Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د. در دو دهه گذشته، دولت و سازمان های غیردولتی به منظور بهبود نرخ مراقبت های دوران بارداری و کاهش مرگ و میر مادران و کودکان، با هم همکاری کرده اند. یکی از استراتژی ها، ابتکار مادران ایمن است که به مادران باردار برای حضور در معاینات بارداری پاداش های مالی ارائه می دهد. این برنامه ها مبلغی بین ۵۰۰ تا ۱۵۰۰ روپیه نپالی یا ۵ تا ۱۰ دلار آمریکا، بسته به منطقه، پرداخت می کنند. سایر مشوق ها شامل ارائه خدمات رایگان برای مشکلات مربوط به بارداری و داشتن خدمات زایمان ۲۴ ساعته می شود. از طریق افزایش ملی بودجه این مسائل بهداشتی، پیشرفت های زیادی در تحقق هدف پنجم توسعه هزاره (همان طور که در آمار سلامت نشان داده شده) حاصل شده است. با این حال، پزشکی همچنان با سنت هایی که در گذشته برای مراقبت های دوران بارداری انجام می شده است، مواجه است. به جز دسترسی جغرافیایی، برخی دلایل دیگر که برای عدم استفاده از خدمات زایمان ذکر شده عبارتند از: موانع فرهنگی، کیفیت پایین خدمات، تبعیض احساس شده در برابر مردم روستایی و عدم درک منافع سلامتی. بسیاری از زنان باردار احساس تهدید، بی اطلاعی یا بی سوادی در مورد فوایدی که ممکن است از یک معاینه دوران
بارداری به دست آورند، دارند. برای برخی، ارزیابی ریسک و فایده یک روز کار و یک روز معاینه بارداری عامل تصمیم گیری است. برای مثال، زنی که در زمین های کشاورزی کار می کند ممکن است احساس کند که ارزش ندارد یک روز کامل از کار خود را صرف مراقبت های دوران بارداری کند، به ویژه زمانی که نگرانی مادرشوهر از بارداری احساس نمی شود. انتظارات اجتماعی. احساس «تنها بودن در این مسیر» در تمام تجربه تولد برای زنان بسیار مهم است. حتی اگر زنان از نتیجه تولد (نجات یا مرگ) نگران باشند، تأکید می کنند که چیزی است که نمی توانند آن را کنترل کنند و معتقدند که تولد در دست خداست. بنابراین، بارداری و تولد نیاز به آمادگی ندارند. به دلیل انتظار اجتماعی از زنان به عنوان مادران فرزندان و نگهدارندگان خانواده، عمل تولد به روش سنتی (یعنی به طور طبیعی) برای زنان ایمن و حتی توانمندساز بود اگر در "گات" (ساختمان کوچک جدا شده از خانه اصلی یا طبقه پایین خانه اصلی برای نگهداری حیوانات) انجام می شد. به همین ترتیب، از دست دادن یک کودک یک قسمت ناخوشایند اما قابل پیش بینی از بارداری و زایمان مداوم در این روستاها بود. ناباروری و مرگ نیز رایج بود و به عنوان گناهی
بزرگ که خدایان به دلیل آن عصبانی شده اند، توجیه می شد. این فرایند طبیعی با مدل پزشکی تضاد دارد و بسیاری از بیمارستان ها و مراکز بهداشتی باید با این باورهای فرهنگی و معنوی محلی برای ارائه خدمات به این زنان کنار بیایند. آمادگی برای تولد. در کل، زنان برای تولد آمادگی چندانی ندارند. به ویژه اگر به تنهایی زایمان کنند، نه وقت دارند و نه پول کافی برای آماده سازی مناسب برای زایمان. با این حال، آنها درست تا زمان شروع درد زایمان کار می کنند. این عمدتاً به دلیل نقش های جنسیتی عمیقاً ریشه دار است که زنان باید کارهای خانگی را انجام دهند. حتی اگر شوهران بخواهند به کاهش بار کاری کمک کنند، قادر به انجام این کار نیستند. این حرکت مداوم استرس اضافی را ایجاد می کند و به وضعیت تغذیه ای ضعیف این زنان افزوده و خطر نتایج ضعیف زایمان را بیشتر می کند. خانواده ها گاهی برای آمادگی برای زایمان، یک انبار حیوانات را پاک می کنند. معمولاً این به معنای جابجایی حیوانات به مکان دیگر، جارو کردن مدفوع و خاک، پهن کردن علف یا کاه تمیز و پوشاندن آن با یک ورق پلاستیکی یا پتو است. برخی از ماماهای سنتی و متخصصان ماهر یک کیت آماده برای بارداری دارند. ا
