Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زدواج می کنند. هر شوهر همسرش را به قلمرو خود می برد. ایوان که از تنهایی خسته شده است، به دنبال خواهرانش می رود. در راه، او با میدان جنگی پر از جسد روبرو می شود و از تنها بازمانده می فهمد که این ارتش توسط پرنسس ماریا مورِونا نابود شده است. او به زودی ماریا را ملاقات می کند و با او ازدواج می کند. ماریا او را به قلمرو خود می برد و سپس به جنگ می رود و به ایوان دستور می دهد که در غیاب او به یک اتاق خاص وارد نشود. ایوان از دستور سرپیچی می کند و کوشچی را زنجیر شده پیدا می کند. کوشچی از او التماس می کند که به او آب بدهد. او برای رفع تشنگی خود به کمتر از سه سطل آب نیاز ندارد، اما در سطل سوم تمام قدرتش را به دست می آورد، زنجیرهایش را می شکند و فرار می کند و به ایوان می گوید که او ماریا مورِونا را دیگر هرگز نخواهد دید. در واقع او ماریا را می دزدد و او را زندانی می کند. شاهزاده که به دنبال همسرش می رود، در طول مسیر به ترتیب با سه برادرشوهر و همسرانشان، خواهرانش، که از آمدن او خوشحال می شوند، ملاقات می کند. به درخواست آنها، او به هر یک یک شیء نقره ای می دهد. او سرانجام ماریا مورِونا را پیدا می کند، که او را به خاطر آزاد ک
ردن کوشچی سرزنش می کند و قبل از اینکه سه بار با او فرار کند، تلاش می کند. کوشچی که بر روی اسب جادویی سخنگوی خود سوار است، هر بار آنها را می گیرد. او ابتدا جان ایوان را نجات می دهد زیرا ایوان به او آب داده است، اما در بار سوم او را تکه تکه می کند و در بشکه ای می اندازد و بشکه را به دریا می اندازد. برادرشوهران ایوان می بینند که اشیاء نقره ای که او به آنها داده است کدر شده است و از این نتیجه می گیرند که برای شاهزاده اتفاقی افتاده است. آنها بشکه را پیدا می کنند و آن را به ساحل می آورند، سپس تکه های بدن ایوان را جمع می کنند و او را با آب مرده و سپس آب زنده می پاشند و ایوان به زندگی بازمی گردد. او بلافاصله به دنبال ماریا مورِونا می رود و از او می پرسد که کوشچی اسب جادویی خود را از کجا تهیه کرده است. او از کوشچی می فهمد که آن را از بابا یاگا که در دوردست، آن سوی رودخانه آتش زندگی می کند، به دست آورده است: بابا یاگا هر روز با پرواز دور دنیا می چرخد و گله ای از اسب های ماده ماوراء طبیعی دارد. ماریا یک روسری از کوشچی می دزدد که با تکان دادن آن می توان از رودخانه آتش عبور کرد و آن را به ایوان می دهد. ایوان و ماریا مورِو
نا: نبرد نهایی. ایوان سفری طولانی را به سوی خانه بابا یاگا آغاز می کند. او از رودخانه آتش عبور می کند و در طول مسیر با یک پرنده، سپس با ملکه زنبورها و در نهایت با یک شیر ماده دوست می شود. سرانجام به خانه جادوگر می رسد و به او می گوید که به یک اسب جنگی خوب نیاز دارد. بابا یاگا در ازای این کار، از او می خواهد که سه روز مراقب گله اسب های ماده او باشد. اگر او شکست بخورد، سرش بر روی یک نیزه قرار خواهد گرفت. هر بار اسب های ماده به اطراف می روند، اما به ترتیب با کمک پرنده، شیر ماده و زنبورها جمع می شوند. یک زنبور عسل به ایوان توصیه می کند که یک کره اسب بیمار را از بابا یاگا بدزدد و با او فرار کند. ایوان در نیمه های شب این کار را انجام می دهد، از رودخانه آتش با استفاده از روسری جادویی عبور می کند و سپس پل را پشت سر خود به باریکی یک نخ درمی آورد. هنگامی که بابا یاگا از خواب بیدار می شود، متوجه فرار ایوان می شود و با هاون آهنی خود به دنبال او می رود. او به پلی که در حال فرو ریختن است، می رود و به داخل آب می افتد و غرق می شود. ایوان تزارویچ که سوار بر کره اسبی است که اکنون به یک اسب جنگی زیبا تبدیل شده است، ماریا مورِون
ا را پیدا می کند و آنها دوباره از دست کوشچی فرار می کنند. اما این بار، اسب کوشچی حس می کند که فراری ها سوار بر اسبی بهتر از او هستند. با این وجود، او به آنها می رسد، کوشچی و ایوان با هم می جنگند، اما اسب ایوان با لگدی به پیشانی کوشچی او را زخمی می کند و ایوان او را به قتل می رساند و جسدش را می سوزاند: کوشچی بی مرگ نابود شده است. ایوان و ماریا با برادرشوهران و همسرانشان ملاقات می کنند و همه آنها به آنها خوشامد می گویند. آنها به قلمرو خود بازمی گردند و تا آخر عمر خوشبخت زندگی می کنند. گلچین ها و داستان هایی با مضامین مشابه. واسیلی ژوکوفسکی، شاعر، در سال ۱۸۳۱ داستانی منظوم به نام داستان تزار برندی، پسرش ایوان تزارویچ، حیله های کوشچی بی مرگ و ماریا تزارِونا، دختر بسیار دانای کوشچی منتشر کرد. این داستان نشان می دهد که بین کوشچی و ماریا رابطه ای وجود دارد، اما این داستان بر اساس یک داستان سنتی روسی دیگر به نام تزار موج و واسیلیسا است.
