Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و اتهاماتی علیه دولت شد؛ حتی شایعاتی مبنی بر واگذاری قلمرو پیدمونت به فرانسه وجود داشت. در ۲۰ سپتامبر، تظاهراتی در خیابان های شهر با فریادهایی علیه جابجایی پایتخت ("مرگ بر وزارتخانه!، رم یا تورین!، مرگ بر توافق!، زنده باد گاریبالدی!") و با مشارکت تعداد زیادی از مردم (طبق برخی منابع پنج یا شش هزار نفر) برگزار شد. همان طور که در زیر مشاهده می شود، جابجایی پایتخت از نظر بسیاری تهدیدی برای توسعه اقتصادی شهر تلقی می شد: علاوه بر این، حدود ۱۰۰ نفر در میدان کاستلو جمع شدند تا با سوت زدن به دفتر مرکزی روزنامه "گازتا دی تورینو" اعتراض کنند و پس از مدت کوتاهی بدون حادثه آنجا را ترک کردند. روزنامه در آن روز مقاله ای منتشر کرده بود که اگرچه به نفع توافق بود، اما قرار بود مردم تورین را آرام کند؛ این مقاله «توسط دربار به خواست خود پادشاه برای روزنامه ارسال شده بود، که در مورد تأثیر آن کاملاً اشتباه می کرد و هیچ یک از درباریان عقل سلیم نداشتند که انتشار آن را توصیه کنند. رویدادها. ۲۱ سپتامبر. بعد از ظهر شورای فوق العاده شهر برای ساعت ۲ بعدازظهر برنامه ریزی شده بود تا موضوع انتقال پایتخت را مورد بررسی قرار دهد. گروه های مخت
لفی از مردم در زیر پنجره های ساختمان شورا گرد آمدند تا از جزئیات جلسه باخبر شوند؛ در همین حین، اعتراضاتی نیز شکل گرفت و نسخه هایی از روزنامه "گاتزتا دی تورینو" به آتش کشیده شد. این تجمع و واکنش های مردمی، بازتابی از نارضایتی گسترده نسبت به تصمیمات دولت مرکزی بود—به ویژه در تورین، شهری که قرار بود جایگاه پایتختی خود را از دست بدهد. فضای سیاسی آن روزها به شدت ملتهب بود و رسانه ها، به ویژه روزنامه هایی که با جناح های خاصی در ارتباط بودند، نقش مهمی در تحریک یا هدایت افکار عمومی ایفا می کردند. در غیاب اخبار از شورای شهر، مردم به سرعت پراکنده شدند، در حالی که گروه کوچکی از جوانان با پرچم های ایتالیایی به سمت میدان سن کارلو به سمت چاپخانه "گازتا دی تورینو" حرکت کردند. صاحب چاپخانه برای درخواست کمک به ستاد پلیس رفت، در حالی که دیگران مانع ورود گروه شدند. سپس از ستاد پلیس دستور پراکنده کردن تجمعات، توقیف پرچم ها و دستگیری حاملان آنها صادر شد. تعداد زیادی از پلیس دولتی ایتالیا (عمدتاً دانشجویان دانشکده افسری) به صحنه شتافتند و خنجرهای خود را به سمت تجمع مردم نشانه گرفتند، که غافلگیر شده و با سنگ پاسخ دادند. سپس مأموران
مردم را در خارج از میدان نیز تعقیب و مورد ضرب و شتم قرار دادند و رهگذران و حتی کسانی را که مسئول دفاع از چاپخانه بودند، به زمین انداختند. بیست و نه نفر به کلانتری منتقل شدند، از جمله برخی مجروح؛ گروه جدیدی در مقابل ساختمان شروع به شکل گیری کرد و نگهبانان دوباره با خنجرهایی در مشت خود بیرون آمدند، اما توسط مافوق هایشان متوقف شدند. گروه بیرون که بزرگ شده بود، خواستار آزادی دستگیرشدگان شد و اقدام نگهبانان را نامتناسب دانست؛ همچنین سنگ هایی به سمت پنجره ها پرتاب شد. اکنون ستاد پلیس محاصره شده بود و هیئتی از شورای شهر (ریگنون، پاتری کورسی، موریس و ویلا) از راه رسیدند که چون نتوانستند جمعیت را آرام کنند، به کمیسر پلیس توصیه کردند که دستگیرشدگان را آزاد کند (همچنین درخواست بازگرداندن پرچم ها شد). بدین ترتیب آرامش در میدان برقرار شد. عصر از ساعت ۵ صبح، تجمعات متعددی از مردم در شهر تشکیل شد. بعد از ظهر، ابتدا زیر ساختمان شهرداری و سپس زیر ساختمان محل سکونت شهردار؛ شهردار در هر دو مورد سعی کرد معترضان را متقاعد کند که به قانون احترام بگذارند. جمعیتی در میدان سن کارلو جمع شده بودند تا علیه روزنامه تورین گازت و ستاد پلی