ین کیت ها شامل دستکش، یک تکه صابون کوچک، پنج قطعه گاز، یک تیغه کوچک، سه قطعه نخ، یک ورق پلاستیکی کوچک و یک کیسه به اندازه ساندویچ هستند. با این حال، این عمل به طور مداوم در میان ماماهای سنتی انجام نمی شود، زیرا یک مطالعه نشان داد که تنها ۲٪ آنها از این کیت ها به طور مداوم و صحیح استفاده می کنند. باورها. زنان نپالی به طور گسترده ای معتقدند که کل فرایند تولد بخشی از زندگی و نقشه خداوند است. بنابراین، درد زایمان زمانی آغاز می شود که خداوند آن را صلاح بداند. یک گفتار رایج «جون بلا بلا اونهی بلا چلا» به این معناست که تولد در زمان خودش اتفاق می افتد، بنابراین نیازی به کمک نیست. با این حال، مدت زمان تقریبی درد زایمان عمدتاً بر اساس تجربیات قبلی و داستان های مادرشوهر و دیگر اعضای نزدیک خانواده زن تعیین می شود. عوامل بیرونی. عوامل بیرونی که تعیین می کنند زایمان چگونه و کجا انجام شود عمدتاً بر اساس رفتار شخصی (یعنی تجربیات قبلی و باورهای شخصی) است. برخی از تجربیات قبلی شامل: زایمان سزارین، زایمان طبیعی و رضایت از ماماهای سنتی یا دیگر متخصصان بهداشت است. از نظر باورهای شخصی، زنان از قوم چتری یا تاکوری و همچنین زنان بی س
وادتر، مسن تر و با تعداد فرزند بیشتر، بیشتر احتمال دارد که شیوه های پرخطر زایمان را دنبال کنند، به ویژه اگر شوهر آنها نیز بی سواد باشد. دوباره، آموزش، وضعیت اقتصادی اجتماعی، دسترسی به مراقبت های بهداشتی و حمل و نقل از دیگر عوامل بیرونی هستند که مسیر درد زایمان و در نتیجه تولد را تغییر می دهند. از نظر فرایند درد زایمان، زنان معمولاً سوپ تخم کرفس و آب گلوکز می نوشند و در حالی که به سلیقه خود حرکت می کنند و می خوابند، این کار را انجام می دهند. نفس گیری خاصی تأکید نمی شود و بیشتر بر کمک به زن برای عبور از احساسات او تمرکز می شود. فعالیت جنسی در این زمان رایج نیست. مدیریت درد. در مرحله اول درد زایمان، ماما ممکن است از روغن خردل برای ماساژ شکم، دست ها، پاها و سر زن استفاده کند. این کار نه تنها به مادر در کاهش درد کمک می کند، بلکه به نشان دادن نوزاد از کانال زایمان نیز کمک می کند. در مرحله دوم درد زایمان، ماما ممکن است با انگشت شست خود فشار بر ناحیه مقعد زن وارد کند در حالی که زن فشار می آورد. مدیریت پزشکی درد در زایمان های خانگی به ندرت مشاهده می شود، اما زایمان (یعنی اپیدورال) در بیمارستان ها رایج است. لمس، به صور
ت ماساژ، اصلی ترین روش مدیریت درد در مناطق روستایی است. ماماهای حاضر در زایمان. زنان اغلب به تنهایی یا با کمک اعضای زن خانواده یا ماماهای سنتی زایمان می کنند. یک مطالعه نشان داد که ۵۶٪ از تمام تولدهای نپالی فقط توسط بستگان و دوستان کمک می شود. با این حال، آنها معمولاً آموزش ندیده اند و از شیوه های زایمان خطرناک استفاده می کنند، مانند بریدن بند ناف با تیغه های غیربهداشتی یا بستن آن با نخ های آلوده و مالیدن کود گاو یا خاکستر به بند ناف. بنابراین، بسیاری از مادران در حال زایمان دعا می کنند که زایمان ساده ای داشته باشند به دلیل عدم وجود کمک های حرفه ای بهداشتی در نزدیکی. برخی از دلایل عدم حضور کمک های متخصص در مراقبت های پیش از زایمان و زایمان شامل: مشکلات حمل و نقل، عدم آگاهی از مزایای خدمات، فاصله از مرکز بهداشتی و هزینه های استفاده از خدمات است. برخی از عوامل بیرونی مؤثر در حضور کمک های متخصص شامل: ویژگی های جمعیتی (سن، تحصیلات، منطقه سکونت) و وضعیت اقتصادی هستند. ۳۱٪ از افرادی که از کمک های غیرحرفه ای استفاده کرده اند، هیچ گونه مراجعه یا مراقبت پیش از زایمان نداشته اند. نبود افراد در اتاق زایمان باعث ایجاد فض
