Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فهرست رودهای ارمنستان () بخشی از حوزه آبخیز دریای خزر یا دریاچه سوان هستند. در طول تاریخ، ارمنستان توسط آشوری ها نایری به معنای سرزمین دریاچه ها و رودخانه ها نامیده می شد. ۱۶ رودخانه بالای وجود دارد. طولانی ترین رود ارس در عهد عتیق به عنوان یکی از چهار رود مقدس باغ عدن ذکر شده است. در ارمنستان حدود ۹۴۸۰ رودخانه و نهرهای کوچک نیز وجود دارد.
برق در ارمنستان () شامل چندین شرکت فعال در تولید و توزیع برق است. تولید توسط چندین شرکت دولتی و خصوصی انجام می شود. در سال ۲۰۲۰ کمتر از یک چهارم انرژی در ارمنستان برق بود. از سال ۲۰۱۶، اکثر تولید برق در این کشور خصوصی شده و تحت مالکیت شرکت های خارجی (توسط شرکت های روسی و آمریکایی) است که نتیجه قانونی تصویب شده در سال ۱۹۹۸ است که اجازه خصوصی سازی تولید و توزیع برق در کشور را می دهد. اداره، قوانین دولتی و سیاست این بخش توسط وزارت زیرساخت های انرژی و منابع طبیعی ارمنستان انجام می شود. تنظیم این بخش توسط کمیسیون تنظیم مقررات خدمات عمومی ارمنستان انجام می شود. ارمنستان هیچ گونه ذخایر سوخت فسیلی ندارد، بنابراین به واردات گاز از روسیه و ایران و واردات سوخت هسته ای از روسیه متکی است که روی هم تقریباً ۶۶ درصد از تولید برق را به همراه دارد. ارمنستان تولیدکننده خالص برق است و از سال ۲۰۱۴ بیش از ۱٫۳ میلیارد کیلووات ساعت برق در سال به ایران، گرجستان و آرتساخ صادر کرده است. سرمایه گذاری های بزرگی در بخش برق در ارمنستان در دهه ۲۰۰۰ انجام شده است که شامل ساخت نیروگاه حرارتی ایروان با سیکل ترکیبی ۲۴۷ میلیون دلاری است که در سا
ل ۲۰۱۰ تکمیل شد، دریافت وام ۵۲ میلیون دلاری از بانک جهانی در سال ۲۰۱۵ برای بهبود قابلیت اطمینان توزیع برق در سراسر ارمنستان، و سرمایه گذاری ۴۲ میلیون دلاری در سال ۲۰۱۶ توسط شبکه های برق ارمنستان برای تعمیر شبکه های توزیع برق بود. در ژوئن ۲۰۱۶، پارلمان ارمنستان قانون «صرفه جویی در انرژی و انرژی های تجدیدپذیر» را به روزرسانی کرد که استفاده از انرژی خورشیدی را در کشور تشویق می کند و به کاربران سیستم های خورشیدی با ظرفیت ۱۵۰ کیلووات یا کمتر اجازه می دهد تا انرژی اضافی خود را به شبکه برق بازگردانند. ولتاژ در ارمنستان ۲۲۰ ولت AC با فرکانس ۵۰ هرتز است. ارمنستان از دوشاخه های نوع C و F که مطابق با استاندارد اروپایی هستند، استفاده می کند. ظرفیت نصب شده برای تولید برق. بر اساس گزارش آژانس بین المللی انرژی در سال ۲۰۱۵، تولید برق در ارمنستان از سال ۲۰۰۹ به نزدیک به ۸۰۰۰ گیگاوات ساعت افزایش یافت، اما همچنان زیر سطح ۱۹۹۰ باقی مانده است. همچنین در سال ۲۰۱۵ ارمنستان بیش از دو برابر بیشتر از سال ۲۰۰۹ گاز طبیعی مصرف کرده است ارمنستان فاقد منبع انرژی فسیلی است و به شدت به تولید برق از یک نیروگاه هسته ای و نیروگاه های برق آبی مت
کی است و از سوخت های فسیلی وارداتی برای راه اندازی نیروگاه های حرارتی استفاده می کند. انرژی خورشیدی و تولید انرژی بادی تنها بخش کوچکی از کل تولید برق است. از مجموع ۳۲۱۳٫۲ مگاوات ظرفیت نصب شده در ارمنستان، بخش عمده ای از تولید برق از نیروگاه هسته ای متسامور با ۳۸٪، ۳۳٪ از نیروگاه های برق آبی، ۲۲٪ از نیروگاه های گازسوز و باقی مانده ۷٪ از سایر منابع تجدیدپذیر تأمین می شود. ارقام مشابهی از گزارش های منتشرشده توسط شبکه های برق ارمنستان به دست آمده است؛ برای دوره زمانی ۰۱٫۰۱٫۲۰۱۲ تا ۳۰٫۰۶٫۲۰۱۷، توزیع کلی تأمین برق به شرح زیر بود: هسته ای - ۳۵٫۸٪، برق آبی - ۳۵٫۶٪، گاز فسیلی - ۲۸٫۵٪. ظرفیت پایه برق توسط نیروگاه هسته ای متسامور تأمین می شود، در حالی که تنظیم بار روزانه توسط هر دو سد برق آبی سوان-هرازدان و سد برق آبی آبشار وروتان انجام می شود. نیروگاه های مذکور منابع اصلی تولید انرژی داخلی هستند، در حالی که نیروگاه های سوخت فسیلی به گاز وارداتی وابسته اند. انرژی هسته ای. نیروگاه هسته ای ۳۸٪ از برق ارمنستان را از طریق یک رآکتور هسته ای فعال، واحد ۲ نیروگاه هسته ای متسامور، تأمین می کند. این رآکتور از نوع WWER-440 با تقو
