Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یلی، با واکنش های منفی طرفداران مجموعه پارک ژوراسیک مواجه شد. در سال ۲۰۲۵، شرکت کولوسال از ایجاد موش های پشمالو به عنوان بخشی از فرایند احیای ماموت ها خبر داد. هنگامی که کریگ کالندر، فیلسوف، این اقدام را «یک حرکت تبلیغاتی» خواند، شاپیرو پاسخ داد: «برخی معتقدند کل شرکت ما یک حرکت تبلیغاتی است… ویرایش ژن می تواند برای کمک به مقاومت گونه ها در برابر بیماری ها، بازیابی تنوع ژنتیکی از دست رفته یا اصلاح توالی های ژنی که منجر به بیماری های ژنتیکی شده اند، استفاده شود.» تألیفات. از جمله آثار منتشرشده شاپیرو می توان به زندگی آنگونه که ما ساختیم: چگونه ۵۰٬۰۰۰ سال نوآوری انسانی طبیعت را اصلاح و بازتعریف کرد، استنتاج بیزیانی از دینامیک جمعیت گذشته از توالی های مولکولی، ظهور و سقوط گاومیش کوهان دار استپی برینگیا، DNA باستانی: روش ها و پروتکل ها، چگونه یک ماموت را شبیه سازی کنیم: علم احیای گونه های منقرض شده، پرواز دودو، بقایای جزئی گاومیش کوهان دار استپی (Bison priscus) از دوره پلیستوسن در تسینیگچیک، قلمروهای شمال غربی، کانادا اشاره کرد. جوایز و افتخارات. شاپیرو در طول دوران حرفه ای خود موفق به دریافت جوایز متعددی شده است
، از جمله عضو آکادمی هنرها و علوم آمریکا (۲۰۲۳)، کاشف نوظهور انجمن نشنال جئوگرافیک (۲۰۱۰)، جایزه فارغ التحصیل جوان دانشگاه جورجیا (۲۰۱۰)، بورسیه مک آرتور (۲۰۰۹)، بورسیه تحقیقاتی دانشگاهی انجمن سلطنتی (۲۰۰۶) و بورسیه رودز (۱۹۹۹)، وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون بورسیه مک آرتور و بورسیه رودز شده است.
چریتی ادوله (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل نیجریه است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال زنان الهاما در پست مهاجم بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال و بزرگسالان زنان نیجریه بازی کرده است. دوران باشگاهی. چریتی ادوله فوتبال حرفه ای خود را با ریورز آنجلز آغاز کرد و در ۱۴ سالگی نخستین بازی رسمی اش را در جام چلنج زنان ۲۰۰۶ انجام داد. اولین بازی حرفه ای او مقابل پلیکان استارز بود که بعدها آن را به عنوان به یادماندنی ترین بازی دوران حرفه ای خود توصیف کرد. در این بازی گلزنی کرد و ریورز آنجلز مقام سوم مسابقات را کسب کرد. در بهار ۲۰۱۱ به بایلسا کوینز در یناگوا پیوست. عملکرد درخشان او در این تیم شامل ۵۷ گل در ۴۰ بازی بود که توجه بسیاری از استعدادیاب های بین المللی را جلب کرد. این عملکرد چشمگیر منجر به امضای قرارداد با قهرمان قزاقستان بی آی آی کی کازیگورت در سپتامبر ۲۰۱۴ شد. نخستین بازی او در لیگ قهرمانان زنان اروپا در ۸ اکتبر ۲۰۱۴ مقابل باشگاه فوتبال زنان آینتراخت فرانکفورت آلمان انجام شد. در طول پنج سال حضور در بی آی آی کی کازیگورت، پنج عنوان قهرمانی لیگ را به دست آورد و به مرحله یک هشتم نهایی لیگ قهر
مانان زنان اروپا ۱۷–۲۰۱۶ رسید. در این مسابقات در بازی های مقابل وکسفورد یوث، گینترا یونیورسیتاس، هلاس ورونا و باشگاه فوتبال زنان پاری سن ژرمن گلزنی کرد. در ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۹، انتقال او به ایبار اسپانیا رسماً اعلام شد. این انتقال نقطه عطفی در کارنامه حرفه ای او محسوب می شد و فرصتی برای نمایش توانایی هایش در یکی از لیگ های معتبر اروپا بود. در طی مدت زمان عضویت در باشگاه فوتبال زنان ایبار، چریتی ادوله ۳۸ بار در بازی های لیگ به میدان رفت و موفق شد در آن بازی ها هشت بار دروازه رقبای تیمش را بگشاید. در ادامه در لیگا اف، برای باشگاه فوتبال زنان دپورتیوو لاکرونیا بازی کرد. او در این مدت که یک فصل برای دپورتیوو لاکرونیا به میدان رفت، در طی ۱۶ بازی لیگ، تنها موفق به زدن یک گل شد. سطح ملی. چریتی ادوله برای نیجریه زیر ۲۰ سال در جام جهانی فوتبال زنان زیر ۲۰ سال ۲۰۱۰ آلمان و جام جهانی فوتبال زنان زیر ۲۰ سال ۲۰۱۲ ژاپن به میدان رفت. ادوله از سال ۲۰۱۳ به عضویت تیم ملی فوتبال زنان نیجریه درآمد و به یکی از بازیکنان کلیدی این تیم تبدیل شد. در نوامبر ۲۰۱۸، او علنی کرد که پیشنهاد بازی برای تیم ملی فوتبال زنان قزاقستان را رد کرده است
