Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ره خدمت نظامی» خواند، تا آغاز جنگ آن جا بود. در این مدت سال ۱۹۳۴ به درجه سرهنگ دوم و روز ۱ آوریل سال ۱۹۳۶ به درجه سرهنگ تمام ترفیع و فرماندهی کل هنگ را که هم اکنون هنگ ۲۲ توپخانه نامیده می شد، در دست گرفت. جنگ جهانی دوم. در پی آغاز جنگ جهانی دوم با تهاجم آلمان به لهستان در روز ۱ سپتامبر سال ۱۹۳۹، زایدلیتس به مرز هلند منتقل و روز ۲۰ سپتامبر به فرماندهی ۱۰۲ توپخانه، در حد تیپ، منصوب شد. روز ۱ دسامبر به درجه سرتیپ ترفیع گرفت و روز ۱ مارس سال ۱۹۴۰ به فرماندهی لشکر دوازدهم پیاده نظام برگزیده گشت. زایدلیتس با لشکر خود برای نخستین بار در جنگ وارد معرکه رزم شد و در جریان نبرد فرانسه، ماه مه سال ۱۹۴۰ در شکستن خط ماژینو در شرق ترلون و ماه ژوئن در گذر از رود سُم مشارکت کرد. با پایان این کارزار، نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین روز ۱۵ اوت سال ۱۹۴۰ به زایدلیتس اعطا شد. لشکر او تا ماه دسامبر در فرانسه مستقر بود و سپس به هلند منتقل شد. لشکر دوازدهم پیاده نظام ماه مه سال ۱۹۴۱ در جهت آماده سازی برای تهاجم به شوروی، به لهستان منتقل شد. در پی آغاز عملیات بارباروسا در روز ۲۲ ژوئن، نیروهای زایدلیتس در همان روز نخست ۵۰ کیلومتر در
عمق اراضی دشمن نفود کرد. او با عملکردی خوبی در محاصره قوای ارتش سرخ در ناحیه نیِفیِل و سپس در نبردهای شوار زمستانی در اطراف خولم مشارکت نمود. لشکر زایدلیتس نقش ویژه ای در جلوگیری از رخنه دشمن در بخش شمالی خط مقدم داشت. زایدلیتس به قرارگاه زایدلیتس احضار شد و روز ۳۱ دسامبر سال ۱۹۴۱ به درجه سرلشکر ترفیع گرفت. همان روز هیتلر شخصاً برگ های بلوط را به نشان صلیب شوالیه او افزود. زایدلیتس روز بعد، به منظور دریافت جایگاهی بالاتر، در زمره افسران ذخیره قرار گرفت. البته در این مدت در قرارگاه فرماندهی عالی در حال فعالیت بود. زایدلیتس جزو هیئت منصفه دادگاه نظامی سرلشکر هانس فون اشپونک بود که به اتهام تمرد از دستور مافوق محاکمه می شد. زایدلیتس اقدام اشپونک در ماه دسامبر سال ۱۹۴۱ در عقب نشینی بدون مجوز را کاملاً موجه می دید. با این حال دادگاه او را مجرم شناخت و به مرگ محکوم کرد. زایدلیتس از این حکم به شدت برآشفته و سرخورده بود. به هر صورت با دخالت هیتلر، شاید مقداری تحت تأثیر زایدلیتس، حکم اشپونک در نهایت به ۶ سال حبس تقلیل یافت. زایدلیتس به جبهه شرقی بازگشت و مأمور به نجات سپاه ۲ از محاصره دمیانسک شد. بدین منظور یگانی تحت
عنوان «گروه "فون زایدلیتس "» متشکل از لشکرهای پنجم و هشتم یِیگر و سیصد و بیست و نهم پیاده نظام ایجاد گردید. زایدلیتس حمله برای شکستن محاصره را از روز ۲۱ مارس سال ۱۹۴۲ آغاز کرد. در مواجهه با مقاومت و ضدحملات شدید دشمن، نیروهای او در شرایط سخت زمستانی و نواحی با پوشش جنگلی متراکم، توانستند پیش بروند و خود را به حومه دمیانسک برسانند. یک راه ارتباطی ناپایدار با نیروهای درون محاصره روز ۲۱ آوریل برقرار شد. فیلدمارشال گئورگ فون کوشلر، فرمانده گروه ارتش شمال خواهان عقب کشیدن شش لشکر سپاه ۲ از برآمدگی دمیانسک و کوتاه کردن خط مقدم خود بود. او در همراهی با زایدلیتس اوایل ماه مه به قرارگاه پیشوا پرواز کرد تا مجوز این اقدام را کسب کند. با وجود این که ارتشبد فرانتس هالدر، رئیس ستاد کل نیروی زمینی هم با این نظر همراه بود، هیتلر این اجازه را به کوشلر نداد. پیشوا می خواست از این ناحیه به عنوان نقطه آغازی برای تهاجم آینده استفاده کند. زایدلیتس با ورود به بحث پوشش جنگلی و مردابی منطقه را نامناسب برای نیروهای زرهی در چنین تهاجمی دانست. این ادله هم در تغییر نظر هیتلر مؤثر واقع نیفتاد. سپهبد آلفرد یودل، رئیس بخش عملیات های فرمانده
