Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جاجا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است که در حال حاضر برای پافوس در پست هافبک بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به اتلتیکو پارانائنزه اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال و زیر ۱۷ سال و زیر ۲۰ سال برزیل بازی کرده است. دوران باشگاهی. در ۱۹ فوریهٔ ۲۰۲۳، جاجا با قرارداد قرضی به لیگ برتر فوتبال روسیه و باشگاه تورپدو مسکو پیوست. در ۳۱ ژانویهٔ ۲۰۲۴، قرارداد قرضی جاجا با باشگاه کاسا پیا زودتر از موعد پایان یافت زیرا او به صورت قرضی به تیمی از لیگ دسته اول فوتبال قبرس، پافوس پیوست. در ۲۷ ژوئن ۲۰۲۵، باشگاه پافوس اعلام کرد که جاجا را به صورت دائمی و با قراردادی تا تابستان ۲۰۲۸ از باشگاه اتلتیکو پارانائنزه به خدمت گرفته است. در مرحلهٔ مقدماتی لیگ قهرمانان اروپا ۲۶–۲۰۲۵، جاجا گل سرنوشت ساز پیروزی ۱–۰ پافوس مقابل مکابی تل آویو را در بازی خارج از خانه به ثمر رساند که باعث پیروزی ۲–۱ در مجموع و صعود به دور سوم شد. سپس، در مرحلهٔ پلی آف، او گل تساوی دیرهنگامی را در دیدار ۱–۱ برابر باشگاه فوتبال ستاره سرخ بلگراد به ثمر رساند؛ گلی سرنوشت ساز که با پیروزی ۳–۲ در مجموع، باعث صعود تا
ریخی پافوس به مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا ۲۶–۲۰۲۵ شد. زندگی شخصی. جاجا پسر فوتبالیستی با نام مستعار مشابه جاجا است.
بنیاد نرم افزار پایتون (: PSF) یک سازمان غیرانتفاعی آمریکایی است که به زبان برنامه نویسی پایتون اختصاص دارد. این بنیاد در ۶ مارس ۲۰۰۱ راه اندازی شد. ماموریت این بنیاد، توسعه جامعه پایتون است و مسئول فرآیندهای مختلفی در جامعه پایتون، از جمله توسعه توزیع اصلی پایتون، مدیریت حقوق معنوی، کنفرانس های توسعه دهندگان از جمله کنفرانس پایتون (PyCon) و جمع آوری کمک های مالی است. در سال ۲۰۰۵، بنیاد نرم افزار پایتون جایزه "کامپیوترورلد" هورایزن را برای فناوری "پیشرفته" دریافت کرد. مرور کلی. بنیاد نرم افزار پایتون بر توانمندسازی و حمایت از افراد در جامعه پایتون با برنامه های کمک هزینه ای که از اسپرینت ها، کنفرانس ها، گردهمایی ها، گروه های کاربری و توسعه پایتون پشتیبانی می کنند، تمرکز دارد. PSF کنفرانس پایتون (PyCon) آمریکا، کنفرانس پیشرو جامعه پایتون، را برگزار می کند. بنیاد نرم افزار پایتون نقطه اصلی تماس برای سازمان هایی است که مایل به همکاری با پایتون، حمایت از پایتون یا حمایت از توسعه پایتون هستند. بنیاد نرم افزار پایتون ساختاری را فراهم می کند که از طریق آن کار، کمک های مالی و حمایت های مالی در سراسر جهان هماهنگ می شو
د. این بنیاد همچنین مالکیت معنوی مرتبط با پایتون و جامعه پایتون، مانند کلمه "Python"، لوگوی دو مار و اصطلاحات "پای لیدیز" و "PyCon" را در اختیار دارد و از آن محافظت می کند. عضویت. پنج سطح عضویت در PSF وجود دارد. این سطوح عبارتند از: اصول اخلاقی. از اواخر سال ۲۰۱۲، بنیاد نرم افزار پایتون شروع به توصیه به همه کنفرانس های پایتون برای ایجاد و اعمال مرام نامه کرد. این امر برای هر رویدادی که توسط بنیاد نرم افزار پایتون تأمین مالی می شود، الزامی است.
