Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لیت شدید تایپوگرافی و ویراستاری را در سراسر صنعت نشر روم آغاز کرد. معماری مصری که در سال ۱۸۳۹ منتشر شد، در واقع شامل تمام سبک های غیرکلاسیک معماری باستانی بود. در سال ۱۸۳۹، پس از هدایت کاوش ها در املاک بورگزه (به عنوان مثال موزاییک تورنووا در سال ۱۸۳۴؛ کاوش ها در تپه اسکوئیلین، ۱۸۴۸–۵۰)، کانینا به عنوان کمیسر آنتیچیتا دی روما منصوب شد و به عنوان مدیر کاوش ها در توسکولوم و وی منصوب شد. در پست اخیر، او جانشین لوئیجی بیوندی (۱۷۷۶–۱۸۳۹) شد که از سال ۱۸۲۵ با او همکاری داشت. ستونی روبروی کلیسای سنت سباستین در جاده آپیان نزدیک رم، کار کانینا را در نجات بسیاری از ویرانه های رومی و تبدیل جاده به پارک باستان شناسی امروزی ثبت کرده است. حرفه بعدی. روابط کانینا با دربار پیدمونته با سفری به تورین (۱۸۴۳) در همراهی مری کریستینا، که به کانینا مأموریت مطالعه معماری مسیحی و پیشنهادهای کلیسای جامع تورین را داد، ادامه یافت. این اثر (۱۸۴۳) سهم مهمی در نظریه معماری قرن نوزدهم داشت، از جمله بحث در مورد فرم کلیساها، که کانینا برای آن نوع باسیلیکایی را پیشنهاد داد. تقریباً در همین زمان، کانینا تکمیل کننده ای بر کار آنتوان دسگودتز در م
ورد بناهای باستانی روم را تکمیل کرد و در مورد معماری عبرانیان باستان و معبد اورشلیم (۱۸۴۵) نوشت و تلاش کرد تا دومی را بازسازی کند. کانینا همچنین در سال ۱۸۴۵ از لندن بازدید کرد، جایی که با استفاده از ارتباطات موجود با اعضای مؤسسه سلطنتی معماران بریتانیا، به ویژه چارلز رابرت کاکرل و توماس لورتون دونالدسون، ارتباط برقرار کرد. در همان سال، پروژه ای برای کلیسای محراب اوروپا، بیلا، به او سپرده شد که برای آن نقشه های بزرگ و یک مدل چوبی تهیه کرد (بیلا، بایگانی و موزه سانتوریو). او دوباره در سال ۱۸۵۱ برای بازدید از نمایشگاه بزرگ به لندن سفر کرد و سال بعد، در نشریه ای با صفحات متعدد، پیشنهاد تزئین کاخ کریستال جوزف پاکستون به سبک پمپئی و همچنین استفاده از تزئینات مشتق شده از متنوع ترین تمدن های باستانی، از جنس آهن و چوب، در انواع مختلف ساختمان های مدرن را داد. در اوایل دهه ۱۸۵۰، کانینا مطالعات باستان شناسی خود را بر کاوش های فروم رومی، در محل باسیلیکا جولیا (۱۸۵۰) و در جاده آپیا (۱۸۵۰–۱۸۵۳) متمرکز کرد. او همچنین در کارهای مقدماتی زهکشی باتلاق های پونتین مشارکت داشت و فعال سازی مجدد آکوا مارسیا در رم را برنامه ریزی کرد.
در سال ۱۸۵۵، او به عنوان رئیس موزه های کاپیتولین انتخاب شد و در اشراف رومی ثبت نام کرد. قلعه آلنویک. شاگرد و همکار کانینا، جیووانی مونتیرولی (۱۸۱۷–۱۸۹۱)، توسط کانینا در سال ۱۸۵۴ به نزد آلگرنون پرسی، چهارمین دوک نورث آمبرلند، فرستاده شد. پس از مونتیرولی، نقاش آلساندرو مانتوانی (۱۸۱۴–۱۸۹۲) نیز به آنجا رفت که رهبری گروهی از صنعتگران ایتالیایی را بر عهده داشت که در نوسازی فضای داخلی قلعه آلنویک فعالیت می کردند. در سال ۱۸۵۶، کانینا خود به آلنویک رفت. او در سفر بازگشت در فلورانس درگذشت و در سانتا کروچه به خاک سپرده شد. در سال ۱۸۴۳، او به عنوان عضو افتخاری به آکادمی ملی طراحی انتخاب شد.
