Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بازپس گرفتند. ۲۰۲۵. عملیات های ژانویه و فوریهٔ ۲۰۲۵. نیروهای مسلح سودان در ۱۱ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ود مدنی، پایتخت ایالت جزیره را بازپس گرفتند. در ۸ فوریهٔ ۲۰۲۵، نیروهای مسلح سودان تقریباً کنترل کامل شمال خارطوم را به دست گرفتند و با تشدید حملهٔ خود، آمادهٔ بازپس گیری پایتخت، خارطوم، شدند. در ۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۵، نیروهای واکنش سریع مسئولیت سرنگونی یک هواپیمای ایلیوشین ساخت روسیه در نیالا را برعهده گرفتند. در همین حال، نیروهای واکنش سریع دولتی رقیب را در نایروبی، پایتخت کنیا، اعلام کردند که دولت همسو با نیروهای مسلح سودان از به رسمیت شناختن آن خودداری کرد. آزادسازی خارطوم. در ۲۰ مارس ۲۰۲۵، نیروهای مسلح سودان اعلام کردند که تنها ۵۰۰ متر با کاخ ریاست جمهوری سودان فاصله دارند و روز بعد آن را تصرف کردند. در ۲۲ مارس، نیروهای مسلح سودان همچنین ساختمان های بانک مرکزی سودان و سازمان اطلاعات عمومی سودان را در خارطوم بازپس گرفتند. این نیروها همچنین جزیرهٔ توتی را که در محل تلاقی نیل آبی و نیل سفید واقع است، پس از پیشروی از طریق پل توتی بازپس گرفتند. در ۲۶ مارس، آن ها فرودگاه بین المللی خارطوم و جبل اولیا، که به عنوان آخرین پایگاه
نیروهای واکنش سریع در پایتخت شناخته می شد، را بازپس گرفتند و البرهان در همان روز آزادسازی خارطوم را اعلام کرد. در ۲۰ مه، نیروهای مسلح سودان اعلام کردند که ایالت خارطوم را از وجود نیروهای واکنش سریع پاک سازی کرده اند. عملیات های آوریل ۲۰۲۵. در آوریل ۲۰۲۵، نیروهای واکنش سریع حملهٔ گسترده ای را در دارفور شمالی آغاز کردند که هدف آن تصرف الفاشر، آخرین مرکز ایالتی در این منطقه تحت کنترل نیروهای مسلح سودان بود. از ۱۱ آوریل، حملات زمینی و هوایی نیروهای واکنش سریع الفاشر و اردوگاه های آوارگان اطراف، از جمله اردوگاه پناهندگان زمزم و ابو شوق را هدف قرار داد. تا ۱۳ آوریل، نیروهای واکنش سریع پس از نبردهای شدید که بیش از ۲۰۰ غیرنظامی، از جمله کودکان و کارکنان امداد را به کشته داد، مدعی کنترل اردوگاه زمزم شدند. نیروهای مسلح سودان اتهامات نیروهای واکنش سریع دربارهٔ نظامی کردن اردوگاه را رد کردند، در حالی که گروه های حقوق بشری موارد گسترده ای از سوءاستفاده توسط نیروهای واکنش سریع، از جمله قتل های هدفمند و خشونت جنسی، را مستند کردند. عملیات های مه ۲۰۲۵. در ۱ مهٔ ۲۰۲۵، نیروهای واکنش سریع اعلام کردند که النهود، یک شهر راهبردی در
کردفان غربی که پیش تر توسط نیروهای مسلح سودان برای اعزام نیرو به دارفور استفاده می شد، را تصرف کرده اند. در ۵ مه، نیروهای واکنش سریع برای نخستین بار بندر سودان را با پهپاد هدف قرار دادند. با وجود ناکامی های اولیه، الخوی در کردفان غربی در ۱۱ مه توسط نیروهای مسلح سودان بازپس گرفته شد، و در ۱۳ مه، شهر الحمادی در کردفان جنوبی که مرکز اداری قبیله حوازمه به شمار می رود، نیز همراه با برخی پایگاه های جنوبی ام درمان که پیش تر در اختیار نیروهای واکنش سریع بود، از جمله محلهٔ الجامعه و تمام محلهٔ الشقله، بازپس گرفته شد. در ۱۹ مه، نیروهای مسلح سودان وادی العطرون در الملحه را که در یک جادهٔ راهبردی میان ایالت شمالی و دارفور شمالی قرار دارد، تصرف کردند. تا ۲۰ مه، نیروهای مسلح سودان مدعی شدند که نیروهای واکنش سریع را به طور کامل از ایالت خارطوم بیرون رانده اند. در ۲۱ مه، نیروهای مسلح سودان اعلام کردند که ایالت نیل سفید را از حضور نیروهای واکنش سریع پاک سازی کرده اند. در ۲۳ مه، نیروهای مسلح سودان از تصرف شهر راهبردی الدبیبات در کردفان جنوبی خبر دادند. عملیات های ژوئن ۲۰۲۵. در ۱۰ ژوئن، بخشی از مثلث مرزی میان سودان، لیبی و مصر
