Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سیسکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد، باشگاه فوتبال موانگتونگ یونایتد، باشگاه فوتبال کوردوبا، باشگاه فوتبال راسینگ سانتاندر، باشگاه ورزشی رئال مایورکا، و باشگاه فوتبال دپورتیوو لا کرونیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اسپانیا بازی کرده است.
شبکه اس اس سی عربستان سعودی (SSC) یک کانال ورزشی در عربستان سعودی است. پخش این شبکه از روز ۲۱ آوریل ۲۰۲۱ آغاز شد و اکنون با ۹ شبکه در ماهواره بدر فعالیت می کند.
پیاده روی ستارگان ووچ () یک پیاده روی مشاهیر در شهر ووچ لهستان، واقع در خیابان پیوترکوفسکا، مابین شماره ۶ خیابان سیرپنیا و خیابان ژنرال روموآلد تراوگوت و گذرگاه آرتور روبینشتاین است. فکر ایجاد این پیاده روی مشاهیر، با الگوبرداری از پیاده روی مشاهیر هالیوود، در سال ۱۹۹۶ توسط یان ماخولسکی مطرح شد. نخستین ستاره برنجی برای بازیگر لهستانی آندژی سورین در ۲۸ مه ۱۹۹۸ نصب شد. طراح ستاره ها، آندژی پونگوفسکی است. در سمت زوج (شرق خیابان) کارگردانان و فیلمبرداران قرار دارند، در حالی که سمت فرد (غرب خیابان) - به بازیگران اختصاص دارد. تصمیم برای اهدای ستاره توسط هیئت داوران متشکل از هنرمندان ووچ و افراد درگیر با فرهنگ و هنر گرفته می شود. از ۴ ژوئن ۲۰۱۸، متولی خیابان پیاده روی ستارگان ووچ، «مرکز ملی فرهنگ فیلم در ووچ» است، که بخشی از پروژه «شهر سینمایی ووچ» یونسکو محسوب می شود.
روی کریشنا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فیجی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ولینگتون فونیکس، باشگاه فوتبال ویتاکر یونایتد، باشگاه فوتبال لاباسا، و باشگاه فوتبال آوکلند سیتی اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال فیجی و فیجی بازی کرده است.
اومیت کورکماتس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال ترک تبار اهل اتریش است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال چای کار ریزه اسپور، باشگاه فوتبال اینگولشتات ۰۴، باشگاه فوتبال بوخوم، باشگاه فوتبال آینتراخت فرانکفورت، و باشگاه فوتبال راپید وین اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اتریش بازی کرده است.
نمانیا نیکولیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال مول فهروار، باشگاه فوتبال لگیا ورشو، و باشگاه فوتبال شیکاگو فایر اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مجارستان بازی کرده است.
دلوین اندینگا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری کنگو است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لوکوموتیو مسکو، باشگاه فوتبال آاس موناکو، باشگاه فوتبال اوسر، باشگاه فوتبال سیواس اسپور، و باشگاه فوتبال المپیاکوس اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال کنگو و کنگو بازی کرده است.
فرانتسیشک اسمودا () (زادهٔ – درگذشتهٔ ۱۸ اوت ۲۰۲۴) بازیکن فوتبال سابق و مربی فوتبال اهل لهستان بود. از باشگاه هایی که در آنها بازی کرده بود می توان به باشگاه فوتبال سن خوزه ارث کوئیکز، باشگاه فوتبال استال می یلتس، باشگاه فوتبال پیاست گلیویتسه، باشگاه فوتبال گروتر فورث، باشگاه فوتبال روخ خوژوف، و باشگاه فوتبال لگیا ورشو اشاره کرد.
ریکی فن وولفسوینکل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل هلند است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سن-اتین، باشگاه فوتبال اوترخت، باشگاه فوتبال اسپورتینگ، باشگاه فوتبال رئال بتیس، باشگاه فوتبال نوریچ سیتی، و باشگاه فوتبال ویتس آرنهم اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال هلند، زیر ۲۱ سال هلند، و هلند بازی کرده است.
کیریل کومباروف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل روسیه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آرسنال تولا، باشگاه فوتبال اسپارتاک مسکو، باشگاه فوتبال تورپدو مسکو، باشگاه فوتبال اسپارتاک-۲ مسکو، و باشگاه فوتبال دینامو مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال روسیه و تیم روسیه ۲ بازی کرده است.
ویکتور واسین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال غیرت، باشگاه فوتبال اسپارتاک نعلچیک، باشگاه فوتبال زسکا مسکو، باشگاه فوتبال موردوویا سارانسک، و باشگاه فوتبال اوفا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال روسیه و روسیه بازی کرده است.
