Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اسیک باشد. بقایای چندین مجموعه ساختمانی در این محل یافت شده است، از جمله یک مجموعه بزرگ که احتمالاً مرکز شهر بوده است. یک پروژه به نام «باستان شناسی زیرآبی در دریاچه آتیتلان: سامباج ۲۰۰۳ گواتمالا» توسط دولت گواتمالا و با همکاری بنیاد آلبنگا و موزه دریاچه آتیتلان تصویب شد. این پروژه برای بررسی آب های داخلی گواتمالا آغاز شد و توسط یک سازمان خصوصی، موزه دریاچه آتیتلان، مورد حمایت قرار گرفت. دسترسی و مسیرها. هیچ جاده ای به دور دریاچه نمی چرخد و جوامع اطراف دریاچه یا از طریق قایق یا جاده هایی که از کوه ها به سمت دریاچه می آیند، قابل دسترسی هستند. جایبالیتو فقط با قایق قابل رسیدن است. اما روستاهایی مانند سانتا کاتارینا پالاپو و سان آنتونیو پالاپو از طریق جاده به پاناجاچل متصل هستند. مناطق اصلی دیگر شامل سانتا کلارا لا لاگونا، سان خوآن لا لاگونا، سان پدرو لا لاگونا در غرب، سانتیاگو آتیتلان در جنوب، سرو د اورو در جنوب شرق، و سان لوکاس تولیمان در شرق هستند. مطالعات اخیر نشان داده اند که یک مکان آیینی به نام ساماباج در جزیره ای به طول حدود ۵۰۰ متر در دریاچه آتیتلان قرار داشته است. این مکان به دلیل ارتباط ویژه اش با پوپ
ول ووخ، کتاب مقدس مایاییان کیچه، مورد احترام بوده است. جنگ داخلی گواتمالا. در جریان جنگ داخلی گواتمالا (۱۹۶۰–۱۹۹۶)، دریاچه شاهد بسیاری از نقض های شدید حقوق بشر بود، چرا که دولت سیاست زمین سوخته را دنبال می کرد. مردم بومی متهم به حمایت از چریک ها بودند که علیه دولت می جنگیدند و هدف تلافی جویی های وحشیانه قرار گرفتند. برخی معتقدند که صدها نفر از مایایی های سانتیاگو آتیتلان در این درگیری ناپدید شده اند. دو رویداد از این دوران خبرساز شد. یکی ترور استنلی روثر، یک مبلغ مذهبی از اوکلاهاما در کلیسای سانتیاگو آتیتلان در سال ۱۹۸۱ بود. در سال ۱۹۹۰، یک راهپیمایی اعتراضی خودجوش به پایگاه ارتش در حاشیه شهر با تیراندازی مواجه شد که منجر به مرگ ۱۱ غیرنظامی غیرمسلح شد. فشارهای بین المللی دولت گواتمالا را مجبور کرد تا این پایگاه را تعطیل کند و سانتیاگو آتیتلان را به عنوان یک «منطقه بدون نظامی گری» اعلام کند. یادبودی که به کشتار اختصاص داشت در رانش زمین سال ۲۰۰۵ آسیب دید. طوفان. باران های شدید ناشی از طوفان استن در اوایل اکتبر ۲۰۰۵ خسارات گسترده ای در سراسر گواتمالا وارد کرد، به ویژه در اطراف دریاچه آتیتلان. یک رانش زمین عظیم ر
وستای ساحلی پاناباج را دفن کرد و باعث مرگ تا ۱۴۰۰ نفر، بی خانمانی ۵۰۰۰ نفر، و دفن بسیاری از اجساد زیر تن ها خاک شد. پس از این حادثه، دیگو اسکینا مندوزا، شهردار سانتیاگو آتیتلان، این روستا را یک قبرستان جمعی اعلام کرد: «آن هایی که زیر رانش زمین دفن شدند، ممکن است هرگز نجات پیدا نکنند. اینجا خواهند ماند، زیر پنج متر گل دفن شده اند. پاناباج اکنون یک گورستان است.» چهار سال و نیم پس از طوفان استن، طوفان گرمسیری آگاتا در سال ۲۰۱۰ بارندگی بیشتری به همراه داشت و باعث خسارات گسترده تری در این منطقه شد که منجر به مرگ ده ها نفر بین سان لوکاس تولیمان و سان آنتونیو پالاپو شد. از آن زمان جاده ها بازگشایی شده و سفر به این منطقه به حالت عادی بازگشته است.