برگزار شد کنفرانس پایتون (، همچنین PyCon نامیده می شود) بزرگترین کنوانسیون سالانه برای بحث و ترویج زبان برنامه نویسی پایتون است. این کنفرانس در ایالات متحده آمریکا آغاز شد، اما در بیش از ۴۰ کشور دیگر نیز برگزار می شود. این کنفرانس یکی از اولین کنفرانس های برنامه نویسی کامپیوتر بود که مرام نامه را توسعه داد و به آن پایبند بود. این کنفرانس میزبان آموزش ها، نمایش ها و جلسات آموزشی است. کنفرانس PyCon 2020 به عنوان یکی از «بهترین کنفرانس های مهندسی نرم افزار [برای شرکت کردن] سال ۲۰۲۰» و «با محبوب تر شدن پایتون در جامعه علمی و برای کلان داده ها، نفوذ PyCon همچنان رو به افزایش خواهد بود» ذکر شده است. PyCon اغلب توسط خیدو فان روسوم (نویسنده زبان پایتون) شرکت می شود. گروه های دیگری مانند پای لیدیز و جنگو گرلز اغلب جلسات همزمان دارند. گاهی در مستندات نرم افزار و مقالات کنفرانسی به این کنفرانس اشاره می شود. این کنفرانس توسط بنیاد نرم افزار پایتون سازماندهی شده و توسط بسیاری از شرکت های مهم، از جمله مایکروسافت، گوگل و فیس بوک پشتیبانی می شود. تاریخچه مکان. کنفرانس معتبر "PyCon" هر ساله در ایالات متحده برگزار می شود -- به
جز سال های ۲۰۱۴-۲۰۱۵ که کنفرانس در کانادا برگزار شد -- از در واشینگتن دی سی:
برونو فلیپه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است که در حال حاضر برای پافوس در پست مدافع و مهاجم بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به آستریا لوستن آئو و لاسک و آترومیتوس و المپیاکوس و آریس سالونیک و شریف تیراسپول و اومانیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال و زیر ۱۷ سال و زیر ۲۰ سال برزیل بازی کرده است. دوران باشگاهی. آت رومیتوس. در ۲۴ ژانویهٔ ۲۰۱۸، آت رومیتوس قرارداد این وینگر برزیلی را از لاسک با قراردادی ۱۸ ماهه اعلام کرد. المپیاکوس. در ۱۸ ژوئن ۲۰۱۹، المپیاکوس با پرداخت مبلغی حدود ۵۰۰ هزار یورو و قراردادی سه ساله امضای برونو فیلیپه را اعلام کرد. آریس. در ۱ فوریهٔ ۲۰۲۱، او با آریس قراردادی دو و نیم ساله امضا کرد. شریف. در ۲۰ اوت ۲۰۲۱، او به باشگاه فوتبال شریف تیراسپول پیوست. اومونیا. در ۴ ژوئن ۲۰۲۲، او با اومونیا قراردادی دوساله امضا کرد. پافوس. در ۳۱ ژانویهٔ ۲۰۲۳، پافوس اعلام کرد که برونو را از اومونیا با مبلغی نامشخص به خدمت گرفته است. در ۱۲ فوریهٔ ۲۰۲۵، پافوس اعلام کرد که قرارداد خود را با برونو تا تابستان ۲۰۲۷ تمدید کرده است.
رباتیک انسان نما () دانشی است که به توسعه و مطالعه ربات هایی می پردازد که یا به طور کامل یا تا حدی شبیه انسان اند. اصطلاح "رباتیک انسان نما" نخستین بار توسط «مارک روشیم» در مقاله ای با عنوان «طراحی یک بازوی همه سویه» که در کنفرانس بین المللی رباتیک و خودکارسازی مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک، ۱۳ تا ۱۸ مه ۱۹۹۰، ارائه شد (صص. ۲۱۶۲–۲۱۶۷) ابداع گردید. روشیم می گوید این واژه را از «انسان انگاری» و «رباتیک» گرفته است تا نسل جدید ربات های ماهر را از ربات های صنعتی سادهٔ پیشین متمایز کند. این واژه با انتشار کتاب بعدی روشیم با عنوان "تکامل ربات: توسعه رباتیک انسان نما" شهرت بیشتری یافت؛ کتابی که بر بازسازی توانایی ها و ویژگی های فیزیکی و روانی انسان متمرکز بود. با این حال، تعریف گسترده تری از اصطلاح "رباتیک انسان نما" نیز پیشنهاد شده است که معنای آن از "انسان شناسی" گرفته می شود نه "انسان انگاری". در این کاربرد، ربات ها نه فقط اعمال انسان را تقلید می کنند، بلکه به ورودی ها به شیوه ای انسان گونه پاسخ می دهند و بنابراین می توانند به طور نظری انعطاف پذیرتر واکنش نشان دهند یا با شرایط پیش بینی نشده سازگار شوند. این تعریف گ
سترده همچنین ربات هایی را دربر می گیرد که در محیط های اجتماعی قرار دارند و می توانند به طور مناسب به آن محیط ها پاسخ دهند، مانند ربات های حشره ای، ربات های حیوان خانگی و موارد مشابه. امروزه رباتیک انسان نما در برخی دانشگاه ها آموزش داده می شود و دانشجویان را تشویق می کند نه تنها ربات هایی برای محیط هایی فراتر از کاربردهای صنعتی کنونی طراحی و بسازند، بلکه دربارهٔ آینده رباتیک که همچون تلفن همراه و رایانه در زندگی روزمره جای گرفته است نیز بیندیشند. در سال ۲۰۱۶ فیلسوف لوییس دِ میراندا «خوشه رباتیک انسان نما» را در دانشگاه ادینبرو بنیان گذاشت؛ «سکویی برای پژوهش های میان رشته ای که به بررسی برخی از بزرگ ترین پرسش ها دربارهٔ رابطه انسان ها، ربات ها و سامانه های هوشمند می پردازد» و نیز «اندیشکده ای دربارهٔ گسترش اجتماعی رباتیک و اینکه چگونه خودکارسازی همواره بخشی از تعریف انسان بوده است». هدف این خوشه، بررسی رابطه همزیستانه میان انسان ها و پروتکل های خودکار است.
