Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شکستهای ایران در دوران قاجار و قبول معاهداتی مثل گلستان و ترکمانچای و نیز اعطای گمرکات توسط شاهان قاجار به اروپاییها موجب شده بود که در اثر پایین آوردن حقوق گمرکی واردات در دوران قاجار صنایع بلورسازی و نساجی و قند سازی ایران به ورشکستگی برسند و واردات قند و شکر و کبریت و قماش از روسیه صورت بگیرد. از سال ۱۳۱۲ خ. (۱۹۳۲ م.) سیاست گسترش صنعت به شکل جدی دنبال شد و ۱۹ درصد بودجه کشور به آن اختصاص داده شد. واحدهای تولید قند و شکر، چای، سیگار، بسته بندی مواد غذایی، صابون، روغن، گلیسیرین، کنف، اسیدسولفوریک، سیمان، الوار، مس، باتری نساجی و کبریت سازی و آبجوسازی و شیشه سازی و سیمان و کارخانه های برق که باعث شدند شهرهای اصلی کشور صاحب نیروی برق شوند. اما مهم ترین اقدام صنعتی ایجاد راه آهن سراسری بود که تردد افراد و اجناس را بهبود می بخشید. کار مهم دیگر خرید کارخانه ذوب آهن از شرکت کروپ آلمان بود با اینکه مهندسین ایرانی در آلمان دوره دیدند و قطعات کارخانه که قرار بود توسط راه آهن ملی به کرج حمل شوند توسط کشتی ها از آلمان حمل شدند با شروع جنگ و اشغال ایران قطعات توقیف شدند و رؤیای احداث ذوب آهن دو دهه به تعویق افتاد. شرکته
ایی که در این دوره در ایران فعالیت کردند شامل صنایع فروشتال - صنایع کروپ - زیمنس - آاگ - مآن - اشکودا بودند. هنرستانهای صنعتی برای تربیت نیروی فنی در این دوره از کشور آلمان وارد شدند. رضاشاه حداکثر تلاش خود را در این دوره انجام داد تا صنایع بیشتری از آلمانها دریافت کند تا جایی که حدود ۵ هزار متخصص آلمانی در ایران مشغول کار و آموزش بودند که موجب نگرانی شوروی و انگلیس شد. در سال ۱۳۲۰ تعداد کارخانه های مدرن ایران به ۳۴۶ کارخانه رسید که ۵۰ هزار نفر در آنها شاغل بودند. نساجی. کارخانه نساجی شاهی. کارخانجات نساجی مازندران شروع احداث کارخانه در زمینی به مساحت ۶٬۶۳۳ متر در سال ۱۳۰۷ آغاز شد و در سال ۱۳۰۹ واحد شماره ۱، از اولین و قدیمی ترین کارخانجات نساجی ایران، توسط رضاشاه پهلوی به بهره برداری رسید. این کارخانه در ابتدا به منظور تولید پارچه برای لباس سربازان شروع به فعالیت نمود و در بعد از مدتی شروع به فعالیت در حوزه چیت سازی (تولید پارچه نخی از پنبه و چاپ روی پارچه) نمود. فعالیت کارخانه به مرور گسترش یافت و بخش های جدیدی را از جمله در سال ۱۳۱۰ بخش نخ ریسی، ۱۳۱۳ پارچه بافی و ۱۳۱۸ بخش هیدروفیل (پنبه بهداشتی) راه اندازی
کرد. این کارخانه در دهه ۱۳۳۰ و در زمان محمدرضاشاه پهلوی، با استفاده از تسهیلات بانک اعتبارات صنعتی فعالیت خود را گسترش داد. در ۱۳۳۶ واحد شماره دو کارخانه تأسیس شد. نساجی پارس. کارخانه نساجی پارس توسط حاج علینقی کاشانی در اوایل دوره پهلوی در سمنان، تقاطع خیابانهای فردوسی و قدس تأسیس شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۷۷ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. در سال ۱۳۷۹ش. هیئت وزیران مجوز خرید عرصه و اعیان کارخانهٔ نساجی و ریسمان ریسی سمنان توسط شهرداری سمنان از طریق ترک تشریفات مناقصه و به ارزش سیزده میلیارد و سیصد میلیون ریال را صادر کرد است. این کارخانه در دوران رونق خود در سال ۱۳۱۱ دارای ۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ نفر کارگر بود. پس از فوت حاج علینقی کاشانی، کارخانهٔ ریسندگی با شراکت دو نفر به نام های علی اردکانی و محمد حسن محمدخانی خریداری شد که به علت ضرر و زیان های ناشی از واردات پارچه، کارخانه رو به ورشکستگی رفت و به تدریج برخی از دستگاه های آن تعطیل شد و کارگران آن به تدریج تعدیل شدند. کارخانه هارتونیان. کارخانه هارتونیان مشهد که در سال ۱۳۱۲ش/ ۱۹۳۴م افتتاح شد و مانند بسیاری دیگر از کارخانه های این
