Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شده اند، توسط چهار ستون مرمرین احاطه شده اند. محراب دارای نقاشی های دیواری از زندگی سنت کریسوگونو (قرن شانزدهم) در بالای تصویر مریم مقدس و کودک به همراه قدیسان کریسوگونو و یعقوب اثر مکتب قرن دوازدهمی پیترو کاوالینی است. طاق محراب با تصویر مریم مقدس اثر جوزپه سزاری نقاشی شده است. کتیبه های یافت شده در سن کریسوگونو، منبع ارزشمندی که تاریخ کلیسا را نشان می دهد، توسط وینچنزو فورچلا جمع آوری و منتشر شده اند. کاوش ها. بقایای اولین کلیسا، احتمالاً از زمان سلطنت کنستانتین اول، در سال ۱۹۰۷ کشف شد و از طریق یک راه پله در انبار ظروف مقدس قابل دسترسی است. یک محراب نیم دایره ای قابل مشاهده است. آجرکاری در ناحیه محراب، که قدمت آن به قرن دوم میلادی می رسد، به نظر می رسد مربوط به یک خانه خصوصی نسبتاً سطح بالا باشد که بخشی از آن در قرن چهارم به کلیسا تبدیل شده است. این کلیسا یک شبستان واحد داشت. در دو طرف محراب، اتاق هایی به نام پاستوفوریا، اتاق های خدماتی از نوع رایج در کلیساهای شرقی، وجود دارد. تصور می شود که اتاق سمت راست به عنوان دیاکونیم استفاده می شده است و عملکردهایی شبیه به انبار ظروف مقدس داشته است. دیگری ممکن است غ
سل تعمید بوده باشد. تعدادی حوضچه که در طول کاوش ها در آنجا یافت شد، از جمله یکی که در دیوار جنوبی بریده شده است، می تواند به این معنی باشد که آنجا یک فولونیکا، رختشویخانه و رنگرزی، بوده است. این منطقه در آن زمان یک منطقه تجاری بوده است، بنابراین این احتمال کاملاً وجود دارد. برخی دیگر فکر می کنند که حوض دیوار جنوبی برای غسل تعمید با غوطه وری ساخته شده است. از آنجایی که حوض های دیگری نیز وجود داشته است، به احتمال زیاد در ابتدا برای کاربرد متفاوتی در نظر گرفته شده بود، اما ممکن است پس از تقدیس ساختمان به عنوان کلیسا، به عنوان حوض غسل تعمید مورد استفاده قرار گرفته باشد. بندیکتی ها این مکان را در قرن دهم میلادی به دست آوردند و مجموعه ای از نقاشی های دیواری را که صحنه هایی از زندگی بندیکت نورسیا را به تصویر می کشیدند، به آن اضافه کردند. نقاشی های دیواری دیگر مربوط به قرن هشتم تا یازدهم میلادی هستند و شامل نقاشی های «گرفتن اژدها توسط پاپ سیلوستر»، «شفای مرد نابینا توسط سنت پانتالئون» و «نجات سنت پلاسید» می شوند. چندین تابوت سنگی در اینجا حفظ شده است که برخی از آنها به زیبایی تزئین شده اند. در زیر کلیسای اول، بقایای
خانه های رومی قدیمی تر قرار دارد. مراسم مذهبی. این زیارتگاه برای قرن ها کلیسای ملی ساردینی ها و کورسیایی های ساکن رم بود. از قرن شانزدهم، کورسیایی ها به این شهر مهاجرت کردند و در جزیره تیبر و در آن بخش از تراستوره که بین بندر ریپا گرانده و کلیسا قرار دارد، ساکن شدند. در داخل کلیسا چندین فرمانده گارد کورسیایی، یک گروه شبه نظامی مشابه گارد سوئیسی که بین قرن های ۱۵ تا ۱۷ در رم فعال بود، دفن شده اند. روز جشن سنت کریسوگونوس، ۲۴ نوامبر، همچنین روز افتتاح کلیسا است. زائران و سایر مؤمنانی که در این روز در مراسم عشای ربانی شرکت می کنند، از بخشش کامل بهره مند می شوند.