جیووانی میکلوچی (؛ ۲ ژانویه ۱۸۹۱ – ) یک معمار، برنامه ریز شهری و طراح ایتالیایی بود. او این شانس را داشت که تقریباً تمام عمر طولانی خود را در طول قرن بیستم سپری کند و از طریق کار خود با زبان ها و پیشنهادهای نوآورانه معماری، از درک پیچیدگی رویدادها، تحولات و ایده هایی که قرن بیستم را متحول کردند، شاهد ارزشمندی برای ما باشد. او یکی از معماران بزرگ ایتالیایی آن قرن بود که به خاطر پروژه های معروفی مانند ایستگاه راه آهن فلورانس سانتا ماریا نوولا و کلیسای سن جیووانی باتیستا در اتوسترادا دل سوله شناخته می شود. زندگی نامه. میشلچی در ۲ ژانویه ۱۸۹۱ در پیستویا، توسکانی متولد شد. او از خانواده ای بود که صاحب یک کارگاه برجسته برای ساخت آهن هنری بودند و سال های جوانی و شکل گیری شخصیت او پس از فارغ التحصیلی از مؤسسه عالی معماری در آکادمی هنرهای زیبای فلورانس، غرق در آن دنیا بود. در سال ۱۹۱۴ به عنوان استاد طراحی معماری مجوز گرفت؛ بنابراین او توانست در مؤسسه معماری فلورانس تدریس کند و در سال ۱۹۴۴ رئیس دانشکده معماری شد. رناتو فوندی درگیر پروژه های کتاب، یکی از «خانواده هنری» و «خلق و خو» شد که به پیستویا انتقادی نیز در تجربیا
ت بعدی در رم مرتبط هستند. در طول جنگ، میکلوچی اولین اثر معماری خود، یک کلیسای کوچک در جبهه شرقی در کازاله لادرا، نزدیک کاپورتو (امروزه در اسلوونی) را ساخت؛ بعدها او اغلب مجبور شد با اثرات تروما (بازسازی مرکز فلورانس پس از جنگ جهانی دوم، کلیسای لونگارون پس از فاجعه سد واژونت، طرح منطقه محبوب صلیب مقدس در فلورانس پس از سیل آرنو در سال ۱۹۶۶) روبرو شود. میکلوچی در شب ۳۱ دسامبر ۱۹۹۰، در سن ۹۹ سالگی (او دو روز دیگر ۱۰۰ ساله می شد) در استودیوی خانگی اش در فیزوله، در تپه های فلورانس، که اکنون دفتر مرکزی بنیاد اوست، درگذشت. ۱۹۱۸–۱۹۴۵. پس از جنگ جهانی اول، او پیستویا و «دفتر میکلوچی» خانواده اش را ترک کرد و به رم نقل مکان کرد. او با الویزا پاچینی، نقاش و پیانیست فرهیخته، اهل پیستویا، آشنا شد که به همان محیط هنری تعلق داشت که میکلوچی نقش مهمی در فرهنگ روشنفکری آن ایفا کرد. آنها در سال ۱۹۲۸ ازدواج کردند و در طول زندگی مشترکشان، آگاهی اجتماعی قوی ای را به اشتراک گذاشتند. زندگی در رم به عنوان فرصتی خارق العاده برای مطالعه معماری شهر مقدس و ایجاد تجربه کاری جدید تجربه شد. توانایی او در تمرکز بر روابط با نیازهای معاصر در سال
۱۹۳۳ شناخته شد، زمانی که به عنوان هماهنگ کننده گروه توسکانی به همراه نلو بارونی، پیر نیکولو براردی، ایتالو گامبرینی، ساره گوارنیری و لئوناردو لوسانا، جایزه اول مسابقه معماری ایستگاه راه آهن جدید سانتا ماریا نوولا در فلورانس را با اثری که نه تنها به دلیل ویژگی های منطقی و عملکردی، بلکه به دلیل کیفیت ادغام آن در بافت تاریخی و شهری، تحسین بین المللی را به دست آورد، به دست آورد. او بار دیگر بر ارزش توجه به تاریخ معماری و تمایل به فرار از هیجانات بلاغی، که تصور می شد نمایانگر یک دوره است، تأکید کرد و با چالش های معماری مدرن که از احساس انطباق با معماری فعلی یا وابستگی کورکورانه به یک سبک جدا شده اند، مقابله کرد. بین دسامبر ۴۵ و ژانویه ۴۶ او مجله "La Nuova Città" را تأسیس کرد. در آن دوره، با مشاهده آوار بمب مرکز ویران شده فلورانس، ایده ها و برنامه های محکمی برای بازسازی منطقه اطراف پونته وکیو ارائه داد. این مفاهیم برای فضاهای نوآورانه با روند نخبه گرایانه و برنده جایزه بازسازی «انگار همان جایی که بود» که مجموعه ای از جعل های تاریخی را ارائه می داد که مسئول موزه ای شدن آینده شهر بود، در تضاد بود. ۱۹۴۵–۱۹۹۰. پایان ن
