Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بازدیدکنندگان اجازه می دهند تا بدون فرورفتن در گل یا نمکِ سست، وارد بستر دریاچه شوند. این ویژگی باعث شده تا تایرل، به ویژه در فصول خشک، مکان مناسبی برای پیاده روی، عکاسی و تجربهٔ منحصربه فرد منظره های آینه مانند و نمکی باشد. با این حال، به دلیل ناپایداری بخش هایی از بستر، ورود به دریاچه نیازمند احتیاط و رعایت هشدارهای محلی است تا از خطرات احتمالی مانند فرورفتن ناگهانی یا آسیب به ساختار سطح نمکی جلوگیری شود. موقعیت مکانی و ویژگی ها. دریاچهٔ تایرل با مساحتی در حدود ۲۰٬۸۶۰ هکتار (۵۱٬۵۰۰ جریب)، بزرگ ترین دریاچهٔ نمکی ایالت ویکتوریا در استرالیا به شمار می رود. این دریاچه در ۶ کیلومتری شمال شهر کوچک سی لیک (Sea Lake) و حدود ۳۱۴ کیلومتری شمال غربی شهر ملبورن واقع شده است. دریاچهٔ تایرل در بیشتر ایام سال خشک است، اما در فصل زمستان معمولاً لایه ای نازک از آب به ضخامت حدود ۵ سانتی متر سطح آن را می پوشاند. این دریاچه پدیده ای بسیار کهن به شمار می رود و احتمالاً در نتیجهٔ انسداد مسیر جریان تایرل کریک—یکی از شاخه های فرعی رودخانهٔ آووکا—توسط رسوبات شنی شکل گرفته است. این جریان ها منبع اصلی تغذیهٔ دریاچه محسوب می شوند. تبخ
یر شدید در اقلیم خشک منطقه باعث می شود که پس از عقب نشینی آب، لایه ای از نمک بر بستر دریاچه باقی بماند. این پوستهٔ نمکی به طور تجاری توسط شرکت Cheetham Salt در شهر سی لیک برداشت می شود و بخشی از صنعت نمک گیری منطقه را تشکیل می دهد. محیط طبیعی دریاچهٔ تایرل زیستگاه گونه های متنوعی از جانوران و گیاهان بومی است. در این منطقه، خزندگان خاص زیست بوم مالی (Mallee reptiles)، کانگوروها، شترمرغهای استرالیایی (emu) و پرنده ای حشره خوار به نام چت سفیدپیشانی (white-fronted chat) زندگی می کنند. همچنین هزاران مرغ دریایی در جزایر کوچک پراکنده در سطح دریاچه لانه سازی و زادآوری می کنند. پوشش گیاهی اطراف دریاچه عمدتاً از گونه های مقاوم به شوری مانند نمک بوته (saltbush) و سمفایر(samphire) تشکیل شده که بستر مناسبی برای پشتیبانی از تنوع زیستی منطقه فراهم می آورد. در بخش شرقی دریاچه، تپه های ماسه ای هلالی شکل موسوم به لونت (lunette) قرار دارند که حاوی آثار باستانی ارزشمندی از بومیان استرالیا هستند و از نظر باستان شناسی اهمیت بالایی دارند. تاریخچه. حدود ۱۲۰٬۰۰۰ سال پیش، دریاچهٔ تایرل عمقی در حدود ۱۳ متر داشت و میزان شوری آن نسبتاً پ
ایین بود. در آن دوران، این دریاچه احتمالاً یک پهنهٔ آبی دائمی با ویژگی های آب شیرین یا نیمه شور به شمار می رفت. با گذشت زمان و در پی تغییرات اقلیمی گسترده در جنوب شرقی استرالیا، سطح آب دریاچه به تدریج کاهش یافت. این تغییرات اقلیمی—که شامل کاهش بارندگی، افزایش دما و تغییر در الگوهای باد و فشار جوی بودند—باعث شدند که دریاچه وارد چرخه هایی از خشک شدن و پرشدن مجدد شود. در هر چرخه، بخشی از آب تبخیر می شد و لایه هایی از نمک بر بستر دریاچه باقی می ماند. این فرایند در طول هزاران سال، ساختار کنونی دریاچه را شکل داده است: یک حوضهٔ کم عمق با پوسته ای نمکی که تنها در فصول مرطوب، لایه ای نازک از آب سطح آن را می پوشاند. در سال ۱۸۳۸، کاوشگر بریتانیایی *ادوارد آیر* نخستین کسی بود که دریاچهٔ تایرل را به صورت مکتوب ثبت و توصیف کرد. او در جریان جست وجو برای یافتن چراگاه های جدید در شمال غرب ایالت ویکتوریا، به این دریاچهٔ نمکی برخورد. مشاهدات او از تایرل، بخشی از تلاش های گسترده تر برای شناسایی و توسعهٔ اراضی داخلی استرالیا در قرن نوزدهم بود—دورانی که بسیاری از مناطق این قاره هنوز برای اروپایی ها ناشناخته به شمار می رفتند.
