Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جمله را توصیف می کند که «یک چهارم میلیون حداقل خواهد بود». عبارت «به اندازه یک میلیون» توسط کارکنان ترومن به پیش نویس نهایی اضافه شد تا با بیانیه قبلی ارائه شده در مقاله منتشر شده توسط استیمسون (وزیر جنگ سابق) مغایرت نداشته باشد. در مطالعه ای که توسط ستاد مشترک ارتش در آوریل ۱۹۴۵ انجام شد، ارقام ۷٫۴۵ تلفات به ازای هر ۱۰۰۰ نفر-روز و ۱٫۷۸ مرگ و میر به ازای هر ۱۰۰۰ نفر-روز محاسبه شد. این نشان می داد که دو لشکرکشی برنامه ریزی شده برای فتح ژاپن، ۱٫۶ میلیون تلفات برای ایالات متحده، از جمله ۳۸۰٬۰۰۰ کشته، به همراه خواهد داشت. JWPC 369/1 (prepared June 15, 1945) که اطلاعات برنامه ریزی را در اختیار ستاد مشترک نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا قرار می دهد، تخمین می زند که حمله به ژاپن منجر به ۴۰٬۰۰۰ کشته و ۱۵۰٬۰۰۰ زخمی توسط ایالات متحده شود. این مطالعه که در ۱۵ ژوئن ۱۹۴۵، پس از بینش به دست آمده از نبرد اوکیناوا ارائه شد، به دفاع ناکافی ژاپن ناشی از محاصره دریایی بسیار مؤثر و کمپین بمباران آتش متفقین اشاره کرد. ژنرال ها جرج مارشال و داگلاس مک آرتور اسنادی را امضا کردند که با تخمین کمیته مشترک طرح های جنگی موافقت داشتند. ع
لاوه بر این، انتظار می رفت تعداد زیادی از تلفات نظامی و غیرنظامی ژاپنی در نتیجه چنین اقداماتی رخ دهد. تخمین های معاصر از مرگ و میر ژاپنی ها در اثر حمله به جزایر هوم آیلند از چند صد هزار نفر تا ده میلیون نفر متغیر است. ستاد ژنرال مک آرتور طیف تخمینی از مرگ و میر آمریکایی ها را بسته به مدت زمان حمله ارائه داد و همچنین نسبت مرگ و میر ژاپنی ها به آمریکایی ها را ۲۲ به ۱ تخمین زد. از این رو، می توان رقم پایین مرگ حدود ۲۰۰۰۰۰ ژاپنی را برای یک تهاجم کوتاه دو هفته ای و تقریباً سه میلیون ژاپنی را برای یک تهاجم چهارماهه محاسبه کرد. تخمینی که به طور گسترده از مرگ پنج تا ده میلیون ژاپنی ذکر شده است، از مطالعه ای توسط ویلیام شاکلی و کوئینسی رایت به دست آمده است؛ رقم بالا توسط معاون وزیر جنگ جان جی مک کلوی استفاده شد که آن را محافظه کارانه توصیف کرد. حدود ۴۰۰٬۰۰۰ مرگ ژاپنی دیگر ممکن است در تهاجم شوروی به هوکایدو، شمالی ترین جزیره اصلی ژاپن، رخ داده باشد. یک صفحه وب انجمن نیروی هوایی بیان می کند که «میلیون ها زن، پیرمرد و پسر و دختران آموزش دیده بودند تا با روش هایی مانند حمله با نیزه های بامبو و حمله کامل زیر تانک های در حا
ل پیشروی مقاومت کنند.» AFA خاطرنشان کرد که «[کابینه] ژاپن مصوبه ای را تصویب کرده است که شامل مردان از پانزده تا شصت سال و زنان از هفده تا چهل و پنج سال (۲۸ میلیون نفر دیگر) می شود». تلفات بزرگ جنگ جهانی دوم در طول نبرد ایوو جیما و سایر جزایر اقیانوس آرام به رهبران ایالات متحده ایده ای از تلفاتی که با حمله به سرزمین اصلی رخ خواهد داد، داد. از ۲۲۰۶۰ جنگجوی ژاپنی که در ایوو جیما سنگر گرفته بودند، ۲۱۸۴۴ نفر یا در اثر جنگ یا با خودکشی آیینی جان باختند. تنها ۲۱۶ اسیر جنگی ژاپنی در طول نبرد در دست آمریکایی ها بودند. طبق وب سایت رسمی کتابخانه نیروی دریایی، «حمله ۳۶ روزه (ایوو جیما) منجر به بیش از ۲۶۰۰۰ تلفات آمریکایی، از جمله ۶۸۰۰ کشته» و ۱۹۲۱۷ زخمی شد. برای روشن شدن این موضوع، نبرد ۸۲ روزه نبرد اوکیناوا از اوایل آوریل تا اواسط ژوئن ۱۹۴۵ ادامه داشت و تلفات ایالات متحده (از پنج لشکر ارتش و دو لشکر تفنگداران دریایی) بیش از ۶۲۰۰۰ نفر بود که از این تعداد بیش از ۱۲۰۰۰ نفر کشته یا مفقود شدند. ارتش ایالات متحده نزدیک به ۵۰۰۰۰۰ پرپل هارت مدال تولید شده در انتظار تلفات احتمالی ناشی از حمله برنامه ریزی شده به ژاپن داشت. تا به
