند. این پل به علت عرض کم و فرسودگی قطعات فلزی، ناکارآمد شد و تصمیم به ساخت پل جدید گرفته شد. احداث پل دوم توسط ایران در سال ۱۳۹۴ آغاز شد. در اردیبهشت ۱۳۹۹، با استفاده از فرصت شیوع کرونا، پل فلزی قدیمی مرز سرخس با هزینهٔ دو کشور تخریب شد و ۱۹ خردادماه پل بتنی جدید افتتاح شد. دولت ترکمنستان، بهره برداری از پل دوم مرزی را منوط به تخریب پل قدیمی کرده بود که سبب تعویق در افتتاح پل جدید شد. این پل بتنی، با ۹۶ متر طول و ۱۵ متر عرض، ظرفیت عبور روزانه هزار خودرو را دارد و دارای ۴ دهانه ۱۸ متری و یک دهانه ۲۴ متری در میانه است. خط ریلی. در ۲۴ اردیبهشت ۱۳۷۵، راه آهن مشهد - سرخس - تجن افتتاح شد.
چارلز والتر استتسون (۲۵ مارس ۱۸۵۸ – ۲۱ ژوئیه ۱۹۱۱) هنرمند آمریکایی بود که به دلیل بهره گیری پرمایه و هنرمندانه از رنگ، اغلب «رنگ پرداز» نامیده می شد.
گریس الری چانینگ (به انگلیسی: "Grace Ellery Channing"؛ ۲۷ دسامبر ۱۸۶۲ – ۳ آوریل ۱۹۳۷) نویسنده و شاعر آمریکایی بود که آثارش به طور مکرر در نشریه The Land of Sunshine منتشر می شد. زندگی. چانینگ در ۲۷ دسامبر ۱۸۶۲ در پراویدنس، رود آیلند به دنیا آمد. او دختر ویلیام فرانسیس چانینگ، مخترع، و مری جین (تار) بود. پدربزرگ پدری اش ویلیام الری چانینگ، واعظ برجستهٔ اوایل قرن نوزدهم و بنیان گذار کلیسای وحدت گرای آمریکا بود. همچنین از طرف پدر، از نسل ویلیام الری (۱۷۲۷–۱۸۲۰) یکی از امضاکنندگان اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا به شمار می رفت. او دو خواهر و برادر به نام های مری چانینگ وود و هارولد چانینگ و همچنین یک خواهر ناتنی به نام اِوا چانینگ داشت. چانینگ در مدارس خصوصی تحصیل کرد و در سال ۱۸۸۲ از دورهٔ تربیت مربی کودکستان فارغ التحصیل شد. پس از آن مدتی در کودکستان رایگان پراویدنس تدریس می کرد. در سال ۱۸۸۵ برای درمان بیماری ریوی به جنوب کالیفرنیا نقل مکان کرد. در اکتبر ۱۸۸۵، گیلمن زمستان را به همراه چانینگ و خانواده اش در کالیفرنیا گذراند، زمانی که گیلمن از افسردگی پس از زایمان رنج می برد. آن دو در سال های بعد نیز بخشی از
تابستان را با یکدیگر در رود آیلند سپری می کردند. در پاییز ۱۸۸۸، گیلمن و دخترش کاترین همراه با چانینگ به پاسادینا رفتند. بین سال های ۱۸۹۰ تا ۱۸۹۳، چانینگ به اروپا سفر کرد و در ۱۸۹۴ اندکی پس از طلاق گیلمن، با همسر سابق او چارلز والتر استتسون ازدواج کرد. روابط دوستانه میان گیلمن، چانینگ و استتسون ادامه یافت و دختر گیلمن نیز مدتی با آن ها زندگی کرد. این زوج بعدها به رم نقل مکان کردند و در حلقهٔ دوستانشان هنرمندانی مانند الیهو ودر حضور داشتند. پس از مرگ استتسون در ۱۹۱۱، چانینگ به ایالات متحده بازگشت. او بین ۱۹۱۸ تا ۱۹۳۶ در نیویورک در شرایط نامساعد جسمی و مالی زندگی کرد تا اینکه در ۳ آوریل ۱۹۳۷ در خانه اش در منهتن