یت های اضافی ضد زلزله است. این نیروگاه در سال ۱۹۷۶ ساخته شد و تنها نیروگاه هسته ای در منطقه قفقاز جنوبی است. با این حال، پس از زلزله اسپیتاک در سال ۱۹۸۸، فعالیت این نیروگاه متوقف شد و این یکی از دلایل بحران انرژی ارمنستان در دهه ۱۹۹۰ بود. واحد دوم نیروگاه هسته ای متسامور در اکتبر ۱۹۹۵ دوباره راه اندازی شد و به دوران «سال های تاریک و سرد» پایان داد. در حالی که ارمنستان تنها مالک این نیروگاه است، شرکت روسی United Energy Systems (UES) NPP متسامور را مدیریت می کند. سوخت هسته ای باید از روسیه وارد شود. مدرنی سازی نیروگاه هسته ای متسامور برای سال ۲۰۱۸ برنامه ریزی شده است که بهبود ایمنی و افزایش ظرفیت نصب شده به میزان ۴۰–۵۰ مگاوات را به همراه خواهد داشت. ارمنستان همچنین در حال بررسی امکانات رآکتورهای مدولار کوچک است که به آن کشور انعطاف پذیری می دهد و این امکان را فراهم می کند تا یک نیروگاه هسته ای جدید را در مدت زمان کوتاهی بسازد. پیش از این گزارش شده بود که ارمنستان به دنبال یک راکتور جدید با ظرفیت ۱۰۶۰ مگاوات در سال ۲۰۲۶ است. ارمنستان یک واحد هسته ای VVER-440 طراحی شده توسط شوروی را در نیروگاه متسامور راه اندازی
کرده است که بیش از ۴۰٪ از نیازهای انرژی کشور را تأمین می کند. اتحادیه اروپا و ترکیه نگرانی هایی دربارهٔ ادامه فعالیت این نیروگاه ابراز کرده اند. وزیر انرژی ارمنستان اعلام کرده است که یک مطالعه امکان سنجی به ارزش ۲ میلیارد دلار برای ساخت یک نیروگاه هسته ای جدید با ظرفیت ۱۰۰۰ مگاوات به طور مشترک با روسیه، ایالات متحده و آژانس بین المللی انرژی اتمی (IAEA) انجام خواهد شد. روسیه موافقت کرده است که این نیروگاه را بسازد و در ازای آن مالکیت اقلیتی از آن را دریافت کند. علاوه بر این، ایالات متحده نیز تعهد خود را برای کمک به ارمنستان در انجام مطالعات اولیه اعلام کرده است.
پس از ثبت افزایش مداوم جمعیت در دوره شوروی، جمعیت ارمنستان از اوج ارزش خود یعنی ۳٫۶۳۳ میلیون در سال ۱۹۹۲ به ۲٫۹۸۶ میلیون در سال ۲۰۱۷ کاهش یافت. در حالی که جمعیت کشور در طول دوران اتحاد جماهیر شوروی در نتیجه دوره های بازگشت به کشور و نرخ پایین مهاجرت به طور پیوسته افزایش یافت، در زمان های اخیر به دلیل مهاجرت مردم پس از فروپاشی شوروی جمعیت کاهش یافته است. با این حال نرخ مهاجرت و کاهش جمعیت، در سال های اخیر کاهش یافته است و موج بازگشت متوسطی از ارمنی ها به ارمنستان صورت گرفته است. آمار. مورخان ادموند هرزیگ و مارینا کورکچیان با استناد به فتح و اشغال ارمنستان توسط سلجوقیان (قرن یازدهم) و مغول ها (قرن ۱۳ تا ۱۵) می نویسند: «ترکیبی از مهاجرت مترقی ترک ها (و کردها) و زوال ارمنی ها، از طریق قتل عام، قحطی و مهاجرت، تعادل جمعیتی را به گونه ای تغییر داد که مهاجرت اعراب هرگز انجام نداده بود». در نتیجه «سیاست های جابه جایی عمدی که هم عثمانی ها و هم صفویان به کار گرفتند» در طول جنگ ایران و عثمانی، آوارگی گسترده ای از ارمنی ها رخ داد. ارمنی ها نیز «برای فرار از ناامنی و سختی زندگی در ارمنستان جنگ زده» مهاجرت کردند. در حالی که
