Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
که به دنبال کتاب یوشع می آیند، تکمیل آن را نشان می دهند (به ویژه به کتاب داوران ۱–۳؛ کتاب های سموئیل۱–۱۵). داستان الیاس و الیسع و اعمال خشونت آمیز آنها در کتاب اول از کتاب های پادشاهان از ۱۷ تا کتاب دوم پادشاهان قسمت ۹ یافت می شود. کل مجموعه کتاب های انبیاء برای مطالعه خشونت مهم است، زیرا پیشگویی های نبوی اغلب حاوی اتهام های اعمال خشونت آمیز یا لفاظی های انتقام جویانه در پاسخ به آن ها هستند. لفاظی های خشونت آمیز و شکایت از خشونت در سراسر مزامیر (به صورت شعر) ظاهر می شود. اما برای بررسی مشکل زبان خشونت، مزامیر خاصی که انتقام خداوند را فرا می خوانند، اهمیت ویژه ای دارند: مزمور ۵۸، ۱۰۹، ۱۳۷، و ۱۳۹. بعد دیگر مسئله با منابع اولیه، بحث قرن دوم میلادی دربارهٔ عهد عتیق به عنوان کتاب مقدس مسیحی است. مسیحیان حداقل از قرن دوم میلادی، زمانی که مرقیون فیلسوف جنبشی را برای رد عهد عتیق و خدای عهد عتیق رهبری کرد، با خشونت الهی در عهد عتیق دست و پنجه نرم کردند. این جنبش به اندازه کافی قابل توجه بود که رهبران کلیدی کلیسا مانند اسقف یونانی ایرنئوس و ترتولیان برای سرکوب آن تلاش کردند. در عصر مدرن، مفسران با قوت جدیدی به مسئله پ
رداخته و از منظری تازه به آن پرداخته اند. در کتاب مقدس عبری / عهد عتیق. مجازات مرتد شدن. موسی جهت دیدار با خداوند به کوه سینا می رود. بازگشت او به طول می انجامد. هارون گوساله ای برای آنها از طلا می سازد و یهودیان گوساله پرست می شوند. خداوند به شدت خشمگین شده و به موسی می گوید:"می دانم این قوم چقدر سرکشند. بگذار آتش خشم خود را بر ایشان شعله ور ساخته، همه را هلاک کنم" (کتاب مقدس، خروج، ۳۲، آیات ۱۰–۹). موسی واسطه شده و خشم خدا را می خواباند. به نزد قوم بازگشته و گوساله را در آتش انداخته و ذوب می کند. سپس به یهودیان مرتد گفت: «خداوند، خدای بنی اسرائیل می فرماید: شمشیر به کمر ببندید و از این سوی اردوگاه تا آن سوی اش بروید و برادر و دوست و همسایه خود را بکشید" لاوی ها اطاعت کردند و در آن روز در حدود سه هزار نفر از قوم اسرائیل کشته شدند» (خروج، ۳۲، آیات ۲۸–۲۷). روز بعد موسی به نزد خدا رفته و خواستار بخشش یهودیان می شود. خدا به او می گوید: «هرکس نسبت به من گناه کرده، اسم او را محو خواهم کرد… من به موقع قوم را به خاطر این گناه مجازات خواهم کرد.» خداوند به خاطر پرستش بتی که هارون ساخته بود، بلای هولناکی بر بنی اسرائیل
نازل کرد (خروج، ۳۲، آیات ۳۵–۳۳). مجازات اعدام. طبق تورات یا شریعت موسی، اینها برخی از جرایم هستند که ممکن است مستحق مجازات اعدام باشند. قوانین کتاب مقدس مجازات اعدام را برای برخی جرم ها تعیین می کند. اینها شامل طیف وسیعی از جرم ها از قتل تا آدم ربایی، زنا تا زنای با محارم، انواع خاصی از تجاوز جنسی، عبادت بت پرستانه و تحریک عمومی به ارتداد، از بی احترامی به والدین تا هتک حرمت به روز سبت است. با این حال، جنبش اصلاحات از قرن ها پیش مجازات اعدام را به طور مؤثر لغو کرده است. قوانین جنگ. جنگ به طور مکرر در عهد عتیق ظاهر می شود و مقوله خاصی از خشونت را نشان می دهد. شرح فتح کنعان توسط اسرائیل و دستور «نابودی کامل» آنها پرسش های اخلاقی را مانند آنچه که توسط فتح های استعماری مدرن و پاکسازی قومی مطرح شد، ایجاد می کند. سفر خروج می گوید که «خداوند مرد جنگ است.» در دنیای باستان، خدایان قرار بود از مردم خود دفاع کنند و در جنگ به آنها کمک کنند و خدای اسرائیل از این نظر تفاوتی نداشت. مشکل سازترین بخش گزارش کتاب مقدس فتح کنعانی ها در سفر تثنیه است، بنی اسرائیل باید مردم آن سرزمین را به کلی نابود می کردند. «با آنها عهد نبند و ب
