Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ارمنستان بازپس گرفت. گرجستان نیز منطقه بی طرف لوری را با موافقت ارمنستان اشغال کرد تا از افتادن آن به دست ترکیه جلوگیری کند. مرز اتحاد جماهیر شوروی با ترکیه با عهدنامه قارص در اکتبر ۱۹۲۱ شکل نهایی به خود گرفت و بدین ترتیب حد غربی مرز ارمنستان و گرجستان مشخص شد. زمانی که شوروی در اوایل سال ۱۹۲۱ درجه ای از کنترل خود را در این منطقه برقرار کرد، از تعیین مرز نهایی بین ارمنستان و گرجستان حمایت کرد. طی ترتیبی که در ۶ نوامبر ۱۹۲۱ نهایی شد و با تقسیم منطقه بی طرف لوری به دو قسمت (بیشتر به نفع ارمنستان)، مرز ارمنستان و گرجستان در محل فعلی آن تثبیت شد. در سال ۱۹۲۲ هر سه دولت از طریق جمهوری فدراتیو سوسیالیستی قفقاز جنوبی شوروی در اتحاد جماهیر شوروی ادغام شدند ولی در سال ۱۹۳۶ از قفقاز جنوبی شوروی جدا شده و به جمهوری های جداگانه تبدیل شدند. مرز ارمنستان–گرجستان پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ و استقلال جمهوری های تشکیل دهنده آن، به یک مرز بین المللی تبدیل شد. در سال ۱۹۹۴ دو کشور کار بر روی تحدید حدود مرزهای خود را آغاز کردند. یک اقلیت بزرگ ارمنی در گرجستان وجود دارد به ویژه در استان مرزی سامتسخه-جاواختی متمرک
ز شده اند، آنها در این استان در برخی مواقع اکثریت ناراضی را تشکیل می دهند. با این حال، نه دولت ارمنستان و نه دولت گرجستان برای اصلاح مرزهای قدیمی دوران شوروی بین خود فشار نیاورده اند. گذرگاه های مرزی. گذرگاه های مرزی زیر بین ارمنستان و گرجستان فعالیت می کنند:
شخصیت تاریخی و افسانه ای قبیله آردکپان: آردکپان ها از ترکمانان اغوز (قشقایی) شامل چند تیره (ذوالفقارلو، عسکرلو، ایسبلو، کوولی، قره قوینلو) است.
قتل عام در زندان زنان () یا امانوئل از جهنم می گریزد، فیلمی ایتالیایی-فرانسوی به کارگردانی برونو ماتی است که در سال ۱۹۸۳ منتشر شد و یکی از فیلم های مجموعهٔ است. برخی منتقدان این فیلم را به خوبی سایر فیلم های برنو ماتی ندانستند.
ویشاپاکار یا سنگ های اژدها که همچنین با نام های سنگ های ویشاپ، استلاهای ویشاپ و «سنگ های مار» نیز شناخته می شوند، تک سنگ های مشخصی هستند که در سرزمین کوهستانی ارمنستان، برکه های طبیعی و مصنوعی و دیگر منابع آب یافت می شوند. آنها معمولاً از یک تکه سنگ به شکل های سیگار با سر ماهی یا مار هستند. ظاهراً آنها تصاویری از ویشاپ ها یک اژدهای آبی از فرهنگ عامه ارمنی هستند. حدود ۱۵۰ استلای ویشاپ موجود شناخته شده است که ۹۰ تای آن در ارمنستان یافت هستند. ویشاپاکارها بخشی از میراث فرهنگی ارمنستان هستند و نشان دهنده اعتقادات و نمادهای مذهبی مردمان باستانی این منطقه اند. برخی محققان معتقدند که این سنگ ها نقش آیینی داشته اند و برای ارتباط با نیروهای طبیعت یا ارواح مقدس استفاده می شدند. نام. کلمه «ویشاپ» به معنای «اژدها» است، و «کار» به معنای «سنگ» است. در باورهای اساطیری ارمنی، "ویشاپ" نماد موجودات عظیم الجثه و قدرتمندی است که اغلب با آب، باروری و حفاظت از منابع طبیعی مرتبط بودند. مار ویشاپ. ویژگی بارز «ویشاپ» این است که از «آب» آمده و «سمی» هستند؛ بنابراین، آنها به عنوان «اژدهای آب با بزاق سمی» توصیف می شوند. این نام ممکن است
