Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه تام الاختیار شاهو برای مذاکره با دریاسالار منصوب شد. بالاجی و کانهوجی در لوناوالا ملاقات کردند . پیشوای تازه منصوب شده، میهن پرستی ملوان پیر را برای آرمان مراتهه به کار گرفت. کانهوجی آنگره موافقت کرد که به عنوان "سرخل" (دریاسالار بزرگ) نیروی دریایی شاهو با کنترل کونکان تبدیل شود. سپس بالاجی و کانهوجی به طور مشترک به سیدهای مسلمان جانجیرا حمله کردند . نیروهای مشترک آنها بیشتر سواحل کونکان، از جمله زادگاه بالاجی، شریواردان، را تصرف کردند که سپس بخشی از قلمرو آنگره شد. شاهو که از موفقیت بالاجی خوشحال بود، بهیروجی پینگاله را برکنار کرد و در 16 نوامبر 1713، بالاجی ویشوانات را به عنوان پیشوا منصوب کرد. پس از مرگ ارباب ماراتای آتانی، هیمت بهادر ویتوجی چاوان، پسرش اوداجی چاوان جانشین شاهنشاهی او شد و لقب او به نام هیمت بهادر را گرفت. در طول جنگ های ماراتا-مغول ، پدر اوداجی دوست نزدیک رامچاندرا آماتیا بود و اوداجی به جناح تارابای (و در نتیجه پسرش سامباجی) پیوسته بود. اوداجی از قلعه خود در Battis Shirale ، مرتباً حملاتی را در قلمروهای شاهو انجام می داد و این مناطق را به نام Chavan Chauth می نامید. در دهه 1730، پس از
مرگ سناپاتی تریمباکراو داباده و لشکرکشی های دور باجیرائو، اوداجی چاوان از پسر تارابای سامباجی مجوز گرفت تا نیرویی را از رودخانه وارانا علیه شاهو رهبری کند. او اردوگاه خود را در شیرول برپا کرد و شروع به غارت روستاها کرد. شاهو که در آن محله مشغول شکار بود، اوداجی چاوان را احضار کرد و به او قول داد که در امان خواهد بود. پس از سرزنش های شدید شاهو به خاطر اعمالش، اوداجی چاوان تصمیم گرفت او را ترور کند. چند روز بعد، چهار قاتل وارد چادر شاهو شدند که تنها نشسته بود. شاهو آنقدر نسبت به خطری که از جانب قاتلان وجود داشت بی تفاوت بود که قاتلان دلسرد شدند و اسلحه های خود را جلوی پای او انداختند و التماس کردند که رحم کنند. [ "نیازمند منبع" ] شاهو در مورد کارفرمای آنها پرسید و آنها اعتراف کردند که توسط اوداجی چاوان فرستاده شده اند. شاهو به هر یک از قاتلان یک دستبند طلا داد و آنها را مجبور کرد که اسلحه های خود را بردارند و به همراه گواهی از خودش که نشان می داد آنها خدمتگزاران خوب و وفاداری هستند، به اوداجی برگردانند و در عین حال تصمیم گرفت تا درگیری علیه سامباجی را آغاز کند. شامبوسیمها جادهاو و پراتینیدهی حمله ای سریع به ارد
وگاه سامباجی در سواحل رودخانه وارانا انجام دادند و بیشتر ارتش کولهاپور را از بین بردند. تمام صندوق و ذخایر نظامی سامباجی توسط پراتینیدهی ها تصرف شد. تارابای ، راجاسبای، جیجابای، همسر سامباجی، باگوانترائو رامچاندرا و وینکاترائو جوشی به عنوان اسیر به چاتراپاتی شاهو برده شدند که او نیز با جوانمردی مادر و همسر سامباجی را به پانهالا فرستاد . تارابای ناامید تصمیم گرفت با شاهو در کاخی که برای او در ساتارا آماده شده بود، اقامت کند و به نقش خود در جنگ داخلی پایان داد. نیروهای شاهو سپس ویشالگاد را تصرف کردند و سامباجی را مجبور به پذیرش یک معاهده قطعی کردند. دشتی باز به نام دشت جاکینوادی به عنوان محل ملاقات دو پسرعمو انتخاب شد. جاکینوادی با غرفه ها و تجهیزات اشراف ماهاراشترا مزین شده بود، که در این مناسبت، در شکوه و جلال زیورآلات و جواهرات خود با یکدیگر رقابت می کردند. بیش از 200000 سرباز، تنها با اسب ها و قطارهای بی شماری از بار و بنه، در آنجا حضور داشتند. در روز مقرر، شاهو و سمباجی از اردوگاه های خود سوار بر فیل هایی با هوده های جواهرنشان حرکت کردند. وقتی یکدیگر را دیدند، فیل هایشان زانو زدند و سوارانشان آنها را ترک ک
