Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رین، انجام شده است، نشان داد که چوب پنبه در مقایسه با درپوش های پلاستیکی و درپوش های پیچی آلومینیومی، سازگارترین درپوش با محیط زیست است. . استفاده مجدد. چوب پنبه های شراب به دلیل نگرانی های باکتریایی نمی توانند دوباره به عنوان چوب پنبه شراب استفاده شوند، اما می توان آن ها را به بسیاری از اشیاء مفید دیگر مانند تخته های چوب پنبه، زیرلیوانی ها و کفپوش بازیافت کرد و در پروژه های هنری مختلف استفاده نمود. در حالی که بسیاری از چوب پنبه های مصنوعی می توانند در خانه بازیافت شوند، چوب پنبه های طبیعی می توانند یا کمپوست شده یا در فروشگاه های خاص بازیافت شوند. شرکت ها با فروشگاه ها همکاری می کنند تا چوب پنبه های استفاده شده را بپذیرند و آن ها را به محصولات دیگر بازیافت کنند؛ ReCork بزرگ ترین این شرکت ها در ایالات متحده است. چوب پنبه ها همچنین می توانند از طریق اتحاد حفاظت جنگل چوب پنبه بازیافت شوند. انواع. شراب بدون گاز. چوب پنبه ها معمولاً دارای قطر هستند. طول آن ها متغیر است و معمولاً بر اساس مدت زمان تخمینی برای پیری شراب تعیین می شود. شراب های ساده معمولاً طول دارند، شراب های با پیری متوسط (محبوب ترین اندازه) طول دار
ند و شراب های با پیری طولانی یا گران قیمت معمولاً طول دارند. شراب گازدار. چوب پنبه های شراب گازدار معمولاً دارای قطر و طول هستند. وقتی که به داخل بطری فشار داده می شوند، چوب پنبه ها به حدود ۶۰ تا ۷۰ درصد از قطر اصلی خود فشرده می شوند. این چوب پنبه ها با قفسه های سیمی معروف به موسلت نگه داری می شوند. چوب پنبه های شراب گازدار عمدتاً از سه بخش ساخته شده اند و به آن ها چوب پنبه های تجمیعی گفته می شود. شکل قارچی که در انتقال به وجود می آید، نتیجه این است که بخش پایینی از دو دیسک چوب پنبه ای خالص که به قسمت بالایی چسبیده اند، تشکیل شده است. این قسمت پایینی با شراب در تماس است. قبل از قرارگیری، چوب پنبه شراب گازدار تقریباً ۵۰٪ بزرگ تر از دهانه بطری است. در ابتدا، چوب پنبه به صورت یک سیلندر شروع می شود و قبل از قرارگیری در بطری فشرده می شود. با گذشت زمان، شکل فشرده آن به شکل دائمی تری تبدیل می شود و شکل متمایز «قارچی» آن بیشتر نمایان می شود. پیری شراب پس از تخلیه تا حدی می تواند از روی چوب پنبه مشخص شود، زیرا هر چه مدت بیشتری در بطری باشد، کمتر به شکل سیلندر اصلی خود برمی گردد.
لورلا کوکارینی پرسیلی (؛ زادهٔ ) بازیگر، مجری تلویزیون، خواننده، شوگرل و رقصنده اهل ایتالیا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به اشاره کرد. زندگی و حرفه. لورا کوکارینی در تاریخ ۱۰ اوت ۱۹۶۵ در رم متولد شد. در نه سالگی، شروع به شرکت در مدرسه رقص کرد. لورلا کوکارینی اولین حضور تلویزیونی خود را در نوزده سالگی به عنوان عضوی از گروه رقص در برنامه «من به تو برزیل را می دهم» که از شبکه ۴ ایتالیا پخش می شد، تجربه کرد. او بعداً با حضور در برنامه «فوق العاده» به میزبانی پیپو بائودو و اجرای رقص در آن برنامه به شهرت ملی دست یافت. در همان سال ها، به عنوان رقصنده در سایر برنامه و اجراهای موفق ایتالیایی نیز فعالیت داشت. وی در سال ۱۹۸۶، اولین آلبوم استودیویی خود "با نام Lorel را" تحت لیبل پالیدور رکوردز منتشر کرد. این آلبوم که در سبک پاپ و ایتالو دیسکو منتشر شد، با آهنگ های پرفروش "Sugar Sugar"، "Kangarù" و "Tutto matto" تبلیغ شد که در صدر فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا قرار گرفتند و در برخی از اجراهای "Fantastico" نیز تبلیغ شدند. در سال ۱۹۸۷، این خواننده جایزه برتر سلطنتی را به عنوان "شخ
