Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سنگ بنای فرهنگ سیسیلی تبدیل شده است، نه یک کلاه وارداتی ساده، بلکه نمادی واقعی از تعلق به جامعه جزیره و سنت های آن. هرچند این بازسازی تاریخی محتمل است، اما کاملاً قطعی نیست و ریشه انگلیسی آن همچنان مورد تردید است: استفاده از اصطلاح "کاپولا" در طول تاریخ، بیش از همه توضیح داده نشده است، کلمه ای که دارای سنت طولانی در جنوب ایتالیا است و از قبل از قرن نوزدهم مورد استفاده قرار می گرفته است، همان طور که در برخی از نوشته های باستانی مشهود است. به عنوان مثال، در سال ۱۷۸۹، واژگانی از گویش ناپلی هم صدای "کاپولا" و هم مشتق "کاپولون" را در خود جای داده و پوشش سر را به عنوان " "بیرتا" دهقانی (به معنای کلاه "کشاورز")" توصیف می کند، بدون اینکه جزئیات دیگری در مورد شکل یا سبک کلاه اضافه کند. همچنین به همان قرن یک آهنگ ناپلی با عنوان "داستان ماسانیلو" تعلق دارد که داستان ماسانیلو معروف را روایت می کند و در میان چیزهای دیگر به "کوپولای قرمز آن" اشاره دارد، نشانه اینکه این اصطلاح از قبل شناخته شده و در سطح عمومی رایج بوده است. مورد ماسانیلو، در این مورد، نقطه شروع جالبی برای تأمل در مورد مفهوم کاپولا، به ویژه در مورد ریشه های
بسیار دور آن، چه از نظر تاریخی و چه از دیدگاه صرفاً زبانی، ارائه می دهد. در واقع، در تصاویر باستانی، این شورشی مشهور ناپلی همیشه یک سربند قرمز - به اصطلاح «کوپولای قرمز» در آواز قرن هجدهم - بر سر دارد، اما شکل کلاه هیچ ارتباطی با کاپولای مدرن ندارد: اگر چنین باشد، از نوعی پشم گوسفند یا کلاه فریژیایی است که در دوران گذشته نماد آزادی بود. تصادفی نیست که فرانسه انقلابی اواخر قرن هجدهم نیز از آن استفاده کرد و کلاه سرخ را به یک نماد ملی واقعی تبدیل کرد (تصویر ماریان، شخصیت جمهوری فرانسه، که دقیقاً با یک کلاه فریژیایی قرمز نشان داده می شود، مشهور است).
فریتز یولیوس روتلیسبرگر (به انگلیسی: "Fritz Jules Roethlisberger"؛ زادهٔ ۱۸ سپتامبر ۱۸۹۸ – درگذشتهٔ ۱۷ مه ۱۹۷۴) استاد مدیریت در دانشکده بازرگانی هاروارد و از پژوهشگران برجستهٔ آزمایش های هاثورن بود که به همراه التون مایو و دیگر همکارانش در شکل گیری مکتب روابط انسانی (مدیریت) نقش بنیادی ایفا کرد. زندگی نامه. روتلیسبرگر در نیویورک متولد شد و پس از گذراندن تحصیلات ابتدایی و متوسطه، در سال ۱۹۲۱ از دانشگاه کلمبیا با مدرک کارشناسی فارغ التحصیل شد. سپس تحصیلات تکمیلی خود را در دانشگاه هاروارد و دانشگاه کالیفرنیا، برکلی ادامه داد. فعالیت علمی. روتلیسبرگر از سال ۱۹۲۷ به عنوان استاد و پژوهشگر به دانشکده بازرگانی هاروارد پیوست. او به همراه ویلیام جی. دیکسون، مطالعات میدانی گسترده ای در کارخانهٔ وسترن الکتریک هاثورن انجام داد که نتایجش در کتاب مشهور مدیریت و کارگر ("Management and the Worker") در سال ۱۹۳۹ منتشر شد. یافته های او نشان دادند که عوامل اجتماعی، ارتباطات غیررسمی و احساس تعلق، نقش اساسی در بهره وری کارکنان دارند. نقش در مکتب روابط انسانی (مدیریت). به واسطهٔ تحلیل های نظری و روش شناسی دقیق روتلیسبرگر، مکتب روابط
انسانی (مدیریت) از یک سری مشاهدات تجربی به یک چارچوب علمی منسجم تبدیل شد. او بر اهمیت نگاه انسان مدار به سازمان و لزوم توجه به انگیزش و روابط گروهی تأکید داشت. میراث علمی. آثار روتلیسبرگر همچنان در آموزش رفتار سازمانی، مدیریت منابع انسانی و روان شناسی صنعتی و سازمانی تدریس می شوند. او در شکل گیری رشتهٔ رفتار سازمانی به عنوان یک شاخهٔ مستقل نقش مهمی داشت. درگذشت. فریتز روتلیسبرگر در ۱۷ مه ۱۹۷۴ در ماساچوست درگذشت. آثار و ایده های او هنوز هم الهام بخش مدیران، مشاوران و پژوهشگران است.
