Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خبر بود و تنها کاری را انجام می داد که او می خواست: «روزتا هرگز یک کاموریست نبود... او فقط به من گوش داد و چند چمدان پول برای زندانیان فرستاد همان طور که به او گفتم». با این وجود، مشخص است که کوتولو همیشه می خواست یک سازمان مختص مردان بر پایهٔ اصولی چون برادری جنایی داشته باشد و بنابراین هرگز نمی توانست نقشی به خواهرش بدهد. می توان استدلال کرد که او نمی خواست او را گرفتار کند و به همین دلیل همیشه اصرار داشت که بی گناه است. علاوه بر این، بسیاری از اعضای مهم باور نداشتند که او نقش مهمی دارد، زیرا زن بود. برای نمونه، معاون سابق NCO و "پنتیتی"، پاسکواله باررا استدلال کرد: «روزتا کوتولو چه ارتباطی با این دارد؟ زن چه ارتباطی با کامورا دارد؟». رافائله کوتولو تصمیم گرفت کامورا را به پوگلیا گسترش دهد. نتیجه آنچه او برنامه ریزی کرده بود نشد. در ابتدا مجرمان محلی مدیریت تجارت های غیرقانونی را بر عهده داشتند در حالی که کامورا منابع مالی و حمایت ارائه می داد و ۴۰٪ از سود حاصل از فعالیت های غیرقانونی را مطالبه می کرد. این توافق ناپایدار بود: به زودی مجرمان محلی تلاش کردند خود را از دست اربابان آزاد کنند. در سال ۱۹۸۱، یکی ا
ز آنان، جوزپه روگولی، تاج مقدس متحد (Sacra Corona Unita) را تأسیس کرد، مافیای جدیدی که با هویت منطقه ای پوگلیزی علیه نفوذ ناپلی ها مخالفت می کرد. دشمنی «نووا کامورا اورگانیزاتا» با «نووا فامیلیا». NCO مانند آتش در شهرهای بحران زدهٔ کامپانیا در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ گسترش یافت و به جوانان منزوی، جایگزینی برای یک عمر بیکاری یا مشاغل کم درآمد ارائه داد. صدها مرد جوان به عنوان اجراکننده استخدام شدند. در ابتدا، تخصص اصلی گروه های NCO اخاذی از طریق حق الحفاظت از کسب وکارهای محلی بود. در حالی که خانواده های سنتی کامورا قدرت های منطقه ای و مسئولیت های مربوط به قلمرو خود را داشتند، NCO بدون تردید با نقض ساختار اجتماعی موجود، از فروشندگان مغازه ها، کارخانه ها و پیمانکاران ساختمانی اخاذی می کرد. در پی پول نقد، حتی افراد مانند مالکین، وکلا و حرفه ای ها را هدف قرار می داد. حق الحفاظت NCO حتی شامل یک سیرک گذرا نیز بود. بعدها NCO وارد قاچاق کوکائین شد، تا حدی به این دلیل که کمتر تحت بررسی پلیس نسبت به هروئین بود و همچنین به این دلیل که مافیا سیسیلی کمتر در تجارت کوکائین دخیل بود. در پایان دههٔ ۱۹۷۰، دو نوع مختلف از سازمان های کام
ورا شروع به شکل گیری کردند. از یک طرف NCO کوتولو قرار داشت که عمدتاً در تجارت کوکائین و اخاذی از طریق حق الحفاظت فعالیت می کرد و هویت منطقه ای قوی خود را حفظ می کرد. از طرف دیگر، خاندان های کامورایی متمرکز بر کسب وکار که با کوزا نوسترا سیسیل مرتبط بودند، مانند خاندان های میکله زازا و لورنزو نولوِتا، که در ابتدا در تجارت سیگار و هروئین فعالیت داشتند، اما به زودی به سرمایه گذاری در املاک و شرکت های ساختمانی روی آوردند. NCO کوتولو با تصرف قلمروهای دیگر گروه ها قدرتمندتر شد. سازمان کوتولو توانست حلقهٔ قدرت سنتی خانواده ها را بشکند. سازمان او بسیار تهاجمی و خشن بود و هیچ یک از خانواده ها نمی توانستند بدون مقاومت در برابر آن بایستند. سایر خانواده های کامورا در ابتدا ضعیف، تقسیم شده و صرفاً از NCO ترسیده بودند. او درخواست کرد که اگر سایر گروه های جنایی می خواهند کسب وکار خود را حفظ کنند، باید برای همهٔ فعالیت های خود به NCO حق الحفاظت بپردازند، از جمله درصدی برای هر بستهٔ سیگار قاچاق شده به ناپل. این روش بعدها به نام ICA (Imposta Camorra Aggiunta، یا مالیات فروش کامورایی) شناخته شد و شبیه مالیات فروش دولتی IVA (Impo