در جبل العوینات توسط نیروهای واکنش سریع و ارتش ملی لیبی (LNA) به رهبری خلیفه حفتر مورد حمله قرار گرفت که به طور مستقیم وارد قلمرو تحت کنترل نیروهای مسلح سودان شدند. در ۱۱ ژوئن، نیروهای واکنش سریع اعلام کردند که به طور کامل بر این منطقه مسلط شده اند؛ نیروهای مسلح سودان عقب نشینی کرده و ارتش ملی لیبی را به دلیل این حملات محکوم کردند. تا ۱۶ ژوئن، نیروهای واکنش سریع کل مرز سودان-لیبی را به تصرف خود درآوردند. در ۲۲ ژوئن، پس از چند روز نبرد، جنبش خلق برای آزادی سودان – جناح الحلو جادهٔ ارتباطی کادوقلی و دلنج را قطع کرده و آن ها را در محاصره قرار داد. در ۲۶ ژوئن، نیروهای مسلح سودان ملکن را در جبههٔ نیل آبی به عنوان بخشی از تلاش ها برای حذف پایگاه های نیروهای واکنش سریع بازپس گرفتند. نیروهای مسلح سودان در ۲۸ ژوئن ضدحمله ای انجام دادند و جادهٔ میان دلنج و کادوقلی را بازگشایی کردند. عملیات های ژوئیه ۲۰۲۵. در ۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، نیروهای مسلح سودان اعلام کردند که کنترل منطقهٔ اطراف کزقیل را که مناطق کردفان شمالی و کردفان جنوبی را به هم متصل می کند، به دست گرفته اند. تلفات و جنایات جنگی. بر اساس اعلام سازمان ملل متحد، ۷۰۰٬۰۰۰
کودک در سودان به دلیل جنگ با سطوح حاد سوءتغذیه مواجه اند. طبق اعلام سازمان ملل، در دارفور «کمبود مواد غذایی و افزایش شدید قیمت ها باعث تعطیلی آشپزخانه های محلی شده است. گرسنگی و سوءتغذیه گسترده موجب چندین مرگ شده و برخی از ساکنان را وادار به خوردن خوراک دام کرده است». بر اساس گزارشی که در نوامبر ۲۰۲۴ توسط "لو موند" منتشر شد، این جنگ ممکن است بیش از ۱۵۰٬۰۰۰ غیرنظامی را در اثر بمباران ها، کشتارها، گرسنگی و بیماری کشته باشد. مجموع تلفات احتمالاً به طور قابل توجهی بیش از ۱۵۰٬۰۰۰ نفر است. گزارشی در نوامبر ۲۰۲۴ از دانشکدهٔ بهداشت و پزشکی گرمسیری لندن برآورد کرد که تنها در ایالت خارطوم، بین آوریل ۲۰۲۳ تا ژوئن ۲۰۲۴، بیش از ۶۱٬۰۰۰ نفر جان باخته اند. در اوایل درگیری، پزشکان حاضر در میدان هشدار دادند که آمار اعلام شده شامل همهٔ قربانیان نمی شود، زیرا مردم به دلیل محدودیت های رفت وآمد نمی توانستند به بیمارستان ها برسند. کمی پس از آغاز جنگ، سخنگوی هلال احمر سودان گفت که تعداد قربانیان «کم نیست». سلطنت دار مسالیت در ۲۰ ژوئن ۲۰۲۳ اعلام کرد که تنها در دارفور غربی بیش از ۵٬۰۰۰ نفر کشته و حدود ۸٬۰۰۰ نفر زخمی شده اند. یک رهبر
قبیلهٔ مسالیت نیز در ۲۲ ژوئیه ۲۰۲۳ به شبکهٔ خبری آین سودان گفت که بیش از ۱۰٬۰۰۰ نفر در این ایالت کشته شده اند. دادستان های سودانی بیش از ۵۰۰ پروندهٔ مفقودشدن در سراسر کشور ثبت کردند که برخی از آن ها ناپدید شدن قهری بوده و عمدتاً به نیروهای واکنش سریع نسبت داده شده است. در ۲ مهٔ ۲۰۲۴، در یک جلسهٔ استماع سنای آمریکا دربارهٔ جنگ، برآورد شد که بین ۱۵٬۰۰۰ تا ۳۰٬۰۰۰ نفر کشته شده اند، اما این رقم را کمتر از واقعیت و با ضریب خطای ۱۰ تا ۱۵ دانستند و گفتند تلفات واقعی می تواند تا ۱۵۰٬۰۰۰ نفر باشد. تا ۲۷ مهٔ ۲۰۲۴، داده های پروژهٔ داده های رویداد و مکان درگیری مسلحانه ۱۷٬۰۴۴ کشته را ثبت کرده اند. در ۲۹ مارس ۲۰۲۵، «گروه سودانی دفاع از حقوق و آزادی ها» اعلام کرد که از آغاز جنگ تاکنون ۵۰٬۰۰۰ پروندهٔ مفقودشدن ثبت کرده است. دارفور. در الجنینه، دارفور غربی، درگیری های قومی که در آخرین هفتهٔ آوریل ۲۰۲۳ آغاز شد، دست کم ۱٬۱۰۰ کشته برجای گذاشت، در حالی که سلطنت دار مسالیت اعلام کرد بیش از ۵٬۰۰۰ نفر کشته و حدود ۸٬۰۰۰ نفر در این شهر زخمی شده اند. در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، یکی از رهبران قبیلهٔ مسالیت ادعا کرد که تنها در دارفور غربی بیش از ۱۰٬۰
