Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رت زیر داده می شود: با جایگزینی شرط تعادل، نتیجه می گیریم امپدانس ورودی را می توان طوری طراحی کرد که با تنظیم زیر، کاملاً مقاومتی باشد: امپدانس ورودی در این صورت حقیقی و مستقل از ω در باند و خارج از باند خواهد بود، صرف نظر از اینکه چه پیچیدگی برای بخش فیلتر انتخاب شود. تابع انتقال. اگر "Z0" در پایین سمت راست پل به عنوان بار خروجی در نظر گرفته شود، می توان تابع تبدیل "V"o/"V"in را برای این بخش محاسبه کرد. در این محاسبه فقط شاخه RHS (سمت راست) باید در نظر گرفته شود. دلیل این امر را می توان با در نظر گرفتن این نکته دانست که هیچ جریانی از "Z""B" عبور نمی کند. هیچ جریانی از شاخه LHS (سمت چپ) به بار وارد نمی شود؛ بنابراین، شاخه LHS نمی تواند بر خروجی تأثیر بگذارد. مطمئناً بر امپدانس ورودی (و در نتیجه ولتاژ پایانهٔ ورودی) تأثیر می گذارد، اما بر تابع تبدیل تأثیری ندارد. اکنون به راحتی می توان تابع تبدیل را به صورت زیر مشاهده کرد: پیاده سازی T پل شده. امپدانس بار در واقع امپدانس طبقه بعدی یا خط انتقال است و می توان آن را به طور معقول از نمودار مدار حذف کرد. اگر تنظیم کنیم؛ formula_10 سپس مدار به نتایج درست می رسد. به
این مدار، مدار T پل شده می گویند زیرا امپدانس "Z" به صورت «پل» در بخش T دیده می شود. هدف از تنظیم "Z""B" = "Z0" برای متقارن کردن بخش فیلتر است. این مزیت را دارد که در این صورت امپدانس یکسانی، "Z0" ، را هم در ورودی و هم در خروجی ارائه می دهد.
ادی گری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال بازنشسته و مربی اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به لیدز یونایتد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اسکاتلند بازی کرده است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال زیر ۱۷ سال و زیر ۱۸ سال اسکاتلند بازی کرده است. دوران بازی. گری در گلاسگو به دنیا آمد و در منطقهٔ کسل میلک شهر بزرگ شد. او بازیکن نوجوان تیم ملی فوتبال اسکاتلند بود. آرزو داشت برای تیم کودکی اش سلتیک قرارداد ببندد اما در سن ۱۶ سالگی قرارداد حرفه ای با لیدز یونایتد امضا کرد. او اولین بازی اش را در روز سال نو ۱۹۶۶ انجام داد، کمتر از سه هفته قبل از تولد ۱۸ سالگی اش و نزدیک به بیست سال برای این باشگاه بازی کرد. او هافبک کناری کلاسیک بود و در فوتبال جهان به خاطر توانایی اش در عبور از دفاع های کناری رقیب با مهارت، سرعت و تفکر تحسین می شد. با رشد مقام و تجربه تیم لیدز در دهه ۱۹۶۰، گری به جزئی حیاتی از تیم تبدیل شد. در سال ۱۹۶۸، او در تیم لیدز بود که موفق به کسب جام حذفی لیگ جام لیگ و جام فییرز شد و گل های پیروزی را در هر دو نیمه نهایی به ثمر رساند، از جمله یک گل فردی به یادماندنی مقابل
برایان کلاوف و دربی کانتی در نیمه نهایی جام لیگ. با این حال به دلیل مصدومیت بازی برگشت فینال جام فییرز را از دست داد. او سپس بخش مهمی از تیمی بود که یک سال بعد قهرمان لیگ لیگ برتر شد و در این فصل ۳۳ بازی انجام داد و پنج گل زد، فصلی که لیدز رکورد بیشترین امتیاز در تاریخ لیگ را ثبت کرد و تنها دو بازی را باخت. با این حال مشهورترین بازی او در پیراهن لیدز در سال ۱۹۷۰ رقم خورد. تیم در حال تعقیب یک "سه گانه" بی نظیر شامل قهرمانی لیگ، جام حذفی و جام باشگاه های اروپا بود و گری در بهترین فرم خود قرار داشت. او قبلاً گل به یادماندنی ای که بسیاری از هواداران