. این تصمیم نشان دهنده تعهد عمیق او به تیم ملی کشورش بود. او در اردوی تیم ملی نیجریه برای جام ملت های زنان آفریقا ۲۰۱۸ حضور داشت و بخشی از تیمی بود که در فینال جام جهانی زیر ۲۰ سال به مصاف آلمان میزبان رفت. زندگی شخصی. چریتی ادوله هوادار پر و پا قرص چلسی است و اغلب از علاقه خود به این تیم انگلیسی سخن می گوید. او فردی عمیقاً مذهبی است و اعتقاداتش نقش مهمی در زندگی حرفه ای و شخصی او ایفا می کند. به گفته خودش: «همه تصمیمات مهم زندگی ام را با توکل به خدا گرفته ام و معتقدم هر آنچه اتفاق می افتد به خواست اوست.» او در مصاحبه های مختلف تأکید کرده که موفقیت هایش را مرهون حمایت های خانوادگی و ایمان راسخش است.
غزل با مطلعِ «سلسلهٔ موی دوست حلقه دام بلاست» غزلی از سعدی در بحر منسرح است. متن. در تصحیحِ محمّدعلی فروغی این غزل ۱۱ بیت دارد و شمارهٔ ۴۷ است. در تصحیح غلامحسین یوسفی، مصرع دوم مطلع غزل به صورت «هر که در این حلقه نیست "غافل" ازین ماجرا است» آمده است. توضیحات متن. به باور سعید حمیدیان، درک معنا و موتیف های این غزل بدون نگاه ساختاری و کلی نگر به غزل ممکن نیست. او می نویسد که در این غزل شاعر اصطلاحات قضایی را در بافت شعر امتزاج داده است؛ مثلاً در بیت اول، واژه سلسله زنجیرِ زندانیان را به ذهن متبادر می کند، در بیت دو تیغ و خون بها و واژهٔ حیف که به معنای ظلم بوده است (قتل)، در بیت سوم دعوی، شرع و گواه که به مطرح شدن ستم در محکمه عشق اشاره دارد، و در بیت چهارم با واژه هایی چون کمند، پایبند، حاکم رد و قبول، و جور مواجهیم. وزن. از نظر عروضی، در این غزل قانون پایان مصرع به کار رفته است، یعنی هجای کشیده در پایان مصرع در حکم هجای بلند است. اجرا. محمّدرضا شجریان در آلبومِ "نوا، مرکب خوانی" و تحت عنوان «آواز و نی» این غزل را اجرا کرده است. شهرام ناظری، ایرج بسطامی، عبدالوهاب شهیدی و حسام الدین سراج نیز این شعر را به آوا
ز خوانده اند. علی اکبر شیدا و روح الله خالقی تصنیف های مبنی بر این غزل ساخته اند که تصنیف خالقی در برنامه گلها ۳۳۴ اجرا شد. استقبال. صبور کاشانی در غزلی از مطلع این شعر استقبال کرده است:
فمینیسم در نپال در درجه اول به برابری و برابری فرصت ها می پردازد. جامعه نپالی به طور سنتی پدرسالار است. فمینیست ها در نپال به دنبال حل این وضعیت هستند. اکثر زنان در نپال در یک سلسله مراتب اجتماعی پایین تر از شوهران و پدران خود قرار می گیرند. در گذشته، زنان نپالی در هر جنبه ای از جامعه نپال: اجتماعی، سیاسی یا اقتصادی، بد رفتار می کردند. آمارهای مربوط به خشونت علیه زنان، این نابرابری ها را برجسته می کند: تاریخچه. اولین سازمان فمینیستی در نپال انجمن زنان نپال بود که تحت رهبری مانگالا دوی سینف شروع به کار کرد. قبل از سال ۲۰۰۷، زنان زیر ۳۵ سال نمی توانستند بدون اجازه پدر یا شوهر خود برای دریافت گذرنامه اقدام کنند. در آگوست ۲۰۰۹، در واکنش به تصمیم دولت مبنی بر دادن ۶۵۰ دلار پول نقد به زنان مجرد نپالی در ازای ازدواج، اعتراضی در کاتماندو برگزار شد. این راهپیمایی را «جهیزیه دولتی» نامیدند. افراد قابل توجه. یکی از معدود زنانی که تأثیر زیادی بر جنبش فمینیستی نپال گذاشته، سیمون دوبووار با کتاب «جنس دوم» است. چنین نوشته ای با اراده قوی به بیشتر زنان نپالی کمک کرد تا حقوق شهروندی خود را یادآوری کنند.
