Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قه بندی مبتنی بر منطقه فرماندهی را اتخاذ کرده است. پروژه های آبیاری میکرو. صندوق آبیاری میکرو (MIF) با سرمایه ۵۰۰۰ کرور روپیه تأسیس شد «تا به عنوان بخشی از هدف خود برای افزایش تولید کشاورزی و درآمد کشاورزان، زمین های بیشتری را تحت آبیاری میکرو قرار دهد»، NABARD نرخ بهره پایینی را به دولت های ایالتی ارائه می دهد «تا آبیاری میکرو را ترویج دهد، که در حال حاضر تنها ۱۰ میلیون هکتار را پوشش می دهد در حالی که پتانسیل ۷۰ میلیون هکتار را دارد». آبیاری قطره ای ترویج می شود.
آبیاری در تاکستان فرایند استفاده از آب اضافی در کشت انگور است. این ماده هم بحث برانگیز و هم برای تولید شراب ضروری تلقی می شود. در فیزیولوژی انگور، میزان آب موجود بر فتوسنتز و در نتیجه رشد و همچنین رشد حبه های انگور تأثیر می گذارد. اگرچه آب و هوا و رطوبت نقش مهمی دارند، اما یک تاک انگور معمولی به ۲۵ تا ۳۵ درجه سانتیگراد نیاز دارد. اینچ (۶۳۵–۸۹۰ میلی متر) آب در سال، که در ماه های بهار و تابستان فصل رشد اتفاق می افتد، برای جلوگیری از استرس. رشد تاکی که به مقدار لازم آب دریافت نکند، از چند جهت تغییر خواهد کرد؛ برخی از اثرات تنش آبی (به ویژه اندازه کوچک تر حبه و تا حدودی محتوای قند بالاتر) توسط پرورش دهندگان انگور مطلوب تلقی می شوند. در بسیاری از مناطق شراب سازی دنیای قدیم، بارندگی طبیعی تنها منبع آبی محسوب می شود که همچنان به تاکستان اجازه می دهد ویژگی های "اقلیمی" خود را حفظ کند. برخی منتقدان، عمل آبیاری را به عنوان دستکاری بیش از حد و با پتانسیل ایجاد کیفیت نامطلوب برای شراب به دلیل بازده بالای محصول که می تواند به صورت مصنوعی با آبیاری افزایش یابد، می دانند. این ماده از دیرباز توسط قوانین شراب اتحادیه اروپا مم
نوع بوده است، اگرچه در سال های اخیر برخی کشورها (مانند اسپانیا) مقررات خود را تسهیل کرده اند و نهاد حاکم بر شراب فرانسه، "مؤسسه ملی نامگذاری مبدأ" (INAO)، نیز در حال بررسی این موضوع بوده است. در آب و هوای بسیار خشک که بارندگی کمی دریافت می کنند، آبیاری برای هرگونه چشم انداز کشت انگور ضروری تلقی می شود. بسیاری از مناطق شراب سازی دنیای جدید مانند استرالیا و کالیفرنیا، مرتباً در مناطقی که نمی توانند از کشت انگور حمایت کنند، آبیاری انجام می دهند. پیشرفت ها و تحقیقات در این مناطق شراب سازی (و همچنین برخی از مناطق شراب سازی دنیای قدیم مانند اسرائیل) نشان داده است که کیفیت بالقوه شراب می تواند در مناطقی که آبیاری به حداقل رسیده و مدیریت می شود، افزایش یابد. اصل اصلی پشت این امر، کنترل تنش آبی است، به طوری که تاک در طول دوره جوانه زدن و گلدهی آب کافی دریافت می کند، اما آبیاری در طول دوره رسیدن کاهش می یابد تا تاک با اختصاص بیشتر منابع محدود خود به توسعه خوشه های انگور به جای شاخ و برگ اضافی، به این کمبود پاسخ دهد. اگر گیاه بیش از حد تحت فشار آب قرار گیرد، فتوسنتز و سایر فرآیندهای مهم مانند ذخیره مواد مغذی می تواند تح