دوره، ماشین آلات این کارخانه هم از آلمان خریداری شده بود. محصول این کارخانه نخ های پشمی بود که به مصرف قالیبافی می رسید. شرکت آلمانی «هوختیف» ساخت ساختمان این مجموعه را به عهده داشت و ماشین آلات آن نیز بخشی از یک کمپانی انگلیسی و بخشی از کارخانه «اونیون ماتکس» آلمان خریداری شده بود. برق کارخانه را هم دستگاه های خریداری شده از کمپانی G.E.A آلمان تأمین می کرد. کارخانجات ریسندگی اصفهان. کارخانه های تاریخی پارچه بافی در اصفهان در سال ۱۳۰۲ ش کارخانه وطن تأسیس و از سال ۱۳۰۴ شروع به کار کرد. کارخانه وطن یا هفت دست اولین کارخانه ریسندگی و بافندگی مدرن در ایران بود. با گذشت سال ها بر وسعت کارخانه و تولیدات آن نیز افزوده شد. شرکت سهامی ریسندگی و بافندگی شهرضا (نخباف اصفهان) که در سال ۱۳۱۴ش/ ۱۹۳۵م، با سرمایه اولیه ۳میلیون و ۶۰۰ هزار ریال به ثبت رسید. طراحی و اجرای این واحد تولیدی نیز به دست آلمانی ها صورت گرفت و سرپرست آن مهندس «نیمگر» آلمانی بود. کارخانه ریسندگی رحیم زاده و شرکا در سال ۱۳۱۳، شرکت سهامی ریسندگی و بافندگی اصفهان ۱۳۱۳، شرکت سهامی ریسندگی و بافندگی زاینده رود اصفهان در ۱۳۱۵ و مؤسسه ریسندگی برق دهش اصفهان د
ر ۱۳۱۵، شرکت سهامی نختاب اصفهان ۱۳۱۶، پشمباف اصفهان ۱۳۱۶، نخباف اصفهان ۱۳۱۸، اتحاد شهرضا ۱۳۱۷، کارخانه پروین ۱۳۳۸، سیمین و بارش یا بهریس، تاج در ۱۳۴۵، نجف آباد در ۱۳۳۴ و شهناز ۱۳۳۰شروع به کار کردند. تعدد این کارخانه ها در اصفهان که سبب اشتهار شهر به منچستر ایران شد؛ در اقتصاد اصفهان و رشد جامعه کارگری اصفهان تأثیرگذار بود. علاوه بر این شهر اصفهان در وقایع جنبش کارگری و جریان های حزب توده در ایران پس از شهریور ۱۳۲۰ تأثیرگذار شد. کارخانهٔ حریربافی چالوس. کارخانهٔ حریربافی چالوس یکی از مهم ترین و عظیم ترین کارخانه های نساجی جهان در نوع خود بود. کار ساختمان آن در ۱۳۱۲ آغاز شد و مهندسان فرانسوی و لهستانی طراحی آن را بر عهده داشتند. ماشین الات آن از فرانسه و از شهر لیون خریداری شد. در روز ۱۶ مرداد ۱۳۱۶ گشایش یافت. محصولات کارخانه، ابریشم طبیعی خالص، پارچه های ابریشمی، پرده های ابریشمی، جوراب و کراوات بود، و این محصولات به خارج صادر می گردید. بنای کارخانه ۲٫۷ هکتار بوده است که در محور مرکزی شهر واقع در شمال غربی رود چالوس در زمینی به مساحت هشت هکتار قرار داشته است. برای سکونت کارگران کارخانه که غیر بومی بودند، ۲۵ بل
وک آپارتمانی بزرگ و وسیع به نام "آسایشگاه" احداث شد که خانواده های کارگری به طور دسته جمعی در واحدهای آسایشگاه ها زندگی می کردند و این شاید نخستین نشانهٔ آپارتمان نشینی در ایران بود که از سال ۱۳۱۴ در چالوس انجام پذیرفت. کبریت سازی. کبریت سازی سه ستاره زنجان. کارخانه کبریت سازی سه ستاره زنجان، در در شهر زنجان بنا گردید و تا سال ۱۳۵۷ قبل از انتقال به محل جدید، مورد بهره برداری بوده است. کبریت همدان. نخستین کارخانه کبریت سازی در همدان با نام «کبریت همدان» در سال۱۳۰۴ به همت حاج غلامرضا کوچمشکی در محوطه راسته گندمی ها تأسیس شد. وی در سال۱۳۲۲، با تجهیز کردن این کارخانه نام کارگاه را به «کبریت هما» تغییر داد. کبریت پرتوی. کارخانه کبریت سازی در همدان حاج حسن پرتوی تبریزی بود. وی در سال۱۳۰۶ کارخانه «کبریت پرتوی» را در محوطه امامزاده یحیی (جنب حمام حاج سرتیپ) راه اندازی کرد. او توانست در آن مدت پنج طرح کبریت با تصاویر مختلف به بازار عرضه کند. کبریت امید. کارخانه کبریت سازی امید در سال ۱۳۱۰/۱۳۱۲، توسط حاج میرزا احمد وجدانی تبریزی در جنب قلعه کاظم خان سلطان (چهار راه نظری) تأسیس شد. کبریت ممتاز. شرکت کبریت ممتاز در سال ۱
