Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دیابولیک یک مجموعه کمیک ایتالیایی است که توسط خواهران آنجلا و لوسیانا جیوسانی خلق شده است. یکی از محبوب ترین مجموعه ها در تاریخ کمیک های ایتالیا، «دیابولیک» است که در سال ۱۹۶۲ خلق شد و شامل بیش از ۹۰۰ جلد می باشد و باعث شکل گیری زیرژانر کمیک های «فومتی نری» شد. این مجموعه به نام شخصیت اصلی اش، یک دزد ضدقهرمان، نام گذاری شده است که از چندین شخصیت پیشین داستان های عامه پسند در ایتالیا و سایر کشورها الهام گرفته شده است. داستان های آن به صورت ماهانه و در قالب جلدهای سیاه وسفید و اندازهٔ جیبی منتشر می شوند. این مجموعه در شهر خیالی کلرویل اتفاق می افتد و شخصیت اصلی داستان، دیابولیک، است که در ابتدا به عنوان یک دزد بی رحم و سنگدل معرفی می شود که برای انجام کارهایش از کشتن هیچ کس دریغ نمی کند و شریک و معشوقه اش اوا کانت نیز در این امر به او کمک می کند. با گذشت زمان، شخصیت این شخصیت تکامل یافته و ریشه های سالم و اصول اخلاقی مانند شرافت، حس دوستی و قدردانی و احترام به ارواح شریف در او ایجاد می شود. او بر دزدی و کشتن مجرمان دیگر تمرکز دارد. در طول ماجراجویی هایش، عمدتاً توسط بازرس گینکو تعقیب می شود. این مجموعه بیش از ۱
۵۰ میلیون نسخه در سراسر جهان فروخت و به یکی از شناخته شده ترین و پرفروش ترین سری های کمیک اروپا تبدیل شد. اقتباس های سینمایی زنده نیز از آن ساخته شد: "خطر: دیابولیک" (۱۹۶۸) و یک سه گانه شامل "دیابولیک" (۲۰۲۱)، "دیابولیک: حملهٔ جینکو!" (۲۰۲۲) و "" (۲۰۲۳). موفقیت این مجموعه همچنین الهام بخش یک برنامهٔ رادیویی، یک سریال تلویزیونی انیمیشنی، بازی های ویدیویی، رمان ها و بی شمار پارودی شده است. ایجاد و توسعه. ایده شخصیت دیابولیک از دیدن مسافران روزانه متولد شد. آنجلا جیوسانی، یکی از خالقان، که در نزدیکی ایستگاه راه آهن میلانو کادورنا زندگی می کرد، به فکر ساخت کمیک هایی در قالبی افتاد که برای سفر و حمل در جیب طراحی شده باشد. آنجلا برای درک بهتر سلیقه خوانندگان بالقوه خود، بررسی بازار را انجام داد و از آن نتیجه گرفت که بسیاری از مسافران رمان های معمایی می خوانند. نسخه دیگری از داستان ادعا می کند که این ایده از پیدا کردن یک رمان فانتوماس که در قطار رها شده بود، به ذهن او خطور کرده است؛ بنابراین، «قالب دیابولیک» (یک قالب کوچک ۱۲ در متولد شد. کتاب)، که در میان سایر نشریات در همین ژانر محبوب شد. در واقع، قالب کتاب جیبی به
موفقیت این شخصیت کمک کرد. طرح. دیابولیک یک دزد ماهر و بی رحم است. او معمولاً از مجرمان دزدی می کند (و در صورت لزوم مشکلی با کشتن آنها ندارد، اما به ندرت، اگر نگوییم هرگز، بی گناهان یا پلیس را می کشد) و مجموعه ای از ماسک های واقعی دارد که از آنها برای فریب دادن مخالفان خود استفاده می کند و هر هویتی را که بخواهد به خود می گیرد. به نظر می رسد او دانش عمیقی در بسیاری از زمینه های علمی، از جمله شیمی، مکانیک و کامپیوتر دارد. در اولین حضورهایش، دیابولیک یک شرور سرراست تر بود که برای انجام کارهایش از کشتن کسی دریغ نمی کرد. بعداً به او شخصیتی شبیه به «رابین هود» داده شد و اساساً در حال دزدی از مجرمان نشان داده شد تا خشونت و بی اخلاقی سریال را تعدیل کند. او به عنوان یک یتیم در جزیره ای مخفی، مخفیگاه یک گروه تبهکار بزرگ شد، جایی که تمام مهارت های تبهکاری خود، از جمله ساخت ماسک های مخصوصش را قبل از کشتن رئیس گروه تبهکار، آموخت. نام واقعی دیابولیک هرگز در این مجموعه فاش نشده بود و خودش هم از آن بی خبر است. دیابولیک نام خود را از یک پلنگ سیاه خطرناک گرفته است که رئیس گروه تبهکار در جزیره مخفی او را کشته است. از شماره ۳ ای
