Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
افکا، به طور گسترده تر، در بسیاری از مقالات در بازیابی و احیای مفهوم فرهنگ ادبی اروپای مرکزی فعال بود. او همچنین به عنوان رئیس انجمن بین المللی الکساندر لرنه-هولنیا فعالیت داشت که انتشار، ترجمه و مطالعه آثار این نویسنده اتریشی چند ژانری و تمرکز او بر بحران هویت شخصیت هایش در تضاد با اتریش پساامپراتوری و اروپای مرکزی را ترویج می دهد. مرگ. کالاسو عصر روز ۲۸ ژوئیه ۲۰۲۱، در سن ۸۰ سالگی، یک روز پیش از انتشار دو کتاب جدیدش "«بابی»" و "«میم سیانکا»" در میلان درگذشت. زندگی شخصی. از کالاسو، همسرش، نویسنده سوئیسی، فلور یاگی، و دو فرزند به نام های ژوزفین و تانکردی کالاسو، که هر دو از رابطه اش با نویسنده آلمانی، آنا کاترینا فرولیش، بودند، به یادگار ماندند. پذیرش. لیلا اعظم زنگنه در مقاله ای در پاریس ریویو دربارهٔ کالاسو نوشت: «منتقدان و تحسین کنندگان، کالاسو را یک «نئو-گنوستیک» یا استاد دانش پنهان نامیده اند.» او همچنین از کالاسو به عنوان «یک نهاد ادبی واحد» یاد کرد. تری ویندلینگ ترجمه انگلیسی کتاب "«ازدواج کادموس و هارمونی»" را به عنوان یکی از بهترین کتاب های فانتزی سال ۱۹۹۴ انتخاب کرد و آن را «رمانی پیچیده و از نظر فکر
ی خیره کننده با استفاده از اساطیر یونان باستان برای کاوش در ریشه های تفکر غربی» توصیف کرد. جوایز و افتخارات. روبرتو کالاسو در سال ۲۰۱۵ به عنوان عضو افتخاری آکادمی هنر و ادبیات آمریکا انتخاب شد.
پرتره مردی با یک چپرون یک پرتره رنگ روغن از مردی ناشناس است که به نقاش هلندی یان وان آیک، نسبت داده می شود. این نقاشی حدود سال ۱۴۳۰ سفارش داده و تکمیل شد. این نقاشی شامل تعدادی از عناصر معمول پرتره های ون آیک است، از جمله سر کمی بزرگ، پس زمینه تیره و صاف، توجه دقیق به جزئیات و بافت های کوچک صورت مرد و ابزارهای وهم آلود. هنرمندان در دوره رنسانس شمالی به آثار خود عنوان نمی دادند و مانند هر پرتره ای از یک مدل که هویتش گم شده است، این نقاشی نیز در طول سال ها عناوین عمومی را به خود جذب کرده است. مدت ها تصور می شد که حلقه ای که در دست راست مرد است، نشانه ای از حرفه او به عنوان جواهرساز یا زرگر است و بنابراین این نقاشی مدت ها بر اساس انواع مختلفی از این عناوین نامگذاری شده بود. اخیراً، حلقه به عنوان نمادی از نامزدی تعبیر می شود و عناوینی که توسط مورخان هنری و نشریات مختلف از آن زمان داده شده است، معمولاً بیشتر توصیف کننده رنگ یا شکل پوشش سر هستند. این نقاشی در اواخر قرن نوزدهم به ون آیک نسبت داده شد، اما این موضوع بارها توسط برخی از مورخان هنری به چالش کشیده شد تا اینکه در سال ۱۹۹۱ با تمیزکاری، عکاسی مادون قرمز، طرح
زیرین و روش های کار با روغن را آشکار کرد که بدون شک متعلق به ون آیک بود. این نقاشی در موزه ملی بروکنتال نگهداری می شود.
