Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
: مردان با ابزار و سلاح، زنان با وسایل سوزن دوزی، جواهرات، حلقه های کلید و لوازم خانه، هرچند مهره هایی در مقابر هم مردان و هم زنان یافت شده است. بررسی گورها نشان داده است که زنان مسن تر از احترام بالایی برخوردار بوده اند که این امر با وجود اشیای باارزش در قبورشان مشخص شده است. خارجیانی که با زنان وایکینگ در تعامل بودند، اغلب بعدها دربارهٔ «رفتارهای مستقل» آن ها نوشته اند. زنان عصر وایکینگ می توانستند مالک دارایی خود باشند، درخواست طلاق بدهند و مهریه خود را بازپس گیرند. در صورت فوت شوهر، زن جایگاه او را به طور دائمی تصاحب می کرد؛ به این ترتیب، زنان اغلب مدیریت مزارع یا تجارت را بر عهده داشتند. بسیاری از فرهنگ های اسکاندیناوی آن زمان چندهمسری و داشتن صیغه خارج از ازدواج را نیز رایج می دانستند. حماسه های ایسلندی به نقش زنان به عنوان پرستار و مامای جنگجویان زخمی اشاره دارند. با وجود تصویر زنان جنگجوی وایکینگ که اغلب در رسانه ها و داستان ها نمایش داده می شود، شواهد باستان شناسی نشان می دهد که معمولاً زنان وایکینگ مسئولیت تمامی امور خانه را بر عهده داشتند، درحالی که مردان وظایف بیرون از خانه را انجام می دادند، مشاب
ه بسیاری از فرهنگ های مردسالار اروپایی آن زمان. حق رأی زنان. زنان ایسلند برای نخستین بار در سال ۱۹۱۵ حق رأی در انتخابات پارلمانی را به دست آوردند. در سال ۱۸۴۵ حق رأی محدود به مردان بالای سنی خاص بود که مالک املاک بودند و مالیات پرداخت می کردند. این محدودیت ها به تدریج برداشته شد و در سال ۱۹۰۳، همه مردان به جز کارگران کشاورزی حق رأی پیدا کردند. در سال ۱۹۰۷، حق رأی در انتخابات شهری به تمام زنان اعطا شد، پس از آن که در سال ۱۸۸۲ این حق ابتدا به بیوه ها و زنان مجردی که استقلال مالی داشتند داده شده بود. یک جنبش زنان در سال ۱۸۷۵ در انجمن توروالدسن و در سال ۱۸۹۴ در انجمن زنان ایسلند سازمان دهی شد. نخستین مجله زنان، "فرام سوکن"، در سال ۱۸۹۵ توسط اینگیب یورگ اسکاپتادوتیر و سیگری دور تورستینسدوتیر بنیان گذاری شد و یک سازمان طرفدار حق رأی زنان، یعنی انجمن حقوق زنان ایسلند، در سال ۱۹۰۷ توسط بریِت بیارن هِدینسدوتیر تأسیس گردید. لایحه ای برای اعطای حق رأی به زنان در سال ۱۹۱۱ توسط آلدینگ تصویب شد، در سال ۱۹۱۳ به تصویب نهایی رسید و در ۱۹ ژوئن ۱۹۱۵ توسط پادشاه دانمارک اجرایی شد. با این حال، این قانون فقط به زنان بالای ۴۰ سال ح
ق رأی می داد و خدمتکاران را از این حق محروم می کرد. در آن زمان، این قانون شامل حدود ۱۲٬۰۰۰ زن ایسلندی می شد. در سال ۱۹۲۰، این محدودیت ها برداشته شد، پس از آنکه ایسلند در سال ۱۹۱۸ به عنوان یک کشور مستقل تحت تاج و تخت دانمارک شناخته شد.
