Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۲۰ آوریل ۲۰۲۵، ریاست جمهوری سوریه بیانیه ای در مورد جنجال پیرامون گردهمایی در مهمانخانه المرسومی منتشر کرد. در پاسخ به بحث های گسترده در مورد حضور چهره های دولتی در این رویداد، ریاست جمهوری تصریح کرد که جمال الشرع هیچ مقام یا عنوان رسمی دولتی ندارد و از هیچ امتیاز رسمی برخوردار نیست. نکته قابل توجه این است که این بیانیه هیچ اشاره ای به صالح نکرد و منحصراً بر روشن شدن این نکته تمرکز داشت که جمال الشرع هیچ مقام رسمی دولتی ندارد و به عنوان یک شهروند عادی که توسط برگزارکنندگان دعوت شده بود، به صورت شخصی در این رویداد شرکت کرد.
موئت هنسی یک شرکت هلدینگ است که بخش شراب و مشروبات الکلی گروه ال وی ام اچ را تشکیل می دهد. موئت هنسی که در ابتدا از دو شرکت موئت اند شاندون و هنسی تشکیل شده بود، اکنون ۲۵ برند از جمله "وو کلیکو"، "کروگ"، "دام پرینیون"، "روینارت"، "گلنمورانژی" و "بلودر" را گرد هم آورده است.
یوری ساگی (؛ زادهٔ ) سرلشکر بازنشسه نیروهای دفاعی اسرائیل است، که در فاصله سال های ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۶ به عنوان فرمانده ستاد فرماندهی جنوبی اسرائیل فعالیت می کرد و از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۵ رئیس اداره اطلاعات نظامی ارتش اسرائیل (آمان) بود. ساگی فعالیت نظامی را از سال ۱۹۶۱ در نیروی زمینی اسرائیل آغاز کرد. وی از ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۸ فرمانده تیپ ۱ گولانی را برعهده داشت، از ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۱ فرمانده لشکر ۳۶ زرهی گاش بود و از ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۵ به عنوان فرمانده نیروی زمینی اسرائیل فعالیت می کرد. زندگی نامه. اوری ساگی در سال ۱۹۴۳ دوران قیمومت بریتانیا بر فلسطین در کریات بیالیک زاده شد، او نسل هفتمی از اهالی فلسطین بود. او با گیلا ازدواج کرده و سه فرزند دارد. ساگی در سال ۱۹۶۱ به ارتش اسرائیل فراخوانده شد و خدمت سربازی خود را در تیپ گولانی گذراند و در سال های ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۷ فرمانده آن شد. او به عنوان سرباز و سرجوخه در این تیپ خدمت کرد. در سال ۱۹۶۳ پس از اتمام دوره افسری و بازگشت به تیپ گولانی، به عنوان افسر پیاده نظام مشغول به کار شد. در جنگ شش روزه، او به عنوان فرمانده گروهان در گردان ۵۱ تیپ گولانی خدمت کرد و در ارتفاعات گولان جنگید. پس از آن، او در طول
جنگ فرسایشی، فرماندهی گروهان شناسایی تیپ گولانی را بر عهده داشت. ساگی در طول جنگ یوم کیپور، فرماندهی گردان ۱۳ تیپ گولانی را بر عهده داشت و در اداره عملیات ارتش اسرائیل خدمت کرد. ساگی فرماندهی تیپ گولانی را بر عهده داشت و در عملیات انتبه، رهبری نیرویی از افسران و سربازان تیپ را بر عهده داشت. پس از آن، او فرماندهی لشکر ۳۶ زرهی، فرماندهی جنوبی ارتش اسرائیل و فرماندهی نیروی زمینی اسرائیل را برعهده داشت. در سال ۱۹۹۱، او به عنوان رئیس اداره اطلاعات نظامی اسرائیل منصوب شد. ساگی در سال ۱۹۹۵ بازنشسته شد.