باشگاه آن را بهترین گل تاریخ بازیکنان لیدز می دانند به ثمر رسانده بود – یک حرکت انفرادی از خط دروازه در سمت چپ دروازه با دریبل و عقب کشی که او را به موقعیت شوت رانی رساند – وقتی که روز او در استادیوم ومبلی برای فینال جام حذفی ۱۹۷۰ مقابل چلسی فرا رسید. مدافع کناری مارکر گری، دیوید وب بود، مدافعی مطمئن اما معمولی که در طول ۹۰ دقیقه بازی و وقت اضافه، توسط گری آزار دید. وب بارها به پشت افتاد یا در جهت اشتباه نگاه کرد وقتی گری با مهارت او را رد می کرد، از جمله در یک حرکت
که او به داخل پای ضعیف ترش یعنی پای راست برید و شوتی به تیرک دروازه زد. اگرچه لیدز بازی را تحت کنترل داشت اما بازی با تساوی ۲–۲ به پایان رسید و نیاز به بازی تکراری بود – گری کرنری را که باعث شد جک چارلتون گل اول را بزند، گرفت. در بازی تکراری، چلسی تاکتیک خود را تغییر داد و ران هریس که مدافعی سرسخت تر بود را مقابل گری گذاشت و در نتیجه خطر از بین رفت – هریس با تکل خشنی به پشت زانوی گری او را شدیداً مصدوم کرد. چلسی با نتیجه ۲–۱ برنده شد و در یک پیچش نهایی، خود وب گل برتری را زد. لیدز مسابقه قهرمانی لیگ را به اورتون و نیمه نهایی جام باشگاه های اروپا را به سلتیک واگذار کرد و در نهایت بدون کسب هیچ جامی باقی ماند. نبردهای مکرر گری با مصدومیت آغاز شد و او بیش از نیمی از فصل ۱۹۷۰–۷۱ را از دست داد، فصلی که در آن بار دیگر لیدز قهرمانی لیگ را از دست داد اما جام فییرز را برای دومین بار مقابل یوونتوس کسب کرد. او بخشی از تیمی بود که در فصل ۱۹۷۱–۷۲ با پیروزی های ۵–۱ و ۷–۰ متوالی مقابل منچستر یونایتد و ساوت همپتون در الاند رود بود؛ فیلم این دو بازی به نمادی تبدیل شد. در همان فصل، او در تیمی بود که در فینال جام حذفی فوتبال انگ
لستان ۱۹۷۲ مقابل آرسنال قهرمان شد و همچنین در فینال بعدی حضور داشت که لیدز به طور شگفت انگیزی به ساندرلند باخت. او فینال بحث برانگیز جام برندگان جام اروپا ۱۹۷۳ را به دلیل مصدومیت از دست داد و بیشتر فصل ۱۹۷۳–۷۴ را که لیدز به لطف مصدومیت های زیاد قهرمان لیگ شد، غایب بود. این مصدومیت ها آنقدر مکرر شده بود که وقتی برایان کلاوف جای دن روی را در لیدز گرفت، جلسه تیم اصلی را با این جمله شروع کرد که اگر ادی گری یک اسب بود، مدت ها پیش کشته شده بود. عملکرد او در جناح باعث شد روی برایوی جمله مشهوری بگوید که «وقتی روی برف بازی می کند هیچ اثری از خودش نمی گذارد». گری در تیمی بازی کرد که به فینال جام باشگاه های اروپا ۱۹۷۵ در پاریس رسید، و در پیروزی خانگی مقابل قهرمانان اسپانیا بارسلونا در نیمه نهایی حضور داشت، جایی که گری مارکر خود، دلاکروز را آزار داد و بارسلونا را تحت فشار گذاشت و اجازه داد لیدز بر بازی تسلط یابد. با این حال، مربی جیمی آرمفیلد او را از ترکیب اصلی برای فینال خط زد که لیدز به طور جنجالی به بایرن مونیخ باخت. در این مسابقات همچنین برادر کوچکتر او، فرانک حضور داشت که او نیز از رده های الاند رود آمده بود. این پ
