Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کودتای موریتانی در سال ۲۰۰۳، یک کودتای نظامی خشونت آمیز در موریتانی بود که در ۸ و ۹ ژوئن ۲۰۰۳ رخ داد. این کودتا به رهبری سرگرد صالح ولد حنان ، که فرماندهی بخش شورشی ارتش را بر عهده داشت، منجر به دو روز جنگ شهری در پایتخت، نواکشوت ، شد ، پیش از آنکه سربازان شورشی توسط نیروهای وفادار به رئیس جمهور، سرهنگ معاویه ولد سید احمد طایع، شکست بخورند . طایع متعاقباً در انتخابات ریاست جمهوری ۷ نوامبر ۲۰۰۳ با بیش از ۶۷ درصد آرای مردمی پیروز شد، در بحبوحه ادعاهای مخالفان مبنی بر تقلب انتخاباتی ؛ سرهنگ محمد خونه ولد هیداله ، نامزد رتبه دوم و رئیس سابق دولت (رئیس سی ام اس ان)، بلافاصله قبل و بعد از انتخابات دستگیر و به توطئه کودتا متهم شد. هاننا در ابتدا از دستگیری فرار کرد و تشکیل یک گروه شورشی به نام «شوالیه های تغییر» را اعلام کرد، اما سرانجام در اواخر سال ۲۰۰۴ دستگیر شد، و در اوایل سال ۲۰۰۵ به همراه دیگر توطئه گران احتمالی به حبس ابد (به جای حکم اعدام توصیه شده) محکوم شد. پس از کودتای سال ۲۰۰۵ که منجر به برکناری تایا شد، هاننا در پی عفو عمومی اعلام شده توسط شورای نظامی عدالت و دموکراسی (سی ام جی دی) آزاد شد.
مهره پرچ شونده که با نام های مهره پرچ کور یا ریونات (Rivnut) هم شناخته می شود، یک قطعهٔ یک تکهٔ لوله ای شکل با رزوهٔ داخلی و پیش خان دار است که می تواند به طور کامل از یک سمت قطعه نصب و مهار شود. این قطعه در واقع نوعی بوش رزوه دار است. دو نوع اصلی دارد: تاریخچه. مهره پرچ کور یا همان Rivet Nut داستانی دارد که از دهه ۱۹۳۰ آغاز می شود، زمانی که شرکت آمریکایی BF Goodrich برای حل یک مشکل خاص در صنعت هوانوردی آن را ابداع کرد. هدف این بود که بتوان بوت های ضدیخ لاستیکی را روی بال هواپیما نصب کرد، بدون آنکه نیازی به دسترسی به پشت سازه باشد. این اختراع با نام تجاری RIVNUT® ثبت شد و به سرعت در صنایع دیگر هم جای خود را پیدا کرد. در طول جنگ جهانی دوم، نیاز به تولید سریع و مونتاژ آسان باعث شد این قطعه در هواپیماها، خودروهای نظامی و تجهیزات میدانی به طور گسترده استفاده شود، زیرا نصب آن تنها از یک سمت انجام می شد و نیازی به جوشکاری یا رزوه کاری نداشت. پس از جنگ، فناوری آن به اروپا و آسیا رسید و شرکت هایی مانند Böllhoff در آلمان و Avdel در بریتانیا نسخه های خود را توسعه دادند و ابزارهای نصب تخصصی معرفی کردند. با گذر زمان، طرا
حی اولیه که بدنه ای ساده و سر گنبدی داشت، تکامل یافت و انواع شش ضلعی برای جلوگیری از چرخش، آج دار برای چسبندگی بهتر و مدل های انتهای بسته برای جلوگیری از نفوذ مایعات به بازار آمد. همچنین استفاده از آلومینیوم سبک برای هوافضا و فولاد ضدزنگ برای محیط های خورنده، دامنه کاربرد این قطعه را گسترش داد. امروزه مهره پرچ کور نه تنها در هوافضا، بلکه در خودروسازی، لوازم خانگی، تجهیزات الکترونیکی، سازه های فلزی سبک، صنایع دریایی و حتی انرژی بادی به کار می رود، زیرا سرعت نصب بالا، کیفیت اتصال یکنواخت و امکان استفاده در مواد متنوع را فراهم می کند. نحوه نصب. مهره های پرچ کور به دلیل نصب از یک سمت، در جاهایی که دسترسی به پشت قطعه ممکن نیست (مثل پروفیل های بسته، لوله ها یا محفظه های توخالی) بسیار ارزشمندند. فرآیند نصب معمولاً با یک ابزار مخصوص انجام می شود: ابتدا مهره روی ماندرل رزوه دار ابزار بسته می شود، سپس در سوراخ قطعه قرار می گیرد و با کشیده شدن ماندرل، بخش انتهایی مهره تغییر شکل داده و قطعه را محکم در بر می گیرد. انواع مختلفی از نظر شکل سر و بدنه وجود دارد: در ادامه، پس از آنکه مهره پرچ کور در سوراخ قطعه قرار گرفت و ماند
