Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مین و قاضی محلی، ازدواج کرد اما پس از دو سال او را ترک کرده و به کی یف رفت و با خواهرش اُلگا (که زود درگذشت) و ماریا کولنکینا یک «کمون» تشکیل داد. این سه نفر از میخائیل باکونین پیروی کردند، در حالی که بیشتر انقلابیون کی یف در گروهی به رهبری پاول آکسلرود، پیروان انقلابی مردم گرا Pyotr Lavrov بودند. آکسلرود او را به آندره ژلیابوف معرفی کرد، پسر یک دهقان که در ترور تزار الکساندر دوم، امپراتور روسیه در ۱۸۸۱ نقش داشت. در فوریهٔ ۱۸۷۴، او پسری به نام Nikolay Breshko-Breshkovsky به دنیا آورد و او را به پرورش نزد اقوام سپرد. تا سن ۲۲ سالگی او را ندید و دریافت که هیچ وجه اشتراکی با او ندارد. پسرش بعدها نویسندهٔ رمان های هیجانی و حامی نازی شد. در ژوئیهٔ ۱۸۷۴، او، کولنکینا و Yakov Stefanovich تصمیم گرفتند که 'به مردم بروند' و با گذرنامه های جعلی، به عنوان کارگران سیار به یک روستا رفتند تا ایده های انقلابی را در میان دهقانان ترویج کنند. با هشدار نسبت به دستگیری قریب الوقوع، کولنکینا به کی یف بازگشت، در حالی که برشکوفسکایا و استفانوویچ به روستای دیگری در استان خرسون رفتند، جایی که با پروتستان های انجیلی، معروف به استوندیست
ها، آشنا شدند. پس از رد شدن توسط استوندیست ها، آن ها به تولچین رفتند. پس از بازگشت استفانوویچ به کی یف، برشکوفسکایا زمانی دستگیر شد که یک مأمور پلیس در حال بررسی گذرنامهٔ جعلی او متوجه شد که او رفتاری مطیعانه همانند یک دهقان ندارد. زندانی شدن و تبعید. برشکوفسکایا به سن پترزبورگ منتقل شد، جایی که در سن ۳۱ سالگی، مسن ترین زن از میان ۳۷ زنی بود که در خانهٔ بازداشت مقدماتی نگهداری می شدند و همه به اتهامات سیاسی متهم بودند. رفتار جسورانهٔ او در دادگاه در جریان Trial of the 193، زمانی که از شناسایی صلاحیت دادگاه خودداری کرد و اعلام کرد که به عضویت «حزب سوسیالیستی و انقلابی روسیه» افتخار می کند، موجب شد که به پنج سال "katorga" (کار اجباری) محکوم شود، در حالی که سایر متهمان زن، از جمله آیندهٔ قاتل تزار سوفیا پروسکایا (انقلابی روس), تبرئه شدند. گفته می شود او نخستین زن در روسیه بود که به خاطر جرم سیاسی به "katorga" محکوم شد، که باعث احترام سایر انقلابیون شد. دوست او، ماریا کولنکینا، آنقدر خشمگین شد که قصد داشت مردی را که برشکوفسکایا را تعقیب کرده بود بکشد، اما ناکام ماند. سرگئی کراوچینسکی او را «پرشور و پیشگویانه» تو
صیف کرد، اما گزارش شده که پروسکایا با او «بسیار سرد» رفتار می کرد و او را «افراطی» می دانست. در سال ۱۸۷۹، حکم بلاشکوفسکایا به تبعید در منطقه ترابایکال سیبری تبدیل شد. در سال ۱۸۸۱، او فرار کرد، اما دوباره دستگیر شد و به چهار سال دیگر کار در معادن Kara katorga و ۴۰ ضربه شلاق محکوم گردید. اما مقامات محلی جرأت اجرای شلاق را نداشتند، از ترس انتقام. او دوباره به روستای سِلِگینسک، در ترنس بایکال تبعید شد، جایی که روزنامه نگار و کاشف آمریکایی جورج کنان (اکتشاف گر) در سال ۱۸۸۵ با او مصاحبه کرد. او نوشت: کنان بعدها گفته بود: «تمام استانداردهای شجاعت، استقامت و فداکاری قهرمانانه ام برای همیشه بالا رفته و این بالا رفتن به دست یک زن انجام شده است.» حزب سوسیالیست انقلابی. بلاشکوفسکایا در سال ۱۸۹۶، پس از ۲۲ سال زندان یا تبعید، تحت عفو به مناسبت تاج گذاری نیکلای دوم، آخرین تزار روسیه آزاد شد. با کمی دشواری، او با انقلابیونی که هنوز آزاد بودند تماس گرفت، که بیشترشان سال ها از او جوان تر بودند. مهم ترین آن ها Grigory Gershuni بود که ۲۶ سال از او جوان تر بود. این دو در سال ۱۸۹۷ رهبری احیای جنبش مردم گرایانه در مینسک را برعهده گ
