Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
که توسط سالنامه های بلاندینینس تأیید شده است. در سال ۱۲۳۸، برادرش، آمادئوس چهارم، وصیت نامه اش را بازنویسی کرد و مقرر داشت که در صورت عدم وجود وارث مرد، وارث او برادرش توماس، سپس فیلیپ و سپس پیتر است، با این شرط که آنها باید بدهی های او و پدرشان، توماس اول، را بپردازند. در سال ۱۲۴۰، آمادئوس چهارم برای سومین بار وصیت نامه اش را بازنویسی کرد و مقرر داشت که در صورت عدم وجود وارث مرد، وارث او برادرش توماس است، که با این حال، موظف به پرداخت تمام بدهی های خود، پدرش و برادر مرحومش، اومبرتو، بود. توماسو در سال ۱۲۴۴ بیوه شد. همسرش، جوآنا، در آن سال در مارکت درگذشت. در کنار شوهر اولش، فردیناند، به خاک سپرده شد. جوآنا، به عنوان کنتس فلاندر و انو، خواهر کوچکترش، مارگارت دوم، جانشین او شد، در حالی که توماس به ساووا بازگشت. در سال ۱۲۴۸، توماس وصیت نامه ای تنظیم کرد که در آن قید شده بود هر پسر یا دختری که از همسر قانونی خود داشته باشد، وارث جهانی او خواهد بود. این وصیت نامه به طور کامل در کتاب «پیش درآمدی بر تاریخ خانوادگی خانه سلطنتی ساووا» نوشته ساموئل گیشنون آمده است. وصیت نامه برای نگهداری به برادرش آمادئوس چهارم داده
شد. در همان سال، ۱۲۴۸، توماس برادرش آمادئوس چهارم را همراهی کرد. آنها سفیران امپراتور نزد پاپ اینوسنت چهارم بودند تا به دنبال آشتی بین امپراتوری و دستگاه پاپ باشند، اما بدون موفقیت (شاید آنها حتی موفق به صحبت با اینوسنت چهارم نشدند). در اواخر سال ۱۲۴۸، توماس از امپراتور فردریک دوم چندین تیول به دست آورد، از جمله شهرداری های ایوریا و تورین که مردم تورین اصلاً از آن خوششان نمی آمد، و انتصاب به عنوان جانشین امپراتوری برای پیمونت، طبق اسناد مختلف پیتر در زوایت، گراف فون ساوین، مارکگراف به زبان ایتالیایی. حتی پس از مرگ فردریک دوم، در سال ۱۲۵۰، برادرش، آمادئوس چهارم، همچنان حامی امپراتوری بود، در حالی که توماس به دستگاه پاپ نزدیک تر می شد. همان طور که متیو پاریسی، راهب بندیکتی انگلیسی و وقایع نگار تاریخ انگلستان، در سال ۱۲۵۱ تأیید کرد، توماس پس از لغو تکفیر توماس، طبق گفته برونو گالند، در کتاب «پاپ های آوینیون و خانه ساووی: ۱۳۰۹–۱۴۰۹»، با بئاتریس فیشی، خواهرزاده پاپ، ازدواج کرد، در حالی که تکفیر آمادئوس در سال ۱۲۵۲ لغو شده بود. در سال ۱۲۵۲، پس از دومین انتخاب او به عنوان پادشاه آلمان، که در ۲۵ مارس با لطف پاپ انجام
شد، ویلیام دوم هلند به توماس، تیول بروینو را اعطا کرد. آمادئوس چهارم، پس از تولد پسرش، بونیفاس، وصیت نامه چهارمی به تاریخ ۱۲۵۲ تنظیم کرد که در آن بونیفاس را به عنوان وارث جهانی خود معرفی می کرد و یک سال بعد وصیت نامه پنجمی به تاریخ ۱۲۵۳ تنظیم کرد که در آن بونیفاس را به عنوان وارث خود تحت سرپرستی برادرش توماس تأیید کرد. برادرش، آمادئوس چهارم، در ۱۳ ژوئیه ۱۲۵۳ درگذشت و بونیفاس، تنها پسرش، در سن ۹ سالگی، با راهنمایی مادرش و تحت نیابت عمویش توماس، ارباب پیمونت، جانشین او شد؛ دو مورخ فرانسوی دیگر، ویکتور فلور دو سنت ژنیس و ژان فرزه، نیز تأیید می کنند که بونیفاس در سن ۹/۱۰ سالگی، تحت سلطنت عمویش توماس، به مقام کنت ساووی رسید. دو تن از برادران توماس و عموهای بونیفاس، پیتر و فیلیپ، پس از مرگ آمادئوس چهارم، خواستار تقسیم املاک شدند، اما مهارت توماس توانست آنها را متقاعد کند که سهمی را که توسط آمادئوس به آنها اعطا شده بود، بپذیرند. سوابق. توماس در مونملیان متولد شد. او کار خود را در کلیسا به عنوان عضوی از کلیسای لوزان آغاز کرد و تا سال ۱۲۲۶ به مقام کشیش والانس رسید. در سال ۱۲۳۳، هنگامی که توماس اول ساووی درگذشت، توماس
