Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پاک گرایی زبانی () روند تاریخی زبان ها برای دست نخورده نگاه داشتن ساختار واژگانی و خانواده های واژگانی خود در برابر نفوذهای بیگانه است که یکپارچگی و یا زیبایی شناختی زبان را تضعیف می کنند. در تاریخ، پاک گرایی زبانی در انگلیسی واکنشی به شمار فراوان وام واژه ها در زبان انگلیسی از زبان های دیگر، به ویژه فرانسوی باستان از زمان فتح نورماندی در انگلستان بوده است؛ و بخشی از واژگان و دستور بومی انگلیسی با ویژگی های برخاسته از لاتین و یونانی جایگزین شد. تلاش ها برای کنار زدن یا سنجشِ کنار زدنِ واژه های بیگانه در انگلیسی را اغلب با نام انگلیش ("Anglish") می شناسند؛ اصطلاحی که نویسنده و طنزپرداز پاول جنینگز در سال ۱۹۶۶ ساخت. پاک گرایی زبانی در انگلیسی در شکل های گوناگون از زمان مناقشهٔ واژه های مرکبدان در دوران نوین آغازین ادامه داشته است. در ساده ترین گونه، پاک گرایی توصیه می کند از واژه های بومی به جای وام واژه ها استفاده شود. در گونه های سخت گیرانه تر، واژه های تازه از ریشه های ژرمنی ساخته می شوند (مانند "wordstock" به جای "vocabulary") یا از دوره های کهن تر انگلیسی زنده می شوند (مانند "shrithe" به جای "proceed"). از
میان پاک گرایان برجستهٔ انگلیسی آغازین نوین می توان به جان چیک، توماس ویلسون، رالف لیور، ریچارد رولندز، و ناتانیل فرفکس اشاره کرد. در روزگار نوین نیز ویلیام بارنز، چارلز دیکنز، جرارد منلی هاپکینز، الیاس مولی، پرسی گرینجر، و جورج اورول از چهره های برجسته به شمار می آیند. تاریخ. انگلیسی میانه. واژگان انگلیسی پس از فتح نورماندی جای خود را به وام واژه های انگلو-نورمان داد؛ چراکه انگلیسی جایگاه خود را به عنوان زبانِ پرستیژ از دست داد. انگلو-نورمان در مدارس به کار می رفت و بر ادبیات، اشراف و زندگیِ بالادست چیره شد و همین باعث شد انبوهی از وام واژه های فرانسوی طی چند سده وارد انگلیسی شود — انگلیسی تازه در سال ۱۳۶۲ دوباره به دادگاه های حقوقی بازگشت و در سدهٔ بعد به حکومت. با این حال، برخی نوشته های انگلیسی میانه آغازین به پاک گرایی زبانی روی آوردند و آگاهانه از نفوذ بیش از حد انگلو-نورمان پرهیز کردند. «بروتِ» لایامون که در اواخر سدهٔ ۱۲ یا اوایل سدهٔ ۱۳ نوشته شد، چندین ویژگی از سبک شعری انگلیسی باستان را زنده کرد و بیشتر واژگانش از ریشهٔ آنگلوساکسون بود. اثر Ancrene Wisse از همان دوران، وام واژه های فرانسوی و نورس ب
استان را می پذیرفت ولی نگارش و نحوِ محافظه کارانه را نگه می داشت تا به سنت انگلیسی باستان وفادار بماند. اثر Ayenbite of Inwyt، ترجمه ای کنتیش از رساله ای اخلاقی به فرانسوی (نوشتهٔ حدود یک سده پیش تر) بود که به جای وام گیری از فرانسه از برگردانِ دستوری/واژگانی استفاده می کرد. انگلیسی نوین آغازین. جدال بر سر واژه های مرکبدان — یعنی وام واژه های بیگانه ای که بی نیاز و غیرضروری پنداشته می شدند — در سده های شانزدهم و هفدهم ادامه داشت. از یک سو، کسانی مانند توماس الیوت که نوساخته پرداز بود، برای «افزایشِ ضروری» زبان انگلیسی به طور گسترده از زبان های بیگانه وام می گرفت. در برابر او، پاک گرایانی چون جان چیک با این وام گیری ها مخالفت می کردند و خواستار حفظ انگلیسی «بی آمیزه و بی گزند» بودند. توماس ویلسون، هم روزگار چیک، نیز وام گیری از زبان های بیگانه را نکوهش می کرد و آن را گونه ای از «انگلیسی بیگانه نما» می خواند. انگلیسی نوین. با ورود انبوهی از واژه های صنعتی و علمی تازه از یونانی و لاتین، پاک گرایی زبانی در سدهٔ نوزدهم دوباره رونق گرفت. رئیس جمهور آمریکا توماس جفرسون در نامه ای در سال ۱۸۲۵ یادآور شد که «در انگلستا