ی عالی ورماخت، در مکالمه خصوصی پس از این دیدار با زایدلیتس نظرات او را تأیید کرد. تهاجم مورد نظر اجرایی نشد تا این که پس از فاجعه نبرد استالینگراد در ماه فوریه سال ۱۹۴۳، پس از مدت ها تحمل شرایط مشقت بار، سپاه ۲ از برآمدگی دمیانسک بیرون کشیده شد. زایدلیتس روز ۸ مه سال ۱۹۴۲ به فرماندهی سپاه ۵۱ در قالب ارتش ششم فریدریش پائولوس منصوب شد. روز ۱ ژوئن به درجه سپهبد (ژنرال توپخانه) ترفیع گرفت. در مواجهه با تهاجم تابستانی ارتش سرخ، در نبرد دوم خارکوف به رزم پرداخت. در این نبرد در کنار سپاه ۱۷، برای چند روز جلوی پیشروی دشمن به سمت غرب را گرفت تا این که با ضد حمله نیروهای زرهی ارتشبد ایوالت فون کلایست به پشت سر آن ها مقدار زیادی از قوای شوروی در جنوب خارکوف به محاصره افتادند. با پاکسازی این ناحیه بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ نفر به اسارت درآمدند. استالینگراد. در قالب تهاجم تابستانه آلمان در سال ۱۹۴۲ موسوم به «مورد آبی» از روز ۲۸ ژوئن، ارتش ششم که سپاه ۵۱ زایدلیتس بخشی از آن بود، به عنوان سرنیزه گروه ارتش ب به سمت استالینگراد یورش برد. در اثر مشکلات تدارکاتی و به خصوص کمبود سوخت، حرکت به کندی پیش می رفت و گاهی کاملاً متوقف می شد. به ه
ر صورت آلمانی ها روز ۲ سپتامبر به دفاع بیرونی استالینگراد رسیدند. پس از پنج روز توقف، حمله به شهر با جلوداری سپاه ۵۱ زایدلیتس آغاز شد. او به صورت کاملاً روشمندی پیش می رفت و ساختمان ها را یک به یک پاکسازی می کرد. نیروهای دشمن مقاومت سختی بر سر هر ساختمان صورت می دادند و مکرراً دست به ضدحملات موضعی می زدند. با این وجود زایدلیتس توانست در نهایت تا روز ۱۳ سپتامبر تپه مامایف در مرکز شهر را تصرف کند. از این زمان مقاومت شوروی شدت مضاعفی گرفت؛ به وجهی که نیروهای زایدلیتس ۵۰۰ متر باقی مانده تا رود ولگا را در عرض یک هفته طی کردند. در این حال نبرد بر سر استالینگراد هنوز تمام نشده بود. زایدلیتس از تله ای که دشمن قصد داشت ارتش ششم را در آن بیندازد بود برده بود. او اوایل ماه نوامبر از پائولوس خواست دو لشکر زرهی دوازدهم و بیست وچهارم را از درگیری های خیابانی بیرون بکشد و با تقویتشان، از آن ها به عنوان نیروی ذخیره احتیاطی جهت مقابله با هر گونه رخنه احتمالی دشمن استفاده کند. به هر صورت پائولوس با این نظر مخالف کرد. بدین ترتیب ارتش سرخ از روز ۱۹ نوامبر تهاجمی علیه جناحین ارتش ششم که توسط نیروهای متحد محور محافظت می شد، آغاز ک
رد و توانست در عرض چند روز آن را با شمول سپاه ۵۱ زایدلیتس، به محاصره بیندازد. هیتلر فرمان به پایداری پائولوس در محل و اجتناب از هر گونه اقدام برای خروج از محاصره داد. زایدلیتس همانند اغلب فرماندهان ارشد دیگر خواهان اقدام بلافاصله برای خروج بود اما پائولوس مطیعانه سر به فرمان هیتلر نهاد. احتمالاً به همین جهت و با توجه به سابقه تقابل پیشین بین این دو، پائولوس قرارگاه خود را به قسمت شمالی منطقه تحت محاصره در فاصله تنها چند ده متری از قرارگاه زایدلیتس منتقل کرد تا او را زیر نظر بگیرد. با این وجود زایدلیتس شب ۲۳/۲۴ نوامبر بیشتر نیروهای خود را از خط مقدم خارج کرد و به طرف جنوب فرستاد تا در صورت عملی شدن اقدام برای خروج از آن ها استفاده کند. شوروی از این موضوع مطلع شد و تهاجم قدرتمندی علیه بخش تضعیف شده خط مقدم اجرا کرد که تلفات سنگینی به لشکر نود و چهارم پیاده نظام وارد آورد. پائولوس به سرعت به قرارگاه زایدلیتس رفت و از او توضیح خواست. سرتیپ آرتور اشمیت، رئیس ستاد ارتش ششم، خواهان عزل زایدلیتس و محاکمه او در دادگاه نظامی به اتهام تمرد بود. با وجود پائولوس که نمی خواست ضربه دیگری به روحیه نیروهای خود بزند از این کار
