Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اِلی کوهن (؛ زادهٔ ) بازیگر و کارگردان فیلم اهل اسرائیل است. فیلم های او در جشنواره بین المللی فیلم برلین (سی و نهمین دوره) و جشنواره فیلم کن ۱۹۹۵ اکران شده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "عیسی" و "باز" اشاره کرد.
خورخه پولاکو (؛ – ) فیلم ساز اهل آرژانتین بود. وی بین سال های ۱۹۸۴ تا ۲۰۱۴ میلادی فعالیت می کرد. یکی از فیلم های او در سال ۱۹۸۸ برندهٔ جایزهٔ «بهترین فیلم» جشنواره بین المللی فیلم فستوریا در ستوبال شد. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "کودکستان" اشاره نمود.
تهماسب میرزا، پسر پنجم شاه محمد خدابنده از همسرش ملکه خیرالنساء بیگم بود. تهماسب میرزا در روز چهارشنبه ۴ رمضان ۹۸۳ در شیراز متولد شد. محمد خدابنده چون پدرش شاه تهماسب به تازگی درگذشته بود این پسر را تهماسب میرزا نامید. امیران تکلو و ترکمان با حمزه میرزا مخالفت کردند و با نظر محمد خان ترکمان، تهماسب میرزا که ده ساله بود را از تبریز برداشتند و در قزوین در ۱۲ ربیع الاول ۹۹۴ (۱۵۸۶ میلادی) او را ولیعهد کردند و محمد خان ترکمان نیز با عنوان لل هٔ تهماسب میرزا تعیین شد. حمزه میرزا با قوای استجلو و شاملو به سمت قزوین رفت و در صایین قلعه در ۱۹ جمادی الاول ۹۹۴ با سپاه تکلو و ترکمان رو به رو شد و در نهایت حمزه میرزا بر سپاه مخالف پیروز شد و تهماسب میرزا و محمد خان ترکمان و مسیب خان تکلو که منصب وکالت تهماسب میرزا را داشت، دستگیر شدند. تهماسب میرزا در ۳ جمادی الثانی ۹۹۴ به قلعه الموت فرستاده شد. با تصرف قزوین به دست شاه عباس یکم و تاج گذاری وی، ابوطالب میرزا همراه با شاه محمد خدابنده و سایر شاهزادگان به قلعه الموت که تهماسب میرزا در آنجا بود فرستاده شدند. در سال سوم سلطنت شاه عباس، تهماسب میرزا و برادرش ابوطالب میرزا و اس
ماعیل میرزا فرزند حمزه میرزا و سلطانعلی میرزا نابینا در سال ۹۹۹ قمری (۱۵۹۱ میلادی) به قلعه طبرک فرستاده شدند و همگی شاهزادگان در آنجا کور شدند و بار دیگر همگی به قلعه الموت فرستاده شدند. تهماسب میرزا تا پایان سلطنت شاه عباس در آن قلعه بود.
تصرف تایگر مانتین () یک فیلم علمی تخیلی آمریکایی است که در سال ۱۹۸۳ منتشر شد. از بازیگران فیلم می توان به بیل پکستون اشاره کرد که یکی از نخستین نقش آفرینی های او محسوب می شود. در سال ۱۹۷۳، کنت اسمیت شعری دربارهٔ ربوده شدن جان پل گتی سوم نوشت که به نوعی دست نوشتهٔ اولیه برای فیلم نامه "تصرف تایگر مانتین" محسوب می شد. اسمیت همچنین از رمان "بیگانه" نوشته آلبر کامو الهام گرفت. اسمیت که به عنوان کارمند دایرةالمعارف بریتانیکا فیلمز با بیل پکستون همکار بود، در سال ۱۹۷۴ به همراه وی و یک دانشجوی دانشگاه تگزاس در آستین به نام تام هاکبی به مراکش سفر کرد تا فیلمبرداری فیلم را آغاز کند. همبازی های پکستون در این فیلم به جای بازیگران حرفه ای، ساکنان شهرهایی در ولز بودند که فیلم در آنجا فیلمبرداری شد. این فیلم به صورت سیاه وسفید و بدون صدا فیلمبرداری شده است تا بعداً دیالوگ به صورت دوبله به آن اضافه شود. در سال ۱۹۷۹، هاکبی فوتیج ها را از اسمیت اجاره کرد تا آن را به یک فیلم بلند تبدیل کند. هاکبی و پکستون تصمیم گرفتند ایده اولیه بر اساس ربوده شدن جان پل گتی سوم را کنار بگذارند و از پل کالوم برای تغییر فیلمنامه کمک گرفتند.
