Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ار که غذای همسرانشان را می خوردند عصبانی می شدند که آرزو می کردند کشیش ها خفه شوند، در حالی که دهانشان را با آن پر می کردند. این نام مطمئناً نشان دهندهٔ ضد روحانیت گرایی پراکندهٔ مردم رومانیا و توسکانی است. یک توضیح احتمالی دیگر این است که پس از مراسم یکشنبه، معمولاً کشیش به خانه های روستاییان می رفت و از شام با آنها لذت می برد. تجربیات خوشایندتر برای کشیش، آنها را ترغیب می کرد که بیشتر به آن خانه خاص برگردند. به عنوان وسیله ای برای خانواده تا به کشیش بفهمانند که ممکن است بیش از حد از آنها استقبال کند، آنها این پاستا را سرو می کردند که بعدها نام را به خود گرفت. یکی دیگر از داستان های مربوط به منشأ این پاستا این است که این پاستا شبیه یقهٔ مخصوص روحانیون است که معمولاً به آن «چوکر کشیش» می گویند. توضیحات. نام می تواند به نوعی پاستای تازه یا نوعی گنوچی اشاره داشته باشد. انواع پاستا. خمیر (به برخی از انواع منطقه ای آن در زیر مراجعه کنید) به صورت ورقه های صاف و ضخیم پهن می شود. سپس به صورت نوار برش داده می شود. نوارها به آرامی لوله می شوند یا بین کف دست ها پیچانده می شوند. پاستای بزرگ به ۱۰ قسمت تقسیم می شود. با ف
شار دادن، قطعات سانتی متری درست کنید. برخلاف اسپاگتی یا ماکارونی، این پاستا از نظر اندازه یا شکل یکنواخت نیست.
انیولوتی پاوِزی (مفرد: انیولوتو پاوِزه؛ لومباردی: انیولوت یا انیولوت) گونه ای پاستای پُر با پایهٔ تخم مرغ است که داغ یا گرم سرو می شود و خوراکی رایج در منطقهٔ اُلتربو پاوِزه، بخشی از استان پاویا در ناحیهٔ لومباردی ایتالیا است. انیولوتی پاوزی را می توان به صورت خشک همراه با سسی بر پایهٔ خوراک پاوزه یا در آبگوشت غاز سرو کرد. ویژگی ها. مواد داخل "پاستای انیولوتی پاوِزی" بر اساس خورش پاوزی است. دستور پخت این پاستای پر شده با تخم مرغ، تحت تأثیر غذاهای پیدمونتی و پیاسنتینو، که از ویژگی های مناطقی هستند که با اولترپو پاوزی هم مرز هستند، قرار دارد. شکل پاستا بر اساس آنیولوتی پیدمونتی بوده و مواد داخل خورش پاوزی بر اساس "استراکوتوآ آلا پیاسنتینا" است که مواد داخل آن برای "آنولینی" پیاسنتینو استفاده می شود. آنیولوتی پیدمونتی، به ویژه، به دلیل مواد داخل آن که بر اساس گوشت کبابی است، با "آنیولوتی پاوزی" متفاوت است. "آنیولوتی پاوزی" یک غذای معمولی از سنت کریسمس است، و در جشن ها و مناسبت های مهم مصرف می شود. آماده سازی. آگنولوتی پاوزی با غوطه ور کردن در آب جوش تهیه می شود. "آگنولوتی پاوزی را" می توان به صورت خشک، با سسی بر
پایه خورش پاوزی، یا در آبگوشت غاز سرو کرد. در هر دو مورد، می توان روی آن پنیر پارمزان ریخت، اما هیچ پنیری در داخل "آگنولوتی پاوزی" وجود ندارد. [ "" ] فرهنگ عامه. "آگنولوتو پاوزه" که رکورد جهانی وزن خود را به دست آورد () در سال ۲۰۱۵ در فورتوناگو تهیه شد. یک مسابقه خیریه به نام پالیو دل آنیولوتو در اولترپو پاوزه برگزار می شود که در آن رستوران ها و گردشگران کشاورزی محلی در تهیه "آگنولوتو پاوزه" با هدف پیروزی در این رویداد پس از رأی داوران رقابت می کنند که به سه "آگنولوتو پاوزه" برتر پاداش داده می شود و جایزه ویژه بهترین آبکاری اهدا می شود.
در ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۵، اسرائیل مجموعه ای از حملات هوایی را با رمز عملیات زنگ ناقوس ها علیه اهداف مختلف بین صنعا و استان جوف یمن انجام داد، که منجر به کشته شدن ۴۶ نفر و زخمی شدن ۱۶۵ نفر دیگر شد. حملات. مناطق غیرنظامی و مسکونی در محله التحریر صنعا مورد حمله قرار گرفتند؛ خانه ها نیز مورد اصابت قرار گرفتند. یک مرکز درمانی در خیابان شصتم در جنوب غربی شهر، و همچنین یک مجتمع دولتی در حزم، پایتخت جوف، و دفتر مرکزی دو روزنامه بمباران شدند. یحیی سریع، سخنگوی نظامی حوثی ها، گفت که این گروه از موشک های زمین به هوا علیه حمله اسرائیل استفاده کرده است و گفت که برخی از هواپیماهای اسرائیلی قبل از اینکه بتوانند سلاح های خود را تخلیه کنند، بازگردانده شدند. اسرائیل گزارش داد که آنها همچنین به «اردوگاه های نظامی که در آنها عوامل حوثی ها شناسایی شده بودند» حمله کردند. موزه ملی یمن نیز در اثر این حملات آسیب دید. بعداً تأیید شد که ۳۱ روزنامه نگار در میان ۴۶ کشته شده بودند، پس از آنکه دفتر مرکزی روزنامه های "الیمن" و "۲۶ سپتامبر" هدف قرار گرفتند. مراسم تشییع جنازه روزنامه نگاران کشته شده در ۱۶ سپتامبر برگزار شد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42720287&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-09-16T14:27:38Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Arshiaovic5&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;/* منابع */&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42720313&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; محمد مارتین منسا (به انگلیسی: Mohammed Martin Mensah؛ زادهٔ ۳ ژوئیهٔ ۱۹۸۱) بازیکن سابق فوتبال اهل غنا است. او سابقهٔ بازی برای باشگاه فوتبال ذوب آهن در لیگ برتر خلیج فارس را دارد. سابقهٔ ملی. منسا پس از بازی دوستانه تیم زیر ۲۳ سال غنا و زیر ۲۳ سال ایران در ۲۸ ژوئن ۲۰۰۷ در تهران، توجه باشگاه های ایرانی را به خود جلب کرد.
توماس پیوتر سایداک (به انگلیسی: Tomasz Piotr Sajdak؛ زادهٔ ۱۱ اکتبر ۱۹۸۴) بازیکن سابق فوتبال اهل لهستان است که در پست مهاجم و هافبک بازی می کرد. او همچنین تابعیت آلمانی دارد. او در یازده کشور لهستان، آلمان، جزایر فارو، لتونی، فنلاند، قبرس، بلغارستان، ایران، آلاند، دانمارک و لوکزامبورگ بازی کرد.
آگنولینی نوعی پاستای پر شده با پایه تخم مرغ است که از استان مانتوا در ایتالیا منشأ گرفته است. این غذا معمولاً در سوپ یا آبگوشت سرو می شود. دستور پخت آگنولینی اولین بار توسط بارتولومئو استفانی، آشپز دربار خانواده گونزاگا، در کتاب «هنر آشپزی» (۱۶۶۲) منتشر شد. آگنولینی ماده اصلی سوپ های آشپزی مانتو است که معمولاً در تعطیلات و مناسبت های مهم مصرف می شود. این غذا با گوشتابه مرغ سرو می شود و یکی از غذاهای سنتی مانتویی در شب کریسمس است، در کنار دیگر غذاهای سنتی مانتویی مانند سوپ , ، که با افزودن فراوان پنیر پارمزان تهیه می شود. سوربیر، که به آن شراب قرمز، معمولاً لامبروسکو اضافه می شود، نمایانگر آغاز ناهار کریسمس است. آگنولینی و تورتلینی کلاسیک امیلیایی به هم شباهت دارند، اما در شکل و مواد خمیر پاستا متفاوت هستند.
خولیو آگیلار (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه است که در پست مهاجم بازی می کند. وی در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده است. دوران حرفه ای. آگیلار با به ثمر رساندن ۱۲ گل، دومین گلزن برتر مسابقات آپرتورای پاراگوئه در سال ۲۰۰۸ شد. او پیش از پیوستن به تیم تیگرس اونال از مکزیک، برای فرناندو د لا مورا و تیم ۱۲ د اکتبر در پاراگوئه بازی می کرد.
