Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
موسیقی چندین نمایش پرمخاطب را ساخته است. همکاری با مسعود سخاوت دوست. اشکان فخاری از سال ۱۳۹۵ تا ۱۴۰۳ به عنوان دستیار و آهنگساز با مسعود سخاوت دوست همکاری داشته است. در این مدت، فخاری در پروژه های متعددی همراه با سخاوت دوست و سهیل بهنام به عنوان نوازنده و آهنگساز حضور داشته است. از جمله این همکاری ها می توان به آهنگسازی و تنظیم قطعهٔ «بوسهٔ تو» با صدای محمد معتمدی و موسیقی متن فیلم های موقعیت مهدی، ابلق، شبی که ماه کامل شد، عطرآلود، شنای پروانه اشاره کرد. استودیو تو آلتوز. در سال ۲۰۱۸ (۱۳۹۷ خورشیدی) فخاری به همراه سهیل بهنام استودیو «تو آلتوز» را بنیان گذاری کرد. این استودیو به تولید موسیقی فیلم و تئاتر و همچنین پرورش آهنگسازان جوان اختصاص دارد. سبک موسیقی. فخاری در آثار خود از ترکیب موسیقی کلاسیک غربی، تکنیک های مدرن آهنگسازی و المان های موسیقی ایرانی بهره می گیرد. منتقدان موسیقی آثار او را اغلب «دراماتیک و تصویری» توصیف کرده اند.
الوپ تولنتینو (به ) که بیشتر با نام هنری سویسایدال آیدل شناخته می شود، موسیقی دان آمریکایی اهل لس آنجلس می باشد. او در ابتدا با ارائهٔ سبکی نزدیک هایپرپاپ شناخته شد و از سال ۲۰۲۱ به انتشار موسیقی پرداخت. تک آهنگ «اکتسازی» او در سال ۲۰۲۳ به طور غیرمنتظره ای در تیک تاک وایرال شد و به جمع ۴۰ آهنگ برتر جدول تک آهنگ های بریتانیا راه یافت. او بعدها به همراهٔ سوئکو تور مشترکی را در آمریکای شمالی برگزار کرد.دربارهٔ سبک موسیقی سویسایدال آیدل، منابع عمدتاً آن را نوعی ئی دی ام توصیف کرده اند و «اکتسازی» را ترکیبی از عناصر لو-فای و کلاب/رقص دانسته اند.
«اکتسازی» نخستین تک آهنگ از موسیقی دان آمریکایی سویسایدال آیدل می باشد که در ۱۹ ژوئیهٔ سال ۲۰۲۱ و بعدها در ۱۸ فوریهٔ سال ۲۰۲۲ مجدداً منتشر گردید. این ترانه یک اثر لو-فای ئی دی ام می باشد که از ترپ تأثیر گرفته. در سال ۲۰۲۳، یک نسخهٔ کندشده و همچنین پارودی از این ترانه در تیک تاک وایرال شد. دست اندرکاران. اعتبارات از تیدال و اپل میوزیک گرفته شده است.
«بگو» نخستین تک آهنگ از خوانندهٔ کانادایی توری لینز می باشد که در ۱۵ فوریهٔ سال ۲۰۱۵ از سوی مد لاو رکوردز و اینترسکوپ رکوردز و بخشی از آلبوم استودیویی نخست او تحت عنوان "بهت گفتم" (۲۰۱۶) به شمار می آید. اسنیپتی از این ترانه در در ۲۴ ژوئیهٔ سال ۲۰۱۵ منتشر شد. این اثر از مجموعهٔ "فارگو فرایدی" است و اشعار آن بر آرزوی لینز تمرکز دارد که عشق معشوقش فراتر از شهرت و پول او باشد. این قطعه از «اگه دوستم داری» اثر براون استون نمونه برداری کرده است.
