Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گیری. مارس ۲۰۱۱ دومین هدف گیری ارزیابی آمادگی خودروی ایجس (Aegis Readiness Assessment Vehicle Targeting). ماهواره های STSS هدف خود را تا زمان بازورود به جو کسب و ردیابی کردند. دومین ردیابی کامل مسیر طی پرتاب ایجس توسط آژانس دفاع موشکی آمریکا (MDA). تولید موفقیت آمیز نرم افزار ردیابی استریو (سه بعدی) برای دنبال کردن مسیر پرواز موشک هدف و پیش بینی نقطه برخورد آن. آوریل ۲۰۱۱ آزمایش دفاع موشکی دریایی. ماهواره های STSS یک موشک بالیستیک میان برد (IRBM) را هدف گیری و به رهگیری آن کمک کردند؛ انهدام IRBM در لحظه برخورد. ژوئیه ۲۰۱۱ آزمایش STSS روی یک هدف کوتاه برد پرتاب شده از هوا (SRALT). این آزمایش توانایی STSS را در ردیابی اهداف کم نوری که بازه های زمانی پرواز بسیار کوتاهی دارند، اثبات کرد. پایان مأموریت. دو ماهواره سامانه ردیابی و نظارت فضایی در سپتامبر ۲۰۲۱ جمع آوری داده ها را متوقف کردند. پس از انتقال به مدارهای بالاتر برای جلوگیری از برخوردهای آتی با دیگر اجرام فضایی، این دو ماهواره در ۸ مارس ۲۰۲۲ از رده خارج شدند.
جوزپه انزو بالیونی (فرارا، ۲۵ ژوئیهٔ ۱۸۸۴ – سن نیکولو، ۱۲ مهٔ ۱۹۴۵) نگارگر، نقاش و مهندس ایتالیایی بود. زندگی نامه. او در بولونیا در رشتهٔ مهندسی عمران و معماری فارغ التحصیل شد. از کودکی به طراحی علاقه نشان داد. نخستین تلاش هایش، ترسیم های مدادی و طرح های رنگی کوچک بود. میان سال های ۱۹۰۵ و ۱۹۰۶ جزئیات معماری کاخ های قدیمی، پرتره ها و طراحی های مدادی را آزمود. شرایط رفاهی خانواده اش او را به پرورش چندین علاقه سوق داد، از جمله نوازندگی ویولن که بعدها قطعاتی ساخت و منتقدان موسیقی آن را "«نوین و دلپذیر»" توصیف کردند. در ۱۹۱۰ در دشت کونای فرارا مدلی از دوبالهٔ اختراعی خود به نام «بالیونی» را آزمایش کرد که سپس در بولونیا امتحان شد. از دید هنری، همچنان به تکنیک های پاستل، آبرنگ، تمپرا و رنگ روغن پایبند بود. پس از فراغت از تحصیل در ۱۹۱۱، طراحی ویلاهای کوچک و آرامگاه ها را آغاز کرد که سبک خاصی داشت و بعدها به سوی آرت دکو گرایش یافت. در ۱۹۱۲ در مقر تازهٔ مجلس نمایندگان در رم کار کرد. پایان جنگ لیبی نخستین مأموریت او به عنوان مهندس راه آهن در اریتره ایتالیایی شد و سیزده ماه در آفریقا ماند. سپس به پاریس رفت و هنر «بدوی»
را از نزدیک تجربه کرد. پس از بازگشت به فرارا، به مونوپرینت گرایش یافت و از آنجا به حکاکی عمقی و اچینگ گذر کرد. بالیونی در همین سال ها با محافل هنری پاریس و فلورانس در تماس بود و آثار او با گرایش های نمادگرایی و مدرنیسم پیوند یافت. شماری از مورخان هنر، او را یکی از پیونددهندگان جریان های معماری و هنرهای تجسمی در شمال ایتالیا دانسته اند. در ۱۹۱۵ به ادارهٔ مهندسان نظامی در فلورانس پیوست و در آکادمی هنرهای زیبای فلورانس دورهٔ تخصصی حکاکی خشک گذراند. در ۱۹۱۷ در نمایشگاه هنرهای زیبا فلورانس شرکت کرد. در ۱۹۱۸ مجموعه ای از ده اچینگ دربارهٔ ونیز ساخت و نسخهٔ نخست آن را به موسولینی تقدیم کرد که "«صمیمانه قدردانی نمود و آن ها را زیبا توصیف کرد»". در ۱۹۲۸ در نمایشگاه هنری فرارا، از میان صد هنرمند تنها ده تن، از جمله او، اتاقی برای نمایش فردی داشتند. آثارش در همین دوران به طور گسترده در نشریات ایتالیایی معرفی شد و منتقدان او را «چهره ای خلاق میان مهندسی و هنر» توصیف کردند. او سپس مسئول پروژه های معماری در نمایشگاه های میلان، باری و بولونیا شد. در دههٔ ۱۹۳۰ در پروژه های باستان شناسی کومکیو فعال بود و از بنیان گذاران موزهٔ
