Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ل تعدادی از دلایل فنی با شکست مواجه شود. چنین تماس هایی به عنوان تلاش های تماس ناموفق طبقه بندی می شوند. در بسیاری از موارد عملی، این تعریف نیاز به گسترش بیشتر با تعدادی مشخصات دقیق دارد که توضیح می دهد کدام تماس ها دقیقاً به عنوان راه اندازی موفقیت آمیز محاسبه می شوند و کدام نه. این امر تا حد زیادی توسط مرحله ای از فرآیند تنظیم تماس که در آن یک تماس به عنوان متصل شمرده می شود، تعیین می شود. در سیستم های ارتباطی مدرن، مانند شبکه های سلولی (موبایل) ، رویه تنظیم تماس ممکن است بسیار پیچیده باشد و نقطه ای که در آن یک تماس با موفقیت متصل تلقی می شود، ممکن است به روش های مختلفی تعریف شود، بنابراین بر میزان موفقیت تنظیم تماس تأثیر می گذارد. محاسبه شد. اگر تماسی با موفقیت وصل شود اما شماره گرفته شده اشغال باشد، تماس به عنوان تماس موفق محسوب می شود. اصطلاح دیگری که برای نشان دادن تلاش های تماسی که در فرآیند تنظیم تماس با شکست مواجه می شوند استفاده می شود، تماس های مسدود شده است. نرخ موفقیت راه اندازی تماس در شبکه های معمولی (به اصطلاح خط ثابت ) بسیار بالا است و به طور قابل توجهی بالاتر از 99.9٪ است. در سیستم های ارتبا
ط سیار که از کانال های رادیویی استفاده می کنند، نرخ موفقیت برقراری تماس کمتر است و ممکن است برای شبکه های تجاری بین ۹۰ تا ۹۸ درصد یا بالاتر باشد. دلایل اصلی راه اندازی ناموفق تماس در شبکه های تلفن همراه عبارتند از: عدم پوشش رادیویی (در لینک پایین یا بالا )، تداخل رادیویی بین مشترکین مختلف، نقص در عملکرد شبکه (مانند رویه های تغییر مسیر ناموفق تنظیم تماس)، بار بیش از حد عناصر مختلف شبکه (مانند سلول ها) و غیره. نرخ موفقیت تنظیم تماس یکی از شاخص های کلیدی عملکرد (KPI) است که توسط اپراتورهای شبکه برای ارزیابی عملکرد شبکه هایشان استفاده می شود. فرض بر این است که تأثیر مستقیمی بر رضایت مشتری از خدمات ارائه شده توسط شبکه و اپراتور آن دارد. نرخ موفقیت راه اندازی تماس معمولاً همراه با سایر پارامترهای فنی شبکه در یک شاخص عملکرد کلیدی به نام دسترسی به سرویس گنجانده می شود. هدف اپراتورهای شبکه های مخابراتی افزایش نرخ موفقیت برقراری تماس تا آنجا که عملی و مقرون به صرفه است. در شبکه های تلفن همراه این امر با بهبود پوشش رادیویی، گسترش ظرفیت شبکه و بهینه سازی عملکرد عناصر آن حاصل می شود که همه این موارد ممکن است به تلاش قابل
توجه و سرمایه گذاری قابل توجهی از طرف اپراتور شبکه نیاز داشته باشد. همچنین ببینید. تسویه حساب (ارتباطات) منابع. "Federal Standard 1037C". General Services Administration. Archived from the original on 2022-01-22. (in support of MIL-STD-188).
