Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هنگ از دانش، مهارت ها و رفتارهای مشخص است. از جمله عناصر کلیدی در بازبینی همتایان می توان به فرایند بازبینی ساخت یافته، چک لیست های استاندارد کیفیت محصول، نقش های تعریف شده برای شرکت کنندگان، و فرم ها و گزارش های ثبت شده اشاره کرد. بازبینی های نرم افزار دقیق ترین و ساخت یافته ترین شکل بازبینی همتایان به شمار می روند و از همهٔ عناصر بازبینی برای شناسایی نقص ها بهرهٔ کامل می برند. گشت زنی های نرم افزار به صورت انتخابی از این عناصر استفاده می کنند تا به تولیدکننده در درک عمیق تر یک مصنوع نرم افزاری و رسیدن به اجماع میان شرکت کنندگان کمک کنند. نتایج سنجش شده نشان می دهد که بازبینی های همتایان، بازگشت سرمایه ای چشمگیر به همراه دارند که از طریق یادگیری سریع تر و شناسایی زودهنگام نقص ها حاصل می شود. برای دستیابی به بهترین نتایج، بازبینی های همتایان باید از طریق یک برنامهٔ مشخص در سازمان پیاده سازی شوند؛ این برنامه شامل تهیهٔ سیاست ها و رویه ها، آموزش کارکنان و مدیران، تعریف معیارهای سنجش و ایجاد پایگاه داده برای ثبت اطلاعات و همچنین حفظ زیرساخت های لازم برای اجرای پایدار بازبینی ها است.
ادوارد هاوکینز (متولد ۱۹۷۷) دانشمند بریتانیایی و استاد اقلیم شناسی در دانشگاه ریدینگ، دانشمند ارشد تحقیقاتی در مرکز ملی علوم جوی (NCAS)، سردبیر وبلاگ "کتاب آزمایشگاه اقلیم" و دانشمند ارشد پروژهٔ علوم شهروندی نجات آب و هوا است. او به خاطر مصورسازی داده های تغییرات اقلیمی برای عموم مردم، مانند نوارهای گرمایشی و مارپیچ های اقلیمی، شناخته شده است. تحصیلات. هاوکینز در دانشگاه ناتینگهام تحصیل کرد و در سال ۲۰۰۳ به خاطر تحقیقاتی که تحت نظارت استیو مدوکس انجام داده بود و نیز بررسی خوشه بندی کهکشان ها در نقشه برداری های انتقال به سرخ بزرگ، مدرک دکترای خود را در رشتهٔ اخترفیزیک دریافت کرد.
سازمان استخبارات ژاندارمری (به ترکی: Jandarma İstihbarat ve Terörle Mücadele به معنای "اطلاعات ژاندارمری و مبارزه با تروریسم" یا Jandarma İstihbarat Teşkilatı به معنای "تسکیلات استخبارات ژاندارمری") که به طور خلاصه ژیتَم (JİTEM) یا ژیت (JİT) نامیده می شود، اداره اطلاعات ژاندارمری ترکیه است. ژیتَم در درگیری کردها و ترکیه فعال بود. وجود سازمانی به نام ژیتَم پس از رسوایی سوسورلوک بود که توسط نخست وزیران سابق ترکیه بولنت اجویت و مسعود ییلماز، تأیید شد. به گفته مراد بلگه از دانشگاه بیلگی استانبول، که گزارش داده در سال ۱۹۷۱ توسط بنیانگذار ژیتَم ولی کوچوک شکنجه شده است، این سازمان تجسم دولت پنهان است. به عبارت دیگر، "تشکیلات" از آن برای اعمال منافع ملی ادعایی استفاده می کند. همچنین گفته می شود که ژیتَم شاخه نظامی ارگنکون، یک سازمان ملی گرای ترکی زیرزمینی است. در سال ۲۰۰۸، فروریختن انکار رسمی وجود ژیتَم در دادگاه ها آغاز شد، زیرا اعضای سابق دستگاه امنیتی "دولت پنهان" ترکیه به عنوان بخشی از تحقیقات جاری ارگنه کن به مشارکت خود در فعالیت های مخفی و غیرقانونی طی چند دهه گذشته شهادت دادند.
سونگ یونگ گیل (؛ زادهٔ ۲۱ مارس ۱۹۶۳) سیاستمدار اهل کره جنوبی است که از ۲ مهٔ ۲۰۲۱ تا ۱۰ مارس ۲۰۲۲ به عنوان رهبر حزب دموکراتیک با گرایش لیبرال میانه رو فعالیت می کرد. او نماینده مجلس ملی کره جنوبی و رئیس کمیته روابط خارجی و وحدت در بیست و یکمین دوره مجلس ملی نیز بوده است. سونگ در طول فعالیت سیاسی خود مسئولیت های متعددی بر عهده داشته است؛ از جمله ریاست کمیته ویژه حزب دموکراتیک در امور صلح و همکاری در شمال شرق آسیا و ریاست کمیته ریاست جمهوری در امور همکاری های اقتصادی شمالی. او پیش تر از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۴ شهردار اینچئون بود. پیش از تصدی سمت شهرداری، به عنوان فعال دانشجویی در جنبش دموکراتیک فعالیت داشت و سه دوره نماینده مجلس ملی کره جنوبی بود.
