Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تند فراتر رفت و توانست بر برجسته ترین رومیان دانشمند و ممتاز عصر خود تأثیر بگذارد. هیچ یک از آثار نثری او تا زمان کشف طومارهای پاپیروس در میان خرابه های ویلای پاپیروس ها شناخته نشده بود. در زمان فوران وزوو در سال ۷۹ میلادی، کتابخانهٔ ارزشمند درون جعبه ها آمادهٔ انتقال به مکانی امن بود که با جریان پیروکلاستیک گرفتار شد؛ در نهایت فوران حدود ۲۰–۲۵ متر از خاکستر آتشفشانی را بر روی سایت رسوب داد و طومارها را سوخت، اما آن ها را حفظ کرد – تنها کتابخانهٔ باقی مانده از عصر باستان کلاسیک – زیرا خاکستر سخت شد و توف تشکیل داد. کاوش ها. خانوادهٔ بوربون تحت چارلز هفتم ناپل کاوش ها را پس از بازکشف هرکولانوم در ۱۷۳۸ آغاز کردند. کاوش در هرکولانوم از طریق حفر تونل ها و سوراخ کردن دیوارها برای یافتن گنجینه هایی مانند نقاشی ها، مجسمه ها و دیگر تزئینات برای نمایش در موزه هرکولانوم، بخشی از کاخ سلطنتی در پورتیکی انجام شد. ویلای پاپیروس ها در سال ۱۷۵۰ توسط کشاورزان هنگام حفر یک چاه کشف شد. کاوش های بعدی ابتدا توسط روکه خوآکین د آلکوبیر و سپس توسط مهندس سوئیسی کارل یاکوب وبر، که تحت آلکوبیر برای چارلز هفتم ناپل کار می کرد، انجام شد.
نخستین طومارهای پاپیروس که در ۱۷۵۲ به دست آمدند به دلیل تعداد زیادشان دور ریخته شدند، سپس برناردو تانوتچی به پادشاه توصیه کرد آن ها را مطالعه کند. پادشاه پس از آن کمیسیونی برای مطالعهٔ پاپیروس ها تشکیل داد. کامیلو پادِرنی، که در کاوش ها شرکت داشت و احتمالاً اولین کسی بود که پاپیروس ها را رونویسی کرد، در نامه ای به تاریخ ۱۷۵۴ نوشت: «... در پنج محل، جایی که انتظار داشتیم با نیم تنه ها یا مجسمه ها مواجه شویم، باستانیان پیش از ما آن ها را حفر کرده و برده اند. روشی که آن ها جستجوهای خود را تنظیم می کردند به این شکل بوده است: جایی که زمین نسبتاً نرم بود، حفر می کردند و جایی که با لاوای سخت مواجه می شدند دست می کشیدند. اما چه به دلیل کمبود پول و چه نیروی کار، قطعاً قصد خود را کامل نکرده اند؛ همان طور که از مجسمه هایی که یافته ایم روشن است.» کاوش ها در ۱۷۶۵ به دلیل شکایت ساکنان بالای ویلا متوقف شد. محل دقیق ویلا برای دو قرن ناشناخته باقی ماند. در دههٔ ۱۹۸۰، تلاش برای بازکشف ویلا با مطالعهٔ اسناد قرن ۱۸ دربارهٔ ورودی های تونل ها آغاز شد و در ۱۹۸۶ از طریق یک چاه باستانی موفقیت حاصل شد. خاکبرداری برخی از تونل ها پاک شد
تا امکان کاوش مجدد ویلا فراهم شود و مشخص شد بخش هایی از ویلا که از کاوش های پیشین باقی مانده بودند هنوز از نظر کمیت و کیفیت قابل توجه اند. کاوش برای آشکارسازی بخشی از ویلا در دههٔ ۱۹۹۰ انجام شد و دو طبقهٔ زیرین پیش تر کشف نشده را با فِرسکوهای در جای خود نشان داد. این ها در طول تراس رو به جنوب غربی به ارتفاع حدود ۴ متر یافت شدند. نخستین ردیف اتاق ها زیر رواق با مجموعه ای از پنجره های مستطیلی در نما مشخص شد. کاوش های محدود در سایت از ۲۰۰۷ برای حفظ آثار باقیمانده آغاز شد، هنگامی که قطعات حک شدهٔ چوب و عاج از مبلمان کشف شد. از آن زمان دسترسی محدود عمومی فراهم شد. ، هنوز ۲٬۸۰۰ متر مربع از ویلا باقی مانده بود که حفاری نشده بود. باقی مانده سایت حفاری نشده است زیرا دولت ایتالیا حفاظت را به کاوش ترجیح می دهد و از آنچه تاکنون کشف شده محافظت می کند. دیوید وودلی پکارد، که تأمین مالی کارهای حفاظتی در هرکولانوم را از طریق مؤسسهٔ علوم انسانی پکارد بر عهده داشته، گفته است احتمالاً می تواند حفاری ویلای پاپیروس ها را تأمین مالی کند هنگامی که مقامات با آن موافقت کنند؛ اما هیچ کار جدیدی تا تکمیل گزارش امکان سنجی که سال ها در حا
