Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه انتخابیه اعلام می کردند. شمارش آرای نامزدهای مجلس مؤسسان باید قبل از همه پرسی انجام می شد. اگر سلطنت پیروز می شد، این مجلس مؤسسان بود که باید رئیس دولت را انتخاب می کرد. کناره گیری و عزیمت شاه ویکتور امانوئل سوم. متفقین می خواستند تأیید کنند که شرایط لازم برای رأی گیری در کشوری که تنها چند ماه قبل توسط جنگ داخلی از هم پاشیده بود، وجود دارد. انتخابات جزئی شهرداری ها و استان ها در مارس و آوریل ۱۹۴۶ در نیمی از شهرداری ها و استان های ایتالیا برگزار شد. این انتخابات که عمدتاً شامل شهرهای چپ گرا بود، سه حزب را به میدان آورد که برتری آشکاری برای دموکرات های مسیحی به رهبری آلسید د گاسپری وجود داشت و از مجموع آرای حزب کمونیست ایتالیا و حزب سوسیالیست ایتالیا فراتر رفت. پس از این انتخابات اداری، سلطنت طلبان که از قبل نگران نتیجه همه پرسی بودند، حتی دلسردتر شدند. اما یک رویداد سیاسی اوضاع را در طول مبارزات انتخاباتی همه پرسی تغییر داد. یک ماه قبل از همه پرسی، ویکتور امانوئل سوم به نفع پسرش اومبرتو که پادشاه اعلام شد و نام اومبرتو دوم را برای خود برگزید، از سلطنت کناره گیری کرد. این کناره گیری که به صورت خصوصی تنظیم شده
بود، به تاریخ ۹ مه ۱۹۴۶ برمی گردد. این کناره گیری مورد نظر سلطنت طلبان بود، زیرا ولیعهد در به قدرت رسیدن موسولینی و همزیستی با نیروهای فاشیستی، کمتر از پدرش در معرض خطر قرار گرفت. همچنین ممکن است فرماندهی نیروهای متفقین حاضر در خاک ایتالیا، پادشاه را تشویق کرده باشد که به نفع پسرش از سلطنت کناره گیری کند. پادشاه سابق بلافاصله ایتالیا را به مقصد اسکندریه در مصر ترک کرد. اومبرتو دوم قول خود را مبنی بر احترام به تصمیم مردمی در مورد همه پرسی تأیید کرد. نمایندگان احزاب طرفدار جمهوری اعتراض کردند و استدلال کردند که به دست گرفتن اختیارات سلطنتی توسط سپهبد با ماده ای از فرمان قانونی ۱۶ مارس ۱۹۴۶ که هدف آن تضمین ثبات نهادی قبل از اعلام نتایج بود، در تضاد است. از نظر ناظران، شکاف بین جمهوری خواهان و سلطنت طلبان در حال کاهش بود، که این امر تنش را در مرحله نهایی مبارزات انتخاباتی افزایش داد. در واقع، در این فضای پرتنش، برخی درگیری ها بین فعالان دو طرف رخ داد.
توافق نامه دفاعی متقابل راهبردی (SMDA، به اردو: پاک سعودی دفاعی معاهده) یک پیمان امنیتی و دفاعی میان پاکستان و عربستان سعودی است. بر اساس این توافق، هرگونه اقدام خصمانه علیه یکی از طرفین، به منزله حمله به هر دو کشور تلقی می شود. این توافق نامه در تاریخ ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۵ در کاخ الیمامه در ریاض توسط ولیعهد عربستان، محمد بن سلمان، و نخست وزیر پاکستان، شهباز شریف، که در جریان یک سفر رسمی در عربستان حضور داشت، امضا شد. پیش زمینه. پاکستان و عربستان سعودی از دیرباز روابط نظامی، برنامه های آموزشی دفاعی، و پیوندهای اقتصادی، فرهنگی و مذهبی مستحکمی داشته اند. در سال های اخیر، تحولات ژئوپولیتیکی در خاورمیانه—از جمله نگرانی ها دربارهٔ تهدیدات خارجی، واکنش ها به اقدامات نظامی اسرائیل، و تردیدها نسبت به قابلیت اتکای آمریکا به عنوان تضمین کننده امنیت—موجب افزایش نگرانی های امنیتی منطقه ای شده اند. بسیاری از تحلیل گران، توافق نامه دفاعی متقابل را تا حدی پاسخی به این تحولات می دانند. روزنامه "فایننشال تایمز" گزارش داد که حمله هوایی اسرائیل به رهبران حماس در قطر (که متحد آمریکا محسوب می شود) یک هفته پیش از امضای توافق نامه، احساس