کیم هه کیونگ (؛ زادهٔ ۱۲ سپتامبر ۱۹۹۶) پیانیست اهل کره جنوبی و بانوی اول کنونی این کشور است. او همسر لی جه میونگ، رئیس جمهور کره جنوبی است که در ۴ ژوئن ۲۰۲۵ به مقام ریاست جمهوری رسید. کیم فارغ التحصیل دانشگاه زنان سوک میونگ است و همواره پشتیبان وفاداری برای مسیر سیاسی همسرش بوده است. این زوج در مارس ۱۹۹۱ با یکدیگر ازدواج کردند و در رسانه ها به خاطر رابطهٔ قوی و پایدارشان بارها مورد توجه قرار گرفته اند.
اون سو می (؛ زادهٔ ۶ دسامبر ۱۹۶۳) کنشگر و سیاستمدار اهل کره جنوبی است. او از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۶ عضو مجلس ملی کره جنوبی بود. در سال ۲۰۱۸ به عنوان شهردار سونگنام انتخاب شد و نخستین زنی شد که این سمت را در تاریخ این شهر بر عهده گرفت. اوایل زندگی و تحصیلات. اون سو می در جونگ اوپ، استان جولا شمالی، کره جنوبی متولد شد، اما در ناحیه گواناک در سئول بزرگ شد. پدرش سرباز بود. او بعدها در سال ۲۰۱۳ دوران کودکی خود را اینگونه به یاد آورد: «حدود ۲۰ سال در شیلیم دونگ زندگی می کردم. در آن زمان، خانواده ام در مقایسه با بیشتر دوستانم که در زاغه ها زندگی می کردند، احتمالاً وضع مالی بهتری داشتند. دو اتفاق تأثیرگذار را به یاد دارم؛ یکی زمانی بود که دانش آموز دبستانی بودم. دوستم را در حین «بازی» هل دادم و بدنش به طور ناخودآگاه دیوار را شکست و به خانه بغلی پرت شد. برای من بسیار شوکه کننده بود، چون با خانه خودمان خیلی فرق داشت. اتفاق دوم زمانی افتاد که در راهنمایی بودم. یکی از دوستانم پدرش را از دست داده بود و به خانه شان رفتم. آن جا فهمیدم خانواده اش در یک خانه گِلی اجاره ای زندگی می کنند.» او مدرک کارشناسی جامعه شناسی را از دانشگاه م
لی سئول دریافت کرد. در ابتدا قصد داشت راهبه شود، اما به دلیل مخالفت والدینش از این تصمیم صرف نظر کرد. در اوایل دهه ۱۹۹۰، اون عضو ائتلاف کارگران سوسیالیست کره جنوبی بود. او در کنار چو کوک و ریو شی مین در این فعالیت ها شرکت داشت. به دلیل این فعالیت ها، در سال ۱۹۹۲ به اتهام نقض قانون امنیت ملی بازداشت شد. او بعدها اعلام کرد که توسط آژانس برنامه ریزی امنیت ملی شکنجه شده و به بیماری های مختلفی دچار شده است. در پی این رخدادها، سازمان عفو بین الملل او را به عنوان «زندانی عقیدتی» شناسایی کرد. در سال ۲۰۰۴، او در مؤسسه کار کره مشغول به کار شد و مقالات علمی متعددی نوشت. این تجربه باعث پیشرفت حرفه ای اش شد و او را به یکی از کارشناسان شناخته شده حوزهٔ کار تبدیل کرد.
پارک چان ده (؛ زادهٔ ۱۰ مه ۱۹۶۷) حسابدار و سیاستمدار اهل کره جنوبی است که از ۹ آوریل ۲۰۲۵ و پس از استعفای لی جه میونگ از رهبری حزب، به عنوان رهبر موقت حزب دموکراتیک فعالیت می کند. او علاوه بر رهبری موقت حزب، از ۳ مه ۲۰۲۴ به عنوان رهبر پارلمانی حزب دموکراتیک نیز مشغول به کار است و از سال ۲۰۱۶ عضو مجلس ملی کره جنوبی است.
