Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تکه تکه شده گاهی ساید اسپین نامیده می شود. برخی از سرورها صرفاً برای شروع نقطه از سرویس استفاده می کنند. بازیکنان پیشرفته اغلب سعی می کنند با سرویس خود ضربه ای برنده بزنند. سرویس برنده ای که توسط حریف لمس نمی شود، آس نامیده می شود. فورهند. فورهند از سمت غالب بدن با چرخاندن راکت در جهتی که بازیکن می خواهد ضربه را قرار دهد زده می شود. به آن فورهند می گویند زیرا راکت طوری نگه داشته می شود که اگر بدون راکت به توپ ضربه بزند به کف دست شما برخورد می کند. این طرف مقابل یک بک هند است. در نظر گرفته می شود که تسلط بر آن ساده ترین ضربه باشد، شاید به این دلیل که طبیعی ترین ضربه است. بازیکنان مبتدی و پیشرفته اغلب فورهندهای بهتری نسبت به سایر شوت ها دارند و از آن به عنوان یک سلاح استفاده می کنند. گیره های مختلفی برای اجرای فورهند وجود دارد و محبوبیت آنها در طول سال ها در نوسان بوده است. مهم ترین آنها قاره ای، شرقی و غربی است. تفاوت های کلیدی بین گیره ها زوایای مختلفی است که بین زاویه کف دست و زاویه صورت راکتی شما ایجاد می کنند. شما عادت دارید جهتی را که کف دست خود به آن رو به رو است را حس کنید، بنابراین کف دست شما شهودی تری
ن مبنای را برای تشخیص جهتی که راکت شما رو به آن است ایجاد می کند. برای چندین سال، بیل جانستون، بازیکن کوچک و ظاهراً ضعیف دهه ۱۹۲۰، به عقیده بسیاری، بهترین فورهند تمام دوران را داشته است، ضربه ای که با استفاده از یک چنگال غربی تا بالای شانه هایش زد. تعداد کمی از بازیکنان برتر پس از دهه ۱۹۲۰ از کنترل غربی استفاده کردند، اما در اواخر قرن بیستم، با تغییر اساسی تکنیک ها و تجهیزات شوت زنی، فورهند غربی بازگشتی قوی داشت و اکنون توسط بسیاری از بازیکنان مدرن استفاده می شود. مهم نیست که از چه دسته ای استفاده می شود، اکثر فورهندها معمولاً با یک دست که راکت را نگه می دارند اجرا می شوند، اما بازیکنان خوبی با فورهند دو دستی وجود داشته اند. در دهه های ۱۹۴۰ و ۵۰، بازیکن اکوادوری آمریکایی پانچو سگورا از فورهند دو دستی برای تأثیر مخرب در برابر بازیکنان بزرگ تر و قدرتمندتر استفاده کرد، و بسیاری از بازیکنان زن و جوان امروزه از ضربه دو دست استفاده می کنند. بک هند. ضربه بک هند از سمت غیر غالب بدن با آوردن راکت در سراسر بدن (نشان دادن پشت دست به حریف) و چرخاندن راکت از بدن خود در جهت جایی که بازیکن می خواهد توپ را به سمت آن بکشد، زد
ه می شود. برو به طور کلی تسلط بر آن دشوارتر از فورهند در نظر گرفته می شود. می توان آن را با یک یا هر دو دست اجرا کرد. در بیشتر قرن بیستم با یک دست و با استفاده از یک دستگیره شرقی یا قاره ای اجرا می شد. اولین بازیکنان برجسته ای که از دو دست استفاده کردند، استرالیایی های دهه ۱۹۳۰ ویویان مک گرات و جان برومویچ بودند. بک هند دو دستی بیشتر مورد استفاده قرار می گرفت زیرا امکان دسترسی آسان به قدرت و کنترل را فراهم می کرد. بازیکنانی مانند ونوس ویلیامز، سرنا ویلیامز، ماریا شاراپووا و آندره آغاسی از این سکته تا بالاترین پتانسیل خود برای بردن بسیاری از گرندسلم ها استفاده کرده اند. دو دست به بازیکن قدرت بیشتری می دهد، بنابراین در ضربات متمرکز بر قدرت برتری برای بازیکن فراهم می کند. با این حال، یک دست از این جهت مفید است که می تواند یک ضربه برش ایجاد کند، با استفاده از چرخش پشتی روی توپ برای ایجاد یک پرش با مسیر کم. بازیکنی که مدت ها به عنوان بهترین بک هند در تمام دوران شناخته می شد، دان باج، در دهه های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ یک ضربه بسیار قدرتمند با یک دست داشت که به توپ چرخش بالایی داشت. کن روزوال، بازیکن دیگری که به خاطر بک هند یک
