Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پنی گاهی به طور غیررسمی به عنوان DTL-3000 به جای DTL-H3000 شناخته می شود. نت یاروزه تنها از طریق سفارش پستی در دسترس بود؛ اما سونی آن را به دانشگاه هایی در بریتانیا، فرانسه (EPITA) و ژاپن نیز ارائه داد. علاوه بر این، نسخه ای از CodeWarrior برای پلی استیشن در اکتبر ۱۹۹۶ برای ویندوز و مکینتاش منتشر شد. LightWave 3D نیز یکی دیگر از ابزارهای توسعه سطح مصرف کننده برای پلی استیشن بود. نت یاروزه بسیاری از ویژگی هایی را که کیت توسعه رسمی پلی استیشن ارائه می داد، نداشت؛ مانند اشکال زدایی پیشرفته سخت افزار، نرم افزارهای ویژه، برخی کتابخانه ها و پشتیبانی فنی گسترده سونی (شامل BBS و پشتیبانی تلفنی زنده). گروه های Usenet اختصاصی، با دسترسی محدود به اعضای نت یاروزه، توسط سونی نگهداری می شد؛ همچن ین میزبانی صفحات وب نیز ارائه می شد. دسترسی به این گروه ها بر اساس منطقه مبدا کیت محدود شده بود، که همکاری بین کاربران در مناطق مختلف را غیرعملی میکرد. حافظه اصلی نت یاروزه مشابه مدل مصرف کننده (۲ مگابایت) بود. کد بازی، گرافیک، نمونه های صوتی و کتابخانه های زمان اجرا باید در ۲ مگابایت حافظه اصلی، ۱ مگابایت VRAM و ۰.۵ مگابایت حافظه
صوتی جا می شدند، زیرا نت یاروزه قادر به پخش سی دی های نوشته شده توسط کاربر نبود، که این محدودیت برای جلوگیری از سرقت نرم افزار و اطمینان از اینکه برنامه های Yaroze با کیت توسعه رسمی پلی استیشن رقابت نمی کنند، ضروری بود. این با این حال، برای توسعه دهندگان مجاز که کیت توسعه رسمی را در اختیار داشتند، مشکلی ایجاد نمی کرد. بسیاری از بازی های تجاری پلی استیشن (مانند Devil Dice، که اغلب به عنوان یک بازی نت یاروزه اشتباه گرفته می شود) می توانند کاملاً در حافظه RAM قرار گیرند و با استفاده از سی دی فقط برای پخش موسیقی CD-DA توسعه یافته اند. بازی های تولید شده. سونی یک انجمن آنلاین راه اندازی کرد که در آن کاربران می توانستند بازی های خانگی خود را به اشتراک بگذارند، نکات برنامه نویسی را مبادله کنند و از کارکنان پشتیبانی فنی سونی سوال بپرسند. بسیاری از بازی های ساخته شده توسط علاقه مندان با استفاده از نت یاروزه در دیسک های نمایشی مختلفی که همراه با مجلات رسمی پلی استیشن در بریتانیا (مانند Official UK PlayStation Magazine) و سایر مناطق PAL از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۴ منتشر می شدند، منتشر شدند. آخرین شماره مجله Official UK PlayStat
ion Magazine، شماره ۱۰۸، یک دیسک تجمیعی با بسیاری از بازی های نت یاروزه را ارائه داد. یک دیسک تبلیغاتی، محدود به هزار نسخه و حاوی تعدادی از بازی های توسعه یافته توسط کاربران، توسط SCEE تولید شد و به مالکان نت یاروزه در منطقه PAL ارسال شد. این دیسک فقط بر روی یک نت یاروزه قابل پخش است زیرا برای کارکردن به کارت دسترسی موجود در سیستم نیاز دارد. برخی از این بازی ها بر اساس کلاسیک های آرکید مانند Mr. Do و Puzzle Bobble بودند، در حالی که برخی دیگر (مانند Time Slip) نمونه هایی از مفاهیم جدید بودند. مسابقه توسعه دهندگان بازی بریتانیا، که در سال ۱۹۹۸ توسط Scottish Enterprise به همراه Scottish Games Alliance، سونی و Edge برگزار شد، ورودی های Net Yaroze را پذیرفت؛ برنده کلی مسابقه کریس چادویک بود برای بازی اش Blitter Boy – Operation: Monster Mall. نسخه به روزشده ای از Time Slip بعدها در فوریه ۲۰۱۱ برای Xbox Live Arcade و در ژانویه ۲۰۱۲ برای ویندوز منتشر شد. برخی از توسعه دهندگان این سیستم وارد صنعت بازی شدند؛ توسعه دهنده بازی های Fatal Fantasy و Terra Incognita، میتسورو کامیاما، به کارگردانی سری Final Fantasy Crystal Ch
ronicles در Square Enix تبدیل شد. بازی Magic Castle توسط Kaiga به ناشران مختلف ارائه شد اما تا سال ۲۰۲۱ منتشر نشد تا اینکه یکی از اعضای اصلی تیم آن را به صورت آنلاین تویع کرد.