ZPU یک ریزپردازنده از نوع ماشین پشته ای است که توسط شرکت نروژی Zylin AS طراحی شده است تا کد نظارتی را در سیستم های الکترونیکی که شامل یک مدار مجتمع دیجیتال برنامه پذیر (FPGA) هستند، اجرا کند. ZPU یک ماشین پشته ای نسبتاً جدید است که جایگاه اقتصادی کوچکی دارد و تعداد کاربران و پیاده سازی های آن در حال رشد است. این پردازنده به گونه ای طراحی شده که به مقادیر بسیار کمی از منطق الکترونیکی نیاز دارد، که این امر باعث می شود منطق الکترونیکی بیشتری برای سایر مقاصد در FPGA در دسترس باشد. برای سهولت استفاده، یک نسخه از مجموعه کامپایلر GNU برای آن فراهم شده است. این ویژگی باعث می شود استفاده از آن نسبت به پردازنده هایی که فاقد کامپایلر هستند، بسیار ساده تر باشد. با فدا کردن سرعت در ازای اندازه کوچک تر، نتایج میانی محاسبات در حافظه و در یک پشته قرار می گیرند، نه در ثبات ها. شرکت Zylin Corp. در سال ۲۰۰۸ پردازنده ZPU را به طور متن باز منتشر کرد. استفاده. بسیاری از پروژه های الکترونیکی شامل منطق الکترونیکی در FPGA هستند. استفاده از یک ریزپردازنده به طور هم زمان در این پروژه ها هدر دادن منابع است، بنابراین معمولاً پردازنده ای
به منطق الکترونیکی اضافه می شود. اغلب می توان از یک FPGA کوچکتر و ارزان تر استفاده کرد، اگر فقط پردازنده منابع کمتری مصرف کند. این دقیقاً همان مشکلی است که پردازنده ZPU برای حل آن طراحی شده است. ZPU به طور خاص برای انجام وظایف مختلف سیستم طراحی شده است که بهترین شیوه انجام آن ها از طریق نرم افزار است، مانند رابط کاربری. ZPU بسیار کند است، ZPU بسیار کند است، اما اندازه کوچک آن باعث می شود که بتوان هر الگوریتم پرسرعتی را در FPGA جای داد. یکی دیگر از مشکلات این است که بیشتر پردازنده ها برای FPGA ها بسته منبع هستند و فقط از یک سازنده خاص قابل دسترسی هستند. گاهی اوقات یک پروژه نیاز دارد که طراحی آن به طور گسترده توزیع شود، برای بازرسی های امنیتی، استفاده های آموزشی یا دلایل دیگر. مجوزهای این پردازنده های اختصاصی می توانند مانع از استفاده های مذکور شوند. پردازنده ZPU به طور متن باز منتشر شده است. برخی از پروژه ها نیاز دارند که کد آن ها کوچک باشد، اما باید روی پردازنده ای اجرا شوند که ذاتاً کد بزرگ تری دارد. به طور متناوب، یک پروژه ممکن است از تنوع وسیع کدها، کامپایلرها و ابزارهای دیباگ موجود برای مجموعه کامپایلر GN
U بهره مند شود. در این موارد، می توان یک شبیه ساز نوشت تا مجموعه دستورالعمل های ZPU را بر روی پردازنده هدف پیاده سازی کند و از کامپایلرهای ZPU برای تولید کد استفاده شود. سیستم حاصل کند است، اما کد را در حافظه ای کمتر از بسیاری از پردازنده ها فشرده می کند و به پروژه این امکان را می دهد که از انواع مختلف کامپایلرها و کدها استفاده کند. ویژگی های طراحی. ZPU به طور خاص برای کاهش میزان منطق الکترونیکی طراحی شده است. این پردازنده مجموعه دستورالعمل حداقلی دارد، اما می تواند برای مجموعه کامپایلر GNU کدگذاری شود. همچنین تعداد ثبات هایی که باید در FPGA وجود داشته باشد را به حداقل می رساند و تعداد فلیپ فلاپ ها را کاهش می دهد. به جای استفاده از ثبات ها، نتایج میانی در پشته و حافظه ذخیره می شوند. این پردازنده همچنین کد کوچکی دارد که باعث صرفه جویی در حافظه می شود. دستورالعمل های ماشین پشته ای نیازی به شامل کردن شناسه های ثبات ندارند، بنابراین کد ZPU کوچکتر از دیگر پردازنده های RISC است و گفته می شود که تنها حدود ۸۰٪ فضای مورد نیاز ARM Holdings Thumb2 را مصرف می کند. به عنوان مثال، عدد فوری با علامت (immediate signed) کمک م
