Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
توری استادو نوو، این اردوگاه یک هفته بعد بسته شد. در سال ۲۰۰۹ به موزه مقاومت تبدیل شد و در حال حاضر پروژه ای در دست اقدام است تا این اردوگاه برای ثبت در میراث جهانی معرفی شود. در ۱۴ اوت ۲۰۱۶، دولت کیپ ورد اردوگاه کار اجباری تارافال در سانتیاگو و بخش های وابسته آن را به عنوان یک میراث ملی جمهوری کیپ ورد شناخته است. به منظور گرامیداشت مبارزه ضدفاشیستی و مقاومت در کیپ ورد، ۲۹ اکتبر به عنوان «روز مقاومت ضدفاشیستی» نامگذاری شد. نام ها. این اردوگاه با نام «اردوگاه کار اجباری تارافال» () و به طور غیررسمی به عنوان «اردوگاه مرگ تدریجی» () یا «اردوگاه تارافال» () شناخته می شد. نام رسمی اردوگاه در مرحله اول «مستعمره جزای کیپ ورد» () و در مرحله دوم «اردوگاه کار چائو بوم» () بود. این اردوگاه همچنین به نام های «دهکده مرگ»، «مرداب مرگ» و «جهنم زرد» نیز شناخته می شد. تاریخچه. تأسیس. اردوگاه کار اجباری تارافال در سال ۱۹۳۶ بر اساس فرمان شماره ۲۶:۵۳۹ در تاریخ ۲۳ آوریل ۱۹۳۶ تأسیس شد، در چارچوب بازسازی سیستم زندان های استادو نوو (پرتغال)، با هدف بازداشت زندانیان سیاسی و اجتماعی. مکان این اردوگاه به طور استراتژیک انتخاب شده بود، ه
م به دلیل دور بودن از مناطق شهری برای جلوگیری از افشای اطلاعات و هم به دلیل داشتن آب و هوای ناسالم، با آب آشامیدنی کم و تعداد زیاد پشه ها در فصول بارانی که موجب شیوع بیماری ها می شد و بسیاری از زندانیان جان خود را از دست می دادند. ساخت اردوگاه مسئولیت وزارت وزارت امور عمومی و ارتباطات بود و طرح آن توسط کاتینلی تلمو طراحی شد، با نام "مستعمره جزای کیپ ورد". کاندیدو دی اولیویرا می گوید که هدف واقعی ساخت اردوگاه به دلیل ترس از افکار عمومی پرتغالی و بین المللی اعلام نشد. طبق "پرونده تارافال" از انتشارات "آوانته!"، بیشتر نگهبانان اعضای PSP بودند که به PVDE و لژیون پرتغالی مرتبط بودند. اهداف. «مستعمره جزای تارافال» توسط زندانیان آن به عنوان یک اردوگاه کار اجباری نامیده می شد، زیرا مشابه اردوگاه های کار اجباری آلمان نازی بود و به «اردوگاه مرگ تدریجی» معروف بود، زیرا هدف اصلی آن نابود کردن جسمی و روانی مخالفان پرتغالی و آفریقایی دیکتاتوری آنتونیو سالازار بود و آن ها را در شرایط غیرانسانی حبس، بدرفتاری و ناسالمی نگه می داشت تا آن ها را از دنیای بیرون جدا کند. در مرحله اول، از ۱۹۳۶ تا ۱۹۵۴، این اردوگاه محلی برای زندانیا
ن مخالف رژیم فاشیسم پرتغال بود. تاریخ نگار فرناندو روزاس تارافال را «اوج سرکوب در پرتغال» و «وحشیانه ترین نوع سرکوبی که فاشیسم در برابر مقاومت پیدا کرد» می داند، که «میدانی بود که مبارزه ضدفاشیستی پرتغالی ها با مبارزات ضداستعماری یا میهن پرستان جنبش های آزادی ملی هم راستا می شد». "دیکشنری تاریخ پرتغال (۲۰۰۰)" آن را به عنوان «محل حبس خودسرانه مخالفان رژیم» و «جوهر تروریسم دولتی تحت سالازار» توصیف می کند. نحوه عملکرد تارافال و روش های آن در برخورد با زندانیان مشابه دیگر اردوگاه های کار اجباری زمان خود بود. زندانیان به طور روزانه مورد مجازات، شکنجه، کار اجباری، تغذیه ناکافی و کمبود مراقبت های پزشکی قرار می گرفتند. بیشتر دستگیری ها خودسرانه بود. PVDE رژیم اردوگاه را به شدت بر اساس مدل اردوگاه های کار اجباری آلمان نازی طراحی کرده بود. زندانیان تحت سلطه وحشیانه ای قرار داشتند. قوانین سخت گیرانه اعمال می شد و اطلاعات خارجی ممنوع بود. PVDE از خشونت جسمی و روانی علیه زندانیان استفاده می کرد که شامل محرومیت از خواب، کتک زدن و تحقیر می شد. مردان و زنان برای دریافت اطلاعات در مورد سازمان ها و شبکه های خود در پرتغال شکنجه
می شدند. شدیدترین مجازات ها در سلولی بتنی به نام "فراینگ پن" (به انگلیسی: "frying pan") انجام می شد. در این ساختمان بدون پنجره با ابعاد ۶ متر در ۳ متر، دمای روز می توانست به ۶۰ درجه سلسیوس برسد. زندانیان ممکن بود برای روزها، هفته ها یا ماه ها در این سلول ها نگهداری شوند. هنگامی که در سایر اردوگاه ها از این نوع سلول ها استفاده می شد، این شرایط منجر به دهیدراتاسیون شدید، خستگی ناشی از گرما و مرگ می شد.
