Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
به اکتشافات تاریخ طبیعی در حومه شهر اسلاو نزدیک کرد. در ۲۶ ژانویه ۱۸۷۷، شاعر جوان وارد مدرسه گودولفین شد، که به مدت چهار سال در آن تحصیل کرد. او خود را از نظر آکادمیک متمایز نکرد، و یک گزارش اولیه مدرسه عملکرد او را «فقط منصفانه. شاید در لاتین بهتر از هر موضوع دیگری. در املا بسیار ضعیف» توصیف می کند. اگرچه او با ریاضیات و زبان مشکل داشت (احتمالاً به دلیل ناشنوا بودن و نارساخوانی)،) او شیفته زیست شناسی و جانورشناسی بود. در سال ۱۸۷۹ خانواده به پارک بدفورد نقل مکان کردند و با اجاره نامه ای دو ساله به خیابان وودستاک ۸ رفتند. به دلایل مالی، خانواده در اواخر سال ۱۸۸۰ به دوبلین بازگشتند و ابتدا در حومه هارولدز کراس و بعد در هاوت زندگی می کردند. در اکتبر ۱۸۸۱، ییتس تحصیلات خود را در دبیرستان اراسموس اسمیت دوبلین از سر گرفت. استودیوی پدرش در همان نزدیکی بود و ویلیام زمان زیادی را در آنجا گذراند و در آنجا با بسیاری از هنرمندان و نویسندگان شهر آشنا شد. در این دوره او شروع به نوشتن شعر کرد و در سال ۱۸۸۵، نشریه دانشگاه دوبلین اولین اشعار ییتس و همچنین مقاله ای را با عنوان «شعر سر ساموئل فرگوسن» منتشر کرد. بین سال های ۱۸۸۴
و ۱۸۸۶، ویلیام در مدرسه هنر متروپولیتن - کالج ملی هنر و طراحی کنونی - در خیابان توماس تحصیل کرد. در مارس ۱۸۸۸ خانواده به خیابان بلنهیم ۳ در پارک بدفورد نقل مکان کردند و تا ۱۹۰۲ آنجا ماندند. اجاره خانه در سال ۱۸۸۸ ۵۰ پوند در سال بود. او نوشتن اوّلین آثار خود را در هفده سالگی آغاز کرد. این ها شامل شعرهایی بودند که به شدت تحت تأثیر پرسی بیش شلی قرار داشتند که جادوگری را توصیف می کند که تاج و تختی را در آسیای مرکزی برپا کرد. از دیگر آثار این دوره می توان به پیش نویس نمایشنامه ای دربارهٔ یک اسقف، یک راهب و زنی که توسط شبانان محلی متهم به بت پرستی شده است، و همچنین اشعار عاشقانه و اشعار روایی شوالیه های آلمانی اشاره کرد. آثار اولیه هم متعارف بودند و هم به گفته منتقد چارلز جانستون، «کاملاً غیرایرلندی»، به نظر می رسید که از یک «تاریکی زمزمه آمیز وسیع رؤیاها» بیرون آمده بودند. اگرچه آثار اولیه ییتس به شدت بر روی شلی، ادموند اسپنسر، و دیکشنری و رنگ آمیزی اشعار پیش از رافائلی متمرکز بود، او به زودی به اساطیر و فولکلور ایرلندی و نوشته های ویلیام بلیک روی آورد. در زندگی بعدی، ییتس با توصیف بلیک به عنوان یکی از «صنعتگران
بزرگ خدا که حقایق بزرگی را برای یک قبیله کوچک بیان کرد» به او ادای احترام کرد. ییتس در سال ۱۸۹۱ جان شرمن و «دویا» را منتشر کرد که یکی رمان و دیگری داستان بود. تأثیر اسکار وایلد در نظریه زیبایی شناسی ییتس، به ویژه در نمایشنامه های صحنه ای او مشهود است و مانند یک موتیف در آثار اولیه او جاری است. تئوری ماسک ها که توسط وایلد در جدل هایش به نام «زوال دروغ گفتن» ارائه شد، به وضوح در نمایشنامه «ملکه بازیکن» اثر ییتس دیده می شود، در حالی که شخصیت پردازی شهوانی تر سالومه، در نمایشنامه وایلد به همین نام، الگویی برای تغییراتی که ییتس در نمایشنامه های بعدی اش انجام داد، به ویژه در «On Baile's Strand» (۱۹۰۴)، «Deirdre» (۱۹۰۷)، و نمایشنامه رقصش «شاه برج ساعت بزرگ» (۱۹۳۴) فراهم کرد. شاعر جوان. خانواده او در سال ۱۸۸۷ به لندن بازگشتند. در مارس ۱۸۹۰ ییتس به گروه هرمتیک طلوع طلایی پیوست و به همراه ارنست رایس کلوپ قافیه ها را تأسیس کرد، گروهی از شاعران ساکن لندن که مرتباً در خیابان فلیت ملاقات می کردند تا اشعار خود را بخوانند. ییتس بعداً به دنبال اسطوره سازی این مجموعه بود و در زندگی نامه اش آن را «نسل تراژیک» نامید. اولین نسخه
