Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
codice_4 به لیست افزوده شده است؛ اما در عمل، کامپایلر این خط را به شکل زیر بازنویسی می کند: codice_45. بازگشایی خودکار. در حالت «بازگشایی خودکار» (automatic unboxing)، کامپایلر به طور خودکار کدی اضافه می کند که مقدار را از شیء بسته بندی شده استخراج می کند؛ این کار ممکن است با فراخوانی یک متد روی آن شیء یا به روش های دیگر انجام شود. برای نمونه، در نسخه های پیش از J2SE 5.0 از زبان جاوا، قطعه کد زیر قابل کامپایل نبود: Integer k = new Integer(4); int l = k.intValue(); // همیشه مجاز است int m = k; // در گذشته خطا بود، اما اکنون مجاز است زبان #C از «بازگشایی خودکار» (automatic unboxing) به همان شکلی که در زبان جاوا پشتیبانی می شود، پشتیبانی نمی کند؛ زیرا در #C مجموعه ای مجزا از نوع های ابتدایی (primitive types) و نوع های شیء (object types) وجود ندارد. تمامی نوع هایی که در جاوا به صورت جداگانه به عنوان نوع ابتدایی و نوع شیء تعریف شده اند، در #C توسط کامپایلر به صورت خودکار به یکی از دو شکلِ «نوع مقداری» (value type) یا «نوع ارجاعی» (reference type) پیاده سازی می شوند. در هر دو زبان، «بسته بندی خودکار» به طور پیش فر
ض عملیات «پایین ریزی نوع» (downcast) را انجام نمی دهد؛ به عبارت دیگر، کد زیر قابل کامپایل نخواهد بود: object o = i; // بسته بندی(boxing) int j = o; // بازگشایی(boxing) - خطا! Console.WriteLine(j); // این خط اجرا نمی شود؛ نویسنده احتمالاً انتظار داشت خروجی "42" باشدجاوا:int i = 42; object o = i; // بسته بندی(boxing) int j = o; // بازگشایی(boxing) - خطا! System.out.println(j); // این خط اجرا نمی شود؛ نویسنده احتمالاً انتظار داشت خروجی "42" باشد بسته بندی در زبان Rust:. در زبان Rust، ساختاری به نام codice_46 وجود دارد: let number = Box::new(42); اگر قرار باشد مقدار به یک نخ (thread) دیگر منتقل شود، باید از ساختار codice_47 استفاده شود. کمک کننده های نوع (Type Helpers):. در زبان Modern Object Pascal، روشی دیگر برای انجام عملیات بر روی نوع های ساده وجود دارد که شباهت زیادی به باکسینگ (boxing) دارد و با عنوان «کمک کننده های نوع» ("type helpers") در FreePascal یا «کمک کننده های رکورد» ("record helpers") در Delphi و FreePascal (در حالت Delphi) شناخته می شود. گویش های اشاره شده، همگی از خانوادهٔ زبان های Object Pascal
هستند که به کد بومی (native) کامپایل می شوند و از این رو برخی از قابلیت هایی را که در زبان هایی مانند #C و Java وجود دارد، پشتیبانی نمی کنند. از جملهٔ این قابلیت ها می توان به «استنباط نوع در زمان اجرا» (runtime type inference) برای متغیرهایی با نوع ایستا (strongly typed) اشاره کرد. uses sysutils; // این واحد شامل کمک کننده هایی برای نوع های ساده است var x:integer=100; s:string; begin s:= x.ToString; writeln(s); end.