ت تأثیر قرار گیرد و اساساً گیاه از کار بیفتد. در دسترس بودن آبیاری به این معنی است که در صورت بروز شرایط خشکسالی، می توان آب کافی برای گیاه فراهم کرد تا تعادل بین تنش آبی و رشد در سطوح بهینه حفظ شود. تاریخچه. آبیاری در تولید شراب سابقه طولانی دارد. باستان شناسان آن را به عنوان یکی از قدیمی ترین شیوه های کشت انگور توصیف می کنند، به طوری که کانال های آبیاری کشف شده در نزدیکی تاکستان های ارمنستان و مصر قدمتی بیش از ۲۶۰۰ سال دارند. آبیاری از حدود ۵۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح به طور گسترده برای سایر محصولات کشاورزی انجام می شد. این احتمال وجود دارد که دانش آبیاری به گسترش کشت انگور از این مناطق به مناطق دیگر کمک کرده باشد، زیرا انگور پتانسیل رشد در خاک هایی را داشت که برای حمایت از سایر محصولات غذایی بسیار نابارور بودند. انگور گیاهی نسبتاً مقاوم است که بیشترین نیاز آن به نور کافی خورشید است و می تواند با حداقل نیاز به آب و مواد مغذی شکوفا شود. در مناطقی که نیازهای آبی آنها برآورده نشده است، وجود آبیاری به این معنی بود که هنوز می توان از کشت انگور حمایت کرد. در قرن بیستم، صنایع شراب سازی رو به گسترش کالیفرنیا، استرال
یا و اسرائیل با پیشرفت در آبیاری به میزان زیادی تقویت شدند. با توسعه روش های کم هزینه تر و کم زحمت تر برای آبیاری تاکستان ها، مناطق وسیعی از زمین های بسیار آفتابی اما خشک توانستند به مناطق کشت انگور تبدیل شوند. توانایی کنترل دقیق میزان آبی که هر تاک دریافت می کرد، به تولیدکنندگان در این مناطق شراب سازی دنیای جدید اجازه داد تا سبک هایی از شراب را توسعه دهند که صرف نظر از تغییرات معمول در محصول، هر ساله نسبتاً ثابت باشند. این امر تضاد کاملی با مناطق شراب سازی دنیای قدیم اروپا ایجاد کرد، جایی که تنوع شراب های قدیمی، از جمله بارندگی، هر ساله تأثیر قابل توجهی بر سبک بالقوه شراب داشت. تحقیقات مداوم، روشی را بررسی کرد که می توان از آبیاری کنترل شده (یا تکمیلی) برای افزایش کیفیت بالقوه شراب استفاده کرد، این کار با تأثیر بر نحوه واکنش درخت انگور به محیط خود و هدایت منابع به سمت توسعه قندها، اسیدها و ترکیبات فنلی که در کیفیت شراب نقش دارند، انجام می شود. این تحقیق منجر به توسعه روش هایی برای اندازه گیری میزان احتباس آب در خاک شد، به طوری که بتوان رژیم های آبیاری جداگانه ای را برای هر تاکستان ترسیم کرد که مزایای مدیریت
آب را به حداکثر برساند. نقش آب در زراعت انگور. وجود آب برای بقای تمام گیاهان ضروری است. در درخت انگور، آب به عنوان یک حلال جهانی برای بسیاری از مواد مغذی و معدنی مورد نیاز برای انجام عملکردهای مهم فیزیولوژیکی عمل می کند و تاک این مواد را با جذب آب حاوی مواد مغذی از خاک دریافت می کند. در صورت عدم وجود آب کافی در خاک، سیستم ریشه گیاه ممکن است در جذب این مواد مغذی با مشکل مواجه شود. در ساختار خود گیاه، آب به عنوان یک وسیلهٔ انتقال درون آوند چوبی عمل می کند تا این مواد مغذی را به تمام قسمت های گیاه برساند. در طول فرایند فتوسنتز، مولکول های آب با کربن مشتق شده از دی اکسید کربن ترکیب می شوند تا گلوکز را تشکیل دهند که منبع اصلی انرژی تاک است و همچنین اکسیژن به عنوان یک محصول جانبی. علاوه بر کاربرد آن در فتوسنتز، منبع آب تاک نیز توسط فرآیندهای تبخیر و تعرق کاهش می یابد. در تبخیر، گرما (به کمک باد و نور خورشید) باعث تبخیر آب موجود در خاک و خروج آن به صورت مولکول های بخار می شود. این فرایند با رطوبت رابطه معکوس دارد و تبخیر در مناطقی با رطوبت نسبی کم با سرعت بیشتری انجام می شود. در تعرق، این تبخیر آب مستقیماً در گیاه ر
