Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شود، جایی که ارتش خود را جمع آوری کرد. با این حال، جنگ موقتاً به تأخیر افتاد: دو طرف در وارزه دیدار کردند تا آتش بس امضا کنند، که شامل ترک کاستل سپریو توسط دلا تورِه بود و جای آن را گیدو دا کاستیلیونه، همکارشان، گرفت. اُتونه همه املاکی را که دلا تورِه از لئون دا پرگو تصرف کرده بودند بازپس گرفت، یعنی برایدا آرکیوسکوویله، قلعه لگنانو و سایر املاک زمینی. به طور خاص، کلیسای کوچک قلعه در ۱۶ دسامبر ۱۲۷۷ به میز چپتر معمولین واگذار شد، که همچنین مستمری برخی زمین های مجاور قلعه را دریافت کردند، با توجه به وضعیت اقتصادی شان که با حضور خانواده دلا تورِه بسیار بدتر شده بود. اُتونه ویسکونتی سپس تصمیم گرفت اقامتگاه خود را در قلعه لگنانو برقرار کند، زیرا آن را به عنوان پایگاه نظامی به برایدا آرکیوسکوویله ترجیح داد: هرچند دومی در مرکز شهر لگنانو قرار داشت، اُتونه آن را برای این منظور مناسب ندانست، زیرا از نظر نظامی کافی امنیت نداشت. در واقع، قلعه کوتّا به سختی قابل گسترش بود مگر اینکه تعداد زیادی از خانه های مرکز شهر تخریب می شد. اسقف سپس در دسامبر ۱۲۷۷ استفاده از محراب تقدیس شده را به کلیسای کوچک سنت جورج قلعه اعطا کرد. در
پاییز ۱۲۸۶، اُتونه ویسکونتی تصمیم گرفت آتش بس را بشکند و ارتش جدیدی در لگنانو جمع آوری کند. سپس به کاستل سپریو که هنوز تحت حکومت گیدو دا کاستیلیونه بود حمله کرد، که بخشی از آن تسلیم شد: اُتونه موفق شد شهر را غارت کند اما قلعه مقاومت کرد. در فوریه ۱۲۸۷، میز صلح میان دو طرف در لگنانو، احتمالاً در قلعه، برگزار شد، اما بی نتیجه ماند. سپس کاستل سپریو در ۲۸ مارس ۱۲۸۷ تسلیم شد و توسط اُتونه ویسکونتی ویران گردید. در سال ۱۳۳۹، لگنانو بار دیگر تحت تأثیر تحولات سیاسی و نظامی مرتبط با میلان قرار گرفت. در همان سال، با قصد تصاحب حکومت میلان و کنار زدن آتزون و لوچینو ویسکونتی، تصمیم گرفت ستاد خود را در لگنانو، احتمالاً در قلعه ویسکونتی، مستقر کند. برخورد مسلحانه میان دو جناح نزدیک لگنانو، در نبرد پارابیاگو (۲۱ فوریه ۱۳۳۹) رخ داد. به طور خاص، لودریسیو ۳۰۰ مزدور انگلیسی استخدام کرده بود که از ورونا آمده و با پول مالیات مردم محلی حقوق می گرفتند. نتیجه نبرد شکست لودریسیو و دستگیری او بود. پیامدهای این ماجرا حتی پس از پایان خصومت ها ادامه یافت. ۳۰۰ مزدور لودریسیو، که ابتدا استخدام شده بودند، او را ترک کردند و به غارت لگنانو، نر
ویانو، کستانو پریمو، ویتونو و سِدریانو پرداختند و تمام اشیاء ارزشمند خانه ها را دزدیدند و برخی از اشراف محلی را گروگان گرفتند. رویدادهای مربوط به نبرد پارابیاگو آخرین وقایع مهم مرتبط با لگنانو بودند: از سال ۱۳۳۹، این روستا دیگر نقش محوری در تاریخ ایتالیا نداشت. برای بازگشت به اهمیت ملی، لگنانو باید تا صنعتی شدن خود صبر می کرد، که این فرایند در قرن نوزدهم در شهر لگنانو رخ داد: سرعت و وسعت این تحول در اروپا نمونه های کمی داشت. قلعه لگنانو و املاک آن تا قرن پانزدهم تحت اداره خانواده ویسکونتی بودند: تنها استثنا در سال ۱۳۱۱ بود که به طور موقت توانست برای مدت کوتاهی در حکومت میلان تسلط یابد. در قرن پانزدهم، پیوند سیاسی و اداری میان ویسکونتی و لامپوگنانی ایجاد شد که منجر به انتقال مالکیت قلعه به خانواده اشرافی لامپوگنانی شد.
