Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
چهارطرفه مستطیلی است؛ یعنی سازه ها با دیوارهایی که زاویه راست دارند و به جهت های اصلی قرار گرفته اند. باور سنتی چینی به جهان مربع شکل با چهار ربع جهان، به صورت فیزیکی در معماری آن منعکس شده است. ویژگی های سازه ای. سکوی پایه. تا اواسط دوره نوسنگی، استفاده از خاک فشرده و آجرهای خشکه پخته متداول شد. «هانگ تو» (لوس)، کوبیدن لایه های خاک برای ساخت دیوار، قربانگاه و فونداسیون، برای چندین هزاره در معماری چین باقی ماند. دیوار بزرگ چین ساخته شده از هانگ تو، از هزاره اول پیش از میلاد آغاز شد. آجرهای خشکی و دیوارهای خاکی معمولاً در چارچوب چوبی ساخته می شدند و کف های سخت خاکی با حرارت دادن تقویت می شدند. اسکلت چوبی. یکی از دستاوردهای بنیادی معماری چوبی چین، اسکلت باربر چوبی است که شبکه ای از تکیه گاه ها و تیرها را تشکیل می دهد. این فناوری به عنوان سهم اصلی چین در تکنولوژی معماری جهانی شناخته می شود. با این حال، هنوز مشخص نیست سازندگان چگونه ستون های بزرگ چوبی را در جای خود قرار می دادند. برخلاف معماری غربی، در معماری چوبی باستانی چین، دیوار تنها به عنوان محصورکننده عمل می کرد و باربر نبود. ساختمان ها در چین برای هفت هزا
ر سال توسط اسکلت چوبی پشتیبانی شده اند. اسکلت چوبی مشخصه دار چین از دوران نوسنگی ظاهر شد. هفت هزار سال پیش، از اتصالات **وصل و بست (mortise and tenon)** برای ساخت خانه های چوبی استفاده می شد (قدیمی ترین نمونه ها در **محوطه هِموُدو (Hemudu)** یافت شده اند). بیش از هزار سایت از این نوع شناسایی شده اند که معمولاً با شکل های دایره ای، مربع یا مستطیلی. در فرهنگ یانگ شائو در دوره نوسنگی میانی، سازه های نیمه زیرزمینی دایره ای و مستطیلی با تیرها و ستون های چوبی یافت می شوند و سقف ها معمولاً توسط تیرهای چوبی یا خاک پشتیبانی می شدند و احتمالاً سقف ها پوشش کاه داشتند. با رشد روستاها و شهرها، تقارن در طرح بندی خانه ها، قربانگاه ها و روستاها اهمیت پیدا کرد. سقف و کاذب بام. در معماری سنتی چین، هر جزء ساختمان با استفاده از مواد و تکنیک های مختلف تزئین می شد. تزئینات ساده سقف در ساختمان های معمولی از نوارهای چوبی ساخته و با کاغذ پوشانده می شد. تزئینات پیچیده تر شامل سقف های مشبک ساخته شده از نوارهای چوبی یا ساقه های **سورگوم (sorghum)** بود که به تیرها متصل می شدند. به دلیل ظرافت تزئینات، گنبدهای پیچیده معمولاً برای سقف مهم
ترین سازه ها مانند گورها و قربانگاه ها استفاده می شدند. در معماری سنتی چین، قطعات لایه ای سقف با استفاده از مجموعه های قفل شونده **تکیه گاه (براکت)** به هم متصل می شدند. کلاف های چوبی تزئینی (藻井 "zǎojǐng") با قاب های گرد، مربع یا چندضلعی و تکیه گاه های بیرون زده از پایه، در حدود قرن ۷ میلادی مورد استفاده قرار گرفتند. پانل های توخالی شکل چاه (مربع در پایه با سقف گرد) در چارچوب سقف چوبی جای گرفتند و پانل مرکزی با نیلوفر آبی یا گیاهان آبزی تزئین شد. ارتباط این نام با آب به ترس قدیمی از آتش سوزی سازه های چوبی و اعتقاد به اینکه آب از "zǎojǐng" از شعله ها جلوگیری می کند، مرتبط است. گور امپراتریس ونمینگ از حکومت شمالی وی دارای یک کلاف در سقف تخت و قوسی در اتاق پشتی خود است. معبد باوگوو در یویاو دارای سه گنبد در سقف است که در میان نمونه های باقی مانده معماری سونگ منحصر به فرد است. تالار سان چینگ (تالار سه پاکی) تنها سازه از دوره یوآن است که سه گنبد در سقف دارد.
