Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وسطی اروپا، بیش از یک هزار سال پس از نگارش، مواد آموزشی معتبری بودند. به دلیل فقدان بافت اجتماعی انسانی، داستان های حیوانات می توانند به آسانی از فرهنگی به فرهنگ دیگر سرایت کنند. داستان های عمو رموس، شخصیت فریبکار به سبک آفریقایی را به فرهنگ آمریکایی معرفی کردند. «خرگوش برٍه» از بسیاری از شخصیت هایی که با آن ها روبه رو می شود کوچکتر و ضعیف تر است، اما با زیرکی دیگران را شکست می دهد، شبیه به شخصیت های فریبکار فولکلور آفریقایی، مثل آنانسی.
سیگنال درخواست کمک (یا سیگنال کمک در برابر خشونت خانگی) یک حرکت تک دستی است که می تواند در تماس تصویری یا حضوری توسط یک فرد استفاده شود تا به دیگران هشدار دهد که احساس تهدید می کند و نیاز به کمک دارد. این علامت در اصل به عنوان ابزاری برای مقابله با افزایش موارد خشونت خانگی در سراسر جهان ایجاد شد که به اقدامات قرنطینه و خودایزوله سازی مرتبط با همه گیری کووید-۱۹ مربوط بود. سیگنال کمک با بالا گرفتن یک دست، خم کردن شست به داخل کف دست و سپس تا کردن چهار انگشت دیگر روی شست (به طور نمادین به دام انداختن شست توسط بقیه انگشت ها) اجرا می شود. این حرکت به طور عمدی به عنوان یک حرکت پیوسته طراحی شده، نه یک علامت ثابت، تا به راحتی دیده شود. سیگنال کمک توسط بنیاد زنان کانادا طراحی و در ۱۴ آوریل ۲۰۲۰ معرفی شد. به زودی از طریق پلتفرم ویدیویی تیک تاک گسترش یافت و توسط شبکه بین المللی زنان پذیرفته شد. این اقدام از سوی رسانه های کانادایی و بین المللی به عنوان راه حلی مدرن برای مقابله با افزایش خشونت خانگی مورد تحسین گسترده قرار گرفت. با توجه به نگرانی ها مبنی بر اینکه ممکن است آزاردهندگان از چنین کمپین های آنلاین گسترده ای آگاه
شوند، بنیاد زنان کانادا و سازمان های دیگر توضیح دادند که این علامت «چیزی نیست که روز را نجات دهد» بلکه صرفاً ابزاری برای کمک گرفتن است. هدف کمپین این است که علامت به معنای «با خیال راحت با من تماس بگیر» باشد و توصیه می شود اگر کسی در تماس تصویری این علامت را دید، از طریق روشی دیگر (مثل پیامک یا ایمیل) با فرد تماس بگیرد و بپرسد چه نیازی دارد. کمپین توصیه می کند فقط زمانی با خدمات اضطراری تماس گرفته شود که فرد سیگنال دهنده صریحاً چنین درخواستی کند. پرسیدن سؤالات بله-خیر خطر را کاهش می دهد و پاسخ دادن را برای فرد آسان تر می کند. اقدامات. بسیاری از کاربران شبکه های اجتماعی می گویند که پس از گزارش خشونت خانگی و با رسیدن پلیس، قربانیان آنها را مواخذه کرده و می گویند که در زندگی شان دخالت نکنند و به همین خاطر ترجیح می دهند که حتی با مشاهده آزار و اذیت خانگی با مراجع قانونی تماس نگیرند. به عقیده کارشناسان، قربانیان این نوع خشونت ها به قدر آسیب پذیر و دچار ترس هستند که نمی توانند در لحظ واکنش مناسب نشان دهند. گزارش این آزارها توسط اطرافیان و آشنایان می تواند از وقوع اتفاقات منجر به آسیب شدید جسمانی یا حتی مرگ جلوگیری
کند. اما در مواردی که خود این افراد با رساندن علامت درخواست می کنند جای هیچ شک و شبهه ای باقی نمی ماند. آندرئا گانراج، بنیاد زنان کانادا می گوید وقتی این علامت دست را از سوی دوست، آشنا یا همراهی در شبکه های اجتماعی مشاهده کردید، قبل از تماس با پلیس با کم خطرترین راه ممکن با خود او تماس برقرار کنید. این تماس می تواند از طریق اس ام اس یا پیام رسان ها باشد. وی توصیه می کند که با دریافت این علامت به قربانی اطمینان قلبی دهید و از او بپرسید که چه کاری برایش می توانید انجام دهید؛ از او بپرسید آیا می خواهد با پلیس تماس بگیرید یا تمایل دارد که به مراکز اورژانس اجتماعی و پناهگاه قربانیان خشونت خانگی اطلاع دهید اگر شما چنین علامتی را از سوی یک قربانی خشونت خانگی در ایران دریافت کردید و یا خودتان به نحوی از آن مطلع شدید می توانید با اورژانس اجتماعی ۱۲۳ تماس بگیرید.