زوییا چائوشسکو (; ۲۸ فوریه ۱۹۴۹ – ۲۰ نوامبر ۲۰۰۶) ریاضی دان رومانیایی و دختر رهبر کمونیست نیکلای چائوشسکو و همسرش، النا چائوشسکو بود. او همچنین به عنوان «توفاراشا زوییا» (رفیق زوییا) شناخته می شد. زندگی نامه. زوییا چائوشسکو تحصیلات خود را در دبیرستان شماره ۲۴ (که اکنون ) در بخارست گذراند و در سال ۱۹۶۶ فارغ التحصیل شد. سپس تحصیلات خود را در دانشکده ریاضیات دانشگاه بخارست ادامه داد. او در سال ۱۹۷۷ موفق به دریافت پی اچ دی خود شد و پایان نامه اش با عنوان "On Intertwining Dilations" تحت نظر سیپریان فویاس نوشته شد. چائوشسکو از سال ۱۹۷۴ به عنوان پژوهشگر در مؤسسه ریاضیات آکادمی رومانی در بخارست مشغول به کار شد. زمینه تخصصی او آنالیز تابعی بود. گفته می شود که والدین او از انتخاب دخترشان برای تحقیق در ریاضیات ناراضی بودند، بنابراین در سال ۱۹۷۵ مؤسسه تعطیل شد. او به کار در موسسه آفرینش های علمی و فنی (INCREST) ادامه داد و در آنجا دپارتمان جدیدی در زمینه ریاضیات تأسیس و رهبری کرد. در سال ۱۹۷۶، چائوشسکو جایزه سیمئون استویلو را برای دستاوردهای برجسته خود در علوم ریاضی دریافت کرد. او در سال ۱۹۸۰ با میرچا اوپریان، مهندس و اس
تاد دانشگاه پلی تکنیک بخارست ازدواج کرد. در دوران انقلاب رومانی، در ۲۴ دسامبر ۱۹۸۹، او به اتهام «تضعیف اقتصاد رومانی» دستگیر شد و هشت ماه بعد در ۱۸ اوت ۱۹۹۰ آزاد شد. پس از آزادی، او تلاش کرد تا به شغل سابق خود در موسسه آفرینش های علمی و فنی بازگردد، اما موفق نشد و نهایتاً تصمیم به بازنشستگی گرفت. پس از انقلاب، برخی از روزنامه ها گزارش دادند که او زندگی پرهیجانی داشته و معشوق های زیادی داشته و اغلب مست بوده است. پس از اعدام والدینش، دولت جدید خانه ای که او و همسرش در آن زندگی می کردند را مصادره کرد (این خانه به عنوان مدرکی برای ثروت دزدیده شده فرضی استفاده شد)، بنابراین او و همسرش مجبور شدند با دوستان و بستگان خود زندگی کنند. او تلاش کرد به موسسه آفرینش های علمی و فنی بازگردد (از جایی که اخراج شده بود)، اما اجازه داده نشد. زوییا از مؤسسه شکایت کرد، اما شکایت تکمیل نشد؛ در نهایت تصمیم گرفت دیگر مبارزه نکرده و بازنشسته شود. پس از انقلاب که والدینش را برانداخت، زوییا گزارش داد که در زمان حکومت والدینش، مادرش از سکوریتاته خواسته بود که مراقب فرزندان چائوشسکو باشند، شاید او این کار را از روی «احساس محبت» انجام داده
بود. سکوریتاته «نمی توانست به فرزندان آسیب برساند» همان طور که او گفته بود، اما اطلاعاتی که آن ها فراهم می کردند باعث مشکلات زیادی برای فرزندان شد. او همچنین اشاره کرد که قدرت «اثر تخریبی» روی پدرش داشته و او «حس قضاوت خود را از دست داده بود». زوییا چائوشسکو اعتقاد داشت که والدینش در گورستان گنچا دفن نشده اند؛ او تلاش کرد تا اجساد آن ها را کشف کند، اما درخواست او توسط دادگاه نظامی رد شد. اجساد در سال ۲۰۱۰ برای شناسایی حفاری شدند و تأیید شد که آن ها والدینش بوده اند، پس از مرگ او. زوییا سیگار پشت سیگار کشید. او در سال ۲۰۰۶ به دلیل سرطان ریه در سن ۵۷ سالگی درگذشت و جسد او در کرماتوریوم سِنوشا سوزانده شد.
اکاترینا تئودرویو (؛ نسخه رسمی کاتالینا تودرویو؛ ۱۴ ژانویه ۱۸۹۴ – ۳ سپتامبر ۱۹۱۷) یک زن رومانیایی بود که در جبهه جنگ جهانی اول مبارزه کرد و جان باخت و به عنوان یک قهرمان در رومانی شناخته می شود. وی که عضو اسکات های رومانیایی بود، ابتدا به عنوان پرستار فعالیت می کرد، اما پس از آن تصمیم گرفت به عنوان یک سرباز خط مقدم خدمت کند. این تصمیم با توجه به میهن پرستی مجروحان و مرگ برادرش نیکولائه، درجه دار ارتش نیروی زمینی رومانی، برای او انگیزه شد. این یک تصمیم نادر برای یک زن در آن دوران بود و به همین دلیل او به طور نسبی به جبهه فرستاده شد. با این حال، با حمایت خانواده سلطنتی رومانی، او قادر شد در ارتش خدمت کند و در نهایت به نمادی تبدیل شد. زندگی اولیه. تئودرویو در روستای وادنی (اکنون بخشی از ترگو ژی) در منطقه تاریخی اولتنیا به دنیا آمد و در خانواده الِنا و واسیله تودرویو که هر دو کشاورز بودند، بزرگ شد. اکتارینا پنج برادر (نیکولائه، افتی میه، آندری، ایون، واسیله) و دو خواهر (الیزابتا و سابینا) داشت. پس از تحصیل به مدت ۴ سال در وادنی و ترگو ژی در مدرسه ابتدایی رومانیایی-آلمانی، به مدرسه دخترانه در بخارست رفت و در آنجا
