Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی را دنبال کرد. در ۱۲ ژوئیه ۲۰۱۱، دادگاه کیفری لوکری هشت نفر را به دلیل نقششان در یک نزاع خشونت آمیز به حبس ابد محکوم کرد، از جمله جووانی استرانجیو، جانلوکا نیرتا، فرانچسکو نیرتا (۳۷)، جوزپه نیرتا، معروف به «پپه در مقابل» (۷۱)، فرانچسکو پله، معروف به «چیچیو پاکستان» (۳۴)، سباستیانو رومئو (۳۴)، فرانچسکو ووتاری معروف به «چیچیو فرونزو» (۴۰) و سباستیانو ووتاری، معروف به «پروفسور» (۲۸). سه نفر دیگر محکوم و به حبس از نه تا ۱۲ سال محکوم شدند، در حالی که سه نفر دیگر تبرئه شدند. عدم دخالت قبیله اصلی پله. آنتونیو پله، که با نام "نتونی گامبازا" نیز شناخته می شود، بزرگ خاندان منطقه سن لوکا و رئیس اسمی سازمان، کاپو جنایتکار ندرانگتا، به هر طریقی تلاش کرد تا به دشمنی پایان دهد و صلح برقرار کند. با این حال، او تنها توانست اطمینان حاصل کند که بخشی از طایفه ای که او رهبری می کرد ("پله-گامبازا") در دشمنی که بر عنصر دیگری از طایفه ("پله-وانچلی") تأثیر می گذاشت، درگیر نباشد. علیرغم عدم دخالت آنتونیو پله در حقایق، او به طور غیرمستقیم از طریق دامادش، فرانچسکو ووتاری، یکی از شخصیت های اصلی در میان طوایف متخاصم، که با دخترش ماریا پل
ه ازدواج کرده است، در این ماجرا دخیل بود. او برای تأکید بر عدم دخالت خود در این نزاع، از اعضای خانواده اش خواست تا نامه ای به روزنامه "گازتا دل سود" ارسال کنند. پیام واضح بود: این نزاع، درگیری بین عناصر کوچک طوایف بود و گامبازا در تلاش بود تا به صلحی بدون برنده دست یابد، همان طور که در گذشته، در سال ۱۹۹۱، زمانی که درگیری آغاز شد، انجام داده بود.
مدری (سانسکریت: माद्री، IAST: Mādrī)، همچنین با نام مادراواتی (سانسکریت: माद्रवती، IAST: Mādravatī) شناخته می شود، شخصیتی افسانه ای در مهابهاراتا، یک شعر حماسی باستانی سانسکریت است. او شاهزاده خانمی از پادشاهی مادرا است و همسر دوم پاندو، پادشاه پادشاهی کورو، می شود. او مادر دوقلوهایی به نام های ناکولا و ساهادوا، کوچکترین از پنج برادر پانداوا، است. مدری دختر مادراراجا - پادشاه مادرا - و خواهر شالیا است. ازدواج او با پاندو توسط بهیشما، نوه سلسله کورو، در ازای دریافت شیربهای سنگین ترتیب داده شده است. پس از اینکه پاندو نفرین می شود که در صورت برقراری رابطه جنسی خواهد مرد، مدری به همراه همسر اول پاندو، کونتی، پاندو را در تبعید خودخواسته اش همراهی می کند. مدری با استفاده از موهبت الهی کونتی، خدایان دوقلو، آشوینز، را برای باردار شدن پسران دوقلوی خود فرا می خواند. بعدها، پاندوی نفرین شده هنگامی که مغلوب هوس می شود و با مدری رابطه برقرار می کند، می میرد. مدری که از پشیمانی و غم و اندوه رنج می برد، پسرانش را به مراقبت کونتی می سپارد و در مرگ به او می پیوندد. مدری به طور سنتی به عنوان یک پاتیوراتا (همسر فداکار) دیده می
شود که زیبایی و جذابیت او در حماسه و اقتباس های بعدی آن مورد تأکید قرار گرفته است. مرگ مدری بر اثر خودسوزی اغلب به عنوان اولین گواهی متنی از عمل ساتی ذکر می شود. با این حال، به دلیل آیات متناقض در مهابهاراتا، این موضوع مورد تفسیرهای متنوعی قرار گرفته است و تعداد کمی از محققان روایت ساتی را مورد بحث قرار داده اند. زمینه ادبی. مدری در مهابهاراتا، یکی از حماسه های سانسکریت که از شبه قاره هند سرچشمه گرفته است، ظاهر می شود که در درجه اول درباره درگیری بین دو گروه از پسرعموها - پانداواها و کوراواها - روایت می کند. این متن که به زبان سانسکریت کلاسیک نوشته شده است، اثری ترکیبی است که طی قرن ها بازنگری، ویرایش و الحاق شکل گرفته است. قدیمی ترین بخش های متن موجود احتمالاً مربوط به حدود ۴۰۰ سال پیش از میلاد است. نسخه های خطی مهابهاراتا در نسخه های متعددی وجود دارد که تفاوت های قابل توجهی در جزئیات شخصیت ها و رویدادهای کلیدی دارند. یک استثنا، بخشی است که شامل باگاواد گیتا می شود و به طور قابل توجهی در نسخه های خطی مختلف ثابت مانده است.تفاوت های قابل توجهی بین نسخه های شمالی و جنوبی وجود دارد، به طوری که نسخه های جنوبی عمو
