Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
. من تنها زندگی می کنم و خیلی خوشحالم.» کرشر در تاریخ ۱۲ مه ۲۰۲۰، یک هفته قبل از تولد ۸۲ سالگی اش، در هامبورگ در پی «یک بیماری جدی کوتاه مدت» درگذشت. خبر مرگ او نخستین بار توسط مورخ بیتلز، مارک لوئیسون، از طریق توییتر اعلام شد. او از نقش کرشر در ارتباط با گروه بیتلز به عنوان «بی نهایت ارزشمند» تمجید کرد و او را به عنوان «دوستی هوشمند، الهام بخش، نوآور، جسور، هنرمند، هوشیار، آگاه، زیبا، باهوش، دوست داشتنی و بالا برندهٔ روحیه بسیاری افراد» معرفی کرد.
جینی مارجری هولم (; – ) اولین ژنرال زن تک ستاره نیروی هوایی ایالات متحده و اولین ژنرال زن دو ستاره در هر یک از شاخه های خدماتی ایالات متحده بود. هولم یک نیروی محرکه برای گسترش نقش زنان در نیروی هوایی محسوب می شد. در طول جنگ جهانی دوم، هولم به مرکز آموزشی ارتش زنان در فورت اوگلتورپ، جورجیا فرستاده شد، جایی که او ابتدا فرماندهی یک گروه آموزشی اولیه و سپس یک هنگ آموزشی را بر عهده داشت. مأموریت بعدی او به عنوان رئیس بخش نیروی انسانی در نیروی هوایی متفقین در جنوب اروپا، مقر سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو)، در ناپل، ایتالیا بود که به مدت ۴ سال ادامه داشت. او افسر برنامه های جنگی انبار هوایی در طول حملات هوایی به برلین و مراحل اولیه جنگ کره بود. نام وی در تالار ملی مشاهیر زن ثبت شده است. اوایل حرفه. جینی مارجری هولم در ۲۳ ژوئن ۱۹۲۱ در پورتلند، اورگان به دنیا آمد. او در جولای ۱۹۴۲، بلافاصله پس از تأسیس سپاه کمکی ارتش زنان (WAAC) توسط کنگره، در ارتش نام نویسی کرد. او در مدرسه افسری در فورت د موین، آیووا شرکت کرد و در ژانویه ۱۹۴۳، یک ترفیع درجه به «افسر سوم»، معادل ستوان دوم در سپاه کمکی ارتش زنان، دریافت کرد. جنگ ج
هانی دوم. در طول جنگ جهانی دوم، هولم به مرکز آموزشی ارتش زنان در فورت اوگلتورپ، جورجیا فرستاده شد، جایی که او ابتدا فرماندهی یک گروه آموزشی اولیه و سپس یک هنگ آموزشی را بر عهده داشت. در پایان جنگ، او فرماندهی واحد بهداری سپاه زنان در بیمارستان عمومی نیوتن دی بیکر، ویرجینیای غربی را بر عهده داشت. او سپس در سال ۱۹۴۶ وظیفه نظامی فعال را ترک کرد و به مدت دو سال در کالج لوئیس و کلارک شرکت کرد و در سال ۱۹۵۶ برای دریافت مدرک کارشناسی خود در رشته هنر به دانشگاه بازگشت. در اکتبر ۱۹۴۸، در طی محاصره برلین، هولم به خدمت فعال در ارتش فراخوانده شد و به عنوان فرمانده گروهان در مرکز آموزشی سپاه زنان به کمپ لی در ویرجینیا رفت. سال بعد او به نیروی هوایی منتقل شد و به انبار هوایی اردینگ آلمان فرستاده شد. در آنجا او به عنوان دستیار مدیر برنامه ها و عملیات انبار نیروی هوایی خدمت کرد و بعداً افسر برنامه های جنگی انبار هوایی در طول حمله هوایی برلین و مراحل اولیه جنگ کره بود. جنگ سرد. هولم در سال ۱۹۵۲ از خارج از کشور بازگشت و تبدیل به اولین زنی شد که در کالج فرماندهی و ستاد هوایی در پایگاه نیروی هوایی ماکسول در مونتگومری، آلاباما شر
کت کرد. سپس او به عنوان افسر طرح ها و برنامه های پرسنلی ستاد کل نیروی هوایی ایالات متحده در واشینگتن دی سی منصوب شد. مأموریت بعدی او به عنوان رئیس یخش نیروی انسانی در نیروی هوایی متفقین در جنوب اروپا، مقر سازمان پیمان آتلانتیک شمالی، در ناپل، ایتالیا بود، که به مدت چهار سال در آنجا خدمت کرد. او در سال ۱۹۶۱ به ستاد نیروی هوایی ایالات متحده بازگشت و به عنوان افسر ستاد کنگره برای مدیریت نیروی انسانی و سازمانی منصوب شد. او بابت خدماتش موفق به دریافت نشان افتخار شد.