اونور کیوراک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ترابزون اسپور اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال ترکیه، و ترکیه بازی کرده است.
فرمانده نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران ارشدترین جایگاه در مجموعه نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران است، که فرماندهی و کنترل بر کلیه پایگاه ها و یگان های زیرمجموعه نیروی هوایی ارتش ایران را برعهده دارد. فرمانده نیروی هوایی ارتش، با پیشنهاد فرمانده کل ارتش و با حکم رهبر جمهوری اسلامی ایران در جایگاه فرمانده کل قوا منصوب می شود. این سمت نخستین بار در سال ۱۳۰۳ تحت عنوان فرمانده قوای هوایی ایران (و بعدها فرمانده نیروی هوایی شاهنشاهی ایران) تشکیل شد و نخستین فرمانده آن سرهنگ احمد نخجوان بود. هم اکنون سرتیپ حمید واحدی فرماندهی نیروی هوایی ارتش ایران را برعهده دارد.
هان برخر (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل هلند بود. وی مربی تیم هایی همچون باشگاه فوتبال اوترخت و باشگاه فوتبال آزد آلکمار بوده است.
پیاده روی ستارگان میِندزیزدرویه () یک پیاده روی مشاهیر در شهر میِندزیزدرویه لهستان است که در سال ۱۹۹۶ تأسیس شد و در نخستین مراسم، برخی ستارگان و نام آوران فرهنگ و هنر لهستان اثر دستان خود را در لوح های یادبود ثبت کردند. در سال های ۲۰۱۶–۲۰۱۸، یک همه پرسی اینترنتی برای انتخاب «نماد مردمی» برگزار شد که در آن کاربران اینترنت حق انتخاب یک نماد فرهنگی-هنری را داشتند و قرار بود تا به فردی که بیشترین رای را کسب کرده بود لوح ویژه ای اهدا شود. در سال های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۱، مراسم اهدای ستاره به دلیل همه گیری کووید ۱۹ برگزار نشد.
شمش سازان () یک مجموعهٔ تلویزیونی کمدی لهستانی است که در سال ۲۰۰۴ منتشر شد.
سد تتون () یک سد خاکی در غرب ایالات متحده، بر روی رودخانه تتون در شرق آیداهو بود. این بنا توسط «اداره احیای ایالات متحده»، یکی از هشت آژانس فدرال مجاز برای ساخت سدها ساخته شد. این سد که بین شهرستان های فرمونت و مدیسون قرار دارد در جریان نخستین آبگیری خود، در ۵ ژوئن ۱۹۷۶، شکست فاجعه باری را متحمل شد. ریزش سد تتون جان ۱۱ نفر و ۱۶۰۰۰ دام را گرفت. ساخت سد حدود ۱۰۰ میلیون دلار هزینه داشت و دولت فدرال بیش از ۳۰۰ میلیون دلار به عنوان ادعاهای مربوط به شکست آن پرداخت کرد. برآورد کل خسارت تا ۲ میلیارد دلار است. این سد دوباره بازسازی نشد.
خودِ زندگی () یک مجموعهٔ تلویزیونی فیلم درام عامه پسند لهستانی است که در سال ۲۰۰۲ منتشر شد.
رود نومیکوس () رودخانه ای از لاتیوم باستانی بود که بین شهرهای لاوینیم و آردئا به دریا می ریخت. بر اساس اساطیر تیتوس لیویوس، آئنیاس در سواحل آن دفن شده است.
آغاز بهار (؛ ) رمانی به قلم نویسندهٔ نئورمانتیک لهستانی استفان ژرومسکی که نخستین بار در سال ۱۹۲۴ منتشر شد. این کتاب با عنوان «"بهار آتی"» در ایالات متحده آمریکا ترجمه و منتشر شد. این رمان از سه بخش تشکیل شده است: «خانه های شیشه ای»، «املاک ناووُچ» و «باد شرقی». ماجراهای رمان بین سال های ۱۹۱۴ تا ۱۹۲۴، قبل و در طول تشکیل مجدد کشور لهستان تحت عنوان جمهوری دوم لهستان، از جمله در خلال جنگ شوروی و لهستان روی می دهد. با وقوع انقلاب روسیه شخصیت اصلی داستان، «سزاری باریکا»، به همراه پدرش (که یک تبعیدی سیاسی لهستانی به سیبری است)، از باکو می گریزد. پدر در مسیر رسیدن به کشورِ تازه تأسیس لهستان می میرد. سزاری به تنهایی وارد لهستان می شود، کشور آبا و اجدادی اش، که قبلاً هرگز آنجا نبوده است. این رمان روایتی از سرخوردگی او است؛ زیرا لهستانی که او تجربه و لمس می کند شبیه آنچه پدرش به او گفته، نیست. احساسی که تنها با سوء ظن عمیق باریکا نسبت به راه حل های بلشویکی در مورد فقرا تقویت می شود.