ماً مفصل تر و گسترده تر هستند. محققان اقدام به ایجاد یک نسخه انتقادی کرده اند که عمدتاً از نسخه های "بمبئی"، "پونا"، "کلکته" و "هند جنوبی" متن اقتباس شده است. پذیرفته شده ترین نسخه، نسخه ای است که توسط تیمی به رهبری ویشنو سوکتانکار در مؤسسه تحقیقات شرقی بهاندارکار (BORI) گردآوری شده است و نسخه هایی از آن در دانشگاه کیوتو، دانشگاه کمبریج و مؤسسات مختلف در سراسر هند نگهداری می شود. نقش مدری در مهابهاراتا کوتاه است، اما در پیشبرد روایت بسیار مهم است. تمام زندگی او - از معرفی تا مرگش - در آدی پاروا، اولین از هجده پاروا یا «کتاب» مهابهاراتا، بازگو شده است. محقق آلف هیلتبیتل اشاره می کند که مدری در آیات آدی پاروا، به عنوان بخشی از سه گانه عروس های جدید برای سلسله کورو در کنار کونتی و گانداری معرفی شده است. در بخشی به کونتی 195 آیه، به گانداری 36 و به مادری 85 آیه اختصاص داده شده است، بدون احتساب توصیفات پسرانشان در بدو تولد. این تخصیص نه تنها بر اهمیت روایی رو به رشد کونتی تأکید می کند، بلکه اولین ظهور رقابت زناشویی بین همسران مشترک در ساختار نسلی حماسه را نیز نشان می دهد - جایی که مدری به زودی به عنوان رقیب اصلی ک
ونتی ظاهر می شود. با وجود مرگ زودهنگام مادری در کتاب اول، او همچنان در پارواهای بعدی مورد اشاره قرار می گیرد. نام. واژه مدری (Mādrī) از نظر ریشه شناسی از مادرا (Madra) گرفته شده است که به پادشاهی شمال غربی شبه قاره هند که او از آنجا سرچشمه می گیرد، اشاره دارد. بنابراین، مادری به معنای «متعلق به مادرا» یا در این زمینه خاص، «زنی از مادرا» است. در حالی که این لقب بیشتر با همسر دوم پاندو مرتبط است، برای دیگر شاهزاده خانم های مادرا نیز به کار رفته است. علاوه بر این، لقب همریشه، مادراواتی (Mādravatī)، اغلب در اشاره به مدری ظاهر می شود، اگرچه در ادبیات حماسی به همسر پاریکشیت نیز اشاره دارد. لقب دیگری به نام مادرراجاسوتا (Madrarājasutā)، به معنای «دختر پادشاه مادرا»، نیز برای اشاره به او استفاده می شود. مدری متعلق به طایفه بهلیکا (bahlika) بود که اصالتاً اهل بلخ در باکتریا بودند؛ به همین دلیل، او در چند مورد در حماسه مهابهاراتا نیز باهلیکی نامیده شده است. وقتی مدری در حماسه معرفی می شود، او به عنوان روپناسادرشی، به معنای «بی نظیر در زیبایی» توصیف می شود. زندگینامه. در آدی پاروا از مادری به عنوان تجسم الهه دریتی «استق
امت» یاد شده است. از مادری به عنوان زنی بسیار جذاب یاد شده و حتی گاهی اوقات با پوستی تیره توصیف شده است. مدری دختر پادشاه پادشاهی مادرا، متعلق به قبیله باهلیکا، و خواهر شالیا است. بیشما، یک دولتمرد برجسته پادشاهی کورو و نوه خانواده سلطنتی، به مادرا سفر می کند تا دست مدرا را برای ازدواج با پاندو، پادشاه پادشاهی کورو، محکم کند. پادشاه مادرا با این ازدواج موافقت می کند، اما تنها در ازای دریافت مبلغی به عنوان شیربها طبق رسم مادرا. بیشما به او طلا، فیل و اسب به عنوان وجه التزام پیشنهاد می دهد و متعاقباً مدرا را به هاستیناپورا، پایتخت کورو می آورد، جایی که او با پاندو ازدواج می کند. پاندو همسر اول خود، کونتی، را دارد که مدرا با وجود رقابت اساسی رابطه دوستانه ای با او دارد. تبعید پاندو اندکی پس از ازدواجش، فتوحات نظامی را آغاز می کند. پس از این لشکرکشی های موفقیت آمیز، او به همراه هر دو همسرش، کونتی و مدری، به تاپووانا (جنگل ریاضت ها) در جنوب هیمالیا می رود. در طول سفر در یک جنگل، او یک گوزن و یک ماده گوزن را در حال مقاربت جنسی مشاهده می کند و با آرزوی شکار آنها، تیرهایی به سمت آنها پرتاب می کند. با نزدیک شدن، متوجه