جوآن دبلیو. بار (نام اصلی: وورثی; بعداً بار-اسمیت)(۲۲ نوامبر ۱۹۳۹ – ۲۱ مارس ۲۰۱۵) یک سیاستمدار آمریکایی و نخستین زنی بود که به عنوان شهردار شهر اوانستون، ایلینوی انتخاب شد. بار اسمیت در سال ۱۹۸۵ انتخاب شد و در ۲۲ آوریل ۱۹۸۵ توسط قاضی دادگاه شهرستان کوک، مایکل تومین، سوگند یاد کرد. پیش از انتخاب به عنوان شهردار، او به مدت هشت سال به عنوان نماینده منطقه دوم شهر فعالیت می کرد. اوایل زندگی و حرفه. جوآن تنها فرزند جیمز (استاد مدرسه مدیریت کلاگ) و میلدرد لوئیز وورثی (با نام خانوادگی نریتز) بود. خانواده او در محله راجرز پارک، شیکاگو زندگی می کردند، اما در چهار سالگی به منطقه نورث شور در شیکاگو نقل مکان کردند. بار در دبیرستان نیو تریر در وینتکا، ایلینوی تحصیل کرد. او تحصیلات خود را در دانشگاه سیراکیوس ادامه داد و مدرک کارشناسی دریافت کرد. سپس مدرک کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی خود را از مدرسه مدیریت کلاگ در دانشگاه نورث وسترن دریافت کرد. وی جزو کلاس ۱۹۹۶ این دانشگاه بود. او در سال ۱۹۶۲ به اوانستون نقل مکان کرد و پیش از ورود به سیاست، دو سال به عنوان رئیس کنفرانس اجتماعی دیوی فعالیت داشت. در سال ۱۹۷۷، به عنوان نماینده
منطقه دوم اوانستون انتخاب شد. او دوره نمایندگی خود را به پایان رساند و در سال ۱۹۸۱ برای یک دوره دیگر انتخاب شد. در سال ۱۹۸۵، او با موفقیت برای مقام شهرداری نامزد شد و در رقابت با دو نفر، از جمله نماینده بازنشسته، دونالد بورا، و کشیش جان فردریک نوروود، که کشیش کلیسای باپتیست میسیونری کوه صهیون در اوانستون بود، پیروز شد. انتخاب او اولین باری بود که زنی به عنوان شهردار اوانستون انتخاب می شد. در سخنرانی آغازین خود، وی به مالیات سنگین املاک مسکونی به عنوان یکی از مشکلات اصلی شهر اشاره کرد. میزان بالای املاک معاف از مالیات در شهر، یکی از عواملی بود که منجر به افزایش مالیات بر املاک در منطقه شیکاگو شده بود. او همچنین بر توسعه اقتصادی، بهبود روابط میان شهر و دانشگاه نورث وسترن، و مقابله با باندهای خیابانی و بی خانمانی تأکید داشت. دوره شهرداری. در دوران شهرداری، بار در بسیاری از سازمان های مدنی فعال بود. او به عنوان رئیس کنفرانس شهرداری شمال غرب و عضو کمیته اجرایی کنفرانس شهرداران ایالات متحده فعالیت داشت. همچنین ریاست گروه زنان شهردار را بر عهده داشت. او در طول دوره خود به بهبود روابط میان شهر و دانشگاه کمک کرد، با
دانشگاه نورث وسترن برای احداث یک پارک تحقیقاتی ۴۰۰ میلیون دلاری در اوانستون همکاری کرد و لایحه ای را که مالیات شهری برای دانشجویان این دانشگاه پیشنهاد می کرد، وتو کرد. به دلیل تلاش های او در تأسیس این پارک تحقیقاتی، از سوی مدیر اجرایی شرکت توسعه ای اوانستون اینونچر، رونالد کِسیاک، به عنوان «سازنده اجماع» توصیف شد. روزنامه محلی "شیکاگو تریبون" نیز از او به عنوان فردی که نقش تعدیل کننده و اجماع ساز داشت، یاد کرد. سبک مدیریتی او غیرتقابلی توصیف شده و بر ایجاد ارتباطات و همکاری های غیرحزبی تأکید داشت. بار در سال ۱۹۸۹ برای دومین دوره شهردار شد و در سال ۱۹۹۲ از این سمت کناره گیری کرد. پس از دوران شهرداری، او برای اداره مالیات ایالت ایلینوی و اداره امنیت شغلی ایلینوی کار کرد. در سال ۲۰۰۸ به مقام شماس در کلیسای اسقفی (ایالات متحده آمریکا) منصوب شد.
