Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه شده بود، در داخل یک کوزه ای که پس از جمع آوری بقایای متوفی از آتشگاه، در کنار آن قرار داده شد، جای داده شده اند. بیشتر آنها حاوی دستورهای صریح یا ضمنی به متوفی در مورد چگونگی عمل در عالم اموات برای کسب خوشبختی است. این الواح ابعاد بسیار کوچکی دارند (بین ۸ تا ۴ سانتی متر عرض و ۳ تا ۱ سانتی متر طول دارند) و به چند دلیل، کتیبه های روی لوح های طلا اهمیت زیادی برای دین یونانی دارند. این کتیبه ها از معدود گواهی های دست اولی هستند که از تجربیات مذهبی و انتظارات یک فرقه اسرار باستانی به ما می گویند. و این الواح برای آسان سازی مسیر به الیزیوم (بهشت) طراحی شده اند. آنها راهنمایی ورود به بهشت بودند و از دیدگاه شخص فوت شده نوشته شده است. تاریخ این گذرنامه ها بیشتر به قرن های چهارم تا سوم پیش از میلاد بازمی گردد. حدود ۳۰ تا ۴۰ از آنها در قسمت یونانی زبان اطراف دریای مدیترانه، جزیره کرت تا منطقه اصلی تسالی در شمال یونان و مگنا گراسیا، منطقه ای از ساحلی جنوب ایتالیا که توسط یونانیان باستان مستعمره شد، یافت شده است. احتمالاً در خلال مراسم پاگشایی در فرقه های اسرارآمیز یونانی-رومی بود که برای اولین بار به پیروان دستورالعمل
هایی در مورد نحوه رفتار و کارهایی که باید در دنیای اموات انجام دهند داده می شد که این دستورالعمل ها به شکل اختصاری روی لوح های طلا یافت می شود. آنها از سراسر جهان یونان می آیند و بین اواخر قرن ۵ قبل از میلاد و قرن دوم پس از میلاد، بر روی لوح ها متونی به زبان یونانی باستان حک شده است که طول آنها از یک کلمه تا شانزده بیت شعر متفاوت است. متون طولانی تر دستورالعمل ها و اطلاعاتی را برای هدایت روح متوفی در حالی که راه خود را در جهان اموات طی می کند، ارائه می دهد و اطمینان حاصل می کند که از رفتار ترجیحی حاکمان آنجا برخوردار می شود. در اوایل قرن بیستم به این الواح برچسب «اورفیک» داده شد، زیرا محققان فکر می کردند اظهارات آنها منعکس کننده اصول یک سیستم مذهبی است که یونانیان و رومیان باستان معتقد بودند توسط موسیقیدان افسانه ای اورفئوس اختراع و منتشر شده است. با این حال، اکتشافات جدیدتر از الواح که به عصای آئینی تیرسوس اشاره دارد. (عصاهایی که توسط پرستندگان خدای باکوس حمل می شوند) نشان می دهد که این لوح ها با آیین های اسرارآمیزی مرتبط است که در آن باکوس (که دیونیسوس نیز نامیده می شود) و مادرش پرسفونه مهم ترین خدایان بودن
د. این آیین اسرار دیونیسوسی نام دارد. اورفیک نامیدن الواح کاملاً اشتباه نیست، زیرا ابیاتی که بر روی لوح ها حک شده احتمالاً از شعری منسوب به اورفئوس گزیده شده است. اکنون برخی از محققان این الواح را اورفیک، برخی باکیک و برخی دیگر صرفاً به عنوان الواح طلا یاد می کنند. بیشتر لوح ها در جنوب ایتالیا، شمال یونان یا کرت یافت شده اند، اما یکی از سیسیل و دیگری از روم است. بررسی لوح ها. گونتر زانتز کامل ترین بررسی را از لوح های طلای کشف شده تا سال ۱۹۷۱ انجام داد (در توریی، کرت، و جاهای دیگر)، و آنها را به سه گروه طبقه بندی کرد که به گونه شناسی (باستان شناسی) استاندارد تبدیل شدند. زانتز متن ترانویسی را همراه با بازسازی ارائه کرد و بنیاد مذهبی آنها را به جای آیین اورفئوسی به عنوان مکتب فیثاغوری تفسیر کرد. لغت شناسی ریچارد یانکو پیشنهاد کرد که گروهB از مجموعه زانتز برگرفته از یک کهن الگوی واحد، که برای آن متنی فرضی یونانی باستان و ترجمه انگلیسی زیر را در حین تلاش ارائه کرد، تأکید کرد که بر پیش برداشت ها در مورد الهیات تکیه نکنیم: در ابتدا، آنها با آیین اورفئوسی، سپس با مکتب فیثاغوری یا، متقاعدکننده تر، با اسرار دیونیسوسی م