امه میکلوچی نوآورانه بود اما پذیرفته نشد، این شکست به شدت بر تدریس او در دانشکده معماری، جایی که اکنون رئیس دانشکده بود، تأثیر گذاشت. در واقع، در سال ۱۹۴۸، میکلوچی دانشکده معماری فلورانس را ترک کرد و استاد دانشکده مهندسی بولونیا شد، جایی که تا پایان فعالیت تدریس خود در آنجا ماند و زمینه ای پربارتر برای توسعه مضامین خود یافت. اولین اثر نقطه عطف پس از جنگ، کلیسای کوچکی در حومه پیستویا، مانیفستی علیه لفاظی های مد روز است و بر بُعد انسانی متمرکز است، با استفاده از زبان معماری روستایی به منظور بازگرداندن مرکز اصلی ملاقات های مذهبی و مدنی یک جامعه کوچک و فقیر، که قطعاً نقش واقعی معماری را در خدمت ایده او از «شهر جدید» نشان می دهد. بسیاری از آثار بعدی شامل مسکن اجتماعی، روستاهای کارگری، ساختمان های عمومی، بانک ها، کلیساها، موزه، فضاهای اجتماعی برای زندان ها، بیمارستان ها، مدارس و سایر پروژه ها بودند که همیشه حول ایده یک شهر-جامعه دوستانه، حمایتی و دموکراتیک توسعه می یافتند، جایی که معماری به روی شهر باز است، مردم گرا و دور از مرزهای انضباطی سبک ها و زبان ها. او که به دلیل سنش دانشگاه را ترک کرد، کار خود را وقف تحقیق
ات دقیقی کرد که با آن، به طور منحصر به فرد اما نه محدود به، انقلابی جدید در زبان معماری را آماده کرد: مفهوم فضا در هر کجا که در دسترس باشد، تنوع، امتناع از نمودارهای فرمولی و تکنوکراتیک، رابطه ای جدید بین باستان و مدرن، که همچنین از طریق ترکیب سنگ، آجر، بتن، فولاد، شیشه و مصالح جدید مورد استفاده در معماری، اما عمدتاً به صورت نمادین، بیان می شد. در دهه ۶۰، با کلیسای سن جیووانی باتیستا، بزرگراه ای۱۱، به نام «کلیسای بزرگراه»، در نزدیکی فلورانس و کلیسایی در جمهوری سن مارینو، میکلوچی فرضیه های قبلی خود را محقق کرد و طرح های انقلابی خود را بر اساس جستجوی منحصر به فرد بودن بین سازه و معماری، با فضا به عنوان یک مسیر معماری، تکمیل کرد. بنیاد میکلوچی. در سال ۱۹۸۲، این معمار، با همکاری منطقه توسکانی و شهرهای فیزوله و پیستویا، تصمیم به تأسیس «بنیاد جیووانی میکلوچی» گرفت که تا زمان مرگش آن را رهبری کرد. او چشم انداز و ارزش های خود را به بنیاد به ارث گذاشت، مبنی بر اینکه می خواست به مشکلات اجتماعی شهر و جهان های جداگانه نهادهای کلی مانند زندان، تیمارستان و بیمارستان ها توجه کند. او بنیاد را متعهد کرد تا ایده ها و برنامه ها
یی را برای اقدام در مورد مسئله مزمن شهری، چگونگی اتصال مجدد فضاهای جداگانه با طراحی جدید شهر، گواهی بر یک سبک زندگی و ایجاد معماری متناسب با نیازهای مردم ارائه دهد. این بنیاد اکنون بایگانی ها، آثار، نوشته ها و میراث ایده آل او را نیز حفظ می کند. بنیاد میکلوچی برای «کمک به تحقیق و مطالعه در مورد برنامه ریزی شهری و معماری مدرن و معاصر، با توجه ویژه به مشکلات مربوط به امکانات اجتماعی، بیمارستان ها، زندان ها، مدارس» تأسیس شد. امروزه، بنیاد میکلوچی یک بازیگر مرتبط و نوآور در تحقیق و برنامه ریزی در مورد زیستگاه اجتماعی و رابطه بین فضا و جامعه است. این بنیاد با همکاری مقامات محلی و نهادهای فرهنگی، چندین پروژه و تحقیق را هماهنگ می کند و برنامه ها و پیشنهادهایی را برای ادغام سیاست های محلی در مورد مهم ترین مشکلات شهری از جمله مهاجرت، محرومیت از مسکن، حومه شهرها، امنیت شهری و سلامت تدوین می کند.
وینچنزو سارنلی (؛ زادهٔ ) که با نام هنری تونی تامارو شناخته می شود، خواننده و ترانه سرا اهل ایتالیا است. مضمون اصلی اشعار تامارو، "تاماری" است، اصطلاحی که از زبان ناپولی گرفته شده و به کسی اشاره دارد که مبتذل، بدآموز و اغلب متظاهر به رفتارهای پر زرق و برق است. این اصطلاح را می توان به خرخون ها نیز ترجمه کرد. زندگی و حرفه. وینچنزو سارنلی در تاریخ ۷ ژانویه ۱۹۶۱ در ناپل متولد شد، او حرفه خود را در سال ۱۹۸۹ با انتشار «"Prima cassetta di musica tamarra»" آغاز کرد. وی در سال ۱۹۹۳، با آهنگ «E v'a facite appere» برنده چهارمین دوره جشنواره دی سانسکمو شد. در سال ۱۹۹۷، برای ضبط آلبوم «"Monnezzarium»" به استودیو بازگشت و «trerrote» را به عنوان اولین تک آهنگ منتشر کرد. تامارو در سال ۱۹۹۹، آلبوم بهترین آهنگ های خود با نام «"Tutto Tony Tammaro»" را منتشر کرد. این آلبوم دو سی دی دارد و هر کدام از این دو سی دی شامل بیست و چهار آهنگ است. تونی تامارو و گروهش "آلبوم «نیمه تاریک ماه» را" در ژوئن ۲۰۰۵ منتشر کردند. عنوان آلبوم جناس با کلمه «"مونتزا"» در زبان ناپولی به معنای «زباله» است.
