Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زیاگان ایتالیا شامل تمام گونه های جانوری هستند که در قلمرو جمهوری ایتالیا و آب های پیرامون آن زندگی می کنند. ایتالیا دارای بالاترین سطح تنوع زیستی جانوری در اروپا است و تاکنون بیش از ۵۷٬۰۰۰ گونه در این کشور ثبت شده است که بیش از یک سوم کل جانوران اروپا را تشکیل می دهند. این موضوع ناشی از عوامل مختلفی است. شبه جزیرهٔ ایتالیا در مرکز دریای مدیترانه قرار دارد و به عنوان یک گذرگاه میان اروپای مرکزی و شمال آفریقا عمل می کند و دارای خط ساحلی است. ایتالیا همچنین گونه هایی را از بالکان، اوراسیا و خاورمیانه دریافت می کند. ساختار زمین شناسی متنوع این کشور، شامل آلپ، آپنینی ها، جنگل های مرکز ایتالیا و مناطق گاریگ و ماکیس در جنوب ایتالیا، به تنوع بالای اقلیمی و زیستگاهی کمک می کند. جانوران ایتالیا شامل ۴٬۷۷۷ گونهٔ بومی هستند که از جمله می توان به خفاش گوش دراز ساردنی، گوزن قرمز کورسی، سمندر عینکی، سمندر قهوه ای غاری، سمندر ایتالیایی، قورباغهٔ جریانی ایتالیایی، وزغ شکم زرد آپنین، سوسمار دیواری ایتالیایی، مارمولک دیواری آئولیان، سوسمار دیواری سیسیلی، مار اسکلپی ایتالیایی و لاک پشت برکه ای سیسیلی اشاره کرد. در ایتالیا، ۱۱۹
گونه پستاندار، ۵۵۰ گونه پرنده، ۶۹ گونه خزنده، ۳۹ گونه دوزیست، ۶۲۳ گونه ماهی و ۵۶٬۲۱۳ گونه بی مهره وجود دارد که ۳۷٬۳۰۳ گونه از آن ها حشرات هستند. تنوع زیستی. ایتالیا احتمالاً غنی ترین کشور اروپایی از نظر تنوع زیستی گیاهی و جانوری است و دارای جمعیتی بسیار غنی از اشکال بومی می باشد. این کشور بالاترین تعداد و تراکم گونه های گیاهی و جانوری را در اتحادیه اروپا دارد. در طول دوره یخچالی پلیستوسن، سرزمین ایتالیا عمدتاً از یخ پوشیده نشد و این امکان را برای بقای گیاهان و جانوران فراهم کرد؛ موضوعی که در مناطق مرکزی و شمالی قاره رخ نداد، و عقب نشینی یخچال ها باعث باقی ماندن گونه های بازماندهٔ یخچالی در برخی مناطق کوهستانی شد. مهره داران. پستانداران. ایتالیا خانهٔ حدود ۱۲۰ گونه پستاندار است. برخی از این گونه ها عبارتند از: مارموت آلپی، موش زمستان خواب درختی، حشره خوار اتروسی (کوچک ترین پستاندار جهان)، موش برفی اروپایی و خفاش بال بلند. پستانداران بزرگ قابل توجه عبارتند از: لینکس اوراسیایی، گرگ ایتالیایی، خرس قهوه ای مارسیکایی، بز کوهی پیرنیه، بز کوهی آلپ، گوزن زرد اروپایی، مشکین گربه معمولی، قوچ کوهی، دلفین سخت دندان، تشی ک
اکلی و فک راهب مدیترانه. پرندگان. ایتالیا با بیش از ۵۵۰ گونهٔ پرنده یکی از مهم ترین مناطق برای پرنده نگری در اروپا است. این کشور در مسیر اصلی مهاجرت پرندگان بین اروپا و آفریقا قرار دارد. هدهد، غلتکی، دارکوب پشت سفید، دارکوب سیاه، دارکوب سبز اروپایی، زاغ نوک زرد، سهره برفی، کبک صخره، عقاب دوبرادر، شاهین، شاه بوف اوراسیایی، هما، کرکس کوچک، دال قهوه ای، گلاریول بال سرخ، اکراس سیاه، کفچه نوک اوراسیایی، طاووسک آلن، میش مرغ، سهره صورتی، سار صورتی، کوکوی خالدار، سنگ چشم سرحنایی، گلوآبی و شبگرد اروپایی از جمله پرندگان ساکن در ایتالیا هستند.
