Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دست آوردند. همچنین ورزش های موتوری در ایتالیا بسیار محبوب است. ایتالیا بیشترین فاتح رقابت های جهانی موتوجی پی بوده است. اسکودریا فراری، قدیمی ترین تیم بازمانده در رقابت های جایزه بزرگ موتوری است که از سال ۱۹۴۸ در این رقابت ها حضور داشته و از لحاظ آمار با رکورد ۲۳۲ پیروزی، موفق ترین تیم فرمول یک در تاریخ است. سنت. کریسمس در ایتالیا یکی از تعطیلات اصلی کشور است و از روز ۸ دسامبر، همزمان با جشن باروری پاک آغاز می شود که طبق سنت درخت کریسمس بر پا می شود و در روز ۶ ژانویه سال جدید همزمان با جشن خاج شویان پایان می یابد. میراث جهانی یونسکو. میراث جهانی یونسکو همانگونه که در کنوانسیون میراث جهانی یونسکو، مقرر شده در سال ۱۹۷۲ توصیف شده اند، مکان های مهم فرهنگی یا طبیعی هستند. میراث فرهنگی شامل بناهای یادبود (همچون آثار معماری، مجسمه یا سنگ نوشته های تاریخی)، گروهی از ساختمان ها، و سایت ها (از جمله سایت های باستان شناسی) هستند. خصیصه های طبیعی (متشکل از ساختارهای فیزیکی و بیولوژیکی)، ساختارهای زمین شناسی و جغرافیای طبیعی (از جمله زیستگاه های گونه های گیاهی و جانوری در معرض خطر)، و سایت های طبیعی که از نقطه نظر علمی، ح
فظ منابع طبیعی یا زیبایی طبیعی با اهمیت تلقی شوند به عنوان میراث طبیعی تعریف می شوند. ایتالیا این کنوانسیون را در روز ۲۳ ژوئن ۱۹۷۸ تصویب کرد. زنان. زنان در ایتالیا به زنانی اشاره دارد که اهل ایتالیا (یا در آن ساکن) هستند.
پیرومیان (زبان ارمنی: ), یکی از نام های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می باشد.
کریستاپور پیروموف (؛ زاده - درگذشته ) انگل شناس و استاد دانشگاه اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۰ آوریل ۱۸۹۵ در شوشی به دنیا آمد و در سال ۱۹۱۷ از دانشگاه ملی تاراس شفچنکو کی یف فارغ التحصیل شد. در جبهه شرقی (جنگ جهانی دوم) خدمت نمود. وی وی عضو حزب کمونیست اتحاد شوروی بود وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، نشان انقلاب اکتبر، :نشان ستاره سرخ، نشان جنگ میهنی درجه ۱ و درجه ۲، :نشان برجسته افتخار، و دانشمند شایسته ارمنستان شوروی بود. وی در ۲۲ نوامبر ۱۹۸۵ در سن ۹۰ سالگی در ایروان درگذشت.
موسینیاتس (زبان ارمنی: ), یکی از نام های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می باشد.
هالود ویهارا () یک سایت باستانی در فاصلهٔ جنوب سایت میراث جهانی سمپورا ماها-ویهارا، در پاهاپور در ناحیه نائوگان بنگلادش است. ویژگی اصلی سایت هالود «تپه بزرگی به طول در جهت شرق - غرب و در جهت شمال-جنوب است که ارتفاع آن به می رسد.» یک سازه آجری در بالای تپه نمایان شده است که به نظر می رسد بقایای یک تالار بزرگ باشد. در دامنه شرقی تپه یک پله حفاری شده است. تپه ها و بقایای سازه های آجری دیگری نیز وجود دارد. برخی از مجسمه ها از محل برداشته شده است، که همچنین به دلیل برداشتن آجر توسط ساکنان محلی برای استفاده مجدد، آسیب زیادی دیده است. این سایت در روستای هالود ویهارا واقع شده است که در زبان محلی به نام دویپگانج نیز شناخته می شود. کاوش ها نشان می دهد که این مکان یک صومعهٔ بودایی اولیه قرون وسطی بوده است و در دوره زمانی مشابهی با سمپور ماها-ویهارا و سیتاکوت ویهارا در نوابگانج اوپازیلا در ناحیه دیناجپور، وجود داشته. این سایت در ۱۷ فوریه ۱۹۹۹ در رده فرهنگی به فهرست موقت میراث جهانی یونسکو معرفی شد.
گورگن مکرتچی موسینیانتس (؛ زادهٔ - درگذشته ) دانشمند در زمینه و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه فنی دولتی بائومن مسکو (۱۹۱۸) فارغ التحصیل گشت. مکرتیچ موسینیاتس پدر وی بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، نشان جنگ میهنی (درجه یک)، نشان پرچم سرخ کار، نشان ستاره سرخ، جایزه ژوکوفسکی و جایزه استالین شده است. وی در ۲ مهٔ ۱۹۶۷ در سن ۷۱ سالگی در مسکو درگذشت و در به خاک سپرده شد.