می شود که گوزن در واقع همان کیندامای فرزانه است که برای لذت بردن از خلوت با همسرش، که ماده گوزن است، به شکل سروین درآمده است. در حالی که در حال مرگ است، فرزانه نفرینی را بر پاندو اعلام می کند و مقرر می دارد که اگر او هرگز سعی در برقراری رابطه جنسی داشته باشد، فوراً بمیرد. پاندو، کونتی و مدری از این حادثه ابراز تاسف می کنند. پاندو که از شدت اعمال خود آشفته شده و به دنبال توبه است، تصمیم می گیرد از وظایف سلطنتی خود دست بکشد و می خواهد زندگی زاهدانه ای را در جنگل بگذراند. با این حال، هم کونتی و هم مدری با این امر مخالفند و در عوض اصرار دارند که او را به عنوان همسران فداکار همراهی کنند و او را متقاعد کنند که زندگی یک ساکن آشراما - که اجازه مشارکت همسران را می دهد - را به جای یک زاهد سختگیر، در پیش بگیرد. پاندو موافقت می کند و به همراه کونتی و مدری به جنگل ها می رود. پس از سفر به مکان های مختلف زیارتی، آنها در جنگل های شاتاشرینگا تحت مراقبت فرزانگانی که در آنجا زندگی می کنند، ساکن می شوند. تولد ناکولا و ساهادوا در طول تبعید، پاندو که به دلیل نداشتن وارث در انجام وظایف مذهبی خود با مشکل مواجه شده بود، این موضوع را
با کونتی در میان گذاشت و از او خواست که «در این دوران پریشانی، فرزندانی را پرورش دهد». او دوازده نوع پسر را که توسط آموزه های مذهبی به رسمیت شناخته شده اند، از جمله پسرانی که از طریق تمرین نیوگا متولد می شوند، ذکر می کند. کونتی نعمت خود را از دورواسا برای به دنیا آوردن فرزند از هر خدایی فاش می کند، اگرچه او در ابتدا در استفاده از آن مقاومت می کند. تنها پس از التماس های پرشور پاندو، کونتی نعمت خود را به کار می گیرد و در نتیجه سه پسر او - یودیشتیرا، بهیما و آرجونا - به دنیا می آیند. وقتی پاندو از کونتی می خواهد که فرزندان بیشتری به دنیا بیاورد، کونتی قاطعانه امتناع می کند و اظهار می دارد که انجام این کار باعث کاهش شأن و منزلت او و تنزل او به جایگاه یک فاحشه می شود. مدری، در یک لحظه خصوصی با پاندو، غم خود را از بی فرزند بودن، با وجود جایگاه برابر با کونتی، ابراز می کند. او با احساس تسلی اذعان می کند که سرنوشت از طریق کونتی به شوهرش وارثی عطا کرده است، اما اضافه می کند که اگر او نیز بتواند فرزندی داشته باشد، به نفع دودمان پاندو خواهد بود. مدری نتیجه می گیرد که به عنوان «رقیب» کونتی، نمی تواند مستقیماً به او نزدی
ک شود و از پاندو می خواهد که او را متقاعد کند که برای کمک به بچه دار شدن، مانترا را به اشتراک بگذارد. نسخه های کامل ماهابهاراتا گفتگوی مفصل تری را ارائه می دهند که حس حسادت مدری را بیشتر آشکار می کند. مدری ضمن ابراز ترس از نازا ماندن، به پاندو می گوید که با وجود اینکه خود را از نظر تولد برتر از کونتی می داند، احساس می کند که هم در محبت پاندو و هم در پویایی خانه، تحت الشعاع کونتی قرار گرفته است. به درخواست پاندو، کونتی سخاوتمندانه مانترا را با مادری در میان می گذارد، که از خدایان دوقلوی جوان پزشکی، که در مجموع با نام آشوین ها شناخته می شوند، می خواهد تا ناکولا و ساهادوا را همزمان به دنیا بیاورند. کائونتیاها «فرزندان کونتی» و مادریاها «فرزندان مادری» با هم در صومعه بزرگ می شوند و در مجموع به عنوان پانداواها شناخته می شوند. پس از مدتی، مدری، از طریق پاندو، از کونتی درخواست کمک برای به دنیا آوردن فرزندان بیشتر می کند. با این حال، کونتی قاطعانه این درخواست را رد می کند و با اشاره به اینکه مدری با استفاده از یک مانترا برای به دست آوردن دو پسر، او را «فریب» داده است، ناامیدی خود را ابراز می کند. او از ترس اینکه مدری