آزمایش های هاثورن (به انگلیسی: "Hawthorne Experiments") مجموعه ای از پژوهش ها در حوزهٔ روان شناسی صنعتی و سازمانی و مدیریت بود که بین سال های ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۲ در کارخانهٔ وسترن الکتریک هاثورن در سیسرو، ایلینوی، ایالات متحده انجام شد. این آزمایش ها به رهبری التون مایو و همکارانی چون فریتز روتلیسبرگر و ویلیام جی. دیکسون انجام گردید و نقش مهمی در شکل گیری مکتب روابط انسانی (مدیریت) ایفا کرد. پیش زمینه. کارخانهٔ هاثورن متعلق به شرکت وسترن الکتریک، تأمین کنندهٔ اصلی تجهیزات مخابراتی AT&amp;T، در دههٔ ۱۹۲۰ یکی از بزرگ ترین مراکز صنعتی آمریکا بود. در آن زمان، نظریهٔ مدیریت علمی فردریک تیلور رویکرد غالب محسوب می شد و تمرکز اصلی بر بهبود بهره وری از طریق بهینه سازی شرایط فیزیکی کار بود. مراحل و گونه های آزمایش. آزمایش های هاثورن شامل چند مرحلهٔ اصلی بود که هر کدام یافته های متفاوتی به همراه داشت: ۱. آزمایش روشنایی. در سال های ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۷، پژوهشگران رابطهٔ میان شدت نور و بهره وری را بررسی کردند. نتایج نشان داد که بهره وری حتی در شرایط کاهش نور هم بالا باقی ماند، که حاکی از تأثیر عوامل غیر فیزیکی بود. ۲. اتاق مونتاژ رله بر
ق. از ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۲، گروه کوچکی از زنان کارگر تحت تغییرات مختلف در ساعات کار، استراحت، و دستمزد قرار گرفتند. افزایش بهره وری در این شرایط نشان داد که توجه مدیریتی و حس مشارکت تأثیرگذار است. ۳. بخش سیم پیچی بانک سیم. در این مرحله، تعاملات اجتماعی غیررسمی در میان کارگران و تأثیر آن بر عملکرد گروه بررسی شد. یافته ها نشان دادند که هنجارهای گروهی می توانند بهره وری را مستقل از دستورهای رسمی شکل دهند. اثر هاثورن. نتایج این پژوهش ها به پدیده ای معروف به اثر هاثورن منجر شد که بیان می کند وقتی افراد می دانند که زیر نظر هستند، عملکردشان به طور موقت بهبود می یابد. اهمیت در مدیریت و علوم انسانی. آزمایش های هاثورن نقطهٔ عطفی در گذار از نظریه های مکانیکی مدیریت علمی به نظریه های انسان محور مکتب روابط انسانی (مدیریت) بود. این مطالعات توجه به انگیزش، رضایت شغلی، و روابط غیررسمی را به عنوان عناصر کلیدی در مدیریت سازمان ها تثبیت کرد. نقدها. برخی پژوهشگران استدلال کرده اند که اثر هاثورن بیش از حد ساده سازی شده و بخش زیادی از نتایج ناشی از شرایط خاص اجتماعی و اقتصادی آن دوران بوده است.&lt;ref&gt;{{یادکرد مقاله |نام=Franke |نام خا
نوادگی=Raymond H. |نام۲=Kaul |نام خانوادگی۲=James D. |عنوان=The Hawthorne Experiments: First Statistical Interpretation |مجله=American Sociological Review |سال=۱۹۷۸ |جلد=۴۳ |شماره=۵ |صفحات=
