Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ات پرو. بین سال های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳، اعتراضات گسترده ای در کشور پرو علیه کنگره و رئیس جمهور دینا بولوارته به وقوع پیوست. این اعتراضات که در ابتدا به صورت مسالمت آمیز آغاز شد، به سرعت به خشونت کشیده شد و منجر به درگیری های شدید بین معترضان و نیروهای امنیتی شد. ریشه این اعتراضات را می توان در نارضایتی عمومی از وضعیت اقتصادی و اجتماعی کشور، فساد گسترده در دولت و نهادهای سیاسی، و همچنین بی اعتمادی به نظام سیاسی جستجو کرد. معترضان خواستار استعفای رئیس جمهور و برگزاری انتخابات جدید بودند. در دسامبر ۲۰۲۲، دولت در واکنش به این اعتراضات، چندین حق اساسی شهروندان را به حالت تعلیق درآورد. این حقوق شامل حق جلوگیری از ورود و اقامت سربازان در خانه های مردم، آزادی تردد و آزادی تجمع می شد. این اقدامات دولت با انتقادهای گسترده ملی و بین المللی مواجه شد و بسیاری آن را نقض حقوق بشر و محدود کردن آزادی های مدنی دانستند. نیروی به کار رفته علیه معترضان توسط نیروهای امنیتی بسیار شدید و خشن بود و منجر به مجروح شدن حداقل ششصد نفر و کشته شدن شصت نفر شد. عفو بین الملل با انتشار گزارشی اعلام کرد که نیروهای امنیتی پرو از «زور بیش از حد و غیرضر
وری» علیه معترضان استفاده کرده اند و در برخی موارد به طور عمد به سمت معترضان غیرمسلح آتش گشوده اند. این گزارش با ارائه شواهد و مدارک مستند، خشونت بی رویه پلیس علیه معترضان را محکوم کرد و خواستار تحقیقات مستقل دربارهٔ این حوادث شد. اسپانیا که در سال های گذشته از دولت پرو حمایت مالی می کرد، به حمایت خود ادامه داد و سلاح و بودجه لازم برای سرکوب این اعتراضات را در اختیار دولت پرو قرار داد. این اقدام اسپانیا نیز با انتقادهای زیادی مواجه شد و بسیاری از فعالان حقوق بشر و سازمان های بین المللی از این کشور خواستند تا صادرات سلاح به پرو را متوقف کند. سازمان غیر دولتی عفو بین الملل از اسپانیا خواست که صادرات این سلاح ها را متوقف کند و آن را «سرکوب مرگبار» خواند. نیروهای امنیتی با سلاح های تهاجمی به معترضان حمله کردند و در یک مورد به روی آنها آتش گشودند. عفو بین الملل اعلام کرد که رئیس جمهور باید به دلیل مرگ و میر و جراحات وارده به معترضان به طور کیفری مسئول شناخته شود. تجهیزات و تاکتیک ها. افسران پلیس که در آموزشگاه های ضد شورش پلیس آموزش دیده اند، اغلب برای حفاظت از خود در هنگام مهار اغتشاشات از کلاه ایمنی و سپر ضد شور
ش استفاده می کنند. این تجهیزات به گونه ای طراحی شده اند که از فرد در برابر خطراتی که در درگیری های تن به تن و همچنین اشیاء پرتاب شده مانند بطری و آجر وجود دارد، محافظت کنند. لباس هایی که معمولاً توسط افسران مهار اغتشاش پوشیده می شود، تمام بدن را می پوشاند و هیچ نقطه آسیب پذیری برای ضربه زدن باقی نمی گذارد. به عنوان مثال، کلاه های ایمنی که توسط این افسران استفاده می شود، دارای یک بخش اضافی است که به سمت بیرون امتداد یافته و از پشت گردن در برابر حملات محافظت می کند. برای تأمین حفاظت بیشتر، این تجهیزات اغلب دارای محافظ ضد گلوله نیز هستند. در صورتی که قرار باشد از گاز اشک آور یا سایر مواد شیمیایی مهار اغتشاش استفاده شود، افسران پلیس از ماسک گاز نیز استفاده می کنند. اگرچه دیدن پلیس با لباس و تجهیزات کامل ضد شورش ممکن است ترسناک و رعب آور باشد، اما لباس های ضد شورش امروزی به گونه ای طراحی شده اند که آسیب ها و جراحات را به حداقل برسانند و از مرگ و میر افسران پلیس و شهروندان جلوگیری کنند. این تحول در تجهیزات ضد شورش نشان دهنده حرکت به سمت تاکتیک های غیرکشنده و روش های کاهش تنش است. در تجهیزات ضد شورش معاصر از نوآوری