دستش مورد توجه قرار گرفت، در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ از یک بک هند برش دقیق و مرگبار با underspin استفاده کرد. تعداد کمی از بازیکنان، به ویژه مونیکا سلس، از دو دست در دو طرف بک هند و فورهند استفاده می کنند. رگبار. یک رگبار در هوا قبل از پرش توپ انجام می شود، معمولاً در نزدیکی تور یا داخل خط سرویس. رگبارها شامل والی فورهند و والی بک هند است و معمولاً با یک حرکت مشت زنی با مچ سفت برای ضربه زدن به توپ در محوطه باز زمین حریف ساخته می شوند. نیمه رگبار با ضربه زدن به توپ در حالت صعود درست پس از پرتاب آن، بار دیگر به طور کلی در مجاورت تور انجام می شود. از یک موقعیت دفاعی ضعیف در خط پایه، لوب می تواند به عنوان یک سلاح تهاجمی یا دفاعی استفاده شود، توپ را در ارتفاعات و عمق زمین حریف اصابت کند تا لوبر (بازیکنی که به لوب ضربه می زند) بتواند در موقعیت دفاعی بهتری قرار گیرد. یا اینکه با زدن آن بر روی سر حریف امتیاز را به طور کامل کسب کنید. با این حال، اگر لوب به اندازه کافی به زمین دیگر ضربه نخورد، حریف ممکن است ضربه ای از بالای سر را بزند، ضربه ای محکم و سرویس مانند (از بالای سر بازیکن زده)، تا نقطه پایان یابد. در نهایت، اگر
حریف در عمق زمین خود باشد، یک بازیکن ممکن است ناگهان یک ضربه دراپ غیرمنتظره به کار ببرد و به آرامی توپ را درست روی تور بزند تا حریف نتواند به اندازه کافی سریع وارد توپ شود تا آن را پس بگیرد. عکس های دیگر. «توینر» ضربه ای است که به ندرت استفاده می شود که در آن بازیکن توپ را بین پاهای خود می کوبد، معمولاً پشتش رو به تور است. همچنین به عنوان شوت بین پاها یا گرن ویلی (پس از گیلرمو ویلاس، یک پیشگام اولیه) شناخته می شود، معمولاً زمانی انجام می شود که بازیکن باید برای بازیابی یک لوب بدود و زمانی برای برگشت به تور قبل از تلاش ندارد. بازگشت آنها این شات در دهه ۱۹۷۰ توسط گیلرمو ویلاس و یانیک نوح که هر دو ادعا می کردند آن را اختراع کرده اند، ساخته شد. بازیکنان بعدی که از آن استفاده کردند عبارتند از: ایلی نستاسه، بوریس بکر، گابریلا ساباتینی (که نسخه آن «ساباتوینی» نام داشت)، آندره آغاسی، راجر فدرر، رافائل نادال، نواک جوکوویچ و نیکلاس کیرگیوس که به محبوبیت این ضربه کمک کردند، شات های رو به جلو بین پاها نیز گاهی استفاده می شود. گاهی آنها را «پیچک جلو» می نامند. «بوکورِست بَک فایِر» یک شوت رو به عقب است که معمولاً برای بازی
ابی لوب ها استفاده می شود. نویسنده تنیس، باد کالینز، آن را به افتخار بازیکن رومانیایی ایلی ناستاسه، که آن را محبوب کرد، نامگذاری کرد، ضربه دیگری که به ندرت استفاده می شود، شلیک از پشت است که همان طور که از نامش پیداست، با عبور دادن بازوی ترجیحی از پشت بدون تاب خوردن ضربه می زند. معمولاً در حالت ثابت ضربه می خورد و گاهی می توان از آن به عنوان شلیک رگبار استفاده کرد. تسلط بر آن چالش برانگیز است، زیرا پیش بینی اینکه توپ ممکن است به راکت برخورد کند، دشوار است. زدن دقیق توپ به محل مورد نظر نیز بسیار سخت است. «بوکورِست بَک فایِر» که توسط جیمی کانرز به نمایش گذاشته شده است. این شامل ضربه زدن به «بوکورِست بَک فایِر» در حین پرش است، به منظور بازیابی لپ ها زودتر، با توجه به دسترسی عمودی اضافی ارائه شده توسط پرش. بازیکنی که آن ضربه را انجام می دهد ممکن است در نهایت یک چرخش کامل ۳۶۰ درجه انجام دهد. راجر فدرر و اغلب رافائل نادال برای انجام این ضربه، حتی در طول مسابقات رسمی برای دومی، شناخته شده اند.
«پل خیابان فان بورن» یک پل بازشو است که از روی رود شیکاگو در مرکز شهر شیکاگو، ایلینوی، ایالات متحده عبور می کند. این پل ششمین پلی است که در این مکان و با این نام ساخته شده و در سال ۱۹۵۶ تکمیل شد. این پل جایگزین پل بازشوی نوع «رولینگ لیفت» ساخته شده در سال ۱۸۹۵ شد که توسط ویلیام شرزر طراحی شده بود.