گورستان یادبود برشا (که با نام "وانتینیانو" نیز شناخته می شود) یکی از اولین و باستانی ترین گورستان های یادبود در ایتالیا است. این اولین پروژه ساختمانی توسط معمار نئوکلاسیک رودولفو وانتینی بود که ساخت آن را در سال 1813 آغاز کرد و تمام زندگی خود را وقف ساخت آن کرد. تاریخچه. فرمان ناپلئونی سن کلو که در ۱۲ ژوئن ۱۸۰۴ صادر شد، مجموعه ای از مقررات مرتبط با بهداشت عمومی را به اجرا گذاشت و بر اساس آن، دفن اجساد باید در فاصله ای مشخص از مناطق مسکونی انجام می گرفت. این تصمیم، واکنشی به نگرانی های فزاینده دربارهٔ سلامت شهری و خطرات ناشی از دفن درون کلیساها و مراکز پرجمعیت بود. فرمان مذکور، آغازگر روندی در سراسر اروپا شد که طی آن گورستان ها به حاشیهٔ شهرها منتقل شدند و نظم جدیدی در رابطه با مرگ، فضا، و سلامت عمومی شکل گرفت. این تحول، نه تنها جنبهٔ عملی داشت، بلکه بازتابی از تغییرات فرهنگی و اداری در دوران مدرن اولیه بود که در آن دولت ها نقش فعال تری در سامان دهی زندگی و مرگ شهروندان ایفا می کردند. در سال ۱۸۰۶، شهر برشا از نخستین شهرهایی بود که قانونی مبتنی بر فرمان سن کلو را به تصویب رساند و هیئت شهری تصمیم گرفت گورستانی
مطابق با دستورالعمل های جدید تأسیس کند. محل تعیین شده برای این گورستان در خارج از دروازهٔ "پورتا سن جووانی" قرار داشت و در ۱۲ سپتامبر ۱۸۰۸، شهرداری برشا زمین های جدیدی را برای این منظور خریداری کرد. در ۱۹ ژانویهٔ ۱۸۱۰، اسقف "گابریو ماریا ناوا" مکان را تقدیس کرد و بلافاصله پس از آن، گورستان مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۸۱۴، پس از بحث های فراوان دربارهٔ بهبود امکانات، معمار "رودولفو وانتینی" برای ساخت نمازخانه ای تدفینی منصوب شد. این مرحله، آغازگر شکل گیری یکی از گورستان های مهم شمال ایتالیا بود که بعدها به نمادی از تلفیق بهداشت عمومی، معماری نئوکلاسیک، و آیین های تدفین مدرن تبدیل شد. در سال های پس از آغاز پروژه، به همت رودولفو وانتینی، طاق نماهای نئوکلاسیک و ساختمان هایی با الهام از معماری هلنیستی به مجموعهٔ گورستان افزوده شد. با وجود پیشرفت های تدریجی، روند ساخت وساز به دلیل گستردگی طرح و پیچیدگی های اجرایی، چندین دهه به طول انجامید و تنها در آغاز قرن بیستم، پس از درگذشت وانتینی، به طور کامل به پایان رسید. این مجموعه، با ترکیب عناصر کلاسیک، نظم هندسی، و شکوه سنگی، به یکی از نمونه های برجستهٔ معماری تدفینی
در شمال ایتالیا تبدیل شد و بازتابی از تلاش برای پیوند دادن سنت های باستانی با آرمان های زیبایی شناسی مدرن بود. توضیحات. بخش های اصلی که گورستان را تشکیل می دهند عبارتند از:
گالری اسپادا () موزه ای در رم است که در کاخ اسپادا در میدان کاپو دی فرو قرار دارد. این کاخ همچنین به خاطر نمای بیرونی و گالری پرسپکتیو اجباری اثر فرانچسکو بورومینی مشهور است. این گالری نقاشی هایی از قرن های ۱۶ و ۱۷ را به نمایش می گذارد. این موزه دولتی توسط موزه پولو دل لاتزیو اداره می شود. تاریخچه. ساختمانی که اکنون گالری اسپادا در آن قرار دارد، در ابتدا در سال ۱۵۴۰ برای کاردینال گیرولامو کاپودیفرو ساخته شد. بارتولومئو بارونینو، از کازاله مونفراتو، معمار آن بود، در حالی که جولیو ماتزونی و یک تیم، گچ بری های مجللی را در داخل و خارج آن انجام دادند. این کاخ توسط کاردینال اسپادا در سال ۱۶۳۲ خریداری شد. او به فرانچسکو بورومینی، معمار باروک، مأموریت داد تا آن را برایش اصلاح کند و این بورومینی بود که شاهکار خطای دید پرسپکتیو اجباری را در حیاط طاق دار خلق کرد، که در آن ردیف های ستون های رو به کاهش و کف رو به بالا، خطای دید یک گالری به طول ۳۷ متر (که در واقع ۸ متر است) را با یک مجسمه به اندازه واقعی در انتهای چشم انداز، در نور روز ایجاد می کند. ارتفاع مجسمه ۶۰ سانتی متر است. بورومینی در ترفند پرسپکتیو خود از یک ریاضید
ان کمک گرفت. این ساختمان در نوامبر ۱۹۲۶ توسط دولت ایتالیا برای میزبانی از گالری و شورای ایالتی خریداری شد. گالریا در سال ۱۹۲۷ در کاخ اسپادا افتتاح شد. این بنا در دهه ۱۹۴۰ بسته شد، اما به لطف تلاش های مسئول گالری های رم، آشیل برتینی کالوسو و مدیر، فدریکو زری، در سال ۱۹۵۱ بازگشایی شد. زری متعهد شد که آثار هنری باقی مانده که در طول جنگ پراکنده شده بودند را پیدا کند، زیرا قصد داشت طرح اولیه نسخه شانزدهم و هفدهم گالری، از جمله محل قرارگیری تصاویر، مبلمان و مجسمه ها را از نو خلق کند. بیشتر آثار هنری به نمایش گذاشته شده عمدتاً از مجموعه خصوصی برناردینو اسپادا هستند که با مجموعه های کوچک تری مانند مجموعه ویرجیلیو اسپادا تکمیل می شوند.