هایی مانند گاز اشک آور، گلوله های لاستیکی، باتوم، اسپری فلفل و شوکر استفاده می شود که به کاهش آسیب ها و تلفات برای همه طرف های درگیر کمک می کند. این پیشرفت ها با تغییر رویکرد از تکیه بر زور کشنده به استفاده از روش های غیرکشنده که ایمنی عمومی و سلامت افسران مجری قانون را در اولویت قرار می دهند، انقلابی در مهار جمعیت ایجاد کرده اند. یکی دیگر از نگرانی های مهم در مهار اغتشاشات، جلوگیری از دزدیده شدن سلاح های کمری افسران پلیس توسط افراد موجود در جمعیت است. این سلاح ها ممکن است به سرقت رفته و حتی علیه پلیس استفاده شوند. در یک جمعیت بسیار متراکم، ممکن است افسر پلیس نتواند ببیند چه کسی مسئول دزدیدن سلاح است و حتی ممکن است متوجه این اتفاق نشود. به همین دلیل، پلیس ضد شورش ممکن است از کیف های کمری با مکانیسم های قفل کننده یا سایر روش های اضافی برای نگهداری سلاح استفاده کند، البته اگر سازمان های آنها توانایی مالی تهیه چنین ابزارهایی را داشته باشند. با این حال، این موضوع می تواند یک معامله دو سر باخت باشد، زیرا زمان لازم برای بیرون آوردن سلاح در شرایط اضطراری را افزایش می دهد. به عنوان یک راه حل جایگزین، ممکن است پلیس ضد
شورش اصلاً سلاح کمری حمل نکند. انتخاب اولیه تاکتیک ها نوع تجهیزات تهاجمی مورد استفاده را تعیین می کند. انتخاب اساسی بین سلاح های کشنده (مانند تفنگ ساچمه زنی کالیبر ۱۲) و سلاح های غیرکشنده (مانند گاز اشک آور، اسپری فلفل، گلوله های پلاستیکی، شوکر، باتوم و سایر ابزارهای ناتوان کننده) است. این تصمیم بر اساس سطح تهدید احتمالی و قوانین موجود گرفته می شود. در بسیاری از کشورها، استفاده از زور کشنده برای کنترل شورش ها در همه موارد به جز شرایط بسیار شدید و خاص غیرقانونی است. سلاح های دستی ویژه مهار اغتشاش عبارتند از: باتوم چوبی یا لاستیکی، شلاق سنگین چرمی یا پلاستیکی (شمباک آفریقایی) و چوب بلند با نوک فلزی کند (چوب دستی پاسبانان هندی که بین ۱٫۸ تا ۲٫۴ متر طول دارد). ماشین های آب پاش نیز می توانند به عنوان مکمل سلاح های شخصی استفاده شوند. برخی از ماشین های آب پاش به پلیس اجازه می دهند که برای مشخص کردن شورشیان به آب رنگ اضافه کنند یا برای کمک به متفرق کردن جمعیت گاز اشک آور به آن اضافه کنند. در ناآرامی های بزرگ، ممکن است پس از یک مرحله اولیه سرکوب با استفاده از قدرت آتش، پلیس با خودروهای زرهی به منطقه اعزام شود. در برخ
ی موارد نیز از سگ های پلیس، شلنگ های آتش نشانی یا پلیس سواره استفاده می شود. عوامل مهار اغتشاش. عوامل مهار اغتشاش (که گاهی اوقات RCA نامیده می شوند) عوامل اشک آور غیرکشنده ای هستند که برای مهار شورش و اغتشاش استفاده می شوند. اسپری فلفل و انواع مختلف گاز اشک آور از رایج ترین عوامل مهار اغتشاش هستند. این مواد شیمیایی امکان متفرق کردن جمعیت معترض یا شورشی یا تخلیه یک ساختمان را فراهم می کنند. این عوامل می توانند به سرعت باعث تحریک حسی یا ایجاد اثرات فیزیکی ناتوان کننده شوند که معمولاً ظرف ۱۵ دقیقه (برای گاز اشک آور) و تا ۲ ساعت (برای اسپری فلفل) پس از پایان قرار گرفتن در معرض آنها از بین می روند. همچنین می توان از آنها برای آموزش دفاع در برابر جنگ شیمیایی استفاده کرد، اما استفاده از آنها در خود جنگ نقض ماده ۱٫۵ کنوانسیون سلاح های شیمیایی است. ماده ۲٫۹ کنوانسیون سلاح های شیمیایی به طور خاص استفاده از آنها را برای اجرای قانون داخلی مجاز می داند. اسپری فلفل. ماده مؤثر در اسپری فلفل، کپسایسین است که یک ماده شیمیایی مشتق شده از میوه گیاهان جنس فلفل سان، از جمله فلفل قرمز است. دیسمتیل دی هیدرو کپسایسین، یک آنالوگ مصنو
