Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه ابهام مطرح شده است: «این بلوایِ تبریز تفصیل خیلی دارد … وقایعی که هر روزه اتفاق می افتاد، او را در یک کتاب جمع نموده، چاپ کرده اند». سپس کسروی به روشنی از آن یاد کرده و در تاریخ مشروطه ایران، پاره ای از مطالب آن را به اختصار نقل نموده است. مطالب کتاب، پس از حمد خداوند، با نکوهش «مستبدین خوش ظاهر» و ستایش دلیری های ستارخان امیرخیزی و باقرخان خیابانی آغاز می شود. مطالب عمده کتاب عبارت است از: شورش طهران در جمادی الا´خره ۱۳۲۴، عزیمت علما به قم و تحصن مردم در خانه وزیرمختار انگلیس، صدور فرمان مشروطه، درگذشت مظفرالدین شاه و به سلطنت رسیدن محمدعلی شاه، به توپ بستن مجلس و مسجد سپهسالار و شروع جنگ از ۲۳ جمادی الاولی ۱۳۲۶ در تهران و تبریز، فعالیت های باقرخان در خیابان و ستارخان در امیرخیز، یادداشت های روزانه از وقایع تبریز که بیشترین صفحات را دربردارد، پیروزی مشروطه خواهان در شانزده رمضان و شرح برقراری آرامش نسبی و اصلاحات مشروطه خواهان در تبریز و مرند و دیلمقان و خوی. مؤلف در صفحات پایانی کتاب، از وضع سوق الجیشی آن روزها (شوال ۱۳۲۶) گزارشی آگاهانه می دهد، از جمله دربارهٔ اقامت عین الدوله در قِزِلْجه میدان، در نزدیک
تبریز و ورود سیصد سواره قزاق به سرکردگی بولکونیک با «چهار عراده توپ» به باسْمِنْج، و سپس می گوید «در آن جا نشسته اند تا از پرده غیب چه بیرون خواهد آمد». سال ها پس از چاپ اول، این کتاب نخست به صورت پاورقی در مهد آزادی آدینه به طور ناقص منتشر شد؛ سپس در ۱۳۴۸ شمسی به کوشش علی کاتبی در تبریز به چاپ رسید و در ۱۳۵۵ شمسی در تهران تجدید چاپ شد.
ابتکار صلح عربی ( ؛ ) که به ابتکار عربستان (؛ ) نیز معروف است یک پیشنهاد ۱۰ جمله ای برای پایان دادن به درگیری اسرائیل و اعراب است که توسط اتحادیه عرب در سال ۲۰۰۲ در اجلاس سران بیروت تایید شد و در اجلاس ۲۰۰۷ و ۲۰۱۷ اتحادیه عرب مجددا تایید شد. این ابتکار صلح پیشنهاد می کند که در ازای عقب نشینی کامل اسرائیل از سرزمین های اشغالی (شامل کرانه باختری، غزه، بلندی های جولان و لبنان) و با امکان مبادله اراضی بین اسرائیل و فلسطین عادی سازی روابط جهان عرب با اسرائیل صورت گیرد. این طرح مبادله اراضی بین اسرائیل و فلسطین، «حل و فصل عادلانه» مشکل آوارگان فلسطینی بر اساس قطعنامه ۱۹۴ سازمان ملل و تأسیس یک کشور فلسطینی با پایتختی اورشلیم شرقی را در بر می گیرد. یک روز پیش از انتشار این طرح کشتار روز پسح به دست حماس در ۲۷ مارس ۲۰۰۲ رخ داد که این طرح را تحت تاثیر قرار داد. از سوی دیگر تشکیلات خودگردان فلسطین به رهبری یاسر عرفات بی درنگ این طرح را پذیرفت. جانشین او محمود عباس نیز از این طرح حمایت کرد و رسماً از رئیس جمهور وقت آمریکا باراک اوباما خواست تا آن را به عنوان بخشی از سیاست خاورمیانه ای خود در برگیرد. گزارش های اولیه نشان ا
ز آن داشت که حزب اسلام گرای حماس و دولت منتخب نوار غزه دچار اختلاف شده است، در حالی که گزارش های بعدی نشان می دهد که حماس نیز طرح صلح را پذیرفته بود. دولت اسرائیل تحت رهبری آریل شارون این ابتکار را به عنوان طرحی که حتی آغاز گفتگو را فراهم نمی کند رد کرد زیرا اسرائیل را ملزم به عقب نشینی به مرزهای قبل از ژوئن ۱۹۶۷ می کرد. در سال ۲۰۱۵ بنیامین نتانیاهو نخست وزیر اسرائیل، اعلام کرد که درباره حمایت خود از این طرح مردد است، اما در سال ۲۰۱۸، آن را به عنوان مبنایی برای مذاکرات آتی با فلسطینیان نپذیرفت و رد کرد. طرح. پیش درآمد اجلاس بیروت ۲۰۰۲. اجلاس سران اتحادیه عرب