کامل از آثار ویلیام بلیک، در روند کشف دوباره شعر فراموش شده، «والا، یا، چهار زوآ». ییتس مادام العمر به عرفان، معنویت گرایی، غیبت و طالع بینی علاقه داشت. او در طول زندگی خود به طور گسترده در مورد این موضوعات مطالعه کرد، به عضویت سازمان تحقیقات ماوراء الطبیعه «باشگاه ارواح» (در سال ۱۹۱۱) درآمد و تحت تأثیر نوشته های امانوئل سوئدنبورگ قرار گرفت. در اوایل سال ۱۸۹۲، او نوشت: "اگر جادو را مطالعه دائمی خود نکرده بودم، نمی توانستم حتی یک کلمه از کتاب بلیک خود را بنویسم، و همچنین کنتس کاتلین هرگز وجود نمی داشت. زندگی عرفانی مرکز همه چیز است. آنچه انجام می دهم و هر آنچه فکر می کنم و هر آنچه که می نویسم.» علایق عرفانی او – که همچنین با الهام از مطالعه هندوئیسم، تحت نظر موهینی چاترجی، تئوسوفیست، و غیبی – اساس شعر متأخر او را تشکیل می داد. برخی از منتقدان این جنبه از کار ییتس را تحقیر کردند. اولین شعر مهم او «جزیره مجسمه ها» بود، اثری فانتزی که ادموند اسپنسر و شلی را مدل های شاعرانه اش قرار داد. این قطعه در مجله Dublin University Review منتشر شد. ییتس مایل بود که آن را در اولین مجموعه خود بگنجاند، اما آن را خیلی طولانی تلق
ی کردند و در واقع در زمان حیاتش هرگز دوباره منتشر نشد. انتشارات Quinx Books این شعر را برای اولین بار در سال ۲۰۱۴ به صورت کامل منتشر کرد. اولین انتشار انفرادی او جزوه Mosada: A Dramatic Poem (1886) بود که شامل ۱۰۰ نسخه چاپی بود که هزینه آن توسط پدرش پرداخت شده بود. پس از آن مجموعه سرگردانی اویسین و اشعار دیگر (۱۸۸۹) منتشر شد که مجموعه ای از اشعار او را تنظیم کرد که قدمت آن به اواسط دهه ۱۸۸۰ بازمی گردد. این شعر طولانی به قول زندگی نامه نویسش آر.اف. فاستر، حاوی «نام های گالیک مبهم، تکرارهای خیره کننده و ریتمی بی وقفه به طور ماهرانه ای در طول شعر در سه بخش خود تغییر می کرد». «سرگردانی های اویسین» بر اساس اشعار چرخه فنیان اساطیر ایرلندی است و تأثیر سر ساموئل فرگوسن و شاعران پیش از رافائلی را نشان می دهد. سرودن این شعر دو سال طول کشید و یکی از معدود آثار این دوره بود که او در بلوغ خود آن را انکار نکرد. اویسین چیزی را معرفی می کند که قرار بود به یکی از مهم ترین موضوعات او تبدیل شود: جذابیت زندگی تفکر بر جذابیت زندگی عمل. پس از این کار، ییتس دیگر هرگز شعر بلند دیگری را امتحان نکرد. از دیگر اشعار اولیه او که تأملاتی
در مضامین عشقی یا موضوعات عرفانی و باطنی است، می توان به اشعار (۱۸۹۵)، گل سرخ مخفی (۱۸۹۷) و باد در میان نیزارها (۱۸۹۹) اشاره کرد. جلدهای این مجموعه ها توسط دوست ییتس آلثا گیلس تصویرسازی شده است. در طول سال ۱۸۸۵، ییتس در تشکیل حلقه هرمتیک دوبلین شرکت داشت. در آن سال لژ تئوسوفی دوبلین به همراه برهمین محینی چاترجی، که از انجمن تئوسوفی لندن برای سخنرانی به آنجا سفر کرده بود، افتتاح شد. ییتس در اولین جلسه خود در سال بعد شرکت کرد. او بعداً به شدت درگیر تئوسوفی و هرمتیک شد، به ویژه با رزیکلاسیسم التقاطی از گروه هرمتیک طلوع طلایی. در طول جلساتی که از سال ۱۹۱۲ برگزار شد، روحی که خود را «لئو آفریقانوس» می نامید ظاهراً ادعا کرد که شیطان یا ضد خود ییتس است، و الهام بخش برخی از گمانه زنی ها در Per Amica Silentia Lunae بود. او در مارس ۱۸۹۰ در طلوع طلایی پذیرفته شد و شعار جادویی Daemon est Deus inversus را برگزید – که به عنوان «شیطان خدای وارونه است» ترجمه شده است. جورج پولکسفن، مود گون و فلورانس فار. اگرچه او نسبت به مذاهب انتزاعی و جزمی که حول فرقه های شخصیتی بنا شده بودند بیزاری می کرد، اما جذب آن دسته از افرادی شد که در
