Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
امنیت مسافران فعالیت می کند و به این ساکنان اجازه می دهد تا با امنیت بیشتری به منطقه شمال کوزوو وارد و خارج شوند. اقتصاد. این منطقه از بیکاری بالا رنج می برد. وضعیت اقتصادی در سال های اخیر به دلیل کمبود سرمایه گذاری، که با عدم قطعیت ناشی از اختلاف سیاسی بر سر آینده منطقه تشدید شده است، به طور قابل توجهی رو به وخامت گذاشته است. این منطقه به جای یورو از دینار صربستان استفاده کرده است . با این حال، در فوریه 2024، دولت کوزوو استفاده از دینار برای پرداخت را ممنوع کرد و همه مناطق را ملزم به استفاده از یورو کرد. نخست وزیر کوزوو، کورتی، بعداً توضیح داد که این ارز ممنوع نشده است، اما یورو تنها ارز قانونی برای معاملات تجاری خواهد بود و یک دوره گذار چند ماهه برای تسهیل در قانون جدید وجود خواهد داشت. قاچاق کالاهایی مانند الکل در شمال کوزوو به یک تجارت تبدیل شده است، جایی که مقررات گمرکی مقامات کوزوو قابل اجرا نیست. با این حال، مقامات گمرک کوزوو تلاش می کنند جریان کالاهای غیرقانونی از شمال کوزوو به بقیه کوزوو را محدود کنند و در این زمینه شبکه ای پیچیده از دوربین های نظارتی را در محل مستقر کرده اند. قاچاقچیان کالاها را از
طریق مرز متخلخل بین صربستان مرکزی و کوزوو شمالی حمل می کنند. جمعیت اکثریت صرب از به رسمیت شناختن کوزوو به عنوان یک کشور مستقل خودداری می کنند و در نتیجه، از زمان جنگ کوزوو ، بیش از دو دهه است که هزینه برق را پرداخت نکرده اند . در نتیجه، صنعت پرمصرف استخراج ارزهای دیجیتال ، به ویژه بیت کوین ، با وجود ممنوعیت، بسیار سودآور است. تخمین زده می شود که هزینه برق مصرفی سالانه حدود 12 میلیون یورو باشد. کل میزان برق مصرفی در سال 2021 در شمال کوزوو 372 گیگاوات ساعت است که از نظر مصرف برق سرانه 7670 کیلووات ساعت است، در حالی که میانگین مصرف برق برای کوزوو 3185 کیلووات ساعت است. این تفاوت بزرگ به دلیل استخراج غیرقانونی ارزهای دیجیتال در شمال کوزوو است. جغرافیا. کوزوو شمالی سرشار از منابع معدنی است که زمانی به خاطر مجتمع معدنی ترپچا شناخته می شد . در بخش شمالی منطقه شمال کوزوو، رشته کوه کوپائونیک با قله "شاتوریتسا" ، ۱۷۷۰ متر (۵۸۱۰ فوت)، در بالای شهر لپوساویچ قرار دارد . مرز جنوبی رودخانه ایبار است که شهرهای میتروویکا و میتروویکای شمالی را از هم جدا می کند. در غرب توسط زوبین پوتوک ، رشته کوه های روگوزنا و موکرا گورا با قله
"بریم ، ۱۷۳۱ متر (۵۶۷۹ فوت) قرار دارند که دریاچه" گازیووده را از یکدیگر جدا می کند . سیاست و حاکمیت قانون. سیاست. از سال 1999، نهادهای کوزوو شمالی با اکثریت صرب، "عملاً" توسط صربستان اداره شده اند. این دولت از نمادهای ملی صربستان استفاده می کرد و در انتخابات ملی صربستان شرکت می کرد، انتخاباتی که در بقیه کوزوو تحریم شده است؛ و به نوبه خود، انتخابات کوزوو را نیز تحریم کرد. شهرداری های لپوساویچ ، زوچان و زوبین پوتوک توسط صرب های محلی اداره می شوند، در حالی که شهرداری میتروویکا تا زمان توافق در نوامبر 2002، دولت های