رشیدات آجیباده (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل نیجریه است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال زنان اتلتیکو مادرید در پست مهاجم بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زنان اتلتیکو مادرید اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان نیجریه بازی کرده است. زندگی شخصی. رشیدات آجیباده معمولاً با نام کوتاه شده «رَش» و لقب «دختری با موهای آبی» شناخته می شود، این لقب را به دلیل مدل موی آبی درخشانش که همیشه در زمین بازی به نمایش می گذارد، کسب کرده است. در تابستان ۲۰۲۰، رشیدات آجیباده با همکاری شرکت معروف برندینگ ورزشی نیجریه، ایگلزترکر، کمپین سالانه #StandOutWithRASH را راه اندازی کرد. این کمپین رسانه ای با هدف شناسایی استعدادهای فوتبال پایه در نیجریه فعالیت می کند. آجیباده از پلتفرم رسانه ای خود برای ارائه حمایت های مختلف از جمله کفش های فوتبال، پیراهن و جوایز نقدی به بازیکنان مستعد استفاده می کند. او همچنین برند رسمی خود به نام RASH را راه اندازی کرده که مجموعه ای از محصولات منحصر به فرد را به هوادارانش عرضه می کند. این برند در زمینه های مختلفی در نیجریه فعال است. بنیاد رشیدات آجیباده ا
خیراً یک برنامه آموزشی پزشکی مخصوص فوتبالیست ها را با همکاری کلینیک بالم اینفوس راه اندازی کرده است. این برنامه که در لاگوس نیجریه برگزار شد، شامل آموزش های کمک های اولیه و CPR برای بازیکنان باشگاه فوتبال زمان روبو کویینز و آکادمی فوتبال اگالو بود. ستاره باشگاه فوتبال زنان اتلتیکو مادرید با تأسیس این بنیاد، قصد دارد به توانمندسازی جوانان نیجریه ای کمک کند. آجیباده مسیحی معتقدی است و در یک بازی ملی در سال ۲۰۲۲ پس از گلزنی، تی شرتی با نوشته «متشکرم عیسی» زیر پیراهن خود پوشید. دوران باشگاهی. رشیدات آجیباده از فصل ۲۰۱۳ تا فصل ۲۰۱۸ لیگ برتر فوتبال زنان نیجریه برای باشگاه فوتبال زنان روبو بازی کرد. او در سال ۲۰۱۴ به عنوان یکی از بهترین استعدادهای جوان لیگ شناخته شد. در سپتامبر ۲۰۱۸ برای دومین بار متوالی قهرمان مسابقات فری استایل فوتبال زنان نیجریه شد. در فصل ۲۰۱۷ به کاپیتانی باشگاه فوتبال زنان روبو رسید و با وجود عدم قهرمانی تیمش، به عنوان بهترین بازیکن فصل انتخاب شد. در دسامبر ۲۰۱۸ به تیم نروژی باشگاه فوتبال زنان آوالدسنس ای ال پیوست و در ۱ ژانویه ۲۰۲۱ با باشگاه فوتبال زنان اتلتیکو مادرید قرارداد دو ساله امضا کرد.
در ژانویه ۲۰۲۲ قراردادش را تا سال ۲۰۲۵ تمدید کرد. دوران ملی. آجیباده در تمام رده های سنی برای تیم ملی فوتبال زنان نیجریه بازی کرده است. او در جام جهانی فوتبال زنان زیر ۱۷ سال ۲۰۱۴ گل های مهمی به ثمر رساند و در جام جهانی فوتبال زنان زیر ۲۰ سال ۲۰۱۶ کاپیتان تیم بود. در فوریه ۲۰۱۸ با یک هت تریک در بازی مقابل تیم ملی فوتبال زنان سنگال، نیجریه را به نیمه نهایی جام WAFU رساند. او در ترکیب نیجریه برای جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۱۹، جام ملت های زنان آفریقا ۲۰۲۲ و جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۲۳ حضور داشت. در آوریل ۲۰۲۴ با گل پنالتی خود در بازی مقابل تیم ملی فوتبال زنان آفریقای جنوبی، راهیابی نیجریه به المپیک ۲۰۲۴ پاریس را پس از ۱۶ سال محقق کرد.