ایان دوران تیم بزرگ دن روی بود (خود روی یک سال پیش به عنوان مربی انگلستان رفته بود) و هم تیمی های گری شروع به ترک باشگاه کردند. تا اوایل دهه ۱۹۸۰، گری تنها بازیکنی بود که از هر دوره روی در باشگاه مانده بود (اگرچه پیتر لوریمر و دیوید هاروی بعداً بازگشتند). گری که به دفاع چپ تبدیل شده بود، دوران بازی اش را طولانی تر کرد و در تیمی بود که در سال ۱۹۸۲ تحت هدایت هم تیمی سابقش آلن کلارک به دسته پایین تر سقوط کرد. رکورد بد مصدومیت گری باعث شد دوران ملی او در تیم اسکاتلند کوتاه و پراکنده باشد. او فقط ۱۲ بازی ملی داشت و به دلیل مصدومیت جام جهانی ۱۹۷۴ را از دست داد. در دوران بازیکنانی خشن – برمنر، هریس، اسمیت و غیره – گری همچنین افتخار این را داشت که هرگز در دوران حرفه ای خود کارت زرد نگرفت. دوران مربی گری. گری سپس در سال ۱۹۸۲، پس از سقوط لیدز به دسته اول، به عنوان بازیکن-مربی هدایت تیم را بر عهده گرفت. باشگاه ناچار شد برای بازسازی تیم به سیاست استفاده از بازیکنان جوان روی آورد، و بازیکنانی مانند جان شریدان، نیل اسپین، دنیس اروین و اسکات سلرز به میدان آمدند. پس از قرار گرفتن در نیمه بالای جدول در دو فصل اول حضورش در این
سمت، فصل ۸۵–۱۹۸۴ شاهد تلاشی برای صعود بود که در روز پایانی در برابر بیرمنگام سیتی از دست رفت. پس از ناکامی در صعود از دسته دوم لیگ فوتبال، گری پس از ۲۰ سال، ۵۶۱ بازی و ۶۸ گل از لیدز جدا شد. او بعدها هدایت ویتبی تاون را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۸۶، گری هدایت راچدیل را به دست گرفت و در فصل ۸۷–۱۹۸۶ این باشگاه موفق شد از سقوط تقریباً قطعی از لیگ فوتبال نجات یابد. گری در فصل ۸۹–۱۹۸۸ هدایت هال سیتی را پس از جدایی برایان هورتون در فصل پیشین بر عهده گرفت. هال موفق شد به میانه جدول صعود کند و در ماه فوریه تنها پنج امتیاز با پلی آف فاصله داشت و همچنین به دور پنجم جام حذفی رسید، جایی که به لیورپول باختند. تنها یک پیروزی در ۱۸ بازی پایانی باعث شد هال در رده چهارم از پایین جدول قرار گیرد، هرچند خطر سقوط را پشت سر گذاشته بود، اما این عملکرد ضعیف باعث شد او از سمت خود برکنار شود. پیوندهای خانوادگی فوتبالی. پسر ادی گری، استوارت (که در سال ۲۰۲۴ پیش از پدرش درگذشت) وارد فوتبال حرفه ای شد و برای باشگاه فوتبال سلتیک، تیمی که ادی در کودکی طرفدارش بود، بازی کرد. برادرزاده اش، اندی گری، پسر فرانک، برادر ادی، نیز یک فوتبالیست حرفه ای
بود و همچنین برای لیدز بازی کرد. نتیجه های برادرزاده هایش، آرچی و هری گری نیز فوتبالیست حرفه ای هستند.
&lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; پردلکینو () یک مجتمع ویلایی است که در منطقه اودینتسوکی در استان مسکو، روسیه واقع شده است. تاریخچه. این سکونتگاه در اصل به عنوان املاک پردلتسی، متعلق به لئونتیف ها (خویشان مادری پتر کبیر)، سپس شاهزاده دولگوروکوف و سامارین ها، تأسیس شد. پس از عبور راه آهن از این روستا در قرن نوزدهم، نام آن به پردلکینو تغییر یافت. در سال ۱۹۳۴، ماکسیم گورکی پیشنهاد واگذاری این منطقه به اتحادیه نویسندگان شوروی را داد. طی چند سال، حدود پنجاه کلبه چوبی که توسط معمار آلمانی ارنست می طراحی شده بود، توسط نویسندگان در پردلکینو ساخته شد. مجری این پروژه، سیاستمدار شوروی، الکساندر شچرباکوف بود. این منطقه به تدریج به پناهگاهی فرهنگی برای نویسندگان برجسته تبدیل شد و نقش مهمی در شکل گیری ادبیات دوران شوروی ایفا کرد. از جمله اولین ساکنان این مستعمره شاعر بوریس پاسترناک، نویسندگان کورنی چوکوفسکی، آیزاک بابل، الکساندر سرافیموویچ، لئونید لئونوف، ایلیا ارنبورگ، بوریس پیلنیاک، وسوولود ایوانف، لو کاسیل، کنستانتین فدین، پترووگن کاکائوف، ایلیا کاسیلوف بود. . در ۱۵ مه ۱۹۳