درگذشت. حرفه. چانینگ فعالیت حرفه ای خود را با ویرایش یادداشت های پدربزرگش در کتاب "دفترچهٔ دکتر چانینگ" (۱۸۸۷) آغاز کرد. او سپس به عنوان ویراستار همکار در نشریهٔ "The Land of Sunshine" مشغول شد و مقالاتی در ستایش سبک زندگی مدیترانه ای نوشت. اشعار و داستان های او در مجلات معتبری همچون "Harper's Magazine"، "The Atlantic Monthly" و "The Saturday Evening Post" منتشر شد. از جمله آثارش می توان به "خواهر یک قدی
س" (۱۸۹۵)، "سرنوشت یک روز" (۱۹۰۰) و "رانش دریا" (۱۸۹۹) اشاره کرد. در خلال جنگ جهانی اول، چانینگ به عنوان خبرنگار جنگی در جبهه های فرانسه و ایتالیا فعالیت کرد. نوشته های او در این دوره دیدگاهی محافظه کارانه داشت و اغلب به تشویق ایثارگری زنان و مادران می پرداخت. او به بنیته موسولینی علاقه مند بود و از سیاست صلح جویانهٔ وودرو ویلسون ناامید شد.
کادر نظامی () یا کادری نظامی عبارت است از افسران درجه دار و افسران وظیفه یک واحد نظامی که مسئول آموزش بقیه واحد هستند. کادر می تواند اسکلت دائمی یک واحد باشد که در صورت نیاز می توان کل واحد را حول آن ساخت. در کشورهایی که خدمت سربازی اجباری دارند، یک کادر می تواند شامل کارکنان دائمی یک هنگ باشد که سربازان وظیفه منصوب شده به آن را آموزش می دهند. این اصطلاح از عبارت فرانسوی en cadre گرفته شده است که همان معنی را می دهد. در نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا، کادر به گروه یا عضوی از گروهی از رهبران گفته می شود، به ویژه در واحدهایی که مدارس آموزشی رسمی را اداره می کنند. در اصطلاحات نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا، این کلمه به صورت مفرد و جمع به کار می رود. در آکادمی نظامی ایالات متحده، دانشجویان سال بالایی که آموزش های پایه دانشجویان سال اول را انجام می دهند، کادر نامیده می شوند. در نیروهای مسلح بریتانیا، کادر گروهی از مربیان یا واحدی است که مربیان یا افسران درجه دار بالقوه را آموزش می دهد، که در این صورت معمولاً شامل کارآموزان نیز می شود (به عنوان مثال، کادر آموزشی رهبر کوهستان سپاه تفنگداران دریایی سلطنتی). در نیر
وهای دفاع ازخود ژاپن، ترجمه مستقیم این کلمه در زبان ژاپنی "幹部، (kanbu)" است که به افسران درجه دار اشاره دارد. نیروی دریانوردی دفاع ازخود ژاپن به طور غیررسمی از کلمه "准幹部, jun-kanbu" به معنای "کادر وابسته" استفاده می کند، اگر این کلمه به طور مستقیم برای افسران ارشد ترجمه شود، زیرا موقعیت آنها به عنوان افسر ارشد با دو شاخه دیگر (نیروی زمینی دفاع ازخود ژاپن و نیروی هوایی دفاع ازخود ژاپن) متفاوت است. با اقتباس از کاربرد نظامی، در خدمات پلیس کانادا، یک کادر به یک افسر منفرد گفته می شود. این کلمه به جای شماره نشان استفاده می شود و در سیستم های مدیریت سوابق برای اعزام و ورود گزارش استفاده می شود.
