Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تحویل توقتمش شد. سرانجام، دو طرف در ۱۳۷۶ در حوالی سِغناق و اُترار رو در رو شدند، اما نبرد قطعی رخ نداد. تیمور عقب نشست و اندکی بعد در ۱۳۷۷ خبر رسید که اروس درگذشته است. پس از مرگ او، پسرش توقتاقیا تنها دو ماه فرمان راند و سپس تیمور ملک جانشین شد، اما در ۱۳۷۹ به دست توقتمش شکست خورد و کشته شد. اروس در مجموع ۹ سال فرمانروایی کرد، اما نتوانست سرای و بخش های غربی اردوی زرین را حفظ کند. نوادگان. اروس چهار پسر داشت که در سیاست نقش آفرین شدند: قطلوبوقا که در شرق فرمان می راند و پیش از پدرش درگذشت؛ توقتاقیا که پس از او نشست اما دو ماه بعد مرد؛ تیمور ملک که جانشین برادرش شد اما به دست توقتمش برانداخته شد؛ و قیورچوق که در سال های ۱۳۹۵ تا ۱۳۹۷ برای تصرف اردوی زرین با توقتمش جنگید. نوه های او، بگ پولاد پسر توقتاقیا و براق خان پسر قیورچوق، نیز مدعی خان بودن شدند. براق توانست در ۱۴۲۳–۱۴۲۸ تا حدی موفق شود. خانات قزاق. برای خان های خانات قزاق، اروس خان اهمیت نمادین داشت. او نیای پدری جانیبک خان و کری خان، نخستین خان های قزاق بود. به همین دلیل، کشورهای همسایه خانات قزاق را «اردوی اروس» می خواندند. برخی پژوهشگران، از جمله راد
یک تمرگالیف، اروس خان را همان آلشا خان افسانه ای می دانند که به عنوان نخستین خان قزاق و نیای همه خان ها و سلاطین قزاق شناخته می شود. آرامگاه آلشاخان در اُلی تائو و نزدیک آرامگاه جوجی خان قرار دارد، گرچه برخی او را با خود چنگیز خان یکی دانسته اند.
نورمن دی. گلدن دوم (متولد ۷ آوریل ۱۹۸۴) بازیگر سابق آمریکایی است که بیشتر به خاطر بازی در فیلم «یک پلیس و نصفی» در نقش دوون باتلر در سال ۱۹۹۳ شناخته می شود. در سال ۱۹۹۲، گلدن به یکی از بازیگران ثابت سریال «رنگ های واقعی» شبکه فاکس تبدیل شد. این سریال کمدی، دربارهٔ یک خانواده چند نژادی و یادگیری همزیستی مسالمت آمیز آنها، اندکی پس از ورود گلدن در فصل دوم، ساخت سریال لغو شد. در سال ۱۹۹۳، گلدن در فیلم سینمایی «یک پلیس و نصفی» در کنار برت رینولدز بازی کرد. آخرین کار بازیگری شناخته شده او بازسازی تلویزیونی «موبی دیک» در سال ۱۹۹۸ بود، زیرا می خواست تمرکز بیشتری بر تحصیلاتش داشته باشد. برای مدتی، او به عنوان یک رپر با نام مستعار «انورموس» فعالیت می کرد. با این حال، در مصاحبه ای در سال ۲۰۲۴، او از دوره خود به عنوان یک رپر حرفه ای به عنوان «مرحله ای» یاد کرد که دیگر به صورت حرفه ای آن را دنبال نمی کند و اکنون به جای آن یک «سرگرمی» را حفظ کرده است.
پرواز و فیلمی هندی محصول سال ۱۹۹۷ و به کارگردانی آسرانی است. در این فیلم بازیگرانی همچون ریکا، سیف علی خان، مادهو، پریم چوپرا، دالیپ تاهیل، دنی دنزونگپا، سعید جعفری، دون ورما، موهنیش باهل، هریش پتل، آسرانی، آنو کاپور و ماکاراند دشپانده ایفای نقش کرده اند.
«حتی-عا» یک رتبه و عنوان مصری باستان بود که به شاهزادگان، شهرداران یا فرمانداران محلی داده می شد. هیچ ترجمه استانداردی برای «حتی-عا» وجود ندارد و اغلب در ادبیات علمی به صورت آوانگاری باقی می ماند. در فهرست رتبه بندی عنوان های دولتی و حکومتی، حتی-عا اغلب بین عناوین ایری-پت و مهرکننده سلطنتی ("ختمتی-بوتی-ḫtmty-bỉty") نمایان می شود، بنابراین نشانه ای از جایگاه بسیار بالا در رتبه بندی مقامات در مصر باستان بود. به عنوان شهردار، این عنوان اغلب به تنهایی در کتیبه جلوی نام شخص می آید، اما گاهی با عناوین "ناظر کاهنان" یا "ناظر خانه خدا" نیز ترکیب می شد، که نشان می دهد فرمانداران محلی، رئیس امور مذهبی محلی نیز بودند.
