Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رش استفاده از Jetpack Compose در اندروید، انتظار می رود که در آینده نزدیک، جامعه ی این فناوری رشد قابل توجهی داشته باشد و مستندات بیشتری برای آن در دسترس قرار گیرد. کد اختصاصی پلتفرم (Platform-Specific Code). در این بخش، ویژگی هایی پیاده سازی می شوند که به سخت افزار یا امکانات خاص هر سیستم عامل وابسته اند؛ مانند: مثال کاربردی فرض کنید یک اپلیکیشن یادداشت برداری ساخته اید. صفحه ی اصلی شامل لیست یادداشت هاست که در تمام پلتفرم ها ظاهر یکسانی دارد؛ این بخش در کد مشترک نوشته می شود. اما اگر بخواهید کاربر بتواند از دوربین گوشی برای افزودن تصویر استفاده کند، باید برای اندروید و iOS کد جداگانه ای بنویسید. آینده. با توجه به سرمایه گذاری JetBrains و محبوبیت روزافزون Kotlin، انتظار می رود Compose Multiplatform در سال های آینده جایگاه قوی تری در میان ابزارهای توسعه ی نرم افزارهای چندپلتفرمی پیدا کند. اگر محدودیت های فعلی برطرف شوند، این فریم ورک می تواند به یکی از انتخاب های اصلی در توسعه ی اپلیکیشن ها بدل شود. اگر نیاز به اطلاعات بیشتری برای درک این موضوع دارید می توانید به مرجع معتبرhttps://learnclasico.com/ رجوع کنید.
سپاه اطلاعات نظامی () شاخه اطلاعاتی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است. ماموریت اصلی اطلاعات نظامی در ارتش ایالات متحده، ارائه اطلاعات به موقع، مرتبط، دقیق و هماهنگ و پشتیبانی جنگ الکترونیک به فرماندهان در سطح تاکتیکی، عملیاتی و استراتژیک است. بخش های اطلاعاتی ارتش، اطلاعات را هم برای استفاده ارتش و هم برای به اشتراک گذاشتن در سراسر جامعه اطلاعاتی ملی تولید می کنند. پرسنل اطلاعاتی از زمان تأسیس اولیه ارتش قاره ای در سال ۱۷۷۶ بخشی از آن بودند. فرم کنونی سپاه اطلاعات نظامی در سال ۱۸۶۳ شکل گرفت. ستاد فرماندهی سپاه اطلاعات نظامی در فورت هواچوکا، آریزونا قرار دارد. این سپاه در تمامی جنگ هایی که نیروهای مسلح آمریکا در آنها شرکت داشته، حضور داشته است.
پرستودریایی کاکلی غرب آفریقا گونه ای پرنده از تیرهٔ کاکاییان است. تا سال ۲۰۲۰، این پرنده زیرگونه ای از پرستودریایی پادشاهی جهان جدید، "Thalasseus maximus"، در نظر گرفته می شد. پراکندگی. مشخص شده است که پرستودریایی کاکلی غرب آفریقا تنها در چند جزیره در سواحل آفریقا بین موریتانی، سنگال و گامبیا زادآوری می کند، اگرچه گمان می رود که تا نیجریه نیز در شرق دور زادآوری کند. در فصل غیرزادآوری، می توان آن را در امتداد ساحل از مراکش تا نامیبیا یافت.
آرمن شیتانیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) نویسنده، رمان نویس و نمایش نامه نویس اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۸۷۰ در روستای آلیوار (Aliwar) نزدیک دریاچه وان به دنیا آمد . در کنستانتینوپل تحصیل کرد. در جریان قتل عام ارمنی ها در اواسط دهه ۱۸۹۰ به بلغارستان گریخت و در پلوودیف و بورگاس تدریس کرد. وی در ۱۹۳۲ در سن ۶۲ سالگی در وارنا درگذشت.
استپان مانوکی شاهپاز (؛ زادهٔ - درگذشته)، نویسنده، لغت شناس و حقوق دان اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۸ اوت ۱۹۰۰ در آدانا، امپراتوری عثمانی به دنیا آمد و در سال ۱۹۲۵ از دانشگاه پاریس فارغ التحصیل شد. وی در ۱۹۹۴ در سن ۹۴ سالگی در اسکندریه، مصر درگذشت.