۳۰۰ شمسی به همت آقایان حاج محمد رحیم و برادرزاده وی، حاج محمدباقر خوئی بنیان گذاری شد و مجلس در سال ۱۳۰۲ (۱۹۲۳ میلادی) اولین امتیاز احداث کارخانه را به نام این دو نفر صادر کرد. شرکت ممتاز با خرید ماشین آلات نیمه اتوماتیک از کشور آلمان در محله باغمیشه تبریز کارخانه خود را احداث و تولید انبوه کبریت را آغاز نمود. دخانیات. مجموعه کارخانه های دولتی سیگارسازی، توتون چپق و تنباکو یا شرکت دخانیات ایران پنجم مهر ماه سال ۱۳۱۶ گشایش یافت. کار ساختمان و نصب ماشین آلات دخانیات در تهران با سرپرستی دکتر فردلیب صلح دوست از سال ۱۳۱۴ آغاز شده بود. پس از تأسیس این شرکت نظارت بر کشت، خرید، ساخت و پخش و فروش فرآورده های توتونی انحصارا به عهده دولت قرار گرفت و همزمان با استخدام کارشناسان یونانی، توتونکاری با روش های نوین به توتونکاران آموزش داده شد. در این شرکت به تدریج آزمایشگاه، مزرعه آزمایشی، کارخانه کارتن سازی، درودگری و… نیز راه اندازی شد. اولین مزرعه آزمایشی توتون در سال۱۳۱۵ در تالش ایجاد شد و بعدها این مزرعه به محلی به نام تیرتاش در نزدیکی شهرستان بهشهر در استان مازندران منتقل شد. قند و شکر. کارخانه قند ورامین. طراحی تصفیه
خانه قند ورامین را نیکلای مارکف معمار روس در سال ۱۳۱۲ انجام داد اما تجهیز و راه اندازی کارخانه به مهندسان اهل چکسلواکی سپرده شد. ساخت این کارخانه در سال ۱۳۱۳ پایان یافت و تولید قند را آغاز کرد. برای تأمین چغندر مورد نیاز کارخانه، اداره کل فلاحت و صناعت در چهارم آبان ۱۳۱۲ مصوبه ای در مجلس شورای ملی گذارند که این روستاهای ورامین که از املاک خالصه دولتی بودند به مدت پانزده سال به اجاره کارخانه قند ورامین در بیاید: رین باجک، امرآباد، احمدآباد (چهاردانگ)، موسی آباد (سه دانگ)، خیرآباد، پوئینگ، صالح آباد، یوسف آباد، شمس آباد، کویرآباد، خالدآباد، شهرستان حسن آباد، ظهیرآباد، خورین، کتلان، کل عباس (یک دانگ و نیم) طوغان، خاوه و ایجدان. کارخانه قند آبکوه مشهد. در ۱۳۱۳ کارخانه قند آبکوه در زمینی به مساحت ۲۷۹هزار متر مربع توسط شرکت اشکودا بنا شد. بنابر گزارش روزنامه «شهامت» در سال ۱۳۱۴، حدود ۵۰۰نفر در این کارخانه مشغول کار بوده اند. در این گزارش به روند تأسیس بناها اشاره شده است. در تاریخ ۲۵/۴/۱۳۱۵ ساختمان کارخانه به اتمام رسید و دستگاه های آن نصب شدند و در همین سال برای اولین بار کشت چغندر در مشهد شروع شد و مأموران اداره
کل فلاحت برای آموزش کشاورزان اعزام شدند. از جمله اتفاقاتی که در زمان نصب دستگاه ها دراین کارخانه افتاده، سقوط چند نفر از ارتفاع و از بین رفتن آن ها بوده است. مراسم افتتاح روز سه شنبه پنجم آبان ۱۳۱۵ با حضور رجال و رؤسای ادارات شهر مشهد انجام و آقای عبدالصمد فرهنگ به عنوان اولین رئیس کارخانه منصوب شد. بین اداره کل صناعت و معادن و شرکت ایرانی اشکودا قراردادی ۱۹ماهه منعقد شد و ضمن آن ۱۳ کارشناس فنی خارجی در کارخانه قند آبکوه مشغول به کار شدند. در اوایل دکتر بوهومیل کلینسکی مدیر فنی کارخانه بود. تعدادی از پرسنل خارجی کارخانه قند در سال ۱۳۱۶ش عبارت بودند از: آقای واسلاوچرنی، استانیسلا ویراک، پیروپتکوفسکی و یان سومارا سرمکانیک که با حقوق ماهانه سه هزار و ۶۰۰ریال مشغول به کار بوده اند. قسمت اعظم کارگران از مشهد و دیگر آبادی های اطراف تأمین می شد. دوازده ساعت در دو شیفت مشغول به کار بودند و در غیر فصل بهره برداری، هشت ساعت اشتغال داشتند. قند آبکوه پس از انقلاب با توسعه ظرفیت روزانه نقش مؤثری در صنعت قند خراسان داشت. اما باتوجه به قرار گرفتن در محدودهٔ شهری به دلیل مشکلات ترافیکی، آلودگی های زیست محیطی، اعتراض شهروندان