= میس ایتالیا و بازتعریف زیبایی در رسانهٔ ایتالیایی = مقدمه. میس ایتالیا از ۱۹۳۹ آغاز شد (با نام «۵۰۰۰ لیره به خاطر یک لبخند») و پس از جنگ جهانی دوم با همین نام کنونی تداوم یافت. در طول دهه ها، این رویداد از یک رقابت کلاسیک زیبایی به میدان کشمکش های رسانه ای، اجتماعی و جنسیتی دربارهٔ «معیارهای زیبایی» در ایتالیا بدل شده است. تطور قواعد و «بازتعریف» زیبایی. در ۱۹۹۰ معیار سنتی اندازه های «سینه–کمر–باسن» از روند داوری حذف شد؛ تغییری که خودِ برگزارکننده آن را فاصله گیری از عددی کردن بدن توصیف کرده است. در ۲۰۱۱، با رسمی شدن حضور «سایز ۴۴ و بالاتر» و معرفی ردهٔ «فرم های مُرَبّع/Curvy»، دامنهٔ پذیرش تنوع بدنی گسترش یافت. یک سال بعد، مرحلهٔ مایو به «یک تکه» تغییر کرد و برگزارکنندگان آن را بازگشت به الگوهای پوشش کلاسیک توصیف نمودند. بازنمایی تنوع و نقاط عطف. در ۱۹۹۶، دنی (دنّی) مندس نخستین برندهٔ سیاه پوستِ میس ایتالیا شد؛ رخدادی که با اظهارنظرهای نژادپرستانهٔ دو داور (و تعلیق آنان) و بحث عمومی همراه بود. در ۲۰۱۶، حضور پائولا تورِّنته (سایز ۴۴) و واکنش مثبت برگزارکننده به «بدن های واقعی تر» بازتاب گسترده ای یافت. در ۲
۰۱۸ کارلوتا ماجّورانا به عنوان «نخستین میس ایتالیا که در زمان انتخاب متأهل بود» شناخته شد. رسانه، پخش و کوچ به پلتفرم ها. در ۲۰۱۳ شبکهٔ دولتی RAI مسابقه را از آنتن برداشت و بحثی ملی دربارهٔ «قدیمی/زن ستیز بودن یا نبودن» آن شکل گرفت؛ بعد از آن، رویداد مدتی به شبکهٔ خصوصی La7 رفت. از ۲۰۲۰ به بعد، فینال ها چند دوره فقط آنلاین/استریم برگزار شد و در ۲۰۲۱ روی Helbiz Live پخش گردید. در ۲۰۲۵، فینال دوباره به «پخش هم زمان تلویزیونی/آنلاین» برگشت و از San Marino RTV و RaiPlay به صورت زنده پخش شد. مناقشه های معاصر. در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، برگزارکننده اعلام کرد تنها «زنان از بدو تولد» می توانند شرکت کنند؛ موضعی که با اعتراضات سازمان یافته (از جمله ثبت نام اعتراضی بیش از ۱۰۰ مرد ترنس) روبه رو شد. در فوریهٔ ۲۰۲۵، مستند نتفلیکسی «Miss Italia (non) deve morire» با محورِ بحران و تلاش های بازتعریف، بازتاب رسانه ای گسترده ای یافت. ارزیابی. بر پایهٔ شواهد رسانه ای و تغییرات مقرراتی، «میس ایتالیا» به صورت تدریجی از الگوهای سخت گیرانهٔ ظاهری فاصله گرفته و در عین حال میدان تنش های تازه دربارهٔ شمولیت جنسیتی و معیارهای بازنمایی در رسانهٔ ای
تالیا بوده است. این دگرگونی ها—از حذف اندازه ها (۱۹۹۰) و پذیرش سایزهای بزرگ تر (۲۰۱۱) تا تعدیل پوشش (۲۰۱۲) و کوچ به استریم—در کنار نقاط عطفی چون پیروزی دنی مندس (۱۹۹۶) و نخستین برندهٔ متأهل (۲۰۱۸)، مواد خامِ بحث دربارهٔ «بازتعریف زیبایی» در فضای ایتالیایی را فراهم کرده اند.
این فهرستی از زنانی است که از زمان ارتقاء امارت به پادشاهی در سال ۱۹۴۹، ملکه/شاهدخت همسر پادشاهی هاشمی اردن بوده اند. در حال حاضر، طبق قانون، همه پادشاهان اردن باید مرد باشند، بنابراین هرگز ملکه ای در اردن سلطنت نکرده است، اگرچه این قانون می تواند با فرمان سلطنتی تغییر کند. لازم است که پادشاه پس از به سلطنت رسیدن و ازدواج، عنوان ملکه همسر را به همسرش اعطا کند. در غیر این صورت، او فقط عنوان پایین تر ملکه همسر را خواهد داشت. تنها یک همسر پادشاه اردن در طول ازدواج خود عنوان ملکه را نداشته است.