یوسف کردنژاد (به کُردی سورانی: یووسف کوردنه ژاد؛ آذر ۱۳۰۱ – مهر ۱۳۷۴ هجری خورشیدی، برابر با ۱۹۲۲ – ۱۹۹۵ میلادی) شاعر کردزبان متخلص به «کورد» (= کُرد) بود که به زبان های کُردی سورانی، فارسی، و ترکی آذربایجانی شعر می سرود. او فرزند میرزا درویش کردنژاد (به کُردی: میرزا دەروێش کوردنه ژاد) از خانوادهٔ مذهبی و معروف و قدیمی شهر ارومیه بودند. مادر او «استرم خانم» دختر «خیرالله بیگ نایبین» بود. دکتر کردنژاد مسلمان و از مذهب اهل سنت (شافعی) بود. اوایل زندگی و تحصیلات. یوسف کردنژاد در محلهٔ خیام جنوبی در شهر ارومیه به دنیا آمد. تحصیلات مقدماتی را با دروس دینی و قرائت قرآن نزد پدر و سپس نزد خداداد افندی آموخت. دورهٔ ابتدایی و متوسطه را در زادگاه خود به اتمام رساند و سپس وارد دانشسرای مقدماتی شد. او دیپلم ادبی را در ارومیه گرفت. دیپلم زبان فرانسه را نیز دریافت کرد. او همچنین مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه تربیت معلم تبریز دریافت داشت. سپس، در ادامهٔ تحصیل، دورهٔ دکتری زبان و ادبیات فارسی را در دانشگاه تهران به پایان رساند. بعدها کارشناسی حقوق را نیز از دانشگاه تهران گرفت. کردنژاد در کانون وکلای ایران دورهٔ کارآموزی را ب
رای دریافت جواز وکالت نزد آقای اعتصام گذراند. درواقع، هدف اصلی او از تحصیل در رشتهٔ حقوق، پرداختن به شغل وکالت در جهت دفاع از حقوق مردم بود. زبان ها. دکتر یوسف کردنژاد، افزون بر تسلط بر زبان مادری و برخی گویش های کردی، زبان های فارسی، ترکی آذربایجانی، عربی، و فرانسوی را نیز به خوبی می دانست. او به ویژه بر زبان فارسی تسلط داشت. زندگی حرفه ای. دکتر کردنژاد دبیر دستور زبان و ادبیات فارسی بود و مدتی نیز ریاست دانشسرای مقدماتی معلمین در ارومیه و نیز مدیریت دبیرستان و ریاست دانشگاه تربیت معلم آن شهر را بر عهده داشت. همچنین، در حشمتیهٔ تهران مدتی در دانشسرای معلمین دختران تدریس می کرد. او بعدها وکیل پایه یک دادگستری شد و ایامی با ابراهیم سپهر، از مؤسسان عدلیهٔ ارومیه، دفتر وکالت مشترکی را در آن شهر دایر کردند. در این شغل، او به عنوان یک وکیل باجرئت و منصف و حق جو و حق گو زبانزد عام و خاص گشت. برای مثال، روزی پسر یکی از رفقای ثروتمندش که مرتکب خلافی شده بود، بی محابا وارد دفتر وی شد و از او خواست وکالتش را بر عهده بگیرد، اما پس از آنکه او حقیقت را جویا شد و فهمید که آن پسر به خانواده ای فقیر ظلم کرده، او را مؤاخذه کر
د و بیرون راند و، در مقابل، مستقیماً و بدون دریافت هیچ هزینه ای، وکیل خانوادهٔ مظلوم شد. همچنین، او به عنوان یک وکیل غیور، وکالت اعضای احزاب کُرد را بدون دریافت پول می پذیرفت. به طورکلی، او ۲۵ سال از زندگی خود را صرف تدریس و خدمت اداری در عرصهٔ فرهنگ کرد و جمعاً بیش از ۲۵ سال به شغل وکالت پرداخت. در نگاه وی شغل معلمی شغلی مقدس و پراهمیت بود. در این رابطه، او در سال ۱۳۴۴ مقاله ای با عنوان «معلم و تأثیر او در جامعه» در سالنامهٔ ادارهٔ فرهنگ استان آذربایجان غربی نوشت. کردنژاد در وصف معلم اینچنین سروده است: فعالیت های اجتماعی. در عرصهٔ اجتماعی او رئیس هیئت امنای مسجد امام شافعی (سنی ها) در ارومیه بود. همچنین، در مراسم مذهبی علی اللهی شرکت می کرد. او به دانش آموزان و دانشجویان کمک های فراوان می کرد و مدام زمینهٔ رشد آنان را فراهم می نمود. حتی زمانی که منزل وی در تهران بود، دانشجویانی که فاقد مکان بودند در منزل وی اقامت می گزیدند و ادامهٔ تحصیل می دادند. فعالیت سیاسی. او، در زمینهٔ سیاسی، در ایام جوانی، یعنی در دورهٔ دانشجویی، چند ماه عضو حزب سومکا (حزب نهضت ملی) شد. همچنین، در دوره ای عضو جمعیت احیای کردستان (ژ-ک)
