Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۲۲ تاریخ چین را در ورزش هایی با ورزشکارانی از دهه های مختلف (از دهه ۱۹۵۰) منعکس کردند، آتشدان توسط دو اسکی باز چینی روشن شد. بر اساس قوانین کمیته بین المللی المپیک، هنگام روشن شدن آتشدان المپیک باید افرادی که در مراسم افتتاحیه شرکت می کنند شاهد آن باشند، به این معنی که باید در محلی که مراسم در آن برگزار می شود روشن شود. یکی دیگر از قوانین IOC بیان می کند که ساکنان کل شهر میزبان باید بتوانند مجمر را در خارج از خانه خود ببینند. این قانون برای اولین بار در مراسم افتتاحیه المپیک زمستانی ۲۰۱۰ در ونکوور آشکار شد؛ جایی که اولین بار در یک مکان بسته برگزار می شد: BC Place - سپس یک استادیوم گنبدی و سرپوشیده. در حالی که یک آتشدان خوش منظره به طور مشترک توسط نانسی گرین راین، استیو نش و وین گرتزکی در مراسم افتتاحیه روشن شد (به دلیل نقص، بازوی چهارمی که قرار بود توسط کاتریونا لو می دوان روشن شود، بلند نشد). در طول بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ لندن، مجمر داخل استادیوم المپیک از بیرون ورزشگاه قابل مشاهده نبود. تصویر مجمر روشن در هفته اول مسابقات و زمانی که مسابقات دو و میدانی در هفته دوم به پایان رسید، روی صفحه های پشت بام
ورزشگاه پخش می شد. و یک فیلم زنده از آن در اختیار پخش کنندگان قرار می گرفت. کبوترها. با شروع بازی های المپیک تابستانی پس از جنگ جهانی اول در سال ۱۹۲۰، روشن کردن شعله المپیک با رهاسازی کبوترها که نماد صلح بود، همراه شد. (ورزشکاران باتجربه به دلیل مدفوع پرندگان روزنامه می آوردند تا پوشش خود را بپوشانند) این مراسم پس از نشستن چند کبوتر در لبه آتشدان متوقف شد؛ چنان که در مراسم افتتاحیه بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ کبوترهایی در شعله المپیک زنده زنده سوزانده شدند. این رسم بعداً با رهاسازی نمادین کبوترها پس از روشن شدن شعله جایگزین شد. پس از آن، از شکلهای نمادین و جایگزین های مختلفی برای کبوترهای واقعی استفاده کرده اند. توزیع مدال. پس از اتمام هر رویداد المپیک، مراسم توزیع مدال برگزار می شود. در بازی های تابستانی معمولاً بلافاصله پس از رویداد در مکان های مربوطه مراسم مدال برگزار می کنند. با این حال، نسخه های زمستانی، مدال ها را در مراسم پیروزی شبانه که در میدان مدال برگزار می شود، ارائه می کنند، به استثنای رویدادهای داخلی و خاص؛ زیرا به دلیل ارتفاع برخی از رویدادهای زمستانی، ارائه مدال در محیط های مذکور ممکن است دش
وار باشد. یک تریبون سه پله برای سه برنده مدال استفاده می شود که برنده مدال طلا به بالاترین سکو در مرکز صعود می کند و مدال آوران نقره و برنز در کنار او قرار دارند. مدال ها توسط یکی از اعضای IOC اهدا می شود. عضو IOC معمولاً توسط فردی از فدراسیون ورزشی حاکم بر ورزش (مانند دو و میدانی جهانی در دو و میدانی یا ورزش های آبی جهانی در شنا) همراهی می شود که به هر ورزشکار یک دسته گل کوچک هدیه می دهد. شهروندان کشور میزبان نیز به عنوان میزبان در مراسم مدال، نقش پرچم داران را ایفا می کنند و به مقامات اهدا کننده مدال کمک می کنند. زمانی که بازی ها در سال ۲۰۰۴ در آتن برگزار شد، برندگان مدال همچنین تاج های زیتون را به افتخار سنت در المپیک باستان دریافت می کردند. در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۶، برای اولین بار در تاریخ، گل ها با یک مدل سه بعدی کوچک از لوگوی بازی ها جایگزین شدند. در بازی های المپیک زمستانی ۲۰۱۸، گل ها با نسخه خاصی از اسباب بازی شگون دار با لباس های تاریخی کره ای جایگزین شدند. پس از توزیع مدال ها، پرچم کشورهای سه مدال آور برافراشته می شود. پرچم کشور دارنده مدال طلا در مرکز و بالاترین برافراشته است در حالی که پرچ
