Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه خاطر تنبلی یا رفتار بد مقصر باشند، سرزنش می کنند. با وجود ظاهر و رفتار وحشیانه، آن ها در واقع یوکای های خیرخواهی هستند. آن ها به عنوان پیام آوران ایزدان از کوه نازل می شوند تا کسانی را که تنبل یا شرور بوده اند، هشدار دهند و تنبیه کنند.
باشگاه ورزشی پاردش یک باشگاه ورزشی پرتغالی از پاردش است. این باشگاه در سال ۱۹۲۴ تأسیس شد. تاریخچه. این باشگاه در ۱۳ دسامبر ۱۹۲۴ تأسیس شد. ریشه این نام چندین مؤلفه دارد: یونیائو ، اتحاد تلاش ها؛ پاردش ، بر اساس زادگاه باشگاه.
پلیس دزد فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۳ و به کارگردانی امجد خان است. در این فیلم بازیگرانی همچون شاتورگان سینها، پروین بابی، شاکتی کاپور، قادرخان، امجد خان، زارینا وهاب، آشوک کومار، نیروپا روی، وینود مهرا و بیندیا گوسوامی ایفای نقش کرده اند.
نیروی هسته ای در آلمان گاهی تا ۳۰ درصد از تولید برق در آلمان را تشکیل می داد. انرژی هسته ای از دههٔ ۱۹۶۰ تا زمان توقف کامل آن در آوریل ۲۰۲۳ در آلمان مورد استفاده قرار می گرفت. برنامهٔ انرژی هسته ای آلمان با راکتورهای تحقیقاتی در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ آغاز شد و نخستین نیروگاه تجاری در سال ۱۹۶۹ به بهره برداری رسید. تا سال ۱۹۹۰، انرژی هسته ای حدود یک چهارم از برق تولیدشده در کشور را تأمین می کرد. در سال ۲۰۲۱، انرژی هسته ای ۱۳٫۳٪ از تأمین برق آلمان را شامل می شد، که این میزان از شش نیروگاه تأمین می شد. سه مورد از این نیروگاه ها در پایان سال ۲۰۲۱ خاموش شدند و سه تای دیگر تا آوریل ۲۰۲۳ فعالیت خود را متوقف کردند. جنبش ضد هسته ای در آلمان پیشینه ای طولانی دارد که به اوایل دههٔ ۱۹۷۰ بازمی گردد و پس از فاجعه چرنوبیل در سال ۱۹۸۶ شدت گرفت. پس از حادثهٔ اتمی فوکوشیما در مارس ۲۰۱۱ و اعتراضات ضد هسته ای پس از آن، دولت اعلام کرد که همهٔ نیروگاه های هسته ای خود را تا سال ۲۰۲۲ تعطیل خواهد کرد. پس از فوکوشیما، هشت راکتور از ۱۷ راکتور فعال در آلمان برای همیشه خاموش شدند. در حالی که انرژی هسته ای به تدریج از ترکیب انرژی آلمان کنار
گذاشته می شد، استفاده از انرژی سوخت های فسیلی در این کشور طی دورهٔ ۲۰۰۲ تا ۲۰۲۲ حدود ۷٪ افزایش یافت؛ با افزایش چشمگیر مصرف گاز طبیعی و کاهش اندک در استفاده از زغال سنگ و نفت. بنا بر برخی برآوردها، آلمان می توانست با حفظ انرژی هسته ای در این بازه، انتشار گاز گلخانه ای خود را تا ۷۳٪ کاهش دهد و در گذار انرژی حدود ۶۹۶ میلیارد یورو صرفه جویی کند. تاریخچه. پژوهش های اولیهٔ هسته ای در آلمان. پیش از به قدرت رسیدن آلمان نازی، دانشگاه های آلمان محل کار برخی از برجسته ترین فیزیک دانان هسته ای جهان بودند، از جمله آلبرت اینشتین، اتو هان، لیزه مایتنر، لئو زیلارد و دیگران. در سال ۱۹۳۸، هان و همکارش فریتس اشتراسمان آزمایشی را انجام دادند که توسط لیزه مایتنر طراحی شده بود (که پیش تر به دلیل تبار یهودی اش به تبعید رفته بود) و این آزمایش به کشف شکافت هسته ای انجامید. به زودی پس از آن، «رقابتی» میان قدرت های در آستانهٔ جنگ جهانی دوم برای یافتن کاربردهای نظامی یا غیرنظامی این فناوری نوظهور آغاز شد. برنامهٔ هسته ای آلمان که به دلیل درگیری های درونی، کمبود منابع، خطاها، و بی اعتمادی مقامات نازی به «فیزیک آریایی» با موانع زیادی مواج