رتبط بودند. اما یافته های جدیدتر ماهیت مشکل ساز تعریف محدودی از وابستگی مذهبی آنها را نشان داده است. در مصر باستان. "کتاب مردگان" مجموعه ای منحصر به فرد از متون تشییع جنازه مصری از منابع مختلف است که از قرن پانزدهم تا چهارم قبل از میلاد باز می گردد. متشکل از طلسم ها، دعاها و افسون ها، هر بخش حاوی واژه های قدرتمند برای غلبه بر موانع در زندگی پس از مرگ است. پاپیروس ها را اغلب در تابوت ها می گذاشتند تا مرده ها از آن ها به عنوان «گذرنامه در سفر خود» پس از دفن استفاده کنند و مملو از توصیه هایی درباره کشتی ران، خدایان و پادشاهانی بود که در راه ملاقات می کردند. کتاب مردگان که بینش های ارزشمندی را در مورد مصر باستان ارائه می کند، مدت ها الهام بخش پژوهشگران به دنیای غیبی و زندگی پس از مرگ بوده است. طور کلی پذیرفته شده است که شباهت جالبی بین آنچه در "کتاب مردگان" آمده و «ورق طلای اورفیک» وجود دارد. مشخص نیست که میزان اثرپذیری و وابستگی ارفیک ها به مصر تا چه اندازه بوده است. مصریان باستان تصور می کردند که مردگان باید سفری طولانی را در جهان زیرین طی کنند. آنها تشنه می شوند و حسرت آب را دارند. آنها به درختی کنار چشمه می ر
سند و می خواهند آب بنوشند، سپس نگهبانان سر راه مرده قرار می گیرند و سؤال می پرسند. فقط زمانی که او به آنها پاسخ صحیح دهد می گذارند آب خنک را بنوشد. سپس مردگان محاکمه شوند و در مورد بی گناهی شان او سخنی طولانی بیان کنند. اگر این مورد پذیرفته شود، باید تحت بازجویی قرار می گیرد، مرده باید دانش خود را از اسطوره مصر ثابت می کند. سپس از دروازه ای عبور می کند که خدای مصری اوزیریس پشت آن بر تخت نشسته است. او با مردگان یکسان صحبت می کند او را به جایگاه پرهیزگاران رها می کند. این قضاوت مردگان فقط یک ایده اسطوره ای از زندگی پس از مرگ زیرزمینی نبود. بلکه در واقع قبل از دفن روی زمین اتفاق می افتاد. برخی از متون تشییع جنازه مصر متاخر حاوی کل متن مراسم تشییع جنازه است. مردگان قضات الهی را ملاقات می کنند؛ راهب دیگری از طرف مرده بی گناهی را اعلام می کند. در آخر یک کشیش صحبت می کند که نقش اوزیریس را برعهده گرفته است، مردگان را رها می کند و مرده به قلمروهای مبارک وارد می شود. کاهنی که نقش تحوت را بازی می کند گواهی نامه ای صادر می کند که در قبر متوفی قرار داده می شود، که در آن تأیید شده است که ازیریس مرد مرده را در قضاوت اخروی ت
برئه کرده است. اکنون دیگر هیچ وحشتی وجود ندارد. مرده «کسی است که با آزمایش وارد شده و تأیید شده از قضاوت اخروی بیرون می آید».
فرقه دیونیسوس یا فرقه دیونیزوس () به شدت با ساتیر، سانتور و سیلنوس مرتبط بود و نمادهای مشخصه آن گاو نر مقدس، مار، ببر /پلنگ، عشقه (سرده) و شراب بودند. جشنواره های دیونیسیا و لنایا در آتن به دیونیسوس و همچنین راهپیمایی های فالیک اختصاص داده شد. آغازکنندگان او را در اسرار دیونیسوسی می پرستیدند، که با اسرار یا آیین اورفئوسی قابل مقایسه و مرتبط بود، و ممکن است بر گنوسیسم تأثیر گذاشته باشد. گفته می شود که اورفئوس اسرار دیونیسوس را اختراع کرده است. فرقه دیونیسوس آیین های القا شده از شراب را به نام «اسرار دیونیزی» سازمان می داد. برخلاف دیگر ادیان اسرارآمیز، فرقه دیونیزوس به دنبال نجات روح نبود، بلکه به دنبال از بین بردن بازداری ها و محدودیت های اجتماعی بود. این کار از طریق تکنیک های مختلف القای خلسه، که شامل رقصیدن و مصرف الکل می شد. شخصیت الهی مرتبط با این فرقه کسی جز دیونوسوس نیست. خدای شراب، برداشت انگور و جشن، با این حال، هیچ دین اسرارآمیز دیگری به اندازه این دین تأثیر بزرگی نداشت. به عنوان مثال، اسرار دیونوسیایی فیلسوف فریدریش نیچه را برانگیخت تا از اشکال هنری وجدآمیزی به عنوان «دیونیزیایی» نام ببرد. آپولونی و
دیونیسی عباراتی هستند که فردریش نیچه در اثر خود به نام "تولد تراژدی" (۱۸۷۲) برای نشان دادن دو تنش متضاد در هنر به کار می برد. آپولونی، پس از خدای یونانی آپولو، نمایانگر شکلی آرام، مستدل و ساختارمند از هنر است، در حالی که دیونیزیایی، پس از خدای شراب دیونیسوس، هنری عمیقاً احساسی و وجدآمیز است. گرچه این دو متضاد یکدیگرند، نیچه معتقد بود که نقطه ای وجود دارد که آنها را به شکل هنری متمایز در کنار هم آورده اند که از طریق تراژدی های یونانی آیسخلوس و سوفوکل بیان شده است.