تورچلو (; )، جزیره ای کم جمعیت در انتهای شمالی تالاب ونتزیا، در شمال شرقی ایتالیا است. این جزیره اولین بار در سال 452 میلادی مسکونی شد و از آن به عنوان جزیره اصلی که ونیز از آنجا ساکن شد، یاد می شود. قبل از ساخت کلیسای جامع سنت مارک، این شهر دارای یک کلیسای جامع و محل سکونت اسقف ها بود. تاریخچه. پس از سقوط امپراتوری روم غربی، تورچلو یکی از اولین جزایر تالابی بود که به طور متوالی توسط ونتی هایی که از سرزمین اصلی ( "terra ferma") فرار کرده بودند تا از حملات مکرر بربرها، به ویژه پس از آنکه آتیلا هون شهر آلتینوم و تمام سکونتگاه های اطراف آن را در سال ۴۵۲ نابود کرد، پناه بگیرند، مسکونی شد. اگرچه منطقه ونتو که به سختی جنگیده بود، از پایان جنگ گوتیک رسماً متعلق به راونا، اسقف نشین بیزانس بود، اما به دلیل حملات و جنگ های مکرر گوتیک (سرماتی) ناامن باقی ماند: در طول ۲۰۰ سال بعد، لومباردها و فرانک ها هجوم دائمی پناهندگان شهری فرهیخته را به امنیت نسبی جزیره، از جمله خود اسقف آلتینو، دامن زدند. در سال ۶۳۸، تورچلو برای بیش از هزار سال به مقر رسمی اسقف تبدیل شد و مردم آلتینوم یادگارهای سنت هلیودوروس، که اکنون قدیس حامی جزیر
ه است، را با خود آوردند. اگرچه منطقه ونتو که به سختی جنگیده بود، از پایان جنگ گوتیک رسماً به اسقف نشین بیزانس راونا تعلق داشت، اما به دلیل تهاجم ها و جنگ های مکرر گوتیک ها (سارماتی ها) ناامن باقی ماند: در طول ۲۰۰ سال بعد، لومباردها و فرانک ها هجوم دائمی پناهندگان شهری فرهیخته را به منطقه نسبتاً امن جزیره، از جمله خود اسقف آلتینو، دامن زدند. در سال ۶۳۸، تورچلو به مدت بیش از هزار سال به مقر رسمی اسقف تبدیل شد و مردم آلتینوم یادگارهای سنت هلیودوروس، که اکنون قدیس حامی جزیره است، را با خود آوردند. تورچلو از روابط فرهنگی و تجاری نزدیک با قسطنطنیه بهره مند شد و آن را حفظ کرد: با این حال، به عنوان یک پایگاه نسبتاً دور از امپراتوری روم شرقی، توانست عملاً از پایتخت شرقی خودمختاری دو فاکتو برقرار کند. تورچلو به سرعت به عنوان یک مرکز سیاسی و تجاری اهمیت پیدا کرد: در قرن دهم میلادی، جمعیتی حدود 10000 تا 35000 نفر داشت که رایج ترین تخمین، 20000 نفر بود. با این حال، برخی از تخمین های اخیر باستان شناسان، جمعیت تورچلو را حداکثر به 3 هزار نفر نزدیک تر می دانند. در دوران پیش از قرون وسطی، تورچلو یک مرکز تجاری بسیار قدرتمندتر ا
ز ونیز بود. به لطف باتلاق های نمکی تالاب، نمکزارها به ستون فقرات اقتصادی تورچلو تبدیل شدند و بندر آن به سرعت به یک بازار مهم صادرات مجدد در تجارت سودآور شرق و غرب تبدیل شد که در آن دوره تا حد زیادی توسط بیزانس کنترل می شد. مرگ سیاه جمهوری ونیز را در سال ۱۳۴۸ و دوباره بین سال های ۱۵۷۵ تا ۱۵۷۷ ویران کرد. در عرض سه سال، طاعون حدود ۵۰ هزار نفر را کشت. در سال ۱۶۳۰، طاعون ایتالیایی ۱۶۲۹-۱۶۳۱ یک سوم از ۱۵۰ هزار شهروند ونیز را کشت. یک مسئله جدی دیگر برای تورچلو به طور خاص این بود که منطقه باتلاقی تالاب اطراف جزیره تا قرن ۱۴ افزایش یافت، که بخشی از آن به دلیل پایین آمدن سطح زمین بود. ناوبری در تالاب مرده ("laguna morta") خیلی زود غیرممکن شد و بازرگانان از آمدن به جزیره دست کشیدند. باتلاق های رو به رشد همچنین مالاریا را به طور جدی تشدید کردند. در نتیجه، تا اواخر قرن چهاردهم، تعداد قابل توجهی از مردم به جزایر مورانو، بورانو یا ریالتو (ونیز امروزی) رفتند. در سال ۱۶۸۹، اسقف نشین به مورانو منتقل شد و تا سال ۱۷۹۷، جمعیت آن به حدود ۳۰۰ نفر کاهش یافت. طبق برخی منابع، اکنون جمعیت تمام وقت آن فقط ۱۰ نفر است، از جمله کشیش کلیسا،
