Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زنان در هائیتی دارای حقوق قانون اساسی برابر با مردان در زمینه های اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی، همچنین در خانواده هستند. با این حال، واقعیت در هائیتی بسیار دور از قانون است: «ویژگی های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی هائیتی به طور منفی بر بیشتر هائیتی ها تأثیر می گذارد، اما زنان هائیتی با موانع بیشتری برای برخورداری کامل از حقوق اولیه خود مواجه هستند به دلیل باورهای اجتماعی غالب که آن ها را پایین تر از مردان می دانند و یک الگوی تاریخی از تبعیض و خشونت علیه آن ها بر اساس جنسیت شان. تبعیض علیه زنان یک ویژگی ساختاری در جامعه و فرهنگ هائیتی است که در تمام طول تاریخ خود، هم در زمان های صلح و هم در ناآرامی، باقی مانده است.» زنان و جامعه. برخی از دانشمندان هائیتی استدلال می کنند که زنان دهقان هائیتی از لحاظ اجتماعی اغلب کمتر از زنان در جوامع غربی یا حتی در مقایسه با زنان نخبه تر و غربی تر شده هائیتی محدود می شوند. در مقایسه با همتایانشان در آمریکای لاتین، مشارکت زنان هائیتی در کشاورزی، تجارت و صنعت بالا بوده است. در طول اشغال هائیتی توسط آمریکا (۱۹۱۵–۱۹۳۴) زنان دهقان به طور فعال در جنگ چریکی و جمع آوری اطلاعات ضد آمریک
ایی برای آزاد کردن کشور شرکت داشتند. به دلیل مشارکت شان در تجارت، زنان دهقان هائیتی منابع مستقلی از شرکای خود جمع آوری کرده اند، در تضاد با زنان نخبه تر و غربی تر شده هائیتی. نمایندگی سیاسی. دولت هائیتی دارای وزارت امور زنان است، اما همچنین منابع لازم برای رسیدگی به مسائلی مانند خشونت علیه زنان و آزار و اذیت در محل کار را ندارد. تعدادی از شخصیت های سیاسی مانند میشل پیر-لوئیس، دومین نخست وزیر زن هائیتی، یک برنامه مصمم برای مبارزه با نابرابری ها و آزار و اذیت زنان اتخاذ کرده اند. موقعیت او به عنوان نخست وزیر تأثیر مثبتی بر رهبری سیاسی زنان در کشوری داشته است که درصد زنان در دولت در سطح وزارتی در سال ۲۰۰۵، ۲۵٪ بود. تاریخچه جنبش زنان هائیتی. زنان از زمان مبارزه برای استقلال در جنبش های اجتماعی هائیتی شرکت داشته اند.یک جنبش زنان در هائیتی در دهه ۱۹۳۰ در طول یک بحران اقتصادی ظهور کرد که تصور می شود برخی از زنان طبقه متوسط هائیتی را مجبور به کار در خارج از خانه برای اولین بار کرد، برخلاف زنان دهقان که همیشه این کار را انجام داده بودند. این همچنین زمانی بود که زنان نخبه تری شروع به پیگیری تحصیلات بعد از دبیرستان کردن
د و دانشگاه دولتی هائیتی درهای خود را به روی زنان باز کرد. اولین زن هائیتی که آموزش متوسطه دریافت کرد در این دوره در سال ۱۹۳۳ فارغ التحصیل شد. یکی از اولین سازمان های فمینیستی تأسیس شده در هائیتی، «لیگ فمینیستی برای اقدام اجتماعی» نام داشت و در سال ۱۹۳۴ ایجاد شد. اعضای اولیه آن عمدتاً از نخبه ها شامل می شدند: مادلین سیلواین، آلیس گاروت، فرنانده بلگارد، ترز هودیکورت، آلیس ماتون، ماری-ترز کولیمن، لئونی کویکو مادو، ماری-ترز پواتوین. لیگ دو ماه پس از تأسیسش توسط دولت ممنوع شد. این لیگ وقتی دوباره تأسیس شد که پذیرفت اهداف خود را مطالعه کند به جای اجرای فوری آن ها. این لیگ به اعطای حقوق رای به زنان در سال ۱۹۵۷ نسبت داده می شود. در سال ۱۹۵۰، نویسنده و فمینیست پالت پوژول-اوریول به لیگ پیوست. او بعدها از سال ۱۹۹۷ تا زمان مرگش در ۱۱ مارس ۲۰۱۱ به عنوان رئیس لیگ خدمت کرد. او همچنین یکی از بنیان گذاران اتحاد زنان هائیتی بود، یک سازمان چتری برای بیش از ۵۰ گروه زنان. تعدادی از زنان به مناصب رهبری دولتی تحت حکومت فرانسوا دووالیه منصوب شدند: روزالی آدولف (که به نام مادام ماکس آدولف نیز شناخته می شود) به عنوان رئیس پلیس مخفی د
اوطلبان امنیت ملی، که به عنوان تونتون مکوت نیز شناخته می شود، منصوب شد، در حالی که لیدیا او. جنتی در سال ۱۹۵۷ به عنوان معاون وزیر کار منصوب شد و لوسین هورتلو، بیوه رئیس جمهور سابق دوماسیس استیمه، اولین سفیر زن هائیتی شد. ماری-دنیس دووالیه در سال ۱۹۷۱ تقریباً جانشین پدرش شد.