ه بود، تحت هدایت ورنر هایزنبرگ با عنوان «"برنامهٔ جنگ افزار هسته ای آلمان"» (باشگاه اورانیوم)، هرگز به ساخت "ماشین اورانیوم" که به نقطهٔ بحرانی برسد نزدیک نشد، چه برسد به ساخت جنگ افزار هسته ای. زمانی که نیروهای آمریکایی در جریان جنگ، آخرین تلاش آلمان برای ساخت رآکتور تحقیقاتی در هایگرلخ واقع در جنوب غربی آلمان را به دست گرفتند، برای اعضای مأموریت السوس روشن بود که آلمان در مقایسه با پروژهٔ منهتن به طور قابل توجهی عقب مانده است. نخستین نیروگاه های هسته ای. همانند بسیاری از کشورهای توسعه یافته، توسعهٔ انرژی هسته ای در آلمان نیز نخستین بار در اواخر دههٔ ۱۹۵۰ آغاز شد. پیش از سال ۱۹۶۰ تنها چند راکتور آزمایشی به بهره برداری رسیدند و یک نیروگاه آزمایشی در کال ام ماین در سال ۱۹۶۰ افتتاح شد. همهٔ نیروگاه های هسته ای آلمان که بین سال های ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۰ راه اندازی شدند — همانند نیروگاه های دیگر نقاط جهان در آن دوره — ظرفیتی کمتر از ۱٬۰۰۰ مگاوات داشتند و اکنون همگی تعطیل شده اند. نخستین نیروگاه تقریباً تمام تجاری هسته ای در سال ۱۹۶۹ فعالیت خود را آغاز کرد؛ اوبرایگهایم تا سال ۲۰۰۵ فعال بود، که با تصمیم دولت برای توقف تدریج
ی، تعطیل شد. نخستین نیروگاه هایی با ظرفیت بیش از ۱٬۰۰۰ مگاوات، دو واحد نیروگاه هسته ای بیبلیس بودند که به ترتیب در سال های ۱۹۷۴ و ۱۹۷۶ به بهره برداری رسیدند. در اوایل دههٔ ۱۹۶۰، پیشنهادی برای ساخت یک نیروگاه هسته ای در برلین غربی مطرح شد، اما این پروژه در سال ۱۹۶۲ کنار گذاشته شد. تلاش دیگری برای ساخت یک راکتور در یک شهر بزرگ در سال ۱۹۶۷ انجام شد، زمانی که ب آاس اف قصد داشت یک نیروگاه هسته ای در محوطهٔ کارخانه اش در لودویگسهافن برای تأمین بخار فرایندی بسازد. این پروژه در نهایت کنار گذاشته شد. تلاش ها برای توسعهٔ چرخهٔ سوخت بسته و راکتورهای زاینده. برنامه ای برای ایجاد یک چرخهٔ بستهٔ سوخت هسته ای در نظر گرفته شده بود که با استخراج اورانیوم در مناطق زارلاند و جنگل سیاه آغاز می شد؛ تغلیظ سنگ اورانیوم و تولید میله های سوخت در هانائو انجام می گرفت؛ و بازفرآوری سوخت مصرف شده در کارخانهٔ بازفرآوری سوخت هسته ای در واکرسدورف که هرگز ساخته نشد، انجام می شد. ضایعات هسته ای نیز قرار بود در یک مخزن زمین ساختی عمیق به عنوان بخشی از پروژهٔ انبار بلندمدت گورلبن ذخیره شود. امروزه یک روند جستجوی سراسری و «باز و بدون پیش فرض» در
سراسر کشور برای یافتن مکان مناسب برای انبار سوخت هسته ای پرتودهی شده در جریان است. در سال ۱۹۵۹، ۱۵ شرکت برق شهری، شرکت «اتحادیهٔ راکتور آزمایشی با مسئولیت محدود» (Arbeitsgemeinschaft Versuchsreaktor، به اختصار AVR) را با هدف نمایش قابلیت و امکان پذیری یک رآکتور دمای بالا با خنک سازی گازی و کندکنندهٔ گرافیتی (HTGR) تأسیس کردند. در اوایل دههٔ ۱۹۶۰، طراحی و ساخت AVR در مرکز پژوهشی یولیش آغاز شد. نخستین حالت بحرانی در سال ۱۹۶۶ به دست آمد و این راکتور بیش از ۲۲ سال در حال فعالیت بود. با وجود آنکه سامانهٔ بارگذاری و تخلیهٔ سوخت عملکرد بسیار خوبی داشت، راکتور AVR در سال ۱۹۸۸ به دلایل سیاسی تعطیل شد. طراحی این راکتور به گونه ای بود که اورانیوم-۲۳۳ را از توریوم-۲۳۲ تولید کند. توریوم-۲۳۲ در پوستهٔ زمین بیش از ۱۰۰ برابر اورانیوم-۲۳۵ فراوانی دارد. در سال ۱۹۶۵، پیش از آغاز به کار AVR، طراحی پایه ای برای یک راکتور نمایشی HTGR تجاری مبتنی بر توریوم آغاز شد: THTR-300. این رآکتور با ظرفیت ۳۰۰ مگاوات برق، در سال ۱۹۸۵ با شبکه برق هماهنگ شد. شش ماه بعد، یک گویک سوختی در قلب راکتور گیر کرد. پس از انجام تعمیرات، راکتور مجدداً راه