ن ذوقی تازه برای بازگرداندن لهجهٔ آنگلوساکسون در حال جان گرفتن است». ویلیام بارنز، شاعر، کشیش و زبان شناس اهل دورست، چندین واژهٔ تازه ساخت تا «سخنِ نیرومندِ آنگلوساکسون کهن» را ترویج دهد؛ از جمله: "speechcraft" (هنرِ سخن) به جای "grammar" (دستور زبان) "birdlore" (دانش پرندگان) به جای "ornithology" (پرنده شناسی) "bendsome" (خم شونده) به جای "flexible" (انعطاف پذیر). شاعر جرارد منلی هاپکینز در نامه ای در سال ۱۸۸۲ به رابرت بریجز از «ناامیدیِ کامل» نسبت به پاک گرایی بارنز گفت، اما همچنان در پشتیبانی از آن نوشت و باور داشت که «هیچ زیبایی ای در زبان نمی تواند جای نبودِ پاکی را پر کند». چارلز دیکنز نیز در همین دوره بر اهمیت عناصر ژرمنیِ انگلیسی پافشاری کرد و هشدار داد که نویسنده نباید برای واژه های تازه «به خارج نگاه کند». قاعدهٔ پنجم واژگان در کتاب "The King's English" (منتشرشده در ۱۹۱۷) پیشنهاد می کرد که نویسندگان باید «واژهٔ ساکسونی را به واژهٔ رومی ترجیح دهند». جورج اورول در جستار خود در سال ۱۹۴۶ با نام "Politics and the English Language"، کاربرد فراوان واژه های «بیگانه» در انگلیسی را نکوهش کرد. آهنگساز پرسی گری
نجر، هم روزگار اورول، گونه ای از «انگلیسی چشم آبی» را پدید آورد که آن را زبانی خالص می پنداشت و ترجیح می داد به جای واژه های سنتی ایتالیایی در موسیقی، از واژه های انگلیسی بهره بگیرد. یک سال پس از مرگ گرینجر، زبان شناس لی هولندر در ترجمهٔ ۱۹۶۲ خود از رمان "ادای مظلوم" — مجموعه ای از سروده های نورس باستان — تأکید کرد که «باید تا بیشترین حد از مواد ژرمنی بهره برد ... زیرا طعم و مزهٔ سخن بومی و خودی هنوز در آن زنده است». پاول جنینگز در مجموعه ای سه قسمتی در مجله ی "پانچ" به مناسبت ۹۰۰مین سالگرد فتح نورماندی، اصطلاح «انگلیش» ("Anglish") را ابداع کرد. مقاله های او با نام «۱۰۶۶ و سراسر ساکسون» در ژوئن ۱۹۶۶ منتشر شد؛ در آن جنینگز انگلستانی را تصور می کرد که در آن فتح نورماندی شکست خورده و بخش هایی از انگلیسیِ پاک گرایانه آورده بود؛ او «سری به ویلیام بارنز» زد و او را الهام بخش دانست. در ۱۹۸۹، نویسندهٔ علمی –تخیلی پول اندرسون متنی در بارهٔ نظریهٔ اتمی با عنوان "Uncleftish Beholding" منتشر کرد که تقریباً به طور کامل از واژه های ریشه دار ژرمنی ساخته شده بود. در ۱۹۹۷، داگلاس هافستاتر با شوخی آن سبک را «اندر-ساکسون» ("And
er-Saxon") نامید. کتاب "How We'd Talk if the English had Won in 1066" نوشتهٔ دیوید کاولی (انتشار نخست: سپتامبر ۲۰۰۹) واژه های انگلیسی باستان را به املای امروزین به روز کرده و برای جذب خوانندگان عام آن ها را در پنج سطح (از «آسان» تا «شگفت و غریب») دسته بندی کرده است و نمونه های کاربردی بسیار با تصویر و آزمون آورده است. رمان "بیداری" (۲۰۱۴) اثر پاول کینگزنورت در آمیزه ای از انگلیسی باستان و انگلیسی نوین نوشته شده تا فضای سال ۱۰۶۶ را بازتاب دهد. رمان هجوآمیز "Outlaws" (۲۰۱۷) اثر ادموند فرفکس نیز در گونه ای «ساخته شده» از انگلیسی نوشته شده که تقریباً منحصراً از واژه های ریشه دار ژرمنی تشکیل شده است. از ژانویهٔ ۲۰۲۱ نیز یک خبرنامهٔ اینترنتی با نام "The Anglish Times" رویدادهای روز را بدون بهره گیری از وام واژه های غیرژرمنی منتشر می کند.
