Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
همان سال دختری نوجوان به نام ایرنه برتونی (۱۸ ساله) از خانه فرار کرد و از سالتینی خواست تا «مادر» رسولان کوچک شود. پس از موافقت اسقف، او مسئولیت مراقبت از کودکان را به او سپرد. به زودی دیگر زنان از جمله ماریا لوئیزا آمادهی نیز به گروه پیوستند و به «مادران دعوت» معروف شدند. همچنین کشیشان دیگری به سالتینی پیوستند و به صورت کمونالی زندگی کردند. سالتینی یک ضد فاشیست قوی بود و قوانین نژادی ایتالیا را پیش و در طول جنگ جهانی دوم رد می کرد. او همدلی با اسقف کارپی ویجیلیو فردریکو دالا زوانا داشت. پس از برکناری بِنیتو موسولینی، کارابینیریها سالتینی را برای پخش جزوه های مذهبی بازداشت کردند اما چند ساعت بعد آزاد شد. پس از آتش بس ۱۹۴۳ به جنوب رفت تا از دستگیری یا اخراج احتمالی فرار کند و از فوساچزیا در کیتی و سپس رم و بعد کمپانیا عبور کرد. اما در سن جیاکومو رونکوله کسانی که مخالف او بودند تلاش کردند کارش را متوقف کنند. برخی از کودکان او به پارتیزان های ایتالیا پیوستند و برخی کشیشان کمونالی با مقاومت ایتالیا همکاری کردند تا یهودیان با مدارک جعلی به سوئیس بروند. اما هفت کودک رسولان کوچک جان خود را از دست دادند. پس از پایان
جنگ، او در مهٔ ۱۹۴۷ اردوگاه سابق فوسولی دی کارپی را اشغال و دیوارها و حصارها را خراب کرد تا شهر جدیدی بسازد. قانون اساسی آن ها در ۱۴ فوریهٔ ۱۹۴۸ تصویب شد و گروه به نومادلفیا که در یونانی به معنی «قانون برادری» بود، تغییر نام داد. نومادلفیا. در ۱۹۵۰ نومادلفیا جنبشی سیاسی به نام «جنبش برادری» پیشنهاد داد تا سوءاستفاده های دموکراتیک را برطرف کند، اما نیروهای سیاسی و برخی نیروهای کلیسایی مانع شدند. شرایط اقتصادی بدتر نیز مدیریت را دشوارتر می کرد و با افزایش بی خانمان ها و افراد رها شده، برخی بهانه ای برای انحلال نومادلفیا یافتند. تنش بین سالتینی و کلیسا در اوت ۱۹۵۱ افزایش یافت، زمانی که هفت راهب از فرقه سروی (از جمله ژوانی وانوتچی) موظف شدند به صومعه های خود بازگردند زیرا مشخص شد در کنار نومادلفیان زندگی می کردند. در ۵ فوریهٔ ۱۹۵۲ محکمهٔ تعلیمات ایمان تحت رهبری کاردینال جوزپه پیزاردو – از طریق فرستادهٔ رسولی فرانچسکو بورگونجینی دوکا – دستور داد سالتینی فوسولی دی کارپی را ترک کند و او مطیع دستور شد و اردوگاه منحل شد. جنبش سپس در گروسیتو با ۴۰۰ هکتار زمینی که کنتس ماریا جووانا آلبرتونی پیرلی اهدا کرده بود، مستقر شد
. در ۱۹۵۱ کتابی منتشر کرد که در آن اصلاح فوری کلیسا و افشای مارکسیسم و لیبرالیسم که فقرا را بهره کشی می کرد، پیشنهاد شده بود. در مهٔ ۱۹۵۲ کاردینال اسقف اعظم میلان آلفردو ایلدفونسو شوستر اعلام کرد از سالتینی و نومادلفیا حمایت نمی کند. پس از آن اتهاماتی دربارهٔ کلاهبرداری علیه نومادلفیا مطرح شد اما در نوامبر ۱۹۵۲ دادگاهی در بولونیا حرکت را از اتهامات تبرئه کرد. خروج و بازگشت به کشیشی. در نوامبر ۱۹۵۳ از پاپ اجازه گرفت تا از کشیشی خارج شود و به گروه بازگردد که قبلاً از آن محروم شده بود. پاپ پیوس دوازدهم در ۳۰ نوامبر به او «سکولاریزاسیون پرو گراتیا» داد. در آن زمان نومادلفیا حدود ۴۰۰ عضو داشت. در ۱۹۶۱ نومادلفیا به یک انجمن مدنی تبدیل شد و قانون اساسی جدیدی تدوین شد. پاپ ژان بیست و سوم سالتینی را در ۶ ژانویهٔ ۱۹۶۲ دوباره به کشیشی بازگرداند و او مراسم «اولین مسیحای دوم» خود را در ۲۲ ژانویه برگزار کرد. در ۱ آوریل ۱۹۶۲، اسقف گروسیتو پائولو گالئازی کلیسای پاراچنی «مریم مقدس» را در نومادلفیا تأسیس و سالتینی به عنوان کشیش منصوب شد. در ۱۹۶۵ شکل جدیدی از فعالیت رسولی به نام «شب های سرگرمی نومادلفیا» معرفی کرد که شامل رقص ب
ود. همچنین مجلهٔ «نومادلفیا یک پیشنهاد است» در ۱۹۶۸ منتشر شد که ماهانه یک شماره داشت. در ۱۲ اوت ۱۹۸۰ نومادلفیان برای پاپ ژان پل دوم در کستل گاندولفو اجرا کردند و پاپ بعداً گفت: «اگر ما مأمور به فرزندی خدا و برادری هستیم، نومادلفیا پیش نمونه ای از جهان آینده است». سالتینی در ۱۹۸۱ در گروسیتو بر اثر حمله قلبی درگذشت و بقایای او در کلیسای جامعهٔ نومادلفیا دفن شده است. فرآیند تقدیس. در ۳۰–۳۱ مارس ۲۰۰۹ کنفرانس اسقف های توسکانی تشکیل جلسه داد و موافقت خود را برای آغاز پروندهٔ تقدیس زنو سالتینی اعلام کرد؛ این پرونده یک ماه بعد در ۹ آوریل ۲۰۰۹ پس از آنکه اسقف گروسیتو وقت فرانکو آگوستینیلی فرمان رسمی آغاز پرونده را صادر کرد، کلید خورد.