از یک اصطلاح ایرانی باستانی "vi-šāpa" گرفته شده باشد، «دارای آب سمی» که برای اشاره به مار استفاده می شود. موقعیت جغرافیایی. این سنگ های یادمانی که به صورت عمودی نصب شده اند، اغلب با نقوش اژدها یا موجودات افسانه ای دیگر حکاکی شده اند. ویشاپاکارها در مناطق مختلفی از ارمنستان و بخش هایی از مناطق هم جوار آن در قفقاز جنوبی یافت می شوند. این سازه ها معمولاً در ارتفاعات، نزدیکی منابع آبی، یا مناطقی که از نظر آیینی مهم بوده اند، قرار دارند. این سنگ ها در رشته کوه گغام، ارمنستان، سواحل شمال شرقی دریاچه سوان، دامنه های کوه آرارات، گارنی، دره رود چوروه و همچنین مکان های دیگر، جایی که در زمان های باستان به پرستش سنگ های ویشاپ می پرداختند، یافت می شوند. آن ها از سنگ های عظیم تراشیده شده اند که بزرگ ترین آن ها ۵٫۰۶ متر ارتفاع دارد و به شکل ماهی، مار، گاو، قوچ، لک لک و غیره، همچنین مجسمه های پرندگان، معمولاً در فواره ها، کانال ها، مخازن و دریاچه های مصنوعی نزدیک قرار دارند. می توان فرض کرد که این سنگ ها از طریق پرستش خدایان آب از کشاورزی و آبیاری حمایت می کردند. موقعیت های اصلی ویشاپاکارها. کوه های گغاما (Geghama Mountains
). یکی از مهم ترین مناطق یافت شدن ویشاپاکارها. این کوه ها در نزدیکی "دریاچه سوان" و مناطق مرکزی ارمنستان قرار دارند. ویشاپاکارهای کشف شده در این منطقه اغلب در نزدیکی چشمه های طبیعی و رودخانه ها قرار گرفته اند. دریاچه سوان (Lake Sevan). اطراف این دریاچه که یکی از مهم ترین منابع آب شیرین ارمنستان است، چندین ویشاپاکار دیده شده است. نزدیکی به آب نشان می دهد که این سنگ ها احتمالاً نقشی آیینی در ارتباط با منابع آب داشته اند. منطقه آرارات (Ararat Region). این منطقه تاریخی که یکی از نمادهای مهم ارمنستان است، نیز محل یافتن برخی از ویشاپاکارها بوده است. کوه های آرگاتس (Mount Aragats). در این منطقه نیز ویشاپاکارهایی کشف شده اند. آرگاتس یکی از کوه های مهم ارمنستان با موقعیت جغرافیایی و فرهنگی خاص است. مناطق جنوبی ارمنستان. در بخش هایی از استان سیونیک (Syunik Province) و نواحی هم مرز با ایران، نمونه هایی از ویشاپاکارها دیده شده اند. خارج از ارمنستان. گرجستان: برخی از سنگ های مشابه ویشاپاکار در مناطق جنوبی گرجستان کشف شده اند. ترکیه شرقی: مناطق هم مرز با ارمنستان (به ویژه استان های شرقی ترکیه) نیز نشانه هایی از سازه های مش
ابه دارند. کشف. ویشاپس توسط نویسنده ارمنی آترپت در سال ۱۸۸۰ معرفی شد که آثار او در سال ۱۹۲۶ منتشر شد. در سال ۱۹۰۹، زمانی که نیکلاس مار و یاکوف اسمیرنوف از معبد گارنی ارمنستان برای حفاری دیرینه شناسی بازدید کردند، ساکنان محلی داستان هایی دربارهٔ ویشاپ هایی شنیدند که در کوه های بلند وجود دارند. دانشمندان این سفر را سازماندهی کردند و از کوه های گغام صعود کردند تا وجود ویشاپ ها و اینکه آیا آنها اهمیت علمی دارند یا خیر. یافته های کوه های گغام در سال ۱۹۳۱ منتشر شد. دانشمندان در کوهستان مجسمه های سنگی مگالیتیک را کشف کردند که ارمنی ها آن را «ویشاپ» می نامیدند و بیشتر به شکل ماهی بودند. بزرگ ترین ویشاپ ۴٫۷۵ متر ارتفاع و ۵۵ سانتی متر عرض داشت. در سال ۱۹۰۹ تمام ویشاپ ها ویران شدند و بخشی از آنها در خاک مدفون شدند. سپس کاوشگرهای دیگری که در کوه های گغام سازماندهی شده بودند، ویشاپ های بیشتری پیدا کردند. در سال ۱۹۱۰، نیکلاس مار و یاکوف اسمیرنوف قبلاً ۲۷ مجسمه مگالیتیک مشابه پیدا کرده بودند. ویشاپ های مشابهی در دریاچه سوان ارمنستان، جنوب گرجستان، و ترکیه امروزی شرقی (ارمنستان غربی تاریخی) کشف شدند. قدمت. تعیین سن ویشاپ ها