نسبت تجمیع در زیرساخت شبکه برای میزبانی اینترنت، تعداد سرورهای مجازی است که می توانند بر روی هر ماشین میزبان فیزیکی اجرا شوند. بسیاری از شرکت ها از طریق آزمون و خطا با چیدن ماشین های مجازی روی هم تا زمانی که عملکرد به یک خزیدن کاهش یابد، به این رقم می رسند. باب گیل، مدیر تحقیقات سرور شرکت تحلیلگر TheInfoPro Inc. نیویورک، اظهار می کند: «این نوعی برنامه ریزی ظرفیت با بینی خونی است. شاخص V اخیر نشان داد که میانگین نسبت تجمیع در واقع کمتر از حد انتظار است - 6.3:1 VM در هر میزبان فیزیکی (نسبت واقعی) در مقابل ۹٫۸:۱ (درک شده)
زیرساخت اطلاعات دفاعی (DII) یک شبکه نظامی امن است که متعلق به وزارت دفاع بریتانیا است. این توسط تمام شاخه های نیروهای مسلح، از جمله نیروی دریایی سلطنتی، ارتش بریتانیا و نیروی هوایی سلطنتی و همچنین کارمندان دولت وزارت دفاع استفاده می شود. به پایگاه ها و کشتی های مستقر در دریا می رسد، اما به هواپیماهای در حال پرواز نمی رسد. مشارکت در حال توسعه DII کنسرسیوم اطلس نامیده می شود و از فناوری دی اکس سی (EDS سابق)، فوجیتسو، ایرباس دفاع و فضا (سابق دفاع و امنیت EADS) و سی جی آی (قبلاً Logica) تشکیل شده است. از ماه مه ۲۰۱۶، کاربران MOD DII شروع به مهاجرت به سبک جدید فناوری اطلاعات در دفاع کردند که به عنوان MODNET شناخته می شود. دوباره توسط ATLAS پشتیبانی می شود. بررسی اجمالی. DII از ۲۰۰۰ سایت MOD با حدود ۱۵۰۰۰۰ پایانه (رومیزی و لپ تاپ) و ۳۰۰۰۰۰ حساب کاربری پشتیبانی می کند. این طراحی شده است تا سطح بالایی از انعطاف پذیری، انعطاف پذیری و امنیت را در ارائه اتصال از «فضای تجاری به فضای جنگ» در دفاتر وزارت دفاع در بریتانیا، پایگاه های خارج از کشور، در دریا و در خط مقدم ارائه دهد. هدف آن منطقی کردن و بهبود تدارکات فناوری اطلا
عات برای بخش دفاعی در قرن بیست و یکم است. شامل یک تغییر فرهنگ عمده برای کاربران MOD و روش های کار آنها از طریق ساختار مناطق کاری مشترک با امنیت و دسترسی کنترل شده است. این باید یک سیستم مدیریت سوابق و امکانات جستجو را همراه با طیف وسیعی از خدمات اداری فراهم کند. این میزبان چند صد COTS (تجاری خارج از قفسه) و برنامه های MOD سفارشی از طیف وسیعی از تأمین کنندگان است که مطابق با استانداردهای امنیتی مورد نیاز ارزیابی شده اند. این شبکه داده های الفبایی عددی، گرافیکی و ویدئویی را مدیریت می کند. این سیستم اطلاعاتی را از سطوح محدود به سطوح فوق سری حمل می کند، اما کاربران فقط می توانند داده ها و برنامه هایی را ببینند که برای آنها مجاز هستند. رویکرد افزایشی. به منظور از بین بردن خطر برنامه اطلس و وزارت دفاع یک رویکرد افزایشی برای توسعه و اجرای DII، با قرارداد جداگانه برای هر افزایش، اتخاذ کردند. جدول زمانی تمدید شده به وزارت دفاع در تعریف نیازمندی هایش اجازه می دهد. هزینه ها و شفافیت. وزارت دفاع به پارلمان اطلاع داد که این سیستم ۲٫۳ میلیارد پوند هزینه خواهد داشت، حتی اگر می دانست هزینه آن حداقل ۵٫۸ میلیارد پوند خواهد بود
. تا سال ۲۰۰۸ این برنامه با حداقل ۱۸ ماه تأخیر اجرا می شد. تنها ۲۹۰۰۰ از ۶۳۰۰۰ پایانه قراردادی را تحویل داده بود. و هیچ یک از قابلیت های مخفی قرارداد را ارائه نکرده بود. در ژانویه ۲۰۱۰، معاون پارلمانی وزیر امور خارجه در امور دفاع اعلام کرد که وزارت دفاع مجوز افزایش DII 3a را با هزینه حدود ۵۴۰ میلیون پوند برای ارائه ۴۲۰۰۰ پایانه در RAF و در فرماندهی مشترک هلیکوپتر صادر کرده است. وی اظهار داشت که این پروژه «مزایای» به ارزش بیش از ۱٫۶ میلیارد پوند در طول ۱۰ سال قرارداد به ارمغان خواهد آورد. در آن سال قرار بود این پروژه حداقل ۷ میلیارد پوند هزینه داشته باشد، با این حال، دولت بریتانیا گفت که ممکن است تلاش کند این مبلغ را کاهش دهد. تا سال ۲۰۱۴، عرضه تمام پایانه های بریتانیا کامل شد و به روزرسانی رایانه های رومیزی و چاپگرهای اصلی به سخت افزار جدید در حال انجام بود. عرضه خارج از کشور رو به پایان بود و بیش از نیمی از ناوگان، از جمله ناو هواپیمابر اچ ام اس ملکه الیزابت مجهز شده بودند. قسمت پایانی استقرار قابلیت Secret قرار بود در تابستان ۲۰۱۴ تکمیل شود.