دریاچه بوگا (Lake Boga) در ایالت ویکتوریای استرالیا واقع شده و در کنار دریاچه ای به همین نام قرار دارد. این شهر بخشی از حوزهٔ اداری شهر روستایی سوان هیل (Rural City of Swan Hill) در منطقهٔ خشک و نیمه بیابانی مالی (Mallee) در شمال غرب ویکتوریاست. بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۶، جمعیت لیک بوگا ۹۸۵ نفر بوده است. این شهر در فاصلهٔ حدود ۳۲۵ کیلومتری شمال غربی ملبورن و ۱۷ کیلومتری جنوب شرقی مرکز منطقه ای سوان هیل قرار دارد. تاریخچه. قوم بومی ومبا-ومبا (Wemba-Wemba) هزاران سال پیش از ورود اروپایی ها، در منطقهٔ دریاچهٔ بوگا در شمال غرب ایالت ویکتوریای استرالیا سکونت داشتند. این گروه، که بخشی از ملت بزرگ تر کولین (Kulin Nation) به شمار می روند، قلمرویی گسترده در اطراف رودخانه های لودن، آووکا و مورای را در اختیار داشتند و در هماهنگی با چرخه های طبیعی، به شکار، گردآوری خوراک، و مدیریت سرزمین خود می پرداختند. در ژوئن ۱۸۳۶، سر توماس میچل، نقشه بردار و کاوشگر بریتانیایی، نخستین اروپایی ای بود که وارد این منطقه شد و حضور استعماری را در سرزمین های ومبا-ومبا آغاز کرد. این تماس اولیه، سرآغاز دگرگونی های عمیق در ساختار اجتماعی، فرهنگ
ی و زیست محیطی منطقه بود. در سال ۱۸۵۱، دو مبلغ آلمانی از کلیسای موراویا به نام های کشیش آ.اف.سی. تگر و کشیش اف.و. اشپیزکه، ایستگاه تبلیغی ای را در لیک بوگا بنیان گذاری کردند. هدف آن ها از این مأموریت، مسیحی سازی بومیان قوم ومبا-ومبا بود که هزاران سال در این منطقه زندگی کرده بودند. با این حال، این مأموریت تنها پنج سال دوام آورد و در سال ۱۸۵۶ به دلیل نبود گروندگان، اختلاف با مقامات محلی و خصومت مالکان زمین های اطراف تعطیل شد. پس از این شکست، کلیسای موراویا در سال ۱۸۵۹ مأموریت جدیدی را در نزدیکی دریاچهٔ هیندمارش، در قلمرو قوم وُتجوبالوک، تأسیس کرد که به نام مأموریت اِبِنِزر (Ebenezer Mission) شناخته می شود. این مأموریت برخلاف نمونهٔ پیشین، موفق تر بود و تا سال ۱۹۰۴ ادامه یافت. ادارهٔ پست لیک بوگا در تاریخ ۸ اوت ۱۸۸۷ افتتاح شد. این رویداد بخشی از گسترش زیرساخت های ارتباطی در مناطق روستایی و دورافتادهٔ استرالیا در اواخر قرن نوزدهم بود، زمانی که توسعهٔ شبکهٔ پستی نقش مهمی در اتصال جوامع محلی به مراکز شهری و اقتصادی ایفا می کرد. در جریان جنگ جهانی دوم، یک پایگاه محرمانهٔ نیروی هوایی سلطنتی استرالیا (RAAF) در نزدیکی
شهر لیک بوگا تأسیس شد. این پایگاه که به نام*Lake Boga Flying Boat Baseشناخته می شد، در سال ۱۹۴۲ و پس از حملات هوایی ژاپن به داروین و برووم راه اندازی شد، زمانی که نیاز فوری به یک مرکز امن و دور از دسترس هواپیماهای دشمن برای تعمیر و نگهداری هواپیماهای آبی (flying boats) احساس می شد. موقعیت جنوبی لیک بوگا به دلیل دوری از برد عملیاتی هواپیماهای ژاپنی که از شمال به استرالیا نزدیک می شدند، انتخاب شد. این منطقه همچنین به زیرساخت های حمل ونقل و ارتباطی مناسب دسترسی داشت و امکان برخاست و فرود هواپیماهای آبی در جهات مختلف را بدون مانع فراهم می کرد. شهر امروز. شهر لیک بوگا در کنار دریاچه ای به همین نام قرار دارد که به ویژه برای ورزش های آبی، از جمله اسکی روی آب، بسیار محبوب است. این دریاچه با سطحی آرام و گسترده، فضایی مناسب برای قایق سواری، شنا، و سایر فعالیت های تفریحی آبی فراهم می کند و در سال های اخیر به یکی از مقاصد گردشگری منطقه تبدیل شده است. مناطق اطراف شهر عمدتاً کاربری کشاورزی دارند و در آن ها محصولات متنوعی از جمله میوه، سبزیجات و غلات کشت می شود. خاک حاصلخیز و دسترسی به منابع آبی، این منطقه را به یکی از قطب