اجتناب کرد. از قضا وقتی هیتلر از این قضیه خبردار شد تصور کرد این پائولوس بوده است که قصد داشته است بدون مجوز برای شکستن محاصره تلاش کند. از این رو روز ۲۴ نوامبر مقرر کرد فرماندهی بخش شمالی منطقه تحت محاصره در اختیار زایدلیتس قرار بگیرد و او مستقل از ارتش ششم مستقیماً تحت امر فرماندهی عالی نیروی زمینی عمل کند. هنگامی که این فرمان به پائولوس رسید آن را به نزد زایدلیتس برد و با طعنه به او گفت: «حالا می توانی هرطور خواستی عمل بکنی و از محاصره خارج شوی!» زایدلیتس در پاسخ نیروی خود را ناکافی دانست و مجدداً از پائولوس خواست به ابتکار خود با کل ارتش ششم این کار را بکند که پائولوس دوباره آن را رد کرد. زایدلیتس روز ۲۷ نوامبر در گردهمایی فرماندهان سپاه های ارتش ششم در قرارگاه آن برای قانع کردن پائولوس بر خروج، فاش کرد دستور داده است تمامی تجهیزاتی که امکان حمل آن ها در راهپیمایی طولانی وجود ندارد، از بین بروند. او حتی اذعان داشت همه وسایل شخصی خود جز یونیفرم تنش را سوزانده است. دیگر حاضران او را از این بابت تأیید کردند. به هر حال این سخنان هیچ تأثیری بر پائولوس نداشت. زایدلیتس در ادامه دست به دامان ارتشبد ماکسیمیلیان ف
ون وایخس، فرمانده گروه ارتش ب شد تا او دستور خروج را صادر کند. زایدلیتس با فرستادن پیامی «منفعل ماندن» در این شرایط را «جرم از منظر نظامی و از منظر مسئولیت در قبال مردم آلمان» خواند. ارتشبد وایخس هیچ پاسخی به این پیام نداد. با رسیدن اوضاع به حد اعلای وخامت درون محاصره و تنگ تر شدن حلقه دشمن، زایدلیتس روز ۲۵ ژانویه سال ۱۹۴۳ از پائولوس خواست، بر مبنای درخواست شوروی، این بار بدون مجوز فرماندهی عالی خود را تسلیم دشمن کند. پس از آن که با مخالفت پائولوس مواجه شد، زایدلیتس با صدور فرمانی در سپاه خود، به فرماندهان هنگ ها و گردان ها اجازه داد تا در صورت لزوم و جهت جلوگیری از تلفات غیرضروری، طبق نظر خود تسلیم شوند. وقتی پائولوس روز بعد از این مسئله آگاه شد زایدلیتس را تحت امر سپهبد والتر هایتس، فرمانده سپاه ۸ قرار داد؛ هایتس دستور داد هر کس تلاشی برای تسلیم به دشمن بکند اعدام خواهد شد. قرارگاه فرماندهی دو سپاه ۸ و ۵۱ در یک پناهگاه مستقر شد تا زایدلیتس زیر نظر هایتس باشد و بی اجازه دست به کار نزند. به هر صورت در نهایت با انهدام منطقه در محاصره، مدت کوتاهی پیش از تسلیم فیلدمارشال پائولوس، نیروهای شوروی زایدلیتس، هایتس و
پنج ژنرال دیگر را روز ۳۰ ژانویه در قرارگاه آن ها به اسارت گرفتند. در اسارت. زایدلیتس را به یک اردوگاه اسرا فرستادند. او مورد القائات کمونیستی قرار گرفت. این سخنان شاید به جهت تأثیری که صحنه های فاجعه آمیز استالینگراد بر روان زایدلیتس گذاشته بود، بر او اثر کرد و او را به این نتیجه رساند که هر کاری که موجب ساقط شدن رژیم هیتلر شود می بایست صورت داد؛ حتی اگر همکاری با شوروی باشد. او این همکاری را به صورت فعالانه از ماه سپتامبر سال ۱۹۴۳ آغاز کرد. زایدلیتس روز ۱۱ سپتامبر در همراهی با چند ژنرال دیگر که آن ها هم استالینگراد اسیر شده بودند، گروه موسوم به «جامعه افسران آلمانی» مرتبط به «کمیته ملی آلمان آزاد»، را در لونیوو در ۱۰۰ کیلومتری شمال شرقی مسکو، تشکیل داد. زایدلیتس نقش رهبر این گروه را داشت. شوروی داشت اثر تبلیغاتی کار این افراد سبب شود نیروهای آلمانی در موقعیت های محاصره زودتر تسلیم شوند. البته به سرعت مشخص شد تأثیری ندارند. ماه فوریه سال ۱۹۴۴ نامه ای از جانب زایدلیتس به سپهبد ویلهلم اشتمرمان، فرمانده نیروهای آلمانی در محاصره کورسون-چرکاسی ارسال شد که از او می خواست خود و نیروهایش را تسلیم کند. اشتمرمان پاسخی