به عضویت نخستین گروه اسکات های دخترانه رومانی درآمد. پس از بازگشت به خانه، او در یک گروه اسکات دیگر فعالیت کرد. پیش از آنکه برای دریافت مدرک تدریس آماده شود، پادشاهی رومانی در اوت ۱۹۱۶ وارد جنگ جهانی اول شد و در کنار متفقین جنگ جهانی اول قرار گرفت. حرفه نظامی. او که ابتدا به عنوان پرستار فعالیت می کرد، در ۲۷ اکتبر ۱۹۱۶ به همراه غیرنظامیان و سربازان ذخیره برای دفع حمله یک شرکت باواریایی از ارتش نهم آلمان در پل جیو، در مقابل ترگو ژی، به مبارزه پرداخت. تحت تأثیر شجاعت او، خانواده سلطنتی او را در ۶ نوامبر به بخارست دعوت کردند. در ۱۳ نوامبر ، او به جبهه رفت تا برادرش نیکولائه را که درجه دار در گردان ۱۸ پیاده نظام (گورج) بود، ببیند. مدتی پس از آن، در ۱۴ نوامبر ، برادرش در اثر شلیک گلوله توپ در هنگام مبارزه نزدیک به پورچنی (امروزه گورناچل، شکلا، گورج) کشته شد. او که قصد داشت از مرگ برادرش انتقام بگیرد، از سرهنگ اوبوگنو خواست تا اجازه دهد به عنوان داوطلب به گردان ۱۸ پیاده نظام بپیوندد. به زودی او مهارت های نظامی خود را نشان داد و با استفاده از یک رایس دی گور به ارتش دشمن اجازه نداد که واحدش محاصره شده را اسیر کند. پس
از اعلام تصمیم گردان برای تسلیم به زبان آلمانی، تئودرویو شروع به شلیک کرد و تعدادی از آلمانی ها را کشت و به بیشتر افراد گردان اجازه فرار داد. او بعدها در نبرد بر فراز سیکلن-پشته نا در شب اسیر شد اما موفق شد با زخمی شدن اندک، از دست سرباز آلمانی که او را نگهبانی می کرد، فرار کند. آلمانی ها در تاریکی به رزمندگان رومانیایی شلیک کردند و تئودرویو در پای راستش زخمی شد. با این حال، او این موضوع را نادیده گرفت و همان شب به گردانش برگشت. او حداقل دو آلمانی را در حین فرار خود کشت. در ، تئودرویو در درگیری های نزدیک به بارباتشتی و تان ترنی مشارکت داشت. در همان روز، آلمانی ها به شهر فیلیش رسیدند. او در نبرد نزدیک فیلیش زخمی شد و دو پایش در اثر گلوله های هاون مجروح شد، سپس به کرایووا، بعد به بخارست و در نهایت به بیمارستان نظامی شاه فردیناند در یاش منتقل شد. او در مدت چند ماه از زخم هایش بهبود یافت و در از بیمارستان ترخیص شد. هنگام بستری در بیمارستان، او با ستوان دوم گئورگه مانیو ملاقات کرد، که برادر یکی از هم کلاسی های سابقش بود. پس از مرخصی از بیمارستان، او از او خواست تا به گردان ۴۳/۵۹ پیاده نظام بپیوندد و به عنوان پرست
ار داوطلب خدمت کند. برای شجاعتش، او در ۱۰ مارس ۱۹۱۷ مدال «فضیلت اسکات» و مدال فضیلت نظامی درجه ۲ را دریافت کرد. در ۱۷ مارس ۱۹۱۷ او مدال فضیلت نظامی درجه ۱ را دریافت کرده و به درجه ستوان دوم ("Sublocotenent") افتخاری ارتقا یافت. همچنین به فرماندهی یک دسته ۲۵ نفره در گردان ۷ (گردان ۴۳/۵۹ پیاده نظام، لشکر ۱۱) منصوب شد که تحت فرماندهی ستوان دوم گئورگه مانیو بود. به این ترتیب، او اولین افسر زن ارتش رومانی شد. شروع از , گردان در کوداایشتی، شهرستان واسلویی مستقر شد. در , گردان ۴۳/۵۹ که قسمتی از ذخیره ارتش ۱ به فرماندهی ژنرال ارمیا گریگورسکو بود، برای پیوستن به تهاجم پیش رو آماده شد. در گردان از واسلو به تکوجی حرکت کرد و رود سیرت را عبور کرد و در جنگل مالطا سیاچا در نزدیکی جبهه مستقر شد. در , فرمانده لشکر ۱۱، ژنرال ارنست بروستانو با کمال احترام از او خواست که در بیمارستان سیار پشت جبهه بماند، اما ستوان دوم تئودرویو با قاطعیت رد کرد و خواستار پیوستن به گردانش در نبرد پیش رو شد. در , گردان ۴۳/۵۹ در تپه سکولی در ناحیه Muncelu-Varnița مستقر شد. در , خطوط رومانیایی توسط گردان ۴۰ ذخیره آلمانی از لشکر ۱۱۵ پیاده نظام مورد حم
له قرار گرفت. او در حالی که به گردان خود دستور حمله می داد، توسط شلیک مسلسل در سینه هدف قرار گرفت (بر اساس برخی منابع) یا در سر (بر اساس منابع دیگر). طبق دستور شماره ۱ که روز بعد توسط سرهنگ کنتان تین پومپونیو، فرمانده گردان ۴۳/۵۹ صادر شد، آخرین سخنان او پیش از شلیک و مرگ کوتاه بعدی چنین بود: "به جلو، مردان، تسلیم نشوید، من هنوز با شما هستم!" میراث. پس از جنگ، اکتارینا تئودرویو به عنوان یک قهرمان مردم رومانی شناخته شد. هنری برتلو او را به عنوان «ژان دارک رومانی» به دلیل شجاعت، میهن پرستی و فداکاری های برجسته اش معرفی کرد.
