Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ویلما وات (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل ایالات متحده آمریکا است. او ژنرال بازنشسته نیروی هوایی ایالات متحده است. در سپتامبر ۱۹۵۷، او به عنوان رئیس شعبه خدمات پایگاه نیروی هوایی بارکسدیل منصوب شد و به عنوان یک وظیفه اضافی، فرماندهی بخش اسکادران نیروی هوایی زنان را بر عهده گرفت. وات از آوریل ۱۹۵۹ تا آوریل ۱۹۶۳ در پایگاه هوایی ساراگوزا، اسپانیا، به عنوان رئیس بخش تجزیه و تحلیل مدیریت و گروه پشتیبانی رزمی خدمت کرد. پس از بازگشت به ایالات متحده، او به ریاست گروه پشتیبانی رزمی ۳۰۶ در پایگاه نیروی هوایی مک کوی، فلوریدا منصوب شد. او بعداً رئیس بخش تحلیل مدیریت برای بال بمباران ۳۰۶ (سنگین) در مک کوی شد. او اولین زنی بود که در یگان بمب افکن نیروی هوایی مستقر شد و اولین زنی بود که از حوزه کنترل پرواز به درجه سرتیپی رسید. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان ستاره برنزی و تالار ملی مشاهیر زن شده است. تحصیلات. وات در سال ۱۹۵۲ از کالج بازرگانی دانشگاه ایلینویز فارغ التحصیل شد. او کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی خود را از دانشگاه آلاباما در توسکالوزا در سال ۱۹۶۸ دریافت کرد. در آگوست ۱۹۷۲، او اولین افسر زن نیروی هوایی بود که در کالج
صنعتی نیروهای مسلح در فورت لزلی جی. مک نایر شرکت کرد. پیشه نظامی. وات در دهه ۱۹۵۰ زمانی که محدودیت های شدیدی در مورد تعداد زنانی که می توانستند در ارتش باشند و ظرفیتی که می توانستند در آن خدمت کنند وجود داشت، به ارتش پیوست. برخی از این سیاست ها در سال ۱۹۶۷ به دلیل افزایش نیاز به منابع انسانی ناشی از جنگ ویتنام تغییر کرد. وات سپس افسر شد و به ویتنام اعزام شد. وات در دهه ۱۹۵۰ زمانی که محدودیت های شدیدی در مورد تعداد زنانی که می توانستند در ارتش باشند و ظرفیتی که می توانستند در آن خدمت کنند، به ارتش پیوست. برخی از این سیاست ها در سال ۱۹۶۷ به دلیل افزایش نیاز به منابع انسانی ناشی از جنگ ویتنام تغییر کرد. وات سپس به درجه افسری رسید و به ویتنام اعزام شد. در ژانویه ۱۹۵۷، وات پس از اتمام مدرسه آموزش افسری در پایگاه نیروی هوایی لکلند در سن آنتونیو، به عنوان ستوان دوم منصوب شد. او سپس سه ماه را به عنوان دانشجو در دوره افسران خدمات آماری در پایگاه نیروی هوایی شپرد، تگزاس گذراند. در سپتامبر ۱۹۵۷، او به عنوان رئیس شعبه خدمات پایگاه نیروی هوایی بارکسدیل منصوب شد و به عنوان یک وظیفه اضافی، فرماندهی بخش اسکادران نیروی هوایی
زنان را بر عهده گرفت. وات از آوریل ۱۹۵۹ تا آوریل ۱۹۶۳ در پایگاه هوایی ساراگوزا، اسپانیا، به عنوان رئیس بخش تجزیه و تحلیل مدیریت و گروه پشتیبانی رزمی خدمت کرد. پس از بازگشت به ایالات متحده، او سپس به گروه پشتیبانی رزمی ۳۰۶ در پایگاه نیروی هوایی مک کوی، فلوریدا منصوب شد. او بعداً رئیس بخش تحلیل مدیریت برای بال بمباران ۳۰۶ (سنگین) در مک کوی شد. در این دوره، ژنرال اولین زنی بود که در کنار یک یگان عملیاتی فرماندهی استراتژیک هوایی مستقر شده در پایگاه نیروی هوایی اندرسن، گوام، در طول عملیات آرک لایت خدمت کرد. او یکی از اعضای دختران انقلاب آمریکا است.
