Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تین) در کلگری آلبرتا در کانادا اختراع شد. او مأموریت داشت یک نوشیدنی خاص برای رستوران ایتالیایی جدید این مسافرخانه ابداع کند که منجر به ساخت کوکتل سزار شد. او ودکا را با صدف و آب گوجه فرنگی، سس ووسترشر و سایر ادویه ها مخلوط کرد. سزار شبیه به بلادی مری است اما یک طعم تند منحصر به فرد دارد. والتر چل گفت که ایدهٔ ساخت این نوشیدنی از ایتالیا می آید. او خاطرنشان کرد که در ونیز اسپاگتی آل فونگوله، اسپاگتی را با سس گوجه فرنگی و صدف سرو می کردند. او اندیشید که مخلوط صدف و سس گوجه فرنگی ترکیب خوبی در نوشیدنی خواهد بود، و صدف ها را له کرد تا «شهد» آنها را بگیرد و با سایر مواد مخلوط کند. به گفته نوهٔ چل، اصل و نسب ایتالیایی او باعث شد که این نوشیدنی را «سزار» بنامد. گفته می شود که نام طولانی تر «بلادی سزار» این نوشیدنی را از بلادی مری متمایز می کند، اما چل گفت یکی از مشتریان همیشگی او در بار بوده که الهام بخش نام گذاری این نوشیدنی شده است. در طول سه ماهی که برای تکمیل نوشیدنی سپری کرد، از مشتریان خواست آن را بچشند و بازخورد خود را ارائه دهند. یکی از مشتریان همیشگی، که بریتانیایی بود و اغلب اسن نوشیدنی را سفارش می داد، ی
ک روز گفت: «والتر، این سزار لعنتی خیلی محشره». محبوبیت. چل گفت که نوشیدنی بلافاصله مورد توجه شدید مشتریان رستوران قرار گرفت و ادعا کرد که «مثل یک موشک از جا کنده شد و بالا رفت». ظرف پنج سال پس از معرفی آن، سزار به محبوب ترین کوکتل کلگری تبدیل شد و در سراسر غرب کانادا و سپس در شرق آن گسترش یافت. همزمان با چهلمین سالگرد ابداع آن، طوماری در سال ۲۰۰۹ راه اندازی شد به این امید که سزار به عنوان کوکتل رسمی کشور نامگذاری شود. در کلگری، شهردار آن دِیو برونکانیه، سالگرد نوشیدنی را با اعلام روز ۱۳ مه ۲۰۰۹ به عنوان «روز سزار» در شهر جشن گرفت. در همان زمان که سزار اختراع شد، شرکت ماتس به طور مستقل در حال توسعه کلاماتو، مخلوطی از گوشتابهٔ صدف و آب گوجه فرنگی بود. فروش کلاماتو در ابتدا تعریفی نداشت: ماتس در سال ۱۹۷۰ تنها ۵۰۰ بسته کلاماتو فروخت، اما پس از کشف نوشیدنی والتر چل توسط توزیع کنندگان شرکت ماتس، فروش آن به طور پیوسته افزایش یافت. تا سال ۱۹۹۴، ۷۰ درصد از فروش کلاماتو ماتس در کانادا برای ساخت کوکتل سزار بود، و نیمی از کل فروش کلاماتو در غرب کانادا انجام می شد. ماتس ادعا می کند که سزار محبوب ترین کوکتل در کانادا است و
تخمین می زند که سالانه بیش از ۳۵۰ میلیون کوکتل سزار مصرف می شود. در ایالات متحده، سزار معمولاً در بارهای حاشیهٔ مرز ایالات متحده آمریکا–کانادا در دسترس است. در جاهای دیگر، بارمن ها به جای آن بلادی مری را پیشنهاد می کنند. در اروپا، این نوشیدنی را می توان در مناطقی یافت که تراکم بیشتری از کانادایی ها در آن وجود دارند. ناشناس ماندن این کوکتل در خارج از کانادا علیرغم تلاش های بازاریابی هماهنگ، همچنان پابرجاست. تولیدکنندگان آب گوجه فرنگی-صدف بر این باورند که نوشیدنی های آن ها به دلیل آنچه که آن ها «حائل صدفی» توصیف می کنند، با مشکل مواجه شده است. آنها دریافته اند که مصرف کنندگان در ایالات متحده از وجود بیش از حد صدف در نوشیدنی ها نگرانند. طرز تهیه. تهیهٔ کوکتل سزار از قانون «یک، دو، سه، چهار» پیروی می کند. دستور غذا شامل یک شات ودکا (تقریبا ۴۴ میلی لیتر ودکا)، دو قاشق سس تند، سه ذره نمک و فلفل، چهار ذره سس ووسترشر به علاوهٔ ۱۸۰ میلی لیتر آب گوجه فرنگی و گوشتابهٔ صدف است که با یخ سِرو کنید. مواد را در لیوان بزرگ با لبه آغشته به نمک کرفس عرضه می شود، که معمولاً با یک ساقه کرفس و یک برش لیموی شیراز تزئین می شود. سزا