که پس از جنگ شش روزه برگزار شد و طی آن اسرائیل بخش های وسیعی از سرزمین های عربی را اشغال کرد که قطعنامه خارطوم در اول سپتامبر ۱۹۶۷ مشخص کرده بود که شامل «سه نه» بود که قرار بود پس از آن نقطه مرکز تمام روابط اسرائیل و اعراب باشد: بدون توافق صلح، بدون به رسمیت شناختن دیپلماتیک، و بدون مذاکره. قطعنامه ۲۴۲ شورای امنیت سازمان ملل متحد که خواستار عادی سازی اسرائیل با کشورهای عربی و عقب نشینی اسرائیل از سرزمین های اشغال شده در جریان جنگ بود، در ۲۲ نوامبر ۱۹۶۷ تص
ویب شد و با رد اولیه اکثر کشورهای عربی برابر شد. ابتکار صلح یک تغییر عمده از موضع سال ۱۹۶۷ بود. مانند بیشتر طرح های صلح که پس از سال ۱۹۶۷ ارائه شدند این طرح نیز بر اساس قطعنامه ۲۴۲ شورای امنیت سازمان ملل متحد صادر شده بود. پس از اجلاس صلح خاورمیانه در جولای ۲۰۰۰ در کمپ دیوید که با شکست پایان یافت و انتفاضه دوم در سپتامبر ۲۰۰۰ آغاز شد. دولت بوش در پاییز ۲۰۰۲ به شدت تلاش کرد تا در دوران انتفاضه آتش بس موقت برپا کند تا فرصتی برای نشست بیروت فراهم کند. اما نتوانست به توافق دست یابد. با این حال، حضور آنتونی زینی، مذاکره کننده آمریکایی در اسرائیل به آرامش در درگیری ها در دو هفته پیش از نشست سران انجامید. در این دوره، دولت بوش امیدوار بود که توجه را از بحران خلع سلاح عراق که بعدا به حمله سال ۲۰۰۳ به عراق تبدیل شد، جلب کند. برخی از خبرنگاران در مورد چشم انداز این اجلاس تردید داشتند. رابرت فیسک غیبت حسنی مبارک از مصر و ملک عبدالله پادشاه اردن را این چنین توضیح داد: «آنها می توانند بوی یک موش مرده را از راه دور حس کنند.» در ۱۴ مارس، شای فلدمن در "ساعت خبری پی بی اس با جیم لرر" بیان کرد که «امید کمی وجود دارد که مذاکرات
آغاز شود یا مذاکرات در نهایت در به دست آوردن یک نتیجه مذاکره بین دو طرف موفق شود.» با این حال، توماس فریدمن، ستون نویس برنده جایزه پولیتزر در فوریه ۲۰۰۲ با ولیعهد عربستان سعودی ملاقات کرد و او را تشویق کرد که پیشنهاد صلح را ارائه دهد. اجلاس ۲۰۰۲. اعلامیه. تنها ده نفر از ۲۲ رهبر دعوت شده به اجلاس سران اتحادیه عرب در ۲۷ مارس در بیروت لبنان شرکت کردند. افرادی که شرکت نکردند کسانی مانند یاسر عرفات رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین، حسنی مبارک رئیس جمهور مصر و ملک عبدالله پادشاه اردن در آن شرکت نکردند. علیرغم فشارهای آمریکا و اروپا دولت آریل شارون به عرفات گفته بود که در صورت رفتن به اجلاس اجازه بازگشت نخواهد داشت. عدم مشارکت باعث شد، تیم پالمر، گزارشگر شرکت پخش استرالیایی، این اجلاس را «عقیم» بخواند. اعضای اتحادیه عرب طرح صلح را در ۲۷ مارس به اتفاق آرا تایید کردند. این طرح یک پیشنهاد جامع برای پایان دادن به کل درگیری اعراب و اسرائیل را در بر می گرفت. در بخش مربوط به این موضوع این طور آمده است: عبدالله ولیعهد عربستان سعودی در روز تصویب این طرح در سخنرانی خود در اتحادیه عرب گفت: این ابتکار به قطعنامه ۱۹۴ مجمع عمومی ساز
مان ملل اشاره دارد که بر بازگشت آوارگان فلسطینی به اسرائیل تاکید دارد. در یک عبارت مصالحه ای، بیان می کند که اتحادیه از هرگونه حل و فصل مذاکره بین اسرائیل و فلسطینی ها حمایت می کند و اصطلاح «حق بازگشت» را ذکر نمی کند. مقاومت در برابر قله. اگرچه این ابتکار به اتفاق آرا به تصویب رسید، اما بحث هایی در مورد برخی مسائل وجود داشت. رهبران اجلاس با مخالفت شدید دولت سوریه مواجه شدند که اصرار داشت به فلسطینیان اجازه دهد تا مقاومت مسلحانه را دنبال کنند. این سازمان همچنین