لوران آزلی (زادهٔ ۱۶ اکتبر ۱۹۶۳) یک وکیل و سیاستمدار دموکرات اهل تالاهاسی، فلوریدا است. او از سال ۲۰۲۰ تا شکست خود در ۲۰۲۲، به عنوان عضو سنای فلوریدا نمایندگی کالهون، فرانکلین، گدسدن، گلف، همیلتون، جفرسون، لئون، لیبرتی، مدیسون، تیلور و واکولا را بر عهده داشت. پیش از آن، او از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸ و سپس دوباره از ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۰ نمایندهٔ منطقهٔ تالاهاسی در مجلس نمایندگان فلوریدا بود. آزلی در انتخابات ۲۰۲۲ از جمهوری خواه کوری سایمون شکست خورد. زندگی و تحصیلات اولیه. آزلی در خانواده ای با سابقهٔ فعالیت سیاسی در فلوریدا متولد شد. جد بزرگ او، الکساندر مک سوین، در سال ۱۸۹۱ عضو مجلس نمایندگان فلوریدا بود. پدربزرگش، چارلز آزلی، در سنای فلوریدا خدمت می کرد. پدرش دوبوز آزلی یک وکیل برجسته در تالاهاسی بود که سابقاً رئیس سیستم دانشگاهی ایالت فلوریدا نیز بوده است. مادرش، سالی آزلی، از بنیان گذاران مسابقات اسب سواری تپه های سرخ بود. آزلی در سال ۱۹۸۵ از کالج زنان راندولف-میکان مدرک لیسانس هنر دریافت کرد. سپس در دانشگاه واشینگتن و لی ادامه تحصیل داد و در سال ۱۹۹۰ مدرک دکترای حقوق خود را دریافت کرد. حرفهٔ سیاسی. با بیش از ۲۰ سال ساب
قهٔ خدمت عمومی در سطوح ایالتی و فدرال، آزلی از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸ عضو مجلس نمایندگان فلوریدا بود. حوزهٔ او شامل نیمهٔ شمالی شهرستان لئون، از جمله بیشتر مناطق تالاهاسی، و بخش شمال غربی شهرستان جفرسون بود. آزلی از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۸ عضو ارشد دموکرات ها در شورای مراقبت های بهداشتی مجلس بود. انتخابات ۲۰۱۰ برای مدیر ارشد مالی. در انتخابات ۲۰۱۰، آزلی برای سمت مدیر ارشد مالی فلوریدا (CFO) نامزد شد. او به طور پیش فرض نامزد دموکرات ها شد، زیرا هیچ نامزد دیگری در این رقابت ثبت نام نکرد. در نهایت، در انتخابات عمومی از رئیس سنای ایالت فلوریدا، جف آتوتر، نامزد جمهوری خواه، شکست خورد. پس از هشت سال دوری از سمت های انتخابی، آزلی در سال ۲۰۱۶ دوباره به مجلس نمایندگان فلوریدا بازگشت و نمایندگی حوزهٔ ۹ را بر عهده گرفت. در سال ۲۰۲۰، آزلی برای سنای فلوریدا در حوزهٔ ۳ نامزد شد و جانشین بیل مونتفورد که محدودیت دوره داشت، گردید. او پس از رقابتی نزدیک، در انتخابات عمومی ۲۰۲۰ با کسب ۵۳٫۴٪ آرا در برابر ۴۶٫۶٪ ماروا پرستون، نامزد جمهوری خواه، پیروز شد. او در سال ۲۰۲۱ به لایحهٔ بحث برانگیز مجلس سنا، "سنای بیل ۸۶"، رأی منفی داد. در سال ۲۰۲۲، آ
زلی در خصوص ضرورت برگزاری جلسهٔ ویژه برای بررسی قانون بهبود ریدی کریک ابراز تردید کرد و آن را توهینی مضاعف دانست که علیه یک کسب وکار خصوصی اعمال شده است. او همچنین استدلال کرد که دیزنی نقش مهمی در شکل گیری فلوریدا داشته است. زندگی شخصی. لوران با بیل هالیمون ازدواج کرده و فرزندانشان جان هالیمون (پسرخوانده) و ویلیام دوبوز آزلی هالیمون هستند. او یک دوندهٔ ماراتن و سه گانه کار است. پدرش، دوبوز آزلی، وکیل برجستهٔ تالاهاسی و از شرکای دفتر حقوقی "آزلی و مک مولن"، با ۳۳ وکیل و ۷۵ سال سابقه است. آزلی مشاور ارشد بنیاد لاوتون چایلدز و رئیس هیئت مدیرهٔ "شرکت کودکان سالم فلوریدا" است. در ۳ نوامبر ۲۰۲۴، آزلی در جریان یک مسابقهٔ سه گانه دچار سانحهٔ جدی دوچرخه سواری شد و پس از تصادف تحت عمل جراحی گردن قرار گرفت.
