Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رالی فنلاند ۲۰۲۳ (همچنین به عنوان رالی سکتو فنلاند ۲۰۲۳ شناخته می شود) یک رویداد اتومبیل رانی برای خودروهای رالی بود که از ۳ اوت تا ۶ اوت ۲۰۲۳ برگزار شد. این رالی هفتاد و دومین دوره رالی فنلاند و نهمین دور از مسابقات رالی قهرمانی جهان ۲۰۲۳، مسابقات رالی قهرمانی جهان ۲ و مسابقات رالی قهرمانی جهان ۳ بود. این رویداد در شهر یووسکوله در فنلاند مرکزی که بیش از بیست و دو مرحله ویژه که مسافت رقابتی را پوشش می داد، برگزار شد.
یخچال جانز هاپکینز یک یخچال به طول است که در پارک و منطقه حفاظت شده ملی خلیج گلیشر در ایالت آلاسکا قرار دارد. این یخچال از دامنه های شرقی کوه لیتویا و کوه سالزبری شروع می شود و به سمت شرق به سر ورودی جانز هاپکینز، جنوب غربی پایان یخچال یخچال کلارک بر روی کوه اب و شمال غربی هوناه حرکت می کند. این یخچال در سال ۱۸۹۳ توسط هری فیلدینگ رید به افتخار دانشگاه جانز هاپکینز در بالتیمور، مریلند نام گذاری شده است. این یکی از معدود یخچال های آب شور در رشته کوه فِروِدر است که در حال پیشروی است. دسترسی به چهرهٔ یخچال فقط از طریق ورودی جانز هاپکینز امکان پذیر است.
سن اینیاچو زاموکوس یا سن اینیاچو، یک میسون مذهبی یسوعیان در شهرستان سانتا کروز، بولیوی بود که در سال ۱۷۲۴ تأسیس شد و در سال ۱۷۴۵ ترک شد. ساکنان این مأموریت، آیوریو بودند که به زبان زبان های زاموکویی صحبت می کردند.
سن خاویر (سن فرانسیسکو زاوییر د لوس پینوکاس یا سن زاوییر) مرکز شهرداری سن خاویر در استان نیوفلو د چاوز، شهرستان سانتا کروز، بولیوی است. مأموریت سن خاویر به عنوان بخشی از مأموریت های یسوعیان چیکیتوس شناخته می شود که در سال ۱۹۹۰ به عنوان یک میراث جهانی اعلام شد.
اوروچوبان ابیچو مجموعه مانگا ژاپنی نوشته و طراحی شده توسط ریسا ایتو است از ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۷ در رسانه های زیرمجموعه فوتاباشا منتشر شد. مجموعه تلویزیونی انیمه اقتباسی ساخته استودیوهای گایناکس و Group TAC در سال ۱۹۹۹ در شش قسمت هشت دقیقه ای نیز پخش شد.
بیل کِلی (به ؛ ۲۸ ژوئن ۱۹۴۷ – ۱۳ مهٔ ۲۰۲۳) بازیکن فوتبال آمریکایی بود. او از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۴ میلادی، به عنوان سرمربی در دانشگاه شرقی نیومکزیکو و همچنین از سال ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۷ میلادی، در دانشگاه ایالتی تگزاس - که اکنون به عنوان دانشگاه وست تگزاس شناخته می شود - خدمت کرد. کلی همچنین از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۲ میلادی، در کالج اسنو و در افرایم، یوتا، سرمربی بود. او فوتبال کالج را از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۹ میلادی، بازی می کرد.
رالی قهرمانی جهان ۳ یا به اختصار دبلیوآرسی۳ سری مسابقات پشتیبان رده ۳ در مسابقات رالی قهرمانی جهان است. این تقویم از همان رالی ها و مراحلی تشکیل شده است که در تقویم اصلی مسابقات رالی قهرمانی جهان وجود است. ورود به کلاس رالی ۳ محدود به خودروهایی است که بر اساس مدل های تولیدی ساخته شده اند و طبق قوانین گروه رالی ۳ تایید شده اند، اگرچه قبل از سال ۲۰۲۲ از خودروهای گروه رالی ۲ برای این مسابقات استفاده می شد. عناوین قهرمانی به رانندگان و کمک رانندگان اعطا می شود. این مسابقات در سال ۲۰۱۳ آغاز شد و تا زمان لغو آن در پایان سال ۲۰۱۸ به خودروهای مبتنی بر تولید که تحت قوانین گروه های آر۱، آر۲ و آر۳ تایید شده بودند محدود بود. فرم فعلی مسابقات در سال ۲۰۲۰ آغاز شد.