صیت زن سال" دریافت کرد. از سپتامبر ۱۹۸۷ تا ژانویه ۱۹۸۸، به عنوان مجری مشترک برنامه «"جشنواره»" فعالیت داشت که یک برنامه متنوع ساخته شده توسط پیپو بائودو بود که از کانال ۵ پخش می شد. او در سال ۱۹۸۹، با تک آهنگ «شب با صدای بلند» به عرصه موسیقی بازگشت. این تک آهنگ در جدول تک آهنگ های ایتالیا به رتبه چهارم رسید و توسط فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا گواهی پلاتین دریافت کرد. تا به امروز، «شب با صدای بلند» آهنگ شاخص کوکارینی محسوب می شود و بسیاری از هنرمندان از آن الهام گرفته و به آن ادای احترام کرده اند. این آهنگ همچنین به زبان های انگلیسی و اسپانیایی نیز ضبط مجدد شد و در آلمان و اسپانیا به جدول ها راه یافت. از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۱، مجری برنامه کمدی "«خیلی دیوونه»" در کنار مارکو کلومبرو و اتسیو گرجو بود. او این برنامه را به مدت هفت فصل غیر متوالی اجرا کرد و در طال ۱۹۹۳ جای خود را به ماریسا لاوریتو داد. در سال ۱۹۹۲، این خواننده اولین تجربه بازیگری خود را در مجموعه «میدان اسپانیا» تجربه کرد که در آن به عنوان شخصیت اصلی انتخاب شد. او همچنین به مدت دو فصل به همراه مارکو کلومبرو در کانال ۵ ایتالیا، مجری برنامه سرگرمی «یکشنبه
مبارک» بود. در سال ۱۹۹۳، به عنوان مجری مشترک "جشنواره موسیقی سانرمو" که توسط پیپو بائودو اجرا می شد، انتخاب شد. برای اجرایش در جشنواره سانرمو، برای دومین بار جایزه برتر سلطنتی را به عنوان "شخصیت زن سال" دریافت کرد. در همان سال، این خواننده که مجری برنامه نیز بود، دومین آلبوم استودیویی خود "با نام Voci" را منتشر کرد که با تک آهنگ اصلی آن با نام "Liberi liberi" ارائه شد. در سال ۱۹۹۵ به عنوان یکی از شرکت کنندگان "جشنواره موسیقی سانرمو" اعلام شد. این خواننده با آهنگ "Un altro amore no" در این جشنواره شرکت کرد و در رتبه دهم قرار گرفت. این آهنگ بعداً به عنوان تک آهنگ اصلی سومین آلبوم استودیویی او "با نام Voglia di fare" منتشر شد. این آخرین انتشار استودیویی انفرادی کوکارینی است. از سال بعد، او بر فعالیت های مجری گری تلویزیون تمرکز داشت. در سال ۱۹۹۷، در اولین اقتباس ایتالیایی از نمایش موزیکال «گریس» نقش سندی را بازی کرد. بازی کوکارینی با استقبال خوبی از سوی منتقدان و مخاطبان مواجه شد. کوکارینی در سال ۱۹۹۸، در فیلم "" ساخته جاناتان فریکس حضوری داشت. در ابتدا، نقشی که به او پیشنهاد شده بود بسیار بزرگتر بود، اما بعداً ب
ه نقشی کوچکتر کاهش یافت. سال ۲۰۰۴، او در نقش جیووانا در مجموعه تلویزیونی «دوستان» در کنار باربارا د روسی و کلاویا کل بازی کرد. در سال ۲۰۲۰، به عنوان یکی از معلمان رقص جدید فصل بیستم برنامه «دوستان ماریا د فیلیپی» معرفی شد. او این نقش را برای فصل ۲۰۲۰-۲۰۲۱ بر عهده گرفت و سال بعد به عنوان معلم در بخش آواز تغییر شغل داد. در طول برنامه، کوکارینی پیشرفت شخصی و هنری هنرمندان مشتاق مختلفی مانند آنجلینا مانگو و سارا توسکانو را دنبال کرد. زندگی شخصی. کوکارینی در سال ۱۹۹۱ با سیلویو تستی آهنگساز ازدواج کرد. آنها چهار فرزند دارند. پدرش ورو کوکارینی، بارها به جرم رباخواری محکوم شده است. در ژانویه ۲۰۱۹، او آشکارا از سیاست های ضد پناهندگان ماتئو سالوینی ، رهبر حزب لگا نورد حمایت کرد. در همین حال، نظراتی را هم علیه درخواست های پاپ فرانسیس ابراز کرد.
