Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تشکیل می دهند. تخمین زده می شود که به طور متوسط ۵۰ درصد از مرگ و میرها در عرض چند ساعت پس از انفجار رخ می دهد. در سال های اخیر، مین ها به طور فزاینده ای به عنوان سلاح های تروریستی مورد استفاده قرار گرفته اند؛ به ویژه علیه جمعیت های محلی، مانند نقض حقوق بشر در جنگ داخلی سوریه. علاوه بر خطر آشکار انفجار، مهمات منفجر نشده دفن شده می توانند باعث آلودگی محیط زیست شوند. در برخی از مناطق آموزشی نظامی که به شدت مورد استفاده قرار می گیرند، مواد شیمیایی مرتبط با مهمات مانند مواد منفجره و پرکلرات (یکی از اجزای مواد آتش زا و سوخت موشک) ممکن است وارد خاک و آب های زیرزمینی شوند و در نتیجه منابع آب را آلوده کنند و همچنین از کاربردهای کشاورزی مانند کشاورزی و توزیع مواد غذایی جلوگیری کنند. خطرات و مشکلات. مهمات منفجر نشده، صرف نظر از قدمتشان، ممکن است منفجر شوند. ممکن است به نظر برسد که خطرات مهمات منفجر نشده (UXO) با گذشت زمان کاهش می یابد، اما همیشه اینطور نیست. خوردگی و آسیب های ناشی از ضربه، مشکلات قابل توجهی را برای خنثی سازی ایمن مهمات منفجر نشده (UXO) ایجاد می کند و همچنین پیش بینی عواقب خنثی سازی را دشوارتر می سازد. ع
وامل انفجاری مخلوط ممکن است به مرور زمان از هم جدا شوند یا مهاجرت کنند و مواد منفجره تماسی مانند نیتروگلیسیرین را در مکان های تصادفی در پوسته باقی بگذارند. گاهی اوقات اجزای مواد منفجره اصلی، در حضور رطوبت، می توانند ترکیبات انفجاری جدیدی با فلزات موجود در پوکه ها مانند پیکرات ها تشکیل دهند که می توانند یک پوکه را به شدت منفجره کنند، حتی زمانی که خنثی شده و چاشنی آن نابود یا برداشته شده باشد.[ "" ] حتی اگر مهمات منفجرنشده (UXO) منفجر نشوند، با تجزیهٔ آن ها آلاینده های زیست محیطی آزاد می شوند. ترکیبات سمی و فلزات سنگین موجود در آن ها می توانند به مرور زمان منابع آب و خاک را آلوده سازند. بازیابی این مهمات، به ویژه گلوله هایی که در عمق زمین مدفون شده اند، دشوار و خطرناک است—هرگونه تکان شدید ممکن است باعث انفجار شود. پس از آشکار شدن، مواد منفجره معمولاً می توانند با ایمنی نسبی به محل مناسبی برای انهدام منتقل شوند؛ اما اگر این امر ممکن نباشد، باید در محل منفجر شوند که ممکن است مستلزم تخلیهٔ منطقهٔ اطراف باشد. مهمات منفجرنشده ای که قدمت آن ها گاه به میانهٔ سدهٔ نوزدهم بازمی گردد، همچنان در سراسر جهان خطرآفرین هستند—
چه در مناطق فعلی و پیشین درگیری های نظامی و چه در میادین تیر آزمایشی نیروهای مسلح. یکی از مشکلات عمدهٔ مهمات منفجرنشده این است که با گذر زمان، چاشنی و مادهٔ منفجرهٔ اصلی به قدری تخریب می شوند که اغلب حساس تر به تحریک شده و در نتیجه خطرناک تر برای جابه جایی می گردند. فعالیت های عمرانی ممکن است به طور ناخواسته موجب جابه جایی یا تحریک بمب های منفجرنشده شوند که در چنین شرایطی، امکان انفجار وجود دارد. آتش سوزی در جنگل ها ممکن است در صورت انفجار مهمات مدفون تشدید شود. همچنین، امواج گرما که باعث کاهش شدید سطح آب می شوند، ممکن است خطر مهمات غوطه ور در آب را افزایش دهند. موارد بی شماری از دستکاری مهمات منفجرنشدهٔ قدیمی توسط افراد وجود دارد که اغلب با پیامدهای مرگبار همراه بوده است. به همین دلیل، به طور جهانی توصیه می شود که مهمات منفجرنشده به هیچ وجه توسط افراد غیرمتخصص لمس یا جابه جا نشود. در عوض، محل کشف باید به پلیس محلی گزارش شود تا کارشناسان خنثی سازی بمب یا تیم های تخصصی مهمات منفجره (EOD) آن را ایمن سازی کنند. در سراسر جهان. آفریقا. تأثیرات لشکرکشی شمال آفریقا در جنگ جهانی دوم. در جریان نبردهای شمال آفریقا میان