خون و آهن (به آلمانی: "Blut und Eisen") نام یک سخنرانی است که اتو فون بیسمارک در ۳۰ سپتامبر ۱۸۶۲، در زمانی که نخست وزیر پروس بود، دربارهٔ وحدت آلمان ایراد کرد. همچنین عبارتی که بیسمارک در پایان سخنرانی بیان کرد و به یکی از مشهورترین نقل قول های او تبدیل شد، برگرفته از همین سخنرانی است. در سپتامبر ۱۸۶۲، زمانی که مجلس نمایندگان پروس از تأیید افزایش بودجهٔ نظامی مورد نظر قیصر ویلهلم یکم خودداری می کرد، قیصر، بیسمارک را به عنوان نخست وزیر و وزیر امور خارجهٔ پروس منصوب کرد. چند روز بعد، بیسمارک در برابر کمیتهٔ بودجهٔ مجلس ظاهر شد و بر لزوم آمادگی نظامی برای حل مسئله آلمان تأکید کرد. او سخنرانی خود را با این جمله به پایان رساند: جایگاه پروس در آلمان نه با لیبرالیسم آن بلکه با قدرتش تعیین خواهد شد [...] پروس باید نیروی خود را متمرکز کند و آن را برای لحظهٔ مساعد نگاه دارد، لحظه ای که بارها آمده و گذشته است. از زمان پیمان های وین، مرزهای ما برای یک پیکرهٔ سیاسی سالم نادرست طراحی شده اند. مسائل بزرگ روز نه با سخنرانی ها و تصمیمات اکثریت — که خطای بزرگ ۱۸۴۸ و ۱۸۴۹ بود — بلکه با آهن و خون ("Eisen und Blut") حل وفصل خواهن
د شد. این عبارت، که به یک شعر میهنی سرودهٔ مکس فون شنکندورف در دوران جنگ های ناپلئونی بازمی گشت، با شکل آهنگین تر "Blut und Eisen" («خون و آهن») رایج شد و به نمادی از "سیاست قدرت" بیسمارکی تبدیل گردید. اگرچه بیسمارک دیپلماتی برجسته بود، عبارت «خون و آهن» به توصیفی رایج از سیاست خارجی او بدل شد؛ تا حدی به این دلیل که او گاهی برای پیشبرد وحدت آلمان و گسترش قدرت قاره ای کشورش به جنگ متوسل می شد. ازاین رو او به «صدر اعظم آهنین» شهرت یافت. در سال های اخیر کتاب های متعددی منتشر شده اند که در عنوان خود واژه های «خون» و «آهن» (گاهی با ترتیب معکوس) را به کار می برند، که بازتاب دهندهٔ یک الگوی زبانی دیرینه و در حال تحول است.
مسئلهٔ آلمان یا مسئلهٔ آلمانی به مجموعه مسائل حل نشده ای در تاریخ اروپا میان سال های ۱۸۰۶ تا ۱۹۹۰ گفته می شود که در شکل های گوناگون پیوسته پدیدار می شد و به وحدت آلمان مربوط بود. این مسئله به مرزها و سامان سرزمینی آلمان می پرداخت. برای پاسخ به آن، در آغاز راه حل آلمان کوچک با محوریت و برتری پروس در برابر راه حل آلمان بزرگ با دربرگیری و برتری اتریش قرار داشت. پس از ۱۹۴۵، مسئلهٔ آلمانی پیرامون اتحاد دوبارهٔ دو بخش آلمان می چرخید و با تحقق آن در سال ۱۹۹۰ حل شده تلقی می شود، به ویژه از آن رو که آلمان به عنوان عضوی برابر با دیگر کشورها در سازمان ملل متحد و اتحادیهٔ اروپا پذیرفته شد. مسئلهٔ آلمانی در سدهٔ نوزدهم، به ویژه در جریان انقلاب های ۱۸۴۸، جدلی دربارهٔ بهترین راه برای دستیابی به وحدت همه یا بیشتر سرزمین های آلمانی نشین بود. از ۱۸۱۵ تا ۱۸۶۶، حدود ۳۷ دولت مستقل آلمانی زبان در چارچوب کنفدراسیون آلمان وجود داشتند. («راه حل آلمان بزرگ») خواستار یکپارچه سازی همهٔ مردمان آلمانی زبان در یک دولت واحد بود و توسط امپراتوری اتریش و هوادارانش ترویج می شد. در برابر، («راه حل آلمان کوچک») تنها به وحدت ایالت های آلمان شمالی
می اندیشید و هیچ بخشی از اتریش (چه مناطق آلمانی نشین و چه سرزمین های قومیت های دیگر) را دربر نمی گرفت؛ این طرح مورد حمایت پادشاهی پروس بود. این دو راه حل همچنین با نام دولت هایی که قرار بود ایجاد شوند، و («آلمان کوچک» و «آلمان بزرگ») شناخته می شوند. هر دو جنبش بخشی از رشد ملی گرایی آلمانی بودند. آن ها همچنین از کوشش های هم زمان مشابه برای ایجاد یک دولت-ملت متحد بر پایهٔ قومیت و زبان مشترک الهام می گرفتند، همچون وحدت ایتالیا و انقلاب صرب ها. در دوران جنگ سرد، این اصطلاح بار دیگر به کار رفت تا به مسائل مربوط به تقسیم و اتحاد دوبارهٔ آلمان اشاره کند.
یوشیتو ماتسوشیگه ; – ) عکاس، روزنامه نگار، و عکاس خبری اهل ژاپن بود کسی که از بمباران اتمی شهر هیروشیما در ۶ اوت ۱۹۴۵ جان سالم به در برد و در روز بمباران در هیروشیما پنج عکس گرفت، تنها عکس هایی که در آن روز در هیروشیما گرفته شده اند و شناخته شده اند.
پیت ()، در طراحی سلاح هسته ای، پیت (گودال)، هسته یک سلاح هسته ای انفجاری است که از مواد شکافت پذیر و هرگونه بازتابنده نوترونی یا ضربه گیر متصل به آن تشکیل شده است. گودال های اولیه کروی بودند، در حالی که اکثر گودال های مدرن کروی کشیده (کره وار) هستند.
آغازگر نوترونی مدوله شده ()، یک منبع نوترونی است که قادر به تولید انفجاری از نوترون ها در هنگام فعال شدن است. این بخش مهمی از برخی سلاح های هسته ای است، زیرا نقش آن «شروع» واکنش زنجیره ای در لحظه بهینه است که پیکربندی در حالت بحرانی قرار دارد. همچنین به عنوان یک آغازگر نوترونی داخلی شناخته می شود. آغازگر معمولاً در مرکز گودال پلوتونیوم (پیت (سلاح هسته ای)) قرار می گیرد و با برخورد موج ضربه ای همگرا فعال می شود. طراحی. طراحی معمول بر اساس ترکیبی از بریلیم-۹ و پولونیوم-۲۱۰ است که تا زمان فعال سازی از هم جدا می شوند و سپس توسط موج ضربه ای در تماس نزدیک قرار می گیرند. پولونیوم-۲۰۸ (ایزوتوپ های پولونیوم) و اکتینیوم-۲۲۷ ( ایزوتوپ های اکتینیم) نیز به عنوان منابع آلفا در نظر گرفته شدند. ایزوتوپ مورد استفاده باید دارای تابش آلفای قوی و تابش گامای ضعیف باشد، زیرا فوتون های گاما نیز می توانند نوترون ها را آزاد کنند و نمی توانند به طور مؤثر مانند ذرات آلفا محافظت شوند. چندین نوع مختلف توسعه داده شد که از نظر ابعاد و پیکربندی مکانیکی سیستم متفاوت بودند و اختلاط مناسب فلزات را تضمین می کردند.
رایمر شرایبر (; – ) دانشمند در زمینه فیزیک بود. فیزیکدان آمریکایی اهل مک مینویل، اورگان بود که در طول جنگ جهانی دوم در آزمایشگاه ملی لوس آلاموس خدمت کرد و در توسعه بمب اتمی مشارکت داشت. او شاهد انفجار اولین بمب در آزمایش هسته ای ترینیتی در ژوئیه ۱۹۴۵ بود و بمب مرد چاق را که در بمباران ناگازاکی استفاده شد، آماده کرد. پس از جنگ، او به عنوان رهبر گروه در لوس آلاموس خدمت کرد و در طراحی بمب هیدروژنی نقش داشت. در سال ۱۹۵۵، او رئیس بخش پیشرانش موشک هسته ای (N) آن شد که اولین موشک های هسته ای را توسعه داد. او از سال ۱۹۷۲ تا زمان بازنشستگی اش در سال ۱۹۷۴ به عنوان معاون مدیر آزمایشگاه خدمت کرد. اوایل زندگی. رامر ادگار شرایبر در ۱۱ نوامبر ۱۹۱۰ در مک مینویل، اورگان، پسر برتا (نام خانوادگی رامر) و مایکل شرایبر به دنیا آمد.
کفتارها (؛ ؛ خوانده می شود: لِ یِـنه) یک برنامه تلویزیونی ایتالیایی است. برنامه. برنامه "کفتارها" یک برنامه تلویزیونی است که از شبکه ایتالیایی ایتالیا ۱ پخش می شود. این برنامه که از سال ۱۹۹۷ آغاز شده، یک نمایش کمدی/طنزآمیز است با آیتم ها و گزارش هایی در زمینه مسائل سیاسی و دغدغه ها و حقوق مصرف کنندگان. برنامه "کفتارها" بر پایه برنامه آرژانتینی "بگذار هر چه می خواهد بشود" ساخته شده است. از آن جا که "کفتارها" همچنین عنوان ایتالیایی فیلم "سگ های انباری" ساخته کوئنتین تارانتینو بود، تمام مجریان برنامه نیز (مانند شخصیت های فیلم تارانتینو) لباس های مشخص مشکی، پیراهن سفید و کراوات مشکی می پوشند. ویژگی های تکرارشونده برنامه، علاوه بر گزارش ها، مصاحبه های دوتایی است که در آن به دو شخصیت مشهور یک سری سؤال یکسان پرسیده می شود و پاسخ های آن ها به صورت تدوین شده و در قاب تقسیم شده، یکی پس از دیگری پخش می شود. نخستین فصل این برنامه با اجرای سیمونا ونتورا، داریو کاسینی و پپه کوئینتاله پخش شد. از آن زمان، مجریان بسیاری از جمله کمدین ها، شوگرل ها، مجریان و بازیگران در آن حضور داشته اند؛ مانند: تئو ماموکاری، لوکا بیتساری، پائو