مهانستانگر قدیمی ترین مکان باستان شناسی شهری است که تاکنون در بنگلادش کشف شده است. روستای مهاستان در شیبگانج آپازیلا در ناحیه بوگرا، بقایای یک شهر باستانی را در خود جای داده است که در قلمرو پوندراواردهانا، پوندراناگارا یا پاوندراوارداناپورا نامیده می شد. تخته سنگ آهکی که دارای شش خط به پراکریت و خط براهمی است و در آن کمک مالی ثبت شده است، در سال ۱۹۳۱ کشف شد و قدمت مهستانگر را حداقل به قرن سوم قبل از میلاد رسانید. این شهر یک مرکز مهم تحت امپراتوری موریا بود. این منطقه غیرقابل نفوذ تا قرن هشتم میلادی مورد استفاده قرار می گرفت.
آبراهام سارگسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) معمار اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۰ مارس ۱۹۲۷ در سوکار به دنیا آمد . همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، نشان پرچم سرخ کار، معمار شایسته ارمنستان شوروی و معمار شایسته اتحاد شوروی شده است. وی در ۷ دسامبر ۱۹۸۸ در سن ۶۱ سالگی در جریان زمین لرزه ۱۹۸۸ ارمنستان درگذشت.
میناماتی یا مویناموتی () دامنه ای از تپه های منزوی و کم عمق است که دارای بیش از ۵۰ سکونتگاه بودایی باستانی است که قدمت آنها بین قرن هشتم و دوازدهم پس از میلاد است. این بخشی از مجموعهٔ باستانی ساماتای بنگال بود که از مرکز ناحیه کومیلا در بنگلادش تا اینجا امتداد دارد. مویناموتی تقریباً در ۸ مایلی شهر کامیلا واقع شده است. این مکان کانون یکی از مهم ترین مکان های باستان شناسی بودایی در منطقه بود. کانتون کامیلا در نزدیکی آن قرار دارد و گورستان دوران استعماری را در خود جای داده است. میناماتی به خاطر ملکه چاندرا به همین نام، مادر گووینداچاندرا نامگذاری شده است. مینامتی ۱۱۴ کیلومتر از شهر داکا از طریق بزرگراه ملی ۱ و نزدیک به ۱۶۲ کیلومتر از چیتاگونگ فاصله دارد. همچنین یک معبد بودایی در کنار آن وجود دارد.
نشر گیلگمش مؤسسه انتشاراتی در ایران که در حوزه های مختلف هنر فعالیت می کند. آثار متعددی از نویسندگان، هنرمندان و دربارهٔ سینماگران در این نشر منتشر شده است. از جمله می توان اشاره کرد به انتشار کتاب هایی مرتبط با بهمن فرمان آرا، ناصر تقوایی، داریوش مهرجویی، سعید مطلبی،امیررضا کوهستانی، صفی یزدانیان، سرگئی پاراجانف، چارلی چاپلین، فرانسوا رولاند تروفو، پیر پائولو پازولینی، لارس فون تریه، سیدنی لومت ژان کلود کاریِر و… معرفی. نشر گیلگمش فعالیت اش را از سال ۱۳۹۸ آغاز کرد. نخستین اثر این نشر در همین سال منتشر شد. نشر گیلگمش با مأموریت انتشار کتاب های حوزه هنرهای تجسمی،موسیقی، عکاسی، سینما و تئوری و نظریه های سینما، نظریه های هنری کارش را پیش می برد. در نشر گیلگمش مجموعه های متعددی در موضوع های مختلف هنر و زیبایی شناسی و فلسفه هنر تعریف شده است؛ از آن جمله مجموعه کولاژ؛ دربرگیرنده جستار، تفسیر و خاطرات هچنین به کارناوال؛ دربرگیرنده کتاب های تاریخ هنر، هنرمندان، مکاتبات هنری بخش و مجموعه کانون؛ دربرگیرنده نظریهٔ هنر، فلسفه هنر، جامعه شناسی هنر و کارگاه؛ آثار هنری را ارائه می کند. بر اساس گزارش بانک اطلاعات خانه کتاب و