مریم محبوب نویسنده اهل افغانستان است که به خاطر نوشته هایش دربارهٔ مهاجران افغان و مردسالاری در جامعهٔ افغانستان شناخته می شود. محبوب در سال ۱۹۵۵ در میمنه، در ولایت فاریاب افغانستان متولد شد. مادرش خانه دار بود ولی پدرش در کارمند دولت افغانستان بود و در ولایات مختلف خدمت می کرد و به این دلیل او فرصتی داشت تا زندگی زنان افغان را در بخش های مختلف کشور تجربه کند. او تحصیلات ثانویه خود را در کابل به پایان رساند و برای اخذ مدرک کارشناسی ارشد در رشته زبان و ادبیات فارسی به دانشگاه تهران رفت. محبوب در اوایل دهه ۱۹۷۰ به عنوان یک روزنامه نگار در دو نشریه برجسته، ژوندون و انیس، کار کرد و همانجا اکثر داستان های کوتاه خود را منتشر کرد. پس از اشغال افغانستان توسط شوروی در سال ۱۹۷۹، محبوب کشور را ترک کرد و ابتدا به پاکستان و سپس در سال ۱۹۸۱ به دهلی، هندوستان نقل مکان کند. محبوب به همراه سایر مهاجران افغان، مجله «گاهنامه» را برای ابراز مقاومت فرهنگی هم در برابر دولت کمونیستی افغانستان و هم در برابر مجاهدین تأسیس کرد. با این حال، با فشار مجاهدین از جامعه افغان در هند، او یک بار دیگر برای مهاجرت به کانادا در سال ۱۹۸۳ اقدام کر
د. در کانادا او با همسرش، نویسنده و شاعر، زلمی باباکوهی، زندگی می کند و با او دوهفته نامه ای به نام زرنگار منتشر می کنند. محبوب از معدود نویسندگان زنی است که مدت طولانی در صحنه داستان نویسی مدرن افغانستان حضور داشته است. او نوشتن داستان را از دوران دانش آموزی در دبیرستان عایشه درانی در کابل در دهه ۱۹۶۰ با نوشتن برای هفته نامه ای برای کودکان به نام «کَمکیانِ انیس» (انیس کوچک) آغاز کرد. بعدها آثار خود را در نشریات ژوندون، انیس و پشتون ژغ منتشر کرد و همچنین در رادیو کابل نیز صدایش شنیده می شد. در آن زمان، هفته نامه ژوندون نه تنها به دلیل انتشار آثار مهم ادبی نویسندگان و شاعران افغانستانی، بلکه به دلیل حضور برخی نویسندگان برجسته ی آن دوره در جمع کارکنانش، نشریه ی بسیار مهمی در افغانستان به شمار می رفت. محبوب بعد از مهاجرت به پاکستان، مجموعه داستانی به نام «درخت ها کارتوس گل می کنند» (درختان گلوله بار می دهند) را با نام مستعار «نی» منتشر کرد. برخی از آثار او که پیشتر در ژوندون منتشر شده بودند، بعدها در حالی که او در کانادا زندگی می کرد، در مجموعه ای با عنوان «خانه دلگیر» در سال ۱۹۹۰ توسط انجمن نویسندگان افغانستان
در کابل منتشر شد. او همچنین در کانادا دو مجموعه داستان کوتاه دیگر با عناوین «گم» و «خانم جورج» منتشر کرده است. محبوب بیشتر آثار داستانی مهم خود را در دوران دوری از وطن خلق کرد. آثار او بر سرکوب و به حاشیه راندن زنان تمرکز دارد و همزمان، بیانگر شورشی علیه هنجارهای اجتماعی و نگرش های حاکم بر زنان است. در ایران، آثار او توسط نشر آمو در تهران منتشر می شود.