کازبک والریویچ کوکوف ( کاباردی : КӀуэкӀуэ Валерэ и къуэ Къазбэч؛ کاراچای بالکار : Кокланы Валербийни жашы Казбек ، روسی: Казбек Валерьевич Коков ؛ متولد 20 ژوئیه 1973 )یک سیاستمدار روسی است. او از 3 اکتبر 2019 رئیس کاباردینو-بالکاریا ( از سپتامبر 2018 سرپرست KBR ) است. او پسر اولین رئیس جمهور کاباردینو-بالکاریا است. زندگینامه. کوکوف در 20 ژوئیه 1973 در وتوروی لسکن ، که در آن زمان بخشی از جمهوری سوسیالیستی فدراتیو روسیه بود ، متولد شد . پدر او والری کوکوف ، اولین رئیس جمهور کاباردینو-بالکاریا بود . او سرانجام از موسسه جنگلداری-کشاورزی کاباردینو-بالکاریا با مدرک زراعت فارغ التحصیل شد. پس از آن، از سال 1995 تا 2002، به عنوان معاون مدیر کل امور تجاری و عمومی کارخانه OAO Nalchiksky Halvich کار کرد. علاوه بر این، از سال 2002 تا 2010، او مدیر کل JSC "Kabbalkresury" بوده است. از سال 2003 تا 2007 او معاون شورای شهر نالچیک بود . در سال 2009 او عضو پارلمان کاباردینو-بالکاریا شد که هنوز هم عضوی از آن است. در سال 2010 او معاون وزیر کشاورزی و غذای کاباردینو-بالکاریا شد و سپس در سال 2013 مشاور واحد مدیریت منطقه ای ریاست جمه
وری روسیه در امور سیاست داخلی و سرپرست منطقه قفقاز شمالی شد . رئیس جمهور کاباردینو بالکاریا. در 26 سپتامبر 2018، کوکوف به عنوان سرپرست کاباردینو-بالکاریا منصوب شد و در 3 اکتبر 2019 به طور رسمی به عنوان رئیس آن انتخاب شد. در همان هفته اول، او تصمیمات پرسنلی گرفت: تعدادی از کارمندان دستگاه رئیس KBR را اخراج کرد. دستیار رئیس KBR، آنزور گونیبوف، و دو مشاور رئیس منطقه، زائور وروکوف و سرگئی کاسوموف، اخراج شدند . کوکوف حمایت از مشاغل محلی، بهبود فضای سرمایه گذاری و ایجاد رفاه اجتماعی برای جوانان را از جمله اولویت های کاری خود می داند. به گفته رئیس منطقه، خودشناسی متخصصان جوان بسیار مهم است . کوکوف خاطرنشان می کند که به میراث نسل قبلی رهبران، از جمله پدرش، احترام می گذارد. با این حال، او از مقایسه نمی ترسد و به گفته ی خودش، با در نظر گرفتن فرآیندهای جاری، آماده ی کار در شرایط جدید است . کوکوف در پلتفرم اینستاگرام، یک وبلاگ شخصی با ۱۸۰ هزار مشترک دارد . در تاریخ ۳ اکتبر ۲۰۱۹، اعضای پارلمان کاباردینو-بالکاریا به اتفاق آرا به اعطای اختیارات رئیس جمهوری به کوکوف به مدت ۵ سال رأی دادند. از 27 ژانویه تا 21 دسامبر 2020 - عض
و هیئت رئیسه شورای دولتی فدراسیون روسیه . در 3 اکتبر 2024، اعضای پارلمان جمهوری کاباردینو-بالکاریا، کازبک کوکوف را برای دومین دوره به عنوان رئیس جمهوری انتخاب کردند . خانواده. کوکوف با لیانا روسلانونا ازدواج کرده است، که معلم حقوق کار در دانشگاه ایالتی کاباردینو بالکاریا واقع در نالچیک است . آنها با هم دو دختر دارند.
والنتینا پاچه (؛ ۲۱ ژوئن ۱۹۷۷) بازیگر اهل ایتالیا است. زندگی نامه. در سال ۱۹۹۵ در مسابقه دوشیزهٔ شایسته ایتالیا شرکت کرد و عنوان «دوشیزه سینما» را به دست آورد که درهای دنیای بازیگری را به روی او گشود. در سال ۱۹۹۷ با نقش «رقاصه سویا» در برنامهٔ تلویزیونی "ماکائو" به کارگردانی جانی بونکومپانی و در داستان های مصور فعالیت هنری خود را آغاز کرد. پس از ترک تحصیلات دانشگاهی، نزد بئاتریس براکو و سپس جولیو اسکارپاتی بازیگری آموخت. در سال ۱۹۹۹ نقش «ویرجینیا کاستِیانو» را در مینی سریال دو قسمتی "مرگ یک دختر محترم"، به کارگردانی لوئیجی پرلی و پخش شده از شبکه رای ۱ ایفا کرد؛ سال بعد در مینی سریال "بازی های خطرناک" به کارگردانی آلفردو آنجلی که از رای ۲ پخش شد، حضور یافت. در سال ۲۰۰۱ یکی از نقش های اصلی فیلم دلهره آور "زندانیان یک کابوس" به کارگردانی فرانکو سالویا را بازی کرد و در فیلم "کنزینگتون جنوبی" ساخته کارلو وانتسینا، نقش «جولیا» را برعهده داشت. در سال ۲۰۰۲ با بازی در نقش «آنا» در مینی سریال شش قسمتی "اما مگر سرایدار هیچ وقت اینجا نیست؟" که از کانال ۵ پخش شد، به تلویزیون بازگشت. از همان سال وارد تیم بازیگران سریال آبک
ی شبکه رای سه، "جایی در آفتاب" شد و تا سال ۲۰۰۴ نقش «النا جوردانو» را ایفا کرد. در سال ۲۰۰۵ بار دیگر به این سریال بازگشت و تا سال ۲۰۱۰ در آن باقی ماند. پس از آن نیز در قسمت هایی در سال های ۲۰۱۴، ۲۰۱۶، از ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹، در سال ۲۰۲۳ و از سال ۲۰۲۵ حضور خواهد داشت. در سال ۲۰۰۵ نقش «آنا» را در فیلم مرد شکسته به کارگردانی استفانو کالوانیا بازی کرد. در سال ۲۰۰۶ در جایی در آفتاب در تابستان، نسخه تابستانی سریال شبکهٔ رای ۳ شرکت کرد و در سال ۲۰۰۷ نیز در آن حضور داشت، به علاوه نقش «پائولا» را در سریال تلویزیونی "افسران پلیس" ایفا کرد. در همان سال در مینی سریال هشت قسمتی دختر "الیزا – بازگشت به ریومبروسا" به کارگردانی استفانو آلِوا بازی کرد، جایی که نقش «امیلیا رادیکاتی» را برعهده داشت.