اندازی شد و در ژوئیهٔ ۱۹۸۶ به فعالیت بازگشت و در سپتامبر همان سال به ظرفیت کامل رسید. این راکتور تا سپتامبر ۱۹۸۸ فعالیت داشت و در سپتامبر ۱۹۸۹ تعطیل شد. مخالفت های اولیه و تعطیلی راکتورها. در اوایل دههٔ ۱۹۷۰، تظاهرات گستردهٔ مردمی از ساخت یک نیروگاه هسته ای در ویهل جلوگیری کرد. اعتراضات ویهل نمونه ای از اقدام مستقیم و نافرمانی مدنی توسط یک جامعهٔ محلی در برابر صنعت هسته ای بود. پلیس به استفادهٔ غیرضروری از خشونت متهم شد. موفقیت جنبش ضدهسته ای در ویهل الهام بخش مخالفت های هسته ای در سراسر آلمان و فراتر از آن شد. نیروگاه هسته ای راینسبورگ نخستین نیروگاه هسته ای (عمدتاً آزمایشی) در آلمان شرقی بود. این نیروگاه با توان پایین، از ۱۹۶۶ تا ۱۹۹۰ فعالیت داشت. دومین نیروگاه، نیروگاه هسته ای گریفسوالد، قرار بود میزبان هشت راکتور روسی از نوع VVER-440 با توان ۴۴۰ مگاوات باشد. چهار راکتور نخست در فاصلهٔ ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۹ به شبکه متصل شدند. راکتور شمارهٔ ۵ تنها کمتر از یک ماه فعال بود و سپس تعطیل شد؛ سه واحد دیگر در مراحل مختلف ساخت متوقف شدند. در سال ۱۹۹۰ و در جریان اتحاد دوبارهٔ آلمان، همهٔ نیروگاه های هسته ای شرق آلمان به دلی
ل نقص در استانداردهای ایمنی تعطیل شدند. نیروگاه هسته ای استندال در آلمان شرقی قرار بود بزرگ ترین نیروگاه هسته ای کشور باشد، اما پس از اتحاد دوباره آلمان و به دلیل نگرانی ها از طراحی اتحاد جماهیر شوروی، ساخت آن متوقف شد و هرگز به پایان نرسید. در دههٔ ۱۹۹۰، سه برج خنک کننده ای که ساخته شده بودند تخریب شدند و امروزه آن منطقه به عنوان یک ناحیهٔ صنعتی استفاده می شود. تا سال ۱۹۹۲، گروهی از شرکت های آلمانی و سوئیسی برنامه ریزی کرده بودند تا ساخت راکتور HTR-500 را که بر پایهٔ فناوری THTR-300 توسعه یافته بود، ادامه دهند. اما فضای سیاسی منفی پس از فاجعه چرنوبیل و نیز مشکلات فنی THTR-300، این تلاش ها را متوقف کرد. امروزه این فناوری توسط چین با نام HTR-PM دنبال می شود. ممنوعیت ساخت و نخستین برنامهٔ توقف تدریجی. در دوران صدراعظمی گرهارد شرودر، دولت ائتلافی سوسیال دموکرات و سبزها تصمیم به توقف کامل استفاده از انرژی هسته ای تا سال ۲۰۲۲ گرفت. این تصمیم شامل ممنوعیت ساخت نیروگاه های هسته ای جدید بود. همچنین برای همهٔ نیروگاه های هسته ای موجود، سقفی از میزان برق قابل تولید تا پیش از زمان تعطیلی تعیین شد که به طور میانگین به هر
نیروگاه عمری حدود ۳۲ سال می داد. در نتیجه، نیروگاه هسته ای اشتاده در نوامبر ۲۰۰۳ و اوبرایگهایم در سال ۲۰۰۵ نخستین نیروگاه هایی بودند که تعطیل شدند. قرار بود نکاروشتایم ۲ در سال ۲۰۲۱ آخرین نیروگاهی باشد که تعطیل می شود. تغییرات در برنامهٔ توقف تدریجی. برنامهٔ توقف تدریجی در اواخر سال ۲۰۱۰ به تعویق افتاد، زمانی که در دوران صدراعظمی آنگلا مرکل از جناح راست میانه، دولت ائتلافی محافظه کار و لیبرال تصمیم به تأخیر ۱۲ ساله در اجرای این برنامه گرفت. این تأخیر باعث اعتراضات گسترده شد، از جمله یک زنجیرهٔ انسانی با حضور ۵۰٬۰۰۰ نفر از اشتوتگارت تا نیروگاه هسته ای نزدیک در نکاروشتایم. تظاهرات جنبش ضدهسته ای در تاریخ ۱۲ مارس، حدود ۱۰۰٬۰۰۰ نفر را در سراسر آلمان گرد هم آورد. در ۱۴ مارس ۲۰۱۱، در پاسخ به نگرانی های عمومی نسبت به انرژی هسته ای که با حادثهٔ فوکوشیما در جامعهٔ آلمان شدت گرفت و در آستانهٔ انتخابات در سه ایالت آلمان، آنگلا مرکل اعلام کرد که مصوبهٔ تمدید عمر راکتورها که در سال ۲۰۱۰ تصویب شده بود، به مدت سه ماه تعلیق خواهد شد. غول صنعت مهندسی آلمان، زیمنس، نیز در سال ۲۰۱۱ در واکنش به حادثهٔ اتمی فوکوشیما اعلام کرد که