سرقت کتاب ها، اسناد تاریخی، نقشه ها و سایر مطالب از کتابخانه ها، مشکل مهمی محسوب می شود. یک مطالعه که در بریتانیا سفارش داده شد، میانگین نرخ از دست دادن کتابخانه ها به سرقت را ۵٫۳ درصد تخمین زده اند. در ایالت پنسیلوانیا ایالات متحده، سومین محکومیت برای سرقت کتابخانه، صرف نظر از ارزش مطالب، معادل جنایت محسوب می شود. سارقان کتابخانه، ممکن است از کارکنان یا بازدیدکنندگان دائمی کتابخانه باشند، اگر کتابی در فهرست کتابخانه موجود باشد، اما در قفسه ها یافت نشود، در خطر کشف شدن هستند. برای جلوگیری از این امر، برخی از سارقان کارت کاتالوگ مربوط به آن را نیز می دزدند.
اولژاس آبایولی بکتنوف (قزاقی: Олжас Абайұлы Бектенов [woɫˈʒɑs ɑˌbɑjʊˈɫɤ bjekˈtjenəf])، متولد ۱۳ دسامبر ۱۹۸۰، سیاستمدار قزاقستانی است که از سال ۲۰۲۴ به عنوان نخست وزیر قزاقستان خدمت می کند. بکتنوف قبل از انتصاب به عنوان نخست وزیر در فوریه ۲۰۲۴، سمت های مختلفی از جمله معاون و رئیس آژانس مبارزه با فساد را بر عهده داشته است. زندگی و تحصیلات. بکتنوف در ۱۳ دسامبر ۱۹۸۰ در شهر آلما-آتا، جمهوری شوروی سوسیالیستی قزاقستان که اکنون آلماتی نامیده می شود، متولد شد. او در سال ۲۰۰۱ با درجه ممتاز از آکادمی حقوق دولتی قزاقستان، که اکنون دانشگاه کازگو، نامیده می شود، لیسانس حقوق را اخذ کرد. او مدرک دکترای حقوق، را با عنوان بر پایان نامه خود، «مشکلات سازمانی و حقوقی پیشگیری از بزهکاری اداری خردسالان در جمهوری قزاقستان» دریافت کرد. مراحل شغلی. بکتنوف در طول زندگی حرفه ای خود فعالیت های مختلفی را بر عهده داشته است. او کار خود را به عنوان کارشناس در وزارت دادگستری قزاقستان در سال ۲۰۰۲ آغاز کرد. در سال ۲۰۰۶ کارشناس ارشد بخش حقوقی در دفتر نخست وزیر قزاقستان شد. در سال های بعد، بکتنوف نقش های کلیدی در دولت قزاقستان ایفا کرد. او از سال
۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ در اداره ریاست جمهوری زیر نظر رئیس جمهور وقت قزاقستان نورسلطان نظربایف خدمت کرد و از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۲ به عنوان معاون کمیته خدمات ثبت و کمک حقوقی در وزارت دادگستری انتخاب شد. در سال ۲۰۱۲ بکتنوف وظیفه مبارزه با فساد در قزاقستان را بر عهده گرفت. او در این سال به عنوان رئیس بخش در دفتر مرکزی آژانس مبارزه با جرایم اقتصادی و فساد قزاقستان (پلیس مالی) فعالیت کرده و سپس در ژوئیه سال ۲۰۱۵ به عنوان رئیس ستاد آکیمات شهر آستانه خدمت کرد و سپس به عنوان رئیس دبیرخانه رئیس دفتر اداره ریاست جمهوری خدمت کرد. اداره مبارزه با فساد. بکتنوف پس از آن در تاریخ ۱ ژوئن ۲۰۱۸ به عنوان معاون رئیس آژانس امور خدمات کشوری و مبارزه با فساد جمهوری قزاقستان منصوب شد. بکتنوف در ۲۶ ژوئن ۲۰۱۹ به سمت معاون اول رئیس منصوب شد. در ۲۵ فوریه ۲۰۲۲، بکتنوف ریاست آژانس مبارزه با فساد جمهوری قزاقستان را بر عهده گرفت. انتصاب او پس از ناآرامی های ژانویه ۲۰۲۲ صورت گرفت که طی آن آنتیکور تحت هدایت بکتنوف معاملات مالی بستگان نورسلطان نظربایف، رئیس جمهور سابق، را بررسی کرد. این امر منجر به دستگیری برادرزاده نظربایف، کایرات ساتیبالدی، به دلیل کلاهبر