ی کند که ZPU یک مقدار ۳۲ بیتی را در حداکثر ۵ بایت از فضای دستورالعمل ذخیره کند، و حتی در حد ۱ بایت. اکثر پردازنده های RISC حداقل به ۸ بایت نیاز دارند. در نهایت، حدود ۲/۳ از دستورالعمل های آن می توانند توسط ثابت افزار پیاده سازی شده با استفاده از ۱/۳ باقی مانده دستورالعمل های "ضروری" شبیه سازی شوند. اگرچه نتیجه بسیار کند است، پردازنده حاصل می تواند تنها به ۴۴۶ جدول جستجو نیاز داشته باشد (که معیاری از پیچیدگی FPGA است و تقریباً معادل ۱۷۰۰ گیت منطقی الکترونیکی است). ZPU دارای یک بردار بازنشانی است که از ۳۲ بایت فضای کد تشکیل شده و از موقعیت صفر شروع می شود. همچنین یک وقفه حساس به لبه دارد که برداری از ۳۲ بایت فضای کد را شامل می شود و از آدرس ۳۲ آغاز می شود. بردارهای ۲ تا ۶۳ هر کدام ۳۲ بایت فضا دارند، اما برای شبیه سازی دستورالعمل های ۳۳ تا ۶۳ رزرو شده اند. ZPU پایه دارای مسیر داده ۳۲ بیتی است. همچنین نسخه ای از ZPU وجود دارد که دارای مسیر داده ۱۶ بیتی است تا منطق بیشتری صرفه جویی شود. ابزارها و منابع. ZPU یک پورت آزمایش شده از مجموعه کامپایلر GNU دارد. علاقه مندان و مهندسان ثابت افزار نسخه های ECos، فری آرتی اوا
س و یوسی لینوکسرا پورت کرده اند. حداقل یک گروه از علاقه مندان، محیط توسعه محبوب آردوینو را کپی کرده و آن را به ZPU تطبیق داده اند. هم اکنون مدل های مختلفی از هسته ZPU وجود دارند. علاوه بر هسته های اصلی Zylin، هسته های ZPUino و ZPUFlex نیز موجود هستند. هسته Zylin برای استفاده از فضای حداقلی FPGA طراحی شده و شامل نسخه ۱۶ بیتی نیز می شود. ZPUino بهبودهای عملی برای سرعت دارد، می تواند دستورالعمل های شبیه سازی شده را با سخت افزار جایگزین کند و در یک چارچوب سیستم روی تراشه (SoC) جاسازی شده است. ZPUFlex برای استفاده از بلوک های حافظه خارجی طراحی شده و می تواند دستورالعمل های شبیه سازی شده را با سخت افزار جایگزین کند. پروژه های علمی شامل مطالعات و بهبودهای کارایی انرژی و مطالعات قابلیت اطمینان می باشند. برای بهبود سرعت، اکثر پیاده سازها دستورالعمل های شبیه سازی شده را پیاده سازی کرده اند و یک کش پشته اضافه کرده اند. علاوه بر این، یکی از پیاده سازها گفته است که یک معماری دو پشته ای می تواند اجازه دهد که پایپ لاینینگ انجام شود (یعنی سرعت به یک دستورالعمل در هر چرخه ساعت بهبود یابد)، اما این ممکن است نیاز به تغییراتی در
کامپایلر داشته باشد. یکی از پیاده سازها توان مصرفی را با استفاده از کش پشته و درج خودکار گیتینگ ساعت ۴۶٪ کاهش داد. مصرف توان سپس معادل با هسته Amber متن باز کوچک، که معماری ARM v2a را پیاده سازی می کند، بود. بخش های ZPU که بیشترین کمک را از نظر مقاوم سازی در برابر خطا دریافت می کنند، شامل خط باس آدرس، نشانگر پشته و شمارنده برنامه هستند. مجموعه دستورالعمل ها. "TOS" مخفف "Top Of Stack" (بالای پشته) است. "NOS" مخفف "Next to the top Of Stack" (بعد از بالای پشته) است. مجموعه دستورالعمل های مورد نیاز ZPU. نقاط کد از ۳۳ تا ۶۳ ممکن است توسط کد در بردارنده های ۲ تا ۳۲ شبیه سازی شوند: LOADH و STOREH (دسترسی به حافظه ۱۶ بیتی)، LESSTHAN (مقایسه ها که ۱ را برای درست و ۰ را برای نادرست تنظیم می کند)، LESSTHANOREQUAL، ULESSTHAN، ULESSTHANOREQUAL، SWAP (تبادل TOS با NOS)، MULT، LSHIFTRIGHT، ASHIFTLEFT، ASHIFTRIGHT، CALL، EQ، NEQ، NEG، SUB، XOR، LOADB و STOREB (دسترسی به حافظه ۸ بیتی)، DIV، MOD، EQBRANCH، NEQBRANCH، POPPCREL، CONFIG، PUSHPC، SYSCALL، PUSHSPADD، HALFMULT، CALLPCREL.