به طور کامل از صنعت انرژی هسته ای خارج خواهد شد. در ۱۵ مارس، دولت آلمان اعلام کرد که ۸ راکتور از ۱۷ راکتور خود را به طور موقت تعطیل خواهد کرد؛ یعنی همهٔ راکتورهایی که پیش از سال ۱۹۸۱ به شبکه متصل شده بودند. سیاستمداران پیشین حامی انرژی هسته ای، از جمله آنگلا مرکل، گیدو وستروله، و اشتفان مپوس، مواضع خود را تغییر دادند. در بزرگ ترین تظاهرات ضد هسته ای که تاکنون در آلمان برگزار شده، حدود ۲۵۰٬۰۰۰ نفر در ۲۶ مارس ۲۰۱۱ با شعار «به فوکوشیما گوش بدهید – همهٔ نیروگاه های هسته ای را خاموش کنید» اعتراض کردند. در ۳۰ مهٔ ۲۰۱۱، دولت آلمان اعلام کرد که تا سال ۲۰۲۲ تمامی راکتورهای هسته ای کشور را تعطیل خواهد کرد. پیش از این تصمیم، بخش انرژی های تجدیدپذیر در آلمان در حال حاضر ۱۷٪ از برق کشور را تأمین می کرد و حدود ۳۷۰٬۰۰۰ نفر را به کار گرفته بود. تصمیم به توقف تدریجی انرژی هسته ای، یکی از سریع ترین چرخش های سیاسی در آلمان پس از اتحاد دوباره توصیف شده است. نویسندهٔ سیاسی، دیوید فرام، تصمیم مرکل را حرکتی سیاسی برای بهبود محبوبیتش توصیف کرده است؛ محبوبیتی که پس از کمک مالی آلمان به کشورهای جنوب اروپا در پی بحران مالی ۲۰۰۸ کاهش ی
افته بود. در سپتامبر ۲۰۱۱، زیمنس، که مسئول ساخت تمامی ۱۷ نیروگاه هسته ای موجود در آلمان بود، اعلام کرد که پس از فاجعهٔ فوکوشیما و تغییرات متعاقب در سیاست انرژی آلمان، از بخش هسته ای خارج خواهد شد و دیگر در هیچ جای جهان نیروگاه هسته ای نخواهد ساخت. مرکل اعلام کرد که آلمان «[نمی خواهد] تنها تا سال ۲۰۲۲ از انرژی هسته ای دست بکشد، بلکه همچنین می خواهیم انتشار کربن دی اکسید را ۴۰ درصد کاهش دهیم و سهم انرژی های تجدیدپذیر را از حدود ۱۷ درصد کنونی به ۳۵ درصد برسانیم». پیش از سال ۲۰۱۱، حدود یک چهارم برق آلمان از انرژی هسته ای تأمین می شد. پس از فاجعهٔ فوکوشیما، هشت راکتور هسته ای آلمان در تاریخ ۶ اوت ۲۰۱۱ به طور دائمی تعطیل اعلام شدند: بیبلیسA وB، برونسبوتل، ایزار۱، کرومل، نکاروشتایم۱، فیلیپس بورگ۱، و اونتروزر. در ۵ دسامبر ۲۰۱۶، دادگاه قانون اساسی فدرال آلمان حکم داد که شرکت های بهره بردار نیروگاه های هسته ای که از تصمیم تسریع شدهٔ توقف تدریجی انرژی هسته ای پس از فاجعهٔ فوکوشیما آسیب دیده اند، واجد شرایط دریافت غرامت «مناسب» هستند. دادگاه اعلام کرد که خروج آلمان از انرژی هسته ای در اصل با قانون اساسی سازگار است، اما ش
رکت های انرژی حق دارند برای سرمایه گذاری هایی که در سال ۲۰۱۰ با «حسن نیت» انجام داده اند، خسارت دریافت کنند. این شرکت ها اکنون می توانند بر اساس حقوق مدنی از دولت آلمان شکایت کنند. انتظار می رود شرکت های E.ON, RWE، و Vattenfall مجموعاً ۱۹میلیارد یورو غرامت در دادخواست های جداگانه مطالبه کنند. ، شش پرونده در دادگاه های آلمان به ثبت رسیده بود. تا مارس ۲۰۱۹، تنها هفت نیروگاه هسته ای در آلمان در حال فعالیت بودند که باید طبق برنامه تعطیل و برچیده می شدند. تا اوایل