سائو فیلیپه () شهری است که در سواحل غربی جزیره فوگو، دماغه سبز، کیپ ورد واقع شده است. این شهر پایتخت جزیره است و مرکز سائو فیلیپه (دماغه سبز) به شمار می آید. فرودگاه جزیره، فرودگاه سائو فیلیپه، در لبه جنوب شرقی شهر واقع شده و بندر جزیره ۴ کیلومتر شمال مرکز شهر در واله دو کاوالیرس قرار دارد. ارتفاع شهر ۲۰ متر از سطح دریا است. تاریخچه. سائو فیلیپه در قرن ۱۶ تأسیس شد و پس از ریبرا گرانده، به عنوان دومین شهر قدیمی کیپ ورد شناخته می شود، اما تا سال ۱۹۲۲ منشور شهری به آن داده نشد. این شهر به دلیل کشت پنبه که در سواحل آفریقا به فروش می رسید، رونق پیدا کرد. در سال ۱۶۵۵، سائو فیلیپه توسط دزدان دریایی فلاندری نابود شد. در قرن ۱۸، این شهر مانند ریبرا گرانده وارد رکود اقتصادی شد. کشت پنبه جای خود را به تولید شراب، قهوه و جاتروفا (برای تولید روغن و صابون) داد که منجر به رونق اقتصادی در قرن ۱۹ شد. خانه های نماینده شهری (sobrados) در مرکز شهر، اطراف کلیسای محلی ساخته شدند. در حال حاضر، ۷۰٪ خانه های مرکز شهر از قرن ۱۹ به جا مانده اند.
پارک طبیعی کووا-پائول-ریبیر دا توره () در شرق جزیره سانتو آنتائو یکی از ده «پارک طبیعی» کشور کیپ ورد است. مساحت آن است، که از این مقدار در شهرداری Ribeira Grande، در شهرداری پل (دماغه سبز) و در شهرداری پورتو نوو (دماغه سبز) قرار دارد. از سال ۲۰۱۶، این پارک طبیعی در فهرست موقت میراث جهانی قرار دارد. جغرافیا. این پارک طبیعی شامل دهانه Cova، بالای دره Ribeira da Torre (از Xoxo به سمت بالادست)، بالای دره Ribeira do Paul و پیکو دا کروز است. منظره آن با دهانه آتشفشانی کووا، صخره ها و پرتگاه های تند که به دره های عمیق رودخانه ای می رسد، مشخص می شود. ارتفاع آن از حدود ۴۰۰ متر نزدیک به Xoxo تا ۱۵۸۵ متر در پیکو دا کروز متغیر است. زیست بوم. پوشش اراضی در این پارک طبیعی شامل بخشی از جنگل و بخشی از زمین های کشاورزی است. این منطقه تنوع زیادی از گیاهان بومی دارد، که بسیاری از آن ها در بحران انقراض، گونه در خطر انقراض یا آسیب پذیر هستند، از جمله "Carex antoniensis", "Conyza pannosa", "Tornabenea insularis", "Euphorbia tuckeyana" و "Globularia amygdalifolia". این پارک زیستگاه چندین گونه بومی از خزندگان و پرندگان است.
پدرا د لومه () روستایی در بخش شمال شرقی جزیره سال، دماغه سبز، کیپ ورد است. این روستا در ساحل شرقی قرار دارد و حدود ۵ کیلومتر شرق پایتخت جزیره اسپارگوس واقع شده است. این روستا یک بندر کوچک و یک فانوس دریایی به نام Farol de Pedra de Lume دارد. حوضچه های نمک. پدرا دو لومه به خاطر حوضچه های تبخیر نمک (حوضچه تبخیر نمک) معروف است، که بهره برداری از آن ها از قرن ۱۸ آغاز شد. بر اساس گفته های زمین شناسان، آب های دریاچه از عمق زمین برخاسته اند، نه از نفوذ جانبی از اقیانوس. حوضچه های نمک در دهانه یک آتشفشان خاموش قرار دارند. این حوضچه ها به همراه کوه کاگارال، یک منظره حفاظت شده را تشکیل می دهند که مساحتی برابر را پوشش می دهد. تاریخ. پدرا دو لومه توسط Manuel António Martins تأسیس شد، که بهره برداری از حوضچه های نمک را در سال ۱۷۹۶ آغاز کرد. تونلی به حوضچه های نمک در سال ۱۸۰۴ ساخته شد و یک بندر در سال ۱۸۰۵ احداث گردید. تولید نمک در بیشتر قرن ۱۹ شکوفا شد، اما پس از سال ۱۸۸۷ که برزیل، مقصد اصلی صادرات، ممنوعیت واردات نمک را اعمال کرد، کاهش یافت. تولید نمک توسط شرکت فرانسوی "Salins du Cap Vert" در سال ۱۹۲۱ با نصب یک تراموای ه
وایی به طول ۱۱۰۰ متر برای حمل نمک احیا شد. تولید کنونی کم است و عمدتاً برای محصولات زیبایی و تالاسوتراپی مورد استفاده قرار می گیرد.