پملا سیسیل رسموسن (؛ زادهٔ ) پرنده شناسی آمریکایی و متخصص پرندگان آسیایی است. او پیش تر به عنوان پژوهشگر در مؤسسه اسمیتسونین در واشینگتن، دی.سی. فعالیت می کرد و در حال حاضر در دانشگاه ایالتی میشیگان مستقر است. وی با مراکز تحقیقاتی مهم دیگری در ایالات متحده و بریتانیا نیز همکاری دارد. تحقیقات اولیهٔ راسموسن بر پرندگان دریایی آمریکای جنوبی و پرندگان فسیلی آمریکای شمالی متمرکز بود. او بعدها در زمینهٔ پرندگان آسیایی تخصص پیدا کرد و گونه های جدیدی را توصیف کرد و وضعیت گونه های دیگر، به ویژه چشم سفیدها و جغدها را مشخص ساخت. در سال های اخیر، او در پروژه های همکاری گسترده ای برای بررسی الگوهای تنوع زیستی جهانی مشارکت داشته و وضعیت آرایه شناسی کرکس های جنوب آسیا را ارزیابی کرده است. راسموسن نویسندهٔ اصلی کتاب "" بود که به دلیل پوشش گسترده تر جغرافیایی و گونه ای نسبت به آثار پیشین، یک انتشار مهم محسوب می شود. در جریان مطالعهٔ نمونه های موزه ای برای نگارش این کتاب، او در کشف میزان سرقت از موزه ها و جعل اسناد علمی که توسط پرنده شناس برجستهٔ بریتانیایی، ریچارد مینرتزهاگن، انجام شده بود، نقش کلیدی ایفا کرد. اوایل زندگی و ح
رفه. پاملا راسموسن دختر هلن راسموسن، یکی از اعضای کلیسای ادونتیست های روز هفتم، است. پدرش، چستر موری راسموسن، که پزشک بود، خانواده را در دوران کودکی او و خواهرانش ترک کرد. علاقهٔ او به پرندگان از زمانی آغاز شد که مادرش نسخهٔ مخصوص نوجوانان کتاب "پرندگان جهان" اثر اولیور آستین را برایش خرید. از آن پس، او همیشه کتاب های پرنده شناسی را به عنوان هدیه انتخاب می کرد. او در سال ۱۹۸۳ مدرک کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه والا والا، که یک دانشگاه وابسته به کلیسای ادونتیست های روز هفتم در جنوب شرقی واشینگتن است، دریافت کرد و در سال ۱۹۹۰ دکترای خود را از دانشگاه کانزاس گرفت. در دانشگاه کانزاس، او بر روی باکلان های سفید پژوهش کرد و با نظریهٔ فرگشت آشنا شد، که پیش تر در دانشگاه محل تحصیلش تدریس نمی شد. راسموسن استادیار مهمان جانورشناسی و متصدی دستیار موزه در زمینهٔ پستاندارشناسی و پرنده شناسی در دانشگاه ایالتی میشیگان (MSU) است. او پیش تر به عنوان پژوهشگر همکار برای اس. دیلون ریپلی، پرنده شناس برجستهٔ آمریکایی، در مؤسسه اسمیتسونین در واشینگتن، دی.سی. فعالیت می کرد. وی عضو انجمن پرنده شناسی آمریکا (AOS) و کمیتهٔ رده بندی آم
ریکای شمالی (NACC) این انجمن است. همچنین، او به عنوان همکار علمی در گروه پرندگان بخش جانورشناسی موزه تاریخ طبیعی لندن در ترینگ فعالیت دارد و از ویراستاران مجلهٔ علمی "The Ibis"، نشریهٔ رسمی اتحادیه پرنده شناسان بریتانیا، محسوب می شود. راسموسن همکار علمی موزهٔ تاریخ طبیعی فیلد و بنیان گذار و ویراستار AVoCet، مرکز ضبط و تحلیل آواهای پرندگان در MSU، است. در سال ۲۰۲۰، او جایگزین پرنده شناس فرانک گیل (پرنده شناس) به عنوان یکی از ویراستاران "IOC World Bird List" شد، که فهرست رسمی پرندگان جهان را به نمایندگی از اتحادیه بین المللی پرنده شناسان به روزرسانی می کند. راسموسن با مایکل دی. گاتفراید ازدواج کرده است. او متصدی دیرینه شناسی، دانشیار زمین شناسی، و مدیر مرکز مطالعات تلفیقی علوم عمومی در دانشگاه ایالتی میشیگان است. نکات برجسته پژوهشی. پرندگان دریایی آمریکای جنوبی. تحقیقات اولیهٔ راسموسن عمدتاً بر روی سامانه شناسی، بوم شناسی و رفتار پاتاگونیایی پرندگان دریایی، به ویژه باکلان ها، متمرکز بود. او تغییرات پرهای پرندگان نابالغ را در گونه های باکلان شاهنشاهی، باکلان نیوزیلندی و باکلان پاسرخ بررسی کرد. او همچنین از الگوه
ای پرریزی و رفتاری برای بررسی روابط میان باکلان شاهنشاهی و باکلان های چشم آبی استفاده کرد. علاوه بر این، او فعالیت های شکار ماهی توسط باکلان های نوگرمسیری را بررسی و تحلیل کرد.
