Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۱۸۸۶ کمک کرد. علاوه بر این، زیرساخت ها توسعه یافتند و تولید صنعتی افزایش یافت. آغاز استعمار. در سال ۱۸۷۸، موازنه قوای اروپایی که در وین بر سر آن توافق شده بود، به دلیل نتیجه جنگ روسیه و ترکیه و توافقات صلح بعدی که حوزه نفوذ روسیه را در شبه جزیره بالکان افزایش داد، در معرض خطر برهم خوردن بود. صدراعظم بیسمارک، که نگران این موضوع بود، فوراً کنگره برلین را فراخواند که در آن وزیر امور خارجه لوئیجی کورتی به عنوان نماینده پادشاهی ایتالیا شرکت کرد. از این کنفرانس، امپراتوری روسیه مزایای به دست آمده از معاهده را عملاً لغو شده دید و بوسنی و هرزگوین به اتریش-مجارستان، جزیره قبرس به انگلستان و حمایت فرانسه از اشغال تونس تضمین شد. ایتالیا از سیلی تونس هیچ سودی نبرد و ناامیدی بزرگی به دنبال داشت؛ اما عواقب ناشی از آن، که در درجه اول فتح تونس در سال ۱۸۸۱ توسط فرانسه بود، حتی جدی تر هم بود. اکنون نزدیکی جمهوری ماورای آلپ به سیسیل، جدی ترین تهدید برای قلمرو ایتالیا و دشمن اصلی منافع پادشاهی بود. احساس ترسی نسبت به فرانسه ایجاد شد که بر کینه قدیمی نسبت به وین سایه افکند، هرچند که وین هنوز سرزمین های ایتالیا را در اشغال داشت؛
بنابراین، پادشاهی به دنبال جایگاه خود در میان قدرت های اروپایی بود که از آن قوی تر باشد، متحدانش نیز قوی تر باشند؛ بنابراین به آلمان، متحد اتریش-مجارستان، چشم دوخت. در ۲۰ مه ۱۸۸۲، اولین پیمان اتحاد سه گانه منعقد شد، یک توافق "دفاعی" که به مدت پنج سال اعتبار داشت و برای اولین بار در ۲۰ فوریه ۱۸۸۷ تمدید شد، حتی اگر دو توافق دوجانبه جداگانه بین ایتالیا و اتریش و ایتالیا و آلمان امضا شده بود که تعهد امضاکنندگان را برای حفظ "وضع موجود" در بالکان برقرار می کرد. آخرین تمدید این پیمان در ۵ دسامبر ۱۹۱۲، پس از دو تمدید قبلی، انجام شد. دپرتیس امپراتوری ایتالیا را ابتدا در اریتره با اشغال مصوع و خرید عصب آغاز کرد. اشغال خلیج عصب در نوامبر ۱۸۶۹ با پدر لازاری ها جوزپه ساپتو آغاز شد که مذاکرات برای خرید را آغاز کرد. دولت مصر این تملک را به چالش کشید و ادعای مالکیت خلیج را مطرح کرد: پس از آن اختلاف طولانی ایجاد شد که تنها در سال ۱۸۸۲ پس از سه تلاش به نتیجه رسید. این ابتکار توسط دپرتیس و یک شرکت خصوصی به رهبری رافائله رباتینو حمایت شد. در ۱۰ مارس ۱۸۸۲، دولت ایتالیا مالکیت عصب را خریداری کرد که در ۵ ژوئیه همان سال رسماً به ایت
الیا تعلق گرفت. هنگامی که مصری ها در سال ۱۸۸۴ از شاخ آفریقا عقب نشینی کردند، دیپلمات های ایتالیایی با بریتانیای کبیر برای اشغال بندر مصوع به توافق رسیدند که همراه با عصب، "متصرفات به اصطلاح ایتالیایی در دریای سرخ را" تشکیل می دادند که از سال ۱۸۹۰ نام رسمی مستعمره اریتره را به خود گرفت. شهر مصوعه به نقطه شروع پروژه ای تبدیل شد که قرار بود به کنترل شاخ آفریقا منجر شود. در آغاز دهه ۱۸۸۰، این منطقه محل سکونت جمعیت های اتیوپیایی، مردم عفار، سومالیایی و مردم اورومو بود که یا خودمختار بودند یا تحت فرمان حاکمان. در آن زمان، اربابان این منطقه مصری ها (در امتداد ساحل دریای سرخ)، برخی از سلطان نشین ها (مهم ترین آنها هرر، اوبیا و زنگبار بودند)، امیران یا روسای قبایل بودند. مورد اتیوپی متفاوت بود، در آن زمان توسط نگوس نِگِستی (پادشاه پادشاهان، یعنی امپراتور) جان چهارم اداره می شد، اما با حضور یک دولت نسبتاً خودمختار در سرزمین های جنوبی، که توسط منلیک دوم اداره می شد. از جمله این پروژه ها می توان به اشغال شهر مقدس هرر، خرید زیلا از بریتانیا و اجاره بندر کیسمایو، واقع در دهانه رودخانه جبا، در سومالی اشاره کرد. هر سه پروژه ب