بیسکونه (به فارسی: مار سبزه) که کمتر با نام افعی نیز شناخته می شود، در نشان های خانوادگی به مار الهی با کودکی در دهانش گفته می شود؛ این مار ممکن است به طرق مختلف در حال بلعیدن انسانی در حال بیرون آمدن از دهانش توصیف شود. یک نماد تاریخی شهر میلان است که توسط شرکت های مستقر در این شهر مورد استفاده قرار می گیرد. تاریخچه. از دید ریشه شناسی، کلمه "biscione" یک اسم جمع مذکر از کلمه ایتالیایی "biscia" به معنای مار آبی است (که از "کلمه بیستیا" و در نهایت از واژه لاتین به معنای جانور گرفته شده است). این اتهام پس از آنکه خانواده ویسکونتی در سال ۱۲۷۷ کنترل میلان را به دست گرفتند، با این شهر مرتبط شد؛ بونوسین دا لا ریوا آن را در کتاب خود "با عنوان" «"دربارهٔ شگفتی های شهر میلان"» به عنوان نمادی از ویسکونتی ثبت کرده است که دیرتر از پایان سده سیزدهم نبوده است. این نماد ممکن است از یک مار برنزی که توسط آرنولف دوم آرساگو (اسقف اعظم میلان ۹۹۸–۱۰۱۸) در سده یازدهم از قسطنطنیه به میلان آورده شده بود، گرفته شده باشد. یکی از قدیمی ترین تصاویر از بیسیونه در تالار بزرگ قلعه ویسکونتی آنگرا قرار دارد. این تالار در پایان سده سیزدهم با
نقاشی های دیواری که پیروزی اسقف اعظم اوتون ویسکونتی را در برابر خانواده رقیب دلا توره جشن می گیرند، نقاشی شده است. در طاقچه های تالار، افعی در حال بلعیدن یک انسان کوچک به تصویر کشیده شده است. "بیسیونه" حتی پس از انقراض سلسله ویسکونتی در سده پانزدهم، همچنان با دوک نشین میلان مرتبط باقی ماند. خاندان اسفورزا پس از تصرف دوک نشین، این نماد را در نشان خانوادگی خود گنجاندند. یک نویسنده میلانی دوره رنسانس، نشان دوک میلان را در سال ۱۵۳۱ اینگونه توصیف کرد: استفاده معاصر. "بیسیونه" به عنوان نمادی از میلان، توسط سازمان های متعددی که با این شهر مرتبط هستند یا در آن مستقر هستند، استفاده می شود. باشگاه فوتبال اینتر میلان معمولاً با "بیسیونه" نمایش داده می شود و پیراهن های خارج از خانه این تیم در فصل های ۲۰۱۰–۲۰۱۱ و ۲۰۲۱–۲۰۲۲ به طور برجسته ای این نماد را نشان می دادند. شرکت خودروسازی آلفا رومئو (که با نام "کاسا دل بیسیونه"، به زبان ایتالیایی به معنای "خانه "بیسیونه" " یا "مارک "بیسیونه" " نیز شناخته می شود) در لوگوی خود از "بیسیونه" استفاده کرده است که با یک صلیب قرمز روی زمینه سفید (برگرفته از پرچم میلان) مزین شده است، همان
طور که شرکت تولیدکننده دستگاه های اسپرسو، نیز از این نماد استفاده می کند. . سیلویو برلوسکونی، غول رسانه ای فقید ایتالیایی و نخست وزیر سابق ایتالیا، که در میلان متولد و بزرگ شده بود، از نمادهای "بیسیونه" به سبک ایتالیایی در لوگوهای شرکت های خود مدیاست و فینینوست استفاده کرد (با کودک جایگزین شده با یک گل)؛ مناطق مسکونی او میلانو دوئه و میلانو تره و کانال تلویزیونی کانال ۵ متعلق به مدیاست نیز از تصاویر الهام گرفته از "بیسیونه" استفاده می کنند. در خارج از میلان، طرح مشابهی در مهرهای نجیب زاده مجارستانی، نیکلاس اول گارای، که در کاخ پادشاه مجارستان (۱۳۷۵–۱۳۸۵) خدمت می کرد، یافت می شود. در اینجا مار تاجدار به جای یک انسان، گوی یک پادشاه را می بلعد. نشان شهرهای سانوک در لهستان و پروژانی در بلاروس نیز این نماد را به افتخار ازدواج بونا اسفورزا با سیگیسموند اول لهستان، در زمانی که هر دو شهر بخشی از لهستان-لیتوانی بودند، نشان می دهد. نمادهای مشابه. برخی از تصاویر خدای هندو، ماتسیا، با "بیسکیونه" قابل مقایسه هستند. در حالی که به شکل او به عنوان یک انسان نما با نیمه بالایی انسان نما و نیمه پایینی ماهی اشاره می شود، برخی ا
