Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قد بودند که تا سال 1951، آزار و اذیت زبان کاتالان "کامل" بود. در برخی مکان ها، دانشجویان مجبور بودند همکلاسی های خود را که به زبان کاتالان صحبت می کردند، محکوم کنند. در این دوره، زبان کاتالان نیز بر روی سنگ قبرها ممنوع بود. بین سال های 1939 تا 1943 چاپ کتاب به زبان کاتالان عملاً ناپدید شد. با شکست آلمان نازی در سال 1945، برخی از اقدامات سختگیرانه شروع به برداشته شدن کردند و در حالی که زبان اسپانیایی تنها زبان ترویج شده باقی ماند، تعداد محدودی از ادبیات کاتالان شروع به تحمل کردند. با این حال، آثاری که برای جوانان در نظر گرفته شده بود، محدود به یادگیری زبان نوشتاری شد. بعدها، گشایش رژیم، تغییر کوچکی در به حاشیه راندن زبان ایجاد کرد، مانند پخش اولین برنامه تلویزیونی به زبان کاتالان در TVE ( "تئاتر کاتالان" ) در سال 1964 و جنبش "Nova Cançó (آهنگ جدید)" (1961)، اگرچه هنوز محدودیت هایی مانند ممنوعیت آواز خواندن خوان مانوئل سرات به زبان کاتالان در مسابقه آواز یوروویژن در سال 1968 وجود داشت. در سال ۱۹۶۸، در بحثی درباره فعالیت های فرهنگی به زبان کاتالان، جی.بی. سندروس، تاجر کاتالان، تلاش کرد تا وزیر وقت فرانکو، مانوئل
فراگا ایریبارنه، را متقاعد کند تا دستور جمع آوری اولین نسخه از «تاریخ مصور کاتالونیا» را لغو کند. برعکس، فراگا در نهایت به تمجید از دفعات مختلفی پرداخت که اسپانیا به کاتالونیا حمله نظامی کرده بود و اعلام کرد که در صورت لزوم آماده است دوباره این کار را انجام دهد. پس از گذار اسپانیا به دموکراسی. در سال 1992، عملیات پلیسی موسوم به « عملیات گارزون » منجر به دستگیری 45 فعال و سیاستمدار طرفدار استقلال کاتالونیا در آستانه المپیک تابستانی در بارسلونا ، به اتهام عضویت در سازمان مسلح طرفدار استقلال کاتالونیا، ترا لیور، بدون ارائه مدرک واقعی شد. 25 نفر از دستگیرشدگان در سلول انفرادی نگهداری شدند. آنها شکنجه توسط پلیس اسپانیا و تهدید به خشونت و تجاوز به خود و خانواده هایشان، و همچنین توهین های مداوم ضد کاتالان و کاتالان هراسانه را محکوم کردند. رشد مجدد احساسات ضد کاتالانی در اسپانیا در دهه اول قرن بیست و یکم، از جمله دلایل دیگر، با اصلاح اساسنامه خودمختاری کاتالونیا و درخواست های جامعه کاتالونیا برای بازگرداندن « اسناد سالامانکا »، مجموعه ای از اسناد که در طول جنگ داخلی اسپانیا توسط ارتش فرانکو به منظور سرکوب شدید، به ط
ور گسترده از افراد و سازمان ها در کاتالونیا مصادره شده بود ، مشخص شد. در سال 2006، حزب محافظه کار مردم اسپانیا (PP) یک کمپین تبلیغاتی علیه «پیمان اساسنامه کاتالونیا و شکایات مربوط به اندلس» راه اندازی کرد. با این حال، 14 ماده از اساسنامه خودمختاری کاتالونیا که حزب PP آنها را خلاف قانون اساسی می دانست، در اساسنامه خودمختاری اندلس نیز به همین شکل آمده بود ، که کاملاً مورد حمایت حزب به ریاست ماریانو راخوی بود . از سوی دیگر، در جامعه خودمختار والنسیا ، ضدیت با کاتالانیسم از زمان گذار دموکراتیک بخشی از استراتژی راست سیاسی بوده است و به عنوان ابزاری برای جنبش منطقه ای راست گرای والنسیا معروف به " بلاوریسم " عمل کرده است. در 11 آوریل 1993، گیلم آگولو ، فعال والنسیایی طرفدار استقلال کاتالونیا و ضد فاشیست ، توسط گروهی از نئونازی ها و ملی گرایان اسپانیایی در مونتانخوس ترور شد . اعضای خانواده و سازمان های چپ گرا و طرفدار استقلال، انگیزه این جنایت را سیاسی دانستند، زیرا جوانانی که در این قتل دخالت داشتند به خاطر ایدئولوژی اسپانیایی و فاشیستی خود شناخته شده بودند و همچنین از ایدئولوژی ضد فاشیستی آگولو اطلاع داشتند. در دهه