خاستگاه یابی رسوبات ، در زمین شناسی بازسازی خاستگاه رسوبات بر اساس نوع سنگ است. زمین سیاره ای پویا است و همه سنگ ها در معرض انتقال بین سه نوع سنگ اصلی هستند: سنگ های رسوبی، دگرگونی و سنگ های آذرین (چرخه سنگ). سنگ هایی که در معرض سطح قرار می گیرند دیر یا زود به رسوبات تجزیه می شوند. انتظار می رود رسوبات بتوانند شواهدی از تاریخچه فرسایش سنگ های خاستگاه اصلی خود ارائه دهند. هدف از مطالعه خاستگاه یابی، بازیابی تاریخ زمین ساختی، دیرین جغرافیا و دیرین اقلیم شناسی است. در فرهنگ لغت زمین شناسی نوین، «خاستگاه یابی رسوب» به طور خاص به استفاده از تجزیه و تحلیل ترکیبی برای تعیین خاستگاه رسوبات اشاره دارد. این موضوع اغلب در ارتباط با مطالعه تاریخچه کاوش، تفسیر شبکه های زهکشی و تکامل آنها، و مدل سازی رو به جلو در سیستم های دیرینه زمین بهره گیری می شود. به طور ترکیبی، اینها به توصیف سفر «منبع غرق شدن» رسوبات آواری از مناطق پسابندر به حوضه رسوبی کمک می کنند. منبع ریزه ها. همهٔ سنگ هایی که در سطح زمین قرار می گیرند، در معرض هوازدگی فیزیکی یا شیمیایی قرار می گیرند و به رسوبات دانه ریزتر تجزیه می شوند. هر سه نوع سنگ (سنگ های آذ
رین، رسوبی و دگرگونی) می توانند خاستگاه ریزه ها باشند.
دین و نیستی (به انگلیسی: Religion and Nothingness)؛ کتابی است دربارهٔ نیهیلیسم که در سال ۱۹۶۱ توسط فیلسوف ژاپنی کیجی نیشیتانی نگاشته شده است. این کتاب در سال ۱۹۸۲ با ترجمه انگلیسی توسط انتشارات دانشگاه کالیفرنیا منتشر شد و نقدهای مثبتی دریافت کرد و نیشیتانی را به دلیل درک او از فلسفه غرب و شرق مورد ستایش قرار داد. ظهور ترجمه انگلیسی علاقه فیلسوفان را به اندیشه های نیشیتانی افزایش داد. گراهام پارکز این کتاب را شاه کار نیشیتانی توصیف کرد و نوشت که نیشیتانی در آن به ترکیبی فلسفی دست یافته است که با دستاوردهای فیلسوفان سورن کی یرکگارد، فردریش نیچه و مارتین هایدگر در عمق بینش مطابقت دارد.
مقدمه ای بر ذن بودیسم (به انگلیسی: An Introduction to Zen Buddhism) کتابی است در مورد بودیسم ذن که توسط سوزوکی دایستسو تیتارو در سال ۱۹۳۴ نوشته شده است. این کتاب اولین بار در کیوتو توسط «انجمن بودایی شرقی» منتشر شد، و به زودی در کشورها و زبان های دیگر، با مقدمه اضافه شده توسط کارل یونگ منتشر شد. این کتاب به عنوان «یکی از تأثیرگذارترین کتاب های ذن در غرب» شناخته می شود. بررسی اجمالی. این کتاب در سال ۱۹۱۴ از نوشته های سوزوکی، برای مجله ژاپنی "نیو ایست" نشأت گرفت. اگرچه ویراستار، رابرتسون اسکات، پیشنهاد کرد که سوزوکی آن ها را به صورت کتاب منتشر کند، اما او تصمیم به انتشار کتاب «"مقالات ذن"» در سال ۱۹۲۷ نداشت، و فکر کرد به عنوان مقدمه ای بر ذن برای مبتدیان، «بسیار سنگین» باشد. در نتیجه سوزوکی قصد داشت "مقدمه ای بر ذن بودیسم" در سال ۱۹۳۴، به عنوان همراهی با کتاب "راهنمای ذن بودیسم" که هم زمان منتشر شد، استفاده شود. جزئیات انتشار. "مقدمه ای بر ذن بودیسم" در سال ۱۹۳۴ در کیوتو توسط انجمن بودایی شرقی منتشر شد. شرکت مارشال جونز بوستون بر اولین انتشار در ایالات متحده نظارت داشت. نسخه آلمانی ۱۹۳۹ با پیش گفتاری توسط کارل
یونگ منتشر شد. در سال ۱۹۴۹، این کتاب با پیش گفتار یونگ، ترجمه کنستانس رولف، در لندن و نیویورک تجدید چاپ شد.