بود و بعدها به حزب دموکرات کردستان (حدک) گرایش یافت. در کل، عضویت حزبی او کوتاه بود. او ترجیح می داد که به عنوان یک شخصیت مستقل با همهٔ احزاب رابطهٔ خوبی برقرار کند؛ از این جهت، همهٔ احزاب و شخصیت های کُرد در همهٔ پارچه های کردستان با او ارتباط حسنه داشتند. همچنین، گاهی در محافل بارزانی ها در کرج شرکت داشت. در سال ۱۹۶۳/۱۳۴۲ در دورهٔ نخست وزیری علی امینی، زمانی که ایالات متحدهٔ آمریکا از ایران درخواست که «انتخابات آزاد» انجام شود، در ارومیه نامزد پارلمان بود، اما نامزدی وی به دلایل سیاسی لغو شد. سپس، در سال ۱۹۷۳/۱۳۵۲ استانداری فارس را، که از سوی دفتر محمدرضا پهلوی به وی پیشنهاد شد رد کرد. بعدها از سوی ساواک تحت فشار قرار گرفت، تا جایی که پسرش ایرج به دست ساواک کشته شد. او بر سنگ مزار پسرش نوشت: دوستان. از میان استادان زبان و ادبیات فارسی و شاعران و نویسندگان، برخی از دوستان وی عبارت بودند از: سید حسن سادات ناصری، مهرداد اوستا، حاج رحمان آقای علیار ایلخانی زاده، شیخ الاسلام کردستانی، ابراهیم سپهر، هاشم شیرازی، ملا صالح رحیمی نقده، ملا صالح سعیدی، احسان نوری پاشا، سید عبدالله افندی گیلانی زاده، سید عزیز شمزینی،
رحیم خان شیرزاد فیض الله بیگی، مهندس آریا، محمود مردوخ، علی خسروی مهابادی، هاشم خلیل زاده (سهیلی)، مصطفی اسحاقی، یوسف توحیدی، کمال صدر قاضی، دوزدوزانی (شاعر)، ملا خالد دربندی، محمد بانه ای، سید احمد سعیدی، حسن انزلی، سید محمد صمدی، حیرت سجادی، احمد قاضی، و بسیاری دیگر. آثار. او عمدتاً دستور زبان فارسی تدریس می کرد و در آن زمان درس های کلاسی اش به قلم بانویی به نام «منیژه» در چارچوب کتابی تحریر شد. در زمینهٔ ادبیات کردی، فارسی، و آذربایجانی شعرهای فراوانی را در قالب غزل، قصیده، و رباعی سرود که تعداد زیادی از آن ها به صورت دست نوشته موجود است و بخشی از آن ها در چارچوب دیوان اشعار توسط احمد بحری تدوین شده است. معروف ترین اشعار فارسی وی عبارتند از: شبی در خانقاه، یا هو، به یمن لیلةالقدر، ولای دوست، جانانه مردن، دَم غنیمت است، اندوه تو، نفس پلید، فرهاد دگر، در سوگ سواره ایلخانی زاده و زبان حال آوارگان کُرد عراق. همچنین، اشعار آذربایجانی وی عبارت اند از: آند اولسون آنایا، آقشاملار، معلم و بو گئجه. گفتنی است که محمدحسین شهریار یکی از اشعار آذربایجانی وی تحت عنوان «آنا» را ستوده بود. در هنگام درگذشت کردنژاد، دفتر اش
عارش در بیمارستان گم شد! قابل ذکر است که اشعار وی از سوی چند شاعر به کُردی ترجمه شده است. او به خط نستعلیق مسلط بود و به خوش نویسی معروف بود. همچنین، به گفتهٔ هم دوره های روی، او به عنوان قاری قرآن صدای زیبایی داشت. درگذشت. یوسف کردنژاد عاقبت در ۱۲ مهرماه ۱۳۷۴ بر اثر بیماری سرطان معده در بیمارستان آراد تهران چشم از جهان فروبست. در آن زمان مجلس شورای اسلامی هواپیمایی ویژه برای کردها در تهران تدارک دید و جنازهٔ وی از تهران به ارومیه منتقل گشت و سپس در جوار نیاکانش در روستای نیبین ارومیه به خاک سپرده شد.
تروی مینک () سیاست مدار اهل ایالات متحده آمریکا است، که از مه ۲۰۲۵ به عنوان وزیر نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا فعالیت می کند. مینک دانش آموخته کارشناسی مهندسی مکانیک از دانشگاه ایالتی داکوتای جنوبی و دکتری مهندسی هوافضا از دانشگاه ایالتی اوهایو است و فعالیت شغلی را از سال ۱۹۸۸ در نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا آغاز کرد. وی از ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۴ معاون فضایی وزیر نیروی هوایی بود و در فاصله سال های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵ به عنوان قائم مقام مدیر دفتر ملی شناسایی فعالیت می کرد.
لوون آدامیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) اقتصاددان، استاد اهل ارمنستان بود. وی از سال ۱۹۸۵ ریاست دپارتمان اقتصاد مدرسه عالی مدیریت دانشگاه دولتی کشاورزی جمهوری سوسیالیستی ارمنستان شوروی را برعهده داشت. زندگی نامه. وی در ۲۰ ژوئن ۱۹۲۹ در نرکین کارمیرآغبیور به دنیا آمد و در سال ۱۹۵۳ از آکادمی کشاورری تیمیریازف مسکو فارغ التحصیل گشت. وی در ۲ ژوئن ۱۹۸۹ در سن ۵۹ سالگی درگذشت.
