Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مریم رزاقی آذر (زاده ۱۳۲۷ تهران) پزشک و پژوهشگر ایرانی است. او به عنوان برترین پزشک دنیا در تخصص غدد و متابولیسم کودکان برگزیده شده و همچنین به عنوان چهرهٔ ماندگار پزشکی در جهان شناخته شده است. او اولین مورد مبتلا به بیماری نادر سندرم افزایش آشکار مینرالوکورتیکوئید را در ایران کشف کرد. در آن زمان در جهان تنها ۷ مورد گزارش شده بود. وی همچنین با کشف ژن دخیل در این بیماری، راه درمان را برای این بیماری پیدا کرد. رزاقی آذر در مدت فعالیت های خود جایزه های مختلفی از جمله استاد نمونه، بهترین متخصص زن کشور و پژوهشگر برتر استان تهران کسب کرد. همچنین نخستین دانشمند غیراروپایی بود که وارد انجمن اروپایی غدد شد و مطالب علمی را ارائه کرد. زندگی نامه و تحصیلات. مریم رزاقی آذر در سال ۱۳۲۷ در شهر تهران زاده شد. پدرش یک دامپزشک بود و دو خواهر دیگر نیز داشت. او دوران دبیرستان را در دبیرستان طبری تهران گذراند. در سال ۱۳۴۶ ازدواج کرد و پس از اخذ دیپلم در همان سال، در رشتهٔ پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران پذیرفته شد. در سال ششم امتحان ECFMG آمریکا را داد ولی چون همسرش تازه استخدام شده بود از رفتن به خارج منصرف شد اما این مانع نشد که
از پیشرفت باز بماند. آن زمان طرحی به نام نظام وظیفه برای خانم ها هم وجود داشت بعد از اتمام آن وارد مرحله تخصص شد و سال سوم تخصص بود که تظاهرات انقلابی آغاز شد. بعد از فارغ التحصیلی اش انقلاب دیگر پیروز شده بود. ابتدا تخصصش را در رشتهٔ کودکان و بعد فوق تخصص غدد درون ریز و متابولیسم کودکان را گرفت. پس از دریافت فوق تخصص عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی ایران شد و مراحل استادیاری تا پروفسوری را پشت سر گذاشت. حاصل ازدواج او چهار فرزند است که دوتای آنها دوقلو هستند. دختر اول او هیئت علمی و معاون آموزشی دانشگاه الزهرا و متخصص زبان شناسی است، دختر دوم دانشیار دانشگاه علوم پزشکی ایران در دپارتمان بیوشیمی، دختر سوم متخصص غدد کودکان و پسرش مهندس عمران با مدرک کارشناسی ارشد MBA است. او در مؤسسهٔ محک فعالیت دارد و عضو هیئت امنای چندین مؤسسهٔ خیریه دیگر نیز می باشد. جوایز و افتخارات. مریم رزاقی آذر وی به خاطر خدمت رسانی خود در عرصهٔ پزشکی در سال ۱۳۹۴ به عنوان پزشک به یادماندنی در کشور ایران برگزیده شد. او در مدت فعالیت های خود جایزه های مختلفی از جمله استاد نمونه، بهترین متخصص زن کشور و پژوهشگر برتر استان تهران کسب کرد.
همچنین نخستین دانشمند غیراروپایی بود که وارد انجمن اروپایی غدد کودکان (ESPE) شد و مطالب علمی را ارائه کرد. او همچنین در سال ۲۰۲۳ از این انجمن جایزهٔ برجسته ترین پزشک بین المللی (International Outstanding Clinician Award) را دریافت کرد. ماجرای درگیری در کنفرانس دبی. در کنفرانسی که با حمایت شرکت های فرانسوی و چینی در دبی برگزار شد، مریم رزاقی آذر برای ارائهٔ دو مقالهٔ تخصصی دربارهٔ سن بلوغ حضور داشت. در جریان این کنفرانس، پس از آنکه یکی از پزشکان اماراتی مکرراً از عبارت «خلیج عربی» استفاده کرد، رزاقی آذر در پایان ارائهٔ مقالهٔ اول خود با قاطعیت تأکید کرد: «خلیج فارس همیشه خلیج فارس بوده و تا ابد هم خلیج فارس خواهد ماند». این باعث شد بسیاری از حضار در سالن کنفرانس او را تشویق کنند اما هنگام ارائهٔ مقالهٔ دومش، مسئولان کنفرانس می گویند که شما مسئله را سیاسی کردید لذا باید عذرخواهی کنید. او زمانی که در جایگاه قرار می گیرد می گوید که هر آنچه در مورد خلیج فارس گفتم حقیقت و درست بود که بسیاری از اماراتی ها از این حرف او ناراحت می شوند و سالن را ترک می کنند. میکروفون او را خاموش و اجازهٔ ارائهٔ مقالهٔ دوم را هم به او