باستان شناسی فرارا به شمار می رفت. با آغاز جنگ جهانی دوم به خانهٔ خانوادگی در رِرو بازگشت و کارگاه حکاکی اش را همان جا برپا کرد. سبک آثارش در این دوره به سوی موضوعات نمایشی و استعاری گرایید. در کنار فعالیت های هنری و معماری، او در انجمن های فرهنگی و هنری فرارا نیز فعال بود و در ارتقای جایگاه هنر گرافیک نقشی مؤثر داشت. در ۱۹۴۵ توسط چریک ها از خانه اش در نزدیکی ترزیگالو بیرون کشیده شد و سپس در میان کشته شدگان شناسایی شد. نقد و ارزیابی. باگلیونی به سبب حکاکی های متعدد از فرارا و دیگر شهرهای ایتالیا، از پیشگامان این هنر به شمار می رود. آثار او مورد تحسین جوزپه آنجلی، فیلیپو د پیزیس و میمی کویلیچی بوزاکی قرار گرفت. منتقد لوسیو اسکارینو نیز از "«کنتراست های قوی و یادآور پیرانزی»" در کارهایش یاد کرده است. آثار و نمایشگاه ها. بخشی از صدها اثر او در بنیاد جرجیو چینی و موزه هنر مدرن بولونیا نگهداری می شود. همچنین خانواده اش مجموعه ای از لوح های حکاکی روی مس و روی را در ۱۹۷۶ به بنیاد چینی اهدا کردند.
تولیو چانتی (۲۰ اوت ۱۸۹۹، در آسیزی - ۸ آوریل ۱۹۷۶، در ماپوتو، موزامبیک) یک سیاستمدار فاشیست ایتالیایی بود که به خاطر فعالیتش با اتحادیه های کارگری شناخته شده بود. چانتی، فرزند یک کشاورز، در سال ۱۹۱۷ به خدمت اجباری فراخوانده شد و تا سال ۱۹۲۱ به عنوان ستوان در ارتش ایتالیا خدمت کرد. او با بازگشت به آسیزی، به عنوان معلم مشغول به کار شد و در عین حال به تأسیس فاشیو در شهر نیز کمک کرد و در سال ۱۹۲۲ به عنوان دبیر منصوب شد. او برای سازماندهی سندیکا به ترنی منتقل شد و سپس در سال ۱۹۲۴ به درجه سروانی ارتقا یافت و به عنوان دبیر منطقه ای سندیکاها در اومبریا منصوب شد. در همان سال، پس از مرگ جاکومو ماتئوتی، مدتی از فاشیسم کناره گیری کرد و این سوءظن ایجاد شد که او بیش از حد چپ گرا است. با این حال، تا سال ۱۹۲۵ او به عنوان دبیر سندیکاها در سیراکوز بازگشت، قبل از اینکه به درجه سرگردی ارتقا یابد و نقش های مشابهی را در کارارا، مسینا، ماترا و ترویزو بر عهده بگیرد. در سال ۱۹۳۱ او به درجه سرهنگی ارتقا یافت و دبیر فدراسیون ملی معدنچیان و سنگ شکنان شد و در این سمت برای افزایش دستمزدها تلاش می کرد. با این حال، علیرغم تمایل او به درگیری
گاه به گاه با دولت، نفوذش همچنان افزایش می یافت و به عنوان دبیر سندیکاهای کنفدراسیون فاشیستی کارگران صنعتی و نایب رئیس مؤسسه بیمه اجتماعی خدمت می کرد. چانتی به عنوان رئیس کنفدراسیون، در سال ۱۹۳۷ با رابرت لی قراردادی منعقد کرد تا به کارگران ایتالیایی اجازه دهد برای اشتغال به آلمان نازی بروند. رهبران جبهه کارگری آلمان چنان به او احترام می گذاشتند که کارخانه اصلی فولکس واگن حتی یک مجتمع تفریحی به نام چانتی هال به افتخار او داشت. پیشرفت چانتی با ارتقای او به درجه ژنرالی و انتصابش به شورای عالی فاشیست در نوامبر ۱۹۳۴ ادامه یافت و در سال ۱۹۳۹ به عنوان معاون وزیر شرکت ها منصوب شد. اوج موفقیت او در آوریل ۱۹۴۳ بود که به درجه مارشالی ارتقا یافت و وزیر شرکت ها شد. با این حال، گرایش های مخالفت آمیز او همچنان ادامه داشت، زیرا چانتی به نفع پیشنهاد دینو گراندی برای برکناری موسولینی رأی داد، پس از آنکه گراندی به او گفته بود که تمام کاری که او انجام می دهد این است که پادشاه بار حکومت را با موسولینی تقسیم کند. چانتی بلافاصله پس از آن به دوچه نامه نوشت تا عذرخواهی کند. چانتی یکی از فاشیست هایی بود که به همراه گالئاتسو چانو در د
ادگاه ورونا در ۸ تا ۱۰ ژانویه ۱۹۴۴ محاکمه شدند. با این حال، از بین تمام متهمان، او تنها کسی بود که به طور کلی از تخفیف مجازات برخوردار شد و بنابراین از اعدام نجات یافت و در عوض به ۳۰ سال زندان محکوم شد. نامه عذرخواهی که او به موسولینی نوشته بود، او را از اعدام نجات داد. پس از آزادی، او آزاد شد و به موزامبیک پرتغال تبعید شد. وی در ۸ آوریل ۱۹۷۶ در همان جا درگذشت.