فریاد یکی از نخستین روزنامه های منتشرشده در شهر ارومیه بود که نخستین شمارهٔ آن در روز چهارشنبه ۲۱ محرم ۱۳۲۵ هجری قمری برابر با ۲۱ فوریهٔ ۱۹۰۷ میلادی منتشر شد. این روزنامه در مطبعهٔ آمریکایی ارومیه به صورت هفتگی، در چهار صفحه و به قطع متوسط وزیری چاپ می شد و توزیع آن روزهای یکشنبه انجام می گرفت. مدیریت کل روزنامه با میرزا حبیب ارومیه ای بود. میرزا محمود غنی زاده دیلمقانی به عنوان منشی اداره و میرزا عبدالعلی حرری دیلمقانی به عنوان ناظم اداره معرفی شده بودند. محل اداره در سرای حاج ابراهیم در ارومیه قرار داشت. خط مشی و محتوای نشریه. در سرمقالهٔ شمارهٔ نخست که با امضای «م. ع» منتشر شد، نویسنده با زبانی ادیبانه به شرح نیت انتشار روزنامه پرداخت و موضع سیاسی آن را مشخص کرد. "فریاد" خود را جریده ای ملی می دانست که خواهان سعادت ملت و ترقی ایران بر پایهٔ مشروطه بود. نویسندهٔ مقاله تأکید می کند که در آن زمان جریدهٔ فارسی مسلکی جز «طرفداری از ترقی ملت و استقلال دولت به طور مشروطه» ندارد. از دیگر مطالب این شماره می توان به مقاله ای در تعریف واژهٔ «ملک» و بررسی مسلک های مختلف سیاسی در اروپا اشاره کرد. مضامین کلی روزنامه بیش
تر بر محورهای سیاسی، اجتماعی و ملی قرار داشت. در شمارهٔ دوم مقاله ای تحت عنوان «احتیاجات ارومیه بسیار است» منتشر شد که به مشکلات شهری و نارسایی های محلی ارومیه پرداخته بود. اشعاری با مضامین انتقادی و اجتماعی، اخبار محلی ارومیه و سلماس، و فعالیت های انجمن ولایتی نیز بخش هایی از محتوای روزنامه را تشکیل می داد. در اعلامیه ای که در شمارهٔ دوم چاپ شد، مدیران روزنامه به واکنش اولیهٔ مردم نسبت به شمارهٔ نخست اشاره کردند و نوشتند که برخی از مردم، به سبب ناآشنایی با پدیدهٔ روزنامه، در دریافت آن تردید یا ترس نشان داده اند. ازاین رو، شمارهٔ نخست به صورت رایگان برای آشنایی اهالی به افراد مختلف اهدا شد و از شمارهٔ دوم دریافت آبونه الزامی اعلام گردید. شمارگان و توقف انتشار. بر اساس اطلاعات محمدعلی تربیت در "دانشمندان آذربایجان"، این روزنامه تا شمارهٔ ۲۳ ادامه یافته است. رضا براهنی نیز شمارهٔ ۲۲ آن را که به تاریخ ۲۷ شعبان ۱۳۲۵ قمری منتشر شده بود، در اختیار داشته است. از این اطلاعات برمی آید که شمارهٔ ۲۳ احتمالاً آخرین شماره بوده است. جایگاه در تاریخ مطبوعات. فریاد نخستین روزنامه ای بود که در ارومیه انتشار یافت و به همین سبب
از اهمیت تاریخی برخوردار است. این روزنامه بازتاب دهندهٔ فضای فرهنگی و سیاسی دوران مشروطه در یکی از شهرهای شمال غربی ایران بود و با انتشار مطالبی در زمینهٔ حقوق مردم، آزادی مطبوعات و انتقادهای اجتماعی، سهمی در ترویج مفاهیم جدید اجتماعی و سیاسی در آن منطقه ایفا کرد.
سانتوری گلوبال اسپیریتس که قبلاً با نام بیم سانتوری شناخته می شد، یک شرکت نوشیدنی آمریکایی است که زیرمجموعه شرکت سانتوری، یک شرکت چندملیتی نوشیدنی ژاپنی، می باشد. این شرکت نوشیدنی های الکلی تولید می کند. این شرکت سومین تولیدکننده بزرگ نوشیدنی های تقطیری در سراسر جهان، پس از دیاجیو و پرنود ریکارد است. محصولات اصلی این شرکت شامل ویسکی بوربن، ویسکی ژاپنی، ویسکی اسکاتلندی، ویسکی ایرلندی، ویسکی کانادایی، تکیلا، ودکا، کنیاک، رام، لیکور و کوکتلهای آماده مصرف از پیش مخلوط شده است.