رل ابزار درگیر شد، با فشار یا کشش تدریجی دسته های ابزار، بخش انتهایی بدنهٔ مهره شروع به جمع شدن یا برآمده شدن می کند. این تغییر شکل باعث می شود که بدنهٔ مهره پشت ورق یا دیوارهٔ قطعه قفل شود و اتصال مکانیکی محکمی ایجاد گردد. در این لحظه، ماندرل رزوه دار به وسیلهٔ چرخاندن یا آزادکردن ضامن از داخل مهره جدا می شود و مهره در جای خود باقی می ماند. نتیجهٔ کار، یک محل اتصال رزوه دار داخلی است که آمادهٔ بستن پیچ یا پیچ مهرهٔ مورد نظر می باشد. در نسخه های آج دار یا شش ضلعی، این تغییر شکل همزمان با درگیری بدنه با سطح داخلی سوراخ باعث می شود مهره تحت بار پیچشی آزادانه نچرخد. در نوع انتهای بسته، بخش بستهٔ مهره پس از تغییر شکل همچنان نفوذ مایعات یا گردوغبار را مسدود می کند و این ویژگی در محیط های مرطوب یا صنعتی اهمیت زیادی دارد. دقت در انتخاب قطر سوراخ، طول مهره و نیروی اعمال شده توسط ابزار نصب، نقش زیادی در کیفیت و دوام اتصال خواهد داشت.
جنگ مرزی موریتانی و سنگال، درگیری ای بود که بین کشورهای غرب آفریقا ، موریتانی و سنگال، در امتداد مرز مشترکشان از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۱ رخ داد. این درگیری به دلیل اختلاف بر سر مرز رود سنگال و حقوق چرای دام بین دو کشور آغاز شد. این درگیری منجر به قطع روابط دیپلماتیک بین دو کشور برای چندین سال، ایجاد هزاران پناهنده از هر دو طرف و همچنین تأثیر قابل توجهی بر سیاست داخلی سنگال شد. تنش های قومی، بحران های سیاسی/اقتصادی در سنگال و رقابت بر سر منابع طبیعی بین دو کشور، دلایل اصلی این درگیری بودند.
مجسمه کالوین گریفیث، مالک سابق تیم بیسبال مینه سوتا توئینز، از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۰ در جلوی ورزشگاه تارگت فیلد، در شهر مینیاپولیس ایالت مینه سوتا ایالات متحده آمریکا نصب شده بود.
حشمتیه محله ای در شرق مرکز شهر تهران است که در حوزه شهرداری منطقه ۷ قرار دارد. این محله سابقه ای روستایی و باغی دارد و در دوران قاجار و پهلوی به تدریج به بافت شهری ادغام شده است. بخشی از محله نزدیک مجموعه تاریخی باغ موزه قصر قرار دارد. تاریخچه و علت نام گذاری. نام حشمتیه برگرفته از نام مالک اولیه این اراضی در دوران دودمان قاجار است. این زمین ها که در آن دوره خارج از حصار ناصری تهران قرار داشتند، متعلق به حمزه خان فیلی، ملقب به حشمت الدوله، از رجال و فرماندهان نظامی دوره ناصرالدین شاه قاجار بود. به همین دلیل، این محدوده به «اراضی حشمتیه» شهرت یافت. با گسترش ارتش و نیاز به فضایی برای تمرینات نظامی (مشق)، بخشی از این اراضی به یک میدان بزرگ نظامی اختصاص داده شد که به «میدان مشق حشمتیه» معروف شد. در دوره رضاشاه و با تأسیس ارتش نوین ایران، این میدان به یک پادگان مدرن و سازمان یافته تبدیل شد و نام «پادگان حشمتیه» بر آن تثبیت گشت. شکل گیری محله مسکونی حشمتیه به تدریج و با سکونت خانواده های نظامیان و کارکنان پادگان در اطراف آن آغاز شد. با رشد سریع شهر تهران در دهه های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰، ساخت وساز در این منطقه اوج گرفت و زمی
ن های باقی مانده به خانه های مسکونی تبدیل شدند. به دلیل شهرت پادگان، نام «حشمتیه» به طور طبیعی برای کل محله به کار رفت و تا امروز باقی مانده است. جغرافیا و ویژگی ها. محله حشمتیه در پهنه شرقی منطقه ۷ تهران واقع شده و از شیب ملایمی از شمال به جنوب برخوردار است. بخش بزرگی از مساحت این محله توسط کاربری های نظامی و انتظامی اشغال شده است که مهم ترین آن ها پادگان حشمتیه (لجستیک ارتش) و باغ موزه قصر (زندان سیاسی سابق) هستند. این محله دارای بافتی ترکیبی از خانه های ویلایی قدیمی، به ویژه در کوچه های منشعب از خیابان معلم، و آپارتمان های نوساز است. خیابان های اصلی این محله عبارتند از: حشمتیه در گذشته باغ و روستایی در محدوده شمیران بود. زمین های آن ابتدا متعلق به فردی با نام یوسف ارمنی بود که بعدها توسط سلیمان خان رضوانی خریداری شد و سازه هایی مانند قلعه و آسیاب در آن احداث گردید. در دوره رضاشاه بخشی از این محله به کاربری نظامی و اداری تخصیص یافت. جغرافیا و محدوده. این محله در شرق تهران واقع است و از شمال به محله دبستان، از غرب به عباس آباد و از شرق به بازار سبلان محدود می شود. اطلاعات دقیق مرزی از طریق نقشه های محلی قابل
مشاهده است. تحول کالبدی. در دوران پهلوی ساخت و سازهای نظامی و اداری در بخش هایی از محله انجام شد. بخشی از بافت اطراف آن بعدها به مراکز فرهنگی و موزه ای مانند باغ موزه قصر تبدیل شد که بر حرفه شهری اثرگذار بوده است.
