Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ند، اما اگر زنی در بیمارستان زایمان کند، احتمالاً پشتیبان او در طول فرایند زایمان حاضر نخواهد بود. این زنان «امبوسا» نامیده می شوند. امبوساها و کسانی که در طول فرایند زایمان به عنوان پشتیبان عمل می کنند، هیچ آموزش یا تحصیلات رسمی در زمینه مراقبت از زنان باردار ندارند. در بیشتر موارد، آن ها مهارت های لازم برای مقابله با بحران های زایمانی را ندارند. در این موارد، آن ها ترجیح می دهند مادران را به مراکز زایمان منتقل کنند تا اینکه زایمان در خانه انجام شود. نقش های اصلی امبوساها در طول فرایند زایمان شامل ارائه حمایت های عاطفی به مادر است. هنگامی که مادران به مراکز زایمان منتقل می شوند، اغلب قدرت تصمیم گیری ندارند. بسیاری از امبوساها و کسانی که مادران را به مرکز زایمان می آورند، معمولاً فقط در ساعات ملاقات اجازه دارند در اتاق حضور داشته باشند، اما بسیاری از زنان ترجیح می دهند خارج از واحد منتظر بمانند. اگر مادر بتواند در خانه زایمان کند، بیشتر قدرت در طول کل فرایند هنوز در دست خود اوست. علاوه بر این، زنانی که در مراکز درمانی زایمان می کنند، بیشتر در معرض «روش های جراحی اجباری» قرار می گیرند. این روش ها شامل موقعیت ه
ای زایمان است که برای ارائه دهنده خدمات بهداشتی راحت تر است اما برای زن در حال زایمان مناسب نیست. ۵۳٪ از تولدها در خانه انجام می شود. اکثریت تولدهای باقی مانده در مراکز زایمان و بیمارستان ها صورت می گیرد. به نظر می رسد که یک شکاف میان زنانی که در مراکز درمانی زایمان کرده اند و زنانی که در خانه زایمان کرده اند وجود دارد. این تفاوت با این واقعیت اثبات می شود که زنانی که در خانه زایمان کرده اند، پس از زایمان به اندازه زنانی که در مراکز درمانی زایمان کرده اند، مراقبت های پس از زایمان دریافت نمی کنند. زنانی که انتخاب می کنند در خانه زایمان کنند، بیان می کنند که در کلینیک های مراقبت پس از زایمان احساس خوش آمدگویی نمی کنند. در زایمان های خانگی معمولاً مادران آزادی دارند تا وضعیت زایمانی که برایشان راحت تر است را انتخاب کنند: برخی از این وضعیت ها شامل نشستن، زانو زدن و چمباتمه زدن هستند. امبوساها با استفاده از چیتنگه (پارچه ای که زنان زامبیا برای بستن دور کمر استفاده می کنند) به تغییر وضعیت مادر کمک می کنند. زنانی که در مراکز درمانی زایمان می کنند، ممکن است آزادی کمتری در انتخاب وضعیت داشته باشند. شبیه به درد تجربه ش
ده در طول زایمان، زنان در حال زایمان تشویق می شوند که از درد عبور کنند. معمولاً هیچ تسکین درد دارویی به مادرانی که در خانه زایمان می کنند، داده نمی شود و امبوساها از تغییر وضعیت های مختلف برای کاهش درد مادر استفاده می کنند. پس از تولد جفت، آن را در مکان خاصی نزدیک خانه یا روستا دفن می کنند. این کار برای محافظت از مادر و نوزادش در برابر جادوگری انجام می شود. جفت همچنین نقش مهمی در حفظ باروری زنان دارد. یکی از امبوساها می گوید: «جفت دفن می شود به طوری که طرفی که نوزاد در آن قرار دارد به سمت آسمان باشد و انتهای بند ناف نمایان باشد تا وقتی بند ناف از نوزاد جدا شد، با بند ناف دفن شده با جفت متصل باشد تا از باروری محافظت شود.» برخی از زنان احساس شرم را عامل تعیین کننده رفتارهای شخصی خود می دانند. در یک مطالعه کیفی، یکی از زنان بیان کرد: «من احساس شرم می کنم که کسی کنارم باشد زیرا صدای زیادی می دهیم و پوشیده نیستیم.» علاوه بر این، با حضور یک فرد پشتیبان، زنان احساس می کنند که باید رفتارهایشان دقیقاً با هنجارهای اجتماعی همخوانی داشته باشد، زیرا ممکن است آن فرد به دیگران بگوید اگر مطابق با این هنجارها عمل نکنند. اگر م
شکلی پیش بیاید، زنانی که در خانه زایمان کرده اند، منابع یا مهارت های لازم برای درمان در خانه را ندارند و در صورتی که بتوانند از نظر لجستیکی به مرکز زایمان منتقل شوند، به آنجا فرستاده می شوند. هنجارهای اجتماعی گاهی مشکلات یا بیماری های مادر و/یا نوزاد را به عنوان تقصیر مادر به دلیل رفتارهای او در طول بارداری یا زایمان می دانند. در زایمان های خانگی، از فناوری های زایمانی استفاده نمی شود و این یکی از دلایل انتقال زایمان های خانگی با مشکلات به مراکز درمانی است. استفاده از فناوری در بیمارستان ها نیز محدود است. به عنوان مثال، نظارت مداوم بر وضعیت جنین در بیشتر مراکز زایمان انجام نمی شود. در بیمارستان ها، نرخ اپیزیاتومی مستند نمی شود، اما تخمین زده می شود که حدود ۲۸٪ باشد.