ویلیام ریچارد اسکات (زاده ۱۸ دسامبر ۱۹۳۲) جامعه شناس آمریکایی و استاد بازنشسته در دانشگاه استنفورد است که در نظریه نهادگرایی و علوم سازمانی تخصص دارد. او به خاطر پژوهش هایش در مورد رابطه بین سازمان ها و محیط های نهادی آنها شناخته شده است. زندگینامه. اسکات، زاده پارسونز، کانزاس و پسر چارلز اچ. اسکات و هیلدگارد هویل است. دکترای خود را از دانشگاه شیکاگو زیر نظر پیتر بلاو دریافت کرد. و دکترای افتخاری از دانشکده بازرگانی کپنهاگ (۲۰۰۰)، دانشکده اقتصاد و بازرگانی هلسینکی (۲۰۰۱) و دانشگاه آرهوس در دانمارک (۲۰۱۰) دریافت کرده است. اسکات تمام دوران حرفه ای خود را در استنفورد گذرانده است و به عنوان رئیس گروه جامعه شناسی (۱۹۷۲-۱۹۷۵)، مدیر برنامه آموزشی سازمان ها و سلامت روان (۱۹۷۲-۱۹۸۹) و مدیر مرکز تحقیقات سازمانی استنفورد (۱۹۸۸-۱۹۹۶) خدمت کرده است. از سال ۱۹۹۷، او استاد بازنشسته گروه جامعه شناسی با انتصاب های افتخاری در دانشکده تحصیلات تکمیلی بازرگانی، دانشکده تحصیلات تکمیلی آموزش و دانشکده پزشکی دانشگاه استنفورد است. اسکات در سال ۱۹۷۵ به عضویت آکادمی ملی پزشکی انتخاب شد. در سال ۱۹۸۸، او جایزه پژوهشگر برجسته را از بخش مد
یریت و نظریه سازمان آکادمی مدیریت دریافت کرد. در سال ۱۹۹۶، جایزه ریچارد دی. ایروین را برای مشارکت های علمی برجسته در مدیریت از آکادمی مدیریت دریافت کرد. در سال ۲۰۱۳، او جایزه مربی برجسته را از همان بخش دریافت کرد. و در سال ۲۰۱۵، او توسط آکادمی تجارت بین الملل به عنوان پژوهشگر برجسته سال انتخاب شد. اسکات به عنوان سردبیر «بررسی سالانه جامعه شناسی» (۱۹۸۷–۱۹۹۱) و رئیس انجمن تحقیقات جامعه شناسی (۲۰۰۶–۲۰۰۷) خدمت کرد. در سال ۲۰۰۰، بخش سازمان، مشاغل و کار انجمن جامعه شناسی آمریکا، جایزه دبلیو. ریچارد اسکات را برای تقدیر سالانه از یک مقاله برجسته در این حوزه ایجاد کرد. آثار. اسکات یک جامعه شناس سازمانی است که کار خود را بر مطالعه سازمان های حرفه ای، از جمله سازمان های آموزشی، مهندسی، پزشکی، پژوهشی، رفاه اجتماعی و سازمان های غیرانتفاعی متمرکز کرده است. در طول سه دهه گذشته، او نوشته ها و پژوهش های خود را بر رابطه بین سازمان ها و محیط های نهادی آنها متمرکز کرده است. او نویسنده یا ویراستار حدود بیست کتاب و بیش از ۲۰۰ مقاله و فصل کتاب است.