داردانیان () مردم افسانه ای ترواد (آناتولی) بودند که در شمال غربی آناتولی واقع شده بودند. داردانوی ها نوادگان داردانوس (پسر زئوس)، بنیانگذار اسطوره ای داردانوس، شهری باستانی در ترواد بودند.
پانداروس () یک اشراف تروا است که در داستان های مربوط به جنگ تروآ ظاهر می شود. در ایلیاد هومر او به عنوان یک جنگجوی پرانرژی و قدرتمند به تصویر کشیده شده است، اما در ادبیات قرون وسطی او تبدیل به شخصیتی شوخ و بداخلاق می شود که رابطه بین ترویلوس و کرسیدا را تسهیل می کند.
لوسیا ماریا ورنر ویانا معروف به لوسینا لینز بازیگر و خواننده و ترانه سرا برزیلی است. لوسینیا اولین بار در سال ۱۹۷۹ در سریال شبکه رده گلوبو "Plantão de Polícia"، پیشگام در موضوعاتی مانند همجنس گرایی و قاچاق مواد مخدر در تلویزیون برزیل توسط عموم شناخته شد. دو سال بعد، او به عنوان یک خواننده شناخته شد، پس از آن که او برنده جشنواره موسیقی شل با اجرای "Purpurina" از Jeronimo Jardim شد. لوسینا از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۲ با خواننده و ترانه سرای MPB ایوان لینز ازدواج کرد آنها دو فرزند داشتند که یکی از آنها به نام کلودیو نیز بازیگر و خواننده است. از اوایل دهه ۱۹۸۰، لوسینیا با بازیگر همکار خود، کلودیو تووار، پدر تنها دخترش بئاتریز، همخانگی قانونی را شروع کرد. در ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۸، او مادربزرگ شد.
فیلمی "کایجو" و حماسی به نویسندگی، کارگردانی و با جلوه های بصری از تاکاشی یامازاکی و محصول سال ۲۰۲۳ کشور ژاپن است. این فیلم با همکاری مشترک هنرگاه توهو و ربات تولید شده و به وسیلهٔ شرکت توهو عرضه شده است. "گودزیلا منهای یک" سی و هفتمین فیلم از فرنچایز "گودزیلا" و سی و سومین فیلم گودزیلایی شرکت توهو محسوب می شود. ریونوسوکه کامیکی، می نامی هامابه، یوکی یامادا، مونتاکا آئوکی، هیده تاکا یوشیئوکا، ساکورا آندو و ساساکی کورانوسوکه بازیگران فیلم هستند. این فیلم در ژاپن پساجنگ جریان دارد و به خلبان سابقِ "کامی کازه" می پردازد که پس از رویارویی با هیولایی غول پیکر، مشهور به «گودزیلا»، به اختلال اضطراب پس از سانحه مبتلا می شود. یامازاکی پس از تکمیل فیلم "نبرد بزرگ ارشمیدس" (۲۰۱۹) به ساخت فیلم "گودزیلا" گماشته شد. او سه سال را صرف نگارش فیلم نامه کرد و از "گودزیلا" (۱۹۵۴)، ' (۲۰۰۱)، "بازخیز گودزیلا" (۲۰۱۶) و فیلم های استیون اسپیلبرگ و هایائو میازاکی تأثیر گرفت. یامازاکی پیش از این گودزیلا را در ' (۲۰۰۷) و سال ۲۰۲۱ در گردشگاه تفریحی در سیبو-ئن شرح داده بود. در فوریه ۲۰۲۲، ربات اعلام کرد که یامازاکی به زودی کارگردانی فیلمی
در گونهٔ "کایجو" را آغاز خواهد کرد. فیلم برداری عمدتاً در منطقه کانتو و چوبو از مارس تا ژوئن ۲۰۲۲ انجام شد. استودیوی شیروگومی در چوفو، توکیو هشت ماه را صرف ساخت جلوه های بصری فیلم کرد. "گودزیلا منهای یک" نخستین بار در ۱۸ اکتبر ۲۰۲۳ در ساختمان شینجوکو توهو به نمایش درآمد و در ۳ نوامبر به مناسبت سالگرد ۷۰ سالگی این فرنچایز، در ژاپن اکران شد. بعدها توهو اینترنشنال این فیلم را در ۱ دسامبر همان سال در آمریکای شمالی عرضه کرد. فیلم با واکنش های مطلوبی از سوی منتقدان ژاپنی همراه بود، و بسیاری آن را یکی از بهترین فیلم های سال ۲۰۲۳ و یکی از بهترین فیلم های گودزیلا برمی شمارند. این فیلم حدوداً ۱۱۶ میلیون دلار در سراسر جهان فروش کرد، در حالی که ۱۰–۱۲ میلیون دلار بودجه ساخت آن بوده است و تبدیل به سومین فیلم پرفروش ژاپنی سال ۲۰۲۳ گردید. همچنین جوایز متعددی دریافت کرد و برندهٔ جایزه اسکار بهترین جلوه های تصویری شد. داستان. در آستانهٔ پایان جنگ جهانی دوم در ۱۹۴۵، خلبان "کامی کازه" یعنی کوئیچی شیکیشیما هواگرد جنگندهٔ میتسوبیشی زیرو خود را در پایگاه ژاپن در جزیره اودو فرود می آورد. تعمیرکار اصلی یعنی سوساکو تاچیبانا متوجه می