ا شکست مواجه شدند. علاوه بر تصاحب عصب توسط شرکت رباطینو، دولت ایتالیا تلاش کرد بندر زیلا را که در آن زمان تحت کنترل مصری ها بود، اشغال کند، اما موفق نشد. بحران پایان قرن (۱۸۸۷–۱۹۰۱). اقتدارگرایی کریسپی. پس از مرگ دپرتیس در سال ۱۸۸۷، فرانچسکو کریسپی رهبری دولت را به دست گرفت. کریسپی به محض اینکه نخست وزیر شد، اداره بهداشت عمومی را در وزارت کشور تأسیس کرد و برای اولین بار پزشکان را در فرایند تصمیم گیری دخیل کرد. قانون خاصی در سال ۱۸۸۸ تصویب شد که شورای عالی بهداشت را به جای مدیران، به نهادی از متخصصان پزشکی تبدیل کرد و سمت پزشک استانی را ایجاد کرد. این قانون این اصل را برقرار کرد که دولت باید مسئول سلامت شهروندان خود باشد. با این حال، در زمان کریسپی، چپ ها رویکردی اقتدارگرایانه در پیش گرفتند. در سال ۱۸۸۹، جنبش فاشیستی سیسیل مجموعه ای از اعتراضات را آغاز کرد که هزاران کشاورز، تحت تأثیر بحرانی که اقتصاد جزیره را فقیر می کرد، برای اصلاحات ارضی مبارزه کردند. دولت دستور اشغال نظامی سیسیل و حکم اعدام رهبران اتحادیه را صادر کرد. در همان زمان، تبانی شدید بین قدرت اقتصادی و سیاسی (رسوایی بانک رومانا را به یاد بیاورید) ت
وسعه کشور را به ویژه در جنوب ایتالیا فلج کرد. برخی از اقتصاددانان معتقدند که اقتصاد در این دوره «یک فرایند مصنوعی» بود که توسط دولت گرایی اقتصادی به جای ابتکار عمل آزاد خصوصی ایجاد شده بود. در سال ۱۸۹۲، حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) توسط فیلیپو توراتی در جنوا تأسیس شد و به سرعت به نماینده اصلی جنبش کارگری تبدیل شد. علاقه به تأسیس مستعمرات ایتالیایی در دوران حکومت فرانچسکو کریسپی ادامه یافت. در سال ۱۸۸۹، ایتالیا از طریق توافقی بین کنسول ایتالیا در عدن و سلاطین حاکم بر منطقه، مناطق تحت الحمایه اوبیا و میگیورتینیا را به دست آورد. در سال ۱۸۹۲، سلطان زنگبار بنادر استان بنادر (شامل موگادیشو و باراوا) را به شرکت تجاری «فیلوناردی» اجاره داد. بنادیر، اگرچه توسط یک شرکت خصوصی اداره می شد، اما توسط پادشاهی ایتالیا به عنوان پایگاهی برای سفرهای اکتشافی به سمت دهانه رودخانه های جوبا و اومو و برای به دست آوردن منطقه تحت الحمایه شهر لوغ مورد استفاده قرار گرفت. پس از شکست و مرگ امپراتور ژان چهارم در جنگی علیه درویشان سودانی (۱۸۸۹)، ارتش ایتالیا بخشی از فلات اتیوپی، از جمله شهر اسمره را بر اساس توافقات قبلی با منلیک دوم که با مر
گ رقیبش توانسته بود به عنوان نجسی نگستی، یعنی «شاه شاهان»، امپراتور، به رسمیت شناخته شود، اشغال کرد. با معاهده ای که پس از آن منعقد شد، منلیک دوم حضور ایتالیایی ها در فلات اتیوپی را پذیرفت و ایتالیا را به عنوان طرف گفتگوی ممتاز با سایر کشورهای اروپایی به رسمیت شناخت. این به رسمیت شناختن اخیر توسط ایتالیایی ها به عنوان پذیرش یک کشور تحت الحمایه تعبیر شد و در سال های بعد منبع اختلاف بین دو کشور شد. سیاست فتح تدریجی اتیوپی با جنگ حبشه (۱۸۹۵–۱۸۹۶) مشخص شد و با شکست جنگ آدوا (۱ مارس ۱۸۹۶) که در آن تقریباً پنج هزار کشته ثبت شد، پایان یافت. این یکی از معدود موفقیت های مقاومت آفریقا در برابر استعمار اروپایی در قرن نوزدهم بود. شکست نظامی منجر به استعفای کریسپی شد و ابتکار استعماری ایتالیا جایگاه این کشور را در صحنه بین المللی تغییر نداده بود. نظامی گری. نیروهایی که از کریسپی حمایت کرده بودند، خواهان ادامه سیاست اقتدارگرایانه بودند. خود سونینو می خواست رژیم لیبرال، مرکز ثقل خود را از نظام پارلمانی به تقویت نقش اجرایی و سلطنتی، به پیروی از الگوی امپراتوری آلمان، تغییر دهد. موفقیتی که سوسیالیست ها و مخالفان رادیکال و جمه