وو سانگ هو (؛ زادهٔ ۱۲ دسامبر ۱۹۶۲) کنشگر و سیاستمدار اهل کره جنوبی است که از ۷ ژوئن ۲۰۲۲ تا ۲۹ اوت ۲۰۲۲ به عنوان رئیس موقت حزب دموکراتیک خدمت کرد. او پیش تر از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۷، رهبری پارلمانی این حزب را بر عهده داشت. وی نماینده ناحیه سوده مون A در مجلس ملی کره جنوبی بوده است؛ نخستین بار از ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۸ و سپس از سال ۲۰۱۲ تاکنون این سمت را در اختیار داشته است. اوایل زندگی و تحصیلات. وو سانگ هو در ۱۲ دسامبر ۱۹۶۲ در چوروون، استان گانگوون، کره جنوبی متولد شد. او کوچک ترین فرزند از سه پسر و یک دختر خانواده بود. پدرش، پارک بیونگ هی (درگذشتهٔ ۲۰۱۳)، در یک مرکز بهداشت کار می کرد. پدرش که در سال ۱۹۱۶ به دنیا آمده بود، فرزند ارشد یک مالک زمین در چوروون بود و در دبیرستان چونچون تحصیل کرده بود. او همچنین در دانشگاه امپراتوری توکیو (که اکنون دانشگاه توکیو نام دارد) در ژاپن در رشته تربیت بدنی تحصیل کرده بود. با این حال، پس از تسلیم شدن ژاپن در سال ۱۹۴۵، زمین های او توسط حزب کارگران کره شمالی مصادره شد، زیرا چوروون در مدار ۳۶ درجه شمالی قرار داشت و تحت سلطهٔ اتحاد جماهیر شوروی قرار گرفته بود. او در جریان جنگ کره به بوسان ن
قل مکان کرد، اما پس از امضای توافق آتش بس، با پارک بیونگ هی در سئول ازدواج کرد و به چوروون بازگشت. با بازپس گیری چوروون توسط کره جنوبی، بخشی از زمین های او بازگردانده شد، اما او همه آن ها را فروخت و با پول حاصل از فروش، یک مدرسه ساخت. در زمان تولد فرزند کوچکش، تنها دارایی اش یک خانه بود. او عضو حزب جمهوری خواه دموکراتیک بود. ۲️⃣زمانی که وو در پایه ششم دبستان تحصیل می کرد، خانواده اش به سئول نقل مکان کردند؛ جایی که پدرش یک اتاق اجاره ای با شیر آب و دستشویی مشترک گرفت. او بعدها آن دوران را «بسیار فقیرانه» توصیف کرد و فاش ساخت که تا زمان ازدواج، هرگز اتاقی مستقل برای خود نداشته است. در دوران دبیرستان، به دلیل ناتوانی در پرداخت شهریه مدرسه، توسط معلم کلاسش تنبیه بدنی شد. تمامی خواهر و برادران بزرگ ترش با وجود داشتن نمرات عالی، به دلیل شهریه های سنگین از ادامه تحصیلات دانشگاهی منصرف شده بودند. از سوی دیگر، مادرش به شدت مصمم بود که وو را به دانشگاه بفرستد و برای این منظور از بستگان کمک خواست. وو در سال ۱۹۸۱ از دبیرستان یونگ مون فارغ التحصیل شد. سپس وارد دانشگاه یونسه شد و در آنجا به تحصیل در رشته زبان و ادبیات کره
ای پرداخت. در سال های اول و دوم دانشگاه، هدف او این بود که یا شاعر یا معلم زبان کره ای شود. او عضو انجمن ادبی دانشگاه یونسه بود، که یک انجمن ادبی درون دانشگاهی به شمار می آمد. در ماه مه ۱۹۸۶، جایزه شعر یون دونگ جو را دریافت کرد. در سال ۱۹۸۴، برادر دومش بر اثر تصادف رانندگی دچار معلولیت شد. او سپس دست به خودکشی زد.
نام کیونگ پیل (؛ زادهٔ ۲۰ ژانویه ۱۹۶۵) سیاستمدار اهل کره جنوبی است که به عنوان سی و چهارمین فرماندار استان گیونگ گی از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸ خدمت کرد. پیش از انتخاب به این سمت، او از سال ۱۹۹۸ نمایندهٔ مجلس ملی کره جنوبی از ناحیه پالدال بود. در سال ۲۰۱۶، به دلیل رسوایی رئیس جمهور وقت، پارک گون هه، از حزب سه نوری کناره گیری کرد و به همراه دیگر سیاستمداران محافظه کار منشعب شده از آن حزب، حزب جدید بارون را بنیان گذاشت. مجلس ملی. در ۲۱ ژوئیه ۱۹۹۸، یک انتخابات میان دوره ای در ناحیه پالدال برگزار شد تا جایگزین نمایندهٔ پیشین این حوزه، یعنی نام پیونگ وو (پدر نام کیونگ پیل) که در ۱۳ مارس ۱۹۹۸ درگذشته بود، مشخص شود. نام در این انتخابات با کسب ۲۱٬۳۵۶ رأی پیروز شد و تا ۱۵ مه ۲۰۱۴، یعنی چند هفته پیش از انتخابات فرمانداری، نمایندگی این حوزه را بر عهده داشت. انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۷. در ۲۵ ژانویه ۲۰۱۷، نام کیونگ پیل اعلام کرد که در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۷ کره جنوبی نامزد می شود. یکی از وعده های اصلی او، تغییر نظام خدمت سربازی کره جنوبی از نظام اجباری به نظام داوطلبانه بود. او در مرحلهٔ مقدماتی حزب خود، از تنها رقیبش، نم
اینده یو سونگ مین شکست خورد.