شورش نیلوفر سفید (۱۸۰۴–۱۷۹۴) شورشی بود که توسط پیروان جنبش نیلوفر سفید در دوران دودمان چینگ در چین آغاز شد. این شورش که از نارضایتی های اجتماعی و اقتصادی در استان های فقیر هوبی، شانشی و سیچوان (شامل سیچوان و چونگ کینگ امروزی) نشأت گرفت؛ توسط بودایی های هزاره گرا تحریک شد که وعده بازگشت فوری بودا را می دادند. شورش در سال ۱۷۹۴ آغاز شد، زمانی که گروه های بزرگی از شورشیان مدعی وابستگی به نیلوفر سفید در منطقه کوهستانی که استان سیچوان را از استان های هوبی و شانشی جدا می کرد، دست به شورش زدند. پیش درآمد کوچکتری برای شورش اصلی در سال ۱۷۷۴، تحت رهبری وانگ لون که متخصص هنرهای رزمی و گیاه درمانی بود؛ در استان شاندونگ، در شمال چین آغاز شد. اگرچه این شورش سرانجام پس از هشت سال جنگ توسط حکومت چینگ سرکوب شد، اما نشان دهنده کاهش شدید قدرت و مقبولیت دودمان چینگ بود. حکومت مجبور شد به دلیل کاهش جمعیت منچوها بیشتر به استخدام نیروهای چینی هان (ارتش استاندارد سبز) تکیه کند. این شورش با کشته شدن حدود یکصد هزار شورشی پایان یافت. انجمن نیلوفر سفید. شورش نیلوفر سفید به عنوان یک اعتراض ضد مالیاتی آغاز شد که توسط انجمن نیلوفر سفید، یک
انجمن مذهبی مخفی، رهبری می شد. انجمن نیلوفر سفید به طور سنتی به دوران دودمان جین بازمی گردد و توسط هویوان در کوه لو در شهر جیوجیانگ تأسیس شده است. شورش دستار سرخ که در سال ۱۳۵۲ رخ داد، توسط گروه نیلوفر سفید رهبری می شد. تا سال ۱۳۸۷، پس از بیش از ۳۰ سال جنگ، رهبر آنها، ژو یوانزانگ، دشت شمال چین را فتح کرد و پایتخت یوان، خانبالیق (پکن کنونی) را تسخیر کرد. ژو یوانزانگ پس از دستیابی به تیانمینگ و مقام امپراتوری، دوره سلطنت خود را «هونگ وو» نامید (که به همین دلیل او به عنوان امپراتور هونگوو شناخته می شود) و دودمان جدیدی با عنوان دودمان مینگ تأسیس کرد. این گروه بعدها در اواخر قرن هجدهم در قالب یک جنبش الهام بخش چینی دوباره ظهور کرد. اگرچه بسیاری از جنبش ها و شورش ها توسط دیوان سالاران امپراتوری به عنوان جنبش هایی تحت رهبری رهبران انجمن نیلوفر سفید در نظر گرفته می شد، اما در این که انجمن نیلوفر سفید دارای وحدت سازمانی بوده یا خیر تردیدهایی وجود دارد. برند یوهانس تر هار استدلال کرده است که اصطلاح «نیلوفر سفید» به طور عمده توسط دیوان سالاران امپراتوری های مینگ و چینگ برای تحقیر و توضیح طیف گسترده ای از سنت های هزاره گ
رای غیرمرتبط، جنبش های شورشی و آیین های مذهبی رایج به کار برده می شد. به گفته تر هار، مشخص است که شورشیان «نیلوفر سفید» در قیام هایی که بین سال های ۱۷۹۶ و ۱۸۰۴ رخ داد، داوطلبانه از اصطلاح «نیلوفر سفید» برای اشاره به خود یا جنبش خود استفاده نکرده اند. این اصطلاح تنها تحت فشار شدید در طول بازجویی های دولتی توسط شورشیان هزاره گرا مورد استفاده قرار گرفت. تاریخ نگاران بعدی بودند که با بازگشت به این رویدادها، شروع به خلاصه کردن جنبه های مختلف این قیام ها به عنوان «شورش نیلوفر سفید» کردند. تاریخچه. در سال ۱۷۷۴، یکی از نمونه های فرقه ای مشتق از نیلوفر سفید، هشت تریگرام به شکل آموزه ها و تمرین های مدیتیشن زیرزمینی در استان شاندونگ، نه چندان دور از پکن (ژیلی) در نزدیکی شهر Linqing به وجود آمد. رهبر، گیاه شناس و رزمی کار وانگ لون، شورشی را رهبری کرد که سه شهر کوچک را تصرف کرد و شهر بزرگ تر Linqing را که یک موقعیت استراتژیک در مسیر حمل ونقل کانال بزرگ شمال به جنوب بود، محاصره کرد. وانگ لون احتمالاً به دلیل عدم تلاش برای جلب حمایت گسترده عمومی شکست خورد. او ثروت یا ذخایر غذایی به دست آمده را توزیع نکرد و همچنین قول کاهش م