شود که شیکیشیما با وانمودِ مسائل فنی از وظیفه خود اجتناب کرده است. در آن شب، گودزیلا، جانور بزرگ دایناسورمانندی، به پادگان حمله می کند. شیکیشیما سعی می کند از هواپیمای خود به هیولا شلیک کند اما خشکش می زند و بی هوش می شود. تاچیبانا که تنها نجات یافتهٔ دیگر این حمله است، شیکیشیما را به خاطر قصور انجام وظیفه سرزنش می کند. شیکیشیما به خانه برمی گردد و متوجه می شود که پدر و مادرش در بمباران توکیو کشته شده اند. او که از جان به دربردن خود احساس گناه دارد، از زنی به نام نوریکو اوشی، که والدینش نیز در بمباران جان باختند، و کودک یتیمی به نام آکیکو، که نوریکو او را نجات داد، پشتیبانی می کند و در کشتی مین روب که وظیفه دفع مین های دریایی وابسته به جنگ جهانی دوم را داشت، مشغول به کار می شود. در همین حال، گودزیلا با آزمایش های هسته ای ایالات متحده در بیکینی آتول، جهش یافته و توانمند می شوند. این هیوات یواس اس ردفیش را غرق می و چند کشتی دیگر در مسیر ژاپن را منهدم می کند. به سبب تنش ها با اتحاد جماهیر شوروی، ایالات متحده جز چند کشتی از رده خارج شدهٔ نیروی دریایی امپراتوری ژاپن که توسط ژنرال داگلاس مک آرتور تصویب شده بود، هیچ
کمکی نمی کند. دولت ژاپن که نگران به وجود آمدن وحشت همگانی است، مردم را در مورد این خطر آگاه نمی کند. در مهٔ ۱۹۴۷، شیکیشیما و خدمهٔ مین روبش به جزایر اوگاساوارا سفر می کنند و وظیفه دارند تا نزدیک شدن گودزیلا به ژاپن را متوقف کنند. آن ها یک مین را در دهان گودزیلا منفجر می کنند که باعث آسیب چشم گیری می شود، اما گودزیلا به سرعت بازسازی می شود. رزمناو سنگین یعن"ی تاکائو" با گودزیلا درگیر می شود، اما هیولا پرتوهای حرارتی خود را رها می کند و رزمناو نابود می شود. پس از بازگشت به توکیو، شیکیشیما با نوریکو در مورد برخوردهایش با گودزیلا صحبت می کند. چند روز بعد، گودزیلا به ژاپن می رسد و به گینزا (محل کار نوریکو) حمله می کند. نوریکو به سختی از حملهٔ نخست جان سالم به در می برد و دوباره با شیکیشیما دیدار می کند. گودزیلا که از شلیک تانک غضبناک شده است، بخش اعظمی از منطقه را با پرتوی خود از بین می برد و ده ها هزار نفر را می کشد. نوریکو شیکیشیما را به سمت امن هل می دهد، اما در انفجار گرفتار می شود و گمان می رود مرده است. شیکیشیما که پس از از دست دادن شیکیشیما شوکه شده است، عهد انتقام می دهد. یکی از خدمه مین روب، مهندس سابق ن
یروی دریایی کنجی نودا، که از اقدام ناکافی دولت ناراضی است، نقشه ای برای نابودی گودزیلا با کشاندن آن به خلیج ساگامی طراحی می کند. در این نقشه فشار آب باعث نابودی گودزیلا می شود و اگر طرح شکست بخورد، کیسه های هوا در زیر گودزیلا باد می شوند تا آن را به عقب برگردانند و از طریق افت فشار منفجره، آن را بکشند. برای اجرای طرح، نودا کهنه سربازان نیروی دریایی را به کار می گیرد. شیکیشیما از تاچیبانا می خواهند که جنگندهٔ از کار افتاده را تعمیر کند. او قصد دارد گودزیلا را در یک حمله انتحاری با پرواز در دهانش و انفجار مواد منفجره در هوا بکشد. او آکیکو را پیش از ظهور مجدد گودزیلا، به همسایه اش سومیکو می سپارد. شیکیشیما با فریب گودزیلا، آن را به سمت دو ناوشکن می کشاند. گودزیلا از سقوط اولیه جان سالم به در می برد و سپس پیش از اینکه مجبور به عقب نشینی شود، آزاد می شود و آسیب های جدی از باروتروما ناشی از کاهش ناگهانی فشار را متحمل می شود. کشتی ها با کمک ناوگانی از یدک کش ها گودزیلا را به سطح زمین می کشند. گودزیلای خشمگین آماده می شود تا با پرتو حرارتی خود همه را از بین ببرد، اما شیکیشیما با هواپیما به سمت دهان گودزیلا برخورد می
