Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
انکیریدیون () کتاب راهنمای کوتاهی از توصیه های اخلاقی اپیکتت یا "اپیکتتوس" فیلسوف رواقی یونان باستان است که توسط آریان فیلسوف و مورخی یونانی گردآوری شده است. اگرچه مطالب بیشتر برگرفته از گفتارهای اپیکتت است، اما خلاصه ای از گفتارها نیست، بلکه تلفیقی از احکام عملی است. با اجتناب از متافیزیک، آریان توجه خود را بر آثار اپیکتت در به کار بردن فلسفه در زندگی روزمره متمرکز می کند. از این رو، این کتاب راهنمایی برای نشان دادن راه رسیدن به آزادی ذهنی و شادی در هر شرایطی است. انکیریدیون در دنیای باستان بسیار شناخته شده بود و در دوره قرون وسطی، به طور خاص برای استفاده در صومعه های یونانی زبان اقتباس شده بود. این اثر در قرن پانزدهم به لاتین و سپس با ظهور چاپ به چندین زبان اروپایی ترجمه شد. در قرن هفدهم و به موازات جنبش نورواقی گری به اوج محبوبیت رسید. عنوان کتاب. واژه انکیریدیون (یونانی باستان: ἐγχειρίδιον) صفتی به معنای «در دست» یا «آماده به دست» است. این کلمه گاهی اوقات به معنای شمشیر یا خنجر دستی نیز به کار می رود، اما همراه با کلمه «کتاب» (کتاب، یونانی: βιβλίον) به معنای کتاب دستی است. اپیکتت در گفتمان ها اغلب از اصول
ی صحبت می کند که شاگردانش باید «آماده به دست» باشند (یونانی: πρόχειρα). ترجمه های رایج انگلیسی با عنوان «به صورت دستی» یا «کتابچه راهنما» هستند. نگارش اثر. این اثر شامل پنجاه و سه فصل کوتاه است، که معمولاً از یک یا دو پاراگراف تشکیل شده اند. این کتاب در اوایل قرن دوم گردآوری شد. فیلسوف قرن ششم، سیمپلیسیوس، در تفسیر خود بر این اثر، به نامه ای که توسط آریان نوشته شده است، اشاره می کند که در مقدمه متن آمده بود. در این نامه آریان بیان می کند که انکیریدیون از گفتارهای اپیکتت "و" بر اساس آنچه که او مفیدترین، ضروری ترین و سازگارترین روش برای به حرکت درآوردن ذهن مردم می داند نوشته شده است. در این نامه بیان شده است که حدود نیمی از مطالب موجود در انکیریدیون از چهار کتاب باقی مانده از گفتارها گرفته شده است، اما به طور متفاوتی اصلاح شده است. فرض بر این است که سایر بخش ها از گفتمان های گم شده مشتق شده باشند. به نظر می رسد برخی از فصل ها فرمول بندی مجدد ایده هایی هستند که در سراسر گفتمان ها ظاهر می شوند. معماهایی در مورد گنجاندن دو فصل وجود دارد. فصل ۲۹ عملاً کلمه به کلمه با گفتمان سوم یکسان است. از آن جایی که در یکی از نس
خه های اولیه مسیحیت حذف شده است و توسط سیمپلیسیوس توضیح داده نشده، ممکن است در نسخه اصلی نیز وجود نداشته باشد. فصل ۳۳ مشتمل بر فهرستی از دستورالعمل های اخلاقی است که «به وضوح به چارچوب رواقی معمولی اپیکتت مرتبط نیستند». تقسیم فعلی اثر به پنجاه و سه فصل، برای اولین بار توسط یوهان شوایزر در ویرایش ۱۷۹۸ انجام شد. در نسخه های قبلی متن به فصل های بیشتری تقسیم می شد. (به ویژه تقسیم فصل 33). جرارد بوتر در نسخه انتقادی خود در سال ۱۹۹۹، پنجاه و سه فصل شوایزر را حفظ کرد، اما فصل های ۵، ۱۴، ۱۹ و ۴۸ را به دو قسمت تقسیم کرد. محتوا. به نظر می رسد که "انکیریدیون" مجموعه ای از اصول با ساختاری ضعیف است. سیمپلیسیوس در "تفسیر" قرن ششم خود متن را به چهار بخش مجزا تقسیم کرد که رویکردی درجه بندی شده به فلسفه را پیشنهاد می کند: فصل 29، که احتمالاً در متن استفاده شده توسط سیمپلیسیوس وجود نداشت، یک "گفتار" یک صفحه ای است که آموزش مورد نیاز برای تبدیل شدن به یک رواقی را با رویکرد دقیق مورد نیاز برای تبدیل شدن به یک برنده المپیک مقایسه می کند. موضوع. "انکیریدیون" با این جمله آغاز می شود که «بعضی چیزها به خودمان بستگی دارند، برخی دیگر ب