نبرد دریای چشمه ()، نبردی است طی جنگ امپراتوری روسیه و امپراتوری عثمانی در نیمه دوم قرن ۱۸ میلادی که در تاریخ ۵ تا ۷ ژوئیه ۱۷۷۰ در نزدیکی خلیج چشمه، منطقه ای در غرب آناتولی و نزدیکی جزیره خیوس به پیوست که در گذشته کانون نبردهای دریایی میان امپراتوری عثمانی و جمهوری ونیز بوده است. این نبرد بخشی از شورش اورلف در سال ۱۷۷۰ میلادی بود که مبدل به یکی از دلایل شروع جنگ استقلال یونان در ابتدای قرن ۱۹ میلادی شد. امروزه این روز به عنوان روز افتخار نظامی در روسیه گرامی داشته می شود. مقدمات. جنگ روس ها و ترکان عثمانی از سال ۱۷۶۸ دوباره آغاز شد، و امپراتوری روسیه چندین ناوگروه را از دریای بالتیک عازم دریای مدیترانه کرد تا توجه امپراتوری عثمانی را از ناوگان روس ها در دریای سیاه منحرف کند. دلیل این امر آن بود که در آن ایام امپراتوری روسیه، ناوگان بسیار اندکی (تنها ۶ کشتی جنگی) در دریای سیاه داشت. دو ناوگروه تحت فرماندهی دریاسالار گریگوری اسپیریدوف و دریاسالار دوم جان الفینستون، فرمانده بریتانیایی که به رتبه دریاسالار دوم در روسیه رسیده بود، به همراه سایر گروه ها تحت فرماندهی کل ژنرال ارشد کنت الکسی اورلوف، فرمانده کل ناوگان
روسیه، عازم مقابله با ناوگان عثمانی شدند. همچنین مشاور دریایی اورلوف کاپیتان-فرمانده گریگ بود. نبرد. در ۵ ژوئیه ۱۷۷۰، آنها به ناوگان عثمانی برخوردند که در شمال خلیج چشمه، در آناتولی غربی، در یک خط لنگر انداخته بود. ناوگان عثمانی متشکل از حدود ۱۴ کشتی جنگی خطی، احتمالاً ۶ ناوچه، ۶ شباک، ۱۳ گالی و ۳۲ شناور کوچک با حدود ۱٬۳۰۰ توپ بود. حدود ۱۰ کشتی جنگی خط با ۷۰–۱۰۰ توپ در خط اصلی قرار داشتند و حدود ۶ کشتی دیگر در خط دوم به گونه ای آرایش یافته بودند که می توانستند از میان شکاف های خط نخست شلیک کنند. پشت آنها ناوچه ها، شباک ها و غیره قرار داشتند. ناوگان تحت فرماندهی قپودان پاشا حسام الدین در چهارمین کشتی از جلوی (انتهای شمالی) خط قرار داشت، حسن پاشا در اولین کشتی، و جعفر بیگ در هفتمین کشتی. دو کشتی جنگی خط دیگر، احتمالاً کوچک، عصر روز قبل این ناوگان را به سمت موتیلنه ترک کرده بودند. پس از تصمیم گیری دربارهٔ نقشه حمله، خط نبرد روسی به سمت انتهای جنوبی خط عثمانی حرکت کرد و سپس به شمال پیچید و در کنار و موازات ناوگان عثمانی قرار گرفت، در حالی که انتهای خط آخر وارد نبرد شد. الفینستون نخست درصدد آن بود که به انتهای شم
الی نزدیک شود، سپس با کمک باد در امتداد خط عثمانی حرکت کند و کشتی هایشان را یکی یکی مورد حمله قرار دهد، روشی که بعدها نلسون در نبرد نیل در ۱۷۹۸ استفاده کرد. نیروهای عثمانی حدود ساعت ۱۱:۴۵ آتش باران خود را آغاز کردند و روس ها کمی پس از آن نیزیورش خود را آغاز کردند. سه کشتی از خط جنگی روسی در حفظ موقعیت مشکل داشتند. بر اساس نقشه ای که توسط اسپریدوف کشیده شده بود، ناوگان روسی از فاصله کوتاه (۵۰–۷۰ متر) به جلوی ناوگان عثمانی حمله کرد. اسپریدوف پیش از رسیدن ناگهانی کشتی کمکی عثمانی، در کشتی خود با کشتی حسن پاشا درگیر شد. پس از درگیری دکل اصلی کشتی شکسته و بر روی عرشه اسپریدوف افتاد