نیروهای محور و متفقین، بخش های وسیعی از این منطقه به شدت مین گذاری شد تا از پیشروی نظامی جلوگیری شود. در طول این درگیری ها، افزون بر میلیون ها مین که کار گذاشته شد، شمار زیادی از گلوله های توپ نیز که شلیک شده بودند، منفجر نشدند و تا به امروز همچنان مرگبار باقی مانده اند. الجزایر، مصر، لیبی و تونس همگی با این مشکل مواجه اند، به گونه ای که هر ساله شماری از غیرنظامیان بر اثر برخورد با این مهمات منفجرنشده زخمی یا کشته می شوند. همچنین وجود مهمات منفجرنشده (UXO) روند توسعه را کند می کند، چرا که مناطق آلوده باید پیش از هرگونه توسعه پاک سازی (مین روبی) شوند. الجزایر. الجزایر در طول چندین جنگ، از جمله جنگ جهانی دوم، به واسطهٔ تعداد زیادی مین و مهمات منفجرنشده (UXO) آلوده شده است. در جریان پیوند جنگ الجزایر، نیروهای فرانسوی تا ۱۰ میلیون مین در خطوط موریس و شال—در شرق و غرب کشور—قرار دادند. در سال ۲۰۰۷، فرانسه به صورت رسمی نقشه هایی را به مقامات الجزایری تحویل داد که موقعیت میدان های مین را نشان می دادند. نبود این نقشه ها پیش تر به شدت روند مین زدایی الجزایر را مختل کرده بود. چاد. چاد با مسائل آلوده شدن به مهمات منفجرن
شده و مین ها ناشی از درگیری های متعدد خود بین دهه های ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۰ مواجه بوده است. بخش قابل توجهی از این آلودگی ناشی از مین های ضد نفر است که بسیاری از آن ها احتمالاً در آن دوره از منابع لیبی منشأ گرفته اند. براساس برآوردهای ارائه شده توسط گزارش در سال ۲۰۲۰، تقریباً ۱۰ کیلومتر مربع (معادل ۳٫۹ مایل مربع) از قلمرو چاد همچنان به این مین های ضد نفر خطرناک آلوده باقی مانده است. علاوه بر این، بخش کوچکتری از مهمات منفجرنشده (UXO) مرتبط با مهمات خوشه ای نیز همچنان برخی مناطق شمالی کشور را تحت تأثیر قرار می دهد.
آفت کش ها در ایالات متحده عمدتاً توسط بخش کشاورزی استفاده می شوند، اما تقریباً یک چهارم آنها در خانه ها، حیاط ها، پارک ها، زمین های گلف و استخرهای شنا استفاده می شوند. استفاده کنید. آترازین. آترازین پس از گلیفوسات، دومین علف کش رایج مورد استفاده در ایالات متحده است که تقریباً از آن استفاده می شود. از ماده مؤثر در سال ۱۹۹۷. سازمان حفاظت محیط زیست ایالات متحده در تصمیم واجد شرایط بودن برای ثبت نام مجدد موقت در سال ۲۰۰۳ اعلام کرد: «اگر آترازین در دسترس کشاورزان نباشد، تأثیر اقتصادی کل یا ملی ناشی از از بین رفتن علف های هرز پهن برگ و چمن در ذرت، سورگوم و نیشکر بیش از ۲ میلیارد دلار در سال خواهد بود.» در همان گزارش، اضافه شد که اگر آترازین در دسترس کشاورزان ذرت نباشد، «کاهش عملکرد به علاوه افزایش هزینه علف کش ها ممکن است منجر به میانگین ضرر تخمینی ۲۸ دلار در هر هکتار شود». در سال ۲۰۰۶، سازمان حفاظت محیط زیست آمریکا (EPA) به این نتیجه رسید که علف کش های تریازین «هیچ آسیبی به عموم مردم ایالات متحده، نوزادان، کودکان یا سایر … مصرف کنندگان وارد نمی کنند.» سازمان حفاظت محیط زیست آمریکا (EPA) در سال ۲۰۰۷ بر اساس بررسی م
طالعات آزمایشگاهی و میدانی، از جمله مطالعات ارائه شده توسط ثبت کننده و مطالعات منتشر شده در مقالات علمی، نتیجه گرفت که آترازین بر رشد غدد جنسی دوزیستان تأثیر منفی نمی گذارد در سال ۲۰۰۹، پاول وینچستر، استاد طب اطفال در دانشکده پزشکی دانشگاه ایندیانا، مقاله ای نوشت که در "مجله Acta Paediatrica" منتشر شد. او با بررسی سوابق ملی سی میلیون تولد، دریافت که کودکانی که بین ماه های آوریل و ژوئیه، زمانی که غلظت آترازین، مخلوط با سایر آفت کش ها، در آب در بالاترین حد خود است، به دنیا می آیند، بیشتر احتمال دارد که دچار نقص های مادرزادی دستگاه تناسلی شوند. یک مطالعه در سال ۲۰۱۰ که توسط سازمان زمین شناسی ایالات متحده انجام شد، اثرات نامطلوب قابل توجهی بر تولید مثل ماهی ها در اثر قرار گرفتن در معرض آترازین در غلظت های پایین تر از دستورالعمل کیفیت آب USEPA مشاهده کرد. د.د. ت. استفاده از ددت در ایالات متحده در سال ۱۹۷۲ ممنوع شد، به جز یک معافیت محدود برای مصارف بهداشت عمومی. نگرانی عمومی در مورد استفاده از تا حد زیادی تحت تأثیر کتاب «"بهار خاموش"» نوشته راشل کارسون قرار گرفت. دانشمندان ممنوعیت را به عنوان عامل اصلی بازگشت عقاب
