Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ین تصور ایجاد شود که استفاده از طبل به تدریج "دموکراتیک" شده است، به طوری که در برخی مناطق در هر خانه یک طبل وجود داشت و پدر خانواده می توانست از آن برای گرفتن مشاوره استفاده کند. با این حال، به نظر می رسد استفاده اولیه از طبل، القای خلسه، همچنان تخصص شمن ها بوده است. به نظر می رسد منابع موافقند که در مناطق جنوبی سامی در قرن هجدهم، هر خانه طبل مخصوص به خود را داشت. این طبل ها بیشتر برای پیشگویی استفاده می شدند. انواع و پیکربندی نقوش روی طبل های جنوبی سامی نشان می دهد که در واقع برای پیشگویی استفاده می شده است. از سوی دیگر، پیکربندی نقوش طبل های شمالی سامی، با ساختارهای سلسله مراتبی جهان هایشان، نمایانگر جهانی اسطوره ای است که در آن پرسه زدن امتیاز نوآیدی ها بود. طبل معمولاً در سفرهای کوچ نشینی حمل می شد. همچنین گزارش هایی از پنهان شدن طبل ها در نزدیکی اردوگاه های معمولی وجود دارد. در داخل لاوو و گوآهتی، طبل همیشه در «boaššu»، فضای پشت شومینه که «اتاق مقدس» گوآهتی در نظر گرفته می شد، قرار می گرفت. چندین منبع معاصر، دیدگاه دوگانه ای را در مورد طبل ها توصیف می کنند: آنها هم به عنوان ابزارهای غیبی و هم به عنوان ا
بزار پیشگویی برای اهداف عملی دیده می شدند. طبل ها به ارث برده می شدند. همه کسانی که در قرن هجدهم طبل داشتند، خود را به عنوان کاربران فعال طبل خود توصیف نمی کردند - حداقل این چیزی بود که آنها هنگام مصادره طبل ها اصرار داشتند. هیچ مدرک شناخته شده ای مبنی بر نقشی که طبل یا "نوآیدی" در مراسم زایمان یا تشییع جنازه داشته باشد، وجود ندارد. برخی منابع حاکی از آن است که طبل با کمک آیین های مخفی ساخته شده است. با این حال، مانکر یک مستند عکس ساخت که فرآیند ساخت طبل را توصیف می کند. انتخاب نقوش برای پوست یا فلسفه پشت آن در هیچ منبعی شرح داده نشده است. مشخص است که وقف یک طبل جدید شامل آیین هایی بود که کل خانواده را درگیر می کرد. در حالت خلسه. "نوآیدی" از طبل برای ایجاد حالت خلسه استفاده می کرد. او با ریتمی شدید به طبل می کوبید تا اینکه به حالت خلسه یا خواب آلودگی فرو می رفت. در این حالت، روح آزاد او می توانست به جهان های ارواح یا سایر نقاط جهان مادی سفر کند. ماجرای ذکر شده در "تاریخ نروژ" درباره یک "نوآیدی" است که به جهان ارواح سفر کرد و با ارواح دشمن جنگید تا بیماران را شفا دهد. نوشته های پیتر کلاوسون فیس (۱۵۴۵-۱۶۱۴) یک
سامی را در برگن توصیف می کند که ظاهراً می توانست در حالی که در حالت خلسه بود در جهان مادی سفر کند: یک سامی به نام یاکوب سفر روحی خود را به آلمان انجام داد تا از سلامت یک خانواده تاجر آلمانی مطلع شود. نیکولای لوندیوس (حدود ۱۶۷۰)، ایزاک اولسن (۱۷۱۷) و ینس کیلدال (حدود ۱۷۳۰) شرح می دهند که نوآیدی ها به جهان های ارواح سفر می کردند و در آنجا با خدایان مرگ، به ویژه «جابمئاکا» - ملکه قلمرو مردگان - در مورد سلامت و زندگی مردم مذاکره می کردند. این سفر خطراتی را برای زندگی و سلامت خود نوآیدی ها به همراه داشت. پیشگویی و شانس. در نوشته های ساموئل راین و ایزاک اولسن، از طبل به عنوان بخشی از مقدمات شکار خرس یاد شده است. راین می گوید که نوآیدی می تواند اطلاعاتی در مورد بخت و اقبال شکار بدهد، در حالی که اولسن می گوید که نوآیدی قادر بوده خرس را برای حرکت به سمت محدوده شکارچیان دستکاری کند. نوآیدی - یا صاحب طبل - عضوی از گروه شکارچیان بود و پشت سر نیزه دار حرکت می کرد. نوآیدی همچنین در طول جشن پس از شکار در مکانی برجسته می نشست. در «قطعاتی از اساطیر لاپیش» (۱۸۴۰-۴۵)، لارس لوی لاستادیوس می نویسد که سامی ها از طبل خود به عنوان پ