فرهنگ لغت آکادمی کروسکا (Vocabulario degli Accademici della Crusca) اولین فرهنگ لغت زبان ایتالیایی بود که در سال ۱۶۱۲ توسط آکادمی کروسکا منتشر شد. این فرهنگ لغت همچنین دومین فرهنگ لغت یک زبان اروپایی مدرن بود که تنها یک سال پس از "فرهنگ لغت زبان کاستلانا او اسپانیایی" نوشته سباستین د کوواروبیاس در اسپانیا در سال ۱۶۱۱ منتشر شد. پیشینه. در سال ۱۵۸۳، آکادمیا دلا کروسکا در فلورانس با هدف تدوین گویش توسکانی و تولید یک فرهنگ لغت جامع، عمدتاً بر اساس واژگان متون ادبی معتبر از نویسندگان فلورانسی «عصر طلایی» در قرن چهاردهم، مانند دانته، پترارکا و بوکاچیو، تأسیس شد. کار بر روی "واژگان" در سال ۱۵۹۱ به لطف علاقه لئوناردو سالویاتی به زبان شناسی آغاز شد. جستجوی او برای کلمات فراتر از آثار منتشر شده نویسندگان بزرگ بود و متون دست نویس ویرایش نشده موجود در مجموعه های آکادمی های مختلف فلورانس را نیز در بر می گرفت. او همچنین کاربرد کلمات را از نویسندگان پس از عصر طلایی، از جمله لورنزو د مدیچی، فرانچسکو برنی، نیکولو ماکیاولی و در واقع، از نوشته های خودش گردآوری کرد. او همچنین از منابع غیر فلورانسی مانند پیترو بمبو و لودوویکو آری
وستو بهره برد. این اثر به طور کامل در فلورانس ویرایش شد - در نهایت، سی و شش عضو آکادمی به طور تمام وقت روی آن کار می کردند - اگرچه چاپ آن در ونیز تحت نظارت دبیر آکادمی ، انجام شد. عنوان اصلی این اثر واژگان زبان توسکانی (۱۶۰۸) بود با این حال، زمانی که در مراحل پایانی توسعه خود بود و درخواست اجازه چاپ از قبل ارسال شده بود، بحث طولانی در میان دانشگاهیان در مورد اینکه آیا باید از عنوان دیگری استفاده شود یا خیر، آغاز شد. آنها که در این مورد به اتفاق آرا نرسیدند، سرانجام عنوان را به همراه عنوان فرعی «آ اس"» که از نویسندگان و کاربرد شهر فلورانس گرفته شده است،" پذیرفتند. با این حال، عنوان اصلی با مجوز چاپ اعطا شده توسط جمهوری ونیز در ژانویه ۱۶۱۱ حفظ شد. چاپ اول. "نسخه اصلی" در سال ۱۶۱۲ منتشر شد. این اثر نوآورانه بود زیرا یکی از اولین نمونه های سازماندهی مدخل ها به ترتیب الفبایی به جای موضوع بود، که در آن زمان به هنجار این نوع کتاب تبدیل شد. از جنبه های دیگر نیز، این اثر متفاوت از واژگان قرن شانزدهم سازماندهی شده بود، با تمایز کمتر بین زبان نثر و زبان شعر، و همچنین اشارات کمتر به کاربردهای منطقه ای و مسائل دستوری. از
نظر ریشه شناسی، تنها کلماتی که مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند، کلماتی بودند که مؤدبانه و مرتبط بودند. در مورد اصطلاحات، تعداد زیادی شکل محلی فلورانسی و همچنین تعدادی لاتین وجود داشت. در میان مواردی که شامل نشده بودند، اصطلاحاتی بودند که یا از قبل رایج بودند یا به طور خاص مبهم بودند. اصطلاحات فنی و علمی فقط توضیحات مختصری داشتند. مدخل های جداگانه دارای یک شکل استاندارد هستند: تعاریف اسم های عینی شامل یک مترادف واحد است، در حالی که اسم های انتزاعی تعداد بیشتری دارند. واژه های هم آوا از بخش های مختلف به همین صورت برچسب گذاری می شوند، و صورت های وصفی در مدخل مربوط به مصدرهایشان گنجانده می شوند، مگر اینکه دلیل روشنی برای قرار دادن جداگانهٔ آنها وجود داشته باشد. علیرغم انتقاداتی که به گویش باستانی توسکانی وارد شد، "فرهنگ واژگان" به طور گسترده در ایتالیا و خارج از کشور رواج یافت؛ برتری آن نسبت به فرهنگ های لغت قبلی عمدتاً در نحوه سازماندهی آن و تعداد زیاد نقل قول های پشتیبان آن برای هر مدخل بود که در آن روزها بسیار غیرمعمول بود. چاپ دوم. ویرایش دوم، که آن هم توسط باستیانو دِ روسی ویرایش شده بود، در سال ۱۶۲۳ در ونیز