سرسفید به ایالات متحده ذکر می کنند. مقررات. قانون فدرال حشره کش، قارچ کش و جونده کش (FIFRA) برای اولین بار در سال ۱۹۴۷ تصویب شد و به وزارت کشاورزی ایالات متحده مسئولیت تنظیم آفت کش ها را داد. در سال ۱۹۷۲، FIFRA دستخوش یک بازنگری اساسی شد و مسئولیت تنظیم مقررات آفت کش ها را به آژانس حفاظت از محیط زیست منتقل کرد و تأکید را به حفاظت از محیط زیست و سلامت عمومی تغییر داد. مسائل. در مطالعه ای که در سال ۲۰۰۷ توسط سازمان زمین شناسی ایالات متحده انجام شد، مشخص شد که آفت کش ها تمام نهرها و بیش از ۹۰٪ چاه های نمونه برداری شده را آلوده می کنند. بقایای آفت کش ها همچنین در باران و آب های زیرزمینی یافت شده است. کارگران کشاورزی ایالات متحده سالانه ۱۰٬۰۰۰ مورد یا بیشتر مسمومیت با آفت کش ها را که توسط پزشک تشخیص داده شده است، تجربه می کنند. آکادمی ملی علوم تخمین می زند که سالانه بین ۴۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰ مورد سرطان در اثر مقادیر مجاز باقیمانده آفت کش ها در مواد غذایی ایجاد می شود. در کالیفرنیا، شهرستان هایی که اکثریت جمعیت آنها لاتین تبار هستند، ۹۰۶٪ بیشتر از شهرستان هایی که جمعیت لاتین تبار آنها کمتر از ۲۴٪ است (۲۶۲ پوند در هر مایل م
ربع و ۲٫۴ پوند به ازای هر نفر) از آفت کش ها استفاده می کنند. اثرات بر روی موجودات زنده. مقاومت. مقاومت به آفت کش ها در جمعیت حشرات و گیاهان در ایالات متحده تکامل یافته است. برخی از حشرات و گیاهان در برابر چندین آفت کش مقاوم شده اند. پرندگان. وزارت کشاورزی ایالات متحده (USDA) و سازمان حفاظت از حیات وحش ایالات متحده (USFWS) تخمین می زنند که سالانه بیش از ۶۷ میلیون پرنده در ایالات متحده توسط آفت کش ها کشته می شوند ماهی. وزارت کشاورزی ایالات متحده و سازمان خدمات ماهی و حیات وحش ایالات متحده تخمین می زنند که سالانه بین ۶ تا ۱۴ میلیون ماهی در ایالات متحده توسط آفت کش ها کشته می شوند دوزیستان. دانشمندان آمریکایی دریافته اند که برخی از آفت کش های مورد استفاده در کشاورزی، سیستم عصبی قورباغه ها را مختل می کنند و استفاده از این آفت کش ها با کاهش جمعیت قورباغه ها در سیرا نوادا مرتبط است. برخی دانشمندان معتقدند که برخی از آفت کش های رایج در حال حاضر در سطوحی وجود دارند که می توانند دوزیستان را در کالیفرنیا بکشند. آنها هشدار می دهند که محصولات تجزیه این آفت کش ها ممکن است برای دوزیستان ۱۰ تا ۱۰۰ برابر سمی تر از آفت کش های
اصلی باشند. تماس مستقیم اسپری برخی از آفت کش ها (چه از طریق پخش شدن در نزدیکی محل استفاده و چه اسپری های تصادفی یا عمدی) می تواند برای دوزیستان بسیار کشنده باشد. قرار گرفتن در مسیر باد از زمین های کشاورزی که در آنها از آفت کش ها استفاده می شود، با کاهش جمعیت گونه های در معرض خطر قورباغه در کالیفرنیا مرتبط دانسته شده است. در مینه سوتا، استفاده از آفت کش ها به طور علیتی با ناهنجاری های مادرزادی در قورباغه ها مانند ناهنجاری های چشم، دهان و اندام ها مرتبط دانسته شده است. محققان در کالیفرنیا دریافتند که ناهنجاری های مشابه در قورباغه ها در ایالات متحده و کانادا ممکن است ناشی از تجزیه محصولات آفت کش هایی باشد که استفاده از آنها به عنوان تهدیدی طبقه بندی نمی شود. باقیمانده آفت کش ها در مواد غذایی. برنامه داده های آفت کش ها، برنامه ای که توسط وزارت کشاورزی ایالات متحده آغاز شده است، بزرگ ترین آزمایش کننده بقایای آفت کش ها روی مواد غذایی فروخته شده در ایالات متحده است. این طرح در سال ۱۹۹۱ آغاز شد و مواد غذایی را از نظر وجود آفت کش های مختلف و اینکه آیا این آفت کش ها از سطوح تحمل آژانس حفاظت محیط زیست ایالات متحده آمریک
ا فراتر می روند یا خیر، در نمونه های جمع آوری شده نزدیک به نقطه مصرف، آزمایش می کند. جدیدترین نتایج خلاصه آنها مربوط به سال ۲۰۱۶ است که در آن بیش از ۹۹٪ نمونه ها بسیار پایین تر از سطح تحمل EPA بودند. از بین ۱۰۳۶۵ نمونه آزمایش شده، ۰٫۴۶ درصد از آن ها دچار نقض تلرانس شدند. از ۴۸ نمونه، ۲۶ نمونه داخلی، ۲۰ نمونه منشأ خارجی و ۲ نمونه منشأ نامشخص داشتند.