فرشته همسایه بغلی مرا لوس می کند مجموعه لایت ناول ژاپنی نوشته ساکیسان و تصویرگری هانکوتو است که ابتدا به صورت آنلاین در وبسایت شوستسوکا نی نارو منتشر شد و تاکنون چپترهای آن در چهار جلد تانکوبون گردآوری شده است. مجموعه تلویزیونی انیمه اقتباسی ساخته استودیو Project No.9 از ژانویه تا مارس ۲۰۲۳ پخش شد و فصل دوم آن نیز در دست ساخت است. داستان. آمنه فوجیمیا، یک پسر دبیرستانی بی احساس و بی تفاوت است که در یک آپارتمان تنها زندگی می کند و زیباترین دختر مدرسه، ماهیرو شینا، در همسایگی خانه او زندگی می کند که در ابتدا از حضور یکدیگر بی خبر اند. با وجود اینکه آنها در یک کلاس هستند تقریباً هرگز با هم صحبت نکرده اند تا اینکه در یک روز بارانی، فوجیمیا ماهیرو را در وضعیت بدی می بیند و چتر خود را به او قرض می دهد. برای جبران لطف، ماهیرو به او کمک می کند تا در خانه کمک کند و قبل از اینکه متوجه شوند، با نزدیک شدن فاصله بین آنها، یک رابطه به آرامی شروع به شکوفا شدن می کند.
بلوز آکسفورد فیلمی محصول سال ۱۹۸۴ و به کارگردانی رابرت بوریس است. در این فیلم بازیگرانی همچون راب لو، الی شیدی، آماندا پیز، جولیان سندز، جولیان فیرت، آلن هاوارد، گیل استریکلند، مایکل گاف، اوبری موریس، آنتونی کاف، کری الویس، بروس پین، ریچارد هانت، چاد لو و پیپ تورنس ایفای نقش کرده اند.
بالماسکه یا ماسکورید فیلمی محصول سال ۱۹۸۸ و به کارگردانی باب سوایم است. در این فیلم بازیگرانی همچون راب لو، مگ تیلی، کیم کاترال، داگ سونت، جان گلاور، دینا دلانی و باز اسکگز ایفای نقش کرده اند. ماسکورید نام یک قایق در فیلم است.
کاتولیکون قدیمی لاورای تثلیث () یا کلیسای جامع تثلیث () یک کلیسای جامع است و قدیمی ترین ساختمان باقی مانده در صومعه سرگییف پوساد محسوب می شود. این کلیسا در سال های ۱۴۲۲–۱۴۲۳ توسط نیکون رادونژ ساخته شد تا «به افتخار و ستایش» بنیان گذار صومعه تثلیث، سرگیی رادونژ، باشد. یادگار مقدس های سنت سرگیی در این کلیسا نگهداری می شوند و این مکان، مهم ترین شیء مورد تکریم در صومعه تثلیث است. این کلیسا از سنگ سفید ساخته شده و یکی از مهم ترین نمونه های معماری اولیه مسکو به شمار می رود. تاریخچه صومعه تثلیث با ساخت این کلیسا آغاز شد. نقاشی های دیواری که در سال های ۱۴۲۵–۱۴۲۷ توسط دو هنرمند برجسته، آندری روبلف و دانیل چورنی، خلق شده بود، امروزه از بین رفته است (آثار هنری گمشده). نقاشی های باقی مانده در سال ۱۶۳۵ ایجاد شدند که بازسازی ای از شمایل نگاری اصلی هستند. مهم ترین گنجینه این کلیسا، یک ایکنوستاسیس پنج طبقه است. بیشتر تمثال های آن در یک سوم نخست قرن پانزدهم توسط آندری روبلف و همکارانش نقاشی شده اند. هر دو نسخه موجود از اثر "تثلیث" اثر آندری روبلف در ایکنوستاسیس این کلیسا نگهداری می شوند. تاریخچه. این کلیسا در سال های ۱۴۲۲–۱۴۲