امروز، تمام تلفات نظامی آمریکا در ۶۰ سال پس از پایان جنگ جهانی دوم، از جمله جنگ کره و جنگ ویتنام، از این تعداد تجاوز نکرده اند. در سال ۲۰۰۳، هنوز ۱۲۰۰۰۰ از این مدال های قلب بنفش در انبار موجود بود. به دلیل تعداد موجود، واحدهای رزمی در عراق و افغانستان توانستند نشان های قلب بنفش را برای اهدای فوری به سربازان زخمی در میدان نبرد نگه دارند. پایان سریع جنگ جان ها را نجات داد. حامیان بمباران ها استدلال می کنند که انتظار برای تسلیم شدن ژاپنی ها نیز به قیمت جان انسان ها تمام می شد. «فقط برای چین، بسته به اینکه چه عددی را برای کل جنگ دوم چین و ژاپن انتخاب کند، در هر یک از نود و هفت ماه بین ژوئیه ۱۹۳۷ و اوت ۱۹۴۵، چیزی بین ۱۰۰۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰۰ نفر جان باختند که اکثریت قریب به اتفاق آنها غیرنظامی بودند. فقط برای سایر کشورهای آسیایی، احتمالاً میانگین این تعداد در ماه ده ها هزار نفر بوده است، اما تعداد واقعی تقریباً مطمئناً در سال ۱۹۴۵ بیشتر بوده است، به ویژه به دلیل مرگ دسته جمعی در قحطی ویتنام.» پایان جنگ، گسترش قحطی ویتنامی ۱۹۴۵ تحت کنترل ژاپن را محدود کرد و آن را در ۱ تا ۲ میلیون مرگ متوقف کرد و همچنین میلیون ها کارگر متفق
ین و غیرنظامی را که در شرایط سخت تحت بسیج اجباری کار می کردند، آزاد کرد. در هند شرقی هلند، «بسیج اجباری حدود ۴ میلیون نفر - اگرچه برخی تخمین ها تا ۱۰ میلیون نفر را نشان می دهند - «روموشا» (کارگران دستی) وجود داشت… حدود ۲۷۰٬۰۰۰ روموشا به جزایر بیرونی و سرزمین های تحت کنترل ژاپن در جنوب شرقی آسیا فرستاده شدند، جایی که آنها به سایر آسیایی ها در انجام پروژه های ساختمانی زمان جنگ پیوستند. در پایان جنگ، تنها ۵۲٬۰۰۰ نفر به جاوه بازگردانده شدند.» طرفداران همچنین به دستوری که وزارت جنگ ژاپن در ۱ اوت ۱۹۴۴ صادر کرد، اشاره می کنند که دستور اعدام اسرای جنگی متفقین را می داد، "زمانی که قیام تعداد زیادی بدون استفاده از سلاح گرم قابل سرکوب نباشد" یا زمانی که اردوگاه اسرای جنگی در منطقه جنگی بود، از ترس اینکه "فراریان از اردوگاه ممکن است به یک جنگ " نیرو" خصمانه تبدیل شوند. تنها نسخه اصلی موجود از این دستور کلی توسط جک ادواردز پس از جنگ، در ویرانه های اردوگاه اسرای جنگی کینکاسکی در فورموزا پیدا شد. حمله بمب های آتش زا به توکیو به تنهایی ۱۰۰۰۰۰ غیرنظامی را در شب ۹–۱۰ مارس ۱۹۴۵ کشت و باعث مرگ و میر و ویرانی بیشتر از هر یک از بم
ب های اتمی انداخته شده بر هیروشیما و ناگاساکی شد. در مجموع ۳۵۰۰۰۰ غیرنظامی در حملات آتش زا به ۶۷ شهر ژاپن کشته شدند؛ زیرا [[نیروی نیروی هوایی زمینی ایالات متحده آمریکا]] می خواست از بمب های [[شکافت هسته ای]] خود در شهرهایی که قبلاً آسیب ندیده اند استفاده کند تا داده های دقیقی در مورد آسیب های ناشی از هسته ای داشته باشد، [[کورا]]، [[هیروشیما]]، [[ناگاساکی]] و [[نیگاتا]] از حملات بمباران متعارف در امان مانده بودند. در غیر این صورت، همه آنها [[بمباران آتشین]] می شدند. بمباران شدید متعارف قبل از حمله ادامه می یافت یا افزایش می یافت. محاصره زیردریایی و عملیات [[مین دریایی]] نیروی هوایی ارتش ایالات متحده، [[عملیات گرسنگی]]، واردات ژاپن را به طور مؤثر قطع کرده بود. یک عملیات مکمل علیه راه آهن ژاپن در شرف آغاز بود و شهرهای جنوب هونشو را از مواد غذایی که در سایر نقاط جزایر اصلی کشت می شدند، جدا می کرد. دایکیچی ایروکاوا، مورخ، خاطرنشان کرد: «بلافاصله پس از شکست، برخی تخمین زدند که احتمالاً ۱۰ میلیون نفر از گرسنگی خواهند مرد.»در همین حال، نبردها در فیلیپین، [[گینه نو]] و [[بورنئو]] ادامه داشت و حملاتی برای ماه سپتامبر د