مَجدی کریستیانو عَلّام(زادهٔ ۲۲ آوریل ۱۹۵۲ با نام اصلی مجدی محمد علام) روزنامه نگار و سیاست مدار مصری-ایتالیایی است که به دلیل انتقادهایش از اسلام و مقالاتش دربارهٔ روابط میان فرهنگ غربی و جهان اسلام شناخته می شود. علام در مراسم شب عید پاک واتیکان در سال ۲۰۰۸، که به ریاست پاپ بندیکت شانزدهم برگزار شد، از اسلام به کاتولیسیسم گروید.او پس از انتخاب شدن در سال ۲۰۱۰ به عنوان عضو شورای منطقه ای، در منطقهٔ بازیلیکاتا ایتالیا خدمت کرد و از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۴ نمایندهٔ ایتالیا در پارلمان اروپا بود. او به دلیل دریافت تهدیدهای مرگ از سوی مسلمانان افراطی، سال هاست که تحت حفاظت پلیس زندگی می کند. زندگی نامه. مجدی علّام در قاهره، مصر به دنیا آمد و در خانواده ای مسلمان بزرگ شد. مادرش، صَفیّه علّام، زنی مسلمان و معتقد بود که به طور کامل به انجام فرایض دینی پایبند بود، در حالی که پدرش، محمّد علّام، «کاملاً سکولار بود و با دیدگاه [رایج تا اوایل دههٔ ۱۹۷۰] اکثریت مصری ها که غرب را در زمینهٔ آزادی فردی، آداب اجتماعی و جریان های فرهنگی و هنری الگو می دانستند، موافق بود.» در چهار سالگی، مادرش او را به سرپرستی خواهر لاوینیا از خواهران
مبلغ کومبونی سپرد، و مدتی بعد برای ادامهٔ تحصیل در مقاطع راهنمایی و دبیرستان به یک مدرسهٔ شبانه روزی کاتولیک در مصر، یعنی مؤسسهٔ دون بوسکو، فرستاده شد. علام دوران کودکی خود را در شهری پرجنب وجوش و چندفرهنگی، یعنی قاهره، توصیف می کند. او با جزئیات زنده و روشن از «عطرها، صداها، رنگ ها و مزه های خانهٔ عمهٔ محبوبش، آدریا» یاد می کند و قاهره را شهری «رنگارنگ، چندصدایی و بردبار» به خاطر می آورد؛ «شهری که در آن دختران دامن کوتاه می پوشیدند و پسران مدل موی بیتلز داشتند».او خاطرات مثبتی از جامعهٔ مصر در سال های کودکی خود دارد و آن را جامعه ای با «بافت اجتماعی سرشار از عشق حقیقی به دیگران و زندگی ای ساده که در آن احساسات از پول مهم تر بود» توصیف می کند.با این حال، یک رویداد ناخوشایند در پانزده سالگی برای او رخ داد: زمانی که به دلیل رابطه اش با یک دختر یهودی، از سوی "مخابرات"، یا همان پلیس سیاسی مصر، به اتهام جاسوسی برای اسرائیل بازداشت و بازجویی شد. همدلی علام با وضعیت آن دختر و خانواده اش ممکن است نارضایتی مقامات را برانگیخته باشد. او می گوید که آسیب روانی ناشی از آن بازجویی تا شب کریسمس سال ۱۹۷۲، زمانی که مصر را برا
ی ادامهٔ تحصیل در ایتالیا ترک کرد، همراهش بود. علام در سال ۱۹۷۲ به ایتالیا مهاجرت کرد و در دانشگاه ساپینزا رم ثبت نام نمود. او از این دانشگاه در رشتهٔ جامعه شناسی فارغ التحصیل شد و در سال ۱۹۸۶ به شهروندی ایتالیا درآمد. حرفه. روزنامه نگاری. علام فعالیت روزنامه نگاری خود را در روزنامهٔ کمونیستی "ایل مانیفستو" آغاز کرد. در سال ۱۹۷۸، او به روزنامهٔ ایتالیایی "لا رپوبلیکا"، با گرایش میانه چپ، پیوست و در آن جا به عنوان مفسر فعالیت کرد. بیشتر نوشته های او در این دوره دربارهٔ مشکلات مهاجران خارج از اتحادیهٔ اروپا در ایتالیا، به ویژه مهاجران شمال آفریقا بود و از سیاست های پیشرو در زمینهٔ مهاجرت و سازگاری اسلام با ارزش های غربی حمایت می کرد. در سال ۲۰۰۳، پس از تغییر اساسی در دیدگاه هایش، مجدی کریستیانو علام به روزنامهٔ محافظه کارتر و مستقر در میلان، یعنی "کوریره دلا سرا"، پیوست و به عنوان معاون سردبیر (به طور ویژه منصوب شده) فعالیت خود را آغاز کرد. سیاست. در ژوئن ۲۰۰۹، علام به عنوان نمایندهٔ پارلمان اروپا از سوی حزب ایتالیایی اتحاد برای مرکز (UDC)، که حزبی میانه راستای مسیحی دموکرات است، انتخاب شد.او همچنین جنبش شخصی خ
ود را با نام «من ایتالیا را دوست دارم» بنیان گذاری کرد.با این حال، او در دوران عضویت خود در پارلمان اروپا (میان سال های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۴) در هیئت نمایندگی UDC در گروه حزب مردم اروپا (EPP) باقی ماند. زندگی شخصی. علام با والنتینا کولومبو، پژوهشگر و استاد دانشگاه، ازدواج کرده است و این دو یک پسر دارند. او همچنین از ازدواج پیشین خود دو فرزند دیگر دارد.