ه آنها رحم نکن» «زیرا شما قومی مقدّس برای یهوه خدای خود هستید. یهوه، خدایت بنی اسرائیل را از میان تمامی قوم های زمین برگزیده است.» در سفر تثنیه ۲۰:۱۶–۱۸، خداوند به بنی اسرائیل دستور می دهد که «هر چیزی را که نفس می کشد را زنده نگذارند… آنها را کاملاً نابود کنند…»، بنابراین بسیاری از محققان این را به عنوان دستورهایی برای ارتکاب نسل کشی توصیف می کنند. به دنبال اصلاحات در تکنیک باستان شناسی و تجزیه و تحلیل هرمنوتیکی (تفسیر متن) کتاب مقدس، اکثر محققان کتاب مقدس اکنون به این دیدگاه تمایل دارند که «حمله به کنعان» هرگز به عنوان یک رویداد واقعی اتفاق نیفتاده است، بلکه نماینده قیاسی است برای مجموعه ای از شرایط که در قرن های ششم و هفتم پیش از میلاد، زمانی که نسل جدیدی از اسرائیلی ها از اسارت در بابل به «سرزمین موعود» خود - یهودا و اسرائیل - بازگشتند، افسانه های باستانی را بازنویسی کردند تا با تجربه خود در این راه مطابقت داشته باشند. فتح سرزمین موعود یک رویداد تاریخی نیست بلکه یک اثر تخیلی از کاتبان کتاب مقدس است، که در طول قرن ها تکامل یافته است. جنگ با مدیان (اعداد ۳۱) در ارتباط با موأب در ماورای اردن در کتاب مقدس و مد
یانیان است. در آیات ۱۸–۱ از سفر اعداد، خداوند به موسی فرمود: «از مدیانیان به دلیل این که قوم اسرائیل را به بت پرستی کشاندند انتقام بگیر. پس از آن، تو خواهی مرد و به اجداد خودخواهی پیوست». پس موسی به قوم اسرائیل گفت: «عده ای از شما باید مسلح شوند تا انتقام خداوند را از مدیانیان بگیرند. از هر قبیله هزار نفر برای جنگ بفرستید.» این کار انجام شد و از میان هزاران هزار اسرائیلی، موسی دوازده هزار مرد مسلح به جنگ فرستاد. صندوق عهد خداوند و شیپورهای جنگ نیز همراه فینحاس پسر الغازار کاهن به میدان جنگ فرستاده شد. تمامی مردان مدیانیان در جنگ کشته شدند. پنج پادشاه مدیان به نام های اوی، راقم، صور، حور و رابع در میان کشته شدگان بودند. بلغام پسر بعور نیز کشته شد. آن وقت سپاه اسرائیل تمام زنان و بچه ها را به اسیری گرفته، گله ها و رمه ها و اموالشان را غارت کردند. سپس همه شهرها، روستاها و قلعه های مدیانیان را آتش زدند. آنها اسیران و غنایم جنگی را پیش موسی و الغازار کاهن و بقیهٔ قوم اسرائیل آوردند که در دشت موآب کنار رود اردن، روبروی شهر اریحا اردو زده بودند. موسی و الغازار کاهن و همهٔ رهبران قوم به استقبال سپاه اسرائیل رفتند. ول
ی موسی بر فرماندهان سپاه خشمگین شد و از آنها پرسید: «چرا زن ها را زنده گذارده اید؟ اینها همان کسانی هستند که نصیحت بلعام را گوش کردند و قوم اسرائیل را در فغور به بت پرستی کشاندند و قوم ما را دچار بلا کردند. پس تمامی پسران و زنان شوهردار را بکشید. فقط دخترهای باکره را برای خود زنده نگهدارید.» سپس غنیمت بین غیر نظامیان اسرائیلی، سربازان و یهوه تقسیم شد. پیتر سینگر- فیلسوف استرالیایی- در فصل چهارم کتاب ، مجازات مدیان را نسل کشی به شمار آورده و ابتدا دو علت برای انجام آن نسل کشی ذکر می کند. اول- برقراری روابط جنسی با بنی اسرائیل. دوم- داشتن دینی متفاوت که برخی از بنی اسرائیل را به سوی خود کشانده بود. اما وی دلیل اصلی را امر دیگری به شمار آورده است. تعداد زنان محدود بود و آنها تعداد محدودی فرزند می توانستند به دنیا آورند. مردان و پسران مدیانی رقیب یهودیان بودند، موسی دستور داد تا همه آنها را بکشند. زنان شوهردار را هم کشت تا زن حامله ای باقی نماند: این راه مؤثری بود برای این که در نسل بعدی هیچ کس که تماماً از نسل مدیانی باشد به دنیا نمی آید…در اینجا ما با موردی از نسل کشی روبه رو هستیم که مزیت ژنتیکی آن برای عاملان
