Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جک ای. گلدستون (۳۰ سپتامبر ۱۹۵۳) جامعه شناس، دانشمند علوم سیاسی و مورخ اهل ایالات متحده آمریکا است که در مطالعات جنبش های اجتماعی، انقلاب ها، جمعیت شناسی سیاسی و «خیزش غرب» در تاریخ جهان تخصص دارد. او نویسندگی یا ویراستاری ۱۳ کتاب و بیش از ۱۵۰ مقالهٔ تحقیقاتی را بر عهده داشته است. او به عنوان یکی از مراجع برجسته در مطالعهٔ انقلاب ها و تغییرات اجتماعی بلندمدت شناخته می شود. فعالیت های او تأثیراتی اساسی بر زمینه های کلیودینامیک، تاریخ اقتصادی و جمعیت شناسی سیاسی داشته است. او نخستین محققی بود که رابطهٔ چرخه ای بلندمدت بین چرخه های جمعیت جهانی و چرخه های شورش سیاسی و انقلاب را به تفصیل توصیف و مستندسازی کرد. او همچنین یکی از اعضای اصلی «مکتب کالیفرنیا» در تاریخ جهان بوده است که نمای استاندارد غرب پویا و شرق راکد را با مدل «واگرایی دیرهنگام» جایگزین کرد که در آن تمدن های شرقی و غربی تا سدهٔ هجدهم و همزمان با پیشرفت های اروپا در زمینه های فنی و صنعتی شدن، چرخه های سیاسی و اقتصادی مشابهی را پشت سر گذاشتند. او همچنین یکی از بنیان گذاران حوزهٔ نوظهور جمعیت شناسی سیاسی است که به مطالعهٔ تأثیر روندهای جمعیت محلی، منطقه
ای و جهانی بر امنیت بین المللی و سیاست ملی می پردازد. گلدستون در ویرجینیا ای. و جان تی. هیزل جونیور، استاد سیاست عمومی و محقق برجسته در مدرسهٔ سیاست و دولت شار در دانشگاه جرج میسون در آرلینگتون، ویرجینیا است. او در سال ۲۰۱۶ استاد سیاست عمومی خانواده المان در دانشگاه علوم و فناوری هنگ کنگ و مدیر مؤسسهٔ سیاست عمومی HKUST بوده است. او در سال های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶ مدیر مؤسس آزمایشگاه تحقیقات جمعیت شناسی سیاسی و پویایی کلان اجتماعی در آکادمی ریاست جمهوری اقتصاد ملی و مدیریت دولتی روسیه در مسکو بود. او همچنین به عنوان مشاور دولت ایالات متحده بوده است و برای مثال، به عنوان رئیس پروژهٔ شورای ملی تحقیقات برای ارزیابی کمک به دموکراسی یوسید خدمت کرده است. او عضو ارشد غیر ساکن در مؤسسه بروکینگز بوده است و در حال حاضر همکار جهانی مرکز وودرو ویلسون است. جایزه ها. جوایز آکادمیک گلدستون شامل جایزهٔ انتشارات برجسته از انجمن جامعه شناسی آمریکا برای مقالهٔ «انقلاب و شورش در دنیای اولیه مدرن» و جایزهٔ مایرون وینر برای یک عمر دستاورد علمی از انجمن مطالعات بین المللی است. او همچنین برندهٔ جایزهٔ آرنالدو مومیلیانو از انجمن تاریخی، و هف
ت جایزه برای «بهترین مقاله» در زمینه های جامعه شناسی تطبیقی/تاریخی، جامعه شناسی سیاسی، نظریهٔ اجتماعی، و رفتار جمعی و جنبش های اجتماعی شده است. او موفق به کسب بورسیه هایی از شورای جوامع تحصیل کرده، مؤسسه صلح ایالات متحده، بنیاد مک آرتور، بنیاد جان سیمون گوگنهایم، بنیاد اندرو کارنگی، دانشکدهٔ تحقیقات علوم اجتماعی استرالیا، موسسه تحقیقات پیشرفته کانادا، مرکز تحصیلات عالی در علوم رفتاری شده و عضو منتخب شورای روابط خارجی و انجمن تحقیقات جامعه شناسی است. گلدستون مدرس مدعو ریچارد هالبروک در آکادمی آمریکایی در برلین، مدرس کریبورو در دانشگاه لیدن و محقق ملی فی بتا کاپا بوده است.
