Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
توسعه سیستم های تسلیحاتی خدمت کرد. در سال ۱۹۸۸، کامپورینی فرماندهی مرکز آزمایش پرواز نیروی هوایی را بر عهده داشت و نماینده ایتالیا در کمیته مطالعات کاربرد هوافضای آگارد بود. در ستاد کل نیروی هوایی او به عنوان رئیس توسعه فنی سیستم های تسلیحاتی جدید، از جمله ئی اف ای، خدمت کرد و نماینده ایتالیا در برنامه ان ای ای دبلیو بود. در طول دوران خدمتش در درجه سرتیپ، از سال ۱۹۹۳، او ریاست بخش طرح ها، عملیات و آموزش را بر عهده داشت و در آوریل ۱۹۹۶ عنوان بازرس هوانوردی نیروی دریایی به او اعطا شد. به عنوان سرلشکر، او به عنوان بازرس ایمنی پرواز و رئیس اداره سوم ستاد کل دفاع، همچنین معاونت سیاست نظامی، امور بین الملل، کنترل تسلیحات و دفاع مدنی، منصوب شد. در ۲۰ آوریل ۲۰۰۱، با درجه سپهبدی، سمت جانشین رئیس ستاد کل دفاع را تا ۲۹ فوریه ۲۰۰۴ بر عهده داشت و از ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ رئیس مرکز مطالعات عالی دفاعی ایتالیا بود.
جوزپه مانچینلی (; ۱۹۷۶ – ۱۸۹۵) ژنرال نیروی زمینی ایتالیا بود، که در فاصله سال های ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۹ به عنوان هفتمین رئیس ستاد دفاع ایتالیا فعالیت می کرد و از ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۷ رئیس کمیته نظامی ناتو بود. در طول جنگ جهانی دوم، او از مارس ۱۹۴۲ تا ژانویه ۱۹۴۳ به عنوان رئیس ستاد دفتر ارتباط با ارتش پانزر آفریقا و از ژانویه ۱۹۴۳ تا زمان تسلیم ارتش ایتالیا در ۱۳ مه ۱۹۴۳، رئیس ستاد ارتش اول ایتالیا در تونس، تحت فرماندهی مارشال جووانی مسه، خدمت کرد. سپس تا سال ۱۹۴۴ در بریتانیا اسیر جنگی بود. زندگی نامه. جوزپه مانچینلی در ۱۳ مه ۱۸۹۵ در اوربینو متولد شد و در حالی که هنوز بسیار جوان بود، در سپتامبر ۱۹۱۲ به آکادمی نظامی تورین رفت و در ۲ اوت ۱۹۱۴ با درجه ستوان دوم توپخانه فارغ التحصیل شد و در مدرسه توپخانه و کاربردهای مهندسی، که آن هم در تورین واقع شده بود، پذیرفته شد. او با شروع جنگ جهانی اول وارد خدمت فعال شد و به هنگ ۲۱ پیاچنزا اعزام شد، جایی که در سپتامبر ۱۹۱۵ به درجه ستوان ارتقا یافت. در آوریل ۱۹۱۷ به درجه کاپیتانی ارتقا یافت و در ژانویه ۱۹۱۸ به فرماندهی توپخانه ارتش هفتم منصوب شد. در پایان جنگ، در مه ۱۹۲۰، مانچینلی به هنگ دوم
در پزارو منتقل شد و در اواخر سال ۱۹۲۱ در دوره ستاد کل در مدرسه جنگ شهر پذیرفته شد. او در اوت ۱۹۲۲ فارغ التحصیل شد و متعاقباً به عنوان فرمانده قرارگاه مرکزی ستاد کل در رم منصوب شد. وی در مه ۱۹۲۴ به خدمت وزارت جنگ درآمد و در ژانویه سال بعد برای نظارت بر اداره دوم آمار نظامی به میلان منصوب شد. در دسامبر ۱۹۲۶، به سپاه ستاد کل منتقل شد و در ۱ اکتبر ۱۹۲۷، به عنوان فرمانده گروه چهارم وسایل نقلیه موتوری به هنگ توپخانه سواره نظام در میلان منتقل شد. او که دوباره به قرارگاه مرکزی ستاد کل در رم منتقل شده بود، در مارس ۱۹۳۰ به درجه سرهنگ دومی ارتقا یافت و متعاقباً وابسته نظامی در برلین شد (با مسئولیت هایی در منطقه لیتوانی). در دسامبر همان سال، وظایف او به سفارتخانه های کپنهاگ، استکهلم و لاهه گسترش یافت و این سمت را تا ۱۵ اکتبر ۱۹۳۶، زمانی که لوئیجی افیسیو ماراس جایگزین او شد، حفظ کرد. در نوامبر ۱۹۳۲، او همچنین به عنوان آجودان افتخاری پادشاه ویکتور امانوئل سوم منصوب شد. در سال ۱۹۳۶ از سفارت برلین به ایتالیا بازگشت و در مارس ۱۹۴۲ رئیس ستاد واحد رابط با ارتش زرهی آلمان-ایتالیا در شمال آفریقا (کولاسیت) شد و خیلی زود به سرتیپ ا
رتقا یافت. در ژانویه ۱۹۴۳، او به عنوان رئیس ستاد ارتش اول ایتالیا در تونس منصوب شد. وی از سال ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۹ رئیس ستاد دفاع بود. از سال ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۷، او به عنوان رئیس کمیته نظامی ناتو خدمت کرد.