در تاریخ ۳۱ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۲۳:۴۷ به وقت افغانستان (۱۹:۱۷ به وقت جهانی)، زمین لرزه ای با بزرگای ۶٫۰ در مقیاس گشتاوری () ولایت های ننگرهار و کنر افغانستان را در نزدیکی مرز پاکستان لرزاند. در این حادثه بیش از ۲٬۲۱۷ نفر کشته و ۴٬۰۰۰ نفر دیگر زخمی شدند. تقریباً تمام تلفات و ویرانی ها در پنج ولسوالی ولایت کنر رخ داد، جایی که تقریباً همه ساختمان ها آسیب دیده یا ویران شده بودند. ولایت های همجوار نیز دچار خسارات و تلفات شدند. این زمین لرزه مرگبارترین زمین لرزه ای بود که از سال ۱۹۹۸ افغانستان را تحت تأثیر قرار داده است. چند ساعت پس از زمین لرزه، سخنگوی طالبان، ذبیح الله مجاهد، اعلام کرد که مسئولان محلی و داوطلبان عملیات امداد و نجات را انجام داده و به مناطق آسیب دیده کمک رسانی کرده اند. به دلیل محدود بودن منابع، طالبان از سازمان های بین المللی امدادرسان درخواست کمک کردند. در استان ننگرهار، بسیاری از داوطلبان برای اهدای خون به قربانیان مجروح به بیمارستان ها مراجعه کردند. چهار بالگرد حامل کادر پزشکی به ولسوالی نورگل اعزام شدند. سازمان ملل نیز تیم های امدادی خود را به مناطق آسیب دیده فرستاد. چندین قربانی با بالگرد به بیما
رستان منطقه ای ننگرهار منتقل شدند و دست کم ۴۰ پرواز امدادی انجام شد. وزیر امور خارجه ایران، عباس عراقچی، نیز کمک های بشردوستانه از جمله تجهیزات پزشکی را از سوی کشورش پیشنهاد داد. موقعیت زمین ساختی. افغانستان در منطقه ای قرار دارد که پوستهٔ زمین به شدت تحت فشار و تغییر شکل است، زیرا درون صفحه اوراسیا واقع شده و هم زمان تحت تأثیر فرورانش صفحه عربستان از غرب و صفحه هند از شرق قرار دارد. حرکت صفحهٔ هند با سرعتی حدود ۳۹ میلی متر در سال باعث لرزه خیزی شدید در پوستهٔ کم عمق می شود، به طوری که فعالیت های لرزه ای تا عمق ۳۰۰ کیلومتری زیر سطح زمین قابل تشخیص اند. زمین لرزه های زیر رشته کوه هندوکش حاصل حرکت گسل هایی هستند که به جدایش پوستهٔ فرورانش یافته کمک می کنند. یکی از مهم ترین گسل های منطقه، گسل چمن است که به عنوان مرز فشار ترکیبی میان صفحات اوراسیا و هند شناخته می شود و با زمین لرزه های بزرگ و کم عمق مرتبط است. این منطقه شامل گسل های رانشی و امتدادلغز فعالی است که از زمان شکل گیری کوه های هیمالیا، تغییر شکل پوسته ای را در خود جای داده اند و بیشتر زمین لرزه های آن از نوع امتدادلغز هستند.
مارتیکا نخستین آلبوم استودیویی از خواننده-ترانه پرداز آمریکایی مارتیکا می باشد که در ۱۸ اکتبر سال ۱۹۸۸ از سوی سی بی اس منتشر گردید. مارتیکا پس از حضور در برنامهٔ تلویزیونی کودکان "کیدز اینکورپوریتد" بین سال های ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۶ اولین قرارداد ضبط خود را با سی بی اس امضا کرد و در نوامبر سال ۱۹۸۸، یک ماه پس از انتشار آلبوم، نخستین تک آهنگ خود با نام «بیشتر از آنچه می دانی» را منتشر نمود. تک آهنگ بعدی وی «سربازهای اسباب بازی» نیز موفقیت تجاری بین المللی به دست آورد و در اواسط سال ۱۹۸۹ به مدت دو هفته در رتبهٔ نخست جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ ایالات متحده قرار گرفت. دیگر تک آهنگ های آلبوم، «تکان خوردن زمین را احساس می کنم» و «آب» نیز در بریتانیا و استرالیا به موفقیت تجاری نسبی دست یافتند. این آلبوم در ایالات متحده گواهی طلا و در بریتانیا و کانادا گواهی پلاتین دریافت کرد، و در استرالیا نیز از سوی انجمن صنعت ضبط موسیقی استرالیا به گواهی دوگانه پلاتین نائل شد. تخمین زده می شود که فروش جهانی "مارتیکا" از زمان انتشار آن بیش از سه میلیون نسخه بوده است.