نمایشگاه بین المللی رشید کرامی در طرابلس ، لبنان توسط اسکار نیمایر، معمار برزیلی، در یک سایت ۷۰ هکتاری واقع در بین مرکز تاریخی طرابلس و بندر المینا طراحی شد. ساختمان اصلی این نمایشگاه از یک سالن پوشیده بزرگ به شکل بومرنگ با ابعاد ۷۵۰ متر در ۷۰ متر تشکیل شده است و یک فضای انعطاف پذیر برای اجرای نمایشگاه هاست. این نمایشگاه پروژه پرچمدار سیاست نوسازی لبنان در دهه ۱۹۶۰ بود. همکاری نزدیک بین اسکار نیمایر، معمار این پروژه و مهندسان لبنانی نمونه ای قابل توجه از تبادل قاره های مختلف ایجاد کردند. از نظر مقیاس و ثروت بیان رسمی، این یکی از آثار مهم معماری مدرن قرن بیستم در خاور نزدیک عرب است.
زایمان در هائیتی () تحت تأثیر رفتارهایی است که توسط باورها، سنت ها و نگرش های محلی تعیین می شود و همچنین تحت تأثیر شرایط اقتصادی و محدودیت های موجود در امکانات بهداشتی قرار دارد. بارداری. در هائیتی، ناباروری بار اجتماعی منفی به همراه دارد و زنان انتظار دارند که فرزند بیاورند. دوران بارداری و زایمان به عنوان زمانی شاد و جشن گونه برای خانواده ها دیده می شود و نه به عنوان یک مشکل پزشکی. زنان باردار انتظار دارند که تا زمان زایمان، به وظایف کاری خود ادامه دهند. آنها معمولاً افزایش ترشح بزاق را تجربه می کنند و به طور مرتب آب دهان خود را تف می کنند، زیرا باور دارند که نمی توانند بزاق اضافی را ببلعند. زنان باردار از خوردن ادویه جات خودداری می کنند، چون اعتقاد دارند که ممکن است برای جنین مضر باشد. با این حال، آنها تشویق می شوند که سبزیجات و میوه های قرمز مصرف کنند، زیرا این مواد غذایی برای تقویت خون جنین مفید به نظر می رسند. زنان باردار همچنین تشویق می شوند که وعده های غذایی بزرگتری بخورند، چون فکر می کنند برای دو نفر غذا می خورند. مراقبت های دوران بارداری. بسیاری از زنان باردار در هائیتی به دلیل فقر، کمبود دسترسی به
خدمات بهداشتی، کمبود پرسنل پزشکی و دیدگاه هایشان نسبت به مراقبت های دوران بارداری، مراقبت های کافی دریافت نمی کنند. این مشکلات به ویژه در مناطق روستایی بیشتر مشهود است، زیرا بیشتر متخصصان بهداشتی در پایتخت متمرکز هستند. نسبت پزشک به بیمار در هائیتی ۱ به ۶۷٬۰۰۰ است و درصدی از کارکنان بهداشتی هر سال به کشورهای ایالات متحده و کانادا می روند تا در آنجا مشغول به کار شوند، جایی که دستمزد بالاتری دارند. زیرساخت های بهداشتی پس از زلزله ۲۰۱۰ به طور قابل توجهی کاهش یافته است، که باعث تخریب امکانات بهداشتی حیاتی شد. بسیاری از زنان باردار نیازی به مراقبت های دوران بارداری نمی بینند و برخی از آنها از پزشکی مدرن و بیمارستان ها ترس دارند و آن ها بارداری، زایمان و تولد را بخشی طبیعی از چرخه زندگی زنان می دانند. زایمان. در هائیتی، بسیاری از زنان تا زمان زایمان مشغول به کار هستند؛ بنابراین، بسیاری از آنها در بیمارستان زایمان نمی کنند. آنها یا در خانه یا در محل کار خود زایمان می کنند. بسیاری از زنان در فرایند زایمان فعال هستند. آنها ممکن است چمباتمه بزنند، بایستند، قدم بزنند یا بنشینند تا موقعیت های راحت تری برای خود ایجاد کنند
