Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
، کامپانیا، باسیلیکاتا و ساردینیا نیز مهم هستند. مناطق مرکزی ۱۹٪ از این منطقه را در اختیار دارند، از جمله توسکانی، لاتزیو، مارکه و اومبریا که به خاطر روغن های باکیفیتشان مشهورند. تنها ۲٪ در شمال است، اما برخی از مناطق PDO مانند گاردا در آنجا قرار دارند. حدود ۱ میلیون هکتار باغ زیتون در حال استفاده تخصصی و یک میلیون هکتار دیگر در کشاورزی مختلط وجود دارد. اما حدود ۲۰۰۰۰۰ هکتار رها شده و ۳۰۰۰۰۰ هکتار به خوبی نگهداری نمی شوند، که باعث کاهش بهره وری می شود. انواع زیتون. ایتالیا دارای ۵۳۸ رقم زیتون است که بیشترین تنوع را در جهان دارد. از این میان، ۱۲۰ رقم به طور گسترده کشت می شوند و بسیاری دیگر محلی هستند. مهم ترین ارقام زیتون برای تولید روغن عبارت اند از: کوراتینا، اوگلیارولا سالنتینا، چلینا دی ناردو، کارولئا، فرانتو، لکچینو، مورایولو، بوسانا، چیما دی مولا و تاگیاسکا. تولید زیتون جدول خور (برای مصرف مستقیم) در مساحتی معادل ۴۲ هزار هکتار انجام می شود. ارقام کلیدی این نوع شامل نوچلارا دل بلیچه، نوچلارا اتنیا، بلا دی چریگنولا، پرانزانا، اسکولانا تنرا، توندا دی کالیاری، ایترانا، ماجاتیکا و دوباره تاگیاسکا هستند. برخی
از ارقام بسته به تقاضای بازار برای روغن و مصرف مستقیم هر دو کاربرد دارند. تنوع ارقام یکی از نقاط قوت بزرگ زیتون کاری در ایتالیا محسوب می شود. تولید. میانگین عملکرد حدود ۲٫۴۳ تن در هکتار زیتون تازه و ۰٫۴۸ تن روغن است. در دهه ۱۹۹۰، تولید بیش از ۶۰۰۰۰۰ تن بود، اما تا سال ۲۰۲۲، به زیر ۲۵۰۰۰۰ تن کاهش یافت. این به دلیل درختان قدیمی (بیش از ۶۰٪ بیش از ۵۰ سال سن دارند)، هزینه های بالا، مکانیزاسیون پایین، آفاتی مانند زایلا فستیدیوزا و باغ های متروکه است. در ایتالیا ۶۲۰۰ کارخانه زیتون وجود دارد که بسیاری از آنها کوچک هستند و به صورت قراردادی برای تولیدکنندگان کار می کنند. این امر به حفظ اصالت محلی کمک می کند، اما هزینه ها را نیز افزایش می دهد. ایتالیا همچنین ۸۰۰۰۰ تن زیتون خوراکی تولید می کند، اما برای تأمین تقاضای محلی بیش از ۵۰۰۰۰ تن وارد می کند. قیمت ها می توانند تحت تأثیر رقابت بین المللی و بازار کالا متغیر قرار گیرند. مقررات. بخش زیتون بخشی از سیاست مشترک کشاورزی است و از طرح های کیفیت اتحادیه اروپا پیروی می کند. ایتالیا ۴۳ PDO و ۱ PGI برای روغن زیتون و ۲ PDO برای زیتون خوراکی دارد. مناطق، برنامه های پشتیبانی، تبل
یغات و کنترل کیفیت را مدیریت می کنند. در سال های اخیر پیشنهادهایی برای طرح استراتژیک ملی زیتون ارائه شده است تا با ارقام مدرن دوباره کشت شود، باغ های متروکه احیا شوند، فناوری بهبود یابد و روغن ایتالیا در خارج از کشور ترویج شود. برخی گروه ها خواهان استراتژی های منطقه ای هستند، برخی دیگر قوانین ملی را ترجیح می دهند. هدف این است که ایتالیا در میان تولیدکنندگان برتر روغن با کیفیت بالا باقی بماند، در حالی که با چالش های هزینه، آب و هوا و بازار روبرو است.