وری خواه در انتخابات مارس ۱۸۹۷ به دست آوردند، تنها خشم محافظه کاران را افزایش داد. اوضاع در سال ۱۸۹۸ بدتر شد، زمانی که ناآرامی هایی در جنوب، در میلان، پارما، فلورانس و سایر نقاط رخ داد. صدها نفر دستگیر شدند و در میلان، قتل عام تظاهرکنندگان توسط نیروهای تحت فرماندهی ژنرال باوا بکاریس رخ داد که بین ۶ تا ۷ مه ۱۸۹۸ به جمعیتی که خواستار نان و کار بودند، آتش گشودند. با اعلام وضعیت محاصره، پلیس رهبران سوسیالیست را دستگیر کرد، روزنامه های مخالف و دفاتر احزاب کارگری را بست. اوضاع آنقدر وخیم شده بود که درگیری های جدیدی در داخل وزارتخانه آغاز شد. آنتونیو استارابا از شاه اومبرتو اول خواست تا مجلس نمایندگان را منحل و انتخابات جدید برگزار کند، اما شاه امتناع ورزید و باعث استعفای دی رودینی در ژوئن ۱۸۹۸ شد و ژنرال لوئیجی پلو را برای تشکیل دولت منصوب کرد. در این دوره، میلیون ها دهقان به قاره آمریکا و سایر کشورهای اروپایی مهاجرت کردند. پلو در ابتدا تلاش کرد با لغو وضعیت اضطراری، تا حدودی اوضاع را به حالت عادی بازگرداند. با این حال، او به زودی به ابزاری در دست جریان ارتجاعی تبدیل شد که می خواست به نظام پارلمانی پایان دهد و رژیم
ی به سبک اتو فون بیسمارک برقرار کند. برای دستیابی به این طرح، محدود کردن مخالفت ها ضروری بود و برای این منظور، مجموعه ای از لوایح پیشنهاد شد که مطبوعات را کنترل می کرد، حق تجمع را به شدت محدود می کرد، به حق تشکل حمله می کرد و اعتصاب در خدمات عمومی را ممنوع می کرد. در مواجهه با این چرخش ارتجاعی، مخالفتی از سوسیالیست ها تا آن بورژوازی لیبرال که به جای سیاست محافظه کاری اقتدارگرایانه، سیاست گشودگی دموکراتیک و اصلاح طلبانه را ترجیح می داد، به وجود آمد. در جریان بحث پارلمانی در مورد لوایح، سوسیالیست ها به کارشکنی متوسل شدند. پلو سپس تلاش کرد تا احکام خود را بدون تأیید پارلمان اجرایی کند، اما دیوان عالی کشور این عمل را نامشروع اعلام کرد. صنایع بزرگ میلان، با ارزیابی این تلاش ارتجاعی در مواجهه با مقاومت نوظهور، در نهایت آن را کنار گذاشتند. پلو خواستار انتخابات جدید شد، اما نتایج منجر به تقویت قابل توجه سوسیالیست ها، رادیکال ها، جمهوری خواهان و اپوزیسیون جدید لیبرال شد: پلو استعفا داد. شاه اومبرتو اول، دولت را به سناتور جوزپه ساراکوی قدیمی سپرد و این آخرین اقدام او بود، زیرا یک بی دولتی به نام گائتانو برشی، او را در
۲۹ ژوئیه ۱۹۰۰ در مونزا ترور کرد تا انتقام مرگ های ناشی از سرکوب باوا بکاریس در جریان شورش های میلان را بگیرد. مهم ترین رویداد دوران وزارت ساراکو، اعتصاب عمومی در جنوا بود که پس از صدور حکم انحلال اتاق کار توسط فرماندار در دسامبر ۱۹۰۰ توسط او، در این شهر فراخوانده شد. ساراکو، در میان بلاتکلیفی های فراوان، در نهایت انحلال را لغو و استعفا داد. پادشاه جدید، ویکتوریو امانوئل سوم، جوزپه زاناردلی، لیبرالی که علیه سرکوب ها سخن گفته بود، را به عنوان نخست وزیر منصوب کرد و او نیز جووانی جولیتی را به عنوان وزیر کشور برگزید. دوران جولیتی (۱۹۰۱–۱۹۱۴). دوره بین سال های ۱۹۰۱ تا ۱۹۱۴ تحت سلطه شخصیت سیاستمدار جووانی جولیتی بود: نوسازی دولت لیبرال، همراه با اولین اصلاحات اجتماعی، که در فضایی از روابط مثبت بین دولت و بخش های میانه رو سوسیالیسم متولد شده بود، از ویژگی های تعیین کننده آن بود. مواضع اصلاح طلبانه ای که در حزب سوسیالیست غالب بود، قابل توجه بود و جناح حداکثرگرا را که طرفدار درگیری های اجتماعی و سیاسی نامحدود بود، در اقلیت قرار داد. نقطه عطف در حزب سوسیالیست با خط سیاسی اتخاذ شده توسط جولیتی توجیه می شد، که با نگرش جدی