«پل پارک وی کنگره»، که به نام های «پل جاده آیدا بی. ولز» و به طور رسمی «پل یادبود واگنر» نیز شناخته می شود، یک پل بازشوی هفت بانده است که از روی شاخه جنوبی رود شیکاگو عبور می کند و ارتباطی اکسپرس وی بین اینتراستیت ۲۹۰ (اتوبان آیزنهاور) و جاده آیدا بی. ولز/جاده واکر فراهم می کند. این پل درست در شرق تونل بزرگراهی در ساختمان قدیمی پستخانه قرار دارد. تاریخچه. این پل برای اولین بار توسط دنیل برنهام و ادوارد اچ. بنت در سال ۱۹۰۹ در طرح شیکاگو پیشنهاد شد. این طرح خیابان کنگره را به عنوان بولوار اصلی شرق-غرب در مرکز شهر و سمت غربی پیشنهاد کرد. برنامه ریزان شهر در نهایت تا دهه ۱۹۲۰ به جای بولوار، یک ابربزرگراه را انتخاب کردند؛ بنت از ساخت ابربزرگراه در امتداد خیابان کنگره به جای خیابان مونرو، که توسط برخی برنامه ریزان پیشنهاد شده بود، حمایت کرد. هنگامی که اداره پست ایالات متحده در اواخر دهه ۱۹۲۰ پیشنهاد گسترش ساختمان قدیمی پستخانه را داد، این گسترش به طور فیزیکی مسیر ابربزرگراه پیشنهادی و دسترسی به پل را مسدود می کرد. پس از مذاکره با کمیسیون برنامه ریزی شیکاگو و ادوارد بنت، که هر دو مخالف این گسترش بودند، اداره پست یک
تونل در داخل ساختمان گسترش یافته برای ابربزرگراه آینده ساخت. ساختمان گسترش یافته جدید در سال ۱۹۳۲ افتتاح شد. در طرح جامع ابربزرگراه سال ۱۹۴۰، شهر شیکاگو این ابربزرگراه را به دلیل حجم بالای ترافیک در سمت غربی شهر به عنوان اولویت اصلی خود تعیین کرد. خرید زمین و ساخت وساز در مسیر بزرگراه در سال ۱۹۴۹ آغاز شد. ساخت خود پل در سال ۱۹۵۰ آغاز شد و در سال ۱۹۵۶ با هزینه ۵ میلیون دلار (معادل میلیون دلار در سال ) به بهره برداری رسید. در ۱۳ ژوئیه ۱۹۵۳، در طول ساخت پل، شورای شهر نام پل را به افتخار «کلارنس پی. واگنر»، عضو سابق شورای شهر که سه روز قبل در یک سانحه رانندگی در نزدیکی اینترنشنال فالز، مینه سوتا کشته شده بود، نام گذاری کرد. بازسازی. این پل برای اولین بار در سال ۱۹۸۱ بازسازی شد تا عرشه فولادی پل جایگزین شود و در وسط پل به جای جدول، دیواره بتنی نصب شود. پل برای دومین بار از ۱ آوریل ۲۰۱۰ تا ۱۵ مه ۲۰۱۲ به عنوان بخشی از یک پروژه ۳۳ میلیون دلاری بازسازی شد که در آن عرشه فولادی با سطح آسفالتی جایگزین شد و ساختار پل تعمیر شد.
لی جو شیل (؛ ۸ مارس ۱۹۴۴ – ۲ فوریهٔ ۲۰۲۵) بازیگر اهل کره جنوبی بود. او در مجموعه تلویزیونی "بازی مرکب ۲" (۲۰۲۴) ایفای نقش کرده بود. او در چهل و دومین جوایز هنری بکسانگ، برندهٔ جایزه بهترین بازیگر زن تئاتر شد. لی در ۲ فوریهٔ ۲۰۲۵ به علت سرطان معده در خانهٔ خانوادگی اش در یی جونگ بو در سن ۸۰ سالگی درگذشت.
کتابخانه دولتی لیختن اشتاین ( ،) کتابخانه ای است که بر پایه سپرده قانونی کار می کند و دارای حق چاپ برای لیختن اشتاین است.