ر جنوب چین و [[مالایای بریتانیا|مالایا]] برنامه ریزی شده بود. [[حمله شوروی به منچوری]] در هفته قبل از تسلیم، باعث مرگ بیش از ۸۰٬۰۰۰ نفر شده بود. در سپتامبر ۱۹۴۵، فیزیکدان هسته ای [[کارل تیلور کامپتون]] که خود در منهتن شرکت کرد. پروژه، از دفتر مرکزی مک آرتور در توکیو بازدید کرد و پس از بازدیدش مقاله ای دفاعی نوشت که در آن نتیجه گیری های خود را به شرح زیر خلاصه کرد: قاضی فیلیپینی [[دلفین جارانیلا]]، عضو [[دادگاه توکیو]]، در حکم خود نوشت: به گفته پژوهشگر نظامی [[سارا پین]]، این بمباران ها احتمالاً جان میلیون ها نفر را نجات دادند، زیرا پایان سریع جنگ، از سرگیری حمل و نقل مواد غذایی را که از قحطی بیشتر جلوگیری می کرد، ممکن ساخت. بخشی از جنگ تمام عیار. [[پرونده:Tokyo 1945-3-10-1.jpg|thumb|این بخش مسکونی توکیو پس از آتش سوزی «عملیات ساختمان اجتماعات» -[[بمباران توکیو]] در شب ۹/۱۰ مارس ۱۹۴۵، که مرگبارترین حمله هوایی در تاریخ بشر بود، عملاً ویران شد؛ با تلفات جانی بیشتر از بمباران های هسته ای هیروشیما یا ناگاساکی به صورت جداگانه یا تلفات غیرنظامیان و خسارات ناشی از آتش سوزی بیشتر از مجموع هر دو بمباران هسته ای. [[پرون
ده:Chinese killed by Japanese Army in a ditch, Hsuchow.jpg|thumb|چپ|غیرنظامیان چینی در جریان کارزار ژاپن برای [[جنگ تمام عیار]] در [[شوژوو]] قتل عام شدند.]] حامیان بمباران ها استدلال کرده اند که دولت ژاپن [[قانون ملی بسیج]] را اعلام کرده و [[جنگ تمام عیار]] را به راه انداخته و به بسیاری از غیرنظامیان (از جمله زنان، کودکان و سالمندان) دستور داده است که در [[کارخانه]] و سایر [[زیرساخت]] های مرتبط با [[تلاش جنگی]] کار کنند و علیه هر نیروی مهاجمی بجنگند. برخلاف ایالات متحده و آلمان نازی، بیش از ۹۰٪ از تولیدات جنگی ژاپن در [[کارگاه ها]] و [[صنایع روستایی]] بدون علامت انجام می شد که به طور گسترده در مناطق مسکونی شهرها پراکنده بودند و بنابراین یافتن و حمله به آنها را بسیار دشوار می کرد. علاوه بر این، انداختن [[مواد منفجره]] با [[بمباران دقیق]] قادر به نفوذ به صنایع پراکنده ژاپن نبود و نابودی آنها را بدون ایجاد خسارت گسترده به مناطق اطراف کاملاً غیرممکن می کرد. [[ژنرال (ایالات متحده)]] [[کرتیس له می]] دلیل دستور بمباران سیستماتیک شهرهای ژاپن را بیان کرد: به مدت شش ماه قبل از استفاده [[پیکار]] از سلاح های هسته ای، [[ن
یروی هوایی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا]] تحت فرماندهی LeMay یک کمپین بزرگ [[حملات هوایی به ژاپن]] را از طریق استفاده از [[تسلیحات آتش زا]] انجام داد، که ۶۷ شهر را ویران کرد و حدود ۰۰۰۰ غیرنظامی را کشت. حمله «عملیات خانه ملاقات» به توکیو در شب ۹/۱۰ مارس ۱۹۴۵ به عنوان مرگبارترین حمله هوایی در تاریخ بشریت است که در آن شب ۱۰۰٬۰۰۰ غیرنظامی کشته و شهر در آن شب ویران شد. این حمله باعث مرگ و میر غیرنظامیان و خسارت بیشتر به زمین های شهری نسبت به هر حمله هوایی دیگری، از جمله بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی، شد. [[سرهنگ (ایالات متحده)]] هری اف. کانینگهام، [[افسر