Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
میاموتو موساشی یا موساشی، یک رمان ژاپنی حماسی نوشته ایجی یوشیکاوا، دربارهٔ زندگی و اعمال شمشیرباز افسانه ای ژاپنی میاموتو موساشی (شینمن تاکه زو) است. این کتاب به دنبال شینمن تاکه زو است که پس از نبرد سکیگاهارا شروع می شود و رشد شخصیت او را تصویر می کشد. این داستان زندگی او را پس از آن دنبال می کند که راهب تاکوآن سوهو او را مجبور می کند تا خود را به عنوان «میاموتو موساشی» دوباره از نو بسازد. او در سراسر ژاپن پرسه می زند و دانش آموزان جوان را آموزش می دهد، با سامورایی ها و مدارس هنرهای رزمی درگیر می شود و راه خود را در زندگی عاشقانه اش پیدا می کند. این یک رمان تاریخی است که توسط ایجی یوشیکاوا نوشته شده اما بسیاری از محتواها، مانند وجود معشوقه دوران جوانی «اوتسو» و دوست صمیمی او «ماتاهاچی» یا برخورد او با راهب مشهور فرقه رینزای، تاکوآن سوهو تخیلی است. همچنین در رمان آمده است که او در نبرد سکیگاهارا طرفدار خاندان تویوتومی بوده است اما به احتمال زیاد موساشی تاریخی به همراه پدرش شینمن مونیسای به عنوان بخشی از ارتش شرقی شرکت کرد. با این حال، تصویر میاموتو موساشی که از این رمان برگرفته شده بود، به گونه ای در بین عموم
پخش شد که گویی یک واقعیت تاریخی است. در ابتدا به عنوان یک سریال در روزنامه ژاپنی "روزنامه آساهی" بین سال های ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۹ منتشر شد. در قالب کتاب مجدداً منتشر شد (اولین انتشار کامل توسط فومیکو یوشیکاوا در سال ۱۹۷۱). که مجموعه ای از چندین جلد است که در تعداد زیادی از نسخه های روزنامه گردآوری شده است. با فروش تخمینی ۱۲۰ میلیون نسخه، این رمان یکی از پرفروش ترین کتاب های تاریخ است. تمام ۶ جلد از مارس ۱۹۴۹ - تا آوریل ۱۹۵۰، توسط انتشارات روکوکو چاپ شد. از آنجائیکه چاپ در این زمان تحت اشغال ژاپن بود. خود یوشیکاوا اصلاحات زیادی انجام داد، عمدتاً برای اینکه تحت سانسور فرماندهی عالی نیروهای متفقین قرار نگیرد. طبق شواهد سانسور شده نیروهای اشغالگر، بیشتر قسمت هایی که نیروهای اشغالگر قطعاً دستور حذف را می دادند، بازبینی و تکمیل شده اند. (طبق تحقیقات تاکئو کوابارا ، مطالب تجدید نظر شده عبارت بودند از: اساساً این همان چیزی است که از آن زمان تا کنون منتشر شده است. ترجمه انگلیسی آن توسط چارلز سنفورد تری (مترجم) انجام شده است و دارای پیشگفتاری توسط ادوین او. در ایالات متحده توسط شرکت کودانشا آمریکا و در انگلستان و قاره اروپا ت
وسط شرکت کودانشا اروپا توزیع شد. مقدمه. این رمان روایت داستانی از زندگی میاموتو موساشی، نویسنده "کتاب پنج حلقه" و مسلماً مشهورترین شمشیرباز ژاپنی است که تا کنون زندگی کرده است. این رمان توسط چارلز اس. تری به انگلیسی، با پیشگفتار توسط ادوین او. ریشاور، منتشر شده توسط کودانشای بین المللی تحت ترجمه شده است. این حماسه طولانی (بیش از ۹۰۰ صفحه، خلاصه شده، در نسخه انگلیسی) شامل هفت «کتاب» است که به شرح کارهای میاموتو موساشی می پردازد، که درست پس از نبرد سکیگاهارا آغاز می شود، پس از سفرهای او و بسیاری از افرادی که در زندگی او اهمیت پیدا می کنند و منجر به دوئل اوج خود با ساساکی کوجیرو در گانریوجیما (گانریو یا جزیره فونا) شد. ظلم کوجیرو با ماهیت فداکاری موساشی در تضاد است. موساشی در طول رمان مشهور می شود زیرا او هم در شمشیرزنی و هم در آگاهی به دنبال کمال است. او با ابداع سبک در شمشیرزنی ژاپنی، سبک استفاده همزمان از کاتانا و واکیزاشی را ابداع کرد، چیزی که در آن زمان در تاریخ ژاپن سابقه نداشت. شانس، و همچنین تصمیم های بسیار متفاوت شخصیت ها در زندگی، به کتاب بعد فلسفی می بخشد که در پایان آن آشکار می شود.