رقیب صرب و آلبانیایی داشت که به موجب آن شهر یک شهردار دارد. صرب ها در انتخابات کوزوو در سال 2013 مشارکت فعالی داشتند . این منطقه در قالب یک جامعه، اتحادیه مناطق صربی و واحدهای منطقه ای کوزوو و متوهیا، در فوریه 2008 توسط نمایندگان صرب در جلسه ای در میتروویکا، که از آن زمان به عنوان پایتخت کوزوو شمالی خدمت کرده است، تأسیس شد. [ "نیازمند منبع" ] رئیس اتحادیه دراگان ولیچ است. این اتحادیه توسط کوزوو یا توسط UNMIK ، که در سال 2013 در نتیجه توافق بروکسل لغو شد، به رسمیت شناخته نشده است . "همچنین یک نهاد حاک
م مرکزی به نام شورای ملی صربستان برای کوزوو و متوهیا" (SNV) وجود دارد. [54] رئیس SNV در شمال کوزوو دکتر میلان ایوانوویچ است، در حالی که رئیس شورای اجرایی آن رادا تراجکوویچ است. [55] سیاست های محلی تحت برای [ 56 ] الیور ایوانوویچ ، مهندسی از میتروویکا، رهبری می شد. کوزوو شمالی تاکنون بزرگترین منطقه تحت سلطه صرب ها در کوزوو است و برخلاف سایر مناطق، مستقیماً با صربستان مرکزی هم مرز است . [ "نیازمند منبع" ] این امر توانایی آن را برای اداره خود تقریباً به طور کامل مستقل از نهادهای کوزوو در یک وضعیت تجزیه "بالفعل" تسهیل کرده بود . مقامات به نوبه خود تصمیم گرفتند حاکمیت مستقیم بلگراد را رعایت کنند ، که عموماً تا جنگ کوزوو ۱۹۹۸-۱۹۹۹ به عنوان مرجع قانونی بر کل کوزوو شناخته می شد. [ "نیازمند منبع" ] با این حال، علیرغم مجاورت این منطقه با صربستان مرکزی، موقعیت آن در کوزوو و شرایط بعدی پیمان کومانوو در سال ۱۹۹۹ به این معنی است که مقامات UNMIK در کوزوو شمالی آزادی حرکت دارند و به موجب آن آنها وضعیت نظارتی را به عهده می گیرند، در حالی که هیچ نهادی (مثلاً پلیس) برای اجرای دستورالعمل های مرکزی صربستان که در مورد بقیه صربستان
اعمال می شود، وجود ندارد. [ "نیازمند منبع" ] قبل از اعلام استقلال کوزوو در سال ۲۰۰۸ ، گمانه زنی می شد که کوزوو ممکن است با باقی ماندن کوزوو شمالی به عنوان بخشی از صربستان، تجزیه شود . پیچیدگی این منطقه در دستور کار مذاکرات پریشتینا-بلگراد در سال 2011 بوده است. در نوامبر 2012، هاشم تاچی، نخست وزیر کوزوو، اظهار داشت که خودمختاری برای کوزوو شمالی هرگز اعطا نخواهد شد و این منطقه همیشه بخشی از جمهوری کوزوو باقی خواهد ماند . حاکمیت قانون. نیروهای انتظامی و ایست های بازرسی مرزی سبز توسط KFOR، EULEX و پلیس کوزوو انجام می شوند. طبق گزارش گروه بین المللی بحران ، مأموران مخفی پلیس صربستان نیز در این منطقه فعالیت می کنند. به طور خاص، شمال میتروویکا همچنان یک نقطه داغ برای جرایم سازمان یافته است. ورزش. به دلیل امتناع صرب ها از نهادهای کوزوو، صرب ها در این بخش از کوزوو در ورزش مستقل عمل کردند. به عنوان مثال، لیگ دسته اول فوتبال کوزوو شمالی در درجه اول از باشگاه های صربستانی از چهار شهرداری کوزوو شمالی تشکیل شد. اکنون باشگاه هایی مانند ترپچا یا اف کی موکرا گورا دیگر در کوزوو شمالی بازی نمی کنند، بلکه در راشکا یا نووی پازار
بازی می کنند که توسط زوران گایچ ، وزیر ورزش صربستان، پذیرفته شد.
