Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مجمع کاردینال ها یا مجمع سری () یک فیلم دلهره آور سیاسی محصول سال ۲۰۲۴ به کارگردانی ادوارد برگر و نویسندگی پیتر استران است. این فیلم بر اساس رمانی به همین نام که رابرت هریس در سال ۲۰۱۶ نوشته است، ساخته شده است. ریف فاینز، استنلی توچی، جان لیسگو، سرجیو کاستلیتو و ایزابلا روسلینی در این فیلم به ایفای نقش پرداخته اند. در این فیلم، کاردینال توماس لارنس (فاینز) مجمعی برای انتخاب پاپ بعدی برگزار می کند اما متوجه می شود که در حال بررسی اسرار و رسوایی های هر یک از نامزدهای اصلی سِمَت پاپ است. "مجمع کاردینال ها" نخستین بار در ۳۰ اوت ۲۰۲۴ در پنجاه و یکمین جشنواره فیلم تلیوراید به نمایش درآمد و در ۲۵ اکتبر ۲۰۲۴ توسط فوکس فیچرز در ایالات متحده و در ۲۹ نوامبر توسط کمپانی بلک بیر در بریتانیا اکران شد. این فیلم نقدهای مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد و نقش آفرینی ها، کارگردانی، فیلم نامه و فیلمبرداری مورد تمجید قرار گرفت. این فیلم ۱۲۶٫۷ میلیون دلار در جهان فروش داشته است در حالی که بودجه ساخت آن ۲۰ میلیون دلار بود. این فیلم پس از مرگ پاپ فرانسیس در آوریل ۲۰۲۵ و کنکلاو بعدی در ماه مه که منجر به انتخاب پاپ لئون چهاردهم شد، بار
دیگر مورد توجه قرار گرفت. گفته می شود پاپ لئون چهاردهم این فیلم را دیده است. "مجمع کاردینال ها" از سوی هیئت ملی بازبینی و انستیتوی فیلم آمریکا یکی از ده فیلم برتر سال ۲۰۲۴ نام گرفت. این فیلم جایزه ها و نامزدی ها بسیاری دریافت کرد که شامل چهار جایزه از مراسم فیلم بفتا و همچنین جایزه گلدن گلوب بهترین فیلم نامه و جایزه انجمن بازیگران فیلم برای گروه بازیگران برجسته در یک فیلم سینمایی می شوند. این فیلم در نود و هفتمین دوره جوایز اسکار در هشت رشته شامل بهترین فیلم نامزد شد. داستان. پس از مرگ ناگهانی پاپ به دلیل سکته قلبی، مجمع کاردینال ها به رهبری توماس لارنس از بریتانیا دور هم جمع می شوند تا جانشین او را انتخاب کنند. چهار نفر به عنوان نامزدهای اصلی مطرح می شوند: آلدو بلینی از آمریکا که طرفدار اصلاحات پیشرو است، جاشوا آدیمی از نیجریه که محافظه کار اجتماعی است، ژوزف ترمبلی از کانادا که میانه روست، و گوفردو تدسکو از ایتالیا که پایبند سنت های سفت و سخت است. اسقف اعظم یانوش ووزنیاک، مسئول امور خانه پاپ، به لارنس می گوید که پاپ پیش از مرگ از ترمبلی خواسته بود استعفا دهد، اما ترمبلی این ادعا را رد می کند. از سوی دیگر، ب
لینی به هوادارانش می گوید تمام تلاشش را می کند تا مانع پیروزی تدسکو شود. در این میان، ورود غیرمنتظره وینسنت بنیتز، اسقف اعظم متولد مکزیک که در کابل خدمت می کند، لارنس را شگفت زده می کند. بنیتز سال قبل به صورت مخفیانه توسط پاپ به عنوان کاردینال انتخاب شده بود. لارنس بحث ها را با سخنرانی ای خودجوش شروع می کند و از کاردینال ها می خواهد که عدم قطعیت را بپذیرند. برخی این سخنان را نشانه ای از بلندپروازی او برای پاپ شدن می دانند. در دور اول رأی گیری، هیچ کس به اکثریت دوسوم لازم نمی رسد، اما آدیمی از تدسکو و ترمبلی جلوتر است، در حالی که بلینی و لارنس آرای اصلاح طلبان را بین خود تقسیم کرده اند. دستیار لارنس، ریموند اومالی، متوجه می شود که پاپ هزینه سفری به ژنو را برای بنیتز پرداخت کرده بود تا او برای یک قرار پزشکی برود، اما بنیتز آن را لغو کرده بود. روز دوم، درگیری بین آدیمی و خواهر شانومی، راهبه ای نیجریه ای که به تازگی به واتیکان منتقل شده، توجه همه را جلب می کند. لارنس با شانومی صحبت می کند و او اعتراف می کند که در گذشته رابطه ای غیرمجاز داشته که منجر به تولد فرزندی شده است. آدیمی هم وقتی تحت فشار قرار می گیرد، این