۳ توسط نیکون رادونژ «به افتخار و ستایش» بنیان گذار صومعه، قدیس سرگیی رادونژ، ساخته شد. در ۵ ژوئیه ۱۴۲۲، در حین ساخت کلیسا، بقایای جسمانی فسادناپذیر سرگیی رادونژ کشف شد که پاخومی لوگوف به آن شهادت داده است. بوریس آگنف فرضیه ای را مطرح کرده است که این کلیسا توسط استادکاران بالکان، احتمالاً از صربستان، ساخته شده است. این استادکاران پس از نبرد کوسوو (۱۳۸۹) و تهاجم عثمانیان به روسیه مهاجرت کرده بودند، هم زمان با ورود پاخومی لوگوف. در ۱۳ فوریه ۱۴۴۶، پس از برگزاری مراسم عشای ربانی در کلیسای تثلیث، شاهزاده ایوان موجایسکی، دوک بزرگ مسکو، واسیلی دوم (تاریک) را دستگیر و بعدها نابینا کرد. شکل گیری مجموعه معماری صومعه از کلیسای تثلیث آغاز شد. در قرن شانزدهم، از سمت نمای غربی رواقی به کلیسا اضافه شد و در سال ۱۵۴۸، در سمت جنوب شرقی و بر مزار نیکون رادونژ، یک نمازخانه کوچک بدون ستون با یک اپسید ساخته شد که به نام نمازخانه نیکون شناخته می شود. در سال ۱۶۲۳، بخش بالایی این نمازخانه بازسازی شد. معماری. کاتولیکون تثلیث، که دارای چهار ستون و سه آپسیدا است، یکی از مهم ترین بناهای معماری اوایل دوران مسکوی به شمار می رود. این کلیسا ا
ز سنگ سفید ساخته شده، مشابه کلیسای نیکون در کنار آن. در کلیسای نیکون، طبقه پایین آجری است اما با سنگ آهک پوشیده شده است. یک نوار سه گانه از نقوش حکاکی شده دیوارها، آپسیداها و گنبدک کلیسا را دربر گرفته است. دیوارها تنها با پالسترهای مسطحی تقسیم شده اند که قوس های نوک تیز زاکوماراها روی آن ها قرار گرفته اند. فرم های کلیسا بسیار ساده و فشرده اند؛ آپسیداها تقریباً از بدنه اصلی مکعبی شکل ساختمان بیرون نزده اند و تا ارتفاعی برابر با بدنه ساختمان بالا آمده اند. ککوشنیک های نوک تیز، که به عنوان زاکومارای مورب شناخته می شوند، تنها اندکی از زاکوماراهای نماها بالاتر هستند (ککوشنیک های پایه گنبدک در سال ۱۵۱۰ میلادی برداشته شدند). دیوارهای صاف ساختمان به سمت داخل متمایل هستند و این انحنا با باریک تر شدن گنبدک در قسمت بالا هماهنگ شده است. یک نسخه دقیق از کاتولیکون تثلیث، در ابعاد واقعی، در سال ۲۰۰۶ در کازان، در صومعه زیلانتوف ساخته شد.
بوگولیوبوو () (به روسی: Боголю́бово) منطقه روستایی (آبادی) در ناحیه سوزدال، واقع در استان ولادیمیر، روسیه است که در حدود شمال شرقی ولادیمیر (شهر)، مرکز اداری این اُبلاست قرار دارد. تاریخچه. این منطقه بین سال های ۱۱۵۸ تا ۱۱۶۵ به دستور آندری یکم بوگولیوبسکی، در محل تلاقی نرل با رود کلیازما، ساخته شد. بر اساس باور کلیسای ارتدکس روسی، بوگولیوبوو در مکانی بنیان گذاری شد که بوگولیوبسکی در آنجا شاهد رؤیایی معنوی از "تئوتوکوس" بود، که به او فرمان داد در همان محل یک کلیسا و یک صومعه بنا کند. در پی این واقعه، کلیسای شفاعت تئوتوکوس بر رود نرل در اینجا ساخته شد. این کلیسا از سال ۱۹۹۲ در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارد. بوگولیوبسکی همچنین دستور ساخت ایکون تجلی مریم را صادر کرد. این اثر به نام ایکون بوگولیوبسکایا تئوتوکوس شناخته می شود. پس از مرگ بوگولیوبسکی، بوگولیوبوو در سال ۱۱۷۷ توسط گلب رایازان غارت و ویران شد. در دهه ۱۲۳۰ میلادی نیز مغول ها استحکامات آن را نابود کردند. بین سال های ۱۹۶۰ تا ۲۰۰۶، بوگولیوبوو دارای وضعیت شهرک های شهری بود. بوگولیوبوو (بوگولیوبی) یک شهر باستانی روسی است که در ساحل چپ رودخانه کلیازما قرا