آنتونیو د سالدانیا ()، یک ناخدای کاستیایی-پرتغالی در قرن شانزدهم میلادی بود. او نخستین اروپایی ای بود که در منطقه ای که امروزه به نام خلیج تیبل در آفریقای جنوبی شناخته می شود، لنگر انداخت و نخستین صعود به کوه تیبل (میزکوه) را انجام داد. پیشینه. وقایع نگاران گاسپار کوریا (ص ۴۱۲) و فرنان لوپس ده کاستانه دا (ص ۱۵۷) آنتونیو د سالدانیا را به عنوان یک «اشراف زاده تاج کاستیا» معرفی کرده اند که در حدود سال ۱۴۹۷ به پرتغال آمد و در خدمت دربار ماریا آراگون، ملکه پرتغال، بود. نام اصلی کاستیایی او مشخص نیست، اما «سالدانیا» احتمالاً به شهر کاستیایی سالدانیا اشاره دارد که شاید زادگاه او بوده باشد. سفر دریایی سال ۱۵۰۳. سالدانیا که فردی با «تجربه دریانوردی» بود، برای فرماندهی اسکادری شامل سه کشتی منصوب شد که بخشی از ناوگان آلفونسو دو آلبوکرکی در پنجمین ناوگان هند پرتغال (آلبوکرکی، ۱۵۰۳) بود که به سوی هند اعزام شده بود تا مستعمره پرتغالی در کوچی را تقویت کند. اگرچه این اسکادر همراه ناوگان اصلی به سوی هند حرکت می کرد، ولی گفته شده بود که دستورهای جداگانه ای برای گشت زنی در دهانه دریای سرخ و حمله به کشتی های عربی به آن ها داده ش
ده بود. اسکادر سه کشتیِ سالدانیا (شامل خود او، روی لورنسو رواسکو و دیوگو فرناندس پریرا) در اوایل ماه مه ۱۵۰۳ از لیسبون به راه افتاد، با هدف رسیدن به ناوگان اصلی آلبوکرکی که زودتر حرکت کرده بود. اما راهبری ضعیف باعث بروز اشتباهات فراوانی شد. این گروه به اشتباه وارد خلیج گینه شدند، جایی که سالدانیا و لورنسو نزدیک سائوتومه و پرنسیپ پهلو گرفتند، در حالی که از مکان کشتی سوم خبری نداشتند (دیوگو فرناندس در مسیر درست در حال حرکت بود و به تنهایی ادامه داد). این دو کشتی باقی مانده به سختی و برخلاف جریان ها و بادهای مخالف، در امتداد ساحل آفریقا به سوی جنوب حرکت کردند. در میانه راه نیز سالدانیا و لورنسو از یکدیگر جدا شدند. در ادامه، باز هم به خاطر راهبری نادرست، سالدانیا در عبور از دماغه دچار خطا شد و در نهایت در ناحیه ای درست در شمال دماغه امید نیک به ساحل رسید. برای اطمینان از عبور از دماغه، او در خلیج تیبل که تا آن زمان ناشناخته بود، لنگر انداخت و به خشکی رفت. از این رو، سالدانیا نخستین اروپایی بود که در منطقه ای که بعدها کیپ تاون نام گرفت، پا به خشکی گذاشت. او به کوه صاف قله ای که در نزدیکی خلیج قرار داشت صعود کرد و
نوک دماغه (Cape Point) را که در جنوب قرار داشت، شناسایی نمود. او این قله را «کوه تیبل» (Table Mountain) نام گذاری کرد و (بر پایه افسانه ای، او و همراهانش) صلیبی را روی تخته سنگی در نزدیکی آن حک کردند که آثار آن هنوز هم در قله لاینز هد دیده می شود. سالدانیا پس از آن، منابع آب خود را در چشمه ای محلی تأمین کرد (در این حین، در درگیری کوتاهی با مردم بومی خوی خوی زخمی شد) و سپس به کشتی خود بازگشت. خلیج تیبل در سده شانزدهم توسط نقشه نگاران پرتغالی با عنوان "Aguada de Saldanha" (به معنای «آبگیر سالدانیا») نام گذاری شد. اما در سال ۱۶۰۱، دریانورد و نقشه نگار هلندی، یوریس فان اشپیل برخن، خلیجی را در شمال دماغه امید نیک با این نام شناسایی کرد. از آن پس، آن مکان جدید به عنوان خلیج سالدانیا شناخته شد و جایی که سالدانیا نخستین بار لنگر انداخته بود، به خلیج تیبل تغییر نام یافت. رویدادهای پس از آن. از این نقطه به بعد، وقایع اندکی مبهم اند. به نظر می رسد که سالدانیا پس از چند تلاش، سرانجام از دماغه گذشت، اما وضعیت نامناسب کشتی اش او را وادار کرد تا برای تعمیرات در خلیج موسل توقف کند. یادداشتی که در چشمه آب محلی بر جای مانده نش