نوح ابراهیم (۱۹۱۳ – ۲۸ اکتبر ۱۹۳۸) شاعر و انقلابی فلسطینی بود.او یکی از کادرهای انقلاب ۱۹۳۶ فلسطین شمرده می شود. نوح ابراهیم شاعری مردمی بود و اشعاری به زبان عامیانه و سرودهای انقلابی سرود که در آن مردم فلسطین را به قیام علیه بریتانیا و مبارزه با صهیونیسم و ایستادگی در برابر آنان ترغیب می کرد. او علاوه بر شعر، خواننده و آهنگساز بود و تعدادی صفحه گرامافون با صدای خود ضبط کرد. او را شاعر محبوب انقلاب ۱۹۳۶ می نامند. در آثار او روحیهٔ میهن گرایی، انتقاد سیاسی و اجتماعی و طعنه های گزنده به اضافهٔ استعدادش در سرودن شعر به گویش محاوره ای فلسطینی یافت می شود. زندگی و پیشه. او در سال ۱۹۱۳ یا ۱۹۱۱ در در محلهٔ وادی النسناس حیفا سنجق غزه، ولایت بیروت، امپراتوری عثمانی، به دنیا آمد. پدری فلسطینی داشت که در شهرداری حیفا کار می کرد و در چهار سالگی او کشته شد که به عنوان «شهید» تجلیل می شود. مادرش اهل جزیرهٔ کرت بود و خانواده اش پس از مرگ پدر، در فقر زندگی می کردند. تنها درآمدشان اجارهٔ طبقهٔ اول خانه بود که آن را به محمد عبدالقادر ابوالهیجاء اجاره دادند. نوح چند سالی در صومعهٔ راهبات زندگی کرد که تحت سرپرستی راهبه روث سُنبُ
ل بود. دورهٔ مقدماتی را در مدرسهٔ اسلامی حیفا خواند. پس از اتمام تحصیلات در مدرسه اسلامی، به مأموریتی به مدرسهٔ یتیم خانهٔ بیت المقدس اعزام شد و در آنجا صحافی، ساخت صندوق مقوایی و همچنین چاپ را فرا گرفت. او تحصیلات خود را به پایان نرساند و مجبور به کار و ادارهٔ مسئولیت خانوادهٔ کوچک خود، متشکل از مادر و تنها خواهرش شد. به عنوان کارگر در چاپخانه مشغول به کار شد. او به عنوان کارمند در شرکت دخانیات «قرمان و دیک سلطی» در حیفا، یک شرکت تولید سیگار فلسطینی که در سال ۱۹۲۱ تأسیس شد، مدتی کار می کرد. او تصمیم گرفت کار در شرکت دخانیات را رها کند و در عرصهٔ روزنامه نگاری و رسانه پیشرفت کند؛ به یافا سفر کرد و در بسیاری از روزنامه هایی که در آنجا منتشر می شد به عنوان سردبیر مشغول به کار شد و در تأسیس چاپخانهٔ تجاری ملی در ۵ ژوئیه ۱۹۳۴ مشارکت داشت. در سال ۱۹۳۴، نوح برای کار در یکی از چاپخانه های بغداد به پادشاهی عراق رفت و در کار خود درخشید تا اینکه اکثر چاپخانه های بغداد او را بهترین تکنسین خود می دانستند. راشد بن صباح الجلاهمه از بحرین در طول کار خود در این چاپخانه، نزد مدیر چاپخانه بغداد رفت و از او خواست که پیشنهاد کار
به عنوان کارشناس فنی در چاپخانهٔ بحرین را به نوح ارائه کند که در حال آماده شدن برای انتشار اولین روزنامهٔ بحرینی بود. نوح ابراهیم به بحرین رفت. در آنجا، او شروع به آموزش بحرینی ها در مورد دستگاه های چاپ و نحوهٔ کار با آنها کرد. در طول سه ماه اول، نوح توانست کارگران زیادی را در بحرین تربیت کند. سپس سامانهٔ کار را در چاپخانه تأسیس کرد و کار را بین تایپیست، دستیار، کارگر بخش صحافی، کارگر در بخش کاغذ و کارگر در قسمت خط کشی توزیع کرد. پس از پایان اولین سال کار او، اخبار انقلاب ۱۹۳۶ فلسطین به بحرین می رسد. پس از کمتر از یک سال و نیم اقامت در بحرین، با کشتی به بصره و از آنجا به فلسطین بازگشت. پس از بازگشت از بحرین، در جنبش ملی فلسطین شرکت کرد و به فعالیت های ملی و اجتماعی پرداخت. مقامات بریتانیا او را به دلیل شرکت در مبارزه با قیمومیت از شمال فلسطین بیرون کردند، به همین دلیل در روستای عین کارم، قدس، اقامت گزید و در آنجا با نمایش نمایشنامه هایی شهرت یافت. شاعریِ مردمیِ او در این جوانی شکوفا شد و در کانون ها، سازمان های پیشاهنگی، سازمان های جوانان و کارگران و میادین عمومی ملی در فلسطین و کشورهای عربی همجوار مانند مصر