ایی تاریک و آرام برای آمدن نوزاد می شود. دلایل تمایل به زایمان خانگی به تنهایی شامل: تمایل به فرایند طبیعی، گذراندن دوره ای آلوده و افزایش اعتماد به نفس در انجام آن به تنهایی است. ایده اعتماد به نفس و عدم نیاز به کسی دیگر به ویژه در میان زنان چندبار زایمان کننده که قبلاً بدون کمک این کار را کرده اند، به شدت مشاهده می شود. قبلاً، به دلیل سنت های فرهنگی که زایمان را به عنوان مسئولیت تنها زن می دانست، شوهران قادر به حمایت از زنان در هنگام زایمان نبودند. با این حال، پایتخت نپال اخیراً به شوهران اجازه داده است که در بیمارستان ها از همسران خود در هنگام زایمان حمایت کنند. این تغییر را می توان به روند رو به افزایش خانواده های هسته ای، مهاجرت به پایتخت، سبک زندگی شلوغ و مواجهه با زوج های تحصیل کرده و ایدئولوژی های خارجی نسبت داد که باعث تغییرات در دینامیک خانواده از حضور بستگان به حضور تنها زوج ها شده است. به ویژه با توجه به اینکه شوهران در تصمیم گیری های پزشکی حرف آخر را می زنند، این تغییر به آنها کمک می کند که پیش از تصمیم گیری های سخت در مورد سلامتی همسر و نوزاد، وضعیت را بهتر درک کنند. رفتار حمایتی. رفتار حمایتی م
عمولاً به شدت محدود بوده است، به دلیل باور رایج به این که «خدایان از دست زدن به زن آلوده خشمگین خواهند شد». بسته به منطقه، این دوره آلوده ممکن است در مراحل مختلفی از درد زایمان و تولد ظاهر شود. برای برخی، این دوره درست زمانی آغاز می شود که کیسه آب پاره می شود، اما برای دیگران، این دوره درست زمانی است که کودک از مادر جدا می شود. این دوره آلوده به دوران پس از زایمان نیز ادامه می یابد، جایی که زن ممکن است به مدت ۶ تا ۱۵ روز پس از تولد در انزوا بماند. این باور فرهنگی در مورد جداسازی باعث می شود که بسیاری از زنان نتوانند از ماماهای سنتی برای کمک درخواست کنند. به گفته یکی از ماماهای سنتی، «گاهی تماس می گیرند [فقط] چون هیچ کس نمی خواهد به زن در حین و پس از زایمان دست بزند». مشابه این، ماما دیگری اظهار داشت که زنی پس از گذشت دو ساعت از زایمان و عدم خروج جفت، تقریباً دچار شوک شده بود، زیرا هیچ کس حاضر نبود به او کمک کند. با این حال، در بسیاری از روستاهای دورافتاده دیگر زنان برای حمایت از زن در حال زایمان با فراهم کردن غذا، آب و حمایت ماساژ می آیند. این موضوع به طور چشمگیری با شیوه های پزشکی موجود در بیمارستان ها تفاوت
دارد، جایی که رفتار حمایتی بیشتر به مداخلات پزشکی محدود می شود. در این مورد، باورهای فرهنگی هنوز وجود دارند و باید به صورت خانوادگی و شخصی مذاکره شوند. تولد. ارائه دهندگان خدمات بهداشتی/ماماها. ۳۶٪ از زایمان ها توسط یک ارائه دهنده ماهر (پزشک، پرستار یا ماما) کمک می شود. ۱۱٪ دیگر توسط ماماهای سنتی کمک می شود. گزینه اول در مناطق شهری (۷۳٪) رایج تر از مناطق روستایی (۳۲٪) است. خدمات بهداشتی که شامل کارکنان بهداشت سطح اول هستند در زایمان های بیمارستانی بیشتر از زایمان های خانگی رایج هستند. خدمات زایمان در واحدهای بهداشتی سطح اول (مراقبت پیش از زایمان و مراقبت حین زایمان) توسط پرستاران با سه سال آموزش و ماماهای کمکی که ۱۸ ماه آموزش دیده اند، ارائه می شود. در مراکز بهداشتی اولیه، ماماهای کمکی حضور دارند و در پست های بهداشتی و زیرپست های بهداشتی، کارکنان بهداشت مادر و کودک با ۱۰ هفته آموزش مشغول به کار هستند. برای ماماهای سنتی، آموزش ها بسیار متنوع بوده و می توان آنها را به آموزش دیده و غیرآموزش دیده دسته بندی کرد. ۱۸٪ از کل ماماهای سنتی در نپال آموزش ندیده اند و بقیه آموزش دیده اند. تفاوت ها میان ماماهای سنتی در شی
وه های زایمان تمیز (یعنی شیوه های شستن دست ها) و شناسایی استانداردی برای مشکلات مادرانه مانند خونریزی زیاد، درد زایمان طولانی و جفت باقی مانده مشاهده می شود.