یشگو استفاده می کردند و وقتی موضوع مهمی در دست بود، به آن مراجعه می کردند. «درست مانند هر نوع فالگیری دیگری با کارت یا فال بینی. نباید هر صاحب طبلی را جادوگر دانست.» یک روش معمول این بود که اجازه دهند «ووئوربی» در سراسر پوست حرکت کند و از نمادهای مختلف دیدن کند. نوآیدی ها اراده خدایان را با مسیری که ووئوربی طی می کرد، تفسیر می کردند. چنین شیوه هایی در رابطه با طبل بیندال، فریونانتجاکه گیوری و طبل ولفیورد شرح داده شده اند. زنان. اینکه آیا زنان مجاز به استفاده از طبل بوده اند یا خیر، مورد بحث بوده است، اما هنوز هیچ اجماعی حاصل نشده است. از یک سو، برخی منابع می گویند که زنان حتی اجازه لمس طبل را نداشتند و در طول مهاجرت گله، زنان باید مسیر دیگری غیر از سورتمه ای که طبل را حمل می کرد، دنبال می کردند. از سوی دیگر، تمام خانواده در شروع طبل مشارکت داشتند. همچنین، مشارکت زنان جویک خوان برای یک سفر روحی موفق اهمیت داشت. می-لیسبت میرهاگ منابع قرن هفدهم و هجدهم را دوباره تفسیر کرده و اظهار می دارد که شواهدی از نوآیدی های زن، از جمله نوآیدی های زنِ مسافر روح، وجود دارد. در مقابل این ادعا که فقط مردان می توانستند «نوآیدی»
باشند و از طبل استفاده کنند، نمونه هایی از زنان سامی وجود دارد که از طبل استفاده می کردند. کیرستن کلمیتسدوتر (درگذشته در ۱۷۱۴)، ریجکو-مایا از آرویدسیور (۱۶۶۱-۱۷۵۷) و آنا گرتا ماتسدوتر از واپستن، معروف به Silbo-gåmmoe یا Gammel-Silba (۱۷۹۴-۱۸۷۰) نمونه هایی از زنانی هستند که گفته شده از طبل استفاده کرده اند. طبل ها پس از مسیحیت. در قرن های هفدهم و هجدهم، در طول مسیحی سازی مردم سامی، چندین حمله برای مصادره طبل ها، هم در سوئد و هم در دانمارک-نروژ، انجام شد. توماس فون وستن و همکارانش طبل ها را «کتاب مقدس سامی ها» می دانستند و می خواستند با از بین بردن یا برداشتن طبل ها، آنچه را که «بت پرستی» می دانستند، ریشه کن کنند. هر سامیِ «بت پرستِ» کنترل نشده، تهدیدی برای دولت محسوب می شد. افزایش تلاش های مبلغان مذهبی علیه سامی ها در اوایل قرن هجدهم را می توان نتیجه ی تمایل دولت به کنترل شهروندان در دوران سلطنت مطلق در دانمارک-نروژ، و همچنین نتیجه ی تأکید بیشتر بر ایمان مسیحی فردی به زهدباوری که در آن زمان رایج بود، دانست. در اوسله سوئد، در سال ۱۶۸۶، ۲ طبل، در سال ۱۶۸۹، ۸ طبل و در سال ۱۷۲۵، ۲۶ طبل، عمدتاً از نوع سامی جنوبی، ج
مع آوری شد. توماس فون وستن حدود صد طبل از منطقه ی سامی جنوبی جمع آوری کرد؛ ۸ عدد از آنها در سال ۱۷۲۳ در اسنوسا جمع آوری شدند. ۷۰ عدد از طبل های فون وستن در آتش سوزی کپنهاگ در سال ۱۷۲۸ گم شدند. فون وستن در طول سفرهای خود در مناطق سامی شمالی بین سال های ۱۷۱۵ تا ۱۷۳۰ تعداد کمی طبل پیدا کرد. این امر را می توان با پیش رفتن مسیحی شدن سامی ها در شمال توضیح داد، به این دلیل که طبل ها از قبل نابود شده بودند. همچنین می توان آن را از طریق تفاوت در نحوه استفاده از طبل ها به ترتیب در فرهنگ های سامی شمالی و جنوبی توضیح داد. در حالی که طبل یک وسیله خانگی رایج در فرهنگ سامی جنوبی بود، در شمال ممکن است یک شیء نادر بوده باشد که مختص معدود "نوآیدی" تحصیل کرده در آن فرهنگ بوده است. احتمالاً شناخته شده ترین طبل، طبل لینه است - طبلی که در طول سفرهایش به شمال سوئد به کارل لینه داده شد. او بعداً آن را به موزه ای در فرانسه داد و بعداً به موزه ملی سوئد بازگردانده شد. سه طبل سامی را می توان در مجموعه های موزه بریتانیا یافت، از جمله یکی که توسط هنس اسلون، بنیانگذار موزه، به ارث گذاشته شده است. بیش از ۳۰ طبل در موزه نوردیک، استکهلم؛ و بق
یه در رم، برلین، لایپزیگ و هامبورگ نگهداری می شوند. موزه باستان شناسی و مردم شناسی، دانشگاه کمبریج، موزه پیت ریورز در آکسفورد و موزه هورنیمن لندن، همگی نمونه هایی از طبل های سامی را نگهداری می کنند. طبل آندرس پولسن پس از محاکمه و مرگش بخشی از مجموعه سلطنتی دانمارک شد. این اثر سرانجام وارد مجموعه های موزه ملی دانمارک شد و از سال ۱۹۷۹ به موزه سامی در کاراسیوک (روستا) در شمال نروژ به امانت داده شده بود. به گفته یلنا پورسانگر، مدیر موزه، پس از «یک مبارزه ۴۰ ساله»، در سال ۲۰۲۲ پس از درخواست رئیس جمهور سامی نروژ از ملکه مارگارت دانمارک رسماً به مردم سامی بازگردانده شد.
