Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فرودگاه کیمو یودو (به لاتین: Qiemo Yudu Airport) یک پروازگاه و پروازگاه ترافیک تجاری در چین است که در سین کیانگ واقع شده است.
فرودگاه شاچه (به لاتین: Shache Airport) یک پروازگاه و پروازگاه ترافیک تجاری در چین است که در سین کیانگ واقع شده است.
فرودگاه روچیانگ لولان (به لاتین: Ruoqiang Loulan Airport) یک پروازگاه و پروازگاه ترافیک تجاری در چین است که در سین کیانگ واقع شده است. این فرودگاه در سال ۲۰۱۸ بنیان گذار شد.
خط ۱۸ مترو گوانگژو (به لاتین: Line 18) یک خط مترو در چین است که در گوانگ ژو واقع شده است.
فرودگاه یوتیان وانفانگ (به لاتین: Yutian Wanfang Airport) یک فرودگاه در چین است که در شهرستان یوتیان (هبئی) واقع شده است. این فرودگاه در سال ۲۰۲۰ بنیان گذاری شده است.
فرودگاه تشکورگان خنجراب (به لاتین: Tashkurgan Khunjerab Airport) یک فرودگاه در چین است که در ناحیه خودمختار تاشکورگان تاجیک واقع شده است.
فرودگاه چانگچون دافانگشن (به لاتین: Changchun Dafangshen Airport) یک فرودگاه در چین است که در جی لین واقع شده است. چانگچون دافانگشن فرودگاه های بنیان گذاری شده در ۱۹۴۱ که در سال ۲۰۰۵ منحل شد و از پایگاه های نیروی هوایی بوده است.
دومینیک ویوان دونو (; – ) هنرمند، نویسنده، دیپلمات و باستان شناس اهل فرانسه بود. دونو در دوران لوئی پانزدهم و لوئی شانزدهم دیپلمات فرانسه بود. او پس از لشکرکشی به مصر در ۱۷۹۸–۱۸۰۱ توسط ناپلئون بناپارت به عنوان اولین مدیر موزه لوور منصوب شد. سفرنامه دو جلدی او به نام «سفر در مصر سفلی و علیا»، ۱۸۰۲، پایه ای برای مصرشناسی مدرن بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (افسر) شده است.
زوئی باکستد (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل بریتانیا است. او یک دوچرخه سوار اهل انگلستان است که در سال ۲۰۰۴ متولد شد. پدرش، مارک باکستد، نیز دوچرخه سوار سابق و قهرمان مسابقات دوچرخه سواری بریتانیاست. در سن ۱۶ سالگی، زوه به عنوان یکی از بازیکنان چپیوناتو مسابقات زنان جوان دوچرخه سواری در سال ۲۰۲۰ انتخاب شد. کارنامه او شامل برنده شدن در مسابقات بین المللی دوچرخه سواری نوجوانان است. حرفه. زوئی باکستد اولین موفقیت برجسته اش را در سال ۲۰۱۸ در مسابقات جهانی دوچرخه سواری جاده از طریق کسب مدال برنز به دست آورد. در سال ۲۰۱۹، او دو نشان طلا در مسابقات بریتانیایی جاده در دو دسته زیر ۱۶ سال و نوجوانان به دست آورد. همچنین در سال ۲۰۱۹، او مدال نقره در مسابقه های یوروپای شرقی دوچرخه سواری نوجوانان را کسب کرد. در سال ۲۰۲۰، او به یکی از چند بازیکن انتخاب شد که در چپیوناتو مسابقات زنان جوان دوچرخه سواری شرکت کنند. او به عنوان کاندیدای عمده برای کسب مدال طلا در مسابقه بزرگسالان رشته دوچرخه سواری جاده در المپیک توکیو ۲۰۲۰–۲۰۲۱ هم قرار داشت.
کوئینتن هرمانز (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل بلژیک است. کوئینتن هرمانز یک دوچرخه سوار حرفه ای بلژیکی است که در سال ۱۹۹۵ متولد شد. او به عنوان یک دوچرخه سوار جاده، تخته سنگی و CX در حال فعالیت است. او در سال ۲۰۱۵ به عنوان یکی از بازیکنان حرفه ای تیم Telenet-Fidea Lions فعالیت خود را شروع کرد. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به وانتی–گروپ گوبر اشاره کرد. فعالیت. در فصل مسابقات ۲۰۱۸–۲۰۱۹، هرمانز در مسابقات بین المللی CX خود به نتیجه های خوبی رسید. او در مرحله های مختلف رویدادهای CX بارها موفق به کسب رتبه اول شد و به همین دلیل از او به عنوان یکی از کاندیدای مهم در المپیک توکیو ۲۰۲۰–۲۰۲۱ صحبت می شود. در مسابقات جهانی CX سال ۲۰۱۹، او در مجموع ۹ نمره جمع کرد و شایستگی خود در استقرار در طبقه برتر فهرست این ورزش را به اثبات رساند. در آوریل ۲۰۲۱، هرمانز به عنوان یکی از بازیکنان تیم Intermarché-Wanty-Gobert Matériaux قرارداد بست.
