Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
موسیقی کانتری و راک اند رول استفاده شد. مایک نس در تفسیر دی وی دی از فیلم "حالت ذهنی دیگر" اعتراف می کند که حتی ممکن است در آلبوم "محصور در زندان" خیلی تلاش کرده باشد. آنها در نهایت جایگاه خود را پیدا کردند و اکثر آلبوم های آنها از اواسط دههٔ ۸۰ تا اوایل دههٔ ۹۰ دارای صدای پانک ملودیک بود که به طور مشخص، و به طور متمایز، متعلق به خودشان است. موسیقی سوشال دیستورشن متأثر از گروه ها و هنرمندانی مانند جانی کش، هنک ویلیامز، باب دیلن، ادی کوکران، رولینگ استونز، سکس پیستولز، کلش، نیویورک دالز، دد بویز و رامونز است. سوشال دیستورشن بر گروه هایی مانند اونجد سون فولد، پنی وایز، بلک ویل برایدز، فیس تو فیس، پرل جم، رانسید، آف اسپرینگ، ولبت و رایز اگنست تأثیر گذاشته است. گروه شروع به نواختن با دیگر گروه های شهرستان اورنج، کالیفرنیا، گروه هایی مانند The Adolescents و China White و Shattered Faith و T.S.O.L. کرد. موسیقی سریع، خشمگین و پرانرژی بود. تمامی آهنگ های سوشال دیستورشن توسط مایک نس نوشته و خوانده شده است. در بیشتر اشعار او یک موضوع مشترک در مورد «تکانشگری، پیامدهای آن و مبارزه سخت برای غلبه» وجود دارد.
سه زن ریسنده یا سه ریسنده (آلمانی: Die drei Spinnerinnen) یک افسانه آلمانی است که توسط برادران گریم در مجموعهٔ «قصه های کودکان و خانواده» (KHM 14) گردآوری شده است. این داستان از نوع ATU 501 در رده بندی آَرنه-تامپسون است که در سراسر اروپا رواج دارد. این داستان شباهت هایی با افسانه هایی مانند رامپل استیلت اسکین و مادر هوله دارد و همچنین تفاوت های آشکاری نیز با آن ها دارد. خلاصه داستان. روزی روزگاری دختری زیبا ولی تنبل زندگی می کرد که از ریسندگی بیزار بود. یک روز، مادرش به دلیل تنبلی اش او را کتک می زد که ملکه از آنجا عبور کرد و این صحنه را دید. وقتی دلیل تنبیه را پرسید، مادر که خجالت می کشید به تنبلی دخترش اعتراف کند، گفت که دخترش آنقدر زیاد می ریسد که نمی توانند به اندازه کافی برایش کتان تهیه کنند. ملکه که تحت تأثیر این سخن قرار گرفته بود، پیشنهاد داد که دختر را با خود ببرد. در قصر، ملکه دختری را به اتاقی پر از کتان برد و گفت اگر بتواند تا سه روز تمام آن ها را بریسد، با شاهزاده ازدواج خواهد کرد. پس از دو روز، ملکه بازگشت و دید که هیچ یک از کتان ها ریسیده نشده اند. دختر بهانه آورد که از دلتنگی خانواده اش نتوانس
ته کار کند. اما می دانست که این بهانه بار دوم پذیرفته نمی شود. در شب، سه زن پیر ظاهر شدند. یکی پای متورم بزرگی داشت، دیگری شست بسیار بزرگی، و سومی لب آویخته ای. آن ها پیشنهاد کردند تمام کتان را برای دختر بریسند، به شرطی که در روز عروسی آن ها را دعوت کند، آن ها را به عنوان خاله هایش معرفی کند و در میز بالای مجلس بنشاند. دختر پذیرفت و آن ها ریسندگی را آغاز کردند. صبح روز بعد، ملکه با دیدن کتان های ریسیده شده بسیار خرسند شد و عروسی دختر با شاهزاده را ترتیب داد. در روز عروسی، دختر سه زن را دعوت کرد و آنان در مجلس حاضر شدند. شاهزاده