کورهٔ آجر یا سنگی که به آن کورهٔ بنایی نیز گفته می شود، نوعی کوره است که محفظهٔ پخت آن از آجر نسوز، بتن، سنگ، خاک رس (کورهٔ گِلی) یا کاه گِل ساخته شده است. برای گرم کردن این کوره ها به طور سنتی از چوب استفاده می شود، اما در قرن نوزدهم استفاده از زغال سنگ نیز رایج بود. امروزه، کوره های بنایی مدرن اغلب با گاز طبیعی یا حتی برق کار می کنند. این کوره ها امروزه بیشتر با نان های سنتی و پیتزا مرتبط هستند، اما در گذشته برای هر نوع پخت وپزی که نیاز به پختن داشت، مورد استفاده قرار می گرفتند. خاستگاه و تاریخچه. انسان ها کوره های بنایی را مدت ها پیش از آغاز نوشتن ساخته بودند. این فرایند از زمانی آغاز شد که نیاکان ما شروع به استفاده از آتش برای پخت غذا کردند، احتمالاً ابتدا با کباب کردن روی شعله یا زغال آغاز شد. اما ریشه های نشاسته ای بزرگ و سایر غذاهایی که زمان بیشتری برای پخت نیاز داشتند، در میان خاکستر داغ پخته می شدند و گاهی با سنگ های داغ ویا خاکستر بیشتر پوشانده می شدند. مقادیر زیادی از غذا را می توان در کورهٔ زمینی پخت؛ یعنی یک گودال در زمین ایجاد می شد، با آتشی بزرگ گرم می شد و سپس با افزودن سنگ های داغ، حرارت بیشت
ری دریافت می کرد. بسیاری از این روش ها تا به امروز ادامه یافته اند و همچنین در شواهد باستان شناسی دیده می شوند. اما کوره های بنایی به شکل امروزی تنها با آغاز کشاورزی غلات پدیدار شدند—به عبارت دیگر، همزمان با پیدایش نان (و همچنین آبجو، که احتمالاً منبع اولیهٔ مخمر برای ورآمدن نخستین نان ها بوده است). مصریان باستان تصاویری از نانواهایی بر جای گذاشته اند که خمیر را روی سنگ داغ قرار داده و با یک دیگ سفالی داغ می پوشاندند—نخستین «کورهٔ واقعی». با گذر زمان، کوره های تک قرص به اندازه ای بزرگ شدند که بتوانند چندین قرص نان را همزمان بپزند، و روش های ساخت آن ها از گودال های زمینی به دیگ های سفالی و سپس به گنبدها و طاق های آجری و سنگی گسترش یافت. کوره های بنایی در میان اعراب کشورهای حوزهٔ خلیج فارس برای تهیهٔ نان سنتی خبز مورد استفاده قرار می گیرند. در هند و پاکستان، تنور یک کورهٔ سفالی سنتی است، هرچند امروزه تنورهای مدرن برقی نیز در دسترس هستند. تنورهای سرگشاده نوعی طراحی میانی بین کورهٔ زمینی و کورهٔ بنایی به سبک رومی محسوب می شوند. در قارهٔ آمریکا پیش از ورود کلمب، کوره های مشابهی اغلب از خاک رس یا آدوبی ساخته می شدن
د و امروزه با واژهٔ اسپانیایی هورنو (به معنی "کوره") شناخته می شوند. هورنوها همچنین در جنوب غربی ایالات متحده به عنوان بخشی از سنت های محلی استفاده می شوند. طراحی سنتی کوره های بنایی با آتش مستقیم اغلب به عنوان «کورهٔ رومی» یا «کورهٔ سیاه» شناخته می شود و در فرهنگ غربی قدمتش حداقل به جمهوری روم بازمی گردد. این کوره ها به دلیل دوده ای که آتش روی سقف کوره ایجاد می کند، کورهٔ سیاه نامیده می شوند. کوره های سیاه معمولاً برای استفادهٔ کل یک جامعه ساخته می شدند (مانند کوره های عمومی در فرانسه، که اغلب تحت مالکیت دولت محلی بودند و گردانندگان آن ها از کاربران هزینه ای دریافت می کردند). این کوره ها در دوران استعمار در قارهٔ آمریکا محبوب شدند. امروزه به طور گسترده در نانوایی های سنتی، پیتزافروشی ها، رستوران هایی که غذاهای پخته شده ارائه می دهند و به طور فزاینده ای در حیاط خانه ها یا به عنوان کوره های کوچک خانگی مورد استفاده قرار می گیرند. کوره های موسوم به «کوره های سفید» در دوره های بعدی توسعه یافتند. این کوره ها از بیرون گرم می شوند، به طوری که شعله و دوده هرگز با دیوارهای داخلی کوره تماس پیدا نمی کنند. این نوع کوره ه