در ۷ ژوئیه ۲۰۲۵، حوثی ها به کشتی ایترنیتی سی ( Eternity C)، یک کشتی باری با پرچم لیبریا، در دریای سرخ جنوبی حمله کردند. این کشتی با استفاده از پهپادهای دریایی و نارنجک های پرتابی مورد حمله قرار گرفت و به شدت آسیب دید. حوثی ها اعلام کردند که به کشتی مذکور حمله کرده اند زیرا اپراتور کشتی به ادامه سفرهای بندری به اسرائیل با کشتی های دیگر ادامه می دهد، و همچنین ادعا کردند که تعدادی از خدمه را به “محل امنی” منتقل کرده اند. این کشتی در مونرویا ثبت شده و متعلق و تحت مدیریت Cosmo Ship Management مستقر در آتن، یونان است. این کشتی پس از آن هدف قرار گرفت که شرکت مالک، ارتباط و همکاری با بندر ام الرشراش(ایلات) را که نقض آشکار ممنوعیت تردد به سمت بندرهای فلسطین اشغالی است، ازسرگرفته بود. در همین مدت، کشتی تجاری Magic Seas نیز پس از حمله ای به دست نیروهای مسلح یمن غرق شد. این کشتی نیز ممنوعیت سفر به سمت بندرهای اسراییل را نادیده گرفته بود. پیش زمینه. بحران دریای سرخ. از نوامبر ۲۰۲۳، یمنی ها در راستای وادار کردن اسراییل به توقف حمله به مردم غزه و پایان دادن به محاصره آنها، حملاتی را علیه کشتی های تجاری و نظامی به مقصد اسرای
یل انجام داده اند. این حملات شرکت ها را مجبور به توقف حمل و نقل در دریای سرخ کرد، که قبلاً ۱۲٪ از تجارت جهانی را شامل می شد. کشتی ایترنیتی سی. کشتی مذکور یک کشتی باری بود که تحت پرچم لیبریا حرکت می کرد. بندر ام الرشراش(ایلات) مقصد این کشتی ذکر شده است. حمله. کشتی مذکور در بعدازظهر ۷ ژوئیه ۲۰۲۵ توسط پهپادهای دریایی و نارنجک های پرتابی که از قایق های کوچک شلیک شده بودند، مورد حمله قرار گرفت. این کشتی در شب ۸ ژوئیه ۲۰۲۵ دوباره مورد حمله قرار گرفت. کشتی یونانی ایترنیتی سی که به درخواست ها و هشدارهای نیروی دریایی یمن توجه نکرده و در حال حرکت به سمت بندر ایلات در جنوب اسراییل بود با چند تیر موشک بالستیک و کروز هدف قرار گرفت و در نهایت غرق شد. نکته بسیار مهم و قابل توجه دقت نقطه زنی موشک های یمنی بود که هر دو تیر موشک بالستیک ضد کشتی با دقت هرچه تمام تر به فاصله بسیار اندکی از هم در نزدیکی ساختمان اصلی کشتی و مرکز هدایت و فرماندهی آن اصابت کرد. همچنین وشک های کروز نیز به بدنه این کشتی و آبخور آن اصابت و باعث غرق نهایی آن گردید. طبق گفته مقامات آمریکایی، ۲۵ نفر در کشتی ایترنیتی سی حضور داشتند. واحد رسانه جنگی یمن تصا
ویری از لحظه حمله به کشتی و غرق شدن کامل آن منتشر کرد.
نبرد سوم کوه هرمون () این نبرد در شب ۲۱ و ۲۲ اکتبر ۱۹۷۳، بین نیروهای دفاعی اسرائیل و ارتش سوریه بر فراز کوه هرمون، در آخرین روزهای جنگ یوم کیپور، رخ داد. نیروهای سوری در ۶ اکتبر، پایگاه نیروهای دفاعی اسرائیل در این کوه را تصرف کرده و به مدت دو هفته آن را در اختیار داشتند. در سومین نبرد، با نام رمز عملیات دسر، نیروهای اسرائیلی پایگاه اسرائیلی و پایگاه سوری را تصرف کردند. پیشینه. پس از از دست دادن کنترل کوه هرمون در ۶ اکتبر و عدم موفقیت در بازپس گیری آن در ۸ اکتبر، ارتش اسرائیل و به ویژه تیپ گولانی، مصمم به بازپس گیری آن شدند. از دست دادن این کوه، ضربه سنگینی به جمع آوری اطلاعات اسرائیل در طول جنگ وارد کرد. ساعت ۱۰:۱۵ شب ۱۹ اکتبر، داوید الازار، رئیس ستاد کل اسرائیل (راماتکال)، در حال عزیمت به فرماندهی شمالی اسرائیل بود تا حمله به هرمون را زیر نظر داشته باشد. در آن زمان، ستاد کل از ابلاغیه هنری کیسینجر، وزیر امور خارجه ایالات متحده، مبنی بر آتش بس فوری جنگ مطلع شد. از الازار خواسته شد تا به تل آویو بازگردد، جایی که او با موشه دایان، وزیر دفاع، دیدار کرد و آنها توافق کردند که بازپس گیری هرمون از اولویت های اصلی ا
ام وی "مورنینگ برد" () یک کشتی فرابر بود که با بیش از ۵۰ مسافر در ۲۹ ژوئن ۲۰۲۰ در رود بوری گانگا واقع در داکا، بنگلادش غرق شد و در پی این حادثه ۳۴ نفر کشته شدند. این حادثه در ساعت ۹:۳۰ صبح به وقت محلی در نزدیکی منطقهٔ شیام بازار و در پی برخورد این کشتی با با یک کشتی دیگر با نام "مایور-۲" رخ داد. در زمان این حادثه، "مورنینگ برد" از مونشیگانج صدار عازم بند داکا در صدارقت بود.
