Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ینو نوشته شده است، سایر قطعات دستورالعمل مشخصی برای سازبندی ندارند؛ هرچند امروزه این نظریه قوت گرفته است که این قطعات، مانند بسیاری دیگر از آثار منتشرشدهٔ باخ، برای ساز شستی دار سولو در نظر گرفته شده اند. ریچرکار ها و کانن ها به شیوه های گوناگونی اجرا شده اند. ریچرکار ها بیشتر از کانن ها روی سازهای شستی دار نواخته می شوند، در حالی که کانن ها اغلب توسط یک آنسامبل موسیقی مجلسی با سازبندی مشابه تریو سونات اجرا می گردند. از آنجا که نسخهٔ چاپی این تصور را ایجاد می کند که برای سهولت در ورق زدن هنگام نوازندگی از روی پارتیتور سازماندهی شده، ترتیب قطعات مورد نظر باخ ("اگر" ترتیب خاصی مد نظر بوده باشد) نامشخص باقی مانده است؛ اگرچه مرسوم است که مجموعه با "ریچرکار اِی ۳" آغاز شود و تریو سونات در اواخر آن نواخته شود. "کانن های روی تِم شاهانه" نیز معمولاً با هم اجرا می شوند. معماهای موسیقایی. برخی از کانن های "پیشکش موسیقایی" در پارتیتور اصلی تنها با یک ملودی مونودیک (تک صدایی) کوتاه چند میزانی، همراه با یک نوشتهٔ کم و بیش رمزآلود به زبان لاتین در بالای آن، نمایش داده شده اند. این قطعات، فوگ های معمایی (یا گاهی به شکل مناس
ب تر، "کانن های معمایی") نامیده می شوند. از اجراکننده (گان) انتظار می رود که ضمن حل کردن «معما»، موسیقی را به عنوان یک قطعهٔ چندبخشی (قطعه ای با چندین ملودی درهم تنیده) تفسیر و اجرا کنند. برخی از این معماها بیش از یک «راه حل» ممکن دارند، هرچند امروزه اکثر نسخه های چاپی پارتیتور، یک راه حل واحد و کم و بیش «استاندارد» برای معما ارائه می دهند تا نوازندگان بتوانند بدون نگرانی دربارهٔ زبان لاتین یا خودِ معما، صرفاً به نوازندگی بپردازند. یکی از این "کانن های معمایی"، موسوم به «in augmentationem» (یعنی با افزایش، جایی که دیرند نت ها طولانی تر می شود)، با این عبارت تقدیس شده است: «Notulis crescentibus crescat Fortuna Regis» (باشد که بخت و اقبال پادشاه همچون دیرند نت ها فزونی یابد)، در حالی که یک کانن مدوله شونده که یک پرده بالاتر از جایی که آغاز شده به پایان می رسد، با این نوشته همراه است: «Ascendenteque Modulatione ascendat Gloria Regis» (همان طور که مدولاسیون اوج می گیرد، باشد که شکوه پادشاه نیز اوج گیرد). کانن با گردش تن ها (کانن بی پایان بالارونده). کانن با گردش تن ها، نسخه ای دیگر از تِم پادشاه را در برابر یک کا
نن دوصدایی در فاصلهٔ پنجم قرار می دهد. با این حال، این قطعه مدولاسیون انجام می دهد و یک پرده کامل بالاتر از نقطهٔ شروع خود به پایان می رسد و در نتیجه، فاقد کادانس نهایی است. سرشت الهیاتی. در میان نظریه های مربوط به منابع تأثیرگذار بیرونی، مایکل مریسن توجه را به امکان وجود مفاهیم الهیاتی جلب می کند. مریسن نوعی ناهماهنگی میان تقدیم نامهٔ رسمی به فریدریش کبیر و تأثیر کلی موسیقی که اغلب مالیخولیایی و حتی سوگوارانه است، مشاهده می کند. تریو سونات یک "سونات دا کیه زا" کنترپوانتیک است که سبکش با ذائقهٔ سکولار فریدریش در تضاد بود. نوشتهٔ "Quaerendo invenietis" (با جستجو خواهی یافت) که بر بالای کانن شماره ۹ یافت می شود، به موعظه سر کوه اشاره دارد («بجویید تا بیابید»، انجیل متی ۷:۷، انجیل لوقا ۱۱:۹). عنوان اصلی، "Opfer" («پیشکش» یا «قربانی»)، این امکان را فراهم می آورد که این چرخه به عنوان یک پیشکش در معنای مذهبی کلمه نگریسته شود. مریسن همچنین اشاره می کند که از آنجا که رویه های کاننیک اغلب تداعی گر الزامات سخت گیرانهٔ شریعت موسوی هستند، ده کانن اثر احتمالاً به ده فرمان اشاره دارند. مریسن معتقد است که باخ در تلاش بوده ت