۹، در جریان پاکسازی بزرگ استالین، ایزاک بابل، نویسنده و نمایشنامه نویس، در خانهٔ ییلاقی اش در پردلکینو دستگیر شد. بابل با خودرو به زندان لوبیانکا منتقل شد، شکنجه شد و در نهایت توسط کمیساریای خلق در امور داخلی تیرباران شد. پس از جنگ جهانی دوم، بیست کلبه نویسنده دیگر ساخته شد. در میان ساکنان جدید، ونیامین کاورین، نیکولای زابولوتسکی (مالک نبود اما کلبه ای اجاره کرده بود)، والنتین کاتائف، الکساندر فادیف، کنستانتین سیمونوف حضور داشتند. بعدها نویسندگان و شاعران بیشتری از جمله یوگنی یفتوشنکو، آندری وزنیسنسکی، بولات اوکودژاوا، بلا آخمادولینا و بسیاری دیگر به این روستا نقل مکان کردند. در سال های ۱۹۶۵–۱۹۷۵ ، الکساندر سولژنیتسین، نویسنده مخالف شوروی، اغلب در کلبه چوکوفسکی زندگی می کرد. در سال ۱۹۵۲ به مناسبت هفتاد و پنجمین سالگرد تولد پاتریارک الکسی اول مسکو، اقامتگاه پاتریارک های مسکو در پردلکینو افتتاح شد. در سال های ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ این اقامتگاه به طور قابل توجهی گسترش یافت. ساختمان های جدیدی برای پذیرایی از هیئت های مذهبی، فضاهای اداری، و امکانات اقامتی برای مهمانان کلیسا اضافه شدند. همچنین، باغ ها و محوطه های اطراف بازس
ازی شدند تا محیطی آرام و معنوی برای فعالیت های کلیسایی فراهم گردد. این مجموعه اکنون یکی از مراکز مهم کلیسای ارتدکس روسیه به شمار می رود. در سال ۱۹۸۸، این روستا رسماً به عنوان یک منطقهٔ حفاظت شدهٔ تاریخی-فرهنگی شناخته شد. در همان سال، موزه های کورنی چوکوفسکی و بوریس پاسترناک در کلبه های مربوطه افتتاح شدند. در سال ۱۹۹۷، موزهٔ دیگری در کلبهٔ بولات اوکودژاوا افتتاح شد. منابع فرهنگی. احتمالاً نام پردلکینو یکی از منابع نام مستعمره نویسندگان فرقه گرا، پرلیگینو، از رمان "«مرشد و مارگاریتا»" اثر میخائیل بولگاکف است. در پیش نویس های اولیه رمان، نام این روستا «پرِوراکیون» - روستای دروغگوها - بوده است. پرلیگینو معنای مشابهی دارد اما کمی پنهان شده است. توجه داشته باشید که بولگاکف نام پرلیگینو را بر اساس کلیازما، بولشوو، که مستعمره نویسندگان دیگری در آن قرار داشت، انتخاب کرده است؛ بنابراین، بولشوو می تواند منبع الهام دیگری برای بولگاکف باشد بخش هایی از فیلم "«خانه روسیه»" محصول ۱۹۹۰ در پردلکینو، از جمله در خانه پاسترناک و قبر او فیلمبرداری شد.
مرکز هنرهای نمایشی بین المللی مسکو رسماً در ۲۸ سپتامبر ۲۰۰۳ با اولین حضور ارکستر جدید، فیلارمونیک ملی روسیه، به رهبری ولادیمیر اسپیواکوف افتتاح شد. این مرکز که با نام خانه بین المللی موسیقی مسکو ("دام موزیکی") نیز شناخته می شود، در کنار جاده کمربندی باغ در کنار خاکریز کوسمودامیانسکایا واقع شده است. معماران این بنا یوری گندوفسکی، ولادیلن کراسیلنیکوف، دیمیتری سولوپوف، مارگاریتا گاوریلووا و سرگئی گندوفسکی از مرکز فرهنگی-تجاری کراسنیه خولمی روسیه و تئاترالنی توواریشستوو آرخیتکتوروف بودند. این پروژه جایزه معماری خرستالنی ددال را در یازدهمین جشنواره سراسری زودچستوو روسیه از آن خود کرد. اولین سنگ بنا در ۷ سپتامبر ۲۰۰۰ توسط اسپیواکوف و شهردار مسکو یوری لوژکوف گذاشته شد. شرکت ترکیه ای انکا این مرکز را ساخت. هزینه ساخت این مرکز ۲۰۰ میلیون دلار آمریکا بود و به طور کامل توسط شهر مسکو تأمین مالی شد. این اولین سالن موسیقی کلاسیک بود که در بیش از یک قرن در این شهر ساخته شد. این سالن بخشی از یک مجتمع تجاری و هتل به نام برج های ریورساید است که توسط شهر به عنوان معادل مرکز لینکلن در نظر گرفته شده است. این مرکز دارای یک سالن کن