قاآن، خاآن یا هاآن (: لاتین نویسی: Qa'an خط سیریلیک: Хаан لاتین نویسی: Khaan)، صورت مغولی عنوان خاقان است که از واژه ترکی باستان «قاغان» وام گرفته شده است. در خط سنتی زبان مغولی که برپایه خط اویغوری است، این عنوان به همان شکل قاغان () نوشته می شود. قاآن عنوان رسمی امپراتوران امپراتوری مغول و دودمان یوآن محسوب می شد. پادشاهان ایلخانی نیز از زمان غازان خان گاهی عنوان قاآن را برای خود به کار می برده اند. پیش از آن، مرسوم بود که ایلخانان این عنوان را برای ادای احترام و ابراز وفاداری به قاآن امپراتوری مغول بر اسناد دولتی و سکه هایشان ذکر کنند. شکل گیری. قاغان (Qaγan یا Qaɣan)، عنوانی کهن و شناخته شده در خانواده زبان های مغولی تبار و سایر خانواده های زبان های آلتایی تبار محسوب می شود. در منابع چینی این عنوان برای فرمانروایان امپراتوری های عشایری و ژوژان که از نظر زبانی احتمالاً با مغولان مرتبط بودند گواهی شده است. در کهن ترین شواهد مکتوب شناخته شده از زبان های مغولی تبار یعنی سنگ نوشته های بوگوت و نیز عنوان قاغان ذکر شده است. منشأ زبانی عنوان قاغان را عموماً آلتایی دانسته اند، ولی نظریه های جایگزینی که منشأ ایرانی
شرقی، کره ای، چینی و ینی سئیایی برای قاغان قائل اند نیز وجود دارند. در مورد زمان آغاز استفاده از عنوان قاآن توسط امپراتوران مغول اختلاف نظر وجود دارد. در تاریخ سری مغولان که احتمالاً تنها ۲ تا ۳ دهه پس از مرگ چنگیز خان نوشته شده، از هر دو عنوان خان و قاآن برای چنگیز استفاده شده، اما با این تفاوت که عنوان قاآن تقریباً همه جا در حالت سوم شخص به کار رفته است؛ بنابراین این احتمال وجود دارد که قاآن عنوانی افتخاری بوده که پس از مرگ چنگیز خان به او اعطا شده است. همانند پدر وی یسوکای بهادر که پس از مرگ عنوان افتخاری خان را دریافت کرد. بارتلد، ترک شناس روس، این احتمال که چنگیز خان در زمان زندگی از عنوان قآن استفاده می کرده را بعید می دانست و معتقد بود که مطابق با منابع ایرانی، تنها عنوان رسمی وی در زمان زندگی اش خان بوده است. در کتیبه های یادمانی دوره یوآن چین، چنگیز گاهی خان و گاهی قاآن خوانده شده است. شاید چنگیز هر عنوان خان و قاآن را همزمان استفاده می کرده یا دست کم در سال های پایانی حکومتش عنوان قاآن را برای خود برگزیده باشد. به هرحال قطعیتی در این زمینه وجود ندارد. در نامه ارغون خان به پاپ نیکلاس چهارم (۱۲۹۰ م)،
نام چنگیز خان و در نامه اولجایتو به فیلیپ چهارم فرانسه (۱۳۰۵ م)، نام چنگیز قاآن ذکر شده است. اوگتای، جانشین چنگیز خان، نخستین فرمانروای امپراتوری مغول بود که به صورت قطعی عنوان قاآن را برای خود به کار برده است. برپایه ارزیابی ، مغول شناس ایتالیایی، اوگتای تحت تأثیر سنت های اویغوری این عنوان را برگزید. راچویلتز در توضیح جایگاه عنوان های خان و قاآن در جهان بینی مغولان آن زمان، خان را عنوان فرمانروای یک ملت خاص دانسته، درحالی که قاآن عنوان فرمانروای ملت ها است. وی در این زمینه بر محتوای تمغای نقش شده بر نامه گیوک خان به پاپ اینوسنت چهارم اشاره دارد که در آن از گیوک با عنوان «خان اقیانوس وار ملت بزرگ مغول» یاد شده است. عطاملک جوینی در مورد گزینش عناوین سلطنتی توسط امپراتوران مغول چنین نوشته است: «هر کس که بر تخت خانی نشیند یک اسم در افزایند، خان یا قاآن و بس…»
گریم راکستون (؛ زادهٔ ) بوم شناس است. یک جانورشناس است که به دلیل تحقیقات خود در مورد اکولوژی رفتاری و اکولوژی فرگشتی شناخته شده است.
توماس ان. شرات (؛ زادهٔ ) بوم شناس، و پژوهشگر است. استاد بوم شناسی فرگشتی در دانشگاه کارلتون، کانادا است.