کارل گوتفرید وُید () (۴ ژوئیه ۱۷۲۵–۹ مه ۱۷۹۰)، همچنین در انگلستان به عنوان Charles Godfrey Woide شناخته می شود، یک خاورشناس، پژوهشگر کتاب مقدس و یک کشیش آلمانی-انگلیسی بود. حرفه. وُید کار خود را به عنوان کشیش در کلیسای پروتستان در لزنو، لهستان آغاز کرد. در سال ۱۷۵۰ او نسخه خطی "واژگان مصری-لاتین" ماتورین ویسییر د لا کروز را در لیدن رونویسی کرد که کلمات ساهیدیک را در آن گنجانده بود. وید زبان قبطی را آموخت و در زبان ساهیدی متخصص شد. وید از سال ۱۷۶۸ تا زمان مرگش در سال ۱۷۹۰ در بریتانیا زندگی کرد و به عنوان کشیش کلیسای پروتستان آلمان در ساووی و کلیسای کوچک هلندی اصلاح شده در کاخ سنت جیمز خدمت کرد. او بعداً در موزه بریتانیا، ابتدا در دپارتمان تاریخ طبیعی، سپس در دپارتمان کتاب های چاپی، مسئول نسخه های خطی شرقی آن، کتابدار شد. او یکی از اولین دانشمندانی بود که بر روی متون ساهیدی مصر کار کرد. او کدکس الکساندرینوس و متن منتشر شده عهد جدید را از این کد در سال ۱۷۸۶بررسی کرد. وید در سال ۱۷۸۲ توسط سی پی موریتز توصیف شد که «در فاصله ای نه چندان دور از پدینگتون، در محله ای بسیار سرسبز در حاشیه شهر زندگی می کند، جایی که او ه
وای تمیزتر و تازه تری نسبت به شهر تنفس می کند. اگرچه او به عنوان یک مرجع دانش آموخته در زبان های شرقی شناخته شده است، اما با این حال مردی معاشرتی بود و تارک دنیا نبود.» وید دارای چند برگ از نسخه خطی دو زبانه یونانی-قبطی عهد جدید معروف به "Fragmentum Woideanum" بود. که بخشی از کتاب لوقا را پوشش می دهند. وید پیشنهاد کرد که این قطعه در قرن هفتم ایجاد شده است. برگ ها متعلق به Uncial 070 است و برگ های دیگر این نسخه خطی در مکان های مختلف نگهداری می شود. زندگی شخصی و میراث. وید در فرانکفورت آندر اودر و لیدن تحصیل کرد و دکترای الاهیات از دانشگاه کپنهاگ گرفت. او در سال ۱۷۸۵به عنوان عضو انجمن سلطنتی انگلستان انتخاب شد، DCL توسط دانشگاه آکسفورد در سال ۱۷۸۶ایجاد شد و عضو بسیاری از انجمن های خارجی منصوب شد. او و همسرش دو دختر داشتند. او در سال ۱۷۹۰ هنگام مکالمه در خانه سر جوزف بنکس دچار افسردگی شد و بعداً در اتاق های خود در موزه بریتانیا درگذشت.
حاکم ون ژو خاوری (به چینی: 東周文公) با نام شخصی جی جیه (به چینی: 泄杰)؛ که با نام پادشاه هوی ژو (به چینی: 周惠王) از ۲۵۵ پ. م تا ۲۴۹ پ. م بر ایالت از هم گسیخته باقی مانده از دودمان ژو حکومت کرد و سرانجام توسط ارتش چین اسیر و اعدام شد. ون آخرین عضو دودمان ژو بود که ادعای تاج و تخت چین را داشت، اگرچه او هرگز خارج از قلمرو کوچک خود در چنگژو به عنوان پادشاه شناخته نشد. ون مجبور بود تمام دوران سلطنت خود را صرف مبارزه با ایالت چین کند، مرگ او به معنای پایان نهایی دودمان ژو بود. زندگی. جی جیه در خانواده بزرگ سلطنتی جی متولد شد که از سال ۱۰۴۶ پ. م بر چین حکومت می کردند، اگرچه در زمان او این دودمان عملاً ناتوان شده بود. سرزمین باقی مانده آنها درگیر ستیزهای داخلی و اختلافات جانشینی بود، به طوری که به دو دسته تقسیم شد که توسط اشراف رقیب رهبری می شد: ژو غربی و ژو شرقی. جیه، به عنوان حاکم ون، از چنگژو بر شرق حکومت می کرد، و تا حد زیادی اقتدار پادشاه نان ژو را که در وانگ چنگ زندگی می کرد و توسط اشراف غربی حمایت می شد نادیده می گرفت. با این حال، در سال ۲۵۶ پ. م، جنگ بین ژو غربی به رهبری نان و ایالت چین در زمان پادشاه ژائوشیانگ چین
آغاز شد. چین غرب را ضمیمه کرد، پادشاه نان را خلع کرد و به زور به دودمان ژو پایان داد. بسیاری از شهروندان و اعضای خاندان سلطنتی سپس به شرق ژو گریختند و در آنجا ون را به عنوان پادشاه چین (پسر آسمان) در ۲۵۵ پ. م معرفی کردند. ون که با جی ژائو، پسر پادشاه نان متحد شده بود، مقاومتی را علیه چین سازمان داد و موفق شد آخرین سنگرهای ژو را به مدت شش سال حفظ کند. نیروهای جی ژائو در ۲۵۱ پ. م شکست خوردند و دو سال بعد ارتش چین چنگژو را تصرف کرد. ون اعدام شد، و برای خدمات لو بووی نسبت به پادشاه ژوائوشیانگ، شهر به او داده شد. بقیه اعضای خاندان جی به ایالت ویی گریختند.