ارکان اساسی حفاظت از جنگل های بارانی گرمسیری شامل طبیعت گردی و بازتوانی حیات وحش است. احیای جنگل ها و بازسازی جنگل از شیوه های رایج در مناطق خاص برای افزایش تراکم جنگل های بارانی گرمسیری است. با برقراری ارتباط با مردم محلی که در داخل و اطراف جنگل های بارانی زندگی می کنند، فعالان محیط زیست می توانند اطلاعات بیشتری در مورد آنچه که ممکن است به آنها اجازه دهد تلاش های خود را به بهترین شکل متمرکز کنند، کسب کنند. جنگل های بارانی در سطح جهانی برای پایداری و حفظ تنوع زیستی اهمیت دارند. اگرچه ممکن است از نظر موقعیت مکانی و گونه های گیاهی و جانوری ساکن در آنها متفاوت باشند، اما به دلیل فراوانی منابع طبیعی وخدمت بوم سازگان، همچنان در سراسر جهان اهمیت دارند. برای اجرای دقیق روش های زیست شناسی حفاظت، در نظر گرفتن گونه های مختلف و تنوع زیستی موجود در انواع مختلف جنگل های بارانی مهم است. طبیعت گردی. طبیعت گردییا گردشگری محیط زیستی به برگزاری تورهایی در مناطق مشخصی گفته می شود که با هدف آموزش عموم دربارهٔ محیط های طبیعی که اغلب در معرض تهدید قرار دارند انجام می گیرد. این شیوه یکی از راهکارهای ضروری برای حفظ زیست بوم های در م
عرض خطر است. گردشگران و راهنمایان تور معمولاً کمک های مالی سخاوتمندانه ای به تلاش های حفاظتی در مناطقی که بازدید می کنند، ارائه می دهند که نقش مهمی در حفظ جنگل های بارانی آمازون ایفا می کند. کارشناسان به طور مداوم و گسترده با فعالان محیط زیست، سیاست گذاران و رهبران محلی دربارهٔ اکوتوریسم و تأثیرات آن بر اکوسیستم های پیرامون به گفتگو می پردازند. اکوتوریسم می تواند به حفظ و پایایی تنوع زیستی در جنگل های بارانی کمک کند. بسیاری از ایستگاه های تحقیقاتی مناطق گرمسیری مورد بازدید گردشگران، دانشجویان و داوطلبان قرار می گیرند و بر اساس بررسی ۱۴۲ ایستگاه، سالانه حدود ۱۱٬۰۵۵ تا ۱۸٬۹۵۰ بازدیدکننده دارند. همچنین، اکوتوریسم مسیر جدیدی به سوی رشد اقتصادی مبتنی بر محیط زیست فراهم کرده است. مطالعات نشان داده اند که اکوتوریسم به حفاظت از تنوع زیستی اکولوژیکی کمک شایانی کرده است. جنگل های بارانی آمازون. یکی از بزرگ ترین و متراکم ترین جنگل های بارانی جهان، جنگل های آمازون در آمریکای جنوبی است. جنگل های بارانی در سراسر جهان در حال ناپدید شدن هستند و این روند در برزیل با سرعت نگران کننده ای ادامه دارد. از دهه ۱۹۸۰ تاکنون، بیش از ۱
۵۳٬۰۰۰ مایل مربع از جنگل بارانی آمازون قربانی جنگل زدایی شده است برزیل با استفاده از زمین های تازه پاک سازی شده به تأمین تقاضای جهانی رو به رشد برای تولید محصولات کشاورزی مانند سویا و گوشت گاو کمک کرده است. آمازون به راحتی یکی از بزرگ ترین و متنوع ترین ذخایر زیستی جهان است؛ حوزه ای که زمانی سرسبز، متراکم و دارای تنوع زیستی بسیار بالا بود، اما اکنون در بسیاری مناطق به مزارع سویا و دامداری تبدیل شده است. اخیراً [زمان دقیق؟] برزیل تلاش کرده است تا سرعت تخریب جنگل های بارانی خود را به طور چشمگیری کاهش دهد و نرخ جنگل زدایی را بیش از ۸۰٪ کاهش داده است. با اجرای مقررات سختگیرانه تر در مورد استفاده از زمین و ایجاد مناطق حفاظت شده، روند جنگل زدایی تا حدودی کند شده است. انتشار گازهای گلخانه ای، که عمدتاً به دلیل نرخ نگران کننده تخریب جنگل های بارانی است، یکی از بزرگ ترین عوامل مؤثر در تغییرات اقلیمی در منطقه آمازون است. دولت ملی برزیل به برنامه ریزی اجتماعی و اقتصادی بهتر در مناطق خاص با شباهت های قابل توجه با سیاست های ملی کمک می کند. تنها در سال ۲۰۰۹، برزیل به این مسئله اذعان کرد و چالش پیش رو برای کاهش انتشار کربن خ