ننامیدنی رمانی از ساموئل بکت است که در سال ۱۹۵۳ منتشر شد. این اثر ابتدا به زبان فرانسوی منتشر شد و بعداً خود نویسنده نسخهٔ انگلیسی آن را منتشر کرد. ننامیدنی، بخشی از سه گانه. بکت، پس از تکمیل «مالون می میرد» در سال ۱۹۴۸، سه ماه را صرف نوشتن نمایش «در انتظار گودو» کرد و سپس کار روی «ننامیدنی» را آغاز کرد و در سال ۱۹۵۰ آن را به پایان رساند. «ننامیدنی» آخرین جلد از «سه گانه» رمان های بکت است که با «مُلوی» آغاز می شود و با «مالون می میرد» ادامه می یابد. همان طور که بنجامین کانکل اشاره می کند، «سه گانه با فروپاشی پیش می رود. تک گویی های متوالی بکت که در مجموعه ای از اتاق های کوچک محدود شده اند، سعی می کنند داستان های خود را روایت کنند و شکست می خورند؛ و سپس هر راوی به عنوان نام مستعار و هر داستان به عنوان توجیه دیگری آشکار می شود، تا جایی که با پایین کشیدن تمام آفرینش های اولیهٔ بکت روی سرِ ناموجودش، تنها صدای مجسم ندیدهٔ ننامیدنی باقی می ماند.» " به این ترتیب، به گفتهٔ گابریل جوزفوویچی، «سه گانهٔ بکت ما را به ادبیات شفاهی، به هنری صادق تر و فوری تر از رمان بازمی گرداند.» " بیشتر از هر جای دیگری در سه گانه، مضامین
«ننامیدنی» صراحتاً معنوی هستند و به جست وجوی خویشتن، معنای هستی و علت و توقف رنج می پردازند. … حالا به سویم بازمی گردد، این اصلاً چه می تواند باشد، و اصلاً از کجا می تواند بیاید، چون این جا همه چیز ساکت است، و دیوارها ضخیم، و چگونه از عهده برمی آیم، بدون آن که گوشی را متعلق به خودم احساس کنم، یا سری، یا بدنی، یا روحی را، چگونه از عهده برآیم، برای انجام چه کاری، چگونه از عهده برآیم، واضح نیست، عزیز عزیز، تو می گویی واضح نیست، چیزی لازم است تا این را واضح کند، جست وجو می کنم، آنچه لازم است، تا همه چیز واضح شود، همیشه در جست وجوی چیزی ام، در انتها خسته کننده می شود، و این فقط تازه اول کار است، چگونه از عهده برآیم، تحت چنین شرایطی، برای انجام آنچه دارم انجام می دهم، چه دارم می کنم، باید بفهمم چه کاری دارم انجام می دهم، به من بگو مشغول انجام چه کاری هستی و من ازت می پرسم این چگونه ممکن می شود، می شنوم، می گویی می شنوم، و آنچه در جست وجویش هستم، دروغ است، در جست وجوی چیزی نیستم، دیگر هیچ… ساختار و خلاصه داستان. ننامیدنی کاملاً از یک تک گویی گسسته از دیدگاه شخصیتی بی نام (احتمالاً ننامیدنی) و بی حرکت تشکیل شده است:
بدن راوی به طور متوالی به صورت جنینی و در حالت جنینی، بدنی بدون اندام گیر افتاده در یک شیشه عمیق و موجودی بی چهره شبیه تخم مرغ توصیف می شود. هیچ طرح یا صحنهٔ مشخصی وجود ندارد، و این قابل بحث است که آیا شخصیت های دیگر («ماهود» [قبلاً «بزیل»]، «مادلِن» و «ورم») واقعاً وجود دارند یا وجوهی از خود راوی هستند. راوی همچنین ادعا می کند که خالق شخصیت های اصلی دو رمان قبلی سه گانه، و همچنین رمان های قبلی بکت «مرفی»، «مرسیه و کامیه» و «وات» است. «ننامیدنی» ترکیبی از خاطرات و تأملات اگزیستانسیالیستی راوی است، که بسیاری از آن ها به طور خاص به این احتمال مربوط می شود که راوی توسط زبانی که صحبت می کند ساخته شده است: در کلمات هستم، ساخته شده از کلمات، کلمات دیگران، کدام دیگران، مکان هم، هوا، دیوارها، زمین، سقف، تمام کلمات، تمامی دنیا این جا با من است، هوا هستم، دیوارها، آدمی محصور، همه چیز تسلیم می شود، باز می شود، فروکش می کند، جاری می شود… «ننامیدنی» مشابه ساختار «مُلوی»، اولین کتاب در سه گانه، با چیزی که راوی آن را «مقدمه ای» در حدود ۱۳ صفحه توصیف می کند، آغاز می شود، و سپس یک پاراگراف طولانی و واحد دنبال می شود که کل رم