ا فریدریش کبیر را به سوی ایمان مسیحی بشارت دهد و او را متوجه الزامات شریعت موسوی کند. در تحقیقی جدیدتر، زولتان گونتس اشاره کرده است که دستور مؤلف برای جستجو کردن نه تنها به کانن های معمایی، بلکه به "ریچرکار" شش صدایی نیز مربوط می شود که عنوان کهن آن نیز به معنای "جستجو کردن" است. چندین نقل قول کتاب مقدس در این موومان پنهان شده اند و کشف آنها به دلیل مانورهای آهنگسازی گوناگون، به ویژه دشوار شده است. ساختار فرمال منحصربه فرد این فوگ، سرنخی به دست می دهد: برخی ناهنجاری ها و ناسازگاری های ظاهری به تأثیرات بیرونی و غیرموسیقایی اشاره دارند. از جمله وظایف باخ در دوران تصدی خود در لایپزیگ (۱۷۲۳–۵۰)، تدریس زبان لاتین بود. اورزولا کرکندیل بر وجود ارتباطی نزدیک با کتاب راهنمای دوازده جلدی فن خطابه، "Institutio Oratoria"، اثر خطیب رومی، کوئنتیلی که مورد تحسین فریدریش کبیر بود، استدلال کرده است. یوهان ماتیاس گسنر، زبان شناس و رئیس مدرسهٔ توماس در لایپزیگ که باخ در سال ۱۷۲۹ یک کانتات برای او تصنیف کرد، نسخهٔ قابل توجهی از آثار کوئنتیلی را با یک پاورقی طولانی به افتخار باخ منتشر کرده بود. اقتباس ها و ارجاعات. «تِم شاهانه» ب
ه عنوان تِم برای موومان های اول و آخر سونات شماره ۷ در ر مینور اثر فریدریش ویلهلم روست، نوشته شده در حدود ۱۷۸۸، و همچنین به عنوان تِم برای واریاسیون های پیچیده ای اثر جووانی پایسیلو در اثرش «وداع دوشس بزرگ روسیه»، نوشته شده در حدود ۱۷۸۴ هنگام ترک دربار کاترین کبیر، ظاهر می شود. «ریچرکار اِی ۶» بارها به تنهایی تنظیم شده است که برجسته ترین تنظیم کنندهٔ آن آنتون وبرن بود. او در سال ۱۹۳۵ نسخه ای برای ارکستر کوچک ساخت که به خاطر سبک کلانگفاربن ملودی شهرت دارد (یعنی خطوط ملودی پس از هر چند نت از یک ساز به ساز دیگر منتقل می شوند و هر نت، «رنگ صوتی» سازی را که آن را می نوازد، به خود می گیرد): تنظیم وبرن به تهیه کنندهٔ موسیقی و رهبر ارکستر بی بی سی، ادوارد کلارک تقدیم شد. نسخهٔ دیگری از "ریچرکار اِی ۶" در سال ۱۹۴۲ توسط سی. اف. پیترز در تنظیمی برای ارگ از موسیقی شناس هرمان کلر که در آن زمان در اشتوتگارت مستقر بود، منتشر شد. ایگور مارکویچ اجرایی برای سه گروه ارکسترال و برای موومان های سونات، یک کوارتت سولو (ویولن، فلوت، ویولنسل و هارپسیکورد)، نوشت که در سال های ۱۹۴۹–۵۰ تصنیف شد. مادرن جاز کوارتت یکی از کانن ها را (که در
اصل «برای دو ویولن هم صدا» بود) به عنوان مقدمه ای برای اجرای خود از آهنگ استاندارد «به نرمی طلوع یک خورشید» در آلبومشان "کونکورد" (۱۹۵۵) به کار بردند. تِم شاهانه توسط کنترباس نواخته می شود و میلت جکسون (ویبرافون) و جان لوئیس (پیانو) دو صدای کنترپوانتیک تقلیدی را بر فراز آن می بافند: ایسانگ یون قطعهٔ «تم شاهانه برای ویولن سولو» را تصنیف کرد که یک پاساکالیا بر روی تِم شاهانه با تأثیرات آسیایی و دوازده نغمه ای است و در سال ۱۹۷۰ نوشته شد. بارت برمن سه کانن جدید بر روی تِم شاهانهٔ "پیشکش موسیقایی" تصنیف کرد که در سال ۱۹۷۸ به عنوان یک ضمیمهٔ ویژهٔ تعطیلات برای مجلهٔ موسیقی هلندی "Mens &amp; Melodie" (ناشر: Het Spectrum) منتشر شد. سوفیا گوبایدولینا از تِم شاهانهٔ "پیشکش موسیقایی" در کنسرتو ویولن خود، "اوفِرتوریوم" (۱۹۸۰) استفاده کرد. این تِم که در تنظیمی مشابه کار وبرن ارکستراسیون شده، نت به نت از طریق یک سری واریاسیون ها واسازی شده و به عنوان یک سرود کلیسای ارتدکس روسی بازسازی می شود. لزلی هوارد اجرای جدیدی از "پیشکش موسیقایی" را تولید کرد که آن را در سال ۱۹۹۰ در فنلاند ارکستراسیون و رهبری نمود. ژان گی یو، نوازنده
ٔ ارگ، کل اثر را در سال ۲۰۰۵ برای ارگ رونویسی کرد.