sta sul Valore Aggiunto) بود. برای مثال، میکله زازا، بزرگ ترین قاچاقچی سیگار ناپل، در سه ماه اول پس از اجرای این اخاذی بیش از ۴ میلیارد لیره به NCO پرداخت کرده است. با این حال، هیچ سلسله مراتبی بین باندهای کامورا یا حوزه های نفوذ پایدار ایجاد نشده بود و هیچ رهبر گروهی احتمالاً بدون مبارزه با کوتولو مطیع نمی شد. در سال ۱۹۷۸، زازا یک «برادری محترم» ("onorata fratellanza") تشکیل داد تا باندهای کامورایی وابسته به مافیا سیسیلی را علیه کوتولو و NCO بسیج کند، هرچند بدون موفقیت زیاد. یک سال بعد، در ۱۹۷۹، «نووا فامیلیا» موفق تر شکل گرفت تا در مقابل NCO کوتولو قرار گیرد. این اتحاد شامل رهبران کارکشته و پرنفوذ خاندان های کامورا از اطراف ناپل بود، مانند کارمینه آلفیری از ساویانو، پاسکواله گالاسو از پوجیومارینو، ماریو فابروچینو از منطقه وزوو، خاندان نولوِتا از مارانو، آنتونیو باردلینو از کازال دی پرینچیپه (پدرخواندهٔ به اصطلاح کازالزی) و میکله زازا، معروف به «مجنون» از پورتیچی که پایگاه عملیات خود را در فرانسه قرار داده بود. از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۳، جنگ خونینی در ناپل و اطراف آن رخ داد که چند صد کشته برجای گذاشت و NCO را به ش
دت تضعیف کرد. بین ۱۶ تا ۱۹ ژوئن ۱۹۸۳، پلیس هزار عضو NCO را بازداشت کرد. آدم ربایی سیریلو. کوتولو نقش اساسی در آزادی چیرّو سیریلو، عضو دموکراسی مسیحی دولت منطقه ای کامپانیا ("assessore") در امور شهرسازی داشت که در آوریل ۱۹۸۱ توسط گروه چریک های سرخ ربوده شده بود. او ظرف سه ماه آزاد شد زیرا شایعه شده که دموکرات های مسیحی به کوتولو پول پرداخت کردند تا از نفوذ خود با اعضای زندانی گروه چریک های سرخ استفاده کند. دموکرات های مسیحی علناً از مذاکره با تروریست ها امتناع کردند، اما به طور خصوصی، سیاستمداران ارشد و اعضای سرویس های مخفی به زندان کوتولو مراجعه کردند و از او خواستند تا با اعضای زندانی گروه چریک های سرخ مذاکره کند. مبلغ هنگفتی برای آزادی سیریلو پرداخت شد. در مقابل، کوتولو ظاهراً خواستار کاهش عملیات پلیس علیه کامورا، کنترل بر مناقصه های ساختمانی در کامپانیا (که از زمین لرزهٔ ویرانگر ۱۹۸۰ نوآمبری متاثر شده بود) و کاهش حکم خود شد – و همچنین آزمایش های روان پزشکی جدید برای اثبات مسئول نبودن او در اعمالش. هر دو امتیاز آخر به او داده شد. افول. کوتولو در پروندهٔ سیریلو زیاده روی کرد. حامیان سیاسی سابق او حمایت خود ر
ا به رقیب اصلی اش کارمینه آلفیری دادند. هنگامی که فرماندهٔ «نظامی» اصلی اش وینچنزو کاسیلو، در ژانویه ۱۹۸۳ توسط متحدان آلفیری کشته شد، واضح بود که کوتولو جنگ را باخته است. قدرت او به شدت کاهش یافت. نه تنها کوتولو بلکه بسیاری دیگر از باندهای کامورا تغییر توازن قدرت ناشی از مرگ کاسیلو را فهمیدند. آنها NCO را رها کردند و با آلفیری متحد شدند. خواهرش که امور روزمرهٔ سازمان را اداره می کرد، روزتا کوتولو، در سال ۱۹۹۳ دستگیر شد. او به زندانی در جزیرهٔ آسینارا منتقل شد، دور از ناپل و توانایی ارتباطش با بیرون بسیار محدود شد، زمانی که رژیم سختگیرانهٔ ماده ۴۱-ب بر او اعمال شد. در سال ۲۰۰۵، او در نامه ای به رئیس جمهور ایتالیا درخواست عفو کرد: "من خسته و بیمارم. می خواهم آخرین سال های زندگی ام را در خانه بگذرانم." در سال ۱۹۸۳، کوتولو در زندان با ایمماکولاتا ازدواج کرد. این زوج هرگز زندگی مشترک کامل نداشتند. یک دعوای حقوقی شش ساله به کوتولو حق داد تا از طریق تلقیح مصنوعی صاحب فرزند، دنیس، شود. کوتولو پیش تر یک پسر به نام روبرتو از ازدواج قبلی داشت که در تراداته در ۲۴ دسامبر ۱۹۹۰، در سن ۲۸ سالگی در خشونت های باندی به قتل رسید
