Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۸ توسط گرت هاردین در "مجله ساینس" منتشر شد. در این مقاله، گارت هاردین ادعا می کند که وقوع فاجعه ای مالتوسی (بر اساس نظریه توماس مالتوس در مورد رشد جمعیت و منابع محدود) در جوامعی با دولت های لیبرال یا دموکراتیک، اجتناب ناپذیر است؛ چرا که این دولت ها تصمیم گیری دربارهٔ تعداد فرزندان را به خانواده ها واگذار کرده اند و از سوی دیگر، با فراهم کردن خدمات دولت رفاه، زمینه را برای گسترش بیش از حد جمعیت انسانی فراهم می سازند. ریشه های سرمایه داری زیست محیطی را می توان در اواخر دهه ۱۹۶۰ میلادی جستجو کرد. «تراژدی منابع مشترک»، مقاله ای که در سال ۱۹۶۸ در "مجله ساینس" توسط گرت هاردین منتشر شد، ادعا می کرد که مالتوس گرایی به دلیل سیاست های دولت های لیبرال یا دموکراتیک مبنی بر واگذاری امور مربوط به اندازه خانواده به خانواده، اجتناب ناپذیر است و دولت رفاه را قادر می سازد تا با میل و رغبت از افزایش بیش از حد جمعیت انسانی مراقبت کند. هاردین استدلال می کند که اگر خانواده ها در انتخاب تعداد فرزندان آزاد باشند اما حمایت های دولت رفاه از آن ها حذف شود، والدینی که تصمیم به فرزندآوری بیش از حد بگیرند، توانایی تأمین نیازهای مالی فرزند
ان خود را نخواهند داشت و بدین ترتیب مسئله اضافه جمعیت به شکلی خودتنظیم و از طریق سازوکار بازار آزاد حل خواهد شد. این دیدگاه را می توان یکی از نخستین استدلال هایی دانست که از منظر سرمایه داری زیست محور مطرح شده است: به بیان دیگر، معضل افزایش جمعیت از طریق سازوکارهای بازار آزاد، به صورت طبیعی مهار می شود. جان بیدن، از همکاران گرت هاردین در نگارش آثار دیگری از جمله مدیریت منابع مشترک، در سال ۱۹۸۲ مرکز تحقیقات اقتصاد سیاسی را بنیان نهاد که اکنون با عنوان مرکز مالکیت و محیط زیست شناخته می شود. این مرکز را می توان یکی از نخستین نهادهای رسمی سرمایه داری زیست محور دانست که مأموریت آن «بهبود کیفیت محیط زیست از طریق حقوق مالکیت و بازارها» عنوان شده است. یکی از شناخته شده ترین ایده های مطرح در سرمایه داری زیست محور، نظام «تجارت گازهای گلخانه ای» یا «سقف و تجارت» است. در این نظام، که از اواخر دهه ۱۹۶۰ مورد پژوهش قرار گرفت، با اختصاص یا فروش مجوزهای مشخص به واحدهای آلاینده، نوعی بازار برای کنترل میزان انتشار آلاینده ها شکل می گیرد. این رویکرد بازارمحور، به نهادها و شرکت ها اجازه می دهد که با خرید یا فروش مجوزهای انتشار، ب
ه کنترل سطح آلودگی کمک کنند. نظام تجارت آلایندگی در دهه ۱۹۹۰ و به ویژه پس از تصویب پیمان کیوتو در سال ۱۹۹۷ توسط سازمان ملل متحد، به شکل گسترده ای در سطح بین المللی رواج یافت و تبدیل به یکی از اصلی ترین ابزارهای سیاستی در رویکردهای سرمایه داری زیست محور شد.