گوئن رابینسون اوسامب (۲۵ سپتامبر ۱۹۱۵ – ۱۶ ژانویه ۲۰۰۳) یک سیاستمدار و فعال اجتماعی آمریکایی بود. او در سال ۱۹۶۷، نخستین زنی شد که به شورای شهر ممفیس، تنسی، ایالات متحده انتخاب شد. میراث او به چالش کشیدن «موانع سیاسی، اجتماعی و نژادی با جایگاه خود به عنوان یک جمهوری خواه زن سفیدپوست» در جنوب ایالات متحده بازمی گردد. در جریان اعتصاب کارگران خدمات شهری ممفیس در سال ۱۹۶۸، او به چهره ای برجسته در سطح محلی تبدیل شد. اوایل زندگی و تحصیلات. گوئندولین ون کورت رابینسون در ۲۵ سپتامبر ۱۹۱۵ در مارشال، میشیگان به دنیا آمد. والدین او کاترین ون کورت (پریچارت) رابینسون و کارل آرنولد رابینسون بودند. پدرش وکیل بود و به عنوان یک دموکرات به مدت ۱۵ سال در قوه مقننه ایالت میشیگان خدمت کرد. خانواده اش ابتدا به شیکاگو و سپس به شمال فلوریدا مهاجرت کردند و در دوران رکود بزرگ در نهایت در سال ۱۹۳۰، زمانی که او ۱۵ ساله بود، در ممفیس مستقر شدند. او در سال ۱۹۳۲ از مدرسه اسقفی سنت مری فارغ التحصیل شد، اما به دلیل مشکلات مالی خانواده اش، در ابتدا نتوانست به کالج برود. او سرانجام در دانشگاه ساوت وسترن (که بعداً به کالج رودز تغییر نام داد) شیم
ی خواند و در سال ۱۹۳۷ مدرک خود را دریافت کرد. فعالیت سیاسی. علاقه اوسامب به سیاست از حرفه پدرش در میشیگان نشأت می گرفت. در سال ۱۹۵۶، او به عنوان نامزد جمهوری خواه برای مجمع عمومی تنسی نامزد شد، اما در این رقابت ناکام ماند. در سال ۱۹۶۷، اوسامب نخستین زنی شد که به شورای شهر ممفیس انتخاب شد. دو ماه پس از آغاز نخستین دوره اش، او به چهره ای برجسته در اعتصاب کارگران خدمات شهری ممفیس در سال ۱۹۶۸ تبدیل شد. اوسامب در موقعیتی نامطلوب قرار داشت؛ او رابط شورا با شهردار هنری لوب بود، فردی که او را متهم به مانع تراشی در روند حل اعتصاب می کرد. اوسامب از نظر اصولی مخالف اتحادیه های کارگری شهری بود و با اعتصاب نیز مخالفت داشت. با این حال، او درک می کرد که این اعتصاب نابرابری اقتصادی میان آمریکایی های آفریقایی تبار را تشدید کرده و در تلاش برای یافتن راه حلی سازش کارانه بود، از جمله پیشنهاد افزایش فوری دستمزد. با افزایش خشونت پلیس در طول بحران، دیدگاه های او بیش ازپیش به سمت حمایت از اعتصاب کنندگان تغییر یافت. در سال ۱۹۷۰، شورا او را به عنوان رئیس انتخاب کرد، سمتی که تا سال ۱۹۷۵ در اختیار داشت. در کنار بحران اعتصاب کارگران خدما
ت شهری، دوران پرتلاطم حضور او در شورا شامل ترور مارتین لوتر کینگ جونیور، تنش های ناشی از ادغام نژادی در شهر، و افزایش مشارکت زنان در سیاست بود. اوسامب در سال ۱۹۷۵ به عنوان نخستین مدیر اداره مسکن و توسعه شهری ممفیس منصوب شد و تا سال ۱۹۸۱ در این سمت باقی ماند. او در بازنگری به دوران فعالیت سیاسی خود، خود را «میانه رو» توصیف می کرد که نماینده تمام مردم بود و افتخار می کرد که توانسته بود اکثریت آرای همه حوزه های انتخاباتی را به دست آورد، ازجمله در مناطق عمدتاً سفیدپوست و سیاه پوست شهر. زندگی شخصی. گوئن رابینسون در سال ۱۹۳۷ با ولز اوسامب، پسر جرج اوسامب، معمار برجسته نروژی-آمریکایی، ازدواج کرد. آن ها صاحب سه فرزند به نام های جرج، کارل و هلن کاترین شدند. گوئن اوسامب در ۱۶ ژانویه ۲۰۰۳ در ممفیس، تنسی درگذشت. میراث. در ستون ویژه ای از "دیلی ممفین" که به مناسبت دویستمین سالگرد شهر منتشر شد، اوسامب در فهرست ۲۰۰ شخصیت تاریخی مهمی که «باید آن ها را بشناسید» قرار گرفت. در سال ۱۹۹۶، مدرسه اسقفی سنت مری جایزه فارغ التحصیلان برجسته خود را به او اعطا کرد. مجموعه ای از اسناد و مدارک تاریخی او در کتابخانه عمومی ممفیس نگهداری می
شود که در آن از او به عنوان فردی با «میراثی خارق العاده» یاد شده است. پس از درگذشت او در سال ۲۰۰۳، مجمع عمومی تنسی قطعنامه ای را در گرامیداشت خدمات او به شهر ممفیس و دوران حضورش در شورا و ریاست آن تصویب کرد.