ه خودمان وابسته نیستند.» بنابراین با اعلام این موضوع شروع می شود که نگرانی خود واقعی مربوط به موضوعاتی است که تحت کنترل خود است و شانس یا تغییر خارجی بر آن تأثیر نمی گذارد. اپیکتت بین دنیای درونی خود ما از فواید و مضرات ذهنی و دنیای بیرونی خارج از کنترل ما تمایز قائل می شود. آزادی این است که چیزی را آرزو کنیم که به خودمان مربوط نیست. هنگامی که ما توسط بخت بد آزموده می شویم، هرگز نباید اجازه دهیم که رنج ما بر احساس تسلط و آزادی درونی ما غلبه کند. هوشیاری دائمی لازم است و هرگز نباید به دلایل و قضاوت های خود توجه کرد، زیرا آن ها قضاوت هستند، نه چیزهایی که مردم را آزار می دهند. عقل اصل تعیین کننده در همه چیز است. بنابراین ما باید قدرت موافقت خود را بر تأثیرات اعمال کنیم و هیچ آرزویی نداشته باشیم و از هر چیزی که به دیگران مربوط است اجتناب کنیم. "انکیریدیون" تا حد زیادی بسیاری از جنبه های مهربانانه اپیکتت را که می توان در "گفتمان ها" یافت، سرکوب می کند، اما این ماهیت مجموعه را منعکس می کند. برخلاف "گفتمان هایی" که به دنبال تشویق دانش آموز از طریق استدلال و منطق هستند، "انکیریدیون" عمدتاً شامل مجموعه ای از قوانین اس
ت که باید از آن ها پیروی کرد. کار بر این تصور بنا شده است که شخص عاقل، با کمک فلسفه، ممکن است از هر تجربه ای در زندگی بهره مند شود. با آموزش صحیح، دانش آموز می تواند در موقعیت های نامطلوب و همچنین شرایط مطلوب شکوفا شود. روح انسان ظرفیت هایی دارد که هنوز توسعه نیافته است، اما رشد آن ها به نفع ماست بنابراین این کتاب راهنمای چگونگی پیشرفت به سوی آن چه برای خوشبختی لازم و کافی به نظر می رسد، است. اپیکتت به وضوح از تصویرسازی استفاده می کند، و قیاس هایی شامل زندگی به تصویر کشیده شده است: سفر کشتی (فصل 7)، مسافرخانه (فصل 11)، ضیافت (فصل 15، 36)، و بازی در یک نمایش نامه (فصل 7). 17، 37). او مثال های زیادی از زندگی روزمره می آورد، از جمله: کوزه شکسته (فصل 3)، رفتن به حمام (فص 4، 43)، لنگ زدن 0 (فصل 9)، از دست دادن کودک (فصل 11). ) و قیمت کاهو (فصل 25). تاریخچه. برای قرن های متمادی، "انکیریدیون" محبوبیت خود را هم نزد مشرکان و هم مسیحیان حفظ کرد. سیمپلیسیوس در قرن ششم شرحی بر آن نوشت، و در عصر بیزانس، نویسندگان مسیحی شرح هایی از آن نوشتند. بیش از صد نسخه خطی از "انکیریدیون" باقی مانده است. قدیمی ترین نسخه های خطی موجود
از "انکیریدیون" معتبر مربوط به قرن چهاردهم است، اما قدیمی ترین نسخه های مسیحی شده مربوط به قرن های 10 و 11 هستند که شاید نشان دهنده ترجیح جهان بیزانس برای نسخه های مسیحی باشد. "انکیریدیون" اولین بار توسط نیکولو پروتی در سال 1450 و سپس توسط آنجلو پولیزیانو در سال 1479 به لاتین ترجمه شد. جستارهای وابسته. متون فلسفی جهان یادداشت. الف. جرارد بوتر در نسخه انتقادی خود در سال ۱۹۹۹، ۵۹ نسخه خطی موجود از «انکیریدون» و ۲۷ نسخه خطی دیگر از «تفسیر» سیمپلیسیوس را فهرست می کند که حاوی «انکیریدیون» به عنوان «موضوع ها» (عنوان) است. او همچنین ۳۷ نسخه خطی مسیحی شده را فهرست می کند (۲۴ «پار»، ۱۲ «نیل»، ۱ «وات»). رجوع کنید به
اوسویاکی تاماگو به معنای تخم مرغ نازک سرخ شده غذایی است که از بهم زدن تخم مرغ، نازک پهن کردن روی ماهیتابه و پختن آن درست می شود. این نوع تخم مرغ بعد از برش دادن به نام کینشیتا-تاماگو kinshita-tamago نامیده می شود که نوار مانند است. این غذای تخم مرغی یکی از عناصری که در تهیه سوشی در ژاپن استفاده می شود. طرز تهیه این صورت است که تخم مرغ زده شده را به صورت نازک روی ظرفی مانند ماهیتابه پهن می کنند و آن را می پزند تا نسوزد. به طور کلی هر دو طرف آن کبابی است اما بسته به نوع غذا ممکن است یک طرف آن کبابی شود. چاشنی اغلب به طور خاص انجام نمی شود. در مورد ضخامت، تمایل به یکنواختی سطح وجود دارد، ضخامت باید نازک مانند کاغذ باشد.
