Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ته باقی می ماند. معمولاً اندازه پاپول ها بین ۰٫۵ تا ۱ سانتی متر است. پاپول ها روی تنه و اندام های فوقانی ظاهر می شوند و روی کف دست، کف پا، پوست سر یا صورت دیده نمی شوند. علائم بیماری بسته به نوع خوش خیم یا بدخیم آن متفاوت است. هر دو نوع خوش خیم و بدخیم شامل توسعه سفت دانه های مشخصه هستند. در نوع خوش خیم، پاپول ها ممکن است چند سال یا تا پایان عمر بیمار باقی بمانند. در نوع خوش خیم، اندام های داخلی آسیب نمی بینند. اگر فردی به نوع بدخیم مبتلا شود، به معنای این است که علاوه بر پاپول ها، اندام های داخلی نیز درگیر شده اند. در بیشتر موارد بدخیم، مشکلاتی در لوله گوارش ایجاد می شود که منجر به ضایعات روده کوچک، درد شکمی، اسهال و سوراخ شدن روده می شود. در صورت درگیری سیستم عصبی مرکزی، علائمی مانند سردرد، گیجی، حمله صرع، فلج اعصاب مغزی، ضعف، سکته مغزی، آسیب به نواحی کوچک مغز به دلیل انسداد شریان (سکته مغزی و خونریزی مغزی) ایجاد می شود. اندام های دیگری که معمولاً درگیر می شوند شامل قلب، شش و کلیه هستند. علائمی که ممکن است به دلیل آسیب این اندام ها ایجاد شود شامل دوبینی، کدر شدن عدسی چشم، تورم دیسک بینایی (پاپیلوادم)، کاهش
جزئی دید، تنگی نفس، درد قفسه سینه، صرع و ضخیم شدن پریکارد است. افراد مبتلا به نوع خوش خیم ممکن است ناگهان علائم نوع بدخیم را نشان دهند. علائم ممکن است از چند هفته تا چند سال طول بکشند. علائم معمولاً بین سنین ۲۰ تا ۵۰ سالگی شروع به ظهور می کنند. چند مورد از این بیماری در نوزادان نیز توصیف شده است. علل. پاپول های مشخصه این بیماری به دلیل انفارکتوس ها یا انسداد در سرخرگ ها و سیاهرگ های کوچک تا متوسط ایجاد می شوند. علت اصلی این بیماری ناشناخته است. هرچند تأیید نشده است، در برخی موارد نشانه هایی از وراثت بین ضریب رابطه دیده شده است. پیشنهاد شده که این بیماری یک الگوی ارث خانوادگی دارد؛ و احتمالاً یک اختلال چیرگی است. در بیشتر موارد وراثت خانوادگی، نوع خوش خیم بیماری دیده شده است. به دلیل کمبود دانش دربارهٔ سازوکار پاتولوژیک این بیماری، راهبردهای پیشگیری مشخص نیست. با این حال، برای جلوگیری از بدتر شدن علائم، ارزیابی های مداوم توسط پزشک توصیه می شود. سازوکار. با وجود این که این بیماری حدود ۷۰ سال شناخته شده است، مکانیزم پاتولوژیک آن همچنان ناشناخته است. چندین فرضیه دربارهٔ مکانیزم اصلی بیماری دگوس توسعه یافته است. ی
کی از نظریه ها پیشنهاد می کند که التهاب عروق خونی ممکن است موجب این بیماری شود. نظریه دیگری بیان می کند که بیماری دگوس یک اختلال انعقاد خون است. تشکیل لخته خون (ترومبوز) و کاهش جریان خون، ویژگی شایع این بیماری است. کاهش جریان خون در سراسر بدن می تواند به آسیب لایه درون رگی منجر شود و احتمالاً باعث تشکیل پاپول های مشخصه شود. نظریه دیگری پیشنهاد می کند که رشد غیرطبیعی و تکثیر لایه درون رگی عروق ممکن است به ترومبوز دستگاه گوارش و دستگاه عصبی مرکزی منجر شود و در نهایت باعث ظهور علائم مرتبط با بیماری دگوس شود. در مجموع، افراد مبتلا به بیماری دگوس دارای انسداد غیرطبیعی در سرخرگ ها و سیاهرگ های خود هستند، اما علت این انسدادها ناشناخته است. تشخیص. ارزیابی بالینی و شناسایی پاپول های مشخص ممکن است به پوست شناسی در تشخیص بیماری دگوس کمک کند. سفت دانه ها دارای مرکزی سفید و حلقه ای قرمز در اطراف هستند. پس از ظهور ضایعات، تشخیص بیماری دگوس می تواند با یافته های بافت شناسی حمایت شود. بیشتر موارد نشان دهنده نکروز بافت همبند به شکل گوه در لایه عمیق درم هستند. این شکل به دلیل انسداد یا بسته شدن شریان های کوچک ایجاد می شود. افر