د لند اف سانشاین (به انگلیسی: "The Land of Sunshine") یک مجله بود که بین سال های ۱۸۹۴ تا ۱۹۲۳ در لس آنجلس، کالیفرنیا منتشر می شد. این نشریه در ژانویهٔ ۱۹۰۲ به نام اوت وست (به انگلیسی: "Out West") تغییر یافت. در سال ۱۹۲۳ این مجله در نشریهٔ اوورلند مانتلی ("Overland Monthly") ادغام شد و با نام اوورلند مانتلی و اوت وست مگزین ("Overland Monthly and Out West Magazine") تا سال ۱۹۳۵ به فعالیت ادامه داد. این مجله آثار نویسندگان برجسته ای همچون جان مویر، جک لندن، مری هانتر آستین، شارلوت هال، گریس الری چانینگ و سویی سِن فار (ادیت مود ایتون) را منتشر می کرد. د لند اف سانشاین همچنین به خاطر استفادهٔ «پرزرق وبرق» از تصاویر شناخته می شد که بسیاری از آن ها به سبک ترام بودند. به گفتهٔ جان ویکمن، این مجله «شگفتی های کالیفرنیای جنوبی را ستایش می کرد و تأثیر چشمگیری بر تصویر اولیهٔ این منطقه و جذابیت آن برای گردشگران داشت.»
پوکمون مینی (به انگلیسی: Pokémon Mini) یک کنسول بازی دستی است که توسط نینتندو با همکاری شرکت پوکمون طراحی و ساخته شده است. این کنسول در ابتدا در ۱۶ نوامبر ۲۰۰۱ در آمریکای شمالی منتشر شد؛ ماه بعد در ژاپن و در مارس ۲۰۰۲ در اروپا عرضه شد. این سیستم با تم مجموعه پوکمون ساخته شده است و کوچکترین سیستم نینتندو است که تاکنون با کارتریج های قابل تعویض تولید شده است و وزن آن کمی کمتر از ۷۰ گرم است. بازی ها. پین بال پوکمون مینی پین بال پوکمون مینی یک بازی پین بال است که توسط ژوپیتر توسعه داده شده است. بازیکن از پوکمون هایی مانند دیگلت یا پیکاچو به عنوان مکانیزم «ضربه زدن» استفاده می کند. در طول مسیر، بازیکنان می توانند پوکمون های بیشتری را برای استفاده بگیرند و سایر پوکمون ها می توانند به عنوان عناصر مانع سطح عمل کنند. ۷۰ مرحله «ماموریت» و ۱۰ مرحله در هر حالت حمله زمانی و حمله امتیازی وجود دارد.
دیرک کسلر ؛ (زاده ۱۹ اکتبر ۱۹۴۴) در ویسبادن آلمان، جامعه شناس، استاد دانشگاه و متخصص ماکس وبر آلمانی است. او که اکنون بازنشسته است، پیش از این استاد رشته جامعه شناسی در دانشگاه ماربورگ بود. او نویسنده کتاب «ماکس وبر: مقدمه ای بر زندگی و آثار او» است که اولین بار توسط انتشارات دانشگاه شیکاگو در سال ۱۹۸۸ منتشر شد. زندگینامه. دیرک کاسلر در خانه لبنسبورن در رشته کوه تاونوس زاده شد و در مونیخ به همراه مادرش بزرگ شد که به عنوان تندنویس برای موسسه لبنسبورن کار می کرد. پدر او یک افسر متأهل اونتراشتورم فورر اس اس بود. پس از فارغ التحصیلی از مدرسه عالی مونیخ (از سال ۱۹۶۵ ماکس پلانک-ژیمنازیوم)، او در جامعه شناسی و (علوم سیاسی) در دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ و مدرسه اقتصاد لندن تحصیل کرد. از سال ۱۹۷۶، تحصیل دوره دکترای خود را در رشته جامعه شناسی در مونیخ آغاز کرد و در سال ۱۹۸۳ تحصیلات خود را در آنجا به پایان رساند و دکترای خود را در رشته جامعه شناسی (دکترای سیاست) دریافت کرد. از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۲، او بورسیه بنیاد بورسیه تحصیلی آلمان بود. از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۸، او دوره آموزشی افسر ذخیره را در تیپ ۲۸ پانزر نیروهای مسلح آ