ود به میزان ۳۶ تا ۳۸ درصد تا سال ۲۰۲۰ را پذیرفت تا به نوبه خود میزان گازهای منتشر شده در هوا را کاهش دهد. آفست کربن. راه دیگری که حفاظت از محیط زیست به گزینه ای از لحاظ اقتصادی سودآور تبدیل شده، از طریق آفست کربن است. بر اساس پیمان کیوتو، کشورها موظف اند تا پیش از سال ۲۰۱۲، انتشار دی اکسید کربن خود را به میزان ۵٪ کمتر از سطح سال ۱۹۹۰ کاهش دهند. کشورها می توانند بخشی از این کاهش اجباری در انتشار گازهای گلخانه ای را از طریق جبران آن به روش های دیگر محقق کنند. از طریق حفاظت یا جنگل کاری مجدد جنگل های بارانی، کشورها قادر خواهند بود اعتبارات کربن دریافت کنند. برخی از شرکت های جهانی علناً اعلام کرده اند که از خرید محصولاتی که از مناطق اخیراً پاکسازی شدهٔ جنگل های بارانی سرچشمه می گیرند، خودداری می کنند. گوشت گاو معمولاً از مزارعی می آید که در زمین هایی واقع شده اند که قبلاً محل سکونت جنگل های بارانی بوده اند. حفظ جنگل های بارانی بسیار مهم است زیرا بسیاری از منابع مورد استفاده ما روزمره از جنگل های بارانی می آیند، از جمله لاستیک برای لاستیک ماشین و ادویه هایی مانند دارچین و بسیاری از اقلام رایج دیگر. حفظ جنگل های با
رانی برای حیات روی زمین ضروری است، زیرا درختان دی اکسید کربن را برای تأمین اکسیژن جذب می کنند. حدود یک چهارم از انتشار گازهای گلخانه ای جهان از جنگل زدایی و تخریب جنگل های بارانی ناشی می شود.
اصلاح نژاد درختان، عبارت است از به کارگیری اصول ژنتیک، زیست شناسی تولیدمثلی و اقتصاد برای بهبود ژنتیکی و مدیریت درختان جنگلی. در مقایسه با اصلاح نژاد دام ها، محصولات زراعی و گل های باغی که طی چند قرن گذشته انجام شده است، اصلاح نژاد درختان—به جز درختان میوه ای—یک پدیده نسبتاً جدید به شمار می آید. یک برنامه اصلاح نژاد درختان جنگلی معمولی با انتخاب فنوتیپ های برتر (به علاوه درختان) آغاز می شود. در یک جنگل طبیعی یا دست کاشت، که اغلب بر اساس سرعت رشد، شکل درخت و ویژگی های سازگاری با مکان است. این کاربرد انتخاب جمعی، عملکرد میانگین جنگل را بهبود می بخشد. فرزندان از درختان منتخب به دست می آیند و در مزارع آزمایشی که به عنوان آزمایش های ژنتیکی عمل می کنند، پرورش داده می شوند. بر اساس چنین آزمایش هایی می توان بهترین ژنوتیپ ها را از بین والدین انتخاب کرد. درختان انتخاب شده معمولاً یا از طریق بذر یا پیوند تکثیر می شوند و باغ های بذری زمانی احداث می شوند که محصول ترجیحی، بذر اصلاح شده باشد. از طرف دیگر، بهترین ژنوتیپ ها را می توان مستقیماً با قلمه زدن یا روش های برون تنی تکثیر کرد و مستقیماً در مزارع کلونال استفاده کرد. س