از دختر پرسید که چرا این زنان چنین اندام های عجیبی دارند. آن ها توضیح دادند که این اندام های عجیب نتیجه سال ها ریسندگی است: پا از با پا کار کردن، شست از چرخاندن نخ، و لب از لیسیدن نخ. شاهزاده با شنیدن این، به همسرش دستور داد که دیگر هرگز چیزی نریسد. نسخهٔ کوتاه تر: ریسندگی نفرت انگیز. در نسخهٔ ابتدایی که در نخستین چاپ کتاب برادران گریم با عنوان «ریسندگی نفرت انگیز» آمده است، شاه از ملکه و دخترانش می خواهد که مدام ریسندگی کنند. روزی جعبه ای پر از کتان به آن ها می دهد که دختران از آن واه
مه دارند. ملکه سه پیرزن زشت را به قصر دعوت می کند تا ریسندگی کنند. وقتی شاه آن ها را می بیند و از علت زشتی شان می پرسد، آنان می گویند این ها نتیجه سال ها ریسندگی است. شاه با شنیدن این، ریسندگی را برای همسر و دخترانش ممنوع می کند. نسخه های مشابه در کشورهای دیگر. ایتالیا. هفت برش گوشت خوک: دخترکی هفت تکه گوشت می خورد و هیچ کدام را برای مادرش باقی نمی گذارد. مادر هنگام تنبیه دختر بازرگانی را می بیند و برای پنهان کردن حقیقت، دختر را سخت کوش جلوه می دهد. بازرگان تحت تأثیر قرار گرفته و با او ازدواج می کند. بعداً پری هایی که از حرکت او خوششان می آید، به جای او ریسندگی می کنند. و هفتا!: در این نسخه مادر دختر را به خاطر خوردن هفت کاسه سوپ سرزنش می کند و به دروغ می گوید که دخترش هفت دسته کتان ریسته است. سه زن زشت در اینجا نیز ظاهر می شوند و اگر دختر آن ها را در مراسم عروسی دعوت نکند، تهدیدش می کنند. دختر نام هایشان را فراموش می کند ولی با کمک همسرش که سه زن را در جنگل می بیند، آن ها را دعوت می کند. ایرلند. نسخهٔ ایرلندی با عنوان «زیبای تنبل و خاله هایش» نیز بسیار شبیه به نسخه های آلمانی و ایتالیایی است. این داستان در ف
رانسه با عنوان «تنبلی و خاله هایش» ترجمه شده است. اسکاتلند. در داستان اسکاتلندی با عنوان «هوپیتی استوری»، زنی شش پیرزن سبزپوش را برای انجام کارهای خانه اش استخدام می کند و در مقابل آن ها را برای شام دعوت می کند. شبه جزیره ایبری. نسخه ای اسپانیایی به نام «روح ها» توسط فرناندو کابالرو گردآوری شده است. نسخهٔ دیگری با نام «پری های بخت» توسط السی اسپایسر ایلز ترجمه شده که در آن پری ها کارهای تنبل زیبارو را انجام می دهند. اروپای غربی و شمالی. نسخه هایی از نورماندی فرانسه، فلاندر، سوئد و جمهوری چک با عناوین مشابه گردآوری شده اند که همگی دارای مضامینی از تنبلی، کار سنگین ریسندگی و پیرزن های کمک کننده هستند. آسیای مرکزی. در نسخه ای ازبکی، زن تنبل در حین ریسندگی و غذا خوردن دیده می شود و باعث خنده شاهزاده می شود، که در اثر آن استخوان گیر کرده در گلویش آزاد می شود. در نتیجه، شاهزاده از او درخواست می کند که دیگر کار نکند. در ادبیات. نسخه ای ادبی با عنوان «سه پیرزن کوچک، هر یک با چیز بزرگی» وجود دارد که در آن دختر تنبل شاهزاده است و مادرش او را در برج محبوس می کند تا ریسندگی بیاموزد. در فرهنگ عامه. این داستان در مجموعهٔ ک
لاسیک های تلویزیونی گریم و نیز در برخی بازی های ماجراجویی به کار رفته است.
