Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ت کنترل مسیرهای راهبردی به سمت آفریقای شرقی و زنگبار را بر عهده گیرند، مسیری که پیش تر ایران در آن سهم بیشتری داشت. تلاش های نافرجام برای بازگشت به چرخهٔ تجارت جهانی. با گشایش کانال سوئز در ۱۸۶۹ م، مسیر اصلی تجارت جهانی به شدت به شرق مدیترانه و دریای سرخ متمرکز شد. در همین زمان، ایران با توسعهٔ بندر بوشهر و تجهیز نسبی بندرعباس کوشید بخشی از این شبکهٔ نوین را به خود جذب کند، اما مراکز اصلی تجارت جهانی — نظیر کلکته، سنگاپور و هنگ کنگ — دور از حوزهٔ نفوذ ایران قرار داشتند. سرمایه گذاری ناکافی، بدهی های خارجی، و اولویت دادن به روابط زمینی با روسیه و عثمانی، عملاً امید به بازگشت به نقش محوری دریایی را کمرنگ کرد. میراث و اهمیت معاصر. جاده ابریشم دریایی، با گذر از سواحل ایران، نه تنها میراثی از شکوه تجارت و تعاملات فرهنگی را به جای گذاشته، بلکه در عرصهٔ معاصر نیز به عنوان الگویی برای توسعهٔ پایدار، دیپلماسی فرهنگی، و بازآفرینی جایگاه ژئوپولیتیکی کشور مطرح است. آثار معماری، زیرساخت های باستانی، و سنت های زندهٔ دریانوردی، حلقه های اتصال میان گذشتهٔ درخشان و حالِ در حال تحول ایران به شمار می روند. آثار تاریخی و فرهنگی.
بناهای باقیمانده در سیراف، هرمز و بندرعباس، همراه با کاروانسراهای ساحلی، قلعه های پرتغالی و برج های دیده بانی، شواهد ملموسی از شکوفایی تجارت دریایی ایران در طول سده ها هستند. کاوش های باستان شناسی در سیراف، بقایای اسکله های سنگی، انبارهای کالا، و خانه های بازرگانان را آشکار کرده که نشان از ارتباط گسترده با چین، هند، شرق آفریقا و جنوب شرق آسیا دارد. بافت تاریخی محلات بندری و بازارهای قدیمی، مانند بازار بندرعباس و بازار قدیم قشم، هنوز ردپای معماری و هنر دریافتی از فرهنگ های دوردست را حفظ کرده اند. این مکان ها، همراه با موزه های محلی نظیر موزه مردم شناسی بندر لافت، بخش مهمی از جاذبه های گردشگری فرهنگی و آموزشی کشور را تشکیل می دهند و به عنوان سندی زنده از نقش ایران در جاده ابریشم دریایی عمل می کنند. احیای نقش ایران در کریدورهای دریایی. در دهه های اخیر، ایران با هدف بازگرداندن موقعیت تاریخی خود در شبکه های تجارت دریایی جهانی، پروژه های بزرگ زیرساختی را برنامه ریزی و اجرا کرده است. طرح های بین المللی مانند کریدور بین المللی شمال–جنوب، که بندر چابهار و بندر شهید رجایی را به آسیای میانه، روسیه و اروپا متصل می کند،
جایگاه ایران را به عنوان حلقهٔ پیوند شرق و غرب تقویت می کند. همکاری های سه جانبه با هند و افغانستان در توسعهٔ چابهار، علاوه بر جنبهٔ اقتصادی، بُعد ژئوپولیتیکی مهمی دارد، زیرا مسیرهای جایگزین برای انتقال کالا بین آسیای میانه و اقیانوس هند ایجاد می کند و وابستگی به مسیرهای سنتی را کاهش می دهد. سرمایه گذاری در لایروبی، تجهیزات بندری مدرن، و اتصال ریلی به شبکهٔ داخلی و منطقه ای، بخشی از برنامهٔ کلان برای بازآفرینی نقش ایران در تجارت دریایی بین المللی است. ثبت جهانی و دیپلماسی فرهنگی. ایران با ثبت آثار میراثی مرتبط با تجارت دریایی در فهرست میراث جهانی یونسکو، از جمله قلعه پرتغالی های قشم و مشارکت در پرونده های چندملیتی مرتبط با جاده ابریشم، اهمیت این پیشینه را به جامعهٔ جهانی معرفی کرده است. علاوه بر این، حضور فعال در جشنواره بین المللی جاده ابریشم، نمایشگاه های بازرگانی و فرهنگی در اکسپوهای جهانی، و برگزاری هفته های فرهنگی مشترک با کشورهای حاشیهٔ اقیانوس هند، بخشی از دیپلماسی فرهنگی ایران برای زنده سازی تصویر تاریخی خود به عنوان مرکز همگرایی فرهنگی و اقتصادی است. جشنواره های محلی مانند «همایش روز ملی دریانوردی» و