طلوع طلایی ملاقات کرد. او در مبارزات قدرت تشکیلات، هم با فار و هم مک گرگور ماترز، درگیر بود و زمانی که ماترز آلیستر کراولی را برای بازپس گیری لوازم طلوع طلایی در جریان «نبرد بلیت جاده» فرستاد نیز درگیر بود. پس از توقف طلوع طلایی و تقسیم شدن به شاخه های مختلف، ییتس تا سال ۱۹۲۱ با استلا ماتوتینا باقی ماند. ماد گان. در سال ۱۸۸۹، ییتس با مود گون، وارث ۲۳ ساله انگلیسی و ناسیونالیست سرسخت ایرلندی ملاقات کرد. او هجده ماه از ییتس کوچکتر بود و بعدها ادعا کرد که این شاعر را به عنوان یک «دانشجوی هنر رنگ آمیزی» ملاقات کرده است. گون «جزیره مجسمه ها» را تحسین کرد و به دنبال آشنایی با او بود. ییتس شیفتگی وسواس گونه ای را آغاز کرد و او تأثیر مهم و ماندگاری بر شعر و زندگی او پس از آن داشت. در سال های بعد، او اعتراف کرد: «به نظرم می رسد که او [گون] آن روزها را وارد زندگی من کرد - زیرا هنوز فقط چیزی را می دیدم که روی سطح بود - وسط رنگ، صدایی مانند گونگ برمه ای، غوغایی بیش از حد قدرتمند که هنوز نت های ثانویه دلپذیر زیادی داشت.» عشق ییتس تا حدی به دلیل بی میلی او برای شرکت در فعالیت های ملی گرایانه اش بدون توجه ماند. در سال ۱۸۹۱
او به گون در ایرلند پیشنهاد ازدواج داد، اما رد شد. او بعداً اعتراف کرد که از آن زمان «پریشانی زندگی من آغاز شد». ییتس سه بار دیگر از گون خواستگاری کرد: در سال های ۱۸۹۹، ۱۹۰۰ و ۱۹۰۱. او هر پیشنهادی را رد کرد و در سال ۱۹۰۳، با سرگرد جان مک براید، ملی گرای ایرلندی ازدواج کرد. تنها رابطه عاشقانه دیگر او در این دوره با اولیویا شکسپیر بود که اولین بار در سال ۱۸۹۴ با او ملاقات کرد و در سال ۱۸۹۷ از او جدا شد. ییتس مک براید را در نامه ها و شعرها مورد تمسخر قرار می داد. او از ازدواج گون و از دست دادن عشقش به مردی دیگر، وحشت زده شد. علاوه بر این، گرویدن او به مذهب کاتولیک قبل از ازدواج او را آزرده خاطر کرد. ییتس پروتستان/آگنوستیک بود. او نگران بود که عشقش تحت تأثیر روحانیان قرار گیرد و دستور آنها را انجام دهد. ازدواج گون با مک براید یک فاجعه بود. این باعث خوشحالی ییتس شد، زیرا گون شروع به ملاقات با او در لندن کرد. پس از تولد پسرش، شان مک براید، در سال ۱۹۰۴، گون و مک براید توافق کردند که به ازدواج پایان دهند، اگرچه نتوانستند در مورد رفاه کودک به توافق برسند. علی رغم استفاده از واسطه ها، یک پرونده طلاق در پاریس در سال ۱۹
۰۵ شکل گرفت. گون یک سری اتهامات علیه همسرش مطرح کرد و ییتس به عنوان پشتوانه «دوم» اصلی او بود، اگرچه او در دادگاه شرکت نکرد و به فرانسه سفر نکرد. طلاق صادر نشد، زیرا تنها اتهامی که در دادگاه مطرح شد این بود که مک براید یک بار در طول ازدواج مست بوده است. یک حق جدایی اعطا شد، با حضانت گون و حق ملاقات برای مک براید. در سال ۱۸۹۵، ییتس به شماره 5 Woburn Walk نقل مکان کرد و تا سال ۱۹۱۹ در آنجا اقامت داشت. دوستی ییتس با گون به پایان رسید و در پاریس در سال ۱۹۰۸، آنها سرانجام رابطه خود را به پایان رساندند. یکی دیگر از دوستداران او این واقعه را توصیف کرد: «سالهای طولانی وفاداری سرانجام پاداش گرفت». ییتس کمتر احساساتی بود و بعداً اظهار داشت که «تراژدی آمیزش جنسی، باکرگی همیشگی روح است.» این رابطه پس از شب مشترکشان به مرحله جدیدی تبدیل نشد و اندکی بعد گون به شاعر نوشت که نشان می دهد که علیرغم کمال جسمانی، آنها نتوانستند مانند گذشته ادامه دهند: "من خیلی دعا کرده ام که تمام آرزوهای زمینی از عشقم به تو گرفته شود و عزیزترینم، تو را مثل خودم دوست دارم، دعا کردم و هنوز هم دعا می کنم که میل بدنی به من ممکن است از شما نیز گرفته
