Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پیشنهاد کمی بعد کنار گذاشته شد. شناسایی تانجمت به عنوان شاهدختی از دودمان بیستم مصر برای چندین دهه پس از انتشار کتاب گوتیه ادامه داشت. اما کاوش های دره ملکه ها توسط یک مأموریت مشترک از مرکز ملی تحقیقات علمی (CNRS) و مرکز مطالعات و اسناد مصر باستان (CEDAE) تحت هدایت کریستیان دِروش-نوبلکور در دهه ۱۹۷۰ منجر به کشفیات بیشتری شد که اشتباهات و کمبودهای قبلی را اصلاح کرد. این کشفیات شامل یافتن عنوان اضافی «همسر پادشاه» (اما نه «همسر بزرگ پادشاه») و قرارگیری قطعی تانجمت در دودمان نوزدهم مصر بود که در چندین مقاله به ویژه توسط کریستیان لبلانک، برجسته شد. اطلاعات جدید منجر به گمانه زنی هایی شد مبنی بر اینکه تانجمت دختر-همسر رامسس دوم بوده است یا همسر ستی یکم. بر اساس مدارک و شواهد مقایسه ای که توسط عناوین اثبات شده و اثبات نشده تانجمت (دختر پادشاه و همسر پادشاه اما نه خواهر پادشاه یا همسر بزرگ پادشاه)، قرارگیری و طرح مقبره های سلطنتی همسران ستی یکم و رامسس دوم (نوع اول برای اولی و نوع دوم برای دومی)، و شواهد تاریخی ارائه شده، ایان مِلودجوف با لوبلان موافق بود که تانجمت همسر ستی یکم بوده و احتمالاً در دوران سلطنت او دفن
شده است. با توجه به نامزدهای مختلفی که برای شناسایی پدر سلطنتی او وجود داشت، او همچنین نتیجه گیری کرد که شواهد موجود بیشترین تطابق را با حورمحب به عنوان پدر تانجمت دارند و احتمالاً او خواهر یا دختر ستی یکم نبوده است. اگر این برداشت صحیح باشد، این موضوع ارتباط زناشویی بین خانواده های سلطنتی دودمان هجدهم مصر و دودمان نوزدهم مصر را که تاکنون ثبت نشده بود، نشان می دهد. از آنجا که نام، عناوین، نمای سنتی و مقبره تانجمت تنها شواهد ملموس از زندگی او را تشکیل می دهند، هیچ اطلاعات دیگری از زندگی نامه او در دسترس نیست. مقبره QV33. مقبره QV33 در دره ملکه ها توسط کارل ریچارد لپسیوس توصیف شد که در سال ۱۸۴۴ وارد آن شد و به مطالعه آن پرداخت. به این مقبره، «گور ۱۴» هم گفته می شود و در ضلع جنوبی وادی اصلی دره ملکه ها در میان خوشه ای از مقبره های «نوع اول» به سفارش ستی یکم قرار دارد. در کتیبه های داخل مقبره، ملکه تانجمت دختر پادشاه، همسر پادشاه و معشوقه مصر علیا و سفلی نامیده شده است. او با کلاه کرکس که معمولاً در این دوره با ملکه ها مربوط بود، به تصویر کشیده شده است. مقبره در وضعیت نامناسبی قرار دارد و از تزئینات اولیه چیزی با
قی نمانده است. این مقبره احتمالاً در اواخردودمان بیستم مصر مورد سرقت قرار گرفت و در طول دودمان بیست و ششم مصر مورد استفاده مجدد قرار گرفت. مقدار زیادی شیشه کاری و سایر مواد مربوط به این دوره در این مکان یافت شد. در دوران امپراتوری روم تعداد زیادی مومیایی در این مقبره دفن شدند. گمان می رود این تدفین ها مربوط به قرن دوم و سوم پس از میلاد باشد.