اخوان المسلمین عراق ()، شاخه عراقی سازمان اسلام گرای سنی اخوان المسلمین است. این گروه در سال ۱۹۴۰ تأسیس شد و در سال ۱۹۴۹ تحت نام انجمن اخوان المسلمین قانونی شد.
استفانو روتا (؛ زادهٔ ) که با نام هنری مایکل ریگیرا شناخته می شود، خواننده، ترانه سرا، نوازنده و بازیگر اهل ایتالیا است. زندگی و حرفه. مایکل ریگیرا در ۱ اکتبر ۱۹۶۱ در تورین به دنیا آمد. و در دبیرستان علمی آلبرت انیشتین در تورین تحصیل کرد و در آن جا با همکلاسی اش استفانو ریگی آشنا شد. در سن ۲۲ سالگی در سال ۱۹۸۳، به همراه ریگی یک گروه دونفره موسیقی تشکیل دادند. آنها نام "ریگیرا را" برای خود برگزیدند، نامی که ریگی چند سال قبل در یک بازی فوتبال آن را انتخاب کرده بود. این دو خود را مایکل و جانسون ریگیرا و همچنین «برادران موسیقی» معرفی کردند. موسیقی آنها توجه برادران لا بیوندا را به خود جلب کرد که در موفقیت بعدی آنها نقش کلیدی داشتند. آنها در سال ۱۹۸۲ یک قرارداد ضبط امضا کردند. این گروه دونفره اولین آهنگ موفق خود با نام «Vamos a la playa» را در سال ۱۹۸۳ منتشر کردند. پس از اینکه گروه ریگیرا برای دومین بار در سال ۲۰۱۶ منحل شد، روتا برای دنبال کردن مسیرهای شغلی دیگر به تیه نه نقل مکان کرد. پس از اولین جدایی ریگیرا در سال ۱۹۹۲، روتا هشت سال از حرفه موسیقی خود فاصله گرفت تا در دانشگاه پادووا در رشته حقوق و ادبیات تحصیل
کند. سال بعد، او و انریکو بروسکی در برنامه متنوع "درایو این" با هم بازی کردند. روتا در سال ۱۹۸۸ به همراه ماریا آملیا مونتی در برنامه «"La TV delle ragazze»" ظاهر شد. او بین فوریه ۲۰۱۱ و ژوئن ۲۰۱۳، در مدرسه بازیگری مایکل ای. راجرز در میلان تحصیل کرد.
الساندرو پاولینی (فلورانس، ۲۷ سپتامبر ۱۹۰۳ - دونگو، ۲۸ آوریل ۱۹۴۵) سیاستمدار، روزنامه نگار و مقاله نویس ایتالیایی بود. او به خاطر مشارکتش در دولت فاشیستی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم و به عنوان رهبر و بنیانگذار بریگادهای سیاه، همچنین به خاطر ظلم و ستم علیه مخالفان فاشیسم مشهور بود. سال های نخستین و حرفه. پاولینی، اهل فلورانس، پسر پائولو امیلیو پاولینی، محقق برجسته سانسکریت و دیگر زبان های هندواروپایی بود. او که دانشجوی درخشانی بود، مدرک حقوق خود را از دانشگاه فلورانس و مدرک علوم سیاسی خود را از دانشگاه ساپینزا در رم دریافت کرد و بین این دو شهر رفت و آمد داشت. برادرش کورادو پاولینی نویسنده بود. پس از پیوستن به جنبش بنیتو موسولینی در فلورانس، او در چندین اقدام پیراهن سیاه ها شرکت کرد و در طول راهپیمایی ۱۹۲۲ به سمت رم - لحظه ای که فاشیسم در ایتالیا قدرت را به دست گرفت - رهبری یک دسته را بر عهده داشت. پاولینی وظایفی در زمینه فرهنگی (از جمله برنامه های جوانان که توسط فاشیست ها راه اندازی شده بود) به عهده گرفت، در حالی که در نشریات فاشیستی مانند Battaglie fasciste، Rivoluzione fascista و Critica fascista همکاری می
کرد. به لطف آشنایی اش با رهبر فاشیست فلورانس، لوئیجی ریدولفی وای دا وراتزانو، او وارد سیاست فعال شد و در سال ۱۹۲۷ معاون ریدولفی شد. از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۴، او رهبر محلی حزب ملی فاشیست (PNF) در فلورانس و همچنین سردبیر نشریه فاشیستی Il Bargello (که نام آن از یک درجه نظامی در قرون وسطی گرفته شده بود) بود که از همه روشنفکران می خواست در آن مشارکت کنند. پاولینی قصد داشت تصویری از فاشیسم به عنوان یک پدیده فرهنگی و اشرافی ارائه دهد - او مجموعه ای از رویدادهای فرهنگی را آغاز کرد که پس از فاشیسم و ​​ مرگ او هم برقرار ماندند، از جمله بازسازی سالانه لباس های ورزشی ایتالیایی دوران رنسانس، کالچو فیورنتینو، جشنواره موسیقی ماجیو موزیکال فیورنتینو و نمایشگاه صنعتگران پونته وکیوی فلورانس. بین سال های ۱۹۳۴ تا ۱۹۴۲، او به عنوان "مهمان ویژه" مرتباً با روزنامه کوریره دلا سرا همکاری می کرد. رهبر فاشیست. پس از عضویت در رهبری حزب ملی فاشیست در سال ۱۹۳۲، او از سیاست محلی به ریاست کنفدراسیون فاشیستی متخصصان و هنرمندان روی آورد که او را به سمت یک موقعیت رهبری در شورای شرکت ها سوق داد. او در جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی به عنوان ستوان ناظر اسک