حسن عبدلیان پور (زادهٔ ۱۳۵۲) حقوق دان و وکیل پایه یک دادگستری اهل ایران است که از ۱ دی ۱۴۰۰ با حکم محسنی اژه ای، رئیس قوه قضائیه جمهوری اسلامی ایران، به عنوان رئیس مرکز وکلا، کارشناسان رسمی و مشاوران خانواده قوه قضائیه فعالیت می کند. حکم ریاست وی در دی ماه ۱۴۰۳ برای یک دوره سه ساله دیگر تمدید شد.
پاول سیمونیس (؛ زادهٔ ) مربی فوتبال اهل هلند است. از باشگاه هایی که در آن مربی گری کرده است می توان به باشگاه فوتبال گو اهد ایگلز و باشگاه فوتبال وولفسبورگ اشاره کرد.
صومعه فونتنه (به فرانسوی: Abbaye de Fontenay) یک صومعه پیشین سیسترسی است که در کمون مارمان، در نزدیکی منت برد، شهرستان کوت-دور، فرانسه واقع شده است. این بنا به کوشش سنت برنارد کلروویی در سال ۱۱۱۸ میلادی و به سبک رومانسک ساخته شد. این صومعه یکی از قدیمی ترین و کامل ترین صومعه های سیسترسی در اروپا است و در سال ۱۹۸۱ به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شد. از مجموعه اصلی شامل کلیسا، خوابگاه، حیاط رواق دار، کلیساخانه، کالداریوم، سفره خانه، کبوترخانه و به اصطلاح « کوره آهنگری»، همه به جز سفره خانه دست نخورده باقی مانده اند و به خوبی نگهداری می شوند. صومعه فونتنه، به همراه دیگر صومعه های سیسترسی، حلقه اتصالی بین معماری رومانسک و گوتیک را تشکیل می دهند. تاریخچه. پایه ریزی فرقه سیسترسی. در اواخر سده یازدهم میلادی، در دوران اوج کلیسای صومعه کلونی (یک صومعه باشکوه بندیکتی در کلونی، فرانسه)، اگرچه کلونی پیروان زیادی داشت، سنت رابرت مولسمی، بنیانگذار بعدی صومعه سیتو، با آرای آن مخالف بود. سنت رابرت معتقد بود که کلونی مخالف قانون واقعی سنت بندیکت است: «کار کردن همان دعا کردن است». در نتیجه، سنت رابرت به همراه گروهی دیگر از راه
بان که این باور را داشتند، از کلونی جدا شدند. سنت رابرت، فرقه سیسترسی ها را در سیتو، فرانسه تأسیس کرد. این فرقه نو، به شدت از شریعت سنت بندیکت پیروی می کرد. بخشی از آن شریعت این بود که راهبان باید فقیرانه می زیستند. برای اینکه از زندگی مذهبی منحرف نشوند، سیسترسی ها صومعه های مستقلی را در مناطق دورافتاده ساختند و از به کارگیری خدمتکاران خودداری کردند. برنارد کلروویی، یک راهب بزرگ و بنیانگذار اصلی فرقه اصلاح شده سیسترسیان، همان دیدگاه سنت رابرت مولسمی را داشت. با این حال، برنارد احساس می کرد که صومعه سیتو به اندازه کافی سختگیرانه نیست و به طور کامل منعکس کننده شریعت سنت بندیکت نیست. بنابراین، در سال ۱۱۱۸، او صومعه فونتنی را در دره ای در بورگاندی با ریاضت اقتصادی سختگیرانه تأسیس کرد. تاریخچه صومعه. راهبان سیسترسی در سال ۱۱۳۰ به صومعه فونتنه نقل مکان کردند. نه سال بعد، اسقف نوریچ برای فرار از آزار و اذیت به فونتنه گریخت و با ثروت خود به تأمین مالی ساخت کلیسا کمک کرد. کلیسا در سال ۱۱۴۷ توسط پاپ اوژن سوم تقدیس شد. تا سال ۱۲۰۰ میلادی، ساختمان صومعه تکمیل شده بود و می توانست به ۳۰۰ راهب خدمت رسانی کند. در سال ۱۲۵۹، ش
اه لوییِ مؤمن، صومعه فونتنه را از تمام مالیات ها معاف کرد و ده سال بعد، این صومعه مورد لطف و عنایت پادشاه قرار گرفت و به یک صومعه سلطنتی تبدیل شد. در سال ۱۳۵۹، صومعه فونتنه توسط ارتش شاه ادوارد سوم انگلستان در طول جنگ صدساله غارت شد. در درازایجنگ های دینی در اواخر سده شانزدهم، آسیب های بیشتری به آن وارد شد. در سال ۱۷۴۵، سفره خانه آن ویران شد. با آغاز انقلاب فرانسه در سال ۱۷۸۹، تمام راهبان به دلیل مسیحیت زدایی در طول انقلاب، صومعه را ترک کردند و در سال ۱۷۹۱، این مکان به یک کارخانه کاغذسازی تبدیل شد که توسط برادران مون گلفیه اداره می شد. در سال ۱۹۰۶، ادوارد اینارد، یک بانکدار هنردوست اهل لیون، این صومعه را خریداری و مرمت آن را آغاز کرد که تا سال ۱۹۱۱ طول کشید. نوادگان ادوارد به کار بر روی صومعه ادامه دادند و این بنا تا به امروز در خانواده اینارد باقی مانده است. در سال ۱۹۸۱، این صومعه به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شد. معماری. پیش زمینه. همهٔ کلیساهای سیسترسی، پلان یکسان دارند و شبیه یکدیگر هستند. روح کلیسای سیسترسی در سادگی، محافظه کاری و عمل گرایی آن است. کلیساهای سیسترسی از اصول معماری رمانسک بهره می گیرند؛