شاه عباس بزرگ ارمنی ها را در ۱۶۰۴–۱۶۰۵ به اصفهان و «مستعمرات ارمنی ها در سایر نقاط ایران» نقل مکان کرد، «عثمانی ها صنعتگران ارمنی را نیز به پایتخت خود بردند». پس از الحاق روسیه به این مناطق، ۴۵٬۰۰۰ ارمنی از ایران و ۱۰۰٬۰۰۰ ارمنی از امپراتوری عثمانی به ارمنستان شرقی مهاجرت کردند و پس از جنگ روسیه و عثمانی در سال ۱۸۷۸، ۲۵٬۰۰۰ نفر دیگر نیز مهاجرت کردند. در نتیجه این بازگشت، ارمنی ها برای اولین بار در چندین قرن توانستند اکثریت جمعیتی را در سرزمین خود به دست آورند. به دلیل آزار و کشتارهای صورت گرفته در امپراتوری عثمانی، حدود ۱۰۰٬۰۰۰ ارمنی بین سال های ۱۸۷۰ تا ۱۹۱۰ به ارمنستان شرقی مهاجرت کردند. مناطقی که اکثریت ارمنی داشتند، بعدها «هسته اصلی تشکیل دولت مستقل ارمنستان در قرن بیستم» را شکل دادند. مورخ سن هوهانیسیان می نویسد که در طول ۸۰ سال صلح که ارمنستان شرقی بخشی از روسیه بود، رشد جمعیتی «بی سابقه ای» رخ داد: جمعیت از ۱۶۱٬۷۰۰ نفر در سال ۱۸۳۱ به ۴۹۶٬۱۰۰ نفر در سال ۱۸۷۳ سه برابر شد و در چهل سال بعدی دو برابر شد و تا سال ۱۹۱۳ به ۱٬۰۰۰٬۱۰۰ نفر رسید. جمعیت بین سال های ۱۸۳۱ تا ۱۹۱۳، ۶٫۱۸ برابر افزایش یافت که نرخ رشد سا
لانه میانگین ۱۰٬۲۰۰ نفر را به همراه داشت. پس از آغاز جنگ جهانی اول، جمعیت که در سال ۱۹۱۴ به ۱٬۰۱۴٬۳۰۰ نفر رسیده بود، در سال ۱۹۱۶ به دلیل اعزام جمعیت مسیحی به سربازی، ۲۰٬۵۰۰ نفر کاهش یافت. به دلیل «جنگ ها و درگیری های داخلی، گرسنگی و بیماری ها» در سال های ۱۹۱۸–۱۹۲۰، ۴۳۲٬۰۰۰ نفر (۳۵٫۸ درصد جمعیت) «معدوم شدند». پس تهاجم ارتش سرخ به ارمنستان، جمعیت سرزمین ارمنستان امروزی حدود ۷۲۰٬۰۰۰ نفر بود که کاهش تقریبی ۳۰ درصدی را نشان می دهد— «تقریباً نیمی» از این جمعیت شامل پناهندگان بود. تاریخ نگار آمریکایی ریچارد پایپس می گوید که «بر اساس برآوردهای شوروی، جمعیت ارمنی های قفقاز جنوبی بین سال های ۱۹۱۴ تا ۱۹۲۰ حدود نیم میلیون نفر حدود ۲۰۰٬۰۰۰ نفر به دلیل کشتارهای ترکی و احتمالاً کمونیستی، و ۳۰۰٬۰۰۰ نفر به دلایل دیگر، عمدتاً قحطی و بیماری» کاهش یافت. کاهش شدید جمعیت توسط جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان با بازگشت آذربایجانی های آواره به مناطقی که در آن ها جمعیت قابل توجهی در ارمنستان تشکیل داده بودند، مورد رسیدگی قرار گرفت. جمعیت آذربایجانی ارمنستان که در سال ۱۹۲۰ حدود ۱۰٬۰۰۰ نفر بود (که به اخراج حداقل ۲۰۰٬۰۰۰ ترک و کرد توسط
دولت حزب ارمنی فدایی نسبت داده می شود)، در سال ۱۹۲۲ به ۷۲٬۵۹۶ نفر رسید که به دلیل بازگشت ۶۰٬۰۰۰ پناهنده بود. علاوه بر این، دولت شوروی در طول دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ حدود ۴۴٬۰۰۰ پناهنده ارمنی از یونان، عراق، ترکیه و سایر نقاط را پذیرفت. در سال های ۱۹۴۶–۱۹۴۸، ۸۶٬۰۰۰ ارمنی به ارمنستان شوروی بازگشتند تا خسارات جنگی کشور جبران شود. در همان زمان، بر اساس توافق رهبری شوروی ارمنی و آذربایجانی، ده ها هزار آذربایجانی در ارمنستان به آذربایجان منتقل شدند تا فضای لازم برای بازگشت کنندگان فراهم شود. توسعه انسانی. طبق به روز رسانی آماری شاخص توسعه انسانی در سال ۲۰۱۸ (با داده های سال ۲۰۱۷)، ارمنستان در مقایسه با همه کشورهای همسایه خود دارای موارد زیر است: از سال ۱۹۹۰، ارمنستان در هر دوره گزارش شده (۱۹۹۰–۲۰۰۰، ۲۰۰۰–۲۰۱۰، ۲۰۱۰–۲۰۱۷) رشد ثابتی را در میانگین نمرات HDI سالانه ثبت کرده است. آمار حیاتی. آمار حیاتی ارمنستان به طور کلی شامل اطلاعاتی دربارهٔ نرخ تولد، نرخ مرگ و میر، امید به زندگی، نرخ باروری و رشد جمعیت می شود. طبق به روزرسانی آماری شاخص توسعه انسانی در سال ۲۰۱۸، ارمنستان در مقایسه با همه کشورهای همسایه خود، بالاترین هزین
ه های بهداشتی را به عنوان درصد تولید ناخالص داخلی و بالاترین امید به زندگی سالم در بدو تولد دارد.