ادبیات تا سال ۱۴۰۳ مجموعاً ۱۳۷ اثر در این نشر چاپ و تجدید چاپ شده است. برخی از کتاب های نشر گیلگمش مشترکاً با نشرچشمه منتشر شده است. کتاب ها. آثار متعددی از نویسندگان، هنرمندان و دربارهٔٔ سینماگران و هنرمندان در این نشر منتشر شده است، که برخی از آن ها مورد توجه رسانه ها و مخاطب ها قرار گرفته است. از جمله می توان اشاره کرد به انتشار کتاب هایی مرتبط با بهمن فرمان آرا، ناصر تقوایی، داریوش مهرجویی، سعید مطلبی،امیررضا کوهستانی، صفی یزدانیان، سرگئی پاراجانف، چارلی چاپلین، فرانسوا رولاند تروفو، پیر پائولو پازولینی، لارس فون تریه، سیدنی لومت ژان کلود کاریِر و… دست آوردها. برخی از کتاب های این نشر نامزد رقابت های ملی کتاب در ایران شدند.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42160172&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-06-29T05:38:12Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Shkuru Afshar&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;origin&gt;42160300&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; متاپنوموویروس انسانی (HMPV یا hMPV) یک ویروس آران ای تک رشته ای با سوی منفی از خانواده پنوموویریده است و نزدیک به زیرگروه "متاپنوموویروس پرندگان" (AMPV) است. پیشینه. این ویروس برای نخستین بار در سال ۲۰۰۱ در هلند با استفاده از روش تکثیر تصادفی پلی مورفیسم (آران ای دلخواه پی سی آر) که روشی برای شناسایی ویروس های ناشناخته در حال رشد در محیط کشت است، جداسازی شد. از سال ۲۰۱۶ این ویروس دومین علت شایع (پس از ویروس سنسیشیال تنفسی (RSV)) بیماری حاد دستگاه تنفسی در کودکان زیر ۵ سال سالم در بخش بیماران سرپایی در ایالات متحده بود. علائم. علائم ابتلا به این ویروس شامل سرفه، تب، گرفتگی بینی، تنگی نفس و خستگی با دوره نهفتگی سه تا شش روز است و در اواخر زمستان و بهار در مناطق معتدل احتمال اب
تلا به آن بالا است. میانگین طول دوره بیماری به شدت آن بستگی دارد. اما مانند دیگر عفونت های تنفسی ویروسی است. این ویروس می تواند باعث بیماری های تنفسی فوقانی و تحتانی مانند برونشیت یا سینه پهلو در همه گروه های سنی شود. اما بیشتر در خردسالان، سالمندان و به طور کلی افراد دارای سیستم ایمنی ضعیف مشاهده می شود. انتقال. اچ ام پی وی احتمالاً بیشتر از طریق ترشحات ناشی از سرفه و عطسه فرد آلوده به دیگران منتقل می شود. اما تماس با فرد یا اشیاء آلوده نیز باعث انتقال بیماری می شود. درمان. در حال حاضر هیچ واکسن یا درمان ضد ویروسی خاصی برای HMPV وجود ندارد. درمان درجه اول این بیماری، شامل مدیریت علائم است. همه گیری ۲۰۲۴–۲۰۲۵. در ژانویه ۲۰۲۵ مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری های چین داده هایی را منتشر کرد که نشان می دهد عفونت های تنفسی در هفته ۱۶ تا ۲۲ دسامبر ۲۰۲۴ به طور چشمگیری افزایش یافته است. متاپنوموویروس انسانی با ۶/۲ درصد از آزمایش های مثبت بیماری های تنفسی و ۵/۴ درصد از بستری شدن در بیمارستان های ناشی از بیماری های تنفسی در چین، بیشتر از کووید ۱۹، رینوویروس یا آدنوویروس مرتبط بود. کان بیائو، رئیس موسسه ملی کنترل و پیشگیر
ی از بیماری های واگیردار چین، اعلام کرد که میزان HMPV در میان کودکان ۱۴ سال و کمتر در چین در حال افزایش است. هنگ کنگ و کشورهایی مانند مالزی، قزاقستان، هند، ایتالیا و اوکراین نیز موارد ابتلا به HMPV را تایید کرده اند.