پشه های آئدس ("Aedes") گروهی از پشه ها هستند که شامل گونه های ناقل بیماری های مهمی همچون تب دنگی، زیکا، چیکونگونیا و تب زرد می شوند. دو گونهٔ اصلی این جنس یعنی Aedes aegypti و Aedes albopictus بیشترین نقش را در انتقال بیماری های ویروسی به انسان دارند. زیست شناسی. پشه های آئدس معمولاً در آب های راکد کوچک مانند گلدان ها، لاستیک های مستعمل یا ظروف آب تخم گذاری می کنند. فعالیت این پشه ها بیشتر در ساعات روز (صبح و عصر) است و برخلاف پشه های آنوفل، شب ها کمتر فعال هستند. آن ها توانایی پرواز محدودی (۱۰۰ تا ۲۰۰ متر) دارند و به همین دلیل معمولاً در محیط های شهری تهدید جدی تری ایجاد می کنند. چرخه زندگی. چرخه زندگی پشه های آئدس شامل چهار مرحلهٔ اصلی است: تخم، لارو، شفیره (پوپا) و بالغ. بیماری های منتقل شده. تب دنگی. ویروس تب دنگی از خانواده Flaviviridae است و شامل چهار سروتیپ (DENV-1 تا DENV-4) می باشد. کنترل جمعیت. روش های اصلی کنترل جمعیت پشه های آئدس شامل موارد زیر است: وضعیت در ایران. گزارش های وزارت بهداشت ایران نشان می دهد که بیشتر موارد تب دنگی تا سال ۱۴۰۲ وارداتی بوده (از کشورهای اندمیک مانند پاکستان، هند و امارا
ت متحده عربی)، اما در استان های جنوبی کشور از جمله سیستان و بلوچستان، هرمزگان و بوشهر موارد انتقال محلی نیز شناسایی شده است.
دان آندره آ گالو (۱۸ ژوئیه ۱۹۲۸–۲۲ مه ۲۰۱۳) یک کشیش ایتالیایی بود. او بنیان گذار و رهبر جامعه سن بندتو آل پورتو بود. او اغلب خود را «کشیش پیاده رو» می نامید، که به فعالیتش در کمک به فقرا و نیازمندان اشاره داشت. زندگی نامه. آندره آ گالو در کودکی مجذوب معنویت سالسین های جان بوسکو شد و در سال ۱۹۴۸ در دوره نوآموزی آنها در وراززه وارد شد. در سال ۱۹۵۳، پس از تحصیل فلسفه در رم، از گالو خواسته شد که برای مأموریت ایتالیا را ترک کند و او را به سائوپائولو، برزیل، فرستادند، جایی که در دوره های الهیات شرکت کرد. از آنجایی که دیکتاتوری برزیل او را مجبور به بازگشت به ایتالیا کرد، در سال ۱۹۵۴ برای ادامه تحصیل به ایوریا رفت و در ۱ ژوئیه ۱۹۵۹ به عنوان کشیش منصوب شد. در سال ۱۹۶۰، گالو به عنوان کشیش به کشتی آموزشی "گاراونتا" اعزام شد و تلاش کرد تا محیط متفاوتی را در تدریس معرفی کند و روش های سرکوبگرانه را با آموزشی مبتنی بر اعتماد و آزادی جایگزین کند. پس از سه سال، گالو به موقعیت دیگری منتقل شد و در سال ۱۹۶۴ تصمیم گرفت از سالسیان ها جدا شود و از مافوق های خود خواست تا در اسقف نشین جنوا به عنوان کشیش منصوب شود. پس از آن، جوزپه سیر
ی، کاردینال و اسقف اعظم جنوا در آن زمان، او را به عنوان کشیش زندان به کاپرایا فرستاد. دو ماه بعد، او به عنوان دستیار کشیش به کلیسای مونت کارمل منصوب شد و تا سال ۱۹۷۰، زمانی که کاردینال سیری به کاپرایا بازگشت، در آنجا ماند. گالو در کلیسای مونت کارمل، شروع به جمع آوری جوانان و بزرگسالان از سراسر شهر، به ویژه فقرا و حاشیه نشینان، کرد. در تابستان ۱۹۷۰، پس از کشف یک مخفیگاه حشیش در همان منطقه، گالو با الهام از این واقعیت، در خطبه خود یادآوری کرد که مواد مخدر بسیار دیگری نیز وجود دارند، به عنوان مثال مواد مخدر زبان، که به لطف آنها یک پسر