سیستم مختصات شبکه (سیستم NC) سیستمی است برای پیش بینی ویژگی هایی مانند تأخیر یا پهنای باند اتصالات بین گره ها در شبکه با اختصاص مختصات به گره ها. به طور رسمی تر، یک جاسازی مختصات را اختصاص می دهد formula_1 به هر گره formula_2 در یک شبکه با استفاده از یک الگوریتم بهینه سازی به گونه ای که یک عملیات از پیش تعریف شده است formula_3 برخی از مشخصه های جهت را تخمین می زند formula_4 ارتباط بین گره formula_5 و formula_6 . استفاده ها. به طور کلی، سیستم های مختصات شبکه را می توان برای کشف همتا، انتخاب سرور بهینه، و مسیریابی با آگاهی از مشخصه ها استفاده کرد. بهینه سازی تأخیر. هنگام بهینه سازی تأخیر به عنوان مشخصه اتصال، یعنی برای اتصالات با تأخیر کم، سیستم های NC به طور بالقوه می توانند به بهبود کیفیت تجربه برای بسیاری از کاربردهای مختلف کمک کنند، مانند: بهینه سازی پهنای باند. سیستم های NC همچنین می توانند پهنای باند را بهینه کنند (اگرچه همه طرح ها نمی توانند این کار را به خوبی انجام دهند). بهینه سازی اتصالات با پهنای باند بالا می تواند عملکرد انتقال داده های بزرگ را بهبود بخشد. تشخیص حمله Sybil. حملات Sybil هنگام طراحی پ
روتکل های همتا به همتا نگران کننده هستند. سیستم های NC، با توانایی خود در اختصاص مکان به منبع ترافیک، می توانند در ساختن سیستم هایی که در برابر Sybil مقاوم هستند، کمک کنند. فضای طراحی. مبتنی بر شاخص در مقابل غیرمتمرکز. تقریباً هر نوع سیستم NC می تواند در پیکربندی مبتنی بر نقطه عطف یا کاملاً غیرمتمرکز پیاده سازی شود. سیستم های مبتنی بر لندمارک تا زمانی که هیچ یک از نشانه ها به خطر نیفتند، عموماً ایمن هستند، اما خیلی مقیاس پذیر نیستند. پیکربندی های کاملاً غیرمتمرکز معمولاً امنیت کمتری دارند، اما می توانند به طور نامحدود مقیاس شوند. فاکتورسازی تانسور. مقالات قابل توجه: TNDP Leverage Sampling + Personal Devices مختصات نسبی. مقالات قابل توجه: RMF جایگزین ها. سیستم های مختصات شبکه تنها راه برای پیش بینی ویژگی های شبکه نیستند. همچنین روش هایی مانند iPlane و iPlane Nano وجود دارد که رویکرد تحلیلی تری دارند و سعی می کنند رفتار مسیریاب های اینترنتی را به صورت مکانیکی شبیه سازی کنند تا پیش بینی کنند برخی از بسته ها از چه مسیری جریان می یابند و بنابراین یک اتصال دارای چه ویژگی هایی خواهد بود. .
iWARP یک پروتکل شبکه کامپیوتری است که دسترسی مستقیم به حافظه از راه دور (RDMA) را برای انتقال کارآمد داده ها از طریق شبکه های پروتکل اینترنت پیاده سازی می کند. برخلاف برخی از حساب ها، iWARP مخفف نیست. از آنجایی که iWARP بر روی پروتکل های آگاه از تراکم استاندارد نیروی کار مهندسی اینترنت (IETF) مانند پروتکل کنترل انتقال (TCP) و پروتکل انتقال کنترل جریان (SCTP) لایه بندی شده است، الزامات کمی در شبکه ایجاد می کند و می تواند با موفقیت در یک شبکه مستقر شود. طیف وسیعی از محیط ها تاریخ. در سال ۲۰۰۷، IETF پنج درخواست برای نظرات (RFC) را منتشر کرد که iWARP را تعریف می کنند: این RFCها بر اساس مشخصات کنسرسیوم RDMA برای RDMA از طریق TCP هستند. مشخصات کنسرسیوم RDMA تحت تأثیر استانداردهای قبلی RDMA، از جمله معماری رابط مجازی (VIA) و InfiniBand (IB) قرار دارد. از سال ۲۰۰۷، IETF سه RFC اضافی منتشر کرده است که iWARP را حفظ و گسترش می دهد: پروتکل. جزء اصلی در پروتکل iWARP، پروتکل قرار دادن داده مستقیم (DDP) است که امکان انتقال واقعی صفر کپی را فراهم می کند. DDP خود انتقال را انجام نمی دهد. پروتکل اصلی (TCP یا SCTP) انجام می دهد