ادران به رهبری گالئاتسو چانو (گروهی با نام مستعار La Disperata) و به عنوان خبرنگار کوریره دلا سرا شرکت کرد. پاولینی در طول دوران سیاسی خود، مقالات فرهنگی و ادبی مانند Disperata ("ناامید"؛ ۱۹۳۷) و Scomparsa d'Angela ("ناپدید شدن آنجلا"؛ ۱۹۴۰) منتشر کرد. در سال ۱۹۳۹، او توسط موسولینی به عنوان وزیر فرهنگ عامه منصوب شد و تا ژانویه ۱۹۴۳ در این سمت خدمت کرد. وزیر فرهنگ عامه (به اختصار مینکلوپاپ) در واقع به معنای وزارت تبلیغات بود و پاولینی کنترل شدیدی بر آنچه مطبوعات می توانستند یا نمی توانستند منتشر کنند، داشت. دستورالعمل های کتبی به مطبوعات (از جمله پخش برنامه های رادیویی و فیلم های خبری سینمایی "لوچه") توسط خبرنگاران به کاغذ دیواری (ولینه) معروف شده بود و طیف گسترده ای از حوزه ها را پوشش می داد (از ممنوعیت انتشار عکس های بوکسور پریمو کارنرا که ناک اوت شده و بیهوش افتاده بود تا الزام به انتشار عکس های تبلیغاتی چاپلوسانه از موسولینی سوار بر یک تراکتور فیات کاملاً جدید یا ممنوعیت انتشار عکس های ناپل زیر برف، از ترس آسیب رساندن به صنعت گردشگری). مینکلوپاپ همچنین به صنعت سینما پرداخت (استودیوهای معروف و بسیار خلاق چی
نه چیتا در رم به خواست موسولینی ایجاد شدند تا به عنوان مقابله ای در برابر تولیدات هالیوود عمل کنند؛ جشنواره فیلم ونیز نیز ساخته دوره فاشیسم است). پاولینی عمیقاً درگیر صنعت سینما بود (چه در تبلیغات و چه در جنبه های سرگرمی آن) و رابطه ی بسیار پر سر و صدایی با دوریس دورانتی، بازیگر زن آن دوره که در ژانر فرعی فیلم های کمدی سبک «"تلفنی بیانکی"» بازی می کرد و به طور برجسته در نخستین صحنه ی برهنه ی سینمای ایتالیا حضور داشت، داشت. حمله متفقین به سیسیل و برکناری موسولینی در رم، مداخله نازی ها و اعلام یک دولت فاشیستی دست نشانده جدید، جمهوری سوسیال ایتالیای شمالی، را به همراه داشت. پاولینی در دولت جمهوری تحت رهبری موسولینی ادغام شد و بلافاصله به عنوان رئیس جانشین حزب ملی فاشیست، حزب فاشیست جمهوری خواه (PFR) (تنها کسی که این سمت را داشت) ارتقا یافت. او در تهیه پیش نویس اسناد مهم، از جمله مانیفست ورونا که خواستار اعدام اعضای سابق شورای عالی فاشیسم بود که در ماه آوریل علیه موسولینی رأی داده بودند، شرکت داشت و در ایجاد تیپ های شبه نظامی سیاه نقش داشت. در اواخر جنگ، پاولینی طرحی را با نام Ridotto Alpino Repubblicano برای فاش
یست ها تدوین کرد تا آخرین مقاومت خود را در دره والتلینا در آلپ انجام دهند. او مدافع اصلی این طرح شد، اما این طرح فاقد تعهد از سوی بقیه رژیم فاشیستی بود و اجرا نشد. دستگیری و مرگ. پاولینی پس از یک تلاش ناامیدانه برای فرار که منجر به شنا کردن در دریاچه کومو و سپس گیر افتادن در یک بن بست مکزیکی بر روی یک صخره نیمه غرق شد، دستگیر شد. وقتی گلوله های پاولینی تمام شد، سرانجام دستگیر و تنها طبق قانون ایتالیا توسط پارتیزان ها در دونگو اعدام شد. قبل از دفن، جسد او به همراه موسولینی، معشوقه موسولینی، کلارا پتاچی، دبیر سابق حزب، آکیله استاراچه، نیکولا بمباچی و دیگران در میدان لورتو، میلان، به صورت وارونه در ملاء عام آویزان شد.
