Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بازی عشق و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۰ و به کارگردانی آشوک خنی است. در این فیلم بازیگرانی همچون ارباز خان، تارا شارما، مادهوری باتاچاریا، شریا شامرا، مالایکا آرورا و جانی لور ایفای نقش کرده اند.
ریشه شناسی. عبارت «بِاسْمِهِ تَعَالَى» واژهٔ «باسمه» ترکیبی است از «بِ» (با) + «اسمِ» (نام) + «تعالى» به معنی بلندمرتبه، والا؛ در کل به معنای «با نام خداوند متعال» است. منابع تاریخی و لغت نامه ای. در دهخدا و سایر فرهنگ های کهن، برای «باسمه تعالی» دقیقاً به صورت یک ورودی مستقل وجود ندارد، بلکه برای واژگانی همانند بِسْمِ ٱللَّٰهِ و بِسْمِ ٱللَّٰهِ ٱلرَّحْمٰنِ ٱلرَّحِیمِ ترجمه ای ارئه شده است. معنی واژه. باسمه تعالی عبارتی عربی به معنای به نام خداوند متعال است که در فرهنگ اسلامی و ادبیات فارسی جایگاه ویژه ای دارد. این عبارت به ویژه در مکاتبات رسمی، متون دینی، و اسناد اداری ایران کاربرد دارد و پس از انقلاب اسلامی ایران در سال ۱۳۵۷ به صورت گسترده و رسمی مورد استفاده قرار گرفت. کاربرد پیش از انقلاب اسلامی ایران. پیش از انقلاب اسلامی، عبارت باسمه تعالی در مکاتبات رسمی دولت و نهادهای اداری ایران کاربرد رایجی نداشت. در آن دوران، سبک نگارش نامه های اداری بیشتر بر پایه اصول عرفی و غیرمذهبی بود و استفاده از عبارات دینی در سربرگ ها یا ابتدای نامه ها معمول نبود. تحول پس از انقلاب اسلامی. با پیروزی انقلاب اسلامی و اسلامی شد
ن ساختارهای حکومتی، فرهنگی و آموزشی، استفاده از باسمه تعالی در مکاتبات رسمی به یک عرف اداری تبدیل شد. نقطه آغاز رسمی. از اسفند ۱۳۵۸ تا فروردین ۱۳۵۹، با صدور بخشنامه های اداری توسط نهادهای تازه تأسیس جمهوری اسلامی، استفاده از عبارت باسمه تعالی در ابتدای نامه ها، بخشنامه ها، فرمهای رسمی رسمیت یافت. این بخشنامه ها بخشی از سیاست اسلامی سازی ساختارهای اداری، فرهنگی و آموزشی بودند و به سرعت در سراسر کشور اجرایی شدند. ساختار نگارشی. در نامه های اداری دهه ۶۰، معمولاً باسمه تعالی در بالای صفحه و پیش از تاریخ و شماره درج می شد. و پایان نامه ها نیز با عباراتی چون والسلام علی من اتبع الهدی یا با احترام همراه بود. نگارش صحیح. در برخی منابع، تفاوت نحوی میان "باسمه تعالی" و "بسمه تعالی" مورد بحث قرار گرفته است. از نظر ادبی، "باسمه تعالی" صحیح تر دانسته می شود، زیرا حرف "با" به عنوان حرف جر به واژه (اسم) متصل شده و عربی آن حفظ شده است. جایگاه امروز. امروزه باسمه تعالی همچنان در بسیاری از مکاتبات رسمی، فرم های اداری، و حتی مقالات علمی در ایران مورد استفاده قرار می گیرد. این عبارت نمادی از آغاز کار با یاد خدا و احترام به سنت ه
ای اسلامی تلقی می شود.