شود.» در ژانویه ۱۹۰۹، گون نامه هایی برای ییتس ارسال می کرد که در آن مزیتی که به هنرمندانی که از رابطه جنسی خودداری می کردند تمجید می کرد. نزدیک به بیست سال بعد، ییتس شب با گون را در شعر خود "یک مرد جوان و پیر" ثبت کرد. در سال ۱۸۹۶، ییتس توسط دوست مشترکشان ادوارد مارتین به لیدی گرگوری معرفی شد. گرگوری ناسیونالیسم ییتس را تشویق کرد و او را متقاعد کرد که به نوشتن درام ادامه دهد. اگرچه او تحت تأثیر نمادگرایی فرانسوی قرار داشت، اما ییتس بر محتوای قابل شناسایی ایرلندی تمرکز کرد و این تمایل با مشارکت او با نسل جدیدی از نویسندگان جوان و نوظهور ایرلندی تقویت شد. ییتس همراه با لیدی گرگوری، مارتین و نویسندگان دیگر از جمله جی ام سینج، شان اوکیسی و پادریک کولوم، یکی از کسانی بود که مسئول تأسیس جنبش «احیای ادبی ایرلندی» بودند. جدای از این نویسندگان خلاق، بیشتر انگیزه برای احیا از کار مترجمان محققی ناشی شد که در کشف حماسه های باستانی و شعر اوسیایی و سنت ترانه های عامیانه اخیر در ایرلندی کمک می کردند. یکی از مهم ترین آنها داگلاس هاید، بعدها اولین رئیس جمهور ایرلند بود که آهنگ های عاشقانه اش از Connacht بسیار مورد تحسین قرار
گرفت. تئاتر ابی. در سال ۱۸۹۹، ییتس، لیدی گرگوری، ادوارد مارتین و جورج مور تئاتر ادبی ایرلندی را برای ترویج نمایشنامه های ایرلندی تأسیس کردند. آرمان های ابی از تئاتر آوانگارد فرانسوی نشأت می گرفتند، که به دنبال بیان برتری نمایشنامه نویس به جای بازیگر-مدیر بود. آنها به عنوان شعار خود اعلام کردند: "امیدواریم در ایرلند مخاطبی پاک و خلاق پیدا کنیم که برای شنیدن با اشتیاقش به گفتمان و آزادی تجربه کردن که در تئاترهای انگلستان یافت نمی شود و بدون آن هیچ جنبش جدیدی در هنر یا ادبیات وجود ندارد، آموزش دیده اند. ادبیات می تواند موفق شود.» علاقه ییتس به آثار کلاسیک و سرپیچی او از سانسور انگلیسی نیز توسط توری در آمریکا که او بین سال های ۱۹۰۳ و ۱۹۰۴ انجام داد، تقویت شد. وی با توقف برای ایراد سخنرانی در دانشگاه نوتردام، تحت تأثیر تولید دانشجویی نمایشنامه ادیپ رکس قرار گرفت. این نمایشنامه در انگلستان ممنوع شد، عملی که او آن را ریاکارانه می دانست و به عنوان بخشی از «پوریتانیسم بریتانیایی» محکوم کرد. او این را با آزادی هنری کاتولیک که در نوتردام یافت شد، که اجازه اجرای چنین نمایشی با مضامینی مانند زنای با محارم و جنایت را داده
بود، مقایسه کرد و در نهایت مایل به اجرای نمایشی از ادیپ رکس در دوبلین بود. این گروه حدود دو سال فعال ماند اما ناموفق بود. گروه با همکاری برادران ایرلندی با تجربه تئاتر، ویلیام و فرانک فی، آنی هورنیمن، منشی بدون دستمزد اما مستقلاً ثروتمند ییتس و فلورانس فار بازیگر برجسته وست اند، انجمن تئاتر ملی ایرلند را تأسیس کردند. همراه با سینج، آنها ملکی را در دوبلین به دست آوردند و در ۲۷ دسامبر ۱۹۰۴ تئاتر ابی را افتتاح کردند. نمایشنامه ییتس کاتلین نی هولیهان و نمایشنامه انتشار اخبار لیدی گرگوری در شب افتتاحیه