در ۱۳ ژوئیه ۲۰۲۵، درگیری های مسلحانه میان گروه های دروزی و بادیه نشین در شهر سویدا و روستاهای پیرامون آن در جنوب سوریه آغاز شد. دولت انتقالی سوریه در ۱۴ تا ۱۶ ژوئیه، نیروهای تحریرالشام را که اکنون تحت نام نیروهای مسلح سوریه فعالیت می کنند را برای آنچه بازگرداندن نظم خوانده، به این منطقه اعزام کرد. در ۱۵ ژوئیه توافقی میان برخی رهبران دروزی و جولانی حاصل شد، در حالی که برخی رهبران دروزی همچون حکمت هجری بر مقاومت تأکید کرد. در همین حال اسرائیل نیز با ادعای دفاع از دروزی ها، حملاتی هوایی را برضد نیروی های جولانی که به سویدا اعزام شده بودند انجام داد. اسرائیل اخیراً به منطقه حائل خود با جنوب غرب سوریه حمله کرده و خواستار خروج نیروهای جولانی و غیرنظامی سازی این منطقه بود. وزارت خارجه سوریه نیز ادعا کرد، که اقدامات اسرائیل به شعله ور کردن تنش های فرقه ای و تضعیف دولت جدید سوریه منجز شده است. در ۱۶ ژوئیه توافق آتش بس دیگری حاصل شد و نیروهای جولانی از سویدا خارج شدند. پس از خروج نیروها، بعضی رسانه ها ادعا کردند که گروه های دروزی وابسته به حکمت هجری مرتکب کشتار قبایل بادیه نشین محلی شده، که این مسئله منجر به مهاجرت گست
رده آنان به استان همجوار، یعنی درعا گردید. این درگیری ها بخشی از پیامدهای جنگ داخلی سوریه محسوب می شود. پیش زمینه. دروزی ها، که حدود سه درصد از جمعیت سوریه را تشکیل می دهند، در طول جنگ داخلی این کشور که از سال ۲۰۱۱ آغاز شد، عمدتاً بی طرف باقی ماندند. جوامع دروزی در لبنان و در اسرائیل، در جلیل و در بلندی های جولان اشغالی نیز وجود دارند. شهروندان دروزی اسرائیل به ارتش اسرائیل (IDF) فراخوانده می شوند. در حالی که بیشتر دروزی های اسرائیل خود را شهروند اسرائیلی می دانند، دروزی های ساکن جولان اشغالی همچنان خود را سوری می دانند و با خانواده های خود در آن سوی مرز ارتباط نزدیک دارند. گروه های دروزی پیش از این در سال جاری درگیر درگیری هایی بودند، از جمله درگیری هایی در ماه فوریه با دولت سوریه در جرمانا، حومه دمشق، و با قبایل بادیه نشین که در آوریل آغاز شد و تا مه ادامه داشت. این درگیری ها حدود هفت ماه پس از سقوط نظام اسد در دسامبر ۲۰۲۴ رخ داد. پس از این تغییر در رهبری، رئیس جمهور خودخوانده سوریه، احمد شرع (جولانی)، قول داد که از اقلیت ها در سراسر کشور حمایت کند. گروه های دروزی در سوریه در رویکرد خود به مقامات جدید متفاو
ت هستند و این رویکرد از احتیاط تا رد کامل متغیر است. بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، به دلیل تعهد تاریخی اسرائیل به شهروندان دروزی خود و ارتباطات تاریخی و خانوادگی آن ها با دروزی های سوریه، و همچنین برای اطمینان از غیرنظامی کردن منطقه نزدیک به مرز با سوریه، متعهد شد که از آسیب دیدن دروزی ها در سوریه جلوگیری کند. منابع و محققان مختلف مواضع متفاوتی در مورد دلایل مداخله اسرائیل در سوریه اتخاذ کرده اند. یکی از دلایل، امنیت مرز شمالی اسرائیل بوده است، به دلیل نگرانی ها در مورد خلاء قدرت در جنوب سوریه که به عنوان یک تهدید بالقوه، به ویژه از جانب ایجاد شبه نظامیان جولانی در مرز شمالی آن، در نظر گرفته می شود. دلیل دیگر، به حمایت از ایجاد یک سیستم فدرال در سوریه نسبت داده شده است. دلیل دیگر نیز فشار از سوی جمعیت دروزی اسرائیل برای محافظت از دروزی های سوری در صورت حمله است. اسرائیل و سوریه درگیر مذاکرات پنهانی بوده اند. اسرائیل در حال تلاش برای دستیابی به یک توافق نامه امنیتی به روز شده با سوریه بر اساس توافق نامه قطع درگیری سال ۱۹۷۴ بین دو کشور بود. سوریه اعلام کرده است که هدف از مذاکرات، اجرای مجدد توافق نامه ۱۹
۷۴ است.