امنیت کشورهای خلیج فارس را به شدت متزلزل کرده و بر نگرانی های دیرینه دربارهٔ غیرقابل پیش بینی بودن آمریکا و تعهد آن به دفاع از متحدانش افزوده است. یک مقام ارشد سعودی اظهار داشت: «امیدواریم این توافق بازدارندگی ما را تقویت کند—حمله به یکی، حمله به دیگری تلقی خواهد شد.» توافق. این پیمان در تاریخ ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۵ توسط ولیعهد عربستان سعودی، محمد بن سلمان، و نخست وزیر پاکستان، شهباز شریف، در ریاض امضا شد. این توافق نامه در شرایطی شکل گرفت که حملات هوایی اسرائیل به قطر و برگزاری نشست فوق العاده عربی-اسلامی در دوحه، فضای منطقه را متشنج کرده بود. دو کشور از دیرباز روابط اقتصادی، مذهبی و امنیتی نزدیکی با یکدیگر داشته اند. زمان بندی این پیمان به نظر می رسد هشداری باشد در واکنش به گسترش عملیات نظامی اسرائیل در سراسر خاورمیانه. یک مقام ارشد سعودی در پاسخ به پرسش خبرگزاری رویترز دربارهٔ احتمال تأمین چتر هسته ای عربستان توسط پاکستان گفت: «این یک توافق نامه دفاعی جامع است که همه ابزارهای نظامی را در بر می گیرد.» بازتاب. برخی کشورهای همسایه و قدرت های منطقه ای نگرانی خود را نسبت به تأثیر این توافق نامه بر توازن امنیتی منطقه
ابراز کرده اند. هند به ویژه با صدور بیانیه هایی اعلام کرده که تحولات مربوط به این پیمان را با دقت زیر نظر دارد. روزنامه پاکستانی «دان» این توافق را «مهم ترین ارتقاء در روابط دفاعی پاکستان و عربستان سعودی طی دهه های اخیر» توصیف کرده است. با این حال، برخی تحلیل گران به ابهام در جزئیات اجرایی توافق نامه اشاره کرده اند—به ویژه در مورد نحوه فعال سازی بندهای مربوط به بازدارندگی هسته ای و دفاع متقابل در عمل. حسین حقانی، دیپلمات پیشین پاکستانی، نیز اظهار داشته که این پیمان احتمالاً شامل سامانه های دفاع موشکی نیز می شود.
آن سوی مرز فیلمی هندی محصول سال ۲۰۰۶ و به کارگردانی رامان کومار است. در این فیلم بازیگرانی همچون سانجی دات، چاندراچور سینگ، تابو، ماهیما چودری، آنجانا ممتاز، راهول دو، راضا مراد و ساتین کاپو ایفای نقش کرده اند.
مارک بریس (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل بلژیک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الرائد اشاره کرد.
یوز یک انیمیشن سینمایی ایرانی در ژانر ماجراجویی است که در سال ۱۴۰۴ به کارگردانی رضا ارژنگی و تهیه کنندگی احسان کاوه تولید شده است. این انیمیشن توسط سازمان توسعه سینمایی سوره ساخته شده و نخستین انیمیشن سینمایی سه بعدی ایران با موضوع حیات وحش به شمار می آید.یوز توانسته طی فقط ۲ روز از اکران، بیش از ۸۰ هزار مخاطب را جذب و بیش از ۶،۲ میلیارد تومان فروش داشته باشد. یکی از نکات مثبت این اثر ضمن داشتن کیفیت بصری و ماجراجویی، تاکید بر هویت و اصالت فرهنگی ایرانی است. داستان. ماجرای فیلم دربارهٔ یک یوز ایرانی است که در نیویورک بزرگ شده و با وجود خو گرفتن به زندگی شهری، احساس غربت و بیگانگی دارد. او تصمیم می گیرد سفری دشوار را برای بازگشت به ایران آغاز کند. در مسیر، با چالش های طبیعی و درونی مواجه می شود و درمی یابد که بازگشت به وطن تنها یک سفر جغرافیایی نیست، بلکه سفری روحی و فرهنگی است. داستان ضمن تأکید بر ماجراجویی، به موضوعاتی چون هویت، اصالت فرهنگی و حفاظت از گونه های در معرض خطر در ایران می پردازد. تولید. این انیمیشن توسط سازمان توسعه سینمایی سوره ساخته شده و نخستین انیمیشن سینمایی سه بعدی ایران با موضوع حیات وحش
به شمار می آید. صداپیشگان اصلی نصرالله مدقالچی و ناصر ممدوح هستند و مدیریت دوبلاژ را حامد عزیزی بر عهده داشته است. ناظر پروژه سید امین جعفری بوده و طراحی شخصیت ها و جلوه های ویژه توسط تیمی از پویانماهای ایرانی انجام شده است. موسیقی متن فیلم ساختهٔ افشین عزیزی است. اکران. این انیمیشن قرار است از ۲ مهر ۱۴۰۴ در سینماهای سراسر ایران اکران شود. بازخورد. تا پیش از اکران عمومی، نقدهای تخصصی منتشر نشده است، اما رسانه ها بر اهمیت تاریخی و فنی آن تأکید کرده اند و «یوز» را نخستین انیمیشن سه بعدی سینمای ایران با موضوع حیات وحش دانسته اند.