آب سه کیریا (همچنین ABC-kiria و در فنلاندی معاصر "ABC-kirja" نوشته می شود)، در انگلیسی "کتاب ABC"، اولین کتابی است که به زبان فنلاندی منتشر شد. این کتاب توسط میکائیل آگریکولا، اسقف و اصلاحگر لوتری نوشته شده و اولین بار در سال ۱۵۴۳ منتشر شد. آگریکولا این کتاب را هنگام کار بر روی اولین ترجمه فنلاندی عهد جدید (که سرانجام در سال ۱۵۴۸ با عنوان "Se Wsi Testamenti" به پایان رسید) نوشت. «Abckiria» یک کتاب مقدماتی بود که برای آموزش اصول خواندن و نوشتن در نظر گرفته شده بود. این کتاب شامل الفبا، برخی تمرین های املایی و کتکیزم است. نسخه اول ۱۶ صفحه داشت. نسخه دوم که در سال ۱۵۵۱ نوشته شد، ۲۴ صفحه داشت. هیچ نسخه کاملی از هیچ یک از این دو نسخه موجود نیست، اما محتوای کلی کتاب از مطالب موجود تشخیص داده شده است. در سال ۱۹۶۶ بخش های گمشده ی بیشتری توسط یک کتابدار کشف شد و شامل تاریخ انتشار جدید (احتمالاً سوم) ۱۵۵۹ بود. این کتاب شامل ده فرمان، اعتقادنامه رسولان، دعای ربانی، بخش اول درود بر مریم، نقل قول های عهد جدید برای آیین های غسل تعمید، آیین توبه و آیین بدن و خون مسیح است. همچنین شامل شکرانه و دعاهای صبح و عصر بر اساس کتاب ک
وچک تعلیمات لوتر و سه دعا در هنگام نواختن ناقوس کلیسا، ظاهراً به عنوان جایگزینی برای آنجلوس است. در دوران مدرن، مشهورترین بخش کتاب شعر آغازین است: در املای نوین: "Oppia nyt vanha / ja nuori / joilla ompi sydän tuori / Jumalan käskyt / ja mielen / jotka taidat suomen kielen / Laki se sielun hirmuttaa / mutta Kristus sen taas lohduttaa / Lue siis hyvä lapsi tästä / Alkuoppi ilman este't / Niitä muista elämäs aina / niin Jeesus sinun armon's lainaa"
پهپاد مسافربر () یک هواگرد خودگردان است که برای جابه جایی تعداد اندکی مسافر به مقصد طراحی شده است. در سال ۲۰۲۱، شرکت فناوری اهانگ یوای وی مستقر در گوانگ ژوو چین، «ای هنگ ۱۸۴» را توسعه داد که نخستین پهپاد مسافربر جهان بود. تاریخچه. نخستین بار پهپادها در جنگ جهانی اول معرفی شدند، زمانی که بریتانیا «ایریل تارگت» را توسعه داد؛ هواگردی که با امواج رادیویی از راه دور کنترل می شد. یک سال بعد در ایالات متحده آزمایش «کترینگ باگ»، یک دوبالهٔ ۱۲ فوتی حامل بمب که با ریلی شبیه فلاخن پرتاب می شد، در حال انجام بود. هر دو پروژه به دلیل نتایج غیرقابل اعتماد و خطر برای نیروهای خودی، در جنگ به کار گرفته نشدند. تولید پهپادها پس از جنگ جهانی اول و در جنگ جهانی دوم و جنگ ویتنام ادامه یافت و در آموزش و شناسایی ارزشمند شدند. در اواخر سده بیستم، شیوه های تازه ای از سفر نیز پیشنهاد و توسعه یافت، از جمله جت پک های شخصی و حتی هواپیمای خیابان رو. هرچند این ها پهپاد نبودند، اما پیش زمینه ای برای پهپادهای مسافربر امروزی به شمار می آیند. نخستین پهپاد مسافربر در ۶ ژانویه ۲۰۱۶ در نمایشگاه بین المللی محصولات الکترونیک مصرفی (CES) در لاس وگاس ر