خ می دهد، زیرا آب از طریق روزنه هایی که در قسمت زیرین برگ ها قرار دارند، از گیاه آزاد می شود. این از دست دادن آب از برگ ها یکی از عوامل محرکی است که منجر به جذب آب از ریشه ها می شود و همچنین به گیاه کمک می کند تا در برابر اثرات تنش گرمایی که می تواند به شدت به عملکردهای فیزیولوژیکی گیاه آسیب برساند (تا حدودی شبیه به عملکرد تعریق در انسان و حیوانات) مقاومت کند. وجود آب کافی در تاک ها می تواند به حفظ دمای داخلی برگ تنها چند درجه بالاتر از دمای هوای اطراف کمک کند. با این حال، اگر کمبود آب شدید باشد، دمای داخلی می تواند تقریباً ۱۸ درجه افزایش یابد. درجه فارنهایت (۱۰ درجه سانتیگراد) گرمتر از هوای اطراف است که منجر به ایجاد تنش گرمایی در تاک می شود. اثرات دوگانه تبخیر و تعرق، تبخیر و تعرق نامیده می شود. یک تاکستان معمولی در آب و هوای گرم و خشک می تواند تا از دست بدهد. آب به ازای هر بوته انگور از طریق تبخیر و تعرق در طول فصل رشد. عوامل مؤثر بر آبیاری. اساساً دو نوع اصلی آبیاری وجود دارد؛ آبیاری اولیه که برای مناطقی (مانند آب و هوای بسیار خشک) که فاقد بارندگی کافی برای کشت انگور هستند، مورد نیاز است و آبیاری تکمیلی ک
ه در آن از آبیاری برای «پر کردن شکاف های» بارندگی طبیعی استفاده می شود تا سطح آب به میزان بهتری برسد و همچنین به عنوان یک اقدام پیشگیرانه در صورت خشکسالی فصلی عمل کند. در هر دو مورد، هم آب و هوا و هم خاک تاکستان های منطقه نقش مهمی در استفاده و اثربخشی آبیاری ایفا خواهند کرد. تأثیر انواع مختلف آب و هوا. کشت انگور معمولاً در اقلیم های مدیترانه ای، قاره ای و دریایی یافت می شود و هر اقلیم منحصر به فرد، چالش های خاص خود را در تأمین آب کافی در مواقع بحرانی در طول فصل رشد دارد. در آب و هوای مدیترانه ای، آبیاری معمولاً در دوره های بسیار خشک مراحل رسیدن تابستان مورد نیاز است، جایی که خشکسالی می تواند یک تهدید مداوم باشد. سطح رطوبت در یک کلان اقلیم خاص، دقیقاً میزان آبیاری مورد نیاز را تعیین می کند، زیرا سطوح بالای تبخیر و تعرق بیشتر در آب و هوای مدیترانه ای با رطوبت پایین مانند بخشی از شیلی و استان کیپ آفریقای جنوبی رخ می دهد. در این مناطق با رطوبت کم، ممکن است آبیاری اولیه مورد نیاز باشد، اما در بسیاری از مناطق با آب و هوای مدیترانه ای، آبیاری معمولاً تکمیلی است. میزان بارندگی در ماه های بهار و تابستان نیز مهم است. ب
رای مثال، توسکانی به طور متوسط ۸. اینچ (۲۰۰ میلی متر) بارندگی در طول ماه های آوریل تا ژوئن - دوره ای که شامل گلدهی و تشکیل میوه می شود، زمانی که آب بسیار حیاتی است. اگرچه نوساناتی در میزان بارندگی رخ می دهد، اما میزان بارندگی طبیعی، همراه با ظرفیت نگهداری آب خاک، معمولاً برای برداشت سالم کافی است. در مقابل، ناپا ولی فقط ۲٫۴ امتیاز دارد. اینچ (۶۰ میلی متر)، به طور متوسط، در همان دوره زمانی، اغلب در یک الگوی نامنظم (بعضی سال ها شاهد بارش بیشتر، بعضی سال ها شاهد مقادیر ناچیزی از باران) هستند، و بیشتر مناطق در کالیفرنیای مرکزی و جنوبی (هم در امتداد ساحل و هم در داخل کشور) حتی کمتر از این مقدار باران دریافت می کنند که نیاز به آبیاری تکمیلی را ایجاب می کند. آب و هوای قاره ای معمولاً در مناطقی دیده می شود که از تأثیرات ساحلی اقیانوس ها و پهنه های آبی بزرگ، دورتر هستند. تفاوت میانگین دمای سردترین و گرم ترین ماه های سال با میانگین بارندگی متوسط که معمولاً در زمستان و اوایل بهار رخ می دهد، می تواند بسیار قابل توجه باشد. بسته به توانایی خاک در حفظ آب، درخت انگور ممکن است در این دوره آب کافی دریافت کند تا در طول فصل رشد
