Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وی تئاتر کولون و کنگره ملی آرژانتین آنها تا زمان مرگ تامبورینی در سال ۱۸۹۰ با هم روی ساختمان جدید تئاتر کولون کار کردند و پس از آن ماینو مسئولیت این پروژه را بر عهده گرفت. پس از برنده شدن در مسابقه طراحی ساختمان کنگره ملی آرژانتین در سال ۱۸۹۵، او کاملاً مجذوب این دو اثر عمومی بزرگ شد. مونته ویدئو: کار بر روی کاخ قانونگذاری. ماینو در مسابقه بین المللی طراحی ساختمان پالاسیو لگیزلاتیوو در مونته ویدئو، اروگوئه برنده شد. مرگ. کمی پس از این موفقیت، در ۱ ژوئن ۱۹۰۴ او به محل اقامت خود بازگشت و همسرش را در رختخواب با یک ایتالیایی به نام خوان (جیووانی) پاسرا یافت. پس از چند دقیقه صدای شلیک گلوله ای از خانه به گوش رسید، ویتوریو فریاد زد: «آنها مرا کشتند!». پاسرا به هفده سال زندان محکوم شد و خانم ماینو به عنوان مجازات به ایتالیا تبعید شد.
خانواده() فیلمی درام زندگینامه ای ایتالیایی محصول سال ۲۰۲۴ به کارگردانی فرانچسکو کاستابیل و نویسندگی مشترک کاستابیل، ویتوریو مورونی و آندریانو چیارلی است که بر اساس کتاب خاطرات "«همیشه این گونه نخواهد بود»" نوشته لوئیجی سلسته در سال ۲۰۱۷ ساخته شده است. این فیلم داستان جی جی (فرانچسکو گگی)، یک مبارز جوان راست افراطی از یک خانواده متوسط طبقه کارگر ایتالیایی که به دلیل خشونت خانگی از هم پاشیده است، را دنبال می کند. او در سایه پدر جنایتکارش (فرانچسکو دی لوا) زندگی می کند و در تلاش است تا برای مادرش، لیسیا (باربارا رونچی)، آرامش پیدا کند. این فیلم اولین نمایش جهانی خود را در بخش افق های هشتاد و یکمین جشنواره بین المللی فیلم ونیز در ۱ سپتامبر ۲۰۲۴ تجربه کرد، جایی که گگی جایزه افق های بهترین بازیگر مرد را از آن خود کرد. این فیلم در ۲ اکتبر ۲۰۲۴ توسط مدوسا فیلم در ایتالیا اکران شد و با تحسین منتقدان ایتالیایی، به ویژه برای گروه بازیگری اش، روبرو شد. در هفتادمین جشنواره دیوید دی دوناتلو، فرانچسکو دی لوا جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را دریافت کرد و این فیلم در بخش های بهترین بازیگر مرد (گگی) و بهترین بازیگر زن (رون
چی) و سایر بخش ها نامزد دریافت جایزه شد. این فیلم به عنوان نماینده ایتالیا برای بهترین فیلم بلند بین المللی در نود و هشتمین دوره جوایز اسکار انتخاب شد. داستان. فیلم از زندگی لوئیجی شروع می کند؛ نوجوانی که به دلیل نبود پدر در خانه و تجربهٔ خشونت های گذشته، حس تعلق و هویت روشنی ندارد. او در جستجو برای پیدا کردن معنا و شناخته شدن، به گروه هایی از جوانان افراطی راست گرا می پیوندد، جایی که خشم و احساس قدرت طلبی، برایش جاذبه دارد. زندگی آرام نسبی خانواده با غیبت پدر و تلاش مادر برای ایجاد تعادل ادامه دارد، تا اینکه فرانکو—پدر باز می گردد. با بازگشت فرانکو، تنش ها اوج می گیرند؛ گذشتهٔ تلخ و زخم های روحی که تا کنون سرکوب شده اند دوباره سر باز می کنند. حضور پدر، تهدیدی است برای وحدت خانوادگی، امنیت روانی مادر و برادران، و امید لوئیجی به رهایی از سایهٔ گذشته. تولید. فرانچسکو کوستابیله، کارگردان فیلم، الهام خود را برای ساخت این اثر از خاطرات لوئیجی چِلِسته با عنوان «همیشه این گونه نخواهد بود» گرفت—روایتی شخصی که به نظر می رسد با لایه هایی از خشونت پنهان، سلطهٔ خانوادگی، و گسست های عاطفی درون ساختار سنتی خانواده درگیر اس