روسلان آیتباویچ کازاکبایف (روسی: Руслан Айтбаевич Казакбаев؛ زادهٔ ۱۸ مه ۱۹۶۷) سیاستمدار قرقیزستانی است. او از اکتبر ۲۰۲۰ به عنوان وزیر امور خارجه قرقیزستان تا ۲۲ آوریل ۲۰۲۲ خدمت کرد زندگی نامه. اوایل زندگی. روسلان کازاکبایف در ۱۸ مه ۱۹۶۷ در روستای بیشکه، شهرستان کارا-بورا، استان تالاس متولد شد. در سال ۱۹۹۱ از دانشگاه فنی قرقیزستان در رشته مهندسی مکانیک فارغ التحصیل شد و در سال ۲۰۰۲ در رشته حقوق ااز دانشگاه ملی قرقیزستان فارغ التحصیل شد حرفه سیاسی. فعالیت های سیاسی کازاکبایف با دبیری در وزارت امور خارجه قرقیزستان در سال ۱۹۹۵ آغاز شد او از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲ در دولت های اوتونبایوا و آتامبایف وزیر امور خارجه قرقیزستان بود او در سال ۲۰۱۵ وارد مجلس ملی قرقیزستان شد و تا سال ۲۰۲۰ نماینده مجلس ملی قرقیزستان بود او در سال ۲۰۲۰ برای بار دوم این بار در دولت صدر جبارف وزیر امور خارجه قرقیزستان شد و تا زمان برکناری اش در سال ۲۰۲۲ در این سمت باقی ماند او از سال ۲۰۲۲ بعنوان سفیر قرقیزستان در ترکیه خدمت می کند
الکس تام (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل استونی است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال استونی، زیر ۱۹ سال استونی، زیر ۲۱ سال استونی، و استونی بازی کرده است.
کوین کوبر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اوبو و باشگاه فوتبال تورون پالوسئورا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال استونی، زیر ۱۹ سال استونی، زیر ۲۱ سال استونی، و زیر ۲۳ سال استونی بازی کرده است.
«پروندهٔ افغانستان» (عربی: الملف الأفغانی)، کتابی است از ترکی الفیصل که در نمایشگاه بین المللی کتاب ریاض در اکتبر ۲۰۲۱ رونمایی شد. نسخهٔ عربی کتاب شامل ۳۵۰ صفحه است و هم زمان با نسخهٔ انگلیسی آن منتشر گردید. این کتاب گزارشی تاریخی جامع از پرتنش ترین دوره در تاریخ افغانستان ارائه می کند و به رابطهٔ مستقیم «پروندهٔ افغانستان» با پادشاهی سعودی پرداخته است؛ گزارشی مبتنی بر تجربهٔ زیسته و فعالیت عملی بیش از بیست سال. انتشار کتاب هم زمان شد با تحولات اخیر افغانستان، یعنی خروج آمریکا و بازگشت طالبان به قدرت. اهمیت اثر همچنین از جایگاه نویسنده ناشی می شود؛ کسی که در فاصلهٔ پایانی سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۱ ریاست سازمان اطلاعات عربستان سعودی را بر عهده داشت. خلاصه. کتاب "پرونده افغانستان" حاوی واقعیت هایی درباره اشغال افغانستان از سوی شوروی و واکنش افغان ها در سال های ۱۹۷۹–۱۹۸۰ است. سپس در فصل های بعدی، رویدادها به صورت پیوسته دنبال شده اند: خروج مجاهدین، انتقال اسلحه، جنگ نخست، و حمایت پادشاهی عربستان سعودی از مبارزان افغان علیه اتحاد شوروی. همچنین به نقش انجمن های خیریه، داوطلبان، دارالأنصار و «مکتب الخدمات» اشاره شده است. نو
یسنده روند جنگ، عقب نشینی شوروی، و سپس صلح بین مجاهدین و شوروی را بررسی می کند. کتاب توضیح داده چگونه در ادامه، جنبش طالبان تحت نفوذ اسامه بن لادن قرار گرفت؛ کسی که بنیان گذار و رهبر پیشین القاعده بود ـ سازمانی جهادی مسلح که در افغانستان در سال ۱۹۸۸ تأسیس شد. ترکی الفیصل در اثر خود تأکید داشته که این جنبش چه میزان ناکامی و سرخوردگی برای مردم افغانستان و نیز برای پادشاهی عربستان به بار آورد. فیصل نگارش کتاب را زمانی آغاز کرد که سفیر عربستان سعودی در لندن بود. کتاب دربرگیرندهٔ پانزده فصل است. فصل نخست به «اشغال شوروی و پاسخ افغان ها در دههٔ هشتاد» اختصاص دارد. در فصل های بعدی، موضوعاتی چون تلاش های استقلال، ظهور مجاهدین، خطوط تدارکاتی اسلحه، سال های نخست جنگ، فعالیت انجمن های خیریه و داوطلبان، تغییر مسیر جنگ، عقب نشینی شوروی، بحران کویت، سقوط نجیب الله، بازگشت داوطلبان به کشورهایشان، ظهور طالبان و پیوند آن با اسامه بن لادن مطرح شده است. کتاب در نهایت با فصلی به پایان می رسد که عنوان آن «پیامدهای فاجعه» است.