رزا دیلتا روسی (؛ زادهٔ ) بازیگر و مدل اهل ایتالیا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "خوش شانس"، "واحد ضد مافیا" و "پدر ماتئو" اشاره کرد. زندگی و حرفه. رزا دیلتا روسی در سال ۱۹۸۸ در رم از والدینی با اصالتا پولیایی متولد شد او سه برادر دارد. علاوه بر ایتالیایی، به زبان انگلیسی مسلط است و به لهجه های رمی، پولیایی، ونیزی و سیسیلی نیز صحبت می کند. اولین حضور سینمایی او، پس از چند فیلم کوتاه، در سال ۲۰۱۲ با "فیلم «خانه ی شیرین» به کارگردانی" سیمون اسپادا رقم خورد که در آن نقش شخصیت اصلی داستان را بازی کرد. او بعداً در یک دوره مقدماتی در تئاتر استابیل در جنوآ و مدرسه تخصصی بازیگری به مدیریت یوری فرینی در تورین شرکت کرد. اولین حضور تلویزیونی او در سال ۲۰۱۰ با مینی سریال "«مادر من»" ساخته ریکی توگناتزی بود که در آن نقش لوسیا، دختر زوج قهرمان داستان را بازی کرد. در سال ۲۰۱۳، در فصل دوم مجموعه "«چه کسی» نقش" کیارا را بازی کرد؛ سپس در مجموعه "«سوبورا: خون بر رم»" (۲۰۱۷–۲۰۲۰) در نقش آلیس، همسر آمدئو فیلیپو نیگرو؛ در مجموعه "«کارلو و مالک»" در نقش آلبا دختر کمیسر کارلو گوئریری، د
ر سال ۲۰۲۳، نقش شخصیت اصلی داستان، ماریا کورلئونه، در مجموعه ای به همین نام را بازی کرد. در همان سال، نقش ایرنه را در مینی سریال "«به خاطر الیسا»" بازی کرد.
هنگ ۳ آلپینی () یک هنگ جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا است که ستاد فرماندهی آن در پینرولو، پیه مونته قرار دارد. این هنگ متعلق به یگان تخصصی پیاده نظام آلپینی ارتش ایتالیا است و به تیپ آلپاین تائوریننس اختصاص دارد. در ۱ نوامبر ۱۸۸۲، ارتش سلطنتی ایتالیا هنگ سوم آلپینی را تشکیل داد که منطقه جذب نیرو در آلپ کوتیان و آلپ گراین داشت. در طول جنگ جهانی اول، این هنگ به ۱۳ گردان گسترش یافت که به طور جداگانه در مناطق آلپین جبهه ایتالیا جنگیدند. در سال ۱۹۳۵، این هنگ به لشکر اول آلپین «تائوریننس» اختصاص یافت که در طول جنگ جهانی دوم در حمله ایتالیا به فرانسه حضور داشت. در سال ۱۹۴۲، این لشکر به مونته نگرو منتقل شد و تا زمان اعلام آتش بس کاسیبیل در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، در آنجا به عنوان نیروی اشغالگر فعالیت کرد. پس از اعلام این خبر، لشکر فوراً شروع به جنگ با نیروهای آلمانی کرد. تا اوایل اکتبر، بقایای لشکر و هنگ های آن مجبور به تسلیم شدن به آلمانی ها شدند. با آلپینی، که از مونته نگرو فرار کرده بود، ارتش هم پیمان ایتالیا که در پاییز ۱۹۴۳ تشکیل شد، گردان آلپینی «پیه مونته» را تشکیل داد که در جبهه متفقین در نبرد ایتالیا جنگید. از ژوئ
ن تا سپتامبر ۱۹۴۴، گردان های آلپینی «پیه مونته» و «مونته گرانرو» که توسط انبار هنگ سوم آلپینی در فوریه ۱۹۴۳ بازسازی شده بودند، به هنگ سوم آلپینی که اصلاح شده بود، اختصاص داده شدند. در ۳۰ سپتامبر ۱۹۴۴، هنگ سوم آلپینی منحل شد و گردان آلپینی «پیه مونته» به هنگ ویژه پیاده نظام «لگنانو» اختصاص داده شد. در سال ۱۹۴۶، گردان آلپینی «سوسا» اصلاح و به هنگ ۴ آلپینی واگذار شد. در سال ۱۹۷۵، هنگ چهارم آلپینی و گردان آلپینی «سوسا» به یک واحد مستقل تبدیل شدند. این گردان به تیپ آلپینی «توریننسه» واگذار شد و در سال ۱۹۷۶ پرچم و سنت های هنگ سوم آلپینی به آن واگذار شد. در سال ۱۹۹۳، این هنگ اصلاح شد. سالگرد تأسیس این هنگ در ۱۶ ژوئن ۱۹۱۵، روزی که این هنگ به همراه گردان های «پینرولو»، «فنسترل»، «تبعیدیان» و «سوسا» در یک حمله شبانه قله کوه کرن را فتح کردند، جشن گرفته می شود.