اصولی مانند نقشهٔ متقارن، دیوارهای عظیم، ستون های محکم، طاق تاژ، قوس های گرد و یک شبستان بلندمرتبه. . بناها. بیشتر بناهای صومعه فونتنه با بهره گیری از سنگ های موجود در منطقه پیرامون آن ساخته شدند. کلیسای صومعه یک بنای معمول سیسترسی با سبک رومانسک است که به شکل یک چلیپای لاتین با ۶۶ متر طول و پهنای ۸ متر، دو راهروی کناری و یک بازوی عرضی به طول ۱۹ متر است. برخلاف کلیساهای اولیه، این کلیسا محرابی تخت و دو نمازخانه مستطیلی در دو هر بازو دارد. مساحت حیاط رواق دار آن ۳۶ در ۳۸ متر مربع است. کلیساخانه (محل گردهمایی اسقف ها) مسقف بوده که در سدهٔ پانزدهم با الوارهای بلوط نوسازی شده است. این صومعه برج ناقوسی ندارد و به جای آن، زنگ هایی در دیوارها نصب بوده که با آنها نمازگزاران را فرا بخوانند. همچنین بیرون و درون آن هیچ تزئیناتی ندارند؛ برنارد کلروویی معتقد بود که «چنین تزئیناتی، حواس مومن را از خدا به دنیا پرت می کنند».
«سربازهای اسباب بازی» ترانه ای از خواننده-ترانه پرداز آمریکایی مارتیکا می باشد که در نخستین آلبوم او با نام خودش (۱۹۸۸) قرار دارد و در ایالات متحده به عنوان دومین تک آهنگ از آلبوم در ۲۶ آوریل سال ۱۹۸۹ منتشر گردید. این قطعه تنها ترانهٔ مارتیکا بود که به رتبهٔ نخست جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ ایالات متحده دست یافت و به مدت دو هفته در اواسط سال ۱۹۸۹ در صدر قرار گرفت. نسخهٔ ویرایش شدهٔ این ترانه در نسخهٔ وارداتی "سربازهای اسباب بازی: بهترین های مارتیکا" قرار دارد. موزیک ویدئوی این ترانه توسط جیم شی کارگردانی شده است.
بلوند واقعی فیلمی محصول سال ۱۹۹۷ و به کارگردانی تام دی چیلو است. در این فیلم بازیگرانی همچون متیو موداین، کاترین کینر، داریل هانا، مکسول کالفیلد، الیزابت برکلی، بریجت ویلسون، باک هنری، کریستوفر لوید، کاتلین ترنر، دنیس لری، استیو بوشمی و دیو شپل ایفای نقش کرده اند.
دانشگاه توشیا () دانشگاهی در شهر ویتربو، ایتالیا است. این دانشگاه در سال ۱۹۷۹ تأسیس شد و شامل شش دانشکدهٔ علمی است. بخش عمده ای از محوطه دانشگاه در مجموعهٔ سابق صومعهٔ سانتاماریا این گریدی قرار دارد. نام دانشگاه (توشیا) به منطقه ای تاریخی در ایتالیا اشاره دارد که امروزه حول شهر ویتربو متمرکز است، اما در گذشته قلمرو گسترده تری را شامل می شد؛ قلمرویی که در دوران باستان تحت نفوذ اتروسکان بود و پس از دوران باستان شامل بخش های کنونی توسکانی، بخش بزرگی از اومبریا و بخش های شمالی لاتزیو می شد. حوزه های تخصصی اصلی دانشگاه تا حد زیادی بازتاب دهندهٔ ویژگی های کنونی منطقهٔ پیرامون آن است. دانشگاه فعالیت های خود را در مکان های مختلف درون و اطراف شهر انجام می دهد؛ شهری با تاریخ غنی و پیچیده که نشانه های دورهٔ پرآشوب قرون وسطی، از جمله کشمکش میان امپراتوری و پاپ، را به همراه دارد و همچنین تحت تأثیر دورهٔ رنسانس، ظهور ایتالیا متحد و مبارزه با تجاوز نازی ها شکل گرفته است. در ۲۶ فوریهٔ ۲۰۱۹، رئیس جمهور ایتالیا، سرجو ماتارلا، افتتاح سال تحصیلی دانشگاهی ایتالیا را در دانشگاه توشیا انجام داد. مارکو فری، رئیس بنیاد ایتالیایی شبکه
ٔ گلوبال کامپکت، به نمایندگی از مؤسسه، خوشامدگویی رسمی کرد. سپس رئیس جمهور ایتالیا سخنرانی مهمی کرد و دانشگاه را به خاطر پیشرفت هایش طی چهل سال از زمان تأسیس تبریک گفت و برای آینده دلگرمی و حمایت خودرا اعلام کرد. پس از این مراسم، ماتارلا به طور خصوصی از صومعهٔ سنت روزِ ویتربو بازدید کرد.