نمی دهند. آنها همچنین اعلام کردند که قصد دارند او را دستگیر کنند. مریم رزاقی آذر و سایر محققان ایرانی حاضر در کنفرانس به هتل بازگشتند. اما متوجه شدند که امکان ورود به اتاق های خود را ندارند. در لابی هتل، رزاقی آذر با یک مأمور پلیس مواجه شد. پلیس از او خواست که اعتراف نامه ای مبنی بر اینکه در کنفرانس دچار خطا شده است، امضا کند. او از این کار امتناع کرد. پلیس به او گفت که اگر اعتراف نامه را امضا نکند، باید امارات را ترک کند و حق ترانزیت از امارات را نخواهد داشت. مریم رزاقی آذر گفت که در ایران کارهای بسیاری دارد و باید هر چه سریعتر به کشور خود بازگردد. او همچنین گفت که قصد ندارد از نام خلیج فارس عذرخواهی کند. با این حال، وی متوجه شد که پلیس قصد دارد از او اعتراف بگیرد تا بتواند قانوناً علیه او اقدام کند؛ بنابراین متنی را نوشت که در آن به دفاع از نام خلیج فارس پرداخت. پس از خواندن این متن، نظر پلیس نسبت به وی تغییر کرد. پلیس از او عذرخواهی کرد و گفت که با رئیس خود صحبت می کند تا نظر او را نسبت به این ماجرا تغییر دهد. هدیهٔ عجیب شبکهٔ افق به مریم رزاقی آذر. در برنامهٔ "جعبه سیاه" که نخستین بار در مردادماه پخش شد،
مجری به رسم معمول خود به مهمان برنامه، کفن و آگهی ترحیم هدیه داد. مریم رزاقی آذر از این هدیه دلگیر شده و از مجری خواسته بود آگهی ترحیم را پاره کند. این ماجرا واکنش های فراوانی را به همراه داشت. کاربران شبکه های اجتماعی عمدتاً این اقدام را ناپسند دانسته و از رویکرد برنامه انتقاد کردند. حتی رئیس صدا و سیما نیز از این کار گروه برنامه انتقاد کرد و به آنها تذکر داد. رضا رشیدپور، مجری تلویزیونی، در واکنشی نوشت: «کفن و آگهی ترحیم، آینده نیست! عاقبت است. عاقبت کسانی که نور را انکار می کنند». سیاوش صفاریان پور، برنامه ساز تلویزیون، این اقدام را بی سابقه دانست و از مدیران پخش و گروه برنامه به شدت انتقاد کرد. علیرضا دباغ، از مدیران اسبق صدا و سیما، در یادداشتی اشاره کرد که اگر هدف برنامه سازان یادآوری مرگ و آخرت است، بهتر بود این هدیه به افراد دیگری که تأثیرات مهم تری در جامعه دارند، اهدا شود. علی شریفی زارچی در شبکهٔ ایکس نوشت: «بند بند وجودم از دیدن ویدئوی دادن کفن و اعلامیه فوت در صدا و سیما به پروفسور مریم رزاقی آذر، دانشمند بزرگی که جان بسیاری از کودکان را نجات داده، به لرزه درآمد. صدا و سیما زمانی مظهر همبستگی یک
ملت بود و اکنون به نماد خشم و تفرقه تبدیل شده است». او ادامه داد: «چند سال پیش افتخار همکاری با پروفسور رزاقی آذر را داشتم. از دو کودک یک خانواده با بیماری بسیار نادر، یکی فوت کرده بود و دیگری علائم مستی داشت. ایشان متوجه وجود متانول در خون کودک شد. به جهت اثر روی در چرخه های سنتز الکل، توانست جان کودک را با افزودن روی به رژیم درمانی نجات دهد. دنیا دانشمندانی چون ایشان را با نهایت عزت و احترام، تکریم می کند تا الگوی جوانان باشند؛ و صدا و سیمای ایران به ایشان آگهی فوت می دهد. آرزومند روزی هستم که مدیریت صدا و سیما در دست فرومایگان نباشد».