پراسپکت یک مجله ماهانه بریتانیایی است که به موضوع سیاست، اقتصاد و امور جاری اختصاص دارد. موضوعاتی را که تحت پوشش قرار می دهد شامل سیاست بریتانیا و سایر کشورهای اروپایی و همچنین ایالات متحده، مسائل اجتماعی، هنر، ادبیات، سینما، علم، رسانه، تاریخ، فلسفه و روان شناسی است. "پراسپکت" دارای ترکیبی از مقالات تحلیلی مفصل، گزارش اول شخص، ستون های تک صفحه ای و مطالب کوتاه تر است. پس زمینه. این مجله در ماه اکتبر ۱۹۹۵ توسط دیوید گودهارت، خبرنگار ارشد روزنامه "فایننشال تایمز" ("FT") و ریاست درک کومبز منتشر شد. گودهارت در حالی که به عنوان خبرنگار شهر بن برای روزنامه "فایننشال تایمز" رویداد اتحاد مجدد آلمان را پوشش می داد، ایده تولید یک مجله ماهانه مبتنی بر مقاله را مطرح کرد - نوعی از مجله که در آن زمان در بریتانیا نا آشنا بود. برخی از فرهیختگان برجسته از جمله اقتصاددانان جوزف استیگلیتز، سن و انگوس دیتون، نویسندگانی مانند لیونل شریور، کلایو جیمز، تونی موریسون و مارگارت اتوود، و همچنین دانشمندانی مانند مارتین ریس در مجله "پراسپکت" حضور داشته اند. از ویژگی های قابل توجه این مجله می توان به مناظره دو نویسنده با دیدگاه های متضاد
، بحث و گفتگو بین یک سری از کارشناسان با دیدگاه های متفاوت، که متن ویرایش شده آن در مجله منتشر شده است، و مصاحبه با شخصیت های سیاسی و فرهنگی (به عنوان مثال اورهان پاموک، پال ولفوویتز و هیلاری منتل) اشاره کرد. "پراسپکت" در ماه اکتبر ۲۰۰۵ با انتشار فهرستی از ۱۰۰ روشنفکر برتر جهان که شامل ضیاءالدین سردار، نوآم چامسکی، اومبرتو اکو، ریچارد داوکینز، استیون پینکر و کریستوفر هیچنز بود، در سطح جهان مورد توجه قرار گرفت. وقتی مجله از خوانندگان خواست به روشنفکر برتر در لیست معرفی شده رای دهند، چامسکی عنوان برنده را به دست آورد. لیست های بعدی همچنان مورد توجه قرار گرفتند. داوکینز در سال ۲۰۱۳ مقام اول را کسب کرد. آمارتیا سن در سال ۲۰۱۴ برنده شد و توما پیکتی در سال ۲۰۱۵ انتخاب شد. پس از چهار سال غیبت، اهداء این جایزه توسط کوچر بیرکار در سال ۲۰۱۹ دوباره راه اندازی شد.
فورهند در تنیس ضربه ای است که با چرخاندن راکت روی بدن فرد در جهت جایی که بازیکن می خواهد ضربه را قرار دهد ایجاد می شود. برای یک بازیکن راست دست، فورهند ضربه ای است که از سمت راست بدن او شروع می شود، در سراسر بدن او با تماس با توپ ادامه می یابد و در سمت چپ بدن او پایان می یابد. در نظر گرفته می شود که تسلط بر آن ساده ترین ضربه باشد، شاید به این دلیل که طبیعی ترین ضربه است. بازیکنان مبتدی و پیشرفته اغلب فورهندهای بهتری نسبت به سایر ضربات دارند و از آن به عنوان سلاح استفاده می کنند. بیشتر فورهندها با تاپ اسپین ضربه می خورند زیرا به جلوگیری از فرود توپ در خارج از زمین کمک می کند، در برخی موارد، مانند یک ضربه نزدیک، بازیکن می تواند ضربه ای را با چرخش پشتی انجام دهد که می توان آن را «اسلایس» نیز نامید. بازیکنان با فورهندهای عالی اغلب استراتژی اصلی خود را حول آن می سازند، آنها تا زمانی که شانس خوبی برای زدن یک فورهند قدرتمند برای کسب امتیاز داشته باشند، یک امتیاز تعیین می کنند، یک تاکتیک معروف دویدن دور یک توپ در سمت بک هند برای ضربه زدن به یک فورهند کراس زمین است که به آن فورهند درون به بیرون می گویند. تکامل. فورهند
کلاسیک که در آن بازیکن از طریق توپ ضربه می زند و دنباله رو بالای شانه تمام می کند، استفاده غالب از فورهند در بیشتر تاریخ تنیس بود، بازیکنانی مانند پیت سامپراس و آندره آغاسی از فورهند کلاسیک استفاده کردند. با پیشرفت های اخیر فناوری راکت تنیس، تولید نیرو به طور فزاینده ای آسان تر شده است و از این رو داشتن کنترل بیشتر به یک تأکید برای تنیس بازان حرفه ای کنونی تبدیل شده است. این باعث شده است که بازیکنان حرفه ای اکنون از یک برف پاک کن جلوپنجره استفاده می کنند که در آن راکت به جای روی شانه، در سراسر بدن به پایان می رسد. این باعث می شود تا چرخش بیشتری به توپ منتقل شود، بنابراین قدرت اضافی تولید شده در حالی که هنوز توپ را در زمین نگه می دارید کنترل می کند. اکثر بازیکنان حرفه ای در حال حاضر از فورهند برف پاک کن استفاده می کنند، رافائل نادال، راجر فدرر و نواک جوکوویچ در میان سایر بازیکنان حرفه ای تنیس همگی از فورهند برف پاک کن استفاده می کنند.