ر دارد. در قرون ۹ تا ۱۰ میلادی، این منطقه یک سکونتگاه مری بوده که احتمالاً تقویت شده بوده است. این شهر در سال ۱۱۵۸ میلادی به عنوان اقامتگاه پرنس آندری بوگولیوبسکی تأسیس شد، جایی که او نیز در آنجا کشته شد. برخی از روحانیون تأسیس این شهر را با افسانه ای مرتبط می دانند که در آن مریم مقدس به پرنس آندری ظاهر شده است: زمانی که آندری در حال حمل تصویر مریم مقدس از ولادیمیر به روستوف بود، در فاصله ۱۰ کیلومتری از ولادیمیر، اسب ها ایستادند و هیچ گونه تلاشی نتواست آنها را به حرکت درآورد. در این مکان شب را گذراندند و همان شب ظهور مریم مقدس رخ داد، و در همین مکان شهر بوگولیوبوو و صومعه بوگولیوبسکی تأسیس شد. در دوران پرنس آندری، بوگولیوبوو به شهری با جمعیت دائم، خودگردانی، تجارت، صنایع دستی، میلیشیا، صاد و غیره تبدیل شد، به عبارت دیگر پایتخت واقعی دولت بزرگ ولادیمیر در شمال شرقی روسیه بود. پس از مرگ آندری بوگولیوبسکی، رشد شهر متوقف شد. در سال ۱۱۷۷، بوگولیوبوو توسط پرنس ریازان گلب نابود و غارت شد، و پس از حمله مغول ها و تیموریان در سال ۱۲۳۸، شهر کاملاً ارزش سابق خود را از دست داد. نهایتاً در اواخر قرن ۱۳ میلادی در محل اقامتگ
اه پرنس، یک صومعه مردانه با نام «صومعه تولد مریم مقدس» تأسیس شد. تحقیقات از اواسط قرن ۱۹ میلادی آغاز شده است که توسط ن.ن. ورونین (۱۹۳۴، ۱۹۳۸، ۱۹۵۴) و وی. پی. گلازوف (۱۹۸۴) آغاز شده است. در این تحقیقات، دیوارها و خندق هایی با شالوده های دیوارهای سنگی سفید کشف شده است. تحقیقات سرگئی زگراوِسکی نشان داده است که در دوران پیش از مغول ها، این شهر با دو حلقه دیوار دفاعی محصور بوده است. حلقه داخلی دیوارهای سنگی سفید تقریباً ۱٫۵ کیلومتر طول داشت، و حلقه خارجی دیوارهای چوبی و خاکی با طول حدود ۲٫۹ کیلومتر. در داخل دیوارهای سنگی سفید، مجموعه ای از کاخ و معبد (که به آن «قلعه» می گفتند) متعلق به پرنس آندری بوگولیوبسکی قرار داشت. برای ارزیابی ابعاد بوگولیوبوو در دوران آندری، می توان آن را با ابعاد دیگر شهرهای باستانی روسیه مقایسه کرد: کیف (شهر یاروسلاو) — دیوارهای محکم با طول حدود ۳٫۵ کیلومتر، سمولنسک (شهر روستیسلاو) — تقریباً به همین اندازه. پرسلاو-زالسکی — ۲٫۵ کیلومتر، ولادیمیر (شهر مونوماخ یا پیچرنیا) — همین طور حدود ۲٫۵ کیلومتر، یوریو-پولسکی — ۲ کیلومتر، سوزدال — ۱٫۴ کیلومتر. در دمیترو، یاریسلاول (شهر ربلنی) و پرمی اشل م
وسکوفسکی — حدود ۱ کیلومتر، در زونیگورود و مسکو (دژ ۱۱۵۶ میلادی) — حدود ۸۰۰ متر؛ بنابراین، بوگولیوبوو یکی از بزرگ ترین شهرها نه تنها در شمال شرقی روسیه بلکه از دیدگاه های روسی کلی نیز بود. در قرون ۱۷ تا ۱۹ میلادی در بخش مرکزی شهر ساخت و سازهای گسترده ای در صومعه انجام شد. پس از انقلاب ۱۹۱۷ میلادی، صومعه تعطیل شد. اما در سال ۱۹۹۲، صومعه احیا شد. از سال ۱۹۹۷ در بوگولیوبوو دو صومعه فعالیت دارند - یکی مردانه و دیگری زنانه. از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۶۵، بوگولیوبوو مرکز منطقه ولادیمیر بود، و از سال ۱۹۶۵ در منطقه سوزدال قرار دارد. در سال ۱۹۶۰ به عنوان شهرک شهری شناخته شد؛ از ۱ ژانویه ۲۰۰۶، مرکز اداری شهرستان بوگولیوبوو شد. قسمت هایی از دیوارهای خاکی، خندق ها، بخش های پایین دیوارها و ستون ها، بقایای اقامتگاه، گذرگاه های نیم دایره ای و برج سفید با راه پله های پیچشی، پل های ارتباطی به صومعه ها و پوشش های آرکیتور در دسترس است، همچنین بخش های زیرین معبد تولد مریم مقدس (۱۱۵۸–۱۱۶۵) در حال ترمیم است.