استلا دیتالیا ("ستاره ایتالیا")، که عموماً با نام استلونه دیتالیا ("ستاره بزرگ ایتالیا") شناخته می شود، یک ستاره سفید پنج پر است که قرن ها نماد ایتالیا بوده است. این ستاره قدیمی ترین نماد ملی ایتالیا است، زیرا قدمت آن به اساطیر یونانی-رومی برمی گردد، زمانی که زهره، که به عنوان ستاره شامگاهی با غرب مرتبط است، برای شناسایی شبه جزیره ایتالیا به کار گرفته شد. از دیدگاه تمثیلی، "استلا دیتالیا" به صورت استعاری سرنوشت درخشان ایتالیا را نشان می دهد. در اوایل قرن شانزدهم، این نشان اغلب با "ایتالیا توریت"، نماد ملی شبه جزیره ایتالیا، مرتبط دانسته می شد. "ستاره ایتالیا" در سال ۱۹۴۷ به عنوان بخشی از نشان ملی ایتالیا پذیرفته شد، که در آن بر روی یک چرخ دنده فولادی قرار گرفته و اطراف آن را یک شاخه بلوط و یک شاخه زیتون احاطه کرده است. ارزش نمادین. از دیدگاه تمثیلی، ستاره ایتالیا به صورت استعاری نمایانگر سرنوشت درخشان ایتالیا است. ارزش وحدت بخش آن برابر با پرچم ایتالیا است. در سال ۱۹۴۷، "ستاره ایتالیا" در مرکز نشان ایتالیا قرار گرفت که توسط پائولو پاشتو طراحی شده و نماد نمادین شناسایی کشور ایتالیا است. ستاره ایتالیایی همچنین
با برخی افتخارات به یاد آورده می شود. ستاره ایتالیایی توسط نشان استعماری ستاره ایتالیا، نشان پادشاهی ایتالیا که برای تجلیل از امپراتوری ایتالیا در نظر گرفته شده بود، و همچنین توسط نشان ستاره همبستگی ایتالیا، اولین نشان تأسیس شده توسط جمهوری ایتالیا، که در سال ۲۰۱۱ با نشان ستاره ایتالیا، دومین عنوان افتخاری مدنی از نظر اهمیت دولت ایتالیا، جایگزین شد، به یاد آورده می شود. ستاره ایتالیا همچنین یادآور ستاره هایی است که بر یقه یونیفرم های نظامی ایتالیا پوشیده می شوند و بر روی سرپوش نیروی دریایی ایتالیا نیز دیده می شوند. در حوزه مدنی، ستاره ایتالیا نماد مرکزی نشان باشگاه آلپینو ایتالیانو است. تاریخچه. از یونان باستان تا دوران روم. نمادگرایی ستاره ای مرتبط با ایتالیا اولین بار در نوشته های شاعر یونان باستان، استسیکورو، ظاهر شد که از او به شاعرانی مانند ویرژیل منتقل شد. قدیمی ترین نماد ملی ایتالیا، از ترکیب زهره، به عنوان ستاره شامگاهی، با غرب و بنابراین با شبه جزیره ایتالیا سرچشمه گرفته است که یکی از آنها "اسپریا" یا «سرزمین هسپروس، ستاره شامگاهی وقف شده به زهره» بود. این نمادگرایی قبلاً در ادبیات باستانی یونان، در
قرن ششم پیش از میلاد توسط شاعر استسیکوروس، در شعر "ایلیوپرسیس (سقوط تروا)" که افسانه آئنیاس را خلق کرد، گواهی شده است که بازگشت او به سرزمین اجدادش (ایتالیا) را پس از شکست تروا، تحت رهبری زهره، توصیف می کند. داستان سفر آئنیاس به سواحل ایتالیا از ستاره مادری زهره سپس در دوران روم توسط پلینی بزرگ، مارکوس ترنتیوس وارو و ویرژیل از سر گرفته می شود و منجر به یک سنت دوگانه می شود: سنت سیاسی "سزاریس آستروم"، ستاره ژولیوس سزار که از ظهور یک ستاره دنباله دار اندکی پس از مرگ او سرچشمه گرفته بود و آگوستوس نیز آن را به عنوان نشانه فرخنده و به عنوان پیشگویی "صلح رومی" به یاد می آورد، و سنت نامگذاری و ادبی یونان باستان ایتالیا به نام "اسپریا"، «سرزمینی که ستاره شامگاهی در آن غروب می کند» که زهره است. ادغام این دو سنت، ستاره را با ایتالیا، مرکز امپراتوری روم مرتبط کرد و هرگز یک استان در نظر گرفته نشد، دارای وضعیت اداری ویژه بود و به مناطق آگوستایی تقسیم می شد. اولین ارتباط بین ستاره و تاج نقاشی دیواری از برجک ایتالیا، که از آن به اصطلاح ایتالیا، برجک دار و پرستاره "گرفته شده" است، نیز از دوران روم است و به زمان آگوستوس بازمی