به صدا و بو، در سال ۱۳۸۹ش تعطیل شد کارخانه قند میاندوآب. کارخانه قند میاندوآب که در سال ۱۳۱۲ با ظرفیت ۶۲۴۲ تن چغندر تأسیس شد، به عنوان یکی از قدیمی ترین و بزرگ ترین کارخانه های قند آذربایجان غربی و کشور فعالیت دارد. صنعت تولید قند و حتی کشت محصول چغندرقند در شمال غرب کشور برای نخستین بار توسط کارخانه قند میاندوآب در منطقه بنا گذاشته شده است. کارخانه قند مرودشت. شرکت قند مرودشت در سال ۱۳۱۴ تحت پوشش شرکت سهامی کارخانجات ایران بهره برداری خود را آغاز نمود و در سال ۱۳۴۴ به بخش خصوصی منتقل گردیده و با نام شرکت سهامی قند مرودشت طی شماره ۲۵۸ در اداره ثبت شرکت ها و مالکیت صنعتی شیراز به ثبت رسد. متعاقب آن در سال ۱۳۵۰ نوع شرکت به سهامی خاص تبدیل و تحت شماره ۱۲۹۳۰ و شناسه ملی ۱۰۱۰۰۴۹۵۹۰۲ در اداره ثبت شرکت ها و مالکیت صنعتی تهران ثبت گردیده است. صنایع غذایی. کارخانه کنسرو قائم شهر. این کارخانه در سال ۱۳۱۹ هجری شمسی به عنوان اولین کارخانه کنسروسازی در ایران شروع به فعالیت نمود، عمده تولیدات آن شامل انواع کنسروهای گوشتی و غیر گوشتی، مرباجات و ترشیجات می باشد. صنایع ساختمانی. کارخانه سیمان ری. صنعت سیمان ایران در سال ۱۳۱۴
ایران چهارمین کشور وارد کنندهٔ سیمان جهان به شمار می رفت. توجه به این نکته که ایران در منطقه ای واقع شده که سلسله کوه های آهکی آن را احاطه نموده است، اندیشه ساخت کارخانه سیمان را پدیدار ساخت. در سال ۱۳۰۷ مطالعات لازم برای ایجاد اولین کارخانهٔ سیمان آغاز گردید و در روز ۸ دی ماه ۱۳۱۲ اولین کورهٔ سیمان ایران با ظرفیت ۱۰۰ تن در روز در «شرکت سیمان ری» به بهره برداری رسید. صنایع پیشرفته. اسلحه سازی. ساخت اولین محصولات نظامیِ نوین در ایران به سال ۱۳۰۴ و به تولید تفنگ برنو بازمی گردد. پس از آن ۱۶ سال بعد و در سال ۱۳۲۰ صنایع نظامی تحت عنوان "اداره تسلیحات" تأسیس شد، که به قورخانه نیز معروف بود. در طی ۶ سال کارخانه های مسلسل سازی به عنوان زیر مجموعه هایی از اداره مرکزی تسلیحات راه اندازی گردیدند. کارخانه هواپیماسازی شهباز. ایران با شروع دهه ۱۳۱۰ به منظور گسترش قوایی هوایی خود شروع به خرید هواپیماهای جنگی کرد. رضاشاه برای کاستن هزینه های خرید فرمان تأسیس کارخانه هواپیماسازی شهباز را داد و مرداد ۱۳۱۲ مهندسی سوئدی لارسون N.H Larsson مأمور برنامه ریزی و ساماندهی این کارخانه شد. لوازم مورد احتیاج از کشورهای مانند فرانسه و
بریتانیا و شرکت پرت اند ویتنی سفارش داده شد. در آبان ۱۳۱۴ ده ها کارگر و تکنسین کار خود را آغاز کردند. شهباز به طور رسمی ۲۱ شهریور ۱۳۱۵ افتتاح شد و ۲ بریتانیایی، یک ایتالیایی و ۴۱ ایرانی مشغول کار در این کارخانه شدند. همچنین کاپیتان واکر و فرانک نایت جایگزین لارسون برای مدیریت کارخانه شدند. پنج دهاویلند تایگرمث در مهر ۱۳۱۶ تکمیل و توسط خلبان افخمی تست پرواز شدند. در بهار ۱۳۱۷ پنج فروند هاوکر آداگز تحویل نیروی هوایی شاهنشاهی ایران شد. رضاشاه ۳۱ خرداد ۱۳۱۷ از کارخانه بازرسی کرد. در ۱۳۱۷ کارخانه گسترش یافت و اسفند ماه پنج فروند تایگرمث و بهار ۱۳۱۸ پنج فروند هاوکر آداگز آماده شد. خرداد ۱۳۱۸ قطعات بیست فروند تایگرمث توسط راه آهن وارد شد. طرح هایی در دست اقدام بود برای تولید هواپیماهای جنگی جدیدتر که اشغال ایران توسط متفقین آن را عقیم نهاد.