اتاویانو دل تورکو (۷ نوامبر ۱۹۴۴ – ۲۲ اوت ۲۰۲۴) سیاستمدار ایتالیایی بود. زندگی نامه. تولد و تحصیلات. دل تورکو در ۷ نوامبر ۱۹۴۴ در کوللونگو به دنیا آمد. فعالیت حرفه ای. پس از فعالیت در اتحادیه کارگری کنفدراسیون کل کار ایتالیا (CGIL)، دل تورکو به رده های بالای بتینو کراکسی در حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) رسید، پیش از آنکه این حزب در رسوایی های تانجنتوپولی بین ۱۹۹۲–۱۹۹۴ از صحنه سیاسی کنار برود. دل تورکو رئیس کمیسیون ضدمافیا از دسامبر ۱۹۹۶ تا مه ۲۰۰۰ بود. او همچنین وزیر دارایی در دولت آماتو دوم به رهبری نخست وزیر وقت جولیانو آماتو بین ۲۰۰۰ و ۲۰۰۱ بود. در سال ۲۰۰۴ به پارلمان اروپا از فهرست سوسیالیست های دموکراتیک ایتالیا (SDI) انتخاب شد و در گروه حزب سوسیالیست های اروپایی فعالیت کرد. در ۲۰ ژوئیه ۲۰۰۴، به ریاست کمیته اشتغال و امور اجتماعی پارلمان اروپا انتخاب شد. در ۴ آوریل ۲۰۰۵، او به عنوان نامزد ائتلاف چپ میانه در انتخابات ریاست آبروتسو پیروز شد و در ۱ مه ۲۰۰۵ کرسی خود در پارلمان اروپا را برای آغاز این سمت ترک کرد. در سال ۲۰۰۷، او جنبش "ائتلاف اصلاح طلب" (Alleanza Riformista) را درون SDI تأسیس کرد و با این حرکت از
SDI جدا شد و در ۱۴ اکتبر ۲۰۰۷ به حزب دموکراتیک (PD) پیوست. او در ۱۶ ژوئیه ۲۰۰۸ از ریاست آبروتسو استعفا داد و همچنین از شورای ملی PD خارج شد. درگذشت. دل تورکو در ۲۲ اوت ۲۰۲۴ در کوللونگو درگذشت. مسائل حقوقی. در ۱۴ ژوئیه ۲۰۰۸، دل تورکو به اتهام دخالت در یک فساد مالی به مبلغ ۱۲٫۸ میلیون یورو در تأمین مالی نظام سلامت عمومی منطقه خود بازداشت شد. او متهم به فساد و مشارکت در جرم شد، اما جرم خاصی به او تفهیم نشد. دل تورکو به ۹ سال و نیم زندان برای مشارکت در تبادل رشوه در بخش سلامت محکوم شد. حکم توسط دادگاهی در پِسکارا در ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۳ صادر شد. علاوه بر حبس، بیش از ۳ میلیون یورو غرامت و ممنوعیت همیشگی از تصدی مناصب عمومی برای او تعیین شد.
نشان ملی جامائیکا یک نماد heraldic (سِپَر و نشان اشرافی) است که برای نمایندگی کشور جامائیکا به کار می رود. این نشان ریشه ای تاریخی دارد و نخستین بار در سال ۱۶۶۱، با فرمان سلطنتی برای مستعمرهٔ جامائیکا طراحی شد. طراح آن ویلیام سنکرافت، اسقف اعظم کانتربری بود. پس از استقلال جامائیکا در سال ۱۹۶۲، نسخهٔ امروزی این نشان با تغییرات جزئی پذیرفته شد.
وینچنزو آلفونسو ویسکو (زاده ۱۸ مارس ۱۹۴۲) سیاستمدار و اقتصاددان ایتالیایی است که به عنوان وزیر در دولت های ایتالیا خدمت کرده است. زندگی نامه. ویسکو مدرک کارشناسی ارشد اقتصاد را در دانشگاه یورک در ۱۹۶۹ دریافت کرد و در ۲۰۰۴ درجه افتخاری از همین دانشگاه دریافت نمود. ویسکو در ۱۹۸۳ به پارلمان ایتالیا از گروه "چپ مستقل" انتخاب شد و در ۱۹۹۱ به حزب دموکراتیک چپ (PDS) پیوست، سپس در ۱۹۹۸ به دموکرات های چپ (DS) و در ۲۰۰۷ به حزب دموکراتیک ملحق شد. او برای چند روز در ۱۹۹۳ وزیر دارایی ایتالیا بود و دوباره بین ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۰ همین سمت را بر عهده داشت و از ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۱ وزیر خزانه داری و بودجه بود. در ۲۰۰۶ به عنوان معاون وزیر اقتصاد بازگشت و در این نقش جنجال آفرین شد. وی متهم شد که از نفوذ سیاسی خود برای منافع یونی پول در تصاحب بانکی استفاده کرده است، هرچند از هر گونه فعالیت غیرقانونی تبرئه شد. ویسکو همچنین با بیان اینکه بدهی عمومی کشور «فاجعه ای» است، توجه رسانه ها را جلب کرد. یکی از اقدامات نهایی او انتشار جزئیات مالیاتی همه شهروندان ایتالیایی برای سال ۲۰۰۵ بود که آن را «اقدامی برای شفافیت و دموکراسی مشابه سایر نقاط جهان» توصی
ف کرد.