ردند تا بر اسب های عربی زین شده سوار شوند. وقتی اسب ها به هم رسیدند، دو شاهزاده پیاده شدند. سمباجی سرش را به عنوان نشانه ای آشکار از تسلیم روی پاهای شاهو گذاشت. چاتراپاتی شاهو خم شد و پسرعمویش را بلند کرد و او را در آغوش گرفت. سپس، شاهو و سمباجی با سکه های طلایی و حلقه های گل، یکدیگر را زینت دادند و مراسم را به پایان رساندند. پیمان رسمی دو ماه بعد در ساتارا، معروف به "معاهده وارانا" منعقد شد که به جنگ داخلی مراتا پایان داد و کولهاپور را به بخشی کاملاً تابع از قلمرو ساتارا چاتراپاتی تبدیل کرد. به فاتح سینگ بونسل دستور داده شد تا سمباجی را تا پانهالا همراهی کند. شاهو سمباجی را به مدت هشت مایل همراهی کرد و مسیر با جواهرات و ابریشم های اشراف مراتا در قطار دو پادشاه روشن شد. به گفته محقق سی. ای. کینکید : "حتی شکوه اشراف فرانسوی، هنگامی که هنری در میدان پارچه طلا با فرانسیس ملاقات کرد ، در مقابل شکوه استقبال شاهو از سمباجی رنگ می باخت." کشور داری شاهو. ر طول پنجاه سال بعد، پسر پیشوا بالاجی، باجیرائو اول ، و نوه اش، بالاجی باجیرائو ، به دستور چاتراپاتی شاهوجی-۱، قدرت مراتهه را در تمام جهات شبه قاره هند گسترش دادند.
نبرد پالخد در 28 فوریه 1728 در روستای پالخد، نزدیک ناشیک ، ماهاراشترا ، هند ، بین کنفدراسیون مراتهه و نظام الملک، آصف جاه اول حیدرآباد ، درگرفت که در آن مراتهه ها نظام را شکست دادند. پس از نبرد بوندلخند ، مراتهه ها به بازیگران اصلی در دوآب گنگا-یامونا تبدیل شدند . در طول زندگی شاهو، مراتهه ها بوندلخند ، بوندی ، مالوا ، گجرات ، گوالیور ، کوتا و دوآب گنگا-یامونا را فتح کردند . شاهو منافع دهقانان را پیش برد و زمین های بایر را به زیر کشت برد، کاشت درختان را تشویق کرد و با لغو مالیات های طاقت فرسا، رنج طبقات فقیر را تسکین داد. شاهو، که عموماً به عنوان "بولا شانکار" (تجسم خیرخواه شیوا )، شناخته می شد ، به خاطر منش عادلانه و ضرب المثل گونه اش مشهور بود و آزادانه با غیرنظامیان معاشرت می کرد. در طول جشنواره ها، جشن ها، شام ها و مراسم ازدواج، شاهو به خاطر ایفای نقش فعال و مشاهده ی چگونگی رفتار مردمش مشهور بود. مردم از هر طبقه ای احساس می کردند که حق دارند او را برای رویدادهای زندگی خصوصی خود مانند ازدواج یا سایر جشن ها دعوت کنند، و او با صمیمیت به آنها می پیوندید، برای آنها خرج می کرد و هر زمان که به کمک نیاز بود به آن
ها کمک می کرد. شاهو توسط بیش از یک نویسنده ی معاصر لقب "پونیاشلوکه" (میراث پارسایی) را دریافت کرد. او به خاطر انتصاب افسران واجد شرایط و تفویض اختیارات لازم و در عین حال سرزنش مناسب اعمال ناشایست، مورد ستایش قرار می گرفت. او در ملاء عام با همان لباس های سفید ساده ای که در زندگی خصوصی می پوشید، ظاهر می شد، با موهای بلند خاکستری که به طرز زیبایی روی شانه هایش آویزان بود. عملاً هیچ چیز خصوصی در زندگی او وجود نداشت و برای هر غیرنظامی قابل دسترسی بود. او با اسب یا با تخت روان خود به همراه گروهی باریک اندام، در سراسر قلمرو پادشاهی خود سفر می کرد و منشی و دفتردارانش همیشه او را همراهی می کردند. برنامه روزانه او یک برنامه ثابت بود. فقرا به راحتی به او دسترسی داشتند و عدالت سریع و بی طرفانه ای دریافت می کردند. او هرگز هیچ متقاضی بی ملاحظه ای از طبقه پایین را نادیده نمی گرفت و در سفرهایش، هر زمان که کسی را می دید که از او درخواست کمک می کند، تخت روان خود را متوقف می کرد. شاهو معمولاً هر روز صبح به شکار می رفت که تنها ورزش و تفریح ​​او بود. پس از صبحانه، چاتراپاتی به کارهای اداری خود می پرداخت و در آنجا با دقت به هر موض
وعی که به او می رسید رسیدگی می کرد و با صبر و حوصله به هر دادخواستی که ارائه می شد، گوش می داد. در زمان روشن شدن چراغ ها در عصر، پس از ادای احترام رسمی به آگنی ، یک دادگاه کامل تشکیل می شد . موسیقی و رقص، روز را به پایان می رساند. محاسبه شده است که چاتراپاتی شاهو هر روز حداقل در مورد 500 موضوع یا پرونده حکم صادر می کرد.