، که پسر کوچکتر بود، تنها فرمانروایی پیدمونت را به ارث برد، که بعداً آن را به وضعیت یک شهرستان ارتقا داد. در سال ۱۲۳۵، هنگامی که توماس حرفه کلیسایی خود را ترک کرد، در پی تقسیم کامل زمین های خود از شهرستان ساووی برآمد. برادر بزرگترش، آمادئوس چهارم، با او مذاکره کرد تا به توماس زمین های بیشتری در داخل شهرستان اعطا کند، اما همه زمین ها بخشی از شهرستان باقی بمانند. علاوه بر این، توماس مانند سایر برادرانش تشویق شد تا دارایی های خود را به خارج از ساووی گسترش دهد. در سال ۱۲۳۴، توماس و برادرش ویلیام، خواهرزاده اش، مارگارت پرووانس، را به عروسی اش با لویی نهم فرانسه همراهی کردند. در حالی که توماس امیدوار بود در دربار فرانسه با او بماند، مادر پادشاه، بلانش کاستیل، خواهان کنترل بیشتر بر ملکه جدید بود و بنابراین همه کسانی را که با او آمده بودند، قبل از اینکه این زوج حتی به پاریس برسند، اخراج کرد. کنت فلاندر. توماس به اصرار لویی نهم فرانسه، در سال ۱۲۳۷ با جوآنا، کنتس فلاندر و انو، بیوه فردیناند، کنت فلاندر و دختر امپراتور لاتین بالدوین اول، ازدواج کرد. وفاداری او به عنوان کنت فلاندر بین پادشاهان فرانسه و انگلستان تقسیم شد.
در سال ۱۲۳۹، توماس برای ادای احترام به هنری سوم، پادشاه انگلستان، به انگلستان سفر کرد. در آنجا، خواهرزاده اش، النور پرووانس، ادوارد را به دنیا آورد. پس از به رسمیت شناختن هنری به عنوان ارباب خود، توماس سالانه ۵۰۰ مارک دریافت می کرد. او در حدود عید پاک ۱۲۴۰ برای دیدار با خانواده بازگشت و هدیه ای دریافت کرد که هنری سوم انگلستان از سرزمین های سیمون دو مونتفورت گرفته بود. کنت و کنتس نسبت به کلیساهای محلی بسیار سخاوتمند بودند و توماس اغلب در چنین مواردی از همسرش پیروی می کرد. توماس همچنین نیازهای طبقه نوظهور بازرگانان را درک می کرد و برای تأمین حقوق بهتر برای آنها تلاش می کرد. این شامل اعطای منشورهای جدید و بازسازی حکومت در شهرهای کلیدی مانند دام و بروژ بود. در ژوئیه ۱۲۴۳، توماس و برادرش آمادئوس توسط انزو ساردینیا دستور یافتند تا در محاصره ورچلی، که اخیراً وفاداری خود را از امپراتوری به پاپ تغییر داده بود، بپیوندند. حمله به شهر نه تنها ناموفق بود، بلکه برادران به همین دلیل تکفیر شدند. هنگامی که برادران برای درخواست تجدیدنظر به پاپ جدید اینوسنت چهارم نامه نوشتند، او درخواست آنها را پذیرفت و همچنین خاطرنشان کرد که
توماس بدون اجازه پاپ از تکفیر در امان خواهد بود. توماس و جوآنا فرزندی نداشتند و او در سال ۱۲۴۴ درگذشت. سال های بعد. در سال ۱۲۵۵، توماس از سرزمین های خود در منطقه پیمونت در برابر شهر آستیا محافظت می کرد. در نبردی در مونکالیری، او زندانی شد و در تورین نگهداری شد. این دو شهر به دنبال مجبور کردن توماس به پذیرش استقلال خود از کنترل ساووی بودند. در پاسخ، پاپ الکساندر چهارم حکم منع تجارت تورین و آستی را صادر کرد و هنری سوم، پادشاه انگلستان، تمام لومباردها را در قلمرو خود زندانی کرد. لویی نهم فرانسه به اصرار همسرش (و خواهرزاده توماس) مارگارت، ۱۵۰ تاجر آستی را دستگیر کرد. بئاتریس ساووی نیز همین کار را در قلمرو خود در پرووانس انجام داد. برادران توماس، پیتر و فیلیپ، در سال ۱۲۵۶ ارتشی را از ساووی رهبری کردند و توانستند تا پایان سال به یک توافق مذاکره ای دست یابند. در آن توافق، شهرها به عنوان مستقل شناخته شدند، اگرچه به مزایای ارضی یا اقتصادی که در ابتدا به دنبال آن بودند، دست نیافتند. اگرچه او برادر بعدی آمادئوس چهارم بود، اما هرگز کنت ساووی نشد زیرا او پیش از برادرزاده اش، بونیفاس، که خود بدون پسری برای جانشینی درگذشت،