«جشنواره لنج های سنتی بندر کنگ» نیز، با ثبت در فهرست میراث ناملموس یونسکو، به معرفی سبک زندگی دریایی و احیای مهارت های سنتی کمک کرده اند. میراث ناملموس و تداوم سنت های دریایی. سواحل جنوبی ایران هنوز هم میزبان سنت های چندصدسالهٔ مرتبط با دریا است؛ از جمله ساخت لنج های بومی با روش های سنتی، سرودهای دریانوردی (یَمه خوانی) و آیین های عزیمت و بازگشت ملوانان. این میراث ناملموس، پیوند میان نسل امروز و گذشتهٔ دریانوردی کشور را زنده نگاه می دارد و به توسعهٔ گردشگری فرهنگی – به ویژه گردشگری تجربی – کمک می کند. اهمیت اقتصادی و راهبردی معاصر. در دنیای امروز که بخش اعظم تجارت جهانی از طریق دریا انجام می شود، موقعیت ژئوپولیتیکی ایران در چهارراه اقیانوس هند و خلیج فارس بار دیگر اهمیت یافته است. تسلط بر تنگه هرمز، به عنوان یکی از حیاتی ترین گلوگاه های حمل ونقل انرژی جهان، و امکان ایفای نقش در زنجیره های تأمین بین المللی، ظرفیت هایی هستند که همچنان ایران را در معادلات دریایی حفظ می کنند. توسعهٔ مناطق آزاد مانند منطقه آزاد قشم و منطقه آزاد چابهار، جذب سرمایه گذار خارجی، و ایجاد صنایع جانبی مرتبط با خدمات بندری و کشتی رانی، بخ
شی از راهبرد جدید ایران برای احیای جایگاه تاریخی خود در مسیر دریایی شرق–غرب است. اقتصاد دریایی ایران در دوره معاصر و آینده جاده ابریشم دریایی. اقتصاد دریایی معاصر و نقش ایران امروز. در آغاز سدهٔ بیست ویکم، ایران با بهره گیری از موقعیت ژئوپولیتیکی ویژهٔ خود در خلیج فارس و دریای عمان و کنترل تنگه هرمز – که گذرگاه بیش از یک سوم تجارت نفت جهان است – در جهت احیای نقش تاریخی اش در جاده ابریشم دریایی گام های گسترده ای برداشته است. ایران با داشتن بیش از ۵۸۰۰ کیلومتر خط ساحلی، میزبان مجموعه ای از بنادر استراتژیک است که هر یک کارکرد اقتصادی و لجستیکی خاص خود را دارند. شبکهٔ بنادر بزرگ کشور – از جمله بندر شهید رجایی، بندر امام خمینی، بندر بوشهر، بندر چابهار، بندر خرمشهر و بندر انزلی – به عنوان گره های اصلی ترانزیت کالا عمل می کنند و ضمن اتصال به بازارهای داخلی از طریق شبکهٔ جاده ای و ریلی، پیوند ایران با بازارهای آسیا، اروپا و آفریقا را برقرار می سازند. زیرساخت ها و توسعهٔ فنی بنادر. سرمایه گذاری در توسعهٔ زیرساخت های بندری شامل: همچنین، احداث پایانه های سوخت رسانی دریایی (بونکرینگ) در مناطق آزاد و اسکله های تخصصی برای
صادرات LNG و پتروشیمی، بخشی از برنامه های افزایش رقابت پذیری ایران است. مناطق آزاد و نقش آن ها در لجستیک بین المللی. مناطق آزاد تجاری – صنعتی مانند منطقه آزاد قشم، منطقه آزاد چابهار و منطقه آزاد اروند ضمن جذب سرمایه گذاری خارجی، با ارائه مشوق های مالیاتی و تسهیل مقررات ورود و خروج کالا، مسیرهای جایگزین و کوتاه تر برای انتقال کالاهای آسیای میانه، افغانستان و حتی روسیه به آب های آزاد ایجاد کرده اند. ترکیب صادرات و واردات. در حوزهٔ صادرات، علاوه بر نفت و میعانات گازی، سهم کالاهای غیرنفتی در حال رشد است: واردات ایران نیز متنوع و متناسب با نیازهای صنعتی و مصرفی است: ناوگان حمل ونقل دریایی و فناوری. با توسعهٔ ناوگان تجاری ملی تحت پرچم ایران، شامل نفتکش ها، کشتی های فله بر و کانتینربر، و عضویت در شبکه های حمل ونقل بین المللی، جایگاه کشور در سازمان بین المللی دریانوردی تقویت شده است. استفاده از سامانه های دیجیتال رهگیری کانتینر، قراردادهای لجستیک هوشمند و احداث مراکز خدمات دریایی (سوخت رسانی، تعمیرات کشتی، آموزش دریانوردی) از ارکان رویکرد نوین مدیریت اقتصاد دریایی ایران است. اتصال بین المللی. ایران با مشارکت در کریدو
رهای بین المللی مانند کریدور بین المللی شمال–جنوب (INSTC)، کریدور شرق–غرب و همکاری با طرح ابتکار کمربند و جاده (BRI) توانسته جایگاه خود را از یک مسیر منطقه ای به یک هاب چندمسیرهٔ جهانی ارتقا دهد اما موانع بازرگانی مانند تحریم ها مانع از پررنگ شدن نقش ایران در حمل و نقل دریایی در سطح بین المللی گردد. چشم انداز آینده در جاده ابریشم دریایی. با پیوستن ایران به پروژه هایی مانند ابتکار کمربند و جاده و تعمیق همکاری با سازمان هایی نظیر سازمان همکاری شانگهای، پیش بینی می شود سهم ایران در حمل ونقل دریایی منطقه ای و جهانی افزایش یابد. چالش ها و مسیرهای حل. با تحقق این اهداف و مدیریت چالش ها، ایران می تواند نقش خود را به عنوان مرکز تبادلات دریایی در پیوند شرق و غرب بازآفرینی کند و سهمی قابل توجه در آیندهٔ جاده ابریشم دریایی به دست آورد.