روزالی اسلاوتر مورتون (; – ) با نام تولد بلانش روزالی اسلوتر پزشک، جراح و نویسنده آمریکایی بود. علاوه بر مدیریت مطب های پزشکی خود، او در سال ۱۹۱۶ به عنوان نخستین زن در سمت جراح معالج در کالج پزشکان و جراحان دانشگاه کلمبیا در دانشگاه کلمبیا منصوب شد و در سال بعد، نخستین رئیس خدمات بیمارستان های زنان آمریکا گردید. مورتون در طول جنگ جهانی اول به عنوان پزشک نظامی خدمت کرد و نخستین رئیس کمیته آموزش بهداشت عمومی بود. او همچنین یکی از نخستین زنانی بود که به عضویت هیئت علمی بیمارستان پلی کلینیک نیویورک درآمد و بعدها در آنجا استاد شد. مورتون که در لینچبرگ، ویرجینیا متولد شد، در کالج پزشکی زنان پنسیلوانیا تحصیل کرد، باوجود اینکه خانواده اش انتظار داشتند او ازدواج کند و همسری فراهم کننده داشته باشد. او سپس به اروپا و آسیا سفر کرد تا به تحصیل و پژوهش ادامه دهد و پس از بازگشت به ایالات متحده، مطب های پزشکی خود را تأسیس کرد. در سال ۱۹۳۷، مورتون یک خودزندگی نامه به نام "یک جراح زن: زندگی و کار روزالی اسلوتر مورتون" منتشر کرد و در سال ۱۹۴۰ کتاب دیگری با عنوان "تعطیلات یک پزشک در ایران" را عرضه کرد که هر دو با نقدهای مثبتی مو
اجه شدند. او در طول حرفه خود جوایز متعددی دریافت کرد، از جمله نشان خدمات برجسته (نیویورک). پارک روزالی مورتون در بلگراد به افتخار او نام گذاری شده است. زندگی شخصی. اوایل زندگی و تحصیلات. بلانش روزالی اسلوتر در سال ۱۸۷۶ در لینچبرگ، ویرجینیا از مری هارکر و جان فلاول اسلوتر، در خانواده ای با سابقه قوی در حرفه جراحی، به دنیا آمد. او پنج برادر و یک خواهر داشت (سه خواهر و برادر دیگر در کودکی درگذشتند) و تحصیلات اولیه خود را در لینچبرگ گذراند و سپس برای ادامه تحصیل به یک مدرسه شبانه روزی در بالتیمور رفت. در کودکی، گاهی در ویزیت های پزشکی دو برادر بزرگ ترش که پزشک بودند، همراهی می کرد یا ابزارهای جراحی آن ها را استریل می کرد. او همچنین به حیوانات خانگی محله خود رسیدگی می کرد. پس از درگذشت پدرش، که به شدت با آرزوی او برای پزشک شدن مخالف بود، در سال ۱۸۹۳ با استفاده از پولی که از دوران کودکی پس انداز کرده بود، در کالج پزشکی زنان پنسیلوانیا ثبت نام کرد. در خودزندگی نامه اش، اسلوتر اظهار داشت که تربیت و آموزش او «برای تبدیل شدن به یک همسر توانمند طراحی شده بود - نه برای القای تمایل به یک حرفه». او خاطرنشان کرد که پدرش هیچ
پولی برای او باقی نگذاشته بود زیرا انتظار داشت که همسری پیدا کند که از نظر مالی او را تأمین کند. بسیاری از اعضای خانواده اش نیز مخالف ورود او به حرفه پزشکی بودند. اسلوتر در سال ۱۸۹۷ از کالج پزشکی زنان پنسیلوانیا فارغ التحصیل شد و دو جایزه از سه جایزه افتخاری موجود را دریافت کرد، به علاوه جوایزی برای بهترین اختراع تجهیزات جراحی و بهترین گزارش موردی بالینی. سپس در بیمارستان شهر فیلادلفیا دوره دستیاری پزشکی خود را گذراند و در بیمارستان و درمانگاه دانش آموختگان به عنوان پزشک دستیار مشغول به کار شد، جایی که تا سال ۱۸۹۹ فعالیت کرد. او سپس برای سه سال به اروپا سفر کرد و در شهرهایی مانند برلین، وین، پاریس و لندن به تحصیل و پژوهش پرداخت. در این مدت، اسلاتر دوره هایی گذراند، جراحی ها را مشاهده کرد و تعدادی مقاله علمی نوشت، از جمله چندین مقاله که سلامت زنان و مردان را مقایسه می کرد. بر اساس توصیهٔ ویکتور هورسلی، استادش در لندن، او همچنین برای شش ماه به آزمایشگاه دولت بریتانیا در بمبئی سفر کرد تا روی مراقبت پیشگیرانه پزشکی علیه طاعون خیارکی کار کند. سپس مدتی را در سری لانکا (که اکنون سری لانکا نامیده می شود) برای مطالعه