ترزا سارتی استرادا (; – ) فعال بشر دوست، آموزگار اهل ایتالیا بود. زندگی. ترزا کوچک ترین دختر یک لوله کش و خانه دار، ترزا سارتی در سستو سان جووانی، یکی از حومه های کارگری میلان به دنیا آمد و بزرگ شد. مرگ زودهنگام مادرش، زمانی که خواهران بزرگ ترش خانه را ترک کرده و ازدواج کرده بودند، باعث شد مسئولیت مراقبت از پدر و خانهٔ خانواده بر عهدهٔ او بیفتد. در ۱۹۶۸، او از رشتهٔ ادبیات مدرن در دانشگاه کاتولیک میلان فارغ التحصیل شد، با پایان نامه ای دربارهٔ آموزش تاریخ. او کار خود را در آموزش و پرورش در مدرسهٔ متوسطهٔ ایالتی جیولی آغاز کرد، در بیکوکا، یکی از مناطق همجوار میلان، که جمعیت آن عمدتاً از مهاجران فقیر جنوب ایتالیا تشکیل شده و تحت سلطهٔ جرم سازمان یافته بود. او به تدریس در دبیرستان ها ادامه داد، ابتدا در آگنزی و سپس در جنتیلشچی. در تدریس خود دریافت – با الهام از اشعار برتولت برشت که به ایتالیایی توسط فرانکو فورتینی ترجمه شده بودند – که تاریخ بیش از پادشاهان، فاتحان و افراد قدرتمند کتاب های درسی مدرسه است. طبق گفتهٔ ساندره دالساندرو، ترزا سارتی معلمی سختگیر بود، اما آماده و مایل به کمک به دانش آموزان در مشکل، هم د
ر داخل و هم خارج مدرسه بود. در ۱۹۷۱ او با جینو استرادا، که در آن زمان دانشجوی پزشکی بود، آشنا شد؛ این دو ازدواج کردند و در ۱۹۷۹ دخترشان و تنها فرزندشان، چچلیا استرادا به دنیا آمد. او به تدریس تاریخ و فلسفه در مدارس متوسطه و دبیرستان ادامه داد. در ۱۹۹۴ او به همراه همسرش سازمان غیرانتفاعی اورژانس را تأسیس کرد. در پانزده سال رهبری اورژانس، او پروژه های همکاری انسانی و توسعهٔ بهداشت را هدایت کرد که هدف آنها ساخت و مدیریت بیمارستان های متعدد بود، از جمله مرکز برجستهٔ جراحی قلب – مرکز سلاَم برای جراحی قلب – در سودان. او مخالف تمامی اشکال خشونت بود. لوییجی یانونه او را "یک صلح طلب خستگی ناپذیر" توصیف کرد که همهٔ توان خود را برای حقوق بشر و صلح بین المللی به کار می برد. در ۲۰۰۷، او جایزهٔ Art.3 را "برای تعهد روزانه اش در کاهش درد قربانیان جنگ و کم برخوردارها" دریافت کرد. او در میلان بر اثر سرطان پانکراس، پس از دو سال بیماری، در ۱ سپتامبر ۲۰۰۹ درگذشت. در روز روز همهٔ مردگان (۲ نوامبر) همان سال، در مراسم سنتی با ریاست شهردار لتیتزیا موراتی، نام ترزا سارتی استرادا در در گورستان لامبراته در میان "شایستگان شهر" ثبت شد. در
۲۱ دسامبر، دخترش چچلیا به عنوان رئیس اورژانس انتخاب شد تا جای مادرش را بگیرد.
