Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سیب پلو یک غذا است که در استان کرمانشاه بیشتر در شهر کرمانشاه درست میشود این غذا از برنج و سیب زمینی درست میشود و معمولا شوید هم به آن اضافه میشود. طرز پخت. ​۱. ابتدا برنج را شسته و حدود یک تا دو ساعت در آب و نمک خیس کنید. ​۲. سیب زمینی ها را پوست گرفته و به صورت خلالی یا مکعبی خرد کنید. ​۳. در یک قابلمه آب را به جوش آورده و برنج خیس خورده را به همراه مقداری نمک داخل آن بریزید. ​۴. چند دقیقه صبر کنید تا برنج کمی نرم شود. سپس آن را آبکش کنید. ​۵. درون قابلمه مقداری روغن یا کره بریزید و سیب زمینی های خردشده را تفت دهید تا کمی طلایی شوند. ​۶. حالا یک لایه از برنج آبکش شده را روی سیب زمینی ها بریزید و روی آن شوید خشک بپاشید. این کار را لایه لایه تکرار کنید تا برنج و شوید تمام شود. ​۷. در نهایت، در قابلمه را بگذارید و اجازه دهید سیب پلو به مدت ۳۰ تا ۴۰ دقیقه با حرارت ملایم دم بکشد ​بعد از پخت ان را میتوان با ماست یا سالاد شیرازی سرو کرد.
باشگاه فوتبال فرمانا () یک باشگاه فوتبال مستقر در فرمو، ایتالیا است که در حال حاضر در سری سی، سومین رده لیگ فوتبال در این کشور، به رقابت می پردازد. تاریخچه. تأسیس. این باشگاه در سال ۱۹۲۰ با نام "S.S. La Fermo" بنیان گذاری شد و در سال ۱۹۲۴ پس از ادغام با "Fermo F.C." به "U.S. Fermana" تغییر نام داد. فرمانا ۱۹۲۰. در سال ۱۹۹۹ فرمانا با سرمربی گری ایوو یاکونی قهرمان سری C1/B شد و برای نخستین بار در تاریخ خود به سری بی راه یافت. آن فصل تنها حضور این تیم در سری بی بود زیرا بلافاصله دوباره به سری C1 سقوط کرد. فرمانا پس از عملکرد ضعیف در فصل ۰۶–۲۰۰۵ سری C1/A و قرار گرفتن در رتبه آخر با تنها ۱۳ امتیاز از ۳۴ بازی، به سری C2 سقوط کرد. پس از این سقوط، به دلیل مشکلات مالی جدی، باشگاه مجبور به کناره گیری از سری C2 شد. یو.اس. فرمانا ۲۰۰۶. یک باشگاه جدید با نام Unione Sportiva Fermana 2006 در سال ۲۰۰۶ تأسیس شد و به دسته A از لیگ آماتور منطقه ای "پریما کاتگوریا" (سطح هشتم فوتبال ایتالیا) راه یافت. این تیم در فصل ۰۷–۲۰۰۶ به "پروموتسیونه" صعود کرد اما در فینال پلی آف برابر کوپرنزه با نتیجه مجموع ۲–۱ شکست خورد و از صعود به اچلنت
سا بازماند. در فصل ۰۸–۲۰۰۷ فرمانا قهرمان شد و به اتسلنزا صعود کرد اما فصل را در جایگاه هفتم و پشت سر رقیب خود سمبنِدتزه (قهرمان لیگ) به پایان رساند. در فصل ۲۰۱۱–۲۰۱۰ فرمانا در برابر آنکونا به تساوی ۲–۲ رسید و قهرمانی را تنها با یک امتیاز اختلاف از دست داد. فصل ۲۰۱۲–۲۰۱۱ با تعادل بیشتری آغاز شد. در فصل ۱۳–۲۰۱۲ این تیم کوپا ایتالیا دیلِتانتی را فتح کرد اما در پایان همان فصل ورشکست شد. فرمانا اف.سی.. در تابستان ۲۰۱۳ باشگاه بار دیگر با نام Fermana Football Club و پس از ادغام با "A.S.D. Montegranaro Calcio 1965" (برنده پلی آف ۲۰۱۳–۲۰۱۲ اچلنتسا) و "AFC Fermo" بازتأسیس شد و از سال ۲۰۱۴–۲۰۱۳ در سری دی شروع کرد. این باشگاه در ۲۰۱۷–۲۰۱۶ سری دی قهرمان گروه F شد و پس از ۱۲ سال دوباره به سطح سوم فوتبال ایتالیا بازگشت.