ممکن است در نهایت فرزندان بیشتری از خودش داشته باشد، ابراز پشیمانی می کند و اعتراف می کند که اگر می دانست، آشوین ها را نیز برای به دنیا آوردن دوقلوها احضار می کرد. کونتی در پایان پاسخ خود اصرار می کند که پاندو دیگر برای درخواست به اشتراک گذاشتن مانترا با مدری به سراغ او نیاید. مرگ سال ها بعد، در طول یک بهار - فصلی که در سنت هندو با شهوت پرستی مرتبط است - در جنگل شاتاشرینگا، پاندو عمیقاً تحت تأثیر شدت شهوت قرار می گیرد. در حالی که پاندو به تنهایی در این محیط قدم می زند، مدری - که لباسی از پارچه نازک پوشیده است - او را دنبال می کند. پاندو با دیدن او، تسلیم هوس می شود. در نسخه جنوبی، این حادثه در روز جشن تولد آرجونا رخ می دهد، زمانی که کونتی مشغول پذیرایی از مهمانان بود. با وجود اعتراضات مکرر مدری، پاندو با او رابطه برقرار می کند و نفرینی را که او را از روابط صمیمانه با مجازات مرگ منع می کند، فراموش می کند. نفرین فوراً اثر می کند؛ پاندو در آغوش مدری می میرد. پس از مرگ پاندو، مدری با اندوه فریاد می زند و کونتی را احضار می کند اما از او می خواهد که تنها بیاید و بچه ها را پشت سر بگذارد. کونتی، با دیدن پاندو و مدری
در کنار هم، مدری را به خاطر این حادثه سرزنش می کند و او را به اغوا کردن پاندو متهم می کند. با این حال، مدری از خود دفاع می کند و ادعا می کند که او کسی بوده که اغوا شده است. مدری همچنین توضیح می دهد که با وجود تلاش هایش برای مقاومت در برابر پیشرفت های پاندو، او مصمم بوده که پیوندشان را به سرانجام برساند، اما نیروی سرنوشت او را مجبور به این کار کرده است. کونتی با اندوه خاطرنشان می کند که مادری «خوش شانس» است که چهره ی پاندو را در زمانی که از صمیمیت می درخشد لحظه ای که خود کونتی هرگز تجربه نمی کند دیده است. پس از این، کونتی، به عنوان همسر ارشد، وظیفه ی مذهبی همراهی با پاندو در مرگ را بر عهده می گیرد و معتقد است که این مسئولیت اوست که او را تا زندگی پس از مرگ همراهی کند. او از مدری می خواهد که بدنش را رها کند و وظیفه ی بزرگ کردن فرزندانشان را بر عهده بگیرد. با این حال، مدری در برابر درخواست کونتی مقاومت می کند و اظهار می کند که احساس می کند به دلیل یک پیوند ناتمام به پاندو وابسته است، زیرا پاندو در زمان مرگش با میل و رغبت به او نزدیک می شود. مدری آرزوی خود را برای دنبال کردن پاندو در زندگی پس از مرگ برای تحقق آر
زوی او ابراز می کند، همچنین می ترسد که نتواند فرزندان کونتی را با همان فداکاری و محبت بزرگ کند. او از کونتی درخواست می کند که در غیاب او از فرزندان خودش، ناکولا و ساهادوا، مراقبت کند و به توانایی کونتی در تأمین بی طرفانه ی آنها اعتماد دارد. در مراسم تشییع جنازه پاندو، مدری به درون توده هیزم سوزان پاندو می پرد و بدین ترتیب عمل ساتی را انجام می دهد. نسخه انتقادی مهابهاراتا گفتگوی کوتاهی بین کونتی و مدری ارائه می دهد که پس از آن به سادگی بیان می کند که "دختر پادشاه مدرس، همسر محترم پاندو، به دنبال آن بزرگوار به سمت هیزم مراسم تشییع جنازه اش می رود." در مقابل، نسخه جنوبی جزئیات بیشتری ارائه می دهد و شرح می دهد که چگونه حکیمان و "برهمنان برجسته" تلاش می کنند تا کونتی و مدری را از قصد خود برای انجام ساتی منصرف کنند. نسخه جنوبی همچنین گفتگویی بین مدری و یودیشتریرا اضافه می کند که در آن مدری از یودیشتریرا التماس می کند که مانند یک پدر از برادران کوچکترش مراقبت کند. با این حال، روایت ساتی با بند بعدی متناقض است، که بیان می کند هفده روز پس از مرگ پاندو، جسد او و همسرش توسط حکیمان به بزرگان کوراوا در هاستیناپورا برای مر