ان می دهد که او هنوز در اکتبر ۱۵۰۳ در آنجا بوده است. در همین فاصله، روی لورنسو رواسکو در جزیره موزامبیک در انتظار او بود. چون خبری از سالدانیا نبود، لورنسو به دزدی دریایی در سواحل شرقی آفریقا روی آورد، کشتی هایی را در نزدیکی کیلوا کیسیوانی تصرف کرد، زنگبار و باراوا را به خراج گذار تبدیل کرد و با مومباسا جنگید (که در حال محاصره مالیندی متحد پرتغالی ها بود). دیوگو فرناندس، که از موقعیت همراهانش بی خبر بود، به تنهایی در دهانه دریای سرخ در انتظار ماند. سالدانیا سرانجام آفریقای جنوبی را ترک کرد و در مالیندی، کنیا به لورنسو رواسکو پیوست. آن دو با هم مومباسا را مجبور به امضای پیمان نامه کردند و سپس به سوی دریای سرخ رفتند. سالدانیا و رواسکو زمستان ۱۵۰۳–۱۵۰۴ را در حوالی دماغه گاردافوی گذراندند و چندین کشتی بازرگانی عربی را تصرف کردند. آن ها بی خبر بودند که دیوگو فرناندس درست در نزدیکی، به تنهایی در جزیره سقطرا زمستان گذرانی می کرد. در بهار ۱۵۰۴، آن ها بخشی از گنجینه های غنیمتی خود را به امانت نزد پادشاه مالیندی گذاشتند و از اقیانوس هند به سوی هند حرکت کردند. اما به دلیل آسیب دیدگی کشتی ها، مجبور شدند در جزیره آنخدیوا
توقف طولانی مدت برای تعمیر و استراحت داشته باشند. آن ها بی اطلاع بودند که در همان زمان، نبرد کوچی (۱۵۰۴) میان پادگان کوچک پرتغالی و ارتش بزرگ زامورین کالیکوت در جریان بود. در سپتامبر ۱۵۰۴، ناوگان هند پرتغال به فرماندهی لوپو سوارش ده آلبرگاریا آن ها را پیدا کرد، به آن ها برای اتمام تعمیرات کمک کرد، آن ها را به ناوگان خود ضمیمه نمود و با هم به سوی کوچی رفتند. سالدانیا در چند عملیات در اواخر ۱۵۰۴ در هند، از جمله در ویران سازی کدونگالور در اکتبر، شرکت داشت. در ژانویه ۱۵۰۵، سالدانیا به ناوگان بازگشت به لیسبون پیوست. این ناوگان در مسیر بازگشت، برای برداشتن گنجینه اش توقفی در مالیندی داشت و در ماه ژوئیه به لیسبون رسید. مسافر در سال ۱۵۰۶. بر پایه گزارش ژوآئو ده باروش، آنتونیو د سالدانیا در سال ۱۵۰۶ بار دیگر با ناوگان هند پرتغال به فرماندهی تریستانو دا کونیا به اقیانوس هند بازگشت، اما این بار نه به عنوان ناخدای کشتی، بلکه به عنوان راهنمای دریایی برای هدایت اسکادر آلبوکرکی به سوی دماغه گاردافوی. در اواخر ۱۵۰۶ یا اوایل ۱۵۰۷، هنگامی که ناوگان در جزیره موزامبیک منتظر بادهای مساعد بود، دریاسالار تریستانو دا کونیا، کشتی اصل
ی خود "Sant' Iago" را به طور موقت به فرماندهی سالدانیا سپرد و خود با قایقی کوچک برای گشت زنی به سواحل آفریقا رفت. کونیا سپس با کشتی فلور د لا مار، متعلق به ژوائو دا نوا روبه رو شد که سال پیش هنگام بازگشت از هند، دچار نشتی شدید شده و برای تعمیر توقف کرده بود. محموله ادویه به کشتی دیگری (نامش مشخص نیست) منتقل شد و تحت فرماندهی سالدانیا قرار گرفت تا آن را به سلامت به لیسبون ببرد. گفته می شود که سالدانیا در مسیر بازگشت، توقفی هم در خلیج سالدانیا (خلیج کنونی، نه خلیج تیبل) داشته است. فرمانده سوفالا–موزامبیک (۱۵۰۹). در سال ۱۵۰۹، آنتونیو د سالدانیا برای دوره ای سه ساله به عنوان فرمانده کل سوفالا و جزیره موزامبیک (در شرق آفریقا) منصوب شد و جای واسکو گومس ده آبرو را گرفت. او در بهار ۱۵۰۹ به عنوان مسافر با یازدهمین ناوگان هند پرتغال تحت فرمان فرناندو کوتینیو راهی شد و در ماه اوت در جزیره موزامبیک پیاده شد و مسئولیت خود را آغاز کرد. در دوران خدمتش، بر برچیدن دژ پرتغالی در کیلوا کیسیوانی (کویلوآ) در سال ۱۵۱۱ نظارت داشت. در سال ۱۵۱۲، دوره خدمت سالدانیا در سوفالا–موزامبیک به پایان رسید و فرماندار جدید سیمائو ده میرندا ده آ
زودو که در اکتبر وارد شد، جانشین او شد. سالدانیا فرماندهی کشتی میرندا را برای بازگشت به لیسبون بر عهده گرفت.