آیواز آبراموف (؛ ؛ زادهٔ نامعلوم - درگذشته ) یک چهره سرشناس و فرد نظامی اهل ارمنستان در سده هجدهم میلادی بود. وی یکی از چهره های جنبش های آزادی بخش ارمنی در ربع اول قرن هجدهم و همکار یکی دیگر از چهره های سرشناس ارمنی، ایسرائیل آوری بود. زندگی نامه. وی در ۱۷۲۵ در استان گیلان کنونی درگذشت .
ستراک شاهن (؛ زادهٔ - درگذشته )، نویسنده و کنشگر اجتماعی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. با نام اصلی ستراک گریگوری شاهینیان () در ۱۱ ژوئن ۱۸۸۷ در به دنیا آمد. . وی در سال ۱۹۰۳ به عضویت حزب سوسیال دموکرات هنچاکیان درآمد. وی در ۲۴ اکتبر ۱۹۷۵ در سن ۸۸ سالگی در لس آنجلس، کالیفرنیا درگذشت.
هایکوش هاکوبی اوهانیان (؛ زادهٔ )، نویسنده اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی با نام خانوادگی دوشیزگی خاچاطریان () در ۶ مهٔ ۱۹۵۸ در گوریس به دنیا آمد و در سال ۱۹۷۸ از دانشگاه دولتی زبان ها و علوم اجتماعی بروسوف ایروان فارغ التحصیل شد. وی بین سال های ۱۹۷۸–۱۹۹۵ در شرکت سهامی «آویاهامالیر» جمهوری ارمنستان فعالیت نموده است. وی شش کتاب تألیف نموده است.
نارینه سروبی ایساجانیان (؛ ؛ زاده ) نقاش ارمنستان-ایالات متحده آمریکا است. زندگی نامه. وی در ۲۵ دسامبر ۱۹۶۶ در ایروان به دنیا آمد و از انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان (۱۹۹۵) فارغ التحصیل گشت.
وارتگس وازگنی اویان (؛ زادهٔ )، روزنامه نگار نظر و نثرنویس اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۱۶ سپتامبر ۱۹۴۵ در استپاناکرت به دنیا آمد و از فارغ التحصیل شد. وازگن اویان پدر وی بود. و از سال ۱۹۸۸ عضو اتحادیه نویسندگان اتحاد شوروی بوده است.
یک فرا بازی (انگلیسی: Metagame)، در تعریف کلی «بازی فراتر از بازی»، معمولاً به یکی از دو مفهوم اشاره دارد: یا بازی ای که حول یک بازی اصلی شکل می گیرد؛ یا راهبردها و شیوه های نزدیک شدن به یک بازی و انجام آن. فرا بازی می تواند کارکردهای گوناگونی داشته باشد و ممکن است به شیوه ای مرتبط باشد که یک بازی با جنبه های مختلف زندگی پیوند می خورد. در بازی های رقابتی، فرا بازی می تواند به رایج ترین راهبرد اشاره داشته باشد، که اغلب «متای» یک بازی خوانده می شود، یا به طور کلی به آماده سازی برای یک مسابقه. در بازی نقش آفرینی رومیزی، اصطلاح فرا بازی برای توصیف گفت وگوی بازیکنان دربارهٔ بازی به کار رفته است؛ گاه به معنای بحث صرف دربارهٔ قوانین، و گاه به معنای واداشتن شخصیت های تحت کنترل آنان به رفتارهایی که در جریان داستان، به طور معمول انجام نمی دادند.
وازگن گارگینی اویان (؛ زادهٔ - درگذشته )، شاعر، نثرنویس، نمایش نامه نویس و روزنامه نگار اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۶ ژانویهٔ ۱۹۳۲ در داشوشن به دنیا آمد و از دانشگاه تربیت مدرس جمهوری آذربایجان فارغ التحصیل گشت. وارتگس اویان پسر وی می باشد. وی در آزات آرتساخ فعالیت می کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون شد. وی در ۲۳ فوریهٔ ۱۹۸۷در سن ۵۵ سالگی در استپاناکرت درگذشت.