ت. او نام فیلم را به طور عمدی از واژهٔ لاتین "familia" برگرفت؛ واژه ای که در ظاهر، نماد عشق، پیوند و دربرگیری است، اما در ریشهٔ لاتین خود، به قرارداد سلطهٔ "pater familias" اشاره دارد—پدر خانواده ای که نه تنها بر خدمتکاران، بلکه بر همسر و فرزندان خود نیز سلطهٔ قانونی و اجتماعی داشت. کوستابیله در مصاحبه ای گفته بود: «من از پسوند لاتین واژهٔ "familia" شگفت زده شدم؛ واژه ای که باید نماد عشق و دربرگیری باشد، اما در لاتین یادآور قرارداد سلطهٔ پدر خانواده بر زیردستانش است، از جمله همسر و فرزندان.» این نگاه، نشان دهندهٔ رویکرد انتقادی فیلم به ساختارهای سنتی قدرت درون خانواده است—جایی که عشق و مراقبت، گاه در سایهٔ سلطه و سکوت فرومی روند. فیلم کوستابیله، با چنین انتخابی در عنوان، نه تنها به مضمون خود عمق تاریخی و فلسفی می بخشد، بلکه مخاطب را به بازاندیشی دربارهٔ معنای خانواده و مرزهای آن دعوت می کند. عکاسی اصلی در بهار ۲۰۲۴ در رم، به ویژه در مونته ساکرو و توفلو، انجام شد. انتشار. تریلر در اوت ۲۰۲۴ منتشر شد. این فیلم در ۸۱مین جشنواره بین المللی فیلم ونیز در ۱ سپتامبر ۲۰۲۴ به عنوان بخشی از مسابقه "افق ها" به نمایش درآمد
. لوئیجی سلسته، که فیلم بر اساس او ساخته شده است، در مراسم افتتاحیه حضور داشت. این فیلم در تاریخ ۲ اکتبر ۲۰۲۴ در سینماهای ایتالیا اکران شد. پذیرش. فدریکو پونتیگیا به فیلم سه ستاره از پنج ستاره داد و آن را «یک فیلم مهیج خانوادگی محکم، فیلمبرداری، بازیگری و موسیقی متن خوب، که بیشتر از اینکه مورد تحسین قرار گیرد، بدنامی است» نامید. دامیانو پاناتونی نیز به فیلم سه ستاره از پنج ستاره داد و بازی های بازیگران، به ویژه فرانچسکو گگی، و کارگردانی کاستابیل را ستود. نقد ویلیام استاتور دربارهٔ فیلم "خانواده" ساختهٔ فرانچسکو کوستابیله، تصویری چندلایه از اثر ارائه می دهد. او با اعطای چهار ستاره از پنج، فیلم را «درامی خیره کننده» توصیف می کند که هرچند گاه پراکنده و آشفته به نظر می رسد، اما در مجموع نگاهی سنگین، ظریف و تسخیرکننده به خشونت خانگی دارد. این ارزیابی، هم راستا با نیت کارگردان در انتخاب عنوان لاتین "familia"، نشان دهندهٔ تلاش فیلم برای کاوش در تضاد میان ظاهر گرم و حمایتی خانواده و واقعیت پنهان سلطه، ترس و آسیب درون آن است. فیلم نه تنها از منظر روایی، بلکه از نظر روان شناختی و اجتماعی، مخاطب را به تأمل دربارهٔ ساختا
رهای قدرت در محیط خانوادگی و پیامدهای آن بر کودکان و زنان وامی دارد. پیرا دتاسیس از "مجله اِل ایتالیا" فیلم را «زیبا، ضربه ای به معده، اما مهم تر از همه به قلب» نامید و بازی های بازیگری کل بازیگران را ستود.
میرون موسلیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اتریش-بوسنی و هرزگوین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال رید اشاره کرد.
کیس فن ووندرن (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل هلند است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال فاینورد، باشگاه فوتبال ناک بردا، و باشگاه فوتبال ان ئی سی نیمیخن اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال هلند بازی کرده است.