پیتر کی آنگر (به ، زادهٔ ۲۵ آوریل ۱۹۴۲) فیلسوف معاصر آمریکایی و استاد گروه فلسفه در دانشگاه نیویورک است. علایق اصلی او در زمینه های متافیزیک، معرفت شناسی، اخلاق و فلسفه ذهن است. زندگی نامه. "آنگر" هم زمان با دیوید لوئیس در کالج سوارثمور تحصیل کرد، و در سال ۱۹۶۲ لیسانس فلسفه گرفت، او در دانشگاه آکسفورد، زیر نظر آلفرد جی آیر به تحصیل ادامه داده و در سال ۱۹۶۶ مدرک دکترا گرفت. "آنگر" پایان نامه ای در موضوع شک گرایی فلسفی نوشته است. او در کتاب «"جهل»" (۱۹۷۵)، استدلال می کند که هیچ کس چیزی نمی داند و حتی هیچ کس آن قدر معقول یا موجه نیست که چیزی را باور کند. "آنگر" درکتاب «"نسبیت فلسفی»" (۱۹۸۴) استدلال می کند که بسیاری از پرسش های فلسفی را نمی توان به طور قطعی پاسخ داد. شناخته شده ترین اثر او در زمینه اخلاق کاربردی، «"عمر طولانی و موافقت با مرگ»" (۱۹۹۶) است. در این کتاب بیان می کند که شهروندان کشورهای جهان اول وظیفه اخلاقی دارند که به مؤسسات خیریه (مانند آکسفام و یونیسف)کمک رسانی کرده و زمانی که تمام پول و دارایی خود را اهدا کردند، باید آنچه برای زنده ماندن لازم است فراهم کرده، و آنچه را که به دیگران تعلق دارد را به
خودشان پس بدهند، حتی اگر در این فرایند مجبور به گدایی، قرض گرفتن یا سرقت شوند. او در مقاله «"مشکلات ذهنی بسیار"» (۲۰۰۲)، برای دوگانه انگاری کنش متقابل در مورد مسائل ذهن و ماده بیان می کند که «هر یک از ما یک روح غیرمادی هستیم». این استدلال در کتاب "«تمام قدرت در جهان» در" سال ۲۰۰۶ بسط داده شده است. او در کتاب «"ایده های خالی»" (۲۰۱۴)، استدلال می کند که فلسفه تحلیلی هیچ نتیجه قابل توجهی در مورد چگونگی اوضاع با واقعیت های ملموس ارائه نکرده است.
آلیس بارنز (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل انگلستان است که در سال ۱۹۹۵ متولد شده است. او به عنوان یک دوچرخه سوار جاده و CX فعالیت می کند. کارنامهٔ این دوچرخه سوار شامل برنده شدن در مسابقات بین المللی دوچرخه سواری زنان جوان و بزرگسال است. فعالیت. در سال ۲۰۱۷، بارنز به عنوان یکی از بازیکنان تیم Canyon-SRAM Racing به عنوان یک دوچرخه سوار حرفه ای به فعالیت خود ادامه داد. در سال ۲۰۱۸، او برای نخستین بار در مسابقات جهانی دوچرخه سواری رشته CX به عنوان عضو تیم ملی انگلستان شرکت کرد. بارنز در سال ۲۰۲۱ برای نخستین بار در المپیک توکیو به عنوان عضو تیم کشورش در رشته جاده و CX شرکت کرد. همچنین، او در سال ۲۰۲۱ در مسابقات جهانی دوچرخه سواری رشته جاده در بلژیک به مقام دوم رسید. برادر دوقلوی آلیس بارنز یعنی هانا بارنز نیز دوچرخه سوار حرفه ای است. در سال ۲۰۱۷، او برای نخستین بار در یک مرحله از مسابقه Boels Rental Ladies Tour برنده شد. در سال ۲۰۱۹، او به عنوان عضو تیم ملی بریتانیا در مسابقات جهانی دوچرخه سواری رشته جاده شرکت کرد. علاوه بر شرکت در مسابقات دوچرخه سواری، بارنز به عنوان یکی از برگزیدگان تیم انگلیسی دوچرخه سواری برای الم
پیک توکیو ۲۰۲۰–۲۰۲۱ انتخاب شد. با این حال، در مارس ۲۰۲۱ اعلام شد که برای حفظ سلامتی خود و به دلیل شیوع ویروس کرونا، او تصمیم گرفت در المپیک شرکت نکند.