عی کپسایسین که به نام وانلیل آمید اسید پلارگونیک یا PAVA نیز شناخته می شود، در نوع دیگری از اسپری فلفل که به اسپری PAVA معروف است استفاده می شود و در بریتانیا استفاده می شود. یکی دیگر از همتایان مصنوعی اسپری فلفل، مورفولید اسید پلارگونیک، ساخته شده و به طور گسترده در روسیه استفاده می شود. اثربخشی آن در مقایسه با اسپری فلفل طبیعی نامشخص است و گزارش شده است که باعث برخی آسیب ها شده است. هنگامی که افراد نامطلوب منطقه ای را تهدید می کنند، مانند شورش پس از یک بازی فوتبال، پلیس ضد شورش برای مهار آنها فراخوانده می شود. در این موقعیت ها، پلیس ممکن است از اسپری فلفل یا توپ های آب برای خنثی کردن تهدید استفاده کند. اسپری فلفل معمولاً در قوطی هایی عرضه می شود که اغلب به اندازه کافی کوچک هستند که می توان آنها را در جیب یا کیف حمل یا پنهان کرد. اسپری فلفل را می توان در وسایلی مانند انگشتر نیز پنهان کرد. همچنین پرتابه های اسپری فلفل وجود دارد که می توان آنها را از تفنگ پینت بال شلیک کرد. اسپری فلفل که سال ها علیه تظاهرکنندگان استفاده می شد، به طور فزاینده ای توسط پلیس در مداخلات معمول استفاده می شود. گاز اشک آور. گاز اشک آو
ر اصطلاحی غیر اختصاصی برای هر ماده شیمیایی است که برای ناتوان کردن موقت از طریق تحریک چشم و/یا دستگاه تنفسی استفاده می شود. به صورت اسپری دستی استفاده می شود یا می توان آن را در قوطی هایی شلیک کرد که گرم می شوند و ابر آئروسل را با سرعت ثابتی بیرون می ریزند. در حالی که استفاده از گاز اشک آور در جنگ توسط معاهدات بین المللی مختلفی که اکثر کشورها امضا کرده اند ممنوع است، استفاده از آن توسط پلیس و برای دفاع شخصی خصوصی توسط این معاهدات ممنوع نشده است. گازهای اشک آور معروف عبارتند از مواد محرک چشم ارتو-کلروبنزیلیدن-مالونونیتریل (گاز CS)، کلرواستوفنون (گاز CN) و دی بنز (b,f)-1,4-oxazepine (گاز CR). در میان لیست بلندی از مواد، این سه به دلیل اثربخشی و خطرات کم هنگام استفاده، اهمیت بیشتری نسبت به بقیه پیدا کرده اند. امروزه، CS به طور گسترده جایگزین CN به عنوان گاز اشک آور مورد استفاده در سطح بین المللی شده است. پاکسازی. در دمای اتاق، گازهای اشک آور جامدات سفید رنگی هستند. آنها در هنگام گرم شدن پایدار هستند و فشار بخار کمی دارند. در نتیجه، آنها معمولاً به صورت آئروسل پراکنده می شوند. همه آنها حلالیت کمی در آب دارند اما
می توانند در چندین حلال آلی حل شوند. هیدرولیز CN در محلول آب بسیار کند است، به خصوص اگر قلیایی اضافه شود. CS به سرعت در محلول آب هیدرولیز می شود (نیمه عمر در pH 7 حدود ۱۵ دقیقه در دمای اتاق است) و زمانی که قلیایی اضافه می شود بسیار سریع است (نیمه عمر در pH 9 حدود ۱ دقیقه است). CR فقط به میزان ناچیزی در محلول آب هیدرولیز می شود. بنابراین، تجزیه CN و CR در شرایط عملی دشوار است، در حالی که CS را می توان به راحتی با استفاده از محلول آب غیرفعال کرد. پوست به طور مناسب از گاز CS و CN با شستشوی کامل با آب و صابون پاک می شود. CS سپس تجزیه می شود، در حالی که CN فقط از طریق آب و صابون پاک می شود. اثرات گاز CR به میزان زیادی توسط آب افزایش می یابد و هرگونه تلاش برای پاکسازی CR از طریق آب و صابون، شدت و مدت اثرات را افزایش می دهد. هنگامی که پاکسازی CR با آب و صابون انجام می شود، اثرات CR می تواند تا ۴۸ ساعت باقی بماند. پاکسازی مواد پس از آلودگی به گاز CR تا ۴۵ روز امکان پذیر نیست. CS را می توان با محلول ۵ تا ۱۰ درصد سودا یا ۲ درصد قلیایی پاکسازی کرد. اگر این نوع پاکسازی امکان پذیر نباشد (به عنوان مثال، اتاق ها و مبلمان آل