آدولفو اورسو (زادهٔ ۱۲ ژوئیهٔ ۱۹۵۷) سیاستمدار و روزنامه نگار ایتالیایی است. زندگی و حرفهٔ اولیه. اورسو، فرزند والدینی سیسیلی، در پادووا به دنیا آمد. پس از تحصیل در آچی رئاله و کاتانیا، در رشته جامعه شناسی از دانشگاه ساپینزا رم فارغ التحصیل شد. او روزنامه نگار روزنامهٔ حزب جنبش اجتماعی ایتالیا با گرایش نوفاشیستی به نام "Secolo d'Italia" بود، در سال های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۲ معاون سردبیر روزنامهٔ "Roma"، در سال های ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۴ سردبیر "L'Italia settimanale" و از سال ۱۹۹۴ مدیر مجله "Charta Minuta" شد. زندگی سیاسی. اورسو از ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۸ به عنوان نماینده مجلس انتخاب شد؛ نخست با ائتلاف ملی و سپس با مردم آزادی. او در دومین و سومین دولت های سیلویو برلوسکونی به عنوان معاون وزیر فعالیت های تولیدی با مسئولیت تجارت خارجی خدمت کرد. در این سمت به بین المللی سازی شرکت ها (قانون ۵۶/۲۰۰۵) پرداخت و توافق نامه ایتالیا-سوریه در زمینه حمایت از سرمایه گذاری را برای تصویب پارلمانی ارائه کرد (قانون ۲۵۸/۲۰۰۳). در دولت چهارم برلوسکونی، اورسو ابتدا به عنوان معاون دبیر و سپس معاون وزیر توسعه اقتصادی منصوب شد. او پس از پیوستن به حزب جدید جیانفران
کو فینی، یعنی آینده و آزادی، به همراه نمایندگان دیگری چون آندره آ رونکی، روبرتو منیا و آنتونیو بونفیلیو، همچنین جوزپه ماریا رئینا از جنبش خودمختاری، در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۰ استعفا داد و به دلیل خودداری برلوسکونی از کناره گیری و تشکیل دولت جدیدی با مشارکت اتحاد مرکز، دولت را ترک کرد. در ۱۹ آوریل ۲۰۱۱، اورسو انجمن فاره ایتالیا را بنیان گذاشت و در ۹ ژوئیه ۲۰۱۱ به همراه آندره آ رونکی و جوزپه اسکالیا به طور قطعی از آینده و آزادی کناره گیری کرد. در ۲۰۱۵، اورسو به برادران ایتالیا، به رهبری جورجیا ملونی، پیوست و در ۲۰۱۸ به عنوان سناتور از این حزب انتخاب شد. در آوریل ۲۰۲۴، اورسو به عنوان وزیر صنایع با نمایندگان اوبر دیدار کرد تا درباره جایگاه این شرکت در کشور گفت وگو کند. این موضوع در مه ۲۰۲۴ با اعتراض اتحادیه رانندگان تاکسی همراه شد.
جیانپیرو فیورانی (زادهٔ ۱۲ سپتامبر ۱۹۵۹ در کودونیو) بانکدار و مدیر ایتالیایی است که در رسوایی بانکی ۲۰۰۵ ایتالیا، معروف به "بانکوپولی"، درگیر شد. زندگی نامه. فیورانی دارای مدرک در علوم سیاسی است و مدیر بانک بانکا پاپولاره ایتالیا (پیش تر بانکا پاپولاره دی لودی) بود. در تابستان ۲۰۰۵، این بانک به دلیل رسوایی "بانکوپولی" تحت بررسی قرار گرفت و سپس توسط قاضی های دادگاه (GIP) در رم و میلان مورد تحقیق قرار گرفت. فیورانی یکی از افراد معروف به "furbetti del quartierino" (باهوش های محله) شناخته می شد. در دسامبر ۲۰۰۵، پس از پایان تحقیقات، فیورانی بازداشت شد و در ۱۳ ژوئن ۲۰۰۶ به دلیل عفو عمومی پارلمانی که با ابتکار سریع دو مجلس ایتالیا انجام شد، آزاد گردید. او ماه ها تلاش کرد تا خود را از اتهامات مبری کند. ۶۸٫۴٪ از سهامداران بانکی که او مدیرعامل آن بود، برای طرح شکایت در یک دعوی جمعی رأی دادند. سوءمدیریت و کلاهبرداری در بانک پاپولاره دی لودی. بر اساس تحقیقات رسمی دفتر دادستانی ایتالیا ("Procura Nazionale") و بانک مرکزی ایتالیا "Banca d'Italia" مشخص شد که فیورانی و همکاران مخفی او طی سال ها کنترل کامل بانک را در اختیار دا
شتند و از آن برای کنترل سایر بانک های کوچک مانند Popolare di Crema و همچنین منافع شخصی خود، از جمله به دست آوردن املاک و مستغلات برای خود و دیگران استفاده کردند. تحقیقات رسمی همچنین نشان داد که برای پوشش دادن ضررها، بانک هزینه های بانکی مشتریان را به طور غیرمجاز افزایش داده است. بنابراین، طبق گفته قاضی (GIP) کلمنتینا فورلئو، بسیاری از صاحبان حساب های کوچک متحمل ضررهای زیادی شدند و اگر حسابدار فوت می کرد و بستگان حساب را سریع نمی بستند، حساب به طور غیرقانونی توسط بانک ضبط می شد. نصایح به قربانیان. در مصاحبه ای در ۱۴ ژوئیه ۲۰۰۷ با روزنامه ایتالیایی "لا ریپوبلیکا" فیورانی اظهار داشت: «با تمام تجربه و توانایی خود، در برنامه ای حضور خواهم داشت تا به ایتالیایی ها آموزش دهم که چگونه توسط بانک ها و شرکت های بیمه فریب نخورند.»