جرثقیل متحرک در نروژ بخش مهمی از صنعت بالابر و حمل ونقل سنگین را تشکیل می دهد. شرکت های بزرگی مانند "Crane Norway Group" و "Nordic Crane" از بازیگران اصلی این عرصه هستند که در سال های اخیر با توسعه فناوری های نوین، جایگاه خود را در بازار اسکاندیناوی تثبیت کرده اند. شرکت ها و ظرفیت ها. Crane Norway Group. شرکت "Crane Norway Group" دارای ناوگانی متشکل از نزدیک به ۳۰۰ جرثقیل متحرک در انواع مختلف شامل "Rough Terrain"، "All-Terrain"، "Crawler" و "Telescopic Crawler" است. این شرکت توانایی اجرای عملیات بالابری تا ظرفیت ۳۰۰۰ تن را دارد و با استفاده از تیم مهندسی تخصصی خود، پروژه های بزرگ و پیچیده را با تمرکز بر ایمنی و کیفیت اجرا می کند. Nordic Crane. شرکت "Nordic Crane" بیش از ۳۵۰ دستگاه جرثقیل را در اختیار دارد که شامل مدل های کوچک و باریک گذر تا بزرگ ترین جرثقیل های خزنده است. این شرکت خدمات خود را به صورت محلی، ملی و منطقه ای در اسکاندیناوی ارائه می دهد و با سرمایه گذاری در نخستین جرثقیل خزنده برقی در جهان، توجه ویژه ای به پایداری و حفاظت از محیط زیست نشان داده است. نوآوری ها. در سال های اخیر، بازار جرثقیل های مت
حرک در نروژ شاهد گرایش به سمت مدل های ماژولار، برقی و هوشمند بوده است. این نوآوری ها با هدف بهبود سرعت نصب، افزایش تحرک و کاهش اثرات زیست محیطی صورت می گیرد.
خانم گل به فردی گفته می شود که در مسابقات فوتبال یا فوتسال زنان برای تیم خود بیش ترین گل زده نسبت به سایر بازیکنان تیم های شرکت کننده در مسابقات را داشته باشد. از این اصطلاح بیشتر در مسابقات فوتبال استفاده می شود هرچند که در رشته فوتسال هم کاربرد دارد.
سس آماتریچانا نوعی سس ایتالیایی است که با گوجه فرنگی، گوآنچیاله (گوشت گونهٔ خوک نمک سود و عمل آوری شده)، پکورینو رومانو یا پکورینو دی آماتریچه، فلفل سیاه، روغن زیتون بکر، شراب سفید خشک و نمک تهیه می شود. خاستگاه این سس به کومونهاماتریس در استان کوهستانی رییتی در منطقهٔ لاتزیو بازمی گردد. آماتریچانا امروزه از شناخته شده ترین سس های پاستا در آشپزی رومی و ایتالیایی به شمار می رود. دولت ایتالیا این سس را به عنوان یکی از «محصولات کشاورزی-غذایی سنتی» یا به اختصار PAT) منطقهٔ لاتزیو ثبت کرده است. همچنین «آماتریچانای سنتی» در اتحادیهٔ اروپا و بریتانیا به عنوان یک «تخصص سنتی تضمین شده» به رسمیت شناخته شده است. که در زبان ایتالیایی به عنوان "آماتریچانا" (به گویش رومانسکو "ماتریچیانا") شناخته می شود، توسعه. ریشهٔ سس آماتریچانا به خوراکی به نام پاستا آلا گریتسیا بازمی گردد. منشأ واژهٔ gricia روشن نیست. در ایالات پاپی، فروشندگانی که خوراک های ساده و روزمره عرضه می کردند «گریچی» (grici) نامیده می شدند؛ گفته می شود این نام از آن جا آمده که بسیاری از آنان از منطقهٔ والدتلینا بودند که در آن زمان تحت مالکیت کنفدراسیون کهن سوئی