اگر «فرزند فقرا باشد، ممکن است برای تحصیل نامناسب شود، یا بمباران مردم درمانده می تواند به عملی در دفاع از آزادی تبدیل شود.» گالو به کمونیست بودن متهم شد و این باعث شد که کوریا تصمیم به برکناری او بگیرد. اقدام اسقف اعظم باعث اعتراض بخش و شهر شد، اگرچه کوریا عقب نشینی نکرد و به گالو دستور داد که اطاعت کند. او از انتصاب به کاپرایا خودداری کرد، زیرا معتقد بود که در آنجا کاملاً و برای همیشه منزوی خواهد شد. مدتی بعد، او توسط کشیش بخش سنت بندیکت در بندر جنوا، دون فدریکو ربورا، مورد استقب
ال قرار گرفت و به همراه گروه کوچکی، انجمن سن بندتو ال پورتو را تأسیس کرد. گالو در مصاحبه ای در اوت ۲۰۰۷ گفت: «انجیل های من چهار نیستند… ما سال ها و سال ها انجیل را طبق گفته د آندره دنبال کرده ایم، مسیری که در جهت سرسخت و مخالف است. و ما می توانیم آن را تأیید کنیم، توجه داشته باشید: از الماس چیزی زاده نشده است، از کود گل ها شکوفا می شوند.» گالو از زمان تأسیس جامعه سن بندتو ال پورتو، به صلح طلبی و بهبود وضعیت افراد به حاشیه رانده شده متعهد بود و حتی از قانونی شدن مواد مخدر سبک حمایت می کرد. در سال ۲۰۰۶، گالو به دلیل کشیدن ماری جوانا در تالار شهر جنوا در اعتراض به قانون مواد مخدر در ایتالیا جریمه شد. او به طور فعال از جنبش «بدون دال مولین» ویچنزا علیه ساخت پایگاه نظامی جدید ایالات متحده در پادوا حمایت کرد. در آوریل ۲۰۰۸، گالو به روز که توسط بپه گریلو سازماندهی شده بود، پیوست. در ۲۷ ژوئن ۲۰۰۹، او در رژه غرور همجنسگرایان جنوا در سال ۲۰۰۹ شرکت کرد و از عدم قطعیت های کلیسای کاتولیک در مورد همجنسگرایی شکایت کرد. گالو، مدافع حقوق ال جی بی تی در کشورهای گوناگون، در ۱۵ اوت ۲۰۱۱ توسط Gay.it در توره دل لاگو به عنوان «شخصی
ت همجنسگرای سال» مورد تقدیر قرار گرفت. در سال ۲۰۱۳، او گفت که کلیسای کاتولیک به یک پاپ آشکارا همجنسگرا نیاز دارد. ویدئویی از گالو که در حال خواندن آهنگ مقاومت بلا چائو در مراسم عشای ربانی با جماعت است، در سال ۲۰۱۲ ضبط شد. در سال ۲۰۱۶، مجله ژاکوبین این ویدئو را در رسانه های اجتماعی بارگذاری کرد و صدها هزار بازدید دریافت کرد، و گهگاه اجرای دان گالو را دوباره بارگذاری می کند. گالو در ۲۲ مه ۲۰۱۳ در سن ۸۴ سالگی در جنوا درگذشت. مرگ او توسط دومنیکو چونتی، سخنگوی جامعه سن بندتو ال پورتو، اعلام شد.
جیووانی باتیستا " جیانی " کاپرونی، کنت اول تالیدو (۳ ژوئیه ۱۸۸۶–۲۷ اکتبر ۱۹۵۷) یک مهندس هوانوردی، مهندس عمران، مهندس برق و طراح هواپیما اهل ایتالیا بود که شرکت هواپیماسازی کاپرونی را تأسیس کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. کاپرونی در ۳ ژوئیه ۱۸۸۶ در ماسونه، که در آن زمان در قلمرو اتریش-مجارستان بود اما در سال ۱۹۱۹ به ایتالیا پیوست، متولد شد. در سال ۱۹۰۷ مدرک مهندسی عمران خود را از دانشگاه فنی مونیخ دریافت کرد. یک سال بعد، مدرک دکترای مهندسی برق خود را از دانشگاه لیژ دریافت کرد. شغل. در سال های ۱۹۰۷ و ۱۹۰۸، کاپرونی در ساخت موتورهای هواپیما تجربه کسب کرد؛ او همچنین با طراح هواپیمای رومانیایی ، هنری کواندا، که با او آشنا شده بود، در ساخت هواپیماهای بادبانی همکاری کرد. [ "" ] در سال ۱۹۰۸، او کارخانه کاپرونی را در منطقه تالیدو در میلان، ایتالیا، برای تولید هواپیماهای دوباله تأسیس کرد. در سال ۱۹۰۹، او یک فرودگاه صنعتی در نزدیکی کاسینا مالپنسا – فرودگاه میلان-مالپنسای امروزی – برای تولید و آزمایش هواپیمای خود افتتاح کرد. در سال ۱۹۱۰، او اولین هواپیمای موتوردار خود، کاپرونی کا. ۱، یک هواپیمای دوباله آزمایشی را طراحی و ساخت