«مرد روانی» ترانه ای از گروه هوی متال انگلیسی بلک سبث است. در ابتدا در آلبوم "Reunion" در سال ۱۹۹۸ منتشر شد و اولین تک آهنگ از دو تک آهنگ جدید آلبوم بود که دیگری آهنگ «Selling My Soul» نام داشت. این آهنگ در جدول اصلی موسیقی راک ایالات متحده به رتبه ۳ رسید. این آهنگ بعداً در مجموعه "شاهزاده تاریکی" آزی آزبورن در سال ۲۰۰۵ گنجانده شد. موسیقی و شعر توسط خواننده آزی آزبورن و گیتاریست تونی آیومی نوشته شده است؛ «مرد روانی» و «فروختن روحم» تنها آهنگ های بلک سبث هستند که فقط به این دو عضو نسبت داده می شوند. در کانادا، این آهنگ به رتبه ۲۴ در جدول "RPM" رسید. در سال ۱۹۹۹، «مرد روانی» توسط دنی سبر برای آلبوم "" ریمیکس شد و رابرت کریستگاو ، منتقد موسیقی، از آن به عنوان یکی از نکات برجسته آلبوم تقدیر کرد. از آنجایی که از دستگاه درام برای آهنگ «فروختن روحم» استفاده شد، «مرد روانی» آخرین آهنگ اختصاصی بلک سبث است که بیل وارد در درام آن نقش دارد.
زنبورخوار سبز آفریقایی ، گونه ای از پرندگان از خانواده زنبورخواران است که در سراسر مناطق خشک آفریقا از شرق سنگال تا اتیوپی یافت می شود و در چند دهه گذشته دامنه خود را از شمال تا مصر گسترش داده است. تصور می شود که سه زیرگونه وجود دارد:
زنبور خوار سبز عربی ، گونه ای از پرندگان از خانواده زنبورخواران است که در سراسر مناطق خشک شبه جزیره عربستان از جنوب عربستان تا یمن و از شرق تا عمان و امارات متحده عربی یافت می شود و در چند دهه گذشته دامنه خود را از شمال تا شام گسترش داده است. تصور می شود که دو زیرگونه وجود دارد:
نسل گرایی این باور است که یک نسل خاص دارای ویژگی های ذاتی است که آن را نسبت به نسل دیگر پست تر یا برتر می سازد. این اصطلاح معمولاً به ادعاهای برتری در ارزش ها، ارزش گذاری ها، شیوه های زندگی و باورهای عمومی یک نسل نسبت به نسل دیگر اشاره می نماید. در جایی کاربرد دارد که معیارهای قابل تأیید عینی وجود ندارد تا ادعای برتری را به خودی خود اثبات کند. نسل گرایی بیشتر به عنوان اتهامی علیه این باور استفاده می شود که نسل معاصر به خودی خود ذاتاً برتر از نسل های پیشین است. برای مثال، از طریق رویه رایج تلقی توهین آمیز از فرهنگ های باستانی به عنوان "بدوی" - نباید با برچسب مثبت بدوی گرایی اشتباه گرفته شود - اگرچه ممکن است مخالفت یک نسل قدیمی با ارزش ها و سبک زندگی نسل جوان تر به عنوان نسل گرا نیز شناخته شود. نسل گرایی به عنوان یک پدیده جامعه شناختی مکرر توسط فیلسوفان سوئدی، الکساندر بارد و ژان سودرکویست در کتاب "امپراتوری جهانی: فلسفه سیاسی عصر اطلاعات" (به زبان سوئدی در سال ۲۰۰۳ منتشر شد) به تفصیل مورد بررسی قرار گرفته است. بارد و سودرکویست نسل گرایی را یکی از بستگان نزدیک ولی بسیار کمتر تحلیل شده نژادگرایی می دانند که آنها
پیشنهاد می کنند باید با جزئیات بیشتری مورد مطالعه قرار گیرد تا استدلال کلی برای نسبی گرایی و عمل گرایی در فلسفه معاصر تقویت شود.
اسلحه های آکیمبو () فیلمی اکشن کمدی محصول ۲۰۱۹ به کارگردانی جیسن لی هاودن است. بازیگران دنیل ردکلیف، سامارا ویوینگ، ناتاشا لیو بوردیزو، گرانت باولر و ریس داربی هستند. این فیلم نخستین بار در جشنواره فیلم تورنتو سال ۲۰۱۹ اکران شد و در ۵ مارس ۲۰۲۰ در نیوزیلند به روی پرده رفت. به علت دنیاگیری کووید-۱۹، تنها پس از سه هفته از اکران سینمایی در به شکل دیجیتال در اینترنت منتشر شد.