داری از قزاقستان تلکام و یک شرکت خدمات راه آهن، و دامادش، کایرات بوران بایف، به دلیل فساد در بخش شبه دولتی شد. در اثر تحقیقات هر دو آنها به شش سال زندان محکوم شدند. در زمان ریاست وی بر آژانس مبارزه با فساد پرونده های فساد برجسته ای پیگیری شد از جمله: در دوران ریاست بکتنوف، تغییرات قابل توجهی آژانس مبارزه با فساد رخ داد و در راستای همین موضوع ببیش از ۱۰۰ کارمند با اقدامات انضباطی در دادگستری مواجه شدند که منجر به محکومیت ۹ نفر شد. علاوه بر این، دارایی هایی به ارزش بیش از ۶۵۰ میلیارد تنگه از متخلفان بازپس گرفته شد که این مبلغ برای توسعه مهدکودک ها و مدارس در قزاقستان اختصاص یافت. از دیگر اقدامات این دوره تصویب قانون عدم امکان استفاده محکومان به فسادهای بزرگ از قانون آزادی مشروط بود. نخست وزیری. پس از استعفای دولت، حزب امانت در ۶ فوریه ۲۰۲۴ از بکتنوف برای نقش نخست وزیر قزاقستان حمایت کرد. رئیس جمهور قاسم جومارت توکایف نامزدی بکتنوف را به نمایندگی از حزب مورد تأیید قرار داده و او را به سمت نخست وزیری قزاقستان منصوب کرد و بنابراین بکتنوف را به اولین سیلوویک تبدیل کرد که در قزاقستان به عنوان نخست وزیر منصوب شده است
. در فرهنگ لغت سیاسی بازمانده از فرهنگ روسی، سیلوویک (به روسی: силовик، IPA: [sjɪlɐˈvjik]؛ جمع: siloviki، روسی: силовики، IPA: [sjɪləvjɪˈkji]) شخصی است که برای هر سازمان دولتی کار می کند که مجاز به استفاده از زور علیه شهروندان یا دیگران باشد و از این سازمانها وارد دنیای سیاست شده است. در حقیقت سیلیویک به افرادی سیاسی گفته می شوند که در نهادهای نظامی و انتظامی یا امنیتی رسمی مشغول به کار کرده و خاستگاه اصلی آنها این سازمانها می باشد.Illiarionov, Andrei (2009). "Reading Russia: The Siloviki in Charge". Journal of Democracy. زندگی شخصی. بکتنوف متأهل بوده و دارای سه فرزند است اما نام اعضای خانواده اش مشخص نیست. عظمت مایتانوف، روزنامه نگار قزاقستان، ادعا کرد که بکتنوف با ادعای اینکه داماد عادلبک ژاکسیبکوف است، از طریق خویشاوندسالاری به قدرت رسیده است.
تسوشیما شووجی با نام ادبی اوسامو دازای نویسنده سرشناس ژاپنی است. او در ۱۹ ژوئن ۱۹۰۹ (سال ۴۲ دوره میجی) متولد شد و در ۱۳ ژوئن ۱۹۴۸ (سال ۲۳ دوره شووا) پس از ۶ بار خودکشی ناموفق در نهایت در در ۳۹ سالگی و در شب تولد ۴۰ سالگی اش خودکشی کرد و از دنیا رفت. او نویسنده رمان های مهمی مانند زوال بشری و شایو یا خورشید درحال غروب در ادبیات مدرن ژاپنی است. زندگی شخصی. دوران کودکی. اوسامو دازای در روستای کان آگی، بخش کیتاتسوگارو، استان آئوموری (اکنون شهر گوشوگاوارا)، منطقه توهوکو به دنیا آمد. او پسر ششم و فرزند دهم خانواده تسوشیما بود. خانوادهٔ او از زمین داران نوظهور دوره میجی و از ثروتمندان و بزرگ ترین مالیات دهندگان بودند و صلاحیت حضور در مجلس اشراف ژاپن را داشتند. دوران تحصیل. او در سال ۱۹۲۳ پدرش را از دست داد و در همان سال به دبیرستان استان آئوموری رفت و در یک پانسیون زندگی کرد و از خانواده اش دور شد. سپس وارد دبیرستان متوسطه دوره دوم هیروساکی شد و به عنوان یک دانش آموز و دانشجوی نمونه به تحصیل ادامه داد. سال ۱۹۲۸ انتشار مجله سایبو بونگی یا ادبیات یاخته ای به سردبیری دازای شروع شد و از همین سال نوشتن اعتراف گونه را درب
ارهٔ خانواده خود آغاز کرد. به اعتقاد بیشتر محققان، ادبیات واقعی دازای از همین زمان آغاز شد. در همین حین به مطالعه آثار نویسندگان مهمی مانند ریونوسوکه آکوتاگاوا پرداخت. او بسیار شیفته قلم آکوتاگاوا شد و در سخنرانی او شرکت کرد؛ اما دو ماه پس از این اتفاق آکوتاگاوا خودکشی کرد و روی دازای تأثیر بسیاری گذاشت. در ابتدای سال ۱۹۲۹، برادر کوچکترش در ۱۷ سالگی فوت کرد. پس از آن با اتفاقات دیگری که برای او رخ داد و درگیری های فکری بسیارش، برای اولین بار در آخرین ماه همان سال خودکشی کرد که نافرجام بود. در سال ۱۹۳۰، او بدون دانستن زبان فرانسوی، به ادبیات فرانسه علاقه نشان داد و وارد دانشکده ادبیات فرانسه دانشگاه سلطنتی توکیو شد. در همان سال به ملاقات ماسوجی ایبوسه رفت. ایبوسه در آن سال ها نویسنده ای شناخته شده بود و دازای بسیار تحت تأثیر قلم او بود؛ از آن به بعد او نقش دوست و راهنمای دازای را برعهده گرفت. زندگی مشترک با هاتسویو و اتفاقات. پس از ماجرای مرگ برادر کوچکترش و خودکشی آکوتاگاوا، رفت وآمد دازای به محله گیشاها برای آموختن هنر نقالی همراه نواختن شامیسن زیاد شد و در این رفت وآمدها با گیشای کارآموزی به نام هاتسویو اوی