لو کشیش اوغلو، ایلاری بلاسی، فابیو وُلو، آندره آ پلیتساری، آلسیا مارکوتسی، میریام لئونه، بلن رودریگس و لوچانا لیتیتستو. نویسندگان مختلفی نیز در این برنامه نقش داشته اند، از جمله داویده پارِنتی، لورنسو مایلو، روبرتو مارکانتی، آندره آ بمپنسانته و فابریتسیو مونتاگنر. نسخه اسپانیایی این برنامه که از تله سینکو پخش می شد، به دلیل پایین بودن میزان بیننده تعطیل شد، اما بعدها دوباره بازگشت و در سال ۲۰۰۸ به شبکه جدیدی به نام لاسکستا منتقل شد. جنجال ها. در اکتبر ۲۰۰۶، خبرنگار این برنامه، ماتئو ویویانی، به طور پنهانی نمایندگان مجلس سفلی ایتالیا را از نظر مصرف مواد مخدر آزمایش کرد. او وانمود کرد که در حال انجام مصاحبه تلویزیونی دربارهٔ بودجه است، در حالی که در واقع «آرایشگر» ی که نمایندگان را برای فیلم برداری آماده می کرد، صورت آن ها را برای نمونه گیری و انجام آزمایش مواد مخدر سواب می زد. از میان ۵۰ نمونه گرفته شده از نمایندگان، تقریباً یک سوم آن ها نشانه هایی از مصرف مواد مخدر در ۳۶ ساعت گذشته داشتند؛ ۱۲ مورد برای ماری جوآنا و ۴ مورد برای کوکائین. وقتی نمایندگان از این فریب باخبر شدند، به دلایل مربوط به نقض حریم خصوصی، ب
رای جلوگیری از پخش آن قسمت از برنامه لابی کردند و موفق شدند جلوی پخش آن را بگیرند. ماتئو ویویانی و داویده پارنتی نیز برای جلوگیری از زندانی شدن، مبلغ ۵۰۰۰ یورو پرداخت کردند. در سال ۲۰۱۳، گزارشی دربارهٔ درمان جنجالی «استامینا» به دلیل ایجاد اطلاعات نادرست شبه علمی مورد انتقاد قرار گرفت. بنا به گزارش ها در اکتبر ۲۰۱۵، استفانو کورتی، الساندرو اونیس و یکی فیلم برداران برنامه برای قهرمان مسابقات موتوجی پی مارک مارکز در گاراژ شخصی اش مزاحمت ایجاد کردند. مارکز پیش تر در جریان یک برخورد جنجالی با والنتینو روسی در جایزه بزرگ موتورسواری مالزی ۲۰۱۵ درگیر شده بود. در جریان این درگیری، گزارش شده که خبرنگاران برنامه پس از آن که پدر مارکز از آن ها خواست محل را ترک کنند، به مارکز حمله کردند.
الکساندر میلوشویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئد است که در پست دفاع میانی بازی می کند. منابع
بازتابنده نوترون ()، هر ماده ای است که نوترون ها را منعکس می کند. این به پراکندگی کشسان اشاره دارد تا بازتاب منظم بازتابنده های نوترون شامل گرافیت، بریلیم، کاربید تنگستن، فولاد و طلا هستند. یک بازتابنده نوترونی می تواند جرمی از ماده شکافت پذیر را که در غیر این صورت زیربحرانی است، بحرانی کند یا مقدار شکافت هسته ای را که یک جرم بحرانی یا فوق بحرانی متحمل می شود، افزایش دهد.
جان ای. هال (; – ) سیاستمدار اهل ایالات متحده آمریکا بود. ژنرال ارتش ایالات متحده، معاون سابق رئیس ستاد ارتش ایالات متحده، فرماندهی فرماندهی خاور دور از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۵ و فرماندهی ارتش ایالات متحده، اقیانوس آرام از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۴۹ را بر عهده داشت. او در هر دو جنگ جهانی خدمت کرد و معاصر ژنرال های جورج مارشال و عمر بردلی بود. به دلیل نقش اصلی او در برنامه ریزی عملیات متفقین در طول جنگ جهانی دوم، به او نسبت به هر افسر ارتش دیگری، تجربه بیشتری در تلفیق استراتژی با عملیات های خارج از کشور داده شده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ستاره نقره ای شده است.
جان هال ویلاک (; – ) شاعر آمریکایی بود. دوران نویسندگی او یکی از طولانی ترین ها در ادبیات آمریکا بود که با انتشار اولین کتابش در سال ۱۹۰۵ آغاز شد و با آخرین کتابش که در سال ۱۹۷۸ که همان سال مرگش بود، منتشر شد، پایان یافت. او در سال ۱۸۸۶ در فار راک اوی در بخش کویینز، نیویورک زاده شد.