. با این حال، TCP به مرزهای پیام احترام نمی گذارد. داده ها را به صورت دنباله ای از بایت ها بدون توجه به واحدهای داده پروتکل (PDU) ارسال می کند. در این راستا، خود DDP ممکن است برای SCTP مناسب تر باشد، و در واقع IETF یک RDMA استاندارد را بر روی SCTP پیشنهاد کرده است. برای اجرای DDP از طریق TCP، نیاز به تغییری دارد که به عنوان کادربندی نشانگر PDU aligned (MPA) شناخته می شود تا مرزهای پیام ها را تضمین کند. علاوه بر این، DDP برای دسترسی مستقیم در نظر گرفته نشده است. در عوض، یک پروتکل RDMA جداگانه (RDMAP) خدمات خواندن و نوشتن داده ها را فراهم می کند؛ بنابراین، کل مشخصات RDMA روی TCP واقعاً RDMAP روی DDP بر روی MPA/TCP یا SCTP است. تمامی این پروتکل ها در سخت افزار قابل پیاده سازی هستند. برخلاف IB, iWARP فقط ارتباطات متصل قابل اعتمادی دارد، زیرا این تنها سرویسی است که TCP و SCTP ارائه می کنند. مشخصات iWARP سایر ویژگی های IB مانند Send with Immediate Data را حذف می کند. با RFC 7306، IETF در تلاش است تا این حذفیات را کاهش دهد. پیاده سازی. از آنجا که اجرای هسته از پشته TCP می تواند به عنوان یک گلوگاه دیده شود، این پروتک
ل معمولاً در کنترلرهای رابط شبکه RDMA سخت افزاری (rNIC) پیاده سازی می شود. از آنجایی که از دست دادن داده های ساده در محیط های شبکه به ندرت اتفاق می افتد، مکانیسم های تصحیح خطا TCP ممکن است توسط نرم افزار انجام شود، در حالی که ارتباطاتی که اغلب انجام می شوند کاملاً توسط منطق تعبیه شده در rNIC مدیریت می شوند. به طور مشابه، اتصالات اغلب به طور کامل توسط نرم افزار برقرار می شوند و سپس به سخت افزار واگذار می شوند. علاوه بر این، مدیریت جزئیات پروتکل خاص iWARP معمولاً از پیاده سازی TCP جدا می شود و به rNICها اجازه می دهد هم برای تخلیه RDMA و هم برای تخلیه TCP (در پشتیبانی از برنامه های کاربردی TCP/IP مبتنی بر سوکت های سنتی) استفاده شوند. بخشی از پیاده سازی سخت افزاری که برای پیاده سازی پروتکل TCP استفاده می شود به عنوان موتور تخلیه بار TCP (TOE) شناخته می شود. خود TOE از کپی در سمت گیرنده جلوگیری نمی کند و باید با سخت افزار RDMA ترکیب شود تا نتایج کپی صفر شود. مشخصات RDMA / TCP مجموعه ای از پروتکل های سیمی مختلف است که برای پیاده سازی در سخت افزار در نظر گرفته شده است (اگرچه به نظر می رسد شبیه سازی آن در نرم افزار ب
رای سازگاری اما بدون مزایای عملکردی امکان پذیر است). رابط ها. iWARP یک پروتکل است، نه یک پیاده سازی، اما رفتار پروتکل را بر حسب عملیات قانونی برای پروتکل تعریف می کند که به عنوان افعال شناخته می شود. به این ترتیب، iWARP هیچ رابط برنامه نویسی استاندارد واحدی ندارد. با این حال، رابط های برنامه نویسی تمایل زیادی به مطابقت بسیار نزدیک با افعال دارند. چندین رابط برنامه نویسی پیشنهاد شده است، از جمله OpenFabrics Verbs, Network Direct, uDAPL, kDAPL, IT-API و RNICPI. پیاده سازی برخی از این رابط ها برای پلتفرم های مختلف از جمله ویندوز و لینوکس در دسترس است. خدمات موجود. سرویس های شبکه ای که بر روی iWARP پیاده سازی می شوند شامل مواردی است که در OpenFabrics Enterprise Distribution (OFED) توسط OpenFabrics Alliance برای سیستم های عامل لینوکس و توسط Microsoft Windows از طریق Network Direct ارائه می شوند. فروشندگان. فروشندگان محبوب تجهیزات دارای iWarp عبارتند از: جستارهای وابسته. RDMA از طریق اترنت همگرا