«آتش و یخ» () شعری کوتاه از رابرت فراست است که از پایان جهان می گوید و نیروی عنصری آتش را با احساس میل و یخ را با بیزاری مشابه می داند. این شعر نخستین بار در دسامبر ۱۹۲۰ در "مجله هارپر" و بعدتر در کتاب فراست به نام "نیوهمپشایر" که برنده جایزه پولیتزر ۱۹۲۳ شد، به چاپ رسید. «آتش و یخ» یکی از شناخته شده ترین و گلچین شده ترین اشعار فراست است.
کاترین کانلی (متولد ۱۲ ژوئیه ۱۹۵۷) یک سیاستمدار مستقل ایرلندی است که از سال ۲۰۱۶ به عنوان نماینده حزب تچتا دالا (TD) برای حوزه انتخابیه گالوی وست خدمت کرده است. کانلی از نظر ایدئولوژیک چپ گرا، از حامیان لغو هشتمین اصلاحیه قانون اساسی در سال ۲۰۱۸ بود و در حمایت از بی طرفی ایرلند سخنرانی کرده است. اوایل زندگی. کانلی در حومه شانتالا، شهر گالوی، به عنوان یکی از ۱۴ خواهر و برادر بزرگ شد. پدرش نجار و کشتی ساز بود و قایق های بادبانی گالوی هوکر می ساخت. خانواده اش در یکی از اولین مجتمع های مسکن اجتماعی گالوی بزرگ شدند. سیاست گالوی. کانولی برای اولین بار در انتخابات سال ۱۹۹۹ شرکت گالوی به عنوان کاندیدای حزب کارگر در حوزه انتخابیه محلی غرب شهر به شورای شهر گالوی انتخاب شد. برای انتخابات شورای شهر گالوی در سال ۲۰۰۴، کانولی به حوزه انتخابیه محلی جنوب شهر تغییر نام داد تا به خواهرش، کولت، اجازه دهد در انتخابات منطقه غرب شهر شرکت کند. هر دو انتخاب شدند. در همان سال او به عنوان شهردار گالوی انتخاب شد. کانولی به عنوان شهردار، با موفقیت از اعطای (به صورت غیابی) آزادی شهر گالوی به آنگ سان سوچی، فعال سیاسی میانمار، در ژوئن ۲۰۰۵
حمایت و ریاست آن را بر عهده داشت. کانولی از حامیان کمپین ناموفق مایکل دی. هیگینز برای شرکت در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۰۴ بود؛ او بعداً به نامزدی دانا رزماری اسکالون برای آن انتخابات رأی داد. او قصد داشت در انتخابات عمومی ۲۰۰۷ به عنوان معاون هیگینز در گالوی وست شرکت کند، اما حزب تصمیم گرفت فقط یک نامزد را در این حوزه انتخابیه معرفی کند. طبق گزارش ها، هیگینز به دلیل نگرانی های سلامتی به بازنشستگی فکر کرده بود، اما اجازه داد نامش برای رقابت مجدد برای این کرسی مطرح شود. کانولی از هیگینز به خاطر «تعلل» در این تصمیم انتقاد کرد، تصمیم برای شرکت فقط او در انتخابات را «دیوانگی» توصیف کرد و گفت که حزب «فرصت بزرگی را از دست داد». او حزب کارگر را ترک کرد و به عنوان نامزد مستقل در انتخابات عمومی ۲۰۰۷ شرکت کرد و کمی بیش از ۲۰۰۰ رأی به دست آورد. کولت، که در سال ۲۰۱۴ کرسی خود را به عنوان عضو شورای شهر از حزب کارگر از دست داده بود، به عنوان یک عضو مستقل برای جایگزینی کاترین در شورای شهر گالوی، زمانی که او به عنوان نماینده مجلس انتخاب شد، انتخاب شد سیاست ملی. کانلی دوباره در انتخابات عمومی سال ۲۰۱۱ در گالوی وست شرکت کرد، جایی