اولین توافق نامه اصول حاکم بر عادی سازی روابط ، که به طور غیررسمی با عنوان توافق نامه بروکسل ( به صربی : Бриселски споразум / "Briselski sporazum" ، به آلبانیایی : "Marrëveshja e Brukselit" ) شناخته می شود، توافقی برای عادی سازی روابط بین دولت های صربستان و کوزوو است . این توافق نامه که در بروکسل تحت نظارت اتحادیه اروپا مورد مذاکره و نهایی قرار گرفت ، در 19 آوریل 2013 امضا شد. مذاکرات به رهبری ایویکا داچیچ ، نخست وزیر صربستان، و هاشم تاچی، نخست وزیر کوزوو ، با میانجیگری کاترین اشتون، نماینده عالی اتحادیه اروپا ، انجام شد . دولت صربستان, کوزوو را به عنوان یک کشور مستقل به رسمیت نمی شناسد ، اما در نتیجه این توافق نامه، عادی سازی روابط با دولت کوزوو را آغاز کرد. در بلگراد ، معترضان از این توافق به عنوان تأیید استقلال کوزوو انتقاد کردند . پیشینه. اطلاعات بیشتر: نظر مشورتی در مورد اعلام استقلال کوزوو پس از جنگ کوزوو و بمباران یوگسلاوی توسط ناتو در سال 1999، کوزوو (به عنوان بخشی از صربستان و جمهوری فدرال یوگسلاوی ) تحت قطعنامه 1244 شورای امنیت سازمان ملل متحد تحت مدیریت سازمان ملل متحد قرار گرفت . کوزوو در سال 2008
به طور یکجانبه استقلال خود را اعلام کرد که توسط 108 کشور به رسمیت شناخته شده است . با این حال، صربستان معتقد است که کوزوو همچنان بخشی از قلمرو آن است. گفتگوی بین کوزوو و صربستان با میانجیگری اتحادیه اروپا در مارس 2011 آغاز شد. از صربستان و کوزوو خواسته شد تا مذاکرات را در بروکسل ادامه دهند، اما صربستان موظف به شناسایی کوزوو در طول این فرآیند نبود. مذاکرات. ده دور مذاکره در دفتر سرویس اقدام خارجی اروپا در بروکسل برگزار شد. کاترین اشتون، نماینده عالی اتحادیه اروپا ، به مدت دو سال ریاست این مذاکرات را بر عهده داشت و پس از او فدریکا موگرینی ریاست آن را بر عهده گرفت. عادی سازی روابط با کشورهای همسایه پیش شرط اصلی برای کشورهایی است که مایل به پیوستن به اتحادیه اروپا هستند؛ توافق نامه بروکسل صربستان را به مذاکرات الحاق به اتحادیه اروپا و کوزوو را به آغاز توافقنامه ثبات و همکاری (SAA) نزدیک کرد. SAA در اکتبر ۲۰۱۵ توسط موگرینی و عیسی مصطفی، نخست وزیر کوزوو، امضا شد . دیپلمات های ایالات متحده از گفتگوهای تحت رهبری اتحادیه اروپا حمایت کرده اند. هیلاری کلینتون، وزیر امور خارجه ایالات متحده ، بارونس اشتون را برای سفر به
بالکان دعوت کرد و آنها در اکتبر ۲۰۱۲ سفرهای مشترکی به بلگراد ، پریشتینا و سارایوو داشتند. کمیسیون اروپا پس از انعقاد توافق، آغاز یک توافق نامه ی الحاق با کوزوو را توصیه کرد و مذاکرات الحاق با صربستان آغاز شد. این توافق نامه توسط اتحادیه اروپا، ناتو ، سازمان امنیت و همکاری اروپا و سازمان ملل متحد حمایت شد توافق نامه. این توافق نامه دو صفحه ای ۱۵ بند دارد. بندهای ۱ تا ۶ مربوط به تأسیس، دامنه و وظایف طرح جامعه شهرداری های صرب است . بندهای ۷ تا ۹ مربوط به پلیس و امنیت است و یک نیروی پلیس برای کل کوزوو (از جمله شمال) به نام پلیس کوزوو را مشخص می کند . بند ۱۱ تصریح می کند که انتخابات شهرداری ها در سراسر کوزوو طبق قانون کوزوو برگزار خواهد شد. بند ۱۲ ایجاد یک طرح اجرایی را پیش بینی می کند و تاریخی (که اکنون گذشته است) را برای پایان یافتن این طرح مشخص می کند. بند ۱۳ متعهد به تشدید بحث ها در مورد انرژی و مخابرات است. طبق بند ۱۴، «هیچ یک از طرفین مانع پیشرفت طرف دیگر در مسیرهای مربوط به اتحادیه اروپا نخواهد شد یا دیگران را به مسدود کردن آن تشویق نخواهد کرد.» بند ۱۵ ایجاد یک کمیته اجرایی با تسهیل اتحادیه اروپا را پیش بین