اد ممکن است با نوع خوش خیم بیماری تشخیص داده شوند اگر تنها پاپول ها وجود داشته باشند. با این حال، اگر اندام های دیگر مانند شش ها، روده بزرگ و/یا دستگاه عصبی مرکزی درگیر شوند، فرد با نوع بدخیم بیماری تشخیص داده می شود. نوع بدخیم یا سیستمیک این بیماری ممکن است حتی پس از چندین سال وجود پاپول ها به طور ناگهانی ایجاد شود. برای تشخیص سریع این تغییر به نوع بدخیم، مهم است که افراد ارزیابی های پیگیری مداوم داشته باشند. در این ارزیابی ها، بسته به این که کدام اندام ها مشکوک به درگیری هستند، روش ها و آزمایش های زیر ممکن است انجام شوند: معاینه پوستی، تصویربرداری رزونانس مغناطیسی از مغز، کولونوسکوپی، پرتو ایکس از قفسه سینه و/یا فراصوت شکمی. درمان. به دلیل کمبود دانش دربارهٔ سازوکار اصلی پاپولوز آتروفیک بدخیم، روش درمانی مؤثری توسعه نیافته است. درمان این بیماری به صورت علامتی است. با این حال، چندین روش درمانی آزمایش شده و همچنان در حال توسعه هستند تا اطلاعات بیشتری دربارهٔ این بیماری به دست آید. روش های درمانی فیبرینولیتیک و داروی سرکوب کننده سیستم ایمنی آزمایش شده اند اما به طور کلی به عنوان روش های درمانی ناموفق شناخته شد
ه اند. پس از درمان بیماری های همراه با بیماری دگوس، پزشکان اخیراً بهبود علائم را با استفاده از اکولیزومب و ترپروستینیل مشاهده کرده اند. کشف شده توسط پوست شناس پاتولوژیست، سینتیا مگرو، واکنش به اکولیزومب معمولاً فوری و چشمگیر است، اما مدت زمان اثر محدود بوده و هزینه بالایی دارد و نیازمند تزریق هر ۱۴ روز یک بار است. استفاده از ترپروستینیل گزارش شده که باعث پاک شدن علائم دستگاه گوارش و دستگاه عصبی مرکزی و همچنین رفع ضایعات پوستی می شود، اما گزارش ها محدود هستند. ترپروستینیل ممکن است نسبت به سایر گشادشدن رگ ها مؤثرتر باشد، زیرا ممکن است جمعیت لایه درون رگی در گردش را افزایش دهد و به رگ زایی کمک کند. تحقیقات اخیر. یک بیمار که به نوع بدخیم و سیستمیک این بیماری مبتلا بود و به شدت بیمار بود، در بافت برداری از عروق درگیر پوست، کمپلکس های C5b-9 مشاهده شد. برای درمان microangiopathy ترومبوتیک، از اکولیزومب استفاده شد که یک داروی پادتن مونوکلونال انسانی شده است و معمولاً در درمان هموگلوبینوری حمله ای شبانه به کار می رود. بیمار بهبود چشمگیری در وضعیت خود مشاهده کرد. پزشکان در Albany Medical College توانستند یک بیمار کودکا
ن مبتلا به دگوس را با اکولیزومب درمان کنند. این تیم بعدها رفع ضایعات پوستی دگوس را در یک بیمار بزرگسال با سندرم همپوشانی شامل لوپوس منتشر سیستمیک، اسکلروز سیستمیک، و بیماری دگوس که با ترپروستینیل برای پرفشاری ریوی درمان شده بود، مشاهده کردند. آن ها متوجه شدند که بیمار کودکان مبتلا به دگوس، علی رغم درمان با اکولیزومب، دچار عوارض جدی می شود، بنابراین ترپروستینیل به درمان اضافه شد. تمام بازماندگان شناخته شده درازمدت بیماری سیستمیک دگوس با ترکیبی از اکولیزومب و ترپروستینیل درمان می شوند. تاریخچه. در سال ۱۹۴۱، این بیماری برای اولین بار توسط کولمایر توصیف شد. با این حال، تا سال ۱۹۴۲ این بیماری به عنوان یک موجودیت بالینی جدید توسط رابرت دگوس شناخته نشد. در ابتدا این وضعیت به نام بیماری دگوس یا بیماری کولمایر-دگوس شناخته می شد. با این حال، خود دگوس بعدها نام «پاپولوز آتروفیک بدخیم» را پیشنهاد کرد.