و در سال ۲۰۱۸ فقط ۱۲ نفر. جاذبه ها. کاخ های متعدد تورچلو، دوازده بخش و شانزده صومعه (cloister) آن از زمانی که ونیزی ها مصالح ساختمانی مفید را بازیافت کردند، تقریباً ناپدید شده اند. یک کاخ کوچک تنها سازه قرون وسطایی باقی مانده است که شامل یک کلیسای جامع، یک کلیسا، تالار شورای سابق شهر و بایگانی ها (که موزه را در خود جای داده اند) و باسیلیکا و مناره مجاور است. دو مورد آخر در سال ۱۰۰۸ بازسازی شدند. جاذبه اصلی امروزی، کلیسای جامع سانتا ماریا آسونتا است که در سال ۶۳۹ میلادی تأسیس شده است. این کلیسا به شکل باسیلیکا با راهروهای جانبی اما بدون گذرگاه است و آثار بیزانسی زیادی از قرن های ۱۱ و ۱۲ میلادی، از جمله موزاییک ها (به عنوان مثال، نسخه ای زنده از آخرین داوری) دارد. از دیگر جاذبه ها می توان به کلیسای سانتا فوسکا (church of Santa Fosca) مربوط به قرن های ۱۱ و ۱۲ میلادی، به شکل صلیب یونانی که توسط یک رواق نیمه هشت ضلعی احاطه شده است، و موزه ایالتی تورچلو که در دو کاخ قرن چهاردهمی، کاخ بایگانی ("Palazzo dell'Archivio") و کاخ کنسولیو ("Palazzo del Consiglio")، که زمانی محل حکومت اشتراکی بود، قرار دارد، اشاره کرد. یکی
دیگر از دیدنی های قابل توجه برای گردشگران، یک صندلی سنگی باستانی است که به تخت آتیلا معروف است. با این حال، این صندلی هیچ ارتباطی با پادشاه هون ها ندارد، اما ممکن است جایگاه پودستا یا صندلی اسقف یا جایگاهی بوده باشد که در آن قضات ارشد منصوب می شدند. تورچلو همچنین محل قرارگیری پل شیطان است که با نام پونته دل دیاولو ("Ponte del Diavolo") یا به طور جایگزین پل کوچک شیطان ("Ponticello del Diavolo") شناخته می شود. ساکنین مشهور. ارنست همینگوی مدتی را در سال ۱۹۴۸ در آنجا گذراند و بخش هایی از رمان های «آن سوی رودخانه و به سوی درختان» را نوشت. این رمان شامل تصاویری از تورچلو و اطراف آن است. علاوه بر این، بسیاری از هنرمندان، موسیقیدانان و ستاره های مشهور سینما زمانی را در این جزیره، پناهگاهی آرام، گذرانده اند. تورچلو پس زمینه داستان کوتاه دافنه دوموریه با عنوان «حالا نگاه نکن» است. پانویس.
شهربانی جمهوری اسلامی ایران که در گذشته به آن نظمیه می گفتند و پیش از انقلاب ۱۳۵۷ شهربانی کشور شاهنشاهی ایران شناخته شده بود نهادی نظامی بود که وظیفه آن حفظ امنیت شهر و استقرار نظم، اجرای قانون و تعقیب بزهکاران بود و عملکرد آن، توسط وزارت کشور نظارت می شد. در سال ۱۳۷۰ با تائید سید علی خامنه ای شهربانی به همراه ژاندارمری جمهوری اسلامی و کمیته انقلاب اسلامی ادغام گردید و با ادغام این ۳ سازمان، نیروی انتظامی تأسیس و جایگزین آن شد. تاریخچه. پیشینهٔ برقراری امنیت شهری و کشوری به صورت مدرن در ایران، به یک سده پیش بازمی گردد. ناصرالدین شاه قاجار در مجموعه سفرهایش به قارهٔ اروپا و بازدید از یگان های پلیس جدید در آن مناطق و با به کارگیری یک افسر مشاور ایتالیایی تبعهٔ اتریش؛ به نام کنت دومونت فورت، نخستین سامانهٔ پلیسی نو را در ایران بنیان نهاد. پلیس در ایران برای مدت زمانی طولانی از ۲ بخش اصلی شهربانی (نظمیه) و ژاندارمری (که خود شامل ۲ بخش ژاندارمری مرزی و ژاندارمری روستایی بود) تشکیل می شد. پس از وقوع انقلاب در ایران، کمیته انقلاب اسلامی نیز به عنوان یکی از اجزاء برقراری نظم و امنیت داخلی کشور و حفاظت از اصول ارزشی ج
مهوری اسلامی ایران، به این سازمان پلیسی اضافه گردید.