اسم تشییع جنازه تحویل داده می شود. دهریتاراشترا، پادشاه کورو و برادر بزرگتر پاندو، مراسم تشییع جنازه سلطنتی باشکوهی را برای پاندو و مدری در پایتخت ترتیب می دهد. همانطور که به تفصیل شرح داده شده است، اجساد مدری و پاندو با لباس های نخی ظریف و ساده پوشیده شده و قبل از سوزاندن در همان توده هیزم، با خمیر چوب صندل و سایر عطرهای شیرین آغشته می شوند. سوارگاروهانا پاروا (آخرین کتاب مهابهاراتا) اشاره می کند که در زندگی پس از مرگ، روح مادری در قلمرو آسمانی خدای ایندرا ساکن است. بررسی. مدری به طور سنتی به عنوان یک پاتیوراتا یا "همسر فداکار" به تصویر کشیده می شود که از روی عشق، مرگ شوهرش را دنبال می کند. ارزیابی ها بر زیبایی بی نظیر مادری تأکید دارند، کیفیتی که اغلب به عنوان کیفیتی برتر از همسر مشترکش کونتی به تصویر کشیده می شود. به گفته پرادیپ باتاچاریا، محقق ماهابهاراتا، جذابیت ها و جذابیت فیزیکی مادری به او اجازه داد تا نظر پاندو را به خود جلب کند، همانطور که وقتی پاندو به او آزادی انتخاب شریک الهی خود را بدون محدودیت هایی که قبلاً بر کونتی اعمال می شد، می دهد، دیده می شود.منتقدان دیگر معتقدند که زیبایی مادری، اگرچه قا
بل توجه است، شخصیت او را در حماسه به صرفاً یک "همسر محبوب" تقلیل می دهد، فردیت او را تحت الشعاع قرار می دهد و در نهایت به خاطر مرگ پاندو سرزنش می شود. سایمون برودبک معتقد است که طبیعت جنسی مادرا، که به انتخاب دوقلوهای آشوین - "دو به قیمت یکی" - و نقش او در مرگ پاندو مربوط می شود، با کلیشه های زنان مادرا به عنوان زنان دارای روابط جنسی گسترده همسو است، شهرتی که با محکومیت شدید جنگجو کارنا از قبیله بهلیکا در طول جنگ کوروکشترا، که بستگان دشمنش - شالیا - را هدف قرار می داد، برجسته شده است. تفکر استراتژیک و زیرکی مادرا نیز برجسته شده است - او به جای اینکه مستقیماً از کونتی بپرسد، پاندو را با صحبت در مورد میراث او متقاعد می کند و همچنین موفق می شود در یک فرصت دو فرزند به دست آورد، که دومی را کونتی "شرور" و "فریبکار" می داند. اگرچه کونتی و مدری عمدتاً رابطه ای دوستانه داشتند، اما رقابت و حسادت بین آنها، پویایی مشترکی را در محیط های چندهمسری نشان می دهد. به گفته آلف هیلتبیتل، در حالی که کونتی و مدری در ابتدا به عنوان دارماپاتنی (همسران قانونی) که در وفاداری به پاندو متحد شده اند، ظاهر می شوند، رقابت پنهان آنها پس از س
خنرانی مدری به پاندو فعال می شود و پس از آن همچنان تشدید می شود. به گفته بایساکی گوش، محقق و نویسنده سانسکریت، رقابت آنها ناشی از اعتقاد کونتی بود که مدری به دلیل زیبایی اش مورد توجه پادشاه قرار گرفته است، در حالی که مدری احساس می کرد کونتی، به عنوان ملکه اصلی، جایگاهی دارد که خود شایسته آن است، و این اعتقاد او مبنی بر برابری یا برتری او با کونتی، به این رقابت دامن می زد. باتاچاریا، مدری را در الگوی وسیع تری از شخصیت های زن وابسته در مهابهاراتا - مانند آمبیکا، آمبالیکا و گانداری - قرار می دهد که با انتظارات اجتماعی یا زناشویی مطابقت دارند و آنها را در مقابل کانیاهای قدرتمندی مانند کونتی، دروپادی و ساتیاواتی قرار می دهد که روایت حماسه را شکل می دهند. دودوت پاتانایک، اسطوره شناس، تمایز برجستگی بین دو همسر مشترک را بیشتر برجسته می کند و خاطرنشان می کند که در حالی که پسران کونتی - یودیشتیرا، بهیما و ارجونا - به چهره های اصلی حماسه تبدیل می شوند، دوقلوهای مدری، ناکولا و ساهادوا، نقش های نسبتاً جزئی ایفا می کنند. J.A.B ون بویتنن، مترجم نسخه انتقادی، مدری را دارای جایگاه پایین تری نسبت به کونتی می داند و به اصالت با