بسیار دشوار است. بناهای تاریخی دور از محله ها قرار می گیرند که تجزیه و تحلیل رادیوکربن بقایای آلی آن ها را قادر می سازد تا سن تقریبی را تعیین کنند. در اولین نمایش یورت غول پیکر ویشاپ که پیدا شد، تصاویری از صلیب و حروف ارمنی مربوط به قرن سیزدهم وجود داشت. وضعیت صلیب و نوشته ها نشان می دهد که در قرن سیزدهم، ویشاپ هنوز در وضعیت عمودی قرار داشته است. در سال ۱۹۶۳ در منطقه گارنی یک ویشاپ یافت شد که دارای کتیبه ای از آرگیشتی اول اورارتو (قرن هشتم قبل از میلاد) بود. همچنین شباهت هایی با بناهای تاریخی یافت شده در شمال مغولستان وجود دارد. ویژگی ها. ویشاپاکارها عمدتاً در مناطقی که: ارتفاعات بالا دارند، آب فراوان یا منابع طبیعی قابل توجهی در دسترس است، و مکان هایی که احتمالاً با آیین های مرتبط با طبیعت و باروری پیوند داشته اند، دیده می شوند. نزدیکی این سازه ها به منابع طبیعی نشان دهندهٔ اهمیت آیینی و نمادین آن ها برای مردم باستانی بوده است. اندازه: معمولاً بین ۱٫۵ تا ۵ متر ارتفاع دارند. شکل: اغلب استوانه ای یا منشوری با طرح هایی از اژدها، مار، ماهی، و نمادهای دیگر هستند. قدمت: به دوره عصر برنز (حدود ۲۰۰۰ تا ۱۰۰۰ پیش از م
یلاد) بازمی گردند. مکان ها: این سنگ ها در نزدیکی منابع آبی مانند چشمه ها یا رودخانه ها قرار داده می شدند، که ممکن است با باورهای آیینی مربوط به آب و باروری مرتبط باشند. نامزد ثبت جهانی. ویشاپس و منظر فرهنگی تیرین کاتار نامزد میراث جهانی یونسکو شده است و شاید در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گیرد.
لورن دِ سله (؛ زادهٔ ) بازیگر، فیلم نامه نویس و تهیه کننده فیلم اهل ایتالیا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آنها نقش داشته است می توان به "دکتر زنان دوجانبه"، "افسران پلیس"، "عاشقان و دروغگوها"، "امانوئل در آمریکا"، "چگونه معلم تان را از راه بدر کنید"، "خشونت در زندان زنان" و "قتل عام در زندان زنان" اشاره کرد.
سیّدحسن کیائیان موسوی، معروف به حسن کیائیان (متولد۱۳۳۰)بنیان گذار و مدیر نشر چشمه، کتاب فروش، فعال اجتماعی و صنفی فرهنگ و نشرو کارآفرین ایرانی است. زندگی نامه. حسن کیائیان از سال های سی تا کنون فراز و نشیب هایی را از سر گذرانده است در ادامه اجمالاً مروری بر ادوار زندگی او می شود. نوجوانی. او در خانواده ای کارگری و کم درآمد در رودگر محله و محله سرحمام شهر بابل به دنیا آمد و بالید. پیش از روی کارآمدن رضاشاه، بابل با نام بارفروش شناخته می شد از دوره پهلوی اول نام شهر به بابل تغییر کرد. در گزارشی که نیما یوشیج از بابل در دهه اول ۱۳۰۰ به دست می دهد از آن با عنوان شهری با ظرفیت های بالای فرهنگی یاد کرده است. در دوره کودکی او در شهر بابل دست کم سه کتاب خانه، از جمله کتاب خانه شهرداری دایر بوده است. ضعف بنیه مالی خانواده، همسایه، بستگان تصویری ست که او از کودکی با خود داشت که سبب شد و در بزرگ سالی نسبت به فقر و بی عدالتی دغدغه مند شود.زودتر از سن معمول به دبستان رفت. هم زمان با دبستان به اصرار مادر یکی دو تابستان هم به مکتب خانه رفت و آن جا نخستین بار با مجله کیهان بچه ها آشنا شد. به خواندن مطالب غیردرسی روی آورد. بع
دتر با خواندن مجله اطلاعات کودکان علا قه مندی اش با داستان به طور عام و داستان های شاهنامه به طور خاص بیش تر شد. سال پنجم دبستان، با توصیه مدیر دبستان، مسئول فروش مجله اطلاعات کودکان در دبستان شد. نخستین اثر داستانی که در همان سال های کودکی خواند، رمان «پرتو اختر دوردست» نوشته آلکساندر چاکوفسکی بود که از سوی نشر پروگرس وابسته به تشکیلات دولت وقت شوروری منتشر شده بود این نشر مأموریت ترویج ایده های سوسیالیستی در کشورهای دیگر را دنبال می کرد.اوائل نوجوانی با کانون پرورش فکری کودکان و نوجوان ها آشنا شد از کتاب خانه آن جا کتاب هایش را امانت می گرفت و می خواند. تدریجاً خواندنی هایش متنوع تر شد، در همان سال ها مخاطب مجله های «روشنفکر»، «فردوسی»، «نگین»، «جهان نو»، «خوشه» و… شد. شانزده سالگی کتاب «آیدا: درخت و خنجر و خاطره» اثر احمد شاملو را هدیه گرفت. ده ها بعد یکی از ناشران آثار این نویسنده شد. سال های نوجوانی دوره ای سخت درگیر علائق مذهبی و دینی شد و چندی نگذشت از شدت آن علائق کاسته شد. دوران متوسطه و دبیرستان را در رشته ریاضی در آموزشگاه های شاهپور و قناد گذراند. در واپسین سال های دبیرستان، مدتی در کتاب فروشی نیم
