Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سپاه پنجم ایتالیا () یکی از سه سپاهی بود که نیروی زمینی ایتالیا در طول جنگ سرد در میدان نبرد قرار داد. این سپاه که در مناطق ونتو و فریولی-ونیزیا-جولیا قرار داشت، نیروی رزمی اصلی ارتش بود. سپاه پنجم ایتالیا در نزدیکی مرز یوگسلاوی مستقر بود و وظیفه مقابله با هر نیروی پیمان ورشو که از مرز عبور می کرد را بر عهده داشت. در جناح چپ سپاه، سپاه چهارم آلپ وظیفه مسدود کردن گذرگاه های آلپ را بر عهده داشت و در پشت این سپاه، سپاه سوم به عنوان نیروی ذخیره عملیاتی خدمت می کرد. پس از پایان جنگ سرد، اندازه این سپاه کاهش یافت و در ۱ اکتبر ۱۹۹۷ به فرماندهی اول نیروهای دفاعی تبدیل شد. در سال ۲۰۱۳، فرماندهی اول نیروهای دفاعی منحل شد و تیپ های آن تحت امر لشکر ۲۰ پیاده فریولی در فلورانس قرار گرفت. تاریخ سپاه پنجم ارتش با لشکرکشی هزار نفری گاریبالدی آغاز می شود. پس از آنکه گاریبالدی در فتح پادشاهی دو سیسیل پیروزی های پی در پی کسب کرد، ویکتور امانوئل دوم ساردینیا تصمیم گرفت برای حفظ قلمرو فتح شده برای خود و در نتیجه متحد کردن ایتالیا، به سمت جنوب لشکرکشی کند. سپاه پنجم تشکیل شد و به همراه ارتش اصلی به سمت جنوب لشکرکشی کرد، جایی که در
نبردهای سن جولیانو در ۲۶ اکتبر ۱۸۶۰ و گاریگلیانو در ۲۹ اکتبر ۱۸۶۰ جنگید و در محاصره گائتا شرکت کرد. تاریخچه. تاریخچه سپاه پنجم ارتش با لشکرکشی هزارنفره گاریبالدیس آغاز می شود. پس از آنکه گاریبالدی در فتح پادشاهی دو سیسیلی پیروزی های پی در پی کسب کرد، ویکتور امانوئل دوم ساردینیا تصمیم گرفت برای حفظ قلمرو فتح شده برای خود و در نتیجه متحد کردن ایتالیا، به سمت جنوب لشکرکشی کند. سپاه پنجم ارتش تشکیل شد و به همراه ارتش اصلی به سمت جنوب لشکرکشی کرد، جایی که در نبردهای سن جولیانو در ۲۶ اکتبر ۱۸۶۰ و گاریگلیانو در ۲۹ اکتبر ۱۸۶۰ جنگید و در محاصره گائتا شرکت کرد. جنگ جهانی اول. پس از جنگ، این سپاه در فلورانس، پایتخت ایتالیای تازه متحد شده، مستقر شد. این سپاه فرماندهی دو لشکر نخبه را بر عهده داشت: لشکر اول خط مقدم در فلورانس و لشکر پانزدهم خط مقدم در پروجا. هر دو لشکر از هنگ های گرنادیر تشکیل شده بودند. در آغاز سومین جنگ استقلال ایتالیا، سپاه پنجم ابتدا در فلورانس باقی ماند، اما هنگامی که ارتش اصلی ایتالیا در نبرد کاستوزا نتوانست از سد دژهای کوادریلاترو اتریش در جنوب دریاچه گاردا عبور کند، این سپاه شش لشکر از کوه های آپنی
ن عبور کرد، به ژنرال انریکو چیالدینیس، هشت لشکر از سپاه چهارم ارتش، در رومانیا پیوست و در ۱۱ ژوئیه ۱۸۶۶ با قدرت از رودخانه های پو و آدیجه سفلی عبور کرد. چیالدینی با دور زدن دژهای اتریش و ارتش اصلی در جناح چپ خود، ارتش خود را از طریق ونتو عبور داد و یک لشکر به فرماندهی جیاکومو مدیچی را برای حمله به ترنتینو و قطع خط عقب نشینی اتریش و سه لشکر به فرماندهی رافائله کادورنا را برای پیشروی سریع به سمت شهر تریسته اعزام کرد. ارتش سیالدینیس در ۲۴ ژوئیه ۱۸۶۶ به رودخانه ایسونزو رسید. پس از اعلام جنگ ایتالیا علیه امپراتوری اتریش در ۲۳ مه ۱۹۱۵، سپاه پنجم ارتش به فرماندهی سپهبد فلورنزیو آلیپراندی به عنوان بخشی از ارتش اول به ترنتینو پیشروی کرد. در جناح چپ سپاه، سپاه سوم ارتش از طریق دره های والتلینا، کامونیکا ترومپیا و کیزه و در امتداد ساحل غربی دریاچه گاردا پیشروی کرد. هدف نهایی ارتش اول رسیدن به شهر ترنتو بود. اگرچه از نظر عددی برتر بودند، اما سپاه نتوانست به شهر ترنتو برسد و پیشروی آن از طریق دره های آدیجه و والسوگانا و بر فراز فلات آسیاگو به زودی در مقاومت مصمم اتریشی ها متوقف شد. این سپاه شامل لشکرهای نهم و پانزدهم خط (