روز اول ()، یک فیلم مستند درام ساخته شده برای تله فیلم دربارهٔ پروژه منهتن، تحقیق و توسعه بمب اتمی (جنگ افزار هسته ای) است. این فیلم بر اساس کتابی از پیتر وایدن ساخته شده است. این فیلم توسط دیوید دبلیو رینتلز نوشته شده است و کارگردانی آن توسط جوزف سارجنت است. این فیلم برنده جوایز امی در سال ۱۹۸۹ برای ویژه درام/کمدی جایزه امی ساعات پربیننده برای بهترین فیلم تلویزیونی شد. این فیلم با وجود درام بودن، به دلیل دقت تاریخی خود مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. داستان. وقتی فیزیکدان مجارستانی لئو زیلارد اروپا را ترک می کند، سرانجام به ایالات متحده می رسد و در آنجا با کمک آلبرت انیشتین، دولت فدرال را متقاعد می کند که یک بمب اتمی بسازد. ژنرال لسلی گرووز، فیزیکدان جی. رابرت اوپنهایمر را به عنوان رئیس آزمایشگاه لوس آلاموس در نیومکزیکو، جایی که بمب ساخته می شود، انتخاب می کند. با نزدیک شدن به پایان جنگ جهانی دوم، زیلارد (که ایده اش مسئول پیشرفت حاصل شده بود) در مورد سلاح های اتمی دچار تردید می شود و در مورد چگونگی و زمان استفاده از بمب بحث می کند. این فیلم بر سازماندهی و سیاست های کل ماجرا، مانند تنش های بین دانشمندان و ارتش،
وابستگی کمونیستی بسیاری از دانشمندان در آن زمان، خطرات جاسوسی و تصمیم در مورد استفاده از بمب پس از شکست آلمان تمرکز دارد. در مورد کار علمی واقعی روی بمب، بخشی از آن نشان داده شده است، اما توضیح داده نشده است، بنابراین درک عملکرد بمب برای درک آنچه در این زمینه اتفاق می افتد، لازم است. داستان با فرار لئو زیلارد از آلمان با آخرین قطار شروع می شود و سعی می کند ارتش را متقاعد کند که می توان بمب هسته ای ساخت و آلمانی ها در حال حاضر روی آن کار می کنند. در انگلستان، ایده او بایگانی و نادیده گرفته می شود، بنابراین او به ایالات متحده سفر می کند، اما در آنجا نیز باید یک سال صبر کند تا کاری با آن انجام شود و پروژه منهتن آغاز شود. همانطور که آلمان شکست می خورد و دانشمندانش بازجویی می شوند، مشخص می شود که آنها حتی به ساخت بمب هسته ای نزدیک هم نشده اند (تا حدودی به دلیل همکاری بد دانشمندان). با وجود اینکه اکنون هیچ کس فناوری لازم را ندارد و دلیل اصلی پروژه منهتن از بین رفته است، کار ادامه دارد. زیلارد، که ابتدا از انیشتین برای انتقال ایده هایش در مورد ساخت بمب به رهبران ایالات متحده استفاده کرد، اکنون او را متقاعد می کند ک
ه در نوشتن نامه ای به رئیس جمهور برای انجام کاری برعکس، یعنی نساختن بمب، به او بپیوندد تا از مسابقه تسلیحاتی جلوگیری شود. ۶۸ دانشمند طوماری را امضا می کنند، اما ارتش مانع آن می شود. رئیس جمهور ایالات متحده ترومن با چهار گزینه روبرو است: مذاکرات صلح (که مستلزم آن است که ژاپنی ها امپراتور خود را حفظ کنند، همانطور که در نهایت اتفاق افتاد)، محاصره (که بزدلانه تلقی می شد)، تهاجم (که برخی تخمین می زنند تا یک میلیون نفر جان خود را از دست بدهند، اگرچه چنین اعدادی به طور گسترده مورد اختلاف است)، یا انداختن بمب. نکته دیگر این است که اتحاد جماهیر شوروی گفته بود که سه ماه پس از تسلیم آلمان وارد جنگ با ژاپن خواهد شد و این ترس وجود دارد که آنها ممکن است آنجا را ترک نکنند. بنابراین ترومن تصمیم می گیرد که بهترین اقدام، انداختن بمب روی هیروشیما است، برخلاف توصیه ژنرال آیزنهاور.