د بی طرفی دولت در اختلافات کارگری مشخص می شد و به طرفین درگیر: صنعتگران و کارگران اجازه می داد تا آنها را حل کنند. دولت های تحت رهبری جولیتی اولین قوانین ویژه برای توسعه جنوب ایتالیا را بر اساس اصل اعتبار یارانه ای برای مشاغل و در مورد باسیلیکاتا، کالابریا، سیسیل، ساردینیا و ناپل تصویب کردند: در مورد اخیر، کارخانه های فولاد باگنولی به سرعت تکمیل شدند. پروژه مهم دیگر منجر به ملی شدن راه آهن شد که در سال ۱۹۰۵ توسط پارلمان تصویب شد و ایتالیا را در بخشی که برای توسعه ضروری است، با سایر کشورهای اروپایی همسو کرد. در سال ۱۹۱۲، قانونی برای تأمین مالی حقوق بازنشستگی از کارافتادگی و پیری برای کارگران، آغازگر قوانین اجتماعی مدرن در ایتالیا بود. دوران جولیتی با رشد اقتصادی قوی و نرخ توسعه قابل توجه در بخش صنعت مشخص شد که منجر به افزایش درآمد بسیاری از ایتالیایی ها و نزدیک تر شدن آنها به کشورهای مدرن تر شد. چرخه ای از صنعتی شدن سریع آغاز شد؛ جنبش کارگری خود را نشان داد؛ اقتصاد با کمک اتخاذ اقدامات حمایتی و تأمین مالی اعطا شده توسط دولت و چندین بانک مهم (بانکا کامرشیال ایتالیانا، کردیتو ایتالیانو) پیشرفت کرد. صنعتی شدن در
صنعت آهن و فولاد (تعداد کارگران این بخش ۵۰ ۰۰۰) از ۱۵ ۰۰۰ به ۵۰۰۰۰ نفر افزایش یافت) و در صنعت جدید برق آبی نقاط قوت خود را داشت. به نظر می رسید که مورد اخیر یکی از نقاط ضعف ایتالیا، یعنی کشوری که فاقد مواد اولیه ضروری مانند زغال سنگ و آهن بود، را برطرف می کند. با استفاده از آب دریاچه ها و رودخانه های آلپ، تولید انرژی بدون تکیه بر منابع خارجی زغال سنگ امکان پذیر شد: بین سال های ۱۹۰۰ تا ۱۹۱۴، تولید برق آبی از ۱۰۰ به ۴ ۰۰۰ کیلووات ساعت افزایش یافت. صنعت نساجی جایگاه قابل توجهی را حفظ کرد و محصولات آن هم در داخل و هم در سطح بین المللی به فروش می رسید. مهندسی مکانیک نیز شروع به تثبیت جایگاه خود در بخش های حمل و نقل (خودرو، قطار) و ماشین آلات کرد. با این وجود، اقتصاد به طور قابل توجهی بین شمال صنعتی و مدرن کشور و جنوب عقب مانده و عمدتاً کشاورزی نامتعادل باقی ماند. مدرنیزاسیون همچنین خود را در اشکال زندگی سیاسی و تضاد اجتماعی نشان داد. با این حال، نرخ بالای مهاجرت (تقریباً ۸ میلیون ایتالیایی در ده سال کشور را ترک کردند) عدم تعادل عمیق بین شمال و جنوب و بین شهر و روستا را تأیید کرد. جنگ جهانی اول و پیامدهای آن (۱۹۱۴–
۱۹۲۲). بی طرفی. ایتالیا در ابتدا در جنگ جهانی اول بی طرف ماند. اقدام اتریش-مجارستان علیه صربستان مغایر با منافع ایتالیا بود. رم خواهان هژمونی هابسبورگ در بالکان نبود، اما همچنین این امکان را در نظر داشت که در ازای غرامت ارضی، طبق ماده هفتم پیمان اتحاد سه گانه، از متحد خود در برابر صربستان حمایت کند. برای رم، این غرامت های ارضی شامل استان های ایتالیایی امپراتوری هابسبورگ می شد. دولت هابسبورگ مشروعیت تفسیر ایتالیا از ماده هفتم را پذیرفت، اما این ایده را که غرامت ها می توانند شامل سرزمین های درون امپراتوری آن (مانند ترنتینو) باشند، قاطعانه رد کرد. این امر دولت ایتالیا را متقاعد کرد که هرگونه غرامت اعطا شده، تلاش های جنگی را توجیه نمی کند و همچنین مردم ایتالیا را از عاقلانه بودن جنگ با وین و برلین متقاعد نمی کند؛ بنابراین، بی طرفی نتیجه وضعیتی بود که در آن ایتالیا با شرکت در جنگ در کنار وین و برلین، ریسک زیادی را متحمل می شد و سود کمی می برد. ایتالیا سپس در ۲۳ مه ۱۹۱۵ پس از امضای پیمان مخفی لندن، تصمیم گرفت به متفقین بپیوندد. این توافق نامه تصریح می کرد که ایتالیا ظرف یک ماه به نفع متفقین وارد جنگ شود و در ازای آ