مارته لوئیز وُگت (؛ ۸ سپتامبر ۱۹۰۳ – ۹ سپتامبر ۲۰۰۳) یک دانشمند آلمانی بود که به عنوان یکی از برجسته ترین عصب شناسان قرن بیستم شناخته می شد. او عمدتاً به دلیل مشارکت های مهمش در درک نقش انتقال دهنده های عصبی در مغز، به ویژه اپینفرین، به یاد آورده می شود. اوایل زندگی و تحصیل. فوگت در برلین به دنیا آمد و دختر دو تن از برجسته ترین آناتومیست های آلمانی، سسیل و اسکار وگت (به ترتیب فرانسوی و آلمانی-دانمارکی) و خواهر بزرگ تر مارگاریت وگت بود. مارته پزشکی و شیمی را در دانشگاه برلین (۱۹۲۲–۱۹۲۷) مطالعه کرد و مدرک دکترای پزشکی خود را با تحقیقاتی در مورد آناتومی میکروسکوپی مغز انسان به دست آورد. او همچنین مدرک پی اچ دی در شیمی را برای تحقیقات بیوشیمیایی در مورد متابولیسم کربوهیدرات ها در مؤسسه کایزر ویلهلم برای بیوشیمی تحت نظر سی. نوبرگ (۱۹۲۷–۱۹۲۹) کسب کرد. حرفه. در سال ۱۹۲۹، او کار خود را در زمینه فارماکولوژی و اندوکرینولوژی در مؤسسه فارماکولوژی برلین تحت نظر پاول ترندلنبرگ آغاز کرد، جایی که با ادیث بولبرینگ و ویلهلم فلدبرگ آشنا و پسر پاول ترندلنبرگ، اولریش، به دوست مادام العمر او تبدیل شد. در این مؤسسه وگت دربارهٔ اندو
کرینولوژی آموخت و از تکنیک های تجربی در تحلیل فارماکولوژیک استفاده کرد. تا اوایل دهه ۱۹۳۰، او به عنوان یکی از برجسته ترین فارماکولوژیست های آلمان شهرت یافته بود و در سال ۱۹۳۱، در سن تنها ۲۸ سالگی، به عنوان رئیس بخش شیمی در مؤسسه کایزر ویلهلم برای تحقیقات مغزی («هیرنفورشونگ») منصوب شد. کار او بر روی سیستم عصبی مرکزی و اثرات داروهای مختلف بر مغز متمرکز بود. با افزایش نفوذ نازیسم در سراسر آلمان، وگت و دیگر دانشمندان آلمانی (از جمله ادیث بولبرینگ) تصمیم گرفتند که به بریتانیا نقل مکان کنند و در سال ۱۹۳۵ او با کمک هزینه مسافرتی راکفلر به انگلستان آمد. وگت به انجمن فارماکولوژی بریتانیا پیوست و کار خود را با هنری هلت دیل در مؤسسه ملی تحقیقات پزشکی لندن آغاز کرد. وگت در سال ۱۹۳۶ مقاله ای را به همراه دیل و ویلهلم فلدبرگ با عنوان «آزادسازی استیل کولین در انتهای اعصاب حرکتی ارادی» منتشر کرد. سر هنری دیل در سال ۱۹۳۶ جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی را بر اساس کار توصیف شده در این مقاله دریافت و در سخنرانی خود از فلدبرگ و فوگت تقدیر کرد. در اواخر سال ۱۹۳۵، برای بخش دوم کمک هزینه مسافرتی راکفلر خود، مارته وگت کار خود را در کمب
ریج بر روی رابطه فشار خون با مواد حاصل از کلیه ایسکمیک با پروفسور ای.بی. وارنی آغاز و کمک های مالی اضافی از سوی انجمن سلطنتی دریافت کرد. به او همچنین در سال بعد بورس تحقیقاتی آلفرد یارو از کالج گرتون اعطا شد. در سال ۱۹۳۸، او دکترای افتخاری خود را از کمبریج در زمینه فارماکولوژی و فیزیولوژی دریافت کرد. سیاست های جنگ جهانی دوم تهدیدی برای حرفه او ایجاد کرد. ملیت آلمانی او منجر به زیرنظر گرفته شدن توسط خدمات اطلاعاتی بریتانیا در سال ۱۹۴۰ شد و این سازمان وگت را به عنوان یک نفوذی دسته بندی کرد، زیرا مقامات نازی، زمانی که وگت آلمان را ترک کرد استعفای او را از موقعیت دائمیش در دانشگاه نپذیرفتند. او در دادگاه حاضر شد و حکم بازداشت فوری دریافت کرد. با این حال، همکاران و دوستانش به او برای تبرعه شدن کمک کردند و درخواست تجدیدنظر پذیرفته شد و وگت اجازه یافت تا کار خود را در کمبریج ادامه دهد. فوگت به مدت پنج سال در کمبریج باقی ماند و روی موضوعات مربوط به فشار خون بالا و عملکرد غده فوق کلیوی کار کرد. در سال ۱۹۴۷، وگت به عنوان مدرس و سپس استاد ارشد در رشته فارماکولوژی در دانشگاه ادینبرو مشغول به کار شد، جایی که تحقیقات خود ر