پیاده نظام)، لشکر ۳۴ سرزمینی، هنگ های دوم، چهارم و هشتم برساگلیری و هنگ ششم آلپینی بود. تمام سربازان هنگ ششم آلپینی از دره های منطقه عملیات استخدام شده بودند و بنابراین در منطقه ای که کاملاً می شناختند، می جنگیدند. با این حال، هنگ ششم آلپینی هرگز به طور کامل به کار گرفته نشد، بلکه به گروهان ها یا گردان های منفرد، قله ها، یال ها یا گذرگاه های کوهستانی خاصی برای فتح و نگهداری داده شد. پس از آنکه پیشروی اولیه توسط ارتش اتریش-مجارستان متوقف شد، سپاه به سنگربندی پرداخت و اگرچه نبردهای شدیدی ادامه یافت، اما جبهه در بخش سپاه تقریباً بدون تغییر باقی ماند تا اینکه در ۱۵ مه ۱۹۱۶ اتریش اولین حمله بزرگ خود را در جبهه ایتالیا در فلات آسیاگو آغاز کرد. سپاه پنجم به شدت از برتری اتریشی ها از نظر نفرات و تجهیزات آسیب دید، اما از هم نپاشید. همزمان با آغاز حمله بروسیلوف توسط روس ها، در ۴ ژوئن فرماندهی عالی اتریش-مجارستان تصمیم گرفت عملیات تهاجمی خود را در ایتالیا قبل از دستیابی به هدف استراتژیک خود - نفوذ به دشت های ونیز در پشت ارتش اصلی ایتالیا - پایان دهد. پس از پایان حمله اتریش، سپاه تا پایان جنگ در همان منطقه عملیاتی باقی م
اند. جنگ جهانی دوم. پس از جنگ، سپاه پنجم ارتش در تریسته مستقر شد و شامل لشکر دوازدهم پیاده نظام «تیماوو» در تریسته و لشکر پانزدهم پیاده نظام «برگامو» در پولا بود. در آغاز جنگ جهانی دوم، این سپاه از مرز با یوگسلاوی محافظت می کرد. مقر آن در پیوکا بود و شامل لشکر دوازدهم پیاده نظام «ساساری»، لشکر پانزدهم پیاده نظام «برگامو» و لشکر پنجاه و هفتم پیاده نظام «لومباردیا» بود. در ۶ آوریل ۱۹۴۱، تحت فرماندهی ریکاردو بالوکو، در حمله نیروهای محور به یوگسلاوی شرکت کرد. پس از پایان عملیات جنگی، این سپاه وظایف پادگانی را در امتداد ساحل دالماتیا بر عهده گرفت، اما به سرعت خود را درگیر جنگ با پارتیزان های یوگسلاوی یافت. این سپاه (به فرماندهی ژنرال رناتو کوتوری، ژنرال الساندرو گلوریا از ژانویه ۱۹۴۳ و ژنرال آنتونیو اسکوئرو از مه ۱۹۴۳) در آن زمان در کریکونیتسا مستقر بود و شامل لشکر ۱۵۳ پیاده نظام «ماچراتا» در دلنیس، لشکر ۱۵۴ پیاده نظام «مورگه» در سینج و تیپ چهاردهم ساحلی در کریکونیتسا می شد. پس از حمله آلمان به ایتالیا پس از آتش بس ایتالیا و متفقین در سپتامبر ۱۹۴۳، این سپاه توسط آلمانی ها منحل شد. جنگ سرد. در سال ۱۹۴۵، فرماندهی نظ
امی منطقه ای پنجم در پادووا فعال شد که در آن زمان فقط هنگ پنجم آلپینی را کنترل می کرد. اما تا سال ۱۹۴۷، این فرماندهی گسترش یافته بود و شامل لشکر پیاده نظام «فولگوره» در ترویزو و لشکر پیاده نظام «مانتووا» در گوریزیا می شد. هر دو لشکر، واحدهایی از ارتش متفقین ایتالیا بودند و در طول نبرد ایتالیا در کنار متفقین خدمت کرده بودند. در سال ۱۹۴۸، این فرماندهی با تیپ زرهی «آریته» در پوردنونه و در سال ۱۹۴۹ با تیپ آلپین «جولیا» در سیویداله دل فریولی تقویت شد. وظیفه این فرماندهی دفاع از مرزهای شرقی ایتالیا بود: مانتووا قرار بود از شهر گوریزیا دفاع کند، در حالی که جولیا جناح چپ فرماندهی در کوه های آلپ کارنیک را پوشش می داد. ناو موتوری فولگور وظیفه داشت تا به منطقه آزاد تریسته پیشروی کند و از نیروهای ایالات متحده تریسته پشتیبانی کند، در حالی که ناو آریته با تانک های ام۴ شرمن، تانک های نیمه شناور ام۳ و تانک های ام۷ پریست خود به عنوان نیروی ذخیره متحرک فرماندهی عمل می کرد. برای پوشش جناح راست خود در برابر حملات آبی-خاکی دشمن، این فرماندهی در ۱۵ ژانویه ۱۹۵۱ نیروهای لاگوناری را در ونیز مستقر کرد. در ۱ مه ۱۹۵۲، فرماندهی نظامی منط