رفتند، جایی که «بلاشکوفسکایا طرفداران زیادی در میان جوانان دبیرستان های مینسک داشت؛ گِرشونی گروه دیگری را رهبری می کرد که دربارهٔ مسائل تاکتیکی بحث می کرد.» این یکی از چند گروه بود که در سال ۱۹۰۱ برای تشکیل حزب سوسیالیست انقلابی گرد هم آمدند. او و گِرشونی سپس دو سال در سراسر روسیه به طور غیرقانونی سفر کردند و حزب جدید را سازماندهی کردند. «نوعی تقسیم کار میان آن ها وجود داشت: بلاشکوفسکایا، مانند «روح القدس انقلاب» در سراسر کشور می چرخید و شور انقلابی جوانان را برمی انگیخت؛ گِرشونی معمولاً پشت سر او حرکت می کرد و شور و شوق ایجاد شده توسط او را به عمل تبدیل می کرد.» وقتی گِرشونی در مه ۱۹۰۳ دستگیر شد، او از طریق رومانی به ژنو فرار کرد. سفر به ایالات متحده. در سال ۱۹۰۴، بلاشکوفسکایا به ایالات متحده سفر کرد، جایی که نامش به دلیل کتاب جورج کنان شناخته شده بود. این سفر او را به یک چهره مشهور تبدیل کرد. در دسامبر ۱۹۰۴، تقریباً ۳۰۰۰ نفر در جلسه ای در بوستون که برای استقبال از او برگزار شده بود، شرکت کردند. طبق گزارش یک روزنامه هم عصر: «وقتی «بانوی بزرگ» برای سخنرانی برخاست، جمعیت عظیم همگی ایستادند. دستمال ها تکان داده
شد، کلاه ها به هوا پرتاب شد و کلمات محبت آمیز به پنج زبان بر سر او باریده شد.» او همچنین از نیویورک و شیکاگو دیدن کرد و توسط فمنیست هایی مانند Alice Stone Blackwell, Isabel Barrows و Helena Dudley مورد حمایت قرار گرفت. در همین سفر بود که به او لقب «بابوشکا»، مادربزرگ انقلاب، داده شد. او حدود ۱۰٬۰۰۰ دلار برای حزب سوسیالیست انقلابی جمع آوری کرد. دستگیری و تبعید دوم. بلاشکوفسکایا درست پیش از آغاز انقلاب ۱۹۰۵ روسیه به روسیه بازگشت. در اوت، جاسوس پلیس Yevno Azef قول داد که پلیس را به او برساند و به همراه یک افسر ارشد به ساراتوف رفت، اما موفق به یافتن او نشد. او تا سال ۱۹۰۸ آزاد بود، زمانی که آزف دوباره او را به پلیس لو داد و او در قلعه پیتر و پاول زندانی شد. با شنیدن خبر دستگیری او، ایزابل باروز به روسیه رفت تا برای آزادی او درخواست کند و توانست نیکولای بلاشکو-بلاشکوفسکایا را متقاعد کند تا علی رغم خصومت با عقاید مادرش، به دیدن او در زندان برود. در سال ۱۹۱۰، او به تبعید ابدی در سیبری محکوم شد و به روستایی در کنار رود لنا منتقل شد و تحت نظارت دائم قرار گرفت. در نوامبر ۱۹۱۳، در سن تقریباً ۷۰ سالگی، او تلاش به فرار ک
رد که شامل سفری بیش از ۶۲۰ مایل با اسب به ایرکوتسک بود، اما تنها هفت مایل مانده به شهر دوباره دستگیر شد. او دو سال در زندان ایرکوتسک در انفرادی نگه داشته شد، سپس به یاکوتسک نزدیک مدار قطبی منتقل شد، اما پس از اعتراض حامیان آمریکایی اش، دوباره به ایرکوتسک بازگردانده شد. پس از انقلاب. یکی از نخستین اقدامات دولت موقت که پس از انقلاب فوریه ۱۹۱۷ روی کار آمد، ارسال دعوتنامه ویژه ای برای بازگشت بلاشکوفسکایا به پتروگراد بود، جایی که او شخصاً توسط وزیر دادگستری و نخست وزیر آینده، الکساندر فیودورویچ کرنسکی و همچنین جمعیت عظیمی مورد استقبال قرار گرفت. بلاشکوفسکایا در اکتبر ۱۹۱۷ به پیش پارلمان انتخاب شد، پیش از انتخابات سراسری برای مجمع مؤسسان، و به عنوان مسن ترین عضو، ریاست نخستین جلسه آن را برعهده گرفت. در این زمان، او به یک شخصیت افسانه ای در روسیه تبدیل شده بود. نویسنده آینده برنده جایزه نوبل، ایوان بونین، تابستان ۱۹۱۷ صحبت کشاورزان دربارهٔ او را شنید. یکی از آن ها گفت: در واقع، برخلاف تصور اینکه می خواست کشاورزان را از فراخوان به خدمت نظامی معاف کند، او از ادامه جنگ با آلمان حمایت می کرد و یکی از حامیان سرسخت و مشهو
ر دولت کرنسکی بود. وقتی دولت کرنسکی در نوامبر توسط بلشویک سرنگون شد، او یک فراخوان به لژیون چکسلواکی برای دخالت جهت بازگرداندن کرنسکی به قدرت با زور نوشت. اواخر سال ۱۹۱۸، او از طریق ولادی وستوک به ایالات متحده سفر کرد تا از دولت بخواهد ۵۰٬۰۰۰ سرباز برای حمایت از نیروهای ضد بلشویک در جنگ داخلی روسیه اعزام کند. بعداً به پاریس رفت و سپس در سال ۱۹۲۴ به چکسلواکی نقل مکان کرد، جایی که آخرین تبعید خود را با ماریا کولنکینا شریک شد، دوستی که بیش از ۵۰ سال ادامه داشت.