اوگه مورا () نویسنده و تصویرگر کتاب های کودکان است که در پراویدنس در ایالت رود آیلند زندگی می کند. او در سال ۲۰۱۹ برای کتاب "ممنونم آمو!"، مفتخر به دریافت جایزه کالدکوت، جایزه کورتا اسکات کینگ جان استپتو برای استعدادهای نو و جایزه کتاب ازرا جک کیتس شد. والدین او از نیجریه به کلمبوس مهاجرت کردند. مورا در مدرسه طراحی رود آیلند تحصیل کرد. در حین گذراندن کلاسی به نام «تصویر و کلمه» در رود آیلند، او یک ماکت کتاب تصویری با عنوان "خوراک آمو" را به عنوان پروژه پایانی خود خلق کرد. استادِ کلاس، ویراستاران و مدیران هنری را برای دیدن کار نهایی دعوت کرد و پیش نویس مورا توسط انتشارات لیتل، براون اند کمپانی انتخاب شد و با عنوان "ممنونم آمو!" انتشار یافت. تصویرگری های وی با استفاده از کاغذهای بریده شده، رنگ و قلم های علامت گذار چینی خلق می شوند.
ژان پالیه (زادهٔ ۱۸۶۳ یا ۱۸۶۴ – درگذشته در ۶ مارس ۱۹۳۹)، خلبان پیشگام فرانسوی در جنگ جهانی اول بود که در سال ۱۹۱۲ گواهی نامه خلبانی خود را دریافت کرد. او بنیان گذار "باشگاه اتومبیل زنان" برای ارائه خدمات به رانندگان زن با آمبولانس ها در نزدیکی جبهه های جنگ جهانی اول بود. زندگی. تصور می شود که ژان پالیه در سال های ۱۸۶۳ یا ۱۸۶۴ به دنیا آمده باشد. اطلاعات کمی در مورد زندگی او قبل از شروع پرواز در دست است. گواهی نامه خلبانی. خانم ژان پالیه گواهی نامه خلبانی خود را به شماره ۱۰۱۲ در تاریخ ۶ سپتامبر ۱۹۱۲ دریافت کرد. او در سن ۴۸ سالگی به این موفقیت دست یافت که او را به عنوان مسن ترین خلبان زن فرانسوی در آن زمان تبدیل کرد. شرایط مورد نیاز از طرف آئروکلوب فرانسه که نهاد اعطاکننده گواهی نامه بود، شامل ده پرواز، از جمله دو پرواز بدون همراه و یک پرواز در شب بود. پالیه آزمون پروازی خود را در ۲ اوت با پرواز بر فراز پاریس در ارتفاع ۷۰۰ متری انجام داد، که در آن زمان یک دستاورد چشمگیر بود. او مورد تحسین ناظران به دلیل شجاعتش قرار گرفت. او با یک هواپیمای آسترای سی ام دوباله که یک هواپیمای سه نفره سنگین از نوع "کانکور میلیتِر" ب
ود، پرواز می کرد. سپس در سال ۱۹۱۴ با یک هواپیمای نیوپورت که هواپیمایی یک بال بود نیز پرواز کرد. شغل خلبانی. پالیه عضو آئروکلوب زنان لا استلا بود. این باشگاه که یک باشگاه پرواز زنان بود، در سال ۱۹۰۹ توسط ماری سورکوف تأسیس شده بود. پالیه چندین پرواز بر فراز مناطق جنوبی غربی پاریس انجام داد؛ این پروازها شامل پروازهایی بین ویلزی-ویلاکو بلی و شارت، و در بالای جنگل رامبوئییه بود. او با یک مسافر، خانم دوشانژ، دبیر "لا استلا" پرواز کرد و برای مدتی تصور می شد که او اولین زن خلبانی است که مسافری را حمل کرده است، تا اینکه از پرواز هلن دوترئو با مکانیکش در بلژیک در سال ۱۹۱۰ مطلع شد. پالیه در نمایش هوایی وین که در میدان هوایی آسپرن در ژوئن ۱۹۱۳ برگزار شد، شرکت کرد و در مسابقه ارتفاع زنان برنده شد. او و یک خلبان مجاری به نام لیلی اشتاینشنیودر تنها زنانی بودند که در این رویداد پرواز کردند. سال های جنگ جهانی اول. در آغاز جنگ جهانی اول، پروازهای غیرنظامی در اروپا متوقف شد. زنان به عنوان مبارز در ارتش فرانسه پذیرفته نمی شدند و ژان پالیه، مانند دیگر زنانی همچون بئاتریکس دِ ریک، از پذیرفته شدن به عنوان خلبان در جنگ بازماندند. ال