قه ای پنجم به سپاه پنجم ارتش تغییر نام داد و با وخیم تر شدن رویارویی غرب-شرق، اندازه آریته سه برابر شد و در ۱ اکتبر ۱۹۵۲ به لشکر زرهی «آریته» تبدیل شد. این لشکر همچنین تانک های شرمن خود را با تانک های قدرتمندتر ام۲۶ پرشینگ تعویض کرد. در ۳۰ سپتامبر، سپاه ۱۹۵۳ به ویتوریو ونتو نقل مکان کرد و فرماندهی جولیا را به فرماندهی جدید نیروهای کارنیا-کادور واگذار کرد که جناح چپ سپاه پنجم ارتش را پوشش می داد. در طول سال های بعد، سپاه واحدهای بیشتری را برای همگام شدن با وضعیت ژئوپلیتیکی جنگ سرد اضافه کرد: نیروی دریایی آریته بیشتر افزایش یافت و تانک های ام۴۷ پاتون و نفربرهای زرهی ام۱۱۳ و همچنین یک گروه توپخانه مسلح به هویتزرهای خودکششی ام۴۴ و یک گروه توپخانه مسلح به هویتزرهای خودکششی ام۱۱۰ را دریافت کرد. لشکرهای پیاده نظام مانتووا و فولگور هر کدام یک هنگ پیاده نظام افزایش یافتند و هر دو یک گردان تانک با تانک های ام۴۷ پاتون دریافت کردند. در تریسته، هنگ ۱۵۱ پیاده نظام «ساساری» و هنگ ۱۴ توپخانه صحرایی، فرماندهی نیروهای تریسته را تشکیل دادند که وظیفه دفاع از شهر را بر عهده داشت. همزمان، هنگ لاگوناری در ونیز به سه گردان آبی-خاکی
و یک گردان تانک با تانک های ام۴۷ پاتون افزایش یافت. در اول ژانویه ۱۹۵۹ در گوریزیا، تیپ سواره نظام مکانیزه «پوزولو دل فریولی» با دو گردان مکانیزه، یک گردان تانک و یک گروه توپخانه خودکششی، برای جایگزینی تیپ مانتوا که ستاد خود را به اودینه منتقل کرده بود، فعال شد. مهم ترین الحاق به سپاه، تیپ سوم موشکی بود. این تیپ در اول اکتبر ۱۹۵۹ در ویچنزا فعال شد و در ابتدا شامل یک هنگ توپخانه موشکی با دو گروه موشکی بود که هر کدام به هشت پرتابگر موشک «هانست جان» مسلح بودند. موشک «ام جی آر-۱ هانست جان» یک موشک زمین به زمین با قابلیت حمل کلاهک هسته ای بود که برای نابودی تشکیلات بزرگ زرهی پیمان ورشو در نظر گرفته شده بود. تا سال ۱۹۶۳، زمانی که ستاد تیپ ها به پورتوگروارو منتقل شد، این تیپ شامل چهار گروه موشکی و یک گروه با هویتزرهای ام۱۱۵ بود. این سپاه به همراه سپاه سوم ارتش و سپاه چهارم ارتش، بخشی از فرماندهی نیروهای زمینی متفقین ناتو در جنوب اروپا در ورونا بود. پس از جنگ سرد. با پایان جنگ سرد، ارتش ایتالیا شروع به کاهش نیروهای خود به مدت یک دهه کرد. اولین تیپی که منحل شد، تیپ ماملی در ۱ آوریل ۱۹۹۱ بود و پس از آن تیپ ویتوریو ونتو
در ۳۱ ژوئیه ۱۹۹۱ منحل شد. واحدهای تابع این تیپ ها عمدتاً منحل شدند و چند واحد به تیپ های دیگر پیوستند. گاریبالدی در ۱ ژوئیه ۱۹۹۱ حرکت خود را به سمت کازرتا در جنوب ایتالیا تکمیل کرد و در همان روز سپاه پنجم ارتش را ترک کرد. سرانجام در ۱ دسامبر ۱۹۹۱، آکویلیا به هنگ سوم توپخانه آکویلیا کاهش یافت که سپس در سپتامبر ۱۹۹۲ منحل شد. طی چند سال بعد، فرماندهی نیروهای تریسته و فرماندهی نیروهای آبی-خاکی منحل شدند. در سال ۱۹۹۷، ارتش روند اصلاحات بزرگ بعدی را آغاز کرد و تیپ های گوریزیا و مانتوا در ۳۰ اوت ۱۹۹۷ منحل شدند، اما تیپ مکانیزه سنتارو از سپاه سوم ارتش به این سپاه منتقل شد. در ۱ اکتبر ۱۹۹۷، سپاه پنجم ارتش نام خود را تغییر داد و به فرماندهی اول نیروهای دفاعی تبدیل شد.