لوئیسث امیلیانا ماتران بولانیو (زاده ۱۴ ژوئیه ۱۹۹۶) بازیگر، روزنامه نگار، مجری تلویزیون، مدل و دارنده عنوان مسابقه زیبایی ونزوئلایی است که به عنوان دوشیزه ونزوئلا ۲۰۲۱ منصوب شد. او نماینده ایالت میراندا در مسابقه دوشیزه ونزوئلا 2020 و نماینده ونزوئلا در دوشیزه ۲۰۲۱ در ایلات، اسرائیل بود. در سال ۲۰۲۲، او به نمایندگی از ونزوئلا در Miss Grand International 2022 در جاکارتا، اندونزی، مقام سوم را کسب کرد. ماتران در لوس تکس، میراندا به دنیا آمد. قبل از شرکت در مسابقه دوشیزه ونزوئلا، او مدرک لیسانس خود را با ممتاز در ارتباطات اجتماعی در تخصص در تبلیغات و هنرهای سمعی و بصری که توسط دانشگاه کاتولیک آندرس بلو در کاراکاس ارائه شده بود، گرفت.
آدریانا توربژانو گیمنز (زاده ۳ نوامبر ۱۹۹۱) یک هنرپیشه اسپانیایی است. او در سریال تلویزیونی آنتنا ۳ "آنها و جنس ضعیف تر" نقش ساندرا را با آنا ابره گن بازی کرد. از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۳ او در سریال تلویزیونی تله سینکو "سرزمین گرگ ها سرزمین گرگ ها" نقش ایزابل لوبو را بازی کرد. در سال ۲۰۱۲ او در مینی سریال تلویزیونی "ال ری" در نقش کنتس اولگینا دی روبیلان ظاهر شد. در سال ۲۰۱۵ او نقش سول را در "El Secreto de Puente Viejo" بازی کرد.
فاسکو که به هاپ نقطه دار هم معروف است، گونه ای از سیچلایدهای بومی دریاچه مالاوی و دریاچه مالومب است. طول نرهای این گونه می تواند به TL برسد. در حالی که ماده ها حداکثر تا رشد می کنند. این گونه در تجارت آکواریوم نیز یافت می شود. یک شکارچی کمینگر است و از سیچلایدهای کوچک تر تغذیه می کند. ماده ها به رنگ قهوه ای و نرها به رنگ آبی هستند. این گونه از نوزادان در دهان خود نگهداری می کند و به راحتی در آکواریوم تخم ریزی و تکثیر می شود.
سیچلاید لیوینگستون با نام علمی Nimbochromis livingstonii ، که کالینگونو نیز نامیده میشود، گونه ای سیچلاید دهان پرور ساکن آب شیرین و بومی دریاچه مالاوی و دریاچه های دره کافتی است. این گونه در قسمت بالایی رودخانه شایر و دریاچه مالومبه نیز یافت می شود. آنها در نواحی ساحلی دریاچه بر روی بسترهای شنی دیده می شوند.