شورش فدائیان فلسطین () یک درگیری مسلحانه فرامرزی و بخشی از درگیری فلسطین و اسرائیل و نیز درگیری اسرائیل و اعراب بود که بین سال های ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۶ به اوج خود رسید و شامل اسرائیل و شبه نظامیان فلسطینی اتفاق افتاد که عمدتاً در نوار غزه مستقر بودند و تحت کنترل اسمی «سرزمین تحت الحمایه سراسری فلسطین» - یک دولت وابسته فلسطینی به مصر که در اکتبر ۱۹۴۸ اعلام موجودیت کرد - قرار داشتند و به نقطه کانونی فعالیت فداییان فلسطینی تبدیل شدند. صدها نفر در جریان این درگیری کشته شدند که پس از بحران سوئز در سال ۱۹۵۶ کاهش یافت. فدائیان که از میان پناهندگان فلسطینی که در نتیجه جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ از روستاهای خود گریخته یا اخراج شده بودند، ظهور کردند، در اواسط دهه ۱۹۵۰ شروع به انجام عملیات فرامرزی به داخل اسرائیل از سوریه، مصر و اردن کردند. اولین نفوذها اغلب به منظور دسترسی به زمین ها و محصولات کشاورزی که فلسطینیان در نتیجه جنگ از دست داده بودند، انجام می شد و بعداً به حملات به اهداف نظامی و غیرنظامی اسرائیل تغییر یافت. حملات فداییان به مرزهای غزه و سینا با اسرائیل معطوف شد و در نتیجه اسرائیل اقدامات تلافی جویانه ای را انج
ام داد و فداییان را هدف قرار داد که اغلب شهروندان کشورهای میزبان خود را نیز هدف قرار می دادند و این به نوبه خود باعث حملات بیشتر می شد.
ولادیمیر سمباتی آبراهامیان (؛ زاده - درگذشته ) نقاش اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۵ نوامبر ۱۹۴۱ در بجنی در به دنیا آمد و از کالج دولتی هنرهای زیبای پانوس ترلمزیان (۱۹۶۶) انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان (۱۹۷۱) فارغ التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان می باشد. وی همچنین برنده جوایزی همچون نقاش شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۳) شد. وی در ۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ در سن ۷۸ سالگی در ایروان درگذشت.
اسرائیل جلیلی (؛ ۱۰ فوریه ۱۹۱۱ – ) یا یسرائیل گلیلی نظامی و سیاست مدار اهل اسرائیل بود، که در فاصله سال های ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸ ریاست ستاد کل هگانا را برعهده داشت. وی از ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۷ وزیر سیار بود، از ۱۹۶۷ تا ۱۹۶۹ به عنوان وزیر اطلاعات اسرائیل فعالیت می کرد و در فاصله سال های ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۶ برای بار دوم وزیر سیار بود. زندگی نامه. ییسرائل برچنکو (که بعدها گالیلی نام گرفت) در شهر بریلیو در امپراتوری روسیه (اوکراین فعلی) متولد شد. خانواده اش وقتی او سه ساله بود به فلسطین مهاجرت کردند و در یافا ساکن شدند. وی در آنجا به مدرسه رفت و در چاپخانه شاگردی کرد. گالیلی یکی از بنیانگذاران گروه جوانان هانوار هاوِد ("جوانان کارگر") و نان، کیبوتصی که تا زمان مرگش در آنجا زندگی می کرد، بود. دوران نظامی. جلیلی دوران نظامی خود را در سال ۱۹۲۷، زمانی که در هاگانا ثبت نام کرد، آغاز کرد . او در سال ۱۹۳۵ به کمیته رهبری این سازمان منصوب شد و بعداً مسئول تدارکات و تسلیحات شد. در طول جنگ جهانی دوم ، او در آماده سازی برای مقابله با حمله پیش بینی شده آلمان به فلسطین مشارکت داشت. او در سال ۱۹۴۶ به عنوان رئیس ستاد هاگانا منصوب شد و تا ژوئن ۱۹۴۸ در ا
ین سمت خدمت کرد تا اینکه توسط دیوید بن گوریون در آنچه "شورش ژنرال ها" نامیده شد، برکنار شد. حرفه سیاسی. او از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۱ در کنست اول و سپس از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۷۷، ابتدا به نمایندگی از حزب مپام ، قبل از اینکه بخشی از انشعابی باشد که احدوت هاآوودا را تشکیل داد و بعداً در حزب اتحاد ادغام شد، خدمت کرد . او مدت کوتاهی به عنوان وزیر اطلاعات خدمت کرد و در چندین دولت وزیر بدون سمت بود . او یکی از مشاوران ارشد نخست وزیر گلدا مایر و عضو کابینه او، همچنین عضو کمیته معتبر امور خارجه و دفاع و کمیته وزارتی حل و فصل بود. ویکتور جان آستروفسکی ، که خود را مامور سابق کاتسا (سرویس اطلاعات خارجی) موساد اسرائیل (سرویس اطلاعات خارجی) معرفی می کرد، در کتاب خود با عنوان «به شیوه فریب » ادعا کرد که گالیلی رابطه طولانی مدتی با گلدا مایر که حدود ۱۳ سال از او بزرگتر بود، داشته است.