ا بیشتر به عنوان بخشی از بخاری های بنایی مورد استفاده قرار می گیرند. در فرانسه، طراحی میانی ای به نام «گوئولار» توسعه یافته که ویژگی های هر دو مدل داخلی و خارجی سوز را ترکیب می کند. کارایی و استفاده. کوره های بنایی همچنان محبوب هستند، تا حدی به دلیل تأثیری که بر فرایند پخت و طعم غذا دارند. در حالی که کوره های مدرن گازی یا برقی غذا را با گردش هوای داغ درون یک محفظهٔ سبک و عایق شده می پزند، یک کورهٔ بنایی مانند یک باتری، گرما را در خود ذخیره می کند. هنگامی که داغ می شود، دیوارهای سنگین آن گرما را به آرامی و در طول چند ساعت آزاد می کنند؛ بنابراین، غذا نه تنها با هوای داغ بلکه با حرارت تابشی ناشی از دیواره های گرم کوره پخته می شوند. به ویژه در مورد نان و پیتزا که در ظرف پخته نمی شوند، انتقال مستقیم گرما از آجرهای کف کوره به غذا تأثیر زیادی دارد (نانواها این تأثیر را «جهش کوره ای» می نامند، که باعث افزایش حجم نان در لحظات اولیهٔ پخت می شود). علاوه بر این، کورهٔ بنایی بخاری که از آب موجود در غذا تولید می شود را درون خود حفظ می کند. این محیط پر از بخار باعث ایجاد پوسته ای خوش طعم و جویدنی تر می شود (به دلیل واکنش ما
یارد) و همچنین رطوبت غذاهای دیگر را حفظ کرده و آن ها را نرم و لطیف نگه می دارد. ترکیب سه گانهٔ گرمای تابشی، گرمای هدایتی و گرمای همرفت نیز سرعت پخت را افزایش می دهد. کوره های بنایی چوب سوز برای تهیهٔ پیتزای ناپلی اصیل الزامی هستند. ساخت و ساز. کوره های اولیه از خاک رس ساخته می شدند (که معمولاً مانند آجرسازی با شن ترکیب می شد تا از ترک خوردن جلوگیری شود) و بر روی قالبی از چوب یا شن شکل می گرفتند. هنگامی که خاک رس به اندازهٔ کافی سفت می شد، دهانه ای در آن بریده می شد و سپس شن از داخل آن خارج یا چوب درون آن سوزانده می شد. دود از طریق درِ کوره خارج می شود، یا مستقیماً به بیرون هدایت می شود، یا از طریق دودکشی که درست بالای درِ کوره قرار دارد. کوره های آجری را می توان روی قالب نیز ساخت، اما بسیاری از فرهنگ ها روش هایی برای ساخت گنبد بدون نیاز به قالب توسعه داده اند، مانند کوره های گنبدی سنتی ایتالیایی که به صورت آزاد و گاهی صرفاً با تکیه بر مهارت چشمی ساخته می شوند. در این روش، ابتدا یک ردیف دایره ای از آجر یا نیمه آجر چیده می شود. سپس ردیف بعدی بر روی بستری از ملات گُوِه ای شکل قرار می گیرد. هر ردیف بعدی با زاویه
ای تندتر چیده شده و گنبد را به سمت مرکز هدایت می کند. چسبندگی بین آجرهای خشک و ملات خیس باعث می شود که آجرها تا زمانی که به حالت تقریباً عمودی برسند، در جای خود بمانند. در این مرحله، ممکن است بنا از یک تکیه گاه چوبی موقت استفاده کند تا زمانی که تاج گنبد با سنگ کلیدی مرکزی بسته شود. کوره های مربع یا مستطیل شکل را می توان با آجرهای استاندارد و برش های کم تر ساخت. برای ساخت طاق های مستحکم تر، از آجرهای قوسی شکلِ مخصوص استفاده می شود. اما بدون مهاربندی یا یک چارچوب فولادی، وزن طاق به دیوارها فشار آورده و می تواند باعث فروریختن آن شود. در مقابل، کوره های گرد به برش بیشتری نیاز دارند اما معمولاً به مهاربندی کمتری احتیاج دارند. چه مصالح مورد استفاده خاک و آجر باشند، چه بتن های نسوز پیشرفته یا کوره های پیش ساختهٔ مدولار، تمامی این روش ها همچنان در حال استفاده هستند. در هر صورت، کوره ها معمولاً زیر سقف یا نوعی پوشش محافظ در برابر شرایط جوی قرار داده می شوند. روش های عایق کاری مدرن. شاید مهم ترین تغییر در روش های ساخت کوره های بنایی، عایق بندی باشد. از آنجا که مصالح بنایی گرما را تقریباً به همان سرعتی که جذب می کنند، ا