سزارینا مونتی، که بیشتر با نام رینا مونتی و گاهی اوقات با نام رینا مونتی استلا شناخته می شود (آرسیست، ۱۶ اوت ۱۸۷۱ - پاویا، ۲۵ ژانویه ۱۹۳۷)، دانشمند ایتالیایی بود. او زیست شناس، فیزیولوژیست، لیمونولوژیست و جانورشناس بود و در سال ۱۹۰۷ اولین زنی بود که در پادشاهی ایتالیا به کرسی دانشگاه دست یافت. زندگی نامه. مونتی در ۱۶ اوت ۱۸۷۱ در آرسیست ایتالیا در خانواده فرانچسکو مونتی، قاضی، و لوئیجیا ماپلی متولد شد. پس از نقل مکان به مونزا، در سال ۱۸۸۷ از دبیرستان الساندرو مانزونی فارغ التحصیل شد مونتی پس از مطالعه سیستم عصبی حشرات، در سال ۱۸۹۲ در رشته علوم طبیعی از دانشگاه پاویا فارغ التحصیل شد و به مدت یک دهه در آنجا مشغول به کار بود. با این کار، او از سمت های تدریس در دبیرستان که معمولاً توسط زنان تحصیل کرده زمان خود پذیرفته می شد، کناره گیری کرد و در عوض تحقیقات خود را در سطح دانشگاه ادامه داد. کار دانشگاهی. از سال ۱۸۹۱، مونتی به آزمایشگاه مشهور نورو-هیستولوژی کامیلو گلجی رفت و در آنجا با تکنیک های پیشگامانهٔ میکروسکوپی او آشنا شد و آن ها را فرا گرفت. در سال ۱۹۰۶، گولجی به عنوان برندهٔ جایزه نوبل معرفی شد. اولین شغل مون
تی کار در کرسی کانی شناسی دانشگاه پاویا، فرانچسکو سانسونی بود؛ او سه مقاله در مورد سنگ نگاری در مجله او منتشر کرد. سپس او دستیار لئوپولدو مگی، مدیر کابینه آناتومی تطبیقی، شد و بعداً از سال ۱۹۰۲ تا ۱۹۰۵ به عنوان معلم و مدیر کابینه، جایگزین او در آن سمت شد. در همین حال، او عنوانی را که برای تدریس آناتومی و فیزیولوژی تطبیقی نیاز داشت، به دست آورد (1899). در سال ۱۹۰۵ او به عنوان یک مأموریت موقت، جانورشناسی و آناتومی مقایسه ای را در دانشگاه سیه نا تدریس کرد و در این مدت، بارها برای کسب کرسی استادی دانشگاه رقابت کرد، اما چندین بار رد شد. این وقایع باعث شد مونتی در سال ۱۹۰۶ بنویسد:من امید کمی برای دریافت کرسی استادی دارم. به طور کلی، مقامات ایتالیایی تمایل زیادی به در نظر گرفتن ارزش برابر برای عملکردهای علمی زنان با مردان ندارند.دو سال بعد، در رقابت دیگری که شامل ۱۸ کاندیدای دانشگاهی بود، او به عنوان رئیس دپارتمان دانشگاه ساساری انتخاب شد و رینا مونتی ۳۶ ساله را به اولین زنی تبدیل کرد که در تاریخ پادشاهی ایتالیا به کرسی دانشگاه دست یافته است. در سال ۱۹۱۰، در همان دانشگاه، او سرانجام به عنوان استاد تمام وقت منصوب شد.