سید امیرحسین فقهی (۲۰ شهریور ۱۳۵۷ – ۲۳ خرداد ۱۴۰۴) معاون سازمان انرژی اتمی ایران، استاد دانشگاه، پژوهشگر و مهندس هسته ای ایرانی بود. او در دانشگاه شهید بهشتی تدریس می کرد و در پژوهش های علمی مربوط به درمان سرطان و تولید برق با فناوری هسته ای نقشی بسیار فعال داشت. پژوهش های او طیف گسترده ای از فناوری های هسته ای صلح آمیز از جمله «مدل سازی نیروگاه های تولید برق هسته ای» و «استفاده از رادیو داروها برای درمان بیماری ها» را در بر می گرفت. "فقهی" به عنوان یکی از اعضای کلیدی جامعه علمی هسته ای ایران شناخته می شد و در چندین پروژه ملی و بین المللی نقش محوری داشت. از جمله، وی تجربه همکاری با مراکز پیشرفته علمی مانند سرن (CERN) را نیز در کارنامه داشت. دکتر فقهی از دانشمندان برجستهٔ هسته ای ایران و از پژوهشگران فعال در حوزهٔ درمان سرطان با بهره گیری از فناوری هسته ای بود. او از جمله نخستین متخصصان ایرانی بود که در توسعهٔ نیروگاه های هسته ای برای تولید برق مشارکت داشت. او در روز جمعه ۲۳ خرداد ۱۴۰۴، مصادف با ۱۳ ژوئن سال ۲۰۲۵، در پی حمله هوایی اسرائیل، کشته شد. حمله اسرائیل به ایران موجب کشته شدن ۵ دانشمند هسته ای و تعدادی
دیگر از فرماندهان ارشد ارتش و سپاه پاسداران ایران شد. اسرائیل با این حمله در سحرگاه روز جمعه ۲۳ خرداد ۱۴۰۴، آغازگر جنگ ۱۲ روزه با ایران شد. مرگ فقهی بازتاب گسترده ای در رسانه ها و جامعه علمی ایران داشت و به عنوان بخشی از مجموعه اقدامات هدفمند اسرائیل، علیه متخصصان هسته ای کشور ایران ارزیابی شد. زندگی و فعالیت ها. امیرحسین فقهی در سال ۱۳۵۷ در شیراز متولد شد و در همان شهر دوره دبستان، راهنمایی و دبیرستان را سپری کرد. او در سال ۱۳۷۹ مدرک کارشناسی را در رشته فیزیک (گرایش هسته ای) از دانشگاه ارومیه و در سال ۱۳۸۲ مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته مهندسی هسته ای (گرایش انرژی) و در سال ۱۳۸۷ دکتری مهندسی هسته ای (گرایش انرژی) را از دانشگاه صنعتی امیرکبیر دریافت کرد. فقهی در سال ۱۳۸۶ در فرصت مطالعاتی مرکز تحقیقات سرن در اروپا پذیرفته شد. از سال ۱۳۸۷ به عضویت هیئت علمی دانشکده مهندسی هسته ای دانشگاه شهید بهشتی درآمد و از سال ۱۳۹۵ به مرتبه استادی رسید. او در دانشگاه شهید بهشتی در سمت هایی همچون مدیر امور هیئت علمی، دبیر هیئت اجرائی جذب و دبیر هیئت ممیزه دانشگاه فعالیت کرد. او از سال ۱۳۸۱ تا ۱۳۸۳ به عضویت تیم تجزیه و تحلی
ل حوادث در پروژه FMP سازمان انرژی اتمی ایران درآمد. او برای مدتی ریاست پژوهشگاه علوم و فنون هسته ای را بر عهده داشت. همچنین به عنوان عضو هیئت تحریریه فصل نامه فناوری و انرژی هسته ای دانشگاه شهید بهشتی، مدیر گروه کاربرد پرتوها در دانشگاه شهید بهشتی و نماینده تام الاختیار دانشگاه شهید بهشتی در کمیته دائمی تشعشعات فضایی سازمان فضای ایران فعالیت می کرد. تحصیلات. مراحل تحصیلی "سید امیرحسین فقهی" به شرح زیر است: سوابق حرفه ای. "سید امیرحسین فقهی" که با حکم محمد اسلامی، رئیس سازمان انرژی اتمی ایران، به عنوان مشاور و دستیار ویژه رئیس سازمان منصوب شده بود، دارای سوابق علمی و پژوهشی متعددی بود؛ از جمله استادتمام فیزیک هسته ای و عضو هیئت علمی دانشکده مهندسی هسته ای دانشگاه شهید بهشتی تهران. وی در زمان درگذشت، معاون سازمان انرژی اتمی ایران بود و آثار علمی متعددی در حوزه علوم و فناوری هسته ای منتشر کرده بود. سوابق آموزشی و پژوهشی. او هدایت و اجرای موفق پروژه های آموزشی و پژوهشی گوناگونی را در کارنامه خود داشت. از جمله این فعالیت ها می توان به موارد زیر اشاره کرد: سوابق علمی و اجرایی. سوابق علمی و اجرایی وی به شرح زیر است:
سوابق صنعتی. "سید امیر حسین فقهی" در حوزه صنعت نیز بسیار فعال بود و پروژه ها و همکاری های متعددی را با موفقیت به سرانجام رسانده بود، از جمله: افتخارات و دستاوردهای علمی. "سید امیر حسین فقهی" به دلیل عملکرد باکیفیتش در تدریس و پژوهش، بارها مورد تقدیر قرار گرفته بود و جوایزی همچون «استاد نمونه کشوری» در سال ۱۳۸۹ و عنوان «پژوهشگر برتر دانشگاه شهید بهشتی» در سال های ۱۳۸۹ و ۱۳۹۴ را دریافت کرده است. از جمله افتخارات برجسته علمی وی می توان به موارد زیر اشاره کرد: کنفرانس های خبری و مطبوعاتی. در جایگاه معاون سازمان انرژی اتمی ایران، "سید امیرحسین فقهی" بارها به شرکت در کنفرانس های مطبوعاتی دعوت شده بود. در تمامی این حضورها، وی همواره بر تعهد ایران به فعالیت های صلح آمیز هسته ای تأکید می کرد. برخی از صحبت های وی دربارهٔ رویکرد سازمان انرژی اتمی ایران در رابطه با انرژی هسته ای به شرح زیر است: ترور. "سید امیرحسین فقهی" یکی از افرادی بود که در جریان حملات ۱۴۰۴ اسرائیل به ایران مورد هدف قرار گرفت و کشته شد.