ا در همان شهر بابل کارگر کتاب فروش شد؛ هرچند دست مزدی برای چند ماه کار در آن کتاب فروشی نگرفت؛ اما شمار قابل توجهی کتاب خواند از آن جمله می توان اشاره کرد به رمان های شوهر آهوخانم اثر علی محمد افغانی، بیگانه نوشته آلبر کامو و… متأثر از فضای سیاسی – اجتماعی سال های دهه پنجاه با حکومت وقت سر ناسازگاری پیش گرفت؛ آن مسیر را با خواندن انشاء اعتراضی در ستایش غلامرضا تختی آغاز کرد. چندی بعد با جمعی از دوستان اش درگیر عملیات مسلحانه علیه حکومت وقت شدند. جوانی. سال های جوانی با تحصیل در مدرسه عالی بازرگانی رشت در رشته اقتصاد آغاز شد. تنگنای مالی و عدم توانایی تأمین هزینه شهریه دانشکده او را تا یک قدمی انصراف از تحصیل دانشگاه می برد؛ اما با حمایت یکی از بستگان و پرداخت شهریه دانشکده توسط آن بستگان فرصت ادامه تحصیل دانشگاهی را برای حسن کیائیان رقم زد.او تحصیل در دانشکده را سال ۱۳۴۸ آغاز کرد در دانشکده با محمد شمس لنگرودی هم دوره ای بود. در آن سال های دانشکده، همراه تنی چند از هم درس و دانشگاهی به صرافت مبارزه سیاسی و عملیات مسلحانه علیه نظام پهلوی افتادند و نقشه داشتند ماشین مأمور ساواک را در دانشکده منفجر کنند. اما در
حین بررسی چاشنی و برای آماده شدن برای عملیات برخی از چاشنی ها منفجر شد و خساراتی در محل آزمایش دینامیت ها به بار آمد و عملیات اصلاً شروع نشده به پایان رسید اما همان اقدام ها کافی بود که سر و کارش به دستگاه امنیتی پهلوی بیفتد و چند صباحی را در بازداشت و بازجویی بگذراند. او در نهایت مهرماه ۱۳۵۱ در رشت بازداشت شد. سه ماهی را در زندان سپری کرد تا در نهایت با پادرمیانی یکی از بستگان از بازداشت آزاد شد. با پایان یافتن درس سرباز شد و بهار ۱۳۵۳ به خدمت سربازی اعزام شد. بهار ۱۳۵۴ با دختر خاله اش فریده محمودیان را نامزد کرد و سال بعدش ازدواج کردند. بهار ۱۳۵۵ از خدمت سربازی فارغ شد. سال های سربازی هم مانند باقی ادوار پیشن زندگی از هر فرصتی برای کتاب خواندن بهره برد در همان دوره سربازی دوره دو جلدی پداگوژیکی اثر ماکارنکو را خواند. تابستان ۱۳۵۵ که کارمند شرکتی دولتی در حوزه بازرگانی شد؛ به همراه همسرش به بندرعباس رفت. چندی نگذشت به دلیل بیماری و مسائلی دیگر از آن شرکت دست شست؛ در آستانه انقلاب به استخدام شرکتی خصوصی در حوزه حمل و نقل درآمد. دو – سه سالی را به عنوان مدیر اجرایی شرکت حمل و نقل فعالیت کرد از آن جمله دوره ای
شش ماهه به ماهشهر و مناطق جنگی مأموریت گرفت تا کارهایی را سامان دهد. با پایان پروژه کاری ماهشهر متأثر از فضای جنگ کار و کسب شرکت حمل و نقل هم رزم شپینیگ رو کسادی گذاشت و پروژه های پیمانی دیگر در کار نیست و ایده راه اندازی کتاب فروشی و نشر رقم خورد. بنیان گذاری نشر چشمه. نخستین تجربه و گام، جدی در کار و بار نشر کتاب و کتاب فروشی را در همکاری مشترک با محمدرضا اصلانی مدیر نشر نقره و دوست هم دانشگاهی اش کاظم فرهادی و شراکت مالی مدیر شرکت هم ونقل هم رزم شیپینگ با یک میلیون تومان سرمایه گذاری رقم خورد. قرار شد، بررسی و انتخاب و تأیید