ژان-بپتیست پیگال (؛ ۲۶ ژانویه ۱۷۱۴ – ۲۰ اوت ۱۷۸۵) مجسمه ساز اهل فرانسه بود. پیگال در پاریس متولد شد و هفتمین فرزند یک نجار بود. اگرچه او موفق به کسب جایزه بزرگ رم نشد، پس از یک مبارزه سخت وارد آکادمی سلطنتی نقاشی و مجسمه سازی شد و به یکی از محبوب ترین مجسمه سازان زمان خود تبدیل شد.
آناستازیا چورسینا (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل روسیه است. او از دوچرخه سواران حاضر در بازی های اروپایی ۲۰۱۵ بود.
فرودگاه آدامپور (به انگلیسی: Adampur Airport) یک فرودگاه، پروازگاه ترافیک تجاری و پایگاه هوایی در هند است که در ادامپور واقع شده است.
«بیلگمس و جهان زیرین» یکی از پنج شعر سومری که در ایجاد روایت نهایی حماسه گیلگمش (نسخه مرجع بابلی) اثرگذار بوده اند. برخلاف سایر شعرهای سومری بیلگمس، سرآغازی اسطوره ای دارد. در جهان باستان، این شعر با عنوانی شناخته می شد که سطر آغازین آن است: «در آن روزها، در آن روزهای خیلی دور». بخش هایی از این شعر حماسی سومری به اکدی ترجمه شد و لوح XII حماسه گیلگمش را شکل داد. علاوه بر این بخش هایی از آن به داستان مرگ انکیدو و سوگواری گیلگمش در لوح های VII و VIII مربوط است. لحن بدبینی بی رحمانه ای بر بخشی از متن حاکم است که دیدار بیلگمس و انکیدو را توصیف می کند. این بخش با طنز و احساساتی بودن تخفیف می یابد و حداقل در یک نسخه از آن اشاره ای تاریخی وجود دارد. پیش زمینه. در جهان باستان، این شعر با عنوانی شناخته می شد که سطر آغازین آن است: «در آن روزها، در آن روزهای خیلی دور». این شعر سومری در مدرسه های کاتبی در بابل باستان، شهرهای نیپور و اور، رایج بود. برخلاف سایر شعرهای سومری بیلگمس، این متن با یک سرآغاز اسطوره ای شروع می شود. سیر روایت شعر، از خلقت جهان شروع و به سرشت زندگی پس از مرگ ختم می شود. بخش هایی از این شعر حماسی سوم
ری به اکدی ترجمه شد و لوح XII حماسه گیلگمش را شکل داد. علاوه بر این بخش هایی از آن به داستان مرگ انکیدو و سوگواری گیلگمش در لوح های VII و VIII مربوط است. نسخه ها. نسخه اصلی در نیپور پیدا شده است که در سطر ۳۰۰ ناگهان پایان می یابد. نسخه دوم از مه-توران به دست آمده که سه سطر تکمیلی دارد. این سه سطر، متن را به ابتدای شعر «بیلگمس و هوواوا» پیوند می دهند. نسخه سوم در اور پیدا شده است و در آن گفتگوی بیلگمس و انکیدو ادامه پیدا می کند. نسخه ای از نیمه دوم متن، از خط ۱۷۲ به بعد، در دوره باستان به اکدی ترجمه شد و لوح XII حماسه بابلی گیلگمش را تشکیل داد. در این نسخه، بیلگمس درخواست خود برای نجات انکیدو را از «خدای ماه» (علاوه بر انلیل و ائا (انکی)) می کند. متن. سه سطر نخست: «در آن روزها، در آن روزهای خیلی دور، / در آن شب ها، در آن شب های دور، / در آن سال ها، در آن سال های خیلی دور،» در زمانی دور، کوتاه زمانی پس از آن که خدایان کائنات را مابین خود تقسیم کردند، طوفانی بزرگ بر پا شد. در حالی که خدای انکی به جهان زیرین می رفت، تا احتمالا در سکونتگاه الهی خود («اقیانوس پایین» (آبزو)) استقرار یابد، دانه های تگرگ بر کف کشتی او