انزو وچارلی (؛ زادهٔ ) ژنرال بازنشسته نیروی هوایی ایتالیا است، که از ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸ فرماندهی نیروی هوایی ایتالیا را برعهده داشت و در فاصله سال های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۱ به عنوان بیست و نهمین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ایتالیا فعالیت می کرد. زندگی نامه. ژنرال انزو وچیارلی در کولفرو، ایتالیا زاده شد و از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۹ در آکادمی هوانوردی تحصیل کرد و در رشته علوم هوانوردی از دانشگاه ناپل فدریکو دوم و در رشته علوم بین الملل و دیپلماتیک از دانشگاه تریسته فارغ التحصیل شد. او گواهینامه خلبانی خود را از پایگاه نیروی هوایی لفلین در تگزاس و مدرک خلبانی جنگنده خود را از پایگاه نیروی هوایی هالومن در نیومکزیکو دریافت کرد. او در دوره های مختلفی مانند دوره عادی و دوره عالی مدرسه جنگ هوایی در فلورانس، کالج جنگ هوایی در دانشگاه هوایی (نیروی هوایی آمریکا) در پایگاه نیروی هوایی ماکسول در آلاباما، دوره مدیریت منابع دفاعی در مدرسه تحصیلات تکمیلی نیروی دریایی در مونتری، کالیفرنیا در مرکز مطالعات عالی تسلیحات - مدرسه نظامی در پاریس شرکت کرد. وچیارلی یک خلبان جنگنده و رهگیر آموزش دیده است و در نیروی هوایی ایتالیا سمت هایی مانند فرمانده گروه ن
هم جنگنده در سال ۱۹۹۱ و گروه چهارم از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲ را بر عهده داشت و در مجموع بیش از ۲۶۰۰ ساعت پرواز داشت که بیشتر وقت خود را صرف پرواز با هواپیمای لاکهید اف-۱۰۴ کرد. از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۹، او در بخش پرسنل ستاد نیروی هوایی مستقر بود و از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴، در ستاد فرماندهی لجستیک نیروی هوایی خدمت کرد. او به عنوان معاون رئیس بخش سیاست تسلیحات بخش سوم به اداره ملی تسلیحات منصوب شد، جایی که او همچنین به عنوان نماینده ملی در آژانس دفاع اروپا و سازمان همکاری در تسلیحات فعالیت می کند. او همچنین «نامه قصد» را برای تحقق کلی بازسازی صنعت دفاع اروپا راه اندازی کرد. وچیارلی همچنین به عنوان فرمانده نیروی هوایی ایتالیا در عراق در طول جنگ عراق در پایگاه هوایی نصیریه تحت چارچوب «عملیات بابل باستان» خدمت کرد. از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰، او در سفارت ایتالیا در برلین به عنوان وابسته دفاع و نیروی هوایی با اعتبارنامه ثانویه برای هلند و دانمارک خدمت کرد. او در طول عملیات طلوع اودیسه و عملیات «محافظ متحد» در لیبی، فرمانده فرماندهی نیروهای رزمی هوایی و رئیس ستاد فرماندهی عملیات هوایی شد. او از فوریه ۲۰۱۵ تا فوریه ۲۰۱۶ معاون رئیس ستاد دفا
ع شد و از مارس ۲۰۱۶ تا نوامبر ۲۰۱۸ به عنوان رئیس ستاد نیروی هوایی ایتالیا منصوب شد. او در ۶ نوامبر ۲۰۱۸ توسط رئیس جمهور سرجیو ماتارلا به عنوان رئیس جدید ستاد دفاع منصوب و جایگزین ژنرال کلودیو گرازیانو شد که به عنوان رئیس کمیته نظامی ناتو منصوب شده بود. تحصیلات و آموزش. او در دوره آکادمی نیروی هوایی - رسترو (۱۹۷۵) شرکت کرد و دارای مدرک علوم هوانوردی از دانشگاه فدریکو ناپل و علوم بین الملل و دیپلماتیک از دانشگاه تریسته است. او گواهینامه خلبانی خود را در پایگاه نیروی هوایی لافلین، تگزاس و مدرک خلبانی جنگنده خود را در پایگاه نیروی هوایی هولومن، نیومکزیکو دریافت کرد. او همچنین در دوره های عادی و پیشرفته در مدرسه جنگ هوایی در فلورانس، کالج جنگ هوایی در دانشگاه هوایی در پایگاه نیروی هوایی ماکسول، آلاباما، دوره مدیریت منابع دفاعی در کالج تحصیلات تکمیلی نیروی دریایی در مونتری، کالیفرنیا و سرا (جلسه اروپایی مدیران تسلیحات) در مرکز مطالعات سلاح های پیشرفته - مدرسه نظامی در پاریس شرکت کرد. فعالیت نظامی. او که خلبان جنگنده-رهگیر بود، مدت طولانی از دوران کاری خود را در گروستو گذراند، جایی که از سال ۱۹۸۱، سال انتصابش، تمام