«موزه استانی تورچلو» ، موزه ای است که در اواخر قرن نوزدهم در جزیره ونیزی تورچلو تأسیس شد. این موزه دو بخش دارد: بخش باستان شناسی و بخش قرون وسطی و مدرن. تاریخچه. در سال ۱۸۷۰، لوئیجی تورلی، فرماندار ونیز، کاخ کونسیلیو (Palazzo del Consiglio) را برای نگهداری از آثار باستانی یافت شده در تورچلو، جزایر مجاور آن و سرزمین اصلی نزدیک خریداری کرد. در سال ۱۸۷۲، پس از آنکه تورلی ساختمان را به استان ونیز واگذار کرد، موزه تأسیس شد و مدیریت آن به محقق نیکولو باتالینی (Nicolò Battaglini) واگذار شد. در سال ۱۸۸۷، چزاره آگوستو لوی (Cesare Augusto Levi) جای او را گرفت: او به جمع آوری مجموعه از منطقه ادامه داد و آثار دیگری را که در طول سفرهایش، به ویژه در رم، جمع آوری کرده بود، به آن اضافه کرد. در سال ۱۸۸۷، او کاخ آرشیو (Palazzo dell’Archivio) را خریداری، آن را مرمت و مجموعه باستان شناسی را به آنجا منتقل کرد و آن را موزه استواریو (Museo dell’Estuario) نامید و به مقامات استانی اهدا کرد. در ۱۴ مه ۱۸۸۹، موزه استانی تورچلو (Museo Provinciale di Torcello) افتتاح شد. در سال ۱۹۰۹، لوئیجی کونتون (Luigi Conton) جانشین لوی شد که گورستان ه
ای مختلفی را در آدریا (Adria ) کشف کرد و احتمالاً از آنجا برخی از یافته ها را به تورچلو آورد. بین سال های ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۰، مجموعه ها تحت مدیریت آدولفو کالگاری (Adolfo Callegari)، که تا سال ۱۹۴۸ مدیر بود، دوباره مرتب شدند. در دوره او، فهرست نویسی، فهرست نویسی و مرمت انجام شد، از جمله انتشار کاتالوگ Il museo di Torcello در سال ۱۹۳۰. در سال ۱۹۴۹، مدیریت موزه به جولیا فوگولاری (Giulia Fogolari ) واگذار شد که با کمک گویدو زاترا (Guido Zattera)، تا سال ۱۹۹۷ بر موزه نظارت داشت. در سال ۱۹۷۴، پس از مرمت اساسی کاخ کنسیلیو و اشیاء به نمایش گذاشته شده، بخش های قرون وسطایی و مدرن افتتاح شدند. در سال های بعد، کاخ آرشیو مرمت شد و بخش باستان شناسی فعلی در تابستان ۱۹۹۰ با طرح جدیدی افتتاح شد. از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۶، کاخ کنسیگلیو مرمت و با مقررات ایمنی تطبیق داده شد. مجموعه ها. این موزه مجموعه ای از آثار منعکس کننده تاریخ تالاب ونتزیا از مجموعه های خصوصی، یافته های باستان شناسی و مصنوعات خریداری شده توسط مجموعه داران و همچنین صنایع دستی کشف شده در تورچلو، جزایر مجاور و سرزمین اصلی همسایه را در خود جای داده است. این موزه به دو بخش اص
لی تقسیم می شود: یافته های باستان شناسی و بخش های قرون وسطایی و مدرن. بخش باستان شناسی که در کاخ بایگانی قرار دارد، شامل یافته های باستان شناسی از تالاب و آثار باستانی از مناطق دیگر است که قدمت آنها به دوران پارینه سنگی تا اواخر دوره روم می رسد. بخش قرون وسطایی و مدرن که در کاخ کنسیلیو قرار دارد، شامل اشیاء و اسنادی از سده های اول دوران مسیحیت تا قرن نوزدهم است که تاریخ جزیره تورچلو و روابط آن با منطقه آلتینو، فرهنگ بیزانس و شهر ونیز را نشان می دهد. پانویس.
دانشکده بازرگانی هاروارد (به انگلیسی: "Harvard Business School" یا به اختصار: HBS) یکی از مدارس تحصیلات تکمیلی دانشگاه هاروارد در شهر بوستون، ماساچوست ایالات متحده است که به آموزش، پژوهش و توسعه دانش در حوزهٔ مدیریت کسب وکار اختصاص دارد. این دانشکده یکی از معتبرترین مراکز آموزش مدیریت در جهان به شمار می رود و به ویژه به دلیل به کارگیری روش مطالعهٔ موردی در آموزش شناخته شده است. تاریخچه. دانشکده بازرگانی هاروارد در سال ۱۹۰۸ با ۱۵ استاد و ۳۳ دانشجو آغاز به کار کرد. این دانشکده نخستین مدرسهٔ کسب وکار در ایالات متحده بود که برنامهٔ دوسالهٔ کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی (MBA) را معرفی کرد. در دههٔ ۱۹۲۰، با ورود التون مایو، پژوهش های رفتار سازمانی و رابطهٔ کارگر–مدیر جایگاه ویژه ای یافت. همچنین در دورهٔ رکود بزرگ، این مرکز نقش بسزایی در اصلاحات مدیریتی بر عهده داشت. پردیس. پردیس دانشکده بازرگانی هاروارد در ساحل جنوبی رود چارلز در بوستون قرار دارد و ساختمان های آن نمونه ای برجسته از معماری آجری سنتی نیوانگلند هستند. این پردیس شامل کتابخانه بیکر (Baker Library)، مرکز آرتور راک برای کارآفرینی و امکانات تحقیقاتی پیشرفت
ه است. برنامه های آموزشی. HBS انواع برنامه های آموزشی را ارائه می دهد: روش آموزشی. یکی از ویژگی های شاخص این دانشکده استفادهٔ گسترده از روش «مطالعهٔ موردی» (Case Method) است که در آن دانشجویان با تحلیل موقعیت های واقعی کسب وکار، تصمیم گیری می کنند. پژوهش و انتشارات. HBS صاحب انتشارات معتبر Harvard Business Review است که یکی از مراجع برجسته در حوزهٔ مدیریت، رهبری و نوآوری به شمار می رود. فارغ التحصیلان برجسته. بسیاری از رهبران کسب وکار، دولتمردان و کارآفرینان سرشناس از HBS فارغ التحصیل شده اند، از جمله: جایگاه بین المللی. دانشکده بازرگانی هاروارد همواره در رتبه بندی های جهانی مدارس مدیریت در میان پنج مؤسسهٔ برتر قرار دارد.