میل وسط () یا میل هَرزگَرد (countershaft) یک محور میانی است که برای انتقال قدرت بین دو یا چند محور دیگر استفاده می شود. این محور معمولاً در سیستم هایی که نیاز به تغییر جهت یا سرعت چرخش دارند، به کار می رود. میل وسط می تواند در انواع ماشین آلات، از جمله خودروها، موتورسیکلت ها، ماشین های صنعتی و حتی دوچرخه ها یافت شود. در مورد جعبه دنده ها، به میل وسط، «محور واسط جعبه دنده» هم گفته اند. میل وسط یک جزء طراحی مکانیکی رایج است که برای انتقال یا همگام سازی نیروی چرخشی در یک ماشین استفاده می شود. میل وسط اغلب فقط یک قطعه کوتاه با یاتاقان های نگهدارنده در انتها و دو قرقره، چرخ دنده یا میل لنگ متصل به آن است. به طور کلی، میل وسط هر محوری است که به عنوان واسطه برای انتقال قدرت از یک محور محرک به یک محور متحرک استفاده می شود. در خودروها، میل وسط اغلب برای انتقال قدرت از موتور به چرخ ها در سیستم های چهارچرخ محرک استفاده می شود. در موتورسیکلت ها، ممکن است برای انتقال قدرت از موتور به چرخ عقب یا برای راه اندازی سیستم های جانبی مانند دینام یا پمپ روغن استفاده شود. در ماشین های صنعتی، میل وسط می تواند برای انتقال قدرت بین مو
تور و دستگاه های مختلف مانند نوار نقاله، پمپ یا کمپرسور استفاده شود. میل وسط معمولاً از فولاد یا سایر فلزات مقاوم ساخته می شود و ممکن است دارای چرخ دنده، پولی یا سایر اجزای انتقال قدرت باشد. طراحی و پیکربندی میل وسط بسته به کاربرد خاص آن متفاوت است. استفاده از میل وسط مزایای متعددی دارد. این محور می تواند به تغییر جهت چرخش کمک کند، به طوری که دو محور متصل به آن می توانند در جهت های مخالف بچرخند. همچنین می تواند سرعت چرخش را تغییر دهد، به طوری که یک محور سریعتر یا کندتر از محور دیگر بچرخد. علاوه بر این، میل وسط می تواند به کاهش بار روی موتور کمک کند و به توزیع یکنواخت تر نیرو کمک کند. با این حال، میل وسط معایبی نیز دارد. این محور می تواند باعث افزایش وزن و پیچیدگی سیستم انتقال قدرت شود. همچنین ممکن است باعث ایجاد اصطکاک و تلفات انرژی شود. با وجود این معایب، میل وسط همچنان یک جزء مهم در بسیاری از ماشین آلات است و به عملکرد روان و کارآمد آنها کمک می کند. تاریخچه. قدیمی ترین کاربردهای اصطلاح «Jackshaft» در انگلیسی به نظر می رسد مربوط به محورهایی باشد که بین چرخ آبی ها یا موتور بخار ثابت و میل های خطی آسیاب های قر
ن نوزدهم قرار می گرفتند. در این منابع اولیه از آسیاب های نیوانگلند در سال های ۱۸۷۲ و ۱۸۸۰، اصطلاح "jack shaft" همیشه در گیومه ظاهر می شود. یکی دیگر از نویسندگان در سال ۱۸۷۲ نوشت: "چرخ دنده ها در انگلستان برای انتقال نیروی موتور به چیزی که معمولاً میل وسط نامیده می شود، استفاده می شوند." تا سال ۱۸۹۲، گیومه ها حذف شدند، اما کاربرد همان باقی ماند. قرقره های روی میل وسط های آسیاب ها یا نیروگاه ها اغلب با کلاچ به محور متصل می شدند. به عنوان مثال، در دهه ۱۸۹۰، اتاق تولید هتل ویرجینیا در شیکاگو دارای دو موتور کوریلیس و پنج دینام بود که از طریق یک میل وسط به هم متصل می شدند. کلاچ های روی قرقره های میل وسط امکان می داد که هر یک یا همه دینام ها توسط یک یا هر دو موتور به حرکت درآیند. با ظهور خودروهای زنجیرمحرک، اصطلاح «میل وسط» عموماً به آخرین محور میانی در قطار محرک، یا یک محور محرک زنجیری که پینیون هایی را به حرکت درمی آورد که مستقیماً با دندانه های داخل لبه های چرخ های محرک درگیر می شوند، اطلاق می شد. یا محور خروجی انتقال/دیفرانسیل که توسط زنجیر به چرخ های محرک متصل می شود. یکی از اولین کاربردهای اصطلاح "jackshaft" د
ر زمینه تجهیزات راه آهن در یک درخواست ثبت اختراع در سال ۱۸۹۰ توسط Samuel Mower بود. در هزارچرخ برقی او، موتور به یک میل وسط که بین قاب های کناری نصب شده بود، متصل می شد. یک کلاچ سگی کشویی در داخل میل وسط برای انتخاب یکی از چند نسبت دنده در محرک زنجیری به محور محرک استفاده می شد. میل وسط های بعدی راه آهن معمولاً با استفاده از میله های جانبی به چرخ های محرک متصل می شدند. برای جزئیات به میل وسط (لوکوموتیو) مراجعه کنید. میل هرزگرد. اصطلاح "countershaft" یا میل هرزگرد تا حدودی قدیمی تر است. در سال ۱۸۲۸، این اصطلاح برای اشاره به یک محور افقی میانی در یک آسیاب آرد که از طریق چرخ دنده توسط چرخ آبی به حرکت درمی آمد و سنگ آسیاب را از طریق چرخ دنده های مخروطی به حرکت درمی آورد، استفاده می شد. در یک کتاب درسی در سال ۱۸۴۱، این اصطلاح برای اشاره به یک شافت کوتاه که توسط یک تسمه از میل خطی به حرکت در می آید و دوک یک دستگاه تراش فلز را از طریق تسمه های اضافی می چرخاند، استفاده می شد. میل هرزگرد و دوک تراش هر کدام دارای مخروط هایی از قرقره هایی با قطرهای مختلف برای کنترل سرعت بودند. در سال ۱۸۷۲، این تعریف ارائه شد: «اصطلاح می
ل هرزگرد به تمام محورهایی اطلاق می شود که از خط اصلی (شافت) به حرکت در می آیند، زمانی که در نزدیکی ماشین هایی که قرار است به حرکت درآیند قرار می گیرند…». کاربردهای امروزی. میل وسط ها و میل هرزگردهای امروزی اغلب به عنوان اجزای یک دستگاه بزرگتر در داخل ماشین آلات بزرگ پنهان می شوند. در تجهیزات کشاورزی، یک محور خروجی چرخان در عقب وسیله نقلیه معمولاً به عنوان «محور توان دهی» یا PTO نامیده می شود و شفت انتقال نیرو که به آن متصل می شود، معمولاً «شفت PTO» نامیده می شود، اما یک میل وسط نیز هست.