ونمایی شد. این پهپاد که توسط شرکت چینی ای هنگ ساخته شد، «۱۸۴» نام داشت و یک نفره بود و چهار ملخ داشت. این پرنده می توانست حدود ۲۳ دقیقه پرواز کند و به سرعتی تا ۶۳ مایل بر ساعت برسد. از آن زمان شرکت های بسیاری وارد این بازار شدند، اما هنوز محصولی در دسترس عموم قرار نگرفته است. توسعه فناورانه. از سال ۲۰۱۳ به بعد، بهبود طراحی در ساختار بال ها موجب شد تا پهپادهای مسافربر از نظر اقتصادی شدنی تر شوند. پیشرفت های تازه مانند سامانه بال زن که بر اساس سازوکار بال پرندگان ساخته شده است، اکنون بیشتر در دسترس است، چرا که توانایی های خود را در آزمایشگاه نشان داده اند. بیشتر پهپادهای آماده بازار تا سپتامبر ۲۰۱۵ پهپاد تحویلی بودند که توانایی حمل بارشان محدود به بسته های کوچک (کمتر از ۵ پوند) بود. فناوری ساخت پهپادهایی با ظرفیت حمل بیشتر، به ویژه حمل چند انسان، وجود دارد اما هنوز در بازار در دسترس نیست. طراحی های کنونی بیشینه ۵ نفر ظرفیت دارند. برآوردهایی وجود دارد که پهپادهای مسافربر می توانند از سال ۲۰۲۶ برای حمل ونقل پولی و امدادرسانی به کار گرفته شوند. گسترش این فناوری می تواند بر ترافیک زمینی تأثیر چشمگیری بگذارد و در کا
هش گره های ترافیکی مناطق پرجمعیت و صرفه جویی تا ۱۵٪ سوخت نقش داشته باشد. شرکت های شاخص. چندین شرکت بین المللی در زمینه پهپاد مسافربر فعال اند، از جمله اهانگ یوای وی در چین با مدل های «۱۸۴»، «۲۱۶» و «وی تی-۳۰»، شرکت آمریکایی جوبی ایویشن با پهپاد پنج نفره، آرچر ایویشن با مدل «میکر»، ایرباس سیتی ایرباس، بوئینگ با مدل «وسیله هوایی مسافربری» و ولوکوپتر آلمانی با مدل «ولوسیتی». کاربردهای آینده. مزایا. پهپادهای مسافربر می توانند زمان سفر را بسیار کاهش دهند، چرا که مسیرشان محدود به جاده های زمینی نیست. از جمله طرح های کنونی، جوبی ایویشن پس از خرید «اوبر ایر» قصد دارد از این فناوری در قالب تاکسی های هوایی بهره ببرد. همچنین این پهپادها می توانند در عملیات امداد و نجات و رساندن کالاهای حیاتی به کار روند. شرکت ای هنگ حتی پهپادهای مسافربر را در چین به عنوان وسیله اضطراری برای مقابله با ریزش احتمالی رودخانه ها در فصل سیلاب به کار گرفته است. نگرانی ها. ایمنی ترافیک هوایی و مسافری مهم ترین دغدغه است. مقررات ویژه برای پرواز پهپادهای مسافربر هنوز در حال تدوین اند. تهدیدهای امنیتی مانند «حمله مرد میانی» در سامانه های تجاری آسیب
پذیری های این فناوری را آشکار کرده اند. همچنین ۵۴٪ از بزرگسالان آمریکایی می گویند احساس ناامنی می کنند اگر سوار پهپاد مسافربر شوند. افزون بر این، صدای این پرنده ها زیاد است؛ مثلاً پهپاد «ای وی تی اوال» تمام برقی شرکت جوبی ایویشن حدود ۷۰ دسی بل صدا تولید می کند، که معادل «ترافیک سنگین» است.