ارمنگارد نایب کنت ناربون (؛ ۱۱۲۷ یا ۱۱۲۹ – ۱۴ اکتبر ۱۱۹۷) نایب کنت ناربون از سال ۱۱۳۴ تا ۱۱۹۲ میلادی بود. او دختر ایمری دوم ناربون و همسر اولش بود که او نیز ارمنگارد نام داشت. جوانی. ایمری دوم در نبرد فراگا در ۱۷ ژوئیه ۱۱۳۴ کشته شد، در حالی که به همراه آلفونسوی یکم، پادشاه آراگون علیه مرابطون می جنگید. ایمری تنها دو دختر زیر سن قانونی را به عنوان وارث خود به جا گذاشت، ارمنگارد و خواهر ناتنی اش ارمسینده (دختر همسر دوم ایمری که او نیز ارمسینده نام داشت). ایمری حداقل یک پسر داشت که او نیز ایمری نام داشت و در منشور (قانون)های متعدد به او اشاره شده است، اما این پسر قبل از او درگذشت (حدود ۱۱۳۰). بنابراین، ارمنگارد تقریباً پنج ساله پس از مرگ پدرش، ویسکونت ناربون را به ارث برد، که جایگاه استراتژیکی در سیاست لانگداک داشت: مورد توجه کنت های تولوز، کنت های بارسلونا، ترنکاول ویسکونت های کارکاسون و اربابان مون پلیه بود.
کاهنِ سرود خوان، کاهن ورد خوان یا کاهن سخنران، کاهنی در مصر باستان بود که در مراسم معبد و مراسم رسمی، طلسم ها و سرودهای مذهبی را می خواند. چنین کاهنانی خدمات خود را به مردم عادی نیز ارائه می دادند و در مراسم خصوصیِ دعا یا در مراسم تشییع جنازه، متون دعا و طلسم را می خواندند. به همین ترتیب، آنها از برجسته ترین متخصصان «جادو» ("هِکو") در مصر باستان بودند. در ادبیات مصر باستان، کاهنان سخنران اغلب به عنوان حافظان دانش مخفی و انجام دهندگان شاهکارهای جادویی شگفت انگیز به تصویر کشیده می شوند. کاهن سرود خوان ارشد -که بالاترین مقام کهانت سرود خوانی در معبد را داشت- مسئول رسیدگی و مدیریت بایگانی متون آیینی و مذهبی معبد بود. اصطلاح «کاهنِ سرود خوان» معمولاً برای ترجمه عنوان مصری، خری-حَب ("kheri-hab")، به کار می رود که به معنای تحت اللفظی «حامل کتاب آیین» است. اصطلاح مربوط به کاهن اعظم ("ẖrj-ḥꜣb ḥrj-tp") چنان با موضوع جادو مرتبط بود که در زبان مصری متأخر، شکل کوتاه شده ی "ḥrj-tp" به یک اصطلاح عمومی برای واژه «"جادوگر"» تبدیل شد. کاهنان سرود خوان، شال یا تکه پارچه ای روی سینه می بستند که جایگاه اجتماعی آنها را نشان می داد
آگوستو فانتوتزی (۲۴ ژوئن ۱۹۴۰ – ۱۳ ژوئیه 2019) وکیل، متخصص مالیاتی، استاد دانشگاه، بازرگان و سیاستمدار ایتالیایی بود که به عنوان وزیر اقتصاد و دارایی و سپس وزیر بازرگانی خارجی خدمت کرد. زندگی نامه. تولد و تحصیلات. فانتوتزی در رم متولد شد. وی در سال ۱۹۶۲ از دانشگاه لا ساپینزا فارغ التحصیل شد و مدرک حقوق دریافت کرد. فعالیت حرفه ای. فانتوتزی از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۹۰ به عنوان استاد تمام حقوق مالیاتی در دانشگاه لا ساپینزا فعالیت کرد. وی در سال ۱۹۷۵ مؤسسه حقوقی Fantozzi &amp; Associati را تأسیس کرد. همچنین مشاور مالیاتی گروه بنه تون بود. در سال ۱۹۹۰ به عنوان استاد تمام حقوق مالیاتی در دانشگاه LUISS رم منصوب شد. وی از ۱۷ ژانویه ۱۹۹۵ تا ۱۸ مه ۱۹۹۶ به عنوان وزیر اقتصاد و دارایی در کابینه لامبرتو دینی خدمت کرد. در سال ۱۹۹۶ به عنوان نماینده ائتلاف ائتلاف زیتون انتخاب شد. در مه ۱۹۹۶، فانتوتزی به عنوان وزیر بازرگانی خارجی در دولت ائتلافی رومانو پرودی منصوب شد و تا اکتبر ۱۹۹۸ در این سمت باقی ماند. پس از ترک کابینه، فانتوتزی به عنوان رئیس کمیته بودجه، خزانه و برنامه ریزی اقتصادی فعالیت کرد. در مه ۲۰۰۵ به هیئت مدیره انل منصوب شد.