قانون پیش بینی بالینی () یا ارزیابی احتمال بالینی مشخص می کند که چگونه از علائم، نشانه ها و دیگر یافته های پزشکی برای تخمین احتمال یک بیماری خاص یا نتیجه بالینی استفاده شود. پزشکان در تخمین خطرات بیماری ها با دشواری مواجه هستند و معمولاً به اشتباه احتمال را بیشتر از واقعیت تخمین می زنند، شاید به دلیل سوگیری های شناختی مانند غفلت از نرخ پایه که در آن خطر یک پیامد نامطلوب اغراق می شود. روش ها. در یک مطالعه قانون پیش بینی، محققان گروهی متوالی از بیماران را که مشکوک به داشتن بیماری یا نتیجه خاصی هستند شناسایی می کنند. سپس محققان مجموعه ای استاندارد از مشاهدات بالینی را برای هر بیمار جمع آوری کرده و آزمایش یا پیگیری بالینی انجام می دهند تا وضعیت واقعی بیمار را مشخص کنند. آن ها سپس از روش های آماری برای شناسایی بهترین پیش بینی کننده های بالینی وضعیت واقعی بیمار استفاده می کنند. احتمال بیماری به پیش بینی کننده های بالینی کلیدی بیمار بستگی خواهد داشت. استانداردهای روش شناختی منتشر شده، روش های خوب برای توسعه یک قانون پیش بینی بالینی را مشخص می کنند. یک بررسی از روش ها نتیجه گیری کرده است که «اکثریت مطالعات پیش بینی د
ر ژورنال های با تأثیر بالا، توصیه های روش شناختی فعلی را دنبال نمی کنند و این موضوع قابلیت اطمینان و کاربرد آن ها را محدود می کند»، که یافته های قبلی از مطالعات مرتبط با دیابت را تأیید می کند. بیانیه TRIPOD اکنون به طور گسترده ای برای بهبود کیفیت گزارش دهی قوانین پیش بینی بالینی استفاده می شود، با یک افزونه که برای ارائه راهنمایی در قوانین پیش بینی بالینی که با استفاده از روش های هوش مصنوعی توسعه یافته اند طراحی شده است. تأثیر بر پیامدهای سلامت. تعداد کمی از قوانین پیش بینی اثرات استفاده از آن ها توسط پزشکان را به طور کمی ارزیابی کرده اند. در مواردی که مورد مطالعه قرار گرفته است، تأثیر ارائه اطلاعات به تنهایی (برای مثال، ارائه احتمال محاسبه شده بیماری) منفی بوده است. با این حال، زمانی که قانون پیش بینی به عنوان بخشی از یک مسیر بحرانی اجرا می شود، به طوری که بیمارستان یا کلینیک روش ها و سیاست هایی برای مدیریت بیماران شناسایی شده به عنوان دارای خطر بالا یا پایین بیماری تعیین کرده باشد، قانون پیش بینی تأثیر بیشتری بر پیامدهای بالینی دارد. هرچه قانون پیش بینی به صورت فشرده تری اجرا شود، مزایای بیشتری حاصل خواهد ش
احمد الطیبی (؛ ؛ ، ؛ به انگلیسی: Ahmad Tibi) (متولد ۱۹ دسامبر ۱۹۵۸) سیاستمدار فلسطینی-اسرائیلی است. او رهبر حزب تعال است و از سال ۱۹۹۹ تاکنون به عنوان عضو کنست خدمت کرده است. الطیبی پس از خدمت به عنوان مشاور سیاسی یاسر عرفات، رئیس جمهور فقید فلسطین، در سال های ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۹، به عنوان شخصیتی برجسته در عرصه فلسطینی-اسرائیلی شناخته شد. الطیبی همچنین پزشک آموزش دیده و فارغ التحصیل دانشگاه عبری اورشلیم در رشته زنان و زایمان است. دوران ابتدایی زندگی و پیشه. الطیبی در سال ۱۹۵۸ در الطیبه، شهری حدود ۱۶ کیلومتری شرق ساحل مدیترانه در شمال تل آویو به دنیا آمد. پدرش کمال الطیبی در یافا به دنیا آمده بود. الطیبی در دانشگاه عبری اورشلیم به تحصیل در رشته پزشکی پرداخت و در سال ۱۹۸۳ فارغ التحصیل شد. او در سال ۱۹۸۴ دوره رزیدنتی خود را در رشته زنان و زایمان در بیمارستان هداسا آغاز کرد. اما در سال ۱۹۸۷ به دلیل درگیری خشونت آمیز با یک نگهبان امنیتی اخراج شد. الطیبی پس از عبور از یک ایست بازرسی امنیتی با درخواست نگهبان برای بازرسی کیف خود مخالفت کرد. این نگهبان دیوید روث اشتاین یک مهاجر تازه وارد آمریکایی بود که به تازگی استخدام شده