مؤسسه زبان های فنلاند ( ) موسسه تحقیقاتی زبان شناسی فنلاند که به مطالعات فنلاندی، سوئدی (به سوئدی فنلاند مراجعه کنید)، زبان های سامی (اورالی)، زبان رومانی، و همچنین زبان اشاره فنلاندی و زبان اشاره فنلاند-سوئدی می پردازد. این موسسه مسئول استانداردسازی زبان های مورد استفاده در فنلاند است. این موسسه مرجع اصلی در برنامه ریزی زبانی فنلاندی است و توصیه های آن برای تعریف فنلاندی استاندارد که در ارتباطات رسمی استفاده می شود، در نظر گرفته می شود. علاوه بر این وظایف، این موسسه همچنین یک وظیفه مشاوره ای مهم در شکل دهی به سیاست زبان فنلاندی و انتخاب نام های محلی دارد. از سوی دیگر، در زبان سوئدی، این موسسه معمولاً کاربرد زبان سوئدی را ترویج می دهد، با هدف اصلی جلوگیری از فاصله گرفتن بیش از حد زبان سوئدی که در فنلاند صحبت می شود از معادل آن در سوئد. این مؤسسه مجلات مختلفی از جمله «Kielikello» و «Språkbruk» منتشر کرده است. همچنین با همکاری سایر سازمان ها، تا سال ۲۰۱۲ یک مجله فرهنگی با عنوان «هیدن کیوی» منتشر می کرد. این مؤسسه توصیه نامه ای غیرالزام آور دارد که نروژ، دانمارک و ایسلند نیز از نام های سوئدی برای مکان های فنلاند
ی استفاده کنند، به عنوان مثال «Helsingfors» برای هلسینکی، و این توصیه نامه توسط شورای زبان نروژ پذیرفته شده است. اگرچه این امر عمدتاً توسط سازمان های نروژی رعایت می شود، اما «هلسینکی» همچنان در برخی رسانه ها و راهنماهای سفر استفاده می شود، در حالی که «لاهتیس» برای لاهتی تقریباً به طور کامل نادیده گرفته می شود.
حقوق نام گذاری یک معامله مالی و نوعی تبلیغ یا یادبود است که در آن یک شرکت، شخص یا نهاد دیگر حق نام گذاری یک مرکز، شیء، مکان، برنامه یا رویداد (اغلب اماکن ورزشی) را معمولاً برای یک زمان توافق شده خریداری می کند. این مدت معمولاً برای املاکی مانند سالن های چند منظوره، مکان های هنرهای نمایشی یا زمین های ورزشی از سه تا ۲۰ سال متغیر است. مدت زمان طولانی تر برای مکان های با اهمیت بالاتر مانند اماکن ورزشی حرفه ای رایج تر است. این ترتیب به خریداران یک دارایی بازاریابی می دهد تا محصولات و خدمات را تبلیغ کنند، حفظ مشتری را افزایش دهند یا سهم بازار را افزایش دهند. چندین شکل از نام های حمایت شده توسط شرکت ها وجود دارد. برای مثال، یک "حامی مالی ارائه دهنده"، نام شرکت یا برند را به یک نام سنتی (مثلاً Hubert H. Humphrey Metrodome را در Smart Araneta Coliseum) ضمیمه می کند؛ یک "اسپانسر مالی عنوان"، نام اصلی ملک را با یک نام تحت حمایت شرکت (مانند اکثر مکان های ورزشی تحت حمایت) جایگزین می کند، بدون اینکه به نام قبلی اشاره کند. رکورد بزرگ ترین پرداخت حق نامگذاری متعلق به Crypto.com Arena در لس آنجلس است. در ۱۷ نوامبر ۲۰۲۱، یک قر
ارداد اسپانسری ۲۰ ساله به ارزش ۷۰۰ میلیون دلار آمریکا بین گروه سرگرمی آنشوتز و شرکت سنگاپوری کریپتو.کام برای تغییر نام استیپلز سنتر منعقد شد. فروشگاه زنجیره ای لوازم اداری استیپلز از زمان افتتاح این ورزشگاه در سال ۱۹۹۹، حق نام گذاری آن را در اختیار داشت. این مرکز، خانهٔ تیم های لس آنجلس کینگز از لیگ ملی هاکی و لس آنجلس لیکرز از لیگ ان بی ای است. این مکان در ۲۵ دسامبر ۲۰۲۱ با نام Crypto.com Arena شناخته شد. این رکورد پیش از این متعلق به ورزشگاه اسکوشیابانک آرنا تورنتو (که قبلاً مرکز ایر کانادا نام داشت) بود که از سال ۲۰۱۸، طی ۲۰ سال، ۸۰۰ میلیون دلار کانادا (۵۱۷ میلیون دلار آمریکا) درآمد کسب کرده بود. انتظار می رفت ورزشگاه سابق نیو میدولندز، خانه تیم های نیویورک جاینتز و نیویورک جتز در ایست رادرفورد، نیوجرسی، با ارزش تخمینی سالانه ۲۵ تا ۳۰ میلیون دلار آمریکا، هر دو قرارداد را تحت الشعاع قرار دهد. اما از این معیار عقب ماند، چرا که ورزشگاه مت لایف سالانه ۱۷ میلیون دلار از قراردادش با شرکت بیمه مت لایف درآمد داشت. گاهی اوقات، خریدار حقوق نام گذاری ممکن است تصمیم بگیرد که این حقوق را به یک سازمان خارجی، معمولاً ساز
مانی که با آن ارتباط نزدیکی دارد، اهدا کند. یک نمونه قابل توجه، فرندز آرنا، یک استادیوم بزرگ در استکهلم، است. این مجموعه قبلاً ورزشگاه سوئدبانک آرنا بود، اما در سال ۲۰۱۲ این شرکت حق نام گذاری را به بنیاد فرندز، سازمانی که توسط سوئدبانک برای مبارزه با قلدری در مدارس حمایت می شود، اهدا کرد. به همین ترتیب، در سال ۲۰۱۸، دفتر کشاورزی کنتاکی، یک سازمان لابی گری و بیمه کشاورزان، حق نام گذاری پارک بیسبال جدید دانشگاه کنتاکی را به دست آورد. اداره کشاورزی این حقوق نام گذاری را به وزارت کشاورزی کنتاکی اهدا کرد که این مکان را پارک افتخار کنتاکی نام گذاری کرد. نام حمایت شده، برند آژانس ایالتی برای محصولات کشاورزی تولید شده در آن ایالت است.
