Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خواه انجام دهد. شهرها شامل مأموریت های جانبی و رویدادهایی هستند که آلن می تواند روابطش با شخصیت ها را بهبود دهد. شخصیت های جدید یا بخشی از داستان به تیم می پیوندند یا با انتخاب بازیکن به خدمت گرفته می شوند. داستان. ژنرال والمور از پادشاهی Cornia علیه ملکه ایلنیا قیام می کند. پس از کشته شدن نیروهای وفادار، ایلنیا پسر خود آلن و حلقه سلطنتی Cornia را به کمک نگهبان شخصی خود، یوسف، مخفی می کند. ده سال بعد، والمور که خود را گالریوس می نامد، امپراتوری قدیمی Zenoira را بازسازی کرده و کشورهای همجوار را تحت سلطه درآورده است. آلن توسط یوسف در جزیره Palevia پرورش یافته و پس از حمله نیروهای Zenoiran، از مردم جزیره محافظت می کند. او درمی یابد که حلقهٔ unicorn قدرت خنثی کردن جادوی کنترل ذهن گالریوس را دارد. آلن برای رهبری ارتش آزادی بخش به Cornia بازمی گردد و به تدریج متحدان بیشتری جمع آوری می کند تا سرانجام بتواند اسکارتلت را نجات دهد. سه پایان متفاوت برای بازی وجود دارد که بسته به انتخاب های بازیکن تعیین می شود. توسعه. مفهوم بازی توسط تاکافومی نوما در سال ۲۰۱۴ ایجاد شد. نوما با تأیید بنیان گذار Vanillaware، جورج کامیتانی،
نقش کارگردان، برنامه نویس و طراح اصلی را بر عهده گرفت. روند تولید تقریباً ده سال طول کشید. موسیقی بازی توسط استودیو Basiscape ساخته شد. موسیقی. موسیقی توسط میتسو هیرو کاندا و تیمی از Basiscape ساخته شده است. آلبوم کامل موسیقی همزمان با انتشار بازی در ژاپن عرضه شد. انتشار. "Unicorn Overlord" در ۸ مارس ۲۰۲۴ برای Nintendo Switch, PlayStation 4، PlayStation 5 و Xbox Series X/S منتشر شد. نسخه PC طبق توافق Vanillaware در دسترس نیست. ترجمه و محلی سازی توسط شرکت ۸-۴ انجام شده است. بازخورد. نقدکنندگان مجله ژاپنی "Famitsu" گستردگی داستان و تعاملات بین شخصیت ها، به ویژه آلین، را تحسین کردند. مات میلر از "Game Informer" روایت داستان را دوست داشت، اگرچه به استفاده از کلیشه های ژانر اشاره کرد. کان سرین از "Eurogamer" داستان را تا حدی تکراری دانست، اما گفت بخش های جانبی شخصیت ها جهان بازی را غنی تر می کند. جاشوا لیندکویست از "RPGFan" بیشتر از داستان های فرعی لذت برد، اگرچه پیچش های داستانی بعدی نگرانی ها دربارهٔ کلیشه ای بودن داستان را کاهش داد. اریک زالوفسکی از "IGN" به کلیشه ای بودن داستان و برخی نوشته های ناهماهنگ اشاره
کرد، اما اخلاق خاکستری شخصیت ها و داستان های جانبی را ستود. هیدی کمپس از "GameSpot" نبود نوآوری در داستان را بزرگ ترین نقص بازی دانست. آلان هاگز از "Nintendo Life" نیز دیدگاه مشابه داشت، اما عناصر پایانی داستان را قوی تر یافت. هنر مصور بازی مورد تحسین "Famitsu" قرار گرفت و یک نقدکننده گفت طراحی ها داستان و گیم پلی را ارتقا می دهد. زالوفسکی طراحی متنوع شخصیت ها و انیمیشن دقیق را تحسین کرد و جهان بازی را با نقشه های بازی های تخته ای مقایسه مثبت کرد. میلر طراحی محیط و شخصیت ها را تحسین کرد، اگرچه برخی انیمیشن های درگیری را بیش ازحد دانست. کمپس با اشاره به شلوغ شدن UI در برخی مواقع، طراحی پس زمینه و شخصیت ها را ستود. هاگز طراحی هنری را تحسین کرد و به نبود مشکلات فنی اشاره کرد. لیندکویست انیمیشن های صحنه های مبارزه و طراحی کلاس های شخصیت ها را یکی از بهترین ها دانست. صداگذاری و موسیقی بازی نیز مورد تحسین چندین نقدکننده قرار گرفت. "Famitsu" عمق گیم پلی و امکان شخصی سازی بازیکن ها را تحسین کرد. هاگز از تعداد و عمق سیستم های مختلف و آموزش ها و فعالیت های جانبی بازی تمجید کرد. سرین تعادل بین سیستم های زمان واقعی و نق