س «کانتون گراوبوندن» قرار داشت. بر پایهٔ فرضیه ای دیگر، این نام برگرفته از روستای گریشیانو در کومونهٔ اکامولی، نزدیک شهر اماتریس است. این سس – که امروزه با نام آماتریچانای سفید نیز شناخته می شود – در گذشته و همچنان نیز با گوآنچیاله (گوشت گونهٔ خوک عمل آوری شده) و پنیر پکورینوی رنده شده تهیه می گردد. بعدها اندکی روغن زیتون به دستور آن افزوده شد. حتی در دههٔ ۱۹۶۰ نیز در خود آماتریچه، سس آماتریچانا به همین شیوه سنتی آماده می شد. از غذایی به نام "پاستا آلا گریسیا" گرفته شده است. اختراع اولین سس های گوجه فرنگی (و احتمالاً اولین تاریخ معرفی گوجه فرنگی در "گریسیا"، که منجر به ایجاد آماتریچانا شد) به اواخر قرن هجدهم برمی گردد. گوجه فرنگی ها از طریق تبادل کلمبیایی از طریق اسپانیا به اروپا معرفی شدند. اولین سابقه کتبی پاستا با سس گوجه فرنگی را می توان در کتاب آشپزی "L'Apicio Moderno" نوشته سرآشپز رومی فرانچسکو لئوناردی در سال ۱۷۹۰ یافت. دستور پخت آماتریچانا در طول قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، به دلیل ارتباط دیرینه بین رم و آماتریچ، به طور فزاینده ای در رم مشهور شد. این دستور غذا با استقبال خوبی روبرو شد و به سرعت به ی
ک غذای کلاسیک رومی تبدیل شد، اگرچه منشأ آن در جای دیگری بود. نام این غذا در گویش رومانسکو سرانجام به دلیل آفرزیس معمول در این گویش، "ماتریچیانا" شد. در حالی که "گریسیای" بدون گوجه فرنگی هنوز در مرکز ایتالیا تهیه می شود، آماتریچیانای غنی شده با گوجه فرنگی است که در سراسر ایتالیا و جاهای دیگر شناخته شده تر است. در حالی که در آماتریچه این غذا با اسپاگتی تهیه می شود، بوکاتینی اکنون بیشتر در رم مورد استفاده قرار می گیرد. انواع دیگر پاستای خشک (به ویژه ریگاتونی) نیز استفاده می شود. [ "" ] انواع. این دستور پخت در نسخه های گوناگونی شناخته می شود که بخشی از آن به دسترسی به مواد اولیه بستگی دارد. در آماتریچه، استفاده از گوآنچیاله و گوجه فرنگی رایج است و به کارگیری پیاز چندان پسندیده نیست؛ هرچند در برخی کتاب های کلاسیک آشپزی رومی دیده می شود. شهردار پیشین آماتریچه، سرجیو پیروتسی، حتی گفته بود: «سیر در آماتریچانا؟ هرگز. و پیاز هم همین طور، فرقی نمی کند چه کسی چه بگوید.» زمانی که سرآشپز مشهور کارلو کراکّو اظهار داشت که می توان یک حبهٔ سیر پوست کَنده نشده را همراه سایر مواد کمی تفت داد و پیش از سرو از غذا بیرون آورد – و آن
را «راز پنهانی» خود نامید – شهرداری آماتریچه در وبگاه رسمی خود پاسخ داد: «تنها مواد تشکیل دهندهٔ یک آماتریچانای اصیل عبارت اند از: گوآنچیاله، پکورینو، شراب سفید، گوجه فرنگی های سان مارزانو، فلفل سیاه و فلفل قرمز.» برای سرخ کردن معمولاً از روغن زیتون استفاده می شود، هرچند چربی خوک (استروتو) نیز به کار می رود در انتخاب پنیر نیز یا پکورینو رومانو یا پکورینو دی آماتریچه (تولیدشده در کوه های سیبیلینی یا رشته کوه مونتی دلا لاگا) مورد استفاده قرار می گیرد.
تجدید دیدار خانواده آدامز فیلمی محصول سال ۱۹۹۸ و به کارگردانی دیو پین است. در این فیلم بازیگرانی همچون داریل هانا، تیم کوری، جری میسینگ، پاتریک توماس، کارل استریکن، آلیس گوستلی، کوین مک کارتی، استل هریس، هایلی داف، اد بیگلی. جی آر، ری والستن، دایان دلانو، هیدی لنهارت، هیلاری شپرد، کلینت هاوارد، کنراد جنیس و لی تیلور-یانگ ایفای نقش کرده اند. این فیلم بر اساس رمان خانواده آدامز نوشته چارلز آدامز ساخته شده است.