به درون هزارتو () یک فیلم هیجان انگیز ایتالیایی محصول سال ۲۰۱۹ به کارگردانی و نویسندگی دوناتو کریسی است. این فیلم بر اساس رمانی به همین نام نوشته کاریسی در سال ۲۰۱۷ ساخته شده است. تونی سرویلو، والنتینا بل، وینیسیو مارچیونی و داستین هافمن در این فیلم ایفای نقش می کنند. این فیلم در اکتبر ۲۰۱۹ در ایتالیا و ایالات متحده اکران شد. طرح. این روایت، که با کشف سامانتا آندرتی پس از پانزده سال ناپدیدی آغاز می شود، در فضایی تاریک و روان شناختی پیش می رود. سامانتا، در نوجوانی ربوده شده و سال ها در یک هزارتوی زیرزمینی مخفی و منزوی زندانی بوده است—محیطی که نه تنها جسم او را در بند نگه داشته، بلکه ذهنش را نیز در لایه هایی از ترس، فراموشی و گسست فرو برده است. پس از یافتن او، سامانتا در حالی که دچار سردرگمی و حافظه ای تکه تکه است، تحت مراقبت دکتر گرین قرار می گیرد—روان شناسی متخصص در تحلیل شخصیت و درمان تروما. دکتر گرین با بهره گیری از روش هایی غیرمتعارف، تلاش می کند دیوارهای ذهنی سامانتا را بشکند و خاطرات مدفون او را بازیابی کند. جلسات درمانی، شدید و گاه مرزگذار میان واقعیت و توهم، به گونه ای طراحی شده اند که سامانتا بتواند چ
هرهٔ رباینده اش را به یاد آورد و مسیر رهایی روانی خود را آغاز کند. این داستان، با ترکیب عناصر روان کاوی، رمزآلودی جنایی، و بازسازی هویت، نه تنها به بررسی زخم های فردی می پردازد، بلکه پرسشی عمیق دربارهٔ حافظه، حقیقت، و امکان رستگاری در دل تاریکی مطرح می کند. در همان زمان که سامانتا آندرتی پس از پانزده سال ناپدیدی دوباره پیدا می شود، برونو جنکو—کارآگاه خصوصی ای که با بیماری لاعلاج دست وپنجه نرم می کند—از بازگشت او باخبر می شود. سال ها پیش، والدین سامانتا او را برای یافتن دخترشان استخدام کرده بودند، اما تلاش هایش بی نتیجه ماند و این شکست، همچون زخمی عمیق، ذهن و وجدانش را تسخیر کرده است. اکنون، با شنیدن خبر بازگشت سامانتا، جنکو این اتفاق را آخرین فرصت خود برای رستگاری می بیند—ترکیبی از احساس گناه، وظیفهٔ حرفه ای، و میل به جبران. او بار دیگر به دل پرونده می زند، با نگاهی خستگی ناپذیر و بی پروا، تا حقیقت را کشف کند و شاید، پیش از آن که بیماری اش او را از پا بیندازد، بتواند آرامشی برای خودش و خانوادهٔ سامانتا فراهم آورد. داستان بین جلسات درمانی سامانتا با دکتر گرین، جایی که او برای به یاد آوردن رباینده اش - که او را
به عنوان یک چهره نقابدار که او را مجبور به انجام بازی های ذهنی سادیستی می کرد، به یاد می آورد - و جستجوی مصمم جنکو برای یافتن سرنخ ها، در نوسان است. همچنان که جنکو عمیق تر کاوش می کند، دنیایی پیچیده و پنهان از افرادی را کشف می کند که درگیر دارک وب و «بازی های» پیچیده ای هستند که در آن ها جان انسان ها در خطر است و شواهدی را کنار هم قرار می دهد که نشان می دهد ربوده شدن سامانتا بخشی از چیزی بزرگتر و شوم تر از یک آدم ربایی بوده است. در مسیرهای موازی اما درونیِ سامانتا و برونو جنکو، روایت به تدریج لایه هایی از فریب، خاطرات تحریف شده، و حقیقت های پنهان را آشکار می سازد. ساختار زمانی داستان پیوسته در حال جابه جایی است—میان گذشتهٔ گسستهٔ سامانتا، حالِ پرتنش جنکو، و لحظاتی که مرز میان واقعیت و توهم را درهم می ریزد. خاطرات شکنندهٔ سامانتا، که در ابتدا پراکنده و مبهم اند، به تدریج سرنخ هایی را آشکار می کنند که جنکو را به حقیقت نزدیک تر می سازند. هر قطعهٔ حافظه، هر تصویر کابوس وار، همچون کلیدی است برای گشودن درهای بستهٔ هزارتوی ذهن و مکان. اما آنچه جنکو در پایان کشف می کند، فراتر از یک مکان فیزیکی است: هزارتو نه تنها زن
دانی زیرزمینی، بلکه دام روانی ای بوده که با دقت طراحی شده تا قربانیان را بشکند، هویتشان را از هم بپاشد، و اراده شان را درهم بشکند. در پیچش پایانی، مشخص می شود که دکتر گرین، روان شناس، آن کسی که به نظر می رسد نیست و ارتباط پنهانی با اسارت سامانتا دارد. روش های درمانی او ادامه بازی های ذهنی است که سامانتا تحمل کرده و لایه ای تکان دهنده به مصیبت او اضافه می کند. فیلم با ابهام به پایان می رسد و برخی از اسرار را حل نشده باقی می گذارد و به ماهیت چرخه ای دستکاری و حبس که در زیر سطح ادامه دارد، اشاره می کند. تولید. فیلمبرداری اصلی این فیلم در رم انجام شد. پذیرش. "فیلم «در هزارتو»" بر اساس ۵ نقد، در وب سایت جمع آوری نقد و بررسی راتن تومیتوز، امتیاز تأیید ۴۰٪ و میانگین امتیاز ۵ از ۱۰ را دارد.