همچنین در ژوئن ۲۰۰۵ به عنوان رئیس هیئت مدیره بانکا آنتونونتا منصوب شد و اواخر ۲۰۰۶ از سمت خود استعفا داد. وی همچنین عضو هیئت مدیره گروه بنه تون و عضو کونسلتا، مرجع مشورتی واتیکان، بود. در اوت ۲۰۰۸، فانتوتزی به عنوان مدیر فوق العاده یا کمیسر شرکت آلیتالیه منصوب شد و فرایند ورشکستگی شرکت را مدیریت کرد.
آرامگاه سرباز گمنام () یادبودی جنگی است که در رم، زیر مجسمه الهه روما در محراب پاتریا واقع شده است. این یک "مقبره کوچک" است که به سربازان ایتالیایی کشته و مفقود شده در طول جنگ اختصاص داده شده است. این مکان صحنهٔ برگزاری مراسم رسمی سالانه در مناسبت هایی چون روز آزادی ایتالیا (۲۵ آوریل)، روز جمهوری ایتالیا (۲ ژوئن) و روز وحدت ملی و نیروهای مسلح (۴ نوامبر) است. در این مراسم، رئیس جمهور ایتالیا و عالی ترین مقامات کشور با نثار اکلیل غار به آرامگاه سرباز گمنام، به یاد کشته شدگان و مفقودان ایتالیایی در جنگ ها ادای احترام می کنند. تاریخچه. انتخاب بدن. پیکر سرباز گمنام ایتالیایی در ۲۸ اکتبر ۱۹۲۱ در باسیلیکا آکوئیلیا توسط ماریا برگاماس، مادر آنتونیو برگاماس ــ یک داوطلب ایرردنتیست ایتالیایی در ارتش سلطنتی ایتالیا که پیکرش در جریان جنگ جهانی اول بازیابی نشد ــ انتخاب شد. ماریا برگاماس این پیکر را از میان ۱۱ جسد ناشناس اعضای نیروهای مسلح ایتالیا که بقایای آنان از مناطق مختلف جبهه جمع آوری شده بود، برگزید. ماریا برگاماس پس از گذر از برابر چند تابوت نخست، در برابر دهمین تابوت بر زمین افتاد و نام پسرش را فریاد زد: این همان
پیکری بود که برگزیده شد. ده پیکر باقی مانده در آکوئیلیا در گورستان نظامی دفن شدند. هیئت منتخب با قطار از آکویلیا به رم سفر کرد و از اودین، ترویزو، ونیز، پادوا، روویگو، فرارا، بولونیا ، پیستویا، پراتو، فلورانس، آرتزو، کیوسی و اورویتو با سرعتی متوسط عبور کرد، در هر ایستگاه جمعیت می توانستند به سرباز گمنام ادای احترام کنند. دفن. جسد در ۴ نوامبر ۱۹۲۱ در محراب دلا پاتریا در رم، زیر مجسمه الهه روما، با مراسمی باشکوه به خاک سپرده شد. در این مراسم، پادشاه ویکتور امانوئل سوم و همچنین بسیاری از کهنه سربازان و بیوه های جنگ حضور داشتند. جسد ابتدا توسط تعدادی از سربازان به کلیسای سنت ماری فرشتگان و شهدا منتقل شد و سپس طی یک مراسم دسته جمعی به محراب دلا پاتریا منتقل شد. کتیبه روی مقبره در محراب دلا پاتریا نشان می دهد: «و خرما» «(۲۴ مه ۱۹۱۵) و») (۴ نوامبر ۱۹۱۸) یا آغاز و پایان مشارکت ایتالیا در جنگ جهانی اول. مراسم تدفین سرباز گمنام که در ۴ نوامبر ۱۹۲۱ برگزار شد، با توجه به اینکه یک میلیون نفر در آن شرکت کردند، مهم ترین و مشارکتی ترین تظاهرات میهن پرستانه وحدت ایتالیا بود. در اول نوامبر، به ابتکار معاون جیووانی جیوریاتی، به
سرباز گمنام مدال طلای شجاعت نظامی، بالاترین نشان نظامی ایتالیا، اعطا شد، با انگیزه ای که بعداً در کنار "ساکلوم" او که در داخل محراب پاتریا، در دخمه ای با همین نام واقع شده بود، نیز گزارش شد: بر روی درب ورودی سردابه داخلی این سنگ نوشته وجود دارد، که توسط شاه ویکتور امانوئل سوم نوشته شده است: آرامگاه. بخش هایی از سردابه و مقبره با مصالح سنگی از کوه هایی که صحنه نبردهای جنگ جهانی اول بودند ساخته شده اند: کف مرمر از فلات کارست است در حالی که محراب کوچک از یک بلوک سنگ یکپارچه از مونته گراپا ساخته شده است. مقبره سرباز گمنام همیشه توسط سربازان محافظت می شود. این نگهبانان متشکل از پرسنل نظامی از شاخه های مختلف نیروهای مسلح ایتالیا هستند که هر ده سال یکبار جایگزین می شوند. در سال ۲۰۱۱، از ۲۹ اکتبر تا ۲ نوامبر، به مناسبت جشن های صد و پنجاهمین سالگرد اتحاد ایتالیا و نودمین سالگرد انتقال جسد از آکویلیا به رم، بازسازی تاریخی سفر سرباز گمنام با قطار انجام شد. این مکان صحنه مراسم رسمی است که سالانه به مناسبت روز آزادی ایتالیا (۲۵ آوریل)، روز جمهوری ایتالیا (۲ ژوئن) و روز وحدت ملی و نیروهای مسلح (۴ نوامبر) برگزار می شود، که