با حداقل آبیاری (یا بدون آبیاری) دوام بیاورد. برای خاک هایی که قدرت نگهداری آب کمی دارند، ماه های خشک تابستان ممکن است نیاز به آبیاری تکمیلی داشته باشند. نمونه هایی از اقلیم های قاره ای که از آبیاری تکمیلی استفاده می کنند شامل دره کلمبیا در ایالت واشینگتن و منطقه شراب سازی مندوزا در آرژانتین است. آب و هوای دریایی معمولاً بین آب و هوای مدیترانه ای و قاره ای قرار می گیرد و آب و هوای معتدلی دارد که تحت تأثیر حجم زیادی از آب در نزدیکی آن تعدیل می شود. همانند آب و هوای مدیترانه ای، رطوبت کلان اقلیم خاص نقش مهمی در تعیین میزان آبیاری مورد نیاز خواهد داشت. در بیشتر موارد، آبیاری، اگر اصلاً انجام شود، فقط در سال های خشکسالی به عنوان مکمل عمل می کند. بسیاری از مناطق دریایی، مانند ریاس بایکساس در گالیسیا، بوردو و دره ویلامت در اورگان، از مشکل عمده بارندگی بیش از حد در طول فصل رشد رنج می برند. تأثیر انواع مختلف خاک. خاک می تواند تأثیر قابل توجهی بر کیفیت بالقوه شراب داشته باشد. در حالی که زمین شناسان و تاکستان داران دقیقاً مطمئن نیستند که خاک چه نوع ویژگی های تغییرناپذیر یا مبتنی بر "اقلیم" را می تواند به شراب منتقل کند
، تقریباً توافق جهانی وجود دارد که توانایی حفظ آب و زهکشی خاک نقش اصلی را ایفا می کند. نگهداری آب به توانایی خاک در نگهداری آب اشاره دارد. اصطلاح «ظرفیت مزرعه» برای توصیف حداکثر مقدار آبی که خاک عمیقاً مرطوب پس از زهکشی طبیعی در خود نگه می دارد، استفاده می شود. زهکشی به معنای توانایی آب برای حرکت آزادانه در سراسر خاک است. شرایط ایده آل، خاکی است که بتواند مقدار کافی آب را برای درخت انگور حفظ کند، اما زهکشی آن به اندازه ای باشد که خاک غرقاب نشود. خاکی که آب را به خوبی حفظ نمی کند، گیاه را به راحتی به خواب و تنش آبی سوق می دهد، در حالی که خاکی که زهکشی خوبی ندارد، خطر حمله ریشه های غرقاب شده توسط عوامل میکروبی را که تمام مواد مغذی خاک را مصرف می کنند و در نهایت باعث گرسنگی گیاه می شوند، افزایش می دهد. عمق، بافت و ترکیب خاک می تواند بر توانایی حفظ و زهکشی آب آن تأثیر بگذارد. خاک هایی که حاوی مقادیر زیادی مواد آلی هستند، بیشترین توانایی را در حفظ آب دارند. این نوع خاک ها شامل خاک های لومی عمیق، خاک های سیلتی مانند آنچه که معمولاً در کف دره های حاصلخیز مانند دره ناپا در کالیفرنیا یافت می شود، می شوند. ذرات رس این
پتانسیل را دارند که وقتی در آب حل می شوند، برای مدت طولانی به صورت معلق کلوئیدی باقی بمانند. این به خاک های رسی این پتانسیل را می دهد که مقدار قابل توجهی آب را در خود نگه دارند، مانند خاک های رسی ساحل راست رود بوردو در منطقه پومرول. بسیاری از مناطقی که این نوع خاک های نگهدارنده آب دارند، نیاز کمی به آبیاری دارند، یا اگر هم نیاز داشته باشند، معمولاً در دوره های خشکسالی آبیاری تکمیلی انجام می شود. خاک هایی که قدرت نگهداری آب ضعیفی دارند شامل خاک های شنی و ماسه ای آبرفتی مانند خاک های موجود در مناطق بارولو و باربارسکو ایتالیا یا بسیاری از مناطق استرالیای جنوبی می شوند. بسته به آب و هوا و میزان بارندگی طبیعی، مناطقی که احتباس آب ضعیفی دارند ممکن است نیاز به آبیاری داشته باشند. همان طور که کمبود آب برای درخت انگور مضر است، آبیاری بیش از حد نیز مضر است. وقتی بوته های انگور غرق در آب می شوند، هدف عوامل میکروبی مختلفی مانند باکتری ها و قارچ ها قرار می گیرند که برای مواد مغذی موجود در خاک با بوته ها رقابت می کنند. علاوه بر این، خاک بیش از حد مرطوب، رسانای ضعیفی برای گرمای ارزشمند ساطع شده از زمین است. به طور کلی، خاک