جام کمپئونز ۲۰۲۳ پنجمین دوره جام کمپئونز بود، یک رقابت سالانه فوتبال در آمریکای شمالی که بین قهرمان فصل قبل لیگ برتر فوتبال و برنده سوپر جام مکزیک برگزار می شود. این مسابقه بین تیم های لس آنجلس، قهرمان جام ام ال اس ۲۰۲۲، و تیگرس اونال، قهرمان سوپر جام مکزیک ۲۰۲۳، برگزار شد. لس آنجلس این مسابقه را در ورزشگاه بی ام او در لس آنجلس، کالیفرنیا، ایالات متحده، در تاریخ ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۳ برگزار کرد. پس از تساوی بدون گل، اونال در ضربات پنالتی با نتیجه ۴–۲ پیروز شد و دومین عنوان قهرمانی خود در جام کمپئونز را کسب کرد.
جام کمپئونز ۲۰۲۴ ششمین دوره جام کمپئونز بود، یک رقابت سالانه فوتبال در آمریکای شمالی که بین قهرمان فصل قبل لیگ برتر فوتبال و برنده سوپر جام مکزیک برگزار می شود. این مسابقه با حضور تیم های کلمبوس کرو، قهرمان جام ام ال اس ۲۰۲۳، و آمریکا، برنده سوپر جام مکزیک ۲۰۲۴، برگزار شد. تیم کلمبوس کرو این مسابقه را در ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۴، در ورزشگاه لوور.کام فیلد در کلمبوس، اوهایو، ایالات متحده، برگزار کرد.
پارک فناوری مالزی یک پارک علم و فناوری واقع در بوکیت جلیل، کوالالامپور، مالزی برای تحقیق و توسعه صنایع دانش بنیان است. مساحت کل خشکی این پارک، ۷۵۰ جریب فرنگی (۳ کیلومتر مربع) می باشد و شامل ۱۳ ساختمان است که هر کدام کارکردهای خاصی دارند. فاز یک آن اجرایی شده است. از زمان تأسیس، این پارک خدمات پشتیبانی، فناوری و قابلیت های تحقیق و توسعه را برای افزایش پیشرفت علم، فناوری و نوآوری در دسترس قرار داده است. این امور شامل اجاره محل های رشد و توسعه کسب و کار و امور علمی (incubator premises) به دانشمندان، محققان، کارآفرینان فنی و شرکت های کوچک و متوسط و اجاره قطعات زمین برای شرکت های دانش بنیان فناوری می شود. پارک فناوری مالزی همچنین برنامه های رشد امور کسب و کار (incubation programs) و فناوری، از جمله خدمات کوچینگ و هدایت گری کسب وکار، مشاوره بازاریابی و مالی، انجمن های فناوری و کسب وکار، کارگاه ها و تطبیق کسب وکار را ارائه می دهد. سایر خدمات ارائه شده شامل کمک به تجاری سازی فناوری جهت حمایت از تجاری سازی فناوری، از جمله مشاوره و راهنمایی در انتقال فناوری، مدیریت پروژه، مشاوره مدیریت استراتژیک، تحقیقات بازار و تحلیل
فرصت ها و برنامه های توسعه حرفه ای است.
کلادراداتش(اصطلاح آواشناختی برای "Crash") یک مجله طنز به زبان آلمانی بود که برای اولین بار در۷ مه ۱۴۸۴ در برلین منتشر شد. این نشریه به صورت هفتگی یا به قول "کلادراداتش": «روزانه، به جز روزهای هفته» منتشر می شد. این نشریه توسط آلبرت هافمن و دیوید کالیش، که دومی پسر یک تاجر یهودی و نویسنده چندین اثر کمدی بود، تأسیس شد. انتشار این مجله در سال ۱۹۴۴ متوقف شد. تاریخچه. چاپ اول "کلادراداتش"، که تقریباً تماماً توسط کالیش نوشته شده بود، ۴۰۰۰ نسخه چاپ شد که همه آنها ظرف ۲۴ ساعت فروخته شدند. سپس دو نویسنده دیگر، ارنست دوم و رودولف لوون اشتاین، استخدام شدند. نقاشی های ویلهلم شولتز در چاپ دوم منتشر شد و تا ۴۰ سال بعد نیز به همین منوال ادامه پیدا کرد. این مجله در سال ۱۸۹۰، ۵۰٬۰۰۰ نسخه و در سال ۱۹۱۱، ۸۵٬۰۰۰ نسخه فروخته شد. در ابتدا، "کلادراداتش" یک مجله لیبرال بود، اما طی سالیان کارش محافظه کارتر شد. در دوران امپراتوری آلمان، این مجله از سیاست های صدراعظم حمایت می کرد؛ در دوران جمهوری وایمار، موضع آن ملی گرایی آلمانی بود. پس از آنکه در سال ۱۹۲۳ مجله توسط سرمایه دار معروف هوگو است اینز تصرف شد، محتوای مجله به طور فزاینده ای
راست گرایانه شد و تا حدودی با هیتلر و نازیسم همدردی نشان داد. این مجله پس از سال ۱۹۳۳، همسو با مجله نازی «"دی برنسل»"، رویکرد طنزآمیز تهاجمی نسبت به یهودیان اتخاذ کرد.