یستم اول اغلب برای کاج ها و سایر درختان سوزنی برگ استفاده می شود، در حالی که سیستم دوم در برخی از پهن برگ ها (صنوبر، اکالیپتوس و سایر درختان) معمول است. اهداف یک برنامه اصلاح نژاد درخت از بهبود عملکرد و سازگاری با شرایط خاص گرفته تا مقاومت در برابر آفات و بیماری ها، خواص چوب و غیره را شامل می شود. در حال حاضر، اصلاح نژاد درختان از پیشرفت سریع ژنتیک و ژنومیک گیاهان بهره می برد. بهینه سازی. پرورش دهندگان درخت سعی می کنند با بهینه سازی اصلاح نژاد درخت، کارایی عملیات خود را بهبود بخشند. دانشمندان ابزارهایی را با هدف بهبود کارایی برنامه های اصلاح نژاد درختان توسعه می دهند. بهینه سازی می تواند به معنای تطبیق استراتژی ها و روش ها با گونه های خاص، گروه های جمعیتی، ساختارهای تنوع ژنتیکی و شیوه های وراثت صفات مهم برای به دست آوردن بالاترین سود در واحد زمان باشد. بهینه سازی معمولاً در سطوح زیر انجام می شود: شبیه سازی های کامپیوتری، مبتنی بر الگوریتم های تعریف شده، اغلب مورد استفاده قرار می گیرند: یا شامل تغییرات تصادفی (تصادفی) یا بدون آن (قطعی).[ "" ] استراتژی های انتخاب برای پیشرفت سالانه در اصلاح نژاد بلندمدت با هزین
ه سالانه مشخص با در نظر گرفتن افزایش ژنتیکی، تنوع ژنی، اجزای هزینه و اجزای زمان مقایسه شده اند. برای صنوبر نروژی، کلون کردن خانواده های کامل خواهر و برادر و سپس انتخاب بر اساس عملکرد کلونی مطلوب به نظر می رسد در حالی که برای کاج اسکاتلندی، یک استراتژی دو مرحله ای بهترین به نظر می رسد، ابتدا پیش انتخاب فنوتیپی و سپس آزمایش نتاج انتخاب ها. بهسازی درخت. یک جمعیت با تنوع ژنتیکی و روشی برای انتخاب افراد با برتری ژنتیکی، اساس بهبود درختان از طریق اصلاح نژاد را تشکیل می دهد. در واقع، یک برنامه اصلاح نژاد درخت به دنبال جداسازی و ارزیابی مولفه ژنتیکی تغییرات در یک یا چند ویژگی مورد نظر است. در ساده ترین روش، چرخه های انتخاب جمعیت موجود را در جهت خاصی کاهش می دهد تا ویژگی های مطلوب تقویت شوند، سپس از افراد انتخاب شده برای تولید مثل استفاده می شود تا جمعیتی با ویژگی های بهبود یافته گسترش یابد. استراتژی های اصلاح نژاد بسته به گونه و اهداف متفاوت است، اما همگی از طرح های جفت گیری برای کسب اطلاعات و تولید مواد جدید استفاده می کنند. انتخاب استراتژی اصلاح نژاد و طرح جفت گیری مناسب یکی از تصمیمات کلیدی در هر برنامه اصلاح نژاد
است. کیس (۱۹۸۶) از یک طرح دو سطحی در استان بریتیش کلمبیا استفاده کرد تا تغییرات درون و بین جمعیت های مجزای سرو سفید را، هم در داخل بریتیش کلمبیا و هم از شرق آمریکای شمالی، مطالعه کند. برنامه اصلاح نژاد سرو سفید که در سال ۱۹۸۶ توسط اداره جنگلداری کانادا در منطقه ماریتایمز آغاز شد، از دو نوع جفت گیری استفاده کرد: جفت گیری چندتایی برای آزمون توان ترکیب عمومی کلون ها؛ و جفت گیری زوجی (pair-mating) برای تولید مواد لازم جهت انتخاب های نسل دوم (Fowler و همکاران، ۱۹۸۸). بررسی سیستماتیک نیوتن (2003) در مورد واکنش های عملکرد صنوبر سفید و ۳ گونه مخروطیان دیگر آمریکای شمالی به شیوه های بهبود درختان جنگلی نشان داد که انتخاب صحیح منشأ-فرزند می تواند باعث افزایش رشد قدی حدود ۱۲ درصد در ۲۰ سالگی برای صنوبر سفید و افزایش بهره وری قابل فروش (میانگین افزایش حجم قابل فروش سالانه) ۲۶ درصد در ۵۰ سالگی برای مزارع ایجاد شده با تراکم اولیه اسمی در مکان های با کیفیت متوسط تا خوب شود. همچنین، برآوردهای اولیه حاصل از مطالعات موردی فردی نشان داد که استراتژی های انتخاب نسل اول برای صنوبر سفید می تواند بهره وری قابل فروش را در ۴۵ سال تقری
باً ۲۰٪ افزایش دهد.[ "" ]