و سوریه شرکت کرد. او در مورد حوادث مختلف پی در پی آن دوران خطبه می گفت و اشعار خود را می خواند و خواستار حمایت «مردم فلسطین در مبارزه با صهیونیسم و قیمومیت بریتانیا» بود. سپس به عزالدین القسام پیوست و در درس وی در مسجد استقلال شرکت کرد، در سفرهایش به روستاهای حیفا و جنین با وی همراه بود و تحت تأثیر اندیشه و گفتار انقلابی وی قرار گرفت. او بسیار با عزالدین قسام و جنبش انقلابی او ارتباط گرفت، از این رو او را شاگردِ قسام می نامیدند.او شعری دربارهٔ سه اعدامی انقلاب بُراق، محمد جمجوم، فؤاد حسن حجازی و عطا الزیر دارد که در سال ۱۹۳۰ توسط بریتانیا در زندان عکا اعدام شدند. در سال ۱۹۳۱ گروهی از پیشاهنگان را با همکاری القسام تأسیس کرد که آن را «جامعهٔ جوانان سرزنندهٔ محمد» نامید و به تعلیم و تربیت در آن پرداخت. این پیشاهنگان جوان در شورش بزرگ فلسطین که در سال ۱۹۳۶ آغاز شد، شرکت کردند و به سازمانی مخفی به نام «سازمان عشیرهٔ خالد» تبدیل شدند که شروع به جمع آوری کمک ها و تهیهٔ سلاح برای انقلابیون کرد. هنگامی که القسام در ۲۰ نوامبر ۱۹۳۵ کشته شد، نوح ابراهیم او را با شعر بلندی که سرود، مدح کرد و آن را با آواز و با صدای خودش
بر روی صفحهٔ گرامافون ضبط کرد. زمانی که بریتانیا ژنرال دیل را به عنوان فرمانده کل ارتش بریتانیا در فلسطین منصوب کرد، نوح ابراهیم شعری مردمی سرود که به آهنگی معروف تبدیل شد و و در آن شعر او را با سخریه خطاب کرد. مقامات قیمومیت پس از انتشار این شعر، ابراهیم را مدتی دستگیر سپس او را آزاد کردند. ناظرِ انتشارات، چاپ و انتشار هر نشریهٔ حاوی مجموعه اشعار نوح ابراهیم را که در خارج از فلسطین چاپ شده بود، موسوم به «مجموعه سرودهای نوح ابراهیم در فلسطین» را ممنوع کرد. نوح ابراهیم، واکهوب، کمیساریای عالی بریتانیا، را با شعر بلند مردمی دیگری به زبان طنز محکوم کرد. او در اشعار دیگر، مقامات عرب را خطاب قرار داد، خواستار اتحاد عرب ها شد و همهٔ احساسات منطقه ای و فرقه ای را رد کرد.او چندین جشن شعر در فلسطین اجرا کرد و اشعار خود را در صحنه های گوناگون فلسطین خواند. همچنین خواننده و آهنگساز بود و بر میراث فلسطینی و ملودی های سنتی اصیل تکیه داشت. نوح ابراهیم ازدواج نکرد. مقامات قیمومیت نوح ابراهیم را در فوریه ۱۹۳۷ در زندان المزرعه و سپس در زندان عکا زندانی کردند. پس از آزادی به صفوف انقلابیون پیوست و در نبردهای کوه های جلیل شرکت
کرد. درگذشت. در اکتبر ۱۹۳۸ در حالی که او به دیدار اقوام خود در روستای مجد الکروم می رفت، با همراهی سه نفر از همراهانش در مسیر روستای طمره، نیروهای بریتانیایی را دیدند که در در حال ساخت استحکامات در کوه بودند. آنان به گروه ابراهیم توجه کردند و حرکت آنها را زیر نظر گرفتند، در حالی که از دره ای عمیق در زمین های کابول به سمت روستای کوهستانی کوکب ابو الهیجاء، سواره بر است بالا می رفتند. بریتانیایی ها در نزدیکی خربة ضمیدة و در جنگلی به نام الصنیبعة در نزدیکی طمره کمین می کنند. چهار سوارکار پیاده شدند تا مدتی استراحت کنند، اما یک نیروی نظامی بریتانیا، با پشتیبانی اسکادران هواپیماهای نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا، آنها را غافلگیر کرد در حالی که می خواستند راه را ترک کنند. نوح به همراه هر یک از سه یارانش: محمد خضر قبلاوی و عزالدین خلایله و ابی رعد (از سوری های داوطلب انقلاب) در ضمیده بین روستاهای کوکب الهیجاء و تمره در شمال فلسطین در شهرستان عکا به قتل رسیدند. آن روز، جمعه، اولین روز ماه رمضان، ۲۸ اکتبر ۱۹۳۸ بود. اجساد آنان را در یکی از چاه ها انداختند، سپس مردم روستای تمره اجساد را کشف کردند، به مسجد قدیمی روستا بردند،
بر آنها نماز خواندند و در قبرستان قدیمی روستا به خاک سپردند. بعداً لوح یادبود نوح ابراهیم در روستا در سال ۱۹۸۶ برپا شد. بزرگداشت. در سال ۱۹۹۰، مدال قدس برای فرهنگ و هنر را از سازمان آزادیبخش به نام او رسید. جایزه ای برای میراث مردمی به نام او در سال ۱۹۸۳ به ابتکار کمیتهٔ دانشنامهٔ فولکلور فلسطین در شهر البیره تأسیس شد. خیابانی در اردوگاه یرموک در دمشق به نام او نامگذاری شد و کتاب ها و مطالعاتی دربارهٔ او منتشر شده است.