کاخ نووا بورسا والوری (Palazzo della Nuova Borsa Valori) یک ساختمان تاریخی در جنوا است که در پیازا د فراری واقع شده است و با نام کاخ بورسا نیز شناخته می شود. این بنا توسط مهندسان داریو کاربونه و آمدئو پیراگوستینی ساخته شده و معماری آن یادآور سبک نئو-قرن شانزدهم است، در حالی که فضای داخلی آن که توسط آدولفو کوپده طراحی شده، از سبک لیبرتی الهام گرفته شده است. معماری و تزئینات به گونه ای طراحی شده بودند که قدرت مالی بازار جنوا را که به دلیل حجم بالای تجارتش در آغاز قرن بیستم، زمانی که اولین بورس اوراق بهادار ایتالیا بود، ابراز می کرد، برجسته کنند. تاریخچه. بورس اوراق بهادار قبل از کاخ بورسا. جنوا سابقه ای باستانی در فعالیت تجاری دارد. در ایتالیای قرون وسطی و در جوامع محلی، مبادلات در میدان دی بانچی انجام می شد، که به دلیل وجود "نیمکت هایی" که توسط بازرگانان، سردفتران و صرافان برپا شده بود، به این نام خوانده می شد. در دهه ۱۷۰۰ فعالیت و تجارت در "بازار" خصوصی، در پالازو سن جورجیو و همچنین در میدان بانچی انجام می شد. در سال ۱۸۲۲، کمیسیونی توسط اتاق بازرگانی تشکیل شد تا نرخ ارز بین جنوا و مهم ترین مراکز تجاری اروپا ر
ا بر اساس میانگین قیمت های چانه زنی شده تعیین کند. دهه ۱۸۴۰ شاهد بازسازی لوجیا دلا مرکانتزیا (جنوا) بود، ساختمانی که به معاملات بورس اوراق بهادار اختصاص داده شده بود و اولین مقررات اتاق بازرگانی در آن اعمال شد. در سال ۱۸۴۵ اولین فهرست "کورسو دی کامبی" با قیمت های اوراق قرضه و سهام دولتی منتشر شد. در سال ۱۸۵۵، تولد "بورس بازرگانی" در لوجیا دی بانچی و کاخ سنارگه که توسط اتاق بازرگانی جنوا اداره می شد، با حکم کاوور رسمی شد، که در آن معامله گران، دلالان سهام مجاز و دلالان سهام بودند که بنای یادبودی برای کاوور در لوجیا توسط مجسمه ساز وینچنزو ولا ساخته شد، که بعداً در سال ۱۹۴۲ توسط یک بمب گذاری تخریب شد. در ۲۷ ژوئن ۱۹۰۵، شرکت نووا بورسا برای ساخت این ساختمان تأسیس شد که در آن زمان هفت میلیون لیر هزینه داشت. در سال ۱۹۱۲، بورس کالا در لوجیا دی بانچی باقی ماند و تا سال ۱۹۸۵ در آنجا ماند، در حالی که بورس اوراق بهادار به پیازا د فراری در ساختمان تازه ساخته شده منتقل شد. این ساختمان در ۲۰ ژوئیه ۱۹۱۲ افتتاح شد. این یک رویداد با اهمیت ملی بود. در طول سه روز، کارگزاران بورس از سراسر کشور حضور داشتند و فرانچسکو ساوریو نیتی،
وزیر کشاورزی، صنعت و تجارت دولت چهارم جولیتی، فرانچسکو تدسکو، وزیر خزانه داری و تئوبالدو کالیسانو نیز در این مراسم شرکت داشتند. وزیر پست و تلگراف. از دیگر مقامات، مارکی جورجو دوریا، نماینده شهردار جاکومو گراسو، رئیس وقت اتاق بازرگانی کارلو دانه و نینو رونکو، رئیس کنسرسیوم بندر و مارکی جاکومو فیلیپو دوراتزو پالاویچینی و رئیس اتحادیه دلالان سهام جاکومو ریچینی بودند. طراحی و ساخت کاخ. ساختمان بورس جدید توسط داریو کاربونه و فضای داخلی آن توسط آدولفو کوپده طراحی شد. این منطقه در سال ۱۹۰۶ توسط انجمن بورس جدید با هزینه ۲ میلیون لیره خریداری شد. ساختمان کاخ به انجمن بورس آئدس واگذار شد که از بتن مسلح شرکت پورچدو به مدیریت جیووانی آنتونیو پورچدو از تورین با سیستم هنبیک استفاده کرد. در سال ۱۹۱۰، کل منطقه تحت بازسازی شهری بزرگی قرار گرفت که ظاهر و عملکرد آن را تغییر داد. منطقه قدیمی پونتیچلو به همراه سایر مناطق تخریب شد، زیرا تپه با خاک یکسان شد، صومعه و کلیسای سنت آندره آ و خیابان تپه تخریب شدند. خیابان دانته با کاخ هایش، میدان فراری و خیابان بیستم ستمبره، مرکز شهر مدرن جدید متولد شدند. نمای باشکوه و عظیم با ستون های ر