ادویجه موسولینی (پرداپیو، ۱۰ نوامبر ۱۸۸۸ – رم، ۲۰ مه ۱۹۵۲)، خواهر کوچکتر آرنالدو و بنیتو موسولینی بود. زندگینامه. ادویجه، دختر الساندرو موسولینی، آهنگر و فعال سیاسی، ابتدا آنارشیست و سپس سوسیالیست، و همچنین عضو شورای شهر و منطقه پرداپیو، و رزا مالتونی، معلم مدرسه بود. او پس از ازدواج با میکله مانچینی، از پرداپیو به پرمیلکوره نقل مکان کرد، جایی که شوهرش به مقام پادستا رسید. او دو فرزند داشت: جوزپه و رزتا (دومی در ۱۵ فوریه ۱۹۲۸ با پیر جیووانی ریچی ازدواج کرد). در سال ۱۹۴۰، او حکم محکومیت نویسنده پیتیگریلی (دینو سگره) را که به اتهام ضد فاشیست بودن به حبس در اردوگاه کار اجباری لاکویلا محکوم شده بود، لغو کرد. پسرش جوزپه مانچینی، معاون سرتیپ گروهان ششم لژیون تالیامنتو از گارد ملی جمهوری خواه، که تسلیم پارتیزان ها شده بود، در ۲۸ آوریل ۱۹۴۵ به همراه ۴۲ رفیق دیگرش در قتل عام رووتا، در همان روز قتل عمویش بنیتو کشته شد. ادویجه دفتر خاطراتی را که به گفته برخی مورخان، برادرش بنیتو بین سال های ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۹ نوشته بود، را تا سال ۱۹۴۰ نگه داشت. این پنج دفتر خاطرات در طول سال ها به طور گسترده مورد مطالعه قرار گرفته اند تا صحت
آنها تأیید شود. این دفتر خاطرات، موسولینیِ صمیمی و مالیخولیایی را به نمایش می گذارد، که از هیتلر وحشت داشت، مخالف جنگ و نسبت به یهودیان «بی تفاوت» بود. در این مطالعه، نویسنده ی این اثر تحقیقاتی، امیلیو جنتیله، پس از استناد به کار سایر محققانی که این دفترچه ها را معتبر دانسته اند، تعدادی از عناصر (اشتباهات واقعی که به سختی می توان به موسولینی نسبت داد، املای نام های خاص و غیره) را برجسته می کند که اصالت آنها را زیر سوال می برد. با توجه به اینکه این دفترچه ها حاوی چیزی نیستند که از منابع دیگر شناخته نشده باشد، و تنها نکته بدیع آن، تصویری از «دوچه» است که با تصویری که معمولاً پذیرفته شده متفاوت است، از این رو، نویسنده با تمام تردیدها این احتمال را مطرح می کند که ممکن است جعلی از مطالب شناخته شده و عمومی، دقیقاً با هدف اصلاح تصویر مذکور در جهت مطلوب، ساخته شده باشد. پس از جنگ، ادویجه هنوز به برادرش بسیار وابسته بود: خاطرات او توسط رزتا ریچی کریسولینی در کتاب «برادرم بنیتو» که توسط «انتشارات لا فنیس» فلورانس، در سال ۱۹۵۷ منتشر شد، جمع آوری و رونویسی شد. در این کتاب، ادویجه خاطرات، نامه ها و مکالمات خود با برادرش ر
ا بازگو می کند؛ از جمله موارد دیگر، ادویجه علیه این تز که بنیتو یهودستیز بوده، استدلال می کند، از جمله شهادت خود موسولینی مبنی بر اینکه او به دلیل نیاز به اتحاد با هیتلر به یهودستیزی پیوسته است. او در ۲۰ مه ۱۹۵۲ در سن ۶۳ سالگی در رم درگذشت. مطالب مرتبط. خانواده موسولینی
سی. دبلیو. جی. جانسون (; – ) یک معدنچی، عکاس، موسیقیدان و مربی رقص آمریکایی بود. آثار عکاسی او در مجموعه های دائمی موزه هنر مونتری، موزه تاریخ طبیعی پاسیفیک گروو و موزه جی. پاول گتی نگهداری می شود. اوایل زندگی. سی. دبلیو. جی. جانسون، در ۳ اوت ۱۸۳۳، در مریلند متولد شد. والدین او جورج ام. و ماتیلدا جانسون بودند. حرفه. جانسون در سال ۱۸۵۷ به کالیفرنیا، در امتداد رودخانه نورث فورک فدر، نقل مکان کرد. او بعداً تا سال ۱۸۶۳ در منطقه معدن نقره گرس ولی مشغول به کار شد. در همان سال به نوادا سفر کرد و قبل از اینکه در سال ۱۸۶۸ به سان فرانسیسکو بازگردد، در آنجا یک گروه موسیقی تک نفره راه انداخت و رقص تدریس کرد. در ۶ ژوئیه ۱۸۶۸، او با کشتی بخار دل نورته به خلیج هومبولت سفر کرد. در ۱۱ ژوئیه، او با گروه تئاتر محلی تانر تروپ (Tanner Troupe) همکاری کرد. حرفه عکاسی: ۱۹۰۸-۱۸۶۸. در ۱۳ ژوئیه ۱۹۶۸، جانسون با کالسکه به آرکاتا سفر کرد و در هتل آمریکایی اقامت گزید. در آرکاتا، او مدیر یک گروه کرنت و همچنین معلم موسیقی و مربی رقص بود. در سال ۱۸۷۰، جانسون از گروه موسیقی برنجی یورکا با یازده نوازنده برنجی و دو نوازنده طبل عکس گرفت. تاتل و ج