آنا فرزتی (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگینامه. آنا فرزتی در تاریخ ۲۴ دسامبر ۱۹۸۲ در رم متولد شد. وی فرزند بازیگر گابریله فرزتی و کلودیا وردینی است. او در آلمان به مدرسه خصوصی رفت. در سن ۱۱ سالگی، او و مادرش به لندن نقل مکان کردند. در سن ۱۸ سالگی به زادگاهش بازگشت. قبل از بازیگری به عنوان پیشخدمت، راهنمای تور، مربی قایق رانی و دستیار داروخانه کار می کرد. او از سال ۲۰۰۳ با پیرفرانچسکو فاوینو در رابطه بوده است. آنها دو دختر به نام های گرتا و لیا دارند.
ماریا بئاترئس آلونزی (؛ زادهٔ) کمدین و نویسنده اهل ایتالیا است. زندگی نامه. تحصیلات و فعالیت اجتماعی. او در رشته علوم انسانی از دانشگاه دولتی میلان فارغ التحصیل شد و مدرکی در رشته فنون و روش های تحلیل رفتاری و تحلیل علمی رفتار غیرکلامی دریافت کرد؛ او به عنوان سخنران برای تدکس همکاری داشته است. او به عنوان بازیگر تئاتر در رم با نمایش های بداهه "Teatro ef*ga" کار کرده است، او بنیان گذار و رئیس انجمن فرهنگی تئاترو استابیه دی روم است. دوران صحنه و پخش. پس از اجرا در برنامه های مختلف اینترنتی و تلویزیونی مانند "سکس و فوتبال"، در سال ۲۰۱۵ او شروع به ساخت نمایش های زنده کمدی تک نفره در اپلیکیشن پریسکوپ کرد. او به عنوان تهیه کننده اجرایی تئاتر پایدار رم فعالیت کرده است، جایی که در سال ۲۰۱۸ آثاری نمایشی را خلق کرد که عناصری از اتاق فرار و نمایش صحنه ای را با هم ترکیب می کردند. او همچنین در نمایش های بداهه ای مانند "Teatro ef*ga" و همچنین یک نمایش تک نفره استندآپ کمدی با عنوان "Stand Up Baby" در سال ۲۰۱۹ اجرا داشته است. آلونزی همچنین برنامه های مصاحبه زنده تصویری با موسیقی دانان و چهره های عمومی تولید کرده است که از مک
ان هایی مانند کافه هارد راک در رم پخش می شد. فعالیت های اجتماعی. در سال ۲۰۱۷ آلونزی با پلیس شهری رم، ایتالیا در یک کارزار علیه خشونت شریک عاطفی همکاری کرد و نقشه ویدیویی ای از کلانتری ها و فاصله آن ها تا هر یک از ایستگاه های متروی شهر تهیه کرد. او همچنین آثار رقص دیجیتال با محوریت هشتگ #JustLeave خلق کرد که هدف آن حمایت و برجسته سازی وضعیت زنان در رابطه سوءاستفاده گرانه بود. علاوه بر این او حمایت خود از پایان دادن به انگ بیماری روانی را در آثار هنری و نوشته هایش ادغام کرده است. او همچنین سخنرانی های تد در کورتینا ارائه کرده است. نویسندگی. آلونزی در سال ۲۰۱۹ کتاب "کتاب کوچک خوشبختی" را نوشت که پس از انتشار اولیه به صورت شخصی، در ایتالیا به یک پرفروش تبدیل شد. او سپس در سال ۲۰۲۱ کتاب "دیگر نمی خواهم مورد پسند همه باشم - شجاعت دوست داشتن خودت و زندگی کردن زندگی ای که می خواهی را پیدا کن" را در انتشارات والاردی منتشر کرد. در سال ۲۰۲۳ او نخستین رمانش را با عنوان "ما، واژه ای سه حرفی" در انتشارات سالانی منتشر کرد که به عنوان اثری توصیف شده است که نسل «برچسب ها را رد می کند» را دنبال می کند. در همان سال کتاب دیگرش ب
ا عنوان "تو والدینت نیستی: قلبت را از انتخاب های کسانی که زندگیت را نابود کردند، حتی اگر قصدش را نداشتند آزاد کن" توسط اشپرلینگ و کوپر منتشر شد. او همچنین مقالاتی در مجلاتی از جمله "گرازیا" منتشر کرده است.
حیات وحش ایتالیا شامل ۵۶ گونه خزندگان است که به طور وحشی در طبیعت زندگی می کنند، چه به صورت دائمی و چه به صورت عبوری. گونه هایی که به صورت استثنایی مشاهده شده اند و همچنین گونه های خانگی یا پرورشی که فرآیند اقلیم پذیری یا بومی شدن را طی نکرده اند، در این فهرست لحاظ نشده اند. بنابراین، فهرست زیر شامل گونه های بومی یا طبیعی شده است که به ترتیب حروف الفبا بر اساس نام رایج و همچنین جایگاه آن ها در رده بندی علمی مرتب شده اند.