هریت «هتی» کونز ببیت (زادهٔ ۱۳ نوامبر ۱۹۴۷) وکیل و دیپلمات پیشین است که از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷ به عنوان سفیر ایالات متحده در سازمان کشورهای آمریکایی (OAS) و از ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۱ به عنوان معاون مدیر آژانس توسعه بین المللی ایالات متحده (USAID) خدمت کرد. او در ایالت های آریزونا و واشینگتن، دی.سی. به وکالت پرداخته است. پیش از آغاز فعالیت حقوقی، در سال های ۱۹۷۲-۱۹۷۳ برای جک دی. اچ. هیز، رئیس وقت دیوان عالی آریزونا، به عنوان دستیار قضایی کار کرده است. فعالیت های غیرانتفاعی و دانشگاهی. ببیت در حوزه های مختلف بخش غیرانتفاعی فعالیت گسترده ای دارد. او در حال حاضر به عنوان نایب رئیس مؤسسه ملی دموکراتیک برای امور بین المللی فعالیت می کند و پیش تر از ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۳ عضو هیئت مدیره این سازمان بود. او همچنین عضو هیئت مشاوران مؤسسه مطالعات دیپلماسی (ISD) در دانشکده خدمات خارجی دانشگاه جرج تاون است. ببیت به عنوان نایب رئیس هیئت مدیره مؤسسه منابع جهانی (WRI)، رئیس هیئت مدیره جمعیت بین المللی (PAI) و نایب رئیس هیئت اجرایی ابتکار حقوقی آمریکای مرکزی و اوراسیا در کانون وکلای آمریکا (ABA-CEELI) فعالیت کرده است. علاوه بر این، از ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷
به عنوان یکی از اعضای هیئت مدیره بنیاد بین آمریکایی، که توسط سنا تأیید شده بود، خدمت کرد. او همچنین عضو غیرحرفه ای کمیته ارتباطات در آموزش پزشکی (LCME) بود که مسئول اعتباربخشی دانشکده های پزشکی در ایالات متحده است و به عنوان پژوهشگر ارشد سیاست عمومی در "مرکز بین المللی پژوهشگران وودرو ویلسون" در واشینگتن، دی.سی. فعالیت داشت. ببیت سابقه طولانی در حمایت از دموکراسی و حقوق بشر دارد. او در هیئت های بین المللی متعددی برای آمادگی و نظارت بر انتخابات در سراسر جهان، از جمله مأموریت های سازمان یافته توسط مرکز کارتر، مؤسسه ملی دموکراتیک و سازمان ملل متحد حضور داشته است. در این راستا، او در سال ۱۹۹۲ به عنوان نماینده ایالات متحده در مأموریت سازمان ملل برای نظارت بر انتخابات آنگولا فعالیت کرد. در سال ۲۰۰۹، ببیت ریاست هیئت اعزامی رئیس جمهور باراک اوباما به تیمور شرقی را برای دهمین سالگرد همه پرسی استقلال این کشور که تحت نظارت سازمان ملل از اندونزی جدا شده بود، بر عهده داشت. سفیر ببیت عضو دائمی شورای روابط خارجی است. زندگی شخصی. هتی کونز در چارلستون، ویرجینیای غربی متولد شد و سپس به برانزویل، تگزاس نقل مکان کرد، جایی که در
سال ۱۹۶۵ از دبیرستان برانزویل فارغ التحصیل شد. او در سال ۱۹۶۹ مدرک کارشناسی خود را در رشته اسپانیایی از دانشگاه ایالتی آریزونا دریافت کرد و در سال ۱۹۷۲ مدرک J.D. خود را اخذ نمود. در سال ۱۹۶۸، زمانی که دانشجوی دانشگاه ایالتی آریزونا بود، با بروس ببیت ازدواج کرد. بروس ببیت از ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۷ به عنوان فرماندار آریزونا و از ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۱ به عنوان وزیر کشور ایالات متحده آمریکا در کابینه رئیس جمهور بیل کلینتون خدمت کرد. این زوج دو پسر به نام های کریستوفر و تی.جی. دارند. یک خط ریلی موقت که در منطقه کلان شهری فینیکس فعالیت می کرد، به نام او نام گذاری شد. در پی وقوع سیلاب های شدید در فوریه ۱۹۸۰ که به بسیاری از پل های عبور از رود سالت آسیب رساند، ترافیک در این منطقه به شدت مختل شد. در واکنش به این بحران، یک خط قطار مسافری موقت بین شهرهای فینیکس، تمپی و میزا راه اندازی شد که از مسیرهای ریلی باری موجود و قطارهای آمتراک استفاده می کرد. این خط ریلی به افتخار فرماندار و بانوی اول آریزونا، «هتی بی.» نام گذاری شد. با ترمیم پل ها، این خط ریلی تعطیل شد، اما باعث افزایش علاقه عمومی به حمل ونقل عمومی در منطقه فینیکس شد.