ویدئو ریسرچ ، یک شرکت تحقیقاتی بازاریابی ژاپنی است که سنجش و اندازه گیری تعداد مخاطب را برای تلویزیون و رادیو انجام می دهد. از زمان تأسیس خود در سال ۱۹۶۲، ویدئو ریسرچ شبکه سراسری خود را از دفاتر شعبه ایجاد کرده و دو شرکت تابعه بین المللی را تأسیس کرده است. ویدئو ریسرچ آمریکا. در آوریل ۱۹۹۸ و ویدئو ریسرچ بین المللی تایلند، در ژانویه ۲۰۰۲ تأسیس شد. دنتسو مالک ۳۴ درصد از شرکت است.
بنگله ۹۶ مسجدسلیمان مربوط به دوران های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان مسجدسلیمان، محله ی انبار خوراکی واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۱ مهر ۱۳۹۸ با شمارهٔ ثبت ۳۲۷۲۵ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
شو شی یوان (؛ ۶ اکتبر ۱۹۷۶ – ۲ فوریهٔ ۲۰۲۵) ملقب به باربی شو، بازیگر، خواننده و مجری اهل تایوان بود. او به خاطر ایفای نقش در فیلم "باغ شهاب سنگ" (۲۰۰۱) شناخته شد. زندگی شخصی. او از اواخر سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰ با خواننده اهل کره جنوبی، کو جون یوپ شروع به قرار گذاشتن کرد. آنها به دلیل «ممنوعیت قرار گذاشتن» آژانس کو از یکدیگر جدا شدند. در ۱۶ نوامبر ۲۰۱۰، او با کارآفرین چینی وانگ شیائوفی در پکن ازدواج کرد. مراسم ازدواج آنها در ۲۲ مارس ۲۰۱۱ در جزیره هاینان برگزار شد. آنها دو فرزند داشتند: یک دختر به نام وانگ شی یوئه (زادهٔ ۲۴ آوریل ۲۰۱۴) و یک پسر به نام وانگ شی لین (زادهٔ ۱۴ مه ۲۰۱۶) در ۲۲ نوامبر ۲۰۲۱, شو و وانگ در میان ادعای خیانت و اختلافات سیاسی بر سر تایوان، طلاق خود را اعلام کردند. پس از طلاق، شو و کو جون یوپ رابطهٔ خود را احیا کردند. این زوج در ۸ مارس ۲۰۲۲ ازدواج خود را اعلام کردند. درگذشت. در ۲۹ ژانویه ۲۰۲۵، باربی شو در تعطیلات سال نو چینی به ژاپن سفر کرد و به گفته خواهرش به آنفلوانزا مبتلا شد. او در ۲ فوریه در سن ۴۸سالگی در توکیو درگذشت. علت مرگ سینه پهلو ناشی از عوارض آنفلوانزا بود.
دولت حسنعلی منصور یکی از دولت های دوران پادشاهی مشروطه در دورهٔ پهلوی است که از اسفند ۱۳۴۲ تا بهمن ۱۳۴۳ فعالیت کرد. رئیس این دولت، حسنعلی منصور بود. پس از سقوط دولت اسدالله علم، در ۱۷ اسفند ۱۳۴۲ حسنعلی منصور توسط شاه به نخست وزیری منصوب شد و مأمور تشکیل کابینه گردید. منصور هیئت دولت خود را ۱۷ اسفند به حضور شاه، ۱۸ اسفند به مجلس شورای ملی و ۱۹ اسفند به مجلس سنا معرفی کرد. مجلس شورای ملی در ۱۹ اسفند با ۱۶۹ رأی به دولت وی رأی اعتماد داد. نخست وزیر در تاریخ ۱ بهمن ۱۳۴۳ به ضرب گلوله ترور شد و امیرعباس هویدا کفیل نخست وزیری شد.