یک مبدل حرارتی احیاکننده، که معمولاً با نام ری ژنراتور شناخته می شود، نوعی مبدل حرارتی است که در آن حرارت سیال گرم به طور متناوب در یک محیط ذخیره سازی حرارتی ذخیره می شود و سپس به سیال سرد منتقل می گردد. برای انجام این کار، سیال گرم با محیط ذخیره گر تماس پیدا می کند و سپس جایگزین آن با سیال سرد انجام می شود تا گرما را جذب نماید. در مبدل های حرارتی احیاکننده، سیال در هر دو سوی مبدل می تواند یکسان باشد. این سیال ممکن است ابتدا از یک مرحله فرآیند خارجی عبور کند و سپس مجدداً در جهت مخالف از طریق مبدل جریان یابد تا پردازش های بیشتر انجام شود. معمولاً این کاربرد به صورت چرخه ای یا تکراری اجرا می شود. گرمایش احیاکننده یکی از مهم ترین فناوری هایی بود که در دوران انقلاب صنعتی توسعه یافت و در فرآیند دمش گرم در کوره های بلند مورد استفاده قرار گرفت. سپس از آن در کوره های ذوب شیشه و تولید فولاد برای افزایش بهره وری کوره های باز، به علاوه در دیگ های بخار فشار بالا و کاربردهای شیمیایی و دیگر موارد استفاده شد، و تا به امروز اهمیت آن ادامه دارد. تاریخچه. اولین بازگرم کننده توسط رابرت استرلینگ در سال ۱۸۱۶ اختراع شد و همچنین به
عنوان جزئی از برخی نمونه های موتور استرلینگ او به کار گرفته شد. ساده ترین موتورهای استرلینگ، از جمله بیشتر مدل ها، از دیواره های سیلندر و جابجاکننده به عنوان یک بازگرم کنندهٔ ابتدایی استفاده می کنند که ساخت آن ساده تر و ارزان تر است، اما بازده بسیار کمتری دارد. کاربردهای بعدی شامل فرآیند کوره بلند معروف به هات بلاست و کوره باز که همچنین با نام کوره احیاکننده زیمنس شناخته می شود (که برای ساخت شیشه استفاده می شد) بود؛ در این روش، گازهای خروجی داغ حاصل از احتراق از طریق محفظه های احیاکننده آجر نسوز عبور داده می شوند و بدین ترتیب گرم می شوند. سپس جریان معکوس می شود تا آجرهای گرم شده، سوخت را پیش گرم کنند. ادوارد آلفرد کوپر اصل احیا را در کوره های بلند، به شکل «اجاق کوپر» که در سال ۱۸۵۷ ثبت اختراع شد، به کار برد. این روش تقریباً تا به امروز به طور ثابت در کوره های بلند استفاده می شود. انواع احیا کننده ها. ری ژنراتورها گرما را از یک سیال فرآیندی به یک محیط ذخیره سازی حرارتی جامد میانی منتقل می کنند، سپس آن محیط با جریان سیال فرآیندی دوم تبادل گرما انجام می دهد. این دو جریان یا در زمان از هم جدا می شوند و به طور مت
ناوب در محیط ذخیره سازی گردش می کنند، یا در فضا از هم جدا می شوند و محیط ذخیره سازی گرما میان دو جریان جابه جا می شود. در ری ژنراتورهای چرخشی یا چرخ های حرارتی، "ماتریس" ذخیره سازی گرما به شکل یک چرخ یا درام است که به طور مداوم از میان دو جریان سیالی که در خلاف جهت یکدیگر حرکت می کنند، می چرخد. به این ترتیب، دو جریان عمدتاً از هم جدا می شوند. در هر زمان فقط یک جریان از هر بخش ماتریس عبور می کند؛ بااین حال، در طول یک چرخش، هر دو جریان در نهایت به ترتیب از تمام بخش های ماتریس عبور می کنند. واسطهٔ ذخیره سازی گرما می تواند مجموعه ای نسبتاً ریزدانه از صفحات فلزی یا توری سیمی باشد که از آلیاژ مقاوم ساخته شده یا برای مقاومت در برابر حملهٔ شیمیایی توسط سیالات فرآیند پوشش داده شده است، یا در کاربردهای دما بالا از سرامیک ساخته شود. در مقایسه با یک مبدل حرارتی پوسته و لوله، می توان سطح انتقال حرارت بسیار بیشتری را در هر واحد حجم ری ژنراتور چرخشی فراهم کرد؛ در هر فوت مکعب از ماتریس ری ژنراتور، تا ۱۰۰۰ فوت مربع سطح می تواند وجود داشته باشد، در مقایسه با حدود ۳۰ فوت مربع در هر فوت مکعب از یک مبدل پوسته و لوله. هر بخش از ما