موضوع را تأیید می کند. هرچند لارنس باید این راز را حفظ کند، شایعات پخش شده شانس آدیمی را از بین می برند. بلینی با اکراه تصمیم می گیرد از ترمبلی حمایت کند. لارنس با کمک خواهر اگنس، که مسئول پذیرایی و نظافت است، کشف می کند که ترمبلی انتقال شانومی به واتیکان را ترتیب داده بود. وقتی لارنس از او توضیح می خواهد، ترمبلی می گوید این کار به دستور پاپ بوده است. لارنس سپس مخفیانه وارد آپارتمان مهر و موم شده پاپ می شود و اسنادی پیدا می کند که نشان می دهد ترمبلی برای خرید رأی کاردینال ها پول پرداخت کرده است. او این اسناد را به بلینی نشان می دهد، اما بلینی التماس می کند که آن ها را فاش نکند، و این موضوع باعث بحثی تند بینشان می شود. روز سوم، لارنس و اگنس اقدامات ترمبلی را علنی می کنند و او را عملاً از رقابت کنار می زنند. لارنس با بلینی آشتی می کند و توافق می کند در برابر تدسکو بایستد. او در رأی گیری به خودش رأی می دهد، اما پیش از ثبت رأی، انفجاری در کلیسای سیستین رخ می دهد. مشخص می شود این انفجار بخشی از بمب گذاری های انتحاری در سراسر اروپاست. تدسکو خواستار جنگ دینی علیه اسلام می شود، اما بنیتز با خشونت در برابر خشونت مخال
فت می کند و همه را به خاطر اولویت دادن به منافع سیاسی سرزنش می کند. رأی گیری ادامه پیدا می کند و در حالی که نوری از پنجره شکسته به داخل می تابد، کاردینال ها با اکثریت قاطع بنیتز را انتخاب می کنند. او نام پاپی اینوسنت چهاردهم را برمی گزیند. لارنس ابتدا خوشحال است، اما اومالی او را کنار می کشد و دربارهٔ قرار پزشکی لغوشده بنیتز صحبت می کند. وقتی لارنس از بنیتز توضیح می خواهد، او فاش می کند که با رحم و تخمدان به دنیا آمده، اما تا زمان آپاندکتومی از آن بی خبر بوده است. قرار پزشکی برای عمل هیسترکتومی بود، اما او تصمیم گرفت آن را انجام ندهد، چون معتقد بود باید همان گونه که خدا او را آفریده باقی بماند. لارنس در محوطه واتیکان قدم می زند، به صدای تشویق مردم برای پاپ جدید گوش می دهد، سپس به اتاقش برمی گردد، پنجره را باز می کند و به سه راهبه جوان که در حیاط مشغول گپ زدن هستند، نگاه می کند. بازخورد. گیشه. "مجمع کاردینال ها" ۳۲٫۵ میلیون دلار در ایالات متحده و کانادا فروش داشته و مجموعاً ۱۲۶٫۷ میلیون دلار در سراسر جهان به دست آورده است. در ایالات متحده و کانادا، "مجمع کاردینال ها" در کنار "" اکران و پیش بینی می شد در آخر هف
ته افتتاحیه خود از ۱٫۷۵۳ سینما ۴ تا ۶ میلیون دلار بفروشد. این فیلم در روز نخست اکران ۲٫۵ میلیون دلار از جمله ۵۰۰٫۰۰۰ دلار از پیش نمایش های پنجشنبه شب به دست آورد. این فیلم به فروش ۶٫۶ میلیون دلاری رسید و در جایگاه سوم جدول قرار گرفت. این فیلم مخاطبان اساساً مسن تری داشت؛ ۷۷ درصد از آن ها بالای ۳۵ سال سن داشتند، بزرگ ترین گروه های آماری بالای ۵۵ سال (۴۴ درصد) داشتند و ۶۷ درصد سفیدپوست بودند. واکنش انتقادی. تماشاگران شرکت کننده در نظرسنجی سینماسکور به فیلم نمره میانگین «B+» در مقیاس A+ تا F دادند. آن هایی که توسط پست ترک مورد بررسی قرار گرفتند، نمره مثبت کلی ۸۴ درصد به فیلم دادند و ۶۲ درصد گفتند که «قطعاً آن را توصیه می کنند». فیلم برداری و گروه بازیگران فیلم مورد تحسین قرار گرفتند. با این حال انتقاداتی به دلیل طرح داستانی به فیلم وارد شد. واکنش های مذهبی. نشریهٔ مترقی "گزارشگر کاتولیک ملی" فیلم "مجمع کاردینال ها" را ستود و آن را «فراخوانی جذاب و کلیسایی برای نوعی سرپرستی معنوی نوین، مبتنی بر فروتنی، نرم خویی، و – به طرزی جالب – تردید» توصیف کرد. کیت لاکی از نشریهٔ "مسیحیت امروز"، که وابسته به مسیحیت انجیلی است