نجدت اوروغ (؛ ۱۹ فوریه ۱۹۲۱ – ۱۸ آوریل ۲۰۲۱) ژنرال نیروی زمینی ترکیه بود، که در فاصله سال های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷ به عنوان نوزدهمین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ترکیه فعالیت می کرد. وی برادرزاده فاروق گورلر بود. او فعالیت نظامی را از سال ۱۹۴۱ در ارتش امپراتوری عثمانی آغاز کرد و در فاصله سال های ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۱ و در خلال کودتای نظامی ۱۹۸۰ فرمانده ارتش اول ترکیه بود. پس از کودتا، از ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۳ فرماندهی نیروی زمینی ترکیه را برعهده داشت، از ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷ به عنوان رئیس ستاد کل ارتش ترکیه فعالیت می کرد و از ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۴ دبیرکل شورای ریاست جمهوری بود. اوروغ در ۱۸ آوریل ۲۰۲۱، در سن ۱۰۰ سالگی، در استانبول، در طول همه گیری کووید-۱۹ در ترکیه، بر اثر عوارض کووید-۱۹ درگذشت.
رباتیک کوانتومی () یک حوزهٔ میان رشته ای است که به بررسی تلاقی رباتیک و مکانیک کوانتومی می پردازد. این حوزه به ویژه کاربردهای پدیده های کوانتومی مانند درهم تنیدگی کوانتومی را در قلمرو رباتیک مطالعه می کند. از جملهٔ نمونه های کاربرد آن می توان به ارتباط کوانتومی در سناریوهای رباتیک همکار چندعامله، استفاده از الگوریتم های کوانتومی در انجام وظایف رباتیک و ادغام ابزارهای کوانتومی (برای نمونه آشکارسازهای کوانتومی) در سامانه های رباتیک اشاره کرد. مقدمه. ارتباط کوانتومی فضای آزاد میان سکوهای متحرک برای کاربردهای توزیع کلید کوانتومی (QKD) قابل بازپیکربندی با استفاده از پهپادها در سال ۲۰۱۷ پیشنهاد شد. این فناوری بعدها در حوزه های مختلف در سکوهای پهپاد و خودرو پیشرفت یافت، از جمله ارتباط پهپاد-به-پهپاد، پهپاد-به-خودروی متحرک و خودرو-به-خودرو. ... ربات های آلیس و باب. در حوزهٔ مکانیک کوانتومی، نام های آلیس و باب اغلب برای توضیح پدیده ها، پروتکل ها و کاربردهای مختلف به کار می روند. این ها شامل نقش آن ها در رمزنگاری کوانتومی، توزیع کلید کوانتومی، درهم تنیدگی کوانتومی و دورنوردی کوانتومی است. اصطلاح های «ربات آلیس» و «ربات
باب» بیانگر ترکیب این مفاهیم با سکوهای متحرک مکانترونیکی (مانند ربات ها، پهپادها و خودروهای خودگردان) هستند. برای نمونه، ربات آلیس به عنوان سکوی فرستنده عمل می کند و با ربات باب که آشکارسازهای دریافت کننده را دارد، ارتباط برقرار می کند. نمایهٔ شماتیک از چیدمان آزمایشی برای دستیابی به درهم تنیدگی کوانتومی از طریق فرایند تبدیل پارامتری خودبه خودی در تصویر نشان داده شده است. چیدمان آزمایشی که شامل منبع لیزر و ربات های آلیس و باب است در تصویر زیر نشان داده شده است. ربات های آلیس و باب و اجزای متناظر آن ها: نمایهٔ شماتیک از ربات های آلیس و باب هنگام اشتراک گذاری فوتون های درهم تنیده در یک آزمایش ارتباط کوانتومی یا توزیع کلید کوانتومی میان سکوهای رباتیک متحرک در تصویر نشان داده شده است. نام گذاری های به کاررفته در تصویر: AL: لیزر هم ترازکننده DMSP: آینهٔ دایکروئیک گذرکوتاه FSM: آینهٔ فرمان گیر سریع FFC: هم محورکنندهٔ کانونی ثابت HWP: صفحهٔ نیم موج M: آینه MTC: دوربین رهگیری حرکت MTC &amp; M: دوربین رهگیری حرکت و آینه NBF: صافی باند باریک NPBS: مکعب جداساز پرتو غیرقطبی (۵۰:۵۰) PABBO: بلور جفت شدهٔ بورات باریم (بلور
های نوع I SPDC) PBS: مکعب جداساز پرتو قطبی PSD: آشکارساز مکان یاب QP: صفحهٔ کوارتز QRC: کد QR SL: لیزر منبع SPCM: ماژول شمارندهٔ تک فوتونی