ملانوم یووئال نوعی سرطان چشم است که در لایهٔ میانی چشم، موسوم به یووئا، پدید می آید. این تومور معمولاً در یکی از سه بخش اصلی یووئا ــ عنبیه، مشیمیه یا جسم مژگانی ــ شکل می گیرد. از دیدگاه بالینی، ملانوم یووئال به دو گروه عمده تقسیم می شود: گروه نخست با احتمال پایین برای گسترش به سایر اندام ها، و گروه دوم با خطر بالای متاستاز یا پراکندگی. نشانه های این بیماری می تواند شامل تاری دید، کاهش بینایی و درک جرقه های نوری باشد، هرچند در بسیاری از بیماران هیچ علامتی مشاهده نمی شود. تومورهای ملانوم یووئال از سلول های رنگدانه ای چشم به نام ملانوسیت ها منشأ می گیرند. این سلول ها در بافت یووئال قرار دارند و مسئول ایجاد رنگ چشم هستند. باید توجه داشت که ملانوسیت های یووئال با سلول های اپی تلیوم رنگدانه ای شبکیه ــ که در زیر شبکیه قرار دارند ــ تفاوت دارند؛ سلول های لایهٔ شبکیه برخلاف ملانوسیت های یووئال توانایی تشکیل ملانوم را ندارند. در صورتی که این سرطان از محدودهٔ چشم فراتر رود و به اندام های دوردست بدن ــ به ویژه کبد ــ گسترش یابد، چشم انداز درمان به طور قابل توجهی ضعیف می شود. بر پایهٔ آمارهای بالینی، میزان بقای بیماران
در چنین شرایطی طی پنج سال اخیر حدود ۱۵٪ گزارش شده است. امروزه این بیماری شایع ترین نوع سرطان اولیهٔ چشم است. براساس آمار، نرخ ابتلای مردان و زنان به آن به طور یکسان است. بیش از ۵۰٪ موارد، عمدتاً به کبد، گسترش می یابد. علائم و نشانه ها. ملانوم چشمی بسته به محل و اندازه تومور ممکن است بدون علامت باشد. در صورت بروز علائم، می توانند شامل موارد زیر باشند: انواع. ملانوم های عنبیه چشم، که اغلب توسط رسانه ها و در عموم مردم به عنوان ملانوم های چشمی شناخته می شوند، ممکن است از هر یک از سه بخش عنبیه ناشی شوند و گاهی اوقات بر اساس محل قرارگیری آنها، ملانوم مشیمیه، ملانوم جسم مژگانی یا ملانوم عنبیه، به آنها اشاره می شود. تومورهای بزرگ اغلب چندین بخش از عنبیه را دربر می گیرند و می توانند بر این اساس نامگذاری شوند. ملانوم های عنبیه واقعی، که از درون عنبیه منشأ می گیرند، برخلاف منشأ گرفتن در جای دیگر و تهاجم به عنبیه، از نظر علت و پیش آگهی متمایز هستند، به طوری که سایر تومورها اغلب به طور کلی به عنوان ملانوم های خلفی عنبیه شناخته می شوند. ملانوم عنبیه. ملانوم عنبیه یکی از زیرگروه های نادر ملانوم یووئال است که از سلول های رن
گدانه ای موجود در بافت عنبیه منشأ می گیرد. عنبیه همان بخش رنگی چشم است که مقدار ملانین آن، رنگ چشم را تعیین می کند. در این ناحیه وجود لکه های رنگی کوچک یا خال های چشمی (نِووس) بسیار شایع است. این ضایعات در اغلب موارد خوش خیم بوده و خطری برای سلامت فرد ندارند. تنها زمانی که تغییراتی مانند رشد غیرطبیعی، تغییر رنگ یا بروز علائم دیگر در آن ها مشاهده شود، احتمال بدخیمی مطرح می شود و این ضایعات به عنوان ملانوم عنبیه طبقه بندی می شوند. از دیدگاه زیست شناسی، تومورِ ملانوم های عنبیه ویژگی هایی دارند که آن ها را از سایر ملانوم های یووئال متمایز می سازد. بررسی های ژنتیکی نشان داده است که این تومورها شباهت های بیشتری به ملانوم پوستی دارند تا به ملانوم های مشیمیه یا جسم مژگانی. یکی از دلایل اصلی این شباهت، وجود جهش در ژن BRAF است؛ جهشی که معمولاً به آسیب ناشی از پرتو فرابنفش خورشید نسبت داده می شود. این موضوع نشان می دهد که تابش نور خورشید می تواند در شکل گیری این نوع سرطان چشم نقش داشته باشد. از نظر بالینی، ملانوم های عنبیه معمولاً رفتار کم خطر تری نسبت به سایر ملانوم های یووئال دارند. احتمال گسترش به اندام های دیگر (متا