این فهرستی از کتابخانه های جمهوری فدرال آلمان است. فهرست بسیار گسترده تری در موجود است. حدود ۶۳۱۳ کتابخانه عمومی در آلمان وجود دارد.
جانابی (؛ ) گروه موسیقی ایندی راک اهل کره جنوبی است که در سال ۲۰۱۲ توسط ناشر موسیقی مستقل په پونی میوزیک شکل گرفت و شامل خواننده چوی جونگ هون و گیتاریست کیم دو هیونگ است. گروه در ابتدا پنج نفره بود و در حال حاضر به دو نفر کاهش یافته است. تم هایی که معمولاً در آثار آنها مورد بررسی قرار می گیرند شامل عشق، زندگی، کودکی، جوانی و رشد هستند. آن ها به خاطر اجراهای زنده و ترانه های خود که با شعرهای عمیق و منحصربه فرد به زبان کره ای و لحن های قدیمی آمیخته شده اند، ستوده شده اند و به یکی از تأثیرگذارترین گروه های راک کره جنوبی تبدیل شده اند. نخستین آلبوم استودیویی جانابی به نام "مانکی هتل" شامل سبک پاپ راک در سال ۲۰۱۶ منتشر شد و تک آهنگ موفق «تابستان» را به همراه داشت. این گروه به شهرت رسید و در صحنه موسیقی پاپ کره که تقریباً تحت سلطهٔ گروه های آیدل است، زمینه های جدیدی را شکافتند. آلبوم دوم آنها به نام «افسانه» (۲۰۱۹) که ستایش های زیادی را به دنبال داشت، نمونه ای از سبک چیمبر پاپ بود. تک آهنگ آغازین این آلبوم به نام «For Lovers Who Hesitate»، به صدر جدول دیجیتال سرکل رسید، حدود ۲٫۵ میلیون کپی دیجیتال فروخت و گواهی نام
ه دابل پلاتین برای استریم دریافت کرد. آنها در آلبوم سوم خود به نام «سرزمین فانتزی» (۲۰۲۱) که با سبک اپرای راک تولید شد، به روایت مشکلات شخصی خود پرداختند و این آلبوم تنوع موسیقایی آنها را تثبیت کرد.
چوی جونگ هون (؛ زادهٔ ۱۰ مارس ۱۹۹۲) موسیقی دان، خواننده ترانه پرداز و تهیه کننده موسیقی اهل کره جنوبی است. او بیشتر به عنوان عضو گروه ایندی راک کره ای جانابی شناخته می شود. اوایل زندگی و تحصیلات. چوی جونگ هون زادهٔ ۱۰ مارس ۱۹۹۲ در سونگ نام، گیونگ گی، کره جنوبی است. خانواده اش شامل پدر و مادر و یک برادر بزرگتر است. او دران کودکی و تحصیلات خود را در منطقه آکادمی بون دانگ به نام دول مارو (که بعداً متن ترانه «دول مارو» از آلبوم "افسانه" گروه جانابی را نوشت) گذراند. او در دبستان بون دانگ، راهنمایی سوهیون و دبیرستان یاتاپ تحصیل کرده است.
قهوه کابینت یک میلک شیک بر پایه بستنی است که درواقع منحصراً در رود آیلند یافت می شود و از بستنی قهوه، شربت قهوه و شیر تشکیل شده است. مواد در مخلوط کن نوشیدنی یا مخلوط کن میلک شیک با یکدیگر ترکیب می شوند. در میان معروف ترین لبنیاتی های رود آیلند که این قهوه در آنها سرو می شود، می توان به "داروخانه دلکتا" در وارن و "وانیلی بین اصلی" در کینگس تاون جنوبی اشاره کرد. "لبنیاتی نیوپورت"، یک رستوران های زنجیره ای خانوادگی که تقریباً منحصراً در رود آیلند یافت می شود، انواع این نوشیدنی را که با شیر یخ درست شده را با نام تجاری «افتضاح افتضاح» سرو می کند. کابینت اغلب در مناطق دیگر در نیوانگلند به عنوان فراپه شناخته می شود. اولین اشاره شناخته شده به کافی کابینت در "The Spatula" در سال ۱۹۰۳ منتشر شد: نوشیدنی ای که به محبوب ترین تبدیل شده «قهوه کابینت» است که از شربت قهوه، تخم مرغ، خامه ساده، بستنی و یخ تراشیده شده تشکیل شده است. جریان غلیظ سودا کشیده می شود و نوشیدنی صاف می شود. این اغلب به خودی خود یک وعده غذایی نامیده می شود. مانند اصطلاح "()"، ریشه شناسی این اصطلاح ناشناخته است. یکی از توضیحات رایج، اما فاقد مستندات، این
است که متصدی سودا یا داروساز، شربت قهوه را در یکی از کابینت های چوبی صیقلی پشت پیش خوان نگهداری می کرده است. همچنین برخی این تئوری را مطرح می کنند که این نام گ. نه ای نوشیدنی است که به نام "رویال کابینت" شناخته می شود، یک کرم تخم مرغ که برای اولین بار در شیکاگو رایج شد.