سرای نورنگ (به زبان پشتو: سرای نورنګ؛ به زبان اردو: سرائی نورنگ) یک تحصیل در ناحیه لکی، ایالت خیبر پختونخوا، پاکستان است. جمعیت آن بر پایهٔ سرشماری ۲۰۱۷ برابر با ۲۹۶٬۹۰۸ نفر بود. این منطقه عمدتاً روستایی است، اما یک بخش شهری نیز دارد، شهر نورنگ، که جمعیتی برابر با ۲۹٬۹۵۵ نفر دارد. نورنگ دومین تحصیل بزرگ در ناحیه لکی و سومین در بخش بنو به شمار می رود. تحصیل سرای نورنگ ترکیبی از تاریخ کاروان سراها، هویت قومی پشتون ها و سازگاری زیست محیطی با شرایط خشک شمال غرب پاکستان است. این ویژگی ها هویت کنونی منطقه را شکل داده و اهمیت آن را در ساختار اجتماعی و جغرافیایی خیبر پختونخوا نمایان می کند. موقعیت و بافتار کلی. تحصیل سرای نورنگ (به زبان پشتو: سرای نورنګ؛ به زبان اردو: سرائے نورنگ) یکی از تحصیل های مهم در خیبر پختونخوا در شمال غربی پاکستان است. این منطقه در ناحیه لکی قرار دارد و دومین تحصیل بزرگ این ناحیه و سومین تحصیل در بخش بنو به شمار می رود. سرای نورنگ در مختصات ۳۲٫۸۲۳۰ درجه عرض شمالی و ۷۰٫۷۸۲۲ درجه طول شرقی قرار دارد و ارتفاع آن از سطح دریا ۲۸۴ متر است. آب وهوای منطقه با تابستان های بسیار گرم و زمستان های خنک و خ
شک شناخته می شود. ریشه شناسی. «سرای» واژه ای فارسی است که در زبان های اردو و پشتو نیز به معنای «منزل» یا «اقامتگاه» به کار می رود. در بافت تاریخی بیشتر به معنای «کاروان سرا» آمده و به محل استراحت مسافران در مسیرهای تجاری اطلاق می شده است. نمونه هایی مانند سرای عالمگیر در پنجاب و قلعه راوات که از یک کاروان سرا آغاز شد، این کاربرد تاریخی را تأیید می کنند. «نورنگ» نام شهر اصلی این تحصیل است که جمعیتی نزدیک به ۳۰ هزار نفر دارد. ریشه یابی دقیق آن مشخص نیست اما احتمالاً واژه فارسی به معنای «رنگ نو» است. همچنین احتمال دارد برگرفته از نام یک فرد یا حاکم محلی باشد. جمعیت. بر اساس سرشماری ۲۰۱۷ پاکستان، جمعیت تحصیل سرای نورنگ ۲۹۶٬۹۰۸ نفر بوده است. از این تعداد، ۲۹٬۹۵۵ نفر در شهر نورنگ و بیش از ۲۶۶ هزار نفر در مناطق روستایی ساکن اند. قومیت و زبان. جمعیت منطقه عمدتاً از پشتون ها تشکیل شده و قبایلی مانند مَروَت، بیتَنی، خَتَّک، کُندی و وزیر در این تحصیل حضور دارند. زبان غالب پشتو است که حدود ۹۹ درصد مردم آن را صحبت می کنند. از نظر مذهبی، اکثریت جمعیت مسلمان هستند. جغرافیا و پوشش گیاهی. یک پژوهش دانشگاهی ۱۴۳ گونه گیاهی متعل
ق به ۴۷ خانواده را در تحصیل سرای نورنگ شناسایی کرده است. خانواده های غالب شامل گندمیان و شب بویان هستند. تروفیت ها (گیاهان یک ساله) بیش از ۶۰ درصد گونه ها را تشکیل می دهند که نشانگر سازگاری اکولوژیکی با اقلیم خشک و گرم منطقه است.
امپریالیسم روسیه () نفوذ سیاسی، اقتصادی و فرهنگی، و همچنین قدرت نظامی است که توسط روسیه و دولت های پیشین آن بر سایر کشورها و قلمروها اعمال شده است. این شامل فتوحات روسیه تزاری، امپراتوری روسیه، امپریالیسم اتحاد جماهیر شوروی و نئوامپریالیسم فدراسیون روسیه می شود. برخی از پژوهشگران پسااستعمارگرایی به کم توجهی به امپریالیسم روسیه و شوروی در این رشته اشاره کرده اند. پس از فتح قسطنطنیه (۱۴۵۳)، شاهزاده نشین بزرگ مسکو خود را رم سوم نامید، در پی امپراتوری روم و امپراتوری بیزانس. از دهه ۱۵۵۰، روسیه به طور متوسط سالانه قلمرویی به اندازه هلند را برای ۱۵۰ سال فتح کرد. این شامل فتح سیبری توسط روسیه، فتح آسیای میانه توسط روسیه، استیلای روسیه بر قفقاز و بخش هایی از اروپای شرقی بود. روسیه در این سرزمین ها به استعمار مهاجرنشین پرداخت و همچنین مستعمراتی در آمریکای شمالی، به ویژه در آلایای امروزی، تأسیس کرد. در اوج خود در اواخر قرن ۱۹، امپراتوری روسیه حدود یک ششم از خشکی های جهان را در بر می گرفت و آن را در فهرست فهرست پهناورترین امپراتوری ها قرار می داد. در اواخر قرن ۱۸، امپراتور روسیه مفهوم "All-Russian nation" را مطرح کرد که