تیگران آمیریان (؛ زادهٔ ) وزنه بردار مرد اهل ارمنستان است.
رابرت کوشمن (; – ) سیاست مدار و ژنرال سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا بود، که در فاصله سال های ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۵ به عنوان بیست و پنجمین فرمانده سپاه تفنگداران دریایی فعالیت می کرد و از ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۱ قائم مقام مدیر سازمان سیا بود. کوشمن فعالیت نظامی را از سال ۱۹۳۵ در سپاه تفنگداران دریایی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۲ فرماندهی لشکر ۱ تفنگداران دریایی را برعهده داشت، از ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۴ فرمانده لشکر ۳ تفنگداران دریایی بود، از ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۶ به عنوان فرمانده لشکر ۴ تفنگداران دریایی فعالیت می کرد، از ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۷ فرماندهی لشکر ۵ تفنگداران دریایی را برعهده داشت و از ۱۹۶۷ تا ۱۹۶۹ فرمانده نیروی سوم تفنگداران دریایی اعزامی بود.
کمپ پایگاه تفنگداران دریایی پندلتون () پایگاه اصلی ساحل غربی آمریکا سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا و یکی از بزرگترین پایگاه های تفنگداران دریایی در ایالات متحده است. این پایگاه در ساحل جنوبی کالیفرنیا در شهرستان سن دیگو واقع شده و از جنوب با اوشن ساید، از شمال با سن کلمنته در شهرستان اورنج، از شمال شرقی با شهرستان ریورساید و از شرق با فالبروک هم مرز است. این پایگاه در سال ۱۹۴۲ برای آموزش تفنگداران دریایی ایالات متحده برای خدمت در جنگ جهانی دوم تأسیس شد. تا اکتبر ۱۹۴۴، کمپ پندلتون به عنوان "تأسیسات دائمی" اعلام شد و تا سال ۱۹۴۶ به محل استقرار لشکر ۱ تفنگداران دریایی تبدیل شد. این پایگاه به نام سرلشکر جوزف هنری پندلتون (۱۸۶۰-۱۹۴۲) نامگذاری شد که مدت ها طرفدار ایجاد یک پایگاه آموزشی برای سپاه تفنگداران دریایی در ساحل غربی بود. امروزه این پایگاه محل استقرار واحدهای بی شماری از نیروهای عملیاتی، از جمله هنگ ۱ تفنگداران دریایی، هنگ ۵ تفنگداران دریایی، نیروی اول تفنگداران دریایی اعزامی و فرماندهی های آموزشی مختلف است.
سرگئی قازاریان (؛ زادهٔ ) یک، دیپلمات و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ژانویه ۲۰۲۳ تا تاریخ ۲۰۲۴ سمت وزیر امورخارجه جمهوری آرتساخ را برعهده داشت. پیش از آن نماینده دائم جمهوری آرتساخ در ارمنستان بود. زندگی نامه. در ۲۳ مهٔ ۱۹۷۳ در استپاناکرت به دنیا آمد و از پژوهشکده دولتی روابط بین المللی مسکو فارغ التحصیل شد.