اطلاعاتی]] نیروی هوایی پنجم، خاطرنشان کرد که علاوه بر غیرنظامیانی که سلاح های جنگی را در شهرها تولید می کنند، دولت ژاپن [[Volunteer Fighting Corps|یک سازمان بزرگ شبه نظامی غیرنظامی]] را ایجاد کرد تا میلیون ها غیرنظامی را برای مسلح شدن و مقاومت در برابر مهاجمان آمریکایی آموزش دهد. او در بررسی رسمی اطلاعات خود در ۲۱ ژوئیه ۱۹۴۵ اعلام کرد: حامیان بمباران ها بر اهمیت استراتژیک این اهداف تأکید کرده اند. هیروشیما به عنوان ستاد مرکزی … مورد استفاده قرار گرفت. [[ارت
ش دوم ژنرال (ژاپن)|ارتش دوم ژنرال]] و [[لشکر پنجم (ارتش امپراتوری ژاپن)|لشکر پنجم]]، که فرماندهی دفاع از جنوب ژاپن را با ۴۰۰۰۰ رزمنده مستقر در شهر بر عهده داشت. این شهر همچنین یک مرکز ارتباطی، یک منطقه تجمع برای رزمندگان، یک نقطه ذخیره سازی و همچنین دارای کارخانه ها و کارگاه های صنعتی بزرگ بود و پدافند هوایی آن شامل پنج باتری توپ های ضدهوایی ۷ سانتی متری و ۸ سانتی متری (۲٫۸ و ۳٫۱ اینچی) بود. ناگاساکی به دلیل فعالیت های صنعتی گسترده، از جمله تولید مهمات، کشتی های جنگی، تجهیزات نظامی و سایر مواد جنگی، از اهمیت زیادی در زمان جنگ برخوردار بود. پدافند هوایی شهر شامل چهار باتری توپ ضدهوایی ۷ سانتی متری (۲٫۸ اینچی) و دو باتری [[نورافکن]] بود. یک تخمین زده می شود که ۱۱۰٬۰۰۰ نفر در بمباران اتمی کشته شدند، از جمله ۲۰٬۰۰۰ رزمنده ژاپنی و ۲۰٬۰۰۰ کارگر برده کره ای در هیروشیما و ۲۳٬۱۴۵ تا ۲۸۱۱۳ کارگر کارخانه ژاپنی، ۲۰۰۰ کارگر برده کره ای و ۱۵۰ رزمنده ژاپنی در ناگاساکی. [[پرونده:Bockscar and a nuclear weapon painted to resemble the Fat Man bomb.jpg|thumb|بمب «باک اسکار» B-29 که برای پرتاب بمب «مرد چاق» به ناگاساکی استفاده شد
و یک سلاح هسته ای Mk III پس از جنگ که به شکل مرد چاق نقاشی شده است.]] در ۳۰ ژوئن ۲۰۰۷، وزیر دفاع ژاپن [[فومیئو کیوما]] گفت که انداختن بمب های اتمی بر روی ژاپن توسط ایالات متحده در طول جنگ جهانی دوم راهی اجتناب ناپذیر برای پایان دادن به جنگ بود. کیوما گفت: «من اکنون در ذهنم پذیرفته ام که برای پایان دادن به جنگ، نمی توان کاری کرد ([[شیکاتاگانایی]]) که یک بمب اتمی بر روی ناگاساکی انداخته شد و تعداد بی شماری از مردم دچار تراژدی بزرگی شدند.» کیوما، که اهل ناگاساکی است، گفت که این بمباران باعث رنج زیادی در شهر شد، اما او از ایالات متحده کینه ای ندارد زیرا مانع از ورود اتحاد جماهیر شوروی به جنگ با ژاپن شد. نظرات کیوما مشابه نظرات [[هیروهیتو]] بود، زمانی که در اولین کنفرانس مطبوعاتی خود در توکیو در سال ۱۹۷۵، از او در مورد بمباران هیروشیما پرسیده شد و او پاسخ داد: «بسیار تأسف آور است که بمب های هسته ای انداخته شدند و من برای شهروندان هیروشیما متاسفم، اما کاری از دست کسی برنمی آمد (shikata ga nai) زیرا این اتفاق در زمان جنگ رخ داد.» در اوایل ژوئیه ۱۹۴۵، در مسیر خود به پوتسدام، ترومن تصمیم استفاده از بمب را دوباره بررس
ی کرد. در نهایت، او تصمیم گرفت بمب های اتمی را بر روی شهرهای استراتژیک بیندازد. قصد اعلام شدهٔ او از دستور بمباران، نجات جان آمریکایی ها، ایجاد راه حلی سریع برای جنگ با ایجاد ویرانی و القای ترس از ویرانی بیشتر بود، که برای تسلیم ژاپن کافی بود. امپراتور در سخنرانی خود خطاب به مردم ژاپن که دلایل تسلیم خود را در ۱۵ اوت ارائه می داد، به طور خاص به بمب های اتمی اشاره کرد و اظهار داشت که اگر آنها به جنگ ادامه دهند، نه تنها منجر به «فروپاشی نهایی و نابودی ملت