Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پاتریشیا کایسدو (؛ زادهٔ ) سوپرانو کلاسیک و موسیقی شناس کلمبیایی-اسپانیایی است که در مطالعه و اجرای رپرتوارِ آهنگ های هنریِ آمریکای لاتین و اسپانیا به زبان های اسپانیایی، کاتالان، پرتغالی و زبان های بومی تخصص دارد. او همچنین پزشکِ آموزش دیده ای است. زندگی و حرفه. کایسدو در شهر ایباگوئه کلمبیا متولد شد و تحصیل موسیقی را از کودکی در کنسرواتوار موسیقی تولیما آغاز کرد. او در نوجوانی شروع به خواندن کرد و در ابتدا موسیقی فولکلور آمریکای لاتین می خواند. در سال ۱۹۹۲، پس از اتمام تحصیلات پزشکی در اسکوئلا کلمبیانا د مدیسینا، تحصیلات آواز خود را در کنسرواتوار تولیما و سپس در بارسلون و نیویورک آغاز کرد. او نزد اساتیدی چون روثیو ریوس، آلفردو کرائوس، مایا مایسکا و گیلبرتو اسکوبار آموزش دید. در سال ۱۹۹۳، او با همراهی ارکستر سمفونیک تولیما در جشنواره بین المللی موسیقی کلاسیک اولین اجرای حرفه ای خود را انجام داد. او به عنوان تکخوان در اثر استابات مایتر خوان خوآن کریزوستومو آریاگا و استابات مایتر پرگولزی و در رسیتال های دیگر اجرا کرد. در سال ۱۹۹۳، او جایزه اول مسابقه کونکورسو ناسیونال دل بامبوکو را دریافت کرد و در سال ۱۹۹۸ توس
ط سونی میوزیک به عنوان بهترین تکخوان کلاسیک کلمبیا انتخاب شد. کایسدو در رپرتوار آوازی آمریکای لاتین و ایبری تخصص یافت. در این زمینه او چندین کتاب و سی دی منتشر کرده و به طور مکرر کلاس های مستر، سخنرانی و رسیتال در دانشگاه های اروپا و آمریکا برگزار می کند. در سال ۲۰۱۳، او دکترای موسیقی شناسی خود را از دانشگاه کامپلوتنسه مادرید با عنوان پایاننامه «آهنگ هنری آمریکای لاتین: هویت ملی، تمرین اجرا و دنیای هنر» دریافت کرد. از سال ۲۰۰۱، کایسدو برنامه های کنسرت و ضبط پرکاری داشته است. او یازده آلبوم اختصاص داده شده به رپرتوار آهنگ هنری آمریکای لاتین و ایبری به زبانهای اسپانیایی، کاتالان و پرتغالی ضبط کرده است. کایسدو چندین کتاب، مقاله و سی دی مرتبط با رپرتوار آوازی آمریکای لاتین، کاتالان و ایبری منتشر کرده است. کایسدو یکی از بنیانگذاران اتحادیه آهنگ هنری آمریکای لاتین (LAASA) است و شرکت موندو آرتس را تأسیس کرده که به انتشار و توزیع آهنگ های هنری آمریکای لاتین می پردازد. در سال ۲۰۰۵، او جشنواره آهنگ بارسلونا را تأسیس کرد، یک برنامه سالانه تابستانی برای خوانندگان کلاسیک و یک سری کنسرت اختصاص داده شده به مطالعه تاریخ و تف
سیر رپرتوار آوازی آمریکای لاتین و ایبری. این جشنواره در سال ۲۰۲۴ بیستمین دوره خود را جشن می گیرد. از سال ۲۰۰۸، کایسدو در هوئیز هوئیز این آمریکا گنجانده شده است. انتشارات مارکیز، هوئیز هوئیز را به عنوان مرجع پیشرو بیوگرافی افراد برجسته و تأثیرگذار از سراسر کشور و جهان منتشر می کند. گنجاندن او در این مراسم ادای احترامی به نظم و سختکوشی او به عنوان مدافع موسیقی آمریکای لاتین و اسپانیا است. از سال ۲۰۱۰، کایسدو همچنین در هوئیز هوئیز این امریکن ویمن و هوئیز هوئیز این د وورلد گنجانده شده است. در سال ۲۰۲۰ کایسدو به عنوان عضو هیئت اجرایی شورای بین المللی موسیقی، سازمانی که در سال ۱۹۴۹ توسط یونسکو تأسیس شد، انتخاب گردید. «ای ام سی» بزرگ ترین شبکه سازمان ها و موسسات در جهان است که در زمینه موسیقی فعالیت می کنند. دسترسی به موسیقی برای همه و ارزش موسیقی در زندگی همه مردم را ترویج می کند.