گردد. از قرون وسطی تا اتحاد ایتالیا. پس از یک دوره عدم استفاده در قرون وسطی، ستاره ایتالیا در دوران رنسانس دوباره کشف شد. معنای نمادین ستاره سزار به عنوان جواهر سه رنگ ستاره ای شکل گرانبها، مزین به زمردهای سبز، مرواریدهای سفید و یاقوت های قرمز که در موزه کاستلوچیو در ورونا نگهداری می شود و قدمت آن به قرن چهاردهم میلادی برمی گردد، هنوز نامشخص است. یک معنی می تواند این باشد که برای کانگرانده اول دلا اسکالا، ارباب ورونا ساخته شده است که در آن دانته آلیگیری، سزار جدید را قادر به متحد کردن ایتالیا دیده است. با این حال، این ستاره ممکن است به ستاره شباهنگ نیز اشاره داشته باشد، با رنگ های سبز، سفید و قرمز مرتبط با سه فضیلت الهیاتی. در سال ۱۶۰۳، چزاره ریپا در ویرایش دوم رساله خود "با عنوان «آیکونولوژیا»"، این نماد را با «ایتالیا توریت» مرتبط کرد و نسخه ای مدرن از شخصیت پردازی تمثیلی ایتالیا را خلق کرد: زنی با ستاره ای بر بالای تاجی برج دار، که به همین دلیل با "نقاشی های دیواری کرونا" و "استلا ونریس" همراه شد. رساله ریپا تا دهه ۱۹۲۰ الهام بخش بسیاری از هنرمندان مانند کانووا، بیسون، ماکاری، بالا، سیرونی بود. تصویر تمثی
لی ایتالیای برج دار و ستاره مانند در طول اتحاد ایتالیا محبوب شد و از طریق شمایل نگاری بزرگی از مجسمه ها، کتیبه ها و اشیاء تزئینی، جلدهای راهنمای گردشگری، کارت پستال ها، چاپ ها و تصاویر مجلات گسترش یافت. در طول اتحاد ایتالیا، جوزپه ماتزینی، میهن پرست، با یادآوری سفر آئنیاس به سواحل ایتالیا، دوباره به اسطوره ستاره ملی اشاره کرد که بعداً توسط کاوور و پادشاهان جدید ساووی ایتالیا بازیابی شد. خاندان حاکم حتی سعی در تصاحب آن داشت و اظهار داشت که این "ستاره، استلا سابودا" ("ستاره ساووی ها") است، یک الگوی نشان خانوادگی که در هیچ سند تاریخی قبل از اتحاد ایتالیا ذکر نشده است. از اتحاد ایتالیا تا جمهوری ایتالیا. پس از اتحاد ایتالیا، حضور ستاره های نمادین عظیم بر روی سکوهای افتخار مراسم رسمی که پادشاه ویکتور امانوئل دوم ایتالیا در آنها شرکت می کرد، ایتالیایی ها را بیش از پیش به این سمت سوق داد که آن را به شیوه ای احساسی، به عنوان «ستاره ای» که از ایتالیا محافظت می کند، تعریف کنند. در سکه های فلزی ایتالیایی "، نشان ایتالیا" بر روی تمام سکه های مسی از سال ۱۸۶۱ تا ۱۹۰۷ و همچنین بر روی تمام سکه های پادشاه اومبرتو اول ایتالیا
وجود دارد. "نشان ایتالیا" همچنین با نشان پادشاهی ایتالیا که از سال ۱۸۷۰ تا ۱۸۹۰ استفاده می شد، شناخته می شود. در سال ۱۸۷۱، به موجب فرمان سلطنتی شماره ۵۷۱ مورخ ۱۳ دسامبر ۱۸۷۱ که توسط وزیر چزاره ریکوتی-مانیانی امضا شد، "نشان ایتالیا" به یکی از نشانه های متمایز نیروهای مسلح ایتالیا، به اصطلاح «ستاره ها» تبدیل شد. از "ستاره ایتالیا" همچنین در قطعه موسیقی میهن پرستانه "«طرابلس، عشق من»" یاد شده است که در سال ۱۹۱۱ درست قبل از شروع جنگ ایتالیا و ترکیه نوشته شده است. این جنگ، لشکرکشی نظامی بود که بخشی از جنگ های استعماری ایتالیا را برای تبلیغ جنگ قریب الوقوع پادشاهی ایتالیا علیه امپراتوری عثمانی با هدف فتح لیبی تشکیل می داد. "استلا دیتالیا" یکی از نمادهای سفر با قطار در خط آکویلیا - رم به سمت پایتخت ایتالیا برای جسد سرباز گمنام ایتالیایی بود. تابوت بر روی یک کالسکه توپ قرار داده شد و بر روی یک واگن باری که توسط گویدو سیریلی برای این مناسبت طراحی شده بود، قرار گرفت. مراسم در رم با تدفین رسمی در آلتاره دلا پاتریا در ۴ نوامبر ۱۹۲۱ به مناسبت روز وحدت ملی و نیروهای مسلح به پایان رسید. یک "استلا دیتالیای" برنزی بر روی یکی