ستاز) در آن ها پایین تر است و در صورتی که در مراحل اولیه تشخیص داده شوند، اغلب با درمان به موقع می توان از بروز آسیب جدی به بینایی جلوگیری کرد. برآوردها نشان می دهد که تنها حدود ۵٪ از کل موارد ملانوم یووئال در ناحیهٔ عنبیه اتفاق می افتد، که نشان دهندهٔ شیوع نسبتاً کم این نوع در مقایسه با ملانوم های مشیمیه ای است. ملانوم یووئال خلفی. تومورهای خوش خیم ملانوسیتی در مشیمیه، مانند کک ومک های مشیمیه و خال های چشمی (نِووس)، نسبتاً شایع اند و در بیشتر موارد هیچ تهدیدی برای سلامت فرد ایجاد نمی کنند. با این حال، در صورتی که این ضایعات دچار تغییراتی مشکوک شوند و نشانه هایی از بدخیمی بروز دهند، به عنوان ملانوم مشیمیه طبقه بندی می شوند. ملانوم یووئال از نظر زیستی با اغلب ملانوم های پوستی که در اثر تماس طولانی با پرتو فرابنفش ایجاد می شوند تفاوت دارد. با این وجود، این سرطان شباهت هایی با برخی انواع ملانوم غیرپوستی ــ مانند: ملانوم آکرال (که در کف دست و پا دیده می شود) و ملانوم مخاطی ــ دارد. بررسی های ژنتیکی نشان داده اند که در ملانوم یووئال خلفی (یعنی تومورهای بخش پشتی یووئال شامل مشیمیه و جسم مژگانی) جهش در ژن BRAF، که د
ر بسیاری از ملانوم های پوستی دیده می شود، بسیار نادر است. در عوض، این تومورها اغلب دارای جهش در ژن های GNAQ یا GNA11 هستند؛ جهش هایی که در بیماری هایی مانند خال آبی (Blue nevus)، نِووس اوتا (Nevus of Ota) و ملانوزیس چشمی نیز دیده می شوند. این نوع تغییرات ژنی معمولاً از نخستین رویدادهای آغازگر تومور به شمار می روند، اما به تنهایی معیاری برای پیش بینی مرحلهٔ بیماری یا خطر گسترش آن به اندام های دیگر محسوب نمی شوند. در مقابل، جهش در ژن BAP1 نقش بسیار مهمی در تعیین سرنوشت بالینی بیماری دارد. وجود این جهش با افزایش احتمال متاستاز و همچنین کاهش میزان بقای بیماران ارتباط مستقیم نشان داده است. از نظر همه گیرشناسی، بروز ملانوم یووئال خلفی در افرادی که پوست روشن و چشم های آبی دارند بالاتر گزارش شده است. برخی عوامل دیگر مانند قرار گرفتن در معرض نور آبی و شغل هایی که با جوشکاری قوس الکتریکی (arc welding) مرتبط هستند نیز به عنوان عوامل خطر احتمالی مطرح شده اند، هرچند هنوز اجماع علمی قطعی دربارهٔ آن ها وجود ندارد. در مقابل، تحقیقات تاکنون هیچ ارتباطی میان استفاده از تلفن همراه و افزایش خطر ابتلا به ملانوم یووئال نشان نداده
اند. علت. علت دقیق ملانوم یووئال مشخص نیست. اگرچه خال های یووئال شایع هستند (۵٪ از سفیدپوستان)، اما به ندرت به ملانوم بدخیم تبدیل می شوند. متاستاز. از آنجا که در بافت یووئال هیچ مسیر لنفاوی وجود ندارد، مسیر اصلی گسترش ملانوم یووئال از طریق خون یا به صورت تهاجم موضعی به بافت های مجاور است. این ویژگی باعث می شود که نوع انتشار این سرطان با بسیاری از تومورهای دیگر تفاوت داشته باشد. شایع ترین اندامی که تحت تأثیر متاستاز قرار می گیرد، کبد است. آمارها نشان می دهد که در ۸۰ تا ۹۰ درصد بیماران، کبد نخستین عضوی است که دچار متاستاز می شود. علت این موضوع به طور کامل روشن نیست، اما تصور می شود که جریان خون پرفشار و ساختار ویژهٔ عروقی کبد محیطی بسیار مناسب برای کاشت و رشد سلول های توموری فراهم می آورد. پس از کبد، اندام هایی مانند ریه ها، استخوان ها و بافت های زیرجلدی نیز به عنوان محل های شایع گسترش بیماری شناخته می شوند. از نظر زمان بندی، خطر گسترش بیماری بسیار طولانی مدت است. حدود نیمی از بیماران تا ۱۵ سال پس از درمان اولیه دچار متاستاز خواهند شد، و در ۹۰ درصد موارد این متاستازها در کبد رخ می دهد. نکتهٔ مهم این است که بروز