در ۲۶ دسامبر ۲۰۲۴، بیست و پنج هواپیمای نیروی هوایی اسرائیل به اهداف متعددی در مناطق تحت کنترل جنبش حوثی ها در یمن، به ویژه فرودگاه بین المللی صنعا، پایتخت، حمله کردند. به گفته اسرائیل، این حملات که بخشی از عملیات آنها با نام رمز عملیات صداهای تاکستان بود در پاسخ به شلیک موشک های بالستیک و پهپادها به سمت اسرائیل توسط جنبش حوثی ها انجام شد. این حمله به عنوان بخشی از چندین حملات هوایی دسامبر اسرائیل به یمن و در بحبوحه بحران دریای سرخ انجام شد. پیشینه. از زمان آغاز جنگ غزه در ۷ اکتبر ۲۰۲۳، جنبش حوثی ها در یمن درگیر یک درگیری گسترده با اسرائیل بوده است. در ۲۰ ژوئیه ۲۰۲۴، اسرائیل حملاتی را به بندر حدیده در الحدیده یمن انجام داد و ادعا کرد که زیرساخت های حوثی ها را هدف قرار داده است. آنها انبارهای مهمات، تأسیسات ذخیره سازی نفت و نیروگاه های برق را بمباران هوایی کردند. اسرائیل در ماه سپتامبر و اوایل دسامبر دوباره به اهدافی در داخل یمن حمله کرد. حملات. این حملات هوایی که در ۲۶ دسامبر انجام شد، توسط ۲۵ هواپیمای جنگی نیروی هوایی اسرائیل در جریان سخنرانی عبدالملک حوثی، رهبر حوثی ها، انجام شد. به گزارش کانال خبری دولتی ال
عربیه عربستان سعودی، این حملات هوایی فرودگاه بین المللی صنعا، بندر حدیده و یک نیروگاه برق در نزدیکی صنعا را هدف قرار دادند. هدف این عملیات به حداکثر رساندن خسارت و در عین حال حفظ عنصر غافلگیری بود. اهداف کلیدی شامل برج مراقبت فرودگاه که از کار افتاده بود و هواپیماهای غیرنظامی که گفته می شود توسط دولت حوثی ها استفاده می شدند، بود. گزارش ها حاکی از تلفات و خسارات به زیرساخت ها بود و تلویزیون المسیره که تحت کنترل دولت حوثی ها است، ادعا کرد که برخی از اهداف غیرنظامی بوده اند. مقامات اسرائیلی که از قبل ایالات متحده را از حملات مطلع کرده بودند، اعلام کردند که این حملات در پاسخ به اقدامات حوثی ها بوده و هشدار دادند که در صورت لزوم، اقدامات بیشتری انجام خواهد شد. موج دوم حملات اندکی پس از حملات اولیه رخ داد. این حمله شامل هفت حمله به فرودگاه بین المللی صنعا بود که برج مراقبت فرودگاه را منهدم کرد و به باند فرودگاه آسیب رساند، و همچنین سه حمله به بندر حدیده، بندر راس ایفا و نیروگاه های برق حزیز و راس قنطیب انجام شد. رسانه المسیره متعلق به جنبش حوثی ها گزارش داد که در این حملات حداقل سه نفر کشته و چهارده نفر دیگر زخمی ش
ده اند، سه نفر از آنها در فرودگاه بین المللی صنعا و یک نفر دیگر در بندر راس عیسی کشته شدند. سه نفر دیگر در حدیده مفقود شده اند. چندین هواپیمای جنگنده نیروی هوایی یمن نیز در میان اهداف بودند؛ منابع رسانه ای اسرائیلی گزارش دادند که سه فروند از این هواپیماها منهدم شده اند. پایگاه هوایی الدیلمی نیز توسط هواپیماهای اسرائیلی مورد حمله قرار گرفت. یکی از دو یدک کش دریایی باقی مانده تحت فرماندهی نیروی دریایی یمن نیز منهدم شد. تدروس ادهانوم، مدیرکل سازمان جهانی بهداشت، و یک تیم سازمان ملل متحد در زمان حملات در حال سوار شدن به هواپیما در فرودگاه صنعا بودند. یکی از خدمه هواپیما زخمی شد. تعداد کشته شدگان بعداً به شش نفر افزایش یافت و چهل نفر دیگر نیز زخمی شدند. این بزرگ ترین حمله ای بود که اسرائیل از آغاز جنگ غزه، پس از سه عملیات قبلی: حمله ۲۰ ژوئیه ۲۰۲۴، حمله سپتامبر ۲۰۲۴ و حملات دسامبر ۲۰۲۴، در خاک یمن انجام داد. واکنش ها. منابعی در تشکیلات دفاعی اسرائیل اظهار داشتند که این حمله، آغاز یک کارزار بزرگتر علیه حوثی ها است. ارتش اسرائیل سطح آمادگی سیستم های پدافند هوایی و نیروی هوایی خود را در انتظار پاسخ احتمالی حوثی ها افز
ایش داد. اندکی پس از موج دوم حملات هوایی به یمن، جنبش حوثی ها یک موشک بالستیک به تل آویو شلیک کرد که باعث به صدا درآمدن آژیر خطر در مرکز اسرائیل شد. سرنوشت این موشک مشخص نیست زیرا ارتش اسرائیل از ارائه جزئیات بیشتر خودداری کرد.