. قاتلان او بعدها کشته شدند و صورت هایشان پر از گلوله شد. این قتل توسط ماریو فابروچینو، رئیس خاندان فابروچینو، به انتقام از دستور کوتولو برای کشتن برادرش فرانچسکو در دههٔ ۱۹۸۰، انجام شده بود. فابروچینو در نهایت به جرم قتل روبرتو به حبس ابد محکوم شد و در سال ۲۰۰۵ به زندان افتاد. شخصیت. رافائله کوتولو خود را مردی مقدر و دارای نیروهای ماوراءالطبیعه می دانست، قادر به شفا دادن زخمی ها و زنده کردن مردگان. ارزیابی های مختلف روان پزشکی او را روان پریش، هیستریک و مگالومانیا تشخیص دادند. او باور داشت که به زمین فرستاده شده تا مردم ناپل را نجات دهد. همان طور که در جریان یک محاکمه در سال ۱۹۸۰ گفت: در طول یک ارزیابی روان پزشکی، کوتولو ادعا کرد که وقتی هجده ساله بود خاله اش را زنده کرده است. شبی او وارد حالت به ظاهر غیرقابل برگشت کما شد. کوتولو به نزد او رفت و گفت: «بلند شو! پول مراسم ختمت را نداریم.» سپس او بلند شد. به گفتهٔ آدریانو باگلیو از کوریره دلا سرا، پیرزن به دلیل مراقبت اورژانسی پزشکی که با تاریخچهٔ حملات کاتاتونیک او آشنا بود به هوش آمد. اما برای کوتولو این واقعه به عنوان یک معجزه و نشانهٔ قدرت درونی او جلوه یاف
ت. وقتی والریو فیوراونتی، نئو فاشیست و هم سلولی کوتولو در پوگیورهاله که به جرم تروریسم سیاسی محکوم شده بود، علت جذابیت او را پرسید، کوتولو پاسخ داد: «ناپل به اربابان و گدایان تقسیم شده است. اگر جذابیت دارم، به این دلیل است که می توانم ارتقای فوری از دسته دوم به دسته اول ارائه کنم.» در زندان، کوتولو نامه های فراوانی از جوانانی دریافت می کرد که تحت تأثیر دستاوردهای او و توانایی اش در فریب مقامات قرار گرفته بودند. این افراد که خود را حاشیه ای و استثمارشده می دیدند، جذب شهرت، شخصیت پر زرق و برق و جذبهٔ او می شدند. به عنوان مثال، نامه ای از دو دختر نوجوان از آچرا که توسط مقامات زندان توقیف شد، چنین بود: در مصاحبه ای با رسانه ها، کوتولو دربارهٔ زندگی خود چنین گفت: مرگ. در ۱۷ فوریهٔ ۲۰۲۱، کوتولو در بخش زندان بیمارستان ماجوره در پارما در سن ۷۹ سالگی درگذشت.
روزتا کوتولو (؛ ۱ ژانویهٔ ۱۹۳۷ – ۱۴ اکتبر ۲۰۲۳) یک جنایتکار ایتالیایی و خواهر رئیس کامورا، رافائله کوتولو، بود که رهبر NCO بود، سازمانی که او برای نوسازی کامورا ایجاد کرده بود. از آنجا که برادرش بیشتر وقت خود را پشت میله های زندان می گذراند و دستورهایش را می فرستاد، ادارهٔ روزمرهٔ سازمان به خواهر بزرگترش، روزتا، سپرده شد. لقب او به معنای «چشمان یخ» بود. پیش زمینه. روزتا، زنی مو خاکستری و متدین به نظر، سال ها تنها با مادرش در اتاوویانو نزدیک ناپل زندگی می کرد و به گل های رز خود می رسید. او قدرت پشت برادرش برای بیش از ۱۵ سال بود و دستورهای او را از زندان منتقل می کرد و طرفداران وفادار او را در بیرون هدایت می کرد. بر اساس گفتهٔ یکی از ساکنان اتاوویانو، بدون او NCO فرو می پاشید. در حالی که برادر مگالومانیای او با مصاحبه ها و سخنرانی هایش در دادگاه جنجال ایجاد می کرد، روزتا رفتار کم حرف و آرامی داشت. او رابطهٔ عشق و نفرتی با برادرش داشت. به گفتهٔ وکیلشان، پائولو تروفینو، رابطه شان طوفانی بود: «آنها اغلب دعوا می کنند. او فکر می کند او خیلی حرف می زند. آرزو دارد که مصاحبه ندهد.» او در مقر NCO حکومت می کرد: قصر مدیچئ