ل تهیه بوده، مجاز نیست. بخش نخست گزارش در ۲۰۰۸ منتشر شد، اما شامل جدول زمانی یا برآورد هزینه نبود، زیرا تصمیم برای حفاری بیشتر سیاسی است. موضوعات سیاسی شامل حفاری در مناطق مسکونی و نیز ارجاعاتی به دخالت مافیا است. با استفاده از تصویربرداری چندطیفی، تکنیکی که اوایل دههٔ ۱۹۹۰ توسعه یافت، می توان پاپیروس های سوخته را خواند. در این روش، تصاویر متعددی از پاپیروس های ناخوانا با فیلترهای مختلف در محدودهٔ مادون قرمز یا فرابنفش گرفته می شود تا طول موج های خاص نور ثبت شود و بهترین طیف برای تمایز جوهر از کاغذ روی سطح سیاه شدهٔ پاپیروس یافت شود. امید است که سی تی اسکنهای غیرمخرب بتوانند پیشرفت هایی در خواندن طومارهای حساس و بسته بدون تخریب آن ها ایجاد کنند. نتایج امیدوارکننده ای با استفاده از تصویربرداری با اشعهٔ ایکس فاز-کنتراست به دست آمده است. به گفتهٔ نویسندگان، «این پژوهش پیشگامانه افق های جدیدی نه تنها برای بسیاری از پاپیروس های هنوز بازنشده، بلکه برای دیگر پاپیروس های کشف نشده، احتمالاً شامل یک کتابخانهٔ دوم از پاپیروس های لاتین در سطح پایین تر ویلا که هنوز حفاری نشده، می گشاید.» موزه جی. پال گتی. در سال ۱۹۷۰، میل
یاردر نفتی جی. پال گتی شرکت معماری لنگدون و ویلسون را مأمور ساخت یک نسخهٔ بازسازی شده از "ویلا دی پاپیری" کرد تا به عنوان موزه ای برای نمایش مجموعهٔ عتیقه های او عمل کند. بر اساس نقشه های وبر منتشرشده در "لِ آنتیکیتا دی هرکولانو"، موزه در مزرعهٔ مالیبو گتی در سال های ۱۹۷۲–۱۹۷۴ ساخته شد. مشاور معماری نورمن نوئربورگ و متصدی عتیقه های گتی، جیří فرل، به طور نزدیک با گتی و معماران همکاری کردند تا دقت طراحی ساختمان موزه تضمین شود. از آنجایی که "ویلا دی پاپیری" حفاری نشده بود، نوئربورگ بسیاری از جزئیات معماری و محوطه سازی ویلا را بر اساس عناصر خانه های رومی باستان در شهرهای پمپئی، هرکولانوم و استابیه قرار داد. برای مثال، فوارهٔ موزاییکی در پرستایل باغ موزه نسخهٔ بازسازی شدهٔ فوارهٔ موجود در "نیمفایوم" خانهٔ خانهٔ فوارهٔ بزرگ در پمپئی است. در سال ۱۹۹۷، موزهٔ گتی به مرکز گتی منتقل شد. ویلای مالیبو بازسازی و در ۲۰۰۶ بازگشایی شد. ویلای بازتصورشدهٔ Getty Villa، همان طور که اکنون نامیده می شود، به عنوان پیوست موزه برای نمایش عتیقه ها و همچنین به عنوان مرکزی برای مطالعهٔ هنر باستان خدمت می کند. در ادبیات مدرن. صفحات آغازین
اثر داستانی سال ۱۸۵۰ چند روز در آتن ادعا می کنند که «ترجمهٔ یک دست نویس یونانی کشف شده در هرکولانوم» هستند. این رمان توسط فرانسیس رایت، فیلسوف زن، نوشته شد که تحت راهنمایی پدر بنیان گذار اپیکوری آمریکا، توماس جفرسون، بود و بدون پرده پوشی از شخصیت اپیکور، فلسفهٔ اپیکوری و ارزش های سکولار دفاع می کند. چندین صحنه در رمان پرفروش رابرت هریس، "پمپئی"، در ویلای پاپیروس ها، درست پیش از فوران و نابودی آن، رخ می دهد. این ویلا به عنوان ملک اشراف رومی پدیوس کاسکوس و همسرش رکتی نا ذکر شده است. پلینی جوان رکتی نا را که او همسر تاسکیوس می نامد، در نامهٔ ۱۶ از کتاب ششم "نامه ها" خود ذکر می کند. در آغاز فوران، رکتی نا آماده می شود تا کتابخانه را تخلیه کند و فوراً خبر آن را به دوست قدیمی خود، پلینی ارشد، فرمانده نیروی دریایی روم در میسنوم در سمت دیگر خلیج ناپل می فرستد. پلینی فوراً با یک کشتی جنگی حرکت می کند و به دیدن ویلا می رسد، اما فوران مانع از فرود و نجات رکتی نا و کتابخانهٔ او می شود – که برای باستان شناسان مدرن باقی مانده است تا آن را کشف کنند. آثار هنری. مجسمه های ویلا. طبق انتشار سال ۱۹۰۸ با عنوان "دفن شده در هرکولا