ا روی انتقال دهنده های عصبی ادامه داد و مطالعاتی دربارهٔ سروتونین و رزرپین منتشر کرد. در سال ۱۹۴۸، وگت مقاله ای تأثیرگذار به همراه ویلیام فلدبرگ با عنوان «سنتز استیل کولین در مناطق مختلف سیستم عصبی مرکزی» به چاپ رساند. این مقاله اولین شواهد را برای نقش استیل کولین به عنوان یک انتقال دهنده عصبی ارائه کرد و توزیع منطقه ای سیستم های کولینرژیک در مغز را نشان داد.
استریکتلی بالروم (به انگلیسی: Strictly Ballroom) یک فیلم کمدی رمانتیک استرالیایی محصول سال ۱۹۹۲ به کارگردانی و نویسندگی مشترک باز لورمن در اولین تجربه کارگردانی فیلم بلند او است. این فیلم نخستین اثر از سه گانه "پرده سرخ" لورمن با مضمون تئاتر است؛ پس از آن فیلم های "رومئو + ژولیت" در سال ۱۹۹۶ و "مولن روژ!" در سال ۲۰۰۱ ساخته شدند.
آلیشا چینای (زادهٔ ۱۸ مارس ۱۹۶۵) خوانندهٔ پاپ هندی است که به خاطر آلبوم های ایندی-پاپ و همچنین خوانندگی پلی بک در سینمای هندی شناخته می شود. او فعالیت خوانندگی خود را با آلبوم «جادو» در سال ۱۹۸۵ آغاز کرد و در دههٔ ۱۹۹۰ به عنوان «ملکهٔ ایندی پاپ» شناخته شد. شناخته شده ترین ترانه های او در دههٔ ۱۹۹۰ با تهیه کنندگان آنو ملک و بیدو ساخته شدند. مشهورترین ترانهٔ او «ساخت هند» (Made in India) است.
هندو عمر ابراهیم فعال محیط زیست و جغرافی دان اهل چاد است. او هماهنگ کننده انجمن زنان پول و مردمان بومی چاد (AFPAT) است و به عنوان مدیر مشترک غرفه ابتکار مردمان بومی جهان و غرفه در COP21، COP22 و COP23 خدمت کرده است. فعالیت ها و حمایت. هندو عمر ابراهیم یک فعال محیط زیست است که به نمایندگی از مردم خود، مبورورو در چاد فعالیت می کند. او در پایتخت چاد، انجامنا تحصیل کرده و تعطیلات خود را با مردم بومی مبورورو که به طور سنتی کشاورزان کوچ رو هستند و گاو پرورش می دهند، گذرانده است. در طول تحصیلاتش، او به آگاهی رسید که به عنوان یک زن بومی مورد تبعیض قرار گرفته و همچنین به راه هایی که همتایان مبورورو او از فرصت های آموزشی که او دریافت کرده بود، محروم شده اند، پی برد؛ بنابراین در سال ۱۹۹۹، او انجمن زنان پول و مردمان بومی چاد (AFPAT) را تأسیس کرد، یک سازمان جامعه محور که بر ترویج حقوق دختران و زنان در جامعه مبورورو و الهام بخشی به رهبری و حمایت در حفاظت از محیط زیست تمرکز دارد. این سازمان در سال ۲۰۰۵ مجوز فعالیت خود را دریافت کرد و از آن زمان در مذاکرات بین المللی دربارهٔ تغییرات آب و هوا، توسعه پایدار، تنوع زیستی و حفاظت