ز تصاویر او را با بالاتنه ای نشان می دهند که از دهان ماهی بیرون آمده است. در هنر اولیه مسیحی از دخمه ها، یونس پیامبر عهد عتیق به عنوان مردی به تصویر کشیده شده است که توسط لویاتان مار مانند، موجودی دریایی از اسطوره عبری، بلعیده می شود. پس از وقایع تاریخی-سلسله ای مرتبط با خانواده های ویسکونتی و اسفورزا، بیسیونه به عنوان بخشی از نشان شهری شهرها و شهرداری های اروپای مرکزی-شرقی نیز ظاهر می شود: از لحاظ تاریخی، این نشان در نشان های کشورهای زیر دیده می شود:
مارتینی و روسی یک شرکت چندملیتی ایتالیایی در زمینه نوشیدنی های الکلی است که عمدتاً با برند مارتینی از ورموت و همچنین با شراب گازدار (به عنوان مثال، آستی) مرتبط است. این شرکت همچنین ورموت فرانسوی نوئلی پرات را تولید می کند. تاریخچه. شرکت مارتینی و روسی در اواسط قرن نوزدهم به عنوان یک کارخانه بطری سازی ورموت در پسیونه – کارخانه تقطیر ملی شراب تأسیس شد. سه نفر بر این شرکت تسلط پیدا کردند: تاجر الساندرو مارتینی، سازنده شراب لوئیجی روسی و حسابدار تئوفیلو سولا. در سال ۱۸۶۳، آنها نام شرکت را به مارتینی، سولا و شرکا تغییر دادند. خانواده سولا در سال ۱۸۷۹ سهام خود را فروختند و شرکت به مارتینی و روسی معروف شد. مسابقات اتومبیل رانی. شرکت مارتینی و روسی از سال ۱۹۶۸ در زمینه حمایت از مسابقات موتورسواری تحت عنوان مارتینی ریسینگ فعالیت داشته است و تا سال ۲۰۰۸ یکی از حامیان کوچک اسکودریا فراری بود. از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸، مارتی نی حامی اصلی ویلیامز اف وان بود و این تیم به طور رسمی ویلیامز مارتینی ریسینگ نامیده می شد و خودروها به رنگ های سنتی مسابقات مارتینی طراحی شده بودند. برندها. ورموت. ورموت از شرابی تهیه می شود که به آن شکر،
الکل و گیاهان دارویی (گیاهان و ادویه ها) اضافه شده است. شراب گازدار. شراب های گازدار آنها همگی از شمال ایتالیا می آیند و تحت برند مارتینی و روسی به فروش می رسند:
ویلیام آنتونی گامسون ؛ (۲۷ ژانویه ۱۹۳۴-۲۳ مارس ۲۰۲۱) استاد جامعه شناسی در کالج بوستون بود، جایی که او همچنین مدیر مشترک پروژه تحقیقات و کنش های رسانه ای کالج بوستون (MRAP) بود. او نویسنده کتاب ها و مقالات متعددی در مورد تحلیل گفتمان، رسانه های جمعی و جنبش های اجتماعی از اوایل دهه ۱۹۶۰ است. آثار تأثیرگذار او عبارتند از: «قدرت و نارضایتی» (۱۹۶۸)،؛ «استراتژی اعتراض اجتماعی» (۱۹۷۵)،؛ «مواجهه با اقتدار ناعادلانه» (۱۹۸۲) و "گفتگوی سیاست" (۲۰۰۲)، و همچنین نسخه های متعددی از "جامعه شبیه سازی شده (SIMSOC)".. گامسون دکترای خود را در سال ۱۹۵۹ از دانشگاه میشیگان دریافت کرد، جایی که از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۸۲ در آنجا تدریس کرد. در سال ۱۹۶۲، او برنده جایزه AAAS برای تحقیقات علوم رفتاری شد. او همچنین دریافت کننده بورسیه گوگنهایم در سال ۱۹۷۸ است. در همان سال، او عضو هیئت علمی مرکز مطالعات پیشرفته در علوم رفتاری دانشگاه استنفورد بود. او در سال ۱۹۹۴ به عنوان هشتاد و پنجمین رئیس انجمن جامعه شناسی آمریکا (ASA) انتخاب شد. جوایز او شامل مشارکت های برجسته ASA در جایزه تدریس در سال ۱۹۸۷، جایزه حرفه ممتاز از بخش صلح و جنگ ASA در سال ۱۹۹۷، ج