هلیکایی او و این واقعیت که او توسط بهیشما به عنوان همسر ثانویه خریداری شده است، برخلاف کونتی که پاندو را در مراسم سوایاموارای (انتخاب خود) خود انتخاب کرد اشاره می کند. با این حال، لاکشمی تلیدوارا تأکید می کند که در سایر نسخه های این حماسه، مدری خود تولد در دودمانی برتر از کونتی را تأیید می کند، که احتمالاً به پیشینه یاداوا کونتی اشاره دارد. هیلتبیتل خاطرنشان می کند که پرداخت شیربها توسط شالیا به عنوان یک رسم مادرا آشکار شده و آن را به عنوان ازدواج آسورا طبقه بندی می کند. جامعه شناس ایراواتی کاروه، مدری را شخصیتی تراژیک می داند، اما خاطرنشان می کند که مدری در زندگی کوتاه خود از لذت های زنانگی سنتی لذت می برد و از وظایف سنگین تر کونتی که با سختی ها و دسیسه های بی شماری روبروست، رهایی می یابد، در حالی که مسئولیت پرورش فرزندان مدری ناکولا و ساهادوا را اغلب با فداکاری بیشتری نسبت به فرزندان خود بر عهده می گیرد. باتاچاریا، شناخت نهایی مدری از اشراف و برتری کونتی در انعطاف پذیری، رهبری و بی طرفی را به عنوان ادای احترامی صادقانه به محدودیت های خود می داند که منعکس کننده فقدان «استواری اراده» مورد نیاز برای غلبه بر رق
ابت و خودخواهی است. تلیدوارا رستگاری مدری را به عنوان یک شخصیت می داند، جایی که او کوته بینی اولیه خود را نسبت به کونتی تشخیص می دهد و می تواند قبل از رفتن به عنوان همسر دوست داشتنی پاندو، آن را کنار بگذارد. ساتی ساتی یا ساهاگامانا (عمل قربانی کردن زن بیوه بر روی هیزم مراسم تشییع جنازه شوهرش) توسط محققان به عنوان راهی برای کسب بینش در مورد عمل ساتی در دوران حماسی باستان مورد مطالعه قرار گرفته است. با این حال، مورد او به عنوان یک نمونه بسیار نادر در ماهابهاراتا برجسته است، که در آن بیوه ها - به جز چند مورد در فصل های بعدی اضافه شده - ساتی انجام نمی دهند. بیت (1.117.28) به مدری اشاره می کند که با بالا رفتن از هیزم مراسم تشییع جنازه پاندو در جنگل، ساتی انجام داده است، اما بیت بعدی (1.117.30-31) نشان می دهد که اجساد مدری و پاندو در هاستیناپورا خامه زده شده اند، که با این ادعا که مدری به همراه پاندو بر روی هیزم جان باخته است، در تضاد است. نیلاکانتا، مفسر برجسته مهابهاراتا در قرن هفدهم، سعی کرد این آیات متناقض را با این پیشنهاد که کلمه ساریرا «بدن» در آیه دوم در واقع به آشتی (استخوان ها یا بقایای بدن) اشاره دارد. ب
ا این تفسیر، مدری واقعاً خود را با پاندو قربانی کرد و «اجساد» آورده شده به هاستیناپورا، در واقع خاکستر یا بقایای سوخته آنها بودند، نه اجساد سالم آنها؛ این تفسیر توسط بسیاری از محققان قانع کننده ترین توضیح در نظر گرفته شده است. ساتی مدری اغلب به عنوان اولین اشاره روشن به این عمل در ادبیات هند ذکر شده است، اگرچه همچنین اشاره شده است که در این مورد، این عمل بسیار بی اهمیت و کاملاً داوطلبانه است - حتی توسط حکیمان منع شده است - برخلاف دوره قرون وسطی. با این حال، به دلیل تناقض موجود در متون، برخی از محققان نیز صحت روایت ساتی را زیر سوال برده اند. در حالی که این صحنه در نسخه انتقادی مهابهاراتا گنجانده شده است، وی. اس. سوکتهانکار، ویراستار کل نسخه انتقادی، نارضایتی خود را از تفسیر نیلاکانتا ابراز کرد و تناقضات داخلی و چالش تطبیق دو روایت را تصدیق کرد از آنجایی که هر دو روایت متضاد در همه نسخه های خطی یافت می شوند، هر دو در نسخه انتقادی گنجانده شده اند. سوکتهانکار با تکیه بر دیدگاه های ادوارد واشبورن هاپکینز، جزئیاتی مانند مسح و لباس پوشاندن بدن پاندو و بیتی را برجسته می کند که بیان می کند او مانند زنده به نظر می رسید