ال اچ اس ۱۱۴۰ () یک ستاره کوتوله سرخ در صورت فلکی نهنگ است. این ستاره بر اساس اندازه گیری اختلاف منظر ستاره ای، ۴۸٫۸ سال نوری (۱۵٫۰ پارسک) از خورشید فاصله دارد. » کوته نوشت (Luyten Half-Second Catalogue) است که به فهرست ستارگان نیمه دوم لویتن با حرکات مناسب بیش از نیم ثانیه قوس سالانه اشاره دارد.[۵] این ستاره بیش از ۵ میلیارد سال سن دارد و تنها حدود ۱۸ درصد جرم خورشید و ۲۱ درصد شعاع آن است.[۶] دوره چرخش "ال اچ اس ۱۱۴۰" ۱۳۰ روز است. هیچ برون داد شراره ای از آن مشاهده نشده است. منظومهٔ سیاره ای. تا اکتبر ۲۰۲۳ "ال اچ اس ۱۱۴۰" دارای دو سیارهٔ تأیید شده بوده است که به دور آن می چرخند. اولین موردی که کشف شد LHS 1140 b بود که توسط پروژه MEarth در سال ۲۰۱۷ با استفاده از روش ترانزیت کشف شد. سرعت های شعاعی بعدی توسط ابزار جستجوگر سیاره با سرعت شعاعی بالا برای تأیید سیاره و اندازه گیری جرم اندازه گیری شد.[۷]
میل زیردنده () یا به اختصار، زیردنده، یک محور میانی در داخل یک جعبه دنده است که چرخ دنده ها را حمل می کند، اما نیروی محرکه اولیه جعبه دنده را به داخل یا خارج از جعبه دنده منتقل نمی کند. میل های زیردنده بیشتر به خاطر استفاده شان در جعبه دنده های خودرو شناخته می شوند، جایی که آنها بخشی جدایی ناپذیر از طرح دیفرانسیل عقب بودند. با تغییر به سمت دیفرانسیل جلو، استفاده از میل زیردنده ها اکنون نادرتر است. «محور محرک» نیروی ورودی را به جعبه دنده منتقل می کند. «محور متحرک» محور خروجی از جعبه دنده است. در جعبه دنده های خودرو با میل زیردنده، این دو محور از انتهای مخالف جعبه دنده بیرون می آیند که برای خودروهای RWD (دیفرانسیل عقب) مناسب است اما ممکن است برای سایر طرح بندی ها یک نقطه ضعف باشد. برای جعبه دنده ها به طور کلی، دسته های چرخ دنده که روی یک میل زیردنده نصب می شوند، یا می توانند آزادانه روی یک محور ثابت بچرخند یا ممکن است بخشی از یک محور باشند که سپس در یاتاقان ها می چرخد. ممکن است چندین دسته جداگانه روی یک شفت مشترک وجود داشته باشد و به این دسته ها اجازه داده می شود که آزادانه نسبت به یکدیگر بچرخند. خاستگاه. اصطلا
ح "layshaft" یا میل زیردنده از ماشین آلات آسیاب آبی سرچشمه می گیرد. layshaft (میل زیردنده) محوری است که چرخ دنده ها را حمل می کند و "wallower" (چرخ دنده کوچک خار که با سرعت افزایش یافته توسط چرخ آبی به حرکت در می آید) را به هر "محور عمودی" که حامل سنگ آسیاب است، متصل می کند. اصطلاح "layshaft" همچنین توسط سازندگان آسیاب، هم در آسیاب بادی و هم در آسیاب های آبی، برای اشاره به محوری که ماشین آلات ثانویه مانند بالابر گونی را به حرکت درمی آورد، به جای ماشین آلات اصلی آسیاب، استفاده می شد. اصطلاح layshaft برای دستگاه تراش فلزهایی که دنده عقب داشتند نیز به کار می رفت. این تراش ها علاوه بر تسمه محرک معمولی خود، دارای یک سازوکار سرعت پایین بودند. این از دو چرخ دنده روی یک میل زیردنده در پشت سردستگاه (headstock) استفاده می کرد و یک چرخ دنده کاهش مضاعف ارائه می داد. جعبه دنده های دستی خودرو. در جعبه دنده دستی معمولی یک خودروی محور عقب، محور محرک (ورودی) با محور متحرک (خروجی) در یک راستا قرار دارد، اما به طور دائم به آن متصل نیست. یک دنباله چرخ دنده روی محور محرک، میل زیردنده را می چرخاند. در سیستم های انتقال خودرو، از اص