میکله بیانکی (بلمونته کالابرو، ۲۲ ژوئیه ۱۸۸۳ - رم، ۳ فوریه ۱۹۳۰) یک رهبر سندیکالیست انقلابی ایتالیایی بود که در اتحادیه ایتالیایی لاورو (UIL) سمتی داشت. او از اعضای بنیانگذار جنبش فاشیستی بود و به طور گسترده به عنوان رهبر غالب جناح چپ و سندیکالیست حزب ملی فاشیست شناخته می شد. او نقش فعالی در «چپ مداخله گر» داشت، جایی که «از اتحاد بین ناسیونالیسم و ​​سندیکالیسم حمایت می کرد.» او قبل از درگذشت در پی بیماری سل در سال ۱۹۳۰، یکی از تأثیرگذارترین سیاستمداران رژیم بود. او همچنین یکی از معماران بزرگ «فهرست بزرگ» (il listone) بود که اکثریت پارلمانی را به نفع فاشیست ها به دست آورد. زندگی. سوسیالیسم. بیانکی در بلمونته کالابرو (کالابریا)، در جنوب ایتالیا متولد شد. در دانشگاه رم حقوق خواند و از همان ابتدا خود را وقف روزنامه نگاری کرد. او عضو حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) و سردبیر روزنامه حزبی "آوانتی!" شد و ریاست شاخه سوسیالیستی در رم را بر عهده گرفت. او که در سال ۱۹۰۴ نماینده کنگره بولونیا بود، از خط سندیکالیستی که توسط آرتورو لابریولا اعمال می شد، حمایت کرد. در سال ۱۹۰۵، بیانکی از سمت خود در "آوانتی!" کناره گیری کرد و رهب
ری جوونتو سوسیالیستا ("Gioventù socialista") (روزنامه فدراسیون جوانان سوسیالیستی - شاخه جوانان PSI) را به دست گرفت. کمپین ضد نظامی گری که او رهبری می کرد، به زندانی شدن و استقرار اجباری او در جنوا شد. بیانکی با محل اقامت جدید خود سازگار شد و رئیس اتاق کار لیگوریا و همچنین سردبیر روزنامه انقلابی «لوتا سوسیالیستا» ("Lotta socialista") شد. سندیکالیسم. در سال ۱۹۰۶، پس از حمایت از چندین شورش کارگری، بیانکی صلح طلبی خود را در برابر رهبری حزب سوسیالیست ایتالیا ابراز کرد و مورد استقبال عمومی قرار نگرفت. او که به ساونا منتقل شده بود، نقش مهمی در وقایعی داشت که منجر به خروج سندیکالیست ها از حزب سوسیالیست ایتالیا، بین کنگره بولونیا حزب سوسیالیست ایتالیا در سال ۱۹۰۷ و اولین کنگره سندیکالیست ها در ژوئیه ۱۹۰۸ (در فرارا) شد. بیانکی پس از چندین بار دستگیری و سفر به سراسر ایتالیا، در سال ۱۹۱۰ سردبیر روزنامه «لا سینتیلا» شد. او این ایده را مطرح کرد که حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) و سندیکالیست ها باید برای انتخابات اداری مورد انتظار، در فهرست های انتخاباتی متحد شوند. او در انتخابات شکست خورد و به بیان نظرات خود صرفاً از طریق این
روزنامه روی آورد و آن را به روزنامه تبدیل کرد که حامی چندین شورش محلی پرولتاریا در سال ۱۹۱۱ بود. با این حال، بیانکی به دلیل بودجه کم مجبور شد روزنامه «لا سینتیلا» ("La Scintilla") را تعطیل کند، پیش از آنکه دوباره در تریسته به دلیل حمله به جووانی جولیتی به عنوان محرک جنگ ایتالیا و عثمانی دستگیر شود. هرچند او از عفو عمومی بهره مند شد و به فرارا بازگشت، جایی که روزنامه «لا باتالیا» ("La Battaglia") را ایجاد و رهبری کرد (تلاشی ناموفق برای کسب کرسی در انتخابات ۱۹۱۳). بیانکی به میلان نقل مکان کرد و به چهره ای اصلی در اتحادیه سندیکایی میلان و اتحادیه سندیکالیست های ایتالیا (USI) تبدیل شد. فاشیسم. نگرش میکله بیانکی در طول جنگ جهانی اول، بازتابی از نگرش بنیتو موسولینی بود: او به حامی فعال ورود ایتالیا به جنگ و مدافع الحاق گرایی تبدیل شد. در سال ۱۹۱۵، هنگامی که ایتالیا به قدرت های متفقین پیوست، بیانکی داوطلب خدمت شد و به عنوان افسر جزء، ابتدا در پیاده نظام و سپس در توپخانه، مشغول به کار شد. با پایان جنگ، بیانکی به گروه های مبارزه ایتالیایی موسولینی و سپس به حزب ملی فاشیست (PNF) پیوست. در سال ۱۹۲۱، او دبیر این حزب شد و