لمان گذراند و در سال ۱۹۸۰ به درجه ستوان یکم در نیروی ذخیره ارتقا یافت. از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۴، او عضو شورای شهر (رأی دهندگان آزاد) در شهرداری کوتگایزرینگ، ناحیه فورستنفلدبروک، منطقه اداری بایرن علیا بود. دیرک کیسلر از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۷ رهبری باشگاه سیاسی آکادمی انجیلی توتزینگ را بر عهده داشت. پس از مدتی به عنوان محقق مهمان در دانشگاه شیکاگو در پاییز ۱۹۸۱، از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۵ به عنوان استاد جامعه شناسی عمومی در دانشگاه هامبورگ به تدریس و تحقیق پرداخت. از مارس ۱۹۹۲ تا مارس ۱۹۹۴، او رئیس دانشکده فلسفه و علوم اجتماعی دانشگاه هامبورگ بود. از سال ۱۹۹۵ تا زمان بازنشستگی اش در سال ۲۰۰۹، کرسی جامعه شناسی عمومی و از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸، رئیس دانشکده علوم اجتماعی و فلسفه در دانشگاه فیلیپس ماربورگ را بر عهده داشت. در آغاز ترم زمستانی ۲۰۱۰/۱۱، مارکوس شروئر جانشین او در کرسی ماربورگ شد. کیسلر پیش از این، کرسی های استادی مهمان طولانی تری را در دانشگاه کلن، دانشگاه فلوریدای جنوبی در سن پترزبورگ، دانشگاه ایندیانا در بلومینگتون، مدرسه عالی مطالعات علوم اجتماعی در پاریس، دانشگاه هومبولت برلین، دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ، موسسه ت
حقیقات اجتماعی هامبورگ، دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، دانشگاه گراتس و دانشگاه کمبریج داشته است. بین آوریل ۲۰۰۳ و آوریل ۲۰۰۵، او نویسنده مقیم در موناسنسیا، آرشیو ادبی و کتابخانه پایتخت ایالت مونیخ، بود. انجمن جامعه شناسی آلمان او را از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۳ به عضویت شورای خود برگزید. از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۵، او عضو هیئت مدیره DGS بود و از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۵، دوباره به عضویت شورای آن انتخاب شد. در DGS، کسلر ابتکار عمل تهیه و تصویب یک نظامنامه اخلاقی برای جامعه شناسی آلمان را به دست گرفت. کسلر که این وظیفه را از سوی رئیس وقت، ولفگانگ زاپف، بر عهده داشت، از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۲ ریاست کمیسیونی را بر عهده داشت که شامل جامعه شناسانی چون کریستل هوپف، زیگفرید لامنک، هانسگونتر مایر و برنهارد شفرز بود. یک آیین نامه اخلاقی مشترک انجمن جامعه شناسی آلمان (DGS) و انجمن حرفه ای جامعه شناسان آلمان (انجمن حرفه ای جامعه شناسان آلمان) از نوامبر ۱۹۹۲ لازم الاجرا شده است. علایق پژوهشی کسلر شامل تاریخ جامعه شناسی آلمان و بین المللی، مطالعه آثار کلاسیک و اصلی آن و مطالعه زندگی و کار دانشگاهی و تأثیر ماکس وبر، جامعه شناس آلمانی بود. آثار. دیرک کسلر در