نوم" توسط اثل روس بارکر، مجسمه های برنزی و سنگی شامل سردیس های آتنا گورگولوفا، پالاس با سبک آرکائیستی، آپولوی آرکائی، سر یک آمازون، دیو نیسوس یا افلاطون، دوریفوروس، مِرکوری (اسطوره)، هومر، بطلمیوس الکساندر (الکساندر کبیر؟)، بطلمیوس فیلادلفوس، بطلمیوس سوتِر اول (سلئوکس نیکاتور اول) و دانیادها و دیگران یافت شده اند. تصاویر. تصاویر شامل صحنه هایی با: سر با کلاه خود گل افشان، آرخیمدس، آتیلیوس رجولوس، پسودو-سنکا، برنیکه، هراکلیتوس، بطلمیوس لاتیرس، بطلمیوس سوتِر دوم، سافو، جنگجویی با کلاه خود، اسکیپیوی آفریقایی، سر وازال (زن ناشناخته)، هانیبال یا یوبا، و سر با تاج. فِرسکوها. فرسکوها شامل: تِزئوس پیروز بر مینوتور، تِلفوس که توسط گوزن ماده شیر خورده، کیرون در حال آموزش آخیل به چنگ، پرسئوس در حال کشتن مدوزا، ارابه ران، و پاپیری ها.
آلساندرو کاتلان (؛ زادهٔ ) مجری تلویزیون اهل ایتالیا است که بیشتر به خاطر اجرای برنامه "Le Iene" شناخته می شود. کاتلان همچنین از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۰ مجری برنامه "ایکس فاکتور" بود. وی از سال ۲۰۰۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او پس از امضای قرارداد با شبکه رای به عنوان یکی از سه مجری مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۲۲ در کنار لائورا پائوزینی و میکا تأیید شد. در سال ۲۰۱۹ کاتلان مجری برنامه آخر هفته ایتالیایی «E poi c'è Cattelan» بود که از شبکه اسکای یونو پخش می شد. او همچنین به عنوان یکی از نامزدهای احتمالی جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۲۰ معرفی شد. کاتلان از طرفداران پروپاقرص باشگاه فوتبال اینتر میلان است و اغلب در ورزشگاه و جلسات تمرینی این تیم حضور دارد. وی تجربه بازیگری و دوبلوری هم داشته است.
الکساندر رایند (به انگلیسی: Alexander Rhind؛ ۲۰ سپتامبر ۱۸۴۹ - ۲۲ ژانویهٔ ۱۹۲۲) بازیکن فوتبال اسکاتلندی بود که در پست مهاجم بازی می کرد. دوران بازی. رایند که در ابردین متولد شده بود، در باشگاه فوتبال کوئینز پارک بازی می کرد و تنها یک بار در سال ۱۸۷۲ در اولین مسابقه رسمی بین المللی فوتبال برای اسکاتلند به میدان رفت. او بعدها به عنوان رئیس باشگاه فوتبال کالدونیَن خدمت کرد.
لودویکو ترسینی (؛ زادهٔ ۸ اوت ۱۹۹۵) بازیگر اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. لودویکو ترسینی در تاریخ ۸ اوت ۱۹۹۵ در رم متولد شده و در نتونو بزرگ شد؛ او از کالج کریس کاپل آنزیو فارغ التحصیل شد. در سال ۲۰۱۴، اولین بازی خود را در فیلم "«آرانس و مارتلو»" به کارگردانی دیه گو بیانکی انجام داد، که در هفتاد و یکمین جشنواره فیلم ونیز به نمایش درآمد. دو سال بعد، در نقش آل در "فیلم «تابستان»" به کارگردانی گابریل موچینو بازی کرد؛ از سال ۲۰۱۵، او بخشی از بازیگران اصلی مجموعه تلویزیونی "«تو به دنبال موفقیت»" بوده و نقش استفانو پریویترا را بازی کرده است. در سال ۲۰۱۶، برای بازی در نقش ساموئل، شخصیت اصلی فیلم "«اسلم"» انتخاب شد که در جشنواره فیلم تورین به نمایش درآمد و سپس سال بعد در سینماها پخش شد. در سال ۲۰۱۸، با بازی در نقش جیووانی گارائو در سریال اینترنتی «"Skam Italia»" به شهرت رسید. سپس به عنوان بازیگر نقش اول مرد در مجموعه «"Summertime»" محصول نتفلیکس انتخاب شد. در ۲۰ مه ۲۰۲۱، به عنوان مجری جدید فصل پانزدهم "ایکس فاکتور" و جایگزین الساندرو کاتلان اعلام شد. از آنجایی که اج
رای او با استقبال ضعیفی از سوی عموم مواجه شد، برای فصل شانزدهم تأیید نشد و فرانچسکا میچلن جایگزین او شد.