س اعتراض کنند. دانشجویان "کارابینیری"، مسلح به تفنگ های پر، در میدان مستقر بودند و پس از آنها نیروهای زیادی ("برساگلیری"، سواره نظام و پیاده نظام) در میدان بودند، در حالی که گارد ملی از خیابان های مجاور عبور می کرد؛ هدف، خالی نگه داشتن میدان و پراکنده کردن تجمعات بود. با وجود برخی تحریکات علیه سربازان با پرتاب سنگ، جمعیت شروع به کم شدن کرد. دو دسته (یکی از گروهان های "کارابینیری") در میدان کاستلو مستقر شدند و گروه اول را که به سمت ستاد وزارت کشور هدایت می شدند، متفرق کردند. گروه دیگری از تظاهرکنندگان، مسلح به چوب، وارد میدان شدند و به سمت وزارتخانه و به سمت گروهان های "کارابینیری" حرکت کردند؛ پس از یک آشوب کوتاه، صدای دو شلیک شنیده شد و به دنبال آن، خطی از آتش به سمت جمعیت شلیک شد. پس از یک لحظه غافلگیری اولیه، میدان خالی شد و تنها کشته و زخمی بر جای گذاشت. تلاش های نجات آغاز شد؛ همچنین تجمعی شکل گرفت و به سمت "کارابینیرها" سنگ پرتاب کردند که سپس به سمت مقر وزارتخانه عقب نشینی کردند. در طول شب "، مأموران پلیس" هشت نفر را که از یک مغازه اسلحه سازی اسلحه برداشته بودند، دستگیر کردند. ۲۲ سپتامبر. واکنش ها به وقای
ع شب گذشته صبح روز بعد از اولین قتل عام، بین ویکتور امانوئل دوم و مارکو مینگتی تبادل اطلاعات صورت گرفت. در طول روز چند تظاهرات علیه چاپخانهٔ روزنامهٔ تورین گزت برگزار شد، اما این تظاهرات به راحتی پراکنده شدند. عصر عصر، چندین تجمع در سطح شهر تشکیل شد که به مأموران "پلیس" و امنیت عمومی حاضر در خیابان ها توهین کردند و به میدان سن کارلو رسیدند. در میدان، مأموران "پلیس"، پیاده نظام و امنیت عمومی، بدون هماهنگی بین گروه های مختلف، از ستاد پلیس دفاع می کردند. با این حال، میدان شلوغ بود و کالسکه ها مرتباً عبور می کردند. حضور "مأموران پلیس" باعث توهین شد، زیرا آنها متهم به تیراندازی به شهروندان بی دفاع در روز قبل بودند. پیشنهاد فرماندهان برای خروج "مأموران پلیس" از میدان برای جلوگیری از حوادث توسط کمیسر پلیس تأیید نشد. جمعیت زیادی که قهقهه می زدند و گفته می شود عمدتاً از افراد مست تشکیل شده بودند، به میدان رسیدند و شروع به فحاشی به "مأموران" حاضر و پرتاب سنگ به سمت ستاد پلیس کردند. سپس کمیسر پلیس دستور داد نیروهای بیشتری، از جمله دانشجویان "افسری کارابینی"، برای دفع افراد حاضر بیرون بروند. در حالی که برای متفرق شدن جمع
یت علامت هایی داده می شد، صدای شلیک گلوله شنیده شد و مأموران "کارابینی" به سمت مرکز میدان شلیک کردند و به یک گردان پیاده نظام که از آن عبور می کرد، اصابت کردند. مأموران امنیت عمومی نیز به نوبه خود از درب ستاد پلیس شلیک کردند. در آشفتگی ناشی از این حادثه، افسران نظامی حاضر از جهات مختلف گلوله های متعددی شلیک کردند. هنگامی که تیراندازی سرانجام به نتیجه رسید، تعداد زیادی کشته و زخمی در میدان روی زمین مانده بودند. در میدان، در پای بنای یادبود امانوئل فیلیبر، رد گلوله ها هنوز هم تا به امروز قابل مشاهده است. قربانیان. داده های مربوط به مرگ و میر و جراحات در این دو روز توسط دکتر جوزپه ریزتی جمع آوری شد؛ گزارش او بعداً حداقل در سه نسخه مختلف منتشر شد (نسخه اول شامل داده های به روزرسانی شده تا ۱۰ اکتبر، نسخه دوم شامل داده های به روزرسانی شده تا ۱۳ اکتبر همان ماه، و نسخه سوم به روزرسانی شده در نوامبر بود). نسخهٔ سوم گزارش می داد که به ترتیب، ۱۵ نفر در جریان وقایع ۲۱ سپتامبر در میدان کاستلو و ۴۷ نفر در جریان وقایع ۲۲ سپتامبر در میدان سن کارلو کشته شده اند. مجموعاً ۱۳۸ نفر مجروح گزارش شد، اما برآورد می شود که تعداد واقعی