موزه یهودیان رم () این موزه در زیرزمین کنیسه بزرگ رم واقع شده است و هم اطلاعاتی در مورد حضور یهودیان در رم از قرن دوم پیش از میلاد و هم مجموعه بزرگی از آثار هنری تولید شده توسط جامعه یهودی ارائه می دهد. بازدید از موزه شامل یک تور با راهنما از کنیسه بزرگ و کنیسه کوچکتر اسپانیایی در همان مجموعه است. تاریخچه. پس از اتحاد ایتالیا در سال ۱۸۷۰، به یهودیان تابعیت ایتالیا اعطا شد. در نتیجه توافق بین جامعه یهودی و مقامات شهر، گتوی رومی در اواخر قرن نوزدهم تخریب شد. ساختمانی که کنیسه گتو را در خود جای داده بود و در واقع شامل پنج کنیسه با سنت های مختلف بود، در سال ۱۹۰۸ تخریب شد، اما اثاثیه ثابت آن از جمله طاق های مقدس و تخت ها حفظ شدند. همچنین، در سال ۱۸۷۵، شهر برنامه ای بلندپروازانه برای ساخت خاکریز در امتداد رودخانه تیبر آغاز کرد تا از سیل، از جمله منطقه ای که قبلاً توسط گتو اشغال شده بود، محافظت کند. کنیسه بزرگ در منطقه گتو سابق، نزدیک رودخانه ساخته شد و در سال ۱۹۰۴ تکمیل شد. این موزه در سال ۱۹۶۰ تأسیس شد. در ابتدا در اتاقی پشت صندوق تورات کنیسه بزرگ قرار گرفت. در سال ۱۹۸۰، راه پله منتهی به موزه توسط هنرمند اوا فیشر
با شیشه رنگی تزئین شد. برای گسترش، موزه به زیرزمین کنیسه بزرگ در کنار کنیسه اسپانیایی منتقل شد و رسماً در ۲۲ نوامبر ۲۰۰۵ افتتاح شد. این به معنای جایگزینی سایر امکانات، مانند سالن ورزشی، تئاتر و اتاق های اجتماعات بود. در اوایل دهه ۲۰۰۰، موزه به «موزه یهودی رم» تغییر نام داد تا بر رابطه نزدیک بین جامعه یهودی و شهر تأکید شود. بنیادی برای حمایت از موزه تأسیس شد و در سال ۲۰۰۹ به افتخار خاخام ارشد سابق، الیو توآف، تغییر نام داد. حمایت از موزه جدید و مجموعه آن توسط اتحادیه اروپا، دولت های ایتالیا و لاتزیو و شهر رم و همچنین کمک های خصوصی، از جمله از شرکت آلکاتل، تأمین شد. مجموعه هنری موزه عمدتاً توسط اعضای جامعه اهدا شده است. این مجموعه منعکس کننده تاریخ طولانی یهودیان در رم و به ویژه دوره گتو (۱۵۵۵–۱۸۷۰) است، زمانی که همه یهودیان رم و مناطق اطراف مجبور به زندگی در یک منطقه کوچک شدند. این مجموعه شامل حدود ۹۰۰ پارچه مذهبی و تشریفاتی، پوست های تذهیب شده، حدود ۱۰۰ قطعه مرمر و حدود ۴۰۰ قطعه نقره کاری است. همچنین برخی از اسناد فراوان موجود در بایگانی جامعه به نمایش گذاشته شده است. = دوران روم. این موزه تاریخ یهودیان و به
ویژه رابطه آنها با روم را دنبال می کند. این به زمان یهودا مکابیوس برمی گردد که در اواسط قرن دوم پیش از میلاد، از روم درخواست کمک برای مقابله با پادشاهان هلنیستی برای بازگرداندن عبادت یهودیان در اورشلیم کرد. طبق سنت، دو سفیری که برای درخواست به سنای روم فرستاده شده بودند، توسط یهودیانی که از قبل در روم زندگی می کردند، پذیرفته شدند. در سال ۶۳ پیش از میلاد، یهودا توسط پمپی فتح شد و در سال ۷۰ میلادی، پس از اولین جنگ یهودی-رومی، توسط وسپاسیان و تیتوس به امپراتوری روم ضمیمه شد. این امر منجر به آمدن بسیاری از یهودیان به روم، به ویژه به عنوان برده، شد. گفته می شود در طول دوره امپراتوری، دوازده کنیسه در شهر وجود داشته است. شواهد باستان شناسی از دو دخمه یهودی در ویلا تورلونیا و ویگنا راندانینی به دست آمده است. این موزه قالب های گچی سنگ قبرهای دخمه را که در حال حاضر در موزه ملی روم و سایر موزه های روم نگهداری می شوند، به نمایش می گذارد. قرون وسطی. از قرن چهارم میلادی، یهودیان در سراسر اروپا پخش شدند و اغلب مجبور به ترک مناطقی شدند که در آن ساکن شده بودند. در سال ۱۴۹۲، همه یهودیان از اسپانیا اخراج شدند. برخی دیگر از جنوب