قانون تعطیلات دوشنبه یکنواخت (Pub. L. 90–۳۶۳, ۸۲ Stat. ۲۵۰, تصویب شده در ۲۸ ژوئن ۱۹۶۸) یک قانون کنگره است که به طور دائم دو تعطیلات فدرال در ایالات متحده را به دوشنبه منتقل کرد، که عبارتند از: تولد واشینگتن و روز یادبود، و همچنین روز کلمب را به عنوان تعطیلات فدرال، نیز به طور دائم در روز دوشنبه، تعیین کرد. این امر باعث ایجاد آخر هفته های طولانی با سه روز تعطیلی شد که با تعطیلات پایان می یافت، مانند آخر هفته روز یادبود. روز کهنه سربازان از ۱۱ نوامبر به چهارمین دوشنبه ماه اکتبر منتقل شد، اما در سال ۱۹۷۸ به ۱۱ نوامبر، تاریخ واقعی پایان جنگ جهانی اول و جشنی که در چندین کشور اروپایی به عنوان روز آتش بس برگزار می شود، بازگردانده شد. این قانون در ۱ ژوئن ۱۹۶۸ به امضا رسید و در ۱ ژانویه ۱۹۷۱ به اجرا درآمد. پیشینه. این قانون برای افزایش تعداد آخر هفته های طولانی برای کارمندان فدرال، که هدف مورد علاقه صنعت گردشگری بود، طراحی شد. روز کهنه سربازان از این لیست تعطیلات «همیشه دوشنبه» حذف شد و طبق قانون کنگره در سال ۱۹۷۵، به تاریخ سنتی ۱۱ نوامبر بازگردانده شد که از سال ۱۹۷۸ به اجرا درآمد. این قانون به طور رسمی نام تولد واشین
گتن را به «روز رئیس جمهورها» تغییر نداد و همچنین تولد واشینگتن را با تولد لینکلن ترکیب نکرد، علیرغم پیشنهاداتی که برای این دو تغییر وجود داشت. بسیاری از ایالت های ایالات متحده نسخه ای از نام «روز رئیس جمهورها» را پذیرفته اند. این تصور که نام تغییر کرده است از این واقعیت ناشی می شود که این قانون گرامیداشت فدرال تولد واشینگتن را در هفته ۱۵ تا ۲۱ فوریه قرار داد و از آنجایی که این هفته همیشه بین تولد لینکلن (۱۲ فوریه) و واشینگتن (۲۲ فوریه) قرار می گیرد، اما هرگز شامل هیچ یک از این تاریخ ها نمی شود، ارجاعات عمومی منجر به عنوانی شده است که هر دو رئیس جمهور را به رسمیت می شناسد. تا سال ۱۹۹۸، دوازده ایالت ایالات متحده به طور رسمی این تعطیلات را «روز رئیس جمهورها» می نامند. تعطیلات تولد لینکلن با استثنائات بسیار محدود دیگر اصلاً برگزار نمی شود، حداقل در تاریخ واقعی خود، اگرچه برخی ایالت ها آن را با تولد واشینگتن ترکیب می کنند. اگرچه این تعطیلات در آن زمان وجود نداشت، تولد مارتین لوتر کینگ جونیور، که در سال ۱۹۸۳ تأسیس شد و برای اولین بار در سال ۱۹۸۶ برگزار گردید، به همین دلایل در سومین دوشنبه ژانویه، که در ۱۵ تا ۲۱ ژان
ویه قرار می گیرد، به جای تاریخ واقعی تولد کینگ، ۱۵ ژانویه، جشن گرفته می شود.
ارتش آزادی بخش ملی () نیروهای مسلح آزادی بخش ملی جمهوری آزاد لیبی، که قبلاً با نام ارتش آزاد لیبی شناخته می شد، یک سازمان نظامی لیبیایی وابسته به شورای ملی انتقالی بود که در طول نخستین جنگ داخلی لیبی توسط اعضای نظامی جدا شده و داوطلبان غیرنظامی تشکیل شد تا علیه اعضای باقی مانده نیروهای مسلح لیبی و شبه نظامیان وفادار به حکومت معمر قذافی بجنگد. فرمانده کل خودخوانده آن ژنرال خلیفه حفتر بود، اگرچه شورای ملی انتقالی ترجیح داد سرلشکر عبدالفتاح یونس را به عنوان فرمانده کل قوا منصوب کند. این گروه مدتی در بخش هایی از شرق لیبی که تحت کنترل نیروهای ضد قذافی بود، خود را برای نبرد تمام عیار نهایی در غرب لیبی علیه شبه نظامیان طرفدار قذافی آماده کرده بود و پیش از شروع حمله، افراد زیادی را آموزش داده بود. آنها برای کنترل بنغازی، مصراته، بریقه، اجدابیا، زاویه و رأس لانوف و همچنین چندین شهر در کوهستان نفوسه مبارزه کرده اند. آنها سرانجام در اوت ۲۰۱۱ نبرد طرابلس را با حمله از غرب شهر آغاز کردند و در ۲۰ اوت نیز به قیام داخلی دامن زدند. ادعاهایی وجود داشت مبنی بر اینکه ۸۰۰۰ سرباز در بنغازی مجهز به تعداد قابل توجهی سلاح بودند که از