تریس تقریباً ایزوترمال خواهد بود، زیرا چرخش عمود بر گرادیان دما و جهت جریان است و نه در راستای آن ها. دو جریان سیال در خلاف جهت یکدیگر حرکت می کنند. دمای سیال ها در سراسر ناحیهٔ جریان متفاوت است؛ بااین حال، دمای جریان محلی تابعی از زمان نیست. آب بندی های بین دو جریان کامل نیستند، بنابراین مقداری آلودگی متقاطع رخ می دهد. سطح فشار مجاز یک ری ژنراتور چرخشی در مقایسه با مبدل های حرارتی نسبتاً کم است. در یک بازگرم کنندهٔ ماتریس ثابت، یک جریان سیال واحد دارای جریان چرخه ای و برگشت پذیر است؛ گفته می شود که این جریان مخالف گرد است. این بازگرم کننده ممکن است بخشی از یک سیستم بدون شیر، مانند موتور استرلینگ، باشد. در یک پیکربندی دیگر، سیال از طریق شیرها به ماتریس های مختلف در دوره های کاری متناوب هدایت می شود که منجر به تغییر دمای خروجی با گذر زمان می گردد. برای نمونه، یک کوره بلند ممکن است چندین «اجاق» یا «چکرز» پر از آجر نسوز داشته باشد. گاز داغ از کوره برای مدتی، مثلاً یک ساعت، از طریق آجرکاری هدایت می شود تا زمانی که آجرها به دمای بالا برسند. سپس شیرها عمل کرده و هوای سرد ورودی را از طریق آجر تغییر مسیر می دهند و گر
ما برای استفاده در کوره بازیابی می شود. در تأسیسات عملی، چندین اجاق و چیدمان شیرها وجود دارند تا به تدریج جریان را بین یک اجاق «داغ» و یک اجاق «سرد» مجاور منتقل کنند، به طوری که تغییرات دمای هوای خروجی کاهش یابد. نوع دیگری از بازگرم کننده با نام مبدل حرارتی بازگرم کننده در مقیاس میکرو شناخته می شود. این مبدل از یک ساختار شبکه ای چندلایه تشکیل شده است که در آن، هر لایه نسبت به لایهٔ کناری خود نیم سلول جابه جا قرار می گیرد؛ سلول هایی که در امتداد هر دو محور عمود بر مسیر جریان دارای روزنه هستند. هر لایه شامل دو زیرلایه است: یکی از جنس ماده ای با رسانایی حرارتی بالا و دیگری از ماده ای با رسانایی پایین تر. زمانی که یک سیال داغ از میان سلول عبور می کند، گرما از سیال به دیواره های سلول منتقل و در آن ذخیره می شود. سپس، وقتی جهت جریان معکوس می شود، این گرمای ذخیره شده دوباره از دیواره ها به سیال بازمی گردد. نوع سومی از بازگرم کننده با نام ری ژنراتور روتموله شناخته می شود. در این مدل، یک ماتریس ثابت با شکل دیسکی به کار رفته و جریان های سیال از طریق هودهای چرخان هدایت می شوند. ری ژنراتور روتموله بیشتر به عنوان پیش گرم ک
ن هوا در نیروگاه های تولید برق استفاده می شود. از نظر طراحی حرارتی، این نوع عملکردی مشابه سایر انواع بازگرم کننده ها دارد.[ "" ] زیست شناسی. بینی و گلو در هنگام تنفس مانند مبدل های حرارتی احیاکننده عمل می کنند. هوای خنک ورودی در مسیر عبور خود گرم می شود تا هنگام رسیدن به ریه ها، دما به حد مطلوب برسد. در زمان بازدم، بخش زیادی از گرمای این هوای گرم شده دوباره به دیواره های مجاری بینی منتقل می شود و این مجاری را برای گرم کردن هوای تازه آماده می سازد. برخی از حیوانات، از جمله انسان، دارای صفحات استخوانی خمیده ای به نام شاخک های بینی هستند که سطح تماس را افزایش داده و فرآیند تبادل گرما را بهبود می بخشند.[ "" ] سردشناسی. مبدل های حرارتی احیاکننده معمولاً از موادی ساخته می شوند که دارای ظرفیت حرارتی حجمی بالا و رسانایی حرارتی کم در راستای طولی جریان هستند. در دماهای بسیار پایین یا برودتی در حدود ۲۰ کلوین، گرمای ویژهٔ فلزات کاهش می یابد؛ به همین دلیل، برای انتقال یک مقدار مشخص بار حرارتی، اندازهٔ بازگرم کننده باید بزرگ تر در نظر گرفته شود.[ "" ] مزایای استفاده از احیاکننده ها. مزیت اصلی یک بازگرم کننده نسبت به یک مبد