دیر شیخ حسین () شهری در جنوب شرقی اتیوپی است که در منطقه باله از منطقه اورومیا واقع شده است. این شهر در مختصات و در ارتفاع ۱۳۸۶ متری از سطح دریا قرار دارد. آژانس مرکزی آمار تاکنون برآوردی از جمعیت این شهر در سال ۲۰۰۵ منتشر نکرده است. این منطقه از سال ۲۰۱۱ به عنوان یک مکان مذهبی، فرهنگی و تاریخی در فهرست میراث جهانی در اتیوپی ثبت شده و تحت حفاظت میراث جهانی یونسکو قرار دارد. مروری کلی. در ۲۳ دسامبر ۲۰۰۷، روزنامه "Addis Fortune" گزارش داد که شرکت ساختمانی SATCON، یک شرکت متعلق به اتیوپی، پروژه ای چهار ساله را برای ساخت جاده ای به طول ۱۷۰ کیلومتر در منطقه کوهستانی اورومیا به پایان رسانده است. این جاده شهر شیخ حسین را به شهر میچتا، واقع در ورده دارو لابو از منطقه غربی هررگه، متصل می کند. این جاده به طور رسمی در ۱۹ دسامبر افتتاح شد. آرتور دونالدسون اسمیت در ۲۱ سپتامبر ۱۸۹۴ به شیخ حسین رسید و چند روز را در این منطقه سپری کرد. پس از آن، همراه او از مقبره دستیار شیخ حسین، شیخ محمد، بازدید کرد. آرامگاه شیخ. این شهر به نام مکانی که در نظر بسیاری از مسلمانان اتیوپی مقدس ترین مکان این کشور است نام گذاری شده است: آرامگاه
شیخ حسین، قدیسی از قرن سیزدهم با اصالت سومالیایی ها، که از روستای کوچکی به نام گلا در نزدیکی چیناکسن برخاسته بود. وی اسلام را به مردم سیداما، که در آن زمان در این منطقه زندگی می کردند، معرفی کرد. همچنین او را بنیان گذار و مؤسس سلطنت باله می دانند و به گفته ها، معجزات بسیاری انجام داده است. برخی از این معجزات در قدیس نگاری منتشر شده در قاهره در دهه ۱۹۲۰، تحت عنوان "رَبیع القلوب" ثبت شده اند. اگرچه این شهر اکنون در سرزمین مردم اورومو واقع شده است، اما همچنان مقصد حدود ۵۰٬۰۰۰ زائر مسلمان اتیوپیایی در سال، طی ماه های حج و ربیع الاول است. اولین زیارت به مناسبت سالروز تولد شیخ حسین و دومین زیارت برای گرامیداشت سالروز وفات او برگزار می شود. زائران به طور سنتی چوب هایی شکافته به نام «اوله شیخ حسین» با خود حمل می کنند که بسیار کوچک تر از آن هستند که به عنوان عصا استفاده شوند و کاربرد عملی دیگری نیز ندارند. زائران پس از رسیدن به آرامگاه، نوبت به نوبت از طریق درگاهی کوچک و با حالت خزیده وارد آرامگاه این قدیس می شوند. مجموعه مذهبی وسیعی که به شیخ حسین اختصاص دارد، شامل شهر و دره مجاور آن به نام کاچامساره می شود. در قرن ه
جدهم، امیر عبدالشکور بن یوسف از هرر یک زیارتگاه برای قدیس بغدادی، عبدالقادر گیلانی، در نزدیکی آرامگاه شیخ حسین و در داخل محوطه زیارتگاه ساخت. همچنین یک گورستان به عنوان بخشی از این مجموعه مقدس وقف شده است. از دیگر بخش های این مجموعه، برکه دینکیرو است که در ۳۰۰ متری جنوب مسجد قرار دارد و با سنگ چینی خشک ساخته شده است. این برکه به چشمه ای با آب «معجزه آسا» مرتبط است. در ورودی منطقه مقدس، دو درخت انجیر وحشی به نام «کلتو» (که در زبان اورومو به انجیر سیکامور شناخته می شوند) قرار دارد. در نزدیکی برکه دیگری به نام ایمارو، مسجدی وجود دارد که به پدر شیخ حسین نسبت داده می شود و دارای گنبدی به سبک هرری است. در اطراف این مجموعه، چندین غار نیز دیده می شود: «غار مارها»، «غار گیاهان» و «غار عسل». همچنین سازه های صخره ای وجود دارند که گفته می شود افراد سنگ شده هستند.