کند و سرش را از بین می برد و باعث می شود که انرژی اشعه حرارتی بدنش را پاره کند. خدمه خوشحال می شود و همان زمان شیکیشیما پیش از انفجار با چتر نجات از جنگنده خارج می شود، زیرا به یاد می آورد که تاچیبانا صندلی پران نصب شده درون جنگنده را به او نشان داده و از او درخواست کرد که از گناه خود بیخیال شود و به زندگی ادامه دهد. بلافاصله پس از بازگشت به خانه، سومیکو به شیکیشیما تلگرافی می دهد و او را به بیمارستانی هدایت می کند. شیکیشیما در بیمارستان دوباره با نوریکو که از نابودی شهر جان سالم به در برده بود، دیدار می کند، اما کبودی سیاهی روی گردن نوریکو می خزد. در همین حال، همان طور که گودزیلا در اقیانوس غرق می شود، تکه ای از گوشتش شروع به بازسازی می کند. بازخورد. "گودزیلا منهای یک" نقدهای متفاوتی از منتقدان ژاپنی گرفت. مارک شیلینگ، منتقد و روزنامه نگار ساکن در توکیو، نوشت که منتقدان ژاپنی به طور معمول فیلم های نویسنده و کارگردان تاکاشی یامازاکی را مورد نکوهش قرار می دهند، تا حدی به این دلیل که «بیشتر آن ها متمایل به چپ هستند» و از نظرشان تعدادی از فیلم های او، به ویژه درام جنگی "خلبان ابدی" (۲۰۱۳)، «ملی گرایانه اگر نگویی
م تماماً وطن پرستانهٔ افراطی» هستند. شیلینگ همچنین اشاره کرد که اینوهیکو یوموتا، منتقد و مورخ، از "گودزیلا منهای یک" انتقاد کرد و آن را «خطرناک» نامیده است. با این حال، فیلم تحسین گستردهٔ منتقدان خارج از کشور را به دست آورد. "هالیوود ریپورتر" گزارش داد که منتقدان آمریکایی به طور هماهنگ، جلوه های بصری کم هزینه، درام انسانی احساس برانگیز و استفاده از استعاره "کایجو" برای تفسیر اجتماعی را ستایش کردند و بسیاری آن را به تولیدات اخیر هالیوود ترجیح دادند. تماشاگران آمریکایی در نظرسنجی سینماسکور به فیلم میانگین نمره "A" از A+ تا F دادند. نظرسنجی های پست ترک به آن نمره کلی ۹۲٪ مثبت دادند و ۸۳٪ گفتند که قطعاً فیلم را توصیه می کنند. دنباله احتمالی. پس از اکران فیلم، یامازاکی تأیید کرد که هیچ بحثی برای ساخت دنباله مطرح نشده است، اما به کارگردانی دنباله علاقه نشان داد. او توضیح داد اگر قرار است دومین فیلم "گودزیلا" را بسازد، دنباله ای مستقیم را ترجیح می دهد که شاهد «ادامه داستان آن آدم ها» و چگونگی پیش رفتن زندگی آن ها پس از رخدادهای "گودزیلا منهای یک" باشد. در موارد دیگر، یامازاکی همچنین اشاره کرده که یک "کایجو"ی دشمن بر
ای مبارزه با گودزیلا می تواند در فیلم بعدی حضور باشد. او تلویحاً اشاره کرد که دنباله، مصیبتی را که گودزیلا در ژاپن به جا گذاشته است، مورد بررسی قرار می دهد، هماننده آنچه که در "شاهزاده مونونوکه" (۱۹۹۷) بود. می نامی هامابه (بازیگر نقش نوریکو) با اشاره به اینکه این فیلم ممکن است آغازگر مجموعهٔ جدیدی باشد، خاطرنشان کرد: «اگر سری بعدی وجود داشته باشد، ممکن است من قدم بگذارم و مردم را له کنم.» امکان ساخت دنباله تا حد زیادی در یک مراسم وابسته به فیلم که در ۱۲ ژانویه ۲۰۲۴ در توکیو برگزار شد و چندین بازیگر در آن حضور داشتند، مورد بحث قرار گرفت. یامازاکی آن زمان در ایالات متحده بود و از راه دور در مراسم حضور داشت. . یامازاکی اعلام کرد که قصد داشت شخصیت های فیلم یک بار دیگر برای دنباله به فضای دریا بازگردند. یوکی یامادا ایده استفاده از شخصیت نوریکو را به عنوان راهنمای مکان یابی گودزیلا مطرح کرد، زیرا طبق تفسیر او، نوریکو «سلول های» هیولا را در اختیار دارد. در موقعیتی دیگر، ساکورا آندو به "دیلی اکسپرس" گفت او می خواهد شخصیتش در ادامه فیلم با گودزیلا روبرو شود. یامازاکی طی پرسش و پاسخی در فوریه ۲۰۲۴ اعلام کرد که توسعه فی