ی می کند. این سند با ادغام شهرداری های با اکثریت صرب در شمال کوزوو در نظام حقوقی کوزوو، با دو ضمانت موافقت می کند: صحبت های بعدی. پس از امضای توافق نامه، جلساتی به طور منظم برای اجرای مفاد آن برگزار شده است. در فوریه ۲۰۱۵ یک توافق قضایی حاصل شد و پس از آن توافقاتی در مورد اپراتورهای انرژی و مخابرات حاصل شد. در ۲۵ آگوست همان سال، توافقی برای تأسیس انجمن جوامع صربستان منعقد شد. نگرانی هایی در مورد نحوه برگزاری انتخابات محلی کوزوو در سال 2013 وجود داشت ، چرا که دولت صربستان با هرگونه ذکر «ایالت کوزوو» در برگه های رأی مخالفت می کرد؛ با این حال، دولت صربستان موافقت کرد که باید صرب های شمال کوزوو را به شرکت در انتخابات محلی تشویق کند. در اکتبر همان سال، ترتیباتی برای بازدید مقامات صرب از شمال کوزوو داده شد. توافق شد که نهادهای انتخاباتی در کوزوو شامل نمایندگان صرب های کوزوو باشند، و کد بین المللی +383 به کوزوو اختصاص داده شود. پس از مدتی تأخیر، کد تلفن جغرافیایی جدید در دسامبر 2016 اجرا شد. واکنش صربستان. محققانی مانند اسمیلجا آوراموف و النا گوسکووا معتقدند که این توافق نامه قانون اساسی صربستان و منشور سازمان ملل ر
ا نقض می کند و به طور غیرمستقیم استقلال کوزوو را به رسمیت می شناسد. مجلس کوزوو این توافق نامه را تصویب کرده، آن را به قانون تبدیل کرده و آن را به عنوان یک "توافق نامه بین المللی" می شناسد. مجلس ملی صربستان این توافق را بین المللی ندانسته و آن را که رویه صربستان برای تصویب یک توافق بین المللی است، تصویب نکرده است با این حال، گزارش دولت در مورد «روند تاکنونی گفتگوی سیاسی و فنی با نهادهای موقت در پریشتینا با میانجیگری اتحادیه اروپا، از جمله روند اجرای توافقات حاصل شده» را پذیرفته است دادگاه قانون اساسی در بلگراد به سؤالی در مورد قانون اساسی بودن این توافق پاسخ نداد و در دسامبر 2014 گفت که این موضوع یک مسئله سیاسی است و نه حقوقی. الکساندر ووچیچ، رئیس جمهور صربستان، در سال 2018 گفت که این توافق، مصالحه ای دشوار برای صربستان است، ووچیچ گفت که صربستان به تمام تعهدات خود عمل کرده است. در 24 مارس 2022، الکساندر ووچیچ، رئیس جمهور صربستان ، ادعا کرد که توافق بروکسل «دیگر وجود ندارد» و دلیل اصلی آن را تعلیق رئیس دادگاه میتروویکا، لیجیلیانا استوانوویچ، توسط شورای قضایی کوزوو و برنامه های ادعایی برای حذف همه فرماندهان صرب
از نیروی پلیس کوزوو عنوان کرد. نخست وزیر آنا برنابیچ اظهارات مشابهی داشت و ادعا کرد که حقوق اولیه بشر جامعه صرب در کوزوو رعایت نمی شود.
پاپا ال پومودورو (به ایتالیایی: Pappa al pomodoro) یک سوپ نان غلیظ توسکانی است که معمولاً با گوجه فرنگی تازه، نان، روغن زیتون، سیر، ریحان و سایر مواد تازه تهیه می شود. این غذا معمولاً با نان بیات یا باقی مانده نان تهیه می شود و می تواند داغ، در دمای اتاق یا سرد سرو شود. این غذا ریشه های باستانی دارد، اگرچه عمدتاً توسط انتشار کتاب "«ایل جورنالینو دی جیان بوراسکا»" در سال ۱۹۱۱ و نسخه تلویزیونی آن، که در آن ریتا پاوونه آهنگ معروف «ویوا لا پاپا کول پومودورو» را خواند، محبوبیت یافت.
آبیلوف اقبال (۱۲ دسامبر ۱۹۸۹، روستای کولاتان، شهرستان ماسالی، جمهوری شوروی سوسیالیستی آذربایجان) یک پژوهشگر علمی، محقق تالش، سردبیر «منادی آکادمی ملی تالش» و پژوهشگر در حوزه آکادمی ملی تالش بوده است. زندگی نامه. اقبال شاهینی آبیلوف در سال ۱۹۸۹ در روستای کولاتون، شهرستان ماسالی، جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی متولد شد. در سن ۸ سالگی، خانواده اش به کشور بلاروس نقل مکان کردند و اقبال در آنجا به کلاس دوم رفت. در سال ۲۰۰۷، او از مدرسه فارغ التحصیل شد و در سال ۲۰۱۲ از دانشکده روابط بین الملل دانشگاه دولتی بلاروس فارغ التحصیل گردید. بعدها، با ادامه تحصیل، مدرک کارشناسی ارشد خود را در سال ۲۰۱۳ و مدرک تحصیلات تکمیلی خود را در سال ۲۰۱۶ از همان دانشکده دریافت کرد. او نویسنده کتاب ها، نشریات و مقالات و همچنین شرکت کننده در کنفرانس های علمی در زمینه تاریخ و قوم نگاری قفقاز جنوبی، ترکیه و ایران است. در سال های ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۱، او مدرس دانشکده روابط بین الملل دانشگاه دولتی بلاروس بود. در سال های ۲۰۲۱–۲۰۲۳ او در مؤسسه حقوق بلاروس تدریس می کرد. بازداشت. اقبال آبیلوف در ۱۴ ژوئن ۲۰۲۴ برای شرکت در عروسی پسر عمویش و استراحت به آذ