روابط خارجی بین آرژانتین و بریتانیا بیش از یک قرن است که وجود داشته است. هر دو کشور در ۱۵ دسامبر ۱۸۲۳ روابط دیپلماتیک برقرار کردند. روابط دیپلماتیک قبل از جنگ فالکلند در سال ۱۹۸۲ قطع شد و در سال ۱۹۹۰ دوباره برقرار شد. روابط پس از جنگ بین دو کشور تا اواسط دهه ۲۰۰۰ به میزان قابل توجهی بهبود یافت. در طول دولت کریستینا فرناندز، روابط به طور فزاینده ای متشنج شد و آرژانتین دوباره ادعاهای خود را در مورد جزایر فالکلند مطرح کرد. در سال ۲۰۱۶، دیوید کامرون، نخست وزیر وقت بریتانیا و مائوریسیو ماکری، رئیس جمهور وقت آرژانتین، دیداری را برگزار کردند که در آن توافق کردند مرحله جدیدی از گفتگو و دوستی بین دو کشور را آغاز کنند و بر روابط مستحکم دو کشور از لحاظ تاریخی تأکید کردند. آرژانتین در لندن سفارت دارد و انگلستان در بوئنوس آیرس هم سفارت دارد. سفیر کنونی بریتانیا در آرژانتین کرستی هیز و سفیر کنونی آرژانتین در بریتانیا خاویر استبان فیگوروآ است. هر دو کشور عضو گروه ۲۰ هستند. جنگ فالکلند. در ۲ آوریل ۱۹۸۲، آرژانتین تحت رهبری لئوپولدو گالتیری، تهاجم به جزایر فالکلند () را آغاز کرد. و در ۳ آوریل ۱۹۸۲ با حمله آرژانتین به جزیره جور
جیا جنوبی دنبال شد. این رویداد منجر به اعزام نیروهای بریتانیا به جزایر فالکلند شد تا در جنگ فالکلند بجنگند (). در پایان جنگ با پیروزی بریتانیا به پایان رسید. این جنگ منجر به کاهش روابط دیپلماتیک بین آرژانتین و بریتانیا شد. آرژانتین برزیل را به عنوان حافظ منافع خود در بریتانیا تعیین کرد، در حالی که بریتانیا سوئیس را به عنوان حافظ منافع خود در آرژانتین انتخاب کرد. روابط دیپلماتیک بین آرژانتین و بریتانیا تا سال ۱۹۹۰ تیره بود. روابط پس از جنگ. در دهه ۱۹۹۰، روابط بین آرژانتین و بریتانیا بیشتر بهبود یافت. در سال ۱۹۹۸، کارلوس منم، رئیس جمهور وقت آرژانتین، از لندن بازدید کرد و در آنجا مجدداً ادعاهای کشورش در مورد جزایر فالکلند را تأیید کرد، اگرچه اظهار داشت که آرژانتین فقط از راه های صلح آمیز برای به دست آوردن آنها استفاده خواهد کرد. در سال ۲۰۰۱، تونی بلر، نخست وزیر وقت بریتانیا از آرژانتین بازدید کرد و اظهار داشت که امیدوار است بریتانیا و آرژانتین بتوانند اختلافات خود را که منجر به جنگ ۱۹۸۲ شد، حل کنند. با این حال، در طول این سفر هیچ مذاکره ای در مورد حاکمیت صورت نگرفت و رئیس جمهور وقت آرژانتین نستور کیرشنر اظهار دا
شت که او به دست آوردن حاکمیت بر جزایر را اولویت اصلی دولت خود می داند. دوره معاصر. از اواسط دهه ۲۰۰۰، روابط دیپلماتیک بین بریتانیا و آرژانتین به طور فزاینده ای تیره شده بود. در سال ۲۰۰۶، آرژانتین به دلیل نگرانی در مورد حقوق ماهیگیری و نفت، ادعاهای خود را نسبت به جزایر فالکلند تکرار کرد. در ۲۸ مارس ۲۰۰۹، گوردون براون، نخست وزیر وقت بریتانیا، هنگام ملاقات با کریستینا فرناندس، رئیس جمهور وقت آرژانتین، در شیلی قبل از اجلاس گروه ۲۰ لندن در سال ۲۰۰۹ اظهار داشت که «هیچ چیزی برای گفتگو» با کریستینا فرناندس، رئیس جمهور آرژانتین، بر سر حاکمیت جزایر وجود ندارد. . در ۲۲ آوریل ۲۰۰۹، آرژانتین با استناد به داده های بررسی دریایی به ارزش ۱۱ سال، ادعای رسمی در مورد منطقه ای از فلات قاره شامل فالکلند، جورجیا جنوبی و جزایر ساندویچ جنوبی و بخش هایی از قطب جنوب را به سازمان ملل ارائه کرد. بریتانیا به سرعت به این ادعاها اعتراض کرد. از سال ۲۰۱۰، گزارش های مربوط به اکتشاف نفت بریتانیا در اطراف جزایر فالکلند باعث کاهش بیشتر در روابط بریتانیا و آرژانتین شده بود. در فوریه ۲۰۱۰، دولت آرژانتین اعلام کرد که کشتی هایی که به فالکلند (و همچنی