ان را تشکیل می دهد. به گفتهٔ پل فاستر، «پاراگراف طولانی که این رمان را تشکیل می دهد، شکلی است که این بی امان بودن را منعکس می کند، عزم راسخ و بدون وقفه برای آوردن کل معضل پیچیدهٔ [اگزیستانسیالیستی، معنوی] به روشنایی و آشکار کردن آن همان طور که هست.» "
محمدعلی صدیقی (زاده ۱ مرداد ۱۳۶۰) جودوکار اهل ایران است. وی علاوه بر چندین قهرمانی در کشور، در سال ۱۹۹۶ به اردوی تیم ملی دعوت شد. وی دارنده اولین مدال طلای تاریخ جوانان جودو آسیا در مسابقات قهرمانی جوانان آسیا ۲۰۰۰ است. افتخارات. صدیقی در سال ۲۰۰۰ در اولین دوره مسابقات قهرمانی جوانان زیر ۲۱ سال آسیا هنگ کنگ به مدال طلا دست یافت و مدال برنز تیمی را نیز دریافت کرد. وی در اولین دوره مسابقات المپیک جوانان جهان مسکو در سال ۱۹۹۸ شرکت نمود و به عنوان پنجمی رسید. او در مسابقات قهرمانی زیر ۱۹ سال آسیا هندوستان در سال ۱۹۹۶ مدال برنز و در سال ۱۹۹۸ مدال نقره را از آن خود کرد.
کاترین تیفت مریت (به انگلیسی: Catherine Tift Merritt) (زاده ۸ ژانویه ۱۹۷۵) خواننده، ترانه سرا و موسیقی دان آمریکایی است. او هفت آلبوم استودیویی منتشر کرده است. مریت در هیوستون به دنیا آمد و در رالی بزرگ شد. مریت در سن ۲۰ سالگی در دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل ثبت نام کرد تا در رشته نویسندگی خلاق تحصیل کند. در سال ۲۰۰۹، مریت با زیک هاچینز ازدواج کرد. آنها در اواخر سال ۲۰۱۳ از هم جدا شدند. در سال ۲۰۱۶، او و اریک هیوود صاحب دختری به نام ژان شدند.
فتح سبته توسط پرتغالی ها () در ۲۱ اوت ۱۴۱۵ (۲۹ مرداد ۷۹۴ خورشیدی) و در نتیجه جنگی بین نیروهای پرتغالی به فرماندهی ژواو یکم پادشاه پرتغال و سلطنت مرینیان مراکش در شهر سبته صورت گرفت. در طی این جنگ نیروهای دفاعی پس از حمله ای که به دقت از طرف نیروهای مهاجم پرتغالی طراحی و برنامه ریزی شده بود، شکست خورده و شهر به تصرف پرتغالی ها درآمد. تصرف موفقیت آمیز این شهر، آغاز امپراتوری پرتغال () بود. پیش درآمد. سبته (سئوتا) شهری است ساحلی در شمال آفریقا که در موقعیتی راهبردی در تنگه جبل الطارق واقع شده است. در سال ۷۱۱، اندکی پس از تسخیر شمال آفریقا توسط مسلمانان، این شهر به عنوان نقطه عزیمت برای فتح اندلس توسط امویان مورد استفاده قرار گرفت. با این حال، شهر در سال ۷۴۰ ویران شد و تنها در قرن نهم بازسازی شده و در قرن دهم از متصرفات خلافت کوردوبا گردید. در قرون بعدی تحت حکومت مرابطون، موحدون و همچنین طائفه های مختلف اندلسی قرار گرفت. سپس این شهر دورانی از بی ثباتی سیاسی را تحت تأثیر رقابت بین سلطنت مرینیان و امیرنشین گرانادا تجربه نمود. در می ۱۳۰۶ ناوگان دودمان نصریان که توسط ابوسعید فرج، فرماندار مالاگا فرستاده شده بود، سبته
(سئوتا) را از کنترل بنو عزفی ها خارج نموده و تسخیر کرد ؛ بعدها، در سال ۱۳۰۹، شهر با حمایت ناوگان پادشاهی آراگون به تصرف مرینیان درآمد. شهر دارای تجارتی غنی با شامات، مصر و لیبی بود. در آبهای اطراف شهر ذخایری فراوان از ماهی تن موجود بود و همچنین مرجان که صنعت اصلی صادرات شهر را شامل می شد، علاوه بر این که بهشت دزدان دریایی بدنام نیز بود، جایی که دزدان دریایی بربر غنایم خود را پس از غارت و یورش کشتی ها و سواحل ایبریا می فروختند. موقعیت سبته (سئوتا) در مقابل تنگه جبل الطارق، کنترل یکی از راه های اصلی تجارت فرا -آفریقایی طلای سودانی را در اختیار آن