لورا فرارِزه (؛ زادهٔ ) پژوهشگر علوم فضایی در شورای تحقیقات ملی کانادا است. تحقیقات اصلی او با استفاده از داده های تلسکوپ فضایی هابل و تلسکوپ هاوایی–فرانسه–کانادا انجام شده است. زندگی اولیه و حرفه ای. لورا فرارس در پادووا، ایتالیا متولد شد و در دانشگاه پادووا تحصیل کرد. او در سال ۱۹۹۶ مدرک دکترای فیزیک خود را از دانشگاه جانز هاپکینز دریافت کرد. او پیش از آنکه در سال ۲۰۰۰ به عنوان استاد در دانشگاه راتگرز منصوب شود، پژوهشگر فوق دکترای هابل در مؤسسه فناوری کالیفرنیا بود. در سال ۲۰۰۴، او به شورای تحقیقات ملی کانادا نقل مکان کرد و اکنون به عنوان مسئول تحقیقات اصلی فعالیت می کند. در ژوئیه ۲۰۱۷، فرارس برای یک دوره ۱۶ ماهه به عنوان مدیر موقت رصدخانه جمینی منصوب شد. تحقیقات. کارهای لورا فرارس این فرصت را برای او فراهم آورده که پروژه هایی با استفاده از امکاناتی مانند تلسکوپ فضایی هابل و تلسکوپ کانادا-فرانسه-هاوایی را رهبری کند. تحقیقات او بر روی سیاهچاله های کلان جرم و پراکندگی سرعت ستاره ای کهکشان های میزبان آنها و تأثیر متقابل آنها بر یکدیگر متمرکز است. او همچنین در مورد هسته های کهکشانی فعال، دینامیک کهکشان ها و روا
بط مقیاس بندی، مقیاس فاصله های فراکهکشانی و نرخ انبساط جهان تحقیق کرده است. در کارهایش، فرارس از داده های رصدخانه های زمینی و فضایی از جمله تلسکوپ فضایی هابل (HST)، رصدخانه پرتو ایکس چاندرا و تلسکوپ کانادا-فرانسه-هاوایی (CFHT) استفاده می کند. بر اساس سیستم داده های اخترفیزیک SAO/NASA، او ۱۷۷ مقاله داوری شده منتشر کرده است که بیش از ۲۰٬۰۰۰ استناد دریافت کرده اند. شاخص اچ او ۶۶ است. فرارس در حال حاضر معاون اتحادیه بین المللی نجوم (IAU) است و در هیئت مدیره تلسکوپ کانادا-فرانسه-هاوایی خدمت می کند. از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴، او رئیس انجمن نجوم کانادا (CASCA) بود. فرارس همچنین در هیئت مدیره انجمن دانشگاه ها برای تحقیقات نجوم (AURA) خدمت کرده و ریاست شورای نظارت AURA برای جمینی (AOC-G) را بر عهده داشته است. فرارس در دانشگاه ویکتوریا، دانشگاه راتگرز، دانشگاه پادووا و مدرسه SIGRAV در نسبیت معاصر و فیزیک گرانشی تدریس کرده است. پر استنادترین نشریات داوری شده فرارِزه شامل «رابطه اساسی بین سیاهچاله های کلان پرجرم و کهکشان های میزبان آنها» که در مجله نامه های اخترفیزیکی، ۲۰۰۰، به چاپ رسید، «نتایج نهایی از پروژه کلیدی تلسکوپ فضای
ی هابل برای اندازه گیری ثابت هابل» و «توده های مرکزی و اندازه های منطقه خط گسترده هسته های فعال کهکشانی. II. یک تحلیل همگن از یک پایگاه داده بزرگ بازتابی-نقشه ای»، که هر دو در مجله اخترفیزیک و به ترتیب در سال های ۲۰۰۱ ۲۰۰۴ منتشر شدند تقدیرها و جوایز. فرارس چندین جایزه دریافت کرده است، از جمله مدال الماس جوبیلی ملکه الیزابت دوم در سال ۲۰۱۲، جایزه هلن سییر هاگ در سال ۲۰۱۴ و جایزه پیتر جی. مارتین در سال ۲۰۱۵. در سال ۲۰۲۰، او به عنوان همکار انجمن سلطنتی کانادا انتخاب شد. در ۳۰ نوامبر ۲۰۰۰، فرارس در یکی از قسمت های سریال تلویزیونی هورایزن با عنوان «سیاهچاله های کلان جرم» حضور یافت. لورا فرارزه یکی از اعضای فعال IAU (اتحادیه بین المللی نجوم) است و به بخش بی تأسیسات، فناوری ها و علم داده، بخش اچ ماده بین ستاره ای و جهان محلی و بخش J کهکشان ها و کیهان شناسی وابسته است. او عضو سابق بخش هشتم کهکشان ها و جهان تا سال ۲۰۱۲ و کمیسیون ۲۸ کهکشان ها تا سال ۲۰۱۵ در IAU بود. او همچنین عضو انجمن نجوم آمریکا و انجمن نجوم کانادا است.
