Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و فیومه اشغال شدند: دومی در سرزمین هایی که متفقین در ابتدا مخفیانه به ایتالیا در صورت پیروزی وعده داده بودند، گنجانده نشده بود، اما ایتالیایی ها تصمیم گرفتند در پاسخ به یک شورای ملی محلی که پس از فرار مجارها تشکیل شده بود و اتحاد با پادشاهی ایتالیا را اعلام کرده بود، مداخله کنند. رجیا مارینا، پولا، سبنیکو و زارا را اشغال کرد که پایتخت فرمانداری دالماتیا شد. فرمانداری دالماتیا هدف موقت خود را انتقال این سرزمین به سمت ادغام کامل در پادشاهی ایتالیا و اعمال تدریجی قوانین ملی به جای قانون قبلی قرار داد. فرمانداری دالماتیا پس از توافقات ایتالیا-یوگسلاوی که منجر به پیمان راپالو (۱۹۲۰) شد، تخلیه شد. ایتالیا همچنین اینسبروک و تمام تیرول را توسط سپاه سوم ارتش اول با ۲۰ تا ۲۲ هزار سرباز اشغال کرد. نیروهای ایتالیایی نقش مهمی در دفاع از آلبانی در برابر اتریش-مجارستان ایفا کردند. از سال ۱۹۱۶، لشکر ۳۵ ایتالیا به عنوان بخشی از ارتش متفقین شرق در جبهه سالونیک جنگید. سپاه شانزدهم ایتالیا (یک نهاد مستقل از ارتش شرق) در عملیات علیه نیروهای اتریش-مجارستان در آلبانی شرکت کرد. جبهه غربی. برخی از لشکرهای ایتالیایی نیز برای حمایت از
اتحاد در جبهه غربی اعزام شدند. در سال ۱۹۱۸، نیروهای ایتالیایی در طول حمله بهاری آلمان، نبردهای شدیدی را تجربه کردند. برجسته ترین حضور آنها در این جبهه، نقش آنها در نبرد دوم مارن و حمله ۱۰۰ روزه بود. خاورمیانه. ایتالیا نقش نمادینی در نبرد سینا و فلسطین ایفا کرد و در سال ۱۹۱۷، گروهی متشکل از پانصد سرباز را برای کمک به بریتانیایی ها به آنجا فرستاد. آفریقا. در آفریقا، ایتالیا با جنبش های محلی مورد حمایت عثمانی ها و آلمانی ها روبرو شد که برای حفظ حضور استعماری خود در لیبی و سومالی، در نبردهای دفاعی می جنگیدند. لیبی. در نتیجه جنگ ایتالیا و ترکیه در سال های ۱۹۱۱–۱۹۱۲، ایتالیایی ها لیبی را از امپراتوری عثمانی به دست آوردند و نیروهایشان سواحل لیبی را کنترل کردند. سپس ایتالیا شروع به گسترش به داخل کشور کرد، اما با آماده شدن برای ورود به جنگ جهانی اول، نیروی اشغالگر خود را کاهش داد و پس از برخی عقب نشینی ها (در نزدیکی مزده و قصر بو هادی) و قیام ها، مجبور به عقب نشینی به ساحل شد. پس از ورود ایتالیا به جنگ، سلطان عثمانی سید احمد را مأمور بازپس گیری لیبی کرد و (به همراه آلمانی ها) از سنوسی ها و سایر گروه ها علیه ایتالیایی
ها حمایت کرد. عملیات عثمانی-آلمانی در طرابلس در مصراته مستقر بود، جایی که هر دو هفته یک بار یک زیردریایی برای تحویل سلاح و مهمات به آنجا می رفت. در ژوئیه ۱۹۱۵، ایتالیا منطقه ساحلی زواره را رها کرد. ایتالیایی ها در ماه مه ۱۹۱۶ زواره و در سال ۱۹۱۷، عجیلات، سیدی بلال، سعید و جنزور را دوباره اشغال کردند. در آوریل ۱۹۱۷، پیمان آکروما بین ایتالیایی ها و سنوسی ها امضا شد. دومی حملات به ایتالیایی ها را متوقف کرد و به وفاداری خود به عثمانی ها پایان داد. آتش بس با امپراتوری عثمانی و کنفرانس صلح پاریس که منجر به معاهدات ۱۹۲۰ و ۱۹۲۲ شد، مالکیت ایتالیا بر لیبی را تأیید کرد و سلطان را از هرگونه حق و نقش مذهبی که پس از ۱۹۱۲ در این منطقه حفظ کرده بود، محروم کرد. سومالی. در طول جنگ جهانی اول، درویش ها (با حمایت عثمانی ها) به سرزمین های تحت کنترل ایتالیا حمله کردند، اما توسط پادگان های بولو بورتی و تیگلو متوقف شدند. در ۲۷ مارس ۱۹۱۶، به لطف خیانت برخی از نیروهای نامنظم سومالی که به خدمت ایتالیایی ها درآمده بودند، درویش ها قلعه بولو بورتی را غارت کردند. افسر ایتالیایی باتیستلا در این حمله کشته شد. پس از بازپس گیری بولو بورتی، یک