که اولین هواپیمای ساخته شده در ایتالیا بود. این هواپیما در اولین پرواز خود در ۲۷ مه ۱۹۱۰ منهدم شد. در سال ۱۹۱۱، سالی که شرکت او نامگذاری شد، او به ساخت هواپیماهای تک باله روی آورد که در آن موفقیت بیشتری کسب کرد. در سال ۱۹۱۴، او اولین هواپیمای چند موتوره ، یک هواپیمای دو باله سه موتوره که بعداً کاپرونی سی آ. ۳۱ نامیده شد، را آزمایش کرد. پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۵، او تلاش های خود را وقف طراحی و ساخت بمب افکن کرد. شرکت او بعداً به تغییر نام داد. کاپرونی از اولین طرفداران توسعه هواپیماهای مسافربری بود و نوعی از بمب افکن سی آ. ۴ را به هواپیمای مسافربری سی آ. ۴۸ تبدیل کرد. اگرچه در اولین نمایش، تأثیر بسیار مطلوبی بر عموم گذاشت، اما سی آ. ۴۸ احتمالاً هرگز وارد خدمات هواپیمایی نشد و در ۲ اوت ۱۹۱۹، یک سی آ. ۴۸ در نزدیکی ورونا، ایتالیا سقوط کرد و همه سرنشینان آن (۱۴، ۱۵ یا ۱۷ نفر، طبق منابع مختلف) کشته شدند که اولین فاجعه هوانوردی تجاری و یکی از اولین - و در آن زمان، مرگبارترین - حوادث هواپیمایی در تاریخ بود. در سال ۱۹۲۱، او نمونه اولیه یک هواپیمای دریایی مسافربری غول پیکر فراآتلانتیکی، را با ظرف
یت ۱۰۰ مسافر ساخت، اما این هواپیما ناپایدار بود و در دومین پرواز خود سقوط کرد. او همچنین گلایدرها را طراحی کرد. بین جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم، او بیشتر تلاش خود را به طراحی و تولید بمب افکن ها و هواپیماهای ترابری سبک اختصاص داد و شرکت او هواپیماهای آزمایشی داکت فن که پیش ساز هواپیماهای جت واقعی بودند را تولید کرد. در این دوره، شرکت او تبدیل شد، یک شرکت بزرگ که تولیدکنندگان دیگر را خریداری کرد و شرکت های تابعه ای از جمله کاپرونی ویزولا ایجاد کرد، اگرچه این ادعا که کاپرونی را برای تشکیل یک شرکت تابعه را خریداری کرده است، یک افسانه است. در دوره بین دو جنگ، به کاپرونی عنوان (کنت تالیدو یا ارل تالیدو) اعطا شد. شرکت کاپرونی در طول جنگ جهانی دوم برای نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا هواپیما تولید می کرد - عمدتاً بمب افکن، ترابری، هواپیماهای آب نشین و آموزشی، اگرچه شرکت تابعه کاپرونی ویزولا چندین نمونه اولیه جنگنده نیز ساخت. کنگلومرا در سال ۱۹۵۰ فعالیت خود را متوقف کرد، اگرچه آخرین بقایای آن، شرکت تابعه کاپرونی ویزولا، تا سال ۱۹۸۳ زنده ماند. مرگ و میراث. کاپرونی در ۲۷ اکتبر ۱۹۵۷ در رم درگذشت. بقایای او به زادگاهش ماسون
منتقل شد و در آرامگاه خانوادگی کاپرونی به خاک سپرده شد. در سال ۱۹۸۳، کاپرونی به تالار مشاهیر بین المللی هوا و فضا در موزه هوا و فضای سن دیگو راه یافت. در فیلم انیمه ژاپنی «"باد برمی خیزد"» محصول ۲۰۱۳، نسخه ای تخیلی از او با شخصیت اصلی داستان تعامل دارد.