شامل روسیه بزرگها، روسیه کوچکها (اوکراینی ها) و روس های سفید (بلاروس ها) بود تا ادعاهای امپریالیستی روسیه بر بخش هایی از مشترک المنافع لهستان–لیتوانی تقسیم شده را تقویت کند. امپراتور نیکلای یکم "ارتدکسیسم، خودکامگی و ملیت" را به عنوان ایدئولوژی رسمی امپراتوری تعیین کرد، که هدف آن متحد کردن اقوام مختلف امپراتوری از طریق مسیحیت ارتدکس شرقی، وفاداری به امپراتور و روسی بودن بود. در جنگ داخلی روسیه، بلشویکها کنترل قلمروهای امپراتوری سابق را به دست گرفتند و اتحاد جماهیر شوروی (USSR) را تأسیس کردند. اگرچه ادعا می کردند ضد امپریالیست هستند، اما دارای امپریالیسم شوروی بودند. این اتحاد در بسیاری از مداخلات نظامی خارجی و تغییر رژیم ها در سراسر جهان دخیل بود و همچنین به Sovietization پرداخت. تحت ژوزف استالین، شوروی به استعمار داخلی در آسیای مرکزی پرداخت از طریق مهاجرت اجباری در اتحاد جماهیر شوروی. طبق پیمان مولوتوف–ریبنتروپ، شوروی و آلمان نازی اروپای شرقی را بین خود تقسیم کردند. در پایان جنگ جهانی دوم، بیشتر کشورهای شرق و مرکز اروپا تحت اشغال های نظامی توسط اتحاد شوروی بودند؛ این کشورهای بلوک شرق به طور گسترده ای دولت ا
قماری محسوب می شدند. از دهه ۲۰۱۰، تحلیلگران Russia under Vladimir Putin را نئوامپریالیست توصیف کرده اند. روسیه سرزمین های تحت اشغال روسیه را تحت کنترل دارد و به گسترش طلبی پرداخته است، به ویژه در جنگ روسیه و گرجستان (۲۰۰۸)، الحاق کریمه توسط فدراسیون روسیه (۲۰۱۴) و حمله روسیه به اوکراین و الحاق جنوب و شرق اوکراین به روسیه (۲۰۲۲). روسیه همچنین دولت اتحادیه تأسیس کرده است. رژیم پوتین ایده های امپریالیستی مانند "Russian world" و ایدئولوژی اوراسیاگرایی را احیا کرده است. این کشور از اطلاعات نادرست و روس های دور از وطن برای تضعیف حاکمیت سایر کشورها استفاده کرده است. روسیه همچنین به استعمار نو متهم شده، عمدتاً از طریق فعالیت های گروه واگنر و سپاه آفریقا. دیدگاه ها دربارهٔ امپریالیسم روسیه. مونتسکیو نوشت که «مسکو نمی تواند امپراتوری را ترک کند» و آن ها «همه برده هستند». تاریخ نگار Alexander Etkind پدیده ای به نام «شیب معکوس» را توصیف می کند، جایی که مردم نزدیک مرکز امپراتوری روسیه فشار و سرکوب بیشتری نسبت به کسانی که در لبه ها زندگی می کنند تجربه می کردند. ژان-ژاک روسو نیز استدلال می کرد که لهستان به دلیل امپریالیسم ر
وسیه آزاد نیست. در سال ۱۸۳۶، نیکلای گوگول گفت که سنت پترزبورگ «چیزی شبیه به یک مستعمره اروپایی در آمریکا» است و اشاره کرد که به اندازه مردم بومی، خارجی ها در آنجا حضور دارند. به گفته آلکسی خومیاکوف، نخبگان روسیه «یک مستعمره از اروپایی های متنوع، پرتاب شده در کشور وحشی ها» بودند و بین این دو «روابط استعماری» وجود داشت. جنبه مشابهی توسط Konstantin Kavelin شناسایی شد. استدلال شده است که امپریالیسم روسیه با دیگر امپراتوری های استعماری اروپایی متفاوت است، زیرا امپراتوری آن زمینی و نه دریایی بود، به این معنی که شورش ها آسان تر سرکوب می شدند و برخی سرزمین ها به سرعت پس از از دست رفتن دوباره تصرف می شدند. پایه زمینی امپراتوری نیز به عنوان عاملی مطرح شده که آن را نسبت به امپراتوری های دریایی تقسیم شده تر می کرد، به دلیل مشکلات ارتباطی و حمل ونقل در آن زمان. امپریالیسم روسیه با نظام اقتصادی مبتنی بر سرسپاری و حکومت مستبد که نیازمند افزایش مداوم زمین های تحت کشت برای مشروعیت بخشی به حکومت و تأمین رضایت مردم بود، مرتبط دانسته شده است. نظام سیاسی نیز به نوبه خود به زمین به عنوان منبعی برای پاداش دادن به مقامات وابسته بود