شهر قرار داده بود و می توانست پرتغال را قادر نماید تا خطرناک ترین رقیب خود، کاستیل را کنار بزند. سبته (سئوتا) با سیستمی ترکیبی از دیوارهایی محافظت می شد که در طی قرون گذشته توسط سلسله های مختلف مراکشی و در آن دوران توسط مرینیان ساخته شده یا به بناهای موجود قبلی ها اضافه شده بودند، و همچنین شهر دارای تعداد زیادی دروازه داشت که دفاع از آنها دشوار بود، و همچنین دارای ارگی مستحکم بود که مرینیان ساخته بودند. روابط بین مرینیان مراکشی و نصریان غرناطه (گرانادا) در جنوب ایبریا
پس از تلاش ابوسعید عثمان سوم برای تصرف جبل الطارق در سال ۱۴۱۱ تیره شد، در حالی که یوسف غرناطه نیز به نوبه خود شورشی را در مراکش برانگیخت. در سال ۱۳۸۵ ارتش پادشاهی کاستیل و متحدانش که به پرتغال حمله کرده بودند، در طی نبرد آلجوباروتا شکست خوردند. ژواو یکم، پادشاه پرتغال که اخیراً تاجگذاری کرده بود، در سال ۱۴۱۱ معاهده صلحی را با کاستیل امضا نمود. حتی قبل از امضای صلح با تنها همسایه اش، شاه ژواو اول به تصرف سبته (سئوتا) توجه داشت و مقدمات آن را از اوایل سال ۱۴۰۹ آغاز نموده بود. مروج اصلی حمله به سبته (سئوتا)، ژائو آفونسو د آلبوکرکی، ناظر مالی سلطنتی بود. فرزندان پادشاه، شاهزاده-بلافصل دوارته، شاهزاده پیتر و شاهزاده هنری (که بعداً به «دریانورد» ملقب شد) مشتاقانه از این پروژه حمایت کردند، زیرا چشم انداز تصرف سبته (سئوتا) برای آنها فرصتی برای کسب ثروت و شکوه می داد. آماده سازی برای جنگ. مقدمات فتح سبته (سئوتا)، مانند جمع آوری مواد و پول، از سالها قبل آغاز شده و برای مخفی نگه داشتن هدف، به مرور انجام شد. هیچ مالیاتی افزایش نیافت، زیرا چنین اقدامی مستلزم انجام مجالس تصمیم گیری بود و خطر افشای هدف مأموریت پیش بینی شده
را در پی داشت. و همچنین ارزش پول کاهش نیافت. وام ها گرفته شد، با کنترل دقیق هزینه ها، کشتی های خارجی اجاره شدند، گالی ها (گالرها) تعمیر و بازسازی شده و کشتی های جدید ساخته شدند در اختیار دریاسالار پرتغال کارلوس پسانها قرار گرفت. شاهزاده هنری، که بعداً به «دریانورد» مشهور شد، وظیفه سازماندهی استخدام نیروها را در استان های بیرا و تراز اوز مونتچز و جمع آوری آنها در شهر پورتو را بر عهده داشت. برادر هنری، شاهزاده پیتر مأمور شد تا نیروها را در استان های جنوبی اکسترمادورا، آلنتیژو و آلگاروه، نام نویسی کرده و آن ها را در لیسبون، دور هم آورد. شاهزاده بلافصل دوارته به کارهای اداری و امور قضایی مربوطه رسیدگی می کرد، هرچند که در افسردگی فرورفت. اعزام سفیر ساختگی به سیسیل. به منظور شناسایی دفاع از سبته (سئوتا) قبل از انجام عملیات نظامی، پادشاه ژواو، پیشوای کراتو "دوم آلوارو گونسالوز کاملو" را به عنوان سفیر به نایب السلطنه و وارث پادشاهی سیسیل شاهزاده خانم بلانش ناوارا معرفی کرد. او به همراه دو گالِی (گالر) به فرماندهی ژنرال دریا، آفونسو فورتادو د مندونسا به مأموریت اعزام شد تا رسماً شاهزاده خانم بلانش را برای شاهزاده پیت
ر خواستگاری نماید، اما در سبته (سئوتا) برای دریافت تدارکات توقف نمود. آنها چهار روز در سبته (سئوتا) توقف نموده و عمق بندرگاه را اندازه گیری کردند. پس از رسیدن به سیسیل و همانطوری که پادشاه پرتغال پیش بینی میگرد، نایب السلطنه شاهزاده خانم سیسیلی به درخواست خواستگاری جواب منفی داد، لذا هیئت اعزامی، به پرتغال بازگشتند و دوباره در سبته (سئوتا) توقف نمودند. پس از بازگشت به پرتغال، در کاخ سلطنتی سینترا دوم آلوارو برای پادشاه ژواو و شاهزادگان در خلوت