آثارش، عمدتاً به تاریخ جامعه شناسی، نظریه های جامعه شناسی، جامعه شناسی سیاسی (انقلابها، رسوایی های سیاسی)، جامعه شناسی علم (ظهور جامعه شناسی دانشگاهی)، اخلاق علوم اجتماعی، جامعه شناسی دین و تحقیقات ماکس وبر می پردازد. در سال ۲۰۱۴، او زندگینامه جامعی از وبر منتشر کرد. کسلر از سال 1979 به طور منظم از پژوهش های دانشگاهی خود منتشر کرده است. (به ویژه در زوددویچه تسایتونگ، اشپیگل، دی ولت، اشترن، Tageszeitung، فرانکفورتر آلگماینه زایتونگ، دی تسایت (1993)، Die Zeit، و فرانکفورتر روندشاو). او ستون های ماهانه منظمی را برای Max (مجله) (1994/1995)، Oberhessische Presse (1997–2009) و از سال 2009 تا 2014 برای مجله آنلاین literaturkritik.de منتشر کرد. از سال 2021، او خوانندگان بیشتری را مورد خطاب قرار داده است که اخیراً با کتاب «Schön deutsch» (به آلمانی زیبا) ارائه شده است. سفری از اکتشاف.» (2021)، که همراه با روزنامه نگار استفانی فون ویترشیم نوشته شده است. از ژانویه ۲۰۲۳، او ستونی ماهانه با عنوان «معماهای زندگی» را با او در literaturkritik.de منتشر کرده است. او در کتاب زندگینامه خود «دروغ ها و شرم» که در سال ۲۰۲۳ منتشر شد
، از جمله به ریشه های خود به عنوان یک کودک متولد شده در خانواده لبنسبورن اشاره می کند.
رمانتیسم ینا، رمانتیک های ینا یا رمانتیسم متقدم، نخستین مرحله از رمانتیسم در ادبیات آلمانی است که با آثار گروهی که از حدود ۱۷۹۸ تا ۱۸۰۴ در شهر ینا متمرکز بودند، آغاز می شود. این جنبش به عنوان یکی از عوامل مؤثر در توسعه ایده آلیسم آلمانی در فلسفه مدرن متاخر در نظر گرفته می شود. شرح اجمالی. رهبر گروه ینا، خانم کارولین شلینگ بود که ملاقات هایشان را میزبانی می کرد. دو عضو دیگر گروه، برادرانِ واضع اصول اولیه ی رمانتیسم، آوگوست ویلهلم فن اشلگل و کارل ویلهلم فریدریش اشلگل در مجله ی سازمان خود به نام «Athenaeum» تأکید می کردند که نخستین هدف نقد، شناخت و قدردانی از حق «نبوغ» در پیروی از طبیعت خویش است. بهش اعظم تصوری که از این گروه وجود دارد، برساخته از اشعار و قطعاتی رمانیِ «گئورگ فیلیپ فریدریش فریهر فون هاردنبرگ» است که بیشتر با تخلصش نووالیس شناخته می شود. یوهان گوتلیب فیشته و فریدریش ویلهلم یوزف شلینگ، همزمان با الاهیات شناسِ عصر، فریدریش شلایرماخر که بر فردگرایی در تفکر دینی تأکید می ورزید، دکترین رمانتیسم را گسترش دادند. از دیگر چهره های برجسته ی این حوزه می توان به آگوست لودویخ هولسِن و فریدریش هُلدِرلین اشاره
کرد. این گروه در سال ۱۸۰۴ منحل شد. دو سال بعد، جریان دیگری از رمانتیسم در برلین و هایدلبرگ به راه افتاد.