وده)، تنها راه دیگر، تبادل شدید هوا - ترجیحاً با هوای گرم - است. خیابان ها و پیاده روهای در معرض گاز دارای پودر CS سمی و تحریک کننده خواهند بود که مدت ها پس از از بین رفتن ابر گاز، توسط ترافیک و عابران پیاده در هوا پراکنده می شوند و باید با آب شسته شوند. برخلاف انسان ها، حیوانات اهلی به طور کلی حساسیت کمتری به گازهای اشک آور دارند؛ بنابراین پلیس می تواند از سگ ها و اسب ها برای کنترل شورش حتی زمانی که از گاز اشک آور استفاده می شود، استفاده کند. پخش مقادیر زیاد. برای مواقعی که نیاز به پخش مقدار زیادی از عوامل مهارکنندهٔ اغتشاش وجود دارد و استفاده از نارنجک ها کافی نیست، از دستگاه های پخش کنندهٔ بزرگ تر استفاده می شود. یکی از انواع این دستگاه ها، پخش کننده های کوله پشتی است که توسط سازمان هایی مانند زندان ها که ممکن است نیاز به پوشش دادن محوطه های وسیع داشته باشند، مورد استفاده قرار می گیرد. همچنین پخش کننده هایی وجود دارند که برای اتصال به هلیکوپترها طراحی شده اند، مانند CBU-19 که برای پخش سریع و گسترده گاز اشک آور در مناطق وسیع استفاده می شود. تاکتیک ها. افسران خط مقدم در کنترل شورش اغلب کاملاً زره پوش هستند و
سلاح هایی مانند باتوم حمل می کنند که برای تماس مستقیم با جمعیت طراحی شده اند. این افسران شورشیان را مهار می کنند و متعاقباً به افسران کمتر زره پوش و چابک تر اجازه می دهند در صورت لزوم دستگیری را انجام دهند. در مواجهه با تهدید بزرگتر، پلیس ضد شورش توسط سایر افسران مجهز به تفنگ های ضد شورش پشتیبانی می شود تا گاز اشک آور، گلوله های لاستیکی، گلوله های پلاستیکی یا فشنگ های «کیسه لوبیا» شلیک کنند. به عنوان یک گام کمتر تهاجمی، ممکن است ابتدا پلیس سواره به میان جمعیت فرستاده شود. قدرت و ارتفاع ارائه شده توسط اسب با آموزش آن ترکیب می شود و به افسر اجازه می دهد با ایمنی بیشتری به جمعیت نفوذ کند. معمولاً هنگامی که افسران با یک شورش مواجه می شوند، به آرامی در یک خط موازی با جبهه شورش و به اندازه طول آن راهپیمایی می کنند و همزمان با صدای بلند و به طور هماهنگ سپرهای خود را با باتوم می کوبند تا باعث ترس و اثرات روانی بر جمعیت شوند. در بریتانیا، معمولاً هنگامی که تظاهرات بزرگی برگزار می شود که ناپایدار تلقی می شود، پلیس محلی مسئول تظاهرات در آن منطقه، پرسنل واحد پشتیبانی پلیس را که در تاکتیک های ضد شورش آموزش دیده اند، به ه
مراه افسران عادی مستقر می کند. اگر تظاهرات به خشونت گرایید، پلیس جاده ها و سایر خروجی ها را می بندد تا معترضان را در یک منطقه (معروف به kettling یا محاصره) محصور کند تا از خسارات گسترده جلوگیری کند و منتظر می ماند تا معترضان خسته شوند. این تاکتیک ها در جریان اعتراضات اجلاس G-20 لندن در سال ۲۰۰۹ و اعتراضات دانشجویی در لندن در سال ۲۰۱۰ مشاهده شد. گاز اشک آور و سایر تاکتیک های تهاجمی تر به عنوان آخرین راه حل استفاده می شوند. در طول اعتراضات، پلیس از معترضان فیلم یا عکس می گیرد تا در آینده آنها را دستگیر کند. همچنین ممکن است از تاکتیک های «جوخه ربایش» استفاده شود که در آن چندین افسر پلیس، معمولاً با لباس ضد شورش، به سرعت و گاهی به شکل گوه به سمت جلوی جمعیت حمله می کنند تا یک یا چند نفر را از میان شورشیان که سعی در کنترل تظاهرات دارند، ربوده و دستگیر کنند. هدف ممکن است یک رهبر، سخنران یا کسی باشد که به نظر می رسد جمعیت را رهبری می کند. این تاکتیک در شورش های انگلستان در سال ۲۰۱۱ استفاده شد، به ویژه توسط پلیس منچستر بزرگ که این تاکتیک را در مرکز شهر منچستر در ۹ آگوست ۲۰۱۱ به کار گرفت. یک تاکتیک سرراست تر که پلیس مم