اما آشنا شد. زمانی که دازای به توکیو رفت، در ابتدای دوران فعالیتش به جنبش های غیرقانونی چپ گرا علاقه مند شد و در پی کمک همه جانبه از آن ها و رابطه او با هاتسویو پس از خارج شدن از حرفه گیشایی، برادر بزرگترش، بونجی، او را از خانواده طرد و اخراج کرد؛ چرا که خبر رسوایی فرار یک گیشا با پسری از یک خانواده شناخته شده مایه ننگ آن ها بود؛ بنابراین دازای و هاتسویو هر دو به آئوموری بازگشتند. ده روز بعد دازای با یک پیشخدمت جوان در بار به نام شیمه کو تانابه آشنا شد و سعی کردند با غرق کردن خودشان، خودکشی دونفرهانجام دهند؛ اما دختر همراهش می میرد و خودش زنده می ماند. دازای در پی این ماجرا به کمک در خودکشی متهم شد و بازجویی شد؛ اما به کمک بونجی (برادر بزرگ ترش) و دیگران، تعقیب قضایی او متوقف شد. دازای سپس با هاتسویو زندگی مشترکش را آغاز کرد؛ اما خانه آن ها به خانه تیمی حزب چپ و یک پناهگاه برای جنبش های غیرقانونی تبدیل شد. در ۲۳ سالگی دازای به توصیه برادرش خود را به پلیس استان آئوموری معرفی کرد و روابط خود را به حزب چپ گرا قطع کرد. دازای تفاهم نامه ای با بونجی امضا کرد که در ازای دخالت نداشتن در هیچ گونه جنبش های غیرقانونی و
رفتارهای مشکل زا و قول فارغ التحصیلی از دانشگاه، کمک هزینه ای به مبلغ ۱۲۰ ین به صورت ماهانه دریافت کند. در سال ۱۹۳۲(سال هفتم شووا) تصمیم گرفت تا روی نوشتن رمان تمرکز کند. دازای زمانی که سال پنجم خود را در دانشگاه می گذراند و از فارغ التحصیلی ناامید شده بود، در آزمون ورودی (استخدام) روزنامه می یاکو شرکت کرد و نتوانست در آن موفق شود. سپس دازای، ناامیدتر از قبل، در ۱۸ مارس، با حلق آویز کردن خود در کوه های کاماکورا اقدام به خودکشی کرد و باز هم ناموفق بود. او در ماه آوریل به علت التهاب صفاق (پریتونیت) و وضعیت بحرانی سلامتش در بیمارستان بستری شد و عمل جراحی انجام داد. استفاده بیش از حد داروهای مسکن/مخدر باعث اعتیاد او به آن ها شد و در همین وضعیت بود که خبر اخراج او از دانشگاه به علت پرداخت نکردن شهریه به گوشش رسید. نویسندگی و زندگی حرفه ای. دازای سبک های متنوعی را در داستان نویسی هایش امتحان کرده بود؛ تا اینکه داستان دلقکِ ستاره که در مجله مکتب رمانس ژاپن (نسخه ماه مه ۱۹۳۵) منتشر شد، توجه هارو ساتو را جلب کرد و در پی آن برای دازای کارت پستالی فرستاد که روی آن نوشته بود «به آن نمره قبولی می دهم.» نامه ژوئن ۱۹۳۵، اول
ین نامه ای بود که دازای به ساتو نوشت. او به ساتو که به استعداد دازای توجه کرده بود و برای تشویق او کارت پستال فرستاده بود، نوشت: «اگر خودم را کنترل نکنم، ممکن است بی هوا فریاد بزنم «هورا» و نتوانم جلوی آن را بگیرم» و به این شکل خوشحالی خود را ابراز کرد. اولین مجموعه نوشته های دازای نیز در قالب کتابی به نام آخرین سال های عمر گردآوری و چاپ شد. او در همان روزها متوجه شد که داستانش، با نام داستان بازگشت، نامزد دریافت جایزه آکوتاگاوا شده است؛ اما برنده نشد. (آن سال داستان 蒼氓 از تاتسوزو ایشی کاوا برنده این جایزه شد) ساتو که یکی از داوران جایزه آکوتاگاوا بود، در نقد دازای گفت: «داستان بازگشت» در مقایسه با آثار قبلی او، یک شکست است. یاسوناری کاواباتا که یکی دیگر از داوران بود، نیز گفت: «... به نظر من در زندگی نویسنده ابرهای شومی وجود دارد که استعداد او را مطیعانه به ایجاد نفرت و بیزاری وامی دارد.» این گفته دازای را برآشفت تا او در جواب بنویسد: «به نظر شما، آیا فقط داشتن زندگی عالی، پرورش پرندگان کوچک و دیدن رقص، زندگی است؟... در نوشته شما با اجتماعی طرف هستیم که بوی تعلق به پول از آن به مشام می رسد…» اعتیاد به داروها