کافه کوم شیرینیو یک قهوه پرتغالی است که به آن الکل (شراب، آگواردنت، باگاچو یا مدرونیو) افزوده می شود. گاهی، اسپرایت در کنار آن سرو می شود. این ترکیب به ویژه در فصول سردتر مورد علاقه است و بهتر است از آن به عنوان تسهیل کننده هضم استفاده شود.
پتار سوچیچ (؛ زادهٔ ۲۵ اکتبر ۲۰۰۳) بازیکن فوتبال اهل کرواسی است که برای باشگاه فوتبال اینتر میلان در پست هافبک بازی می کند. لوکا سوچیچ بازیکن تیم ملی فوتبال کرواسی پسر عموی پتار است. افتخارات. باشگاهی. زرینسکی موستار دینامو زاگرب
قهوه رودزهایمر یک نوشیدنی الکلی قهوه از رودزهایم آم راین در آلمان است که در سال ۱۹۵۷ توسط سرآشپز تلویزیون آلمانی "هانس کار آدام" ابداع شد. این یک نوشیدنی محبوب در قهوه خانه ها است. برندی "آسباخ اورالت" و حبه های قند به یک فنجان اضافه می شود. در رودزهایم، یک فنجان که به طور ویژه برای این نوشیدنی طراحی شده است مورد استفاده قرار می گیرد. برندی را فلامبه کرده و یک دقیقه تکان می دهند تا شکر حل شود. قهوه قوی اضافه می شود و سپس یک خامه فرم گرفته شیرین شده با شکر وانیلی افزوده می شود. تکه های شاکولاتی به عنوان تزئین بر روی خامه پخش می شوند.
قهوه لیکور یک نوشیدنی الکلی کافئین دار است که از یک شات لیکور مخلوط با قهوه تشکیل شده است. معمولاً در لیوان لیکور سرو می شود که اغلب با خامه و شکر همراه است. نوشیدنی های قهوه لیکور به سبک های مختلفی سرو شده و در بسیاری از کشورها یافت می شود. "قهوه ایرلندی" معمولاً به عنوان یکی از محبوب ترین نوشیدنی های قهوه لیکور شناخته می شود. نوشیدنی های قهوه لیکور عمدتاً به عنوان کوکتل و همچنین تسهیل کننده هضم طبقه بندی می شوند که به طور معمول بعد از غذا به فرایند گوارش کمک می کنند.
گوادلوپ بونیفیور نوعی قهوه است که در گوادلوپ رشد می کند. گوادلوپ بونیفیور نیای قهوه بلو مانتین بوده و بسیار کمیاب است. هوای تازه، ارتفاع زیاد و باران فراوان، شرایط ایده آلی را برای رشد این گونه عربیکا ایجاد می کند. این گونه به دلیل کیفیت بالا و طعم عالی، گوادلوپ بونیفیور نامیده می شود، و به دلیل اینکه، در گذشته، برای بهبود ترکیبات با کیفیت پایین تر استفاده می شد. خبره ها آن را یکی از بهترین قهوه های دنیا می دانند، حتی اگر فقط از چند توزیع کننده در دسترس است.
ادبیات پاناما شامل تمامی آثار ادبی نوشته شده در کشور پاناما است. نخستین آثار ادبی مرتبط با پاناما به سال ۱۵۳۵ بازمی گردد، در حالی که یک جنبش ادبی نوین از اواسط سدهٔ نوزدهم به بعد پدیدار شد. ادبیات اولیه. تاریخ نگار و مقاله نویس پانامایی، رودریگو میرو (۱۹۱۲–۱۹۹۶)، گونثالو فرناندز د اوویدو ای بالدس را نویسندهٔ نخستین اثر ادبی پانامایی می داند. این اثر، داستان شخصیتی به نام "آندره آ د لا روکا" است که در کتاب «تاریخ عمومی و طبیعی هند» (۱۵۳۵) منتشر شده است. نخستین آثار ادبی از نویسندگان پانامایی تبار به سدهٔ هفدهم بازمی گردد و عنوان آن "نوحهٔ پاناما در مرگ دون انریکه انریکز" است. گرچه این مجموعه در دوران استعمار شکل گرفته، بیشتر اشعار آن توسط نویسندگانی که در پاناما زاده شده بودند، نوشته شده است. یک جنبش ادبی نوین از اواسط سدهٔ نوزدهم در پاناما پدیدار شد. شعر. در دوران استعمار. رودریگو میرو در کتاب خود با عنوان «سفرنامهٔ شعر در پاناما» دربارهٔ نویسندگان اسپانیایی مختلفی سخن می گوید: ماتئو روساس د اوکندو، نویسندهٔ یک رمان خودزندگی نامه ای؛ خوان د میرامونتس ای زوآزولا، نویسندهٔ «سلاح های جنوبگان»؛ خوان د پارامو ای س