بازار باسمانی (که تا سال ۱۹۹۴ با نام "بازار باومانسکی" شناخته می شد) بازاری در منطقه باسمانی مسکو بود که در خیابان باومانسکایا واقع شده بود. این بازار از سال ۱۹۷۵ تا ۲۰۰۶ فعالیت می کرد تا اینکه سقف بازار فرو ریخت. این فروریختگی و آتش سوزی ناشی از آن باعث مرگ حداقل ۶۵ نفر و طبق برخی منابع تا ۶۸ نفر شد. تاریخچه. از نظر تاریخی، در منطقه مدرن باسمانی، بازاری به نام بازار نمتسکی (بازار آلمانی ها) وجود داشت که بین خیابان فریدریش انگلس، خیابان لادوژسکایا و کوچه ولخوفسکی قرار داشت. این بازار پس از انقلاب ۱۹۱۷ از بین رفت. با این وجود، تجارت در ساختمان های بازار تا اواسط دهه ۱۹۷۰ به شکل یک بازار مزرعه اشتراکی که در آخر هفته ها فعالیت می کرد، ادامه داشت. در سال ۱۹۷۴، ساخت یک ساختمان دو طبقه بازار در خیابان باومانسکی به سرپرستی معمار لِو گیلبوردا آغاز شد. سقف، به شکل کاسه ای با قطر ۹۰ متر، توسط مهندس نودار واختانگوویچ کانچلی، کارمند مؤسسه "مسکو-۳" طراحی شد. این ساختمان یکی از اولین نمونه های نوع جدیدی از سازه های بزرگ با یک "گنبد معلق" بود که در اطراف ساختمان قرار داشت و در طول نوسازی شهری مسکو در آستانه المپیک تابستانی
۱۹۸۰ ساخته شده بود. سقف بازار اولین پروژه نودار کانچلی بود و نه تنها در اتحاد جماهیر شوروی، بلکه در سایر نقاط جهان نیز مورد توجه معماران قرار گرفت. در لندن، این ساختمان در فهرست ده پروژه برتر معماری سال ۱۹۷۴ قرار گرفت. بازار مزرعه اشتراکی که در سال ۱۹۷۵ افتتاح شد، به نام خیابانی که در آن قرار داشت، بازار باومانسکی نامگذاری شد. تجارت محصولات فصلی از بازار سابق نمتسکی به آنجا منتقل شد. در دهه ۱۹۹۰، این بازار به عنوان یک شرکت واحد دولتی به فعالیت خود ادامه داد. در سال ۱۹۹۴، این بازار به نام منطقه ای که در آن قرار داشت، به بازار باسمانی تغییر نام داد. در سال ۱۹۹۷، به عنوان بخشی از هشتصد و پنجاهمین سالگرد مسکو، بازار برای افزایش تعداد غرفه ها تغییر یافت، از جمله بازسازی نیم طبقه. کمیته فنی بررسی علل فروپاشی بازار باسمانی اظهار داشت که تغییرات نیم طبقه ممکن است منجر به وارد شدن بار اضافی به سازه نگهدارنده شده باشد. در سال ۲۰۰۱، مقامات مسکو قطعنامه ای در مورد بازسازی بازار باسمانی تصویب کردند، اگرچه برنامه زمانی برای کار مشخص نشده بود و در عمل، هیچ کاری انجام نشد. در سال ۲۰۰۲، پست مدیر بازار بسمانی به مارک میشیف، بن
یان گذار و مالک این کسب و کار، اداره املاک مسکو، واگذار شد. این بازار ۲۵۸ فضا برای بازرگانان فراهم می کرد که برخی از آنها علیرغم غیرقانونی بودن، ۲۴ ساعته باز بودند. شب ها، فروشندگان خیابانی از بازار کالا می خریدند و کالاها اغلب در طبقه همکف انبار می شدند که برای نگهداری مقادیر زیاد کالا مناسب نبود. در سال ۲۰۰۳، بازار باسمانی در فهرست املاک مشمول خصوصی سازی اجباری که توسط مقامات شهری تهیه شده بود، قرار گرفت، اما یک سال بعد از این فهرست حذف شد. یک سال بعد، دولت مسکو تصمیم به ساخت یک فضای تجاری و اداری با یک هتل و گاراژ زیرزمینی گرفت. در سال ۲۰۰۵، دوباره برنامه ریزی شد که این بازار خصوصی شود، اما وضعیت فیزیکی آن نامطلوب ارزیابی شد. در آغاز سال ۲۰۰۶، محصولات غذایی، کالاهای مصرفی و مصالح ساختمانی در بازار باسمانی به فروش می رسید. روزانه حدود ۴۰۰۰ نفر از این بازار بازدید می کردند. در آن زمان، بازار از زمان ساخت اولیه اش بازسازی نشده بود، کابل هایی که سقف ها را نگه می داشتند، زنگ زده بودند و سازه های بتنی بر اثر رطوبت تغییر شکل داده بودند. همچنین یک مهمانسرای غیرقانونی برای فروشندگان که بسیاری از آنها مهاجران غیرقان