روابط نروژ-بریتانیا () شامل روابط دوجانبهٔ خارجی میان دول نروژ و بریتانیا است. این دو ملت از زمان استقلال نروژ در سال ۱۹۰۵، از همکاری فرهنگی، اقتصادی، نظامی و سیاسی بسیار نزدیکی برخوردار بوده اند. هر دو کشور، از متحدان مرکزی در ناتو محسوب می شوند و اخیراً، این دو کشور برای ارائه اطلاعات و تسلیحات به اوکراین در جریان تهاجم روسیه به کشور یادشده در سال ۲۰۲۲، همکاری گسترده داشته اند.
ربکا هیلگر (۲۴ نوامبر ۱۹۹۲) یک شناگر اهل برمودا است. او در ماده ۵۰ متر آزاد زنان در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ شرکت کرد و با زمان ثبت زمان ۲۶٫۵۴ ثانیه در رده ۵۲ قرار گرفت. او با این نتیجه به نیمه نهایی آن دوره از مسابقات صعود نکرد.
ملیسا «مل» مایا دسوزا، ( ; متولد ۳ مه 2004)، یک بازیگر برزیلی است. او در ریودوژانیرو به دنیا آمد. او در سال ۲۰۱۲ با بازی در نقش ریتا جوان در تله نوولا آونیدا برزیل به شهرت رسید. او جوایز متعددی را برای این نقش دریافت کرد.
ان جی سی ۸۲۴ () یک کهکشان مارپیچی میله ای است که در صورت فلکی کوره در فاصلهٔ حدود ۲۶۰ میلیون سال نوری از کهکشان راه شیری قرار دارد. این کهکشان در سال ۱۸۳۷ توسط اخترشناس اهل بریتانیا جان هرشل کشف شد.
محمد منان رئیسی (زاده ۲۲ آذر ۱۳۶۰) مهندس و سیاستمدار ایرانی است که نماینده مردم حوزه انتخابیه قم، کهک و جعفرآباد در دوره دوازدهم مجلس شورای اسلامی است. وی با کسب ۱۰۵٬۱۴۷ رأی انتخاب شد. سوابق. محمد منان رئیسی، ریاست مرکز مطالعات و برنامه ریزی شهر تهران و عضو شورای معاونین شهرداری تهران، مدیر پژوهشکده معماری و شهرسازی اسلامی، عضویت در هیئت علمی دانشگاه علم و صنعت دانشگاه قم و فعالیت در طرح های توسعه ای در برخی از شهرهای کشور سوریه را در کارنامه خود دارد.
کلئو پیرس آیروسا گالوائو (زادهٔ ۲ اکتبر ۱۹۸۲) که به نام کلئو شناخته می شود، بازیگر و خواننده برزیلی است. او اولین بازیگری خود را با شرکت در مینی سریال "یادبود ماریا مورا" در سال ۱۹۹۴ انجام داد.
گروه اکتشافی جنوبگان ژاپنی () گروه مکتشف ژاپنی قطب جنوب بود که از سال ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۲، با کشتی کاینان مارو، به تلاش برای اکتشافاتی در سرزمین جنوبگان دست زد و اولین کشور غیر اروپایی محسوب می گردید که دست به چنین اقدامی - تا آن زمان - زده بود. شروع کاوش های این گروه مکتشف، همزمان بود با آغاز اکتشافات اصلی و مهم از جانب رابرت فالکون اسکات و روئال آمونسن و به همین دلیل، در تاریخ اکتشافات قطبی، به نسبت، نادیده و تحت الشعاع قرار گرفت. رهبری این گروه مکتشف ژاپنی بر عهدهٔ نوبو شیراسه بود.
آنا پائولا ماچادو والدائو بسا (زاده ۱۶ مه ۱۹۷۶میلادی) خواننده، ترانه سرا و کشیش برزیلی است؛ او در بلو هوریزونته به دنیا آمده است. او خواهر بزرگتر آندره والادائو و ماریانا والادائو است.