وستایی، شکلی گرد و صورتی به سبک نئو-قرن شانزدهم دارد که برای کربن مناسب است تا شکوه مشتری را افزایش دهد. نما با سنگ مرمر قرمز ورونا و سنگ فیلتوله مایل به قرمز پوشیده شده است و به سمت میدان فراری، یک سنگفرش غول پیکر با کتیبه کیف، به رنگ طلایی مانند گنبدهای ساختمان، دارد. در عوض، آدولفو کوپده، برادر جینو کوپده، که در آن سال ها در جنوا شروع به گسترش سبک لیبرتی و سبک موسوم به کوپده کرده بود، که بعداً به پایتخت رسید و او را به عنوان خالق ارگ نمایشگاه بین المللی جنوا در سال ۱۹۱۴ معرفی کرد، از معماری داخلی مراقبت کرد. در داخل "، تالار گریلا" با مساحت ۹۶۰ متر مربع، بزرگ ترین تالار در ایتالیا در زمان ساخت خود قرار دارد که با سی و نه "عدد اسکاگنی" برای معامله توسط دلالان سهام و بانکداران و هجده شمعدان برنزی غول پیکر احاطه شده است که امروزه شانزده عدد از آنها باقی مانده است. این شمعدان ها سه متر ارتفاع دارند و توسط آدولفو کوپده طراحی شده اند و او می خواست آنها توسط ریخته گری های پیگنون ساخته شوند. در مرکز، کوپده می خواست یک تالار بزرگ به شکل بیضی با ستون های مرمری برای پشتیبانی از یک گنبد با یک نورگیر ایجاد کند که روی آ
ن تصویر سنت جورج و اژدها قرار دارد، نقشی که بر روی دروازه آهنی غول پیکر فرفورژه گرفته شده است، جایی که آنها همیشه همان تصویر سنت جورج و اژدها هستند. پنجره های گرد معمولاً به سبک آرت نوو توسط نقاش فلورانسی، سالوینو تافاناری، نقاشی شده اند. از دهه ۹۰ میلادی تا به امروز. اتاق دیگر، اتاق تلگراف است که در آن یک سیستم تلگراف و یک سرویس تلفن بین المللی برای اپراتورها وجود داشت. با کامپیوتری شدن مبادلات و انتقال به سیستم تله ماتیک، بورس جنوا آخرین جلسه خود را در ۲۸ فوریه ۱۹۹۴ برگزار کرد و تالار گریدا در ۵ سپتامبر ۱۹۹۸ بسته شد. متعاقباً، اتاق بازرگانی جنوا با بنیاد کاریگه (CARIGE) کارهای مرمت را انجام دادند. پس از تعطیلی فعالیت های بازار سهام، از سالن گریدا به عنوان فضای نمایشگاهی استفاده می شود و برای برگزاری کنفرانس ها و نمایشگاه ها تجهیز شده است، همان طور که از "سالن اسگنی" می توان به عنوان فضای نمایشگاهی استفاده کرد، در حالی که از سالن تلگراف می توان به عنوان محل پذیرایی استفاده کرد.
کاخ دوک (به ایتالیایی: "Palazzo Ducale") بنایی تاریخی در جنوا، شمال غربی ایتالیا است. این بنا که زمانی خانهٔ دوج های جنوا بود، اکنون به موزه و مرکزی برای رویدادهای فرهنگی و نمایشگاه های هنری تبدیل شده است. این بنا در قلب شهر واقع شده و دو ورودی و نمای متفاوت دارد، ورودی اصلی در میدان جیاکومو ماتئوتی و ورودی دوم در میدان فراری. تاریخچه. ساخت کاخ دوک در اواخر قرن سیزدهم آغاز شد، زمانی که جنوا به تدریج قدرت نظامی و اقتصادی خود را در مدیترانه تثبیت می کرد. در آن زمان، شهر بر اساس "Compagna Communis" (نام رسمی جمهوری در آن زمان) سازماندهی شده بود که انتصاب کاپیتان مردم به عنوان رئیس دولت جنوا را فراهم می کرد. با این حال، تا سال ۱۲۹۱، مقامات ارشد و دیگر نمایندگان شهرداری دفتر مرکزی خود را نداشتند، بلکه در کاخ اسقف اعظم یا در خانه های شخصی نزدیک متعلق به خانواده های دوریا و فیسکی مستقر بودند. در سال ۱۲۹۱، «کاپیتانی دل پوپولو» به نام های کورادو دوریا و اوبرتو اسپینولا، ساختمان های متعلق به خانواده دوریا را خریداری کردند و سه سال بعد، کاخ مجاور آلبرتو فیشی نیز خریداری شد که مجهز به برجی بود که بعدها «گریمالدینا» نامید
ه شد و از سال ۱۲۷۲ به دلیل تبعید فیشی، به عنوان مقر کاپیتان دل پوپولو مورد استفاده قرار می گرفت. این ادغام منجر به ساخت کاخ راهبان شد. این کاخ که با انتصاب اولین دوج جنوایی، سیمونه بوکانگرا، در سال ۱۳۳۹ نام «دوکاله» را به خود گرفته بود، از نیمه دوم قرن چهاردهم به دستور دوج آنتونیوتو آدورنو، دستخوش یک سری تحولات شد. این ساختمان با افزودن ساختمان های جدید در شرق، به شکل نوعی "C" در اطراف میدان اومبرتو اول امروزی، و در شمال، به منظور اشغال فضایی مطابق با بدنه مرکزی فعلی کاخ، گسترش یافت. مداخلات مورد نظر آدورنو، دسترسی اصلی به ساختمان را تغییر نداد و این دسترسی همچنان در خیابان توماسو رجیو حفظ شد. با ساخت بنایی به نام «حاشیه» (enceinte)، ساختمانی که قرار بود پادگانی را در خود جای دهد که بال های شرقی و غربی میدان اومبرتو اول را به هم متصل می کرد، تحول مهم جدیدی در اواسط قرن بعد رخ داد و عملاً میدان را به حیاطی مستحکم تبدیل کرد و کاخ را به نوعی دژ قدرت تبدیل نمود که از بقیه شهر جدا بود. تاریخ دقیق ساخت پرده مشخص نیست، اما انتصاب «کاپیتان دروازه کاخ» در سال ۱۴۷۰ نشان می دهد که ساخت آن در آن زمان به پایان رسیده است.