نمایش داده شدند. ییتس تا زمان مرگش با ابی درگیر بود، هم به عنوان عضو هیئت مدیره و هم به عنوان یک نمایشنامه نویس پرکار. در سال ۱۹۰۲، او به راه اندازی مطبوعات دان کمک کرد تا آثار نویسندگان مرتبط با جنبش احیا را منتشر کند. این چاپخانه در سال ۱۹۰۴ به مطبوعات کوآلا تبدیل شد و با الهام از جنبش هنر و صنایع دستی، به دنبال یافتن کار برای ایرلندی ها در ساخت چیزهای زیبا بود- تولید بیش از ۷۰ عنوان. ۴۸ تا از آنها کتاب های خود ییتس است. ییتس در سال ۱۹۰۹ با شاعر آمریکایی ازرا پاوند ملاقات کرد. پاوند حداقل تا حدی به لندن سفر کرده ب
ود تا با پیرمردی که او را «تنها شاعر شایسته مطالعه جدی» می دانست ملاقات کند. کلبه سنگی در جنگل اشدان، با پاوند که اسماً منشی ییتس بود. زمانی که پاوند برای انتشار برخی از اشعار ییتس با تغییرات غیرمجاز خود پاوند در مجله Poetry ترتیبی داد این رابطه شروع دشواری داشت. این تغییرات منعکس کننده بیزاری پاوند از عروض ویکتوریایی بود. تأثیر غیرمستقیم تر، بورس تحصیلی در نمایشنامه های نوه ژاپنی بود که پاوند از بیوه ارنست فنولوسا به دست آورده بود، که الگویی برای ییتس برای نمایشنامه اشرافی که او قصد نوشتن داشت ارائه کرد. اولین نمایشنامه او با الگوبرداری از نوه در چاه شاهین بود که اولین پیش نویس آن را در ژانویه ۱۹۱۶ به پاوند دیکته کرد. ظهور یک جنبش انقلابی ملی گرایانه از صفوف طبقه متوسط روم و طبقه کارگر عمدتاً کاتولیک رومی باعث شد تا ییتس برخی از نگرش های خود را مورد ارزیابی مجدد قرار دهد. ییتز در ترفند "عید پاک، ۱۹۱۶" ("همه تغییر کردند، کاملاً تغییر کردند / زیبایی وحشتناکی متولد شد")، ییتس با ناکامی خود در تشخیص شایستگی رهبران خیزش عید پاک، به دلیل نگرشش نسبت به پیشینه های معمولی آنها روبرو می شود. و زندگی می کند. ییتس به لی
دی گرگوری و محل سکونتش کول پارک، شهرستان گالوی نزدیک بود. او اغلب از آنجا بازدید می کرد و در آنجا سکونت داشت، زیرا آنجا محل ملاقات مرکزی برای افرادی بود که از احیای ادبیات و سنت های فرهنگی ایرلندی حمایت می کردند. شعر او، "قوهای وحشی در کول" بین سالهای ۱۹۱۶ و ۱۹۱۷ در آنجا سروده شد. او برای دو کتاب از داستان های اساطیری ایرلندی که توسط لیدی گرگوری گردآوری شده بود، مقدمه نوشت: کوچولاین از مویرتمن (۱۹۰۲) و خدایان و مردان مبارز (۱۹۰۴). او در مقدمه دومی نوشت: «در این داستان ها نباید انتظار داشت که خطوط حماسی، حوادث متعدد، در یک رویداد بزرگ، مثلاً نبرد برای گاو قهوه ای کوایلنی، یا آخرین گردهمایی بافته شده باشد. زندگی سیاسی. ییتس یک ناسیونالیست ایرلندی بود که به دنبال نوعی سبک زندگی سنتی بود که از طریق شعرهایی مانند «ماهیگیر» بیان شود. اما با پیشرفت زندگی اش، بیشتر روحیه انقلابی اش را حفظ کرد و تا سال ۱۹۲۲، زمانی که سناتور ایالت آزاد ایرلند منصوب شد، از چشم انداز شدید سیاسی فاصله گرفت. ییتس در اوایل زندگی خود یکی از اعضای اخوان جمهوریخواه ایرلند بود. در دهه ۱۹۳۰، ییتس مجذوب جنبش های اقتدارگرا، ضد دموکراتیک و ناسیونال