به آن نداد. شوروی کامیون، بلندگو و ادوات رادیویی در اختیار افراد زایدلیتس نهاد اما به نتیجه ای نرسید. تعدادی از سربازان آلمانی گریختند اما کسی خود را تسلیم نکرد. در نهایت حدود نیمی از مدافعان توانستند از محاصره خارج شوند و بیشتر مابقی کشته شدند. پس از چرکاسی شوروی پی به بی فایده بودن کارهای زایدلیتس و گروهش برد؛ به حال در موارد دیگری دوباره از آن ها استفاده شد. زایدلیتس مورد تقبیح بیشتر ژنرال های آلمانی دیگر در اسارت شوروی، همچون پائولوس، بود. یک دادگاه نظامی در درسدن در آلمان روز ۲۶ آوریل سال ۱۹۴۴ او را به جرم خیانت به صورت غیابی به اعدام محکوم کرد. این حکم چند ماه بعد در میان عموم علنی شد. پس از جنگ. زایدلیتس پس از جنگ در چند زندان مختلف در شوروی نگهداری شد. در نهایت روز ۸ ژوئیه سال ۱۹۵۰ در یک دادگاه نظامی شوروی محاکمه و به اتهام پنج ردیف از جرائم که گفته می شد در دوره فرماندهی لشکر دوازدهم پیاده نظام مرتکب شده است، به مرگ محکوم گردید. این حکم بعداً به ۲۵ سال حبس تقلیل یافت و او را به روستوف-نا-دونو فرستاده شد. زایدلیتس آن جا شرایط بسیار سختی را گذراند. او در معرض شکنجه های روحی و جسمی مختلف از جمله حبس طول
انی مدت انفرادی در اتاقکی با نور شبانه روزی زیاد بود. اجازه نداشت با خانواده خود در ارتباط باشد و هیچ اطلاعی از سرنوشت آن ها کسب نمی کرد. این شرایط در نهایت او را ماه نوامبر سال ۱۹۵۴ دچار گسستگی عصبی کرد. زان پس او به زندان بوتیرسکایا در نزدیکی مسکو بردند که شرایط نسبتاً بهتری داشت. در نهایت پس از مذاکرات کنراد آدناوئر، صدراعظم آلمان غربی برای رهایی مابقی آلمانی ها، زایدلیتس روز ۴ اکتبر سال ۱۹۵۵ آزاد شد و به آلمان بازگشت. هیچ یک آلمانی ها و حتی دوستان نزدیک سابقش استقبالی از او نکردند. زایدلیتس که این تقدیر را پذیرفته بود دوران بازنشستگی خود را نسبتاً بی سروصدا در برمن گذراند. والتر فون زایدلیتس در نهایت روز ۲۸ آوریل سال ۱۹۷۸ درگذشت. زندگی شخصی. والتر سومین پسر پدر خود بود. او ۹ برادر و خواهر داشت. در جریان جنگ جهانی اول، هاینریش، بزرگ ترین برادر خود را سال ۱۹۱۴ و دیگر برادرش ولفگانگ را ماه ژوئیه سال ۱۹۱۶ در نبرد سم، از دست داد. والتر روز ۳ ژانویه سال ۱۹۲۲ با اینگبورک بارت ازدواج کرد. حاصل این ازدواج چهار دختر بود. در دوران اسارت و همکاری زایدلیتس با شوروی، از اینگبورک، همسر او، خواسته شد برای در امان ماندن ا
ز آثار جرائم زایدلیتس، از او طلاق بگیرد. اینگبورگ به سرعت فرایند طلاق را آغاز کرد. حکم نهایی طلاق روز ۲۰ ژوئیه سال ۱۹۴۴، دقیقاً مصادف با کودتای ۲۰ ژوئیه، جاری گشت. با این وجود همسر سابق زایدلیتس روز ۳ اوت به ظن ارتباط با کودتا، توسط گشتاپو دستگیر و به زندانی در برمن منتقل گردید. دو دختر بزرگ تر او دو روز بعد بازداشت شدند. دو دختر کوچک تر را با نام خانوادگی مادرشان، به محل نگهداری کودکان در بات زاکسا بردند. این افراد با کمک های آلبرت اشپیر، وزیر دولت، بر مبنای حکم طلاق، تا پایان سال آزاد شدند اما اجازه بازگشت به خانه نداشتند.