مکان ورزشی، ساختمان، سازه یا مکانی است که در آن مسابقات ورزشی برگزار می شود. استادیوم (جمع: استادیوم ها یا ورزشگاه ها) یا سالن سرپوشیده، مکان یا محلی برای برگزاری مسابقات ورزشی یا سایر رویدادها است و شامل یک میدان یا صحنه است که بخشی یا تمام آن توسط یک سازه طبقاتی احاطه شده است و به تماشاگران اجازه می دهد تا بایستند یا بنشینند و رویداد را تماشا کنند. بسته به نوع ورزش، انواع مختلفی از مکان های ورزشی وجود دارد. برای مثال: پیست اسب دوانی برای مسابقات اتومبیل رانی، هیپودروم برای مسابقات اسب دوانی، ولودروم برای دوچرخه سواری و استخر برای شنا. برخی از مکان های ورزشی می توانند بیش از صد هزار تماشاگر را در خود جای دهند، مانند پیست اتومبیل رانی ایندیاناپولیس در ایالات متحده که ظرفیتی معادل ۲۵۷٬۳۲۵ نفر دارد.
پسران بُزکشی فیلم کوتاه محصول سال ۲۰۱۲ به کارگردانی سام فرنچ است که به طور مشترک در افغانستان و ایالات متحده تولید شده است. این فیلم نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین فیلم کوتاه زنده در سال ۲۰۱۳ شد. پس از اعلام نامزدی برای اسکار، این فیلم همراه با ۱۵ فیلم کوتاه دیگر نامزد اسکار، توسط ShortsHD در سینماها اکران شد. تولید. در این فیلم، جوانمرد پاییز نقش بچه خیابانی را بازی می کند که با پسر یک آهنگر، با بازی فواد محمدی، دوست می شود. محمدی در زندگی واقعی یک دستفروش خیابانی بود که در کابل نقشه و سوغاتی می فروخت. نقش های آنها در فیلم برعکس شرایط واقعی زندگی شان بود، تیم تولید محمدی را به دلیل ویژگی های شخصیتش انتخاب کرد، چرا که این ویژگی ها با نقش پسر آهنگر همخوانی .اشت هنگام فیلمبرداری یکی از صحنه ها در خیابان های کابل، پاییز توسط یکی از اقوامش با یک گدا اشتباه گرفته شد، زیرا ا لباس های پاره پوشیده بود و برای این نقش، عودسوز را می چرخاند طرح. "پسران بزکشی که" به طور کامل در کابل، افغانستان فیلمبرداری شده، داستان بلوغ دو دوست صمیمی - یک ولگرد خیابانی و پسر یک آهنگر را روایت می کند که رویای زندگی بهتری را در سر می پرور
انند. رفیع، که خانواده اش مدت هاست آهنگر هستند، تحت فشار اصرار پدرش مبنی بر اینکه راه او را ادامه دهد، قرار می گیرد. بهترین دوستش احمد، یک یتیم بی پول، با گدایی سکه در ازای دود کردن عود از عودسوز دست سازش - یک قوطی حلبی که از یک تکه سیم آویزان است - روزگار می گذراند. این دو دوست که به دنبال فرار از سرنوشت خود هستند، رویای قهرمان شدن در ورزش ملی افغانستان، بُزکشی، را در سر می پرورانند - بزکشی نوعی چوگان خطرناک است که راپشت سب بو ا لاشه بزی سر یک بُ بده جای توپ انجام ی شود. وقتی احمد تصمیم می گیرد ابرای سثبات توانایی اش در تحقق رویاهایش ابی بدزدد اوضاع از کنترل خارج می شود و رفیع باید با واقعیت موقعیت خود کنار بیاید.