غُلغُله یا وِلوِله گروهی از پرندگان هستند که در هوا می چرخند. غلغله ممکن است همزمان از چندین گونه مختلف تشکیل شده باشد. عکاس طبیعت، ام. تیموتی اوکیف، این نظریه را مطرح می کند که این کلمه از ظاهر پرندگانی که محکم در یک جریان رو به بالای حرارتی می چرخند "مانند چیزی که در یک دیگ می جوشد" گرفته شده است. دونالد هاینتزلمن، پرنده شناس، بیش از هر کس دیگری در رواج اصطلاح غلغله نقش داشته است و حداقل در آغاز سال ۱۹۷۰ در کتاب خود با عنوان "بازهای نیوجرسی" از این اصطلاح برای توصیف پرواز پرندگان شکاری استفاده کرد و پس از آن طی چهار دهه در چاپ های خود از آن استفاده کرد. اصطلاحات مرتبط «دیگ» و «جوش» نیز برای توصیف همین نوع رفتار پرندگان شکاری شنیده می شوند. با این حال، دیوید گسنر، پرنده شناس، ادعا می کند که یک منطقه پست پنسیلوانیا به نام «کتری» ("der Kessel" در زبان هلندی پنسیلوانیا)، در نزدیکی کوه هاوک، منبع این اصطلاح است.
پانچایت پارسیان بمبئی (، همچنین با نام های "پانچایت پارسیان بمبئی"، "پانچایت پارسیان بمبئی" یا "BPP" شناخته می شود) نهاد اصلی نماینده جامعه زرتشتیان پارسی در بمبئی است. BPP در دهه ۱۶۷۰ تأسیس شد. پانجایت موسسه ای خیریه و بزرگ ترین مالک خصوصی شهر است که بیش از ۵۵۰۰ خانه را که برای اعضای طبقه پایین و متوسط جامعه پارسی در نظر گرفته شده است، کنترل می کند. همچنین این مؤسسه قدیمی ترین و ثروتمندترین مؤسسه خیریه بمبئی است. این بنیاد متولی املاک پارسیان در بمبئی است. املاکی مانند بیمارستان عمومی بی دی پتیت پارسی، بیمارستان بستری پارسی و دونگروادی، زمینی به مساحت ۵۵ هکتار که دخمه ای (برج سکوت) در آن قرار دارد. انجمن پارسیان هند (BPP) توسط هیئت امنایی اداره می شود که بیش از ۲۵۰۰۰ نفر از ساکنان پارسی شهر آن را انتخاب می کنند. پانجایت پارسی بمبئی در طول کار خود تعدادی متولی داشته است. برای مثال، در سال ۲۰۰۸، ۷ متولی به نام های ارنواز میستری، دینشاو مهتا، جیمی میستری، خجسته میستری، یزدی دسای، رستم تیرانداز و نوشیر دادراوالا مسئولیت را بر عهده گرفتند. در آن سال حدود ۲۲۰۰۰ پارسی برای رأی دادن ثبت نام کردند، در حالی که تنها ۱۳
۵۰۰ نفر از حق رأی خود استفاده کردند.
دیمیتریوس گراموزیس (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل یونان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کلن، باشگاه فوتبال اوردینگن ۰۵، باشگاه فوتبال اومانیا، باشگاه ورزشی هامبورگ، باشگاه فوتبال روت وایس اسن، باشگاه فوتبال شالکه ۰۴، باشگاه فوتبال ارگوتلیس، و باشگاه فوتبال کایزرسلاوترن اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال یونان بازی کرده است.
ناپدید شدن آنجلا چلنتانو، خبری مربوط به یک دختر خردسال ایتالیایی است که در ۱۰ آگوست ۱۹۹۶ در کوه فایتو در کاستلاماره دی استابیا، شهری در کلان شهر ناپل، رخ داد. این دختر کوچک که در آن زمان سه ساله بود، در طول سفر سالانه ای که توسط انجمن انجیلی ویکو اکوئنسه ترتیب داده شده بود، ناپدید شد. ناپدید شدن آنجلا چلنتانو یکی از پرونده های پر رمز و راز و تأثربرانگیز در تاریخ معاصر ایتالیاست. این واقعه در تاریخ دهم اوت سال ۱۹۹۶، در منطقه ای کوهستانی به نام مونته فایتو واقع در شهر کاستلاماره دی استابیا، از توابع ناپل، رخ داد. آنجلا که در آن زمان تنها سه سال داشت، همراه خانواده اش و گروهی از اعضای جامعهٔ انجیلی شهر ویکو اکوئنزه در یک اردوی سالانه شرکت کرده بود. این گردهمایی مذهبی هر ساله برگزار می شد و خانواده ها با فرزندانشان برای تفریح و عبادت به طبیعت می رفتند. در جریان این سفر، در لحظه ای که توجه اطرافیان از او منحرف شده بود، آنجلا ناپدید شد. تلاش های اولیه برای یافتن او شامل جست وجوی گسترده توسط نیروهای پلیس، داوطلبان محلی، سگ های زنده یاب و حتی استفاده از بالگرد بود، اما هیچ گونه رد یا نشانه ای از او به دست نیامد. با گ