که او در آخرین کرسی به شان کین از فین گیل تنها با ۱۷ رأی باخت. او درخواست بازشماری کامل آرا را کرد که پس از چهار روز به پایان رسید اما نتیجه را تغییر نداد. او در انتخابات عمومی سال ۲۰۱۶ از حوزه انتخابیه گالوی غربی به نمایندگی مجلس ایالتی انتخاب شد. او در اولین جلسه مجلس سی و دوم، به ریچارد بوید بارت برای تائوئیسچ رأی داد. در دومین جلسه مجلس سی و دوم در ۵ آوریل ۲۰۱۶، او اولین سخنرانی خود را ایراد کرد که در آن از نحوه برخورد آلن کلی، وزیر محیط زیست، جامعه و دولت محلی، با بحران بی خانمانی ایرلند انتقاد کرد. کانلی در کمیته حساب های عمومی عضویت داشت و رئیس کمیته زبان ایرلندی، گائلتاخت و جزایر بود. در سال ۲۰۱۸، کانلی به کلر دالی، میک والاس و مورین اوسالیوان در سفری به دمشق، معلولا و حلب در سوریه پیوست. او هنگام آغاز مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری ۲۰۲۵ خود از این سفر دفاع کرد و اظهار داشت که خودش هزینه این سفر را تأمین کرده و «حتی یک کلمه هم در حمایت از اسد نگفته است». با این حال، "پولیتیکو" مشاهده کرد که کانلی در آن زمان از انتقاد از اسد نیز خودداری کرده است. کانلی در انتخابات عمومی ۲۰۲۰ شرکت کرد و در دوازدهمین شم
ارش آرا دوباره انتخاب شد. لیز-چین کامهیرل در دایل ایرین (۲۰۲۰–۲۰۲۴). Connolly در ۲۳ ژوئیه ۲۰۲۰ به عنوان Leas-Cheann Comhairle Dáil Éireann انتخاب شد، در یک پیروزی غیرمنتظره بر نامزد Fine Gael, Fergus O'Dowd، اولین زنی بود که این سمت را به دست آورد. در ژانویه ۲۰۲۱، کانولی از دولت به دلیل نحوه برخورد با گزارش نهایی کمیسیون تحقیق (خانه های مادر و نوزاد و برخی موارد مرتبط) انتقاد کرد. او با اشاره به نخست وزیر، وزیر امور کودکان، برابری، معلولیت، ادغام و جوانان به عنوان «سه مرد نادان»، از عدم ارائه گزارش به بازماندگان خانه های مادر و نوزاد قبل از انتشار عمومی آن انتقاد کرد. کانولی اظهار داشت: «این سندی که باید تحویل دهم، همان چیزی است که گزارش به نظر می رسد. من آن را بالا نگه می دارم تا به بازماندگان نشان دهم زیرا آنها آن را ندارند. این خلاصه اجرایی با توصیه ها و یک یا دو چیز دیگر است. هیچ بازمانده ای آن را ندارد. من آن را از دیروز، زمانی که در قفسه های نمایندگان قرار داده شد، دارم.» در ژوئن ۲۰۲۳، کانلی در کنار کلر دالی، میک والاس، مایراد فارل و جورج گالووی در یک «انجمن بی طرفی» به میزبانی سازمان «اتحاد گالوی علیه
جنگ» حضور یافت که موضوع بحث آن جنگ روسیه و اوکراین بود. در ماه مه ۲۰۲۴، در جریان مبارزات انتخاباتی برای انتخابات پارلمان اروپا در سال ۲۰۲۴، کانلی از کلر دالی در حوزه انتخابیه دوبلین حمایت کرد. مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری ۲۰۲۵. نوشتار اصلی: انتخابات ریاست جمهوری ایرلند (۲۰۲۵) در ۱۱ ژوئیه ۲۰۲۵، کانلی اعلام کرد که به عنوان نامزد در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۵ نامزد خواهد شد. سوسیال دموکرات ها بلافاصله حمایت خود را از نامزدی او اعلام کردند. علاوه بر این، کانلی توسط مردم قبل از سود، 100% Redress و چندین عضو مستقل Oireachtas حمایت می شود. او در ۱۶ ژوئیه نامزدی خود را برای ریاست جمهوری آغاز کرد. در ۱۷ ژوئیه، اعضای جنبش همبستگی ایرلند و سوریه از حزب کارگر خواستند که به دلیل سفر کانلی به سوریه در سال ۲۰۱۸، از کمپین او حمایت نکنند در حالی که در ۱۸ ژوئیه، جیمی گورین، عضو شورا (برادر ورونیکا گورین، روزنامه نگار ترور شده)، اظهار داشت که کانلی به دلیل «اشتباه فاحش» خود در حمایت از نامزدی جما اودوهرتی در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۸، گزینه مناسبی برای ریاست جمهوری نیست. کانلی با اشاره به کار گذشته اودوهرتی در روزنامه نگاری