درگذشت. توماس در سال های اولیه سلطنت خود به عنوان نایب السلطنه بونیفاس عمل کرد. اگرچه توماس پسرانی از خود به جا گذاشت، اما پس از مرگ بونیفاس، عموهای باقی مانده، برادران کوچکتر توماس، بر شهرستان ساووی حکومت کردند. پسر ارشد و وارث توماس، توماس سوم، این را بی عدالتی دانست و ادعای مالکیت ساووی را رد کرد. با این حال، اتفاق افتاد که فیلیپ اول، آخرین برادر بازمانده توماس، پسر کوچکتر توماس، آمادئوس، را وارث خود در ساووی کرد و پسر بزرگتر، توماس، و نسل ارشد نسب او را از جانشینی ساووی کنار گذاشت. خانواده. در سال ۱۲۵۲، توماس با بئاتریس فیشی ازدواج کرد که در ۱۵ ژوئیه ۱۲۸۳ درگذشت. او تنها دختر تدیسیو فیشی، کنت لاوانیا، از همسر اولش ویگولان دی کاپو کورسو، خواهر ناتنی پاپ آدریان پنجم و خواهرزاده پدری پاپ اینوسنت چهارم بود. توماس و بئاتریس شش فرزند داشتند: او همچنین حداقل سه فرزند نامشروع داشت:
ارابه سیسیلی (; یا یا درشکه سیسیلی) سبکی پر آذین و رنگارنگ از گاری محلی منطقه سیسیل ایتالیا است که به نماد فرهنگی منطقه تبدیل شده است. در زبان ایتالیایی به مالک یا درشکه چی این ارابه carrettiere و به سازنده درشکه carratore گفته می شود. اسب این نوع درشکه و افسار آن بسیار تزیین شده و پرهای بلندی دارند. خود ارابه ها نیز پوشیده از کنده کاری ها و صحنه های نقاشی شده از تاریخ برجسته و فرهنگ عامه سیسیل و همچنین طرح های هندسی پیچیده هستند. طراحی. درشکه دوچرخ از اجزا چوبی و آهن ساخته شده است. شافت ها صاف هستند و یک تخته باریک در جلو قرار دارد که درشکه چی یا دیگران می توانند روی آن بنشینند. رنگ های زرد و قرمز پرچم سیسیل همراه با جزئیات در رنگ های آبی و سبز روشن برجسته شده اند. تاریخچه. ارابه ها از قرن ۱۹ تا ۲۰ میلادی برای نقل و انتقالات کالاها در جزیره سیسیل استفاده می شدند که اوج شهرتشان در دهه ۱۹۲۰ میلادی بود، زمانی که هزاران واحد از آن در جزیره وجود داشت. ارابه ها معادل تاکسی ها یا کامیون های امروزی بودند. دو مدل درشکه وجود داشته: یکی برای حمل وسایل و اشیا که به آن ارابه کاری یا carretti da lavoro گفته می شده و نوع د
وم که در جشن ها و مراسماتی مانند ازدواج استفاده می شده است که معروف به درشکه های مسابقه ای یا carretti da gara بودند. پترالیا بیان می کند که از اسب ها برای کشیدن گاری در شهرها و دشت های مسطح و از الاغ ها یا قاطرها بیشتر در زمین های ناهموار یا برای حمل بارهای سنگین استفاده می شده است. استفاده امروزی. درشکه ها به یک نماد فرهنگی برای سیسیل تبدیل شده است که در سال ۲۰۲۱ اداره میراث فرهنگی سیسیل روند ثبت این درشکه ها را به عنوان میراث فرهنگی یونسکو آغاز کرده است. در سیسیل چندین موزه به درشکه ها اختصاص داده شده اند از جمله موزه محلی "تررازیتی " در شهری با همین اسم و موزه اختصاصی ارابه های سیسیلی در "آچی سنت آنتونیو". درشکه ها و مخصوصاً نوع چهارچرخ آن در میان گردشگران برای تماشای مکان های دیدنی مشهور هستند.