ن، در صورت پیروزی، ترنتینو، تیرول تا گذرگاه برنر (تیرول جنوبی)، ونیزیا جولیا، کل شبه جزیره ایستریا، به استثنای رییکا و شمال دالماسی را به دست آورد. ورود به جنگ جهانی اول. دولت ایتالیا در ۲۴ مه ۱۹۱۵ تصمیم به ورود به جنگ گرفت. فرماندهی ارتش به ژنرال لوئیجی کادورنا سپرده شد که هدفش رسیدن به وین از طریق لیوبلیانا بود. ویکتور امانوئل سوم بار دیگر خود را موافق ورود به جنگ در کنار بریتانیای کبیر، فرانسه و روسیه نشان داد. با شروع جنگ جهانی اول، پادشاه شخصاً به مقر خود در ونتو رفت و معاونت پادشاهی را به عمویش توماس، دوک جنوا، واگذار کرد. در سپیده دم ۲۴ مه، نیروی زمینی اولین گلوله توپ را به سمت مواضع اتریش-مجارستانی که در سروینیانو دل فریولی سنگر گرفته بودند، شلیک کرد که چند ساعت بعد، اولین شهری بود که فتح شد. در سپیده دم همان روز، ناوگان اتریش-مجارستان ایستگاه راه آهن مانفردونیا را بمباران کرد؛ در ساعت ۱۱:۵۶ شب، آنکونا را بمباران کرد. در ۲۴ مه، اولین سرباز ایتالیایی، ریکاردو دی گیوستو، کشته شد. جبهه ای که توسط ایتالیا گشوده شد در آلپ، از گذرگاه استلویو تا دریای آدریاتیک بود. تلاش اصلی برای شکستن جبهه در منطقه دره های
ایسونزو، در جهت لیوبلیانا، متمرکز بود. پیشرفت اتریشی. در اکتبر ۱۹۱۷، روسیه به دلیل انقلاب کمونیستی از درگیری عقب نشینی کرد. نیروهای قدرت های مرکزی از جبهه شرقی به جبهه غربی منتقل شدند. با توجه به نتایج آخرین حمله ایتالیا و رسیدن نیروهای کمکی از جبهه شرقی، اتریش-مجارستان و آلمان تصمیم به پیشروی گرفتند. در ۲۴ اکتبر، اتریش-مجارستان و آلمان جبهه را شکستند، در کاپورتو گرد هم آمدند و ارتش دوم به فرماندهی ژنرال لوئیجی کاپلو را محاصره کردند. ژنرال های لوئیجی کاپلو و لوئیجی کادورنا مدت ها به یک حمله احتمالی مشکوک بودند، اما اخبار و ظرفیت تهاجمی واقعی نیروهای دشمن را دست کم گرفته بودند. اتریشی ها در جهت جنوب غربی و تنها در چهار روز به اودین رسید. تنها ارتشی که در برابر این فاجعه مقاومت کرد، ارتش سوم به رهبری امانوئل فیلیبرتو از ساووا، پسر عموی شاه ویتوریو امانوئل سوم بود. گسست جبهه کاپورتو باعث فروپاشی مواضع ایتالیایی ها در امتداد ایسونزو شد و ارتش های مستقر از دریای آدریاتیک به والسوگانا در ترنتینو عقب نشینی کردند. ۳۵۰۰۰۰ سرباز مستقر در امتداد جبهه، به همراه ۴۰۰۰۰۰ غیرنظامی که از مناطق مورد تهاجم فرار می کردند، عقب نش
ینی نامنظمی را آغاز کردند. تلفات تجهیزات جنگی بسیار زیاد بود. در ابتدا، تلاش هایی برای متوقف کردن عقب نشینی با گسترش جبهه جدید در امتداد رودخانه تاگلیامنتو انجام شد که موفقیت کمی داشت، سپس به رودخانه پیاوه، جایی که در ۱۱ نوامبر ۱۹۱۷، عقب نشینی پایان یافت، که تا حدی به دلیل امتناع پادشاه ویکتور امانوئل سوم از پذیرش پیشنهاد عقب نشینی به مینچیو بود. پس از شکست، ژنرال کادورنا، در اطلاعیه ای که در ۲۹ اکتبر ۱۹۱۷ منتشر شد، به اشتباه و گمراه کننده «عدم مقاومت واحدهای ارتش دوم» را دلیل پیشروی ارتش اتریش-مجارستان در جبهه عنوان کرد. کادورنا که متعاقباً برای شرکت در کنفرانس بین متفقین در ورسای دعوت شده بود، در ۸ نوامبر ۱۹۱۷، پس از تثبیت قطعی عقب نشینی در امتداد خطوط مونته گراپا و پیاوه، توسط ژنرال آرماندو دیاز جایگزین شد. این شکست پیامدهای متعددی داشت: کادورنا از سمت خود برکنار و ژنرال آرماندو دیاز به عنوان رئیس ستاد جایگزین او شد. علاوه بر کادورنا، ژنرال لوئیجی کاپلو که مسئول اصلی شکست محسوب می شد، نیز سمت خود را از دست داد. یکی دیگر از تأثیرات این شکست، نارضایتی گسترده در بین سربازان بود. شورش ها مکرراً رخ داد و بسیاری