از محیط زیست شرکت کرده است. تمرکز او بر حمایت محیط زیست از تجربه شخصی اش از اثرات تغییرات آب و هوای جهانی بر جامعه مبورورو سرچشمه می گیرد. مبوروروها برای بقای خود و حیواناتی که از آنها مراقبت می کنند، به منابع طبیعی متکی هستند. برای سال ها، آنها اثرات خشک شدن دریاچه چاد را تجربه کرده اند؛ دریاچه ای که منبع حیاتی آب برای مردم چاد، کامرون، نیجر و نیجریه است و اکنون تنها ۱۰ درصد اندازه خود از دهه ۱۹۶۰ باقی مانده است. در یک شهادت کتبی به سازمان بین المللی مهاجرت، ابراهیم تأکید کرد که مردم او و جوامع بومی مانند جامعه او «قربانیان مستقیم تغییرات آب و هوا» هستند که مجبور به ترک سرزمین های خود در جستجوی زمین هایی که بتواند زندگی شان را تأمین کند، شده اند. در آن شهادت، او همچنین دربارهٔ عواقب مهاجرت ناشی از تغییرات آب و هوا صحبت کرد که به طور نامتناسبی جوامع مهاجر را آسیب پذیر می کند. ابراهیم به طور مشترک با یونسکو و کمیته هماهنگی مردمان بومی آفریقا (IPACC) در پروژه ای برای نقشه برداری سه بعدی از منطقه صحرای ساحل چاد که در حال حاضر ۲۵۰٬۰۰۰ نفر از مبوروروها در آنجا زندگی می کنند و به کشاورزی معیشتی متکی هستند، کار کرد
ه است. این پروژه ترکیبی از فناوری های نقشه برداری سه بعدی با دانش علمی بومی بود تا ابزاری برای مدیریت پایدار محیط زیست و توانمندسازی صدای بومیان—به ویژه زنان—برای تصمیم گیری در زمینه برنامه ریزی برای آینده ای از تطبیق با تغییرات آب و هوا و کاهش اثرات آن توسعه دهد. ابراهیم در سخنرانی TED خود در دسامبر ۲۰۱۹ دربارهٔ تأثیر تغییرات آب و هوا گفت که در حین ایجاد نقشه برداری سه بعدی، او توانست صدای زنان را وارد تصمیم گیری کند و همچنین به مردان احترام سنتی شان را بدهد. زنان توانستند مکان هایی را که دارو جمع آوری می کنند و جایی که غذا جمع می کنند شناسایی کنند که مردان با تکان دادن سرهایشان تأیید کردند و توضیح دادند که چگونه مادربزرگ ما می تواند با مشاهده محیط خود، پیش بینی آب و هوا، مهاجرت حیوانات، اندازه میوه و رفتارهای دام خود را بیان کند. در مصاحبه ای با بی بی سی برای پروژه "۱۰۰ زن بی بی سی"، ابراهیم بیان کرد: «هر فرهنگی یک علم دارد؛ بنابراین برای صدای بومیان بسیار مهم است که وجود داشته باشد.»
ایده آل زیبایی زنانه مجموعه ای مشخص از استانداردهای زیبایی است که شامل ویژگی هایی می شود که از سنین پایین در زن ها نهادینه شده و در طول زندگی آن ها به منظور افزایش "درک شده" جذابیت جسمانی تقویت می شود. بسیاری از زنان در سراسر جهان این ایده آل را تجربه می کنند، هرچند ویژگی های آن در طول زمان تغییر کرده و در کشورها و فرهنگ های مختلف متفاوت است. استاندارد غالب زیبایی برای زنان، بر اساس معیارهای دگرجنس گرایانه است، اما میزان تأثیر این معیارها بر زنان همجنس گرا و دوجنس گرا مورد بحث است. ویژگی های ایده آل زیبایی زنانه شامل مواردی همچون قالب بدنی زن، ویژگی های صورت، رنگ پوست انسان، قد انسان، سبک لباس، مدل مو و وزن بدن انسان است. ایده آل های فرهنگی. تغییر شکل بدن. ایده آل زیبایی برای زنان در فرهنگ های مختلف و بر اساس سنت ها و شیوه های متفاوت تغییر می کند. در میانمار، دختران کایان لاوی از حدود پنج سالگی حلقه های فلزی به دور گردن خود می بندند. هر دو سال یکبار حلقه های اضافی به گردن دختر اضافه می شود. این عمل به تدریج باعث تغییر شکل ترقوه و جایگاه دنده ها از طریق وزن حلقه ها می شود تا توهم داشتن گردنی بلندتر ایجاد کند.