جمع شدند و امواج بر کناره آن کوبیدند. طوفان، درخت بیدی را در ساحل فرات افکند. روزی الهه اینانا در حال قدم زدن درخت بید را دید، آن را برداشت و به خانه اش در اوروک برد. درخت را کاشت و صبر کرد تا بروید. قصد او این بود که از چوب آن برای خودش اسباب و اثاثی بسازد. با رشد درخت، موجودات شریر به آن هجوم بردند و اینانا غمگین شد. ماجرا را برای خدای خورشید، برادرش اوتو، تعریف کرد اما او کمکی نکرد. پس از آن ماجرا را برای بیلگمس قهرمان بازروایت کرد. بیلگمس سلاح خود را برداشت و درخت را از ساکنین فرومایه اش رهایی داد. او درخت را افکند و الوار آن را به اینانا داد تا اثاثش را بسازد. با باقیمانده چوب ها برای خودش دو اسباب بازی ساخت. بیلگمس و مردان جوان اوروک تمام روز را با اسباب بازی های جدید مشغول بودند. مردان از تقلا خسته و کوفته و زنان آنها مشغول آب و غذا آوردن برایشان شدند. روز بعد قبل از آن که بازی دوباره شروع شود، زنان شکایت می کنند. اسباب بازی ها از حفره ای به اعماق جهان زیرین می افتند. بیلگمس نمی تواند آنان را به دست آورد و به تلخی برای از دست دادنشان گریه می کند. خدمتکار او، انکیدو، برای بازیافتن آنان داوطلب می شود. ب
یلگمس به او برای رفتن به قلمروی تاریک الهه ارشکیگال هشدار می دهد. اگر انکیدو می خواهد از عواقب مرگبار حضور در نزد اشباح مردگان رهایی یابد، باید به آنها احترام بایسته بگذارد. او به گونه ای باید رفتار کند که گویا در مراسم خاکسپاری است؛ با حساسیت رفتار کند و توجهی را به خود جلب نکند. انکیدو در جهان زیرین با منظره ترسناک خود ارشکیگال رو به رو خواهد شد که در سوگواری ابدی برای پسرش، نینازو، بر خاک سجده کرده است. لباس های ارشکیگال پاره است و بدنش را با ناخنهایش می خراشد و موی خود را می کند. انکیدو به جهان زیرین می رود و با بی خیالی هشدارهای بیلگمس را نادیده می گیرد. در آنجا اسیر می شود. بیلگمس از خدای انلیل در نیپور می خواهد به او کمک کند اما انلیل این کار را نمی کند. بیلگمس آنگاه از خدای انکی در اریدو کمک می خواهد. انکی به خدای خورشید، اوتو، دستور می دهد که به هنگام برآمدن در سپیده دم شبح انکیدو را نیز با خود بیاورد. بیلگمس و انکیدو بار دیگر به هم می رسند و همدیگر را در آغوش می گیرند. پرسش و پاسخی طولانی آغاز می شود که نقطه اوج شعر است و در آن بیلگمس از انکیدو درباره جهان زیرین می پرسد. تحلیل. لحن بدبینی بی رحمانه
ای بر بخشی از متن حاکم است که دیدار بیلگمس و انکیدو را توصیف می کند. این بخش با طنز و احساساتی بودن تخفیف می یابد و حداقل در یک نسخه از آن اشاره ای تاریخی وجود دارد. پیام اصلی آغاز گفتگوی دو قهرمان این است که هر چه یک مرد پسران بیشتری داشته باشد، در زندگی پس از مرگ تشنگی اش با پیشکش های دوره ای خانواده او، بیشتر تسکین می یابد. آن اشباحی که بی فرزند هستند، بیشترین رنج را می برند زیرا کسی بر روی زمین نیست که پیشکش های بایسته را برایشان بیاورد. سپس، گفتگوی آن دو درباره آنهایی می شود که امکان ندارد تمام و کمال دفن شوند، یا به خاطر آنکه در اثر جذام یا سایر بیماری ها از شکل افتاده اند و یا آنکه با پایانی خشن رو به رو بوده اند. تنفر شدید از مردن بدون اعضای بدن کامل هنوز در خاور نزدیک امروزی وجود دارد. یک نسخه احتمالا لحنی اخلاقی می گیرد و نیز درباره کسانی است که به والدین خود بی احترامی کنند. اکثر اشباح در زندگی پس از مرگ، روزگار شومی را تجربه می کنند اما به جز پدرانی که پسران بسیار دارند، برخی نیز هستند که کمتر رنج می برند. آنهایی که پیش از آنکه زمانش رسیده باشند مرده اند، مانند بچه هایی که مرده به دنیا آمدند، زندگ