تیزیانو ترزانی (; – ) روزنامه نگار و نویسنده اهل ایتالیا بود. زندگی اولیه. ترزانی در فلورانس در خانواده ای فقیر و کارگری به دنیا آمد. مادرش کلاه ساز و پدرش در یک کارگاه مکانیکی کار می کرد. او به عنوان دانشجوی حقوق در دانشگاه پیزا تحصیل کرد و در "کالج پزشکی-حقوقی" Scuola Normale Superiore که امروزه مدرسه پیشرفته سنت آنا نامیده می شود، تحصیل نمود. پس از فارغ التحصیلی، در شرکت اُلیوتی، تولیدکننده تجهیزات اداری، مشغول به کار شد. در ۱۹۶۵ او برای مأموریت کاری به ژاپن رفت. این نخستین تماس او با آسیا و اولین گام او در تصمیم گیری برای تغییر بنیادین زندگی و کشف آسیا بود. در این سال ها او دوباره شروع به نوشتن برای "ل آسترولابیو" کرد. سپس از اُلیوتی استعفا داد و به نیویورک نقل مکان کرد تا در دانشگاه کلمبیا در دانشکده امور بین الملل و عمومی به مطالعه زبان و فرهنگ چینی بپردازد. دوران خبرنگاری. پس از اولین دورهٔ فعالیت خود به عنوان خبرنگار در "Il Giorno"، در ۱۹۷۱ به سنگاپور نقل مکان کرد و به عنوان خبرنگار آسیایی هفته نامهٔ آلمانی "در اشپیگل" فعالیت نمود، به همراه همسرش آلمانی تبار آنجلا اشتوده و دو فرزند خردسالشان. سپس همکا
ری خود را با روزنامه های ایتالیایی "کوریره دلا سرا" و "لا رپوبلیکا" پیشنهاد داد. در این میان، به صورت نیمه مخفی، اطلاعاتی دربارهٔ سیاست شرق آسیا به بانکا کومرشاله ایتالیا که توسط رافائل ماتولی هدایت می شد، ارسال می کرد. ترزانی دانش زیادی دربارهٔ زمینه های تاریخی و سیاسی آسیا داشت و همچنین علاقهٔ عمیقی به جنبه های فلسفی فرهنگ آسیایی نشان می داد. اگرچه بی اعتقاد بود، اما در سفرهای خود همواره به جنبه های معنوی کشورهای بازدید شده توجه داشت. او سال ها در پکن، توکیو، سنگاپور، هنگ کنگ، بانکوک و دهلی نو زندگی کرد. در هنگ کنگ، به عنوان خبرنگار، نام چینی او 鄧天諾 (Deng Tiannuo) بود که به معنی «وعدهٔ آسمانی/الهی» است. اقامت او در پکن در دههٔ ۱۹۸۰ پایان یافت، زمانی که در ۱۹۸۴ به دلیل فعالیت های "ضد انقلاب" دستگیر و اخراج شد. پس از این حادثه، استفاده از نام چینی خود را متوقف کرد. بر اساس تجربیاتش در چین، کتاب "La Porta Proibita" ("پشت در ممنوعه") را نوشت. کتاب ها و مقالات. تجربیات ترزانی در آسیا در مقالات و یادداشت های روزنامه ای و همچنین در چندین کتابی که نوشته، بازتاب یافته است. در اولین کتابش، "Pelle di leopardo" ("پوست
پلنگ") (۱۹۷۳)، مراحل پایانی جنگ ویتنام را توصیف می کند. خاطره بعدی، "Giai Phong! سقوط و آزادسازی سایگون"، تصرف پایتخت ویتنام توسط ویت کنگ و تلاش آخرین غربی ها برای فرار با هلیکوپترهای آمریکایی را روایت می کند؛ او مدتی در آنجا ماند و شاهد تغییرات بود. دو سال بعد، تقریباً جان خود را هنگام مستندسازی "کامبوج دمکراتیک" از دست داد: خرمر روژ پس از ورود او به شهر مرزی پوئی پت قصد اعدامش را داشت و او تنها با دانستن زبان چینی جان خود را نجات داد. در یکی از شناخته شده ترین کتاب هایش، "Un indovino mi disse" ("یک فالگیر به من گفت"), ترزانی سفرهای خود در آسیا را با پای پیاده و دریایی دنبال می کند، مطابق توصیه و هشدار فالگیری در هنگ کنگ که به او گفته بود در طول سال ۱۹۹۳ از هواپیما استفاده نکند. یک فصل از کتاب به طور کامل به فردیناند اوسندوفسکی، مسافر لهستانی اختصاص دارد. ریشارد کاپوسچینسکی دربارهٔ این کتاب نوشت: "کتاب بزرگی است که در بهترین سنت های روزنامه نگاری ادبی نوشته شده... عمیق، غنی و تفکر برانگیز". کاپوسچینسکی و ترزانی دیدگاه مشترکی نسبت به روزنامه نگاری داشتند. پس از حملات ۱۱ سپتامبر، او کتاب "Lettere contro la gue