ونی بودند، در بازار فعالیت می کرد. مهمانان این مهمانسرا فضای داخلی بازار را برای نیازهای خود تغییر داده بودند. جمع کردن. صبح روز ۲۳ فوریه ۲۰۰۶، ساعت ۰۵:۲۰ به وقت مسکو، سقف بازار باسمانی فرو ریخت و بلافاصله پس از فرو ریختن، آتش سوزی رخ داد. در نتیجه فرو ریختن و آتش سوزی متعاقب آن، تا ۶۸ نفر کشته شدند. در میان کشته شدگان، شهروندان روسیه، گرجستان، آذربایجان، تاجیکستان و ازبکستان که در بازار کار می کردند، حضور داشتند. ۳۳ نفر دیگر نیز با شدت های مختلف مجروح شدند. مساحت تخریب بیش از ۳۰۰۰ متر مربع بود. ۹۹۳ نفر در عملیات نجات شرکت کردند. بلافاصله پس از حادثه، توضیحات متعددی مطرح شد: خطا در طراحی ساختمان، نقض محدودیت های عملیاتی ساختمان و عدم انجام وظیفه توسط مسئولان هنگام بررسی وضعیت ساختمان. همان طور که یوری میخائیلوویچ لوژکوف، شهردار مسکو، اظهار داشت، احتمال حمله تروریستی از همان ابتدا رد شد. در نتیجه فروپاشی بازار بسمانی، یک پرونده جنایی تحت ماده ۱۰۹، بخش ۳ قانون جزا (که منجر به مرگ دو یا چند نفر در اثر بی احتیاطی شد) و ماده ۲۹۳، بخش ۳ (سهل انگاری کیفری) تشکیل شد. روز پس از فروپاشی، دفتر دادستانی مسکو مارک میشیوا
را دستگیر کرد، اگرچه دادگاه ناحیه زاموسکورتسکی مسکو، برخلاف نظر دفتر دادستانی مسکو، مدیر بازار را در ۶ مارس از بازداشت آزاد کرد. در پایان ماه مارس، این تصمیم توسط دادگاه شهر مسکو تأیید و پرونده جنایی به حالت تعلیق درآمد. یکی دیگر از مظنونان، معمار اصلی، نودار کانچلی، بود. این معمار پیش از این در سال ۲۰۰۴، پس از فروپاشی یک پارک آبی که او طراحی کرده بود به نام " پارک ترانسوال " که منجر به کشته شدن ۲۸ نفر شد، به دلیل بی احتیاطی منجر به مرگ شده بود. متعاقباً، کارشناسان این احتمال را که فروپاشی بازار به دلیل اشتباهات در طراحی بوده باشد، رد کردند و سوءظن از کانچلی برطرف شد. کمیسیون تشخیص داد که علت اصلی این فاجعه، پارگی یکی از کابل هایی بود که سقف را نگه می داشت. این کابل به دلیل عدم نگهداری جدی، از قبل آسیب پذیر بود، در اثر خوردگی آسیب دیده و به دلیل ساخت و ساز برنامه ریزی نشده، بیش از حد بارگذاری شده بود. به نظر کارشناسان، عایق بندی سقف: «در مکان هایی در حالت غرقاب قرار داشت و برخی از عناصر یاتاقان پوسته تا ۵۰٪ دچار فرسایش خورنده شده بودند». در ۲۱ آوریل ۲۰۰۶، شرکت واحد دولتی بازار بسمانی تعطیل شد و کارمندان آن اخ
راج شدند. پس از پاکسازی بقایای فروریخته از منطقه بازار سابق، مطبوعات پروژه های مختلفی را برای این مکان اعلام کردند - یک موزه هنر مدرن، یک کتابخانه یا یک مرکز خرید. در سال ۲۰۱۴، کمیته معماری و برنامه ریزی شهری شهر مسکو از احتمال ساخت یک ساختمان مسکونی، یک مجتمع ورزشی با استخر، یک میدان عمومی و یک ساختمان جدید برای مرکز فرهنگی گوته آلمان خبر داد، اما این پروژه هرگز محقق نشد. در سال ۲۰۰۸ اعلام شد که تحقیقات در مورد فروپاشی بازار باسمانی هیچ کس را مقصر نشناخته است. در سال ۲۰۰۹، مارک میشیف به همان اتهامات دوباره دستگیر شد اما به سرعت آزاد شد. در سال ۲۰۱۰، یوری یاکوولویچ چایکا، دادستان کل فدراسیون روسیه، پرونده را برای تحقیقات بیشتر ارسال کرد. تا سال ۲۰۱۸، این تحقیقات هنوز تکمیل نشده است. در سال ۲۰۱۸، یک پارکینگ در محل بازار سابق ساخته شد. آدرس یک قطعه زمین (خیابان باومانسکایا، ساختمان ۴۷/۱) به عنوان محل ساخت و ساز یک مجتمع مسکونی مقرون به صرفه به عنوان بخشی از "برنامه بازسازی مسکن مسکو (۲۰۱۷)" مشخص شد. این ساختمان شامل پنج بخش با حداکثر ارتفاع ۱۰ طبقه خواهد بود. نمای بیرونی ساختمان به رنگ سیاه و سفید با پنجره های