ماریا فرانچسکا ساووی (; – ) آریستوکرات اهل ایتالیا بود. کوچک ترین دختر ویکتور امانوئل سوم ایتالیا و النا مونته نگرو بود. در سال ۱۹۳۹، او با شاهزاده لوئیجی بوربون-پارما ازدواج کرد. او خواهر اومبرتو دوم ایتالیا و تزاریتسا جیووانا بلغارستان بود. زندگی نامه. ماریا فرانچسکا، متولد ۲۶ دسامبر ۱۹۱۴، در رم به عنوان پنجمین و کوچک ترین فرزند والدینش به دنیا آمد. او سه خواهر بزرگتر به نام های یولاندا، جیووانا، مافالدا و یک برادر به نام اومبرتو داشت. در ۲۳ ژانویه ۱۹۳۹، در کلیسای پائولین کاخ کوئیرینال در رم، ماریا فرانچسکا با شاهزاده لوئیجی بوربون-پارما (۱۸۹۹–۱۹۶۷)، پسر کوچکتر رابرت اول، دوک پارما، و اینفانتا ماریا آنتونیا پرتغال، ازدواج کرد. شوهر او برادر زیتا، ملکه اتریش، آخرین ملکه اتریش و ملکه مجارستان بود. این زوج به کن نقل مکان کردند و هر چهار فرزندشان در آنجا به دنیا آمدند. پس از عروسی اش، پادشاه ویکتور امانوئل سوم کازینو پالاویچینی در ملک ویلا آدا را بازسازی و به تازه عروس و داماد اهدا کرد و نام آن را به ویلا ماریا تغییر داد. این ویلا در حال حاضر متعلق به وراث این زوج است. فرانچسکا اغلب خانواده سلطنتی را در مراسم و
رویدادها همراهی می کرد؛ تبلیغات آن زمان او را فردی متعهد به امور خیریه و میهن پرستی نشان می داد و نقاشی های مختلف او را در حال پیروی از پدرش در جبهه های جنگ و با هدف تسلی دادن به مردان جوان نشان می داد. او همیشه محبوب بود، آنقدر که مدرسه ای به نام او هنوز در رم وجود دارد. در سال ۱۹۴۳، او به همراه دو فرزند و همسرش در یک اردوگاه کار اجباری در آلمان زندانی شد. در سال ۱۹۴۵، انگلیسی-آمریکایی ها آنها را آزاد کردند و آنها به ایتالیا بازگشتند. پس از همه پرسی که به سلطنت پایان داد، آنها به ماندلیو-لا-ناپول در ریویرای فرانسه نقل مکان کردند. در سال ۱۹۶۷، او بیوه شد و از آن زمان به بعد تقریباً به طور کامل از زندگی عمومی ناپدید شد، به جز مراسم تشییع جنازه برادرش اومبرتو در سال ۱۹۸۳ و مصاحبه های پراکنده در مجلات ایتالیایی و فرانسوی. در سال ۱۹۹۱، او با فقدان فرزند اولش، شاهزاده گی دو بوربون-پارم، شوکه شد. برادرزاده هایش بارها سعی کردند او را متقاعد کنند که زندگینامه اش را بنویسد، اما او همیشه این پیشنهاد را رد می کرد: او هرگز نمی خواست دربارهٔ رنج وحشتناکی که در طول سال های حضورش در اردوگاه کار اجباری نازی ها متحمل شده بود
صحبت کند. جنگ جهانی دوم. ماریا در طول جنگ جهانی دوم به همراه همسر و دو پسرش توسط نازی ها زندانی شد. در سال ۱۹۴۵، انگلیسی-آمریکایی ها آنها را آزاد کردند و آنها به ایتالیا بازگشتند. پس از جنگ، آنها مدتی در ایتالیا زندگی کردند و سپس به فرانسه بازگشتند. او پس از مرگ شوهرش در سال ۱۹۶۷، اقامت دائم خود را در ماندلیو، نزدیک کن، آغاز کرد. خانواده. آنها چهار فرزند داشتند:
کامیلا فورچینلا (زادهٔ ۲۲ ژوئن ۲۰۰۱) بازیکن فوتبال حرفه ای اهل ایتالیا است که به عنوان دروازه بان برای باشگاه جنوا در لیگ سری بی به صورت قرضی از یوونتوس بازی می کند. او همچنین در رده های پایه تیم ملی ایتالیا بازی کرده است. دوران باشگاهی. فورچینلا نخستین بازی بزرگسالان خود را در اِی.جی.اس.ام ورونا در لیگ سری آ در سن ۱۶ سالگی انجام داد. پس از آنکه ورونا در سال ۲۰۱۸ توسط باشگاه فوتبال هلاس ورونا خریداری شد، او به دروازه بان نخست تیم بدل شد و در دو فصل بعدی ۳۷ بازی انجام داد و ۸۳ گل دریافت کرد. در ۲۹ ژوئیه ۲۰۲۰ به فیورنتینا پیوست. در فصل ۲۱–۲۰۲۰ تنها ۳ بازی انجام داد و در ۱۲ ژانویه ۲۰۲۲ به صورت قرضی به یوونتوس ملحق شد. پس از قهرمانی یوونتوس در سری آ ۲۲–۲۰۲۱، قراردادش دائمی شد و در ۵ ژانویه ۲۰۲۳ نخستین بازی خود را در دیدار کوپا ایتالیا مقابل چیتادلا انجام داد. در ۱۹ ژوئیه ۲۰۲۳، او به باشگاه سری بی زنان، جنوا به صورت قرضی تا پایان فصل ۲۴–۲۰۲۳ پیوست. دوران ملی. فورچینلا نخستین بازی خود برای تیم زیر ۱۷ سال ایتالیا را در ۲۸ اکتبر ۲۰۱۶ مقابل پرتغال در مرحلهٔ انتخابی قهرمانی زیر ۱۷ سال زنان اروپا ۲۰۱۷ انجام داد. او همچن
ین در رقابت های انتخابی قهرمانی زیر ۱۷ سال زنان اروپا ۲۰۱۸ و مسابقات نهایی همان سال حضور داشت. در مجموع ۷ بازی برای تیم زیر ۱۷ سال انجام داد و ۳ کلین شیت ثبت کرد. او در ۴ اکتبر ۲۰۱۸ نخستین بازی خود را برای تیم زیر ۱۹ سال ایتالیا در پیروزی ۴–۰ مقابل رومانی در مرحلهٔ انتخابی قهرمانی زیر ۱۹ سال زنان اروپا ۲۰۱۹ انجام داد و در مرحلهٔ انتخابی قهرمانی زیر ۱۹ سال زنان اروپا ۲۰۲۰ نیز شرکت کرد.
