Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عبیدی در ابتدا با شک و تردید طرفداران آرسنید گالیم و ترانزیستورهای پیوندی دوقطبی روبرو شد، فناوری های غالب مدارهای پرسرعت در آن زمان. در سال ۱۹۸۵، او به یوسی ال ای پیوست، جایی که در اواخر دهه ۱۹۸۰ در فناوری آراف سیماس پیشگام شد. کار او نحوه طراحی مدارهای فرکانس رادیویی (RF) را تغییر داد، به دور از ترانزیستورهای دوقطبی گسسته و به سمت مدارهای مجتمع سیماس. عبیدی در اواخر دهه ۱۹۸۰ تا اوایل دهه ۱۹۹۰ روی مدارهای سیماس آنالوگ برای پردازش سیگنال و مخابرات تحقیق می کرد. در اواسط دهه ۱۹۹۰، فناوری آراف سیماس که او پیشگام بود، به طور گسترده در شبکه های بی سیم مورد استفاده قرار گرفت، زیرا تلفن های همراه شروع به استفاده گسترده کردند. از سال ۲۰۰۸، فرستنده های رادیویی در تمام دستگاه های شبکه بی سیم و تلفن های همراه نوین به عنوان افزاره های آراف سیماس تولید انبوه شدند. پردازنده های باندپایه و فرستنده های رادیویی در تمام دستگاه های شبکه بی سیم نوین و تلفن های همراه با استفاده از افزاره های آراف سیماس به طور انبوه تولید می شوند. مدارهای RF آراف سیماس به طور گسترده برای انتقال و دریافت سیگنال های بی سیم در کاربردهای مختلفی مانند
فناوری ماهواره ای (مانند جی پی اس)، بلوتوث، وای فای، ارتباطات میدان نزدیک (NFC)، شبکه های تلفن همراه (مانند 3G، 4G و 5G)، پخش همگانی زمینی، و کاربردهای رادار خودرو، از جمله کاربردهای دیگر، استفاده می شوند. فناوری آراف سیماس برای محابرات بی سیم نوین، از جمله شبکه های بی سیم و دستگاه های ارتباطی سیار، حیاتی است.
پیمان نامه رامبویه که به طور رسمی سازشنامه گذرا برای صلح و خودمختاری در کوزوو شناخته می شود یک سازشنامه صلح پیشنهادی است میان گروه نمایندگان جمهوری فدرال یوگسلاوی و جمهوری صربستان از یک سو و هیئت نمایندگان سیاسی آلبانیایی نژاد (که بیشترین جمعیت کوزوو را دربر می گیرد)، از سوی دیگر. این پیش نویس به دست سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) تهیه شد و به نام قلعه رامبویه نامگذاری شد، جایی که در ابتدا در اوایل سال ۱۹۹۸ پیشنهاد شد. این توافقنامه مایه برپایی نیروی ۳۰۰۰۰ نفری سربازان حافظ صلح ناتو در کوزوو شد، همچنین حق گذر بدون مانع برای نیروهای ناتو در خاک یوگسلاوی و مصونیت ناتو و دست اندرکاران آن به قوانین یوگسلاوی را نیز در پی داشت. طرف آلبانیایی کوزوو این سازشنامه را در ۱۸ مارس ۱۹۹۹ امضا کرد، اما سوی دیگر گفت و گوها که یوگسلاوی و صربستان بودند از امضای این سازشنامه صلح سر باززدند که دستاویز بمباران یوگسلاوی در سال ۱۹۹۹ به دست ناتو شد. درونمایه سازشنامه. مفاد توافقنامه عبارت بودند از: پیشنهاد خودمختاری برای کوزوو. سازشنامه رامبویه شامل مقرراتی برای ایجاد یک سازوکار خودمختاری دموکراتیک در کوزوو بود. طرف های گفت و گو.