هراند هوهانسی تادئوسیان (تاتوس) (؛ زاده ) نقاش اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۲۰ آوریل ۱۹۳۸ در آروشات در به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان (۱۹۶۵) فارغ التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان می باشد. وی همچنین برنده جوایزی همچون نقاش شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۰۸)، نقاش مردمی جمهوری ارمنستان (۲۰۱۴) و مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان شد.
اداره منطقه ای پلیس قضائی سازمان مرکزی پلیس پاریس () یا به اختصار «DRPJ Paris» که بیشتر با نام آدرسش یعنی «۳۶ کِی دِ زُرفِوِر» () یا خیلی ساده «۳۶» () شناخته می شود، مقر بخش پاریسِ اداره مرکزی پلیس قضایی است. این بخش از پلِیسِ ملی دارای ۲٬۲۰۰ افسر است که به طور سالانه حدود ۱۵٬۰۰۰ جرم و تخلف را بررسی می کنند. پُلِیسِ قضایی (که به اختصار PJ خوانده می شود) بخش تحقیقات جناییِ پلیس ملی فرانسه است. آدرس «۳۶ کِی دِ زُرفِوِر» اغلب به اشتباه به عنوان آدرس اداره مرکزی پلیس قضایی، مرجع ملی پُلِیسِ جنایی شناخته می شود، در حالی که این اداره در واقع در آدرس ۱۱ خیابان دِ سوسِی، در ساختمان های وزارت کشور قرار دارد. از سپتامبر ۲۰۱۷، DRPJ دفتر مرکزی جدید خود را در آدرس ۳۶ خیابان دِ باستِیون مستقر کرده است. این ساختمان جدید تمامی خدمات را متمرکز کرده است (در حالی که قبلاً این خدمات در مکان های مختلف قرار داشتند). تنها «گروه تحقیقات و مداخله» همچنان در «۳۶ کِی دِ زُرفِوِر» مستقر باقی مانده است. پلیس قضائی (PJ) جانشین مستقیم «سِورِته» است، که در سال ۱۸۱۲ توسط اوژن-فرانسوا ویدوک به عنوان اداره تحقیقات جنایی پلیس پاریس تأسیس شد. سِ
ورِته بعدها به عنوان منبع الهام برای اسکاتلندیارد، اف بی آی و دیگر دپارتمان های تحقیقات جنایی در سراسر جهان عمل کرد.
فلیکس یغیشی یغیازاریان (؛ زاده - درگذشته ) نقاش اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۱۶ اوت ۱۹۴۷ در ایروان در به دنیا آمد و از کالج دولتی هنرهای زیبای پانوس ترلمزیان انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان فارغ التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان می باشد. وی همچنین برنده جوایزی همچون نقاش شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۲) و جایزه پوغوسیان (۲۰۰۵) شد. وی در ۲۳ نوامبر ۲۰۱۴ در سن ۶۷ سالگی در ایالات متحده آمریکا درگذشت.
پروتکل زمینه مدل یا MCP یک چارچوب متن باز و استاندارد باز است که در نوامبر ۲۰۲۴ توسط آنتروپیک معرفی شد. ام سی پی شیوهٔ یکپارچه سازی اشتراک گذاری داده توسط سامانه های هوش مصنوعی مانند مدل های زبانی بزرگ (LLM) با ابزارها، سامانه ها و منابع دادهٔ خارجی را استانداردسازی می کند.