تمدن بوم شناختی یک فرضیه است که به عنوان هدف نهایی و مطلوب اصلاحات اجتماعی و زیست محیطی در یک جامعه خاص مطرح می شود. این مفهوم دلالت بر آن دارد که برای پاسخ گویی مؤثر به چالش های گسترده ای مانند اختلالات تغییر اقلیم جهانی و بی عدالتی های اجتماعی، تغییراتی چنان بنیادین لازم است که مستلزم شکل گیری نوعی نوین از تمدن انسانی خواهد بود—تمدنی که بر اصول و مبانی بوم شناختی استوار باشد. تمدن بوم شناختی نه صرفاً یک اصلاح در سیاست ها یا فناوری، بلکه دگرگونی ای همه جانبه در نحوه سازمان دهی اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی بشر را در نظر دارد؛ دگرگونی ای که زیست پذیری بلندمدت انسان در کنار طبیعت را هدف قرار می دهد. این مفهوم، به ویژه در جمهوری خلق چین، به یکی از اصول ایدئولوژیک حزب کمونیست چین تبدیل شده است و در ادبیات رسمی این کشور، به عنوان بخشی از «اندیشه شی جین پینگ دربارهٔ تمدن بوم شناختی» شناخته می شود. در این چارچوب، توسعه اقتصادی با حفاظت از محیط زیست هم راستا شده و به عنوان بخشی از مسیر حرکت به سوی مدرن سازی پایدار در نظر گرفته می شود. مفهوم سازی. به طور کلی، تمدن بوم شناختی شامل ترکیبی از تغییرات اقتصادی، آموزشی، سیاسی،
کشاورزی و سایر تغییرات اجتماعی به سمت پایداری است. اگرچه اصطلاح «تمدن بوم شناختی» نخستین بار در دهه ۱۹۸۰ مطرح شد، اما تا سال ۲۰۰۷ به کارگیری گسترده ای نیافت. در آن سال، این مفهوم به طور رسمی به یکی از اهداف اعلام شدهحزب کمونیست چین(CCP) تبدیل شد. در ادامه، در آوریل ۲۰۱۴، «ائتلاف تمدن های سازمان ملل متحد و «سازمان بین المللی همکاری در ایمنی بوم شناختی»، یک زیرکمیته ویژه برای تمدن بوم شناختی تأسیس کردند. طرفداران تمدن بوم شناختی با دیدگاه پاپ فرانسیس نیز هم نظرند که می گوید: «ما با دو بحران جداگانه مواجه نیستیم، یکی زیست محیطی و دیگری اجتماعی؛ بلکه با یک بحران پیچیده روبه رو هستیم که هم اجتماعی و هم زیست محیطی است. راهبردهای حل این بحران، مستلزم رویکردی یکپارچه است که همزمان با مبارزه با فقر، کرامت طردشدگان را بازگرداند و از طبیعت نیز محافظت کند.» بر این اساس، تمدن بوم شناختی بر ضرورت اصلاحات بنیادین و گسترده در حوزه های اجتماعی و زیست محیطی تأکید دارد؛ اصلاحاتی که باید در افق بلندمدت و با نگاهی نظام مند و جامع نگر صورت گیرند. دولت چین، مفهوم تمدن بوم شناختی را به ابتکار کمربند و جاده پیوند زده است؛ به گونه ای
که گاه از اصطلاح «جاده ابریشم سبز» نیز در این زمینه استفاده می شود. از نگاه دولت چین، تحقق تمدن بوم شناختی مستلزم تمرکز بر شهرهاست؛ زیرا شهرها محل زندگی اکثریت جمعیت، بیشترین مصرف انرژی و اصلی ترین منبع انتشار گازهای گلخانه ای هستند. بر این اساس، دولت چین بر این باور است که هر راه حلی برای مقابله با بحران اقلیمی، ناگزیر باید از بستر شهرها آغاز شود. در چارچوب این رویکرد، چین شماری از شهرها را به عنوان «شهرهای پایلوت تمدن بوم شناختی» تعیین کرده است که در آن ها راهکارهای زیست محیطی نوآورانه به صورت آزمایشی اجرا می شود. از جمله این شهرها می توان به «گوئیانگ» اشاره کرد، که به عنوان نمونه ای پیشرو در توسعه شهری بر پایه اصول بوم شناختی معرفی شده است. تاریخچه. در سال ۱۹۸۴، کارشناسان محیط زیست اتحاد جماهیر شوروی سابق اصطلاح «تمدن بوم شناختی» را در مقاله ای با عنوان «راه های آموزش تمدن بوم شناختی فردی در شرایط سوسیالیستی بالغ» پیشنهاد کردند که در مجله "«کمونیسم علمی»"، مسکو، جلد … منتشر شد. ۲.