این گفت و گوها به ریاست رابین کوک، وزیر خارجه بریتانیا و هوبرت ودرین، وزیر امور خارجه فرانسه برگزار شد. در مواقعی مادلین آلبرایت وزیر امور خارجه آمریکا و یوشکا فیشر وزیر خارجه آلمان نیز در این گفت وگوها شرکت داشتند. سه طرف در گفت وگوها شرکت داشتند: روند گفت و گوها. رامبویه. در ۲۳ فوریه ۱۹۹۹، رابین کوک و هوبرت ودرین، روسای مشترک روند گفت وگوها، بیانیه ای صادر کردند و گفتند که گفت وگوها به همآوایی و سازش دربارهٔ خودمختاری اساسی کوزوو، از جمله در مورد سازوکارهایی برای انتخابات آزاد و عادلانه برای نهادهای دموکراتیک انجامیده است. آنها در ادامه گفتند که «یک چارچوب سیاسی در حال حاضر وجود دارد» و کار بعدی برای نهایی کردن اجرای سازشنامه، از جمله نحوه دعوت از غیرنظامیان و نظامیان بین المللی برای حضور در کوزوو می باشد. با این حال، این ارزیابی در بهترین حالت بیش از حد خوش بینانه بود و در بدترین حالت اختلاف منافع بین دو حزب اصلی را نادیده گرفت. آلبانیایی ها حاضر نبودند راه حلی را بپذیرند که کوزوو را به عنوان بخشی از صربستان حفظ کند، در حالی که صرب ها نمی خواستند وضعیت مانند پیش ازسال ۱۹۹۰ شود، و به تندی با هر گونه نقش بی
ن المللی در گرداندن این استان مخالف بودند. چاره اندیشی ها در این چالش به بن بست خورد و کشورهای گروه تماس ناتو ناامید از این روند ناچار بودند تا از گزینه تهدید و زور بهره گیری کنند که یونان و ایتالیا با این ایده مخالف بودند. در نتیجه، زمانی که گفت وگوها تا مهلت اولیه یعنی ۱۹ فوریه به توافق نرسید، یک ماه دیگر تمدید شد. پاریس. اما در پایان، در ۱۸ مارس ۱۹۹۹، هیئت آلبانیایی کوزوو، آمریکایی و بریتانیایی آنچه را که به «توافق رامبویه» شناخته شد، امضا کردند، در حالی که هیئت های صربستان و روسیه نپذیرفته بودند. در این سازشنامه، ناتو کوزوو را به عنوان یک منطقه خودمختار در یوگسلاوی می گرداند، همچنین نیرویی به بزرگی ۳۰۰۰۰ سرباز ناتو برای حفظ نظم در کوزوو، حق عبور بدون مانع برای نیروهای ناتو در خاک یوگسلاوی، از جمله کوزوو. مصونیت ناتو و عوامل آن نسبت به قوانین یوگسلاوی، حق استفاده نیروهای ناتو از جاده های محلی، بندرها، راه آهن و فرودگاه ها را بدون پرداخت عوارض یا هزینه ها و همچنین حق استفاده از طیف الکترومغناطیسی بدون پرداخت را دربر خواهد داشت. افزون بر آن ناتو این حق را خواهد داشت که بدون هزینه امکانات عمومی را برای استفاد
ه از آن درخواست کند، نیروهای ناتو می توانند پرسنل محلی را بکار بگیرند که در صورت به کارگیری در ناتو از قوانین محلی در رابطه با کارهای انجام شده در مقام رسمی، تعهدات خدمات ملی، قوانین کار محلی و مالیات بر حقوق خود معاف خواهند بود. زیرساخت های محلی در صورت لزوم برای آسان سازی مأموریت، به دست نیروهای ناتو در معرض بهبود یا ویرایش خواهند بود. به گفته تیم جودا، طرف صربستان بعداً از پیوست دیگری که بر سازشنامه اولیه وارد شد به عنوان دلیلی برای شکست مذاکرات یاد کرد. در آن زمان، صرب ها هرگونه بحث در مورد میانجیگری نیروهای خارجی را رد کردند، چه برسد به حقوق گسترده ای که در پیوست به سود آنها نمی شد. امضا کردن. این قرارداد به دست ابراهیم روگووا، هاشم تاچی، رجپ قوسجا و وتون سوروی به نمایندگی از «کوزوو» در حضور کریستوفر هیل و ولفگانگ پتریچ در ۱۸ مارس ۱۹۹۹ امضا شد اما پیش تر نیز گفته شد که هیئت نمایندگی جمهوری فدرال یوگسلاوی و جمهوری صربستان از امضای توافقنامه خودداری کردند. پیامدها. رویدادهای پس از شکست در رامبویه به سرعت پیش رفت. ناظران بین المللی سازمان امنیت و همکاری اروپا در ۲۲ مارس به دلیل ترس از امنیت خود پیش از بمبار