وزارت جنگ ایران نام یکی از وزارت خانه های دولت شاهنشاهی ایران است که مسئولیت آن برنامه ریزی، هماهنگی، پشتیبانی و گسترش توان دفاعی نیروهای دفاعی کشور شاهنشاهی را برعهده دارد. وظیفه این وزارتخانه تجهیز کردن نیروهای مسلح برای مقابله با تهدیدات احتمالی است. وزارت جنگ ایران برخلاف سایر وزارت خانه ها دنیا ، هیچ گونه اختیاری در فرماندهی نیروهای مسلح را ندارد. آخرین وزیر جنگ بر عهده ارتشبد جعفر شفقت بوده است تاریخچه. پیشینه شکل گیری این وزارت خانه، به دوران قاجار بازمی گردد، که تحت عنوان "وزارت جنگ" فعالیت خود را آغاز کرد. تا دوره نخست وزیری محمد مصدق در دوره کوتاهی نام آن به ««وزارت دفاع ملی»» تغییر پیدا کرد، ولی مدتی پس از سقوط دولت مصدق بار دیگر به ««وزارت جنگ»» تغییر یافت.
۵=۲+۲ یا دو بعلاوه دو می شود پنج یک محاسبه نادرست ریاضی است که به عنوان مثالی از یک خطای منطقی ساده استفاده می شود. نادرستی آن برای هر آشنای با حساب پایه آشکار است. این عبارت از سال ۱۷۲۸ در زمینه های مختلف استفاده شده است و بیشتر از سال ۱۹۴۹ یعنی از انتشار رمان ویران شهر با عنوان «۱۹۸۴» نوشته جورج اورول شناخته می شود. به عنوان یک درون مایه و موضوع در هنر، شعار ضد روشنفکری ۵=۲+۲ به پیش از اورول برمی گردد و ادبیاتی مانند «دو و دو می شود پنج» ('دو و دو می شود پنج') را که در سال 1895 توسط آلفونز آله نوشته شده است، به وجود آورده است که مجموعه ای از داستان های کوتاه پوچ گرا است. و مانیفست هنری تصویرگرایی 1920 با عنوان «۵=۲+۲» نوشته شاعر وادیم شرشنویچ را به وجود آورده است. حقیقت خود-بدیهی و دروغ خود-بدیهی. یوهان ویگاند در اثبات حقیقت دنیویِ حقیقت بدیهیِ ۴=۲+۲ در کتاب «در باب خنثی و مادیات» (۱۶۵۲) گفت: «اینکه دو ضربدر دو می شود چهار؛ هیچ انسانی نمی تواند قانوناً در آن شک کند زیرا این شیوه شناخت در ذات انسان حک شده است.» در نمایشنامه کمدی آداب و رسوم دون ژوان یا «ضیافت سنگ» (۱۶۶۵) اثر مولیر، از لیبرتین قهرمان، دون ژوا
ن، پرسیده می شود: به چه ارزش هایی اعتقاد دارد؟ او پاسخ می دهد: به «دو بعلاوه دو می شود چهار» باور دارد. در سده هجدهم، نادرستی بدیهیِ ۵=۲+۲ در «دانشنامه، یا فرهنگ جامع هنر و علوم» (۱۷۲۸) توسط افرایم چمبرز، اثبات شد: «بنابراین، گزاره ای «پوچ» خواهد بود که تأیید کند دو بعلاوه دو می شود پنج؛ یا انکار کند که مجموع آنها می شوند چهار.» در سال ۱۷۷۹، ساموئل جانسون نیز به همین ترتیب گفت: «شما ممکن است دلیلی داشته باشید که چرا دو بعلاوه دو می شود پنج ولی همچنان می شود چهار.» در سده نوزدهم، لرد بایرون در نامه ای شخصی به همسر آینده اش، بانو بایرون گفت: «من می دانم که دو بعلاوه دو می شود چهار - و اگر می توانستم خوشحال می شدم که آن را ثابت کنم - اگرچه باید بگویم اگر با هر روشی می توانستم دو بعلاوه دو را به "پنج" تبدیل کنم، لذت بسیار بیشتری به من می داد.» در داستان «شاهزاده آیدا» (۱۸۸۴) اثر گیلبرت و سالیوان، پرنسس اظهار می کند: سیاست، ادبیات، تبلیغات. فرانسه. در اواخر سده هجدهم، در جزوه «طبقه سوم چیست؟» (۱۷۸۹)، در مورد انکار قانونی حقوق سیاسی اکثریت مردم عادی فرانسه، امانوئل ژزف سیس گفت: «در نتیجه، اگر ادعا شود که طبق قانون