ن مجموعه، دیابولیک توسط " مول " خود، اوا کانت ، که نقش فزاینده ای به عنوان شریک و معشوقه او پیدا کرده است، یاری می شود. دیابولیک همیشه یک جگوار ئی-تایپ مشکی مدل ۱۹۶۱ می راند. او که از نظر گرافیکی از بازیگر رابرت تیلور الهام گرفته شده است، معمولاً یک لباس مشکی چسبان می پوشد که فقط چشم ها و ابروهایش (که بسیار متمایز هستند) را هنگام «وارد شدن به نبرد» نشان می دهد. دیابولیک از سلاح گرم استفاده نمی کند: سلاح های اصلی او خنجرهایی هستند که با توانایی های خارق العاده پرتاب می کند، و همچنین یک تفنگ دارت کوچک با دارت های ناک اوت. اوا یک جگوار سفید می راند و به طور غیرمعمول با یک ژاکت و شلوار ضخیم، بدون ماسک و بدون لباس های بدن نما وارد نبرد می شود. داستان ها در یک شهر خیالی به نام کلرویل اتفاق می افتند که الهام گرفته از ژنو، سوئیس است. حریف اصلی دیابولیک، بازرس گینکو است که فقط با نام خانوادگی اش شناخته می شود، یک افسر پلیس سرسخت و فاسدنشدنی که تقریباً همیشه با ترفندهای زیرکانه دیابولیک خنثی می شود. تنها شخصیت تکرارشونده دیگر، زن اشرافی آلتئا، نامزد گینکو، است. کلرویل. بسیاری از داستان های دیابولیک در شهر خیالی کلرویل
اتفاق می افتند که در ایالتی به همین نام واقع شده است. با این حال، در شماره های اول این مجموعه، دیابولیک سرقت های خود را در مارسی انجام می داد، اما نویسندگان تصمیم گرفتند شهری جدید اختراع کنند تا از مستندسازی مداوم در مورد این شهر اجتناب کنند. واضح است که کلرویل در اروپا قرار دارد، زیرا در سال ۲۰۰۲، یورو را به عنوان واحد پول خود پذیرفت؛ واحد پول قبلی این شهر هرگز نامگذاری نشده بود، اما ارزشی برابر با لیر ایتالیا داشت. ایالت کلرویل همچنین شامل شهرهای دیگری مانند گنف (که از نام آلمانی ژنو گرفته شده است: گنف)، دومین شهر مهم ایالت است که در کنار دریا واقع شده است (کلرویل، شهر، در داخل ایالت واقع شده و رودخانه ای از آن می گذرد). تجهیزات. دیابولیک از ابزارها و تجهیزات متنوعی برای کمک به سرقت هایش، شنود مکالمات و انواع سلاح ها استفاده می کند. کت و شلوار. علامت تجاری دیابولیک لباس مشکی اوست که تمام بدنش را به جز چشم ها، ابروها و کفش های ورزشی مشکی اش می پوشاند. او از این لباس به عنوان کمکی در سرقت ها یا دزدی هایش و برای محافظت از هویتش استفاده می کند. او انواع ابزارها و سلاح ها را زیر این لباس پنهان کرده است. لباس او
می تواند به عنوان لباس غواصی استفاده شود زیرا می تواند او را در زیر آب گرم نگه دارد و همچنین ضد آتش است. با این حال، نمی تواند او را از آسیب های کشنده (گلوله و چاقو) محافظت کند، اما او برای مقابله با آنها به مهارت های مبارزه خود متکی است. دارو. دیابولیک و اوا کانت از انواع داروها برای بی حس کردن، کشتن یا وادار کردن دشمنانشان به تسلیم شدن استفاده می کنند. آنها بیشتر از پنتوتال به عنوان سرم حقیقت استفاده می کنند تا قربانیان را مجبور به اطاعت و کمک به آن دو در سرقت ها یا دزدی هایشان کنند. آنها همچنین از اسکوپولامین برای ایجاد فراموشی و انواع آرام بخش ها برای بی حس کردن دشمنانشان استفاده می کنند. آنها همچنین از سیانید برای کشتن دشمنانشان در طول یک فرار سریع استفاده می کنند، اما بیشتر برای اهدافشان. سلاح ها و گجت ها. دیابولیک از سلاح ها و ابزارهای متنوعی برای بی حس کردن یا کشتن دشمنانش استفاده می کند. او نه سلاح گرم دارد و نه از آن استفاده می کند، و مخفی کاری را ترجیح می دهد. در صورت لزوم از گاز بی حس کننده استفاده می کند، اما در صورت امکان از آن اجتناب می کند. او همچنین از خنجر برای کشتن دشمنانش در عرض چند ثانیه