و باعث شد کشتی روسی فوراً منفجر شود. اما اسپریدوف موفق به فرار از کشتی شد. اندکی بعد، پس از ۳ از ساعت نبرد، کشتی حسن پایا نیز منفجر شد. در ساعت ۲ بامداد نیز روز نخست اول نبرد به پایان رسید و عثمانی به جنوب خلیج چشمه رفتند و در آنجا آرایش دفاعی گرفتند. در ۶ ژوئیه، روس ها کشتی ها و مواضع دفاعی عثمانی در خشکی را بمباران کردند. حدود ساعت ۱۲:۳۰ بامداد ۷ ژوئیه، اورلف بر اساس طرح و نقشه اسپریدوف، ساموئل گریگ را مأمور کرد که با سه کشتی خطی به ن
اوگان عثمانی حمله کند. حدود ساعت ۱:۳۰ بامداد یا زودتر از آن، با مانور کشتی های آتش زن روس، یک کشتی عثمانی آتش گرفت و منفجر شد و آتش آن به سرعت به کشتی های جنگی خط دیگر سرایت کرد. تا ساعت ۲:۰۰ بامداد، دو کشتی جنگی خط عثمانی منفجر شده بودند و بیشتر آنها در آتش بودند، و گریگ نیز سه کشتی آتش زن فرستاد (چهارمی با دیدن خطر، بیرون ماند)، که گسترش دادن آتش در ناوگان عثمانی کمک کند. حدود ساعت ۴:۰۰ بامداد، قایق هایی که برای نجات دو کشتی جنگی خط که در آتش نبودند عازم شدند، اما یکی از آنها در حین یدک کشی کشتی آتش گرفت اما دیگر کشتی سالم ماند ولی به همراه ۵ گالی اسیر ناوگان روسیه شد. جنگ حدود ساعت ۸:۰۰ صبح پایان یافت. تلفات روس ها در ۵ ژوئیه ۱۴ کشته، به علاوه ۶۳۶ کشته های کشتی اسپریدوف در ۶ ژوئیه، و حدود ۳۰ زخمی، ۱۱ کشته در ۷ ژوئیه بود. تلفات عثمانی بسیار بیشتر بود. حسام الدین، حسن پاشا و جعفر بیگ فرماندهان ناوگان عثمانی زنده ماندند. حسام الدین از مقامش برکنار شد و فرماندهی وی به جعفر بیگ سپرده شد. این تنها نبرد شاخص دریایی در جنگ میان روس ها و ترکان عثمانی بود.
صالح عمروتاک (؛ ۱۸۸۹ – ۱۹۵۴) یا صالح اومورتاک ژنرال نیروی زمینی ترکیه بود، که در فاصله سال های ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۹ به عنوان چهارمین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ترکیه فعالیت می کرد. او در سال ۱۸۸۹ در سالونیک، در ولایت سالونیک امپراتوری عثمانی (یونان امروزی) زاده شد. او در سال ۱۹۰۷ با درجه ستوان از دانشکده نظامی فارغ التحصیل شد. پس از اتمام دانشکده ستاد در سال ۱۹۱۰، افسر ستاد شد و در چندین ستاد از ارتش عثمانی خدمت کرد. او که در ۲۲ ژانویه ۱۹۲۰ به آنکارا اعزام شد، به انقلابیون ترکیه پیوست و فرماندهی نیروهای مختلفی را در طول و پس از جنگ استقلال ترکیه، از جمله لشکر ۶۱ پیاده بر عهده داشت. او در سال ۱۹۲۶ به درجه میرلیوا (سرلشکر) ارتقا یافت و در سال ۱۹۳۰، به درجه فریق (سپهبد) رسید. از سال ۱۹۴۰ به بعد، عمروتاک فرماندهی ارتش اول ترکیه را با درجه اورژنرال (ژنرال چهار ستاره) بر عهده داشت. وی در ۱ اوت ۱۹۴۶ پس از استعفای کاظم اوربای به عنوان رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ترکیه منصوب شد و تا ۸ ژوئن ۱۹۴۹ در این سمت خدمت کرد. وظیفه بعدی او عضویت در هیئت عالی مشاوره نظامی بود که تا زمان بازنشستگی اش در ۶ ژوئیه ۱۹۵۰ آن را بر عهده داشت. صالح
عمروتاک در ۲۳ ژوئن ۱۹۵۴ در آنکارا درگذشت. جسد او بعداً به محل دفن دائمی در گورستان دولتی ترکیه منتقل شد.