م کشور دارنده مدال نقره در سمت چپ رو به پرچم ها و پرچم کشور دارنده مدال برنز در سمت راست هر دو در ارتفاعات پایین تر از پرچم ورزشکار قهرمان قرار دارد. پرچم ها در حالی برافراشته می شوند که سرود ملی کشور دارنده مدال طلا پخش می شود. اگر چندین ورزشکار برای کسب مدال طلا برابر شدند (همان طور که برای نمونه هایی مانند دو دارنده مدال طلا برای پرش ارتفاع مردان در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ وجود داشت)، سرودهای ملی (اگر از چندین NOC باشند) با توجه به نام خانوادگی مدال آوران، به ترتیب حروف الفبا پخش می شود. قوانین سختگیرانه ای بر رفتار ورزشکاران در طول مراسم مدال حاکم است. به عنوان مثال، آنها ملزم به پوشیدن لباس های از پیش تأیید شده هستند که برای تیم ملی المپیک ورزشکار استاندارد است. آنها مجاز به نمایش هیچ گونه وابستگی سیاسی یا بیانیه سیاسی در هنگام حضور در جایگاه مدال نیستند. معروف ترین نقض این قانون، سلام قدرت سیاه توسط تامی اسمیت و جان کارلوس در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۸ در مکزیکو سیتی بود. اوری براندیج، رئیس کمیته بین المللی المپیک، به خاطر این اقدام خواستار اخراج آنها از المپیک شد. پس از اینکه کمیته المپیک ایال
ات متحده (USOC) از انجام این کار خودداری کرد، براندیج تهدید کرد که کل تیم دو و میدانی ایالات متحده را از المپیک حذف خواهد کرد. به دنبال آن، USOC موافقت کرد و اسمیت و کارلوس اخراج شدند. همان طور که مرسوم است، از المپیک تابستانی ۲۰۲۰ مدال های ماراتن مردان و زنان (در بازی های المپیک تابستانی) و از بازی های المپیک زمستانی ۲۰۱۴، مدال های اسکی کراس کانتری ۵۰ ک م مردان و ۳۰ ک م بانوان (در بازی های المپیک زمستانی) به عنوان بخشی از مراسم اختتامیه اهدا می شود که در روزهای ماقبل آخر و روزهای آخر در استادیوم المپیک برگزار می شوند و به طور سنتی آخرین مسابقات بازی ها هستند. اختتامیه. بسیاری از عناصر مراسم اختتامیه به جای قوانین و رویه های رسمی، از نظر تاریخی با تکامل سنت ها بهبود یافتند. مراسم اختتامیه باید در عصر یکشنبه برگزار شود. روال مراسم اختتامیه فعلی با تغییراتی که توسط IOC طی یکصد و دوازدهمین اجلاس آن در سال ۲۰۰۱ در مسکو برگزار شد، آغاز شد و در بازی های المپیک زمستانی ۲۰۰۲ برای بار نخست اجرایی شد. بین سال های ۱۸۹۶ تا ۲۰۰۰، علاوه بر سرود کشور میزبان، سرود یونان و سرود کشور میزبان بعدی در این بخش پخش می شد. با توجه ب
ه تغییرات اعمال شده در سال ۲۰۰۵، معمولاً مراسم اختتامیه با ورود رئیس کمیته بین المللی المپیک و رئیس دولت یا نماینده کشور میزبان آغاز می شود و پس از آن پرچم کشور میزبان به اهتزاز در می آید و سرود ملی آن کشور برگزار می شود و سپس یک برنامه هنری به نمایش گذاشته می شود. به دلیل انعطاف پذیری اختتامیه، معمول است که مدت زمان کمتری نسبت به مراسم افتتاحیه داشته باشد. معمولاً بخش تشریفاتی مراسم اختتامیه با «رژه ملل» آغاز می شود که در آن پرچمداران هر کشور شرکت کننده در ورودی اصلی زمین ورزشگاه وارد می شوند. از زمان المپیک زمستانی ۲۰۰۲، تصمیم گیری در مورد اینکه آیا ورزشکاران به ترتیب پروتکلی که در مراسم افتتاحیه استفاده می شود وارد شوند یا خیر، بر عهده کمیته سازماندهی است. تنها شرط این است که پرچم یونان رهبری رژه را بر عهده بگیرد و پرچم کشور میزبان آخرین باشد. نمونه ای از انعطاف پذیری در این قانون در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ رخ داد که در زمان اختتامیه، پرچم های بریتانیا به عنوان کشور میزبان و برزیل به عنوان میزبان بعدی با هم در پایان این بخش وارد شدند. اگر شرایط اجازه دهد، همه ورزشکاران بدون هیچ گونه تمایز یا گروه بند