گمان می رود صنعت استخراج قلع در دارتمور، دوون، انگلستان، در دوران پیش امپراتوری روم آغاز شده باشد، و تا قرن بیستم ادامه داشته است، زمانی که آخرین معدن تجاری فعال (معدن خنجر طلایی) در نوامبر ۱۹۳۰ بسته شد (اگرچه در طول جنگ جهانی دوم نیز فعالیت داشت) و «معادن کامپوزیت» مانند معادنی که قلع را به عنوان محصول جانبی تولید می کنند، مانند معدن همِردن در پلیمپتون، امروزه نیز به فعالیت خود ادامه می دهند. از قرن دوازدهم به بعد، استخراج قلع توسط یک پارلمان رسمی که قوانین خاص خود را داشت، تنظیم می شد. قلع از کاسیتریت، یک کانی که در رگه های هیدروترمال گرانیت یافت می شود، ذوب می شود و ارتفاعات دارتمور منطقه ای بسیار حاصلخیز بود. تکنیک های مورد استفاده برای استخراج قلع از دارتمور، از استخراج روباز به استخراج زیرزمینی، پیشرفتی را دنبال کردند. امروزه، بقایای باستان شناسی گسترده ای از این سه مرحله از صنعت، و همچنین چندین مرحله فرآوری که برای تبدیل سنگ معدن به فلز قلع لازم بود، وجود دارد. قانون استنری. معدن به چنان بخش مهمی از زندگی در منطقه تبدیل شد که در اوایل قرن دوازدهم، معدنچیان قلع مجموعه قوانین خود (قانون استناری) و در نها
یت، پارلمان های خود (پارلمان های استناری) را تدوین کردند. این قوانین برای هر کسی که در این صنعت فعالیت داشت، اعمال می شد. شاه ادوارد اول در سال ۱۳۰۵ میلادی، انبارهایی در تاویستوک، اشبرتون و چاگفورد تأسیس کرد. پلیمپتون کمی بعد به دنبال او رفت. پارلمان ایالتی دوون از سال ۱۴۹۴ در یک میدان روباز در کراکرن تور تشکیل جلسه می داد. هر کسی که یک قانون ثابت را زیر پا می گذاشت، ممکن بود خود را در زندان لیدفورد زندانی بیابد. دادگاه های استناری در سال ۱۸۳۶ لغو شدند. زمین شناسی. اکثر معادن قلع در دارتمور در سنگ های گرانیتی قرار دارند و بیشتر رگه ها در امتداد هستند و طول محدودی دارند، هرچند استثنائاتی نیز وجود دارد. در کارهای زیرزمینی، سنگ معدن قلع، کاسیتریت، معمولاً همراه با مقادیر زیادی تورمالین و در مرکز دارتمور با مقدار زیادی هماتیت آینه ای یافت می شد. در قسمت جنوبی خلنگزار، کاسیتریت معمولاً به صورت دانه های نسبتاً بزرگ یافت می شد، اما رگه های آن کیفیت بسیار متغیری داشتند. این عوامل، همراه با این واقعیت که هیچ یک از کارهای زیرزمینی در عمق سودآور نبود، از ویژگی های معمول عمیق ترین منطقه کانی سازی قلع هستند. رسوبات آبرفتی
بسیار گسترده سنگ معدن قلع که اولین رسوبات استخراج شده بودند، همچنین به مقدار زیادی سنگ معدن اشاره دارند که زمانی در رگه هایی وجود داشته که از بالای گرانیت از زمان جایگزینی آن در دوره کربنیفر فرسایش یافته اند. روش های استخراج. پخش جریانی. قدیمی ترین روش بازیابی، که به عنوان جریان سازی یا کار جریانی شناخته می شود، شامل جمع آوری رسوبات آبرفتی از بستر رودخانه ها و نهرها بود که پس از فرسایش از رگه های حاوی کانه، در آنجا انباشته شده بودند. فرآیندهای زمین شناسی که منجر به رسوب کاسیتریت در بستر رودخانه ها شدند، اغلب منجر به شن های قلع بسیار خالصی شدند که با شن های سایر کانی های ناخواسته مانند کوارتز، میکا و فلدسپات، که در مجموع به عنوان گانگ شناخته می شوند، مخلوط شده بودند. جداسازی این کانی ها بر اساس وزن مخصوص بسیار متفاوتشان - کاسیتریت حدود ۷ و گانگ ۳ یا کمتر - نسبتاً آسان بود. جداسازی با عبور جریانی از آب از روی شن ها انجام می شد: باطله سریع تر از شن قلع مورد نظر شسته می شد. به محض اینکه دره ای حاوی قلع شناسایی می شد، جویبارچی ها جریانی از آب را ترتیب می دادند که احتمالاً توسط یک لوله از ارتفاعات بالاتر دره حمل م