یستی اروپا بود و چندین آهنگ راهپیمایی برای پیراهن آبی ها ساخت، اگرچه هرگز استفاده نشد. او از مخالفان سرسخت فردگرایی و لیبرالیسم سیاسی بود و جنبش های فاشیستی را پیروزی نظم عمومی و نیازهای جمع ملی بر فردگرایی خرد می دانست. او یک نخبه گرا بود که از ایده حکومت اوباش متنفر بود و دموکراسی را تهدیدی برای حکومت داری خوب و نظم عمومی می دانست. پس از اینکه جنبش آبی پوش در ایرلند شروع به تزلزل کرد، او تا حدودی از دیدگاه های قبلی خود فاصله گرفت، اما ترجیح خود را برای رهبری اقتدارگرا و ملی گرا حفظ کرد. ازدواج با جورجی هاید لیس. در سال ۱۹۱۶، ییتس ۵۱ ساله بود و مصمم بود ازدواج کند و یک وارث به دنیا آورد. رقیب او، جان مک براید، به دلیل نقشش در خیزش عید پاک در سال ۱۹۱۶ اعدام شده بود، بنابراین ییتس امیدوار بود که بیوه او، مود گون، ممکن است دوباره ازدواج کند. پیشنهاد نهایی او به گون در اواسط سال ۱۹۱۶ انجام شد. سابقه فعالیت های سیاسی انقلابی گون، و همچنین مجموعه ای از فجایع شخصی در چند سال قبل از زندگی اش - از جمله اعتیاد به کلروفرم و ازدواج پر دردسر او با مک براید - او را به همسری نامناسب تبدیل کرد. آخرین پیشنهاد ییتس بیشتر به د
لیل احساس وظیفه بود تا تمایل واقعی برای ازدواج با او. ییتس به شیوه ای بی تفاوت و با شرایطی که در آن وجود داشت خواستگاری کرد و هم انتظار داشت و هم امیدوار بود که او را رد کند. در سپتامبر همان سال، ییتس از جورجی هاید لیز ۲۵ ساله (۱۸۹۲–۱۹۶۸)، معروف به جورج، که از طریق اولیویا شکسپیر با او آشنا شده بود، خواستگاری کرد. هاید لیز علیرغم هشدارهای دوستانش-"جورج… تو نمی توانی. او از درون مرده است" پذیرفت و آن دو در ۲۰ اکتبر ۱۹۱۷ ازدواج کردند. ازدواج آنها با وجود اختلاف سنی و با وجود احساس پشیمانی ییتس در ماه عسل موفقیت آمیز بود. این زوج صاحب دو فرزند به نام های آن و مایکل شدند. گرچه در سال های بعد روابط عاشقانه ای با زنان دیگر داشت، اما خود جورجی به شوهرش نوشت: «وقتی بمیری، مردم در مورد روابط عاشقانه ات صحبت خواهند کرد، اما من چیزی نخواهم گفت، زیرا به یاد خواهم آورد که چقدر مغرور بودی». در سالهای اول ازدواج، آنها نوشتن خودکار را آزمایش کردند. او در حالی که در حالت خلسه بود با ارواح و راهنماهای مختلفی که آنها را «معلمان» می نامیدند تماس گرفت. ارواح با یک سیستم پیچیده و باطنی از فلسفه و تاریخ ارتباط برقرار کردند، که این
زوج با استفاده از اشکال هندسی آنها را به نمایش درآوردند: فازها، مخروط ها و چرخش ها. ییتس زمان زیادی را به آماده سازی این مطالب برای انتشار به عنوان چشم انداز (۱۹۲۵) اختصاص داد. در سال ۱۹۲۴، او به ناشر خود تی. ورنر لوری گفت: می توانم به جرعت بگویم این کتاب شاهکار من است. جایزه نوبل. در دسامبر ۱۹۲۳، ییتس جایزه نوبل ادبیات را «به خاطر شعر همیشه الهام بخشش که در قالبی بسیار هنری روح یک ملت را بیان می کند» دریافت کرد. از لحاظ سیاسی آگاه بود، او ارزش نمادین یک برنده ایرلندی را خیلی زود پس از استقلال ایرلند می دانست و در هر فرصتی که در دسترس بود این واقعیت را برجسته می کرد. پاسخ او به بسیاری از نامه های تبریک ارسالی به او حاوی این جمله بود: «من فکر می کنم که این افتخار کمتر به عنوان یک فرد به من رسیده است تا نماینده ادبیات ایرلند، این بخشی از استقبال اروپا از دولت آزاد است.» ییتس از فرصت سخنرانی خود در آکادمی سلطنتی سوئد استفاده کرد تا خود را پرچمدار ناسیونالیسم ایرلندی و استقلال فرهنگی ایرلندی معرفی کند. همان طور که او خاطرنشان کرد: "تئاترهای دوبلین ساختمان های خالی بود که توسط شرکت های مسافرتی انگلیسی استخدام شده