این زنان در نهایت تا ۲۴ حلقه در گردن خود می پوشند. نسل های قدیمی تر به نظر می رسد که از زیبایی خود با پوشیدن حلقه ها احساس راحتی و افتخار می کنند، در حالی که گردشگری در شرق میانمار رونق گرفته است، اما زنان جوان تر و والدین دختران کوچک تر با این انتخاب روبه رو هستند که بین حفظ یک سنت فرهنگی قدیمی یا توانایی بهتر در تناسب با جامعه بیرون از منطقه خود، اگر به تحصیل یا کار خارج از جامعه خود بپردازند، انتخاب کنند. در چین، سنت بستن پا شامل این بود که پاهای دختران از سن شش سالگی بسته می شد تا تصویر «ایده آل» پاها ایجاد شود. پاهای دختران به گونه ای بسته می شد که به ۱/۳ اندازه اصلی خود برسد، که این امر باعث آسیب به پاها و ناتوانی زنان می شد، اما در عین حال موقعیت اجتماعی بسیار بالایی به آن ها می بخشید و مورد تحسین قرار می گرفت. پس از انقلاب شین های، سنت بستن پا پایان یافت. رنگ پوست و مو. کنتراست رنگ پوست و لوازم آرایشی. کنتراست رنگ پوست به عنوان یک استاندارد زیبایی زنانه در چندین فرهنگ مختلف شناخته شده است. زنان معمولاً نسبت به مردان چشم ها و لب های تیره تری دارند، به ویژه در مقایسه با سایر ویژگی های صورتشان، و این ویژ
گی با جذابیت و زنانگی مرتبط بوده است. با این حال، طبق یک مطالعه، این ویژگی جذابیت مردانه را کاهش می دهد. زنان ممکن است از لوازم آرایشی مانند رژلب و سایه چشم برای افزایش کنتراست رنگ صورت خود یا افزایش فاصله ظاهری بین چشم ها و ابروهایشان استفاده کنند. یک مطالعه در سال ۲۰۰۹ نشان داد که مردم شرق آسیایی نسبت به مردم سفیدپوست کنتراست بیشتری در پوست صورت دارند، زیرا چشم هایشان معمولاً تیره تر است. رنگ مو. یک مطالعه در سال ۲۰۰۸ به بررسی این موضوع پرداخت که آیا موهای بلوند یا موهای تیره، ایده آل زیبایی زنانه در دنیای غرب هستند. نتایج نشان داد که موهای تیره، نه موهای بلوند، ایده آل زنانه محسوب می شوند. زنان با موهای تیره در مد و فرهنگ عامه غربی بیشتر از زنان با موهای بلوند نمایان بودند، که می تواند توضیح دهد که چرا مردان در انگلستان به طور کلی زنان با موهای تیره را جذاب تر از زنان با موهای بلوند می دانستند. یک مطالعه مشابه در سال ۲۰۱۸ در فلوریدا نتایج مشابهی به دست آورد. در شرق آسیا، زنان با موهای سیاه به عنوان ایده آل زیبایی شناخته می شوند، در حالی که زنان بلوند از این جایگاه ایده آل محروم هستند. زنان سوئدی ها در سنگا
پور گزارش داده اند که در اینجا اعتماد به نفس کمتری داشته اند، زیرا استانداردهای زیبایی محلی حس زنانگی آن ها را کاهش داده است. در تبلیغات ژاپنی، گاهی زنان بلوند به عنوان افرادی که از زنان با موهای سیاه حسادت می کنند، به تصویر کشیده شده اند. استانداردهای رنگ پوست. عملکرد سفید کردن پوست در میان زنان در خاورمیانه رایج است. این روند در جنوب آسیا و آفریقا نیز مشاهده می شود. در حالی که حمام آفتاب، برنزه شدن در فضای بسته و برنزه شدن خودکار در میان زنان سفیدپوست در جهان غرب رایج است. استعمار و استانداردهای زیبایی بین نژادی. استعمار کشورهای غیرسفیدپوست توسط مهاجران اروپایی گاهی منجر به ایجاد استانداردهای زیبایی بین نژادی شد، مانند آنچه در هند شرقی هلند اتفاق افتاد، جایی که مهاجران سفیدپوست هلندی استانداردهای زیبایی را تعیین کردند که در آن زنان آسیایی جنوب شرقی به دلیل پوست تیره تر و موهای سیاه خود جذاب تر از زنان سفیدپوست تلقی می شدند. برخی مطالعات که بر روی مردان قفقازی از کشورهای غربی انجام شد، تمایل به زنان با پوست تیره تر را شناسایی کرده اند، که نشان می دهد در جهان غرب تمایل ذاتی به پوست روشن تر وجود ندارد. بنابرای