ستون ایتالیایی به فرماندهی کاپیتان سیلوستری، درویش ها را در نبرد بلدوین (۱۶ ژانویه ۱۹۱۷) که پایگاه اصلی عملیات علیه سومالی لند ایتالیا بود، شکست داد و پراکنده کرد. ستون ایتالیایی تلفات سبکی (۶ کشته و ۴ زخمی) داشت، در حالی که درویش ها ۵۰ کشته و تعداد زیادی زخمی داشتند؛ علاوه بر این، ایتالیایی ها ۲۰۰ شتر را به غنیمت گرفتند و درویش ها را از تحرک محروم کردند. درویش ها در ادامه جنگ جهانی اول حملات قابل توجهی به سومالی لند ایتالیا انجام ندادند. پیامدها. با پایان جنگ، نخست وزیر ایتالیا، ویتوریو امانوئل اورلاندو، با نخست وزیر بریتانیا، دیوید لوید جورج، نخست وزیر فرانسه، ژرژ کلمانسو و رئیس جمهور ایالات متحده، وودرو ویلسون، در ورسای دیدار کرد تا در مورد چگونگی تعریف مجدد مرزهای اروپا برای جلوگیری از جنگ آینده اروپا بحث کنند. این مذاکرات دستاورد ارضی کمی برای ایتالیا به همراه داشت، زیرا ویلسون به همه ملیت های اروپایی قول آزادی برای تشکیل دولت-ملت های خود را داد. در نتیجه، پیمان ورسای، دالماتیا و آلبانی را آنطور که وعده داده شده بود، به ایتالیا واگذار نکرد. علاوه بر این، بریتانیا و فرانسه تصمیم گرفتند مستعمرات فرامرزی آل
مان را به قیمومت های خود تقسیم کنند و ایتالیا هیچ قیمومتی دریافت نکرد. ایتالیا همچنین از تجزیه امپراتوری عثمانی هیچ سرزمینی به دست نیاورد. با وجود این، اورلاندو با امضای پیمان ورسای موافقت کرد که باعث جنجال علیه دولت او شد. معاهده سن ژرمن-آن-له (۱۹۱۹) و معاهده راپالو (۱۹۲۰) اجازه الحاق ترنتینو آلتو-آدیجه، جولیان مارچ، ایستریا، کوارنر و همچنین شهر دالماتیایی زارا را داد. گابریل دانونزیو، شاعر ملی گرای ایتالیایی (که به خاطر پرواز بر فراز وین در ۹ اوت ۱۹۱۸ نیز مشهور است) که از توافق صلح خشمگین بود، جانبازان و ملی گرایان ناراضی را در سپتامبر ۱۹۱۹ به تشکیل دولت آزاد فیومه هدایت کرد. محبوبیت او در بین ملی گرایان باعث شد که او را ایل دوچه ("رهبر") بنامند و او در حمله خود به فیومه از شبه نظامیان با پیراهن سیاه استفاده کرد. عنوان رهبری دوچه و لباس شبه نظامیان با پیراهن سیاه بعداً توسط جنبش فاشیستی بنیتو موسولینی به کار گرفته شد. درخواست الحاق فیومه به ایتالیا به همه جناح های سیاسی گسترش یافت. پیمان رم (۱۹۲۴) منجر به الحاق شهر فیوم به ایتالیا شد. عدم دستیابی ایتالیا به قلمرو بیشتر منجر به این شد که این نتیجه به عنوان ی
ک پیروزی ناقص محکوم شود. لفاظی پیروزی ناقص توسط موسولینی اتخاذ شد و منجر به ظهور فاشیسم ایتالیایی شد و به نکته ای کلیدی در تبلیغات ایتالیای فاشیست تبدیل شد. مورخان، پیروزی ناقص را یک «افسانه سیاسی» می دانند که توسط فاشیست ها برای دامن زدن به امپریالیسم ایتالیا و پنهان کردن موفقیت های ایتالیای لیبرال پس از جنگ جهانی اول مورد استفاده قرار می گرفت. ایتالیا همچنین یک کرسی دائمی در شورای اجرایی لیگ ملل به دست آورد.
قشر حرکتی بخشی از قشر مخ است که در برنامه ریزی، کنترل و اجرای حرکات ارادی نقش دارد. قشر حرکتی در لوب پیشانی و در بخش پسین چرخ پیش مرکزی قرار دارد، درست در جلوی شیار مرکزی. بخش ها. قشر حرکتی را می توان به سه بخش اصلی تقسیم کرد: علاوه بر قشر مخ، نواحی دیگر مغز نیز برای کارکرد حرکتی اهمیت فراوان دارند؛ از جمله مخچه، گره های قاعده ای، هستهٔ پدونکولوپونتین و هستهٔ سرخ، و نیز دیگر هسته های حرکتی زیرقشری.