الیات را نداد. ناتوانی در ایجاد پایگاه حمایتی، او را مجبور کرد به سرعت از هر سه شهری که به آن ها حمله کرده بود فرار کند تا از دست نیروهای دولتی در امان بماند. با وجود اینکه از منطقه ای عبور کرد که حدود یک میلیون کشاورز در آن زندگی می کردند، ارتش او هیچ گاه بیشتر از ۴۰۰۰ سرباز نداشت که بسیاری از این سربازان به زور وادار به خدمت شده بودند. شورش نیلوفر سفید. در سال ۱۷۹۶، جنبشی مشابه در منطقه کوهستانی که استان سیچوان را از استان های هوبی و شانشی در مرکز چین جدا می کرد، به وجود آمد که در ابتدا به صورت اعتراض به مالیات ها آغاز شد. گروه نیلوفر سفید ساکنان فقیر را به شورش ترغیب کرد و در ازای وفاداری، وعده نجات آن ها را داد. این جنبش که ابتدا به عنوان اعتراض علیه مالیات ها شروع شده بود، به تدریج حمایت و همدردی گسترده ای از سوی مردم عادی به دست آورد. در ژانویه ۱۷۹۷، وانگ نانگشیان، متخصص آیین مو و رهبر قوم بویی، شورش نانلونگ را در استان گوئیژو رهبری کرد که در نهایت به شکست انجامید، اما او را در روایت های عامه به عنوان قهرمان قوم بویی، در داستان هایی چون «بانوی جاویدان وانگ»، جاودان کرد. سرکوب. امپراتور چیان لونگ (حکومت
۹۶–۱۷۳۵) هِلین (和琳، برادرِ هِشِن) و فوکانگان را برای سرکوب شورش فرستاد. به طور شگفت انگیزی، شورشیان بدون سازمان دهی توانستند نیروهای ناکارآمد و ناکافی امپراتوری چینگ را شکست دهند. پس از مرگ هلین و فوکانگان در جنگ در سال ۱۷۹۶، دولت چینگ مقامات جدیدی فرستاد، اما هیچ کدام موفق نبودند. تنها پس از سال ۱۸۰۰ بود که دولت چینگ تاکتیک های جدیدی بکار گرفت که شامل تأسیس شبه نظامیان محلی (توآن) برای کمک به محاصره و نابودی نیلوفر سفید بود. امپراتور چیان لونگ دستور داد که ارتش پرچم های هشتگانه، چه پرچم های منچو و چه پرچم های هان، نباید برای سرکوب شورش های داخلی استفاده شوند؛ بنابراین، حکومت چینگ عمدتاً به ارتش استاندارد سبز هان چینی و شبه نظامیانِ هان متکی بود تا شورش هایی مانند نیلوفر سفید را سرکوب کند. فرماندهان چینگ که برای سرکوب شورش نیلوفر سفید فرستاده شده بودند، با مشکلات زیادی در محاصره و پایان دادن به این جنبش مواجه بودند. گروه های نیلوفر سفید عمدتاً از تاکتیک های چریکی استفاده می کردند و پس از متفرق شدن، تقریباً غیرقابل تشخیص از جمعیت محلی بودند. همان طور که یکی از مقامات چینگ شکایت کرد: شورشیان همگی از مردمان خود
ما هستند. آن ها مانند یک قبیله خارجی نیستند … که بتوان آن ها را با مرزهای جغرافیایی جدا کرد و با لباس و زبان متمایزشان شناسایی کرد … هنگامی که گرد هم می آیند و علیه دولت قیام می کنند، شورشی هستند؛ اما وقتی متفرق می شوند و می روند، دوباره به شهروندان عادی تبدیل می شوند. بدون دشمنی مشخص برای مبارزه، خشونت علیه غیرنظامیان رایج تر شد. به دلیل خشونت هایشان، نیروهای چینگ به زودی با نام مستعار انجمن «نیلوفر قرمز» شناخته شدند. یک برنامه سیستماتیک برای آرام سازی اجرا شد: جمعیت محلی در صدها روستای محصور اسکان داده شده و به گروه های شبه نظامی سازماندهی شدند. در مرحله نهایی، سیاست سرکوب چینگ ترکیبی از تعقیب و نابودی گروه های چریکی شورشی با برنامه ای برای عفو فراری ها بود. در سال ۱۸۰۵، مقامات امپراتوری توانستند شورش نیلوفر سفید را با به کارگیری ترکیبی از سیاست های نظامی و اجتماعی سرکوب کنند. حدود ۷٬۰۰۰ سرباز با پرچم های نظامی منچو از منچوری اعزام شدند که با سربازان ارتش استاندارد سبز از گوئیژو و یون نان و همچنین ده ها هزار مزدور محلی همراه شدند. در بخشی از فرمانی که از سوی امپراتور دائوگوانگ صادر شد این اعتراف موجود است:
«اخاذی مأموران محلی بود که مردم را به شورش واداشت…» با تهدید به دستگیری افرادی که در فعالیت های فرقه ای مشارکت داشتند، مأموران محلی و پلیس از مردم اخاذی می کردند. در نتیجه، مشارکت واقعی یک فرد در فعالیت های فرقه ای تأثیری بر دستگیری او نداشت؛ آنچه واقعاً اهمیت داشت این بود که آیا خواسته های مالی برآورده شده بود یا نه. همچنین، مدیران دولتی متون مذهبی که توسط گروه های مذهبی استفاده می شدند را مصادره و نابود می کردند. یکی از این مقامات، هوانگ یوپیان (黃育楩) بود که در کتابی با عنوان «رد مفصل بدعت ها» (驳邪详辩) که در سال ۱۸۳۸ نوشته شده بود، ایده های منعکس شده در این متون دینی را که شامل آموزه های ارتدکس کنفوسیوسی و بودایی بودند، رد کرد. از آن زمان، این کتاب به منبعی ارزشمند تبدیل شده است، زیرا به محققان امکان داده است تا باورهای این گروه ها را بهتر درک کنند. پایان شورش نیلوفر سفید در سال ۱۸۰۴، پایان افسانه توانایی نظامی و شکست ناپذیری منچوها را نیز به همراه داشت که به افزایش تعداد شورش ها در طول قرن نوزدهم کمک کرد. نیلوفر سفید همچنان فعال باقی ماند و ممکن است بر شورش داخلی بزرگ بعدی، یعنی شورش هشت ضلعی (Eight Trigrams
Uprising) در سال ۱۸۱۳، تأثیر گذاشته باشد. در طی دهه های ۱۸۲۰ و ۱۸۳۰، منطقه مرزی بین هنان و آنهوی به طور مداوم با شورش های نیلوفر سفید روبرو بود. شورشیان نیلوفر سفید اغلب با راهزنان و قاچاقچیان نمک این منطقه همکاری می کردند. سایر شاخه های جداشده از نیلوفر سفید شامل گروه های هشت ضلعی، تازیانه های ببر و ییهه چوان (مبارزان مشت های عدالت و هماهنگی) می شدند. میراث. چرخش در روند شورش زمانی ایجاد شد که رهبران چینگ به اتکای شبه نظامیان محلی که توسط طبقه اشراف در هونان، هوبی و شانشی تشکیل شده بودند، عمل کردند. تجربه سرکوب این شورش منجر به بهبود سازمان دهی و آموزش نیروهای شبه نظامی شد، چرا که بسیاری از رهبران آن ها به طور گسترده دربارهٔ روش های بسیج، ثبت نام و دفاع محلی نوشتند. این گروه های شبه نظامی بعدها نقش کلیدی در شکست شورش تایپینگ ایفا کردند.
شهرداری ریبیرا گرانده () یک "کنسلخو" (شهرداری) در کیپ ورد است. این شهرداری در بخش شمالی جزیره سانتو آنتائو واقع شده و یک پنجم از مساحت جزیره (۱۶۶٫۵ کیلومتر مربع) را پوشش می دهد و خانه تقریباً نیمی از جمعیت آن (۱۸٬۸۹۰ نفر طبق سرشماری ۲۰۱۰) است. مرکز آن شهر پونتا دو سول است. جغرافیا. این شهرداری دارای چشم اندازی کوهستانی است که از کوه های داخلی جزیره تا ساحل شمالی امتداد دارد. این منطقه دارای چندین دره عمیق رودخانه ای است، از جمله دره های ریبیرا داگارسا, ریبیرا گرانده و ریبیرا دا توره. این شهرداری از شرق با شهرداری پل و از جنوب با پورتو نوو مرز دارد. مناطق حفاظت شده پارک طبیعی کووا-پائول-ریبیر دا توره، موروچوس و کروزینیا بخشی از این شهرداری را تشکیل می دهند. تاریخ. در سال ۱۷۳۲ شهرداری سانتو آنتائو با مرکزیت در شهر ریبیرا گرانده تأسیس شد. در سال ۱۸۶۷ این شهرداری به دو بخش تقسیم شد: شهرداری پاول (شامل منطقه فعلی پل و پورتو نوو) و شهرداری ریبیرا گرانده. این دو در سال ۱۸۹۵ به یک شهرداری ادغام شدند. شهرداری های پل و ریبیرا گرانده در سال ۱۹۱۷ دوباره تأسیس شدند.