. آنها ممکن است احساسات خود را با فریاد زدن، جیغ کشیدن، دشنام دادن، خرخر کردن یا ناله کردن ابراز کنند. داروهای مسکن در فرهنگ زایمان هائیتی معمولاً در دسترس نیستند. بیشتر زنان زایمان و تولد نوزادان خود را دور از بیمارستان انجام می دهند و درخواست داروهای مسکن نمی کنند. در طول فرایند زایمان، پدر نوزاد غایب است و مادر ممکن است تنها باشد، یا با دایه یا یکی از اعضای خانواده و دوستان زن او احاطه شده باشد. بخش عمده ای از تصمیم گیری ها به زن در حال زایمان واگذار می شود و مشاوره از سوی افرادی که از او حمایت می کنند، به حداقل می رسد. طبق سنت، بیشتر زنان در هائیتی زایمان خود را با حضور ماماهایی که همیشه تحصیلات رسمی ندارند، انجام می دهند. ماماها معمولاً توسط ماماهای مسن تر با تجربه آموزش می بینند. زایمان معمولاً در خانه انجام می شود. از نظر جغرافیایی، بسیاری از جاده ها هنوز پس از زلزله ۲۰۱۰ تخریب شده اند و به هر حال زنان خودرو برای رفتن به بیمارستان یا مرکز زایمان ندارند. عوارض و ناهنجاری ها. پره اکلامپسی و اکلامپسی از جمله دلایل اصلی نرخ بالای مرگ و میر مادران در هائیتی هستند. این عوارض ۱۷ درصد از کل مرگ های مادران را ش
امل می شوند. به دلیل عدم دسترسی به مراقبت های پیش از زایمان، بسیاری از زنان علائم پره اکلامپسی و اکلامپسی را تا زمان زایمان نوزاد خود متوجه نمی شوند. در آن زمان، اغلب دیگر برای مداخله دیر است. در هر صورت، امکانات پزشکی اغلب در نزدیکی ها در دسترس نیست. زنان نیازمند سزارین اضطراری اغلب هرگز آن را دریافت نمی کنند، زیرا بسیاری از آن ها پول لازم برای انجام آن را ندارند. دوره پس از زایمان. در هائیتی، دوره پس از زایمان بلافاصله پس از تولد آغاز شده و حدود ۴۰ روز به طول می انجامد. مادر در خانه می ماند و تمرکز خود را بر استراحت و بهبودی قرار می دهد. او نقش فعالی در مراقبت از خود دارد، به گونه ای که لباس گرم می پوشد، حمام های روزانه می گیرد و چای می نوشد تا انرژی خود را بازیابی کند.&lt;ref name="Birth/Children"&gt;&lt;/ref&gt; باورها و رفتارهای فرهنگی. در سه روز اول، استراحت مطلق در بستر توصیه می شود و همچنین از هر چیزی که «سرد» باشد، مانند وزش باد، بیرون رفتن و بعضی از غذاها، باید پرهیز شود. همراه با غذاهای «سرد»، مادران همچنین آموزش می بینند که از غذاهای «سفید» مانند لوبیا سفید، خرچنگ و شیر اجتناب کنند. غذاهای «سفید»
و «سرد» باور دارند که می توانند ترشح واژن را افزایش دهند یا خطر خونریزی را بالا ببرند. غذاهای قابل قبول برای مادر در این دوره شامل فرنی، برنج، لوبیا و موز سبز می شود. هائیتی ها بر این باورند که زنان در این دوره نسبت به ورود گاز به بدن حساس تر هستند. برای پیشگیری از این، مادران توصیه می شوند که یک کمربند سفت یا پارچه ای دور کمر خود بپوشند تا استخوان هایی که در طول زایمان شل شده اند، سفت شوند. یک رسم رایج در دوره پس از زایمان، «سه حمام» است. در سه روز اول، مادر در آب تقویت شده ای که از جوشاندن گیاهان خاص در آب تهیه شده است، حمام می کند. این گیاهان شامل پاپایا، پرتقال ترش، ساورساپ (کوروسول)، نعناع (تی بوم)، رازیانه، برگ بو و اکالیپتوس است. این گیاهان به مادر آرامش می دهند و عضلات او را سفت می کنند. این حمام به عنوان اولین حمام شناخته می شود. همچنین مادران تشویق می شوند تا چای خاصی از همان مخلوط گیاهان بنوشند. حمام دوم پس از سه روز به مدت سه روز دیگر صورت می گیرد، جایی که مادر در آب تقویت شده ای که توسط خورشید گرم شده است، نه جوشانده، حمام می کند. حمام سوم در یک ماه بعد اتفاق می افتد و یک حمام سرد است، اولین حمام