بیشتر بوده باشد، زیرا برخی از مجروحان ممکن است برای اجتناب از مجازات های کیفری یا محافظت از خانواده در برابر احتمال تلافی، خودشان بدون مداخلهٔ پزشکی درمان را انتخاب کرده باشند. کشته شدگان روز ۲۲ سپتامبر شامل چهار پرسنل نظامی بودند؛ در هر دو روز، پرسنل نظامی مجروح شدند. قربانیان در گورستان یادبود تورین «در یک قطعه زمین مربع شکل مشخص در شمال غربی» به خاک سپرده شدند. پیامدها. پایان دولت مینگتی. وقایع ۲۱ و ۲۲ سپتامبر، اوضاع را برای دولت غیرقابل تحمل کرد. در همان روز، پادشاه، آلفونسو لا مارمورا را مأمور تشکیل دولت جدید کرد. استعلام های رسمی. برای تعیین سیر وقایع، تحقیقات متعددی انجام شد. صبح روز ۲۲ سپتامبر، پس از اولین رویدادها، شورای شهر دستور تحقیقات اداری را صادر کرد و معاون کازیمیرو آرا را مسئول این امر دانست. گزارش این تحقیقات اولیه که در ۵ اکتبر ارائه شد، در ۱۱ اکتبر چاپ و سپس بین نمایندگان و سناتورها و تمام شهرداری های پادشاهی توزیع شد. یک تحقیق اداری دیگر که توسط دولت مینگتی دستور داده شده بود نیز به دلیل سقوط خود دولت پیگیری نشد. در نتیجهٔ طرح دعوی در ۲۴ سپتامبر ۱۸۶۴ توسط پانزده شهروند (پزشکان، وکلا، روز
نامه نگاران و معاونانی مانند پیر کارلو بوجیو) علیه وزیر کشور وقت، اوبالدینو پروتزی و سیلویو اسپاونتا (دبیر اول وزیر)، تحقیقات قضایی انجام شد. با این حال، در ۲۴ اکتبر به سرعت با یک «شکایت غیرعلنی» به پایان رسید. در نتیجه تحقیقات نظامی، ۵۸ "کارابینیری" و دانشجوی افسری دستگیر شدند و "کارابینیری های" حاضر در ۲۱ سپتامبر در میدان کاستلو به دادگاه نظامی و گارد شهری و "کارابینیری های" حاضر در ۲۲ سپتامبر در میدان سن کارلو به دادگاه های عادی فرستاده شدند. در ۲۴ اکتبر، اتاق کمیسیون تحقیقی را برای تعیین مسئولیت احتمالی دولت به ریاست کارلو بون کامپانی دی مومبلو و مرکب از معاونان کلودیو ساندونینی (دبیر)، جوزپه بیانچری، فرانچسکو د سانکتیس، وینچنزو مالنچینی، جووانی موراندینیوبه، اورست و اورست.فرانچسکو د سانتیس رویدادها را از نزدیک دنبال کرده بود و اخبار را در مقالات ناشناسی که منتشر می شد، گزارش کرده بود. در ۵ ژانویه ۱۸۶۵، کمیته پارلمانی گزارش را تکمیل کرد و تصمیم گرفته شد که آن را به مطبوعات ارائه دهد (با توجه به حجم زیاد، صورتجلسات چاپ نشد، اما تصمیم گرفته شد که به دبیر مجلس سپرده شود). پس از تأخیر برای برخی اصلاحات، این گ
زارش به اطلاع عموم رسید. بحث پارلمانی در ۲۳ ژانویه برگزار شد، اما به پیشنهاد بتینو ریکاسولی تصمیم گرفته شد که هیچ تصمیمی گرفته نشود. اعتراضات ژانویه ۱۸۶۵. تصمیم اتاق بازرگانی مبنی بر عدم بررسی گزارش کمیته تحقیق، اعتراضات جدیدی را برانگیخت. عصر روز ۲۵ ژانویه، گروهی از دانشجویان بدون هیچ حادثه ای به نفع شهردار و نمایندگانی که در جریان بحث های مجلس از دلایل مردم تورین حمایت کرده بودند، تظاهرات کردند. گمانه زنی هایی مبنی بر احتمال استعفای مدیریت شهری به نشانه اعتراض وجود داشت. با وجود نگرانی از بدتر شدن اوضاع، تظاهرات عصر روز ۲۶ نیز بدون حادثه برگزار شد. مقالات مختلف از آن روزها، در حالی که خواستار آرامش بودند، به تحریک خشم کمک کردند. همچنین جمع آوری امضا برای ترغیب سناتورها به رأی دادن به تحقیق ارائه شده به مجلس انجام شد. عصر روز ۲۷، تظاهراتی برگزار شد، اما نه توسط دانشجویان؛ درگیری هایی با گارد ملی رخ داد و ۲۵ نفر از شرکت کنندگان دستگیر شدند که در فهرست «افراد شناخته شده برای پلیس، تحت نظارت ویژه، و چند نفر که اخیراً از زندان آزاد شده اند» قرار داشتند. در میان دستگیرشدگان، یک دانشجو بود که روز بعد آزاد شد. تنها
