Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
. «"در" باب لوازم آرایشی زنان» رساله ای است که چگونگی حفظ و بهبود زیبایی زنان را آموزش می دهد. این رساله با مقدمه ای (که بعداً از مجموعه "تروتلا" حذف شد) آغاز می شود که در آن نویسنده با ضمیر مذکر به خود اشاره می کند و آرزوی خود را برای به دست آوردن «دوستان فراوان و دلپذیر» با گردآوری این مجموعه آموخته ها در مورد مراقبت از مو (از جمله موهای بدن)، صورت، لب ها، دندان ها، دهان و (در نسخه اصلی) اندام تناسلی توضیح می دهد. همان طور که گرین اشاره کرده است، نویسنده احتمالاً به مخاطبان گسترده ای امیدوار بوده است، زیرا مشاهده کرده است که زنان آن سوی کوه های آلپ به اسپاهایی که زنان ایتالیایی به آن دسترسی داشتند، دسترسی نخواهند داشت و بنابراین دستورالعمل هایی برای حمام بخار جایگزین گنجانده است. نویسنده ادعا نمی کند که داروهایی که توصیف می کند، اختراعات خودش هستند. یک روش درمانی که او ادعا می کند شخصاً شاهد آن بوده است، توسط یک زن سیسیلی ایجاد شده است و او درمان دیگری را در همین موضوع (بوی دهان) اضافه کرده است که خودش آن را تأیید می کند. در غیر این صورت، به نظر می رسد بقیه متن، راهکارهای آموخته شده از متخصصان تجربی را گرد
هم آورده است: او به صراحت روش هایی را شرح می دهد که «قوانین زنانی را که در تمرین هنر آرایش و زیبایی کاربردی یافتم» در آنها گنجانده است. اما اگرچه زنان ممکن است منابع او بوده اند، اما مخاطبان مستقیم او نبوده اند: او اثر بسیار ساختاریافته خود را برای بهره گیری سایر متخصصان مرد که مشتاق بودند، مانند خودش، از دانش خود در زمینه زیباسازی زنان بهره مند شوند، ارائه کرده است. در نسخهٔ اصلی متن، نویسنده شش بار برخی از روش ها را به زنان مسلمان نسبت می دهد، که روش های آرایشی آن ها مشخصاً توسط زنان مسیحی در سیسیل تقلید می شد. به طور کلی، متن تصویری از یک بازار بین المللی ادویه ها و عطرها ارائه می دهد که در جهان اسلام به طور منظم داد و ستد می شد. صمغ کندر، میخک، دارچین، جوز هندی و گالانگال همگی به طور مکرر استفاده می شوند. بیش از دو متن دیگر مجموعهٔ تروتولا، به نظر می رسد که هم تجربی گرایی فرهنگ محلی جنوب ایتالیا و هم فرهنگ مادی غنی فراهم شده در نتیجهٔ پذیرش فرهنگ اسلامی توسط پادشاهان نورمن جنوب ایتالیا در سیسیل را به تصویر می کشد. میراث قرون وسطایی تروتولا. متون "تروتولا" «محبوب ترین مجموعه مطالب در مورد پزشکی زنان از اوا
خر قرن دوازدهم تا پانزدهم» محسوب می شوند. نزدیک به ۲۰۰ نسخه خطی موجود (لاتین و بومی) از "تروتولا" تنها بخش کوچکی از تعداد اصلی آن را نشان می دهد که از اواخر قرن دوازدهم تا پایان قرن پانزدهم در سراسر اروپا در گردش بود. نسخه های خاصی از "تروتولا" در سراسر اروپا رواج یافت. این آثار در حدود قرن چهاردهم به اوج محبوبیت خود در لاتین رسیدند. ترجمه های فراوان به زبان های بومی قرون وسطایی، محبوبیت این متون را تا قرن پانزدهم و در آلمان و انگلستان تا قرن شانزدهم ادامه داد. گردش خون به زبان لاتین. هر سه متن مجموعهٔ تروتولا برای چندین قرن به صورت مستقل منتشر می شدند. هر یک از این متون در نسخه های مختلفی یافت می شوند که احتمالاً ناشی از دست کاری ها یا اصلاحات ویراستاران و نسخه نویسان بعدی است. با این حال، تا اواخر قرن دوازدهم، یک یا چند ویراستار ناشناس به ارتباط ذاتی این سه متن مستقل سالرنویی در زمینهٔ پزشکی و آرایش زنان پی بردند و آن ها را در قالب یک مجموعهٔ واحد گرد آوردند. در سال ۱۹۹۶، هنگامی که گرین تمامی نسخه های موجود دست نوشتهٔ تروتولا را بررسی کرد، هشت نسخهٔ مختلف از مجموعهٔ لاتین تروتولا را شناسایی نمود. این نسخه ه