شبکه منابع دانشگاهی اوهایو (OARnet) یک سازمان فناوری اطلاعات مورد حمایت دولت است که به سازمان های عضو خود خدمات شبکه ای درون ایالتی، مجازی سازی و راهکارهای محاسبات ابری، کنفرانس های ویدیویی پیشرفته، ارتباط با شبکه های تحقیقاتی منطقه ای و بین المللی و اینترنت عمومی، خدمات مکان نمایی و میزبانی وب در شرایط اضطراری را ارائه می دهد. شبکه OARnet (که مدتی به عنوان شبکه سوم فرانتیر و بعداً به عنوان OSCnet شناخته شد) یک شبکه فیبر نوری پرسرعت و اختصاصی در سراسر ایالت است که خدمات خود را به مدارس K-12 اوهایو، دانشگاه ها و مراکز پزشکی دانشگاهی، ایستگاه های پخش عمومی و دولت ایالتی/محلی ارائه می دهد. OARnet به عنوان یکی از پیشرفته ترین شبکه های ارتباطی ایالتی در زمینه تحقیقات، آموزش و رقابت اقتصادی در کشور شناخته شده است. OARnet در کلیولند و سینسیناتی به Internet2، شبکه تحقیقاتی و آموزشی پیشرفته ملی ایالات متحده متصل است. OARnet همچنین ارتباطات مستقیمی با شبکه Merit در میشیگان و Omnipop در شیکاگو دارد. دفاتر OARnet در کمپوس غربی دانشگاه ایالتی اوهایو در کلمبوس، اوهایو، ایالات متحده واقع شده اند. OARnet علاوه بر این، به عنو
ان نماینده ثبت دامنه برای بسیاری از دامنه های سطح سوم (هم عمومی و هم مبتنی بر محلیت) تحت .oh.us و برخی تحت .in.us و .ky.us عمل می کند. تاریخچه. به عنوان یکی از سازمان های عضو کنسرسیوم فناوری اوهایو، بخش فناوری و اطلاعات هیئت منصفه اوهایو (که اکنون به عنوان بخش آموزش عالی اوهایو شناخته می شود)، OARnet در سال ۱۹۸۷ توسط مجلس عمومی اوهایو برای فراهم آوردن اتصال شبکه به منابع مرکز سوپرکامپیوتر اوهایو (OSC) ایجاد شد. در آن زمان مشخص شد که شبکه مخاطبان بسیار گسترده تری خواهد داشت، بنابراین وقتی نام شبکه در اوایل ۱۹۸۸ انتخاب شد، OARnet به منظور تأکید بر کاربردهای متعدد شبکه، انتخاب شد. برنامه اولیه (۱۹۸۷) استفاده از تعدادی از اتصالات Bitnet و CCnet (شبکه منطقه ای DECnet) برای شروع بود. سه پروتکل شبکه (سازگار)، NJE, DECnet و TCP/IP استفاده شدند. اولین خط تأمین شده توسط OARnet بین دانشگاه رزرو مورد کیس و دانشگاه جان کرول در ژوئن ۱۹۸۷ نصب شد. بسیاری از خطوط بعدی با سرعت ۹٫۶ کیلوبیت بر ثانیه، ۵۶ کیلوبیت بر ثانیه، و T1 (1.544 مگابیت بر ثانیه) با کمک قرارداد اداره خدمات اداری اوهایو با شرکت Litel Corp. نصب شدند. اتصالات ای
نترنت (که در آن زمان NSFNET نامیده می شد) در بهار ۱۹۸۸ به دست آمدند. پروتکل های غیر-TCP/IP به زودی منسوخ شدند و فرایند ارتقاء اتصالات به طور مرتب انجام شد. در سال ۱۹۹۱، تصمیم گرفته شد که OARnet به مشاغل تجاری خدمات اتصال اینترنت ارائه دهد، با نرخ های مناسب؛ بنابراین OARnet به عنوان یکی از اولین ارائه دهندگان خدمات اینترنت (ISPs) در اوهایو شناخته شد. پس از ورود گسترده ارائه دهندگان خدمات اینترنت تجاری به کسب وکار، OARnet دیگر به دنبال حساب های تجاری جدید نبود. افزایش بسیار زیاد ظرفیت شبکه اصلی (برنامه ریزی ۲۰۰۰–۰۲، نصب ۲۰۰۳–۰۴) زمانی امکان پذیر شد که امکان اجاره خطوط فیبر نوری خود ("فیبر تاریک") فراهم شد. یک شبکه اصلی جدید با ظرفیت بسیار بالاتر و به طول ۱٬۸۵۰ مایل نصب شد و کمیسیون eTech اوهایو و اداره آموزش اوهایو در تأمین مالی و استفاده از OARnet شرکت کردند. شبکه فیبر نوری در نوامبر ۲۰۰۴ راه اندازی شد. در سال ۲۰۰۶، OARnet یکی از اولین شبکه ها برای ارائه تلویزیون زنده از طریق پروتکل اینترنت، که امروزه به عنوان IPTV شناخته می شود، فراهم کرد. OARnet به عنوان شبکه اصلی برای انتقال برنامه های شبکه خبری اوهایو به پ