۰۰ نفر کشته شده اند و ۸۰٪ از ساکنان الجنینه گریخته اند. قتل عام ها در شهرهایی مانند طویله و مستری ثبت شد، و یک گور دسته جمعی در الجنینه کشف شد که حاوی اجساد ۸۷ نفر کشته شده در درگیری ها بود. چندین روشنفکر، سیاستمدار، حرفه ای و اشراف نیز ترور شدند. بیشتر این جنایات به نیروهای واکنش سریع و شبه نظامیان عرب متحد آن ها نسبت داده شد. دولت بریتانیا، شاهدان و سایر ناظران، خشونت در منطقه را معادل پاک سازی قومی یا حتی نسل کشی توصیف کردند، و گروه های غیرعرب مانند مسالیت را قربانیان اصلی دانستند. «مجیب الرحمن یعقوب»، معاون کمیسر امور پناهندگان در دارفور غربی، این خشونت ها را بدتر از جنگ دارفور در سال ۲۰۰۳ و نسل کشی رواندا در ۱۹۹۴ خواند. دو تبعهٔ یونانی که در ۱۵ آوریل در کلیسایی گرفتار شده بودند، هنگام تلاش برای خروج و در حین تبادل آتش، از ناحیهٔ پا مجروح شدند. یک کارگر مهاجر فیلیپینی و یک دانشجوی اندونزیایی در مدرسه ای در خارطوم بر اثر اصابت گلولهٔ سرگردان زخمی شدند. در ۱۷ آوریل، سفیر اتحادیهٔ اروپا در سودان، ایدن اوهارا از ایرلند، توسط «مردان مسلح ناشناس با لباس نظامی» در خانه اش مورد حمله قرار گرفت؛ او جراحات جزئی بردا
شت و توانست از ۱۹ آوریل به کار بازگردد. در ۲۳ آوریل، به یک کاروان تخلیهٔ فرانسوی تیراندازی شد که به زخمی شدن یک نفر انجامید. دولت فرانسه بعداً تأیید کرد که این فرد یک سرباز فرانسوی بوده است. یک کارمند سفارت مصر در جریان مأموریت تخلیه بر اثر اصابت گلوله زخمی شد. تلفات اتباع خارجی. غیرنظامیان، از جمله ۱۵ سوری، ۱۵ اتیوپیایی و ۹ اریتره ای در سراسر کشور کشته شده اند. یک شهروند هندی که در خارطوم کار می کرد، در ۱۵ آوریل بر اثر اصابت گلولهٔ سرگردان جان باخت. دو آمریکایی کشته شدند که یکی از آن ها استادی در دانشگاه خارطوم بود و هنگام تخلیه با ضربات چاقو به قتل رسید. یک دختر دو سالهٔ اهل ترکیه کشته شد و والدینش پس از اصابت موشک به خانه شان در ۱۸ آوریل زخمی شدند. ده دانشجوی جمهوری دموکراتیک کنگو در حملهٔ هوایی نیروهای مسلح سودان به دانشگاه بین المللی آفریقا در خارطوم در ۴ ژوئن کشته شدند. نیروهای مسلح سودان ادعا کردند که دستیار وابستهٔ نظامی مصر با آتش نیروهای واکنش سریع در حالی که با خودرویش در خارطوم حرکت می کرد، کشته شد، اما سفیر مصر این موضوع را تکذیب کرد. تخلیهٔ شهروندان خارجی. آغاز خشونت باعث شد دولت های خارجی اوضاع
سودان را زیر نظر بگیرند و به سمت تخلیه و بازگرداندن شهروندان خود حرکت کنند. از جمله کشورهایی که شمار زیادی از اتباعشان در سودان حضور دارند مصر است که بیش از ۱۰٬۰۰۰ شهروند در این کشور دارد، و ایالات متحده که بیش از ۱۶٬۰۰۰ شهروند دارد که بیشتر آن ها دارای تابعیت مضاعف هستند. تلاش ها برای تخلیه به دلیل درگیری ها در پایتخت خارطوم، به ویژه در داخل و اطراف فرودگاه، با مشکل مواجه شد. این امر باعث شد که تخلیه ها از طریق جاده به پورت سودان در دریای سرخ که حدود ۶۵۰ کیلومتر (۴۰۰ مایل) در شمال شرقی خارطوم قرار دارد انجام شود، و از آنجا مستقیماً با هواپیما یا کشتی به کشورهای مبدأ یا کشورهای ثالث منتقل شوند. دیگر تخلیه ها از طریق گذرگاه های مرزی زمینی یا پروازهای هوایی از مأموریت های دیپلماتیک و مکان های تعیین شدهٔ دیگر با مشارکت مستقیم ارتش های برخی کشورهای مبدأ انجام شد. برخی از مراکز ترانزیت مورد استفاده در طول این عملیات شامل بندر جده در عربستان سعودی و جیبوتی بود که میزبان پایگاه های نظامی ایالات متحده، چین، ژاپن، فرانسه و دیگر کشورهای اروپایی است. جنایت های جنگی. در الجنینه، دارفور غربی، نیروهای واکنش سریع و میلیشیا
های عرب بیش از ۱۵٬۰۰۰ نفر غیرعرب را کشتند. در ۲۲ ژوئیه، یکی از رهبران قبیلهٔ ماسالیت ادعا کرد که تنها در دارفور غربی بیش از ۱۰٬۰۰۰ نفر کشته شده اند و ۸۰٪ از ساکنان الجنینه گریخته اند. کشتارهای جمعی علیه ماسالیت در شهرهایی مانند طویله، سربا، ارداماتا، کوتوم و میسترِی ثبت شده است، در حالی که گورهای دسته جمعی در اطراف الجنینه کشف شد. دولت های بریتانیا و ایالات متحده، شاهدان و سایر ناظران خشونت در منطقه را معادل پاکسازی قومی یا حتی نسل کشی توصیف کردند، و گروه های غیرعرب مانند ماسالیت قربانیان اصلی بودند. نیروهای واکنش سریع و میلیشیاهای عرب همچنین به دزدی های گسترده، غارت مواد غذایی که برای تغذیهٔ ۴٫۴ میلیون نفر در نظر گرفته شده بود، و خشونت جنسی علیه زنان سودانی و خارجی، به ویژه زنان ماسالیت و غیرعرب متهم شده اند. سازمان های غیردولتی برآورد کرده اند که شمار واقعی قربانیان خشونت جنسی ممکن است تا ۴٬۴۰۰ نفر باشد. از سازمان ملل خواسته شد تحقیقاتی را آغاز کند و به دولت ها توصیه شد که منابعی برای کمک به بازماندگان اختصاص دهند. نیروهای واکنش سریع و میلیشیاهای عرب در سودان همچنین به شکنجه و قتل هدفمند روشنفکران، سیاستمدا
ران، متخصصان و رهبران قبایل متهم شده اند. قربانیان شاخص شامل آدم زکریا اسحاق، پزشک و فعال حقوق بشر، و خامیس اباکر، فرماندار دارفور غربی، بودند که ربوده، شکنجه و اعدام شد. نیروهای واکنش سریع همچنین خانواده های مخالفان خود، مانند خانوادهٔ مصطفی تمبور را هدف قرار دادند. نیروهای مسلح سودان و نیروهای واکنش سریع به تهدید، حمله و کشتن روزنامه نگاران و فعالان در طول درگیری متهم شده اند. سندیکای روزنامه نگاران سودان بیش از ۴۰ مورد نقض را تنها در ماه مه ۲۰۲۳ ثبت کرد. چندین روزنامه نگار زخمی یا کشته شدند و ۱۳ روزنامه فعالیت خود را متوقف کردند. کارکنان کمک های بشردوستانه نیز هدف قرار گرفتند که ۱۸ نفر از آن ها کشته و بسیاری دیگر بازداشت شدند. دیوان کیفری بین المللی و عفو بین الملل در حال تحقیق دربارهٔ جنایت های جنگی و جنایت های علیه بشریت ارتکاب یافته در طول جنگ هستند. نیروهای مسلح سودان نیروهای واکنش سریع را عامل ارتکاب این جنایت ها معرفی کردند. ژنرال عبدالفتاح البرهان (فرمانده نیروهای مسلح سودان) کمیته ای را برای تحقیق دربارهٔ این اتهامات تشکیل داد. چندین کشور پیش نویس قطعنامه ای را به شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد برا
ی تحقیق دربارهٔ این جنایت ها ارائه کردند. شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد به ایجاد کمیتهٔ حقیقت یاب دربارهٔ این جرایم رأی مثبت داد. دیده بان حقوق بشر و هیئت کمک های انتقالی یکپارچهٔ سازمان ملل در سودان خواستار اقداماتی برای حفاظت از غیرنظامیان شدند. در ۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، دیوان کیفری بین المللی (ICC) به شورای امنیت سازمان ملل گزارش داد که در منطقهٔ دارفور سودان جنایت های جنگی و جنایت های علیه بشریت در