نقشه ای از سبته (سئوتا) و جغرافیای اطراف آن را با شن و نخ ترسیم نمود. افشای طرح به شورای خصوصی. شاه ژواو، پس از در اختیار داشتن این اطلاعات دقیق در مورد سبته (سئوتا) نیت خود برای تصرف آن شهر را با همسرش شهبانو فیلیپا لنکستر در میان گذاشت. بعداً در طی سفری به قصد شکار در مونتمورو نووو، پادشاه پرتغال این پروژه را برای پاسبان پرتغال، ژنرال سرشناس دوم نونو آلوارس پریرا، فاش کرد که قویاً مورد تأیید وی قرار گرفت. سرانجام، پادشاه این پروژه را برای شورایی شامل بالاترین اعضای دربار، در تورس نواس، فاش نمود، جایی که شهبانو، شاهزادگان، پاسبان پرتغال دوم نونو آلوارس پریرا، صدراعظم ژ
واو (جان) قانون دان، اسقف اعظم براگا دوم لورنسو، استاد اعظم فرقه نظامی مسیح دوم لوپو دیاز دی سوزا، استاد اعظم فرقه نظامی پرتغالی سانتیاگو دوم فرناندو آفونسو د آلبوکرکی، استاد اعظم فرقه نظامی آویش فرنائو رودریگ د سکویرا، پیشروی شوالیه های مهمان نواز آلوارو گونسالوس کاملو، مارشال پرتغال گونسالو واسکس کوتینیو، لرد مارتیم آفونسو د ملو، و پرچمدار سلطنتی ژائو گومز داسیلوا..، را به شورا احضار نمود. به فرمان شاه، پاسبان پرتغال ابتدا رای خود را به نفع برنامه نظامی اعلام کرد، سپس اعضای شورا نیز به اتفاق آرا رای مثبت دادند. اعزام سفیر ساختگی به هلند. ماهیت مخفیانه این اردوکشی باعث شد که نظریه های متعددی در مورد هدف واقعی آن در جامعه پرتغال مطرح گردد، برخی گمان می کردند که پادشاه قصد به انجام به جنگ صلیبی در شامات را دارد، برخی دیگر تسخیر پادشاهی سیسیل و برخی دیگر (به درستی) تصرف سبته (سئوتا) را حدس می زنند.در آن زمان، شایعات در مورد تدارکات نظامی پرتغال علیه یک هدف مخفی در میان بسیاری از قلمروهای همسایه و حکمرانان آنها گسترش یافت. ساکنان ایبیزا و سیسیل برای مقاومت در برابر حمله احتمالی پرتغالی ها تدارک دیدند، که البته م
تحمل هزینه های قابل توجهی نیز شدند، برخی از فرانسوی ها به فردیناند پادشاه آراگون نامه نوشتند و اظهار سوء ظن نمودند که پرتغالی ها برای شرکت در جنگ صدساله در کنار انگلیسی ها در فرانسه آماده می شوند. پادشاه خوآن دوم کاستیل، فردینارد اول، پادشاه آراگون ،یوسف سوم امیرغرناطه (گرانادا) همگی سفرایی به دربار پرتغال فرستادند تا در مورد هدف پادشاه ژواو (جان) تحقیق نمایند. به سفرای کاستیل و آراگون اطمینان خاطر داده شد که هدف از این ناوگان هیچ یک از آن دو پادشاهی نخواهد بود، اما به سفیر امیر غرناظه تنها پاسخ های طفره آمیز داده شد. به منظور پنهان کردن هدف واقعی این برنامه نظامی، پادشاه پرتفال، فرنائو فوگاچا را به عنوان سفیر نزد کنت هلند ویلیام ششم اعزام نمود، ظاهراً مأموریت رسمی این سفیر درخواست غرامت علنی از کنت به دلیل تعدادی از سوء استفاده هایی بود که هلندی ها از کشتی های پرتغالی انجام داده بودند. در واقع کنت هلند از قبل توسط پادشاه پرتغال از هدف واقعی این سفیر ساختگی مطلع شده بود، از این رو او فوگاچا را با مخاطبان عمومی سرگرم کرد و در آن او پاسخی چنان گستاخانه ارائه داد که ممکن است به عنوان اعلان جنگ درک شود. در نتیجه،