عرفان رمیزی پور (زاده ۲۴ فروردین ۱۳۷۹ در شیراز، ایران) فعال سیاسی و حقوق بشر است که در جریان اعتراضات ۱۴۰۱ ایران، معروف به انقلاب “زن، زندگی، آزادی”، به دلیل شلیک مستقیم نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی به شدت آسیب دید. او پس از خروج از ایران، در اروپا به فعالیت های حقوق بشری و سیاسی خود ادامه داد و به یکی از صداهای برجسته مخالف رژیم جمهوری اسلامی تبدیل شد. کودکی و تحصیلات. عرفان رمیزی پور در شیراز متولد شد و دوران کودکی خود را تا چهار سالگی در این شهر گذراند. خانواده او سپس به تهران مهاجرت کردند و به دلیل شغل پدر، که در بندرعباس فعالیت داشت، در این شهر ساکن شدند. عرفان بیشتر دوران زندگی خود را در بندرعباس گذراند و مدرک کاردانی حسابداری را از دانشگاه آزاد بندرعباس دریافت کرد. آغاز فعالیت های سیاسی. فعالیت سیاسی عرفان رمیزی پور از سال ۱۳۹۸ و هم زمان با اعتراضات سراسری به افزایش قیمت بنزین آغاز شد. او در این اعتراضات فعالانه شرکت کرد و به صورت علنی مخالفت خود را با سیاست های جمهوری اسلامی ابراز کرد. در سال ۱۴۰۱، پس از قتل مهسا امینی به دست گشت ارشاد و آغاز موج گسترده اعتراضات مردمی تحت شعار “زن، زندگی، آزادی”، عرفا
ن به یکی از معترضان فعال در بندرعباس تبدیل شد. او هر شب از ساعت ۴ عصر تا ۳ بامداد در تجمعات اعتراضی حضور داشت و با دوستان خود در هماهنگی اعتراضات و انتشار فراخوان ها نقش داشت. در روزهای ۲۴، ۲۵ و ۲۶ آبان، این گروه فراخوان هایی برای برگزاری اعتراضات بزرگ در بندرعباس دادند که با سرکوب شدید نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی همراه شد حادثه ۲۵ آبان ۱۴۰۱. در تاریخ ۲۵ آبان، عرفان رمیزی پور در خیابان داماهی بندرعباس، حوالی کوچه گوهران ۱۸، هدف شلیک مستقیم از سوی نیروهای بسیج قرار گرفت. این شلیک ها شامل سه شلیک از فاصله نزدیک با اسلحه شاتگان بود که منجر به اصابت ۲۵ ساچمه به سر، صورت و سینه او شد. این حادثه آسیب شدیدی به چشم راست او وارد کرد. پس از این حادثه، دوستانش او را به خانه ای امن منتقل کردند تا از دستگیری توسط نیروهای امنیتی در امان بماند. او تا ساعت ۶ صبح در آن خانه ماند و پس از کاهش حضور نیروهای امنیتی، توانست به یک درمانگاه محلی منتقل شود. درمان در ایران. عرفان در ایران تحت سه عمل جراحی سنگین قرار گرفت که شامل ترمیم پارگی قرنیه، ویترکتومی و خارج کردن ساچمه ها بود. با این وجود، بینایی چشم راست او بازنگشت. به دلیل شر
ایط امنیتی، او مجبور به زندگی مخفیانه شد و در شیراز و دیگر شهرها به صورت پنهانی به درمان ادامه داد. خروج از ایران. در فروردین ۱۴۰۲، عرفان پس از تلاش های فراوان موفق شد ایران را ترک کند و به آلمان برسد. او در این کشور درخواست پناهندگی داد و فعالیت های سیاسی و حقوق بشری خود را در حمایت از مردم ایران ادامه داد. فعالیت های حقوق بشری و رسانه ای. عرفان رمیزی پور پس از ورود به آلمان، به یکی از چهره های شناخته شده در رسانه های بین المللی تبدیل شد. او در شبکه های خبری ZDF و Bild حضور یافت و در برنامه تلویزیونی زنده ای با مجری سرشناس آلمانی مارکوس لانس و شخصیت های سیاسی از جمله زیگمار گابریل به بیان جنایات جمهوری اسلامی پرداخت. او در سخنرانی های خود از جامعه بین المللی خواست: سپاه پاسداران به عنوان یک سازمان تروریستی شناخته شود. تحریم های شدیدتر علیه جمهوری اسلامی اعمال شود. سفارت ها و کنسولگری های جمهوری اسلامی در کشورهای اروپایی تعطیل شوند مستند و حضور در رسانه های فارسی زبان. شبکه منوتو مستندی به نام “چشم برای آزادی” درباره زندگی و مبارزات عرفان تولید کرد. این مستند به روایت داستان او و دیگر آسیب دیدگان اعتراضات ایر