ر از این جهت یک نوشیدنی غیر معمول است که می توان آن را به صورت فله ای تهیه و برای مدتی در یخچال نگهداری کرد. برخی انواع فرعی. اگرچه افزودنی های مورد بحث در اینجا جزء مواد اولیه والتر چل نبود، اما سس تاباسکو و ترب کوهی یکی از افزودنی هایی است که به طور رایج با این کوکتل اضافه می شود. ودکا گاهی با جین، تکیلا یا رام جایگزین می شود، اما کلاماتو سرجایش هست و آن را اغلب تغییر نمی دهند. گونه ای که ودکا را با آبجو جایگزین می کند، معمولاً «چشم قرمز» یا «چشم صدفی» نامیده می شود، و گونه ای که با ودکا به علاوهٔ یک بطری آبجو تهی می شود، «بلادی موس هد» نام دارد. اگر کوکتل سزار بدون الکل باشد «ویرجین سزار» نامیده می شود. مؤسسه بارتندینگ تورنتو یک «مدرسه سزار» را در مکان های مختلف در سراسر کانادا راه اندازی می کند که به بارمن ها می آموزد که چگونه چندین نوع گونه از این نوشیدنی مخلوط را تهیه کنند.
در فیزیک هسته ای، واپاشی بتای دوگانه نوعی واپاشی پرتوزا است که در آن دو نوترون به طور همزمان به دو پروتون تبدیل می شوند یا برعکس، درون یک هسته اتم. همانند واپاشی بتای معمولی، این فرایند به اتم اجازه می دهد تا به نسبت بهینه ای از پروتون ها و نوترون ها نزدیک تر شود. در نتیجه این تبدیل، هسته دو ذره بتا قابل تشخیص که الکترون یا پوزیترون هستند را منتشر می کند. در متون علمی، دو نوع واپاشی دوگانه بتا تعریف شده است: واپاشی دوگانه بتای معمولی و واپاشی دوگانه بتای بدون نوترینو. در واپاشی دوگانه بتای معمولی، که در چندین ایزوتوپ مشاهده شده است، دو الکترون و دو پادنوترینوی الکترون از هسته در حال واپاشی منتشر می شوند. اما در واپاشی دوگانه بتای بدون نوترینو، که فرآیندی فرضی بوده و هرگز مشاهده نشده است، تنها الکترون ها منتشر می شوند. تاریخچه. ایده واپاشی دوگانه بتا اولین بار در سال ۱۹۳۵ توسط ماریا گوپرت مایر مطرح شد. در سال ۱۹۳۷، اتوره مایورانا نشان داد که اگر نوترینو پادذره خودش باشد، نتایج نظریه واپاشی بتا تغییری نمی کند. چنین نوترینویی امروزه به عنوان ذره مایورانا شناخته می شود. در سال ۱۹۳۹، وندل اچ. فوری پیشنهاد داد که ا
گر نوترینو ذره مایورانا باشد، واپاشی دوگانه بتا می تواند بدون نشر نوترینو انجام شود؛ این فرایند اکنون به نام واپاشی دوگانه بتای بدون نوترینو شناخته می شود. هنوز مشخص نیست که آیا نوترینو ذره مایورانا است یا این نوع واپاشی در طبیعت وجود دارد. از آنجا که نقض پاریته در برهم کنش های ضعیف تا سال ۱۹۵۶ کشف نشده بود، محاسبات اولیه نشان می داد که اگر نوترینوها ذرات مایورانا باشند، واپاشی دوگانه بتای بدون نوترینو باید بسیار محتمل تر از واپاشی دوگانه بتای معمولی باشد. نیمه عمر پیش بینی شده برای این فرایند در حدود formula_1 تا formula_2سال بود. تلاش ها برای مشاهده این فرایند در آزمایشگاه حداقل از سال ۱۹۴۸ آغاز شد، زمانی که ادوارد فایرمن اولین تلاش را برای اندازه گیری مستقیم نیمه عمر ایزوتوپ &lt;chem&gt;^124Sn&lt;/chem&gt; با استفاده از شمارشگر گایگر انجام داد. آزمایش های رادیومتریک تا حدود سال ۱۹۶۰ نتایج منفی یا مثبت کاذب داشتند که توسط آزمایش های بعدی تأیید نشدند. در سال ۱۹۵۰، برای اولین بار نیمه عمر واپاشی دوگانه بتای &lt;chem&gt;^130Te&lt;/chem&gt; با روش های زمین شیمیایی اندازه گیری شد و مقدار formula_3 سال به دست آمد