قوسی تزئین خواهد شد. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
راه آهن عرضی شمالی (NLR; ) یک خط آهن روسی است که قبلاً در منطقه خودمختار یامالو-ننتس در حال ساخت بوده است (ساخت آن در حال حاضر متوقف شده است). این خط آهن ۷۰۷ کیلومتر طول دارد و در امتداد مسیر اوبسکایا - سالخارد - نادیم - نووی اورنگوی - کوروتچایوو قرار دارد که باید بخش های غربی و شرقی منطقه خودمختار را به هم متصل کند و راه آهن شمالی را در شرق به استان سوردلوفسک متصل کند. این پروژه به طور مشترک توسط دولت روسیه، دولت های منطقه خودمختار یامالو-ننتس، شرکت سهامی گازپروم، شرکت سهامی راه آهن روسیه و شرکت توسعه سهامی اجرا می شود. هماهنگ کننده ساخت این راه آهن، آژانس فدرال حمل و نقل ریلی (روسژلدور) است. قرار است ساخت آن ال آر از سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۲ انجام شود حجم تخمینی ترافیک در زمان تکمیل ۲۴ میلیون تن (عمدتاً میعانات گازی و محموله های نفتی) است. در ابتدا قرار بود این بزرگراه تا سال ۲۰۱۵ ساخته شود، اما به دلیل عدم وجود بودجه کافی، تاریخ تکمیل پروژه بارها به تعویق افتاد. در فوریه ۲۰۱۷، اعلام شد که ساخت و ساز در سال ۲۰۲۳ به پایان خواهد رسید. هزینه پروژه ۲۳۹ میلیارد روبل تخمین زده شد. در نوامبر ۲۰۲۲ اعلام شد که دولت این پروژ
ه را به نفع گسترش راه آهن به سمت شرق به حالت تعلیق درآورده است. تا به امروز، پروژه ادامه احتمالی ساخت زیرساخت های راه آهن عرض جغرافیایی شمالی به سمت شرق تا بندر دودینکا، و متعاقباً اتصال آن به راه آهن نوریلسک، به عنوان «شانه شرقی» "پروژه آن ال آر یا «ان ال آر-۲»" نامگذاری شده است. پروژه در اسناد برنامه ریزی استراتژیک. برنامه های استراتژیک راه آهن روسیه که در بهار ۲۰۱۹ تصویب شد - یک برنامه توسعه بلندمدت تا سال ۲۰۲۵ به همراه یک برنامه سرمایه گذاری ضمیمه آن - فقط از "«تقویت زیرساخت»" دو راه آهن، شمالی و سوردلوفسک، "«در چارچوب پروژه ایجاد راه آهن عرض جغرافیایی شمالی»" صحبت می کند. بر این اساس، هیچ بخش یا دستورالعمل خاصی ارائه نشده است، برخلاف، به عنوان مثال، همان راه آهن سیبری جنوبی که در بسته «نوسازی» ترانس سیب گنجانده شده بود و در برنامه سرمایه گذاری راه آهن روسیه در مرزهای نسبتاً مشخص خط آرتیشتا - مژدورچنسک - تایشت منعکس شده است. برنامه دولتی «توسعه اجتماعی-اقتصادی منطقه قطب شمال فدراسیون روسیه» که آخرین نسخه آن در بهار ۲۰۲۰ منتشر شد، درک خطوط راه آهن عرض جغرافیایی شمالی (که بدون شک یکی از پروژه های زیرساختی ب
سیار کلیدی برای قطب شمال روسیه است) را روشن نمی کند. در عین حال، به طرز عجیبی، برنامه دولتی «قطب شمال» در ارزیابی ظرفیت حمل خط آینده با راه آهن روسیه متفاوت است: از ۲۰ میلیون تن، که در برنامه دولتی (و تا سال ۲۰۲۰) ارائه شده است، تا ۲۳٫۹ میلیون تن، که در برنامه سرمایه گذاری راه آهن روسیه اعلام شده است. در طرح برنامه ریزی فضایی فدراسیون روسیه در حوزه حمل و نقل فدرال، تحت عنوان راه آهن عرض جغرافیایی شمالی، تنها بخش نادیم - پانگودی - نووی اورنگوی - کوروتچایوو ذکر شده است. ساخت خطوط اوبسکایا - سالخارد و سالخارد - نادیم «در چارچوب