زینب فاسیکی (به ، متولد ۲۱ ژوئیه ۱۹۹۴) یک گرافیست مراکشی، فعال حقوق زنان و مهندس مکانیک است. او پس از رمان گرافیکی () پس از سال ۲۰۱۹ در سطح بین المللی شناخته شد. که از فرانسه به عربی مراکشی، اسپانیایی، گالیسی و ایتالیایی ترجمه شده است. زندگی و پیشه. او که در شهر فاس به دنیا آمد و بزرگ شد، طراحی را از چهار سالگی آغاز کرد. در سال ۲۰۱۴، او به کازابلانکا نقل مکان کرد، جایی که از آن زمان در آنجا زندگی می کند. فاسیکی به مجموعه کتاب های مصور اسکفکف پیوست و در سال ۲۰۱۷ اولین کمیک استریپ فمینیستی به نام "اومور" (چیزها) را منتشر کرد که در آن به بررسی مشکلات زندگی یک زن در مراکش پرداخت. او از طریق شخصیت های سه زن جوان مراکشی، نابرابری های اجتماعی بین زن و مرد را محکوم کرد. آثار او که در رسانه های اجتماعی و به عنوان رمان های گرافیکی منتشر می کند، از سانسور، تابوها و مفاهیم شرم در مراکش انتقاد می کند. او علاوه بر کار آزاد، بنیان گذار گروه جمعی «قدرت زنان» است که از بیست زن برای شرکت در کارگاه های آموزشی دربارهٔ حقوق زنان حمایت کرد. بسیاری از تصویرسازی های فاسیکی، خودنگاره ای هستند، اغلب به صورت برهنه، با الهام از زنان در
حمام سنتی مراکشی یا به عنوان شخصیت های کمدی مانند واندر وومن نقاشی شده اند. یکی از تصاویر شناخته شده او یک چهره برهنه و کاملاً سبز از خودش است که در آن مراقب کازابلانکا است. او با عنوان "محافظ کازابلانکا،" این چهره را تلاشی برای مبارزه با آزار و اذیت روزانه در خیابان می داند. در کمیک هایش زن ها گاهی چشم ندارند، چون می گوید من زنان را در جامعه ام مجسمه می بینم و می خواهم انسان هایی آزاد باشند. یکی از کمیک های او بر اساس تجربه شخصی از آزار و اذیت در وسایل حمل و نقل عمومی بود و به نام «اتوبوس ها برای حمل و نقل مردم ساخته می شوند، نه برای تجاوز به دختران.» او همچنین ادعا کرده است که هرگز در مراکش یا با هنر گرافیک خود احساس آزادی نکرده است، جایی که چاپگرها تمایلی به چاپ آثار او ندارند. او ترجیح می دهد زنان را بدون لباس، قوی و نترس به تصویر بکشد و سعی می کند بدن زنان را در هنر و رسانه بدون تابو به تصویر بکشد. مانند کمیک هایش در مورد تربیت جنسی که در مجله اسکفکف منتشر کرد"،" او می خواهد با خشونت علیه زنان و دیدگاه های مردسالارانه زنان به عنوان اشیاء جنسی مقابله کند. حشوما و سایر آثار گرافیکی. فاسیکی به خاطر مجموعه ط
راحی های خود در سال ۲۰۱۸ به نام پروژه ح"شوما" در سطح بین المللی شناخته شد، جایی که او تصاویری به سبک کمیک از زنان برهنه را به تصویر می کشید و مخالفت با استانداردهای دوگانه و تابوهای جنسی بود. "حشوما («"شرم» در عربی مراکشی")" اولین بار در سال ۲۰۱۸ در نمایشگاهی پس از یک کارگاه آموزشی در مرکز هنری ماتادرو در مادرید، اسپانیا، به نمایش گذاشته شد و بعداً به عنوان یک رمان گرافیکی به عربی مراکشی، فرانسوی، اسپانیایی و سایر زبان ها منتشر شد. در اکتبر ۲۰۱۸، او با آژانس پناهندگان سازمان ملل در مراکش همکاری کرد تا داستانی از چهار پناهنده از جنوب صحرای آفریقا، از جمله زنی که در معرض ختنه زنان قرار گرفته بود، بسازد. در نوامبر ۲۰۱۸، آثار او در گالری هنری له کیوب در رباط به نمایش گذاشته شد، و در اکتبر ۲۰۱۹، او به خاطر کتاب کمیک "حشوما" به عنوان «رهبر نسل بعدی» مجله تایم انتخاب شد. در سال ۲۰۲۰، او کتاب فرانسوی "L'amour fait loi" دربارهٔ تبعیض جنسی را با متن هایی از نویسندگان مراکشی و فرانسوی مانند عبدالله تایا، لیلا سلیمانی و دیگران به تصویر کشید. فاسیکی، نوال السعداوی، نویسنده فمینیست مصری و مرجان ساتراپی، گرافیست فرانسوی-ایر
انی را به عنوان عوامل تأثیرگذار نام برده است و می خواهد با روایت های غربی دربارهٔ زنان در خاورمیانه و شمال آفریقا به عنوان «یا فراجنس یا سرکوب شده» مقابله کند.