بود. درگیری فیزیکی میان الطیبی و روث اشتاین برای تصاحب کیف به وجود آمد. لحظاتی بعد، سرپرست روث اشتاین وارد شد، درگیری را خاتمه داد و الطیبی را به عنوان یک پزشک شناسایی کرد و دستور آزاد کردن او را داد. با این حال، الطیبی کیف خود را به سمت سر روث اشتاین پرتاب کرد و باعث زخمی شدن او شد. این زخم نیاز به چهار بخیه داشت. الطیبی ادعا کرد که روث اشتاین در حین جدا شدن، تلاش کرده بود او را سیلی بزند، اما روث اشتاین این ادعا را رد کرد. مدیر بیمارستان، ژاک میشل، پس از بازجویی از الطیبی، روث اشتاین و چند شاهد دیگر، بدون انجام تحقیقات رسمی، الطیبی را اخراج کرد. سخنگوی بیمارستان اعلام کرد که میشل این اقدام را به دلیل شدت و خشونت حادثه و نامتناسب بودن آن با حرفه پزشکی انجام داده است. الطیبی در دوران تحصیل وارد عرصه سیاست شد. در دهه ۱۹۸۰ با فعالان برجسته فلسطینی ارتباط برقرار کرد. او در نشست های سازمان آزادی بخش فلسطین در سراسر جهان شرکت کرد و در سال ۱۹۸۴ در تونس با یاسر عرفات ملاقات کرد که در زمانی بود که ملاقات با اعضای سازمان آزادی بخش فلسطین در اسرائیل هنوز جرم محسوب می شد. الطیبی چندین بار توسط پلیس بازجویی شد، با ممنوعی
ت خروج از اسرائیل مواجه شد و یک بار نیز دستگیر شد الطیبی از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۹ به عنوان مشاور سیاسی یاسر عرفات، رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین خدمت کرد و نماینده فلسطینی ها در در سال ۱۹۹۸ بود. او در سال ۱۹۹۹ از این سمت استعفا داد تا در انتخابات کنست شرکت کند. الطیبی رابطه خود با عرفات را «نزدیک» و «بسیار جالب و مهم» توصیف کرده است. او برای نخستین بار در انتخابات کنست سال ۱۹۹۹ پس از تأسیس حزب تعال و شرکت مشترک با حزب بلد به رهبری عزمی بشاره گزیده شد، اما در همان دوره از این ائتلاف جدا شد. مایکل کلاینر نماینده کنست در سال ۲۰۰۲ اقداماتی برای محدود کردن حرکات الطیبی در داخل نوار غزه و کرانه باختری آغاز کرد. کلاینر ادعا کرد که الطیبی در جنگ فلسطینی ها علیه اسرائیل به آنها کمک می کند. الطیبی این تصمیم کنست را غیرقانونی و مغایر با قانون اساسی اسرائیل دانست و به دادگاه عالی اسرائیل شکایت کرد، اما این دادگاه تصمیم گیری دربارهٔ این پرونده را به تعویق انداخت. پیش از انتخابات سال ۲۰۰۳ اسرائیل چندین سیاستمدار مانند رهبران اتحادیه ملی و حزب ملی مذهبی تلاش کردند تا الطیبی را از نامزدی مجدد منع کنند. درخواست رسمی برای رد صلاحیت
او توسط مایکل ایتان، نماینده حزب لیکود ارائه شد. ادعا کرد که علاوه بر سابقه الطیبی به عنوان مشاور عرفات، او از تروریسم فلسطینی در طول انتفاضه ها حمایت کرده و از مصونیت خود به عنوان نماینده کنست برای پیشبرد منافع فلسطینی ها استفاده کرده است. این درخواست با یک رأی در کمیته مرکزی انتخابات اسرائیل به تصویب رسید. با این حال دیوان عالی اسرائیل استدلال های کمیته را رد کرد و ممنوعیت را به طور کامل لغو کرد. الطیبی در لیست مشترک تعال و حدش انتخاب شد. الطیبی پیش از انتخابات سال ۲۰۰۶ حزب تعال را از ائتلاف هدش جدا کرد و به فهرست متحد عربی پیوست. او پس از حفظ کرسی خود به عنوان معاون رئیس کنست منصوب شد. او در انتخابات ۲۰۰۹ و ۲۰۱۳ نیز دوباره در لیست مشترک فهرست متحد عربی-تعال بود و رای آورد. احمد الطیبی در داخل و خارج اسرائیل به عنوان یک نماینده مؤثر پارلمان و حامی فلسطینی هایی که در اسرائیل و مناطق تحت کنترل آن زندگی می کنند شناخته می شود. او اولین عضو عرب کنست بود که توانست قانونی را تحت نام خود و در برابر مخالفان به تصویب برساند. از جمله این قوانین، قانون اوت ۲۰۱۲ بود که جبران خسارت به مشتریان خطوط هوایی به دلیل تأخیر یا