خانواده جدید (به ایتالیایی: "Nuova Famiglia") یک کنفدراسیون ایتالیایی کامورا بود که در دهه ۱۹۷۰ ایجاد شد و توسط قدرتمندترین روسای کامورا در آن زمان، کارمینه آلفیری، برادران نوولتا، میکل زازا، لوئیجی جولیانو و آنتونیو باردلینو، برای رویارویی با کاموراوا سازماندهی شده توسط کامورا و آنتونیو باردلینو سازماندهی شده بود. با مافیای سیسیلی تاریخچه. خانواده جدید در ۸ دسامبر ۱۹۷۸ برای مخالفت با قدرت در حال رشد نووا کامورا اورگانیزاتا ایجاد شده توسط رافائله کوتولو ایجاد شد. این کنفدراسیون شامل موارد زیر بود: جنگ علیه کوتولو. جنگی که بین سازمان نووا کامورا و نووا فامیلیا درگرفت، قربانیان زیادی به جا گذاشت. این امر به نوبه خود توجه بیشتری از سوی سازمان های پلیس ایتالیا را به خود جلب کرد و کوزا نوسترا را وادار به ایجاد توافقی بین دو طایفه متخاصم کرد، به این امید که به نفع نووا فامیلیا باشد، که شامل بسیاری از متحدان سابق بود. در سال ۱۹۸۲، آلفیری و متحدش، پاسکواله گالاسو، تصمیم گرفتند رهبران ارشد را به انتقام قتل برادرانش در طول جنگ از بین ببرند. در نوامبر ۱۹۸۲، آلفونسو فرارا روسانووا، سرمایه گذار، به قتل رسید. هنگامی که معا
ون و رئیس اصلی «نظامی» او، وینچنزو کاسیلو، در ژانویه ۱۹۸۳ توسط گالاسو در بمب گذاری خودرو کشته شد، مشخص شد که رافائله کوتولو جنگ را باخته است. قدرت او به طور قابل توجهی کاهش یافت. نه تنها کوتولو، بلکه بسیاری از باندهای دیگر کامورا تغییر در موازنه قدرت ناشی از مرگ کاسیلو را درک کردند. آنها را رها کردند و با آلفیری متحد شدند. حذف چهره های کلیدی درجه داران نه تنها پایان شکست درجه داران به عنوان یک نیروی سیاسی و جنایی را رقم زد، بلکه ظهور کارمینه آلفیری و جبهه ملی را نیز رقم زد که در آن زمان، عملاً بدون هیچ رقیبی، جایگزین آنها به عنوان رابط اصلی سیاستمداران و بازرگانان در کامپانیا و همچنین سایر سازمان های جنایی شدند. این قتل های زنجیره ای، از جمله قتل پسر کوتولو، روبرتو کوتولو که در ۲۴ دسامبر ۱۹۹۰، در سن ۲۸ سالگی، توسط اعضای طایفه فابروچینو به ضرب گلوله کشته شد، همراه با زندانی شدن بسیاری از اعضای آن، به سازمان نو کامورا پایان داد. جنگ داخلی. پس از شکست کوتولو، جنگ میان ائتلاف ضد ان سی او، به ویژه بین طایفه نوولتا از مارانو و آنتونیو باردلینو در پایان سال ۱۹۸۳ آغاز شد. کارمینه آلفیری از طایفه کازالسی باردلینو جانب
داری می کرد. این جنگ در قتل عام توره آنونزیاتا در اوت ۱۹۸۴ به اوج خود رسید که در آن هشت نفر از طایفه جیونتا که با نوولتا متحد بودند، کشته و ۲۴ نفر زخمی شدند. پس از قتل عام و قتل سیرو نوولتا دو ماه قبل، موازنه قدرت به نفع آلفیری و باردلینو تغییر کرد. پایان. در ۲۶ مه ۱۹۸۸، آنتونیو باردلینو توسط مرد دست راستش، ماریو ایووین، در خانه اش در بوزیوس، تفرجگاهی ساحلی برای ثروتمندان و افراد مشهور در ایالت ریودوژانیرو، در برزیل، به قتل رسید. این قتل بخشی از یک نزاع داخلی در طایفه کازالسی بود. در سال ۱۹۹۲، پاسکواله گالاسو تصمیم گرفت شواهد دولتی را ارائه دهد و به مهم ترین فرد در داخل سازمان کامورا تبدیل شد. پس از او، کارمین آلفیری دستگیر شد و او نیز به دنبال گالاسو تصمیم به همکاری با دولت گرفت. لورنزو نوولتا، به دلیل بیماری جدی، پس از مدتی زندان، در حصر خانگی قرار گرفت. او در ۷ آوریل ۱۹۹۴ بر اثر سرطان کبد درگذشت. این پایان خانواده نو بود.