پژوهشی در باب خیر، (به انگلیسی: An Inquiry into the Good) همچنین با عنوان مطالعه خوبی نیز شناخته می شود، (به ) اولین کتاب فیلسوف ژاپنی کیتارو نیشیدا است که در سال ۱۹۱۱ منتشر شد. همان طور که او در پیش گفتار این اثر توضیح می دهد، ابتدا قسمت های دوم و سوم و سپس بخش های اول و چهارم نوشته شد. بخش اول توضیحی از ماهیت چیزی است که او آن را «تجربه ناب» می نامد، که در اساس اندیشه او قرار دارد. بخش دوم بیان اندیشه فلسفی او و بخش اصلی این کتاب است. سپس، با پایه گذاری این چنینی، نیشیدا به بحث در مورد خیر در قسمت سوم می پردازد. او قسمت چهارم را به دلیل اعتقادش به این که پایان فلسفه، دین است ضمیمه کرد. دلیل این که او این اثر را با وجود این که نیمی از آن به بحث در مورد نکات فنی در فلسفه اختصاص دارد، "پژوهشی در باب خیر" گذاشت، به این دلیل است که فکر می کرد در نهایت، محور اصلی این اثر، مسائل بزرگ زندگی بشر است و وجود داشتن خیر. بازخورد. گراهام پارکز "پژوهشی در باب خیر" را یک «شاه کار» توصیف کرد. او نوشت که با علاقه ژاپنی ها به فلسفه غرب که با بازسازی میجی در سال ۱۸۶۸ آغاز شد، این امکان برای فلسفه ژاپن فراهم شد. او این کتاب را
«راه گشا» دانست و آن را به عنوان شناخته شده ترین دستاورد نیشیدا معرفی کرد. نینیان اسمارت، محقق مطالعات دینی، اظهار داشت که "پژوهشی در باب خیر" «به عنوان اولین اثر واقعاً خلاقانه یک ژاپنی که صرفاً ایده های غربی را تکرار نمی کرد، و در عین حال از تفکر و اصطلاحات مدرن استفاده می کرد، بسیاری از خوانندگان را مورد توجه قرار داد». او اضافه کرد که این اثر توسط فیلسوف تاکاهاشی ساتومی مورد انتقاد قرار گرفت، چرا که ذهنیت گرایی «تجربه ناب» را بیش از حد روان شناختی می دانست. جستارهای وابسته. متون فلسفی جهان
منطق حس (به انگلیسی: The Logic of Sense) کتاب ژیل دلوز فیلسوف فرانسوی است که در سال ۱۹۶۹ منتشر شد. نسخه انگلیسی آن توسط مارک لستر و چارلز استیوال ترجمه و توسط کنستانتین وی. بونداس ویرایش شد. خلاصه. درک دلوزی از مزخرفات بر این باور است که یک «سویه سطحی» از مزخرفات وجود دارد که دل مشغولی های معصومانه و کودکانه ای را با تضادها ایجاد می کند، و فضای درونی مزخرفات که با تضادهای قوی و خشونت آمیز سر و کار دارد. بر اساس هستی شناسی دلوز در کتاب "«تفاوت و تکرار»" در سال ۱۹۶۸، حس را فقط می توان به عنوان مجموعه ای ثابت از همبستگی ها و تداعی ها درک کرد. مزخرفات، به ویژه از طریق ادبیاتی که او تحلیل می کند، ذاتاً از تعریف شدن اجتناب می کند و تنها می تواند به عنوان «آنچه معنا ندارد»، اما «مخالف فقدان حس» دیده شود. این کتاب به معرفی فلسفه دلوز از "رخداد" و "شدن" و همچنین ظهور سطح ماندگاری و بدن بدون اندام، مفاهیم اسطوره ای زمان (کرونوس و آیون)، ساختار بازی ها و تحلیل های متنی آثار لوئیس کارول، سنکا، پیر کلوسوفسکی، میشل تورنیه، آنتونین آرتو، اف. اسکات فیتزجرالد، ملانی کلاین، فریدریش نیچه، استفان مالارمه، مالکوم لوری، امیل زولا
و زیگموند فرویدمی پردازد. بازخورد. میشل فوکو نوشت که "منطق حس را" «باید جسورانه ترین و گستاخانه ترین رساله های متافیزیکی خواند – به این شرط که به جای تقبیح متافیزیک به عنوان غفلت از هستی، آن را مجبور کنیم از فراهستی صحبت کند». کریستوفر نوریس معتقد است که "منطق حس"، مانند "تفاوت و تکرار" (۱۹۶۸)، به ارائه یک بیانیه برنامه ریزی در مقیاس کامل از دلوز پسافلسفی، ضد سیستماتیک، فوق نام گرا یا قاطعانه «غیر» نزدیک می شود. فیزیک دانان آلن سوکال و ژان بریکمونت در "چرندیات پست مدرن" (۱۹۹۷) می نویسند که "منطق حس"، سبک کارهایی را که بعدها دلوز با همکاری فلیکس گاتاری نوشت، پیش بینی می کند، و مانند آن ها شامل قطعاتی است که در آن دلوز از اصطلاحات علمی فنی سوء استفاده می کند. جوسوها رامی، "منطق حس" را به عنوان «پایدارترین بازتاب اخلاقی» دلوز توصیف می کند. تیموتی لوری استدلال می کند که دلوز «حس» را در یک مسئله پیچیده ارائه می کند، و یک مسئله را نمی توان بر اساس حقیقت و خطا ارزیابی کرد، و هرگز از طریق یک راه حل منفرد آن را به پایان نمی رساند.