ایستگاه اوداته () یک ایستگاه قطار در اوداته، آکیتا، ژاپن، که توسط شرکت راه آهن شرق ژاپن (JR East) اداره می شود. مجسمه هاچیکو. سگ وفادار هاچیکو یک سگ آکیتا (سگ) نر است که در روستای نیتا، منطقه کیتاآکیتا (شمال آکیتا) (شهر کنونی اوداته، آکیتا) به دنیا آمد و در ۱۴ ژانویه ۱۹۲۴ (۱۳ تایشو) با قطار باربری از این ایستگاه به توکیو حمل شد. از آنجایی که او بعدها به دلیل وفاداری به استادش مشهور شد. زمانی که زادگاهش اوداته متوجه شد که مجسمه برنزی سگ وفادار هاچیکو در ایستگاه شیبویا نصب خواهد شد، داوطلبان مجسمه ای از همان نمونه اولیه مجسمه سگ وفادار هاچیکو شیبویا را در مقابل ایستگاه اوداته ساختند. مراسم رونمایی در ایستگاه در ماه مارس ۱۹۳۵ در همان ماه و سال درگذشت (مرگ ۸ مارس ۱۹۳۵) وی برگزار شد. مجسمه سگ آکیتا مانند شیبویا مورد علاقه بسیاری از مردم به عنوان نماد شهر بود، اما در سال ۱۹۴۴، مانند مجسمه برنزی در شیبویا، به دلیل دستور جمع آوری فلزات در جنگ اقیانوس آرام برای اهدای فلز بازیابی شد. پس از جنگ، در اوت ۱۹۴۵، مجسمه در مقابل ایستگاه شیبویا بازسازی و نصب شد، اما بازسازی مقابل ایستگاه اوداته محقق نشد. مدت ها بعد، در ماه مه
۱۹۶۰، یک «مجسمه سگ آکیتا» در مقابل ایستگاه اوداته نصب شد که بر روی سگ وفادار هاچیکو در هنگام جوانی تمرکز داشت. پس از جنگ، مجسمه ای از گروه سگ های آکیتا در سال ۱۹۶۴ در مقابل ایستگاه نصب شد. در سال ۱۹۸۲، ۵۰ سال پس از مرگ هاچیکو، انجمن گردشگری شهر اوداته، آکیتا گروهی را برای بازسازی مجسمه هاچیکو، سگ وفادار تشکیل داد و طیف گسترده ای از فعالیت های جمع آوری کمک های مالی را برای بازسازی مجسمه انجام داد. ۱۴ نوامبر ۱۹۸۷: مجسمه برنزی هاچی در مقابل ایستگاه قطار اوداته بازسازی شد و مراسم رونمایی انجام شد. علاوه بر این، به مناسبت اکران فیلم «هاچیکو مونوگاتاری» در سال ۱۹۸۷، اتاق بازرگانی و صنعت اوداته مجسمه هاچیکو از فوم استایروفوم (foamed styrol) را ساخت که به ایستگاه اهدا شد و در بهار ۱۹۸۹ به عنوان «معبد هاچیکو» در محل نصب شد. این مجسمه بزرگ و تقریباً ۲ متر ارتفاع و عمق داشت. با این حال، از آنجایی که از استایروفوم ساخته شده بود، شروع به خراب شدن کرد و یک مجسمه برنزی نسل دوم با کمک های اهدایی «مجسمه برنزی سگ وفادار هاچیکو و انجمن نگهداری از مجسمه گروه آکیتا اینو» ساخته شد. معبد هاچیکو نیز در همین راستا بازسازی شد و مراسم
در ۱۴ اکتبر ۲۰۰۹ برگزار شد. این مجسمه ۸۵ سانتی متر ارتفاع و ۴۰ سانتی متر عرض و ۹۰ سانتی متر عمق دارد و پایه و قاب و تابلوی اطلاعات مبدأ از سنگ توف (سنگ) ساخته شده است. در آوریل ۲۰۱۹، هنگامی که مرکز تبادل توریست [آکیتا اینو نو ساتو] در مقابل ایستگاه اوداته ساخته شد، مجسمه برنزی نیز در مقابل ورودی اصلی جابجا شد. در حال حاضر، روبروی خانه سایتو نخستین صاحب هاچیکو در اوگونای، شهر اوداته، بنای سنگی وجود دارد که روی آن نوشته شده است: «زادگاه هاچیکو، سگ وفادار».