ا گاه در واژه گذاری تفاوت دارند و گاه به وضوح با اضافه، حذف یا جابجایی بخش هایی از متن متمایز می شوند. آنچه به نام «مجموعهٔ استاندارد» شناخته می شود، نمایانگر مرحلهٔ تکامل یافته تر متن است و به ویژه در محیط های دانشگاهی جذابیت داشت. بررسی مالکیت نسخه های لاتین تروتولا نشان داد که این متون تنها در دست پزشکان دانشمند غرب و مرکز اروپا نبوده، بلکه در دست راهبان در انگلستان، آلمان و سوئیس؛ جراحان در ایتالیا و کاتالونیا؛ و حتی برخی پادشاهان فرانسه و انگلستان نیز بوده است. ترجمه های زبان های عامیانه قرون وسطی. گرایش به استفاده از زبان های بومی برای نگارش پزشکی از قرن دوازدهم آغاز شد و در اواخر قرون وسطی به طور فزاینده ای افزایش یافت. بنابراین، ترجمه های متعدد بومی از "تروتولا" بخشی از یک روند کلی بودند. اولین ترجمه شناخته شده به زبان عبری بود که در اواخر قرن دوازدهم در جایی در جنوب فرانسه انجام شد. ترجمه های بعدی، در قرن سیزدهم، به زبان های آنگلو-نورمن و فرانسوی باستان بودند. و در قرن های چهاردهم و پانزدهم، ترجمه هایی به زبان های هلندی، انگلیسی میانه، فرانسوی (دوباره)، آلمانی، ایرلندی و ایتالیایی وجود دارد. اخیراً،
ترجمه ای کاتالان از یکی از متون "تروتولا" در یک مجموعه پزشکی مربوط به قرن پانزدهم که در کتابخانه ریکاردیانا در فلورانس نگهداری می شود، کشف شده است. این ترجمه ناقص از کتاب در اینجا توسط کاتب (احتمالاً جراحی که برای استفاده شخصی خود نسخه برداری می کرده) با نسخه لاتین متن تطبیق داده شده و تفاوت ها برجسته شده اند. وجود ترجمه های بومی نشان می دهد که متون "تروتولا" مخاطبان جدیدی پیدا می کردند. تقریباً مطمئناً این اتفاق می افتاد، اما نه لزوماً زنان. تنها هفت مورد از تقریباً دو دوجین ترجمه قرون وسطایی به صراحت مخاطبان زن را مخاطب قرار می دهند و حتی برخی از این ترجمه ها توسط خوانندگان مرد انتخاب شده اند. اولین مالک زن مستند نسخه ای از "تروتولا"، دوروتیا سوزانا فون در فالتز، دوشس ساکسونی-وایمار (۱۵۴۴–۱۵۹۲) است که برای استفاده شخصی خود، نسخه ای از ترجمه های جفتی آلمانی یوهانس هارتلیب از کتاب های «"اسرار زنان" آلبرتوس ماگنوس» و "«کتاب تروتولا» را" تهیه کرده بود. شهرت «تروتولا» در قرون وسطی. خوانندگان قرون وسطایی متون تروتولا دلیلی برای شک به انتساب هایی که در دست نوشته ها می دیدند نداشتند و بنابراین «تروتولا» (به شرطی که
این واژه را به عنوان نام شخص و نه عنوان درک می کردند) به عنوان مرجع معتبر در پزشکی زنان پذیرفته می شد. به عنوان مثال، پزشک پتروس هیسپانوس (میانهٔ قرن سیزدهم) بارها «دومینا تروتولا» (بانوی تروتولا) را در بخش خود دربارهٔ بیماری ها و شرایط زنان در زنان شناسی و زایمان نقل می کند. ریچارد دو فورنیوال (درگذشت ۱۲۶۰)، صدر اعظم، شاعر و پزشک آمیان، نسخه ای سفارش داد که با عبارت («اینجا کتاب تروتولا، درمانگر زن سالرنویی، دربارهٔ درمان های زنان آغاز می شود») شروع می شد. دو نسخه از مجموعهٔ لاتین تروتولا شامل تصویرسازی تخیلی از نویسنده هستند؛ تصویر جوهری قلم وشور موجود در یک دست نوشتهٔ اوایل قرن چهاردهم که اکنون در کتابخانهٔ ولکام نگهداری می شود، شناخته شده ترین تصویر «تروتولا» است. با این حال، چند اشارهٔ قرن سیزدهمی به «تروتولا» او را تنها به عنوان مرجع در آرایش زنان ذکر می کنند. در کنار نقش «او» به عنوان یک مرجع پزشکی، «تروتولا» از قرن سیزدهم به بعد، کارکرد جدیدی را آغاز کرد: سخنگویی برای دیدگاه های زن ستیزانه در مورد طبیعت زنان. این امر تا حدودی به یک روند کلی برای کسب اطلاعات در مورد «اسرار زنان»، یعنی فرآیندهای تولید