ایزه یک عمر دستاورد مک کارتی از مرکز مطالعات جنبش های اجتماعی در سال ۲۰۱۱، و جایزه بورسیه تحصیلی برجسته W.E.B. Du Bois از ASA توسط انجمن جامعه شناسی آمریکا در سال ۲۰۱۲. گامسون رهبر و سازمان دهنده تدریس در ضد جنگ ویتنام در سال ۱۹۶۵ در دانشگاه میشیگان بود و در طول دهه ۶۰ و اوایل دهه ۷۰ میلادی به شرکت در احساسات و اعتراضات ضد جنگ ادامه داد. او رهبری یک اعتصاب غذا توسط اساتید دانشگاه علیه دخالت دانشگاه در تحقیقات نظامی را بر عهده داشت. همسر او، زلدا اف. گامسون، نیز از شرکت کنندگان فعال در جنبش صلح بود و در راهپیمایی ۱۹۷۱ در واشنگتن شرکت داشت. گامسون همچنین به خاطر نوشته هایش در مورد بازی های شبیه سازی و خلق آنها شناخته شده است که عمدتاً در محیط های آموزشی و سازمانی استفاده می شوند. این موارد شامل «SIMSOC: جامعه شبیه سازی شده» (1969)؛ "اخبار روز: شبیه سازی بازی اخبار تلویزیون" (۱۹۸۴)؛ و "بازی عدالت جهانی" (۲۰۰۷) می شود. گامسون همچنین در ایجاد بیسبال فانتزی و ورزش های فانتزی نقش مهمی داشت. او اولین لیگ بیسبال فانتزی را در بوستون در سال ۱۹۶۰ با نام "سمینار بیسبال" ایجاد کرد. جایی که همکاران فهرست هایی را تشکیل می دا
دند که در رتبه بندی نهایی بازیکنان در میانگین ضربه، RBI، ERA و بردها امتیاز کسب می کردند. گامسون بعدها این ایده را با خود به دانشگاه میشیگان آورد، جایی که برخی از اساتید این بازی را انجام دادند. این افراد شامل رابرت اسکلار، مورخ و از جمله دانشجویان او دنیل اوکرنت بود. اوکرنت بعداً کتابی نوشت که کاتالیزور اصلی صنعت ورزش های فانتزی مدرن بود. خانواده. گامسون و همسرش زلدا اف. گامسون (زاده ۱۲ مارس ۱۹۳۶) جامعه شناس، نویسنده و فعال آمریکایی در بروکلین (ماساچوست) زندگی می کردند. آنها دو فرزند به نام های جنیفر (زاده ۱۹۶۰) و جاشوا (زاده ۱۹۶۲)، و پنج نوه داشتند. قانون گامسون. "قانون تناسب گامسون" یا به طور خلاصه "قانون گامسون" توسط اریک سی. براون و مارک ان. فرانکلین در سال ۱۹۷۱ پیشنهاد شد. آنها اظهار داشتند که بین نمایندگی عددی هر نیروی سیاسی در یک دولت و تعداد کرسی های آنها در مجلس تناسب وجود دارد. این ایده بر این بود که هر کنشگر در حکومت انتظار دارد متناسب با وزنی که به ائتلاف می دهد، پاداش دریافت کند. این ایده در مقاله «نظریه تشکیل ائتلاف» مطرح شده که در سال ۱۹۶۱ توسط ویلیام گامسون منتشر شده بود.
چارلز اول، دوک ساووی (؛ ۲۸ مارس ۱۴۶۸ – ) از سال ۱۴۸۲ تا ۱۴۹۰ دوک ساووی و از سال ۱۴۸۵ تا ۱۴۹۰ پادشاه اسمی قبرس، اورشلیم و ارمنستان بود. زندگی. شارل پسر آمادئوس نهم، دوک ساووی، و یولاند والوا، دختر پادشاه شارل هفتم فرانسه بود. شارل ۱۷ ساله بود که شارلوت قبرس، ملکه اسمی ارمنستان و اورشلیم، حقوق خود را بر قبرس، ارمنستان و اورشلیم به او واگذار کرد. او وارث قانونی بعدی پس از پادشاه یانوس قبرس و ارمنستان بود. خود پادشاهی در دست جمهوری ونیز بود، اما سلسله ساووی همچنان ادعای مالکیت آن را داشت. کودکی. شارل پسر آمادئوس نهم (۱۴۳۵–۱۴۷۲) و یولاند فرانسوی (۱۴۳۴–۱۴۷۸) (همچنین با نام ویولانت فرانسوی یا والوا شناخته می شود) و بنابراین برادر فیلیبرت اول ساووا بود، که پس از مرگ او، در سن بسیار کمی (تنها ۱۴ سال) به تخت سلطنت ایالت پیدمونت رسید. در فرانسه. لویی یازدهم، عموی او، خود را قیم او می دانست و او را به فرانسه برد و اسقف ژنو را به عنوان نایب السلطنه ایالت های ساووا منصوب کرد: فیلیپ، از شاخه ساووا-برسه، بیهوده تلاش کرد تا به مقام نیابت سلطنت پیدمونت دست یابد. ازدواج. با مرگ لویی یازدهم در سال ۱۴۸۳، چارلز اول به وطن خود بازگ
شت تا سرانجام بتواند حکومت کند. سپس با بیانکا دی مونفراتو (۱۴۷۲–۱۵۱۹)، دختر مارکیز ویلیام هشتم پالئولوگو ازدواج کرد. پادشاهی. با وجود سن کم، او قدرت و عزم باورنکردنی از خود نشان داد: چارلز اول مصمم بود نظم را در پیمونت که تحت سلطه ظلم و ستم بارون ها و اربابان فئودال (که در بحران پس از مرگ آمادئوس نهم ساووا فرصت اعمال قدرت خود را داشتند) بود، برقرار کند و توانست شورش ها و سوءاستفاده ها را به خواست خود تغییر دهد. او پس از اعلام جنگ علیه مارکیزات سالوتزو، که مدت ها با آن روابط بدی داشت، ارتش خود را