ژاپن، بلکه منجر به انقراض کامل تمدن بشری» خواهد شد. [[وزیر جنگ ایالات متحده آمریکا]] [[هنری استیمسون]] در مورد استفاده از بمب اتمی اظهار داشت: «بمب اتمی چیزی بیش از یک سلاح تخریب وحشتناک بود؛ این یک سلاح روانی بود. » در سال 1959، [[میتسوئو فوچیدا]]، خلبانی که اولین موج را در [[حمله به پرل هاربر]] رهبری کرد، با ژنرال [[پال تیبتس]] که خلبان «[[انولا گی]]» که بمب اتمی را بر روی هیروشیما انداخت، ملاقات کرد و به او گفت: [[وزیر دفاع ایالات متحده آمریکا]] [[رابرت مک شخصارا]] سابق، که در آن زمان به عنوان تحلیلگر بمب افکن آماری USAAF تحت فرماندهی لمی کار می کرد، در مستن
د «[[مه جنگ]]» اظهار داشت که گاهی برای پایان سریع جنگ، نیروی بی رحمانه لازم بود: رهبران ژاپن از تسلیم شدن امتناع ورزیدند. برخی از مورخان، سنت های باستانی جنگجویان ژاپنی را عامل اصلی مقاومت ارتش ژاپن در برابر ایده تسلیم می دانند. طبق یک روایت نیروی هوایی، [[نظامی گری ژاپن]] توسط [[رکود بزرگ]] تشدید شد، و منجر به ترورهای بی شماری اصلاح طلبانی شد که سعی در کنترل قدرت نظامی داشتند، از جمله [[تاکاهاشی کوره کیو]]، [[سایتو ماکوتو]] و [[تسویوشی اینوکای]]. این امر محیطی را ایجاد کرد که در آن مخالفت با جنگ یک تلاش بسیار خطرناک تر بود. به گفته مورخ [[ریچارد بی. فرانک]]، تاریخچه [[پروژه پلو]] در [[وزارت انرژی اتمی ایالات متحده آمریکا]] تا حدودی به این ادعاها اعتبار می بخشد و می گوید که رهبران نظامی در ژاپن در حالی که برخی از اعضای رهبری غیرنظامی از کانال های دیپلماتیک پنهانی برای تلاش در مذاکرات صلح استفاده کردند، اما نتوانستند در مورد تسلیم یا حتی آتش بس مذاکره کنند. ژاپن از نظر قانونی تنها با حمایت متفق القول کابینه ژاپن می توانست وارد توافق صلح شود و در تابستان ۱۹۴۵، شورای عالی جنگ ژاپن، متشکل از نمایندگان ارتش، نیروی
دریایی و دولت غیرنظامی، نتوانست در مورد چگونگی ادامه کار به اجماع برسد. بن بست سیاسی بین رهبران نظامی و غیرنظامی ژاپن ایجاد شد، ارتش به طور فزاینده ای مصمم بود که با وجود همه هزینه ها و مشکلات بجنگد و رهبری غیرنظامی به دنبال راهی برای مذاکره برای پایان دادن به جنگ بود. پیچیده تر شدن این تصمیم این واقعیت بود که هیچ کابینه ای بدون نماینده [[نیروی زمینی صنایع ژاپن]] نمی توانست وجود داشته باشد. این بدان معنا بود که ارتش یا نیروی دریایی می توانستند با استعفای وزیر خود، هر تصمیمی را وتو کنند و بدین ترتیب آنها را به قدرتمندترین پست ها در SWC تبدیل کنند. در اوایل اوت ۱۹۴۵، کابینه به طور مساوی بین کسانی که از پایان جنگ به یک شرط حمایت می کردند، یعنی حفظ «[[کوتای]]» و کسانی که بر سه شرط دیگر اصرار داشتند تقسیم شد: «شاهین ها» متشکل از [[آنامی کوره چیکا]]، [[یوشیجیرو اومیزو]] و [[تویودا سوئه مو]] بودند و توسط آنامی رهبری می شد. «کبوترها» متشکل از نخست وزیر [[کانتارو سوزوکی]]، وزیر نیروی دریایی [[میتسوماسا یونای]] و وزیر امور خارجه [[شیگه نوری توگو]] بودند و توسط توگو رهبری می شدند. عضو کنفرانس امپراتوری. برای او، حفظ «ک