و بنابراین نخبگان سیاسی، توسعه سرزمینی را به عنوان پروژه ای عمدی دنبال می کردند. استعمار داخلی. به گفته واسیلی کلوشفسکی، روسیه دارای «تاریخ کشوری است که خود را مستعمره می کند». ولادیمیر لنین قلمروهای توسعه نیافتگی روسیه را به عنوان استعمار داخلی می دید. این مفهوم ابتدا توسط August von Haxthausen در سال ۱۸۴۳ در زمینه روسیه مطرح شد. سرگی سولویوف استدلال کرد که این به این دلیل بود که روسیه «مستعمره ای نبود که با اقیانوس ها از سرزمین اصلی جدا شده باشد». برای Afanasy Shchapov، این فرایند عمدتاً توسط امپریالیسم اکولوژیکی هدایت می شد، به طوری که تجارت خز و ماهیگیری باعث فتح سیبری و آلاسکا می شد. پیروان دیگر کلوشفسکی شکل های استعمار بر اساس گسترش نظامی یا صومعه ای و دیگر موارد را شناسایی کردند. در همین حال، پاول میلیوکف خشونت این فرایند خوداستعماری را مورد توجه قرار داد. شباهتی بعداً توسط Mark Bassin بین خوداستعماری روسیه و غرب وحشی شناسایی شد. ایدئولوژی های امپریالیسم روسیه. گسترش سرزمینی امپراتوری، مشروعیت بیشتری به حاکمان خودکامه روسیه می داد و همچنین برای جمعیت تحت سلطه منبعی از غرور ملی ایجاد می کرد. مشروعیت امپ
راتوری بعدها از طریق ایدئولوژی های مختلف تأمین شد. پس از فتح قسطنطنیه، مسکو خود را رم سوم نامید، در پی امپراتوری روم و امپراتوری بیزانس. در نامه ای مدح به دوک بزرگ واسیلی سوم که در سال ۱۵۱۰ توسط فیلوفِی از پسکوف نوشته شد، اعلام شد: «دو رم سقوط کرده اند. سومی پابرجاست. و چهارمی نخواهد بود. هیچ کس نمی تواند جایگزین تزار مسیحی شما شود!» این منجر به مفهوم ملت مسیحی ارتدکس روسی مسیحی مسیحی مسیحی Holy Rus شد. روسیه ادعا می کرد که حامی مسیحیان ارتدکس است و هنگام گسترش به قلمروهای امپراتوری عثمانی در جنگ هایی مانند جنگ کریمه این نقش را ایفا می کرد. پس از پیروزی ائتلاف سلطنت طلب در ۱۸۱۵، روسیه اتحاد مقدس را با پادشاهی پروس و امپراتوری اتریش برقرار کرد تا حق الهی پادشاهان و ارزش های مسیحی را در زندگی سیاسی اروپا بازگرداند، همان طور که الکساندر یکم، امپراتور روسیه تحت تأثیر مشاور معنوی خود بارونس Barbara von Krüdener دنبال می کرد. این سند توسط تزار نوشته و توسط ایوانیس کاپودیستریاس و Alexandru Sturdza ویرایش شد. در پیش نویس اولیه، تزار الکساندر یکم با طرح امپراتوری مسیحی متحد و ارتش امپراتوری متحد به رمز و راز روی آورد،
که سایر سلطنت ها آن را نگران کننده دیدند. پس از بازنگری، نسخه ای واقع بینانه تر از اتحاد توسط روسیه، پروس و اتریش پذیرفته شد. دیپلمات فرانسوی Dominique-Georges-Frédéric Dufour de Pradt این سند را «آخرالزمان دیپلماسی» نامید. اتحاد مقدس عمدتاً برای سرکوب نارضایتی داخلی، سانسور مطبوعات و تعطیلی پارلمان ها به عنوان بخشی از «واکنش» استفاده شد. تحت نیکلای یکم، ارتدکسیسم، خودکامگی و ملیت به ایدئولوژی رسمی دولت تبدیل شد. این ایدئولوژی از کلیسای ارتدکس می خواست نقش اساسی در سیاست و زندگی داشته باشد، حکومت مرکزی یک خودکامه یا فرمانروای مطلق را الزامی می کرد و اعلام می داشت که مردم روسیه به دلیل ویژگی های خاص، قادر به متحد کردن یک امپراتوری بزرگ هستند. مشابه «حق الهی پادشاهان» گسترده تر، قدرت امپراتور به عنوان حل کننده تضادهای جهان و ایجاد نظم ایده آل «آسمانی» تلقی می شد. Hosking استدلال کرد که مثلث «ارتدکسیسم، خودکامگی و ملیت» دارای کاستی های کلیدی در دو ستون اصلی بود، زیرا کلیسا کاملاً وابسته و مطیع دولت بود و مفهوم ملیت به طور کافی توسعه نیافته بود، زیرا بسیاری از مقامات از اشراف آلمانی بالتیک بودند و ایده های انقلا