اوپریچینینا ، یک سیستم حکومتی بود که توسط ایوان مخوف ایجاد شد و از سال ۱۵۶۵ تا ۱۵۷۲ در روسیه تزاری برقرار بود. این سیستم که اراضی روسیه را به دو بخش سلطنتی و غیرسلطنتی تقسیم کرد، با هدف کاهش قدرت اشراف و تثبیت قدرت مطلق تزار، با ایجاد رعب و وحشت روانی در سراسر کشور توسط اوپریچنیک ها ایجاد شد. هدف ایجاد. ایوان مخوف (سلطنت: ۱۵۴۷–۱۵۸۳)، نخستین تزار روسیه که به شدت از خیانت وحشت داشت، در سال ۱۵۶۵ تصمیم گرفت سیستمی به نام «اوپریچینینا» ایجاد کند. این نظام، بخشی از قلمرو روسیه تزاری را از حاکمیت معمول جدا کرده و تحت کنترل مستقیم تزار و نیرو های ویژه ای به نام «اوپریچنیک ها» قرار داد. هدف اصلی اوپریچینینا، مبارزه با خیانت و تثبیت قدرت مطلق ایوان بود؛ اما در عمل، به دوره ای از ترور و سرکوب گسترده تبدیل شد. ایوان معتقد بود که بویارها ریشهٔ اصلی خیانت ها و بی ثباتی کشور هستند. او می خواست با حذف فیزیکی آنها، پایه های حکومت خود را تثبیت کند. ایوان این تصمیم را پس از شکست های نظامی در جنگ لیوونی و شورش های داخلی گرفت. ایزابل د ماداریاگا، مورخ اسپانیایی، این ایده را گسترش داد که «اوپریچینینا تلاش ایوان برای تثبیت استبداد
خود با مطیع ساختن تمام طبقات اجتماعی مستقل» بود. توصیف. نظامی که ایوان مخوف تشکیل داد روسیه تزاری را به دو بخش «قلمرو خصوصی» یا اوپریچینینا و «قلمرو عمومی» یا زمشچینا تقسیم کرد. اوپریچینینا شامل یک قلمرو جداگانه در داخل مرزهای روسیه و عمدتا در قلمرو جمهوری نووگورود سابق در شمال بود. این منطقه شامل بسیاری از مراکز مالی دولت، از جمله منطقهٔ نمکی استارایا روسا و شهرهای تجاری برجسته بود. ایوان شخصاً قدرت انحصاری بر قلمرو اوپریچینینا داشت. در آن سو دومای بویار بر زمشچینا یعنی دومین بخش کشور حکومت می کرد. تا سال ۱۵۶۸، اوپریچینینا به بسیاری از نهادهای اداری تحت صلاحیت زمشچینا متکی بود. ایوان تنها زمانی که نزاع بین دو بخش به اوج خود رسید، نهادهای مستقلی را در داخل اوپریچینینا ایجاد کرد. ایوان همچنین یک گارد شخصی به نام اوپریچنیکی را ایجاد کرد. سربازان این گارد «اوپریچنیک» نامیده می شدند. هرکدام از اشراف یا اهالی شهر بدون ارتباط با زمشچینا یا ادارهٔ آن، واجد شرایط ورود به گارد جدید تزار بودند. اوپریچنیک ها نیرو های ویژهٔ ایوان بودند و لباس های خاصی به رنگ سیاه می پوشیدند که با نماد هایی همچون کلهٔ سگ و جارو تزئین شده
بودند. کلهٔ سگ نمادی از وفاداری به تزار و آمادگی برای «بو کشیدن» خیانت ها و جارو نشان دهندهٔ پاکسازی جامعه از دشمنان تزار بود! اوپریچنیک ها با اختیارات نامحدود خود، به سرکوب مخالفان، مصادرهٔ اموال و ایجاد وحشت در سراسر کشور می پرداختند. آنها خانه ها را ویران، خانواده ها را قتل عام و اموال اشراف را غارت می کردند. ایوان به آنها اجازه داده بود تا هرگونه مقاومتی را با شدیدترین خشونت ها سرکوب کنند. دوره اوپریچینینا به خشونت های وحشیانه و بی سابقه ای معروف است. ایوان و اوپریچنیک هایش از روش های گوناگونی برای شکنجه و قتل استفاده می کردند که گاه به نظر می رسد تنها با هدف ایجاد رعب و وحشت طراحی شده بود. مانند زنده زنده پختن افراد در آب جوش یا روغن داغ، سپردن افراد به خرس یا سگ های وحشی گرسنه، به صلیب کشیدن، زنده زنده سوزاندن و استفاده از دستگاه های مختلف شکنجه جهت اعتراف گرفتن از مخالفان، شامل ابزار هایی برای کشیدن اندام ها، شکستن استخوان ها و ایجاد جراحات شدید. یکی از مشهورترین جنایت های اوپریچینینا، قتل عام نووگورود (۱۵۷۰) بود. ایوان به دلیل شایعه ای مبنی بر خیانت مردم نووگورود، دستور داد این شهر به طور کامل ویران ش
ود. هزاران نفر در این قتل عام جان باختند. گفته می شود که اوپریچنیک ها زنان باردار را شکم پاره می کردند و کودکان را زنده زنده در رودخانه یخ زده می انداختند. یکی از اهداف اصلی اوپریچینینا، ایجاد وحشت روانی در سراسر کشور بود. ایوان مخوف می خواست مردم و اشراف بدانند که هیچ کس از غضب او در امان نیست. او گاهی شخصاً در شکنجه ها و اعدام ها شرکت می کرد و روایت شده که ایوان یک بار شخصاً با یک چکش آهنی، مخالفان خود را در مقابل جمعیت کشت. او همچنین از تاکتیک هایی مانند دعوت به مهمانی های باشکوه استفاده می کرد. در این مهمانی ها، او ابتدا مهمانانش را با غذا و نوشیدنی پذیرایی می کرد و سپس ناگهان دستور می داد که تعدادی از آنها به عنوان خائن اعدام شوند. نتیجه. ایزابل د ماداریاگا بر نقش اوپریچینینا در تضعیف قدرت اشرافی تأکید کرده است. اسکان مالکان جدید، قدرت اشراف موروثی را به شدت کاهش داد. زمین داران اوپریچنیکی که جایگاه خود را مدیون تزار و به او وفادار بودند، جای اشرافی را گرفتند که ممکن بود جاه طلبی های سیاسی مستقل را در سر بپرورانند. با وجود خشونت و سرکوب گسترده، اوپریچینینا تأثیرات منفی زیادی بر اقتصاد و جامعهٔ روسیه گذاش
ت. اشراف ضعیف شدند، کشاورزی آسیب دید و مردم عادی در فقر فرو رفتند. در سال ۱۵۷۲، ایوان مجبور شد این سیستم را منحل کند، زیرا نتوانسته بود ثبات مورد نظرش را ایجاد کند.