یک تظاهرات کوچک در عصر روز ۲۸ام رخ داد که بدون حادثه توسط گارد ملی پراکنده شد. به گفته شهردار، این تظاهرات ها «به دلیل کمبود کاری که تعداد زیادی از کارگران بیکار را به دلیل توقف جنبشی که قبل از انتقال پایتخت در شهر خود را نشان داده بود، در پیاده رو رها کرد» نسبت داده شد. در ۲۹ ژانویه، یک مهمانی رقص درباری برای روز بعد اعلام شد؛ در واقع، وزیر جیووانی لانزا معتقد بود که اوضاع اکنون در تورین آرام است و هیچ حادثه ای رخ نخواهد داد. با این حال، مقامات محلی از ترس اعتراضات جدید، سربازان را بسیج کردند. در ۳۱ ژانویه، لانزا استعفای خود را ارائه داد که تنها با مداخله پادشاه پس گرفته شد. صبح روز ۳ فوریه، ویکتور امانوئل دوم تورین را برای همیشه به مقصد فلورانس ترک کرد. عفو بین الملل. روز یکشنبه، ۲۶ فوریه ۱۸۶۵، پادشاه برای کارناوال به تورین بازگشت. چندین کالسکه درباری در جشن ها شرکت کردند و حضور پادشاه با تشویق حضار روبرو شد. جاندوخا به کالسکه نزدیک شد و با این کلمات پادشاه را خطاب قرار داد: «می بینید که در چه وضعیتی هستم، اما اگر برای ایتالیا و برای شما لازم باشد این آخرین جامه را بدهم، آماده ام.» مراسم استقبال باشکوه این
امکان را برای پادشاه فراهم ساخت تا «تمام خاطرات وقایع دردناک را پاک کند—وقایعی که بسیار مهم است پرده فراموشی بر آن ها کشیده شود». در همان روز، با صدور فرمان سلطنتی، عفو کامل برای رخدادهای سپتامبر ۱۸۶۴ و همچنین وقایع اواخر ژانویه ۱۸۶۵ اعلام شد. این اقدام، بخشی از تلاش های سیاسی برای آرام سازی فضای عمومی و ترمیم شکاف های ناشی از اعتراضات خونین و تنش های شدید اجتماعی بود. عفو سلطنتی نه تنها جنبه نمادین داشت، بلکه به عنوان ابزاری برای بازگرداندن مشروعیت سیاسی و تقویت وحدت ملی در دوره ای حساس از تاریخ ایتالیا به کار گرفته شد. بنابراین، هیچ عواقبی برای معترضانی که در چنین مواقعی دستگیر می شوند یا سربازانی که پس از تحقیقات نظامی دستگیر می شوند، وجود نخواهد داشت. سندی به تاریخ ۹ فوریه ۱۸۶۶، از بایگانی تاریخی وزارت امور خارجه (که به ابلاغیه کنسول ایتالیا در مونته ویدئو به تاریخ ۱۳ فوریه پیوست شده است) گزارش می دهد که جیاکومو رامو، کاپیتان قایق امیلیا، اظهار داشته است که ۱۳۸ نفر از سربازان وظیفه دولت آرژانتین را که توسط مأموران امنیتی در ۱۴ و ۱۶ اکتبر ۱۸۶۵ به او تحویل داده شده بودند، از جنوا به بوئنوس آیرس منتقل کرده
است. در مورد ۷۲ نفری که در ۱۴ اکتبر سوار کشتی شدند، ظاهراً به او گفته شده بود که «آنها بخشی از قیام تورین در ۲۱ و ۲۲ سپتامبر بودند و بخش هایی از آنها از زندان های سنت آندریا در جنوا بیرون کشیده می شدند.» با این حال، هیچ تأییدی از این اظهارات از منابع دیگر وجود ندارد. علیه پیمونتیسم. چندین نماینده و عضو غیرپیدمونتی دولت از انتقال پایتخت از تورین حمایت می کردند، زیرا حضور بیش از حد افراد پیدمونتی در ساختار اداری کشور را نامتوازن و ناعادلانه می دانستند. از دیدگاه آنان، تمرکز قدرت و نفوذ در دست نخبگان منطقه پیدمونت موجب محرومیت سایر مناطق ایتالیا از مشارکت مؤثر در اداره امور کشور شده بود. این نگرانی ها در بستر تلاش برای وحدت ملی و ایجاد توازن منطقه ای مطرح می شدند، به ویژه پس از آن که تورین به عنوان نخستین پایتخت پادشاهی متحد ایتالیا انتخاب شد. منتقدان معتقد بودند که انتقال پایتخت به شهری دیگر—مانند فلورانس—می تواند نمادی از گشایش سیاسی و گامی در جهت کاهش سلطه پیدمونت بر نهادهای دولتی باشد. این دیدگاه ها در نهایت نقش مهمی در تصمیم گیری های سیاسی آن دوران ایفا کردند و به تغییرات مهمی در ساختار حکومتی کشور منجر شدن