دروزی ها سومین دین بزرگ در سوریه هستند، به طوری که بر اساس آمار سال ۲۰۱۰، پیروان این دین ۳٫۲ درصد از جمعیت سوریه را تشکیل می دادند. دروزی ها عمدتاً در مناطق روستایی و کوهستانی شرق و جنوب دمشق، به ویژه در منطقه ای موسوم به کوه الدروزی تمرکز یافته اند. دین دروزی یک دین یکتاپرست و ابراهیمی است. سوریه دارای بیشترین جمعیت دروزی ها در جهان است. بسیاری از دروزی های سوری قرن هاست که در خارج از این کشور زندگی می کنند، به طور خاص در ونزوئلا.
(CEV U16 Volleyball European Championship 2025 - Men) در ۲۳ ژوئیه تا ۳ اوت ۲۰۲۵ در ایروان پایتخت جمهوری ارمنستان برگزار شد. در چارچوب این مسابقات، در مجموع ۶۰ مسابقه در مجموعه آموزشی گازپروم آرمنیا و گیمنازیوم دانشگاه روسی-ارمنی در ایروان برگزار شد. قرعه کشی. قرعه کشی گروه های مرحله گروهی در ۲۹ آوریل ۲۰۲۵ در لوکزامبورگ برگزار شد. مرحله گروهی. "تمامی زمان ها زمان محلی (ارمنستان; ) می باشد."
سد و قفل کشتیرانی چوئبده، سازه ای استراتژیک برای کنترل پیشروی آب شور خلیج فارس به پایین دست رودخانه بهمن شیر و کارون است که در انتهای رودخانه بهمن شیر در حاشیه جنوب شرقی جزیره آبادان درحال ساخت است. این پروژه به عنوان حلقه نهایی و حیاتی «طرح جامع کنترل شوری و احیای آبراهه های جنوب استان خوزستان» طراحی شده است. با وجود نقش مهم این پروژه در کنترل پیشروی آب دریا به درون ساحل، به دلیل کندی فرایند بوروکراتیک (به ویژه در سازمان حفاظت محیط زیست) با کندی در تخصیص بودجه و احداث مواجه بوده است. برخی فعالان محیط زیست علی رغم مطالعات انجام شده در مورد سد چوئبده، به شدت با ساخت آن در پایین دست بهمن شیر مخالف هستند و آن را را ضربه دیگری بر رود کارون دانسته اند. پیشینه و ضرورت طرح. معضل پیشروی آب شور خلیج فارس به بالادست رود کارون و بهمن شیر از ابتدای دهه ۱۳۴۰ ایجاد و موجب آسیب به نخلستان ها شد و درنتیجه از سال ۱۳۴۶ تدوین طرح برای جلوگیری از این معضل در دستور کار قرار گرفت و ساخت سازه های جلوگیری از پیشروی آب دریا رسماً از سال ۱۳۸۴ شروع شد. در دهه های اخیر، کاهش جریان آب شیرین از یک سو و نفوذ آب شور دریا در هنگام جزر و مد ا
ز سوی دیگر، باعث افزایش شدید شوری و تخریب تدریجی بخش های وسیعی از نخلستان ها و اراضی کشاورزی منطقه شده است. این بحران، اقتصاد مبتنی بر کشاورزی منطقه، به ویژه در شهرستان های آبادان و خرمشهر را با یک تهدید وجودی مواجه کرده و ضرورت یک مداخله مهندسی در مقیاس بزرگ را آشکار ساخته است. طراحی و عملکرد. موفقیت طرح جامع کنترل شوری و احیای آبراهه های جنوب استان خوزستان به عملکرد یکپارچه سه سازه اصلی وابسته است که در بین آن ها، سد چوئبده نقش دفاعی نهایی را ایفا می کند: مشخصات. عملیات اجرایی سد چوئبده به صورت رسمی در تیرماه ۱۳۹۶ آغاز شد. با این حال، پروژه تقریباً بلافاصله در یک بن بست اداری-مالی پیچیده گرفتار شد که دلیل اصلی توقف طولانی مدت آن است. بر اساس قوانین ایران، تخصیص بودجه برای پروژه های بزرگ عمرانی منوط به کسب مجوز نهایی از سازمان حفاظت محیط زیست است. به گفته مسئولان، فرایند بررسی و صدور مجوز ارزیابی اثرات زیست محیطی (EIA) این طرح جامع، برای مدتی نزدیک به پنج سال در این سازمان متوقف ماند. این تأخیر طولانی در فرایند بوروکراتیک، مسیر قانونی برای دریافت بودجه مصوب از سازمان برنامه و بودجه کشور را با مشکل مواجه کرد.