ان پیش بینی شده به دست ناتو خارج شدند. در ۲۳ مارس، مجمع صربستان قطعنامه ای صادر کرد که خروج ناظران سازمان امنیت و همکاری اروپا را محکوم کرد، و اصل «خودمختاری» برای کوزوو و بخش های غیرنظامی از توافق را پذیرفت. رهبران ناتو انتظار داشتند که یک کمپین کوتاه بمباران منجر به خروج نیروهای صرب از کوزوو شود و در نتیجه به بحران انسانی پایان دهد. واکنش ها. هنری کیسینجر، وزیر امور خارجه سابق ایالات متحده، در تفسیری که برای رسانه ها فرستاد، عنوان کرد:
روز انتخابات در ایالات متحده آمریکا، یک روز سالانه برای برگزاری انتخابات عمومی مقامات دولتی فدرال است. این روز به طور قانونی توسط دولت ایالات متحده به عنوان «سه شنبهٔ بعد از اولین دوشنبهٔ ماه نوامبر» تعیین شده، یا به عبارت دیگر، سه شنبه ای که بین ۲ تا ۸ نوامبر باشد. برای پست های فدرال (رئیس جمهور، معاون رئیس جمهور، و کنگره ایالات متحده) و اکثر دفاتر فرمانداری (همه به جز کنتاکی، لوئیزیانا، می سی سی پی، نیوجرسی و ویرجینیا)، روز انتخابات فقط در سال های زوج برگزار می شود. انتخابات ریاست جمهوری هر چهار سال یک بار در سال هایی که بر چهار بخش پذیر هستند برگزار می شود که در آن بر اساس روشی که هر ایالت تعیین می کند، انتخاب کنندگان رئیس جمهور و معاون رئیس جمهور انتخاب می شوند. انتخابات مجلس نمایندگان و سنای ایالات متحده آمریکا هر دو سال یکبار برگزار می شود. نمایندگان مجلس نمایندگان برای دوره های دو ساله انتخاب می شوند، در حالی که سناتورها دوره های شش ساله دارند، اما به طوری که یک سوم سناتورها در هر انتخابات عمومی در معرض انتخاب مجدد قرار می گیرند. انتخابات عمومی که در آن نامزدهای ریاست جمهوری در برگه رای حضور ندارند، ان
تخابات میان دوره ای نامیده می شود. دورهٔ خدمت برای منتخبان از ژانویهٔ سال بعد از انتخابات آغاز می شود. رئیس جمهور و معاون رئیس جمهور در روز معارفه، که معمولاً ۲۰ ژانویه است، تحلیف می شوند (سوگند یاد می کنند). انتخابات بسیاری از پست های ایالتی و محلی نیز برای راحتی و صرفه جویی در هزینه در همان روز انتخابات عمومی برگزار می شوند، اگرچه تعداد انگشت شماری از ایالت ها در طول سال های فرد یا در سایر میان دوره ای های زوج، انتخابات ایالتی (مانند فرماندار) را برگزار می کنند. سال، و ممکن است انتخابات ویژه ای برای دفاتری که خالی شده اند برگزار کند. کنگره تاریخ یکسانی را برای انتخابات ریاست جمهوری و مجلس تعیین کرده است، اگرچه رأی گیری زودهنگام در بسیاری از ایالت ها مجاز است و ایالت ها دارای روش های رأی گیری پستی نیز هستند. دلاور، هاوایی، ایلینوی، کنتاکی، لوئیزیانا، مونتانا، نیوجرسی، نیویورک، اوهایو، ویرجینیا، ویرجینیای غربی و قلمرو پورتوریکو روز انتخابات را تعطیل رسمی اعلام کرده اند. برخی از ایالت های دیگر نیاز دارند که کارگران مجاز به مرخصی از کار بدون از دست دادن حقوق باشند. بخش ۱۴۰۰۰ کد انتخابات کالیفرنیا و قانون انتخاب
ات ایالت نیویورک مقرر می دارد که کارمندانی که زمان کافی برای رای دادن ندارند، باید در شروع یا پایان یک شیفت، دو ساعت مرخصی با حقوق دریافت کنند. تاریخچه. در سال ۱۷۹۲، قانون فدرال به هر مجلس قانونگذاری ایالتی اجازه داد تا در هر زمان در یک دوره ۳۴ روزه قبل از اولین چهارشنبه دسامبر، گزینندگان ریاست جمهوری را انتخاب کند. برگزاری انتخابات در ماه نوامبر مناسب بود، زیرا برداشت محصول کامل شده بود، در عین حال زمستان سردی که مانع حمل و نقل می شد، هنوز فرا نرسیده بود؛ نکتهٔ مثبت دیگر این بود که نتایج انتخابات نیز تقریباً در ابتدای سال جدید مشخص و نهایی می شد. روز سه شنبه به عنوان روز انتخابات انتخاب شد تا رای دهندگان بتوانند روز یکشنبه در کلیسا حاضر شوند، روز دوشنبه به محل رای گیری (معمولاً در محل فرمانداری) بروند و قبل از چهارشنبه رای دهند، که معمولاً روزی بود که کشاورزان محصولات خود را در بازار می فروختند. در اصل، ایالت ها به طور قابل توجهی در روش انتخاب گزینندگان متفاوت بودند. اما به تدریج، ایالت ها بر سر انتخاب با نوعی رای مردمی همگرا شدند. توسعه تلگراف برقی مورس، که هزینهٔ آن توسط کنگره در سال ۱۸۴۳ تأمین شد و با موف