، این فیلم را «خیره کننده» و «هیجان انگیز» توصیف کرد و نوشت: «اگرچه فیلم به طور ضمنی باورهای مترقی را پیش می برد، اما به کاردینال هایی با گرایش های ایدئولوژیک متفاوت، فرصت برابر برای ناکامی می دهد». مایلز پاتندن، در "کاتولیک هرالد" نوشت که فیلم «فاقد ظرافت لازم برای پرداخت خلاقانه به [سیاست های کلیسایی] است»، اگرچه «لحظات چشم نوازی» نیز دارد، به ویژه در بازی های سرجو کاستلیتو و روسلینی. او همچنین فیلم را به خاطر «فقدان آگاهی تاریخی» نقد کرد و یادآور شد که مسائل مربوط به صلاحیت رأی دهی در مجمع کاردینال ها و روحانیت بیناجنس «چیز تازه ای برای کلیسا نیستند». جان مولدریگ از نشریهٔ کاتولیک "خبرگزاری اُ اِس وی" دربارهٔ فیلم نوشت که «دیدگاه های رقیب درون کلیسا با قلمی اغراق آمیز و کاریکاتورگونه به تصویر کشیده شده اند… و صحنه به طرز قابل پیش بینی ای به نفع کسانی چیده شده که خواهان تغییرند». او هشدار داد که «تمام سینماروهایی که به آموزه های ایمانی کلیسا پایبندند، باید با احتیاط به این اثر صادقانه، از نظر بصری جذاب، اما فریب کارانه – و گاه عوام پسندانه – نزدیک شوند». مجلهٔ "آنجلوس"، وابسته به اسقف نشین کاتولیک لس آنجلس،
بازی چند تن از بازیگران را ستود، اما در نهایت فیلم را رد کرد و نوشت: «مشکل اینجا ضدیت با کلیسای کاتولیک نیست. مشکل این است که فیلم به سادگی بد است… در لحظهٔ حساس، [بنیتز] نطقی ایراد می کند که آن قدر پر از کلیشه است که انگار چت جی پی تی آن را نوشته». اسقف وینونا–راچستر، رابرت بارون، این فیلم را اثری در سبک طعمهٔ اسکار خواند و آن را «فیلمی دربارهٔ کلیسای کاتولیک که گویی توسط هیئت تحریریهٔ "نیویورک تایمز" نوشته شده» توصیف کرد. شان فیتزپاتریک از "گزارش جهانی کاتولیک" نیز با انتقادات بارون هم نظر بود و در عین حال نوشتار مربوط به وضعیت بیناجنس بودن شخصیت بنی تز را نیز نقد کرد و اظهار داشت که جملهٔ «من همانم که خدا آفریده» استدلالی «رایج» اما «پوچ» است. میکولا بیچوک، از کاردینال های رأی دهنده و تنها نمایندهٔ استرالیا، این فیلم را بحث برانگیز توصیف کرد، به ویژه در رابطه با نماز: «آیا در این فیلم دیدید که حتی یکی از کاردینال ها نماز بخواند؟ حتی یک بار هم نه، که این سبک هالیوود است». تأثیر و شباهت های واقعی. تأثیر شبکه های اجتماعی. پس از انتشار فیلم، چندین رسانه به حضور آن در شبکه های اجتماعی و درون فرهنگ میم اشاره کر
دند. در توییتر، میم هایی منتشر شد که فیلم را با "رقابت درگ روپال" و "خانمان خانهٔ واقعی" مقایسه می کردند، و کاربران دیگری فن کمهایی ساختند که با موسیقی پاپ، از جمله آثار چارلی ایکس سی ایکس همراه بود. همچنین در فضای آنلاین، فیلم با آثاری چون "دختران بدجنس" مقایسه شد و «حذف» نامزدهای پاپی در آن با برنامه های تلویزیون واقع نما مانند "بازمانده" یا "خواستگار" قیاس گردید. همچنین میم هایی دیده شد که شخصیت های فیلم را با چهره های واقعی مانند دونالد ترامپ و کامالا هریس، دو نامزد اصلی انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا مقایسه می کردند که تنها چند روز پس از