از دو لوکوموتیو که نعش کش راه آهن را می کشید، قرار داده شد، در حالی که دومی در ساختمان اصلی ایستگاه راه آهن رم تیبورتینا، که کاروان را در مقصد نهایی دریافت می کرد و در آن زمان به عنوان «ایستگاه پورتوناچیو» شناخته می شد، به نمایش گذاشته شد. معنای محافظتی یا تقدیری این ستاره سپس توسط فاشیسم ایتالیا و جنبش مقاومت ایتالیا پذیرفته شد، که آن را بر روی پرچم کمیته آزادی ملی قرار دادند، و همچنین توسط جمهوری خواهان و سلطنت طلبان به مناسبت همه پرسی نهادی ۲ ژوئن ۱۹۴۶، که مطابق با پایان جنگ جهانی دوم برگزار شد. در سال ۱۹۴۷، "ستاره ایتالیا" در مرکز نشان رسمی ایتالیا قرار گرفت، که توسط طراح پائولو پاشتو ترسیم شده بود. از دیدگاه تمثیلی، "ستاره ایتالیا" به صورت استعاری نشان دهنده سرنوشت درخشان ایتالیا است.
«ایتالیای بی طرف» یک مجله سیاسی راست گرا بود که در رم، ایتالیا منتشر می شد. این مجله در سال ۱۹۹۲ تأسیس شد و اولین شماره آن در ۱۶ دسامبر ۱۹۹۲ منتشر شد. مارچلو ونزیانی مدیر مؤسس این مجله بود، که به صورت هفتگی چهارشنبه ها منتشر می شد. ونزیانی در سال ۱۹۹۵ هنگامی که ناشر تا حدی توسط یک شرکت اروگوئه ای خریداری شد، مجله را ترک کرد. پیترانجلو بوتافوکو به عنوان مدیر جانشین او در این پست فعالیت کرد. در پایان سال ۱۹۹۵، "مجلهٔ «ایتالیای قدیم»" پس از تعطیلی موقت، دوباره راه اندازی شد. این مجله در مارس ۱۹۹۶ به دلیل ورشکستگی شرکت انتشاراتی تعطیل شد.
ایده یک مجله دو زبانه ایتالیایی و انگلیسی است که از سال ۱۹۷۴ به طور مداوم در بروکلین، نیویورک منتشر می شود. تاریخچه. «به عنوان مجله رسمی حلقه فرهنگی از مولا دی باری نیویورک تأسیس شد… این مجله به رشد و پیشرفت خود ادامه داده است… و به مرجعی معتبر برای جامعه ایتالیایی در آمریکا تبدیل شده است.» «ایده، به مدیریت لئوناردو کامپانیل، به صورت رایگان در اختیار هر کسی که درخواست می کرد، قرار می گرفت: سنتی که از سال ۱۹۷۴، سال به سال تکرار می شد و آنچه را که زمانی فقط یک مجله بزرگ (با فرمت صفحه گسترده) بود، به مجله ای تبدیل کرد که به طور گسترده توزیع می شود و جوایز متعددی دریافت کرده است…»، با ۴۸–۶۰ صفحه، فرمت تابلوئید و تمام رنگی. ایده توسط کنسولگری ایتالیا در نیویورک به عنوان خبرنامه رسمی جامعه ایتالیایی مورد استفاده قرار گرفت. «این مجله بسیاری از فعالیت های فرهنگی و اجتماعی را برای جامعه ایتالیایی، از جمله مسابقات سالانه خانم پولیا، ایالات متحده آمریکا و خانم ایده، تأمین مالی و حمایت مالی می کرد. برندگان بورسیه دریافت می کردند… تیزیانو توماس دوسنا در سال ۱۹۹۰ نقش مدیر تحریریه را بر عهده گرفت.»... مجله «ایده» به مدت ۳۹
سال در بروکلین دفاتر اداری داشت، تا اینکه نسخه کاغذی خود را متوقف کرد»، و به یک مجله آنلاین تبدیل شد. این مجله «جایزه بین المللی گلوبو تریکالر ۲۰۱۲» را دریافت کرد، «شبیه به جایزه اسکار برای ایتالیایی های مشهور خارج از کشور که در وطن خود ناشناخته هستند… به خاطر تقریباً چهل سال خدمت به جامعه ایتالیایی در آمریکا.» روزنامه نگاران. در این مجله، نویسندگان و روزنامه نگاران معتبر و مشهور ایتالیایی و ایتالیایی-آمریکایی بسیاری حضور داشته اند، مانند تیزیانو توماس دوسنا (نویسنده و ناشر ایتالیایی-آمریکایی اهل یونکرز)، رابرت ویسکوزی (عضو بنیاد ملی علوم انسانی، از مؤسسه ایتالیایی-آمریکایی جان دی. کالاندرا و رئیس انجمن نویسندگان ایتالیایی-آمریکایی)، آنتونی جولیان تامبوری، پاتریزیا دی فرانکو، فدریکو توستی (۱۸۹۸–۲۰۰۱)، «شاعر رومانسکوی شناخته شده». لیندا آن لوچیاوو، مدیر بخش انگلیسی، «شاعر، منتقد و نمایشنامه نویس» شناخته شده ای است. این مجله که با نام "مجله ایده" نیز شناخته می شود، بیش از بیست سال است که توسط لئوناردو کامپانیل اداره می شود.