قیت در سال ۱۸۴۴ آزمایش شد، یک تغییر تکنولوژیکی بود که به وضوح آینده ای قریب الوقوع از ارتباطات فوری را در سراسر کشور رقم زد. برای جلوگیری از تأثیرگذاری اطلاعات یک ایالت بر نتایج انتخابات ریاست جمهوری در ایالت دیگر، کنگره در سال ۱۸۴۵ با تعیین یک تاریخ ملی واحد برای انتخاب گزینندگان ریاست جمهوری موافقت کرد. کنگره اولین سه شنبه بعد از اولین دوشنبه ماه نوامبر را برای هماهنگ کردن شیوه های انتخاباتی فعلی با پنجره ۳۴ روزه موجود در قوانین فدرال انتخاب کرد، زیرا فاصله بین روز انتخابات تا اولین چهارشنبه دسامبر همیشه ۲۹ روز است. به این ترتیب روز انتخابات بین ۲ و ۸ نوامبر محدود می شود. از اول نوامبر اجتناب شد زیرا روز همه قدیسین است و صاحبان مشاغل معمولاً در اولین روز ماه حسابداری ماه قبل را انجام می دهند. با شروع انتخابات ریاست جمهوری، ایالت ها به تدریج اکثر انتخابات ها را با این تاریخ مطابقت دادند. متمم بیستم قانون اساسی آمریکا که در سال ۱۹۳۳ تصویب شد، تاریخ شروع و پایان دوره ریاست جمهوری، معاون رئیس جمهور، نمایندگان کنگره و سناتورها را تغییر داد. اما بر زمان برگزاری انتخابات تأثیری نداشت. مسائل زمان بندی. اکثریت رای د
هندگان باید سه شنبه ها در محل کار حاضر شوند. این امر باعث شده است که فعالان بدیل هایی را برای افزایش مشارکت رای دهندگان تبلیغ کنند. راه حل های جایگزین شامل تبدیل روز انتخابات به عنوان تعطیلات فدرال یا ادغام آن با روز کهنه سربازان است که سالانه در ۱۱ نوامبر برگزار می شود، اجازه رای دادن به مدت چند روز، اجباری کردن مرخصی با حقوق برای رای دادن، تشویق رای دهندگان به رای زودهنگام یا رای دادن از طریق پست و تشویق ایالت ها به انعطاف پذیری بیشتر در هنگام اخذ رأی از دیگر اقداماتی است که برای حل مشکل زمان بندی پیشنهاد و اجرایی شده است. تعطیلات و مرخصی با حقوق. برخی از کارفرمایان در روز انتخابات به کارمندان خود اجازه می دهند دیرتر کار را شروع کنند یا محل کار خود را زودتر از موعد ترک کنند تا بتوانند به حوزه خود بروند و رای دهند. اتحادیه کارگران خودرو برای تعطیل اعلام کردن روز انتخابات برای تولیدکننده های خودروی داخلی مذاکراتی انجام داده است. در ژانویه ۲۰۱۹، ساندوسکی، اوهایو، به اولین شهر بدل شد که با حذف روز کلمبوس، روز انتخابات را به روز تعطیل با حقوق برای کارمندان شهرداری تبدیل می کند. در ۱۲ آوریل ۲۰۲۰، فرماندار ویرجینی
ا رالف نورتام قانونی را امضا کرد که روز انتخابات را به عنوان تعطیل رسمی تعیین می کرد. در ۱۶ ژوئن ۲۰۲۰، فرماندار ایلینوی جی بی پریتزکر نیز قانونی را امضا کرد که روز انتخابات را به عنوان تعطیل تعیین می کرد. جان کانیرز، نماینده دموکرات از میشیگان، قانون روز دموکراسی سال 2005 (H. R. 63) را پیشنهاد کرد که در آن سه شنبهٔ بعد از اولین دوشنبهٔ ماه نوامبر در سال های زوج، روز دموکراسی نامیده می شود و تعطیل رسمی است. این لایحه در ۱۲ نوامبر ۲۰۱۴ و دوباره در ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۸ توسط سناتور مستقل برنی سندرز ارائه شده ولی هرگز تصویب نشده است. رای گیری زودهنگام و پستی. اکثر ایالت ها اجازه رای گیری زودهنگام را می دهند و به رای دهندگان اجازه می دهند قبل از روز انتخابات رای خود را به صندوق بیندازند. دوره های رای گیری زودهنگام از ۴ تا ۵۰ روز قبل از روز انتخابات متغیر است. رأی گیری زودهنگام بدون هیچ قید و شرطی در ۳۲ ایالت و دی سی مجاز است. در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۸، ۳۰ درصد از کل آرا رای زودهنگام بود. همچنین، همه ایالت ها نوعی سیستم رای گیری غیابی دارند. رای گیری از طریق پست در ۲۷ ایالت و دی سی بدون هیچ قید و شرطی مجاز است و