قلعه ته سونگ() تا سال ۶۶۸ میلادی، یک دژ شهری در پایتخت گوگوریو، پیونگ یانگ بود. این قلعه بین رودخانه های ته دونگ و پوتونگ قرار دارد. امروزه هم، در شهر پیونگ یانگ، کره شمالی باقی مانده اند. قدمت این قلعه به قرن سوم تا پنجم میلادی، در دوره گوگوریو، نسب داده شده است. در دره بین قله جوجاکبونگ و قله سومونبونگ، جایی که دروازه جنوبی واقع شده است، یک قلعه دو لایه و در دره بین قله جوجاکبونگ و قله گوکسابونگ، یک قلعه سه لایه ساخته شده است. این قلعه حدود ۷۵۰ متر از کاخ آنهاک فاصله داشت ، بنابراین پادشاه می توانست در مواقع اضطراری به قلعه کوهستانی پناه ببرد. حدود ۱۷۰ برکه در قلعه وجود داشت که برای آب استفاده می شدند. ساختار. دیوارهای قلعه محیطی به طول ۷۲۱۸ متر دارند. (منبع دیگری طول دیوارها را ۷۰۷۶ متر و طول کل دیوارهای آن را ۹۲۸۴ متر ذکر کرده است) این قلعه که در پای کوه ته سونگ ساخته شده بود، از پایتخت محافظت می کرد و چاه ها، انبارها و زرادخانه ها را در پشت دیوارهای خود جای داده بود. این قلعه همچنان یکی از بزرگ ترین استحکامات سنگی یافت شده در کره، چه از نظر محیط و چه از نظر منطقه محصور شده، است. دونگ چونهو. از آنجایی که
عملیات های جنگی مانع از خروج مردم از قلعه می شد، همیشه چشمه ها، برکه ها و دریاچه هایی در داخل قلعه وجود داشت. در مکان هایی از قلعه، دریاچه ای به نام دونگ چونهو داشت، بنابراین از آب آنجا برای آب آشامیدنی و غیره استفاده می شد.
قلعه خاکی چونگام ری، استحکاماتی است که گمان می رود به دوره گوچوسون مربوط باشد. این قلعه که در نزدیکی پیونگ یانگ، کره شمالی واقع شده، شبیه به دیگر استحکامات گلی آن دوره است. از لایه های متناوب خاک، سنگ و شن ساخته شده بود. این یکی از گنجینه های ملی کره شمالی است. این دیوار هلالی شکل است و حدود ۳۴۵۰ متر طول دارد. یک تاج جواهرنشان و طلاکاری شده حل شده در جیوه، مربوط به دوره سه پادشاهی و گوگوریو، در این محل پیدا شد.
عبدالعزیز بن عمر الغامدی ( عربی : عبد العزیز بن عمر الغامدی ؛ ۱۹۶۷ – ۱۶ آوریل ۲۰۰۴)، که بیشتر با نام مستعار جنگی اش ابو الولید ( عربی : ابو الولید) شناخته می شود، یک مبارز پان اسلامیست عربستان سعودی بود . اگرچه او در چندین درگیری در آسیای مرکزی و بالکان شرکت داشت ، اما بیشتر به خاطر مشارکتش در جنگ های اول و دوم چچن شناخته می شود ، جایی که به عنوان یکی از برجسته ترین رهبران شبه نظامی غیرچچنی خدمت کرد. او در آوریل ۲۰۰۴ در چچن توسط نیروهای فدرال روسیه کشته شد . هویت. در طول زندگی اش، الولید چهره ای بسیار گریزان بود. گفته می شد که سلف او، ابن خطاب (که بیشتر با نام خطاب شناخته می شود)، یک گروه فیلمبردار شخصی متشکل از دو نفر داشت که او را در میدان نبرد همراهی می کردند. گمانه زنی هایی در مورد هویت، محل اختفای الولید و اقداماتش مطرح شد و گاهی اوقات شایعاتی در مورد مرگ او وجود داشت. شایعه ای مداوم مبنی بر غرق شدن او در ژوئن 2002 وجود داشت که پس از تلاش برای عبور از رودخانه، با اسبش حمل شده بود. مقامات روسی حداقل هفت بار مرگ او را اعلام کردند. در یک مقطع، حتی وجود او نیز مورد تردید قرار گرفت. در 23 ژوئن 2002، خانواده و
ی با روزنامه سعودی "الوطن" مصاحبه ای انجام دادند و در مورد سوابق او بسیار صحبت کردند. آنها تأیید کردند که نام کامل او عبدالعزیز بن علی بن سعید السعید الغامدی ( عربی : أبو الولید عبد العزیز بن سعید بن علی الغامدی ) است. زندگینامه. اوایل زندگی. الولید، عضوی از قبیله غمد در عربستان سعودی، در روستای الهال، در نزدیکی شهر بالجورشی در استان الباحه عربستان سعودی بزرگ شد. پدرش در روستای زادگاهش، امام جماعتی مشهور بود . او در یک خانواده پرجمعیت به عنوان یکی از یازده پسر خانواده به دنیا