rra" ("نامه ها علیه جنگ") را نوشت، که پاسخ به حملات ضد اسلامی منتشر شده توسط روزنامه نگار و نویسنده ایتالیایی اوریانا فالاسی در روزنامهٔ "Il Corriere della Sera" در ۲۹ سپتامبر ۲۰۰۱ بود. آخرین اثر و درگذشت. در آخرین کتابش "Un altro giro di giostra" ("یک دور دیگر در چرخ و فلک"، ۲۰۰۱)، ترزانی با بیماری خود، یک سرطان روده که در نهایت به مرگ او منجر شد، مواجه می شود، اما پیش از آن به جست وجو در کشورهای مختلف و تمدن ها برای یافتن درمان و دیدگاه نوینی از زندگی پرداخته است. بخشی کوتاه از کتاب او: "...پس از مدتی، هدف سفر من دیگر درمان سرطانم نبود، بلکه برای بیماری ای بود که همهٔ ما را درگیر می کند: مرگ پذیری". ترزانی اوایل دههٔ ۲۰۰۰ را در انزوا در منطقه کوهستانی هیمالیا در کلبه ای کوچک که برای مدیتیشن و نوشتن کتاب هایش اجاره کرده بود، گذراند. او به ندرت خانواده اش در ایتالیا را ملاقات می کرد اما مجبور شد از انزوا دست بکشد زمانی که بیماری اش بیش از حد پیشرفت کرد. او به ایتالیا بازگشت و آخرین ماه های زندگی را با همسر و پسر بزرگش در اورسینا، روستایی کوچک در کوه های آپنین در استان پیستویا گذراند، جایی که آن را "عشق واقعی
و آخرین خود" می دانست. ترزانی در ۲۸ ژوئیه ۲۰۰۴ در ۶۵ سالگی درگذشت. آخرین خاطراتش در مصاحبه ای برای تلویزیون ایتالیا با عنوان "Anam"، یک واژه هندی به معنی "کسی که نام ندارد"، ثبت شده است؛ لقب او در تجربه ای در اشرام در هند به دست آمده بود. میراث و فیلم بیوگرافی. کتاب وصیت او "La fine è il mio inizio" ("پایان، آغاز من است") که به همراه پسرش فولکو نوشته شده بود، پس از مرگ در مارس ۲۰۰۶ منتشر شد و طی ۴ ماه ۴۰۰٬۰۰۰ نسخه فروخت. به گفته "The Times" موضوع ادعایی نو-ایج آن توسط واتیکان و برخی منابع کاتولیک رم، مانند روزنامه "آوِنویره" مورد انتقاد قرار گرفت. با این حال، بررسی مقالات مرتبط با ترزانی در "آوِنویره" نشان می دهد که دیدگاه کاملاً متفاوت است: "ترزانی مسیحی تر از یک استاد نو-ایج است". تأکید شده که تجربیات او به عنوان شاگرد ("شیشیا") در اشرام سوامی دایاناندا در ۲۰۰۴ او را به "تبدیل" به هندوگرایی وادار نکرد و او به طور کلی نسبت به نو-ایج شکاک بود (مثلاً در "Un altro giro di giostra", 2004). کتاب های او به بسیاری از زبان ها ترجمه شده اند: آلمانی، فرانسوی، لهستانی، اسپانیایی، پرتغالی، هلندی، ترکی، اسلوونیایی، ژاپنی
، چینی، روسی، مجاری و رومانیایی و در هند (به انگلیسی)، تایلند (به انگلیسی)، برزیل (به پرتغالی) و آرژانتین (به اسپانیایی) منتشر شده اند. فیلم "پایان، آغاز من است" بر اساس کتاب هم نام ساخته شد و روزهای پایانی او (تابستان ۲۰۰۴، زمانی که به سرطان مبتلا شد) را نشان می دهد که او برای پسرش فولکو، ماجراهای زندگی، سفرها و دیدگاه های فلسفی خود دربارهٔ زندگی و مرگ را روایت می کند. نقش ترزانی بیمار و بازنشسته که در کوه های توسکانی زندگی می کند و لباس و ظاهر هندی ها (سادهو) را دارد، توسط بازیگر سوئیسی-آلمانی برونو گانز و نقش پسرش توسط بازیگر ایتالیایی الیو جرمانو بازی شده است. فیلم، تولیدی آرت هاوس آلمانی-ایتالیایی بود و انتظار نمی رفت پرفروش شود، اما در مطبوعات اروپایی نقدهای مثبتی دریافت کرد: "در این فیلم [به پایین نگاه کنید]، پدرتان به نوعی روحیه فرانسیسکانی دارد... «فکر می کنم این یک تعریف شگفت انگیز است. من روحیه فرانسیسکانی را با همکاری با مادر ترزا در کلکته و مراقبت از بیماران در حال مرگ واقعاً درک کردم».