ایتالیا و اروپای مرکزی و شمالی اخراج شدند. بسیاری از پناهندگان به رم راه یافتند؛ بنابراین، تنوع سنت های یهودی در این شهر وجود داشت و این سنت ها به خوبی در مجموعه نسخه های خطی و اسناد چاپی موزه نشان داده شده اند، زیرا رم مرکز مشهوری برای تولید نسخه های خطی بود. گتو. با وجود اعمال محدودیت های فراوان، رم تنها شهر اروپا است که هرگز یهودیان را اخراج نکرد. با این حال، در اوایل قرن شانزدهم، یهودیان حدود یک سیزدهم جمعیت رم را تشکیل می دادند و تلاش هایی برای تغییر دین آنها انجام شد. همچنین، نسخه هایی از تلمود سوزانده شد. این امر در سال ۱۵۵۵ به اوج خود رسید، زمانی که یک فرمان پاپ، گتو را تأسیس کرد که تا سال ۱۸۷۰ ادامه داشت. موزه اسناد و تصاویر قابل توجهی از این دوره دارد. لغو گتو. این موزه تصاویر جالبی از تغییرات پس از اتحاد ایتالیا در سال ۱۸۷۰ در منطقه اشغال شده توسط گتو ارائه می دهد و مراحل انجام شده برای توسعه کنیسه بزرگ را دنبال می کند. گتوی رم آخرین گتوی اروپایی بود که لغو شد. فاشیسم و اشغال آلمان. در سال ۱۹۳۸، موسولینی و پادشاه ویکتور امانوئل سوم، تحت تأثیر آدولف هیتلر، قوانینی موسوم به «دفاع از نژاد» را امضا کر
دند که تمام حقوق مدنی را از یهودیان در ایتالیا سلب و آنها را مجبور به ترک پست های دولتی کرد. تعدادی از روزنامه ها و مجلات آن زمان به نمایش گذاشته شده اند. متعاقباً، یهودیان آزار و اذیت بیشتری را تجربه کردند، مغازه ها مورد حمله قرار گرفتند و برخی از مردم مجبور به کار اجباری شدند. پس از سرنگونی موسولینی و آتش بس ایتالیا با متفقین در سپتامبر ۱۹۴۳، آلمانی ها رم را اشغال کردند. به جامعه یهودیان گفته شد که اگر ۵۰ کیلوگرم طلا تحویل دهند، به حال خود رها خواهند شد. نمونه هایی از رسیدهای داده شده به کسانی که کمک مالی کردند، از جمله غیریهودیان، به همراه پرونده هایی که در مورد یهودیان در ستاد اس اس نگهداری می شود، به نمایش گذاشته شده است. با این حال، این «توافق» رعایت نشد و در ۱۶ اکتبر ۱۹۴۳، آلمانی ها حدود ۲۰۰۰ نفر را جمع آوری و به اردوگاه های کار اجباری تبعید کردند که تعداد کمی از آنها بازگشتند. موزه این رویداد و همچنین قتل عام آردیاتین را ثبت کرده است، زمانی که یهودیان و دیگران به تلافی حمله مقاومت به نیروهای آلمانی به قتل رسیدند. زندگی روزمره در گتو. نمایشگاه های این بخش شامل پوشش خانه یهودیان، آشپزخانه، عروسی ها و جش
ن های اعیاد مذهبی است. پنج کنیسه. بسیاری از نمایشگاه ها از ساختمانی که پنج کنیسه (Cinque Scole) در آن قرار داشت، آمده اند که در سال ۱۹۰۸ تخریب شد. این موارد شامل پرده ها، منبت کاری ها، تخته های مرمر و لوسترها می شود. سایر اقلام در کنیسه اسپانیایی حفظ شده بودند. عکس هایی از کنیسه های سابق نیز به نمایش گذاشته شده است. گالری سنگ مرمر باستانی. این مجموعه ای از حکاکی ها و حکاکی های مرمری مربوط به قرن های شانزدهم تا نوزدهم است که حاوی شواهد مستند مهمی از تاریخ جامعه یهودیان در رم است. برخی به میراث به جا مانده از خانواده های ثروتمند اشاره دارند، برخی دیگر خرید قطعات گورستان را ثبت می کنند. این تخته سنگ های مرمر عنصر مهمی در تزئین پنج مدرسه بودند. پارچه ها. اینها عمدتاً از پنج کنیسه گرفته شده اند. آنها شامل مخمل های رنسانس و توری دوره باروک هستند. بیشتر آنها به صورت دست دوم از اشراف رومی خریداری شده و سپس با استفاده از گلدوزی و تزئینات، برای استفاده در کنیسه ها تطبیق داده شده اند.