و، کاخی وسیع از قرن شانزدهم با ۳۶۵ اتاق و پارک بزرگ با زمین تنیس و استخر شنا. این قصر در آن زمان با چند میلیارد لیره خریداری شد و امکان ارتباط مستقیم کوتولو از زندان های پوگیورهاله و آسکولی پیچنو را فراهم می کرد. فراری. روزتا کوتولو که در محاسبات نابغه بود، با بارون های کوکائین آمریکای جنوبی مذاکره می کرد، تقریباً موفق به منفجر کردن مقر پلیس شد و در فیلم "استاد" نمایان شد. او در جلسه ای سطح بالا با نمایندگان مافیا سیسیل و گروه های کامورا شرکت کرد تا پایان جنگ خونین بین NCO و رقبای آنها از نووا فامیلیا را با کمک دست راست کوتولو، ویچنزو کاسیلو، رقم بزند. در اکتبر ۱۹۸۱، پلیس به مقر او یورش برد در حالی که او ریاست جلسهٔ NCO را بر عهده داشت. کوتولو زیر یک قالی فرار کرد و با ماشینی که کشیش محله از ایستگاه ها عبور داد، فرار کرد. او بیش از ۱۰ سال در انظار عمومی دیده نشد و عملیات را از مجموعه ای از خانه های امن در شهرهای مختلف هدایت می کرد. دستگیری. در فوریهٔ ۱۹۹۳، او خود را پس از آنکه پلیس مخفیگاهش را پیدا کرد، تسلیم کرد. کوتولو در ورودی ظاهر شد و گفت: «از فراری بودن خسته شده ام». این صحنه با حضور خبرنگاران و نیروهای
امنیتی به سرعت در رسانه های ایتالیایی بازتاب یافت و تصویر او به عنوان «مادرخوانده» ای که سال ها توانسته بود از دست عدالت بگریزد، تثبیت شد. او در غیاب خود در سال ۱۹۹۰ به نه سال زندان به اتهام همکاری با مافیا محکوم شده بود که بعدها به پنج سال کاهش یافت. دادستان ها مدعی بودند که او سازمان برادرش را اداره می کرد و نقش فعالی در حفظ شبکهٔ تبهکارانه خانواده کوتولو داشته است. با این حال، از نه اتهام قتل تبرئه شد. روزتا توانسته بود مقامات را متقاعد کند که بی ضرر است و ظاهر ساده و بی آلایش او نیز به طور قطع کمک کرد. تحلیلگران حقوقی بعدها اشاره کردند که همین «ظاهر معمولی و مادرانه» یکی از عوامل اصلی سبک تر شدن احکام علیه او بوده است. برادرش، رافائله کوتولو، همیشه تأکید می کرد که روزتا هیچ اطلاعی از فعالیت های جنایی او نداشته و فقط همان کاری را انجام می داده که او خواسته است: «روزتا هیچ گاه کاموریستا نبوده است… او فقط به من گوش می داد و همان چند چمدان پول را برای زندانیان فرستاد که من به او گفته بودم». با این حال، روشن است که کوتولو همیشه می خواست سازمانی ویژهٔ مردان بر اساس اصولی مانند برادری جنایی حفظ کند، بنابراین نم
ی توانست به خواهرش نقشی بدهد. همچنین می توان گفت که او صرفاً نمی خواست او را درگیر کند و بنابراین همیشه تأکید داشت که او بی گناه است. این دفاع برادر، گرچه در دادگاه تأثیر کامل نداشت، اما در افکار عمومی تصویری دوگانه از روزتا ساخت: از یک سو زنی تابع و بی خبر، و از سوی دیگر شخصی که در عمل توانسته بود ساختار مالی و تدارکاتی سازمان را سرپا نگه دارد. نقش در NCO. بسیاری از اعضای مهم باور نداشتند که او نقش مهمی داشته باشد زیرا زن بود. به عنوان مثال، سرگرد سابق NCO و "پنتیتو" پاسکوآله بارا اظهار داشت: «روزتا کوتولو چه ارتباطی با آن دارد؟ زنان چه ارتباطی با کامورا دارند؟» با این حال، به گفتهٔ دادستان آنتونیو لوداتی که بارها کوتولو را مورد پرسش قرار داده بود، خواهرش نیروی واقعی پشت NCO بود: «برادرش همیشه تحت قدرت شخصیت قوی او بوده است. او ۳۰ سال در زندان بوده؛ در طول این مدت روزتا به عنوان مدیر واقعی نووا کامورا اورگانیزاتا عمل کرد.» مرگ. روزتا کوتولو در ۱۴ اکتبر ۲۰۲۳، در سن ۸۶ سالگی درگذشت.