الیزابت پتینسون (متولد ۱۴ نوامبر ۱۹۸۳) خواننده انگلیسی است. اوایل زندگی. پتینسون در ۱۴ نوامبر ۱۹۸۳ در لندن متولد شد. او دومین فرزند از سه فرزند والدینش است. پتینسون یک خواهر بزرگتر به نام ویکتوریا و یک برادر کوچکتر به نام رابرت دارد که بازیگر است. او در دبیرستان ویمبلدون لندن تحصیل کرد. شغل. پتینسون با گروه رقص بریتانیایی آرورا و گروه دونفره آلمانی میلک اند شوگر اجرا داشته است، که برای آن خواننده اصلی آهنگ « بگذار خورشید بدرخشد » از گروه دومی بود که در "بیلبورد" هات دنس کلاب پلی رتبه اول را کسب کرد. در سال ۲۰۰۸، پتینسون برای فیلم "گرگ و میش" ، که در آن برادرش رابرت در نقش ادوارد کالن ، خون آشام، بازی کرده بود، آواز پس زمینه ضبط کرد. در سال ۲۰۱۱، پتینسون بار دیگر با بورول برای "" در استودیوهای ابی رود آواز خواند. در سال ۲۰۱۴، او در یازدهمین سری از "مسابقات ایکس فاکتور" شرکت کرد. او در گروه خود (شرکت کنندگان بالای ۲۵ سال، گروه «بالای ۲۵ سال»، با راهنمایی سایمون کاول ) به جمع ۶ نفر برتر رسید.
در رایانش ، یک دستگاه اتصال و اجرا (plug and play یا به اختصار PnP) یا گذرگاه رایانه ای، به سخت افزار یا استانداردی اطلاق می شود که امکان شناسایی خودکار یک مؤلفهٔ سخت افزاری را در سیستم، بدون نیاز به پیکربندی فیزیکی دستگاه یا دخالت کاربر در حل تعارض منابع فراهم می سازد. اصطلاح «اتصال و اجرا» بعدها به طیف وسیعی از کاربردهایی تعمیم یافت که در آن ها نیز نیازی به تنظیمات دستی توسط کاربر وجود ندارد. دستگاه های توسعه یافته (expansion devices) برای کنترل و تبادل داده با سیستم میزبان، از طریق آدرس های تعیین شده در فضای حافظه یا درگاه های ورودی/خروجی (I/O) ، کانال های دسترسی مستقیم به حافظه (DMA) ، خطوط درخواست وقفه (DMA) سایر سازوکارهایی عمل می کنند که باید به صورت منحصربه فرد به یک دستگاه خاص اختصاص یابند تا عملکرد صحیح داشته باشند. در برخی رایانه ها، ترکیب منحصربه فردی از این منابع به هر شکاف (slot) مادربرد یا صفحه پشتی (backplane) اختصاص داده می شد. در طراحی های دیگر، همهٔ منابع به طور یکسان به تمامی اسلات ها ارائه می شدند و هر دستگاه جانبی با استفاده از مدارات رمزگشایی آدرس خاص خود، منابع مورد نیاز برای ارتباط با
سیستم میزبان را تعیین می کرد. از آنجا که تخصیص منابع به صورت ثابت، گسترش سیستم را دشوار می کرد، برای تنظیم آدرس ها و سایر منابع، روش های دستی گوناگونی مانند جامپرهای سخت افزاری، پایه هایی که با سیم یا تسمه های جداشدنی متصل می شدند، یا سوئیچ هایی که برای تنظیم آدرس خاصی قابل تغییر بودند، به کار گرفته می شد. با رایج شدن ریزپردازنده ها و در نتیجه، دسترسی عموم مردم به رایانه ها، پیکربندی نرم افزاری دستگاه های ورودی/خروجی مزیت یافت؛ زیرا امکان نصب دستگاه ها را برای کاربران غیرمتخصص نیز فراهم می ساخت. از جمله سیستم های اولیه برای پیکربندی نرم افزاری می توان به استاندارد MSX ،گذرگاه NuBus ،فناوری Amiga Autoconfig و معماریIBM Microchannel اشاره کرد. در ابتدا، همهٔ کارت های توسعهٔ رایانه های IBM PC نیاز به تنظیمات فیزیکی مانند تسمه های جامپر یا سوئیچ های DIP برای انتخاب پیکربندی I/O داشتند، اما به تدریج دستگاه های مبتنی بر گذرگاه ISA امکان پیکربندی نرم افزاری را پیدا کردند. تا سال ۱۹۹۵، سیستم عامل مایکروسافت ویندوز شامل روشی جامع برای شناسایی سخت افزار در زمان راه اندازی (boot) و تخصیص خودکار منابع شد؛ روشی که تحت عن