مثل، مرتبط بود. هنگامی که یوهانس هارتلیب، پزشک مونیخی (متوفی ۱۴۶۸)، ترجمه آلمانی از "تروتولا" را انجام داد، نه تنها جایگاه «تروتولا» را به مقام یک ملکه ارتقا داد، بلکه متن را با کتاب شبه آلبرتی «"اسرار زنان»" نیز مرتبط کرد. متنی به نام "پلاسیدس و تیمئوس،" به «تروتولا» اقتدار ویژه ای نسبت می دهد، هم به دلیل آنچه که او «در خود احساس می کرد، زیرا زن بود»، و هم به این دلیل که «همه زنان افکار درونی خود را راحت تر از هر مردی برای او آشکار می کردند و طبیعت خود را به او می گفتند». جفری چاوسر نیز همین نگرش را تکرار می کند وقتی نام «تروتولا» را در «کتاب همسران شرور» خود می آورد، مجموعه ای از نوشته های ضد زناشویی و زن ستیزانه متعلق به همسر باث، جانکین، شوهر پنجم، همان طور که در «داستان همسر باث» (مقدمه، (D)، ۶۶۹–۸۵) از «حکایت های کنتربری» آمده است. میراث مدرن تروتولا. نسخه های رنسانس تروتولا و بحث های اولیه دربارهٔ حق تألیف. متون "تروتولا" اولین بار در سال ۱۵۴۴، کاملاً دیرهنگام در روند چاپ، که برای متون پزشکی از دهه ۱۴۷۰ آغاز شده بود، به چاپ رسیدند. "تروتولا" نه به این دلیل منتشر شد که هنوز برای پزشکان فرهیخته کاربرد با
لینی فوری داشت (در قرن پانزدهم توسط متون متنوع دیگری جایگزین شده بود)، بلکه به این دلیل منتشر شد که به تازگی توسط ناشری در استراسبورگ، یوهانس شوتوس، به عنوان شاهدی بر پزشکی تجربی «کشف» شده بود. شوتوس، همکار پزشک خود، گئورگ کراوت، را متقاعد کرد تا "تروتولا را" ویرایش کند، که سپس شوتوس آن را در جلدی به نام مجموعه داروهای پزشکی امتحان شده و واقعی گنجاند، که شامل "فیزیکا" تروتا از سالرنو، تقریباً معاصر، هیلدگارد اهل بینگن، نیز می شد. کراوت، با دیدن بی نظمی در متون، اما بدون تشخیص اینکه این اثر در واقع کار سه نویسندهٔ جداگانه است، کل اثر را در ۶۱ فصل موضوعی بازچینش کرد. او همچنین جسارت تغییر متن را در اینجا و آنجا به خرج داد. همان طور که گرین خاطرنشان کرده است، «طنز تلاش کراوت برای ارائه یک متن واحد، منظم و کاملاً منطقی به «تروتولا» این بود که در این فرایند، او قرار بود برای ۴۰۰ سال آینده، سهم متمایز زن تاریخی، تروتا، را پنهان کند.» کراوت (و ناشر او، شوتوس) انتساب متن(ها) به «تروتولا» را حفظ کردند. در واقع، با انتخاب یک عنوان جدید و واحد («کتاب تروتولا دربارهٔ درمان بیماری های زنان پیش، حین و پس از زایمان»)—کراوت
و شوتوس با افتخار هویت زنانهٔ «تروتولا» را برجسته کردند. شوتوس او را چنین ستود: «زنی که به هیچ وجه عادی نیست، بلکه از تجربه و دانش فراوان برخوردار است.» در فرایند «پاک سازی» متن، کراوت تمام نشانه های آشکار دال بر اینکه این متن یک اثر قرون وسطایی است و نه کهن، را حذف کرد. وقتی متن بعداً در سال ۱۵۴۷ چاپ شد (و تمام چاپ های بعدی تروتولا بر اساس نسخهٔ کراوت انجام گرفت)، در مجموعه ای با عنوان («آثار تمام پزشکان لاتین قدیم که انواع بیماری ها و درمان های گوناگون را شرح داده و جمع آوری کرده اند») منتشر گردید. از آن زمان تا قرن هجدهم، تروتولا به گونه ای رفتار شد که گویی یک متن کهن است. همان طور که گرین اشاره می کند: «بنابراین 'تروتولا'، بر خلاف هیلدگار، از بررسی های انسان گرایان رنسانس جان سالم به در برد، زیرا توانست پیوندهای قرون وسطایی خود را پشت سر بگذارد. اما همین موفقیت بود که در نهایت او را از هویت زنانه اش تهی کرد. هنگامی که تروتولا بین سال های ۱۵۵۰ تا ۱۵۷۲ در هشت چاپ دیگر بازنشر شد، این به دلیل این نبود که اثر یک زن است، بلکه به این دلیل بود که اثر یک نویسنده ای بسیار کهن تلقی می شد.» «تروتولا» در سال ۱۵۶۶ توسط
هانس کاسپار ولف، که اولین کسی بود که "تروتولا را" در مجموعه ای از متون زنان شناسی گنجاند، «بدون زن» شد. ولف نام نویسنده را از «تروتولا» به اروس، برده مرد آزاد شده ملکه روم، جولیا، اصلاح کرد: «کتاب مسائل زنان اروس، پزشک [و] آزاد شده جولیا، که برخی او را به طور نامعقولی «تروتولا» نامیده اند». این ایده از هادریانوس جونیوس (آدریان دجونگه، ۱۵۱۱-۱۵۷۵)، پزشک هلندی، گرفته شده است که معتقد بود تحریفات متنی، عامل بسیاری از انتساب های نادرست متون باستانی است. همانطور که گرین اشاره کرده است، با این حال، اگرچه حذف «تروتولا» بیشتر عملی از روی تعصب اومانیستی در ویرایش بود تا زن ستیزی آشکار، اما این واقعیت که اکنون هیچ نویسنده زنی در میان نویسندگان نوظهور حوزه زنان و زایمان باقی نمانده بود، هرگز مورد توجه قرار نگرفت.