الکساندر آفاناسیف (؛ – ) اسلاوشناس و قوم نگار روسی بود که نزدیک به ۶۰۰ افسانه روسی و فولکلور روسی را منتشر کرد که یکی از بزرگ ترین مجموعه های فولکلور در جهان است. این مجموعه صرفاً روسی نبود، بلکه شامل داستان های عامیانه از اوکراین و بلاروس در کنار داستان های عامیانه امپراتوری روسیه بود. اولین نسخه از مجموعه او در هشت جلد از سال ۱۸۵۵ تا ۱۸۶۷ منتشر شد و شهرت او را به عنوان همتای روسی برادران گریم به دست آورد. زندگی. الکساندر آفاناسیف در شهر بوگوچار در ولایت ورونژ امپراتوری روسیه (استان ورونژ امروزی روسیه) در یک خانواده متوسط به دنیا آمد. مادرش واروارا میخایلوونا آفاناسیه وا از عوام بود. اسکندر هفتمین فرزند او بود؛ او پس از زایمان بسیار بدحال شد و تا پایان سال درگذشت. فرزندان توسط پدرشان نیکولای ایوانوویچ آفاناسیف، یک مشاور حقوقی، که به عنوان دستیار دادستان در علت احتمالی خدمت می کرد، بزرگ شدند. الکساندر نیکولایویچ، پدرش را مردی با ویژگی های اخلاقی و فکری بالا توصیف کرده است: «به درستی به عنوان باهوش ترین فرد در کل آویزد شناخته می شود». در سه سالگی این خانواده به بوبروف نقل مکان کردند و اسکندر دوران کودکی خود را
در آنجا گذراند. او خیلی زود به خواندن علاقه مند شد. او به کتابخانه ای که توسط پدربزرگش (عضو انجمن کتاب مقدس روسیه) باقی مانده بود و همچنین به مجلات مختلف دسترسی داشت. در سال ۱۸۳۷ او را به گیمنازیوم مردان وورونژ فرستادند و در سال ۱۸۴۴ وارد دانشکده حقوق دانشگاه دولتی مسکو شد و در سال ۱۸۴۸ فارغ التحصیل شد. او در آنجا در سخنرانی های کنستانتین کاولین، تیموفی گرانوفسکی، سرگی سولویوف، استپان شویریوف، اوسیپ بادیانسکی و فیودور بوسلایف شرکت کرد. او مجموعه مقالاتی دربارهٔ اقتصاد دولت در زمان پتر کبیر، در مورد منشور قضایی پسکوف و سایر موضوعات در مجله های "سوورمنیک" و "اتچستونه زاپیسکی" منتشر کرد. با وجود اینکه یکی از امیدوارکننده ترین دانشجویان بود، نتوانست استاد شود. وزیر محافظه کار آموزش ملی، کنت سرگئی اوواروف، که بر امتحانات نهایی نظارت داشت، به مقالهٔ آفاناسیف که در مورد نقش استبداد در توسعه قانون کیفری روسیه در طول قرن های شانزدهم و هفدهم بحث می کرد، حمله کرد. در سال ۱۸۴۹ کنستانتین کاولین به او کمک کرد تا در دایره اصلی بایگانی مسکو زیر نظر وزیر امور خارجه (روسیه) مشغول به کار شود و آفاناسیف به مدت ۱۳ سال در آنجا کا
ر کرد. در این مدت، او با بسیاری از دانشمندان و شخصیت های فرهنگی ملاقات کرد و کتاب ها و نسخه های خطی باستانی زیادی را جمع آوری کرد که کتابخانه بزرگی را شکل داد. مقالات، نقدها، آثار قوم نگاری و تاریخی او به طور منظم در مجلات، روزنامه ها، سالنامه ها و نشریات علمی معتبر روسی منتشر می شد. مقالات او دربارهٔ طنز روسی قرن هجدهم و آثار نویسندگان و ناشران برجسته به یک تک نگاشت در سال ۱۸۵۹ با عنوان "Русские сатирические журналы ۱۷۶۹–۱۷۷۴ г." ("مجلات طنز روسی ۱۷۶۹–۱۷۷۴")، منتشر شده در مجله 'اتچستونه زاپیسکی' (شماره ۳، ۴ در سال ۱۸۵۵؛ شماره ۶ در سال ۱۸۵۹) منجر شد. در سال ۱۸۵۵ او ریاست کمیسیون دولتی مسئول انتشار آثار قانون گذاری، تاریخی و ادبی را بر عهده گرفت. از سال ۱۸۵۸ تا ۱۸۶۱ او همچنین به عنوان سردبیر اصلی مجله کوتاه مدت " مشغول به کار شد، جایی که در واقع به عنوان پوششی برای جمع آوری مطالب، ادبیات سانسور شده و انقلابی برای سوسیالیست در تبعید آلکساندر هرتسن عمل می کرد. در سال ۱۸۶۲، مقامات نارودنیک نیکلای چرنیشفسکی را دستگیر کردند، در حالی که دیگر افراد مرتبط با هرزن، از جمله آفاناسیف، مظنون شدند. آپارتمان او مورد بازرسی