کلیسای سنت پیتر و سنت پل () در ولیکی نووگورود یکی از قدیمی ترین کلیساهای روسیه است که تاریخ ساخت آن به سال ۱۱۹۲ میلادی بازمی گردد. این کلیسا در گورستان سنت پیتر واقع شده و در کنار ساحل چپ رودخانه رود وولخوف، خارج از محدوده شهر قدیم قرار دارد. کلیسای سنت پیتر و سنت پل در سینیتچیا گورا به عنوان بخشی از شیء ۶۰۴ در فهرست میراث جهانی بناهای تاریخی نووگورود و پیرامون آن قرار دارد. این بنا به عنوان یک اثر معماری با اهمیت فدرال (#53100380۰۰) ثبت شده است. تاریخچه. این کلیسا به طور جمعی توسط ساکنان خیابان لوکینا ساخته شده و بخشی از صومعه سنت پیتر و سنت پل بوده است. صومعه در سال ۱۶۱۱ میلادی توسط سوئدی ها در دوران زمانه دشواری ها غارت شد و دیگر به حالت اولیه خود بازنگشت و در نهایت در سال ۱۷۶۴ منحل شد. پس از انحلال صومعه، کلیسا به یک کلیسای گورستانی تبدیل گردید و تنها بنای باقی مانده از صومعه بود. این کلیسا در سال ۱۹۲۵ تعطیل شد و به تدریج دچار خرابی شد. شرایط جوی منطقه در تخریب کلیسا نقش بزرگی داشت. نووگورود اغلب با بارش سنگین برف مواجه است و وزن برف به ساختار شکننده اجزای سازنده اولیه آسیب می زند. آسیب های عمده ساختاری د
ر سال های ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۳ ترمیم شد، اگرچه در حال حاضر کلیسا در حال بازسازی است. در خصوص روند بازسازی کلیسا، جنجال های زیادی وجود داشته است. بازسازی های قابل توجهی پس از آنهایی که در دهه ۱۹۶۰ میلادی انجام شده، صورت نگرفته و کلیسا در معرض خطر سیلاب های مکرر و آسیب های ناشی از آب قرار دارد. این شرایط دشوار فشار زیادی به ساختار شکننده وارد کرده است. برای حفظ آن، برخی لایه های داربست چوبی به کلیسا اضافه شده اند تا به آن استحکام بیشتری ببخشند. اعضای جامعه محلی مسئولیت مراقبت و بازسازی کلیسا را بر عهده گرفته اند و تلاش زیادی برای حفظ این اثر تاریخی انجام می دهند. بسیاری از درخواست ها برای تأمین بودجه جهت حفظ ساختار کلیسا صورت گرفته است، اما بیشتر آن ها تا به امروز رد شده اند. معماری. این کلیسای کوچک سنگی به شکل مکعب ساخته شده و یک گنبد دارد. این نوع کلیسا در پایان قرن ۱۲ میلادی در نووگورود توسعه یافت و چندین کلیسا از این نوع در نووگورود و استارایا لادوگا وجود دارد. ساختار اصلی دارای یک برج ناقوس بود که در سال ۱۹۳۴ برداشته شد. در این زمان، طبقه اصلی کلیسا به دو سطح تقسیم شد. کلیسا با الگوهای تزئینی در نمای خارجی آراسته
شده است. نماهای جنوبی و غربی بیشترین تزئینات را دارند. موتیف های زینتی شامل گل های رز و طاق های ابرو مانند به سطوح دیوارها تضاد متنی می دهند. این دیوارها از سنگ مرجانی خشن ساخته شده اند که در ابتدا بدون گچ بوده است. آجر نیز برای نوارهای pilaster به کار رفته است. سقف از تخته های چوبی ساخته شده است. این تزئینات و شکل ساختار خود ویژگی های کلاسیک معماری نووگورودی را در اوج احیای آن در اواخر قرن چهاردهم نشان می دهند.
اتاق اسقفی () () یا کاخ گرانوویتایا () یک بنای قرن پانزدهمی است که در کرمینال نووگورود، ولیکی نووگورود، روسیه واقع شده است. این بنا نمونه ای برجسته از معماری گوتیک در روسیه است و در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارد، به همراه بناهای تاریخی نووگورود و پیرامون آن. تاریخچه. این کاخ بخشی از مجموعه اسقفی است که در سال ۱۴۳۳ به دستور اوتمیوس دوم، اسقف نووگورود تأسیس شد. بر اساس کرونیک دوم نووگورودی، صنعتگران خارجی در ساخت این بنا مشارکت داشته اند. این موضوع با ویژگی های معماری گوتیک اروپایی مانند ویمپرگ ها، طرح های فن شکل، پنجره های لانست و دیگر ویژگی های خاص این سبک تأکید می شود. تصویری از کلیسای قدیمی نووگورودی، «دیدگاه سیکستون تاراسیوس»، نشان می دهد که در گذشته این ساختمان دارای شیروانی پلکانی با niches لانستی بود که از ویژگی های گوتیک آن دوران است. در سال ۱۴۴۱، این کاخ با نقاشی های دیواری تزئین شد. سالن اصلی محل ملاقات شورای اشرافی بود که در جمهوری نووگورود فعالیت می کرد. پس از کشتار نووگورود در سال ۱۴۷۳، این کاخ محلی بود که منشور پیوستن جمهوری نووگورود به شاهزاده نشین بزرگ مسکو علنی قرائت و توسط ایوان سوم امضا
شد. کاخ بعدها بازسازی های چشمگیری را تجربه کرد که منجر به نمای بیرونی کنونی آن در قرن نوزدهم شد. نمای اصلی به ویژه تغییر کرد و طاق های ساختمان بلندتر شد. در سال ۱۸۲۲، کاخ به کلیسای بزرگداشت ایوان، یک قدیس قرن دوازدهمی و اسقف نووگورود تبدیل شد. در دوران شوروی، این ساختمان به موزه ای برای هنر و صنایع دستی تبدیل شد. بازسازی. در سال ۲۰۰۸، این ساختمان بازسازی شد تا نمای آن به سبک گوتیک اصلی نزدیک تر شود. در ژوئیه ۲۰۰۸، بقایای ساختمانی که احتمالاً خانه اسقف نووگورود بازییل بوده، در نزدیکی کاخ پیدا شد. در زیرزمین کاخ، راهروهای وسیع زیرزمینی پیدا شد. یکی از وظایف آینده برای محافظت کنندگان و مورخان این است که گالری تاریخی کاخ را در نزدیکی دروازه بازسازی کنند.