کنسولو بیلی (نام پیش از ازدواج او نورثروپ بوده است)(زادهٔ ۱۹ اکتبر ۱۸۹۹ – درگذشته در ۹ سپتامبر ۱۹۷۶) یک وکیل، سیاستمدار و مقام منتخب آمریکایی بود. او نخستین زنی بود که به عنوان رئیس مجلس نمایندگان ورمانت و شصت و ششمین معاون فرماندار ورمانت خدمت کرد. همچنین، او نخستین زنی در تاریخ ایالات متحده بود که به عنوان معاون فرماندار انتخاب شد. پیشینه و اوایل زندگی. کنسولو بنتینا نورثروپ بیلی در فرفیلد، ورمانت در تاریخ ۱۹ اکتبر ۱۸۹۹ متولد شد. او دختر کاترین ای. (فلچر) نورثروپ و پیتر بنت بریگام نورثروپ بود. پدرش، پیتر نورثروپ در مدرسه حقوق دانشگاه کلمبیا تحصیل کرد اما حرفه کشاورزی را انتخاب کرد. تلاش او موفقیت آمیز بود و شامل یک مزرعه لبنی، کارخانه خامه سازی و تولید شکر افرا شد. او که یک جمهوری خواه فعال بود، در مناصب محلی خدمت کرد و عضو مجلس نمایندگان ورمانت شد. کنسولو بیلی در فرفیلد بزرگ شد و دوران دبستان را در شلبرن و دبیرستان را در سنت آلبنز گذراند. او در سال ۱۹۲۱ از دانشگاه ورمانت با مدرک کارشناسی در رشته فلسفه فارغ التحصیل شد. در دوران دانشگاه، به عضویت انجمن افتخاری علمی فی بتا کاپا پذیرفته شد. بیلی یک سال در شلبر
ن تدریس کرد، سپس تصمیم گرفت حرفه حقوق را دنبال کند. بیلی در مدرسه حقوق دانشگاه بوستون تحصیل کرد و در سال ۱۹۲۵ مدرک کارشناسی حقوق خود را دریافت کرد. در دوران تحصیل در دانشکده حقوق، کاپیتان تیم مناظره بود و در هیئت تحریریه نشریه تخصصی مدرسه، "بریف"، فعالیت داشت. او در سال ۱۹۲۵ به عضویت در کانون وکلای ورمانت پذیرفته شد. بیلی به عنوان دادستان عمومی شهر برلینگتون، دادستان دادگاه شهری، خدمت کرد و در سال ۱۹۲۶، نخستین زنی شد که مجوز وکالت در دیوان عالی ورمانت را دریافت کرد. او سپس نامزد دادستان ایالتی شهرستان چیتندن شد. بیلی در سال ۱۹۳۰ به سنای ورمانت راه یافت و یک دوره در آن جا خدمت کرد. پس از آن، به عنوان دبیر سناتور آمریکایی ارنست ویلارد گیبسون فعالیت داشت، اما پس از مدتی به ورمانت بازگشت و دوباره به حرفه وکالت پرداخت. در سال ۱۹۵۰، بیلی به مجلس نمایندگان ورمانت راه یافت. او از ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۵ به عنوان رئیس مجلس نمایندگان ورمانت خدمت کرد و نخستین زنی شد که این سمت را بر عهده گرفت. معاون فرماندار ورمانت. در سال ۱۹۵۴، او نخستین زنی شد که به عنوان معاون فرماندار یک ایالت انتخاب شد. بیلی بین سال های ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۷ به عنوان
شصت و پنجمین معاون فرماندار ورمانت خدمت کرد. نقش های بعدی. بیلی از ۱۹۳۶ تا ۱۹۷۶ نماینده ورمانت در کمیته ملی جمهوری خواه بود. او از ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۷ نایب رئیس و از ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۳ دبیر این کمیته بود. در دوران دبیری، وظیفه اعلام آرای هیئت های نمایندگی در انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۶۸ و ۱۹۷۲ را بر عهده داشت. درگذشت و خاک سپاری. بیلی در تاریخ ۹ سپتامبر ۱۹۷۶ در شهر برلینگتون درگذشت و در گورستان شلدون در شلدون به خاک سپرده شد. خانواده. در سال ۱۹۴۰، بیلی با هنری ای. بیلی (۱۸۹۳–۱۹۶۱) ازدواج کرد. او وکیلی بود که در هر دو مجلس قانون گذاری ایالتی خدمت کرد و در دوره ای شهردار وینوسکی نیز بود.