تلاش کرد تا با سایر جنبش های راست گرا به فاشیست ها بپیوندد (در حالی که حملات خشونت آمیز متعدد انجام شده توسط پیراهن سیاه ها را مجاز می دانست). پس از سرکوب یک اعتصاب علیه مانورهای فاشیستی، بیانکی یکی از اعضای کوادرومویرها بود که رهبری راهپیمایی به سوی رم، شبه کودتایی که موسولینی را به عنوان نخست وزیر (اکتبر ۱۹۲۲) به ارمغان آورد، را بر عهده داشت. در دولت تازه تشکیل شده، او دبیرکل حزب ملی فاشیست را پیدا کرد و «نزدیکترین همکار موسولینی» به شمار می رفت. در مدت کوتاهی، بیانکی در سال ۱۹۲۳ از رهبری حزب ملی فاشیست برکنار شد، در حالی که به شورای عالی فاشیسم پیوست. در سال ۱۹۲۴، او به مجلس نمایندگان انتخاب شد، اما در ۱۴ مارس از سمت دولتی خود استعفا داد. در سال ۱۹۲۵، به او سمت معاون وزیر در وزارت امور عمومی، در سال ۱۹۲۸ همان سمت در وزارت امور داخلی و در ۱۲ سپتامبر ۱۹۲۹، وزیر امور عمومی شد.. او دوباره به عضویت مجلس انتخاب شد، اما به دلیل بیماری، اندکی پس از آن در رم درگذشت.
ایگناتسیو گاردلا (; – ) معمار و طراح ایتالیایی بود. زندگی نامه. در خانواده ای از معماران متولد شد که اولین فرزند آنها همنام خودش، ایگناتسیو گاردلا پدر (۱۸۰۳–۱۸۶۷) بود. گاردلا در سال ۱۹۲۸ در رشته مهندسی از دانشگاه پلی تکنیک میلان فارغ التحصیل شد و بعداً در سال ۱۹۴۹ مدرک معماری خود را از مؤسسه معماری ونیز دریافت کرد. در دهه پنجاه. در دوران دانشگاه، او با دیگر چهره های جوان عرصه میلان ارتباط برقرار کرد و به همراه آنها در ایجاد جنبش مدرن ایتالیا مشارکت داشت. فعالیت حرفه ای. فعالیت حرفه ای طولانی او که قبل از فارغ التحصیلی اش در اواخر دهه ۱۹۲۰ با پدرش، آرنالدو گاردلا (۱۸۷۳–۱۹۲۸) آغاز شد، منجر به تعداد زیادی پروژه و اجرا شد. سیام. در همان سال ها، او رهبر رویدادهای فرهنگی مهمی مانند سیام (در سال ۱۹۵۲ او به همراه دیگران، دوره تابستانی را در ونیز تأسیس کرد؛ در سال ۱۹۵۹ در سیام اکس در اوترلو در هلند شرکت کرد) یا اولین کنفرانس های آی ان یو (از سال ۱۹۴۹) بود. استاد بین المللی. شخصیت گاردلا در تمام دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ در اوج معماری ایتالیا باقی ماند، با فعالیت حرفه ای فشرده ای که اهمیت آن با حضور او در نشریات بین المللی ا
ثبات می شود. در آخرین مرحله از زندگی خود، گاردلا، که اکنون در میان بزرگان معماری ایتالیا قرار دارد، همچنان پروژه های قابل توجهی مانند دانشکده معماری دانشگاه جنوا (۱۹۷۵–۱۹۸۹) را تولید کرد که او را بار دیگر به خط مقدم بحث معماری آورد. فعالیت طراحی. فعالیت گاردلا نقش تعیین کننده ای در زمینه طراحی نیز داشته است، از اوایل سال ۱۹۴۷، زمانی که او آژانس آزوسنا را با لوئیجی کاچا دومینیونی تأسیس کرد، اولین آژانسی که تولید طراحی ایتالیایی با کیفیت بالا را آغاز کرد. گاردلا عمدتاً اشیاء مبلمان تزئینی طراحی می