ی شد و از پایین ترین انتهای نهشته شروع به حفر یک گودال (معروف به "tye") تا حد امکان عمیق می کردند تا باطله ریزتر شسته شود. از آنجا شروع به بالا رفتن دره می کردند و با استفاده از جریان آب، آوارهایی را که با کلنگ از بستر کنده بودند، می شستند. این روش کار، شواهد مشخصی را در دره ها به جا می گذارد - مجموعه ای از پشته های مواد باطله بزرگتر، گاهی تقریباً عمود بر، گاهی هم محور با خط دره، گاهی ظاهراً نامنظم، که همگی توسط یک پرتگاه محدود شده اند که لبه زمین کار شده را مشخص می کند و ارتفاع آن مربوط به عمق رسوبات است. رسوبات الوویال - آنهایی که به روش معمول از رگه سنگ فرسایش یافته بودند، اما توسط آب جاری منتقل نشده بودند - نیز مورد بررسی قرار گرفتند؛ این رسوبات به دلیل عدم مرتب سازی که یک رودخانه فراهم می کند، معمولاً رسوبات فقیرتری بودند و معمولاً چنین منبع آماده ای از آب برای بررسی آنها در دسترس نبود. آنها در دامنه های تپه با شیب ملایم یافت می شوند. در صورت امکان، آب مورد نیاز برای کار روی این نهشته ها توسط یک منبع آب از نزدیکترین رودخانه موجود حمل می شد، یا اگر محل مورد نظر بالاتر از چنین منابع آبی بود، مخازنی برای جم
ع آوری آب باران و رواناب از دامنه تپه ها ساخته می شد. یک مطالعه نشان داده است که یک مرحله رسوب گذاری در دره اِرمه بین قرن چهارم و هفتم رخ داده است که شواهدی از فعالیت استخراج قلع در اواخر دوران روم یا اوایل دوران پس از روم در این دره ارائه می دهد. همین مطالعه آنچه را که شواهد مستند نیز به آن اشاره دارند، تأیید کرد: اینکه در قرن سیزدهم، تولید قلع رونق زیادی داشته است. قدیمی ترین سند مکتوب مربوط به قلع پاشی به قرن دوازدهم میلادی برمی گردد. بازیگران باز. تا قرن پانزدهم، منابع قلع جریانی کمیاب شدند و از آنجایی که تقاضا برای قلع به همان اندازه زیاد بود، استخراج مستقیم قلع با وجود تلاش بیشتر مورد نیاز در استخراج و پالایش، عملی تلقی می شد. «کارگاه های تیرآهن» نامی بود که حلبی سازان به محل هایی از کار که در آنها رگه های طلا با کندن از سطح زمین دنبال می شدند، داده بودند و آبراه های عظیمی که حاصل می شدند، امروزه از ویژگی های برجستهٔ خلنگزار به شمار می روند. تعدادی از این آبکندها نام هایی را حفظ کرده اند که شامل کلمه بم می شود: برای مثال، آنها همچنین به عنوان «کارهای روباز» یا «گرت» شناخته می شوند. روش دیگر استخراج سطحی
شامل حفر گودال هایی در فواصلی در امتداد رگه های طلا بود - این روش به عنوان «کار پشت صحنه» شناخته می شد. گاهی اوقات این گودال ها به صورت جفت در امتداد پشت رگه طلا حفر می شدند و رگه طلا بین آنها به صورت زیرزمینی امتداد می یافت. این ممکن است پیش درآمد تیرسازی در تعدادی از مکان ها بوده باشد، اما گودال های پشت ستون به اندازه کافی باقی مانده اند که نشان دهند این یک تکنیک جداگانه بوده است. مسئله ای که مدیران معدن باید در مورد آن تصمیم می گرفتند این بود که آیا ارزش دارد که روباره اضافی را حذف کنند تا بتوانند یک گودال ایجاد کنند تا بتوانند به عمق بیشتری از رگه معدنی نفوذ کنند. به شیوه ای مشابه با جریان سازی، از آب برای حذف روباره و باطله استفاده زیادی می شد. هنگام حفر جوی های بزرگ، بار اضافی که حداقل بخشی از آن از گرانیت تجزیه شده تشکیل شده بود، با کلنگ سست می شد و سپس به جای استفادهٔ دستی از آب برای شستن مواد ناخواسته استفاده می شد. وسایل جمع آوری، هدایت و ذخیره آب همیشه با روبازها مرتبط بوده اند. در برخی موارد، زمانی که تنها منابع آب ضعیفی در دسترس بود، سیستم های پیچیده ای از مخازن ساخته می شدند. زیرزمینی. صنعت قلع