۲۰۱۰، برخی سازمان ها و وبلاگ های خبری جعلی مانند "«دولچا کاتالونیا»" که ارتباط نزدیکی با راست افراطی اسپانیا و کاتولیک های افراطی دارند، به ابزاری برای ضدکاتالانیسم، شبه تاریخ و جدایی طلبی زبانی تبدیل شده اند . زبان و فرهنگ جمعیتی حدود 10 میلیون نفر که به زبان کاتالان-والنسی صحبت می کنند، عملاً در رسانه های اسپانیایی وجود ندارد. در عین حال، رسانه ها و شبکه های اجتماعی وسیله ای برای انتشار نوعی کاتالانوفوبیای ظریف یا آشکار هستند که با ملی گرایی پیش پا افتاده اسپانیایی همراه است. ادغام درجات مختلف کاتالانوفوبیا در ملی گرایی پیش پا افتاده بخش های بزرگی از جامعه اسپانیا، در فریادهای حمله ای مانند "a por ellos, oé" توسط مردم و همچنین توسط نیروهای انتظامی اسپانیا، در جریان سرکوب پلیسی همه پرسی استقلال کاتالونیا در سال 2017، تصعید می شود . آمار. واقعیت این احساسات در مطالعات انجام شده توسط مؤسسات مختلف نظرسنجی بیان شده است. کاتالان ها همواره به عنوان کم ارزش ترین مردم اسپانیا شناخته می شدند؛ پس از آنها معمولاً باسک ها قرار دارند. در سال 2020، مرکز مطالعات نظری، نظرسنجی ای را در مورد علایق و عدم علایق اسپانیایی ها ا
نجام داد. طبق نتایج این گزارش، کاتالونیا جامعه خودمختاری است که تاکنون کمترین همدردی را از بقیه ایجاد می کند. تجدیدنظرطلبی تاریخی اسپانیایی. ضد کاتالانیسم را می توان در بحث های مربوط به تاریخ کاتالونیا و رابطه آن با تاریخ اسپانیا، عموماً در فضاهای غیرآکادمیک، یافت که بخشی از ناسیونالیسم عامیانه نیز هست. استدلال های شبه تاریخی اسپانیایی علیه کاتالونیا که عمدتاً بر اساس کلیشه های باقی مانده از تاریخ نگاری رمانتیک اسپانیایی با مبنای کاستیلیایی، که توسط دیکتاتوری فرانکو ترویج و بعداً تثبیت شد، صورت می گیرد، به دنبال کم اهمیت جلوه دادن یا انکار هرگونه نقش، حضور خارجی یا سازمان سیاسی خاص مردم کاتالونیا در گذشته هستند. این امر به ویژه در دهه های اول قرن بیست و یکم به دلیل افزایش تقاضا برای خودمختاری کاتالان ها رواج یافت و اغلب به عنوان ابزاری برای انکار هرگونه مشروعیت تاریخی احتمالی مطالبات کاتالان ها مورد استفاده قرار می گرفت. انتشار استدلال های شبه تاریخی توسط رسانه ها و افراد مخالف خودمختاری کاتالونیا و افراد مرتبط با راست سیاسی و همچنین انتشار توسط شبکه های اجتماعی تسهیل شد . برخی از مباحث تکراری عبارتند از:
ورزشگاه شهر المپیک () یک ورزشگاه فوتبال است که در بخش شرقی تاشکند، ازبکستان، در مجموعه دهکده المپیک در خیابان ازبکستان نو واقع شده است. ساخت این ورزشگاه در ۹ نوامبر ۲۰۲۲ آغاز شد و در ۱۸ اوت ۲۰۲۵ توسط شرکت ساختمانی چینی CAMC Engineering به پایان رسید. این ورزشگاه در اوت ۲۰۲۵ با میزبانی مسابقات جام ملت های آسیای مرکزی ۲۰۲۵ بازگشایی شد.