سد و قفل کشتیرانی چوئبده یک سازه ترکیبی است که از دو بخش اصلی تشکیل شده است:
حمله ۲۰۲۴ به حمص ()، عملیاتی نظامی بود که توسط نیروهای دولت نجات سوریه در جریان حملات ۲۰۲۴ اپوزیسیون سوریه، مرحله ای از جنگ داخلی سوریه، آغاز شد. این عملیات توسط فرماندهی عملیات نظامی پس از تصرف حماة در ۵ دسامبر ۲۰۲۴ در جریان حمله حما در سال ۲۰۲۴ آغاز شد. این حمله با تصرف شهر توسط نیروهای اپوزیسیون در شب ۷ و ۸ دسامبر پس از ترک شهر توسط نیروهای دولتی، به پایان رسید. پیشینه. در ۵ نوامبر ۲۰۲۴، حملات هوایی اسرائیل انبارهای سلاح حزب الله لبنان در شهر قصیر را هدف قرار داد. در ۱۶ نوامبر ۲۰۲۴، دور دوم حملات هوایی اسرائیل علیه اهداف حزب الله در منطقه القصیر انجام شد. اماکن نظامی سوریه نیز هدف قرار گرفتند. این حملات چندین پل، از جمله پل روی رودخانه اورونتس که قصیر و چندین شهر در حومه شرقی و غربی حمص را به هم متصل می کند، را تخریب کرد. در ۲۷ نوامبر ۲۰۲۴، گروه های اپوزیسیون به رهبری هیئت تحریر شام حمله ای را در شمال غربی سوریه علیه نیروهای دولت بشار اسد آغاز کردند. این اولین حمله بزرگ توسط هر جناحی در این درگیری از زمان آتش بس ادلب در مارس ۲۰۲۰ بود. در ۵ دسامبر، نیروهای اپوزیسیون، حماة را تصرف کردند. با شنیدن خبر پیشروی
شورشیان، هزاران نفر از ساکنان حمص با نزدیک شدن نیروهای اپوزیسیون، از شهر گریختند.
نحمیا تاماری (؛ ۱۷ نوامبر ۱۹۴۶ – ۱۲ ژانویه ۱۹۹۴) سرلشکر نیروهای دفاعی اسرائیل بود، که در فاصله سال های ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۴ به عنوان فرمانده ستاد فرماندهی مرکزی اسرائیل فعالیت می کرد. تاماری فعالیت نظامی را از سال ۱۹۶۵ در تیپ ۳۵ چترباز نیروی زمینی اسرائیل آغاز کرد، از ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۴ فرمانده سایرت متکل بود، از ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۶ فرماندهی تیپ ۵۵ چترباز را برعهده داشت و در فاصله سال های ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۸ به عنوان فرمانده تیپ ۹۳۳ نهال فعالیت می کرد. وی از ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۰ فرمانده تیپ ۳۵ چترباز بود و از ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۳ فرماندهی لشکر ۹۱ گالیل را برعهده داشت. تاماری در ۱۲ ژانویه ۱۹۹۴ در یک سانحه هلیکوپتر کشته شد. هلیکوپتر بل ۲۰۶ حامل وی، هنگام تلاش برای فرود در محل فرود هلیکوپتر ستاد فرماندهی مرکزی، واقع در نیوه یاکوف، اورشلیم شرقی، سقوط کرد.
لی کایگو (李楷固)، یا لی هه گو که از سال ۷۰۰ تا ۷۰۵ با نام وو کایگو (武楷固) نیز شناخته می شد، و رسماً دوک یان (燕公) نامیده می شد، در دوران سلطنت وو زتیان ژنرال بود. او از نژاد خیتان بود. پیشه. در سال ۶۹۶، خیتان ها تحت رهبری لی جین ژونگ و برادر همسرش سان وانرونگ علیه هژمونی چین قیام کردند. در آن زمان، لی کایگو ژنرالی تحت فرماندهی لی جین ژونگ بود. تا سال ۶۹۷، لی جین ژونگ درگذشت و سان شکست خورد و کشته شد. لی کایگو و دیگر ژنرال خیتان، لو وو ژنگ (駱務整)، تسلیم سلسله ژو وو زتیان شدند. در ابتدا، ژنرال های ژو می خواستند لی کایگو و لوئو وو ژنگ را به تلافی پیروزی هایشان بر نیروهای ژو به قتل برسانند، اما صدراعظم دی رنجیه مداخله کرد و وو زتیان را متقاعد کرد که آنها را ژنرال خود کند. لی کایگو متعاقباً توانست نیروهای باقی مانده خیتان را سرکوب کند. در سال ۷۰۰، لی کایگو به عنوان دوک یان منصوب شد و متعاقباً نام خانوادگی "وو" را برای خود برگزید. (احتمالاً او پس از آنکه پسر وو زتیان، امپراتور ژونگ زونگ از سلسله تانگ، در سال ۷۰۵ پس از کودتایی که سلسله را احیا کرد، به تخت سلطنت بازگشت، نام خانوادگی خود را به "لی" تغییر داد.) لی کایگو نتو
انست ته جویونگ را که در نهایت پادشاهی بالهائه را تأسیس کرد، شکست دهد. تاریخ مرگ لی کایگو مشخص نیست. لی گوانگبی، ژنرال مشهور تانگ، از طریق دخترش نوه لی کایگو بود. نبرد تیانمنلینگ. نبرد نجومی یا نبرد تیانمنلینگ در سال ۶۹۸ بین گائوچینگ دائوجونگونگ و سلسله تانگ رخ داد. پس از نابودی گوگوریو توسط تانگ و شیلا، ته جویونگ به همراه پدرش به نزد ارباب حزب رفت. در ماه مه سال ۶۹۶، هنگامی که لی جین ژونگ و سان وان رونگ از شورشیان در سلسله تانگ شورش کردند، در این آشفتگی گرفتار شدند. سپس، علیرغم سیاست رهایی بخش هوان تنگ وو، گوگوریو نیرویی را در شرق ایجاد کرد. سلسله تانگ نیرویی مسلح فرستاد. ته جویونگ با بسیج گانواله، گروهی از مردم مالگالی و گوگوریو، آنها را شکست داد. دائه آنها را در دربار سلطنتی شکست داد و پایه های ایجاد بالهائه را بنا نهاد. در سال ۶۹۸ میلادی، دائه این عمارت را در زیر قلعه دونگمو-سان در جی لین ساخت.