ی پر از نعمت خواهند داشت. با این حال، آنهایی که در آتش مرده اند در دود ناپدید خواهند شد و به جهان زیرین نمی روند. معنای ضمنی آن این است که روح این گروه از مردمان آرام نمی گیرد و بنابراین از آنان بیش از همه وحشت وجود داشت. از این رو، مرگ در آتش بدترین سرنوشت بود و نقطه اوج گزارش انکیدو محسوب می شود. ترس از مرگ در آتش تا امروز در اسلام باقی مانده است. تاریخی-سیاسی-اجتماعی. در یک سنت از رونوشت کردن، متن با گزارش سوختن در آتش تمام می شود. اما در الواح به دست آمده از شهر اور، متن با تعلیم صریحتری درباره آداب رفتار با مردگان ادامه می یابد. اشاره هایی تاریخی در آن وجود دارد که نشان از آن دارد که احتمالا این ادامه بعدا افزوده شده است و منشا آن از دولت شهر گیرسو است. انکیدو گزارش می دهد که اشباح «پسران سومر و اکد»، به خصوص از گیرسو، تحت تاخت و تاز قبیله عموری ها قرار گرفته اند و در جهان زیرین از مکانی که آب تازه از جهان بالا دریافت می شود، رانده شده اند. آنها مجبور شده اند از آب ناپاک و آلوده استفاده کنند. این قطعه از متن به روشنی اشاره به شرایط سومر در اواخر هزاره سوم پیشا دوران مشترک دارد. در آن زمان سلسله سوم اور د
ر اثر تهاجم عموری ها و حمله عیلامیان سقوط کرد و مردم ساکن در شهرهای جنوبی بین النهرین ناگهان خود را تحت سلطه حاکمان عموریِ چادرنشین یافتند. آنهایی که تحت تسلط پادشاهان اور دارای نفوذ سیاسی و اقتصادی بودند، بی شک خشمگین از تازه واردان بودند. زمانی که بیلگمس متوجه می شود پیشینیان او در جهان زیرین به همان سرنوشتی دچار شده اند که بر سر سایر «پسران سومر و اکد» نیز آمده است، شرمگین می شود: در خاتمه شعر، او برانگیخته می شود تا مجسمه های نیاکانش را بسازد و آیین سوگواری برایشان برپا کند. به مردم گیرسو نیز دستور می دهد تا همین کار را انجام دهند. این به معنای آرام گرفتن مردگان خواهد بود که دیگر زندگان را تهدید نخواهند کرد. بنابر این، یک پیام تعمق درباره چشم داشت انسان در زندگی پس از مرگ، تشویق به رفتار زاهدانه با مردگان و تجویز مراسم شایسته برای آنها بود. ارتباط خاص بیلگمس با چنین تشریفاتی با اسناد اداری تایید می شود. در این اسناد از «ساحل بیلگمس» به عنوان مکانی یاد می شود که حاکمان گیرسو حقیقتا به اشباح بستگان خود پیشکش تقدیم می کردند.
رندال هنک ویلیامز (زاده ۲۶ مه ۱۹۴۹)، معروف به هنک ویلیامز جونیور یا بوسفوس، خواننده، ترانه سرا و موسیقی دان آمریکایی است. سبک موسیقی او اغلب ترکیبی از راک جنوبی ، بلوز و کانتری در نظر گرفته می شود. او پسر هنک ویلیامز موسیقیدان کانتری و پدر نوازندگان هالی ویلیامز و هنک ویلیامز سوم است. ویلیامز کار خود را با پیروی از پدر مشهورش شروع کرد و آهنگ های پدرش را پوشش داد و از سبک پدرش پیروی کرد. اولین حضور تلویزیونی ویلیامز در سال ۱۹۶۴ در یک قسمت از "برنامه تلویزیونی جیمی دین" در شبکه ای بی سی بود که در آن در چهارده سالگی چندین آهنگ مرتبط با پدرش را خواند. بعداً در همان سال، او یک ستاره مهمان در "شیندیگ بود!" سبک ویلیامز به آرامی تکامل یافت زیرا او در تلاش برای یافتن صدای خود و جایگاه خود در موسیقی کانتری بود که با سقوط تقریباً مرگبارش از کنار قله آژاکس در مونتانا در ۸ اوت ۱۹۷۵ متوقف شد پس از بهبودی طولانی، او با ترکیبی از کانتری، راک و بلوز، نهاد موسیقی کانتری را به چالش کشید. او به عنوان یک نوازنده چند ساز، رپرتوار مهارت هایش شامل گیتار، گیتار باس، باس ایستاده، گیتار استیل ، بانجو ، دوبرو ، پیانو، کیبورد، ساکسیفون،
سازدهنی ، کمانچه و درام است. در سال ۲۰۲۰، ویلیامز جونیور برای ثبت نام در موزه و تالار مفاخر موسیقی کانتری انتخاب شد.