ی که مادر از زمان زایمان می گیرد. این حمام سرد برای ترویج بهبودی و سفت شدن عضلات و استخوان هایی که در طول زایمان شل شده اند، انجام می شود.&lt;ref name="Birth/Children"&gt;&lt;/ref&gt; شیردهی. شیردهی در هائیتی به دلایل فرهنگی و اقتصادی به طور گسترده ای انجام می شود؛ ۹۷٪ از نوزادان شیردهی می کنند. شیردهی تا نه ماه تشویق می شود و مادران در مناطق روستایی به دلیل جنبه های اقتصادی و عملی این کار، آن را برای مدت طولانی تری ادامه می دهند. یکی از باورهای اشتباه در هائیتی این است که شیر مادر عامل بیماری های نوزادان مانند اسهال، کزاز یا انگل های روده ای است. مادران هائیتی همچنین دربارهٔ نوع شیر دریافتی نوزاد حساس هستند، زیرا باور دارند که شیر خیلی غلیظ یا خیلی رقیق می تواند به مادر و نوزاد آسیب برساند. اگر شیر خیلی غلیظ باشد، معتقدند که باعث ابتلای نوزاد به ایمپیتیگو می شود. اگر شیر خیلی رقیق باشد، که به دلیل ترس یا نگرانی مادر است، آن را «ترشیده» می دانند و ممکن است باعث اسهال و عدم رشد نوزاد و همچنین سردرد و احتمالاً افسردگی پس از زایمان در مادر شود. در جایگزین های شیر مادر، رژیم غذایی «گرم» و «سرد» که بسیاری از هائیت
ی ها به آن اعتقاد دارند نیز رعایت می شود. دوره پس از زایمان به عنوان یک دوره «گرم» در نظر گرفته می شود و نیاز به غذاهای «سرد» دارد. شیر کامل قابل قبول است، اما شیر خشک به عنوان غذایی «گرم» شناخته می شود و از آن پرهیز می شود. چای گیاهی نیز به طور زودهنگام به نوزاد معرفی می شود و بخش مهمی از تغذیه نوزاد را تشکیل می دهد. مراسم و آیین ها. در هائیتی مراسم مختلفی برای گذر از مراحل مختلف زندگی و آیین های تولد وجود دارد.&lt;ref name="Birth/Children"&gt;&lt;/ref&gt; نام گذاری نوزاد یک ماه پس از تولد انجام می شود. بینی نوزاد چندین بار در روز به آرامی فشرده می شود تا سوراخ های بینی تنگ تر شوند، زیرا در هائیتی این ویژگی جذاب تر به شمار می رود. موهای نوزاد تا یک سالگی کوتاه نمی شود. ختنه کردن پسران تشویق نمی شود، زیرا باور دارند که باعث کاهش رضایت جنسی می شود. برای پاکسازی روده های نوزاد از مدفوع نخست، معمولاً از ملین ها (لوک) استفاده می شود. ملین معمولاً از روغن قرمز گیاه "کرچک" در کریول تهیه می شود. دیگر مواد اصلی شامل روغن کرچک، شکر، سیر، آب جوشیده، نمک و جوز است. به مادران هشدار داده می شود که این عمل ممکن است باعث از
دست دادن سریع آب بدن شود. جوز، روغن کرچک و تار عنکبوت از جمله موادی هستند که بر روی بند ناف قرار می دهند تا روند بهبودی سرعت یابد و از «سرما خوردن بند ناف» نوزاد جلوگیری شود. در مناطق روستایی، جفت به منظور جلوگیری از آسیب به کودک دفن می شود.