مول آنتونلیانا () مول آنتونلیانا یک ساختمان برجسته و مهم در تورین، ایتالیا است که به نام معمار آن، آلساندرو آنتونلی، نامگذاری شده است. مول در زبان ایتالیایی به ساختمانی با ابعاد عظیم گفته می شود. ساخت و ساز این ساختمان در سال ۱۸۶۳، اندکی پس از اتحاد ایتالیا آغاز شد و در سال ۱۸۸۹، پس از مرگ معمار، به پایان رسید. این مکان که در ابتدا به عنوان یک کنیسه در نظر گرفته شده بود، اکنون موزه ملی سینما را در خود جای داده است و گمان می رود بلندترین موزه در جهان باشد. تصویری از این ساختمان بر روی سکه ۲ سنتی ایتالیایی نقش بسته است. طاق های کاتالان در سقف طبقه همکف زیر دهلیز خودنمایی می کنند که در ایتالیا نسبتاً نادر اما در اسپانیا، جایی که منشأ آنها بوده، محبوب هستند. در فرهنگ عامه. فریدریش نیچه این ساختمان را بسیار تحسین می کرد و آن را با شخصیت زرتشت مرتبط می دانست و نوشت: "پیش از این، از کنار مول آنتونلیانا عبور می کردم، شاید درخشان ترین اثر معماری که تاکنون ساخته شده است—عجیب است که هیچ اسمی ندارد—در نتیجه ی یک رانندگی مطلق به ارتفاعات—هیچ چیز را به اندازه زرتشت من به یاد نمی آورد. من آن را «اینک انسان» نامیدم با این رو
حیه و فضای خالی عظیمی که در اطراف آن ایجاد شده و آن را احاطه کرده." این ساختمان در چهارمین قسمت از برنامه تلویزیونی یک رئالیتی شو آمریکایی به نام «مسابقه شگفت انگیز ۲۰» حضور داشت. این ساختمان (از جمله فضای داخلی و موزه سینمای آن) به طور گسترده در فیلم ایتالیایی «"دوپو مزانوته"» "(پس از نیمه شب)" محصول ۲۰۰۴ مورد استفاده قرار گرفت. یک نسخهٔ سبک سازی شده از این ساختمان در لوگوی المپیک زمستانی ۲۰۰۶ مورد استفاده قرار گرفت. این ساختمان در بازی های زمستانی المپیک ویژه ۲۰۲۵ مورد استفاده قرار گرفت، ایندفعه به عنوان کلاه مولی، یک سمور آبی استفاده شد.
گورودکی (; ; ) یک ورزش فولکلور روسی است. از نظر مفهومی شبیه بولینگ و همچنین تا حدودی شبیه بازی «نعل های اسب» است، هدف این بازی این است که با پرتاب چوب بیسبال به سمت گروه هایی از اسکیتل ها که در الگوهای مختلف چیده شده اند، آن ها را از دور خارج کنند. اسکیتل ها یا پین ها، "گورودکی" (به معنای واقعی کلمه «شهرهای کوچک» یا «شهرک ها») نامیده می شوند و منطقه مربعی که در آن چیده شده اند"، گورود" («شهر») نامیده می شود. محبوبیت آن به کارلیا، فنلاند، سوئد، اینگریا، بخش هایی از لیتوانی و استونی نیز گسترش یافته ااست. در زبان های اسکاندیناوی و بالتیک، این بازی نام های مختلفی مانند "کورنیمانگ" ("kurnimäng")، کوریهکا ("kriuhka")، کیلی ("keili")، کولوی ("köllöi") و می یستوچیای ("miestučiai") دارد. نوع فنلاندی آن "kyykkä" یا اسکیتلز فنلاندی نامیده می شود. این بازی حداقل از قرن هفدهم به شکلی کاملاً نزدیک به شکل مدرن آن شناخته شده است، زیرا یکی از برجسته ترین بازیکنان "گورودکی"، پتر کبیر بود. این بازی در دوره معاصر نیز پابرجا مانده است. نحوهٔ بازی. این بازی شامل پرتاب یک چوب بیسبال از فاصله ای از پیش تعیین شده به سمت "گورودکی ها"
است که در یکی از ۱۵ حالت زیر چیده شده اند: هدف این است که با کمترین تعداد پرتاب ممکن، "گورودکی ها" را به طور کامل از مربع مشخص شده بیرون انداخت. قوانین شکل «نامه». وقتی بازیکنی به شکل «نامه» می رسد، مجموعه ای از قوانین خاص اعمال می شود: تاریخچه. اگرچه "گورودکی" به طور سنتی یک بازی فولکلور است، اما چهره های تاریخی روسیه مانند پتر اول، الکساندر سووروف، ولادیمیر لنین و جوزف استالین و همچنین چهره های فرهنگی برجسته ای مانند ایوان پاولوف، لئو تولستوی، ماکسیم گورکی، نیکولای تیموفیف-رسوفسکی و دیگران این بازی را انجام می داده اند. این بازی به شکلی که قبل از سال ۱۹۲۳ وجود داشت، به خودی خود هیچ قانون مدونی نداشت. در سال ۱۹۲۳، زمانی که اولین مسابقه سراسری اتحادیه ها برگزار شد، به یک ورزش قانونی تبدیل شد و قوانین آن تدوین گردید و در اولین المپیاد سراسری اتحادیه در سال ۱۹۲۸ به یک رویداد تبدیل شد. فرهنگ عامه. این بازی در قسمتی از سریال انیمیشن شوروی «"خرگوش بلا و گرگ ناقلا!»" نشان داده شد. علاوه بر این، "گورودکی" در برنامه واقع نمای محبوب CBS "«مسابقه شگفت انگیز ۱۷»"، قسمت ۷، در طول یک چالش «جاده بند» حضور داشت. این بازی هم
چنین در ۴ ژوئن ۲۰۱۱ در برنامه "«شلاگ دن راب»" نمایش داده شد و سرگرمی مورد علاقه کودکی شخصیت اصلی رمان "«پنین"» اثر ولادیمیر ناباکوف بود (صفحه …). ۱۰۶، قدیمی). این بازی را می توان از طریق دیسک بازی "REC ROOM" که در سال ۲۰۰۹ منتشر شد، روی سیستم بازی وی (Wii) بازی کرد.