لم خود را آغاز کرده است، اما اعلام کرد که فیلمش دنباله ای بر "گودزیلا منهای یک" نیست. تهیه کننده می نامی ایچیکاوا بر این باور بود که شرکت توهو برای تولید فیلم لایواکشن بعدی "گودزیلا" وقت صرف می کند، زیرا می خواهند «ایده های عالی، فیلمنامه عالی، کارگردان با استعداد و بازیگران مناسب روی آن کار کنند» زیرا «گودزیلا شایسته داشتن آن سطح از قصدمندی است».
محمدعلی شاهمرادی (۱۵ فروردین ۱۳۳۸–۲۰ دی ۱۳۶۵) نظامی ایرانی و از فرماندهان میانی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در جنگ ایران و عراق بود که جانشینی لشکر ۴۴ قمر بنی هاشم را برعهده داشت. شاهمرادی در دی ۱۳۶۵ در عملیات کربلای ۵ در منطقه شلمچه بر اثر اصابت ترکش خمپاره درگذشت. زندگی نامه. محمدعلی شاهمرادی در سال ۱۳۳۸ در ورنامخواست از توابع شهرستان لنجان متولد شد. خانواده او از عشایر ایل قشقایی بودند که با آغاز فصل تابستان به چهارمحال و بختیاری کوچ می کردند. شاهمرادی تحصیلات ابتدای و راهنمایی را در زادگاهش ورنامخواست سپری کرد و برای تحصیلات متوسطه به دبیرستان حافظ زرین شهر رفت و دیپلم خود را در آنجا اخذ کرد. پایان تحصیلات متوسطه او همزمان با شروع انقلاب اسلامی بود و او در ترویج افکار انقلابی و آگاهی مردم محل خویش از طریق نوشتن شعارهای انقلابی بر دیوارها و تهیه و تکثیر عکس و اعلامیه های حضرت امام نقش بسزایی داشت. در شب عاشورای ۱۳۵۷ با حضور در بین مردم عزادار در امامزاده ابراهیم ورنامخواست، برای اولین بار شعار درود بر خمینی و مرگ بر شاه سر داد. پس از انقلاب. شاهمرادی پس از پیروزی انقلاب و شکل گیری سپاه پاسداران به عضویت رس
می سپاه درآمد و همراه جمعی از دوستانش سپاه پاسداران زرین شهر را تشکیل داد. با شروع درگیری ها در کردستان در سال ۵۸، شاهمرادی به آنجا رفت و فعالانه در این منطقه به مبارزه با گروهک های تجزیه طلب پرداخت. جنگ ایران و عراق. با آغاز جنگ ایران و عراق، شاهمرادی به جبهه های جنوب رفت و در منطقه دارخوین مستقر شد. وی انگیزه حضور خود در جبهه ها را این گونه بیان می کند: شاهمرادی همنشینی و زندگی با بسیجیان را نعمتی الهی می دانست و علاقه داشت که همواه همرنگ و همراه آنان باشد. وی در عملیات فرمانده کل قوا مجروح شد و پس از بهبودی مجدداً عازم جبهه ها گردید و رشادت های فراوانی از خود نشان داد؛ به حدی که مسئولان جنگ به استعدادها و نبوغ رزمی او پی برده و مسئولیت های خطیری را بر عهده او نهادند. او در عملیاتهای فتح المبین و بیت المقدس ،به عنوان فرمانده گردان از تیپ ۱۴ امام حسین فعالیت می کرد و پس از تشکیل تیپ ۴۴ قمر بنی هاشم مسئولیت طرح و عملیات این تیپ را بر عهده گرفت و با همین سمت در عملیات های والفجر ۴، خیبر، بدر و والفجر ۸ شرکت نمود. در همین دوران و پس از عملیات والفجر مقدماتی تیپ ۴۴ قمر بنی هاشم به لشکر تبدیل شد.شاهمرادی پس از عم
لیات والفجر ۴، با حکم محسن رضایی، فرمانده کل سپاه ،به سمت قائم مقامی لشکر ۴۴ قمر بنی هاشم منصوب شد با همین سمت در عملیات های والفجر ۴، خیبر، بدر و والفجر ۸ شرکت نمود. درگذشت. شاهمرادی سرانجام در ۲۰ دی ۱۳۶۵ و در بحبوحه عملیات کربلای ۵ در منطقه شلمچه ،در حالی که سعی داشت راهی برای نفوذ به دژ بصره پیدا کند، بر اثر اصابت ترکش خمپاره کشته شد. پیکر شاهمرادی پس از تشییع، در گلزار شهدای ورنامخواست به خاک سپرده شد.