لغو پروازها را سامان دهی کرد. الطیبی در سال ۲۰۰۸ تأسیس کمیته تحقیق پارلمانی برای اشتغال اعراب در بخش دولتی را پیشنهاد داد و تا سال ۲۰۱۲ به عنوان رئیس آن خدمت کرد. او چندین بار در نظرسنجی های رسانه ای در میان جمعیت عرب-فلسطینی اسرائیل به عنوان محبوب ترین عضو عرب کنست انتخاب شد و توسط خبرنگاران پارلمانی به عنوان بهترین سخنران عمومی در کنست معرفی شد. تا سپتامبر ۲۰۱۴، الطیبی همچنان معاون رئیس کنست و رئیس گروه پارلمانی فهرست متحد عربی–تعال بود. او عضو کمیته مجلس و کمیته مالی است. مواضع سیاسی. الطیبی از خروج اسرائیل به مرزهای سبز پیش از ۱۹۶۷ و چاره دوکشوری حمایت می کند که در آن یک دولت فلسطینی در کنار اسرائیل تأسیس شود. او همچنین با ماهیت اسرائیل به عنوان یک دولت یهودی مخالف است و ادعا می کند که تعریف اسرائیل به عنوان یک دولت یهودی نژادپرستانه است و از تبدیل اسرائیل به یک «دولت برای همه شهروندانش» حمایت می کند. بر این اساس، او خواستار حذف نمادهایی مانند قانون بازگشت، پرچم و سرود ملی اسرائیل است که نشان دهنده این است که بیشتر ساکنین یهودی می باشند. او با جذب شهروندان عرب اسرائیل به ارتش اسرائیل مخالف است. الطیبی همچ
نین از حق بازگشت فلسطینیان حمایت می کند و آن را شرطی برای آشتی می داند، اما گفته است که تنها درصد کمی از پناهندگان فلسطینی احتمالاً تصمیم خواهند گرفت به اسرائیل مهاجرت کنند. الطیبی در سخنرانی ۳ مارس ۲۰۱۸ در یک کنفرانس در لندن با عنوان «آیا رئیس جمهور ترامپ اشغال را قانونی می کند؟» تصمیم اخیر دولت ترامپ برای انتقال سفارت آمریکا به اورشلیم در ماه مه را محکوم کرد. بنیامین نتانیاهو در جریان انتخابات اسرائیل در آوریل ۲۰۱۹ به طور مکرر به الطیبی اشاره کرد و شعار «یا بی بی یا تیبی» (تیبی تلفظ نام الطیبی به عبری است) را به کار برد – شعاری که توسط الطیبی و مخالفان نتانیاهو به عنوان سوء استفاده نتانیاهو از ترس های یهودیان از مشارکت عرب ها در فرایند سیاسی اسرائیل دانسته شده و مورد انتقاد قرار گرفت. این شعار انتخابات را به دوگانه ای میان بازگشت نتانیاهو به عنوان نخست وزیر یا اجازه دادن به عرب های اسرائیلی برای پیوستن به دولت تبدیل کرد. جنجال ها. الطیبی همچنان به دلیل روابط گسترده اش با احزاب فلسطینی و عرب و سخنرانی هایش در کنست، در سیاست اسرائیل چهره ای جنجالی محسوب می شود. با این حال، او به دلیل ایراد یک سخنرانی تأثیرگذا
ر برای بزرگداشت روز هولوکاست در سال ۲۰۱۰ در کنست اسرائیل نیز شناخته شده است. یائیر لاپید در شبکه ۲ اسرائیل گزارش داد: «پیشکسوتان کنست ادعا می کنند که ممکن است این بهترین سخنرانی باشد که تاکنون در پارلمان اسرائیل ایراد شده است.» الطیبی در یک مراسم تجلیل از «شهدا» در ژانویه ۲۰۱۲ شهدا را «نمادهای میهن» توصیف کرد و از شهیدان فلسطینی در سرزمین های فلسطینی، داخل اسرائیل و خارج از کشور تمجید کرد و تأکید کرد که برای فلسطینی ها «هیچ چیز قابل تحسین تر از کسانی که برای میهن جان می دهند وجود ندارد.» در حالی که واژه شهید در زبان عربی به معنای جان دادن در راه خداست، این کلمه در زمینه درگیری فلسطینی-اسرائیلی با بمب گذاران انتحاری نیز مرتبط شده است.