مأموریت های عملیاتی را انجام داد تا اینکه در سال ۱۹۹۱ فرمانده گروه نهم جنگنده و از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲ فرمانده بال چهارم شد و در مجموع بیش از ۲۶۰۰ ساعت پرواز، از جمله بیش از ۲۰۰۰ ساعت پرواز با هواپیمای اف-۱۰۴ را ثبت کرد. از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۹، در اداره اول ستاد کل نیروی هوایی، ابتدا به عنوان رئیس بخش مدیریت پرسنل و سپس به عنوان رئیس دفتر سازماندهی خدمت کرد. او همچنین در ستاد کل فرماندهی لجستیک، سمت های مدیریتی داشت و بین سال های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ به عنوان رئیس دفتر برنامه ریزی عمومی، رئیس دفتر عملیات و معاون رئیس ستاد خدمت کرد. در سال ۲۰۰۳، او فرماندهی اولین گروه نیروی هوایی در عراق را در پایگاه هوایی طلیل (ناصریه) بر عهده داشت. از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷، او به عنوان معاون رئیس اداره سوم - سیاست تسلیحاتی - در دبیرخانه کل دفاع خدمت کرد و همزمان به عنوان نماینده ملی در سازمان های کلیدی اروپایی مانند آژانس دفاعی اروپا، سازمان همکاری مشترک تسلیحاتی و نامه قصد که مسئول تدوین سیاست و سازماندهی مجدد صنعت دفاعی اروپا بودند، خدمت کرد. از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰، او به عنوان وابسته دفاع و نیروی هوایی در سفارت ایتالیا در برلین، با اعتبارنامه
ثانویه برای هلند و دانمارک، خدمت کرد. پس از بازگشت به ایتالیا، در سال ۲۰۱۰، او ابتدا به عنوان فرمانده نیروهای هوایی رزمی و سپس به عنوان رئیس ستاد فرماندهی اسکادران هوایی خدمت کرد، که همزمان با آغاز و اجرای عملیات های بین المللی «طلوع اودیسه» و «محافظ متحد» در لیبی بود. او دوباره به دبیرخانه عمومی دفاع منتقل شد و از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۵ به عنوان مدیر دپارتمان هماهنگی برنامه تسلیحات چهارم، با تخصص در زمینه خرید و نوسازی سیستم ها و مسئولیت توسعه برنامه های همکاری بین المللی خدمت کرد. از فوریه ۲۰۱۵ تا مارس ۲۰۱۶، او به عنوان معاون رئیس ستاد دفاع خدمت کرد. در ۲۱ مارس ۲۰۱۶، او به عنوان رئیس ستاد نیروی هوایی منصوب شد و از ۳۰ مارس ۲۰۱۶ تا ۳۱ اکتبر ۲۰۱۸ خدمت کرد. علاوه بر این، در ۲۲ دسامبر ۲۰۱۷، او همچنین به عنوان عضو هیئت مدیره آژانس ملی ایمنی پرواز منصوب شد. در ۲۵ اکتبر ۲۰۱۸، شورای وزیران او را به عنوان رئیس جدید ستاد دفاع منصوب کرد که از ۶ نوامبر ۲۰۱۸ لازم الاجرا است. ژنرال آلبرتو روسو از ۳۱ اکتبر رئیس جدید ستاد نیروی هوایی بود. او در ۵ نوامبر ۲۰۲۱ از سمت خود کناره گیری کرد و از خدمت فعال بازنشسته شد و دریاسالار جوزپه ک
اوو دراگونه جایگزین او شد.