در اوایل سدهٔ هفتم ه .ق و به درخواست «ابوالقاسم علی بن حسین»، وزیر «جمال الدین آی ابه اُلُغ باربک» حاکم عراق عجم، یکی از منشیان چیره دست او در زبان های فارسی و عربی به نام «ابوالشرف ناصح بن ظفر بن سعد منشی جُرفادِقانی»، تاریخی را که محمد عُتبی پیرامون سلطنت سبکتگین و پسرش سلطان محمود به زبان عربی نگاشته بود، با نام ترجمهٔ تاریخ یمینی به فارسی برگرداند، و دنباله ای دربرگیرندهٔ حوادث عراق عجم بین سال های ۵۸۲ تا ۶۰۳ ه .ق را بدان ضمیمه کرد، که منبعی مهم برای بررسی تاریخ خطهٔ یادشده در آن سالیان است. ترجمهٔ تاریخ یمینی، از واپسین کارهای برجسته در زمینهٔ نثر فارسی، در دوران پیش از حملهٔ مغول به ایران محسوب می شود. علی رغم آن که، نثر ادبی که جرفادقانی، برای ترجمهٔ این اثر به کاربرده بود، مورد تحسین ادیبان پس از خودش قرار گرفت، ولی بنابر نوشتهٔ سعدالدین وراوینی، مترجم مرزبان نامه به فارسی، او درنهایت پاداش درخوری، بابت کارش دریافت نکرد. این ناسپاسی، در حق جرفادقانی را وراوینی با ماجرای فردوسی و سلطان محمود قیاس کرده، و سپس بیتی عربی از جرفادقانی را که در مذمت خودش، برای انجام این کار سروده را در دیباچهٔ ترجمه اش از م
رزبان نامه نقل کرده است: ترجمهٔ تاریخ یمینی ظاهراً از همان زمان مترجم شهرت یافت و مورد استفادهٔ مورخان قرار گرفت؛ به طوری که برخی از اشعار و عبارات آن عیناً در آثاری چون تاریخ طبرستان از ابن اسفندیار، جامع التواریخ از رشیدالدین فضل الله و تاریخ وصاف شیرازی به کاررفته است. در امپراتوری عثمانی، ترجمهٔ جرفادقانی توسط «درویش حسن» به زبان ترکی عثمانی برای سلطان مراد سوم ترجمه شد. «جیمز رنولدز» از کار جرفادقانی سال ۱۸۵۸ ترجمه ای انگلیسی در لندن به نشر رساند. از تاریخ یمینی، به جز ترجمهٔ جرفادقانی، دست کم دو ترجمهٔ دیگر نیز صورت گرفته است؛ یکی را در هندوستان انجام داده و به «ترجمهٔ امینی» نامور است، دیگری را «عبدالکریم اهری» سال ۱۲۶۱ ه .ق برای بهمن میرزا پسر عباس میرزا ترتیب داده است. ملحقات کتاب. بخش های حاشیه ای تاریخ یمینی را، جرفادقانی به فارسی برنگرداند؛ گویا به این دلیل که می خواست با ترجمهٔ آن ها به دست دیگران، توان و ظرافت نثر خود را در قیاس با دیگر مترجمان به نمایش بگذارد. در کمتر از نیم قرن از ترجمهٔ متن اصلی، فردی با نام «ابواسماعیل سعید اصفهانی»، رسالهٔ «آخر یمینی» را که در آن عتبی دربارهٔ امیری با نام «
ابوالحسن بَغَوی» بدگویی کرده بود را به فارسی برگرداند، و به اصل ترجمه، افزود. «حبیب الدین جرفادقانی (گلپایگانی)»، سال ۱۲۷۲ ه .ق و بیش از پنج سده پس از ترجمهٔ اصفهانی، مرثیه ای را که عتبی برای مرگ نصر بن سبکتگین نوشته بود به فارسی برگرداند و سرانجام، در سال ۱۳۱۶ ه .ق ثقةالاسلام تبریزی به خواست امیرنظام گروسی رسالهٔ «بث الشکوی» عتبی را به فارسی ترجمه و ضمیمهٔ اصل ترجمه کرد. رویکرد ادبی. مشخص است که جرفادقانی، مترجم این اثر، بر هردو زبان فارسی و عربی تسلط کامل داشته است؛ بااین حال، او مشخصاً به ادبیات عرب دلبستگی بیشتری داشته، و این موضوع را صراحتاً در این کتاب بیان نیز داشته و نثر عربی اش را از نثر فارسی اش برتر دانسته است: جرفادقانی بیان کرده که می خواسته مطابق رویهٔ رایج در روزگارش، ترجمه ای متکلف و مصنوع را ارائه دهد؛ ولی وزیر به او تذکر داده که از حد معمول فراتر نرود تا فهم مطلب برای خواننده دشوار نباشد. از این جهت، این اثر جزو نمونه های ساده تر نثر فنی به حساب می آید. پس از راحةالصدور نجم الدین راوندی (۵۹۹ ه .ق)، ترجمهٔ جرفادقانی، کهن ترین نمونهٔ شناخته شده از نگارش یک تاریخ فارسی، با نثری فنی محسوب می شود