ش آفرینی را تحسین کرد و گفت پیشرفت آهسته سیستم ها باعث شد احساس غرق شدن نداشته باشد. کمپس از گستردگی و عمق سیستم ها تحت تأثیر قرار گرفت و گیم پلی را سرگرم کننده و جذاب دانست. زالوفسکی نیز از مبارزه به عنوان یکی از بهترین ها در ژانر یاد کرد، اما مدیریت تعداد زیاد واحدها را دشوار دانست. میلر طراحی مبارزات را تحسین کرد، اما مدیریت سیستم ها و کنترل شخصیت ها را پیچیده یافت. لیندکویست طراحی محیط ها، مراحل مبارزه و آزادی حرکت در مبارزات را تحسین کرد، اما همانند دیگر نقدکنندگان، سیستم ها را برای بازیکنان عادی پیچیده دانست. فروش. بازی "Unicorn Overlord" در ژاپن بسیار مورد تقاضا بود و فروشگاه ها در هفته انتشار نسخه های فیزیکی کمبود داشتند، و بیش از ۷۴٬۰۰۰ نسخه روی Switch و PlayStation فروخته شد. در بریتانیا، بازی وارد ده بازی پرفروش هفته شد و بیشترین فروش برای نسخه Switch بود. در کمتر از یک ماه، فروش فیزیکی و دیجیتال بازی به ۵۰۰٬۰۰۰ نسخه در سراسر جهان رسید، و تا سپتامبر به یک میلیون نسخه رسید.
حمله به گتوی رومی در ۱۶ اکتبر ۱۹۴۳ انجام شد. در مجموع ۱۲۵۹ نفر، عمدتاً از اعضای جامعه یهودی - شامل ۳۶۳ مرد، ۶۸۹ زن و ۲۰۷ کودک - توسط گشتاپو بازداشت شدند. از این بازداشت شدگان، ۱۰۲۳ نفر به عنوان یهودی شناسایی و به اردوگاه کار اجباری آشویتس تبعید شدند. از این تبعیدشدگان، تنها پانزده مرد و یک زن زنده ماندند. گتو. گتوی رم در نتیجهٔ فرمان پاپی «کام نیمیس ابسوردوم» که توسط پاپ پل چهارم در ۱۴ ژوئیه ۱۵۵۵ صادر شد، تأسیس شد. در زمان یورش، این گتو تقریباً ۴۰۰ سال قدمت داشت و از چهار بلوک تنگ و باریک در اطراف رواق اوتاویا تشکیل شده بود که بین تئاتر مارسلوس، فونتانا دله تارتاروگه، کاخ چنسی و رودخانه تیبر قرار گرفته بودند. مقدمه. وقتی آلمان نازی دو روز پس از تسلیم ایتالیا در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، رم را اشغال کرد، ۸۰۰۰ یهودی ایتالیایی در رم بودند، یعنی یک پنجم کل یهودیان ایتالیا. بسیاری از آنها پس از پیاده شدن متفقین به جنوب نقل مکان کرده بودند، به این امید که از آزار و اذیت نازی ها در امان باشند. فرمانده نظامی آلمان در رم، ژنرال راینر استاهل، در ابتدا نگران بود که هرگونه اقدامی علیه یهودیان رم، محکومیت پاپ پیوس دوازدهم را به دنب
ال داشته باشد، که اسقف آلوئیس هودال، رئیس کلیسای آلمان در رم، او را از این موضوع آگاه کرده بود. با این حال، این محکومیت هرگز عملی نشد و همین امر منجر به جنجال های قابل توجهی شده است. استاهل تصمیم گرفت بدون مجوز رسمی از وزارت امور خارجه آلمان، دستور اخراج یهودیان را صادر نکند. سرکنسول آلمان، ایتل فریدریش مولهاوزن، تا آنجا پیش رفت که به وزیر امور خارجه، یواخیم فون ریبنتروپ، نامه نوشت تا پیشنهاد دهد که یهودیان رومی به جای اخراج، در اردوگاه های ایتالیا نگهداری شوند، اما ریبنتروپ هرگز جرئت نکرد علیه "اس دی" (SD) که استاهل از آن دستور می گرفت، اقدامی انجام دهد. نقش سفیر آلمان در واتیکان، ارنست فون وایتسکر، در این وقایع همچنان محل بحث است. در ۲۶ سپتامبر، هربرت کاپلر، فرمانده اس اس و گشتاپو در رم، به جامعه یهودیان این شهر اعلام کرد که مگر اینکه را تحویل دهند. اگر قرار بود ۲۰۰ سرپرست خانواده یهودی طلا از کشور اخراج شوند، جامعه یهودی این مبلغ را در مهلت تعیین شده، ظهر ۲۸ سپتامبر، با کمک شهروندان غیریهودی رم تحویل داد. این امر این تصور را در جامعه یهودی ایجاد کرد که آلمانی ها فقط به دنبال غارت هستند، به ویژه گنجینه های