دیمیتری والریویچ اوتکین (زاده ۱۱ ژوئن ۱۹۷۰ – درگذشته ۲۳ اوت ۲۰۲۳) یک افسر ارتش روسیه بود. او به عنوان افسر نیروهای ویژه در اداره اصلی اطلاعات روسیه خدمت کرد و با درجه سرهنگ دومی بازنشسته شد. گفته می شود که او یکی از بنیان گذاران و فرمانده نظامی گروه واگنر با بودجه دولتی روسیه بوده است. شناسه تماس نظامی او واگنر بود. اوتکین یک نئونازی بود. او به ندرت در انظار عمومی ظاهر می شد، گفته می شود وی فرمانده یک شرکت نظامی خصوصی بود، در حالی که یوگنی پریگوژین مالک و چهره عمومی آن بود. اوتکین چهار نشان شجاعت روسیه را دریافت کرد. اوتکین در ۲۳ اوت ۲۰۲۳ در اثر سقوط هواپیما به همراه پریگوژین و هشت نفر دیگر در استان تور کشته شد. هیچ کسی از این سقوط جان سالم به در نبرد. سنین جوانی و تحصیلات. دیمیتری والریویچ اوتکین در ۱۱ ژوئن ۱۹۷۰ در آسبست، روستایی در استان سوردلوفسک، روسیه، اتحاد جماهیر شوروی به دنیا آمد. مادرش که یک مهندس عمران بود، زمانی که اوتکین خیلی جوان بود از پدر اوتکین طلاق گرفت. اوتکین و مادرش در اوایل کودکی به روستای اسمولینه واقع در استان کیرووهراد اوکراین شوروی نقل مکان کردند، جایی که او در آنجا بزرگ شد. همکلاسی ه
ایش او را بسیار اهل مطالعه، اما متکبر توصیف کردند. او در اسمولینه صاحب دو فرزند شد. پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان در اسمولینه، اوتکین به لنینگراد (سن پترزبورگ کنونی) نقل مکان کرد و در آنجا وارد مدرسه فرماندهی عالی سلاح های ترکیبی اس. ام. کیروف شد و بعداً به نیروهای ویژه اداره اصلی اطلاعات پیوست. در دهه ۱۹۹۰ با النا شربینینا ازدواج کرد که از او صاحب سه فرزند شد. آنها در اوایل دهه ۲۰۰۰ طلاق گرفتند. در سال ۲۰۱۵، شربینینا در یک برنامه تلویزیونی گفت که همسرش مفقود شده است. دیدگاه های سیاسی و نژادی. بر اساس گزارش چند رسانه خبری، اوتکین از تحسین کنندگان آلمان نازی بود و چندین خالکوبی نازی از جمله نشان شوتزاِشتافل (SS) روی بدنش داشت. اوتکین همچنین بنا به گزارش ها نام مستعار واگنر را برای خود برگزید که برگرفته از نام آهنگساز آلمانی ریچارد واگنر که آثار وی مورد تحسین آدولف هیتلر قرار گرفت و توسط نازی ها تصاحب شد، است. ظاهراً او با گفتن «هایل» به زیردستانش سلام می کرده، کلاه گشتی (field cap) ورماخت را در اطراف زمین های تمرین واگنر بر سر می گذاشته و گاهی اوقات زیر نام خود را با نشان صاعقه اس اس امضا می کرده است. به گفت
ه اعضای گروه واگنر اوتکین یک رودنوور بود که به مذهب بومی اسلاو اعتقاد داشت. حرفه نظامی. روسیه و سپاه اسلاوونیک. گفته می شود شد که اوتکین در جنگ های اول و دوم چچن شرکت داشته است. اوتکین تا سال ۲۰۱۳ به عنوان فرمانده واحد نظامی هدف ویژه ۷۰۰ از تیپ ۲ اسپتسناز اداره اصلی اطلاعات (GRU) مستقر در پچوری، استان پسکوف، خدمت کرد. پس از بازنشستگی از ارتش، در سال ۲۰۱۳ اوتکین شروع به کار برای گروه امنیتی موران کرد. شرکت موران یک شرکت خصوصی بود که توسط کهنه سربازان ارتش روسیه تأسیس شده بود که ماموریت های امنیتی