نیکلای یوگنیویچ خوخلوف (به سیریلیک: Николай Евгеньевич Хохлов؛ ۷ ژوئن ۱۹۲۲ – ۱۷ سپتامبر ۲۰۰۷) افسر کاگ ب بود که در سال ۱۹۵۴ به ایالات متحده آمریکا پناهنده شد. او در مورد فعالیت های کاگ ب شهادت داد. کاگ ب در سال ۱۹۵۷ تلاش ناموفقی برای کشتنش با سم انجام داد. پیشینه خانوادگی. نیکلای خوخلوف در سال ۱۹۲۲ در نیژنی نووگورود به دنیا آمد. والدین خوخلوف در کودکی اش از هم جدا شده بودند. او با پدرش که بعدها به عنوان کمیسار در ارتش سرخ خدمت می کرد چندانی آشنایی نداشت و با او چندان زندگی نکرده بود؛ زیرا در جریان نبرد مسکو پدر خوخلوف به دلیل اظهارات نامطلوب دربارهٔ ژوزف استالین به یک منتقل شد و در همان گردان درگذشت. پدرخوانده اش که وکیل بود در سال ۱۹۴۱ برای دفاع از مسکو داوطلب شد و تقریباً بلافاصله در میدان نبرد کشته شد. خوخلوف بعدها گفت: «ارتش به گوشت دم توپ نیاز داشت». کار در کمیساریای خلق در امور داخلی. خوخلوف در اکتبر ۱۹۴۱ که در آن زمان ۱۹ ساله بود عضو یک گروه چهار نفره از کمیساریای خلق در امور داخلی (اِن کاوه ده) شد که برای انجام حمله چشمگیری به افسران نازی در جشن پیروزی آنها در مسکوی اشغالی آموزش دیده بودند. مغز متفکر
این نقشه میخائیل مکلیارسکی یکی از مقامات ارشد اِن کاوه ده بود. این چهار عامل جوان قرار بود در جشن به عنوان یک گروه ودویل (نمایشی همراه با موسیقی و حرکات طنز) ظاهر شوند. خوخلوف به خاطر توانایی هایش در سوت زدن برای این نقش انتخاب شد. او اولین رابطه عاشقانه مهم زندگیش را در طول دوره آموزش با همکارش تاسیا ایگناتووا که در گروه نقش خواننده را بازی می کرد تجربه کرد. پس از عقب نشینی آلمانی ها از حومه مسکو این نمایش لغو شد. نیکلای خوخلوف عضو یک واحد نظامی موفق بود که در طول جنگ جهانی دوم پشت خطوط دشمن می جنگید. او پس از پرش با چتر نجات به بلاروس تحت اشغال آلمان خود را به عنوان یک افسر نازی جا زد. او در ترور ویلهلم کوبه، گاولایتر نازی بلاروس نقش داشت. خوخلوف برای ایده پردازی شخصیت اصلی فیلمی به نام (Подвиг разведчика) که در سال ۱۹۴۷ در شوروی ساخته شد به کار رفت. مأموریت ترور. خوخلوف در سال ۱۹۵۴ توسط کاگ ب به فرانکفورت اعزام شد تا بر دو مرد نظارت کند که مأموریت داشتند گئورگی اوکولوویچ، رئیس را ترور کنند. او این موضوع را با همسرش یانا در میان گذاشت. یانا گفت: «اگر این مرد کشته شود، تو یک قاتل خواهی بود. من نمی توانم همسر
یک قاتل باشم» و خوخلوف تصمیم گرفت دستور را اجرا نکند. خوخلوف به خانه اوکولوویچ رفت و به او گفت: «گئورگی سرگی یویچ، من از مسکو نزد شما آمده ام. کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی دستور ترور شما را صادر کرده است. این قتل به گروه من سپرده شده است… اما من نمی توانم اجازه دهم این قتل رخ دهد.» خوخلوف پس از امتناع از اجرای دستور ترور به ایالات متحده پناهنده شد. در واکنش به این اقدام، همسرش در اتحاد جماهیر شوروی دستگیر و به پنج سال محکوم شد. مسمومیت با تالیوم. خوخلوف در سال ۱۹۵۷ در فرانکفورت برای مسمویت با تالیوم مورد درمان قرار گرفت که نتیجه یک تلاش نافرجام ترور توسط بخش سیزدهم کاگ ب بود. این مورد اغلب به عنوان اولین مسمومیت پرتوی توسط کاگ ب شناخته می شود، به ویژه در مقایسه با مسمومیت آلکساندر لیتوینینکو هرچند هنوز مشخص نیست که اگر ایزوتوپ خاصی به کار رفته باشد چه ایزوتوپی بوده است. با این حال، یک افسر سابق کاگ ب به نام استانسیلاو لکارف ادعا کرد که خوخلوف دقیقاً همانند لیتویننکو توسط پولونیوم واپاشی پرتوزا (نه تالیوم) مسموم شده بود. مسمومیت لیتویننکو نیز در ابتدا با تالیوم اشتباه گرفته شده بود. زندگی در ایا