منتشر شد. این ویرایش عمدتاً تجدید چاپ ویرایش اول بود، به همراه مطالبی از نویسندگان جدیدتر مانند آنیبال کارو، لورنزو دِ مدیچی، میکل آنژ، کلودیو تولومی و . این ویرایش شامل تعداد بیشتری اسم انتزاعی نسبت به ویرایش اول بود و رویکردی بهبود یافته در ساختار مقاله ارائه می داد و از ارجاعات متقابل ناشیانه یا نامناسب اجتناب می کرد. چاپ سوم. ویرایش سوم در سه جلد در خود فلورانس در سال ۱۶۹۱ منتشر شد. در این ویرایش سعی شده بود برخی از انتقادات وارده به ویرایش اول در نظر گرفته شود. چاپ چهارم. چاپ چهارم در شش جلد، بین سال های ۱۷۲۹ تا ۱۷۳۸ در فلورانس و با ویرایش دومنیکو ماریا مانی منتشر شد. طیف نویسندگانی که به عنوان مرجع استفاده شدند، گسترش یافت و شامل یاکوپو سانازارو، بنونوتو چلینی، بندتو منزینی و لورنزو لیپی شد. در مقایسه با ویرایش قبلی: چاپ پنجم. در دوره ناپلئون، توسکانی ابتدا به عنوان پادشاهی اتروریا اداره می شد و سپس به فرانسه ضمیمه شد (۱۸۰۷–۱۸۱۴). در این مدت زبان رسمی حکومت فرانسوی بود. با این وجود، در ۹ آوریل ۱۸۰۹ ناپلئون فرمانی صادر کرد که به فلورانسی ها اجازه می داد در کنار فرانسوی، از زبان مادری خود در دادگاه ها، اس
ناد حقوقی و مکاتبات خصوصی استفاده کنند. علاوه بر این، اعلام کرد که جایزه سالانه ۵۰۰ ناپلئونی به نویسندگانی که آثارشان به بهترین نحو به حفظ زبان ایتالیایی در تمام خلوص آن کمک می کند، اختصاص خواهد یافت. فرمان دیگری در ۹ ژانویه ۱۸۱۱، آکادمیا دلا کروسکا را مجدداً تأسیس کرد و آن را به طور خاص موظف به بازنگری فرهنگ لغت و همچنین حفظ خلوص زبان کرد. مقرر شد به اعضای دانشگاه سالانه ۵۰۰ فرانک یا ۱۰۰۰ فرانک در صورت کار بر روی فرهنگ لغت پرداخت شود، در حالی که ۱۲۰۰ فرانک برای منشی در نظر گرفته شده بود. با این وجود، کار ناتمام ماند: انتشار پس از حرف «او» متوقف شد، که با رسیدن به مدخل «ازن» در سال ۱۹۲۳ پایان یافت. قرن بیستم. از سال ۱۹۵۵ طرح کار تغییر کرد و هدف، تولید یک فرهنگ لغت تاریخی بزرگ شد که شامل «گنجینه های» زبان ایتالیایی باشد. در سال ۱۹۶۵، کار تولید فرهنگ لغت تاریخی از آکادمیا جدا شد و یک «اپرا دل وُکابولاریو» جداگانه تأسیس شد. قانونی در ۶ ژانویه ۱۹۸۳، اپرا دل وُکابولاریو را به عنوان مؤسسه ای از شورای تحقیقات ملی تأسیس کرد که تا سال ۱۳۷۵ روی زبان کار می کرد، در حالی که خود آکادمیا اکنون بر زبان مدرن تمرکز دارد.
۸۰۸ و دل شکستگی چهارمین آلبوم استودیویی از رپر آمریکایی کانیه وست می باشد که در ۴۴ نوامبر سال ۲۰۰۸ از سوی دف جم رکوردینگز و راک-ا-فلا رکوردز منتشر گردید. ضبط آن در سپتامبر و اکتبر همان سال در استودیو گلنوود در بربنک، کالیفرنیا انجام گرفت. تهیه کنندگی اصلی آلبوم بر عهدهٔ وست بود و او با تهیه کنندگانی چون نو آی.دی.، پلین پت، جف بسکر و مستر هادسن همکاری داشت. همچنین در برخی قطعات از خوانندگان مهمانی نظیر کید کادی، یانگ جیزی و لیل وین حضور دارند. این آلبوم پس از درگذشت مادر کانیه وست، داندا در نوامبر سال ۲۰۰۷ و جدایی او از نامزد در آن زمانش، الکسیس فایفر، در آوریل سال ۲۰۰۸ شکل گرفت. این آلبوم نقطهٔ عطفی در مسیر هنری وست به شمار می رود، زیرا تفاوت چشمگیری با آثار رپ پیشین او داشت. وست در این اثر به جای رپ خوانی، آوازهایی می خواند که با پردازش اتوتیون همراه بودند و بر بستری از موسیقی الکترونیک و تنظیمی مینیمالیستی قرار گرفتند. این فضای صوتی شامل استفادهٔ برجسته از کلیدهای مینور و دستگاه درام رولند تی آر-۸۰۸ بود. اشعار وست در این آلبوم به موضوعاتی چون فقدان و دل شکستگی—متأثر از رویدادهای تلخ شخصی— و همچنین چالش های