ابن شفروه شرف الدین بن هبه اللّه مغربی اصفهانی ملقب به شفروه اصفهانی شاعر٬ واعظ و ادیب قرن ششم اهل اصفهان بود.
مغزهای سوخاری سرخ شده () یک فیلم درام ایتالیایی به کارگردانی مائوریتسیو زاکارو است که در سال ۱۹۹۶ منتشر شد. این چهارمین فیلم از کارگردان میلانی، مائوریتسیو زاکارو، برگرفته از نمایشنامه ی کمدی "شطرنج دیوانه" اثر ویتوریو فرانچسکی است. در هر دو نسخه ی نمایشی و سینمایی، آلساندرو هابر در نقش اصلی حضور دارد. عنوان فیلم در ابتدا قرار بود "کله خراب" باشد، اما به دستور تهیه کننده، فولویو لوچیزانو، تغییر یافت تا برای مخاطبان یادآور فیلم "گوجه فرنگی های سبز سرخ شده" در ایستگاه قطار به کارگردانی جان اونت باشد که پنج سال پیش از آن منتشر شده بود. کارگردان همواره نسبت به این انتخاب عنوان که با نظر او همخوان نبود، انتقاد داشت. فیلم برداری این اثر بین سپتامبر و اکتبر سال ۱۹۹۵، در تالاب مارانو لاگوناره انجام شد. هزینه ها و فروش. این فیلم در گیشه شکست سنگینی خورد: در حالی که ۱٬۱۸۹٬۹۱۶ یورو بودجه دولتی دریافت کرده بود، تنها حدود ۱۶٬۰۰۰ یورو فروش داشت.
پیتر دوم، کنت ساووی (; ۱۲۰۳ – ۱ مه ۱۲۶۸) از سال ۱۲۶۳ تا زمان مرگش در سال ۱۲۶۸، کنت ساووی بود. او همچنین دارنده نشان افتخار ریچموند، یورکشایر در انگلستان و نشان افتخار عقاب (که با نام افتخار پونسی و نشان افتخار ایو نیز با نام افتخار هیستینگز شناخته می شود) بود. زمین های قابل توجه او در شهرستان ساسکس انگلستان نیز با قیمومت جان دو وارن، ششمین ارل ساری، مشخص می شد که زمین هایی را با محوریت قلعه لویس به همراه داشت. به طور خلاصه، از سال ۱۲۴۱ تا ۱۲۴۲، قلعه بان قلعه دوور و نگهبان ساحل (که بعدها لرد نگهبان بنادر سینک نامیده شد) بود. در سال ۱۲۴۳ زمینی در کنار رودخانه تیمز در نزدیکی شهر لندن به او اعطا شد، جایی که کاخ ساووی را ساخت. خاستگاه. پیتر، به گفته ساموئل گیشن، پسر توماس اول، کنت ساووی، آئوستا و مورین، و همسرش، مارگارت یا شاید بئاتریس بود که دختر کنت ژنو، ویلیام اول، و بانوی فوسینی، بئاتریس بود. توماس اول ساووا، به گفته مورخ فرانسوی ساموئل گیشنون، در کتاب «تاریخچه شجره نامه خانه سلطنتی ساووا»، تنها فرزند ذکور هشتمین کنت ساووا و کنت آئوستا و موریانا و مارکی ایتالیا، اومبرتو سوم، ملقب به قدیس و بئاتریس ماکون بود که
دختر ژرار اول، کنت ماکون و وین و مورت دو سالینس، دختر ارباب سالینس، گوشر چهارم و همسرش بود که نام و اجدادش ناشناخته است. زندگی نامه. به عنوان پسر کوچکتر، پیتر وارد یک حرفه کلیسایی شد. در سال ۱۲۲۴، پیتر یک روحانی بود. در واقع، همراه با پدر، برادر بزرگ ترش، آمادئوس، مادرش و دیگر برادران روحانیش (ایپس توماس می آید، در سال ۱۲۲۶، پیتر در لوزان، در سال ۱۲۲۷ در آئوستا، در سال ۱۲۲۹ در ژنو، و سرانجام در لوزان همیار بود. پیترو به همراه همه برادرانش که هنوز زنده اند (آمدئوس، آیمو، دبلیو الکتوس والنتینوس، توماس، پتروس، بونیفاسیوس و فیلیپوس) هنوز در سند شماره ذکر شده است. پدرش توماس اول در ۱ مارس ۱۲۳۳ درگذشت. برادر او، آمدئو، پسر ارشد، جانشین توماس اول به عنوان آمدئو چهارم شد. آمادئو چهارم خود را مجبور به تقسیم شهرستان بین برادران متعددش یافت؛ توماس در وصیت نامه خود، آمادئو را به عنوان جانشین مشروع عنوان کنت تعیین کرده بود، اما برادرانش با زور خواستار انتقال زمین ها و قلعه ها شده بودند. به طور خاص، پیترو و آیمونه ساووی تلاش کردند تا با تحریک دره آئوستا به شورش، قدرت او را سرنگون کنند، اما آمادئوس چهارم به لطف سربازانی که