شیشه ونیزی () به ظروف شیشه ای گفته می شود که در ونیز، معمولاً در جزیره مورانو نزدیک شهر ساخته می شوند. به طور سنتی این شیشه ها از «فلز» سودا-آهکی ساخته شده و معمولاً با روش های مختلف شکل دهی شیشه در حالت داغ، همچنین با طلاکاری، میناکاری یا حکاکی تزئین می شوند. تولید این شیشه ها از قرن سیزدهم عمدتاً در جزیره مورانو متمرکز شده است. امروزه مورانو به خاطر شیشه هنری مشهور است، اما این جزیره تاریخ طولانی نوآوری در تولید شیشه دارد و از قرون وسطی تا رنسانس ایتالیا مرکز اصلی شیشه های لوکس اروپا بوده است. در قرن پانزدهم، شیشه گران مورانو را ساختند که تقریباً شفاف بود و بهترین شیشه جهان محسوب می شد. آن ها همچنین شیشه ای سفید رنگ تولید کردند که شبیه چینی بود. بعدها آن ها بهترین سازندگان آینه در اروپا شدند. در دوران اوایل قرون وسطی، ونیز ابتدا تحت کنترل امپراتوری روم شرقی بود و سپس به یک شهر-دولت مستقل تبدیل شد. این شهر به عنوان یک مرکز تجاری و بندر در قرون وسطی شکوفا شد. ارتباطات آن با خاورمیانه مهارت های شیشه گران را افزایش داد، زیرا شیشه گری در مناطقی مانند سوریه و مصر پیشرفته تر بود. اگرچه شیشه گری صنعتی در ونیز از قر
ن هشتم وجود داشت، اما از سال ۱۲۹۱ بر اساس قانون، تمام کارگاه ها به مورانو منتقل شدند تا خطر آتش سوزی برای شهر کاهش یابد. دلیل دیگر این بود که شیشه گران ونیزی دستورالعمل ها و روش های ساخت شیشه را به صورت راز نگه می داشتند و تمرکز آن ها در مورانو کنترل این اسرار را آسان تر می کرد. مورانو به مرکز شیشه گری لوکس اروپا تبدیل شد و اوج محبوبیت آن در قرن های ۱۵ و ۱۶ بود. به گفته مورخ W. Patrick McCray، رشد صنعت شیشه مورانو در رنسانس نتیجه تعامل نزدیک بین تقاضای مصرف کننده، مهارت های حرفه ای و قوانین سختگیرانه دولتی بود که شیشه را از یک محصول صنعتی به یک هنر لوکس تبدیل کرد. سلطه ونیز بر تجارت مدیترانه، طبقه ای ثروتمند از بازرگانان ایجاد کرد که حامی هنر بودند و تقاضا برای شیشه هنری و نوآوری ها را افزایش داد. گسترش مهارت های شیشه گری در اروپا در نهایت اهمیت ونیز و شیشه گران مورانو را کاهش داد. اشغال و انحلال دولت ونیز در ۱۷۹۷ مشکلات بیشتری برای صنعت شیشه ایجاد کرد. شیشه گری مورانو از دهه ۱۹۲۰ احیا شد. امروزه مورانو و ونیز جاذبه های گردشگری هستند و مورانو میزبان کارگاه های شیشه و چند استودیو هنری است. موزه شیشه در پالازو
جستینیان نمونه های تاریخی و شیشه ای از دوران مصر باستان تا امروز را نمایش می دهد. دیرینه و قرون وسطی. شهر ونیز در پی زوال امپراتوری روم در قرن پنجم رشد کرد، زیرا مردم برای فرار از هجوم بربرها به جزایر پناه بردند. جوامع کوچکی در این تالاب شکل گرفت که ونیز در نهایت برجسته ترین آن ها شد. ونیز به بندری موفق در تجارت تبدیل شد و تا آغاز قرن یازدهم بر تجارت اروپا، شمال آفریقا و خاورمیانه تسلط داشت و نیروی دریایی قدرتمندی داشت. بسیاری از صلیبیون اروپایی در مسیر خود و بازگشت از آن از ونیز عبور می کردند. انواع گنجینه ها در ونیز خرید و فروش می شدند: ادویه جات، فلزات گرانبها، سنگ های قیمتی، عاج، ابریشم و شیشه. موفقیت تجارت باعث ایجاد طبقه ای ثروتمند از بازرگانان و اشراف شد که حامی هنر و معماری مشهور ونیز بودند. گمان می رود تولید شیشه در ونیز از حدود سال ۴۵۰ آغاز شده باشد، زمانی که شیشه گران برای فرار از حملات بربرها به جزایر پناه بردند. شواهد باستان شناسی از یک کارگاه شیشه به قرن هفتم یا هشتم بازمی گردد. شیشه گران اولیه ونیزی با شیشه گران خاورمیانه همراه شدند که دانش آن ها را افزایش داد. شیشه در خاورمیانه پیش از اروپا سا