یوفروسین اسکندریه (؛ معنای تحت اللفظی: "شادی خوب"؛ ۴۱۰ – ۴۷۰) که همچنین به یوفروسینه نیز شناخته می شود، یک قدیس بود که خود را به صورت مردی درآورد تا وارد یک صومعه شود و به مدت ۳۸ سال در قالب یک راهب ریاضت کش زندگی کند. روز عید او در تاریخ ۲۵ سپتامبر توسط کلیسای ارتدکس یونانی و کاتولیک های آیین بیزانسی، در ۲۷ سپتامبر توسط کلیسای اپیسکوپال و در ۱۶ ژانویه توسط کلیسای کاتولیک رومی جشن گرفته می شود. یوفروسین احتمالاً در یک خانواده ثروتمند در اسکندریه متولد شد. زمانی که ۱۸ ساله بود، پدرش می خواست او ازدواج کند، بنابراین او فرار کرد، خود را به صورت مردی درآورد و وارد صومعه ای شد. او بیشتر سال های زندگی خود را به عنوان یک راهب در تنهایی از سایر راهبان گذراند. در آخرین سال زندگی اش، یوفروسین به عنوان راهنمای روحانی پدرش درآمد و اندوه او را از دست دادن تنها دخترش تسکین داد. در نهایت، او هویت خود را به او فاش کرد و آنها آشتی کردند. پس از مرگ او، پدرش وارد صومعه او شد و خود نیز به ریاضت کش تبدیل شد و در سلول او زندگی کرد تا ده سال بعد از او فوت کرد. تاریخ نگار کلیسایی یوهان پیتر کیرش داستان او را یک افسانه دانسته است. زن
دگی. بر اساس گفته یوهان پیتر کیرش در دانشنامه کاتولیک «داستان او جزء آن دسته از افسانه هایی است که در آنها گفته می شود چگونه باکره های مسیحی، به منظور اینکه زندگی عفیفانه و ریاضت کشانه ای را که به آن متعهد شده بودند، با موفقیت بیشتری دنبال کنند، لباس مردانه بر تن کرده و خود را به عنوان مرد معرفی می کردند.» یوفروسین در سال ۴۱۰ در یک خانواده ثروتمند و برجسته در اسکندریه به دنیا آمد. او تنها دختر پافنوتیوس، «یک مسیحی متعهد و پرهیزگار» بود. پافنوتیوس و همسرش در داشتن فرزند دچار مشکل بودند، بنابراین او به یک صومعه محلی که اغلب از آن بازدید می کرد، رفت و از راهب بزرگ صومعه که مشاور روحانی او بود و راهبان خواست که برای آنها دعا کنند و یوفروسین کمی بعد متولد شد. او در سن هفت سالگی تعمید یافت، در زمینه متون دینی آموزش دید و به دلیل حکمت و علاقه اش به یادگیری بر سر زبان ها افتاد. زمانی که یوفروسین دوازده ساله بود، مادرش فوت کرد و پدرش او را به تنهایی بزرگ کرد. وقتی که ۱۸ ساله شد، خواستگاران زیادی داشت و پدرش بهترین و ثروتمندترین آنها را برای ازدواج انتخاب کرد. آنها به همراه هم به صومعه رفتند تا برای ازدواج او از رئیس ص
ومعه برکت بگیرند، اما این بازدید باعث شد که یوفروسین تصمیم بگیرد وارد زندگی راهبانه شود. همان طور که دیوید کلارک نویسنده گفته است، او «نخواست که جنسیتش مانع پذیرش این سبک زندگی برای خود شود». یک سال بعد، رئیس صومعه، راهبی را به خانه پافنوتیوس فرستاد تا او را برای جشن سالگرد انتصاب رئیس صومعه دعوت کند؛ او با راهب ملاقات کرد و به او اعتراف کرد که با وجود ترس از نافرمانی از پدرش خواهان زندگی به عنوان یک ریاضت کش است. راهب به او توصیه کرد که خود را به شکل مردی درآورد «تا از ازدواج اجتناب کند». او خادمی دیگر را برای مشورت از صومعه بدانجا بیاورد، و این راهب دوم که زاهدی از وادی نطرون بود نیز همان پیشنهاد را به او داد. به درخواست یوفروسین، راهب سر او را تراشید و او را به عنوان یک راهبه پذیرفت. وقتی پدرش برای یک سفر روحانی دیگر از خانه خارج شد، یوفروسین از غیبت او بهره برد و تصمیم گرفت به جای یک صومعه زنان، به همان صومعه ای که پدرش به آن می رفت بپیوندد، زیرا از این می ترسید که پدرش او را پیدا کند. او خود را به شکل مردی درآورد و ادعا کرد که خواجه است. راهب بزرگ وی را نشناخت و یوفروسین را به صومعه پذیرفت. یوفروسین نام