ی مسکن. با تشدید اعتیادش به پابینال (اکسی کدون)، سال ۱۹۳۶ در بیمارستان بستری شد، اما بدون اینکه موفق به ترک آن شود، بعد از ۱۰ روز مرخص شد. در ژوئن همان سال، کتاب آخرین سال های عمر را نوشت که نامزد جایزه آکوتاگاوا شد، اما نویسنده باز هم موفق به دریافت آن نشد. این شکست ضربه شدیدی برایش بود که به همراه اعتیاد شدیدش، حالت نیمه مجنونی به او داد. پیش از انتخاب نهایی برنده دومین جایزه آکوتاگاوا، دازای به استاد خود، ساتو که عضو هیئت داوران جایزه بود، نامه ای ۴ متری و به صورت خوشنویسی نوشت و در آن از استاد خود خواست تا جایزه (۵۰۰ ین) را به او بدهند و او را فراموش و به حال خود رها نکنند. علت این درخواست اعتیاد دازای ۲۶ساله به داروهای مسکن و افزایش هزینه های درمان او بود که موجب بدهی های سنگین شده بود. اما دومین دوره جایزه ادبی آکوتاگاوا بدون برنده اعلام شد. ساتو که متوجه رفتار و افکار غیرعادی دازای شده بود، از طریق ایبوسه ماسوجی و گایشی یاماگی شی متوجه اعتیاد شدیدش شد و به او گفت که باید حتماً بستری شود. به همین ترتیب دازای به مدت ۱۰ روز در بیمارستان سای سی کای شیبا بستری شد. اعتیاد دازای به داروی مسکن به قدری شدت گرفت
که گفته می شود تزریق او به روزی ۵۰ بار رسیده بود. او برای تهیه دارو از آشنایانش پول قرض می گرفت و حتی کیمونوی خود را گرو گذاشته بود. هاتسویو که از این وضعیت بیزار شده بود، پیش ماسوجی ایبوسه رفت و از اوضاع دازای برای او گفت. در نهایت به اجبار خانواده تسوشیما (برادرش بونجی و باقی افراد) او را به زور در بیمارستان روانی موساشینو توکیو در تاریخ ۱۳ اکتبر بستری کردند. او در ۱۲ نوامبر پس از درمان اعتیادش از بیمارستان مرخص شد؛ اما یک از بستگانش که دانشجوی هنر بود، اعتراف کرد که زمانی که او در بیمارستان بستری بود، هاتسویو با او رابطه داشته است و به او خیانت کرده است. در اواخر مارس دازای و هاتسویو به اونسن می ناکامی رفتند و هر دو اقدام به خودکشی کردند. هیچ کدام نمردند؛ اما پس از آن از هم جدا شدند. دازای پس از جدایی از هاتسویو دو داستان «انسان ازدست رفته» و «پرچمدار قرن بیستم» را نوشت. انسان ازدست رفته دربارهٔ بستری شدن در بیمارستان روانی است. داستان چنین آغاز می شود: «دل مشغولی، تنها گل های مقابل پنجره. روز سیزدهم، هیچی. روز چهاردهم، هیچی. روز پانزدهم، به همین روال هیچی. روز شانزدهم، هیچی. روز هفدهم، هیچی.» دازای و جنگ
. از اواسط دهه ۱۹۳۰، روحیه ملی گرایی و نظامی گری به نحو بی سابقه ای بر کشور مسلط شد و با یورش ژاپن به سرزمین چین (جنگ دوم چین و ژاپن) سال ۱۹۳۷ و جنگ اقیانوس آرام سال ۱۹۴۱، حاکمیت دیکتاتوری نظامیها به اوج خود رسید. متعاقب آن، دنیای هنر و ادبیات هم با تشدید اختناق خیلی زود از پا درآمد. در هنگامه جنگ و درست زمانی که بسیاری از نویسندگان راه گریز از واقعیات را در توصیف مسائل روزمره و تصویر کردن صحنه های کوچک زندگی مردم معمولی و روستایی می دیدند، دازای همراه با معدودی از نویسندگان همچنان به خلق آثار باارزش ادبی ادامه دادند و به اصطلاح نگذاشتند آتش ادبیات ژاپن خاموش شود. دازای که به علت بیماری ریوی (ارتشاح ریه) از خدمت سربازی معاف شده بود، در زمان جنگ داستان هایی مانند هشت چشم انداز توکیو و هملت نو نوشت. در ۱۹۴۲، مادرش درگذشت و او به زادگاهش برگشت و یک ماه آنجا ماند که حاصل آن کتاب تسوگارو بود. در سال ۱۹۴۵، با شروع بمباران توکیو در ۱۰ مارس، خانه اش ویران شد و از بین رفت و به خانه خانواده میچیکو در کوفو پناه برد و در آنجا فرصت دیدار با ایبوسه که تازه از خدمت ارتش رهایی یافته بود را پیدا کرد. در حمله هوایی کوفو بین ۶