از آنها به اعدام های دسته جمعی منجر شد. در سطح سیاسی، دولت به رهبری پائولو بوسلی مجبور به استعفا شد و بلافاصله ویتوریو امانوئل اورلاندو جایگزین او شد. پیروزی. انضباط شدید کادورنا، ماه های طولانی در سنگرها و فاجعه کاپورتو، ارتش را تضعیف کرده بود. برای سربازان مذهبی تر، سخنان پاپ بندیکت پانزدهم در مورد «کشتار بی فایده» نیز بسیار مهم بود. برای رسیدگی به این مشکلات و دستیابی به پیروزی، دیاز استراتژی را کاملاً تغییر داد. اولاً، او انضباط آهنین را کاهش داد. ثانیاً، از آنجایی که جبهه جدید نسبت به جبهه ایسونزو قابل دفاع تر بود، او بر اقدامات هدفمند برای دفاع از قلمرو ملی تمرکز کرد، نه ضدحمله های بی ثمر اما خونین. این امر منجر به اتحاد سربازان و ملت شد که پیش نیاز پیروزی نهایی بود. در اوایل سال ۱۹۱۷، طبقه متولدین ۱۸۹۹ (به اصطلاح «پسران ۹۹») به اسلحه فراخوانده شدند. اتریش-مجارستانی ها حملات خود را تا بهار ۱۹۱۸ متوقف کردند و خود را برای تهاجمی آماده می کردند که می توانست آنها را به دشت ونتو نفوذ دهد. طبق برخی بازسازی ها، ارتش ایتالیا قصد اشغال لیوبلیانا را نیز داشت، اما درست آن سوی پوستوینا توسط نیروهای صرب متوقف شد. د
ر ۵ نوامبر، واحدهای دریایی وارد پولا شدند که برای چند روز توسط برخی از واحدهای نظامی اسلوونیایی و کروات که قبلاً بخشی از ارتش اتریش بودند، به نمایندگی از دولت تازه تأسیس (و کوتاه مدت) اسلوونیایی ها، کروات ها و صرب ها اشغال شده بود. روز بعد، تجهیزات بیشتری به شیبنیک ارسال شد که به مقر اصلی دولت نظامی دالماتیا تبدیل شد. آخرین تلفات ایتالیایی، ستوان دوم آلبرتو ریوا ویلا سانتا، ۱۹ ساله، متعلق به هنگ هشتم برسالیری بود که کمی قبل از ساعت ۳ بعد از ظهر ۴ نوامبر ۱۹۱۸ در پارادیزو، نه چندان دور از اودینه، سقوط کرد. فروپاشی دولت سلطنتی (۱۹۴۳–۱۹۴۶). پادشاهی جنوب و جمهوری اجتماعی ایتالیا. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، بادولیو امضای آتش بس با نیروهای متفقین را اعلام کرد و روز بعد، به همراه پادشاه ویکتور امانوئل سوم، پایتخت را ترک کرد تا به بریندیزی فرار کند، که به مقر موقت دولت تبدیل شد، در حالی که برخی از ارتش های متفقین به تارانتو و سالرنو رسیدند. سپس آلمانی ها عملیات آخسه را برای حفظ کنترل مرکز و شمال ایتالیا انجام دادند و سرباز ایتالیایی را بدون دستور اسیر کردند و آنها را با عنوان IMI (بازداشت شدگان نظامی ایتالیا) به اردوگاه های ک
ار اجباری مختلف فرستادند. در ۱۲ سپتامبر، با حمله گران ساسو، آلمانی ها موسولینی را از حبس آزاد کردند، که ابتدا توسط هیتلر به مونیخ برده شد و سپس به ایتالیا بازگردانده شد، جایی که در ۲۳ سپتامبر جمهوری سوسیال ایتالیا (RSI) یا جمهوری سالو، مرکز اداری RSI را تأسیس کرد. در همین حال، با عملیات کلودبرست، آنها کنترل ونیز جولیا را به دست گرفتند و منطقه عملیاتی ساحل آدریاتیک را تأسیس کردند. همین سرنوشت برای ترنتینو-آلتو آدیجه که در منطقه عملیاتی پری آلپس قرار داشت، رخ داد؛ بنابراین ایتالیا به دو بخش تقسیم شد: جمهوری اجتماعی ایتالیا که توسط آلمانی ها در شمال حمایت می شد و پادشاهی جنوب که توسط متفقین حمایت می شد و در ۱۳ اکتبر ۱۹۴۳ به آلمان اعلام جنگ کرده بود. در ژانویه ۱۹۴۴، مقر موقت دولت به سالرنو منتقل شد. در RSI، در ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴، پس از یک محاکمه عمومی دراماتیک، رهبران سابق فاشیست، گالئاتزو چیانو، امیلیو د بونو، لوچیانو گوتاردی، جووانی مارینلی و کارلوچیو پارشی، پس از حکم اعدامی که دادگاه برای همه کسانی که به موسولینی رأی عدم اعتماد داده بودند، صادر کرد، در ورونا تیرباران شدند. سازماندهی مجدد ایالت. با پایان جنگ، ایتال