استفاده می کند. او ابزارهای متنوعی برای استفاده سریع دارد، که برخی از آنها به عنوان کمکی در سرقت هایش استفاده می شوند. دیابولیک تجهیزات کنترل رادیویی مختلفی را حمل می کند که اشیاء خاصی را برای کمک به او فعال می کنند و بر فراز کلرویل قرار گرفته اند (به عنوان مثال: چراغ های راهنمایی برای ایجاد امواج سبز، آب پاش هایی که رنگ سیاه را روی ماشین های پلیس ورودی می پاشند، رمپ های قطار). او یک بار دستگاهی را در ماشین گینکو قرار داد تا کیسه هوای او را در حین تعقیب و گریز پلیس فعال کند. او سلاح های متنوعی را در داخل جگوار خود دارد تا به او کمک کند، مانند مساسل گاتلینگ یا آشیانه یابی فروسرخ. او از شنود و دوربین های کوچک برای جاسوسی از دیگران استفاده می کند و از طریق یک بی سیم که در ساعتش پنهان شده است با اوا ارتباط برقرار می کند. ماسک. یکی دیگر از ویژگی های دیابولیک، ماسک های فوتورئالیستی او از جنس پلاستیک با طراحی خاص است که برای جعل هویت قربانیان یا دشمنانش استفاده می کند و از تعداد زیادی از آنها برای کمک به خودش استفاده کرده است. دیابولیک تقریباً در هر سرقتی که انجام می دهد از این ماسک ها استفاده می کند و اوا گاهی اوقا
ت در حالی که مستقیماً با او همکاری می کند، از آنها استفاده می کند. او از این ماسک ها برای جعل هویت افرادی که برایش بسیار مفید هستند استفاده کرده است و گاهی اوقات فقط برای پنهان کردن ظاهرش. دیابولیک و اوا همچنین هنگام بیرون رفتن در مکان های عمومی از آنها استفاده می کنند تا شناخته نشوند (آنها یک بار هنگام بیرون رفتن برای شام از ظاهرسازی های ساختگی استفاده کردند). انتشار. «دیابولیک» به صورت مجموعه ای از داستان ها منتشر شد که بیشتر آنها یک سال طول می کشید. خواهران جیوسانی بسیاری از داستان ها را تا دهه ۱۹۸۰ نوشتند و به تدریج آنها را به دست پاتریشیا مارتینلی - و دیگران - رساندند. بخش عمده ای از آثار هنری توسط سرجیو زانیبونی اجرا شده است، که از سال ۱۹۶۹ تا زمان مرگش مشغول کشیدن «دیابولیک» بوده است (اخیراً این نقش را با جورجو مونتوریو به اشتراک گذاشته است). دیگر هنرمندانی که روی این مجموعه کار می کنند عبارتند از برنو فیومالی، فرانکو پالودتی، انزو فاچیولو و لینو ژوا. سریال های کمیک. سری نخست، ۱۹۶۲–۱۹۶۴. شماره های ۱ تا ۲۴. سری دوم، ۱۹۶۵. شماره های ۲۵ تا ۵۰. انتشار به دو شماره در ماه تغییر یافت، و هر سری شامل یک سال و ۲
۶ شماره بود.سال پنجم، ۱۹۶۶. شماره های ۵۱ تا ۷۶. از این سال، سری ها بر اساس سال انتشار نام گذاری شدند.سال های دوازدهم تا شانزدهم (Anno XII–XVI)، ۱۹۷۳–۱۹۷۷. شماره های ۲۳۳ تا ۳۵۱. ۱۲ شمارهٔ نخست سری اول دوباره منتشر شدند (سالانه ۲ تا ۴ شماره) به جای شماره های معمولی. شمارهٔ "Il Re del Terrore" به عنوان «سال دوازدهم، شمارهٔ ۶» تجدید چاپ شد.سال های هفدهم تا نوزدهم (Anno XVII–XIX), 1978–1980. ۲۴ شماره در سال، به صورت دو بار در ماه منتشر شدند.سال های بیستم تا بیست و پنجم (Anno XX–XXV), 1981–1986. ۱۴ شماره در سال: به صورت ماهانه، به علاوهٔ یک شمارهٔ اضافه در ماه های ژوئیه و اوت.سال های بیست وششم تا بیست وهفتم (Anno XXVI–XXVII), 1987–1988.۱۲ شماره در سال، به صورت ماهانه.سال های بیست وهشتم تا سی ودوم (Anno XXVIII–XXXII), 1989–1993. ۷ شماره در سال.سال سی وسوم (Anno XXXIII)، ۱۹۹۴. شماره های ۵۶۶ تا ۵۷۴. ۹ شماره در این سال منتشر شد. از ژوئیهٔ ۱۹۹۴، انتشار دوباره به صورت ماهانه بازگشت.سال های سی وچهارم تا شصت ودوم (Anno XXXIV–LXII)، ۱۹۹۵–۲۰۲۳ (ادامه دار). ۱۲ شماره در سال، به صورت ماهانه. در اکتبر ۲۰۱۳، شمارهٔ ۸۰۰ منتشر شد.