متاستاز می تواند حتی بیش از یک دهه پس از درمان اولیه دیده شود؛ بنابراین، برخلاف برخی سرطان ها، عبور از یک بازهٔ ده ساله به معنای «درمان قطعی» یا نبودِ خطر عود نیست. به همین دلیل، پیگیری مادام العمر برای این بیماران توصیه می شود. پیشرفت های ژنتیکی و مولکولی در دههٔ اخیر، امکان ارزیابی دقیق تر پیش آگهی را فراهم کرده اند. تغییرات خاص کروموزومی، از جمله از دست رفتن کروموزوم ۳ (مونوزومی ۳)، افزایش طول بازوی بلند کروموزوم ۸ (۸q) و تغییرات در کروموزوم ۶ (۶p)، ارتباط مستقیمی با احتمال متاستاز و طول عمر بیماران دارند. به عنوان نمونه، وجود مونوزومی ۳ به عنوان یکی از قوی ترین شاخص های خطر متاستاز شناخته می شود. علاوه بر این، بررسی های الگوی بیان ژنی به کمک فناوری های نوین مانند آزمون DecisionDx-UM امکان دسته بندی بیماران را به گروه های کم خطر و پرخطر فراهم ساخته است. در این میان، تغییرات ژنی خاص مانند BAP1 (که با افزایش خطر متاستاز و کاهش طول عمر همراه است)، در برابر ژن هایی مانند SF3B1 و EIF1AX (که معمولاً با پیش آگهی بهتر یا متاستاز دیررس تر مرتبط هستند)، نقش کلیدی در تعیین مسیر بیماری دارند. در مجموع، پیش آگهی بیمار
ان مبتلا به ملانوم یووئال ترکیبی از عوامل بالینی (مانند اندازه و محل تومور)، ویژگی های پاتولوژیک (مانند نوع سلول ها و میزان تهاجم) و یافته های مولکولی و ژنتیکی است. این ترکیب اطلاعاتی به پزشکان کمک می کند تا مدیریت درمانی فردمحور برای هر بیمار طراحی کنند و راهبردهای پیگیری دقیق تری در نظر بگیرند. میانگین طول عمر بیماران پس از تشخیص متاستاز کبدی در ملانوم یووئال به میزان گسترش بیماری در بدن بستگی دارد. عواملی مانند فاصلهٔ زمانی بدون بیماری (از درمان اولیه تا بروز متاستاز)، وضعیت عمومی و توانایی عملکردی بیمار، میزان جایگزینی بافت کبدی توسط توده های متاستاتیک و همچنین سطح سرمی آنزیم لاکتات دهیدروژناز (LDH) از مهم ترین شاخص های تعیین کنندهٔ پیش آگهی در این بیماران به شمار می آیند. با وجود پیشرفت های اخیر در زمینهٔ درمان های هدفمند و ایمنی درمانی، تاکنون درمان قطعی برای ملانوم یووئال متاستاتیک وجود ندارد و مدیریت بیماران بیشتر بر اساس کنترل علائم، افزایش طول عمر و بهبود کیفیت زندگی متمرکز است. درمان. پروتکل های درمانی ملانوم یووئال بر اساس نتایج مجموعه ای از مطالعات بالینی شکل گرفته اند که مهم ترین آن ها پژوهش همک
اری ملانوم چشمی (COMS) بوده است. انتخاب روش درمان به عوامل متعددی بستگی دارد که از میان آن ها اندازهٔ تومور و نتایج حاصل از نمونه برداری و بررسی بافتی اهمیت بیشتری دارند. روش اصلی درمان در گذشته اغلب تخلیهٔ کامل چشم (انوکلیاسیون) بود، اما امروزه این گزینه تنها در شرایطی به کار می رود که تومور بسیار بزرگ باشد یا مشکلات ثانویهٔ جدی برای بیمار ایجاد کرده باشد. پیشرفت های چشمگیر در حوزهٔ پرتودرمانی، به ویژه روش های نوین و دقیق مانند براکی تراپی با پلاک، باعث شده اند که تعداد بیمارانی که نیازمند تخلیهٔ کامل چشم هستند در کشورهای توسعه یافته به طور قابل توجهی کاهش یابد. براکی تراپی با پلاک. رایج ترین روش پرتودرمانی در ملانوم یووئال، براکی تراپی با پلاک است. در این شیوه یک پلاک فلزی کوچک به شکل دیسک که حاوی دانه های رادیواکتیو است، بر سطح خارجی چشم و درست در محل رویی تومور ثابت می شود. بیشترین موادی که به عنوان منبع پرتو در این پلاک ها به کار می روند شامل ید-۱۲۵ هستند، هرچند در مواردی از رودیوم-۱۰۶ یا پالادیوم-۱۰۳ نیز استفاده می شود. پلاک برای چند روز در محل باقی می ماند تا پرتو به طور متمرکز به بافت سرطانی تابیده شو