قلعه نووگورود () یا دیتینتس نووگورود ()، که با نام کرملین نووگورود () نیز شناخته می شود، یک مجموعه استحکامی (دیتینتس) در ولیکی نووگورود، روسیه است. این دژ در کرانه چپ رود وولخوف، حدود دو مایل بالاتر از محل خروج این رود از دریاچه ایلمن قرار دارد. تاریخچه. این محوطه در ابتدا محل یک گورستان آیین اسلاوی بود که نخستین اسقف نووگورود، یوآخیم کورسونیانین، کلیسای سنت سوفیا (نووگورود) را در حدود سال ۹۸۹ بر روی آن بنا کرد. به همین دلیل، این مجموعه عمدتاً دارای کاربری مذهبی بود، اگرچه بسیاری از بویارهای نووگورود خانه های خود را در بخش جنوبی دیتینتس بنا کردند. اولین اشاره به استحکامات موجود در این محل به سال ۱۰۴۴ بازمی گردد و ساخت وسازهای اضافی در سال ۱۱۱۶ انجام شد. این استحکامات احتمالاً شامل خاکریزهایی با حصار چوبی بودند، اگرچه برج ها و دیوارهای سنگی در سال ۱۳۰۲ ساخته شدند. اسقف اعظم واسیلی کالیکا (۱۳۳۰–۱۳۵۲) دیوار سنگی بخش شرقی دیتینتس را بین سال های ۱۳۳۱ تا ۱۳۳۵ بازسازی کرد. سایر قسمت های دیوار در سال ۱۴۰۰ به طور کامل از سنگ ساخته شدند. در دوره حکومت اسقف اعظم اووفیمی دوم (۱۴۲۹–۱۴۵۸)، یک تالار شورا برای اشراف و یک برج
ساعت در سال های ۱۴۳۳ و ۱۴۳۶ در مجموعه اسقفی ساخته شدند. تالار شورا که امروزه با نام تالار اسقفی یا تالار فاست شناخته می شود، به دلیل طاق های پر تزئین گوتیک خود، یکی از شرقی ترین نمونه های گوتیک آجری به شمار می رود. در سال ۱۴۳۷، بخشی از دیوارهای ساخته شده توسط واسیلی به داخل رود وولخوف فرو ریخت و مجدداً توسط اووفیمی دوم بازسازی شد. ساخت وسازهای مدرن. این قلعه بین سال های ۱۴۸۴ و ۱۴۹۰ توسط سازندگان شاهزاده نشین بزرگ مسکو، پس از تصرف شهر توسط ایوان سوم در سال ۱۴۷۸، بازسازی شد. یک سوم هزینه این بازسازی توسط اسقف اعظم نووگورود، گنادی، که منصوب مسکووی بود (۱۴۸۴–۱۵۰۴)، تأمین شد. این مجموعه به شکل بیضوی به طول ۵۴۵ متر و عرض ۲۴۰ متر ساخته شد و دارای نه برج باقی مانده است (سه برج دیگر از بین رفته اند). بلندترین برج، برج کوکوی، دارای گنبدی نقره ای است که در قرن هجدهم ساخته شده و نام آن منشأ سوئدی دارد. امروزه بازدیدکنندگان می توانند وارد این برج شده و به بالای آن صعود کنند. دیوارهای قلعه در مجموع ۱۴۸۷ متر طول دارند. طرح بندی. مهم ترین بناهای موجود در دیتینتس، کلیسای حکمت مقدس و مجموعه اسقفی/متروپولیتی در گوشه شمال غربی
آن هستند. در جنوب این بخش و در آن سوی میدانی که یادمان هزارسالگی روسیه در آن قرار دارد، موزه نووگورود و کتابخانه منطقه ای نووگورود واقع شده اند. این ساختمان در دوران امپراتوری، ساختمان اداری نووگورود بوده است. موزه دارای مجموعه ای ارزشمند از شمایل ها و سایر آثار تاریخی این شهر است. چندین کلیسای کوچک، ازجمله کلیسای شفاعت مادر خدا در امتداد دیوار جنوب غربی نزدیک برج های پوکروفسکی (شفاعت) و کوکوی، و کلیسای سنت آندریاس استراتیلاتس در نزدیکی دیوار جنوب شرقی، در جنوب موزه قرار دارند. این بخش از دیتینتس به صورت پارک حفظ شده است. در متون تاریخی، به ساختمان هایی اشاره شده که دیگر وجود ندارند، ازجمله نمازخانه هایی بر فراز دروازه ها (در دوره جمهوری نووگورود، تعداد آن ها شش عدد بود) و کلیسای بوریس و گلب که توسط سیتکو سیتینیتس ساخته شد. گفته می شود که این فرد، منبع تاریخی افسانه ای برای شخصیت سادکو بوده است. یک شعله جاویدان به یاد سربازان جبهه شرقی (جنگ جهانی دوم)، در داخل دروازه غربی این قلعه قرار دارد. همچنین، یک ساحل عمومی در بخش جنوب شرقی کرملین، در امتداد رود وولخوف، ایجاد شده است.