فابریزیو ساکومانی (۲۲ نوامبر ۱۹۴۲ – ۸ اوت ۲۰۱۹) اقتصاددان، مقام دولتی و مدیر کل بانک ایتالیا بود. او میان آوریل ۲۰۱۳ تا فوریه ۲۰۱۴ به عنوان وزیر اقتصاد و دارایی فعالیت کرد. از ۱۳ آوریل ۲۰۱۸ تا زمان مرگش، ساکومانی رئیس یونی کردیت بود. زندگی اولیه و تحصیلات. ساکومانی در ۲۲ نوامبر ۱۹۴۲ در رم به دنیا آمد. او در سال ۱۹۶۶ مدرک کارشناسی ارشد اقتصاد و بازرگانی را از دانشگاه بوکونی دریافت کرد. همچنین در دانشگاه پرینستون دوره های تکمیلی اقتصاد پولی و بین المللی گذراند. حرفه. ساکومانی بیشتر دوران کاری خود را در بانک ایتالیا گذراند. تنها وقفه های کاری او مربوط به فعالیت در صندوق بین المللی پول (۱۹۷۰–۱۹۷۵) و بانک اروپایی بازسازی و توسعه در لندن بود که در سال های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶ معاون رئیس آن بود. او همچنین میان سال های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۷ ریاست کمیته سیاست ارزی مؤسسه پولی اروپا را بر عهده داشت. او از ژوئن ۱۹۶۷ کار خود را در بانک ایتالیا آغاز کرد و در ۲ اکتبر ۲۰۰۶ به عنوان مدیر کل منصوب شد و در سال ۲۰۱۲ دوباره به این سمت رسید. وی عضو هیئت مدیره بانک تسویه های بین المللی و نماینده جایگزین رئیس بانک ایتالیا در شورای حکام بانک مرکزی ار
وپا بود. ساکومانی همچنین عضو شورای شورای روابط خارجی اروپا، اندیشکده ای بین المللی در حوزه سیاست خارجی و امنیتی بود. وزیر اقتصاد و دارایی. در ۲۷ آوریل ۲۰۱۳، نخست وزیر منتخب انریکو لتا اعلام کرد که ساکومانی وزیر اقتصاد و دارایی در کابینه لتا خواهد بود. دوره او در ۲۸ آوریل آغاز شد و جانشین ویتوریو گریلی گردید. ساکومانی یکی از تکنوکرات های کابینه لتا به شمار می رفت. در ۲۲ فوریه ۲۰۱۴ و با تشکیل کابینه رنتسی به ریاست ماتئو رنتسی، او جای خود را به پیر کارلو پادوان داد. آثار، سال های پایانی و مرگ. ساکومانی در سال ۲۰۰۸ کتابی با عنوان "مدیریت ثبات مالی بین المللی: رام کنندگان ملی در برابر ببرهای جهانی" (Managing international financial stability: National tamers versus global tigers) منتشر کرد. در سال ۲۰۱۱، دانشگاه بوکونی او را به عنوان «فارغ التحصیل سال» معرفی کرد. در اکتبر ۲۰۱۴ نیز به سمت مشاور ارشد در OMFIF منصوب شد. ساکومانی در ۸ اوت ۲۰۱۹ در سان تئودورو، ساردینیا در سن ۷۶ سالگی درگذشت. پس از مرگش، ژان-پیر موستیه مدیرعامل یونی کردیت او را فردی فرهیخته، باهوش و انسانی با فرهنگ و طنز توصیف کرد. پس از او، چزاره بیسونی
به عنوان رئیس موقت یونی کردیت برگزیده شد.