هفتاد و هشتمین دوره جوایز فیلم آکادمی بریتانیا () که بیشتر با نام بفتا شناخته می شود، در ۱۶ فوریه ۲۰۲۵ برگزار شد و از بهترین فیلم های ساخته شده در هر ملیتی که در سال ۲۰۲۴ در سینماهای بریتانیا اکران شده بودند، تقدیر شد. فهرست بلند نامزدهای بفتا در ۳ ژانویه ۲۰۲۵ اعلام شد. نامزدهای جایزه ستاره نوظهور که تنها دسته ای است که توسط مردم بریتانیا رأی گیری می شود، در ۷ ژانویه ۲۰۲۵ معرفی شدند. نامزدهای نهایی سایر دسته ها نیز در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۵ توسط برندگان پیشین جوایز بفتا، میا مک کنا بروس و ویل شارپ اعلام گردید. فیلم اسپانیایی زبان فرانسوی موزیکال و جنایی "امیلیا پرز" با پانزده نامزدی در فهرست بلند پیشتاز بود و پس از آن فیلم "مجمع کاردینال ها" با چهارده نامزدی قرار داشت. در نهایت، بیشترین تعداد نامزدی ها به فیلم "مجمع کاردینال ها" با دوازده نامزدی تعلق گرفت، پس از آن "امیلیا پرز" با یازده نامزدی و "بروتالیست" با نه نامزدی قرار داشتند. در پایان، فیلم های "بروتالیست" و "مجمع کاردینال ها" بیشترین جوایز را با چهار جایزه هر یک به خود اختصاص دادند.
نووا کامورا اورگانیزاتا () یک کامورا و سازمان جنایی ایتالیایی بود که در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ توسط رافائله کوتولو، یکی از کاموریست های ناپلی، در منطقهٔ کامپانیا تأسیس شد. این سازمان همچنین با اختصار NCO شناخته می شد. هدف از تأسیس آن، نوسازی کامورای قدیمی روستایی بود که در زمینهٔ قاچاق سیگار و طرح های اخاذی در بازار میوهٔ ناپل فعالیت می کرد. به این منظور، کوتولو سازمانی ساختاریافته و سلسله مراتبی ایجاد کرد، که در تضاد کامل با خاندان های سنتی کامورا که معمولاً پراکنده بودند، بود. اعضای NCO اغلب توسط رقبای کاموریستی و مأموران قانون ایتالیا «کوتولیانی ها» نامیده می شدند. به گفتهٔ وزارت دادگستری ایتالیا، تا سال ۱۹۸۱ NCO به قوی ترین خاندان کامورا و یکی از قدرتمندترین سازمان های جنایی کشور تبدیل شده بود و تنها در ناحیهٔ ناپل برای حداقل ۲۰۰٬۰۰۰ نفر معیشت فراهم می کرد. این سازمان خصومت شدیدی با مافیای سیسیل داشت، اما با تعداد زیادی از خاندان های اندرا نگتا کالیبرایی و همچنین نووا گرانده کامورا پولیه زه که پیش درآمد ساکرا کرونا اونی تا در آپولیا بود، اتحاد داشت. سرانجام توسط نووا فامیلیا جایگزین شد، کنفدراسیونی از خاندان ها
شامل میکله زازا (رئیس کامورا با ارتباطات قوی با کوزا نوسترا), خاندان جیونتا از توره آنونزیاتا, خاندان نوولتا از مارانو, آنتونیو باردلینو از سان چیپریانو د آورسا و کازال دی پرینچیپه, خاندان آلفیری از ساویانو به رهبری کارمین آلفیری, خاندان گالاسو از پوگیو مارینو به رهبری پاسکوال گالاسو, خاندان جولیانو از محله فورچلا در ناپل به رهبری لوییجی جولیانو و خاندان ولارو از پورتیکی به رهبری لوییجی ولارو. این سازمان در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ منحل شد، زمانی که بسیاری از رؤسا و اعضای آن کشته یا زندانی شدند. کامورای کوتولو به عنوان «کامورای جمعی» جوانان بیکار که در اخاذی تخصص داشتند توصیف شده بود، در حالی که کامورای کارمین آلفیری به عنوان «کامورای سیاسی» شناخته می شد به دلیل توانایی اش در دریافت قراردادهای بخش عمومی از طریق ارتباطات سیاسی، و کامورای لورِنزو نوولتا به عنوان «کامورای تجاری» که سرمایهٔ مواد مخدر را پس از زلزلهٔ ۱۹۸۰ در ساخت و ساز سرمایه گذاری می کرد. تاریخچه. تشکیل. بنیان گذار این سازمان، رافائل کوتولو، که به نام "'o Professore" (پروفسور) نیز شناخته می شد، در ۲۰ دسامبر ۱۹۴۱ در اوتاویانو، روستایی در حومه ناپل، به دنیا