خش هاکی Miami Redhawks. تیم فصل ۲۰۰۸–۲۰۰۹ را در Frozen Four با شکست ۴–۳ در وقت اضافه مقابل دانشگاه بوستون به پایان رساند. این یکی از اولین انتقال های ورزشی زنده از طریق IPTV در ایالات متحده بود. یک افزایش دیگر در ظرفیت در سال ۲۰۱۲ رخ داد، زمانی که ایالت اوهایو ارتقاء شبکه اصلی OARnet را به ۱۰۰ گیگابیت بر ثانیه تأمین مالی کرد. امروزه، بیش از ۱٬۵۰۰ مایل از شبکه اصلی اوهایو با سرعت فوق العاده ۱۰۰ گیگابیت بر ثانیه کار می کند، که توسط ComputerWorld در دسته فناوری های نوظهور برنامه افتخارات کامپیوتروورد ۲۰۱۳ مورد تقدیر قرار گرفت. در نوامبر ۲۰۱۲، دانشگاه رزرو مورد کیس به عنوان اولین مؤسسه عضو شد که با سرعت ۱۰۰ گیگابیت بر ثانیه به شبکه اصلی OARnet متصل شد. رهبران OARnet عبارتند از:
ژان دو بتنکور ( زاده ۱۳۶۲- وفات ۱۴۲۵ یک کاوشگر فرانسوی - نورمن بود که در سال ۱۴۰۲ یک اکتشاف را به جزایر قناری رهبری کرد و ابتدا در سمت شمالی جزیره لانزاروته قدم به ساحل گذاشت. وی سپس جزایر فوئرته ونتورا (در سال ۱۴۰۵) و ایه رو را برای حکومت کاستیل فتح نموده و روسای محلی آنها (مردمان بومی «ماجوها و بیباچها») را بیرون کرد. بتنکور عنوان پادشاه جزایر قناری را دریافت نمود، اما وی حامی خود در جریان فتح جزایر یعنی انریکه سوم پادشاه کاستیل را، به عنوان ولی نعمت خود شناخت. پیش زمینه. جزایر قناری ظاهراً برای کارتاژهای کادیس شناخته شده بود. پلینی مهتر، نویسنده رومی، آنها را جزایر خُرم نامیدبود. دریانورد جنوایی لانچلوتو مالوچلو با کشف مجدد جزایر قناری در سال ۱۳۱۲ اعتباری کسب نمود. در سال ۱۳۳۹، نقشه نگار اهل مایورکا آنخلینو دولسرت اولین نقشه جزایر قناری را ترسیم نمود. زندگی نامه. ژان دو بتنکور، بارون سنت مارتن لو گیلارد، در گرانویل لا تانتوریه، استان نرماندی به دنیا آمد. پدر وی "ژان سوم بتنکور" و مادرش "ماری دو براکمون" بودند. شاه شارل پنجم در طول درگیری های خود با پادشاهی ناوار دستور داد تمام قلعه های منطقه که متعلق به حا
میان ناوار یا آن هایی که مالکان آن قادر به دفاع از آنها نبودند، تخریب شوند. در ماه مه ۱۳۶۴ پدر ژان که تحت فرمان برتران دو گوکلان خدمت می کرد، در طی نبرد کوشرل، و وقتی وی هنوز خردسال بود، کشته شد. گرانویل در سال ۱۳۶۵ تخریب شد. در سال ۱۳۷۷، بتنکور پانزده ساله به خدمت لوئی یکم، دوک آنژو، درآمده و به مقام ملازم () رسید. وی بین سال های ۱۳۸۷ تا ۱۳۹۱ منصب افتخاری پیشکاری لویی دو والوا دوک تورن (بعداً دوک اورلئان) را بر عهده داشت. در سال ۱۳۸۷شارل ششم پادشاه فرانسه مجوز بازسازی قلعه گرانویل را صادر نمود. بتنکور به عنوان ارباب گرانویل، هفت بلوک آن سرزمین و حقوقی بر تمام کالاهایی که از مایملک وی عبور می کردند را در اختیار داشت. وی بر گرانویل به عنوان دست نشانده کنت لونگویل، "اولیویه دو گوکلان"، پسر "برتران دو گوکلان"، حکمرانی می نمود. وی بعداً گرانویل را زیر نظر هنری پنجم پادشاه انگلستان که در نتیجه لشکرکشی خود به فرانسه، آن منطقه را تحت کنترل درآورده بود، در اختیار داشت. در همین زمان، با بهره گیری از بی ثباتی روابط بین انگلستان و فرانسه، احتمال می رود که بتنکور علیه هر دو طرف دست به دزدی دریایی زده باشد. در سال ۱۳۹۲ در