در ۲۱ ایالت دیگر با دلیل مجاز است. رأی گیری غیابی دائمی بدون قید و شرط در ۷ ایالت به علاوهٔ دی سی مجاز است در کلرادو، اورگان، واشینگتن، یوتا و هاوایی، تمامی انتخابات های مهم از طریق رای گیری پستی انجام می شود و برگه های رأی چندین هفته قبل از روز انتخابات برای رأی دهندگان ارسال می شود. در ۲۹ ایالت، آرای پستی باید در روز انتخابات یا قبل از آن دریافت شود. سایر ایالت ها مهلت های بیشتری دارند، مثلاً قانون انتخابات کالیفرنیا اجازه می دهد که برگه های رای پستی که تا ۱۷ روز پس از روز انتخابات به دفتر آن رسیده شمرده و محسوب شود. برخی از ایالت ها، مانند تگزاس، به رای دهندگان خارج از کشور و اعضای ارتش زمان بیشتری برای پست کردن برگه های رأی می دهد. روز انتخابات در تعطیلات آخر هفته. لوئیزیانا، تا به امروز، تنها ایالت ایالات متحده است که عملاً انتخابات عمومی را در روز شنبه برگزار می کند، زیرا انتخابات سراسری این ایالت در سال های فرد برگزار می شود و روش منحصربه فرد انتخابات مقدماتی این ایالت، که نسخه ای از انتخابات مقدماتی فراحزبی است، معمولاً به دور دوم انتخابات نیاز دارد. اگر احتیاج به برگزاری دور دوم برای انتخابات به وجود
بیاید، این انتخابات در روز انتخابات (سه شنبه) برگزار می شود.
پابلو باریوس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در پست هافبک برای باشگاه اتلتیکو مادرید بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال اسپانیا و زیر ۲۱ سال اسپانیا بازی کرده است.
امانوئل امگا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پادشاهی هلند است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال استراسبورگ بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال هلند، و زیر ۲۰ سال هلند و زیر ۲۱ سال هلند بازی کرده است.
گوادالوپه پیندا (زاده ۲۳ فوریه ۱۹۵۵) یک خواننده مکزیکی است که یکی از نمادهای موسیقی مردمی مکزیک محسوب می شود. او در طول فعالیت حرفه ای خود بیش از ۳۰ آلبوم منتشر کرده است که سبک های مختلف موسیقی را با فروش بیش از ۱۴ میلیون نسخه در سراسر جهان پوشش می دهد. او عمدتاً به زبان اسپانیایی می خواند، اما به زبان های فرانسوی، ایتالیایی، انگلیسی و عبری نیز خوانده است. او را "ملکه بولرو " می نامند، اما تصنیف، ماریاچی، تانگو، رانچرا و اپرا نیز خوانده است. پیندا در سراسر مکزیک، آمریکای لاتین و اسپانیا و همچنین در اروپا و آمریکای شمالی اجرا داشته است. پیندا در اصل اهل گوادالاخارا، مکزیک است. مادر او، جوزفینا آگیلار بارازا، خواهر خواننده و بازیگر است. او پسر عموی خوانندگان و پپه آگیلار است. زندگی. پیندا اصالتاً اهل گوادالاخارا، مکزیک است. مادرش، جوزفینا آگیلار بارازا، خواهر خواننده و بازیگر آنتونیو آگیلار است. او عموزاده خوانندگان آنتونیو آگیلار، هیخو و پپه آگیلار است.
نریا رودریگز رودریگز (گاوا، بارسلونا، ۷ فوریه ۱۹۹۹) یک خواننده اسپانیایی است که به دلیل شرکت در برنامه "عملیات پیروزی ۲۰۱۷" به شهرت رسید. در ۱۴ سالگی، او در آزمون های کور برنامه تله سینکو، "صدای بچه ها" شرکت کرد، ولی سرانجام انتخاب نشد.
ماریا سونیا فوریو فلورس (زاده ۳۰ ژوئیه 1937 – درگذشته ۱ دسامبر ۱۹۹۶) یک هنرپیشه مکزیکی اسپانیایی الاصل بود. فوریو در آلیکانته، دختر نیکلاس فوریو کابانس و ماریا فلورس گیلن است. او زمانی که خانواده اش به دلیل جنگ داخلی اسپانیا به مکزیک مهاجرت کردند بسیار جوان بود. او در ۲ مه ۱۹۵۲ در سن ۱۴ سالگی شهروند مکزیکی شد. حرفه. اولین حضور فوریو در فیلم "و فردا زن خواهند بود" (۱۹۵۵) بود. او رقص مدرن و فولکلور، انگلیسی، فرانسوی، نقاشی و مجسمه سازی را مطالعه کرد. او تحصیلات خود را در هنرستان در آکادمی آندرس سولر به پایان رساند. او برای بازی در فیلم ریشه کن شده (۱۹۶۰) برنده مدال طلا از انجمن اسرائیلیتا شد. او برای کارش در "زندان کنانه" (۱۹۶۰)، جایزه ای را از انجمن منتقدان مکزیک دریافت کرد.