بی قیمت "کتابخانه جامعه یهودیان". حمله. صبح روز ۱۶ اکتبر ۱۹۴۳، ۳۶۵ نیروی امنیتی و پلیس آلمان (پلیس ایتالیا بیش از حد غیرقابل اعتماد تلقی می شد) گتو را که در آن زمان بخش بزرگی از جامعه یهودیان را در خود جای داده بود، مهر و موم کردند و آن را به یک زندان واقعی تبدیل کردند. تئودور دانکر، که اخیراً به عنوان رئیس "شورای یهودیان" در ایتالیا منصوب شده بود و وظیفه اجرای راه حل نهایی، نسل کشی یهودیان در ایتالیا، را بر عهده داشت، دستور پاکسازی گتو را داده بود. برخی از یهودیان در گتو موفق به فرار از طریق پشت بام ها شدند. در این حمله، ۱۲۵۹ نفر بازداشت شدند که شامل ۳۶۳ مرد، ۶۸۹ زن و ۲۰۷ کودک بودند. پس از آن، زندانیان غیر یهودی آزاد شدند در حالی که ۱۰۲۳ یهودی به "کالج نظامی" در کاخ سالویاتی در تراستوره منتقل شدند. دو روز بعد، حداقل 1035 زندانی در ایستگاه تیبورتینا سوار قطارهای هولوکاست شدند و به آشویتس تبعید شدند. تنها ۱۶ نفر زنده ماندند.
دیوانه وار (؛ ) یک فیلم کمدی رمانتیک ایتالیایی محصول سال ۲۰۲۵ به کارگردانی پائولو ژنووزه است. این فیلم با فروش ۱۷ میلیون یورویی در بازار داخلی، در گیشه موفق بود و به پرفروش ترین فیلم ایتالیا در سال ۲۰۲۵ تبدیل شد. داستان. پس از ملاقات در یک بار، پیرو و لارا اولین قرار ملاقات خود را در خانه او ترتیب می دهند. هر دو آماده اند تا دوباره به صحنه قرارهای عاشقانه برگردند: لارا یک تعمیرکار مبلمان ۳۵ ساله است که به تازگی رابطه اش را با یک مرد متاهل تمام کرده و اغلب درگیر عشق های بی سرانجام می شود. پیرو یک معلم دبیرستان ۵۰ ساله است که اخیراً با حضانت مشترک دختر کوچکش طلاق گرفته و هنوز زخم های دلشکستگی های گذشته را با خود حمل می کند. دو شخصیت اصلی داستان توسط شخصیت های خاص خود هدایت می شوند: پیرو به نصیحت های دوستانش؛ پروفسور رومئو رمانتیک، اروس پرشور و والیوم سرخورده گوش می دهد. لارا توسط آلفای سازش ناپذیر، شگیا وحشی و جولیتای رویایی هدایت می شود. با وجود مشاجرات داخلی در گروه های عاطفی شان، با لحظات ناخوشایند، لغزش های زبانی و اتفاقات ناگوار، شب به خوبی آغاز می شود. در نهایت، قرار به خوبی پیش می رود و دو شخصیت اصلی داس
تان به هماهنگی لازم می رسند و در نهایت با هم در رختخواب می خوابند، که نه تنها باعث خوشحالی خودشان، بلکه باعث خوشحالی دوستانشان نیز می شود که با موفقیت آنها را به این نقطه عطف شاد هدایت کرده اند. آخر شب، پیرو از لارا خداحافظی می کند، هیچ کدام از آنها پیشنهاد نمی کنند که شب را با هم بگذرانند. با این حال او برمی گردد و ماجراجویی ادامه می یابد. تاریخ تولید و انتشار. این فیلم توسط Lotus Production و Rai Cinema با همکاری دیزنی پلاس و وایس پیکچرز تهیه شده است. تصویربرداری اصلی در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۴ در رم آغاز شد. بازیگران فیلم را در بخشی از هفتاد و پنجمین جشنواره موسیقی سانرمو به نمایش گذاشتند. این فیلم توسط شرکت 01 Distribution در تاریخ ۲۰ فوریه ۲۰۲۵ در سینماهای ایتالیا اکران شد. گیشه. با فروش نزدیک به ۴ میلیون یورویی در اولین آخر هفته خود، "فیلم" "دیوانه وار" بهترین فروش افتتاحیه یک فیلم ایتالیایی را از زمان همه گیری کووید-۱۹ رقم زد. این فیلم به مدت چهار هفته متوالی در صدر گیشه ایتالیا قرار داشت.