ز دست می دهند، کوره های اولیه برای افزایش زمان پخت، جرم خود را بیشتر می کردند. دیوارهای ضخیم تر، گرمای بیشتری را نگه می داشتند تا بتوان مقدار بیشتری نان پخت — اما فقط تا حد مشخصی. از آنجا که گرما از نقاط گرم تر به نقاط سردتر حرکت می کند، قسمت بیرونی کوره نمی تواند به اندازهٔ داخل آن داغ شود — مگر اینکه با یک پوشش نسوز عایق بندی شود. مانند یک فرد در رختخواب، یک کوره نیز به یک «تشک» در زیر و یک «پتو» در بالا نیاز دارد، اما در حالی که وزن یک فرد چند صد پوند است، وزن یک کوره ممکن است به چندین هزار پوند برسد. در طبیعت، مواد کمی وجود دارند که بتوانند مقاومت فشاری، خاصیت عایق کنندگی و تحمل دمای بالا را همزمان داشته باشند، اما فناوری های جدید، گزینه های موجود را به میزان قابل توجهی گسترش داده اند. ترمودینامیک کوره های بنایی عایق. برخی از طراحی های کوره های بنایی با بالا بردن کوره از زمین مرطوب یا قرار دادن آن بیرون از زمین، اتلاف حرارت را کند می کنند. کوره های سنتی سفالی کانادایی حتی روی چارچوب های چوبی ساخته می شدند که این کار زمانی ممکن است که دیوارهای کوره به اندازه کافی ضخیم باشند تا از داغ شدن بیش از حد چوب جلوگ
یری کنند (زیرا گرمای زیاد می تواند خطرناک باشد). مواد عایق دیگر برای پایه کوره ممکن است شامل سنگ های سبک مانند توپا یا پومیس باشند. در دهه ۱۹۸۰، آلن اسکات که برخی او را «پدر کوره های چوب سوز مدرن» می نامند، روشی را رواج داد که در آن کوره ها روی یک صفحه بتنی سبک ساخته می شدند که با سنگ دانه های سبک مانند پومیس، پرلیت یا ورمیکولیت ترکیب شده بود. او همچنین با گسترش میلگردها از داخل قالب بندی به بالای دیوارهای جانبی، اتلاف حرارت را بیشتر کاهش داد. این کار باعث شد که صفحه بتنی و کوره به طور مؤثری روی دیوارهای پشتیبانی «آویزان» شوند. پس از برداشتن قالب، شکاف هوایی حدود یک اینچ بین پایه و سازهٔ کل کوره باقی ماند. این جداسازی باعث شد که پل حرارتی که معمولاً گرما را از کوره به پایه منتقل می کرد، از بین برود و در نتیجه، گرماگیری کوره بهبود یافت و اتلاف انرژی کاهش پیدا کرد. روش های دیگری نیز برای دستیابی به نتایج مشابه استفاده می شوند. تخته های عایق صنعتی با استحکام بالا که در بازار موجود هستند، به عنوان «تشک کوره» عمل می کنند. این تخته ها نه تنها مشکل تحمل وزن و عایق بندی را برطرف می کنند، بلکه راهی ساده برای قطع تماس
کوره با سرمای محیط فراهم می آورند. برخی از سازندگان کوره های گِلی از روشی ارزان تر استفاده می کنند. آن ها بطری های شیشه ای خالی را درون ترکیبی عایق از خاک رس و مواد آلی ریزدانه مانند خاک اره، سبوس، پوست آجیل و… قرار می دهند. هنگامی که مواد آلی در طول پخت می سوزند، هزاران حفرهٔ ریز در ساختار خاک رس ایجاد می شود که یک مادهٔ اسفنجی، عایق و در عین حال محکم را به وجود می آورد. برای گرم نگه داشتن قسمت بالایی فر، بناها ممکن است دیوارهایی در اطراف آن به شکل چهارچوب بسازند تا فضایی برای پوششی از پرلیت، پومیس یا ورمیکولیت ایجاد شود. برای داشتن نمایی کوچک تر و گردتر، می توان فر را با پتوهای پشم معدنی (مشابه فایبرگلاس اما ساخته شده از خاک رس یا سنگ، با مقاومت بسیار بیشتر در برابر دماهای بالا و تغییرات حرارتی) پوشاند. پتوهای پشم معدنی نیاز به پوشش دارند—چه با یک لایه گچ تقویت شده، کاشی، یا معادل آن تقویت می شود. بر اساس یک بررسی دربارهٔ کوره های سفالی کانادایی، بویلی و بلانشت نسبت ایده آل بین ارتفاع درِ کوره و ارتفاع گنبد را ۶۳٪ پیشنهاد کرده اند. اگر گنبد بیش از حد بلند باشد، گرمای تابشی کاهش می یابد، در حالی که اگر ارتفا