طی آن رئیس جمهور ایتالیا و بالاترین مقامات دولتی با اهدای تاج گل به یاد ایتالیایی های کشته شده و مفقود شده در جنگ ها، به مقبره سرباز گمنام ادای احترام می کنند. دلیل نمادگرایی قوی او در گذار استعاری از چهره سرباز به چهره مردم و در نهایت به چهره ملت نهفته است: این گذار بین مفاهیم به طور فزاینده گسترده تر و عمومی تر، به دلیل ویژگی های نامشخصِ عدم شناسایی سرباز است. مقبره او یک زیارتگاه نمادین است که نمایانگر تمام کشته شدگان و مفقودان جنگ است. سمتی از مقبره سرباز گمنام که به سمت بیرون در محراب دلا پاتریا امتداد دارد، همیشه توسط یک نگهبان افتخار و دو شعله که دائماً در منقل ها روشن هستند، محافظت می شود. معنای تمثیلی شعله های همیشه روشن با نمادگرایی آنها مرتبط است که قرن ها قدمت دارد، زیرا ریشه در دوران باستان کلاسیک، به ویژه در آیین مردگان دارد. آتشی که تا ابد می سوزد، نماد خاطره است، در این مورد، قربانی شدن سرباز گمنام که با عشق میهن پرستانه برانگیخته شده بود، و خاطره جاودانه او از ایتالیایی ها، حتی در کسانی که از کشور خود دور هستند: تصادفی نیست که بر روی دو منقل دائمی در کنار مقبره سرباز گمنام، پلاکی قرار داده ش
ده است که متن آن «ایتالیایی های خارج از کشور به سرزمین مادری» است، به یاد کمک های مالی مهاجران ایتالیایی بین پایان قرن نوزدهم و آغاز قرن بیستم برای ساخت ویتوریانو.
رومانو برونو موسولینی (فورلی، ۲۶ سپتامبر ۱۹۲۷ - رم، ۳ فوریه ۲۰۰۶) نوازنده پیانو جاز، نقاش و تهیه کننده فیلم ایتالیایی بود. او چهارمین فرزند و کوچکترین پسر بنیتو موسولینی بود. سال های اولیه و آموزش. رومانو موسولینی چهارمین فرزند از پنج فرزند (و سومین پسر) بنیتو موسولینی و راشل گوئیدی بود. او در ویلا کارپنا، محل اقامت خانواده اش در فورلی در امیلیا-رومانیا، بزرگ شد. او نواختن پیانو را به عنوان یک نوازنده خودآموخته آغاز کرد، و قطعات کلاسیک را با پیانو می نواخت و پدرش، بنیتو موسولینی، که ویولن می نواخت، را همراهی می کرد. او، با وجود اینکه رژیم فاشیستی به رهبری پدرش، که در آن زمان بر ایتالیا حکومت می کرد، موسیقی جازرا سانسور می کرد (چرا که آن را بیانگر فرهنگ خارجی می دانست) ، در سنین بسیار پایین، در دهه ۱۹۳۰، مجذوب آن شد. او همچنین با برخی از محبوب ترین نوازندگان جاز، از جمله دوک الینگتون ملاقات کرد، که حتی پس از آن نیز با او دوست ماند. حرفه موسیقی. پس از جنگ جهانی دوم، او با نام مستعار «رومانو فول» (Romano Full) شروع به نواختن جاز کرد. در تلاش برای غلبه بر مشکلات مالی (که او را مجبور به اجرا با نام مستعار و همچنین