سجم-عاش-اِم-ست ماعت که معمولاً به عنوان خادم مکان راستی ترجمه می شود، یک عنوان مصری است که برای اشاره به کسی که در گورستان تبس -در کرانه غربی نیل در تبس کار می کرد- استفاده می شد. ست-ماعت (به مصری باستان: جایگاه حقیقت) نام محل سکونت کارگران بود که امروزه با نام دیر المدینه شناخته می شود. چندین صنعتگر مقبره های زیبایی در اینجا داشتند.
«من و تو» نخستین تک آهنگ از خوانندهٔ آمریکایی کسی می باشد که در ۲۵ آوریل سال ۲۰۰۶ به عنوان تک آهنگ اصلی از نخستین آلبوم استودیویی وی با نام خودش (۲۰۰۶) منتشر گردید. این ترانه توسط رایان لزلی نوشته و تهیه شده است، و در "بیلبورد" هات ۱۰۰ به جایگاهٔ سوم رسید و نزدیک به پنج ماه در جزو ۴۰ ترانهٔ برتر باقی ماند. دیدی و یانگ جاک در ریمیکس «پسر بد» این ترانه حضور دارند و ریمیکس «اینک» آن نیز با همکاری جا رول و هری-او همراه است. این تک آهنگ به عنوان اولین اثر کسی موفقیت چشمگیری داشت؛ در ایالات متحده در رتبهٔ سوم، در نیوزیلند در رتبهٔ پنجم، در بریتانیا، ایرلند و فرانسه جزو ده ترانهٔ و در استرالیا در جمع بیست ترانهٔ برتر قرار گرفت. این قطعه «نرم و قدیمی پسند و سوتی هیپنوتیزم کننده همچون افسون مار» توصیف شده و اینطور که به نظر می رسد از جنت جکسون تقلید کرده باشد. این ترانه در در گام G♯ مینور اجرا شده و تندای آن نیز ۱۰۰ ضربه در دقیقه است. این تک آهنگ در ۱۴ دسامبر سال ۲۰۰۶ از سوی انجمن صنعت ضبط آمریکا موفق به دریافت گواهی پلاتین پلاتین گردید. و همچنین توسط صنعت ضبط صدای بریتانیا نیز موفق به دریافت گواهی پلاتین شد.
نازک کاری در هنر همانند منبت کاری شامل مجموعه ای از تکنیک ها در مجسمه سازی و هنرهای تزئینی برای قرار دادن قطعاتی از مواد متضاد و اغلب رنگی در فرو رفتگی های یک جسم پایه است تا تزئین یا تصویرهایی ایجاد شود که معمولاً هم سطح با ماتریکس هستند. مواد متنوعی هم برای پایه و هم برای قطعات درج شده استفاده شده است. درج در تولید مبلمان تزئینی رایج است، جایی که قطعات چوب رنگی، فلزات گران بها یا حتی الماس در سطح بدنه با استفاده از ماتریکس های مختلف از جمله پوشش های شفاف و لاک ها قرار داده می شوند. تزئینات گیتار نیز به عنوان تزئین و علامت گذاری روی ساز موسیقیها، به ویژه سازهای زهی کوچک، به کار می رود. شاید معروف ترین نمونه نازک کاری در مبلمان، آثار کار بول (André-Charles Boulle 1642–1732) است که بخشی از آن در ایتالیا در اواخر قرن ۱۵ تکامل یافته است؛ جایی که قفسه های "trompe-l'œil" به گونه ای به نظر می رسد که کتاب ها، اسناد، اشیاء عتیقه و ابزارهای محاسباتی ریاضی را نگه می دارند. نمونه خصوصی مشابه برای او اکنون در موزه متروپولیتن هنر نگهداری می شود. درج در چوب. در شبکه های چوبی، برای نازک کاری معمولاً از ورق چوب استفاده می کن
ند، اما مواد دیگری مانند پوسته، صدف مروارید، شاخ یا عاج نیز ممکن است به کار روند. سنگ های رنگی درج شده در مرمر سفید یا سیاه، و درج فلزات گران بها در شبکه های فلزی، شکل های دیگر نازک کاری هستند. استادکارانی که چاقوهای سفارشی می سازند، سنت تکنیک های قدیمی درج فلزات گران بها را ادامه می دهند و همچنین بسیاری از تکنیک های جدید با ابزارهای معاصر نیز توسعه یافته و توسط صنعتگران استفاده می شوند. اینتارسیا ()Intarsia در مبلمان چوبی با مارکتری متفاوت است؛ تکنیکی مشابه که عمدتاً در مبلمان اروپایی با سبک بالا در قرن ۱۷ جایگزین آن شد. تفاوت در این است که مارکتری مجموعه ای از ورق ها است که روی کل سطح جسم قرار می گیرند، در حالی که درج شامل قطعات کوچک قرار گرفته در بستر فضاهای بریده شده در ماده پایه است که بیشتر آن قابل مشاهده باقی می ماند. درج روی فلزات. تاریخ نازک کاری بسیار قدیمی است اما همچنان با تکنولوژی ها و مواد جدید در حال تکامل است. تکنیک درج فلز در فلز در چین باستان پیشرفته بود، همان طور که نمونه های ظروف با فلزات گران بها نشان می دهند، از جمله این ظرف دینگ با درج طلا و نقره از دورهٔ ایالت های جنگ طلب (۴۰۳–۲۲۱ پیش