آشپزی در مصر باستان بیش از سه هزار سال قدمت دارد، اما تا دوران یونانی-رومی همچنان ویژگی های ثابت بسیاری را حفظ کرده است. غذای اصلی مصریان فقیر و ثروتمند، نان و آبجو بود که اغلب با پیازچه، سبزیجات دیگر و به میزان کمتر گوشت و ماهی همراه می شد. وعده های غذایی. تصاویر مهمانی ها را می توان در نقاشی های مربوط به پادشاهی کهن و پادشاهی نوین یافت. مهمانی ها معمولاً بعد از ظهر شروع می شدند. مردان و زنان از هم جدا می شدند، مگر اینکه متأهل بودند. نحوه نشستن بر اساس جایگاه اجتماعی متفاوت بود، افراد مربوط به طبقات اجتماعی بالاتر، روی صندلی می نشستند؛ افراد کمی رده پایین تر روی چهارپایه می نشستند و افراد با پایین ترین رتبه اجتماعی، روی زمین یا روی میز مخصوص ضیافت می نشستند. قبل از آماده کردن غذا، کاسه هایی حاوی مواد معطر تهیه می شد و این چربی معطر(انفلوراژ) برای پخش بوی دلپذیر یا دفع حشرات، سوزانده می شد. گل های نیلوفر آبی و طوق های گل بین مهمانان پخش می شد و رقصندگان حرفه ای (عمدتاً زنان) به همراه نوازندگانی که چنگ، عود، طبل، دف و می نواختند و میزبانان به پذیرایی می پرداختند. معمولاً مقادیر قابل توجهی نوشیدنی و مقادیر زیاد
ی غذا وجود داشت؛ گاو نر کبابی به صورت درسته، اردک، غاز، کبوتر و گاهی ماهی. غذاها اغلب شامل خورش هایی بودند که با مقدار زیادی نان، سبزیجات تازه و میوه آماده می شدند. شیرینی ها معمولاً کیک هایی با خرما پخته بودند که با عسل، شیرین می شدند. الهه هاثور اغلب در طول مهمانی ها مورد ستایش قرار می گرفت. غذاهای مصری را می توانست با روش های پختن خورش، آب پز کردن، کباب کردن، سرخ کردن تهیه کرد. ادویه ها و سبزی برای طعم دادن اضافه می شدند، هرچند ادویه های وارداتی گران بودند و بنابراین محدود به سفره های ثروتمندان بودند. غذاهایی مانند گوشت اغلب با نمک سود کردن نگهداری می شدند. خرما و کشمش و سایر مواد غذایی خشک را می توان برای نگهداری طولانی مدت خشک کرد. نان و آبجو معمولاً در همان مکان ها تهیه می شدند، زیرا مخمر مورد استفاده برای نان برای تهیه آبجو نیز استفاده می شد. این دو یا در نانوایی های مخصوص یا اغلب در خانه تهیه می شدند و مازاد آنها فروخته می شد. عسل شیرین کننده اصلی بود، اما نسبتاً گران بود. عسل کوهی از طبیعت جمع آوری می شد و عسل کندویی از زنبورهای اهلی در کندوهای سفالی به دست می آمد. جایگزین ارزان تر، خرما یا خرنوب بود
. حتی یک هیروگلیف ("nedjem/bener") وجود داشت که غلاف خرنوب را نشان می داد و معنای اصلی آن در مصری باستان «شیرین یا دلپذیر» بود. روغن ها از دانه کاهو یا تربچه، گلرنگ، ، و کنجد تهیه می شدند. از روغن حیوانی برای پخت و پز استفاده می شد و کوزه هایی که برای نگهداری آن استفاده می شد، در بسیاری از سکونتگاه ها یافت شده است. نان. نان مصری تقریباً منحصراً از گندم دو دانه تهیه می شد که تبدیل آن به آرد نسبت به اکثر انواع دیگر گندم دشوارتر بود. کُلَش (پوسته رویی) آن از طریق خرمن کوبی جدا نمی شد، بلکه به صورت خوشه های کوچک درمی آمد که باید با مرطوب کردن و کوبیدن با دسته هاون جدا می شدند تا از له شدن دانه های داخل آن جلوگیری شود. سپس در آفتاب خشک، بوجاری و الک می شد و در نهایت با یک دستاس آسیاب می شد. تکنیک های پخت در طول زمان متفاوت بود. در پادشاهی کهن، قالب های سفالی سنگین با خمیر پر می شدند و سپس برای پخت در زغال های داغ قرار می گرفتند. در طول پادشاهی میانه، مخروط های بلند روی اجاق های مربعی شکل استفاده می شدند. در پادشاهی نوین، نوع جدیدی از تنور سفالی بزرگ با رویه باز، به شکل استوانه، مورد استفاده قرار می گرفت که با آجره