دارتمور در اوایل قرن هجدهم از اهمیت افتاد و تا سال ۱۷۳۰ به کلی از بین رفت. این امر به دلایل مختلفی بود، اما احتمالاً مهم ترین عامل، اتمام ذخایر به راحتی در دسترس بود. تا زمانی که انقلاب صنعتی تقاضا برای همه فلزات را افزایش نداد و همچنین فناوری استخراج آنها را فراهم نکرد، استخراج معادن در هر مقیاسی در خلنگزار از سر گرفته نشد. اگرچه فناوری استخراج زیرزمینی قرن ها در دسترس بوده است، اما احتمالاً مشکلات مشترک سختی سنگ گرانیت و فراوانی آب زیرزمینی به همراه برداشت نسبتاً آسان از نزدیکی سطح، استخراج عمیق را تا اواخر قرن هجدهم غیرممکن کرده است. بسیاری از شرکت های معدنی کوچک در اواخر قرن ۱۸ و ۱۹ در دارتمور شروع به کار کردند - ۴۸ معدن در این دوره مقداری قلع تولید کرده اند. بسیاری از این سرمایه گذاری ها، با وجود اینکه نام های خوش بینانه ای مانند به آنها داده شده بود، ناموفق بودند (پیشوند رایج یک کلمه سلتی به معنای «مال من» یا «کارها» است). با این حال، برخی از معادن بزرگتر، سال های زیادی پربار بودند. تقریباً تمام معادن زیرزمینی، رگه هایی را که قبلاً از سطح زمین استخراج شده بودند، دوباره پردازش کردند. به دلیل مقدار زیاد
آب های زیرزمینی، لازم بود که گودال های افقی در دامنه تپه ها حفر شود تا معادن از آب خالی شوند. توپوگرافی دارتمور، که با دره های عمیق بریده شده بود، به این امر کمک کرد و در بسیاری از موارد، حفاری تا عمق معقول بدون نیاز به پمپاژ آب امکان پذیر بود. این گودال ها به شفت هایی متصل می شدند که یا به صورت عمودی به سمت پایین فرورفته بودند یا در امتداد خط شیب تند رگه های رسوبی قرار داشتند. سپس کار روی رگه با توقف از سطوح افقی به روش معمول انجام می شد. وقتی لازم شد که از پایین ترین نقطه چاه عمیق تر برویم، پمپاژ آب ضروری بود. برای این کار از چرخ های آبی بزرگ استفاده می شد و در جایی که چاه بالاتر از منبع آب مناسب بود، چرخ آبی در پایین دامنه تپه قرار می گرفت و نیرو توسط سیستم «میله تخت» به چاه منتقل می شد. شواهد این سیستم ها به صورت ردیف های دوتایی سنگ با شیارهایی در بالای آنها باقی مانده است - این شیارها قرقره هایی را نگه می داشتند که میله های فلزی را هدایت می کردند. چنین ردیف های سنگی هنوز در آیلسبارو و هگزورثی قابل مشاهده هستند. کشف ذخایر گسترده قلع در مالایا در اواخر قرن نوزدهم تأثیر عمده ای بر صنعت دارتمور گذاشت و بسیار