اساسی فرانسه، ۲۰۰۰۰۰ نفر، از ۲۶ میلیون شهروند، دو سوم اراده عمومی را تشکیل می دهند، تنها یک نظر می توان داد: این ادعا این است که دو بعلاوه دو می شود پنج.» سیِس با استفاده از منطق غیرمنطقی «دو بعلاوه دو می شود پنج»، عوام فریبی از طبقات عمومی را به خاطر اختصاص قدرت رأی نامتناسب به اقلیت های سیاسی فرانسه - روحانیون (طبقه اول) و نجیب زادگان (طبقه دوم) - در رابطه با طبقه سوم، اکثریت عددی و سیاسی شهروندان فرانسه مسخره کرد. در سده نوزدهم، در رمان «سرافیتا» (۱۸۳۴)، در مورد ماهیت دوجنسیتی، انوره دو بالزاک گفت: در جزوه «ناپلئون کوچک» (۱۸۵۲)، درباره محدودیت های امپراتوری دوم فرانسه (۱۸۵۲-۱۸۷۰)، مانند حمایت سیاسی اکثریت از «کودتای» سلطنت طلبان که ناپلئون سوم (۱۸۵۲-۱۸۷۰) را به قدرت رساند و کنار گذاشتن ارزش های لیبرال که انقلاب ضد سلطنت طلبی را شکل داد، توسط مردم فرانسه از سیاست ملی، ویکتور هوگو گفت: در "طاعون" (۱۹۴۷)، فیلسوف فرانسوی آلبر کامو اعلام کرد: زمان هایی در تاریخ فرارسیده است که کسانی که جرات می کردند بگویند: ۴=۲+۲ به جای ۵=۲+۲، به مرگ محکوم می شدند. روسیه. در اواخر سده نوزدهم، مطبوعات روسیه از عبارت ۵=۲+۲ برای ت
وصیف سردرگمی اخلاقی ناشی از زوال اجتماعی در آغاز سده بیستم استفاده می کردند زیرا خشونت سیاسی بخش عمده ای از مبارزه ایدئولوژیک میان طرفداران دموکراسی اومانیستی و مدافعان استبداد تزاری در روسیه را مشخص می کرد. میخائیل باکونین در کتاب «واکنش در آلمان» (۱۸۴۲)، نوشت: سازش های سیاسی اثبات گرایان فرانسوی، در آغاز انقلاب ژوئیه (۱۸۳۰)، میانه روی آنها را تأیید کرد: «چپ می گوید: ۲ ضربدر ۲ می شود ۴؛ راست می گوید: ۲ ضربدر ۲ می شود ۶؛ و میانه رو می گوید: ۲ ضربدر ۲ می شود ۵». در «یادداشت های زیرزمینی» (۱۸۶۴) اثر فئودور داستایوفسکی، شخصیت اصلی ناشناس، نادرستیِ «دو بعلاوه دو می شود پنج» را می پذیرد و پیامدهای (هستی شناختی و معرفت شناختی) رد حقیقتِ «دو ضربدر دو می شود چهار»، را بررسی می کند و پیشنهاد می دهد روشنفکری اراده آزاد - توانایی ذاتی انسان برای انتخاب یا رد منطق و غیرمنطق - توانایی شناختی است که بشریت را انسان می سازد: در ویگنت ادبی «دعا» (۱۸۸۱)، ایوان تورگنیف گفت: «هرچه انسان برای آن دعا کند، برای معجزه دعا می کند. هر دعایی به این خلاصه می شود: «خدای بزرگ، عطا کن که دو برابر دو تا نشود چهار تا».» باکونین در «خدا و دول
ت» (۱۸۸۲)، دئیسم را رد کرد: علاوه بر این، شعار «دو بعلاوه دو می شود پنج»، عنوان مجموعه داستان های کوتاه پوچ گرایانه با عنوان «دو و دو می شود پنج»، ۱۸۹۵، نوشته آلفونز آله است؛ و مانیفست هنری تصویرگرایی ۱۹۲۰ با عنوان «۵=۲+۲» نوشته شاعر وادیم شرشنویچ را به وجود آورده است. در سال ۱۹۳۱، هنرمند گومینر، یاکوو مویسویچ از برنامه تولید کوتاه شده استالین برای اقتصاد اتحاد جماهیر شوروی با یک پوستر تبلیغاتی که "حساب یک طرح جایگزین: ۲+۲ بعلاوه اشتیاق کارگران =۵" را اعلام می کرد، پس از اعلام استالین، در سال ۱۹۳۰، مبنی بر اینکه برنامه پنج-ساله اول شوروی (۱۹۲۸-۱۹۳۳) در سال ۱۹۳۲، در مدت چهار سال، تکمیل خواهد شد، حمایت کرد. کاربرد معاصر. در کتاب "فرقه آماتورها: چگونه اینترنت امروزی فرهنگ ما را می کشد" (۲۰۰۷)، منتقد رسانه ای اندرو کین از شعار "دو بعلاوه دو می شود پنج" برای انتقاد از سیاست ویکی پدیا استفاده می کند که به هر کاربری اجازه ویرایش دانشنامه را می دهد. — اینکه اشتیاق آماتورها برای محتوای تولیدی کاربران، تولید جمعی و وب ۲.۰ فناوری منجر به ایجاد یک دانشنامه دانش عمومی می شود، و نه یک دانشنامه دانش تخصصی؛ اینکه "خرد جمعی"
آنچه را تحریف خواهد کرد که جامعه حقیقت می داند. در سال ۲۰۲۰، پس از اظهارات دانشجوی دکترای آمار زیستی، کریم کار، بحثی در رسانه های اجتماعی درگرفت: "اگر کسی بگوید ۵=۲+۲، پاسخ صحیح این است که 'تعاریف و اصول شما چیست؟' نه غر زدن در مورد زوال تمدن غرب".