دامادهایش، مانفرد سوم سالوتزو و بونیفاس دوم مونتفرات، فراهم کرده بودند، توانست آنها را شکست دهد و در ژوئیه ۱۲۳۴، آمادئوس با برادرانش، پیترو و آیمونه، به توافق رسید. به طور خاص، به پیترو یک زمین فئودالی در بوگی اعطا شد که مبنای تصرفات ارضی آینده او در منطقه آلپ و پیش از آلپ در مجاورت قلمرو ساووی شد. در فوریه ۱۲۳۴، پیترو با اگنس فاسینی نامزد شده بود. در واقع، در همان ماه، پیترو وصیت نامه ای تنظیم کرد که در آن هر فرزندی را که ممکن بود از آگنس، دختر آیمونه دوم، ارباب فوسینی، داشته باشد، به عنوان وارث خود اعلام کرد. در سال ۱۲۳۶، سال ازدواجش، پیترو به طور قطعی از حرفه کلیسایی خود کناره گیری کرد. در سال ۱۲۳۶، خواهرزاده اش، النور پرووانس، دختر خواهرش بئاتریس، با پادشاه انگلستان، هنری سوم، ازدواج کرده بود و بنابراین ملکه انگلستان بود و در سال های بعد موفق شد چندین نفر از پرووانس، به ویژه از ساووی، از جمله سه عمویش، بونیفاس، به همراه برادرانش، پیتر و ویلیام (†۱۲۳۹)، اسقف والانس و کشیش وین را به دربار خود راه دهد. بونیفاس اسقف اعظم کانتربری شد، در سال ۱۲۴۱ به عنوان اسقف اعظم کانتربری منصوب شد، اما این مقام تنها در ۱۷ س
پتامبر ۱۲۴۳ توسط پاپ اینوسنت چهارم تأیید شد، همان طور که راهب بندیکتی انگلیسی و وقایع نگار تاریخ انگلیس، متیو پاریسی، به ما اطلاع می دهد، در حالی که پیتر، که در سال ۱۲۴۰ نشان افتخار ریچموند را دریافت کرده بود، طبق گفته متیو پاریسی، در سال ۱۲۴۱ به انگلستان رسید و ضیافت بزرگی ترتیب داد؛ و در ماه مه همان سال، پیتر، باز هم طبق منشور رولز هنری سوم، از برادرزاده اش پادشاه، املاک و زمین های اربابی دیگری دریافت کرد. در سال ۱۲۳۷، پیتر توسط کنت ژنو، ویلیام دوم ژنو، شکست خورد و زندانی شد، که سپس در سال ۱۲۵۰ به او یک قلعه و ۱۰۰۰۰ مارک نقره اعطا کرد. در سال ۱۲۳۸، برادرش، آمادئوس چهارم، وصیت نامه ای تنظیم کرده بود که در آن تصریح کرده بود در صورت عدم وجود وارث مرد، وارث او برادرش توماس، سپس فیلیپ و سپس پیتر خواهد بود، با این شرط که آنها باید بدهی های او و پدرشان، توماس اول، را بپردازند. طبق اشرافیت کامل (مورد استناد قرار نگرفته)، پس از مرگ برادرش آیمونه در سال ۱۲۴۲، پیتر شهرهای میلدن و رومونت را به ارث برد. و باز هم طبق اشرافیت کامل (مورد استناد قرار نگرفته)، در آن سال ها، تا سال ۱۲۴۹، پیتر همچنان از برادرزاده اش پادشاه، از
جمله عنوان لرد سرپرست بنادر چینکو و خانه ای در لندن، ادای احترام دریافت می کرد. خانه لندن، طبق منشور رولز هنری سوم، که در نزدیکی تیمز بود، در سال ۱۲۴۶ به او داده شد. سند شماره ۱۰ از مجموعه قوانین، مقررات و اسناد مربوط به دوران کودکی لوزان، پیتر، در سال ۱۲۴۴، به همراه برادرش آمادئوس چهارم، صلح قطعی با اسقف لوزان که با او در تضاد بود، امضا کرد. در سال ۱۲۵۰، پیتر به دوفینه حمله کرد و اربابان لا تور را مجبور به تبدیل شدن به دست نشاندگان خود کرد. برادرش، آمادئوس چهارم، در ۱۳ ژوئیه ۱۲۵۳ درگذشت. بونیفاس، تنها پسرش، در سن ۹ سالگی، با راهنمایی مادرش