شایعاتی منتشر شد مبنی بر اینکه پادشاه پرتغال در آستانه تدارک برای حمله به هلند است. گردهمایی نهایی در لیسبون. در بهار ۱۴۱۵، طاعون در لیسبون شیوع یافت و دربار پادشاه پرتغالی را مجبور به انتقال به شهر نزدیک ساکاوم نمود. در ۱۰ ژوئیه ۱۴۱۵، شاهزاده هنری با ناوگانی شامل از ۷ گالری و ۲۰ کرک به همراه سپاهی به خوبی تجهیز شده بود، به لیسبون رفت.در میان آنها آیرس گونسالوس دی فیگوایردو، یک اشراف زاده () ۹۰ ساله که فرمانده یک کَرک بود. ناوگان پرتغال احتمالاً دارای ۵۹ گالِی، ۳۳ کَرک یا (ناوس) و ۱۲۰ کشتی کوچکتر بود، که ۵۰٬۰۰۰ نیرو را حمل می کرد که حدود ۲۰٬۰۰۰ نفر از آنها پرسنل جنگی بودند. در میان این نیروها سربازان اجیر شده انگلیسی، فرانسوی و آلمانی حضور داشتند. یک بارون آلمانی فرماندهی ۵۰ مرد از خانواده اش را بر عهده داشت، در حالی که یک انگلیسی به نام موندو فرماندهی چهار کشتی را بر عهده داشت. در این اردوکشی برخی از مهم ترین افراد آن زمان پرتغال، در کنار پادشاه حضور داشتند، مانند شاهزاده-بلافصل دوارته (ادوارد)، شاهزاده پیتر، شاهزاده هنری، کنت بارسلوس دوم آفونسو د کاسکایس، پاسبان پرتغال دوم نونو آلوارس پریرا، و برادرزاده اش
دوم آلوارو پریرا، استاد اعظم فرقه نظامی مسیح، دوم لوپو دیاز دی سوزا، پیشوای شوالیه های مهمان نواز، دوم آلوارو گونسالوس کاملو، دریاسالار کارلوس پسانا، کنت ویانا دم دیارته ژنرال د منس، ژنرال دریا آفونسو فورتادو د مندونسا، اولین دوک براگانزا دام آفونسو، مارشال پرتغال گونسالو واسکوس کونتینیو و پرچمدار سلطنتی ژوائو گومز داسیلوا و دیگران، تمام خانواده های اشراف اصیل پرتغال به استثنای خانواده لیما در این اردوکشی شرکت داشتند. اندکی قبل از لشکرکشی، شهبانو فیلیپا به طاعون که در آن زمان در لیسبون شایع شده بود، مبتلا شد. وی را از لیسبون به ساکاوم منتقل شده و در آنجا پسرانش را به بالین خویش فرا خواند، تا بتواند برکت و دعای خیر خود را بدرقه راه ایشان نماید. فیلیپا به سه پسر بزرگ خود شمشیرهای آذین بندی شده با جواهر هدیه داد، که در تشرف قریب الوقوع شان به مقام شوالیه، از آن ها استفاده نمایند. و به هر کدام بخشی از صلیب راستین را اهدا کرده، «به آنها امر کرد تا ایمان خود را حفظ کرده و وظایف خود را به خوبی انجام دهند». اگرچه در ابتدا پادشاه تمایلی به ازدواج با فیلیپا نداشت، اما بعدها به شدت به همسرش علاقه مند شده بود. و گفته شد
ه است که پادشاه «از بیماری مهلک شهبانوی خود چنان اندوهگین بود که نه می توانست چیزی بخورد و نه بخوابد».گفته شده که آخرین ساعات زندگی فیلیپا در هوشیاری و بدون درد بود. بر طبق افسانه ها، وی در اثر باد شدیدی که می وزید از خواب بیدار شد و پرسید که این چه بادی است؟ با شنیدن این که باد شمالی است، دعا کرد که برای سفری که پسران و شوهرش به آفریقا برنامه ریزی کرده بودند، مفید واقع گردد. او در هنگام مرگ همراه با چند کشیش دعا کرد و «بدون هیچ زحمت و رنجی روح خود را به دستان آفریدگارش سپرد و لبخندی بر لبانش ظاهر شد که گویی از زندگی دنیا بیزار است».اردوکشی تقریباً متوقف شد، اما پادشاه پرتغال تصمیم به ادامه آن گرفت. یک روز برای عزاداری شهبانوی درگذشته تعیین شد که در پایان آن شاهزاده هنری دستور داد که همه شرکت کنندگان بهترین لباس خود را پوشیده، کشتی ها تزئین شده و شیپورها با هیاهو به صدا درآیند. در روز ۲۳ ژوئیه استاد اعظم فرقه نظامی آویش به سمت اداره امور پرتغال در غیاب پادشاه منصوب شد و در همان روز پادشاه پرتغال به گالِی سلطنتی وارد شد. دو روز بعد، در برابر چشمان ناظر شهروندان و ساکنان محلی تپه ها و سواحل اطراف، کل ناوگان لنگ