با استفاده از اصطلاح «عادی سازی» مخالفت کرد و تاکید کرد که چنین پیشنهادی برای اسرائیل بیش از حد سخاوتمندانه است و اسرائیل لایق چنین چیزی نیست. از سوی دیگر دولت لبنان ابراز نگرانی کرد که برخی از پناهندگان فلسطینی تلاش خواهند کرد که در همان لبنان باقی بمانند و این چیزی است که لبنان به شدت با آن مخالف است. کشتار عید فصح. یک بمب گذار انتحاری ۳۰ اسرائیلی را در نتانیا در همان روز آغاز به کار این ابتکار کشت. حماس مسئولیت این حمله را بر عهده گرفت و شیخ احمد یاسین رهبر حماس گفت که این حمله «پیامی به نشست سران کشورهای عربی فرستاد تا تأیید کند که مردم فلسطین به مب
ارزه برای سرزمین و دفاع از خود بدون توجه به اقدامات دشمن ادامه می دهد.» اتحادیه عرب گفت که فکر نمی کند عاملان این بمب گذاری آن را برای منحرف کردن نشست بیروت برنامه ریزی کرده باشند. تشکیلات خودگردان فلسطین این حمله را محکوم کرد. عرفات دستور دستگیری شبه نظامیان مرتبط با حماس، جهاد اسلامی و گردان های شهدای الاقصی را شخصا صادر کرد. علیرغم این موضوع آریل شارون عرفات را نیز مسئول این حمله دانست. سخنگوی دولت اسراییل گفت: «هیچ مذاکره ای زیر آتش باران انجام شدنی نیست». یکی دیگر از سخنگویان دولت رانان گیسین گفت که اسرائیل به پیگیری آتش بس ادامه خواهد داد. اما احساس کنیم تمام گزینه ها برای دستیابی به چنین آتش بسی از دست رفته است، که در این صورت البته تمام اقدامات لازم را برای دفاع از شهروندان خود را انجام خواهیم داد.» کشتار روز پسح و همچنین عملیات دیوار دفاعی به تشدید انتفاضه دوم انجامید و به تزلزل این طرح کمک کرد. این خشونت ها سبب شد شورای امنیت سازمان ملل متحد در ۳۰ مارس قطعنامه ۱۴۰۲ شورای امنیت را به اتفاق آرا صادر کند که در آن همه طرف ها انتقاد شده بود: پذیرش مجدد در نشست سال ۲۰۰۷ ریاض. به استثنای لیبی، همه رهبران ۲
۲ کشور عضو اتحادیه عرب از ۲۸ مارس تا ۲۹ مارس ۲۰۰۷ در اجلاس دو روزه سران در ریاض پایتخت عربستان سعودی شرکت کردند این طرح توسط تمامی اعضا به استثنای نماینده حماس که در آن زمان اسماعیل هنیه و نخست وزیر وقت تشکیلات خودگردان فلسطین بود تایید شد. وی به طرح رای ممتنع داد. در مقابل محمود عباس رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین به طرح رای مثبت داد. خود ابتکار در طول تصویب مجدد بدون تغییر باقی ماند. تا آستانه اجلاس اعضا حاضر به بررسی تغییر بخشی از آن نشده بودند. عمرو موسی، رئیس اتحادیه عرب، گفت که درگیری اسرائیل و فلسطین بر سر دوراهی قرار دارد که "یا به سمت صلح واقعی حرکت می کنیم یا شاهد تشدید اوضاع هستیم". ملک عبدالله در جریان این اجلاس، اشغال عراق توسط ایالات متحده را محکوم کرد. سخنان او ممکن است در پاسخ به سخنان کاندولیزا رایس وزیر امور خارجه ایالات متحده باشد که از جهان عرب خواسته بود تا «آغازکننده تماس با اسرائیل» باشند. وی همچنین خواستار این شده بود که رژیم صهیونیستی محاصره غزه را پایان دهد و گفت: «باید هر چه سریعتر به محاصره ناعادلانه تحمیل شده بر مردم فلسطین پایان داده شود تا روند صلح در فضایی به دور از ستم و زور حرک