ل حرارتی ریکوپراتوری (جریان مخالف) این است که در یک حجم مشخص، سطح تبادل حرارت بسیار بیشتری فراهم می کند. این ویژگی باعث می شود برای رسیدن به چگالی انرژی، بازدهی و افت فشار معین، حجم کلی مبدل کاهش یابد. در نتیجه، یک بازگرم کننده از نظر مصرف مواد و همچنین هزینهٔ ساخت، در مقایسه با یک ریکوپراتور معادل، گزینه ای اقتصادی تر محسوب می شود.[ "" ] طراحی هدرهای ورودی و خروجی که برای توزیع سیالات گرم و سرد در ماتریس به کار می روند، در ری ژنراتورهای جریان مخالف بسیار ساده تر از ریکوپراتورها است. دلیل این موضوع آن است که در ری ژنراتورهای دوار، هر دو جریان در بخش های جداگانه عبور می کنند و در ری ژنراتورهای ماتریس ثابت، یک سیال در هر لحظه فقط وارد یک ماتریس می شود و از همان مسیر نیز خارج می گردد. علاوه بر این، می توان بخش های جریان در ری ژنراتورهای دوار را به گونه ای طراحی کرد که افت فشار سیالات به حداقل برسد. سطوح ماتریس ری ژنراتورها دارای ویژگی های خودتمیزشوندگی هستند که باعث کاهش رسوب و جلوگیری از خوردگی در سمت سیال می شود. در نهایت، ویژگی هایی مانند چگالی سطحی کم و آرایش جریان مخالف در ری ژنراتورها باعث می شوند که این س
یستم ها برای کاربردهای تبادل حرارت گاز-گاز که به راندمان بیش از ۸۵٪ نیاز دارند، گزینه ای ایده آل باشند. از آنجا که ضریب انتقال حرارت برای گازها بسیار کمتر از مایعات است، سطح بسیار گستردهٔ موجود در یک ری ژنراتور به شدت کارایی انتقال حرارت را افزایش می دهد.[ "" ] معایب احیاکننده ها. عیب اصلی ری ژنراتورهای دوار و ماتریس ثابت این است که همیشه مقدار کمی اختلاط بین جریان های سیال وجود دارد و جداسازی کامل دو جریان ممکن نیست. همواره بخشی کوچک از یک جریان به طور اجتناب ناپذیر وارد جریان دیگر می شود. در یک ری ژنراتور دوار، این سیالِ انتقالی در داخل آب بند شعاعی و درون ماتریس به دام می افتد و در ری ژنراتورهای ماتریس ثابت، این سیال همان حجمی از سیال است که در فضای خالی ماتریس باقی می ماند. این بخش کوچک در نیم سیکل بعدی با جریان دیگر ترکیب می شود. به همین دلیل، ری ژنراتورهای دوار و ماتریس ثابت تنها در شرایطی به کار می روند که ترکیب شدن دو جریان سیال قابل قبول باشد. جریان مختلط در کاربردهای تبادل حرارت یا انتقال انرژی گاز-به-گاز بسیار رایج است، اما در سیالات مایع یا سیستم های دارای تغییر فاز کمتر استفاده می شود؛ زیرا در ای
ن موارد، آلودگی سیال معمولاً پذیرفته نیست.[ "" ] تناوب مداوم گرمایش و سرمایش در مبدل های حرارتی احیاکننده باعث واردشدن فشارهای مکانیکی قابل توجهی بر اجزای این مبدل ها می شود. این تنش های حرارتی می توانند منجر به ترک خوردگی یا حتی خرابی مواد در طول زمان شوند.[ "" ]
&lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; کافه گامبرینوس یک کافه یا قهوه خانه تاریخی و خصوصی در مرکز ناپل، ایتالیا در خیابان چیایا است. این کافه در پشت کاخ پرفِتورا واقع شده است که در جلو و کنار کاخ سلطنتی ناپل قرار دارد و هر دو رو به میدان پلبیسیتو هستند. نام "گامبرینوس" یک شخصیت افسانه ای و تا حدودی مست و خوش مشرب است و نام او برای برندهای مختلف و بسیاری از موسسات استفاده می شود. تاریخچه. این قهوه خانه در سال ۱۸۶۰ توسط وینچنزو آپوتزو تأسیس شد، کسی که رؤیای تبدیل کردن کلوبش به مهم ترین کلوب ایتالیای تازه متولد شده را در سر می پروراند و در این کار موفق شد زیرا تأمین کننده رسمی رئال کازا شد. مالک بعدی، ماریو واکا، از سال ۱۸۸۹–۱۸۹۰، با استفاده از معمار آنتونیو کوری، بازسازی و نوسازی را سفارش داد و دکوراسیون نقاشی شده را از هنرمندان معاصر متعددی از جمله لوکا پوستیلیونه، پیترو اسکوپتا، وینچنزو ولپه، آتیلیو پراتلا، جوزپه د سانتیس، جوزپه کاسیارو، گائتانو اسپوزیتو، وینچنزو میلیارو، وینچنزو ایرولی، ادواردو د فیلیپو و وینچنزو کاپریله سفارش داد. آثار هنری آنها هنوز هم زینت بخش فض
ای داخلی شیک آرت نوو است که روح عصر طلایی را تداعی می کند. این کافه همچنین به عنوان مکانی برای ملاقات روشنفکران و هنرمندان، از جمله گابریل دانونزیو و فیلیپو توماسو مارینتی شناخته می شد. این کافه محل ملاقات اسکار وایلد، گابریل دانونزیو، ارنست همینگوی، ماتیلده سرائو، پرنسس سیسی، ژان پل سارتر، گی دو موپاسان، امیل زولا و بندتو کروچه بود. این کافه که در نزدیکی تئاتر دی سن کارلو واقع شده بود، پیش از اجراهای نوازندگان و رهبران ارکستر در تئاتر اصلی ناپل، میزبان آنها بود. در اول ژانویه ۲۰۰۲، رئیس جمهور ایتالیا ، کارلو آزگلیو چامپی، که با همدلی خاصی با این شهر پیوند خورده بود، اولین قهوه خود را به یورو در گامبرینوس ناپل پرداخت کرد.
پیتزا فروشی آنتیکا آلبا یک پیتزا فروشی در ناپل ایتالیا است که به طور گسترده اعتقاد بر این است که اولین پیتزا فروشی جهان است. تاریخچه. پیتزا فروشی آنتیکا پورت آلبا که اولین بار در سال ۱۷۳۸ به عنوان غرفه ای برای دستفروشان تأسیس شد، در سال ۱۸۳۰ در مرکز شهر در خیابان پورت آلبا ۱۸ افتتاح شد. این رستوران جایگزین فروشندگان خیابانی شد که پیتزا را در تنورهای هیزمی درست می کردند و آن را به خیابان می آوردند و در اجاق های حلبی کوچکی که روی سرشان قرار می دادند، گرم نگه می داشتند. خیلی زود به یک مکان ملاقات برجسته برای مردان خیابانی تبدیل شد. بیشتر مشتریان هنرمندان، دانشجویان یا افراد دیگری با پول بسیار کم بودند، بنابراین پیتزاهای تهیه شده معمولاً ساده بودند و روی آنها روغن و سیر می ریخت. یک سیستم پرداخت به نام "پیتزا آتو (pizza a otto") ایجاد شد که به مشتریان اجازه می داد تا هشت روز پس از صرف غذا، هزینه آن را پرداخت کنند. یک شوخی محلی در این مورد وجود داشت که اگر کسی قبل از پرداخت هزینه فوت کند، ممکن است آخرین وعده غذایی رایگان او در پورت آلبا باشد. علاوه بر این، مشتریان برای بزرگداشت پیتزاها شعر می سرودند. پیتزا فروشی آن
تیکا پورت آلبا هنوز هم فعالیت دارد و بین تعدادی کتابفروشی واقع شده است. اعتقاد بر این است که این اولین پیتزا فروشی جهان است. غذا. از زمان تأسیس آن در سال ۱۸۳۰، اجاق های این رستوران با سنگ های گدازه ای از کوه وزوو در نزدیکی آن پوشیده شده اند. در زمان تأسیس، یکی از پیتزاهای محبوب، "ماستونیکولا" بود که با گوشت خوک، پنیر شیر گوسفند و ریحان پوشانده می شد. ریحان و پونه کوهی رایج ترین سبزیجات بودند، در حالی که سایر مواد افزودنی شامل غذاهای دریایی، موزارلای بوفالو، گوشت های نمک سود شده و "سیچینیلی"، ماهی سفید کوچک که هنوز در حال توسعه است، می شد. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