ن، تمایل به زنان با پوست برنزه عمدتاً مختص فرهنگ غربی است. برخی مطالعات از کشورهای غربی نشان داده اند که در میان زنان جوان، آنهایی که پوست برنزه تری دارند، جذابیت خود را بالاتر ارزیابی می کنند. استانداردهای منطقه ای. زنان آسیای جنوب شرقی. اندونزی هلندی. در هند شرقی هلند (که اکنون اندونزی است)، ایده آل زیبایی زنانه ای که توسط استعمارگران سفیدپوست مرد ایجاد شده بود، این بود که زنان باید رنگ پوست قهوه ای و موهای سیاه داشته باشند. در دهه ۱۹۲۰، یک کنسول آمریکایی نامه ای به وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا نوشت و در آن اشاره کرد که مردان سفیدپوست مردم هلندی در اندونزی استعماری ترجیح می دهند با زنان محلی رنگین پوست ازدواج کنند، چرا که پوست قهوه ای و موهای سیاه زنان اندونزیایی از نظر آنها زیباتر از پوست سفید و موهای روشن زنان هلندی بود. ازدواج های زیاد مردان جوان هلندی با زنان «ایندو» باعث شرمندگی بخش محافظه کار جامعه هلندی شده بود. این ایده آل زیبایی بین نژادی هنوز هم در ادبیات محلی تأثیر خود را گذاشته است، به طوری که در یک رمان محبوب نوشته شده است که «رنگ پوست طلایی بزرگ ترین هدیه ای است که خداوند می تواند به یک
زن عطا کند»، اشاره به دختری با موهای بلوند که رنگ پوست مادربزرگش را به ارث نبرده است. زنان شرق آسیایی. چین. در تاریخ چین، پوست روشن به عنوان یکی از پیش نیازهای زیبایی برای مردان و زنان محسوب می شد و همچنین نشان دهنده جایگاه اجتماعی فرد در سیستم طبقاتی بود. با این حال، طبق تحقیقات اخیر، پوست زیتونی به عنوان ایده آل جدید زیبایی زنانه در چین ظهور کرده است و بسیاری از زنان چینی اکنون پوست برنزه خود را سالم تر و جذاب تر می دانند. به گفتهٔ تای وی لیم، زنان چینی در رسانه ها اکنون دارای رنگ پوست برنزه هستند و این به عنوان بازپس گیری خودمختاری زنان از پدرسالاری رو به افول چین تلقی می شود. از نظر تاریخی، زنان دودمان تانگ با اندامی پر و چاق به عنوان ایده آل زیبایی در نظر گرفته می شدند، که با انتظارات امروزی از اندام های بلند و لاغر متفاوت بود. از دوران دودمان سونگ و در نهایت تا دودمان چینگ، بستن پا به عنوان نماد زیبایی ظریف زنان شناخته می شد و این عمل به «سه اینچ لوتوس طلایی» (三寸金莲) معروف بود. در ادبیات و شعر چین، زیبایی های چینی اغلب از طبقه های اشرافی یا طبقه متوسط بودند و تصاویر آن ها معمولاً به عنوان ندیمه یا خدمتک
اران دربار زنان نشان داده می شد که لباس های بی عیب و نقص به تن داشتند. این امر نشان می دهد که در چین باستان، زیبایی نه تنها به ظاهر فیزیکی بلکه به جایگاه اجتماعی و ثروت نیز بستگی داشت. ژاپن. با وجود اشتراکاتی در برخی جنبه های کنفسیوس گرایی با چین، استانداردهای زیبایی در چین و ژاپن از نظر تاریخی تفاوت هایی داشته اند. این تفاوت ها به دوران دوره هی آن (۷۹۴–۱۱۸۵) بازمی گردد، زمانی که زنان دربار ژاپن هنگام رسیدن به سن بلوغ، دندان های خود را سیاه می کردند (این عمل به معروف بود). این سنت مختص اشراف بود؛ خانواده های سامورایی در بسیاری از معابد مشاهده می شدند، اما در میان مردم عادی رواج نداشت. این رسم سیاه کردن دندان ها تا بازسازی می جی در سال ۱۸۶۸ ادامه داشت. آراستن مو و پوشاک در دوره هی آن اهمیت فوق العاده ای داشت؛ ابروها تراشیده می شدند و با ابروهای تیره تر و وسیع تری که بالاتر از پیشانی نقاشی می شدند، جایگزین می شدند، عملی که به معروف بود. مو باید حداقل به اندازه ای بلند می بود که هنگام نشستن به زمین برسد. استفاده از آرایش سفیدرنگ به نام رایج بود که ترکیب رنگ های لباس های دوره هی آن را برجسته می کرد - برای زنان و