ریموندو ویاله (؛ ۱۹۰۷ – ۲۵ سپتامبر ۱۹۸۴) کشیش کلیسای کاتولیک و پارتیزان اهل ایتالیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون درستکار در میان ملل شده است. زندگی نامه. دون ریموندو ویاله (۱۹۰۷ – ۲۵ سپتامبر ۱۹۸۴) کشیش کاتولیک اهل ایتالیا بود که نامش در میان صالحان بین المللی در ید واسم به دلیل فعالیت هایش برای نجات یهودیان در دوران هولوکاست ثبت شده است. ریموندو ویاله در ۱۹۰۷ در لیمونه پیه مونته، استان کونئو به دنیا آمد. پس از کشیش شدن، به کوری در پارش بورگو سان دالماتسو منصوب شد. در دههٔ ۱۹۳۰، تعهدات فرهنگی و اجتماعی او او را با مقامات فاشیست وارد تعارض کرد. وی که پیش تر هدف تهدید و ضرب و شتم قرار گرفته بود، در ۱۹۴۰ بازداشت و به دلیل ایراد خطبه ای علیه ورود به جنگ علیه فرانسه محکوم شد. او ۱۵ ماه در آنیونه در مولیزه در بازداشت گذراند و سپس به بورگو سان دالماتسو بازگشت. در ۱۸ سپتامبر ۱۹۴۳، شاهد ورود هزار پناهندهٔ یهودی از همسایهٔ فرانسه از طریق کوه های آلپ بود. از میان پناهندگان، ۳۴۹ نفر توسط مقامات نظامی آلمانی در والدیری دستگیر و در یک پادگان سابق در بورگو سان دالماتسو، اردوگاه بورگو سان دالماتسو، زندانی شدند. صبح روز
۲۱ نوامبر، ۳۴۹ زندانی سفر خود را به آوشویتس آغاز کردند (تنها ۹ نفر از آن ها زنده ماندند). در ارتباط نزدیک با دون فرانچسکو رپتو و دلآسم (نمایندگی کمک به مهاجران یهودی - "Delegazione Assistenza Emigranti Ebrei") در جنوا، ریموندو ویاله سپس زندگی خود را وقف کمک مادی و عاطفی به صدها یهودی پناهنده در دره های کونئو و پناه دادن آن ها در کلبه های کوهستانی کرد. وی به یهودیان کمک می کرد تا به جنوا برسند، جایی که دون رپتو می توانست آن ها را به سوئیس برساند.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42589995&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-09-06T15:40:32Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Tinaziba&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;این صفحه برای حذف نامزد شده است؛ را ببینید.&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42590000&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; غزانی یک نام خانوادگی ایرانی است که ریشه در استان سمنان دارد. بر اساس روایت های محلی، منشأ این فامیلی به روستای جوین در منطقه ی سرخه از توابع استان سمنان بازمی گردد. ریشه شناسی. معنای دقیق واژه ی «غزانی» به طور قطعی مشخص نیست. برخی از اهالی منطقه، این نام را برگرفته از نام مکان یا محله ای در روستای جوین (سرخه) می دانند. در مقابل، گروهی دیگر آن را مرتبط با واژه ی «غزا» در زبان فارسی دانسته و معنای آن را جنگجو، مبارز یا عدالت طلب تعبیر می کنند. با این حال، تاکنون منبع مکتوب یا زبان شناسی معتبری برای تأیید این برداشت ها ارائه نشده است. پراکندگی. افراد با نام خانوادگی «غزانی» عمدتاً در استان سمنان،مازندران و ت
هران سکونت دارند. برخی از آن ها به زبان های محلی مانند سمنانی، جوینی و مازندرانی سخن می گویند که نشان دهنده ی پیوند فرهنگی و جغرافیایی این نام با منطقه ی شمال و شمال شرق ایران است.
صاحب زاده میر حمایت علی خان صدیقی اعظم جاه (اردو: اعظم جاہ داماد والاشان صاحب زادہ نواب سر میر حمایت علی خان بہادر بے آفندی؛ ۲۱/۲۲ فوریه ۱۹۰۷ – ۹ اکتبر ۱۹۷۰) پسر ارشد هفتمین و آخرین نظام حیدرآباد، میر عثمان علی خان، آصف جاه هفتم و صاحب زاده اعظم النساء بیگم، دختر صاحب زاده میر جهانگیر علی خان صدیقی بود. زندگی. در سال ۱۹۳۶، به او عنوان افتخاری شاهزاده برار، قلمرویی از نظام که سپس به طور دائم به بریتانیایی ها اجاره داده شد و توسط آنها اداره می شد، اعطا شد. در سال ۱۹۳۱، اعظم جاه با درشهوار سلطان، یکی از اعضای خاندان عثمانی و دختر آخرین خلیفه عثمانی، عبدالمجید دوم، در ۱۲ نوامبر ۱۹۳۲ در نیس ازدواج کرد. این ازدواج در سال ۱۹۵۴ پس از داشتن دو پسر به شکست انجامید. با مرگ هفتمین نظام، این عنوان به پسر بزرگتر اعظم جاه، صاحب زاده میر برکت علی خان صدیقی مکرم جاه، به عنوان هشتمین نظام منتقل شد. در حالی که پسر کوچکتر اعظم، صاحب زاده میر کرامت علی خان صدیقی مفخم جاه است. وی یک برادر به نام معظم جاه داشت.