اکران فیلم در آمریکا برگزار شد. چندین رسانه به این تناقض ظاهری اشاره کردند که فیلمی که ممکن است «برای تماشاگران بازنشستهٔ علاقه مند به سینما در یک بعدازظهر وسط هفته» ساخته شده باشد، در فرهنگ میم به طرز قابل توجهی محبوب شده است. شباهت های واقعی. در ۱۴ فوریهٔ ۲۰۲۵، پاپ فرانسیس که در آن زمان ۸۸ سال داشت، به شدت بیمار شد و به دلیل ابتلا به چندین بیماری مزمن تنفسی در بیمارستان بستری شد. فیلیانا اِن جی از "درپ" اشاره کرد که بازیگران "مجمع کاردینال ها" هنگام دریافت ج
ایزهٔ گروهی در جوایز انجمن بازیگران فیلم جشن گرفتند، اما هم زمان به شباهت های واقعی میان داستان فیلم – که به پیامدهای درگذشت یک پاپ خیالی می پردازد – و بحران سلامت جاری پاپ فرانسیس نیز توجه داشتند. ان جی از ایزابلا روسلینی نقل قول کرد: «ما بسیار، بسیار نگران پاپ خود هستیم، … ما این پاپ را دوست داریم – پاپا فرانچسکو، پاپ فرانسیس. برای او آرزوی سلامتی داریم. امیدواریم بهبود یابد». مرگ و خاکسپاری پاپ فرانسیس در ۲۱ آوریل ۲۰۲۵، منجر به برگزاری یک مجمع کاردینال های واقعی دو روزه از تاریخ ۷ مه ۲۰۲۵ شد. طبق گزارش لومینِیت، در پی درگذشت او، میزان تماشای خانگی این فیلم در پلتفرم های پخش اینترنتی در ۲۱ آوریل تقریباً سه برابر شد. به نوشتهٔ "پولیتیکوی اروپا"، برخی از کاردینال ها برای آشنایی بیشتر با روند انتخاب پاپ، این فیلم را تماشا کردند. به گفتهٔ جان، برادر کاردینال رابرت پرووست – که بعدها به عنوان پاپ لئون چهاردهم انتخاب شد – او نیز پیش از ورود به مجمع کاردینال ها این فیلم را تماشا کرده بود.
ویلیام جورج بانتر یک پسر مدرسه ای خیالی است که توسط چارلز همیلتون با نام قلمی فرانک ریچاردز خلق شده است. او در داستان هایی که در مدرسه گریفریرز، یک مدرسه دولتی تخیلی انگلیسی در کنت، در داستان هفتگی پسران مگنت در سال های 1908 تا 1940 منتشر شد، حضور دارد. . او در شکل چهارم پایین مدرسه گریفریرز، معروف به Remove است که اعضای آن ۱۴ تا ۱۵ سال سن دارند. زمان در داستان های گریفریرز منجمد شده است. اگرچه خواننده گذر فصل ها را می بیند، اما سن شخصیت ها تغییر نمی کند و در همان گروه های سنی می مانند. نقش بانتر که در اصل یک شخصیت فرعی بود، در طول سال ها گسترش یافت و از شیطنت های او در داستان ها استفاده شد. ویژگی های تعیین کننده بانتر، حرص و آز ساده لوحانه، خودپسندی و ظاهر اضافه وزن اوست او از بسیاری جهات یک ضدقهرمان است. او علاوه بر شکم پرستی، لجباز، تنبل، نژادپرست، فضول، فریبکار، پر زرق و برق، و مغرور است، اما از عیب های خود بی خبر است. در ذهن خود یک مرد جوان خوش تیپ، با استعداد و ذاتاً اشرافی است که توسط «جانوران» نرمتن احاطه شده است. رذیلت های او با چندین ویژگی رستگاری جبران می شود، از جمله شجاعت پراکنده و کمک به دیگران.
توانایی او برای سخاوتمندی در مواقع نادر رفاه. و مهم تر از همه عشق و علاقه واقعی او به مادرش. همه این ها، همراه با خوش بینی سرکوب ناپذیر بانتر، و دروغ گویی شفاف و خزنده او و تلاش های نادرست او برای پنهان کردن بداخلاقی هایش از استادان مدرسه و هم کلاسی هایش، با هم ترکیب می شوند تا شخصیت او را بسیار سرگرم کننده سازند. پیدایش. چارلز همیلتون این شخصیت را برای داستانی منتشر نشده در اواخر دهه ۱۸۹۰ اختراع کرد. او مدعی شد که بانتر از سه نفر واقعی در زندگی او سرچشمه می گیرد: یک ویراستار بداخلاق، یک خویشاوند کوته بین، و یکی دیگر از بستگانی که دائماً در تلاش بود وام بگیرد.