ان می پردازد. عرفان همچنین در شبکه های فارسی زبان از جمله ایران اینترنشنال، صدای آمریکا، بی بی سی فارسی و ایران وایر حضور یافته و درباره جنایات جمهوری اسلامی و نیاز به اتحاد برای آزادی ایران سخن گفته است. حضور در پارلمان اروپا. در سال ۲۰۲۴، عرفان رمیزی پور به همراه فعال حقوق بشر بهروز اسدی در پارلمان اروپا حضور یافت. او در مراسم ۷۵ مین سالگرد تأسیس کمیته حقوق بشر سخنرانی کرد و مستندات جنایات جمهوری اسلامی را به اعضای کمیته حقیقت یاب ارائه داد. عرفان در این جلسات از کشورهای اروپایی خواست تا با حمایت از مردم ایران، مسیر رسیدن به آزادی و دموکراسی را هموار کنند. چشم انداز و فعالیت های آینده. عرفان رمیزی پور همچنان به عنوان یک فعال حقوق بشری و سیاسی به فعالیت های خود ادامه می دهد. او هدف اصلی خود را آزادی ایران از ظلم و استبداد جمهوری اسلامی و دستیابی به حقوق برابر برای تمام مردم ایران می داند. پیام او به جامعه بین المللی و مردم ایران اتحاد، مقاومت و تلاش برای برقراری عدالت و آزادی است
اینگالاکتا یک مکان باستانی ماندگار از اینکاها در مرکز بولیوی است. این مکان در دپارتمان کوچابامبا، استان کارراسکو، شهرداری پوکونا، تقریباً ۱۳۰ کیلومتری شرق کوچابامبا قرار دارد. این مکان اخیراً توسط لری کوبن کاوش شده است.او معتقد است که این مکان برای اجرای مناسبت تقویمی استفاده می شده است. این مجموعه شامل چندین سازه مهم مانند کالانکا می باشد. کالانکا بزرگ ترین تالار سقف دار در نیم کره غربی بوده و ابعاد آن ۷۸ در ۲۵ متر است. همچنین در این مجموعه یک اوشنو یا سکوی آئینی وجود دارد. تورئون اینکاللاقتا نیز در همین سایت قرار دارد. این سازه شش ضلعی که در سمت غربی مجموعه قرار دارد، احتمالاً دارای اهمیت تقویمی یا نجومی بوده است. در شمال مجموعه یک دیوار زیگزاگ قرار دارد که برای علامت گذاری و محافظت از این مکان ساخته شده است.
تپهٔ دایناسور () یک بستر فسیلی در بولیوی است. این مکان در یک معدن تقریباً ۴٫۴ کیلومتری شمال غربی سوکره (استان چوکیساکا)، بولیوی، در کوردیلرا اورینتال (آلتپلانوی کوردیلرا اورینتال) و در کنار ال مولینو (ماستریختین میانی) قرار دارد. این بستر از آهک فسیل دار اوالیتی تشکیل شده است و با استروماتولیت های بزرگ آب شیرین همراه است. این بستر محیطی دریاچه ای باز را به نمایش می گذارد و دارای نه لایه از ردپای دایناسور ها (فسیل های ردی) است.
بازمحمد یا موتور بازمحمد، روستایی در دهستان تهلاب بخش ریگ ملک شهرستان میرجاوه در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۶۱ نفر (۶۷ خانوار) بوده است.
معابد سکوربا بقایای خرسنگ هایی در لبه شمالی ذبیغ، در منطقه شمالی جزیرهٔ مالت هستند که بینش دقیق و آموزنده ای را در مورد دوره های اولیه فرهنگ نوسنگی مالت ارائه می کنند. این سایت نخست در اوایل دهه ۱۹۶۰ میلادی حفاری شد و در مقایسه با سایر مکان های خرسنگ، که برخی از آنها از اوایل قرن ۱۹ مورد مطالعه قرار گرفته بودند، بسیار دیرتر کشف شد. اهمیت این سایت منجر به ثبت آن در فهرست میراث جهانی مالت شده است. این حفاری های متأخر امکان استفاده از روش های مدرن تاریخ گذاری و تجزیه و تحلیل را فراهم کردند. خود معبد، به خصوص در مقایسه با معابد کامل تر حجر قیم و تارشین، در وضعیت خوبی قرار ندارد. با این حال، اهمیت این سایت در بقایای واقعی نیست، بلکه در آنچه از حفاری آنها به دست آمده است، می باشد. توضیحات. منطقه ذبیغ در اطراف سکوربا به نظر می رسد که در اوایل دوره نوسنگی مسکونی بوده است. زمانی که مورخ برجسته مالتی، سر تمی زمیت، معابد نزدیک تاع حجرات را کاوش کرد، تنها یک تخته عمودی از تپه کوچکی از آوار در سایت سکوربا بیرون زده بود. اگرچه در فهرست آثار باستانی ۱۹۲۵ گنجانده شد، باستان شناسان این تپه را نادیده گرفتند تا اینکه دیوید اچ.