میراث چهاردهمین آلبوم استودیویی از خواننده اهل ایران منصور است که در ۱۰ مرداد ۱۴۰۲ بعد از چهار سال و پس از انتشار چندین مجموعه کوتاه، توسط سوهو انترتینمنت منتشر شد. این آلبوم از ۱۸ قطعه، از جمله «میراث» تشکیل شده است. این آلبوم شامل تک آهنگ های بعد از آلبوم "انسان نو" و چند قطعه جدید می باشد. تک آهنگ "میراث" در تابستان ۱۴۰۱ منتشر شد و نکته جالب توجه آن، حضور دوباره کندیس نیل، مدل موزیک ویدیوهای قدیمی منصور در موزیک ویدیوی این آهنگ بود.
روابط ارمنستان و اوکراین () روابط دیپلماتیک دوجانبه بین اوکراین و ارمنستان است که در ۲۵ دسامبر ۱۹۹۱ برقرار شد. تا آن زمان، هر دو کشور عضو اتحاد جماهیر شوروی بودند. امروزه این کشورها هر دو عضو سازمان تجارت جهانی، سازمان امنیت و همکاری اروپا، سازمان ملل متحد و طرح مشارکت شرقی اتحادیه اروپا هستند. در حال حاضر، اوکراین پنجمین جامعه ارمنی ها در جهان را دارد. سفارت ارمنستان در کیف در سال ۱۹۹۳ افتتاح شد. سفارت اوکراین در ایروان در سال ۱۹۹۶ افتتاح شد. سفیر فعلی ارمنستان در اوکراین ولادیمیر کاراپتیان است. سفیر فعلی اوکراین در ارمنستان ایوان خوختا است. همکاری اقتصادی. اصول کلی همکاری اقتصادی بین اوکراین و ارمنستان در پیمان دوستی و همکاری بین اوکراین و ارمنستان که در تاریخ ۲۶ مه ۱۹۹۷ به رسمیت شناخته شد، مشخص شده است. امروزه، اوکراین و ارمنستان در چارچوب «کمیسیون مشترک بین دولتی همکاری اقتصادی اوکراین و ارمنستان» همکاری می کنند. صادرات اوکراین به ارمنستان شامل محصولات متالورژیکی، شیمیایی، کشاورزی، کالاهای غذایی و تجهیزات، محصولات حبوبات، نوشیدنی های الکلی، اتوبوس و لاستیک است. همچنین صادرات ارمنستان به اوکراین شامل محصول
ات الکتریکی، کنیاک، آبمیوه ها، رب گوجه فرنگی، آب های معدنی، سیگار و کالاهای کشاورزی می باشد. در ۹ ماه اول سال ۲۰۱۵، حجم تجارت بین دو کشور به ۹۴٫۲ میلیون دلار آمریکا رسید، در حالی که تجارت کالاها به ۷۶٫۷ میلیون دلار بود. با وجود این همکاری ها، چالش هایی نیز وجود دارد که می بر روابط تجاری تأثیر بگذارد. برخی از این چالش ها شامل عدم وجود زیرساخت های مناسب برای حمل و نقل، محدودیت های تجاری، و نیاز به تنوع در صادرات است. اما با توجه به ظرفیت های اقتصادی هر دو کشور، فرصت های زیادی برای گسترش همکاری ها در زمینه های مختلف مانند فناوری، صنعت، و کشاورزی وجود دارد. در دوره پنج ماهه اول سال ۲۰۲۲، حجم تجارت کالاها بین اوکراین و ارمنستان به ۳۳٫۲۱ میلیون دلار رسید که نسبت به مدت مشابه سال قبل، کاهش ۲۷٫۷ درصدی را نشان می دهد. این کاهش قابل توجه به عواملی چون ناپایداری های اقتصادی، چالش های لجستیکی و شرایط سیاسی موجود در منطقه مرتبط است. در این بازه زمانی، صادرات اوکراین به ارمنستان به ۲۹٫۰۱ میلیون دلار رسید که کاهش ۲۶٫۵ درصدی را نسبت به سال قبل تجربه کرده است. این کاهش در صادرات می تواند ناشی از محدودیت های تجاری، نوسانات اقت
صادی و نیاز به بازنگری در استراتژی های صادرات باشد. مهم ترین کالاهای صادراتی اوکراین به ارمنستان شامل محصولات متالورژیکی، کشاورزی و ماشین آلات بودند. در همین مدت، واردات ارمنستان به اوکراین به ۴٫۱ میلیون دلار رسید که کاهش صادارات را نشان می دهد. پیوندهای فرهنگی. لویو محل استقرار کلیسای کاتولیک ارمنی در اوکراین است. از زمانی که اتحاد جماهیر شوروی لووف را تصرف کرد، مقر آن خالی باقی مانده است. از سال ۱۹۹۷، لووو همچنین به مرکز کلیسای حواری ارمنی (ارتدوکس) اوکراین تبدیل شد. شهر آرمیانسک که در اصل بازار ارمنی ها نام داشت، از نام جامعه ارمنی ها کریمه نامگذاری شده است. اوکراینی ها در ارمنستان. مؤسسه علمی و آموزشی ایروان که بر اساس شعبه ایروان دانشگاه ملی اوکراین غربی ایجاد شده است، در ارمنستان فعالیت می کند. این تنها مؤسسه آموزش عالی اوکراین در قفقاز جنوبی است.