مردم ناگا گروهی قومی هستند که در شمال شرق هند و شمال غربی میانمار زندگی می کنند. آنها از قبایل مختلفی با فرهنگ و سنت های مشابه تشکیل شده اند. بیشتر جمعیت آنها در ایالت ناگالند هند و منطقه خودمختار ناگا در میانمار ساکن هستند. ناگاها یک گروه قومی تبتی-برمه ای بومی شمال شرق هند و شمال غرب میانمار هستند اکثریت جمعیت را در ایالت ناگالند هند و منطقه خودگردان ناگا میانمار (برمه) تشکیل می دهند. با جمعیت قابل توجهی در مانیپور ، آروناچال پرادش و آسام در هند ؛ منطقه ساگاینگ و ایالت کاچین در میانمار. مردم ناگا به زبان های مختلفی صحبت می کنند که عمدتاً به خانواده زبان های چینی-تبتی تعلق دارند. ناگاها به گروه های قومی مختلف ناگا تقسیم می شوند که تعداد و جمعیت آنها نامشخص است. هر یک از آنها به زبان های ناگا متمایز صحبت می کنند که اغلب برای دیگران قابل درک نیست، اما همه آنها به طور ضعیفی به یکدیگر متصل هستند. امروزه، ناگاها همچنان برای تعیین سرنوشت خود و حفظ هویت فرهنگی شان در تلاش هستند. تاریخ و فرهنگ. ناگاها در طول تاریخ به عنوان جنگجویانی سرسخت شناخته می شدند که در برابر سلطه خارجی مقاومت می کردند. فرهنگ آنها شامل هنر، آش
پزی، آهنگ ها و رقص های محلی، و جشنواره های گوناگون است. اکثریت قریب به اتفاق ناگاها مسیحی (عمدتاً باپتیست) هستند، اما اقلیت های بودایی، هندو و آنیمیست نیز در میان آنها وجود دارند. ریشه شناسی. مردم ناگا امروزی در طول تاریخ با نام های بسیاری مانند «نوگا» یا «ناکا» توسط ساکنان پادشاهی آهوم در جایی که اکنون به عنوان «آسام » در نظر گرفته می شود ، به معنای «مردم با گوش های سوراخ شده»، «هائو» توسط مردم میتی در دره ایمفال و «نَکِس آفمار » به شمار می روند . با این حال، با گذشت زمان "ناگا" نامگذاری عمومی پذیرفته شد، و همچنین توسط بریتانیا استفاده می شود. بر اساس گزارش ها اصطلاح «ناگا» منشأ مشکوکی دارد و برای توصیف قبایل تپه ای استفاده می شود که کشوری را بین چین ها در جنوب و کاچین ها ( Singphos ) در شمال شرقی اشغال می کنند. تاریخچه. جدای از ایجاد ارتباط با پادشاهی آهوم، در طول قرن نوزدهم، بریتانیایی ها تلاش کردند تا قبایل ناگا را تحت سلطه خود درآورند و شیوه های سنتی ناگا مانند شکار سر و خشونت بین قبیله ای را لغو کنند. پس از استقلال هند از حاکمیت بریتانیا در سال ۱۹۴۷، ناگا شهروندان هندی شدند، اگرچه یک درگیری قومی مداوم د
ر منطقه از سال ۱۹۵۸ وجود دارد. مونگکاونگ. طبق تواریخ برمه ای "تاگونگ یازاوین"، اولین چائوفا مونگکاونگ ساملونگفا (۱۱۵۰–۱۲۰۱ میلادی) با شهر اصلی در موگاونگ، کشور ناگا را در اوایل دهه ۱۲۰۰ تسخیر کرد. در وقایع نگاری، کشور ناگا به عنوان کانگ سی نامگذاری شده است. پادشاهی مونگمائو. طبق تاریخ نگاری ایالت هسنوی و منگوو ژانبی، در سال ۱۳۱۸، سی کفا، حاکم مونگمائو، برادرش سانلونگفا را به عنوان ژنرال منصوب کرد و ارتش ۹۰٬۰۰۰ نفری را برای حمله به پادشاه مونگ وهسالی لانگ (آسام) رهبری کرد. در پایان او طرحی را طراحی کرد که هر سه سال یک بار مونگ وهسالی لانگ را تسلیم و ادای احترام کند. حکم سام لانگ شرایطی را که وزرای مونگ وهسالی لانگ گفته بودند پذیرفت و به مونگمائو بازگشت. جستارهای وابسته. اقوام هند