هام گرفته از آنچه که در بریتانیا رخ می داد، در سال ۱۹۱۵، او و مارگریت دوراند "کلوب فمینیون اتوموبیل" را تأسیس کردند تا رانندگان زن را برای آمبولانس های مستقر در نزدیکی جبهه آماده کنند، اما درخواست او دوباره رد شد. تا سال ۱۹۱۷ بود که دولت فرانسه موافقت کرد که زنان به صورت داوطلبانه این وظیفه را انجام دهند. «کلوب فمینیون اتوموبیل» با یکصد و بیست راننده آمبولانس و هفتاد پرستار خود، سربازان زخمی بازگشته از میدان نبرد را به بیمارستان ها منتقل می کردند. پس از جنگ. پس از پایان جنگ جهانی اول، ژان پالیه به کارهای اجتماعی در کارخانه رنو پرداخت. او "جام پالیه ژان ("جام پالیه) را برای تشویق زنان جوان به ورزش های رقابتی ایجاد کرد. او در پایان زندگی خود در یک صومعه در ویلنوو سور یون، جایی که دخترش راهبه بود، زندگی کرد و در آنجا در تاریخ ۶ مارس ۱۹۳۹ درگذشت.
حرم سرای عباسیان () یا حرم خلفای خلافت عباسی (۷۵۰–۱۲۵۸) در بغداد شامل مادر، همسران، کنیزان برده، بستگان زن و خدمتکاران برده (زنان و خواجه) بود که بخشی جداگانه از خانه عباسی را اشغال می کردند. این نهاد نقش اجتماعی مهمی در دربار عباسی ایفا می کرد و جایی بود که زنان در آن محصور و جدا شده بودند. بالاترین مقام زن در حرم، مادر فهرست خلفای عباسی بود. حرم عباسی به عنوان یک الگو برای حرم های دیگر سلسله های اسلامی عمل می کرد، زیرا در زمان خلافت عباسی بود که سیستم حرم سرا به طور کامل در دنیای اسلام اجرایی شد. پیشینه و منشأ. سیستم حرم نخستین بار به طور کامل در دنیای اسلام تحت خلافت عباسی نهادینه شد. اگرچه واژه "حرم" در قرآن به معنای اتاق های زنان نیامده است، اما آیات قرآن که به حجاب و جدایی اشاره دارند، به عنوان دلیل مذهبی برای جدا کردن زنان از مردان توسط مفسران قرآن مطرح شدند، از جمله آیه معروف حجاب اسلامی (33:53). در استفاده مدرن، "حجاب" به پوشش مذهبی که توسط زن در اسلام پوشیده می شود، اشاره دارد، اما در این آیه به معنای «پرده» یا «پوشش» است که فیزیکی فضای زنان را از مردان جدا می کند. اگرچه مفسران کلاسیک موافق بودند که
این آیه دربارهٔ پرده ای است که اتاق های همسران محمد را از بازدیدکنندگان خانه او جدا می کند، معمولاً این عمل را به عنوان الگویی برای همه زنان مسلمان می دیدند. برخلاف دوره های پیشین پیامبران در اسلام محمد و خلافت راشدین، زنان در جامعه خلافت اموی و خلافت عباسی به طور ایده آل در حریم خصوصی نگه داشته می شدند و از تمامی عرصه های امور مرکزی جامعه دور بودند. جدایی روزافزون زنان در پی کشمکش قدرت میان خلیفه هادی و مادرش خیزران) که از زندگی در حریم خصوصی امتناع می کرد و به جای آن با دادن محافل عمومی برای مردان درخواست کننده و مقامات، به قدرت خلیفه چالش می کشید، به خوبی نمایان شد. پسرش این رفتار را نادرست می دانست و به طور علنی به مسئله زندگی عمومی مادرش پرداخت و فرماندهان خود را جمع کرد و از آنها پرسید: فتح ها ثروت عظیم و تعداد زیادی برده برای نخبگان مسلمان به همراه آورد. اکثریت این بردگان زنان و کودکان بودند، بسیاری از آنها وابسته یا عضو حرم طبقات بالای شاهنشاهی ساسانی بودند. پس از فتوحات، یک مرد نخبه می توانست هزار برده داشته باشد و سربازان معمولی نیز می توانستند ده نفر خدمتکار داشته باشند. نابیا ابوت، مورخ برجسته زن