طایفه کازالسی طایفه ای در کامورا، یک سازمان جنایی ایتالیایی است که از سن سیپریانو داورسا در استان کازرتا فعالیت می کند. این طایفه که توسط آنتونیو باردلینو تشکیل شده، کنفدراسیونی از طایفه ها در منطقه کازرتا است. اعتقاد بر این است که طایفه کازالسی یکی از قدرتمندترین گروه ها در کامورا است که در ساخت و ساز تخصص دارد و نسبت به طایفه هایی که بر تجارت مواد مخدر تمرکز دارند، کمتر مورد توجه قرار می گیرد. تاریخچه. در دهه ۱۹۸۰، باردلینو متوجه شد که کوکائین، نه هروئین، به ماده مخدر سودآورتری تبدیل خواهد شد و یک عملیات قاچاق را سازماندهی کرد و آن را از آمریکای لاتین به آورسا از طریق یک شرکت واردات و صادرات آرد ماهی قاچاق کرد. هروئین نیز قاچاق می شد و محموله ها برای خانواده تبهکار گامبینو در فیلترهای اسپرسو پنهان می شدند. طبق گزارش ها، وقتی یکی از محموله ها توسط مقامات توقیف شد، باردلینو با جان گوتی تماس گرفت و به او گفت: «نگران نباش، حالا دو برابر آن را از راه دیگری می فرستیم.» در طول جنگ کامورا در دهه ۱۹۸۰، کاسالسی ها در کنار نووا فامیلیا علیه رافائله کوتولو قرار گرفتند. در یک حادثه، اعضای کاسالسی یک مسلسل را روی تپه ای
در پونته آنیچینو قرار دادند و آتش گشودند که منجر به کشته شدن چهار عضو کوتولو شد. پس از آنکه کاسالسی ها پس از شکست کوتولو بر منطقه خود مسلط شدند، آنتونیو باردلینو به همراه خانواده اش در سانتو دومینگو ساکن شد. اما ناآرامی ها در کاسالسی ها افزایش یافت. فرانچسکو اسکیاوونه و فرانچسکو بیدوگنتی رهبری عملیات نظامی این طایفه را بر عهده داشتند. آنها فکر می کردند ماریو ایووین، مرد دست راست باردلینو، بیش از حد به باردلینو نزدیک است و برنامه های آنها برای خودمختاری را تأیید نمی کند. آنها باردلینو را متقاعد کردند که دستور قتل برادر ایووین را بدهد و سپس به ایووین گفتند که باردلینو برادرش را صرفاً بر اساس یک شایعه کشته است. ایووین در سال ۱۹۸۸ به تلافی این کار، باردلینو را در ویلای برزیلی خود به قتل رساند و به بهانه بحث در مورد عملیات کوکائین آنها با او ملاقات کرد. متعاقباً چندین مرد وفادار به باردلینو به قتل رسیدند. فرانچسکو شیاوونه به عنوان رهبر به قدرت رسید. در سال ۱۹۹۰، وینچنزو د فالکو مقامات را علیه شیاوونه مطلع کرد. این امر منجر به جنگی بین افراد شیاوونه و وفاداران به رئیس دیگری، وینچنزو د فالکو، شد که در سال ۱۹۹۱ با مس
لسل به قتل رسید. ماریو ایووین نیز توسط افراد د فالکو با گلوله های رولور در حالی که در یک کیوسک تلفن در پرتغال بود، کشته شد. این جنگ چهار سال به طول انجامید. این قبیله به شدت در بحران مدیریت زباله ناپل که زباله های سمی را در اطراف کامپانیا در دهه های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ تخلیه می کرد، دخیل بود. رئیس قبیله، گائتانو واسالو، اعتراف کرد که به مدت ۲۰ سال به طور سیستماتیک برای رشوه دادن به سیاستمداران و مقامات محلی برای جلب رضایت آنها برای تخلیه زباله های سمی تلاش کرده است. در مارس ۲۰۰۴، پسرعموی فرانچسکو اسکیاوونه، فرانچسکو چیچاریلو اسکیاوونه، در لهستان دستگیر و به ۱۰ قتل، سه آدم ربایی، ۹ اقدام به قتل و اخاذی متهم شد. محاکمه اسپارتاکوس. پس از دستگیری او، تمام تحقیقات پلیس در مورد این طایفه در دادگاه اسپارتاکوس گرد هم آمدند. بیش از ۱۳۰۰ نفر مورد بازجویی قرار گرفتند و ۵۰۰ شاهد در دادگاه حاضر شدند. محاکمه علیه ۳۶ عضو طایفه کازالسی سرانجام در ۱۹ ژوئن ۲۰۰۸، پس از ۱۰ سال، به پایان رسید. در طول محاکمه، پنج نفر از افراد دخیل در این پرونده، از جمله یک مترجم، به قتل رسیدند. یک قاضی و دو روزنامه نگار تهدید به مرگ شدند. همه متهمان گناهک
ار شناخته شدند و ۱۶ نفر به حبس ابد محکوم شدند. فرانچسکو اسکیاوونه، ستوان او، فرانچسکو بیدوگنتی ، آنتونیو ایووین و میشل زاگاریا به حبس ابد محکوم شدند. وضعیت فعلی. این طایفه تا زمان دستگیری و بازداشت آنتونیو ایووین در ۱۷ نوامبر ۲۰۱۰، به طور مشترک توسط میشل زاگاریا و آنتونیو ایووین اداره می شد. سپس این طایفه به تنهایی توسط زاگاریا رهبری می شد، تا اینکه او نیز در ۷ دسامبر ۲۰۱۱ دستگیر شد. او در یک سنگر در نزدیکی استان زادگاهش پیدا شد. طایفه کازالسی به شدت در صنایع سیمان و شیر و همچنین تجارت بین المللی مواد مخدر دخیل است، مواد مخدر را به مافیا در پالرمو عرضه می کند و با گانگسترهای آلبانیایی و سندیکاهای جنایی نیجریه ای اتحاد دارد. کل دارایی های آنها حدود ۳۰ میلیارد یورو تخمین زده می شود. در سال ۲۰۱۰، مقامات ایتالیایی از اتحاد مجرمانه بین خاندان کازالسی و خانواده مافیایی کاتانیا، به رهبری جناح سانتاپائولا-ارکولانو، پرده برداشتند. این اتحاد، چیزی را تشکیل می داد که محققان آن را یک کارتل تعیین قیمت در بخش حمل و نقل میوه و سبزیجات در سراسر مرکز و جنوب ایتالیا توصیف می کنند. در یک عملیات بزرگ به رهبری پلیس کازرتا و اداره