روابط ارمنستان و استرالیا () روابط دوجانبه بین ارمنستان و استرالیا است. نمایندگی معتبر استرالیا در ارمنستان از سفارت این کشور در مسکو می باشد. تاریخچه. ارمنستان و استرالیا روابط رسمی خود را در سال ۱۹۹۲ برقرار کردند و از آن زمان تاکنون دو کشور روابط نسبتاً دوستانه ای برقرار کرده اند. مهاجران ارمنی در استرالیا. در حالی که ارمنستان و استرالیا فقط در سال ۱۹۹۲ روابط خود را برقرار کردند، ارمنی ها برای اولین بار در سال ۱۸۵۰ در استرالیا حضور پیدا کردند. ارمنی ها یا به عنوان ترک، ایرانی یا روس شناخته می شدند، اما تنها زمانی قومیت آنها مطرح شد که نسل کشی ارمنی ها رخ داد. نسل کشی ارمنی ها در همان روزی اتفاق افتاد که متفقین جنگ جهانی اول تصمیم گرفتند نبرد گالیپولی را علیه امپراتوری عثمانی با امید به پایان رساندن سریع جنگ، اما ناموفق، به راه بیندازد. با این وجود، سربازان استرالیایی اغلب با ارمنی ها ای که توسط مقامات ترک عثمانی در خاورمیانه تبعید شده و گرسنه می شدند تماس می گرفتند و احساس همدردی با قربانیان ارمنی ایجاد می کردند. پس از جنگ جهانی اول به ارمنیان پناهندگی داده شد تا در استرالیا مستقر شوند، اما مهاجرت تنها زمان
ی به اوج خود رسید که جنگ جهانی دوم آغاز شد، زمانی که ارمنستان تحت اشغال شوروی بود، تحولات در ایران، عراق و سوریه و بعداً جنگ اول قره باغ کوهستانی آغاز شد. جامعه ارمنی در استرالیا ارتباط قوی با ارمنستان دارد و بارها با جمعیت ترک و آذربایجانی بر سر درگیری قره باغ درگیر شده است. به رسمیت شناختن نسل کشی ارمنی ها. استرالیا به دلیل روابطش با ترکیه، نسل کشی ارمنی ها را به رسمیت نشناخته است. با این حال، ارمنستان و استرالیا در طول جنگ جهانی اول با هم ارتباط دارند، زمانی که استرالیا به عنوان بخشی از امپراتوری بریتانیا در همان روزی که نسل کشی ارمنی ها آغاز شد، علیه عثمانی ها جنگید. اهمیت آن برای هر دو ملت مشخص است: برای ارمنیان، تلاش برای بقا از ظلم و ستم بود، در حالی که برای استرالیایی ها، لحظه ای بود که هویت مشترک استرالیایی را برانگیخت. تماس مکرر با اخراج شدگان ارمنی باعث ایجاد حس همبستگی شده بود، نیروهای استرالیایی به تلاش های امدادی به اخراج شدگان ارمنی کمک کردند و در مارس ۱۹۱۸، سرهنگ استرالیایی استنلی ساویج شجاعانه در برابر نیروی عثمانی که قربانیان نسل کشی ارمنی ها و آشوری ها را شکست می داد، دفاع کرد و جان بسیاری
از ارمنی ها و آشوریان را نجات داد. یتیم خانه ای که توسط استرالیا اداره می شود در آنتلیاس لبنان تأسیس شد تا به یتیمان ارمنی کمک کند. اگرچه استرالیا هنوز نسل کشی را به رسمیت نشناخته است، به لطف تلاش های محقق ارمنی ویکن بابکنیان و همتای استرالیایی او پیتر استنلی، از نسل کشی ارمنی ها یاد می شود، اما این موضوع اهمیت به ویژه با مالکیت خصومت فزاینده رجب طیب اردوغان و اظهارات ضد استرالیایی بیشتری پیدا کرد. در سال های اخیر، مهم ترین سرزنش او علیه استرالیا به دلیل تیراندازی در مسجد کرایست چرچ در سال ۲۰۱۹ بوده است. استرالیا راه حلی را برای به رسمیت شناختن نسل کشی ارمنی ها در سال ۲۰۱۸ تأیید کرده است. روابط اقتصادی. ارزش کل واردات از استرالیا طی دوره ۲۰۱۴–۲۰۱۸ تقریباً ۲۳ میلیون دلار آمریکا بوده در حالی که ارزش کل صادرات تقریباً ۶۹۷۰۰۰ دلار آمریکا بوده است. اوج سال واردات به ارمنستان از استرالیا ۲۰۱۴ بود که تقریباً ۹ میلیون دلار آمریکا بود، در حالی که سال اوج صادرات از ارمنستان به استرالیا ۲۰۱۶ بود که ۲۱۴۰۰۰ دلار آمریکا بود؛ بنابراین با وجود بی توجهی به روابط، انتظار رونق اقتصادی افزایش یافته است.