یا پیمان پاریس را امضا کرد و موافقت کرد که ایستریا و دالماتیا را به جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی واگذار کند. علاوه بر این، سرزمین آزاد تریسته ایجاد شد، یک کشور مستقل که به دو منطقه تقسیم شده بود: یکی آنگلو-آمریکایی و دیگری یوگسلاوی. اشغال توسط نیروهای یوگسلاوی باعث مهاجرت جولیان-دالماتیایی جمعیت ایتالیا شد که طی آن بیش از ۹۰٪ از جمعیت ایتالیایی زبان، که بین حداقل تا حداکثر ۳۵۰ ۰۰۰ نفر تخمین زده می شد، سرزمین های ایستریا و دالماتیا را ترک کردند. برخی از تبعیدیان بعداً به قاره آمریکا یا استرالیا مهاجرت کردند. ایتالیا همچنین تپه های بریگا و تندا را به فرانسه واگذار کرد، که در طول جنگ تلاش کرده بود دره آئوستا را به خود ملحق کند، که در ۷ سپتامبر ۱۹۴۵ دوباره به استان تورین ملحق شد، و سپس به عنوان یک منطقه خودمختار با قانون ویژه بازسازی شد. جزیره ساسنو به آلبانی، دودکانیز به یونان و تمام متصرفاتامپراتوری ایتالیا در آفریقا از دست رفت که از این تعداد بیش از ۱۰۰۰۰۰ ایتالیایی به وطن خود بازگردانده شدند. جنگ جهانی دوم، ایتالیا را با اقتصادی به شدت آسیب دیده و جمعیتی از نظر سیاسی متفرق، مواجه کرد. پایان جنگ، ایتالیا ر
ا در شرایط بحرانی قرار داد: نبردها و بمباران های هوایی، بسیاری از شهرها و شهرستان ها را به تلی از آوار تبدیل کرده بود، مسیرهای ارتباطی اصلی قطع شده بود و این سرزمین توسط نیروهای متفقین اشغال شده بود. تعداد تلفات جنگ جهانی دوم در نتیجه جنگ بسیار زیاد بود: تخمین زده می شود که بین ۴۱۵۰۰۰ نفر (از جمله ۳۳۰۰۰۰ نظامی و ۸۵۰۰۰ غیرنظامی) و ۴۴۳۰۰۰ نفر کشته شده اند، با تخمین اینکه جمعیت ایتالیا در آغاز درگیری ۴۳ ۸۰۰ ۰۰۰ نفر بوده است، به این نتیجه می رسیم که تقریباً به ازای هر ۱۰۰ ایتالیایی یک قربانی وجود داشته است. در این شرایط، دولت پاری متولد شد که پس از چند ماه توسط دموکرات های مسیحی (DC) و حزب لیبرال ایتالیا (PLI) برکنار شد و دولت آلچیده د گاسپری، دبیر DC، جایگزین آن شد. دولت دِ گاسپری کمیسیون پاکسازی را به حالت تعلیق درآورد، در حالی که وزیر دادگستری، دبیر حزب کمونیست ایتالیا، پالمیرو تولیاتی، دستور عفو عمومی برای جنایات فاشیستی را صادر کرد.
تفکیک زباله در ایتالیا تقریباً در کل ایتالیا فعال است، اگرچه با تفاوت های جغرافیایی چشمگیر، که نتیجهٔ یک روند تاریخی ناهماهنگ است. روز ۱۸ مارس به عنوان روز جهانی بازیافت، که در سال ۲۰۱۸ توسط بنیاد جهانی بازیافت تأسیس شد، گرامی داشته می شود. تاریخچه. دوره پیش از اتحاد. اولین آیین نامه ها در ۱۴۳۰ صادر شدند، زمانی که در شهر پالرمو آیین نامه هایی در خصوص تمیزی مکان های عمومی نصب شد و صاحبان مغازه ها را موظف به حفظ نظم در فضای جلوی مغازه هایشان می کرد. اولین نشانه های جمع آوری تفکیک شده زباله در تاریخ معاصر در ناپل بوربون ها دیده می شود، پایتخت پادشاهی دو سیسیل تحت مدیریت فردیناندو دوم، که قانونی صادر کرد: با فرمان ۳ مه ۱۸۳۲، امضا شده توسط فرماندار پلیس ناپل، جنارو پیسکوپو، نخستین مجازات های زندانی برای متخلفان اعمال شد. پادشاه فردیناندو نخستین کسی بود که به این شکل مردم را موظف به حفظ بهداشت خیابان ها می کرد؛ فرماندار در این باره دستوراتی صادر کرد و در متن نوشت: "«تمامی مالکین یا مستأجران خانه ها، مغازه ها، باغ ها، حیاط ها و مکان های ثابت یا موقت، موظف اند سطح خیابان مقابل محل سکونت، مغازه یا حیاط خود را جارو کنن