وان استاندارد «Plug and Play» شناخته شد. دستگاه های Plug and Play ممکن است تنها در زمان راه اندازی سیستم منابع به آن ها تخصیص داده شود، یا ممکن است سیستم هایی با قابلیت اتصال در حالت روشن (hotplug) مانند USB و IEEE 1394 (FireWire). تاریخچه پیکربندی دستگاه. برخی از دستگاه های جانبی اولیه برای ریزرایانه ها نیاز داشتند که کاربر نهایی برای ایجاد تغییر در پیکربندی، برخی سیم ها را به صورت فیزیکی قطع کند و برخی دیگر را با لحیم کاری به هم متصل کند؛ نین تغییراتی به گونه ای طراحی شده بودند که برای کل دورهٔ عمر سخت افزار، عمدتاً دائمی باقی بمانند. با دسترسی بیشتر عموم به رایانه ها، نیاز شکل گرفت تا کاربران عادی – که در استفاده از هویه مهارت نداشتند – بتوانند تغییرات پیکربندی را با سهولت بیشتری اعمال کنند. به جای بریدن و لحیم کردن اتصالات، این تغییرات از طریق جامپرها یا سوئیچ های DIP انجام می شد. در مراحل بعد، این فرایند پیکربندی خودکار شد: Plug and Play. ام اس ایکس (MSX). سیستم MSX که در سال ۱۹۸۳ منتشر شد، از ابتدا به گونه ای طراحی شده بود که از قابلیت اتصال و اجرا (Plug and Play) پشتیبانی کند، و این هدف را با استفاده ا
ز ساختاری مبتنی بر شکاف ها (slots) و زیرشکاف ها (subslots) محقق کرد؛ به طوری که هر شکاف دارای فضای آدرس مجازی مستقل خود بود، و بدین ترتیب تعارض در آدرس دهی دستگاه ها از اساس حذف می شد. هیچ نیازی به جامپر یا هرگونه پیکربندی دستی وجود نداشت، و فضای آدرس دهی مستقل برای هر شکاف اجازه می داد تا تراشه های بسیار ارزان و رایج، همراه با منطق اتصال ارزان (glue logic)، مورد استفاده قرار گیرند. در بخش نرم افزاری، درایورها و افزونه ها در حافظهٔ ROM خود کارت قرار داشتند و بنابراین نیازی به دیسک یا هیچ گونه دخالت کاربر برای پیکربندی نرم افزار وجود نداشت. افزونه های ROM تفاوت های سخت افزاری را انتزاع کرده و رابط های برنامه نویسی استاندارد (API) ارائه می دادند، همان طور که شرکت ASCII Corporation مشخص کرده بود. نوباس (NuBus). در سال 1984، معماری NuBus توسط موسسه فناوری ماساچوست (MIT) به عنوان یک رابط جانبی مستقل از پلتفرم که پیکربندی دستگاه را به طور کامل خودکار می کرد، توسعه داده شد. این مشخصه به اندازه ای هوشمندانه طراحی شده بود که می توانست با هر دو نوع معماری رایانه ای big endian و little endian کار کند، که پیش تر با یکدیگ
ر ناسازگار بودند. با این حال، این رویکرد بی طرف، باعث افزایش پیچیدگی در واسط ها می شد و نیازمند تراشه های پشتیبان روی هر دستگاه بود، که در دههٔ ۱۹۸۰ هزینه بر تلقی می شد. که در دهه ۱۹۸۰ انجام آن پرهزینه بود و جدا از کاربرد آن در اپل مکینتاش و ماشین های NeXT ، این فناوری به طور گسترده مورد استفاده قرار نگرفت. تنظیمات خودکار آمیگا و باس زورو (Amiga Autoconfig and Zorro bus). در سال ۱۹۸۴، شرکت Commodore پروتکل Autoconfig و گذرگاه توسعهٔ Zorro را برای خط تولید کامپیوترهای قابل گسترش آمیگا خود توسعه داد. اولین نمایش عمومی آن در نمایشگاه رایانهٔ CES در لاس وگاس در سال ۱۹۸۵ و با نمونهٔ اولیه ای به نام «Lorraine» انجام شد. مهمانند NuBus، دستگاه های Zorro هیچ جامپر یا کلید DIP نداشتند. اطلاعات پیکربندی در یک دستگاه فقط خواندنی (ROM) روی هر سخت افزار جانبی ذخیره می شد، و در زمان راه اندازی سیستم، منابع درخواستی به طور خودکار توسط سیستم میزبان به کارت نصب شده تخصیص می یافت. معماری Zorro در بیرون از محصولات آمیگا به طور گسترده در دنیای رایانش گسترش نیافت، اما در نسخه های بعدی رایانه های آمیگا به Zorro II و Zorro III ارتقا