تصویر گیگاپیکسلی (به انگلیسی: Gigapixel image) به نوعی تصویر دیجیتالِ بیت مپ (digital image bitmap) گفته می شود که از یک میلیارد (۱۰⁹) پیکسل (pixel)، و گاه فراتر از آن تشکیل شده است. چنین تصویری اطلاعاتی به مراتب فراتر (هزاران بار عریض تر) از یک تصویر مگاپیکسلی (megapixel) ثبت شده توسط یک دوربین دیجیتال را در خود جای می دهد. وضوح بسیار بالای (very high-resolution) این تصاویر، امکان بزرگ نمایی عمیق بر جزئیات را بدون کاهشِ محسوسِ کیفیت فراهم می کند. برای نمونه، یک تصویرِ مربعی با ابعادِ تقریبیِ «۳۱٬۶۲۳» پیکسل، در شمارِ تصاویر گیگاپیکسلی جای می گیرد. برای ایجاد این گونه تصاویر با وضوح بسیار بالا، معمولاً از دو روش اصلی استفاده می شود. اولین روش، ساخت (digital image mosaics) است که در آن صدها یا هزاران عکس دیجیتال با وضوح بالا به دقت و ترکیب در کنار هم قرار می گیرند. این فرآیند اغلب با کمک تجهیزات رباتیک و نرم افزارهای پیشرفته انجام می شود. دومین روش، اسکن نگاتیوهای فیلم با قطع بزرگ است که ابعاد آن ها می تواند تا «۱۸×۹» اینچ (۴۶×۲۳ سانتی متر) برسد. این فرآیند با استفاده از و با وضوحی بسیار بالا، با حداقل "۳۰۰۰" د
ی پی آی (dpi)، انجام می شود. شایان ذکر است که در حال حاضر تنها تعداد معدودی دوربین تخصصی، مانند تلسکوپ پَن-استارز پی اس۱ (Pan-STARRS PS1) ویا دوربین «»، توانایی ثبت مستقیم تصویر گیگاپیکسلی با یک بار پیمایش پیوستهٔ صحنه (single sweep of a scene) را دارند. تصویر (gigamacro image) نوعی تصویر گیگاپیکسلی است که در حقیقت، نمایی بسیار نزدیک یا ماکرو (macro) از سوژه را به تصویر می کشد. تراپیکسل. تصویر تراپیکسل (terapixel image) نوعی تصویر است که از یک تریلیون (۱۰¹²) پیکسل یا فراتر تشکیل شده است. اگرچه این نوع تصاویر درحال حاضر (تا سال ۲۰۲۵) نسبتاً نادر هستند، اما چند نمونه از آن ها نیز به ثبت رسیده است؛ از جمله این نمونه ها، پروژهٔ تراپیکسلِ مرکز تحقیقات مایکروسافت (Microsoft Research Terapixel project) است که برای استفاده در (Fulldome projection system) طراحی شده بود؛ همچنین نمایه های ترکیبی (composite) از تصاویر پزشکی که توسط شرکت آپِریو (Aperio) تهیه شده، و تصاویر لَندستِ (Landsat) گوگل ارث (Google Earth) که به صورت تایم لپس (time-lapse) قابل مشاهده اند و مجموع پیکسل های آن ها بیش از یک تراپیکسل در نظر گرفته می شو
د. در سال ۲۰۱۵، نخستین تصویر ماکرویِ تراپیکسلیِ جهان با نام «ترابایت» (Terabite) توسط (GEE-GAH MAH-KROH) منتشر شد. تاریخچهٔ مختصر. گرچه اندیشهٔ ثبت تصاویری با جزئیات بسیار بالا پیشینه ای طولانی دارد، اما پیدایش و گسترشِ حقیقیِ تصاویر گیگاپیکسلی به تحولات فناورانهٔ دهه های نخست قرن بیست و یکم بازمی گردد. ارتقاء مداومِ حسگرهای دوربین با مگاپیکسل هایِ بالاتر، افزایش توانِ پردازشِ رایانه ها، پیشرفت در الگوریتم هایِ ترکیب و چسباندن تصاویر (stitching algorithms)، و گسترشِ فضای ذخیره سازیِ دیجیتال، همگی دست به دست هم دادند تا امکان تولید، ذخیره و به اشتراک گذاری این تصاویر عظیم فراهم شود. پروژه های پیشگام در این حوزه عمدتاً در زمینهٔ عکاسی سراسرنما (panoramic photography) فعالیت داشتند، اما در گذر زمان، دامنهٔ کاربرد تصاویر گیگاپیکسلی به حوزه هایی چون هنر، علم، آموزش و کاوش فضایی نیز گسترش یافت. فناوری های نمایش و کاوش. به دلیل ابعاد فوق العاده بزرگِ تصاویر گیگاپیکسلی، نمایش کاملِ آن ها بر روی نمایشگرهای رایج یا بارگذاری مستقیم در مرورگرهای وب معمولاً یا امکان پذیر نیست یا با افت کارایی و تجربه کاربری همراه است. به