جورج ولر (; – ) رمان نویس، و روزنامه نگار اهل ایالات متحده آمریکا بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه پولیتزر شده است. زندگی و حرفه. ولر در سال ۱۹۰۷ در بوستون متولد شد و در سال ۱۹۲۵ از مدرسه لاتین راکسبری فارغ التحصیل شد. او در سال ۱۹۲۹، زمانی که دانشجوی دانشگاه هاروارد بود و از این دانشگاه فارغ التحصیل شد، رئیس تحریریه «هاروارد کریمسون» بود. در طول سال آخر دانشگاه، او این کتاب را نوشت و در نوشتن اشعار هشتاد و سومین دوره سالانه کمدی موزیکال باشگاه پودینگ سریع با عنوان «آتش نشان، فرزندم را نجات بده!» مشارکت داشت. او به عنوان تنها عضو آمریکایی گروه تئاتر مکس راینهارت، بازیگری را در وین، اتریش آموخت. ولر به تیم گزارشگری بالکان «نیویورک تایمز» معرفی شد و در طول دهه ۱۹۳۰ دو رمان، داستان های کوتاه متعدد و روزنامه نگاری آزاد از سراسر اروپا منتشر کرد. ولر دو بار ازدواج کرد، اولین بار در سال ۱۹۳۲ با هنرمند کاترین دوپری (۱۹۰۶–۱۹۸۴) اهل سینسیناتی، که از او یک دختر به نام آن داشت. آنها در سال ۱۹۴۴ طلاق گرفتند و در سال ۱۹۴۸ با خبرنگار شارلوت ابنر (۱۹۱۸–۱۹۹۰) ازدواج کرد: ازدواج آنها با مرگ شارلوت به پایان رسید. در سال ۱۹
۵۷، ولر صاحب فرزند دومی به نام آنتونی شد، از گلادیس لاسکی ولر، معلم باله و محقق بریتانیایی (۱۹۲۲–۱۹۸۸)، که با او بیش از سی سال رابطه داشت.
شیکاگو دیلی نیوز ()، یک روزنامه عصرگاهی در غرب میانه ایالات متحده بود که بین سال های ۱۸۷۵ تا ۱۹۷۸ در شیکاگو، ایلینوی منتشر می شد.
متیو الکساندر بنهام (متولد مه ۱۹۶۸) تاجر بریتانیایی و مالک باشگاه انگلیسی برنتفورد در لیگ برتر است. او بنیان گذار و مالک اسمارت آدز، یک شرکت تحقیقاتی آماری برای قماربازان حرفه ای، و مالک صرافی شرط بندی مچ بوک است. بنهام فارغ التحصیل رشته فیزیک از دانشگاه آکسفورد است و سابقه کار در بخش مالی سیتی لندن را دارد. او به دلیل رویکرد نامتعارف و مبتنی بر آنالیز داده در تصمیم گیری های مربوط به فوتبال شناخته می شود. زندگی و تحصیلات. بنهام در خانواده ای طرفدار کریکت در ایتون متولد شد؛ جایی که والدینش معلم بودند. او که از طرفداران قدیمی برنتفورد است، اولین بازی برنتفورد را در سال ۱۹۷۹ و در سن ۱۱ سالگی تماشا کرد. بنهام در دبیرستان گرامر اسلو (اکنون گرامر آپتون کورت) تحصیل کرد و به ریاضیات علاقه داشت. در دسامبر ۱۹۸۲ و در ۱۴ سالگی، او به همراه یکی از دوستانش مدرسه را ترک کرد تا بازی خارج از خانه برنتفورد مقابل ناتینگهام فارست را تماشا کند. بنهام در سال ۱۹۸۹ از دانشگاه آکسفورد در رشته فیزیک فارغ التحصیل شد. دوران حرفه ای. بانکداری و امور مالی. در دهه ۱۹۹۰، بنهام به مدت دوازده سال در بخش مالی در شهر لندن فعالیت داشت. او مدتی ب
ه عنوان مدیر صندوق پوشش ریسک، معامله گر ابزارهای مشتقه در دویچه بانک، و سپس به عنوان معاون رئیس در بانک آمریکا کار می کرد. شرط بندی. او در سال ۲۰۰۱ وارد صنعت شرط بندی شد؛ زمانی که تونی بلوم – که بعدها مالک باشگاه برایتون شد – او را برای همکاری در شرکت پریمیر بت به کار گرفت. بنهام با استفاده از یک مدل آماری طراحی شده توسط استوارت کولز و مارک دیکسون در دانشگاه لنکستر، توانست در بازار آسیایی شرط بندی، درآمد زیادی کسب کند. این مدل نتایج بازی های فوتبال را دقیق تر از بنگاه های شرط بندی پیش بینی می کرد. پس از بروز اختلاف با «بلوم»، او در سال ۲۰۰۴ شرکت «اسمارت آدز» را تأسیس کرد و «کولز» را به کار گرفت. این شرکت در منطقه کنتیش تاون لندن مستقر است و تمرکز آن بر پژوهش های آماری و مدل سازی ورزشی است، و خدمات خود را به شرط بندان حرفه ای ارائه می دهد. در سال ۲۰۱۱، او به همراه گروهی از سرمایه گذاران با نام «تریپل بت» سهام دار شرکت شرط بندی اینترنتی «مچ بوک» شد. فوتبال. سرمایه گذاری در برنتفورد. نخستین ارتباط جدی بنهام با باشگاه دوران کودکی اش، برنتفورد، در سال ۲۰۰۵ بود. او مقاله ای در روزنامه ایندیپندنت خواند که نوشته بود