د و سپس برداشته می شود. بررسی ها نشان داده اند که خطر متاستاز پس از براکی تراپی با پلاک، مشابه خطر متاستاز پس از تخلیه کامل چشم (انوکلیاسیون) است. این موضوع نشان می دهد که در بسیاری از بیماران، گسترش میکروسکوپی سرطان (میکرومتاستاز) پیش از آغاز درمان تومور اولیه در چشم رخ داده است. پروتون درمانی. پروتون درمانی دوزهای قدرتمندی از پرتو را به تومور می رساند، به گونه ای که بافت سالم اطراف چشم را تحت تأثیر قرار نمی دهد. این درمان همچنین در کنترل رشد تومور و حفظ سلامت طبیعی چشم بیمار مؤثر است. ایمونوتراپی. در ۲۵ ژانویهٔ ۲۰۲۲، سازمان غذا و داروی ایالات متحده آمریکا (FDA) داروی تِبِنتافوسپ (با نام تجاری Kimmtrak) را برای درمان بیماران بزرگسال مبتلا به ملانوم یووئال متاستاتیک که HLA-A*02-مثبت هستند، تأیید کرد. این دارو نخستین ایمنی درمانی است که به طور ویژه برای این نوع سرطان چشم به کار می رود. تصویب این دارو بر پایهٔ نتایج کارآزمایی بالینی IMCgp100-202 (NCT03070392) انجام شد. در این مطالعهٔ، اثربخشی تِبنتافوسپ با داروهایی که پزشکان بر اساس صلاحدید انتخاب می کردند ــ از جمله دکاربازین، پمبرولیزوماب یا ایپیلیموماب ــ مق
ایسه شد. نتایج نشان داد بیمارانی که درمان استاندارد را دریافت کرده بودند، به طور متوسط ۱۶ ماه زنده ماندند، در حالی که این عدد در گروه دریافت کنندهٔ تِبنتافوسپ به ۲۱٫۷ ماه رسید. این یافته به معنای کاهش ۴۹٪ خطر مرگ در گروه تحت درمان با داروی جدید بود. همچنین، نرخ بقای یک ساله در گروه کنترل ۵۹٪ و در گروه تِبنتافوسپ ۷۳٪ گزارش شد. سایر. سایر روش های درمانی برای ملانوم یووئال شامل گزینه های گوناگونی هستند؛ از جمله ترموتراپی ترانس پاپیلاری (Transpupillary thermotherapy)، برداشت جراحی تومور، جراحی استریوتاکتیک با چاقوی گامانایف، یا ترکیبی از این رویکردها. در زمینهٔ جراحی نیز تکنیک های متنوعی به کار گرفته می شوند. از جمله می توان به کوروئیدکتومی جزئی ترانس اسکلرال (برداشت بخشی از مشیمیه از طریق صلبیه) و اندورزکسیون ترانس رتینال (برداشت تومور از راه شبکیه) اشاره کرد. انتخاب روش جراحی معمولاً بر اساس محل تومور، اندازهٔ آن و وضعیت عمومی بیمار صورت می گیرد. یک تحلیل ژنومی که در سال ۲۰۱۷ منتشر شد، چشم انداز تازه ای در زمینهٔ طبقه بندی بالینی ملانوم یووئال به دست داد و زمینه را برای درک بهتر تفاوت های ژنتیکی و رفتاری این تو
مورها فراهم ساخت. این یافته ها سبب شد تا پژوهشگران بتوانند بیماران را دقیق تر دسته بندی کنند و رویکردهای درمانی متناسب تری پیشنهاد دهند. در سال ۲۰۱۸، پروفسور سارا کوپلند، از متخصصان برجسته در حوزهٔ ملانوم چشمی، با اشاره به این پیشرفت ها بر ضرورت خوش بینی محتاطانه تأکید کرد. وی توضیح داد که آزمایش و تأیید داروهای جدید در حوزهٔ درمان های هدفمند می تواند به تدریج گزینه های درمانی بیماران را گسترش دهد و نتایج بالینی را بهبود بخشد. پیش آگهی. زمانی که ملانوم چشم به اندام های دوردست بدن گسترش می یابد، پیش آگهی بسیار نامطلوب است و نرخ بقای پنج ساله بیماران تقریباً ۱۵٪ گزارش شده است. این آمار نشان می دهد که پس از متاستاز، درمان های موجود بیشتر کنترل کننده بیماری و تسکینی هستند و هنوز هیچ روش قطعی برای درمان کامل وجود ندارد. چندین عامل بالینی و پاتولوژیک به عنوان شاخص های پیش آگهی نامطلوب در ملانوم یووئال شناسایی شده اند که با افزایش خطر متاستاز در ارتباط هستند. از جمله این عوامل می توان به اندازهٔ بزرگ تومور، درگیری جسم مژگانی، وجود رنگدانهٔ نارنجی روی سطح تومور و سن بالای بیمار اشاره کرد. علاوه بر عوامل بالینی، برخی