انسون گالری یورکا خود را حوالی ۵ نوامبر ۱۸۷۰ تعطیل کردند و موسسه خود را به گالری کازموپولیتن سانفرانسیسکو منتقل کردند و در آنجا تا اوایل ۱۸۷۲ فعالیت داشتند. جانسون سپس به واتسون ویل نقل مکان کرد و در آنجا با تیموتی ای. سالیوان شریک شد. جانسون در ۲ دسامبر ۱۸۷۵ با خواهر سالیوان، نورا پاردون، ازدواج کرد. در سال ۱۸۷۳، جانسون و سالیوان استودیوی عکاسی خود را در خیابان پاسیفیک در سانتا کروز افتتاح کردند. در سال ۱۸۸۰، جانسون به مونته ری نقل مکان کرد، در آنجا از سال ۱۸۸۱ تا ۱۸۹۸ کسب و کار عکاسی خود را اداره می کرد. بین اواسط دهه ۱۸۸۰ و اواخر دهه ۱۸۹۰، جانسون به عنوان اولین عکاس رسمی هتل دل مونته استخدام شد و از هتل و باغ های رسمی آن عکس گرفت. در سال ۱۸۸۷، او «سالن های عکاسی» را در محوطه هتل تأسیس کرد که عکس هایش را در قاب هایی در جلوی ساختمان به نمایش می گذاشتند. او با دوربین صفحه خشک خود، شبه جزیره مونتری، ماموریت های کالیفرنیا، خشت های تاریخی، فانوس دریایی فارالون، فانوس دریایی پوینت بونیتا، پوینت لوبوس، دهکده ماهیگیری چینی ها و دیگر مکان های دیدنی را مستند کرد. انجمن تاریخی کالیفرنیا نوشت که او در اواخر قرن نوزدهم
به عنوان عکاس برتر شبه جزیره مونتری شناخته می شد.
ریکاردو فراکارو (زادهٔ ۱۳ ژانویهٔ ۱۹۸۱) سیاستمدار ایتالیایی است که در دولت ایتالیا به عنوان وزیر روابط پارلمانی و دموکراسی مستقیم در دولت اول جوزپه کونته خدمت کرده است. وی از ۵ سپتامبر ۲۰۱۹ تا ۱۳ فوریه ۲۰۲۱ به عنوان دبیر شورای وزیران ایتالیا فعالیت کرده است. زندگی نامه و تحصیلات. فراکارو در ۱۳ ژانویه ۱۹۸۱ در مونتبلونا متولد شد. وی دارای مدرک کارشناسی در حقوق بین الملل محیط زیست از دانشگاه ترنتو در سال ۲۰۱۱ است. وی به عنوان کارمند در یک شرکت انرژی فعالیت کرده است. فعالیت سیاسی. وی برای نخستین بار در انتخابات سراسری ایتالیا ۲۰۱۳ به عنوان نماینده انتخاب شد و سپس به عنوان دبیر دفتر ریاست مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب گردید. در انتخابات سراسری ایتالیا ۲۰۱۸، وی در حوزهٔ انتخابیهٔ تک نماینده پرژینه والسوگانا نامزد شد ولی رتبهٔ سوم را کسب کرد. با این حال، به عنوان نماینده در حوزهٔ انتخابیهٔ چندنمایندهٔ ترنتینو-آلتو آدیجه انتخاب شد. در ۱ ژوئن ۲۰۱۸، فراکارو به عنوان وزیر روابط پارلمانی و دموکراسی مستقیم در دولت اول کونته منصوب شد. در سپتامبر ۲۰۱۹، فراکارو به عنوان "معاون کابینه" (دبیر شورای وزیران ایتالیا) در دولت دوم
کونته منصوب شد پس از شکست رأی عدم اعتماد ماته و سالوینی. در نوامبر ۲۰۲۰، فراکارو خواستار لغو خرید اوراق قرضه دولتی توسط بانک مرکزی اروپا (ECB) در دوران همه گیری COVID-19 یا تمدید دائمی سررسید آن ها شد. وی همچنین پیشنهاد یک "قاعده سبز" را داد که "هزینه های عمومی مرتبط با سرمایه گذاری های محیط زیستی را از محاسبه کسری بودجه مستثنی می کند." فراکارو گفت: «بانک مرکزی اروپا مشکلی با بدهی ندارد - می تواند هر میزان پول که بخواهد چاپ کند.»