حال وقوع است، از جمله یک بحران شدید انسانی با بیش از ۳۰ میلیون نفر نیازمند کمک، در میانهٔ درگیری های جاری. دخالت خارجی. در ژوئیهٔ ۲۰۲۴، عفو بین الملل گزارش داد که حجم زیادی از سلاح ها و مهمات تازه ساخت از چین، روسیه، ترکیه، یمن، امارات متحدهٔ عربی و صربستان به سودان منتقل می شود. چاد. در ۷ ژوئن ۲۰۲۳، حسین الامین چاو-چاو، یک مخالف چادی که به همان گروه قومی حمیدتی تعلق دارد و مدعی است که رهبر جنبش مبارزه با ستمدیدگان در چاد (MFOC) است که علیه دولت رئیس جمهور محمد دبی می جنگد، ویدئویی منتشر کرد که مشارکت خود را در حملهٔ نیروهای واکنش سریع به کارخانه مهمات یرموک در خارطوم نشان می داد. در ۱۷ نوامبر ۲۰۲۳، جنبش آزادی بخش سو
دان-مناوی و جنبش عدالت و برابری (JEM) دولت چاد را به حمایت از نیروهای واکنش سریع و «تأمین تجهیزات نظامی و مزدوران از طریق باز کردن قلمرو و حریم هوایی خود» متهم کردند. گزارشی از ا"فریکا آنالیست" ادعا کرد که سربازان چادیِ متعلق به یک فرماندهی مشترک چادی-سودانی تحت فرمان عثمان بحر، محموله ای از تجهیزات نظامی را که برای نیروهای واکنش سریع در راه از انجامنا بود رهگیری کرده و آن را به جنبش عدالت و برابری تحویل دادند که این جنبش آن را تکذیب کرد. "اکونومیست" ارتباطی میان دریافت حمایت مالی دولت نظامی چاد از امارات متحدهٔ عربی و اجازهٔ آن برای حمایت از نیروهای واکنش سریع از طریق فرودگاه امجاراس مطرح کرد. پس از اتهامات معاون فرماندهٔ نیروهای مسلح سودان، یاسر العطا، مبنی بر حمایت دولت چاد از نیروهای واکنش سریع، دولت چاد بی نتیجه خواستار عذرخواهی از سفیر سودان شد و در ۱۷ دسامبر چهار دیپلمات سودانی را از کشور اخراج کرد. در ۵ نوامبر ۲۰۲۴، دولت سودان شکایتی را به کمیسیون آفریقایی حقوق بشر و ملت ها ارائه کرد و خواستار غرامت از چاد به دلیل حمایت از نیروهای واکنش سریع شد و چاد را به نقض قوانین بین المللی متهم کرد. چین. گزارش ۲۰
۲۴ عفو بین الملل چین را به عنوان تأمین کنندهٔ سلاح هایی که به تشدید درگیری دامن می زنند و ناقض تحریم تسلیحاتی دارفور است، برجسته کرد. سلاح های ساخت اخیر چین هم در اختیار نیروهای مسلح سودان و هم نیروهای واکنش سریع شناسایی شده اند، هرچند موضع رسمی چین از اذعان به حمایت مستقیم از هر یک از طرف ها خودداری می کند. چین در ابتدا به اصل عدم مداخله پایبند بود، شهروندان خود را تخلیه کرد و بدون جانب داری خواستار صلح شد. این رویکرد مشابه رفتار چین در درگیری های گذشته بود که در آن ثبات برای حفاظت از منافع اقتصادی در اولویت قرار داشت. راهبرد چین در سودان با ابتکار کمربند و جاده گره خورده است و هدف آن تضمین مسیرهای تجاری دریای سرخ و پیوندهای زیرساختی است. جنگ داخلی این جاه طلبی ها را به تأخیر انداخت و ترجیح چین به داشتن یک دولت باثبات و همکار در خارطوم را تقویت کرد. برخلاف روسیه که به طور نظامی از نیروهای واکنش سریع حمایت کرده یا ایالات متحده که به دنبال تحریم و میانجی گری است، چین تداوم اقتصادی را بر همسویی ایدئولوژیک مقدم می دارد. در ۹ ژانویهٔ ۲۰۲۵، چین ۱۲۵۰ تُن کمک غذایی اضطراری اهدا کرد که قرار است میان همهٔ ایالت ها توز