الیساوتا باگریانا (؛ ۱۶ آوریل ۱۸۹۳ – ۲۳ مارس ۱۹۹۱)، که با نام الیساوتا لیوبومیروا بلچوا () نیز شناخته می شود، شاعر بلغاری بود که نخستین اشعار خود را در سال های ۱۹۰۷–۰۸ هنگامی که با خانواده اش در ولیکو ترنوو زندگی می کرد، نوشت. او همراه با دورا گابِ (۱۸۸۶–۱۹۸۳) به عنوان یکی از «اولین بانوان ادبیات زنان بلغار» شناخته می شود. او سه بار برای جایزه نوبل ادبیات نامزد شد. باگریانا یکی از نخستین زنان شاعر مدرن در بلغارستان بود که به صراحت دربارهٔ استقلال زن، عشق، آزادی و مبارزه های درونی زنان نوشت، که در زمان خودش موضوعاتی جسورانه به شمار می رفتند. او در دوران فعالیت خود با جنبش های ادبی و فرهنگی مهمی همکاری داشت و اشعارش به چندین زبان ترجمه شدند. مجموعه های شعر معروف او شامل «زنی در خلسه» و «درهٔ سکوت» هستند. آثار او تأثیر زیادی بر شعر معاصر بلغاری و جنبش فمینیستی آن کشور گذاشتند. باگریانا تا پایان عمر خود فعال ماند و به عنوان نماد زن روشنفکر و پیشگام در ادبیات شناخته می شود. زندگی. الیساوتا لیوبومیروا بلچوا در ۱۶ آوریل ۱۸۹۳ در صوفیه، بلغارستان، در خانواده ای کارمندی متولد شد. او تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در پ
ایتخت گذراند. او یک سال (۱۹۰۷–۰۸) را با خانواده اش در ولیکو ترنوو زندگی کرد و در این مدت نخستین اشعار خود را نوشت. بین سال های ۱۹۱۰ و ۱۹۱۱ او در روستای آفتانی تدریس کرد و زندگی روستایی را تجربه نمود، سپس در دانشگاه صوفیه به تحصیل زبان شناسی اسلاوی پرداخت. نخستین اشعار او — "چرا" () و "آهنگ شب" () — در سال ۱۹۱۵ در مجله "اندیشه معاصر" () منتشر شدند. بعد از پایان جنگ جهانی اول بود که او به طور جدی وارد دنیای ادبیات شد، زمانی که شعر دچار تحولی بزرگ بود. تا سال ۱۹۲۱، او فعال در عرصه ادبیات بود و در مجله های مختلفی همچون "روزنامه زنان" () و "مدرنیته" () همکاری می کرد. با انتشار نخستین کتابش، "جاودان و مقدس" (, ۱۹۲۷)، تأیید همکارانش را دریافت کرد. او همچنین شروع به نوشتن داستان های کودکان کرد. اشعار او ساده، حساس و جدی هستند، همچون شعر "چاه" ()، قطعه ای مشابه افسانه که چاهی را که او به عنوان یک دختر کوچک حفر کرده، با سرچشمه شعر در روح خود مرتبط می سازد. اشعار او اغلب به وضوح زنانانه اند — همچون شعر "جاودان" که در آن نویسنده به بدن مادری مرده می نگرد، یا "دعای شبانه" — و پر از روحیه ای شاداب و شورشی است، همچون روح جو
ان و سرکش در شعر "عناصر". باگریانا زندگی خود را در احاطه واژه ها گذراند و در تعدادی از مجله ها سردبیری کرد و نوشت. آثار او به بیش از ۳۰ زبان ترجمه شده است. اشعار او اخیراً در کتابی با عنوان "پنلوپه قرن ۲۱: اشعار منتخب الیسواتا باگریانا"، که توسط برندا واکر ترجمه شده است، منتشر شده است. او در سال ۱۹۹۱ در سن ۹۷ سالگی درگذشت. باگریانا دوست کمونیسم فعال پتار روسف، پدر سیاستمدار برزیلی دیلما روسف، که در ۳۱ اکتبر ۲۰۱۰ به عنوان رئیس جمهور برزیل انتخاب شد، بود. آثار به زبان انگلیسی. آثار الیسواتا باگریانا شامل اشعار و داستان های مختلفی است که به زبان های مختلف ترجمه شده اند. او نخستین اشعار خود را در سال ۱۹۱۵ منتشر کرد و با کتاب «جاودان و مقدس» (۱۹۲۷) به شهرت رسید. اشعار او ساده، حساس و عمیق هستند و اغلب به طور خاص جنبه های زنانگی و تجربیات فردی را بیان می کنند. علاوه بر اشعار، او داستان های کودکان نیز نوشته است. برخی از آثار برجسته او شامل مجموعه های «پنلوپه قرن ۲۱» و «صدای سیبِل ها» هستند که به زبان انگلیسی ترجمه شده اند. آثار او به بیش از ۳۰ زبان دنیا ترجمه شده و در دنیای ادبیات جایگاه ویژه ای دارند. جوایز و افتخا
رات. الیساوتا باگریانا در طول زندگی خود جوایز و افتخارات مختلفی را دریافت کرد. او در سال های ۱۹۴۳، ۱۹۴۴ و ۱۹۴۵ سه بار برای جایزه نوبل ادبیات نامزد شد. در سال ۱۹۶۹ نیز موفق به دریافت مدال طلا از انجمن ملی شاعران در رم شد. همچنین، نقطه باگریانا در جنوبگان به افتخار او نام گذاری شده است.