آنا ایسرائلیان (؛ ) یک روزنامه نگار اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.. زندگی نامه. وی در ۴ نوامبر ۱۹۶۶ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ التحصیل شد. بین سال های ۱۹۹۳ تا ۲۰۱۸ در بخش ارمنی رادیو اروپای آزاد/رادیو آزادی فعالیت می کرد. از سال ۲۰۱۱ تا کنون سردبیر بخش آنلاین روزنامه آراووت می باشد
نبرد قزل آغاج نبردی بود که میان میر حسن خان تالش و نیروهای روسیه در نزدیکی آبادی روستای قزل آغاج، واقع در شهرستان ماسالی امروزی رخ داد. در اواخر ژوئیه و اوایل اوت سال ۱۸۲۶ میلادی، نزدیک به ۴۰۰۰ تن از نیروهای یگان های نظامی ارتش روسیه از کرانه رود کورا در سالیان گذر کردند. گروه های روسی که روستاهای ناحیه ارکیوان را غارت کرده بودند، مسیر خود را به سمت لنکران تغییر دادند. در ۱۳ اوت ۱۸۲۶ خان از طریق قاصدان از این خبر آگاه شد و ۴ تا ۵ هزار سوار جمع کرد و به سوی مغان حرکت کرد. در مسیر، گروهی ۵۰۰ نفره از اهالی آبادی های یددی اویاق و حسین حاجی لی (طوایف شاهسون که در اوایل دوران خانات تالش از قره باغ به طالش کوچ کرده بودند) به گروه میرحسن خان پیوستند. این گروه که پیش تر با روس ها جنگیده و توانسته بود پرچم سپاه روسیه را به دست بگیرد. این نبرد در حوالی روستای قزل آغاج رخ داد. ارتش روسیه که به چهار گروه تقسیم شده بود، دسته دسته پیشروی کردند و با تفنگ شلیک کردند. در حالی که یک گروه مشغول تیراندازی بود، گروه های دیگر تفنگ هایشان را پر می کردند. در نتیجه، ارتش تالش نتوانست هیچ حمله ای انجام دهد. میرحسن خان که دید شلیک تفنگ
بی فایده است، به سواران دستور حمله داد. هر دو طرف به حمله ادامه دادند. سوارکاران تالشی در نبردها پیروز شدند. روس ها با دیدن تلفات زیاد، به سوی سالیان عقب نشینی کردند. اما میرحسن خان آنها را دنبال کرد و بیشتر نیروهای روس را نابود کرد.
چزاره ماکاری (؛ زادهٔ ۹ مه ۱۸۴۰ – درگذشتهٔ ۷ اوت ۱۹۱۹) نقاش و پیکرتراش ایتالیایی بود که بیشتر به خاطر تابلوی معروفش در سال ۱۸۸۸ با عنوان "سِسِرون کاتیلینا را متهم می کند" (به انگلیسی: "Cicero Denounces Catiline") شناخته می شود. زندگی. ماکاری در سیه نا، در دوک نشین بزرگ توسکانی به دنیا آمد. او در مؤسسه هنرهای زیبا سیه نا همراه با تیتو سارروکی به تحصیل پرداخت و در زمینهٔ پیکرتراشی فعالیت می کرد. وی در تکمیل "یادمان پیانیجیانی" در سیه نا مشارکت داشت. او بعدها در کارگاه لوئیجی موسینی در فلورانس به فعالیت پرداخت. در سال ۱۸۶۴، انجمن انگلیسی ای از او خواست تا آثار برناردینو پینتوریکیو را که در کلیسای جامع سیه نا قرار داشتند، کپی کند. چزاره ماکاری در ۷ اوت ۱۹۱۹ در شهر رم، پادشاهی ایتالیا درگذشت. او در اواخر عمرش به دلیل بیماری فلج تدریجی، از فعالیت هنری بازماند و دیگر قادر به نقاشی نبود. مرگ او پایان بخش دوره ای از هنر تاریخی نگارانه در ایتالیا بود که با آثار برجسته اش چون «سِسِرون کاتیلینا را متهم می کند» شناخته می شود.
هاکوب ایشخانیان (؛ زادهٔ ) مجسمه ساز ارمنی تبار اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال میلادی تا کنون فعالیت می کند. زندگی نامه. هاکوب ایشخانیان در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۹۳۸ در قاهره، مصر به دنیا آمد در سال ۱۹۴۸ وی همراه با خانواده اش به جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان مهاجرت نمود. در سال ۱۹۶۴ از انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان (که هم اکنون تحت عنوان آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان شناخته می شود) فارغ التحصیل شد. در همان سال وی در نمایشگاه هایی که توسط دولت و اتحادیه هنرمندان ارمنستان برگزار شده بود، شرکت کرد. وی در دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فعالیت کرده است. در سال ۱۹۶۸ به اتحادیه نقاشان ارمنستان پیوست. نمایشگاه انفرادی. , ایالات متحده آمریکا
شالیکو هوواکیمی بادانیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک شیمی دان و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در ۲۴ اکتبر ۱۹۳۲ در به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۵۶) فارغ التحصیل شد. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. وی در ۱۹ ژانویهٔ ۲۰۰۳ در سن ۷۰ سالگی در ایروان درگذشت.