یع شود. مصر. در ۱۵ آوریل، نیروهای واکنش سریع از طریق توییتر مدعی شدند که نیروهای مصری را در نزدیکی مروی اسیر کرده اند، و یک هواپیمای نظامی با نشان های نیروی هوایی مصر. در ابتدا، هیچ توضیح رسمی دربارهٔ حضور نیروهای مصری داده نشد، در حالی که مصر و سودان به دلیل تنش های دیپلماتیک با اتیوپی همکاری نظامی داشته اند. بعدتر نیروهای مسلح مصر اعلام کردند که حدود ۲۰۰ سرباز این کشور برای انجام تمرینات با ارتش سودان در این کشور حضور داشته اند. در همان زمان، گزارش شد که نیروهای مسلح سودان، نیروهای واکنش سریع را در پایگاه هوایی مروی محاصره کرده اند. در نتیجه، ارتش مصر اعلام کرد که برای حفظ امنیت پرسنل خود اوضاع را تحت نظر دارد. نیروهای واکنش سریع بعداً اعلام کردند که برای بازگرداندن سربازان به مصر همکاری خواهند کرد. در ۱۹ آوریل، نیروهای واکنش سریع اعلام کردند که سربازان را به خارطوم منتقل کرده اند و «در فرصت مناسب» آن ها را تحویل خواهند داد. از میان نیروهای مصری اسیرشده، ۱۷۷ نفر آزاد شده و همان روز با سه هواپیمای نظامی مصری که از فرودگاه خارطوم به پرواز درآمدند، به مصر بازگردانده شدند. ۲۷ سرباز باقی مانده که از نیروی هوایی
مصر بودند، در سفارت مصر پناه گرفتند و بعداً تخلیه شدند. در ۱۶ آوریل ۲۰۲۳، نیروهای واکنش سریع مدعی شدند که نیروهایشان در پورت سودان مورد حملهٔ هواگردهای خارجی قرار گرفته اند و نسبت به هرگونه مداخلهٔ خارجی هشدار دادند. به گفتهٔ سیا، کامرون هادسون، تحلیل گر پیشین این سازمان، جنگنده های مصری بخشی از این کارزارهای بمباران علیه نیروهای واکنش سریع بوده اند و یگان های نیروهای ویژهٔ مصر نیز اعزام شده و اطلاعات و پشتیبانی تاکتیکی در اختیار نیروهای مسلح سودان قرار داده اند. "وال استریت ژورنال" گزارش داد که مصر برای حمایت از ارتش سودان، جنگنده و خلبان اعزام کرده است. در ۱۷ آوریل، تصاویر ماهواره ای به دست آمده توسط "The War Zone" نشان داد که یک جنگندهٔ میگ-۲۹اِم۲ نیروی هوایی مصر منهدم و دو فروند دیگر آسیب دیده یا منهدم شده اند در پایگاه هوایی مروی. یک فروند گوییژو جی ال-۹ نیروی هوایی سودان نیز در میان هواگردهای منهدم شده بود. پس از سردرگمی اولیه، نیروهای واکنش سریع توضیح دادند که پرسنل رزمی و پشتیبانی مصر پیش از آغاز درگیری ها برای انجام تمرینات با ارتش سودان حضور داشته اند. اریتره. اریتره به عنوان متحد نیروهای مسلح سودان
شناخته می شود و در مرزهای شرقی سودان حمایت نظامی ارائه می دهد. در جریان یک سفر دولتی به اسمره در نوامبر ۲۰۲۴، البرهان از رئیس جمهور ایسایاس آفورکی به خاطر حمایت اریتره از نیروهای مسلح سودان تشکر کرد. حمایت اریتره به عنوان موازنه ای در برابر گروه های مخالف اریتره و احتمال افزایش نفوذ آن ها در صورت پیشروی نیروهای واکنش سریع در مرز شرقی سودان دیده می شود. رئیس جمهور آفورکی تلویحاً آمادگی نظامی اریتره برای واکنش در صورت پیشروی نیروهای واکنش سریع به مرزهایش را بیان کرده است. اتیوپی. اتیوپی در ابتدا از نیروهای واکنش سریع حمایت می کرد که به عنوان متحدی دیده می شد که به اتیوپی در نبرد با جبهه آزادی بخش خلق تیگرای در جنگ تیگرای کمک کرده است. اتیوپی همچنین برای مقابله با نفوذ مصر در سودان از نیروهای واکنش سریع حمایت می کرد. با این حال، در ژوئیهٔ ۲۰۲۴، نخست وزیر آبی احمد به پورت سودان سفر کرد و با البرهان دیدار نمود که نشانهٔ تغییر موضع نسبت به درگیری بود. حمیدتی، فرمانده نیروهای واکنش سریع، پیش تر در دسامبر ۲۰۲۳ به اتیوپی سفر کرده بود تا برای گفت وگو با نیروهای مسلح سودان فشار وارد کند. در ۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، مقام های ارشد