اوتو تولنای (؛ زادهٔ ) نویسنده، شاعر و مترجم مجارستانی برنده جایزه کشوت است. او یکی از برجسته ترین شخصیت های ادبیات مجاری در جهان است. آثار او به آلمانی، فرانسوی و صربی ترجمه شده است. او در سال ۲۰۲۳ برندهٔ جایزه جشنواره بین المللی ادبیات ویله نیتسا شد.
کاتالین مونتئانو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل رومانی است که در پست هافبک میانی بازی می کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال رومانی و رومانی بازی کرده است.
خوانجو ناروائز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کلمبیا است که در پست هافبک مهاجم و مهاجم برای باشگاه فوتبال کارتاخنا بازی می کند.
آندژی مارکوفسکی (؛ – ) رهبر ارکستر، موسیقی دان و آهنگساز اهل لهستان بود. از فیلم هایی که وی در آن ها آهنگسازی شان نقش داشته است، می توان به "سرهنگ وودیوفسکی"، "خاکستر"، "پژِکوادانیـِـتس"، "سایه"، "مجروح در جنگل" و "یک نسل" اشاره نمود.
مک اواس سونوما () (نسخه ۱۴٫۰) بیستمین نسخهٔ بزرگ مک اواس، سیستم عامل اپل برای رایانه های مک است. جانشین مک اواس ونچورا، در کنفرانس جهانی توسعه دهندگان اپل (WWDC) 2023 در ۵ ژوئن ۲۰۲۳ معرفی شد. نام آن برگرفته از منطقه شراب واقع در شهرستان سونوما، کالیفرنیا است. این نسخه در روز سه شنبه، ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۳ (۴ مهر ۱۴۰۲) منتشر شد. سیستم مورد نیاز. مک اواس سونوما از مک های دارای تراشه اپل و تراشه های Xeon-W اینتل و نسل هشتم کافی لیک/امبر لیک یا جدیدتر پشتیبانی می کند و پشتیبانی از مدل های مختلف عرضه شده تا سال ۲۰۱۷ را متوقف کرده است. آی مک ۲۰۱۹ تنها مک اینتل با پشتیبانی سونوما است که فاقد تراشه T2 است. سونوما از مدل های مک زیر پشتیبانی می کند:
مونیکا آمبروژاک (؛ زادهٔ ۱۴ مه ۱۹۷۱) بازیگر و خواننده اهل لهستان است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "پیمان ورشو"، "خانه کشیش"، "خودِ زندگی"، "در خیابان سپولنی"، "ماگدا ام."، "ع چون عشق"، "طایفه"، "کمیسر آلکس"، "نامه به بابا نوئل" و "پسرها گریه نمی کنند" اشاره نمود.
سعید منتظرالمهدی (زادهٔ ۱۷ آبان ۱۳۵۰ تهران) پزشک و سرتیپ دوم پاسدار فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران است، که هم اکنون به عنوان معاون فرهنگی و اجتماعی فراجا، همچنین سخنگوی فرماندهی انتظامی فعالیت می کند. وی دانش آموخته دکترای پزشکی از دانشگاه علوم پزشکی ایران است و فعالیت نظامی را از سپاه پاسداران انقلاب اسلامی آغاز کرد و دوره ای به عنوان جانشین بهداری ستاد مشترک سپاه پاسداران فعالیت نمود. منتظرالمهدی از ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۱ رئیس اداره سینمایی ناجا بود و در فاصله سال های ۱۳۹۱ تا ۱۳۹۷ معاونت اجتماعی نیروی انتظامی را برعهده داشت و با حفظ سمت از ۱۳۹۴ تا ۱۳۹۷ به عنوان نخستین سخنگوی ناجا فعالیت می کرد. وی از ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۰ معاون کاهش تقاضا و توسعه مشارکت های مردمی و سخنگوی ستاد مبارزه با مواد مخدر بود، از ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۱ به عنوان مشاور عالی فرمانده کل انتظامی فعالیت می کرد و از بهمن ماه ۱۴۰۱ معاون فرهنگی و اجتماعی و نیز سخنگوی فراجا است. او در ۲۴ شهریور ۱۴۰۲ توسط دولت بریتانیا تحریم شد. تحریم ها. در روز جمعه ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۳ وزارت خارجه بریتانیا تحریم های جدیدی را علیه برخی از مقامات جمهوری اسلامی از جمله سعید منتظرالمهدی به
دلیل تدوین قوانین ظالمانه در رابطه با حجاب اجباری اعمال کرد. این تحریم ها شامل ممنوعیت سفر به بریتانیا، مسدود کردن دارایی های احتمالی آن ها در بریتانیا و جلوگیری از تجارت با شرکت های بریتانیایی می باشد.