د. در نشریات و روزنامه های آن زمان تورین، ایده طرحی از سوی رئیس شورا، مارکو مینگتی (از بولونیا)، وزیر کشور، اوبالدینو پروتزی (از فلورانس) و دبیر، سیلویو اسپاونتا (از ناپل) برای تحریک شورش ها و امکان تعلیق یا سلب آزادی های مدنی منتشر شد؛ به حضور آشوبگرانی که جمعیت را تحریک می کردند، اشاره شد. در واقع، وجود یک برنامه از پیش تعیین شده برای ایجاد شورش هایی که بتوان آنها را به شیوه ای اقتدارگرایانه سرکوب کرد، باید منتفی دانسته شود. با این حال، پروتزی و اسپاونتا از هر فرصتی برای منفی جلوه دادن تورین و ضروری جلوه دادن جابجایی پایتخت استفاده کردند: پروتزی تظاهرات ضد پیمونت را در شهرهای ایتالیا تحریک کرد؛ اسپاونتا ارتباطات آژانس استفانی در مورد وقایع تورین را دستکاری کرد تا مسئولیت را بر دوش مردم و شهرداری بیندازد. یادبودها. از سال ۱۸۶۵. در ۲۱ سپتامبر ۱۸۶۵، بسیاری از فروشگاه ها به نشانه عزا آذین بندی شدند. صبح روز ۲۲ سپتامبر ۱۸۶۵، انجمن آشپزها و پیشخدمت ها به دلیل تعهدات مربوط به حرفه شان، یک دسته عزاداری اولیه تشکیل دادند؛ سایر انجمن ها نیز برای رفتن به مراسم کلیسا و سپس گورستان و نثار تاج گل بر مزار درگذشتگان، از مر
کز عبور کردند. این بزرگداشت چند سالی تکرار شد. در سال ۱۸۶۷ از «بنای یادبود قربانیان سپتامبر» یاد شده است، اما در سال ۱۸۶۸ هیچ بنای یادبودی وجود نداشت. تصویری که در سالنامه ملی برای سال ۱۸۶۶ با یک سنگ یادبود تشییع جنازه ارائه شده است، باید تخیلی تلقی شود، زیرا در سال ۱۸۶۵ تاج گل بر روی گورهای انفرادی گذاشته شد و هیچ بنای یادبودی در توضیحات ذکر نشده است. سنگ قبر در میدان سن کارلو. در دسامبر ۱۹۹۹، شهر تورین به یاد قربانیان، پلاکی را در میدان سن کارلو قرار داد. به نظر می رسد اعداد ذکر شده در پلاک از اولین نسخه گزارش دکتر ریزتی که در تحقیقات شهرداری گنجانده شده است، گرفته شده است: در واقع، او به تعداد ۵۲ کشته در حوادث میدان سن کارلو و میدان کاستلو اشاره کرد؛ عدد ۱۸۷ عددی بود که او در ابتدا برای تعداد کل کشته شدگان و مجروحان گزارش کرد. صد و پنجاهمین سالگرد. در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۴، شورای شهر تورین صد و پنجاهمین سالگرد این حادثه را گرامی داشت.
گروه کر سِسیلین فرانکفورت (Cäcilienchor Frankfurt) یکی از قدیمی ترین و سنتی ترین گروه های کر اوراتوریو (گروه های کر ویژه اجرای آثار بزرگ مذهبی و غیرمذهبی) در آلمان محسوب می شود. این گروه در سال ۲۰۱۸، دویستمین سالگرد تأسیس خود را جشن گرفت. این گروه کر، که به افتخار سِسیلیای مقدس (قدیس حامی موسیقی کلیسایی) تقدیم شده است، در سال ۱۸۱۸ توسط تأسیس گردید. از سال ۱۸۲۱، این گروه نام اتحادیه ی سسیلین (Cäcilienverein) را به خود گرفت، اما امروزه برای درک بهتر، با عنوان گروه کر سسیلین فعالیت می کند. اجرای آثار بزرگ و مهم اوراتوریو از زمان تأسیس، تمرکز اصلی این گروه کر بوده است. به عنوان مثال، اتحادیه ی سسیلین با اجرای مجدد «آلام مسیح به روایت متی» اثر یوهان سباستین باخ، اندکی پس از اجرای مجدد و افسانه ای این اثر در برلین در سال ۱۸۲۹، به رنسانس باخ در قرن نوزدهم کمک شایانی کرد. در رپرتوار این گروه کر، همیشه آثاری از آهنگسازان کمتر شناخته شده و معاصر نیز گنجانده شده است. ژانر مهم دیگر، آثار سمفونیک همراه با کر است. این گروه کر به طور منظم در کنسرت های انجمن موزه ی فرانکفورت و اپرای آلتِه فرانکفورت به روی صحنه می رود. فلیکس
مندلسون بارتولدی، که مدتی رهبری گروه کر را بر عهده داشت و چندین اثر موسیقایی را به آن تقدیم کرد، در سال ۱۸۳۲ درباره ی اتحادیه ی سسیلین نوشت: «این مردم چنان با حرارت و هماهنگ می خوانند که باعث لذت است.» یکی دیگر از رویدادهای برجسته ی کنسرت های این گروه کر، اجرای نخست جهانی کارمینا بورانا اثر کارل اُرف در سال ۱۹۳۷ بود.