های مرطوب، خاک های سردی هستند که می توانند به ویژه در طول گلدهی مشکل ساز باشند و باعث تشکیل ضعیف میوه شوند که می تواند منجر به رنگ پریدگی شود. همچنین در مرحله رسیدن میوه، زمانی که تاکستان ها در مناطق سردسیر ممکن است برای رسیدن کافی میوه به گرمای اضافی ساطع شده از زمین نیاز داشته باشند، این موضوع به یک مشکل تبدیل می شود (نمونه ای از این تاکستان های مبتنی بر تخته سنگ در موزل آلمان است). بنابراین، خاک های با زهکشی خوب برای تولید شراب با کیفیت بسیار مفید هستند. به طور کلی، خاک های با بافت سبک (مانند شن و ماسه) و سنگلاخی معمولاً زهکشی خوبی دارند. خاک های سنگین و خاک هایی که نسبت مواد آلی بالایی دارند، در صورتی که بافت و ساختار شکننده ای داشته باشند، پتانسیل زهکشی خوبی دارند. این بافت مربوط به شکنندگی خاک است که می تواند از کرم های خاکی و سایر موجودات زنده ای که در سراسر خاک تونل هایی حفر کرده اند، ناشی شود. این تونل ها، درست مانند سنگ ها، به آب اجازه می دهند تا آزادانه تر از میان خاک عبور کند و به زهکشی آن کمک می کند. اندازه گیری رطوبت خاک. به دلیل مشکلات مرتبط با خاک های غرقاب و مرطوب، برای تاکداران مهم است که قب
ل از تصمیم گیری در مورد آبیاری و میزان آن، از میزان آب موجود در خاک مطلع باشند. امروزه، کشاورزی دقیق از فناوری پیشرفته در مزرعه استفاده می کند و اندازه گیری های دقیقی از نیازهای آبی هر نوع تاک خاص را در اختیار تولیدکنندگان قرار می دهد. روش های مختلفی برای ارزیابی رطوبت خاک وجود دارد. اساسی ترین روش، مشاهده و لمس ساده خاک است، با این حال، این روش محدودیت های خود را دارد زیرا ممکن است خاک زیرین مرطوب باشد در حالی که خاک سطحی خشک به نظر برسد. با استفاده از تانسیومترهایی که کشش سطحی آب استخراج شده از خاک را ارزیابی می کنند، می توان به اندازه گیری های دقیق تری دست یافت. وجود آب در خاک را می توان با رطوبت سنج های نوترونی اندازه گیری کرد که از یک لوله آلومینیومی با منبع نوترون داخلی استفاده می کنند و تغییرات ظریف بین آب در خاک را تشخیص می دهند. به طور مشابه، بلوک گچی که در سراسر تاکستان قرار داده شده است، حاوی الکترودی است که می تواند برای تشخیص مقاومت الکتریکی ناشی از خشک شدن خاک و آزاد شدن آب در اثر تبخیر استفاده شود. از دهه ۱۹۹۰ تحقیقات بیشتری در مورد ابزارهایی که از بازتاب سنجی حوزه زمان و پروب های خازنی استفاده
می کنند، انجام شده است. علاوه بر نظارت بر رطوبت بیش از حد، تاکداران همچنین به دنبال نشانه های تنش آبی (که در زیر مورد بحث قرار گرفته است) ناشی از کمبود شدید آب هستند. سیستم های آبیاری. بسته به میزان کنترل و مدیریت آب مورد نظر، روش های مختلفی برای آبیاری وجود دارد که می توان از آنها در تاکداری استفاده کرد. از نظر تاریخی، آبیاری سطحی رایج ترین روش استفاده از نیروی جاذبه یک شیب برای جاری کردن سیل آب در سراسر تاکستان بود. در اوایل تاریخ صنعت شراب شیلی، آبیاری غرقابی به طور گسترده در تاکستان ها با استفاده از برف ذوب شده از کوه های آند که به دره های پایین هدایت می شد، انجام می شد. این روش کنترل بسیار کمی ارائه می داد و اغلب اثر نامطلوب آبیاری بیش از حد بوته را داشت. نمونه ای از این روش، سیستم آبیاری شیاری بود که در آرژانتین مورد استفاده قرار گرفت و در آن کانال های کوچکی از میان تاکستان عبور می کردند و آبیاری را فراهم می کردند. این امر کنترل کمی بیشتری را فراهم می کند زیرا مقدار اولیه آب ورودی به کانال ها قابل تنظیم است، با این حال مقداری که هر بوته دریافت می کرد، پراکنده بود. آبیاری بارانی شامل نصب مجموعه ای از وا