از میلاد). نجار فرانسوی اندره کار بول در مبلمان با درج فلز و چوب یا لاک لاک پشت تخصص داشت، که دومی به عنوان پس زمینه عمل می کند. این نوع درج با نام «کار بول» شناخته می شود. پس از یادگیری مهارت ساخت فلزات از مردم ناواهو در سال ۱۸۷۲، جواهرسازان زونی قطعات کوچک از کریستال ها، سنگ های قیمتی، صدف و مرجان را برای ایجاد طرح های درج در پایه ای از نقره برش دادند. در سال ۱۹۹۰، ویوینه وست وود (Vivienne Westwood) از کار بول الهام گرفت و فلزات گران بها را روی چوب درج کرد تا مجموعه ای به سبک بول بسازد. در سال ۲۰۱۶، شرکت زیرمجموعه جین ریموند بول (Jean-Raymond Boulle) نوع جدیدی از درج الماس را ابداع کرد و ثبت اختراع آن را انجام داد که سپس روش آن توسط ازکو نوبل (AkzoNobel) برای استفاده روی خودروها، هواپیماها و کشتی ها به کار گرفته شد. درج در سنگ. ساکنان فرهنگ کرما (حدود 1500 تا 2500 قبل از میلاد) تکنیک هایی برای نازک کاری های معماری و سفال های لعاب دار توسعه دادند. پیترا دورا (Pietra dura) در اروپا اصطلاحی رایج برای نازک کاری های ظریف سنگ ها با رنگ های متضاد است و شامل بسیاری از سنگ های نیمه قیمتی می شود؛ پارچین کاری ("parchi
n kari") اصطلاح هندی است. پیترا دورا از روم باستان و اپوس سکتیل (opus sectile) گرفته شده است که معمولاً در مقیاس بزرگ، به ویژه کف ها استفاده می شد. کارهای کازماتسک (Cosmatesque) روی دیوارها و کف ها و اشیاء کوچک تر، مرحلهٔ میانی قرون وسطایی بود که ادامهٔ اپوس الکساندرینوم (opus alexandrinum) باستانی بود. آثار نازک کاری از تمدن مایای باستان به ما رسیده اند، از جمله، یشم، صدف مروارید و عقیق در سنگ از دوران اوج هنر بین ۲۰۰ تا ۹۰۰ میلادی.
کُد گُلد ، که با نام دنباله گُلد نیز شناخته می شود، نوعی دنباله دودویی است که در مخابرات (CDMA) و ناوبری ماهواره ای (جیی پی اِس) استفاده می شود. کدهای گُلد به نام رابرت گُلد نامگذاری شده اند. کدهای گُلد دارای همبستگی های متقابل کوچک و محدودی در یک مجموعه هستند که زمانی مفید است که چندین دستگاه در محدوده فرکانسی یکسان در حال پخش هستند. مجموعه ای از دنباله های کد گُلد شامل دنباله است که هر کدام دوره تناوب دارند. مجموعه ای از کدهای گُلد را می توان با مراحل زیر تولید کرد. دو دنباله با طول حداکثر و طول یکسان را طوری انتخاب کنید که همبستگی متقابل مطلق آنها کمتر یا مساوی باشد، که در آن "n" اندازه شیفت رجیستر بازخورد خطی است که برای تولید دنباله با طول حداکثر استفاده می شود. مجموعه اُرهای انحصاری دو دنباله در فازهای مختلف آنها (یعنی به تمام موقعیت های نسبی ترجمه شده اند) به همراه دو دنباله با طول حداکثر، مجموعه ای از دنباله کد گُلد را تشکیل می دهند. بالاترین همبستگی متقابل مطلق در این مجموعه از کدها برای "n" زوج و برای "n" فرد است. یای انحصاری از دو کد گُلد مختلف از یک مجموعه، کد گُلد دیگری در یک فاز است. در مجموعه ا
ی از کدهای گُلد، حدود نیمی از کدها متعادل هستند. تعداد یک ها و صفرها فقط یک واحد با هم تفاوت دارند. کدهای گُلد در جیی پی اِس استفاده می شوند. کدهای مسافت یابی جیی پی اِس سی/اِی، کدهای گُلد با دوره ۱۰۲۳ هستند.