کن است استفاده کند، «حمله با باتوم» است که شامل حمله افسران پلیس به جمعیت با باتوم و در برخی موارد سپر ضد شورش است. آنها به سمت جمعیت دویده و با باتوم به مردم ضربه می زنند و در برخی مواقع از سپر ضد شورش برای دور کردن آنها استفاده می کنند. حمله با باتوم برای ایجاد حداکثر درد طراحی شده است، به این امید که آنها مجبور به ترک صحنه و متفرق شدن شوند. پیامدها. استفاده از تاکتیک های مهار اغتشاش، همواره با بحث ها و جنجال های فراوانی در جوامع مختلف همراه بوده است. این روش ها که اغلب با استفاده از زور و خشونت برای متفرق کردن جمعیت و مهار اعتراضات همراه هستند، پرسش های اخلاقی و حقوقی بسیاری را در مورد حق هایاساسی شهروندان مانند حق تجمع و آزادی بیان مطرح می کنند. بسیاری از فعالان و کارشناسان حقوق بشر، استفاده از این روش ها را نقض آشکار حقوق شهروندان و مغایر با اصول دموکراسی می دانند. آنها معتقدند که دولت ها باید به جای استفاده از زور و خشونت، به گفتگو و مذاکره با معترضان پرداخته و سعی در حل و فصل مسالمت آمیز اختلافات داشته باشند. یکی از مباحث چالش برانگیز در این زمینه، بحث پیرامون مشروعیت داشتن و اخلاقی بودن مهار اعتراضات
است. برخی معتقدند که دولت ها در صورت به خطر افتادن امنیت و نظم عمومی، حق دارند با استفاده از زور، اعتراضات را سرکوب کنند. اما دیگران بر این باورند که استفاده از خشونت علیه معترضان هرگز قابل توجیه نیست و دولت ها باید به جای سرکوب، به ریشه های اعتراضات و نارضایتی های مردمی رسیدگی کنند. این بحث به ویژه در جوامع دموکراتیک که حق اعتراض مسالمت آمیز به رسمیت شناخته شده است، اهمیت بیشتری پیدا می کند. نکته قابل توجه دیگر، بحث پیرامون پیامدهای شکاف ادراک شده بین نظامیان و غیرنظامیان در زمینه مهار اغتشاشات است. در بسیاری از کشورها، از جمله ایالات متحده، پلیس به عنوان یک نیروی غیرنظامی در نظر گرفته می شود که وظیفه حفظ امنیت و نظم عمومی را بر عهده دارد. با این حال، در مواقع بحران و ناآرامی های اجتماعی، پلیس اغلب با استفاده از تجهیزات و تاکتیک های نظامی و با سطح اعمال خشونتی مشابه نظامیان، به سرکوب اعتراضات می پردازد. این امر موجب می شود تا مرز بین نظامیان و غیرنظامیان کمرنگ شود و پلیس به عنوان یک نیروی نظامی تلقی شود که وظیفه سرکوب مردم را بر عهده دارد. این مسئله می تواند پیامدهای منفی فراوانی برای جامعه داشته باشد، از جم
له افزایش بی اعتمادی مردم به پلیس، تشدید خشونت و درگیری بین مردم و دولت، و همچنین تضعیف ارزش های دموکراتیک و حقوق بشر. علاوه بر مباحث اخلاقی و حقوقی، نگرانی های جدی در مورد سلامت و ایمنی افراد در جریان مهار اغتشاشات وجود دارد. استفاده از عوامل شیمیایی مانند گاز اشک آور و اسپری فلفل می تواند باعث ایجاد مشکلات تنفسی، سوزش چشم و پوست، و حتی در موارد شدید منجر به نابینایی و مرگ شود. همچنین، استفاده از گلوله های لاستیکی و سایر سلاح های غیرکشنده نیز می تواند باعث ایجاد جراحات و صدمات جدی شود؛ بنابراین، استفاده از این روش ها باید با احتیاط و با رعایت استانداردهای سلامت و ایمنی صورت گیرد. کشورهای مختلف از روش های متفاوتی برای مهار اغتشاش استفاده می کنند. برخی کشورها بیشتر بر روش های غیرکشنده مانند مذاکره و گفتگو با معترضان، استفاده از ماشین های آب پاش و گاز اشک آور تأکید دارند، در حالی که برخی دیگر به سرعت به استفاده از زور و خشونت متوسل می شوند. این تفاوت ها می تواند ناشی از عوامل مختلفی مانند فرهنگ سیاسی، سطح دموکراسی و همچنین شدت و ماهیت اعتراضات باشد. کلرواستوفنون، کلروبنزیلیدن مالونونیتریل (گاز اشک آور) و دی بنز