آمد. برادرانش ادعا کردند که الولید در جوانی از بازیگری، خواندن کتاب های مذهبی و مطالعه قرآن لذت می برده است . حرفه نظامی. در سال ۱۹۸۶، زمانی که الولید ۱۹ ساله بود، اجازه والدینش را برای شرکت در جهاد در افغانستان گرفت . او خیلی زود برای پیوستن به مجاهدین در جنگ علیه نیروهای روسی در طول جنگ شوروی و افغانستان، به این کشور رفت. دو سال بعد را در مکتب الخدمت ، سازمانی که توسط عبدالله عزام و اسامه بن لادن ایجاد شده بود، آموزش دید . آنها داوطلبان بین المللی را آموزش می دادند و به گروه های اسلامی کمک مالی می کردند. الولید پس از اتمام آموزش، به یک
واحد رزمی اعزام شد و در آنجا شروع به جنگیدن کرد. او دو بار به طور خلاصه به عربستان سعودی بازگشت، یک بار برای درمان جراحت دست چپش. پس از پایان جنگ شوروی و افغانستان، الولید به جنگ در سایر درگیری ها در اروپا و آسیا ادامه داد. در دهه 1990، این جنبش او را به بالکان ، به ویژه به بوسنی ، جایی که در کنار بوسنیایی ها در جنگ بوسنی جنگید ، هدایت کرد. سپس به تاجیکستان سفر کرد و در جنگ داخلی تاجیکستان به شورشیان اسلام گرا کمک کرد . و در نهایت به چچن رفت و در آنجا به مجاهدین چچن پیوست. این گروه توسط ابن خطاب سازماندهی و رهبری می شد . جنگ اول چچن. در جنگ اول چچن ، الولید به عنوان نایب (معاون) در واحد خطاب خدمت کرد. او در حملات و کمین های متعددی که توسط IIB اجرا شد، از جمله کمین شاتوی در آوریل 1996 ، که در آن آنها به یک ستون زرهی بزرگ روسی حمله کرده و آن را نابود کردند، شرکت داشت. دوره بین دو جنگ جهانی و جنگ داغستان. [ ویرایش منبع ] پس از جنگ، او به همراه بیشتر اعضای گردان در چچن ماند. تمرکز او بر ایجاد شبکه ای از اردوگاه ها در مناطق کوهستانی جنوب کشور بود که در آن شورشیان اسلام گرا را از سراسر منطقه آموزش می دادند و از خا
رج از کشور نیرو جذب می کردند. در 22 دسامبر 1997، الولید در یک حمله غافلگیرانه به پایگاه تیپ 136 زرهی ارتش روسیه، مستقر در بویناکسک ، داغستان ، شرکت کرد . این حمله به تنش های فزاینده بین مسکو و دولت تازه تأسیس جمهوری چچن ایچکریا دامن زد . در سال ۱۹۹۹، او در حمله تیپ بین المللی صلح بانان اسلامی به داغستان شرکت کرد که به تسریع جنگ دوم چچن کمک کرد. در جریان این درگیری، حکیم المدنی، معاون اول خطاب، کشته شد. تحلیلگران معتقدند که پس از مرگ المدنی، الولید به سمت معاون اول ارتقا یافت. قبل از وقایع سال ۱۹۹۹ در داغستان، الولید چهره ای نسبتاً ناشناخته در خارج از چچن بود. پس از حمله او، بدنامی اش در محافل اسلام گرای خارج از کشور افزایش یافت . جنگ دوم چچن. در جنگ دوم چچن ، الولید به عنوان معاون خطاب به شرکت در حملات و کمین ها ادامه داد. در بهار 2000، او به مهمترین پیروزی های نظامی خود دست یافت. در 29 فوریه، او نبرد اولوس-کرت را رهبری کرد . نیروهای او با یک گروهان کامل از لشکر 76 حمله هوایی گارد VDV از پسکوف درگیر شدند و آن را محاصره کردند . این نبرد چندین روز طول کشید و در نهایت منجر به نابودی کامل گروهان روسی شد. خبرگزاری
جدایی طلب چچن پرس گزارش داد که تنها 12 شورشی چچنی در این نبرد کشته شده اند، در حالی که منابع روسی تلفات آنها را تا 300 نفر تخمین زدند. در آوریل 2000، الولید با موفقیت به هنگ فرود چترباز 51 گارد VDV از تولا حمله کرد . در تابستان 2001، اصلان مسخدوف ، رئیس جمهور وقت جمهوری چچن ایچکریا، ابو الولید را به عنوان فرمانده جبهه شرقی منصوب کرد. پس از مرگ خطاب در 20 مارس 2002، الولید فرماندهی گروهان دوم شیعیان عراق را بر عهده گرفت. اندکی پس از آن، او مقاله ای را از طریق وب سایت رسمی مجاهدین خارجی، الققاز، منتشر کرد که در آن شرایط پیرامون مرگ خطاب را توضیح داد. انتشار این مقاله همچنین تأیید کرد که او فرماندهی گروهان دوم شیعیان عراق را بر عهده گرفته است. بعداً او همچنین یک بیانیه ویدیویی منتشر کرد که در آن درباره مرگ سلف خود اظهار نظر کرد. در 9 آوریل 2002، الولید اعلام کرد که نیروهایش بالگرد تهاجمی میل می-24 «هیند» را سرنگون کرده و سه خدمه آن را به اسارت گرفته اند. گزارش شده بود که این بالگرد دو ماه مفقود شده است. او شماره سریال بالگرد و اطلاعات دقیقی درباره خدمه آن منتشر کرد. در 16 مه، او به مقامات نظامی روسیه اولتیماتوم