در سال ۱۴۸۷ به نبرد هدایت کرد و کارمانولا، یکی از شهرهای اصلی مارکیزات کوچک را اشغال کرد. هنگامی که او سرانجام سالوتزو را محاصره کرد، مارکیز لودوویکو دوم مجبور به تسلیم و ادای احترام به دوک جوان ساووا شد که هرچند برای مدت کوتاهی، دارایی های اربابان آلرامیک را به قلمرو خود ضمیمه کرد. ادعاها. در ۲۶ فوریه ۱۴۸۵، او حقوق پادشاهی قبرس، اورشلیم، و ارمنی کیلیکیه را از عمه اش شارلوت قبرسی خریداری کرد، که حتی پس از عزلش در سال ۱۴۶۴ خود را وارث مشروع می دانست. توافقی که او به آن رسید، که در آن قول پرداخت مستمری سالانه ۴۳۰۰ فلوری
ن به عمه اش را داده بود، توسط پاپ اینوسنت هشتم تأیید شد. با این حال، پس از مرگ آخرین ملکه حاکم، کاترین کورنر، در سال ۱۴۸۹، پادشاهی قبرس به جمهوری ونیز منتقل شد، در حالی که چارلز همچنان یک مدعی صرف بود. مرگ. پس از پیروزی در جنگ با مردم سالوتزو و بازگشت به وطن، در سال ۱۴۹۰ او و دیگر مهمانان پس از یک ضیافت بیمار شدند. شایعاتی مبنی بر مسمومیت مطرح شد و برخی لودوویکو دوم از سالوتزو را به دلیل مرگ دوک جوان متهم کردند. واقعیت این است که چارلز اول از ساووی درگذشت و در کلیسای آگوستینی کارینیانو به خاک سپرده شد. جسد او بعداً به کلیسای کوچک کلیسای جامع ورچلی منتقل و دفن شد، جایی که امروز نیز در آنجا باقی مانده است. خانواده. شارل با دخترعموی دوم خود بلانش پالایولوجینا (بیانکا دی مونفراتو) (۱۴۷۲–۱۵۱۹)، دختر ویلیام هشتم، مارکی مونتفرات و الیزابتا اسفورتزا ازدواج کرد. پس از مرگ چارلز بر اثر سل، بلانش از سال ۱۴۹۰ تا ۱۴۹۶ نایب السلطنه دوک نشین ساووی بود. آنها افراد زیر را داشتند:
در رادیومتری، چگالی انرژی تابشی () عبارت است از انرژی تابشی در واحد حجم. یکای چگالی انرژی تابشی در دستگاه بین المللی یکاها (SI) ژول در متر مکعب (J/m3) است.
هامبرت سوم، کنت ساووی (؛ ۱۱۳۶ – ۴ مارس ۱۱۸۹) از سال ۱۱۴۸ تا ۱۱۸۹ کنت ساووی بود. والدین او آمادئوس سوم ساووی و ماهوت آلبون بودند. او حقوق و مزایا را به صومعه ها واگذار می کرد و نقش تعیین کننده ای در سازماندهی صومعه اوتکومب ایفا می کرد. گفته می شود که او ترجیح می داد راهب باشد تا یک پادشاه. پس از مرگ همسر سومش، به اوتکومب پناه برد، اما سپس نظرش را تغییر داد و از همسر چهارمش سرانجام صاحب پسری به نام توماس شد. او در کنار گروه گوئلف به رهبری پاپ الکساندر سوم علیه امپراتور گیبلین، فردریک بارباروسا، ایستاد. نتیجه این امر دو بار حمله به ایالت های او بود: در سال ۱۱۷۴ شوش به آتش کشیده شد و در سال ۱۱۸۷ هنری ششم او را از امپراتوری مقدس روم تبعید کرد و بیشتر قلمروهایش را از او گرفت. تنها دره های شوش و آئوستا برای او باقی ماند. او در سال ۱۱۸۹ در شامبری درگذشت. او اولین شاهزاده ای بود که در اوتکومب به خاک سپرده شد. روز یادبود او ۴ مارس است. اوایل زندگی. هامبرت سوم حدود سال ۱۱۳۶ در قلعه آویلیانا، پیمونت، نزدیک تورین، از کنت آمادئوس سوم ساووی و ماهوت (ماتیلد)، کنتس آلبون و وین، متولد شد. هامبرت سوم، همان طور که در تاریخ خاندا
ن ساووی گواهی شده است، چهره ای مهم در جامعه قرون وسطی است. زندگی او با ویژگی های کلیدی خاصی از جمله عرفان، که از حرفه و سنت زندگی متفکرانه ناشی می شد، مشخص می شد. او این نقش را به موازات و علیرغم نقش خود به عنوان رهبر نظامی و سیاستمدار، که با اکراه و تنها برای حفظ ادعاهای سلسله ای خانواده اش انجام می داد، پرورش داد. او از پدربزرگش، هامبرت دوم، رؤیای اتحاد مجدد پادشاهی تکه تکه شده بورگوندی را به ارث برده بود، که در تضاد شدید با سیاست تمرکزگرایی خانواده سلطنتی فرانسه بود. در این تلاش ها، هامبرت توسط فردریک اول بارباروسا حمایت می شد، اما