یک مجموعه رمان ژاپنی با موضوع بدمینتون اثر آسامی کوسه کی است. انتشارات پاپلار چهار جلد از این رمان را از مه ۲۰۱۱ تا مارس ۲۰۱۴ منتشر کرد. یک مجموعه انیمه تلویزیونی نیپون انیمیشن و اوال ام از آوریل تا سپتامبر ۲۰۲۲ پخش شد. یک اقتباس مانگا به تصویرگری دام میایاتا از طریق وبگاه "توناری نو یانگ جامپ" شوئیشا از آوریل تا اکتبر همان سال منتشر شد. این انیمه در ایران با عنوان «بازی دوست داشتنی» از شبکه امید پخش شد. بازخورد. مجموعهٔ تلویزیونی. سیلورمن نیمهٔ اول مجموعه را نقد و بررسی کرد و به آن نمره B داد. او «حالات متمایز چهره» شخصیت ها (از جمله تفاوت دوقلوهای همسان تایچی و یوجی)، تعامل آنها در داخل و خارج از ورزش و شخصیت ابیهارا را به عنوان یک «مربی حواس جمع» تحسین کرد، اما طرح کلی داستان را «نسبتاً تکراری» با «عجله و متلاطم» و «فاقد تمرکز بر روی مسابقات» توصیف کرد. او گفت: «اگرچه ممکن است این مجموعهٔ ورزشی آنقدر گرم نباشد که برخی بینندگان به دنبال آن هستند، اما به اندازه کافی خوب است که بتوان برای یک نیمهٔ دوم آن را نیز تماشا و دنبال کرد». سیلورمن "لاو آل پلی" را به عنوان بدترین انیمه ۲۰۲۲ انتخاب کرد و نوشت: «می دانید
، خیلی به نظر عجیب می رسید که یک برنامه ورزشی واقعاً ورزش را نشان ندهد. لحظات خاصی هم دربارهٔ ورزش داشت، اما تعداد آن ها کافی نبود، و هنگام تماشای این سریال یکی از معدود مواقعی بود که فکر می کردم واقعاً دوست دارم ساعت هایی را که صرف تماشایش کرده ام، برگردانم.»
خلیج سالدانیا (), () یک بندرگاه در سواحل جنوب غربی آفریقای جنوبی است. شهر ساحلی واقع در کرانه شمالی این خلیج، که آن نیز سالدانیا نام دارد، در سال ۲۰۰۰ همراه با پنج شهر دیگر در قالب شهرداری محلی خلیج سالدانیا ادغام شد. جمعیت کنونی این شهرداری حدود ۷۲٬۰۰۰ نفر برآورد می شود. نام این مکان در نخستین نسخه از اثر جان لاک به نام "دو رساله درباره حکومت" به عنوان مثالی از «وضع طبیعی» ذکر شده است. موقعیت جغرافیایی خلیج سالدانیا آن را به بهشتی برای علاقه مندان به ورزش های آبی تبدیل کرده و اقتصاد محلی آن وابستگی زیادی به ماهی گیری، برداشت صدف، فرآوری محصولات دریایی، صنعت فولاد و بندرگاه دارد. افزون بر این، بندر امن آن نقشی کلیدی در پروژه انتقال سنگ آهن «سیشن–سالدانیا» (از طریق خط آهن سیشن–سالدانیا) ایفا می کند، جایی که شرکت فولاد سالدانیا در مرکز توجه قرار دارد. جغرافیا. خلیج سالدانیا در حدود شمال باختری کیپ تاون واقع شده است. این خلیج با جهت گیری جنوب غربی، ۱۱ کیلومتر طول و ۱۲ کیلومتر عرض دارد. تالاب لانگ ابان، شاخه جنوب شرقی این خلیج، از گوشه جنوب شرقی خلیج داخلی به سمت جنوب شرق به طول ۱۴ کیلومتر امتداد می یابد. تاریخ.
نام خلیج سالدانیا برگرفته از نام آنتونیو د سالدانیا، ناخدای یکی از کشتی های ناوگان آلفونسو دو آلبوکرکی است که در سال ۱۵۰۳ به آفریقای جنوبی سفر کرد. این نام ابتدا به خلیج تیبل داده شده بود، جایی که کشتی سالدانیا برای نخستین بار لنگر انداخت. با تغییر نام خلیج تیبل (میزکوه) به نام کنونی اش در سال ۱۶۰۱، نام قدیمی به خلیج امروزی سالدانیا منتقل شد. در سال ۱۷۸۱، یک اسکادر بریتانیایی به فرماندهی کومودور جورج جانستون شش کشتی هلندی هند شرقی را در این خلیج به تصرف درآورد؛ کشتی هایی که برای در امان ماندن از حمله احتمالی به کیپ تاون، در این منطقه پناه گرفته بودند. این اقدام، تنها دستاورد اعزامی بریتانیا برای تصرف کیپ تاون در جریان جنگ چهارم انگلو–هلندی (۱۷۸۱–۱۷۸۳) در آفریقای جنوبی بود. دیپلمات ادموند رابرتز در سال ۱۸۳۳ از این خلیج بازدید کرد. او نوشت که این منطقه «از بادهای شدید به خوبی در امان است، عمق آب کافی دارد، اما سرزمین اطرافش بسیار شنی است و به کشاورزی توجه چندانی نمی شود؛ تنها شمار اندکی گاو و گوسفند در میان پوشش گیاهی کم پشت پرورش می یابند». او منطقه را به جز حضور نهنگ ها در برخی نقاط خلیج، کم رخداد توصیف کرد.