مبارزه با مافیای ناپل، حدود ۶۰ نفر از جمله اعضای کلیدی خاندان های کازالسی، لیچیاردی و مالاردو و همچنین خاندان سانتاپائولا دستگیر شدند. در میان بازداشت شدگان، جوزپه ارکولانو، برادر همسر نیتو سانتاپولا و رئیس شرکت حمل و نقلی که گفته می شود در مرکز این طرح قرار دارد، نیز حضور داشت. تحقیقات نشان داد که این شبکه جنایی، انحصار حمل و نقل محصولات، به ویژه از بازار فوندی، یکی از بزرگ ترین بازارهای اروپا، را اعمال می کرد و بازرگانان را مجبور می کرد از یک شرکت سیسیلی واحد که توسط ارکولانو اداره می شد، استفاده کنند. این عملیات همچنین منجر به دستگیری پائولو اسکیاوونه، پسر فرانچسکو اسکیاوونه، رئیس زندانی، در طول سفر دریایی ماه عسلش شد. در ۱۸ سپتامبر ۲۰۰۸، شش مهاجر آفریقایی در قلعه ولتورنو به ضرب گلوله کشته شدند. گفته می شود این حادثه ناشی از اختلاف بین کاسالسی ها و باندهای قاچاق مواد مخدر مهاجر بوده است. روز بعد شورشی رخ داد و دولت ایتالیا ۵۰۰ سرباز را برای مقابله با خشونت های کامورا به منطقه اعزام کرد.
سکندر فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۵ و به کارگردانی ای آر موروگادوس است. در این فیلم بازیگرانی همچون سلمان خان، راشمیکا ماندانا، ساتیاراج، کاجل آگروال، شارمان جوشی، پراتیک بابار، سانجی کاپور، کیشوری شاهانه و آنانت ماهادوان ایفای نقش کرده اند.
فیلم تک برداشت (یا فیلم بلند پیوسته) یک فیلم سینمایی است که در یک برداشت بلند و صرفاً با یک دوربین فیلمبرداری شده یا طوری ساخته شود که همان حس را ایجاد کند. کاربرد و نظریه. اریک گرود از "نیویورک تایمز" در مقاله ای در سال ۲۰۱۹، ضمن بحث در مورد فیلم "۱۹۱۷" (۲۰۱۹)، نوشت که نماهای بسیار بلند در فیلم های جریان اصلی تر «به عنوان یادآور هشیارکننده ای از زمان گریزی، کارت ویزیت استادانه، چالشی خودخواسته یا همهٔ موارد فوق» رواج پیدا کرده اند و به "بردمن" (۲۰۱۴)، برنده جایزه اسکار چند سال قبل نیز اشاره کرد. تاریخچه. گرود خاطرنشان می کند که پیش از فیلم هایی مانند "۱۹۱۷" و "بردمن"، ایدهٔ آزمایش برداشت های طولانی و بدون وقفه، سابقه ای بیش از ۸۰ سال داشت و آلفرد هیچکاک از پیشگامان آن بود. گذشته از آزمایش های اولیه مانند "جوان و بی گناه" و "بدنام"، مشهورترین نمونهٔ اولیه فیلمی که به شکل گسترده از برداشت های طولانی استفاده می کند، فیلم "طناب" محصول ۱۹۴۸ است که عمدتاً در برداشت های پیوستهٔ هفت تا ده دقیقه ای (محدودیت فیزیکی فیلم خام در آن زمان) فیلمبرداری شده که به صورت چهار برداشت بلند حدود ۱۵ تا ۲۰ دقیقه ای ظاهر می شوند، نزد
یک به حداکثر مدت زمان مجاز توسط پروژکتورهای سینمای آن زمان. طبق گزارش ها جیمز استوارت، ستارهٔ فیلم "طناب"، برداشت های طولانی را دوست نداشت و ظاهراً سر صحنه غرغر می کرد که دوربین ها از بازیگران مهم تر هستند. هیچکاک قصد داشت فیلم را طوری فیلمبرداری کند که انگار یک نمایش است و پنج بخش از ده بخش را زمان بندی کرد تا امکان تدوین پنهان پشت مبلمان فراهم شود. او "فیلم طناب را" به این شکل نوشت چرا که احساس می کرد «اگر بین کات ها زمان بگذرد، این تعلیق که آیا جسد هنوز در صندوقچه است یا نه، از بین می رود». گرود فیلم "نشانی از شر" محصول ۱۹۵۸ را نیز به عنوان نمونه بررسی می کند؛ اگرچه فقط سکانس آغازین سه دقیقه ای آن به صورت بلادرنگ فیلمبرداری شده است. با این حال، استفاده از یک بمب ساعتی به صورت بلادرنگ و به شکل تک برداشت به عنوان یک استاندارد در نظر گرفته می شود. "خانه گرگ" (۲۰۱۸) نمونه ای ساختارشکن از انیمیشن (استاپ موشن) است که به صورت سکانس های تک برداشته و بدون وقفه معرفی می شود.