طلاح «میل هرزگرد» نیز استفاده می شود. سپس تعدادی چرخ دنده روی میل زیردنده می توانند یکی یکی به محور متحرک متصل شوند. انتخاب هر یک از این چرخ دنده ها به نوبه خود دنباله چرخ دنده های مختلف جعبه دنده را به دست می دهد. همه این نسبت های دنده، دنده های کاهنده هستند، سرعت موتور بیشتر از سرعت ورودی به محور فعال دیفرانسیل است. جعبه دنده های اولیه از چرخ دنده های کشویی برای درگیر شدن و خارج شدن از درایو استفاده می کردند. کار با آنها دشوار بود و همچنین سطوح کاری اصلی چرخ دنده ها را فرسوده می کرد. یک بهبود اولیه استفاده از کلاچ سگی جداگانه به جای درگیر کردن چرخ دنده ها بود و چرخ دنده ها را در حالت «خلاص» نگه می داشت. پیشرفت بعدی و تدریجی تر، معرفی جعبه دنده دستی بود. این یک کلاچ اصطکاکی تمام فلزی علاوه بر کلاچ سگی مثبت است که به تدریج چرخ دنده ها را درگیر می کند و سرعت آنها را قبل از درگیر شدن کلاچ سگی مطابقت می دهد. دنده برتر جعبه دنده بدون این چرخ دنده ها به دست می آید، اما با اتصال مستقیم محور متحرک به محور محرک از طریق یک کلاچ سگی دیگر. این یک دنده برتر «محرک مستقیم» را ارائه می دهد که هم برای کارایی و هم برای سکوت د
ر سرعت کروز مزایایی دارد. یک جعبه دنده معمولی در هر مجموعه دنده ۲ درصد تلفات داشت، بنابراین ۴ درصد برای محدوده های میانی از طریق دو دنده آنها، اما نزدیک به ۰ درصد برای دنده بالای مستقیم. از آنجایی که دنده بالای مستقیم گشتاور را از طریق چرخ دنده ها منتقل نمی کند، بی صداتر نیز هست. از نظر تئوری، می توان یک دنده برتر اوردرایو، یک دنده غیرمستقیم دیگر، اما با نسبت سرعت افزایش به جای نسبت کاهش سایر دنده ها، ارائه کرد. نسبت درایو مستقیم سپس به دنده دوم یا سوم تبدیل می شود. این چیدمان در برخی از خودروهای اولیه استفاده می شد، اما غیرمعمول بود. در جایی که اوردرایو برای یک خودروی RWD ارائه می شود، این کار تقریباً همیشه با اضافه کردن یک جعبه دنده اوردرایو جداگانه به شافت خروجی جعبه دنده، معمولاً در خارج از محفظه دنده، انجام می شود. به دلیل چیدمان جعبه دنده، میل زیردنده معمولاً در پایین محفظه جعبه دنده در زیر محورهای دیگر نصب می شود. دسته دنده از بالای محفظه وارد می شود و بنابراین راحت تر است که اجزای کشویی کلاچ های سگی بر روی محور متحرک، نه میل زیردنده، نصب شوند؛ بنابراین، دسته چرخ دنده میل زیردنده اغلب یک جزء ساده یک تک
ه است که معمولاً چرخ دنده های چدنی در یاتاقان ها روی یک محور فولادی ثابت کار می کنند. یاتاقان ها ممکن است بوش های ساده برنزی فسفر یا برای کاربردهای با بار بالا، غلتک های سوزنی باشند. در مواردی که تعداد زیادی از نسبت دنده، شش یا بیشتر، باید ارائه شود، به سه یا چند دسته چرخ دنده روی میل زیردنده نیاز است. برای حفظ نسبت های کلی جعبه دنده به عنوان فشرده تر، به جای اینکه بلند و نازک شود، این جعبه دنده ها ممکن است از میل زیردنده های دوقلو استفاده کنند. این کار به یک چرخ دنده محرک اضافی برای هر میل زیردنده نیاز دارد، اما سازوکار در غیر این صورت بسیار مشابه است. استفاده از چندین میل زیردنده نیز به جعبه دنده چند کلاچه تبدیل شد، که برای برخی از اتوبوس ها استفاده می شود، که در آن هر نسبت دارای زیردنده و صفحه یا کلاچ های هیدرولیکی جداگانه است، به جای کلاچ های سگی، برای انتخاب بین آنها استفاده می شود. در جایی که به یک محور توان دهی نیاز است، معمولاً برای وسایل نقلیه صنعتی برای به حرکت درآوردن وینچ، پمپ هیدرولیک و غیره، این اغلب از یک سر میل زیردنده به حرکت در می آید، زیرا این محور در دسترس تر از محورهای اصلی است که قبلاً ت