روابط ارمنستان و بریتانیا () روابط خارجی بین ارمنستان و بریتانیا است. بریتانیا در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۱ ارمنستان را به رسمیت شناخت. اولین سفارت ارمنستان در اروپا در اکتبر ۱۹۹۲ در لندن تأسیس شد. در سال ۱۹۹۵ انگلستان سفارت خود را در ایروان تأسیس کرد. دو کشور روابط مشترک و دوستانه دارند. هر دو کشور عضو شورای اروپا هستند. تاریخچه. دهه ۱۸۹۰. در اواخر سده نوزدهم، ارمنستان بین روسیه و ترکیه تقسیم شده بود. تنش ها در ترکیه در دهه ۱۸۸۰ و به ویژه در دهه ۱۸۹۰ شروع به افزایش کرد که منجر به یک سری بحران های بین المللی شد که بریتانیا سعی کرد با فشار بر دولت ترکیه به حل آن ها کمک کند. بریتانیا مدت ها یکی از دوستان اصلی دولت ترکیه بود و به آن در برابر فشارهای شدید توسعه طلبانه روسیه کمک می کرد. در دهه ۱۸۸۰، لندن خواستار اصلاحات شد و به ویژه بر بهبود رفتار با مسیحیان در سرتاسر امپراتوری عثمانی تمرکز کرد. دولت عثمانی به این فشارها مقاومت کرد و از بریتانیا فاصله گرفت. در عوض، قسطنطنیه به طور فزاینده ای به آلمان برای حمایت سیاسی، مالی و تجاری روی آورد که در نهایت به ورود آن به جنگ جهانی اول به عنوان یک متحد آلمانی منجر شد. با افزایش جنا
یات علیه ارمنی ها در ترکیه، افکار عمومی بریتانیا به شدت خشمگین و نگران شد. اخبار مربوط به خشونت ها و کشتارهای وحشتناک علیه این اقلیت، احساسات انسانی و اخلاقی مردم بریتانیا را تحت تأثیر قرار داد و آن ها خواستار اقدام فوری شدند. در این شرایط، دولت بریتانیا تلاش کرد تا یک واکنش هماهنگ از سوی قدرت های بزرگ اروپایی شامل روسیه، آلمان، اتریش و فرانسه ترتیب دهد. لندن به دنبال ایجاد یک جبهه متحد برای فشار بر دولت عثمانی بود تا به این جنایات پایان دهد. با این حال، تلاش ها برای توافق بر سر تحریم ها یا مجازات های مناسب به نتیجه نرسید. هر یک از کشورها منافع خاص خود را داشتند و به همین دلیل نتوانستند بر سر یک راهکار مشترک به توافق برسند. تاریخ نگاران بر این باورند که اگر ترکیه با تهدید به جنگ واقعی و عواقب آن مواجه می شد، ممکن بود تن به امتیازدهی بدهد و در برابر فشارهای بین المللی تسلیم شود. این وضعیت نشان دهنده پیچیدگی های سیاسی آن دوران و چالش های موجود در ایجاد یک اتحاد مؤثر برای مقابله با نقض حقوق بشر بود. آلمان می خواست به ترکیه کمک کند. روسیه نمی خواست جامعه بزرگ ارمنی خود را تحریک کند. فرانسه می خواست نقش بریتانیا ر
ا در منطقه محدود کند. ویلیام گلادستون، لیبرال پیشرو که در آن زمان بازنشسته شده بود، از بریتانیا خواست که به تنهایی مداخله کند. آرچیبالد پریمروز نخست وزیر لیبرال، نپذیرفت. این بحران رزبری را تضعیف کرد که در ژوئن ۱۸۹۵ استعفا داد. بحران در سال ۱۸۹۶ پس از بمب گذاری در قسطنطنیه که منجر به حملات گسترده به ارمنی ها ساکن در شهر شد و هزاران نفر کشته شدند، به اوج خود رسید. رابرت گاسکوین-سسیل، نخست وزیر محافظه کار جدید تلاش کرد و نتوانست قدرت ها را به مداخله وادار کند. هیچ کاری برای کمک به ارمنی ها انجام نشد. جنگ جهانی اول. سیاست بریتانیا در حدود سال ۱۹۱۰ در تقابل با کنترل روسیه بر ارمنستان قرار داشت و سعی کرد امپراتوری عثمانی را به بهبود رفتار خود با ارمنیان تشویق کند. هنگامی که جنگ جهانی شروع شد، بریتانیا ایده تشکیل یک لژیون ارمنی برای مبارزه علیه ترک ها را رد کرد. به جای آن، از یک لژیون ارمنی تحت فرماندهی فرانسه که در قبرس می جنگید، حمایت کرد. با انتشار اخبار مربوط به نسل کشی ارمنی ها، لندن تلاش کرد تا نشان دهد که مسئولیت های امپراتوری خود شامل اجرای حقوق بشر است. ترکها با ناسیونالیسم ضد انگلیسی تشدید شده پاسخ دادند.