ناحیه راوتَهَت (به نپالی: ، ؛ ) یک ناحیه (ضلع) در نپال است که در استان مادیش واقع شده است. ناحیه راوتَهَت ۱٬۰۳۸٫۴۰ کیلومتر مربع مساحت و ۸۱۳٬۵۳۷ نفر جمعیت دارد. تقسیمات اداری. ناحیه راوتهت دارای ۱۸ واحد تقسیماتی تابعه می باشد؛ ۱۶ شهرداری و ۲ دهداری.
والتر نوئتیکو (متولد ۱۴ ژوئیه ۱۹۴۶، ویچنزا، ایتالیا) نقاش، مجسمه ساز و نویسنده ایتالیایی است. او بنیان گذار دو جنبش هنری است: ایندیومالیسم و نئولومینیسم. او همچنین مخترع تکنیک های هنری جدید و الفبای جدید، الفبای نئولومینیستی است که در آن هر حرف نمادی از یک زن و یک مرد است. آغاز به عنوان مجسمه ساز و نقاش. در سال ۱۹۶۶، نوئتیکو در دانشگاه کا فوسکاری ونیز در رشته هنر و معماری تحصیل کرد و در سال ۱۹۷۲ فارغ التحصیل شد. او اولین نقاشی های بدون بعد خود را در سال ۱۹۶۸ آغاز کرد، ابتدا با تضادهای هندسی مثبت و منفی و سپس با مفاهیم نسبیتی. در نمایشگاه خود در پادووا، در سال ۱۹۷۵، نوئتیکو با منتقد هنری الکساندر سیریچی از بارسلونا (رئیس انجمن بین المللی منتقدان هنری در پاریس در سال ۱۹۷۸) ملاقات کرد که به طور خاص به هنر او علاقه مند شد. دوره درون بُعدی و تکنیک سبک جدید آن. هنر بی بعد در سال ۱۹۶۸ مطرح شد و اولین نمایشگاه هنری آن در سال ۱۹۷۵ برگزار شد که تا سال ۱۹۸۵ ادامه داشت. در این تکنیک، بوم نقاشی درون یک مجسمه شفاف پرسپکس قرار می گیرد. نوئتیکو در «مانیفست بی بعدگرایی» می گوید: «بی بعدگرایی حالت کامل فرایند تکاملی یک موجود م
نفرد است که از حالت پیشافیزیکی یا پیش بعدی به حالت فیزیکی یا بُعدی می رود و در نهایت به حالت فرافیزیکی یا بی بعدی می رسد. هنر بی بعد از این مفاهیم استفاده می کند و خود را به شیوه ای نسبی گرایانه اینشتینی توسعه می دهد تا منشأ تحقق زیبایی شناختی ای باشد که فراتر از بُعد چهارم، به حالت بی بعدی، می رود.» سیریچی خاطرنشان کرد که «نوئتیکو به علم و هنر جنبش کوبیسم، فلسفه ریاضی در بازنمایی جهان بیرونی را افزوده است. از این امر نتیجه می شود که هنر بی بعد نوئتیکو نه تنها ادامه تکاملی تلاش کوبیسم، بلکه عمدتاً تکامل همه بازنمایی های شمایل نگارانه، ابتدا اسطوره ای و سپس مذهبی، از تاریخ بشر در جستجوی حقیقت است. نقاشی های او ابتدا از حالت دوبعدی به سه بعدی و سپس به حالت چهاربعدی نسبی تغییر می کنند تا در نهایت به جنبه بی بعدی برسند.» نوشتن. همزمان با آفرینش های هنری، نوئتیکو در سال ۱۹۷۶ رمان فلسفی خود با عنوان «"کاپوبرانکو"» («سر گله») را منتشر کرد (انتشارات میلان). در سال ۲۰۱۳، به مناسبت سومین سده تولد فیلسوف فرانسوی قرن هجدهم، دنیس دیدرو، او کتابی با عنوان «رؤیای دیدرو» توسط انتشارات فیاکولا، راگوسا، ایتالیا منتشر کرد.