ان نخبه خلافت عباسی، زندگی زنان حرم را این گونه توصیف می کند: بهترین زنان در پشت پرده های سنگین و درهای بسته زندانی می شدند، رشته ها و کلیدهایی که به موجود بیچاره ای که خواجه نامیده می شد، سپرده می شد. با رشد حرم، مردان به اندازه کافی از لذت های جنسی بهره مند می شدند. اشباع در درون حرم به معنای خستگی برای یک مرد و غفلت از زنان زیادی بود. تحت این شرایط … رضایت از طریق روش های منحرف و غیرطبیعی به تدریج وارد جامعه شد، به ویژه در طبقات بالای آن. بازار برده فروشی انسان ها، به ویژه زنان، به عنوان اشیایی برای استفاده جنسی به این معنا بود که مردان نخبه بیشتر زنان را که با آنها تعامل داشتند، مالک بودند و به آنها همچون بردگان رفتار می کردند. سلسله مراتب و سازماندهی. حرم عباسی مدلی از سلسله مراتب و سازماندهی ایجاد کرد که به استانداردی برای حرم های اسلامی در قرن ها تبدیل شد. این یک نهاد بزرگ بود؛ در دوران خلافت مقتدر)، حرم شامل ۴۰۰۰ زن برده و ۱۱٫۰۰۰ خدمتکار برده بود. مادر. در رأس سلسله مراتب حرم، نه همسر حاکم، بلکه مادر خلیفه بود که بالاترین مقام و موقعیت را در حرم و در میان زنان دربار داشت. پس زمینه مادر می توانست هم از
جنس یک همسر آزاد یا یک کنیز برده باشد. خویشاوندان زن. در حرم همچنین دختران، خواهران و دیگر خویشاوندان زن غیرمتاهل خلیفه اقامت داشتند. پرنسس های عباسی می توانستند خود را به خاطر اشعار و دیگر دستاوردها معرفی کنند، به شرطی که حریم خصوصی را رعایت کنند. پرنسس علیه بنت المهدی تنها در مراسم خانوادگی خصوصی که تحت نظارت برگزار می شد، شرکت می کرد تا از هرگونه ناهنجاری احتمالی مانند مقایسه با بردگان «قیان»، «جواری» یا «مغنّیات» جلوگیری کند، اما او به عنوان «قینا» به احترام توانایی موسیقایی اش شناخته می شد. همسران. همسران خلیفه های عباسی به عنوان «حوره» شناخته می شدند. خلیفه گاهی ازدواج های دیپلماتیک انجام می داد. در قرون آخر خلافت عباسی، خلیفه ها اغلب با پرنسس های امپراتوری سلجوقی ازدواج می کردند که به عنوان الگوهای مذهبی با تأسیس یا اهدای کمک به نهادهای مذهبی یا خیریه شناخته می شدند. معمول بود که خلیفه ها کنیزان سابق خود را آزاد کرده و با آنها ازدواج می کردند. کنیزان. زیر همسران قانونی، کنیزان برده خلیفه قرار داشتند. این کنیزان شامل «جاریه»، که به نام های «اما» و «خادمه» نیز شناخته می شدند، بودند و اغلب از طریق جنگ یا
بازار برده ها به دست می آمدند. خلیفه می توانست از آنها برای روابط جنسی استفاده کند و همچنین ممکن بود این کنیزان با مردان دیگر برای لذت آنها به اشتراک گذاشته شوند. جاریه به عنوان مالکیت محسوب می شد و می توانست خریداری، به ارث برده یا به اختیار صاحبش آزاد شود. بالای جاریه ها، «محذیّات» یا «حزا» قرار داشتند. این کنیزان برخلاف جاریه ها نمی توانستند با دیگر مردان به اشتراک گذاشته شوند. هزینه به دست آوردن یک محذیّه می توانست به صدها هزار درهم برسد. آنها معمولاً نقش خصمانه ای در مقابل همسر صاحب خود ایفا می کردند. یک کنیز برده که برای داشتن رابطه جنسی با خلیفه انتخاب می شد و سپس از او باردار می شد، به موقعیت مطلوب «ام ولد» دست می یافت. این وضعیت مانع از فروش او می شد و او تحت کنترل صاحبش باقی می ماند، و پس از مرگ صاحبش آزاد می شد. او همچنین می توانست به همسر قانونی خلیفه تبدیل شود، اگر او را آزاد کرده و تصمیم به ازدواج با او می گرفت. هنرپیشگان زن. حرم همچنین شامل تعداد زیادی «جواری»، یعنی زنان برده هنرمند، بود. آنها برای خلیفه و بقیه حرم اجرا می کردند. جواری ها معادل کنیزان نبودند و جواری ها و کنیزان به دو دسته متفا