ان جی سی ۶۰۲ () خوشه ستاره ای باز جوان و درخشانی است که در ابر ماژلانی کوچک، یکی از کهکشان های اقماری راه شیری قرار گرفته است. جایگیری ان جی سی ۶۰۲ در یک سحابی با نام N90 است. تابش و امواج ضربه ای ستارگان ان جی سی ۶۰۲ بسیاری از محیط میان ستاره ای پیرامون N90 را دور کرده که همین موضوع، باعث شکل گیری محیط ستاره زایی جدید در تنه های فیل پیکر این سحابی شده است. این ستارگان، پیش از رشته اصلی، هنوز در غبار پوشانده شده اند هر چند، برای سامانهٔ آشکارساز فروسرخ تلسکوپ فضایی اسپیتزر قابل مشاهده هستند. این خوشه از آن جهت برای اخترشناسان و محققان قابل توجه است که در بال ابر ماژلانی و به محاذات پل ماژلانی قرار گرفته است. به همین سبب، در حالی که خواص (فعل و انفعال) شیمایی آن باید مشابه سایر قسمت های کهکشان باشد، به نسبت منزوی است و مطالعهٔ آن آسان تر است. ان جی سی ۶۰۲ شامل مجموعه ای از ستاره های جوان ولف-رایه و اجرام ستاره ای جوان به همراه تعداد کمی از ستاره های تکامل یافته است. پرتو یونیزه سحابی، تحت سلطهٔ SK 183 است که یک ستارهٔ توالی اصلی O3 بسیار داغ و ایزولهٔ درخشان در مرکز تصویر هابل است. تعدادی کهکشان فراتر دیگر نیز
در پس زمینهٔ عکس های هابل از ان جی سی ۶۰۲ مشاهده می شوند که نمای وسوسه انگیز و در عین حال عظیم را ایجاد می کنند.
آینامه یک نوع ماهی از تیره درازماهیان سبز و یک از عناصری که در تهیه سوشی در ژاپن استفاده می شود.
یهودیان اشکنازی در اسرائیل () به مهاجران و نسل یهودیان اشکنازی گفته می شود که در حال حاضر در اسرائیل ساکن هستند، همچنین امروزه این عنوان به یهودیان اسرائیلی پیرو سنت یهودی اشکنازی اشاره می کند. تعداد آنها ۲٫۸ میلیون نفر است (افرادی که به طور کامل یا بخشی از ارتباط نسلی آنها به تبار یهودیان اشکنازی مرتبط باشد) و یکی از بزرگ ترین گروه های قومی یهودی را به همراه یهودیان مزراحی و یهودیان سفاردی، در اسرائیل تشکیل داده است.