در سال ۱۹۸۶، انتشارات اقیانوس آرام دو شماره در اندازه یک مجله منتشر کرد. از سال ۱۹۹۷، مجموعه ای از کتاب های سالانه با داستان های پیچیده تر منتشر شده است. در سال ۲۰۰۰، انتشارات عقرب شروع به انتشار مجلات کرد و قبل از توقف، به ۶ شماره رسید. برخی از نسخه های آمریکایی آن تجدید چاپ شده اند. دیابولیک در دسامبر ۱۹۸۷ توسط انتشارات پراکاش تحت نام تجاری لاین کامیکس به زبان تامیل ترجمه و به هند معرفی شد. اولین ماجراجویی او با عنوان "«خطر دیابولیک»" منتشر شد. اگرچه داستان و شخصیت او به دلایل مختلف با استقبال فوق العاده ای روبرو شدند، اما این تنها داستان منتشر شده تا سال ۲۰۱۳ بود.
فرآیند همزنی یا پودلاژ (Puddling) یک فرآیند متالورژیکی بود که در اواخر قرن هجدهم برای تصفیه چدن خام و تبدیل آن به آهن ورزیده در مقیاس صنعتی توسعه یافت. این نخستین روشی بود که امکان تولید انبوه آهن چکش خوار را با استفاده از زغال سنگ به عنوان سوخت فراهم می کرد و محدودیت های روش های مبتنی بر زغال چوب را از میان برمی داشت. این فرآیند در یک کوره شعله ای (Reverberatory furnace) انجام می شد، جایی که چدن خام مذاب با میله های بلند هم زده می شد (یا به اصطلاح "پودلاژ" می شد) تا در معرض شرایط اکسیدکننده قرار گیرد. این کار ناخالصی هایی مانند کربن، سیلیسیم و فسفر را حذف می کرد و آهن ورزیده ای مناسب برای آهنگری و نوردکاری تولید می نمود. از اواخر قرن هجدهم تا اواخر قرن نوزدهم، پودلاژ فرآیند غالب برای تولید آهن ورزیده بود و نقشی محوری در انقلاب صنعتی ایفا کرد. این فرآیند سرانجام با روش های کارآمدتر فولادسازی جایگزین شد، اما نقطه عطفی در تاریخ متالورژی آهنی به شمار می رود. گرچه پادلینگ اولین فرایند تولید میل آهن بدون زغال نبود اما تقریبا موفقترین بود و جایگزین روشهای قبلی شد. این امر باعث شد تا تولید آهن در بریتانیا و اندکی پس
از آن در آمریکای شمالی گسترش یابد. این گسترش تا آنجا که به صنعت آهن مربوط می شود، آغاز انقلاب صنعتی را تشکیل داد. بعداً از کوره ها برای تولید فولاد کربنی با کیفیت بالا نیز استفاده شد. این یک عمل بسیار ماهرانه بود و فولادهای پرکربن و کم کربن با موفقیت در مقیاس کوچک تولید شدند، به ویژه برای شمشیرها ، چاقوها و سایر سلاح ها با کیفیت بالا. تاریخچه. پالایش فولاد بوسیله پادلینگ قبلتر در چین باستان در زمان سلسله هان در قرن اول پس از میلاد شناخته شده بود. پیشرفت در فرآیندهای فولادسازی کیفیت فولاد را به خاطر آهنگری مکرر، تا کردن و انباشتن آهن فرفوژه از آهن خام بهبود بخشید. پادلینگ مدرن یکی از چندین فرآیند توسعه یافته در نیمه دوم قرن هجدهم در بریتانیا برای تولید آهن فرفوژه از آهن خام بدون استفاده از زغال چوب بود. این روش به تدریج جایگزین فرآیندهای قبلی سوخت زغال چوب شد که در آهنگری زینتی انجام می شد. نیاز به پادلینگ. آهن خام حاوی مقدار زیادی کربن آزاد است و شکننده است. قبل از اینکه بتوان از آن استفاده کرد، و قبل از اینکه بتوان آن را توسط آهنگر به کار گرفته شود، باید آن را به شکل چکش خوارتری تبدیل کرد . استفاده موفق آبر