های کشاورزی در شمال غرب ویکتوریا تبدیل کرده است. همچنین، صنعت انگور شرابی در این ناحیه جایگاه قابل توجهی دارد و تاکستان های گسترده ای در اطراف لیک بوگا دیده می شود. در این منطقه یک کارخانهٔ شراب سازی محلی نیز فعالیت می کند که بخشی از تولیدات انگور را به محصولات شرابی تبدیل کرده و در کنار کشاورزی، به اقتصاد محلی رونق می بخشد. منابع. Felicity Jensz, pp 71-105, "German Moravian missionaries in the British colony of Victoria, Australia, 1848-1908" in particular Chapter 3 "Lake Boga, A Putrid Stain", IDC Publishers, Martinus Nijhoff Publishers and VSP, 2010 via Google Books, Ian D. Clark, pp177-183, "Scars on the Landscape." Lake Boga's flying history ABC Local 1۳ نوامبر ۲۰۰۷
دریاچهٔ بارینگو، پس از دریاچهٔ تورکانا، شمالی ترین دریاچهٔ درهٔ کافتی کنیا به شمار می رود. این دریاچه با مساحتی در حدود ۱۳۰ کیلومتر مربع و ارتفاعی نزدیک به ۹۷۰ متر از سطح دریا، یکی از معدود دریاچه های آب شیرین منطقه است—در کنار دریاچهٔ نایواشا. بارینگو از طریق چند رودخانه تغذیه می شود، از جمله رودهای مولُو، پرکِرا و اول آربِل. نکتهٔ جالب دربارهٔ این دریاچه، نبود خروجی سطحی آشکار برای آب است؛ به نظر می رسد آب از طریق رسوبات کف دریاچه، به سنگ بستر آتشفشانیِ شکستهٔ زیرین نفوذ می کند. دریاچهٔ بارینگو در منطقه ای دورافتاده، گرم و غبارآلود در شمال کنیا واقع شده و زیستگاهی غنی برای بیش از ۴۷۰ گونه پرنده است. این تنوع چشمگیر، شامل گونه های بومی و مهاجر می شود و گاه فلامینگوهای مهاجر نیز در این پهنهٔ آبی دیده می شوند. یکی از ویژگی های منحصربه فرد دریاچه، وجود بزرگ ترین کلونی حواصیل غول پیکر (Goliath Heron) در شرق آفریقاست. این کلونی بر روی جزیره ای سنگی به نام جبل الطارق (Gibraltar) در دل دریاچه قرار دارد و به عنوان یکی از مهم ترین زیستگاه های این پرندهٔ نادر شناخته می شود. گزارش وجود دریاچهٔ بارینگو برای نخستین بار د
ر حدود سال ۱۸۵۰ توسط دو مبلغ آلمانی، لودویگ کراپف و یوهانس ربمان، که در شهر ساحلی مومباسا مستقر بودند، به اروپا رسید. در نقشهٔ منابع رود نیل که جان هنینگ اسپیک در سال ۱۸۶۳ ترسیم کرد، دریاچهٔ بارینگو به اشتباه با خلیج کاویروندو در دریاچهٔ ویکتوریا یکی دانسته شده بود. بعدها، در نقشهٔ سر هنری مورتون استنلی در سال ۱۸۷۷، بارینگو به عنوان پهنه ای بزرگ از آب در شمال شرق دریاچهٔ ویکتوریا ترسیم شد. در سال ۱۸۸۳، جوزف تامسون، کاوشگر اسکاتلندی، در جریان سفرش از سرزمین قوم ماسای، نخستین اروپایی ای بود که واقعاً دریاچه را مشاهده کرد و برداشت های اغراق آمیز پیشین دربارهٔ اندازهٔ آن را اصلاح نمود. با این حال، سنت های بومیان منطقه حاکی از آن است که در گذشته، دریاچهٔ بارینگو وسعت بسیار بیشتری داشته و بخش های گسترده تری از دشت های اطراف را در بر می گرفته است. این روایت ها با شواهد زمین شناختی و رسوب شناسی نیز همخوانی دارد و نشان دهندهٔ تغییرات اقلیمی و هیدرولوژیکی درهٔ کافتی در طول هزاران سال است. توضیحات. دریاچهٔ بارینگو بخشی از سامانهٔ زمین ساختی درهٔ کافتی شرق آفریقا (East African Rift System) است—یکی از بزرگ ترین شکست های ز