لات متحده آمریکا. خوخلوف پس از فارغ التحصیلی با مدرک دکتری از دانشگاه دوک از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۹۲ در دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در سن برناردینو دروس روان شناسی در مقاطع کارشناسی و تحصیلات تکمیلی تدریس کرد. او در سال ۱۹۹۳ به عنوان استاد بازنشسته (استاد ممتاز) بازنشسته شد. خوخلوف در ایالات متحده دوباره ازدواج کرد. او از همسر دومش تانیا صاحب دو دختر و یک پسر به نام میشا شد که چند سال بعد به دلیل نارسایی کلیه درگذشت. رئیس جمهور روسیه بوریس یلتسین در سال ۱۹۹۲ خوخلوف را عفو کرد. وی در همان سال برای اولین بار از دهه ۱۹۵۰ برای اقامتی کوتاه به مسکو بازگشت او بعدها از طریق ایمیل با پسرش در روسیه که از وجود او مطلع نبود تماس برقرار کرد و در نهایت با او ملاقات کرد. نیکلای خوخلوف در سپتامبر ۲۰۰۷ بر اثر حمله قلبی در سن برناردینو، کالیفرنیا درگذشت. او در کنار قبر پسرش به خاک سپرده شد.
مجمع الجزایر تنب بزرگ و کوجک مجموعه ای از جزیره های ایرانی تنب بزرگ و تنب کوچک است که در خلیج فارس قرار دارد.
بی درنگ پس از تشکیل اتحاد جماهیر شوروی محدودیت های مهاجرتی اعمال شد تا از خروج شهروندان از جمهوری های مختلف شوروی جلوگیری شود، اگرچه برخی از فرارها همچنان رخ می داد. محدودیت های مشابهی در طول و پس از جنگ جهانی دوم در کشورهای غیرشوروی بلوک شرق نیز اعمال شد، که شامل کشورهای کمونیستی اروپای مرکزی و شرقی (به جز یوگسلاوی غیرمتعهد) می شد. با این حال مرز درونی آلمان بین آلمان شرقی و غربی تا سال ۱۹۵۲ در اکثر نقاط به راحتی قابل عبور بود. بنابراین، قبل از سال ۱۹۶۱، بیشتر جریان رفت و آمد شرق به غرب از طریق آلمان شرقی و غربی انجام می شد، به طوری که بیش از ۳٫۵ میلیون آلمانی شرقی قبل از سال ۱۹۶۱ به آلمان غربی مهاجرت کردند. در ۱۳ اوت ۱۹۶۱، یک مانع سیم خاردار که به دیوار برلین تبدیل شد و برلین شرقی و غربی را از هم جدا کرد، توسط آلمان شرقی برپا شد. اگرچه حرکت بین المللی عمدتاً به شدت کنترل می شد، اما همچنان فرارهای پیوسته ای وجود داشت که افراد با استفاده از روش های مبتکرانه توانستند از امنیت مرزی عبور کنند. افراد برجسته متعددی از شهروندان بلوک شرق به کشورهای غیر بلوک شرق فرار کردند. فهرست زیر شامل افرادی است که از کشورهای بلو
ک شرق مانند آلمان شرقی، اتحاد جماهیر شوروی، لهستان، بلغارستان، رومانی، چکسلواکی، مجارستان و آلبانی قبل از تبدیل این کشورها از نظام کمونیستی در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ فرار کرده اند.
دال پیرنه ای یک کرکس منقرض شده جهان قدیم است که در دوره پلیستوسن میانه در اسپانیا کنونی وجود داشته است. در جبل الطارق یک استخوان زند که احتمالاً به این گونه قابل ارجاع است، یافت شده است. در سال ۲۰۰۱ توسط هرناندز کاراسکیلا توصیف شد.