قرار گرفت و در حالی که چیزی کشف نشد، او همچنان شغل خود را در آرشیو مسکو از دست داد. پس از اخراج او، برای چندین سال نتوانست شغل ثابتی پیدا کند و برای تأمین مخارج خانواده مجبور شد کتابخانه خود را بفروشد. پس از آن به عنوان منشی در دوما شهر مسکو و در کنگره مسکو دادگستران صلح کار کرد و در عین حال به تحقیقات قوم نگاری خود ادامه داد. او یک اثر نظری بزرگ (سه جلد ۷۰۰ صفحه ای) نوشت – " – که بین سال های ۱۸۶۵ و ۱۸۶۹ منتشر شد. در سال ۱۸۷۰ اثر او به نام "Русские детские сказки" (افسانه های روسی کودکان) منتشر شد. آفاناسیف آخرین سال های عمر خود را در تنگدستی گذراند. او در سن ۴۵ سالگی در مسکو در اثر ابتلا به سل درگذشت. در گورستان پیاتنیت به خاک سپرده شد. آثار. در اوایل دهه ۱۸۵۰ آفاناسیف که به مقالاتش شناخته شده بود، شروع به فکر کردن در مورد مجموعه ای از داستان های عامیانه کرد. سپس از سوی انجمن جغرافیایی روسیه (بخش مردم شناسی) سن پترزبورگ از او خواسته شد تا بایگانی افسانه های عامیانه را منتشر کند که انجمن حدود ده سال در اختیار داشت. این بایگانی ها در ابتدای «مجموعه» او قرار دارند. آفاناسیف ۷۴ داستان را از این میان انتخاب کرد.
او مجموعه عظیم ولادیمیر دال (حدود ۱۰۰۰ متن) را به آن ها اضافه کرد که از آن ۱۴۸ شماره را نگه داشت، و بقیه را بیش از حد تحریف شده یافت، مجموعه خودش (حدود ۱۰ افسانه از ناحیه وورونژ) و چند مجموعه دیگر. او داستان های قبلاً منتشر شده (مانند "ماریا مورونا"، "پرنده آتشین"، "گرگ خاکستری" و غیره)، چند داستان از ترانه های حماسی، داستان هایی در مورد مردگان، چند متن طنز قرون وسطی (مانند "حکم شمیاکا") و حکایت ها را اضافه کرد. او جایگاه برجسته خود را در تاریخ زبان شناسی اسلاوی مدیون این «افسانه های روسی» ("Народные русские сказки") است که بین سال های ۱۸۵۵ تا ۱۸۶۳ منتشر شد و از مجموعه معروف برادران گریم الهام گرفته شده است. از دید علمی، مجموعه او فراتر می رود. او همکاران زیادی داشت، سعی می کرد منبع و مکانی را که داستان در آن روایت شده است ذکر کند، هرگز سعی نکرد هیچ نسخه قطعی از یک افسانه ارائه دهد: بنابراین اگر هفت نسخه از یک نوع عامیانه جمع آوری کرد، همه آنها را ویرایش کرد (این مورد در مورد پرنده آتشین صدق می کند). آفاناسیف در دهه ۱۸۵۰ به سنت ها و داستان های قدیمی روسی و اسلاوی علاقه مند شد ("فولکلور" به عنوان یک حوزه مطالع
اتی در آن زمان وجود نداشت). مقالات علمی اولیه او، از جمله - "Ведун и ведьма" ("جادو و جادوگر"، منتشر شده در "Комета"، ۱۸۵۱)؛ " " ("افسانه های بت پرست در مورد جزیره بویان"، منتشر شده در "Временнике общ. ист. и древ. росс." ۱۸۵۸ شماره ۹) - از مکتب به اصطلاح اساطیری استفاده کرد که افسانه ها و داستان ها را معدنی از اطلاعات برای مطالعه اساطیر بت پرست باستان تر می دانست (رجوع کنید به اثر قطعی او در مورد موضوع "Поэтические воззрения славян на природу" (""، ۱۸۶۵–۱۸۶۹). در چنین تفسیری، او افسانه "واسیلیسای زیبا" را به عنوان تصویرگر درگیری بین نور خورشید (واسیلیسا)، طوفان (نامادری او)، و ابرهای تاریک (خواهران ناتنی او) در نظر گرفت. او به عنوان یک آرشیویست بزرگ، اطلاعات، شواهد، اسناد و بخش هایی از تاریخچه های قدیمی مربوط به فرهنگ، تاریخ و سنت قدیمی روسیه، و همچنین دیگر زبان ها، فولکلور و افسانه های هندواروپایی، به ویژه سنت های آلمانی (و همین طور آلمانی و تمام زبان های اسلاو و باستانی را به خوبی می دانست). در سال ۱۸۶۰، پس از انتشار "" ("افسانه های عامیانه روسی"، ۱۸۶۰)، مجموعه ای از داستان های عامیانه از سراسر کشور بر اسا