«خودت انجام بده مستر بین» نهمین قسمت از مجموعه تلویزیونی بریتانیایی "مستر بین" است که توسط تولیدات تایگر اسپکت و تلویزیون تیمز برای تلویزیون سنترال ایندیپندنت تولید شده است. این قسمت نخستین بار در ۱۰ ژانویه ۱۹۹۴ از شبکه آی تی وی پخش شد و در طول پخش اصلی خود توسط ۱۵٫۶۰ میلیون بیننده تماشا شد. داستان. بخش اول. مستر بین که هیجان زده است، دو دوست خود، روپرت و هوبرت را برای یک مهمانی در شب سال نو ۱۹۹۳ به آپارتمان خود دعوت کرده و در حال انجام آخرین کارهای تزیینات است. تزیینات او شامل یک دایره از صندلی ها در اتاق نشیمن و چند بادکنک آویزان از در ورودی است. روپرت و هوبرت از راه می رسند، اما متوجه می شوند که این مهمانی آن چیزی نیست که انتظارش را داشتند: بین به مهمانان خود کلاه های مهمانی ساخته شده از روزنامه می دهد، صندلی های مشخصی را به آن ها اختصاص می دهد و تنها سرگرمی موجود یک دستگاه پخش موسیقی است. سپس بین برای آماده کردن خوراکی ها به آشپزخانه می رود. اما متوجه می شود که تویگلت ها را تمام کرده است، بنابراین ابتکار به خرج می دهد و شاخه ای از درخت بیرون پنجره آشپزخانه را با ساطور خرد می کند و چوب های کوچک را در مارمی
ت فرو می برد تا شبیه تویگلت به نظر برسند. سپس یک بطری شامپاین باز می کند، اما می بیند که فقط به اندازه نصف یک لیوان در آن باقی مانده است. بین دوباره ابتکار به خرج می دهد و با استفاده از یک بطری سرکه و افزودن شکر، آن را شیرین می کند. هرچه از شب می گذرد، آشکار می شود که روپرت و هوبرت اصلاً خوش نمی گذرانند. آن ها متوجه می شوند که «غذایی» که به آن ها داده شده واقعی نیست و از خوردن آن خودداری می کنند، هرچند بین غذای خودش را می خورد و وانمود می کند که از سرکه لذت می برد. سپس بین دوباره به آشپزخانه می رود و مقداری بادام زمینی از ظرف غذای پرنده ها برمی دارد و آن ها را در بشقابی می ریزد. در همین حین، روپرت و هوبرت ساعت اتاق نشیمن را کمی جلو می کشند تا به نیمه شب برسد. وقتی بین برمی گردد، ساعت زنگ نیمه شب را می نوازد. آن ها دست های یکدیگر را می گیرند و برای جشن گرفتن «از گذشته های دور» را می خوانند. سپس روپرت و هوبرت وانمود به خمیازه کشیدن می کنند و ادعا می کنند که خسته هستند. بنابراین بین دستگیره در را که به دلایلی آن را برداشته و در یک کاسه میوه گذاشته بود (این یک شوخی تکراری در طول این قسمت است)، دوباره سر جایش می گ
ذارد و به آن ها شب به خیر می گوید. درست بیرون در، روپرت و هوبرت با دو زن روبرو می شوند که به کلاه های کاغذی آن ها می خندند و سپس وارد آپارتمان همسایه می شوند؛ جایی که یک مهمانی پرشور سال نو در جریان است. آن ها سپس فکر می کنند که آیا بروند یا به مهمانی وارد شوند، و در نهایت دومی را انتخاب می کنند. در همین حال، بین در تختخواب است و تدی را کنار خود می گذارد، سپس چراغ را خاموش کرده و به خواب می رود. با این حال، صدای شمارش معکوس مهمانی آپارتمان روبرو و همچنین صدای آواز خواندن «از گذشته های دور» توسط آن ها را می شنود، که نشان می دهد سال نو واقعی فرا رسیده است. بین که گیج شده است، دوباره چراغ را روشن می کند و یک ساعت زنگ دار از کشوی خود بیرون می آورد که نشان می دهد کمی از نیمه شب گذشته است (در این لحظه، ساعت اتاق نشیمن ۱:۴۰ را نشان می دهد). او از اینکه می فهمد روپرت و هوبرت او را فریب داده و به مهمانی بزرگ تر در همسایگی اش رفته اند، عصبانی می شود و دوباره چراغ را خاموش کرده و به خواب برمی گردد. در روز سال نو، بین برای استفاده کامل از تخفیف های ژانویه، به فروشگاه بزرگ آردینگ و هابز می رود. بین با فاش کردن اینکه «فرد»