وت تعلق داشتند. با این حال، جواری ها می توانستند توسط خلیفه برای رابطه جنسی انتخاب شوند و بدین ترتیب به کنیز تبدیل شوند. جواری ها گاهی «قیان» سابق بودند. یکی از هنرمندان مشهور حرم، کنیز «ʽInān» و خواننده «Shāriyah» بودند. در دوران خلافت امین (۸۰۹–۸۱۳) در بغداد، یک دسته از هنرپیشگان زن به نام «غلامیات»، دختران برده ای که لباس مردانه می پوشیدند، وجود داشتند که برای اجراهای موسیقی و آواز آموزش می دیدند و در مهمانی های نوشیدنی حاکم و مهمانان مرد او حضور می یافتند. قهرمانه. «قهرمانه» (زبان عربی: قَهْرَمانَة) کنیزان برده ای بودند که مسئولیت های مختلفی در داخل حرم داشتند. آنها می توانستند به عنوان معلمان کودکان، خدمتکاران شخصی و نمایندگان زنان عمل کنند و به عنوان واسطه بین زنان حرم و دنیای بیرون عمل می کردند. قهرمانه ها تنها زنانی بودند که اجازه داشتند به حرم وارد و از آن خارج شوند و به طور مرتب برای خریدهای زنان حرم و رسیدگی به امور بین زنان و تاجران و مردم بیرون از حرم از آنجا خارج می شدند. این آزادی حرکت برای زنان حرم حسادت برانگیز بود و یکی از داستان ها حسادت یکی از زنان حرم را توصیف می کند که آرزو داشت قهرمانه
شود تا بتواند از حرم خارج شود و در نهایت موفق شد هدف خود را برای تبدیل شدن به قهرمانه محقق کند. آزادی حرکت قهرمانه ها آنها را به شخصیت های دارای نفوذ تبدیل می کرد، زیرا آنها نمایندگان شخصی و پیام رسانان بین زنان حرم و دنیای بیرون از حرم بودند. «ام موسی»، قهرمانه مادر خلیفه مقتدر، به یک شخصیت مهم تبدیل شد که پیام ها را از درخواست کنندگان به مادر خلیفه و خود خلیفه می رساند. مثال دیگر «زیدان»، قهرمانه ای که مسئول زندان زندانیان برجسته بود، است: پس از اینکه او مسئول زندانی بودن وزیر «ابوالحسن علی بن الفرات»، که از مقام خود افتاده بود، شد، او توانست او را از طریق ارتباطات حرم به قدرت بازگرداند و از او اراضی و ثروت دریافت کرد، همکاری ای که تا پایان زندگی آنها ادامه یافت. شاید معروف ترین آنها «ثمّال القهرمان» باشد. خواجه ها. خواجه ها کنیزان مرد اخته شده بودند که مسئولیت نگهبانی از حرم را به عهده داشتند، از خروج زنان از حرم جلوگیری می کردند و هر بازدیدکننده را قبل از ورود تأیید می کردند. استفاده از خواجه ها به عنوان خدمتکار برای زنان در داخل حرم های اسلامی نمونه ای پیشین در زندگی خود محمد داشت، که از خواجه ای به نام
«مبُر» به عنوان خدمتکار در خانه کنیز برده خود «ماریه» استفاده می کرد؛ هر دو آنها از مصر برده بودند. خواجه ها برای مدت طولانی به تعداد کمی در داخل حرم ها استفاده می شدند، اما استفاده از خواجه ها زمانی که آنها برای دیگر مشاغل در خدمت و اداره بیرون از حرم نیز به کار گرفته شدند، به طور قابل توجهی افزایش یافت. این روند به تدریج در دوران خلافت امویان شروع شد و در دوران خلافت عباسیان به نقطه عطف خود رسید. در دوره عباسیان، خواجه ها پس از مدل حرم عباسی به یک نهاد دائمی در داخل حرم های اسلامی تبدیل شدند. برده داری در حرم. به جز همسران قانونی و بستگان زن خلیفه، ساکنان حرم—کنیزان، سرگرم کنندگان و خواجه ها—همه بردگان بودند. این بردگان یا اسیران جنگی (که به آن ها «سبایا» گفته می شدند) یا از بازارهای برده خریداری می شدند و زنان برده به دسته های «جواری»، «قیان» (خوانندگان)، «محضیات» (کنیزان) و «قهرمانات» (سرپرستان) تقسیم می شدند. مردانی که برای حرم در نظر گرفته می شدند همه خواجه بودند؛ مردان غیر خواجه به خدمت در کاخ خارج از حرم می پرداختند. بر اساس رسم برده داری و تجارت برده در اسلام، غیر مسلمانان خارجی آزاد بودند که افراد ر