مین ساختی فعال روی کرهٔ زمین، که از دریای سرخ تا موزامبیک امتداد دارد. در سمت غرب دریاچه، رشته تپه های توگن قرار گرفته اند؛ این ارتفاعات از سنگ های آتشفشانی و دگرگونی تشکیل شده اند و در واقع یک «بلوک گسلی بالا آمده» به شمار می روند که در اثر فعالیت های تکتونیکی از زمین بیرون زده اند. این تپه ها نه تنها از منظر زمین شناسی برجسته اند، بلکه برخی از مهم ترین فسیل های نخست انسان ها نیز در آن ها کشف شده اند. در شرق دریاچه، سراشیبی لایکیپیا (Laikipia Escarpment) قرار دارد؛ دیواره ای تند و مرتفع که بخشی از لبهٔ گسلی درهٔ کافتی به حساب می آید و به طرز چشمگیری بر چشم انداز منطقه تسلط دارد. دریاچهٔ بارینگو از طریق جریان هایی که از تپه های ماو (Mau Hills) و تپه های توگن سرچشمه می گیرند، تغذیه می شود. این دریاچه یکی از زیستگاه های کلیدی و پناهگاه های طبیعی برای بیش از ۵۰۰ گونهٔ پرنده و جانور است. برخی از پرندگان آبزی مهاجر که در این منطقه توقف می کنند، از نظر منطقه ای و جهانی اهمیت حفاظتی دارند. در میان گونه های آبزی، بارینگو میزبان هفت گونه ماهی آب شیرین است. یکی از آن ها، زیرگونه ای بومی از تیلاپیای نیل به نام Oreochrom
is niloticus baringoensis است که تنها در این دریاچه یافت می شود. ماهیگیری در این دریاچه، نقشی مهم در توسعهٔ اجتماعی و اقتصادی محلی ایفا می کند. علاوه بر این، منطقهٔ اطراف دریاچه زیستگاه گونه های متعددی از جانوران است، از جمله: اسب آبی (Hippopotamus amphibius) تمساح نیل (Crocodylus niloticus) و شمار زیادی از پستانداران، دوزیستان، خزندگان و بی مهرگان منابع. See "Kenya designates freshwater lake in Great Rift Valley," at Ramsar 2009 - 2002. Abstract from web search انتساب
ریاست عمومی استخبارات ؛ یک سازمان اطلاعاتی و امنیتی ملی افغانستان است که تحت نظر امارت اسلامی افغانستان فعالیت می کند. سازمان. ریاست عمومی استخبارات افغانستان یک اداره مستقل در دولت امارت اسلامی افغانستان است که به رهبر امارت اسلامی افغانستان پاسخگو است. عبدالحق واثق مدیر فعلی این سازمان است که ریاست چندین معاون و اداره تابعه را بر عهده دارد. تاج میر جواد معاون اول مدیر است که بر عملیات امنیتی و اطلاعاتی داخلی نظارت دارد. بسم الله عبدالله معاون دوم مدیر است که بر امور مالی و اداری این سازمان نظارت دارد. به غیر از افراد فوق، چندین اداره با حوزه های مسئولیت اختصاصی وجود دارد. این موارد عبارتند از: به طور خاص، تحت فرماندهی تاج میر جواد، ریاست عمومی استخبارات همچنین واحدهای ویژه نیروهای ویژه را اداره می کند. این واحدها عبارتند از: فعالیت ها. از زمان تصرف کشور توسط طالبان در اوت ۲۰۲۱، ششصد عضو داعش، چهار آدم ربا، ده ها مافیا و جنایتکار دیگر توسط ریاست عمومی استخبارات دستگیر شده اند. ریاست عمومی استخبارات علیرغم وعده های طالبان مبنی بر مدارا کردن در ۲ مارس ۲۰۲۲ اعلام کرد که رسانه های افغانستان باید تصویری «مناسب بر
ای مطبوعات» از طالبان نشان دهند، در حالی که آنها خبرنگاران را در مورد قوانینی که نباید با ارزش های اسلامی مغایرت داشته باشند، تحت فشار قرار می دهند. سرویس اطلاعات عمومی معمولاً اطلاعات مربوط به مسائل خارجی و داخلی را در اختیار هبت الله آخندزاده، رهبر فعلی افغانستان، قرار می دهد.