جووانا، ملکه ایتالیا (; – ) شاهزاده ایتالیایی از دودمان ساووی بود که بعداً به عنوان تساریتسا بلغارستان با ازدواج با بوریس سوم بلغارستان تبدیل شد. او شاهزاده و ملکه ایتالیا بود که در تورین، ایتالیا متولد شد. او دختر آمادئو، دوک آو آوستا و ماریا ویکتوریا از پرتغال بود. در سال ۱۸۸۳، جووانا با ویکتور امانوئل سوم، پادشاه ایتالیا ازدواج کرد و به عنوان ملکه ایتالیا شناخته شد. جووانا زندگی ای نسبتاً متواضع و ساده داشت و بیشتر به امور خیریه و حمایت از پروژه های اجتماعی و فرهنگی علاقه مند بود. در دوره سلطنت او، او در فعالیت های مختلفی همچون بهبود شرایط بهداشتی و آموزشی در ایتالیا مشارکت داشت. همچنین در دوران جنگ جهانی اول، او به شدت از نیروهای نظامی حمایت می کرد و کمک های بسیاری به خانواده های سربازان داشت. جووانا تا سال ۱۹۴۶، که پادشاهی ایتالیا برچیده شد، در کنار شوهرش و بعد از آن به عنوان مادر پادشاه ایتالیا در تاریخ کشورش شناخته می شد. او در ۲۸ فوریه ۱۹۴۶ درگذشت. زندگی. جیوانا در رم، سومین دختر و چهارمین فرزند از پنج فرزند شاه ویکتور امانوئل سوم و ملکه النا، شاهزاده پیشین مونته نگرو، به دنیا آمد. در مراسم تعمید کاتو
لیک رومانی، نام های جیوانا الیزابت آنتونیا رومانا ماریا به او داده شد. برادر بزرگتر او شاه ایتالیا در آینده (اومبرتوی دوم) بود. تساریتسا بلغارستان. جیوانا در ۲۵ اکتبر ۱۹۳۰ در کلیسای سنت فرانسیس آسیزی آسیزی با تسار بوریس سوم بلغارستان ازدواج کرد، در مراسمی کاتولیک رومانی، که در آن بنیتو موسولینی، دیکتاتور ایتالیا، حضور داشت. بلغارها او را انتخاب مناسبی می دانستند، چرا که مادرش النا از مونته نگرو از قوم اسلاوها بود. در مراسمی دوم در صوفیه، جیوانا (که خود دختر یک پدر کاتولیک و یک مادر پیشین ارتدوکس بود) در مراسمی کلیسای ارتدکس شرقی ازدواج کرد، که باعث بروز اختلافاتی با کلیسای کاتولیک شد. جیوانا نسخه بلغاری نامش، ایوانا، را پذیرفت. جیوانا با پاپ ژان بیست وسوم، که نونس آن زمان به بلغارستان بود، آشنا بود و او توانست به او کمک کند. او و بوریس دو فرزند داشتند: ماری لوئیز از بلغارستان که در ۱۳ ژانویه ۱۹۳۳ متولد شد و سیمئون زاکس-کبورگ و گوتا که در ۱۶ ژوئن ۱۹۳۷ متولد شد. در سال های پیش از جنگ جهانی دوم، تساریتسا ایوانا در امور خیریه فعال شد، از جمله تأمین هزینه های بیمارستان کودکان. در طول جنگ، او در مقابل همسرش که بلغا
رستان را به نیروهای محور تحویل داده بود، با گرفتن ویزای ترانزیت برای فرار تعدادی از یهودیان به آرژانتین، ایستادگی کرد. تسار بوریس همچنین کمتر از آنچه آدولف هیتلر امیدوار بود قابل انعطاف بود و پس از دیدار با هیتلر در برلین در اوت ۱۹۴۳، تسار به شدت بیمار شد و در ۴۹ سالگی درگذشت. دلایل رسمی مرگ او استرس و مشکل قلبی بود. پسر ایوانا، سیمئون، تسار جدید شد و یک شورای وصایت تشکیل شد که تحت رهبری عمویش پرنس کریل بود، که توسط آلمانی ها به عنوان فردی قابل انعطاف تر در نظر گرفته می شد. در روزهای پایانی جنگ جهانی دوم، بلغارستان توسط اتحاد جماهیر شوروی اشغال شد. پرنس کریل توسط دادگاه مردمی محاکمه و سپس اعدام شد. ایوانا و پسرش سیمئون تحت بازداشت خانگی در کاخ ورانا، نزدیک صوفیه، تا ۱۵ سپتامبر ۱۹۴۶ باقی ماندند، زمانی که دولت کمونیستی جدید به آنها ۴۸ ساعت مهلت داد تا کشور را ترک کنند، زیرا دولت پس از رفراندوم اعلام جمهوری شده بود، اگرچه ملکه پس از اعدام پرنس کریل در ۱ فوریه ۱۹۴۵ می خواست بلغارستان را ترک کند. سال های پایانی. پس از فرار اولیه به اسکندریه در پادشاهی مصر برای پیوستن به پدرش، شاه ویکتور امانوئل سوم، جیوانا و پسرش