ویژگی های هیستولوژیک و سیتولوژیک نیز با خطر بالاتر متاستاز مرتبط اند. این ویژگی ها شامل وجود و میزان سلول های اپیتلیوئید در تومور، الگوهای حلقوی ماتریکس خارج سلولی، افزایش نفوذ سلول های ایمنی و همچنین واکنش به چندین مارکر ایمونوهیستوشیمیایی هستند. شناخت این عوامل به پزشکان کمک می کند تا پیش آگهی فردی هر بیمار را بهتر ارزیابی کرده و برنامهٔ درمان و پایش دقیق تری را طراحی کنند. یکی از مهم ترین تغییرات ژنتیکی که با پیش آگهی نامطلوب در ملانوم یووئال ارتباط دارد، غیرفعال شدن ژن BAP1 است. این فرایند معمولاً زمانی رخ می دهد که یک نسخه از این ژن دچار جهش شود و در ادامه کل نسخهٔ دیگر روی کروموزوم ۳ از بین برود؛ حالتی که به آن مونوزومی ۳ (Monosomy 3) گفته می شود. در چنین شرایطی، تنها نسخهٔ جهش یافته باقی می ماند و همین امر موجب افزایش چشمگیر خطر گسترش متاستاتیک می گردد. در مواردی که اطلاعات مربوط به وضعیت جهش BAP1 در دسترس نباشد، بررسی تغییرات در کروموزوم های دیگر می تواند به پیش بینی دقیق تر کمک کند. به طور مشخص، افزایش بازوی کوتاه کروموزوم ۶ (۶p) معمولاً با پیش آگهی بهتر همراه است، در حالی که افزایش بازوی بلند کروموز
وم ۸ (۸q) در تومورهای دارای دی سومی ۳ (Disomy 3) نشان دهندهٔ پیش آگهی بدتر است. در موارد نادری، تومورهای دارای مونوزومی ۳ ممکن است نسخهٔ جهش یافتهٔ باقی مانده از BAP1 را تکثیر کنند و دوباره به حالتی با دو نسخهٔ ظاهری بازگردند؛ این وضعیت ایزودی سومی ۳ (Isodisomy 3) نامیده می شود. با این حال، از نظر پیش آگهی، ایزودی سومی ۳ عملاً معادل مونوزومی ۳ در نظر گرفته می شود، زیرا هر دو حالت نشان دهندهٔ از دست رفتن عملکرد طبیعی BAP1 هستند. هر دوی این تغییرات را می توان با آزمون های از دست رفتن هتروزیگوسیتی (LOH) در کروموزوم ۳ شناسایی کرد. به طور کلی، مونوزومی ۳ همراه با سایر تغییرات ژنومی شامل افزایش یا کاهش بخشی از کروموزوم ها، تکثیر (Amplification) و یا LOH می تواند به کمک فناوری هایی مانند کاریوتایپینگ مجازی (Virtual karyotyping) در نمونه های تازه یا حتی نمونه های بافتی نگهداری شده در پارافین شناسایی شود. این ابزارها نقش مهمی در ارزیابی ریسک متاستاز و تعیین پیش آگهی بیماران ایفا می کنند. یکی از دقیق ترین و معتبرترین روش ها برای ارزیابی پیش آگهی در ملانوم یووئال، استفاده از رده بندی مولکولی بر اساس الگوی بیان ژنی (Gene
Expression Profiling) است. در این روش، با بررسی فعالیت ژن های مختلف در سلول های توموری، می توان الگوی رفتاری تومور را شناسایی و خطر متاستاز را با دقت بسیار بالایی پیش بینی کرد. این تحلیل منجر به شناسایی دو زیرگروه اصلی از ملانوم های یووئال شده است: کلاس ۱ (Class 1): تومورهایی که دارای خطر بسیار پایین برای گسترش متاستاتیک هستند، و کلاس ۲ (Class 2): تومورهایی که با احتمال بسیار زیاد دچار متاستاز می شوند و پیش آگهی نامطلوب تری دارند. مطالعات نشان داده اند که این روش نه تنها از بسیاری از شاخص های بالینی و پاتولوژیک دقیق تر عمل می کند، بلکه حتی از مونوزومی ۳ (یکی از مهم ترین نشانگرهای خطر متاستاز است) نیز توان پیش بینی بالاتری دارد. به همین دلیل، پروفایل گیری بیان ژنی به عنوان ابزاری کلیدی در تعیین خطر متاستاز و برنامه ریزی درمانی فردمحور برای بیماران مبتلا به ملانوم یووئال شناخته می شود. پایش. در حال حاضر، اجماع مشخصی دربارهٔ نوع تصویربرداری ها یا تعداد دفعات انجام آن ها پس از تشخیص و درمان تومور اولیهٔ چشم وجود ندارد. به بیان دیگر، هنوز پروتکل استاندارد و واحدی برای پایش بیماران مبتلا به ملانوم یووئال تدوین نشد