آندره آ نورسیس هنرمند معاصر ایتالیایی است که به خاطر آثارش در زمینه های طراحی، نقاشی، مجسمه سازی و ویدئو آرت شناخته شده است. زندگی نامه. آندره آ نورسیس (با نام اصلی آندره آ کورلی، ۲۶ فوریه ۱۹۶۲) در کالیاری، ایتالیا متولد شد. از سال ۱۹۸۰ او در گالری های خصوصی در ایتالیا و ایالات متحده و در موزه ها و فضاهای عمومی از جمله کاخ اسپوزیزیونی در رم، کاخ سلطنتی ناپل، غرفه ایتالیا در چهل و هشتمین دوسالانه ونیز، گالریا دارته مدرنا، بولونیا، بنیاد آرنالدو پومودورو در میلان، موزه پالازو کولیکولا آرتی ویسیو در اسپولتو، آثار خود را به نمایش گذاشته است. از سال ۱۹۸۶ او بیشتر اوقات در رم زندگی و کار کرده است. آثار او در مجموعه های خصوصی و عمومی در ایتالیا، بریتانیا، فرانسه، آلمان، اسپانیا و ایالات متحده یافت می شود. او سخنرانی های عمومی در دانشگاه ها، بنیادهای هنری و موزه ها، از جمله گالری ملی هنر مدرن در رم، برگزار کرده است. رویکرد او به هنر اغلب شامل همکاری با سایر هنرمندان یا فعالان فرهنگی، از جمله هنرمند انریکو کورته است که با او در طول زمان رابطه ای ممتاز برقرار کرده است. در سال ۱۹۹۹، منتقد سوئیسی، هارالد زیمان، مدیر چهل
و هشتمین دوسالانه ونیز، از گروه اورست دعوت کرد تا آثار خود را در داخل غرفه ایتالیا به نمایش بگذارند؛ این هنرمند، به عنوان عضوی از گروه، یک پروژه هنری مداوم در مورد شبکه سازی را سازماندهی کرد که نتایج آن در کتاب "«اورست در دوسالانه ونیز»" که توسط منشور منتشر و در سطح بین المللی توزیع شد، به تصویر کشیده شده است. در سال ۲۰۰۳، نورسیس همکاری خود را با گالری بویا در نیویورک آغاز کرد و در نمایشگاه گروهی "ژنوم جوان ایتالیایی" - نمایشگاهی که فعالیت این گالری را آغاز کرد - شرکت کرد. در سال ۲۰۰۵، آرنالدو پومودورو، مجسمه ساز، از نورسیس دعوت کرد تا در نمایشگاه گروهی "«مجسمه سازی ایتالیایی قرن بیستم»" که بنیاد آرنالدو پومودورو را در میلان افتتاح کرد، شرکت کند. این نمایشگاه بر آثار مهم ترین مجسمه سازان ایتالیایی قرن، مانند آدولفو وایلد، جاکومو بالا، مارینو مارینی، ماریو مرز، لوچیانو فابرو، انزو کوچی و دیگران تمرکز داشت. در سال ۲۰۱۷، جیانلوکا مارزیانی، مدیر موزه، نمایشگاهی از آثار نورسیس، از سال ۱۹۸۱ تا به امروز، در موزه هنرهای تجسمی کاخ کولیکولا در اسپولتو، اومبریا، که سه طبقه از موزه را اشغال می کرد، ترتیب داد. ویژگی های ت
کرارشونده آثار نورسیس، نگرش پسامفهومی به هنر و ماهیت شیدایی هنر اوست. نورسیس رویکرد مفهومی کلاسیک را که توسط هنرمندان معاصر در طول قرن بیستم توسعه یافته، منسوخ می داند، و ترجیح می دهد در مورد روش کار خود شبیه به روش یک شاعر صحبت کند: همان طور که شاعر کلمات را جدا از نحو گفتمانی و حتی از منطق دستوری ردیف می کند، هنرمند با انباشت عناصر رسمی و تجسمی کار می کند که اغلب طبق منطق اتفاقی یا بداهه پردازی ناخودآگاه محض هنرمند در کنار هم قرار می گیرند. اجرای شیدایی او اغلب در اجرای وسواس گونه نقاشی های قلمی در قالب های مختلف، یا در جزئیات ریزی که با آنها مجسمه های خود را، حتی مجسمه های با ابعاد عظیم، می پوشاند، آشکار می شود.