آنا فینوکیارو فیدلبو (زادهٔ ۳۱ مارس ۱۹۵۵) سیاستمدار ایتالیایی است. او از ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۳ رهبر حزب دموکرات ایتالیا در سنای ایتالیا بود. او همچنین از ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۸ به عنوان وزیر فرصت های برابر ایتالیا در کابینهٔ رومانو پرودی خدمت کرده است. زندگی نامه. آنا فینوکیارو در مودیکا متولد شد و در ۱۹۷۸ در رشتهٔ حقوق فارغ التحصیل شد. او پیش از تبدیل شدن به قاضی در لیونفورت در ۱۹۸۲، در شعبهٔ بانکا دی ایتالیا در ساوونا کار می کرد. او تا ۱۹۸۵ به عنوان قاضی خدمت کرد و سپس به عنوان دادستان معین در دادگاه کاتانیا منصوب شد. او برای نخستین بار در انتخابات سراسری ایتالیا ۱۹۸۷ به عنوان عضو حزب کمونیست ایتالیا به مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد و در ۱۹۸۸ به شورای شهر کاتانیا راه یافت. فینوکیارو بعداً عضو هر دو حزب حزب دموکراتیک چپ و دموکرات های چپ شد و در ۲۰۰۷ از اعضای مؤسس حزب دموکرات ایتالیا بود. او از ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۸ وزیر فرصت های برابر در نخستین کابینهٔ رومانو پرودی بود. او برای نخستین بار در انتخابات سراسری ایتالیا ۲۰۰۶ برای سنای ایتالیا کاندید شد و پس از انتخاب به عنوان رئیس گروه ائتلاف زیتون منصوب شد. پس از تأسیس حزب دموکرات، فینو
کیارو به عنوان رهبر PD در سنای انتخاب شد و پس از انتخابات سراسری ایتالیا ۲۰۰۸ دوباره تأیید شد. در ۲۰۰۸ او همچنین به طور ناموفق برای ریاست انتخابات منطقه ای سیسیل ۲۰۰۸ رقابت کرد. همسر او پس از تحقیقات دادگاه های ایتالیا در زمینهٔ سوءاستفاده از قدرت و کلاهبرداری تشدید شده، در سال ۲۰۱۸ از تمامی اتهامات کاملاً تبرئه شد.
لائورا بالبو (زادهٔ ۳۰ نوامبر ۱۹۳۳ در پادوا) جامعه شناس و سیاستمدار ایتالیایی است. بالبو به عنوان بورسیه فولبرایت در دانشگاه های پادوا و دانشگاه کالیفرنیا، برکلی تحصیل کرده و سپس در دانشگاه های میلان و فرارا به تدریس پرداخته است. او همچنین در دانشگاه های هاروارد و دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز به عنوان استاد مهمان فعالیت کرده است. بالبو در پارلمان ایتالیا نیز خدمت کرده و از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰ در کابینهٔ ماسیمو دالما به عنوان وزیر فرصت های برابر فعالیت داشته است. سوابق علمی. بالبو در سال ۱۹۵۶ از دانشگاه پادوا در رشتهٔ جامعه شناسی فارغ التحصیل شد. سپس به عنوان بورسیه فولبرایت در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی ثبت نام کرد و پس از بازگشت به ایتالیا در دانشگاه میلان به تدریس جامعه شناسی پرداخت. او در سال ۱۹۶۸ استاد دانشگاه شد و بعدها رئیس دانشکده علوم انسانی دانشگاه فرارا گردید. موضوعات مورد علاقه پژوهشی او شامل نژادپرستی، شهرنشینی، سیاست های خانواده و نظام رفاه اجتماعی است. بالبو به ویژه به نقش زنان در جامعه علاقه مند است و اصطلاح "حضور دوگانه" () را برای توضیح مسئولیت زنان هم در زندگی خصوصی و خانوادگی و هم در عرصهٔ عمومی کا
ر ابداع کرد. او بورسیه ارشد فولبرایت در مرکز مطالعات اروپایی دانشگاه هاروارد، پژوهشگر مهمان در Radcliffe Institute for Advanced Study (۱۹۶۳–۱۹۶۵) و استاد مهمان در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی و دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز (۱۹۸۰) بوده است. سوابق سیاسی. بالبو از فعالیت دانشگاهی مرخصی گرفت و برای عضویت در پارلمان اقدام کرد و نخستین بار در ۱۹۸۳ انتخاب شد. او تا ۱۹۹۲ در پارلمان به عنوان مستقل و سپس عضو "چپ مستقل" خدمت کرد و بعداً به "فدراسیون سبزها" پیوست. از بالبو خواسته شد تا از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰ به عنوان وزیر فرصت های برابر ایتالیا خدمت کند. او تلاش هایی برای گسترش حوزهٔ فرصت های برابر به شامل تبعیض بر اساس نژاد و گرایش جنسی انجام داد. برای نخستین بار در ایتالیا، مسائل مرتبط با گرایش جنسی به یک مأموریت مشخص در وزارتخانه سپرده شد و فرانکو گریلینی مسئول آن شد. او همچنین برای افزایش نمایندگی زنان در سیاست و بهبود اشتغال زنان فعالیت کرد و نخستین کنفرانس ملی اشتغال زنان را در ژانویهٔ ۲۰۰۰ در ناپل، با افتتاح توسط رئیس جمهور کارلو آزلیو چیامپی، برگزار نمود. بین ۲۰۰۰ و ۲۰۰۱، مشاور ویژه نخست وزیر در امور تبعیض و نژادپرستی بود.