ماریا اوکیپینتی (۱۹۲۱–۱۹۹۶) یک آنارکا-فمینیست ایتالیایی بود. او در اواسط دهه چهل به عنوان «یک نماد اعتراض زنان سیسیلی» شناخته شد، زیرا در سال ۱۹۴۵ در شورش ضد خدمت اجباری در راگوسا، سیسیل، شرکت داشت. او از طریق کتابش "زنی از راگوسا" "" که در سال ۱۹۵۷ منتشر شد، شناخته شد، اگرچه تا سال ۱۹۷۶ که چاپ دوم آن منتشر شد، مورد توجه قرار نگرفت. او در اوت ۱۹۹۶ درگذشت. زندگی نامه. اوایل زندگی. ماریا اوکیپینتی در ۲۹ ژوئیه ۱۹۲۱ در راگوسا، سیسیل، از جورجیو و کونچتا سگاریوتو به دنیا آمد او سه سال در مدرسه درس خواند و سپس برای آموزش خیاطی، مدرسه را رها کرد. اوکیپینتی در ۱۷ سالگی ازدواج کرد و شوهرش اندکی پس از ازدواجشان به جنگ رفت. سیاست. وقتی شوهرش به جنگ رفت، اوکیپینتی که ذاتاً بی قرار و کنجکاو توصیف می شد، دوباره به تحصیل علاقه پیدا کرد و شروع به خودآموزی کرد. او شروع به مطالعه کرد و خاطرنشان کرد که رمان «بینوایان» ویکتور هوگو «چشمانش را به روی محرومان باز کرد.» وقتی او به اتاق کار محلی خود و حزب کمونیست ایتالیا پیوست، جنجال به پا شد، اما او صرفاً به دلیل زن بودنش حاضر به عقب نشینی نشد. با وجود رسوایی اولیه، اوکیپینتی توانست
زنان دیگری را به سازماندهی کارگران بکشاند. از جمله موارد دیگر، اتاق کار، زنان را در برابر هزینه های بالای زندگی و بدهی های پرداخت نشده به خانواده های مردانی که به جنگ اعزام شده بودند، سازماندهی کرد. در سال ۱۹۴۳، جنگ جهانی دوم برای اکثر ایتالیایی ها تا حد زیادی پایان یافته بود و مردانی که به جنگ فرستاده شده بودند به خانه ها و خانواده های خود بازگشته بودند. با این حال، در دسامبر ۱۹۴۴، کارت های فراخوان شروع به رسیدن کردند و از مردان خواسته شد که طبق دستور دولت بونومی در «بازسازی ارتش ایتالیا» شرکت کنند. آنها تصمیم گرفته بودند که کارگران ایتالیایی را برای جنگ علیه آلمانی ها دوباره فراخوان کنند. بسیاری از ایتالیایی ها، که سال ها جنگیده بودند، نمی خواستند به نبرد بازگردند. زنان، از جمله ماریا اوکیپینتی، نقش بزرگی در اعتراضات ضد فراخوان داشتند. بحث در مورد فراخوان و طفره رفتن از آن، در راگوسا رایج شد. "ما گوشت دم توپ نیستیم!" به فریاد مشترک معترضان تبدیل شد. اوکیپینتی اغلب در این فریادها شرکت می کرد و راه هایی برای اجتناب از فراخوان پیشنهاد می داد. ماریا در آغاز سال ۱۹۴۵، ۲۳ ساله و پنج ماهه باردار بود. او همراه همسر
، والدین و خواهرانش در پرجمعیت ترین بخش شهر راگوسا زندگی می کرد. در صبح روز چهارم ژانویه، زنان محلی از خیابان بیرون به او صدا زدند: «صدایت را به گوش برسان و شجاعت داشته باش. بیا و ببین کامیون بزرگی که فرزندان ما را می برد!» یک کامیون بزرگ ارتش وارد راگوسا شد و پیشه ورانی که مشغول کار بودند، به داخل آن برده می شدند. برخی از شهروندان به رانندگان نزدیک شدند و از آن ها خواستند توقف کنند، و ماریا نیز به آن ها پیوست و تلاش کرد رانندگان را متقاعد کند تا مردان را آزاد کنند و بروند. پس از آنکه رانندگان و نگهبانان به درخواست ها پاسخ ندادند، ماریا خود را در مقابل چرخ های کامیون انداخت و گفت: «می توانید مرا بکشید، اما عبور نخواهید کرد.» با تجمع هرچه بیشتر مردم در اطراف کامیون، مقامات مردان اعزام شده را آزاد کردند. برخی منابع ادعا کرده اند که مانع تراشی اوکیپینتی در مقابل کامیون ارتش، فرصتی به مردان داد تا فرار کنند. روز بعد، یک شورشی از یک افسر پرسید که چرا در حالی که بسیاری از مردان تازه از جنگ برگشته بودند، دوباره به خدمت فراخوانده می شوند. در پاسخ، افسر نارنجکی به سمت شورشی پرتاب کرد و او را کشت. پس از این مرگ، شورشی
در اعتراض به اعزام به خدمت اجباری و قتل شورشی آغاز شد. پس از سه روز شورش، ارتش شورشیان را سرکوب کرده و شهر را به تصرف خود درآورد. فرانکو لجیو، یکی از سازمان دهندگانی که مستقیماً در شورش سه روزه شرکت داشت، گفت که شیرجه اوچیپینتی جلوی کامیون، کاتالیزور اصلی بود. پس از آنکه ارتش شورشیان را سرکوب کرد، رهبران قیام، از جمله کمونیست انقلابی اراسمو سانتانژلو و ماریا اوکچیپینتی، دستگیر و زندانی شدند. اراسمو سانتانجلو در سلولش در حالی که حلق آویز شده بود پیدا شد. [ "" ] حبس. اگرچه او کمونیست بود، حزب او را هنگام زندانی شدن به نفع دولت رها کرد. در ابتدا او در اوستیکازندانی شد، جایی که دخترش ماریا لنینا، که به نام ماریلنا نیز شناخته می شود، به دنیا آمد. ماریا و نوزادش به زندان بندیکتینی ها در پالرمو منتقل شدند. ماریا نخستین ماه های زندگی خود را در زندان گذراند و مادرش نزدیک به دو سال در آنجا خدمت کرد. زندگی پس از زندان. وقتی اوکیپینتی پس از حبس به راگوسا بازگشت، حزب کمونیست محلی او را طرد کرده بود. این حزب شورش های سال ۱۹۴۵ را ارتجاعی می دانست. با این حال، آنارشیست های راگوسا به اوکیپینتی «همبستگی و دوستی» پیشنهاد دادند.