سازمان سوسیالیستی راه آزادی یا س.س.ر.آ (به انگلیسی: Freedom Road Socialist Organization (FRSO))، یک سازمان سیاسی مارکسیست-لنینیست در ایالات متحده آمریکا است. این سازمان در در سال ۱۹۸۵ در میانه فروپاشی جنبش کمونیستی نوین که در دهه ۱۹۷۰ با گرایشی مائوئیستی به وجود آمده بود تأسیس شد. گروه های تشکیل دهنده سازمان سوسیالیستی راه آزادی عموماً بی پروایی گری چپ را به عنوان خطای اصلی جنبش کمونیست جدید ایالات متحده معرفی کردند. برخی از گروه هایی که تحت پرچم سازمان سوسیالیستی راه آزادی ادغام شدند، امیدوار بودند که بقایای جنبش را در یک سازمان واحد تثبیت کنند و از سکتاریسم که وجه مشخصه دهه قبل بود فراتر روند. سازمان سوسیالیستی راه آزادی در سال ۱۹۸۵ از ادغام «اتحادیه همبستگی پرولتاریا» و «ستاد کارگران انقلابی» تأسیس شد. سپس در سال ۱۹۸۶ «سازمان وحدت انقلابی» نیز در آن ادغام شد. بعداً گروه های دیگری از جمله «کالکتیو امیلکار کابرال-پل رابسون» در سال ۱۹۸۸ و «شبکه سازمان دهی سوسیالیست» در سال ۱۹۹۴ جذب این سازمان شدند. ایدئولوژی. سازمان سوسیالیستی راه آزادی کارل مارکس، فریدریش انگلس، ولادیمیر لنین، ژوزف استالین و مائو تسه تونگ را
نظریه پردازان اصلی مارکسیسم-لنینیسم می داند. همچنین کوبا، کره شمالی، ویتنام، لائوس و چین را به عنوان کشورهای سوسیالیستی به رسمیت می شناسد. همچنین روابط نزدیکی با حزب کارگران بلژیک (WPB) دارد و سالانه در سمینار بین المللی کمونیستی این حزب شرکت می کند. در سال ۲۰۰۶ س.س.ر.آ به عنوان یکی از دو گروه مستقر در ایالات متحده به همراه حزب جهانی کارگران در این سمینار شرکت کرد. این حزب صراحتاً از حزب کمونیست فیلیپین و جبهه خلق برای آزادی فلسطین (PFLP) حمایت می کند. همبستگی مستمر آن با جنبش های آزادی بخش ملی در کلمبیا، فیلیپین و فلسطین به ویژه از زمان انشعاب در سال ۱۹۹۹ یکی از ویژگی های تعیین کننده این سازمان است. یکی از بارزترین ویژگی های س.س.ر.آ در چپ سوسیالیست ایالات متحده، رویکرد آن به مسئله ملی است. س.س.رآ با اقتباس از خط حزب کمونیست ایالات متحده آمریکا از ۱۹۲۸ تا ۱۹۵۸، آمریکایی های آفریقایی تبار در جنوب کمربند سیاه را ملتی ستمدیده می داند. علاوه بر این، چیکانوها در جنوب غربی و هاوایی را به عنوان ملت هایی تحت ستم در داخل مرزهای ایالات متحده می بیند. س.س.ر.آ از استقلال پورتوریکو و همچنین جزایر ویرجین، ساموآی آمریکا، پ
الائو، گوآم، جزایر مارشال و جزایر ماریانای شمالی حمایت می کند. سازمان سوسیالیستی راه آزادی با مداخله ایالات متحده در جنگ روسیه و اوکراین مخالف است. کار سیاسی در دهه ۱۹۸۰. اعضای س.س.ر.آ و سازمان های سلف آن در دهه ۱۹۸۰ برای ایجاد ائتلاف رنگین کمان کار کردند و از جسی جکسون برای ریاست جمهوری در سال های ۱۹۸۴ و ۱۹۸۸ حمایت کردند. آن ها همچنین روی کمپین هایی برای پیروزی هارولد واشنگتن در شهرداری شیکاگو در سال های ۱۹۸۳ و ۱۹۸۷ کار کردند. در دهه ۱۹۸۰، س.س.ر.آ همچنین نقش مهمی در جنبش دانشجویی ایالات متحده ایفا کرد و شبکه دانشجویی مترقی (PSN) را رهبری کرد که یک سازمان ملی، چندموضوعی و کنشگر ترقی خواه دانشجویی بود. از دهه ۱۹۸۰ تا اواسط دهه ۱۹۹۰، س.س.ر.آ مجله «فوروارد موشن» (Forward Motion) را منتشر می کرد که قبلاً توسط اتحادیه همبستگی پرولتاریا منتشر می شد. س.س.ر.آ در دهه ۱۹۹۰. در سال ۱۹۹۴ شبکه سازماندهی سوسیالیستی (SON) در سازمان سوسیالیستی راه آزادی (س.س.ر.آ) ادغام شد. این شبکه پس از انحلال اتحادیه مبارزه انقلابی در اواخر دهه ۱۹۸۰ شکل گرفته بود و شامل کسانی بود که در اتحادیه بودند و هنوز خود را مارکسیست می دانستند (اکثری