ی از معدنچیان مهاجرت کردند. آخرین معدن قلع در دارتمور سرانجام درست قبل از جنگ جهانی دوم بسته شد، اگرچه معدن همِردن یا همِردن بال در دهه ۱۹۸۰ به صورت آزمایشی برای تنگستن و قلع استخراج می شد که منجر به بازگشایی این معدن با اولین تولید در سال ۲۰۱۵ شد. پردازش. پس از جمع آوری، سنگ معدن قلع باید خرد، تغلیظ و سپس ذوب می شد. با گذشت زمان، مجموعه ای از فرآیندهای پیچیده تر برای این عملیات مورد استفاده قرار گرفتند. خرد کردن. کارگران اولیهٔ رودخانه ها که در مقیاس کوچک کار می کردند، در صورت لزوم از یک بلوک سنگ سخت به عنوان هاون و شاید یک تکه چوب فلزی یا یک گلولهٔ سنگی به عنوان دستهٔ هاون برای خرد کردن سنگ معدن استفاده می کردند، اما شن های غنی قبل از تغلیظ به خردایش کمی نیاز داشتند یا اصلاً نیازی به خردایش نداشتند. تکنیک جدیدتری به نام «تراشیدن با میخ» (crazing) از یک جفت سنگ دایره ای مانند سنگ آسیاب استفاده می کرد که سنگ بالایی روی سنگ ثابت پایینی می چرخید. شن درشت یا سنگ معدن خرد شده به سوراخی در مرکز سنگ بالایی وارد می شد و به ماسه ریز تبدیل می شد. تنها سه نمونه از چنین آسیاب های غلتانی یافت شده است؛ در معدن گوبت هر دو
سنگ هنوز قابل مشاهده هستند. از آنجایی که پردازش منظم قطعات سنگ معدن که برای آسیاب کردن مستقیم در آسیاب غلتکی بسیار بزرگ بودند، ضروری شد، مهر زنی معرفی شد. این شامل چکش های عمودی بود که توسط چرخ آبی در یک آسیاب تمبر به حرکت درمی آمدند، که حداقل ۶۰ عدد از آنها در دارتمور وجود داشته است. اولین شواهد مستند برای یک کارخانه مهرسازی در دارتمور به سال ۱۵۰۴ میلادی برمی گردد، هرچند تقریباً مطمئناً آنها قبل از این تاریخ مورد استفاده بوده اند (برای مثال، اولین اشاره به کورنوال مربوط به سال ۱۴۰۰ میلادی است). آسیاب های مُهرزنی همچنین به عنوان آسیاب های «کوبنده» یا «ضربه زن» شناخته می شدند؛ خلیج آسیاب کوبنده، یک دره کم عمق در دامنه بالایی رودخانه اِرمه، گواهی بر وجود چنین آسیابی در آنجا در زمانی است. چکش ها یا «مهره ها» در یک آسیاب مهرزنی شامل دسته های عمودی چوب بودند که در پایین آنها از آهن استفاده می شد و توسط بادامک های متصل به محور محرک چرخ آبی بلند می شدند و بارها و بارها روی سنگ معدن که روی بلوکی از گرانیت به نام سنگ ملات قرار داشت، انداخته می شدند. معمولاً دو یا سه عدد از این مهرها پشت سر هم وجود داشتند که توسط یک در
ایو تغذیه می شدند و به ترتیب کار می کردند. در ابتدا این فرایند روی سنگ معدن خشک انجام می شد که با بیل وارد معدن شده و با دست برداشته می شد. با این حال، در یک نوآوری قرن شانزدهمی از اروپا، سرهای تمبر توسط یک جعبه چوبی با یک شبکه ریز سوراخ دار در یک انتها احاطه شده بودند و سنگ معدن توسط جریانی از آب به داخل جعبه شسته می شد که سنگ معدن خرد شده را نیز پس از اینکه به اندازه کافی ریز شد تا از شبکه عبور کند، شستشو می داد. این یک پیشرفت بزرگ نسبت به مهر زنی خشک بود زیرا یک فرایند مداوم بود که تولید گرد و غبار بسیار ریز ناخواسته را نیز متوقف می کرد. شاخص مشخصه یک کارخانه مهرسازی سابق، سنگ ملات است. اینها بلوک های گرانیتی به طول تا یک متر با سطوح صاف هستند که دارای دو، سه یا (به ندرت) چهار حفره دایره ای یا بیضوی هستند که معمولاً حدود ۱۷ قطر سانتی متر و تا حدود ۱۰ سانتی متر عمق. بسیاری از این سنگ های هاون در بیش از یک سطح خود دارای حفره هستند که نشان می دهد پس از عمیق شدن بیش از حد حفره ها برای مهر زدن مؤثر، آنها را تراشیده و دوباره استفاده می کردند. پیشرفت های این فناوری در قرن های ۱۸ و ۱۹ شامل افزایش تعداد سرهای مهر و