جوزپه جنکو روسو (۲۶ ژانویه ۱۸۹۳ - ۱۸ مارس ۱۹۷۶) رئیس مافیای سیسیلی اهل موسوملی در استان کالتانیستای سیسیل بود. جنکو روسو که با نام "زی پپی جنکو" نیز شناخته می شد، یک اوباش نیمه باسواد، حیله گر و بی تربیت بود که روابط سیاسی ممتازی داشت. او مردی عامی بود که عادت داشت بدون توجه به حاضرین روی زمین تف کند، با این حال عکس های متعددی از او در کنار اسقف ها، بانکداران، کارمندان دولت و سیاستمداران وجود دارد. او به عنوان داور سیاست های مافیا شناخته می شد و جانشین کالیجرا ویتزینی محسوب می گشت که در سال ۱۹۵۴ درگذشته بود. جنکو روسو با وجود ثروت و موقعیت سیاسی به عنوان عضو حزب دموکراسی مسیحی (DC)، همچنان الاغش را در خانه نگه می داشت و توالت خارج از خانه داشت - فقط یک سوراخ در زمین با یک سنگ به جای نشیمنگاه، بدون دیوار یا در، همانطور که تومازو بوشتا، عضو جداشده مافیا، توصیف کرده است. مافیوزهای سنتی مانند جنکو روسو و کالیجرا ویتزینی - روسای مافیای سیسیل در فاصله بین دو جنگ جهانی تا دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ - نمونه های اولیه "مردان شرافت" در دوران گذشته بودند. آنها به عنوان واسطه های اجتماعی و حافظان نظم و صلح عمل می کردند. اگرچه آ
نها در مرحله اول حرفه شان از خشونت برای تثبیت موقعیت خود استفاده می کردند، اما در مرحله دوم به کارگیری خشونت را محدود کردند. آنها به منابع درآمد عمدتاً قانونی روی آوردند و قدرت خود را به شیوه ای آشکار و مشروع اعمال کردند و به "مردان نظم" تبدیل شدند. سال های اولیه. جنکو روسو در ۲۶ ژانویه ۱۸۹۳ در موسوملی سیسیل در خانواده ای بسیار فقیر به دنیا آمد. پدرش کشاورزی ساده بود. هم روستایی هایش می گفتند زمانی گدایی می کرد. در جوانی مجبور شد به عنوان چوپان بز در ملک بزرگ پولیتزلو متعلق به خانواده اشرافی لانزا برانسیفورتی کار کند. حرفه جنایی خود را از نوجوانی با راهزنی، دزدی احشام و گوسفندان آغاز کرد. طی دهه های ۱۹۲۰ تا ۱۹۴۰ با اعمال خشونت، جایگاه خود را به عنوان مافیوز یا "مرد شرافت" - آنگونه که در مافیا نامیده می شود - تثبیت کرد. بین سال های ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۲ در ارتش خدمت کرد و سابقه "رفتار یاغی گرانه و بی تابی در برابر انضباط" از خود به جای گذاشت. در گزارش ۱۹۲۷ رئیس پلیس کالتانیستتا، او را "مافیوزی که از هیچ به موقعیت مالی قابل احترامی دست یافته" توصیف کردند که روستاییان از او می ترسیدند. در ۱۹۲۹ با دختری از همان منطقه ازدو
اج کرد. چهار سال بعد اولین پسرش وینچنزو به دنیا آمد. پدرخوانده تعمید، مافیوز همکارش کالیجرا ویتزینی بود که در سال ۱۹۵۰ همراه با روزاریو لانزا، رئیس مجلس منطقه ای سیسیل، شاهد ازدواج وینچنزو نیز شد. تا سال ۱۹۳۴ رسماً مالک زمین های قابل توجهی نبود. به عنوان سرایدار و مستأجر (گابلوتو)، بخشی از یک ملک را کنترل می کرد و در تعاونی که مالک بخش دیگری بود شریک بود. از طریق تهدید و ارعاب بر تعاونی تسلط داشت، در حالی که خود همچنان به عنوان کارگر در مزارع کار می کرد. دستگیری ها و تبرئه ها. در دوران حکومت فاشیست ها در ایتالیا، زمانی که مقامات اقدام به سرکوب مافیا کردند، جنکو روسو بارها به اتهاماتی از جمله دزدی، اخاذی، عضویت در سازمان جنایی، ۱۱ مورد قتل و چندین مورد قتل ناموفق دستگیر شد. با یک استثنا، او به طور منظم به دلیل "عدم وجود شواهد کافی" تبرئه می شد - نشانه ای از یک مافیوز موفق که قدرت ترساندن شاهدان بالقوه و اعمال قانون سکوت (اومرتا) را داشت. در سال ۱۹۲۹، "چزاره موری"، فرماندار فاشیست، او را همراه با ۳۳۱ مافیوز دیگر در یک یورش گسترده دستگیر کرد. - در سال ۱۹۲۸ به دلیل عدم وجود شواهد کافی از اتهامات چهار فقره قتل، سر