در سال ۱۹۱۵ او به دانشگاه پاویا بازگشت تا کرسی جانورشناسی و بعداً کرسی آناتومی مقایسه ای را اشغال کند. او این سمت ها را تا سال ۱۹۲۴ حفظ کرد، تا اینکه به دانشگاه تازه تأسیس میلان دعوت شد و در آنجا کرسی آناتومی و فیزیولوژی مقایسه ای را در اختیار گرفت، در حالی که در دانشکده پزشکی نیز دروس زیست شناسی عمومی و جانورشناسی را می گذراند. با وجود فعالیت های تحقیقاتی فشرده و سفرهای مکرر دانشگاهی، مونتی زندگی خصوصی پرجنب وجوشی داشت. او از ازدواجش با آگوستو استلا (۱۸۶۳–۱۹۴۴)، زمین شناس و استاد علوم معدن، صاحب دو دختر شد که یکی از آنها، امیلیا استلا (۱۹۰۹–۱۹۹۴)، به یک محقق شناخته شده در زمینه دریاچه شناسی تبدیل شد. فعالیت علمی. در پاویا، در آغاز دوران حرفه ای خود، مونتی با تحقیقات جدید در مورد سیستم عصبی حشرات، در زمینهٔ جانورشناسی-عصب شناسی-بافت شناسی برای خود نامی دست و پا کرد. متعاقباً او به هیدروبیولوژی روی آورد، که در آن زمان در ایتالیا نه چندان محبوب بود و نه درک می شد. به طور خاص، او از یک دیدگاه تطبیقی (شامل کانی شناسی، جانورشناسی، کالبدشناسی و میکروبیولوژی) برای مطالعهٔ حیات دریاچه های داخلی (آبگیرشناسی) استفاده
کرد. او برای مطالعهٔ انواع حیات موجود در دریاچه های آلپ و همچنین دریاچه های غیر لغزنده، تحقیقات میدانی و تجزیه و تحلیل های پیچیده آزمایشگاهی را با هم ترکیب کرد و توجه ویژه ای به دریاچه های کوه های ایتالیایی واله دائوستا و وال داسولا و سپس ترنتینو داشت. مونتی برای کاوش در آبراه های کوهستانی، سفرهای کوهنوردی طاقت فرسایی را انجام داد: کمپینگ در سواحل دریاچه ها، سفر در آب ها با قایق مخصوصی به "نام پاوزیا" که برای او طراحی و ساخته شده بود، و استفاده از تورهای اختراعی خود برای جمع آوری نمونه ها. مونتی همچنین انقراض حیات در دریاچه اورتا را که ناشی از آلودگی ناشی از زباله های صنعتی بود، مستند کرد و بر لزوم احترام به تعادل اکولوژیکی تأکید نمود. سال های گذشته. مونتی چند سال آخر عمرش را با کمک دخترش، امیلیا استلا، به دریاچه های ترنتینو اختصاص داد. آنها با هم دریاچه مولونو (۱۹۳۴) را مطالعه کردند و یک مطالعه ژنتیکی روی کلادوسرا (کک های آبی) (۱۹۳۶) انجام دادند. در سال ۱۹۳۶، «به دستور وزارتخانه، او بازنشسته شد.» مونتی چند ماه بعد، در ۲۵ ژانویه ۱۹۳۷ در پاویا درگذشت. به دلیل یافته های اولیه او، مطالعهٔ لیمنولوژی در ایتالیا تح
ت آموزش شاگردانش رشد کرد و از سال ۱۹۳۸ موضوع مؤسسهٔ هیدروبیولوژی، که در پالانزا تأسیس شده بود، قرار گرفت. عضویت ها. مونتی عضو مکاتبه ای برخی از معتبرترین انجمن های بین المللی آناتومی زمان خود بود: مؤسسه سلطنتی علوم و ادبیات لومبارد در میلان، انجمن آناتومیست ها در فرانسه (از سال ۱۹۹۸، انجمن مورفولوژیست ها) و انجمن آناتومیست ها در آلمان. آثار برگزیده. طبق WorldCat.org، مونتی ۱۲۰ اثر در ۱۸۴ نشریه منتشر کرده است.