با ساخت بال جدید، دسترسی از طریق توماسو رجیو بسته شد و ورودی جدید در مرکز ساختمان جدید قرار گرفت. در قرن شانزدهم، اصلاحات مورد نظر آندره آ دوریا، ساختار سیاسی شهر را تغییر داد. در آن زمان، شهر توسط یک شورای بزرگ متشکل از چهارصد سناتور و یک شورای کوچک اداره می شد، در حالی که دوج دیگر برای تمام عمر انتخاب نمی شد و تنها برای دو سال در این سمت باقی می ماند. تمایل به داشتن کرسی ای که منعکس کنندهٔ اعتبار و سازمان سلسله مراتبی دوگات باشد، همراه با نیاز به قلعه ای که دولت را از دسیسه ها و کودتاها در امان نگه دارد، سنا را بر آن داشت تا در سال ۱۵۹۱، وظیفهٔ بازسازی کامل ساختمان را به معمار آندره آ سرسولا، معروف به «ایل وانونه»، واگذار کند. پس از آنکه آتش سوزی مهیبی در ۳ نوامبر ۱۷۷۷ بخش بزرگی از بدنه مرکزی ساختمان را ویران کرد، کارهای مهم و جدیدی برای تغییر و تحول در سال ۱۷۷۸ انجام شد که از این میان، تنها دهلیز طبقه همکف و راه پله منتهی به آن سالم ماندند. به سرعت مسابقه ای برای بازسازی آغاز شد که در آن از جیاکومو ماریا گاگینی، گرگوریو پتوندی و امانوئل آندره تاگلیافیچی، از مشهورترین معماران فعال در جنوا در آن سال ها، دعوت
به شرکت شد. با این حال، معمار سیمونه کانتونی برنده این مسابقه شد که نمای مرمری را طراحی کرد که یکی از اولین نمونه های سبک نئوکلاسیک در جنوا است. کارهای بازسازی بین سال های ۱۷۷۸ تا ۱۷۸۳ تحت نظارت گائتانو کانتونی انجام شد و علاوه بر نما، شامل بازسازی نئوکلاسیک سالن های شورای بزرگ و شورای کوچک بود که سقف های چوبی آنها در اثر آتش سوزی آسیب دیده بود. سقف های جدید از آجر ساخته شده بودند تا از آنها در برابر هرگونه آتش سوزی جدید محافظت شود. در سال ۱۸۱۵، الحاق جنوا و لیگوریا به پادشاهی ساردینیا، پایان جمهوری جنوا را رقم زد و کاخ عملکرد خود را به عنوان مقر دولت از دست داد و از محل آن به عنوان دادگاه ها، دفاتر و بایگانی به عنوان مقر جدید قوه قضائیه استفاده شد، نقشی که تا سال ۱۹۷۵ همچنان حفظ شد. در دهه های اول قرن بیستم، اورلاندو گروسو یک کمپین مرمت جدید را آغاز کرد. مهم ترین مداخلات او مربوط به نماهای خیابان توماسو رجیو بود، جایی که ایوان سرپوشیدهٔ راهبان و دیگر بقایای ساختمان های قرون وسطایی که با نمای خطی منریسم وانونه پوشیده شده بودند، به پیروی از سیاست نئوقرون وسطایی که در آن زمان در حال اجرا بود، و نمای میدان فرار
ی که به طور کامل بازسازی و رنگ آمیزی مجدد شد، نمایان شدند. در سال ۱۹۴۲، در جریان یکی از بمباران های شهر توسط متفقین در طول جنگ جهانی دوم، ساختمان تا حدی آسیب دید، به ویژه بین بدنه مرکزی و بال غربی. دوران معاصر. در طبقه اصلی، که به اصطلاح «نوبیله پیانو» نامیده می شود، تالارهای نقاشی شدهٔ «"مجیور» و «کونسیلیو» کوچک" قرار دارند که بسیاری از رویدادهای عمومی در آنها برگزار می شود. کاخ دوک ها در سال ۱۹۹۲، به مناسبت جشن های کریستف کلمب و پانصدمین سالگرد کشف قاره آمریکا، مرمت شد. پس از مرمت، این کاخ به روی عموم مردم گشوده شد و به عنوان موزه و کاخ فرهنگ مورد استفاده قرار گرفت. از ۸ فوریه ۲۰۰۸، این کاخ توسط «بنیاد فرهنگی جنوا پالازو دوکاله» اداره می شود. علاوه بر برخی فعالیت های تجاری، به صورت دوره ای میزبان رویدادها، کنفرانس ها و نمایشگاه های هنری مهم است. در ژوئیه ۲۰۰۱، این کاخ میزبان اجلاس سران گروه هشت بود.