ی بر اساس ملیت راهپیمایی می کنند. این «رژه ورزشکاران»، ترکیبی از همه ورزشکاران، سنتی است که در طول بازی های المپیک تابستانی ۱۹۵۶ به پیشنهاد جان یان وینگ، دانش آموز مدرسه ای ملبورن، که فکر می کرد این راهی برای آوردن ورزشکاران جهان با هم به عنوان «یک ملت» است، آغاز شد. قبل از بازی های تابستانی ۱۹۵۶، هیچ تیم المپیکی هرگز در مراسم اختتامیه بازی های مدرن یا باستانی راهپیمایی نکرده بود. این اولین راهپیمایی صلح بین المللی بود که تا به حال برگزار می شد. از بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۰، پس از ورود همه پرچم ها و ورزشکاران به ورزشگاه، مراسم نهایی مدال بازی ها برگزار می شود. کمیته سازماندهی شهر میزبان مربوطه می تواند با مشورت IOC تعیین کند که مدال های آن در کدام رویداد ارائه می شود. در طول بازی های المپیک تابستانی، این مکان برای مراسم اهدای جوایز ماراتن مردان در نظر گرفته شده است (از بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۰، ماراتن زنان باید مراسم اهدای جوایز آنها نیز در زمان اختتامیه باشد). به طور سنتی، ماراتن مردان در آخرین روز مسابقات برگزار می شود و مسابقه چند ساعت قبل از شروع مراسم اختتامیه به پایان می رسد. با این حال، در الم
پیادهای تابستانی اخیر در آتلانتا، پکن، ریو و توکیو (اگرچه ماراتن های سال ۲۰۲۰ در ساپورو، دورتر برگزار شد) با توجه به شرایط آب و هوایی شهر میزبان، مسابقات ماراتن مردان و زنان را در ساعات اولیه صبح برگزار شدند. یکی دیگر از لحظات واجب زمانی است که اعضای تازه منتخب کمیسیون ورزشکاران IOC دسته گلی را به نماینده داوطلبان اهدا می کنند تا از آنها به خاطر کارهایشان در طول بازی ها تشکر کنند. پس از تغییراتی که در بازی های المپیک زمستانی ۲۰۰۶ انجام شد، مراسم آنتورپ با برافراشتن دو پرچم ملی دیگر بر روی میله های پرچم در یک زمان شروع می شود و سرودهای ملی مربوطه نواخته می شوند: اول، روی یکی از دکل های واقع در نوک تریبون، پرچم یونان. برای گرامیداشت زادگاه بازی های المپیک و دوم، پرچم کشور میزبان بازی های المپیک تابستانی یا زمستانی بعدی. " سرودی برای آزادی "، سرود ملی یونان، از زمان تصویب قوانین فعلی در هر مراسم اختتامیه بازی های المپیک اجرا شده است. این بخش پروتکل در مراسم اختتامیه بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ برجسته تر شد، زیرا ایالات متحده قرار بود میزبان بازی های المپیک تابستانی بود و در زمان پخش سرود ایالات متحده در حالی ک
ه زمان اهتزاز پرچم میزبان بود، پرچم لس آنجلس برافراشته شد. پس از نواختن سرود المپیک به جای پرچم میزبان دورهٔ بعدی، سرود پرچم پرستاره پخش شد زیرا به دلیل اختلاف هایی که میان آمریکا و شوروی وجود داشت، آمریکا خواهان تحریم بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ بود. در سیدنی و آتن، دو پرچم یونان برافراشته شد؛ زیرا یونان میزبان بازی های سال ۲۰۰۴ بود. سپس در حالی که سرود المپیک نواخته می شود، پرچم المپیک که در مراسم افتتاحیه برافراشته شده بود از میله پرچم پایین آمده و از استادیوم خارج می شود. در مراسمی که به آن مراسم آنتورپ معروف است (چون این سنت از بازی های آنتورپ شروع شد)، شهردار فعلی شهر که بازی ها را برگزار می کرد، پرچم رسمی المپیک را به رئیس کمیته بین المللی المپیک می دهد و او نیز پرچم را به شهردار میزبان بازی های المپیک بعدی منتقل می کند. سپس شهردار دریافت کننده پرچم، آن را هشت بار به اهتزاز درمی آورد. در طول مراسم، شهردار شهر میزبان پیشین در سمت چپ، رئیس IOC در وسط و شهردار شهر میزبان بعدی در سمت راست ایستاده اند. تا بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۴، این مراسم در مراسم افتتاحیه برگزار می شد. در طول تاریخ المپیک مدرن، از