گویدو ونتورونی (; – ) ادمیرال بازنشسته نیروی دریایی ایتالیا است که در فاصله سال های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۹ به عنوان بیست و یکمین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ایتالیا فعالیت می کرد و از ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲ ریاست کمیته نظامی ناتو را برعهده داشت. ونتورونی فعالیت نظامی را از سال ۱۹۵۲ در نیروی دریایی ایتالیا آغاز کرد. او از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۳ رئیس ستاد نیروی دریایی ایتالیا بود. وی در سال ۲۰۰۲ از نیروهای مسلح ایتالیا بازنشسته شد. پس از بازنشستگی، به عنوان مدیر و بعداً نایب رئیس به لئوناردو-فینمکانیکا پیوست. زندگی نامه. گیدو ونتورونی، متولد ۱۰ آوریل ۱۹۳۴ در ترامو، در سال ۱۹۵۲ در سن ۱۸ سالگی وارد آکادمی نیروی دریایی شد و در ۱ ژوئیه ۱۹۵۶ به عنوان ناوآموز به خدمت گرفته شد. در طول این سال ها، او به عنوان افسر ناوبری در کشتی های مختلف خدمت کرد و در عین حال (۱۹۵۸–۱۹۵۹) در ایالات متحده برای دریافت گواهینامه خلبانی برای عملیات ناو هواپیمابر نیز دوره دید. او گواهینامه خلبانی هلیکوپتر خود را در سال ۱۹۶۶ دریافت کرد و فرمانده گروه دوم هلیکوپتر نیروی دریایی در کاتانیا شد و بعداً رئیس خدمات اسکادران نیروی دریایی محلی شد. در ۱ ژوئیه ۱۹۶۷ به درجه ستوانی
ارتقا یافت و دستیار پرچم دریاسالار بیریندلی، فرمانده کل اسکادران نیروی دریایی شد و سپس به دنبال او به مالت، مقر فرماندهی نیروی دریایی جنوب اروپا، رفت و بیریندلی به عنوان فرمانده فرماندهی نیروی دریایی متفقین جنوب اروپا منصوب شد. او در طول دوران خدمت خود، فرماندهی ناوچه های داناید، اورانیا و آلباتروس، ناوچه ویرجینیو فاسان و رزم ناو موشک انداز کایو دویلیو را بر عهده داشت. در ۳۱ دسامبر ۱۹۸۲ به درجه دریاسالاری و سرانجام در ۱۱ ژانویه ۱۹۹۰ به درجه دریاسالاری ارتقا یافت و از ۲۸ دسامبر ۱۹۸۹ تا ۱۴ ژانویه ۱۹۹۱ به عنوان معاون رئیس ستاد نیروی دریایی و از آن تاریخ به عنوان فرمانده کل اسکادران نیروی دریایی خدمت کرد. از فوریه ۱۹۹۲ تا دسامبر ۱۹۹۳، سمت رئیس ستاد نیروی دریایی را بر عهده داشت. شورای وزیران در ۱ ژانویه ۱۹۹۴ او را به عنوان رئیس ستاد دفاع منصوب کرد، سمتی که تا ۱۴ فوریه ۱۹۹۹ در اختیار داشت. در ۶ مه همان سال، او به عنوان رئیس کمیته نظامی ناتو شروع به خدمت کرد و تا سال ۲۰۰۲ در این سمت باقی ماند.
رولاندو موسکا موچینی (؛ زادهٔ ) ژنرال بازنشسته نیروی زمینی ایتالیا است، که در فاصله سال های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۴ به عنوان بیست و سومین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ایتالیا فعالیت می کرد و از ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ رئیس کمیته نظامی ناتو بود. موسکا موچینی کار خود را به عنوان دانشجوی دانشکده نظامی نونزیاتلا در ناپل آغاز کرد. او در سال ۱۹۵۹ به عنوان افسر منصوب شد و در ابتدا در واحدهای توپخانه ارتش ایتالیا خدمت کرد. در سال ۱۹۵۹، او به عنوان افسر رسمی ارتش ایتالیا درآمد و در لشکرهای توپخانه «فولگوره» و «مانتوا» ثبت نام کرد. موچینی از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۳ به عنوان وابسته نظامی در سفارت ایتالیا در لندن، از ژانویه ۱۹۹۷ تا مارس ۲۰۰۱ فرمانده کل گاردیا دی فینانزا و از آوریل ۲۰۰۱ تا مارس ۲۰۰۴ به عنوان رئیس ستاد دفاع خدمت کرد. در آوریل ۲۰۰۴ او به عنوان رئیس کمیته نظامی اتحادیه اروپا منصوب شد، سمتی که تا ۷ نوامبر ۲۰۰۶ در اختیار داشت، زمانی که هنری بنتگیا جانشین او شد. روز بعد او به ایتالیا پرواز کرد تا به عنوان مشاور نظامی در دفتر رئیس جمهور ایتالیا، جورجیو ناپولیتانو، منصوب شود و تا زمان استعفایش در سال ۲۰۱۵ در این سمت باقی ماند. متعاقباً، رئیس جم
هور ایتالیا، ماتارلا، او را به همان سمت فراخواند. موچینی همچنین دبیر شورای عالی دفاع بوده است.