«آرامش سیاسی و انسانی» که اوکیپینتی در آنارشیست ها یافت، تا آخر عمر همراه او بود و او سال ها در فعالیت های سیاسی آزادی خواهانه شرکت کرد. اوکیپینتی شروع به نوشتن برای یک نشریه آنارشیستی کرد و سیاست های او به شدت ضد استبدادی شد. او در اقدامات علیه فقر و همچنین بردگی جسمی، روانی و اخلاقی، به ویژه بردگی زنان، شرکت کرد. اوکیپینتی از دهه ۱۹۶۰ شروع به سفر کرد و از مراکش، پاریس، لندن، کانادا و جاهای دیگر دیدن کرد. او بیش از ۲۵ سال به سفر خود به ناپل، سانرمو، رم، سوئیس و ایالات متحده ادامه داد. در فرانسه، او با دیگر متفکران سیاسی، به ویژه ژان پل سارتر و سیمون دوبوار، صحبت کرد. دختر اوکیپینتی در سفرهایش او را همراهی می کرد و او در ۱۸ سالگی تصمیم گرفت در کانادا بماند. در سال ۱۹۷۳، اوکچیپینتی به ایتالیا بازگشت و در رم سکونت گزید. او همچنان با جنبش آنارشیستی در ارتباط بود و همچنین وارد جنبش های فمینیستی شد و دیدگاه های صلح طلبانه و ضدنظامی گری را پذیرفت. او در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ به لیگ خلع سلاح یک جانبه پیوست. در سال ۱۹۷۹، او در راگوسا علیه اختصاص زمین های کشاورزی به کاربری صنعتی مبارزه کرد. حتی در دوران پیری، در اقدامات ضد
نظامی شرکت داشت و در سال ۱۹۸۷ به طور علنی علیه پایگاه های موشکی آمریکا و جنگ در کومیزو سخنرانی کرد و با نصب موشک های هسته ای در آنجا مخالفت نمود. او در ۲۰ اوت ۱۹۹۶ در رم درگذشت؛ علت مرگ عوارض ناشی از بیماری پارکینسون بود. کتاب. در سال ۱۹۵۷، ماریا اوکیپینتی "کتاب «زنی از راگوسا»" "را" منتشر کرد، کتابی زندگینامه ای که پیرامون مشارکت او در شورش های راگوسا در سال ۱۹۴۵ بود. چاپ دوم این کتاب در سال ۱۹۷۶ توسط انتشارات فلترینلی منتشر شد و پس از آن توجه بیشتری را به خود جلب کرد و جایزه برانکاتی را از آن خود کرد. در مجموع، "«دختری از راگوسا»" سه نسخه در ایتالیا، یک نسخه در فرانسه، دو نسخه در سوئد و همچنین به صورت سریالی در کشورهای مختلف منتشر شد. یکی از نسخه های منتشر شده در ژوئیه ۱۹۶۰ در کتاب "«عصر مدرن»" نوشته ژان پل سارتر و سیمون دوبوار منتشر شد.