اَیمَن عادل عوده (به عربی: أیمن عادل عودة؛ به عبری: אַיְּימָן עַאדֶל עוֹדֶה؛ به انگلیسی: Ayman Aadil Odeh؛ زادهٔ ۱ ژانویه ۱۹۷۵) یک وکیل و سیاستمدار عرب اسرائیلی است. او عضو کنست و رهبر حزب هدش می باشد. زندگی نامه. اَیمن عوده در سال ۱۹۷۵ متولد شد و در محله کبابیر در حیفا بزرگ شد. پدرش کارگر ساختمانی بود. با وجود اینکه خانواده اش مسلمان بودند، والدین او تصمیم گرفتند که او را به یک مدرسه مسیحی بفرستند، جایی که او تنها دانش آموز مسلمان بود و با افتخار اشاره می کند که در امتحانات نهایی دبیرستان در درس عهد جدید نمره A گرفت. او اکنون خود را فردی توصیف می کند که از محدودیت های دین و قومیت فراتر رفته است. او از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷ در رشته حقوق در دانشگاه کرایووا در رومانی تحصیل کرد. در دوران تحصیل در رومانی، در راهپیمایی های طرفدار فلسطین شرکت کرد، زبان رومانیایی را یادگرفت و خاطرات متفکران سیاسی و انقلابیون مختلف را مطالعه کرد. او مدرک لیسانس حقوق را از دانشگاه کرایووا دریافت کرد و در سال ۲۰۰۱ در اسرائیل مجوز وکالت گرفت، هرچند که عضو انجمن وکلای اسرائیل نیست. اَیمن عوده با ناردین اسالی، متخصص زنان ازدواج کرده است. آن ها
در مراسم عزاداری برادر ۱۷ ساله او که در سال ۲۰۰۰ در آغاز انتفاضه دوم کشته شد، با یکدیگر آشنا شدند. آن ها سه فرزند دارند. او به زبان های عربی، عبری، انگلیسی و رومانیایی صحبت می کند. پیشینه سیاسی. عوده به حزب هدش پیوست و از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۵ نماینده این حزب در شورای شهر حیفا بود. سپس در سال ۲۰۰۶ به عنوان دبیرکل حزب انتخاب شد. او در انتخابات سال ۲۰۰۹ در رتبه هفتاد و پنجم فهرست حزب قرار گرفت، که در آن حدش چهار کرسی به دست آورد. در انتخابات کنست ۲۰۱۳، او در رتبه ششم فهرست حزب قرار داشت، اما نتوانست وارد کنست شود، زیرا حزب بار دیگر چهار کرسی به دست آورد. پس از اعلام استعفای محمد برکه رهبر حزب هدش پیش از انتخابات ۲۰۱۵ عوده به عنوان رهبر جدید حزب انتخاب شد. در آستانه انتخابات ۲۰۱۵، حدش به فهرست مشترک، که ائتلافی از احزاب اصلی عرب بود، پیوست. عوده در صدر فهرست انتخاباتی فهرست مشترک قرار گرفت. تحلیل گران عوده کاریزماتیک را به دلیل ارائه چهره ای میانه روتر و عمل گرایانه تر به اتحاد سیاسی عرب ستودند. عوده به همراه ۱۲ نامزد دیگر از فهرست مشترک به کنست بیستم راه یافت. در مصاحبه ای با "تایمز آو ایزرائل" عوده برنامه اجتماعی
فهرست مشترک را توضیح داد که شامل برنامه ای ده ساله برای رسیدگی به مسائل مرتبط با بخش عربی بود؛ از جمله اشتغال زنان، بازسازی شوراهای منطقه ای ناکارآمد، به رسمیت شناختن جوامع بادیه نشین غیررسمی در صحرای نگب، حمل و نقل عمومی در شهرهای عربی، و ریشه کن کردن خشونت. او همچنین از حق مردم یهود برای تعیین سرنوشت خود در اسرائیل حمایت کرد و افزود که یک دولت فلسطینی باید اهداف مشابهی را برای فلسطینیان عرب محقق کند. کمپین عوده برای انتخابات مارس ۲۰۱۵، در یک مناظره تلویزیونی نامزدها، لحظه ای تأثیرگذار داشت. در آن مناظره، آویگدور لیبرمن وزیر امور خارجه اسرائیل عوده را «شهروند فلسطینی» خواند و گفت که عوده در اسرائیل جایی ندارد. عوده پاسخ داد: «من در سرزمین مادری خود کاملاً خوشامد هستم. من بخشی از طبیعت، محیط و چشم انداز هستم»، و تولد خود در اسرائیل را در مقابل مهاجرت لیبرمن از اتحاد جماهیر شوروی قرار داد. اکنون عوده به عنوان یک بازیگر مؤثر بالقوه در نظر گرفته می شود، زیرا احزاب عرب به نظر می رسد برای دستیابی به حداقل آرا مورد نیاز دولت برای ورود به کنست متحد می شوند. عوده سبکی متفاوت از نماینده کنست حنین زعبی که برخوردی تندتر