و تحت نظر عمویش توماس، ارباب پیمونت، جانشین او شد. دو مورخ فرانسوی دیگر، ویکتور فلور دو سنت ژنیس و ژان فرزه، نیز تأیید می کنند که بونیفاس در ۹ یا ۱۰ سالگی، تحت نظر عمویش توماس، به عنوان کنت ساووی منصوب شد. پس از مرگ آمادئوس چهارم، پیتر و برادرش، فیلیپ، خواستار تقسیم املاک خود شدند، اما مهارت توماس توانست آنها را متقاعد کند که سهمی را که توسط آمادئوس به آنها اعطا شده بود، بپذیرند. در سال ۱۲۵۵، پیتر به نفع دخترش بئاتریس، خواهرزاده اش النور، برادرش فیلیپ و همسرش وصیت نامه ای
تنظیم کرد. طبق «نمایندگی کامل اشراف» (که مورد استناد قرار نگرفته است)، بین سال های ۱۲۶۰ تا ۱۲۶۲، پیتر در انگلستان بود و در آنجا در نبرد بین شاه هنری سوم و بارون ها شرکت کرد و پس از تردید اولیه، از برادرزاده اش جانبداری کرد. به همین دلیل، در سال ۱۲۶۲، او مجبور به ترک انگلستان و مصادره دارایی هایش شد که بعداً به او بازگردانده شد. در سال ۱۲۶۳، برادرزاده اش بونیفاس، کنت ساووی، در دروازه های تورین توسط سربازان شهرداری آستی مورد حمله قرار گرفت که او را شکست داده و زندانی کردند و در آنجا بر اثر زخم هایش درگذشت. اوایل دوران کاری در ساووی. پیتر حدود سال ۱۲۰۳ میلادی، احتمالاً در شوش، پیمونت، متولد شد. او احتمالاً هفتمین فرزند توماس اول، کنت ساووی و مارگارت ژنو بود. از طریق خواهرش بئاتریس ساووی و دخترانش: مارگارت پرووانس، ملکه فرانسه، النور پرووانس، ملکه انگلستان، سانچیا پرووانس، ملکه رومیان و بئاتریس پرووانس، ملکه سیسیل و ناپل، بود که خاندان ساووی و به ویژه پتر بخش زیادی از حرفه و نفوذ خود را به دست آوردند. پتر به عنوان پسر کوچکتر یک خاندان اشرافی، کار خود را در کلیسا آغاز کرد و تحت تأثیر خانواده اش در اسقف نشین ها من
اصبی به دست آورد. از سال ۱۲۲۶ تا ۱۲۳۳ او در لوزان کشیش بود، جایی که مدت کوتاهی قبل از انتصاب یک اسقف دائمی جدید در سال ۱۲۳۱، به عنوان اسقف موقت فعالیت می کرد. پیتر همچنین قبل از بازنشستگی از زندگی کلیسایی در سال ۱۲۳۴، مناصب کشیشی را در لیون و مناصب کشیشی را در آئوستا و ژنو بر عهده داشت. پس از مرگ پدرش، پیتر بخش های قابل توجهی از شهرستان را از برادر بزرگترش آمادئوس مطالبه کرد. برادران در سال ۱۲۳۴ در چیلون ملاقات کردند و در آنجا در مورد توافقی مذاکره کردند که آمادئوس را به عنوان رئیس خاندان به رسمیت می شناخت. از این طریق، پیتر کنترل قلعه های کلیدی قلعه کورنیلون در سن رامبرت-آن-بوگی و قلعه آنژویل در جایی که اکنون اوتویل-لومپن در بوگی است را به دست آورد. هر دوی این ها به او کمک کردند تا ژنو را تهدید کند. برادرش ویلیام برای او با اگنس فوسینی ازدواج کرد که این امر به او کمک کرد تا قلمرو خود را فراهم کند، بنابراین او برای برادران بزرگترش دردسر کمتری ایجاد کرد. این ازدواج همچنین به او اجازه داد تا بر امور بورگوندی تأثیر بگذارد، زیرا اگنس با خانواده جوینویل نسبت داشت. این رابطه، جفری دو ژنویل، بارون اول ژنویل، برادر ن