ن جورجیا جنوبی و جزایر جنوبی) سفر می کنند، برای استفاده از آب های سرزمینی آرژانتین به مجوز نیاز دارند. علیرغم محدودیت های جدید، دزایر پترولیوم حفاری نفت را در ۲۲ فوریه ۲۰۱۰، حدود (۱۰۰مایل) آغاز کرد. دولت های کشورهای آمریکای جنوبی به طور کلی در سال های اخیر از آرژانتین در مورد مناقشه حاکمیت جزایر فالکلند حمایت کرده اند. این برخلاف جنگ فالکلند است، زمانی که بریتانیا توسط شیلی حمایت می شد. در سال ۲۰۱۱، بلوک مرکوسور موافقت کرد که بنادر را به روی کشتی هایی که با پرچم جزایر فالکلند حرکت می کنند ببندد، در حالی که کشتی های با پرچم بریتانیا همچنان مجاز خواهند بود. اتحادیه کشورهای آمریکای جنوبی از بریتانیا خواسته است تا مذاکرات بر سر حاکمیت جزایر را دنبال کند. در ۱۹ مارس ۲۰۱۲، پرو اعلام کرد که بازدید ناوچه اچ ام اس مونتروز نیروی دریایی بریتانیا را در حمایت از ادعای آرژانتین در مورد جزایر لغو می کند. در اجلاس سران گروه ۲۰ در مکزیک در ژوئن ۲۰۱۲، دیوید کامرون، نخست وزیر وقت بریتانیا و کریستینا فرناندز، رئیس جمهور وقت آرژانتین، به طور غیرمنتظره ای در راهرویی در حاشیه اجلاس سران گروه ۲۰ ملاقات کردند و حداقل از نظر دیپلماتیک
، سخنان نسبتاً تند رد و بدل کردند.کامرون به فرناندز گفت که باید به نظرات ساکنان فالکلند که همه پرسی سال ۲۰۱۳ را اعلام کرده بودند، در مورد موضوع حاکمیت آینده این جزیره «احترام بگذارد». فرناندز سپس سعی کرد پاکت نامه ای را به نخست وزیر بدهد اما او از پذیرش آن امتناع کرد. در مارس ۲۰۱۳، ساکنان جزایر فالکلند با اکثریت قاطع در یک همه پرسی به بریتانیا ماندن این قلمرو رای دادند، ۱۵۱۳ در برابر ۹۹٫۸ درصد به نفع کنترل بریتانیا. آرژانتین همه پرسی حق حاکمیت جزایر فالکلند را رد کرد. دولت بریتانیا از آرژانتین و سایر کشورها خواست به خواسته های ساکنان احترام بگذارند. در سی و سومین سالگرد تهاجم به جزایر در ۲ آوریل ۲۰۱۵، شرکت های نفتی راک هاپر اکتشاف و نفت و گاز فالکلند اعلام کردند که نفت و گاز را در یک میدان دریایی در شمال جزایر پیدا کرده اند. در ۳ آوریل ۲۰۱۵، دولت آرژانتین اعلام کرد که در حال آماده شدن برای اقدام قانونی علیه بریتانیا و شرکت های درگیر در اکتشاف نفت در اطراف جزایر بدون اجازه آرژانتین است. در ۸ آوریل ۲۰۱۵، آرژانتین رسماً طرح های بریتانیا برای تقویت حضور نظامی بریتانیا در فالکلند را محکوم کرد و اعلام کرد که علیه ش
رکت هایی که اکتشاف نفت و گاز در این جزایر را انجام می دهند، اتهامات جنایی را اعمال خواهد کرد. در ۲۲ نوامبر ۲۰۱۵، پس از تساوی در دور اول انتخابات ریاست جمهوری در ۲۵ اکتبر، مائوریسیو ماکری نخستین پیروزی در تاریخ آرژانتین را به دست آورد و دانیل اسکیولی نامزد جبهه برای پیروزی را شکست داد و رئیس جمهور منتخب شد. ماکری نخستین رئیس جمهور غیر رادیکال یا پرونیست منتخب دموکراتیک از سال ۱۹۱۶ است، اگرچه از حمایت نخستین رئیس جمهور ذکر شده برخوردار بود. او در ۱۰ دسامبر ۲۰۱۵ این سمت را پذیرفت. در آوریل ۲۰۱۶، دولت ماکری اقدامات ریاضتی را برای مقابله با تورم و کسری بودجه عمومی معرفی کرد. ماکری در رابطه با فالکلند نکات آشتی جویانه تری را بیان کرده است و به نظر می رسد که مایل است روابط بسیار صمیمانه تری با بریتانیا داشته باشد، اما با این وجود او حاکمیت آرژانتین بر جزایر فالکلند را به عنوان یک هدف بلندمدت تأیید کرده است. در نوامبر ۲۰۱۷، یک هواپیمای RAF برای نخستین بار از زمان قبل از جنگ فالکلند در آرژانتین فرود آمد تا به شکار زیردریایی مفقود شده سن خوان ARA کمک کند. علیرغم این تحولات، بریتانیا تا جایی که ممکن بود به مخالفت فعالان