نسل کشی کاملاً روشن است. عمالیقیان از نسل عیسو، برادر یعقوب بودند. عیسو کسی بود که حق اولیت و سهم خود را به یعقوب فروخته بود. آنها کنعانی نبودند. در همان بدو تولد قوم اسرائیل، زمانی که از مصر بیرون آمدند و در آسیب پذیرترین حالت خود بودند، حتی قبل از اینکه به سینا برسند عمالیقیان آمدند و به آنها حمله کردند. اسرائیل مجبور شد در همان بدو تولد قوم اسرائیل، زمانی که از مصر بیرون آمدند و در آسیب پذیرترین حالت خود بودند، حتی قبل از اینکه به سینا برسند و حتی آب نداشتند، عمالیقیان آمدند و به آنها حمله کردند. اسرائیل مجبور شد در اولین نبرد خود و برای جان خود به رهبری موسی علیه عمالیقیان بجنگد. در آینده نیز آنها ملتی بودند که بیش از هر کشور دیگری برای نابودی اسرائیل تلاش کردند. «خداوند نسل به نسل با عمالیق جنگ خواهد کرد.» (خروج ۱۷:۱۶). در کتاب اول سموئیل (۱۵:۳)، خدا به شائول گفت: «اکنون برو، به عمالیقیان حمله کن، و هر چه را که متعلق به آنهاست، به کلی نابود کن. به آنها رحم نکن، مردان و زنان، کودکان و نوزادان، گاو و گوسفند، شتر و الاغ را بکش.» شائول با وظیفه شناسی زنان، کودکان، نوزادان و همه مردان را نابود کرد – اما سپس
پادشاه را نجات داد. او همچنین برخی از گوساله ها و بره های خوش طعم تر را نجات داد. خدا به خاطر ناتوانی اش در تمام کردن کار از او خشمگین شد. اجماع قوی در میان محققان این است که کتاب یوشع ارزش تاریخی کمی دارد. قتل عام پس از فتح نبرد اریحا (یوشع ۱–۶) و عای (یوشع، ۸، آیه های ۲۸–۲۴)، که به عنوان دفاع در برابر حمله های پادشاهان کنعانی توصیف شده است در کتاب یوشع ذکر شده است. عوامل ادبی و تاریخی ای وجود دارد که زمینه را فراهم می کند و در برخی موارد تأثیر روایت های عهد عتیق از جنگ را کاهش می دهد. شواهد باستان شناسی به وضوح نشان می دهد که بنی اسرائیل در اوایل تاریخ خود به عنوان یک ملت، کنترل محدودی بر این سرزمین داشتند. به عبارت دیگر، داستان فتح کنعان در یوشع ۱–۱۲ به صورت آرمانی بیان شده و آنچه را که ارتش یوشع در اواخر عصر برنز (۱۵۵۰–۱۲۰۰ قبل از میلاد) واقعاً انجام داد را منعکس نمی کند. اولین نگارش داستان فتح کنعان احتمالاً در قرن هفتم قبل از میلاد در زمان سلطنت ششمین پادشاه یهودا یوشیا بود. یوشیا از نوشتن اولین پیش نویس تاریخ حمایت کرد تا از اصلاحات مذهبی و سیاسی خود حمایت کند که عمدتاً بر پاکسازی عبادت و محدود کردن فر
قه به معبد اورشلیم متمرکز بود. این داستان زمانی شکل نهایی را به خود گرفت که اسرائیل در تبعید در بابل بود. به عبارت دیگر، داستان فتح گسترده اسرائیل بر کنعان توسط افرادی که به دنبال تسخیر سرزمین دیگری بودند، نقل نشده است. بلکه داستان از تلاش برای «هویت آفرینی» در آن سرزمین برای قوم خدایی که در آخرین مراحل روایت داستان، خودشان سرزمین نداشتند، پدید آمد. به این ترتیب، داستان بر توکل به خدا تأکید دارد، نه به اقدام نظامی. با این حال، این مشکل اخلاقی ناشی از این کتاب ها را برطرف نمی کند. به قول استاد دانشگاه آکسفورد، جیمز بار (پژوهشگر کتاب مقدس)، «مشکل این نیست که روایت ها واقعیت هستند یا تخیلی. مشکل این است که چه واقعیت و چه تخیلی، دستور نابودی آیینی داده شده است.» نابودی کنعانیان در کتاب مقدس به عنوان خواست خدا نشان داده شده است، و صرفاً با اراده و تصمیم خدا برای دادن سرزمین آنها به اسرائیل این نابودی توجیه شده است. با توجه به رواج خشونت در دنیای باستان، در آن زمان، احتمالاً اسرائیل باستان خشونت کمتری نسبت به سایرین داشته است اما با این وجود خشونت همچنان پابرجاست و پیامدهای سرنوشت سازی در تاریخ غرب داشته است. نمونه