ژینورا فرانچسکونی (؛ زادهٔ ) بازیگر و مدل اهل ایتالیا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "پدر ماتئو" اشاره کرد. زندگی و حرفه. ژینورا فرانچسکونی در ۲۲ آوریل ۲۰۰۳ در سورا در استان فروزینونه متولد شد. و یک خواهر بزرگتر به نام لودویکا دارد که او نیز بازیگر است. وی از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۴ در نمایش های مد حرفه ای در بخش "کودکان" شرکت کرد. در سال ۲۰۱۴ در فیلم کوتاه "«بدون لباس»" به کارگردانی آندره اولیندو بازی کرد. در سال ۲۰۱۷ اولین حضور خود را در تلویزیون با نقش گینِور در قسمتی از فصل چهارم مجموعه تلویزیونی "«چه خدایی که عاشقش هستی»" تجربه کرد. سال بعد در سال ۲۰۱۸، نقش فرانچسکا تانکردی را در قسمتی از فصل یازدهم مجموعه "پدر ماتئو" بازی کرد. در سال ۲۰۱۹ نقش دنیس را در فیلم "«لانه»" به کارگردانی روبرتو دِ فئو بازی کرد. در همان سال، نقش آزورا را در فیلم "«فاموسا»" به کارگردانی آلساندرا مورتلیتی بازی کرد. در سال های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰، برای بازی در نقش گلوریا در فصل های دوم و سوم مجموعه "«سارا مارتی»" انتخاب شد. در سال ۲۰۲۰، نقش رجینا را در فیلم "رجینا" به کارگردانی الساندرو گرانده بازی کر
د. او در آن فیلم با فرانچسکو مونتاناری بازیگر همبازی بود. سال بعد در سال ۲۰۲۱، نقش سیمون را در فیلم "«والدین در مقابل اینفلوئنسرها»" به کارگردانی میکلا آندروتزی بازی کرد. در سال های ۲۰۲۱ و ۲۰۲۳ به جمع بازیگران مجموعه تلویزیونی "«مامان!»" در نقش سوله بورگی پیوست. در آن فیلم با رائول بووا و ماریا کیارا جانتا همبازی شد. در سال ۲۰۲۲ در فیلم کوتاه «مادر» به کارگردانی والنتینا د آمیسیس بازی کرد. در همان سال او نقش سوفیا رومئو را در فیلم « "اسم من انتقام است»" به کارگردانی کوزیمو گومز بازی کرد. که در آن فیلم با آلساندرو گاسمان همبازی شد.
من ترنی دی توزور قطارهای توزور یک آهنگ ایتالیایی است که توسط فرانکو باتیاتو، روزاریو «سارو» کوزنتینو نوشته شده است. و جوستو پیو. این آهنگ، اثر ایتالیا شرکت کننده در مسابقه آواز یوروویژن ۱۹۸۴ بود که به زبان ایتالیایی (با اشعاری به زبان آلمانی) توسط آلیس و باتیاتو اجرا شد. این آهنگ در یک نسخه استودیویی که فقط توسط باتیاتو خوانده شده بود، بعداً در آلبوم او "با نام «جهانی در تاریکی»" (۱۹۸۵) گنجانده شد و متعاقباً به زبان های انگلیسی و اسپانیایی با عنوان «قطارهای توزر» و «ترن های توزر» نیز ضبط شد و به ترتیب در آلبوم های "«پژواک های رقص های صوفی"» و "«اکوهای رقص صوفی»" قرار گرفت. در سال ۱۹۹۴، باتیاتو اجرایی از این آهنگ را با ارکستر سمفونی برای آلبوم زنده خود "با نام «بی حفاظت»" ضبط کرد. آلیس همچنین نسخه های تک نوازی این آهنگ را ضبط کرد که در آلبوم های اکسیر (۱۹۸۷) و "آلیس (خواننده)" (۱۹۹۹) گنجانده شده است، که دومی با سازهای زهی توسط ارکستر جلسه لندن، تنظیم و رهبری شده توسط گاوین رایت، اجرا می شود. نسخه دوئت اصلی سال ۱۹۸۴ این آهنگ در "مجموعه مجموعه استودیو" سال ۲۰۰۵ که مروری بر حرفه آلیس است، قرار دارد و در واقع اولی