تحقیقی و در عین حال فاصله گرفتن از دیدگاه های اودوهرتی، از تلاش اودوهرتی برای شرکت در انتخابات حمایت کرده بود. گورین به ویژه با توجه به فعالیت های راست افراطی اودوهرتی در سال های بعد و ادعاهای مکرر او مبنی بر دست داشتن دولت در قتل ورونیکا گورین، از او انتقاد کرد. کانلی پاسخ داد: «من [او'دوهرتی] را شخصاً نمی شناختم، اما نقش او را می دانستم و وقتی زمانش رسید، او را نامزد کردم. این به معنای حمایت من از او نبود. قضاوت من در آن زمان درست بود. آیا از اتفاقی که در رابطه با او افتاده پشیمانم؟ کاملاً. آیا به هر نحوی از او حمایت می کنم؟ به هیچ وجه.» در ۳۱ ژوئیه، کانلی حمایت و پشتیبانی حزب کارگر را به دست آورد و ۱۳ عضو دیگر اویراختاس را به اردوگاه خود آورد. دیدگاه های سیاسی. منابع رسانه ای، کانلی را یک چپ گرای مستقل توصیف کرده اند، در ماه مه ۲۰۲۵، "فینیکس" کانلی را به عنوان یک «سوسیالیست قدیمی» توصیف کرد که در دوران عضویتش در حزب کارگر به عنوان «چپ گرا» و یک «جمهوری خواه ایرلندی» شناخته می شد. کلر دالی و میک والاس به عنوان متحدان سیاسی کانلی شناخته شده اند و کانلی رسماً از دالی در مبارزات انتخاباتی مجدد اروپایی خود در س
ال ۲۰۲۴ حمایت کرد. او از همه پرسی سال ۲۰۱۳ در مورد اصلاحات دادگاه ایرلند حمایت کرد و گفت که تصویب همه پرسی «ایمان او را به دموکراسی تجدید کرد». در سال ۲۰۱۸، کانلی از لغو هشتمین متمم قانون اساسی که به اویراچتاس اجازه قانون گذاری برای سقط جنین را می داد، حمایت کرد و از قانونی شدن سقط جنین تا ۱۲ هفته حمایت کرد. در آوریل ۲۰۲۵، کانلی از جمله معترضان به ایجاد یک مزرعه بادی فراساحلی در سواحل شهرستان گالوی و شهرستان کلر بود. امور خارجه. در سال ۲۰۲۵، "نشریه پولیتیکو" دیدگاه های سیاست خارجی کانولی را طرفدار بی طرفی، «اغلب ضد غرب» و ضد ناتو توصیف کرد، در حالی که انتقاد «تند» او از اسرائیل را نیز برجسته نمود. در آوریل ۲۰۲۵، کانولی در مجلس نمایندگان گفت: «من همه ما را به چالش می کشم تا برخیزیم و جلوی نسل کشی که به نام ما در حال وقوع است را بگیریم، زیرا ما همدست هستیم» در حالی که در ژوئیه همان سال، او اسرائیل را در بحبوحه جنگ غزه «دولت نسل کش» نامید. کانولی در حالی که از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۵ شهردار گالوی بود، در مخالفت با جنگ عراق صحبت کرد. در سال ۲۰۱۷، او در مجلس نمایندگان علیه تحریم های سوریه صحبت کرد. در سال ۲۰۲۲، طی یک منا
ظره در پارلمان ایرلند (Dáil) در مورد تهاجم روسیه به اوکراین، کانلی ادعا کرد که «ناتو نقش نفرت انگیزی در پیشروی به سمت مرز و مشارکت در جنگ طلبی ایفا کرده است. ایرلند در بسیاری از سطوح ریاکار بوده است.» کانلی نگرانی خود را در مورد به چالش کشیده شدن بی طرفی ایرلند ابراز کرده است؛ در سال ۲۰۲۵، او گفت که صلح ایرلند «توسط مجتمع صنعتی نظامی جنگ طلب» تهدید می شود کانولی در همه پرسی سال ۲۰۰۲ با تصویب پیمان نیس و در هر دو همه پرسی با تصویب پیمان لیسبون مخالفت کرد. کانولی اتحادیه اروپا را دارای «دستور کار آشکار نئولیبرال» دانسته و گفته است که نگران نظامی شدن اتحادیه اروپا است. کانولی از اورزولا فون در لاین، رئیس کمیسیون اروپا، انتقاد کرده است. کانولی پس از اظهارات فون در لاین در حمایت از اسرائیل در آوریل ۲۰۲۳، اعلام کرد که «از اروپایی بودن خود شرمسار است». در اوت ۲۰۲۵، کانولی اظهار داشت که خود را یک «اروپایی گرا» نمی داند و خود را «اروپایی متعهد» نامید. زندگی شخصی. کانلی که اصالتاً اهل شانتالا است، از سال ۱۹۸۸ در کلداگ زندگی می کند و متأهل و دارای دو فرزند است. او که شغلش وکالت است، پیش از این نیز به عنوان روان شناس بال
ینی در هیئت بهداشت غربی در بالیناسلو، گالوی و کانمارا کار می کرد. او یک گیلگئور است.