حدهای آب پاش در سراسر تاکستان است که اغلب به صورت ردیف های چند تایی با فاصله حدود ۶۵ فوت (۲۰ فوت) از هم قرار می گیرند. م) جدا از هم. آبپاش ها را می توان روی یک تایمر الکترونیکی تنظیم کرد و مقدار از پیش تعیین شده ای از آب را برای مدت زمان مشخصی آزاد کرد. اگرچه این روش کنترل بیشتری را فراهم می کند و نسبت به آبیاری غرقابی آب کمتری مصرف می کند، اما مانند آبیاری جوی و پشته، میزان آبی که هر بوته انگور دریافت می کند می تواند پراکنده باشد. سیستم آبیاری که بیشترین کنترل را بر مدیریت آب فراهم می کند، هرچند برعکس، گران ترین سیستم برای نصب است، آبیاری قطره ای است. این سیستم شامل خطوط آبرسانی پلاستیکی طولانی بود که در هر ردیف از تاکستان امتداد داشت و هر تاک انگور قطره چکان مخصوص به خود را داشت. با این سیستم، یک تاکدار می تواند مقدار دقیق آبی را که هر تاک انگور تا زمان ریزش دریافت می کند، کنترل کند. یکی از اقتباس های این سیستم که به طور بالقوه در مناطقی که آبیاری ممکن است ممنوع باشد مفید است، آبیاری زیرزمینی است که در آن اندازه گیری های دقیقی از آب مستقیماً به سیستم ریشه تحویل داده می شود. زمان بندی. با آب فراوان، درخت انگ
ور سیستم ریشه ای کم عمق و رشد قوی شاخه های جدید تولید می کند. این می تواند به ایجاد یک تاج بزرگ و پربرگ و بازده بالای خوشه های بزرگ انگور که ممکن است به اندازه کافی یا از نظر فیزیولوژیکی رسیده نباشند، کمک کند. با کمبود آب، بسیاری از ساختارهای فیزیولوژیکی مهم تاک، از جمله فتوسنتز که به تولید قندها و ترکیبات فنلی در انگور کمک می کند، می توانند از کار بیفتند. نکته کلیدی در آبیاری، تأمین آب کافی برای ادامه عملکرد گیاه بدون تحریک رشد شدید شاخه های جدید و ریشه های کم عمق است. مقدار دقیق آب به عوامل مختلفی از جمله میزان بارندگی طبیعی مورد انتظار و همچنین خواص نگهداری آب و زهکشی خاک بستگی دارد. آب در مراحل اولیه جوانه زدن و گلدهی فصل رشد بسیار حیاتی است. در مناطقی که بارندگی کافی نیست، ممکن است در این زمان از بهار به آبیاری نیاز باشد. پس از تشکیل میوه، نیاز آبی تاک برای ریزش میوه تأمین می شود و آبیاری اغلب تا دوره "تغییر رنگ انگور" که انگورها شروع به تغییر رنگ می کنند، متوقف می شود. این دوره «تنش آبی» تاکستان را تشویق می کند تا منابع محدود خود را روی تولید کمتر میوه های کوچک تر متمرکز کند و نسبت پوست به آبمیوه مطلوبی
ایجاد کند که اغلب در تولید شراب با کیفیت مطلوب است. فواید یا مضرات آبیاری در طول دوره رسیدن انگور، خود موضوع بحث و تحقیقات مداوم در جامعه پرورش دهندگان انگور است. تنها موردی که اکثراً مورد توافق است، معایب آب نزدیک به برداشت پس از یک دوره خشکی طولانی مدت است. انگورهایی که در معرض تنش آبی طولانی مدت قرار گرفته اند، در صورت وجود آب، تمایل دارند به سرعت مقدار زیادی آب جذب کنند. این امر به طرز چشمگیری باعث تورم حبه ها می شود و به طور بالقوه باعث ترک خوردن یا ترکیدن آنها می شود که انگور را مستعد ابتلا به بیماری های مختلف می کند. حتی اگر حبه ها ترک نخورند یا نترکند، تورم سریع آب باعث کاهش غلظت قندها و ترکیبات فنلی در شراب های تولیدکننده انگور با طعم ها و رایحه های رقیق می شود. تنش آبی. اصطلاح تنش آبی، حالت های فیزیولوژیکی را توصیف می کند که انگور هنگام محرومیت از آب تجربه می کند. وقتی انگور دچار تنش آبی می شود، یکی از اولین عملکردهای آن کاهش رشد شاخه های جدید گیاه است که با خوشه های انگور برای مواد مغذی و منابع رقابت می کنند. کمبود آب همچنین باعث می شود حبه های انگور کوچک تر شوند که این امر نسبت پوست به آب انگور ر