وکوتای» نه تنها به معنای نهاد امپراتوری، بلکه به معنای سلطنت امپراتور نیز بود.&lt; با اجازه مخصوص هیروهیتو، رئیس شورای خصوصی، هیرانوما کیچیرو، نیز عضو کنفرانس امپراتوری بود. برای او، حفظ «کوکوتای» نه تنها به معنای نهاد امپراتوری، بلکه به معنای سلطنت امپراتور نیز بود. ژاپن نمونه ای از تسلیم بی قید و شرط را در [[قرارداد تسلیم آلمان]] داشت. در ۲۶ ژوئیه، ترومن و دیگر رهبران متفقین - به جز اتحاد جماهیر شوروی - اعلامیه ای را صادر کردند که در آن شرایط تسلیم ژاپن تشریح شده بود. در این اعلامیه آمده بود: «جایگزین برای ژاپن، نابودی سریع و کامل است.» این [[موکوساتسو]] بود، اگرچه در مورد نیات ژاپن بحث وجود دارد. امپراتور که منتظر پاسخ شوروی به صلح طلبان ژاپنی بود، هیچ اقدامی برای تغییر موضع دولت انجام نداد. در مستند [[پی بی اس]] «پیروزی در اقیانوس آرام» (۲۰۰۵)، که در مجموعه "[[تجربه آمریکایی]]" پخش شد، مورخ دونالد میلر استدلال می کند که در روزهای پس از اعلامیه، به نظر می رسید امپراتور بیشتر نگران انتقال [[سه گنجینه مقدس ژاپن]] به مکانی امن بود تا «نابودی کشورش». این نظر بر اساس اعلامیه هایی است که امپراتور در ۲۵ و ۳۱ ژوئی
ه ۱۹۴۵ به [[کیدو کوایچی]] داده است، زمانی که او به [[حافظ مهر اختصاصی ژاپن]] دستور داد تا «به هر قیمتی» از نشان سلطنتی امپراتوری محافظت کند. گاهی استدلال شده است که اگر به سادگی تضمین می شد که امپراتور اجازه دارد به عنوان رئیس رسمی دولت ادامه دهد، ژاپن تسلیم می شد. با این حال، پیام های دیپلماتیک ژاپن در مورد میانجیگری احتمالی شوروی - که از طریق [[مجیک (رمزنگاری)]] رهگیری و در اختیار رهبران متفقین قرار گرفت - توسط برخی از مورخان به این معنی تفسیر شده است که «نظامی گران مسلط بر حفظ نظم نظامی قدیمی در ژاپن، همان نظمی که در آن حکومت می کردند، اصرار داشتند.» در ۱۸ و ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۵، سفیر [[ساتو نائوتاکه]] در تلگرافی به [[وزارت امور خارجه (ژاپن)]] [[شیگه نوری توگو]] قویاً از پذیرش تسلیم بی قید و شرط ژاپن به شرطی که ایالات متحده کاخ امپراتوری (نگه داشتن امپراتور) را حفظ کند، حمایت کرد. در ۲۱ ژوئیه، در پاسخ، توگو این توصیه را رد کرد و گفت که ژاپن تحت هیچ شرایطی تسلیم بی قید و شرط را نمی پذیرد. توگو سپس گفت: «اگرچه واضح است که در صورت طولانی شدن جنگ، تلفات هر دو طرف بیشتر خواهد بود، اما اگر دشمن به زور تسلیم بی قید و شر
ط ما را بخواهد، ما متحد در برابر دشمن خواهیم ایستاد.» این همان چیزی بود که در [[دادگاه نظامی بین المللی برای خاور دور]] و سایر دادگاه ها نیز رخ داد. تلگراف های دیپلماتیک بیشتر نشان می دهد که سفیر ژاپن در مسکو فکر می کرد وزارت امور خارجه در توکیو دیدگاه غیرواقع بینانه ای نسبت به وقایع دارد. استاد تاریخ، رابرت جیمز مدوکس، نوشت: مادوکس همچنین نوشت: «حتی پس از سقوط هر دو بمب و ورود روسیه به جنگ، شبه نظامیان ژاپنی بر چنان شرایط صلح ملایمی اصرار داشتند که میانه روها می دانستند حتی انتقال آنها به ایالات متحده هم بی معنی است. هیروهیتو مجبور شد در دو نوبت در چند روز بعد شخصاً مداخله کند تا تندروها را وادار به ترک شرایط خود کند.» «اینکه آنها ماه ها قبل، قبل از وقوع چنین فجایعی، شکست را پذیرفته باشند، حداقل می توان گفت که بعید است.» حتی پس از شوک سه گانه مداخله شوروی و دو بمب اتمی، ژاپنی ها کابینه هنوز در بن بست بود و به دلیل قدرت جناح های ارتش و نیروی دریایی در کابینه که حتی حاضر به فکر کردن به تسلیم نبودند، قادر به تصمیم گیری در مورد مسیر اقدام نبود. پس از مداخله شخصی امپراتور برای شکستن بن بست به نفع تسلیم، حداقل سه