غارهای سوف عمر () طولانی ترین غار در اتیوپی با طول است. زمانی که در سال ۱۹۷۲ مورد بررسی قرار گرفت، طولانی ترین غار در آفریقا بود. از آن زمان، اکتشافات جدیدی در ماداگاسکار (غار ماروساکابه - ۱۱۳ کیلومتر) و الجزائر (غار رهر بو معزا - غار رودخانه تافنا ۱۸٫۴ کیلومتر) انجام شد که از آن پیشی گرفته اند. این غار در شرق گینیر، در منطقه باله شرقی از منطقه اورومیا در جنوب شرقی اتیوپی قرار دارد و رودخانه وییب (رودخانه گستر) از آن عبور می کند. این غار در ورودی آی و مکّو فرومی رود و در بازگشت در هولوکا به فاصله پدیدار می شود. طبق سنت، سوف عمر نام مردی مسلمان است که در این منطقه زندگی می کرد و آی و نام دختر او بود. مکّو و هولوکا کلمات محلی برای «نام» و «غار» به ترتیب هستند. این غار مدت هاست که به عنوان یک مرکز مذهبی شناخته می شود و هم برای اسلام و هم برای جاندارانگاری مردم محلی اورومو مقدس است. این غار به خاطر ستون های زیادی که دارد، به ویژه در «اتاق ستون ها»، شناخته می شود. از سال ۲۰۱۱، این سایت به فهرست موقت یونسکو افزوده شده و هنوز برای ثبت احتمالی مورد بررسی قرار نگرفته است. تاریخچه اکتشافات. آرتور دانلدسون اسمیت در سال
۱۸۹۴ سفر خود به این غار را ثبت کرده است. یک کاشف ایتالیایی نیز در سال ۱۹۱۳ به این غار پرداخت. در سال ۱۹۳۴، آبه بریل تحقیقات باستان شناسی را در این منطقه انجام داد. ایتالیایی ها احتمالاً در زمان اشغال ایتالیا در اتیوپی از این غار بازدید کرده اند، اما به نظر نمی رسد که هیچ یک از این کاوشگران اولیه سفر کاملی از آی و مکّو به هولوکا انجام داده باشند. در سال ۱۹۶۷، اریک رابسون، کریس کلافام و کبیر احمد به اکتشاف و بررسی این غار پرداخته و ۸ کیلومتر از مسیر غار را ثبت کردند. پس از این، هیئت گردشگری اتیوپی بروشوری در مورد این غار منتشر کرد. گرچه این منطقه به راحتی قابل دسترسی نبود و صنعت گردشگری ماجراجویانه هنوز وجود نداشت، تعدادی از بازدیدکنندگان شجاع به این غار دورافتاده سفر کردند. در فوریه ۱۹۷۱، تئودور مونو از موزه ملی تاریخ طبیعی ، بیل مورتون (عضو سابق انجمن غارشناسی دانشگاه منچستر)، یک زمین شناس از دانشگاه هایله سلاسی I و آتو مزموره هایلمسکال، ۱ کیلومتر دیگر از مسیرهای جدید غار را ثبت کردند. در همان سال، دیک اشفورد و مالکوم لارگن از دانشگاه هایله سلاسی یک مطالعه در مورد برخی از خفاش های موجود در غار انجام دادند. در
سال ۱۹۷۲، یک هیئت بریتانیایی به اتیوپی رسید که تیمی از جمله دیک رامسدن و تیم رنوویز (باشگاه غارپیمایی پرستون)، سایمون آمات (باشگاه کارابینر پلی تکنیک بیرمنگام)، دیو کتلین (باشگاه حفره سازی دانشگاه بردفورد)، پل رامسدن (مرکز اسکاوت وهرن ساید مانور)، تری ریانور (نهمین و دوازدهمین لانسری سلطنتی) و استیو ورثینگتون (انجمن غارشناسی دانشگاه شفیلد) را شامل می شد. این تیم با کمک اولیه بیل مورتون اکتشاف و نقشه برداری سیستماتیک غارهای سوف عمر را انجام داده و گزارشی کامل از یافته های خود را در "Transactions of the Cave Research Group of Great Britain" منتشر کردند. این تیم از مسیرهای جدید را کشف کرد که مجموع طول مسیرهای شناخته شده را به رساند. توپوگرافی. هنگامی که از گورو به سمت سوف عمر نزدیک می شوید، بوته های کم ارتفاع به طور ناگهانی ۹۰ متر به یک دره عمیق سقوط می کنند. رودخانه وب از کوه های باله به ارتفاع عبور کرده و از لایه های سنگ آهک آنتول در یک ناحیه به عرض به سمت غار حرکت می کند. در زمان های گذشته، رودخانه در مسیری پیچیده به سمت چپ می چرخید. در نقطه ای سنگ آهک حل شده و یک سری مسیرهای اشباعی ایجاد شد که به اندازه ای