خلیج سالدانیا همچنین میزبان چندین کارخانه کنسروسازی ماهی است. شناخته شده ترین آن ها «شرکت کنسروسازی خلیج سالدانیا» است که در سال ۱۹۰۵ توسط جیمز کس نر و الیس سیلورمن بنیان گذاری شد. با داشتن پیشینه ای نظامی، خلیج سالدانیا میزبان یک پایگاه آموزشی نیروی دریایی و آکادمی نظامی آفریقای جنوبی نیز هست. ذخیره گاه طبیعی «SAS Saldanha» در فصل های پایانی زمستان و بهار چشم انداز زیبایی از گل های وحشی ارائه می دهد و نهنگ صاف جنوبی نیز در این زمان ها به این آب ها بازمی گردد. این منطقه آب وهوایی مدیترانه ای دارد، ولی بارندگی سالانه در آن کم است و به منطقه بیابانی ناماکوآلند نزدیک می شود. وضعیت کنونی. بندر سالدانیا تنها در سال های اخیر به یک بندرگاه نوین تبدیل شد؛ زمانی که نیاز به تسهیل صادرات سنگ آهن از کیپ شمالی به وجود آمد. این امر مستلزم ساخت خط آهنی به طول بیش از ۸۰۰ کیلومتر تا معادن سیشن در کیپ شمالی و ساخت اسکله ای آب عمیق در خلیج سالدانیا برای پذیرش کشتی های باری بزرگ کیپ-سایز بود.
قوانین سقط جنین در یمن تنها در صورتی مجاز شمرده می شود که جان زن باردار در خطر باشد، که این موضوع یمن را در میان کشورهایی با سخت گیرانه ترین مقررات سقط جنین در خاورمیانه و جهان قرار داده است. این محدودیت ها بازتابی از فرهنگ جامعه یمن است، جایی که به طور کلی سقط جنین پذیرفته شده نیست. با این حال، درگیری های اخیر در یمن موجب افزایش تجاوز جنسی، قتل های ناموسی و سقط جنین های غیرایمن شده است. بر اساس مطالعات انجام شده توسط "Canadian Studies in Population"، نرخ سقط جنین های غیرایمن و غیرقانونی بسیار بالا بوده و می تواند سلامت زنان را با خطرات جدی مواجه کند. پیش زمینه. یمن یکی از پایین ترین رتبه ها را در شاخص توسعه انسانی دارد. بحران کنونی اقتصاد یمن موجب شده است که بخش قابل توجهی از جمعیت این کشور بیکار باشند و این امر منجر به کمبود نیازهای اساسی از جمله خدمات بهداشتی و آموزشی شده است. کمبود منابع مراقبت های بهداشتی مناسب در یمن، سلامت باروری زنان و همچنین ایمنی سقط جنین را تحت تأثیر قرار داده است. قانون گذاری. تاریخچه. یمن یکی از کهن ترین مراکز تمدن در نزدیک شرق و جهان به شمار می رود. در زمینه سقط جنین در نزدیک شر
ق باستان، «نگرش ها … متفاوت بود» زیرا «قدیمی ترین متون پزشکی دربارهٔ انجام سقط جنین و نخستین قانون شناخته شده علیه سقط جنین از نزدیک شرق سرچشمه می گیرند». اطلاعات چندانی دربارهٔ دیدگاه ها و روش های سقط جنین در یمن باستان و نزدیک شرق وجود ندارد، اما برخی تاریخ نگاران می گویند که جنین ها به عنوان موجودات جداگانه با حقوق قانونی در نظر گرفته نمی شدند. همچنین، تاریخ نگاران عنوان می کنند که فرایندهایی که برای پایان دادن به بارداری ها انجام می شدند، اغلب به عنوان سقط جنین تلقی نمی شدند. در زمان های باستان، زنان حقوق کمتری نسبت به مردان در نزدیک شرق داشتند؛ بنابراین، سقط جنین اغلب «از منظر حقوق زنان» مورد بررسی قرار نمی گرفت. قانون فعلی. قانون اساسی یمن دیدگاه یکسانی در مورد اینکه آیا زندگی از لقاح آغاز می شود یا از زمان تولد، ندارد. به همین دلیل، «قانون اساسی جمهوری یمن در سال ۲۰۰۱ لحظه ای که حقوق انسانی به صورت قانونی تأثیر می گذارند را مشخص نمی کند». قوانین تدوین شده توسط دولت یمن دربارهٔ حقوق کودکان می تواند شامل حال «جنین» و «کودک پس از تولد» شود. با این حال، ماده ۴ — در قانونی به نام «در حقوق کودک» (معروف به «ق