تلاش کودتای جداگانه توسط افسران ارشد ژاپنی برای جلوگیری از تسلیم و تحت «بازداشت حفاظتی» قرار دادن امپراتور صورت گرفت. هنگامی که این تلاش های کودتا شکست خورد، رهبران ارشد نیروی هوایی و نیروی دریایی دستور بمباران و حملات «کامیکازه» به ناوگان ایالات متحده (که برخی از ژنرال های ژاپنی شخصاً در آن شرکت داشتند) را صادر کردند تا هرگونه امکان صلح را از بین ببرند. از این روایت ها مشخص است که در حالی که بسیاری در دولت غیرنظامی می دانستند که جنگ قابل پیروزی نیست، قدرت ارتش در دولت ژاپن مانع از آن شد که تسلیم حتی به عنوان یک گزینه واقعی قبل از دو بمب اتمی در نظر گرفته شود. استدلال دیگر این است که اعلام جنگ شوروی در روزهای بین بمباران ها بود که باعث تسلیم شد. پس از جنگ، دریاسالار [[تویودا سوئه مو]] گفت: «من معتقدم که مشارکت روسیه در جنگ علیه ژاپن بیشتر از بمب های اتمی به تسریع تسلیم کمک کرد.» نخست وزیر سوزوکی نیز اعلام کرد که ورود اتحاد جماهیر شوروی به جنگ «ادامه جنگ را غیرممکن» کرد. سوزوکی به محض شنیدن خبر این رویداد از وزیر امور خارجه توگو، بلافاصله گفت: «بیایید به جنگ پایان دهیم» و سرانجام موافقت کرد که با این هدف جلسه
اضطراری شورای عالی را تشکیل دهد. تاریخ رسمی بریتانیا، «جنگ علیه ژاپن»، همچنین می نویسد که اعلام جنگ شوروی «برای همه اعضای شورای عالی این درک را به ارمغان آورد که آخرین امید برای صلح مذاکره شده از بین رفته است و هیچ جایگزینی جز پذیرش شرایط متفقین دیر یا زود وجود ندارد». با این حال، دیگران استدلال کرده اند که اعلام جنگ شوروی برخلاف بمباران اتمی، شوک بزرگی برای رهبری ژاپن نبود، زیرا آنها ماه ها از افزایش حضور نظامی شوروی در خاور دور آگاه بودند. جناح «یک شرط»، به رهبری توگو، بمباران را به عنوان توجیه قاطع تسلیم به کار گرفت. [[کیدو کوایچی]]، یکی از نزدیکترین مشاوران امپراتور هیروهیتو، اظهار داشت: «ما از حزب صلح در تلاش برای پایان دادن به جنگ، از بمب اتمی کمک گرفتیم.» کیدو همچنین اظهار داشت: «من معتقدم که تنها با بمب اتمی می توانستیم جنگ را به پایان برسانیم. اما ورود شوروی به جنگ این کار را بسیار آسان تر کرد.» [[هیساتسونه ساکومیزو]]، دبیر ارشد کابینه در سال ۱۹۴۵، بمباران را «فرصتی طلایی از جانب آسمان برای ژاپن جهت پایان دادن به جنگ» نامید. او همچنین اظهار داشت: «مطمئنم که اگر اعلام جنگ از سوی روسیه اصلاً صورت نمی گ
رفت، می توانستیم جنگ را به روشی مشابه پایان دهیم.» در نامه ای خصوصی به پسرش به تاریخ ۹ سپتامبر ۱۹۴۵، امپراتور همچنین نوشت: اجازه دهید چیزی در مورد دلایل شکست بگویم. مردم ما بیش از حد به دولت امپراتوری اعتقاد داشتند و از بریتانیا و ایالات متحده بیزار بودند. نظامیان ما بیش از حد به روح اهمیت می دادند و از علم غافل بودند. من تلاش کردم تا اشک هایم را فرو بخورم و از گونهٔ ملت ژاپن محافظت کنم. برنامه تسلیحات هسته ای ژاپن. در طول جنگ، و به ویژه در سال ۱۹۴۵، به دلیل محرمانه بودن دولت، اطلاعات بسیار کمی در خارج از ژاپن در مورد پیشرفت کند [[برنامه جنگ افزار هسته ای ژاپن]] وجود داشت. ایالات متحده می دانست که ژاپن از متحدان آلمانی خود درخواست مواد کرده است و [[اکسید اورانیوم]] فرآوری نشده در آوریل ۱۹۴۵ با زیردریایی [[زیردریایی یو-۲۳۴]] به ژاپن فرستاده شد، که با این حال به نیروهای متعاقب آلمان در اقیانوس اطلس تسلیم شد. بر اساس گزارش ها، اکسید اورانیوم با عنوان "U-235" برچسب گذاری شده بود، که ممکن است برچسب اشتباهی از نام زیردریایی باشد. مشخصات دقیق آن ناشناخته باقی مانده است. برخی منابع معتقدند که این ماده از نوع تسلیحاتی