ع در زیاد باشد، گرما راحت تر از کوره خارج می شود. از سوی دیگر، اگر ارتفاع در کمتر از ۶۳٪ ارتفاع گنبد باشد، گردش هوا و دود مختل شده و آتش به درستی نمی سوزد. کوره های بنایی مدرن گاهی شباهت کمی به نسخه های قدیمی تر خود دارند و ممکن است تنها یک صفحه ریخته گری (مشابه سنگ پیتزا) داخل یک بدنهٔ خارجی متداول تر داشته باشند. این دستگاه ها عمدتاً در محیط های تجاری استفاده می شوند، اگرچه مدل های رومیزی نیز در دسترس هستند. انواع. کوره های کب، گلی و سفالی. کُب نامی بریتانیایی برای چیزی است که در اصل همان آدوبی (خشت خام) محسوب می شود. واژهٔ آدوبی از عربی «الطوب» به معنای «گِل» گرفته شده است. در مقابل، «کُب» یک واژهٔ انگلو-ساکسونی به معنای «توده» است و همچنین برای توصیف نان های گرد یا اسب های کوچک و فشرده نیز به کار می رود. به عنوان رایج ترین مصالح ساختمانی در جهان، استفاده از خاک، گِل و کُب در ساخت وساز، در میان افرادی که به مواد و روش های ساده تر و سازگارتر با محیط زیست علاقه مند هستند، محبوبیت فزاینده ای پیدا کرده است. کوره های چوب سوز یکی از پروژه های اولیهٔ محبوب برای این افراد محسوب می شوند و همین موضوع باعث شده است که
تعداد زیادی از پروژه های ساخت کوره های کُب شکل بگیرند. بسیاری از این پروژه ها نیز به صورت مستند در فضای اینترنت منتشر شده اند. با این حال، کوره های بنایی اولیه که به مصر باستان بازمی گردند، معمولاً از خاک رس بومی ساخته می شدند. این خاک برای کاهش ترک خوردگی اغلب با شن، ماسه یا کاه ترکیب می شد. کوره های کوچک تر روی قالب هایی از ماسه یا یک ساختار سبدی شکل از شاخه های چوبی ساخته می شدند. پس از پوشاندن این قالب ها، ماسه را از داخل خارج می کردند یا چوب ها را می سوزاندند. کوره های «کلوم» نوعی کورهٔ ماژولار (و گاهی قابل حمل) بودند که در اصل یک دیگ سفالی بزرگ وارونه با یک دهانهٔ بریده شده در کناره محسوب می شدند. این کوره ها اغلب با آجر محصور می شدند و به عنوان بخشی از شومینه های انگلیسی ساخته می شدند، به طوری که زغال ها و خاکسترها را می توان به سمت اجاق مشترک جارو کرد و دود مستقیماً وارد دودکش می شد. «همانند زنگ پخت وپز آتنی و آسیاب دستی ابتدایی، کورهٔ گِلی خام نیز هزاران سال نمونه های مشابهی داشت. یکی از نوادگان آن، کوره های سفالیِ دیواری قرن هفدهمی در منطقهٔ دوون (Devon) بود که با شن تقویت می شدند … این کوره های سا
ده که در دیوار جانبی اجاق باز تعبیه می شدند و تنها دهانهٔ آن ها از جلو دیده می شد، همچنان تا سال ۱۸۹۰ در کارگاه های سفالگری بارنستپل (Barnstaple) تولید می شدند.» کلوش سرامیکی. کلوش یا زنگ پخت وپز شبیه به یک کاسهٔ سرامیکی پخته شده به صورت وارونه است که یک دسته در بالا دارد. این وسیله در آتش گرم می شود، همراه با یک سنگ صاف یا محل باز روی اجاق. سپس، خمیر آماده روی سنگ داغ یا زمین اجاق قرار داده می شود و سپس با کلوش پوشیده می شود، و ممکن است برای تأمین گرمای بیشتر، زغال ها یا خاکسترهای داغ نیز روی آن قرار داده شوند. این روش به مصر و یونان باستان بازمی گردد و احتمالاً اولین نوع کوره های بنایی بوده است. شبیه سازی. می توان بدون ساخت یک کوره بنایی کامل، از برخی مزایای آن بهره مند شد. رایج ترین روش، استفاده از سنگ پیتزا از جنس سفال یا سرامیک است که هنگام پیش گرم شدن فر، گرما را ذخیره کرده و مستقیماً به کف پیتزا منتقل می کند. آجرهای نسوز معمولی نیز می توانند به همین روش برای پوشاندن یک قفسه مورد استفاده قرار گیرند. نان و گوشت را می توان در یک ظرف سرامیکی درب دار که با نام هایی مانند کلوش (Cloche) یا شلمرتوف (Schlemmert