سرت دایره ای شکل شبیه به فیلارمونی در برلین است. صندلی ها در دو سطح اصلی چیده شده اند و در ردیف های مختلفی چیده شده اند که تقریباً صحنه را احاطه کرده اند. این سالن در طبقه سوم قرار دارد و در زیر آن فضاهایی برای پیاده روی وجود دارد. این سالن ۱۷۳۵ صندلی دارد و عمدتاً از چوب کاج سیبری، چوبی بور که از بهترین چوب ها برای آکوستیک محسوب می شود، با ظاهری روشن و دلباز ساخته شده است. این مرکز همچنین دارای یک سالن اجتماعات ۵۷۵ نفره و یک تئاتر ۵۳۲ نفره است. علاوه بر سه محل برگزاری کنسرت، این بنا دارای استودیوی صدا، یک سالن تمرین، یک مجتمع صوتی و تصویری، یک سالن نمایشگاه، یک سالن نور، اتاق های موسیقی، رستوران آلگرو، یک اتاق موسیقی بلوتنر، یک پاسیوی تابستانی به نام تراس موسیقی و یک سالن کنسرت دیگر با ظرفیت ۱۲۰ نفر است. مرکز مدرن و استوانه ای شکل شیشه و فولاد، توسط یک کلید سه گانه عظیم، به ارتفاع ۹٫۵ متر و وزن ۲ تن متریک پوشیده از طلای موزاییکی که مانند یک بادنما می چرخد، پوشانده شده است و توسط مجسمه ساز زوراب تسرتلی طراحی شده است، در بالای آن قرار دارد. همچنین بزرگ ترین ارگ روسیه در این شهر قرار دارد که در سال ۲۰۰۴ در سالن
سوتلانوف نصب شد. این ارگ به طور مشترک توسط شرکت های آلمانی گلاتر-گوتز و یوهانس کلایس طراحی و ساخته شده است. این ارگ بیش از ۵۵۰۰ لوله دارد که اندازه آنها از ۸ میلی متر تا ۹٫۲۵ متر متغیر است و وزن آن ۳۰ تن است. این ارگ ۸۴ استاپ دارد - سه استاپ بیشتر از دومین ارگ بزرگ روسیه که در سالن کنسرت چایکوفسکی مسکو واقع شده است. یک بررسی اولیه در روزنامه ودوموستی «آکوستیک ناقص» سالن اصلی را زیر سؤال برد، اگرچه این بررسی قبل از نصب ارگ انجام شده بود، که انتظار می رفت آکوستیک را تغییر دهد و پس از آن تنظیماتی پیش بینی شده بود. این مرکز در ابتدا به عنوان خانه ای برای ارکستر ملی روسیه در نظر گرفته شده بود. در پایان فصل کنسرت های ۲۰۰۲–۲۰۰۳، ارکستر ملی روسیه تصمیم گرفت قرارداد اسپیواکوف را به عنوان رهبر اصلی و مدیر موسیقی تمدید نکند و او ناگهان استعفا داد. اسپیواکوف با مقامات دولتی لابی کرد تا ارکستر جدیدی را در مسکو رهبری کنند. سپس ارکستر فیلارمونیک ملی تحت فرمان اجرایی وزیر فرهنگ، میخائیل شویدکوی، با حمایت ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور، تشکیل شد. اندکی پس از آنکه اسپیواکوف در ماه مه ۲۰۰۲ به ریاست مرکز رسید، مرکز رزروهای ارکستر م
لی روسیه را لغو کرد که منجر به رزرو مجدد برخی از تاریخ ها با هزینه های بالاتر و از دست دادن برخی دیگر شد. اجراها و اولین نمایش ها. در سال ۲۰۰۳، اپرای "«ویتا نوا»" اثر ولادیمیر مارتینوف برای اولین بار در جهان توسط اپرای کیروف در قالب کنسرت و به عنوان بخشی از جشنواره عید پاک مسکو در سال ۲۰۰۳ اجرا شد. در دسامبر ۲۰۰۳، ارکستر فیلارمونیک ملی، اولین اجرای مسکو از اوراتوریوی "«هفت دروازه اورشلیم»" اثر آهنگساز لهستانی ، کریستوف پندرسکی، را اجرا کرد. در سال ۲۰۰۷، اولین اجرای جهانی سمفونی شماره ۳ آهنگساز یونانی، دیمیتری آراپیس، توسط ارکستر سمفونی دولتی و آکاپلا روسیه به رهبری والری پولیانسکی اجرا شد. در فوریه ۲۰۱۸، ارکستر مجلسی اولین نمایش جهانی چرخه آهنگ آهنگساز مکزیکی «آهنگ های پاولووا» ونوس ری جونیور را با اشعار شاعر روسی ورا پاولوا اجرا کرد.
مینت سوی (; – ) سیاست مدار اهل میانمار بود. وی از ۱ فوریه ۲۰۲۱ تا ۲۲ ژوئیه ۲۰۲۴ رئیس جمهور این کشور بود. مینت سوی در ۷ اوت ۲۰۲۵، بعد از یک دوره طولانی بیماری در سن ۷۴ سالگی درگذشت.