ه با نوسازی ارتش آرژانتین ادامه داد. در سال ۲۰۱۹، نیروی هوایی آرژانتین، تی-۵۰ گلدن ایگل کره ای را به عنوان جنگنده موقت خود برای جایگزینی هواپیماهای قدیمی فالکلند مانند Mirage III، لاکهید مارتین ای-۴ای آر فایتینگ هاوک و داسو سوپر اتاندارد انتخاب کردند. با این حال، این قرارداد در اوایل سال ۲۰۲۰ لغو شد و نیروی هوایی این کشور بدون جایگزینی جنگنده باقی ماند. مداخله بریتانیا ظاهراً یکی از عوامل کلیدی در لغو با توقف صادرات هواپیماهایی که شامل قطعات مختلف بریتانیا بود، بود. در اکتبر ۲۰۲۰، صنایع هوافضای کره (KAI) تأیید کرد که از آنجایی که قطعات اصلی هواپیما توسط بریتانیا تأمین می شود، هواپیما نمی تواند به آرژانتین صادر شود. بریتانیا به طور مشابه فروش احتمالی هواپیمای ساب گریپن ساخت برزیل به آرژانتین را با توجه به تجهیزات اویونیکی که منشأ بریتانیایی داشتند، مسدود کرد. روابط فرهنگی. بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۱ انگلستان، حدود ۳۹۳۲ نفر متولد آرژانتین در بریتانیا زندگی می کردند. بین سال های ۲۰۰۸و ۱۹۹۷، ۱۰۶۲ آرژانتینی تابعیت بریتانیا را به دست آوردند. نفوذ فرهنگی قوی بریتانیا در آرژانتین و جامعه بزرگ آرژانتینی-انگلیسی در اطراف
بوینس آیرس وجود دارد. همچنین یک جامعه آرژانتینی-ولزی قوی ولزی زبان در چوبوت، پاتاگونیا وجود دارد. از ۲۵۰۰۰ ولزی زبان در آرژانتین، ۵۰۰۰ نفر در منطقه چوبوت، به ویژه در شهرک های اصلی ولزی ترلئو و ترولین زندگی می کنند. تعداد زیادی از فوتبالیست های آرژانتینی برای باشگاه های بریتانیایی بازی می کنند. شورای بریتانیا یک برنامه علمی، فرهنگی و آموزشی فعال را در آرژانتین ترویج می کند. شورای بریتانیا برنامه بورس تحصیلی چونینگ را که توسط وزارت امور خارجه بریتانیا تأمین می شود، اداره می کند، که هر ساله تقریباً ۱۵ دانشجوی کارشناسی ارشد آرژانتینی را به انگلستان می فرستد.
سمانه نوروز مرادی («زئوس») دانش آموختهٔ تئاتر، مشروطه خواه و یکی از زندانیان عقیدتی و سیاسی است. زندگی. سمانه نوروز مرادی با نام کاربری «زئوس»، زادهٔ ۹ آبان ۱۳۶۵ بوده و فوق لیسانس رشته کارگردانی تئاتر، مشروطه خواه (فعالیت در حزب مشروطه ایران) و زندانی سیاسی و عقیدتی و تبعیدی است. بازداشت ها. سمانه نوروز مرادی در نیمه دوم ماه شهریور ۱۳۹۷ از سوی یکی از مراکز امنیتی سپاه یعنی قرارگاه ثارالله سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بازداشت شد و بیش از دو هفته در یکی از خانه های امن سپاه، بازجویی شد. او بار دیگر در ۴ اردیبهشت ۱۳۹۸ بازداشت شده و به زندان اوین تهران منتقل شد. انتقال مخفیانه. سمانه مدتی بعد، در حالی که مادر و برخی دوستانش پیگیر جلب رضایت مقامات قضایی برای انتقالش به بیمارستان بودند، توسط حکومت به طور مخفیانه و بدون داروها و لباس هایش از بند زنان زندان اوین به زندان لاکان رشت منتقل شد. به گزارش ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران (هرانا) او از ۳۰ مهر ۱۳۹۹ از بند زنان زندان اوین به زندان رودسر منتقل شد. اتهام ها و محکومیت ها. سمانه نوروز مرادی در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست ایمان افشاری به اتهاماتی