نوکیا ۱۲۸۰ یک گوشی موبایل دو بانده بر پایه جی اس ام از برند نوکیا با قیمت مناسب است. این موبایل در نوامبر ۲۰۰۹ اعلام و در مارس ۲۰۱۰ برای کشورهای در حال توسعه منتشر شد. این دستگاه دارای طراحی کلاسیک است که برای سبکی و بادوام بودن در نظر گرفته شده است. موبایل مانند آن که از همین شرکت است نوکیا ۱۰۳ است.
یک مجموعه انیمه تلویزیونی با فیلمنامه ای غیراقتباسی دربارهٔ مسابقات قهرمانی فرمول چهار ژاپن است. شرکت کادوکاوا تهیه کننده این اثر بوده و استودیو ترویکا انیمیت این مجموعه را بر عهده داشته است. ای آئوکی و ایومی سِکینه نویسندگان فیلمنامه بوده اند. این انیمه از اکتبر تا دسامبر ۲۰۲۳ از تلویوزیون ژاپن پخش شد. تولید. شرکت کادوکاوا تهیه کننده و استودیو ترویکا انیماتور مجموعه "سبقت" بوده اند. نائوکی هاتوری برای اطمینان از اینکه صحنه های مسابقات فرمول چهار تا حد امکان واقعی به تصویر کشیده شوند، به استودیو ترویکا در تولید انیمه کمک کرد. طراحی های اولیه شخصیت ها توسط تاکاکو شیمورا انجام شد و ماساکو ماتسوموتو طرح های انیمیت را با آنها تطبیق داد. کاتسوهیکو تاکایاما بر کارهای گروه نظارت داشت. موسیقی این انیمه کار کانا اوتاتانه بوده است. آهنگ تیتراژ آغازین، باعنوان «باد دم»، توسط کانائه، خواننده وی تیوبر، و آهنگ تیتراژ پایانی با عنوان «موفق باشید» توسط تاسوکو هاتاناکا اجرا شده است. این مجموعه از ۱ اکتبر تا ۱۷ دسامبر ۲۰۲۳ از شبکه ای تی-ایکس و سایر شبکه های تلویزیون ژاپن پخش شد.
خاندان سرکار یک دودمان فرمانروا در خانات شروان بود که از تبار خان چوبانی برخاسته بودند. واژهٔ «سرکار» به معنای «دریافت کنندهٔ باج» است که نشانگر پیشه نیاکان آغازین این خاندان است. پیش از فرمانروایی. نخستین دیده شدن نام این دودمان به سال ۱۷۲۱ بازمی گردد، هنگام شورش حاجی داوود که در آن، او فرمانروای بومی شماخی را ــ که از خاندان سرکار بود ــ برکنار کرد. پس از پایه گذاری خانات شروان به دست نادرشاه در سال ۱۷۳۴، الله وردی بیگ سرکار چند شهر را گرفت. پس از مرگ الله وردی بیگ در سال ۱۷۶۷، پسرانش، آقاسی خان و محمدسعیدخان سرکار بر حاجی محمدعلی خان شوریدند و بدین سان دیوخانی یا دوخانی (دوفرمانروایی) در خانات شروان پدید آمد. برادر دیگرشان، آقارضا بیگ سرکار نیز در بن مایه ها به جایگاه فرمانروای خانات یاد شده رسید که نام کهن «شروانشاه» را به کار می بردند. دوران فرمانروایی. خاندان سرکار تا سال ۱۸۲۰ بر شروان فرمان راندند. فهرست خان های آنان چنین است: کم توان شدن. واپسین خان، مصطفی خان شروان، روندی کشورگشایانه در پیش گرفت که نگاه روسیه را به سوی خود کشاند. او در سال ۱۸۰۵ به امپراتور الکساندر یکم تسلیم شد و فرنام سپهبد دریافت ک
رد، در حالی که پنهانی می کوشید استقلال خود را نگاه دارد. وی در ۱۸۲۰ به ایران قاجاری گریخت و این کار به برچیده شدن خانات و پیوستن صددرصدی شروان به امپراتوری روسیه انجامید. مصطفی خان در روند جنگ ایران و روسیه (۱۸۲۸–۱۸۲۶) برای دوره ای کوتاه بر تخت بازگشت، ولی در ۱۸۲۸ دوباره شکست خورد و ناچار شد تا پایان زندگی در ایران زندگی بماند. او در سال ۱۸۴۴ درگذشت و در شماخی به خاک سپرده شد.