(مهابهاراتا 1.118.20)، که دلالت بر این دارد که هنوز هیچ سوزاندن جسدی انجام نشده است. او اضافه می کند که پس از اینکه پاندو با مدری در آتش تشییع جنازه سوزانده شد، نمی توانسته جسد زیادی باقی مانده باشد در نتیجه مطمئناً برای لباس پوشاندن و مسح کردن با خمیر صندل کافی نبوده است. ام. ای. مهندیل، محققی وابسته به BORI، توضیح نیلاکانتا را رد می کند و تأکید می کند که عدد دوگانه در متن سانسکریت به معنای دو بدن کامل است. او استدلال می کند که روایت های متناقض ناشی از تلفیق متنی ناشی از یک الحاق است - جایی که یک روایت خارجی بدون توجه به انسجام داخلی درج شده است. مهندیل بر اساس شواهد داخلی و خارجی اظهار می کند که ابیاتی که خودسوزی مدریا را توصیف می کنند، احتمالاً اضافات بعدی به حماسه هستند. او همچنین وجود ابیاتی که اکنون گم شده اند را نظریه پردازی می کند که ممکن است مرگ مدریا را توصیف کرده باشند، و هر دو جسد در طول سفر هفده روزه از شاتاشرینگا به هاستیناپورا حفظ شده اند. در مقابل، ساداشیو ای. دانگه، معقول بودن حفظ اجساد به مدت هفده روز را زیر سوال می برد و با اشاره به سنت های آیینی ودایی، فرضیات مهندیل را به چالش می کشد. در
این زمینه ها، یک «جسد» نمادین اغلب یک شیء تشریفاتی بود که در سوزاندن های ثانویه، به ویژه برای کسانی که دور از خانه فوت می کردند، مورد استفاده قرار می گرفت و هرگونه تناقضی را با روایت قبلی ساتی مادریس از بین می برد. او استدلال می کند که اصطلاح شاریرا همچنین می تواند به جایگزین های آیینی اشاره داشته باشد - مانند کوزه های (کومباها) پر از استخوان یا پیکره های ساخته شده از شاخه ها و خمیر جو. دانگه «دو جسد» آورده شده به هاستیناپورا را به عنوان چنین سازه های نمادینی تفسیر می کند. در پاسخ، مهندیل این تفسیر را غیرقابل قبول می داند و معتقد است که متن بارها به جای بقایای نمادین، به وجود اجساد کامل اشاره می کند. او پیشنهاد می کند که حکیمانی که آنها را حمل می کردند، ریشی ها موجودات ماوراء طبیعی قادر به حفظ مردگان بودند. مهندیل در نهایت دوباره تأکید می کند که روایتی که در آن مدری به طور طبیعی می میرد - شاید از شوک پس از مرگ پاندو - به احتمال زیاد نسخه اصلی است، که با این واقعیت که ساتی در میان زنان کورو، پانچالا و ماتسیا وجود ندارد، تأیید می شود. دوودوت پاتانایک از نظریه الحاق حمایت می کند و استدلال می کند که چنین ناسازگار
ی هایی منعکس کننده الحاقات فرهنگی و متنی بعدی در دوران قرون وسطی است. این اختلافات نشان می دهد که نویسندگان بعدی ممکن است صحنه ها را تغییر داده باشند تا منعکس کننده ارزش های قرون وسطایی باشند که قربانی کردن بیوه را به عنوان نشانه ای از افتخار و وفاداری ترویج می کردند. در مورد روایت جایگزین، پاتانایک اظهار می کند که اگر جسد مادری واقعاً به هاستیناپور تحویل داده شده باشد، احتمالاً او به دلیل نفرینی که توسط حکیم بر پاندو وارد شده بود، بلافاصله در کنار او درگذشته است، زیرا تیرهای پاندو هم حکیم و هم همسرش را کشته بودند. فرای حماسه. فراتر از حماسه، مدری در ژانر پورانایی ادبیات هندو، مانند باگاواتا پورانا، ماتسیا پورانا و وایو پورانا، که داستان ها و شجره نامه های اسطوره ای را تأیید می کنند، اشاراتی می یابد. مدری همچنین در بازگویی های جین از مهابهاراتا، به ویژه در پانداواچاریتا اثر دوا اسوری، ظاهر می شود. در داستان های عامیانه و اقتباس های منطقه ای در سراسر به قاره، مدری در پانداوا-لیلا یک هنر نمایشی سنتی در بخش گاروال اوتاراکند و سارالا مهابهاراتا بازگویی نزدهم توسط سارالا داس به طور برجسته ای ظاهر می شود. با این حا
ل، تصویر و داستان او به طور قابل توجهی از روایت حماسی فاصله دارد.