کندی چو (; ; زادهٔ ۱۵ ژانویه ۱۹۷۹) خواننده و بازیگر اهل تایوان است. او عضو گروه پسرانه تایوانی اف فور بوده است. او به عنوان خواننده انفرادی دو آلبوم استودیویی به نام های "اولین" و "دومین" منتشر کرده است. او در فیلم "دادگاه توکیو" (۲۰۱۶) ایفای نقش کرده است.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;40669826&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2024-11-26T14:36:22Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Tgeik&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;نام پیوند&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;40675180&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; روز پیش از انقلاب یک داستان کوتاه علمی تخیلی از نویسنده آمریکایی اورسولا لو گویین است. این داستان نخستین بار در ماه اوت ۱۹۷۴ در مجله علمی تخیلی "کهکشان" منتشر شد. پس از آن در سال ۱۹۷۵ به عنوان بخشی از مجموعهٔ دوازده ربع باد اثر لو گویین و در چندین مجموعه داستان بعدی نیز منتشر شده است. این داستان در دنیای تخیلی هاینیش ساختهٔ لو گویین می گذرد و پیوندهای محکمی با رمان "خلع شدگان" او (همچنین منتشر شده در سال ۱۹۷۴) دارد و علیرغم آن که دیرتر از رمان منتشر شده، گاهی به عنوان پیش درآمدی برای این رمان ذکر می شود.
یک نشان تصویری انتزاعی یا بازنمایانه است که مفهومی مانند یک پیام اخلاقی، یا تمثیل یا یک شخص مانند یک پادشاه یا قدیس را نمایش می دهد. مقایسه نشان ها با نمادها. اگرچه واژه های «نشان» و «نماد» اغلب به جای یکدیگر استفاده می شوند، یک نشان الگویی است که برای نمایش یک ایده یا فرد به کار می رود. یک نشان به شیوه ای عینی و بصری برخی انتزاعات مانند یک الهه، یک قبیله یا ملت، یا یک فضیلت یا رذیلت را تجسم می بخشد. یک نشان ممکن است پوشیده شود یا به عنوان یک نشان شناسایی بر روی لباس تکه دوزی شود. برای نمونه در آمریکا نشان های افسران پلیس به نشان فلزی شخصی آنان اشاره دارد، در حالی که نشان های بافته شده بر روی یونیفرم ها اعضای یک واحد خاص را شناسایی می کند. یک صدف واقعی یا فلزی، نشان یعقوب کبیر (James the Great)، که بر روی کلاه یا لباس دوخته می شد، یک زائر قرون وسطایی را در مسیر زیارتگاهش در سانتیاگو د کومپوستلا مشخص می کرد. در قرون وسطی، بسیاری از قدیس ها نشان هایی داشتند که برای شناسایی آنان در نقاشی ها و تصاویر دیگر به کار می رفت: سنت کاترین اسکندریه یک چرخ یا شمشیر داشت، سنت آنتونی بزرگ یک خوک و یک زنگ کوچک. این ها همچنین
به عنوان ویژگی ها (attributes) شناخته می شوند، به ویژه زمانی که توسط قدیس حمل می شوند یا در نزدیکی او در آثار هنری به نمایش گذاشته می شوند. پادشاهان و افراد برجسته دیگر به طور فزاینده ای نشانه ها یا نشان های شخصی ای را اتخاذ کردند که از تبارشناسی خانوادگی آنان متمایز بود. معروف ترین آن ها شامل خورشید لوئی چهاردهم فرانسه، سمندر فرانسوای اول فرانسه، گراز ریچارد سوم انگلستان، و استرلاب گوی شکل مانوئل یکم پرتغال است. در قرون پانزدهم و شانزدهم، مدی، که در ایتالیا آغاز شد، برای ساخت مدال های بزرگ با یک سر پرتره در جلو و یک نشان در پشت وجود داشت؛ این مدال ها به دوستان و به عنوان هدیه های دیپلماتیک داده می شد. پیزانلو بسیاری از اولین و بهترین نمونه های این مدال ها را تولید کرد. از سوی دیگر، یک نماد (symbol) چیزی را به شکلی عینی جایگزین چیز دیگری می کند: اصطلاحات دیگر. توتم (Totem) به طور خاص یک نشان حیوانی است که روح یک طایفه را بیان می کند. نشان در علم نشان شناسی (heraldry) به عنوان شناخته می شوند. شیر گذرا نشان انگلستان و شیر ایستاده نشان اسکاتلند است. تمثال شامل تصویر (در اصل یک تصویر مذهبی) است که به واسطه قراردا