آنه کانوی (به انگلیسی: Anne Conway)، همچنین ویکنتس کانوی (با نام خانوادگی فینچ) (۱۴ دسامبر ۱۶۳۱ – ۲۳ فوریه ۱۶۷۹) شناخته می شود، فیلسوف انگلیسی بود که آثارش، در سنت افلاطونیان کمبریج، تأثیری زیادی بر گوتفرید لایبنیتس داشت. اندیشه "کانوی" شکلی عمیقاً بدیع از فلسفه عقل گرایانه است، با نشانه هایی از دغدغه ها و الگوهای زن مرکز، که باعث می شود برخی او را در میان نظام های قرن هفدهمی منحصربه فرد بدانند. هیو ترور روپر (مورخ انگلیسی) او را «بزرگترین فیلسوف زن انگلیس» نامید. زندگی نامه. آن فینچ از سِر هنیج فینچ (که در زمان چارلز اول وکیل، سیاست مدار، نماینده پارلمان و ریاست مجلس عوام را بر عهده داشت) و همسر دومش، الیزابت (دختر ویلیام کرادوک از استافوردشایر) به دنیا آمد. پدرش یک هفته قبل از تولدش فوت کرد. او کوچک ترین فرزند خانواده بود. تحصیلات اولیه او توسط معلمان خصوصی و شامل آموختن زبان لاتین بود، که بعداً یونانی و عبری نیز به آن اضافه شد. برادر ناتنی او، جان فینچ، که علاقه او را به فلسفه و الهیات برانگیخت، "آن" را به "هنری مور" افلاطون شناس کمبریج، که یکی از معلمان جان در کالج مسیح دانشگاه کمبریج بود، معرفی کرد. این
آشنایی منجر به مکاتبات مادام العمر و دوستی نزدیک بین آن ها در موضوع فلسفه رنه دکارت شد، که در طی آن، "آن فینچ" از شاگرد غیررسمی هنری مور به همتای فکری او تبدیل شد. مور در مورد او گفته است «تا به حال با هیچ فرد، مرد یا زنی، بهتر از لیدی کانوی ملاقات نکرده است» (به نقل از ریچارد وارد در «"زندگی هنری مور"» (۱۷۱۰، ص. ۱۹۳). و همچنین مور گفته است «در علم به چیزهای طبیعی و الهی، نه تنها از تمام جنسیت خود، بلکه حتی از آن خود نیز خارج شده اید.» کانوی در خانه ای بزرگ شد که اکنون به نام کاخ کنزینگتون شناخته می شود و خانواده اش در آن زمان مالک آن بودند. در سال ۱۶۵۱، او با ادوارد کانوی، که بعدتر ارل اول کانوی شد، ازدواج کرد و در سال بعد، مور کتاب «"پادزهر علیه الحاد»" را به او تقدیم کرد. در سال ۱۶۵۸، "آن فینچ" تنها فرزند خود، هنیج ادوارد کانوی را به دنیا آورد، که دو سال بعد بر اثر آبله درگذشت. شوهرش نیز به فلسفه علاقه مند بود و توسط مور آموزش دیده بود، اما او هم از نظر عمق فکر و هم از نظر تنوع علایقش بسیار فراتر از او رفت. او به اسحاق لوریا و سپس به کوئیکرها علاقه مند شد، و در سال ۱۶۷۷ به "آن" گروید. در آن زمان در انگلستا
ن، کوئیکرها عموماً مورد بی مهری بودند و از آزار و اذیت و حتی زندان رنج می بردند؛ بنابراین تصمیم کانوی برای تغییر مذهب، تبدیل خانه اش به مرکزی برای فعالیت های کوئیکرها و تبلیغ فعالانه، بسیار جسورانه و شجاعانه بود. زندگی او از دوازده سالگی با عود میگرن شدید شروع شد. این بدان معنی بود که او اغلب از درد ناتوان شده و زمان زیادی را تحت نظارت پزشکی و جستجو برای درمان سپری می شد. او توصیه های پزشکی خود را از دکتر توماس ویلیس دریافت می کرد. کانوی توسط بسیاری از پزشکان بزرگ زمان خود تحت درمان قرار گرفت، اما هیچ یک از درمان ها تأثیری نداشت. او در سال ۱۶۷۹ در سن چهل و هفت سالگی درگذشت. کتاب «"اصول کهن ترین و مدرن ترین فلسفه"». متن کتاب احتمالاً در سال ۱۶۷۷ نوشته شده است و تأثیر را روی او نشان می دهد. این متن برای اولین بار در سال ۱۶۹۰، با ترجمه لاتین، توسط ون هلمونت در آمستردام با عنوان «"اصول فلسفه باستان و معاصر»" منتشر شد. در سال ۱۶۹۲، ترجمه انگلیسی نیز چاپ شد که اصول دیدگاه مونیستیک کانوی در مورد جهان، که از یک جوهر آفریده شده است، توسعه می دهد. کانوی از ایده دکارتی که اجسام از ماده بی جان تشکیل شده اند، از مفهوم روح
هنری مور در «"پادزهر علیه الحاد»،" و نظریه های دوگانه در مورد مسئله ذهن و جسم انتقاد می کند.