مالیات کالاهای لوکس، مالیاتی است که بر کالاهای لوکس وضع می شود: محصولاتی که ضروری تلقی نمی شوند. این نوع مالیات می تواند شبیه مالیات بر فروش یا مالیات بر ارزش افزوده (VAT) باشد و به صورت درصدی از قیمت برخی کالاهای خاص دریافت شود. تفاوتش این است که بیشتر دامن ثروتمندان را می گیرد، چون آن ها بیش از دیگران خریدار کالاهای لوکس مثل خودروهای گران قیمت یا جواهرات هستند. گاهی هم این مالیات فقط برای خریدهایی بالاتر از یک مبلغ مشخص اعمال می شود؛ مثلاً در بعضی ایالت های آمریکا، معاملات ملکی بالاتر از یک حد مشخص مشمول مالیات لوکس می شوند. کالاهای لوکس می توانند «کالاهای وبلن» هم باشند؛ یعنی کالاهایی که هرچه قیمتشان بالاتر رود، تقاضا برایشان بیشتر می شود. بنابراین، در برخی موارد، مالیات لوکس حتی ممکن است باعث افزایش تقاضا برای بعضی کالاهای تجملی شود. اما به طور کلی، چون کالاهای لوکس کشش درآمدی بالایی دارند، با بالا رفتن مالیات، هم اثر درآمدی و هم اثر جانشینی باعث می شوند تقاضا به شدت کاهش پیدا کند.
کلیسای جامع سن میشل که با نام صومعه سن میکائیل نیز شناخته می شود، یک مجموعه مذهبی در کوه پیرچیریانو است که در ضلع جنوبی وال دی شوش در قلمرو شهرداری سانت آمبروجیو دی تورینو، در کلان شهر تورین، منطقه پیه مونته در شمال غربی ایتالیا واقع شده است. این صومعه که در بیشتر تاریخ خود تحت حکومت بندیکتین ها بوده است، اکنون به روسمینی ها سپرده شده است. یک قانون منطقه ای ویژه، آن را به عنوان «بنای نمادین منطقه پیمونت» به رسمیت می شناسد. این صومعه یادبود، یکی از الهام بخش های کتاب "«نام گل سرخ»" نوشته اومبرتو اکو بوده است. تاریخچه. به گفته برخی از مورخان، در زمان روم باستان، یک دژ نظامی در محل فعلی صومعه وجود داشته که بر جاده اصلی منتهی به گال از ایتالیا نظارت داشته است. بعدها، پس از سقوط امپراتوری روم غربی، لمباردها در اینجا قلعه ای در برابر تهاجم فرانک ها ساختند. اطلاعات کمی از سال های اولیهٔ صومعه موجود است. قدیمی ترین گزارش موجود، مربوط به راهبی به نام ویلیام است که در اواخر قرن ۱۱ در اینجا زندگی می کرد و وقایع نگاری صومعه سن میکائیل را نوشت. او تأسیس صومعه را در سال ۹۶۶ ذکر می کند، اما در بخش دیگری از نوشته هایش همان ر
اهب بیان می دارد که ساخت و ساز در دوران پاپی سیلوستر دوم (۹۹۹–۱۰۰۳) آغاز شده است. آنچه اکنون گورابه است، در اواخر قرن دهم ساخته شده است، همان طور که تأثیر بیزانس در طاقچه ها، ستون ها و طاق ها گواه آن است. طبق روایات، این ساختمان توسط زاهد سنت جان وینسنت اسقف اعظم سابق راونا، به دستور فرشته مقرب میکائیل که به او ارادت خاصی داشت، ساخته شده است؛ و مصالح ساختمانی که زاهد جمع آوری کرده بود به طور معجزه آسایی به بالای کوه منتقل شد. علاوه بر این، اشاره شده است که فرقه میکائیل، فرشته مقرب که با لوسیفر جنگید، معمولاً کلیساهای خود را بر روی قله ها یا مکان های صعب العبور، به عنوان مثال، مون سن میشل در فرانسه، بنا می کند. در سال های بعد، یک بنای کوچک به آن اضافه شد که می توانست محل سکونت جامعه کوچکی از راهبان و برخی از زائران باشد. بعدها این صومعه تحت حکومت بندیکتین توسعه یافت، با ساخت یک ساختمان جداگانه با اتاق های مهمان برای زائران که از مسیر محبوب جاده فرانسیگنا پیروی می کردند و یک کلیسا-صومعه (۱۰۱۵–۱۰۳۵)، احتمالاً بر روی بقایای "کاستروم" روم باستان. در طول عید پاک در سال ۱۰۹۸، سن آنسلم، اسقف اعظم کانتربری، برای دیدن