هیولاها (همچنین با نام های افیون ۶۷ یا در نسخهٔ سانسور شده، ۱۵ نفر از رم) فیلمی در ژانر کمدی ایتالیایی به کارگردانی دینو ریسی محصول سال ۱۹۶۳ است. این فیلم با همکاری فرانسه ساخته شد. این فیلم در ایتالیا بسیار موفق بود. در اسپانیا سانسور شد. در سال ۱۹۷۷، دنباله آن با عنوان "هیولاهای جدید" که نامزد جایزه اسکار شد، ساخته شد. در سال ۲۰۰۸، این فیلم در فهرست ۱۰۰ فیلم به یادماندنی سینمای ایتالیا، توسط وزارت میراث فرهنگی ایتالیا قرار گرفت، فهرستی از ۱۰۰ فیلمی که «خاطره جمعی کشور را بین سال های ۱۹۴۲ تا ۱۹۷۸ تغییر داده اند.» طرح. این فیلم شامل چندین اپیزود است که در آن ها بازیگران اوگو تونیاتسی و ویتوریو گاسمن نقش آفرینی برجسته ای دارند. مضمون داستان های کوتاه در این اثر، نمایی روشن از عادات، رذایل، فریبکاری ها و سلیقه های رایج در میان بخش بزرگی از مردم ایتالیا در دههٔ شصت میلادی ارائه می دهد. شخصیت ها و موقعیت های خنده آور فیلم به گونه ای نوشته و اجرا شده اند که مرزهای طنز و هزل را لمس می کنند، اما بسیاری از مسائل مطرح شده همچنان در جامعهٔ ایتالیا بازشناخته می شوند. طنز این اپیزودها اقشار مختلف را هدف قرار می دهد: از ا
فراد نجیب زاده گرفته تا فقرا، از سیاستمداران و مأموران پلیسی که از قدرت خود سوءاستفاده می کنند تا طبقهٔ متوسط. در اپیزود «هیولا» مردی به تصویر کشیده می شود که خانواده اش را به قتل رسانده و در خانه اش سنگر گرفته است؛ او سرانجام توسط دو پلیس (با بازی گاسمن و توگناتسی) دستگیر و در برابر خبرنگاران عکس برداری می شود. با این حال، هرچند آن مرد یک قاتل است، اما این دو پلیس در واقع «هیولاهای واقعی» از نظر زشتی و بی رحمی هستند. در اپیزود «آموزش»، شخصیت توگناتسی به پسرش (ریکی توناتسی) می آموزد که موفقیت در زندگی نه با تلاش، بلکه با فریبکاری به دست می آید. او در میان حیله های دیگر، یادمی گیرد همکلاسی هایش را وادار کند تکالیف مدرسه اش را انجام دهند و برای ورود رایگان به یک نمایشگاه دربارهٔ سن خود دروغ بگوید. پسر با این آموزه ها بزرگ می شود و در نهایت، همان درس ها را به کار می بندد: پدرش را می کشد و دارایی های او را تصاحب می کند. قسمت ها. نسخه اصلی شامل ۲۰ قسمت است که همگی با بازی ویتوریو گاسمن و اوگو توناتسی ساخته شده اند:
آنا ایدنتیچی (؛ زادهٔ ) خواننده و چهره مشهور تلویزیون اهل ایتالیا است. زندگی و حرفه. آنا ایدنتیچی در تاریخ ۳۰ ژوئیه ۱۹۴۷ در کاستلونه متولد شد، او دختر یکی از کارمندان راه آهن دولتی ایتالیا بود و از کودکی خوانندگی را آغاز کرد و در تعدادی از جشنواره ها و نمایش های استعدادیابی شرکت کرد. در سال ۱۹۶۴، او در جشنواره موسیقی کاستروکارو شرکت کرد و به فینال رسید. در همان سال، او اولین حضور تلویزیونی خود را به عنوان دستیار مایک بونجیورنو در برنامه ای "با نام «La fiera dei sogni»" تجربه کرد. او بین سال های ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۳ شش بار در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد. در سال ۱۹۶۹، کمی قبل از ورود به مسابقه با آهنگ «Il Treno» اقدام به خودکشی کرد و در نهایت روسانا فراتلو جایگزین او شد. مسیر حرفه ای او در دهه ۷۰ میلادی زمانی تغییر کرد که به سراغ رپرتوار فولک رفت، با آهنگ هایی که اغلب با مضامین سیاسی و اجتماعی شناخته می شدند همکاری داشت.