ربایجان سفر کرد. در ۲۲ ژوئن، مأموران امنیت دولتی که به روستا رسیده بودند، آبیلوف را به اداره خدمات امنیت دولتی ناحیه ماسالی بردند و در آنجا به مدت ۶ ساعت مورد بازجویی قرار گرفت. در ۲۷ ژوئن، هنگامی که او سعی می کرد از باکو به بخارست (در مسیر بلاروس) پرواز کند، به او اجازه سوار شدن به هواپیما داده نشد، گذرنامه و ۲ تلفن همراهش ضبط شد. در ۲۲ ژوئیه، آبیلوف دوباره به بهانه بازگرداندن گذرنامه و تلفن هایش به اداره خدمات امنیت دولتی منطقه ماسالی احضار شد. با این حال، بدون اطلاع بستگانش، آبیلوف به باکو برده شد. پس از تماس با بازرس ویژه، به والدین او اطلاع داده شد که آبیلوف طبق مواد ۲۷۴ ("خیانت بزرگ")، ۲۸۱٫۳ ("تبلیغات عمومی علیه دولت، که به دستور سازمان های خارجی یا نمایندگان آنها انجام شده است") و ۲۸۳٫۱ ("تحریک نفرت و دشمنی ملی، نژادی، اجتماعی یا مذهبی") قوانین جزایی آذربایجان، متهم شده است. دادستانی هیچ مدرک عمومی برای تأیید این اتهامات ارائه نکرد. به گفته بستگان آبیلوف، او به اتهامات واهی بازداشت شده بود و دلیل واقعی آزار و اذیت او، مطالعه او در مورد اقلیت های ملی مختلف، از جمله مردم تالشی زبان آذربایجان، است. پدر اق
بال گفت که پسرش از کودکی در بلاروس زندگی می کرد: «پسرم درگیر سیاست نبود. او فقط تحقیقات علمی گسترده ای انجام داده. تحقیقات او نه تنها به تالش، بلکه به کل منطقه وسیعی از چین گرفته تا ترکیه مربوط می شود.» در ۲۴ ژوئیه ۲۰۲۴، در باکو، با حکم دادگاه (شماره تصمیم ۴ (۰۰۹) -۳۸۸/۲۰۲۴) اقبال به مدت چهار ماه در طول مدت تحقیقات بدون امکان ملاقات با بستگانش، در بازداشت موقت قرار گرفت. در سپتامبر ۲۰۲۵ او به هجده سال زندان محکوم شد.
خوان کارلوس گارسیا رولفو سولانا (به انگلیسی: Juan Carlos García Rulfo Solana؛ زادهٔ ۱۷ ژوئیهٔ ۱۹۸۱) بازیکن سابق فوتبال اهل مکزیک است که در پست دروازه بان بازی می کرد.
هبه سلیم ( (متولد ۱۹۴۷-۱۹۷۴) یک زن مصری و از بانفوذترین عوامل سرویس اطلاعاتی موساد در مصر بود. تصویر او حتی در ساختمان موساد در تل آویو نصب شده است. زندگینامه. هبه سلیم در خانواده ای مرفه و با نفوذ در محله المهندسن قاهره بزرگ شد. پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان، در سال ۱۹۶۸ برای ادامه تحصیل به پاریس رفت. در فرانسه، تحت تأثیر دوستان یهودی خود، به ویژه دختری از خانواده ای یهودی-لهستانی، به تدریج به ایدئولوژی های صهیونیستی جذب شد و به فعالیت جاسوسی برای موساد پرداخت. در یکی از سفرهای خود به مصر، هبه با فاروق عبد الحمید الفقی، افسر ارشد ارتش مصر، آشنا شد. او با استفاده از جذابیت شخصی و روابط عاطفی، فاروق را فریب داد و از طریق او توانست اطلاعات حساس نظامی، از جمله موقعیت سامانه های موشکی سام-۶، را به اسرائیل منتقل کند. در طول فعالیت جاسوسی، هبه سلیم اطلاعات متعددی از مصر به موساد منتقل کرد که شامل موقعیت دقیق سامانه های دفاع موشکی، داده های فنی و مهندسی مربوط به سیستم های دفاعی، اطلاعات درباره استقرار نیروهای نظامی ارتش و سایر اسناد محرمانه داخلی بود. میزان درز این اطلاعات به حدی بود که سازمان های امنیتی مصر تمامی
منابع خود را برای شناسایی عوامل آن به کار گرفتند. شناسایی و اعدام. هبه سلیم پیش از دستگیری در خارج از مصر، احتمالاً در فرانسه اقامت داشت. رفتارهای مشکوک فاروق عبد الحمید، به ویژه ارتباطات غیرمعمول او با هبه، توجه مقامات امنیتی مصر را جلب کرد. در محل اقامت فاروق الفقی، اسناد محرمانه و تجهیزات ارتباطی که توسط هبه استفاده می شد، کشف شد. سرویس های امنیتی مصر با همکاری سازمان اطلاعات لیبی، طرحی برای فریب هبه و بازگرداندن او به مصر ترتیب دادند. از طریق سفیر مصر در پاریس، هبه متقاعد شد که به طرابلس سفر کند تا با پدر بیمار خود ملاقات کند. بلافاصله پس از ورود به لیبی، دستگیر و به سرویس امنیتی مصر تحویل داده شد. در دوران زندان، سلیم از روحیه بالایی برخوردار بود و امید داشت که نفوذ اسرائیل بتواند موجب آزادی او شود. هبه سلیم پس از مدت کوتاهی محاکمه و در سال ۱۹۷۴ میلادی با چوبه دار اعدام شد. نامزد او نیز در پی این ماجرا تیرباران شد.