در اعماق جنگل فیلمی در ژانر درام -هیجان انگیز محصول سال ۲۰۱۵ به نویسندگی و کارگردانی استفانو لودوویچی و با بازی فیلیپو نیگرو و کامیلا فیلیپی است. طرح. وقتی پسری بعد از پنج سال طولانی دوباره ظاهر می شود، پدرش با آغوش باز از او استقبال می کند، اما مادر سوءظن عجیبی دارد که او پسر او نیست. پدربزرگ مادری هم فکر نمی کند که او نوه اش باشد و سگ خانواده هر بار که پسر را می دید پارس می کرد. داستان شروع به آشکار شدن شد. شهر یک جشنواره سالانه دارد که در آن بزرگسالان لباس شیاطین می پوشند، برخی معتقدند شیطان واقعی در میان آنهاست. وقتی پسر ناپدید می شود، پدر متهم به قتل او می شود اما آنها هرگز جسد پسر را پیدا نمی کنند. معلوم می شود که در طول جشنواره، پسر شاهد معاشقه چند نوجوان در یک کلبه بوده و وقتی به جنگل فرار کرده، یکی از آنها او را تعقیب کرده و به طور تصادفی او را بیهوش کرده است. آنها فکر می کردند که او مرده است و به فکر پنهان کردن جسدش در غاری افتادند که هیچ کس هرگز او را پیدا نکند. اما او از خواب بیدار شد و به خانه، پیش مادرش که تحت تأثیر نوعی دارو خوابیده بود، بازگشت. مادرش می خواست که او ساکت باشد، بنابراین او را مح
کم به سینه اش چسباند و خفه اش کرد. سپس جسدش به آن غار منتقل شد. سال ها بعد، وقتی پسری در روستا ظاهر شد، پزشک قانونی که مخفیانه با مادر رابطه داشت، نتایج آزمایش را دستکاری کرد و ادعا کرد که او واقعاً پسر گمشده است تا مادر را راضی کند. اما پسر ادعا کرد که گذشته اش را به یاد نمی آورد و هیچ کس را در اطرافش نمی شناسد و غذای مورد علاقه اش را که برایش آماده کرده بودند، دوست ندارد. پدربزرگ فکر می کرد که او شرور است و نوجوانان هم او را نمی شناسند. سرانجام پدربزرگ و مادر او را در چاهی بیرون خانه می اندازند، اما پدر طنابی به او می اندازد و او را نجات می دهد. حقیقت آشکار شد، پدر پسر را به عنوان پسرش پذیرفت و آنها به هم نزدیک تر شدند.
دومیتیلا هاردینگ (که قبلاً گتی نام داشت) یک طراح و هنرمند ایتالیایی است. اوایل زندگی. دومیتیلا هاردینگ در رم متولد و بزرگ شد. او دختر جان هاردینگ، ناشر، نویسنده و فیلمنامه نویس، و "دونا" لاوینیا لانته دلا رووره است. مادرش عضوی از خاندان دلا رووره، یک خانواده اشرافی ایتالیایی با پیوندهایی با دستگاه پاپ، است. شغل. هاردینگ به عنوان طراح مبلمان و طراح پشت برند مد «میس ایتالیا» فعالیت داشته است. برند «میس ایتالیا» کار خود را با مجموعه ای از لباس های شنا برای «کراس» در غرب لندن آغاز کرد که در آن هاردینگ از پارچه های بازیافتی و تکنیک های قدیمی نساجی که توسط صنعتگران سنتی ایتالیایی استفاده می شد، استفاده می کرد و بعدها به یک برند مد با ترکیب طرح های قدیمی و مدرن تبدیل شد. هاردینگ به عنوان یک مجسمه ساز شیشه ای با استاد شیشه گر، آندره آ زیلیو، در کارخانه ریخته گری آنفورا در مورانو کار می کند و ظروف، گلدان ها و مجسمه های شیشه ای می سازد. آثار او در موزه ها، مغازه ها و گالری های مختلف به نمایش گذاشته شده است. در سال ۲۰۱۳، آثار هاردینگ در نمایشگاه «چوب، شیشه، کاغذ» در گالری آلساندرا بونومو در رم به نمایش گذاشته شد. در سال
۲۰۱۵، او نه مجسمه شیشه ای را در هنر شیشه گری امروز در ایتالیا در ویلا نچچی کامپیگلیو در میلان، با حمایت فوندو آمبینته ایتالیایی، به نمایش گذاشت. آثار او همچنین در استودیوی ماری رز کاهانه در یالی، ویلا دی اسقف ها، مورانو امروز، احساس شیشه و بنیاد موزه های مدنی ونیز به نمایش گذاشته شده است. زندگی شخصی. هاردینگ در سال ۱۹۸۲ با مارک گتی، نوه جی. پاول گتی و وارث خانواده گتی، در کلیسای دوازده حواری در رم ازدواج کرد. آنها سه پسر دارند: جوزف، الکساندر و جولیوس. در سال ۱۹۸۵، این زوج یک دهکده متروکه در نزدیکی اورگیا در "استان" سینا خریداری کردند و شروع به بازسازی آن کردند. هاردینگ و گتی در سال ۲۰۱۰ از هم جدا شدند و در سال ۲۰۱۱ طلاق گرفتند پس از طلاق، هاردینگ از خانه خود در پارک ورمسلی به توسکانی نقل مکان کرد.