. این سبک از به نگارش درآوردن تاریخ بعداً با ظهور آثاری چون تاریخ وصاف و تاریخ معجم، به اوج افراط کشیده شد. درواقع نویسندگان فارسی نویس سدهٔ هفتم ه .ق بسیار علاقه داشتند که از اسلوب ترجمهٔ تاریخ یمینی، به همراه ترجمهٔ کلیله و دمنه، تاریخ عقدالعلی و مقامات حمیدی تقلید کنند، و چون تقلید یکی از این آثار، به تنهایی برای آن ها راضی کننده نبود، اسلوب آثار مذکور را آمیخته، و سطح بالاتری از تکلف و تصنع را در نثر فارسی پایه گذاری کردند. درکل ۴۳ بیت شعر فارسی در این ترجمه به کاررفته، که تنها یک هشتم تعداد ابیات عربی است. برخی ابیات عربی، از خود جرفادقانی بوده، درمقابل، به تصریح مترجم ابیات فارسی نتیجهٔ ذائقهٔ وزیر هستند. از میان این ابیات فارسی بیشترشان از شاعران نامداری چون فردوسی، اسدی طوسی، محمد معزی، انوری و ظهیر فاریابی هستند، و تعدادی، احتمال می رود که از سروده های خود وزیر باشند. مترجم در جایی به ترجمهٔ کلیله و دمنه از ابوالمعالی نصرالله منشی اشاره نداشته، اما از شیوهٔ واژه گزینی و جمله بندی بخش هایی از ترجمه اش، آشکار شده که به آن اثر توجه داشته و از روی آن تقلیدهایی انجام داده است. تصحیح ها. نخستین بار این کتا
ب به دست حبیب الدین جرفادقانی با حمایت بهمن میرزا بهاءالدوله، به سال ۱۲۷۲ ه .ق در تهران، به تصحیح و چاپ سنگی رسید. در سال ۱۳۳۴ ه .خ «علی قویَم»، برپایهٔ آن تصحیح، تصحیحی دیگر به چاپ رساند. کامل ترین تصحیح را جعفر شعار سال ۱۳۴۵ ه .خ و برپایهٔ ۷ نسخهٔ خطی و چاپ های پیشین به انجام رسانید.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42491726&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-08-26T18:56:46Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Hootandolati&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;origin&gt;42491755&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; مرکز خرید اُپال یا اپال مال مرکز خریدی واقع در سعادت آباد شهر تهران است که از سال ۱۳۹۲ ساخت آن آغاز شد و در سال ۱۳۹۸ بازگشایی شده است. مالک اپال شرکت سهامی خاص اپال است. این مرکز خرید داری ۲۳ طبقه واحد تجاری، اداری و تفریحی می باشد که ۱۴ طبقه آن بالای زمین و ۹ طبقه آن زیر زمین قرار دارد. همچنین این مرکز خرید دارای یک باند فرود بالگرد در ارتفاع ۹۰ متری از زمین و یک پل ارتباطی بین بخش های مختلف مجتمع در ارتفاع ۴۵ متری از زمین است. بخش تجاری مرکز خرید اپال داری شش بخش به نام های اپال هوم، اپال مد، اپال کویین، اپال اسپرت، اپال استایل و اپال الکترونیک است. در طبقه چهارده آن بخش اپال آفیس و همچنین تعدادی سالن ماساژ، کلینیک پوست و مو و سالن زیبایی وجود دارد. در طبقه سوم اپال بخش اپا