ت کند. دولت های آمریکا و اسرائیل پیش از آغاز اجلاس به شدت به کشورهای عربی فشار می آوردند تا حمایت خود از حماس را قطع کنند. بان کی مون دبیرکل سازمان ملل متحد در این اجلاس شرکت کرد و گفت: «ابتکار صلح اعراب یکی از ارکان روند صلح است... [این] سیگنالی می فرستد که اعراب برای دستیابی به صلح جدی هستند.» رهبر سیاست خارجی اتحادیه اروپا خاویر سولانا روند کار را مشاهده کرد و حمایت اتحادیه اروپا از این تصمیم را ابراز کرد و گفت که «ناتوانی در مقابله با چالش های امروز خاورمیانه را در خطر از دست دادن قطار توسعه انسانی و اقتصادی قرار خواهد داد.» وی همچنین تاکید کرد که این ابتکار به عنوان یک پیشنهاد برای مذاکرات بیشتر به جای اولتیماتوم «آن را بگیر یا بگذار» برای هر دو طرف عمل کرد. صائب عریقات، رئیس مذاکرات در سازمان آزادی بخش فلسطین از پذیرش هر چیزی غیر از پیش نویس اجلاس سران خودداری کرد و هرگونه مذاکره ای را که بتواند آن را تغییر دهد رد کرد. در مقابل سعود الفیصل وزیر امور خارجه عربستان گفت که اعضا باید «به تحولات جدید توجه داشته باشند که مستلزم اضافات و پیشرفت در هر چیزی است که ارائه می شود» پیاده سازی. این طرح خواستار ایجاد
یک کمیته ویژه متشکل از بخشی از کشورهای عضو مرتبط با اتحادیه عرب و دبیرکل اتحادیه عرب برای پیگیری تماس های لازم برای جلب حمایت از این طرح در همه سطوح، به ویژه از سوی ایالات متحده آمریکا، سازمان ملل متحد، شورای امنیت سازمان ملل متحد، ایالات متحده آمریکا، فدراسیون روسیه، کشورهای مسلمان و اتحادیه اروپا. این کمیسیون ویژه همچنین هیئت هایی از مصر و اردن را به نمایندگان جهان عرب در برداشت. واکنش ها. واکنش های آمریکا. در ابتدا این ابتکار با حمایت مشتاقانه دولت بوش مواجه شد. به گفته آری فلیشر سخنگوی بوش «رئیس جمهور از ایده های ولیعهد در مورد عادی سازی کامل اعراب و اسرائیل پس از دستیابی به توافقنامه صلح جامع ستایش کرد.» اگرچه رئیس جمهور بعداً تأکید کرد که این امر تنها با توقف حملات تروریستی علیه اسرائیل قابل اجرا است. جانشین او باراک اوباما از ابتکار در اولین روزهای ریاست جمهوری خود، با روحیه، اما نه از جزئیات آن حمایت کرد. وی در مصاحبه ای با شبکه العربیه در ۲۷ ژانویه ۲۰۰۹ گفت: جورج میچل ، فرستاده ویژه ایالات متحده در آن زمان در خاورمیانه، در مارس ۲۰۰۹ اعلام کرد که دولت پرزیدنت باراک اوباما قصد دارد این ابتکار عمل را در
سیاست خاورمیانه ای خود «ادغام» کند. واکنش های اسرائیل. مقامات اسرائیلی پاسخ های مختلفی از مثبت، خنثی و منفی داده اند. هنگامی که این طرح در سال ۲۰۰۲ منتشر شد، دولت اسرائیل این طرح را رد کرد، به این دلیل که منجر به بازگشت تعداد زیادی از پناهندگان فلسطینی به اسرائیل می شود. اسراییل در مورد مسائل «خط قرمز» اظهار داشت که در مورد آنها مصالحه نخواهد کرد. بی بی سی نیوز اعلام کرد که پذیرش مجدد در سال ۲۰۰۷ نسبت به ابتکار اولیه ۲۰۰۲ واکنش حمایتی تری را از سوی دولت به همراه داشت، که در نهایت پس از اولین پیشنهاد، "رد شد... بلافاصله". شیمون پرز در دیدار با رهبران عرب در مجمع جهانی اقتصاد در اردن در ماه مه ۲۰۰۷ گفت که دولت او پیشنهاد متقابلی را ارائه خواهد کرد. سخنگوی وزارت خارجه اسرائیل گفت: اسرائیل هیچ علاقه ای به رکود ندارد و متأسفانه اگر ابتکار اعراب آن را بپذیرد یا آن را ترک کند، دستور رکود خواهد بود. در اکتبر ۲۰۰۸، گزارش شد که دولت اسرائیل در حال بررسی پیشنهاد سعودی است و ایهود باراک، وزیر دفاع، مجدداً پیشنهاد متقابلی را پیشنهاد کرد. اما تاکنون هیچ دولت اسرائیل هیچ پیشنهاد متقابل رسمی ارائه نکرده است. از نظر افکار عم