سال ۲۰۲۲، تنها سه نیروگاه باقی مانده بودند که باید در سال پایانی تعطیل می شدند. بحث دوباره. پس از حملهٔ روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، سیاست انرژی آلمان — که تا آن زمان به شدت به واردات از روسیه (به ویژه گاز طبیعی) متکی بود — مورد بازنگری قرار گرفت، از جمله تعلیق موقت پروژهٔ جنجالی نورد استریم ۲. روبرت هابک، وزیر اقتصاد و اقلیم آلمان، در مصاحبه ای اعلام کرد که نسبت به تمدید عمر سه نیروگاه هسته ای باقی مانده «گشوده» است، اما در عین حال نسبت به امکان پذیری و معناداری چنین اقدامی ابراز تردید کرد. شماری از روزنامه ها از جمله "فرانکفورتر آلگماینه زایتونگ" خواس
تار باز شدن دوبارهٔ بحث دربارهٔ توقف تدریجی انرژی هسته ای شدند. اپراتورهای سابق سه نیروگاه باقی ماندهٔ آلمان و همچنین راکتورهایی که در اواخر ۲۰۲۱ خاموش شده اما هنوز برچیده نشده بودند، اعلام کردند که برای مذاکره با دولت دربارهٔ تمدید عمر یا راه اندازی دوبارهٔ این راکتورها «آمادگی» دارند. در ۲۱ اوت ۲۰۲۲، وزیر اقتصاد آلمان، روبرت هابک، اعلام کرد که دولت قصد ندارد روند توقف تدریجی را لغو کند، اما با بررسی احتمال تمدید عمر نیروگاه هسته ای ایزار در بایرن موافق است، مشروط به انجام یک آزمون فشار برای ارزیابی ظرفیت سیستم برق رسانی آلمان. افکار عمومی آلمان دربارهٔ توقف تدریجی انرژی هسته ای دچار دوگانگی بود. در ۵ سپتامبر ۲۰۲۲، دولت فدرال اعلام کرد که دو مورد از سه نیروگاه هسته ای باقی مانده (نکاروشتایم و ایزار ۲) فراتر از تاریخ ۳۱ دسامبر ۲۰۲۲ تا آوریل ۲۰۲۳ به فعالیت ادامه خواهند داد (تمدید دورهٔ عملیاتی)، در حالی که نیروگاه هسته ای امسلاند طبق برنامه تعطیل خواهد شد. با این حال، در ۱۰ اکتبر ۲۰۲۲، اولاف شولتس اعلام کرد که هر سه نیروگاه تا ۱۵ آوریل ۲۰۲۳ به فعالیت خود ادامه خواهند داد. ولفگانگ کوبیکی، معاون رهبر حزب دموکرات
آزاد آلمان، در مصاحبه ای با گروه رسانه ای فونکه گفت: «آلمان ایمن ترین نیروگاه های هسته ای جهان را دارد و خاموش کردن آن ها اشتباهی فاجعه بار خواهد بود که پیامدهای اقتصادی و زیست محیطی دردناکی به همراه خواهد داشت». دیگر اعضای حزب دموکرات آزاد نیز خواستار آن شده اند که دست کم این نیروگاه ها به عنوان اقدامی احتیاطی برای استفادهٔ احتمالی آینده در تولید برق، حفظ شوند. در آوریل ۲۰۲۴، جنجالی پیرامون روند برچیدن نیروگاه های هسته ای در آلمان به وجود آمد. مجلهٔ آلمانی "سیسرو" مدعی شد که روبرت هابک، وزیر اقتصاد آلمان، در سال ۲۰۲۲ افکار عمومی را گمراه کرده و توصیه های کارشناسانی را که تأکید داشتند نیروگاه های هسته ای همچنان ایمن هستند، نادیده گرفته است. تا اوایل سال ۲۰۲۵، خبرنگاران با استفاده از احکام قضایی توانستند به اسناد داخلی دسترسی پیدا کنند که به همراه یافته های یک کمیتهٔ تحقیقاتی، امکان بازسازی روند تصمیم گیری را فراهم کرد. بر پایهٔ این مدارک، مشخص شد که مقام های عالی رتبه در وزارتخانهٔ هابک — از جمله پاتریک گرایشن و اشتفان تیدو — نظرات کارشناسان حامی ادامهٔ فعالیت نیروگاه های هسته ای را سرکوب کرده و تنها بیانیه
هایی را به مراجع تصمیم گیرنده منتقل کرده اند که مخالف استفاده از انرژی هسته ای بوده اند.
دزدی بزگتر فیلمی هندی محصول سال ۱۹۹۰ و به کارگردانی کاپیل کاپور است. در این فیلم بازیگرانی همچون نصیرالدین شاه، نیلم کوتهاری، سونام، ساتیش شاه و کیران کومار ایفای نقش کرده اند.