آی او دونا () یک مجله هفتگی زنان و ضمیمه شنبه روزنامه ایتالیایی "کوریره دلا سرا" است. این مجله اولین ضمیمه یک روزنامه است که بر خوانندگان زن تمرکز دارد. این مجله از سال ۱۹۹۶ منتشر می شود و دفتر مرکزی آن در میلان، ایتالیا است. تاریخچه و مشخصات. "مجله آی او دونا" در مارس ۱۹۹۶ آغاز به کار کرد، که اولین مجله زنان به عنوان ضمیمه یک روزنامه ایتالیایی بود. این مجله به عنوان ضمیمه شنبه پیک عصر به فروش می رسد. این مجله بخشی از آرسی اس است، و توسط تبلیغات آر سی، بخش مجلات این شرکت، در میلان منتشر می شود. از سال ۲۰۱۵، دیامانته دالسیو سردبیر این هفته نامه بود که مقالاتی در مورد هنر، فرهنگ، مد، لوازم آرایشی، سرگرمی، دکوراسیون و آشپزی منتشر می کرد. دالسیو در ژانویه ۲۰۱۰ به این سمت منصوب شد. ضمیمه زنان روزنامه اسپانیایی "ال موندو با" "نام «یو دونا»" که در سال ۲۰۰۵ آغاز به کار کرد، با الگوبرداری از "آی او دونا" منتشر شد. وب سایت "آی او دونا" در سال ۲۰۱۲ راه اندازی شد. تیراژ مجله "آی او دونا" از دسامبر ۲۰۰۲ تا نوامبر ۲۰۰۳، ۵۱۴۹۴۶ نسخه بود این رقم در سال ۲۰۰۷، ۵۰۲۰۵۷ نسخه بود میانگین تیراژ آن در سال ۲۰۰۹، ۴۳۵۰۰۰ نسخه بود. در س
ال ۲۰۱۰، این مجله ۴۳۹۰۲۳ نسخه فروخت.
ایتالیا توریتا ( ایتالیای برج دار » ( به ایتالیایی: Turreted Italy) تجسم یا تمثیل ملی ایتالیا است، به شکل زنی جوان که سرش با تاجی دیواری احاطه شده و برج هایی آن را کامل می کنند (از این رو در زبان ایتالیایی به آن "turrita" یا «با برج» می گویند). این نماد اغلب با "Stella d'Italia" (ستاره ایتالیا) همراه است که قدیمی ترین نماد ملی ایتالیا است، زیرا قدمت آن به سنت یونانی-رومی برمی گردد، که از آن به اصطلاح "Italia turrita e stellata" (ایتالیای برج دار و پرستاره) گرفته شده است، و با سایر ویژگی های اضافی، که رایج ترین آنها شاخ نعمت است. نمایش تمثیلی با برج ها، که ریشه در روم باستان دارد، نمونه ای از نشان شناسی مدنی ایتالیا است، به طوری که تاج دیواری نیز نماد شهرهای ایتالیا است. ایتالیا توریتا، که یکی از نمادهای ملی ایتالیا به شمار می رود، طی سده ها در عرصه های هنر، سیاست و ادبیات بازنمایی گسترده ای داشته است. شکل کلاسیک آن، که ریشه در اسطورهٔ کهن «مادر بزرگ مدیترانه» دارد و به طور نهایی در گذر از سدهٔ شانزدهم به هفدهم میلادی به دست چزاره ریپا تعریف و تثبیت شد، حامل معنایی نمادین است. این بازنمایی، شکوه و نجابت شهرهای
ایتالیا را (از رهگذر تاج بُرج دار، فراوانی محصولات کشاورزی شبه جزیرهٔ ایتالیا را (به وسیلهٔ شاخ فراوانی و سرنوشت درخشان ایتالیا را که با «ستارهٔ ایتالیا» تجسم می بخشد. ظاهر و نمایش. شخصیت ایتالیا عموماً به عنوان زنی با اندامی نسبتاً مجلل، با ویژگی های معمول مدیترانه ای، مانند رنگ پوست و موهای تیره، به تصویر کشیده می شود. در طول تاریخ، این کشور بارها ویژگی هایی را که با آنها توصیف می شود، تغییر داده است: دسته ای از خوشه های گندم در دست (نماد باروری و اشاره به اقتصاد کشاورزی شبه جزیره ایتالیا)، شمشیر یا ترازو، استعاره هایی از عدالت، یا شاخ و برگ، تمثیلی از فراوانی؛ در دوران فاشیسم، این نماد همچنین از یکی از نمادهای این جنبش سیاسی، فاشیسم، پشتیبانی می کرد. پس از تولد پرچم ایتالیا، که در سال ۱۷۹۷ رخ داد، اغلب با لباسی سبز، سفید و قرمز نشان داده می شود. در بالای سر برج ایتالیا، اغلب یک ستاره پنج پر، به اصطلاح (نماد سرنوشت درخشان ایتالیا) به تصویر کشیده شده است که از زمان Risorgimento یکی از نمادهای شبه جزیره ایتالیا است و از سال ۱۹۴۸ عنصر غالب نشان جمهوری ایتالیا بوده است. هنگامی که با "ستاره ایتالیا" همراه می شو