برادرزاده اش آنسلم، که در اینجا برادر بود، از صومعه بازدید کرد. آنسلم جوان تر به عنوان راهب بزرگ سنت سابا در رم و بری سنت ادموندز در انگلستان خدمت کرد. راهب بزرگ ارمنگاردو (۱۰۹۹–۱۱۳۱) یک صومعه بزرگ جدید ۲۶ ساله داشت. زیرزمین به ارتفاع چند متر از پای تپه تا قله آن ساخته شده است که بر روی آن یک کلیسای جدید (کلیسایی که امروزه وجود دارد) به همراه سازه های اطراف آن اضافه شده است. در سال ۱۳۱۵، نسخه خطی «کتاب مقدس سن میشل دلا کیوسا» نوشته شد که شامل چرخه دعاهای سال برای راهبان صومعه بود. این صومعه دچار رکود شد و در نهایت در سال ۱۶۲۲ توسطپاپ گرگوری پانزدهم منحل گردید. این مکان تا سال ۱۸۳۵ متروکه باقی ماند، تا زمانی که چارلز آلبرت و پاپ از آنتونیو روزمینی خواستند تا آن را بازسازی و دوباره سکونت دهند. در حال حاضر، صومعه تحت مراقبت روسمینی ها قرار دارد. هنر و معماری. این کلیسا بر فراز پایه صخره ای سنگی و برج هایی در بالای دره واقع شده است. نمای کلیسا به پلکانی به "نام اسکالونه دی مورتی" ("پلکان مردگان") منتهی می شود که در دو طرف آن طاق ها، طاقچه ها و مقبره هایی قرار دارد که تا همین اواخر، اسکلت راهبان مرده در آنها قابل
مشاهده بود (از این رو این نام را به خود گرفته است). در بالای ۲۴۳ پله، "پورتا دلو زودیاکو" مرمری، شاهکاری از مجسمه سازی قرن دوازدهم، قرار دارد. خود کلیسا از طریق یک درگاه رومی به سبک رومانسک با سنگ خاکستری و سبز که در اوایل قرن یازدهم ساخته شده است، قابل دسترسی است. این کلیسا دارای یک شبستان و دو راهرو است و عناصری از معماری گوتیک و معماری رمانسک را به نمایش می گذارد. در دیوار سمت چپ، یک نقاشی دیواری بزرگ وجود دارد که "بشارت" (۱۵۰۵) را به تصویر می کشد، در حالی که در گروه کر قدیمی، یک نقاشی سه لتی اثر دفندنته فراری قرار دارد. این مجموعه شامل ویرانه های صومعه ای مربوط به قرن های ۱۲ تا ۱۵ میلادی است که پنج طبقه داشته است. این مجموعه با "برج زیبای آلدا" به پایان می رسد. این بنا که به «مقبره راهبان» معروف است، احتمالاً بقایای کلیسای کوچکی است که با طرح هشت ضلعی خود، مقبره مقدس اورشلیم را بازسازی می کند.
غول های مونته پراما (; ) مجسمه های سنگی باستانی هستند که توسط تمدن نوراگه ای در ساردینیا، ایتالیا ساخته شده اند. این آثار که به قطعات فراوانی تقسیم شده اند، در مارس ۱۹۷۴ در زمین های کشاورزی نزدیک مونته پراما، در کومونه کابراس، استان اریستانو در مرکز-غرب ساردینیا کشف شدند. مجسمه ها از ماسه سنگ محلی ساخته شده و ارتفاع آن ها بین ۲ تا ۲٫۵ متر متغیر است. پس از چهار کاوش باستان شناسی انجام شده بین سال های ۱۹۷۵ و ۱۹۷۹، تقریباً پنج هزار قطعه بازیابی شد – شامل پانزده سر و بیست و دو تنه – که به مدت سی سال در مخازن موزه ملی باستان شناسی کالیاری نگهداری شدند، در حالی که تعدادی از مهم ترین قطعات در خود موزه به نمایش گذاشته شدند. همراه با مجسمه ها، دیگر آثار کشف شده در سایت شامل مدل های بزرگ ساختمان های نوراگه و چند سنگ مقدس باتیل از نوع «اوراگیانا» بود، که توسط ساردینی های نوراگه ای در ساخت «قبر غول ها» استفاده می شد. پس از تخصیص بودجه در سال ۲۰۰۵ توسط وزارت فرهنگ ایتالیا و منطقه ساردینیا، مرمت از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۲ در "مرکز بازسازی و حفاظت آثار فرهنگی" «لی پونتی» (ساساری) انجام شد، تحت هماهنگی وزارت فرهنگ ایتالیا برای میرا