انبارهای متروکه ارتش لیبی به غنیمت گرفته شده بود، از جمله تفنگ های کلاشینکف و اف ان فال، آرپی جی، توپخانه خودکششی، توپ های ضدهوایی و چندین تانک. ارتش آزادی بخش ملی پس از جدایی اولیه از نیروهای مسلح لیبی، حداقل ۳۰۰۰ سرباز داشت و بعدها در اوج خود به بیش از ۱۷۰۰۰ نفر رسید. طبق بیانیه ای که توسط شورای ملی انتقالی منتشر شد، این نیرو قبلاً ارتش آزاد لیبی نام داشت، اما در پایان ماه مه ۲۰۱۱ تغییر نام داد تا «به تعریف بهتر تلاش های نظامی فزاینده حرفه ای و منظم برای غلبه بر رژیم قذافی کمک کند». این پرچم از پرچم سه رنگی که اولین بار توسط لیبی در سال ۱۹۵۱ به تصویب رسید، استفاده می کند که به نمادی از جمهوری لیبی و شورش علیه قذافی تبدیل شده است؛ با توجه به اینکه این پرچم همان نشان استقلال و آزادی لیبی از اشغال ایتالیا است. ارتش آزادی بخش ملی سرانجام در ۲۰ اکتبر ۲۰۱۱، طی نبردهای سنگین در سرت، موفق شد آخرین بقایای طرفدار قذافی را شکست دهد. و خود معمر قذافی را دستگیر کرد، که بعداً بر اثر جراحات گلوله پس از دستگیری درگذشت و عملاً به جنگ داخلی لیبی پایان داد. وضعیت فعلی این سازمان پس از «اعلام آزادی» دولت موقت لیبی، سازماندهی
مجدد آن در قالب ارتش ملی لیبی بود. دوره انتقالی ۲۰۱۱ و تجدید ساختار. از نوامبر ۲۰۱۱، شورای ملی انتقالی در حال بازسازی ارتش است و پرسنل نظامی که از رژیم قذافی جدا شده بودند و جنگجویان شورشی سابق ارتش آزادیبخش ملی، اساس ارتش ملی جدید لیبی را تشکیل می دهند. سرلشکر خلیفه حفتر به دلیل تجربه نظامی و وفاداری به انقلابی که قذافی را سرنگون کرد، به عنوان فرمانده کل ارتش جدید لیبی انتخاب شد. ارتش لیبی در نوامبر ۲۰۱۱ تنها «چند هزار» سرباز آموزش دیده داشت و به سرعت در تلاش بود تا جنگجویان جدیدی را آموزش دهد که بتوانند صلح را در سراسر کشور حفظ کنند و شبه نظامیان سرکش را از اقدام بدون دستور شورای ملی انتقالی بازدارند و حداقل در یک مورد در ماه نوامبر بین شبه نظامیان متخاصم از زاویه و المیا، میانجیگری آتش بس را بر عهده داشت. در ۱ دسامبر ۲۰۱۱، گزارش شد که ارتش آزادی بخش ملی قرار است با کمک آموزش های فرانسوی، تا ۵۰ هزار جنگجوی شورشی سابق را در ارتش ملی و نیروهای پلیس جدید لیبی ادغام کند و اهداف بلندمدت آن ادغام تا ۲۰۰ هزار جنگجو از تیپ هایی است که در طول جنگ داخلی علیه قذافی جنگیده بودند. در دسامبر ۲۰۱۱، ترکیه موافقت کرد که به
ارتش لیبی آموزش دهد، چرا که این ارتش در تلاش برای سازماندهی مجدد پس از جنگ داخلی بود. همچنین در ماه دسامبر، به تعداد زیادی از شورشیان سابق در ارتش جدید شغل داده شد، در حالی که دولت همچنین اعلام کرد که آنها می توانند آزادانه به نیروهای ویژه و نیروی دریایی نیز بپیوندند. به گفته اسامه الجوالی، وزیر دفاع، «ایده این بود که خون جدیدی به ارتشی که توسط دیکتاتور (قذافی) به حاشیه رانده شده بود، تزریق شود.» ژنرال یوسف منقوش در ۵ ژانویه ۲۰۱۲ گفت که ارتش جدید لیبی با موانع بزرگی مانند بازسازی پایگاه های تخریب شده در جریان درگیری و همچنین خلع سلاح شبه نظامیانی که بخشی از ارتش جدید نبودند، روبرو است. ژنرال خلیفه حفتر، فرمانده ارتش ملی، بعداً گفت که ممکن است بین سه تا پنج سال طول بکشد تا لیبی ارتشی به اندازه کافی توانمند برای محافظت از مرزهای خود تشکیل دهد. تیپ ها. هیچ تخمین قابل اعتمادی در مورد قدرت کل ارتش وجود ندارد. طبق گزارشی از ۳ تا ۶ مارس، اردوگاه های آموزشی در بنغازی، بیضا و اجدابیا با حضور «هزاران مرد» در حال برگزاری است. تخمین زده می شود که نیروی مخالف که البریقه و رأس لانوف را در طول پیشروی ۲ تا ۴ مارس تصرف کردند،
بین ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ نفر بوده است. تنها در کوه های نفوسا تا ۲۰۰۰ جنگجوی شورشی وجود دارد. ارتش آزاد لیبی پس از عقب نشینی به حومه بنغازی، در ۲۵ مارس بار دیگر به حمله دست زد. شورشیان در یک رشته پیروزی ها، شهرهای اجدابیا، بریقه، رأس لانوف و بن جواد را بازپس گرفتند و به سمت سرت پیشروی کردند. با این حال، پس از ۴۸ ساعت حضور در موقعیت، آنها مجبور شدند دوباره از بن جواد و رأس لانوف عقب نشینی کنند. خط مقدم برای چندین ماه در منطقه بریقه و اجدابیا بود و خطوط مقدم دیگری نیز در مصراته و کوه های نفوسا وجود داشت. در اواخر ماه اوت، شورشیان در شرق سرانجام توانستند بریقه و چندین شهر دیگر را که به سرت نزدیک می شدند، بازپس بگیرند. همزمان شورشیان مصراته توانستند از شهر بیرون رانده شوند و تمام شهرهای اطراف را تصرف کنند، و شورشیان در کوه های نفوسا توانستند بیشتر خط ساحلی غربی از جمله خود طرابلس را تصرف کنند. همچنین به هر سرباز کارت شناسایی حاوی عکس، نام، نام تیپ و گروه خونی آنها داده شده است. این کارت های شناسایی یا به شکل کاغذ در برگه های پلاستیکی یا کارت های پلاستیکی هستند.