خود را ملزم به سرکوب اربابان فئودال همسایه مستقر در قلمرو خود می دید. مانند پدرش، که خود در جوانی و زمانی که پسرش هنوز به سن قانونی نرسیده بود، درگذشت، آموزش او به آمادئوس اهل لوزان، راهب سابق هاتکومب، سپرده شد. هامبرت جوان تحت راهنمایی او در مطالعات و شکل گیری معنوی پیشرفت زیادی کرد، زرق و برق دنیوی را کنار گذاشت و خود را وقف دعا، مراقبه و توبه کرد. برای دستیابی بهتر به این اهداف، او اغلب به صومعه هاتکومب، در سواحل دریاچه بورژه در ساووی، که توسط پدرش تأسیس شده بود، می رفت. همیش
ه با ابراز پشیمانی بود که وظایف نسبت به خانواده و اشراف ساووی او را به امور سیاسی بازمی گرداند. ازدواج ها. آمادئوس سوم در سال ۱۱۲۲ زائری در سرزمین مقدس بود. او از طریق دفاتر پاپ کالیکتوس دوم به آنجا رفت و در سال ۱۱۴۶ در جنگ صلیبی دوم شرکت کرد و در ۱ آوریل ۱۱۴۸ در جزیره قبرس در نیکوزیا درگذشت و در آنجا به خاک سپرده شد و هامبرت دوازده ساله را به عنوان وارث خود به جا گذاشت. اگرچه هامبرت هنوز در سنین پایین بود، اما در سال ۱۱۵۱ با فایدیوا، دختر آلفونس ژوردین، کنت تولوز، نامزد شد. او به زودی بدون فرزند درگذشت. او بعداً با گرترود، دختر تیری، کنت فلاندر و سیبیلا از آنژو، ازدواج کرد. این ازدواج دوم فسخ شد. در سال ۱۱۶۴، هامبرت با کلمنتیا از زاهرینگن ازدواج کرد که از او صاحب دو دختر شد: آلیس و صوفیا. او در سال ۱۱۷۳ درگذشت و هامبرت تصمیم گرفت به اوتکومب بازنشسته شود، اما نه برای مدت طولانی. در سال ۱۱۷۷، اشراف او را متقاعد کردند که برای چهارمین بار ازدواج کند. او با بئاتریس، دختر ژرو اول از ماکون و مورت دو سالینز ازدواج کرد. آنها صاحب پسری به نام توماس شدند که سلسله را ادامه داد. بئاتریس همچنین دختری برای او به دنیا آورد
که در سن هفت سالگی درگذشت. سلطنت. حکومت هامبرت چهل سال به طول انجامید و با درگیری هایی با امپراتور مقدس روم، لردها و کنت-اسقف های مختلف مشخص شد. دلیل اصلی درگیری، حمایت فردریک بارباروسا از اسقف تورین بود که رؤیای تسلط بی وقفه بر پایتخت پیمونت را در سر می پروراند. این امر منجر به کاهش تدریجی دارایی ها و اقتدار هامبرت سوم در سمت ایتالیا شد و سرزمین های باقی مانده دره های شوش و آئوستا را برای او باقی گذاشت. در سال ۱۱۷۴، امپراتور شهر سوسا را غارت کرد. در سال ۱۱۸۷، هنری ششم او را به دلیل حمایت از مخالفان امپراتور از امپراتوری مقدس روم تبعید کرد. او، همان طور که گفته شد، به قلمروهای آلپ خود نرفت و خود را به ویژه وقف تمرین فضایل شخصی و نیکوکاری برادرانه کرد. او همچنین تأسیس کلیسای جامع سنت آنتونی رانورسو در بوتیلیرا آلتا، نه چندان دور از شهر آویلیانا را ترویج داد و آن را به آنتونیانی از وین فرانسه سپرد. مرگ. مرگ هامبرت سوم، در ۴ مارس ۱۱۸۹ در شامبری، ساووا در سن پنجاه و دو سالگی، با سوگواری صمیمانه همه مردم همراه بود. او اولین شاهزاده ساووا بود که در صومعه هاتکومب به خاک سپرده شد، که از آن زمان به محل دفن خاندان تبدی
ل شده است. احترام. معنویت هامبرت بدون شک در محیطی از سنت های باستانی مسیحی شکوفا شد، که به ویژه با الگوی پدرش، یک زائر و جنگجوی صلیبی در سرزمین مقدس، و معلمش، آمادئوس، اسقف لوزان، مورد توجه قرار گرفت. با این حال، زندگی هامبرت پر از تناقض بود: او عاشق صلح بود اما مکرراً درگیر جنگ و خصومت می شد. او توبه کار، زاهد و اهل تفکر بود، اما مجبور شد زمام حکومت را به دست گیرد، در این مدت زندگی پر از عمل داشت و برای داشتن وارث مجبور به ازدواج شد. با این حال، او نشانه های غیرقابل انکاری از تعادل اخلاقی عالی، سخت گیری با خود و تساهل و عشق به همسایه از خود نشان داد. او نیکوکار کلیساها، صومعه ها و امور خیریه و مراقبت از فقرا بود. در طول زندگی اش، از صومعه هاوتکومب حمایت می کرد. در سال ۱۱۸۸، صومعه سنت آنتونیو دی رانورسو را تأسیس کرد. هامبرت بلافاصله پس از مرگش مورد احترام بسیاری قرار گرفت. طبق گزارش ها، معجزاتی از طریق شفاعت او انجام شده است. در آئوستا، او بر روی نمای کلیسای جامع شهر به تصویر کشیده شده است. آلفونسوس لیگوری از او به عنوان یک راهب بسیار پرهیزگار یاد می کند. در سال ۱۸۳۸، چارلز آلبرت، پادشاه ساردینیا و نواده اش،