هیده سابورو اوئنو (; – ) دانشمند در زمینه کشاورزی و استاد دانشگاه اهل توکیو بود. در ژاپن به عنوان صاحب و سرپرست سگ آکیتای وفادار هاچیکو معروف است. اوئنو در ۱۹ ژانویه ۱۸۷۲ در هیسای (استان میه) (تسو، میه کنونی)، استان میه به دنیا آمد. در سال ۱۸۹۵ از بخش کشاورزی دانشگاه امپراتوری توکیو فارغ التحصیل شد و در همان سال برای تحصیل در رشته مهندسی کشاورزی و تحقیقات در زمینه کشاورزی وارد مقطع کارشناسی ارشد شد. او کار فارغ التحصیلی خود را در ۱۰ ژوئیه ۱۹۰۰ به پایان رساند و به عنوان استادیار شروع به تدریس در دانشگاه امپراتوری توکیو یا دانشگاه توکیو امروزی کرد. در سال ۱۹۰۲ دانشیار دانشگاه کشاورزی شد. وی در راستای آموزش کارشناسان فنی در زمینه اصلاح اراضی زراعی: تحصیل در رشته مهندسی زهکشی و احیاء تلاش کرد. فناوری تعدیل مجدد زمین های قابل کشت برای احیای پایتخت امپراتوری، پس از زلزله بزرگ کانتو در سال ۱۹۲۳ مورد استفاده قرار گرفت. زندگی شخصی. اوئنو در استان میه در شهر هیسای (استان میه)، در یک خانواده سرشناس محلی به دنیا آمد. به دلیل بیماری مدت زیادی مجرد ماند و بعداً با یائه کو که خیلی بزرگتر از او بود هم خانه شد. او بچه بیولوژی
کی نداشت و سگ را طوری دوست داشت که انگار بچه خودش است. او علاقه زیادی به کار خود داشت و نه تنها در مدارس سخنرانی می کرد، بلکه خود به عنوان مهندس به جاهای مختلف سفر می کرد. او اثر بزرگی در صنعت چوب ژاپن به جا گذاشت. شخصیت او مورد تحسین بسیاری از شاگردانش قرار داشت که تنها به مراقبت از آنها محدود نمی شد. این تحسین عمیق را کوبایاشی، باغبان او نیز ابراز می کرد. خانواده «تسوروکو» دختر خوانده اوئنو نیز در همان عمارت زندگی می کردند تا اینکه اوئنو درگذشت. سالی که هاچی وارد این عمارت شد، نوه استاد به نام چاکو به دنیا آمد. سرپرست هاچیکو. در یازدهم نوامبر سال ۱۹۲۳، در اوداتهٔ ژاپن سگ نری از نژاد آکیتا در خانه کشاورزی به نام «سایتو یوشی کازو» متولد شد. تقریباً در همان زمان، اوئنو هیده سابورو، استاد بخش کشاورزی دانشگاه امپراتوری توکیو (دانشگاه توکیو کنونی)، به دنبال یک سگ ژاپنی اصیل برای خود بود. یکی از شاگردان او در آکیتا کار می کرد و از طرف اوئنو سگ را از سایتو گرفت. اوئنو این سگ را در ژانویه سال ۱۹۲۴ که حدود ۵۰ روزه بود، از شاگردش هدیه گرفت. شخصی که این هدیه را داد «یوماسه چیوماتسو» (世間瀬 千代松)، شاگرد استاد اوئنو بود که
در آن زمان در اداره استان آکیتا کار می کرد. اوئنو که فرزندی نداشت، توله سگ را گرامی داشت و به او اجازه داد زیر تختش بخوابد و حتی با او غذا بخورد. او نام سگ را «هاچی» گذاشت؛ زیرا در هنگام ایستادن، پاهای جلویی او شکل کاراکتر کانجی 八 را می ساخت که در زبان ژاپنی به معنای «هشت» است. (هاچیکو یک نوع نام محبت آمیز که بعدها سگ به این نام خوانده شده است). اوئنو در منطقه شیبویا-کو، توکیو زندگی می کرد. دانشگاهی که او در آن تدریس می کرد کمی از محل زندگی اش فاصله داشت و به همین جهت او مجبور بود هر روز به ایستگاه شیبویا با قطار برود تا به محل کار و تدریسش برسد. هاچی تحت مراقبت محبت آمیز اوئنو و همسرش یائه قوی شد. او شروع به همراهی اوئنو در راه رفتن به محل کار، تا ایستگاه شیبویا کرد و عصر نیز در آنجا منتظر بازگشت استادش بود. سپس در سال ۱۹۲۵، تنها ۱۶ ماه پس از اینکه اوئنو سرپرستی هاچی را بر عهده گرفت، این دو به طور ناگهانی از هم جدا شدند. در ۲۱ مه، هاچی طبق معمول اوئنو را تا ایستگاه همراهی کرد، اما اندکی پس از جلسه هیئت علمی، اوئنو دچار خونریزی مغزی شد و به طور ناگهانی در سن ۵۳ سالگی درگذشت. هاچی عصر برای خوشامدگویی به استاد