ای گلی ضخیم و ملات پوشانده می شد. سپس خمیر را روی دیواره داخلی تنور که داغ شده بود، پهن می کردند و پس از پخت، آن را جدا می کردند، مشابه روشی که امروزه در تنور برای پخت نان های مسطح استفاده می شود. مقبره های پادشاهی نوین، تصاویری از نان را در شکل ها و اندازه های مختلف نشان می دهند. نان هایی به شکل انسان، ماهی، حیوانات مختلف و بادبزن، که همگی بافت خمیر متفاوتی داشتند. طعم دهنده های مورد استفاده برای نان شامل دانه های گشنیز و خرما بود، اما مشخص نیست که آیا این نان ها توسط فقرا استفاده می شده است یا خیر. به غیر از گیاه گندم، جو برای تهیه نان و همچنین برای تهیه آبجو کشت می شد و همچنین دانه ها و ریشه های زنبق و اویارسلام زرد نیز کشت می شدند. خرده های سنگ های آسیاب که برای آسیاب کردن آرد مخلوط شده با نان استفاده می شدند، به دلیل سایشی که روی مینای دندان ایجاد می کردند، منبع اصلی پوسیدگی دندان در میان مصریان باستان بودند. برای کسانی که توانایی مالی داشتند، نان مرغوب و شیرینیهایی که از آرد مرغوب پخته می شدند نیز وجود داشت. آبجو. در مصر، آبجو روزانه مصرف می شد. آبجو بخش مهمی از رژیم غذایی مصریان بود، به طوری که حتی به
عنوان پول رایج نیز استفاده می شد. این آبجو بسیار کدر و حالت نیمه مایع داشت؛ تقریباً چیزی شبیه فرنی امروزی. این آبجو منبع مهمی از مواد معدنی و پروتئین ها بود. ظروف کروی شکل با گردن باریک که برای ذخیره آبجو از دوران پیش از سلسله ها استفاده می شدند، در نخن و ابیدوس با بقایای گندم دو دانه یافت شده اند که نشانه هایی از گرمایش ملایم از پایین را نشان می دهد. اگرچه شواهد قطعی از فرآوری آبجو در اوایل تاریخ نیست، اما نشانه ای است که ممکن است برای همین منظور مورد استفاده قرار می گرفته اند. شواهد باستان شناسی نشان می دهد که آبجو ابتدا با پختن "نان آبجو" -نوعی نان تخمیر شده- که به آرامی پخته می شد تا از کشته شدن مخمرها جلوگیری شود، تهیه می شد. سپس نان روی یک الک خرد می شد، با آب در یک خمره شسته می شد و در نهایت برای تخمیر کنار گذاشته می شد. میوه و سبزیجات. سبزیجات به همراه آبجو و نان خورده می شدند؛ رایج ترین آنها پیازچه سبز و سیر بودند، اما هر دو کاربرد پزشکی نیز داشتند. همچنین کاهو، کرفس (به صورت خام خورده می شد یا برای طعم دادن به خورش ها استفاده می شد)، انواع خاصی از خیار و شاید برخی از انواع کدوهای دنیای قدیم و حتی خر
بزه نیز وجود داشتند. در دوران یونانی-رومی شلغم وجود داشت، اما مشخص نیست که آیا قبل از آن دوره نیز در دسترس بوده اند یا خیر. گیاهان از خانواده جگنیان، از جمله پاپیروس، به صورت خام، آب پز، کبابی یا آرد شده مصرف می شدند و سرشار از مواد مغذی بودند. از گیاه اویارسلام زرد برای تهیه شیرینی ای از تجه های خشک و آسیاب شده مخلوط با عسل استفاده می شد. سوسن و گیاهان آبزی گلدار مشابه را می توان به صورت خام یا آرد استفاده کرد و ریشه و ساقه آنها را نیز خوراکی دانست. تعدادی از حبوبات و بقولات مانند نخود فرنگی، لوبیا، عدس و نخود فرنگی منبعی برای پروتئین بودند. کاوش های روستای کارگران در جیزه، ظروف سفالی وارداتی از خاورمیانه را آشکار کرده است که از اوایل دودمان چهارم برای ذخیره و حمل روغن زیتون استفاده می شدند. رایج ترین میوه ها در مصر باستان خرما، انجیر، انگور (و کشمش)، انار و گونه های خاصی از ازگیل ها و نبک (عناب یا چیزی شبیه کنار) بودند. انجیر به دلیل داشتن قند و پروتئین فراوان، در مصر بسیار رایج بود. خرما یا به صورت خشک مصرف می شد یا به صورت رطب تازه خورده می شد. فقرای مصری از خرما به عنوان شیرین کننده استفاده می کردند. برخ