آمالیا کیاردی دوپر (۱۹۳۴ – ۲۵ نوامبر ۲۰۲۴) مجسمه ساز و نقاش ایتالیایی بود. اوایل زندگی و تحصیلات. سیاردی دوپره نتیجهٔ نسل پنجم جیووانی دوپره، مجسمه ساز (۱۸۱۷–۱۸۸۲) و نوه خواهرزادهٔ هنرمند همنام خود، آمالیا دوپره (۱۸۴۲–۱۹۲۸) است که مجسمهٔ سانتا ریپاراتا او بر روی نمای کلیسای جامع فلورانس قرار دارد. آمالیا در آکادمی هنرهای زیبای فلورانس تحصیل کرد و بعدها در میلان و رم تجربهٔ کاری داشت. او حدود ده سال در دبیرستان هنری فلورانس و مؤسسهٔ هنر در پورتا رومانا تدریس کرد و در عین حال نمایشگاه های هنری شخصی در ایتالیا و خارج از کشور ترتیب داد. تجربهٔ پایان جنگ جهانی دوم که خانواده اش را مجبور به فرار از خانه شان کرد، در آمالیا میل به صلح طلب شدن را ایجاد کرد؛ بنابراین، در طول دهه های شصت و هفتاد، او آثار هنری را برای محکوم کردن جنگ، مواد مخدر و هر نوع ظلم در دنیای مدرن خلق کرد. از سال ۱۹۶۶، او با چندین معمار از جمله لوئیجی بیکوچی، روبرتو مونسانی، رافائلو فانیونی و پیر نیکولو براردی همکاری کرد و چرخه های تزئینی مجسمه سازی و مبلمان مذهبی را خلق کرد. از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۷، او در کلیسای کوچک سن لورنزو در وینچیلیاتا، فلورانس،
کار کرد، جایی که قصد داشت «بخش الهی هر انسانی» را به نمایش بگذارد و اثری را خلق کند که آن را «کتاب مقدس برای فقرا» نامید. کار و سبک. آثار دوپره در بسیاری از کلیساها، میدان ها و باغ ها در سراسر جهان یافت می شوند. در میان آثار او، یکی در نزدیکی ستینیانو وجود دارد؛ محراب کلیسای سانتا ماریا آ وینچیلیاتا تقریباً به طور کامل کار خود اوست. این نقش برجسته سفالی که یکی از بزرگ ترین نقش برجسته های سفالی جهان است، صحنه هایی از عهد عتیق و جدید را به تصویر می کشد. مجسمه های آمالیا سیاردی دوپره در کلیسای سن برناردینو در بورگونتو، فیزوله، جایی که تمام هنرهای به نمایش گذاشته شده توسط زنان خلق شده اند، نگهداری می شوند. بیشتر آثار او به مادرانگی و موضوعات زنانه می پردازد. به عنوان ساکن توسکانی، بسیاری از آثار هنری آمالیا تحت تأثیر تمدن اتروسک قرار دارد. بسیاری از آثار او مربوط به مضامین و ایمان مذهبی مسیحی است. در نوامبر ۲۰۱۵، بنیاد آمالیا سیاردی دوپره موزه را افتتاح کرد که به یک فضای نمایشگاهی تبدیل شده است که بیش از نیم قرن از مجسمه ها و نقاشی های سفالی و برنزی دوپره را در خود جای داده است. دوپره در ۲۵ نوامبر ۲۰۲۴ در سن ۸۹ س
الگی در فلورانس درگذشت.
رجینا کاسولو براچی (۱۸۹۴–۱۹۷۴) مجسمه ساز ایتالیایی بود. او به خاطر پیشگامی در استفاده از موادی مانند آلومینیوم، سیم و قلع شناخته می شود. او بخشی از جنبش فوتوریسم و همچنین جنبش هنر بتن بود. جنبش هنر بتن و فضاگرایی. زندگی. براچی "با نام خانوادگی" کاسولو در ۲۱ مه ۱۸۹۴ در مده متولد شد. او در آکادمی بررا در میلان و سپس در استودیوی جیووانی باتیستا آلوآتی (۱۸۷۸–۱۹۶۴) در تورین ایتالیا تحصیل کرد. در سال ۱۹۳۴ او "مانیفست فنی آئروپلاستیکای فوتوریستا (بیانیه فنی آئروپلاستیک های آینده نگر)" را امضا کرد. در سال ۱۹۴۸ به "جنبش هنر بتن" پیوست. کاسولو در ۱۴ سپتامبر ۱۹۷۴ در میلان درگذشت. در سال ۲۰۲۱ "، گالری هنر مدرن و معاصر" نمایشگاهی از آثار او برگزار کرد. در همان سال، آثار او در نمایشگاه "«زنان در انتزاع»" در مرکز پمپیدو به نمایش درآمد.