دیک اسمارت ۲٫۰۰۷ فیلمی ایتالیایی محصول سال ۱۹۶۷ به کارگردانی فرانکو پروسپری و با بازی ریچارد استیپلی و مارگارت لی است. طرح. مأمور مخفی دیک اسمارت توسط سازمان سیا مأمور شده است تا ناپدید شدن پنج دانشمند هسته ای مشهور جهان را بررسی کند. لیدی لورین لیستر رئیس یک سازمان جنایی است که این پنج دانشمند را در مخفیگاه زیرزمینی خود واقع در داخل کورکووادو در ریودوژانیرو پنهان کرده و آزمایش های آنها را تأمین مالی می کند. دیک اسمارت کشف می کند که لیدی لورین لیستر و بانکدار هلندی بلک دایموند یک رآکتور هسته ای ساخته اند تا با انفجار بمب اتمی، الماس را از کربن به دست آورند. تولید. این فیلم به خاطر نمایش یک اسکوتر وسپا ۱۸۰ اس اس که در فیلم قادر به پرواز و شیرجه زدن به زیر آب بود، مورد توجه قرار گرفت. انتشار. "«فیلم های فریبنده: زنان در فیلم های جاسوسی و تلویزیون، ۱۹۶۲–۱۹۷۳»" گزارش می دهد که این فیلم به تماشای آخر شب در تلویزیون ایتالیا محدود شده بود و هیچ سابقه ای از اکران سینمایی آن در ایالات متحده یا بریتانیا، حتی در دهه شصت، وجود ندارد. پذیرش. تام لیسانتی و لوئیس پاول در "کتاب «فیلم های فریبنده: زنان در فیلم های جاسوسی و تل
ویزیون، ۱۹۶۲–۱۹۷۳"» از «کارگردانی بی روح فرانکو پروسپری» (که کتاب او را با فرانکو ای. پروسپری، یکی از کارگردانان "فیلم «جهان»" اشتباه می گیرد) و «هزینه های پایین آشکار (دکوراسیون های اضافی، چیدمان های دوربین یکنواخت)» انتقاد کردند.
زبان ایتالیایی، که بخش مهمی از هویت ایتالیایی-آمریکایی است، به دلیل مهاجرت گسترده از اواخر قرن نوزدهم، بیش از صد سال است که به طور گسترده در ایالات متحده آمریکا صحبت می شود. با این حال، از دهه ۱۹۸۰، با از بین رفتن نسل های اولیه ایتالیایی-آمریکایی ها و کاهش تعداد گویشوران این زبان در خانه توسط نسل های بعدی به دلیل جذب و ادغام در جامعه آمریکا، این زبان کمتر مورد استفاده قرار می گیرد. امروزه ایتالیایی هشتمین زبان رایج در این کشور است. تاریخچه. اولین آمریکایی های ایتالیایی تبار حدود سال ۱۸۸۰ شروع به مهاجرت دسته جمعی کردند. اولین مهاجران ایتالیایی، عمدتاً از سیسیل، کالابریا و سایر نقاط جنوب ایتالیا، عمدتاً مرد بودند و بسیاری از آنها قصد داشتند پس از کسب درآمد در ایالات متحده به ایتالیا بازگردند، بنابراین جمعیت گویشوران ایتالیایی همیشه ثابت یا پیوسته نبود. بین سال های ۱۸۹۰ تا ۱۹۰۰، ۶۵۵٬۸۸۸ ایتالیایی به ایالات متحده رفتند و بیش از ۲ میلیون نفر بین سال های ۱۹۰۰ تا ۱۹۱۰، هرچند حدود ۴۰٪ از این افراد در نهایت به ایتالیا بازگشتند. روی هم رفته، بین سال های ۱۸۲۰ تا ۱۹۷۸، حدود ۵٫۳ میلیون ایتالیایی به ایالات متحده رفتند. مان
ند بسیاری از گروه های قومی که به قاره آمریکا مهاجرت کردند، مانند آلمانی ها در آلمان کوچک، کانادایی های فرانسوی در کاناداهای کوچک و چینی ها در محله های چینی ها، ایتالیایی ها اغلب در مناطق قومیتی، که اغلب به عنوان ایتالیاهای کوچک شناخته می شوند، زندگی می کردند و همچنان به زبان های اصلی خود صحبت می کردند. چنین محله هایی در شهرهای بزرگی مانند نیویورک، جرسی سیتی، نیوآرک، نیواورلئان، بوستون، فیلادلفیا، پیتسبورگ، کلیولند، شیکاگو، سنت لوئیس، سانفرانسیسکو و لس آنجلس تأسیس شدند. در طول جنگ جهانی دوم. در طول جنگ جهانی دوم، استفاده از زبان ایتالیایی و سایر زبان ها در ایالات متحده ممنوع شد. علاوه بر این، بسیاری از آمریکایی های ایتالیایی تبار بازداشت شدند، اموالشان مصادره شد، و نشریات ایتالیایی زبان تعطیل شدند. [ "" ] زبان امروز. طبق بررسی جامعه آمریکایی ۲۰۰۹–۲۰۱۳، تا سال ۲۰۱۳، ۱۵٬۶۳۸٬۳۴۸ نفر از ساکنان آمریکایی خود را ایتالیایی-آمریکایی معرفی کردند و حدود ۷۰۸٬۹۶۶ نفر از آنها در خانه به زبان ایتالیایی صحبت می کردند. شهرهایی که جوامع ایتالیایی زبان دارند شامل بوستون، بوفالو، شیکاگو، کلیولند، جرسی سیتی (و بسیاری از شهرهای دیگ