به ایستگاه رفت و پس از عدم حضور استاد به خانه بازگشت. گفته می شود که هاچی سه روز پس از آن از خوردن غذا امتناع کرد. از آنجایی که «یائه کو ساکانو» همسر اوئنو خانه دار بود، پس از مرگ شوهرش نتوانست خانه شان را در شیبویا حفظ کند و به خانه های کوچکتر و اجاره ای نقل مکان کرد. هاچی توسط یکی از آشنایان او که یک فروشگاه کیمونو در نیهون باشی توکیو اداره می کرد، به خانه برده شد. بعد از این حرکت، هاچی گاهی سعی می کرد به ایستگاه شیبویا که هشت کیلومتری با مکان زندگی اش فاصله داشت، بازگردد. هاچی چندین بار دست به دست شد اما هرگز از تلاش برای رفتن به ایستگاه شیبویا دست برنداشت. باغبان سابق اوئنو، «کوبایاشی کیکوزابورو»، که در نزدیکی خانه سابق اوئنو در شیبویا زندگی می کرد، از وضعیت اسفبار هاچی مطلع شد و حضانت سگ را بر عهده گرفت. پس از آن، هاچی هر روز صبح و عصر چه در باران و برف یا هوای صاف، به ایستگاه بازمی گشت، جایی که در کنار در خروجی منتظر صاحب قبلی اش اوئنو می ماند. به نظر می رسید که او برای همیشه امیدوار بود که استادش سرانجام برگردد. سایتو هیروکی ایچی، بنیانگذار انجمن حفاظت از سگ ژاپنی، عمیقاً تحت تأثیر وفاداری هاچی قرار گر
فت. او در سال ۱۹۳۲ مقاله ای برای پیشرو آساهی شیمبون امروزی نوشت و داستان سگ را بازگو کرد. از طریق نوشته های او، مردم در ژاپن و خارج از کشور دریافتند که هاچی چگونه صادقانه در انتظار بازگشت استاد متوفی خود به مدت هفت سال بوده است. با پیر شدن و خسته شدن هاچی، و کارکنان ایستگاه نیز از او مراقبت می کردند، مردم از دور و اطراف ابراز نگرانی کردند. داستان او توسط روزنامه ها و برنامه های رادیویی مورد توجه قرار گرفت و با افزایش شهرت او، مردم محلی خواستار ساخت مجسمه ای به افتخار او شدند. در سال ۱۹۳۴، داوطلبان شروع به جمع آوری پول برای این هدف کردند و مجسمه برنزی هاچی به ارتفاع ۱۶۲ سانتی متر در خارج از ورودی ایستگاه شیبویا بالای یک پایه ۱۸۰ سانتی متری ساخته شد. خود هاچی حتی در مراسم رونمایی از مجسمه در ۲۱ آوریل حضور داشت. اما در سال ۱۹۳۵، با ابتلا به بیماری، ضعیف شد و در ۸ مارس در سن ۱۳ سالگی (معادل ۹۰ سال در سال های انسانی)، که تقریباً ۱۰ سال بیهوده منتظر استاد خود بود، درگذشت. مراسم تشییع جنازه هاچی در ۱۲ مارس برگزار شد و بقایای او در کنار قبر اوئنو در گورستان آئویاما به خاک سپرده شد. افراد زیادی از پیر و جوان برای ادای
احترام آمده بودند، از جمله کارکنان ایستگاه شیبویا. سنگ قبر هاچی هنوز در کنار سنگ قبر اوئنو در گورستان آئویاما قرار دارد. یائه کو ساکانو. یائه کو ساکانو (Yaeko Sakano|坂野 八重子)، که بیشتر به عنوان یائه کو اوئنو نامیده می شود، یک شریک زندگی بدون ازدواج رسمی برای هیده سابورو اوئنو تا زمان مرگ او در سال ۱۹۲۵ به مدت ۱۰ سال بود. گزارش شده است که هاچیکو هر زمان که به ملاقات او می آمد، خوشحالی و محبت زیادی نسبت به او نشان می داد. یائه کو در ۳۰ آوریل ۱۹۶۱ در سن ۷۶ سالگی درگذشت و علیرغم درخواست او از اعضای خانواده اش برای دفن با شریک زندگی فقیدش، او را در معبدی در تایتو-کو، توکیو دورتر از قبر اوئنو به خاک سپردند. سوابق او بعداً توسط شو شیوزاوا، استاد دانشگاه توکیو در سال ۲۰۱۳، که همچنین رئیس انجمن مهندسی آبیاری، زهکشی و روستایی ژاپن بود، و مدیریت قبر اوئنو در گورستان آئویاما را بر عهده داشت، پیدا شد. در ۱۰ نوامبر ۲۰۱۳، که ۹۰مین سالگرد تولد هاچیکو بود، شو شیوزاوا و کیتا ماتسویی، متصدی موزه یادبود مردمی و ادبی شیرانه شیبویا احساس کردند که باید یائه کو همراه با اوئنو و هاچیکو دفن شود. شیوزاوا همچنین به عنوان یکی از سازمان د
هندگان درگیر ساخت مجسمه برنزی هاچیکو و اوئنو بود که بعداً در محوطه دانشگاه توکیو در هشتادمین سالگرد مرگ هاچیکو در ۹ مارس ۲۰۱۵ رونمایی شد. اگرچه موافقت انجام تغییر محل دفن را از هر دو خانواده اوئنو و ساکانو داشتند. به دلیل مقررات و بوروکراسی این فرایند دو سال طول کشید. مجسمه ها. ایستگاه هیسای. در منطقه هیسای شهر تسو، میه، استان میه، زادگاه اوئنو، جمع آوری کمک مالی با هدف نصب «مجسمه برنزی اوئنو و یک هاچی در کنار یکدیگر» برگزار شد. در نتیجه مجسمه برنزی این جفت در خروجی شرقی ایستگاه هیسای در اکتبر ۲۰۱۲ تکمیل شد و مراسم رونمایی برگزار شد. پردیس دانشگاه توکیو. در ۸ مارس ۲۰۱۵ (هشتادمین سالگرد مرگ هاچی)، مجسمه برنزی استاد اوئنو و هاچی با هم به عنوان نمادی از احترام متقابل بین انسان و حیوان در پردیس دانشکده کشاورزی دانشگاه توکیو در بونکیو نصب شد.