د و در فاصله ای حداقل ده «پالمو» از دیوار یا محل مربوطه، این جارو کردن باید هر صبح قبل از طلوع آفتاب انجام شود، با این توصیه که زباله ها در کنار محل خود جمع شوند و تمامی قطعات شیشه یا کریستال جدا شده و در توده ای جدا قرار داده شوند»". سپس اضافه می شد که "«باید به محل های سانتا ماریا این پورتیکو مراجعه کنند، جایی که همه وسایل مورد نیاز برای راحتی عمومی موجود است»" و همچنین ممنوعیت "«ریختن هرگونه مواد از بالکن ها»" اعلام شد. دوره پس از اتحاد. تا زمان معجزه اقتصادی ایتالیا پس از جنگ جهانی دوم، زباله های شهری به میزان قابل توجهی کمتر از امروز تولید می شد و عمدتاً از مواد آلی تشکیل می شدند و بنابراین، به ویژه در مناطق روستایی، دوباره برای تولید کمپوست یا تغذیه دام استفاده می شدند. بیشتر محصولات موجود در بازرگانی به صورت فله ای یا در بسته بندی های قابل تجزیه زیستی (کاغذ) یا قابل استفاده مجدد (ظروف با بازگشت ظرف) فروخته می شدند. محصولات یک بار مصرف (نوارهای بهداشتی، پوشک ها، دستمال ها و غیره) هنوز رایج نبودند و کالاهای مصرفی فقط زمانی دور ریخته می شدند که کاملاً غیرقابل استفاده شده بودند. برخی مواد، مانند آهن و پارچ
ه ها، به صورت جداگانه جمع آوری و برای بازیافت مورد استفاده قرار می گرفتند، زیرا ارزش اقتصادی داشتند. مواد دیگر، مانند چوب و کاغذ، دوباره به عنوان سوخت استفاده می شدند و با خاکستر مادهٔ لسیویا تولید می شد؛ بنابراین، مشکل دفع زباله ها بسیار محدودتر از امروز بود. جمع آوری، حمل و نقل و دفع زباله های شهری برای اولین بار توسط قانون ۳۶۶ سال ۱۹۴۱ تنظیم شد. در آن زمان، زباله ها تنها به عنوان یک مشکل بهداشتی برای گسترش بیماری های واگیردار و زیبایی شهری (تخریب مناظر، بوها و حیوانات مزاحم) در نظر گرفته می شدند. هنوز توجهی به تأثیر زیست محیطی (یا آلودگی) زباله ها نشده بود و دفن و سوزاندن غیرکنترلی زباله ها روش های رایج و پذیرفته شده بودند. با ظهور رونق اقتصادی و گسترش مصرف گرایی، از دهه های پنجاه و شصت، استفاده از محصولات یک بار مصرف و بسته بندی های تک بار افزایش یافت و میزان تولید زباله ها به طور قابل توجهی افزایش پیدا کرد و کیفیت زباله ها تغییر کرد (به ویژه گسترش گستردهٔ مواد پلاستیکی که تجزیه پذیر نیستند و در صورت سوزاندن مضر هستند). در نتیجه، مشکل دفع این حجم عظیم زباله ها شدیدتر شد. از دهه ۱۹۷۰، حساسیت مردم و جامعه ع
لمی نسبت به مسائل محیط زیستی افزایش یافت و روشن شد که روش های سنتی دفع زباله (دفن در محل های دفن یا سوزاندن غیرکنترلی) باعث آلودگی خاک، آب و هوا می شوند؛ بنابراین نیاز به کاهش میزان زباله تولیدی، بازیافت بخشی از آن و استفاده از روش های دفع زیست محیطی تر (محل های دفن کنترل شده و زباله سوزهای مجهز به فیلتر) احساس شد. در اجرای دستورالعمل اتحادیه اروپا ۷۵/۴۴۲ سال ۱۹۷۵، DPR 915 سال ۱۹۸۲، تکالیفی در زمینهٔ بازیافت، استفاده مجدد و بازیابی تعیین کرد. قانون ۴۷۵ سال ۱۹۸۸ جزئیات بیشتری داشت و مجموعه ای از کنسرسیومهای اجباری برای بازیافت زباله ظروف پلاستیکی، شیشه ای و فلزی ایجاد کرد و جمع آوری تفکیک شده زباله های شهری را به صراحت اجباری کرد. پس از آن، موضوع به طور مشخص تر ابتدا توسط D.Lgs. 22 سال ۱۹۹۷ ("اجرای دستورالعمل های ۹۱/۱۵۶/CEE دربارهٔ زباله ها، ۹۱/۶۸۹/CEE دربارهٔ زباله های خطرناک و ۹۴/۶۲/CE دربارهٔ بسته بندی ها و زباله های بسته بندی") که به "دستور رونکی" معروف است، و سپس توسط D.Lgs. 152 سال ۲۰۰۶ ("قوانین محیط زیست") که به «متن واحد محیط زیست» مشهور است و پس از اصلاحات متعدد هنوز معتبر است، تنظیم شد. همچنین در سال