، که به مقدار مدرن نزدیک است. این اندازه گیری شامل تشخیص غلظت زنون تولیدشده از واپاشی در کانی ها بود. در سال ۱۹۵۶، پس از اثبات ماهیت V-A از برهم کنش های ضعیف، مشخص شد که نیمه عمر واپاشی دوگانه بتای بدون نوترینو به طور قابل توجهی بیشتر از نیمه عمر واپاشی دوگانه بتای معمولی خواهد بود. با وجود پیشرفت های چشمگیر در تکنیک های آزمایشگاهی در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، واپاشی دوگانه بتا تا دهه ۱۹۸۰ در آزمایشگاه مشاهده نشد. آزمایش ها تنها توانستند حد پایین نیمه عمر را در حدود formula_4 سال تعیین کنند. در همین زمان، آزمایش های زمین شیمیایی واپاشی دوگانه بتای &lt;chem&gt;^82Se&lt;/chem&gt; و &lt;chem&gt;^128Te&lt;/chem&gt; را شناسایی کردند. واپاشی دوگانه بتا برای اولین بار در سال ۱۹۸۷ توسط گروه در دانشگاه کالیفرنیا (ارواین)، در ایزوتوپ &lt;chem&gt;^82Se&lt;/chem&gt; در آزمایشگاه مشاهده شد. از آن زمان، آزمایش های متعددی واپاشی دوگانه بتای معمولی را در ایزوتوپ های دیگر ثبت کرده اند. هیچ یک از این آزمایش ها نتایج مثبتی برای فرایند بدون نوترینو نداشته اند و حد پایین نیمه عمر آن به حدود formula_5 سال افزایش یافته است. آزمایش های ز
مین شیمیایی نیز تا دهه ۱۹۹۰ ادامه داشتند و نتایج مثبتی برای چندین ایزوتوپ به همراه داشتند. واپاشی دوگانه بتا نادرترین نوع واپاشی پرتوزا شناخته شده است؛ تا سال ۲۰۱۹، تنها در ۱۴ ایزوتوپ مشاهده شده است (از جمله جذب دوگانه الکترون در &lt;chem&gt;^130Ba&lt;/chem&gt; در سال ۲۰۰۱، &lt;chem&gt;^78Kr&lt;/chem&gt; در سال ۲۰۱۳، و &lt;chem&gt;^124Xe&lt;/chem&gt; در سال ۲۰۱۹) و همه آن ها دارای میانگین عمر بیش از formula_6 سال هستند. واپاشی دوگانه بتا معمولی. در یک واپاشی دوگانه بتای معمولی، دو نوترون در هسته به پروتون تبدیل می شوند و دو الکترون و دو پادنوترینوی الکترون آزاد می شوند. این فرایند را می توان به عنوان دو واپاشی بتای منفی همزمان در نظر گرفت. برای اینکه واپاشی (دوگانه) بتا ممکن باشد، هسته نهایی باید انرژی بستگی بیشتری نسبت به هسته اولیه داشته باشد. در برخی هسته ها، مانند ژرمانیم-۷۶، ایزوبار با یک عدد اتمی بالاتر (آرسنیک-۷۶) انرژی بستگی کمتری دارد که مانع از واپاشی بتای تکی می شود. اما ایزوبار با دو عدد اتمی بالاتر، یعنی سلنیوم-۷۶، انرژی بستگی بیشتری دارد، بنابراین واپاشی دوگانه بتا امکان پذیر است. طیف نشری دو ال
کترون را می توان مشابه طیف نشری بتا با استفاده از قانون طلایی فرمی محاسبه کرد. نرخ دیفرانسیلی به صورت زیر بیان می شود: formula_7در جایی که زیرمجموعه ها به هر الکترون اشاره دارند، ' انرژی جنبشی، انرژی کل، تابع فرمی با "Z" بار هسته حالت نهایی است، تکانه است، سرعت بر حسب واحد ' است. formula_8 زاویه بین الکترون ها است و "" همان مقدار Q واپاشی است. در برخی هسته ها، این فرایند به صورت تبدیل دو پروتون به نوترون رخ می دهد، که طی آن دو نوترینوی الکترون آزاد و دو الکترون اربیتال جذب می شوند (جذب دوگانه الکترون). اگر اختلاف جرم بین اتم والد و اتم دختر بیش از MeV/ "c" 2 1.022 (معادل جرم دو الکترون) باشد، نوع دیگری از واپاشی امکان پذیر است: جذب یک الکترون اربیتال و نشر یک پوزیترون. هنگامی که اختلاف جرم بیش از MeV/ "c" 2 2.044 (معادل جرم چهار الکترون) باشد، نشر دو پوزیترون نیز ممکن است. این شاخه های واپاشی نظری تاکنون مشاهده نشده اند. ۳۵ ایزوتوپ طبیعی وجود دارند که توانایی واپاشی دوگانه بتا را دارند. در عمل، این واپاشی زمانی قابل مشاهده است که واپاشی بتای تکی به دلیل حفظ انرژی ممنوع باشد. این وضعیت برای عناصر با عدد اتمی ز