«خدمات حیات وحش کنیا (KWS) یک سازمان دولتی زیرمجموعهٔ وزارت گردشگری و حیات وحش است که بر پایهٔ قانونی مصوب پارلمان، یعنی قانون حفاظت و مدیریت حیات وحش (CAP 376) در سال ۱۹۸۹ تأسیس شد؛ قانونی که بعداً لغو و با نسخهٔ جدیدی در سال ۲۰۱۳ جایگزین شد. پس از استقلال، دولت کنیا متعهد شد با استفاده از تمام منابع در دسترس، از جمله زیستگاه های جانوران، جنگل ها و مناطق تغذیهٔ آب های زیرزمینی، حیات وحش کشور را برای آیندگان حفظ کند.» خدمات حیات وحش کنیا (KWS) مسئول حفاظت و مدیریت پارک های ملی، مناطق حفاظت شدهٔ حیات وحش و پناهگاه های زیستی تحت صلاحیت خود است. این نهاد، مأموریت دارد تا از تنوع زیستی کشور در برابر تهدیدهایی مانند شکار غیرقانونی، تخریب زیستگاه ها و قاچاق جانوران محافظت کند و منابع طبیعی را به طور پایدار برای نسل های آینده حفظ نماید. تاریخچه. در سال ۱۹۸۹، ریچارد لیکی به دستور رئیس جمهور وقت کنیا، دانیل آراپ موی*، به ریاست ادارهٔ حفاظت و مدیریت حیات وحش (WMCD) منصوب شد. این تصمیم در واکنش به اعتراضات جهانی نسبت به شکار غیرقانونی فیل ها و تأثیرات مخرب آن بر حیات وحش کنیا اتخاذ شد. در دوران مدیریت لیکی، واحدهای ضدشک
ار مسلح تشکیل شدند که اجازهٔ تیراندازی مستقیم به شکارچیان را داشتند. این اقدامات باعث کاهش چشمگیر شکار غیرقانونی شد و توجه جهانی را به تحولات مثبت در حفاظت از حیات وحش کنیا جلب کرد. یگان های ضدشکار مجهز و مسلح تشکیل شدند و مجاز بودند که شکارچیان غیرقانونی را در صورت مشاهده، هدف قرار دهند. این اقدام باعث کاهش چشمگیر پدیدهٔ شکار غیرقانونی شد. تحول ساختاری در خدمات حیات وحش کنیا (KWS) منجر به دریافت کمک های مالی به ارزش ۱۴۰ میلیون دلار از سوی بانک جهانی شد. در سال ۱۹۸۹، ریچارد لیکی، رئیس جمهور موی و ادارهٔ حفاظت از حیات وحش (WMCD) با سوزاندن انبار ۱۲ تُنی از عاج فیل در پارک ملی نایروبی، در صدر اخبار بین المللی قرار گرفتند. این رویداد نمادین، پیامی قوی علیه تجارت غیرقانونی عاج به جهان مخابره کرد. این موفقیت ها منجر به انتصاب دیوید وسترن به عنوان مدیر سازمان خدمات حیات وحش کنیا (KWS) توسط رئیس جمهور بازنشسته موی در سال ۱۹۹۴ شد. سایر افرادی که به عنوان مدیر این نهاد خدمت کرده اند عبارت اند از: در ۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۱۱، رئیس جمهور کنیا موی کیباکی حدود ۵ تُن عاج فیل (۳۳۵ عاج) به ارزش تقریبی ۱۶ میلیون دلار آمریکا را به آتش ک
شید. این اقدام نمادین در راستای مبارزه با شکار غیرقانونی و تجارت جهانی عاج انجام شد و پیامی قاطع دربارهٔ عزم کنیا برای مقابله با شبکه های جنایتکار مرتبط با حیات وحش به جهان مخابره کرد. در ۳۰ آوریل ۲۰۱۶، اوهورو کنیاتا، بزرگ ترین انباشت عاج فیل در تاریخ را در پارک ملی نایروبی به آتش کشید. این انباشت شامل ۱۰۵ تُن عاج فیل از حدود ۸٬۰۰۰ فیل و ۱٫۳۵ تُن شاخ کرگدن از ۳۴۳ کرگدن بود. ارزش تخمینی این محمولهٔ قاچاق در بازار سیاه بین ۱۵۰ تا ۲۲۰ میلیون دلار آمریکا برآورد شده بود. عاج ها در کانتینرهای حمل ونقل به محل آورده شدند و سپس در قالب برج هایی تا ارتفاع ۳ متر و قطر ۶ متر چیده شدند. ساخت این برج های عاجی، ده روز زمان از کارکنان خدمات حیات وحش کنیا گرفت. در این آتش سوزی نمادین، پوست هایی از جانوران کمیاب نیز سوزانده شد. مقدار عاج نابودشده معادل حدود ۵٪ از ذخایر جهانی بود. علی بونگو اوندیمبا، رئیس جمهور گابن نیز در این مراسم حضور داشت. برنامه های حفاظتی. سازمان خدمات حیات وحش کنیا (KWS) برنامه های ویژه ای برای حفاظت از گونه های در معرض خطر و زیستگاه های آن ها اجرا می کند. این برنامه ها شامل حفاظت از جنگل ها و تالاب ها،
و همچنین پروژه های اختصاصی برای فیل ها و کرگدن هاست تا به آن ها در بازیابی جمعیت پس از شکار غیرقانونی کمک شود. گونهٔ هی رولا که در آستانهٔ انقراض قرار دارد نیز تحت پایش و مراقبت ویژه قرار گرفته است. پیوند به بیرون. Kenya Wildlife Service