ث فرهنگی ساساری و نیورو، همراه با سوپرینتندنزاهای کالیاری و اوریستانو. در این مکان، بیست و پنج مجسمه شامل جنگجویان، کمانداران، بوکسورها و مدل های نوراگه از سال ۲۰۰۹ در رویدادهای ویژه به نمایش عمومی گذاشته شده اند. این نمایشگاه از نوامبر ۲۰۱۱ به صورت دائمی در دسترس عموم قرار گرفت. طبق جدیدترین برآوردها، قطعات متعلق به مجموعاً چهل و چهار مجسمه بوده اند. بیست و پنج مجسمه تاکنون مرمت و سرهم بندی شده اند، همراه با سیزده مدل نوراگه، در حالی که سه مجسمه و سه مدل نوراگه دیگر از قطعاتی شناسایی شده اند که در حال حاضر قابل بازسازی نیستند. پس از تکمیل مرمت، برنامه ریزی شده است که بیشتر یافته ها به کابراس بازگردانده شده و در یک موزه به نمایش گذاشته شوند. بسته به فرضیات مختلف، تاریخ گذاری "کولوسوی" – نامی که باستان شناس جیووانی لیلیو به مجسمه ها داده است – بین قرن ۱۱ و ۸ پیش از میلاد متفاوت است. اگر این موضوع توسط باستان شناسان بیشتر تأیید شود، این مجسمه ها قدیمی ترین مجسمه های انسان انگاری در منطقه مدیترانه پس از مجسمه های مصر باستان خواهند بود و پیش از کوروس ها در یونان باستان قرار می گیرند. دانشمند دیوید ریدوی در مورد ا
ین کشف باستان شناسی غیرمنتظره نوشت: در حالی که باستان شناس میریام شارف بالموت گفت: تاریخچهٔ مجسمه سازی پیشا-نوراگه ای. پیکرک های ونوس. اولین مدارک مجسمه سازی در ساردینیا بسیار قدیمی تر از مجسمه های مونته پراما هستند. قدیمی ترین نمونه، پیکرک هایی است که به عنوان پیکرک های ونوس ماکومر شناخته می شوند، که با تکنیک "ناتمام" ساخته شده و توسط باستان شناس جیووانی لیلیو بین ۳۷۵۰–۳۳۰۰ پیش از میلاد تاریخ گذاری شده است، اما باستان شناس انریکو آتزنی پیشنهاد کرده که احتمالاً این پیکرک به دوران نوسنگی (۶۰۰۰–۴۰۰۰ پیش از میلاد) بازمی گردد. مطالعات اخیر شباهت آن به پیکرک های ونوس را که پیش تر توسط جیووانی لیلیو مشاهده شده بود، تأکید کرده و احتمال داده اند که تاریخ آن به پارینه سنگی زبرین یا میان سنگی بازگردد. پیکرک هایی که پس از این نمونه ساخته شدند – اما همچنان به نمادشناسی الهه مادر تعلق دارند – شامل پیکرک های حجمی فراوانی هستند که توسط فرهنگ اوزیری تولید شده اند، از جمله بت پرفوگاس که الهه ای را در حال شیردادن به فرزندش نشان می دهد. همان نماد بعداً توسط تمدن نوراگه ای با اصطلاح «پیتای نوراگه ای» استفاده شد. پس از پیکرک های
سه بعدی الهه – اما همچنان متعلق به دوران نوسنگی – بت های تخت به سبک هنر هندسی ساخته شدند که می توانند الهه را در جنبهٔ چتونیک خود نشان دهند، زیرا تمام نمونه های این نوع بت ها در داخل قبرها یافت شده اند. تحقیقات انجام شده پس از کشف تصادفی یک قربان گاه پیشاتاریخی در ساساری، نشان داد که – همراه با تولید پیکرک های هندسی – مجسمه سازی بزرگ نیز در آن زمان در ساردینیا وجود داشته است، زیرا در «معبد آکودی» چندین سنگ یادبود و سنگ افراشت بازیابی شد. در کنار رمپ منتهی به بالای ساختمان اصلی، کاوش ها حضور یک منهیر بزرگ و چندین منهیر دیگر در اطراف آن را نشان داد. یک چهره حجاری شده با الگوهای مارپیچی و احتمالاً متعلق به یک مجسمه-استلا، به نخستین فاز سایت – به نام «معبد سرخ» – نسبت داده شد. یک استل بزرگ گرانیتی با شکل زنانه برجسته، به فاز دوم – به نام «معبد بزرگ» – تعلق دارد. همچنان در بازه زمانی عصر پیشا-نوراگه ای، اما این بار در دوران مس سنگی، تولید قابل توجهی از مجسمه-منهیرها یا استل های نوع «لاکونی» وجود دارد که به فرهنگ باستان شناختی آبیالزو-فیلیگوزا نسبت داده شده و با یک طرح سه گانه یکنواخت مشخص می شوند: از بالا به پایین