بزرگ فیلمی محصول سال ۲۰۰۸ و به کارگردانی زک پن است. در این فیلم بازیگرانی همچون وودی هرلسون، شریل هاینز، دیوید کراس، کریس پارنل، ریچارد کایند، دنیس فارینا، ورنر هرتسوک، ری رومانو، بری کوربین، مایکل مک کین، آندرئا سوج، استل هریس، جودی گریر، جیسن الکساندر، برت رتنر، هانک آزاریا، شانون الیزابت، کی دی اوبر، مایک اپس و تام لیستر جونیور ایفای نقش کرده اند.
وزارت محیط زیست و آب () یک وزارتخانه دولتی بلغارستان است که مسئول حفاظت محیط زیست این کشور می باشد. این وزارتخانه که در ۱۹ ژوئن ۱۹۷۶ تأسیس شد، قبلاً تحت نام کمیته حفاظت از محیط زیست وابسته به شورای وزیران فعالیت می کرد، اما در سال ۱۹۹۰ به وزارت محیط زیست تبدیل شد و از سال ۱۹۹۷ تا کنون ساختار فعلی خود را حفظ کرده است.
تیرسوس () عصای آیینی یا عصایی از رازیانه غول پیکر پوشیده شده با پیچک انگور و برگ، بالای آن مخروط کاج کاج یا کنگر فرنگی، یا با دسته ای از برگ های انگور یا برگ پیچک و توت بود، که در طول جشن ها و مراسم مذهبی یونان باستان حمل می شد. تیرسوس معمولاً با خدای یونانی دیونیسوس مرتبط است و نمادی از خوشبختی، باروری و هدونیسم مشابه خود دیونیسوس است.
گراماتولوژی (به انگلیسی: Of Grammatology) یا از دستور زبان، کتاب ژاک دریدا فیلسوف فرانسوی است که در سال ۱۹۶۷ منتشر شد. این کتاب که ایده واسازی را سرچشمه می گیرد، پیشنهاد می کند که در سراسر فلسفه قاره ای، به ویژه فیلسوفانی که با ایده های زبان شناختی و نشانه شناختی درگیر هستند، نوشتار به اشتباه به عنوان مشتق از گفتار، در نظر گرفته شده است، و آن را «سقوط» از «حضور کامل» و عمل مستقل نوشتن واقعی گفتار می سازد. زمینه. این اثر در ابتدا توسط دریدا به عنوان پایان نامه دکترای تخصصی (به کمک موریس دو گاندیلاک) باعنوان کامل "گراماتولوژی: مقاله ای در باب ماندگاری مفاهیم افلاطونی، ارسطویی و مکتبی نشانه نوشتاری" (به فرانسوی: "Of Grammatology: Essay on the Permanence of Platonic, Aristotelian and Scholastic Concepts of the Written Sign)" ناموفق ارائه شد"." خلاصه. دریدا در "گراماتولوژی" از نویسندگانی مانند کلود لوی-استروس فردینان دو سوسور، ژان-ژاک روسو، اتین بونو دو کندیاک لوئی ترول یلمسلف، امیل بنونیست، مارتین هایدگر، ادموند هوسرل، رومن یلکوبسن، یاکوفریب، گوتفرید لایبنیتس، آندره لورا-گوران و ویلیام واربرتون در طول کار، فلسفه
های زبان و عمل نوشتاری ارائه شده توسط این نویسندگان را واسازی می کند. آنچه را که صدا محوری می نامد شناسایی می کند، و تعداد بی شماری آپوریا و حذف به قرینه را نشان می دهد که این امر آن ها را به سمت آن ها سوق می دهد. دریدا از توصیف آنچه او به عنوان نقد کار این متفکران نظریه پردازی می کند اجتناب می کند، اما با این وجود او خواستار علم جدیدی از «دستور زبان» است که سؤالاتی را که او در مورد چگونگی نظریه پردازی عمل نوشتن مطرح می کند، بررسی کند. "گراماتولوژی" بسیاری از مفاهیمی را معرفی کرد که دریدا در کارهای بعدی، به ویژه در رابطه با زبان شناسی و نوشتن، به کار برد. سوسور و ساختارگرایی. کتاب با خوانش ساختارگرایی زبانی سوسور که در "دروسی در زبان شناسی عمومی" ارائه شده است، و به ویژه نشانه های زبانی آغاز می شود که برای سوسور دارای دو جزء مجزای صدا و معنا هستند. این اجزاء را دال و مدلول نیز می نامند. دریدا از سوسور نقل می کند: «زبان و نوشتار دو نظام مشخص از نشانه ها هستند؛ دومی تنها به این منظور وجود دارد که نشان دهنده اولی باشد». دریدا با برجسته کردن پویایی نامتعادل بین گفتار و نوشتار که سوسور از آن استفاده می کند، این ای