سیمئون دوم به مادرید نقل مکان کردند. در سال ۱۹۶۲ سیمئون دوم ازدواج کرد و ملکه جیوانا به اشتوریل در ریویرا پرتغالی نقل مکان کرد، جایی که باقی عمرش را گذراند، به جز یک بازگشت کوتاه به بلغارستان در سال ۱۹۹۳، زمانی که از محل قبر بوریس بازدید کرد و در مراسم بازسازی قلب او حضور داشت. او در قبرستان عمومی آسیزی، ایتالیا به خاک سپرده شده است، جایی که در سال ۱۹۳۰ با پادشاه بوریس سوم ازدواج کرد. افتخارات، سبک ها و نشان ها. جیوانا ساووی، ملکه بلغارستان، در طول زندگی خود به دریافت افتخارات متعدد ملی و بین المللی نائل شد. این افتخارات شامل نشان ها و مقام های عالی از سوی کشورهایی مانند ایتالیا، بلغارستان، امپراتوری اتریش-مجارستان، امپراتوری روسیه، پادشاهی بایرن، پادشاهی یوگسلاوی و دیگر خاندان های سلطنتی اروپا بود. نشان های ملی. - بانوی عالی رتبه نشان قدیسان موریس و لازاروس از سوی دودمان ساووی (ایتالیا) - بانوی صلیب بزرگ نظم شوالیه ای مالت - بانوی صلیب بزرگ نشان سلطنتی فرانسیس یکم از خاندان بوربون-دو سیسیل - بانوی صلیب بزرگ نشان سنت الکساندر از پادشاهی بلغارستان (با الماس، ۱۹۳۳) نشان های خارجی. - بانوی نشان سلطنتی صلیب ستاره
دار از امپراتوری اتریش-مجارستان - بانوی صلیب بزرگ نشان ترزا از پادشاهی بایرن - بانوی نشان سلطنتی سنت کاترین از امپراتوری روسیه - بانوی صلیب بزرگ نشان سنت ساوا از پادشاهی یوگسلاوی این افتخارات نشان دهنده جایگاه برجسته او در میان خاندان های سلطنتی اروپا و احترام بین المللی به شخصیت و نقش او در تاریخ معاصر اروپا هستند.
استودیو ، یک مجموعه تلویزیونی آمریکایی در ژانر کمدی سیاه است که توسط ست روگن و اوان گلدبرگ خلق شده است. کاترین اوهارا، آیک بارینهولتز و کاترین هان دیگر بازیگران اصلی سریال هستند و افرادی همچون ربکا هال، پل دینو، مارتین اسکورسیزی، استیو بوشمی، گرتا لی، آنتونی مکی، شارلیز ترون و ران هاوارد به عنوان بازیگران مهمان در نسخه های خیالی از شخصیت های واقعی خود به ایفای نقش پرداخته اند. داستان این سریال دربارهٔ مردی به نام متیو رمیک است که سال ها است به عنوان مدیر اجرایی تولید در یکی از استودیوهای هالیوودی کار می کند. پس از بازنشسته شدن مدیر قبلی استودیو، متیو توسط رئیس استودیو به عنوان مدیر جدید انتخاب شده و این فرصت را پیدا می کند تا همان طور که همیشه می خواسته، فیلم های فاخر با کارگردانان بزرگ تولید کند اما فشارهای بی امان رئیس استودیو و دیگر همکارانش مبنی بر ساخت فیلم های گیشه ای، او را درگیر چالش های عجیب می کند. "استودیو" از تاریخ ۲۶ مارس ۲۰۲۵ توسط اپل تی وی پلاس منتشر شد. سریال با استقبال بسیار بالا و واکنش های مثبت منتقدان همراه شد که موقعیت های طنز، ضرباهنگ بالا، عملکرد روگن و بازیگران و فیلم برداری کار را تحس
ین کردند. در ماه مه ۲۰۲۵، سریال رسما برای فصل دوم تمدید شد.