ومی گروه تحقیقاتی آکسفورد گزارش کرده است که نگرش ها بین کسانی که هرگز درباره آن نشنیده اند و کسانی که حتی یک کلمه از آن را باور ندارند متفاوت است. یک نظرسنجی در نوامبر تا دسامبر ۲۰۰۸ توسط مرکز فلسطینی تحقیقات سیاست و بررسی در رام الله و موسسه تحقیقاتی هری اس ترومن برای پیشبرد صلح در اورشلیم نشان داد که تنها ۳۶ درصد از اسرائیلی ها از این طرح حمایت می کنند. نظرسنجی انگوس رید گلوبال مانیتور در ژوئن ۲۰۰۸ نشان داد که حدود ۶۷ درصد از فلسطینی ها و ۳۹ درصد از اسرائیلی ها از آن حمایت می کنند. بنیامین نتانیاهو. در سال ۲۰۰۷ بنیامین نتانیاهو که در سال ۲۰۰۹ برای دومین بار نخست وزیر اسرائیل شد، این طرح را رد کرد. وی به وزرای خارجه کشورهای عربی گفت: «خروج دو سال پیش از غزه ثابت کرد که هرگونه عقب نشینی اسرائیل – به ویژه یک جانبه – باعث پیشبرد صلح نمی شود، بلکه پایگاهی برای ترور برای اسلام رادیکال ایجاد می کند». در سال ۲۰۱۵ او توضیح داد: "این [ابتکار] جنبه های مثبت و جنبه های منفی دارد." وی ضمن اشاره به اینکه وضعیت در ۱۳ سال پس از پیشنهاد توافق تغییر کرده است، تاکید کرد که "ایده کلی - تلاش و تفاهم با کشورهای پیشرو عربی - ایده
خوبی است." با این حال، او با درخواست های ابتکار مبنی بر عقب نشینی اسرائیل از بلندی های جولان و بازگرداندن آوارگان فلسطینی مخالفت کرد. در سال ۲۰۱۸، نتانیاهو طرح صلح عربی را به عنوان مبنایی برای مذاکره با فلسطینی ها رد کرد. شیمون پرز. در ۲۸ مارس ۲۰۰۲ وزیر امور خارجه وقت شیمون پرز گفت: در ۱۲ نوامبر ۲۰۰۸، پرز در نشست مجمع عمومی سازمان ملل در مورد گفتگوی بین ادیان، حمایت خود را از این ابتکار تکرار کرد: در کنفرانس سیاست کمیته روابط عمومی آمریکا و اسرائیل (آیپک) در سال ۲۰۰۹، رئیس جمهور شیمون پرز از "چرخش" در نگرش کشورهای عربی نسبت به صلح با اسرائیل همانطور که در ابتکار عربستان منعکس شده است ابراز خرسندی کرد، اگرچه او اظهارات خود را با صلاحیت بیان کرد. وی گفت: "اسرائیل شریکی برای بیان این ابتکار نبوده است. بنابراین لازم نیست با هر کلمه موافقت کند." با این وجود، اسرائیل به تغییر عمیق احترام می گذارد و امیدوار است که به عمل تبدیل شود. پرز افزود: من اعتماد دارم که رهبری پرزیدنت اوباما راه را برای توافق منطقه ای و مذاکرات دوجانبه معنادار هموار خواهد کرد. «اسرائیل با دست های باز ایستاده است و دست هایش برای صلح با همه ملت
ها، با همه کشورهای عربی، با همه مردم عرب باز است». رئیس جمهور اعلام کرد. پرز گفت: «برای کسانی که هنوز مشت گره کرده اند، فقط یک کلمه برای گفتن دارم: بس است. جنگ بس است. ویرانی بس است. نفرت بس است. اکنون زمان تغییر است.» اسرائیل امروز آماده است تا صلح را نزدیک تر کند. امروز." دیگر اظهارات اسرائیل. آویگدور لیبرمن وزیر امور خارجه و معاون نخست وزیر اسرائیل در ۲۱ آوریل ۲۰۰۹ گفت که این طرح "پیشنهاد خطرناکی است، دستوری برای نابودی اسرائیل". زلمان شوال ، سخنگوی حزب لیکود، در مارس ۲۰۰۷ گفت که اسرائیل هرگز بازگشت آوارگانی را که در قبل از ۱۹۶۷ در خاک اسرائیل زندگی می کردند، نمی پذیرد و گفت: «اگر ۳۰۰.۰۰۰ تا ۴۰۰.۰۰۰، یا شاید یک میلیون، فلسطینی ها به این کشور حمله کنند، این امر باعث خواهد شد. پایان دولت اسرائیل به عنوان یک کشور یهودی... به همین دلیل ما این کشور را ایجاد نکردیم." نخست وزیر ایهود اولمرت نیز در آن ماه اظهار داشت که "من هرگز راه حلی را نمی پذیرم که مبتنی بر بازگشت آنها به اسرائیل باشد. این یک موضوع اخلاقی در بالاترین حد است. اما به طور کلی، اولمرت این ابتکار را یک «تغییر انقلابی» توصیف کرده است. یوسی آلفر ، مش