ده را ارائه می دهد که نمادهای نوشتاری در واقع به خودی خود دال های مشروع هستند و نباید به عنوان فرعی یا مشتق نسبت به گفتار شفاهی در نظر گرفته شوند. خوانش روسو. بخش اعظم نیمه دوم "گراماتولوژی" شامل خوانش مداوم ژان-ژاک روسو، به ویژه انشا در مورد منشأ زبان ها است. دریدا روسو را بر حسب آن ه او «منطق تکمیلی» می نامد، تحلیل می کند، بازخورد. "گراماتولوژی" یکی از سه کتابی است که دریدا در سال ۱۹۶۷ منتشر کرد و باعث شهرت او شد. دو مورد دیگر عبارتند از گفتار و پدیده ها و نوشتار و تفاوت. "گراماتولوژی" را متنی بنیادی برای نقد ساختارشکنی نامیده اند. ایان همیلتون گرانت، "گراماتولوژی" ژاک دریدا را با کتاب های "ضد ادیپ" (۱۹۷۲) ژیل دلوز فلیکس گاتاری ، "کاوش زن دیگر" (۱۹۷۴) لوس ایریگاره، "اقتصاد لیبیدینی" (۱۹۷۴) ژان-فرانسوا لیوتار و "تبادل نمادین و مرگ" (۱۹۷۶) اثر ژان بودریار مقایسه کرده است. با اشاره به این که مانند آن ها پاسخی به زوال ساختارگرایی به عنوان یک گفتمان فکری مسلط است، و بخشی از پساساختارگرایی را تشکیل می دهد.
تیموتئوس کارپوویچ (زاده ۱۵ دسامبر ۱۹۲۱ در زیلونا نزدیک ویلنیوس – مرگ ۲۹ ژوئن ۲۰۰۵ در پارک اوک در نزدیکی شیکاگو) شاعر و نمایشنامه نویس برجسته لهستانی زبان بود. زندگی نامه. کارپوویچ در روستای زیلونا در نزدیکی ویلنیوس به دنیا آمد و تا آغاز جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹ در آنجا زندگی کرد. کارپوویچ در سال ۱۹۴۱ با نام مستعار تادئوش لیرمیان برای روزنامه مستقر در ویلنیوس پراودا ویلنسکا به عنوان روزنامه نگار شروع به کار کرد. در طول اشغال لیتوانی توسط نازی ها او یکی از اعضای مقاومت لهستان بود. هنگامی که جنگ در سال ۱۹۴۵ به پایان رسید، کارپوویچ به شچچین اسکان داده شد و در آنجا برای رادیو لهستان کار می کرد. در اینجا بود که کارپوویچ اولین قطعه منثور خود را با عنوان «افسانه های پومرانی» (Legendy pomorskie) منتشر کرد. کارپوویچ به وروتسواف نقل مکان کرد و در دانشگاه برسلاو در رشته فیلولوژی لهستانی تحصیل کرد و در آنجا کارشناسی ارشد و دکترای خود را دریافت کرد. و استادیار شد. او بعداً در سال ۱۹۵۸ جایزه ادبی شهر وروتسواف را دریافت کرد. زندگی پس از ترک لهستان. در سال ۱۹۷۱، کارپوویچ بورسیه معتبر «بنیاد فکری اروپای داخلی» را در پاریس دری