«سماراگدوس» را برگزید و به مدت ۳۸ سال به عنوان یک راهب در آنجا زندگی کرد تا اینکه در حدود سال ۴۷۰ درگذشت. یوفروسین که به نام سماراگدوس شناخته می شد، رئیس صومعه را با «گام های سریع که به سوی یک زندگی ریاضت کشانه کامل برداشت» تحت تأثیر قرار داد، اما همان طور که لورا سوآن گفته است، «اختلاف هایی در جامعه راهبان به دلیل زیبایی یوفروسین به وجود آمد و همان رئیس صومعه او را به گوشه نشینی و ریاضت فرستاد». سماراگدوس به عمق بیابان رفت و به یک سلول تنها نقل مکان کرد و تنها دعاهای خود را می خواند، بدون اینکه در کنار سایر اعضای صومعه باشد و همان طور که سوآن نیز گفته است، او به «تنهایی شدید» عشق ورزید، تا جایی که فقط با راهنمای روحانی اش و رئیس صومعه ملاقات می کرد. کلارک، در فصل مربوط به یوفروسین در کتاب خود با عنوان «"در میان مردان قرون وسطی: دوستی و میل مردانه در ادبیات انگلیسی قرون وسطی اولیه"»، داستان او را با داستان یوسف در عهد قدیم مقایسه می کند که در آن نیز تم های گمنامی و هویت های پنهانی وجود دارد. کلارک «دینامیک پیچیده و متناقض جنسیتی» در داستان یوفروسین را بررسی می کند و او را با قدیسی به نام اوژنیای روم مقایسه می
کند که یک قدیس قرن سومی بود و خود را به شکل یک مرد درآورده بود و معتقد است که این دو داستان «دینامیک مشابهی» دارند. کلارک همچنین می گوید که داستان های اوژنیا و یوفروسین که در هر دو آنها از کمک خدمتکاران و استفاده از گمنامی برای فرار به زندگی انزوای مذهبی استفاده شده است، «نمونه ای از داستان های عاشقانی است که ازدواج های ناخواسته را بی نتیجه می گذارد. اما فرد در اینجا عاشق مسیح است و هدف نه خوشبختی زناشویی، بلکه زندگی عفیفانه است». مرگ و میراث. پافنوتیوس، پدر یوفروسین «برای تسکین غم خود» به دلیل از دست دادن تنها دخترش به صومعه رفت و رئیس صومعه یوفروسین را فرستاد تا به او هدایت روحانی و تسلی بدهد، اما پافنوتیوس او را نشناخت زیرا او صورت خود را با یک حجاب پوشانده بود و هرگز هویت خود را فاش نکرد. با این حال، او «مشورت های مفید و دعوت های دلگرم کننده» از پافنوتیوس دریافت کرد و برای ملاقات با او چندین بار بازگشت و همان طور که کلارک گفته است، یوفروسین برای پدر بیولوژیکی اش «پدر روحانی او شد». در نهایت، در آخرین سال زندگی اش، او راز خود را به پافنوتیوس فاش کرد؛ آنها آشتی کردند و یوفروسین از او خواست که کسی را از هوی
ت او مطلع نکند و او را برای دفن آماده کند. پس از مرگ او، پافنوتیوس تمام ثروت خود را به فقرا و صومعه داد و خود نیز یک زاهد ریاضت کش شد، در سلول دخترش زندگی کرد و ده سال بعد درگذشت و در کنار یوفروسین دفن شد. کلارک اظهار داشت که اقدامات پافنوتیوس نمونه ای دیگر از تم تغییر جنسیت در داستان یوفروسین است و بازنگری و پیچیدگی مسائلی دربارهٔ پدر بودن جسمی و روحانی را که در «معکوس شدن رابطه پدر و دختر» آشکار می شود، نشان می دهد. مقبره یوفروسین «به مکانی برای دعا تبدیل شد و معجزات به او نسبت داده شد». روز عید او در تاریخ ۲۵ سپتامبر توسط کلیسای ارتدکس یونانی و ۱۶ ژانویه توسط کلیسای کاتولیک رومی جشن گرفته می شود. طبق گفته سوآن، نسخه ای اولیه از زندگی یوفروسین به صورت پنج وتدی یامبیک نوشته شده و نسخه ای دیگر به صورت نثر نگاشته شده است. به گفته کلارک، یک گزارش از زندگی او به زبان انگلیسی قدیمی نیز وجود دارد. در سال ۲۰۲۲، یوفروسین به طور رسمی به تقویم آیینی کلیسای اپیسکوپال افزوده شد و روز عید او در ۲۷ سپتامبر جشن گرفته می شود.