عنوان سیرک دولتی مسکو برای انواع سیرک ها استفاده می شود. معمولاً به یکی از دو ساختمان سیرک در مسکو، «سیرک نیکولین» (سیرک قدیمی، شامل نمایش های حیوانی) و «سیرک بولشوی» (سیرک جدید، شامل بندبازی و آکروباتیک)، یا به نمایش های سیاری که ممکن است مستقیماً به روسیه مربوط باشند یا نباشند، اشاره دارد. سیرک روسی در دوران اتحاد جماهیر شوروی ظهور کرد، زمانی که نمایش های بسیاری از سیرک های روسی با هم متحد شدند تا تحت عنوان «سیرک مسکو» در ایالات متحده به نمایش بپردازند. در این دوران، سیرک به یک مایه افتخار تبدیل شد. سنت های سیرک روسی شامل دلقک بازی، ژانگوله بازی، حرکات آکروباتیک، حرکات نمایشی و نمایش های حیوانی (به ویژه نمایش خرس ها، مانند خرس هایی که با پاهایشان شعبده بازی می کنند) می شود. از نظر سبکی، سیرک های شوروی با همتایان غربی خود متفاوت بودند. نمایش های آنها بیشتر بر فرهنگ اروپای شرقی متمرکز بود و نسبت به سیرک های معاصر خود که پر از صحنه های اکشن و پر زرق و برق بودند، تمایل بیشتری به روایت و رقص داشتند.این سبک روایی اخیراً در نمایش های سراسر جهان، از جمله نمایش های شرکت هایی مانند سیرک دو سولی و سیرک دریمز، محبوبیت
بیشتری پیدا کرده است. ملی سازی. سیرک های مسکو، مانند بسیاری از مؤسسات دیگر، در سال ۱۹۱۹ ملی شدند، و سپس، در سال ۱۹۵۷، عملیات آن توسط سایوزگوسیرک، اداره متمرکز سیرک، واگذار شد. در سال ۱۹۲۹ با ایجاد مدرسه سیرک مسکو، اتحاد جماهیر شوروی اولین کشور در جهان شد که یک مرکز آموزشی سیرک دولتی را اداره کرد. در اوج محبوبیت سیرک شوروی در اواخر دهه ۱۹۸۰، دانش آموزان مدرسه سیرک مسکو هر هفته ۲۰ ساعت در رشته های مختلف آموزش می دیدند و پس از اتمام آموزش، مردان جوان ملزم به ثبت نام بودند (اگرچه در یک بخش سرگرمی نیروهای مسلح کار می کردند)؛ زنان مورد استقبال قرار می گرفتند، اما ملزم به خدمت با لباس فرم نبودند. با وجود کار، تقریباً هزار نفر برای ۷۰ جای خالی در مدرسه تست دادند؛ زندگی به عنوان یک اجراکننده با سیرک تقریباً به خوبی یک مقام دولتی بود. هنرمندان هر هفته نه نمایش اجرا می کردند و سالانه بیش از ۷۰ میلیون شهروند را به وجد می آوردند و مزایای بازنشستگی، مراقبت از کودکان بالای یک سال، مرخصی زایمان، امکان سفر و در موارد خاص، امکانات رفاهی مانند مسکن بهتر که معمولاً مختص نخبگان سیاسی بود، برایشان تضمین شده بود. یکی از این هنرمندا
ن، دلقک معروف، اولگ پوپوف، بود که عنوان «هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی» را دریافت کرد. دولت کمونیست، مانند معاصران آمریکایی خود، سیرک را سرگرمی مردم می دانست. مقامات، سیرک را از نظر فرهنگی هم رده با باله های روس یا چایکوفسکی می دانستند، اما با قیمتی حدود پنج دلار برای هر بلیط، بسیار مقرون به صرفه تر و بنابراین پرولتاریایی تر بود. سایوزگوسیرک هفتاد ساختمان سیرک در سراسر اتحاد جماهیر شوروی تأسیس کرد و تمام شهرها برای دیدن نمایش ها می آمدند. حتی تلویزیون نیز به شهرت سازمان سایوزگوسیرک کمک کرد، به طوری که شعبه مسکو آن در مناسبت هایی حداقل یک ساعت خلاصه تلویزیونی از برنامه هایش را دریافت می کرد. سبک و سیاست. از آنجایی که این نمایش های پربیننده اغلب چهار ساعت طول می کشید و توسط دولت اداره می شد، به رسانه هایی برای تبلیغات شوروی تبدیل شدند.سیرک مسکو به جای چندین حلقه، فقط یک حلقه داشت (طبق سنت) و نمایش ها داستان ها، ضرب المثل ها یا افسانه های عامیانه را روایت می کردند. یکی از این اجراها «کرین ها» بود، یک گروه بندبازی پرنده. «کرین ها» نام خود را از آهنگی گرفته بودند که سربازان کشته شدهٔ جنگ جهانی دوم شوروی را به تص