اهام داربی از کک برای کوره بلند خود در کوالبروکدیل در سال 1709 قیمت آهن را کاهش داد، اما این آهن خام با سوخت کک در ابتدا پذیرفته نشد زیرا با روش های موجود امکان تبدیل آن به میل آهن وجود نداشت. ناخالصی های گوگردی حاصل از کک، باعث شکننده شدن هنگام گرم کردن بود و بنابراین فرآیندهای زینتی بروی آنها آن قابل اجرا نبود. در سال 1750، زمانی که دمیدن با نیروی بخار، دمای کوره را به اندازه ای افزایش داد تا آهک کافی برای حذف گوگرد اضافه شود، استفاده از آهن کک آغاز شد. همچنین، فرآیندهای بهتری برای اصلاح آن ایجاد گشت. اختراع. آبراهام داربی دوم ، پسر مخترع کوره بلند، در سال 1749 موفق شد آهن خام را به میل آهن تبدیل کند، اما جزئیاتی از فرآیند او در دست نیست. برادران کرینیج ، با استفاده از یک کوره بازتابشی زغال سنگ، که در آن آهن و زغال سنگ گوگردی را می توانستند جدا نگه دارند، به طور تجربی به نتیجه رسیدند. آنها اولین کسانی بودند که فرض کردند که آهن را می توان از آهن خام به آهن میله فرفوژه تنها با عمل گرما دادن تبدیل کرد. اگرچه آنها از تأثیرات ضروری اکسیژن تأمین شده توسط هوا بی اطلاع بودند، اما حداقل تصور نادرست قبلی مبنی بر اینک
ه مخلوطی با مواد سوختی مورد نیاز است را کنار گذاشته بودند. کوره پادلینگ توسط هنری کورت در فونتلی در همپشایر در 1783-1784 بهبود یافت و در سال 1784 به ثبت رسید. کورت دمپرهایی را به دودکش اضافه کرد تا از خطر گرم شدن بیش از حد و "سوخته شدن" آهن جلوگیری کند. فرآیند کورت شامل هم زدن آهن خام مذاب در یک کوره بازتابشی در یک اتمسفر اکسید کننده بود، در نتیجه آن: کربن زدایی . هنگامی که آهن به حالت خمیری در آمد، آن را به صورت گلوله ای جمع می کردند و می غلتاندند. این کاربرد غلتک های شیاردار در آسیاب نورد ، برای رول کردن میله های باریک نیز اختراع کورت بود. کورت در صدور مجوز این فرآیند و دریافت درآمد از آن موفق بود. نود سال پس از اختراع کورت، یک روزنامه نگار آمریکایی مزایای سیستم او را یادآوری کرد:زمانی که آهن به سادگی ذوب می شود و در قالبی ریخته می شود، بافت آن دانه ای است، و بسیار شکننده است بطوری که برای اموری که به استحکام کششی زیادی نیاز دارند، غیرقابل اعتماد است. فرآیند پادلینگ شامل هم زدن آهن مذاب بود که از یک گودال خارج میشد، و این تأثیر را داشت که آرایش آناتومیک آن را چنان تغییر دهد که فرآیند غلتش را مؤثرتر کند.» فر
آیند کورت فقط برای چدن سفید کار می کرد، نه چدن خاکستری ، که خوراک رایج برای آهنگری آن دوره زمانی بود. این مشکل احتمالاً در مرثر تیدویل با ترکیب puddling با یک عنصر از یک فرآیند قدیمیتر حل شد که شامل نوع دیگری از اجاق بود که به عنوان "پالایشگاه" شناخته می شود که آهن خام در آن ذوب میشد و به داخل یک ظرف ریخته میشد. با جدا شدنسرباره و شناور شدن روی آهن مذاب با پایین آوردن سدی در انتهای ناودان خارج میشد. اثر این فرآیند، سیلیکون زدایی از فلز بود و یک فلز شکننده سفید رنگ باقی می ماند. این ماده ایده آل برای شارژ کردن در کوره های پادلینگ بود. این نسخه از فرآیند به عنوان "پادلینگ خشک" شناخته می شد و تا اواخر سال 1890 در برخی مکان ها استفاده می شد. جایگزینی برای تصفیه آهن خاکستری به عنوان «پادلینگ مرطوب» شناخته می شد که به «جوش» یا «جوش خام» نیز معروف بود. این مورد توسط جوزف هال در اختراع شد. او شروع به اضافه کردن آهن قراضه به شارژ کرد. سپس سعی کرد که زنگ آهن را اضافه کند . نتیجه از این جهت دیدنی بود که کوره به شدت جوشید. این یک واکنش شیمیایی بین آهن اکسید شده و کربن محلول در آهن بود. در کمال تعجب، آهن خوبی تولید کرد. ی