ذشت زمان، این پرونده به یکی از نمادهای دردناک ناپدید شدن کودکان در ایتالیا تبدیل شد. در سال های بعد، گزارش ها و سرنخ های مختلفی از نقاط گوناگون جهان به دست خانوادهٔ چلنتانو رسید. برخی از این سرنخ ها شامل عکس هایی از دخترانی با شباهت ظاهری به آنجلا، ایمیل هایی از افراد ناشناس، و حتی ادعاهایی از سوی کسانی بود که مدعی بودند او را دیده اند یا با او تماس داشته اند. با وجود پیگیری های حقوقی و پلیسی، هیچ کدام از این اطلاعات به نتیجهٔ قطعی منجر نشد. خانوادهٔ آنجلا، به ویژه والدینش، در تمام این سال ها امید خود را از دست ندادند و با همکاری رسانه ها، نهادهای بین المللی و پلیس، همچنان به دنبال یافتن دخترشان هستند. آن ها بارها در برنامه های تلویزیونی حضور یافته اند، کمپین های عمومی راه اندازی کرده اند، و حتی با استفاده از فناوری های نوین، تصویری فرضی از چهرهٔ آنجلا در بزرگسالی تهیه کرده اند تا شاید کسی او را شناسایی کند. پروندهٔ آنجلا چلنتانو نه تنها از منظر حقوقی و جنایی، بلکه از نظر اجتماعی و انسانی نیز اهمیت دارد. این پرونده، نمادی از درد، امید، و پایداری خانواده ای است که سال هاست در جست وجوی حقیقت و بازگشت فرزندشان ه
ستند. ناپدید شدن. والدین، ماریا استایانو و کاتلو سلنتانو، تصمیم گرفته بودند دخترانشان روسانا، آنجلا و نائومی را به یک اردوی تفریحی ببرند. کمی بعد از ساعت ۱ بعد از ظهر، پدر آنجلا سلنتانو (متولد ۱۱ ژوئن ۱۹۹۳) متوجه شد که دخترش در نزدیکی آنها نیست و مشغول بازی نیست. رِناتو، پسربچه ای یازده ساله، روایت کرد که کمی پیش از ناپدید شدن آنجلا، همراه او از مسیر منتهی به پارکینگ پایین رفته بود تا توپش را درون خودرو بگذارد. او از آنجلا خواسته بود که دنبالش نیاید، اما آنجلا نپذیرفته و به دنبال او راه افتاده بود. در میانهٔ مسیر، جایی که راه اصلی با یک مسیر عرضی تلاقی می کرد، رناتو با اصرار از آنجلا خواسته بود که نزد مادرش بازگردد و خودش به تنهایی ادامه داده بود. پس از گذاشتن توپ در خودرو، به سمت محل تجمع جامعهٔ مذهبی بازگشته بود، بی آن که کسی را در راه دیده باشد. پس از آن، تمامی افراد حاضر—خانواده، دوستان و داوطلبان—در همهٔ جهات به جست وجوی آنجلا پرداختند. منطقه بسیار پررفت وآمد بود و گردشگران زیادی در آن حضور داشتند، اما هیچ کس اظهار نکرد که آنجلا را دیده باشد. در روزهای بعد، در حالی که والدین آنجلا لحظه ای محل ناپدید شدن
دخترشان را ترک نکردند، نیروهای مختلفی وارد عمل شدند: کارابینیری، گارد مالی، پلیس، ارتش، واحدهای سگ های زنده یاب و بالگردها، همه تحت نظارت فرمانداری ناپل. با وجود تلاش های گسترده و پیگیر، در نهایت مقامات تحقیقاتی به این نتیجه رسیدند که آنجلا دیگر در آن منطقه حضور ندارد. این نتیجه گیری، با وجود فقدان شواهد قطعی، نشان دهندهٔ پیچیدگی و رمزآلود بودن این پرونده است—پرونده ای که همچنان پس از سال ها، بی پاسخ باقی مانده و امید خانواده به یافتن دخترشان را از بین نبرده است. لوکا و رناتو، دو کودکی که در این سفر حضور داشتند، نیز در آن روزها مورد بازجویی قرار گرفتند. هرگز مشخص نشد که کدام یک از آنها آخرین بار آنجلا را دیده است. روایت های آنها از وقایع همیشه متناقض بوده است. نه روز پس از ناپدید شدن آنجلا، کاتلو یک تماس تلفنی غیرمنتظره دریافت کرد. از آن طرف، تنها چیزی که می توانست بشنود صدای گریه دختر بچه ای و صدایی بود که می گفت: «بابا تو». سپس تماس تمام شد. هیچ سؤالی پرسیده نشد، هیچ درخواستی نشد. صدای دختر بچه هرگز با قطعیت شناسایی نشد. تحقیقات. آدم ربایی توسط عمو. در تابستان ۱۹۹۹، عمویش جنارو چلنتانو توسط دفتر دادستانی تو