قت و اخاذی تبرئه شد. - در سال ۱۹۲۷ نیز از اتهام توطئه جنایی تبرئه گردید. - او به هفت سال زندان به اتهام عضویت در سازمان جنایی محکوم شد که بعداً به سه سال کاهش یافت. - بین سال های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۸ تحت نظارت ویژه قرار داشت. در سال ۱۹۴۴، دادگاه به روسو حکم بازپروری اعطا کرد که به او اجازه می داد "یک پاکی اخلاقی و اجتماعی جدیدی بسازد و اعتباری کسب کند که حتی امکان فعالیت سیاسی را برایش فراهم کند." تغییر از "مرد شرافت" به "مرد نظم". از سال ۱۹۴۴ به بعد، جنکو روسو با هیچ اتهام جنایی دیگری مواجه نشد. پرونده های پلیس او را به عنوان "مرد نظم" توصیف می کردند. پس از تثبیت موقعیت، این مافیوز رفتار خود را از "مرد شرافت" به "مرد نظم" تغییر داد و وارد زندگی عمومی شد و به دنبال موقعیت سیاسی گشت. ادغام او در نخبگان قدرت به سرعت پیش رفت. پس از جنگ جهانی دوم، روسو کنترل دو ملک بزرگ را به دست گرفت، از جمله ملک پولیتزلو که روزی در آنجا بز چرانی می کرد. شاهزادگان لانزا برانسیفورتی او را به عنوان گابلوتو (ناظر) این ملک ۲۰۰۰ هکتاری منصوب کردند. روسو و ویتزینی در هر دو دوره پس از جنگ، تعاونی های کشاورزی تشکیل دادند تا از نفوذ احزاب چپ بکا
هند، کنترل خود بر کشاورزان را حفظ کنند و دسترسی خود به زمین را تضمین نمایند. هنگام اجرای اصلاحات ارضی در ۱۹۵۰، مافیوزها در موقعیت سنتی واسطه گری بین کشاورزان، مالکان و دولت قرار گرفتند. در دهه ۱۹۴۰، روسو و پیروانش بانک پس انداز روستایی کاسا روئاله در موسوملی را کنترل می کردند و بخشی از دسترسی به بازار پول را در اختیار مافیا گذاشتند. یک کشاورز محلی به فعال اجتماعی دانیلو دولچی توضیح داد که چگونه شهرت روسو تغییر کرد: "او دائماً با کشیش ها در ارتباط است، کشیش ها به خانه اش می روند و او به بانک می رود - که همیشه تحت مدیریت کشیش هاست. مدیر بانک یک کشیش است و بانک همیشه امور کشیش ها بوده. معاشرت با این افراد او را تغییر داده و اکنون پلیس با او با احترام زیاد رفتار می کند. امروز لباس های بهتری می پوشد و مارشال به او دست می دهد، او را کاوالیره صدا می زند... در دوران انتخابات، با زاکانییی، وزیر، و لانزا، نماینده مجلس شام خوردند - این سه با هم - و سپس دست در دست هم بیرون آمدند." فعالیت های پس از جنگ. سرکوب توسط مقامات فاشیست ایتالیا در نهایت به نفع روسو تمام شد. با سقوط رژیم موسولینی و اشغال سیسیل توسط متفقین در ژوئیه
۱۹۴۳ (عملیات هاسکی)، دولت نظامی متفقین (AMGOT) به دنبال شخصیت های ضد فاشیست برای جایگزینی مقامات سابق بود و جنکو روسو را به عنوان شهردار زادگاهش موسوملی منصوب کرد. ورود به عرصه سیاست: - ابتدا از جنبش های جدایی طلب و سلطنت طلب حمایت کرد (در سال ۱۹۴۶ عنوان افتخاری "کاوالیره دللا کورونا دیتالیا" را دریافت نمود) - نهایتاً به حزب دموکراسی مسیحی (DC) پیوست - در انتخابات سرنوشت ساز ۱۹۴۸ در کنار سیاستمداران ارشد DC حضور داشت - در سال ۱۹۵۰ در مراسم ازدواج پسرش، کالو ویتزینی و رئیس مجلس منطقه ای سیسیل از حزب DC به عنوان شاهد حضور داشتند - در دهه ۱۹۶۰ به عنوان رهبر محلی DC و عضو شورای شهر فعالیت کرد - در سال ۱۹۶۲ پس از افشاگری های مطبوعاتی مجبور به کناره گیری شد خودانگاره یک مافیوز: روسو در توصیف نقش خود به فعال اجتماعی دانیلو دولچی گفت: "این ذات من است. اگر بتوانم به کسی کمک کنم، بدون چشم داشت این کار را می کنم... نمی توانم به کسی «نه» بگویم. مردم می آیند و می پرسند چگونه رأی دهند، چون نیاز به راهنمایی دارند. می خواهند با رأی خود از کسانی که برایشان زحمت کشیده اند تشکر کنند، اما نمی دانند چگونه." این گفتگو تصویری از خو