فرانک تیری (؛ ۲۲ فوریهٔ ۱۹۰۴ – ۲۹ مارس ۱۹۸۱) یک ایتالیایی-آمریکایی تبهکار مافیایی بود که در نهایت به عنوان رئیس صوری خانواده جنووزی در نیویورک سیتی شناخته شد. زندگی اولیه. تیری در ۲۲ فوریهٔ ۱۹۰۴ در کاستل گاندولفو در لاتسیو، ایتالیا، به دنیا آمد. او فرزند کارملا توفانو و آگوستینو تیری بود و دو خواهر به نام های آسونتا و آنتونیتا داشت. تیری در سال ۱۹۱۱ همراه با خانواده اش از ناپل به نیویورک سیتی مهاجرت کرد. او دوبار درخواست شهروندی آمریکا داد اما رد شد و به عنوان یک مقیم خارجی در بروکلین زندگی می کرد. تیری همراه با همسر و دو نوه اش در محله بث بیچ بروکلین سکونت داشت. معشوقه اش که یک خواننده اپرای سابق اهل ایتالیا بود، در خانه ای چند خیابان آن طرف تر زندگی می کرد. تیری ادعا می کرد که کارمند یک تولیدکننده پوشاک ورزشی است. رئیس. در سال ۱۹۷۲، پس از قتل توماس ابولی، رئیس موقت خانواده جنووزی، تیری به ریاست این خانواده رسید. در آن زمان گمان می رفت که کارلو گامبینو، رئیس خانواده گامبینو، دستور قتل ابولی را داده زیرا ابولی ۴ میلیون دلار به او بدهکار بود. بر اساس این نظریه، گامبینو می خواست تیری رئیس خانواده جنووزی شود. با
این حال، بیشتر کارشناسان اکنون معتقدند که تیری تنها یک رئیس صوری برای رئیس واقعی، فیلیپ «بنی اسکویینت» لومباردو بود. لوئیجی آنجلو مارتینو، ملقب به «معمار» پول شویی خانواده جنووزی، مستقیماً زیر نظر او کار می کرد. تیری به عنوان یک گانگستر کم حاشیه و دیپلماتیک شناخته می شد؛ فردی درآمدزا برای خانواده که به تقسیم ثروت میان کاپوها و سربازان باور داشت. او در ۲۰ سالگی به جرم سرقت مسلحانه محکوم شد اما تا پایان عمرش از اتهامات جدی دیگر دور ماند. بسیاری از منابع پلیسی دههٔ ۱۹۷۰ او را «رئیس آرام» توصیف کرده اند، زیرا برخلاف ابولی یا رؤسای پر سر و صدا، از جلب توجه رسانه ای و درگیری های آشکار پرهیز می کرد. از آنجا که او رئیس صوری بود، مشخص نیست تا چه اندازه لومباردو به او قدرت داده بود. برخی منابع معتقدند که لومباردو در پس زمینه تمام تصمیمات مهم خانواده را می گرفت و تیری بیشتر وظیفهٔ اجرای نظم روزانه و ارتباط با سایر خانواده ها را بر عهده داشت. با این حال، دیگران بر این باورند که تیری در مدیریت عملیات سنتی جنووزی مانند قمار غیرقانونی و رباخواری نقشی فعال داشت و توانست با هوشمندی، شبکه ای از افراد وفادار را پیرامون خود بسا
زد. تیری به عنوان مدیری منظم و باهوش شناخته می شد که تنها در آخرین مرحله از خشونت استفاده می کرد. این رویکرد سبب شد او در میان هم پیمانان و رقبای مافیایی احترام خاصی داشته باشد. برخی گزارش ها نشان می دهد که حتی پلیس نیویورک نیز او را به عنوان «یکی از معدود رؤسای مورد قبول» می دید، زیرا توانسته بود با کمترین خون ریزی، ثبات خانوادهٔ جنووزی را در سال های پرتنش دههٔ ۱۹۷۰ حفظ کند. ترور برونو. در سال ۱۹۸۰، تیری نقش کلیدی در ترور آنجلو برونو، رئیس خانواده جنایی فیلادلفیا، و گشودن راه آتلانتیک سیتی برای خانواده های جنایی نیویورک ایفا کرد. ایالت نیوجرسی آغاز قمار قانونی در آتلانتیک سیتی را اعلام کرده بود و خانواده های نیویورک می خواستند در آنجا فعالیت کنند. با این حال، آتلانتیک سیتی در قلمرو خانواده فیلادلفیا قرار داشت و برونو حاضر به تقسیم آن نبود. در مارس ۱۹۸۰، تیری پیامی به مشاور فیلادلفیا، آنتونیو کاپونیگرو فرستاد مبنی بر اینکه کمیسیون (مافیا) از او به عنوان رئیس حمایت خواهد کرد اگر برونو را ترور کند. اما کاپونیگرو نمی دانست که کمیسیون قصدی برای تأیید قتل برونو ندارد. در ۲۱ مارس ۱۹۸۰، برونو در خودروی خود در یکی از
خیابان های فیلادلفیا کشته شد. کمیسیون بلافاصله کاپونیگرو را به نیویورک احضار کرد و دو هفته بعد جسدش با اسکناس های ۲۰ دلاری در دهان و سوراخ های بدنش پیدا شد. با این حال، خانواده های نیویورک توانستند به آتلانتیک سیتی دسترسی پیدا کنند. محکومیت و مرگ. در نهایت دادستان های فدرال، تیری را به اتهام رهبری یک خانواده مافیایی که در اخاذی، باج گیری و قمار غیرقانونی دست داشت، متهم کردند. در ۲۳ ژانویه ۱۹۸۱، تیری بیمار، با صندلی چرخدار و کپسول اکسیژن، به نقض قانون ریکو محکوم شد. وکلایش درخواست بخشش کردند و گفتند او در حال مرگ است. دادستان ها گفتند این یک نمایش است و قاضی او را به ۱۰ سال زندان محکوم کرد. دو ماه بعد، در ۲۹ مارس ۱۹۸۱، تیری در بیمارستان مانت ساینای نیویورک بر اثر مرگ طبیعی درگذشت. او در گورستان سنت جان، کویینز نیویورک دفن شد.