ت رهبری اتحادیه در زمان انحلال آن مارکسیسم را رد کرده بودند). ادغام س.س.ر.آ و ش.س.س از نظر فنی نشان دهنده ایجاد یک سازمان جدید بود، زیرا در آن زمان نه به عنوان ادغام ش.س.س در س.س.ر.آ، بلکه به عنوان ادغام دو سازمان مساوی در چیزی جدید تلقی می شد. سازمان ادغام شده به طور خلاصه «راه آزادی/شبکه سازماندهی سوسیالیستی» نامیده می شد که نام هر دو سازمان را نیز در بر می گرفت، و این احتمال هم وجود داشت که نامی کاملاً جدید به خود بگیرد. این نام جدید هرگز به ثمر ننشست، بنابراین نام آن به «سازمان سوسیالیست راه آزادی» برگردانده شد. با این وجود کنگره ۱۹۹۴ س.س.ر.آ، که در آن ادغام س.س.ر.آ/ش.س.س رسمیت یافت، اولین کنگره س.س.ر.آ/ش.س.س نامیده شد. س.س.ر.آ پس از ادغام برای مدت کوتاهی نشریه ش.س.س با نام «مووینگ فوروارد» (Moving Forward) را منتشر کرد. در طول دهه ۱۹۹۰ به طور پراکنده به انتشار فوروارد موشن (Forward Motion) ادامه داد. در سال ۱۹۹۸، منطقه شیکاگو، مینه سوتا/مدیسون و ویسکانسین س.س.ر.آ شروع به انتشار یک روزنامه منطقه ای در ناحیه غرب میانه به نام فایت بک نیوز (Fight Back! News) کردند. س.س.ر.آ در جنبش ضدجنگی که در سال ۱۹۹۰ در مخ
الفت با جنگ خلیج فارس پدیدار شد، به ایفای نقش پرداخت. همچنین در این دوره به ایجاد جنبش حقوق باروری/حقوق سقط جنین و از جمله تظاهرات عظیم ۱۹۸۹ در واشینگتن، دی.سی. کمک کرد. ظهور شکاف های ایدئولوژیک. در واکنش به سقوط دولت های اروپای شرقی، اعتراضات میدان تیان آن من در سال ۱۹۸۹، و سقوط اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، دو موضع متمایز در داخل س.س.ر.آ در مورد چگونگی ارزیابی کشورهای سوسیالیستی شروع به ظهور کردند. یک دیدگاه وقایع ۱۹۸۹-۱۹۹۱ را نشان دهنده یک بحران عمیق در مارکسیسم می دانست که به چیزی که آن ها «بنیاد مجدد چپ» می نامیدند نیاز داشت. دیگری همچنان تجربه کشورهای سوسیالیستی را اساساً مثبت ارزیابی می کرد و شکست های آن ها را بیشتر نتیجه رویزیونیسم می دانست تا بحران مارکسیسم. این جناح همچنان خود را با مارکسیسم-لنینیسم تعریف می کرد. در کنگره ۱۹۹۱ سازمان، سندی با عنوان «"درباره بحران سوسیالیسم"» که موضع رسمی س.س.ر.آ را ارائه می کرد، به تصویب رسید که درباره سوسیالیسم واقعاً موجود دیدگاهی بدبینانه بیان می کرد. در این زمینه، میک کلی، یکی از اعضای برجسته س.س.ر.آ، در سال ۱۹۸۹ «"تداوم انقلاب، ضیافت شام نیست"» را نوشت، که اس
تدلال می کرد که شکست تظاهرات میدان تیان آن من شکست مهمی برای ضدانقلاب و احیای سرمایه داری در کشورهای سوسیالیستی است و از سرنگونی سوسیالیسم در چین جلوگیری کرده است. شکاف ایدئولوژیک داخلی در طول دهه 1990 به رشد خود ادامه داد. انشعاب ۱۹۹۹. در سال ۱۹۹۹، س.س.ر.آ به دو گروه تقسیم شد که هر کدام این نام را حفظ کرد و به مدت چند سال خود را تنها «س.س.ر.آ»ی مشروع در نظر می گرفت. اساس انشعاب این دو گروه پیشنهادی بود که توسط بخشی از اعضای س.س.ر.آ ارائه شده بود، که استدلال می کرد این سازمان باید استراتژی «تاسیس مجدد چپ» را اتخاذ کند. طرفداران تأسیس مجدد چپ، مارکسیسم را پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی و سرنگونی سوسیالیسم در اروپای شرقی و سایر مناطق در بحران عمیقی می دیدند. واضح ترین بیان از استراتژی آن هادر سندی به نام «تزهایی در مورد تأسیس مجدد چپ» نمود یافت، که نظرات آن ها را در مورد "بحران سوسیالیسم" ترسیم می کرد و خواستار ایجاد یک "حزب محرومان" مبتنی بر "اتحاد با نیروهای دیگر جنبش های اجتماعی مترقی جهان در مبارزه" بود. طرح پیشنهادی آن ها ایجاد یک "قطب چپ" در جریان اصلی سازمان های سیاسی لیبرال، جناح چپ و مترقی را به جای پ