ارنستو کاپا (; – ) سپهبد ارتش ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود، که در فاصله سال های ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۲ به عنوان بیست و سومین رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا فعالیت می کرد. وی از ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۴ فرماندار میلان بود. زندگی نامه. ارنستو کاپا در سال ۱۸۸۸ در استان کونئو زاده شد و پس از تحصیل در برا و موندووی، از سال ۱۹۰۶ تا ۱۹۰۸ در آکادمی نظامی مودنا تحصیل کرد و با درجه ستوان دوم فارغ التحصیل شد و به هنگ ۳۲ پیاده نظام «کونئو» منصوب شد. او بعداً به درجه ستوان ارتقا یافت و در ناپل مستقر شد و از ۱۲ ژانویه ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۳ دبیر مدرسه جنگ ارتش سلطنتی ایتالیا بود. در مراحل اولیه جنگ جهانی اول، او در هنگ ۱۶۲ «ایوریا» جنگید و در ۳۰ ژوئن ۱۹۱۵ به درجه سروانی ارتقا یافت و در ۲۰ مه ۱۹۱۶ در فلات آسیاگو زخمی شد و به خاطر عملیاتی در این منطقه مدال برنز شجاعت نظامی دریافت کرد. او بعداً به جبهه کارنیک منتقل شد، جایی که در ۲۵ اکتبر ۱۹۱۷ در نبرد کاپورتو به شدت زخمی و از هر دو پا دچار سرمازدگی شد و توسط اتریش-مجارستانی ها اسیر شد. بعداً به خاطر این عملیات مدال برنز دیگری به او اعطا شد. از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۵ دوباره دبیر مدرسه جنگ بود و اکنون با درجه سر
گردی مشغول به کار بود و بعداً تا سال ۱۹۲۸ در همان مدرسه تحصیل کرد. از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۱ به عنوان سرهنگ دوم در بولزانو خدمت کرد و فرماندهی گردان اول هنگ ۲۳۲ پیاده نظام را بر عهده داشت. از اکتبر ۱۹۳۱ تا مه ۱۹۳۳ او در ستاد کل در رم به عنوان رئیس دفتر بسیج خدمت کرد و از مه ۱۹۳۳ تا سپتامبر ۱۹۳۷ فرمانده هنگ ۹۱ پیاده نظام «باسیلیکاتا» بود و به درجه سرهنگی ارتقا یافت. از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۰ رئیس دفتر سازماندهی و بسیج ستاد کل ارتش بود. From 1937 to 1940 he was Head of the Organization and Mobilization Office of the Army General Staff. از ژوئیه ۱۹۴۰ تا آوریل ۱۹۴۳، پس از ارتقا به سرتیپ، رئیس اداره دوم ستاد کل ارتش بود. در سال ۱۹۴۲ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و در ۲۵ مه ۱۹۴۳ فرماندهی لشکر هفتم پیاده نظام «لوپی دی توسکانا» مستقر در جنوب فرانسه را بر عهده گرفت. در ۳ سپتامبر ۱۹۴۳، لشکر «لوپی دی توسکانا» انتقال خود به ایتالیا (غرب رم) را آغاز کرد که قرار بود بین ۱۵ تا ۲۰ سپتامبر تکمیل شود. صبح ۸ سپتامبر، روزی که آتش بس کاسیبیله اعلام شد، ژنرال کاپا به رم رسید و برای دریافت دستورات از اداره عملیات ستاد کل ارتش به مونتروتوندو رفت.
در آنجا، رئیس اداره به او توصیه کرد که در رم منتظر بماند تا لشکر جمع شود. با این وجود، صبح ۹ سپتامبر، کاپا به میان نیروهای «لوپی» که قبلاً به منطقه رسیده بودند، رفت و در غیاب کامل دستورات از مافوق هایش، ابتکار عمل را برای سازماندهی دفاع در بخش های سانتا سورا-سروتِری-پالو لازیاله علیه نیروهای آلمانی که برای تصرف پایتخت در حال حرکت بودند، به دست گرفت. از ۹ تا ۱۱ سپتامبر، او رهبری مقاومت علیه آلمانی ها را بر عهده داشت، که قادر به عبور از منطقه او نبودند. او حمله چتربازان آلمانی به ستاد لشکر خود، واقع در قلعه پالو، را دفع کرد و یک ستون موتوری آلمانی را پراکنده ساخت. با این حال، در ۱۱ سپتامبر، به او دستور داده شد که مقاومت را متوقف کند زیرا توافقی برای تصرف مسالمت آمیز رم حاصل شده بود. پس از پیروی از دستورات، و اطمینان از اینکه سربازانش سلاح های خود را زمین می گذارند اما توسط آلمانی ها زندانی نمی شوند، به زادگاهش پیمونت بازگشت، جایی که از پیوستن به جمهوری اجتماعی ایتالیا خودداری کرد و ارتباطات نزدیکی با کمیته آزادی ملی برقرار کرد. پس از جنگ، در سال ۱۹۴۷، فرماندهی منطقه ای اودین و سپس پادوا را بر عهده داشت و بر ساز
ماندهی مجدد نیروهای ارتش در ونتو و در امتداد مرز جدید با یوگسلاوی نظارت داشت. به خاطر کارش، از سوی گوریزیا به او شهروندی افتخاری اعطا شد. در سال ۱۹۴۸ به درجه سپهبدی ارتقا یافت و تا سال ۱۹۵۰ دبیرکل ارتش شد و از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۲ سمت رئیس ستاد ارتش ایتالیا را بر عهده داشت. بلافاصله پس از بازنشستگی، به عنوان فرماندار میلان منصوب شد، سمتی که از ۲۰ نوامبر ۱۹۵۲ تا ۲۵ اکتبر ۱۹۵۴ در آن مشغول به کار بود. او در ۲۸ ژانویه ۱۹۵۷ در کونئو درگذشت.