وج و عدد نوترون زوج رخ می دهد، که به دلیل جفت شدن اسپین پایدارتر هستند. وقتی واپاشی بتای تکی یا واپاشی آلفا نیز رخ دهد، نرخ واپاشی دوگانه بتا عموماً بسیار پایین است و قابل مشاهده نیست. با این حال، واپاشی &lt;chem&gt;^238U&lt;/chem&gt; دوگانه بتای (که یک نشرکننده آلفا نیز هست) به صورت شیمی پرتوی اندازه گیری شده است. ایزوتوپ های شناخته شده با قابلیت واپاشی دوگانه بتا. دو نوکلئید دیگر، &lt;chem&gt;^48Ca&lt;/chem&gt; و &lt;chem&gt;^96Zr&lt;/chem&gt;، که واپاشی دوگانه بتای آن ها مشاهده شده است، به طور نظری می توانند واپاشی بتای تکی داشته باشند، اما این واپاشی به شدت سرکوب شده و هرگز مشاهده نشده است. سرکوب مشابهی برای واپاشی بتای تکی که به طور انرژیایی به سختی امکان پذیر است در &lt;chem&gt;^148Gd&lt;/chem&gt; و &lt;chem&gt;^222Rn&lt;/chem&gt; رخ می دهد، اما هر دوی این نوکلئیدها نشرکننده آلفای نسبتاً کوتاه عمری هستند. واپاشی دوگانه بتای بدون نوترینو. اگر نوترینو یک ذره مایورانا باشد (یعنی پادنوترینو و نوترینو در واقع یک ذره یکسان باشند) و حداقل یکی از انواع نوترینو جرم غیرصفر داشته باشد (که توسط آزمایش های نوسان نوت
رینو تأیید شده است)، آنگاه واپاشی دوگانه بتای بدون نوترینو می تواند رخ دهد. واپاشی دوگانه بتای بدون نوترینو یک فرایند نقض کننده عدد لپتونی است. در ساده ترین توصیف نظری، که به عنوان تبادل نوترینوی سبک شناخته می شود، یک نوکلئون نوترینویی را که توسط نوکلئون دیگری گسیل شده است، جذب می کند. نوترینوهای مبادله شده در این فرایند ذرات مجازی هستند. در حالت نهایی، با وجود تنها دو الکترون، مجموع انرژی جنبشی این دو تقریباً برابر با اختلاف انرژی بستگی بین هسته اولیه و هسته نهایی خواهد بود، در حالی که بخش باقی مانده انرژی توسط پس زدگی هسته تأمین می شود. به دلیل قانون بقای تکانه، الکترون ها معمولاً به صورت پشت به پشت گسیل می شوند. نرخ واپاشی برای این فرایند به صورت زیر بیان می شود: formula_9که در آن G عامل فضای فاز دو جسمی، M عنصر ماتریسی هسته ای، و mββ جرم مؤثر مایورانای نوترینوی الکترونی است. در زمینه تبادل نوترینوی سبک مایورانا، mββ به صورت زیر تعریف می شود:formula_10که در آن "mi" جرم های نوترینو و "Uei" عناصر ماتریس پونتکورو-ماکی-ناکاگاوا-ساکاتا (PMNS) هستند؛ بنابراین، مشاهده واپاشی دوگانه بتای بدون نوترینو، علاوه بر تأی
ید ماهیت مایورانای نوترینو، می تواند اطلاعاتی دربارهٔ مقیاس مطلق جرم نوترینو و فازهای مایورانا در ماتریس PMNS ارائه دهد. البته، این اطلاعات به تفسیر از طریق مدل های نظری هسته ای (که عناصر ماتریسی هسته را تعیین می کنند) و مدل های واپاشی وابسته است. برای اینکه واپاشی دوگانه بتای بدون نوترینو دیده شود، لازم است حداقل یکی از نوترینوها خاصیت مایورانا داشته باشد، یعنی نوترینو و پادنوترینو یکسان باشند، فرقی نمی کند این فرایند به خاطر تبادل نوترینو باشد یا خیر.