افت کرد. دو سال بعد در سال ۱۹۷۳ از او برای پیوستن به برنامه کاری بین المللی در دانشگاه آیووا دعوت شد. در سال ۱۹۷۴، او به عنوان دانشیار مدعو ادبیات لهستانی در دانشگاه ایلینویز در شیکاگو منصوب شد، که به مدت دو سال در آنجا تدریس کرد. اگرچه او هرگز به دلیل موضع گیری خود به عنوان یک مخالف سیاسی هیچ جایزه ادبی رسمی در لهستان دریافت نکرده است، اما جایزه معتبر آلفرد یورژیکوفسکی را در شهر نیویورک دریافت کرد و دو بار جایزه سالانه شورای هنر ایلینوی را دریافت کرد. او دو سال بعد را در آلمان غربی (۱۹۷۶–۱۹۷۸) در دانشگاه های بن، برلین غربی، مونیخ و رگنسبورگ گذراند. در سال ۱۹۷۸، او به عنوان استاد تمام به دانشگاه ایلینویز در شیکاگو بازگشت. پس از اعلام استقلال لیتوانی در سال ۱۹۹۰، کارپوویچ چندین مقاله در مطبوعات لهستان نوشت و دولت لهستان را تشویق کرد تا لیتوانی را به رسمیت بشناسد. کارپوویچ در سال ۱۹۹۳ از گروه ادبیات اسلاو و بالتیک در دانشگاه ایلینویز در شیکاگو بازنشسته شد. کارپوویچ در ۲۶ ژوئن ۲۰۰۵ در خانه اش در اوک پارک، ایلینوی درگذشت. بقایای او به کشور بازگردانده شد و او در ۳ اوت ۲۰۰۵ به همراه همسرش ماریا در گورستان اوزوبوویس
در وروتسواف به خاک سپرده شد. میراث. مجسمه ساز معاصر لهستانی-ایتالیایی، کریستوف میخال بدنارسکی نمایشگاه هنری سال ۲۰۱۶ خود "جاذبه زمین" را به کارپوویچ تقدیم کرد. در سال ۲۰۱۹ اعلام شد که ویلای کارپوویچ در وروتسواو به خانه آینده بنیاد اولگا توکارچوک برنده جایزه نوبل تبدیل خواهد شد. به غیر از توکارچوک، آگنیشکا هالند و ایرنیوس گرین به او در هیئت مدیره بنیاد خواهند پیوست. نویسنده ۳۵۰۰۰۰ زلوتی را که پس از برنده شدن جایزه نوبل به او اعطا شد، اختصاص خواهد داد.
صدانگاری محیط یا آوای پیرامونی یا صدا محیط ، محیط صوتی (آکوستیک) است که توسط انسان، در زمینه درک شده است. این اصطلاح در اصل توسط مایکل ساوتورث ابداع شد و توسط R. Murray Schafer رایج شد. تاریخچه متنوعی از استفاده از صدانگاری محیط بسته به رشته آن وجود دارد، از طراحی شهری گرفته تا بوم شناسی حیات وحش و علوم کامپیوتر. یک تمایز مهم این است که صدای محیط را از محیط صوتی (آکوستیک) گسترده تر جدا کنیم. محیط صوتی (آکوستیک) ترکیبی از تمام منابع آکوستیک، اعم از طبیعی و مصنوعی، در یک منطقه معین است که توسط محیط اصلاح شده است. سازمان بین المللی استاندارد (ISO) این تعاریف را در سال ۲۰۱۴ استاندارد کرد. (ISO 12913-1:2014) صدای محیط، صدا یا ترکیبی از صداهایی است که از یک محیط غوطه ور تشکیل می شود یا از آن ناشی می شود. مطالعه صدانگاری محیط موضوع بوم شناسی صوتی یا بوم شناسی چشم انداز صوتی است. ایده صدانگای محیط هم به محیط آکوستیک طبیعی، متشکل از صداهای طبیعی، از جمله آوازهای جانوران، که بیان زیستگاه جمعی آن اکنون به عنوان زیست آوایی نامیده می شود، و به عنوان مثال، صداهای آب وهوا و دیگر عناصر طبیعی، در حال حاضر اشاره دارد. زمین آوا
یی و صداهای محیطی ایجادشده توسط انسان، انسان آوایی از طریق زیرمجموعه ای به نام صدای کنترل شده، مانند ترکیب موسیقی، طراحی صدا، و زبان، کار و صداها با منشأ مکانیکی ناشی از استفاده از فناوری صنعتی است. به طور اساسی، اصطلاح صدانگاری محیط همچنین شامل "درک" شنونده از صداهایی است که به عنوان یک محیط شنیده می شود: «چگونه آن محیط توسط کسانی که در آن زندگی می کنند درک می شود» و بنابراین روابط آنها را واسطه می کند. آشفتگی در این محیط های صوتی سبب آلودگی صوتی می شود.