ن حضور آن در آلبومی از آلیس، بیست و یک سال پس از ضبط آن است. اشعار و پیشینه تاریخی. خط قطاری که در اشعار به آن اشاره شده است، از متلاوی در شمال و از طریق دره های سلجا در کوه های اطلس به توزور در مرز صحرای بزرگ آفریقا در جنوب امتداد دارد، مرز ذکر شده متعاقباً مرز تونس - الجزایر است. این مسیر در اوایل دهه ۱۹۰۰ با هزینه هنگفت مالی دولت و جان انسان ها ساخته شد تا بیگ تونس (پادشاه تونس) بتواند با شکوه به کاخ زمستانی خود در شهر واحه ای توزور سفر کند و تا حد زیادی نیز مقامات خارجی را در بازدید تحت تأثیر قرار دهد. در ابتدا تنها یک قطار وجود داشت که در سال ۱۹۱۰ در پاریس ساخته شد و این هدیه رسمی از سوی دولت فرانسه به بیگ تونس بود، زمانی که این کشور تحت الحمایه فرانسه بود. با رنگ آمیزی هر پنج کالسکه به رنگ قرمز پررنگ، مردم ستمدیده و فقیر تونس آن را در زبان عامیانه «"مارمولک" قرمز» می نامیدند و آن را نمادی از قدرت و سبک زندگی مجلل بیگ ها تحت تأثیر غرب و امپریالیسم فرانسه می دانستند. پس از آنکه تونس ورشکسته در سال ۱۹۵۷ به یک جمهوری خودمختار تبدیل شد و بیگِ حاکم آن زمان از سلسله حسینی، هم نفوذ سیاسی و هم ثروت شخصی موروثی ق
ابل توجه خود را از دست داد، قطار با فضای داخلی مجلل به سبک عصر طلایی شامل صندلی های راحتی مخمل زربافت، چراغ های سقفی آنتیک کروی، اتصالات برنجی، تزئینات چوب ماهون و پنجره های پانوراما توسط دولت جدید مصادره شد، اما به دلیل ارزش نمادین آن در یک انبار نگهداری و به حال خود رها شد. با این حال، پس از حدود سی سال فرسودگی، توسط دولت تونس و SNCFT (انجمن ملی راه آهن تونس) بازسازی شد و امروزه مارمولک قرمز و خط قطار المتلوی -توزور، که اغلب به عنوان قطار سریع السیر شرق شمال آفریقا شناخته می شود، دوباره در حال فعالیت هستند و یکی از بزرگ ترین جاذبه های گردشگری این کشور می باشند. ترکیب. قسمت آلمانی «قطارهای توزور» با اجرای سه خواننده زن اپرا، جایی که می خواهیم دوباره بگوییم / و دو "سیم کشی…"، نقل قولی است از اپرای ولفگانگ آمادئوس موتزارت یا فلوت "سحرآمیز"، پرده دوم صحنه ۷، در شکل اصلی خود تنها یک ثانیه در مدت زمان، ۳ میله، در زمان ۶/۸، که معمولاً توسط سه پسر جوان یا "جنی" خوانده می شود. جمله کامل این است: ترجمه: «ما هنوز می خواهیم او را به تو نشان دهیم، و تو با شگفتی خواهی دید که او قلبش را به تو تقدیم می کند.» در سال ۱۹۸۱، آ
لیس با یکی دیگر از آثار باتیاتو، «به خاطر الیسا»، برنده جشنواره موسیقی سانرمو شد که به نوبه خود، هم از نظر موسیقی و هم از نظر ترانه، بازنویسی ای از باگاتل لودویگ فان بتهوون در لا مینور وو ۵۹ بود که عموماً با نام «برای الیزه» شناخته می شود. با وجود بسیاری از ویژگی های غیرمعمول و ساختار نسبتاً پیچیده ژانرش، «من سه گانه را می شناسم» در مجموعه سی دی های برندگان و کلاسیک ها که همزمان با ویژه برنامه تبریک میگم در اواخر سال ۲۰۰۵ تولید شده بودند و همچنین در دی وی دی همراه آن، منتشر شد. اجرای یوروویژن. سه خوانندهٔ متزو سوپرانو که به طور کلاسیک آموزش دیده بودند - در