د اجتماعی استاندارد شده است. یک نشان واره یک آیکون غیرشخصی و سکولار است که معمولاً نمایانگر یک نهاد شرکتی است. نشان ها در تاریخ. از قرن پانزدهم، اصطلاحات نشان (emblema؛ از یونانی: ἔμβλημα، به معنای "تزئین برجسته") و نشان کاری (emblematura) به واژگان فنی معماری تعلق دارند. آن ها به یک بازنمایی تصویری، نقاشی شده، طراحی شده یا مجسمه ای از یک مفهوم اشاره دارند که به ساختمان ها متصل می شود و—مانند کتیبه ها—به تزئینات معماری (ornamenta) تعلق دارند. از زمان انتشار کتاب "De re aedificatoria" (1452) توسط لئون باتیستا آلبرتی (۱۴۰۴–۱۴۷۲)، که بر اساس "De architectura" نوشته معمار و مهندس رومی، ویتروویوس، الگو گرفته شده بود، نشان ها با هیروگلیف های مصری مرتبط شدند و به عنوان زبان جهانی گمشده در نظر گرفته می شدند. بنابراین، نشان ها به دانش رنسانس از دوران باستان تعلق دارند که نه تنها شامل دوران باستان یونانی و رومی می شود بلکه شامل دوران باستان مصری نیز هست، همان طور که توسط تعداد زیادی ابلیسک ساخته شده در رم قرون ۱۶ و ۱۷ اثبات شده است. شواهدی از استفاده از نشان ها در آمریکا پیش از کشف قاره توسط کلمب نیز یافت شده است، مانن
د نشان هایی که در دولت شهرهای مایایی، پادشاهی ها، و حتی امپراتوری هایی مانند آزتک یا اینکا استفاده می شدند. استفاده از این نشان ها در بافت آمریکایی تفاوت چندانی با زمینه های دیگر مناطق جهان ندارد و حتی معادل نشان های خانوادگی (coats of arms) در نهادهای سرزمینی مربوطه بوده است. انتشار اولین کتاب نشان ها (Emblem Book) با نام "Emblemata" توسط حقوقدان ایتالیایی آندریا آلچیاتو در آوگسبورگ در سال ۱۵۳۱، شور و اشتیاقی نسبت به نشان ها را آغاز کرد که به مدت دو قرن ادامه یافت و بیشتر کشورهای اروپای غربی را تحت تأثیر قرار داد. «نشان» در این معنا به ترکیبی آموزشی یا اخلاقی از تصویر و متن اشاره دارد که هدف آن جلب خواننده به تأمل در زندگی شخصی خود است. ترکیب های پیچیده نشان ها می توانستند اطلاعاتی را به بیننده ای که از لحاظ فرهنگی آگاه بود منتقل کنند، که این ویژگی از جنبش هنری قرن شانزدهم به نام تکلف گرایی است. یک مجموعه محبوب از نشان ها که در نسخه های متعددی منتشر شد، توسط فرانسیس کوارلز در سال ۱۶۳۵ ارائه شد. هر یک از نشان ها شامل بازگویی یک عبارت از کتاب مقدس بود که به زبان پرآذین و استعاری بیان شده بود، و به دنبال آن بخش
هایی از نوشته های پدران مسیحیت ارائه می شد و در نهایت با یک قطعه تقریظ به پایان می رسید. این مجموعه با یک نشان همراه بود که نمادهایی را که در بخش همراه نشان داده شده بود، به تصویر می کشید. نشان ها در گفتار. نشان ها برخی حرکات خاص هستند که معنای مشخصی به آن ها نسبت داده شده است. این معانی معمولاً با فرهنگی که در آن تعریف شده اند مرتبط هستند. استفاده از نشان ها راهی برای انسان ها ایجاد می کند تا به شیوه ای غیرکلامی با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. به عنوان مثال، فردی که برای دوستی دست تکان می دهد، بدون نیاز به گفتن کلمه ای، پیام «سلام» را منتقل می کند. نشان ها و زبان اشاره. اگرچه زبان اشاره از حرکات دست برای انتقال کلمات به روشی غیرکلامی استفاده می کند، اما نباید با نشان ها اشتباه گرفته شود. زبان اشاره دارای ویژگی های زبانی است که مشابه آن ویژگی ها در زبان های گفتاری نیز استفاده می شود و برای انتقال مکالمات کامل به کار می رود. ویژگی های زبانی شامل افعال، اسامی، ضمایر، قیدها، صفت ها و غیره است. در مقابل زبان اشاره، نشان ها یک شکل غیرزبانی از ارتباط هستند. نشان ها حرکات منفردی هستند که برای انتقال یک پیام کوتاه غیر
کلامی به فرد دیگر طراحی شده اند. نشان ها در فرهنگ. نشان ها با فرهنگی که در آن تعریف شده اند مرتبط هستند و به آن فرهنگ خاص بستگی دارند. به عنوان مثال، علامت اوکی که با تشکیل یک دایره با انگشت شست و اشاره ساخته می شود در آمریکا برای انتقال پیام «خوب است» به صورت غیرکلامی استفاده می شود، در ژاپن به معنای «پول» است، و در برخی کشورهای جنوب اروپا به معنای چیزی جنسی است. علاوه بر این، علامت شست بالا در آمریکا به معنای «کارت خوب بود» است، اما این علامت در برخی مناطق خاورمیانه معنای به شدت توهین آمیز دارد.