ثروت فراگیر، سرمایه فراگیر یا دارایی فراگیر ، ارزش کل همه دارایی های سرمایه ای در یک منطقه معین، از جمله سرمایه انسانی، سرمایه اجتماعی، سرمایه عمومی و سرمایه طبیعی است. به حداکثر رساندن ثروت فراگیر اغلب یکی از هدف های توسعه پایدار است. شاخص دارایی فراگیر معیاری برای سرمایه فراگیر در کشورها است: برخلاف تولید ناخالص داخلی (GDP)، شاخص ثروت فراگیر «ابزاری را برای کشورها فراهم می کند تا اندازه گیری کنند که آیا به گونه ای در حال توسعه هستند که به نسل های آینده اجازه دهد تا نیازهای خود را برآورده کنند.» برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد (UNEP) گزارش هایی را در سال های 2012، 2014 و 2018 در مورد ثروت فراگیر منتشر کرد. «گزارش فراگیر ثروت» 2018 نشان داد که از 140 کشور مورد تجزیه و تحلیل، ثروت فراگیر از سال 1990 تا 2014 به میزان 44 درصد افزایش یافته است که نشان دهنده میانگین نرخ رشد سالانه 1.8 درصد است. بر اساس سرانه، 89 کشور از 140 کشور، ثروت سرانه را افزایش داده اند. 96 کشور از 140 کشور در زمان تعدیل، ثروت فراگیر سرانه را افزایش داده بودند] تقریباً 40 درصد از کشورهای مورد تجزیه و تحلیل، برخی اوقات علیرغم افزایش تولید نا
خالص داخلی، دارای ثروت فراگیر راکد یا رو به کاهش بودند. بسیاری از کشورها در این دوره کاهش سرمایه طبیعی را نشان دادند که به افزایش سرمایه انسانی دامن زد.] شاخص ثروت فراگیر. شاخص ثروت فراگیر (Inclusive Wealth Index یا ) یکی از شاخص های جدید برای سنجش ثروت و توسعه پایدار کشورهاست که توسط برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد (UNEP) معرفی شده است. این شاخص به جای تمرکز صرف بر تولید ناخالص داخلی (GDP)، به ارزیابی دارایی های مختلف یک کشور می پردازد که شامل سرمایه های طبیعی، انسانی، و فیزیکی می شود. اجزای شاخص ثروت فراگیر 1. سرمایه طبیعی: - منابع طبیعی مانند نفت، گاز، جنگل ها، آب های زیرزمینی، و تنوع زیستی که برای حفظ اکوسیستم ها و تأمین منابع ضروری هستند. 2. سرمایه انسانی: - شامل آموزش، بهداشت، و توانمندی های انسانی که به بهره وری و کیفیت زندگی افراد کمک می کنند. 3. سرمایه فیزیکی: - زیرساخت ها، ساختمان ها، ماشین آلات، و تجهیزات که برای تولید اقتصادی و ارائه خدمات اساسی مورد استفاده قرار می گیرند. مزایا و اهمیت شاخص ثروت فراگیر 1. توسعه پایدار: - شاخص ثروت فراگیر به کشورها کمک می کند تا توسعه پایدار را پیگیری کنند، زیرا
توجه به تمامی دارایی ها و سرمایه ها منجر به استفاده بهینه از منابع می شود. 2. ارزیابی جامع تر: - برخلاف GDP که تنها تولید اقتصادی را مدنظر قرار می دهد، IWI نگاهی جامع تر به ثروت کشور دارد و به مسائل محیط زیستی و اجتماعی نیز توجه می کند. 3. تصمیم گیری بهتر: - استفاده از این شاخص می تواند به سیاست گذاران کمک کند تا تصمیمات بهتری برای مدیریت منابع و توسعه اقتصادی بگیرند، که همگی برای رفاه بلندمدت جامعه مهم هستند. 4. پاسخگویی به تغییرات جهانی: - با توجه به مسائل جهانی مانند تغییرات اقلیمی و نابرابری های اجتماعی، IWI می تواند به عنوان ابزاری موثر برای ارزیابی و مقابله با این چالش ها استفاده شود. چالش های شاخص ثروت فراگیر 1. پیچیدگی در محاسبه: - محاسبه دقیق شاخص ثروت فراگیر نیاز به داده های جامع و دقیق از منابع مختلف دارد که ممکن است در دسترس نباشند. 2. پذیرش عمومی: - تغییر از استفاده گسترده از GDP به سمت IWI نیاز به پذیرش و حمایت گسترده از سوی دولتها و نهادهای بین المللی دارد. 3. استانداردسازی: - نیاز به توسعه استانداردهای جهانی برای اندازه گیری و گزارش دهی صحیح شاخص ثروت فراگیر وجود دارد. شاخص ثروت فراگیر ابزاری