او با شهرت در موسیقی پاپ می پرداخت. "۸۰۸ و دل شکستگی" در نخستین هفتهٔ انتشار در صدر جدول "بیلبورد" ۲۰۰ قرار گرفت و کمی بیش از ۴۵۰ هزار نسخه فروخت. گرچه واکنش شنوندگان نسبت به آن متفاوت بود، منتقدان موسیقی عموماً از آزمایش گری وست تمجید کردند و این آلبوم در فهرست های پایان سال به عنوان یکی از بهترین آثار ۲۰۰۸ شناخته شد. چهار تک آهنگ برای تبلیغ آن منتشر شد که از میان آن ها «قفل احساسی» —که بالاترین ورود وست به جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ را رقم زد— و «بی عاطفه» به موفقیت چشمگیری دست یافتند. با وجود تحسین منتقدان، این آلبوم در پنجاه ودومین دورهٔ مراسم جایزهٔ گرمی تا حد زیادی نادیده گرفته شد، هرچند سومین تک آهنگ آلبوم با نام «متحیرکننده» نامزد جایزهٔ «بهترین اجرای رپ توسط یک دو نفره یا گروه» شد. این آلبوم از اثرگذارترین آثار وست به شمار می رود و تأثیر فوری بر هیپ هاپ، پاپ و آراندبی گذاشت؛ به گونه ای که موج تازه ای از رپرها، خوانندگان و تهیه کنندگان عناصر سبکی و محتوایی آن را اقتباس کردند. از تأثیرات ویژهٔ آن می توان به پیشگامی در زیرشاخه های ایمو رپ و آراندبی تجربی اشاره کرد. "رولینگ استون" بعدها این اثر را در فهرست «
۴۰ آلبوم پیشگامانهٔ تاریخ» جای داد و در نسخهٔ بازنگری شدهٔ فهرست «۵۰۰ آلبوم برتر تمام دوران ها» در رتبهٔ ۲۴۴ قرار داد. تا سال ۲۰۱۳، فروش این آلبوم در ایالات متحده به ۱٫۷ میلیون نسخه رسید و در سال ۲۰۲۰ از سوی انجمن صنعت ضبط موسیقی آمریکا (آرآی ای ای) گواهی سه گانهٔ پلاتین دریافت کرد. پیش زمینه و تولید. در سال ۲۰۰۷، کانیه وست با انتشار آلبوم موفق "Graduation" به اوج شهرت رسید. اما در سال ۲۰۰۸، مرگ ناگهانی مادرش، داندا وست، و جدایی از نامزدش، الکسی فایفر، تأثیر عمیقی بر او گذاشت. وست تصمیم گرفت آلبومی بسازد که احساساتش را به طور مستقیم و بدون فیلتر منتقل کند. او در مصاحبه ای گفت: «این آلبوم دربارهٔ از دست دادن است. دربارهٔ درد است.» ضبط آلبوم در استودیوی Glenwood Place در کالیفرنیا و هاوایی انجام شد. برخلاف آثار قبلی، وست بیشتر از آواز اتو-تیون شده استفاده کرد تا رپ، و از سازهای سینتی سایزر، درام های الکترونیک و ملودی های مینیمال بهره گرفت. سبک و مضامین. "808s &amp; Heartbreak" از نظر موسیقایی، نقطهٔ عطفی در کارنامهٔ کانیه وست و در تحول موسیقی پاپ و هیپ هاپ به شمار می رود. این آلبوم با فاصله گیری از رپ سنتی و گر
ایش به آوازهای پردازش شده با اتو-تیون، فضایی سرد، مینیمالیستی و احساسی خلق می کند که در زمان انتشار، غیرمعمول و جسورانه تلقی می شد. استفاده از اتو-تیون و سینث پاپ. وست در این آلبوم به جای رپ خوانی، از آوازهایی با پردازش اتو-تیون استفاده می کند که به نوعی بیانگر شکنندگی و آسیب پذیری احساسی اوست. این تکنیک، که پیش تر در آثار هنرمندانی چون تی-پین دیده شده بود، در "808s &amp; Heartbreak" به عنوان ابزار بیانی برای انتقال اندوه و دل شکستگی به کار گرفته شد، نه صرفاً برای زیبایی صوتی. فضای صوتی و تنظیمات مینیمالیستی. آلبوم با تکیه بر درام های الکترونیک دستگاه Roland TR-808، سینتی سایزرهای ساده، کلیدهای مینور و ملودی های تکرارشونده، فضایی سرد و مکانیکی ایجاد می کند که با مضامین احساسی آن در تضاد ظاهری اما هم افزا است. این تضاد، حس بیگانگی و انزوا را تقویت می کند و شنونده را به درون تجربهٔ روانی وست می کشاند. مضامین احساسی و روان شناختی. مضامین اصلی آلبوم شامل فقدان، دل شکستگی، تنهایی، بحران هویت و مواجهه با شهرت است. مرگ مادر وست و جدایی از نامزدش، دو رویداد کلیدی بودند که به طور مستقیم در اشعار و فضای آلبوم بازتاب یا