ویر می کشید که به جای دفن شدن در زمین، به صورت درنا به آسمان پرواز می کردند. این نمایش که با موسیقی کلاسیک اجرا می شد، به جای نمایش باورنکردنی مهارت، بر داستان روایت شده تمرکز داشت. یکی از اجراکنندگان یک «کواد» (۴ چرخش معکوس قبل از اینکه توسط گیرنده گرفته شود) پرتاب کرد، یک ترفند چشمگیر و فوق العاده نادر که در هر نوع نمایش دیگری تمرکز نمایش بود. با این وجود، اجراکننده گفت که مهم ترین بخش این نمایش، نحوهٔ تبدیل آن به یک تجربهٔ زیبایی شناختی بود.او گفت که این مهارت های فردی نبود، «بلکه همزمانی ژیمناستیک هوایی ما و اثربخشی روانشناختی بازیگری ما بود، همه اینها با هم برای حرکت دادن مخاطب کار می کردند… سیرک های دیگر اجراکنندگان درجه یکی دارند، اما ما کار خاصی انجام می دهیم.» — هر پرده یک صحنهٔ کوتاه خلق می کند. اینها نمایش های کوچکی هستند که نه تنها طعم زندگی ما را به تماشاگران می دهند، بلکه روح انسان شوروی را نیز آشکار می کنند. «زیبایی شناسی برای سیرک شوروی بسیار مهم بود و هر آکروبات آموزش رسمی باله می دید. از بسیاری جهات، این نمایش ها شبیه نمایش های آمریکایی آن زمان بودند: رژه و نمایش های خاص داشتند، دلقک هایشان
بینی قرمز و کلاه های مسخره می پوشیدند، نمایش هایشان پر از گربه های بزرگ و اسب های آزادی بود. این وجه اشتراک، حس جامعه بین المللی را تقویت می کرد. مردی «کاروان صلح سیرک ها» را که در خیابان های بسیاری از شهرها، از جمله پاریس، ورشو، پراگ و برلین، سفر می کردند، «دربرداشتن دیوار [برلین] نقش داشتند» دانست. او ادامه داد: «برای مدت کوتاهی در سال ۱۹۸۹، دلقک ها رهبران شدند، از مرزهای فرهنگی و ملی عبور کردند و پایان جنگ سرد را قبل از اعلام پایان آن توسط احزاب رسمی جشن گرفتند.» سیرک بولشوی. سیرک بزرگ دولتی مسکو () یک سالن اجتماعات در مسکو است که در خیابان ورنادسکی واقع شده است. این سالن در ۳۰ آوریل ۱۹۷۱ افتتاح شد. این سالن می تواند تا ۳۴۰۰ نفر را در خود جای دهد و ارتفاع آمفی تئاتر ۳۶ متر است. اجراها هر روز بعد از ظهر و عصر برگزار می شوند. ساختمان سیرک دارای ۵ عرصه (سوارکاری، آب، شعبده بازی، پیست یخ و نورپردازی) است که ۱۸ متر پایین تر از کف قرار دارند و می توان در طول اجرا جای آنها را عوض کرد. در ابتدا، ساختمان سیرک صرفاً یک محل اجرا بود. در اوایل دهه ۱۹۹۰، شرکت سیرک خود را تأسیس کرد. ریاست آن را لئونید کوستیوک، هنرمند سا
بق سیرک و موزون کار، بر عهده دارد. سازمان دهنده سابق سیرک ها در روسیه شوروی، سایوز گوست-کیرک (که به طور گسترده به عنوان سیرک مردم روسیه ترجمه می شود) بود. هزاران هنرمند برای این سازمان سیرک کار می کردند. شرکت فعلی چند صد اجراکننده و تور را به عنوان «سیرک بزرگ دولتی مسکو» استخدام می کند. سیرک دولتی مسکو یک شرکت دولتی است. این سازمان سیرک با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و تمایل برخی از اجراکنندگان به دنبال قراردادهای خارجی با دستمزد بهتر، تهدید می شد. در ژوئن ۲۰۰۷، تلاشی برای خصوصی سازی ساختمان آغاز شد که با مخالفت شدید لئونید کوستیوک، مدیر شرکت، و بسیاری دیگر مواجه شد.در نهایت ، ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور، ساختمان را از فهرست املاک دولتی برای خصوصی سازی حذف کرد. بریتانیا. نام "سیرک دولتی مسکو" مدت هاست که توسط گروه های سیرک بازان روسی در غرب مورد استفاده قرار می گیرد. چنین توری در حال حاضر در بریتانیا توسط شرکت نمایش بدلکاری های فوق العاده با مسئولیت محدود. شرکتی که برای این منظور خاص تأسیس شده است، تبلیغ و تهیه می شود. تا سال ۲۰۱۷، این تور توسط شرکت شرکت رویدادهای اروپایی در بریتانیا تبلیغ و تهیه می شد. از سال