بر اساس فرجام شناسی اسلامی، روز حساب با مجموعه ای از بی اخلاقی ها، فاجعه ها و ظهور شخصیت های آخرالزمانی پیشین خواهد شد. این نشانه ها تا حدودی مبتنی بر قرآن و حدیث هستند، که حدود ۱۵۰ تا ۲۰۰ سال پس از رسمی شدن کتاب مقدس اسلامی جمع آوری شده اند و عناصر متعددی از ادیان دیگر را در خود جای داده اند. هیچ نسخهٔ پذیرفته شده و معیار از نشانه های پایان زمان در میان اهل سنت یا شیعیان وجود ندارد. با آن که تفسیرهای قرآن و حدیث دربارهٔ آخرالزمان «گوناگون و پیچیده» دانسته شده اند، نشانه های فرارسیدن روز داوری شامل برهم خوردن نظم اخلاقی بشر و همچنین آشفتگی در جهان طبیعی است؛ و نیز ظهور دجّال و پیامبر عیسی، که «در معنایی نماد پیروزی نهایی امت اسلام دانسته می شود». در این دوران، دینداری رو به زوال می نهد و اموری چون موسیقی، باده نوشی، ربا، همجنس گرایی، نافرمانی زنان و زنا رواج می یابد، و سرانجام زمین نابود خواهد شد. با این حال، در همین دوره عیسی (ع) و مهدی دجّال ــ پیکرهٔ دجال ضد مسیح ــ را شکست خواهند داد، و خداوند یأجوج و مأجوج را نابود خواهد ساخت؛ و بدین سان، جهان از بی عدالتی رهایی یافته و احکام اسلام بازگردانده خواهد شد. م
فسران این نشانه ها را به کوچک و بزرگ تقسیم کرده اند. این نشانه ها در مجموعه های مختلف حدیثی، خرید اوراق مشارکت توسط بانک مرکزی چگونه موجب افزایش حجم پول می شود گزارش شده اند و در تفاسیر دانشمندان مختلف مسلمان قرون وسطی، از جمله غزالی، ابن کثیر و محمد بخاری و دیگران، توصیف شده اند. ادبیات آخرالزمانی اسلامی که آرماگدون (یا "فتنه") را توصیف می کند، اغلب با نام "ملاحم والفتن" (حماسه بزرگ) یا (در اسلام شیعه) "غیبت" شناخته می شود. قرآن. بسیاری از آیات قرآن، به ویژه سوره های مکی، آکنده از اندیشهٔ نزدیکی روز داوری هستند.هنگامی که خورشید خاموش گردد، و ستارگان فرو ریزند، و کوه ها در هم کوبیده شوند، و شتران آبستن وانهاده گردند، و جانوران وحشی گرد هم آیند، و دریاها برافروخته شوند، و جان ها [با بدن ها یا یکدیگر] دوباره پیوند یابند، و از دختران زنده به گور پرسیده شود که به کدامین گناه کشته شدند، و نامه های اعمال گشوده گردد، و آسمان برکنده شود، و آتش دوزخ برافروخته گردد، و بهشت نزدیک آورده شود— در آن روز هر کس خواهد دانست چه چیزی با خود [از کردارها] پیش فرستاده است. علاقه به آخرالزمان. به طور سنتی، گرایش به «گمانه زنی های آ
خرالزمانی» در میان شیعه دوازده امامی و اسماعیلیان، و همچنین در میان اهل سنت در «حاشیه های عقیدتی و جغرافیایی» ــ همچون مغرب امروزی ــ نیرومندتر بوده است، در حالی که در سرزمین های مرکزی اهل سنت این گرایش ضعیف تر بود. در درون تشیع، تفسیرهای گوناگونی دربارهٔ مباحث فرجام شناسانه وجود دارد. در متون اسماعیلی، به مفهوم هفت دوزخ آسمانی، و نیز به این باور اشاره شده است که روح آدمی پس از مرگ و پیش از فرارسیدن قیامت، به طور موقت در بهشت یا دوزخ جای خواهد گرفت. در سنت شیعی، ظهور مهدیبه طور کلی نشانه ای از فرارسیدن کیفر کافران دانسته می شود. نشانه ها در اسلام اهل سنت. علائم جزئی. در فرجام شناسی اسلامیِ اهل سنت، «نشانه های کوچک» (عربی: أشراط الساعة الصغری، ashrāṭ al-sāʿa al-ṣughrā) به عنوان پیش درآمدهای روز داوری دانسته می شوند. پژوهشگرانی همچون استواسِر، فیلیو و کوک این نشانه ها را بررسی کرده اند؛ نشانه هایی که هم بازتابی از رویدادهای تاریخی و هم هشدارهایی نمادین دربارهٔ دگرگونی های اجتماعی و اخلاقی به شمار می آیند. برخی از این نشانه ها که ایشان برشمرده اند عبارت اند از: علائم اصلی. به گفته محقق ژان پیر فیلیو، مجموعه احاد