سقط جنین در سوئد () برای اولین بار توسط قانون سقط جنین در سال ۱۹۳۸ تصویب شد. این قانون بیان می کرد که سقط جنین در سوئد تحت دلایل پزشکی، بشردوستی یا اصلاح نژاد می تواند به طور قانونی انجام شود. به عبارت دیگر، اگر بارداری تهدید جدی برای زندگی زن باشد، اگر او به وسیله تجاوز جنسی باردار شده باشد یا اگر احتمال زیاد وجود داشته باشد که ناهنجاری مادرزادی جدی به فرزند او منتقل شود، می تواند درخواست سقط جنین کند. این قانون بعدها در سال ۱۹۴۶ به دلیل دلایل اجتماعی-پزشکی و دوباره در سال ۱۹۶۳ به دلیل خطر آسیب جدی به جنین اصلاح شد. کمیته ای برای بررسی اینکه آیا این شرایط در هر مورد خاص برقرار است تشکیل شد و به دلیل این فرایند طولانی، سقط جنین اغلب تا نیمه دوم سه ماهه دوم بارداری انجام نمی شد؛ بنابراین، در سال ۱۹۷۴ قانونی جدید تصویب شد که بیان می کند تصمیم به سقط جنین کاملاً به انتخاب زن بستگی دارد تا پایان هفته هجدهم بارداری. قانون گذاری. وضعیت فعلی. قانون فعلی، قانون سقط جنین سال ۱۹۷۴ (SFS 1974:595) است. این قانون بیان می کند که تا پایان هفته هجدهم بارداری، انتخاب سقط جنین کاملاً به عهده زن است، برای هر دلیلی که باشد. پس ا
ز هفته هجدهم، زن برای انجام سقط جنین نیاز به مجوز از هیئت ملی بهداشت و رفاه اجتماعی ("Socialstyrelsen") دارد. مجوز برای این سقط های جنین دیرهنگام معمولاً برای مواردی که جنین یا مادر بیمار هستند صادر می شود. سقط جنین در صورتی که جنین زنده باشد مجاز نیست، که معمولاً به این معنی است که سقط جنین پس از رشد و تکامل پیش از تولد مجاز نیست. با این حال، سقط جنین پس از هفته بیست و دوم در موارد نادر ممکن است مجاز باشد، زمانی که جنین حتی اگر به پایان بارداری برسد، قادر به زنده ماندن خارج از رحم نباشد. این موضوع در سوئد عمدتاً حل شده است و مسئله قانونی بودن سقط جنین یک مسئله سیاسی پرتنش نیست. در سوئد اجماع وجود دارد که بارداری های ناخواسته باید با استفاده از پیشگیری از بارداری جلوگیری شود و هدف اصلی کاهش تعداد سقط جنین نیست، بلکه هدف این است که تمامی کودکانی که به دنیا می آیند باید خواسته شده باشند. تعداد سقط جنین ها به طور آماری با تعداد بارداری ها همبسته است. در مقایسه با سایر کشورهای نوردیک، سوئد در تعداد سقط جنین ها در رتبه بالایی قرار دارد و در تعداد بارداری نوجوانان در رتبه پایینی است، در حالی که تعداد بارداری ها در
مقایسه با جمعیت کل در تمام کشورهای نوردیک تقریباً یکسان است. تاریخچه. قانون مدنی سال ۱۷۳۴ مجازات اعدام را برای سقط جنین به طور رسمی معرفی کرد، اما هیچ پرونده تأییدشده ای وجود ندارد که در آن این مجازات واقعاً اجرا شده باشد: توجه بیشتر به کودک کشی معطوف شده بود تا سقط جنین و پرونده های حقوقی کمی وجود داشت. قانون اصلاح شده سال ۱۸۶۴ مجازات اعدام برای سقط جنین را لغو کرد و آن را با بین دو تا شش سال کار اجباری برای هم بیمارانی که سقط جنین دریافت کرده بودند و هم ارائه دهندگان خدمات سقط جنین جایگزین کرد. در نیمه دوم قرن نوزدهم، پرونده های حقوقی سقط جنین بیشتر شد و این مسئله تبدیل به یک موضوع بحث عمومی گردید. اصلاحات در سال ۱۹۲۱ مجازات کار اجباری را با جریمه یا مدت کوتاه تری از حبس بدون کار اجباری برای بیمار جایگزین کرد، اما مجازات اصلی برای ارائه دهندگان خدمات سقط جنین حفظ شد. بین سال های ۱۹۲۹ و ۱۹۳۳، حدود ۲۱ بیمار سالانه به جرم سقط جنین محکوم شدند که اکثریت آن ها حکم معلق دریافت کردند. اولین قانون سقط جنین قانونی در سوئد در سال ۱۹۳۸ تصویب شد، زمانی که این قانون سقط جنین را در مقیاس محدود و تنها به دلایل پزشکی جدی، ا