سودانی اتیوپی را متهم کردند که با اعزام میلیشیاهای مورد حمایت ارتش خود به منطقهٔ مورد مناقشهٔ الفشقه از جنگ داخلی سودان سوءاستفاده می کند؛ جایی که این نیروها با پشتیبانی نیروی دفاع ملی اتیوپی کشاورزان را مسدود کرده و زمین ها را تصرف کرده اند. گزارش ها حاکی از آن است که این نیروها با حمایت سربازان منظم اتیوپی، کشاورزان سودانی را در شرایط خلأ امنیتی ناشی از جابه جایی یگان های سودانی بیرون کرده اند. هرچند سودان بیشتر بخش های الفشقه را در سال ۲۰۲۰ بازپس گرفت، اما عقب نشینی های اخیر نیروها موجب نفوذهای تازه شده است—و بازرگانان در القلابات در مرز گزارش دادند که یک گروه مسلح اتیوپیایی از مرز عبور کرده و به بازار دام حمله کرده و سپس عقب نشینی کرده است. ایران. یک تحقیق بی بی سی در ژوئن ۲۰۲۴ فاش کرد که ایران با تأمین پهپاد برای هر دو طرف، تحریم تسلیحاتی سازمان ملل را نقض کرده است. تحلیل گران این اقدام را بخشی از راهبرد ایران برای مقابله با نفوذ امارات در سودان و تضمین دسترسی به دریای سرخ می دانند. هرچند مقام های سودانی دریافت کمک ایران را رد کردند، منابع متعدد — از جمله رویترز — تأثیر آن را در میدان نبرد تأیید کردند.
کنیا. نیروهای مسلح سودان در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ نقش میانجی گری کنیا را رد کردند و رئیس جمهور ویلیام روتو را به داشتن ارتباط با حمیدتی، رهبر نیروهای واکنش سریع، و پناه دادن به اعضای این نیرو متهم کردند. سرلشکر یاسر العطا، با بالا بردن سطح تنش، روتو را «مزدور» خواند و او را به اعزام نیرو به سودان به چالش کشید. سودان بعداً تهدید کرد که از ایگاد خارج خواهد شد مگر این که روتو از ریاست کمیتهٔ میانجی گری آن برکنار شود. کنیا این اتهامات را بی اساس خواند و بر بی طرفی خود تأکید کرد. در پاسخ، "انانیموس سودان" در اواخر ژوئیه به وب سایت های دولتی کنیا حمله سایبری کرد. تنش ها در فوریهٔ ۲۰۲۵ زمانی شدت گرفت که کنیا میزبان نشستی در نایروبی شد که در آن نیروهای واکنش سریع و متحدانش منشوری را برای تشکیل یک دولت موازی سودان بدون مشارکت نیروهای مسلح سودان امضا کردند. سودان این اقدام را محکوم کرده و آن را تلاشی برای تضعیف حاکمیت خود دانست. تحلیل گران به تغییر موضع کنیا پس از سفر روتو به امارات در ژانویهٔ ۲۰۲۵ و امضای توافق اقتصادی اشاره کردند و احتمال دادند که نفوذ امارات در پس اقدامات کنیا باشد. ارتش ملی لیبی. ارتش ملی لیبی مورد حمایت مصر
، تحت فرماندهی خلیفه حفتر، پیش از آغاز درگیری ها هواگردهایی را برای انتقال تجهیزات نظامی به نیروهای واکنش سریع اعزام کرد. حفتر و ارتش ملی لیبی با گروه واگنر، یک شرکت نظامی خصوصی روسی، برای انجام این پروازها همکاری کردند. حمایت حفتر از جناحی متفاوت در سودان نسبت به دولت مصر، از سوی "نیو عرب" نشانه ای از ضعف مصر به دلیل بحران اقتصادی و اتکای این کشور به حفتر برای کنترل شرق لیبی — که یک نگرانی امنیتی برای دولت مصر محسوب می شود — توصیف شد. "نیو عرب" همچنین نقش ارتش ملی لیبی در این درگیری را نشانگر تغییر جهت گیری دیپلماتیک آن از تکیهٔ عمده بر مصر به تکیهٔ عمده بر امارات متحدهٔ عربی دانست. روسیه. در بخش عمده ای از جنگ داخلی سودان، روسیه برای هر دو طرف، یعنی نیروهای واکنش سریع و نیروهای مسلح سودان، سلاح ارسال کرده است. این وضعیت از میانهٔ سال ۲۰۲۴ تغییر کرد و دولت روسیه شروع به ترجیح نیروهای مسلح سودان کرد، هم زمان با مذاکرات روسیه و نیروهای مسلح سودان دربارهٔ ساخت یک پایگاه دریایی روسیه در شمال پورت سودان. گروه واگنر. بر اساس گزارش سی ان ان، گروه واگنر موشک سطح به هوا به نیروهای واکنش سریع تحویل داده و این تجهیزات