سنگرام سینگ اول (۱۲ آوریل ۱۴۸۲ - ۳۰ ژانویه ۱۵۲۸)، که بیشتر با نام رانا سنگا شناخته می شود ، از سال ۱۵۰۹ تا ۱۵۲۸ مهاراجه از میوار بود. او که عضوی از سلسله سیسودیا بود، بخش هایی از راجستان ، گجرات ، مادیا پرادش ، هاریانا ، سند و اوتار پرادش امروزی را با پایتخت خود در چیتورگره کنترل می کرد. اوایل زندگی و الحاق. سانگا فرزند شاه رایمال و ملکه راتان کونوار، شاهزاده خانمی از قبیله جهلا از حلواد ، بود . اگرچه متون معاصر به سال تولد او اشاره ای نمی کنند، اما برخی از موقعیت های نجومی سیارات را در زمان تولد او ارائه می دهند و آنها را فرخنده می نامند. بر اساس این موقعیت ها، با فرض موقعیت های خاص سیارات دیگر و بر اساس کتیبه کومبهالگار ، مورخ گوریشانکار هیراچاند اوجها سال تولد سانگا را 1482 محاسبه کرد. سانگا سومین پسر رایمال بود. با این حال، به دلیل شرایط و پس از نبردی شدید با برادرانش پریتویراج و جاگمال، که در آن یکی از چشمانش را از دست داد، سرانجام در سال 1509 بر تخت سلطنت میوار نشست. دوران نظامی. سانگا در دوران نظامی خود، سلاطین دهلی ، مالوا و گجرات را در هجده نبرد تن به تن شکست داد و با فتح بخش بزرگی از راجستان امروزی
، مادیا پرادش و بخش شمالی گجرات ، قلمرو خود را گسترش داد . او همچنین بر بخش هایی از هاریانا ، اوتار پرادش و آمارکوت ، سند، کنترل داشت . پس از به سلطنت رسیدن، سانگا از طریق دیپلماسی و اتحادهای زناشویی، قبایل متخاصم راجپوتانا را دوباره متحد کرد. بابر در "بابورنامه" به چالش هایی که در هند با آن مواجه بود، اشاره کرد. او سانگا را به عنوان بزرگترین پادشاه کافر هندوستان در کنار کریشنا دوارایا از امپراتوری ویجایاناگارا در جنوب هند توصیف کرد . بابر همچنین گفت: "سانگا اخیراً با جسارت و شمشیر خود چنان بزرگ شده بود که پادشاهی او بخش قابل توجهی از شمال هند را شامل می شد ." طبق افسانه ها، سانگا در ۱۰۰ نبرد شرکت کرده و تنها یک بار شکست خورده بود. او مچ دست خود را از دست داد، از ناحیه پا فلج شد و هشتاد زخم در بدنش از درگیری های مختلف دیده شد. سانگا در دوران نظامی درخشان خود، سلاطین دهلی ، مالوا و گجرات را در ۱۸ نبرد تن به تن شکست داد و با فتح بخش بزرگی از راجستان امروزی، قلمرو خود را گسترش داد. رانا همچنین توانست بر مالوا تسلط یابد و بر بخش های شمالی گجرات تسلط یابد . راجپوت های هند او را به عنوان رهبر خود در برابر سلطان ها
می دیدند. او برای اولین بار از زمان سقوط سلسله راجپوت پارامارا در سال ۱۳۰۵ میلادی، حکومت راجپوت را در مالوا دوباره برقرار کرد . او همچنین مالیات جزیه را که قبلاً توسط حاکمان مسلمان وضع شده بود، از هندوها حذف کرد. او آخرین پادشاه مستقل هندو در شمال هند محسوب می شود که قلمرو قابل توجهی را کنترل می کرد و در برخی متون معاصر به عنوان "امپراتور هندو" توصیف شده است . حمله به مالوا. نوشتار های اصلی: نبرد گاگرون و درگیری میوار-مالوا مدینی رای، وزیر شورشی سلطان مالوا، برای تاج و تخت مالوا با محمود مبارزه مرگ و زندگی می کرد و رانا سانگا به او قول کمک داد. در نتیجه، نیروهای سلطنتی گجرات و مالوا با سیسودیاها به رهبری سانگا در گاگرون روبرو شدند . این نبرد منجر به پیروزی قاطع راجپوت ها شد. پس از پیروزی در نبرد و سایر درگیری های پس از آن، سانگا، مالوا شرقی و شمالی را به همراه چاندری تصرف کرد. رای چاندری را پایتخت خود قرار داد، در حالی که سیلهادیتیا تومار خود را به عنوان حاکم منطقه رایسن و سارنگپور تثبیت کرد. به گفته مورخ ساتیش چاندرا، این وقایع بین سال های 1518 تا 1519 رخ داده است. پس از پیروزی و استقرار حکومت هندوها در شرق