فرانچسکو برتوس، مجسمه ساز ایتالیایی بود که به خاطر مجسمه سازی های هرمیِ کوچک، احساسی و استادانه اش شناخته می شد. او عمدتاً با برنز کار می کرد و آثار تمثیلی بسیاری خلق کرد. او در دولو، شهری کوچک در نزدیکی پادوا، متولد و درگذشت. اطلاعات بسیار کمی در مورد زندگی برتوس وجود دارد. سوابق تاریخی نشان می دهد که او در سال ۱۶۹۳ در رم و در سال ۱۷۱۰ در ونیز حضور داشته است و فعالیت او تا سال ۱۷۳۳ ثبت شده است، زمانی که سفارشی برای ساخت دو شمعدان برای کلیسای سنت آنتونیو (ایل سانتو) در پادوا دریافت کرد. مجسمه های برتوس در میان ایتالیایی های قرن هجدهم و گردشگرانی که از ایتالیا بازدید می کردند، محبوبیت پیدا کردند و به مجموعه های مختلفی در اروپا و آمریکای شمالی، از جمله موزه هنر متروپولیتن در شهر نیویورک راه یافتند. نمونه های قابل توجه از آثار او عبارتند از "تمثیل پیروزی"، که در موسسه هنر شیکاگو نگهداری می شود، و مجسمه "آمریکا"، که در گالری هنری والترز در بالتیمور به نمایش گذاشته شده است. این گروه های برنزی، دارای چهره های تمثیلی هستند که در ترکیب های هرمی پویا چیده شده اند و با چهره های کشیده و پیچ خورده در حالت های به ظاهر بی
وزن، یادآور هنر منریسم، مشخص می شوند. مجسمه مرمری تقریباً دو متری کاررا با عنوان «سقوط فرشتگان یاغی» که در کاخ لئونی مونتاناری ویچنزا واقع شده است، اکنون به عنوان یکی دیگر از آثار او شناخته می شود. https://gallerieditalia.com/it/vicenza/il-museo/ اتهامات جادوگری. مجسمه برتوس به دلیل توانایی اش در ایجاد توهم بی وزنی، با وجود اینکه از برنز یا مرمر ساخته شده بود، محبوبیت پیدا کرد. حدود سال ۱۷۳۷، او به دادگاه تفتیش عقاید احضار و به جادوگری متهم شد. برتوس با تراشیدن یک مجسمه به صورت زنده در مقابل بازجویانش، از پیگرد قانونی بیشتر فرار کرد.
ایریک هورنلاند (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل نروژ است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هوگسوند اشاره کرد.
میدان مینروا () میدان یا میدانی در رم، ایتالیا، نزدیک پانتئون است. نام آن از وجود معبدی که توسط پمپی در این مکان ساخته شده و به مینروا کالسیدیکا تقدیم شده، گرفته شده است که مجسمه او اکنون در موزه های واتیکان قرار دارد. ویژگی ها. یادبودهایی برای سیل رودخانه تیبر بین سال های ۱۴۲۲ تا ۱۵۹۸ روبروی این میدان موارد زیر قرار دارند: کلیسای سانتا ماریا سوپرا مینروا، مرکز میدان، که قبلاً در قرن هشتم توسط ناشناس اینزیدلن با نام (اکلسیا) «سنت ماریا در مینرویو» گواهی شده است. در سمت راست نمای آن، کتیبه هایی بر روی دیوار ساخته شده است که یادآور سیل رودخانه تیبر بین سال های ۱۴۲۲ تا ۱۵۹۸ است - منطقه میدان کمترین ارتفاع را در رم دارد و بنابراین همیشه اولین جایی بود که از سیل آسیب دید. صومعه ای (یا کازا پروفساسا) متعلق به دومینیکن ها، که از قرن سیزدهم کلیسای مجاور را در اختیار داشتند. این صومعه به مرور زمان به خیابان سمیناریو و کلیسای سن ماکوتو، در فضایی که قبلاً توسط سه معبد رومی - مینرویوم، ایسئوم و سراپیوم - اشغال شده بود، گسترش یافت. تفتیش عقاید. از قرن هفدهم، این صومعه به پایگاه تفتیش عقاید رومی یا دفتر مقدس تبدیل شد و محل