آمد. در سن ۱۸ سالگی، در ۲۴ فوریه ۱۹۶۳، اولین قتل خود را مرتکب شد و پس از آن محکوم به حبس ابد شد که پس از تجدید نظر به ۲۴ سال کاهش یافت. او به پوجوراله، زندان ناپل فرستاده شد. ورود به دنیای زندان با محکومیت قتل، کوتولو را به یک "مرد سخت گیر" تبدیل کرد. در زندان، کوتولو قوانین دنیای جنایت را آموخت: او به مردی با شرافت تبدیل شد، به زندانیان قدرتمندتر احترام گذاشت و به دلیل شخصیت برجسته اش، شهرت و اعتبار شخصی کسب کرد. او هرگز از هدف و آرزوی خود برای تبدیل شدن به یکی از بزرگ ترین روسای زیرزمینی ناپلی غافل نشد. کوتولو زمانی که آنتونیو اسپاونو معروف به "'o Malommo" (مرد بد) به زندان پوجوراله منتقل شد، خود را به عنوان رهبر تثبیت کرده بود. او اسپاونو را به مبارزه با چاقو در حیاط زندان (عملی به نام "'o dichiaramento"، اعلامیه) دعوت کرد، اما اسپاونو امتناع کرد. رئیس مورد چالش قرار گرفته ظاهراً تنها پاسخ داد: "جوانان امروزی می خواهند به هر قیمتی زود بمیرند." اسپاونو اندکی پس از این رویداد از زندان آزاد شد. کوتولو از سلول زندان خود دستور قتل اسپاونو را صادر کرد. یک آدمکش، که ظاهراً دوست کوتولو بود، او را از فاصله نزدیک ب
ا شات گان به صورتش شلیک کرد. اسپاونو از حمله جان سالم به در برد، اما شلیک شات گان آسیب قابل توجهی به ساختار صورتش وارد کرد که نیاز به جراحی پلاستیک داشت. اسپاونو فوراً از نقش برجسته خود به عنوان رئیس کامورا استعفا داد. کوتولو از داخل زندان پوجوراله ناپل بود که NCO را بنا کرد. او با زندانیان جوانی که با زندان آشنایی نداشتند دوست شد و به آن ها حس هویت و ارزش داد، به گونه ای که وقتی آزاد می شدند، "گل" (یعنی پول) برای کوتولو می فرستادند که این امر به او امکان می داد شبکه خود را گسترش دهد. او به زندانیان فقیر کمک می کرد و برای آن ها از فروشگاه زندان غذا می خرید یا غذا از بیرون می فرستاد. به این ترتیب، کوتولو بدهی ها یا "چک های بارانی" ایجاد کرد که در زمان مناسب از آن ها بهره برداری می کرد. با رشد پیروانش، او همچنین انحصار خشونت را در تعدادی از زندان ها اعمال می کرد و قدرت خود را افزایش می داد. تا اوایل دهه ۱۹۷۰، کوتولو آنقدر قدرتمند شده بود که قادر بود تعیین کند کدام یک از پیروانش به کدام زندان منتقل شوند، از تلفن یک رئیس زندان برای تماس با هر نقطه ای از جهان استفاده کند و ظاهراً حتی یک بار رئیس زندان را برای جرات
جستجوی سلولش سیلی بزند. پیوند کلیدی دیگر کوتولو، پرداخت منظم به خانواده های اعضای NCO زندانی بود که وفاداری هم زندانیان و هم خانواده هایشان را تضمین می کرد. کوتولو به زودی توانست گروه کوچکی از زندانیان را زیر نظر خود جمع کند که هسته ای بودند که بعدها به رهبری NCO تبدیل شدند. آن ها شامل آنتونینو کومو معروف به "'o Maranghiello" (چوبدستی)، پاسکواله بارا معروف به "'o Nimale" (حیوان)، جوزپه پوکا معروف به "'o Giappone" (ژاپنی)، پاسکواله د آمیکو معروف به "'o Cartunaro" (جمع کننده مقوا) و وینچنزو کاسیلو معروف به "'o Nirone" (سیاه بزرگ) بودند. پس از آزادی، آن ها اولین فعالیت های جنایی خارج از زندان را راه اندازی کردند که مستقیماً توسط کوتولو از داخل سیستم زندان کنترل می شد. ساختار. NCO دو ساختار موازی توسعه داد، یکی در داخل سیستم زندان به نام "cielo coperto" (آسمان پوشیده)، و دیگری خارج از سیستم زندان به نام "cielo scoperto" (آسمان باز). از آنجا که کوتولو و بسیاری از اعضای NCO در حال گذراندن حکم حبس ابد بودند، ارتباط بین این دو ساختار اهمیت بالایی داشت. برای حفظ رهبری خود، کوتولو نیاز داشت که دستوراتش را به اعضای NCO