شب مسابقه در لوکزامبورگ، لباس های شب سبز، سفید و قرمز، رنگ های پرچم ایتالیا را به تن داشتند (با این حال، تماشاگران ترتیب اشتباهی را دیدند، به طوری که قرمز به جای سبز و برعکس، قرار داشت) - به مدت دو دقیقه و سی و پنج ثانیه سکوت کردند تا اینکه چهار میزان از "فلوت جادویی" خود را اجرا کردند؛ در مجموع هشت ثانیه. ضبط استودیویی این آهنگ با اجرای خواننده اپرای آمریکایی، مریلین هورن، هر سه هارمونی و همچنین بخش سازهای زهی ارکستر لا اسکالا در میلان انجام شده است. قسمت
بی این تک آهنگ، قطعهٔ بی کلام «دوچرخه هایی از فورلی» (Le biciclette di Forlì) اشاره ای به زادگاه آلیس، شهر فورلی، دارد. این آهنگ در آن شب، هجدهمین اجرا را داشت، پس از آهنگ «روز بارانی» از سوئیس با آهنگ «خوشحالم که به تو می گویم؟» و پیش از آهنگ «سکوت و مهربانی» از ماریا گینو از پرتغال. پیش از مسابقه، این آهنگ توسط بنگاه های شرط بندی لادبروکس به عنوان دومین آهنگ محبوب برنده، پس از «ترمینال ۳» از ایرلند با اجرای لیندا مارتین، رتبه بندی شده بود. با وجود دریافت «دوازده امتیاز» مورد انتظار از کشورهای متنوعی مانند اسپانیا و فنلاند، در پایان رأی گیری تنها ۷۰ امتیاز کسب کرده بود و در بین ۱۹ آهنگ، مشترکاً در رتبه پنجم قرار گرفت. خلاصه. با وجود اینکه «من قطارهای توزور» در مسابقه اصلی برنده نشد، در قاره اروپا به یک موفقیت تجاری تبدیل شد. این تک آهنگ در سوئد، کشوری که با «دیگی-لو دیگی-لی» برنده مسابقه شد - و همچنین یکی از نه کشوری بود که به شرکت کننده ایتالیایی در مسابقه امتیاز صفر داد، جزو ۲۰ آهنگ برتر قرار گرفت. «من قطارهای توزور» همچنین یکی از معدود شرکت کنندگان ایتالیایی یوروویژن است که تاکنون در خود ایتالیا به موفقیت
تجاری رسیده است: این آهنگ در ژوئن ۱۹۸۴ به رتبه اول رسید و در فهرست پرفروش ترین تک آهنگ های ایتالیا در سال ۱۹۸۴، «من قطارهای توزور» در رتبه ۲۰ قرار گرفت. آلیس و باتیاتو از آن زمان به همکاری خود ادامه داده اند. در سال ۲۰۰۲، این دو نفر آهنگ دونفره «مثل مهر» را برای آلبوم فلورز ۳ ضبط کردند. آل بانو و رومینا پاور با آلبوم «جادوی اوه جادو» جانشین «من ترنی دی توزور» به عنوان نماینده ایتالیا شدند. نسخه های جلد. خواننده فنلاندی ، سیجا سیمولا، که نماینده فنلاند در مسابقه آواز یوروویژن ۱۹۷۸ با آهنگ " آنا راکاودله تیلایسئوس " بود، آهنگ "قطارهای توزور" را در آلبوم ۱۹۸۴ خود، احساسات"،" بازخوانی کرد. نسخه فنلاندی این آهنگ با اشعار خود سیمولا "قطار به تورکو" نام دارد که به معنای واقعی کلمه "قطار به تورکو " ترجمه می شود. این سومین آهنگ ایتالیایی بود که سیمولا در یوروویژن ضبط کرد. او در سال ۱۹۷۰ آهنگ "خدایا، چقدر دوستت دارم" اثر دومنیکو مودوگنو در سال ۱۹۶۶ را به زبان ایتالیایی و در سال ۱۹۷۷ آهنگ "رایگان" اثر میا مارتینی را به زبان فنلاندی با عنوان "واپااناً بازخوانی کرده بود. حضور در رسانه های دیگر. نسخه دونفره اصلی «قطارهای
توزور» با آلیس و فرانکو باتیاتو در کمدی نانی مورتی کارگردان ایتالیایی برنده جایزه "در" سال ۱۹۸۵ نمایش داده می شود.