ورز دادن (که بیشتر با عنوان بیسکویت درست کردن شناخته می شود) رفتاری است که بیشتر در گربه های خانگی دیده می شود؛ زمانی که گربه احساس راحتی می کند، ممکن است روی سطحی مانند مبل یا فرش، یا روی حیوان دیگر یا انسان، پنجه های جلویی خود را به طور متناوب به سمت بیرون فشار دهد و به داخل بکشد. این حرکت معمولاً با حرکت چنگ زدن پنجه ها همراه است، گویی که گربه در حال ورز دادن خمیر است. کنش. گربه با پنجه خود فشار محکمی به سمت پایین وارد می کند، انگشتانش را باز کرده تا چنگال هایش نمایان شود، سپس هنگام بالا بردن پنجه، چنگال ها را جمع می کند. این فرایند به صورت متناوب با هر دو پنجه و با فاصله ای حدود یک تا دو ثانیه انجام می شود. گربه ها ممکن است این کار را هنگام نشستن روی پای صاحب خود انجام دهند، که اگر گربه بزرگ، قوی یا دارای چنگال های تیز باشد، می تواند دردناک باشد، زیرا چنگال ها در پا فرومی روند. گرچه گربه ها با نشستن روی سطح سخت مشکلی ندارند، اما فقط روی سطوح نرم یا انعطاف پذیر ورز می دهند، هرچند برخی گربه ها به طور انعکاسی روی سطوح سخت «رژه» می روند به جای ورز دادن. در باغ هایی که گربه ها حضور دارند، نواحی سرپوشیده گاهی م
حل مشاهده نتایج «وحشی» ورز دادن هستند: آشیانه هایی به اندازه گربه که در علف های بلند پاخورده اند. گربه های خانگی نیز از کارتن و اجسام مشابه آشیانه می سازند. آن ها این کار را با ورز دادن همراه با چنگال های بیرون زده انجام می دهند، به گونه ای که ماده را خراش می دهند و نرم می کنند. این عمل از نظر نحوه انجام، زبان بدن و نیت با ورز دادن هنگام خوشحالی تفاوت دارد. گربه ها اشیای نرم مثل خرس های عروسکی را نیز ورز می دهند. ممکن است پتو یا پارچه ای را به عنوان پتو یا وسیله راحتی بپذیرند. این رفتار شامل ورز دادن، خرخر کردن و مکیدن آن پارچه خواهد بود. در برخی موارد، مشاهده شده که گربه ها همزمان با ورز دادن و مکیدن، حرکات جنسی نشان می دهند، مشابه رفتار سگ ها که روی پای انسان «سوار» می شوند. بچه گربه هایی که پیش از تکمیل دوره شیرخواری از مادر جدا شده اند، ممکن است عادت کنند که انسانی را که به عنوان مادر پذیرفته اند ورز دهند و تلاش کنند اعضای او مثل گوش، چشم، بینی، انگشت پا، مو، پیراهن، جوراب یا انگشت دست را بمکند. این رفتار عمدتاً در دوران بچگی انجام می شود، اما گاه تا بزرگ سالی نیز ادامه می یابد. دیدگاه ها. نظریه های متعدد
ی وجود دارد که رفتار ورز دادن گربه ها را توضیح می دهند. یکی از نظریه ها می گوید این رفتار ریشه در اجداد وحشی گربه ها دارد که برای ساختن لانه ای موقت جهت استراحت، باید علف یا برگ ها را با پاهای خود می خواباندند. نظریه ای دیگر این رفتار را بازمانده ای از دوران نوزادی می داند، زمانی که بچه گربه ها برای تحریک ترشح شیر، پستان مادر را ورز می دادند. همچنین ممکن است ورز دادن نوعی ارتباط غیرکلامی میان گربه و صاحبش باشد؛ به دلیل پیوند این رفتار با رابطهٔ مادرانه، ممکن است گربه با این کار محبت خود را نسبت به انسان نشان دهد. بسیاری از گربه ها هنگام ورز دادن خرخر می کنند. آن ها معمولاً در نوزادی، هنگام شیر خوردن یا تلاش برای شیر خوردن خرخر می کنند. ارتباط رایج میان این دو رفتار ممکن است نشان دهندهٔ ریشه غریزی ورز دادن باشد. برخی کارشناسان معتقدند ورز دادن مشابه با کش آوردن بدن باعث تحریک و احساس خوب در گربه می شود.