یگیری ایجاد یک حزب کمونیستی جدید در ایالات متحده، در اولویت قرار داد. این سند نشان دهنده یک بدبینی کلی نسبت به کشورهای سوسیالیستی باقی مانده و چشم انداز انقلاب سوسیالیستی در ایالات متحده بود و در عوض به دنبال تشکیلات چپ سوسیال دمکراتیک با الهام گرفتن از مثلاً حزب کارگر برزیل است. در نشست دسامبر ۱۹۹۸ کمیته اجرایی ملی (NEC) سازمان سوسیالیستی راه آزادی، سه طرفدار تأسیس مجدد چپ، استراتژی خود را به عنوان یک پیشنهاد به این کمیته ارائه کردند. این طرح پیشنهادی، که "طولانی ترین مورد واحده در نشست دسامبر کمیته اجرایی ملی" بود، خواستار یک "بحث در سطح سازمانی در مورد ایجاد حزب" در راستای خطوط راهبرد تأسیس مجدد چپ شد که در سند اولیه مشخص شده بود. کمیته اجرایی ملی به اتفاق آرا درخواست طرفداران تأسیس مجدد چپ برای یک بحث چهارماهه در سطح سازمان را رد کرد. کمیته اجرایی ملی در پاسخی کتبی که در ژانویه ۱۹۹۹ به صورت داخلی برای اعضای س.س.ر.آ منتشر شد، به نگرانی هایی اشاره کرد که چنین بحثی از کار سازمان دهی توده ای جاری کم می کند. با این حال، فراتر از این تأثیرات عملی فوری، کمیته اجرایی ملی این پیشنهادهای مشخص را به عنوان برهم زننده
مؤثر تصمیمات استراتژیک و تاکتیکی در نظر گرفت که در دومین کنگره س.س.ر.آ در سال ۱۹۹۷ اتخاذ شده بود. س.س.ر.آ به عنوان یک سازمان سانترالیست دموکراتیک، طبق این بیانیه، "به کاربرد مشترک خطوطی که به طور جمعی در مورد آنها تصمیم گیری و ارزیابی شده باشد و تنظیم دسته جمعی آن خطوط بر اساس اجرای آنها در عمل نیاز دارد." پاسخ کتبی کمیته اجرایی ملی لحنی سنجیده داشت، اما نشان دهنده شکست جدی موضع تأسیس مجدد چپ بود. موضع اکثریت عموماً از مارکسیسم–لنینیسم حمایت می کرد و می خواست حتی در شرایط نامساعد به ساختن یک حزب کمونیست انقلابی ادامه دهد. گروه مارکسیست-لنینیست، تأسیس مجدد چپ را بیان ایدئولوژیک «بخش جناح راست سازمان ما» می دانست که «موضع سوسیال دموکراسی و ضدکمونیسم را اتخاذ کرده بود و اصرار داشت که س.س.ر.آ این استراتژی را دنبال کند». زمانی در سال ۱۹۹۹، جناح «تأسیس مجدد چپ» دوباره جمع شد و به اعضای همدل و متزلزل کمیته اجرایی ملی پیوست و خواستار تشکیل جلسه ای در سطح سازمان شد تا به هر حال پیشنهاد آن ها را تصویب کند. این جلسه مطابق با ساختار سانترالیستی دموکراتیک س.س.ر.آ که در آن کنگره بالاترین مرجع تصمیم گیری و مؤظف به تصویب تغ
ییرات در خط و استراتژی است، به عنوان یک کنگره نامیده نشد. در این جلسه، حول این مسئله "کمیته اجرایی ملی تقریباً به طور مساوی تقسیم شد" و اعضای مارکسیست-لنینیست کمیته این حرکت را به عنوان "راهی به سوی انحلال و فروپاشی" محکوم کردند. در خلال نشست بین گروه مارکسیست-لنینیست و گروه تأسیس مجدد چپ که به طور رسمی از یکدیگر جدا شده بودند، انشعاب رخ داد. مارکسیست-لنینیست ها معتقد بودند که پروژه تأسیس مجدد چپ "برخلاف خط، استراتژی و برنامه هایی است که ما در کنگره گذشته خود که بالاترین ارگان تصمیم گیری سازمان ما است، اتخاذ کرده ایم" و "مخالف مارکسیسم و سانترالیسم دموکراتیک" نیز هست. بر اساس بیانیه س.س.ر.آ که پس از انشعاب منتشر شد، مارکسیست-لنینیست ها جلسه را به عنوان نتیجه نامشروع «بخش دیگری از رهبری ما» جمع بندی کردند «که از مبارزه برای تصمیمات اتخاذ شده در کنگره گذشته خودداری می کند و در عوض س.س.را را ملتزم می کند که از این استراتژی تأسیس مجدد چپ پشتیبانی کند. این خطر واقعی وجود داشت که راه آزادی دیگر راه آزادی نباشد.» اگرچه هر جناح ادعای نام «سازمان سوسیالیستی راه آزادی» را داشت و چندین سال از به رسمیت شناختن دیگری خوددا