اتحادیه هواداران «بیز یونایتد»، که مالکیت باشگاه را در دست گرفته بود، «به شدت به دنبال چند هوادار ثروتمند برای سرمایه گذاری است» تا بتواند مالک پیشین، ران نودز، را کنار بگذارد. او در ابتدا به عنوان یک «سرمایه گذار ناشناس» وارد شد. با ادامه مشکلات مالی برنتفورد، در سال ۲۰۰۷ بنهام اقدامی غیرمعمول کرد و نزدیک به ۳ میلیون پوند از بدهی های باشگاه را پرداخت و توافق کرد که این وام ها تا پنج سال بدون بهره باقی بماند. در سال ۲۰۰۹، او پذیرفت به مدت پنج سال هر سال یک میلیون پوند دیگر در باشگاه سرمایه گذاری کند و در عوض سهام ممتاز دریافت کرد. طبق این توافق، «بیز یونایتد» می توانست وام ها را بازپرداخت کرده و سهام را بازخرید کند، در حالی که بنهام گزینه مالکیت اکثریت باشگاه را در اختیار داشت. مالکیت برنتفورد. در ژوئن ۲۰۱۲، «بیز یونایتد» رأی داد تا کنترل کامل باشگاه به بنهام منتقل شود، در حالی که برنتفورد در آن زمان در دسته سوم انگلیس حضور داشت. تنها ده روز پس از مالکیت رسمی، او قطعه زمینی نزدیک ایستگاه راه آهن کیو بریج خریداری کرد و وعده داد که ورزشگاه جدید باشگاه را همان جا و در نزدیکی ورزشگاه قدیمی گریفین پارک بسازد. در س
ال ۲۰۱۳، بنهام، مارک واربورتون، معامله گر سابق شهر لندن را به عنوان سرمربی جدید برنتفورد منصوب کرد. در فصل ۲۰۱۵–۲۰۱۴، برنتفورد پس از ۲۱ سال، دوباره به دسته دوم فوتبال انگلیس (چمپیونشیپ) صعود کرد. سهام دار عمده میدتیلند. در ژوئیهٔ ۲۰۱۴، بنهام به سهام دار عمدهٔ باشگاه میدتیلند در سوپرلیگ دانمارک تبدیل شد و ۶٫۲ میلیون پوند سرمایه گذاری کرد. از همان ابتدا، میدتیلند رویکرد مبتنی بر دادهٔ بنهام را به طور کامل پذیرفت و از تحلیل های آماری برای شناسایی بازیکنان مستعد اما کم ارزش گذاری شده، بهبود عملکرد تیم در ضربات ایستگاهی و بهینه سازی آمادگی جسمانی بازیکنان استفاده کرد. به گفتهٔ راسموس آنکرسن، رئیس باشگاه، میدتیلند حتی از تحلیل ها برای درک «موقعیت های خطرناک» و همچنین ارائهٔ اطلاعات دربارهٔ شاخص های کلیدی عملکرد (KPI) به مربیان بهره می برد تا آنان بتوانند در نیمه اول و پس از بازی، با بازیکنان و رسانه ها مؤثرتر صحبت کنند. علاقهٔ بنهام به آنکرسن زمانی شکل گرفت که کتاب او، "اثر معدن طلایی" را خواند؛ کتابی که در آن اعتراف کرده بود نتوانسته موفقیت سیمون کیائر، بازیکن جوان آکادمی تحت مدیریت خود را پیش بینی کند. میدتیلند د
ر سال ۲۰۱۵ برای نخستین بار قهرمان لیگ دانمارک شد که این موفقیت عمدتاً به نفوذ و سیاست های بنهام نسبت داده می شود. در ۱۵ اوت ۲۰۲۳، باشگاه میدتیلند اعلام کرد که متیو بنهام سهام خود را در این باشگاه واگذار کرده است. صعود به لیگ برتر. در فوریهٔ ۲۰۱۵، باشگاه برنتفورد اعلام کرد که در پایان فصل همکاری خود را با مارک واربورتون قطع خواهد کرد. در آن زمان، بسیاری از رسانه ها گزارش دادند که واربورتون با تمایل بنهام برای ادارهٔ باشگاه بر پایهٔ «مدل سازی ریاضی» و حذف حق وتوی سرمربی در خرید بازیکنان مخالف بوده است. حتی برخی گزارش ها ادعا داشتند که بنهام تا حد اصرار بر بازی مستقیم (لانگ بال) و به کارگیری مربی ویژهٔ ضربات ایستگاهی پیش رفته است. پس از آن، برنتفورد دو مدیر ورزشی مشترک منصوب کرد – فیل جایلز، تحلیل گر پیشین در اسمارت آدز، و راسموس آنکرسن از میدتیلند – در حالی که بیشتر باشگاه ها چنین سِمتی نداشتند. پیش از آغاز فصل ۲۰۱۶–۲۰۱۵، برنتفورد شروع به شناسایی استعدادهای کم ارزش گذاری شده با استفاده از ریاضیات و آمار کرد و با بودجهٔ محدود، بازیکنان مستعد را جذب و سپس با سود قابل توجه به سایر باشگاه ها واگذار می کرد. این سیاس