انون جمهوری یمن») که در ۲۲ سپتامبر ۲۰۰۲ منتشر شد — بیان می کند که «حق زندگی مطلق است و نمی توان آن را محدود کرد». قانون مذکور، «در حقوق کودک»، تأکید دارد که یمن مسئول ارائه کمک های پزشکی به کودکان «در دوران بارداری، زایمان و پس از تولد» است. قوانین تدوین شده دربارهٔ حقوق کودکان می تواند شامل حال «جنین» و «کودک پس از تولد» شود. افزون بر این، بر اساس مواد ۱۴، ۱۵، ۲۰ و ۲۱ این قانون، «جنین حق دارد پس از تولد در ارتباطات خانوادگی با پدر و مادر قانونی خود قرار گیرد» و «انجام هر اقدامی که موجب تردید در رابطه خونی بین کودک و والدینش شود، ممنوع است». بر اساس ماده ۲۳۹ قانون کیفری یمن (یا قانون مجازات) که در سال ۱۹۹۴ منتشر شده است، انجام سقط جنین "بدون" رضایت زن باردار منجر به مجازاتی به شکل «دیه جنین در ابتدا با یک دهم دیه کامل اگر جنین او در حال شکل گیری سقط شود یا در داخل شکم او بمیرد» خواهد شد. علاوه بر این، طبق ماده ۲۴۰ قانون کیفری یمن، انجام سقط جنین "با" رضایت زن باردار منجر به «دیه جنین یا دیه کامل بسته به شرایط» می شود و در این صورت، زن حق مطالبه چیزی از آن دیه یا خسارت را ندارد. همچنین طبق ماده ۲۴۰، پزشک به دل
یل انجام سقط جنین توافقی برای زن باردار مجازات نمی شود، مشروط بر اینکه برای نجات جان او باشد؛ اما هر دلیل دیگری، از جمله تجاوز، ممنوع است.
مارینا مِنیشخ (؛ حوالی ۱۵۸۸ – ) یا مارینا منیشک () نجیب زادهٔ لهستانی و تزاریتسا اهل پادشاهی لهستان بود که در مه ۱۶۰۶ در زمانه دشواری ها به عنوان همسر دیمیتری دروغین اول تزار تمامی روسیه شد. پس از مرگ همسرش، او دوباره با یک فرد فریب کار دیگر که ادعای سلطنت داشت یعنی دیمیتری کاذب دوم، ازدواج کرد. او یک کاتولیک با ایمان بود و امیدوار بود که مردم روسیه را به پیروی و عبادت کلیسای کاتولیک وادار کند. زندگی. مارینا مِنیشخ دختر یادویکا تاروو و یژی مِنیشخ، والی و فرماندار لهستانی ساندومیژ بود، که یکی از سازمان دهندگان دیمیتریاد (جنگ های لهستان با روسیه) بود، که به دنبال ظهور فردی که ادعا می کرد پسر ایوان مخوف است، آغاز شده بود. ازدواج مارینا مِنیشخ با دیمیتری دروغین اول فرصتی برای اشراف لهستانی فراهم کرد تا بر سرپرست خود کنترل داشته باشند. مارینا مِنیشخ حدود سال های ۱۶۰۴ یا ۱۶۰۵ در دربار یکی از اشراف جمهوری لهستان با دیمیتری دروغین اول ملاقات کرد و به او نامزد شد. در ازای ازدواج با او، دیمیتری به او قول داد که پسکوف و ولیکی نووگورود را به او و اسمولنسک و سووریا را به پدرش واگذار کند. پس از مرگ بوریس گودونوف دیمیتری در
ژوئن ۱۶۰۵ مسکو را تصرف کرد. در نوامبر همان سال، او یک هیئت دیپلماتیک به لهستان فرستاد و خواستار ازدواج رسمی با مارینا شد و همچنین پیشنهاد اتحاد نظامی برای شکست امپراتوری عثمانی را ارائه داد. تزاریتسا. اولین مراسم ازدواج، که در نوامبر ۱۶۰۵ توسط اسقف کراکوف، کاردینال برنارد ماچیه یوفسکی انجام شد، «"به وکالت"» در کراکوف، در مجموعه کاخ های مونتلوپی برگزار شد و در آن شاه لهستان، زیگیسموند سوم واسا، به همراه صدها نفر از اعضای لهستانی شلختا و مهمانان خارجی حضور داشتند. دیمیتری توسط نماینده اهل مسکو «آفیاناسی ولسیف» نمایندگی می شد. پس از