پنج پرچم پروتکلی استفاده شده است:
جام مالیوف مانی یک مسابقه سالانه اسکیت برد برای اسکیت برد سواران آماتور و حرفه ای بود که توسط جو و گاوین مالیوف از خانواده مالیوف تأسیس شد. هدف مسابقه افزایش آگاهی از اسکیت برد و تشویق به شرکت در رویدادها و فعالیت های اسکیت برد بود. برگزارکنندگان همچنین به دنبال ایجاد زیرساخت های جدید برای اسکیت برد و تقویت فعالیت های تجاری در مناطقی بودند که رویدادها در آنجا برگزار می شد. این رویدادها در چهار شهر برگزار شد: تاریخچه. اولین رویداد در سال ۲۰۰۸ در مرکز نمایشگاه و رویدادهای OC در اورنج کانتی، کالیفرنیا با حضور حدود ۲۵۰۰۰ نفر برگزار شد. در سال ۲۰۱۰، مسابقه به نیویورک گسترش یافت. در سال ۲۰۱۱، رویدادها در نیویورک، واشینگتن دی سی و آفریقای جنوبی برگزار شد، جایی که اولین «مسابقات جهانی اسکیت برد مالیوف» در کیمبرلی برگزار شد. این رویداد بزرگ ترین جایزه نقدی را برای هر مسابقه یا رویداد اسکیت برد تا آن زمان ارائه داد. شرکت کنندگان تا ۱۶۰۰۰۰ دلار برای پیروزی در یک رویداد کسب کردند. یک جایزه یک میلیون دلاری به هر شرکت کننده ای که چهار تورنمنت متوالی را ببرد، ارائه شد. هر سه پارک اسکیت ساخته شده برای این رویداد همکاری بین ب
رگزارکنندگان، اسکیت برد سواران و شهرهای میزبان بودند، با این هدف که تسهیلات به عنوان پارک های دائمی در این جوامع پس از اتمام رویدادها باقی بمانند. پارک های اسکیت با سطح جهانی در نیویورک، واشینگتن دی سی و کیمبرلی، آفریقای جنوبی باقی مانده اند. از نوامبر ۲۰۱۳ به بعد رویدادی از جام مالیوف مانی برگزار نشده است، اما برنامه هایی برای برگزاری رویدادهای آینده در ایالات متحده و دیگر نقاط جهان وجود دارد. موسیقی در جام مالیوف. رویدادهای جام مالیوف مانی همچنین شامل اجراهای موسیقی با حضور هنرمندان متنوع از ژانرهای هیپ-هاپ، پاپ و راک بود. برخی از هنرمندان برجسته شامل لوداکریس، اسنوپ داگ، لیل جان و نلی بودند. نتایج. در سال ۲۰۰۸، در بخش خیابانی حرفه ای، پل رودریگز به مقام اول رسید و پی یر-لوک گانیون در بخش ورت برنده شد. در بخش آماتور، داستین بلاولت مقام اول را به دست آورد و لِیسی بیکر برنده بخش بانوان شد. در سال ۲۰۰۹، کریس کول در بخش خیابانی مقام اول را کسب کرد، الکس پرلسون برنده بخش ورت شد و لتیشیا بوفونی در بخش بانوان به مقام اول رسید. در سال ۲۰۱۰، در رقابت کالیفرنیا، کریس کول دوباره در فینال خیابانی حرفه ای پیروز شد، بخش
آماتور به ایشاد ویر رسید، و بخش بانوان به لتیشیا بوفونی اختصاص یافت. در رقابت نیویورک، کریس کول در فینال خیابانی حرفه ای پیروز شد و در بخش آماتور، فلیپه گوستاو به مقام اول رسید. در سال ۲۰۱۱، در رویداد نیویورک، گرگ لوتسکا مقام اول را در فینال خیابانی حرفه ای به دست آورد و اوان اسمیت در بخش آماتور پیروز شد. در واشینگتن دی سی، مقام اول فینال خیابانی حرفه ای به اندرو رینولدز رسید و مقام اول بخش آماتور به ایشاد ویر تعلق گرفت. در رقابت آفریقای جنوبی، مقام اول خیابانی حرفه ای به ایشاد ویر رسید و مقام اول آماتور به جاستوس کاتزه تعلق گرفت. بنیاد مالیوف. بنیاد کمک به اسکیت برد سواران مالیوف یک سازمان غیرانتفاعی است که توسط جو و گاوین مالیوف تأسیس شده است. فکر تأسیس این بنیاد از زمانی به وجود آمد که جیک براون، یک اسکیت باز حرفه ای، در مسابقات ایکس گیمز در سال ۲۰۰۷ از ارتفاع ۵۰ فوتی سقوط کرد. با این که او آسیبی بسیاری ندید اما باعث شد افراد متوجه خطراتی که جان ورزشکاران را تهدید می کنند بشوند.