فانوس دریایی جنوا ( (معروف به لا لانترنا)، فانوس دریایی اصلی بندر جنوا است. این برج علاوه بر اینکه کمک مهمی برای ناوبری شبانه در حوالی بندر فراهم می کند، به عنوان نماد و نشان شهر جنوا نیز شناخته می شود. این فانوس دریایی که در سال ۱۵۴۳ به شکل فعلی خود بازسازی و جایگزین فانوس دریایی سابق شد، چهارمین فانوس دریایی قدیمی جهان است که پس از برج هرکول در لاکرونیا، اسپانیا، فانوس دریایی هوک هد در ایرلند و فانوس دریایی کوپو در جزیره هیوما، استونی قرار دارد. این سازه از مصالح بنایی ساخته شده و با ارتفاع ۷۶ متر (۲۴۹ فوت) شامل دو بخش مربعی است که هر کدام با یک تراس پوشیده شده اند. کل سازه با یک چراغ تاج گذاری شده است که نور از آن ساطع می شود. بین سال های ۱۵۴۳ تا ساخت فانوس دریایی در جزیره ویرژ، فرانسه در سال ۱۹۰۲، این فانوس دریایی بلندترین فانوس دریایی جهان بود. اکنون پنجمین فانوس دریایی بلند جهان، دومین فانوس دریایی بلند ساخته شده با مصالح بنایی سنتی پس از جزیره ویرژ و بلندترین فانوس دریایی دریای مدیترانه است. وقتی کل آن را با سنگ طبیعی که روی آن قرار دارد، همان طور که معمولاً تصور و نمایش داده می شود، اندازه گیری کنیم،
ارتفاع کل آن است. که آن را به دومین فانوس دریایی بلند جهان، بلندترین فانوس دریایی اروپا و بلندترین فانوس دریایی جهان در صورتی که فقط فانوس های دریایی سنتی در نظر گرفته شوند، تبدیل می کند. تاریخچه برج فانوس. مکان. فانوس دریایی جنوا بر روی تپه سان بنینیو و در فاصله کوتاهی از محله سامپیردارنا قرار دارد. دماغه ای که فانوس دریایی بر روی آن ساخته شده بود، در گذشته شبه جزیره بود تا اینکه ساحل مجاور پر شد و شکل آن تغییر یافت. در سمت غرب، این دماغه ورودی بندر اصلی جنوا را نشان می داد که امروزه به نام پورتو آنتیکو شناخته می شود. با گذر زمان، تپه روی دماغه به نام «کاپو دی فارو» یا «دماغه فانوس دریایی» نامیده شد و گاهی نیز به نام دماغه سان بنینیو یاد می شود، برگرفته از صومعه ای که زمانی در آنجا قرار داشت. امروزه تپه به جز یک ارتفاع کوچک که فانوس دریایی بر روی آن واقع شده، از بین رفته و باقی مانده آن برای پر کردن مناطق دیگر شهر استفاده شده است. نور قرون وسطایی. اولین برج در این مکان، سازه ای متشکل از سه برج کنگره دار، بنا به گفته اکثر منابع، حدود سال ۱۱۲۸ ساخته شده است، اگرچه حداقل یکی از آنها تاریخ ساخت آن را سال ۱۱۶۱ می