سازمان زنان لیبرال ایرانی (به آلمانی: "Iranische Liberale Frauen"، به اختصار: ILF) یک سازمان غیرانتفاعی، مستقل و غیردولتی است که در سال ۲۰۲۲ در آلمان تأسیس شد. این سازمان با تمرکز بر توانمندسازی زنان خاورمیانه به خصوص زنان ایرانی، ترویج آزادی های فردی، و حمایت از جامعه مدنی در ایران فعالیت می کند. زنان لیبرال ایرانی با تأکید بر ارزش های لیبرال دموکراسی، حقوق بشر و برابری جنسیتی، بستری برای کنشگری اجتماعی، آموزش، و همبستگی بین المللی فراهم می آورد. اهداف. اهداف این مؤسسه به شرح زیر است: فعالیت ها. سازمان زنان لیبرال ایرانی فعالیت های خود را در قالب پروژه های آموزشی، رسانه ای و همبستگی بین المللی انجام می دهد. از جمله فعالیت های این سازمان می توان به موارد زیر اشاره کرد: • برگزاری وبینارها، کارگاه های آموزشی و نشست های گفتمانی • تولید محتوا و گزارش های تحلیلی درباره وضعیت حقوق بشر و آزادی زنان در ایران • همکاری با نهادهای بین المللی مدافع حقوق بشر و زنان • حمایت رسانه ای و حقوقی از فعالان زن در معرض تهدید و سرکوب • راه اندازی کمپین های آگاهی بخش در فضای مجازی با هدف شناساندن جنبش آزادی خواهانه ایران همایش ها و
رویدادها. مؤسسه زنان لیبرال ایرانی به صورت منظم همایش ها، نشست ها و برنامه های آموزشی در سطح بین المللی برگزار می کند. این همایش ها با هدف توانمندسازی فعالان زن، تبادل تجربه با دیگر نهادهای مدنی، و تقویت گفتمان لیبرال دموکراسی برگزار می شوند. از جمله برنامه های کلیدی مؤسسه می توان به موارد زیر اشاره کرد: • همایش سالانه زنان لیبرال ایرانی: با حضور فعالان، پژوهشگران و سیاست مدارن آلمانی در هامبورگ • سلسله نشست های گذار دموکراتیک: بررسی چالش های گذار از استبداد به دموکراسی با تمرکز بر نقش زنان با مشارکت أحزاب آلمانی • وبینارهای آموزشی در حوزهٔ حقوق زنان، مهارت های کنشگری، امنیت دیجیتال و آشنایی با نهادهای بین المللی • جلسات گفت وگو و هم اندیشی میان نسل های مختلف زنان ایرانی در داخل و خارج کشور • برنامه های همبستگی با زندانیان سیاسی زن و فعالان حقوق بشر • برگزاری سالانه جشن نوروز در برمن مجله ایران دیسکورس. ایران دیسکورس ("Iran im Diskurs") عنوان نشریهٔ تحلیلی–فکری مؤسسه زنان لیبرال ایرانی به زبان آلمانی است که به صورت دیجیتال و چاپی منتشر می شود. این مجله به تحلیل روندهای سیاسی، اجتماعی و فرهنگی ایران با تمرکز ب
رتحلیل تاریخ معاصر ایران،آزادی های فردی، سکولاریسم، و تفکر لیبرال اختصاص دارد. هدف از انتشار ایران دیسکورس، فراهم کردن بستری برای گفت وگو، تضارب آرا، و ترویج گفتمان عقل گرایانه و مدرن در مواجهه با چالش های جامعه ایران است. ایران دیسکورس میزبان مقالات، گفتگوها، یادداشت ها و پرونده های ویژه ای از کنشگران، پژوهشگران و صاحب نظران در حوزه های زیر است: • جنبش های سیاسی و اجتماعی در ایران • نهادهای دموکراتیک و دولت مدرن • نقد بنیادگرایی، پوپولیسم و اقتدارگرایی • آزادی های فردی، قانون گرایی و حقوق بشر • تجربه های گذار دموکراتیک در جهان کارگروه حقوق بشر زنان لیبرال. کارگروه حقوق بشر زنان لیبرال یکی از واحدهای تخصصی «سازمان زنان لیبرال» (Iranische Liberale Frauen e.V.) است که با هدف مستندسازی و گزارش دهی منظم در حوزه نقض حقوق بشر در ایران تشکیل شده است. این کارگروه به ویژه بر موضوعات مرتبط با حقوق زنان، آزادی های فردی و آزادی بیان تمرکز دارد. وظابف این کارگروه: اهداف این کارگروه عبارت است: سخنرانی در نشست همگرایی مونیخ. در تیر ۱۴۰۴، هاله رامندی مدیر اجرایی سازمان زنان لیبرال ایرانی به عنوان یکی از سخنرانان اصلی در نشست