پروژه سرمایه گذاری "«اورال صنعتی - اورال قطبی»"» برنامه ریزی شده است. در کل، همه چیز درست است، اما در این مورد، سند برنامه ریزی استراتژیک حداقل مرزهای کلی کریدور راه آهن قطب شمال را تعیین نمی کند و آن را نه به عنوان یک مجموعه، بلکه در جزئیات پراکنده در نظر می گیرد. و فقط در اسناد اداری وزارت دارایی روسیه هنگام تصویب کدهای طبقه بندی بودجه برای سال ۲۰۲۱ و برای دوره برنامه ریزی ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳. گذرگاه عرض جغرافیایی شمالی سرانجام در حال شکل گیری است: اوبسکایا - سالخارد - نادیم - پانگودی - نووی او
رنگوی - کوروتچایوو. تاریخچه. راه آهن سالخارد-ایگارکا بین سال های ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۳ ساخته شد. این پروژه تکمیل نشد، اگرچه بخش هایی از آن سال ها مورد استفاده قرار گرفت. این راه آهن شامل یک کشتی از روی رودخانه اوب بود و در زمستان از مسیرهای فصلی که روی یخ گذاشته شده بودند، استفاده می کرد. پس از اینکه راه آهن غرب کوروتچایوو غیرقابل استفاده شد، شرکت راه آهن یامال در سال ۲۰۰۳ تأسیس شد و ساخت جاده جدید برنامه ریزی شد. در سال ۲۰۰۵، توسعه صنعت و حمل و نقل در منطقه خودمختار یامالو-ننتس (یو ان ای او) و ناحیه فدرال اورال، ایجاد پروژه قطبی صنعتی-اورال اورال را تسریع کرد؛ نام راه آهن عرض جغرافیایی شمالی برای اولین بار ظاهر شد. در سال ۲۰۰۶، شرکت سهامی عام «شرکت صنعتی اورال-اورال قطبی» برای اجرای این پروژه تأسیس شد (از سال ۲۰۱۲، شرکت توسعه). از سال ۲۰۰۸، این پروژه در استراتژی روسیه برای توسعه حمل و نقل ریلی گنجانده شده است. این پروژه شامل موارد زیر است: خط سالخارد-ندیم در سال ۲۰۱۰ تأیید اولیه را دریافت کرد. این خط از تراورس های بتنی مسلح استفاده می کرد که نقض استانداردهای ساخت وساز در مناطق یخ زده دائمی است. در نوامبر همان سال، شر
کتی برای نظارت بر ساخت وساز و بهره برداری از راه آهن تأسیس شد. در ژوئیه ۲۰۱۱، دویچه بان و شرکت صنعتی اورال-قطبی اورال یک توافقنامه همکاری در مورد این پروژه امضا کردند. در فوریه ۲۰۱۴ اعلام شد که اسناد طراحی و برآورد برای بخش سالخارد-ندیم و مسیرهای منتهی به پل رودخانه اوب در منطقه سالخارد آماده است و گازپروم و راه آهن روسیه بودجه ای را برای بازسازی بخش های موجود راه آهن در نظر گرفته اند. کل پروژه در مارس ۲۰۱۵، از جمله بخش کونوش-چوم- لبیطننگی، تصویب شد. تخمین زده می شد که این راه آهن سالانه تا ۲۳ میلیون تن بار حمل کند. در اول ماه مه همان سال، یک ایستگاه در نووی اورنگوی افتتاح شد. در ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۵، بخش خودرو از ۱۴ بیلیون، پل روی رودخانه نادیم افتتاح شد. اگرچه انتظار می رفت بخش راه آهن پل در سال ۲۰۱۶ تکمیل شود، در دسامبر ۲۰۱۵ دولت یو ان ای او تصمیم گرفت به جای آن، پروژه راه آهن بوواننکوو- سابه تتا را اجرا کند. در مارس ۲۰۱۶، ساخت خطوط دوم در بخش توبولسک - سورگوت - کوروتچایوو از راه آهن سوردلوفسک برای سال بعد پیشنهاد شد. در ۱۹ اکتبر ۲۰۱۶، راه آهن روسیه و دولت یو ان ای او توافق نامه ای برای ساخت آن ال آر امضا کردند