شهرداری پرایا () یک "کنسلخو" (شهرداری) در کیپ ورد است. این شهرداری در بخش جنوبی جزیره سانتیاگو، دماغه سبز واقع شده است. مرکز آن شهر پرایا است که پایتخت کیپ ورد می باشد. مساحت آن است و جمعیت آن طبق سرشماری ۲۰۱۰، ۱۳۱٬۷۱۹ نفر بوده است. شهرداری پرایا شامل یک "فریگزیسیا" (پارشیا مدنی)، نوئسا سنیورا دا گراسا می باشد. ساختمان شهرداری در منطقه پلاتو از شهر واقع شده است. تاریخ. پرایا یکی از قدیمی ترین شهرداری های کیپ ورد است. این شهرداری در قرن هجدهم تأسیس شد، زمانی که شهر "Praia de Santa Maria" به عنوان شهر شناخته شد و پایتخت جدید دماغه سبز پرتغال گردید. در طول تاریخ، قلمرو شهرداری آن به طور مداوم کاهش یافته است به دلیل افزایش جمعیت. تا پایان قرن نوزدهم، شهرداری پرایا نیمی از جنوب جزیره را در بر می گرفت، در حالی که نیمه شمالی آن شهرداری بزرگتر از حال حاضر سانتا کاتارینا بود. در سال ۱۹۷۱، دو پارشیا شمالی شهرداری پرایا جدا شده و شهرداری سانتا کوروز را تشکیل دادند، و پارشیا سائو سالوادور دو موندو به شهرداری سانتا کاتارینا پیوست. در سال ۱۹۹۴، دو پارشیا دیگر از شهرداری پرایا جدا شده و شهرداری سائو دومینگو را تشکیل دادند.
در سال ۲۰۰۵، دو پارشیا غربی شهرداری پرایا جدا شده و شهرداری ریبیرای گراندی دو سانتیاگو را تشکیل دادند.
شهرداری تارفال () یک "کنسلخو" (شهرداری) در کیپ ورد است. این شهرداری در بخش شمالی جزیره سانتیاگو واقع شده است. مرکز آن شهر تارفال است. جمعیت آن طبق سرشماری ۲۰۱۰، ۱۸٬۵۶۵ نفر بوده است و مساحت آن ۱۲۰٫۸ کیلومتر مربع است. تاریخ. این شهرداری در سال ۱۹۱۷ تأسیس شد، زمانی که دو پارشیا شمالی شهرداری قدیمی سانتا کاترینا جدا شده و شهرداری تارفال را تشکیل دادند. در سال ۱۹۹۷، بخش جنوب شرقی شهرداری تارفال جدا شده و شهرداری سائو میگوئل را تشکیل داد. تحت حکومت آنتونیو سالازار، اردوگاه کار اجباری تارفال در دشت جنوبی شهر (چاو بوم) برای نگهداری مخالفان رژیم سیاسی ساخته شد.
شهرداری مستروس () یک "شهرداری" در کیپ ورد است. این شهرداری در بخش شمال شرقی جزیره فوگو، دماغه سبز واقع شده و ۱۹٪ از مساحت جزیره را پوشش می دهد و خانه ۲۶٪ از جمعیت آن است. مرکز آن شهر مستروس ("ایگریجا") است. جمعیت آن در سرشماری ۲۰۱۰ برابر با ۹٬۵۲۴ نفر بوده و مساحت آن ۸۹٫۴۵ km2 است. جغرافیا. مستروس بین دامنه های شمال شرقی کوه آتشفشانی پیکو دو فوگو و اقیانوس اطلس واقع شده است. بخش جنوب غربی شهرداری () در داخل پارک طبیعی فوگو قرار دارد که جنگل مونته وله را شامل می شود. مستروس یک منطقه کشاورزی است و محصول اصلی آن قهوه است. تاریخ. شهرداری مستروس در ژانویه ۱۹۹۲ ایجاد شد، زمانی که شهرداری قدیمی فوگو به دو بخش تقسیم شد؛ بخش جنوب غربی به شهرداری سان فیلیپه و بخش شمال شرقی به شهرداری مستروس تبدیل شد.