برای مردان - که برای فصلیت و نمادگرایی آن ها انتخاب می شدند. استاد و منتقد هنری ژاپنی کاکوزو اوکاکورا در مجموعه سخنرانی های خود در سال ۱۹۰۵ بیان کرد که اساس های قابل توجه زیبایی در ژاپن مدرن عبارتند از: تحقیقات نشان می دهد که ایده آل های زیبایی در ژاپن ممکن است بیشتر تحت تأثیر فردگرایی قرار داشته باشند تا فرهنگ های کره ای یا چینی. مردم ژاپن بیشتر تمایل دارند تا ضد زیبایی، ناتمامی، عدم قطعیت، پلورالیسم و دیکانستراکشن آنچه را که «زیبا» به شمار می آید، در آغوش بگیرند که برخلاف استاندارد زیبایی معمول ژاپنی است که بر اساس زیبایی شناسی شکل گرفته بود. این امر به زنان ژاپنی این امکان را داده است که «عیوب» خود را که قبلاً جامعه علیه آن ها استفاده می کرد، بپذیرند و ویژگی های خود مانند خال های مادرزادی، شکل چشم ها، شکل دندان ها و اجزای مختلف صورت خود را در آغوش بگیرند. در اواخر قرن بیستم، ظهور زیر فرهنگ های گانگورو و گیارو به عنوان یک عمل شورشی و مخالفت با ایده آل زیبایی زنانه ژاپنی در نظر گرفته شد. این روندها با رنگ کردن مو به رنگ بلوند یا نارنجی، استفاده از برنزه کردن پوست و لنزهای تماسی رنگی شناخته می شدند. زنانی که
این روندهای مد را پذیرفته بودند با فشارهای اجتماعی شدید از طرف اعضای خانواده و مجازات های مدرسه روبرو شدند که باعث شد برخی از آن ها از مدرسه اخراج شده و در سنین پایین وارد بازار کار شوند. کره جنوبی. ایده آل زیبایی زنانه سنتی در کره برای زنان این است که صورت بزرگی با شکل ماه داشته باشند، با چشمانی تنگ و لب هایی پر و قرمز. این ویژگی ها به عنوان نمادهایی از بارآوری و مادری در کره شناخته می شوند. اخیراً و با بهبود وضعیت اقتصادی و اجتماعی زنان کره ای، آن ها به طور فزاینده ای جراحی های زیبایی را برای ایجاد ظاهر متضاد با این ایده آل سنتی انجام می دهند: صورت باریک تر و چشمان بزرگ تر. به گفته دبرا گیم لین، این روند نشان می دهد که زنان کره ای در حال مقاومت در برابر ایده آل زیبایی سنتی هستند و از «بدن مادرانه» فاصله می گیرند. اروپا. زنان فرانسوی. در فرانسه ایده آل های زیبایی متعددی برای زنان وجود داشته است. در قرن شانزدهم، خاطره نویس پیر دو بوردی تا سی ویژگی را برای زیبایی زنان برشمرده است. یکی از ایده آل های رایج اما سختگیرانه، «سه چیز سفید» برانتوم است. این «چیزها» یا ویژگی ها شامل پوست، دندان ها و دست ها هستند. همچنی
ن «سه چیز سیاه» نیز وجود دارد که شامل رنگ چشم ها، ابروها و مژه ها می شود. این معیار زیبایی همچنین به «بخش هایی از کیمیاگری، پزشکی، ستاره شناسی، آشپزی و هنر زیبا به نظر رسیدن» نیز اشاره دارد. طبق گفتهٔ واندِرینگ پایونییر (Wandering Pioneer)، استانداردهای زیبایی در فرانسه بیشتر به سبک شخصی افراد مربوط می شود تا شکل بدن. علاوه بر این، رویکرد فرانسوی ها به زیبایی بیشتر بر تقویت ویژگی های طبیعی افراد تمرکز دارد تا رسیدن به ظاهری خاص. بر اساس گفته برخی از متخصصان پوست، جوان به نظر رسیدن یک معیار زیبایی نیست. در عوض، زنان می خواهند بدنشان فرم دار به نظر برسد و پوستشان سفت و محکم باشد. زنان سیاه پوست. در حالی که بیشتر مطالعات در مورد استانداردهای ظاهری به اهمیت بدنی لاغر و باریک تأکید دارند، مطالعاتی که بر روی زنان سیاه پوست انجام شده نشان می دهند که ایده آل بدنی با شکل پیکر ساعت شنی یا بدنی منحنی ممکن است برای زنان سیاه پوست برجسته تر از ایده آل لاغر غالب باشد. مطالعاتی که در ایالات متحده آمریکا انجام شده، نشان می دهند که زنان سیاه پوست به طور کلی نسبت به زنان سفیدپوست و آسیایی، تحمل بیشتری برای اندازه های بدنی بزرگ