دارک تیبل (به انگلیسی: Darktable) یک نرم افزار آزاد ویرایش و مدیریت عکس خام است. این نرم افزار به جای اینکه یک ویرایشگر گرافیک شطرنجی مانند فتوشاپ، کریتا یا گیمپ باشد، شامل زیرمجموعه ای از عملیات ویرایش تصویر است که به طور خاص با هدف ویرایش غیرمخرب پس تولید تصویر خام انجام می شود. این نرم افزار در درجه اول بر بهبود گردش کار عکاس با تسهیل مدیریت تعداد زیادی تصویر متمرکز است. این نرم افزار به صورت آزاد و تحت مجوز GPL-3.0 یا بالاتر در نسخه های سازگار با اکثر توزیع های اصلی گنو/لینوکس، مک او اس، سولاریس و ویندوز در دسترس است. ویژگی ها. مشابه برخی دیگر از نرم افزارهای ویرایش خام، دارک تیبل شامل مفهوم ویرایش غیر مخرب است. این برنامه به جای اینکه بلافاصله روی داده های شطرنجی و تصدانه های تصویر اعمال شود، داده های تصویر اصلی را تا زمان پرداخت نهایی در مرحله خروجی نگه می دارد. این در حالی است که تنظیمات مؤلفه های انجام شده توسط کاربر به صورت بلادرنگ نمایش داده می شود. این برنامه دارای پروفایل های ICC داخلی، شتاب دهنده GPU (مبتنی بر OpenCL) و پشتیبانی از رایج ترین قالب های تصویر است. ماسک. پشتیبانی از ماسک های ترسیم شد
ه در نسخه ۱.۴ دارک تیبل اضافه شد که امکان اعمال جلوه ها را به نواحی مشخص شده دستی از تصویر فراهم می کند. پنج نوع ماسک موجود است: قلم مو، دایره، بیضی، مسیر بزیه و گرادیان؛ همه قابل تغییر اندازه هستند، امکان محو شدن شعاعی را برای ترکیب روان فراهم می کنند و می توان میزان شفافیت آنها را کنترل کرد. می توان تعداد دلخواهی ماسک ایجاد کرد و آنها را در یک «مدیر ماسک» در سمت چپ رابط کاربری جمع آوری کرد. رنگ. دارک تیبل از پروفایل ICC داخلی برای فضاهای رنگی sRGB ، Adobe RGB ، XYZ و RGB خطی پشتیبانی می کند. درون ریزی و برون ریزی. قالب های تصویر خام ، JPEG ، HDR و تصاویر PFM را می توان از دیسک یا دوربین وارد کرد و به دیسک، آلبوم های وب پیکاسا ، ایمیل و یک گالری وب ساده مبتنی بر HTML به صورت تصاویر JPEG، PNG، JPEG XL ، TIFF ، وب پی، PPM ، PFM و EXR خروجی گرفت. تصاویر را می توان با استفاده از یک افزونهٔ خارجی به ویکی انبار صادر کرد. اسکریپت نویسی. دارک تیبل را می توان با اسکریپت های نوشته شده با زبان برنامه نویسی لوا نسخه ۵.۲ کنترل کرد. با کمک لوا می توان ترتیبی داد که دارک تیبل با رخ دادن برخی رویدادها، کار به خصوصی را انجام
دهد. یک مثال می تواند فراخوانی یک برنامه خارجی در حین برون ریزی پرونده به منظور اعمال مراحل پردازش اضافی در خارج از دارک تیبل باشد. هیستوگرام چند حالته. انواع هیستوگرام چندگانه، هر یک با کانال های قرمز، سبز و آبی قابل انتخاب به صورت جداگانه: خطی، لگاریتمی و موجی (جدید در نسخه ۱.۴) در دسترس هستند. رابط کاربری. دارک تیبل دو حالت اصلی دارد: «میز نور» و «اتاق تاریک». هر کدام نشان دهندهٔ یک مرحله در فرآیند ظهور تصویر هستند. دو حالت دیگر، اتصال به اینترنت و نمای نقشه هستند. پس از اجرا، "میز نور (lighttable)" که جایی برای نمایش تصاویر است به طور پیش فرض باز می شود. تمام تابلوها در تمام حالت ها می توانند برای صرفه جویی در فضای صفحه نمایش، کوچک شوند. میز نور. تابلوی سمت چپ برای وارد کردن تصاویر، نمایش اطلاعات اکسیف و پالیدن است. دکمه های امتیازدهی و دسته بندی در بالا قرار دارند، در حالی که تابلوی سمت راست دارای ماژول های مختلفی مانند ویرایشگر فراداده و ویرایشگر برچسب است. ماژولی که برای خروجی گرفتن از تصاویر استفاده می شود، در پایین سمت راست قرار دارد. اتاق تاریک. حالت دوم، «اتاق تاریک»، تصویر را در مرکز نمایش می دهد