لوکا کمیکس و گیمز یک همایش کتاب مصور و همایش بازی سالانه در لوکا، ایتالیا است که معمولاً در پایان ماه اکتبر و هم زمان با جشن روز همه قدیسان برگزار می شود. این رویداد بزرگ ترین جشنوارهٔ کمیک در اروپا و دومین جشنوارهٔ بزرگ جهان پس از کومیکت به شمار می رود. تاریخچه. نمایشگاه بین المللی کمیک. کنگره بین المللی کمیک توسط یک مشارکت فرانسوی-ایتالیایی، متشکل از رینالدو ترینی ایتالیایی، راه اندازی شد. و رومانو کالیسی و کلود مولیترنی فرانسوی (که کنگره بین المللی کارتونیست ها و انیماتورها را تشکیل داد) و اولین بار در ۲۱ و ۲۲ فوریه ۱۹۶۵ در بوردیگرا، ایمپریا برگزار شد. در ۲۴ و ۲۵ سپتامبر ۱۹۶۶، جشنواره سالونه برای اولین بار در لوکا، در میدان ناپلئونه در مرکز شهر برگزار شد؛ این جشنواره در طول سال ها از نظر اندازه و اهمیت رشد کرد. دوره ۱۹۶۸ که از ۱۶ تا ۱۷ نوامبر برگزار شد، شاهد تولد ایماجینه، مرکز مطالعات شمایل نگاری، نیز بود، یک سازمان فرهنگی خصوصی که توسط دانشگاه رم حمایت مالی می شد و مسئولیت برگزاری جشنواره را بر عهده گرفت. از سال ۱۹۶۹، ترینی مدیر جشنواره شد و این سمت را تا آخرین سالن لوکا که در سال ۱۹۹۲ برگزار شد، حفظ کرد
. «لوکا ۸» که از ۲۹ اکتبر تا ۴ نوامبر ۱۹۷۲ برگزار شد، شاهد گسترش جشنواره به هفت روز بود که سه روز اول به انیمیشن و سه روز آخر به کمیک اختصاص داشت. «لوکا ۱۲» که از ۳۰ اکتبر تا ۴ نوامبر ۱۹۷۶ برگزار شد، شاهد مشارکت ۳۲ کشور و ۱۵ هیئت بین المللی از جمله یونسکو، یونیسف، انجمی بین المللی طراحی و آسیفا بود. مشکلات مالی سبب شد از سال ۱۹۷۷ به بعد، برگزاری جشنواره به هر دو سال یک بار کاهش یابد. از سال ۱۹۸۲، جشنواره به «پالاتسو دلو اسپورت»، یک مرکز ورزشی در خارج از دیوارهای شهر، منتقل شد و تا سال ۱۹۹۲ در همان مکان ادامه یافت. بازهٔ میان هفدهمین دوره (۲۶ اکتبر تا ۲ نوامبر ۱۹۸۶) و هجدهمین دوره (۲۸ اکتبر تا ۴ نوامبر ۱۹۹۰) با بحرانی مالی و سیاسی همراه بود که تقریباً به پایان این سالن انجامید. کشمکش قدرت میان نهاد «ایماجینه» و شهرداری لوکا در نهایت به تعلیق موقت جشنواره انجامید و در سال ۱۹۸۸ هیچ سالنی برگزار نشد. سرانجام، ساختاری رسمی برای ادارهٔ مشترک و تضمین تداوم جشنواره ایجاد شد. با وجود تنش ها بر سر تجاری سازی (به ویژه تبدیل جشنواره به رویدادی بلیت دار برای نخستین بار)، «لوکا ۹۰» با موفقیت جشنواره را دوباره احیا کرد و می
ان جایگاه فرهنگی و جذابیت عمومی توازن برقرار ساخت. نوزدهمین دوره این جشنواره که از ۲۵ اکتبر تا ۱ نوامبر ۱۹۹۲ برگزار شد، آخرین دوره جشنواره بین المللی کمیک بود که در لوکا برگزار شد. تولد لوکا کامیکس. در سال ۱۹۹۳، پس از آنکه نمایشگاه بین المللی کمیک لوکا را ترک کرد، رهبران شهر یک گردهمایی جدید به نام لوکا کمیکس راه اندازی کردند که تکرار گردهمایی قدیمی بود. در سال ۱۹۹۵، نام آن به لوکا کمیکس اند گیمز تغییر یافت. این جشنواره در سال ۲۰۰۲، ۵۰۰۰۰ شرکت کننده را به خود جذب کرد. [ "" ] در همین حال، رینالدو تراینی، یکی از بنیان گذاران «سالونه اینترنازیوناله دی کامیکس»، جشنواره را در رم ادامه داد و آن را بخشی از پروژهٔ جدید خود با نام «اکسپوکارتون» برگزار کرد؛ این رویداد بین سال های ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۵ برگزار می شد. ادغام. در سال ۲۰۰۶، به مناسبت چهلمین سالگرد جشنواره، سالن با لوکا کامیکس اند گیمز ادغام شد و به مرکز شهر لوکا بازگشت، با چادرها و غرفه های متعدد که در میدان های مختلف داخل و خارج از دیوارهای این شهر قرون وسطایی چیده شده بودند. در سال ۲۰۲۲، این جشنواره ۳۱۹۹۲۶ بلیط فروخت، که رکورد سال ۲۰۱۶، زمانی که ۲۷۰۰۰۰ شرکت کننده ر