همین سبب، برای نمایشِ روان و کاوشِ تعاملی در این تصاویر، از فناوری هایِ (Tiled Display Technologies) و (Deep Zoom Viewers) بهره گرفته می شود. در این شیوه، تصویر اصلی به هزاران قطعهٔ کوچک (tile) تقسیم شده و تنها بخش هایی از تصویر که در محدودهٔ دید کاربر قرار می گیرند، متناسب با سطح بزرگ نمایی، بارگذاری می شوند. این روش نه تنها بارِ پردازشی و زمانِ بارگذاری را به شکل چشم گیری کاهش می دهد، بلکه امکانِ بزرگ نماییِ سریع و روان را نیز فراهم می آورد. از جمله نمونه های برجستهٔ این فناوری ها می توان به نرم افزارهایی چون (Zoomify) و (OpenSeadragon)، و نیز استانداردهایی همچون IIIF (چارچوب تعامل پذیری تصویر بین المللی – "International Image Interoperability Framework")، که مجموعه ای از قواعد فنی برای نمایش و تبادلِ تصاویر دیجیتال میان سامانه های مختلف ارائه می دهند، از جمله ابزارهایی اند که امکان کاوش دقیق و سازگار در تصاویر گیگاپیکسلی را در فضای وب فراهم می کنند، و امروزه در بسیاری از پلتفرم های دیجیتال برای نمایش تصاویر با وضوح بسیار بالا به کار می روند. نمونه های برجسته. در سال های اخیر، پروژه های گوناگونی در سراسر جه
ان به خلق تصاویر گیگاپیکسلیِ چشمگیر و شگفت انگیز پرداخته اند. از جمله می توان به پانوراماهای عظیم از مناظر شهری همچون لندن، شانگهای و دبی اشاره کرد که با جزئیاتی حیرت انگیز ثبت شده اند. در حوزهٔ علمی، می توان به تصاویر سطح ماه و مریخ اشاره کرد که توسط کاوشگرهای ناسا و دیگر نهادهای فضایی با وضوح گیگاپیکسلی گردآوری شده اند. همچنین، آثار هنری نام آوری چون شب پرستاره اثر ونسان ون گوگ و «شام آخر» اثر لئوناردو دا وینچی، در پلتفرم گوگل آرتس اند کالچر (Google Arts &amp; Culture) با وضوح گیگاپیکسلی بازتولید شده اند و امکان کاوشی بی سابقه در ریزترین جزئیات را فراهم می کنند. افزون بر این، از تصاویر گروهی ثبت شده در رویدادهای گسترده نظیر تحلیف ریاست جمهوری یا رقابت های ورزشی بزرگ نیز می توان یاد کرد؛ تصاویری که کاربران را قادر می سازند تا چهرهٔ خود یا دیگران را در میان انبوه جمعیت بازیابند.
سبیها سومار (متولد ۲۹ سپتامبر ۱۹۶۱) کارگردان و تهیه کننده پاکستانی است که عمدتاً برای ساخت فیلم های مستند مستندش شناخته می شود. نخستین فیلم بلند سینمایی او با عنوان «خاموش پانی» (آب های خاموش) در سال ۲۰۰۳ به نمایش درآمد. سومار در آثارش به بررسی موضوعاتی چون جنسیت، مذهب، ساختارهای پدرسالارانه و بنیادگرایی در جامعه پاکستان می پردازد. سبیها سومار به همراه شرمین عبید چینوی و سمر مین الله از پیشگامان سینمای مستند مستقل پاکستان محسوب می شوند که آثارشان در جشنواره های بین المللی و محافل سینمایی خارج از پاکستان نیز به نمایش درآمده است. اوایل زندگی. سبیها سومار در سال ۱۹۶۱ در کراچی متولد شد. والدین او که اصالتاً اهل بمبئی (مومبای کنونی) بودند، پس از تقسیم هند در سال ۱۹۴۷ به کراچی مهاجرت کردند. در دوران کودکی سومار، خانواده اش میزبان محافل اجتماعی بودند که در آن ها شعرخوانی صوفیانه، اجرای موسیقی و پذیرایی با مشروبات الکلی مرسوم بود. او تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه گرامر کراچی گذراند. سبیها سومار تحصیلات خود را با رشته ادبیات فارسی در دانشگاه کراچی آغاز کرد . در فاصله سال های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۳، در کالج سارا لارنس نیویورک