جستجوی مشاغل متفرقه کرد)، به گروه پنج نفره «اوگو کالیسه» پیوست که در منطقه ناپل اجرا داشتند. او با کالیسه در ایسکیا (جایی که در سال ۱۹۴۵ به همراه مادرش راکله و خواهرش آنا ماریا در تبعید زندگی می کرد) آشنا شده بود. سپس او شروع به نواختن با لینو پاترونو و کارلو لوفردو کرد، که بعدها پیوند حرفه ای خود را با آنها تقویت کرد و از آنها برخی از تأثیرات موسیقی فولک و دیکسی را که به ویژگی سبک موسیقی او تبدیل شد، وام گرفت. همچنین در دهه های ۱۹۶۰و ۱۹۷۰، او خود را در آهنگسازی و اجرای موسیقی متن فیلم متمایز کرد. در سال 1965، او موسیقی متن فیلم La ragazzala اثر جوزپه اورلاندینی را ساخت. در سال های بعد، او به همراه استاد روبرتو پرگادیو، با استفاده از نام های مستعار «ریموند فول» و «مانوئل پارادا»، موسیقی متن فیلم های Kriminal (1966)، Mister X (1967) و Satanik (1968) را ساخت، فیلم هایی که از قهرمانان هم نام کمیک های سیاه خلق شده توسط مگنوس و مکس بانکر الهام گرفته شده بودند. در این مواقع، موسولینی توسط کارلو پونتی، تهیه کننده مشهور و در عین حال برادر همسرش، دعوت شد تا وارد تولید فیلم شود، اما تجربه او به عنوان تهیه کننده به دو
فیلم از فیلم های فوق الذکر محدود شد. پس از آن موسیقی متن فیلم «همه راه ها پیش پای انسان» اثر جک گای (۱۹۷۶) و آخرین اثر، «بهانه ای برای تمام عمر» اثر آلدو لادو (۱۹۹۲) ساخته شد. در دهه ۱۹۷۰، او همچنین با فرانکو سری، نوازنده گیتار، پینو پرستی، نوازنده گیتار بیس، انزو اسکوپا، نوازنده ساکسیفون و کارلو سولا، نوازنده درامز، همکاری کرد. آخرین گروه او "گروه رومانو موسولینی" نام داشت و شامل ماسیمو دآولا، نوازنده ساکسیفون، اوسوالدو رامون مازی، نوازنده درامز و جورجو روسیگلیونه، نوازنده کنترباس بود. او سال ها میزبان ترومپت نوازان چیچی سانتوچی و گوئیدو پیستوکی نیز بود، در حالی که پیرو مونتاناری، لینو رانیری و ماسیمو موریکونی به نوبت نوازنده گیتار بیس الکتریک بودند. سبک نوازندگی او «شبیه اسکار پترسونی کمی مالیخولیایی» توصیف شده است. او که گهگاه الهام می گرفت، همیشه موثر بود؛ او ترجیع بندها را به موقع اجرا می کرد. زندگی شخصی. در سال ۱۹۶۲، موسولینی با ماریا شیکولونه، خواهر کوچکتر بازیگر سوفیا لورن، ازدواج کرد. آنها صاحب دو دختر به نام های الساندرا و خواهر کوچکترش الیزابتا شدند. الساندرا رهبری یک حزب کوچک راست افراطی ایتالیایی
را بر عهده داشت که اغلب به عنوان نئوفاشیست، حزب آلترناتیوا سوسیال، توصیف می شود. رومانو موسولینی سرود رسمی حزب، «غرور ایتالیایی بودن» را ساخت. در سال ۱۹۷۱، شیکولونه که از ازدواجی دشوار، مشاجرات مداوم و خیانت های شوهرش خسته شده بود، طلاق گرفت. رومانو سس با کارلا ماریا پوچینی، بازیگر، ازدواج کرد و سی سال آخر عمرش را با او گذراند. از او صاحب یک دختر سوم به نام راکله (۱۹۷۴) شد که به نام مادربزرگ پدری اش نامگذاری شده و اکنون عضو شورای شهر رم است. او در سال ۲۰۱۶ در فهرست حزب برادران ایتالیا انتخاب شد. او در سال ۲۰۲۴ حزب خود را به فورتزا ایتالیا تغییر داد. موسولینی تا زمان ورود حزب اتحاد ملی پسافاشیستی به دولت پس از انتخابات عمومی ۲۰۰۱، در مورد تاریخچه خانوادگی خود بسیار محتاط بود. در سال ۲۰۰۴، او روایتی کاملاً دلسوزانه از خاطرات شخصی خود از پدرش، «پدرم، ایل دوچه: خاطراتی از پسر موسولینی» (Il Duce, mio ​​​​padre)، از جمله حکایاتی از رازها و بحث های خصوصی، منتشر کرد. مرگ. رومانو موسولینی در سال ۲۰۰۶ در سن ۷۸ سالگی بر اثر مشکلات قلبی در بیمارستانی در رم درگذشت. پیوند به بیرون. [[رده:زادگان ۱۹۲۷ (میلادی)]] [[رده:درگذش
تگان ۲۰۰۶ (میلادی)]] [[رده:اهالی فورلی]] [[رده:نقاشان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا]] [[رده:نقاشان مرد ایتالیایی]] [[رده:نقاشان سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا]] [[رده:نوازندگان پیانو جاز اهل ایتالیا]] [[رده:خانواده موسولینی]] [[رده:موسیقی دانان مرد سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا]]