صداهای طبیعی ، به هر صدایی گفته می شود که توسط جانداران ناانسان و همچنین صداهایی که توسط منابع طبیعی و غیرزیستی در صدانگاری محیط معمولی آنها ایجاد می شود. مقوله ای است که تعریف آن برای بحث باز است. صداهای طبیعی یک فضای آکوستیک ایجاد می کنند. تعریف صدانگاری محیط را می توان به سه بخش تقسیم کرد: زمین آوایی، صداهای طبیعی غیرزیستی که شامل اثرات آب توسط یک جریان یا امواج در اقیانوس، اثرات باد در درختان یا علف ها، و صدای تولیدشده توسط زمین، به عنوان مثال، یخچال ها، بهمن ها و زلزله ها. زیست آوایی، همه صداهای ناانسان و غیرخانگی که از یک زیستگاه نسبتاً دست نخورده سرچشمه می گیرند و انسان آوایی، همه صداهای تولیدشده توسط تلاش انسان، خواه موسیقی، تئاتر، یا الکترومکانیکی است.
آصلی کالاچ (؛ زادهٔ ) یک بازیکن والیبال اهل ترکیه است. قد او و وزن وی و در موقعیت مدافع وسط بازی می کند. او همکنون برای تیم والیبال فنرباغچه بازی می کند. کالاچ در سال ۲۰۱۱ برای اولین بار در تیم ملی نوجوانان دختران حضور پیدا کرد و در حال حاضر عضو تیم ملی والیبال نوجوانان زنان ترکیه است. او شماره ۹ را می پوشد. او در ۱۳ دسامبر ۱۹۹۵ در استانبول به دنیا آمد. پدرش در تابستان سال ۲۰۰۶ او را پس از اینکه یک سال به ورزش شنا مشغول بود، به والیبال دعوت کرد. او در ابتدا توسط منیپ اوزدوراک در تیم والیبال زنان یشیل یورت مربیگری می شد. او پس از دو فصل بازی در دبیرستان ورزشی TVF، در ژوئیه ۲۰۱۱ برای والیبال زنان یشیلیورت، که در لیگ والیبال زنان ترکیه رقابت می کند، قرارداد امضا کرد. او به گالاتاسرای منتقل شد. او قبل از رفتن به THY هفت فصل بازی کرد. او در نهایت به فنرباغچه منتقل شد.
ایلکین آیدین (؛ زادهٔ ) یک بازیکن والیبال اهل ترکیه است. قد او و وزن وی قد است و در موقعیت آبشارزن قدرتی بازی می کند. او همکنون برای تیم والیبال گالاتاسرای بازی می کند. حرفه. ایلکین آیدین در سال های ۲۰۱۵–۲۰۱۶ در ایلبانک و سپس در دبیرستان ورزشی TVF بین سال های ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۷ بازی کرد. آیدین در ۵ اوت ۲۰۱۷ به مدت سه سال به باشگاه گالاتاسرای منتقل شد. تحصیلات. او تحصیلات خود را در دانشگاه اوسکودار، دانشکده ارتباطات، بخش ارتباطات بصری و طراحی ادامه می دهد.
الگوریتم امن درهم ساز یا اس اچ ای، خانواده ای از توابع هش رمزنگاری هستند که توسط موسسه ملی استانداردها و فناوری (به انگلیسی:NIST) به عنوان استاندارد پردازش اطلاعات فدرال ایالات متحده (FIPS) منتشر شده است. اعتبار سنجی. همه الگوریتم های خانواده اس اچ ای، به عنوان توابع امنیتی مورد تأیید FIPS، مورد تأیید رسمی توسط CMVP (برنامه اعتبارسنجی ماژول رمزنگاری)، برنامه مشترکی هستند که توسط مؤسسه ملی استاندارد و فناوری آمریکا (NIST) و مؤسسه امنیت ارتباطات (CSE) کانادا اجرا می شود.
باندی چیو هوک یی (Chinese ; متولد ۳۱ مارس ۱۹۷۱ در هنگ کنگ) بازیگر و خواننده هنگ کنگی است. او بیشتر به خاطر بازی در نقش لام یوک لو در سریال "Virtues of Harmony" در TVB شناخته می شود. در ۱۰ دسامبر ۲۰۰۸، آلبوم جدید او با عنوان "Ting" (کلمه چینی به معنای "گوش دادن") پس از یک وقفه طولانی از صنعت موسیقی منتشر شد.
زمین لرزه ۲۰۲۳ حوز زمین لرزه ای به بزرگی ۶٫۸ منطقه مراکش-صافی مراکش را در ۸ سپتامبر ۲۰۲۳ در ساعت 23:11 DST (22:11 UTC) لرزاند. کانون این زمین لرزه در ۷۱٫۸ کیلومتری (۴۴٫۶ مایلی) جنوب غربی مراکش و در نزدیکی شهر ایغیل در کوه های اطلس بود. این در نتیجه گسل کم عمق مایل رانش در زیر رشته کوه بوجود آمد. تاکنون حداقل ۲۷۶۱ مورد مرگ در پی این حادثه اعلام شده است. بیشتر این مرگ و میر در خارج از مراکش رخ داده است. بر اساس گزارش ها خسارت گسترده بوده است و بسیاری از ساختمان ها و بناهای تاریخی در مراکش آسیب دیده اند.. این زمینلرزه در اسپانیا، پرتغال و الجزایر نیز احساس شد.