به تحصیل در رشته های فیلمسازی و علوم سیاسی پرداخت. او سپس موفق به اخذ مدرک کارشناسی ارشد در رشته روابط بین الملل از دانشگاه کمبریج انگلستان شد. زندگی حرفه ای. صبیحه سومار با فیلم های مستقل خود که به موضوعات سیاسی و اجتماعی، از جمله تأثیرات بنیادگرایی مذهبی بر جامعه و به ویژه زنان می پردازند، مورد تحسین قرار گرفته است. تمرکز اصلی او بر جایگاه زنان پاکستانی در جهان و چگونگی تأثیرگذاری جنبه های مختلف جامعه بر زندگی آن ها در چند دهه اخیر بوده است. اولین مستند سومار، "چه کسی سنگ اول را خواهد انداخت؟"، به وضعیت سه زن در زندان های پاکستان تحت احکام حدود پرداخته است. این فیلم در سال ۱۹۹۸ برنده جایزه گلدن گیت در جشنواره فیلم سانفرانسیسکو شد و منجر به لغو حکم اعدام شهید پروین، که به اتهام زنا محکوم شده بود، گردید. سومار در سال ۱۹۹۲ شرکت فیلم ویدی را تأسیس کرد. از دیگر آثار مستند او می توان به "نپرس چرا" (۱۹۹۹)، "برای مکانی زیر آسمان" (۲۰۰۳)، "روی بام های دهلی" (۲۰۰۷) و "شام با رئیس جمهور: سفر یک ملت" (۲۰۰۷) اشاره کرد. فیلم "جنگجویان انتحاری" او به بررسی نقش زنان در ارتش آزادی بخش تامیل می پردازد. "برای مکانی زیر آسمان"
نیز به موضوعاتی مانند مذهب، تاریخ، فالوسنتریسم و جنسیت پرداخته و بحثی انتقادی درباره زنان محجبه در جهان اسلام را آغاز کرد. در سال ۲۰۱۳، آخرین فیلم بلند او، "صبح بخیر کراچی"، اکران شد. آثار سومار از طریق جشنواره های فیلم، دانشگاه های آمریکا، سازمان های زنان و نهادهای حقوق بشری در سطح بین المللی نمایش داده شده اند. با این حال، به دلیل محتوای چالش برانگیز، فیلم های او در پاکستان اکران گسترده ای نداشته اند. "نپرس چرا" از شبکه ای آلمانی-فرانسوی پخش شد. همچنین، سومار در تهیه کنندگی مستند "نجات چهره"، که برنده جایزه اسکار شد، مشارکت داشته است. خاموش پانی (آب های خاموش) نخستین فیلم بلند صبیحه سومار است که در سال ۲۰۰۳ منتشر شد. این اثر سینمایی که در ژانر فیلم تخیلی قرار می گیرد، به بررسی پیچیده ای از موضوعات مذهب، جنسیت، قتل های ناموسی، خشونت، تروما و پیامدهای استعمار پس از تقسیم هند و پاکستان می پردازد. سومار در این فیلم، ترومای ناشی از تقسیم را از منظر زنانه روایت می کند و آن را با خشونت های دوره اسلامی سازی حکومت ضیاءالحق در ۱۹۷۹ مرتبط می سازد. این درون مایه ها، به ویژه تأثیر اسلام گرایی بر جامعه، در دیگر آثار سوم
ار مانند برای مکانی زیر آسمان نیز دنبال شده اند. او با این فیلم به جمع فیلمسازان مطرح سینمای پارتیشن، از جمله دیپا مهتا، کمال حسن و چادراپراکش دویودی می پیوندد. خاموش پانی از معدود آثاری است که روایت پارتیشن را از دیدگاه مسلمانان ارائه می دهد. جالب آنکه این پروژه ابتدا به عنوان مستند طراحی شده بود، اما سومار در فرآیند پژوهش متوجه شد که مصاحبه با بازماندگان ممکن است زخم های کهنه را دوباره بشکافد. بنابراین تصمیم گرفت روایتی داستانی را برگزیند که بر اهمیت سکوت در فرآیند التیام زخم ها تأکید دارد. تولید این فیلم با حمایت مالی چند کشور اروپایی از جمله فرانسه، سوئیس، آلمان و سوئد ممکن شد و بیشتر مراحل فیلمبرداری در خود پاکستان انجام گرفت. خاموش پانی با استقبال چشمگیر جشنواره ها روبرو شد و ۱۴ جایزه معتبر بین المللی را از آن خود کرد، از جمله: جایزه بهترین فیلمنامه از جشنواره کارافیلم (۲۰۰۳) - پلنگ طلایی بهترین فیلم از جشنواره لوکارنو-جایزه تماشاگران و نقره مونتگلفیر از جشنواره سه قاره نانت این فیلم همچنین مورد تقدیر سازمان دیده بان حقوق بشر قرار گرفت. با این حال، محتوای جنجالی اثر باعث شد اکران عمومی آن در پاکستان با
چالش مواجه شود. سومار برای نمایش فیلم، ۴۱ برنامه نمایش رایگان در نقاط مختلف پاکستان ترتیب داد. پس از نمایش فیلم در جشنواره فیلم هندی لس آنجلس، صحنه خودکشی شخصیت اصلی بحث های فراوانی را برانگیخت. زندگی شخصی. صبیحه سومار دارای یک دختر به نام ضیا است که در فیلم **برای مکانی زیر آسمان او را همراهی کرد. سومار همچنین مؤسس مرکز تحقیقات علوم اجتماعی در کراچی می باشد.