رستوران آنتیکا تراتوریا باگوتو (Antica trattoria Bagutto) رستورانی در میلان، ایتالیا، در منطقه پونته لامبرو در حومه شرقی شهر است. این رستوران در نزدیکی خروجی بزرگراه "ویا مکناته" از اتوسترادا آ۵۱ (جاده کمربندی شرقی میلان: "جاده کمربندی شرقی میلان") واقع شده است. این رستوران قدیمی ترین رستوران در ایتالیا و دومین رستوران قدیمی در اروپا، پس از رستوران استیفتسکلر سنت پیتر در سالزبورگ، اتریش است. تاریخچه. "برلوخیوم"، از اصطلاح لومباردی به معنای «محلی که در آن غذا می خورند»، در سندی از مبادله املاک و مستغلات مربوط به سال ۱۲۸۴ میلادی ظاهر می شود. موقعیت آن، در مایل چهارم جاده پائولسه (جاده رومی بین میلان و کرمونا)، نزدیک گذرگاهی که امکان عبور از رودخانه لامبرو را فراهم می کرد، منشأ باستانی تری را ممکن می سازد. این بنا در شهرداری باستانی مورسنچیو، در کرانه های کانال اسپاتزولا یا کانال مولینارا قرار داشت که آسیاب هایی روی آن نصب شده بود، از جمله آسیاب اسپاتزولا که هنوز هم وجود دارد. از قرن پانزدهم، این مکان متعلق به سازمان خیریه میلانی «"لوگو پیو دله کواترو ماری"» بود و این مهمانخانه در طول زمان نام های مختلفی به خود
گرفت: در قرن پانزدهم «"هوستریا دی گامبری"» و در سال ۱۵۸۰ «"هوستریا دله کواترو ماری آلا کانووا"» (کانووا نام مزرعه ای در همان نزدیکی بود که هنوز متعلق به این سازمان خیریه بود). در آغاز قرن هجدهم، به کنت های دورینی، سپس به خانواده رانیری و در سال ۱۷۸۰ به خانواده مرلینی رسید. در سال ۱۸۷۱ به کنت ها رسید و در سال ۱۸۹۴ توسط موسی ماندلی خریداری شد که هنوز هم به نوادگان اوست. این سازه یک شومینه مربوط به قرن شانزدهم را حفظ کرده است.
قتل عام سنت آنا دی استاتزما یک جنایت جنگی آلمانی بود، که در روستای تپه ای سنت آنا دی استاتزما در توسکانی ایتالیا، در جریان عملیاتی علیه جنبش مقاومت ایتالیا در طول مبارزات انتخاباتی ایتالیا در جنگ جهانی دوم، رخ داد. در ۱۲ اوت ۱۹۴۴، وافن-اس اس، با کمک بریگاد شبه نظامی ایتالیایی نِرِه، حدود ۵۶۰ روستایی و پناهنده محلی، از جمله بیش از صد کودک را به قتل رساند و اجساد آنها را سوزاند. این جنایات توسط دادگاه نظامی لا اسپتزیا و بالاترین دادگاه تجدیدنظر ایتالیا به عنوان اقدامات تروریستی داوطلبانه و سازمان یافته تعریف شده است. قتل عام. صبح روز ۱۲ اوت ۱۹۴۴، نیروهای آلمانی گردان دوم از هنگ ۳۵ پانزرگرنادیر اس اس از لشکر ۱۶ پانزرگرنادیر، به فرماندهی "سرتیپ" آنتون گالر، وارد روستای کوهستانی سنت آنا دی استاتزما شدند. تعدادی از فاشیست های تیپ ۳۶ نرا "بنیتو موسولینی" مستقر در لوکا، با لباس فرم آلمانی، به همراه آنها آمدند. توجه: مقاله ذکر شده به تیپ ۳۶ پیراهن سیاهان اشاره ای نمی کند. سربازان بلافاصله اقدام به جمع آوری روستاییان و پناهندگان کردند و صدها نفر از آنها را در چندین انبار و اصطبل حبس کردند و سپس به طور سیستماتیک آنها را
اعدام کردند. این قتل ها عمدتاً با تیراندازی به گروه هایی از مردم با مسلسل یا با راندن آنها به زیرزمین ها و دیگر فضاهای بسته و پرتاب نارنجک های دستی انجام شد. در کلیسای محلی قرن شانزدهم، کشیش فیوره منگوتزو (که در سال ۱۹۹۹ پس از مرگش مدال شجاعت مدنی دریافت کرد) از فاصله نزدیک مورد اصابت گلوله قرار گرفت و پس از آن مسلسل ها به سمت حدود ۱۰۰ نفر که در آنجا جمع شده بودند، نشانه گرفته شد. در مجموع، قربانیان شامل حداقل ۱۰۷ کودک (کوچک ترین آنها، آنا پاردینی، تنها ۲۰ روز داشت)، و همچنین هشت زن باردار (یکی از آنها، اولینا برتی، رحمش با سرنیزه بریده شد و نوزادش بیرون کشیده و جداگانه کشته شد) بودند. پس از کشته شدن افراد دیگر در روستا، اجساد آنها به آتش کشیده شد (در کلیسا، سربازان از نیمکت های آن برای آتش زدن اجساد استفاده می کردند). دام ها نیز معدوم شدند و کل روستا سوزانده شد. همه این کارها سه ساعت طول کشید. سپس افراد اس اس در بیرون سنت آنای در حال سوختن نشستند و ناهار خوردند. پیامدها. پس از جنگ، کلیسا بازسازی شد. بنای یادبود چارنل هاوس و موزه تاریخی مقاومت هر دو در همان نزدیکی ساخته شدند. ایستگاه های صلیب، صحنه هایی از ق