ه است و شیوهٔ پیگیری می تواند در مراکز درمانی مختلف، متفاوت باشد. حدود ۵۰٪ از بیماران مبتلا به ملانوم یووئال در نهایت دچار متاستاز می شوند. در میان این بیماران، بیش از ۹۰٪ موارد گسترش سرطان به کبد رخ می دهد. به همین دلیل، بیشتر روش های پایش و پیگیری بر ارزیابی وضعیت کبد متمرکز هستند. از جمله روش های متداول می توان به تصویربرداری رزونانس مغناطیسی شکم (MRI)، سونوگرافی شکمی و آزمایش های بررسی عملکرد کبد اشاره کرد. این اقدامات به پزشکان کمک می کند تغییرات احتمالی در کبد را در مراحل ابتدایی شناسایی کنند. در حال حاضر جامعهٔ علمی در تلاش است تا دستورالعمل های مشخص و استانداردی برای پایش بیماران تدوین کند. با این وجود، تا زمان دستیابی به یک پروتکل واحد، هر بیمار باید با در نظر گرفتن شرایط بالینی و ویژگی های فردی خود، دربارهٔ روش های مناسب پایش، با پزشک معالج مشورت کند. برخی از چشم پزشکان گزارش کرده اند که استفاده از تزریق داخل زجاجیهٔ داروی آواستین (Avastin) می تواند در بیماران مبتلا به رتینوپاتی ناشی از پرتو درمانی مؤثر باشد. رتینوپاتی یکی از عوارض شایع براکی تراپی با پلاک های پرتوی است که برای درمان ملانوم یووئال ب
ه کار می رود. در کنار این روش درمانی، به کارگیری تصویربرداری طیف نگاری انسجام نوری (SD-OCT) نیز به عنوان ابزاری ارزشمند برای پایش تغییرات شبکیه و پیگیری وضعیت بیماران پیشنهاد شده است. همه گیر شناسی. ملانوم یووئال شایع ترین تومور اولیهٔ درون چشمی در بزرگسالان به شمار می رود. با این وجود، این بیماری در ردهٔ سرطان های نادر طبقه بندی می شود. بر اساس داده های آماری، بروز سالانهٔ آن حدود ۵٫۱ مورد در هر یک میلیون نفر گزارش شده است. بررسی های طولانی مدت نشان می دهد که میزان بروز این سرطان طی سال های اخیر تغییر چشمگیری نداشته و نسبتاً ثابت باقی مانده است. هر سال در ایالات متحدهٔ آمریکا حدود ۲۵۰۰ مورد جدید ملانوم یووئال تشخیص داده می شود. این رقم بیانگر سهم اندک اما قابل توجه این بیماری در میان سرطان های نادر است و اهمیت تشخیص زودهنگام و پیگیری بالینی را برجسته می سازد. خوشه بندی ظاهری. در سال ۲۰۱۸ گزارش شد که دو خوشهٔ ظاهری از موارد ابتلا به ملانوم یووئال در شهرهای هانتِرزویل در ایالت کارولینای شمالی و اوبورن در ایالت آلاباما شناسایی شده است. در میان این بیماران، تعدادی از فارغ التحصیلان دانشگاه آبرن حضور داشتند که با
یکدیگر در این زمینهٔ همکاری داشتند. همین موضوع سبب شد تا در نگاه نخست تصور شود با یک تجمع غیرعادی و اپیدمیولوژیک از موارد بیماری روبه رو هستیم. با این حال، بررسی های دقیق تر مقامات بهداشت عمومی نشان داد که این پدیده در واقع نتیجهٔ ارتباطات اجتماعی و شبکه ای میان بیماران بوده و بیانگر یک الگوی واقعی از شیوع بیماری در آن مناطق نیست. به عبارت دیگر، «خوشهٔ بیماری» بیشتر یک خطای ناشی از هم پوشانی روابط فردی بوده تا یک تجمع واقعی موارد ابتلا در جمعیت یا محیطی خاص. تاریخچه. ملانوم یووئال اولین بار در مقالات علمی در سال های ۱۸۱۲-۱۸۰۹ توسط دو جراح اسکاتلندی، آلن برنز و جیمز واردروپ، توصیف شد.