شاهزاده خانم قورباغه () یک افسانهٔ معروف در فرهنگ های گوناگون است که در آن، شاهزاده ای به همسری دختری درمی آید که ابتدا به شکل قورباغه ظاهر می شود. این داستان در گونه شناسی افسانه ها به شمارهٔ ATU 402 (عروس حیوانی) تعلق دارد. نسخه های مختلف این افسانه در روسیه، اوکراین، یونان، ایتالیا، لهستان، فنلاند و دیگر نقاط اروپا و آسیا روایت شده اند. خلاصه داستان رایج. در نسخه های شرقی، مانند افسانهٔ روسی، پادشاه به سه پسر خود دستور می دهد که با تیراندازی، محل یافتن همسر آیندهٔ خود را مشخص کنند. پسر کوچک تر، ایوان، تیر خود را به داخل باتلاقی می اندازد و تیر توسط یک قورباغه پیدا می شود. به ناچار با او ازدواج می کند. پادشاه از عروس های آینده می خواهد که وظایفی مانند بافتن فرش، پختن نان یا شرکت در ضیافت شاهانه را انجام دهند. قورباغه، با استفاده از جادو، همهٔ وظایف را بهتر از عروس های دیگر انجام می دهد. او شب ها پوست قورباغه را کنار می گذارد و به دختری زیبا و دانا به نام واسیلیسا خردمند تبدیل می شود. شاهزاده ایوان از دیدن زیبایی او شگفت زده می شود و پوست قورباغه را می سوزاند تا او برای همیشه انسان بماند. اما واسیلیسا با نار
احتی می گوید که اگر اندکی صبر می کرد، نفرین شکسته می شد، ولی اکنون باید به سرزمین کوشچی، جادوگر جاودان، برگردد. ایوان در پی او سفر می کند و از بابا یاگا (جادوگر زن روسی) راهنمایی می گیرد و در نهایت او را نجات می دهد. نسخه های مختلف. روسیه. در افسانه های روسی، این داستان بسیار محبوب است. در برخی روایت ها، واسیلیسا دختر کوشچی یا بابا یاگا است. در یک نسخهٔ قرن هجدهمی، سه شاهزاده با تیراندازی به دنبال همسر می گردند و ایوان کوچک ترین آن هاست. پوست قورباغه سه روز دیگر می سوخت و نفرین شکسته می شد، اما با سوزاندن زودهنگام، واسیلیسا ناپدید می شود. اوکراین. در یک نسخهٔ اوکراینی، شاهزاده با قورباغه ای ازدواج می کند که دختری جادویی و دختر شاه دریاست. در پایان، شاهزاده به جستجوی او می رود و با گذر از خانه های سه بابا یاگا، در نهایت او را می یابد. فنلاند. در داستان فنلاندی «قورباغه به عنوان عروس»، شاهزاده ای به نام توهکیمو (معادل مردانهٔ سیندرلا) با قورباغه ای ازدواج می کند که شب ها تبدیل به شاهزاده خانم می شود. پس از سوزاندن پوست قورباغه، او به همراه خواهران قو مانندش پرواز می کند و شاهزاده باید در سفری دشوار او را بازیاب
د. ایتالیا. در نسخهٔ ایتالیایی، به جای تیر، از تیرکمان استفاده می شود. قورباغه با جادو کارهای شاهانه را انجام می دهد و در پایان تبدیل به شاهزاده خانمی زیبا می شود. لهستان. در یک روایت لهستانی، قورباغه شاهزاده خانمی است که برای در امان ماندن از دشمنان مادرش، در پوست حیوانی مخفی شده است. پس از سوختن پوست، او می گریزد و شاهزاده باید از سه جادوگر پیر کمک بگیرد تا او را بازگرداند. یونان. در نسخهٔ یونانی، عروس حیوانی لاک پشت است. همچنین موجوداتی مانند فوک، خارپشت دریایی و گورگون ها در برخی نسخه های یونانی این نقش را دارند. آذربایجان. در نسخهٔ آذربایجانی، به جای تیر، شاهزاده ها با پرتاب سیب به انتخاب همسر می پردازند؛ رسمی که در قرن هفدهم میان مغول های منطقه رایج بوده است. تحلیل داستان. نوع شناسی. این داستان تحت نوع ATU 402 (عروس حیوانی) طبقه بندی می شود و در نسخه های اسلاوی شرقی، پس از سوزاندن پوست قورباغه، داستان وارد مرحلهٔ دوم (نوع ATU 400، جستجوی همسر گمشده) می شود. این ترکیب دو نوع داستان در افسانه های روسی رایج است. شخصیت شاهزاده خانم قورباغه. در برخی تحلیل ها، شاهزاده خانم قورباغه نماد زنی دانا، هنرمند و جادو
یی است. کارهایی مانند پخت نان یا بافت فرش، به توانمندی های زنانه در فرهنگ سنتی اشاره دارند. برخی پژوهشگران، پوست قورباغه را نمادی توتمی یا جادویی دانسته اند. در فرهنگ اسلاوی، قورباغه نماد موجودی جادویی، زنانه و مرتبط با آب، باران و جادوست. در برخی روایت ها، دختر کوشچی جاودانه یا بابا یاگا است که نقش های قوی جادویی دارند. الگوهای روایت. در افسانه های شرقی (اسلاوی، یونانی، ترکی، هندی)، انتخاب همسر با تیراندازی یا انداختن سیب صورت می گیرد، در حالی که در اروپای غربی، دنبال کردن پر یا توپ رایج است.