پیرو فرانکو رودولفو فاسینو (زادهٔ ۷ اکتبر ۱۹۴۹) سیاستمدار ایتالیایی است. او از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۶ شهردار تورین بود. زندگی و تحصیلات. فاسینو در آویگلینا، پیدمونت (استان تورین) در خانواده ای سنتی سوسیالیست متولد شد. پدرش اوجنیو از مقاومت ایتالیاییها بود و فرماندهٔ ۴۱ام تیپ گاریبالدی بود. پدربزرگ پدری اش، پیرو، در ۱۹۴۴ توسط فاشیست های ایتالیایی کشته شد زیرا از افشای محل پنهان شدن پسرش خودداری کرده بود. پدربزرگ مادری اش، چزاره گریسا، یکی از بنیانگذاران حزب سوسیالیست ایتالیا بود. فاسینو در رشته علوم سیاسی فارغ التحصیل شد. فعالیت سیاسی. دوران اولیه. فاسینو در ۱۹۶۸ به فدراسیون جوانان کمونیست ایتالیا در تورین پیوست. در ۱۹۷۵، به عضویت شورای شهر پایتخت منطقه ای پیدمونت انتخاب شد و این سمت را ده سال حفظ کرد. از ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۰ نیز به عنوان مشاور استانی در تورین فعالیت داشت. او از ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷ دبیر فدراسیون استانی PCI بود و سپس به دفتر دبیرکل ملی حزب انتخاب شد، ابتدا به عنوان هماهنگ کننده دفتر دبیرکل و سپس مسئول سازماندهی، در دوره ای که حزب از PCI به PDS تبدیل شد. از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۶، فاسینو دبیر بین الملل حزب جدید بود و در ۱۹۹۴
برای نخستین بار به مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد. در ۱۹۹۸ به عنوان وزیر بازرگانی خارجی در دولت ماسیمو دالما منصوب شد و بین ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۱ وزیر دادگستری در دولت جولینو آماتو بود. او به عنوان نامزد معاون نخست وزیر در ائتلاف درخت زیتون در کنار شهردار سابق رم فرانچسکو روتلی در انتخابات عمومی ۲۰۰۱ شرکت کرد و با وجود پیروزی ائتلاف رقیب خانه آزادی ها، دوباره به مجلس نمایندگان انتخاب شد. دبیر دموکرات های چپ. در ۲۰۰۱، در کنگره ملی حزب، فاسینو به عنوان دبیر (رهبر حزب) انتخاب شد و در فوریه ۲۰۰۵ دوباره به این سمت برگزیده شد. در ۲۰۰۳، او و سایر اعضای ارشد حزب – از جمله رومانو پرودی، لامبرتو دینی و والتر ولترونی – به دریافت رشوه هنگفت در خرید ۲۹٪ از سهام تله کوم صربستان توسط شرکت دولتی تله کام ایتالیا در ۱۹۹۷ متهم شدند. همچنین وی در دوران دبیرکلی خود مدعی شد که روزنامه راست گرا "ایل جورنال" پیش از انتخابات ۲۰۰۶، مکالمات محرمانه او را منتشر کرده تا القا شود که وی در تلاش برای تصاحب بانکا نازیناله دل لاورو توسط شرکت بیمه یونیپول اعمال فشار کرده است. در ۲۰۱۳ دادگاه مبلغ ۸۰٬۰۰۰ یورو به فاسینو بابت این موضوع اعطا کرد. شهردار ت
ورین. فاسینو از ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۶ شهردار تورین بود. در انتخابات ۲۰۱۶، او توسط کیارا اپندینو شکست خورد که پس از دور اول با اختلاف ۱۱ امتیازی، ۵۵٪ آرا را کسب کرد. بازگشت به مجلس. فاسینو از ۲۰۱۸ عضو هیئت نمایندگی ایتالیا در مجلس پارلمانی شورای اروپا است. او به عنوان عضو PD در گروه سوسیالیست ها، دموکرات ها و سبزها فعالیت می کند و در کمیته پایبندی کشورهای عضو شورای اروپا (از ۲۰۱۸)، کمیته امور سیاسی و دموکراسی (از ۲۰۱۸)، و زیرکمیته خاورمیانه و جهان عرب (از ۲۰۱۹) خدمت می کند. همچنین گزارشگر مشترک شورا برای صربستان و لیبی است. افتخارات. فاسینو در ۲۰۱۰ جایزه "آمریکا" از بنیاد ایتالیا-آمریکا دریافت کرد. زندگی شخصی. فاسینو با آنا ماریا سرافینی ازدواج کرده است که در ۲۰۰۶ به سنای ایتالیا انتخاب شد. او خود را کاتولیک رومی می داند.