جلوی صف یک مانکن بوده که قبلاً خودش آن را آنجا گذاشته بود، موفق می شود صف را رد کند. بین وسایل زیادی از جمله یک صندلی راحتی که در ویترین بود، خریداری می کند. بخش دوم. چون بین نمی توانست تمام خریدهایش را به همراه خودش در مینی جای دهد، تصمیم می گیرد از روی صندلی راحتی که روی سقف خودرو است، آن را براند. او از طناب برای کنترل فرمان و از یک جارو برای فشردن پدال ها استفاده می کند. همه چیز خوب پیش می رود تا اینکه بین وارد یک خیابان سرازیری تند می شود. وقتی قسمت بالایی جارو را که با آن ترمز می گرفت، از دست می دهد، مجبور می شود مینی را به عقب یک کامیون حمل تشک بکوبد. در آپارتمان، بین با وسایل جدیدی که خریده بود، شروع به بازسازی می کند. نخست متوجه می شود که جابه جا کردن میز از جلوی سوراخ دیوار آشپزخانه غیرعملی است، چون دیگر نمی تواند وقتی در آشپزخانه است، وسایل را از طریق سوراخ روی میز بگذارد. راه حل او: فقط سوراخ را جابه جا کند. بعد از اینکه با استفاده از سه مداد (یکی در دهانش و یکی در هر دست) اندازه گیری های دقیقی انجام می دهد، با اره عمودبر یک قسمت از دیوار را می برد و آن را به جای سوراخ قبلی منتقل می کند. اما او ب
ی خبر است از اینکه در سمت دیگر دیوار چه چیزی قرار دارد و در حین کار، یک کابل تلفن و چندین عکس را پاره می کند. سپس او شروع به رنگ آمیزی کل اتاق نشیمن می کند، اما متوجه می شود که موهای قلم مویش کاملاً خشک و سفت شده اند و به زودی داخل سطل رنگ می افتند. او به طرز بی رحمانه ای ابتکار به خرج می دهد و دسته قلم مو را در قسمت پشتی تدی فرو می کند و از سر آن برای رنگ کردن دیوارها استفاده می کند. اما تنها چند خط رنگ می زند که به طور تصادفی مقداری رنگ روی وسایل خانه اش می ریزد. سپس بین نقشه ای دیگر می کشد. او با دقت تمام وسایل اتاق نشیمن و آشپزخانه را با روزنامه می پوشاند و وقتی روزنامه برای پوشاندن ساعتش کم می آورد، از کلاهی که هوبرت جا گذاشته بود استفاده می کند. سپس یک فشفشه بزرگ را داخل سطل رنگ می گذارد تا آن را منفجر کند. فتیله را روشن می کند و از آپارتمان خارج می شود. در همان لحظه، هوبرت خسته و پشیمان از آپارتمان همسایه بیرون می آید و متوجه می شود کلاهش را در آپارتمان بین جا گذاشته و برای برداشتن آن وارد می شود، درست در لحظه ای که فشفشه منفجر می شود. بین به آپارتمانش برمی گردد و از اینکه توانسته دیوار را با موفقیت رن