د، که قدیمی ترین نماد ملی ایتالیا است، زیرا قدمت آن به سنت یونانی-رومی برمی گردد، ایتالیای برج دار و پرستاره نامیده می شود. ارتباط ستاره با ایتالیا ابتدا در ایلیوپرسیس اثر استسیخروس و سپس در آثار ویرژیل و دیگر شاعران یافت می شود. این ستاره در اواخر دوران امپراتوری به شخصیت ایتالیا اضافه شد. با این حال، نمایش کلاسیک "ایتالیا توریتسا (Italia turrita") از سکه ای که در زمان امپراتور روم، آنتونینوس پیوس، ضرب شده بود، سرچشمه می گیرد. این نمایشگاه بر روی یک کره زمین نشسته و یک شاخ و برگ و یک عصای سلطنتی در دست دارد. در طول قرن ها، شمایل نگاری ایتالیای برج دار با اضافه و حذف ویژگی های مختلف، تکامل مداومی داشته است: نسخه نهایی شخصیت پردازی شبه جزیره ایتالیا در آغاز قرن های ۱۶ و ۱۷ به لطف چزاره ریپا تعریف شد. جنبهٔ کلاسیک «ایتالیا توریتا» که ریشه در اسطورهٔ نخستین «الهه مادر» دارد، به طور نمادین و بر پایهٔ حضور یا غیاب برخی ویژگی ها، مفاهیم گوناگونی را منتقل می کند: شکوه و نجابت شهرهای ایتالیا (از طریق تاج بُرج دار)، فراوانی محصولات کشاورزی شبه جزیرهٔ ایتالیا، ثروت طبیعی این سرزمین (نمادین شده در پوشش فاخر یا «جامهٔ غن
ی»)، برتری و سیطرهٔ ایتالیا بر جهان (با نماد کرهٔ زمین که یادآور دو دورهٔ تاریخی است: دوران روم باستان و عصر «رُم پاپ ها»)، سلطه بر دیگر ملت ها (نشان داده شده با عصای سلطنتی و سرنوشت درخشان ایتالیا (با حضور «ستارهٔ ایتالیا»). مکان های نمایندگی. "ایتالیا توریتسا" در طول تاریخ در بسیاری از زمینه های ملی به تصویر کشیده شده است: تمبرها، افتخارات، سکه ها، بناهای تاریخی، روی گذرنامه و اخیراً، در پشت کارت شناسایی ایتالیایی. تمثیل ایتالیا همچنین در طومارهای نقشه های باستانی متعدد وجود دارد. او برای اولین بار در سال ۱۵۹۵ در نقشه ای که در پاررگون، اثر جغرافیایی جاکومو گاستالدی، موجود است، ظاهر شد؛ سپس در اثری از ویلم بلائو که در سال ۱۶۳۵ منتشر شد، با تاج دیواری که توسط یک ستاره شش پر درخشان احاطه شده است. از جمله تصاویر قابل توجه از تجسم شبه جزیره ایتالیا، تصویری است که در نقشه عمومی ایتالیا اثر ژان-دومینیک کاسینی نشان داده شده است که در سال ۱۷۹۳ منتشر شد. تاریخچه. در روم باستان. منابع کهن از وجود اثری با عنوان ایتالیا پیکتا («ایتالیای نگاشته/نقاشی شده») در معبد تلوس در روم باستان یاد می کنند که به سال ۲۶۸ پیش از میلاد
بازمی گردد. این اثر امروزه بر جای نمانده است و ماهیت دقیق آن روشن نیست؛ برخی احتمال می دهند که یا یک نقشه بوده است یا تجسمی تمثیلی از شخصیت پردازی ایتالیا. ریشه زن برج دار به شخصیت سیبل، خدای باروری با ریشه آناتولیایی، مرتبط است که در بازنمایی های او، تاجی دیواری بر سر دارد. در طول جنگ دوم پونیک (۲۱۸ تا ۲۰۲ پیش از میلاد)، در حالی که هانیبال در ایتالیا غوغا می کرد، کاهنان رومی پیش بینی کردند که روم تنها در صورتی نجات خواهد یافت که تصویر سیبل، یعنی الهه کوه آیدا، به اطراف تروا برسد. این تصویر، سنگی سیاه که در پسینوس نگهداری می شود، به روم منتقل و در معبد پیروزی قرار داده شد. سپس ارتش روم هانیبال را شکست داد و شهر نجات یافت. از آن زمان، سیبل به یکی از ایزدان روم بدل شد و با عنوان مگنا ماتر («مادر بزرگ») شناخته گردید، هرچند آیین پرستش او به سبب داشتن مناسک آیینی شورمندانه و آیین های خلسه وار با مخالفت هایی روبه رو شد. اهمیت سیبل در دین رومی زمانی پررنگ تر گردید که ویرژیل در سرودن انه اید (۳۱ تا ۱۹ پیش از میلاد) روایت کرد که چگونه سفر انه آس نیز به یاری این الهه حمایت شد: سیبل چوب درختان را برای ساخت کشتی ها فراه