داتوک سری دکتر نورعینی بنت احمد (جاوی: نورعینی بنت أحمد؛ زاده ۷ نوامبر ۱۹۶۷) یک سیاستمدار مالزیایی است که از ماه دسامبر ۲۰۲۳ به عنوان معاون وزیر زنان، خانواده و توسعه جامعه در دولت انور ابراهیم، نخست وزیر و وزیر نانسی شکری از دسامبر ۲۰۲۳ به خدمت مشغول بوده است، او از مارس ۲۰۰۸ نماینده پارلمان (MP) از حوزه انتخاباتی پاریت سولونگ بود. او به عنوان وزیر آموزش عالی برای دومین دوره تحت مدیریت ائتلاف سیاسی باریسان ناسیونال (BN) در دوره نخست وزیر سابق اسماعیل صبری یعقوب از اوت ۲۰۲۱ تا سقوط دولت ائتلافی باریسان ناسیونال در نوامبر ۲۰۲۲، و اولین دوره در دوره تحت مدیریت ائتلاف سیاسی پریکاتان ناسیونال (PN) در دوره نخست وزیر سابق محی الدین یاسین از مارس ۲۰۲۰ تا استعفای او در اوت ۲۰۲۱ خدمت کرد. او یکی از اعضای سازمان ملی مالایی تباران متحد (UMNO)، یک حزب از ائتلاف سیاسی باریسان ناسیونال است. او همچنین از ماه ژوئن ۲۰۱۸ به عنوان دهمین رئیس زنان حزب سازمان ملی مالایی تباران متحد خدمت کرده است، از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۹ دومین رئیس شاخه جوانان (بخش بانوان) حزب سازمان ملی مالایی تباران متحد بوده و از سال ۲۰۰۱ تا ارتقای خود به سمت رئیس
شاخه جوانان (بخش بانوان) در سال ۲۰۰۴، به عنوان اولین معاون این شاخه فعالیت کرده است. او قبلاً رئیس اولیاء امور توسعه مالکان خرد صنعت کائوچو (RISDA) از مارس ۲۰۲۳ تا ژانویه ۲۰۲۴ بود. او همچنین اولین "رئیس" زن PAC در تاریخ مالزی است. انتصاب او به عنوان معاون وزیر در ترمیم کابینه در سال ۲۰۲۳ یک اتفاق نادر در دوران سیاسی مالزی است زیرا او وزیر سابق فدرال در کابینه محی الدین و کابینه اسماعیل صبری بود. او به همراه شمس الانوار نصره و ام. کولاسگاران یکی از سه معاون وزیری است که قبلاً وزیر فدرال بودند.
جووانی باتیستا سالوی دا ساسوفراتو (به ؛ زادهٔ ۲۵ اوت ۱۶۰۹ – درگذشتهٔ ۸ اوت ۱۶۸۵) که همچنین با نام جیووانی باتیستا سالوی نیز شناخته می شود، نقاش باروک ایتالیایی بود که به خاطر تعهد باستانی اش به سبک رافائل شهرت داشت. وی اغلب تنها توسط شهر محل تولدش (ساسوفراتو)، همان طور که در زمان او مرسوم بود، نامیده می شود، و همچنین، عمدتا نامش در کنار داوینچی و کاراواجو دیده می شود.
جی دی اکس ته یانگ (؛ همچنین با نام GDYB نیز شناخته می شود) گروه موسیقی دوتایی اهل کره جنوبی متشکل از جی دراگون و ته یانگ از گروه پسرانه کره ای بیگ بنگ بود که توسط وای جی انترتینمنت شکل گرفت. پس از چندین سال فعالیت انفرادی، این دو به صورت رسمی تک آهنگ «پسر خوب» را در سال ۲۰۱۴ منتشر کردند که در صدر جدول ترانه های دیجیتال جهانی "بیلبورد" قرار گرفت و بیش از یک میلیون نسخه دیجیتال در کره جنوبی فروخت.
جی دی اند تی اوپی () گروه موسیقی دوتایی کره ای هیپ هاپ/پاپ اهل کره جنوبی متشکل از جی دراگون و تی.او. پی، رپرهای گروه پسرانه کره ای بیگ بنگ بود که در سال ۲۰۱۰ شکل گرفت. اولین آلبوم گروه به نام "جی دی اند تی اوپی" (۲۰۱۰) یک موفقیت تجاری بود و به یکی از پرفروش ترین آلبوم های کره جنوبی در آن سال تبدیل شد. پس از پنج سال وقفه، این گروه تک آهنگ «Zutter» را منتشر کرد که به جایگاه شماره دو در جدول دیجیتال گائون رسید.
لیو یوان (؛ زادهٔ ۱۰ اکتبر ۱۹۹۶) که به طور حرفه ای با نام لیو هائوران و همچنین توربو لیو شناخته می شود، بازیگر اهل چین است. لیو در فهرست ۱۰۰ سلبریتی چینی "فوربز" در سال ۲۰۱۷ به جایگاه هشتاد و نهم، در سال ۲۰۱۹ به جایگاه نوزدهم و در سال ۲۰۲۰ به جایگاه هجدهم رسید.
وانگ بائوچیانگ (؛ زادهٔ ۲۹ مه ۱۹۸۴) رزمی کار، بازیگر و کارگردان اهل چین است. وانگ به خاطر ایفای نقش در فیلم "بلایند شافت" تحسین زیادی دریافت کرد و برندهٔ جایزه بهترین بازیگر جدید در جوایز اسب طلایی شد. او در فیلم های "بزرگ سرباز کوچک"، "نشانی از گناه"، "راهب" و "کارآگاه محله چینی ها" نیز ایفای نقش کرده است.
کارآگاه محله چینی ها ۱۹۰۰ () فیلمی در ژانر کمدی معمایی و زوج هنری محصول سال ۲۰۲۵ چین به کارگردانی چن سیچنگ و دای مو و با بازی وانگ بائوچیانگ، توربو لیو و حضور ویژهٔ چو یون فات است. این فیلم چهارمین دنبالهٔ فرنچایز "کارآگاه محله چینی ها" به شمار می رود. این فیلم در سال ۱۹۰۰ در سان فرانسیسکو واقع شده و داستان تحقیقات چین فو و آه گوی دربارهٔ قتل یک زن سفیدپوست در محله چینی ها را روایت می کند. این فیلم در ۲۹ ژانویه ۲۰۲۵ در طی سال نو چینی منتشر شد.