فته اند. قطعاتی مانند «Coldest Winter» و «Bad News» به سوگواری و اندوه می پردازند، در حالی که «Welcome to Heartbreak» و «Street Lights» احساس سردرگمی و بی هدفی را منتقل می کنند. بیان آسیب پذیری مردانه در هیپ هاپ. "808s &amp; Heartbreak" یکی از نخستین آثار جریان اصلی هیپ هاپ بود که آسیب پذیری مردانه را به طور مستقیم و بدون پرده بیان کرد. وست در این آلبوم از کلیشه های مردانهٔ رایج در هیپ هاپ فاصله گرفت و احساساتی چون اندوه، ترس، و شکست را با صداقت بیان کرد. این رویکرد، راه را برای هنرمندانی چون دریک، فرانک اوشن و وییکند هموار کرد تا سبک های احساسی تر و تجربی تری را در آثار خود دنبال کنند. تأثیرات بصری و طراحی جلد. حتی طراحی جلد آلبوم—قلب شکستهٔ قرمز روی زمینهٔ سفید—بیانگر سادگی و تمرکز بر احساسات خام است. این تصویر، برخلاف جلدهای پرزرق وبرق آثار قبلی وست، نوعی بیانیهٔ بصری دربارهٔ فروپاشی عاطفی و خلأ درونی است. ساختار و روایت درونی. آلبوم به گونه ای طراحی شده که شنونده را در یک سفر احساسی همراه می کند. از قطعهٔ آغازین «Say You Will» که با تکرار و سکوت آغاز می شود، تا «Pinocchio Story» که به صورت زنده ضبط شده و
پایان بخش آلبوم است، روایت وست از دل شکستگی و خودیابی به تدریج شکل می گیرد. این ساختار، آلبوم را به یک اثر مفهومی نزدیک می کند که انسجام روایی دارد. نقدها و بازخورد. "808s &amp; Heartbreak" نقدهای متفاوتی دریافت کرد. برخی منتقدان آن را اثری جسورانه و نوآورانه دانستند، در حالی که برخی دیگر از فاصلهٔ آن با هیپ هاپ سنتی انتقاد کردند. Pitchfork امتیاز ۷.۶ از ۱۰ به آلبوم داد و آن را «تجربه ای احساسی و غیرمنتظره» توصیف کرد. Rolling Stone نیز امتیاز ۴ از ۵ ستاره داد و نوشت: «وست با این آلبوم مرزهای ژانر را جابه جا کرده است.» تأثیر فرهنگی. "808s &amp; Heartbreak" تأثیر عمیقی بر نسل بعدی هنرمندان هیپ هاپ و پاپ گذاشت. هنرمندانی مانند دریک، فرانک اوشن، وییکند و تریویس اسکات از سبک احساسی و اتو-تیون شدهٔ این آلبوم الهام گرفتند. بسیاری از منتقدان این آلبوم را نقطهٔ عطفی در تحول موسیقی هیپ هاپ می دانند. موفقیت تجاری. آلبوم در هفتهٔ اول انتشار، با فروش بیش از ۴۵۰٬۰۰۰ نسخه، در رتبهٔ اول بیلبورد ۲۰۰ قرار گرفت. تا سال ۲۰۲۲، آلبوم بیش از ۱.۷ میلیون نسخه در آمریکا فروخته و گواهی پلاتین از RIAA دریافت کرده است.
لئوناردو سالویاتی (۱۵۳۹–۱۵۸۹) یک زبان شناس برجسته ایتالیایی در قرن شانزدهم بود. او از یک خانواده برجسته فلورانسی بود که ارتباط نزدیکی با مدیچی ها داشت. سالویاتی در سال ۱۵۶۶ به عنوان کنسول آکادمی فلورانس منصوب شد و نقش کلیدی در تأسیس آکادمی کروسکا، با پروژه ایجاد فرهنگ لغت، که پس از مرگ او تکمیل شد، ایفا کرد. سالویاتی از سنین جوانی خود را غرق در تحقیقات زبان شناسی و لغت شناسی کرد و تعدادی اثر خلق کرد. برخی از این آثار در طول زندگی اش منتشر شدند، مانند «"خطابه در ستایش گفتار فلورانس»" (۱۵۶۴) و "«ملاحظاتی در باب زبان دکامرون»" (۲ جلد، ۱۵۸۴–۱۵۸۶). سالویاتی همچنین دو کمدی به "نام های «خرچنگ»" (۱۵۶۶) و "«خار»" (۱۵۹۲)، درس ها، رساله ها و ویرایش هایی از متون نویسندگان دیگر را منتشر کرد. او همچنین جزوه های جدلی متعددی علیه تورکواتو تاسو با نام های مستعار مختلف نوشت، که بیشتر از لقبی که هنگام پیوستن به آکادمی کروسکا برای خود انتخاب کرده بود، یعنی «اینفاریناتو» («پوشیده از آرد») استفاده می کرد. آثار دیگر منتشر نشده باقی مانده و فقط به صورت نسخه خطی وجود دارند، مانند کتاب «"قوانین دستور زبان توسکانی"» او (۱۵۷۶–۱۵۷۷)، ترج