پادشاه کوه طلایی یا شاه کوه زرین (به آلمانی: Der König vom goldenen Berg) یکی از افسانه های پریان آلمانی است که توسط برادران گریم گردآوری شده است و در جایگاه نود و دوم از مجموعه "داستان های گریم" قرار دارد (KHM 92). این داستان ترکیبی از چند گونهٔ مختلف افسانه ای است که مضمون هایی مانند معامله با موجودات جادویی، نجات شاهزاده خانم مسحور، خیانت، و بازگشت قهرمان را در بر می گیرد. خلاصهٔ داستان. در روزگاری دور، تاجری فقیر تنها یک پسر و یک دختر داشت و همهٔ دارایی اش جز قطعه زمینی از دست رفته بود. روزی که در آن زمین قدم می زد، کوتوله ای سیاه پوش پیش آمد و به او وعدهٔ ثروتی فراوان داد، مشروط بر اینکه تاجران چیزی را که نخستین بار پس از بازگشت به خانه به پایش می ساید، پس از دوازده سال به او بدهد. مرد نادان، از شوق ثروت، بی آنکه بیندیشد قبول کرد. اما وقتی به خانه برگشت، پسر کوچکش نخستین کسی بود که به پایش سایید. مرد نالان شد، اما عهد بسته بود. دوازده سال گذشت. پسر که حالا جوانی رشید شده بود، از پدر داستان را شنید و تصمیم گرفت خود به ملاقات کوتوله برود. او به کلیسا رفت و از کشیش دعای خیر گرفت. وقتی با کوتوله روبه رو شد،
با او جدل کرد تا اینکه سرانجام کوتوله پذیرفت پسر را در قایقی بیندازد و بگذارد به حال خود برود. قایق او را به سرزمینی دیگر رساند. در آن جا با ماری سخنگو روبه رو شد که در حقیقت شاهزاده خانمی جادوشده بود. او گفت اگر سه شب اجازه دهد دوازده مرد سیاه پوش او را بزنند، طلسمش شکسته می شود. جوان پذیرفت و با تحمل رنج فراوان، شاهزاده خانم را آزاد کرد و با او ازدواج نمود. آن زن، او را شاه کوه زرین کرد و صاحب پسری شدند. هفت سال گذشت. پادشاه خواست به دیدار پدر و مادرش برود. همسرش هشدار داد که این کار خوش یمن نیست، اما با این حال، انگشتری جادویی به او داد تا بتواند به خانه رفته و بازگردد، مشروط بر اینکه او را با خود نبرد. اما پادشاه، که از بی اعتمادی خانواده اش خشمگین شده بود، همسر و پسرش را نیز احضار کرد. وقتی خوابید، همسرش حلقه را برداشت و خود و پسرشان را به کوه زرین بازگرداند. پادشاه، که حالا بی چیز مانده بود، در جستجوی بازگشت، به سه غول برخورد که بر سر ارثیه ای جادویی نزاع داشتند: شمشیری که با فرمان همه را می کشت، شنلی که انسان را ناپیدا می کرد، و چکمه هایی که او را به هرکجا می برد. پادشاه، با حیله این سه ابزار را تصاحب
کرد و به قصر بازگشت، در حالی که همسرش قصد ازدواجی دوباره داشت. در جشن عروسی، نامرئی شد و غذا و نوشیدنی ها را دزدید تا مهمانان را به تعجب اندازد. سپس خود را به همسرش نشان داد، او را سرزنش کرد و به مهمانان اعلام کرد که او شاه واقعی است. وقتی آنان سر باز زدند، شمشیر را بیرون کشید و با فرمانی، همه را از پا درآورد. بدین ترتیب، پادشاه دوباره بر تخت کوه زرین نشست. تحلیل داستان. این افسانه ترکیبی از چند گونهٔ داستانی در شاخص آرنه–تامپسون–اوتر (ATU) است: ATU 810 – «شیطان روحی را که به او وعده داده شده از دست می دهد» ATU 401A – «شاهزاده خانم افسون شده در قلعه» ATU 400 – «مردی در پی یافتن همسر گم شده» ATU 518 – «دعوا بر سر اشیای جادویی» در واقع، داستان از یک معاملهٔ خطرناک آغاز می شود، با نجات شاهزاده خانمی جادوشده به نقطهٔ اوج می رسد، سپس خیانت و جدایی میان زن و شوهر پدید می آید و با سفر و ترفند و بازپس گیری قدرت پایان می پذیرد. این ترکیب از چند افسانه رایج در فرهنگ های اروپایی، روایت را غنی و چندلایه می سازد. پیوند با داستان های دیگر. «شاه کوه زرین» با افسانه های زیر پیوند معنایی و ساختاری دارد:
یوهان وفادار یا یوهان امین (به آلمانی: Der treue Johannes) همچنین جان راستگو یا جان درستکار (به انگلیسی: Trusty John) یک افسانه کهن آلمانی است که توسط برادران گریم گردآوری شده و نخستین بار در سال ۱۸۱۹ در مجموعهٔ «"داستان های گریم"» به عنوان داستان شماره ۶ منتشر شد. اندرو لانگ آن را در "کتاب پری آبی" گنجاند. این داستان در فهرست طبقه بندی آران-تامپسون با شمارهٔ ATU 516 با عنوان "خدمتکار وفادار" شناخته می شود. خلاصهٔ داستان. پادشاهی در بستر مرگ از خدمتکار وفادار خود، یوهان، می خواهد که مراقب تنها پسرش باشد و نگذارد وارد اتاقی شود که در آن تصویری از یک شاهزاده خانم نگهداری می شود. پس از مرگ پادشاه، شاهزاده که حالا پادشاه شده، به هر قیمتی شده وارد آن اتاق می شود و با دیدن تصویر شاهزاده خانم، بی درنگ عاشق او می شود. یوهان به او پیشنهاد می دهد تا کشتی ای مملو از جواهرات و کالاهای گرانبها فراهم کند و خود یا پادشاه را به کشور آن شاهزاده خانم ببرد تا توجه او را جلب کنند. شاهزاده خانم با دیدن جواهرات فریب می خورد و سوار کشتی می شود. در راه بازگشت، یوهان سه کلاغ را می شنود که از سه خطر بزرگ صحبت می کنند: به محض رسیدن به
خشکی، اسبی خواهد آمد و اگر پادشاه بر آن سوار شود، به آسمان پرواز خواهد کرد و دیگر بازنخواهد گشت؛ تنها راه، کشتن اسب است. در شب عروسی، نوشیدنی ای به پادشاه داده می شود که اگر آن را بنوشد، خواهد مرد؛ باید آن را بر زمین ریخت. در شب زفاف، اژدهایی به اتاق خواهد آمد و اگر کسی سه قطره خون از سینهٔ شاهزاده خانم نگیرد، او خواهد مرد. کلاغ ها اضافه می کنند که اگر کسی این خطرات را بازگو کند، به ترتیب از زانو، تا کمر و سپس تمام بدنش به سنگ تبدیل می شود. یوهان هر سه خطر را دفع می کند، اما وقتی آخرین کار را انجام می دهد، پادشاه او را به خیانت متهم می کند و حکم اعدامش را صادر می کند. در میدان اعدام، یوهان حقیقت را بازگو می کند و با پایان داستانش، کاملاً به سنگ تبدیل می شود. پس از مدتی، ملکه دو پسر دوقلو به دنیا می آورد. مجسمهٔ سنگی یوهان می گوید که اگر پادشاه یکی از پسرانش را قربانی کند و با خونش بدن سنگی او را آغشته کند، دوباره زنده خواهد شد. پادشاه چنین می کند، اما بلافاصله یوهان پسر را نیز زنده می کند. پادشاه و ملکه وفاداری و فداکاری یوهان را تحسین می کنند و او بار دیگر به عنوان مشاور مورد اعتماد در کنارشان زندگی می کند.
ریشه و نسخه ها. برادران گریم این داستان را از دوروته آ فیمان، قصه گوی معروف اهل نیدرزورن گردآوری کردند. نسخه های مشابهی از این داستان در سراسر اروپا، هند، ترکیه و آمریکای لاتین یافت شده اند. در بسیاری از این نسخه ها، نقش کلاغ ها را جادوگران، پریان یا پرندگان دیگر بازی می کنند. در یک ترانهٔ حماسی صرب-کرواتی، قهرمان داستان (پرو ویتکوویچ) نقشی مشابه یوهان ایفا می کند و سه خطر را با شنیدن حرف های یک کبوتر حامل، خنثی می کند. تحلیل. افسانهٔ یوهان وفادار نمونه ای برجسته از تم "خدمتکار جان نثار" در افسانه های فولکلور اروپایی و آسیایی است. تم اصلی آن شامل وفاداری مطلق، فداکاری بدون انتظار، و سکوتی است که به قیمت جان ختم می شود. درون مایهٔ تبدیل شدن به سنگ به خاطر گفتن حقیقت، نمادین از تنبیه برای افشای راز و پاداش پس از مرگ و فداکاری است. طبق گفتهٔ استیت تامپسون، منشأ این داستان احتمالاً به هند و آثار کهنی چون "پنچاتنترا" و "کاتهاسریتصاگره" بازمی گردد. اقتباس ها. این افسانه بارها در ادبیات، انیمیشن، تئاتر و حتی کمیک اقتباس شده است. در مجموعهٔ کمیک «افسانه ها» (Fables)، یوهان نقشی فرعی ایفا می کند. همچنین در نسخهٔ انگلی
سی «کتاب پریان آبی» از اندرو لنگ، داستان با عنوان "Trusty John" منتشر شده است.