مدار مجتمع ریزموج یکپارچه یا اِم اِم آی سی (که گاهی «میمیک» تلفظ می شود) نوعی مدار مجتمع (آی سی) است که در فرکانس های ریزموج (۳۰۰ مگاهرتز تا ۳۰۰ گیگاهرتز) کار می کند. این افزاره ها معمولاً عملکردهایی مانند ترکیب ریزموج، تقویت توان، تقویت کم نویز و سوئیچینگ فرکانس-بالا را انجام می دهند. ورودی ها و خروجی های افزاره های اِم اِم آی سی اغلب با امپدانس مشخصه ۵۰ اهم تطبیق داده می شوند. این امر استفاده از آنها را آسان تر می کند، زیرا آبشاری کردن اِم اِم آی سی ها به شبکه تطبیق خارجی نیاز ندارد. علاوه بر این، اکثر تجهیزات آزمایش ریزموج برای کار در محیط ۵۰ اهم طراحی شده اند. اِم اِم آی سی ها از نظر ابعادی کوچک هستند (از حدود ۱ میلی متر مربع تا ۱۰ میلی متر مربع) و می توانند به صورت انبوه تولید شوند، که امکان اِزدیاد افزاره های فرکانس-بالا مانند تلفن های همراه را فراهم کرده است. اِم اِم آی سی ها در ابتدا با استفاده از گالیوم آرسنید (GaAs)، یک نیم رسانای ترکیبی III-V، ساخته می شدند. این ماده دو مزیت اساسی نسبت به سیلیکون (Si)، ماده سنتی برای تحقق آی سی، دارد: سرعت افزاره (ترانزیستور) و یک زیرلایه نیم عایق (semi-insulating)
. هر دو عامل به طراحی توابع مدار فرکانس بالا کمک می کنند. با این حال، سرعت فناوری های مبتنی بر سیلیکون به تدریج با کاهش اندازه ترانزیستورها افزایش یافته است و اکنون اِم اِم آی سی ها را می توان در فناوری سیلیکون نیز ساخت. مزیت اصلی فناوری سیلیکون، هزینه ساخت پایین تر آن در مقایسه با گالیم آرسنید است. قطر ویفر سیلیکونی بزرگتر است (معمولاً ۸ تا ۱۲ اینچ در مقایسه با ۴ تا ۸ اینچ برای گالیم آرسنید) و هزینه ویفر کمتر است که به آی سی ارزان تر کمک می کند. در ابتدا، اِم اِم آی سی ها از ترانزیستورهای اثر-میدان نیم رسانا-فلز (MESFET) به عنوان قطعه فعال استفاده می کردند. اخیراً ترانزیستورهای با تحرک پزیری الکترونی بالا (HEMT), HEMTهای شبه مورفیک و ترانزیستورهای دوقطبی با پیوندناهمگون رایج شده اند. نشان داده شده است که سایر فناوری های III-V، مانند ایندیوم فسفید (InP)، از نظر بهره، فرکانس قطع بالاتر و نویز کم، عملکرد بهتری نسبت به گالیم آرسنید ارائه می دهند. با این حال، آنها به دلیل اندازه ویفر کوچکتر و افزایش شکنندگی مواد، گران تر نیز هستند. سیلیکون ژرمانیوم (SiGe) یک فناوری نیم رسانای مرکب مبتنی بر سیلیکون است که ترانزیست
ورهایی با سرعت بالاتر از افزاره های سیلیکون معمولی ارائه می دهد، اما با مزایای هزینه مشابه. نیترید گالیوم (GaN) نیز یک گزینه برای اِم اِم آی سی ها است. از آنجا که ترانزیستورهای نیتریدگالیوم می توانند در دماهای بسیار بالاتر و ولتاژهای بسیار بالاتر از ترانزیستورهای گالیم آرسنید کار کنند، تقویت کننده های توان ایده آلی در فرکانس های ریزموج هستند.