و ۷ ژوئیه، خانه ایشی هارا به طور کامل سوخت و به خانه تسوشیما، جایی که در آن بزرگ شده بود، در تسوگارو پناه برد. سرانجام با بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی جنگ پایان یافت و ژاپن برای اولین بار به اشغال بیگانگان درآمد. شهرت دازای و آخرین معشوقه اش. او با پایان جنگ، به توکیو برگشت. این زمان شهرتش به قدری زیاد شده بود که هر روز روزنامه نگاران، ناشران و طرفداران نوشته هایش به ملاقاتش می آمدند. در همان مواقع بود که با تومی ئه یامازاکی، آرایشگر ۲۷ ساله ای آشنا شد و دازای که دردهای جسمانی اش به اوج رسیده بودند، پیاپی می نوشید و تومی ئه به پرستار و محرم رازهای او تبدیل شده بود، به طوری که دازای دفتر کارش را نیز به آپارتمان او منتقل کرده بود. در حوالی اکتبر سال ۱۹۴۸، کازوئو نوهارا از انتشارات شینچوشا شاهد بود که دازای در اتاق معشوقه اش، به شدت خون بالا می آورد؛ اما تومی ئه خیلی عادی و خونسردی از او پرستاری می کرد. در همان زمان بود که علی رغم تمام نقدهای تند و منفی از سوی نویسندگانی مانند نائویا شیگا، دازای تأثیرگذارترین کتاب خود یعنی زوال بشری را نوشت و پس از آن سفارش نوشتن داستان گودبای را پذیرفت که در ابتدا در روزنام
ه آساهی چاپ شده بود. مرگ دازای. نیمه شب ۱۳ ژوئن، در میان بارندگی شدید دازای و تومی ئه از خانه خارج شدند، دستشان را به هم بستند و به رودخانه تاما پریدند که در فصل بارندگی طغیان کرده بود. اجساد هر دو نفر ۶ روز بعد در ۱۹ ژوئن، به طرز عجیبی در تولد ۳۹ سالگی دازای پیدا شد. از همان موقع تا به امروز شایعات و گمانه زنی های زیادی دربارهٔ مرگ دازای وجود دارد. از جمله نظریه ای که می گوید تومی ئه مسبب خودکشی اجباری او شده بود و نظریه ای که می گوید این حادثه، خودکشی نمایشی ناموفق بوده است. چند روز پس از پیداشدن اجساد، کایشیرو ناکاهاتا، یک تاجر پارچه که به خانه تسوشیما رفت وآمد داشت، توسط کارآگاه پلیس میتاکا به محل وقوع حادثه هدایت شد و اثراتی از فشار شدید چوب به زیرپایی ها و تلاش برای جلوگیری از لیز خوردن با دست ها به چشم او خورد. او گفت: «یک هفته گذشته بود، بااین حال علی رغم باران، آثار به وضوح باقی مانده بودند، بنابراین دازای احتمالاً به شدت مقاومت کرده بود.» وقتی رئیس پاسگاه پلیس میتاکا از ناکاهاتا نظرش را پرسید، او با اطمینان پاسخ داد: «فکر نمی کنم این خودکشی محض باشد» رئیس پلیس سپس گفت: «حالا که اعلام شده خودکشی بوده
است، هیچ فایده ای ندارد؛ اما در واقع نکاتی وجود دارد که برای پلیس منطقی نیست تا آن را خودکشی بدانند.» مقبره دازای. موری اوگای به عنوان یکی از پیشگامان ادبیات مدرن ژاپن، تأثیر شگرفی بر نسل جوان نویسندگان، از جمله اوسامو دازای گذاشته است. بسیاری از نوشته های دازای تحت تأثیر دازای همواره به اوگای احترام می گذاشت و او را استاد و راهنمای خود می دانست و همیشه با احترام از او یاد می کرد. دازای در داستان «بارش گلبرگ ها» نوشته دربارهٔ مقبره موری اوگای نوشته است: ۵ سال پس از نوشتن این داستان، با پیدا شدن جسد دازای، خاکستر او را در جوار مقبره مردی دفن کردند که همیشه تحسین می کرد. مقبره این دو در معبد زن رین جی، میتاکا، توکیو قرار دارد. تأثیر اوسامو دازای بر ادبیات. اوسامو دازای به عنوان یکی از مهم ترین نویسندگان ژاپن، تأثیر شگرفی بر ادبیات این کشور و حتی ادبیات جهانی گذاشته است. برخی از مهم ترین تأثیرات دازای عبارتند از: آثار دازای با آثار نویسندگانی مانند فیودور داستایفسکی، فرانتس کافکا از لحاظ موضوعی تا حدی شباهت دارد. این نویسندگان نیز مانند دازای به موضوعاتی مانند وجودگرایی، پوچی و روان شناسی انسان پرداخته اند. سبک