کوزوو در سال ۲۰۰۸ به طور یکجانبه استقلال خود را از صربستان اعلام کرد ، اقدامی که صربستان به شدت آن را رد می کند. صربستان کوزوو را به عنوان یک کشور مستقل به رسمیت نشناخته و همچنان آن را به عنوان استان خودمختار کوزوو و متوهیا ادعا می کند . با این حال، اختلافات و مناقشات همچنان پابرجاست، در حالی که کوزوو شمالی تا حدی تحت نفوذ صربستان باقی مانده است. در ابتدا، هیچ رابطه ای بین این دو وجود نداشت، اما در سال های بعد، گفتگوها افزایش یافته است . اگرچه کوزوو عضو سازمان ملل متحد نیست ، اما همچنان کشوری است که تا حدودی به رسمیت شناخته شده و ۱۰۸ کشور از ۱۹۳ کشور عضو سازمان ملل، استقلال آن را به رسمیت شناخته اند . طبق قوانین بین المللی و قطعنامه ۱۲۴۴ که به جنگ کوزوو پایان داد، صربستان آن را به عنوان استان خودمختار کوزوو و متوهیا ادعا می کند . مذاکرات تسهیل شده توسط اتحادیه اروپا منجر به توافق نامه بروکسل در سال ۲۰۱۳ در مورد عادی سازی روابط بین دولت های کوزوو و صربستان شد. این توافق نامه دو طرف را متعهد می کرد که در روند الحاق به اتحادیه اروپا مانع یکدیگر نشوند ، ساختار پلیس و انتخابات محلی را در تمام نقاط کوزوو تعریف کرد
و همچنین پیشنهاد جامعه شهرداری های صرب را مطرح نمود . مذاکرات دیپلماتیک با میانجیگری ایالات متحده در مورد اتصال ترافیک هوایی، قطار و جاده به توافق رسید، در حالی که هر دو طرف توافق نامه ۲۰۲۰ در مورد عادی سازی روابط اقتصادی را امضا کردند. انتظار می رود کوزوو و صربستان بخشی از بازار واحد ، معروف به بالکان آزاد، شوند . هر دو طرف در گفتگو با میانجیگری اتحادیه اروپا در فوریه 2023 با یک توافقنامه عادی سازی پیشنهادی موافقت کردند و از طریق مذاکرات بیشتر، یک نقشه راه و جدول زمانی برای اجرای آن در ماه بعد را پذیرفتند. واکنش به اعلام استقلال. همچنین ببینید: وضعیت سیاسی کوزوو ، اعلامیه استقلال کوزوو در سال ۲۰۰۸ ، اعتراضات ۲۰۰۸ علیه اعلامیه استقلال کوزوو ، و سابقه استقلال کوزوو صربستان به شدت با اعلامیه استقلال کوزوو که در 17 فوریه 2008 اعلام شد، مخالفت کرد. در 12 فوریه 2008، دولت صربستان یک طرح اقدام برای مقابله با اعلامیه قریب الوقوع کوزوو تدوین کرد که از جمله موارد دیگر، فراخواندن سفرای صربستان برای مشورت در اعتراض به هر کشوری که کوزوو را به رسمیت می شناسد، را تصریح می کرد، که همواره این کار را انجام داده است. فعالیت ها
ی سفرای کشورهایی که استقلال را به رسمیت شناخته اند، محدود به ملاقات با مقامات پایین تر وزارت امور خارجه است. وزارت کشور صربستان در 18 فوریه 2008 به اتهام خیانت بزرگ، حکم بازداشت هاشم تاچی ، فاتمیر سِجدیو و یاکوپ کراسنیقی را صادر کرد. در 8 مارس 2008، وویسلاو کوشتونیتسا، نخست وزیر صربستان ، استعفا داد و دولت ائتلافی را منحل کرد و گفت که این دولت بر سر وضعیت کوزوو بیش از حد دچار اختلاف نظر است و نمی تواند به کار خود ادامه دهد. انتخابات پارلمانی پیش از موعد در 11 مه 2008 به همراه انتخابات محلی برگزار شد . رئیس جمهور بوریس تادیچ اظهار داشت که دولت "به دلیل عدم توافق در مورد ادغام بیشتر در اتحادیه اروپا" سقوط کرد. در 24 مارس 2008، اسلوبودان ساماردزیچ ، وزیر کوزوو و متوهیا، پیشنهاد تقسیم کوزوو بر اساس خطوط قومی را مطرح کرد و از سازمان ملل خواست تا اطمینان حاصل کند که بلگراد می تواند نهادها و عملکردهای کلیدی را در مناطقی که صرب ها اکثریت را تشکیل می دهند، کنترل کند اما سایر اعضای دولت و رئیس جمهور این ادعاها را رد کردند. در 25 مارس 2008، وویسلاو کوشتونیتسا، نخست وزیر سابق، اظهار داشت که عضویت در اتحادیه اروپا باید "ک