تل عام را در امتداد مسیر کلیسا تا محل اصلی یادبود - پارک ملی صلح که در سال ۲۰۰۰ تأسیس شد - به تصویر می کشند. این قتل عام الهام بخش رمان "«معجزه در سنت آنا»" نوشته جیمز مک براید و فیلمی با همین عنوان به کارگردانی اسپایک لی بود که بر اساس آن ساخته شد. پیگردهای قانونی. به غیر از فرمانده لشکر ، مکس سیمون، هیچ کس تا ژوئیه ۲۰۰۴ به دلیل این قتل عام تحت پیگرد قانونی قرار نگرفت، تا اینکه محاکمه ده افسر و درجه دار سابق وافن-اس اس ساکن آلمان در دادگاه نظامی در لا اسپزیا، ایتالیا برگزار شد. در ۲۲ ژوئن ۲۰۰۵، دادگاه متهمان را به جرم مشارکت در قتل عام گناهکار شناخت و آنها را "به صورت غیابی" به حبس ابد محکوم کرد: با این حال، درخواست های استرداد از ایتالیا توسط آلمان رد شد. در سال ۲۰۱۲، دادستان های آلمان تحقیقات خود در مورد ۱۷ سرباز سابق اس اس (که هشت نفر از آنها هنوز زنده بودند) که نامشان فاش نشده و بخشی از واحد درگیر در قتل عام بودند را به دلیل کمبود شواهد کنار گذاشتند. در این بیانیه آمده است: «تعلق به یک واحد وافن-اس اس که به سنت آنا دی استازما اعزام شده بود، نمی تواند جایگزین نیاز به اثبات گناه فردی شود. بلکه، برای هر مته
م باید ثابت شود که او در قتل عام شرکت داشته و به چه شکلی.» شهردار روستا، میشل سیلیکانی (یکی از بازماندگانی که در زمان حمله ۱۰ ساله بود)، این حکم را «رسوایی» خواند و گفت که از وزیر دادگستری ایتالیا خواهد خواست تا برای بازگشایی پرونده در آلمان لابی کند. مایکل گئورگ لینک، معاون وزیر امور خارجه آلمان، اظهار داشت که «ضمن احترام به استقلال سیستم قضایی آلمان»، نمی توان «نادیده گرفت که چنین تصمیمی باعث ناامیدی عمیق و رنج مجدد ایتالیایی ها، نه فقط بازماندگان و بستگان قربانیان، می شود.»
ارباب تک شاخ (به انگلیسی: ) یک بازی ویدیویی نقش آفرینی تاکتیکی در سال ۲۰۲۴ است که توسط وانیلاور (Vanillaware) توسعه یافته و توسط اتلوس (Atlus) در ژاپن و سگا (Sega) در سطح جهانی منتشر شده است، برای نینتندو سوییچ، پلی استیشن 4 و 5 و ایکس باکس سری . داستان بازی دربارهٔ شاهزاده تبعیدی آلن است که متحدان خود را جمع می کند تا کشورهای Fevrith را از امپراتوری Zenoiran آزاد کند. گیم پلی شامل نبردهای بزرگ مقیاس، حرکت در میدان جنگ و نبردهای در زمان واقعی است. گیم پلی. بازیکن نقش شاهزاده تبعیدی آلن را بر عهده دارد و ارتش آزادی بخش را هدایت می کند. در حین کاوش، بازیکن آلن را در جهان آزاد هدایت می کند، به شهرها وارد می شود، از خدمات آهنگرها و فروشندگان برای تجهیز ارتش استفاده می کند و در نبردها شرکت می کند. دشمنان در مناطق کنترل نشده نیز به صورت شخصیت های پیکسلی حرکت می کنند. تمام شخصیت ها، مکان ها و شخصیت ها با هنر دوبعدی نمایش داده می شوند. تعداد واحدهایی که می توانند در نبرد شرکت کنند به منبعی به نام Valor وابسته است که با انجام نبردها به دست می آید. جهان بازی آزادانه کاوش می شود و بازیکن می تواند رویدادها را به ترتیب دل