وزیر ارشد بلوچستان رئیس دولت بلوچستان است و توسط مجلس استانی بلوچستان انتخاب می شود . وزیر ارشد توسط مجلس بلوچستان برای حداکثر 5 سال انتخاب می شود. هیچ یک از وزیران ارشد دوره 5 ساله قانون اساسی خود را در کل تاریخ بلوچستان تکمیل نکردند. فهرست وزیران ارشد بلوچستان. حزب ملی عوامی حزب مردم پاکستان مسلم لیگ پاکستان (ن) حزب ملی بلوچستان (عوامی) حزب ملی بلوچستان (منگل) اتحاد ملی بلوچستان پاکستان مسلم لیگ (ق) حزب عوامی بلوچستان حزب ملی(پاکستان) سرپرست/مستقل !N ! style="width:23%;"|Name ! Portrait ! colspan="2" | Party ! colspan="3" style="width:10%;" |Term of office !Ref !1 !2 !3 !4 !5 !6 !7 !س !8 !س !C !9 !س !10 !11 !12 !س !13 !14 !س
نوازنده شگفت انگیز یا نوازنده عجیب (آلمانی: Der wunderliche Spielmann) که گاه با عنوان موسیقی دان شگفت انگیز نیز شناخته می شود، یک افسانه آلمانی گردآوری شده توسط برادران گریم است و به عنوان داستان شماره ۸ در مجموعهٔ «"افسانه های گریم"» آن ها آمده است. این افسانه در ردهٔ ۱۵۱ از شاخص آارن-تامپسون (ATU 151) با موضوع «آموزش موسیقی به حیوانات وحشی» جای دارد. این داستان در «"کتاب پری سرخ"» نوشتهٔ اندرو لانگ نیز گنجانده شده است. خلاصه داستان. روزی روزگاری یک نوازندهٔ ویولن تنها در جنگل قدم می زد و از تنهایی خسته و بی حوصله شده بود. او ویولنش را برداشت و شروع به نواختن کرد. صدای موسیقی در جنگل پیچید تا اینکه گرگی از میان بوته ها بیرون آمد. نوازنده از آمدن گرگ خوشحال نشد، اما گرگ مشتاق یادگیری ویولن بود. موسیقی دان گفت تنها در صورتی آموزش می دهد که گرگ دقیقاً از دستوراتش پیروی کند. آن دو به درخت بلوطی رسیدند که درونش توخالی و شکافته بود. موسیقی دان از گرگ خواست پنجه های جلویی اش را درون شکاف بگذارد، سپس با سنگی سنگین آن را گیر انداخت و گرگ را در آنجا گرفتار کرد. موسیقی دان به راهش ادامه داد و باز هم نواخت. این بار روب
اهی ظاهر شد. روباه هم مانند گرگ خواهان یادگیری موسیقی بود. نوازنده شرط گذاشت که باید از دستوراتش پیروی کند. در راهی پر از بوته های بلند، نوازنده دو درخت فندق را خم کرد و پاهای جلویی روباه را به هر یک بست، سپس شاخه ها را رها کرد و روباه میان زمین و آسمان معلق ماند. موسیقی دان باز هم نواخت، و این بار خرگوشی ظاهر شد که او نیز خواهان آموزش ویولن بود. موسیقی دان طنابی بلند به گردن خرگوش بست و سر دیگرش را به درختی بست. سپس از خرگوش خواست بیست بار دور درخت بدود. خرگوش آن قدر چرخید که طناب به دورش پیچید و او را گیر انداخت. در همین زمان، گرگ توانست خود را از درخت رها کند و با خشم به دنبال موسیقی دان دوید. در راه، روباه را دید که درخت ها نگهش داشته بودند. روباه فریاد زد که موسیقی دان او را فریب داده. گرگ شاخه ها را پایین کشید و روباه را آزاد کرد. آن دو به راه افتادند تا انتقام بگیرند. در ادامه خرگوش را نیز پیدا کردند و او را آزاد کردند. در همین هنگام، موسیقی دان دوباره نواخت و این بار انسانی به نام هیزم شکن ظاهر شد که با تبرش کار می کرد. صدای موسیقی او را متوقف کرد و به سمت نوازنده کشاند. نوازنده از دیدن انسانی واقعی خ
وشحال شد و برایش نواخت. در همین لحظه سه حیوان خشمگین رسیدند. اما هیزم شکن در کنار موسیقی دان ایستاد و تبرش را بالا گرفت و گفت: «اگر می خواهید آسیبی به این مرد بزنید، باید با من روبرو شوید!» حیوانات از او ترسیدند و به دل جنگل گریختند. موسیقی دان برای تشکر از هیزم شکن، موسیقی زیبایی نواخت. تفسیر. اویگن درورمان، روان درمان گر آلمانی، این داستان را چنین تفسیر می کند که موسیقی دان با فریب دادن و رها کردن حیوانات، در حقیقت در تلاش است تا از غرایز اولیهٔ خود فاصله بگیرد و انسان بودن را تجربه کند. این جدایی میان احساس و هنر، شکافی ایجاد می کند که نشانگر تضاد میان زندگی و هنر است. تیموتی جیمز لمبرت، پژوهشگر دیگر، اعتقاد دارد که تله ها و شکنجه هایی که موسیقی دان برای حیوانات ترتیب می دهد، نمادهای ساز ویولن هستند: تنهٔ توخالی درخت بلوط نماد جعبهٔ تشدید صدا، تنش شاخه های فندق نماد کشش سیم ها، و خرگوشی که دور درخت می چرخد نماد سیمی است که به دور گوشی کوک پیچیده می شود. اقتباس ها. ادبیات. آن سکستون، شاعر آمریکایی، شعری با عنوان «موسیقی دان شگفت انگیز» در مجموعهٔ «تحول ها» (Transformations - 1971) نوشت. این کتاب بازنویسی مد
رن و شاعرانه ای از شانزده افسانهٔ برادران گریم است.