قدرتمند برای سنجش و ارزیابی ثروت و رفاه کشورها به صورت جامع و پایدار است. این شاخص با در نظر گرفتن سرمایه های طبیعی، انسانی، و فیزیکی می تواند به تصمیم گیری های بهتر و مدیریت منابع کمک کند و در نهایت به توسعه پایدار و افزایش کیفیت زندگی افراد منجر شود. با این حال، برای بهره برداری کامل از این شاخص، نیاز به داده های دقیق، استانداردسازی و پذیرش گسترده وجود دارد. منابع. https://doi.org/10.1146%2Fannurev-environ-101813-013253 https://doi.org/10.1146%2Fannurev-environ-012420-043621 http://www.fao.org/forest-resources-assessment/explore-data/en/
مؤسسه سیاست توسعه پایدار ، یک سازمان پژوهشی غیرانتفاعی است که در اسلام آباد پاکستان مستقر است. این سازمان در سال ۱۹۹۲ با هدف ترویج توسعه پایدار در پاکستان و منطقه جنوب آسیا از طریق پژوهش، تجزیه و تحلیل سیاست و هواداری بنیان گذاری شد. این مؤسسه، پژوهش دربارهٔ طیف گسترده ای از موضوعات مرتبط با توسعه پایدار، از جمله تغییرات آب و هوایی، انرژی، منابع آب، کشاورزی، بهداشت، آموزش و کاهش فقر انجام می دهد. همچنین به دولت ها، سازمان های غیردولتی و دیگر سازمان هایی که در این زمینه ها کار می کنند، کمک های فنی و خدمات مشاوره ای ارائه می کند.
دفع مدفوع باز یا اجابت مزاج باز ، عملی است که انسان برای اجابت مزاج در بیرون ("در فضای باز") به جای داخل توالت انجام می دهد. مردم ممکن است مزارع، بوته ها، جنگل ها، خندق ها، خیابان ها، کانال ها یا دیگر فضاهای باز را برای اجابت مزاج انتخاب کنند. آنها این کار را یا به این دلیل انجام می دهند که دستشویی ندارند یا به دلیل اعمال فرهنگی سنتی است. این عمل در جایی که زیرساخت ها و خدمات بهداشتی در دسترس نیستند، رایج است. حتی اگر توالت ها در دسترس باشند، ممکن است تلاش های تغییر رفتار همچنان برای ترویج استفاده از توالت مورد نیاز باشد. «بدون اجابت مزاج باز» (Open defecation free) اصطلاحی است که برای توصیف جوامعی استفاده می شود که به جای اجابت مزاج باز به استفاده از توالت رفته اند. برای مثال، پس از اجرای برنامه های بهداشت سراسری به رهبری جامعه، این می تواند رخ دهد. در برخی از حوزه های قضایی، اجابت مزاج علنی یا در ملأ عام جرمی کیفری است که می تواند با جزای نقدی یا حتی زندان مجازات شود. برخی از پارک های ملی در برخی مناطق اجابت مزاج در فضای باز را ممنوع می کنند. در صورت اجابت مزاج آشکار، توصیه کلی این است که مدفوع را در یک چال
ه حفر کرده و با خاک بپوشانید.
مدیریت لجن مدفوع ، ذخیره سازی، جمع آوری، حمل و نقل، تصفیه و استفاده نهایی یا دفع ایمن لجن مدفوع است. جمع آوری، حمل و نقل، تصفیه و استفاده نهایی از لجن مدفوع، "زنجیره ارزش" یا "زنجیره خدمات" مدیریت لجن مدفوع را تشکیل می دهند. لجن مدفوع به طور گسترده به عنوان آنچه در سیستم های بهداشتی در محل انباشته می شود (به عنوان مثال توالت های چاله ای، مخازن سپتیک و محلول های مبتنی بر کانتینر) تعریف می شود و به طور خاص از طریق فاضلاب منتقل نمی شود. این ماده از فضولات انسان و همچنین هر چیز دیگری که ممکن است به یک فناوری مهار در محل وارد شود، مانند آب شستشو، مواد پاک کننده (مانند دستمال توالت و مواد پاک کننده مقعد)، محصولات بهداشتی قاعدگی، آب خاکستری (مانند آب حمام یا آشپزخانه، از جمله چربی ها، روغن ها و گریس) و پسماند جامد. لجن مدفوعی که از سپتیک تانک خارج می شود را سپتاژ می گویند.