در نمایشگاه شرق (آلبوم) (ایتالیایی: "Alla fiera dell'est") آلبومی از خواننده و ترانه سرای ایتالیایی، آنجلو براندوآردی، است. این آلبوم در سال ۱۹۷۶ توسط شرکت پولیدور منتشر شد و در همان سال جایزه منتقد موسیقی ایتالیا را از آن خود کرد. در سال ۱۹۷۸، نسخه فرانسوی آن با عنوان "A la foire de l'est" و نسخه انگلیسی آن با عنوان "Highdown Fair" با اشعار پیتر سینفیلد منتشر شد. اشعار نسخه ایتالیایی توسط همسر براندواردی، لوئیزا زاپا، سروده شده است. این آهنگ به عنوان آهنگ اصلی در فیلم بلژیکی «توری و لوکیتا» استفاده شد که شخصیت های اصلی هر وقت احساس ناراحتی می کردند، آن را بارها و بارها می خواندند. پرسنل. آنجلو برانداردی: آواز، گیتار الکتریک و آکوستیک، ویولن، عود مائوریتزیو فابریزیو: گیتار الکتریک و آکوستیک، عود برونو دی فیلیپی: بوزوکی، کویکا، سیتار، سازدهنی باس تیزیانا بوتیچینی: هارپ جیانی نوچنزی: پیانو و کلارینت جیجی کاپلوتو: باس برقی اندی سوردی: درامز ماریو لامبرتی: پرکاشن
تیپ برسالیری () یا تیپ برسالیری گاریبالدی تیپ پیاده نظام مکانیزه نیروی زمینی ایتالیا است که ستاد فرماندهی و پادگان آن در جنوب این کشور مستقر می باشد. واحدهای اصلی آن برسالیری، یک سپاه پیاده نظام نخبه ارتش ایتالیا، هستند. این تیپ به نام جوزپه گاریبالدی، قهرمان جنگ های اتحاد ایتالیا، نامگذاری شده است. این تیپ بخشی از لشکر آکوئی است. تاریخچه. این تیپ در جریان اصلاحات ارتش در سال ۱۹۷۵ فعال شد. در سال ۱۹۷۵ سطح هنگ لغو شد و گردان ها تحت فرماندهی مستقیم تیپ های چند رشته ای تازه تشکیل شده قرار گرفتند. در اول نوامبر ۱۹۷۵، تیپ هشتم مکانیزه «گاریبالدی» یک ماه پس از فعال شدن تیپ ۳۲ زرهی «ماملی» و تیپ ۱۳۲ زرهی «مانین» با اصلاح سه هنگ لشکر ۱۳۲ زرهی «آریته» فعال شد. مقر این تیپ در شهر پوردنونه بود و بیشتر واحدهای آن از هنگ منحل شده هشتم برسالیری آمده بودند. این تیپ علاوه بر سنت های هنگ هشتم برساگلیری، سنت ها و نام هنگ ۱۸۲ پیاده نظام زرهی «گاریبالدی» را نیز دریافت کرد. نام «گاریبالدی» به افتخار ژنرال ایتالیایی و قهرمان اتحاد ایتالیا، جوزپه گاریبالدی، و یادبود واحدهای مختلف پارتیزانی ایتالیایی در جنگ جهانی دوم انتخاب شد. تیپ
های خواهر این تیپ، «مانین» و «ماملی»، به افتخار دانیله مانین و گوفردو ماملی، که هر دو نیز از قهرمانان اتحاد ایتالیا بودند، نامگذاری شدند. لشکر «آریته» بخشی از سپاه پنجم ارتش مستقر در شمال شرقی ایتالیا بود. سپاه پنجم ایتالیا وظیفه دفاع از مرز یوگسلاوی و ایتالیا را در برابر حملات احتمالی پیمان ورشو یا یوگسلاوی یا هر دو بر عهده داشت. آریتته نیروی ذخیره زرهی این سپاه بود.