ء یافت. معماری میکروکانال. در سال ۱۹۸۷، شرکت IBM به روزرسانی ای برای رایانهٔ IBM PC با نام سری Personal System/2 (یا به اختصار PS/2) معرفی کرد که از معماری Micro Channel استفاده می کرد. PS/2رایانه های PS/2 قادر به پیکربندی کاملاً خودکار بودند. هر قطعه سخت افزار توسعه ای (expansion hardware) همراه با یک دیسک فلاپی عرضه می شد که شامل فایلی ویژه برای پیکربندی خودکار سخت افزار جهت سازگاری با رایانه بود. کاربر، دستگاه را نصب می کرد، رایانه را روشن می کرد، اطلاعات پیکربندی را از روی دیسک بارگذاری می کرد و سخت افزار به طور خودکار وقفه ها (interrupts)، کانال های DMA، و سایر تنظیمات مورد نیاز را دریافت می کرد. با این حال، در صورت آسیب دیدگی یا گم شدن دیسک ها، مشکلی پیش می آمد؛ زیرا در آن زمان تنها راه های جایگزین برای تهیهٔ دیسک ها از طریق پست یا خدمات BBS شماره گیری شونده (dial-up) IBM بود. در نبود این دیسک ها، هر سخت افزار جدید کاملاً بی استفاده می شد و گاهی اوقات رایانه حتی روشن نمی شد تا زمانی که دستگاه پیکربندی نشده از سیستم جدا گردد. معماری Micro Channel حمایت گسترده ای کسب نکرد، زیرا IBM قصد داشت تولیدکنندگان ر
ایانه های همسان را از این پلتفرم نسل جدید رایانش کنار بگذارد. هر کسی که می خواست برای MCA توسعه انجام دهد، باید توافق نامه های عدم افشا امضا می کرد و بابت هر دستگاه فروخته شده، حق امتیازی به IBM می پرداخت؛ همین موضوع باعث افزایش قیمت دستگاه های MCA می شد. کاربران نهایی و سازندگان رایانه های همسان با IBM مخالفت کردند و گذرگاه استاندارد باز خود را با نام EISA توسعه دادند. در نتیجه، استفاده از MCA محدود شد و تنها در رایانه های Mainframe شرکت IBM باقی ماند. پیکربندی خودکار ISA و PCI. در طول زمان، بسیاری از کارت های مبتنی بر معماری استاندارد صنعتی (ISA)، از طریق روش های اختصاصی و متنوع، سخت افزاری برای پیکربندی خودکار یا فراهم سازی امکان پیکربندی نرم افزاری در خود جای دادند. اغلب، کارت ها همراه با یک برنامهٔ پیکربندی روی دیسک عرضه می شدند که می توانست سخت افزار قابل پیکربندی نرم افزاری (اما نه خودپیکربندی شونده) را به صورت خودکار تنظیم کند. برخی از کارت ها هم زمان دارای جامپر و پیکربندی نرم افزاری بودند، و برخی تنظیمات از طریق هر کدام کنترل می شد؛ این راهکار میانه تعداد جامپرهای لازم را کاهش می داد، در حالی که از
هزینه های زیاد برای برخی تنظیمات خاص مانند رجیسترهای غیرفرار (برای تعیین آدرس پایه) نیز جلوگیری می کرد. مشکلات مربوط به نیاز به جامپرها همچنان ادامه داشت، اما با افزایش تعداد دستگاه هایی که، چه ISA و چه از نوع دیگر، دارای سخت افزار پیکربندی خودکار بودند، این مشکلات به تدریج کاهش یافت. با این حال، این تلاش ها هنوز مشکل اطمینان از اینکه کاربر نهایی درایور نرم افزاری مناسب برای سخت افزار را در اختیار دارد، حل نکرده است. ISA PnP یا Plug &amp; Play ISA (legacy) یک سیستم اتصال و اجرای خودکار بود که از ترکیبی از تغییرات در سخت افزار، بایوس سیستم و نرم افزار سیستم عامل برای مدیریت خودکار تخصیص منابع استفاده می کرد. این فناوری در اواسط دهه ۱۹۹۰ با گذرگاه PCI جایگزین شد. قابلیت Plug and Play یا پیکربندی خودکار در گذرگاه PCI، بر پایهٔ مشخصات PCI BIOS در دههٔ ۱۹۹۰ بنا شده بود. مشخصات PCI BIOS در دههٔ ۲۰۰۰ با استاندارد ACPI جایگزین شد. اتصال و اجرا (قدیمی) (Legacy Plug and Play). در سال ۱۹۹۵، شرکت مایکروسافت ویندوز ۹۵ را منتشر کرد؛ این سیستم عامل تلاش می کرد تا تشخیص و پیکربندی دستگاه ها را تا حد امکان به صورت خودکار انجا