نار گذاشته شود" تا زمانی که بروکسل اعلام کند که آیا صربستان را در مرزهای موجود خود به رسمیت می شناسد یا خیر. در 24 ژوئیه 2008، دولت تصمیم گرفت سفرای خود را به کشورهای اتحادیه اروپا بازگرداند. پس از نتیجه مثبت رأی گیری در مجمع عمومی سازمان ملل، سفرای دیگر نیز بازگردانده شدند . [ "نیازمند منبع" ] صربستان نمایندگی های دیپلماتیک تمام کشورهای همسایه که متعاقباً استقلال کوزوو را به رسمیت شناختند، اخراج کرده است: آلبانی ، بلغارستان ، کرواسی ، مجارستان ، مونته نگرو و مقدونیه شمالی . در 15 آگوست 2008، ووک یرمیچ، وزیر امور خارجه صربستان ، درخواستی را به سازمان ملل متحد ارائه داد و خواستار نظر مشورتی غیر الزام آور دیوان بین المللی دادگستری در مورد اینکه آیا اعلامیه استقلال، ناقض حقوق بین الملل است یا خیر، شد. مجمع عمومی سازمان ملل متحد این پیشنهاد را در 8 اکتبر 2008 تصویب کرد. در ژوئیه 2010، دیوان بین المللی دادگستری نظر خود را صادر کرد که در آن اعلام استقلال کوزوو «نقض حقوق بین الملل» تلقی شده بود. تاریخچه. ۲۰۰۸–۲۰۱۳. همچنین ببینید: گفتگوی بلگراد-پریشتینا از زمان اعلام استقلال، صربستان از تعامل مستقیم با جمهوری کوزوو خ
ودداری کرد و تنها از طریق واسطه های بین المللی UNMIK و EULEX ] با این حال، تا حدودی روابط عادی سازی شده است؛ از سال 2011، یک تیم از اتحادیه اروپا، صربستان را متقاعد کرد تا در مورد برخی مسائل مرزی جزئی با کوزوو بحث کند؛ در فوریه 2013، روسای جمهور کوزوو و صربستان در بروکسل ملاقات کردند. افسران رابط نیز مبادله می شوند. از بلگراد و پریشتینا خواسته شده است که مذاکرات را در بروکسل ادامه دهند ، اما صربستان در هیچ مرحله ای از این فرآیند موظف به شناسایی کوزوو نیست . در 27 مارس 2012، چهار صرب کوزوو، از جمله شهردار ویتینا ، هنگام تلاش برای عبور از مرز مورد مناقشه در بلا زملیا و بازگشت به کوزوو با مواد تبلیغاتی برای انتخابات آینده، توسط پلیس کوزوو دستگیر شدند. آنها متعاقباً به "تحریک نفرت و عدم تحمل در میان گروه های قومی" متهم شدند. روز بعد، حسن آبازی، فعال اتحادیه کارگری ، به همراه دیگر فعال اتحادیه، آدم اورسلی، توسط پلیس صربستان که گذرگاه مرکزی صربستان/کوزوو را در نزدیکی جیلان کنترل می کرد، دستگیر شدند . آبازی به جاسوسی و اورسلی به قاچاق مواد مخدر متهم شدند. ایویکا داچیچ، وزیر کشور صربستان، در مورد این دستگیری ها اظهار