بود و ما نمایش های ایرلندی و بازیکنان ایرلندی می خواستیم. وقتی به این نمایش ها فکر می کردیم به هر چیزی که عاشقانه و شاعرانه بود فکر می کردیم زیرا ناسیونالیسمی که فرا خوانده بودیم. - ناسیونالیسمی که هر نسل در لحظات دلسردی فراخوانده بود - رمانتیک و شاعرانه بود.» این جایزه منجر به افزایش قابل توجهی در فروش کتاب های او شد، زیرا ناشرانش در مک میلان به دنبال سرمایه گذاری بر تبلیغات بودند. برای اولین بار او پول داشت و توانست نه تنها بدهی های خود، بلکه بدهی های پدرش را نیز بپردازد. پیری و مرگ. در اوایل سال ۱۹۲۵، سلامتی ییتس تثبیت شد و او بیشتر نوشته های A Vision را به پایان رسانده بود (تاریخ ۱۹۲۵، در واقع در ژانویه ۱۹۲۶ ظاهر شد، زمانی که تقریباً بلافاصله شروع به بازنویسی آن برای نسخه دوم کرد). او در سال ۱۹۲۲ به عضویت اولین مجلس سنای ایرلند منصوب شد و در سال ۱۹۲۵ برای دومین دوره مجدداً منصوب شد. در اوایل دوران تصدی او، بحثی در مورد طلاق مطرح شد و ییتس این موضوع را عمدتاً تقابلی بین اخلاق نوظهور کاتولیک رومی و اقلیت پروتستان می دانست. هنگامی که کلیسای کاتولیک روم با مخالفت آشکار از در نظر گرفتن موضع ضد خود، مخالفت کرد،
روزنامه تایمز ایرلند پاسخ داد که اقدامی برای غیرقانونی کردن طلاق، پروتستان ها را از خود دور می کند و تقسیم ایرلند را «متبلور» می کند. در پاسخ، ییتس مجموعه ای از سخنرانی ها را ایراد کرد که به جاه طلبی های دولت و روحانیون «به طور چشمگیر» حمله کرد و تاکتیک های مبارزاتی آن ها را به تاکتیک های «اسپانیا قرون وسطی (اشاره به دوران تفتیش دینی در اسپانیا در قرونوسطی)» تشبیه کرد. از سوی دیگر، عشق زن و مرد و میل جسمانی جدایی ناپذیر مقدس است، این اعتقاد از طریق فلسفه کهن و ادبیات مدرن به ما رسیده است و به نظر ما هذیان آمیزترین کار است که دو نفر را متقاعد کنیم که از هر یک متنفرند. و اگر هیچ کدام نمی توانند دوباره ازدواج کنند، هیچ راه حلی برای ما نیست که به آنها اجازه جدایی بدهیم." او دور شدن ایدئولوژیک از کثرت گرایی را شروع کرد به سمت تقابل مذهبی حرکت کرد. ادبیاتی که در این راه بکار می برد قوی تر شد. پدر یسوعی پیتر فینلی توسط ییتس به عنوان مردی با "بی ادبی هیولایی" توصیف شد و او ابراز تاسف کرد. "این یکی از افتخارات کلیسایی است که من در آن به دنیا آمدم که ما اسقف های خود را در بحث هایی که نیاز به قانون دارند در جای خود نشا
نده ایم. در دوران حضورش در سنا، ییتس به همکاران خود هشدار داد: «اگر نشان دهید که این کشور، ایرلند جنوبی، قرار است با ایده های کاتولیک رومی و تنها با ایده های کاتولیک اداره شود، هرگز شمال را نخواهید گرفت. در میان این ملت اختلاف می اندازید». او به طور به یاد ماندنی در مورد دیگر پروتستان های ایرلندی گفت: «ما آدم های کوچکی نیستیم». در سال ۱۹۲۴ او ریاست یک کمیته ضرب سکه را بر عهده داشت که مسئولیت انتخاب مجموعه ای از طرح ها برای اولین واحد پول ایالت آزاد ایرلند را بر عهده داشت. او با آگاهی از قدرت نمادین نهفته در تصویرسازی پول یک دولت جوان، به دنبال شکلی بود که «ظریف، رنگارنگ و کاملاً غیرسیاسی» باشد. هنگامی که مجلس در نهایت در مورد اثر هنری پرسی متکالف تصمیم گرفت، ییتس خوشحال شد، اگرچه او متأسف بود که سازش منجر به «از دست دادن تنش عضلانی» در تصاویر نهایی شده است. او در سال ۱۹۲۸ به دلیل بیماری از سنا بازنشسته شد. در اواخر عمرش - و به ویژه پس از سقوط وال استریت در سال ۱۹۲۹ و رکود بزرگ، که برخی را به این سؤال واداشت که آیا دموکراسی می تواند با مشکلات عمیق اقتصادی کنار بیاید یا خیر - به نظر می رسد ییتس به همدردی های اش