ا به بردگی ببرند و ترجیح بر این بود که بردگان از مناطق غیرمسلمان باشند. طبق «برده داری در اسلام»، اصل «کنیزی» اجازه می داد که زنان با منشأ غیرمسلمان به طور قانونی به عنوان کنیز در حرم نگهداری شوند. چهار روش اصلی برای برده کردن افراد عبارت بودند از: ربایش، حملات برده گیری، دزدی دریایی یا خرید یک کودک از والدین فقیر. یکی از مناطق اصلی برای صدور برده به خلافت عباسی، ایران بود که یک منطقه عبوری برای چندین مسیر تجارت برده بود: تجارت برده های «سقالبه» از اروپا که توسط وایکینگ ها به سامانیان در آسیای مرکزی از طریق مسیر تجاری ولگا تأمین می شد؛ تجارت برده عمدتاً مردم ترک از آسیای مرکزی، همچنین از طریق تجارت برده سامانی؛ برده گیری مسیحیان یونانی، ارمنی ها و گرجی ها از قفقاز توسط برده گیران مسلمان؛ و مسیر برده گیری هندوهای هندی پس از فتوحات مسلمانان در شبه قاره هند. از آنجا که بسیاری از مناطق ایران بعد از فتح همچنان مزدیسنا بودند، برخی از سرزمین های «کافر» در ایران نیز در معرض حملات برده گیری مسلمانان قرار داشتند، به ویژه دیلم در شمال غربی ایران و منطقه کوهستانی غیرمسلمان گور در مرکز افغانستان. دو نفر از مادران دوازده خ
لیفه که ملیت های آن ها شناخته شده است، سقالبه های اروپایی بودند؛ مادر مستعین «مخارق» و مادر معتز «قبیحه». پس زمینه زرتشتی-ایرانی در میان سرگرم کنندگان قیان و کنیزان برده در خلافت رایج بود و برخی از آن ها در خود حرم عباسی ها قرار گرفتند؛ «مراجل» (همسر هارون الرشید) و مادر خلیفه آینده مأمون و «مریدَه» (برده هارون الرشید) و مادر خلیفه آینده معتصم، هر دو ایرانی بودند. منحل شدن. بردگان حرم دوباره به بردگی افتادند زمانی که حرم عباسی در جریان سقوط بغداد در سال ۱۲۵۸ منحل شد. زمانی که بغداد توسط مغول ها فتح شد، آن ها فهرستی از اموال خلیفه تهیه کردند. این فهرست شامل ساکنان حرم او نیز بود. فهرست نشان داد که در آن زمان حرم عباسی شامل ۱۰۰۰ خواجه و ۷۰۰ زن بود که خلیفه ادعا کرده بود هیچ کدام از آن ها نه خورشید را دیده اند و نه ماه را. خلیفه خواستار نگهداری زنان شد و اجازه پیدا کرد که ۱۰۰ نفر از آن ها را برای خود انتخاب کند. اما خلیفه بلافاصله پس از آن کشته شد و اعضای خانواده و خانه اش یا کشته شدند یا به بردگی گرفته شدند. تاریخ نگار ایرانی واسف نوشت: میراث. تأثیرات. سیستم حرم عباسی به عنوان یک مدل برای حرم های حاکمان اسلامی
در دوران های بعدی شناخته شد و همان مدل در کشورهای اسلامی بعدی در دوران قرون وسطی نیز وجود داشت، مانند حرم امارت قرطبه و حرم فاطمیان که شامل مدل مادران برجسته، کنیزان کنیزانی که با زایمان به ام ولد تبدیل می شدند، سرگرم کنندگان زن «جواری»، قهرمانات و خواجه ها بود. سیستم حرم تقریباً مشابه همان طور که در دوران امپراتوری عثمانی وجود داشت، با تنها تغییرات جزئی در مدل حرم سلطنتی.