همچون: ادمین بودن در کانال تلگرامی «کمپین بازگشت شاهزاده رضا پهلوی»، شعارنویسی، پخش اعلامیه، شرکت در تجمعات اعتراضی، فعالیت تبلیغی بر ضد نظام، توهین به رهبران جمهوری اسلامی (خمینی و خامنه ای)، حمایت از گروه های مخالف حکومت در شبکه های اجتماعی، به ۸ سال حبس تعزیری محکوم شد که این حکم در دادگاه تجدید نظر، به ۳ سال و ۹ ماه حبس کاهش یافت. او در ۲۲ تیر ۱۳۹۹ خورشیدی نیز به دلیل انتشار یک ویدیویی انتقادی یک دقیقه ای در سپاسگزاری از مردم و همسر رضا پهلوی (یاسمین پهلوی به دلیل یاد کردن از زندانی شدن سمانه در صفحه اینترنتی اش) و گفتن شعار «جاوید شاه، پاینده ایران» - که تبلیغ بر ضد جمهوری اسلامی تلقی شده - به حکم قاضی ای به نام ماشاءالله احمدزاده به ۱۵ ماه حبس تعزیری محکوم شد که بنا بر جمع دو حکم، ۵ سال باید در زندان بماند. بازداشت دوباره. سمانه نوروز مرادی در ۴ اردیبهشت ۱۴۰۲، به دست نیروهای امنیتی در خانه اش در تهران بازداشت شده و به مکان نامعلومی منتقل شد. نقض حقوق انسانی در دوره زندان. جلوگیری از دارو و جراحی. بنا به گزارش «کمپین حقوق بشر ایران»، سمانه نوروز مرادی به چند بیماری، همچون: عفونت ران، زخم زانو (بر اثر دی
ابت)، پوکی استخوان، عفونت پوستی، خون ریزی چشمی، کیستِ تخمدان، کبد چرب، زخم معده، لوپوس منتشر مفصلی (نوعی بیماری خودایمنی مزمن) دیابت (در سطح نیاز به تزریق انسولین)، سنگ کلیه، ورم روده و مخصوصاً ماستیت گرانولوماتوز و سرطان پیشرفتهٔ سینه مبتلاست و نیاز به عمل جراحی دارد؛ ولی مقامات زندان با درخواست مرخصی استعلاجی اش (با وجود نامه پزشکی قانونی) و دسترسی به داروهای حیاتی اش و نیز فرستاده شدنش به مراکز درمانی خودداری می کنند؛ در حالی که چند پزشک، تأیید کرده اند که وی توان تحمل کیفر را ندارد و به دلیل بیماری لوپوس (منتشر)، دیابت (شدید) و سرطان پستان… باید در بیمارستان بستری شود. داروهای نامناسب. به دلیل تجویز داروهای خودسرانه از طرف مقامات زندان برای سمانه نوروز مرادی، وی به بیماری های دیابت، کیست مویی، خون ریزی چشمی، کیست تخمدان، سنگ کلیه، ورم روده و زخم معده مبتلا شده است. تهدید جانی. بنا به گزارش بعضی از منابع و نیز به گفتهٔ وکیل سمانه نوروز مرادی یعنی بابک پاک نیا در ۱۰ فروردین ۱۴۰۰، جان سمانه به دلیل جلوگیری مسئولان زندان از درمانش در خطر است. محرومیت از دیدار والدین و حضور در مراسم درگذشت پدر. پدر سمانه نوروز
مرادی در سال ۱۳۹۸ درگذشت؛ اما مقامات زندان، به او اجازه حضور در مراسم خاک سپاری پدرش را ندادند و همین باعث تحمیل فشار روانی بیشتری به او شد (بیهوش شد)؛ همچنین وی از زمان انتقالش به زندان تا موقع درگذشت پدرش، از ملاقات با پدر و مادرش محروم نیز بوده است. تحریم انتخابات. سمانه نوروز مرادی به همراه ۱۱ زن زندانی عقیدتی و سیاسی دیگر، یعنی یاسمن آریانی، ندا آشتیانی، راحله احمدی، مریم اکبری منفرد، لیلا حسین زاده، سهیلا حجاب، آتنا دائمی، سپیده فرهان، منیره عرب شاهی، صبا کرد افشاری و ندا ناجی در ۲۸ بهمن ۱۳۹۸ و در بیانیه ای، ضمن گرامیداشت یاد ۱۵۰۰ کشتهٔ اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران، انتخابات جمهوری اسلامی را تحریم کردند. اعتراض حامیان. برخی از فعالان مدنی همچون: منیره عرب شاهی و نرگس محمدی در اعتراض به ممانعت حکومت جمهوری اسلامی از درمان بیماری های بدخیم سمانه نوروز مرادی، نامه سرگشاده منتشر کردند. اشتباه اسمی. در بعضی منابع، نام سمانه نوروز مرادی به اشتباه، سمانه نوروزی یا سمانه نوروزی مرادی نوشته شده است.