پادشاهی گمشده دزدان دریایی یک سریال مستند است که در سال ۲۰۲۱ است که توسط کمپانی فیلمسازی نتفلیکس ساخته شده است. این سریال یک درام تاریخی است که ظهور و سقوط جمهوری دزدان دریایی در اوایل قرن هجدهم را که در ناسائو، باهاما مستقر است، را به نمایش می گذارد. این سریال تلویزیونی به ماجرایی می پردازد که در سال 1715 رووی داده است. اندکی پس از پایان جنگ جانشینی اسپانیا ، انگلیس در مقابل اسپانیا قرار گرفت، آغاز می شود. انگلستان جنگ را با هزینه های ارزان به راه انداخته بود و به جای متحمل شدن هزینه های تامین مالی کامل نیروی دریایی سلطنتی ، به استفاده از خصوصی ها متوسل شد. در 15 مارس 2021 منتشر شد
محمدعلی وکیلی (۱۲۸۷ _ ۱۳۱۴ اعدام) معروف به سیف القلم قاتل زنجیره ای است که در در سال ۱۳۱۳ شمسی در شیراز ۸ زن و ۲ مرد را به قتل رساند. در ۱۳ اسفند ۱۳۱۳ با گزارش زنی به نام قمرتاج به نظمیه شیراز می رود و از ناپدید شدن زن و شوهر جوانی می گوید که اموالشان را در خانه سیف القلم دیده و در بازار شیراز به فروش رفته است. قتل های سیف القلم در رمان سنگ صبور نوشته صادق چوبک بازتاب دارد و بخش های قابل توجهی از این پرونده از جمله نام قربانیان قتل ها را بازگو کرده است. رُمان تاریخی "سیف القلم، مردی که پس از مرگش هم جنایت می کرد" نوشته:فواد فاروقی نیز در این زمینه به چاپ رسیده است.
ماتس (؛ ) یک شرکت آمریکایی است که کارش تولید محصولاتی با پایهٔ سیب است به ویژه پوره سیب، آب سیب و سرکهٔ سیب. این شرکت را ساموئل آر. مات در سال ۱۸۴۲ میلادی در مدیسون، نیویورک پایه گذاری کرد و در سال ۱۹۱۴ با ادعام در شرکت دبلیو. بی. دافی، دافی-مات نام گرفت. در اوایل سال ۲۰۰۶، تمام برندهای نوشیدنی این شرکت در اختیار شرکت بریتانیایی کدبری-شوئپس قرار گرفتند. در سال ۲۰۰۸ ماتس از شرکت مذکور جدا شد تا به عنوان یک واحد جداگانه از کیورگ دکتر پپر فعالیت کند.
لا-شاپل-او-سن ()؛ یک کمون (فرانسه) در کورز دپارتمان های فرانسه در مرکز فرانسه است.
«پرنسس دایانا» ترانه ای از رپر آمریکایی آیس اسپایس می باشد که در نخستین آلبوم چندآهنگهٔ وی تحت عنوان "مثلاً..؟" قرار دارد. این ترانه در ۲۰ ژانویهٔ سال ۲۰۲۳ از سوی تن کا پراجکتس و کپیتال رکوردز منتشر گردید. نسخهٔ ریمیکس این ترانه به همراهٔ رپر ترینیدادی-آمریکایی نیکی میناژ نیز در ۱۴ آوریل سال ۲۰۲۳ منتشر گردید و در جدول "بیلبورد هات ۱۰۰" به رتبهٔ ۴ دست یافت.
لا-شاپل-او-سن ۱ ()، («پیرمرد») یک اسکلت تقریباً کامل نر نئاندرتال است که در لا-شاپل-او-سن، فرانسه توسط A. و J. Bouyssonie، و L. Bardon کشف شد. در سال ۱۹۰۸ این فرد در زمان مرگ حدود ۴۰ سال سن داشت. وی در وضعیت نامناسبی قرار داشت و بیشتر دندان های خود را از دست داده بود و از تحلیل استخوان در فک پایین و پیشرفته التهاب مفصل رنج می برد.
«فکر میکنی اون عنی (گوز)» ترانه ای از رپر آمریکایی آیس اسپایس می باشد که در ۲۶ ژانویهٔ سال ۲۰۲۴ از سوی تن کا پراجکتس و کپیتال رکوردز به عنوان تک آهنگ اصلی نخستین آلبوم وی تحت عنوان "وای۲کی!" منتشر گردید. این ترانه توسط خود وی با رایت یواس دی سنتتیک و ونی نوشته و تهیه شده است. "ورایتی" این ترانه را فهرست بدترین ترانه های سال ۲۰۲۴ قرار داده است.
مثلاً..؟ نخستین آلبوم چندآهنگه از رپر آمریکایی آیس اسپایس می باشد که در ۲۰ ژانویهٔ سال ۲۰۲۳ از سوی تن کا پراجکتس و کپیتال رکوردز منتشر گردید. رایت یواس ای مدیر اجرایی تولید این ئی پی بوده است.