ر در نیوجرسی)، لس آنجلس، میامی، نیواورلئان، نیویورک، فیلادلفیا، پیتسبورگ، پراویدنس، سنت لوئیس و سانفرانسیسکو هستند. جذب شدن در جامعه نقش زیادی در کاهش تعداد ایتالیایی زبانان امروزی داشته است. از کسانی که در خانه در ایالات متحده به زبان ایتالیایی صحبت می کنند، ۳۶۱٬۲۴۵ نفر بالای ۶۵ سال سن دارند و تنها ۶۸۰۳۰ نفر زیر ۱۷ سال سن دارند. با وجود اینکه زبان ایتالیایی پنجمین زبان مورد مطالعه در محیط های آموزش عالی (کالج و تحصیلات تکمیلی) در سراسر آمریکا است، زبان ایتالیایی برای حفظ جایگاه خود به عنوان یک دوره آموزشی ای پی در دبیرستان های سراسر کشور با مشکل مواجه بوده است. آزمون های زبان ایتالیایی ای پی تا سال ۲۰۰۶ معرفی نشدند و خیلی زود، در سال ۲۰۰۹، کنار گذاشته شدند سازمانی که این آزمون ها را مدیریت می کند، کالج بورد، برنامه زبان ایتالیایی ای پی را به دلیل «از دست دادن پول» و عدم موفقیت در جذب ۵۰۰۰ دانشجوی جدید در هر سال، پایان داد. پس از پایان این برنامه در بهار ۲۰۰۹، سازمان ها و فعالان مختلف ایتالیایی برای احیای این دوره آموزشی سازماندهی شدند. سازمان هایی مانند بنیاد ملی ایتالیایی-آمریکایی (ان ای ای اف) و سفارش پسرا
ن ایتالیا در آمریکا، کمپین های جمع آوری کمک مالی را برای کمک به مسئولیت مالی هر برنامه جدید زبان ایتالیایی ای پی با خود به همراه داشتند. سپس آزمون زبان ایتالیایی ای پی دوباره معرفی شد و اولین آزمون های جدید در سال ۲۰۱۲ برگزار شد. علاوه بر این، سازمان های ایتالیایی مبتنی بر وب، مانند ایتالیانواره، کمپین های اهدای کتاب را برای بهبود وضعیت و نمایش زبان ایتالیایی و ادبیات ایتالیایی/ایتالیایی-آمریکایی در کتابخانه های عمومی نیویورک آغاز کرده اند. طبق گفته ایتالیانواره، کتابخانه عمومی بروکلین بدترین متخلف در شهر نیویورک است. این کتابخانه ۱۱ کتاب مربوط به زبان ایتالیایی و تجربه مهاجرت را برای امانت در ۶۰ شعبه ارائه می دهد. این تعداد معادل ۱ کتاب برای هر ۶ شعبه در بروکلین است که (طبق گفته ایتالیانواره) نمی تواند جامعه بزرگ ایتالیایی/ایتالیایی-آمریکایی در بروکلین، نیویورک را تأمین کند. ایتالیانواره قصد دارد تا پایان سال ۲۰۱۰، ۱۰۰ کتاب مختلف در مورد تجربه ایتالیایی/ایتالیایی-آمریکایی، نوشته شده به زبان ایتالیایی یا انگلیسی، به کتابخانه عمومی بروکلین اهدا کند. برای مطالعهٔ بیشتر. 1884 ed., 1921 ed.
کارلو بارسوتی (۴ ژانویه ۱۸۵۰–۳۰ مارس ۱۹۲۷) روزنامه ایتالیایی-آمریکایی و صاحب بانک بود. مهاجرت به نیویورک. بارسوتی در حمام های سن جولیانو (در حال حاضر سن جولیان ترمه) در نزدیکی پیزا در دوکوت بزرگ توسکان در ۴ ژانویه ۱۸۵۰ متولد شد و در سال ۱۸۷۲ از ایتالیا شهر نیویورک مهاجرت کرد. کارلو بارسوتی پس از کار در نقش های مختلف - از جمله به عنوان رئیس چندین پروژه راه آهن که تعداد زیادی از کارگران ایتالیایی را استخدام می کرد - ابتدا در بانکداری، سپس به عنوان یک چاپگر و بعداً به عنوان صاحب یک زنجیره کوچک از خانه های اقامت ارزان ساخت. اگرچه او به آنها به عنوان هتل ها اشاره کرد، بسیاری از منتقدان اصرار داشتند که آنها کمی بیشتر از فاحشه خانه ها هستند. موفقیت او عمدتاً از طریق کارش به عنوان یک "بانچیستا" یا بانکدار غیررسمی آغاز شد، نقشی که او را به عنوان چهره ای برجسته در جامعه مهاجران ایتالیایی قرار داد. این بانکداران خصوصی غیررسمی طیف وسیعی از خدمات را به مهاجران دیگر ارائه می دادند: ارسال حواله به ایتالیا، تأمین شغل، جمع آوری پس انداز و ترتیب سفر. در حالی که چنین خدماتی پشتیبانی ضروری را برای ایتالیایی های تازه وارد فراهم م