هر کتاب در نشر نقره با نظر هر سه نفر باشد؛ اما چندی نگذشت این قاعده نقض شد و حسن کیائیان و کاظم فرهادی از ادامه شراکت با محمدرضا اصلانی انصراف دادند. تصمیم دیگر آن شد تا درخشنده مدیر شرکت حمل ونقل حسن کیائیان مشترکاً کتاب فروشی و نشری را راه اندازی کنند و با سرمایه گذاری دو میلیون تومانی برای خرید سرقفلی مغازه ای سی و دومتری در خیابان کریم خان زند و تجهیز آن همکاری آغاز شد. نشر چشمه نامی که شمس لنگرودی برای آن این انتشارات تازه پیشنهاد کرده بود سال ۱۳۶۳ رسماً کارش آغاز شد. نخستین کتاب
نشر به نام «سرفراز و آزاد» اثر هوارد فاست به ترجمه عبدالحسین شریفیان نیمه دوم سال ۱۳۶۳ منتشر شد. پس از چندی درخشنده شریک حسن کیائیان با اطلاع از وضع سود اندک و ناچیز کسب وکار کتاب، عدم برآورده شدن انتظار مالی اش از کار کتاب فروشی انصرافش را از ادامه شراکت اعلام کرد. حسن کیائیان برای آن که صاحب اختیار مغازه شود؛ موظف شد سه میلیون و پانصدهزار تومان به شریک اش بدهد و کار و کسب کتاب را از آن خود کند. سرانجام با وام، نقد کردن خانه و ماشین این رقم را تأمین کرد و مدیر و صاحب اختیار فروشگاه و نشر چشمه شد. دیدگاه دیگران. حسن کیائیان طی بیش از چهل سال فعالیت نشر کتاب و کتاب فروشی با طیف متنوعی از نویسندگان و اهل قلم در ارتباط بوده است ؛ برخی از آن ها هم به تجربه های کاری و تعامل شان با این ناشر ادبیات و علوم انسانی پرداخته اند. احمدرضا احمدی بخت من، بعد از انقلاب با کتاب «ساعت ۱۰ صبح بود» باز شد. بعد چاپ و فروش موفقیت آمیز این کتاب در بازار، حسن کیائیان تصمیم گرفت همه شعرهای پیش از انقلابم را در مجموعه سه جلدی منتشر کند. بهمن فرمان آرا هیچ وقت فکر نمی کردم در سن و سالی که با حسن دوست شدم، جنس رفاقت و پشتیبانی ها مثل رف
اقت های دوران جوانی باشد.
در زیر فهرستی از درگیری های گروه شبه نظامی القاعده آمده است. این گروه در حال حاضر، بخش هایی از خاک سومالی، یمن، بورکینافاسو و مالی را تحت کنترل دارد و در بسیاری از نبردها و جنگ ها شرکت کرده است.
ماریو سکویی (؛ ۳۰ ژوئن ۱۹۱۳ – ۱۹۹۲) کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "برادر بشر، خواهر فاحشه، در بوکاچوی کاملاً ممنوعه"، "باکره کوچک"، "کبرا" و "فرشته سپید" اشاره نمود.
پالاتسو دلا پرماننته ( کاخ دائمی)؛ با نام کامل انجمن هنرهای زیبا و نمایشگاه دائمی ، که به سادگی به عنوان کاخ دائمی نیز شناخته می شود، یک ساختمان تاریخی در میلان است که در خیابان فیلیپو توراتی، شمارهٔ ۳۴ واقع شده است، و از سال ۱۸۸۱ میلادی محل استقرار مؤسسهٔ فرهنگی تاریخی و به همین نام است. این ساختمان که در سال ۱۸۸۱ میلادی توسط لوکا بلترامی به سبک احیای نئوکلاسیک طراحی شد، توسط معماران جولیو ریچارد و پائولو متسانوته، میان سال های ۱۹۲۰ و ۱۹۲۲ میلادی تا حدی بازسازی شد. این کاخ که در اثر بمباران های جنگ جهانی دوم به شدت آسیب دیده بود، به استثنای نمای باقیمانده و چند سازهٔ از پیش موجود دیگر، توسط معمار-طراحان پیر جاکومو و آکیله کاستیلیونی بر اساس معیارهای خردگرایی بازسازی شد. این مجموعه از یک ساختمان افقی با اتاق های در نظر گرفته شده برای نمایشگاه های سازماندهی شده توسط انجمن و یک برج اداری عمودی تشکیل شده است. ساختمان لوکا بلترامی. در سال ۱۸۸۱ میلادی مؤسسهٔ فرهنگی انجمن هنرهای زیبا و نمایشگاه دائمی زمینی را در "خیابان توراتی" (در آن زمان "خیابان" "شاهزاده اومبرتو" نامیده می شد) خریداری کرد تا دفتر مرکزی خود را بس