بیماری گرمسیری گذراند و به مانیل سفر کرد، پیش از آنکه به ایالات متحده بازگردد. پایان نامه او دربارهٔ طاعون خیارکی توسط دانشگاه جانز هاپکینز منتشر شد و سپس توسط جراح کل ایالات متحده آمریکا بازنشر و در بندرها قرنطینه در سراسر ایالات متحده توزیع شد. او همچنین به درخواست Prince A. Morrow، تحقیق خود را در کنگره بین المللی زنان در تورنتو در سال ۱۹۰۹ ارائه کرد. سال های پایانی. در سال ۱۹۰۵، اسلاتر با جورج باکستر مورتون جونیور، یک وکیل که پیشتر در رشته پزشکی تحصیل کرده بود، در کلیسای سنت پال در لینچبرگ ازدواج کرد. این زوج به نیویورک نقل مکان کردند، اما در سال ۱۹۱۰ گزارش شد که جدا از هم زندگی می کنند و او در حال درخواست طلاق است. جورج مورتون در سال ۱۹۱۲ بر اثر آنوریسم درگذشت. پس از مرگ همسرش، مورتون به شدت اندوهگین شد؛ او بعدها نوشت: «اگر والدینم زنده بودند، اگر فرزندانی داشتیم، اگر وظایف خانوادگی داشتم، می توانستم در آن ها آرامش بیابم؛ اما با رفتن [همسرم]، زندگی خانوادگی ام … کاملاً فروپاشید». او پس از مرگ همسرش هرگز ازدواج نکرد. مورتون یکی از حامیان فعال حق رأی زنان بود، و عضو اتحادیه حق رأی برابر در هر دو نیویورک و
ایالت نیویورک بود. اوایل دهه ۱۹۳۰، مورتون به سینه پهلو مبتلا شد. او تصمیم گرفت که دیگر به دلیل زمستان های سرد در نیویورک زندگی نکند و به طور اتفاقی نامه ای دریافت کرد که از او دعوت می کرد برای دریافت یک مدرک افتخاری از کالج رولینز به وینتر پارک، فلوریدا سفر کند. او پس از بازدید از این شهر، به آنجا نقل مکان کرد. در سال ۱۹۴۲، مورتون مجسمه ای را به سفارش خود در نیویورک ساخت که آن را به قبرستان اسپرینگ هیل در لینچبرگ اهدا کرد و آن را به جوانان این شهر تقدیم کرد. او در ۵ مه ۱۹۶۸ در وینتر پارک درگذشت.
ریتا میل یو (; – ) ریتا میلیو (؛ ۱۸ فوریه ۱۹۳۱ – ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۲) یک پیشگام جنبش حفاظت و حقوق حیوانات اهل آلمان و ساکن آفریقای جنوبی بود که به دلیل تأسیس و مدیریت «مرکز توان بخشی و آموزش حیوانات» (CARE) در نزدیکی فالابوروا در آفریقای جنوبی شناخته شده است. او در پروس خاوری کمی پیش از آغاز جنگ جهانی دوم متولد شد و از همان کودکی آرزو داشت که دامپزشک شود. با شروع جنگ، به شاخه دختران جوانان هیتلری پیوست، اما پس از آنکه پدرش دیگر از نازیسم حمایت نکرد، او نیز از این سازمان خارج شد. پس از مدتی کوتاه در دانشگاه و تحصیل در رشته روان شناسی، به کار در یک کارخانه و سپس در باغ وحش هاگن بک پرداخت. زمانی که نامزدش به ژوهانسبورگ نقل مکان کرد، نویمن نیز به دنبال او رفت و با وی ازدواج کرد. میلیو در ابتدا در یک دفتر کار می کرد، اما آخر هفته های خود را صرف مطالعه حیوانات در پارک ملی کروگر می کرد. در سال ۱۹۶۳، او یک قطعه زمین ۵۰ جریبی در استان لیمپوپو در حاشیه رودخانه اولیفانتس (لیمپوپو) خرید. در سال ۱۹۸۰، او یک بابون ماده یتیم را نجات داد و مصمم شد که پناهگاهی برای حیوانات وحشی در ملک خود تأسیس کند. در سال ۱۹۸۹، او مرکز CARE را تأس