جرج میهالکا (؛ زادهٔ ۱۹۵۳) کارگردان فیلم اهل کانادا است که بیشتر بابت کارگردانی فیلم اسلشر "ولنتاین خونین من" شناخته می شود. از فیلم های دیگری که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "رسوایی" اشاره نمود.
اونین تاهی (; – ۱۹۹۸) سیاست مدار اهل وانواتو بود. وی از ۱۲ ژانویه ۱۹۸۹ تا ۳۰ ژانویه ۱۹۸۹ رئیس جمهور موقت وانواتو بود. اونین تاهی در سال ۱۹۹۸، در یک سانحه رانندگی کشته شد.
فرانک ریپلو (؛ ۲ سپتامبر ۱۹۴۹ – ) کارگردان فیلم، نویسنده و بازیگر اهل آلمان بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "تاکسی به سوی توالت" و "کوئرله" اشاره کرد.
سورین فیلمز () یک شرکت آمریکایی تولید و پخش فیلم است که به خاطر بازیابی و انتشار فیلم های کالت بر روی دی وی دی و دیسک بلوری مشهور است. تولیدات این شرکت به همین دلیل برچسب تخصصی و ویژه بر روی دی وی دی و بلوری دارند. سورین فیلمز در سال ۲۰۰۶ در لس آنجلس پایه گذاری شد و دفاتر و نمایندگی های دیگری در نیویورک و لندن تأسیس کرد.
جان لوئیس امیل درایر یا یوهان لودویگ امیل درایر (; – ) اخترشناس و زندگی نامه نویس اهل دانمارک بود که بیشتر دوران شغلی خود را در ایرلند گذراند و آخرین دههٔ کاری خود را در آکسفورد انگلستان طی کرد. او برندهٔ جوایزی همچون مدال طلائی انجمن سلطنتی اختر شناسان شده است. زندگی. "درایر" در کپنهاگ به دنیا آمد. پدرش، ژنرال جان کریستوفر درایر وزیر جنگ و نیروی دریایی دانمارک بود. هنگامی که او ۱۴ ساله بود که به اخترشناسی علاقه مند شد و به طور مرتب از هانس شلروپ در رصدخانه کپنهاگ بازدید می کرد. او در کپنهاگ تحصیل کرد و در سال ۱۸۷۲ مدرک کارشناسی ارشد گرفت. همان دانشگاه بعداً در سال ۱۸۷۴ به او مدرک دکترا اعطا کرد.[۶] اما در سال ۱۸۷۴ در سن ۲۲ سالگی به پارسونتاون ایرلند رفت. او در آنجا به عنوان دستیار لرد راس (پسر و جانشین لرد راس که تلسکوپ لویاتان پارسونتاون را ساخت) کار کرد. در سال ۱۸۷۸ او به دانسینک، محل رصدخانه کالج ترینیتی دانشگاه دوبلین نقل مکان کرد تا برای رابرت استاول بال کار کند. در سال ۱۸۸۲ او دوباره نقل مکان کرد، این بار به رصدخانه ارماغ، جایی که تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۱۶ به عنوان مدیر خدمت کرد. در سال ۱۸۸۵ شهروند
بریتانیا شد. در سال ۱۹۱۶ او و همسرش کیت به آکسفورد نقل مکان کردند، جایی که "درایر" روی ویرایش آثار تیکو براهه کار کرد. او در سال ۱۹۱۶ برنده مدال طلای انجمن سلطنتی اخترشناسان شد و از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۵ به عنوان رئیس انجمن خدمت کرد. او در ۱۴ سپتامبر ۱۹۲۶ در آکسفورد درگذشت، جایی که در گورستان ولورکوت به خاک سپرده شد. دهانه ای در سمت دور ماه به نام او نامگذاری شده است.