ت با روش آماری اوکلند اتلتیکس در لیگ بیسبال ۲۰۰۲ مقایسه شد که در کتاب "مانی بال: هنر پیروزی در یک بازی ناعادلانه" اثر مایکل لوئیس ثبت شده است. بنهام به طور گسترده با بیلی بین، مدیر اوکلند، مقایسه می شد؛ کسی که برد پیت نقش او را در فیلم "مانی بال" بازی کرد. با این حال، بنهام از این اصطلاح خوشش نمی آمد و گفته بود: «برچسب مانی بال می تواند گمراه کننده باشد، زیرا برخی فکر می کنند استفاده از هر آماری کافی است، در حالی که هدف، استفادهٔ علمی از داده هاست.» البته این مسیر بدون مشکل نبود. از جمله انتخاب مارینوس دایکویزن به عنوان سرمربی، که بنهام بعدها آن را «اشتباه» خواند؛ دایکویزن تنها پس از ۹ بازی برکنار شد. همچنین هواداران در ابتدا نسبت به فروش مداوم بهترین بازیکنان نگران بودند. در سال ۲۰۱۸، توماس فرانک، مربی پیشین تیم های پایهٔ دانمارک، پس از پیوستن دین اسمیت به استون ویلا، به سرمربی گری برنتفورد منصوب شد. این تیم در سال ۲۰۲۰ در آستانه صعود به لیگ برتر بود اما در فینال پلی آف چمپیونشیپ به فولام باخت و از رسیدن به لیگ برتر بازماند. در زمان فروش بلیت های فصلی ورزشگاه جدید، بنهام به بخش تجاری باشگاه دستور داد تا قیمت
ها را برای هواداران، مقرون به صرفه نگه دارند و از «خالی کردن جیب هواداران» خودداری کنند. در اوت ۲۰۲۰، ورزشگاه کامیونیتی برنتفورد با ظرفیت ۱۷٬۰۰۰ نفر افتتاح شد، اما به دلیل همه گیری کروناویروس نخستین بازی ها در آن بدون حضور تماشاگر برگزار شد. در سال ۲۰۲۱، برنتفورد پس از ۷۴ سال برای نخستین بار به لیگ برتر صعود کرد. موفقیت های برنتفورد و قهرمانی های میدتیلند به عنوان مهر تأییدی بر فلسفهٔ فوتبالی بنهام شناخته می شود. بنهام حداقل یک پیشنهاد خرید برنتفورد را رد کرده است. با وجود اینکه او کم دارایی ترین مالک در لیگ برتر محسوب می شد، در مارس ۲۰۲۲، بالاترین میزان رضایت هواداران را در میان مالکان لیگ برتر در یک نظرسنجی با ۱۰٬۵۰۰ شرکت کننده کسب کرد.
نبرد یالاما () نبردی در ۲۸ آوریل ۱۹۲۰ در محدوده شهرک یالاما میان نیروهای گردان یازدهم ارتش سرخ و ارتش جمهوری دموکراتیک آذربایجان از پادگان شهر قبه بود. در ساعت ۰۰:۰۵ بامداد ۲۸ آوریل ۱۹۲۰، گردان ۱۱ ارتش سرخ متشکل از ۷۰ هزار نفر، به رهبری انترناسیونال سوم، سه قطار زرهی دیگر و یک پیاده نظام ۳۰۰ نفره، از پل رودخانه سامور عبور کردند. آناستاس میکویان و غضنفر موسی بگوف نیز همراه با افسران نظامی برای تأسیس دولت تابعه شوروی به سوی باکو آمدند. نیروهای جمهوری دموکراتیک آذربایجان با دیدن سربازان پیاده نظام و شش قطار زرهی سواره نظام که از پل محافظت می کردند، شگفت زده شدند. روس ها حمله ای ناگهانی به یالاما تدارک دیدند. حمله کنند. آن ها ارتباط خطوط تلفن متصل به ایستگاه قطار و پاسگاه های مرزی را قطع می کند. با این حال، دو گروهان مسلح به چندین توپخانه سبک و مسلسل، یک اسکادران سواره نظام ۳۰۰ نفره و یک دسته کوچک ژاندارمری به فرماندهی آغالی بابازاده، افسر پادگان قبه از نیروهای مسلح جمهوری آذربایجان، در نزدیکی ایستگاه در انتظار آن ها ماندند. نخستین برخورد یک کیلومتر پیش از ایستگاه قطار رخ داد. آذری ها یک لوکوموتیو را به سمت قطاره
ای زرهی از یالاما فرستادند. هدف ایجاد تصادف، اختلال در راه آهن و مسدود کردن قطارها بود. با این حال، دیگ موتور بخار توسط دو شلیک دقیق توپ منفجر شد. لوکوموتیو پیش از رسیدن به قطار سرعت خود را کم می کند و متوقف می شود. پس از آن، نبرد سنگینی آغاز می شود. مواضع توپخانه ها و مسلسل های آذری توسط قطارهای زرهی نابود می شود. یک چترباز روسی، با پشتیبانی ترکش و آتش مسلسل، به آن ها حمله کرد. این پادگانِ در حالِ اشغال، دو ساعت دوام آورد. ۳۵۰ مبارز از ایستگاه محافظت کردند؛ سپس بازماندگان عقب نشینی کردند تا به گروه های چریکی بپیوندند. چتربازان روس نیز در این نبرد متحمل خسارات سنگینی شدند. به عنوان مثال، یکی از فرماندهان مشهور ارتش سرخ یازدهم و کهنه سرباز لشکر ۲۸ به نام نمیکین نیز در این نبرد جان باخت.