نظارت بر کارکنان (به انگلیسی: "Employee monitoring") به استفاده از روش ها، ابزارها و فناوری هایی گفته می شود که برای ردیابی، مشاهده یا ثبت فعالیت های کارکنان در محل کار طراحی شده اند. هدف از این نظارت معمولاً افزایش بهره وری، حفظ امنیت اطلاعات، جلوگیری از سوءاستفاده از منابع سازمانی و اطمینان از رعایت سیاست های داخلی شرکت است. تاریخچه. نظارت بر کارکنان از اوایل قرن بیستم و با ظهور خطوط تولید صنعتی آغاز شد. با پیشرفت فناوری، این نظارت از پایش دستی به نظارت دیجیتال تبدیل شد. در دههٔ ۱۹۹۰ میلادی با گسترش استفاده از اینترنت و ایمیل سازمانی، شرکت ها شروع به پایش فعالیت های آنلاین کارکنان کردند. در دههٔ ۲۰۱۰ و پس از آن، با گسترش دورکاری، استفاده از نرم افزارهای نظارت دیجیتال به طور چشمگیری افزایش یافت. انواع نظارت. روش های متعددی برای نظارت بر کارکنان وجود دارد، از جمله: ابزارها و نرم افزارهای نظارتی. با رشد فناوری، ابزارهای نرم افزاری مختلفی برای پایش و تحلیل فعالیت کارکنان توسعه یافته اند. این ابزارها معمولاً امکان مشاهدهٔ فعالیت سیستم، ثبت زمان کار، تهیهٔ اسکرین شات و تحلیل بهره وری را برای مدیران فراهم می کنند.
از جمله نرم افزارهای شناخته شده در این حوزه می توان به Hubstaff، ActivTrak، Time Doctor، Teramind و ATeams Monitoring اشاره کرد. سیستم نظارت ATeams قابلیت هایی مانند ثبت خودکار فعالیت کاری، تحلیل زمان مفید و ارزیابی عملکرد تیمی را ارائه می دهد. ملاحظات اخلاقی. نظارت بر کارکنان یکی از بحث برانگیزترین موضوعات در حوزهٔ اخلاق کاری و حریم خصوصی است. منتقدان می گویند نظارت بیش از حد موجب کاهش اعتماد، افزایش استرس و تضعیف روابط انسانی در محیط کار می شود. در مقابل، طرفداران آن را ابزاری برای ارتقای بهره وری و جلوگیری از سوءاستفاده از منابع شرکت می دانند. در بسیاری از کشورها، چارچوب های قانونی برای محدودسازی میزان نظارت وجود دارد. نظارت در دوران دورکاری. در دورهٔ همه گیری کووید-۱۹ و افزایش کار از خانه، استفاده از نرم افزارهای مانیتورینگ رشد چشم گیری داشت. کارفرمایان از ابزارهایی برای اندازه گیری زمان کار، سطح فعالیت و حتی گرفتن اسکرین شات از صفحهٔ کارمندان استفاده کردند، که موجب بحث های گسترده ای دربارهٔ مرز میان نظارت و نقض حریم خصوصی شد. قوانین و مقررات. در کشورهای مختلف، محدودیت های قانونی برای نظارت متفاوت است:
بافت ماهیچه ای مخطط، بافتی ماهیچه ای است که واحدهای کارکردی تکرارشونده ای به نام سارکومر دارد. در زیر میکروسکوپ، سارکومرها در امتداد فیبرهای ماهیچه ای دیده می شوند و ظاهری مخطط به بافت می دهند. دو نوع ماهیچه مخطط ، ماهیچه استخوانی و ماهیچه قلبی هستند. بافت ماهیچه ای مخطط دارای لوله های T است که امکان آزادسازی یون های کلسیم از شبکه سارکوپلاسمی را فراهم می کنند.