آثار. از جمله آثار او می توان به موارد زیر اشاره کرد: سایر فعالیت ها. بالبو رئیس (۱۹۹۸–۲۰۰۱) بود. او به عنوان مشاور برای دفتر اروپایی سازمان جهانی بهداشت در کپنهاگ و یونسکو فعالیت کرده، ریاست را بر عهده داشته و ریاست انجمن بین المللی مطالعه نژادپرستی (IASR) در آمستردام را بر عهده داشته است.
«آنارشی یا لانارشیا» مقاله ای آنارشیستی است که در سال ۱۸۸۴ نوشته و در سال ۱۸۹۱ توسط اریکو مالاتستا ویرایش شده است. در این متن، این انقلابی ایتالیایی نظریه ها و روش های کلیدی آنارشیستی را به مخاطبان خود ارائه داد. او همچنین علیه مارکسیسم و آنارشیسم فردگرایانه استدلال کرد و به دیدگاه های کروپوتکین پاسخ داد. مالاتستا از این متن برای حمایت از ایده سازمان ها که قادر به هماهنگی اقدام مستقیم هستند و روش های مشترک، بیش از نظریه، برای پشتیبانی از دیدگاه های خود استفاده کرد. این اثر یکی از پرخواننده ترین آثار آنارشیستی در تاریخ بود که به طور گسترده منتشر و به زبان های متعددی ترجمه شد. تاریخچه. این متن ابتدا در نسخه اول در سال ۱۸۸۴ به زبان ایتالیایی نوشته شد سپس بین سال های ۱۸۹۱ تا ۱۸۹۲ با ترجمه انگلیسی اصلاح شده ای دوباره منتشر شد. در ماهنامه آنارشیستی بریتانیایی "«آزادی»" منتشر شد و سال بعد دوباره منتشر شد. در سال های ۱۹۷۳ و ۱۹۹۴، ترجمه های انگلیسی جدیدی از نسخه ایتالیایی سال های ۱۸۹۱–۱۸۹۲ ارائه شد که دقیق تر از ترجمه اولیه در نظر گرفته می شوند. این کتاب یکی از پرفروش ترین کتاب های آنارشیستی در تاریخ و یکی از آثار مهم
اندیشه مالاتستا است. علاوه بر این، به خارج از کشور، مانند آمریکای جنوبی، صادر شد و در آنجا به یک مرجع آنارشیستی عمومی تبدیل شد. با این حال، برای خود مالاتستا، این متن مورد علاقه اش نبود. این کتاب در سال ۱۹۰۷ توسط ژانگ لی به زبان چینی و تقریباً در همان زمان به زبان ژاپنی ترجمه شد. فهرست مطالب. تفاوت قابل توجهی بین اولین متن منتشر شده توسط نویسنده در سال ۱۸۸۴ و نسخه دوم متن وجود دارد. در این نسخه دوم، مالاتستا در مواضع خود تکامل یافته است؛ او دیگر صریحاً به کمونیسم آنارشیستی اشاره نمی کند و از تعریف بیش از حد دقیق آنارشی اجتناب می کند و در عوض ترجیح می دهد یک چارچوب کلی فکری را حفظ کند تا از محدود کردن بیش از حد موضوع خود جلوگیری کند. برای او، این بیشتر در مورد ارائه روش های آنارشیستی است تا یک راه حل ایده آل و نظری برای مشکلاتی که آنارشی به آنها می پردازد. در متن، مالاتستا با بسط نظریه ای در باب دولت، نکات بعدی خود را مطرح می کند: به طور کلی، مالاتستا با این ایده که دولت را نیرویی تعدیل کننده و بی طرف در منازعات اجتماعی بدانیم، مخالف است. از نظر او، این تصور یک توهم است، زیرا دولت همیشه تحت کنترل یک جناح خواه
د بود. این کتاب در واکنش به مارکسیسم و آنارشیسم فردگرا نوشته شده بود و استدلال می کرد که آنارشیست ها باید خود را در سازمان ها یا احزابی بیابند که برای هماهنگی اقدام مستقیم ایجاد شده اند. اگرچه مالاتستا با برخی از ایده های کروپوتکین مخالف بود، اما این متن همچنان تحت تأثیر تأثیر کروپوتکین بر اندیشه او بود. در این متن، مالاتستا چندین تعریف از آنارشی ارائه داد، از جمله یکی به عنوان «وضعیت مردمی که بدون مراجع قانونی و بدون حکومت بر خود حکومت می کنند». او همچنین استدلال کرد که به گفته ژاک گیلونی، «آنارشی هم یک هدف نهایی و هم تا حدی، وضعیتی با ارزش جهانی است».