امیلی پارتریج بیکن (؛ ۱۰ فوریه ۱۸۹۱ – ۱۹۷۲) پزشک اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی نخستین پزشک در فیلادلفیا بود که تمام تمرکز خود را به پزشکی کودکان اختصاص داد. او در طول پنجاه سال فعالیت بیمارستانی خود، نوآوری های متعددی را دنیای پزشکی عرضه کرد، از جمله ایجاد یک «کلینیک سلامت نوزاد» و یک سرویس مشاوره برای کودکان مشکل دار بنیان نهاد. او همچنین معلمی بسیار محبوب بود و بیش از سی سال فعالیت بالینی خود را با تدریس در کالج پزشکی زنان پنسیلوانیا ترکیب کرد. اوایل زندگی. امیلی پارتریج بیکن، دختر مری الا پارتریج و جوزف توماس بیکن، در ۱۰ فوریه ۱۸۹۱ در شهر مورستاون، نیوجرسی به دنیا آمد. او پنج خواهر و برادر دیگر به نام های فلورنس تایر بیکن، مری الا بیکن، لوید هریس بیکن، و استنلی شاموی بیکن داشت. امیلی بیکن در سال ۱۹۰۸ وارد کالج ویلسون در چمبرزبورگ، پنسیلوانیا شد. در دوران تحصیل در دانشگاه، او به شدت در زندگی اجتماعی و ورزشی مدرسه فعال بود، به طوری که سه سال از چهار سال تحصیل خود به عنوان نماینده کلاس برگزیده شد، در چندین انجمن ادبی شرکت داشت و در تیم هاکی روی چمن به عنوان هافبک راست بازی می کرد. طبیعتاً او خاطرات بسیار خو
بی از دوران دانشگاه داشت و با علاقه زیاد آن را تعریف می کرد. او رابطه ای قوی با کالج ویلسون را طی بخش زیادی از زندگی خود حفظ کرد و به مدت تقریباً دو دهه، از اوایل دهه ۱۹۳۰ تا دهه ۱۹۵۰، به عنوان یک عضو هیئت مدیره و عضو معتمد فارغ التحصیلان در آن خدمت کرد. تجربیات پزشکی. پس از فارغ التحصیلی از کالج ویلسون در سال ۱۹۱۲، امیلی بیکن مدرک دکترای پزشکی خود را از دانشکده پزشکی دانشگاه جانز هاپکینز در سال ۱۹۱۶ دریافت کرد. در سال ۱۹۲۴، بیکن جانشین کاترین ام. استارکی شد و به عنوان دانشیار در رشته بهداشت اطفال در دانشگاه پنسیلوانیا منصوب گردید. او به فیلادلفیا بازگشت و یک دوره تخصص اطفال در بیمارستان مری جی. درکسل گذراند، که این موقعیت را تا سال ۱۹۲۸ که اولین زن منصوب شده به تیم ارشد بیمارستان بود، حفظ کرد. وقتی بیمارستان با مرکز پزشکی لانکنا که در نزدیکی آن قرار داشت، ادغام شد، بیکن به عنوان اولین رئیس بخش اطفال در مرکز پزشکی لانکنا منصوب گردید. او تا سال ۱۹۵۲ در بیمارستان لانکنا ماند و حتی پس از بازنشستگی از سمت ریاست بخش اطفال، به عنوان مشاور اطفال تا سال ۱۹۶۵ فعالیت داشت. در همین دوره، او همچنین با کالج پزشکی زنان پنس
یلوانیا (WMCP) همکاری داشت. بیکن در سال ۱۹۱۹ به عنوان مدرس اطفال در کالج پزشکی زنان پنسیلوانیا پذیرش شد و شش سال بعد به عنوان استاد تمام منصوب گردید. او در سال ۱۹۵۳ به عنوان استاد بازنشسته شناخته شد و در سن ۶۲ سالگی از تدریس کناره گرفت. کلینیک سلامت نوزاد. امیلی بیکن اولین «کلینیک سلامت نوزاد» را در اوایل دهه ۱۹۰۰ در فیلادلفیا بنیان گذاری کرد. از آنجا که حرفه پزشکی او در سال ۱۹۱۶ آغاز شد، تأسیس این کلینیک با برنامه های واکسیناسیون آبله، دیفتری و کزاز هم زمان بود. «کلینیک سلامت نوزاد» یک مرکز خدماتی است که بر بهداشت جسمی و روانی و پیشگیری تأکید دارد، جایی که مادران همراه با نوزادان سالم خود به آنجا مراجعه کرده و درک و مدیریت فرایند رشد و تکامل نوزادان خود را یادمی گیرند. اهمیت. به طور کلی، بیکن به عنوان یک معلم، پزشک اطفال و همکار، بسیار محبوب و مورد احترام بود. او سهم زیادی در پیشرفت علم پزشکی اطفال در فیلادلفیا داشت. مهارت های برجسته اش در این حوزه باعث شد تا درخواست های زیادی به عنوان سخنران محبوب دریافت کند و اغلب در گروه های والدین و معلمان، پرستاران و زنان کلیسا و باشگاه ها حضور می یافت تا در مورد مسائل
سلامت کودکان، تغذیه و پزشکی پیشگیرانه صحبت کند. او به طور مداوم به عنوان فردی فداکار، بی تکلف و عادل توصیف می شد و بدون شک تأثیر ماندگاری بر سلامت هزاران کودک فیلادلفیا از طریق پزشکی اطفال و تدریس داشته است و در نقش یک آموزگار و پزشک اطفال کمک زیادی به تربیت نسل های پزشکان در این زمینه نمود. بیکن در سال ۱۹۷۲ درگذشت.