یث موجود در "صحیح مسلم"، نشانه های اصلی قیامت را در ده رویداد متوالی سازماندهی می کنند: نشانه ها در اسلام شیعی. پنج نشانه از سنت گرایان شیعه. ژان پیر فیلیو، محقق آخرالزمان اسلامی، «پنج نشانه» ("علائم الخمس") ظهور مهدی را از گلچین های آثار سنت گرایان شیعه شناسایی کرده است: مهدی منتظر قائم. بر پایهٔ «روایات شیعی» که مهدی منتظر قائم در پایگاه Al-Islam.org گرد آورده است، «ده نشانه» (اگرچه شمار آن ها کمتر از ده مورد ذکر شده) وجود دارد که پیش از فرا رسیدن روز رستاخیز باید پدیدار شوند:
جنگ مصر و اتیوپی جنگی بود که بین امپراتوری اتیوپی و سلسله خدیوی مصر ، یک دولت خودگردان خراجگزار امپراتوری عثمانی، از سال ۱۸۷۴ تا ۱۸۷۶ درگرفت. این درگیری منجر به پیمانی شد که استقلال مداوم اتیوپی را در سال های بلافاصله قبل از تقسیم آفریقا تضمین می کرد . در مقابل، برای مصر، جنگ به طرز چشمگیری متوقف شد و آرمان های منطقه ای مصر به عنوان یک امپراتوری آفریقایی را تضعیف کرد و پایه های آغاز «حامیه پنهان» امپراتوری بریتانیا بر مصر را کمتر از یک دهه بعد بنا نهاد.
روابط دانمارک–روسیه (همچنین: "روابط دانمارکی–روسی") به روابط میان کشورهای دانمارک و روسیه گفته می شود. پادشاهان دانمارک و فهرست فرمانروایان روسیه از سدهٔ پانزدهم به بعد با یکدیگر تعامل داشتند – کنترل دانمارک بر دسترسی به دریای بالتیک تأثیر چشمگیری بر تجارت و توانایی نیروی دریایی امپراتوری روسیه در امپراتوری روسیه داشت، در حالی که رقابت های دانمارک و سوئد از یک سو و رقابت های سوئد و روسیه از سوی دیگر، به ایجاد اتحادها و حمایت های نظامی منجر شد. دانمارک و اتحاد جماهیر شوروی در ۱۸ ژوئن ۱۹۲۴ روابط دیپلماتیک برقرار کردند. روسیه دارای یک سفارت در کپنهاگ و یک کنسولگری در توشهاون (در جزایر فارو) است؛ دانمارک نیز در مسکو سفارت، در سنت پترزبورگ کنسولگری کل، و در کالینینگراد کنسولگری افتخاری دارد. هر دو کشور با دریای بالتیک مرز دارند و از اعضای سازمان امنیت و همکاری اروپا هستند. تا ۱۵ مارس ۲۰۲۲، هر دو کشور عضو شورای اروپا بودند. تاریخچه. دوران اوایل مدرن. روابط دوستانه میان قلمروی دانمارک و شاهزاده نشین بزرگ مسکو بر پایهٔ پیمان کمک متقابل سال ۱۴۹۳ شکل گرفت که در سال های ۱۵۰۶ و ۱۵۱۷ تمدید شد. در سال ۱۵۶۲، فردریک دوم دانم
ارک و ایوان مخوف از روسیه تزاری روابط دوستانه را بر پایهٔ پیمان موزایسک ادامه دادند. (این دو قلمرو همسایه بودند: دانمارک در دوک نشین استونی (۱۳۴۶–۱۲۱۹) از ۱۲۱۹ تا ۱۳۴۶ و دوباره از ۱۵۵۹ تا ۱۶۴۵ منافع داشت) قرن هجدهم. جنگ بزرگ شمال. در طول جنگ بزرگ شمال، ائتلافی از چندین دولت با موفقیت به امپراتوری سوئد در شمال اروپای مرکزی و اروپای شرقی اروپا حمله کردند. در آغاز، اتحاد ضدسوئدی متشکل از روسیه تزاری، دانمارک-نروژ و انتخابگرنشین زاکسن-مشترک المنافع لهستان–لیتوانی بود. فردریک چهارم و آگوست دوم، پادشاه لهستان به ترتیب در سال های ۱۷۰۰ و ۱۷۰۶ ناچار به خروج از اتحاد شدند، اما در ۱۷۰۹ دوباره به