برج طبل یا برج گولو، برجی در مرکز یک شهر یا روستای قدیمی آسیایی، عمدتاً چین، است که محل قرارگیری طبل های سیگنال دهنده بوده است. معمولاً یک برج ناقوس نیز در همان نزدیکی وجود داشت. آنها زمانی در سراسر چین در روستاها یافت می شدند و مرکز نمادین سکونتگاه را مشخص می کردند و برای نشان دادن شب و احضار مردم برای مراسم مدنی و مناسبت های مهم مانند سال نو چینی استفاده می شدند. چین. برج طبل اغلب در مرکز نمادین یک شهر قرار دارد و مناطق مرکزی چندین شهر چینی به نام این برج نامگذاری شده اند. برج های ناقوس نیز ساختمان هایی هستند که برای اعلام زمان استفاده می شوند و در پایتخت های چین اغلب به صورت جفت ساخته می شوند، معمولاً یک برج ناقوس در شرق و یک برج طبل در غرب قرار دارند، که زنگ در اوایل صبح به صدا در می آید و طبل در عصر نواخته می شود، که به عنوان «زنگ های صبح و طبل های عصر» شناخته می شود. در برخی موارد، مانند برج ناقوس و طبل پکن، برج ناقوس در شمال و برج طبل در جنوب قرار دارد، در حالی که در موارد دیگر، مانند برج ناقوس و طبل شانهایگوان، آنها یک برج واحد هستند. برج طبل شهر نانجینگ. برج طبل شهر نانجینگ در مرکز منطقه گولو نانجینگ
واقع شده است. این برج که در سال ۱۳۸۲، پانزدهمین سال دوران هونگ وو در دوران سلسله مینگ ساخته شد، برای اعلام زمان در روز و شب و خوشامدگویی به پادشاه استفاده می شد. اکنون به عنوان پارک برج طبل توسعه یافته است و منطقه مجاور پارک، میدان برج طبل است. بازدیدکنندگان می توانند در طبقه دوم برج طبل، زنگ و طبل را به صدا درآورند. عکس هایی از برج طبل قدیمی در طبقه سوم به نمایش گذاشته شده است که به بازدیدکنندگان نگاهی اجمالی به گذشته نانجینگ می دهد. برج طبل شی آن. برج طبل شی آن در انتهای جنوبی دروازه بی یوان خیابان غربی در شی آن، استان شانشی واقع شده است. این بنا در سال ۱۳۸۰ میلادی در اوایل سلسله مینگ ساخته شده است. این بنا دو بار، در سال های ۱۶۹۹ و ۱۷۴۰ در طول سلسله چینگ، مرمت شده است. به دلیل قرار دادن یک طبل بزرگ در بالای برج برای اعلام زمان، به آن «برج طبل» گفته می شود. ژاپن. در ژاپن، ساختمان هایی به نام برج های طبل یا برج های تایکو را می توان در اماکن مذهبی مانند معابد و زیارتگاه ها یافت. بسته به معبد یا زیارتگاه، یک برج طبل (یا برج ناقوس) به تنهایی یا یک برج طبل و برج ناقوس به صورت جفت، در مکان های متقارن ساخته می شو
ند. این ساختمان ها اغلب به صورت برج هایی با دهانه های بزرگ ساخته می شوند تا صدای طبل ها بتواند به فواصل دورتری برسد. در روزگاری که هنوز ساعت به طور گسترده مورد استفاده قرار نگرفته بود، مردم با طبل و ناقوس از زمان مطلع می شدند. جفت برج ناقوس و طبل در مقابل دروازه یومیمون معبد نیکو توشوگو در سال ۱۶۳۶ (کانی ۱۳) ساخته شده اند و به عنوان آثار فرهنگی مهم ژاپن تعیین شده اند. مانند سایر بناهای معبد توشوگو، این اجزا با رنگ های طلایی، مشکی و شنگرف به عنوان رنگ های اصلی، به طرز درخشانی رنگ آمیزی شده اند و با کنده کاری ها و سایر تزئینات به طور مجللی تزئین شده اند. برج طبل قلعه. تایکو یاگورا (برج طبل) ساختمانی است که عملکردی مشابه برج طبل در معابد دارد و معمولاً زمان باز شدن دروازه ها را در طلوع و غروب خورشید اعلام می کند. این ساختمانی است که همیشه در قلعه ها نصب می شود و سازه ای مشابه آن برج ناقوس است. آنها اغلب ساختمان های چند طبقه هستند و به ندرت مانند قلعه هیمجی دارای برجک مسطح هستند. طبقه اول مانند یک برجک معمولی ساخته شده است، در حالی که طبقه دوم دارای پنجره های بزرگ با طبل های آویزان است. آنها گاهی اوقات به صورت تز