در خارج به صورت مؤثر و قابل اعتماد برساند، در حالی که همزمان بخشی از سود حاصل از گسترش را به زندان ها تحویل دهد تا بتواند جذب نیرو را گسترش دهد. شرایط ویژه زندان پوجوراله، از جمله موقعیت استراتژیک آن در مرکز ناحیه غربی ناپل و جریان مداوم افراد مانند زندانیان آزادشده و بستگان زندانیان، رفت و برگشت به زندان را امکان پذیر کرد و باعث شد NCO بتواند فعالیت های جنایی خود را از مکان متمرکز هماهنگ کند. NCO از این جریان مداوم برای آوردن پول و کالا به زندان و ارسال دستورات به همکاران برای عملیات خارج استفاده می کرد. بستگانی که می توانستند روزانه ملاقات کنند به عنوان پیام رسان اصلی استفاده می شدند، اما وقتی در دسترس نبودند، برخی از این همکاران به صورت کاغذی به عنوان بستگان تصدیق می شدند، با همکاری کارمندان شهری مختلف، به ویژه شهرداری کوتولو در اوتاویانو. همان طور که وزارت دادگستری در سال ۱۹۸۳ کشف کرد، کوتولو از ژوئیه ۱۹۷۷ تا دسامبر ۱۹۷۸ هر روز توسط جوزپه پوکا ملاقات می شد که سندی از شهرداری اوتاویانو داشت که او را به عنوان پسرعموی اول کوتولو تأیید می کرد. او همچنین سه بار توسط عضو دیگر NCO، جوزپه رومانو، ملاقات شد: یک ب
ار به عنوان برادر زن کوتولو، یک بار به عنوان "compare" و نهایتاً به عنوان پسرعمو. NCO به اصل سازمان دهی جدیدی مبتنی بر "Comparaggio"، پسرعموها و خویشاوندان متحد تبدیل شد که به طور رسمی توسط کارمندان شهرداری نوشته شد. پس از عملیاتی شدن اولین گروه NCO و شروع تولید سود، کوتولو "soccorso verde" (صلیب سبز) را تأسیس کرد تا به جذب اعضای جدید از جمعیت زندانیان کمک کند، آن ها را با لباس، وکیل، مشاوره حقوقی، پول برای خود و خانواده هایشان و حتی کالاهای لوکس تأمین کند. روند توزیع مالی به زندانیان به صورت منظم انجام می شد. از همان ابتدا، کوتولو از هر عملیات موفق ۵۰۰,۰۰۰ لیره برای جمعیت زندانیان کنار می گذاشت. این صندوق از طریق سرویس های مالی توسط خواهر رافائل، رزتا کوتولو و برخی از فرماندهان NCO به زندانیان NCO در سراسر ایتالیا توزیع می شد. NCO در تلاش برای کنترل کل منطقه، ساختار خانوادگی کامورای شهری را پشت سر گذاشت. NCO ساختاری باز داشت و اعضای جدید با نرخ ۱,۰۰۰ نفر در سال جذب می شدند. عضویت برای همه باز بود و شرط اصلی وفاداری به کوتولو و مشارکت در فعالیت های جنایی مشترک بود. با این حال، به محض گسترش کسب وکار سازمان و ن
یاز به نیروی انسانی بیشتر، جذب نیرو تهاجمی و بعدها حتی اجباری شد. در زندان، مردم مجبور به عضویت در NCO می شدند و عدم تمکین اغلب منجر به قتل زندانیان می شد. این سازمان اتحادیه ای از باندهای مختلف بود که به طور متمرکز و با هدایت کوتولو فعالیت می کردند و به سرعت در ناپل و مناطق اطراف آن گسترش یافتند. ایده شناسی. کوتولو دارای یک ایدئولوژی بود، عاملی دیگر که برای جوانان بی ریشه و کم سواد جذاب بود. او NCO را در زادگاهش اوتاویانو در ۲۴ اکتبر ۱۹۷۰، روز قدیس حافظ کوتولو، سان رافائل، تأسیس کرد و سازمان از یک اساسنامه شامل قوانین و مقررات استفاده می کرد که به طور عمدی شباهت زیادی به کامورای قرن گذشته داشت. به این ترتیب، کوتولو قدرتمندترین سازمانی را که تاکنون در حومه ناپل وجود داشته، ایجاد کرد. با استفاده از جذابیت شخصی و کاریزمای تقریباً جادویی خود، او توانست این کار را به تنهایی انجام دهد. پایگاه های NCO شهرهای شرق ناپل مانند اوتاویانو بودند. از ابتدا، NCO استفاده از منابع غیرقانونی موجود در منطقه را برای بهبود جامعه ترویج می کرد، نقش محافظ جامعه را بر عهده می گرفت و هویت منطقه ای قوی مبتنی بر ارزش های جنایی را به نما