دانگاره مافیوزها در مرحله دوم فعالیتشان ارائه می دهد: نه به عنوان جنایتکار، بلکه به عنوان نیکوکار عمومی. جانشین کالیجرا ویتزینی. با مرگ کالیجرا ویتزینی در سال ۱۹۵۴، جنکو روسو به عنوان جانشین او شناخته شد. حضور روسو در سمت راست تابوت ویتزینی - نشانه سنتی جانشینی در مافیا - این موضوع را تأیید می کرد. اگرچه رسانه ها از هر دو با عنوان "رئیس روسا" (کاپو دی توتتی کاپی) یاد می کردند، اما چنین مقامی در ساختار غیرمتمرکز مافیا وجود خارجی نداشت. - طبق گفته آنتونیو کالدرونه (عضو جدا شده مافیا)، روسو هرگز رئیس واقعی کوزا نوسترا نبود - محبوبیت روسو در میان دیگر مافیوزها چندان مطلوب نبود، چرا که مانند ویتزینی بیش از حد خود را در معرض دید قرار می داد و مصاحبه می کرد - در اجلاس مهم هتل گراند اِ دِ پالم (اکتبر ۱۹۵۷) میان سران مافیای آمریکا و سیسیل حضور داشت دستگیری و محاکمه: - در پی جنگ اول مافیا (۱۹۶۳-۱۹۶۲) و کشتار چیاکولی، در ۶ فوریه ۱۹۶۴ خود را تسلیم کرد - ارتباطات سیاسی گسترده او با شخصیت هایی چون کالیجرا وولپه و آنتونیو پیترو گولوتتی (وزیر آینده کارهای عمومی) توسط کمیسیون ضد مافیا ثبت شد - در دادگاه با ارائه طومارهایی از
سیاستمداران، کشیش ها و تاجران حاضر به شهادت به نفع او شدند - وکیل او تهدید به انتشار تلگراف های ۳۷ نماینده حزب DC کرد - در نهایت به پنج سال تبعید به لووره (نزدیک برگامو) محکوم شد. روسو نماد گذار مافیا از ساختار سنتی به مدرن بود؛ با وجود حفظ ظاهر مردمی، ماهیت جنایی سازمان را پنهان نمی کرد. زوال و مرگ. کناره گیری اجباری از شورای شهر موسوملی، دستگیری و سال های تبعید، قدرت جنکو روسو را کاهش داد. نسلی جدید از مافیوزها در حال ظهور بودند. روسو نماینده مافیای سنتی روستایی بود، در حالی که نسل جدید به فعالیت های تجاری مانند قاچاق سیگار و مواد مخدر روی آوردند. روسو هرگز "رئیس الروسا" نبود. نفوذ او محدود به سطح محلی بود. حضور او در اجلاس 1957 هتل گراند اِ دِ پالم احتمالاً به دلیل ارتباط فامیلی با سانتو سورجه بود. سایر روسای مافیا از توجه رسانه ای زیاد او ناراضی بودند. در 1972 به موسوملی بازگشت. یک روزنامه نگار او را در شرایطی نزار توصیف کرد. روسو وجود مافیا را انکار می کرد: "مافیا در سیسیل؟ اصلاً وجود ندارد!" جنکو روسو در مارس 1976 در 83 سالگی بر اثر آمفیزم ریوی درگذشت. در زمان مرگ، 147000 هکتار زمین در اختیار داشت. کمیس
یون ضد مافیا او را "نمونه بارز یک رئیس مافیای سیسیلی" خواند.
بلانت من و کرونیک () (چتی و علفی) شخصیت هایی هستند که در مجموعهٔ خیالی کتاب کمیکی به همین نام حضور دارند و در فیلم های "به دنبال ایمی"، "جی و باب ساکت پاتک می زنند" و "ریبوت جی و باب ساکت" دیده می شوند. کتاب های کمیک واقعیِ "بلانت من و کرونیک" که بر اساس این مجموعهٔ خیالی فیلم کمیک ساخته شده اند، پس از انتشار فیلم "جی و باب ساکت پاتک می زنند" منتشر شدند. هم فیلم ها و هم کتاب های کمیک توسط نویسنده و بازیگر کوین اسمیت خلق شده اند. طراح لباس این شخصیت ها هنرمند کمیک مایک آلرد بوده است. در اصطلاحات عامیانه انگلیسی، بلانت من به صورت تحت اللفظی به معنی مرد چت شده و کرونیک به معنی ماری جوآنای بسیار قوی است. فیلم ها. در فیلم "به دنبال ایمی"، بنکی ادواردز (با بازی جیسون لی) و هولدن مک نیل (با بازی بن افلک) مجموعه ای از کمیک را بر اساس دوستان مشهوری که اهل نشئگی هستند، یعنی جی و باب ساکت، خلق می کنند. سه شمارهٔ نخست این مجموعه خیلی زود به فروش می رسد. در مقطعی، ام تی وی به بنکی و هولدن پیشنهاد ساخت مجموعه پویانمایی می دهد. بنکی مایل به انجام آن است، اما هولدن به دلایل «هنری» آن را رد می کند. مدتی بعد، هولدن اختیار کمیک