امیرحسین تکیان. امیرحسین تکیان (زاده ۹ خرداد ۱۳۵۴، قم) پزشک، استاد تمام سیاست گذاری سلامت و بنیانگذار رسمی حوزه سلامت جهانی در ایران است. او استاد گروه مدیریت، سیاست گذاری و اقتصاد سلامت دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی تهران و بنیان گذار مرکز تعالی سلامت جهانی این دانشگاه است [۲][۱][۸] امیرحسین تکیان نقش برجسته ای در توسعه سیاست های سلامت، آموزش عالی و همکاری های ملی و بین المللی سلامت ایفا کرده است [۳] زندگی و تحصیلات. امیرحسین تکیان در ۹ خرداد ۱۳۵۴ در قم متولد شد. دوره دکترای پزشکی عمومی را در دانشگاه علوم پزشکی تهران به پایان رساند. وی دارای کارشناسی ارشد مدیریت منابع انسانی از سازمان مدیریت صنعتی و همچنین کارشناسی ارشد و دکترای تخصصی سیاست گذاری سلامت از دانشکده بهداشت و پزشکی گرمسیری لندن (LSHTM) است.[۴] او دوره پسادکتری سلامت جهانی را در دانشگاه کالج لندن (UCL) گذرانده و عضو مادام العمر آکادمی آموزش عالی بریتانیا (FHEA) است.[۵] مسئولیت ها. امیرحسین تکیان رییس بین المللی مجمع جهانی سلامت در سال ۲۰۱۹، عضو هیئت ممتحنه سیاست گذاری و اقتصاد سلامت ایران، عضو هیئت عامل اجلاس جهانی سلامت (آلمان)، عضو بنیانگذا
ر شورای عالی بنیاد ویرشو آلمان،عضو منتخب کمیته علمی اتحاد تحقیقات سیاست گذاری سلامت و نظام های سلامت سازمان جهانی سلامت (WHO)، و عضو پیوسته فرهنگستان علوم پزشکی جمهوری اسلامی ایران است.[۶] وی در مسئولیت هایی چون مشاور سیاست گذاری سلامت ریاست دانشگاه علوم پزشکی تهران، رئیس مؤسس اندیشکده حکمرانی خوب برای سلامت، و مشارکت در شورای عالی برنامه ریزی وزارت بهداشت، و همچنین پروژه های آموزشی و پژوهشی در سطح سازمان جهانی سلامت، فعالیت داشته است.[۷] منابع. ۱- فرهنگستان علوم پزشکی جمهوری اسلامی ایران ۲- سازمان نظام پزشکی ۳- 4- سازمان جهاد دانشگاهی علوم پزشکی تهران ۵- https://loop.frontiersin.org/people/1002558/overview 6- فرهنگستان علوم پزشکی جمهوری اسلامی ایران ۷- اندیشکده حکمرانی خوب سلامت ۸- مرکز تعالی سلامت جهانی- دانشگاه علوم پزشکی تهران ۹- دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی تهران ۱۰- مرکز تحقیقات عدالت در سلامت ۱۱-معاونت بین الملل دانشگاه علوم پزشکی تهران ۱۲- پایگاه خبری دانشگاه علوم پزشکی تهران ۱۳- فرهنگستان علوم پزشکی جمهوری اسلامی ایران
پناهگاه ملی حیات وحش سالتون سی سانی بونو در درهٔ امپریال ایالت کالیفرنیا، در ۶۴ کیلومتری شمال مرز مکزیک واقع شده است. این پناهگاه در انتهای جنوبی دریاچهٔ سالتون قرار دارد و یکی از مهم ترین زیستگاه های تخم گذاری و توقف پرندگان مهاجر در مسیر پروازی اقیانوس آرام را حفاظت می کند. با وجود قرارگیری در بیابان کلرادو (زیرمجموعه ای از بیابان بزرگ تر سونورا)، این پناهگاه دارای زیست بوم های دریایی، آب شیرین، تالابی و کشاورزی است که پناهگاهی برای صدها گونهٔ پرنده و جانوران تالابی فراهم می سازد؛ از جمله گونه هایی که توسط سازمان خدمات ماهی و حیات وحش ایالات متحده به عنوان در معرض خطر یا حساس طبقه بندی شده اند. تاریخچه. دریای سالتون جدیدترین شکل دریاچه کاهوئیلا است، دریاچه ای باستانی که. دریای سالتون جدیدترین شکل از دریاچهٔ باستانی کاهویلا است؛ دریاچه ای که طی قرون متمادی به طور چرخه ای بر اثر طغیان طبیعی رود کلرادو شکل می گرفت و خشک می شد. شکل کنونی آن در سال ۱۹۰۵ زمانی پدید آمد که سیلاب های رود کلرادو در حین ساخت یک کانال آبیاری در درهٔ امپریال، از مسیر خود منحرف شدند و به حوضهٔ سالتون سرازیر گشتند. برای دهه ها، این دریاچ
ه از طریق رواناب های کشاورزی و جریان های رودخانه های نیو و آلامو، آب تازه دریافت می کرد. این پهنهٔ آبی در دل بیابان به مقصدی محبوب برای ستارگان هالیوود تبدیل شد و برای جذب ماهیگیران، با ماهی های ورزشی stocked شد. در سال ۱۹۳۰، حدود ۳۲٬۷۶۶ جریب زمین برای تأسیس پناهگاه سالتون سی اختصاص یافت. امروزه، این پناهگاه در شکل مدرن خود به وسعت ۳۷٬۹۰۰ جریب گسترش یافته است. اما با گذشت زمان، تبخیر شدید آب در بیابان گرم، همراه با آیش گذاری زمین های کشاورزی برای تأمین آب بیشتر به شهرستان سن دیگو و نبود خروجی طبیعی، باعث کاهش تدریجی اندازهٔ دریاچه شده است. نتیجهٔ این روند، شکل گیری پهنه ای بسیار شور از آب است که توانایی خود را برای پشتیبانی از ماهی ها و موجوداتی که پرندگان مهاجر به آن ها وابسته اند، از دست می دهد. در گذشته، پهنه های آبی دیگر می توانستند جایگزینی برای توقف پرندگان مهاجر باشند، اما از بین رفتن و تخریب زیستگاه های مناسب در این بخش از مسیر پروازی اقیانوس آرام، باعث شده که دریاچهٔ سالتون همچنان به عنوان نقطه ای حیاتی در این مسیر باقی بماند. در سال ۱۹۹۸، این پناهگاه به افتخار نمایندهٔ کنگره سانی بونو به نام «پناهگا