ی کرد، بسیاری را نیز در معرض استثمار قرار می داد - به ویژه کسانی که تحصیلات یا منابع محدودی داشتند. ایل پروگرسو. در سپتامبر ۱۸۸۰، کارلو بارسوتی به همراه وینچنزو پولیدوری، روزنامه "«ایل پروگرسو ایتالو-آمریکایی»" را در شهر نیویورک تأسیس کردند - اولین روزنامه ایتالیایی زبان در ایالات متحده. شماره افتتاحیه آن در ۲۹ سپتامبر ۱۸۸۰ منتشر شد. این روزنامه به سرعت رشد کرد و به پرتیراژترین روزنامه خارجی زبان در شهر تبدیل شد. "«ایل پروگرسو»" به عنوان چالشی مستقیم در برابر هفته نامه "«اکو دیتالیا»" نوشته جووانی فرانچسکو سچی دِ کازالی تأسیس شد. دِ کازالی گزارش های بارسوتی در مورد تلاش های یک کمیته ایتالیایی-آمریکایی که در واکنش به حکم اعدام پیترو بالبو، محکوم به قتل همسرش در سال ۱۸۸۰ تشکیل شده بود را رد کرده بود. بارسوتی که از عدم توجه تنها روزنامه ایتالیایی در نیویورک به سرنوشت یک هموطن در معرض اعدام ناامید شده بود، تصمیم گرفت یک روزنامه روزانه فعال تر و صریح تر ایجاد کند. برای مدیریت عملیات روزنامه، بارسوتی، آدولفو روسی، مهاجری تازه از ایتالیا و بدون تجربه قبلی در روزنامه نگاری را استخدام کرد. روسی با وجود بی تجربگی اش، ب
سیار توانمند نشان داد و به عنوان سردبیر، به تبدیل "ایل پروگرسو" به یک نشریه پررونق کمک کرد. نقش بارسوتی به عنوان صاحب یک روزنامه، ارتباط نزدیکی با فعالیت های بانکی او داشت. انتشار یک روزنامه محبوب ایتالیایی زبان نه تنها وجهه عمومی او را ارتقا داد، بلکه فضای مساعدی را برای سرمایه گذاری های مالی او در میان مهاجران ایتالیایی ایجاد کرد. نیکوکار. شاه اومبرتو اول ایتالیا در سال ۱۸۸۸ به او لقب شوالیه (Cavaliere) اعطا کرد. او با دریافت جوایز متعدد از کشور ونزوئلا و صلیب سرخ ایتالیا، چهره ای بسیار برجسته ایتالیایی در اواخر قرن نوزدهم در آمریکا بود. بارسوتی از روزنامه خود به عنوان ابزاری برای جمع آوری کمک های مالی برای بناهای یادبود چهره های بزرگ ایتالیایی استفاده کرد که در سراسر پارک های شهر نیویورک پخش می شدند. نمونه هایی از تلاش های مالی او عبارتند از میدان واشینگتن (جوزپه گاریبالدی)، پارک باتری (جیووانی دا وراتزانو)، میدان وردی (جوزپه وردی) و میدان کلمبوس (کریستف کلمب). بارسوتی پس از گسترش سریع کسب و کار بانکی خود، در سال ۱۸۹۷ اعلام ورشکستگی کرد و در نتیجه پس انداز بسیاری از هموطنان ایتالیایی اش را از دست داد. در س
ال ۱۹۲۲، او ۲۵۰٬۰۰۰ دلار برای ساخت تونلی در زیر مونته پیسانو به سرزمین مادری خود اهدا کرد. او در ۳۰ مارس ۱۹۲۷ در کویتسویل (نیوجرسی) درگذشت. در سال ۱۸۷۵، بارسوتی با مارگارت هیست، اهل فرانکفورت (آلمان) ازدواج کرد و از او صاحب دو فرزند به نام های کارلو و آنا شد.
جنروسو پوپ (۱ آوریل ۱۸۹۱–۲۸ آوریل ۱۹۵۰) تاجر ایتالیایی-آمریکایی و مالک زنجیره ای از روزنامه های ایتالیایی زبان در شهرهای بزرگ آمریکا بود. خانواده. جنروسو با نام جنروسو آنتونیو پمپیلیو کارلو پاپا متولد شد. او پسر کشاورزان فورتوناتو و فورتوناتا پاپا بود. نام خانوادگی او نسخه انگلیسی شده نام تولدش است، «پاپا» شکل خطاب ایتالیایی برای پاپ است. پس از آمدن به ایالات متحده، او از همسرش کاترین صاحب سه پسر شد. پسر بزرگش، فورتوناتو «فورتونات» (۱۹۱۸–۱۹۹۶) از دانشگاه کلمبیا فارغ التحصیل شد و مدیر اجرایی در کسب و کار ساخت و ساز خانوادگی شد. آنتونی (۱۹۱۹–۲۰۰۵)، که پسر وسطی بود، کسب و کار خانوادگی را به دست گرفت و در کمتر از چهار سال، اندازه شرکت شن و سنگ کولونیال را چهار برابر کرد. جنروسو پاپ جونیور (۱۹۲۷–۱۹۸۸) در سن ۱۹ سالگی از موسسه فناوری ماساچوست فارغ التحصیل شد و در سال ۱۹۵۲، دو سال پس از مرگ پدرش، روزنامه ای را خریداری کرد که بعدها به نشنال انکوایرر تبدیل شد. شغل. جنروسو پوپ در ماه مه ۱۹۰۶ در سن پانزده سالگی به عنوان مسافر کشتی اس/اس "مدونا" با نام مستعار "جنروسو پاپا" وارد ایالات متحده شد؛ او در شهر نیویورک ساکن شد و