بی دولت های ملی در نظام مبتنی بر سرسپاری تنها «پژواک خاموش» داشت. در عمل، این امر خودکامگی را به تنها ستون قابل اجرا تبدیل کرد. با وجود ماهیت ناقص و متناقض، ملیت امپریالی «همه روس ها» توسط بسیاری از شهروندان امپراتوری (از جمله اشکنازی و آلمانی ها) پذیرفته شد و بنابراین برخی حمایت های فرهنگی و سیاسی برای امپراتوری فراهم کرد. این مفهوم ملی برای اولین بار اهمیت سیاسی خود را در اواخر قرن ۱۸ نشان داد، به عنوان وسیله ای برای مشروعیت بخشی به ادعاهای امپریالیستی روسیه بر قلمروهای شرقی تجزیه لهستان. در قرن ۱۹، پان اسلاویسم به نظریه مشروعیت جدیدی برای امپراتوری تبدیل شد. اگرچه این ایدئولوژی در دهه ۱۸۳۰ در محافل فکری اسلاو غربی (چک و اسلواکی) شکل گرفت و حمایت جنبش های ضد امپریالیستی اوکراین مانند Brotherhood of Saints Cyril and Methodius را به دست آورد، پان اسلاویسم بعدها توسط ملی گرایان محافظه کار روسیه برای حمایت ایدئولوژیک از قدرت امپراتوری و به ویژه در بالکان به کار گرفته شد. «تا نیمه دوم قرن ۱۹، روزنامه نگاران روسیه ایدئولوژی پان اسلاویسم را پذیرفتند و آن را دگرگون کردند. آنها با اعتماد به نفس در نقش خود به عنوان ح
افظ در برابر تهدید دشمنان آلمانی و عثمانی، استدلال کردند که همه اسلاوها برای منافع خود بهتر است با «روس های بزرگ» ادغام شوند.» شعر «جغرافیای روسیه» اثر شاعر برجسته قرن ۱۹ روسیه فیودور تیوتچف توسط زبان شناس به عنوان بیانگر ایدئولوژی امپراتوری جهانی اسلاوی تفسیر شده است: یکی از نظریه پردازان برجسته و رهبران سیاسی جنبش اوراسیاگرایی، نیکولای تروبتسکوی، معتقد بود پیشینیان دولت روسیه، امپراتوری مغول تأسیس شده توسط چنگیز خان بودند و نه دوک نشین های روس کی یف. چنگیز خان نخستین کسی بود که کل قاره اوراسیا را متحد کرد و همان طور که ترابِتسکوی بیان کرد: «ماهیت اوراسیا به طور تاریخی مقدر شده است که یک واحد دولتی واحد را تشکیل دهد.» گسترش استعماری روسیه. از قرن ۱۶ به بعد، روسیه به طور متوسط سالانه قلمرویی به اندازه هلند را برای ۱۵۰ سال فتح کرد. اروپا. در این دوران، روسیه همچنین سیاست گسترش به سمت غرب را دنبال می کرد. پس از شکست سوئد در جنگ فنلاند ۱۸۰۸–۱۸۰۹ و امضای معاهده فردریکشامن در ۱۷ سپتامبر ۱۸۰۹، نیمه شرقی سوئد، منطقه ای که بعداً فنلاند شد، به عنوان یک بخش اداری خودمختار دوک نشین بزرگ به امپراتوری روسیه پیوست. در اواخ
ر قرن ۱۹، سیاست روسی سازی فنلاند با هدف محدود کردن وضعیت ویژه دوک نشین بزرگ فنلاند و احتمالاً پایان دادن به خودمختاری سیاسی آن و همگون سازی فرهنگی دنبال می شد. سیاست های روسی سازی همچنین در اوکراین و بلاروس اعمال شد. پس از جنگ روسیه و ترکیه (۱۸۰۶–۱۸۱۲) و پیمان بخارست (۱۸۱۲), نیمه شرقی مولداویا (که به «بسارابیا» معروف شد)، یک دولت خراجگزار عثمانی، و برخی مناطق تحت حکومت مستقیم عثمانی، تحت حکومت امپراتوری روسیه درآمدند. در کنگره وین (۱۸۱۵)، روسیه بر پادشاهی لهستان (۱۸۱۵–۱۹۱۵) حاکمیت یافت، که روی کاغذ یک پادشاهی خودمختار در اتحاد شخصی با روسیه بود. با این حال، امپراتور روسیه عمدتاً محدودیت های قدرت خود را نادیده می گرفت؛ بنابراین، این پادشاهی بیش از یک دولت دست نشانده نبود. خودمختاری پس از شورش های شورش نوامبر و قیام ژانویه به شدت محدود شد و کشور تحت حکومت نایب الملک درآمد و سپس به فرمانداری (روسیه) تقسیم شد. گسترش فرامرزی روسیه. گسترش به شرق با استعمار روسیه در آمریکای شمالی از طریق اقیانوس آرام دنبال شد. "پرومی شلنیکی" روسیه (شکارچیان و تله گذاران) به سرعت تجارت خز دریایی را توسعه دادند که در دهه ۱۷۶۰ موجب چند