= هفته مد میلان و بازتعریف تصویر بدن در رسانه و صنعت مد ایتالیایی = مقدمه. هفتهٔ مُد میلان ("Milan Fashion Week") که تحت مدیریت «اتاق ملی مُد ایتالیا» ("Camera Nazionale della Moda Italiana"؛ CNMI) برگزار می شود، از دههٔ ۱۹۵۰ به یکی از قطب های چهارگانهٔ مُد جهان بدل شده است. این رویداد، افزون بر نقش اقتصادی–فرهنگی، میدان پیوسته ای برای مناقشه و بازتعریف «تصویر بدن»، تنوع، و استانداردهای نمایش زنان/مردان در رسانهٔ ایتالیایی بوده است. تاریخچه و جایگاه رسانه ای. ریشه های سازمانی هفتهٔ مُد میلان به تشکیل نهادهای صنفی مُد ایتالیا در میانهٔ قرن بیستم بازمی گردد که نهایتاً به CNMI انجامید و برند ثبت شدهٔ «Milano Fashion Week®» را در مالکیت خود دارد. با گسترش پخش تلویزیونی و سپس رسانه های دیجیتال، میلان به صحنه ای بین المللی برای روایت های رسانه ای از مُد، بدن و سبک زندگی تبدیل شد. کُدهای رفتاری و «تصویر بدن». از میانهٔ دههٔ ۲۰۰۰، بحث سلامت مدل ها و مقابله با ایده آل های «غیرواقع گرایانه» شدت گرفت. در ۲۰۰۶، مجموعه ای از قواعد خودتنظیمی در میلان مطرح شد (حداقل سن ۱۶ سال، پای بندی به شاخص های سلامت/"BMI" و منع آرایش ها
ی «آنورکسیا-گونه» روی صحنه). در اسناد رسمی CNMI نیز به «"Self-regulation Manifesto against anorexia"/"منشور خود تنظیمی علیه آنورکسیا» و کُد اخلاقی اشاره شده که نقض آن می تواند به تعلیق/اخراج برندها از برنامه منجر شود. گزارش های رسانه ای بعدی از «سلامت مندتر شدن ظاهر مدل ها» در میلان سخن گفتند، هرچند سنجش سلامت همچنان محل بحث است." تنوع، شمول و نقدهای معاصر. در دههٔ ۲۰۲۰، موضوع تنوع نژادی/قومیتی و حضور طراحان رنگین پوست در میلان پررنگ شد. پرسش از کفایت حمایت ساختاری از طراحانِ «BIPOC» (از جمله مجموعهٔ WAMI – We Are Made in Italy و همکاری/اختلافات با CNMI) به بحث های تازه ای در رسانه انجامید. در سوی دیگر، «فشن هاب» و برنامه های حمایتی CNMI برای استعدادهای نوپا، نوآوری و تنوع، از سوی برخی رسانه ها برجسته شده است. دیجیتال سازی و پایداری. در دورهٔ همه گیری کووید-۱۹، CNMI نسخهٔ «Milan Digital Fashion Week» را در ژوئیهٔ ۲۰۲۰ راه اندازی کرد؛ رویدادی که با همکاری های فناورانه (از جمله Accenture و Microsoft) بستر نمایش دیجیتال را فراهم کرد و به عنوان مکملی برای رویداد حضوری معرفی شد. در حوزهٔ پایداری، «جوایز مُد فرش سب
ز/"Green Carpet Fashion Awards"» که با همکاری CNMI و "Eco-Age" شکل گرفت، تعهد برندها به معیارهای زیست محیطی و اجتماعی را برجسته می کند؛ این جوایز بعدها با عنوان «CNMI Sustainable Fashion Awards» در میلان دنبال شد. ارزیابی. بر پایهٔ اسناد صنفی و گزارش های رسانه ای، هفتهٔ مُد میلان در دو دههٔ اخیر به صورت تدریجی از رویکردهای سنتی فاصله گرفته و در سه محورِ «سلامت و تصویر بدن»، «تنوع و شمول»، و «پایداری و دیجیتال سازی» تلاش کرده است معیارهای نمایش بدن و هنجارهای زیبایی را بازتعریف کند—هرچند نقدها دربارهٔ کفایت و سازوکارهای اجرا همچنان ادامه دارد.