گ کند، راضی است. اما با دیدن ردپاهای سفید هوبرت از در ورودی و یک سایه از او که در حال برداشتن کلاهش است، روی قسمتی از دیوار که تنها نقطه رنگ نشده است، شوکه می شود. صحنه اضافه. یک صحنه اضافه، که در نسخه اصلی پخش شده از این قسمت وجود نداشت، در نسخه های آمریکایی پخش شده از اچ بی او و همچنین در برخی نسخه های خانگی گنجانده شده بود. بین در حال خرید در فروشگاه بزرگ است که چشمانش به صندلی ای می افتد که قصد خرید آن را دارد. وقتی به صندلی راحتی نزدیک می شود، متوجه می شود که یک فروشنده در حال نمایش امکانات آن به یک زوج مسن است. بین که می فهمد آن زوج قصد خرید صندلی را دارند، راه هایی برای فریب دادن آن ها پیدا می کند تا فکر کنند صندلی خراب است: ابتدا آن را از برق می کشد که بلافاصله توسط فروشنده متوجه می شود. در حالی که زن مسن با لذت روی صندلی نشسته است، بین مخفیانه به جعبه کنترل روی دسته صندلی نزدیک می شود و سیم های داخل آن را دستکاری می کند، بدون اینکه زن متوجه شود. این بار که زن سعی می کند از قابلیت خواباندن صندلی استفاده کند، صندلی روی او خم می شود و او را در میان خود فشرده می کند؛ او با صدای بلند از همسر کم شنوای خود
که تنها چند متر آن طرف تر است، کمک می خواهد، اما صدایش شنیده نمی شود. علاوه بر این، بین صدای موسیقی پخش شده از بلندگوهای فروشگاه را زیاد می کند تا شنیدن صدای زن سخت تر شود. در نهایت، زن به پشت می افتد. صحنه ای که بین سر عکس پرنسس دایانا را از بدنش جدا می کند، پس از مرگ او در یک تصادف رانندگی در پاریس در سال ۱۹۹۷، از پخش های بعدی حذف شد. با این حال، برخی کشورها این صحنه را پس از مرگ دایانا نیز نمایش دادند. تولید. صحنه های بیرونی با استفاده از نوار ویدئویی ئی ان جی در آردینگ و هابز (که در آن زمان به عنوان فروشگاه آلدرز اداره می شد) در بترسی فیلم برداری شدند. صحنه های استودیویی در استودیوهای تدینگتون ضبط شدند، هرچند به دلایل ایمنی، بخشی از پرده سوم بدون حضور تماشاگران زنده فیلم برداری شد. این قسمت همچنین اولین اثری بود که توسط پیتر بنت-جونز، بنیان گذار شرکت تایگر اسپکت، تولید شد. در دومین پخش این قسمت، ۱۲٫۹۶ میلیون بیننده آن را تماشا کردند که از دو قسمت پایانی مجموعه بیشتر بود. میراث. "افسانه زدایان" پس از الهام گرفتن از بازپخش این قسمت، ایده رنگ آمیزی با مواد منفجره را در "کنترل ذهن" آزمایش کرد. آن ها نخست آزما
یش هایی انجام دادند تا ببینند آیا واقعاً امکان دارد کل یک اتاق را با منفجر کردن یک فشفشه در سطل رنگ، رنگ کرد یا نه، اما این روش توسط آزمایش غیرممکن تشخیص داده شد. در بازبینی بعدی در قسمت "نقاشی با مواد منفجره/قایق دوشاخه"، روشی که جیمی هاینمن با الهام از تکنیک مستر بین، با استفاده از یک کره فلزی آزمایش کرد نیز اشتباه ثابت شد. در مقابل، روش آدام سویج با استفاده از یک قاب به شکل دانه برف جواب داد، اما آنقدر خوب نبود که بتوان آن را ساختگی، تأییدشده یا حتی محتمل دانست. صحنه پرده دوم که در آن بین برای نگه داشتن خودرویش از یک آجر آویزان به یک ریسمان استفاده می کند و ترمز دستی را آزاد می نماید، بعدها در قسمت «صورتی پوش» از مجموعه پویانمایی مستر بین دوباره استفاده شد؛ در این قسمت، بین از همین روش برای دستگیری دزدها استفاده می کند. در سال ۲۰۰۹، روآن اتکینسون در گودوود ریوایول به مناسبت پنجاهمین سالگرد تولید مینی، در یک بازآفرینی از صحنه رانندگی با خودرو ظاهر شد. در سال ۲۰۱۵، به مناسبت بیست و پنجمین سالگرد این مجموعه، بازآفرینی صحنه رانندگی با خودرو در مرکز لندن برگزار شد و با گرفتن عکس یادگاری در مقابل کاخ باکینگهام ب
ه پایان رسید.