کمدی اروتیک خانوادگی یا کمدی سکسی خانوادگی یک زیرگونه از سینمای ایتالیا بود که بین دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ در سده بیستم میلادی در زمینه کمدی سکسی سبک ایتالیایی رواج داشت که موضوع آن مبتنی بر تن کامگی و روابط اِروتیک بین اعضای یک خانواده یا درون بورژوازی است. خاستگاه. فیلمی که باعث پیدایش این زیرگونه شد، "سپاسگزارم، خاله" ساخته سالواتوره سامپری محصول ۱۹۶۸ است، که علیرغم اینکه فیلمی جدی، جاافتاده و «تندرو» با محوریت رابطه محارم (بین خاله و برادرزاده) در یک خانواده بورژوازی بود، فیلمی اروتیک و مهیج به حساب می آمد. ویژگی ها. سالواتوره سامپری با نخستین اثر خود، "سپاسگزارم، خاله" (۱۹۶۸) و پس از آن "بداندیش" در سال ۱۹۷۳، این زیرگونه را پایه گذاری کرد، که در چارچوب کمدی سکسی سبک ایتالیایی و بر جنبه های مرتبط با تن کامگی درون خانوادگی متمرکز بود. خانواده بورژوایی که مشتمل بر همه کسانی که بخشی از آن بودند، (مانند خدمتکاران)، به بستر و فضایی تبدیل شد که در آن نوجوانان به رابطه جنسی با سایر اعضای خانواده روی می آوردند؛ بنابراین تماشاگر با گروه بزرگی از خاله ها، عمه ها، خدمتکاران و حتی مادربزرگ ها (مثلا در "سپاسگزارم… م
ادربزرگ") مواجه است که تصمیم می گیرند برادرزاده ها، عموزاده ها و اربابان جوان را با لذت جنسی آشنا کنند. از نخستین فیلم های سامپری که فقط می خواستند پیشرو و اندکی شهوانی باشند، به فیلم های بی پرده تری مانند "خاله های دل انگیز" (۱۹۷۵) می رسیم.
دالیان یکی از دو زیرتیرهٔ بازان (Accipitridae) است که به عنوان کرکس های جهان قدیم شناخته می شوند و دیگری Gypaetinae است. آنها با هماییان (Gypaetinae) خویشاوندی نزدیک ندارند و در عوض یک گروه خواهر برای عقابیان مارخور (Circaetinae) هستند. شواهد فسیلی که در حال حاضر در بسیاری از آفریقا، آسیا و بخش هایی از اروپا یافت می شود، نشان می دهد که در اواخر پلیستوسن، آنها تا استرالیا را شامل می شوند. زیرتیرهٔ دالیان (Aegypiinae) (گاهی به عنوان تیرهٔ دالان Aegypiidae) در سال ۱۹۲۴ توسط جانورشناس بریتانیایی ویلیام لوتلی اسکلاتر با "Aegypius" Savigny، ۱۸۰۹، به عنوان سردهٔ نماد معرفی شد.
هماییان یکی از دو زیرتیره کرکس های جهان قدیم است و دیگری دالیان است. برخی مقامات طبقه بندی Gypaetinae را در داخل سارگپه عسلیان قرار می دهند. آنها در حال حاضر در بسیاری از مناطق آفریقا، آسیا و جنوب اروپا یافت می شوند، از این رو کرکس های «جهان قدیم» در نظر گرفته می شوند، اما در اواخر پلیستوسن، آنها در آمریکای شمالی نیز حضور داشتند. یک مطالعه در سال ۲۰۰۵ نشان داد که عقاب مارخور ماداگاسکاری ارتباط نزدیکی دارد.
دال جینیوشانی یک کرکس منقرض شده جهان قدیم است که در دوره پلیستوسن میانه در چین کنونی وجود داشته است. توسط زیهوی ژانگ، یونپینگ هوآنگ، هلن اف. جیمز، لیانهای هو و در سال ۲۰۱۲ توصیف شد.
لوئیزا دِ سانتیس (؛ ) بازیگر و خواننده اهل ایتالیا است. وی دختر کارگردان ایتالیایی جوزپه د سانتیس است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "افسون"، "سپاسگزارم، خاله"، "پنج روز"، "آلونسانفان"، "اتاق پسر" و "نامه هایی به ژولیت" اشاره نمود.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;40892980&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-04-18T07:34:29Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Chakadeh&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;ابرابزار&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;41623549&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; سنقر ایلز () یک پرنده شکاری منقرض شده است که بومی نیوزلند بود. این گونه به نام جیم ایلز دیرینه شناس و مدیر پیشین موزه استانی نلسون و موزه ساحل غربی نام گذاری شده است. سنقر آیلز احتمالاً تا حدودی شبیه به سنقر خالدار، نزدیک ترین خویشاوند زنده اش بود که حدود ۲٫۴ میلیون سال پیش از آن جدا شد.
نودال ها یک سرده منقرضشده از کرکس های جهان قدیم است. برخلاف اینکه از نظر طبقه بندی یک کرکس «جهان قدیم» است، بومی جهان جدید بود و فسیل های آن در غرب آمریکای شمالی، از جمله در گودال های لابریا تار در جنوب کالیفرنیا، به دوران پلیستوسن پسین، یافت شده است. چندین ویژگی ریخت شناختی نشان می دهد که "Neogyps" نزدیک به زیرتیرهٔ هماییان (Gypaetinae) است.