اور سیاسی و نویسنده و مشاور ارشد سابق ایهود باراک، نخست وزیر اسرائیل، در نوامبر ۲۰۰۸ گفت: "این ابتکار از نظر "بازده" جامعی که به اسرائیل ارائه می دهد و در مورد پناهندگان، هم غیبت بی نظیر است. از هر گونه اشاره مستقیم به حق بازگشت و به رسمیت شناختن اینکه توافق اسرائیل با راه حل باید درخواست شود، نشان دهنده پیشرفت عظیمی از روزهای سال ۱۹۶۷ است. کارولین بی. گلیک ، روزنامه نگار آمریکایی-اسرائیلی، سردبیر روزنامه انگلیسی زبان "جروزالم پست،" در مارس ۲۰۰۷ گفت که "هیچ شانسی وجود ندارد که ابتکار عربستان صلح را به ارمغان آورد" و آن را "دستورالعملی برای نابودی اسرائیل" نامید. تزیپی لیونی ، رئیس کادیما ، با توجه به مخالفت سازش ناپذیرش با بازگشت آوارگان فلسطینی ، از آن فاصله گرفته است. در اکتبر ۲۰۰۸، یووال اشتاینیتز ، عضو کنست لیکود ، که در کمیته امور خارجه و دفاع خدمت می کرد، از راه اندازی مجدد ابتکار سال ۲۰۰۷ به عنوان یک اقدام غیرشروع یاد کرد و اظهارات حمایتی ایهود باراک، وزیر دفاع وقت، را "یک ژست سیاسی توخالی" خواند. در مطالعه اخیر جاشوا تیتلباوم، برای مرکز امور عمومی اورشلیم ، او از اسرائیل می خواهد که این طرح را بر اساس
نگرش "همه یا هیچ" رد کند و تأکید کرد که صلح واقعی با مذاکره حاصل خواهد شد. واکنش های فلسطینی ها. نظرسنجی های مردم فلسطین حمایت زیادی از این طرح ایجاد کرده است. حمایت ها پس از جنگ غزه اندکی کاهش یافت. با این حال، اکثریت همچنان موافق هستند. تشکیلات خودگردان فلسطین. طرح صلح عربی مورد حمایت کامل محمود عباس و تشکیلات خودگردان فلسطین قرار گرفته است که حتی در ۲۰ نوامبر ۲۰۰۸ اقدام به درج آگهی در روزنامه های اسرائیلی برای تبلیغ آن کردند. تشکیلات خودگردان فلسطین اعلامیه های تمام صفحه ای را به زبان عبری در چهار روزنامه بزرگ اسرائیلی منتشر کرد که متن ابتکار را به طور کامل بازتولید کرد و افزود: «پنجاه و هفت کشور عربی و اسلامی در ازای یک اقدام، روابط دیپلماتیک و روابط عادی با اسرائیل برقرار خواهند کرد. توافقنامه صلح کامل و پایان اشغال». یک نظرسنجی از نوامبر تا دسامبر توسط مرکز فلسطینی برای تحقیقات سیاست و بررسی در رام الله و موسسه تحقیقاتی هری ترومن برای پیشرفت صلح در اورشلیم نشان داد که تنها 25٪ از اسرائیلی ها تبلیغات را دیده اند و فقط 14٪ واقعاً خوانده اند. آنها صلح اکنون ژست تشکیلات خودگردان فلسطین را با انتشار تبلیغات
خود در مطبوعات فلسطین متقابلاً انجام داد. محمود عباس پس از اجلاس سال ۲۰۰۷ گفت: «این ابتکار صرفاً به اسرائیل می گوید: «سرزمین های اشغالی را رها کنید و در دریای صلح زندگی خواهید کرد که از نواکشوت آغاز می شود و به اندونزی ختم می شود». صائب عریقات ، مذاکره کننده فلسطینی، حمایت کامل خود را از ابتکار صلح عربی ارائه کرده و در موارد متعدد از اسرائیل خواسته است که از آن حمایت کند. اخیراً، در بیانیه ای در 19 اکتبر ۲۰۰۸، عریقات گفت که "من فکر می کنم اسرائیل باید از سال ۲۰۰۲ [از ابتکار عمل] حمایت می کرد. این استراتژیک ترین ابتکار عملی است که از سال ۱۹۴۸ از سوی جهان عرب انجام شده است... من از آنها می خواهم. این ابتکار را مجدداً بررسی کنیم و با آن همراهی کنیم زیرا راه صلح را کوتاه می کند.» در آگوست و سپتامبر ۲۰۲۰، تشکیلات خودگردان فلسطین و حماس از توافق عادی سازی اسرائیل و امارات متحده عربی و توافق دیگر با بحرین انتقاد کردند و آنها را "خیانت" به آرمان فلسطین و تضعیف طرح صلح عربی توصیف کردند. حماس. این ابتکار از زمان آغاز به کار خود در سال ۲۰۰۲، سازمان را عمیقاً تقسیم کرد. در حالی که برخی از رهبران به طور مثبت در مورد آن ص