صبح فیلمی محصول سال ۲۰۱۰ و به کارگردانی لیلند ارسر است. در این فیلم بازیگرانی همچون جین تریپل هورن، لیلند ارسر، لورا لینی، الیوت گولد، کایل چندلر، جیسون ریتر، جولی وایت، چارلی مک درموت و الیس ای.ویلیامز ایفای نقش کرده اند.
جزئیات فیلمی محصول سال ۲۰۱۱ و به کارگردانی جیکوب آرون استس است. در این فیلم بازیگرانی همچون توبی مگوایر، الیزابت بنکس، دنیس هیزبرت، ری لیوتا، کری واشینگتن، لورا لینی، جیسون ریتر، جولی وایت، چارلی مک درموت و الیس ای.ویلیامز ایفای نقش کرده اند.
ادوارد یانگ (؛ حدود – ) شاعر و نمایشنامه نویس انگلیسی بود که در آپهم، همپشر زاده شد. او بیشتر به خاطر تأملاتش در مورد زندگی، مرگ و جاودانگی شناخته می شود.
نورلان بیک تورگون بیک اولو (نام سابق نورلان بیک تورگون بیکوویچ شاکیف) (به قرقیزی: Нурланбек Тургунбек уулу؛ متولد ۱۳ مه ۱۹۷۷) سیاستمدار قرقیزستانی است که از سال ۲۰۲۲ به عنوان عضو آتا-جورت قرقیزستان، رئیس شورای عالی و نماینده شورای عالی بوده است. پیش از این فعالیت سیاسی، او دبیر مطبوعاتی دولت قرقیزستان، سردبیر روزنامه و مدیر کل تلویزیون بود. زندگی نامه. اوایل زندگی. نورلان بیک تورگون بیکوویچ شاکیف در ۱۳ مه ۱۹۷۷ در کارا-جیگاچ، جمهوری شوروی سوسیالیستی قرقیزستان، اتحاد جماهیر شوروی متولد شد. او در سال ۱۹۹۹ از دانشگاه ملی کشاورزی قرقیزستان فارغ التحصیل شد. حرفه سیاسی. شاکیف از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۷ معاون سردبیر و سپس سردبیر روزنامه های "اوبون اوچکان" از سال ۱۹۹۷ تا ۱۹۹۹، "ارکین-تو" از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۴ و "ارکین-تو" از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۶ بود. او از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۰ مدیرکل شرکت تلویزیونی و رادیویی EITR و از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۱ مدیر کانال ۲ بود. شکیف در سال ۲۰۰۴ دبیر مطبوعاتی وزارت حمل و نقل و از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ رئیس جمهور قرقیزستان بود. شکیف از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۱ وزیر فرهنگ و اطلاعات بود. در انتخابات ۲۰۲۱، شاکیف از حوزه انتخابی
ه ۱۷ در آکسی، کرسی شورای عالی را به دست آورد. گروه پارلمانی آتا-ژورت قرقیزستان، شکیف را در ۲۹ مارس به عنوان رهبر خود انتخاب کرد. ۲ ۵ اکتبر ۲۰۲۲ بدون هیچ مخالفی و با رأی ۸۰ به ۶ به عنوان رئیس مجلس انتخاب شد. زندگی شخصی. در سال ۲۰۲۵، شاکیف نام خانوادگی خود را از شکیف به تورگونبک اولو تغییر داد و از دیگران خواست تا نام های خود را مطابق با میراث قرقیزی خود تغییر دهند.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42457788&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-08-21T12:30:49Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;پاندورا&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;اصلاح ارقام، ابرابزار، اصلاح سجاوندی&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42457798&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; بو براگاسون (؛ متولد ۲۰۰۴) بازیگر انگلیسی است. در تلویزیون، او به خاطر نقش هایش در سریال های "سه دختر" (۲۰۱۷) و "اسکله" (۲۰۲۴) از شبکه بی بی