کی از مشکلات بزرگ پادلینگ این بود که تقریباً 50 درصد آهن با سرباره هدر میرفت زیرا برای بستر فرایند ماسه استفاده می شد. هال بستر را با خاکستر برشته تغییر داد تا این ضایعات را به 8 درصد کاهش دهد و تا پایان قرن به 5 درصد کاهش پیدا کرد. تولید فولاد نرم در کوره پادلینگ در حدود سال 1850 در وستفالن آلمان به دست آمد و به نمایندگی از Lohage، Bremme و Lehrkind در بریتانیا به ثبت رسید. این محصول فقط با آهن خام از نوع خاصی از سنگ معدن کار میکرد. چدن باید به سرعت ذوب می شد و سرباره غنی از منگنز بشود . هنگامی که فلز شکل خمیری به خود گرفت، باید به سرعت برداشته می شد و قبل از اینکه فرایند کربنات شدن بیشتر اتفاق بیفتد، آن را جدا می کرد. فرآیند پادلینگ با معرفی فرآیند بسمر ، شروع به کمرنگ شدن کرد. برای مقایسه، اندازه متوسط شارژ برای یک کوره پادلینگ 360-410 کیلوگرم بود در حالی که شارژ یک مبدل بسمر 13600 کیلوگرم بود. فرآیند پادلینگ قابلیت ارتقا نداشت. تنها با ساختن کوره های بیشتر میشد آن را گسترش داد. فرآیند. فرآیند با آماده سازی کوره پادلینگ آغاز می شود. آماده سازی شامل رساندن کوره به دمای پایین و سپس "عملیات fettling" است. فتل
ینگ فرآیند حذف مواد اضافی از ریخته گری و رنگ آمیزی دیوارهای اطراف کوره با اکسیدهای آهن، معمولاً هماتیت است . این لایه به عنوان یک پوشش محافظ عمل می کند تا از سوختن فلز ذوب شده در کوره جلوگیری کند. گاهی به جای هماتیت از خاکستر کوبیده شده استفاده می شود. در این مورد کوره باید 4 الی 5 ساعت گرما داده شود تا خاکستر ذوب شده و سپس قبل از شارژ سرد شود. سپس چدن سفید یا آهن تصفیه شده در اجاق کوره قرار می گیرد، فرآیندی که به عنوان "شارژ" شناخته می شود. برای پادلینگ مرطوب، آهن قراضه و/یا اکسید آهن نیز شارژ می شود. سپس این مخلوط حرارت داده می شود تا قسمت بالایی ذوب شود و اجازه می دهد تا اکسیدها شروع به مخلوط شدن کنند. این فرایند معمولا 30 دقیقه طول می کشد. این مخلوط تحت یک جریان شدید هوا قرار می گیرد و توسط میله های بلند با قلاب هایی در یک طرف، به نام "میله های" "پادلینگ" یا رابل، از طریق درهای کوره به هم زده می شود. سپس سوخت بیشتری اضافه می شود و دما افزایش می یابد. آهن کاملا ذوب می شود و کربن شروع به سوختن می کند. هنگام پادلینگ مرطوب، تشکیل دی اکسید کربن در اثر واکنش با اکسید آهن اضافه شده باعث ایجاد حباب هایی می شود که
باعث می شود جرم به نظر بجوشد. این فرآیند باعث پف کردن سرباره در بالا می شود و به رابلر یک نشانه بصری از پیشرفت احتراق می دهد. با سوختن کربن، دمای ذوب مخلوط از 1150 به 1540 درحه سلسیوس میرسد شیمی فرآیند. فرآیند پودلاژ ناخالصی ها را از طریق واکنش های اکسیداسیون حذف می کرد. واکنش های اصلی شامل موارد زیر بودند: منوکسید کربن تولید شده باعث جوشش مشخصه حمام مذاب می شد. وجود اکسیدهای آهن در سرباره حیاتی بود: آن ها به عنوان عامل اصلی اکسیدکننده عمل می کردند، به ویژه در پودلاژ مرطوب. با کاهش محتوای کربن به زیر ۰.۳٪، آهن شروع به جامد شدن می کرد و توده شکل پذیر می شد. واکنش های گرمازا و گرمای حاصل از انجماد به حفظ دمای بالا در مراحل پایانی کمک می کردند. کوره پادلینگ. اجاق کوره جایی است که آهن شارژ، ذوب و عملیات پادلینگ در آن انجام میشود. شکل کوره معمولاً بیضوی است. ۱٫۵–۱٫۸ متر (۴٫۹–۵٫۹ فوت) طول و ۱–۱٫۲ متر (۳٫۳–۳٫۹ فوت) عرض دارد. به دلیل گرمای زیاد و خنک نگه داشتن بعضی از اجزا جریان مداوم هوای خنک روی اجزا یا آب وجود دارد. طراحی کوره. کوره پودلاژ یک کوره شعله ای با سوخت زغال سنگ بود. اجزای اصلی آن عبارت بودند از: طراحی
شعله ای (انعکاسی) امکان دستیابی به دماهای بسیار بالا را فراهم می کرد، در حالی که آهن مذاب را از ناخالصی های موجود در سوخت جدا نگه می داشت.