پاریس با ژن دو فایل، دختر "گیوم دو فایل" و "مارگریت دو شاتیلون" ازدواج نمود. محاصره مهدیه. در سال ۱۳۹۰ بتنکور، دوک تورن را در جنگ صلیبی بربری همراهی نمود، لشکرکشی که توسط بازرگانان جنوایی برای حل و فصل مشکل دزدی دریایی شمال آفریقا سازماندهی شد. پیشنهاد دوج (رئیس دولت جنوا) برای انجام یک جنگ های صلیبی ارائه شد. به این ترتیب، به شرکت کنندگان در آن اعتبار، مهلت قانونی برای بازپرداخت بدهی های آنها، مصونیت از دعاوی و آمرزش از سوی پاپ را اعطا می نمود. نیروهای فرانسوی متشکل از ۱۵۰۰ شوالیه به رهبری لویی دوم، دوک بوربن، مهدیه در تونس رامحاصره نمودند. فرانسوی ها با منطقه ناآشنا بودند، تجهیزات محاصره سنگین شهر را به همراه نداشتند، دشمن را دست کم گرفته بوده و درگیر نزاع های داخلی شدند. بربرها هم به این نتیجه رسیدند که نمی توانند بر محاصره کنندگان شهر که مسلح به جنگ افزارها و تسلیحات سنگین تر بودند، غلبه نمایند. فرانسویان که از گرمای طاقت فرسا خسته شده و نگران زمستان پیش رو بودند، با معاهده ای که مذاکرات آن توسط جنوایی ها انجام شده بود، موافقت نمودند. این احتمال وجود دارد که بتنکور داستان هایی را در مورد جزایر قناری از ج
نوایی ها شنیده باشد، و از وجود ارسئین ،گلسنگی که برای ساختن رنگ کمیاب و گران قیمت جوهر (حاجب) از آن استفاده می شود، آگاه شده باشد. در این سفر، او همچنین دوباره با گادیفر دو لا سال را ملاقات نمود، شوالیه فرانسویی که قبلاً با او در زمان خدمت به دوک اورلئان آشنا شده بود، فردی که بعداً وی را تا جزایر قناری مشایعت نمود. سفر به جزایر قناری. در آن زمان عمدتاً بازرگانان اسپانیایی به جزایر قناری تردد می نمودند. بتنکور برای تأمین مالی سفر خود، خانه خود را در پاریس به ارزش ۲۰۰ فرانک طلا و برخی املاک کوچک دیگر خود را در دسامبر ۱۴۰۱ فروخت. پسر خاله او، روبر دو براکمون، سفیر وقت فرانسه در کاستیل، ۷٬۰۰۰ پوند را در مقابل رهن املاک بتنکور به وی قرض داد. بنا به نظر مورری، پادشاه کاستیل انریکه سوم تسخیر جزایر قناری را به براکمون سپرده بود، که وی این مأموریت را به بتنکور واگذار نمود. بتنکور در ۱ مه ۱۴۰۲ به همراه هشتاد مرد جنگی، که بیشتر آنان ماجراجویانی از گسکونی و نورماندی بودند، از جمله دو کشیش فرانسیسکن (پیر بونتیه و ژان لو وریه که این سفر را در کتاب Le Canarien روایت نمودند) از لا روشل به راه افتادند. دو نفر از بومیان گوانچه
که در سفر اکتشافی قبلی کاستیلی ها دستگیر شده و غسل تعمید داده شده بودند، و همجنین ژان آریت پرودم، مشاور و مدیر کلیدی در فتح، بتنکور را همراهی می نمودند. پس از عبور از دماغه فینیستر، آنها وارد کادیس شدند، جایی که بتنکور برخی از ملوانان خود را چنان وحشت زاده یافت، که از ادامه سفر خودداری نمودند. از هشتاد خدمه ای که وی با آنها سفر خود را آغاز نموده بود، پنجاه و سه نفر در ادامه سفر او را همراهی نمودند. بتنکور به لانزاروته، شمالی ترین جزیره مسکونی رسید. در حالی که گادیفر دو لا سال در حال کاوش مجمع الجزایر بود، بتنکور برای دریافت نیروهای کمکی از دربار کاستیل به کادیس بازگشت. در این هنگام، جنگ قدرتی در جزیره بین گادیفر و یکی دیگر از افسران ،برتان دو برنوال درگرفت. برتان بین نورمن های بتنکور و گاسکن های گادیفر اختلاف ایجاد نمود. پای رهبران محلی نیز به درگیری کشیده شد و افراد زیادی در ماه های اول غیبت بتنکور جان باختند. تنها با بازگشت بتنکور در سال ۱۴۰۴ بود که صلح به این جزیره آشفته بازگشت. در سال ۱۴۰۴ دو لا سال و بتنکور شهر بتانکوریا (به عنوان پایتخت جزیره فوئرته ونتورا) را تأسیس نمودند. سالها بعد بتنکور در نبرد آرگ
ینگین در جنوب جزیره گران کاناریا (کاناریوس) از بومیان شکست خورد. وی در سال ۱۴۲۵ درگذشت و در کلیسای زادگاهش گرانویل لا تانتوریه به خاک سپرده شد. برخی از اعقاب و اعضای دور خانواده او در این مجمع الجزایر به قدرت و ثروت فراوان دست یافتند. از جمله خینس دو کابرا بتنکور ، که به دلیل ساختن بنای خانه سرهنگ ها در منطقه شهریی که امروزه به نام لا اولیوا شناخته می شود، مشهور است.