سونگ وون گون (؛ زادهٔ ۱۷ دسامبر ۱۹۸۲) خواننده و بازیگر اهل کره جنوبی است. او حرفه سرگرمی خود را در سال ۲۰۰۰ به عنوان عضوی از گروه پسرانهٔ اوپا، با خوانندگی در آلبوم دوم گروه به نام "تناسخ" آغاز کرد. او سپس حرفه فعالیت انفرادی موسیقی خود را با نام هنری رون (; ) آغاز کرد و یک آلبوم و دو تک آهنگ در سال های ۲۰۰۸ و ۲۰۰۹ منتشر کرد. سونگ سپس حرفه بازیگری را در سال ۲۰۱۰ آغاز کرد و در تئاترهای موزیکال و مجموعه های تلویزیونی مختلفی ایفای نقش کرد.
کیم گا یونگ (؛ زادهٔ ۲ دسامبر ۱۹۹۱) خواننده و بازیگر اهل کره جنوبی است. او بیشتر به عنوان عضو سابق گروه دخترانه استلار در سال های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۷ شناخته می شود. او در حال حاضر مدیر کافهٔ خود به نام «Hartogela» در ایته وون، سئول، کره جنوبی است.
مون جی اون (؛ زادهٔ ۱ مارس ۱۹۸۶) که بیشتر با نام هنری مون جی این () شناخته می شود، بازیگر اهل کره جنوبی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در مجموعه تلویزیونی "پزشکان" شناخته می شود. زندگی شخصی. در ۲۹ ژانویه ۲۰۲۴، آژانس مون تأیید کرد که او و کمدین کیم کی ری در ماه مه ازدواج خواهند کرد. این زوج در ۱۷ مه ۲۰۲۴ در سئول ازدواج کردند.
سون دونگ پیو (؛ زادهٔ ۹ سپتامبر ۲۰۰۲) که با نام دونگ پیو () شناخته می شود، خواننده و بازیگر اهل کره جنوبی است. او بیشتر به خاطر حضور در برنامه رقابتی "پرودوس اکس ۱۰۱" و پیوستن به گروه پسرانه اکس وان شناخته می شود که از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۰ فعالیت داشت. اوایل زندگی. سون دونگ پیو زادهٔ ۹ سپتامبر ۲۰۰۲ در گیونگ سانگ شمالی، کره جنوبی است. او از مدرسه هنر هانلیم فارغ التحصیل شده است.
سانگ هون لی (؛ زادهٔ ۲۱ مه ۱۹۹۶) بازیگر اهل کره جنوبی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در مجموعه نتفلیکس "اکس او کیتی" (۲۰۲۳) شناخته می شود.
لی کی چان (؛ زادهٔ ۱۰ ژانویه ۱۹۷۹) خواننده و بازیگر اهل کره جنوبی است. او حرفه خوانندگی خود را در سال ۱۹۹۶ و حرفه بازیگری را در سال ۲۰۰۰ آغاز کرد. او در مجموعه های تلویزیونی کره ای مختلف از جمله "دوباره بیست سالگی"، "حالت چطوره نان"، "عشق من هولو" و همچنین مجموعه تلویزیونی آمریکایی "سنس۸" ایفای نقش کرده است.
گو جه یی (؛ زادهٔ گو اون ئه در ۲۸ فوریه ۱۹۸۶) بازیگر و مدل اهل کره جنوبی است. گو در ابتدا به عنوان مدل فعالیت می کرد پیش از اینکه در سال ۲۰۱۲ بازیگری را آغاز کند. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در مجموعه های تلویزیونی "آقایان مغازه خیاطی وول گه سو" (۲۰۱۶–۲۰۱۷) و "معشوقه" (۲۰۱۸) شناخته می شود.
جین سو یون (؛ زادهٔ پارک سو یون در ۲ مه ۱۹۹۱) بازیگر و مدل اهل کره جنوبی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در مجموعه تلویزیونی "نوازش قلبت" و فیلم های "جوانان خون گرم" و "زنده" شناخته می شود.
کانگ یو چان (؛ زادهٔ ۳۱ دسامبر ۱۹۹۷) که همچنین با نام چان (찬) نیز شناخته می شود، خواننده و بازیگر اهل کره جنوبی است. او به عنوان عضو گروه ای.سی. ای در سال ۲۰۱۷ فعالیتش را آغاز کرد. به عنوان بازیگر، او به خاطر ایفای نقش در مجموعه تلویزیونی "بیست بیست" به شهرت رسید.
ایم سون وو (؛ زادهٔ ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۰) که با نام هنری یون سو آه () شناخته می شود، بازیگر اهل کره جنوبی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در مجموعه نتفلیکس "با وجود اینکه می دانم" شناخته می شود.