داد: تهدید کرد که اگر روس ها 20 چچنی زندانی در زندان های روسیه را آزاد نکنند، سه زندانی را خواهد کشت. روس ها این درخواست را اجابت نکردند. خبرگزاری آنلاین اسلام گرایان چچن، مرکز قفقاز ، ادعا کرد که اطلاعات تأیید نشده ای مبنی بر اعدام خدمه دارد. مرگ. الولید توسط اعضای گردان ویژه "وستوک" (شرق) به فرماندهی سلیم یامادایف در چچن در 16 آوریل 2004 کشته شد. اگرچه روایت های مختلفی از این ماجرا وجود دارد، اما جامع ترین روایت از نامه ای که توسط ابو حفص الاردنی ، که فرماندهی مجاهدین چچن را بر عهده گرفته بود، نوشته شده است، استخراج شده است . او گفت که الولید "در حال بازدید از تمام هنگ ها بود تا آنها را با عملیات و برنامه های لجستیکی آشنا کند." اعضای گروه او در روستای تسا-ودنو دستگیر شدند و نیروهای امنیتی طرفدار مسکو "موقعیت او را در جنگلی در همان نزدیکی" تعیین کردند. پس از بمباران شدید منطقه، تک تیراندازها کمین کرده و الولید را کشتند. علی الغامدی، برادر ابوالولید، گفت که ابوالولید در جنگلی نزدیک روستای تسا-ودنو توسط نیروهای ویژه روسیه کمین کرده و مورد اصابت گلوله قرار گرفته است. علی گفت که همراهان ابوالولید توانستند جسد ا
و را از نیروهای روسی در جنگل پنهان کرده و بعداً او را دفن کنند. او همچنین گفت که اطلاعات مربوط به خیانت به ابوالولید اشتباه بوده و برادرش در درگیری با نیروهای روسی مورد اصابت گلوله قرار گرفته است. وصیت ابوالولید این بود که پس از مرگش فیلمبرداری نشود. ولادیمیر پوتین در تابستان 2005 در کرملین به یامادایف به عنوان قهرمان فدراسیون روسیه پاداش داد
= دکتر جعفر معصومی: متخصص گفتاردرمانی و استاد دانشگاه علوم پزشکی تبریز = دکتر جعفر معصومی: متخصص گفتاردرمانی و استاد دانشگاه علوم پزشکی تبریز است. ایشان یکی از استادان برجسته و متخصصان مطرح در حوزه گفتاردرمانی در ایران است. او عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی تبریز بوده و سال ها تجربه بالینی، آموزشی و پژوهشی در زمینه اختلالات گفتاری، زبانی، شنوایی، اختلالات و مشکلات صوتی، مشکلات بلع،تصویر برداری حنجره با استروبوسکوپی و فیز دارد. اگر به دنبال اطلاعات دقیق درباره دکتر معصومی، خدمات وی، تخصص ها و نحوه تماس هستید، این مقاله به تمام سوالات شما پاسخ می دهد. دکتر جعفر معصومی چه کسی است؟. دکتر جعفر معصومی (متولد 1357) شهر تبریز، متخصص گفتاردرمانی و استاد تمام وقت دانشگاه علوم پزشکی تبریز است. وی دارای مدرک تخصصی در زمینه گفتاردرمانی از دانشگاه تهران است و بیش از دو دهه تجربه در آموزش و درمان یدون داروی اختلالات زبانی،گفتاری، صدا، بلع،اوتیسم، بیش فعال، صدا، فلج مغزی، اختلالات یادگیری و شنوایی دارد. او یکی از بنیانگذاران رشته گفتاردرمانی در دانشگاه علوم پزشکی تبریز بوده و نقش مهمی در توسعه این رشته در شمالغرب کشور داشت