رئیس کمیته مشترک نیروهای مسلح پاکستان () عالی رتبه ترین و ارشدترین افسر نظامی، با درجه چهار ستاره، در نیروهای مسلح پاکستان است که به عنوان افسر ارشد ستاد و مشاور ارشد نظامی دولت پاکستان به رهبری نخست وزیر پاکستان و شورای امنیت ملی خدمت می کند. همچنین نقش مشاوره به اعضای منتخب در مجمع ملی پاکستان و وزارت دفاع را نیز برعهده دارد. رئیس کمیته مشترک، جلسات کمیته ستاد مشترک نیروهای مسلح پاکستان را رهبری می کند و تلاش های مشترک کمیته ستاد مشترک را هماهنگ می کند، که اعضای این کمیته از رئیس کمیته مشترک، رئیس ستاد ارتش و رئیس ستاد نیروی هوایی و رئیس ستاد نیروی دریایی، فرمانده تفنگداران دریایی، مدیرکل گارد ساحلی، مدیر بخش برنامه های استراتژیک، فرمانده نیروهای مسلح غیرنظامی و فرمانده گارد ملی تشکیل می شود. رئیس کمیته مشترک در عمل هیچ اختیاری بر فرماندهی نیروهای رزمی ندارد و روسای ستاد نیروها نیز به تنهایی مسئول هماهنگی و لجستیک نیروهای رزمی زیرمجموعه خود هستند. وظیفه رئیس کمیته مشترک، انتقال ارتباطات استراتژیک از نخست وزیر و رئیس جمهور به فرماندهان رزمی و همچنین تخصیص بودجه اضافی به فرماندهان رزمی در صورت لزوم است. رئیس
کمیته مشترک توسط نخست وزیر نامزد شده و توسط رئیس جمهور پاکستان منصوب می شود. برخلاف رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا، انتصاب رئیس کمیته مشترک نیروهای مسلح پاکستان نیازی به تأیید اکثریت آرا توسط پارلمان (مجلس شورای پاکستان) ندارد. طبق قانون، رئیس کمیته مشترک به عنوان یک ژنرال چهار ستاره، مارشال چهار ستاره نیروی هوایی یا ادمیرال چهار ستاره منصوب می شود. پست رئیس کمیته مشترک نخستین بار توسط نخست وزیر سابق پاکستان؛ ذوالفقار علی بوتو، در مارس ۱۹۷۶ ایجاد شد و اولین رئیس آن، ژنرال محمد شریف بود. متصدی فعلی این سمت، ژنرال ساحر شمشاد میرزا است که در سال ۲۰۲۲ منصوب شده است.
جنگل و پرنده ( که با نام رسمی خود انجمن سلطنتی حفاظت از جنگل ها و پرندگان نیوزیلند نیز شناخته می شود، یک سازمان زیست محیطی است که در زمینه حفاظت و نگهداری از گیاهان و جانوران بومی نیوزیلند و مناطق وحشی منحصر به فرد و اکوسیستم های طبیعی تخصص دارد. شرکت چنگل و پرنده شامل ۴۷ شعبه است که در مراکز شهری و روستایی سراسر نیوزیلند واقع شده اند. شعب به طور فعال در پروژه های حفاظت و حمایت از محیط زیست در سطح جامعه، منطقه و ملی مشارکت دارند. دفاتر و کارکنان جنگل و پرنده در اوکلند، کریستچرچ، ولینگتون، نلسون و داندین مستقر هستند. جنگل و پرنده (Forest &amp; Bird) مجله ای فصلی "با عنوان جنگل و پرنده (Forest &amp; Bird)" منتشر می کند که یکی از نشریات معتبر تاریخ طبیعی و حفاظت از محیط زیست نیوزیلند است. انتشارات جنگل و پرنده کتاب تفسیری جامعی در مورد حقوق محیط زیست در نیوزیلند منتشر کرده است. سازمان جنگل ها و پرندگان همچنین به طور فعال در حمایت و لابی گری برای قوانین و رویه های مدیریت منابع برای حفاظت مداوم تر از اکوسیستم ها فعالیت می کند. تاریخچه. انجمن حفاظت از پرندگان بومی در سال ۱۹۲۳ با نام انجمن حفاظت از پرندگان بومی تأسی