ماری-خوزه بلژیکی (Marie-José Charlotte Sophie Amélie Henriette Gabrielle) (اوستنده، ۴ اوت ۱۹۰۶ - تونکس، ۲۷ ژانویه ۲۰۰۱) واپسین ملکه ایتالیا به عنوان همسر اومبرتو دوم بود. دوره ۳۴ روزه او به عنوان همسر ملکه، لقب "ملکه ماه مه" را برای او به ارمغان آورد. سال های نخستین. پرنسس ماری خوزه در اوستنده، کوچکترین فرزند پادشاه آلبرت اول بلژیکی و همسرش، دوشس الیزابت باواریا، متولد شد. او از طریق مادرش، نوه ملکه الیزابت اتریش و ماریا سوفی باواریا، آخرین ملکه همسر پادشاهی دو سیسیل، بود. در طول جنگ جهانی اول، او به انگلستان منتقل شد و در آنجا دانش آموز شبانه روزی دبیرستان صومعه برنت وود اورسولین در برنت وود، اسکس بود. او بعداً در مدرسه شبانه روزی سانتیسیما آنونزیاتا در فلورانس، ایتالیا، تحصیل کرد و در آنجا برای اولین بار با همسر آینده اش آشنا شد. در سال ۱۹۲۴، ماری خوزه در نخستین مجلس رقص خود شرکت کرد. به همین مناسبت، یک تاج مروارید و الماس عتیقه به او اهدا شد که در ابتدا متعلق به استفانی دو بوهارنه بود. در طول جنگ جهانی اول، پرنسس عمدتاً در بریتانیای کبیر اقامت داشت، اما اغلب توسط پیک پادشاه بلژیک، آرچیبالد الکساندر گوردون،
به والدینش در بلژیک اسکورت می شد. در سال ۱۹۱۸، پرنسس، سرگرد گوردون را به خاطر اینکه خرگوشش مارشال سولت را سولت صدا می زد، توبیخ کرد. پرنسس توضیح داد که اگر او «گوردون» را صدا بزند، هیچ کس نمی تواند بفهمد منظورش کیست. با این حال، اگر او را سرگرد گوردون خطاب کند، همه متوجه منظورش می شوند زیرا همه می دانند سرگرد گوردون کیست. ازدواج و فرزندان. در ۸ ژانویه ۱۹۳۰، او با ولیعهد اومبرتو ایتالیا، از دودمان ساووی، در کاخ کوئیرینال در رم ازدواج کرد و بدین ترتیب پرنسس پیه مونته (به ایتالیایی: Principessa di Piemonte) شد. از جمله هدایای عروسی، یک پاروره فیروزه و الماس بود که عروس در مراسم قبل از عروسی به گردن می انداخت، و یک پاپیون الماس که به عنوان زینت کمربند در مراسم رسمی به گردن می انداخت. زوج ۴ فرزند آوردند: پرنسس پیه مونته. در اکتبر ۱۹۳۹، پرنسس ماری-خوزه به عنوان رئیس صلیب سرخ ایتالیا منصوب شد. پرنسس و دوشس آئوستا در مراسمی که ماری-خوزه به عنوان رئیس صلیب سرخ ایتالیا منصوب شد، شرکت کردند. در طول جنگ جهانی دوم، او یکی از معدود کانال های دیپلماتیک بین اردوگاه آلمان/ایتالیا و سایر کشورهای اروپایی درگیر در جنگ بود، زیرا
او خواهر لئوپولد سوم بلژیک (که توسط نیروهای آلمانی گروگان گرفته شده بود) بود و در عین حال، به عنوان همسر وارث تاج و تخت، با برخی از وزرای کابینه بنیتو موسولینی ارتباط نزدیکی داشت. یک دیپلمات بریتانیایی در رم ثبت کرده است که پرنسس پیمونت تنها عضو خانواده سلطنتی ایتالیا بود که از نظر سیاسی قضاوت خوبی داشت. معشوقه موسولینی، کلارتا پتاچی، در دفتر خاطرات خود ادعا کرده است که در سال ۱۹۳۷، شاهزاده خانم وقت و همسر وارث تاج و تخت، سعی کرد دیکتاتور را در یک تفریحگاه ساحلی در نزدیکی رم اغوا کند و شکست خورد. با این حال، پسر موسولینی، رومانو، ادعا می کند که شاهزاده خانم و دیکتاتور وارد یک رابطه جنسی شدند. در سال ۱۹۴۳، ولیعهد خود را درگیر تلاش های مختلفی برای تنظیم یک معاهده صلح جداگانه بین ایتالیا و ایالات متحده کرد؛ طرف صحبت او از واتیکان، مونسینور جووانی باتیستا مونتینی، یک دیپلمات ارشد که بعدها پاپ پل ششم شد، بود. او همچنین نزد آدولف هیتلر میانجیگری کرد تا برای مردم بلژیک طلب رحمت کند. تلاش های او مورد حمایت پادشاه نبود و امبرتو (حداقل مستقیماً) در آنها دخیل نبود. پس از شکستش (او هرگز با مأموران آمریکایی ملاقات نکرد)،