ادبی. سبک ادبی اوسامو دازای شامل عناصری از خودزندگی نامه، اعترافات و ناتورالیسم ژاپنی است. آثار او بیشتر به تجربه های شخصی، مشکلات روانی و احساسات عمیق انسانی می پردازند. او در نوشتن، از زبانی ساده و مستقیم استفاده می کرد که می توانست به خوبی احساسات و افکار پیچیده را منتقل کند. بسیاری از آثار دازای بر اساس تجربه های شخصی او هستند و نوعی اعترافات ادبی به شمار می روند. او به وضوح از زندگی خود و مشکلاتش، از جمله افسردگی و اعتیاد به الکل، سخن می گوید. شخصیت های داستان های او او اغلب با احساس بی معنایی زندگی و ناامیدی دست و پنجه نرم می کنند و در حالی که به دنبال معنا و هدف زندگی هستند، نابرابری ها و مسائل اجتماعی آن دوران را نیز نقد می کنند. جایزه ادبی اوسامو دازای. این جایزه در سال ۱۹۶۵ توسط شرکت انتشاراتی چیکوما شوبو به وجود آمد اما در سال ۱۹۷۸ متوقف شد و دوباره در سال ۱۹۹۹ با حمایت و مشارکت شهرداری میتاکا، توکیو از سر گرفته شد. جایزه ادبی اوسامو دازای هر سال به یک داستان کوتاه برجسته و منتشر نشده توسط نویسنده ای ناشناس اعطا می شود. برنده یک هدیه یادبود و جایزه نقدی به مبلغ ۱ میلیون ین دریافت می کند. شایوکان،
موزه یادبود اوسامو دازای. موزه یادبود اوسامو دازای است که به شایوکان (برگرفته از نام یکی از آثار او) نیز معروف است. این عمارت در حقیقت در سال ۱۹۰۷ در دوره میجی توسط پدر او ساخته شده بود و تمام خانواده تسوشیما، از جمله خود اوسامو دازای یا شووجی تسوشیما، در آن زندگی کرده و بزرگ شده اند. اشارات. شخصیتی به همین نام، در «انیمه ژاپنی سگ های ولگرد بونگو» وجود دارد که از اوسامو دازای، شخصیت و آثار او الهام گرفته است.
تمایز بین ذهنیت و عینیت، یکی از ایده های اساسی فلسفه است، به ویژه معرفت شناسی و متافیزیک. در طول قرن های گذشته، برداشت های مختلفی از این تمایز از طریق آثار فیلسوفان بی شماری تکامل یافته است. یکی از تمایزهای اساسی بین ذهنیت و عینیت از این قرار است: هر دو ایده توسط منابع مختلف تعاریف گوناگون و مبهمی دریافت کرده اند، زیرا تمایز میان آن ها اغلب بدیهی تلقی می شود، اما این تمایز، به عنوان نقطه تمرکز خاص در گفتمان فلسفی در نظر گرفته نمی شود. این دو واژه معمولاً به عنوان متضاد یکدیگر شناخته می شوند، اگرچه پیچیدگی هایی در مورد آن ها در فلسفه بررسی شده است: به عنوان مثال، دیدگاه برخی از متفکران این است که عینیت را یک توهم می دانند و معتقدند اصلاً وجود ندارد. یا کسانی دیگر معتقدند طیفی میان ذهنیت و عینیت وجود دارد که یک ناحیه خاکستری در میان آن ها قرار گرفته است. یا کسانی دیگر معتقدند مسئله ذهن های دیگر، بهتر است از طریق مفهوم بین الاذهانی بررسی شود که از قرن بیستم به بعد توسعه یافته است. تمایز بین ذهنیت و عینیت اغلب به بحث های آگاهی، عاملیت، شخصیت، فلسفه ذهن، فلسفه زبان، واقعیت، حقیقت و ارتباطات مربوط می شود (مثلاً در
ارتباطات روایی و روزنامه نگاری). ریشه شناسی. ریشه کلمات «ذهنیت» و «عینیت» به واژه های بازمی گردد که اصطلاحاتی فلسفی هستند و به ترتیب به معنای ناظر و چیزی که مورد مشاهده قرار می گیرد. واژه «ذهنیت» از ' در معنای فلسفی گرفته شده است، به معنای فردی که دارای تجربیات آگاهانه و منحصربه فردی است، مانند دیدگاه ها، احساسات، باورها و خواسته ها، یا کسی که (به صورت آگاهانه) بر موجودی دیگر (') تأثیر می گذارد یا بر آن اعمال قدرت می کند.