ره آنونزیاتا به اتهام آدم ربایی مورد بازجویی قرار گرفت، سپس در دسامبر همان سال تبرئه شد. پرونده سلست روئیز: مسیر مکزیکی. یک دختر مکزیکی در چندین ایمیل به والدینش ادعا کرد که خودش را در عکس های دختر گمشده می شناسد. خانم ماریا، مادر آنجلا، گفت که اولین ایمیل مربوط به ۲۵ مه ۲۰۱۰ است، زمانی که او مکاتبات نزدیکی را با خانواده اش، به ویژه با روسانا چلنتانو، خواهر آنجلا، آغاز کرد. این دختر، به نام سلست رویز تلز، گفت که مدتی پیش به فرزندی پذیرفته شده است و مجموعه ای از عکس ها را برای اطمینان خاطر آنها در مورد سلامتی اش ارسال کرد، که به والدینش امید داد. این یک سرنخ قابل قبول برای خانواده به نظر می رسید، زیرا سلست بارها ابراز تمایل کرده بود که به دلیل خوشحالی در آکاپولکو، با آنها تماس نگیرد. سپس دفتر دادستانی مکزیک جایزه ای به مبلغ ۳ میلیون پزو برای یافتن او پیشنهاد داد، سپس او شناسایی شد و برای بازجویی توسط دفتر دادستانی توره آنونزیاتا به ایتالیا رفت و در ابتدا ادعا کرد که سلست روئیز است. این ماجرا در سال ۲۰۱۷ به پایان رسید، زمانی که او حرفش را پس گرفت و گفت که نامش بریسیا است و ادعا کرد که عکسی از سال ۲۰۰۲ از پروفای
لش دزدیده شده است. او سرانجام آزمایش DNA داد که به طور قطعی مشخص کرد که او آنجلا سلنتانو نیست. مسیر ترکیه. در سال ۲۰۲۳، قاضی تحقیق ناپل تصمیم گرفت تحقیقات را به مدت شش ماه تمدید کند، زیرا در سال ۲۰۰۹، زنی به طور محرمانه به یک کشیش محلی فاش کرد که در سال ۱۹۹۶ ربوده شده و به جزیره بویوک آدا در نزدیکی استانبول برده شده است، جایی که با مردی که او را پدرش می دانست، زندگی می کرد. این زن ده سال بعد با تظاهر به توریست بودن به جزیره رفت و او را نزد مردی به نام فهفی بیگ برد. با این حال، پلیس ترکیه مرد اشتباهی را بازجویی کرد. مسیر ونزوئلا. در فوریه ۲۰۲۳، مدلی که ۹۰٪ شبیه آنجلا سلنتانو بود در ونزوئلا پیدا شد اما آزمایش DNA او منفی بود.
مائورا موری (زادهٔ ۴ مه ۱۹۸۲) زن آمریکایی است که شامگاه ۹ فوریهٔ ۲۰۰۴ پس از یک سانحهٔ رانندگی در جادهٔ ۱۱۲ نزدیک وودسویل، روستایی در شهر هورهیل در ایالت نیوهمپشایر، ناپدید شد. سرنوشت او تاکنون نامعلوم مانده است. موری در زمان ناپدید شدن ۲۱ سال داشت و دانشجوی پرستاری در سال سوم دانشگاه ماساچوست در امهرست بود. بعدازظهر دوشنبه ۹ فوریه، پیش از ترک پردیس دانشگاه ماساچوست در امهرست، مائورا در ایمیلی به استادان و سرپرست کاری خود نوشت که به دلیل «درگذشت یکی از اعضای خانواده» یک هفته مرخصی می گیرد؛ اما خانواده اش بعداً اعلام کردند که در آن زمان هیچ مرگی در خانواده رخ نداده بود. ساعت ۷:۲۷ عصر، یکی از ساکنان منطقه وقوع تصادفی را در یکی از پیچ های تند جادهٔ ۱۱۲ و نزدیک خانه اش به پلیس گزارش داد. کمی بعد، راننده ای که از آنجا عبور می کرد و در همان حوالی زندگی می کرد، کنار خودرو متوقف شد و از رانندهٔ آن پرسید آیا کمکی لازم دارد یا نه. زن راننده (مائورا) کمک را رد کرد و گفت با امداد خودرو تماس گرفته است. این رهگذر چند دقیقه بعد، وقتی به خانه رسید، ماجرا را به اورژانس اطلاع داد. ساعت ۷:۴۶ شب مأموران پلیس به محل حادثه رسیدند،
اما راننده دیگر آنجا نبود. پلیس پس از ردیابی خودرو، هویت راننده را مائورا موری تشخیص داد. در ابتدا، پلیس فرض را بر این گذاشت که مائورا خودش تصمیم به ناپدید شدن گرفته است و پرونده را به عنوان فرد مفقودشده رسیدگی کرد. این گمانه زنی بر اساس آماده سازی های سفر او (که هیچ گونه اطلاعی از آن با دوستان یا خانواده در میان نگذاشته بود) و نبود شواهد آشکار از ارتکاب جرم شکل گرفته بود. در سال ۲۰۰۹، پروندهٔ موری به بخش پرونده های حل نشدهٔ نیوهمپشایر واگذار شد و مقامات آن را به عنوان یک مورد «ناپدید شدن مشکوک» رسیدگی می کنند. پیش زمینه. اوایل زندگی. مائورا موری در ۴ مهٔ ۱۹۸۲ در براکتون، ماساچوست، به دنیا آمد. او چهارمین فرزند فردریک «فِرِد» و لوری موری بود. یک برادر بزرگ تر به نام فرد، دو خواهر بزرگ تر به نام های کاتلین و جولی، و یک برادر ناتنی کوچک تر به نام کورت داشت. مورا در خانواده ای ایرلندی-کاتولیک بزرگ شد. هنگامی که شش ساله بود، والدینش از هم طلاق گرفتند و پس از آن اغلب با مادرش زندگی می کرد. موری از دبیرستان منطقه ای ویتمن-هانسون در هانسون، ماساچوست فارغ التحصیل شد، جایی که ورزشکار برجستهٔ تیم دو و میدانی مدرسه بود.