ماریو آسودو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گواتمالا است که در پست مهاجم برای بسیاری از باشگاه های محلی، معروف ترین آنها باشگاه فوتبال مونیسیپال در لیگ برتر گواتمالا بازی کرد. وی در تیم ملی فوتبال گواتمالا بازی کرده است.
باشگاه ایران مسجدسلیمان مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان مسجدسلیمان، محله ی چهار بیشه واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۱ مهر ۱۳۹۸ با شمارهٔ ثبت ۳۲۷۲۴ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
هیچم آچفای (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل هلند است که در پست مهاجم در لیگ دسته اول فوتبال هلند برای باشگاه دن بوس بازی می کند.
پل تاریخی بتوند مربوط به دوره قاجاریه است و در شهرستان مسجدسلیمان، روستای بتوند واقع شده و این اثر در تاریخ ۹ مرداد ۱۳۹۷ با شمارهٔ ثبت ۳۲۰۴۹ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
لوئیس سمدو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است که در حال حاضر به صورت قرضی از باشگاه فوتبال ساندرلند، برای باشگاه فوتبال یوونتوس نکست جن بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال پرتغال و زیر ۲۰ سال پرتغال بازی کرده است.
جام فیبا آسیا ۲۰۲۵ ، سی و یکمین دوره جام فیبا آسیا ، مسابقات قهرمانی قاره ای بسکتبال در آسیا است. این مسابقات توسط فیبا آسیا برگزار می شود. عربستان سعودی پس از دوره ۱۹۹۷ برای دومین بار میزبان خواهد بود. این مسابقات از ۵ تا ۱۷ اوت ۲۰۲۵ برگزار می شود. استرالیا پس از شکست لبنان در فینال ۲۰۲۲ به عنوان مدافع عنوان قهرمانی به این مسابقات راه یافت. عربستان سعودی پس از برگزاری دوره ۱۹۹۷، برای دومین بار میزبان این مسابقات است. این مسابقات بین ۱۴ تا ۲۶ مرداد ۱۴۰۴ برگزار خواهد شد. میزبان. در ۷ دسامبر ۲۰۲۳، عربستان سعودی به عنوان میزبان جام ملت های آسیا در سال ۲۰۲۵ انتخاب شد که در جده برگزار می شود. صلاحیت. ۳۰ تیم در مسابقات راهیابی شرکت کردند، از جمله میزبان عربستان سعودی که به دلایل آماده سازی در این مسابقات شرکت کرد. مسابقات راهیابی از ۲۲ ژوئن ۲۰۲۲ آغاز شد. تیم هایی که نتوانستند به مسابقات راهیابی به جام جهانی بسکتبال ۲۰۲۳ راه یابند و تیم هایی که در آن شرکت نکردند، در دور اول مسابقات مقدماتی بازی کردند. مسابقات مقدماتی در مناطق غرب و شرق برگزار شد تا هشت تیمی که به 16 تیم شرکت کننده در جام فیبا آسیا ۲۰۲۲ ملحق می شوند،
مشخص شوند. در مسابقات مقدماتی، ۲۴ تیم (۱۲ تیم در منطقه غرب و شرق) به شش گروه چهار تیمی تقسیم می شوند و هر منطقه سه گروه دارد. دو تیم برتر هر گروه به جام ملت های آسیا راه پیدا می کنند، در حالی که تیم های سوم به مسابقات نهایی مقدماتی راه پیدا می کنند که در آنجا دو تیم برتر هر منطقه به جام ملت های آسیا راه پیدا می کنند. از بین تیم های راه یافته، 13 تیم در دوره گذشته شرکت داشتند. گوام اولین حضور خود را در این مسابقات تجربه خواهد کرد و پس از استرالیا و نیوزیلند، سومین تیم اقیانوسیه خواهد بود که به این مسابقات راه می یابد. عراق و جام جهانی بسکتبال FIBA 2027 میزبان قطر نیز پس از عدم حضور در 2022 FIBA Asia به این مسابقات راه یافتند. جام|۲۰۲۲]]. از بین تیم هایی که نتوانستند به مرحله نهایی راه پیدا کنند، قزاقستان پس از حضور در چهار تورنمنت قبلی، از صعود بازماند. عدم راهیابی آنها اولین بار از زمان ۱۹۹۳ است که هیچ کشوری از آسیای مرکزی در جام ملت های آسیا حضور نخواهد داشت. جام ملت های آسیا ۲۰۲۲ و جام جهانی بسکتبال ۲۰۲۳ میزبان، اندونزی پس از شکست در تمام بازی های خود در مسابقات مقدماتی، از راهیابی بازماند. بحرین نیز پس از