صلاح نژاد یا تجاوز قانونی کرد، پس از ارزیابی توسط هیئت سلطنتی بهداشت. از سال ۱۹۴۶، سقط جنین می توانست بر اساس دلایل پزشکی اجتماعی نیز مجاز شود. در دهه ۱۹۶۰، تغییرات متوالی در جامعه سوئد اتفاق افتاد و نگرش عمومی نسبت به میل جنسی در انسان و همچنین سقط جنین، آزادتر شد. این تغییرات، از جمله موارد دیگر، منجر به افزایش تعداد سقط جنین های مجاز شد. قانون سقط جنین فعلی (SFS 1974:595 با اصلاحات بعدی در سال های ۱۹۹۵ و ۲۰۰۷) در تاریخ ۱ ژانویه ۱۹۷۵ به اجرا درآمد. این قانون سقط جنین را تا هفته ۱۸ بارداری به درخواست زن باردار مجاز می کند، و پس از آن تنها در مواردی که خطرات پزشکی شدید وجود داشته باشد، مجاز است. پس از هفته ۱۸، سقط جنین تنها پس از ارزیابی توسط هیئت ملی بهداشت و رفاه اجتماعی قابل انجام است. در سال ۱۹۸۹، هیئت مشاوره عمومی را در مورد اجرای قانون صادر کرد (SOSFS 1989:6). از ۱ سپتامبر ۲۰۰۴، این مشاوره ها و سیاست ها با مشاوره و سیاست های جدید (SOSFS 2004:4) جایگزین شدند. از ۱ ژانویه ۲۰۰۸، بیماران خارجی – شامل درخواست کنندگان حق پناهندگی، ساکنان غیرموقت و افرادی که در سوئد ثبت نام نشده اند – مجاز به انجام سقط جنین در
کشور هستند. در سال ۲۰۰۹، ۱۳۲ سقط جنین از این نوع در سوئد انجام شد. هیئت ملی بهداشت و رفاه این عدد را نسبت به تعداد کل سقط جنین ها، رقم کوچکی دانسته است. آمار. هیئت ملی بهداشت و رفاه مرجع ملی اصلی خدمات اجتماعی، بهداشت عمومی و خدمات بهداشتی در سوئد است. یکی از وظایف این هیئت ارزیابی و نظارت بر سقط جنین های انجام شده در سوئد و همچنین تعیین استانداردها از طریق صدور مقررات و مشاوره عمومی است. این هیئت همچنین مسئول جمع آوری و انتشار آمار رسمی ملی در مورد سقط جنین است. تا سال ۱۹۹۵، گزارش ها توسط آمار سوئد منتشر می شد. گزارش های آماری سالانه منتشر می شوند و بر اساس داده های تمامی کلینیک ها و بیمارستان هایی است که سقط جنین در آن ها انجام می شود. داده ها شامل سن زنان، بارداری ها و سقط جنین های قبلی، مدت زمان بارداری در زمان سقط جنین، روش سقط جنین و مکانی که سقط جنین انجام شده است، جمع آوری می شود. یکی از اهداف اصلی هیئت بهداشت ملی از این گزارش ها اندازه گیری تغییرات و روندها در طول زمان است. آمار سقط جنین های قانونی از سال ۱۹۵۵ موجود است و از سال ۱۹۷۵، داده هایی در مورد فراوانی سقط جنین در گروه های سنی مختلف موجود اس
ت. از سال ۱۹۸۵ نیز اطلاعات مربوط به شهرداری های سوئد خانه زنان نیز ثبت شده است. بحث. سوئد یکی از لیبرال ترین قوانین سقط جنین را در جهان دارد. خود موضوع سقط جنین در جامعه چندان مورد بحث و جدل نیست و اکثریت مردم سوئد از قانون و سیاست های مرتبط با آن حمایت می کنند. گزارش سال ۲۰۲۴ از مرکز تحقیقات پیو نشان داد که ۹۵٪ از بزرگسالان سوئدی معتقدند که سقط جنین باید در تمام یا بیشتر موارد قانونی باشد. با این حال، بحث های سیاسی در مورد مدت زمان مجاز برای سقط جنین و سایر حقوق سقط جنین وجود دارد. احزاب محافظه کار راست گرا مانند حزب دموکرات مسیحی (سوئد) و دموکرات های سوئد پیشتر از ممنوعیت های سخت تر سقط جنین در مراحل دیرهنگام حمایت می کردند، اما اکنون دیگر چنین موضعی ندارند. انجمن سوئدی برای آموزش جنسی در واکنش به این مباحث اعلام کرده است که بسیاری از استدلال های سیاسی ناشی از اطلاعات نادرست و کمبود آگاهی است. حقوق سقط جنین. سازمان ها. انجمن سوئدی برای آموزش جنسی از حقوق سقط جنین برای همه زنان حمایت می کند و این موضوع یکی از اولویت های اصلی جهانی آن هاست. این انجمن معتقد است که در یک جامعه برابر و پایدار، افراد حق دارند بر
بدن، جنسیت و تولیدمثل خود تسلط داشته باشند. ضد سقط جنین. سازمان ها. (MRO، حقوق بشر برای جنین ها) یک سازمان مستقل از نظر سیاسی و دینی است. این سازمان هدف دارد تا حقوق زندگی برای جنین ها را از طریق اعتراضات غیرخشونت آمیز، نشان دادن تصاویر جنین ها و حمایت از زنان باردار ترویج کند. (بله به زندگی) یک سازمان غیرانتفاعی است که هدف آن تأثیرگذاری بر بحث در مورد کرامت انسانی در زمینه سقط جنین، تشخیص جنینی و مراقبت از سالمندان است. هدف آن ها محدود کردن سقط جنین ها با نشان دادن این است که جنین ها دارای ارزش انسانی هستند.