و شمال مالوا، سانگا به رای دستور داد تا مالیات جزیه را از هندوهای منطقه حذف کند. جنگ ها علیه لودی ها. مقالات اصلی: نبرد خاتولی ، نبرد ظلپور ، تهاجم ابراهیم لودی به رانتامبور ، و فهرست درگیری های میوار (سیسودیا)-دهلی پس از فتح مالوا، سنگا توجه خود را به سمت شمال شرقی راجستان معطوف کرد که در آن زمان تحت کنترل ابراهیم لودی، سلطان دهلی، بود. ابراهیم لودی ، پس از شنیدن خبر تجاوزات سنگا به قلمرو خود، ارتشی را آماده کرد و در سال 1517 به سمت میوار لشکرکشی کرد. رانا با ارتش خود در خاتولی در مرزهای هادوتی با لودی روبرو شد و در نبرد متعاقب آن در خاتولی، ارتش لودی متحمل شکست های جدی شد و فرار کرد. یکی از شاهزاده های لودی دستگیر و زندانی شد. در این نبرد، سنگا یک دستش را با بریدگی شمشیر از دست داد و یک تیر او را برای همیشه لنگ کرد. لودی که بنا به گزارش ها از این تجاوز راجپوت (که وسعت آن در سه قرن قبل بی سابقه بود) مبهوت شده بود، بار دیگر در سال های 1518-1519 به میوار حمله کرد، اما دوباره در نبرد دولپور شکست خورد . لودی بارها با سنگا جنگید، اما هر بار شکست خورد و تمام سرزمین خود را در راجستان امروزی از دست داد، در حالی که ن
فوذ سنگا تا برد قابل توجه پیلیا خار در آگرا گسترش یافت . طبق یک متن قرن شانزدهمی "پرشوانات-شروان-ساتاویسی"، رانا سانگا بعد از محاصره مندساور، ابراهیم لودی را در Ranthambore شکست داد . کمپین در گجرات. نوشتار های اصلی: نبردهای ایدار ، تهاجم رانا سانگا به گجرات و محاصره مندسور نبردهای ایدار سه نبرد بزرگ بودند که در قلمرو ایدار بین ارتش های دو شاهزاده ایدار، بهار مال که توسط سلطنت گجرات به رهبری مظفر شاه دوم حمایت می شد و رای مال که توسط راجپوت ها به رهبری رانا سانگا حمایت می شد، درگرفت. دلیل اصلی مشارکت سنگاها در این نبردها، بازگرداندن رای مال به تخت سلطنتی خود و تضعیف قدرت رو به رشد سلطنت گجرات بود. در سال 1517، رای مال با کمک رانا سانگا توانست با موفقیت مظفر شاه دوم را شکست دهد و پادشاهی خود را بازپس گیرد. در سال 1520، سانگا در مورد جانشینی ایالت ایدار ، با ارتش قدرتمند 40000 راجپوت خود که توسط سه دست نشانده اش پشتیبانی می شد، به گجرات حمله کرد. رائو گنگا راتور از مروار نیز با یک پادگان 8000 راجپوت به او پیوست . متحدان دیگر رانا، راوال اودای سینگ از واگاد و رائو ویرام دوا از مرتا بودند . او ارتش مسلمان نظام خا
ن را شکست داد و آنها را تا احمدآباد تعقیب کرد . سانگا حمله خود را 20 مایل قبل از پایتخت احمدآباد متوقف کرد. او خزانه های سلطنتی گجرات را غارت کرد و چندین مسجد را ویران کرد و معابدی بر روی آنها ساخت. پس از یک سری پیروزی ها، سانگا با موفقیت شمال گجرات را ضمیمه کرد و یکی از دست نشانده های خود را به حکومت آنجا منصوب کرد. جنگ علیه مغول ها. نوشتار های اصلی: نبرد بیانه و نبرد خانوا در 21 آوریل 1526، بابر، پادشاه تیموری، برای پنجمین بار به هند حمله کرد و ابراهیم لودی را در اولین نبرد پانی پات شکست داد و او را اعدام کرد. پس از این نبرد، سانگا برای اولین بار از زمان پریتویراج چوهان ، چندین قبیله راجپوت را متحد کرد، ارتشی متشکل از 100000 سرباز راجپوت ساخت و به آگرا پیشروی کرد. مغول ها قلعه بایانا را که بخشی از امپراتوری سانگا بود، تصرف کردند، بنابراین در فوریه 1527 درگیری بزرگی در بایانا رخ داد که در آن نیروهای مغول بابر به رهبری عبدالعزیز توسط رانا سانگا شکست خوردند. شکست مغول ها آخرین پیروزی رانا سانگا بود. او که با یک ارتش بزرگ هندو روبرو شده بود، اکنون با اعلام جنگ به عنوان "جهاد علیه کافران" ، تبلیغات مذهبی علیه را