مه و شرحی بر «فن شعر» ارسطو (که در کتابخانه ملی فلورانس نگهداری می شود)، مجموعه ای از ضرب المثل های توسکانی (که در کتابخانه عمومی آریوستئا در فرارا نگهداری می شود) و اصلاحات زبانی بر "«ایل پاستور فیدو»" نوشته جووانی باتیستا گوارینی (۱۵۸۶). سالویاتی توسط معاصرانش به عنوان استاد سخنوری شناخته می شد و بسیاری از سخنرانی های او هم به صورت جزوه های تکی و هم در یک گلچین بزرگتر منتشر شد: "اولین کتاب از سخنرانی های کاوالیر لئوناردو سالویاتی" (فلورانس ۱۵۷۵). سخنرانی های او که در رویدادهای مهم ایراد شده است، به ویژه در مراسم تشییع جنازه بندتو وارچی، میکل آنژ بوناروتی، پیرو وتوری و دوک بزرگ کوزیمو د مدیچی، به ویژه قابل توجه هستند. پیشینه خانوادگی و اوایل دوران حرفه ای (۱۵۳۹–۱۵۶۹). لئوناردو سالویاتی در ۲۷ ژوئن ۱۵۳۹ در فلورانس به دنیا آمد، او چهارمین فرزند جوامباتیستا دی لئوناردو سالویاتی و ژینورا، دختر کارلو دانتونیو کوربینلی بود. خانواده او، اگرچه ثروتمند نبودند، اما ریشه های باستانی و ارتباط نزدیکی با خاندان مدیچی داشتند. آموزش اومانیستی او به پیرو وتوری سپرده شد و او همچنین از حمایت وینچنزیو بورگینی و بندتو وارچی برخور
دار بود. او برای اولین بار با سرودن سه خطابه یادبود («تسلیت») برای گارتزیا د مدیچی در سال ۱۵۸۳، توجه عموم را به خود جلب کرد، پسر مرحوم گراند دوک کوزیمو، که باعث احترام خانواده داغدار به او شد. بعدها در سال ۱۵۶۳ به دلایل نامعلومی برای چند ماه به پیزا رفت و در آنجا مدتی به شدت بیمار شد. وتوری، معلم سالویاتی، همچنین مشاور ادبی (که او نیز از او بود)، کنسول آکادمی فلورانس، بود و از طریق این ارتباط، از سالویاتی دعوت شد تا در ۳۰ آوریل ۱۵۶۴ "خطابه معروف خود را در ستایش سخنرانی توسکانی" ایراد کند. دو روز بعد، در ۱ مه ۱۵۶۴، او سخنرانی در مورد شعر را به فرانچسکو د مدیچی، پسر بزرگ گراند دوک کوزیمو، که به تازگی نیابت سلطنت پدر بیمار خود را بر عهده گرفته بود، منتشر کرد. با این حال، خدمات او به مدیچی با الطافی که او می خواست، پاداش داده نشد: در سال ۱۵۶۴، سالویاتی به مقام کشیش پراتو منتقل شد. در سال ۱۵۶۵، سالویاتی در آکادمی فلورانس پذیرفته شد و به همراه وارچی، به عنوان مشاور کنسول جدید، باستیانو آنتینوری، منصوب شد. وارچی در دسامبر همان سال درگذشت و خطابه تشییع جنازه سالویاتی که برای او نوشت و ایراد کرد، چنان برجسته بود که خو
د او در مارس ۱۵۶۶ به عنوان کنسول منصوب شد. سالویاتی علاوه بر انجام فعالیت های روزمره این سمت و تألیف آثار گاه به گاه (مانند ترجمه خطابه وتوری برای دوشس بزرگ جوانا از اتریش از لاتین)، پروژه خود را برای ویرایش جدیدی از "دکامرون" بوکاچیو نیز آغاز کرد. این اثر در سال ۱۵۵۹ به دلیل ماهیت ضد روحانی اش در فهرست کتاب های ممنوعه قرار گرفته بود. محققان مختلفی برنامه هایی برای پاکسازی این اثر از دیدگاه های غیرقابل قبول برای کلیسا و «پالایش» زبان مبتذل آن داشتند. هم سالویاتی و هم گراند دوک کوزیمو احساس می کردند که این موضوع به شرافت فلورانس مربوط است که این اثر نباید به طور کامل ممنوع شود و یک نسخه اصلاح شده باید حاصل کار محققان فلورانسی باشد. تا زمانی که این کار انجام شود، سالویاتی کوزیمو را متقاعد کرد که از پروژه ونیزی برای انتشار یک نسخه اصلاح شده جلوگیری کند. جستجوی حمایت (۱۵۶۹–۱۵۷۷). سالویاتی دوران کنسولی خود را با خطابه ای تودیع آمیز تقدیم شده به وینچنزو بورگینی به پایان رساند. ارادت او به آکادمی و خاندان مدیچی، در ژوئن ۱۵۶۹ افتخار کشیش شوالیه نشان سنت استفان را برایش به ارمغان آورد، افتخاری که احتمالاً پس از گذراند