سفرهای دولتی. سفرهای دولتی مختلفی بین ارمنستان و بریتانیا انجام می شود که آخرین آنها سفر دیوید لیدینگتون وزیر امور خارجه بریتانیا به ایروان است. علاوه بر این ، سرژ سرکیسیان رئیس جمهور ارمنستان در ژوئیه ۲۰۱۲ از بریتانیا دیدن کرد. نخست وزیر مارگارت تاچر در ژوئن ۱۹۹۰ زمانی که ارمنستان بخشی از اتحاد جماهیر شوروی بود از ارمنستان دیدن کرد. نسل کشی ارامنی ها. دولت های خودمختار ولز و اسکاتلند نسل کشی ارمنی ها را به رسمیت می شناسند، اما دولت بریتانیا این نسل کشی را به رسمیت نمی شناسد، زیرا آن را به عنوان موضوعی می داند که شواهد کافی برای ارزیابی «رویدادهای هولناکی که جمعیت ارمنی عثمانی را در آغاز قرن گذشته تحت تأثیر قرار داد» به عنوان نسل کشی طبق کنوانسیون ۱۹۴۸ سازمان ملل ندارد. دولت بریتانیا اعلام می کند که «کشتارها یک تراژدی هولناک بودند» و آنها را محکوم می کند و بیان می دارد که این دیدگاه دولت در آن دوره بوده است. ارمنی های بریتانیا. براساس کتاب «ارمنیان در لندن: مدیریت مرزهای اجتماعی» نوشته ورِد آمی ت که در سال ۱۹۸۹ منتشر شده است، در آن زمان حدود ۱۰٬۰۰۰ ارمنی در لندن بزرگ زندگی می کردند. اکثریت آنها نسل اول مهاجر
انی از لبنان، سوریه، عراق، ایران و قبرس بودند. همچنین ارمنیان دیگری از اتیوپی، هند، مصر، اسرائیل و همچنین افرادی از کشورهای دیگر نیز در این جمعیت وجود داشتند. منچستر از سال ۱۸۳۵ میزبان جمعیت ارمنی بوده است و تا سال ۱۸۶۲، برآورد می شود که حدود ۳۰ کسب وکار ارمنی در این شهر فعالیت می کرده اند. این موضوع نشان دهنده وجود یک جامعه دیرینه است که در طول سال ها به چشم انداز اقتصادی و فرهنگی منچستر کمک کرده است.
روابط خارجی بین ارمنستان و سوئیس وجود دارد. سوئیس در ۲۳ دسامبر ۱۹۹۱ ارمنستان را به عنوان یک کشور مستقل به رسمیت شناخت. دو کشور از آن زمان تاکنون روابط دیپلماتیک خود را حفظ کرده اند. هر دو کشور عضو شورای اروپا و سازمان بین المللی فرانکوفونی هستند. روابط دیپلماتیک. سفیر ارمنستان در سوئیس و سفیر سوئیس در ارمنستان (مستقر در تفلیس، گرجستان) هر دو در سال ۲۰۰۲ اعتبارنامه های خود را دریافت کردند. در سال ۲۰۱۱، نخستین سفیر مقیم سوئیس مأموریت خود را در ایروان آغاز کرد. سفیر ارمنستان در سوئیس در ژنو و در نمایندگی ارمنستان در سازمان ملل مستقر است. سفارت ارمنستان در سوئیس نمایندگی دیپلماتیک ارمنستان در سوئیس است. این نمایندگی به طور همزمان به عنوان نمایندگی دائم ارمنستان در دفترهای سازمان ملل در ژنو نیز شناخته می شود. سوئیس در تاریخ ۲۳ دسامبر ۱۹۹۱ ارمنستان را به عنوان یک کشور مستقل به رسمیت شناخت. از آن زمان، دو کشور روابط دیپلماتیک برقرار کرده اند. سفارتی در سال ۲۰۱۱ برای تسهیل گسترش و توسعه روابط ارمنستان و سوئیس تأسیس گردید. این نمایندگی غالباً رویدادهای فرهنگی، آموزشی و تجاری مختلفی را برای جامعه ارمنی در ژنو سازمان ده