ئینی ساخته می شوند، با پنجره های گل شکل در دهانه ها و نرده های اطراف آنها. در حال حاضر، تایکو یاگوراهای باقی مانده شامل آنهایی هستند که در قلعه هیمجی (یاگورای مسطح)، قلعه کاکه گاوا و یک نمونه مرمت شده در قلعه هیروشیما قرار دارند. جستارهای وابسته. کایفنگ
الساندرو فارنیزی (؛ ۷ اکتبر ۱۵۲۰ – ) یک کاردینال ایتالیایی، دیپلمات و یک مجموعه دار بزرگ و حامی هنر بود. فارنزی نوه پاپ پل سوم (که نام او نیز الساندرو فارنزه بود) و پسر پیر لوئیجی فارنزی، دوک پارما بود که در سال ۱۵۴۷ به قتل رسید. او را نباید با برادرزاده اش، الساندرو فارنزی، فرماندار هلند اسپانیا و نتیجه پاپ پل سوم اشتباه گرفت. زندگی اولیه. فارنزه در قلعه خانوادگی والنتانو در توسکانی در ۷ اکتبر ۱۵۲۰ (استان فعلی ویتربو)، پسر پیرلوئیجی فارنزه، که پسر کاردینال الساندرو فارنزه (پاپ پل سوم) بود، و گیرولاما اورسینی، دختر لودوویکو اورسینی، هفتمین کونته دی پیتیلیانو، و جولیا کونتی، متولد شد. پیرلوئیجی فارنزه و گیرولاما اورسینی در ۶ اوت ۱۵۱۹ در رم ازدواج کردند. الساندرو جوان به همراه پسر عمویش، گویدو آسکانیو اسفورزا دی سانتا فیورا، در بولونیا تحصیل کرد. او عضو کالج آنکارانو بود که در قرن ۱۵ توسط پتروس د آنکارانو در توسیا، برای دانشجویان متخصص در مطالعات حقوقی تأسیس شده بود. در ۱۸ دسامبر ۱۵۳۴، در سن ۱۴ سالگی، توسط پدربزرگش پل سوم، که دو ماه قبل به مقام پاپی انتخاب شده بود، به عنوان کاردینال شماس سنت آنجلو در پِشریا منص
وب شد. در ۱۱ آگوست ۱۵۳۵، او به عنوان راهب اعظم ستوده صومعه تره فونتانه در ویا اوستینس منصوب شد، سمتی که تا سال ۱۵۴۴ در اختیار داشت. در سال ۱۵۳۵، او همچنین به عنوان راهب اعظم ستوده سنت اتین د کان منصوب شد. مناصب. کاردینال جوان فارنیز مناصب و مناصب بسیار دیگری را دریافت کرد، از جمله معاون صدراعظم کلیسای مقدس روم (۱۳ اوت ۱۵۳۵–۲ مارس ۱۵۸۹)، او همچنین فرماندار تیوولی (۱۵۳۵–۱۵۵۰)، کشیش اعظم کلیسای سنت ماری ماژور (۱۵۳۷–۱۵۴۳)، کشیش اعظم کلیسای سنت پیتر (۱۵۴۳–۱۵۸۹) شد. در ۲۷ آگوست ۱۵۳۹، در سن ۱۸ سالگی، الساندرو فارنیز به عنوان پاتریارک لاتین اورشلیم منصوب شد. او در ۲۸ فوریه ۱۵۵۰ با انتصاب پاتریارک جدید، این سمت را ترک کرد. این سمت بسیار پرسود بود، وظایف ظاهری بودند و لزوماً شامل عملکردهای اسقفی نمی شد. در سال ۱۵۳۸، او به عنوان منشی اصلی پاپ پل سوم منصوب شد و با کمک مونسینور (خانم) مارچلو سروینو، تا سال ۱۵۴۹ بیشتر امور پاپ را مدیریت کرد. در سال ۱۵۴۱، کاردینال فارنیز به عنوان محافظ امپراتوری مقدس روم در برابر سریر مقدس و محافظ اسپانیا در برابر سریر مقدس منصوب شد. این مناصب او را به برجسته ترین تسریع کننده تمام امور امپر
اتوری و اسپانیا در کوریای روم تبدیل کرد. نظر او همیشه مورد مشورت قرار می گرفت و از آنجایی که او برادرزاده پاپ بود، اغلب از آن پیروی می شد. در همان زمان، او به عنوان نماینده پاپ در آوینیون (۱۵۴۱–۱۵۶۵) منصوب شد. رضایت سلطنتی لازم بود. از سال ۱۵۶۴ تا ۱۵۶۵، او اسقف سابینا بود و حدس زده می شود (در غیاب شواهد مثبت) که در سال ۱۵۶۴ بود که فارنیز سرانجام به مقام اسقفی منصوب شد. او قطعاً زمانی که در ۱۵ آوریل ۱۵۶۶ به عنوان متصدی اصلی مقام کاردینال جولیو دلا رووره منصوب شد، یک اسقف بود. از ۱۵۶۵ تا ۱۵۷۸، اسقف توسکولوم (فراسکاتی) بود. از ۹ ژوئیه ۱۵۷۸ تا ۵ دسامبر ۱۵۸۰ اسقف پورتو بود. سپس از ۵ دسامبر ۱۵۸۰ تا زمان مرگش در ۲ مارس ۱۵۸۹، کاردینال-اسقف اوستیا و ولتری و رئیس کالج کاردینال ها بود. مزایای مالی و درآمد. پدربزرگش، پاپ پل سوم، بلافاصله آلساندرو فارنیزه را به عنوان مدیر اسقف نشین پارما (۱ نوامبر ۱۵۳۴) منصوب کرد و به او اجازه داد تا در طول دوره فترت، درآمد اسقفی را جمع آوری کند. آلساندرو در ۱۳ اوت ۱۵۳۵ استعفا داد، زمانی که کاردینال گویدو آسکانیو اسفورزا دی سانتا فیورا، نوه دیگر پل سوم و تنها دو سال بزرگتر از آلساندرو، به