آلبرتو آلسی (۳۰ مهٔ ۱۹۳۹ – ۱۲ دسامبر ۲۰۲۲) وکیل و سیاستمدار ایتالیایی بود. او عضو حزب دموکراسی مسیحی و سپس مرکز دموکراسی مسیحی بود و در دو دوره (۱۹۸۱–۱۹۸۳ و ۱۹۸۷–۱۹۹۴) به عنوان نماینده مجلس نمایندگان از حوزه پالرمو انتخاب شد. آلسی در ۱۲ دسامبر ۲۰۲۲ در رم درگذشت. او ۸۳ سال داشت. زندگی نامه. آلبرتو آلسی در ۳۰ مهٔ ۱۹۳۹ در کالتانیستا به دنیا آمد. او پس از تحصیل در رشته حقوق به حرفه وکالت روی آورد. در سال ۱۹۸۱ برای نخستین بار به مجلس نمایندگان ایتالیا راه یافت و تا ۱۹۸۳ در این مقام بود. سپس دوباره در انتخابات ۱۹۸۷ پیروز شد و تا ۱۹۹۴ نماینده پالرمو باقی ماند. او از خانواده ای سیاسی بود و پدرش، جووزپه آلسی، یکی از چهره های کلیدی خودمختاری سیسیل به شمار می رفت. او فرزند جوزپه آلسی، از چهره های پیشگام خودمختاری سیسیل، بود. درگذشت. آلسی در ۱۲ دسامبر ۲۰۲۲ در رم بر اثر بیماری درگذشت. خبر درگذشت او بازتاب گسترده ای در رسانه های سیسیل و ملی ایتالیا داشت.
جشنواره بلوز لیری، که در سال ۱۹۸۸ تأسیس شد، یکی از جشنواره های اصلی موسیقی بلوز در ایتالیا است. این جشنواره هر ساله در ماه ژوئیه در ایزولا دل لیری، شهری کوچک که از سال ۱۹۹۷ با شهر نیواورلئان خواهرخوانده شده است، برگزار می شود جشنواره. جشنواره موسیقی "لیری بلوز" از سال ۱۹۸۸ تاکنون هر ساله در شهر کوچک ایزولا دل لیری در ایتالیا برگزار می شود—شهری که به خاطر آبشار مشهورش در مرکز شهر، با ارتفاع ۲۸ متر، شناخته شده است. این جشنواره رایگان و سالانه معمولاً در ماه ژوئیه برگزار می شود و به عنوان یکی از رویدادهای فرهنگی برجسته منطقه شناخته می گردد. برنامه های جشنواره در میدان اصلی شهر، "پیاتزا بونکوپانی"، و همچنین در خیابان ها اجرا می شوند. فضای جشنواره بسیار صمیمی و پرشور است؛ اجراهای زنده موسیقی بلوز در فضای باز، همراه با جلسات بداهه نوازی که تا دیروقت شب ادامه دارند، حال وهوای خاصی به شهر می بخشند. این رویداد نه تنها هنرمندان محلی و بین المللی را گرد هم می آورد، بلکه گردشگران و علاقه مندان به موسیقی را نیز جذب می کند و به رونق فرهنگی و اقتصادی منطقه کمک می نماید. پس از موفقیت اولیه اش در چند سال اول، جشنواره بلوز لیر
ی با شهرهای همسایه، به ویژه فرنتینو و ورولی، به اشتراک گذاشته شد. با این حال، از سال های اولیه قرن بیست و یکم، ایزولا دل لیری بار دیگر به مکان اصلی این جشنواره تبدیل شده است. میدان بونکومپانی میزبان رویدادهای اصلی است، همان طور که برای اولین اجرا در سال ۱۹۸۸ برگزار شد. در اوایل قرن بیست ویکم، نسخه ای زمستانی از جشنواره با عنوان "لیری بلوز زمستانی" به طور موقت برگزار شد. این دورهٔ ویژه، که حال وهوایی متفاوت از نسخه تابستانی داشت، میزبان اجراهایی از برخی از برجسته ترین نوازندگان بلوز ایتالیایی بود. از جمله هنرمندانی که در این رویداد حضور یافتند می توان به "روبرتو چوتی"، "فابیو ترِوِس" و "پائولو بونفانتی" اشاره کرد—چهره هایی که هر یک نقش مهمی در گسترش و تثبیت موسیقی بلوز در ایتالیا ایفا کرده اند. برگزاری این دوره زمستانی، هرچند کوتاه مدت بود، نشان دهنده تلاش برگزارکنندگان برای گسترش دامنه زمانی و هنری جشنواره و جذب مخاطبان بیشتر در فصول مختلف سال بود. اجرای این هنرمندان برجسته، به ویژه در فضای صمیمی و فرهنگی شهر "ایزولا دل لیری"، تجربه ای منحصربه فرد برای علاقه مندان به موسیقی بلوز رقم زد. این جشنواره، همواره رو