آن، مارینا با پدرش و همراهانش که حدود ۴۰۰۰ نفر بودند، به مسکو رفتند. در ابتدای ماه مه ۱۶۰۶، مارینا در یک رژه پیروزمندانه وارد مسکو شد و در ۸ مه در کلیسای جامع رستاخیز تاج گذاری کرد، زمانی که پاتریارک ایگناتیوس مسکو ازدواج آن ها را تأیید کرد و تاج دودمان روریک را بر سرش گذاشت. مشخص نیست که آیا مارینا از کاتولیک به ارتدکس تغییر دین داده است یا خیر. او لباس عروسی لهستانی به تن داشت و دیمیتری زره یک هوسار لهستانی را پوشیده بود. با این حال، مارینا مدت زیادی سلطنت نکرد. در صبح ۱۷ مه ۱۶۰۶،
حدود دو هفته پس از تاج گذاری، توطئه گران مخالف دیمیتری و سیاست او برای همکاری نزدیک با لهستان به کرملین مسکو حمله کردند. دیمیتری سعی کرد از پنجره فرار کند، اما در سقوط پایش شکست. یکی از توطئه گران او را در همان جا به قتل رساند. ابتدا جسد او به نمایش گذاشته شد، سپس سوزانده شد و خاکستر آن از توپ به سمت لهستان شلیک شد. سلطنت دیمیتری تنها ده ماه طول کشید. واسیلی چهارم که دیمیتری پیشتر او را برای توطئه علیه خود عفو کرده بود، جای او را به عنوان تزار گرفت. این کودتای دولتی باعث مرگ افراد زیادی شد که بسیاری از آن ها از ملازمان لهستانی بودند. مارینا و پدرش، یژی مِنیشخ زندانی شدند. با این حال، داستان دیمیتری کاذب آغاز ماجرا بود. دوران پایانی زندگی. پس از مرگ دیمیتری دروغین اول مارینا مِنیشخ از مرگ نجات یافت – پس از آنکه به عنوان سلطنتی خود پشت پا زد – و در ژوئیه ۱۶۰۸ به لهستان بازگشت. با این حال، پدرش یژی مِنیشخ از تلاش برای تبدیل شدن به پدرخوانده تزار دست نکشید. او که به یاروسلاول تبعید شده بود، به دنبال راهی برای بازپس گیری حمایت ها و نفوذ خود بود. با کمک او، مارینا به توشینو رسید، جایی که به طور پنهانی با دیمیتری د
روغین دوم ازدواج کرد. ستانیسواف ژوئوکیفیسکی، هتمان لهستانی، در خاطرات خود نوشت که تنها دو چیزی که دیمیتری دروغین اول و دوم در آن اشتراک داشتند این بود که «آن ها هر دو انسان و غاصب بودند». دیمیتری دروغین دوم در دسامبر ۱۶۱۰ کشته شد. مارینا مِنیشخ سپس یک آتامان به نام ایوان زاروتسکی، را به عنوان تکیه گاه و شریک زندگی خود برگزید که تلاش کرد تا نامزدی پسرش ایوان (متولد ژانویه ۱۶۱۱) را برای تخت پادشاهی روسیه تحقق بخشد. پیروان وفادار او پسر مارینا مِنیشخ را «ایوان دیمیتری یویچ» (در معنای تحت اللفظیِ ایوان، پسر دیمیتری) نامیدند، اما پاتریارک هرموگن بعدها او را «فرزند شورشی/جنایتکار» (ووریونک؛ در آن زمان، کلمه «وُر» که اکنون به معنای دزد است، به معنای «جنایتکار سیاسی» بود) خواند. در تابستان ۱۶۱۳، پس از از دست دادن حامیانشان، منیشچ و زاروتسکی به آستراخان فرار کردند، اما با انتخاب میخائیل رومانوف به عنوان تزار روسیه، شهروندان آستراخان خواستار اخراج مدعی تاج و تخت و خانواده اش از شهرشان شدند. در ۱۶۱۴، شورشی از سوی اهالی شهر تنها به هدف دستگیری خانواده مِنیشخ انجام شد و آنها به استپ ها فرار کردند. نزدیک رودخانه یایک در مه
۱۶۱۴، پس از شکست در جلب حمایت برای یک شورش کازاکی، توسط مردم کازاک دستگیر شده و در ماه بعد به تزار جدید تحویل داده شدند. ایوان زاروتسکی و پسر کوچک مارینا مِنیشخ در ۱۶۱۴ اعدام شدند. مارینا مِنیشخ در زندان یدر دژ کرملین کولومنا در مدت کوتاهی پس از آن درگذشت. بر اساس برخی منابع، او خفه شده بود.