ایسوارا کریشنا (سانسکریت: ईश्वर कृष्णः، IAST: Īśvara Kṛṣṇa, Chinese) فیلسوف و حکیم هندی بود. او نویسنده "سامخیاکاریکا" (آیاتی در مورد سامخیا) بود، که گزارشی است از جهان و اجزای آن (تاتواها)، بر اساس مکتب سامخیا، یکی از شش مکتب فلسفه هندو. سامخیاکاریکا قدیمی ترین متن معتبر باقی مانده در فلسفه کلاسیک سامخیا است. "ایسوارا کریشنا" در کریک، سامخیاکاریکا را به عنوان آموزه های اساسی کاپیلا (که در آسوری پانکاشیخا را به خود آموخته است) توصیف می کند. سامخیاکاریکا شامل گزاره هایی چکیده دربارهٔ معرفت شناسی، متافیزیک و جامعه شناسی در مکتب سامخیا است. این متن همچنین به اثر دیگری از فلسفه سامخیا به نام "ساسیتانترا" اشاره دارد، که اکنون از بین رفته است. این متن در اواسط قرن ششم میلادی به چینی ترجمه شد. یادداشت های ابوریحان بیرونی، دانشمند و ریاضی دان ایرانی در سفر به هند، در اوایل قرن یازدهم، حاکی از آن است که سامخیاکاریکا در زمان او، متنی مهم در هند بوده است. گفته می شود که فلسفه سامخیا الهام بخش برخی از مکاتب اولیه بودایی بوده است، و نسخه های تفکر سامخیا هنوز در بسیاری از مکاتب بودیسم و آیین جین استفاده می شود. سامخیا همچن
ین پایه مدرسه یوگا است. نسخه های مختلف این تفکر در ویشنوپرستی و شیواپرستی نیز استفاده می شود.
میشل لاتیمر ()؛ بازیگر، کارگردان، فیلم ساز اهل کانادا است. او ابتدا برای بازی در نقش "تریش سیمپکین" در مجموعه تلویزیونی سقوط بهشت که به صورت ملی در کانادا در ویترین تلویزیون نمایش داده شد (۲۰۰۱–۲۰۰۴) به شهرت رسید. از اوایل دهه ۲۰۱۰، او چندین فیلم مستند را کارگردانی کرده است، از جمله اولین کارگردانی فیلم بلند خود، آلیاس و سریال شبکه تلویزیونی وایسلند با عنوان ظهور می باشد که بر اعتراضات خط لوله دسترسی داکوتا در سال ۲۰۱۶ تمرکز دارد و به سال ۲۰۱۸ برنده ششمین مراسم سالانه جایزه هنرهای تصویری کانادا شد. فیلم مستند هندی ناخوشایند لاتیمر در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو ۲۰۲۰ موفق به کسب جایزه بهترین فیلم کانادایی و برترین فیلم مستند این جشنواره شد. او همچنین خالق، نویسنده و کارگردان سریال حقه باز شبکه سی بی سی تله ویژن می باشد. زندگی شخصی. لاتیمر متولد و بزرگ شده شهر ثاندر بی و دانش آموخته تئاتر از دانشگاه کنکوردیا شهر مونترآل استان کبک کانادا می باشد. حرفه. لاتیمر در ابتدا برای به تصویر کشیدن نقش نوجوان گوت "تریش سیمپکین" در سقوط بهشت مورد توجه قرار گرفت. به غیر از "سقوط بهشت"، لاتیمر نقش های محدودی در دیگر تولیدا
ت تلویزیونی داشته است. در سال ۲۰۰۴، او دو حضور مهمان در سریال کم هزینه کانادایی "قطار ۴۸" و حضوری جزئی در "" داشت. پس از "سقوط بهشت"، او با بازی در بقایای انسان ناشناس و طبیعت واقعی عشق، نوشته برد فریزر، به صحنه تئاتر بازگشت. او این نمایش را در سال ۲۰۰۴ و با بازی در نقش یک روسپی روانی به نام "بنیتا" در سالن تئاتر کروز تئاتر در تورنتو اجرا کرد. مانند سقوط بهشت، این نمایشنامه نیز به دلیل نمایش آشکار تمایلات جنسی جنجالی داشت. لاتیمر بعداً فیلمی انیمیشنی به نام خفه شدن را تولید و کارگردانی کرد که توسط "براووفکت" تأمین مالی و در جشنواره فیلم ساندنس به نمایش درآمد و یکی از پنج انیمیشن کوتاه نامزد دریافت جایزه جینی در سال ۲۰۱۱ بود. از اوایل دهه ۲۰۱۰، "لاتیمر" وقت خود را به ساخت فیلم مستند اختصاص داده است. در سال ۲۰۱۳، او در اولین تجربه کارگردانی، فیلم بلند خود با نام آلیاس را ساخت، که نمایشی ست از رپرهای مشتاق به فرار از زندگی گانگستری. این فیلم نقدهای مثبتی دریافت کرد و نامزد چندین جایزه از جمله جایزه هنرهای تصویری کانادا شد و در جشنواره بین المللی مستند هات داکز کانادا نیز به نمایش درآمد. همچنین در سال ۲۰۱۳، به عن
وان یکی از ۱۰ اثر پربازدید نشریه پلی بک انتخاب شد. سریال ظهور لاتیمر که برای شبکه تلویزیونی وایسلند ساخته شد، بر اعتراضات خط لوله دسترسی داکوتا در سال ۲۰۱۶ تمرکز داشت و در بخش رویدادهای ویژه جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۱۷ به نمایش درآمد. این سریال در سال ۲۰۱۸ برنده ششمین مراسم سالانه جایزه هنرهای تصویری کانادا شد.در حین دریافت جایزه، لاتیمر آنچه را که سی بی سی نیوز «یکی از پرشورترین سخنرانی های شب» توصیف کرد، ارائه کرد و در آن مقاومت ذاتی را در استندینگ راک جشن گرفت. در سال ۲۰۲۰، به عنوان خالق، نویسنده و کارگردان از سریال درام حقه باز رونمایی کرد. پیش از پخش تلویزیونی، دو قسمت از سریال در برنامه Primetime در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو ۲۰۲۰، و در جشنواره بین المللی فیلم سینی فست سادبری در "سادبری" به نمایش درآمد.