در آنجا با دریافت هفته ای ۳ دلار، برای کارگران ساختمانی آب حمل می کرد. او به عنوان سرپرست ساخت و ساز و در نهایت مالک شرکت ماسه و سنگ استعماری شد که بزرگ ترین شرکت شن و ماسه در جهان بود. در سال ۱۹۱۲، پوپ شرکت پاپ فودز را برای واردات غذاهای ایتالیایی تأسیس کرد. او در سال ۱۹۲۸ روزنامه ایتالیایی زبان "ایل پروگرسو ایتالو-آمریکایی را" به قیمت ۲٬۰۵۰٬۰۰۰ دلار خریداری کرد که در اقتصاد مدرن امروزی به ۲۶۱٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار تبدیل می شود. او تیراژ این روزنامه را در شهر نیویورک به ۲۰۰٬۰۰۰ نسخه افزایش داد و آن را به بزرگ ترین روزنامه ایتالیایی زبان در کشور تبدیل کرد. او روزنامه های دیگری را در نیویورک خریداری کرد، از جمله "ایل بولتینو دلا سرا"، "ایل کوریره د'آمریکا" و "روزنامه فیلادلفیا لوپینیونه". او همچنین مالک ایستگاه رادیویی چه کسی بود. او به منبع اصلی اطلاعات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی برای جامعه تبدیل شد. پوپ، یک دموکرات محافظه کار که رژه روز کلمب را اداره می کرد و موسولینی را تحسین می کرد، قدرتمندترین دشمن ضدفاشیسم در میان آمریکایی های ایتالیایی تبار بود. او از نزدیک با سیاست تامانی هال در نیویورک مرتبط بود و روزنامه های او
نقش حیاتی در جلب رأی ایتالیایی ها به سمت حزب دموکرات فرانکلین دی. روزولت ایفا کردند. جنروسو با دوستی هایش با روسای جمهور توانست روز کلمب را در سال ۱۹۳۴ به یک تعطیلی ملی تبدیل کند. او همچنین رژه روز کلمب را در شهر نیویورک بنیان نهاد که هنوز بزرگ ترین رژه روز کلمب در جهان است. پوپ در سال ۱۹۳۶ به عنوان رئیس بخش ایتالیایی کمیته ملی دموکرات ها خدمت کرد و به متقاعد کردن رئیس جمهور برای اتخاذ موضعی بی طرفانه در قبال حمله ایتالیا به اتیوپی کمک کرد. او در سال ۱۹۴۱ از بنیتو موسولینی جدا شد و با اشتیاق از تلاش های جنگی آمریکا حمایت کرد. در اواخر دهه ۱۹۴۰، پوپ از ویلیام اودویر به عنوان شهردار نیویورک در سال ۱۹۴۵ و هری اس. ترومن به عنوان رئیس جمهور حمایت و به کسب رأی برای او کمک کرد. فعالیت های تجاری او در دوران دولت های دموکرات نیویورک همچنان رونق داشت. در سال های اولیه جنگ سرد، پوپ یکی از رهبران ضد کمونیست بود و کمپین نامه نگاری مشترکان خود را برای جلوگیری از پیروزی کمونیست ها در انتخابات ایتالیا در سال ۱۹۴۸ سازماندهی کرد. مرگ. جنروسو پوپ در آوریل ۱۹۵۰ در سن ۵۹ سالگی بر اثر بیماری قلبی درگذشت. در زمان مرگش، او در خیابا
ن پنجم شماره ۱۰۴۰ در منهتن، خانه بعدی ژاکلین کندی اوناسیس، زندگی می کرد. پوپ در گورستان وودلان در برانکس، شهر نیویورک، در یک آرامگاه خصوصی در مجاورت خیابان مرکزی، جاده اصلی گورستان، به خاک سپرده شد. همسرش، کاترین ریچیچی پوپ، ۴۸ سال بعد در سال ۱۹۹۸ در سن ۱۰۱ سالگی درگذشت. تمام خانواده پوپ به جز جین جونیور که در گورستان کاتولیک بانوی ملکه صلح در رویال پالم بیچ، فلوریدا به خاک سپرده شده است، در وودلان دفن شده اند. میراث. مجموعه ورزشی کالج سنت فرانسیس در بروکلین، نیویورک، به نام جنروسو پوپ نامگذاری شده است. این مجموعه میزبان تیم های ان سی ای ای بخش یکم کالج است و در سال ۱۹۷۱ ساخته شده است. علاوه بر این، تالار پوپ در کالج سنت پیتر در جرسی سیتی، نیوجرسی، در سال ۱۹۷۱ به جنروسو اختصاص داده شد. بنیاد جنروسو پوپ در تاکاهو، نیویورک واقع شده است. همچنین یک نقاشی دیواری برای جنروسو پوپ در بیمارستان لارنس در برانکسویل، نیویورک وجود دارد.