باشگاه ورزشی آلکویانو () یک باشگاه فوتبال مستقر در آلکوی، بخش خودمختار والنسیا، اسپانیا است که در حال حاضر در پریمرا فدراسیون، سومین سطح لیگ فوتبال در این کشور به فعالیت می پردازد. این باشگاه بازی های خانگی خود را در ورزشگاه ال کویائو انجام می دهد که ۴۸۵۰ صندلی گنجایش دارد. تاریخچه. شهر آلکوی دارای یک باشگاه بسیار مهم به نام باشگاه ورزشی آلکویانو بود که عمدتاً در رشته بوکس فعالیت می کرد. در سال ۱۹۲۷، بخش فوتبال آن بازی های بسیاری را در برابر باشگاه های بزرگ برد که منجر به تشکیل باشگاه فوتبال شد. "باشگاه ورزشی آلکویانو" در سال ۱۹۲۸، پس از ادغام دو باشگاه در شهر، لوانته و راسینگ، تأسیس شد. با این وجود، این باشگاه چهار سال بعد به فدراسیون فوتبال سلطنتی اسپانیا پیوست. در سال ۱۹۴۲، این باشگاه برای اولین بار به "سگوندا دیویسیون" رسید و در سال های بعد به طور متناوب بین این سطح و لا لیگا جابه جا می شد. برای اولین بار در تاریخ، آلکویانو در سال ۱۹۴۵ با قهرمانی در سگوندا دیویسیون به لا لیگا، اولین دسته اسپانیا، رسید. اولین حضور آن ها در لا لیگا با شکست ۲–۳ در خانه مقابل باشگاه فوتبال رئال مورسیا همراه بود. در انتهای فصل
۱۹۴۶–۱۹۴۵ به آن ها به عنوان دومین تیم از انتهای جدول، به یک دسته پایین تر سقوط کردند. در آن فصل، باشگاه تنها ۸ امتیاز کسب کرد و ۲۸ گل در ۱۴ بازی دریافت کرد که بدترین نتیجه بین ۸ تیم بود. در فصل ۱۹۴۸–۱۹۴۷، آلکویانو برای اولین و آخرین بار در تاریخ خود توانست خود را در لا لیگا حفظ کند و مجدداً به دسته پایین تر سقوط نکند. حتی در آن سال، بالاتر از رئال مادرید قرار گرفتند. آن فصل بهترین فصل در تاریخ آلکویانو بود – این باشگاه در جایگاه دهم لا لیگا قرار گرفت. با این حال، چهل سال بعدی عمدتاً در سگوندا دیویسیون بی و ترسرا دیویسیون گذرانده شد و البته در این بین مدت زمان های کوتاهی را نیز در لا لیگا ۲ پشت سر گذاشتند.. در فصل ۱۹۵۴–۱۹۵۳، آلکویانو برای اولین بار در تاریخ خود به ترسرا دیویسیون سقوط کرد. در فصل ۱۹۵۵–۱۹۵۴، این باشگاه به مقام اول در گروه ۱۰ ترسرا دیویسیون دست یافت، اما نتوانست به سگوندا دیویسیون بی صعود کند. آلکویانو در پایان فصل ۲۰۰۵–۲۰۰۴ به سگوندا دیویسیون بی بازگشت و به طور مداوم به سهمیه پلی آف های صعود می رسید اما هرگز نتوانست صعود کند. در فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۵، تیم همچنین در جام حذفی فوتبال اسپانیا عملکرد خوبی د
اشت و باشگاه فوتبال رئال مایورکا را ۴–۱ شکست داد و تنها با یک گل (۰–۱) در دور چهارم مقابل باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید باخت. در ژوئن ۲۰۱۱، ۴۲ سال پس از آخرین حضور، آلکویانو بالاخره به لا لیگا ۲ بازگشت، آن ها در آن فصل توانستند در سگوندا دیویسیون بی مقام سوم را کسب کنند در یک فصل عادی و حذف باشگاه فوتبال رئال مادرید کاستیا، باشگاه فوتبال ایبار و باشگاه ورزشی لوگو در پلی آف های صعود به لا لیگا ۲ بازگردند. با این حال، این باشگاه تنها یک فصل در لا لیگا ۲ سپری کرد و مجدداً به سگوندا دیویسیون بی سقوط کرد. در ۱ اوت ۲۰۱۴، این باشگاه روند تبدیل شدن به «شرکت سهامی ورزشی» (Sociedad Anónima Deportiva) را تکمیل کرد. در فصل ۲۰۱۸–۱۹، باشگاه آلکویانو در جایگاه ۱۶ در سگوندا دیویسیون بی، گروه ۳، نزدیک به منطقه سقوط قرار گرفت. در ۲۰ ژانویه ۲۰۲۱، آلکویانو با حذف غول های اسپانیایی و قهرمانان آن فصل لا لیگا، باشگاه فوتبال رئال مادرید، در کوپا دل ری تاریخ ساز شد. آن ها موفق شدند رئال مادرید را ۲–۱ در خانه شکست دهند.