وکسازپین از مواد تشکیل دهنده رایج برای مهار اغتشاش هستند. این مواد بسیار سمی و سرطان زا هستند و استفاده از آنها می تواند اثرات مخربی بر سلامت انسان داشته باشد. کشورها اغلب استانداردهای متفاوتی برای استفاده از مواد شیمیایی مانند کپسایسین (اسپری فلفل) دارند و اینکه چه کسی مجاز به داشتن و استفاده از این مواد شیمیایی برای دفاع از خود است، متفاوت است. برخی از دانشمندان خواستار جایگزین های طبیعی برای محدود کردن اثرات طولانی مدت بر سلامتی مانند آنهایی که در تیرهٔ فلفل سانان و تیرهٔ زنجبیل سانان یافت می شوند، شده اند. استفاده از جایگزین های طبیعی می تواند به کاهش خطرات و پیامدهای ناشی از استفاده از مواد شیمیایی سمی در مهار اغتشاشات کمک کند. تأثیرات روانی بر معترضان و افسران پلیس. در جوامع امروزی، اعتراضات و شورش ها به بخش جدایی ناپذیر زندگی اجتماعی و سیاسی تبدیل شده اند. مردم برای ابراز نارضایتی خود از سیاست های دولت، بی عدالتی های اجتماعی، یا سایر مسائل، به خیابان ها می آیند و صدای اعتراض خود را به گوش مسئولان می رسانند. اما این اعتراضات همیشه به صورت مسالمت آمیز باقی نمی مانند و گاهی به خشونت و درگیری با نیروهای ام
نیتی می انجامند. در چنین شرایطی، استفاده از تاکتیک های مهار اغتشاش و سرکوب اعتراضات توسط پلیس، علاوه بر پیامدهای فیزیکی، می تواند تأثیرات روانی عمیقی بر سلامت روان معترضان و همچنین افسران پلیس داشته باشد. افزایش اعتراضات در سال های اخیر، منجر به افزایش خشونت از سوی مجریان قانون شده است. استفاده از گلوله های لاستیکی، ماشین های آب پاش، گاز اشک آور و سایر روش های مهار اغتشاش، نه تنها باعث ایجاد جراحات و صدمات فیزیکی در معترضان می شود، بلکه می تواند تأثیرات روانی طولانی مدتی مانند اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)، اضطراب و افسردگی را در آنها ایجاد کند. مطالعات نشان داده اند که قرار گرفتن در معرض خشونت پلیس و تجربه سرکوب و خفقان، می تواند باعث بروز مشکلات روانی جدی در افراد شود. انجمن بهداشت عمومی آمریکا، خشونت پلیس را به عنوان یکی از «مسائل بهداشت عمومی» معرفی کرده است و بر ضرورت مطالعه اثرات روانی ناشی از شورش ها و مهار اغتشاشات تأکید کرده است. این مطالعات نشان می دهند که تأثیرات روانی شورش ها و سرکوب اعتراضات، نه تنها گریبان گیر معترضان، بلکه دامن گیر افسران پلیس نیز می شود. یکی از نمونه های بارز که به دلیل اثرا
ت روانی ناشی از واکنش شدید پلیس، مورد مطالعه قرار گرفته است، اعتراضات ضد لایحه استرداد در هنگ کنگ است. در جریان این اعتراضات، پلیس هنگ کنگ با شدت و خشونت بی سابقه ای با معترضان برخورد کرد و از مقادیر زیادی گاز اشک آور و گلوله های لاستیکی برای متفرق کردن آنها استفاده کرد. طبق گزارش ها، پلیس بیش از ۱۶۰۰۰ کپسول گاز اشک آور علیه معترضان استفاده کرد که منجر به ایجاد مشکلات تنفسی و سایر عوارض جسمی در بسیاری از آنها شد. اما علاوه بر آسیب های جسمی، این سرکوب خشن تأثیرات روانی عمیقی نیز بر معترضان گذاشت. یک نظرسنجی نشان داد که ۲۵٫۷٪ از جمعیت هنگ کنگ در پی این اعتراضات دچار افسردگی شده اند و ۹٫۱٪ به خودکشی فکر کرده اند. یافته های مشابهی در جریان بهار عربی در مصر نیز به دست آمده است. در این دوران، دانش آموزان مدارسی که در نزدیکی میدان تحریر (محل شورش های گسترده) قرار داشتند، میزان افسردگی بالاتری را تجربه می کردند. همچنین، در فرانسه، مشخص شد که معترضان جلیقه زرد که با خشونت پلیس مواجه شده بودند، ۱٫۵۴٪ احتمال بیشتری برای تجربه علائم افسردگی شدید داشتند و ۲٫۵۸ برابر بیشتر احتمال داشت علائم نشان دهنده PTSD را نشان دهند. به
طور کلی، مطالعات نشان می دهند که افرادی که درگیر شورش ها بودند یا فقط در مناطق تحت تأثیر شورش ها زندگی می کردند، می توانند ۴ تا ۴۱ درصد افزایش PTSD را تجربه کنند. این یافته ها اهمیت رسیدگی به سلامت روان افراد در جوامع درگیر شورش و ناآرامی را نشان می دهد. عوامل خطر که می توانند مشکلات سلامت روان ناشی از شورش ها را تشدید کنند عبارتند از: اثرات روانی بر افسران پلیس. هنگام بررسی اثرات روانی مهار اغتشاش، مهم است که تأثیر شورش ها بر افسران پلیس را نیز در نظر بگیریم. آنها نیز مانند معترضان، در معرض خطرات و چالش های فراوانی قرار دارند. پرتاب اشیاء به سمت آنها، مورد حمله فیزیکی قرار گرفتن، و قرار گرفتن در معرض عوامل مهار اغتشاش مانند گاز اشک آور و اسپری فلفل، تنها بخشی از این خطرات هستند. افسران پلیس علاوه بر این خطرات فیزیکی، با فشارهای روانی فراوانی نیز مواجه هستند. آنها باید در شرایط بسیار پرتنش و استرس زا تصمیمات سریع و قاطع بگیرند و اغلب با انتقاد و سرزنش مردم و رسانه ها مواجه می شوند. حتی بدون در نظر گرفتن شورش ها، افسران پلیس در حال حاضر تقریباً دو برابر بیشتر از یک فرد عادی در معرض خطر ابتلا به PTSD، افسردگی
و اضطراب هستند. هنگامی که کار در خط مقدم یک شورش به آن اضافه شود، این اعداد افزایش می یابد. به عنوان مثال، در طول ناآرامی های پس از قتل جورج فلوید و برونا تیلور، تعداد موارد ثبت شده PTSD در میان افسران پلیس تا ۳۰ درصد افزایش یافت. با افزایش بیماری های روانی ناشی از ناآرامی های مدنی و بررسی های عمومی، بسیاری از افسران پلیس استعفا دادند، به سوء مصرف مواد مخدر روی آوردند و حتی خودکشی کردند. علائمی که افسران پلیس ممکن است پس از شورش ها با آن مواجه شوند: شورش های ۶ ژانویه. در روز ۶ ژانویه ۲۰۲۱، گروهی از معترضان به ساختمان کاپیتول در واشینگتن دی سی حمله کردند و آن را به اشغال خود درآوردند. آنها در این فرایند افسران پلیس را کتک زدند، لگدمال کردند، با مواد شیمیایی اسپری کردند، پلیس را مغلوب کردند و تقریباً تعداد زیادی از افسران پلیس را که سعی در جلوگیری از ورود آنها به کاپیتول داشتند، کشتند. این رویداد که به عنوان «شورش کاپیتول» شناخته می شود، تأثیرات روانی عمیقی بر افسران پلیس که در آن روز در صحنه حاضر بودند، گذاشت. بسیاری از این افسران تا به امروز از PTSD، اضطراب و افسردگی رنج می برند. بابی تیبرون و دی دیواین کی. ک
ارتر، دو تن از افسران پلیس متروپولیتن که در آن روز در صحنه حاضر بودند، علیه دونالد جی. ترامپ، رئیس جمهور سابق آمریکا، شکایت کردند. آنها در شکایت خود مدعی شدند که دونالد ترامپ با سخنرانی های تحریک آمیز خود قبل از شورش، باعث «آسیب های شدید» و «پریشانی عاطفی بزرگ» آنها شده است. هر دو افسر هنوز از خواب ها و افکار مکرر حمله وحشتناک به ساختمان کاپیتول رنج می برند. فراتر از این شکایت، چندین افسر پلیس که در شورش کاپیتول حضور داشتند، در ماه های بعد خودکشی کردند: شورش های ۶ ژانویه همچنین نشانگر