ی می کند. نسل کشی ارمنی ها. شورای بزرگ ژنو در سال ۲۰۰۱ نسل کشی ارمنی ها را به رسمیت شناخت و مجمع فدرال سوئیس در سال ۲۰۰۳ این نسل کشی را تأیید کرد. در حالی که قانون سوئیس انکار نسل کشی ارمنیان را جرم تلقی می کند و مجازات آن جریمه مالی است، دادگاه حقوق بشر اروپا در سال ۲۰۱۵ حکم داد که محکومیت یک سیاستمدار ترکیه ای بر اساس این قانون، حق او به آزادی بیان را نقض کرده است. دوران کنونی. از نوامبر ۲۰۱۹، بین ۴۰۰۰ تا ۶۰۰۰ نفر ارمنی تبار در سوئیس زندگی می کنند، در حالی که شهروندان سوئیسی بسیار کمی در ارمنستان هستند. نمایندگی دائم ارمنستان در سازمان تجارت جهانی در ژنو مستقر است. ارمنستان در پی فجایع بزرگی مانند زمین لرزه ۱۹۸۸ ارمنستان از سوی سوئیس کمک های بشردوستانه دریافت کرده است. در فوریه ۲۰۲۴ دو کشور در مورد مسائل مختلف مرتبط با روابط دوجانبه، از جمله همکاری در اقتصاد، فناوری های پیشرفته، فرهنگ و گردشگری گفتگو کردند. همچنین روند عادی سازی روابط ارمنستان و آذربایجان مورد بحث قرار گرفت و ارمنستان پروژه «تقاطع صلح» خود را ارائه داد. مسائل امنیتی منطقه ای و بین المللی نیز مورد تبادل نظر قرار گرفت. مشاوره های سیاسی بین ار
منستان و سوئیس در ایروان برگزار شد. طرفین در مورد مسائل مختلف مرتبط با روابط دوجانبه گفتگو کردند. همکاری مؤثر در پلتفرم های بین المللی و امکان حمایت متقابل نیز مورد بحث قرار گرفت. روند عادی سازی روابط ارمنستان و آذربایجان و ارائه پروژه «تقاطع صلح» ارمنستان مورد توجه قرار گرفت. مسائل امنیتی منطقه ای و بین المللی نیز مورد بحث و تبادل نظر قرار گرفت. در تاریخ ۶ فوریه، مشاوره های سیاسی بین وزارتخانه های امور خارجه جمهوری ارمنستان و کنفدراسیون سوئیس در ایروان برگزار شد. هیئت ارمنستان به رهبری سامول مکرتچیان، رئیس بخش اروپا در وزارت امور خارجه؛ و موریل پنور، رئیس بخش منطقه اوراسیا در وزارت امور خارجه، نماینده هیئت سوئیس بود. دبیرکل حزب و رئیس جمهور تو لام با ویولا آمرد، رئیس کنفدراسیون سوئیس و رئیس اداره فدرال دفاع، حفاظت مدنی و ورزش؛ و نیکول پاشینیان، نخست وزیر ارمنستان، به مناسبت حضورش در نوزدهمین اجلاس فرانکوفونی در پاریس در ۵ اکتبر دیدار کرد. در دیدار با آمرد، لام از سوئیس به خاطر کمک یک میلیون فرانک سوئیس (۱٫۱۶ میلیون دلار آمریکا) و ارسال کارشناسان و تجهیزات برای کمک به ویتنام در مواجهه با پیامدهای طوفان یاجی ت
شکر کرد. او گفت که دوستی و همکاری دوجانبه پس از بیش از نیم قرن برقراری روابط دیپلماتیک به خوبی در حال توسعه است؛ و پیشنهاد کرد که هر دو طرف به توسعه روابط خود متناسب با پتانسیل هایشان در زمان آینده ادامه دهند. دو رهبر توافق کردند که تبادل هیئت ها و تماس ها را در تمام سطوح و کانال ها افزایش دهند تا نیروی جدیدی برای همکاری دوجانبه در تمام زمینه ها ایجاد کنند و تلاش کنند مذاکرات بر سر یک توافقنامه تجارت آزاد بین ویتنام و انجمن تجارت آزاد اروپا (EFTA) را به پایان برسانند، به تحقیق و گسترش همکاری در زمینه های آموزش و پرورش، علم و فناوری، نوآوری، پاسخ به تغییرات اقلیمی، تحول دیجیتال و تحول سبز ادامه دهند تا ارتقاء روابط دوجانبه به سطح جدیدی در زمان مناسب تسهیل شود. وزارت امور خارجه ارمنستان روز ملی سوئیس را به سوئیس تبریک گفت. وزارت امور خارجه در ایکس گفت. «ارمنستان به روابط خود با سوئیس که بر اساس ارزش های مشترک و اعتماد بنا شده، ارزش قائل است و به تقویت همکاری در تمام زمینه های مورد علاقه متقابل امیدوار است.» کنفرانس صلح. کنفرانس صلح به میزبانی سوئیس برگزار شد که در این کنفرانس ۹۲ کشور شرکت کردند. مقامات ارمنستان