ن یک سال خدمت اجباری در مقر آن در پیزا به او اعطا شده بود. در اوت ۱۵۶۹، پاپ پیوس پنجم، توسکانی را از یک دوک نشین به یک دوک نشین بزرگ ارتقا داد و سالویاتی خطابه ای برای تاجگذاری کوزیمو د مدیچی نوشت. این مقام شوالیه گری معتبر بود اما درآمدی نداشت. به همین دلیل، سالویاتی، ضمن انجام وظایف متنوعی که توسط این فرقه تعیین شده بود، در ماه مه ۱۵۷۰ خدمات خود را به دوک های فرارا و پارما ارائه داد، اما بدون موفقیت. در مارس ۱۵۷۴ به عنوان کمیسر این فرقه در فلورانس منصوب شد، سمتی سنگین که تا زمان لغو آن در ژوئیه ۱۵۷۵ آن را حفظ کرد. در آوریل ۱۵۷۵، او مسئول سخنرانی مراسم تشییع جنازه کوزیمو د مدیچی در پیزا بود. از آنجایی که دوک بزرگ جدید، فرانچسکو، تمایلی به نشان دادن هیچ لطفی به او نداشت، سالویاتی به فکر ورود به خدمت آنتونیو ماریا سالویاتی، سفیر پاپ در فرانسه، افتاد و در ژوئن ۱۵۷۵ "کتاب «پنج درس»" خود را که با الهام از غزل ۹۹ از "«ایل کانزونیر"» پترارک نوشته شده بود، به او تقدیم کرد. این رویکرد، همراه با رؤیای سفیر شدن در فرارا، سرانجام به امید درباری شدن آلفونسو دوم دِسته کنار گذاشته شد، کسی که او "کتاب «شرح بر فن شعر»" خود ر
ا از طریق تلاش های سفیر فرارا در توسکانی، ارکوله کورتیل، به او تقدیم کرد. مذاکرات برای این سمت در دسامبر ۱۵۷۵ آغاز شد، اما هرگز به نتیجه نرسید؛ و "«شرح بر فن شعر»" هرگز به پایان نرسید. در تابستان ۱۵۷۶، به عنوان بخشی از کمپین سالویاتی برای جلب نظر مساعد دِسته، اوراتزیو کاپونی او را با شاعر دربار در فرارا، تورکواتو تاسو، که در تلاش برای اصلاح "«اورشلیم تحویل داده شده»" خود بود، در ارتباط قرار داد. سالویاتی بخشی از آن را خواند و نامه ای مودبانه برای تاسو فرستاد که پاسخ عمدتاً مثبت او را در آن ثبت کرده بود. او همچنین چندین مقاله نوشت و از اثر در برابر انتقادات مربوط به تزئینات بیش از حد در زبان آن دفاع کرد و پیشنهاد داد که در "«شرح بر فن شعر»" خود به آن اشاره ای محترمانه کند. دوره در رم (۱۵۷۷–۱۵۸۲). سالویاتی سرانجام به خدمت جاکومو بونکومپانی - ژنرال کلیسا، پسر پاپ گرگوری سیزدهم حاکم - درآمد که در سپتامبر ۱۵۷۷ در مراسم غسل تعمید فیلیپو د مدیچی با او آشنا شده بود. بعدها به رم نقل مکان کرد و تا سال ۱۵۸۲ در آنجا ماند، هرچند مرتباً به فلورانس بازمی گشت. در رم، سالویاتی همچنین بین سال های ۱۵۷۸ تا ۱۵۸۱ وظایف «گیرنده» نش
ان سنت استفان را انجام می داد. جدا از این، او به فعالیت های علمی خود ادامه داد: از همه مهم تر، او مأموریت تهیه نسخه جدیدی از "دکامرون را" دریافت کرد که قرار بود جایگزین نسخه ۱۵۷۳ شود، که آن هم در فهرست قرار گرفته بود. به لطف بونکومپانی، دادگاه تفتیش عقاید با این پروژه موافقت کرد و سالویاتی در ۹ اوت ۱۵۸۰ توسط دوک بزرگ به این کار گمارده شد. سالویاتی پیش از این در «نسخه نمایندگان» در سال ۱۵۷۳ مشارکت کرده بود، اما این نسخه جدید پروژه ای بسیار کامل تر بود که شامل بازنویسی کامل بخش های «نامناسب» و افزودن توضیحات اخلاقی بود. سانسور برای خواننده آشکار بود - نسخه جدید از سبک های چاپی متنوعی استفاده می کرد و جدولی را در ضمیمه با عنوان «برخی تفاوت ها بین متن دیگر از سال ۱۵۷۳ و متن خودمان» ارائه می داد. این کتاب با تقدیمی به بوآن کامپانی، در سال ۱۵۸۲ توسط جیونتی، ابتدا در ونیز و سپس چند ماه بعد در فلورانس، با اصلاحات متعدد منتشر شد. تشکیل. آکادمیا دلا کروسکا از جلسات غیررسمی گروهی از روشنفکران فلورانسی (از جمله آنتونیو فرانچسکو گراتزینی، ، برناردو کانیجیانی و ) بین سال های ۱۵۷۰ تا ۱۵۸۰ در کتابفروشی جیونتی نزدیک کلیسای کو