های الگو قرار دادن چنین قوانینی در جنگ های بعدی بسیار است. پیوریتن های نیو انگلند در آمریکای تازه کشف شده متون کتاب مقدس در مورد فتح را برای موقعیت خود به کار بردند و مردم بومی قاره آمریکا را در نقش کنعانیان و عمالیق ها قرار دادند. به گفته فیلیپ جنکینز، استاد دانشگاه پنسیلوانیا پیوریتن ها زمانی که می خواستند از شر قبایل بومی آمریکا خلاص شوند، از متن داستان عمالیق استفاده کردند. [کاتولیک] ها از آن علیه پروتستان ها و پروتستان ها علیه کاتولیک ها استفاده کردند. جنکینز در سال ۲۰۱۱ در کتاب خود با عنوان "کنار گذاشتن شمشیر: چرا نمی توانیم آیات خشونت آمیز کتاب مقدس را نادیده بگیریم" می نویسد: «در رواندا در سال ۱۹۹۴، واعظان هوتو به خاطره پادشاه شائول استناد کردند تا کشتار کامل همسایگان توتسی خود را توجیه کنند.» در توضیح و تفسیر داستان عمالیق آمده که آنها به دلیل مذهبشان یا فقدان آن هدف نابودی قرار گرفتند. «مردم عمالیق سال ها پیش از خدای واقعی اسرائیل شنیده بودند، اما از ایمان آوردن به او امتناع کردند.» خشونت علیه زنان. اولین مطالعه سیستماتیک خشونت علیه زنان در روایت کتاب مقدس، کتاب "متون وحشت" نوشته شده توسط فیلیس تری
بل بود که در آن به داستان دختر یفتاح (داوران باب ۱۱) و سه داستان تجاوز جنسی هاجر (برده ساره) (پیدایش ۳۴)، تامار (۲ سموئیل ۱۳)، صیغه لاوی (داوران ۱۹) بدون کم اهمیت جلوه دادن درد و خشونت بیان شده است. از زمان این کار پیشگامانه، مطالعات فراوانی در مورد خشونت در کتاب مقدس، و به ویژه خشونت علیه زنان، پدیدار شده است. البته باید توجه داشت، که هیچ کدام از اعمال نام برده شده، دستور الهی نبوده اند، بلکه کتاب مقدس صرفاً این وقایع را بیان کرده است. دختر یفتاح برای مثال -طبق برخی تفاسیر-، توسط یفتاح قربانی می شود، در حالی طبق فرمان های خداوند در تورات، هرکسی که فرزند خود را قربانی کند، باید کشته شود. متون کلیدی برای تحقیق در مورد خشونت جنسی شامل تجاوز به دینه (پیدایش ۳۴)، تجاوز به تامار (دومین سموئیل ۱۳)، تجاوز گروهی و قتل صیغه لاوی (داوران ۱۹–۲۱)، بث شبع و داوود (دومین سموئیل) است. «استعاره ازدواج» در کتاب های انبیاء (به ویژه کتاب هوشع ۱–۳، کتاب ارمیا ۳ و کتاب حزقیال ۱۶ و ۲۳)، تجاوز به دختر صهیون (مرثیه ۱ و ۲)، دختران لوط (پیدایش ۱۹) و متون توصیف کننده رفتار با زنان اسیر در جنگ و سایر تقاطع های خشونت جنسی و رزمی نیز دارا
ی اهمیت هستند. نمونه خشونت علیه زنان در تعدادی از کتاب های نبوی آمده است که در آنها از «استعاره ازدواج» استفاده شده است. در این متون، خدا به عنوان یک شوهر وفادار و اسرائیل (یا اورشلیم) به عنوان یک زن بی بندوبار توصیف شده است. بی بندوباری جنسی در این تمثیل استعاره ای از معاهدات اسرائیل یا یهود با سایر ملل و اعمال مذهبی متقابل است. در تمام این بخش ها از خوانندگان دعوت می شود تا با خدا همدردی کنند و از نظم و انضباط خشن نسبت به همسر خیانتکارش حمایت کنند. به این ترتیب، از این متون کتاب مقدس برای چشم پوشی از خشونت خانگی و برای آگاهی دادن به مردان استفاده شده است که کتک زدن همسرانشان برای تسلیم شدن حق آنهاست. در تاریخ تفسیر، از این متون برای ترویج این ایده استفاده شده است که مردان حق دارند از خشونت به عنوان روشی برای کنترل زنان استفاده کنند. ادعا می شود که «این فقط یک استعاره است»، اما مفسران کتاب مقدس این متون را با همدلی کامل با دیدگاه خدا (شوهر) خوانده اند. در حالی که بسیاری از متون قانونی از حقوق زنان حمایت می کنند، بسیاری از قوانین خشونت را ترویج می کنند و قربانی را مقصر می دانند. خروج ۲۲:۱۸ مجازات اعدام را فقط