قدرت یک فرد یا قدرت یک نفره نام یک رمان از برایس کورتنی، نویسنده استرالیایی متولد آفریقای جنوبی است که اولین بار در سال ۱۹۸۹ منتشر شد. داستان این رمان که در آفریقای جنوبی در دهه های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ اتفاق می افتد، داستان پسری انگلیسی-آفریقایی جنوبی را روایت می کند که در طول داستان، نام پیکی را به دست می آورد. در نسخه سینمایی، نام کوچک شخصیت اصلی داستان پیتر فیلیپ کنت کیت است. نویسنده «پیکی» را به عنوان اشاره ای به لقب قبلی خود «پیسکاپ» (به زبان آفریکانس به معنای «کله شق») معرفی می کند. این کتاب از زاویه دید اول شخص نوشته شده است، و پیکی (به عنوان یک بزرگسال، با نگاهی به گذشته) روایت می کند و به جای توصیف دقیق مکان ها و شرح وقایع، به خواننده در مورد افکار و احساساتش اعتماد می کند. یک اقتباس سینمایی به همین نام در سال ۱۹۹۲ منتشر شد. «قدرت یک فرد» شناخته شده ترین کتاب برایس کورتنی است. این کتاب به ۱۸ زبان ترجمه شده، بیش از ۸ میلیون نسخه فروخته و فیلمی هالیوودی از روی آن ساخته شده است.
تیپ اطلاعات تاکتیکی ایتالیا () واحد اطلاعات، نظارت، هدف یابی و شناسایی و جنگ الکترونیک نیروی زمینی ایتالیا است. این واحد که در اول ژوئن ۲۰۰۴ با نام تیپ ریستا تأسیس شد، در ۵ نوامبر ۲۰۱۸ نام خود را تغییر داد تا مأموریت خود را بهتر منعکس کند. وظیفه این تیپ جمع آوری اطلاعات نظامی در سطح تاکتیکی و تأمین نیازهای سطح عملیاتی است. تاریخچه. ریشه های این تیپ به مرکز دفاع الکترونیک برمی گردد که در سال ۱۹۶۳ در آنزیو تأسیس شد. در ابتدا این مرکز شامل گردان سیگنال ششم و گردان هفتم سیگنال بود که در دهه ۱۹۶۰ یک واحد اطلاعات سیگنال به آن اضافه شد. با اصلاحات ارتش در سال ۱۹۷۵، واحد اطلاعات سیگنال این مرکز به گردان هشتم اطلاعات سیگنال «توناله» و گردان ۶ سیگنال به گردان ۹ جنگ الکترونیک «رومبو» تبدیل شد. با پایان جنگ سرد، ارتش نیروهای خود را در شمال شرقی ایتالیا کاهش داد و بنابراین در ۱ ژانویه ۱۹۹۶، این مرکز گردان سی و سوم جنگ الکترونیک «فالزارگو» را در ترویزو از سپاه پنجم ارتش دریافت کرد. در ۲۰ ژانویه ۱۹۹۸، این مرکز گردان نهم جنگ الکترونیک «رومبو» را منحل کرد، در حالی که گردان سی و سوم جنگ الکترونیک «فالزارگو» در ۲۸ اکتبر ۲۰۰۲ به
هنگ سی و سوم جنگ الکترونیک ارتقا یافت. در ۱۹ مه ۱۹۹۸، این مرکز سازماندهی مجدد شد و به گروه ریستا تغییر نام داد و گردان هشتم اطلاعات سیگنال «توناله» منحل شد. در ۱ ژوئن ۲۰۰۴، این گروه به تیپ ریستا ارتقا یافت، زمانی که هنگ ۴۱ آیمینت «کوردنونز» در آن روز به این گروه پیوست. در ۲۸ ژوئن ۲۰۰۵، گردان سیزدهم «آکوئیلیا» در آنزیو تشکیل شد و به عنوان واحد اطلاعات انسانی به تیپ پیوست. در ۵ نوامبر ۲۰۱۸، این تیپ به تیپ اطلاعات تاکتیکی تغییر نام داد و در همان تاریخ، گردان سیزدهم «آکوئیلیا» سازماندهی مجدد شد و به هنگ سیزدهم تغییر نام داد. در سال ۲۰۲۲، این تیپ با هنگ بیست و هشتم «پاویا» و گروه چند ملیتی سیمیک که در سال ۲۰۲۴ به هنگ ۷ سیمیک تغییر نام داد، تقویت شد.
مارک رندال ولمن (۱۹ آوریل ۱۹۴۷–۵ سپتامبر ۲۰۲۵) خواننده، نوازنده گیتار و ترانه پرداز آمریکایی بود. او یکی از اعضای بنیان گذار گروه راک لاک پشت ها در دهه ۱۹۶۰ بود و به همراه هم گروهی و دوستش هاوارد کایلن، عضو گروه دونفره راک فلو و ادی در دهه ۱۹۷۰ بود. ولمن با پیوستن به گروه فرانک زاپا، مادرز آو اینونشن، به چهره ای برجسته تبدیل شد.