ازد. این پروژه به معمار لوکا بلترامی (زاده ۱۸۵۴ میلادی، میلان - درگذشته ۱۹۳۳ میلادی، رم)، استاد معماری در آکادمی بررا و پلی تکنیک میلان سپرده شد و در مداخلات مهم معماری و مرمتی شهر در آن سال ها مشارکت داشت، از جمله: قلعه سفورزا و بازسازی برج فیلارته (۱۹۱۱–۱۸۹۳ میلادی)، کنیسه (۱۸۹۲ میلادی)، ساختمان بیمه عمومی در میدان کوردوزیو (۱۹۰۱ میلادی). بلترامی، پالاتسو دلا پرماننته را بر اساس سبک نئوکلاسیک طراحی کرد و اتاق ها را به صورت شماتیک تقسیم بندی کرد. نمای متقارن در خیابان توراتی، با سنگ مرمر قرمز ورونا، دارای یک ورودی با سه بازشو در طبقه همکف است که با ستون ها و دو پنجره مستطیل شکل برجسته شده است. تقسیم سه گانه در طبقه فوقانی در ایوان های قوسی شکل که با ستون ها در هم آمیخته و دو پنجره مستطیلی با سه گوش سردرب در کنار هم قرار گرفته و تکرار می شوند. عنوان این ساختمان بر روی دیوار در نما اجرا شد: "انجمن هنرهای زیبا و نمایشگاه دائمی". در داخل، چیدمان فضاها به سال ۱۸۸۶ میلادی، تاریخ افتتاح آن برای عموم، به چهار اتاق که توسط نورگیر در طبقه همکف روشن شده، یک حیاط سرپوشیده و یک گالری برای نمایش مجسمه ها که توسط یک باغ و
یک کافه تریا به پایان می رسد، تقسیم شده است. دسترسی به طبقه فوقانی از طریق یک پلکان سنگ مرمر دوتایی انجام می شود. در طبقه اول یک سالن بزرگ برای رویدادها، کنفرانس ها و جلسات در نظر گرفته شده است و از دو سو، توسط دو اتاق برای نمایش اشیاء احاطه شده است.
باکره کوچک () یک فیلم درام کمدی سکسی سبک ایتالیایی به کارگردانی ماریو سِکویی است که در سال ۱۹۷۵ منتشر شد. خلاصه داستان. یک عکاس مُد تلاش می کند یک دختر دبیرستانی زیبا را به فحشا بکشاند…
ارمن دوست (به ارمنی:հայասեր)("هایاسر"، ترجمه لفظی: «دوست دار ارمنیان») به فردی غیرارمنی اطلاق می شود که علاقه شدیدی به ارمنستان دارد یا قدردان فرهنگ ارمنی، تاریخ ارمنیان یا ملت ارمنی است. این واژه ممکن است به افرادی اطلاق شود که شور و شوق زیادی نسبت به فرهنگ ارمنی دارند یا از اهداف سیاسی یا اجتماعی مرتبط با ملت ارمنی حمایت می کنند. در دوران جنگ جهانی اول و هم زمان با نسل کشی ارمنیان، این اصطلاح برای افرادی مانند هنری مورگنتاو به کار رفت که توجه افکار عمومی را به قربانیان کشتار و تبعید جلب کردند و برای پناهندگان کمک جمع آوری نمودند. وودرو ویلسون و تئودور روزولت نیز به دلیل حمایتشان از ایجاد ارمنستان ویلسونی به عنوان ارمن دوست شناخته شده اند. ارمن دوستان برجسته. گرجستان. طبق نوشته های ماتئوس اورهایه تسی، مورخ ارمنی قرن دوازدهم، پادشاه گرجی داویت چهارم (حکومت: ۱۰۸۹–۱۱۲۵) بسیار دوست می داشت. در دوران حکومت او، اشراف ارمنی استقبال گرمی در قلمرو وی یافتند. بریتانیا. شاعر رمانتیک انگلیسی لرد بایرون (۱۷۸۸–۱۸۲۴) علاقه خود را به ملت ارمنی نشان می داد. بایرون به عنوان یکی از «اولین مشتاقانی که از ارمنیان حمایت کردند» تو
صیف شده است. او از اواخر سال ۱۸۱۶ تا اوایل سال ۱۸۱۷ در جزیره سن لازارو، جزیره ای کوچک در ونیز که میزبان یک صومعه مهم ارمنی کاتولیک است، اقامت داشت. بایرون به اندازه ای زبان ارمنی را آموخت که بتواند بخش هایی از ارمنی کلاسیک را به انگلیسی ترجمه کند. او دو کتاب با عناوین "گرامر انگلیسی و ارمنی" (منتشرشده در ۱۸۱۷) و "گرامر ارمنی و انگلیسی" (منتشرشده در ۱۸۱۹) تألیف کرد که شامل نقل قول هایی از ارمنی کلاسیک و مدرن بودند. بایرون به عنوان برجسته ترین بازدیدکننده این جزیره شناخته می شود. اتاقی که او در آن به مطالعه می پرداخت، اکنون به نام او نام گذاری شده و توسط راهبان گرامی داشته می شود. دانشور، حقوق دان، تاریخ نگار و سیاستمدار لیبرال بریتانیایی جیمز برایس (۱۸۳۸–۱۹۲۲) دو بار از سرزمین های ارمنی دیدن کرد (در سال های ۱۸۷۶ و ۱۸۸۰). در سال ۱۸۷۶، او از کوه آرارات، نماد ملی ارمنستان، بالا رفت. در جریان کشتارهای حمیدیه و نسل کشی ارمنیان، او برجسته ترین حامی ارمنیان در بریتانیا بود. سخنرانی او در تاریخ ۶ اکتبر ۱۹۱۵ در پارلمان بریتانیا دربارهٔ نسل کشی، در کتاب "فجایع ارمنی: قتل یک ملت" نوشته آرنولد توینبی گنجانده شده است. توین