جپوت ها را تحریک می کرد . [ "نیازمند منبع" ] او همچنین با ترک مشروبات الکلی، شکستن ظروف شراب و ریختن شراب در چاه، به دنبال لطف الهی بود. در 16 مارس، مغول ها به لطف توپ ها، کبریت ها و سایر سلاح های گرم خود در نبرد خانوا پیروز شدند. سانگا در اواسط نبرد مورد اصابت تیر قرار گرفت و توسط برادر همسرش پریتویراج کاچواهه از امبر به همراه شاهزاده مالدیو راتوره در حالت بیهوشی از نبرد خارج شد. پس از پیروزی، بابر دستور داد برجی از جمجمه های دشمن ساخته شود، عملی که توسط تیمور علیه دشمنانش، صرف نظر از اعتقادات مذهبی آنها، تدوین شده بود. به گفته چاندرا، هدف از ساخت برج جمجمه ها نه تنها ثبت یک پیروزی بزرگ، بلکه ایجاد رعب و وحشت در مخالفان نیز بود. پیش از این، بابر همین تاکتیک را علیه افغان های باجور نیز به کار گرفته بود . سنگا همچنین در طول نبرد توسط سیلهادی خیانت شد که سربازانش جبهه خود را تغییر دادند و به بابر پیوستند. پیروزی مغول ها به عنوان یک رویداد برجسته در فتح شمال هند توسط مغول ها تلقی می شود، زیرا این نبرد تاریخی تر و پرحادثه تر از پانی پات بود، زیرا بابر را به ارباب بلامنازع شمال هند تبدیل کرد و در عین حال قدرت های
تهدیدآمیز و در حال احیای راجپوت را در هم شکست . به گفته مورخ آندره وینک ، پس از پیروزی در خانوا، مرکز قدرت مغول ها به جای کابل، آگرا شد و تا زمان سقوط آن پس از مرگ عالمگیر، همچنان به همین شکل باقی ماند. به گفته مورخان مدرن، اگر توپ های بابر وجود نداشت، سانگا می توانست به یک پیروزی تاریخی علیه بابر دست یابد. توپ های بابر به روندهای منسوخ در جنگ های هند پایان داده بودند. با این حال، اشتباه است که فرض کنیم قدرت راجپوت برای همیشه در هم شکسته شد، بابر تهاجم بیشتر خود را در راجستان متوقف کرد، نیروهای راجپوت برای درمان سانگا در باسوا نزدیک داوسا اردو زدند ، و اندکی پس از درمان، سانگا شروع به آماده سازی جنگ دیگری علیه بابر کرد. مرگ و جانشینی. سانگا توسط برادر همسرش پریتویراج سینگ از امبر و مالدیو راتور از ماروار ، در حالت بیهوشی از میدان نبرد برده شد . پس از به هوش آمدن، سوگند یاد کرد که تا زمانی که بابر را شکست نداده و دهلی را فتح نکرده، به چیتور بازنگردد . او همچنین پوشیدن عمامه را متوقف کرد و پارچه ای را روی سر خود می پیچید. در حالی که او برای جنگ دیگری علیه بابر آماده می شد ، توسط اشراف خود که نمی خواستند درگیری
دیگری با بابر داشته باشند، مسموم شد. او در ژانویه 1528 یا در 20 مه 1528 در کالپی درگذشت و پسرش راتان سینگ دوم جانشین او شد . پس از شکست سانگا، دست نشانده او ، مدینی رای، در محاصره چندری از بابر شکست خورد و بابر، پایتخت پادشاهی رای ، چندری، را تصرف کرد . به مدینی به جای چندری، شمس آباد پیشنهاد شد، زیرا از نظر تاریخی در فتح مالوا اهمیت داشت، اما رائو این پیشنهاد را رد کرد و ترجیح داد در جنگ بمیرد. زنان و کودکان راجپوت برای نجات آبروی خود از ارتش بابر خودسوزی کردند. بابر متعاقباً پس از پیروزی خود، چندری را که قبلاً توسط رای اداره می شد، تصرف کرد. خلأ قدرتی که پس از رانا سانگا ایجاد شده بود، توسط رائو مالدیو راتوره پر شد . او نقش پادشاه برجسته راجپوت را به عهده گرفت و با استفاده بیشتر از سوارکاران، بر آن دوره زمانی تسلط یافت.