ترامپ بین سال های ۱۹۶۰ و ۱۹۶۳ آن را حفاری کرد. بقایای این سایت مجموعه ای از میل های خرسنگی (یکی از آنها به ارتفاع ۳٫۴ متر)، پایین ترین مسیر پایه های معابد، سنگ فرش هایی با حفره های شمرده شده در گذرگاه ورودی، و کف "تُربا" (ماده ای سیمانی مانند) از یک محراب سه قسمتی است. دیوار شمالی وضعیت بهتری دارد. در ابتدا، ورودی معبد به سوی یک بارگاه باز می شد، اما در اضافات بعدی در مرحله تارشین، درگاه معبد بسته شد و محراب هایی در گوشه های آن قرار گرفتند که در اثر بسته شدن درگاه ایجاد شده بودند. در شرق این معبد، بنای دوم در فاز تارشین با چهار محراب و یک طاق مرکزی اضافه شده. برای یک دوره تقریباً دوازده قرنی قبل از ساخته شدن معابد، دهکده ای در این مکان وجود داشت. قدیمی ترین بنای موجود از آن، دیوار مستقیم یازده متری در غرب اولین ورودی معابد است. بقایای آن در پی بنا، حاوی قدیمی ترین موادی است که گواه از حضور بشر در جزیره می دهند، یعنی فاز قر دالام؛ از جمله زغال چوب که تجزیه و تحلیل کربن آن را به ۴۸۵۰ سال قبل از میلاد برمی گرداند. سفال. سفال های یافت شده در این سایت به دو سبک تقسیم می شوند، فاز سکوربای خاکستری که با سفال های خاک
ستری رنگ بدون نقوش متمایز می شود و فاز سکوربای قرمز که دقیقاً مانند سکوربای خاکستری است اما با اُخرای قرمز رنگ شده است.
تاع حجرات (به زبان مالتی: Ta' Ħaġrat، تلفظ: ) تعدادی معابد باستانی در مجار، مالت هستند که به عنوان میراث جهانی یونسکو، همراه با چندین معبد خرسنگی مشابه دیگر به ثبت جهانی رسیده اند. این خرسنگ ها از قدیمی ترین مکان های مذهبی جهان به شمار می روند. معبد بزرگترِ تاع حجرات مربوط به مرحله جگانتیا (۳۶۰۰–۳۲۰۰ قبل از میلاد) است. معبد کوچکتر آن نیز مربوط به مرحله سافلینی (۳۳۰۰–۳۰۰۰ قبل از میلاد) است. مکان. تاع حجرات در حومه شرقی روستای مجار، تقریباً در فاصلهٔ یک کیلومتری از معابد تاع سکوربا است که در سال ۱۹۶۳ حفاری شده است. ویژگی های نمای تاع حجرات شبیه به ویژگی های مجموعه تاع سکوربا است. مجموعه معبد. حفاری نهشته های سفال نشان می دهد که روستایی در این مکان قرار داشته و قدمت آن به پیش از خود معابد می رسد. قدمت این سفال های اولیه به فاز مجار (۳۸۰۰–۳۶۰۰ قبل از میلاد) می رسند. تاع حجرات از سنگ آهک مرجانی لایهٔ پایینی ساخته شده است، که قدیمی ترین سنگ در جزایر مالت است. این مجموعه شامل دو معبد مجاور است. معبد کوچکتر در ضلع شمالیِ معبد اصلی است. این دو بخش نسبت به بسیاری از معابد نوسنگی دیگر در مالتا برنامه ریزی کمتری داشتند و
از نظر اندازه کوچکتر هستند. بر خلاف دیگر معابد خرسنگی در مالت، هیچ بلوک تزئینی کشف نشد. با این حال تعدادی از آثار پیدا شدند. شاید جالب ترین مدل معبدی باشد که با سنگ آهک گلوبیگرینا حجاری شده است. این مدل مسقف است و ساختار معمولی یک معبد مالتی را نشان می دهد که شامل نمای سه سنگی، تکنیک دیوارکشی باریک و پهن و لایه های فوقانی پتکانهٔ افقی است. حفاری. این سایت بین سال های ۱۹۲۳ و ۱۹۲۶ توسط سر تمی زامیت، مدیر وقت موزه ها کاوش شد. این سایت بار دیگر توسط جان دیویس ایوانز در سال ۱۹۵۴ کاوش شد و باستان شناس بریتانیایی دیوید اچ. ترامپ در کاوش های سال ۱۹۶۱ به طور دقیق تاریخ این مجموعه را مشخص کرد. این معبد در فهرست آثار باستانی ۱۹۲۵ گنجانده شد. مرمت. بخش هایی از نما و سردر در سال ۱۹۳۷ بازسازی شدند.
&lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; مؤسسهٔ بین المللی علوم اعصاب ایران یا آی ان آی ایران یک مرکز تحقیقاتی و بیمارستان بین المللی است که در تهران واقع شده است. این مؤسسه بزرگ ترین مرکز تحقیقات علوم اعصاب در جهان است و سومین نسخه از آی ان آی هایی است که توسط مجید سمیعی تأسیس شد. اولین آی ان آی در هانوفر آلمان قرار دارد. این مرکز تحقیقاتی در ۱۱ طبقه در حال ساخت است.