چک سنت بیاجوی بادیا شکل گرفت. آنها در تضاد با وقار و تشریفات حاکم بر مباحثات علمی آکادمی فلورانس، خود را «کروسکونی» (به معنای «برنج سبوس دار») می نامیدند. با این حال، در سال ۱۵۸۲، به ابتکار سالویاتی، کروسکونی ها با نامگذاری خود به عنوان «آکادمیا» به گردهمایی خود رسمیت بخشیدند. در بایگانی آکادمیا دلا کروسکا، سندی دست نویس از پیرو دِ باردی وجود دارد که صورتجلسه (پاییز ۱۵۸۲) جلسه به یاد ماندنی تأسیس و سخنرانی سالویاتی را ارائه می دهد. سالویاتی نام کروسکا (سبوس) را به شیوه ای جدید تفسیر کرد، به این معنی که نقش آکادمی جدا کردن گندم با کیفیت ادبی و زبانی از کاه زبان معمولی یا ناآگاهانه بود. سالویاتی به آکادمی جهت زبانی جدیدی بخشید و زبان فلورانس را مطابق الگوی پیترو بمبو، که نویسندگان ایتالیایی قرن چهاردهم، به ویژه بوکاچیو و پترارک را ایده آل سازی می کرد، ترویج داد. سالویاتی همچنین ایجاد یک "فرهنگ لغت (Vocabulario") را ترویج کرد که در آن قصد داشت «تمام کلمات و شیوه های گفتاری را که در بهترین نوشته های قبل از سال ۱۴۰۰ یافته ایم» جمع آوری کند. "فرهنگ لغت" تا پس از مرگ سالویاتی تکمیل و منتشر نشد، اما در مقدمه، دانشگاه
یان اعلام کردند که قصد دارند به دیدگاه های سالویاتی در مورد دستور زبان و املا پایبند باشند. آنها همچنین بیش از هر چیز در رویکرد زبان شناختی کار خود و در انتخاب متونی که به عنوان مرجع ذکر می کردند، از او پیروی کردند. جدول نویسندگانی که در "فرهنگ لغت" به آنها اشاره شده است، با فهرستی که سالویاتی در اثر خود با عنوان «هشدارها» ارائه کرده بود، مطابقت نزدیکی داشت. در سال ۱۵۸۴، با نام مستعار اورمانوتزو ریگوگولی، سالویاتی دیالوگ خود با عنوان «"ایل لاسکا"» را منتشر کرد، یک «متن انتقادی» که در آن استدلال می شد که واقعی بودن یک داستان اهمیتی ندارد. در آن زمان، انرژی او صرف اثری با لحنی دیگر، یعنی «"ملاحظاتی در باب زبان دکامرون» شد"؛ در مارس ۱۵۸۴، او به رم رفت تا نسخه ای از جلد اول را به اهداکننده آن، بونکامپانی، بدهد و سپس از خدمت او مرخص شد. اختلافات بر سر تاسو (۱۵۸۴–۱۵۸۶). اواخر سال ۱۵۸۴ شاهد انتشار "«ایل کارافا» یا حقیقت شعر حماسی" اثر (آن) بودیم که در آن بحث می شد که آیا لودوویکو آریوستو یا تورکواتو تاسو در شعر حماسی به برتری دست یافته اند؛ در این اثر اعلام شد که برنده، "«ژروسالمه لیبراتا»" اثر تاسو است، به دلیل احت
رام به وحدت عمل، تعادل بین تاریخ و خیال و اخلاق شخصیت های مسیحی؛ در مقابل، "اورلاندو فوریوسو" به دلیل فقدان وحدت و واقع نمایی و همچنین به دلیل قسمت های شهوت انگیزش مورد انتقاد قرار گرفت. در فوریه ۱۵۸۵، «"دفاعیه اورلاندو فوریوسو»" منتشر شد که به طور جمعی توسط دانشگاهیان کروسکا امضا شده بود، اما در واقع توسط سالویاتی با همکاری باستیانو دِ روسی نوشته شده بود. این دفاع که با تقدیم نامه ای به و مقدمه ای برای خوانندگان (نوشته دِ روسی) همراه بود، حمله ای به زبان شعر تاسو بود که لاتین گرایی و اشکال «ناخالص» آن برای «خلوص» توسکانی مضر تلقی می شد. به دلایل مشابه، "«ل'آمادیجی»" (۱۵۶۰) اثر برناردو تاسو، که مدت ها قبل (در سال ۱۵۶۹) درگذشته بود، به شدت مورد انتقاد قرار گرفت. در مقایسه با "اورلاندو فوریوسو"، "«ژروسالمه لیبراتا»" نیز فاقد خلاقیت ارزیابی شد. تاسو از در فرارا، جایی که زندانی بود، با یک "دفاعیه" برای شعرش پاسخ داد. در این دفاعیه، پس از دفاع از کار پدرش، او با دقت از کار خود دفاع کرد. پس از مداخله تعدادی از نویسندگان دیگر در این جنجال، سالویاتی با استفاده از نام آکادمی دلا کروسکای خود «اینفاریناتو»، در ۱۰ سپتامب