سلستین کچا کورتز (متولد ۱۳ اکتبر ۱۹۶۴) یک سیاستمدار کامرونی است که به عنوان شهردار بانگته و رئیس شبکه زنان منتخب محلی آفریقا (به فرانسوی: Réseau des Femmes Elues Locales d'Afrique، اغلب به نام REFELA) است. اوایل زندگی و تحصیل. کورتز در ۱۳ اکتبر ۱۹۶۴ در ماروآ در منطقه شمالی کامرون به دنیا آمد. پدرش که از او نام برده می شود، از سال ۱۹۱۲ تا ۱۹۴۳ رئیس ارشد بانگته بود. او در زمانی که کورتز ۱۴ سال داشت درگذشت. او برای فرار از ازدواجی که پدربزرگش، کینگ فرانسیا نجیکی ترتیب داده بود، به دبیرستان فومبان نقل مکان کرد و سپس به دبیرستان ماننگوبا بازگشت و در آنجا مدرک A4 آلمانی را به پایان رساند. او دارای دیپلم آموزش عالی در تکنیک های تجاری و دیپلم مطالعات عالی در تجارت و اقتصاد از ESSEC در دوالا است. او دارای تابعیت دوگانه (فرانسه و کامرون) است که انتقاد مخالفان سیاسی او را برانگیخت. پیشه. کورتز به عنوان مدیر فروش و بازاریابی برای سیمنتری دو کامرون کار می کرد. او به دلیل تحسین رئیس جمهور پل بیا، به جنبش دموکراتیک خلق کامرون پیوست و رئیس سازمان زنان آن OFRDPC شد. کورتز در سال ۲۰۰۷ به عنوان شهردار کمون بنگنگته در بخش نده در
منطقه غرب انتخاب شد. او ملکه مادر بنگنگته و بنگولاپ است. او همچنین به عنوان نایب رئیس انجمن کمک و توسعه شهری، رئیس پانتر دو نده، سفیر آفریقای فرانسوی زبان در گروه های کاری اتحادیه اروپا در مورد ساختار گفتگو در مورد مساعدت خدمت کرد. کورتز کسب و کاری به نام ملکه فیش کامرون راه اندازی کرد که به دنبال شکستن انحصار کنگلکم بود. او پس از مرگ مادرش یک بنیاد خیریه به یادش به نام «La Case à la Table Ouverte de Maman Pauline» تأسیس کرد. در ژوئن ۲۰۱۴، او جایزه خدمات عمومی سازمان ملل متحد را در مراسمی در سئول به دلیل فعالیت های بشردوستانه خود برای پروژه ای با هدف تأمین آب آشامیدنی برای همه ساکنان بانگنگته، تحقق اهداف توسعه هزاره، دریافت کرد. در ژوئیه ۲۰۱۱، دعوی حقوقی توسط پسر عموی کورتز، سهامدار یک شرکت مشابه، به اتهام بی نظمی در تجارت او مطرح شد. وی پس از احراز جرم جعل و سوءاستفاده از دارایی ها و اعتبارات اجتماعی توسط دادگاه منطقه ووری به یک سال حبس تعزیری با سه سال عفو محکوم شد. او همچنین به پرداخت جریمه ۱۵ میلیون فرانک سی اف ای محکوم شد. در ۸ ژانویه ۲۰۱۵، دادگاه تجدیدنظر حکم دادگاه منطقه را تأیید کرد اما حکم را به ۱۶۷
٬۱۰۰ فرانک سی اف ای جریمه نقدی و ۹ ماه بازداشت کاهش داد. پرونده در حال تجدیدنظرخواهی در دیوان عالی کشور است. در پایان دوره شهرداری خود در سال ۲۰۱۳، کورتز کاندیدای مجلس ملی بود و به دلیل داشتن تابعیت دوگانه در کشوری که آن را به رسمیت نمی شناسد و رای دادن در انتخابات فرانسه مورد انتقاد قرار گرفت. او مجدداً در سپتامبر ۲۰۱۳ برای یک دوره دیگر تا سال ۲۰۱۸ به عنوان شهردار انتخاب شد، اما با انتقادهایی از رهبری خود، و همچنین به عنوان الگوی رهبری در آفریقا در مبارزه برای برابری ستایش شده است. در آوریل ۲۰۱۵، او یکی از سه نامزد جایزه ژوزه ادواردو دوس سانتوس برای جوایز شهردار آفریقا، دسته شهرهای کوچک بود. در ۱ دسامبر ۲۰۱۵، کورتز رئیس شبکه زنان منتخب محلی آفریقایی به نمایندگی از منطقه آفریقای مرکزی شد و به جای فاطماتو عبدالمالیک موریتیایی. این شبکه که در مارس ۲۰۱۱ در طنجه تشکیل شد، زنانی را که در مناصب دولتی محلی انتخاب شده اند گرد هم می آورد. او قبلاً ریاست منطقه فرعی آفریقای مرکزی را بر عهده داشت و ساختارهای کشوری را در چاد، گابن، جمهوری دموکراتیک کنگو و جمهوری آفریقای مرکزی ایجاد کرد. کورتز دوست صمیمی آن هیدالگو، شهردار
پاریس است. در ژانویه ۲۰۱۶، او یک هیئت سفارت ایالات متحده به رهبری مرلین شولتز، افسر امور فرهنگی را پذیرفت که به او به خاطر «رهبری نمونه» او تبریک گفت. بعداً در سال ۲۰۱۶، کورتز یکی از صد شهردار دعوت شده توسط دبیرکل سازمان ملل متحد بان کی مون برای مشارکت در برنامه شهری جدید پیش از اجلاس سران هابیتات III در کیتو بود. او همچنین در کنفرانس تغییرات آب و هوایی سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۶ در مراکش شرکت کرد. زندگی شخصی. کورتز متأهل و دارای دو دختر است. او فرانسوی، انگلیسی و آلمانی صحبت می کند.
گوهار آبیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) خواننده و آموزگار موسیقی اهل ارمنستان-ایران بود. زندگی نامه. گوهار آبیان (داویدیان) () در سال ۱۹۲۰ میلادی (۱۲۹۹ خورشیدی) در شهر آلکساندراپول، ارمنستان به دنیا آمد در سال ۱۹۲۲ (۱۳۰۱) همراه با خانواده اش به تبریز مهاجرت کرد و تحصیلات ابتدایی را در آن شهر گذراند. در سال ۱۹۳۵ (۱۳۱۴) خانوادهٔ آبیان در تهران اقامت گزید و گوهار تحصیلات متوسطه را در دبیرستان انوشیروان دادگر به پایان رسانید و وارد هنرستان عالی موسیقی گشت و در سال ۱۹۶۰ (۱۳۳۹) فارغ التحصیل شد. گوهار داویدیان اولین دختر دانشجویی بود که از هنرستان عالی موسیقی تهران فارغ التحصیل گشت. وی نوازندهٔ ارکستر فیلارمونیک و مربی کلاس های پیانو در هنرستان عالی موسیقی بوده است و سال ها کلاس های خصوصی داشته است. گوهار آبیان در سال ۲۰۰۱ (۱۳۸۰) در تهران بدورد حیات گفت.
«خشونت خانگی» هر شکلی از خشونت اعم از کلامی، روانی، فیزیک، جنسی و … است که هر یک از اعضای خانواده از جمله مردان، زنان، والدین، فرزندان و صرف نظر از اینکه کجا اتفاق افتاده باشد، انجام می دهند. معمولاً مراد از خشونت خانگی خشونتی است که در چارچوب خانواده و بین زن و شوهر اتفاق می افتد. خشونت خانگی امروزه به یک پدیده جهانشمول مبدل شده و تأثیرات آن باعث نابسامانی های جهان های مختلف در جوامع و فرهنگ شده است به همین علت، بیشترین قربانیان خشونت را در جهان، قربانیان خشونت خانگی تشکیل می دهند به همین خاطر از مهم ترین موضوعات در بررسی مسائل اجتماعی در جوامع به شمار می آید. برآوردهای منتشر شده سازمان جهانی بهداشت در سال ۲۰۱۷ نشان می دهد که در سراسر جهان از هر سه زن یک زن (۳۰ درصد) در طول زندگی خود مورد خشونت فیزیکی یا جنسی شریک صمیمی قرار گرفته است. در ایران نیز خشونت خانگی جزء آسیب ها و مسائل اجتماعی کشور بوده است. خشونت خانگی بر علیه زنان در ایران پیشینه ای بسا طولانی دارد و از دیرباز زنان ایرانی با این مشکل مواجه بوده اند؛ به گونه مثال بر اساس گزارش جهانگرد آلمانی آدام اولئاریوس که در دوران صفویه به ایران سفر کرده بود،