کاوش یا کاوشگری () فرایند کاوش است، فعالیتی که در آن انتظار کشف چیزی یا جایی وجود دارد. کاوشگری سازمان یافته عمدتاً یک فعالیت انسانی است، اما فعالیت کاوشگری برای اکثر ارگانیسم هایی که قادر به حرکت هدایت شده و توانایی یادگیری هستند، مشترک است. توانایی یادگیری به ویژه در رفتار جستجوی غذای حشرات اجتماعی توصیف شده است، که در آن بازخورد دریافتی از افراد بازگشته بر فعالیت سایر اعضای گروه تأثیر می گذارد. کاوشگری به صورت زیر تعریف شده است: در همه این تعاریف نشانه و دلیلی از تازگی، یا ناآشنایی یا انتظار اکتشاف در کاوشگری وجود دارد، در حالی که پیمایش (survey) مستلزم بررسی مستقیم است، اما لزوماً کشف هرگونه اطلاعات ناشناخته یا غیرمنتظره قبلی نیست. فعالیت های کاوشگری متقابل منحصر به فرد نیستند و اغلب به طور همزمان و به میزان متغیر رخ می دهد. یک حوزه تحقیقاتی یا یک منطقه ممکن است در زمان های مختلف، توسط کاوشگران مختلف و با انگیزه های متفاوت که ممکن است اکتشافات مشابه یا متفاوتی داشته باشند، مورد کاوش قرار گیرد. انواع کاوش. سفر در جستجوی اکتشاف. کاوش جغرافیایی که گاهی به معنای پیش فرض برای اصطلاح کلی تر کاوش در نظر گرفته می
شود، عمل کشف زمین ها و مناطق دورافتاده سیاره زمین است و ترکیبی از انواع گوناگون کاوشگری را شامل می شود. از آنجایی که دسترسی به سطح زمین به طور کلی نسبتاً ساده است، سطح زمین به طور نسبتاً جامع کاوش شده است، اما مناطق زیر آب و زیرزمینی به مراتب کمتر شناخته شده است. حتی در سطح زمین هنوز چیزهای زیادی باید با جزئیات در مناطق دورافتاده و غیرقابل دسترس بیابانی کشف شود. نوشته های اولیه در مورد کاوشگری به هزاره چهارم قبل از میلاد در مصر باستان برمی گردد. یکی از اولین و تأثیرگذارترین متفکران در زمینه کاوشگری، بطلمیوس در سده دوم پس از میلاد بود. بین سده های ۵ تا ۱۵ میلادی، بیشتر کاوش ها توسط کاوشگران چینی و عرب انجام شده است. به دنبال آن و پس از آنکه محققان اروپایی آثار جغرافیدانان اولیه لاتین و یونانی را دوباره کشف کردند، عصر اکتشاف آغاز شد. در حالی که آغاز عصر اکتشاف تا حدی به دلیل ناامن شدن مسیرهای زمینی خارج از اروپا و میل به تسخیر سرزمین های دیگر بود، سده هفدهم نیز شاهد کاوش هایی بود که با انگیزه های اصیل تر از جمله کشف علمی و گسترش دانش در مورد جهان انجام می شد. این دانش گسترده تر از جغرافیای جهان به این معنی بود
که مردم قادر به ساختن نقشه هایی از جهان بودند که تمام سرزمین های شناخته شده را به تصویر می کشد. اولین اطلس دنیا "Theatrum Orbis Terrarum" نام داشت که توسط آبراهام اورتلیوس منتشر شد و شامل یک نقشه جهانی بود که تمام قاره های زمین را نشان می داد. کاوش زیر آب شامل کاوشگری در هر محیط زیر آبی چه با مشاهده مستقیم توسط کاوشگر یا با مشاهده و اندازه گیری از راه دور تحت هدایت پژوهشگران است. کاوش سیستماتیک، هدفمند، با بررسی همزمان و ثبت داده ها، به دنبال آن پردازش، تفسیر و انتشار داده ها، موثرترین روش برای افزایش درک از اقیانوس و سایر مناطق زیر آب است؛ بنابراین می توان این کاوش ها را به طور مؤثر مدیریت، حفظ وتنظیم کرد و منابع آنها را کشف، قابل دسترسی و استفاده نمود. کمتر از ۱۰ درصد از اقیانوس همراه با جزئیات نقشه برداری شده و حتی کمتر از این مقدار به صورت بصری مشاهده شده است و تنوع کل زندگی و توزیع جمعیت های زیستی در محیط های زیر آب نیز به طور ناقص شناخته شده است.