تئوفان یونانی (; – ) هنرمند یونانیان بیزانس بود که عمدتاً در روسیه فعالیت می کرد. او تأثیر زیادی بر سبک نقاشی در ولیکی نووگورود و مسکو در قرن پانزدهم میلادی داشت. همچنین، به عنوان استاد و مربی آندری روبلف، بزرگ ترین نقاش شمایل روسی در زمان خود، شناخته می شود. زندگی و آثار. تئوفان اهل قسطنطنیه، پایتخت امپراتوری بیزانس بود. طبق نامه ای از اپیفانیوس خردمند، او پیش از مهاجرت به روسیه، کلیساهایی را در قسطنطنیه، خلقیدون، گالاتا و فئودوسیا نقاشی کرده بود. در سال ۱۳۷۰، به ولیکی نووگورود نقل مکان کرد. در منابع اولیه از چندین چرخه فرسکو اثر او نام برده شده، اما تنها بخش کوچکی از یکی از آن ها باقی مانده است که در کلیسای تجلی در خیابان الینا در نووگورود (۱۳۷۸) قرار دارد. این اثر بازمانده، یکی از برترین نمونه های هنر قرون وسطایی روسیه محسوب می شود و سبک خاص بیزانسی او را که به روسیه آورد، به نمایش می گذارد. سبک او از نظر بیانگری، که با نقاشی تقریباً تک رنگ به دست آمده است، بی نظیر محسوب می شود. برخی از هم عصرانش اظهار کرده اند که او به نظر می رسد «با یک جارو نقاشی می کند»، اشاره ای به اجرای جسورانه و گستردهٔ او در برخی از
بهترین فرسکوهایش (به عنوان نمونه، ) که در هنر بیزانسی بی نظیر است. شخصیت های او دارای ویژگی های بسیار مشخص هستند و ضربات قلم مو، احساس انرژی و بیانگری خاصی را منتقل می کند. طبق نامهٔ اپیفانیوس، تئوفان در نیژنی نووگورود نیز کار کرده است. او در اوایل دههٔ ۱۳۹۰ به مسکو نقل مکان کرد. یکی از فرسکوهای غیردینی او، منظره ای از مسکو بود که در کاخ ولادیمیر دلیر، شاهزادهٔ سرپوخوف، نقاشی شده بود. همچنین اثری ناشناخته در کاخ واسیلی یکم به او نسبت داده شده است. گفته می شود که تئوفان سه کلیسا را نیز تزئین کرده است. مجموعه ای از نه شمایل بزرگ در کلیسای جامع اننسیشن، مسکو در کرملین مسکو به او نسبت داده می شود که در حدود سال ۱۴۰۵ نقاشی شده اند. این شمایل ها در کلیسای جامع کنونی همچنان حفظ شده اند. همچنین گفته شده که او تصویری از «شهری با تمام جزئیاتش» را در کلیسای جامع فرشته مقرب نقاشی کرده است. مردم مسکو از تئوفان به عنوان «آگاه به فلسفه» یاد می کردند که نشان دهندهٔ دانش وسیع و فرهیختگی اوست. انعکاس این مسئله را می توان در شمایل تجلی عیسی دید، جایی که هندسهٔ مسحورکننده و درخشندگی پیکر عیسی با آشفتگی منظم حواریون که مانند عرو
سک هایی در نور نامخلوق کوه تابور پراکنده شده اند، متعادل شده است. توازن هماهنگی ریاضی در خطوط و اشکال، همراه با استفادهٔ استادانه از طیف رنگ های خاکی و روکش طلا، معنویت عمیقی را القا می کند و نشان دهندهٔ نبوغ این نقاش نسبتاً ناشناخته است. طبق یک منبع هم دوره، تئوفان در زمینهٔ تذهیب نیز شهرت داشت. هیچ اثری امضاشده یا مستند از او شناخته نشده، اما چندین نمونه بر اساس سبک به او نسبت داده شده است. آثار برجسته. فرسکوها. تئوفان دیوارها و سقف های بسیاری از کلیساها را با فرسکو تزئین کرد، از جمله: شمایل ها. اگرچه تئوفان شمایل های صفحه ای نیز خلق کرده است، اما آثار منسوب به او موضوع بحث های آکادمیک شدیدی بر اساس شواهد تاریخی بوده است. پیش از این بحث ها، او به طور سنتی به عنوان خالق شمایل های معروفی شناخته می شد، از جمله:
ژرژ نیکلاس تامر اسلام شناس لبنانی و دارای کرسی لغت شناسی شرقی و مطالعات اسلامی در دانشگاه فردریش الکساندر ارلانگن-نورنبرگ است. او تا سپتامبر ۲۰۱۲ استاد مطالعات عربی و اسلامی و دارنده کرسی سوفیا در مطالعات عربی در دانشگاه ایالتی اوهایو در کلمبوس، اوهایو بود. او پژوهشگر دین، فلسفه، ادبیات و فرهنگ عربی و اسلامی، رشته های تخصصی او شامل مطالعات قرآنی، فلسفه عربی، اندیشه مسیحی و یهودی عربی و اسلام در مدرنیته است. او قبلاً در دانشگاه آزاد برلین، دانشگاه ارلانگن-نورنبرگ و دانشگاه اروپای مرکزی تدریس کرده است. زندگی دانشگاهی. تامر که در دوران نوزادی در لبنان به فلج اطفال مبتلا شده بود، قادر به حضور در مدرسهٔ ابتدایی نبود و به یادگیری خودآموز و تدریس خصوصی متکی بود. پس از گذراندن یک سال دبیرستان در لبنان، تامر به آلمان نقل مکان کرد و در فرانکفورت به تحصیل فلسفه، جامعه شناسی و الهیات "پرداخت". او در سال ۱۹۹۵ کارشناسی ارشد خود را در رشته فلسفه از دانشگاه آزاد برلین اخذ کرد و سپس مدرک دکتری خود را در فلسفه در سال ۲۰۰۰ دریافت کرد. او در سال ۲۰۰۷ تحصیلات خود را در رشته مطالعات اسلامی در دانشگاه ارلانگن-نورنبرگ به پایان رساند
. تامر یک محقق بسیار پر اثر در سراسر اروپا، ایالات متحده و خاورمیانه است که در تعدادی از نهادهای تحقیقاتی و محاوره های وابسته به موسسات آموزش عالی شرکت کرده است. این ها عبارتند از مؤسسه مطالعات پیشرفته در پرینستون و گروه کاری مدرنیته و اسلام در مؤسسه مطالعات پیشرفته برلین. او برنامه ریزی و میزبانی کنفرانس های بین رشته ای در مورد ابن میمون، طنز در فرهنگ عربی، مهاجرت در آلمان، و اخیراً دربارهٔ متفکر مسلمان تأثیرگذار غزالی را بر عهده داشته است. تامر به عنوان یکی از اعضای کلیسای ارتدوکس انطاکیه، یک قصبه در برلین تأسیس کرد. او در چندین فعالیت جهانی و گروه های گفتگوی بین ادیان در آلمان شرکت کرده است. آثار. تنها در سایت انتشارات والتر دی گرویتر ۳۹۸ اثر اعم از کتاب، مقاله و فصل در کتاب به ویراست یا نگارش تامر وجود دارد. دستنامه هرمنوتیک قرآنی. دستنامه هرمنوتیک قرآنی نام مجموعه ای چندجلدی با ویراستاری تامر است که تا امروز جلدهای ۳ تا ۶ آن منتشر شده است. ایرانیانی که در نگارش این مجموعه شرکت داشتند عبارت اند از:
راه آهن تسارکویه سلو () اولین خط عمومی ترابری ریلی در امپراتوری روسیه بود. این خط به طول از سنت پترزبورگ تا پاولوفسک از کنار ایستگاه راه آهن تسارکویه سلو می گذشت. ساخت وساز از ماه مه ۱۸۳۶ آغاز شد و اولین آزمایش ها همان سال بین تسارکویه سلو و پاولوسک با قطارهای کشیده شده توسط اسب انجام گرفت. این خط رسماً در ۳۰ اکتبر ۱۸۳۷ افتتاح شد، زمانی که یک قطار هشت واگنه با لوکوموتیو بخار بین سنت پترزبورگ و تسارکویه سلو حرکت کرد. تا ساخت راه آهن مسکو – سنت پترزبورگ در ۱۸۵۱، این تنها خط قطار مسافربری در روسیه بود. در سال ۱۸۹۹ به راه آهن مسکو-ونتسپیلس-ریبینسک ادغام شد و اکنون بخشی از راه آهن اکتابر است. تاریخچه. اولین راه آهن های روسیه خطوط کوتاه و ریل باریک بودند که ابتدا از چوب و سپس فولاد پروفیل ریل برای حمل واگن ها و سنگ معدن در معادن رشته کوه اورال در قرن هجدهم استفاده می شد. به ویژه، خط نیژنی تاگیل که در ۱۸۳۳–۱۸۳۴ ساخته شد، مجهز به لوکوموتیو بخار بود و می توانست تعداد کمی از کارگران را به همراه بار سنگ معدن جابه جا کند. لوکوموتیو بخار توسط مهندسان روسی، پدر و پسر چره پانوف ساخته شده بود. اما طراحی آن ها نتواست کاربرد گ