انریکو کوزنتس (; – ) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا بود، که در فاصله سال های ۱۸۸۲ تا ۱۸۹۳ به عنوان نخستین رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا فعالیت می کرد. او به عنوان کاپیتان توپخانه در ارتش ناپل، در سال ۱۸۴۸ در لشکرکشی فردیناند دوم علیه اتریشی ها شرکت کرد؛ اما پس از کودتای ناپل، او به پیروی از ژنرال گولیلمو پپه از دستور فردیناند برای عقب نشینی نیروها سرپیچی کرد و برای کمک به دفاع از آن شهر به ونیز رفت. کوزنتس به عنوان فرمانده قلعه مارگرا، شجاعت برجسته ای از خود نشان داد و پس از سقوط قلعه، دفاع از پیازاله را بر عهده گرفت، جایی که دو بار زخمی شد. پس از سقوط ونیز، او به کورفو و فرانسه گریخت. در سال ۱۸۵۹، پس از جنگ دوم استقلال ایتالیا، کوزنتس به پیمونت رفت و در آنجا فرماندهی هنگ شکارچیان آلپ را بر عهده گرفت و در نبرد وارسه جنگید. او وارد ارتش ساردینیا شد، اما تنها برای شرکت در لشکرکشی هزاران نفر به رهبری گاریبالدی که در نهایت سیسیل را از حکومت بوربون ها آزاد کرد، از آنجا خارج شد. در سال ۱۸۶۰، او سومین لشکرکشی گاریبالدی به سیسیل را رهبری کرد، دو تیپ ناپلی را در ویلا سن جووانی (۲۳ اوت) شکست داد و پیروزمندانه به ناپل لشکرکش
ی کرد، جایی که به عنوان وزیر جنگ منصوب شد و در سازماندهی همه پرسی شرکت کرد. سپس با درجه سپهبدی به ارتش ایتالیا پیوست. در طول جنگ اتریش و پروس فرماندهی یک لشکر به او سپرده شد، اما نبرد کمی را تجربه کرد. پس از جنگ، او بارها از پذیرفتن مسئولیت جنگ خودداری کرد. در سال ۱۸۸۲، او اولین رئیس ستاد رجیو اسرسیتو شد و این سمت را تا سال ۱۸۹۳ حفظ کرد. او در سال ۱۸۹۸ در سن ۷۸ سالگی در رم درگذشت. زندگی نامه. اوایل زندگی. او از سال ۱۸۳۲ تا ۱۸۴۰ دانشجوی کالج نظامی سلطنتی نونزیاتلا در ناپل بود. او به عنوان پرچمدار در توپخانه ارتش پادشاهی دو سیسیل منصوب شد و بعداً در سال ۱۸۴۴ به ستوان یکم ارتقا یافت. جنگ اول استقلال. در سال ۱۸۴۸، او به دو لشکر ارتش زمینی پادشاهی دو سیسیل که توسط فردیناند دوم علیه اتریش در جنگ اول استقلال اعزام شده بود، پیوست. هنگامی که در ۲۵ مه دستور بازگشت به ناپل دریافت شد، بخش عمده ای از ارتش از پیروی از فرمانده خود، ژنرال گوگلیلمو پپه، که در عوض می خواست جنگ را ادامه دهد، خودداری کرد. پپه در ۸ ژوئن از رودخانه پو عبور کرد و تنها توپخانه (به همراه کوزنتس)، مهندسان و واحدهای داوطلب به دنبال او رفتند. این گروه ش
امل افسران دیگری مانند کارلو و لوئیجی متساکاپو، جیرولامو اولوا و کامیلو بولدونی بود، در حالی که چزاره روسارول چند روز بعد، پس از بازگشت از نبرد گویتو، از راه رسید. در ۱۳ ژوئن ۱۸۴۸، آنها به ونیز رسیدند و کوزنتس با درجه کاپیتانی در توپخانه ارتش ونیز ثبت نام کرد. دفاع از ونیز. کوزنتس تحت رهبری جیرولامو اولوا و به همراه جوزپه سیرتوری، با نشان دادن شجاعت ویژه، در دفاع از قلعه مارگرا شرکت کرد. او به عنوان فرمانده توپخانه سنگر، از ابتدای حمله در ۴ مه و به مدت سه هفته بعد از آن مقاومت کرد. پس از سقوط قلعه مارگرا، کوزنتس و دیگر رفقا به سمت ونیز عقب نشینی کردند و پس از تخریب پنج طاق پل راه آهن، به جزیره سن سکوندو نقل مکان کردند، جایی که کوزنتس دو بار زخمی شد. در ماه مه ۱۸۴۹، او با انتصاب دولت موقت ونیز از کاپیتان به سرگرد، سپس به سرهنگ دوم و سپس به سرهنگ ارتقا یافت. پس از سقوط شهر در ۲۴ اوت ۱۸۴۹، ناوگان فرانسوی تقریباً ۶۰۰ نفر از چهره های برجسته جمهوری سن مارکو را تخلیه کرد: کوزنتس (به همراه جرولامو اولوا، گوگلیلمو پپه، مانین و خانواده اش و بسیاری دیگر) سوار کشتی سولون و سپس پلوتون شدند که آنها را در کورفو، که در آن زم