و چهار تابلو در اطراف آن قرار دارند؛ اکثر ابزارها در سمت راست ظاهر می شوند. تابلوی سمت چپ، پیش نمایشی قابل تنظیم از تصویر فعلی، مجموعه ای از تاریخچهٔ ویرایش ها، انتخابگر رنگ و اطلاعات اکسیف را نمایش می دهد. یک نوار فیلم با تصاویر دیگر در پایین نمایش داده می شود و می توان آن را با استفاده از فهرست های تابلوی بالایی مرتب و پالایش کرد. این قسمت همچنین امکان دسترسی به پیکربندی تنظیمات را فراهم می آورد. پیکربندی دارک تیبل امکان تنظیم میانبرهای صفحه کلید و تنظیمات پیش فرض شخصی سازی شده را فراهم می کند. تترینگ. حالت سوم امکان اتصال از طریق gPhoto به برخی از دوربین هایی که از آن پشتیبانی می کنند را فراهم می کند. نقشه. حالت چهارم می تواند نقشه ها را از منابع برخط مختلف نمایش داده و امکان زدن برچسب های جغرافیایی را با عمل کشیدن و رها کردن فراهم می کند. همچنین از نقشه ها برای نمایش تصاویری که قبلاً توسط دوربین برچسب گذاری جغرافیایی شده اند، استفاده می کند. افزونه ها. ، دارک تیبل دارای ۶۷ افزونهٔ تنظیم تصویر در پنج گروه مختلف است. توسعه. تابستان کدنویسی گوگل. در سال ۲۰۱۱، تیم دارک تیبل در تابستان کد گوگل (GSoC) شرکت کرد
. اهداف اصلی حذف وابستگی به طراح رابط گلید و ایجاد فضای بیشتر برای ماژولار بودن بود. سامانهٔ ورودی برای مدیریت میانبرها نیز بازنویسی و در نسخه ۰.۹ گنجانده شد. توزیع. دارک تیبل به عنوان یک نرم افزار آزاد و تحت مجوز GPL-3.0 یا بالاتر منتشر شده است. نسخه فعلی دارک تیبل روی لینوکس ، مک او اس و ویندوز کار می کند. بسیاری از توزیع های لینوکس، از جمله دبیان، فدورا، اوپن سوزه، آرچ لینوکس و جنتو لینوکس، دارک تیبل را در مخازن پیش فرض خود دارند. دارک تیبل همچنین روی سولاریس ۱۱ اجرا می شود و بسته هایی با قالب IPS از طرف ارائه دهندهٔ آن در دسترس است. محلی سازی. دارک تیبل به زبان های مختلفی در دسترس است. دارک تیبل به خاطر استفادهٔ پیش فرض از حروف کوچک در تمام زبان ها قابل توجه است. از نسخه ۴.۴.۰ به بعد، یک زبان جدید به نام "en@truecase" به کاربران اجازه می دهد تا حروف بزرگ و کوچک مرسوم را برای انگلیسی به کار ببرند.
آزمایش های غیراخلاقی بر انسان ها به آزمایش های بر انسان گفته می شود که اصول اخلاق پزشکی را نقض می کنند. این گونه اقدامات شامل محروم کردن بیماران از حق رضایت آگاهانه، استفاده از نظریه های شبه علمی مانند علم نژاد، و شکنجه طبی به بهانهٔ پژوهش بوده است. در حوالی جنگ جهانی دوم، امپراتوری ژاپن و آلمان نازی آزمایش های بی رحمانه ای را بر زندانیان و غیرنظامیان انجام دادند؛ این اقدامات از سوی گروه هایی مانند واحد ۷۳۱ در ژاپن یا افرادی چون یوزف منگله در آلمان صورت گرفت. پس از پایان جنگ، قانون نورنبرگ در پاسخ به این آزمایش ها تدوین شد. کشورهای مختلف، آزمایش های خشن و غیراخلاقی را بر جمعیت های به حاشیه رانده شده انجام داده اند. نمونه هایی از این اقدامات، آزمایش های غیراخلاقی بر انسان ها در ایالات متحده از جمله پروژهٔ پروژهٔ ام کِی اولترا و آزمایش سیفلیس توسکیگی، همچنین بدرفتاری با جمعیت های بومی در کانادا و استرالیا است. اعلامیه هلسینکی که توسط انجمن جهانی پزشکی تدوین شده است، به طور گسترده به عنوان سند بنیادین اخلاق پژوهش بر انسان شناخته می شود. آلمان نازی. آلمان نازی آزمایش های انسانی گسترده ای را بر شمار زیادی از زندان
یان (از جمله کودکان) انجام داد. این افراد عمدتاً یهودیان از سراسر اروپا بودند، اما روما، سینتی ها، لهستانی ها، اسیران جنگی شوروی، همجنس گرایان و آلمانی های دارای ناتوانی جسمی یا ذهنی نیز قربانی این آزمایش ها بودند. این اقدامات عمدتاً در اردوگاه های کار اجباری نازی ها و در اوایل دههٔ ۱۹۴۰، همزمان با جنگ جهانی دوم و هولوکاست، صورت گرفت. زندانیان به اجبار در این آزمایش ها شرکت داده می شدند؛ آنان به هیچ وجه داوطلب نبودند و هیچ گونه رضایت آگاهانه ای برای انجام این اقدامات داده نشده بود. این آزمایش ها معمولاً به مرگ، آسیب شدید جسمی یا روانی، بیماری، کوتاهی عمر، ناهنجاری جسمی یا ناتوانی دائمی منجر می شدند و از آنجا که شرکت کنندگان ناگزیر دردهای شدیدی را تحمل می کردند، این آزمایش ها به عنوان نمونه هایی از شکنجه پزشکی در نظر گرفته می شوند. در اردوگاه آشویتس و دیگر اردوگاه های آلمان، تحت نظارت ادوارد ویرتس، زندانیان انتخاب شده در معرض آزمایش های خطرناکی قرار می گرفتند. هدف از این آزمایش ها، کمک به سربازان آلمانی در شرایط جنگی، توسعهٔ سلاح های جدید، تسریع روند بهبودی نظامیان آسیب دیده و پیشبرد ایدئولوژی نژادی مورد حمایت