یس کرد و سیستمی برای توان بخشی حیوانات آسیب دیده و یتیم توسعه داد تا بتوانند دوباره به طبیعت بازگردند. به دلیل نداشتن آموزش رسمی، کار او در ابتدا با شک و تردید دانشمندان روبرو شد، اما بعدها به عنوان یک متخصص در مراقبت از بابون ها شناخته شد. میلیو در سال ۲۰۱۲ در جریان آتش سوزی در محل CARE درگذشت. زندگی و کار او در چندین فیلم، برنامه تلویزیونی و یک کتاب گرامی داشته شده است. اوایل زندگی و تحصیلات. ریتا نویمن در ۱۸ فوریه ۱۹۳۱ در لیزبارک وارمینگسکی، روستایی کوچک در پروس خاوری نزدیک کونیگسبرگ، آلمان، که امروزه کالینینگراد در روسیه نامیده می شود، متولد شد. او در یک خانواده طبقه متوسط به همراه برادرش بزرگ شد و رؤیای تبدیل شدن به یک دامپزشک را در سر داشت. مادرش سختگیر و بیش از حد محافظه کار بود و محدودیت های زیادی در فعالیت های نویمن ایجاد می کرد. در هشت سالگی، او به اتحادیه دختران آلمان (شاخه دختران جوانان هیتلری) پیوست و از شرکت در رقابت های ورزشی لذت می برد. در کمتر از یک سال، او به یکی از رهبران این سازمان تبدیل شد و به جوان ترین رهبر استانی بدل گشت. پدرش به ارتش پیوست، اما پس از تهاجم آلمان به لهستان دیگر از نازی
سم حمایت نکرد و نویمن نیز دیگر در فعالیت های جوانان هیتلری شرکت نکرد. او بعدها دربارهٔ نازیسم گفت که «جوان و ساده لوح» بوده و بعداً متوجه شد که «کاملاً در جنونی که بر ما تحمیل شده بود غرق شده ایم». پس از پایان جنگ در سال ۱۹۴۵، خانواده او برای یافتن کار و مدرسه به بایرن نقل مکان کردند. در نهایت، آنها در هامبورگ ساکن شدند، جایی که پدرش در یک شغل دولتی استخدام شد و نویمن در دبیرستان دخترانه Kloster Schule به تحصیل پرداخت. او در سال ۱۹۴۹ تحصیلات خود را به پایان رساند، اما سیاست دولت آلمان غربی پس از جنگ که پذیرش دانشگاهی را به کهنه سربازان جنگی اولویت می داد، مانع از ورود او به دانشکده دامپزشکی شد. او در رشته روان شناسی ثبت نام کرد، اما از تحصیل در این رشته لذت نبرد و زمانی که مادرش مبتلا به سرطان شد، تحصیلات خود را رها کرد. پس از مرگ مادرش در سال ۱۹۵۱، نویمن در یک کارخانه مشغول به کار شد و برادر کوچک ترش، پیتر، را نزد خود آورد. حرفه. اوایل کار (۱۹۵۱–۱۹۸۹). پس از ازدواج مجدد پدرش، پیتر به خانه بازگشت و نویمن در باغ وحش هاگن بک مشغول به کار شد و از پریمات ها مراقبت می کرد. در ۱۹ سالگی، او با لوتار سیمون آشنا شد که
در دانشگاه فنی برلین در رشته مهندسی معدن تحصیل می کرد. سیمون پس از فارغ التحصیلی در سال ۱۹۵۳ در آفریقای جنوبی شغلی یافت و نویمن به امید کار با حیوانات، تصمیم به مهاجرت گرفت. آنها در فوریه ۱۹۵۴ ازدواج کردند. سیمون در معادن طلا فعالیت داشت و بسیار موفق شد، که به نویمن آزادی بیشتری برای ماجراجویی داد. در دهه ۱۹۶۰، نویمن که حالا میلیو نام داشت، شروع به کاوش در پارک ملی کروگر کرد. او با یک پرنده شناس آشنا شد و در ثبت و ضبط صدای پرندگان به او کمک کرد. در سال ۱۹۶۳، میلیو زمینی در کنار رودخانه اولیفانتس (لیمپوپو) خرید. او ابتدا در چادر اقامت داشت و سپس یک کلبه یک اتاقه ساخت و دخترش کارین را نیز با خود می آورد. در سال ۱۹۷۲، همسر و دخترش در سقوط یک هواگرد سبک کشته شدند. در سال ۱۹۸۰، میلیو یک بابون یتیم را نجات داد و به راه اندازی مرکزی برای مراقبت از بابون ها پرداخت که بعدها CARE نام گرفت. تأسیس CARE (۱۹۸۹–۱۹۹۴). با وجود نداشتن آموزش علمی رسمی در زمینه نجات حیوانات، روحیه انسان دوستانه میلیو او را به کمک به حیوانات ترغیب کرد. ایده های او از کارهای داین فوسی با گوریلها در رواندا، بیروته گلدیکاس با اورانگوتانها در کالیم