عنوان مدیر جدید منصوب شد (و تا زمان استعفا در سال ۱۵۶۰ از درآمد پارمزان خود بهره مند بود). فارنیزه از ۳۰ ژوئیه ۱۵۳۵ به عنوان مدیر خائن، اسپانیا منصوب شد تا زمانی که مدیر دیگری، کاردینال آلساندرو چزارینی، در ۶ ژوئیه ۱۵۳۷ منصوب شد. او از ۱۵۳۵ تا ۱۵۵۱ و اسقف نشین ویزئو، پرتغال (۱۵۴۷–۱۵۵۲) مدیر بود. در ۹ مه ۱۵۳۶، امپراتور چارلز پنجم، کاردینال فارنیز را به عنوان اسقف اعظم جدید مونرئاله در سیسیل منصوب کرد؛ انتصاب او در ۱۵ مه ۱۵۳۶ توسط پاپ پل سوم تأیید شد. اما مونرئاله جای شادی نبود، زیرا راهبان کلیسای جامع مونرئاله و روحانیون اسقف نشین با یکدیگر درگیر بودند. در ۲۶ ژوئیه ۱۵۴۹، پاپ مجبور به مداخله شد و در نامه ای به کاردینال با عنوان مدیر دائمی اشاره کرد. برای اسقف اعظم زیر سن قانونی و غایب، خانم جیووانی آنتونیو فاساری، اسقف اسمی کریستوپولیس در یونان، جانشینی منصوب شد. در سال ۱۵۴۶، پمپئو زامبکاری جانشین او شد. در سال ۱۵۵۷، خانم فاساری جانشین او شد. جیووانی پیترو فورتیگوئرا، اسقف سیرن در لیبی، کاردینال به یسوعیان اجازه داد تا در مونرئاله کالجی تأسیس کنند و به کشیشان انجمن اجازه داد تا در اسقف نشین کار کنند. در سال ۱۵
۶۸، کاردینال فارنزه از اسقف نشین خود بازدید کرد و یک شورای کلیسایی برگزار کرد. او با کتابدار خود، عتیقه شناس معروف و زندگینامه نویس پاپ، اونوفریو پانوینیو، که متأسفانه در ۱۶ مارس ۱۵۶۸ در پالرمو درگذشت، همراه بود. کاردینال تا سال ۱۵۷۳، زمانی که از مقام اسقفی استعفا داد، همچنان از درآمد اسقف نشین بهره مند بود. در ۱۷ ژوئن ۱۵۳۷، فارنزه پس از استعفای اسقف لوپز د آلارکون به عنوان مدیر اسقف نشین بیتونتو در پادشاهی ناپل منصوب شد. مدیریت او با انتصاب اسقف جدید در ۸ ژانویه ۱۵۳۸ متوقف شد. او در ۱۵ نوامبر ۱۵۳۸، پس از استعفای اسقف هیرونیموس د گلاندرونیبوس، به عنوان مدیر اسقف نشین ماسا ماریتیما منصوب شد. از آنجایی که او تنها هجده سال داشت، از نظر شرعی واجد شرایط اسقف شدن نبود، اگرچه می توانست - و این کار را هم می کرد - تا زمانی که جانشینی در آوریل ۱۵۴۷ منصوب شد، درآمد اسقف را جمع آوری کند. در ۱۶ ژوئیه ۱۵۴۰، فارنیز به عنوان مدیر اسقف نشین کاوایون در پرووانس منصوب شد، که یک سال بعد در ۲۰ ژوئیه ۱۵۴۱ از این سمت استعفا داد. در سال ۱۵۴۹، پدربزرگش پاپ پل سوم درگذشت. او از ۲۸ آوریل ۱۵۵۳، تا زمانی که پاپ جولیوس سوم در ۲۵ ژوئن ۱۵۵۴
دستور صدور فرمان هایی برای اسقف اعظم سیمون د میلی را صادر کرد، مدیر اسقف نشین تور بود. در مورد تور، حق نامزدی متعلق به پادشاه فرانسه، هنری دوم، بود که دخترش دایان در سال ۱۵۵۲ با کوچک ترین برادر فارنزه، اوراتزیو، ازدواج کرده بود. در ۲۵ ژوئن ۱۵۵۴، همان روزی که مدیریت او بر تور متوقف شد، فارنزه به عنوان مدیر اسقف نشین ویویه منصوب شد، که تا زمان تأیید پاپ توسط پادشاه هنری برای انتصاب اسقف جدید در ۱۲ نوامبر ۱۵۵۴ ادامه داشت. او همچنین توسط پادشاه فرانسه به عنوان مدیر اسقف نشین کائور معرفی شد، که این انتصاب در ۱۲ نوامبر ۱۵۵۴ توسط پاپ ژولیوس سوم تأیید شد؛ اسقف جدیدی در ۷ مه ۱۵۵۷ توسط پاپ پل چهارم تأیید شد و به انتصاب او پایان داد. در این فاصله دو مجمع محرمانه برگزار شد که احتمالاً دلیل طول مدت مدیریت او بر کائور بوده است. در سال ۱۵۵۵، کاردینال فارنزه به عنوان مدیر اسقف نشین اسپولتو منصوب شد، پستی که تا زمان انتصاب اسقف جدید در ۱۶ دسامبر ۱۵۶۲ در اختیار داشت. کاردینال الساندرو فارنزه همچنین از ۲۲ نوامبر ۱۵۵۶ به عنوان مدیر اسقف نشین بنونتو خدمت کرد، تا زمانی که اسقف اعظم جدید توسط پل چهارم در ۱۴ ژانویه ۱۵۵۸ تأیید شد. هم