موفق شد او را توسط پاپ گرگوری شانزدهم متبرک کند. تلاش های پادشاه برای بونیفاس ساووی، اسقف اعظم کانتربری، نیز موفقیت آمیز بود. در ایتالیا، هامبرت هنوز به ویژه در راکونیجی، جایی که پناهگاه سلطنتی مادونا دله گراتزیه تصویری از او را در خود جای داده است، به یاد آورده می شود. خانواده. هامبرت چهار همسر داشت:
پروتاتورا (pl: provature) یا پرواتوورا رومانا یک پنیر تازه است از منطقه لاتزیو ایتالیا که از شیر بیفالو با روش پاستا فیلایتا ساخته می شود. این شبیه موزارلا و "پروول" است. ریشه شناسی. این نام از این واقعیت گرفته شده است که این پنیر از "پرووا تهیه می شود"، که بخشی از توده پنیر است که برای آزمایش کیفیت "پاستا فیلاتا" استفاده می شود. این پاستا به شکل تخم مرغ یا گرد است، تقریباً به اندازه یک تخم مرغ، به طوری که در دستورهای غذایی باستانی، بخشی از آن اغلب به عنوان «تخم مرغ "پروواتورا"» توصیف می شود. تاریخچه. اولین اشاره به این پنیر در سندی مربوط به قرن دوازدهم میلادی یافت می شود که در بایگانی اسقف کاپوا نگهداری می شود. این سند، که یک وقایع نگاری قرون وسطایی است، بیان می کند که راهبان صومعه سنت لورنزو "آد سپتیموم" در نزدیکی آورسا، در جشن قدیس حامی، به مؤمنان "موتزا" یا "پروواتورا" به همراه مقداری نان تعارف می کردند. یک آنتی پاستو با "پرواتورا" در دکترین منحصر به فرد، اثری معذب از دومنیکو رومولی، اثری معروف به پانونتو یا "ایل پانونتو"، که در سال ۱۵۶۰ منتشر شد، توصیف شده است این پنیر اغلب با موزارلا اشتباه گرفته می شود
، همان طور که در یک اثر پزشکی از دانشکده پزشکی سالرنو که چندین بار در قرن شانزدهم منتشر شده است، گفته شده است که با شیر گاومیش «آن توپ هایی را که با نی بسته می شوند، درست می کنند که در اینجا "موزارلا" و در رم "پروواتور" نامیده می شوند». به گفته آنتونیو فروگلی، یک متخصص آشپزی اهل لوکا که در قرن هفدهم زندگی می کرد و نویسنده رساله "«عمل به اسکالکاریا» است"، موزارلا و "پروواتورا" دو پنیر متفاوت هستند. فروگلی در اثر خود که در دو نسخه در سال های ۱۶۳۱ و ۱۶۳۸ منتشر شد، دو فصل مختلف را به موزارلا و "پروواتورا" (به ترتیب با عنوان های "«راواجیولو، تخم گاومیش و موزارلا و ویژگی های آنها در آشپزی"» و "«پروواتوره بزرگ و کوچک و ویژگی های آنها در آشپزی"») در کتاب چهارم اثر که به محصولات لبنی اختصاص دارد، اختصاص داده است. توصیف فروگلی نشان می دهد که این پنیر می تواند تازه یا رسیده باشد و میزان آب کمتری و مقدار نمک و مایه پنیر بیشتری نسبت به موزارلا دارد. به همین دلیل، به گفته فروگلی، که از نظریه هومورال پیروی می کرد، "پروواتورا" فاقد خواص درمانی است که او در موزارلا به آن اذعان دارد. همان طور که کتاب آشپزی کلاسیک رومی نوشته آد
ا بونی "با عنوان «لا کوچینا رومانا»" نشان می دهد، "پروواتورا" هنوز در اوایل قرن بیستم نقشی را که موزارلا امروزه ایفا می کند، در آشپزی پایتخت ایتالیا ایفا می کرد. کاربرد. "پروواتورا" علاوه بر اینکه به صورت خام خورده می شود، در غذاهای سنتی رومی یکی از مواد تشکیل دهنده چندین غذای معمولی مانند "کروستینی دی پروواتورا ای آلیسی" و "سوپلی" است.