شکست در هر دو بازی خود در مرحله نهایی مقدماتی، از این رقابت ها کنار رفت. تیم های راه یافته. راهیابی جام فیبا آسیا ۲۰۲۵ تیم های راه یافته. قرعه کشی در ۸ آوریل ۲۰۲۵ در جده انجام شد. هر گروه می توانست فقط شامل یک تیم از منطقه/زیرمنطقه های شرق آسیا (EABA)، خلیج فارس (GBA) و اقیانوسیه باشد. علاوه بر این، هر گروه باید حداقل یک و حداکثر دو تیم از زیرمنطقه غرب آسیا (WABA) را در خود جای می داد. سیدبندی در ۴ آوریل ۲۰۲۵ اعلام شد و بر اساس رتبه بندی جهانی مردان فیبا در ۲۸ مارس ۲۰۲۵ بود. عربستان سعودی میزبان حق انتخاب سیدبندی خود را داشت و سید ۱ را انتخاب کرد. دور مقدماتی. گروه C. &lt;section begin=GC /&gt;&lt;section end=GC /&gt;
قلعه کوت (به عربی: قلعة الکوت) که بیشتر به عنوان قلعه دوحه شناخته می شود، یک قلعه نظامی تاریخی است که در قلب دوحه، پایتخت قطر واقع شده است. این بنا در سال ۱۹۲۷ توسط شیخ عبدالله بن جاسم آل ثانی، که از ۱۹۱۳ تا ۱۹۴۹ بر قطر حکومت کرد، ساخته شد . این قلعه بعداً به موزه تبدیل شد. صنایع دستی سنتی، محصولات و عکس هایی از زندگی روزمره مردم قطر در این قلعه نگهداری می شود. تاریخچه. قلعه کوت در سال ۱۹۲۷ توسط شیخ عبدالله بن جاسم آل ثانی پس از رها شدن توسط عثمانی ها بازسازی شد. این قلعه ابتدا برای خدمت به عنوان پاسگاه پلیس در سال ۱۸۸۰ ساخته شده و پس از آن در سال ۱۹۰۶ به عنوان زندان مورد استفاده قرار می گرفت، اگرچه برخی منابع ادعا می کنند که قلعه کوت توسط شیخ عبدالله برای محافظت از سوق واقف در برابر دزدان ساخته شده است. این قلعه در ۱۹۷۸ بازسازی شد. مکان. قلعه کوت در کوی البدع، در نزدیکی بازار واقف و کورنیش دوحه واقع شده است و اکنون یک مکان دیدنی، به ویژه برای گردشگران خارجی است.
مقبره دختر (به عربی: قبر البنت) یک بنای یادبود واقع در باب سنجار در موصل، عراق است. شایع بود مدفن یک زن عارف بوده اما در حقیقت، قبر مورخ مسلمان ابن الاثیر است که در وسط جاده قرار دارد. این بنا در سال ۲۰۱۴ توسط داعش با بولدوزر تخریب شد. تاریخچه. ابن الاثیر در سال ۱۲۳۲ درگذشت و در قبرستان قدیب البن الموسیلی به خاک سپرده شد. در اوایل قرن بیستم، ناحیه باب سنجار دستخوش نوسازی شد، بنابراین جاده هایی برای وسایل نقلیه ساخته شد و این نیاز به پاکسازی قبرستان داشت. دولت که حاضر به تخریب قبر یکی از علمای محترم نبود، در عوض قبر را گچ کاری کرد و بنای یادبود گنبدی کوچکی بر روی آن ساخت. افسانه دختر. این بنای تاریخی نام خود را به دلیل یک افسانه اشتباه گرفته شده است که از یک نویسنده بریتانیایی که در سال ۱۹۲۲ از موصل بازدید کرده بود، سرچشمه می گیرد. او مدعی شد که مقبره به زنی قدیس تقدیم شده است که بر اثر دل شکسته درگذشت و این افسانه در اخبار و رسانه های آن زمان منتشر شد و در سراسر جهان منتشر شد. با یکی از امیر موصل ازدواج کرد، اما بر اثر مسمومیت درگذشت، که باعث ناراحتی شدید امیر شد، بنابراین او بنای یادبود را به عنوان یادبود سا
خت. دولت که از رواج افسانه دروغین آگاه بود، سنگ مرمری بر روی بنا نصب کرد تا نشان دهد که قبر متعلق به ابن الاثیر است. این سنگ همچنین برخی از آثار ابن الاثیر مانند الکامل فی التاریخ را فهرست کرده است.
کبک برفی آلتایی گونه ای از پرندگان تیرهٔ قرقاولان (Phasianidae) است که در مغولستان غربی و مناطق مجاور چین، قزاقستان و روسیه یافت می شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل های شمالی است.