معابد خرسنگی مالت (به ) چندین معبد ماقبل تاریخ هستند که برخی از آنها جزء میراث جهانی یونسکو هستند، در سه دوره متمایز تقریباً بین ۳۶۰۰ قبل از میلاد و ۲۵۰۰ قبل از میلاد در کشور جزیره ای مالت ساخته شده اند. این معابد تا زمان کشف گوبکلی تپه در ترکیه به عنوان قدیمی ترین سازه های مستقل روی زمین شناخته می شدند. باستان شناسان بر این باورند که این مجموعه های خرسنگی نتیجه نوآوری های محلی در یک فرایند تکامل فرهنگی بوده اند. این روند منجر به ساخت چندین معبد در فاز جگانتیا (۳۶۰۰–۳۰۰۰ قبل از میلاد) شد که در مجموعه معبد بزرگ تارشین به اوج خود رسیده و تا ۲۵۰۰ قبل از میلاد مورد استفاده قرار می گرفت. پس از این تاریخ، فرهنگ معبدسازی در مالت از بین رفت. معابد جگانتیا در سال ۱۹۸۰ به عنوان میراث جهانی ثبت شدند در سال ۱۹۹۲، کمیته یونسکو فهرست موجود را گسترش داد تا شامل پنج مکان دیگر از این نوع معبدهای بزرگ سنگی شود. اینها عبارتند از حجر قیم (در قرندی)، منایدرا (در قرندی)، معابد تاع حجرات (در مجار)، معابد سکوربا (در ذبیغ) و معابد تارشین (در تارشین). امروزه، سایت ها توسط میراث مالت مدیریت می شوند، در حالی که مالکیت زمین های اطراف از
سایتی به سایت دیگر متفاوت است. جدای از این ها، معابد بزرگ سنگی دیگری در مالت وجود دارد که در فهرست میراث جهانی یونسکو گنجانده نشده است. وجه تسمیه. بسیاری از نام هایی که برای اشاره به سایت های مختلف استفاده می شوند، پیوندی با سنگ های مورد استفاده در بنای خود دارند. کلمه مالتی معادل «تخته سنگ»، "ħaġar" (حجر) است که در نام "Ta' Ħaġrat" و "Ħaġar Qim" مشترکاً آمده است. در حالی که اولی این کلمه را همراه با نشانگر مالکیت به کار می برد، دومی کلمه "Qim" را با حجر ترکیب می کند که یا شکلی از کلمه مالتی برای "عبادت" است یا شکلی قدیمی از کلمه به معنای "ایستادن" است. "" فولکلور مالتی غول ها را به عنوان سازنده معابد توصیف می کند که نام جگانتیا به معنای برج غول ها از این تعبیر برآمده است. زبان شناس مالتی جوزف آکیلینا معتقد بود که منایدرا (به عربی: منیدرة) مخفف «ماندرا» (عربی: مندرة) است، به معنای قطعه زمین کاشته شده با درختان زراعی (همان کاربرد امروزی این واژه در عربی مصری). اشتقاقی با احتمالی کمتر از ریشه عربی «منظرة» (عربی: منظرة) به معنای «مکانی با چشم اندازها» نیز حدس زده شده. معابد تارشین (ریشهٔ این واژه از "تیریکس" به
معنی سنگ بزرگ است) و همچنین بقایای حفاری شده در سکوربا نام خود را مدیون محلی هستند که در آن یافت شده اند. تاریخچه. سال ها. ساخت معابد حاصل چندین مرحله، از ۵۰۰۰ تا ۲۲۰۰ قبل از میلاد بوده است. شواهدی از فعالیت های انسانی در جزایر از دوره نوسنگی اولیه () وجود دارد، که توسط خرده های سفال، شواهد آتش سوزی و استخوان ها تأیید شده است. تاریخ گذاری و درک مراحل مختلف فعالیت در معابد آسان نیست. مشکل اصلی یافت شده این است که خود مکان ها طبیعتاً تکاملی هستند، زیرا هر معبد همراه با توسعه معماری، مدام در حال تغییر و بهتر شدن می بود. علاوه بر این، در برخی موارد، مردم عصر برنز پسین، سکونت گاه های خود را بر روی معابد نوسنگی ساختند، بنابراین عنصر سردرگمی را به محققان اولیه که از فناوری مدرن تاریخ گذاری برخوردار نبودند، اضافه کردند. سر تمی زامیت، باستان شناس برجسته مالتی در اواخر قرن نوزدهم، معابد نوسنگی را به ۲۸۰۰ سال قبل از میلاد و فرهنگ عصر برنز تارشین را با قدمت ۲۰۰۰ قبل از میلاد تخمین زده بود. این تاریخ ها توسط محققان «بسیار بزرگ» در نظر گرفته شد، که کاهش نیم هزاره را برای هر کدام پیشنهاد کردند. با این حال، آزمایش رادیوکربن
به لطف ذامیت، به این تاریخ گذاری ها کمک کرد. نظریه ای مبنی بر اینکه هنر معابد با فرهنگ نشأت گرفته از تمدن دریای اژه مرتبط است، با اثبات منشأ قدیمی تر معابد از بین رفت. مراحل معبد. توسعه مراحل زمانی، بر اساس تاریخ گذاری رادیوکربن مجدد تنظیم شده است و دوره های آن تا عصر برنز به چند مرحله جزئی تر تقسیم شده است. اولین شواهد از سکونت انسان در دوران نوسنگی در فاز قر دالام، در حدود سال ۵۰۰۰ سال قبل از میلاد آغاز شده.