اصطلاح آکوا پاتسا (; ) در آشپزی ایتالیایی به دستور تهیه آب پز کردن ماهی سفید اشاره دارد، یا به طور ساده به آبگوشت سبکی که برای پخت آن استفاده می شود. گونه های متنوعی از این سس وجود دارد که از آبگوشت های سبک تا سس های غلیظ گوجه فرنگی را شامل می شود. این سس ها نه تنها با انواع غذاهای دریایی، و نه صرفاً با ماهی سفید سنتی، بلکه حتی با مرغ نیز ترکیب و سرو می شوند. از نظر سبک و طعم، این غذا را می توان با دیگر غذاهای ایتالیایی مانند کاچوکو و گواتزتو مقایسه کرد، زیرا هر سه دارای سسی غنی و پیچیده هستند که پایهٔ طعم غذا را تشکیل می دهد و تجربه ای لذت بخش برای دوستداران غذاهای مدیترانه ای فراهم می کند. این غذا در اصل از ماهیگیران منطقه ناپل سرچشمه گرفته است که صید روزانه خود را در آب دریا به همراه گوجه فرنگی و روغن زیتون بکر تفت می دادند. با این حال، خود اصطلاح احتمالاً از توسکانی آمده است؛ جایی که کشاورزان "مزادریا" شراب تولید می کردند اما مجبور بودند بیشتر آن را به مالک زمین بدهند و مقدار کمی برای خودشان باقی می ماند. آنها باقی مانده ساقه ها، دانه ها و تفاله شراب را با مقدار زیادی آب مخلوط کرده، می جوشاندند و سپس آن ر
ا در کوزه های سفالینه به طور محکم مهر و موم می کردند تا چند روز تخمیر شود. این نوشیدنی که «"آکوارلو"» یا «"آکوا پاتسا"» نام داشت، آبی بود که تنها کمی با شراب رنگ گرفته بود. احتمالاً ماهیگیران هنگام دیدن آبگوشت این غذا که با گوجه و روغن کمی سرخ رنگ شده بود، به یاد همان نوشیدنی می افتادند. "آکوا پاتسا" در دهه ۱۹۶۰ به غذایی محبوب میان گردشگران در جزیره کاپری تبدیل شد. این محبوبیت ناشی از ترکیب طعم منحصر به فرد غذا، استفاده از مواد تازهٔ محلی و تجربهٔ غذایی اصیل ایتالیایی بود که بازدیدکنندگان را به خود جذب می کرد. مواد اولیه. به جز ماهی سفید (مانند لبیو، کاد، هالیبوت، دریایی برم، سی باس، پرچ دریایی و غیره)، مواد اصلی شامل موارد زیر است: با این حال، تنوع زیادی از مواد می تواند جایگزین یا اضافه شود — برای مثال سُرخ ماهی، میگو، یا حتی خرچنگ مین به جای ماهی سفید؛ سبزیجاتی مانند سیر، کرفس، هویج و پیازچه؛ و گیاهان و ادویه هایی مانند فلفل، کاپر، برگ بو، زیتون، جعفری، رازیانه و لیمو. برخی دستورها نان را هم برای آغشته کردن در آبگوشت پیشنهاد می کنند. کاربردهای دیگر. بسیاری از رستوران ها، مانند رستوران آکوا پاتسا در سن مارک
و که به غذاهای دریایی و پیتزا ناپلی معروف است، و آکوا پاتسا در بولونیا که در غذاهای دریایی و سس ها تخصص دارد، یا همین نام را دارند یا به نام این غذا نام گذاری شده اند. آکوا پاتسا یکی از غذاهای سنتی ایتالیایی است که کاربردهای متنوعی در آشپزی و فرهنگ غذایی دارد. این غذا معمولاً به عنوان غذای اصلی سرو می شود و بیشتر با انواع ماهی سفید و صدف ها تهیه می شود، هرچند گاهی با میگو، خرچنگ و حتی مرغ نیز آماده می گردد. آکوا پاتسا به ویژه در جزیره کاپری و مناطق ساحلی جنوب ایتالیا محبوب است و نقش مهمی در معرفی فرهنگ و سبک زندگی مدیترانه ای به گردشگران و اهالی دارد. از آنجا که این غذا شامل پخت ماهی و صدف در یک سس غنی است، اغلب به صورت مشترک در جمع سرو می شود و تجربه ای اجتماعی و تعاملی از غذا خوردن را فراهم می آورد. آشپزان و رستوران داران از آکوا پاتسا برای آموزش تکنیک های پخت ماهی و تهیه سس های متنوع استفاده می کنند و گاهی نسخه های جدید آن را با سبزیجات، گوجه فرنگی های متنوع و ادویه های مدرن به روزرسانی می کنند. همچنین این غذا را می توان با دیگر غذاهای ایتالیایی مانند کاچوکو و گواتزتو مقایسه و ترکیب کرد، زیرا هر سه دارای س
سی غنی و طعمی پیچیده هستند که پایه طعم غذا را تقویت می کند و امکان تجربه طعم های متنوع دریایی را فراهم می آورد. آکوا پاتسا در دهه ۱۹۶۰ به یکی از غذاهای محبوب گردشگران در جزیره کاپری تبدیل شد و محبوبیت آن ناشی از ترکیب طعم منحصر به فرد، استفاده از مواد تازه محلی و تجربه غذایی اصیل ایتالیایی بود که بازدیدکنندگان را به خود جذب می کرد.