جام حذفی فوتبال ایران ۰۴–۱۴۰۳ سی و هشتمین دوره جام حذفی فوتبال ایران که توسط فدراسیون فوتبال ایران برگزار می شود. در مجموع ۶۷ تیم در این رقابت ها شرکت خواهند کرد. تیم استقلال تهران با غلبه بر تیم ملوان بندر انزلی در فینال مسابقات برای هشتمین بار قهرمان این دوره از رقابت ها شد و به مسابقات سوپر جام فوتبال ایران ۱۴۰۴ و مسابقات لیگ قهرمانان آسیا ۲ ۲۶–۲۰۲۵ راه پیدا کرد. مرحله اول. قرعه کشی این مرحله ۲۸ شهریور ۱۴۰۳ برگزار شد. از ۱۶ تیم حاضر در این مرحله ۶ تیم با قرعه استراحت به مرحله بعد صعود کردند و ۱۰ تیم دیگر در روزهای ۸ و ۹ مهر به مصاف هم رفتند. مرحله دوم. قرعه کشی این مرحله نیز همزمان با قرعه کشی مرحله اول انجام شد. از این مرحله تیم های دسته دوم وارد رقابت شدند. دیدارهای این مرحله از ۱۶ تا ۱۸ مهر برگزار شد. مرحله سوم. قرعه کشی این مرحله ۲۲ مهر ۱۴۰۳ انجام شد. از این مرحله تیم های لیگ آزادگان وارد رقابت خواهند شد. دیدارهای این مرحله از ۱۳ تا ۱۵ آبان برگزار خواهد شد. مرحله یک شانزدهم نهایی. قرعه کشی این مرحله ۱۶ آبان ۱۴۰۳ انجام شد. از این مرحله تیم های لیگ برتر وارد رقابت شدند و بازی های این مرحله از ۱ تا ۴ آذر
۱۴۰۴ برگزار شد که بازی استقلال و مس کرمان به تاریخ ۲۲ آذر به تعویق افتاد. یک هشتم نهایی. قرعه کشی این مرحله ۳ دی ۱۴۰۳ انجام شد. بازی های این مرحله نیز از ۲۴ تا ۲۶ بهمن برگزار شد. فینال. فینال جام حذفی در تاریخ ۸ خرداد ۱۴۰۴ در ورزشگاه امام خمینی، اراک برگزار شد.
خندق های تهران نام مجموعه خندقی هایی است که از زمان شاه تهماسب یکم صفوی برای حفاظت از شهر تهران به دور این شهر کشیده شدند. لغت شناسی. خندق به جویی گفته می شود که برای جلوگیری از سیل یا دشمن به دور لشکرگاه یا شهر کشیده می شود. دوران صفوی. در سال ۹۱۶ هجری قمری هنگامی که شاه تهماسب از تهران می گذشت و باغ های داخل شهر را پسندید و تصمیم گرفت خندقی به دور ارگ تهران حفر کند تا جلوی ورود دشمنان به این شهر را بگیرد. او همچنین دستور داد حصار و ۱۱۴ برج و بارو به نیت تعداد سوره های قرآن دور خندق بنا کنند. کار ساخت و ساز این خندق و برج و باروها تا دوران شاه عباس صفوی به طول انجامید. در آن زمان محدودهٔ تهران در مساحتی ۴۴۰ هکتاری قرار می گیرد که هنوز هم این بافت تاریخی تهران را محدودهٔ حصار شاه تهماسبی می نامند. شاه عباس علاوه بر تکمیل خندق و برج و باروها بیرون خندق کاروانسرایی بنا می کند که به کاروانسرای خانات معروف می شود. خندق شاه تهماسب از شمال به میدان توپخانه و خیابان سپه (امام خمینی کنونی)، از جنوب به خیابان مولوی، از شرق به خیابان های ری و مصطفی خمینی و از غرب به خیابان شاپور (وحدت اسلامی کنونی) می رسید دوران قاجار.