فیلفلا () جزیره ای کوچک، عمدتاً بی حاصل و غیرمسکونی است که در فاصله جنوب جزیره مالت قرار دارد و جنوبی ترین نقطه جغرافیای مالت محسوب می شود. فیلفلو (یا فیلفلوو)، یک جزیره صخره ای در فاصله حدود جنوب غربی فیلفلا جنوبی ترین نقطه مالت را در خود جای داده است. نام. نام این جزیره احتمالاً از واژه عربی "فلفل" (اشاره به فلفل سیاه) گرفته شده است. محیط زیست. جزیره فیلفلا مساحتی برابر با و خط ساحلی به طول دارد. این جزیره یک فلات سنگ آهکی مسطح و فرسوده است که با صخره هایی به ارتفاع احاطه شده است. سه گونه پرنده دریایی در این جزیره تولیدمثل می کنند: مرغ طوفان اروپایی (با تخمین ۵۰۰۰ تا ۸۰۰۰ جفت)، کبوتردریایی کوری (حدود ۲۰۰ جفت) و کاکایی پازرد اروپایی (حدود ۱۳۰ جفت). این جزیره به دلیل وجود کلونی مرغ طوفان، به عنوان یک منطقه مهم پرندگان (IBA) توسط انجمن جهانی پرندگان شناسایی شده است. مارمولک فیلفلا و حلزون های کرکره دار ("Lampedusa imitatrix gattoi") به طور بومی در این جزیره زندگی می کنند. همچنین یک گونه پیاز وحشی بزرگ که ارتفاع آن تا می رسد، در این جزیره یافت می شود. دسترسی به فیلفلا تنها برای اهداف آموزشی یا علمی ممکن است و ن
یاز به مجوز قبلی از سازمان محیط زیست و منابع طبیعی دارد. تاریخچه. جزیره ای به نام Lone Island، که به جزیره فیلفلا نیز معروف است، احتمالاً برای ساکنان نوسنگی مالت مقدس بوده است. این مردمان معابد حجر قیم و منایدرا را در ساحل مالت، مقابل این جزیره کوچک، بنا کردند. تنها سازه دائمی شناخته شده در جزیره فیلفلا، یک نمازخانه بود که در سال ۱۳۴۳ میلادی درون یک غار ساخته شده بود. این نمازخانه در زمین لرزه سال ۱۸۵۶ تخریب شد که بخشی از جزیره نیز در اثر آن به زیر آب رفت. نقشه ای از مالت که به سال ۱۷۹۸ بازمی گردد، وجود یک قلعه، یک فانوس دریایی و یک صومعه همراه با نمازخانه ای در فیلفلا را نشان می دهد. تا سال ۱۹۷۱، نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا و نیروی هوایی پادشاهی بریتانیا از جزیره برای تمرین های هدف گیری استفاده می کردند و پوکه های گلوله های این بمباران ها همچنان در فیلفلا یافت می شود. این جزیره در سال ۱۹۸۰ به عنوان ذخیره گاه پرندگان اعلام شد. با تصویب قانون «ذخیره گاه طبیعی فیلفلا» در سال ۱۹۸۸، محدودیت های بیشتری از جمله ممنوعیت ماهیگیری در فاصله یک مایل دریایی (۱٫۹ کیلومتر) اطراف جزیره به دلیل احتمال وجود مهمات عمل نکرده
برای دسترسی و استفاده از جزیره اعمال شد. بااین حال، اطلاعیه دولتی شماره ۱۷۳ مالت در سال ۱۹۹۰ بار دیگر ماهیگیری در محدوده یک مایلی را مجاز اعلام کرد. جزیره فیلفلا همچنین موضوع یک اختلاف سرزمینی بر سر فلات قاره بین لیبی و مالت بود. این پرونده در سال ۱۹۸۵ توسط دیوان بین المللی دادگستری بررسی شد و این جزیره کوچک عملاً از محاسبات کنار گذاشته شد. افسانه ها. داستان پیدایش فیلفلا به افسانه هایی دربارهٔ شکل گیری المقلوبه مرتبط است. افسانه ای مالتی روایت می کند که منطقه ای که اکنون المقلوبه را تشکیل می دهد، زمانی محل زندگی مردمی بود که به سبک زندگی گناه آلود و بی بندوبار مشغول بودند. همسایه ای خردمند آن ها را از رفتارهای گناه آلودشان بر حذر داشت، اما آن ها به هشدارهای او توجهی نکردند. ازاین رو، خداوند تصمیم گرفت آن جماعت گناهکار را مجازات کند و روستا را در زمین فرو برد، درحالی که تنها آن همسایه خردمند نجات یافت. گفته می شود فرشتگان تکه ای از روستا را به دریا پرتاب کردند و به این ترتیب جزیره فیلفلا شکل گرفت. در فیلم ها. فیلفلا به عنوان محل فیلم برداری جزیره اسکب در فیلم "پاپای" در سال ۱۹۸۰ مورد استفاده قرار گرفت.