خته می شد. محصولات اولیه شامل مهره، شیشه برای، جواهرات، آینه های کوچک و شیشه پنجره بود. شیشه گری ونیزی اهمیت زیادی برای اقتصاد شهر پیدا کرد. حدود سال ۱۲۷۱، صنف شیشه گران محلی قوانینی وضع کرد تا اسرار شیشه گری حفظ شود. افشای اسرار تجاری به خارج از ونیز ممنوع بود. اگر شیشه گری بدون اجازه شهر را ترک می کرد، موظف به بازگشت بود. اگر او بازنگشت، خانواده اش زندانی می شدند و اگر هنوز بازنمی گشت، قاتلی برای کشتن او فرستاده می شد. قوانین دیگری ترکیبات شیشه و نوع چوب مصرفی برای سوخت کوره ها را مشخص می کرد. جزیره مورانو. قانونی مورخ ۸ نوامبر ۱۲۹۱ بیشتر صنعت شیشه گری ونیز را به «جزیره مورانو» محدود کرد. مورانو در واقع گروهی از جزایر کوچک است که با پل های کوتاه به هم متصل شده اند و کمتر از شمال خشکی ونیز قرار دارند. کوره های شیشه گری خطر آتش سوزی داشتند، به ویژه در شهرهایی که ساختمان های چوبی نزدیک بودند. انتقال صنعت شیشه گری به مورانو، خطر آتش سوزی ویرانگر در ونیز را از بین برد. این انتقال همچنین فناوری و شیشه گران را محدود به مورانو کرد و از گسترش مهارت شیشه گری ونیزی به رقبا جلوگیری نمود. شیشه گران بدون اجازه دولت حق تر
ک جزیره را نداشتند و ترک جزیره یا افشای اسرار تجاری با مرگ مجازات می شد. متمرکز کردن صنعت در یک جزیره، نظارت دولت بر واردات و صادرات را نیز آسان تر می کرد. مورانو در قرن ۱۳ یک منطقه تفریحی تابستانی بود که اشراف ونیزی ویلاهایی با باغ و میوه زار در آن می ساختند. طی کردن مسیر از ونیز تا مورانو با قایق تقریباً یک ساعت طول می کشید. اگرچه شیشه گران نمی توانستند جزیره را ترک کنند، اشراف محدودیتی نداشتند. شیشه گران باوجود محدودیت ها در جزیره ای زیبا زندگی می کردند، زیر نظر مستقیم کمیته امنیتی ونیز بودند و امتیازات ویژه ای داشتند. آن ها در تابستان های گرم کار نمی کردند و تعمیر و نگهداری کوره ها انجام می شد. در قرن ۱۴ تعطیلات تابستانی سالانه پنج ماه طول می کشید. در قرن ۱۵ دولت ونیزی تعطیلات تابستانی را به سه و نیم ماه کاهش داد. گاهی شیشه گران مورانو از کم بودن ساعات کاری شکایت داشتند. شیشه گران همچنین از جایگاه اجتماعی بالاتری برخوردار بودند. در ۲۲ دسامبر ۱۳۷۶ اعلام شد که اگر دختر شیشه گر با یک نجیب زاده ازدواج کند، موقعیت اجتماعی او از بین نمی رود و فرزندانشان نجیب خواهند بود. محصولات اصلی و نوآوری ها. شیشه گران موران
و برای نوآوری ها و اصلاحات متعدد در شیشه گری شناخته شده اند. از جملهٔ این ها می توان به مهره های مورانو و آینه ها اشاره کرد. اصلاحات یا خلق های دیگر شامل گلدستون، شیشهٔ چندرنگ و سنگ های قیمتی تقلیدی ساخته شده از شیشه هستند. علاوه بر حفظ اسرار و دستورهای ساخت شیشه، شیشه گران ونیزی/مورانو به زیبایی شناسی شیشهٔ خود اهمیت ویژه ای می دادند. آونتورین. شیشهٔ آونتورین، که با نام شیشهٔ گلدستون نیز شناخته می شود، نیمه شفاف و قهوه ای مایل به مسی با ذرات فلزی (مس) است. این شیشه در اوایل قرن ۱۵ توسط شیشه گران ونیزی توسعه یافت. اولین بار در اسناد تاریخی سال ۱۶۲۶ ذکر شده است. نام آونتورین به این دلیل استفاده شده که کشف آن اتفاقی بوده است. مهره ها. مهره های شیشه ای (که به نام مهره های مورانو نیز شناخته می شوند) از قرن ۱۳ توسط ونیزی ها ساخته شدند. این مهره ها به عنوان تسبیح و زیورآلات استفاده می شدند و در آفریقا نیز محبوب بودند. کریستف کلمب یادآور شده است که مردم دنیای جدید (سرخپوستان آمریکا) از دریافت این مهره ها به عنوان هدیه «خوشحال» شدند و مهره ها نزد سرخپوستان آمریکا محبوبیت یافتند. کلسدونی. "کلسدونی" شیشه ای مرمری است ک