opf – یک نام تجاری) شناخته می شود، پخت. همچنین نتایج خوبی را می توان با پخت نان در یک دیگ چدنی از پیش گرم شده با دربی که کاملاً چفت شود، به دست آورد. گران ترین گزینه، یک لاینر سرامیکی یا سنگی برای فر است که بسیاری از مزایای کلوش را دارد اما محدودیتی در اندازهٔ ظروف برای نانوا ایجاد نمی کند.[ "" ] گاهی می توان نان را روی گریل پخت تا تأثیر گرمای تابشی در کوره های بنایی شبیه سازی شود. این روش معمولاً برای پخت نان های مسطح و پیتزا استفاده می شود، اما برخی دستورهای پخت نان حجیم نیز برای استفاده از گریل، با یا بدون سطح حرارتی سرامیکی یا بنایی طراحی شده اند.[ "" ]
آلیس میدلتون بورینگ (چینی ساده شده: 博爱理; چینی سنتی: 博愛理; پینیین: bó àilǐ)؛ ۲۲ فوریه ۱۸۸۳–۱۸ سپتامبر ۱۹۵۵) زیست شناس، جانورشناس و خزنده شناس آمریکایی بود که در ایالات متحده و چین به تدریس زیست شناسی و انجام تحقیقات علمی اشتغال داشت. گونه ای از فانوس ماهی که در اقیانوس هند و اقیانوس آرام یافت می شود، دیافوس آلیسیا؛ به افتخار او نامگذاری شده است. زندگی اولیه و تحصیلات. آلیس میدلتون بورینگ در سال ۱۸۸۳ در فیلادلفیا به دنیا آمد. خانواده اش در قرن هفدهم در آمریکا ساکن شده بودند. بستگان او در کلیسای موراویان فعالیت داشتند که تأثیر زیادی بر تربیت آلیس گذاشت. بورینگ در مدرسه فرندز سنترال تحصیل کرد و در علوم ممتاز شد. پس از فارغ التحصیلی، در کالج برین مایر ثبت نام کرد که خواهرش در سال ۱۸۹۶ از آنجا فارغ التحصیل شده بود. این کالج که بخشی از گروه هفت خواهر بود و توسط کوئیکرها تأسیس شده بود، علاقه او را برای تحصیل در آنجا برانگیخت. او در سال ۱۹۰۰ تحصیلات خود را آغاز کرد و زیر نظر نتی استیونز (ژنتیک دان) و توماس هانت مورگان (زیست شناس تکاملی) تحصیل کرد. مورگان و بورینگ مقاله ای مشترک دربارهٔ جنین قورباغه منتشر کردند. در سال
۱۹۰۴ اولین اثر علمی خود با عنوان «بسته شدن ساقه های طولی شکافته توبولاریا» را منتشر کرد. بورینگ تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی ارشد و دکترا در برین مایر ادامه داد و در طول تحصیلات تکمیلی با استیونز بر روی کرم های پهن مطالعه کرد. او مدتی کوتاه در دانشگاه پنسیلوانیا زیر نظر ادوین کونکلین تحصیل کرد، اما پس از ترک او، به برین مایر بازگشت. پیش از فارغ التحصیلی، یک سال زیست شناسی در کالج واسار تدریس کرد. در سال ۱۹۰۷ برای تحصیل به دانشگاه وورتسبورگ و ایستگاه جانورشناسی ناپل رفت و زیر نظر تئودور بووری و آنتون دورن مطالعه کرد. پس از فارغ التحصیلی در سال ۱۹۱۰، در دانشگاه ماین به عنوان مربی (۱۹۱۱)، استادیار (۱۹۱۱–۱۹۱۳) و دانشیار (۱۹۱۳–۱۹۱۸) تدریس کرد. در این مدت با ریموند پرل همکاری علمی داشت و مقالات مشترکی از جمله دربارهٔ آسکاریس و ماکیان منتشر کردند. بورینگ از حامیان حق رأی زنان بود. فعالیت های علمی. در سال ۱۹۱۸ به عنوان استادیار زیست شناسی در کالج پزشکی پکن یونیون منصوب شد. پس از دو سال تدریس، به کالج ولزلی بازگشت، اما نهایتاً به چین برگشت و در دانشگاه پکن (بعدها دانشگاه یانچینگ) مشغول به کار شد. در سال ۱۹۳۰ به عنو