ر کشیده و از لیسبون حرکت کردند. چند روز بعد در ساکاوم، جاسوس آراگون «روی دیاز دی وگا»، طی نامه ای به فردینارد اول پادشاه آراگون، مرقوم داشت که شایع شده است که، هدف از این سفر سبته (سئوتا) یا جبل الطارق است. خط سیر ناوگان پرتغال. ناوگان پرتغال از دهانه رودخانه تاگوس، در امتداد سواحل جنوب غربی پرتغال به سمت جنوب حرکت نمود، در ۲۶ ژوئیه کیپ سنت وینسنت را دور زده و همان شب در لاگوس لنگر انداخت. لاگوس. یک روز پس از ورود ناوگان به لاگوس، پادشاه پرتغال جهت حضور در آیین عشای ربانی به شهر قدم نهاد. که در کلیسای جامع لاگوس توسط کشیش سلطنتی فرانسیسکن ژائو دی ژیرا برگزار شد و وی در فرصتی مناسب برای خانواده سلطنتی و فرماندهان نظامی فرمان صلیبی، توسط پاپ را قرائت کرد که، در حمایت همه کسانی صادر شده بود که در حمله به سبته (سئوتا) شرکت می نمودند. فارو. در ۳۰ ژوئیه، ناوگان در فارو لنگر انداخت، و چون باد ضعیف می وزید، لشکریان پرتغال تا زمانی که مجدداً شروع به حرکت کردند یعنی تا ۷ اوت در آن شهر باقی ماندند. در اواخر بعد از ظهر همان روزی که ناوگان پرتغال ادامه سفر دادند، دماغه اسپارتل را دیده و به سمت دریا ادامه حرکت داده، و آن ش
ب وارد تنگه جبل الطارق شده و در شهر تاریفا از توابع کاستیل لنگر انداختند. در آن مکان بسیاری از حاضرین در لشکر کشی در متقاعد شده بودند که هدف نهایی ناوگان حمله به سیسیل است. تاریفا. این مکان توسط مارتیم فرناندز پورتو-کارئیرو پرتغالی اداره می شد که به پادشاه پیشنهاد داد تا احشامی را برای ناوگان و لشکریان تدارک ببیند. از آنجایی که تدارکات ناوگان به خوبی انجام شده بود، پادشاه پرتغال این هدیه را نپذیرفت، اما پورتو-کارئیرو چنان از این رد پیشنهادش آزرده شد که باعث شد حیوانات را ذبح نموده و در ساحل رها نمایند. به عنوان جبران این اقدام پرشور، پادشاه و شاهزادگان سلطنتی جواهراتی گرانبها و ۱۰۰۰ دوبرا به پورتو-کارئیرو هدیه دادند. آلخسیراس. پس از تاریفا، ناوگان در آلخسیراس که در آن زمان متعلق به امارت غرناطه (گرانادا) و خراج گذار مرینیان مراکش بود، لنگر انداخت. در ۱۲ اوت پادشاه پرتغال دستور حمله به سبته (سئوتا) را در تاریفا صادر نمود، اما جریان های قوی و بادهای مخالف کَرک های پرتغالی را از مسیرخود خارج نموده، و آنها را تقریباً تا مالاگا به سمت شرق منحرف نمود، در حالی که کشتی های پاروئی به سمت سبته (سئوتا) حرکت نموده و در ب
ندرگاه آن لنگر انداختند. حمله به سبته (سئوتا). پس از اینکه گالِی های پرتغالی به بندرگاه رسید، صلاح بن صلاح که حاکم منصوب مرینیان در سبته (سئوتا) بود زنان و کودکان شهر را تخلیه کرده و آنها را به سرزمین های اطراف فرستاد و ساکنان قبیله ای منطقه داوطلبانه و تحت هدایت رهبران مذهبی، حفاظت از ایشان را برعهده گرفتند. بسیاری در دفاع از شهر سلاح به دست گرفتند که بعداً پرتغالی ها ادعا کردند مدافعین که کمتر از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر نبودند. سئوتا هیچ گونه کمکی از سلطان ابوسعید عثمان سوم در فاس دریافت نکرد، یا به این دلیل که خاندان مرینیان به دلیل اختلافات داخلی، قادر به سازماندهی قوای کمکی به شهر نبودند یا اینکه که صلاح بن صلاح در سال های آخر حکومتش به شیوه ای خودسرانه و مستقل عمل نموده بود اولین درگیری بین پرتغالی ها و مدافعان سبته (سئوتا) پس از آن صورت گرفت که گالِی های پرتغالی پرتغالی به دیوارهای شهر نزدیک شدند، کشتی دریاسالار کارلوس پسانا که نزدیک ترین به ساحل بود بیشترین آسیب را دید. علیرغم از هم گسستگی ناوگان، پسانا گروهی از مردان را برای درگیری با مراکشی ها در ساحل پیاده کرد. در روز شانزدهم و پس از جمع آوری ناوگان در مقابل س