بزرگ شدند که جریان کامل رودخانه وب را به خود جذب کردند. در نهایت، رودخانه رودپیچ شده و دره ای خشک از ورودی غار در آی و مکّو تا بازگشت در هولوکا ایجاد شد. روستای سوف عمر در نزدیکی آی و مکّو در دره خشک قرار دارد. پر شدن دره باعث شده که ارتفاع آن به حدود ۴۵ متر بالاتر از رودخانه وب برسد، قبل از اینکه دوباره به ساحل سنگریزه ای پایین دست هولوکا کاهش یابد. ویژگی غالب دیگر یک فروچاله به عرض و عمق است که در فلات بازالت مستقر در بالای غار قرار دارد. توصیف. غار از یک شبکه از شکاف ها تشکیل شده است: یک مجموعه به طور تقریبی در جهت شمال به جنوب و دیگری در جهت شرق به غرب قرار دارند. این زیگزاگ از مسیرها به طور تقریبی به سمت جنوب شرقی می رود. سوف عمر ۴۲ ورودی دارد، اما به طور کلی تنها چهار ورودی برای دسترسی به غار مفید هستند: ورود به غار از هر یک از ورودی های روستایی، بازدیدکننده از یک حرم که توسط مردم محلی استفاده می شود عبور می کند. سری آی و مکّو مجموعه ای از مسیرهای متصل است که عرض آنها بین ۱ متر تا ۱۰ متر متغیر است. برخی از این مسیرها می توانند به ساحل سنگریزه ای در بانک چپ رودخانه برسند. یک سری مسیرهای کمتر پیچیده در با
نک راست وجود دارد. این مسیرها احتمالاً به آنهایی که در بانک چپ بودند متصل می شدند تا زمانی که به دلیل عمل منطقه هواده رودخانه وب، عبور رودخانه عمیق تر شد و این ارتباط قطع شد. گذرگاه در ساحل سنگریزه ای حدود ۴۰ متر عرض دارد—گسترده ترین گذرگاه در غار. در انتهای پایین دست ساحل، رودخانه بین دو ستون ناپدید می شود. ادامه مسیر رودخانه را در فورده ۱ قطع کرده و از مسیر اعداد هشت عبور می کند تا اینکه دوباره به رودخانه در فورده ۲ برسد. رودخانه در این گذرگاه مستطیلی ۱۵ متر عرض و ۲۰ متر ارتفاع برای ۳۰۰ متر به آرامی جریان می یابد. مسیر ادامه به عبور و دوباره عبور از رودخانه از ساحل سنگریزه ای به ساحل سنگریزه ای در فورده های ۲، ۳، ۴ و ۵ شامل می شود. مسیرهای کوچکی در هر دو طرف وجود دارند. ساحل پس از فورده ۵ در زیر گنبد بزرگ به ارتفاع ۵۰ متر تمام می شود. در بانک مخالف، یک صعود شیب دار به گذرگاه مولوسادی منتهی می شود. فورده های عمیق و کوتاه ۶، ۷ و ۸ به ساحل سنگریزه ای و ورودی به اتاق ستون ها می روند. پس از خروج از فورده ۶ در بانک چپ، می توان وارد گذرگاه تونل راه آهن شد که مسیر جایگزینی به سمت گذرگاه مولوسادی است و فورده های ۷ و
۸ را دور می زند تا وارد اتاق ستون ها شود. اتاق ستون ها ویژگی منحصر به فردی در دنیای غارها است. این اتاق شبیه به یک گذرگاه وسیع است که رودخانه وب را ترک کرده و حدود ۱۰۰ متر پایین دست به رودخانه بازمی گردد. این گذرگاه اطراف مجموعه ای از ستون های ضخیم که در مرکز اتاق به طور متراکم قرار دارند می چرخد. تونل راه آهن و گذرگاه مولوسادی از شمال وارد اتاق می شوند. گذرگاه رودخانه از اتاق ستون ها ادامه می یابد و به مدت حدود ۲۰۰ متر به سمت بیگ رپیدز می پیچد. این ویژگی چشمگیر از مجموعه ای از سنگ های عظیم تشکیل شده است که به خوبی توسط فعالیت های رودخانه فرسوده شده اند. گذرگاه رودخانه ادامه می یابد و حدود ۲۵۰ متر به سمت یک منحنی می رود تا اینکه از کنار یک تخته سنگ عظیم به سمت نور خورشید در بازگشت هولوکا جریان یابد. رودخانه وب به جریان خود در دره ادامه می دهد. حدود ۲۵۰ متر پایین تر از آن، دره خشک در بانک چپ ظاهر می شود. سمت چپ دره از بازگشت هولوکا تا دره خشک با مسیرهایی پر شده است که از دیواره های دره به بیرون می زنند و بسیاری از ورودی های غیرقابل استفاده به غار را تشکیل می دهند. بیشتر این مسیرها گذرگاه های کوچک هستند که پس