ه شبیه سنگ نیمه قیمتی به نظر می رسید. این نوع شیشه در قرن ۱۵ ساخته شد، کسی که به عنوان بزرگ ترین شیشه گر مورانو شناخته می شود. باروویه استاد شیشه گری بود، دوباره روکش کاری را احیا کرد و همچنین با شیشه رنگی کار می کرد. خانوادهٔ او از سال ۱۳۳۱ در شیشه گری فعال بودند و پس از مرگ او نیز به این کار ادامه دادند. او در سال ۱۴۶۰ درگذشت. مدرن. برخی از کارخانه های شیشه ای تاریخی ونیز در مورانو امروزه به عنوان برندهای شناخته شده باقی مانده اند. قدیمی ترین کارخانه شیشه، Antica Vetreria Fratelli Toso است که در سال ۱۸۵۴ تأسیس شد. [۱] برخی از کارخانه های شیشه ای تاریخی ونیز در مورانو امروزه به عنوان برندهای شناخته شده باقی مانده اند. قدیمی ترین کارخانه شیشه، Antica Vetreria Fratelli Toso است که در سال ۱۸۵۴ تأسیس شد. برخی از کارخانه های شیشه ای تاریخی ونیز در مورانو امروزه به عنوان برندهای شناخته شده باقی مانده اند. قدیمی ترین کارخانه شیشه، Antica Vetreria Fratelli Toso است که در سال ۱۸۵۴ تأسیس شد. به طور کلی، با کاهش تقاضا، این صنعت رو به زوال بوده است. آثار تقلیدی (که توسط متخصصان قابل تشخیص هستند اما توسط گردشگران معمولی
قابل تشخیص نیستند) از آسیا و اروپای شرقی تقریباً ۴۰ تا ۴۵ درصد از بازار شیشه مورانو را به خود اختصاص داده اند و سلیقه عمومی تغییر کرده است در حالی که طرح های مورانو تا حد زیادی ثابت مانده اند. برای مبارزه با مشکل تقلید، گروهی از شرکت ها و افراد نگران در سال ۱۹۹۴ یک علامت تجاری ایجاد کردند که گواهی می دهد محصول در مورانو ساخته شده است. تا سال ۲۰۱۲، حدود ۵۰ شرکت از علامت تجاری Artistic Glass Murano® به عنوان مبدأ استفاده می کردند. [۲] شیشه گری حرفه ای دشوار و ناراحت کننده است، زیرا شیشه گران باید با محصولی کار کنند که تا دمای بسیار بالا گرم می شود. برخلاف ۵۰۰ سال پیش، فرزندان شیشه گران از هیچ امتیاز ویژه، ثروت اضافی یا ازدواج با اشراف برخوردار نیستند. امروزه، استخدام شیشه گران جوان دشوار است. تقلیدهای خارجی و دشواری جذب کارگران جوان، باعث شده است که تعداد شیشه گران حرفه ای در مورانو از حدود ۶۰۰۰ نفر در سال ۱۹۹۰ به کمتر از ۱۰۰۰ نفر تا سال ۲۰۱۲ کاهش یابد [۳] آلاسکا. در فوریه ۲۰۲۱، اعلام شد که مهره های شیشه ای ونیزی در سه مکان ماقبل تاریخ اینوئیت ها در آلاسکا، از جمله پونیک پوینت، پیدا شده اند. این منطقه که امروزه
خالی از سکنه است و در فاصله یک مایلی از خط تقسیم قاره ای در رشته کوه بروکس قرار دارد، در مسیرهای تجاری باستانی از دریای برینگ به اقیانوس منجمد شمالی قرار داشته است. محققان معتقد بودند که مسیر احتمالی این مصنوعات از زمان ساختشان در ونیز، از طریق اروپا، سپس اوراسیا و در نهایت از طریق تنگه برینگ بوده است و این کشف را «اولین نمونه مستند از وجود مواد غیرقابل انکار اروپایی در مکان های ماقبل تاریخ در نیمکره غربی در نتیجه حمل و نقل زمینی در سراسر قاره اوراسیا» می کند. باستان شناسان از روی مواد تاریخ گذاری رادیوکربن که در نزدیکی مهره ها یافت شد، ورود آنها به این قاره را بین سال های ۱۴۴۰ تا ۱۴۸۰، قبل از کریستف کلمب، تخمین زدند. [۴] با این حال، قدمت و منشأ آن توسط محققان دیگری به چالش کشیده شده است که خاطرنشان می کنند چنین مهره هایی برای اولین بار در اواسط قرن شانزدهم در ونیز ساخته شده اند و همچنین احتمال دارد که منشأ فرانسوی آن به اوایل قرن هفدهم برگردد. [۵] [۶]
مارگاریتا سرفاتی (زاده ۸ آوریل ۱۸۸۰ - درگذشته ۳۰ اکتبر ۱۹۶۱) روزنامه نگار، منتقد هنری، حامی، مجموعه دار، شخصیت اجتماعی و مشاور تبلیغاتی برجسته حزب ملی فاشیست ایتالیا بود. او زندگینامه نویس بنیتو موسولینی و همچنین یکی از معشوقه های او بود. زندگی نامه. مارگاریتا گراسینی در ونیز در یک خانواده یهودی، دختر آمدئو گراسینی و اما لوی (که پسر عمویش جوزپه لوی پدر ناتالیا گینزبورگ بود) به دنیا آمد. آمدئو وکیل و تاجر ثروتمندی و وکیل مالی سابق دولت ونیز بود. او دوست صمیمی جوزپه ملکیوره سارتو، که بعدها پاپ پیوس دهم شد، بود و بعدها به مقام شوالیه تاج ایتالیا نائل آمد. مارگاریتا در یک "کاخ" واقع در کانال گراند در ونیز بزرگ شد و توسط معلمان خصوصی آموزش دید. با این حال، او خیلی زود جذب ایده های سوسیالیستی شد و در سن ۱۸ سالگی از خانه والدینش فرار کرد تا با چزاره سارفاتی، وکیل یهودی اهل پادوا، ازدواج کند. او ۱۳ سال از مارگاریتا بزرگتر بود، اما عقاید سوسیالیستی او را داشت. در سال ۱۹۰۲، این زوج به میلان نقل مکان کردند. در آنجا، آنها در زندگی هنری شهر برجسته شدند و میزبان سالن های هفتگی بودند که به مرکز جنبش های هنری فوتوریست و نووچ