چودری انوار الحق (اردو: چودهری انوار الحق) سیاستمدار پاکستانی اهل کشمیر آزاد است. او پانزدهمین نخست وزیر کشمیر آزاد از آوریل ۲۰۲۳ است و جانشین سردار تنویر الیاس می شود. او تا ۷ سپتامبر ۲۰۲۳ عضو حزب تحریک انصاف پاکستان (PTI) بود که به همراه گروهی از جداشدگان سیاسی از حزب اخراج شد. زندگی نامه. اوایل زندگی. انور در بهمبر، کشمیر آزاد، در خانواده ای فعال سیاسی از جامعه جات به دنیا آمد، زیرا پدرش چودری سوهبات علی بخشی از شورش پونچ در سال ۱۹۴۷ بود که کشمیر آزاد کنونی را از دست دوگرا آزاد کرد، در حالی که برادرش سرلشکر چودری اکرام الحق (۱۸–۲۰ وزیر دفاع سابق) بود. حرفه سیاسی. انور در انتخابات عمومی کشمیر آزاد سال ۲۰۰۶ از LA-7 Bhimber-III به عنوان نامزد حزب مسلم لیگ خلق به عضویت مجلس قانونگذاری آزاد جامو و کشمیر انتخاب شد. او چودری طارق فاروق را شکست داد. در ۱۶ اوت ۲۰۱۰ به عنوان رئیس مجلس قانونگذاری آزاد جامو و کشمیر انتخاب شد. او جانشین شاه غلام قادر در کنفرانس مسلمانان جامو و کشمیر (AJKMC) شد. او در انتخابات عمومی کشمیری آزاد ۲۰۱۱ از LA-7 Bhimber-III به عنوان نامزد حزب مردم پاکستان (PPP) رقابت کرد، اما ناموفق بود. او
۲۶۵۰۹ رای کسب کرد و از چودری طارق فاروق، نامزد حزب مسلم لیگ پاکستان (PML(N)) شکست خورد. او در انتخابات عمومی کشمیری آزاد ۲۰۱۶ از LA-7 Bhimber-III به عنوان یک نامزد مستقل شرکت کرد، اما توسط چودری طارق فاروق، نامزد PML (N) شکست خورد. انور ۲۷۶۷۶ رای و فاروق ۳۰۳۳۹ رای کسب کرد. وی در انتخابات عمومی سال ۲۰۲۱ از LA-7 Bhimber-III به عنوان نامزد حزب تحریک انصاف پاکستان (PTI) مجدداً به عضویت مجلس قانونگذاری آزاد جامو و کشمیر انتخاب شد. او ۳۸۳۰۸ رای به دست آورد و چودری طارق فاروق، نامزد حزب (PML(N)) را شکست داد. در ۳ اوت ۲۰۲۱، او با ۳۲ رای، با شکست راجا فیصل ممتاز راتور از PPP، به عنوان رئیس مجلس قانونگذاری آزاد جامو و کشمیر انتخاب شد. او جایگزین شاه غلام قادر، رئیس مجلس شورای اسلامی شد. وی در ۲۰ آوریل ۲۰۲۳ بدون مخالفت با ۴۸ رای در مجلس قانونگذاری ۵۲ نفره AJK به عنوان پانزدهمین نخست وزیر کشمیر آزاد انتخاب شد. او جانشین نخست وزیر قبلی سردار تنویر الیاس شد که هشت روز قبل رد صلاحیت شده بود. در ۷ سپتامبر ۲۰۲۳، "داون" گزارش داد که بخش کشمیر حزب تحریک انصاف انور را در سرکوب مخالفانی که در مقابل نامزد مورد نظر عمران خان، سردار
عبدالقیوم نیازی قرار گرفته بودند، اخراج کرد.