آگالما: ریویستا دی استودی فرهنگی و دی استتیکا (Agalma: Rivista di Studi Culturali e di Estetica) یک مجله دانشگاهی است که به مطالعات فرهنگی و زیبایی شناسی اختصاص دارد. این مجله در سال ۲۰۰۰ توسط فیلسوف ماریو پرنیولا و گروهی از روشنفکران ایتالیایی و بین المللی در پاسخ به نارضایتی گسترده از زمینه های فلسفی و فرهنگی بین المللی و ایتالیایی در آن زمان تأسیس شد. هدف آن فراهم کردن بستری برای کار نظری پیرامون مطالعات فرهنگی و زیبایی شناسی در ایتالیا است. عنوان مجله منعکس کننده اهداف، محتوا و جهت گیری آن است. «آگالما» یک کلمه یونانی باستان است که به معنای زینت، هدیه، تصویر و مجسمه است. این کلمه معنای گسترده ای دارد که در آن ارزش اقتصادی، جنبه های زیبایی شناسی، مطالعات فرهنگی و قدرت نمادین با هم جمع می شوند. بخش اول یک شماره معمولاً تک نگاری است و به موضوع یک کنفرانس بین المللی که توسط کرسی زیبایی شناسی دانشگاه رم تور ورگاتا و سایر مؤسسات فرهنگی برگزار می شود، مرتبط است. بخش های دیگر شامل بحث ها، مصاحبه ها و بررسی هایی است که طیف گسترده ای از مفاهیم مرتبط با اندیشه فلسفی غربی و غیرغربی را پوشش می دهد.
دایرةالمعارف هنرهای نمایشی (ایتالیایی: دایرةالمعارف از نمایش؛ گاهی به عنوان دایرةالمعارف !نمایش دهید نیز ذکر می شود) یک دایرةالمعارف تخصصی به زبان ایتالیایی در زمینه هنرهای نمایشی بود که بین سال های ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۵ منتشر شد اولین ویراستار آن منتقد و روزنامه نگار تئاتر ایتالیایی، سیلویو دامیکو، بود. این دایره المعارف که جامع ترین دایره المعارف بین المللی هنرهای نمایشی محسوب می شود، در بخش مرجع بسیاری از کتابخانه ها گنجانده شده است. تاریخچه. دایره المعارف هنرهای نمایشی حاصل دو پروژه جداگانه است که یکی مربوط به سال ۱۹۴۵ و دیگری مربوط به سال ۱۹۵۴ است. نسخه اولیه. از سال ۱۹۴۵ یا ۱۹۴۶، دامیکو پروژه ای را برای توسعهٔ دایره المعارف هنرهای نمایشی آغاز کرد. این پروژه که توسط یک تیم ویراستاری متشکل از چند نفر و به رهبری دامیکو انجام شد، در عرض سه یا چهار سال تهیه شد و شامل چهار جلد بود. از آنجایی که این اثر سطحی تلقی می شد، قابل انتشار نبود. با این حال، الگویی برای مطالعهٔ علمی تئاتر و سایر هنرهای نمایشی ارائه داد. نسخه بعدی. پروژه دوم که به صورت مجموعه ای ۱۲ جلدی طراحی شده بود، رویکردی قوم نگاری اتخاذ کرد. این پروژه از مز
یت یک گروه ویراستاری ثابت برخوردار بود و از کارمندان خارجی استفاده می کرد. هیئت تحریریه دامیکو در کاخ دوریا پامفیلی، خیابان پلبیسیتو ۱۱۲ کار می کردند. وکیل کارلو مینو، برادر همسر دامیکو، بودجه ای برای پروژه دوم پیدا کرد و دامیکو را به ناشران ارجاع داد. تیم تحریریه در تهیه فهرست درام ها، اپراها، باله ها و فیلم ها، از خود می پرسید که آیا کارشان ارزشمند یا مفید است یا خیر. فرانچسکو ساویو بود که گاهی می گفت: «البته که هست؛ اگر کسی بخواهد روزی دایره المعارف هنرهای نمایشی ایجاد کند، این مطالب را مفید خواهد یافت.» وقتی خبر انتشار دایره المعارف منتشر شد، هیئتی برای راهنمایی در کار سازمانی برای راه اندازی دایره المعارف تئاتر پراگ از راه رسید. ساختار کار بهتر بیان شد. مسئولیت هر بخش، مانند فیلم، موسیقی یا تئاتر، به یک گروه کوچک اولیه واگذار شد که به سرعت به سی ویراستار افزایش یافت که بیش از پانصد کارمند را هماهنگ می کردند. بخش های بزرگی از کار به همکارانی واگذار شد که بسیاری از آنها در کشورهای خارجی بودند. این پروژه در سال ۱۹۵۷، دو سال پس از مرگ دامیکو، به دلیل اختلافات بین دفتر تحریریه و ناشر، دچار بحران شدیدی شد. انت