ناصرالدین شاه قاجار تصمیم به گسترش تهران گرفت. او در سال ۱۲۸۲ یا ۱۲۸۴ هجری قمری به دو نفر مأموریت داد تا نقشهٔ تهران جدید را برایش ترسیم کنند. در این پروژه خندق ها و حصار قدیمی از بین رفتند. آن خندق ها را پر کردند، حصار طهماسبی را هم خراب کردند، جای آنان گذرگاه هایی بنا کردند که به نسبت کوچه باغ های قدیمی وسیع تر و نسبتاً مستقیم بودند. نام این گذرگاه ها را خیابان گذاشتند و از آنجا بود که نام خیابان وارد تاریخ تهران شد. خیابان ناصرخسرو کنونی یکی از این خیابان ها بود که از خندق شرقی پدید آمد و در آن زمان خیابان ناصریه خوانده شد. ناصرالدین شاه دستور داد خندقی جدید، عمیق تر و عریض تر از خندق شاه تهماسب به دور تهران ایجاد کنند. عرض خندق های حفر شده ۲۰ متر و عمق آنان ۶ متر بود. خندق ها به شرح زیر بودند: معضلات. با اینکه هیچ وقت در این خندق ها آب نیفتاد و به علت شیب داشتن نمی توانستند آبگیر شوند و برای دفاع به کار روند؛ در ابتدا با وضع بسامانی حفر شده بودند و از آنان مواظبت می شد؛ اما رفته رفته از حالت اولیهٔ آنان اثری باقی نماند و دیوارهای آنان به علت برف، باران، سیلاب، خاک برداری و بازی کودکان از بین رفته بودند،
کفشان بالا آمده و شکاف هایی که معبر مردم شده بودند در آنها پدید آمدند. کاروانیان، چاپارداران و… برای فرار از مزاحمت دروازه بانان و نواقلیان (مأموران اخذ عوارض) اموال و بارهای خود را شبانه از طریق همین شکاف ها وارد شهر می کردند. خندق نشینان. خندق ها محل اجتماع و سکونت الواط، اراذل، فقرا، غریب ها، کولی ها، شترداران، دزدان، روسپی ها، درویش ها، قلندرها و امثال آن که بدون مزاحمت می توانستند در خندق رفت وآمد و زندگی کنند تبدیل شده بودند. درویش ها. درویش ها خندق های نزدیک به دروازه ها را برای زندگی انتخاب می کردند. هر دروازه برای مدتی محل استقرار و خانقاه درویشی می شد و بعد از این که آن درویش از آنجا رفت درویش یا قلندر دیگری آنجا را از آن خود می کرد. درویش ها با چادر، حصیر، گونی و پارچه اتاقکی برای حفاظت در برابر سرما و گرما برای خود می ساختند و با عده ای مرید مشغول مصرف حشیش می شدند. مهم ترین اینان خانقاه درویش کوتوال در حوالی خندق دروازه دولاب بود که قلیان های حشیش و دوغ های وحدتش معروف بودند. میراث این خانقاه بعدها در کوچهٔ خرابات که نامش را از آن گرفته بود و قهوه خانه ای که بعد از آن نزدیک خندق پدید آمد و مدت ها
مشتریانش را با چپق های بنگ (چپقی که از بنگ پر شده باشد) پذیرایی می کرد برقرار بود. به جز اینان که عملاً تنها ساقی مریدانشان بودند بعضی دیگر ادعای مکاشفات، کرامات، گره گشایی و شفای بیماران می کردند. کفن دزدها. دسته ای از دزدان ساکن خندق کفن دزد بودند که روزها در قبرستان ها گردش و قبرهای تازه را نشان می کردند. سپس شب ها کفن های آنان را می دزدیدند. بعد از آنکه مورد لعن و نفرین مردم و روحانیان واقع شدند به جای کفن دزدی کفن پوشی را پیشه کردند. به این صورت که شب ها چیزی مانند کفن می پوشیدند و در گورها و گودال های معابر می خوابیدند و مخفی می شدند، سپس وقتی که عابری از کنارشان می گذشت بلند می شدند و بی حرکت در مقابلش می ایستادند. بعد از این که عابر می ترسید جیبش را خالی و لباس هایش را می دزدیدند. از آنجا که افراد زیادی چنین پنداشتند که آنان مرده های متحرکی هستند که به دلیل عذاب الهی به این شکل درآمده اند؛ این رفتار چنان ترسی در دل مردم تهران پدید آورد که بعد از غروب کمتر کسی از خانه بیرون می آمد. تا حدی که خیلی از مأموران حفاظتی نیز از وظیفهٔ مقابله با آنان شانه خالی می کردند. وضعیت به این صورت بود تا آنکه گروهی از
دزدان شبروی قدرتمندتر آنان را برانداختند. گمان می رود ضرب المثل «باز کفن دزد اولی» به همین ماجرا برگردد چراکه کفن دزد اول فقط کفن مُرده را می برد، دوم علاوه بر کفن به مُرده تجاوز هم می کرد و سوم به بعضی تجاوز و لباس های بعضی را می برد و دزدی هم می کرد. روسپی ها. نام روسپی هایی مانند «زینت قداره کش»، «مونس گیس بلند» و «زینب کور» که در خندق اتراق کرده بودند در منابع آمده است. در مورد نفر آخر گفته اند که دامن بلند قرمز رنگی به تن داشته، چشمانش تنگ و بی مژه بودند و به ده شاهی خودفروشی می کرده است. او روزهای کسادی بالای خاکریز خندق دروازه غار رو به آفتاب می ایستاد، دامن خود را بالا می زد و می گفت: «ایهاالناس ببینید و بخرید من بازاری نیستم که توی تاریکی قالب بکنم» و مردم را دور خود جمع می کرد. غار بخواب ها. از جملهٔ اینان قنبر سیاه بود که مردی زشت، سیاه چرده با موهایی ژولیده و درهم گرویده مانند سیاهان آفریقایی بود. او تابستان ها مصالح دزدی و زمستان ها از روستاهای اطراف گندم دزدی و جو دزدی می کرد. جعفر شهری روایت جالبی در مورد او نقل می کند که از زنی حامله و بی پناه نگهداری کرد و تا آخر عمر از او و پسرش مراقبت نمود.