سی وان و سریال "نل یاغی" (۲۰۲۴) از شبکه دیزنی پلاس شناخته می شود. از جمله فیلم های او می توان به "ردلی ها" (۲۰۲۴) اشاره کرد. او قرار است در اقتباس سینمایی "افسانه زلدا" در نقش پرنسس زلدا بازی کند. اوایل زندگی و تحصیلات. براگاسون در چیچستر، ساسکس غربی متولد شد. او هفت سال از دوران کودکی خود را در لوکزامبورگ و سه سال را در جنوب فرانسه گذراند. پس از بازگشت به انگلستان در سال ۲۰۱۴، خانواده او در روستای میر، چشر ساکن شدند. براگاسون در آکادمی ناتسفورد در همان نزدیکی تحصیل کرد. او ب
ه تئاتر کوچک ناتسفورد و بعداً به تئاتر ملی جوانان پیوست. او همچنین در کلاس های شنبه در تئاتر دیوید جانسون در منچستر شرکت کرد. حرفه. براگاسون در کودکی نقشی جزئی در فیلم فرانسوی "عشق پنهان" (۲۰۰۷) داشت. یک دهه بعد، براگاسون اولین بازی تلویزیونی خود را در نقش ریچل وینشاو در مینی سریال "سه دختر" محصول سال ۲۰۱۷ از بی بی سی وان انجام داد. پس از آن، در قسمت هایی از گلچین های "ادامه دادن"، که آن هم از بی بی سی وان پخش می شد، و "وحشت زده" از شبکه سی بی سی سی حضور یافت. براگاسون در فیلم "" به سینما بازگشت، جایی که او اجرای ضبط حرکت را بر عهده داشت. سپس او در فیلم ترسناک "سانسور" به کارگردانی پرانو بیلی-باند در سال ۲۰۲۱ ظاهر شد. در همان سال، براگاسون نقش ورا را با فلورنس هانت در اقتباس سینمایی از نمایش "فورس ماژور" در دانمار ورهاوس به اشتراک گذاشت. در سال ۲۰۲۴، براگاسون نقش اصلی به عنوان راکسی تروتر را در سریال ماجراجویی فانتزی دیزنی پلاس به نام "نل یاغی" به همراه لوئیزا هارلند و همچنین نقش ایمی نایتلی را در درام جنایی "اسکله" از شبکه بی بی سی وان به همراه جنا کولمن ایفا کرد و در فیلم خون آشامی "ردلی ها" به کارگردانی یو
روس لین در نقش کلارا بازی کرد. براگاسون همچنین نقشی در درام قرون وسطایی "پادشاه و فاتح" از شبکه بی بی سی وان خواهد داشت. در ژوئیه ۲۰۲۵، اعلام شد که براگاسون در نقش اصلی پرنسس زلدا در اقتباس سینمایی لایو اکشن نینتندو از "افسانه زلدا"، در مقابل بنجامین ایوان آینزورث، بازی خواهد کرد.
جماعت اسلامی پاکستان (JIP)، یکی از تأثیرگذارترین احزاب اسلامی پاکستان، در ۲۶ اوت ۱۹۴۱ توسط ابوالاعلی مودودی در لاهور تأسیس شد و با هدف ایجاد یک نظام اسلامی مبتنی بر شریعت و احیای ارزش های اسلامی در تمامی جنبه های زندگی فردی، اجتماعی، و اقتصادی شکل گرفت. اندیشه محوری این حزب، برگرفته از دیدگاه مودودی، بر مفهوم «حاکمیت الهی» استوار است که تأکید دارد قوانین انسانی باید با شریعت هم خوان باشند تا عدالت اجتماعی، اخلاقی، و معنوی برقرار شود. مودودی، به عنوان متفکری برجسته، اسلام را نه تنها یک دین، بلکه یک نظام جامع برای اداره جامعه می دانست و خواستار اصلاحات تدریجی از طریق آموزش، نشر آثار، و فعالیت های اجتماعی به جای انقلاب خشونت آمیز بود. جماعت اسلامی با ترویج وحدت امت اسلامی، مبارزه با فساد اخلاقی و اجتماعی، و تأکید بر سبک زندگی اسلامی، از روش های مدرن مانند انتشارات و برنامه های خیریه برای گسترش این اندیشه ها استفاده کرده است. این حزب با ساختار مشارکت اعضای خود، که شامل انتخاب امیر از طریق رأی گیری آزاد اعضای حزب است، از دیگر احزاب متمایز بوده و فعالیت های گسترده ای در زمینه های فرهنگی، آموزشی، و خیریه، مانند تأسی