ه است. زمینه های تخصصی دکتر معصومی. دکتر معصومی در زمینه های زیر فعالیت بالینی و پژوهشی دارد: خدمات آموزشی و پژوهشی. دکتر معصومی نه تنها یک متخصص بالینی است، بلکه یک استاد دانشگاه و پژوهشگر فعال نیز محسوب می شود. پژوهش:. مقالات پژوهشی منتشر شده تا کنون در حال بروزرسانی خدمات درمانی و مطب شخصی. دکتر معصومی در طول سال ها، خدمات گفتاردرمانی متعددی را به بیماران ارائه داده است. مطب ایشان در شهر تبریز، یکی از مراکز معتبر برای درمان اختلالات گفتاری است. راه های ارتباطی با دکتر جعفر معصومی. برای مشاوره، درمان یا همکاری با دکتر جعفر معصومی می توانید از طریق اطلاعات زیر با ایشان تماس بگیرید: سوالات متداول. ۱. دکتر جعفر معصومی چه رشته ای است؟. دکتر جعفر معصومی متخصص گفتاردرمانی و استاد دانشگاه علوم پزشکی تبریز است. ۲. آیا دکتر معصومی در تبریز مشاوره می دهد؟. بله، دکتر معصومی در مطب خود در تبریز خدمات مشاوره و درمان گفتاردرمانی ارائه می دهد. ۳. چگونه می توان به مطب دکتر معصومی مراجعه کرد؟. می توانید از طریق شماره های تماس یا حضور مستقیم در مطب وی در تبریز نسبت به رزرو نوبت اقدام کنید. ۴. آیا دکتر معصومی فقط کودکان را مع
اینه می کند؟. خیر، دکتر معصومی خدمات خود را به تمام گروه های سنی از جمله کودکان، نوجوانان و بزرگسالان ارائه می دهد. نتیجه گیری. دکتر جعفر معصومی یکی از معدود متخصصان گفتاردرمانی در ایران است که تلفیقی از دانش تخصصی، تجربه بالینی و تعهد آموزشی دارد. اگر به دنبال درمان اختلالات گفتاری، زبانی، بلع، صوت، صدا،حنجره یا شنوایی در منطقه آذربایجان هستید، دکتر معصومی گزینه ای ایده آل و مطمئن خواهد بود. https://journals.sagepub.com/doi/full/10.4081/jphr.2021.2308
تیپ ۱۱ یفتاح () یا تیپ یفتاح یک تیپ کماندویی ذخیره در نیروهای دفاعی اسرائیل و تحت امر فرماندهی شمالی است که عمدتاً از جنگجویان تیپ گولانی و واحد ایگوز تشکیل شده است. این تیپ در ابتدا در اوج جنگ استقلال، در پایان ماه مه ۱۹۴۸، به عنوان یگان زیرمجموعه پالماخ در منطقه جلیل تأسیس شد. پس از انحلال پالماخ، به عنوان یک تیپ پیاده نظام ذخیره به نیروهای دفاعی اسرائیل پیوست و در تمام جنگ های اسرائیل حضور داشت و در دوران حیات خود، تحولات بسیاری را متحمل شد. از یک تیپ پیاده نظام، به یک تیپ مکانیزه، بعداً به یک تیپ تانک تبدیل شد و پس از حدود ۴۰ سال به عنوان یک تیپ تانک، دوباره به یک تیپ پیاده نظام تبدیل شد. تاریخچه. در جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸، این یگان یک تیپ پیاده نظام زیرمجموعه پالماخ بود. این تیپ در اواخر آوریل ۱۹۴۸ از گردان های موجود پالماخ تشکیل شد. در اواخر سال ۱۹۴۸، گردان دوم پالماخ از تیپ ۱۲ نقب نیز به تیپ یفتاح منتقل شد. در ماه مه ۱۹۴۹، در پی اجرای طرح کوچک سازی کلی ارتش اسرائیل، سازمان پالماخ منحل شد که بر پایه آن، ۹ تیپ از ۱۲ تیپ زیرمجموعه پالماخ نیز منحل شدند. مدتی پس از آن، این تیپ به عنوان یک واحد ذخیر
ه که در جبهه نوار غزه خدمت می کرد، دوباره تأسیس شد. تیپ ۱۱ یفتاح به عنوان یک تیپ پیاده نظام، در بحران سوئز و جنگ شش روزه در نوار غزه نیز جنگید. در سال های ۱۹۶۸ و ۱۹۶۹، به تیپ ۱۱ مکانیزه تبدیل شد که شامل دو نفربر زرهی، یک گردان تانک شرمن و یک گردان توپخانه بود. در سال ۱۹۷۳ در جبهه مصر در جنگ یوم کیپور جنگید. پس از جنگ یوم کیپور، این یگان به تیپ ذخیره زرهی تبدیل شد که شامل سه گردان پیاده نظام بود و تحت فرماندهی لشکر ۲۵۲ سینا قرار گرفت. در سال ۱۹۸۱، این تیپ تحت فرماندهی لشکر ۷۲۰ قرار گرفت و پس از انحلال آن در سال ۲۰۰۴، به لشکر ۳۰۴ زرهی ایدان منتقل شد. در سال ۲۰۰۶، این تیپ در عملیات سپر دفاعی جنگید. تیپ ۱۱ یفتاح در سال ۲۰۱۴ منحل شد. در سال ۲۰۱۶، بر اساس گردان های ذخیره تیپ بسته شده حرمون، به عنوان تیپ ۱۱ یفتاح دوباره تأسیس شد و به عنوان تیپ کماندویی در ذخیره فرماندهی شمالی تحت امر لشکر ۲۱۰ باشان فعالیت خود را ادامه داد. در سال ۲۰۲۰، این تیپ به لشکر ۹۹ بزق منتقل شد.
خالی کیه وو () یک شهرک در شهرستان استرلیباشفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.