بعد از مرگ جنازه قنبر سیاه با فرد متمول اما حریصی عوض می شود و قبری مجاور حرم عبد العظیم نصیب او می گردد. بازار کنار خندق. بازار کنار خندق که دیگر اثری از آن باقی نمانده است؛ بازاری بود از سه راه مسجد شاه تا میدان شمس العماره (که سابقاً تا میدان توپخانه هم امتداد داشته است). دوران پهلوی. در اوایل حکومت پهلوی نظم بر تهران حاکم شد و گروه های نامبرده از خندق رانده شدند. خندق ها روزها محل بازی و دوچرخه سواری کودکان و شب ها محل خوشگذرانی جوانان و تمرین ساز و آواز موسیقی دانان و آوازخوان های مبتدی بودند. تا آنکه در سال ۱۳۰۹ هجری قمری رضاشاه برای آنکه معتقد بود قدرت نظامی کشور به قدری رسیده است که دیگر کسی نمی تواند به شهر حمله کند؛ به منظور گسترش خیابان ها و مدرن سازی شهر تهران خندق ها را پر کردند و بر روی آن چهار کمربندی که اسامی آنان ذکر شدند ساختند. برای پر کردن خندق یکی از طرح ها این بود که هرکس قسمتی از خندق ها را پر کند زمینی که به دست می آید برای خودش باشد. با این طرح خندق های جنوبی، غربی و شرقی پر شدند اما خندق شمالی که می گفتند خاکش شنی و برای کشاورزی مناسب نیست توسط کسی پر نشد. زمین های خندق شمالی بعدها
برای مدتی مرغوب ترین و گران ترین زمین های تهران شناخته شدند.
بازی های ایکس مینیاپولیس ۲۰۱۷ یک رویداد ورزشی اکشن بود که از ۱۳ تا ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۷، در استادیوم بانک ایالات متحده در مرکز شهر مینیاپولیس، مینه سوتا برگزار شد. این ایکس گیمز تابستانی نخستین دوره ای بود که در منطقه غربیِ کشور برگزار می شد و اولین دوره ایکس گیمز بود که در ایالت مینه سوتا برگزار می شد. این بازی ها از طریق شرکت ای اس پی ان و شرکت پخش رسانه ای آمریکا به نمایش درآمدند. پیشنهادها. پس از توافق سه ساله با پیست امریکاس، شرکت ای اس پی ان روند ارائه پیشنهادها را برای هر شهری در ایالات متحده که شرایط لازم برای میزبانی بازی های ایکس تابستانی ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ را داشته باشد، آغاز کرد. مینیاپولیس توانست بر تعدادی از دیگر شهرها از جمله فورت لادردیل، فلوریدا، پرویدنس، رود آیلند، و لانگ آیلند، نیویورک پیروز شود و میزبان سال ۲۰۱۷ مسابقات ایکس گیمز شود. دیترویت، میشیگان به عنوان یکی از گزینه های اصلی برای این بازی ها دیده می شد، اما به دلیل مشکل زمان بندی بین استادیوم فورد و آرنا جو لوئیس، پیشنهاد خود را برای میزبانی ارائه نداد. شهرهای دیگری که ابراز علاقه کردند شامل شارلوت، کارولینای شمالی و شیکاگو، ایلینوی بودند. روز به