: چهره انسانی سبک نمایی شده به شکل T؛ نمایش رمزآلود "کپولتو" (وارونه) به شکل "سه شاخهٔ کپولتو"؛ و خنجر دو سر برجسته. پس از گسترش فرهنگ بونانارو در جزیره، به نظر می رسد سنت استل-مجسمه ای منسوخ شده است، در حالی که این سنت تا ۱۲۰۰ پیش از میلاد با تمدن مرتبط با نوراگهٔ فاسیهٔ جزیره کرس ادامه یافت، که شامل جنگجویانی است که در مجسمه های فیلیتوسا نشان داده شده اند. از بیتیل های بی نماد تا مجسمه سازی نوراگه ای. در اوایل عصر برنز، سبک «اپیکامپانی فرم» که بیان متأخر فرهنگ پیاله ناقوسی بود، در ساردینیا و کورسیکا گسترش یافت. از این دورهٔ فرهنگی، تمدن نوراگه ای شکل گرفت که موازی با تحولات معماری مشابه در جنوب کورسیکا بود، به طوری که فاسیهٔ نوراگه ای گالورا تکامل هم زمان با تمدن تورریان نوراگه ای را نشان می دهد. با این حال، در حالی که سنت های معماری مشترک در مرکز-غرب مدیترانه، روابط نزدیک بین جزایر را نشان می دهند، سنت مجسمه سازی دقیقاً شروع به تنوع می کند. در واقع، در حالی که ساردینیا در عصر برنز اولیه سنت های استل-مجسمه ای عصر نوسنگی را رها کرد، در کورسیکا تولید منهیرها بدون وقفه ادامه یافت و نهایتاً در دوره های میانی و
متأخر عصر برنز منجر به ظهور استل-مجسمه های تورریان شد. مرحله ای میانی از این فرایند می تواند ظهور مجسمه های برجسته چکشی در عصر برنز میانی باشد – هم در ساردینیا و هم در کورسیکا: در ساردینیا، بیتیل ها با ویژگی های جنسی مذکر یا مؤنث برجسته شده بودند، در حالی که در کورسیکا – احتمالاً به دلیل وجود بیشتر ابزارهای فلزی – برای اولین بار مجسمه سازی برجسته بر روی منهیرها اعمال شد. در هر دو جزیره، مجسمه سازی انسان انگار به معنای دقیق کلمه بین ۱۶۰۰ تا ۱۲۵۰ پیش از میلاد وجود نداشت، اما ویژگی های جنسی و سلاح ها به ترتیب در ساردینیا و کورسیکا نشان داده می شدند. در مرحلهٔ تکاملی بعدی، تکنیک برجسته کاری برای نخستین بار پس از مجسمه های عصر نوسنگی در ساردینیا برای نمایش چهره انسان به کار رفت، همان طور که در بیتیل مشهور «سنت پیتر گولگو» (بائونی) مشاهده می شود. دیگر تردیدی دربارهٔ اصالت و ساخت نوراگه ای سه بیتیل کشف شده در شمال ساردینیا وجود ندارد، منطقه ای که احتمالاً جمعیت نوراگه ای از کورسیکا در آن ساکن بوده اند. ابتدا این سه مجسمه به عنوان آثار پونی ها یا امپراتوری روم در نظر گرفته می شدند، اما این مجسمه ها به وضوح جنگجویانی
را با کلاه خود نوراگه ای با شکل پاکتی، چرخه دار و شاخ دار نشان می دهند – همان طور که تاج و حفره های دایره ای که احتمالاً محل قرارگیری شاخ ها بوده اند نشان می دهد (که این شاخ ها هنوز در بیتیل مجسمه بائونی در بولتزی، ساساری وجود دارد). به گفته باستان شناس فولویا لو اسکیاوو، مجسمه های شمال ساردینیا گواه وجود یک پیش-مجسمه سازی نوراگه ای هستند، مرحله ای میانی از فرآیندی تکاملی که از "بیتیل های چشم دار" نوع "اوراجیاناً آغاز شده و نهایتاً به مجسمه های انسان انگار مونته پراما منجر شده است. این فرضیه با ایدهٔ پیشین جیووانی لیلیو هم خوانی دارد، پس از بررسی "بیتیل بائونی"، جایی که باستان شناس مشهور رها کردن ایدئولوژی قدیمی صورت گری و احیای نمایش شکل انسان را مشاهده کرد: این تکامل نشان می دهد که علاوه بر سفارش دهندگان، احتمالاً سازندگان مجسمه های مونته پراما نیز نوراگه ای بوده اند. در واقع، در تمدن نوراگه ای، صنعتگرانی که قادر به انجام سنگ کاری کامل بودند قطعاً وجود داشتند، همان طور که با چاه های مقدس ظریف و قبرهای غول پیکر ساخته شده با تکنیک ایزودومیک نشان داده شده است. توانایی در کار با سنگ و گسترش مجسمه سازی گرد در سر