س زندگی عیسی و قدیسان مسیحی، جنجالی به پا شد. نتیجه آمیزه منحصر به فردی از مسیحیت با پاگانیسم و مضامین اجتماعی بود. برخی از آنها غیر متعارف توسط مجمع اقدس برچسب خوردند و کتاب رسماً ممنوع شد. او همچنین "Заветные сказки" ("داستان های گنجینه شده") را آماده کرد، مجموعه ای از داستان های ویرایش شده از "Роские народные легенды" به علاوه دیگر داستان های جنجالی بالقوه – که تحت عنوان «افسانه های ممنوع روسی» در سوئیس به صورت ناشناس منتشر شد، به دلیل موضوعات مستهجن و ضد روحانیون. اهمیت. پیش از آثار آفاناسیف در دهه ۱۸۵۰، تنها چند تلاش برای ثبت یا مطالعه باورهای عامیانه دهقانان روس انجام شده بود. اگرچه زبان اسلاوی کلیسایی از قرن دهم وجود داشت، اما تقریباً فقط توسط کلیسا و فقط برای آثار مکتوب محلی استفاده می شد. تا قرن های ۱۸ و ۱۹ میلادی بود که مجموعه ای قابل توجه از ادبیات سکولار به زبان روسی عامیانه توسعه یافت. بنابراین، مجموعه های آفاناسیف سهمی بسیار ارزشمند در ترویج و مشروعیت بخشی به فرهنگ و باورهای عامیانه روسی داشت. تأثیر این افسانه های عامیانه را می توان در آثار بسیاری از نویسندگان و آهنگسازان، به ویژه نیکلای ریمسکی-
کورساکف ("سادکو، دوشیز ه برف") و ایگور استراوینسکی ("پرنده آتشین", "پتروشکا", و "سرگذشت سربتز"). در فرهنگ عامه. در فیلم ۲۰۱۹ ، جان ویک به کتابخانه عمومی نیویورک می رود و "افسانه های عامیانه روسی، الکساندر آفاناسیف، ۱۸۶۴" را درخواست می کند.
خط ۳ مترو کرج یکی از خطوط مصوبی شهرداری و شورای شهر سامانه مترو کرج است. این خط از غرب به نام ایستگاه باغستان در محله باغستان غربی آغاز و در شرق ایستگاه شهید سلطانی (کرج - پل فردیس) به پایان می رسد. طول این خط، ۱۴٫۵ کیلومتر است و با ایستگاه کرج (شهید سلطانی) در خط ۱، خط ۲ و خط ۶ تلاقی دارد. این خط، تنها خطی از مترو است که شمال کرج را به صورت افقی می پیماید. آنچه که توسط دفتر امور بین الملل سازمان قطارشهری کلانشهر کرج و حومه بیان داشته است، قرار است این خط به صورت مونوریل باشد و دارای ۴ ایستگاه تقاطعی با خطوط ۴، ۵، ۲، ۶ و ۱ (به ترتیب از غرب به شرق) داشته باشد. ایستگاه تقاطعی آن با خط ۴، باغستان؛ ایستگاه تقاطعی با خط ۵، دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج (گوهردشت)، ایستگاه تقاطعی با خطوط ۱، ۲ و ۶، شهید سلطانی (کرج - پل فردیس)؛ ایستگاه تقاطعی با خطوط ۲ و ۶، میدان امام حسین می باشد. ایستگاه ها. این خط از باغستان به نام ایستگاه باغستان در محله باغستان غربی آغاز و در ایستگاه شهید سلطانی (کرج - پل فردیس) به پایان می رسد.
رجیان کلی لیما آلوز (زاده ۳۱ اوت ۱۹۷۸) یک بازیگر برزیلی است. او بیشتر با بازی در نقش دوریس در تلویزیون شبکه رده گلوبو، "زنان عاشق" شناخته می شود. او در سانتو آندره، منطقه شهری سائوپائولو متولد شد. او دختر ناظر فروش خوزه مونتیرو آلوز و ماریا آپارسیدا آلوس لیما است. زندگی شخصی. بین سالهای ۱۹۹۶ و ۱۹۹۹ با کارلوس آگوستو نوگوئیرا تبلیغاتی ازدواج کرد، اما طلاق گرفت. در سال ۲۰۰۰ با دستیار کارگردان آندره فیلیپ بایندر ازدواج کرد، این ازدواج، اما تا سال ۲۰۰۴ ادامه داشت، زمانی که این زوج طلاق گرفتند. در سال ۲۰۰۵ یک رابطه عاشقانه با تیاگو آنتونس، نوازنده آغاز کرد و در ۱۰ اکتبر ۲۰۰۹، پس از چهار سال زندگی مشترک، این بازیگر با او در بارا دا تیجوکا، در غرب شهر ریودوژانیرو ازدواج کرد. در ماه مه ۲۰۱۰ این بازیگر طلاق خود را از موسیقیدان تأیید کرد. او با بازیگر و فیلمساز ژائو گیمنز، پسر رجینا دوارته ازدواج کرد. در ۲۶ آوریل ۲۰۱۴، رجیان اولین پسر خود، جان گابریل را به دنیا می آورد که از طریق سزارین به دنیا آمد. در ۲۶ اوت ۲۰۱۵، او دومین پسر خود، آنتونیو را به دنیا آورد.