دیوید گرانت (؛ – ) کارگردان، تهیه کننده و توزیع کننده فیلم اهل انگلستان بود. نخستین فیلم گرنت "گونه های عشق" (۱۹۶۹) بود، فیلمی آموزشی درباره روابط جنسی که بر پایهٔ «راهنمای ازدواجی» ساخته شده بود که گرنت یک سال پیش تر آن را عکاسی و منتشر کرده بود. امپراتوری فیلم های جنسی گرنت در دهه ۱۹۷۰ گسترش یافت؛ او چندین سینمای مخصوص نمایش فیلم های بزرگسالان افتتاح کرد که نخستین آن ها "پیگال" در سال ۱۹۷۴ بود، از طریق شرکت «اوپیدان» به توزیع فیلم های جنسی خارجی پرداخت، و فیلم های کمدی جنسی بریتانیایی با مدت زمان متوسط را خودش تهیه کرد (از جمله "دخترها اول می آیند"، "مهمانی اداره" و "زیر تخت"). او همچنین فیلم کوتاه پورنوگرافیک و انیمیشنی "سفیدبرفی و هفت منحرف" (۱۹۷۳) را تهیه کرد که پارودی ای از "سفیدبرفی" بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "مهمانی اداره" اشاره نمود.
اکوپروونس ، یک واحد جغرافیایی زیستی کوچک تر از قلمرو زیست جغرافیایی (Ecozone) است که دارای یک یا چند بوم ناحیه است. بر اساس نظر دمارچی (۱۹۹۶)، یک استان بوم گردی مناطقی با آب و هوای یکنواخت، تاریخ زمین شناسی و فیزیوگرافی (یعنی رشته کوه ها، دره های بزرگ، فلات ها) را دربر می گیرد. اندازه و یکنواختی گسترده داخلی آنها را به واحدهای ایده آل برای اجرای سیاست های منابع طبیعی تبدیل می کند.
دستورالعمل چارچوب آب 2000/60/EC یک دستورالعمل اتحادیه اروپا است که کشورهای عضو اتحادیه اروپا را متعهد می کند که تا سال ۲۰۱۵ به وضعیت کیفی و کمی همه آب ها (از جمله آب های دریایی تا یک مایل دریایی از ساحل) دست یابند. این یک چارچوب است به این معنا که به جای اتخاذ رویکرد ارزش حدی سنتی تر، مراحلی را برای رسیدن به هدف مشترک تجویز می کند. هدف این دستورالعمل برای «وضعیت خوب» برای همه پیکره های آبی محقق نخواهد شد، زیرا ۴۷ درصد از آب های اتحادیه اروپا تحت پوشش این دستورالعمل، نتوانسته اند به هدف دست یابند.
دیرین جغرافیا، دیرین اقلیم شناسی و دیرین بوم شناسی یا «سه دیرین شناسی» (""Palaeo3" ")، یک مجله علمی با داوری است که مطالعات چندرشته ای و بررسی های جامع در زمینه زمین شناسی دیرینه محیطی منتشر می کند. این مجله توسط TJ Algeo, H. Falcon-Lang, P. Hesse, I. Montanez, J. Pike و S. Xie ویرایش می شود. در سال ۱۹۶۵ بنیان گذاری شد و اکنون توسط الزویر منتشر می شود.
برنامه برون جای انجمن اروپایی باغ وحش ها و آکواریوم ها ، یک برنامه مدیریت و حفاظت جمعیت توسط انجمن اروپایی باغ وحش ها و آکواریوم (EAZA) برای جانوران وحشی ساکن در باغ وحش های اروپایی است. این برنامه در گذشته به عنوان برنامه گونه های در معرض خطر اروپا شناخته می شد. از سال ۲۰۲۲، بیش از ۴۰۰ گونه جانوری در برنامه برون جای EAZAارائه شده است.
یک بازی ویدئویی به سبک شبیه سازی مسابقه و نخستین قسمت از مجموعه بازی های "گرن توریسمو" بود که بر روی کنسول پلی استیشن ۳ منتشر شد. این بازی به صورت رایگان در ۲۴ دسامبر ۲۰۰۶، از طریق فروشگاه پلی استیشن در دسترس قرار گرفت. نسخهٔ دیسک بلوری آن تحت نام «نصب دیسک»، در کشور ژاپن و به تعداد محدود در سپتامبر ۲۰۰۷ عرضه شد. این بازی قرار بود پیش نمایش مخفیانه ای باشد، همانند "گرن توریسمو کانسپت" پیش از انتشار نسخهٔ کامل، اما پروژه "گرن توریسمو اچ دی" لغو شد و "گرن توریسمو ۵ سرآغاز" جایگزین آن شد.