باشگاه ورزشی سیف یک باشگاه فوتبال مستقر در داکا، بنگلادش بود. این باشگاه که در سال ۲۰۱۶ تأسیس شد، از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۲ در لیگ برتر بنگلادش، بالاترین سطح فوتبال بنگلادش، رقابت می کرد. در ۳ اوت ۲۰۲۲، مالکان باشگاه اعلام کردند که این باشگاه به دلیل بازده تجاری ناکافی، چند روز پس از پایان لیگ برتر بنگلادش ۲۲–۲۰۲۱، به طور موقت از فوتبال حرفه ای کناره گیری خواهد کرد. آنها همچنین در لیگ سوم شدند که بهترین نتیجه تاریخ این باشگاه در لیگ برتر است. این باشگاه در فصل آخر خود بازی های خانگی خود را در ورزشگاه مونشیگانج برگزار کرد. این باشگاه در فصل افتتاحیه خود، به عنوان نایب قهرمان لیگ قهرمانی بنگلادش ۲۰۱۶ به لیگ برتر صعود کرد. سیف در تنها دوره حضور قاره ای خود در تاریخ، در پلی آف مقدماتی ای اف سی کاپ ۲۰۱۸ بازی کرد. سیف به عنوان اولین باشگاه متعلق به یک شرکت سهامی در این کشور، به دلیل حرفه ای گری و سیستم جوانان بیشتر نسبت به اکثر باشگاه های بنگلادشی، در مدت کوتاهی محبوبیت پیدا کرد. اگرچه این باشگاه از انواع فعالیت های فوتبالی کناره گیری کرده است، اما به بخش های بازی های داخل سالن خود ادامه داده و اعلام کرده است که ممکن است
در آینده در شرایط مساعد به فوتبال بازگردد.
ساندرو کالوانی (؛ زادهٔ ۱۹۵۲) فعال اجتماعی، مشاور ارشد برنامه ریزی راهبردی بنیاد مائه فا لونگ (تحت حمایت سلطنتی) اهل ایتالیا در بانکوک، تایلند است. او تمام زندگی حرفه ای خود را به مطالعه نوآوری، خلاقیت، روش های مؤثر مدیریت تغییر، مدیریت و پیشگیری از مناقشه اختصاص داد. در کشورهایی که او کار کرده است، کالوانی اولویت را به تقویت آزادی و عدالت داده است که آن ها را دو بزرگ ترین جلوهٔ حقوق فردی و حقوق جمعی می داند. دوران حرفه ای. کالوانی حرفهٔ خود را در سال ۱۹۷۶ در دانشگاه جنوا در ایتالیا به عنوان یک پژوهشگر جوان وابسته به شورای ملی پژوهش ایتالیا آغاز کرد و به مطالعه ژنتیک فرامحوری موجودات تک سلولی مشغول شد. در سال ۱۹۷۸ او یکی از جوان ترین برندگان بورسیهٔ فولبرایت هایز برای ادامهٔ تحصیل در دانشگاه ایالتی کلرادو (CSU) در فورت کالینز، کلرادو در ایالات متحده شد. در طول کارش به عنوان دانشمند میهمان در آزمایشگاه بوم شناسی منابع طبیعی در CSU، او به مسائل توسعه پایدار روستایی علاقه مند شد و یکی از نخستین کتاب هایش با عنوان "پیامبر جهان سوم" را برای ترویج مسائل پیچیده توسعه پایدار در کشورهای فقیر تکمیل کرد. در بازگشت به ای
تالیا در سال ۱۹۷۹، به عنوان کارشناس داوطلب کمیته کاریتاس ایتالیا به موضوع نوظهور مهاجرت ها از طریق مدیترانه علاقه مند شد و در بندر جنوا نخستین مرکز ارائه خدمات برای خارجیان و مهاجران غیرقانونی در یک بندرگاه را افتتاح کرد. این کار در همکاری با کارلو آلبرتو دالا کیزا، ژنرال فوق العاده ضدتروریسم وقت انجام شد. در سال ۱۹۸۰ او به عنوان نخستین رهبر غیرروحانی کاریتاس ایتالیا و همچنین نخستین رئیس بخش کمک های بشردوستانه بین المللی و توسعه پایدار کاریتاس انتخاب شد. او به کارزار ملی پذیرش قایق پناهجویانی که پس از جنگ ویتنام از جنوب شرق آسیا گریخته بودند کمک کرد؛ او به نخستین قانون ملی درباره مخالفت وجدانی با استفاده از سلاح های سبک و جنگ افزارها و همچنین به ایجاد نخستین دوره ها برای مخالفان خدمت سربازی کمک کرد. پس از زمین لرزه شدید ایرپینیا در نوامبر ۱۹۸۰ کالوانی به ایجاد نخستین شبکهٔ امداد اروپایی برای بلایای طبیعی در همکاری با گویدو برتولازو کمک کرد. برای دو سال کالوانی کمک خارجی کلیساها در سراسر جهان را برای حمایت از قربانیان زمین لرزه در جنوب ایتالیا هماهنگ کرد. در سال ۱۹۸۲ کالوانی به عنوان نمایندهٔ سازمان های غیردول