آنتونی کرافت (متولد ۱۶ نوامبر ۱۹۲۸ در لوزان؛ درگذشته ۱۶ ژوئیه ۱۹۹۱ در پولی) روزنامه نگار و ناشر معماری سوئیسی بود.
میشل راگون ( زاده ۲۴ ژوئن ۱۹۲۴ در مارسی - درگذشته ۱۴ فوریه) نویسنده و منتقد هنری فرانسوی بود. علایق اصلی او ادبیات کارگری و تاریخ آنارشیسم بود. زندگینامه. میشل راگون از یک خانواده کشاورز در وانده (Vandée) بود. پدرش وقتی راگون ۸ ساله بود، درگذشت. او دوران کودکی خود را در فقر در فونتنه لو کنت گذراند و در سن ۱۴ سالگی به نانت آمد و در آنجا به عنوان پادو شروع به کار کرد. کار مادرش به عنوان سرایدار آپارتمانی با کتابخانه ای غنی، او را قادر ساخت تا در دنیای ادبیات غرق شود. در پایان سال ۱۹۴۳، او رساله ای علیه اشغال آلمان نوشت و به همین دلیل توسط گشتاپو تحت تعقیب قرار گرفت.
سلیمان الیاسین (۱ نوامبر ۱۹۴۹ – ۲۹ مارس ۲۰۲۰) بازیگر کویتی بود. او یکی از برجسته ترین چهره های هنری کویت شمرده می شود که سهم بسزایی در توسعهٔ تئاتر، تلویزیون و رادیو در کویت داشته است. فعالیت هنری او در سال ۱۹۶۷ آغاز شد و تا زمان مرگش ادامه یافت. او به عنوان یکی از مهم ترین پیشگامان تئاتر عربی خلیج فارس بسیار مورد تقدیر قرار گرفت که جوایز متعددی را برای آثار برجسته اش دریافت کرد. سلیمان الیاسین در دانشگاه پاریس تحصیل کرد، سپس به کویت بازگشت و تا زمان بازنشستگی در تلویزیون کویت مشغول به کار بود. او همچنین به همراه شرکای دیگر، شرکت تولیدی هنری «آمار» را تأسیس کرد. فعالیت هنری این او با پیوستن به گروه تئاتر «خلیج عربی» در سال ۱۹۶۸ آغاز شد و سپس فعالیت خود را به تلویزیون و سینما گسترش داد. زندگی و پیشه. سلیمان یاسین احمد حسین بوکنان در ۱ نوامبر ۱۹۴۹ در کویت شهر متولد شد. فعالیت هنری خود را از سنین پایین آغاز کرد. او پس از شرکت در فعالیت های تئاتر مدرسه، در سال ۱۹۶۸ به گروه تئاتر «خلیج عربی» پیوست. اشتیاق الیاسین به هنر او را به پیوستن به تلویزیون کویت سوق داد، سال ها در آنجا مشغول به کار بود تا اینکه به عنوان سرپ
رست مدیریت نمایش منصوب شد که تا زمان بازنشستگی در این سمت باقی ماند. الیاسین ادبیات مدرن فرانسه را در فرانسه آموخت و مدرک لیسانس خود را از دانشکده هنر و ادبیات دانشگاه پاریس دریافت کرد. او همچنین در مؤسسهٔ پلی تکنیک سینماتوگرافی، سینماتوگرافی خواند و با افزودن پیشینهٔ تحصیلی به استعداد هنری اش، موفقیتش را در زمینه نمایش و هنر افزایش داد. سلیمان الیاسین آثار نمایشی برجسته ای در تمام سطوح هنری دارد. کارهای تلویزیونی او متنوع و متمایز بود. از جمله برجسته ترین کارهای تلویزیونی او می توان به سریال های «غیرمعمول»، «بیرون آمدن از پرتگاه»، «خانه ای که سمرا در آن ساکن است» و «به اندازه ای که جان ها تحمل می کنند» که در سال ۲۰۰۳ پخش شدند، اشاره کرد. او همچنین در سال ۲۰۰۴ در سریال «و بعد از آن» حضور داشت. او در تئاتر کویت نیز درخشید. آثار تئاتری مشهور زیادی داشت، مانند: «شیاطین شب جمعه»، «ایستگاه بحمدون» و «رتبهٔ چهارم». یکی از آثار برجسته او نمایشنامه «قضیهٔ خارج از پرونده» بود که به موفقیت زیادی دست یافت و منجر به کسب جوایز متعدد برای او شد. سلیمان الیاسین علاوه بر کارهای تلویزیونی و تئاتری، حضور پررنگی در رادیو داشت و