داون دانلوپ () یک ژنرال بازنشسته نیروی هوایی ایالات متحده است. قبل از بازنشستگی، او به عنوان مدیر بخش الزامات و قابلیت های عملیاتی، معاون رئیس ستاد بخش راهبردی، ادغام و الزامات و ستاد کل نیروی هوایی ایالات متحده خدمت می کرد. در سال ۱۹۹۳، دانلوپ به عنوان یکی از اولین زنان آمریکایی برای پرواز با هواپیماهای جنگی انتخاب شد. بعدها، او همچنین تبدیل به اولین زنی شد که با اف-۲۲ پرواز کرد و یک بال آزمایشی را فرماندهی کرد. قبل از بازنشستگی، دانلوپ بالاترین رتبه در بین خلبانان زن جنگنده در نیروی هوایی را در اختیار داشت. به عنوان یک خلبان فرماندهی، او بیش از ۳۵۰۰ ساعت پرواز، عمدتاً با اف-۲۲، اف-۱۵سی، اف-۱۵ئی، تی-۳۸، اف-۱۶ و ان ئی-۳ای در کارنامه خود دارد. او همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال خدمات برتر دفاعی و نشان هوایی شده است. تحصیلات. دانلوپ از دبیرستان هانتینگتون در نیویورک فارغ التحصیل شد، جایی که او به عنوان یک ورزشکار برای حضور در آکادمی نیروی هوایی ایالات متحده در کلرادو اسپرینگز ثبت نام کرد. او در آنجا یکی از برجسته ترین بازیکنان والیبال بود. در سال ۱۹۸۸ دانلوپ کارشناسی خود را در رشته علوم مهندسی از آکادمی نیروی ه
وایی ایالات متحده دریافت کرد و در سال ۱۹۸۹ مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته مهندسی مکانیک و مهندسی عمران از دانشگاه کلمبیا در نیویورک دریافت کرد. حرفه نظامی. دانلوپ در ۱ ژوئن ۱۹۸۸ به عنوان ستوان دوم در نیروی هوایی ایالات متحده منصوب شد. پس از دریافت مدرک تحصیلات تکمیلی، او برای دوره کارشناسی خلبانی در پایگاه نیروی هوایی ویلیامز در آریزونا آموزش و در آنجا تبدیل به فارغ التحصیل شماره ۲ از کلاس ۳۳ نفره خود شد. در آن زمان زنان مجاز به انتخاب هواپیماهای جنگنده نبودند، بنابراین دانلوپ به عنوان خلبان مربی تی-۳۸ مشغول به کار شد. او در سال ۱۹۹۳ به پایگاه نیروی هوایی بیل در کالیفرنیا منتقل شد، اما بلافاصله پس از آن به عنوان یکی از اولین هفت زنی که به عنوان خلبان هواپیماهای جنگی نیروی هوایی ایالات متحده منصوب شدند انتخاب شد. پس از آموزش در پایگاه نیروی هوایی سیمور جانسون در کارولینای شمالی، او به اسکادران جنگنده ۴۹۲ در لاکنلث در انگلستان منصوب شد و تبدیل به اولین خلبان زن جنگنده آمریکایی در اروپا شد. در سال ۱۹۹۶، دانلوپ ماموریت های جنگی اف-۱۵ئی را در طی عملیات تأمین آسایش در شمال عراق انجام داد. در سال ۱۹۹۷ دانلوپ به م
درسه خلبانی آزمایشی نیروی هوایی ایالات متحده در پایگاه نیروی هوایی ادواردز (AFB) در کالیفرنیا فرستاده شد و از آنجا به عنوان فارغ التحصیل برتر معرفی شد. او سپس به اسکادران آزمایشی پرواز ۴۴۵ فرستاده شد و در آنجا خلبان ارشد اف-۱۵ئی شد. دانلوپ بعداً به عنوان افسر عملیات اف-۲۲ به پایگاه ادواردز بازگشت. تا پیش از بازنشستگی، دانلوپ بالاترین رتبه در بین خلبانان زن جنگنده در نیروی هوایی را در اختیار داشت. در سال ۲۰۱۸ دانلوپ به عنوان مدیر دفتر مرکزی برنامه دسترسی ویژه وزارت دفاع آمریکا (SAPCO) منصوب شد. نیروی هوایی متعاقباً دانلوپ را به عنوان مدیر بخش الزامات و قابلیت عملیاتی در معاونت ستاد امور استراتژیک، یکپارچه سازی و نیازمندی ها منصوب کرد. او در نوامبر ۲۰۲۱ با درجه سرلشکر بازنشسته شد.
مارتا رینویل (؛ زادهٔ ) یک افسر بازنشسته نیروی هوایی ایالات متحده است که به درجه سرلشکری دست یافت. او اولین زن در تاریخ ایالات متحده بود که زمانی که در در گارد ملی خدمت می کرد، ژنرال آجودان ایالتی شد. در سال ۲۰۰۶ او به عنوان نامزد جمهوری خواهان برای حوزه کنگره بزرگ ورمونت شرکت کرد و توسط پیتر ولش، نامزد دموکرات شکست خورد. رینویل بعداً به سمت نقش های اجرایی ارشد در سازمان مدیریت بحران فدرال متمایل شد و سپس مدیر عملیاتی شرکت «سیویل ساپورت اینترنشنال»، یک شرکت مشاوره آمادگی در برابر بلایای طبیعی و مقابله با بحران شد. تحصیلات. رینویل در نیو لندن، کانکتیکات در حالی که پدرش در نیروی دریایی ایالات متحده خدمت می کرد، به دنیا آمد و پس از بازنشستگی پدرش در می سی سی پی بزرگ شد. او در سال ۱۹۷۵ از آکادمی چمبرلین هانت فارغ التحصیل شد، و مدرک کارشناسی خود در رشته آموزش و پرورش را از دانشگاه می سی سی پی (۱۹۷۹) دریافت کرد. حرفه نظامی. پس از فارغ التحصیلی، او وارد نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا شد و در سال ۱۹۷۹ فارغ التحصیل ممتاز برنامه آموزش نظامی پایه افسران نیروی هوایی ایالات متحده در پایگاه نیروی هوایی لاکلند، تگزاس نام گ