پدا، نویسندهٔ «دگرگونی های داریل» و دیگران. همچنین در این دوره، نویسندهٔ نمایشنامهٔ «سیاست جهان»، ویکتور د لا گاردیا ای آیالا، ظهور کرد. «سیاست جهان» یک نمایشنامه بود که نخستین بار در سال ۱۸۰۹ اجرا شد. اهمیت ویکتور د لا گاردیا ای آیالا در این است که او در پاناما زاده شد، در حالی که دیگر نویسندگان این دوره از اسپانیا آمده بودند، و به همین دلیل، برای مدتی او را «نخستین شاعر پانامایی» می دانستند. با این حال، کشف برخی نسخه های خطی متعلق به سدهٔ هفدهم باعث بازنگری در این دیدگاه شد، زیرا نخستین منبع این دوره که نشان دهندهٔ تولید نوشتاری توسط نویسندگان پانامایی (یعنی کسانی که در پاناما زاده شده اند) است، به سال ۱۶۳۸ بازمی گردد. این اثر یک مجموعهٔ ادبی با عنوان "نوحهٔ پاناما در مرگ دون انریکه انریکز" است. این مجموعه شامل آثاری است که به مناسبت درگذشت انریکه انریکز، فرماندار پاناما نوشته شده است. این اثر برای نخستین بار در مادرید (۱۶۴۲) منتشر شد و نویسندهٔ آن ماتئو ریبرا (یک پانامایی) بود که خود نیز اشعاری در این مجموعه سروده است. گرچه بیشتر اشعار "نوحهٔ پاناماً را پانامایی ها نوشته اند، اما شامل آثاری از نویسندگان اس
پانیایی نیز می شود. این کشف توسط دیپلمات اسپانیایی، آنتونیو سرانو د هارو، انجام شد که همچنین این نسخه های خطی را مطالعه کرد. نسخه ای تازه از این مجموعه در سال ۱۹۸۴ در همکاری میان دانشگاه پاناما و «بنیاد فرهنگ هیسپانیک» منتشر شد. این کشف تأیید می کند که نخستین جلوه های ادبی پانامایی (که تاکنون شناخته شده است) متعلق به سدهٔ هفدهم است. رمانتیسم. پاناما از جنبش های انقلابی که به دنبال استقلال مستعمرات از اسپانیا بودند، جدا نبود. این تلاش برای استقلال با استقلال پاناما از اسپانیا در ۲۸ نوامبر ۱۸۲۱ محقق شد. همانند سایر مستعمرات، رمانتیسم پانامایی نیز با اندیشه های آزادی خواهانه و ملی گرایانه پیوند داشت و از آن ها تأثیر می گرفت. بخش عمده ای از ادبیات این دوره توسط نویسندگان غیرحرفه ای تولید شد؛ تعداد نویسندگان حرفه ای اندک بود. از نخستین شاعران رمانتیسم پانامایی می توان به مانوئل ماریا آیالا (۱۷۸۵–۱۸۲۴) و توماس میرو روبینی (۱۸۰۰–۱۸۸۱) اشاره کرد و پس از آن ها خوسه ماریا آلِمان (۱۸۳۰–۱۸۸۷)، گیل کولونخه (۱۸۳۱–۱۸۹۹)، توماس مارتین فُویِه (۱۸۳۲–۱۸۹۹)، خوسه دولورس اوریولا (۱۸۳۴–۱۸۸۳)، آملیا دُنیس د ایکازا (۱۸۳۶–۱۹۱۱)، مانو