هنگ ۲ برسالیری () یک واحد نیروی زمینی ایتالیا است که پایگاه آن در لگنانو در لومباردی قرار دارد. این هنگ بخشی از یگان تخصصی برسالیری سپاه پیاده نظام ارتش است و آخرین بار به صورت عملیاتی به تیپ زرهی «سنتارو» اختصاص داده شد. این هنگ در سال ۱۸۶۱ توسط ارتش سلطنتی ایتالیا با گردان های موجود تشکیل شد. در طول جنگ جهانی اول، این هنگ در جبهه ایتالیا خدمت کرد. در طول جنگ جهانی دوم، این هنگ در جنگ یونان و ایتالیا جنگید و سپس در آلبانی و یونان به عنوان نیروی اشغالگر خدمت کرد. در سال ۱۹۷۶، پرچم و سنت های این هنگ به گردان دوم برسالیری «گاورنولو» اختصاص داده شد. در ۲ سپتامبر ۲۰۰۲، این هنگ منحل شد و پرچم آن به معبد پرچم ها در ویتوریانو در رم منتقل شد. سالگرد این هنگ، مانند تمام واحدهای برسالیری، در ۱۸ ژوئن ۱۸۳۶، روزی که تخصص برسالیری تأسیس شد، قرار دارد.
گارد مالی (؛ کوتاه شده به GdF) یک نیروی نظامی اجرای قانون با وظایف پلیسی در ایتالیا است که به طور اداری زیر نظر وزارت اقتصاد و دارایی فعالیت می کند. این نیرو علاوه بر مأموریت های مالی و اقتصادی، برای فعالیت های مربوط به نظم و امنیت عمومی با وزارت کشور هماهنگ است و در زمینه دفاع نظامی از قلمرو نیز تابع وزارت دفاع محسوب می شود. فرماندهی کل در پادگان پیاوه در رم واقع شده است، جایی که موزه تاریخی گارد مالی نیز در آن قرار دارد و یادگارهای این سپاه را جمع آوری می کند. ریشه های آن به سال ۱۷۷۴ و به "لژیون نیروهای سبک" برمی گردد. در سال ۱۸۶۲ به عنوان "سپاه نگهبانان گمرک" پادشاهی ایتالیا تأسیس شد. در سال ۱۸۸۱ به "سپاه گارد مالی سلطنتی" تبدیل شد. جشن سالگرد تا سال ۱۹۶۵ در ۵ ژوئیه برگزار می شد، که به یاد آغاز نبرد انقلاب زمستانی که در طول جنگ جهانی اول رخ داد، به ۲۱ ژوئن منتقل شد. مأموریت. مأموریت و وظایف نهادی گارد مالی در قانون ۱۸۹ مورخ ۲۳ آوریل ۱۹۵۹ و ۶۸/۲۰۰۱ بیان شده و به وظایف اولویت دار (پیشگیری، تحقیق و گزارش تخلف ها و فرارهای مالی، نظارت بر رعایت مفاد منافع سیاسی-اقتصادی و نظارت در دریا برای اهداف پلیس مالی) و وظ
ایف مشارکتی (حفظ نظم و امنیت عمومی، دفاع سیاسی-نظامی از مرزها و عملیات بین المللی مبارزه با مواد مخدر) تقسیم می شوند. مأموریت اصلی گارد مالی محافظت از اقتصاد قانونی و کسب وکارهایی است که مطابق با قانون فعالیت می کنند و در عین حال تضمین می کند که جمهوری، اتحادیه اروپا، نواحی و دولت های محلی می توانند به درآمد منظم و استفاده مناسب از منابع در نظر گرفته شده برای جامعه و برای حمایت از سیاست های احیا و توسعه اقتصادی و اجتماعی متکی باشند. فعالیت های آن با امور مالی، اقتصادی، قضایی و امنیت عمومی مرتبط است: اینترپل گارد مالی را به صورت زیر خلاصه می کند:«نیرویی با وضعیت نظامی و اختیارات سراسری برای تحقیقات جرایم مالی و تحقیقات قاچاق مواد مخدر غیرقانونی».یوروپل (آژانس اجرای قانون اتحادیه اروپا)، این نیرو را به صورت زیر خلاصه می کند:«بر اساس یک ساختار نظامی سازماندهی شده است… وظایف گارد مالی شامل پیشگیری، جستجو و افشای فرارها و تخلفات مالی، نظارت بر رعایت مفاد منافع سیاسی و اقتصادی و نظارت در دریا برای اهداف پلیس مالی است؛ بنابراین، گارد مالی یک نیروی پلیس با صلاحیت عمومی بر تمام امور اقتصادی و مالی است؛ همچنین به حفظ ن