لوئیزا باتیستاتی زنی ایتالیایی در قرن نوزدهم بود که در "کتاب «طرح هایی از تمام زنان برجسته»" (۱۸۵۳) نوشته نویسنده آمریکایی سارا جوزفا هیل، به عنوان قهرمان قیام علیه حکومت اتریش که در لومباردی رخ داده بود و به عنوان پنج روز میلان شناخته می شود، ثبت شده است. این شورش در دوره ۱۸ تا ۲۲ مارس ۱۸۴۸ رخ داد و در اخراج پادگان اتریشی به فرماندهی جوزف رادتزکی از شهر موفق بود. با این حال، رادتزکی در ۶ آگوست همان سال دوباره وارد میلان شد و اتریش تا سال ۱۸۵۹ کنترل شهر را در دست داشت. هیل نوشت:لوئیزا باتیستاتی، اهل استرادلا، ساردینیا و مانتو دوز در میلان، در جریان انقلاب پنج روزهٔ میلان در سال ۱۸۴۸ شجاعت فوق العاده ای از خود نشان داد. در روز یکشنبه، ۱۰ مارس، او یک سرباز سواره نظام را که کارابین حمل می کرد، خلع سلاح نمود. او خود را در رأس پل پاپّیتی قرار داد و با ثبات در آنجا باقی ماند و در روزهای ۲۰، ۲۱ و ۲۲ مارس علیه دشمن جنگید، رهبری گروهی دلیر از جوانان را بر عهده گرفت و با هر شلیک یک کروات را از پای درآورد. او از ساختمان بزرگ وتابیا که ۵۸۰ نفر را در خود جای داده بود و محل پناه گرفتن بیوه ها و فرزندانشان و سایر زنان هنگام
هجوم فریدریش یکم، امپراتور مقدس روم به میلان بود، دفاع نمود. این زن جوان در سال ۱۸۵۰ ازدواج کرد و در گارد شهری خدمت می کرد.مدخل او در "کتاب «دایره المعارفی از زندگینامه زنان"» (۱۸۵۷) اثر هنری گاردینر آدامز، از نظر املایی کاملاً یکسان است، به جز این جمله که «باید در تاریخ، در کنار قهرمان ساراگوسا و دیگر نمونه های شجاعت زنانه، جایگاهی برای این زن قائل شد»، در حالی که توصیف باتیستاتی در "کتاب «جنگجویان زن»" اثر الن کریثورن کلیتون …": یادبودهایی از شجاعت و قهرمانی زنان، از دوران اساطیری تا عصر حاضر" (۱۸۷۹) تفسیری از متن هیل است. او همچنین در "دایرةالمعارف آمازون ها" (۱۹۹۱) نوشته جسیکا آماندا سالمونسون ظاهر می شود.