حبت کرده اند، برخی دیگر ابتکار عمل را که اردن و مصر را از خود دور کرد، نپذیرفتند. برخی گزارش های بعدی حاکی از آن است که حماس این ابتکار عمل را پذیرفته است. تا سال ۲۰۰۶، حماس قراردادهایی را با فتح امضا کرد که با مرزهای 1967 به عنوان مبنایی برای تشکیل کشور فلسطین موافقت می کرد، و تا سال ۲۰۱۷ حماس منشور جدیدی را منتشر کرد که یک کشور فلسطینی را در مرزهای ۱۹۶۷ می پذیرفت. اسماعیل ابوشنب، سخنگوی حماس در آوریل ۲۰۰۲ "به سانفرانسیسکو کرونیکل" گفت که این سازمان آن را می پذیرد و گفت: «این برای همه گروه های نظامی فلسطینی رضایت بخش خواهد بود تا کشور ما را بسازند، در امور خود مشغول باشیم و کارهای خوبی داشته باشیم. همسایگی با اسرائیلی ها». خبرنگارانی که با شنب مصاحبه کردند پرسیدند که آیا او از طرف کل سازمان حماس صحبت می کند و شنب پاسخ داد "بله". آنها سپس سعی کردند با دیگر رهبران حماس تماس بگیرند تا اظهارات شنب را تایید کنند، اما یا نتوانستند با آنها ارتباط برقرار کنند و یا تمایلی به اظهار نظر در مورد این موضوع نداشتند. یکی از شروط محمود عباس، رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین برای تشکیل دولت ائتلاف ملی با حماس پس از انتخابات ۲۰۰۶
این بود که حماس باید این ابتکار را به رسمیت بشناسد، اما او ناموفق بود. محمود الزهار، وزیر خارجه حماس در ژوئن ۲۰۰۶ گفت که این سازمان این ابتکار را رد می کند. نخست وزیر اسماعیل هنیه در اکتبر ۲۰۰۶ گفت که "مشکل ابتکار صلح عربی این است که شامل به رسمیت شناختن کشور اسرائیل است، چیزی که دولت فلسطین آن را رد می کند" و آن را رد کرد. در آن ماه، محمود الزهار به صراحت اعلام کرد: «حماس هرگز موضع خود را بدون توجه به شدت فشار تغییر نخواهد داد» و «ما هرگز ابتکار عمل عربی را به رسمیت نخواهیم شناخت». در ژانویه ۲۰۰۷، خالد مشعل، رهبر حماس، در مصاحبه ای گفت که حماس از "موضع عربی" حمایت می کند، احتمالاً با اشاره به طرح صلح عربی. پس از احیای ابتکار عمل در مارس ۲۰۰۷، حماس به سیاست ابهام خود ادامه داد و بسیاری از مقامات پاسخ های متفاوتی دادند. فوزی برهوم، سخنگوی حماس به "هاآرتص" گفت: "مساله "آری" یا "نه" حماس در مورد ابتکار عمل نیست. ما به تلاش های اعراب برای دستیابی به حقوق فلسطینیان احترام می گذاریم و در چارچوب اجماع عربی عمل خواهیم کرد. ابتکار را رد کنیم و قبل از پذیرفته شدن موضع خود را نسبت به آن تعیین نخواهیم کرد.» منابع "هاآرت
ص" در فلسطین بیان می کنند که حماس می خواست آشکارا با این ابتکار مخالفت کند، اما این کار را نکرد زیرا نمی خواست از دولت عربستان سعودی جدا شود. در نوامبر ۲۰۰۸، دپارتمان امور مذاکرات ساف آگهی هایی را برای ترویج ابتکار صلح عربی در روزنامه های اسرائیل منتشر کرد. مشعل در پاسخ گفت: «حقوق فلسطینی ها تنها با مقاومت به دست می آید نه تبلیغات». با این حال، مشعل در مصاحبه ای با جرمی بوون از بی بی سی در آوریل ۲۰۰۸، از این ابتکار حمایت کرد. "تایم" در ژانویه ۲۰۰۹ اعلام کرد که "در جهان عرب، تنها حماس و حزب الله با حمایت تهران طرح صلح اعراب را رد می کنند." مفسر چپ اسرائیلی و وزیر سابق دادگستری یوسی بیلین نیز در ژانویه ۲۰۰۹ گفت که "حماس پایبندی خود را به سه "نه" خارطوم مصوب سال ۱۹۶۷، که کل جهان عرب برای پذیرش ابتکار صلح عربی آن را کنار گذاشت می داند. وجه تمایز اصلی آن فتح است. "خلیج تایمز" در دسامبر ۲۰۰۸ سرمقاله خود را منتشر کرد که «طرح صلح عربی بهترین و عملی ترین راه حل برای درگیری فلسطین و اسرائیل است... حتی اگر حماس و جهاد اسلامی آمادگی پذیرش چیزی جز فلسطین اشغالی را ندارند. در دهه ۱۹۴۰، اگر این طرح توسط اسرائیل و آمریکا پذی