و آموزشی را در سراسر جهان انجام می داد این شرکت همچنین در زمینه تأمین امنیت در برابر دزدی دریایی تخصص داشت. در همان سال، مدیران ارشد گروه امنیتی موران در راه اندازی سپاه اسلاوونیک مستقر در هنگ کنگ مشارکت داشتند. سپاه اسلاوونیک اقدام به پخش آگهی هایی برای استخدام مزدور جهت «حفاظت از میادین نفتی و خطوط لوله» سوریه کرد. اوتکین به عنوان عضوی از سپاه اسلاوونیک به سوریه فرستاده شد و توانست از مأموریت فاجعه بار این گروه در سوریه جان سالم به در برد. اوتکین در اکتبر ۲۰۱۳ به مسکو بازگشت. سرویس امنیت فدرال روسیه در نوامبر ۲۰۱۳ ب
رخی از اعضای سپاه اسلاوونیک را به دلیل مزدوری که در قانون روسیه غیرقانونی است دستگیر کرد. گروه واگنر. تقریباً بلافاصله پس از بازگشت به روسیه، اوتکین شرکت امنیتی خود را ایجاد کرد. نام این گروه [گروه واگنر] اشاره ای به شناسه تماس اوتکین (شناسه تماس وی واگنر بود) که در آن زمان از آن استفاده می کرد بود، که خود این نام نیز اشاره ای به نام آهنگساز آلمانی ریچارد واگنر بود. اوتکین و گروه واگنر و همچنین چند تن از کهنه سربازان سپاه اسلاوونیک در فوریه ۲۰۱۴ در کریمه و سپس در دونباس دیده شدند، جایی که در طول جنگ روسیه و اوکراین برای جدایی طلبان طرفدار روسیه می جنگیدند. سایت خبری Gazeta.ru گزارش داد که اوتکین و افرادش ممکن است در قتل چندین فرمانده میدانی جمهوری خودخوانده خلق لوهانسک دست داشته باشند. روزنامه ترکیه ای ینی شفق در گزارشی احتمال داد که اوتکین رئیس تشریفاتی شرکت باشد، در حالی که ممکن است رئیس واقعی واگنر شخص دیگری باشد. اوتکین در مراسم جشن روز قهرمانان سرزمین پدری در ۹ دسامبر ۲۰۱۶ در کرملین دیده شد. او به عنوان برنده چهار نشان شجاعت در این جشن شرکت کرد و با رئیس جمهور روسیه، ولادیمیر پوتین عکس گرفت. دیمیتری پسکو
ف، دبیر مطبوعاتی رئیس جمهور روسیه، اعتراف کرد که اوتکین در میان دعوت شدگان به مراسم بوده است، اما در مورد ارتباط اوتکین با شرکت های خصوصی نظامی هیچ اظهار نظری نکرد. ظاهراً این آخرین حضور اوتکین در انظار عمومی بود. آربی کی گزارش داد که اوتکین و افرادش پس از اتمام دوره آموزشی در منطقه کراسنودار، در سال ۲۰۱۵ به سوریه بازگشتند. بلافاصله پس از شروع حملات هوایی روسیه در سوریه، گزارش هایی مبنی بر کشته شدن مزدوران روسی در حال نبرد روی زمین منتشر شد. چندین تصویر در رسانه های اجتماعی پخش شد که ظاهراً مردان مسلح روس کشته شده در نبرد پالمیرا (مارس ۲۰۱۶) را نشان می داد. اسکای نیوز گزارش داد که حدود ۵۰۰ تا ۶۰۰ نفر که بیشتر آنها مزدوران گروه واگنر بودند در سال ۲۰۱۶ در سوریه کشته شدند. در ژوئن ۲۰۱۷، اوتکین دستور داد که یک سرباز فراری سوری در مقابل دوربین تا سرحد مرگ شکنجه و سپس به قتل برسد. گروه واگنر نقش مهمی در تهاجم روسیه به اوکراین داشت. در این زمان، گزارش شد که اوتکین فرمانده نظامی پشت صحنه واگنر بود و مسئول نظارت بر عملیات نظامی آنان بود، در حالی که پریگوژین مالک، سرمایه دار و چهره عمومی واگنر بود. این گروه ستون فقرات