نتو ایتالیانو تبدیل شد. این سالن ها در پلاک ۹۳ خیابان کورسو ونیز برگزار می شد. در این گردهمایی ها موسولینی، ماسیمو بونتمپلی، آدا نگری و مجسمه سازانی مانند مداردو روسو و آرتورو مارتینی حضور داشتند. مارگاریتا سارفاتی و همسرش چندین فرزند داشتند. پسر بزرگ آنها، رابرت، در طول جنگ جهانی اول در ارتش ایتالیا ثبت نام کرد و در ژانویه ۱۹۱۸ در سن ۱۸ سالگی در نبرد مونته بالدو کشته شد. سارفاتی، دوست شخصی و کلکسیونر خصوصیِ اومبرتو بوچونی، از رهبران راست گرای پیشرو، در سال ۱۹۱۱ با بنیتو موسولینی (سه سال از خودش کوچک تر) آشنا شد و با او رابطه ای را آغاز کرد. در این مدت، او به عنوان منتقد هنری در روزنامه سوسیالیستی آوانتی! که در آن زمان توسط موسولینی اداره می شد، کار می کرد. پس از از دست دادن همسرش در سال ۱۹۲۴، او زندگینامه ای از موسولینی نوشت. این کتاب اولین بار در سال ۱۹۲۵ در بریتانیا با عنوان "«زندگی بنیتو موسولینی»" منتشر شد؛ سال بعد در ایتالیا با عنوان "«دوکس»" منتشر شد. به دلیل شهرت موسولینی و آشنایی نویسنده با دیکتاتور، این کتاب با موفقیت روبرو شد. هفده نسخه از آن چاپ و به ۱۸ زبان ترجمه شد. سارفاتی در نقاشی های دیواری گ
ویدو کادورین در (که اکنون گراند هتل پالاس نامیده می شود) واقع در خیابان ونتو شماره ۷۰، رم، به یادگار مانده است. او با اشاره به دخترش که در نقاشی های دیواری با او به تصویر کشیده شده است، اظهار داشت: «من و فیامتا می خواستیم در نقاشی های دیواری سالن به جاودانگی برسیم.» سارفاتی از سال ۱۹۲۲ تا ۱۹۳۸، زمانی که موسولینی تسلیم فشار آلمان شد و از طریق «مانیفست نژاد» قوانین نژادی را وضع کرد، بر سیاست های موسولینی تأثیر داشت؛ تا آن زمان، سیاست های دولت فاشیستی یهودستیزانه نبود و فهرست های عضویت حزب برای یهودیان باز بود. از سال ۱۹۲۷ او با مجله "ایتالیایی" مستقر در هایدلبرگ که با حمایت موسولینی تأسیس شده بود، همکاری می کرد. در سال ۱۹۲۲، گروه نووچنتو به آنسلمو بوچی، لئوناردو دودرویل، آشیل فونی، جیان امیلیو مالربا، پیترو ماروسیگ، اوبالدو اوپی و ماریو سیرونی گسترش یافت. او با نمایندگان بیشتری از فراماسونری ایتالیا ارتباط و آشنایی شخصی داشت، که موسولینی تأیید می کرد که به شدت با آنها مدارا می کند. تا سال ۱۹۳۰، سارفاتی به کاتولیک گروید و متوجه شد که موسولینی با زنان جوان تر به او خیانت می کند و او را از هرگونه نفوذی که داشت، مح
روم کرد. تا سال ۱۹۳۸، با اعمال قوانین نژادی، او ایتالیا را ابتدا به سوئیس و سپس به تنهایی به آرژانتین و اروگوئه ترک کرد. او ۱۲۷۲ نامه از موسولینی را با خود برد. او به عنوان روزنامه نگار برای روزنامه "ال دیاریو" مونته ویدئو کار کرد. پس از جنگ، در سال ۱۹۴۷، سارفاتی به کشور خود بازگشت و بار دیگر به نیرویی تأثیرگذار در هنر ایتالیا تبدیل شد. فرزندانش که در ایتالیا باقی مانده بودند، از جنگ جان سالم به در بردند، اما خواهرش به همراه همسرش به نیروهای فاشیست تحویل داده شدند و در راه آشویتس جان باختند. در فرهنگ عامه. سوزان ساراندون، بازیگر، نقش سارفاتی را در فیلم "«گهواره تکان خواهد خورد»" محصول ۱۹۹۹ به نویسندگی و کارگردانی تیم رابینز، همراه قدیمی ساراندون در آن زمان، بازی کرد. مارگریتا سارفاتی توسط باربارا چیچیارلی در درام تاریخی ۲۰۲۵ موسولینی: پسر قرن تفسیر شده است.