ی کمک های مهم داوطلبان و متخصصان موسیقی بلوز حساب کرده است. تاریخچه. سال های اولیه. هنگامی که نخستین دوره سالانه جشنواره در سال ۱۹۸۸ برگزار شد، شهر "ایزولا دل لیری" در حال تجربهٔ تعطیلی پی درپی کارخانه های کاغذسازی اش بود—صنایعی که بیش از یک قرن منبع اصلی اشتغال برای ساکنان محلی به شمار می رفتند. این کارخانه ها نه تنها ستون اقتصادی شهر بودند، بلکه بخشی از هویت صنعتی و اجتماعی آن را شکل داده بودند. با تعطیلی این واحدهای تولیدی، شهر وارد دوره ای از بحران عمیق صنعتی شد که پیامدهای آن در زندگی روزمره مردم کاملاً محسوس بود: بیکاری، مهاجرت، رکود اقتصادی و کاهش امید اجتماعی. در چنین شرایطی، برگزاری جشنواره "لیری بلوز" در سه شب نخست خود، نمادی از تلاش برای عبور از این دوران دشوار بود—تلاشی برای بازگرداندن نشاط، جذب گردشگر، و احیای روحیه جمعی. این جشنواره، با تمرکز بر موسیقی و فرهنگ، به نوعی جایگزینی برای هویت صنعتی ازدست رفته شهر شد و نشان داد که ایزولا دل لیری می تواند با تکیه بر میراث فرهنگی و زیبایی های طبیعی اش—مانند آبشار معروفش—راهی تازه برای توسعه و بازسازی اجتماعی پیدا کند. این جشنواره به لطف لوچیانو دورو ایج
اد شد، کسی که توانست نوازندگان بزرگ بلوز بین المللی را به شهری کوچک در مرکز ایتالیا بیاورد. در سال های اول، که توسط باشگاه جاز "بیگ ماما" سازماندهی می شد، نوازندگان بلوز مهمی مانند آلبرت کینگ، پاین تاپ پرکینز و بادی گای در لیری بلوز اجرا داشتند. در دهه ۱۹۹۰، این جشنواره به تدریج پذیرای ژانرها و تأثیرات مختلف شد. نوازندگانی مانند جورما کائوکونن از گروه های جفرسون ایرپلین، کنِد هیت، آرت آنسامبل شیکاگو، پنتنگل، فیرپورت کانوِشن، الیوت مورفی و دِ فلشتونز در ایزولادِل لیری به اجرای برنامه پرداختند. گروه دوم، پس از پایان کنسرت، از اتاق هتل خود، درست پشت صحنه، اجرای دیگری داشتند! با این حال، لیری بلوز به طور مشخص یک جشنواره بلوز باقی ماند و هنرمندانی مانند لوتر آلیسون، سان سیلز و جیمی راجرز در آن حضور داشتند. بلو استاف به همراه جیمز کاتن و راکین داپسی، بلوز ناپولی را به لهجه محلی اجرا کردند. این جشنواره تا دهمین سال توسط هنرهای جاز برگزار می شد؛ سپس مدیریت آن به "Duke &amp; Bird" تغییر یافت. جشنواره گسترش یافت و تاریخ های بیشتری در شهرهای همسایه به آن اضافه شد، مانند فرنتینو برای کنسرت های جاز (Mike Stern، یلوجگتز) و
ورولی برای گاسپل و سول (شمکیا کاپلند). تا پایان قرن، این جشنواره یک دوره یازده روزه را در سراسر استان پوشش می داد. دهمین سال و خواهرخواندگی با نیواورلئان. در ۷ ژانویه ۱۹۹۷، برای دهمین دوره سالانه لیری بلوز، شهردار وقت ایزولا دل لیری و آغازگر جشنواره به لوئیزیانا رفت تا پیمان خواهرخواندگی بین دو شهر را امضا کند و آزادی شهر نیواورلئان را دریافت کند. جشن های دوقلوها در ایزولا دل لیری ادامه یافت، جایی که آلوین باتیست، نوازنده کلارینت، که زمانی به برانفورد مارسالیس آموزش می داد، کنسرتی با حضور نوازندگانی از ایزولا و نیواورلئان برگزار کرد. باتیست، در میان اجراهای خود، قطعه ای جاز با عنوان "ایزولا دل لیری" اجرا کرد که به طور ویژه برای آن مناسبت ساخته شده بود. این اثر موسیقایی، که الهام گرفته از فضای فرهنگی و تاریخی شهر ایزولا دل لیری بود، بعدها در آلبوم "ترانه ها، واژه ها و پیام ها، پیوندها" گنجانده شد. این قطعه، با تلفیقی از ملودی های جاز و حس نوستالژیک شهری که میزبان جشنواره بود، به نمادی هنری از ارتباط میان موسیقی و مکان تبدیل شد. حضور آن در آلبوم، نشان دهنده اهمیت تجربه جشنواره در مسیر هنری باتیست و تأثیر عمیق