اسر ساردینیا نوراگه ای نیز توسط مدل های نوراگه و سردیس تزئینی یافت شده در چندین چاه مقدس تأیید می شود. محل کشف. اکثر مجسمه ها به صورت قطعات پراکنده بر روی گورستان واقع در مونته پراما، تپه ای کوتاه به ارتفاع ۵۰ متر از سطح دریای آزاد و با موقعیت استراتژیک در مرکز شبه جزیره سینیس، یافت شدند. تنها یک مجسمهٔ دیگر شکسته – سر انسان – در جای دیگری، نزد چاه مقدس باناتو (ناربولیا، OR) پیدا شد. این محل حدود ۲ کیلومتر از نوراگه فاصله دارد و سر همراه با اشیای سفالی مختلف، چه پونیک و چه نوراگه ای، یافت شد. با توجه به محل قطعات متعدد در مونته پراما و قطعهٔ یکتا در ناربولیا، حدس زده می شود که مجسمه ها ابتدا نزدیک گورستان یا در محل ناشناخته ای در شبه جزیره سینیس برپا شده باشند، منطقه ای که از خلیج اوریستانو تا دریای ساردینیا و تالاب کابراس امتداد دارد. شبه جزیره سینیس از دوران نوسنگی مسکون بوده است – همان طور که از منطقهٔ باستان شناسی آشکار است. این محل به خاطر گورستان مربوط به نوسنگی (۳۸۰۰–۳۲۰۰ پیش از میلاد) معروف است، جایی که در قبرها، معمولاً یک پیکرک زنانه به سبک حجمی قرار داده می شد. به دنبال آن، تمام تغییرات فرهنگی که ط
ی هزاره ها در جزیره رخ داده اند در منطقه سینیس مشهود است. از جملهٔ آن ها، به ویژه فرهنگ پیاله ناقوسی قابل توجه است، پیش زمینهٔ فرهنگ بونانارو (حدود ۱۸۰۰ پیش از میلاد) که در نهایت به تمدن نوراگه ای منجر شد. به دلیل موقعیت جغرافیایی مطلوب و تعداد قابل توجهی از سکونتگاه های مهم مانند تارروس، شبه جزیره سینیس پل ارتباطی برای مسیرها به سمت جزایر بالئاری و شبه جزیره ایبری بوده است، که از قدیم با ساردینیا مرتبط بودند. جزایر بالئاری میزبان فرهنگ تالایوتیک بودند که در بسیاری از جنبه ها شبیه تمدن های نوراگه ای و تورریان بود. علاوه بر این، نزدیکی به مونتی فرو – منطقه ای با آتشفشان قدیمی و معادن مهم آهن و مس – برای سینیس امتیاز محسوب می شد. قلمرو مونتی فرو همچنین توسط شبکه ای از نوراگه ها کنترل می شد. مجسمه ای مشابه مجسمه های مونته پراما در سن جوانی سورجو، سولکیس، در جنوب ساردینیا یافت شد. نام مکان. تپهٔ مونته پراما در دوران باستان با نخل های کوتولهٔ پنجه ای، پوشیده شده بود، از آنجا نام "Prama"، به معنی «نخل» در زبان ساردنیایی، گرفته شده است. محل گورستان به عنوان "M. Prama" در محدوده بندی شهرداری کابراس و در نقشه های ۱:۲۵
۰۰۰ مؤسسه جغرافیایی نظامی، برگه ۲۱۶ N.E. ثبت شده است. حرف "M." در نام مکان تفسیرهای مختلفی دارد، از جمله "Mont'e", "Monti", "Monte" و "Montigru"، که همگی هنوز در زبان ساردنیایی به کار می روند. حتی تپه های نسبتاً کوچک نیز "کوه" نامیده می شوند، مانند "Monti Urpinu" (کالیاری) که تنها ۹۸ متر از سطح دریا ارتفاع دارد. در گذشته چنین نامی، نشان دهنده حضور نخل های کوتولهٔ پنجه ای، در برخی اسناد مکتوب ثبت شده بود. الهیدان و نویسنده، سالواتوره ویدال، در "Clypeus Aureus excellentiae calaritanae" (۱۶۴۱) به شبه جزیره سینیس اشاره کرده و نام "Montigu de Prama" را ذکر کرده است. فرانسیسکن ها آنتونیو فلیچه ماتئی، که در قرن هجدهم تاریخ نگاری اسقف نشین ها و اسقف های ساردینیا را نوشت، "مونتیگو پالما" را یکی از محل های شبه جزیره سینیس ذکر کرده اند. بافت باستان شناسی و مسائل تاریخی. تاریخ دقیق ساخت مجسمه ها هنوز نامشخص است. فرضیه های مختلف ارائه شده توسط پژوهشگران، دوره ای بین قرن دهم و هشتم پیش از میلاد، یعنی بین پایان عصر برنز و عصر آهن را در بر می گیرند. در هر صورت، باور بر این است که مجسمه ها در دوره ای از تحولات فرهنگی ساخته شد