برای یک زن جادوگر تجویز می کند، حتی اگر زن و مرد هر دو به جادوگری و سایر اشکال پیشگویی بپردازند. در سفر تثنیه ۲۲:۲۲–۲۳، اگر مردی به زن شوهردار در شهر تجاوز کند، زن نیز در کنار عامل جنایت به قتل می رسد. او تنها در صورتی از اعدام در امان می ماند که تجاوز جنسی در حومه شهر اتفاق بیفتد، جایی که او نمی تواند درخواست کمک کند. طبق خروج ۲۱:۷، برده های زن اسرائیلی مانند برده های مرد پس از شش سال خدمت آزاد نمی شوند. در کتاب مقدس جدید / عهد جدید. مافوق گرایی. به گفته مایکل ولاخ، «غیرقابل انکار است که تعصب های ضدیهودی اغلب با دیدگاه مافوق گرایی مسیحیان همراه بوده است». اندیشه مافوق گرایی با «دو عقیده اصلی» تعریف می شود: مافوق گرایی سه شکل دارد: مافوق گرایی تنبیهی، اقتصادی و/یا ساختاری. «مافوق پرستی» تنبیهی شکل «شدیدتر» مافوق گرایی است و به عنوان مجازاتی از جانب خداوند تلقی می شود. مافوق گرایی اقتصادی شکلی معتدل در مورد اقتصاد خداوند است: برنامه او در تاریخ برای انتقال نقش «قوم خدا» از یک گروه قومی به یک گروه جهانی. شکل سوم شامل اولویت عهد جدید بر عهد عتیق با نادیده گرفتن یا جایگزینی معنای اصلی قطعه های عهد عتیق است. به ع
نوان مثال، در کلیسای اولیه، افزایش استفاده از تفسیر و تمثیل فلسفی یونانی باعث شد استدلال ها و نتایجی مانند آنچه ترتولیان هنگام تفسیر این جمله به دست بیاورد، بزرگتر به جوان تر خدمت می کند. (دربارهٔ یعقوب و عیسو، پسران دوقلوی اسحاق و ربه کا () از نظر تمثیلی به این معنا تفسیر شد که اسرائیل به کلیسا خدمت خواهد کرد. انجیل متی و آیه های ضدیهودی. انجیل متی اغلب به عنوان یهودی ترین انجیل متعارف ارزیابی می شود، با این حال گاهی گفته می شود که ضد یهود یا یهودی ستیز است. انجیل متی به خوانندگان این تصور را می دهد که دشمنی با یهودیان با پیشرفت روایتش افزایش می یابد، تا اینکه در فصل ۲۳ به اوج خود می رسد. در فصل ۲۱، تمثیل کارگران در تاکستان ثبت شده که به طرز شگفت آوری شبیه اشعیا ۵: ۱–۳۰ است، در فصل ۲۳ و ۲۴، سه آیه با مضمون مشابه خصمانه متوالی ثبت شده است. ابتدا وای بر فریسیان: عبارات خاصی که از ویرانی اورشلیم صحبت می کنند دارای عناصری هستند که به عنوان نشانه هایی از نگرش های ضدیهودی متی تفسیر می شوند. گفته می شود که عیسی پایتخت را خطاب قرار داده است: «ای اورشلیم، ای اورشلیم، ای شهری که انبیا را به قتل رسانیدی و رسولانی را که
به نزد تو فرستاده شدند سنگسار کردی! چه بسیار اوقاتی که آرزو کردم مانند مرغی که جوجه های خود را زیر پر و بال خود جمع می کند، فرزندان تو را به دور خود جمع کنم؛ امّا تو نخواستی.» چنین تصوراتی از پایان معبد قدیمی ممکن است به صورت تجسم الهیات جایگزین خوانده شود، که بر اساس آن مسیحیت جایگزین یهودیت می شود. نقطه اوج این گفتار مسلماً همان آیه ای است که بیش از هر قطعه در عهد جدید دیگری باعث رنج یهودیان شده است، این آیه انتساب منحصر به فرد مسئولیت مرگ عیسی از دیدگاه نویسندگان متی به قوم یهود است: این متن «گناه خونی» به این معنا تفسیر شده است که همه یهودیان از زمان عیسی و تا ابد پس از آن تصلیب عیسی را قبول دارند. بازتاب ها و پاسخ های جامعه شناختی. جوژه کراشووچ زمینه ای از خاور نزدیک باستان را توصیف می کند که در آن داستان ها و متن کتاب مقدس عبری سرچشمه گرفته است، که در آن خدایان با مردمان شناسایی می شدند، و شکوفایی یا نابودی یک قوم بازتابی از قدرت خدا یا خدایانش بود. در حالی که بنی اسرائیل باستان خدای خود را به عنوان یک موجود در تضاد با تصور شرک آمیز همسایگان خود تصور می کردند، آنها مانند دیگر مردمان خاور نزدیک باستان ب