ان تحت الحمایه بریتانیا بود، پیاده کرد و به دلیل شیوع وبا در ونیز، به لازارتو منتقل شدند. نزدیکی به مازینی. کوزنتس از کورفو به فرانسه نقل مکان کرد، بدون اینکه سمت رسمی داشته باشد. او که مورد توجه اعضای حزب موسوم به «حزب مورات» که طرفدار پادشاهی لیبرال اما جداگانه ناپل بودند، قرار گرفت، قطعاً ایده های جوزپه ماتزینی و آرمان اتحاد ملی را پذیرفت. در دهه ۱۸۵۰، او در آماده سازی آخرین ابتکارات قیام ماتزینی نقش داشت: در ژانویه ۱۸۵۳، او در یک جلسه مقدماتی در لوکارنو برای قیام میلان در ۶ فوریه شرکت کرد. و در سال ۱۸۵۷، در آماده سازی آخرین ابتکار انقلابی در ایتالیا، قبل از جنگ دوم استقلال، یعنی لشکرکشی ساپری کارلو پیساکانه، شرکت کرد. جنگ دوم استقلال. با توجه به شکست جنگ اول استقلال و لشکرکشی ساپری، کوزنتس برای تلاش های میهن پرستانه و سلطنت طلبانه نخست وزیر پیدمونت، کامیلو بنسو، کنت کاوور، بسیج شد. در ژانویه ۱۸۵۹، در آستانه جنگ دوم استقلال، کوزنتس در پیدمونت بود، جایی که با انتصاب وزارت کشور، مسئول سازماندهی شکارچیان آلپ شد. در ماه آوریل، فرماندهی هنگ اول را بر عهده گرفت که با شروع جنگ با اتریش، نبردهای وارسه، سن فرمو و ت
رپونتی را رهبری کرد. فرمانده این تیپ جوزپه گاریبالدی بود. در ۱۲ ژوئیه ۱۸۵۹، روز پس از آتش بس ویلافرانکا، به او نشان صلیب افسری نشان نظامی ساووی اعطا شد. در سپتامبر ۱۸۵۹، او به عنوان سرهنگ وارد ارتش ساردینیا شد و فرماندهی تیپ تازه تأسیس «فررا» را بر عهده گرفت. انتصابی که توسط مانفردو فانتی در لیگ مرکزی ایتالیا اعطا شد. با اتحاد مجدد دومی با پادشاهی ساردینیا، کوزنتس در ۲۱ مارس ۱۸۶۰ با همان درجه سرهنگی در ارتش سلطنتی تأیید شد. هیئت اعزامی هزار نفره. در زمان هیئت اعزامی هزار نفره، او از ارتش پیدمونته درخواست مرخصی کرد تا با درجه سرهنگی به دنبال گاریبالدی برود. او با سومین هیئت اعزامی تقویتی (پس از اولین هیئت گاریبالدی و دومین هیئت جاکومو مدیچی) به همراه ۸۰۰ داوطلب که در ۲ ژوئیه ۱۸۶۰ از جنوا حرکت کرده بودند، به سیسیل رسید و در ۵ ژوئیه در پالرمو پیاده شد. او همچنین پیلاده برونتزتی و جورجیو اسپزیای جوان، دانشمند برجسته آینده، را با خود آورد. در نبرد میلاتزو، جایی که او نقش تعیین کننده ای در متوقف کردن حمله بوربون ها از سمت چپ و ضدحمله تا زمانی که دشمن به درون دیوارهای باستانی عقب رانده شود، ایفا کرد، از ناحیه گردن ز
خمی شد. در ۲۳ آگوست، پس از فرود در کالابریا، او ستونی را رهبری کرد که دو تیپ بوربون را در ویلا سن جیووانی و پیاله محاصره و وادار به تسلیم کرد. در ۳۰ آگوست، او این مانور را تکرار کرد و ۱۰۰۰۰ سرباز بوربون ژنرال جوزپه گیو را در فلات سووریا مانلی مجبور به تسلیم کرد. او با درجه سرلشکر و فرمانده لشکر، در میان همراهان گاریبالدی وارد ناپل شد. در آنجا، او به عنوان وزیر جنگ دولت ستوان منصوب شد و در سازماندهی همه پرسی شرکت کرد. در ۸ سپتامبر ۱۸۶۰، در ناپل، به عنوان وزیر جنگ دولت گاریبالدی، اعلامیه معروفی را امضا کرد که عبور سربازان از پادشاهی دو سیسیل را با حفظ درجه شان، با توجه ویژه به افسرانی که خود را با نیروهای همراه معرفی می کردند، تنظیم می کرد. این اقدام در انتظار ادامه خصومت ها بود، که طی آن نبرد ولتورنو تا ۱ اکتبر بعدی رخ نداد. در اکتبر، در روزهای پایانی دیکتاتوری، گاریبالدی به او درجه سپهبدی اعطا کرد. استانداری باری. در ماه مه ۱۸۶۱، کوزنتس به سپاه داوطلبان ایتالیا پذیرفته شد. در ۱۲ ژوئن ۱۸۶۱، صلیب فرمانده نشان نظامی ساووی به او اعطا شد. در مارس ۱۸۶۲، با درجه سپهبدی، به ارتش سلطنتی منتقل شد، اما پس از انتصاب به ع