گلوریا د لس آنجلس تروینو رویز (زاده ۱۵ فوریه ۱۹۶۸)، معروف به گلوریا تروی (Gloria Trevi))، خواننده، ترانه سرا، رقصنده، بازیگر، مجری تلویزیون، کارگردان موزیک ویدیو و تاجر زن مکزیکی است که به عنوان «دیوا عالی پاپ مکزیکی» شناخته می شود. از سال ۱۹۹۸، نام او با قبیله تروی-آندراد، سازمانی با مضامین فرقه مانند متهم به سوء استفاده جنسی، فساد خردسالان و استثمار کاری، به رهبری نماینده سابق تروی، سرجیو آندراد، مرتبط شده است. گلوریا تروی که در مونتری، نوو لئون، مکزیک به دنیا آمد، مونتری را به مقصد مکزیکو سیتی ترک کرد تا حرفه موسیقی خود را دنبال کند.
هاجر البحراوی، معروف به هاجر براون، (زاده ۱۵ مارس ۱۹۹۶) یک هنرپیشه، مدل و فعال اسپانیایی-مراکشی است که بیشتر به خاطر بازی در نقش امیرا نایبت در اسکام اسپانیا، اقتباس اسپانیایی از شرم، شناخته می شود. هاجر براون در مادرید اسپانیا از پدر و مادری مراکشی به دنیا آمد. او در سنین پایین آرزوی بازیگری را داشت و به مدت چهار سال از ۱۴ تا ۱۸ سالگی بازیگری را به طور حرفه ای تحصیل کرد. با این حال، سپس تصمیم گرفت بر روی تحصیلات دانشگاهی خود تمرکز کند و رشته مهندسی عمران را در دانشگاه پلی تکنیک مادرید انتخاب کند. با این حال، او همچنان با دنیای بازیگری مرتبط بود و در فیلم های کوتاه مختلف، معمولاً با دانشجویان دیگر کالج شرکت می کرد. براون نیز یک مسلمان عملی است. او می تواند به زبان های اسپانیایی، انگلیسی، فرانسوی و به زبان عربی مراکشی دارجا صحبت کند.
زوچی کانتورال ایتاتی گوادلوپ (زاده ۱۳ مه ۱۹۷۵) بازیگر، خواننده، رقصنده و تهیه کننده مکزیکی است. او بیشتر برای نقش های ثریا مونته نگرو در "ماریا لا دل باریو" (۱۹۹۵) و آلخاندرا آلوارز دل کاستیلو فرناندز «La Licenciada» در "تا زمانی که پول ما را از هم جدا کند" (۲۰۰۹) شناخته می شود. کانتورال در مکزیکو سیتی، مکزیک به دنیا آمد. او دختر آهنگساز و ترانه سرای مکزیکی، روبرتو کانتورال، و هنرپیشه آرژانتینی ایتالیایی تبار، ایتاتی زوکی است. کانتورال دارای سه برادر کارلوس، روبرتو و همچنین بازیگر و خواننده خوزه کانتورال است.
یانیس کنستانتلیاس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل یونان است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال پائوک بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال یونان و یونان بازی کرده است.
ترخوج یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که مرکز ولسوالی بلخاب در ولایت سرپل می باشد. شهر {ترخوج} دارای چندین قریه است که از جمله قریه های خم شورک ، چایله، تخشار و دهنه را شامل می شود.
باشگاه فرهنگی ورزشی کوبان ایمپریال یک باشگاه فوتبال اهل گواتمالا است که در کوبان، آلتا وراپاس واقع شده است. آنها در لیگا ناسیونال، بالاترین سطح فوتبال گواتمالا، رقابت می کنند. آنها بازی های خانگی خود را در ورزشگاه وراپاس انجام می دهند.