او در آکادمی نظامی ایالات متحده در وست پوینتِ نیویورک، پذیرفته شد و سه ترم مهندسی شیمی خواند. با این حال، موری پس از سال اول تحصیلی به این نتیجه رسید که وست پوینت مناسب او نیست و به دانشگاه ماساچوست در امهرست رفت تا پرستاری بخواند. قبل از ناپدید شدن. در نوامبر ۲۰۰۳، سه ماه پیش از ناپدید شدن، موری اعتراف کرد که جهت سفارش غذا از چندین رستوران محلی، از یک کارت اعتباری مسروقه استفاده کرده است. این اتهام تا ماه دسامبر به حالت تعلیق درآمد تا پس از سه ماه رعایت حُسن رفتار، مختومه گردد. عصر روز ۵ فوریه ۲۰۰۴، در حین انجام وظیفه نگهبانی در محوطه دانشگاه ماساچوست اَمهرست، موری تلفنی با خواهر بزرگ تر خود، کاتلین، گفتگو کرد و به بررسی مشکلات ارتباطی او با نامزدش پرداخت. حدود ساعت ۲۲:۳۰ شب، در حالی که موری همچنان در شیفت خود بود، بنا به گزارش ها دچار گریه و فروپاشی عاطفی شد. هنگامی که سرپرستش به میز او رسید، موری "کاملاً بی توجه و گیج بود. هیچ واکنشی از خود نشان نمی داد و پاسخگو نبود. سرپرست، موری را حوالی ساعت ۱:۲۰ بامداد به اتاق خوابگاهش مشایعت کرد. در پاسخ به پرسش درباره مشکل پیش آمده، موری تنها دو کلمه به زبان آورد: "
خواهرم." محتوای دقیق این تماس تا اکتبر ۲۰۱۷ ناشناخته ماند، تا زمانی که کاتلین جزئیات مکالمه را علناً توضیح داد: کاتلین، که فردی الکلی بود، آن شب از کلینیک توانبخشی مرخص شده بود و در مسیر بازگشت به خانه، نامزدش او را به یک فروشگاه مشروبات الکلی برد که این اقدام منجر به عود بیماری اش (بازگشت به مصرف) شد. دوشنبه، ۹ فوریه ۲۰۰۴. کمی بعد از نیمه شب دوشنبه، ۹ فوریه، موری از رایانه شخصی خود برای جستجوی مسیرهای منطقه ی برکشایرز و شهر برلینگتون در ورمونت در وب سایت MapQuest استفاده کرد. اولین تماس گزارش شده ای که موری در روز ۹ فوریه با کسی برقرار کرد، ساعت ۱:۰۰ بعدازظهر بود که ایمیلی به دوست پسرش فرستاد: "بیشتر از همیشه دوستت دارم عزیزم. پیام هات رو دیدم، ولی راستش، حوصله صحبت کردن با هیچ کس رو نداشتم، اما قول می دم امروز زنگ بزنم. دوستت دارم، مائورا." موری یک تماس تلفنی هم گرفت تا درباره اجاره یک واحد مسکونی در همان مجموعه ی بارتلت، نیوهمپشایر، که خانواده اش قبلاً برای تعطیلات به آنجا می رفتند، پرس وجو کند. سوابق تلفنی نشان می دهد این تماس سه دقیقه طول کشید. مالک، واحد مسکونی را به موری اجاره نداد. ساعت ۱:۱۳ بعدازظهر،
موری به دلایلی نامشخص با یک دانشجوی پرستاری دیگر تماس گرفت. بعدازظهر روز دوشنبه، ۹ فوریه، در ساعت ۱۳:۲۴، موری به یکی از سرپرستان دانشکده پرستاری ایمیل زد و گفت که به دلیل فوت یکی از اعضای خانواده اش، یک هفته مرخصی می گیرد. اما به گفته خانواده اش، چنین فوتی اتفاق نیفتاده بود. موری لباس ها، لوازم شخصی و بهداشتی، کتاب های دانشگاهی و قرص های ضدبارداری را در ماشین خود گذاشته بود. هنگامی که پلیس دانشگاه بعداً اتاق او را گشت، متوجه شدند که بیشتر وسایل او داخل جعبه ها بسته بندی شده اند و تابلوها از دیوار برداشته