ا افزایش می دهد. از آنجایی که پوست شراب مملو از فنول های رنگی، تانن و ترکیبات معطر است، افزایش نسبت پوست به آبمیوه برای پیچیدگی احتمالی شراب مطلوب است. اگرچه در مورد اینکه دقیقاً چه مقدار تنش آبی در پرورش انگور برای تولید شراب باکیفیت مفید است، اختلاف نظر وجود دارد، اما اکثر تاکداران موافقند که مقداری تنش آبی می تواند مفید باشد. درختان انگور در بسیاری از مناطق مدیترانه ای مانند توسکانی در ایتالیا و دره رون در فرانسه به دلیل کاهش بارندگی که در طول فصل رشد تابستان رخ می دهد، دچار تنش آبی طبیعی می شوند. در نهایت، تنش شدید آبی وجود دارد که می تواند اثرات مضری بر روی تاک و کیفیت بالقوه شراب داشته باشد. برای صرفه جویی در مصرف آب، یک درخت مو سعی می کند با محدود کردن اتلاف آب از طریق تعرق، آن را حفظ کند. هورمون گیاهی آبسیزیک اسید باعث می شود روزنه های زیرین برگ گیاه نزدیک به هم بمانند تا میزان تبخیر آب کاهش یابد. این کار ضمن صرفه جویی در مصرف آب، پیامدهایی از جمله محدود کردن میزان مصرف دی اکسید کربن مورد نیاز برای ادامه فتوسنتز را نیز به همراه دارد. اگر گیاه به طور مداوم تحت استرس باشد، روزنه های آن برای مدت طولانی ت
ری بسته می ماند که در نهایت می تواند باعث توقف کامل فتوسنتز شود. وقتی یک درخت مو آنقدر از آب محروم شده باشد، می تواند از نقطه پژمردگی دائمی خود فراتر رود. در این مرحله، حتی اگر بعداً آبیاری شود، ممکن است گیاه به طور دائمی آسیب ببیند و دیگر قابل بازیابی نباشد. تاکداران با دقت گیاه را از نظر علائم تنش شدید آبی زیر نظر خواهند داشت. برخی از علائم عبارتند از: اثربخشی تنش آبی، حوزه ای از تحقیقات مداوم در صنعت تاکداری است. نکتهٔ مورد توجه ویژه، ارتباط بین میزان محصول و مزایای بالقوهٔ تنش آبی است. از آنجایی که عمل تحت فشار قرار دادن تاک به کاهش فتوسنتز - و در نتیجه، کاهش رسیدن انگور به دلیل نیاز به قندهای تولید شده توسط فتوسنتز برای رشد انگور - کمک می کند، ممکن است تاکی که تحت فشار قرار گرفته و عملکرد بالایی دارد، فقط انگورهای نارس زیادی تولید کند. یکی دیگر از موارد مورد توجه برای مطالعه، تأثیر بالقوه بر روی گونه های انگور سفید است که متخصصان انگور و تاکستان شناسی مانند کورنلیوس ون لیوون و کاترین پیروت دس گاچون معتقدند که گونه های انگور سفید حتی در صورت مواجهه با انواع خفیف تنش آبی، برخی از ویژگی های معطر خود را از د
ست می دهند. خشک کردن جزئی ناحیه ریشه. یکی از تکنیک های آبیاری که به عنوان خشک کردن جزئی ریشه (یا PRD) شناخته می شود، شامل «فریب دادن» درخت انگور به این فکر است که در حال تحمل تنش آبی است، در حالی که در واقع آب کافی دریافت می کند. این کار با آبیاری قطره ای متناوب انجام می شود، به طوری که فقط یک طرف تاک انگور در یک زمان آب دریافت می کند. ریشه های سمت خشک تاک، اسید آبسیزیک تولید می کنند که برخی از پاسخ های فیزیولوژیکی تاک به تنش آبی را تحریک می کند - کاهش رشد شاخه، اندازه کوچک تر حبه ها و غیره. اما از آنجا که تاک هنوز از سمت دیگر آب دریافت می کند، تنش آنقدر شدید نمی شود که عملکردهای حیاتی مانند فتوسنتز را مختل کند. نشان داده شده است که خشک کردن جزئی ریشه، راندمان مصرف آب تاک را به طور قابل توجهی افزایش می دهد. اگرچه نشان داده شده است که PRD سطح برگ را کمی کاهش می دهد، اما این موضوع عموماً مشکلی ایجاد نمی کند زیرا عملکرد کلی تحت تأثیر قرار نمی گیرد. انتقاد و مسائل زیست محیطی. شیوه آبیاری سهم خود را از انتقادها و نگرانی های زیست محیطی دارد. در بسیاری از مناطق شراب خیز اروپا، این عمل ممنوع است، زیرا اعتقاد بر این ا