مجموعه ماقبل تاریخ حل تارشیِن ( ،) یک مجموعه باستان شناسی در تارشین (ترزین) در منطقه بندری مالت است. قدمت این معابد به ۳۴۰۰ سال قبل از میلاد می رسد. این مکان در سال ۱۹۹۲ میلادی به همراه سایر معابد خرسنگی در جزیره مالت به عنوان میراث جهانی یونسکو پذیرفته شد.
صدف زبر گونه ای از صدف آب شور، نرم تنان دریایی دوکفه ای از تیرهٔ Cardiidae است. سردهٔ صدف های راه راه خاردار از الیگوسن بالایی تا اکنون وجود دارد. نگارخانه. دریچه راست و چپ از یک نمونه:
تئاتر مانوئل () یک تئاتر و مکان مهم برای هنرهای نمایشی در مالت است. این تئاتر که معمولاً به سادگی «مانوئل» نامیده می شود، به نام استاد اعظم نظم شوالیه های مهمان نواز، فرا آنتونیو مانوئل د ویلنا، نام گذاری شده است که دستور ساخت آن را در سال ۱۷۳۱ صادر کرد. این تئاتر به عنوان سومین تئاتر فعال قدیمی اروپا شهرت دارد (قدیمی تر از تئاتر سان کارلو در ناپل) و قدیمی ترین تئاتری است که همچنان در اتحادیه کشورهای مشترک المنافع فعال است. تئاتر مانوئل در خیابان تئاتر قدیمی () در شهر والتا واقع شده است. این تئاتر به عنوان تئاتر ملی مالت و خانهٔ ارکستر فیلارمونیک مالت () شناخته می شود. در ابتدا با نام شناخته می شد، اما در سال ۱۸۱۲ به (تئاتر رویال) تغییر نام یافت و در سال ۱۸۶۶ نام برای آن انتخاب شد. نخستین نمایشی که در این مکان اجرا شد، نمایشنامهٔ مروپ اثر فرانچسکو شیپیونه، مارکیز دی مافئی بود. این تئاتر کوچک دارای ظرفیت ۶۲۳ نفر، یک آدیتوریوم بیضی شکل، سه ردیف بالکن چوبی با تزئینات ورق طلا و سقفی با طراحی فریب چشم است که مانند گنبدی گرد به نظر می رسد. ساختمان این تئاتر به عنوان یک بنای فهرست شده درجه ۱ توسط اداره میراث فرهنگی
مالت ثبت شده و همچنین تحت حفاظت سازمان محیط زیست و برنامه ریزی مالت (MEPA) قرار دارد. تاریخچه. پیش از ساخت تئاتر، نمایش ها و اجراهای تئاتری آماتور در سالن ها و طبقات اشرافی خوابگاه های شوالیه ها برگزار می شد. این خوابگاه ها کاخ هایی بودند که برای شاخه های شوالیه ها ساخته شده بودند. شاخهٔ ایتالیایی اغلب این نوع سرگرمی ها را در خوابگاه خود اجرا می کرد. اسناد این شاخه نشان می دهد که در ۲ فوریه ۱۶۹۷، چند اشراف زاده مالتی نمایشنامه ای را در خوابگاه ایتالیایی ها اجرا کردند. زنان به دلیل اتفاقات پیش آمده در جشن های کارناوال سال ۱۶۳۹، از حضور در این رویدادها منع شده بودند. در سال ۱۷۳۱، آنتونیو مانوئل د ویلنا ساخت این ساختمان را به عنوان تئاتری عمومی «برای تفریح سالم مردم» سفارش داد و هزینه آن را شخصاً تأمین کرد. استاد اعظم دو خانه را از اولویت ناوارا خریداری کرد که در خیابانی که اکنون خیابان تئاتر قدیمی نامیده می شود، واقع بود و مبلغ ۲٬۱۸۶ "اسکودی" پرداخت کرد. نمای بیرونی این ساختمان که به سبک تکلف گرایی والتا است، ساده طراحی شده و شامل سه طبقه به همراه یک نیم طبقه است. نمای آن دارای یک درب ورودی با یک بالکن سنگی باز