شده اند. مشخص نیست که موری این وسایل را همان روز بسته یا خیر، اما پلیس در آن زمان گفت که این کار بین یکشنبه شب و دوشنبه صبح انجام شده است. روی این کارتن های بسته بندی شده، یک نسخه چاپی از یک ایمیل (که موری برای دوست پسرش فرستاده بود) قرار داشت. این برگه چاپی، یک سرنخ برای پلیس بود که نشان می داد موری احتمالاً قبل از رفتن، با دوست پسرش دچار مشکلات عاطفی شده است. حدود ساعت ۱۵:۳۰ موری با سدان سیاه رنگ ساترن مدل ۱۹۹۶ خود، محوطه دانشگاه را ترک کرد؛ کلاس های دانشگاه ماساچوست اَمهرست آن روز به دلیل بارش شدید برف (ک
ولاک) تعطیل شده بودند. ساعت ۱۵:۴۰، موری مبلغ ۲۸۰ دلار از یک دستگاه خودپرداز برداشت کرد. فیلم دوربین مداربسته نشان داد که او تنها بود. در یک فروشگاه مشروبات الکلی، موری حدود ۴۰ دلار نوشیدنی الکلی خرید. فیلم امنیتی دوباره نشان می دهد که او هنگام خرید این اقلام تنها بود. موری سپس امهرست را بین ساعت ۴ تا ۵ بعدازظهر ترک کرد. او در ساعت ۱۶:۳۷ با موبایل خود، صندوق صوتی اش را بررسی کرد که این، آخرین استفاده ثبت شده از تلفن همراه او بود. تا به امروز، هیچ نشانه ای وجود ندارد که او مقصد خود را به کسی اطلاع داده باشد، یا هیچ مدرکی دال بر اینکه اصلاً مقصدی را انتخاب کرده باشد. ساعت ۱۹:۲۷: گزارش تصادف رانندگی. کمی بعد از ساعت ۱۹:۰۰، یکی از ساکنان وودسویل، نیوهمپشایر، صدای بلندی شبیه ضربه را در بیرون خانه اش شنید. او از پنجره، یک خودرو را دید که کنار توده برف در جاده ۱۱۲ نیوهمپشایر (معروف به جاده وایلد آمونوساک) و در پیچ تند کنار خانه اش متوقف شده بود. جهت خودرو به سمت غرب بود در حالی که در خط شرقی جاده قرار داشت. او ساعت ۱۹:۲۷ عصر با اداره کلانتر شهرستان گرافتون تماس گرفت تا تصادف را گزارش کند. طبق گزارش تماس ۹۱۱، این زن ا
دعا کرده بود که مردی را در حال سیگار کشیدن داخل خودرو دیده است. با این حال، او بعداً اظهار داشت که نه مردی و نه فردی در حال سیگار کشیدن را ندیده، بلکه نوری قرمزرنگ شبیه به نور تلفن همراه را از داخل خودرو مشاهده کرده است. یک راننده عبوری، که راننده اتوبوس مدرسه و ساکن همان نزدیکی بود، در محل حادثه توقف کرد. او هم خودروی تصادفی و هم یک زن جوان را دید که اطراف آن قدم می زد. راننده اتوبوس متوجه شد که زن جوان خونریزی یا جراحت ظاهری ندارد، اما سردش شده و می لرزد. او پیشنهاد داد که برای کمک تماس بگیرد. زن از او خواست که با پلیس تماس نگیرد (در یک گزارش پلیس آمده است که "التماس کرده") و به او اطمینان داد که قبلاً با امداد خودرو تماس گرفته است. (بعدا مشخص شد که هرگز چنین تماسی با امداد خودرو ثبت نشده است). راننده اتوبوس که می دانست آن منطقه آنتن دهی تلفن همراه ندارد، به خانه رفت و با پلیس تماس گرفت. تماس او در ساعت ۱۹:۴۳ توسط اداره پلیس دریافت شد. راننده اتوبوس هنگام تماس، قادر به دیدن خودروی موری نبود، اما متوجه شد که قبل از رسیدن پلیس، چندین خودرو از جاده عبور کردند. یک ساکن محلی دیگر که از محل کار به خانه می آمد، اد