ظار ناشر انتشار دو جلد در سال بود، اما هیئت تحریریه تنها توانست هر سال یک جلد منتشر کند. به دلیل این بحران، بین جلد اول و چهار جلد آخر که جزئیات آنها گاهی کمتر دقیق در نظر گرفته می شود، عدم تعادل وجود دارد. نسخه ها. «دایرةالمعارف هنرهای نمایشی، ضمیمه "۱۹۵۵–۱۹۶۵"» که در سال ۱۹۶۶ در رم توسط اتحادیه تحریریه منتشر شد "،" نسخهٔ به روز شدهٔ مجموعهٔ اصلی است. این دایره المعارف به تحولات و زندگی نامه ها می پردازد. «دانشنامه هنرهای نمایشی. "فهرست-راهنما»" (دایرةالمعارف سرگرمی. فهرست-رپرتوار) که در سال ۱۹۶۸ توسط اتحادیه تحریریه در رم منتشر شد، فهرستی از ۱۴۵۰۰۰ مدخل ذکر شده در مجموعه اصلی و ضمیمه ها است. این فهرست به نویسنده، ژانر و سال آهنگسازی اشاره دارد. پرسنل و مدیریت. مشاوران شامل ساباتینو موسکاتی برای تئاتر عبری و ییدیش؛ داریو پوچینی برای تئاتر به زبان ایبری؛ لوئیجی سالوینی برای تئاتر به زبان های اسلاوی، فینو-اوگریک و رومانیایی؛ جولیانو برتوچیولی برای تئاتر به زبان چینی بودند. تقریباً تمام نقاشی ها توسط فارغ التحصیلان جوان و تازه فارغ التحصیل شده کشیده شده بود. برخی از تصاویر توسط هلن پوولدو ویرایش شده بود. متن ها
و پیش نویس ها توسط استادان بررسی شدند. ارزیابی های انتقادی و عمومی. بیشتر کتابخانه ها آن را جزء اساسی بخش مرجع خود می دانند. زندگینامه های پیشنهادی بسیاری از چهره های کم اهمیت تر گنجانده نشد، زیرا کارکنان ویراستاری قادر به رعایت مهلت ناشر نبودند. انتقادات وارده به این دانشنامه شامل این واقعیت بوده است که فقط به زبان ایتالیایی موجود بوده، اروپامحور بوده و تئاتر غیراروپایی و تئاتر قرن بیستم در آن کمتر مورد توجه قرار گرفته اند. اگرچه این دانشنامه برای اولین بار در دهه ۱۹۵۰ منتشر شد، اما بر اساس اسناد قبل از جنگ جهانی دوم بود. تا دهه ۱۹۷۰، "دانشنامه هنرهای نمایشی" منسوخ شده تلقی می شد.
روزنامه دولتی مالتا ( , ) یک روزنامه دولتی است که توسط وزارت اطلاعات دولت مالت منتشر می شود. این روزنامه اولین بار در سال ۱۸۱۳، زمانی که این جزایر مستعمره بریتانیا بودند، منتشر شد و پس از استقلال مالت در سال ۱۹۶۴ نیز به انتشار خود ادامه داد. از آن زمان، این روزنامه به زبان های مالتی و انگلیسی منتشر شده است؛ نسخه های قبلی به زبان ایتالیایی یا ترکیبی از برخی یا هر سه زبان بودند. از سال ۲۰۱۵، این روزنامه فقط در قالب دیجیتال منتشر می شود و فقط تعداد محدودی از نسخه های آن برای اهداف بایگانی چاپ می شوند. تاریخچه انتشار. «"ژورنال دو مالت»"، روزنامه ای که در زمان اشغال مالت توسط فرانسه در سال ۱۷۹۸ منتشر می شد، به عنوان سلف "«گازت دولتی مالت»" در نظر گرفته می شود. پس از استقرار حکومت بریتانیا در مالت در سال ۱۸۰۰، تعدادی روزنامه توسط دولت تحت عناوین مختلف منتشر شد: "«فولیو دِ آوویسی»" (۱۸۰۳–۱۸۰۴)، "«لارگو»" (۱۸۰۴)، "«ایل کارتاژینز»" (۱۸۰۴–۱۸۰۵) و «"ژورناله دی مالت»" (۱۸۱۲–۱۸۱۳). اولین نسخه از "روزنامه دولتی مالت" در ۲۷ اکتبر ۱۸۱۳ منتشر شد. اولین نسخه با عنوان "«روزنامه دولتی مالت»" به زبان انگلیسی در ۷ اوت ۱۸۱۶ منتشر ش