نوان بخشدار باری، در اختیار وزیر جنگ قرار گرفت. او این سمت را از ۲۳ مارس ۱۸۶۲ تا ۱۷ اوت ۱۸۶۲، در طول شدیدترین مرحله راهزنی در پولیا، که حداقل تا پاییز ۱۸۶۳ ادامه داشت، بر عهده داشت. ستون هایی از صدها راهزن، استان ها را غارت می کردند و ترس از حمله عمومی به منطقه باری از منطقه تجمع راهزنان، باسیلیکاتا، که به عنوان «کانون لوکانی ها» نیز شناخته می شود، وجود داشت. کوزنتس توانست به موفقیت هایی مانند دستگیری باند نینکو نانکو در ۹ مه ۱۸۶۲ دست یابد. ژنرال ارتش سلطنتی. پس از اوت ۱۸۶۲، فرماندهی لشکر بیستم فعال ارتش ایتالیا به او سپرده شد. در سال ۱۸۶۶، در طول جنگ سوم استقلال، او لشکر ششم را رهبری کرد که کاملاً درگیر جنگ نبود. از دیگر فرماندهان لشکر می توان به رفقای قدیمی ونیزی او، کارلو مزاکاپو، جوزپه سیرتوری و افراد گاریبالدی، جیاکومو مدیچی و نینو بیکسیو، اشاره کرد. در سال ۱۸۷۰، هنگام تصرف رم، او به همراه بیکسیو به عنوان ژنرال لشکر (لشکر یازدهم) منصوب شد و به ژنرال رافائل کادورنا گزارش می داد: حضور دو نفر از افراد سابق گاریبالدی شاید برای جبران روحیه محافظه کارانه فرمانده در نظر گرفته شده بود. در اینجا، فرماندهی لشکر نظ
امی منطقه ای در رم به او سپرده شد، جایی که تا سال ۱۸۷۹ در آنجا ماند، زمانی که به فرماندهی سپاه اول ارتش در تورین منصوب شد. در سال ۱۸۸۱، او به عنوان رئیس و سپس رئیس ستاد ارتش منصوب شد، سمتی که تا نوامبر ۱۸۹۳، زمانی که درخواست خدمت کمکی داد و به او اعطا شد، در اختیار داشت. در ۱۵ نوامبر ۱۸۹۳، به او نشان صلیب بزرگ شوالیه از نشان نظامی ساووی اعطا شد. او در ۳۱ اوت ۱۸۹۶ بازنشسته شد. حمله در شمال شرقی. به یاد ماندنی ترین سهم کوزنتس به عنوان رئیس ستاد، تهیه مطالعه دفاع و حمله در شمال شرقی، یعنی به سمت مرز اتریش بود. این وظیفه به سرهنگ دوم اتوره ویگانو، که شخصاً تحت نظارت کوزنتس بود، واگذار شد و او اصرار داشت که این مطالعه به طور کامل بررسی شود. کوزنتس خواستار تجزیه و تحلیل توپوگرافی دقیقی شد تا امکان ساخت یک سیستم مدرن از استحکامات (که بعداً در اوایل قرن بیستم بر اساس مدلی که توسط ژنرال انریکو روکی از مهندسان طراحی شده بود، ساخته شد) فراهم شود. اما او همچنین یک طرح عملیاتی جدید برای جنگ احتمالی علیه اتریش-مجارستان وضع کرد: در این طرح تصریح شده بود که در صورت بروز مشکل، ارتش ایتالیا به رودخانه پیاوه عقب نشینی کند، حمله
دشمن را دفع کند و تنها پس از آن دست به حمله متقابل بزند؛ موقعیتی استراتژیک که در سال ۱۹۱۸ با نبرد انقلاب (ژوئن) و نبرد ویتوریو ونتو به وجود آمد. فعالیت سیاسی. در ماه مه ۱۸۶۰، او برای حوزه انتخابیه ای در استان کومو به پارلمان ساووی انتخاب شد. او در یک انتخابات میان دوره ای انتخاب شد، پس از آنکه گاریبالدی، که در ماه مارس انتخاب شده بود، حوزه انتخابیه دیگری را انتخاب کرده بود. او برای چهار دوره (در سال ۱۸۶۱ در پزارو، در سال ۱۸۶۶ در فورلی، در سال ۱۸۶۷ در ناپل و در سال ۱۸۷۱ در پیوه دی ساکو) دوباره به مجلس نمایندگان انتخاب شد. در ۹ نوامبر ۱۸۷۲، او توسط ویکتور امانوئل دوم ساووی به عنوان سناتور پادشاهی منصوب شد. آخرین اقدام عمومی مهم او در سال ۱۸۹۸، ارسال تلگراف تبریک به ژنرال باوا-بکاریس به خاطر سرکوب وحشیانه اعتصابات در میلان (۶ تا ۸ مه ۱۸۹۸) بود، اقدامی که بسیاری را از او بیگانه کرد. جوایز. خیابان ها و بناهای یادبودی در چندین شهر ایتالیا به نام او نامگذاری شده اند، از جمله خیابانی در منطقه بوویزا در میلان، خیابانی در رم و بنای یادبودی که در لارگو پرینسیپسا پیناتلی در ناپل در نزدیکی ریویرا دی کیایا ساخته شده است.
در دزه (شهرداری نزدیک ونیز)، یک قلعه (که اکنون غیرنظامی شده است) و جاده ای که در امتداد آن امتداد دارد، نام او را بر خود دارند. به طور مشابه، در سنت آگاتا دی میلیتللو، شهری در ساحل تیرنی در نزدیکی مسینا، بخشی از تفرجگاه ساحلی به نام او نامگذاری شد، زیرا این ژنرال در مسیر خود به میلاتزو در نبرد معروفی به همین نام از آن عبور کرد.