تاریخچه و توسعه. اومنی-پث (Omni-Path) توسط اینتل توسعه یافته و برای اولین بار در سال ۲۰۱۵ معرفی شد. هدف اصلی اینتل از توسعه این فناوری ارائه جایگزینی پیشرفته برای اینفینی بند (InfiniBand) بود تا بتواند عملکرد بهتری در ارتباطات پردازش با کارایی بالا (HPC) و دیتاسنترها ارائه دهد. در سال ۲۰۱۶، اولین محصولات مبتنی بر اومنی-پث به بازار عرضه شدند. معماری و طراحی. اومنی-پث از پروتکل OPA (Omni-Path Architecture) استفاده می کند که به طور ویژه برای محیط های HPC طراحی شده است. این فناوری از توپولوژی های شبکه ای مختلفی مانند مش (mesh)، توروس (torus)، و فتی تری (fat tree) پشتیبانی می کند. طراحی اومنی-پث به گونه ای است که تأخیر بسیار کمی داشته و پهنای باند بالایی را فراهم می کند، که این ویژگی ها برای محاسبات با کارایی بالا بسیار حیاتی هستند.
در شبکه های کامپیوتری، مدل میزبان گزینه ای برای طراحی پشته TCP/IP یک سیستم عامل شبکه ای مانند مایکروسافت ویندوز یا لینوکس است. هنگامی که یک بسته unicast به یک میزبان می رسد، IP باید تعیین کند که آیا بسته به صورت محلی انتخاب شده است (مقصد آن با یکی از آدرس های میزبان مطابقت دارد). اگر پشته IP با یک مدل میزبان ضعیف پیاده سازی شود، هر بسته با مقصد محلی را بدون در نظر گرفتن رابط شبکه ای که بسته در آن دریافت شده است، می پذیرد. اگر پشته IP با یک مدل میزبان قوی پیاده سازی شود، تنها در صورتی بسته های مقصد محلی را می پذیرد که آدرس IP مقصد در بسته با آدرس IP اختصاص داده شده به رابط شبکه ای، که بسته در آن دریافت شده است مطابقت داشته باشد. مدل میزبان ضعیف اتصال شبکه بهتری را فراهم می کند (به عنوان مثال، می توان به راحتی هر بسته ای را که با استفاده از ابزارهای معمولی به میزبان می رسد پیدا کرد)، اما همچنین میزبان ها را مستعد حملات شبکه مبتنی بر چند خانه می کند. به عنوان مثال، در برخی از پیکربندی ها هنگامی که سیستمی که یک مدل میزبان ضعیف را اجرا می کند به یک VPN متصل می شود، سیستم های دیگر در همان زیرشبکه می توانند امنیت ات
صال VPN را به خطر بیندازند. سیستم هایی که مدل میزبان قوی را اجرا می کنند، مستعد این نوع حمله نیستند. پیاده سازی IPv4 در نسخه های ویندوز مایکروسافت قبل از ویندوز ویستا از مدل میزبان ضعیف استفاده می کند. پشته TCP/IP Windows Vista و Windows Server 2008 از مدل میزبان قوی برای IPv4 و IPv6 پشتیبانی می کند و برای استفاده از آن به طور پیش فرض پیکربندی شده است. با این حال، می توان آن را برای استفاده از یک مدل میزبان ضعیف نیز پیکربندی کرد. پیاده سازی IPv4 در لینوکس به طور پیش فرض بر روی مدل میزبان ضعیف است. اعتبار سنجی منبع توسط مسیر معکوس، همان طور که در RFC 1812 مشخص شده است، می تواند فعال شود (گزینه rp_filter)، و برخی از توزیع ها به طور پیش فرض این کار را انجام می دهند. این کاملاً مشابه مدل میزبان قوی نیست، اما در برابر همان دسته از حملات برای میزبان های معمولی چند خانه ای دفاع می کند. از arp_ignore و arp_announce نیز می توان برای اصلاح این رفتار استفاده کرد. BSDهای مدرن (FreeBSD، NetBSD، OpenBSD، و DragonflyBSD) همگی به طور پیش فرضشان مدل میزبان ضعیف است. OpenBSD از 6.6-current به طور پیش فرض از مدل میزبان قوی پشتی
بانی می کند «اگر و فقط انتقال IP غیرفعال باشد»، با ارسال IP فعال (و برای نسخه های قدیمی تر) از اعتبارسنجی منبع مسیر معکوس از طریق فایروال pf خود با استفاده از urpf-failed پشتیبانی می کند. گزینه، در حالی که Free-, Net-، و DragonflyBSD گزینه های sysctl جهانی را ارائه می دهند.