کرد. معماری به روایت گاردلا. اگر کسی به دنبال سبک ایگنازیو گاردلا باشد، احتمالاً سردرگم خواهد شد. پروژه های او، در طول سال ها، مطابق با گرایش های معماری در حال تغییر تغییر کردند، اغلب آنها را پیش بینی می کردند، اما همیشه حاوی عناصری بودند که از جریانی که ممکن است با آن مرتبط باشند، فاصله می گرفتند. گاردلا یکی از خردگرایان ایتالیایی است، اما استفاده او از تکنیک های ساخت و ساز محلی، مانند دیوار آجری معروف دیسپنساریو در آلساندریا، او را از برخی جهات به یک مرتد تبدیل می کند. در دهه ۱۹۵۰ او به جریان های منطقه ای نزدیک تر ش
د، اما ساختمان های او همچنین انتزاعی را حفظ کردند که آنها را از مشهورترین آثار نئولیبرالیسم یا نئورئالیسم دور می کرد. در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ به نظر می رسید که او به یک شکل کاملاً حرفه ای از عمل مانند جنبش مدرن یا سبک بین المللی پایبند است. اثر او با نام «آلفا رومئو» (۱۹۶۹) با استفاده از مصالح صنعتی و توسعه یک برنامه پیچیده مخالفت کرد. اما گاردلا به شدت فرم را کنترل می کرد و یک ترکیب متقارن را تحمیل می کرد. در دهه ۱۹۸۰ به نظر می رسید که او به پست مدرن پایبند است، اما در واقع اصول آن را رعایت نمی کرد؛ بنابراین خودش گفت: «همیشه دشوار است که بگوییم چه کسی پدر و چه کسی پسر است. اما من و ماریو ریدولفی به شوخی گفتیم که اگر واقعاً پدر تمام آثار به نمایش گذاشته شده (در دوسالانه ونیز ۱۹۸۰) بودیم، باید اعتراف می کردیم که با زنانی از هر نوع و هر نژادی رابطه داشته ایم.» در واقع، جنبه هایی از کار او وجود دارد که در طول دوران طولانی فعالیتش ثابت مانده و نوعی پیوستگی را تشکیل می دهند. این جنبه ها را می توان در دو نکته مکمل خلاصه کرد: معماری گاردلا همیشه آرامشی را حفظ می کند که می توان آن را «کلاسیک» نامید. این را می توان از
ظرافت شدید جزئیات او استنباط کرد که با معماری معاصر و دوست او، فرانکو آلبینی، قابل مقایسه است، چه از طریق کنترل طراحی کامل یک ساختمان و چه به دلیل طراحی فضاهای معماری. در معماری او، دغدغه و تأکید بر امر فوری، سبک لحظه ای و تحقیق برای نوعی بی زمانی وجود دارد. مکمل این جنبه، توانایی او در تغییر سبک ها، تطبیق خود با روح مکان است، کاری که کمتر معمار دیگری موفق به انجام آن شده است. اگر ساختمان تقریباً معاصر کیس بورسالینو در آلساندریا با ساختمان کازا آل زاتر در ونیز مقایسه شود، متوجه می شویم که تفاوت زیادی وجود دارد. مصالح، عناصر تزئینی و مفهوم حجم تغییر کرده اند. این امر به وضوح ناشی از ارادهٔ او برای پذیرش تأثیرات محیط یا زمینه ساخته شده است. آثار و پروژه های مهم. قبل از جنگ جهانی دوم، او همچنین در چندین مسابقه معماری مهم شرکت کرد، مانند: پس از جنگ. در اوایل دوره پس از جنگ، گاردلا بار دیگر فعالیت خود را با قدرت تمام از سر گرفت و آثار مهم و شاهکارهایی مانند موارد زیر را خلق کرد: جوایز. گاردلا جوایز متعددی از جمله جایزه ملی معماری اولیوتی (۱۹۵۵)، مدال طلای رئیس جمهور جمهوری برای شایستگی در آموزش، فرهنگ و هنر در سال
۱۹۷۷، شیر طلایی برای یک عمر دستاورد از دوسالانه ونیز (۱۹۹۶)، عضویت افتخاری در مؤسسه سلطنتی معماران بریتانیا و عضو آکادمی سن لوکا و عضو افتخاری آکادمی هنرهای زیبای بررا را کسب کرد.