«دِفلِکتور شعله» (Flame deflector) یا «منحرف کننده شعله» (flame diverter) و یا «کانال شعله» (flame trench)، سازه ای است که برای هدایت یا پراکندن شعله، گرما و گازهای خروجی تولید شده توسط موتورهای موشک یا سایر سیستم های پیشرانش طراحی شده است. نیروی عظیم رانش موشک و صدای مهیبی که هنگام پرتاب ایجاد می شود، می توانند سکوی پرتاب و و حتی خود موشک آسیب برسانند. هدف اصلی این ساختار، جلوگیری از خسارت به تجهیزات، زیرساخت ها یا محیط اطراف است. از این سیستم ها در و یافت که حجم زیادی گاز خروجی تولید می شود، استفاده می گردد. طراحی و عملکرد. سازوکار این ساختار معمولاً شامل یک بدنه ی مقاوم در برابر گرما است که جریان گازها و شعله ها را به گونه ای هدایت می کند که از موشک یا تجهیزات فاصله بگیرد. این کار هم از اثرات ویرانگر گازهای داغ جلوگیری می کند و هم اثرات صوتی ناشی از احتراق را کاهش می دهد. بخش “کانال شعله” گاهی همراه با منحرف کننده ی شعله برای شکل دادن به یک سیستم ترکیبی “کانال–منحرف کننده” استفاده می شود. شعله ها از راه منافذی در اطراف سکوی پرتاب وارد این کانال می شوند و به سمت ساختاری که زیر سکوی پرتاب قرار دارد هدایت می
شوند. برای کاهش بیشتر تأثیرات صوتی، معمولاً از با آب نیز بهره گرفته می شود. نمونه های شاخص. برنامه آپولو. در جریان برنامه آپولو، نیاز به یک منحرف کننده شعله تأثیر مهمی در طراحی مجموعه پرتاب ۳۹ در مرکز فضایی کندی داشت. طراحان ناسا یک منحرف کننده فلزی دوطرفه و به شکل گوه انتخاب کردند. این ساختار ۱۳ متر ارتفاع، ۱۵ متر عرض و ۳۱۷ تُن وزن داشت. به دلیل بالا بودن سطح آب های زیرزمینی، طراحان تصمیم گرفتند کف کانال شعله را هم سطح زمین قرار دهند. این تصمیم روی ارتفاع و عرض سکوی پرتاب هشت ضلعی تأثیر گذاشت. برنامه شاتل فضایی. در طول برنامه شاتل فضایی، ناسا تغییرات زیادی در سکوی پرتاب ۳۹B در مرکز فضایی کندی ایجاد کرد. یک کانال شعله به طول ۱۵۰ متر، عرض ۱۸ متر و عمق ۱۳ متر ساخته شد که از بتن و آجر نسوز تشکیل شده بود. منحرف کننده اصلی شعله داخل این کانال و دقیقاً زیر تقویت کننده های موشک نصب شد. این ساختار فولادی به شکل V طراحی و با یک لایه بتن مقاوم در برابر حرارت پوشیده شده بود. این سیستم گازهای خروجی موتورهای اصلی مدارگرد و بوسترهای سوخت جامد را به دو کانال شعله جداگانه تقسیم می کرد. ابعاد این منحرف کننده حدود ۱۱٫۶ متر ارت
فاع، ۱۷٫۵ متر عرض و ۲۲ متر طول بود. این سیستم بعدها برای برنامه SLS بازسازی شد. پایگاه فضایی بایکونور. در پایگاه فضایی بایکنور در روسیه، سکوی های پرتاب اصلی از گودال شعله برای هدایت گازهای خروجی استفاده می کنند. وسایل پرتاب توسط راه آهن به سکوی پرتاب منتقل شده و در موقعیت عمودی بر فراز گودال شعله نصب می شوند. ساختاری مشابه توسط آژانس فضایی اروپا در مرکز فضایی گویان فرانسه ساخته شده است. سکوی پرتاب استارشیپ اسپیس ایکس (SpaceX Starship). در اولین پرواز آزمایشی مداری فضاپیمای استارشیپ اسپیس ایکس در آوریل ۲۰۲۳، سکوی پرتاب در استاربیس به دلیل نبود سیستم منحرف کننده شعله آسیب شدیدی دید. موتورهای Raptor (سی و سه عدد) در آن لحظه حفره ای به عمق حدود ۲۵ فوت ایجاد کرده و آوار و گردوخاک را در منطقه ای گسترده پراکندند. این شرکت سپس سیستم جدیدی مبتنی بر پاشش آب طراحی کرد که شعله و گاز خروجی را با حجم زیادی آب از تجهیزات فولادی زیر موشک کنترل و محافظت می کند. در نوامبر همان سال، این سیستم جدید در دومین آزمایش پرواز مداری استارشیپ موفق عمل کرد و از برخاستن ابر گردوخاک و آوار جلوگیری نمود. مجتمع محدوده وومرا نیروی هوایی سلطنت