انتان و جین گودال با شامپانزه معمولیها در تانزانیا الهام گرفته شده بود. او شروع به نجات طیف وسیعی از حیوانات کوچک آسیب دیده یا یتیم مانند گرازهای وحشی، تشی ها، خزندگان و پرندگان مختلف کرد. تا سال ۱۹۸۹، زمانی که «مرکز توان بخشی و آموزش حیوانات» (CARE) به طور رسمی تأسیس شد، میلیو تمرکز خود را بر نجات بابون ها قرار داد، اما همچنان به پذیرش هر حیوان زخمی یا رهاشده ادامه داد. در نتیجه، پناهگاهی که او ایجاد کرد، میزبان کل بیشهها، تمساحها، بزمجهها، کل آب دوستها، گاومیشها، اسب آبی و میرکتها بود که همگی توسط میلیو نجات یافته بودند. هدف CARE پرستاری از بابون های یتیم و زخمی و هم زمان پیشگامی در روش های بازگرداندن گروه های بابون های بهبودیافته به زیستگاه طبیعی شان بود. پیش از تأسیس این پناهگاه توسط میلیو، هیچ مرکزی در آفریقای جنوبی برای توان بخشی این یتیمان وجود نداشت. هنگامی که او دربارهٔ اجتماعی بودن بابون ها صحبت می کرد، دانشمندان او را به انسان انگاری متهم کردند. بسیاری از حیواناتی که تحت مراقبت او قرار گرفتند، در تصادفات جاده ای، شکار، یا درگیری با کشاورزان و ساکنان حومه ای که در زیستگاه های طبیعی شان مداخله کرده ب
ودند، زخمی یا یتیم شده بودند. در برهه ای از زمان، قوانین مربوط به آفات به کشاورزان برای هر پوست سر بابون پول پرداخت می کرد و به آن ها اجازه می داد بابون ها را با سم یا اسلحه از بین ببرند. کشاورزان باشگاه هایی تشکیل دادند تا حتی در منطقه حفاظت شده میلیو نیز به شکار بابون ها بپردازند. میلیو بارها به دلیل جابه جایی و نگهداری حیوانات بدون مجوز مناسب تحت تعقیب قانونی قرار گرفت و از نظر قانونی موظف شد هزینه گلوله هایی را که شکارچیان برای کشتن بابون ها در منطقه او استفاده کرده بودند، جبران کند. میلیو یک پروتکل برای پرورش دستی بابون های یتیم توسعه داد که ابتدا شامل قرار دادن آن ها نزد یک مادر جانشین انسانی بود. نوزادان با شیشه شیر تغذیه می شدند و به طور مداوم در تماس با سرپرست خود بودند، در حالی که با یک آغوشی نوزاد حمل شده و در تمام ساعات شبانه روز همراهی می شدند. با بالغ شدن نوزادان، آن ها به تدریج به سایر نوزادان و سرپرستان شان معرفی شده و سرانجام، پس از از شیر گرفتن در حدود شش تا دوازده ماهگی، به یک گروه بابون ملحق می شدند. پس از حدود چهار سال آشنایی با گروه و یادگیری نحوه جستجوی غذا، این گروه ها برای بازگردانی ب
ه طبیعت ارزیابی می شدند. اولین گروه ده تایی از بابون هایی که در سال ۱۹۹۴ به طبیعت بازگردانده شدند، بسیاری از نخستی شناسان حرفه ای را که نسبت به این روش تردید داشتند، شگفت زده کرد. خبرنگار جولی هاید میو اظهار داشت که میلیو «اولین فردی بود که حیوانات وحشی اجتماعی را با موفقیت پرورش داده و دوباره به طبیعت بازگرداند.» در نخستین سالگرد این رهاسازی، ناظران گزارش دادند که هفتاد درصد از بابون های پرورش یافته زنده مانده اند.
نینا پتروونا دمه (، ۱۹۰۲ – ۱۶ مارس ۱۹۷۷) کاوشگر قطبی، زیست شناس و پرنده شناس شوروی بود. او یکی از اولین زنانی بود که به شمالگان سفر کرد و مسئولیت یک کاوش قطبی را بر عهده داشت. در یک خانواده چندمهری در کوستروما رشد یافت و از سال ۱۹۰۷ تا ۱۹۱۴ در اولین گیمنازیوم زنان در روسیه تحصیل کرد و سپس برای معلم شدن آموزش دید. پس از گذراندن دوره های کارگری تحت نظر نادژدا کروپسکایا، همسر ولادیمیر لنین، به تدریس سازمان اجتماعی در استان اوفا پرداخت و سپس در سال ۱۹۲۱ برای تحصیل در مؤسسه جغرافیایی به سنت پترزبورگ رفت. او به مدت هشت سال جغرافیا و زیست شناسی را مطالعه کرد و در سفرهای تحقیقاتی متعددی دربارهٔ تحقیقات قطبی شرکت داشت. دمه پس از فارغ التحصیلی در سال ۱۹۲۹ در مؤسسه تحقیقات قطب شمال و جنوبگان مشغول به کار شد و در یک مأموریت دو ساله به سرزمین فرانتس یوزف شرکت کرد، که در آن تنها زن گروه بود. او برای رهبری یک اکتشاف به سرزمین سورنایا زملیا (که آن زمان به عنوان جزایر کامنف شناخته می شد) انتخاب شد و همراه با تیم سه نفره خود بخش غربی این مجمع الجزایر را نقشه برداری کرده و تحقیقات روی پوشش گیاهی و جانوری انجام داد. پس از بازگشت