یک تناقض کم سابقه بود، زیرا بسیاری از شرکت کنندگان در این شورش ها از حامیان حزب جمهوری خواه بودند که به طور سنتی از پلیس حمایت می کنند. اما در سال های اخیر، با افزایش گرایش جمهوری خواهان به محدود کردن قدرت دولت و حفظ آزادی های فردی، بسیاری از آنها به مخالفان پلیس و حتی خواستار قطع بودجه ادارات پلیس تبدیل شده اند. این تغییر نگرش نشان می دهد که حمایت از پلیس در آمریکا دیگر یک مسئله حزبی نیست و پلیس آمریکا حتی در میان جمهوری خواهان نیز مخالفان و منتقدان زیادی دارد. ادبیات پژوهشی. در دنیای امروز، با افزایش اعتراضات و ناآرامی های اجت
ماعی در گوشه و کنار جهان، نیاز به روش های مؤثرتر و کم خطرتر برای مهار اغتشاشات بیش از پیش احساس می شود. به همین دلیل، تحقیقات و پژوهش های گسترده ای در زمینه توسعه و بهبود سلاح ها و تجهیزات مهار اغتشاش در حال انجام است. هدف از این تحقیقات، یافتن روش هایی است که ضمن حفظ امنیت و نظم عمومی، کمترین آسیب و خطر را برای معترضان و همچنین نیروهای مجری قانون داشته باشد. یکی از زمینه های تحقیقاتی مهم در این زمینه، توسعه سلاح های غیرکشنده است. این سلاح ها به گونه ای طراحی شده اند که بتوانند شورشیان و معترضان را بدون کشتن یا مجروح کردن آنها، مهار و متفرق کنند. تفنگ های توری یکی از نمونه های این سلاح ها هستند. این تفنگ ها که در گذشته برای به دام انداختن حیات وحش برای اهداف تحقیقاتی استفاده می شدند، اکنون برای مهار اغتشاش نیز مورد استفاده قرار می گیرند. تفنگ های توری با شلیک یک تور به سمت هدف، او را در خود می پیچند و مانع از حرکت و فعالیت او می شوند. لانچرهای پرتابه اسپری فلفل نیز از دیگر سلاح های غیرکشنده هستند که در سال های اخیر توسعه یافته اند. این لانچرها که در واقع تفنگ های پینت بال اصلاح شده هستند، با شلیک گلوله های شک
ننده حاوی پودر فلفل به سمت هدف، باعث سوزش و اشک ریزش او می شوند و به این ترتیب، او را از ادامه فعالیت باز می دارند. بمب های بدبو نیز از دیگر ابزارهایی هستند که برای مهار اغتشاش مورد استفاده قرار می گیرند. این بمب ها با ایجاد بوی بسیار ناخوشایند، باعث پراکنده شدن جمعیت و ترک منطقه می شوند. مزیت بمب های بدبو نسبت به سایر مواد شیمیایی مهار اغتشاش این است که در غلظت های کم نیز مؤثر هستند و بنابراین، خطر کمتری برای سلامت افراد دارند. علاوه بر این سلاح ها، تحقیقات دیگری نیز در زمینه توسعه روش های جدید برای مهار اغتشاش در حال انجام است. به عنوان مثال، سلاح های فوم چسبنده که با پاشیدن یک فوم چسبناک به سمت هدف، او را بی حرکت می کنند، در حال آزمایش هستند. [۳۴] همچنین، توپ های صوتی با فرکانس پایین که با استفاده از امواج صوتی باعث آسیب یا ناتوانی موقت در افراد می شوند، و سیستم های محرومیت فعال (ADS) که با استفاده از امواج مایکروویو باعث ایجاد احساس سوزش شدید در پوست می شوند، از دیگر نمونه های این تحقیقات هستند. لیزرهای خیره کننده نیز از دیگر سلاح های غیرکشنده هستند که برای مهار اغتشاش مورد استفاده قرار می گیرند. این لیزر
ها با تاباندن نور شدید به چشم افراد، باعث نابینایی موقت یا گیجی و سردرگمی آنها می شوند و به این ترتیب، آنها را از ادامه فعالیت باز می دارند. به طور کلی، تحقیقات در زمینه مهار اغتشاش با هدف یافتن روش های مؤثرتر، امن تر و انسانی تر برای کنترل جمعیت و برقراری نظم عمومی ادامه دارد. امید است که با پیشرفت این تحقیقات، بتوان از خشونت و آسیب در جریان اعتراضات و ناآرامی های اجتماعی کاسته و به سمت جامعه ای امن تر و عادلانه تر حرکت کرد.