دارد ارائه می دهد. او تمایل خود را برای همکاری با شرکای یهودی ابراز می کند و اغلب نقل قول هایی از مارتین لوتر کینگ جونیور می آورد. عوده و فهرست مشترک در انتخابات ۲۰۲۰ بنی گانتس را برای نخست وزیری پیشنهاد کردند. دیدگاه ها و نظرات. عوده می گوید که خدمت او در شورای شهر حیفا به او نشان داد که اعراب و یهودیان باید با یکدیگر همکاری کنند. او حیفا را به عنوان «لیبرال ترین شهر چندفرهنگی و در عین حال همگون در اسرائیل» توصیف می کند. عوده همچنین حمایت قوی خود را از افزایش شناخت فرهنگ مزراحی و تاریخ یهودیان عرب در گفتمان های رسمی اسرائیلی و فلسطینی ابراز کرده است. در یک سخنرانی معروف در صحن کنست در جولای ۲۰۱۵، عضو کنست عوده استدلال کرد که دولت اسرائیل به طور سیستماتیک علیه فرهنگ یهودیانی که از سرزمین های عربی و مسلمان مهاجرت کرده اند (که اکثریت جمعیت اسرائیل را تشکیل می دهند) تبعیض قائل شده و آن را سرکوب کرده است تا ایده جدایی طبیعی میان یهودیان و اعراب را ترویج دهد. او همچنین استدلال کرد که نقش بزرگ یهودیان در شکل گیری فرهنگ عربی تاریخی و مدرن (از جمله شخصیت های معروفی مانند خاخام داوید بوزاگلو که شعرهای مذهبی یهودی را
عمدتاً به زبان عربی می نوشت و یهودیان مشهوری که در میانه قرن بیستم در جهان عرب محبوب بودند، مانند لیلا مراد)، به دلیل عناصر ایدئولوژیک درگیری عربی-اسرائیلی و تمایل نخبگان اسرائیل برای ارائه تصویری غربی از یهودیان و کشور، هم توسط یهودیان و هم اعراب فراموش شده است. عوده از اعضای یهودی و عرب کنست خواست که از یک کمیته جدید کنست حمایت کنند (که او به عنوان عضو به آن پیوسته بود) که برای بازتاکید بر فرهنگ یهودیان سرزمین های عربی و مسلمان تلاش می کند . عوده در آن سخنرانی موضع خود را این گونه خلاصه کرد: "فرهنگ یهودیان سرزمین های عربی و اسلامی یک فرهنگ مشترک یهودی و عربی است. به همین دلیل دولت با آن مبارزه کرده است و با همین دلیل ما باید برای تقویت آن مبارزه کنیم. عوده می گوید: «ما نماینده کسانی هستیم که در این کشور نادیده گرفته شده اند و به آنها صدا می دهیم. ما همچنین پیام امید را به همه مردم و نه فقط به اعراب، بلکه به یهودیان نیز می آوریم». در اکتبر ۲۰۱۵ عوده از «مبارزه غیرمسلحانه فلسطینی» حمایت کرد. با این حال، هنگامی که در مورد «پرتاب سنگ، کوکتل مولوتف و تیراندازی به ماشین ها» از او پرسیده شد پاسخ داد که در خصوص پرت
اب سنگ او از انتفاضه اول حمایت می کند. در فوریه ۲۰۱۶، عوده به منظور اعتراض به لایحه بحث برانگیز تعلیق نمایندگان کنست، در نظر داشت از عضویت در کنست استعفا دهد. جنجال ها. بازجویی های شاباک. آژانس اطلاعات داخلی اسرائیل شاباک چندین بار در گذشته عوده را بازجویی کرده است. او در مصاحبه ای با مجله "نیویورکر" گفت: «من سه بار دیگر توسط شین بت احضار شدم. آنها هرگز مرا نزدند، اما در دو چیز موفق شدند. من خودم را از دوستانم جدا کردم—خیلی درون گرا شدم. و این حس را داشتم که شین بت هر جایی که می رفتم مرا زیر نظر داشت. وقتی به ایستگاه اتوبوس می رفتم و کسی را با عینک آفتابی می دیدم، فقط فرض می کردم که او از شین بت است.» تهدیدهای مرگ. یک فعال راست گرا در فوریه ۲۰۱۶ به اتهام تهدید عوده به مرگ دستگیر شد. حادثه ام الحیران. در تاریخ ۱۸ ژانویه ۲۰۱۷، ادعا شد که عوده توسط یک گلوله اسفنجی که توسط پلیس اسرائیل شلیک شده بود، به پیشانی مورد اصابت قرار گرفت. این حادثه هنگام اعتراض او علیه تخریب خانه ها در روستای بدوی رخ داد. پلیس در ابتدا ادعا کرد که او توسط سنگ هایی که سایر معترضان پرتاب کرده بودند، مورد اصابت قرار گرفته است. اما بعدها این
ادعا را پس گرفت و اعلام کرد که هرگز نگفته است عوده توسط سنگ ها آسیب دیده و نمی داند چه چیزی باعث جراحت سر او شده است. سازمان بریتانیایی "" به سرپرستی ایال ویزمن از کالج گلداسمیتز دانشگاه لندن، که شواهد ویدیویی این حادثه را تحلیل کرد، به شدت مشکوک بود که عوده توسط گلوله اسفنجی مورد اصابت قرار گرفته باشد؛ زیرا ۴۷ ثانیه از ویدیو، دقیقاً در زمانی که عوده مجروح شد، حذف شده بود.