لوسی جی. آکوستا (۴ اکتبر ۱۹۲۶ – ۸ مارس ۲۰۰۸) یک فعال مکزیکی-آمریکایی در لیگ شهروندان لاتین آمریکایی متحد (لولاک) بود. او به عنوان یک منصوب سیاسی تحت نظر شهرداران مختلف ال پاسو، تگزاس فعالیت داشت. او در سال ۱۹۸۷ به تالار مشاهیر زنان تگزاس راه یافت. جوایز بشردوستانه لوسی جی. آکوستا به افتخار او نام گذاری شده اند و از سال ۱۹۹۳ هر ساله اهدا می شوند. سال های اولیه. لوسی آکوستا با نام اصلی ماریا آنجلا سُکورو گریخالوا در ۴ اکتبر ۱۹۲۶ در میامی، آریزونا به دنیا آمد. پدرش، آپولونیو گریخالوا، سه سال پس از تولد او هنگام کار در یک معدن مس درگذشت. مادرش، ماریا سُکورو، از شرکت معدنی مستمری دریافت کرد و به ال پاسو نقل مکان نمود و سپس با دیوید پینیا، یک آجرچین محلی، ازدواج کرد. لوسی در مدارس عمومی محلی تحصیل کرد و در فعالیت های ورزشی شرکت داشت. او همچنین به شورای دانش آموزی دبیرستان بویی در ال پاسو، تگزاس پیوست و در سال ۱۹۴۳ در میان ده نفر برتر کلاس خود فارغ التحصیل شد. وی در سال ۱۹۴۵ از مدرسه بین المللی کسب وکار فارغ التحصیل شد. حرفه. آکوستا عضویت خود را در لولاک در سال ۱۹۵۷ آغاز کرد و شورای بانوان شماره ۳۳۵ را در این سازمان
بازسازی نمود. این شورا به زنان سالمند غذا می رساند و بورسیه هایی را برای دانش آموزان محلی تأمین می کرد. از طریق این شورا، او بودجه ای برای پرداخت مالیات های انتخاباتی جمع آوری کرد و لاتین تبارها را برای رأی دادن ثبت نام کرد. او در کارزار انتخاباتی ریموند تِیِس برای رسیدن به مقام اولین شهردار مکزیکی-آمریکایی ال پاسو فعالیت داشت. تیِس و شهرداران بعدی، آکوستا را به پست های مختلفی در دولت های خود منصوب کردند. در سال ۱۹۷۲، آکوستا به انجمن وکلای حوزه ۱۷ آزمون گران حقوق منصوب شد و اولین زن و غیرحقوق دان در تاریخ کانون وکلای تگزاس بود که این انتصاب را دریافت کرد. او همچنین اولین زنی بود که به هیئت امنای کالج اجتماعی ال پاسو انتخاب شد و نخستین زن در تاریخ ال پاسو بود که به عنوان کمیسر خدمات کشوری منصوب گردید. در سال های ۱۹۶۳ و ۱۹۷۳، او به عنوان زن برجسته ملی سال در لولاک انتخاب شد. آکوستا نخستین عضو زن کمیسیون خدمات کشوری ال پاسو بود. آکوستا در سال ۱۹۷۶ پروژه آمیستاد را هم بنیان گذاری کرد؛ این برنامه برجسته خدمات اجتماعی برای کمک به سالمندان و افراد دارای معلولیت در جامعه ال پاسو طراحی شده بود. او همچنین به مدت دو و
نیم دهه به عنوان مدیر اجرایی این پروژه فعالیت کرد. فرماندار بیل کلمنتس در سال ۱۹۸۰ آکوستا را به کمیته مشورتی تگزاس برای کنفرانس کاخ سفید درباره خانواده ها منصوب کرد. در سال ۱۹۸۲، سازمان یونایتد وی او را با نخستین جایزه سالانه خدمات داوطلبانه مفتخر کرد. سایر خدمات او شامل مشارکت در سازمان هایی بود که بر سالمندی، رفاه کودکان، آموزش و امنیت غذایی تمرکز داشتند. او همچنین دریافت کننده جوایز فاتح ال پاسو و رز زرد تگزاس بود. در سال ۱۹۹۳، رأی دهندگان شهرستان ال پاسو، آکوستا را به عنوان رئیس اداره مسکن این شهرستان انتخاب کردند. زندگی شخصی. در سال ۱۹۴۸، لوسی با آلخاندرو آکوستا، کهنه سرباز جنگ جهانی دوم و همکلاسی اش در دبیرستان بویی ازدواج کرد. او همچنین در جنگ کره خدمت کرده بود. این زوج صاحب دو پسر به نام های آلخاندرو جونیور و دنیل شدند. درگذشت و میراث. آکوستا در ۸ مارس ۲۰۰۸ در ال پاسو، تگزاس درگذشت و در گورستان رستلَن پارک به خاک سپرده شد. او عضو تالار مشاهیر لولاک، تالار مشاهیر زنان تگزاس و تالار مشاهیر کمیسیون زنان ال پاسو بود. خیابانی در ال پاسو به نام لوسی آکوستا وِی به افتخار او نام گذاری شده است. هر سال، پروژه آ
میستاد جوایز بشردوستانه لوسی جی. آکوستا را اهدا می کند که آخرین بار در ۲۷ آوریل ۲۰۱۸ اعطا شد و این جایزه از سال ۱۹۹۳ به نام او نام گذاری شده است.