رایش سوم بود. آریبرت هایم آزمایش های مشابهی را در اردوگاه ماتهاوزن انجام داد. در اردوگاه بوخن والد، کارل وارنت آزمایش هایی را بر زندانیان همجنس گرا انجام داد تا «درمان» ی برای همجنس گرایی بیابد. پس از جنگ، این جنایات در دادگاهی که به نام دادگاه پزشکان شناخته شد، بررسی شد. افشا شدن این سوءاستفاده ها به تدوین قانون نورنبرگ در حوزهٔ اخلاق پزشکی انجامید. در جریان دادگاه نورنبرگ، ۲۳ پزشک و دانشمند نازی به دلیل رفتارهای غیراخلاقی با زندانیان اردوگاه ها که اغلب در نقش سوژه های تحقیقاتی مورد استفاده قرار می گرفتند (با نتایجی مرگبار)، محاکمه شدند. از این ۲۳ نفر، ۱۶ نفر محکوم شدند (۱۵ نفر به خاطر رفتار غیراخلاقی و یکی فقط به خاطر عضویت در اس اس). از میان محکومان، ۷ نفر به اعدام محکوم شدند، ۹ نفر به حبس هایی بین ۱۰ سال تا حبس ابد محکوم شدند و ۷ نفر نیز تبرئه شدند. پیش از جنگ جهانی دوم. قانون پیشگیری از تولد نوزاد دارای بیماری مادرزادی که در ۱۴ ژوئیه ۱۹۳۳ تصویب شد، عقیم سازی اجباری افرادی را که دچار بیماری های ادعاشدهٔ وراثتی مانند ناتوانی ذهنی، اسکیزوفرنی، اعتیاد به الکل، جنون، نابینایی، ناشنوایی و ناهنجاری های جسمی بو
دند، قانونی ساخت. این قانون برای ترویج رشد «نژاد آریایی» از طریق عقیم سازی کسانی که «معیوب ژنتیکی» محسوب می شدند، به کار گرفته شد. در طول دو سال، ۱٪ از جمعیت بین ۱۷ تا ۲۴ سال عقیم شدند و تا چهار سال بعد، شمار بیماران عقیم شده به ۳۰۰٬۰۰۰ نفر رسید. از حدود مارس ۱۹۴۱ تا ژانویه ۱۹۴۵، آزمایش هایی برای عقیم سازی در اردوگاه هایی چون آشویتس و راونسبروک توسط کارل کلاوبرگ انجام شد. هدف این آزمایش ها توسعهٔ روشی برای عقیم سازی سریع و انبوه بود. این اقدامات با روش هایی چون اشعه ایکس، جراحی، و داروهای مختلف انجام می شد. هزاران نفر قربانی این آزمایش ها شدند. علاوه بر این، دولت نازی در چارچوب برنامهٔ عقیم سازی اجباری خود حدود ۴۰۰٬۰۰۰ نفر را عقیم کرد. تزریق های داخل وریدی حاوی ید و نیترات نقره تا اندازه ای موفق بودند اما عوارضی مانند خونریزی واژینال، درد شدید شکمی و سرطان دهانهٔ رحم به همراه داشتند. در نتیجه، استفاده از پرتو گاما به گزینهٔ مطلوب تری برای عقیم سازی تبدیل شد. دوزهای خاصی از پرتو باعث نابودی سلول های تولیدکنندهٔ تخمک یا اسپرم می شدند. این پرتوها با فریب افراد زندانی اعمال می شد: زندانیان به اتاقی برده می شدند ت
ا فرم هایی پر کنند و در همین چند دقیقه، بدون اطلاع، تحت تابش قرار می گرفتند و به طور کامل عقیم می شدند. بسیاری از آن ها دچار سوختگی شدید ناشی از پرتو شدند. اوژن فیشر نخستین آزمایش های عقیم سازی را در دوران اشغال آلمان در جنوب غرب آفریقا در خلال جنگ جهانی اول انجام داد. او که از هواداران عقیم سازی اجباری برای جلوگیری از رشد «نژادهای پست تر» بود و بعدها به حزب نازی پیوست، آزمایش های خود را بر کودکان دورگه متمرکز کرد تا منع ازدواج میان نژادی در سیاست های نازی را توجیه علمی ببخشد. پژوهش های فیشر در نامیبیا منجر به تصویب قوانین منع ازدواج میان نژادها در مستعمرات آلمان شد. در طول جنگ جهانی دوم. "لوفت وافه" مجموعه ای شامل ۳۶۰ تا ۴۰۰ آزمایش در داخاو و آشویتس انجام داد که در آن ها با ایجاد سرمازدگی در حدود ۲۸۰ تا ۳۰۰ قربانی، شرایطی مشابه جبههٔ شرقی برای نظامیان آلمانی شبیه سازی می شد. این آزمایش ها به درخواست فرماندهی عالی نازی ها و به منظور بررسی مقاومت انسان در برابر سرما و آمادگی بهتر نیروهای آلمانی در شرایط نامساعد جوی انجام می شد. بسیاری از آزمایش ها بر روی اسیران روسی انجام شد، زیرا نازی ها تصور می کردند که شاید