به لنینگراد در سال ۱۹۳۴، او روی پتانسیل تجاری کشاورزی اشتراکی حیوانات شمال تحقیق کرد و برای چندین فصل به مطالعه روباه های سیاه و امکان پرورش مرغابی شمالگان معمولی پرداخت. او در سال ۱۹۴۶ موفق به کسب درجه کاندیدات (معادل دکترا) در زیست شناسی شد و به استادی رسید، اما علاقه ای به ماندن در کلاس نداشت و تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۵۹ به سفرهای تحقیقاتی ادامه داد. در دوران بازنشستگی، نقاشی می کرد و یک باغ بزرگ از گل ها و درختان ایجاد کرد که تا زمان مرگش در سال ۱۹۷۷ از آن مراقبت می کرد. اوایل زندگی. نینا در سال ۱۹۰۲ در کوستروما در امپراتوری روسیه از ماریا ایوانونا ریابتسووا و لودویگ فئودوروویچ دمه متولد شد. او کودکی حلال زادگی بود که در یک خانواده چندمهری بزرگ شد؛ خانواده ای که شامل همسر اول پدرش و نه فرزند او، و همچنین پنج فرزند مادرش بود. نینا، جولیا و سریوژا خواهر و برادران تنی او از رابطه مادرش با پدرش بودند. به دلیل اینکه خواهر و برادران تنی او غیرقانونی محسوب می شدند، آن ها را با نام خانوادگی مادرشان، ریابتسووا، ثبت کردند و نام پدرشان را نداشتند. با این حال، مدارک جعلی با نام نینا پتروونا دمه-ریابتسووا به او ای
ن امکان را داد که تنها فرزندی باشد که نام پدر را حفظ کند و وارد گیمنازیوم شود. پدرش، که اصالتاً یک نجیب زاده آلمانی از خانواده بود، نام خود را به دمه تغییر داد و به روسیه مهاجرت کرد. او ابتدا یک مغازه دوچرخه فروشی در گالیچ، روسیه داشت و سپس به کوستروما نقل مکان کرد و با ریابتسووا که صاحب یک کارخانه آبجوسازی بود، رابطه برقرار کرد. پس از اینکه خانواده اول خود را از آلمان فراخواند، خانواده های ترکیبی آن ها خانه ای را اجاره کردند که بعدها به کتابخانه پوشکین در کوستروما تبدیل شد. در این خانه، ریابتسووا، لودویگ و فرزندان او در طبقه بالا زندگی می کردند، در حالی که خانواده اولش در خانه باغ مستقر بودند. بعدها، او خانه ای جدید برای این خانواده ترکیبی در شماره ۲۳ خیابان پاستوخوسکایا ساخت. روابط بین همسران و فرزندانش دوستانه بود و همه در مزرعه ای که محصولات کشاورزی از جمله مرغ، میوه و گل برای فروش محلی تولید می کرد، همکاری داشتند. لودویگ دمه به پرندگان علاقه داشت و چندین نژاد نادر از کبوترها را پرورش می داد که شهرت زیادی داشتند. تحصیلات. پس از اتمام آموزش ابتدایی، دمه وارد گیمنازیوم زنان گریگوروف ()، اولین دبیرستان دخترا
نه در روسیه، شد. این مدرسه توسط اشراف استان کوستروما تأمین مالی می شد، اما به دلیل اینکه مدارک او او را به عنوان فرزند یک رعیت ثبت کرده بود، مورد تمسخر قرار گرفت. دانش آموزان این مدرسه برای معلمی آماده می شدند و دروسی همچون رقص، موسیقی، گلدوزی، زبان های فرانسوی، آلمانی و روسی، جغرافیا، ادبیات، ریاضیات، فیزیک و دین را مطالعه می کردند. او در سال ۱۹۱۴ فارغ التحصیل شد و سپس وارد دانشسرای تربیت معلم در کوستروما شد. در سال ۱۹۱۷، در حالی که در پروژه ای اجتماعی مشارکت داشت، با بلشویک ها آشنا شد و به سرعت به عضویت کومسومول در کوستروما درآمد. تا سال ۱۹۱۹، او یکی از رهبران کومسومول بود و در کمیته استانی فعالیت داشت. در سال ۱۹۲۰، او برای گذراندن دوره های کارگری نزد نادژدا کروپسکایا به مسکو رفت و پس از تکمیل این دوره ها، برای آموزش اصول اشتراکی سازی به استان اوفا در رشته کوه اورال فرستاده شد. حرفه. کاوش های قطبی. در سال ۱۹۲۹، دم فارغ التحصیل شد و در مؤسسه پژوهشی قطب شمال و جنوبگان که در سال ۱۹۳۰ تأسیس شده بود، مشغول به کار شد. به دلیل تجربه گسترده و پیشینه پژوهشی اش، او برای شرکت در یک اکتشاف بر روی یخ شکن "جورج سدوف" انت