گروه اکتشافی جنوبگان استرالیا () یک گروه مکتشف قطب جنوب جغرافیایی استرالیایی بود که توسط داگلاس ماوسون، مناطق جنوبی استرالیا را - که تا آن هنگام در حد زیادی ناشناخته بود - کاوش کرد. ماوسون از تجربیاتش در سفر با گروه اکتشافی نمرود به اتفاق ارنست شکلتون در سال های ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۹ الهام گرفته بود.
سید روح الله موسوی بیدلی نماینده مردم حوزه انتخابیه لردگان، خانمیرزا و فلارد در دوره دوازدهم مجلس شورای اسلامی است. وی با کسب ۵۶۸۰۰ رأی برگزیده شد.
رادگاست () یا رادوگاست، خدای مهمان نوازی و فراوانی در اسطوره های اسلاوی است. رادگاست یکی از خدایان مهم اسطوره های اسلاوی است که به ویژه در میان اسلاوهای پولابی مورد احترام بود. رادگاست به عنوان ایزد مهمان نوازی مقدس، فراوانی، خورشید، آتش، جنگ، شب و آسمان شناخته می شد. او در فرهنگ اسلاوی نقش مهمی در تضمین مهمان نوازی درون جوامع، نظارت بر جشن ها و بخشیدن برکت به محصولات برای به ارمغان آوردن رونق برای سرزمین داشت. جنگجویان برای به دست آوردن پشتیبانی او در جنگ ها، به او متوسل می شدند که بر ویژگی های حمایت کننده او تأکید می کند. پیشینه اسطوره ای. اسطوره شناسی رادگاست در طول زمان تکامل یافت و با دیگر خدایان اسلاوی در هم آمیخته شد و جایگاه او را در فرهنگ اسلاوی مستحکم ساخت. او با جنبه های مختلف زندگی از شکوفایی کشاورزی گرفته تا نگهبانی آسمانی مرتبط بود. نقش های متنوع او بازتاب دهنده جنبه های مختلف از قدرت ها و ویژگی هایش بود. رادگاست در ادبیات تخیلی و فرهنگ عامه نیز حضور دارد. او در این قلمروها اغلب به عنوان یک خدای قدرتمند مرتبط با طبیعت، جادو و حکمت باستانی به تصویر کشیده شده است. نویسندگان و هنرمندان از اساطیر اس
لاوی الهام می گیرند تا روایت های جذابی بسازند که در آن ها شخصیت های برگرفته از رادگاست، نقش های مهمی دارند. در طول تاریخ، رادگاست در آثار ادبی و افسانه هایی که میراث اسلاوها را ارج می نهند، مورد اشاره قرار گرفته است. این داستان ها مضامینی از مهمان نوازی، دلیری و ماهیت چرخه ای زندگی را منتقل می کنند. افسانه های پیرامون رادگاست بر خیرخواهی او و پیامدهای نادیده گرفتن اصول مهمان نوازی تأکید دارد. به طور خلاصه، رادگاست در اسطوره های اسلاوی به عنوان یک خدای چندوجهی برجسته می شود که ویژگی های مهمان نوازی، فراوانی، حمایت و سرپرستی آسمانی را در خود دارد. حضور او در اشکال مختلف فرهنگی اهمیت ماندگار او را برجسته می کند و گواه بر غنای باورها و سنت های اسلاوی است. بر اساس نوشته های تاریخ نگاران سده های میان، ایزد اسلاوهای پولابی بوده است که معبد او در رترا قرار داشته. با این حال، در ادبیات علمی مدرن، دیدگاه غالب این است که "رادگاست" یک نام مستعار محلی یا یک نام جایگزین محلی برای خدای خورشید سواروژیتس بوده است، که طبق منابع قدیمی تر، خدای اصلی در رترا بوده است. برخی از محققان معتقدند که نام شهری که سواروژیتس خدای اصلی آن ب