منطقه ۱۳ شهرداری اصفهان یکی از مناطق شهری اصفهان است. این منطقه از سمت غرب به شهر ابریشم و از سمت جنوب در امتداد کوه صفه و از سمت شرق به منطقه ۵ شهرداری اصفهان و از سمت شمال به رودخانه زاینده رود و پارک جنگلی ناژوان منتهی می شود.
شاه کوه با ارتفاع ۲۴۱۸ متر در قسمت جنوب شهر اصفهان در رشته کوه زاگرس در امتداد شهرابریشم و سپاهان شهر و سیتی سنتر به موازات خط راه آهن اصفهان و حلقه چهارم رینگ بزرگراهی شهر اصفهان قرار دارد. شاه کوه، بام اصفهان است زیرا کوه صفه با ارتفاع ۲۲۵۷ متر حدود ۱۶۱ کوتاه تر از شاه کوه ابریشم با ارتفاع ۲۴۱۸ متر است.
روبر دو نل (؛ ۱ اوت ۱۹۰۶ – ۲۱ آوریل ۱۹۷۸) تهیه کننده فیلم اهل فرانسه بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "آزمایش های شهوانی فرانکنشتاین"، "دراکولا، زندانی فرانکنشتاین"، "آن سوی آینه"، "کنتس منحرف"، "ژودکس"، "لورنا جن گیر" و "تله ای برای آدم کش" اشاره نمود.
مکس پیکا (؛ – ) کارگردان فیلم، فیلم نامه نویس و تهیه کننده فیلم اهل فرانسه بود. از فیلم های او می توان به "هزار و یک انحراف فلیسیا"، "رویاهای پورن" و "شهوت" است.
ماک آلبری (؛ ۱۲ ژوئن ۱۹۳۱ – ۲۶ اکتبر ۲۰۱۲) کارگردان فیلم، فیلم نامه نویس و فیلم بردار اهل سوئد بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "فلوسی"، "ژوستین و ژولیت"، "برگر خوب"، "پلیس بورلی هیلز ۳"، "فاصله قابل توجه"، "بازگشت دوست پسرم"، "اسکار"، "خانه"، "احیاگر"، "ترنسرها"، "انگل" و "گربه ها" اشاره نمود.
جوزف مک گراث (؛ زادهٔ ) کارگردان تلویزیونی، فیلم نامه نویس، کارگردان فیلم، تهیه کننده فیلم، تهیه کننده تلویزیونی و بازیگر اهل بریتانیا است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "نمایش احمق ها"، "مسیحی جادویی" و "کازینو رویال" اشاره نمود.
بیل آسکو (؛ زادهٔ ۱۹۴۷) کارگردان فیلم و تهیه کننده فیلم است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "آلیس در سرزمین عجایب" اشاره نمود.
یان لنارت لیندکوئیست (؛ زاده ۲۱ آوریل ۱۹۴۱) فیلم بردار، فیلم نامه نویس و کارگردان فیلم سوئدی است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به فیلمِ "به ما می گویند وصله ناجور" اشاره نمود.
محیط زیست و تغییر اقلیم کانادا بخشی از دولت کانادا است که مسئول هماهنگی سیاست ها و برنامه های زیست محیطی و همچنین حفظ و تقویت محیط زیست طبیعی و منابع تجدیدپذیر است. همچنین در محاوره با نام پیشین خود، محیط زیست کانادا (Environnement Canada) شناخته می شود).
پشت نقطه ای بوگی ، همچنین به عنوان پشت نقطه ای نایت شناخته می شود، گونه ای از ماهیان پرتوباله است، تنها گونه از سردهٔ تک گونه ای "Amsichthys"، وابسته به زیرخانواده پشت نقطه ایان مرجانی (Pseudoplesiopinae)، از خانواده Pseudochromidae است که در منطقه هند و اقیانوس آرام یافت می شود.
پشت نقطه ای دورنگ، پشت نقطه ای شاهی , که همچنین به نام پشت نقطه ای گراما یا پشت نقطه ای دروغین است که معمولاً در آکواریوم های دریایی نگهداری می شود. بخش جلویی ماهی به رنگ بنفش روشن و بخش پشتی آن زرد است. در یک آکواریوم، طول آن به سه اینچ می رسد. از قلمرو خود در برابر ماهی های چندین برابر اندازه خود دفاع می کند، اما با بسیاری از ماهیان آکواریومی معمولی همراه است. گاهی این با گرامر شاهی اشتباه گرفته می شود. این نام خاص به خانواده Paccagnella از بولونیا افتخار می کند که عمده فروش ماهیان آکواریومی بودند و تایپ را به توصیفگر، Herbert R. Axelrod داده بودند. می تواند تا ۶ سانتی متر طول رشد کند.