س شد. این انجمن که بعدها به انجمن سلطنتی حفاظت از جنگل ها و پرندگان نیوزیلند تغییر نام داد، پیوسته از مسائل مربوط به حفاظت از محیط زیست، به ویژه برای زمین های جنگلی، حمایت کرده است. وال سندرسون به عنوان بنیانگذار شناخته می شود. در سال ۱۹۲۱، پس از بازگشت از جنگ جهانی اول، کاپیتان وقت، وال سندرسون، از اینکه منطقه حفاظت شده حیات وحش جزیره کاپیتی حصارکشی نشده و به طور گسترده توسط گاو، گوسفند و بز آسیب دیده بود، خشمگین شد. سندرسون برای مدیریت بهتر جزیره کاپیتی مبارزه کرد و موفق شد آن را به عنوان یک منطقه حفاظت شده حیات وحش دوباره احیا کند. پس از این موفقیت، سندرسون در مارس ۱۹۲۳ یک جلسه عمومی برگزار کرد که در آن انجمن حفاظت از پرندگان بومی تأسیس شد و سر توماس مکنزی به عنوان اولین رئیس این انجمن انتخاب شد. اتحادیه جنگلداری نیوزیلند، یک گروه حفاظت از جنگل ها، از قبل وجود داشت اما به تدریج از بین رفت. در سال ۱۹۳۵، مکنزی و سندرسون نام انجمن را به انجمن حفاظت از جنگل ها و پرندگان نیوزیلند تغییر دادند. سندرسون دامنه علایق انجمن را به حوزه هایی مانند فرسایش خاک و استفاده از درختان بومی برای تثبیت خاک گسترش داد. او در سال
۱۹۳۳ به ریاست جمهوری رسید، سمتی که تا زمان مرگش در سال ۱۹۴۵ در سن ۷۹ سالگی در اختیار داشت. تا دهه ۱۹۷۰، انجمن سلطنتی حفاظت از جنگل ها و پرندگان تنها گروه زیست محیطی نیوزیلند باقی ماند. با این حال، در اکتبر ۱۹۷۱، دولت نیوزیلند پیشنهاد داد که مناطق وسیعی از جنگل های راش بومی جزیره جنوبی را از بین ببرند و نیمی از منطقه پاکسازی شده به درخت کاج عجیب و غریب "Pinus radiata" تبدیل شود. در کنار کمپین نجات ماناپوری، برداشت جنگل های بومی باعث افزایش آگاهی عمومی در مورد حفاظت از محیط زیست و تشکیل گروه های زیست محیطی جدید مانند کمیته اقدام جنگل راش شد. در واکنش به برداشت چوب از جنگل های بومی، در ۴ ژوئیه ۱۹۷۵، کمیته اقدام جنگل، پرندگان و جنگل های راش، اعلامیه مارویا را به عنوان یک دادخواست عمومی آغاز کرد و خواستار پایان دادن به قطع درختان جنگل های بومی و به رسمیت شناختن قانونی جنگل های بومی شد. اعلامیه مارویا در سال ۱۹۷۷ به دولت نیوزیلند ارائه شد. از سال ۲۰۰۵، این انجمن هر ساله یک نظرسنجی با عنوان «پرنده سال» برگزار می کند که با رأی مردم انتخاب می شود. برندگان تا به امروز عبارتند از کاکاپو، توئی و خفاش دم دراز نیوزیلند. در
سال ۲۰۲۱، تمام درآمد حاصل از بازی لرد (خواننده) ته آئو ماراما (آلبوم چندآهنگه) اختصاص یافت. در آوریل ۲۰۲۲، نیکولا توکی به عنوان مدیر اجرایی جنگل و پرنده جانشین کوین هیگ شد.
کرافارمز (یا کرافارمز) گروهی از شرکت ها است که آلن، بث و فرانک کرافار مدیران آن بودند. مزارع کرافار بزرگ ترین کسب و کار خانوادگی لبنیات در نیوزیلند بود. این کسب و کار خانوادگی مالک ۲۲ مزرعه دامداری و لبنیات با تقریباً ۲۰٬۰۰۰ گاو در مناطق مختلف جزیره شمالی بود و در اکتبر ۲۰۰۹ به مرحلهٔ تولیت رسید. مزارع کرافار از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۱ درگیر چندین پرونده پیگرد قانونی به دلیل جرائم مربوط به آلودگی و موارد مربوط به رفاه ضعیف حیوانات بودند. تاریخچه. آلن و فرانک کرافار برادرانی هستند که در وانگانویی بزرگ شده اند. پدرشان وقتی آلن ۱۱ ساله بود فوت کرد و او مجبور بود تنها گاوشان را با دست بدوشد. فرانک در ۱۴ سالگی مدرسه را ترک کرد و در ۱۶ سالگی اولین شغل شیردوشی خود را آغاز کرد. فرانک، به همراه برادر دیگرش نویل، چهار سال بعد مزرعه ای در ماناواتو آوردند. در سال ۱۹۷۳، آلن در یک قرار ملاقات بدون اطلاع قبلی با بث آشنا شد و آنها شروع به کار در مزرعه فرانک کردند. تا ژوئیه ۱۹۷۹، آلن و فرانک کرافار پس از اضافه کردن یک بلوک اجاره ای ۳۶۶ هکتاری در سال ۱۹۷۸، از دوشیدن ۱۴۰ گاو از طریق یک طویله قدیمی که از میان عدل ها عبور می کرد، به ۴۰۰