تی کمک خارجی ایتالیا در اداره کل همکاری توسعه وزارت امور خارجه ایتالیا و همچنین در کمیسیون اروپا و پارلمان اروپا در بروکسل انتخاب شد. در دهه ۱۹۸۰ کالوانی با کارزارهای دفاعی علیه گرسنگی در جهان که توسط حزب رادیکال طراحی شده بود و همچنین مدارس تابستانی آموزش پیشرفته در زمینه ارزش های سیاست، در همکاری با رومانو پرودی همکاری کرد. در هشت سالی که او رئیس بزرگ ترین سازمان کمک خارجی ایتالیا بود، صدها برنامه توسعه پایدار را طراحی، انتخاب و پایش کرد و منابع مالی لازم برای اجرای آن ها را در بیش از ۶۰ کشور فقیر تأمین کرد. او به این کشورها سفر کرد تا رهبری محلی قدرتمندی برای توسعه پایدار ایجاد کند. با همکاری انجمن کارگران مسیحی ایتالیا (ACLI)، کالوانی کارزارهای همبستگی و پژوهش-مطالعه در کشورهای در حال توسعه ایجاد کرد. یک کارزار برجسته با نام "یک چاه، یک زنبور ملکه و یک لیمو" الهام بخش صدها ابتکار پژوهش در عمل درباره نابرابری شمال-جنوب شد. در سال ۱۹۷۵ کالوانی عنوان نخستین کارزار افکار عمومی ایتالیا درباره مصرف اخلاقی، محیط زیست، بازیافت و عدالت جهانی را با نام "برای مبارزه با گرسنگی سبک زندگی ات را تغییر بده" مطرح کرد. کال
وانی به ایجاد نهادهایی با مشارکت مردم در کمک های توسعه ای مانند Magis، GMA، IPSIA، CEM و دیگران کمک کرد. از سال ۱۹۸۲ ساندرو کالوانی یکی از نخستین رهبران آموزش ایتالیا در توسعه جهانی و میان فرهنگی شد. این کار از طریق مجموعه مقالاتی با عنوان "از فقرا می آموزیم"، دفترچه مدرسه ای "دفترچه یک جهان یگانه" و همچنین از طریق نخستین کتاب هایش درباره جهان سوم مانند "جهان سوم، او کیست"، "امروز فقیر، فردا فقیر"، "آیا کمک فایده دارد؟" و چندین جلد از نخستین "دانشنامه کوچک توسعه" انجام شد. کالوانی به ایجاد نخستین تجربه های مصرف و خرید از طریق تجارت منصفانه به ویژه در جنوب ایتالیا کمک کرد. در سال ۱۹۸۸ کالوانی توسط سازمان جهانی بهداشت (WHO) به عنوان بنیان گذار و نخستین مدیر مرکز پان آفریقایی آمادگی در برابر بلایا در آدیس آبابا، اتیوپی انتخاب شد. این مرکز نخستین برنامه های WHO برای پیشگیری و مدیریت بلایا در آفریقا را ایجاد کرد و به آزمایش نخستین بهترین شیوه های حفاظت مدنی در آفریقا کمک کرد. هنگامی که دیکتاتور اتیوپی، منگیستو هایله مریم یک مقام سازمان جهانی بهداشت را بازداشت و شکنجه کرد، کالوانی نخستین دیپلمات WHO بود که سوءاستفا
ده حقوق بشری یک دیکتاتور آفریقایی را گزارش کرد و مدارکی به عفو بین الملل و کمیته پنجم مجمع عمومی سازمان ملل ارائه داد. آن مقام سازمان جهانی بهداشت که دو سال بعد پس از سقوط منگیستو آزاد شد، در یک سخنرانی عمومی گفت که واکنش بین المللی به پرونده اش جان او را نجات داده است. در سال ۱۹۹۱ کالوانی جوان ترین مدیر منطقه آفریقای WHO شد که در برازاویل، کنگو مستقر بود و مسئولیت هماهنگی سازمان های ملل فعال در بهداشت عمومی، پژوهش علمی و کتابخانه های بهداشتی در ۴۴ کشور آفریقای زیر صحرا را بر عهده داشت. در سال ۱۹۹۲ کالوانی به آژانس تازه تأسیس مبارزه با مواد مخدر سازمان ملل متحد به عنوان نماینده و مدیر دفتر در بولیوی اعزام شد. او با ترویج کشت های جایگزین برای جایگزینی تولید کوکا به تقویت برنامه توسعه روستایی بولیوی کمک کرد. این برنامه با بودجه بی سابقه ۴۵ میلیون دلار آمریکا در آن زمان به بزرگ ترین برنامه جایگزینی محصول سازمان ملل تبدیل شد. در آن سال ها، کالوانی پژوهش ها و مطالعات گوناگونی درباره کاربردهای سنتی کوکا و همچنین کشف کوکائین آغاز کرد که سپس در چندین کتاب به زبان های مختلف منتشر شدند از جمله: "پیشگویی کوکا"، "سوی دیگ