تر دارند و مطالعات اضافی نشان می دهند که زنان سیاه پوست به طور کلی ایده آل های بدنی بزرگتر و منحنی تر، همچنین باسن بزرگ تر و ران های ضخیم تر را به عنوان جذاب تر از زنان سفیدپوست می بینند. ایده آل بدن منحنی در میان زنان آفریقایی-کارائیب نیز وجود دارد. زنان سیاه پوستی که تحت جراحی زیبایی قرار می گیرند معمولاً درخواست باسن و ران های بزرگتر و پرتر دارند نسبت به سایر زنانی که به دنبال بزرگ کردن باسن هستند و اغلب خواهان پر بودن حداکثری باسن و برجستگی شدید قسمت بالای باسن هستند. درونی سازی این ایده آل بدنی منحنی به عنوان یک عامل ممکن در اپیدمی اضافه وزن و چاقی میان زنان آفریقایی-آمریکایی مطرح شده است، زیرا آنها جمعیت در ایالات متحده آمریکا هستند که بیشترین نرخ های اضافه وزن یا چاقی را دارند و علاوه بر این معمولاً وزن و اندازه بدن خود را دست کم می گیرند. اضافه وزن و چاقی در میان زنان سیاه پوست در اروپا نیز به شدت رایج است، از جمله در بریتانیا، جایی که زنان آفریقایی-کارائیب و زنان آفریقایی سیاه پوست نرخ های چاقی بالاتری نسبت به جمعیت عمومی بریتانیا دارند و این به دلیل تحمل فرهنگی بیشتر برای بدن های سنگین تر نسبت داده
شده است. زنان آفریقای جنوبی نیز نرخ های چاقی بالاتری نسبت به سایر جمعیت ها در آفریقای جنوبی دارند، که این نیز به دلیل ایده آل سازی سایز بدن بزرگ تر، شامل باسن و باسن های بزرگتر و هیپ های وسیع تر در میان زنان سیاه پوست آفریقای جنوبی نسبت داده شده است. علاوه بر اضافه وزن و چاقی، نگرانی های بهداشتی دیگر از این تصویر بدنی ایده آل شامل استفاده از محصولاتی مانند Apetamin است، که یک محرک اشتهای غیرمجاز با خطرات بهداشتی خطرناک است و در میان زنان سیاه پوست در بریتانیا و ایالات متحده که به دنبال رسیدن به ایده آل بدن منحنی تر هستند، محبوبیت پیدا کرده است. موهای بدن و صورت. موهای بدن و صورت در بسیاری از فرهنگ ها مدت هاست که به عنوان ویژگی های مردانه شناخته شده و در زنان ناپسند تلقی می شود. به همین دلیل، بسیاری از زنان تحت فشار قرار می گیرند تا موهای بدن خود را از روی پاها و بازوها بردارند، در حالی که کسانی که این کار را انجام نمی دهند، اغلب مورد نقد و بررسی قرار می گیرند. این استاندارد برای مردان وجود ندارد، و اگرچه اصلاح بدن مردانه (manscaping) از اوایل قرن ۲۰ وجود داشته است، اما هیچ گاه در جهان غرب محبوبیت نداشته است.
رسانه. تبلیغات. مدل ها اغلب با معرفی محصولات مختلف و نمایش بخش های بی عیب بدن خود، استانداردی از زیبایی را برای مخاطبان تعیین می کنند. محصولات صورت هایپر-تجارتی مانند "Fair and Handsome" و "Fair and Lovely" تا مدت ها در جامعه جنوب آسیا محبوب بودند. برای زنان، محصولاتی مانند Glow &amp; Lovely نه تنها به عنوان نشانه ای از پذیرش اجتماعی، بلکه به عنوان منبعی از قدرت احساسی عمل می کردند، به طوری که آن ها را "شاد و با اعتماد به نفس" می ساختند. محصولات روشن کننده پوست چند میلیارد دلاری در سراسر جهان گسترش یافته اند، که تا حدی به دلیل رنگ پریشی است، زیرا میلیون ها نفر از افراد رنگین پوست، بیشتر زنان، محصولات روشن کننده پوست را خریداری و استفاده می کنند. این محصولات روشن کننده پوست که به عنوان محصولات سفیدکننده پوست نیز شناخته می شوند، شامل کرم ها، ژل ها و لوسیون هایی هستند که مستقیماً روی پوست اعمال می شوند. عواملی که موجب استفاده از محصولات روشن کننده پوست می شوند شامل طرد شدن و فشار از سوی والدین اصلی و سوءتفاهم در مورد چگونگی تأثیر رنگ پوست روشن تر بر جذابیت، قابلیت ازدواج، وضعیت اجتماعی، عزت نفس یا احترامی است که