سالواتوره فورمیکا (زادهٔ ۱ مارس ۱۹۲۷)، که بیشتر با نام رینو فورمیکا شناخته می شود، سیاستمدار پیشین ایتالیایی است. وی سابقه خدمت در سمت های وزارت راه و وزارت اقتصاد و دارایی و همچنین نماینده پارلمان ایتالیا را دارد. زندگی نامه. فورمیکا در باری به دنیا آمد و تحصیلات خود را در رشته های علوم سیاسی و حقوق ادامه داد. او در دوران رهبری بتینو کراکسی به یکی از چهره های ملی مهم حزب سوسیالیست ایتالیا تبدیل شد و به عنوان یکی از نظریه پردازان و چهره های پارلمانی این حزب شناخته می شد. از سال ۱۹۸۰ چندین بار به عنوان وزیر در دولت های جمهوری ایتالیا خدمت کرد. وی در دولت دوم جووانی اسپادولینی وزیر بودجه بود؛ دولتی که سقوط آن به دلیل درگیری میان فورمیکا و وزیر اقتصاد دیگر، بنیامینو آندراتا رخ داد و این موضوع در حافظه سیاسی ایتالیا به عنوان یکی از جدی ترین اختلافات میان دو وزیر اقتصادی باقی ماند. فورمیکا به شدت نسبت به تغییر ماهیت حزب سوسیالیست، از حزبی مردمی و اجتماعی به حزبی درگیر در فساد و رسوایی های اداری تحت رهبری کراکسی، انتقاد داشت. او اعلام کرد: «صومعه فقیر است، اما راهبان ثروتمند هستند» (اشاره به مشکلات مالی حزب که در م
قابل، اعضایش روزبه روز ثروتمندتر می شدند) و مجمع ملی حزب را «دادگاهی از کوتوله ها و بالرینها» توصیف کرد. این سخنان نشان دهندهٔ صراحت گفتار و انتقادهای بی پردهٔ او از هم حزبی هایش بود. او یکی از اعضای حزب سوسیالیست بود که در رسوایی مانی پولیته اوایل دهه ۱۹۹۰ درگیر شد، هرچند در دو دادگاهی که علیه او تشکیل شد تبرئه گردید. پس از استعفای کراکسی از دبیرکلی حزب در سال ۱۹۹۳، او از کلودیو مارتلی به عنوان جانشینش حمایت کرد. فورمیکا در انتخابات ۱۹۹۴ برای نخستین بار از دهه ۱۹۷۰ به بعد به پارلمان ایتالیا راه نیافت و این امر به نوعی پایان یک دوره طولانی فعالیت مستمر پارلمانی او محسوب شد. در سال ۲۰۰۳، او حزبی با نام «سوسیالیسم و آزادی» تأسیس کرد که هدفش احیای ارزش های کلاسیک سوسیالیستی در برابر بحران احزاب سنتی بود و بعدها به حزب سوسیالیست ایتالیا (۲۰۰۷) پیوست؛ حزبی کوچک متشکل از سوسیالیست هایی که نه به حزب دموکرات (ایتالیا) در جناح چپ میانه و نه به حزب نوین سوسیالیست ایتالیا در جناح راست میانه نپیوستند.
رود نسا یا نسا رود رودخانه ای در غرب استان مازندران در شهرستان رامسر می باشد. این رودخانه از آب های زیرزمینی و چشمه سارهای کوه های البرز سرچشمه می گیرد و پس از عبور از جنگل های انبوه به سد میجران می ریزد و در نهایت به دریای خزر منتهی می شود. عمق این رودخانه بسته به فصل بین ۰٫۵ تا ۲ متر متغیر است. جغرافیا. رودخانه نسا در نزدیکی روستای جواهرده و در محدوده سد میجران واقع شده است. این رودخانه پس از عبور از جنگل های هیرکانی مسیر خود را به سمت شمال طی کرده و در نهایت به دریای خزر می ریزد. آبادی های مسیر این رودخانه شامل روستاهای اطراف سد میجران و بخش های کوهستانی رامسر می باشند. شاخه ها. رودخانه نسا دارای چندین چشمه و شاخهٔ فرعی است که از دامنه های البرز سرچشمه گرفته و به مسیر اصلی رود می پیوندند.
رابطهٔ معماری و مجسمه سازی در کلیساهای گوتیک اروپا یکی از شاخصه های هنری سده های میانه است. در این دوره، معماری و مجسمه سازی پیوندی تنگاتنگ یافتند و کلیساها به عنوان فضاهای مذهبی، اجتماعی و فرهنگی، بستر اصلیِ شکوفایی این ترکیب هنری بودند. زمینهٔ تاریخی. سبک معماری گوتیک در سدهٔ دوازدهم میلادی در شمال فرانسه پدید آمد و به سرعت در سراسر اروپا گسترش یافت. نوآوری هایی مانند قوسِ جناغی، طاق بندی مشبک و استفادهٔ گسترده از شیشه رنگین، امکان ساخت فضاهای مرتفع و نورگیر را فراهم کرد. در همین بستر، مجسمه سازی به عنوان جزئی جدانشدنی از معماری کلیساها رشد کرد. کارکرد مذهبی و اجتماعی. تندیس های گوتیک تنها کارکرد زیبایی شناختی نداشتند؛ بلکه: میراث. ترکیب معماری و مجسمه سازی در کلیساهای گوتیک اثری ماندگار بر هنر اروپا گذاشت. این پیوند در رنسانس با گرایش به واقع گرایی ادامه یافت و هنوز یکی از اوج های هنر دینیِ اروپا تلقی می شود.