بته (سئوتا)، پادشاه پرتغال تصمیم گرفت تا روز بعد از آن به شهر حمله کند. اما بادهای شدید ناوگان پرتغالی را بار دیگر پراکنده کرد و پادشاه مجبور شدتا با کشتی های پاروئی به خلیج آلخسیراس پناه برده در حالی که کَرک ها از مسبر اصلی شان بیشتر به سمت شرق منحرف شده بودند. وقتی مدافعین شهر پراکنده شدن ناوگان پرتغالی را مشاهده نمودند، این باور رسیدند که حمله دیگری انجام نخواهد شد، بسیاری از جنگجویان و شبه نظامیان نامنظمی که برای دفاع از شهر در آن جمع شده بودند به سرزمین های خود بازگشتند، در این زمان صلاح بن صلاح حکمران شهر، تصمیم مرگباری را گرفت اینکه برای جلوگیری از درگیری های آتی در میان نیروهای نظامی دواطلب درشهر، آنان را نیز از خدمت مرخص نماید و لذا برای دفاغ از شهر تنها نیروهای حاضر پادگان نظامی شهر باقی ماندند. حد فاصل دو حمله به شهر. از آلخسیراس، به شاهزاده هنری دستور داده شد که تمام کَرک های پراکنده شده را در بوسیله گالِی ها یدک کشیده و بازگرداند. طاعون در میان ناوگان شیوع یافت و نیروهای پرتغالی را تارو مار کرد.سپس ناوگان در پونتا کارنرو، اسپانیا لنگر انداخته و پادشاه پرتغال شورای جنگ را با فرماندهی خود، برگزار ن
مود، اما وی نظر کسانی را که لغو حمله را پیشنهاد کردند، رد نمود.در شب ۲۰ اوت، ناوگان پرتغال مجدداً به راه افتاده و در بندر سبته (سئوتا) و با برنامه ریزی برای هجوم به ساحل در روز بعد لنگر انداخت. صلاح بن صلاح دستور داد تا تمامی سربازان در دسترس بر روی دیوارها به نگهبانی بپردازند، مشعل ها و شمع های بیشتری روشن شود تا در مهاجمان این حس را القا نماید که تعداد زیادی از مدافعین آماده و تجهیز شده برای دفاع آماده هستند، اگرچه این ایده درخشان وی نزد پرتغالی ها بی اثر بود. تهاجم به سبته (سئوتا). در صبح روز ۲۱ اوت ۱۴۱۵، ژواو یکم پادشاه پرتغال فرمان هجوم نیروها به ساحل و حمله عمومی به شهر را صادرنمود. هنگامی که پادشاه برای رفتن به ساحل به قایقی سوار شد، از ناحیه پا مجروح گردید.به شاهزاده هنری دستور داده شد تا به جای پادشاه نیروها را به ساحل هدایت نماید. اولین فردی که به ساحل پا گذاشت، روی گونسالوس بود که پس از ورود به ساحل در پلایا سان آمورو با مقاومت روبرو شد. شاهزاده هنری اولین شاهزاده ای بود که در راس یک گروهان قدم به ساحل گذاشت. برادر وی شاهزاده بلافصل دوارته (ادوارد) در پی او با ۳۰۰ سرباز وارد کارزار شد، دو شاهزاده م
وفق شدند تا مدافعان مسلمانان را به دروازه آلمدینا عقب بنشانند، دروازه ای که توسط پرتغالی ها قبل از بسته شدن، شکسته شد. در کوچه و خیابان های تودرتوی شهری و درست در پشت دروازه شهر، یک مرد نوبیایی یا سودانی غول پیکر موضع گرفته بود و با پرتاب سنگ های های بزرگ به سمت مهاجمین باعث روحیه دادن به مدافعین مراکشی شد و ایشان موفق به شکل دهی مقاومتی در برابر مهاجمین شدند. با این حال، پس از کشته شدن وی توسط واسکو مارتینز د آلبرگاریا، مدافعین مسلمانان عقب نشینی نموده و گریختند و شاهزادگان پدرو، هنری و پاسبان پرتفال در راس نیروهای پرتغالی به تعقیب ایشان تا اعماق شهر پرداختند. هنگامی که پرتغالی ها به شهر سرازیر شدند، صلاح بن صلاح از دژ با دیوارهای بلند فرود آمده تا پیشروی مهاجمان را در کوچه و خیابان های تنگ و باریک بررسی کرده تا بتواند در حدی مقاومتی را ترتیب دهد که ساکنان حداقل بتوانند به موقع با خانواده و وسایل خود فرار کنند. بی توجه به دروازه شهر که توسط شاهزاده هنری شکسته شده و نیروهای پرتغالی از طریق آن به شهر نفوذ کرده بودند، واسکو فرناندز د آتاید، در راس یک گروهان از سربازان سعی کردند تا دروازه دیگری را باز کندند، اما