را از سوریه برداشته و بخشی را با هواپیما به پایگاه های تحت کنترل حفتر در لیبی رسانده تا سپس به نیروهای واکنش سریع تحویل شوند، و بخش دیگری را مستقیماً در مواضع این نیرو در شمال غرب سودان پیاده کرده است. مقام های آمریکایی گفتند که واگنر پیشنهاد داده سلاح های بیشتری از انبارهای موجود خود در جمهوری آفریقای مرکزی به نیروهای واکنش سریع تحویل دهد. در ۶ سپتامبر، گزارش شد که واگنر کاروانی با بیش از ۱۰۰ خودرو حامل سلاح را از چاد به پادگان نیروهای واکنش سریع در الزروق اعزام کرده است. سرلشکر یاسر العطا نیز گروه واگنر را به آوردن مزدور از چندین کشور آفریقایی برای جنگ در کنار نیروهای واکنش سریع متهم کرد. رئیس گروه واگنر، یوگنی پریگوژین، و نیروهای واکنش سریع این اتهامات را رد کردند. با بهبود روابط دولت روسیه و نیروهای مسلح سودان در میانهٔ سال ۲۰۲۴، طرف اخیر به طور علنی اعلام کرد که گروه واگنر دیگر در سودان فعالیت نمی کند. این ادعا از سوی یک منبع دیپلماتیک و شاهدان عینی که با میدل ایست آی گفتگو کرده اند، رد شد. عربستان سعودی. عربستان سعودی با وجود انکار رسمی، به نیروهای مسلح سودان کمک نظامی و مالی ارائه کرده است، زیرا در پی
مقابله با نفوذ امارات متحدهٔ عربی در سودان است که از نیروهای واکنش سریع حمایت می کند. در مقابل، سودان به ائتلاف عربستان در یمن کمک نظامی ارائه کرده است. در مارس ۲۰۲۵، البرهان در نخستین سفر خود به خارج از سودان پس از بازپس گیری خارطوم توسط نیروهای مسلح سودان، به عربستان سعودی رفت و در آنجا از حمایت عربستان برای وحدت سودان و مبارزه با نیروهای واکنش سریع قدردانی کرد. سودان جنوبی. از زمان آغاز خشونت های تازه در سودان در سال ۲۰۲۳، سودان جنوبی نقش میانجی گر را بر عهده گرفته و خواستار صلح شده و با ایگاد و اتحادیه آفریقا تعامل کرده است، هرچند به دلیل پیچیدگی درگیری و تعدد جناح ها، موفقیت محدودی داشته است. سودان جنوبی به شدت نگران اثرات سرریز این بحران — مانند جریان پناهجویان و بی ثباتی اقتصادی — است و می داند که ثبات شکنندهٔ خودش با سرنوشت سودان گره خورده است. تنش ها زمانی بیشتر شد که در فوریهٔ ۲۰۲۵ نیروهای واکنش سریع سودان با SPLM-N، یک گروه شورشی در نزدیکی مرز سودان جنوبی، متحد شدند. کارشناسان هشدار می دهند که این امر می تواند پای سودان جنوبی را به درگیری باز کند، به ویژه اگر ارتش سودان در پاسخ از میلیشیای رقیب سود
ان جنوبی حمایت کند. با توجه به مرز مشترک، پیوندهای تاریخی و تنش های سیاسی موجود میان رهبران سودان جنوبی (رئیس جمهور سالوا کیر مایاردیت و معاون رئیس جمهور ریک ماچار)، خطر در هم آمیختن دو جنگ بسیار بالاست. موقعیت راهبردی اتحاد نیروهای واکنش سریع و SPLM-N همچنین قاچاق و عملیات نظامی را تقویت کرده و ارتش سودان را تضعیف می کند و بی ثباتی منطقه ای را افزایش می دهد. در صورت عدم مهار، کارشناسان بیم آن دارند که این دو درگیری از هم متمایز نشوند و بحران های انسانی در هر دو کشور تشدید شود. ترکیه. به نظر می رسد ترکیه با هر دو طرف درگیر تعامل دارد. به ویژه بایکار، متعلق به داماد رئیس جمهور رجب طیب اردوغان، در سال ۲۰۲۳ به ارزش ۱۲۰ میلیون دلار سلاح، شامل ۶ فروند پهپاد رزمی تی بی۲، سه ایستگاه کنترل زمینی و ۶۰۰ کلاهک جنگی، به نیروهای مسلح سودان فروخته که ناقض تحریم های آمریکا و اتحادیهٔ اروپا بوده است. در همین حال، شرکت ارکا دفنس، یک شرکت دیگر ترکیه ای، تماس های گسترده ای با مسئول تدارکات نیروهای واکنش سریع داشته، هرچند فروش سلاح را انکار می کند که این امر نقش ترکیه را پیچیده تر می سازد. منافع ترکیه شامل گسترش روابط نظامی و دی