از فرسایش توسط رودخانه به وجود آمده اند. استثنا ۲۵ متر عرض دارد و سالن بزرگ است که الگوی شکاف شمالی-جنوبی را دنبال می کند و وارد دره در بازگشت هولوکا می شود. در انتهای سالن بزرگ، پنهان پشت تخته سنگ ها، گذرگاه کم رنگ وجود دارد که پیدا کردن آن دشوار است. این گذرگاه در امتداد الگوی شکاف شرق-غربی قرار دارد. برخی از مسیرهای کوچک از کم رنگ به گذرگاه خالی می روند و سپس به بیگ رپیدز بازمی گردند. چندین مسیر کوچک از گذرگاه خالی به تخته سنگ های گیره می روند.منطقه ای که توسط رودخانه، سالن بزرگ، کم رنگ و گذرگاه خالی احاطه شده است، شامل یک هزارتوی به هم پیوسته از مسیرها است. دو مورد از مهم ترین ها، گذرگاه بیل و گذرگاه تاتولوژی، بین رودخانه و سالن بزرگ می روند. این ها گذرگاه های شکاف بلند هستند و بالا رفتن از آن ها دسترسی به بالکن ۳۵ متری را فراهم می کند که ۷ متر پایین تر از بیگ رپیدز قرار دارد. در امتداد سالن بزرگ و به طور متصل به آن از طریق چندین گذرگاه، گذرگاه فلینتستون قرار دارد. این گذرگاه به بسیاری از مسیرهای مختلف تقسیم می شود که به بانک چپ دره پایین تر از هولوکا وارد می شوند. دور از رودخانه، فلینتستون به یکی دیگر از
گذرگاه های منحصر به فرد غار، گذرگاه دیوار گل ولای می رود که تقریباً تا سقف ۳ متری پر از گل ولای است. پس از فرایند پر شدن، یک دره منطقه هواده در امتداد طول گذرگاه قطع شده و نشان می دهد که گل ولای از لایه های نازک تشکیل شده است. پس از ۲۰۰ متر، گذرگاه دیوار گل ولای وارد اتاقک کوچک دیوار گل ولای می شود. این اتاقک توسط آبی که از گذرگاه لینک در غرب آمده و به خط گذرگاه دیوار گل ولای قطع می شود، شکل گرفته و به گذرگاه ریم استون در شرق منتهی می شود. این جریان آب است که اتاقک را شکل داده است. بالا رفتن از اتاقک دیوار گل ولای به گذرگاه بات شیت می رسد که کف آن در گل ولای مرغی به عمق زانو است. این گذرگاه به اتاقک بزرگ تری به نام «استرودوم» می رسد که میزبان یک کلنی بزرگ از خفاش ها است. گذرگاه لینک یک گذرگاه شکافی باریک است که به اتاقک ستون ها ارتباط دارد. مجموعه ای از گذرگاه های کوچک در دو سطح از گذرگاه لینک منشعب می شود و به سمت گذرگاه رودخانه می روند. یکی از این گذرگاه ها به گذرگاه گسترده ای به نام «گذرگاه کور» منتهی می شود که همچنین به اتاقک ستون ها می رسد. گذرگاه بالایی یک عبور تنگ است که به طور ظاهری به نام ورزشگاه وم
بلی نام گذاری شده است. این گذرگاه در یک گسل تشکیل شده است. بررسی های تیم بریتانیایی در سال ۱۹۷۲ نشان داد که گسل ومبلی از یک گذرگاه در بانک راست رودخانه به استادیوم ومبلی، گذرگاه های دیوار گل ولای و ریم استون امتداد دارد. فروچاله در فلات در مرکز خط گسل ومبلی قرار دارد. به وضوح این گسل نقش مهمی در فروریزی عمده ای که فروچاله را ایجاد کرد، ایفا کرده است. بقایای زیرزمینی ناشی از این فروریزی باعث شکل گیری بیگ رپیدز شده و مسئول ایجاد گیره های تخته سنگی در نزدیکی گذرگاه خالی است.
گامبیا در واقع آشپزیی خاص خود را ندارد. غذاهایی که در آنجا یافت می شوند بیشتر از کشور همسایه سنگال می آیند که آشپزی آن تحت تأثیر فرانسوی ها است. مواد متداول شامل ماهی، برنج، بادام زمینی، گوجه فرنگی، لوبیا چشم بلبلی، لیمو، کاساوا، کلم، سیب زمینی، کدو تنبل، بادنجان، کاهو، برنج، کوسکوس، ذرت، فاندی، نمک، فلفل، پیاز، فلفل قرمز، و گیاهان مختلف است. صدف نیز یک غذای محبوب از رودخانه گامبیا است و توسط زنان برداشت می شود.