کدنویسی حسی (Vibe coding) یک تکنیک برنامه نویسی وابسته به هوش مصنوعی است که در آن فرد با چند جمله کوتاه، مسئله ای را به عنوان یک فرمان (prompt) به یک مدل زبانی بزرگ (LLM) تنظیم شده برای کدنویسی ارائه می دهد. این مدل زبانی نرم افزار تولید می کند و نقش برنامه نویس را از کدنویسی دستی به راهنمایی، آزمون و اصلاح کد منبع تولیدشده توسط هوش مصنوعی تغییر می دهد. طرفداران این روش ادعا می کنند که کدنویسی حسی حتی به برنامه نویسان مبتدی نیز اجازه می دهد بدون نیاز به آموزش گسترده و مهارت های قبلی لازم برای مهندسی نرم افزار، نرم افزار تولید کنند. این اصطلاح برای اولین بار توسط آندری کارپاتی در فوریه ۲۰۲۵ معرفی شد و ماه بعد به عنوان یک اسم «عامیانه و پرطرفدار» در فرهنگ لغت مریام-وبستر ثبت شد. تعریف. آندری کارپاتی، دانشمند کامپیوتر، از بنیان گذاران اوپن ای آی و رهبر سابق هوش مصنوعی در تسلا، اصطلاح «کدنویسی حسی» را در فوریه ی ۲۰۲۵ معرفی کرد. این مفهوم به رویکردی در کدنویسی اشاره دارد که بر پایه ی مدل های زبانی بزرگ استوار است و به برنامه نویسان اجازه می دهد با توصیف مسئله به زبان طبیعی (به جای نوشتن دستی کد)، کدهای عملیاتی تول
ید کنند. کارپاتی این روش را گفت وگومحور توصیف کرد که در آن از دستورات صوتی استفاده می شود و هوش مصنوعی کد واقعی را تولید می کند. او بیان کرد: «این واقعاً کدنویسی نیست - من فقط چیزها را می بینم، می گویم، اجرا می کنم و کپی-پیست می کنم، و معمولاً جواب می دهد.» کارپاتی محدودیت های این روش را تأیید کرد و اشاره کرد که ابزارهای هوش مصنوعی همیشه قادر به رفع یا درک باگ ها نیستند و نیاز به آزمایش تغییرات نامرتبط برای حل مشکلات وجود دارد. او نتیجه گرفت که این تکنیک را برای «پروژه های موقت آخر هفته» مناسب می داند و آن را «بسیار سرگرم کننده» توصیف کرد. این مفهوم توسعه ی ادعای کارپاتی در سال ۲۰۲۳ است که گفته بود: «داغ ترین زبان برنامه نویسی جدید، انگلیسی است»؛ به این معنی که با پیشرفت مدل های زبانی بزرگ، انسان ها دیگر نیازی به یادگیری زبان های برنامه نویسی خاص برای دستور دادن به کامپیوترها ندارند. بخش کلیدی تعریف کدنویسی حسی، پذیرش کدها بدون درک کامل توسط کاربر است. سایمون ویلیسون، پژوهش گر هوش مصنوعی، بیان کرد: «اگر یک مدل زبانی بزرگ هر خط کد شما را نوشته باشد، اما شما آن را بازبینی، آزمون و درک کرده باشید، از نظر من این
کدنویسی حسی نیست—این استفاده از مدل زبانی بزرگ به عنوان دستیار تایپ است.» واکنش ها و استفاده. کوین روس، روزنامه نگار نیویورک تایمز که برنامه نویس حرفه ای نیست، با آزمایش کدنویسی حسی چند برنامه ی کوچک ایجاد کرد. او این برنامه ها را «نرم افزار برای یک نفر» نامید؛ اشاره به ابزارهای شخصی سازی شده ی هوش مصنوعی که برای رفع نیازهای خاص افراد طراحی شده اند، مانند برنامه ای به نام LunchBox Buddy که محتویات یخچال او را تحلیل می کرد تا موارد مناسب برای ناهار را پیشنهاد دهد. روس خاطرنشان کرد که اگرچه کدنویسی حسی به