رافی خود بازگشت. در طول جنگ جهانی اول، او در مورد کارآمدی حکومت دموکراتیک بدبین شد و بازسازی سیاسی در اروپا از طریق حکومت توتالیتر را پیش بینی کرد. ارتباط بعدی او با پاوند او را به سمت بنیتو موسولینی کشاند، که او در موارد متعددی از او تحسین کرد. او سه «آهنگ راهپیمایی» – که هرگز استفاده نشد – برای پیرهن آبی های ژنرال ایرلندی ائوین اودوفی نوشت. او در سن ۶۹ سالگی توسط عمل استیناخ که در ۶ آوریل ۱۹۳۴ توسط نورمن هیر انجام شد، جوان شد. ییتس در پنج سال آخر زندگی اش نیروی تازه ای پیدا کرد که هم از شعر و هم از روابط صمیمی اش با زنان جوان تر مشهود بود. در طول این مدت، ییتس در تعدادی از روابط عاشقانه با شاعر و بازیگر مارگو رادوک و رمان نویس، روزنامه نگار و رادیکال جنسی اتل مانین درگیر شد. ییتس مانند زندگی قبلی خود، ماجراجویی های وابسته به عشق شهوانی را برای انرژی خلاق خود مفید یافت، و علیرغم سن و سال و بیماری، نویسنده ای پرکار باقی ماند. در نامه ای در سال ۱۹۳۵، ییتس خاطرنشان کرد: «من متوجه می شوم که ضعف فعلی من به دلیل بلوغ دوم عجیب و غریبی که عمل جراحی به من داده است، بدتر شده است. اگر من شعر بنویسم با هر کاری که انجام
داده ام متفاوت خواهد بود.» در سال ۱۹۳۶، او سردبیری کتاب اشعار مدرن آکسفورد، ۱۸۹۲–۱۹۳۵ را بر عهده گرفت. از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۶ او به همراه شری پوروهیت سوامی هندی الاصل به جزیره مدیترانه غربی مایورکا سفر کرد و از آنجا هر دوی آنها اکثر کارها را در زمینه ترجمه اوپانیشادهای اصلی از سانسکریت به انگلیسی رایج انجام دادند. اثر حاصل، ده اوپانیشاد اصلی، در سال ۱۹۳۸ منتشر شد. او در هتل Idéal Beauséjour در Roquebrune-Cap-Martin، در نزدیکی شهر منتون، فرانسه، در ۲۸ ژانویه ۱۹۳۹ در سن ۷۳ سالگی درگذشت. او پس از تشییع جنازه محتاطانه و خصوصی در روکبرون به خاک سپرده شد. تلاش هایی در روکبرون انجام شده بود تا خانواده او را از انتقال اجساد به ایرلند به دلیل نامشخص بودن هویتشان منصرف کنند. جسد او قبلاً نبش قبر شده بود و به بث منتقل شده بود. ییتس و جورج اغلب دربارهٔ مرگ او صحبت کرده بودند و آرزوی صریح او این بود که او را به سرعت در فرانسه با حداقل سر و صدا دفن کنند. به گفته جورج، "کلمات واقعی او این بود: "اگر من بمیرم، مرا در آنجا [در روکبرون] دفن کنید و بعد از یک سال که روزنامه ها مرا فراموش کردند، مرا در بیاورید و در اسلایگو به خاک بسپ
ارید. سپتامبر ۱۹۴۸، جسد ییتس به حیاط کلیسای سنت کلمبا، درامکلیف، شهرستان اسلایگو، با ناوگان نیروی دریایی ایرلند LÉ Macha منتقل شد. مسئول این عملیات برای دولت ایرلند، شان مک براید، پسر مود گون مک براید، و سپس وزیر امور خارجه بود. سنگ نوشته او برگرفته از آخرین سطرهای «زیر بن بلبن» یکی از آخرین شعرهای اوست. استانیسلاس اوسترروگ، سفیر فرانسه در بازگرداندن جسد ییتس به ایرلند در سال ۱۹۴۸ مشارکت داشت. در نامه ای به مدیر اروپایی وزارت امور خارجه در پاریس، "استروگ می گوید که چگونه پسر ییتس، مایکل، برای یافتن بقایای جسد شاعر درخواست کمک رسمی کرد. نه مایکل ییتس و نه شان مک براید، وزیر امور خارجه ایرلند که این مراسم را سازماندهی کرد، نمی خواستند از این موضوع مطلع شوند. اوستروگ خاطرنشان می کند که جزئیات نحوه جمع آوری بقایای اجساد را مکرراً با احتیاط می گوید و می گوید که سفیر ایرلند در پاریس نباید مطلع شود. جسد ییتس در سال ۱۹۴۶ نبش قبر شد و بقایای آن به بث منتقل شد و با بقایای دیگر مخلوط شد. وزارت خارجه فرانسه به اوستروگ اجازه داد تا مخفیانه هزینه های بازگشت به کشور را از صندوق خود تامین کند. مقامات نگران این واقعیت بودند ک