آن پیوستند. جرج یکم از براونشوایگ-لونبورگ (هانوور) در سال ۱۷۱۴ به خاطر هانوور و در ۱۷۱۷ برای بریتانیا به ائتلاف پیوست و فریدریش ویلهلم یکم از براندنبورگ-پروس در سال ۱۷۱۵. در سوی سوئد، هولشتاین-گوتورپ (یک تابع دانمارک)، میان سال های ۱۷۰۴ و ۱۷۱۰ چند تن از اشراف لهستانی و لیتوانیایی تحت استانیسلاو لیزینسکی و میان سال های ۱۷۰۸ و ۱۷۱۰ مردم قزاق تحت رهبری ایوان مازپا قرار داشتند. امپراتوری عثمانی به طور موقت کارل دوازدهم را پناه داد و
علیه پتر کبیر مداخله کرد. پس از آنکه نبردها در جبهه های گوناگون به زیان سوئدی ها پیش رفت، سرزمین اصلی سوئد از غرب به دست دانمارک-نروژ و از شرق به دست روسیه مورد تهاجم قرار گرفت. گرچه حملات دانمارکی ها دفع شد، روسیه موفق شد فنلاند را اشغال کند و خسارت های سنگینی به نیروی دریایی و دژهای ساحلی سوئد وارد کند. کارل دوازدهم جبهه ای در نروژ گشود، اما در فردریکستن در سال ۱۷۱۸ کشته شد. جنگ با شکست سوئد پایان یافت و روسیه به قدرت بزرگ تازه ای در دریای بالتیک و بازیگری مهم در سیاست اروپا بدل شد – در واقع، این آغاز الگویی از گسترش طلبی روسیه بود که تنها در جنگ روسیه و ژاپن متوقف شد. دانمارک در صلح ۱۷۲۱ (پیمان نیستاد) دستاورد اندکی از سوئد داشت، اما توانست به هزینهٔ تابع نافرمان خود در هولشتاین سود ببرد. هولشتاین-گوتورپ. شکست سوئد در جنگ بزرگ شمال به حمایت آن کشور از هولشتاین-گوتورپ پایان داد و دانمارک از این فرصت برای تصرف قلمرو گوتورپ در دوک نشین شلسویگ بهره برد. دوک ناکام هولشتاین-گوتورپ در پی حمایت برای بازپس گیری شلسویگ به روسیه روی آورد و در سال ۱۷۲۵ با خاندان سلطنتی روسیه وصلت کرد. با مرگ الیزابت روسیه بدون فرزند
در سال ۱۷۶۲، او خواهرزاده اش، دوک هولشتاین-گوتورپ را جانشین خود در روسیه تعیین کرد. هنگامی که او به عنوان تزار پتر سوم به تخت نشست، هولشتاین-گوتورپ در اتحاد شخصی با امپراتور روسیه قرار گرفت و این موضوع به ایجاد مناقشه ای بر سر ادعاهای ارضی میان روسیه و دانمارک انجامید. پتر سوم تهدید به جنگ با دانمارک برای بازپس گیری سرزمین های نیاکانی خود کرد، اما پیش از آغاز هرگونه نبردی توسط همسرش سرنگون شد و او با عنوان تزارین کاترین کبیر قدرت را در روسیه به دست گرفت. امپراتریس کاترین سیاست روسیه را معکوس کرد، اولتیماتوم همسرش را پس گرفت و حتی در سال ۱۷۶۵ با دانمارک متحد شد. در دههٔ ۱۷۶۰، دو دولت دربارهٔ انتقال دوک نشین شلسویگ-هولشتاین به تاج دانمارک در ازای واگذاری شهرستان اولدن بورگ و سرزمین های مجاور آن در امپراتوری مقدس روم به روسیه مذاکره کردند؛ مبادله ای که با پیمان تزارسکویه سلو در ۱۷۷۳ رسمی شد. اتحاد همراه این مبادلهٔ سرزمینی، سیاست خارجی دانمارک را به روسیه گره زد و به طور مستقیم باعث مشارکت دانمارک در سلسله جنگ های چند دههٔ بعدی شد. جنگ روسیه و سوئد (۱۷۹۰–۱۷۸۸). هنگامی که سوئد در ۱۷۸۸ به روسیه حمله کرد، دانمارک ب
ه تعهدات پیمانی خود در برابر روسیه پایبند ماند و به سوئد اعلان جنگ داد. یک ارتش نروژی به طور کوتاه به سوئد یورش برد و در نبرد پل کویستروم پیروز شد، اما با دخالت دیپلماتیک پادشاهی بریتانیای کبیر و پادشاهی پروس در ۹ ژوئیه ۱۷۸۹ صلح برقرار شد. تحت فشار آن ها، دانمارک-نروژ خود را در جنگ روسیه و سوئد بی طرف اعلام کرد و این جنگ به پایان رسید.