ظم و امنیت عمومی و دفاع نظامی در امتداد مرزهای ملی کمک می کند.» تاریخچه. لژیون سربازان سبک (۱۷۷۴). ریشه های گارد مالی به ۵ اکتبر ۱۷۷۴ برمی گردد، زمانی که «لژیون سربازان سبک» () تحت فرمان پادشاه ساردنی، ویکتور آمادئوس سوم، تشکیل شد. این اولین نمونه از یک سپاه ویژه در ایتالیا بود که برای وظایف نظارت مالی در امتداد مرزها و همچنین دفاع نظامی تأسیس و سازماندهی شده بود؛ بنابراین، ۵ اکتبر به عنوان روز بزرگداشت گارد مالی شناخته می شود. سپاه نگهبانان گمرک (۱۸۶۲). پس از تکمیل اتحاد ایتالیا در سال ۱۸۶۲، «سپاه پاسداران گمرک» () تأسیس شد. وظیفه اصلی آن نظارت گمرکی و مشارکت در دفاع از کشور در زمان جنگ بود. سپاه گارد مالی سلطنتی (۱۸۸۱). طبق قانون شماره ۱۴۱ مورخ ۸ آوریل ۱۸۸۱، سپاه نگهبانان گمرک به «سپاه گارد مالی سلطنتی» () تبدیل شد. که وظیفه آن «مانع، سرکوب و گزارش فعالیت های قاچاق و هرگونه تخلف و تخطی دیگر از قوانین و مقررات مالی»، حفظ منافع اداره مالیات و همچنین مشارکت در اجرای قانون و نظم و امنیت عمومی بود. قرن بیستم. با فرمان سلطنتی مورخ ۱۴ ژوئیه ۱۹۰۷، به این سپاه لباس های ستاره دار پنج پر برای نشان دادن وضعیت نظامی اش
داده شد، اگرچه مقررات انضباطی نظامی ارتش طبق قانون مورخ ۱۲ ژوئیه ۱۹۰۸ به گارد مالی نیز تعمیم داده شد. این سپاه در دو جنگ جهانی و در جنگ آزادی بخش ملی خدمت کرد و به پاس رشادت هایش، ۱۸ نشان افتخار دریافت نمود که در سال ۱۹۱۴ اعطا شد و به منظور اعلام ادغام کامل این نیرو در میان نیروهای مسلح ایتالیا صادر شده بود. پس از آن، سپاه در عملیات نجات متعددی در طول بلایای طبیعی جدی شرکت کرد؛ به پاس این تعهد، سپاه مفتخر به دریافت ۱۳ نشان شجاعت مدنی دیگر شد. سازماندهی مجدد نیروهای پلیس در سال ۱۹۱۹، گارد سلطنتی مالی "را" نیز تحت تأثیر قرار داد. مسئولیت ها بین بازرس کل، که یک افسر ارتش با درجه سپهبدی و مسئول آماده سازی نظامی بود، و ژنرال، که یک افسر گارد مالی تابع بازرس کل بود اما مجاز به حفظ روابط مستقیم با وزیر برای وظایف عادی نهادی و مدیریت پرسنل بود، تقسیم شد. در سال ۱۹۲۳، «پلیس مالیاتی تحقیقاتی» به عنوان شاخه ای تخصصی از گارد مالی سلطنتی تأسیس شد. ظرف چند سال، ناوگان دریایی، وسایل نقلیه موتوری و ساختار مخابراتی آن کاملاً تغییر کرد؛ سرویس آماری به یک مرکز پردازش داده ها مجهز شد و سرویس هوایی و سرویس سگ (برای بررسی های ضد م
واد مخدر) تأسیس شدند. در همان سال ها، سازمان عمومی گارد طبق قانون شماره ۱۸۹ مورخ ۲۳ آوریل ۱۹۵۹ تعریف شد که وظایف نهادی آن را تعیین می کرد و متعاقباً با مقررات خاص بخش که مسئولیت های خاصی را تعیین می کرد، اصلاح شد. قرن بیست و یکم. علاوه بر بررسی ساختار سازمانی آن، که با صدور فرمان ریاست جمهوری شماره ۳۴ مورخ ۲۹ ژانویه ۱۹۹۹ تدوین شده بود، به روزرسانی وظایف نهادی گارد نیز تکمیل شد. فرمان قانونی شماره ۶۸، مورخ ۱۹ مارس ۲۰۰۱، ضمن تأیید پیکربندی گارد مالی به عنوان یک ساختار نظامی، نقش آن را به عنوان یک نیروی پلیس با صلاحیت عمومی در کلیه امور اقتصادی، مالی و قضایی برای حفاظت از بودجه عمومی و بودجه ناحیه ها، مقامات محلی و اتحادیه اروپا افزایش داد. موزهٔ تاریخی گارد مالی، نگهبان سنت ها و میراث این نیرو است. این موزه اشیای مرتبط با گارد مالی را نگهداری می کند و با هدف کمک به پژوهشگران، دانش پژوهان و علاقه مندان تاریخ نظامی، تحقیقات تاریخی را ترویج می دهد. در فاجعهٔ کاستا کنکوردیا، آنکه یکی از خدمه ناشناس به دروغ ادعا کرد که برق کشتی قطع شده است، رئیس بندر لیورنو از یک قایق گشتی گارد مالی خواست تا وضعیت کشتی را بررسی کند.