محاکمه و تبرئه گالیله بود. بقایای کمی از مجموعه دومینیکن ها به جز صومعه آن باقی مانده است: این صومعه تا حد زیادی از ساختمان اصلی بازسازی شده بود و در سال ۱۸۷۰ توسط دولت به عنوان مقر وزارت آموزش عمومی و برای مدت کوتاهی وزارت پست و مخابرات مصادره شد. این صومعه اکنون کتابخانه سنای ایتالیا را که به جیووانی اسپادولینی اختصاص داده شده است، در خود جای داده است. در مرکز میدان، پشت به صومعه تفتیش عقاید، مجسمه فیل و ابلیسک برنینی مربوط به سال ۱۶۶۷ قرار دارد. این ابلیسک در صومعه کشف شد و از ایسئوم آمده است. این فیل با نام "il pulcin della Minerva" یا "porcino" شناخته می شد، برگرفته از داستان مردم روم که برنینی - بدون الهام از فیل ها - در واقع یک خوک را مجسمه سازی کرد. در سمت راست کلیسا، کاخ فونسکای قرن شانزدهمی قرار دارد که از سال ۱۸۳۲ محل یکی از هتل های تاریخی رم، معروف به مینروا، بوده است و از جمله مهمانان آن می توان به استاندال و خوزه د سن مارتین اشاره کرد که در پلاک هایی روی نما به یادشان مانده است. روبروی کلیسا، کاخ آکادمیا اکلسیاستیکا (که قبلاً آکادمیا دی نوبیلی اکلسیاستیکی نام داشت) قرار دارد که قدمت آن به قرن چ
هاردهم میلادی برمی گردد اما در سال ۱۸۷۸ به طور کامل بازسازی شده است. این آکادمی، دیپلمات های شهر واتیکان را آموزش می دهد. کاخ مینروا. ساختمانی که به میدان دسترسی دارد و توسط کاردینال وینچنزو جوستینیانی برای آسایشگاه عمومی فرقه واعظان ساخته شده است، پس از آنکه در دو نوبت (۱۸۰۱–۱۸۱۴ و ۱۸۴۹–۱۸۶۷) برای اسکان سربازان فرانسوی مورد استفاده قرار گرفت، توسط پیوس نهم به عنوان مقر کالج پاپی آمریکای لاتین (از ۱۸۵۸ تا ۱۸۶۷) تعیین شد. سپس در سال ۱۸۷۰ توسط دولت متحد ایتالیا مصادره شد. در ابتدا توسط وزارت دارایی اشغال شد، در سال ۱۸۷۳ به مقر وزارت آموزش عمومی تبدیل شد: مهم ترین تصمیمات در مورد سیاست آموزشی و فرهنگی پادشاهی ایتالیا توسط وزرایی مانند میشل کوپینو، بندتو کروچه و جیووانی جنتیله گرفته می شد که در آن اتاق ها می نشستند و جمعیت مدرسه درخواست ها یا شکایات خود را مطرح می کردند. وزارت آموزش و پرورش «تا نیمه دوم دهه ۱۹۲۰، زمانی که وزارتخانه به ویاله دل ره (که اکنون ویاله تراستوره نام دارد) منتقل شد، این مکان را اشغال کرد.» سپس این ساختمان به ریاست شورای وزیران و وزارتخانه های آن بدون هیچ گونه مسئولیتی واگذار شد، علاوه بر
این، ابتدا به عنوان دفتر مرکزی وزارت بازرگانی دریایی و سپس وزارت تحقیقات علمی مورد استفاده قرار گرفت. امروزه، کتابخانه سنا در آن قرار دارد که به جیووانی اسپادولینی، که دستور ساخت فعلی آن را داده بود، اختصاص داده شده است. پیاتزا دلا مینروا به سمت پانتئون، امروزه. از سال ۱۶۶۷، در مرکز میدان، ابلیسک مینروا قرار داشته است که بر پشت یک فیل مرمرین کوچک ساخته برنینی قرار گرفته است که پشت آن به سمت صومعه تفتیش عقاید است. این ابلیسک که در اصل از ایسئوم بود، در حین حفاری های صومعه کشف شد. این فیل به عنوان "جوجه مینرواً شناخته می شود، اما این نام از "porcino" به معنی "خوک" گرفته شده است، زیرا تخیل مردم روم، که کمی از فیل ها الهام گرفته شده بود، از ابتدا آن را به شکل خوک ساخته بود. پالازو فونسکا. در سمت راست کلیسا، پالازو فونسکای قرن هجدهمی قرار دارد که از سال ۱۸۳۲ محل یکی از هتل های تاریخی رم، مینروا، بوده است، که میزبان مهمانان مشهوری مانند استاندال و خوزه د سن مارتین و دیگران بوده است و با پلاک هایی روی نما به یادگار مانده اند. پالازو سورولی. روبروی کلیسا، پالازو سورولی، محل آکادمی کلیسای پاپی (که قبلاً آکادمی اشراف ک
لیسایی بود) قرار دارد. قدمت این کاخ به قرن شانزدهم برمی گردد اما در سال ۱۸۷۸ به طور کامل بازسازی شد. این مکان محل مدرسه دیپلماتیک سریر مقدس است، جایی که نمایندگان آینده پاپ آموزش می بینند.