اقی ماندند و خود را یک واحد کامل در رابطه با خدا می دانستند. بر این پایه، تصورهایی مبنی بر شکوفایی یا شکست ملت با هم به عنوان یک کل و نه به صورت فردی پدید آمد، و همچنین این دیدگاه که گناه فردی منجر به رنج جمعی و تنبیه دسته جمعی می شود. نسل کشی. پژوهشگر نورالدین مصلحه می نویسد که «نسل کشی» احکام قتل عام «از قبل برای نسل های بعدی حفظ شده است» و همچنین می نویسد که چنین احکامی نمونه های الهام بخش حمایت الهی برای کشتار دشمنان بوده است. پژوهشگر کتاب مقدس، لئونارد بی. گلیک بیان می کند که بنیادگرایی یهودی در اسرائیل، مانند شلومو آوینر، مردم فلسطینی را مانند کنعانیان کتاب مقدس می دانند و برخی از رهبران بنیادگرا پیشنهاد می کنند که اگر فلسطینی ها زمین (زمین یهودیان) را ترک نکنند، «باید آماده نابودی» فلسطینی ها باشند. آرتور گرنکه به نقل از مورخ، نویسنده و محقق دیوید استانارد: بحث دربارهٔ تأثیر باورهای مسیحی بر نسل کشی مردمان بومی در قاره آمریکا، استنارد استدلال می کند که در حالی که دیدگاه عهد جدید در مورد جنگ مبهم است، ابهام کمی در عهد عتیق وجود دارد. او به بخش هایی در سفر تثنیه اشاره می کند که در آن خدای اسرائیلی، یهوه
دستور داده است. اسرائیلیان بت پرستانی را که می خواستند سرزمینشان را برای پرستش خدای خود ذخیره کنند، کاملاً نابود کنند (تثنیه ۷: ۲، ۱۶، و ۲۰: ۱۶–۱۷)... به گفته استانارد، این دیدگاه از جنگ به… نابودی مردمان بومی در قاره آمریکا همین دیدگاه بود که به هولوکاست نیز منجر شد. بر این اساس، نگاه به این بخش خاص از عهد عتیق مهم است: تنها وضعیتی را توصیف می کند که یک گروه تلاش می کند تا گروه های دیگر را کاملاً نابود کند، همچنین تأثیر عمده ای در شکل دادن به سیستم های فکری و اعتقادی که نسل کشی را مجاز و حتی الهام گرفته اند داشته است. آری ورسلوئیس می گوید: «...بومیان نیز برای توجیه اخراج استعمارگران خود به این فرمان (در تثنیه ۷) متوسل شده اند. این واقعیت با مثال بنیان گذار یک دین نوظهور توسط ته کوتی در قرن نوزدهم، در نیوزیلند نشان داده می شود؛ زیرا او قوم خود مائوریها را بنی اسرائیل و استعمارگران را کنعانیان می دانست.» فرانک رابرت چالک و کرت جوناسون، جامعه شناسان، «قابلیت کاربرد واژه [نسل کشی] در دوره های پیشین تاریخ انسان را زیر سؤال می برند، و همچنین بارهای قضاوتی و اخلاقی مرتبط با آن را زیر سؤال برده اند». از آنجایی که اک
ثر جوامع گذشته نسل کشی را تحمل کرده و عمل می کردند، به عنوان «در طبیعت زندگی بودن» به دلیل «سختی و بی رحمی» زندگی پذیرفته می شد. فرانک رابرت چالک و کرت جوناسون می گویند که عهد عتیق حاوی مواردی است که آنها را نسل کشی می دانستند (اگر واقعی باشند). مورخ و نویسنده ویلیام تی. کاوانو بیان می کند که هر جامعه ای در طول تاریخ شامل در نقش شاهین و کبوتر قرار گرفتن، بوده است. کاوانو و جان گامی بیان می کنند که قوانینی مانند قوانین تثنیه احتمالاً منعکس کننده مبارزات داخلی اسرائیل بر سر دیدگاه های متفاوت در مورد موضوعاتی مانند مسئله نحوه به کارگیری جنگ است.
دیوید استانارد (؛ زادهٔ ) مورخ، استاد دانشگاه، و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا است. استاد مطالعات آمریکایی در دانشگاه هاوایی است. او به ویژه برای کتاب «"هولوکاست آمریکایی"» شهرت دارد، که در آن استدلال می کند که استعمار اروپا در قاره آمریکا پس از ورود کریستف کلمب منجر به برخی از بزرگترین سلسله های نسل کشی در تاریخ شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک هزینه گوگنهایم شده است.