سقط جنین در اسپانیا () تا ۱۴ هفته اول بارداری به درخواست فرد قانونی است و در مراحل بعدی در صورت وجود خطر برای جان یا سلامت زن یا وجود نقص های جدی در جنین مجاز می باشد. قوانین سقط جنین در اسپانیا سابقه ای پرنوسان داشته اند. در دهه ۱۹۳۰، قوانین سقط جنین در جمهوری دوم اسپانیا آزادتر شد، اما این وضعیت دیری نپایید، زیرا اسپانیای فرانکو با حمایت کلیسای کاتولیک بار دیگر سقط جنین را جرم انگاری کرد. این قوانین در سال ۱۹۸۵ تعدیل شدند و در سال ۲۰۱۰ بیشتر آزادسازی شدند. سقط جنین همچنان موضوعی بحث برانگیز در سیاست اسپانیا است، اما تلاش های مداوم برای محدودسازی آن تاکنون حمایت اکثریت را به دست نیاورده است. در سال های اخیر، نرخ سقط جنین در اسپانیا کاهش یافته است که این امر به بهبود دسترسی به پیشگیری اضطراری از بارداری نسبت داده می شود. کلیات. سقط جنین داوطلبانه (سقط جنین القاشده) در اسپانیا تحت عنوان دوم قانون ارگانیک ۲/۲۰۱۰ در زمینه سلامت جنسی و باروری و سقط جنین تنظیم شده است که در ۵ ژوئیه ۲۰۱۰ لازم الاجرا شد و سقط جنین را در ۱۴ هفته اول بارداری قانونی می سازد. بر اساس قوانین پیشین، نویسندگانی همچون ایبانیز و گارسیا ولاسک
و استدلال کردند که جرم انگاری سقط جنین مانع انجام حدود ۱۰۰٬۰۰۰ سقط سالانه در کشور نمی شود. بنابراین، مجازات نه تنها از تولد جنین های سقط شده جلوگیری نمی کند، بلکه به مرگ زنان در اثر سقط های غیرقانونی و غیربهداشتی نیز منجر می شود (طبق سندی از دیوان عالی، ۲۰۰ تا ۴۰۰ زن در سال ۱۹۷۶ جان خود را از این طریق از دست دادند). افزون بر این، مدافعان سقط جنین قانونی معتقدند که این محدودیت ها عمدتاً زنان فقیر را تحت تأثیر قرار می دهد، زیرا زنانی که منابع مالی بیشتری دارند، می توانند برای انجام سقط جنین به کشورهای دیگر سفر کنند، پدیده ای که به «گردشگری سقط جنین» معروف است. سقط جنین در اسپانیا قانونی است و تا ۱۴ هفته نخست بارداری بدون نیاز به توجیه خاصی انجام می شود. در مراحل بعدی، در صورتی که خطر جدی برای جان یا سلامت زن وجود داشته باشد یا نقص های جدی در جنین تشخیص داده شود، سقط جنین مجاز است. قانون گذاری دربارهٔ سقط جنین در اسپانیا تاریخچه ای پرنوسان دارد. در دهه ۱۹۳۰، قوانین مربوط به سقط جنین در جمهوری دوم اسپانیا لیبرال تر شدند، اما این وضعیت دوام چندانی نداشت و در دوران اسپانیای فرانکو، با حمایت کلیسای کاتولیک، مجدداً ج
رم انگاری شد. این قوانین در سال ۱۹۸۵ تسهیل گردیدند و در سال ۲۰۱۰ به طور قابل توجهی آزادتر شدند. با این حال، سقط جنین همچنان یک مسئله بحث برانگیز در سیاست اسپانیا محسوب می شود، اما تلاش های مکرر برای محدودسازی آن تاکنون حمایت اکثریت را جلب نکرده است. در سال های اخیر، میزان سقط جنین کاهش یافته است، زیرا دسترسی بهتر به پیشگیری اضطراری از بارداری فراهم شده است. مخالفان سقط جنین، از جمله کلیسای کاتولیک، این عمل را به عنوان گرفتن جان یک انسان بی گناه، عملی ذاتاً شرورانه و جنایت آمیز می دانند که احترام به زندگی را