تعادل فراساحلی یا موازنه سازی فراساحلی () مفهومی استراتژیک است که در تحلیل واقع گرایی در روابط بین الملل استفاده می شود. این یک استراتژی را توصیف می کند که در آن یک قدرت بزرگ از قدرت های منطقه ای مطلوب برای بررسی ظهور قدرت های بالقوه متخاصم استفاده می کند. این استراتژی در تضاد با استراتژی کلان غالب در ایالات متحده، یعنی هژمونی لیبرال قرار دارد. موازنه سازی فراساحلی از ایالات متحده می خواهد که از مواضع خشکی عقب نشینی کند و توانایی های فراساحلی خود را بر سه منطقه کلیدی ژئوپلیتیکی جهان متمرکز کند: اروپا، خلیج فارس و شمال شرق آسیا. تاریخچه. کریستوفر لین در مقالهٔ خود در سال ۱۹۹۷ معرفی اصطلاح «تعادل دریایی» را به خود نسبت می دهد. چندین متخصص در زمینهٔ استراتژی، مانند جان میرشایمر، استیون والت، رابرت پیپ، [۵] اندرو لاتام، [۶] پاتریک پورتر، [۷] و اندرو باسویچ، این رویکرد را پذیرفته اند. آنها استدلال می کنند که موازنه سازی فراساحلی ریشه های تاریخی خود را در استراتژی کلان بریتانیا در قبال اروپا دارد، که در نهایت توسط ایالات متحده و ژاپن در مقاطع مختلف تاریخ خود اتخاذ و دنبال شد. به گفتهٔ جان میرشایمر، دانشمند علوم سیا
سی، در کلاس «استراتژی بزرگ آمریکایی» دانشگاه شیکاگو، "موازنه سازی فراساحلی" استراتژی مورد استفادهٔ ایالات متحده در دههٔ ۱۹۳۰ و همچنین در جنگ ایران و عراق ۱۹۸۰–۱۹۸۸ بود. میرشایمر استدلال می کند که زمانی که ایالات متحده در دههٔ ۱۹۴۰ کمک Lend-Lease به بریتانیا داد، ایالات متحده با بودن زرادخانه دموکراسی و نه جنگنده برای آن، درگیر استراتژی "توازن دریایی" شد. این با تعادل فراساحلی سازگار است زیرا ایالات متحده در ابتدا نمی خواست جان آمریکایی ها را به درگیری اروپایی متعهد کند. ایالات متحده از طرف بازنده (عراق) در جنگ ایران و عراق حمایت کرد تا از توسعه یک هژمون منطقه ای جلوگیری کند که در نهایت می تواند نفوذ آمریکا را تهدید کند. علاوه بر این، "موازنه سازی فراساحلی" می تواند مانند انزواگرایی به نظر برسد، زمانی که توازن قدرت در روابط بین الملل وجود داشته باشد، چیزی که در دهه ۱۹۳۰ وجود داشت. همچنین این استراتژی در طول جنگ سرد بین ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی مورد استفاده قرار گرفت. تئوری. چکیدهٔ اصلی مفهوم استراتژی «تعادل در فراساحل» مسلماً به یک قدرت بزرگ اجازه می دهد تا قدرت خود را بدون هزینه های استقرار نظامی بزر
گ در سراسر جهان حفظ کند. می توان آن را مشابه امپراتوری غیررسمی فدرالیسم در فدرالیسم رسمی دانست (به عنوان مثال پیشنهاد فدراسیون امپراتوری در اواخر امپراتوری بریتانیا). "تعادل فراساحلی"، همان گونه که از نامش پیداست، یک استراتژی بزرگ است که تنها قدرت بزرگ غیر اوراسیا، ایالات متحده، می تواند آن را دنبال کند. این استراتژی از این کشور می خواهد که توازن قدرت را در سه منطقه کلیدی ژئوپلیتیکی جهان حفظ کند: اروپا، خلیج فارس و شمال شرق آسیا. این سه منطقه در کانون توجه قرار دارند، زیرا اروپا و شمال شرق آسیا مراکز عمدهٔ صنعتی جهان هستند که شامل تمام قدرت های بزرگ دیگر و خلیج فارس به دلیل اهمیت آن برای بازار جهانی نفت است. بیرون از این مناطق، یک متعادل کنندهٔ فراساحلی نباید نگران تحولات باشد. همچنین، دولتی که به دنبال موازنه سازی فراساحلی است، ابتدا باید به دنبال این باشد که مجادله ها را به قدرت های محلی بسپارد و تنها در صورتی مداخله کند که تهدید برای سایر قدرت های منطقه بیش از حد بزرگ باشد که نمی توانند از پس آن برآیند.
روش لوالوآ ()، نامی است که باستان شناسان به نوع متمایز سنگ تراشی داده اند که حدود ۲۵۰۰۰۰ تا ۴۰۰۰۰۰ سال پیش در دوره پارینه سنگی میانی ایجاد شد. این بخشی از صنعت ابزار سنگی موستری است و توسط نئاندرتال ها در اروپا و توسط انسان های مدرن در مناطق دیگر مانند شام (سرزمین) استفاده می شد.