دیوار آبی اصطلاحی است که توسط کارشناسان سیاسی برای اشاره به هجده ایالت ایالات متحده آمریکا و ناحیه کلمبیا استفاده می شود که حزب دموکرات در هر انتخابات ریاست جمهوری از سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۱۲ در آن ها برنده شد. جورج دبلیو بوش، تنها رئیس جمهور جمهوری خواه انتخاب شده در این دوره، توانست در سال های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۴ تنها با پیروزی در ایالت های خارج از دیوار آبی، حد نصاب کالج انتخاباتی را به دست آورد، که برای شکست مخالفان دموکرات خود، به ترتیب ال گور و جان کری کافی بود. در طول انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۶، بسیاری از کارشناسان سیاسی حدس می زدند که «دیوار آبی» هیلاری کلینتون را به شانس اصلی پیروزی در انتخابات تبدیل می کند. با این حال، دونالد ترامپ، نامزد جمهوری خواهان توانست در سه ایالت دیوار آبی میشیگان، پنسیلوانیا و ویسکانسین پیروزی های نزدیکی به دست آورد و همچنین یک رای از چهار رأی الکترال ایالت مین، چهارمین ایالت دیوار آبی، به دست آورد. او در نتیجه با ۳۰۶ رای کالج الکترال (به استثنای دو گزینندهٔ بی وفا) به عنوان رئیس جمهور انتخاب شد. در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۰ ایالات متحده، جو بایدن، نامزد دموکرات، رئیس جمهور ترامپ را با با
زپس گیری ویسکانسین، میشیگان و پنسیلوانیا برای حزب خود شکست داد. تنها موفقیت ترامپ در «دیوار آبی» در سال ۲۰۲۰، یک رای الکترال از مین بود که دوباره به دستش آورد. به طور تصادفی، بایدن ۳۰۶ الکترال به دست آورد، دقیقاً همان تعداد الکترالی که ترامپ در سال ۲۰۱۶ کسب کرد. اصطلاح «دیوار قرمز» یا «دریای سرخ» نیز برای اشاره به ایالت هایی استفاده می شود که جمهوری خواهان به طور مداوم در دوره های انتخاباتی قبلی پیروز شده اند. با این حال، اکثر این ایالت ها به شکل قابل توجهی آرای کالج الکترال کمتری نسبت به دیوار آبی دارند. این اصطلاحات به رنگ هایی اشاره دارد که به ترتیب با احزاب دموکرات و جمهوری خواه در قرن بیست و یکم مرتبط شده اند. خاستگاه. رونالد براونشتاین ادعا می کند که اصطلاح «دیوار آبی» را در سال ۲۰۰۹ ابداع کرده است. پس از انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۲، پل اشتاینهاوزر «دیوار آبی […] را مجموعه ای از ایالت های شرقی، غرب میانه و غربی» خواند که «به طور سنتی دموکراتیک شده اند». اولین توصیف نیروهای ایجاد کننده دیوار آبی از وبلاگ نویس "هیوستون کرونیکل"، کریس لاد است. لاد که خود جمهوری خواه است، در نوامبر ۲۰۱۴ نوشت که پیروزی به ظاه
ر چشمگیر جمهوری خواهان در انتخابات میان دوره ای ۲۰۱۴ روند دیگری را که در نتایج آشکار بود تحت الشعاع قرار داده است - فروپاشی جمعیتی و جغرافیایی. به وجود آمدن دیوار آبی ناشی از تمرکز محدود حزب جمهوری خواه بر منافع رای دهندگان سفیدپوست، روستایی و جنوبی است. به گفته لاد، وجود دیوار آبی به این معناست که «یک نامزد دموکرات با حداقل اثربخشی» به صورت پیش فرض ۲۵۷ رأی الکترال را برده است. تحلیل لاد زمانی محبوب شد که مفسر MSNBC، لارنس اودانل آن را در یک قسمت ویژهٔ انتخابات از برنامه خود "آخرین کلام با لارنس اودانل" به نمایش گذاشت. ایالات دیوار آبی. در پشت این «دیوار آبی» ایالت ها قرار داشتند، بسیاری از آنها دارای تعداد نسبتاً بالایی از آرای انتخاباتی بودند، که به نظر می رسید حداقل در سطح ملی کاملاً پشت سر حزب دموکرات قرار دارند، و به نظر می رسد یک نامزد جمهوری خواه ریاست جمهوری مجبور به حذف آن ها شود. در مجموع به دنبال کسب ۲۷۰ رای الکترال از سایر مناطق است. ایالات پشت این دیوار عموماً در شمال شرقی ایالات متحده و سواحل غربی ایالات متحده قرار داشت و شامل برخی از ایالت های دریاچه های بزرگ بود. در هر یک از شش دوره انتخابات ر