زکیه اسماعیل حقی (عربی: زکیة إسماعیل حقی؛ ۱۸ نوامبر ۱۹۳۹ – ۲۲ اوت ۲۰۲۱)(۱۳۱۸ تا ۱۴۰۰) وکیل عراقی (کرد فیلی) و فعال حقوق زنان بود. او و صبیحه الشیخ داوود، به ترتیب در سال های ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۹ (۱۳۳۵ تا ۱۳۳۸)، نخستین زنان قاضی در عراق شدند. حقی در سال ۱۹۹۶، پس از کشته شدن همسرش، از عراق گریخت و در ایالات متحده پناهندگی گرفت. او در سال ۲۰۰۳ به عراق بازگشت، به عضویت مجمع ملی عراق انتخاب شد و به عنوان مشاور در تدوین قانون اساسی فعالیت کرد. دوران اولیه زندگی و تحصیل. زکیه حقی در ۱۸ نوامبر ۱۹۳۹ در بغداد در یک خانواده کرد فیلی شیعه به دنیا آمد. او در سال ۱۹۵۷ از دانشکده حقوق فارغ التحصیل شد و یکی از پنج زنی بود که در میان ۳۵۰ دانشجو در کلاس حضور داشت. او دارای مدرک کارشناسی علوم در مدیریت بازرگانی از اتحادیه بین المللی کار در سوییس و دکترای حقوق از دانشگاه بغداد بود. فعالیت. حقی در بغداد به عنوان وکیل و قاضی فعالیت می کرد. او در دهه ۱۹۵۰ اسنادی را دربارهٔ وضعیت کردها در عراق به صورت مخفیانه به سفارت ایالات متحده منتقل کرد. زکیه همچنین فدراسیون زنان کرد را بنیان نهاد و از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۷۵ ریاست آن را بر عهده داشت. در سال ۱
۹۵۹ (۱۳۳۸)، عبدالکریم قاسم، رئیس دولت عراق او را به عنوان قاضی منصوب کرد که این انتصاب، حقی را به نخستین زن قاضی در عراق و نخستین قاضی زن در جهان عرب و خاورمیانه تبدیل کرد. به دنبال این تحول، موجی از گنجاندن زنان در قوه قضاییه به وجود آمد و دولت های مراکش و تونس در دهه ۱۹۶۰ قضات زن را پذیرفتند. در سال ۱۹۷۰، زکیه تنها زن حاضر در گروه رهبری حزب دموکرات کردستان (مصطفی بارزانی) بود. از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۵، ریاست این حزب را برعهده داشت. پس از افزایش فشار و تعقیب رژیم صدام حسین، حقی در سال ۱۹۹۶ مجبور به ترک عراق شد و به ایالات متحده گریخت. او در آنجا به عنوان وکیل فعالیت کرد. در سال ۱۹۷۵، دکترای حقوق خود را از دانشکده حقوق دانشگاه بغداد دریافت کرد. در دوره پیش از حکومت صدام، او از مقامات ارشد در وزارت خانه های صنعت و کشاورزی بود. با روی کار آمدن صدام، به صف مبارزان کرد پیوست و مدتی به عنوان چریک جنگید تا اینکه در سال ۱۹۷۵ دستگیر و شکنجه شد. رژیم او را در حصر خانگی قرار داد و پس از فرار به همراه دیگر رهبران حزب دموکرات کردستان به ایران، تحت حمایت شاه، پناهنده شد. زکیه پس از مدتی به بغداد بازگشت، اما فعالیت سیاسی خود را
کاهش داد و در حوزه حقوق خانواده و مدنی مشغول شد. او چندین بار از سوءقصد جان سالم به در برد، اما همسر و برادرش به دلیل مخالفت با رژیم کشته شدند. زکیه حقی در ۱۹۹۶ (۱۳۷۵)، با پرداخت رشوه به شکل یک قالیچه گران قیمت، موفق شد از عراق بگریزد. او سپس به آمریکا رفت و آنجا پناهندگی سیاسی بگیرد. وی از اعضای گروه زنان سیاست مدار مستقل و لیبرال عراق بود و دربارهٔ وضعیت زنان در رژیم صدام سخنرانی می کرد. حقی در آمریکا، در ویرجینیای شمالی به عنوان وکیل کار کرد و نایب رئیس شورای عراقی-آمریکایی بود. زکیه همچنین از پسرش در روند گرفتن پناهندگی حمایت کرد، پس از آنکه او متهم به جاسوسی دوجانبه شد. زکیه حقی در سال ۲۰۰۳ (۱۳۸۲ پس از سقوط صدام) به عراق بازگشت تا از تخصص حقوقی خود در بازسازی کشور استفاده کند. او به عضویت پارلمان موقت انتخاب شد و در وزارت دادگستری دولت موقت تحت نظارت ائتلاف (CPA) برای ارائه مشاوره های حقوقی در بازنگری قانون اساسی فعالیت کرد. با این حال، نه او و نه هیچ زن دیگری اجازه نیافتند در روند تدوین قانون اساسی جدید شرکت کرده، آن را پیش از انتشار بررسی یا در مورد آن بحث عمومی کنند. در سال ۲۰۰۴، او با تصمیم شورای حک