بلینی یک کوکتل است که با پروسکو و پوره یا نکتار هلو تهیه می شود. این نوشیدنی در ونیز، ایتالیا به وجود آمد. تاریخچه. بلینی بین سال های ۱۹۳۴ تا ۱۹۴۸ توسط جوزپه چیپریانی، بنیان گذار هریز بار در ونیز ابداع شد. او این نوشیدنی را به خاطر رنگ صورتی خاصش که او را به یاد نقاشی ای از جیووانی بلینی، هنرمند ونیزی قرن پانزدهم می انداخت، بلینی نام گذاری کرد. این نوشیدنی در ابتدا به عنوان یک ویژه برنامه فصلی در بار هری عرضه می شد. بعدها در شعبه نیویورک این بار هم محبوب شد. پس از آنکه یک تاجر فرانسوی کسب وکاری برای ارسال پوره هلو سفید تازه به هر دو مکان راه اندازی کرد، بلینی به نوشیدنی ای چهار فصل تبدیل شد. بلینی یکی از کوکتل های رسمی آی بی ای است. همچنین گونه های مشابهی دارد مانند: طرز تهیه و سرو. بلینی از پوره هلو سفید و پروسکو (شراب گازدار ایتالیایی) تشکیل می شود. خیساندن هلو تازه در شراب، سنتی ایتالیایی است. دستور اصلی شامل مقدار کمی آب تمشک یا گیلاس برای ایجاد درخشش صورتی نیز بود. به دلیل کمیاب بودن هلو سفید و پروسکو، گونه های مختلفی از این نوشیدنی وجود دارد. در کالیفرنیا نوعی هلو سفید تولید می شود که برای بلینی مناسب ا
ست. همچنین می توان از هلو زرد یا نکتار هلو به عنوان جایگزین استفاده کرد، به ویژه زمانی که هلو خارج از فصل و بی مزه باشد. گاهی هم از میوه های دیگر یا لیکورهای طعم دار مانند شنپس هلو استفاده می شود. خانوادهٔ چیپریانی پایهٔ آمادهٔ بلینی را برای استفاده در کوکتل های ویژهٔ رستوران های بار هری تولید می کنند. این پایهٔ آماده به میهمانان و آشپزان امکان می دهد تا نوشیدنی های کلاسیک و خلاقانه را با سرعت و سهولت بیشتری تهیه کنند و تجربه ای همیشگی و استاندارد از طعم بلینی ارائه دهند. اغلب از دیگر شراب های گازدار به جای پروسکو استفاده می شود، هرچند شامپاین فرانسوی پرطعم چندان با مزهٔ سبک و میوه ای بلینی سازگار نیست. برای نسخهٔ غیرالکلی، از آب گازدار یا آب میوه گازدار به جای شراب استفاده می شود. کوکتل های مشابه. در کوبا، کوکتل آدالور یکی از نوشیدنی های کلاسیک و محبوب است که طعمی تازه و میوه ای دارد و از هلو تازه و شامپاین تهیه می شود. برای آماده کردن آن، هلو ابتدا با چنگال له می شود تا بافتی نرم و شبیه پوره پیدا کند و سپس با شامپاین ترکیب می شود تا نوشیدنی نهایی علاوه بر طعم شیرین و طبیعی هلو، حالت گازدار و خنک نیز داشته ب
اشد. این دستور تهیه در سال ۱۹۲۷ در یک کتاب راهنمای نوشیدنی کوبایی منتشر شد و به سرعت میان مردم و در میهمانی ها محبوب شد، زیرا علاوه بر ساده بودن، نمایانگر طعم های تازه و بومی کوبا بود. نوشیدنی آدالور کاپ نیز نوعی پانچ مشابه است که در آن از میوه ای به نام «ملوکوتون» که معادل هلو است، استفاده می شود. این نسخه در باشگاه کانتینروس کوبا در سال ۱۹۳۰ ثبت شده و نشان دهنده تنوع و خلاقیت در تهیهٔ نوشیدنی های میوه ای کوبایی است. این نوشیدنی ها علاوه بر ارائه طعم های لذیذ، معمولاً در مهمانی ها و اجتماعات اجتماعی سرو می شوند و به عنوان نمادی از سبک زندگی و فرهنگ پذیرایی کوبایی شناخته می شوند، و تجربه ای شیرین و تازه از سنت های آشپزی و نوشیدنی کوبا را به مصرف کنندگان ارائه می دهند.