یش می گذاشت. او سیکلیک مافیا را متهم می کرد که قصد دارد ناپل و کمپانیا را استعمار کند. کوتولو بیشتر به هویت کمپانیا و نه صرفاً ناپلی تکیه داشت که شاید ناشی از پیشینه فقیرانه دهقانی او بود. برای مثال، کوتولو یک بار گفته بود: «روزی که مردم کمپانیا بفهمند بهتر است یک تکه نان به عنوان انسان آزاد بخورند تا یک استیک به عنوان برده، همان روز کمپانیا پیروز خواهد شد.» او درباره نیاز به بازگرداندن احترام به مردم این منطقه صحبت می کرد: «ما باید شکوه قدیم ناپل و کمپانیا را احیا کنیم. باید سرنوشت منطقه خود را بازگردانیم، که با نماد وزوو نمایان می شود.» این رویکرد باعث شد NCO به صورت آشکار با سیکلیک مافیا و سایر خانواده های کامورا خصومت داشته باشد و کوتولو در نتیجه اتحاد طولانی مدتی با 'Ndrangheta برقرار کرد، که قصد دخالت در ناپل یا کمپانیا نداشتند. کوتولو روابط قوی با 'Ndrangheta داشت. به گفته برخی پنتیتی ها، حرفه کوتولو با پیوستن به 'Ndrangheta آغاز شد، با حمایت روسای مهمی مانند جوزپه پی رومالی، پائولو دی استفانو و مامولیتی. کوتولو سازمان NCO را بر اساس مدل 'Ndrangheta، قوانین داخلی و آیین های آن پایه گذاری کرد. NCO همچنی
ن روابط محکمی با ساکرا کرونا اونی تا آپولیا و باندای ماگلیانا رومی برقرار کرد، دو سازمان جنایی دیگر که مستقیماً در کمپانیا فعالیت نمی کردند. این سازمان در تاریخ کامورا منحصر به فرد بود زیرا بسیار متمرکز بود و دارای نوعی ایدئولوژی ابتدایی بود. به عنوان مثال، او به طور علنی اعلام کرده بود که کودکان نباید ربوده یا مورد آزار قرار گیرند و حداقل یک رباینده را به قتل رسانده است. شاید قدرتمندترین سلاح ایدئولوژیک، پرستش خشونت بود، که گاهی به نوعی میل به مرگ نزدیک می شد؛ کوتولو یک بار نوشت: «ارزش یک زندگی در طول آن نیست بلکه در استفاده ای است که از آن می شود؛ اغلب مردم طولانی زندگی می کنند بدون اینکه واقعاً زندگی کنند. این را در نظر بگیرید، دوستان من، تا وقتی روی زمین هستید، همه چیز به اراده شما بستگی دارد، نه به تعداد سال هایی که زندگی کرده اید.» از طریق کتاب افکار و شعرهایش "Poesie e pensieri" و مصاحبه های متعدد با روزنامه نگاران، کوتولو توانست حس هویت قوی در میان اعضایش ایجاد کند. کتاب در ناپل در سال ۱۹۸۰ منتشر شد، اما هرگز به عموم توزیع نشد. کتاب شامل ۲۳۵ صفحه شعر و تصاویر بود و توسط پلیس توقیف و به عنوان «ترویج یک
سازمان جنایی» سانسور شد. طبق وزارت دادگستری، این کتاب توسط اعضای NCO به عنوان "کتاب مقدس NCO" دیده می شد و به ویژه در زندان محبوب بود، زیرا کوتولو خودش آن را از طریق پست توزیع می کرد. کوتولو به طور آشکار از زندانیان جوان حمایت می کرد که با سوءاستفاده، خشونت، تجاوز و تهدید روبه رو بودند. او به آن ها مشاوره و حفاظت ارائه می داد و همزمان آموزش می دیدند که چگونه به عنوان یک "picciotto" خوب رفتار کنند، پایین ترین سطح ورود به کامورا. کوتولو روسای قدیمی کامورا را به چالش کشید و به جوانان ساختاری برای تعلق ارائه داد: «کامورای جدید باید اساسنامه، ساختار، سوگند، مراسم کامل و آیینی داشته باشد که مردم را تحریک کند تا جان خود را برای این سازمان به خطر بیندازند.» او توسط سربازانش گرامی داشته می شد و آن ها دست چپ او را می بوسیدند، گویی او یک اسقف است. کوتولو زمان زیادی را صرف پژوهش در مورد کامورای قرن نوزدهم کرد و آیین قدیمی آغاز عضویت کاموریستیک را بازسازی نمود. او توجه زیادی به تبدیل این آیین به یک عمل اجتماعی الزام آور داشت. در سلول خود مراسمی ایجاد کرد که در آن عضو جدید جایزه "primo regalo" (هدیه نخست) که همچنین "abbra