همگرایی اپوزیسیون ایران در مونیخ حضور یافت. این نشست با هدف ایجاد بستر گفت وگو و همگرایی میان طیف های مختلف اپوزیسیون جمهوری اسلامی ایران، کنشگران دموکراسی خواه و مدافعان حقوق بشر بود. مدیر اجرایی سازمان در این سخنرانی، با تأکید بر نقش اساسی زنان در فرآیند گذار دموکراتیک، به بیان ضرورت های زیر پرداخت: • محوریت یافتن گفتمان آزادی های فردی و حقوق زنان در برنامه های اپوزیسیون • ضرورت شفافیت، پاسخ گویی و پایبندی به اصول لیبرال دموکراسی در ساختارهای پیشنهادی گذار • اهمیت مشارکت واقعی و نه نمادین زنان در تصمیم سازی های سیاسی ساختار سازمانی. مؤسسه دارای ساختاری داوطلب محور است و تصمیم گیری ها از طریق هیئت مدیره منتخب صورت می گیرد. واحدهای اجرایی، روابط عمومی، آموزش، رسانه و حقوق بشر زیر نظر مدیر اجرایی فعالیت می کنند. اعضا می توانند از طریق فرم عضویت در وب سایت رسمی، به صورت داوطلبانه در پروژه ها مشارکت داشته باشند. همکاری ها. زنان لیبرال ایرانی تلاش می کند با سازمان های بین المللی، نهادهای مدنی، نهادهای حقوق بشری و فعالان دموکراسی خواه در داخل و خارج از ایران همکاری کند. این همکاری ها با هدف تبادل آرا و تجربه، حما
یت از زنان تحت سرکوب، و ترویج ارزش های دموکراتیک صورت می گیرد. منابع. https://mehriran.de/das-regime-in-iran-unterdrueckt-systematisch-frauen24/ https://tagesjournal.de/opposition-stellt-sich-neu-auf-hilfe-fuer-kyiv-hsv-wird-nervoes-umtriebiger-sonntag/ https://www.fereydoun.org/Interviews/woman-life-freedom https://irandiskurs.de/ https://www.die-tagespost.de/politik/keine-angst-vor-einem-regimesturz-im-iran-art-264863 https://www.iranintl.com/video/ott_8be433a352914e16a1d56913807a2a3b https://iranische-liberale-frauen.org/ https://www.youtube.com/watch?v=4ufjfX15YcA https://connect.buchmesse.de/newfront/exhibitor/iranische-liberale-frauen-ev https://www.europarl.europa.eu/meps/it/197464/HANNAH_NEUMANN/all-meetings/10 https://www.igfm.de/iran-pressekonferenz-29-november-2024/?pdf=50495
در رمزنگاری، نویز شبه تصادفی (پی آراِن) سیگنالی شبیه به نویز است که یک یا چند آزمون استاندارد برای تصادفی بودن آماری را برآورده می کند. اگرچه به نظر می رسد فاقد هرگونه الگوی مشخصی است، نویز شبه تصادفی شامل یک دنباله تعینی از پالس ها است که پس از دوره تناوب خود تکرار می شود. در دستگاه های رمزنگاری، الگوی نویز شبه تصادفی توسط یک کلید تعیین می شود و دوره تناوب تکرار آن می تواند بسیار طولانی باشد، حتی میلیون ها رقم. نویز شبه تصادفی در برخی از آلات موسیقی الکترونیکی، چه به صورت مستقل و چه به عنوان ورودی برای ترکیب تفریقی، و در بسیاری از ماشین های نویز سفید استفاده می شود. در سامانه های طیف-گسترده، گیرنده سیگنال تولید شده محلی را با سیگنال دریافتی همبسته می کند. چنین سامانه های طیف-گسترده به مجموعه ای از یک یا چند «کد» یا «دنباله» نیاز دارند به طوری که در یک سامانه طیف گسترده با دنباله مستقیم، هر بیت در دنباله دودویی شبه تصادفی به عنوان یک "تراشه" و "معکوس" دوره تناوب آن به عنوان "نرخ تراشه" شناخته می شود؛ "نرخ بیت و نرخ نماد را با هم مقایسه کنید." در یک دنباله طیف گسترده با پرش فرکانسی، هر مقدار در دنباله شبه تصاد
فی به عنوان "شماره کانال" و "معکوس" دوره تناوب آن به عنوان "نرخ پرش" شناخته می شود. بخش ۱۵ قانون اِف سی سی حداقل ۵۰ کانال مختلف و حداقل ۲٫۵ هرتز نرخ پرش را برای سامانه های پرش فرکانسی باند باریک الزامی می کند. ماهواره های جیی پی اس داده ها را با سرعت ۵۰ بیت داده در ثانیه پخش همگانی می کنند – هر ماهواره داده های خود را با یک جریان بیت پی اِن با سرعت ۱٫۰۲۳ میلیون تراشه در ثانیه و همان داده ها را با یک جریان بیت پی اِن دیگر با سرعت ۱۰٫۲۳ میلیون تراشه در ثانیه مدوله می کند. گیرنده های جیی پی اس جریان بیت پی اِن دریافتی را با یک مرجع محلی برای اندازه گیری فاصله مرتبط می کنند. جیی پی اس یک سامانه فقط-دریافتی است که از اندازه گیری های زمان بندی نسبی از چندین ماهواره (و موقعیت های شناخته شده ماهواره ها) برای تعیین موقعیت گیرنده استفاده می کند. سایر کاربردهای فاصله یابی شامل انتقال دوطرفه است. یک ایستگاه محلی یک دنباله بیت شبه تصادفی تولید می کند و آن را به مکان دور (با استفاده از هر فنون مدولاسیون) ارسال می کند. برخی از اشیاء در مکان دور، این سیگنال پی اِن را به ایستگاه مکانی – یا به صورت غیرفعال، مانند برخی از انواع