. در ۱۱ مه ۲۰۱۸، ماکسیم سوکولوف، وزیر حمل و نقل، اولگ بلوزیوروف، مدیر کل راه آهن روسیه و دی. کوبیلکین، رئیس یو ان ای او، به افتخار آغاز ساخت پلی بر روی رودخانه اوب، اولین بخش کلیدی ان ال آر، یک کپسول زمان گذاشتند. بلوزیوروف گفت: «امروز ما نه تنها شروع نمادینی برای ساخت پلی بر روی رودخانه اوب ارائه می دهیم، بلکه مرحله جدیدی را در تاریخ توسعه زیرساخت های حمل و نقل روسیه نیز آغاز می کنیم.» … راه آهن شمال عرض جغرافیایی، تصویر حمل و نقل در کل کشور را تغییر خواهد داد.» بررسی اجمالی تأثیر ساخت و ساز. رینات رضوانوف، کارشناس منطقه ای، سه استدلال اصلی را که تا به امروز به نفع توسعه ساخت زیرساخت های راه آهن عرض جغرافیایی شمالی به بندر دودینکا (و بر این اساس، ایستگاه باری دودینکا از راه آهن نوریلسک) مطرح شده است، ذکر می کند: اول، این راه آهن از میان مجموعه میدان های نفت و گاز در سیبری شرقی عبور خواهد کرد. این نه تنها میدان نفت و گاز یوژنو-روسکوی که قبلاً ذکر شد، بلکه مجموعه ای کامل از میدان های موجود در ساختار پروژه «نفت وستوک» را نیز شامل می شود - این ها ۱۵ میدان از خوشه ونکور، منطقه غرب ایرکینسکی، گروه میدان های پایاخس
کایا و میدان های خوشه شرق تایمیر هستند. بر این اساس، نیاز به پشتیبانی حمل و نقل و لجستیک برای توسعه منابع سرزمین های جدید پیرامون قطبی وجود دارد. ثانیاً، خط آن ال آر با یکی از شمالی ترین راه آهن های جهان - نوریلسک - ارتباط برقرار می کند؛ بنابراین، این منطقه با ادغام در سیستم سراسری شبکه ای خطوط ریلی، فرصت تنوع بخشی به پیوندهای حمل و نقل، چه باری و چه مسافری، را خواهد داشت. تحویل پایدار کالاها و محصولات، وابستگی موجود به فصل و دوره ناوبری را به حداقل می رساند. علاوه بر این، راه اندازی این جاده امکان شروع بهره برداری گسترده از قراضه های آهنی و غیرآهنی انباشته شده در منطقه صنعتی نوریلسک را فراهم می کند. استدلال سوم، تشکیل یک منطقه پشتیبانی قطب شمال تایمیر-تورخان در این منطقه مطابق با برنامه دولتی برای توسعه منطقه قطب شمال روسیه است. این پروژه قصد دارد سرمایه گذاری هایی را در توسعه زیرساخت های منطقه صنعتی نوریلسک، ایجاد مراکز تولید نفت و گاز اوست-ینی سئی و خاتانگا و همچنین مرکز استخراج زغال سنگ دیکسون جذب کند. انتظار می رود اجرای این پروژه امکان صادرات سالانه تا ۳ میلیون تن زغال سنگ و تا ۵ میلیون تن نفت از شمال س
رزمین کراسنویارسک را با ایجاد تا ۴ هزار شغل اضافی فراهم کند. روسیه با حدود ۲۵٪ از کل ذخایر گاز طبیعی جهان، بزرگ ترین ذخایر شناخته شده گاز طبیعی را دارد و هشتمین ذخایر بزرگ نفت اثبات شده را نیز داراست. بزرگ ترین ذخایر در شبه جزیره یامال قرار دارند و بیش از ۹۰٪ از گاز طبیعی روسیه در منطقه خودمختار یامالو-ننتس تولید می شود. این منطقه همچنین ۱۲٪ از تولید نفت روسیه را تشکیل می دهد. راه آهن عرض جغرافیایی شمالی، حمل و نقل نفت و گاز را تسهیل خواهد کرد. با توجه به اینکه اقیانوس منجمد شمالی به زودی در تابستان تقریباً کاملاً عاری از یخ خواهد شد و مسیر دریای شمال در دسترس است، این راه آهن به تسریع توسعه زیرساخت های مسیر دریای شمال کشور نیز کمک خواهد کرد. این راه آهن شرایط را برای تأسیسات فرآوری پیشرفته در شبه جزیره یامال فراهم می کند. این خط آهن با ایجاد پیوندهای حمل و نقل بین یامال و تأسیسات صنعتی و بندرها روسیه اروپایی، محدودیت های زیرساختی را از بین خواهد برد. همچنین ظرفیت راه آهن سراسری سیبری را آزاد کرده و شبه جزیره یامال را به شبکه ریلی ملی و بین المللی متصل خواهد کرد. این خط آهن، دو راه آهن شمالی جهان، راه آهن نور
یلسک و خط اوبسکایا-بوواننکوو را به هم متصل خواهد کرد. همچنین راه را برای اتصال دو رودخانه قابل کشتیرانی در سیبری، رودخانه اوب و ینی سئی، هموار خواهد کرد.