ه این انتصابات را باید به عنوان فرصت هایی برای ثروت اندوزی مالی در نظر گرفت، نه فرصت هایی برای خدمت در تاکستان های خداوند دور از رم. مدیریت های مختلف توسط نمایندگان مجاز انجام می شد. در سال ۱۵۶۴، الساندرو فارنزه جانشین برادرش رانچیو به عنوان راهب اعظم ستایشگر صومعه فارفا شد، که این سمت را تا زمان مرگش در سال ۱۵۸۹ بر عهده داشت. او بود که راهبان بندیکتی جماعت مونته کاسینو را در سال ۱۵۶۷ به صومعه معرفی کرد. او همچنین سیستم آبرسانی صومعه را ساخت یا بازسازی کرد. فعالیت دیپلماتیک. فارنزه همچنین به عنوان نماینده پاپ منصوب شد و صلح بین چارلز پنجم، امپراتور مقدس روم و فرانسیس اول فرانسه که دائماً در حال جنگ بودند را ترتیب داد. در تاریخ ۲۴ نوامبر ۱۵۳۹، او به عنوان نماینده پاپ برای تلاش جهت برقراری صلح بین دو پادشاه متخاصم اعزام شد. او در ۲۹ نوامبر رم را ترک کرد و در ۳۱ دسامبر وارد پاریس شد. او در ۱۴ ژانویه ۱۵۴۰ در روآن بود و در ۱۴ فوریه با پادشاه ملاقات کرد. سپس در ۱۷ فوریه برای ملاقات با امپراتور به فلاندر رفت. او سه ماه در آنجا ماند و در ۱۴ مه به پاریس بازگشت. او در ۱۷ فوریه در سن ژرمن-آن-له با پادشاه فرانسیس ملاقات
کرد. او در ۵ ژوئن ۱۵۴۰ به رم بازگشت. کاردینال فارنیزه دوباره و به همین منظور، در شورای شهر ۲۱ نوامبر ۱۵۴۳ به لگاتوس لتر منصوب شد. او در ۲۹ دسامبر ۱۵۴۳ به فونتنبلو رسید و تا ۶ ژانویه ۱۵۴۴ در آنجا ماند، زمانی که برای دیدار با امپراتور به بروکسل عزیمت کرد. او در ۱۴ ژانویه رسید و تا ۴ فوریه به فرانسه بازگشت. او در ۱ مارس ۱۵۴۴ به رم بازگشت. در سال ۱۵۴۶، او نیروهایی را که توسط پاپ برای کمک به چارلز پنجم در برابر اتحادیه اشمالکالدیک فرستاده شده بودند، همراهی کرد. در سال ۱۵۴۸، کاردینال الساندرو فارنیزه، آنیباله کارو، شاعر و نثرنویس برجسته را به عنوان منشی خصوصی خود به خدمت گرفت. کارو پیش از این در خدمت پدر کاردینال الساندرو، پیرلوئیجی فارنزه، بود و پس از قتل او در ۱۰ سپتامبر ۱۵۴۷، نزد دوک اوتاویو فارنزه، و سپس نزد کاردینال رانچیو فارنزه، برادر کوچکتر خودش، بود. در سال ۱۵۵۱، کاردینال الساندرو توسط پاپ ژولیوس سوم فرستاده شد تا برادرش اوتاویو، دوک پارما و پیاچنزا، را متقاعد کند که آن سرزمین ها را که به گفته پاپ، تیول کلیسا بودند، تسلیم کند. فارنزه ها بیش از پانزده سال را صرف توسعه قلمرو دوک نشین خود کرده بودند و پدر کار
دینال الساندرو در مبارزه با گونزاگا و امپراتور چارلز بر سر آن ترور شده بود. فارنزه ها توسط پادشاهی فرانسه محافظت می شدند که پارما را دروازه خود به شمال ایتالیا می دانست، جایی که امپراتور را برای تصرف دوک میلان و دشت لومبارد به چالش می کشید. جولیوس با مواد منفجره بازی می کرد.[نیازمند منبع] اوتاویو امتناع کرد و الساندرو از او حمایت کرد. فارنزی ها روابط کاملاً بدی با پاپ داشتند و الساندرو بلافاصله در رم مورد استقبال قرار نگرفت. پاپ جولیوس اسقف نشین خود در مونرئاله را توقیف کرد و تمام اموال منقول در کاخ فارنزی را که گفته می شود ۳۰۰۰۰ اسکودی ارزش داشته است، مصادره کرد. دوک نشین دوک اوتاویو نیز توقیف شد. او در ماه آوریل ابتدا برای دیدار با خواهرش ویتوریا، دوشس اوربینو، سپس به فلورانس و در نهایت به آوینیون رفت. پس از برقراری صلح بین پاپ و فرانسه، اوراتزیو فارنزی دوک نشین کاسترو را به او بازگرداند (۱۵۵۲) و برای محافظت از ارتباط فارنزی با فرانسه، اوراتزیو با دایان دو فرانس، دختر نامشروع هنری دوم، ازدواج کرد. متأسفانه، برادر کاردینال فارنزه، اوراتزیو، در ۱۸ ژوئیه ۱۵۵۳ در نبردی کشته شد و هیچ وارثی از خود به جا نگذاشت. د