ایتالیا یکی از کشورهای پیشرو در حوزه فناوری پزشکی و بیوتکنولوژی در اروپا است. این کشور با سرمایه گذاری در تحقیق و توسعه، همکاری دانشگاه ها و شرکت های فناور، و مشارکت در پروژه های بین المللی، نوآوری های متعددی در تجهیزات پزشکی، داروسازی و فناوری های بیوتکنولوژی ایجاد کرده است. تاریخچه. فعالیت های فناوری پزشکی و بیوتکنولوژی در ایتالیا از دهه ۱۹۷۰ آغاز شد. شرکت ها و مؤسسات تحقیقاتی با تمرکز بر توسعه داروهای نوین، تجهیزات پزشکی و فناوری های ژنتیک، جایگاه ایتالیا را در بازار اروپایی و جهانی تثبیت کردند. در دهه های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰، با رشد فناوری اطلاعات و هوش مصنوعی، کاربردهای پزشکی دیجیتال و تحلیل داده های سلامت نیز توسعه یافت. شرکت ها و مراکز تحقیقاتی برجسته. استارتاپ ها و نوآوری های جدید. ایتالیا دارای استارتاپ های فعال در حوزه پزشکی دیجیتال، هوش مصنوعی در تشخیص بیماری، و فناوری ژنتیک است. این شرکت ها با نوآوری های خود به توسعه بازار داخلی و بین المللی کمک می کنند و زمینه را برای درمان های شخصی سازی شده فراهم می کنند. تأثیر اقتصادی و علمی. صنعت فناوری پزشکی و بیوتکنولوژی ایتالیا باعث ایجاد فرصت های شغلی، رشد شرکت ها
ی فناور و توسعه پژوهش های علمی شده است. سرمایه گذاری در داروهای نوین، تجهیزات پزشکی و فناوری های هوش مصنوعی، نه تنها به سلامت مردم کمک کرده بلکه سهم قابل توجهی در صادرات فناوری های پیشرفته ایتالیا دارد. جمع بندی و نتیجه گیری. ایتالیا با بیش از پنج دهه فعالیت در حوزه فناوری پزشکی و بیوتکنولوژی، توانسته است جایگاه خود را در نوآوری علمی و فناوری تثبیت کند. شرکت ها، مؤسسات تحقیقاتی و استارتاپ ها با توسعه تجهیزات پزشکی پیشرفته، داروهای نوین و فناوری های هوش مصنوعی پزشکی، نه تنها به رشد علمی کشور کمک کرده اند بلکه اثرات اقتصادی و اجتماعی قابل توجهی نیز ایجاد کرده اند. با ادامه سرمایه گذاری در تحقیق و توسعه، تقویت همکاری های بین المللی و تمرکز بر فناوری های نوین پزشکی و بیوتکنولوژی، ایتالیا می تواند در آینده به یکی از قطب های برتر جهانی در این حوزه تبدیل شود.
ماتیلده، شاهزادهٔ فورستنبرگ (متولد "دونا" ماتیلده "دی پرینسیپی" بورومئو آرسه تاورنا؛ زاده ۸ اوت ۱۹۸۳) سوارکار و پرورش دهنده اسب ایتالیایی است. او عضو خاندان بورومئو، یک خانواده اشرافی ایتالیایی با پیوندهای تاریخی با کلیسای کاتولیک و دوک نشین میلان است. او از طریق ازدواج با شاهزاده آنتونیوس زو فورستنبرگ، عضو خاندان آلمانی فورستنبرگ است. ماتیلده بورومئو در مسابقات بین المللی سوارکاری به نمایندگی از ایتالیا شرکت کرده است. اوایل زندگی. ماتیلده بورومئو در ۸ اوت ۱۹۸۳ در میلان، ایتالیا متولد شد. او سومین دختر کارلو فردیناندو بورومئو، کنت آرونا و ماریون سیبیل زوتا است. او خواهر دونا لاوینیا بورومئو (همسر جان الکان) و دونا ایزابلا بورومئو (همسر اوگو براچتی پرتی) است. او خواهر ناتنی بئاتریس بورومئو، که با خانواده شاهزاده موناکو (عروس پرنسس کارولین موناکو) ازدواج کرد، و کارلو لودوویکو بورومئو، شوهر طراح مد ایتالیایی مارتا فری است. پدربزرگ پدری او ویتالیانو بورومئو، شاهزاده آنگرا بود. شغل. ماتیلد بورومئو پس از اخذ مدرک خود در رشته پرورش و رفاه حیوانات از دانشگاه میلان، کار در مزرعه خانوادگی اش در لوملینا را آغاز کرد. او
در صنعت روزانه کار می کند و در سال ۲۰۰۶ شروع به پرورش اسب های پرش با اسب کرد. اندکی پس از شروع رقابت در مسابقات سوارکاری، سوار بر اسب هایی شد که خودش پرورش داده بود. او در رویدادهای بین المللی شرکت کرده است. او در تور قهرمانان جهانی، مستر پاریس، مستر ورونا و در پیازا دی سینا شرکت کرده است. او به نمایندگی از ایتالیا، در مونت کارلو مقام دوم، در تورتونا مقام اول، در ورونا مقام دوم و در تروچازانو مقام اول را کسب کرده است. او در روزهای اول و دوم در گرند پری درجه یک CIS در نمایشگاه زمستانی میلان مقام نهم و در روز سوم مقام دهم را کسب کرد. در سال ۲۰۱۵، ماتیلد بورومئو به عنوان سفیر اصلی نمایشگاه زمستانی میلان و فیرا ورونا کاوالی خدمت کرد. زندگی شخصی. در ۱۱ ژوئن ۲۰۱۱، بورومئو با آنتونیوس زو فورستنبرگ، کوچک ترین پسر هاینریش فورست زو فورستنبرگ، در ایزولا بلا، یکی از جزایر بورومئو در دریاچه ماجیوره که متعلق به خانواده بورومئو است، ازدواج کرد. آنها دو فرزند به نام های کارل اگون و الکساندر دارند. در فوریه ۲۰۱۹ گزارش شد که بورومئو و آنتونیوس از هم جدا شده اند.