تضعیف کرده و جامعه را به سمت فرهنگ مرگ سوق می دهد. حزب محافظه کار حزب مردم در ژوئن ۲۰۱۰ علیه برخی از مفاد این قانون به دادگاه قانون اساسی اسپانیا شکایت کرد. در برنامه انتخاباتی خود برای انتخابات سراسری ۲۰ نوامبر ۲۰۱۱، این حزب اصلاح قانون سقط جنین را گنجاند. با این حال، هم حامیان و هم مخالفان قانونی شدن سقط جنین، استدلال های خود را در دفاع از زندگی، چه مادر و چه جنین، مطرح می کنند. تقریباً همه مردم اسپانیا که در این زمینه مورد مصاحبه قرار گرفته اند، بر لزوم افزایش آگاهی اجتماعی دربارهٔ سقط جنین و ضرورت تنظی
م آن توسط دولت تأکید داشته اند. جمهوری دوم اسپانیا. در ۲۵ دسامبر ۱۹۳۶، در کاتالونیا، سقط جنین انتخابی در ۱۲ هفته نخست بارداری قانونی شد. این قانون در ۹ ژانویه ۱۹۳۷ با امضای اجرایی شد (). در سال ۱۹۳۷، در مناطق تحت کنترل جمهوری در دوران جنگ داخلی اسپانیا و تحت حکومت سوسیالیستی حزب کارگران سوسیالیست اسپانیا (PSOE) به رهبری فرانسیسکو لارگو کابالرو، وزیر بهداشت کاتالونیا، فدریکا مونتسنی (از اعضای آنارشیست کنفدراسیون ملی کار) نیز سقط جنین را قانونی اعلام کرد. این قانون پس از پیروزی فرانسیسکو فرانکو لغو شد. قانون ارگانیک ۹/۱۹۸۵. در قوانین ارگانیک ۹/۱۹۸۵ که در ۵ ژوئیه ۱۹۸۵ تصویب شد، سقط جنین در سه مورد قانونی اعلام گردید: خطر جدی برای سلامت جسمی یا روانی زن باردار (توجیه درمانی)، تجاوز (توجیه کیفری) و ناهنجاری ها یا نقص های جسمی یا روانی در جنین (توجیه اصلاح نژادی). بر اساس این قانون، مادر می توانست در مراکز بهداشتی عمومی یا خصوصی، در ۱۲ هفته نخست بارداری به دلیل تجاوز، در ۲۲ هفته نخست به دلیل دلایل اصلاح نژادی و در هر زمان از بارداری به دلایل درمانی، سقط جنین انجام دهد. در موردهای دوم و سوم، ارائه گزارش پزشکی برای ت
أیید شرایط قانونی لازم بود؛ در مورد تجاوز، گزارش پلیس نیز مورد نیاز بود. در این سه مورد، سقط جنین تحت نظارت پزشک و در یک مرکز پزشکی مجاز و با رضایت صریح زن، مجاز شناخته می شد. در سایر موارد، قانون کیفری مجازات های مختلفی را برای مادران و پزشکانی که سقط جنین غیرقانونی انجام می دادند، تعیین می کرد. قانون ارگانیک ۲/۲۰۱۰. در ۳ مارس ۲۰۱۰، قانون ارگانیک ۲/۲۰۱۰ دربارهٔ سلامت جنسی و باروری و سقط جنین تصویب شد. هدف این قانون، تضمین حقوق اساسی مرتبط با سلامت جنسی و باروری بر اساس استانداردهای تعیین شده توسط سازمان جهانی بهداشت (WHO) و تنظیم شرایط سقط جنین و تعیین تعهدات مراجع دولتی بود. این قانون در ۵ ژوئیه ۲۰۱۰ اجرایی شد. در عنوان دوم، مواد ۱۳ و ۱۴، سقط جنین در ۱۴ هفته نخست بارداری قانونی شد. در این مدت، زن می تواند به طور آزادانه و آگاهانه تصمیم به خاتمه بارداری بگیرد، بدون نیاز به مداخله شخص ثالث. ماده ۱۵ تصریح می کند که سقط جنین تا ۲۲ هفته بارداری در مواردی که «خطرات جدی برای جان یا سلامت مادر یا جنین وجود داشته باشد» مجاز است. پس از هفته ۲۲، بارداری تنها در صورتی قابل خاتمه است که «ناهنجاری های جنینی ناسازگار با ز