داشت که "پلیس صربستان نمی خواست این رویکرد را در پیش بگیرد، اما بدیهی است که وضعیت دیگر نمی تواند بدون تلافی ادامه یابد... اگر کسی می خواهد در دستگیری ها رقابت کند، ما پاسخ را داریم". به گفته وکیلش، آبازی سپس در سلول انفرادی نگهداری شد. در 30 مارس، دادگاه عالی صربستان در ورانیه دستور داد که آبازی به اتهام جاسوسی مربوط به حادثه ای در سال 1999 که در آن گفته می شود آبازی به ناتو اطلاعات داده است، به مدت سی روز بازداشت شود. بازداشت اباضی توسط عفو بین الملل و دیده بان حقوق بشر به عنوان «خودسرانه» و « تلافی جویانه » مورد اعتراض قرار گرفت. در 19 اکتبر 2012، مذاکرات عادی سازی روابط با میانجیگری اتحادیه اروپا در بروکسل با حضور ایویکا داچیچ، نخست وزیر صربستان ، و هاشم تاچی، نخست وزیر کوزوو ، آغاز شد. در این مذاکرات، دو نخست وزیر دور میز نشستند و مذاکراتی را در مورد عادی سازی روابط بین پریشتینا و بلگراد آغاز کردند. دستیابی به چنین توافقی شرط لازم برای نامزدی صربستان در اتحادیه اروپا بود . دولت ها به آرامی در زمینه های مختلف، مانند آزادی رفت و آمد، مدارک دانشگاهی، نمایندگی منطقه ای و تجارت و گمرکات بین المللی به توافقات
و توافقاتی دست یافتند. در بروکسل، صربستان و کوزوو توافق کردند که اجرای توافق مرزی از 10 دسامبر 2012 آغاز شود. در 6 فوریه 2013، یک جلسه تاریخی برگزار شد، زمانی که تومیسلاو نیکولیچ، رئیس جمهور صربستان، و آتیفت یاهجاگا، رئیس جمهور کوزوو، برای اولین بار از زمان اعلام استقلال کوزوو، دور یک میز نشستند. پس از توافق دسامبر ۲۰۱۲، دو کشور افسران رابط خود را که در ساختمان های اتحادیه اروپا در دو پایتخت کار می کردند، مبادله کردند. پریشتینا از این افسران به عنوان «سفیر» یاد می کرد، اما بلگراد چنین عنوانی را رد کرد. مقامات ارشد صربستان در 11 مارس 2013 با کاترین اشتون، نماینده عالی اتحادیه اروپا در امور خارجه و سیاست امنیتی ، در بروکسل دیدار کردند. نیکولیچ، رئیس جمهور صربستان، گفت که صربستان و کوزوو به امضای توافق نامه ای که روابط آنها را بهبود می بخشد، بسیار نزدیک هستند. در 19 آوریل 2013، دو دولت توافقنامه بروکسل را تکمیل کردند که به عنوان گامی بزرگ در جهت عادی سازی روابط مورد ستایش قرار گرفت و به صربستان و کوزوو اجازه پیشرفت در ادغام اروپا را می دهد. گزارش شده است که این توافقنامه هر دو کشور را متعهد می کند که «مانع پیشر
فت طرف مقابل در مسیرهای مربوطه اتحادیه اروپا نشوند یا دیگران را به مسدود کردن آن تشویق نکنند.» صربستان می تواند کوزوو را در سازمان های بین المللی مسدود کند، اما نمی تواند مانع روند ادغام اروپایی کوزوو شود. در میان سایر اقدامات، این توافقنامه یک فرمانده پلیس ویژه (فرمانده توسط پریشتینا از فهرستی که توسط صرب ها ارائه می شود منصوب خواهد شد) و یک دادگاه تجدیدنظر (طبق قوانین و رویه های پریشتینا) برای اقلیت صرب در کوزوو ایجاد می کند، اما به معنای به رسمیت شناختن استقلال کوزوو توسط بلگراد نیست. در گزارش های خبری از اشتون نقل شده است که گفته است: «آنچه می بینیم، گامی به سوی گذشته و برای هر دوی آنها، گامی به سوی اروپا است»، در حالی که تاچی اعلام کرد: «این توافق به ما کمک می کند تا زخم های گذشته را التیام بخشیم، اگر خرد و دانش لازم برای اجرای عملی آن را داشته باشیم.» این توافق نامه همچنین ساختار پلیس و انتخابات محلی را تعریف کرد، ادغام نهادهای صرب در پلیس و مقامات قضایی کوزوو را در چارچوب قانونی کوزوو خواستار شد و همچنین پیشنهاد جامعه شهرداری های صرب را مطرح کرد . جامعه شهرداری های صرب شامل چهار شهرداری شمالی تحت کنترل