دیدگاه محمد پیامبر اسلام در مورد یهودیان از طریق تماس او با قبایل یهودی ساکن مدینه و پیرامون آن شکل گرفت. دیدگاه های او دربارهٔ یهودیان شامل تعالیم کلامی او دربارهٔ آنها به عنوان اهل کتاب و توصیف او از آنها به عنوان دریافت کنندگان اولیه وحی ابراهیمی و ائتلاف های سیاسی شکست خورده بین جماعت های مسلمان و یهودی است. او پس از "هجرت" از زادگاهش مکه به مدینه، قراردادی موسوم به میثاق مدینه را بین گروه های اصلی مدینه، از جمله قبایل یهودی بنی قینقاع، بنی نضیر و بنی قریظه منعقد کرد که حقوق برابر را برای یهودیان و مسلمانان تا زمانی که یهودیان از نظر سیاسی حامی می ماندند تضمین می کرد. بعدها، زمانی که محمد احساس کرد قبایل یهودی به مسلمانان خیانت کرده اند یا پیمان هایشان را زیر پا گذاشته اند، تقریباً همه شان تبعید یا اعدام شدند یا به بردگی گرفته شدند. محمد و قبایل یهودی مدینه. بر اساس دایرةالمعارف یهودی، محمد با گذشت زمان به طور فزاینده ای با یهودیان ضدیت پیدا کرد. او به این درک رسید که بین دین آنها و دین او تفاوت های آشتی ناپذیری وجود دارد، به ویژه زمانی که اعتقاد به رسالت پیامبری او معیار یک مسلمان واقعی قرار گرفت. هنگامی
که جامعه یهودی «روشی را که قرآن از طریق آن روایت ها و شخصیت های کتاب مقدس را تصاحب می کرد، به چالش کشید. به عنوان مثال، عرب ساختن ابراهیم و بنیانگذار کعبه کردن او در مکه،» محمد آنها را به کتمان عمدی معنای واقعی آن یا درک کامل نادرست آن متهم کرد و آنها را سرزنش کرد. با این حال، توجه به این نکته مهم است که نه قرآن، و نه تفسیر اسلامی، ابراهیم را عرب نمی خواند، و دایرةالمعارف یهودی در سال ۱۹۰۶ تکمیل شد و مطالعات غرب در مورد اسلام در آن زمان به شدت تحت تأثیر شرق شناسی بود.
شلومو آوینر (؛ زادهٔ ۱۹۴۳) ربی، و نویسنده اهل فرانسه است. یک خاخام ارتدوکس اسرائیلی است. او یکی از رهبران معنوی جنبش صهیونیسم مذهبی محسوب می شود.
کشتار نسل کشی () بنا بر تعریف لئو کوپر (۱۹۰۸–۱۹۹۴) برای توصیف حوادثی معرفی شد که دارای مولفه نسل کشی هستند اما در مقایسه با نسل کشی هایی مانند نسل کشی رواندا در مقیاس کوچکتر انجام می شوند.
نسل کشی مردمان بومی ()، نسل کشی استعماری، یا نسل کشی توسط مهاجران، حذف کل جوامع بومی به عنوان بخشی از روند استعمار است. به گفته پاتریک وولف، نسل کشی جمعیت بومی به ویژه در موارد استعمار مهاجرنشین محتمل است، با استدلال برخی از محققان استعمار مهاجرنشین ذاتاً نسل کشی استدر حالی که برخی دیگر از مورخان استدلال می کنند که اصطلاح نسل کشی برای استعمار مهاجرنشین قابل استفاده نیست. در حالی که مفهوم نسل کشی توسط رافائل لمکین در اواسط قرن بیستم فرموله شد، گسترش قدرت های مختلف استعماری اروپای غربی مانند بریتانیا و امپراتوری اسپانیا و متعاقب آن استقرار مستعمره در سرزمین های بومی اغلب شامل اقدامات خشونت بار نسل کشی علیه گروه های بومی در آمریکا، استرالیا، آفریقا، و آسیا بود. به گفته رافائل لمکین، «استعمار به خودی خود ذاتاً نسل کشی است.» او این نسل کشی را یک فرایند دو مرحله ای می دانست: اولین مرحله، تخریب شیوهٔ زندگی مردم بومی است. در مرحله دوم، مرحله ای است که تازه واردان شیوهٔ زندگی خود را به گروه بومی تحمیل می کنند. به گفته دیوید میبوری-لوئیس، اشکال امپراتوری و استعماری نسل کشی به دو روش اصلی اجرا می شوند، یا از طریق پاکساز