اتنی اگنس، را به انگلستان آورد. سیمون دو ژوانویل جوان تر، یکی دیگر از برادران ناتنی اگنس، واسطه ای بود که شوالیه های بورگوندی از طریق آن به انگلستان در گاسکونی و ولز خدمت می کردند. میل او برای گسترش بیشتر قلمروش، او را به درگیری با عمویش، ویلیام دوم ژنو، سوق داد. حدود سال ۱۲۳۶، پیتر توسط پسر عمویش رودولف غافلگیر و دستگیر شد. هنگامی که درگیری حاصل در سال ۱۲۳۷ به پایان رسید، آمادئوس ویلیام را مجبور به امضای معاهده ای کرد که ژنو را ملزم به پرداخت ۲۰۰۰۰ مارک و قلعه آرلود می کرد. در سال ۱۲۴۰، هنگامی که فیلیپ، برادر پیتر، در انتخابات رقابتی برای اسقف لوزان علیه ژان دو کوسونای، نامزد مورد حمایت ژنو، شرکت داشت، پیتر ۶۰۰۰ سرباز را به آنجا آورد، اگرچه نبرد به طور قطعی حل نشد. او همچنان با استفاده از پول و زور، کنترل بیشتر سرزمین های اطراف ساووی را در دست گرفت. در ماه مه ۱۲۴۴، رودولف سوم، کنت گرویر، قلعه گرویر را به پیتر تسلیم کرد، که سپس آن را به ویلیام، پسر دوم رودولف، داد، با این توافق که ویلیام و وارثانش به پیتر و خانواده اش خدمت کنند. در ۲۹ مه ۱۲۴۴، کوسونای به طور مشابه سرزمین های قابل توجهی را به پیتر و آمادئوس تس
لیم کرد و آنها را تنها تحت فرمانروایی ساووی نگه داشت. او همچنان به کنترل شهرهای کلیدی و مسیرهای تجاری در سراسر پی دو وو ادامه داد، که اغلب با واگذاری آنها به پسران کوچکتر حاکمان قبلی انجام می شد. او مسئول نوسازی های قابل توجه قلعه شیلون بود و تا سال ۱۲۵۳ محافظ برن بود. یکی از محققان اظهار می کند که فرانسوی زبان غرب سوئیس است که تا حدودی به دلیل فتوحات گسترده پیتر در منطقه است. حرفه در انگلیس. در ژانویه ۱۲۳۶، النور از پرووانس، خواهرزاده پیتر، با شاه هنری سوم ازدواج کرد و پیتر به همراه تعدادی دیگر از ساوویاردها به آنجا آمد. در ۲۰ آوریل ۱۲۴۰، هنری سوم به پیتر نشان افتخار ریچموند را اعطا کرد و پیتر در اواخر سال او را به انگلستان دعوت کرد و در ۵ ژانویه ۱۲۴۱ به او لقب شوالیه داد، زمانی که او به عنوان ارل ریچموند در بین مردم شناخته شد، اگرچه هرگز این عنوان را نپذیرفت و در اسناد رسمی نیز به او داده نشد. در ۲۵ سپتامبر ۱۲۴۱، نشان افتخار عقاب و سرپرستی جان دو وارن، ششمین ارل ساری، به او اعطا شد و زمین های زیادی را در ساسکس و سواحل جنوبی انگلستان به ارمغان آورد. موقعیت او در سواحل جنوبی در سال ۱۲۴۹ توسط نشان افتخار یو، ک
ه به عنوان نشان افتخار هیستینگز نیز شناخته می شود، بیشتر تقویت شد. در فوریه ۱۲۴۶ زمینی بین استرند و تیمز به او اعطا شد، جایی که پیتر در سال ۱۲۶۳ کاخ ساووی را در محل هتل ساووی فعلی ساخت. این کاخ در جریان شورش دهقانان در سال ۱۳۸۱ ویران شد. به وصیت او، افتخار ریچموند به خواهرزاده اش ملکه النور واگذار شد که آن را به تاج و تخت منتقل کرد. در سال ۱۲۴۱، هنری پیتر را برای جمع آوری حمایت برای حمله قریب الوقوع به پواتو فرستاد. او به هیو چهارم، دوک بورگوندی؛ تئوبالد اول ناوار؛ برادرش آمادئوس چهارم، کنت ساووی؛ و برادر همسرش رامون برنگوئر چهارم، کنت پرووانس سفر کرد. در فوریه ۱۲۴۲، پیتر به پواتو فرستاده شد تا ببیند چه حمایتی برای هنری در آنجا وجود دارد. او تقریباً در آنجا دستگیر شد، اما موفق به فرار شد. او سپس به پرووانس سفر کرد تا در مورد ازدواج خواهرزاده اش سانچیا از پرووانس با برادر هنری، ریچارد، مذاکره کند. در سال ۱۲۴۶، پیتر به ساووی بازگشت، تا حدودی برای عقد قرارداد ازدواج با آمادئوس. در فوریه ۱۲۴۷، او به همراه آلیس از سالوتزو، نوه آمادئوس از بئاتریس، به انگلستان بازگشت. آلیس در ماه مه همان سال با ادموند د لاسی، بارون