آهنگ رها از بند (به انگلیسی: Unchained Melody) ترانه ای است مربوط به سال ۱۹۵۵ که موسیقی آن توسط الکس نورث و شعر آن توسط های زارت نوشته شد. نورث این موسیقی را به عنوان تم اصلی فیلم زندان محور Unchained (۱۹۵۵) ساخت؛ و به همین دلیل ترانه این نام را گرفته است. تاد دانکن آواز این ترانه را برای موسیقی متن فیلم اجرا کرد. این ترانه از آن زمان به بعد به یکی از استانداردهای موسیقی و از پرضبط ترین ترانه های قرن بیستم تبدیل شد؛ مشهورترین اجرای آن توسط برادران رایتیوس در سال ۱۹۶۵ انجام شد. طبق گفتهٔ مدیر انتشار ترانه، بیش از ۱۵۰۰ نسخهٔ ضبط شده از «ملودی رهاشده» توسط بیش از ۶۷۰ هنرمند و به زبان های مختلف جهان وجود دارد. در سال ۱۹۵۵، سه نسخه از این ترانه (توسط لس بَکستر، آل هیبلر و روی همیلتون) در فهرست ۱۰ ترانهٔ برتر "بیلبورد" در ایالات متحده جای گرفتند و چهار نسخه (توسط آل هیبلر، لس بکستر، جیمی یانگ و لیبراچی) همزمان در فهرست ۲۰ ترانهٔ برتر بریتانیا ظاهر شدند که رکوردی برای هر ترانه ای بود. این ترانه در قرن ۲۱ نیز همچنان در جدول های موسیقی جای گرفت و تنها ترانه ای بود که با چهار ضبط متفاوت به رتبهٔ نخست در بریتانیا رسید،
تا این که در سال ۲۰۱۴ با انتشار نسخهٔ «بند اید ۳۰» از ترانهٔ «آیا می دانند کریسمس است؟» در این رکورد همراه شد. از میان صدها ضبط انجام شده، نسخهٔ گروه برادران رایتیوس با اجرای تک خوانی بابی هتفیلد پس از انتشار به معیار اصلی در دستگاه های پخش موسیقی (jukebox) تبدیل شد. هتفیلد در بیت پایانی ملودی را تغییر داد و بسیاری از نسخه های بازخوانی بعدی این ترانه بر اساس اجرای او شکل گرفتند. ضبط برادران رایتچس دور دوم محبوبیت گستردهٔ خود را زمانی تجربه کرد که در فیلم روح (Ghost) در سال ۱۹۹۰ استفاده شد. در سال ۲۰۰۴، این ترانه در جایگاه ۲۷ فهرست ۱۰۰ سال… ۱۰۰ ترانه به انتخاب بفا مؤسسه فیلم آمریکا (AFI) از برترین ملودی های تاریخ سینمای آمریکا قرار گرفت.
امارت باری () یک دولت اسلامی کوتاه مدت در آپولیا (در ایتالیای امروزی) بود که توسط بربرها اداره می شد. این امارت که از شهر باری در جنوب ایتالیا کنترل می شد، حدود سال ۸۴۷ میلادی، زمانی که منطقه از امپراتوری بیزانس گرفته شد، تأسیس شد، اما ۲۴ سال بعد، در سال ۸۷۱، به دست ارتش امپراتور کارولنژی لویی دوم افتاد. این امارت به عنوان تنها دولت مسلمانی که تاکنون در سرزمین اصلی ایتالیا تأسیس شده است، قابل توجه است: ۲۰۸ بنیاد. باری اولین بار در اواخر سال ۸۴۰ یا اوایل سال ۸۴۱ هدف حملات اغلبیان قرار گرفت و برای مدت کوتاهی اشغال شد. به گفته بلاذری، باری در حدود سال ۸۴۷ توسط کالفون، "مولای" - شاید خدمتکار یا برده فراری - امیر اغلبیان آفریقا، از امپراتوری بیزانس فتح شد. کالفون (خلفون) احتمالاً از نژاد بربر و احتمالاً در اصل اهل امارت سیسیل بود. این فتح از نظر مسلمانان معاصر بی اهمیت تلقی می شد، زیرا توسط یک شخصیت فرعی و بدون حمایت هیچ دولت مسلمان دیگری انجام شده بود. با این حال، مفرغ بن سلام، جانشین کالفون، درخواست هایی را برای خلیفه عباسی متوکل در بغداد و همچنین برای فرماندار استان مصر خود فرستاد و خواستار به رسمیت شناختن این