دانشگاه لوتری کالیفرنیا (CLU , Cal Lutheran، یا Cal Lu) یک دانشگاه خصوصی هنرهای لیبرال در تاوزند اوکس، کالیفرنیا است. این دانشگاه در سال ۱۹۵۹ تأسیس شد و به کلیسای انجیلی لوتری در آمریکا وابسته است، اما غیر فرقه ای است. این کالج در سال ۱۹۶۰ به عنوان کالج لوتری کالیفرنیا افتتاح شد و اولین کالج چهار ساله هنرهای لیبرال کالیفرنیا و اولین کالج خصوصی چهار ساله در شهرستان ونتورا بود. در ۱ ژانویه ۱۹۸۶ نام خود را به دانشگاه لوتری کالیفرنیا تغییر داد. دانشگاه لوتری کالیفرنیا مدارک تحصیلی در مقاطع لیسانس، فوق لیسانس و دکترا ارائه می دهد.
سپاه زرهی مصر () سپاه زرهی نیروی زمینی مصر است، که در سال ۱۸۲۸ تحت عنوان سپاه پیاده مصر تأسیس شد و از سال ۱۹۶۱ تاکنون تحت عنوان سپاه زرهی مصر فعالیت می کند و فرماندهی و نظارت بر تیپ ها و لشکرهای زرهی ارتش مصر را برعهده دارد. ستاد فرماندهی سپاه زرهی مصر در شهر هلیوپلیس قرار دارد.
زمان استاندارد مالزی () یا زمان مالزی (MYT) زمان استاندارد است که در مالزی استفاده می شود. ۸ ساعت جلوتر از ساعت هماهنگ جهانی (یو تی سی) است. زمان میانگین محلی کوالالامپور در ابتدا جی ام تی +۶:۴۶:۴۶ بود. شبه جزیره مالزی این زمان میانگین محلی را تا روز ۱ ژانویه ۱۹۰۱، هنگامی که به زمان میانگین سنگاپور جی ام تی +۶:۵۵:۲۵ تغییر یافت، استفاده می کرد. مابین پایان جنگ جهانی دوم تا هنگام تشکیل مالزی در روز ۱۶ سپتامبر ۱۹۶۳، به عنوان زمان استاندارد مالایای بریتانیا که جی ام تی +۷:۳۰ بود، شناخته می شد. در ساعت ۲۳:۳۰ دقیقه روز ۳۱ دسامبر ۱۹۸۱، مردم شبه جزیره مالزی ساعت های خود را ۳۰ دقیقه جلو کشیدند تا به ساعت محلی ۰۰:۰۰ روز ۱ ژانویه ۱۹۸۲ تبدیل شود و با زمان مورد استفاده در مالزی شرقی تطبیق پیدا کند، که یو تی سی +۸:۰۰ است.
گیاه پارچ باریک ، یک گونه از سرده گیاه پارچ ها و بومی مناطق مرتفع شبه جزیره مالزی می باشد. جوره های گونه. "گیاه پارچ باریک" شکل "رامیسپینا" (۲۰۰۰) (گیاه پارچ شاخه مهمیز) "گیاه پارچ باریک" جوره "ماجور" (۱۹۲۴)
لشکر ۴ کانادا () لشکر پیاده زرهی (بازوی ترکیبی) نیروی زمینی کانادا است، که در سال ۱۹۱۶ تأسیس شد. این لشکر در دو جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم در نبرد شرکت داشت. این لشکر در حال حاضر مسئول عملیات ارتش کانادا در استان انتاریو کانادا است و ستاد مرکزی آن در دنیسون آرموری در تورنتو قرار دارد. این لشکر ابتدا به عنوان یکی از تشکیلات سپاه کانادا در طول جنگ جهانی اول ایجاد شد. در طول جنگ جهانی دوم، این لشکر در سال ۱۹۴۱ به عنوان لشکر چهارم پیاده نظام کانادا دوباره فعال شد و سپس به یگان زرهی تبدیل و به عنوان لشکر چهارم (زرهی) کانادا تغییر نام داد. از سال ۱۹۱۶، این لشکر یک نشان تشکیلاتی سبز رنگ متمایز را به عنوان نشان خود برگزید. در سال ۲۰۱۳ اعلام شد که منطقه مرکزی نیروی زمینی به لشکر چهارم کانادا تغییر نام خواهد داد.
کوین آلوارس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پاچوکا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال مکزیک، و مکزیک بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
رودولفو کاستا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مکزیک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پاچوکا و باشگاه فوتبال گوادالاخارا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مکزیک بازی کرده است.
خراردو آرتاگا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مکزیک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال خنک اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال مکزیک، و مکزیک بازی کرده است.
لوییس چاوز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مکزیک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه تیخوانا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مکزیک بازی کرده است.
اوربلین پیندا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مکزیک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال گوادالاخارا و باشگاه فوتبال کرتارو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مکزیک بازی کرده است.
میلیگان (به انگلیسی: Milligan) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان پارک، ایندیانا واقع شده است. میلیگان ۲۴۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.