خاب شد که برنامه اش زمستان گذرانی در سرزمین فرانتس یوزف بود. ایوانف برای مدیریت ایستگاه قطبی در خلیج تیکایا در جزیره هوکر فرستاده شد و گروه ۱۱ نفره دانشمندان تحت رهبری اوتو اشمیت بودند. دم، تنها زن در این گروه بود و پوشش خبری بین المللی آن زمان ادعا کرد که او اولین زنی بود که شمالگان را کاوش کرد. کار او شامل مطالعات جغرافیایی و زیست شناسی بود و گروه برای دو سال در این جزیره زمستان گذرانی کرد. هنگامی که او مشغول اکتشاف حیات وحش و گیاهان نبود، به آب شناس گروه در اندازه گیری ها کمک می کرد. در طول این اکتشاف، دم و ایوانف طلاق گرفتند و او با یکی دیگر از دانشمندان ازدواج کرد. پس از بازگشت از این سفر، آن ازدواج نیز پایان یافت و او با گابریل ایگناتیویچ یولیوف، اپراتور رادیو ازدواج کرد. در سال ۱۹۳۲، او تیمی متشکل از سه مرد، شامل یک شکارچی، یک هواشناس و همسرش یولیوف، اپراتور رادیو، را رهبری کرد تا در سورنایا زملیا زمستان گذرانی کنند و روزنامه ها گزارش دادند که او اولین زنی بود که رهبری یک اکتشاف قطبی را بر عهده داشت. گروه با کشتی "روسسانوف" سفر کرد و در ۱۴ اوت رسیدند و در کابینی که شامل یک اتاق بزرگ با تخت های دوطبقه،
کتابخانه و یک میز غذاخوری بزرگ بود، مستقر شدند. هر شب در هنگام شام، آن ها به کنسرت ها و اخبار رادیویی گوش می دادند. دم، فرماندار این مجمع الجزایر شد و اختیار مدیریت امور تجاری، مهاجرت و دیگر مسائل حکومتی را داشت. گروه قرار بود یک زمستان در آنجا بماند و امکان سنجی تجاری گیاگان و زیاگان جزایر را بررسی کند. آن ها نمونه های زمین شناسی و گیاه شناسی جمع آوری کردند، به مطالعه جانوران مختلف پرداختند، و قسمت غربی سورنایا زملیا را نقشه برداری کردند. به دلیل عدم دسترسی یخ شکن ها، تیم مجبور شد برای سال دوم در شمالگان بماند. حوادث مختلفی برای گروه رخ داد، از جمله یک حادثه که در آن، هنگام شکار، مردان دم را با یک خرس قطبی اشتباه گرفتند و او برای جلوگیری از شلیک، شروع به خواندن یک آریا از "لا تراویاتا" کرد تا نشان دهد که او شکار آن ها نیست. در سپتامبر ۱۹۳۴، الکساندر آلکسیف، یک خلبان دولتی، از سیبری پرواز کرد و توانست دم و تیمش، همچنین بوریس لاوروف و خلبانش را که پس از سقوط هواپیمایشان ۱۸۵ مایل را پیاده پیموده بودند، نجات دهد.
ناتاشا فال (; –) استاد کانادایی در کالج هامبر در تورنتو، انتاریو، کانادا است که از سن ۱۵ تا ۲۷ سالگی درگیر فاحشگی اجباری بود و اکنون مخالف فحشا در کانادا است. فال در یک خانوادهٔ طبقه متوسط بزرگ شد، اما پس از طلاق والدینش، خانهٔ تک والدی او ناامن شد و از خانه فرار کرد. در سن ۱۵ سالگی، فال وارد صنعت سکس در کلگری، آلبرتا شد. قواد فال او را حبس غیرقانونی نگه داشته و وی را در سراسر کشور قاچاق کرد. او با فال ازدواج کرد و او را شکنجه داد، به طوری که چندین استخوانش شکست و بدنش را سوزاند. برای کنار آمدن با تن فروشی و خشونت، فال به اعتیاد به کوکائین دچار شد و تقریباً جان خود را از دست داد. در نهایت، او از فحشا خارج شد و با حمایت مادرش، وارد ترک اعتیاد شد، دبیرستان را به پایان رساند و در رشتهٔ «حمایت از قربانیان خشونت خانگی و کودکان» از کالج جورج براون فارغ التحصیل شد. در سال ۲۰۰۱، فال مشاوره به زنان درگیر در فحشا را در سازمان "Streetlight Support Services" آغاز کرد و در طول یک دهه به بیش از ۸۰۰ زن مشاوره داد که ۹۷٪ آن ها در فرم های اولیهٔ خود نوشته بودند که می خواهند از صنعت سکس خارج شوند. برای انتشار این آمار، فال ساز