یک گیت انتقال ( TG ) یک گیت آنالوگ شبیه به یک رله است که می تواند در هر دو جهت جریان را هدایت کند یا توسط یک سیگنال کنترل با تقریباً هر پتانسیل ولتاژی، جریان را مسدود کند. این گیت یک سوئیچ مبتنی بر CMOS است که در آن PMOS یک «۱» قوی ولی یک «۰» ضعیف عبور می دهد، و NMOS یک «۰» قوی ولی یک «۱» ضعیف عبور می دهد. هر دو ترانزیستور PMOS و NMOS به صورت همزمان عمل می کنند. ساختار. در اصل، یک گیت انتقال از دو ترانزیستور اثر میدانی (FET) تشکیل شده است، که در آنها - بر خلاف ترانزیستورهای اثر میدان گسسته سنتی - ترمینال زیرلایه (bulk) به صورت داخلی به ترمینال منبع متصل نیست. این دو ترانزیستور، که شامل یک مُسفت کانال n و یک مُسفت کانال p هستند، به صورت موازی به یکدیگر متصل شده اند، به طوری که ترمینال های تخلیه و منبع هر دو ترانزیستور به هم وصل شده اند. ترمینال های گیت این ترانزیستورها از طریق یک گیت NOT (معکوس کننده) به یکدیگر متصل شده اند تا ترمینال کنترل را تشکیل دهند. برخلاف FET های گسسته، ترمینال زیرلایه به اتصال منبع متصل نیست. در عوض، ترمینال های زیرلایه به پتانسیل تغذیه مربوطه متصل می شوند تا اطمینان حاصل شود که دیود ا
نگلی زیرلایه (بین منبع/تخلیه و بستر) همیشه بایاس معکوس داشته و بنابراین بر جریان سیگنال تأثیر نمی گذارد. بنابراین، ترمینال زیرلایه مُسفت کانال p به پتانسیل منبع تغذیه مثبت و ترمینال زیرلایه مُسفت کانال n به پتانسیل منبع تغذیه منفی متصل می شود. تابع. هنگامی که ورودی کنترل یک صفر منطقی (پتانسیل تغذیه منفی) باشد، گیت مُسفت کانال n نیز در پتانسیل ولتاژ تغذیه منفی قرار می گیرد. گیت مُسفت کانال p به دلیل عملکرد معکوس کننده (اینورتر) به پتانسیل ولتاژ تغذیه مثبت می رسد. صرف نظر از اینکه در کدام ترمینال سوئیچ گیت انتقال (A یا B) ولتاژی اعمال شود (در محدوده مجاز)، ولتاژ دروازه-منبع(گیت-سورس) مُسفت های کانال n همواره منفی و برای مُسفت های کانال p همواره مثبت خواهد بود. بر این اساس، هیچ یک از دو ترانزیستور جریان را عبور نخواهند داد و گیت انتقال خاموش می شود. هنگامی که ورودی کنترل یکِ منطقی باشد، ترمینال دروازه مُسفت های کانال n در یک پتانسیل ولتاژ تغذیه مثبت قرار می گیرد. توسط معکوس کننده، ترمینال گیت مُسفت های کانال p اکنون در یک پتانسیل ولتاژ تغذیه منفی قرار می گیرد. از آنجایی که ترمینال زیرلایه ترانزیستورها به ترمینال
منبع متصل نیست، پایانه های تخلیه(drain) و منبع تقریباً در یک سطح قرار دارند و ترانزیستورها با ایجاد اختلاف ولتاژ بین ترمینال گیت و یکی از این دو ترمینال شروع به هدایت جریان می کنند. هنگامی که یکی از ترمینال های سوئیچ گیت انتقال به ولتاژی نزدیک به ولتاژ تغذیه منفی افزایش می یابد، یک ولتاژ دروازه-منبع مثبت (ولتاژ دروازه به تخلیه) در مُسفت کانال n ایجاد می شود و ترانزیستور شروع به هدایت جریان می کند و گیت انتقال به حالت رسانایی می رسد. ولتاژ در یکی از پایانه های سوئیچینگ گیت انتقال به طور مداوم تا پتانسیل ولتاژ تغذیه مثبت افزایش می یابد، بنابراین ولتاژ دروازه-منبع در مُسفت کانال n کاهش می یابد (ولتاژ دروازه-تخلیه) و این ترانزیستور شروع به خاموش شدن می کند. در همان زمان، مُسفت کانال p دارای یک ولتاژ دروازه-منبع منفی (ولتاژ دروازه به تخلیه) است که به موجب آن این ترانزیستور شروع به هدایت می کند و گیت انتقال سوئیچ می شود و تغییر حالت می دهد. به این ترتیب، گیت انتقال قادر است جریان را در تمام محدوده ولتاژ عبور دهد. مقاومت انتقالی گیت انتقال بسته به ولتاژی که باید سوئیچ شود متفاوت است و معادل ترکیبی از منحنی های مقاو