ه ملی حیات وحش سالتون سی سانی بونو» تغییر نام یافت. او نقش مهمی در آگاه سازی کنگرهٔ ایالات متحده از مشکلات زیست محیطی دریاچهٔ سالتون ایفا کرد و همچنین برای این پناهگاه بودجه ای تأمین نمود تا بتواند به شیوع بیماری های پرندگان و سایر چالش های زیستگاهی در این منطقه پاسخ دهد. تلاش ها برای احیای دریاچهٔ سالتون سال هاست که در جریان است و همچنان ادامه خواهد داشت. جغرافیا و آب و هوا. پناهگاه سالتون سی در انتهای جنوبی دریاچهٔ سالتون قرار دارد. زمین این پناهگاه عمدتاً مسطح است، به جز تپهٔ راک هیل که آتشفشانی کوچک و غیرفعال است. این پناهگاه از شمال به دریاچهٔ سالتون و از شرق، جنوب و غرب به زمین های کشاورزی محدود می شود. پناهگاه از دو بخش جدا از هم تشکیل شده که ۲۹ کیلومتر زمین خصوصی آن ها را از هم جدا می کند. هر بخش شامل زیستگاه های تالابی مدیریت شده، مزارع کشاورزی و ردیف هایی از درختان است. رودخانه های نیو و آلامو از میان پناهگاه عبور می کنند و آب نسبتاً تازه ای را به دریاچهٔ سالتون وارد می کنند. با وجود این ورودی های آب شیرین، دریاچهٔ سالتون همچنان دارای شوری بالایی است. سازمان سالتون سی میزان شوری فعلی دریاچه را ۶۰ در
هزار (PPT) اندازه گیری کرده است؛ در حالی که آب اقیانوس به طور میانگین حدود ۳۵ در هزار شوری دارد. به دلیل عرض جغرافیایی جنوبی، ارتفاع ۶۹ متر پایین تر از سطح دریا، و موقعیت آن در بیابان های کلرادو و سونورا، پناهگاه سالتون سی از داغ ترین نقاط ایالات متحده به شمار می رود. دمای روزانه از ماه مه تا اکتبر معمولاً از ۳۸ درجهٔ سانتی گراد فراتر می رود و هر سال دماهایی بین ۴۷ تا ۴۹ درجه نیز ثبت می شود. بوم شناسی و حیات وحش. پناهگاه ملی حیات وحش سالتون سی سانی بونو با وجود قرار داشتن در منطقه ای بیابانی، مجموعه ای متنوع از زیستگاه ها را در بر می گیرد. افزون بر بوته زارهای بیابان سونورا، این پناهگاه شامل تالاب ها، اراضی کشاورزی، خطوط ساحلی و مناطق آبی باز نیز می شود. برخی از این زیستگاه ها به طور فشرده مدیریت می شوند. برکه ها، جنگل ها و مزارع کشاورزی به منظور دستیابی به اهداف مرتبط با حیات وحش طراحی، توسعه و به طور فعالانه مدیریت می شوند. زیستگاه های مدیریت شده. تا سال ۲۰۲۰، این پناهگاه دارای ۸۲۶ جریب (۳۳۴ هکتار) زیستگاه تالابی قابل مدیریت برای گونه های پرندهٔ بومی و مهاجر بوده است. برخی از حوضچه های مشخص شده به عنوان تا
لاب های دائمی مدیریت می شوند تا زیستگاهی حیاتی برای لانه سازی و حضور سالانهٔ ریل یومای ریج وی (گونه ای در معرض خطر) فراهم کنند. سایر بخش ها نیز با هدف رشد گیاهان مناسب برای تغذیه و پناه پرندگان، از طریق سیلاب های کنترل شدهٔ بهاری و تابستانی مدیریت می شوند. تمامی این تالاب ها با آبی که از سوی «منطقهٔ آبیاری امپریال» تأمین می شود، پر می گردند. این آب به عنوان آب آبیاری «ردهٔ ۱» شناخته می شود و فاقد کودهای شیمیایی، آفت کش های سمی و نمک های زیاد است که معمولاً در زه آب های کشاورزی یافت می شوند. دو گونهٔ گیاه مهاجم، سدر شور (Tamarix pentandra) و سس بانیا (Sesbania exalta)، از مشکلات رایج در مدیریت خاک مرطوب این پناهگاه به شمار می روند. این پناهگاه ردیف هایی از درختان را با هدف تقویت گونه های بومی و افزایش تنوع زیستی مدیریت می کند. گونه های کاشته شده شامل مزکیت عسلی، مزکیت پیچ خورده، پالو ورد آبی، پالو ورد مکزیکی، پری روب، آکاسیای شیرین، آکاسیای چنگالی و آهن چوب بیابانی هستند. این ردیف های درختی در طول سال با کاشت های بیشتر تقویت می شوند تا تراکم و عرض آن ها افزایش یابد و بهتر بتوانند نیازهای زیستگاهی و اهداف مرتبط
با حیات وحش را برآورده کنند.