ا جذب کرده بود، را شکست. [ "" ] دوره ۲۰۲۳ که از ۱ تا ۵ نوامبر برگزار شد و پوسترهایی از هنرمندان اسرائیلی، تومر هانوکا و آصف هانوکا، را به نمایش گذاشت، با بحث و جدل پیرامون حملات ۷ اکتبر حماس و جنگ غزه که در پی آن رخ داد، همراه بود. بسیاری از خالقان آثار، حضور برنامه ریزی شده خود در این نمایشگاه را لغو کردند؛ با وجود این، ۳۱۴۲۲۰ بلیط فروخته شد. پوستر نمایشگاه دوره ۲۰۲۴ توسط هنرمند ژاپنی، یوشیتاکا آمانو، تصویرگر مجموعه فاینال فانتزی، طراحی شده است. سه پوستر رویداد که توسط آمانو خلق شده اند، با الهام از آثار جاکومو پوچینی (که صدمین سالگرد درگذشت او در سال ۲۰۲۴ بود) طراحی شده اند: جوایز. جوایز کمیک. از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۲، این جشنواره جایزه «بچه زرد» را - که به افتخار شخصیت کمیک استریپ برجسته ریچارد اف. اوتکالت، «بچه زرد» نامگذاری شده است - در دسته هایی مانند بهترین کارتونیست، بهترین تصویرگر، بهترین تازه وارد، بهترین هنرمند خارجی و یک عمر دستاورد هنری اهدا می کرد. جوایز «بچه زرد» همچنین به ناشران داخلی و خارجی اهدا می شد. پیش از اینکه نام «بچه زرد» به خود بگیرد، جایزه لوکا با نام «گران گوئینیگیس» (که از برج گوئینیگی
لوکا گرفته شده است) شناخته می شد. جوایز بچه زرد از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۵ در نمایشگاه بین المللی کمیک و کارتون در رم اهدا می شد و پس از آن جوایز کودک زرد تعطیل شد. در سال ۲۰۰۶، انتشارات لوکا کامیکس و گیمز، جایزه گرن گوئینیجی را به عنوان یک جایزه دستاورد حرفه ای احیا کرد. [ "" ] در سال ۲۰۲۰، همزمان با تغییر نام جشنواره به «لوکا چَیرز» در بحبوحه تغییر به برنامه های مجازی در دوران همه گیری کووید-۱۹، جوایز به سیستم جدیدی تحت عنوان جوایز کمیک لوکا منتقل شدند که شامل نه دسته (سه جایزه کودکان زرد، پنج جایزه گرن گوئینیگیس و یک جایزه استفانو بیانی به نام یکی از مدیران سابق جشنواره) «صرف نظر از ملیت، قالب تحریریه یا روش توزیع» می شود. در سال ۲۰۲۴، در لحظه ای احساسی، تقدیر ویژه ای از محاسن الخطیب، تصویرگر و طراح شخصیت فلسطینی که در بمباران اسرائیل در شهر زادگاهش غزه کشته شد، به عمل آمد. دریافت کنندگان جایزه بچه زرد. دریافت کنندگان گرن گوئینیجی. از سال ۲۰۰۶.
تکلا ماریانا اینسولیا (؛ زادهٔ ) خواننده و بازیگر اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "هنر لذت" اشاره کرد. زندگی و حرفه. تکلا ماریانا اینسولیا در ۱۳ ژانویه ۲۰۰۴ در وارزه ایتالیا متولد شد. او بعداً به پیومبینو نقل مکان کرد، و در سن پنج سالگی، درس های آواز را نزد جیانی گپی در مدرسه موسیقی آکادمی وودستاک آغاز کرد. در سن ده سالگی، به طور منظم اجرا را آغاز کرد و به خوانندگی و بازیگری علاقه پیدا کرد. او در انجمن فرهنگی "لو میوز" که توسط جیانا مارتورلا تأسیس شده بود، آموزش دید، و از چندین متخصص سرگرمی، از جمله رهبر ارکستر بپه وسیچیو و بازیگر جیانمارکو تونیاتسی راهنمایی دریافت کرد. اینسولیا فعالیت تلویزیونی خود را با شرکت در برنامه های مختلف ایتالیایی، از جمله «"Pequeños Gigantes»" و «"L'allieva»" آغاز کرد. در ۱۵ مارس ۲۰۱۹، در دومین دوره از برنامه استعدادیابی با نام «Sanremo Young» برنده شد که این امر باعث شد تا او در جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۲۰۲۰ حضور پیدا کند. او با آهنگ «8 marzo» در بخش تازه واردان رقابت کر
د و پس از لئو گاسمن دوم شد. در این جشنواره، او جایزه انزو جاناچی را برای بهترین اجرا و جایزه مطبوعات، رادیو، تلویزیون و وب لوسیو دالا را دریافت کرد. در سال ۲۰۲۴، او نقش اصلی مجموعه تلویزیونی هنر لذت به کارگردانی والریا گولینو را بازی کرد و در فیلم «خانواده» ساخته فرانچسکو کاستابیل نقش مکمل را بر عهده داشت. برای این اجراها، او دو نامزدی در جوایز داوید دی دوناتلو در سال ۲۰۲۵ دریافت کرد و جایزه بهترین بازیگر زن را برای هنر لذت از آن خود کرد. او همچنین جایزه «پیشرفت چشمگیر ایتالیا» را نیز دریافت کرده است.