رفته شود، اعراب احتمالاً می توانند اسلام گرایان را نیز متقاعد کنند که از آن استقبال کنند. در ماه مه ۲۰۱۷، حماس میثاق خود را به روز کرد و تمایل خود را برای پذیرش یک کشور فلسطینی در مرزهای ۱۹۶۷ اعلام کرد. با این حال، مواضع خود را در مورد چندین موضوع کلیدی حفظ کرد: تعهد خود به مقاومت و گزینه نظامی علیه اسرائیل برای دستیابی به کشور فلسطین را رها نکرد، بر حق بازگشت آوارگان فلسطینی ۱۹۴۸ و آواره های ۱۹۶۷ به تمام سرزمین های فلسطینی پافشاری کرد. و جهاد را گزینه ای مشروع و راهبردی برای دفاع و بازپس گیری حقوق فلسطینیان می دانست. واکنش های اعراب. بسیاری از سیاست گذاران عرب، روسای دولت ها و مفسران از سال ۲۰۰۲ در حمایت از این ابتکار نوشته اند. ترکی الفیصل ، وزیر امور خارجه عربستان سعودی، اندکی پس از پیروزی باراک اوباما در انتخابات ۲۰۰۸ در "واشنگتن پست" نوشت. الفیصل اظهار داشت که "دلایلی برای خوش بین بودن وجود دارد" و "بهترین دارویی که تاکنون برای مناقشه اسرائیل و فلسطین تدوین شده است، ابتکار صلح اعراب است". او همچنین این طرح را "بهای گزافی برای صلح" از دیدگاه اعراب خواند. علاوه بر این، شش عضو شورای همکاری خلیج فارس در ۲۰ م
ه طی یک نشست مشورتی که در دمام برگزار شد، حمایت خود را از این ابتکار اعلام کردند. آندره آزولای ، مشاور یهودی پادشاه مراکش، محمد ششم ، از طرح صلح عربی نیز حمایت کرد. در ۲۸ اکتبر ۲۰۰۸، آقای آزولای در کنفرانسی در تل آویو گفت: "من یک یهودی متعهد هستم." "من یک یهودی عرب هستم. من به پادشاه مراکش توصیه می کنم... جریان اصلی عرب، اسرائیل را به عنوان طرف مسئول جلوگیری از صلح می بیند، نه اعراب... [طرح صلح] چیزی است که اسرائیلی ها به ده امیدوار بودند. سال ها پیش، چه کسی ابتکار عمل را در دست خواهد گرفت و آن را توضیح خواهد داد باید دوباره صبر کرد." محمد رعد، رئیس بلوک حزب الله در پارلمان لبنان ، طرح صلح را محکوم کرد و گفت: «این گزینه دیگر در جهان عرب و اسلام قابل تبلیغ نیست». شیخ نعیم قاسم رهبر حزب الله نیز اظهارات مشابهی را بیان کرد. در ژوئن ۲۰۰۹، حسنی مبارک، رئیس جمهور مصر، بر حمایت خود از طرح صلح تاکید کرد. وی همچنین بیان کرد که حمایت او به معنای به رسمیت شناختن حق موجودیت اسرائیل به عنوان یک کشور یهودی نیست زیرا که چنین چیزی به معنای چشم پوشی از حق بازگشت فلسطینیان است. میشل سلیمان، رئیس جمهور لبنان نیز سخنان مشابهی را
گفت و از جامعه جهانی درخواست کرد تا اسرائیل را به سمت پذیرش طرح صلح سوق دهد. هر دو رهبر به سخنان نخست وزیر اسرائیل بنیامین نتانیاهو پاسخ داده بودند. واکنش های بین المللی. فراتر از خاورمیانه، ابتکار صلح عربی مورد تمجید روسای کشورهای سراسر جهان، سازمان های بین المللی و شمار بسیاری از مفسران سیاسی متخصص در مناقشه اسرائیل و فلسطین قرار گرفته است. بان کی مون، دبیر کل سازمان ملل متحد حمایت خود را از این طرح را چندین بار بیان کرده بود. وی در سخنرانی خود در اجلاس سران اتحادیه کشورهای عربی در ۲۸ مارس ۲۰۰۷ گفت: ابتکار صلح عربی در ۳۰ آوریل ۲۰۰۳ توسط گروه چهارجانبه درباره خاورمیانه تأیید شد و آن را برای نقشه راه برای صلح مهم تشخیص داده بود. بیانیه مشترکی که توسط گروه چهارجانبه در ۳۰ می ۲۰۰۷ صادر شد، بیان می کند که: گوردون براون نخست وزیر بریتانیا نیز در یک کنفرانس مطبوعاتی که در ۱۵ دسامبر ۲۰۰۸ در مجمع تجاری لندن برای تجارت و سرمایه گذاری در فلسطین در خیابان داونینگ برگزار شده بود از این ابتکار حمایت کرد. نخست وزیر گفت: در ۲۴ نوامبر ۲۰۰۸ دیوید میلیبند وزیر امور خارجه بریتانیا حمایت خود را در سخنرانیش در مرکز مطالعات و تح