انزو تورتورا (؛ – ) یک مجری تلویزیون ایتالیایی در تلویزیون ملی ایتالیا بود که به ناحق به عضویت در کامورا و قاچاق مواد مخدر در سال ۱۹۸۵ محکوم و به ۱۰ سال زندان محکوم شد. او در سال ۱۹۸۷ توسط دیوان عالی کشور از تمامی اتهامات تبرئه شد. دوران اولیه حرفه ای. تورتورا در جنوآ، ایتالیا به دنیا آمد. پس از دریافت مدرک روزنامه نگاری در زادگاهش، در تئاتر با پائولو ویلاجیو کار کرد و سپس به رای، شرکت دولتی رادیو و تلویزیون ایتالیا، پیوست و به عنوان گوینده رادیو فعالیت داشت. در سال ۱۹۵۶ برای اولین بار در تلویزیون ظاهر شد و برنامه هایی مانند "دومنیکا اسپورتوا" و "بازی های بی مرز" را اجرا کرد. در سال ۱۹۶۹، هنگامی که مدیران رای را به گروهی از پیشاهنگان تشبیه کرد که تلاش می کردند یک جت مافوق صوت را بدون موفقیت هدایت کنند، از رای اخراج شد. پس از آن، برای چندین شبکه تلویزیونی خصوصی و روزنامه های مختلف کار کرد و در سال ۱۹۷۷ به رای بازگشت. در دهه ۱۹۷۰، انزو تورتورا یکی از بنیان گذاران تله بیه لا، نخستین ایستگاه تلویزیونی آزاد ایتالیا بود که انحصار دولتی پخش تلویزیونی را شکست. او سپس به همراه دوستش رنتسو ویلا، تله آلتومیلانزه و آنتنا
۳ لومباردیا را بنیان گذاشت. در سال ۱۹۷۷، تورتورا اجرای برنامه ای به نام "پورتوبلو" را آغاز کرد که تا ۲۶ میلیون بیننده را هر جمعه شب به خود جذب می کرد و بسیار موفق بود. این برنامه که نامش برگرفته از بازار خیابان پورتوبلو در لندن بود، به مخاطبان این امکان را می داد که از خانه و از طریق تلفن وسایل خود را بفروشند یا بخرند، ایده یا اختراعاتشان را معرفی کنند یا به دنبال شریک یا فردی بگردند که سال ها از او خبری نداشتند. چالش شرکت کنندگان در استودیو این بود که پرنده طوطی سبز برنامه و نماد آن، یعنی پورتوبلو، نامش را بگوید. دستگیری و محکومیت. در ۱۷ ژوئن ۱۹۸۳، او پس از اتهامات ساختگی چند پنیتی از کامورای جدید سازمان یافته مانند پاسکواله بارا، جووانی پاندیکو و جووانی ملوسو دستگیر و به مدت ۷ ماه زندانی شد. گفته می شد که این اشتباه ناشی از شباهت نام خانوادگی او با فرد دیگری بوده است اما "پنیتی" همچنان او را به جرائم مرتبط با قاچاق کوکائین متهم می کردند. او در نخستین دادگاهش در سال ۱۹۸۵ به ده سال زندان محکوم شد اما تنها به لطف مداخله به موقع حزب رادیکال، که نامزدی او را برای پارلمان اروپا پیشنهاد کرد و تورتورا با رأی بالا
برنده شد، از ادامه حبس نجات یافت. این پرونده کشور را میان کسانی که او را گناهکار می دانستند و کسانی که او را بی گناه می دانستند، دو دسته کرد. بازپروری. در سپتامبر ۱۹۸۶، دادگاه تجدیدنظر ناپل تورتورا را کاملاً تبرئه کرد. در سال ۱۹۸۷ دیوان عالی کشور بی گناهی کامل او را قطعی اعلام کرد و علیه قضاتی که به ناحق او را محاکمه و محکوم کرده بودند اقدام کرد. پس از چهار سال، او در فوریه ۱۹۸۷ به تلویزیون بازگشت و اجرای برنامه "پورتوبلو" را از سر گرفت. او برنامه را با جمله «خوب، کجا بودیم؟» ("Dunque, dove eravamo rimasti?") آغاز کرد. تورتورا به سرطان مبتلا شد و در مه ۱۹۸۸ در ۵۹ سالگی درگذشت.