ر کوکا"، "دریایی از کوکا" و "کوکا، اسطوره ها و واقعیت ها". بین سال های ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۹ کالوانی به عنوان مدیر منطقه ای برنامه مبارزه با مواد مخدر و جرم سازمان ملل در کارائیب منصوب شد و سپس نماینده این برنامه در نهادهای اروپایی در بروکسل شد. در آن دوره، در همکاری با ژنرال مک کافری، رئیس مبارزه با مواد مخدر ایالات متحده در نخستین دولت کلینتون، کالوانی "برنامه اقدام باربادوس" را طراحی کرد. این نخستین برنامه جامع منطقه ای برای کنترل و پیشگیری از قاچاق مواد مخدر بود. این طرح بیش از ۴۰ کشور در کارائیب یا کشورهایی با منافع راهبردی در منطقه را درگیر کرد. در سال ۱۹۹۹ کالوانی مدیر منطقه ای آژانس مبارزه با مواد مخدر و جرم سازمان ملل برای آسیای جنوب شرقی و اقیانوس آرام شد که در بانکوک مستقر بود و مسئولیت بیش از سی کشور منطقه، از جمله چین، مالزی، سنگاپور، اندونزی، ژاپن، کره، استرالیا، ویتنام، فیلیپین، میانمار، کامبوج و لائوس را بر عهده داشت. کالوانی نخستین برنامه بین المللی برای کنترل و پیشگیری از قاچاق مواد مخدر در اطراف چین را ایجاد کرد که "ACCORD"، "عملیات همکاری آسه آن و چین در پاسخ به مواد خطرناک" نام داشت و پس از چندین
تغییر هنوز هم وجود دارد. در آغاز قرن جدید کالوانی به طور اجماعی به عنوان هماهنگ کننده برنامه های سازمان ملل علیه ایدز در آسیای جنوب شرقی و اقیانوس آرام منصوب شد. در سال ۲۰۰۱، در همکاری با یک سازمان غیردولتی محلی در اندونزی، کالوانی نخستین برنامه مردمی رسانه ای با عنوان "چراغ ها روشن" (چراغ را روشن کن) را ایجاد کرد تا جوانان را درباره خطرات استفاده از مواد مخدر غیرقانونی آگاه کند. این برنامه برای نخستین بار توجه رانندگان را با این ایده جلب کرد که چراغ های خودرو را در نیمه روز حتی زیر آفتاب استوایی روشن کنند تا همه تابوهای مربوط به مواد مخدر روشن شود. از سال ۲۰۰۴ کالوانی مدیر دفتر مقابله با مواد مخدر و جرم سازمان ملل متحد در کلمبیا شد که در بوگوتا مستقر بود. تحت رهبری کالوانی این برنامه به بزرگ ترین برنامه سازمان ملل برای جایگزینی کشت های غیرقانونی در جهان تبدیل شد، با چندین دفتر محلی، صدها کارمند و یک برنامه گسترده پایش ماهواره ای مزارع کوکا. این برنامه در کلمبیا در حال گسترش است و بیش از ۶۰٬۰۰۰ خانواده "گاردابوسکِس" را دربر می گیرد، خانواده هایی که از محیط زیست حفاظت می کنند و محصولات جنگلی را به عنوان جایگزی
نی برای کوکا کشت می کنند. برخی محصولات غذایی مانند کاکائو، عسل و قهوه سپس همکاری "گود فود" و دیگر پروژه های اجتماع سن پاتریگنانو در ایتالیا را به دست آوردند. کالوانی برنامه های نوآورانه ای برای مشارکت عمومی-خصوصی ترویج کرد از جمله مجموعه ای از قسمت ها برای سریال تلویزیونی پرمخاطب "Todos Quieren con Marilyn" برای آگاهی رسانی عمومی درباره قاچاق انسان که با آدریانا روییز-رستریپو طراحی و اجرا شد. کالوانی یک برنامه رویدادهای موسیقی علیه قاچاق اسلحه طراحی کرد که از "اسکوپتارا" الهام گرفته بود، یک کلاشنیکف AK-47 که به گیتار الکتریک تبدیل شده بود و این کار در همکاری با موسیقیدان کلمبیایی سزار لوپز انجام شد. در ژوئیه ۲۰۰۷ کالوانی توسط دبیرکل سازمان ملل متحد بان کی-مون به عنوان مدیر جدید یونیکری منصوب شد. دوره خدمت او در آوریل ۲۰۱۰ پایان یافت. تحت مدیریت او یونیکری به شناخته شده ترین مؤسسه جهانی پژوهش کاربردی درباره جرایم نوظهور، حکمرانی امنیت و تروریسم و اصلاح عدالت بین المللی تبدیل شد. محصولات موفق یونیکری شامل نخستین گزارش سازمان ملل درباره جعل، نخستین راهنمای آیین دادرسی کیفری برای دادگاه های بین المللی، دوره کارشن