پناهگاه ملی حیات وحش بایو کوکودری در سال ۱۹۹۲ با هدف حفاظت از آخرین بازمانده های نسبتاً دست نخوردهٔ جنگل های سخت برگ پایین دست در درهٔ می سی سی پی سفلی تأسیس شد. این منطقهٔ جنگلی و تالابی شامل دریاچه های خمیده، مرداب ها، شاخابه ها و بایوهاست که به صورت فصلی میزبان بیش از ۱۵۰ گونه پرندهٔ مهاجر است؛ از جمله پرندگان جنگلی، پرندگان آبزی و پرندگان شکاری. این پناهگاه با وسعت ۱۵٬۱۵۵ جریب (حدود ۶۱٫۳۳ کیلومتر مربع) در پریش کنکوردیا، ایالت لوئیزیانا، و در فاصلهٔ ۱۶ کیلومتری جنوب غربی شهر ویدالیا واقع شده است. نام آن برگرفته از رودخانهٔ منظره ای بایو کوکودری است که از میان این منطقه عبور می کند. در سال ۱۹۹۱، سازمان «نِیچر کانسروِنسی» یک قطعهٔ اصلی به وسعت ۱۱٬۴۰۳ جریب (۴۶٫۱۵ کیلومتر مربع) را از شرکت چوب بری فیشر، زیرمجموعهٔ شرکت جنرال موتورز، خریداری کرد. این سازمان طی پنج سال بعد، زمین را به «سازمان خدمات ماهی و حیات وحش ایالات متحده» واگذار نمود. در ادامه، واحد «هوور اسلو» نیز به این پناهگاه افزوده شد. جنگل های سخت برگ پایین دست در پناهگاه بایو کوکودری به عنوان یکی از آخرین و کم دست خورده ترین بازمانده های جنگل های وسی
ع تاریخی در امتداد رودخانهٔ می سی سی پی، از ایالت ایلینوی تا لوئیزیانا شناخته می شوند. این پناهگاه بخشی از یک دالان جنگلی حیات وحش است که توسط خرس سیاه لوئیزیانا مورد استفاده قرار می گیرد. گیاهان و جانوران. بخش عمده ای از پناهگاه بایو کوکودری را جنگل های سخت برگ شامل بلوط، صمغ و زبان گنجشک تشکیل می دهد. یک قطعهٔ ۱٬۰۰۰ جریبی (۴ کیلومتر مربعی) از این جنگل ها به عنوان منطقهٔ منابع طبیعی برای اهداف مطالعاتی تعیین شده است. زیستگاه های باقی مانده شامل تالاب هایی هستند که در زمستان میزبان پرندگان آبزی مهاجر مانند اردک کله سبز، اردک نوک پهن و اردک خالدار هستند. اردک چوبی نیز در این پناهگاه یافت می شود و یکی از دلایل تأسیس این منطقهٔ حفاظت شده بوده است. از دیگر پرندگان حاضر در این پناهگاه می توان به عقاب سرسفید، شاهین بحری، ماهی خور و چکاوک سوینسون اشاره کرد. تاکنون دست کم ۱۸۶ گونه پرنده در این پناهگاه شناسایی شده اند. خرس سیاه لوئیزیانا، که از سال ۱۹۹۲ توسط دولت فدرال ایالات متحده به عنوان گونه ای در معرض تهدید طبقه بندی شده، حضور فعالی در محدودهٔ پناهگاه ملی حیات وحش بایو کوکودری دارد. این زیرگونهٔ خاص از خرس سیاه آ