سرنوشت سکندر فیلم هندی دزدی دلهره آور هندی-زبان است که در سال ۲۰۲۴ به نمایش درآمد، کارگردانی آن را نیراج پاندی بر عهده داشت و بازیگران اصلی جیمی شرگیل، آویناش تیواری، تمنا باتیا، راجیو مهتا و دیویا دوتا هستند. این فیلم توسط شیتال باتیا و تحت نشان فرایدی استوری تلرز ساخته شده است. فیلم "سرنوشت سکندر" در روز ۲۹ نوامبر ۲۰۲۴ از طریق نتفلیکس به نمایش گذاشته شد.
فیز نوعی نوشیدنی مخلوط از خانواده کوکتل های قدیمی تر سورس است. ویژگی های تعیین کننده این کوکتل یک آب اسیدی (مانند لیمو یا لیمو) و آب گازدار است. این کوکتل به طور معمول شامل جین یا رام به عنوان ماده اصلی الکلی آن است. جین فیز. جین فیز شناخته شده ترین کوکتل در خانواده کوکتل فیز است. کوکتل فیز جین حاوی جین، آب لیمو و شکر است که با یخ تکان داده می شود و در لیوان ریخته می شود و روی آن آب گازدار ریخته می شود. این نوشیدنی شبیه تام کالینز است، با تمایز احتمالی تام کالینز که در طول تاریخ از نام «تام جین قدیمی» استفاده می کرده است (پیش ساز کمی شیرین تر برای جین خشک لندن)، در حالی که نوع جین مورد استفاده در تاریخ در جین فیز ناشناخته مانده است. تغییرات کوکتل جین فیز
قهوه ارگانیک قهوه ای است که بدون کمک مواد شیمیایی مصنوعی مانند برخی از مواد افزودنی یا برخی آفت کش ها و علف کش ها تولید می شود.
سنقر خالدار که به نام باز دودی نیز شناخته می شود، یک پرنده شکاری بزرگ استرالیایی از تیرهٔ بازان (Accipitridae) است. با توجه به گستره بسیار زیاد و جمعیت زیاد و پایدار آن، سنقر خالدار به عنوان گونهٔ کمترین نگرانی توسط اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت معرفی شده است.
سنقر بال دراز یک گونه پرنده شکاری رایج بومی در آمریکای جنوبی است. آنها اعضای تیرهٔ بازان (Accipitridae)، زیرسردهٔ "سنقرها (Circus)" هستند که دیگر گونه های سنقر را دربر می گیرد. دامنه آن بیشتر آمریکای جنوبی، در مراتع و تالاب در سراسر این قاره را در بر می گیرد. سنقر بال دراز یک پرنده گوشتخوار است و از جانوران مختلفی که در زیستگاهش یافت می شود تغذیه می کند. مانند جغدها و دیگر گونه های سنقر، سنقر بال دراز دارای دیسک صورت متمایز است که برای مثلث سازی شنوایی پرنده در هنگام شکار استفاده می شود. سنقر بال دراز در تمام طول سال بیشتر شرق آمریکای جنوبی، از جمله شرق آرژانتین، اروگوئه، برزیل و پاراگوئه را در بر می گیرد و تا کلمبیا، ونزوئلا، و نوک شمالی گویان، سورینام و گویان فرانسه گسترش می یابد. این گونه همچنین گاهی در نواحی موجود مانند بولیوی، پرو، شیلی، ترینیداد و توباگو و تا تیرا دل فوئگو در جنوب آرژانتین ثبت شده است. تا پاناما و جزایر فالکلند سرگردان است.
گزارش سابارماتی فیلم هندی درام سیاسی هندی_زبان است که در سال ۲۰۲۴ اکران گردید، این فیلم توسط آویناش و آرجون بر پایه داستانی از عصیم ارورا نوشته شد، کارگردانی فیلم را رانجان چاندل بر عهده داشت که بعد دیراج سارنا جایگزین او شد. این فیلم به طور مشترک توسط بالاجی موشن پیکچرز و ویکیر فیلمز پروداکشن تولید و توسط زی استودیوز توزیع شده است. فیلم بر اساس حادثه آتش گرفتن قطار گودرا در روز ۲۷ فوریه ۲۰۰۲ ساخته شد و مربوط به قطار سریع السیر سابارماتی است. ویکرانت مسی، راشی خانا و ریدهی دوگرا در این فیلم بازیگران اصلی هستند. پس از چندین معضل و تأخیر، "گزارش سابارماتی" در روز ۱۵ نوامبر ۲۰۲۴ اکران گردید. فیلم نقدهای منفی منتقدان را دریافت کرد و تبدیل به یک بمب گیشه شد.