طارق شوفی (زادهٔ در استان سویدا) بنیان گذار شورای نظامی سویدا است که در شورش های دروزی ها در سویدا شرکت داشت. زندگی. او در استان سویدا و به طور خاص در شنیره، در حومه سویدا، متولد شد. او در سال ۱۹۹۷ به نیروهای مسلح عربی سوریه پیوست و تا سال ۲۰۱۵ خدمت کرد، زمانی که پس از درگیری با شورشیان بازنشسته شد. پس از سقوط اسد. او شورای نظامی سویدا را تأسیس کرد و تأکید کرد که این گروه به دنبال اتحاد با ارتش سوریه است و تمرکززدایی را به عنوان یک اصل کلیدی برجسته کرد، که توسط حکمت هجری رد شد و آنها را جدایی طلب خواند. پس از این، شوفی اعلام کرد که این گروه تحت رهبری معنوی هجری است. در جریان درگیری های آوریل جنوب سوریه، شوفی افرادی را برای جنگ علیه دولت انتقالی سوریه جذب کرد. شوفی در درگیری های ژوئیه جنوب سوریه علیه قبایل بدوی و دولت انتقالی سوریه شرکت داشت.
آلبرتو کامرینی (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه سرا و نوازنده اهل ایتالیا است. او بیشتر در اواخر دهه ۷۰ و اوایل دهه ۸۰ میلادی فعال بود. زندگی و حرفه. آلبرتو کامرینی در سائوپائولو برزیل، از والدینی یهودی ایتالیایی تبار که چند سال قبل از تولد وی به آمریکای جنوبی نقل مکان کرده بودند، متولد شد. والدین او وقتی آلبرتو ۱۱ ساله بود به میلان بازگشتند. کامرینی در دانشگاه میلان ثبت نام کرد و در آنجا با اوژنیو فیناردی دوست شد که او را با موسیقی آشنا کرد. کامرینی به همراه اوژنیو فیناردی دو گروه به نام های ایل پاکو و لنورمه ماریا را تأسیس کردند. کامرینی به یک گیتاریست ماهر تبدیل شد و بعداً برای نوازندگانی مانند پتی پراو و فاستو لیالی به صورت دوره ای کار کرد. کامرینی فعالیت انفرادی خود را در سال ۱۹۷۶ با تک آهنگ «Pane quotidiano» و سه آلبوم که ترکیبی بدیع از موسیقی راک و برزیلی را ارائه می دادند، آغاز کرد. در دهه هشتاد میلادی، همکاری موفقی را با روبرتو کلمبو، ترانه سرا و تهیه کننده موسیقی آغاز کرد. کامرینی با الهام از جنبش کراوت راک که در آن زمان در اروپا غالب بود، با تعدادی از آهنگ های سینث-پاپ به ویژه با آهنگ های «Rock 'n' roll r
obot» و «Tanz bambolina» به موفقیت تجاری قابل توجهی دست یافت. در سال ۱۹۸۴، در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و در آنجا رتبه شانزدهم را کسب کرد. پس از استقبال نه چندان گرم از آلبوم «"Angeli in Blue Jeans»" در سال ۱۹۸۶، کامرینی حدود یک دهه از موسیقی فاصله گرفت. وی در سال ۱۹۹۵، فعالیت حرفه ای خود را از سر گرفت و آلبوم «"Dove l'arcobaleno arriva»" را ضبط کرد. ترانه شناسی. تک آهنگ های برگزیده آلبوم های استودیویی
مارک هایاشی () بازیگر و کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا است. او یکی از اعضای اولیهٔ «گروه تئاتر آسیایی-آمریکایی» بود. زندگی حرفه ای. هایاشی در فاصلهٔ سال های ۱۹۷۶ تا ۱۹۹۳ در عرصهٔ بازیگری فعال بود.
وینچنزو کانتیلو (؛ زادهٔ ) خواننده اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. کانتیلو در ۲۵ اوت ۲۰۰۰ در سنت آرپینو ایتالیا متولد شد. او از دوران کودکی به موسیقی علاقه داشت و در ابتدا در گروه کر کلیسای خود آواز می خواند، اما از ۹ سالگی به صورت خودآموز شروع به خواندن کرد. او پس از شرکت در برنامه «Ti lascio una canzone» در سال ۲۰۱۴ توجه ملی را به خود جلب کرد. در همان سال، او با آهنگ «Tu primo grande amore» نماینده ایتالیا در مسابقه آواز یوروویژن نوجوانان ۲۰۱۴ در مارسا بود و با مجموع ۱۵۹ امتیاز برنده مسابقه شد، تنها دوازده امتیاز بیشتر از گروه «سیاره کودکان» که در جایگاه دوم قرار گرفت. او اولین شرکت کننده ایتالیایی در این مسابقه و همچنین تنها خواننده تک خوان مرد در کل مسابقه بود. سپس در مسابقه «Junior» حضور یافت و آهنگ برنده خود را اجرا کرد.