آن بر خلق آثار جدید بود. به عنوان نشانه ای از رابطه قوی آنها در طول سال ها، لیری بلوز در کمک به نوازندگان نیواورلئان پس از ویرانی های ناشی از طوفان کاترینا در اوت ۲۰۰۵ نقش مهمی داشت. در ۹ نوامبر یک کنسرت خیریه ("روز نیواورلئان") برگزار شد. کوری هریس (شخصیت اصلی فیلم " "احساس می کنم به خانه می روم" " ساخته اسکورسیزی) و چند گروه دیگر اجرا داشتند. بازگشت به ایسولا دل لیری. در سال ۲۰۰۱، اجرایی به یاد ماندنی از جان مایال اجرا شد و ایزولا دل لیری دوباره به محل اصلی جشنواره تبدیل شد. در سه سال بعد، این مکان به میدان اس اس تریاد و سپس به میدان اصلی بونکومپانی تغییر یافت. در سال ۲۰۰۲، رادیو RAI 1، ایستگاه رادیویی عمومی اصلی ایتالیا، شروع به دنبال کردن کل جشنواره کرد. آنها ضبط های زنده (مانند کنسرت روبن فورد) و مصاحبه هایی با روی راجرز و دیگران را از طریق برنامه "Radioscrigno" خود پخش کردند. همکاری با RAI از آن زمان تاکنون ادامه داشته است. در سال ۲۰۰۷، این جشنواره ۲۰ سال کنسرت و ۱۰ سال پیوند خواهرخواندگی با نیواورلئان را جشن گرفت. در یک پروژه شجاعانه، "ارکستر پیکولا لا ویولا" و "دکتر سانفلاور"، ارکستری از جعبه های فشار
ی و یک گروه موسیقی جاگ، بلوز سنتی از لوئیزیانا را نواختند. سی دی "«ادای احترام به نیواورلئان»"، که به صورت زنده در Liri Blues 2006 ضبط شده بود، ارائه شد. ویلی دویل و چارلی ماسل وایت اجرا داشتند. دکتر جان جشنواره ۲۰۱۰ را به پایان رساند و پیوند دائمی بین این شهر کوچک ایتالیایی و کلان شهر لوئیزیانا را محکم کرد. موسیقی. لیری بلوز و ایزولا دل لیری به لوئیزیانا و به ویژه شهر دوقلوی نیواورلئان بسیار وابسته شده اند. هنرمندان مختلفی که در این جشنواره اجرا داشته اند، مانند دکتر جان، آلوین باتیست، راکین دوپسی، سی جی چنیر و زاخاری ریچارد با سبک زایدکو، سفیران موسیقی لوئیزیانا در سراسر جهان بوده اند و هستند. با این حال، به طور معمول، نوازندگان بلوز اهل ایالات متحده، با چهره های شاخصی مانند دکتر جان، جیمی اسمیت، چارلی ماسل وایت و هنرمندان مدرن تری مانند اسکات هندرسون، رابن فورد و اریک بیب، بازیگران اصلی بوده اند.
سِسیل شارلوت سوفی مندلسون بارتولدی، با نام خانوادگی اصلی ژانرنو (متولد ۱۰ اکتبر ۱۸۱۷ در لیون؛ متوفی ۲۵ سپتامبر ۱۸۵۳ در فرانکفورت)، همسر فلیکس مندلسون بارتولدی و مادر مورخ کارل مندلسون بارتولدی (۱۸۳۸–۱۸۹۷) و شیمیدان پاول مندلسون بارتولدی (۱۸۴۱–۱۸۸۰) بود. زندگی. سسیل ژانرنو دختر کوچک تر آگوست ژانرنو (۱۷۸۸–۱۸۱۹) و الیزابت ویلهلمینه ژانرنو (با نام خانوادگی اصلی سوچای دو لا دوبواسییر، ۱۷۹۶–۱۸۷۱) و همچنین نوه ی کورنلیوس کارل سوچای، تاجر پارچه ی فرانکفورت، بود. پدرش اهل نوشاتل بود، جایی که اجدادش از به آنجا مهاجرت کرده بودند. او از سال ۱۸۱۰ کشیش کلیسای اصلاح دین فرانسوی در فرانکفورت بود و جانشین ژان-دانیل سوچای دو لا دوبواسییر شده بود. ژان-دانیل پدربزرگ همسرش الیزابت ("لیلی") بود که آگوست ژانرنو سال ۱۸۱۴ با او ازدواج کرد. خانواده ی سوچای یک خانواده ی اوگنوی (با اعتقادات کالونیستی) بانفوذ در شهر آزاد فرانکفورت بود. شهر آزاد فرانکفورت که یکی از چهار دولت شهر کنفدراسیون آلمان بود کالونیست ها را از سال ۱۸۰۶ با لوتری ها برابر قرار داده بود. برادر سسیل ژانرنو، کارل ژانرنو، قاضی و نماینده ی مجلس در شهر فرانکفورت شد. به دلی