نبوده و برای استفاده به عنوان کاتالیزور در تولید [[متانول]] مصنوعی که برای سوخت هواپیما استفاده می شود، در نظر گرفته شده بود. اگر تجزیه و تحلیل پس از جنگ نشان می داد که توسعه سلاح های هسته ای ژاپن نزدیک به اتمام است، این کشف ممکن است به نوعی [[انکار تاریخ]] برای توجیه حمله اتمی به ژاپن به کار گرفته می شد. با این حال، مشخص است که پروژه ضعیف و هماهنگ ژاپن به طور قابل توجهی از تحولات ایالات متحده در سال ۱۹۴۵ عقب مانده بود، و همچنین پشت سر ناموفق [[برنامه جنگ افزار هسته ای آلمان]] of WWII. مروری در سال ۱۹۸۶ بر این فرضیه حاشیه ای که ژاپن «قبلاً» سلاح هسته ای ساخته بود، توسط کارمند [[وزارت انرژی ایالات متحده آمریکا]]، راجر ام. آندرس، در مجله «امور نظامی» منتشر شد: دخالت شوروی. ژاپن پس از جنگ جهانی دوم، تحت شرایطی که ایالات متحده دو سلاح اتمی را بر روی ژاپن نینداخته بود، می توانست وضعیتی مشابه کره و آلمان را در سال های اشغال شوروی از یک طرف و اشغال غرب از طرف دیگر تجربه کند. این امر به دلیل [[طرح پیشنهادی تهاجم شوروی به هوکایدو]]، یک تهاجم برنامه ریزی شده به شمالی ترین جزیره از جزایر اصلی ژاپن که قرار بود دو ماه قب
ل از حمله آمریکا به کیوشو (جنوبی ترین جزیره) آغاز شود، کاملاً غیرقابل تصور نبود. اگر شوروی ها واقعاً تهاجم فوق الذکر را آغاز می کردند و در آن موفق می شدند، در جزیره ای با اهمیت استراتژیک بسیار زیاد، جای پایی به دست می آوردند. از این نظر، طرح ایالات متحده (و همچنین متحدانش) که با نام عملیات سقوط شناخته می شود، ممکن است در موقعیتی که می تواند برای منافع ایالات متحده، متحدانش یا حتی جهان خطرناک یا شاید کشنده باشد، به یک قمار تبدیل شده باشد. در حالی که پیش بینی های معتبر یا عملی برای چنین وضعیتی کمیاب هستند، تجزیه و تحلیل دقیق موقعیت های مشابه و تجربی مشاهده شده، دلایل موجهی را برای در نظر گرفتن دخالت شوروی به عنوان یک نگرانی معتبر ارائه می دهد. در بسیاری از موارد، تحت معیارهایی که نفوذ یا اشغال شوروی در بخشی از کشور یا منطقه و نفوذ غرب در بخش دیگر مشاهده می شود، درگیری رخ داده است. چند نمونه از این موارد عبارتند از: [[جنگ کره]]، جایی که یک کره شمالی تحت حمایت شوروی به کره جنوبی طرفدار غرب حمله کرد و در نهایت منجر به یک جنگ چندملیتی با [[فرماندهی سازمان ملل]]، در درجه اول متشکل از نیروهای آمریکایی، در مقابل نیروی
مشترک [[جمهوری دموکراتیک کره|کره شمالی]]-[[حزب کمونیست چین]] [[محاصره برلین]]، جایی که اتحاد جماهیر شوروی به دلیل گرسنگی دادن به طرفدار غربی، اما به طور حتم برلین غربی را تحت فرمان [[محاصره برلین]] شکست داد. ; [[جنگ ویتنام]]، یک درگیری نیابتی جنگ سرد بین ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی، که طرفدار کمونیست [[ویتنام شمالی]] را در مقابل [ویتنام شمالی مورد حمایت آمریکا قرار داد. و موارد مشابه دیگر. در واقع، خلأ ایجاد شده پس از تسلیم ژاپن در مناطق مورد مناقشه چین به دوئلی مشکوک بین کمونیسم و دموکراسی تبدیل شد، همان طور که یوجین اسلج در کتاب «جنگ سرد: تاریخ نظامی» می نویسد: «در این زمان در شمال چین گروه های مسلح مختلفی وجود داشتند: ژاپنی ها، سربازان دولت دست نشانده چینی که توسط ژاپن آموزش دیده و تجهیز شده بودند، کمونیست های چینی، ملی گرایان چینی، راهزنان چینی و تفنگداران دریایی ایالات متحده… در لانگ فانگ و بسیاری از مناطق دیگر، حتی به ژاپنی های تسلیم شده اجازه داده شد تا تحت نظارت ایالات متحده، سلاح های خود را برای کمک به مبارزه با کمونیست ها نگه دارند.» مخالفت. از نظر نظامی غیرضروری. معاون وزیر، بارد، متقاعد شده