جایگزینی سنگ ملات گرانیتی با یک لایه ضخیم از کوارتز خرد شده بود که در یک جعبه بنایی یا آهنی قرار داشت. تا دهه ۱۹۰۰ میلادی، انواع مختلفی از مهرها مورد استفاده قرار می گرفتند: کورنیش، کالیفرنیایی، هولمن پنوماتیک و غیره. غلظت. اگرچه دانه ها یا سنگریزه های منفرد قلع آبرفتی که از طریق جریان آب جمع آوری می شدند، اغلب از خلوص بالایی برخوردار بودند، اما معمولاً قبل از ذوب سنگ معدن، حذف مواد «باند» ناخواسته ضروری بود. نیاز به این فرایند، که به عنوان فرآوری سنگ معدن شناخته می شد، با بهره برداری از منابع فقیرتر قلع رگه ای افزایش یافت. اصل تغلیظ، نسخهٔ اصلاح شدهٔ روشی بود که توسط قلع کاران اولیه استفاده می شد: این اصل به اختلاف زیاد در وزن مخصوص بین سنگ معدن قلع مورد نظر و باطله بستگی داشت. روش های مکانیکی مختلفی از جمله بادله های مستطیلی و دایره ای، میزهای ویلفلی و میزهای لجن چرخان، کیوب ها، ترومل ها و حتی جداسازی مغناطیسی مورد استفاده قرار گرفت. یک روش جداسازی اولیه، جوانه مستطیلی بود که به سادگی یک صفحه کمی شیب دار بود که مواد خرد شده روی آن با جریان ملایم آب شسته می شدند. سنگ معدن سنگین تر در نزدیکی بالای شیب رسوب م
ی کرد، در حالی که مواد سبک تر در پایین رسوب می کردند یا به طور کلی از روی جوانه شسته می شدند. از آنجایی که کیفیت از بالا به پایین درجه بندی می شد، مهارت معدنچی در تصمیم گیری در مورد محل ایجاد خط فاصل بین مواد مورد نیاز و ضایعات بود. این تقسیم بندی اغلب به سه بخش انجام می شد: «سرها»، که نشان دهنده بهترین کیفیت سنگ معدن بودند؛ «میانه ها»، که اغلب دوباره فرآوری می شدند؛ و «باقیمانده ها»، که دور ریخته می شدند. از حدود سال ۱۸۴۸، شکل دایره ای شکل بادله معرفی شد. سنگ معدن خرد شده، معلق در آب، روی یک مخروط مرکزی ریخته می شد و به سمت بیرون روی یک سطح مخروطی کمی شیب دار پخش می شد. «سرها» نزدیک مرکز و «باطله ها» در لبه بیرونی قرار می گرفتند. نوآوری اصلی بادِل دایره ای، مجموعه ای از بازوهای جاروب کننده بود که توسط یک چرخ آبی به حرکت درمی آمدند و بالای بادِل می چرخیدند و برس ها یا تکه های پارچه ای را حمل می کردند که روی سطح رسوبات ته نشین شده کشیده می شدند. با برهم زدن مداوم سطح رسوب، این مواد از تشکیل جویبارها جلوگیری کرده و امکان جداسازی بهتر را فراهم می کردند. این دستگاه تا زمانی که رسوب به ۶ تا ۱۲ برسد، کار خواهد کرد.
اینچ (۱۵ و ۳۰ اینچ) سانتی متر) عمیق. سپس رسوبات در سه بخش استخراج می شدند، و «بخش های میانی» اغلب در یک دسته دیگر با مشخصات کمی متفاوت، دوباره فرآوری می شدند. ذوب. قدیمی ترین روش برای استخراج فلز از سنگ معدن قلع، مستلزم دو ذوب بود: اولین روش در نزدیکی یا در نزدیکی نهرها انجام می شد و چیزی بیش از آتشی که برای برشته کردن سنگ معدن استفاده می شد، نبود؛ دومین ذوب در یکی از شهرهای استانری انجام می شد. اطلاعات کمی در مورد جزئیات این شیوه ها وجود دارد، اما وجود آنها توسط اسناد اولیه ای که به مالیات بندی بر ذوب اول و دوم اشاره دارند، تأیید می شود. معرفی فرایند کارآمد دمیدن در خانه در حدود سال ۱۳۰۰ میلادی، امکان استفاده از تنها یک مرحله ذوب را فراهم کرد. بعدها هنوز از کوره های بازتابی استفاده می شد. هر دو نوع در نیمه اول قرن نوزدهم در معدن ایلسبارو - آخرین مکانی در دارتمور که ذوب در آن انجام می شد - مورد استفاده قرار می گرفتند. پیامدها. اثرات جریان های اولیه قلع در مقیاس بزرگ، در ساحل احساس می شد، زیرا چندین بندر به دلیل مقدار مواد ریزدانه که توسط رودخانه ها شسته می شدند، گل و لای گرفتند. به همین دلیل، در سال ۱۵۳۲، حک