پایگاه فضایی واستوچنی-آ۱ (به روسی: Площадка-1A) یک مجتمع پرتاب در پایگاه فضایی واستوچنی در استان آمور، روسیه است. این مجموعه شامل یک سکوی پرتاب برای استفاده موشک های آنگارا است. تاریخچه. در ۲۳ نوامبر ۲۰۱۸، شرکت شرکت سهامی تیاژماش شروع به مونتاژ اولین سازه های فلزی برای برج پرکننده کابل کرد که ۱۷ طبقه خواهد داشت و از ۴۴ عنصر تشکیل شده است. جرم هر عنصر حدود ۳۰ تن و ارتفاع آن ۳٫۳ متر است. در ۷ دسامبر ۲۰۱۸، منبعی در صنعت موشک و فضا به رسانه ها گفت که کار ساخت و ساز در مقیاس کامل از سال ۲۰۱۹ آغاز خواهد شد (پیش از این، در اوت ۲۰۱۷، روسلان محمدژانوف، مدیر کل شرکت وابسته تسنکی نیسک، به رسانه ها گفت که حفر ترانشه ها فقط پس از ذوب شدن زمین در بهار امکان پذیر است).) در حال حاضر، کارهای مقدماتی مختلفی در حال انجام است. تمام کارهای ساختمانی مندرج در قرارداد با پی اس پی "کازان" که در ماه مه ۲۰۱۸ نتایج مثبتی از گلاوگسکسپرتیزا دریافت کرد، مطابق با برنامه انجام می شود. در ۲۳ ژانویه ۲۰۱۹، یوری بوریسوف، معاون نخست وزیر، پس از جلسه ای در مورد وضعیت مالی و اقتصادی شرکت دولتی روسکاسموس و سازمان های تابعه آن، به رسانه ها گفت که قرا
رداد با شرکت خدمات عمومی کازان با توافق متقابل طرفین فسخ شده است. زمان بیکاری در ساخت و ساز تقریباً به شش ماه رسید، در نتیجه مهلت تحویل خط دوم خط شرقی به سال ۲۰۲۱، اما نه دیرتر از ۲۰۲۳، تغییر کرد. یک پیمانکار جدید برای ساخت و ساز استخدام خواهد شد و هیچ برنامه ای برای توقف ساخت و ساز وجود ندارد. در ۳۰ مه ۲۰۱۹، ساخت و ساز رسماً آغاز شد. در ۴ ژوئن ۲۰۱۹، دیمیتری روگوزین، رئیس روسکاسموس، به رسانه ها گفت که کار ساخت و ساز آغاز شده و کار حفاری خاک در حال انجام است. در ۹ ژوئن ۲۰۱۹، منبعی در کازمودروم به رسانه ها گفت که در ۸ ژوئن ۲۰۱۹، سازندگان با استفاده از بیل مکانیکی شروع به حفر گودالی در زیر سکوی پرتاب دوم کردند. در ۲۶ ژوئیه ۲۰۱۹، دیمیتری روگوزین، رئیس روسکاسموس، به رسانه ها گفت که ساخت سکوی پرتاب، با وجود باران های شدید در منطقه به مدت یک ماه، همچنان ادامه دارد. در ۲۲ اوت ۲۰۱۹، روسکاسموس تأیید کرد که به دلیل باران های شدید، هیچ تأخیری از برنامه عقب نمانده است: پیمانکار به سرعت اقدامات لازم برای دفع آب را اجرا می کند. در ۲۹ اوت ۲۰۱۹، رئیس ()، کریل فایلنکوف، به رسانه ها گفت که آزمایش های کارخانه ای دستگاه پشتیبانی
چهار طبقه اول برج پر کردن کابل با موفقیت انجام شده و آنها ارسال آنها را به پایگاه فضایی آغاز کرده اند. اعزام به موقع انجام خواهد شد و تاریخ پرتاب تخمینی آنگارا-آ۵ در سه ماهه چهارم سال ۲۰۲۳ خواهد بود. در ۱ سپتامبر ۲۰۱۹، دیمیتری روگوزین، رئیس روسکاسموس، در توییتر اعلام کرد که در ۲ سپتامبر ۲۰۱۹، بتن ریزی گودال فونداسیون آغاز خواهد شد و ۱٫۵ هزار متر مکعب بتن ریخته خواهد شد. همچنین در ۱ سپتامبر ۲۰۱۹، یوری بوریسوف، معاون نخست وزیر، در مصاحبه ای با رسانه ها اعلام کرد که کابینه از سرعت ساخت مرحله دوم ناراضی است. تغییر پیمانکار منتفی نیست: به جای پی اس او کازان، مرحله دوم می تواند به طور مستقل توسط یک شرکت حقوقی عمومی تکمیل شود که تمام دارایی های ساختمانی وزارت دفاع را متحد خواهد کرد. در ۵ سپتامبر ۲۰۱۹، منبعی در صنعت موشک و فضا به رسانه ها گفت که تأسیسات مرحله دوم - پرتاب از زیر آنگارا، پست فرماندهی و انبار سوخت - به مدت یک ماه زودتر از موعد مقرر در حال ساخت هستند. برای ساخت یک پست فرماندهی، گودالی حفر شد و پایه بتنی تا نیمه ریخته شد. برای ذخیره سازی سوخت، بسترهایی در زیر مخزن تشکیل می شود.