بنجامین کارون (متولد ۲ ژوئیه ۱۹۷۶) کارگردان فیلم و تلویزیون بریتانیایی که برنده جوایز امی و جوایز فیلم بفتا می باشد. کارون که در وست میدلندز کانابیشن متولد شد، در کالج هومرتون، کمبریج تحصیل کرد. کارون حرفه تلویزیونی خود را با ساخت برنامه های مستند، برنامه های سرگرمی و موزیک ویدیو برای تعدادی از هنرمندان از جمله جی-زی آغاز کرد. در سال ۲۰۰۶، او با درن براون برای کارگردانی یک برنامه ویژه یک ساعته برای کانال ۴ (بریتانیا) با عنوان «سرقت» همکاری کرد که نامزد دریافت جایزه بفتا در بخش بهترین برنامه سرگرمی شد. از آثار کارگردانی او می توان به فیلم های "زیرک تر" (۲۰۲۳) و "شب همیشه می آید" (۲۰۲۵) اشاره کرد.
پروژه آلبرتا ()T بخشی از پروژه منهتن بود که در تحویل اولین سلاح های هسته ای در بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی در طول جنگ جهانی دوم کمک کرد. پروژه آلبرتا در مارس ۱۹۴۵ تشکیل شد و شامل ۵۱ پرسنل ارتش، نیروی دریایی و غیرنظامی ایالات متحده، از جمله یک دانشمند بریتانیایی، بود. ماموریت آن سه گانه بود. ابتدا باید شکل بمب را برای حمل از طریق هوا طراحی می کرد، سپس آن را تهیه و مونتاژ می کرد. این پروژه از کار آزمایش بالستیک در میدان هوایی ارتش وندوور، یوتا، که توسط واحد پایگاه نیروی هوایی ارتش ۲۱۶ (پروژه W-47) انجام می شد، و اصلاح بوئینگ بی-۲۹ سوپرفورترس برای حمل بمب ها (پروژه صفحه نقره ای) پشتیبانی می کرد. پس از اتمام ماموریت های توسعه و آموزش، پروژه آلبرتا به گروه کامپوزیت ۵۰۹ در میدان شمالی، تینیان متصل شد، جایی که تأسیسات را آماده، سلاح ها را مونتاژ و بارگیری می کرد و در استفاده از آنها شرکت می کرد. ریشه ها. پروژه منهتن در اکتبر ۱۹۴۱، درست قبل از ورود ایالات متحده به جنگ جهانی دوم آغاز شد.
گروه بمباران ()، یک واحد از گروه فرماندهی و کنترل سازمانی نیروی هوایی نیروی زمینی ایالات متحده (USAAF) در طول جنگ جهانی دوم بود. یک گروه بمباران معمولاً توسط یک سرهنگ فرماندهی می شد. جدول کمک هزینه ها (TOA) برای پرسنل، هواپیماها و تجهیزات در طول جنگ به طور پیوسته دو برابر شد و از ۳۵ هواپیما در سال ۱۹۴۱ به ۷۲ هواپیما در فوریه ۱۹۴۵ رسید. تعداد خدمه پرواز به دو خدمه در هر هواپیما افزایش یافت.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42483212&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-08-25T07:57:16Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Aryagolparvar&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;/* نبرد */&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42483216&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; نبرد ساربان () نبردی میان ارتش جمهوری دموکراتیک آذربایجان و گردان یازدهم ارتش سرخ در ایستگاه قطار ساربان در شهرستان شابران در ۲۷ آوریل ۱۹۲۰ میلادی بود. نبرد. پس از آغاز فتح جنوب قفقاز توسط ارتش بلشویک و تهاجم ارتش سرخ به جمهوری خلق آذربایجان، قطار گردان یازدهم بلشویک ها توسط گروهی به رهبری قاچاق مائیل به اجبار در ایستگاه ساربان متوقف شد. قاچاق مائیل، رهبر گروه ضد ارتش سرخ که پس از نبرد یالاما شکست خورده بود، درباره پایان دادن به مقاومت صحبت کرد. اما ابراهیم پسر مائیل که در ارتش جمهوری دموکراتیک آذربایجان خدمت می کرد به این امر اعتراض کرد، بنابراین مکانی برای نبرد دوم انتخاب شد. این بار ریل ها در ایستگاه ساربان در دوه چی (شابران کنونی