ویلیام جی. دیکسون (به انگلیسی: "William J. Dickson") پژوهشگر و مدیر ارشد آمریکایی در شرکت وسترن الکتریک بود که به سبب نقش کلیدی اش در طراحی و اجرای آزمایش های هاثورن در دههٔ ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ شهرت یافت. او با همکاری فریتز روتلیسبرگر و التون مایو، به جمع آوری، سازمان دهی و تفسیر داده های این آزمایش ها کمک کرد و آثار او یکی از پایه های مهم مکتب روابط انسانی (مدیریت) در مدیریت را شکل داد. زندگی و فعالیت حرفه ای. دیکسون در اوایل قرن بیستم به عنوان مهندس و سپس مدیر ارشد در وسترن الکتریک مشغول به کار شد. در اوایل دههٔ ۱۹۲۰، او به مدیریت بخش تحقیق و آموزش کارخانه وسترن الکتریک هاثورن منصوب شد و مسئولیت نظارت بر پروژه های بهبود بهره وری و شرایط کاری را برعهده گرفت. نقش در آزمایش های هاثورن. دیکسون از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۲ مسئول اجرایی آزمایش های هاثورن بود و نقش او شامل: نتایج کار او همراه با تحلیل های فریتز روتلیسبرگر و التون مایو در کتاب «مدیریت و کارگر» (Management and the Worker) منتشر شد که یکی از آثار کلاسیک در مطالعات سازمانی است. میراث علمی. کار دیکسون در کنار همکاری با مایو و روتلیسبرگر، نشان داد که عوامل اجتماعی و روا
ن شناختی کارگران می توانند تأثیر عمیقی بر بهره وری داشته باشند. روش های مستندسازی دقیق او الگویی برای تحقیقات بعدی در رفتار سازمانی و روان شناسی صنعتی و سازمانی شد. درگذشت. اطلاعات دقیق دربارهٔ تاریخ درگذشت دیکسون محدود است و بخش عمدهٔ منابع موجود به فعالیت های حرفه ای و پژوهشی او می پردازد.
هلیودوروس (درگذشته حدود ۴۱۰ میلادی) نخستین اسقف آلتینوم در قرن چهارم بود. او در دالماتیا متولد شد. او نیز مانند کروماتیوس، شاگرد والریانوس، اسقف آکویلیا بود. او جروم را در سفرش به سرزمین مقدس همراهی کرد و در نامه های جروم از او نام برده شده است. پس از مرگ مادرش، هلیودوروس به ایتالیا رفت و اسقف آلتینو شد. او تلاش کرد تا با آریانیسم در اسقف نشین خود مقابله کند و در شورای ضد آریایی آکویلیا (381) شرکت کرد. هلیودوروس پس از ترک سمت خود به عنوان افسر گارد سلطنتی، نپوتیانوس، برادرزاده اش را به این مقام منصوب کرد. افسانه ای که حدود قرن دهم میلادی نوشته شده و عناصری از زندگینامه های قدیسان دیگر را در خود جای داده است، بیان می کند که لیبرالیس اهل ترویزو توسط هلیودوروس در دین مسیحیت آموزش دیده است. این افسانه در ادامه بیان می کند که هلیودوروس، در مواجهه با مخالفت های فزاینده از سوی آریانیسم و ​​بت پرستی در کلیسای کاتولیک، از مقام اسقفی کناره گیری کرد و به عنوان یک زاهد در جزیره ای متروک در تالاب های نزدیک آلتینو زندگی کرد و کلیسای کاتولیک را به مردی به نام آمبروز سپرد. لیبرالیس که نگران توانایی آمبروز در مقابله با ظهور آ
ریانیسم در کلیسای کاتولیک بود، تصمیم گرفت هلیودوروس را پیدا کرده و او را متقاعد کند که به کلیسای کاتولیک خود بازگردد، اما در راه درگذشت و بعدها به عنوان یک قدیس تقدیس شد. تقدیس. یادگارهای هلیودوروس در طول تهاجم بربرها، نخست به آلتینو و سپس به تورچلو منتقل شدند، جایی که در مقبره ای در کلیسای جامع سانتا ماریا آسونتا نگهداری می شوند. پیوند به بیرون. *Sant'Eliodoro