اسی ارشد حقوق بین الملل در جرم و عدالت، گزارش جرایم زیست محیطی، مجله بین المللی "آزادی از ترس"، برنامه نوآورانه حقوق زمین در همکاری با ترا مادره و اسلو فود، برنامه مشارکت های عمومی-خصوصی درباره امنیت رویدادهای بزرگ و سامانه مدیریت دانش برای ریسک های ناشی از مواد شیمیایی، زیستی، پرتویی و هسته ای بود. در سال ۲۰۰۸ کالوانی رئیس "شورای دستور کار جهانی درباره تجارت غیرقانونی" شد که یک ابتکار مجمع جهانی اقتصاد بود. او سپس به "شورای دستور کار جهانی درباره فقر" در مجمع جهانی اقتصاد پیوست. در طول حرفه اش کالوانی در دوره های تخصصی رهبری در دانشگاه هاروارد (کمبریج، ماساچوست) و مدیریت شرایط اضطراری بزرگ بهداشتی در لوون (بلژیک) شرکت کرد. او چندین جایزه برای برتری حرفه ای در هر قاره جهان دریافت کرده است. از سپتامبر ۲۰۱۰ تا ژوئن ۲۰۱۳ کالوانی به عنوان مدیر اجرایی مرکز برتری آسه آن در زمینه اهداف توسعه هزاره سازمان ملل متحد (ARCMDG) در مؤسسه فناوری آسیایی (AIT) در بانکوک، تایلند خدمت کرد و سایر فعالیت های برون سازمانی AIT مانند کسب وکار اجتماعی و مسئولیت اجتماعی شرکت ها با مرکز یونس AIT، مرکز CSR آسیا و همچنین شبکه سازی و تلاش
های جمع آوری کمک مالی بین المللی AIT را تسهیل کرد. ARCMDG با نهادهای سازمان ملل و آسه آن برای تسهیل بهترین شیوه ها جهت دستیابی به اهداف توسعه هزاره سازمان ملل همکاری کرد. آثار. کالوانی ۲۹ کتاب و بیش از ۸۰۰ مقاله درباره موضوعاتی چون توسعه پایدار، حقوق بشر، جرم و عدالت منتشر کرده است. روزنامه ها و مجلات مهمی مانند "اکونومیست"، "میامی هرالد"، "ال پائیس"، "هرالد تریبیون"، "بانکوک پست"، "ال تیِمپو"، "نیشن" و "جاکارتا پست" مصاحبه هایی با دکتر کالوانی منتشر کرده اند.
پارک گریفو یک مجموعه مسکونی در ناپل است که در پایان قرن نوزدهم شکل گرفت و با تراس بندی ها بر روی تپه وومرو، در پای ویلای فلوریدیانا گسترده شده است. این پارک توسط شریانی که در تمام طول آن امتداد دارد، به نام «ویای پارکو گریفو» خدمت رسانی می شود. تاریخچه. پارک در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم شکل گرفت و ورودی آن در کورسو ویتوریو امانوئله قرار داشت. زمین های اختصاص یافته به ساخت وساز متعلق به خانواده قدرتمند سیسیلی «گریفو دی پارتانا» بود که نام پارک نیز از آنان گرفته شده است. بخشی از زمین ها توسط جاکومو انریکو یانگ خریداری شد و پسر او، لامونت، سازنده نخستین بناها بود که عمدتاً با سبک التقاطی ساخته شدند؛ از جمله قلعه آزل مایر و چند ویلای کوچک در انتهای خیابان که توسط معماران و مهندسان ناپلی همچون جوزپه ماناجوئولو و جواکینو لوئیجی ملوتچی طراحی شدند. رشد و گسترش این مجموعه به دوران فاشیسم بازمی گردد، زمانی که تپه وومرو به شدت ساخت وساز شد. مهم ترین ساختمان هایی که یادگار مداخلات فاشیستی هستند، یکی کاخ ورودی در سمت راست در تقاطع با کورسو ویتوریو امانوئله و دیگری آخرین کاخ پارک (در مقابل قلعه آزل مایر) است. هر د
و ساختمان از بتن مسلح ساخته شده اند، اما در ساختمان دوم عناصری از بتن پیش ساخته لعاب دار به شکل مرمر سیاه مصنوعی به کار رفته است. پس از جنگ جهانی دوم و با رونق ساخت وساز، برخی ویلاهای التقاطی جای خود را به بناهای جدید دادند. ساختمان های مدرن همگی بر روی تراس های مجاور قلعه ساخته شدند؛ به محض ورود، ساختمانی به چشم می خورد که از شیب زمین بهره گرفته است، ساختمانی موسوم به «دچینا» که در دهه ۱۹۵۰ توسط معمار ناپلی میکله کاپو بیانکو با همکاری جولیو ده لوکا طراحی شد.