روابط میان فنلاند و روسیه در طول قرن ها شکل گرفته است؛ از جنگ بزرگ شمالی میان سوئد و روسیه در اوایل قرن هجدهم، تا پیمان تیلسیت و ایجاد و الحاق دوک نشین بزرگ فنلاند در جریان جنگ های ناپلئونی در اوایل قرن نوزدهم، تا انحلال اتحاد شخصی میان روسیه و فنلاند پس از انقلاب فوریه ۱۹۱۷ و اعلامیه استقلال فنلاند. فنلاند جنگ داخلی خود، یعنی جنگ داخلی فنلاند را با دخالت جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی تجربه کرد، سپس با جنگ زمستان از سوی اتحاد جماهیر شوروی مواجه شد و حتی سیاست داخلی اش تحت نفوذ آن قرار گرفت. از آن زمان تاکنون، روابط دو کشور فراز و نشیب های بسیاری داشته، اما پس از حمله روسیه به اوکراین به طور چشمگیری بدتر شد. روسیه در هلسینکی سفارت و در ماریهان یک کنسولگری دارد. پیش تر یک کنسولگری کل در تورکو و یک کنسولگری در لاپن رانتا داشت. فنلاند در مسکو سفارت دارد و پیش تر کنسولگری کل در سنت پترزبورگ و کنسولگری در مورمانسک داشت. روسیه اعلام کرده است که آمادهٔ عادی سازی روابط با فنلاند است. به گفتهٔ الکساندر اشتوب رئیس جمهور فنلاند، این کشور باید برای این احتمال آماده باشد که در مقطعی روابط با روسیه دوباره گشوده شود.
تاریخچه. فنلاند برای قرن ها بخشی از امپراتوری سوئد بود و نخستین تعاملات خود را با امپراتوری روسیه در چارچوب همین حاکمیت تجربه کرد. روسیه چندین بار بخش هایی از فنلاند کنونی را اشغال کرد: ویرانی کوچک و ویرانی بزرگ هر دو شاهد اشغال فنلاند توسط روسیه بودند. در سال ۱۸۰۹، طبق پیمان فردریکسهامن، سوئد فنلاند را به روسیه واگذار کرد و مجلس پوروو وفاداری خود را به تزار الکساندر یکم، امپراتور روسیه اعلام نمود. در مقابل، الکساندر اول برای نخستین بار در تاریخ فنلاند، این کشور را به عنوان دولت در قالب دوک نشین بزرگ فنلاند به رسمیت شناخت و زبان فنلاندی را رسمی اعلام کرد (پیش از ۱۸۱۹، تنها زبان سوئدی زبان رسمی فنلاند بود) افزون بر این، در ۱۱ دسامبر ۱۸۱۱، روسیه فرمانداری ویبورگ را که پیش تر در سال های ۱۷۲۱ و ۱۷۴۳ از سوئد به دست آورده بود، به فنلاند واگذار کرد. در دوران حکومت تزارهای روسیه، فنلاند همهٔ مالیات های جمع آوری شده در قلمرو خود را نگه می داشت، تصمیمات دادگاه های فنلاند مشمول بازبینی دادگاه های روسی نمی شد و همهٔ مقام های دولتی (به جز فرماندار کل) توسط بومیان فنلاندی اشغال می شد. در سال ۱۸۹۹، نخستین دورهٔ روسی سازی ف
نلاند آغاز شد، زمانی که نیکلای دوم بیانیه فوریه ۱۸۹۹ را از طریق مجلس سنای فنلاند تحمیل کرد. این بیانیه حق حکومت قانونی دولت امپراتوری روسیه بر فنلاند را اعلام می کرد و تلاش داشت بسیاری از آزادی هایی را که تزارهای پیشین اعطا کرده بودند، لغو کند. بحث برانگیزترین سیاست های این دوره، بیانیه زبان ۱۹۰۰ بود که زبان روسی را به زبان اداری فنلاند بدل ساخت و قانون خدمت اجباری ۱۹۰۱ که شهروندان فنلاندی را به خدمت در نیروی زمینی امپراتوری روسیه وادار می کرد. کارزار روسی سازی با آغاز انقلاب ۱۹۰۵ روسیه متوقف شد و سپس در دومین دورهٔ روسی سازی در ۱۹۰۸ از سر گرفته شد، که سرانجام در ۱۹۱۴ و همزمان با آغاز جنگ جهانی اول برای همیشه متوقف شد. با فروپاشی امپراتوری روسیه در جریان جنگ جهانی اول، فنلاند فرصت را غنیمت شمرد و استقلال فنلاند را اعلام کرد که به زودی توسط شوروی بر اساس اصل تعیین سرنوشت مورد تأکید لنین به رسمیت شناخته شد. پس از جنگ داخلی فنلاند و انقلاب اکتبر، روس ها عملاً با کمونیست ها برابر دانسته می شدند و به دلیل خصومت رسمی با کمونیسم، روابط فنلاند و شوروی میان دو جنگ جهانی پرتنش باقی ماند. در این سال ها، کارلیا به منطقه