ئل خوسه پرس (۱۸۳۷–۱۸۹۵)، خِرونیمو د لا اوسّا (۱۸۴۷–۱۹۰۷)، فدریکو اسکوبار (۱۸۶۱–۱۹۱۲) و رودولفو کایسدو (۱۸۶۸–۱۹۰۵) را می توان نام برد. شعر رمانتیک که آمیخته با مفاهیم ملی گرایی بود، تا اواسط سدهٔ بیستم، زمانی که آوانگارد به پاناما رسید، موضوع اصلی آثار شاعران پانامایی باقی ماند. نوگرایی. در سال ۱۹۰۳، پاناما از کلمبیا جدا شد؛ این دوره، اوج نوگرایی در ادبیات اسپانیایی زبان بود. نخستین نویسندهٔ نوگرا داریو اِرِرا (۱۸۷۰–۱۹۱۴) بود که دوست و پیرو روبن داریو بود و او را در بوئنوس آیرس ملاقات کرد. شاعر برجستهٔ دیگر لئون آنتونیو سوتو (۱۸۷۴–۱۹۰۲) بود که در جوانی در اثر شکنجهٔ پلیس، به دلیل دفاع از آرمان پاناما، درگذشت. دو مجلهٔ ادبی که بیشتر بر ترویج جنبش نوگرا متمرکز بودند، عبارت بودند از "El Heraldo del Istmo" (۱۹۰۴–۱۹۰۶) که توسط گی یرمو آندره وه (۱۸۷۹–۱۹۴۰) اداره می شد و "Nuevos Ritos" (۱۹۰۷) که توسط ریکاردو میرو (۱۸۸۳–۱۹۴۰) بنیان گذاری شد. ریکاردو میرو شاید برجسته ترین شاعر نوگرایی پانامایی باشد. شعر او «میهن» (۱۹۰۹) نیز شهرت دارد. در این دوره، گاسپار اکتاویا هرناندز (۱۸۹۳–۱۹۱۸)، نویسندهٔ "نغمه های گذشته" (۱۹۱۵) و "
جام یاقوتی" (۱۹۲۳)، نیز فعال بود. دیگر شاعران برجستهٔ این نسل ماریا اولیمپیا د اُبالدیا (۱۸۹۱–۱۹۸۵) و دمتریو کورسی (۱۸۹۹–۱۹۵۷) بودند. از ۱۹۳۰ تا امروز. از دههٔ ۱۹۳۰، هم زمان با انقلاب جوانان موسوم به «اقدام جمعی» ("Acción Comunal")، نسل جدیدی از شاعران که پیرامون مجلهٔ "Antena" گرد آمده بودند، از سبک نوگرا فاصله گرفتند و به آوانگارد نزدیک شدند. شخصیت محوری این تحول، روخلیو سینان (تابوگا، ۱۹۰۲ – پاناما، ۱۹۹۴) بود که در اروپا سفر کرده و با سوررئالیست ها در پاریس ملاقات کرده بود. "موج" (۱۹۲۹) نشان دهندهٔ تأثیر شعر ناب است؛ دیگر آثار مهم سینان شامل "آتش سوزی ها" (۱۹۴۴) و "هفتهٔ مقدس در مه" (۱۹۴۹) است که در آن ها عناصر رؤیاگونه نشان دهندهٔ گرایش او به سوررئالیسم هستند. سوررئالیسم همچنین در آثار ریکاردو خِی برمودس (۱۹۱۴) دیده می شود که معروف ترین اثر او "برگ بو از خاکستر" (۱۹۵۱) است. آثار دمتریو اِرِرا سویانو (۱۹۰۲–۱۹۵۰) نیز بخشی از این جنبش آوانگارد بود و تأثیر زیادی از "اولتراایسم" پذیرفته بود. شاعر دیگر این دوره که همچنین داستان نویس و روزنامه نگار بود، ماریو آگوستو رودریگز (۱۹۱۷) بود. او در سال ۱۹۵۷ مجموعه شعر
"سرود عشق برای میهن عروس" را منتشر کرد که تاریخ شاعرانهٔ ملت پاناما را روایت می کند. دیگر شاعران برجستهٔ این دوره شامل استلا سی را، روکه خاویر لارنسا، اوفلینا هوپر، توبیاس دیاس بلایتری (۱۹۱۹–۲۰۰۶)، تریستان سولارته (۱۹۳۴)، خوسه د خِسوس مارتینس، دیانا موران (۱۹۳۲)، آلوارو منندز فرانکو (۱۹۳۲)، لوییس کارلوس خیمنس وارلا، خوسه گی یرمو روس زانت (۱۹۳۰)، خوسه فرانکو (۱۹۳۱) و السی آلورادو د ریکورد (۱۹۲۸–۲۰۰۵) بودند. شاعران برجستهٔ نسل بعدی شامل بنجامین رامون (۱۹۳۹)، برتالیسیا پرالتا (۱۹۳۹)، رامون اوویرو (۱۹۳۹–۲۰۰۸)، موراویا اوچوآ لوپز (۱۹۴۱)، دیماس لیدیو پیتی (۱۹۴۱–۲۰۱۵)، روبرتو فرناندز ایگلسیاس (۱۹۴۱)، اریک آرسه (۱۹۴۲)، انریکه خارامییو لوی (۱۹۴۴)، یارل ریکاردو بابوت (۱۹۴۵)، جیووانا بندتی (۱۹۵۰)، مانوئل اورستس نیتو (۱۹۵۱)، مویزس پاسکوال (۱۹۵۵)، کونسوئلو توماس (۱۹۵۷)، لئونسیو اوباندو (زادهٔ لیدیسه، ۱۹۵۹ – درگذشتهٔ لا چوررا، ۲۰۲۳)، هکتور ام. کولادو (۱۹۶۰) و پابلو مناچو (۱۹۶۰) هستند. در اواخر سدهٔ بیستم، نسل جدیدی از شاعران ظهور کرد که پس از سال ۱۹۹۰ شروع به انتشار آثار خود کردند. شاعران برجستهٔ این دوره شامل خاویر رومرو