آدالبرتو لیبرا (; – ) یکی از برجسته ترین معماران جنبش مدرن ایتالیا بود. زندگی نامه. آدالبرتو لیبرا در ویلا لاگارینا در شهرستان تیرول اتریش-مجارستان (که اکنون در ترنتینو است) در شمال ایتالیا متولد شد. او در سال ۱۹۲۵ از مؤسسه هنر پارما فارغ التحصیل شد و سپس در سال ۱۹۲۸ از مدرسه عالی معماری رم، از طریق همکارش در ترنتینو فورتوناتو دپرو، با فوتوریسم آشنا شد. حتی قبل از فارغ التحصیلی، او یکی از بنیانگذاران میار (جنبش ایتالیایی برای معماری عقلانی) بود و بعدها دبیر آن شد. میار که در رم مستقر بود، رقیبی برای گروه سته بود که در میلان و کومو مستقر بود. او توسط لودویگ میس ون در روهه به نمایشگاه اشتوتگارت ۱۹۲۷ دعوت شد. در سال های ۱۹۲۸ و ۱۹۳۱ او نمایشگاه های میار از «معماری رازیوناله» را در رم سازماندهی کرد. میار سپس منحل شد. او همچنین در نمایشگاه انقلاب فاشیستی ۱۹۳۲ مشارکت داشت. او یک معمار خلاق بسیار توانمند و با استعداد بود که بیشتر تحت تأثیر فوتوریسم بود تا خردگرایی، و از نظر سیاسی نیز زیرک بود. فعالیت او به عنوان بنیانگذار و دبیر میار به او این امکان را داد تا رابطه کاری نزدیکی با مقامات عالی رتبه رژیم فاشیستی در رم ب
رقرار کند، جایی که تمام تصمیمات بزرگ در مورد تأمین مالی برنامه های ساخت و ساز عمومی گرفته می شد و آنها مسئول راه اندازی صدها ساختمان عمومی جدید مورد نیاز برای برنامه های نوسازی موسولینی بودند. به لطف این ارتباطات، او در طول رژیم فاشیستی دوران پرباری داشت و ساختمان های قابل توجه بسیاری را در دهه ۱۹۳۰ طراحی کرد که برخی از آنها شاهکارهای جنبش مدرن بین المللی هستند. یکی از مهم ترین آنها کاخ کنگره او در رم است. این ساختمان توانایی بالای لیبرا در طراحی مبهم با زبانی مختصر و متافیزیکی را نشان می دهد که بر لبهٔ تیغ بین مدرنیسم و نئوکلاسیسیسم قرار دارد. استفادهٔ او از طاق های بادبانی در این ساختمان، فضایی معماری نوآورانه ایجاد می کند. او همچنین کازا مالاپارته را برای کرزیو مالاپارته در جزیرهٔ کاپری (۱۹۳۸) طراحی کرد، اگرچه همچنان بحث هایی در مورد اینکه آیا خود لیبرا طراح اصلی بوده است یا خیر، وجود دارد. در دورهٔ فاشیسم، همهٔ معماران از نظر قانونی مجبور به عضویت در حزب شدند؛ اما موفق ترین ها پا را فراتر گذاشتند و به اعضای مهم حزب تبدیل شدند. لیبرا، مانند معاصرانش، جوزپه پاگانو و جوزپه ترانی، در این دوره به دلیل پیوندهای
نزدیک حزبی اش، بخت و اقبال خوبی داشت. پس از سقوط رژیم فاشیستی و شکست آن در جنگ جهانی دوم، لیبرا به همراه دیگران دوره ای از بحران شخصی و حرفه ای را پشت سر گذاشت، اما پس از چندین سال زندگی آرام در شهر زادگاهش ترنتو، بهبود یافت و دوباره شروع به کار بر روی پروژه های متعددی، از جمله مسکن عمومی و ساختمان های اداری، با سبکی جدید کرد که به شیوه های بیان فاشیستی پشت کرده بود. بسیاری از بزرگ ترین پروژه های او مربوط به این دوره پس از جنگ است. در سال های ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۲، او ساختمان دولت منطقه ای را برای منطقه ترنتینو در ترنتو طراحی و ساخت.
فاکوندو ساوا (زاده ۷ مارس ۱۹۷۴)، مربی فوتبال اهل آرژانتین و بازیکن سابق است که به عنوان مهاجم نوک بازی می کرد. او مربی فعلی سارمینتو است. ساوا ۱۷ سال فوتبال حرفه ای بازی کرد و عمدتاً نماینده جیمناسیا لاپلاتا و راسینگ کلاب در لیگ برتر فوتبال آرژانتین بود. در خارج از کشور، او دوره های کوتاهی در فولام در لیگ برتر فوتبال انگلستان و سلتاویگو و لورکا دپورتیوا در لیگ دسته دوم اسپانیا در اوایل دهه ۲۰۰۰ داشت. در سال ۲۰۱۲، ساوا مربیگری را شروع کرد و چندین باشگاه در لیگ برتر کشورش از جمله راسینگ و جیمناسیا و همچنین اوخیگینز در لیگ برتر فوتبال شیلی و سرو پورتنیو در پاراگوئه را هدایت کرد. او در سال ۲۰۲۲ با پاتروناتو قهرمان کوپا آرژانتینا شد.