یاست جمهوری قبل از سال ۲۰۱۶، حزب دموکرات ۱۸ مورد از این ایالت ها (و همچنین ناحیه کلمبیا) را برده بود که در مجموع ۲۳۸ الکترال از ۲۷۰ الکترال لازم برای پیروزی قطعی است. «سه ایالت بزرگ» که قلعهٔ دموکرات ها محسوب می شوند شامل کالیفرنیا، نیویورک و ایلینوی است. ایالت های دیوار آبی عموماً شامل ایالت هایی است که دموکرات ها از انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۹۲ تا انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۶ در آن ها پیروز می شدند که شامل (به ترتیب کاهش جمعیت و به دنبال آن تعداد آرای الکترال فعلی): کالیفرنیا (۵۴) نیویورک (۲۸)، ایلینوی (۱۹)، پنسیلوانیا (۱۹)، میشیگان (۱۵)، نیوجرسی (۱۴)، واشینگتن (۱۲)، ماساچوست (۱۱)، مریلند (۱۰)، مینه سوتا (۱۰)، ویسکانسین (۱۰)، اورگان (۸)، کانکتیکات (۷)، هاوایی (۴)، مین (۴)، رود آیلند (۴)، دلاور (۳)، و ورمونت (۳)، و همچنین واشینگتن، دی سی (۳)؛ این ایالات در مجموع ۲۳۸ رای الکترال دارند. اگر ال گور در سال ۲۰۰۰ نیوهمپشایر (۴) را برده بود و اگر جان کری نیومکزیکو (۵) و آیووا (۷) را در سال ۲۰۰۴ برده بود، هر سه این ایالت جزوی از دیوار آبی از سال ۱۹۹۲ می شدند. آخرین باری که هر یک از این ایالت ها قبل از سال ۲۰۱۶ رای خود ر
ا به نامزد جمهوری خواه داد به زمانی برمی گردد که جورج اچ دبلیو بوش در سال ۱۹۸۸ مایکل دوکاکیس را شکست داد و کالیفرنیا، ایلینوی، پنسیلوانیا ، میشیگان ، نیوجرسی، مریلند، کنتیکت، مین، دلاور و ورمونت را برد. آخرین باری که هر یک از ایالت های نیویورک، واشینگتن، ماساچوست، ویسکانسین ، اورگن، هاوایی و رود آیلند قبل از سال ۲۰۱۶ به نامزد جمهوری خواه رأی دادند، مربوط به انتخاب مجدد رونالد ریگان در سال ۱۹۸۴ بود. مینه سوتا از زمان انتخاب مجدد ریچارد نیکسون در سال ۱۹۷۲ هیچ گاه به نامزد جمهوری خواه رأی نداده است. ناحیه کلمبیا از زمانی که در سال ۱۹۶۴ در کالج انتخاباتی پذیرفته شد در تمامی انتخابات ها به نامزد دموکرات رأی داده است. ۲۰۱۶: شکستن دیوار آبی. بین سال های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۶ «تسلط» دموکرات ها بر این ایالات زیر سؤال رفت، زیرا در چند انتخابات اخیر فاصلهٔ آن ها و جمهوری خواهان بسیار کمتر شد و بسیاری از جمهوری خواهان در مناصب ایالتی مثل سناتور یا فرماندار را انتخاب شدند. ایالت های دیوار آبی که یک سناتور جمهوری خواه دارند شامل پنسیلوانیا، ویسکانسین و مین است. ایالت هایی که فرماندار جمهوری خواه دارند شامل ماساچوست، مریلند و ورمونت
است. علاوه بر این ۱۸ ایالت، سه ایالت دیگر آیووا، نیوهمپشایر و نیومکزیکو که تنها یک بار در همان شش دوره انتخاباتی به جمهوری خواهان رای داده بودند در سال ۲۰۰۰ و ۲۰۰۴ با فاصلهٔ تنها ده هزار رأی جورج دبلیو بوش را انتخاب کردند، در حالی که اورگن شاهد شکست بوش با تنها ۶۷۶۵ رای در سال ۲۰۰۰ بود. در مجموع الکترال های ایالت های دیوار آبی به عدد ۲۵۷ می رسد که تنها ۱۳ رای کمتر از آن چیزی است که برای پیروزی لازم است. در سال ۲۰۱۶، دیوار آبی ترک هایی نشان داد و از ۲۴۲ رای الکترال به ۱۹۵ رای کاهش یافت. نیت سیلور ایده دیوار آبی را مورد انتقاد قرار داد و آن را با ایالت های «دیوار قرمز/دریای سرخ» مقایسه کرد که از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۸ به جمهوری خواهان رأی دادند. او استدلال می کند که دیوار آبی صرفاً نشان دهنده یک «دوران بسیار خوب» در انتخابات است، و دستاوردهای نسبتاً جزئی در آرای عمومی می تواند به راحتی ورق را در آن ایالت ها برگرداند. چنین اتفاقی در سال ۲۰۱۶ مشاهده شد، در آن سال چند ایالت که به طور سنتی همیشه جزو دیوار آبی بودند به دونالد ترامپ رای دادند؛ این ایالت ها شامل میشیگان، پنسیلوانیا، ویسکانسین و ناحیه ۲ کنگره مین بودند. برخی