۱۹۹۵، هنرمندان به صورت انفرادی توانسته اند از آزادی های جدید پس از فروپاشی شوروی برای موافقت با شرایط و سفر به خارج از کشور استفاده کنند. اجرای فعلی که تور خود را از آوریل ۲۰۱۱ آغاز کرد، "«بابوشکین سکرت»" (راز مادربزرگ) نام دارد و با موضوع داستان روسی "«دوازده صندلی»" است. بیست و هفت اجراکننده، از جمله دلقک ها، آکروبات بازها و شعبده بازها، در این نمایش حضور دارند و نمایش شامل طیف گسترده ای از حرکات از جمله میلهٔ مخصوص نشستن روی صندلی، ذوزنقهٔ ثابت، ابریشم هوایی، میلهٔ چینی و تکنیک های سیم کشی است. اوج نمایش، اجرای تعادل تماشایی روی صندلی است که شامل برجی از صندلی ها با ارتفاع تقریبی ۱۰ متر می شود. استرالیا. سیرک بزرگ مسکو ۵۰ سال است که در شهرهای روستایی استرالیا به اجرای برنامه می پردازد و متشکل از هنرمندان بین المللی، هنرمندان و خدمه استرالیایی است. «سیرک بزرگ مسکو» استرالیا در ۱۴ مارس ۲۰۱۷ منحل شد و اجراکنندگان بین المللی آن در استرالیا سرگردان شدند. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
نشان مسکو، اسب سواری را با نیزه ای در دست نشان می دهد که در حال کشتن یک باسیلیسک است و با جورج قدیس و اژدها یکی دانسته می شود. نشان هرالدیک مسکو از قرن شانزدهم بخش جدایی ناپذیر نشان روسیه بوده است. کیوان روس. یاروسلاو حکیم (درگذشته ۱۰۵۴) حاکم کی یف روس بود که تصویر سنت جورج بر مهر او نقش بسته بود. سنت جورج قدیس حامی شخصی او بود؛ او با نام جورج غسل تعمید داده شد. سنت جورج همچنین قدیس حامی نواده یاروسلاو، یوری دولگوروکی، بود که - طبق سنت - شهر مسکو را اندکی قبل از مرگش در سال ۱۱۵۷ تأسیس کرد. (نام "Георгий" معادل روسی " جورج " است) یک قرن بعد، الکساندر نوسکی (زنده در ۱۲۲۱–۱۲۶۳) این کاربرد را از سر گرفت. چندین سکه او سوارکاری را نشان می دهد که در حال کشتن یک باسیلیسک یا اژدها است، هرچند که این جانور همیشه قابل مشاهده نیست. [ "" ] انگیزه اسکندر برای بازگشت به نشان مستیسلاو مورد اختلاف است. این احتمال وجود دارد که این تصویر به پیروزی های خودش بر صلیبیون سوئدی و آلمانی در نبرد نوا (۱۲۴۰) و نبرد یخ (۱۲۴۲) اشاره داشته باشد. روسیه مسکویی. ایوان دوم، نوهٔ اسکندر، اولین حاکم مسکو بود که جنگجوی ایستاده با شمشیری در دست را
به عنوان نشان خود به کار برد. دیمیتری دانسکوی، پسر ایوان، تصمیم گرفت این جنگجو را سوار بر اسب و نیزه ای در دست نشان دهد. مورخان به طور سنتی نماد دیمیتری را با پیروزی او بر مغول ها در نبرد کولیکوو مرتبط می دانند، اگرچه سرنخ های تاریخی کمیاب هستند. تقریباً در همان زمان، نمادی مشابه، ویتی، به عنوان نشان دولتی در دوک نشین بزرگ لیتوانی، رقیب، پدیدار شد. نماد سوارکار نسل به نسل منتقل شد: از دیمیتری به پسرش واسیلی اول، سپس به واسیلی دوم و ایوان سوم. سکه ای که تصویر روی آن نقش بسته بود، به کوپک معروف شد که از "کوپیو"، کلمه روسی به معنای «نیزه» گرفته شده است. امپراتوری روسیه. در ابتدا، سوارکار در حال حمله، به عنوان نمادی از تزار حاکم در حال کشتن دشمنی که به سرزمین های روسیه نفوذ کرده بود، تفسیر می شد. این نگرش به وضوح توسط سیاستمدار مسکویی، گریگوری کوتوشیخین، و دیگران بیان شده بود. در صفحه عنوان کتاب مقدس ۱۶۶۳، به نظر می رسد سوارکار نشان دهنده چهره تزار الکسیس است. قرن بیستم. پس از انقلاب روسیه، نمادهای سلطنتی امپراتوری روسیه ممنوع شدند. در ۲۲ سپتامبر ۱۹۲۴، شورای فرمانداری مسکو نشان جدیدی را تصویب کرد که شامل یک ستار