ویراب آزاریان (؛ زادهٔ - درگذشته تاریخ نامعلوم) یک فدایی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در ۱۸۸۹ در زیلیک به دنیا آمد وی در تاریخ نامعلوم احتمالاً در فرانسه درگذشت .
هوهانس پارونیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فدایی اهل ارمنستان بود . زندگی نامه. در ۲۱ آوریل ۱۸۷۸ در گوریس به دنیا آمد وی در اکتبر ۱۹۲۰ در سن ۴۲ سالگی تیرباران شد .
مارگار وارژاپت (مارگار آمیریان) (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فدایی و سیاستمدار اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی با نام اصلی مارگار آمیریان () در ۱۸۵۸ در به دنیا آمد وی عضو فدراسیون انقلابی ارمنی بود. وی در ۱۸۹۳ در سن ۳۵ سالگی در بدلیس درگذشت .
آریودز آواگ (؛ - درگذشته ) فدایی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی عضو فدراسیون انقلابی ارمنی بود.. وی در ۱۹۰۵ در خلات درگذشت.
بالابخ کاراپت (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فدایی و انقلابی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی با نام اصلی کاراپت در حدود ۱۸۷۸ میلادی در روستای یا Խլաթ به دنیا آمد وی عضو فدراسیون انقلابی ارمنی بود. وی در ۱۹۱۵ در سن سالگی در بدلیس اعدام شد.
سیندی لی ون دوور (زادهٔ ۱۹۵۴) استاد هاروی اسمیت در زمینهٔ اقیانوس نگاری زیستی و رئیس بخش علوم دریایی و حفاظت در دانشگاه دوک است. او همچنین مدیر آزمایشگاه دریایی دانشگاه دوک است. حوزهٔ اصلی پژوهشی او اقیانوس نگاری است، اما در زمینه های تنوع زیستی، بیوژئوشیمی، زیست شناسی حفاظت، بوم شناسی و علوم دریایی نیز تحقیق می کند. تحصیلات. ون دوور در ایتون تاون، نیوجرسی بزرگ شد. او در دبیرستان منطقه ای مانموث تحصیل کرد و در سال ۱۹۷۷ با مدرک کارشناسی در علوم محیطی از دانشگاه راتگرز فارغ التحصیل شد. در سال ۱۹۸۵، مدرک کارشناسی ارشد خود را در بوم شناسی از دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس دریافت کرد. او در سال ۱۹۸۹ دکترای خود را از برنامه مشترک مؤسسه فناوری ماساچوست و مؤسسه اقیانوس شناسی وودز هول در رشته اقیانوس نگاری زیستی دریافت کرد. در این برنامه، او در مأموریت های متعددی شرکت کرد و مقالاتی دربارهٔ راهبردهای تولیدمثلی و جذب بی مهرگان آب گرم دریایی، شبکه های غذایی این زیستگاه ها و توصیف های آرایه شناختی از گونه های جدید منتشر کرد. پس از دریافت دکترای خود در سال ۱۹۸۹، ون دوور به گروهی پیوست که زیردریایی اعماق دریا "آلوین" را اداره
می کرد. دستاوردها. در سال ۱۹۸۲، ون دوور به نخستین مأموریت پژوهشی زیستی در بلندای شرق اقیانوس آرام پیوست و نخستین غواصی خود را در "آلوین" در شکاف گالاپاگوس در سال ۱۹۸۵ انجام داد. در سال ۱۹۹۰، او چهل و نهمین فردی شد که نشان دلفین نیروی دریایی را برای عملیات و هدایت "آلوین" دریافت کرد و نخستین زن خلبان این زیردریایی شد. او در ۴۸ مأموریت به عنوان خلبان فرمانده در "آلوین" شرکت کرد و در بیش از ۱۰۰ غواصی اکتشافی دیگر حضور داشت. در این مأموریت ها، او گونه های جدیدی از صدف های دوکفه ای، میگو، کرم لوله ای و باکتری ها را کشف کرد. پیش از نقش کنونی خود در دانشگاه دوک، ون دوور به عنوان پژوهشگر مدعو «مری دریکسون مک کردی» در آزمایشگاه دریایی دانشگاه دوک فعالیت می کرد. او همچنین در کالج ویلیام و مری و دانشگاه اورگن سمت های آموزشی داشته و در چندین موقعیت پژوهشی نیز مشغول به کار بوده است، از جمله به عنوان پژوهشگر فولبرایت در مرکز برس در فرانسه و مدیر علمی مرکز ملی پژوهش های زیرآبی ساحل غربی. پژوهش های کنونی او عمدتاً بر مطالعه تنوع زیستی، زیست جغرافیا و ارتباط بی مهرگان در زیست بوم های شیمی ساختی و همچنین کالبدشناسی کارکردی این