رزتا آردیتو (؛ زادهٔ ) که با نام هنری پاتریشیا کارلی شناخته می شود، خواننده، ترانه سرا و آهنگساز اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۶۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جشنواره موسیقی سانرمو شده است. زندگی و حرفه. رزتا آردیتو در تاریخ ۱۲ مارس ۱۹۳۸ در تارانتو ایتالیا متولد شد و در بلژیک که والدینش برای کار به آنجا مهاجرت کرده بودند بزرگ شد. او پس از تحصیل در رشته موسیقی و آواز، شروع به اجرا در اماکن عمومی کرد و در عرض چند سال در بلژیک و فرانسه به شهرت رسید، او در فرانسه در سالن موسیقی المپیا در پاریس اجرا داشت. او با همکاری جیلیولا چینکوئتی در سال ۱۹۶۴ با آهنگ «Non ho l'età» برنده جشنواره موسیقی سانرمو شد.
سومین جنگ استقلال ایتالیا ، جنگی بود که بین ژوئن و اوت ۱۸۶۶ بین پادشاهی ایتالیا و امپراتوری اتریش درگرفت. این درگیری به موازات جنگ اتریش-پروس رخ داد و در نتیجه نبرد، امپراتوری اتریش به رهبری فرانتز یوزف یکم، منطقه ونیز (ونتو، فریولی و شهر منتووا، آخرین بازمانده کوادریلاترو امروزی) را به ناپلئون سوم، امپراتوری دوم فرانسه (که به عنوان میانجی در مذاکرات عمل می کرد) سپرد تا رسماً آن را به ایتالیا واگذار کرد ه و ضمیمه خاک این کشور نوبنیاد شود. تصاحب این سرزمین ثروتمند و پرجمعیت توسط ایتالیا، که با یک همه پرسی به خاک این کشور ضمیمه شد، گامی بزرگ در روند وحدت ایتالیا بود. پیشینه. ویکتور امانوئل دوم ساووی در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ به عنوان پادشاه ایتالیا اعلام شد، اما کنترلی بر ونیتیا یا ایالات پاپی بسیار کوچک تر نداشت. این وضعیت ایردنته (irredente) (اصطلاحی با معنای تحت اللفظی «بازخریده نشده» که بعدها در ایتالیا برای بخشی از کشور بکار گرفته شد که تحت سلطه بیگانگان بود)، منبع تنش های بی وقفه در سیاست داخلی پادشاهی جدید و سنگ بنای سیاست خارجی آن بود. نخستین تلاش برای تصرف رم توسط جوزپه گاریبالدی در سال ۱۸۶۲ سازماندهی شد. او که
به بی طرفی پادشاه اطمینان داشت، از جنوآ به سمت پالرمو حرکت کرد. او با جمع آوری ۱۲۰۰ داوطلب، از کاتانیا حرکت کرد و در ۲۴ اوت در ملیتو، کالابریا، پیاده شد تا به کوه آسپرومونته برسد. وی قصد داشت از طریق شبه جزیره به سمت شمال و رم حرکت کند. با این حال، ژنرال انریکو چالدینی، ار پیه مونته، لشکری ​​را به فرماندهی سرهنگ پالاویچینو (Pallavicino) برای متوقف کردن ارتش داوطلب فرستاد. گاریبالدی در نبرد آسپرومونته زخمی و به همراه افرادش اسیر شد. اختلاف فزاینده بین اتریش و پروس بر سر مسئله آلمانی در سال ۱۸۶۶ به جنگ آشکار بدل شد که به ایتالیا فرصتی برای تصرف ونتیا داد. در ۸ آوریل ۱۸۶۶، دولت ایتالیا با میانجیگری امپراتور فرانسه، ناپلئون سوم، یک اتحاد نظامی با پروس امضا کرد. ارتش های ایتالیا، به رهبری ژنرال آلفونسو فررو لا مارمورا، قرار بود در جبهه جنوبی با اتریشی ها درگیر شوند. همزمان، ایتالیایی ها با بهره گیری از برتری دریایی خود، قصد داشتند سواحل دالماسی را تهدید کرده و تریسته را تصرف کنند. با شروع جنگ، ارتش ایتالیا با چندین عامل مواجه شد: جنگ. تهاجم ایتالیا. پروس در ۱۶ ژوئن ۱۸۶۶ با حمله به چندین ایالت آلمانی متحد اتریش، خص