وک نشین ها به برادر کوچکترشان، اوتاویو فارنزه، رسیدند. فارنزه در فرانسه بود، زمانی که در ۶ ژوئن ۱۵۵۴ توسط هنری دوم منصوب شد تا به رم برود و در غیاب کاردینال دِسته، که در پارما بود، مسئولیت امور فرانسه را بر عهده بگیرد - علیرغم اعتراضات کاردینال دو بلای، که از جایگزینی او خوشش نمی آمد. کاردینال دِسته از طرف پادشاه فرانسه، که دوک نشین را از پل سوم به عنوان بهای یک اتحاد به دست آورده بود، بر پارما حکومت می کرد. در ماه نوامبر، هنری سفیر جدیدی را در واتیکان منصوب کرد و کاردینال فارنزه آزاد شد تا به فرانسه بازگردد. او در آوینیون اقامت گزید. جلسات محرمانه ۱۵۵۵. کاردینال فارنیز در اولین جلسه محرمانه ۱۵۵۵، از ۵ تا ۹ آوریل، که پس از مرگ ژولیوس سوم برگزار شد، شرکت نکرد. او در آوینیون به عنوان نماینده پاپ خدمت می کرد و از توجه ناخواسته پاپ اجتناب می کرد. اما با شنیدن خبر مرگ پاپ ژولیوس، راه رم را در پیش گرفت. او حامل نامه هایی از هنری دوم فرانسه به کالج کاردینال ها و کاردینال های منفرد، به نفع کاردینال رجینالد پول، بود. با این حال، او تا بعد از اواسط ماه آوریل به آنجا نرسید. کاردینال لویی دو گیز-لورن، که او نیز از فرانسه
سفر می کرد، در ۲۱ آوریل از راه رسید. در واقع، تنها دو کاردینال فرانسوی در رم بودند و در نتیجه به جناح امپراتوری مزیت بزرگی می دادند. این موضوع برای فرانسوی ها آزاردهنده بود، زیرا شاه هنری از طریق مذاکرات انجام شده توسط کاردینال های ژرژ دِ آرماگناک، الساندرو فارنزه و ژان دو بلای، از پاپ ژولیوس سوم، فرمانی گرفته بود که ۱۵ روز اضافی قبل از شروع جلسه محرمانه را مجاز می دانست تا کاردینال هایی که مجبور بودند مسافت طولانی را طی کنند (فرانسوی ها) بتوانند به رم برسند. این فرمان توسط کاردینال هایی که از قبل در رم بودند کاملاً نادیده گرفته شد و فقط نووندیال ها مورد توجه قرار گرفتند. طبق دستورالعمل های قدیمی تر که مستقیماً از هنری دوم صادر شده بود، جناح فرانسوی از کاردینال دِسته، سپس کاردینال دِ تورنون (که در جلسه محرمانه حضور نداشت) و سپس کاردینال دو بلای حمایت می کرد. امپراتور، مانند جلسه محرمانه سال ۱۵۵۰، کاردینال رجینالد پول، نماینده پاپ در انگلستان را ترجیح می داد. با این حال، پول به شدت مورد مخالفت فرانسوی ها (به دلیل بی اطلاعی از نامه هایی که فارنیز حمل می کرد) و کاردینال جیان پیترو کارافا، رئیس کالج مقدس کاردینا
ل ها و بازپرس اصلی دادگاه تفتیش عقاید روم، قرار گرفت که پول (و تعدادی دیگر از کاردینال ها) را به عنوان بدعت گذاران پروتستان می شناختند. دِسته قابل انتخاب نبود (سر جان میسون، نماینده انگلیسی نوشت: "ازدواج کن، ما هیچ صلاحیتی برای معرفی او نمی بینیم جز اینکه او ثروتمند است.")، اگرچه شش رأیی که او در اولین رأی گیری دریافت کرد باعث حیرت قابل توجهی شد و آغاز جنبش "دِسته را متوقف کنید" را رقم زد. برخی از کاردینال های باهوش تر، به رهبری کارافا و مادروتزی از ترنت، متوجه شدند که وقتی همه نظرات در نظر گرفته شود، کاردینال های قابل انتخاب بسیار کمی وجود دارند که بهترین آنها کاردینال مارچلو سروینی بود. او یک اصلاح طلب، سختگیر و فاسد نبود؛ او با خویشاوندسالاری مخالف بود. متأسفانه، سروینی مورد بی مهری امپراتور قرار گرفت. اما اصلاح طلبان واقعی که خواهان از سرگیری شورای ترنت بودند، با کارافا و مادروتزی همکاری کردند تا اکثریت دو سوم را به دست آورند. در میان آنها، رانچیو فارنزه، برادر فارنزه، و گویدو آسکانیو اسفورزا، پسرعموی اول او، حضور داشتند. وقتی فارنزه سرانجام در اواسط آوریل از آوینیون رسید، بدون شک از دیدن منشی پدربزرگش، ک