ومتی عراق برای لغو قوانین خانواده و سپردن آن به شریعت اسلامی به شدت مخالفت کرد و گفت: «این قانون جدید خانواده های عراقی را به قرون وسطی بازمی گرداند.» هنگامی که احزاب شیعه تلاش کردند شریعت را وارد قانون اساسی موقت کنند، حقی با استفاده از مجوز امنیتی وزارت دفاع آمریکا، فعالان حقوق زنان را به منطقه سبز برد و در دفتر پل برمر، نماینده آمریکا، تحصن کرد تا او را مجبور به وتوی قانون کند. زکیه در سال های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ مشاور وزارت دادگستری عراق بود و در سال ۲۰۰۵ اظهار داشت: «من از اینکه آمریکا ما را از صدام حسین رهایی داد، سپاسگزارم، اما از نحوه برخورد آن با مردم عراق پس از آن خشمگینم.» زکیه حقی در انتخابات جنوری ۲۰۰۵ پارلمان عراق پیروز شد و عضو کمیته تدوین قانون اساسی بود. سخنرانی در کنفرانس تضمین حقوق زنان عراقی در قانون اساسی. کنفرانس سه روزه (۲۸ تا ۳۰ جون ۲۰۰۵)(۷تا ۹ تیر/سرطان ۱۳۸۴) در اردن با حضور اعضای کمیته تدوین قانون اساسی عراق، نمایندگان مجلس و فعالان مدنی برگزار شد که بر ضرورت گنجاندن حقوق زنان در قانون اساسی جدید عراق تأکید شد. شرکت کنندگان خواستار جرم انگاری خشونت های علیه زنان، از جمله قتل های ناموسی، و اع
طای نقش های سیاسی مؤثر به زنان شدند. با وجود سهمیه ۲۵ درصدی زنان در مجلس عراق، آنان نقشی در فرایند تصمیم گیری ندارند. کارشناسانی از افغانستان، مراکش و آفریقای جنوبی نیز تجربیات کشورهای خود را در زمینه تضمین حقوق زنان ارائه کردند. زکی حقی نیز در این کنفرانس سخنرانی داشت که گزیده آن چنین است: زندگی شخصی و مرگ. حقی یک مسلمان شیعه بود. در دوران حکومت بعث در عراق، او تحت حصر خانگی قرار گرفت. در این دوره، صدام حسین، رئیس جمهور وقت، همسر، برادر و چند تن از پسرعموهای او را به قتل رساند. او با یاسین محمدکریم ازدواج کرد. دو تن از پسرانش به گوام منتقل شدند و در بازداشت اداره مهاجرت ایالات متحده (INS) قرار گرفتند: علی، پزشک، به همراه همسر و دو فرزندش، و برادرش که پس از مشاهده نابودی یک روستای کردی، از ارتش صدام حسین فرار کرده بود. زکیه حقی در ۲۲ اگست ۲۰۲۱ در بیمارستانی در ایالت ویرجینیای آمریکا در سن ۸۲ سالگی درگذشت.
پرتره کاردینال نقاشی رنگ روغن روی تابلو توسط رافائل، هنرمند ایتالیایی دوره رنسانس که بین سال های ۱۵۱۰–۱۵۱۱ کشیده شده است. این اثر توسط موزه دل پرادو در مادرید نگهداری می شود.
میل و فیلمی هندی محصول سال ۱۹۷۱ و به کارگردانی مونی باتاچارجی است. در این فیلم بازیگرانی همچون بیسواجیت، مالا سینها، جیتندرا، ممتاز و آچالا ساچدف ایفای نقش کرده اند.
شیر بز نوعی شیر خوراکی است که از دوشیدن بز اهلی ماده به دست می آید. بزها حدود ۲ درصد از کل شیر سالانه جهان را تولید می کنند. برخی از بزها به طور ویژه برای شیردهی پرورش داده می شوند. شیر بز به طور طبیعی دارای چربی های کوچک و به خوبی امولسیونه شده است، به این معنی که خامه آن برای مدت طولانی تری در شیر معلق می ماند نسبت به شیر گاو؛ بنابراین، نیازی به همگن سازی ندارد. در نهایت، خامه پس از یک مدت چند روزه به سمت بالا مخلوط شیری می آید. . اگر این شیر قرار است برای تهیه پنیر استفاده شود، همگن سازی آن توصیه نمی شود، زیرا این کار ساختار شیر بز را تغییر می دهد و بر توانایی باکتری ها برای لخته کردن شیر و همچنین کیفیت و مقدار نهایی پنیر تأثیر می گذارد. بزهای شیری در بهترین دوره خود (معمولاً در حدود سومین یا چهارمین دوره شیردهی) به طور متوسط روزانه ۲٫۷ تا ۳٫۶ کیلوگرم (۶ تا ۸ پوند) یا ۲٫۸ تا ۳٫۸ لیتر (۳ تا ۴ کوارت آمریکایی) شیر تولید می کنند، که معمولاً در طول یک دوره شیردهی ده ماهه است. بزها بعد از زایمان بیشتر شیر تولید می کنند و به تدریج در پایان دوره شیردهی تولیدشان کاهش می یابد. معمولاً شیر آنها به طور متوسط ۳٫۵٪ چربی