قدیمی فیلمی کوتاه از توماس اچ. اینس، اوون مور، اتل گراندین و لوسیل یانگ، محصول ۱۹۱۱ می باشد. براساس یکی از روزنامه های هم دوره آن، داستان فیلم دربارهٔ درگیری یک کشیش پیر است که از او خواسته می شود بازنشسته شود و در طرف دیگر، یک کشیش جوان که نمی تواند کار خود را به درستی انجام دهد.
آلاندو تاکر (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به مینه سوتا تیمبرولوز، فینیکس سانز، و باشگاه بسکتبال گرن کاناریا اشاره کرد.
آنتونیوس کلیولند (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به آتلانتا هاوکس و دالاس ماوریکس اشاره کرد.
لووی آلن (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به فیلادلفیا سونتی سیکسرز و ایندیانا پیسرز اشاره کرد.
دین وید (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به کلیولند کاوالیرز اشاره کرد.
مارکزی کریس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به هیوستون راکتس، کلیولند کاوالیرز، فینیکس سانز، و گلدن استیت واریرز اشاره کرد.
مایکل دیکرسون (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به هیوستون راکتس و ممفیس گریزلیز اشاره کرد.
کاپیتان هری ویلز دارل د وینت (زاده ۹ آوریل ۱۸۵۶، پاریس- درگذشت ۳۰ نوامبر ۱۹۳۳، بورنموث) دستیار شوهر خواهرش چارلز بروک، راجه ساراواک (شوهر مارگارت خواهر هری) بود و بیشتر به عنوان یک کاوشگر و سفرنامه نویس شناخته می شود. کتاب های او با نام هری دی وینت منتشر شد. هری دی وینت پسر کاپیتان جوزف کلیتون جنینز دی وینت از روستای بلانسدون هال، هایورث بود. او در سال ۱۸۷۵م. در کالج ماگدالن در کمبریج پذیرفته شد، اما مدرکی نگرفت و با شوهر خواهرش از ۱۸۷۶ تا ۱۸۷۸ سفر کرد او چندین بار ازدواج کرد، اولین همسرش فرانسیس لورا آرابلا لانگ، خواهر اولین ویسکونت لانگ راکسال بود که در سال ۱۸۸۲م. در لندن با او ازدواج کرد. آن ها در سال ۱۸۸۸م. از هم جدا شدند. حاصل این ازدواج یک دختر به نام مارگارت ماد بود. هری در سال ۱۸۹۹م. با هیلدا فرانسیس ای کلارک، دختر کشیش ویلیام رابینسون کلارک، ازدواج کرد. او در سال ۱۹۲۴م. درگذشت. در سال ۱۹۲۷م. هری با بازیگر شارلوت الیزابت ایهل که بیشتر با نام هنری اش، الین اینسکورت شناخته می شود، ازدواج کرد.
ای جی لوسن (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل کانادا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
داستی هانس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به ممفیس گریزلیز اشاره کرد.
دی آنتونی ملتون (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به فینیکس سانز اشاره کرد.
آیزایا استورت (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
اریک بلدسو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به لس آنجلس کلیپرز، بسکتبال مردان کنتاکی وایلدکتز، میلواکی باکس، و فینیکس سانز اشاره کرد.