بی اسناد برایس (عمدتاً شامل شهادت های شاهدان عینی) دربارهٔ نسل کشی را با عنوان "رفتار با ارمنیان در امپراتوری عثمانی، ۱۹۱۵–۱۹۱۶" ویرایش کرده است. برایس در سال ۱۹۱۸ مقاله ای با عنوان «آینده ارمنستان» در "مجله معاصر" انگلستان نوشت. نخست وزیر لیبرال بریتانیا ویلیام اوارت گلدستون (۱۸۰۹–۱۸۹۸)، در جریان کشتارهای حمیدیه در یک سخنرانی در سال ۱۸۹۵، اظهار داشت: «خدمت به ارمنستان، خدمت به تمدن است.» جاهای دیگر. میسیونر پروتستان، یوهانس لپسیوس (۱۸۵۸–۱۹۲۶)، به عنوان «آلمانی که بیش از همه دربارهٔ ارمنی ها می دانست، چرا که از اواخر قرن نوزدهم و از زمان کشتار ارمنی ها توسط سلطان عبدالحمید، به شدت از آرمان آن ها حمایت می کرد» توصیف شده است. یکی از نویسندگان، رئیس جمهور ایالات متحده تئودور روزولت (۱۸۵۸–۱۹۱۹) را به عنوان «یک ارمنی دوست مشتاق» توصیف کرده است. فریتیوف نانسن (۱۸۶۱–۱۹۳۰)، کاوشگر نروژی، به عنوان «دوست ملت ارمنی» به دلیل کارهایش در دهه ۱۹۲۰ برای کمک به پناهندگان ارمنی، که بسیاری از آن ها بازماندگان نسل کشی بودند، شناخته شده است. نانسن از پناهندگان ارمنی برای دریافت پاسپورت نانسن که امکان سفر آزادانه به کشورهای مختلف
را فراهم می کرد، حمایت کرد. نانسن کتابی به نام "ارمنستان و خاور نزدیک" در سال ۱۹۲۳ نوشت که همدلی او با وضعیت ارمنی ها پس از از دست دادن استقلال شان به اتحاد جماهیر شوروی را شرح می دهد. پس از بازدید از ارمنستان، نانسن دو کتاب دیگر به نام های «در سراسر ارمنستان» که در سال ۱۹۲۷ منتشر شد و «از قفقاز تا ولگا» نوشت. ایلاریون ورونتسوف-داشکوف (۱۸۳۷–۱۹۱۶)، یکی از نمایندگان برجستهٔ خانوادهٔ ورونتسوف، به همراه همسرش الیزاوتا آندریونا شوالوا به عنوان ارمن دوست شناخته شده اند. به حدی ارمن دوست بودند که در سال ۱۹۱۵ شورای وزیران روسیه استدلال کرد که داشکوف به عنوان معاون السلطنهٔ قفقاز، منافع روسیه را فدای منافع ارمنی کرده است. پیو یاووروف، شاعر نمادگرایی بلغاری، در سال ۱۸۹۶ شعری به نام «ارمنی ها» نوشت که از غم و دشواری هایی که در پناهندگان ارمنی در بلغارستان می دید الهام گرفته بود. به همین دلیل، در سال ۱۹۶۶ یک مدرسه در ایروان به نام او نامگذاری شد. اسیپ ماندلشتام (۱۸۹۱–۱۹۳۸)، شاعر و مقاله نویس یهودی روسی، به عنوان یک ارمن دوست توصیف شده است. معاصر. در قرن ۲۱، چندین سیاستمدار در غرب به دلیل فعالیت هایشان در جهت به رسمیت شنا
ختن نسل کشی ارمنی ها و حمایت از آرتساخ (قره باغ کوهستانی) به عنوان ارمن دوست توصیف شده اند. از جمله بارونس کارولین کاکس (متولد ۱۹۳۷)، عضو مجلس اعیان بریتانیا آدام شیف (متولد ۱۹۶۰)، نمایندهٔ کنگره ایالات متحده از کالیفرنیا و دموکرات و والری بوایه (متولد ۱۹۶۲)، نمایندهٔ مجلس ملی فرانسه از حزب جمهوری خواهان. شناسایی در ارمنستان. شخصیت های برجستهٔ ارمن دوست به روش های مختلفی در ارمنستان شناخته شده اند: یک خیابان در ایروان و یک مدرسه در گیومری به نام بایرون؛ یک پارک، یک مدرسه و یک مجسمهٔ نانسن در ایروان؛ خیابان برایس در ایروان جزو اماکنی هستند که به نام ارمن دوستان نام گذاری شده اند.