یادمان ملی کیت شپرد () در شهر کرایست چرچ کشور زلاندِ نو، نخستین یادمانی در این کشور است که جهت بزرگداشت جنبش حق رأی زنان ساخته شده است و به طور خاص زندگی یکی از مهم ترین کنشگران این جنبش در زلاند نو یعنی کیت شپرد را به تصویر می کشد. نخستین بار در سال ۱۹۹۸ پیشنهاد شد که یادمانی برای بزرگداشت صد سالگی حق رای زنان در زلاند نو (که در سال ۱۹۹۳ می افتاد) ساخته شود. در سال ۱۸۹۳ زلاند نو نخستین کشور خودمختاری بود که به زنان حق رأی را اعطا کرد. کمیته ای برای انتخاب طرح این یادمان ایجاد شد و در نهایت طرح هنرمند هلندی الاصل مارگاریت ویندهاوزن برای اجرا انتخاب شد. این یادمان دیواری از سنگ های شکسته است که مجسمه ای برجسته از جنس برنز و در مقیاس واقعی از شپرد و پنج نفر دیگر از رهبران جنبش حق رای زنان در این کشور بر آن دیوار قرار گرفته است. در هر طرح مجسمه یک پنل برنزی تعبیه شده که تصویرگر زندگی روزمره زنان در انتهای قرن نوزدهم میلادی است و متنی دربارهٔ مساعی صورت گرفته جهت پیروزی جنبش حق رای زنان بر آن نوشته شده است. این مجسمه حدود سه متر طول دارد و ارتفاع آن حدود ۲ متر است. طول دیوار پشت مجسمه حدود پنج متر است. کل دیوار و
مجسمه روی سکوی کوتاه تزئین شدهٔ بتنی قرار داده شده است که در تقابل با مجسمه های مردان قرار دارد که عموماً روی ستون های بلند هستند. زنانی که در این مجسمه برجسته تصویر شده اند از چپ به راست عبارتند از مری مانگاکاهیا (که جهت حق رای زنان مائوری در پارلمان مائوری حاضر شد)، ایمی دالی (فمنیست و کنشگر حقوق زنان انگلیسی الاصل)، کیت شپرد (یکی از برجسته ترین اعضای جنبش رأی گیری زنان در زلاند نو و معروف ترین رهبر زن)، ایدا ولز (کنشگر حق تحصیل دختران)، هریت موریسون (کنشگر حقوق زنان کارگر اهل دنیدن) و هلن نیکول (کنشگر حق رأی زنان اهل دنیدن). این زنان در حالی به تصویر کشیده شده اند که دارند نامه های درخواست خود برای حق رای زنان را در گاری ای چوبی به سمت پارلمان حمل می کنند. این یادمان در ۱۹ سپتامبر ۱۹۹۳ افتتاح توسط کترین تایزارد فرماندار کل وقت زلاند نو افتتاح شد. محفظه ای قفل شده و هوابندی شده که در آن یادداشت ها و بریده روزنامه هایی در مورد زندگی زنان در سال ۱۹۹۳ قرار گرفته در داخل یادمان جاسازی شده تا شواهدی برای آیندگان دور باقی بماند. این یادمان از زمان افتتاح مکانی برای گردهمایی های سالانه بزرگداشت جنبش حق رای زنان ب
وده است. این یادبود در پارکی به نام «منطقهٔ محافظت شدهٔ ملی یادبود کیت شپرد» واقع شده است که در کنار رودخانه اَوون و نزدیک به ساختمان تاریخی «آور سیتی» (تالار شهرداری سابق) در تقاطع خیابان ووستر و آکسفورد تِراس قرار دارد. ساختمان «آور سیتی» در زمین لرزه ۲۰۱۰ کانتربری آسیب دید و به همین دلیل، این یادبود برای مدتی در پشت نرده ها قرار گرفت تا وضعیت سازه بررسی شود. در ژوئن ۲۰۱۴، طی مراسمی با حضور لیان دالزیل، شهردار وق کرایست چرچ، نرده ها برداشته شد و دسترسی عمومی به یادبود دوباره برقرار گردید. این یادمان در ۸ مارس ۲۰۲۵ (همزمان با روز جهانی زن) در فهرست میراث زلاند نو به در ردهٔ ۱ میراث ملی ثبت شد.
مرورگر ذِن () یک انشعاب آزاد و متن باز از موزیلا فایرفاکس است که در سال ۲۰۲۴ معرفی شده است
چایتانیا فیلمی هندی محصول سال ۱۹۹۱ و به کارگردانی پراتاپ کی.پوتان است. در این فیلم بازیگرانی همچون آکینی ناگرجونا، گائوتامی، گیریش کارناد، کوتا سرینیواسا راو، بابو آنتونی، سیلک سمیتا و راوی تجا ایفای نقش کرده اند.
امیر ابراگیموف (؛ زادهٔ ۲ آوریل ۲۰۰۸) بازیکن فوتبال اهل روسیه است که برای باشگاه فوتبال منچستر یونایتد در پست مهاجم بازی می کند.