ین درگیری با آلیوتها شد. تا اواخر دهه ۱۷۸۰، روابط تجاری با تلینگیت برقرار شد و در ۱۷۹۹، کمپانی روسی-آمریکایی (RAC) برای انحصار تجارت خز تشکیل شد و همچنین به عنوان ابزاری امپریالیستی برای روسی سازی بومیان آلاسکا عمل کرد. امپراتوری روسیه همچنین جزیره ساخالین را به دست آورد که به یکی از بزرگ ترین مستعمره های کیفری تاریخ تبدیل شد. در ابتدا، نفوذ دریایی روسیه در اطراف هوکایدو از اواخر قرن هجدهم آغاز شد که ژاپن را بر آن داشت تا جزایر شمالی خود را نقشه برداری و بررسی کند. ساخالین توسط اقوام بومی از جمله قوم آینو (ژاپن), Uilta و نیوخ ها سکونت داشت، اگرچه nominalاً به دودمان چینگ خراج می پرداخت. پس از اینکه روسیه مانچوری را از چین در پیمان آیگون ۱۸۵۸ به دست آورد، ادعای nominal ساخالین را نیز از چین دریافت کرد. با عهدنامه شیمودا ۱۸۵۵، یک مستعمره مشترک موقت بین روسیه و ژاپن ایجاد شد، اگرچه با درگیری هایی همراه بود. با این حال، با معاهده سنت پترزبورگ، امپراتوری روسیه ساخالین را به دست آورد و در ازای آن ژاپن جزایر کوریل را دریافت کرد. دورترین مستعمرات روسیه در قلعه الیزاوتا و قلعه الکساندر، قلعه های روسیه در جزایر هاوایی
بودند که در اوایل قرن ۱۹ توسط کمپانی روسی-آمریکایی و در پی اتحاد با رئیس عالی کاموالی ساخته شدند، و همچنین در ساگالو، یک سکونت گاه کوتاه مدت امپراتوری روسیه که در ۱۸۸۹ در خلیج تاجوره در صومالی فرانسه (امروزه جیبوتی) ایجاد شد. روس ها پس از نبرد مسکو نو مجبور به تخلیه ساگالو شدند. جنوبی ترین سکونتگاه ایجادشده در آمریکای شمالی Fort Ross, California بود. گسترش طلبی شوروی. با وجود حمایت اولیه از تعیین سرنوشت، بلشویک ها در طول جنگ داخلی روسیه بیشتر سرزمین های امپراتوری روسیه را دوباره تصرف کردند. جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه در آغاز به زور سرزمین های زیر را ضمیمه کرد: از مانیفست کاراخان ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۷، دیپلمات های شوروی وعده لغو امتیازات در چین را می دادند، اما امتیازات تزار مانند راه آهن شرقی چین را به عنوان بخشی از مذاکرات محرمانه ۱۹۲۴–۱۹۲۵ حفظ کردند. این امر بخشی از زمینه های جنگ شوروی–چین ۱۹۲۹ شد که شوروی در آن پیروز شد و کنترل خود بر راه آهن را تثبیت کرد. راه آهن در سال ۱۹۵۲ بازگردانده شد. در سال ۱۹۳۹، شوروی وارد پیمان مولوتوف–ریبنتروپ با آلمان نازی شد که شامل پروتکل محرمانه ای برای تقسیم رومانی، لهستان، لتون
ی، لیتوانی، استونی و فنلاند به حوزه های نفوذ آلمان و شوروی بود. لهستان شرقی، لتونی، استونی، فنلاند و بسارابیا در شمال رومانی به عنوان بخشی از امپریالیسم شوروی شناخته شدند. لیتوانی نیز در پروتکل محرمانه دوم در سپتامبر ۱۹۳۹ اضافه شد. تهاجم شوروی به لهستان طبق پیمان مولوتوف–ریبنتروپ، دو هفته پس از تهاجم آلمان به غرب لهستان رخ داد و هماهنگی با نیروهای آلمانی در لهستان انجام شد. در طول اراضی ضمیمه شده لهستان به شوروی، دولت لهستان منحل شد و جلسه ای آلمانی–شوروی دربارهٔ ساختار آینده «منطقه لهستان» برگزار شد. مقامات شوروی بلافاصله کمپین سوسیویت سازی این مناطق را آغاز کردند. در سال ۱۹۳۹، شوروی جنگ زمستان را آغاز کرد اما ناموفق بود، و در پی آن پیمان صلح مسکو به امتیاز شوروی در منطقه شرقی کارلیا (۱۰٪ از خاک فنلاند) انجامید. سپس جمهوری شوروی سوسیالیستی کارلو-فنلاند با ادغام این سرزمین ها با جمهوری سوسیالیستی خودمختار کارلیای شوروی تأسیس شد. پس از اولتیماتوم شوروی در ژوئن ۱۹۴۰ برای دریافت بسارابیا، بوکوفینا و منطقه هرتسا از رومانی، شوروی وارد این مناطق شد و رومانی به خواسته های شوروی تن داد و اشغال بسارابیا و بوکوفینای شم