غیربرنامه نویسان امکان تولید نرم افزار کاربردی می دهد، نتایج اغلب محدود و مستعد خطا هستند. در یک مورد، کد تولیدشده توسط هوش مصنوعی، بررسی های جعلی برای یک سایت تجارت الکترونیکی ساخت. او پیشنهاد داد که کدنویسی حسی بیشتر برای پروژه های شخصی مناسب است تا وظایف ضروری. همچنین اشاره کرد که کدنویسی با کمک هوش مصنوعی به افراد اجازه می دهد نرم افزارهایی توسعه دهند که قبلاً نیاز به تیم مهندسی داشت. در پاسخ به روس، گری مارکوس، متخصص هوش مصنوعی، اظهار داشت که الگوریتم تولیدکننده ی برنامه ی LunchBox Buddy احتمالاً روی کدها
ی موجود برای وظایف مشابه آموزش داده شده است. مارکوس گفت که اشتیاق روس ناشی از بازتولید است، نه نوآوری. در فوریه ی ۲۰۲۵، بیزنس اینسایدر کدنویسی حسی را به عنوان یک اصطلاح رایج جدید در سیلیکون ولی توصیف کرد. در مارس ۲۰۲۵، وای کامبینیتر گزارش داد که ۲۵٪ از استارتاپ های گروه زمستان ۲۰۲۵ آن، پایگاه های کدی دارند که ۹۵٪ توسط هوش مصنوعی تولید شده اند، که نشان دهنده ی تغییر به سمت توسعه با کمک هوش مصنوعی است. کدنویسی حسی نگرانی هایی درباره ی درک و پاسخ گویی ایجاد کرده است. توسعه دهندگان ممکن است از کدهای تولیدشده توسط هوش مصنوعی بدون درک کامل عملکردشان استفاده کنند که منجر به باگ ها، خطاها یا آسیب پذیری های امنیتی ناشناخته می شود. اگرچه این رویکرد برای نمونه سازی یا «پروژه های موقت آخر هفته» (همان طور که کارپاتی تصور می کرد) مناسب است، برخی کارشناسان معتقدند در محیط های حرفه ای که درک عمیق کد برای اشکال زدایی، نگهداری و امنیت رایانه حیاتی است، خطراتی به همراه دارد. آرس تکنیکا به نقل از سایمون ویلیسون می نویسد: «استفاده از کدنویسی حسی برای پایگاه کد تولیدی آشکارا پرخطر است. بیشتر کار ما به عنوان مهندس نرم افزار شامل تو
سعه ی سیستم های موجود است که کیفیت و قابل فهم بودن کد زیربنایی در آن حیاتی است.» گسترش مفهوم Vibe Coding در سال ۲۰۲۵. در فوریه ۲۰۲۵، آندری کارپاتی، از چهره های برجسته ی حوزه ی هوش مصنوعی و از بنیان گذاران OpenAI، اصطلاح «کدنویسی حسی» (Vibe Coding) را برای توصیف رویکردی نوین در برنامه نویسی معرفی کرد. در این روش، برنامه نویس با ارائه ی یک توصیف طبیعی یا فرمان ساده (prompt) به یک مدل زبانی بزرگ (LLM)، کدهای عملیاتی دریافت می کند. این تغییر نقش، برنامه نویس را از نویسنده ی دستی کد به راهنما، آزمایش گر و اصلاح گر کد تولیدشده توسط هوش مصنوعی تبدیل می کند. کارپاتی در مصاحبه ای اظهار داشت: «این واقعاً دیگر کدنویسی نیست—من فقط چیزها را می بینم، می گویم، اجرا می کنم و معمولاً جواب می دهد.» با این حال، او تأکید کرد که این رویکرد برای پروژه های موقت و شخصی مناسب است و هنوز در سطح تولید نرم افزار حرفه ای چالش هایی دارد، از جمله عدم درک دقیق کد و نبود تضمین برای رفع کامل باگ ها. از آن زمان، کدنویسی حسی با استقبال سریع در میان استارتاپ ها و کاربران غیر فنی مواجه شده است. گزارش وای کامبینیتور در مارس ۲۰۲۵ نشان داد که بیش از