وده است به اشتباه به عنوان نام یک خدا گرفته شده است. یک افسانه محلی رایج در جمهوری چک به رادگاست مرتبط است. سرچشمه ها. اولین منبعی که به این نام خدایی اشاره می کند، "کارنامه اسقف کلیسای هامبورگ" نوشته آداموس برمنزیس است: &lt;poem&gt; اسقف جان مسن به همراه سایر مسیحیان در شهر مکلن بورگ اسیر شد اما زنده نگه داشته شد تا به عنوان نمادی از پیروزی به نمایش گذاشته شود. درنتیجه، او پس از اعتراف به عیسی شلاق زده شد و سپس در هر یک از شهرهای اسلاوها به نمایش درآمد و مورد تمسخر قرار گرفت، زیرا نمی توانستند او را مجبور به انکار نام مسیح کنند. سپس دست ها و پاهای او را قطع کردند و بدنش را به خیابان انداختند. سرش را نیز جدا کردند و کافران آن را بر نیزه ای فرو بردند و برای اثبات پیروزی شان به خدای خود، رادگاست تقدیم کردند. این وقایع در رترا، پایتخت اسلاوها، چهار روز قبل از آدیس نوامبر رخ داد. در میان این شهرها، رداری ها بسیار قدرتمند که پایتخت مشهورشان رترا است، به عنوان مرکز بت پرستی قرار دارد. در آنجا معبد بزرگی ساخته شده است که به شیاطین تقدیم شده است و شاهزاده آن ها، رادگوست است. مجسمه او از طلا ساخته شده است و چتر مخصوص
اش با رنگ ارغوانی آراسته شده است. &lt;/poem&gt; پیرو نوشته های آدم، هلمود بوسائو نیز در "تواریخ اسلاوها" خود رادگاست را ذکر می کند، او دربارهٔ تقدیم قربانی های سالانه برای این خدا و استفاده از غیب گویی مرتبط با معبدش می نویسد، هلمود این خدا را «خدای اوبوتری ها» نیز نامیده است. همچنین در "Annales Augustani" سال ۱۱۳۵ نیز نام او ذکر شده، که در مورد تخریب رترا توسط بورچارد دوم، اسقف نشین اعظم کاتولیک هالبرشتانت، نوشته است. او اسب پرستش شده ساکنان محلی را با خود به زاکسن برده است. آخرین منبعی که به رادگاست اشاره می کند، "مصائب شهید ابس تورف" است. در چک. در جمهوری چک یک افسانه محلی وجود دارد که با سیریل و متدیوس، قدیسان حواری اسلاوها، مرتبط است. بنا به این افسانه، در کوه رادهوشت خدایی به اسم رادگاست پرستش می شده است. طبق این داستان، سیریل و متدیوس تصمیم گرفتند تا یک مأموریت مسیحی سازی در این ناحیه داشته باشند و راهی کوه رادهوشت شدند. آنها پس از عبور از زاشوا، جایی که مردم را غسل تعمید دادند، از طریق وله هراد به راه خود ادامه دادند. وقتی به کوه نزدیک می شدند، آوای ساز و دهل و آواز را از دور شنیدند. وقتی به کوه رسیدن
د، شاهد مراسم مذهبی بت پرستانه ای بودند که توسط فرمانروای رادوخ هدایت می شد. وقتی این فرمانروا از غریبه هایی خبردار شد که خدایان بت پرست آنها را پست و کوچک می خواندند، شروع به سرزنش سیریل کرد و می خواست او را به زور ساکت کند. در این لحظه نوری اطراف صلیبی که سیریل در دست داشت پدیدار شد و سیریل شروع به صحبت کردن از «تنها خدای حقیقی» کرد و بت ها را «ساختهٔ جهنم» خواند. سپس سر و صدا و رعد و برقی پدیدار شد و تمامی مجسمه های خدایان به هزاران تکه شکسته شدند. بعدها، در همان جایی که معبد باشکوه و بت رادگاست ایستاده بود، آن قدیسان صلیبی برافراشتند. این افسانه اغلب در متونی که دربارهٔ کوه نوشته شده است وجود دارد. با اینکه بارها صحت این روایت رد شده، غالباً در آثار فولکلور دیده می شود. این افسانه نخستین بار در سال ۱۷۱۰ در کتاب "Sacra Moraviae historia sive Vita S. Cyrilli et Methodii "(تاریخ مقدس مورافیا یا زندگی سیریل و متدیوس) نوشته کشیش یان ییرژی ستردوفسکی آورده شد. در فصلی اختصاص یافته به نام کوه و منشأ آن، یان ییرژی به شهادت یک کشیش استناد می کند. بنا بر گفته این کشیش، افسانه ای در میان مردم می گشته است راجع به خدای