رمزگذاری همشکل یا همومورفیک یا (homomorphic encryption) نوعی رمزگذاری است که اجازه محاسبات بر داده های رمزگذاری شده , بدون شکستن رمز انها از قبل , را میدهد. کلمه هموموفیک به هم شکلی در جبر اشاره دارد: توابع رمزگذاری و رمزگشایی را می توان به عنوان هم شکلی بین فضاهای متن ساده و متن رمزی در نظر گرفت. محاسبه حاصل نیز در حالت رمز گذاری شده باقی میماند که بعد از رمزنگاری با جواب درست مطابق است.رمزگذاری هممورفیک را می توان به عنوان توسعه ای برای رمزنگاری کلید عمومی در نظر گرفت. رمزنگاری همومورفیک می تواند تعداد نامعلومی از محاسبات را به طور مستقیم روی اطلاعات رمزگذاری شده بدون آشکار کردن کلید های سری انجام دهد. با این حال که رمزگاری همومورفیک در برابر حملات کانال جانبی حفاظتی ندارد , میتوان از ان برای نگهداری مطمین از منابع و محاسبات خارجی استفاده کرد.این به داده اجازه این را می دهد که درحالی که رمزنگاری نشده به خدمت سرویس های خارجی گرفته شود. به عنوان یک مثال : یک عکاس میتواند عکسش را برای سنجش علاقه اسکن کند , کانال های جانبی متوجه میشوند که عکسی در سرور رد و بدل شده اما نمیتوانند محتوای داخل عکس را ببینند. در نتی
جه از حمله مهاجمان حین پردازش داده جلوگیری میشود. گونه ها. رمزگذاری هممورفیک شامل انواع مختلفی از طرح های رمزگذاری است که می تواند طبقات مختلف محاسبات را روی داده های رمزگذاری شده انجام دهد. محاسبات به صورت مدارهای بولی یا محاسباتی نمایش داده می شوند. برخی از انواع رایج رمزگذاری هممورفیک عبارتند از: رمزگذاری همومورفیک قدری، همومورفیک حدودی، همومورفیک مسطح و رمزگذاری هممورفیک کامل: برای اکثر طرح های رمزگذاری هم مورفیک، عمق ضربی مدارها، محدودیت عملی اصلی در انجام محاسبات روی داده های رمزگذاری شده است. طرح های رمزگذاری هم شکل ذاتاً شکل پذیر هستند. از نظر چکش خواری، طرح های رمزگذاری همومورفیک دارای ویژگی های امنیتی ضعیف تری نسبت به طرح های غیر هم شکل هستند. تاریخچه. شما های رمزگذاری همومورفیک با استفاده از رویکردهای مختلف توسعه یافته اند. به طور خاص، طرح های رمزگذاری کاملاً هم شکل اغلب به نسل های مربوط به رویکرد اساسی گروه بندی می شوند. قبل از FHE. مشکل ساخت یک طرح رمزگذاری کاملاً هم شکل برای اولین بار در سال 1978، در عرض یک سال پس از انتشار طرح RSA مطرح شد. برای بیش از 30 سال، مشخص نبود که آیا راه حلی وجود دارد
یا خیر. در طی آن دوره، نتایج جزئی شامل طرح های زیر بود: سیستم رمزنگاری RSA (تعداد نامحدود ضرب های مدولار) سیستم رمزگذاری الگامال (تعداد نامحدود ضرب مدولار) سیستم رمزنگاری Goldwasser–Micali (تعداد نامحدود انحصاری یا عملیات) سیستم رمزگذاری Benaloh (تعداد نامحدود اضافات مدولار) سیستم رمزنگاری Paillier (تعداد نامحدود اضافات مدولار) سیستم Sander-Young-Yung (پس از بیش از 20 سال مشکل مدارهای عمق لگاریتمی را حل کرد) سیستم رمزنگاری Boneh–Goh–Nissim (تعداد نامحدود عملیات جمع اما حداکثر یک ضرب) سیستم رمزنگاری Ishai-Paskin (برنامه های انشعاب با اندازه چند جمله ای) نسل اول. کریگ جنتری، با استفاده از رمزنگاری مبتنی بر شبکه، اولین ساخت و ساز قابل قبول برای یک طرح رمزگذاری کاملا هممورفیک را در سال 2009 توصیف کرد. طرح جنتری از هر دو عملیات جمع و ضرب در متون رمزی پشتیبانی می کند که از آنها می توان مدارهایی را برای انجام محاسبات دلخواه ساخت. ساخت و ساز از یک طرح رمزگذاری تا حدی هم شکل شروع می شود، که محدود به ارزیابی چند جمله ای های درجه پایین بر روی داده های رمزگذاری شده است. محدود است زیرا هر متن رمزی به نوعی نویز دارد، و این