خیالی (به انگلیسی: Imaginary) یک فیلم ترسناک فراطبیعی آمریکایی محصول ۲۰۲۴ به کارگردانی جف وادلو و نویسندگی مشترک با گرگ ارب و جیسون اورملند است. در این فیلم دواندا وایز، تام پین، تایگن برنز، پایپر براون، متیو ساتو، ورونیکا فالکون و بتی باکلی ایفای نقش می کنند. "خیالی" در ۸ مارس ۲۰۲۴ توسط لاینزگیت فیلمز در ایالات متحده منتشر شد و با نقدهای منفی منتقدان روبه رو شد. خلاصه داستان. پس از اینکه زنی به خانه دوران کودکی خود بازمی گردد، متوجه می شود که دوست خیالی ظاهراً واقعی او از اینکه آن ها پشت سر گذاشته شده اند خوشحال نیست. تولید. با بودجه تخمینی (قبل از مشوق های مالیاتی) ۱۳ میلیون دلار، فیلمبرداری اصلی از ماه می تا اواخر ژوئن ۲۰۲۳ در نیواورلئان انجام شد. بازخورد. گیشه. در ایالات متحده و کانادا، "خیالی" در کنار "پاندای کونگ فوکار ۴" و "کابرینی" اکران شد و پیش بینی شد در آخر هفته افتتاحیه خود از ۳٬۱۱۸ سینما ۱۰ تا ۱۴ میلیون دلار بفروشد. این فیلم در روز اول اکران ۳٫۶ میلیون دلار به دست آورد که شامل ۷۲۵٫۰۰۰ دلار از پیش نمایش های پنجشنبه شب بود. واکنش انتقادی. تماشاگرانی که توسط سینماسکور مورد بررسی قرار گرفتند به فیلم
میانگین نمره "C+" در مقیاس A+ تا F دادند. آن هایی که توسط پست ترک در نظرسنجی شرکت کردند، به فیلم نمره کلی ۵۷٪ مثبت دادند.
موزه سی آر۷ موزه ای است که به جام های فوتبالیست پرتغالی کریستیانو رونالدو اختصاص دارد. این شهر در زادگاه رونالدو، شهر فونچال در جزیره مادیرا پرتغال واقع شده است.در این موزه مجسمه ها و جوایز بازیکن بزرگ پرتغالی کریستیانو رونالدو نگهداری می شود. بالای موزه هتلی است که با مشارکت رونالدو و گروه پیستانا ساخته شده است. کف موزه کنونی نیز مانند موزه پیشین به سبک سنگ فرش پرتغالی و مزین به آرم موزه است. این موزه حامی رسمی تیم فوتبال محلی اونیائو دا مادیرا است. در جلوی موزه، مجسمه برنزی کریستیانو رونالدو، ساخته شده توسط مجسمه ساز مادیرانی، ریکاردو ولوسا، قرار دارد. تاریخچه. این موزه در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۳ توسط باشگاه سابق رونالدو اسپورتینگ افتتاح شد. دیگر شرکت کنندگان در مراسم افتتاحیه، دومین رئیس دولت منطقه ای مادیرا، آلبرتو ژوائو ژاردیم، پپه، پائولو بنتو، امیلیو بوتراگوئنو و دوست دختر رونالدو در آن زمان، ایرینا شایک بودند. در افتتاحیه، این مجموعه دارای ۱۲۶ جایزه بود. مکان اصلی موزه در فضایی ۴۰۰ متری واقع در "Rua Imperatriz Dona Amélia" در Sé، فونشال بود. در ۲۴ مارس ۲۰۱۶، مجسمه برنزی رونالدو چندین متر از محل خود در نزدیکی ج
اده "Avenida Sá Carneiro" منتقل شد تا مقابل هتل در حال ساخت و موزه جدید، نزدیک تر به بندر فونچال، با جایگاه مجسمه قرار گیرد. در ۶ ژوئن ۲۰۱۶، موزه بازگشایی شد و به یک مکان جدید بزرگتر در Praça do Mar منتقل شد، همچنین در Sé، فونشال، فضایی به مساحت ۱۴۰۰ در زیر هتل Pestana CR7، سرمایه گذاری مشترک بین رونالدو و گروه Pestana را اشغال کرد. افتتاح رسمی هتل در ۱ ژوئیه ۲۰۱۶ با حضور رونالدو به همراه رئیس جمهور پرتغال، مارسلو ربلو دسوزا، روسای دولت منطقه ای مادیرا، میگل آلبوکرکه و رئیس گروه Pestana , Dionisio Pestana برگزار شد. در طی افتتاحیه هتل، میدان از "Praça do Mar" تا "Praça CR7" نامگذاری شد. نمایشگاه ها. این نمایشگاه شامل عکس ها و فیلم هایی است که نمادی از حرفه این ورزشکار است و آثار مومی رونالدو با پس زمینه های تصویری که بازدیدکنندگان می توانند با آن عکس بگیرند. این موزه دارای تمام جوایز جوانان و حرفه ای است که رونالدو در باشگاه های آندورینها، ناسیونال دا مادیرا، اسپورتینگ، منچستریونایتد و رئال مادرید، یوونتوس و تیم ملی پرتغال کسب کرده است.