اتحادیه فدرالیست های اروپایی (فدرال خواهان) (UEF)، یک سازمان غیردولتی اروپایی است که خواستار اروپای فدرال است. این سازمان، از ۲۰ سازمان تشکیل شده است و از سال ۱۹۴۶ در سطوح اروپایی، ملی و محلی فعال بود. تاریخچه. پایه گذاری اتحادیه فدرالیست های اروپا به کنفرانس در هرتنشتاین با حضور ۷۸ نماینده از جنبش های فدرالیستی ۱۶ کشور اروپایی در سپتامبر ۱۹۴۶ در هرتنشتاین، نزدیک زوریخ در سوئیس برمی گردد. این گروه ها، باور مشترکی داشتند که تنها یک فدراسیون اروپایی بر پایه ایده «اتحاد در تنوع» می تواند از تکرار درد و ویرانی در دو جنگ جهانی جلوگیری کند. بنابراین، برنامه ای که بر اساس این ایده بنا شده بود را «اعتمادنامه-برنامه» به دست آوردند. فدرالیست ها باور داشتند که فقط تلاش مشترک شهروندان اروپایی برای رسیدن به این هدف می تواند اروپایی صلح آمیز و دموکراتیک، همراه با آزادی و حفاظت از حقوق بشر را تضمین کند. در دومین نشست در لوکزامبورگ، این گروه ها بر سر ایجاد یک دبیرخانه دائمی اروپایی در پاریس و دیگری در شهر نیویورک برای فدرالیست های جهانی توافق کردند. اما در ۱۵ و ۱۶ دسامبر ۱۹۵۶ در پاریس بود که UEF رسماً آغاز به کار کرد. وظیفه
آن هماهنگی و تقویت فعالیت های جنبش های مختلف و سازماندهی آنها در یک ساختار فدرال بود. پس از دریافت وضعیت قانونی، UEF برای پیمان فدرال اروپا کمپین کردند. این شامل تلاش برای تبدیل مجمع مشاوره ای شورای اروپا به «مجمع مؤسسان فدراسیون اروپا» بود. ابزار اساسی قراردادی بود که توسط هزاران شهروند اروپا و تعداد زیادی از افراد برجسته سیاسی، فکری و علمی امضا شده بود. خواستار تدوین یک متن برای یک پیمان فدرال توسط مجمع مشورتی شورای اروپا و پیشنهاد تصویب آن را به اتحادیه اروپا بود. علاوه بر این، اتحادیه فدرالیست های اروپا برای تصویب جامعه دفاعی اروپا (EDC) و ایجاد یک جامعه سیاسی تلاش کرد. پس از رد پروژه EDC، فدرالیست ها بر اساس نظرات مختلف درباره راهبردی که باید توسط سازمان پیگیری شود به دو گروه تقسیم شدند: آن دسته از افرادی که از پیشنهادهای آلتیرو اسپینلی (۱۹۰۷–۱۹۸۶) حمایت می کردند و بیش تر از رویکرد تأسیس و طرح قانون اساسی پیروی می کردند و آن دسته که به رویکرد گام به گام تمایل داشتند. گروه اولی نمی خواستند صرفاً به یک بازار مشترک بسنده کنند، در حالی که گروه دوم به طور کامل از آن حمایت می کرد. این تناقض منجر به تقسیم UEF د
ر ژوئیه ۱۹۵۶ و تقسیم آن به دو سازمان شد: Mouvement Fédéraliste Européen" (M.F.E.)" که از طرفداران نظریه قانون اساسی تشکیل شده بود و "Action Européenne Fédéraliste (A.E.F.)" که اعضای آن از دسته دوم بودند. اما هنگامی که اتحادیه گمرکی ایجاد شد و چشم انداز توسعه به یک اتحادیه اقتصادی و پولی را به همراه داشت، دو سازمان فدرالیستی به توافق ادغام کردن فعالیت های سیاسی خود رسیدند که حول محور مبارزات انتخاباتی در پارمال اروپا ایجاد شده بود. پارلمان اروپا، این ایده راهبردی که توسط فدرالیست های ایتالیایی پیشنهاد شده بود، به سرعت به پلت فرم مشترک همه سازمان های فدرالیستی تبدیل شد که در آوریل ۱۹۷۳ دوباره گرد هم آمدند و بدین ترتیب UEF دوباره ایجاد شد. فعالیت های اتحادیه فدرالیست های اروپا شامل برگزاری تظاهرات عمومی با حضور هزاران شرکت کننده بود. به عنوان مثال، تظاهراتی در هماهنگی با شورای اروپا در رم در دسامبر ۱۹۷۵، جایی که تصمیم گرفته شد که انتخابات اروپا حتی بدون مشارکت بریتانیا و دانمارک برگزار شود (اگرچه در نهایت آنها شرکت کردند)، شکل گرفت. تظاهراتی با پنج هزار شرکت کننده در استراسبورگ در ۱۷ ژوئیه ۱۹۷۹ در پی انتخابات او