نویز با افزودن و ضرب متون رمزی افزایش می یابد تا اینکه در نهایت نویز باعث می شود متن رمزی به دست آمده غیرقابل کشف باشد. سپس جنتری نشان می دهد که چگونه می توان این طرح را کمی تغییر داد تا قابل راه اندازی باشد، یعنی بتواند مدار رمزگشایی خود را ارزیابی کند و سپس حداقل یک عملیات دیگر را ارزیابی کند. در نهایت، او نشان می دهد که هر طرح رمزگذاری تا حدی هممورفیک قابل راه اندازی را می توان از طریق یک خود جاسازی بازگشتی به یک رمزگذاری کاملاً هممورفیک تبدیل کرد. برای طرح "پر سر و صدا" Gentry، رویه bootstrapping با اعمال روش رمزگشایی به صورت هممورفیک، متن رمز را به طور موثر "نوسازی" می کند، در نتیجه یک متن رمزی جدید به دست می آید که همان مقدار قبلی را رمزگذاری می کند اما نویز کمتری دارد. با "بازسازی" متن رمز به طور دوره ای هر زمان که نویز بیش از حد بزرگ شود، می توان تعداد دلخواه جمع و ضرب را بدون افزایش بیش از حد نویز محاسبه کرد. جنتری امنیت طرح خود را بر اساس سختی فرضی دو مشکل استوار کرد: مشکلات خاص در بدترین حالت بر روی شبکه های ایده آل، و مشکل مجموع زیر مجموعه های پراکنده (یا کم وزن). دکترای جنتری پایان نامه جزئیات ب
یشتری را ارائه می دهد. اجرای Gentry-Halevi سیستم رمزنگاری اصلی Gentry زمان بندی حدود 30 دقیقه برای هر عملیات بیت پایه را گزارش کرد. کار طراحی و پیاده سازی گسترده در سال های بعدی، این پیاده سازی های اولیه را با چندین مرتبه عملکرد در زمان اجرا بهبود بخشیده است. در سال 2010، مارتن ون دایک، کریگ جنتری، شای هالوی و وینود وایکونتاناتان دومین طرح رمزگذاری کاملا هممورفیک را ارائه کردند، که از بسیاری از ابزارهای ساخت جنتری استفاده می کند، اما به شبکه های ایده آل نیاز ندارد. در عوض، آن ها نشان می دهند که مولفه تا حدودی هم شکل طرح شبکه ای ایده آل جنتری را می توان با یک طرح بسیار ساده تا حدودی هم شکل که از اعداد صحیح استفاده می کند جایگزین کرد. بنابراین این طرح از نظر مفهومی ساده تر از طرح شبکه ایده آل جنتری است، اما دارای خواص مشابه با توجه به عملیات و کارایی همومورفیک است. مولفه تا حدودی هم شکل در کار ون دایک و همکاران. شبیه به یک طرح رمزگذاری پیشنهاد شده توسط Levieil و Naccache در سال 2008،و همچنین به طرحی است که توسط Bram Cohen در سال 1998 پیشنهاد شد. با این حال، روش کوهن حتی از لحاظ افزایشی هم شکل نیست. طرح Levieil-
Naccache فقط از جمع ها پشتیبانی می کند، اما می توان آن را به گونه ای تغییر داد که از تعداد کمی از ضرب ها نیز پشتیبانی کند. بسیاری از اصلاحات و بهینه سازی های طرح ون دایک و همکاران. در دنباله ای از آثار ژان سباستین کورون، تانکرد لپوینت، اورادیپ ماندال، دیوید نکاشه و مهدی تیبوچی پیشنهاد شدند. برخی از این آثار شامل اجرای طرح های حاصل نیز می شد. نسل دوم. سیستم های رمزنگاری همومورفیک این نسل از تکنیک هایی مشتق شده اند که در سال های 2011-2012 توسط Zvika Brakerski، Craig Gentry، Vinod Vaikuntanathan و دیگران توسعه یافتند. این نوآوری ها منجر به توسعه سیستم های رمزنگاری بسیار کارآمدتر و کاملاً هممورفیک شد. امنیت بیشتر این طرح ها بر اساس سختی مسئله (Ring) Learning With Errors (RLWE) است، به جز طرح های LTV و BLLN که بر یک نوع بیش از حد کشیده شده و از مسئله محاسباتی NTRU تکیه دارند. این نوع NTRU متعاقباً در برابر حملات شبکه زیرفیلد آسیب پذیر نشان داده شد، به همین دلیل این دو طرح دیگر در عمل استفاده نمی شوند. همه سیستم های رمزنگاری نسل دوم هنوز از طرح اولیه ساختار اصلی جنتری پیروی می کنند، یعنی ابتدا یک سیستم رمزنگاری تا