مت دو ترانزیستور است. برنامه های کاربردی. سوئیچ الکترونیکی. از گیت های انتقال به منظور پیاده سازی سوئیچ های الکترونیکی و مالتی پلکسرهای آنالوگ استفاده می شود. اگر یک سیگنال به خروجی های مختلف ( کلیدهای تغییر ، مالتی پلکسرها) متصل باشد، می توان از چندین گیت انتقال به عنوان یک گیت انتقال برای هدایت یا مسدود کردن جریان (مانند یک سوئیچ ساده) استفاده کرد. یک نمونه معمولی در سری 4000 و سری 74 به نام 4066 4-way "سوئیچ دوطرفه" می تواند سیگنال های آنالوگ یا دیجیتال را کنترل کند و توسط تولید کنندگان مختلف در دسترس است. مالتی پلکسر آنالوگ. بسیاری از سیستم های سیگنال مختلط از یک مالتی پلکسر آنالوگ برای هدایت چندین کانال ورودی آنالوگ به یک مبدل آنالوگ به دیجیتال استفاده می کنند. مدارهای منطقی. مدارهای منطقی را می توان با استفاده از گیت های انتقال به جای شبکه های کششی بالا (pull-up) و کششی پایین (pull-down) سنتی CMOS ساخت. چنین مدارهایی اغلب می توانند فشرده تر ساخته شوند، که این موضوع می تواند در پیاده سازی های سیلیکونی مورد توجه قرار گیرد. ولتاژهای منفی. با استفاده از یک گیت انتقال برای سوئیچ کردن ولتاژهای متناوب (به عنوا
ن مثال: سیگنال صوتی)، پتانسیل منبع تغذیه منفی باید کمتر از کمترین پتانسیل سیگنال باشد. این امر تضمین می کند که دیود زیرلایه حتی در ولتاژهای منفی نیز نارسانا باقی می ماند. اگرچه گیت انتقال هنوز می تواند به سطوح ولتاژ منطقی سوئیچ کند، نسخه های ویژه ای با شیفترهای سطح یکپارچه وجود دارد. یک مثال خوب، تراشه استاندارد 4053 است که معمولاً برای انتخاب بین ورودی های آنالوگ تقویت کننده صدا استفاده می شود. این چیپ دارای یک اتصال زمین جداگانه (پایه 8) و یک اتصال زیرلایه منفی (پایه 7) است که شیفتر سطح را نیز تامین می کند.
«بگذار کسی برود» () ترانه ای از گروه راک بریتانیایی کلدپلی و خواننده آمریکایی سلنا گومز برای نهمین آلبوم استودیویی کلدپلی به نام "موسیقی کیهانی" است. تهیه کنندگی این ترانه را مکس مارتین، اسکار هالتر، ریک سیمپسون، دنیل گرین، بیل راکو و مترو بومین انجام دادند. پارلفون این ترانه را به عنوان سومین تک آهنگ آلبوم "موسیقی کیهانی" در ۷ فوریه ۲۰۲۲ منتشر کرد.
دات نت از راه دور یک رابط برنامه نویسی کاربردی مایکروسافت برای ارتباط بین پردازشی است که در سال 2002 میلادی در نسخه 1.0 چارچوب دات نت منتشر شد. این یکی از سری فناوری های مایکروسافت است که در سال 1990 با اولین نسخه برای ویندوز 16 بیتی آغاز شد. در مراحل میانی توسعه این فناوری ها از مدل شیء مؤلفه (انتشار در 1993) ، که در سال 1997 منتشر و بعدا به اکتیوایکس تغییر نام داد، و مدل شیء مؤلفه ارتقاء یافته با ، در سال 2000 منتشر شد استفاده شده است. در حال حاضر که بخشی از چارچوب دات نت 3.0 است جایگزین دات نت از راه دور است. دات نت از راه دور مانند فناوری های مشابه کوربا و فراخوانی متد راه دور جاوا (RMI)پیچیده است، اما ماهیت آن ساده است. با کمک عامل های سیستم عامل و شبکه، پردازه ی کلاینت پیامی را به پردازه ی سرور ارسال می کند و پاسخ را دریافت می کند. نمای کلی. دات نت از راه دور این امکان را به برنامه می دهد تا یک شئ (که به آن شئ قابل دسترسی از راه دور گفته می شود) را در گستره هایی از راه دور قابل دسترس کند . این گستره ها می تواند شامل ، پردازه ها و حتی کامپیوتر های دیگر متصل به یک شبکه باشد . اجرا کننده دات نت از یک شنوند