زاویه لَمیدگی () به حالتی از کشتی گفته می شود که در وضعیت تعادل کشتی به صورت عمودی قرار ندارد (یعنی دارای ارتفاع تعادل منفی است) و به همین دلیل زاویه ای از کج شدن به سمت چپ یا راست پیدا می کند. وقتی یک کشتی دارای ارتفاع تعادل (ارتفاع متاسنتریک) (GM) منفی باشد، یعنی در تعادل ناپایدار باشد، هر نیروی خارجی که به آن وارد شود باعث می شود کشتی شروع به کج شدن کند. با کج شدن کشتی، گشتاور دوم سطح خط آب کشتی (صفحه ای که بدنه کشتی را در سطح آب قطع می کند) افزایش می یابد که این امر BM (فاصله از مرکز شناوری تا مرکز تعادل) کشتی را افزایش می دهد. از آنجا که KB (فاصله از مازه تا مرکز شناوری) تغییر چندانی نمی کند، KM (فاصله از مازه تا مرکز تعادل) کشتی افزایش می یابد. در زاویه ای از کج شدن (مثلاً ۱۰ درجه)، KM به اندازه کافی افزایش می یابد تا با KG (فاصله از مازه تا گرانیگاه) برابر شود و در نتیجه GM کشتی برابر صفر می شود. هنگامی که این اتفاق بیفتد، کشتی به تعادل خنثی می رسد و زاویه ای که در آن این اتفاق رخ می دهد، "زاویه لمیدگی" نامیده می شود. به عبارت دیگر، وقتی یک کشتی ناپایدار به سمت یک زاویه کج شدن به تدریج افزایش یافته متم
ایل می شود، در زاویه ای مشخص، مرکز شناوری (B) ممکن است دقیقاً زیر مرکز ثقل (G) قرار گیرد. "زاویه لمیدگی" نباید با زاویه کژمان اشتباه گرفته شود. زاویه کژمان ناشی از بارگذاری نامساوی در دو طرف خط مرکزی کشتی است. اگرچه کشتی در زاویه لمیدگی ویژگی های تعادل پایدار را نشان می دهد، اما این یک وضعیت خطرناک است و باید به سرعت اقدامات اصلاحی برای جلوگیری از واژگونی کشتی انجام شود. زاویه لمیدگی معمولاً به دلیل تأثیر سطح آزاد بزرگ یا از دست دادن پایداری ناشی از آسیب دیدن بخش های مختلف کشتی ایجاد می شود. این وضعیت با زاویه کژمان متفاوت است، زیرا در زاویه لمیدگی، کشتی به دلیل توزیع وزن به یک طرف متمایل نمی شود، بلکه تنها نمی تواند وضعیت عمودی بدون کج شدن را حفظ کند.
یها () ( "yiḥa", خط عربستان جنوبی باستان 𐩥𐩢 '; خط عربستان جنوبی باستان: 𐩺𐩢𐩱 ') شهری است در شمال مهاکلگنا در اتیوپی است. به احتمال زیاد این شهر پایتخت پادشاهی پیش از امپراتوری حبشه به نام داموت بوده است. داموت یک پادشاهی بود که در حال حاضر در اریتره و شمال اتیوپی قرار دارد و بین قرن های ۱۰ تا ۵ پیش از میلاد وجود داشت. تعداد کمی از کتیبه ها درباره این پادشاهی باقی مانده اند و تحقیقات باستان شناسی بسیار کمی در این باره انجام شده است. به همین دلیل، مشخص نیست که آیا داموت به عنوان یک تمدن پیش از مراحل اولیه امپراتوری حبشه پایان یافته است، یا اینکه به صورت تدریجی به دولت اکسوم تبدیل شده، یا یکی از کشورهای کوچک بود که احتمالاً در حدود ۱۵۰ پیش از میلاد در پادشاهی اکسوم متحد شدند. باستان شناسی. قدیمی ترین ساختار باقی مانده در اتیوپی، معبد یها، در یها قرار دارد. این برج به سبک سبایی ها ساخته شده و از طریق مقایسه با ساختارهای باستانی در عربستان جنوبی به حدود دهه ۷۰۰ (پیش از میلاد) تاریخ گذاری شده است. اگرچه هیچ گونه آزمایش تاریخ گذاری رادیوکربن بر روی نمونه های موجود در سایت انجام نشده است، این تاریخ برای برج بزرگ توسط
کتیبه های محلی تأیید می شود. دیوید فیلیپسون علت «حفظ عالی» آن را به دو عامل نسبت می دهد: «مراقبتی که سازندگان اصلی آن برای ایجاد بنیاد سطحی و مستحکم در سنگ بستر ناهموار انجام داده اند؛ و بازسازی آن -- شاید از قرن ششم میلادی -- برای استفاده به عنوان کلیسای مسیحی.» دو سایت باستان شناسی دیگر در یها شامل گرات بیل گبری است که یک مجموعه ویران شده با رواق ۱۰ متر عرض و دو مجموعه ستون مربع شکل است، و گورستانی که چندین قبر سنگ تراشیده را در خود جای داده و اولین بار در اوایل دهه ۱۹۶۰ مورد بررسی قرار گرفت. برخی متخصصان گمان کرده اند که یکی از این قبرها حاوی یک دفن سلطنتی بوده است. دیگری بر این باور است که منطقه مسکونی باستانی احتمالاً یک کیلومتر به شرق روستای امروزی قرار داشته است. علاوه بر این، یها محل کلیسای ارتدکس توحیدی اتیوپی است. این کلیسا طبق سنت توسط "آبا آفتسه"، یکی از نه قدیس، تأسیس شده است. در گزارش خود از اتیوپی، فرانسیسکو آلوارز از سفر به این شهر در سال ۱۵۲۰ (که آن را «آبافاسم» نامیده) صحبت کرده و توصیفی از برج باستانی، کلیسا و معبد محلی ارائه داده است. این کلیسا یا همان معبد بزرگ بازسازی شده است، یا یک ساخت