ست که آبیاری می تواند برای تولید شراب باکیفیت مضر باشد. با این حال، در اوایل قرن بیست و یکم، برخی از کشورهای اروپایی قوانین آبیاری خود را تسهیل کرده یا این موضوع را دوباره ارزیابی کرده اند. از میان انتقاداتی که به آبیاری وارد می شود، رایج ترین آنها این است که این روش، جلوه طبیعی "خاک" در زمین و همچنین ویژگی های منحصر به فردی که با تنوع محصولات قدیمی همراه است را مختل می کند. در مناطقی که آبیاری انجام نمی شود، کیفیت و سبک شراب ها می تواند بسته به شرایط آب و هوایی و میزان بارندگی، از یک محصول به محصول دیگر به طرز چشمگیری متفاوت باشد. سهم آبیاری در جهانی شدن گسترده تر شراب به عنوان ترویج همگن سازی یا «استانداردسازی» شراب مورد انتقاد قرار گرفته است. کاربردهای دیگر سیستم های آبیاری. علاوه بر تأمین آب برای رشد و نمو گیاه، سیستم های آبیاری می توانند برای مقاصد جایگزین نیز مورد استفاده قرار گیرند. یکی از رایج ترین آنها، کاربرد دوگانه کود با آب در فرآیندی است که به عنوان کودآبیاری (fertigation) شناخته می شود. این روش که معمولاً در سیستم های آبیاری قطره ای استفاده می شود، به طور مشابه امکان کنترل دقیق میزان کود و مواد
مغذی دریافتی هر بوته را فراهم می کند. یکی دیگر از کاربردهای جایگزین سیستم های آبیاری بارانی می تواند در زمان تهدید سرمای زمستان یا بهار باشد. وقتی دما به زیر ۳۲ درجه برسد درجه فارنهایت (۰ درجه سانتیگراد)، تاک در معرض خطر آسیب سرمازدگی است که نه تنها می تواند برداشت سال آینده را خراب کند، بلکه می تواند تاک را نیز از بین ببرد. یکی از اقدامات پیشگیرانه در برابر آسیب سرمازدگی، استفاده از سیستم آبیاری بارانی برای پوشاندن تاک ها با یک لایه محافظ از آب است که به یخ تبدیل می شود. این لایه یخ به عنوان عایق عمل می کند و مانع از پایین آمدن دمای داخلی تاک به زیر نقطه انجماد می شود.
ردپای رواناب، کل رواناب سطحی است که یک سایت در طول یک سال تولید می کند. طبق تعریف آژانس حفاظت محیط زیست ایالات متحده آمریکا (EPA) ، آب های سطحی «آب باران و برف ذوب شده ای است که از خیابان ها، چمن ها و سایر مکان ها جاری می شود». مناطق شهری با غلظت بالای سطوح غیرقابل نفوذ مانند ساختمان ها، جاده ها و مسیرهای ماشین رو، حجم زیادی از رواناب تولید می کنند که می تواند منجر به سیل، سرریز فاضلاب و کیفیت پایین آب شود. از آنجایی که خاک در مناطق شهری می تواند فشرده شود و نرخ نفوذ پایینی داشته باشد، رواناب سطحی تخمین زده شده در ردپای رواناب نه تنها از سطوح غیرقابل نفوذ، بلکه از مناطق نفوذپذیر از جمله حیاط ها نیز می باشد. کل رواناب معیاری از سهم محل در مشکلات آب های سطحی در یک منطقه، به ویژه در مناطق شهری با سرریز فاضلاب است. تکمیل ردپای رواناب برای یک سایت به صاحب ملک این امکان را می دهد تا بفهمد کدام مناطق در سایت او بیشترین رواناب را تولید می کنند و چه سناریوهایی از راه حل های سبز آب های سطحی مانند بشکه های باران و باغ های بارانی در کاهش این رواناب و هزینه های آن برای جامعه مؤثرتر هستند. اهمیت. ردپای رواناب، معادل ردپای