ی عمدی مناطق از ساکنان اصلی شان به منظور قابل بهره برداری از مناطق برای اهداف استخراج منابع یا سکونت گاه های استعماری یا از طریق استخدام مردم بومی به عنوان کارگران اجباری در پروژه های استعماری یا امپریالیستی استخراج منابع از این مناطق. نامگذاری رویدادهای خاص به عنوان نسل کشی اغلب بحث برانگیز است. برخی از محققان، از جمله رافائل لمکین، استدلال کرده اند که نسل کشی فرهنگی که گاهی قوم کشی نیز خوانده می شود، باید به رسمیت شناخته شود. یک گروه مردمی ممکن است به حیات و زندگی خود ادامه دهد، اما اگر ممنوعیت های اعمال فرهنگی و مذهبی، اعمالی که اساس هویت گروهی به آن وابسته است را جلوگیری کند و موجب از بین رفتن تداوم هویت گروهی شود، ممکن است این نیز نوعی نسل کشی تلقی شود. نمونه هایی که می توان این نوع نسل کشی را در نظر گرفت شامل رفتار با مردم تبتی و اویغورها توسط حکومت چین، رفتار با سرخ پوستان ایالات متحده آمریکا توسط شهروندان ایالات و/یا نمایندگان دولت ایالات متحده، و رفتار با اقوام اولیه کانادا توسط دولت کانادا است. بحث نسل کشی. مفهوم نسل کشی در سال ۱۹۴۴ توسط رافائل لمکین مطرح شد: پس از جنگ جهانی دوم و هولوکاست، این مفهو
م از نسل کشی توسط سازمان ملل متحد در سال ۱۹۴۸ پذیرفته شد. برای رافائل لمکین، نسل کشی به طور کلی تعریف شده بود و شامل همه تلاش ها برای از بین بردن یک گروه قومی خاص بود. کاملاً فیزیکی، از طریق کشتارهای دسته جمعی، یا صرفاً فرهنگی یا روانی، از طریق سرکوب (ظلم فرهنگی) و از طریق تخریب شیوه های زندگی بومی. تعریف سازمان ملل که در حقوق بین الملل به کار می رود، محدودتر از تعریف رافائل لمکین است و همچنین بیان می کند که نسل کشی این است: "هر یک از اعمال زیر که با نیت، نسل کشی، یک گروه ملی، قومی، نژادی یا مذهبی انجام شده است، به این ترتیب: تعیین اینکه آیا یک رویداد تاریخی باید یک نسل کشی تلقی شود یا نه، می تواند موضوع بحث علمی باشد. مورخان اغلب از تعاریف گسترده تری مانند لمکین استفاده می کنند که خشونت استعماری علیه مردم بومی را ذاتاً نسل کشی می داند. لمکین می نویسد: «نسل کشی دو مرحله دارد: یکی، تخریب الگوی ملی گروه ستمدیده: دیگری، تحمیل الگوی ملی ستمگر. این تحمیل، به نوبه خود، ممکن است بر جمعیت ستمدیده ای که اجازه ماندن در منطقه را دارند، یا تنها در قلمرو، پس از حذف جمعیت و استعمار منطقه توسط اتباع خود ستمگر اعمال شود.» مر
دمان بومی قاره آمریکا (قبل از ۱۹۴۸). تخمین زده می شود که در طول فتح اولیه استعمارگری اسپانیا در قاره آمریکا، تا هشت میلیون نفر از مردم بومی، عمدتاً از طریق گسترش بیماری های آفریقایی-اوراسیا (جهان قدیم) جان خود را از دست دادند. در میان مهاجمان اروپایی و نوادگان آنها به آمریکا این احساس قوی وجود دارد که آنها مردمی خاص هستند که مأموریت مشیتی به جهان دارند. ادعای استثناگرایی آمریکایی یا تفکر «شهر روی تپه» (عبارت کتاب مقدس برای اورشلیم) ستون توسعه طلبی آمریکا از زمان پیدایش آن به عنوان یک کشور بوده است. جان وینتروپ بود که برای اولین بار این عبارت را در تعریف شهرک روی تپه در آمریکای شمالی به کار برد. قوم خدا و به عنوان بازسازی روایات کتاب مقدس در مورد خروج و تسخیر، استعمارگران اروپایی «سرزمین موعود» را از طریق خشونتی که توسط الهی علیه صاحبان این سرزمین مورد تأیید قرار گرفته بود، اشغال کردند. پیوریتان های نیو انگلند متون کتاب مقدس اسرائیل دربارهٔ فتح کنعان را در مورد خود به کار بردند. در سال ۱۶۸۹، کاتن ماتر از مستعمره نشینان خواست «تا علیه عمالیق (در اصل قومی در اسرائیل باستان، در اینجا مردم بومی آمریکا) که این اسرا