جمعه عجیب تر (انگلیسی: Freakier Friday) یک فیلم فانتزی کمدی آمریکایی به کارگردانی نیشا گاناترا و نویسندگی جردن وایس است. این فیلم دنباله ای بر «جمعه عجیب» (۲۰۰۳) می باشد، که براساس رمان "مری راجرز"، در سال ۱۹۷۲ ساخته شده و هفتمین فیلم کلی این مجموعه محسوب می شود. جیمی لی کرتیس، لیندزی لوهان، مارک هارمون، چاد مایکل موری، کریستینا ویدال، هیلی هادسون، استیون توبولوسکی، لوسیل سونگ و روزالیند چائو نقش های خود را از فیلم اصلی تکرار می کنند. جولیا باترز و منی جاسینتو به بازیگران می پیوندند. این فیلم در تاریخ ۸ اوت ۲۰۲۵ (۱۷ مرداد ۱۴۰۴) در ایالات متحده اکران شد. داستان. سال ها پس از اینکه تس و آنا دچار بحران هویت شدند، آنا اکنون مادر دختری نوجوان به نام هارپر است و در آستانه ازدواج با مردی بریتانیایی به نام اریک قرار دارد؛ مردی که خود دختری هم سن هارپر به نام لیلی دارد. این دو خانواده در حال یکی شدن هستند، اما با وقوع حادثه ای غیرمنتظره، همه چیز دگرگون می شود. ساخت. فیلمبرداری در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۴ در لس آنجلس آغاز شد، و در ۲۱ اوت به پایان رسید.
نانسی آگابیان نویسنده، فعال و مدرس آمریکایی است که در حال حاضر در دانشگاه نیویورک، گالاتین، تدریس می کند. او از نسل ارمنی است و کتاب خاطراتش دربارهٔ دوران کودکی اش تحت عنوان "من دوباره مثل او هستم: داستان های واقعی یک دختر ارمنی" ("Me as Her Again: True Stories of an Armenian Daughter") برنده جایزه «"ژان کوردووا»" از "لامبا لیدری" برای ادبیات غیر اشتقاقی همجنس گرایان / کوئیرها شد. حرفه. آگابیان نویسنده ای ارمنی-آمریکایی است که در "مدرسه هنرهای دانشگاه کلمبیا" تحصیل کرده است. در سال ۲۰۰۰، مجموعه ای از مقالات، شعرها و آثار غیر داستانی تحت عنوان "پرنسس فریک" ("Princess Freak") منتشر کرد. در سال ۲۰۰۸، کتاب خاطراتی با عنوان "من دوباره مثل او هستم: داستان های واقعی یک دختر ارمنی" ("Me as Her Again: True Stories of an Armenian Daughter") منتشر کرد. این کتاب در سال ۲۰۰۹ نامزد جایزه "لامبا لیدری برای" ادبیات غیرداستانی شد، همچنین برای جایزه بین المللی ویلیام سارویان نیز نامزد شد و در سال ۲۰۲۱ برنده جایزه "ژان کوردووا" برای ادبیات غیر اشتقاقی همجنس گرایان / کوئیرها شد. در سال ۲۰۰۶، او بورسیه "فولبرایت" دریافت کرد و در
سال ۲۰۱۲ نیز بورسیه "لامبا لیدری" را برای نوشتن دربارهٔ هویت و تاریخ ارمنی ها دریافت کرد. آگابیان یک رمان با عنوان "ترس از ملت های بزرگ و کوچک" ("The Fear of Large and Small Nations") دربارهٔ تبعید شدگان ارمنی نوشته است که بر اساس تحقیقاتش در طول بورسیه "فولبرایت" شکل گرفته و برای جایزه "پِن بیل وِدِر" در سال ۲۰۱۶ نامزد شد. آگابیان در "مدرسه مطالعات فردی گالاتین" دانشگاه نیویورک و در "موزه هنر همجنس گرایان و دگرباشان جنسی لزلی-لوه من" در نیویورک تدریس می کند. او همچنین برای ترویج و حفظ نویسندگان ارمنی در آمریکا تلاش کرده است. فعالیت های اجتماعی. حقوق ال جی بی تی. آگابیان علیه ارمنی ها ضد ال جی بی تی که علیه ال جی بی تی ها اعتراض می کردند، سخنرانی کرد. او در سخنرانی خود گفت: علاوه بر این، آگابیان در برابر این تصور که ارمنی ها ضد ال جی بی تی ها هستند هشدار داده است، و گفته است:
تمام آنچه باید آشکار شود () یک کمدی سکسی سبک ایتالیایی به کارگردانی جولیانو کارنیمئو است که در سال ۱۹۸۱ منتشر شد. این فیلم در شهرهای نوولی و لچه فیلم برداری شد.