پیترو والپردا (; – ) یک آنارشیست، شاعر، رقصنده و رمان نویس اهل ایتالیا بود. او به دلیل مسئول شناخته شدن در بمب گذاری در میدان فونتانا در دسامبر ۱۹۶۹ به زندان محکوم شد. در سال ۱۹۸۷، او به دلیل فقدان مدرک توسط دیوان عالی کشور ایتالیا تبرئه شد. زندگی اولیه، تحصیل و فعالیت ها. والپردا از یک خانواده فقیر کارگری در میلان می آمد. پس از پایان تحصیلات رسمی، به مدرسه رقص رفت. او زندگی خود را به عنوان یک رقصنده جزء روی صحنه می گذراند. در سال ۱۹۶۹، او به رم نقل مکان کرد و در حلقه باکونین حضور یافت، پیش از آنکه به همراه چند دوست، را تأسیس کند. بمب گذاری میدان فونتانا و بی عدالتی. پس از بمب گذاری در میدان فونتانا که در ۱۲ دسامبر ۱۹۶۹ در میانه پاییز داغ انجام شد، والپردا توسط پلیس دستگیر شد. یک راننده تاکسی شهادت داد که او را اندکی پیش از انفجار در میدان فونتانا دیده است؛ انفجاری که ۱۷ کشته و ۸۸ زخمی بر جای گذاشت. با این حال، شهادت او قابل اعتماد در نظر گرفته نشد، حتی اگر با حسن نیت داده شده بود. آنارشیست دیگری به نام جوزپه پینلی نیز به اتهام بمب گذاری بازداشت شد و پس از چند روز بازداشت غیرقانونی در پلیس، از پنجره طبقه چهار
م سقوط کرد و جان باخت. نام والپردا در رسانه ها به عنوان «هیولای میدان فونتانا» منتشر شد و گزارشگر تلویزیونی برونو وسپا ادعا کرد که «مرد گناهکار پیدا شده است». او سه سال را در زندان گذراند و در انتظار محاکمه بود. در سراسر ایتالیا، تظاهرات گسترده ای در حمایت از والپردا برگزار شد و دادگاه به جنوب عمیق منتقل شد تا از هرگونه مداخله سیاسی جلوگیری شود. والپردا خاطرات زندان خود را با عنوان "این اوست" منتشر کرد که همان کلماتی بود که شاهد ادعایی، راننده تاکسی کورنلیو رولاندی، به زبان آورده بود. دادگاه کیفری در ۲۳ فوریه ۱۹۷۲ در رم آغاز شد؛ دستگاه قضایی ایتالیا ۱۵ سال طول کشید تا والپردا را به دلیل فقدان مدرک تبرئه کند و ۲۹ سال طول کشید تا افراد دیگری را به دلیل بمب گذاری مقصر بشناسد؛ کارلو ماریا ماجی، جانکارلو رونیونی و دلفو زورزی که به حبس ابد محکوم شده بودند، در سال ۲۰۰۴ توسط دادگاه تجدیدنظر و در سال ۲۰۰۵ توسط دیوان عالی کشور تبرئه شدند. بعدها مشخص شد که عاملان واقعی بمب گذاری دیگر نوفاشیست ها و اعضای اردینه نوو بودند. همان طور که بعداً آشکار شد، احتمالاً والپردا با ، یک افراط گرای راست افراطی نزدیک به صحنه نوفاشیستی
که شباهت زیادی به آنارشیست داشت، اشتباه گرفته شد. پس از آزادی، والپردا به کار خود به عنوان رقصنده ادامه داد و یک بار در میلان افتتاح کرد. او چهار کتاب با نوشت.
جوزپه پیرمارینی (۱۸ ژوئیه ۱۷۳۴ - ۱۸ فوریه ۱۸۰۸) معمار ایتالیایی بود که نزد لوئیجی وانویتلی در ناپل آموزش دید و بیشتر شهرت آن بخاطر طراحی و ساخت تئاتر لا اسکالا (۷۸-۱۷۷۶) و تئاتر لیریکو در میلان است، و در ایتالیایی، گاه حتی از عبارت «ایل پیرمارینی» به جای تئاتر لا اسکالا استفاده می شود. پیرمارینی در پی تاسیس «آکادمی هنرهای زیبای بررا» در سال ۱۷۷۶، به طور رسمی به عنوان استاد این آکادمی (که بیشتر با نام آکادمی بررا در میلان شناخته می شود) منصوب شد. وی همچنین معمار مطرح دربار اسقف نشین میلان بود و ساخت بسیاری از بناها در میلان و دیگر نقاط ایتالیا را در کارنامه خود دارد. زندگینامه. سال های اولیه تا ۱۷۷۱. پیرمارینی در فولینو، که در آن زمان بخشی از ایالات پاپی بود، متولد شد. علاقه اولیه ای که او به ساخت و ساز و نقاشی نشان داد و نظرات دلگرم کننده ریاضیدان روجرو بوسکوویچ، والدین پیرمارینی را متقاعد کرد که او را به شهر رم بفرستند. در آنجا او خود را وقف ریاضیات کرد و همچنین معماری خواند و در استودیوهای پائولو پوزی، کارلو مورنا (۶۴-۱۷۱۳) و بعداً لوئیجی وانویتلی شرکت کرد. او همچنین با آکادمی سن لوکا در ارتباط بود. در این