Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
چهار شهر () منطقه ای از شهرها (در اصل چهار، نگاه کنید به تاریخ) در ایالت آمریکا، آیووا و ایلینوی: دونپورت، آیووا و بتندرف، آیووا در جنوب شرقی آیووا، و جزیره راک آیلند، ایلینوی، مولین، ایلینوی و ایست مولین، ایلینوی در شمال غربی ایلینوی است.
ظهور لاک پشت های نینجا (که با نام های Rise of the TMNT و ROTTMNT نیز شناخته می شود) یک مجموعه تلویزیونی انیمیشن آمریکایی است که بر اساس شخصیت هایی از کتاب های کمیک "لاک پشت های نینجا" نوشته کوین ایستمن و پیتر لیرد ساخته شده است. این سریال که توسط اندی سوریانو و انت وارد تولید و تهیه شده است، در ۲۰ ژوئیه ۲۰۱۸ در نیکلودئون پخش شد. نمایش این سریال بعداً به Nicktoons منتقل شد، که قسمت های جدید تا ۷ اوت ۲۰۲۰ پخش شد. خبر ساخت این سریال توسط نیکلودئون در ۲ مارس ۲۰۱۷ اعلام شد و در ابتدا قرار بود حداقل در ۲۶ قسمت پخش شود. این سریال لاک پشت ها را به دنبال ماجراجویی های جدیدی سوق می دهد، زیرا آنها به دنبال کشف اسرار عرفانی شهر نیویورک و قدرت های خود برای نجات جهان از بدی هستند. در ۲۷ جولای ۲۰۱۸، نیکلودئون این سریال را برای فصل دوم تمدید کرد. به گفته ی آنها فصل دوم متشکل از ۲۶ قسمت بود. و این خبر قبل از شروع رسمی فصل اول اعلام شد. با این حال تعداد قسمت های این فصل، به ۱۳ قسمت کاهش یافت. قسمت آخر در ۷ اوت ۲۰۲۰ پخش شد. فیلم سینمایی ظهور لاکپشت های نینجا ۲۰۲۲ در نتفلیکس در ۵ اوت ۲۰۲۲، یعنی دوسال پس از پایان سریال منتشر شد.
این فیلم به نوعی پایان اصلی این سریال به حساب می آید.
فدرالیست () یک مجله آنلاین محافظه کار و پادکست آمریکایی است که سیاست، سیاست، فرهنگ و مذهب را پوشش می دهد و یک خبرنامه منتشر می کند. در طول دنیاگیری کووید-۱۹، فدرالیست مطالب بسیاری را منتشر کرد که حاوی اطلاعات نادرست درباره دنیاگیری کووید-۱۹، شبه علم و متناقض یا ارائه نادرست توصیه های مقامات بهداشت عمومی بود.
برده داری در افغانستان در تاریخ پسا کلاسیک افغانستان وجود داشت، در قرون وسطی ادامه یافت و حداقل تا دهه ۱۹۲۰ میلادی ادامه یافته است. منشأ بردگان در افغانستان در دوره های مختلف تغییر کرده و بردگان در افغانستان هرگز قومیت خاصی نداشتند. برده داری در افغانستان به طور رسمی در سال ۱۹۲۳ میلادی لغو شد. تاریخ. پس از حمله اعراب به ایران، مناطقی از ایران و افغانستان که اسلام نیاورده بودند، مناطق کافر شمرده شدند و در نتیجه، هدف مشروع یورش و اسارت به عنوان برده به شمار می رفتند. این یورش ها از مناطقی که جمعیت آن مسلمان شده بودند انجام می شد. به عنوان مثال دیلم در شمال غربی ایران و منطقه کوهستانی غور در مرکز افغانستان هر دو در معرض حملات بردگانی بودند که از مناطق مسلمان نشین انجام می شد. به بردگی گرفتن اسیران جنگی مشروع تلقی می شد. به عنوان مثال، در زمان سرنگونی صفویان (۱۷۲۲–۱۷۳۰)، هزاران نفر به بردگی گرفته شدند و بلوچها به منظور دستگیری مردم و به بردگی کشیدن آنان، به طور مرتب به جنوب شرق ایران یورش بردند. قاچاق برده در افغانستان به ویژه در شمال غرب فعال بود، جایی که سالانه ۴۰۰ تا ۵۰۰ برده فروخته می شد. در جنوب ایران، والدی
ن فقیر فرزندان خود را به بردگی فروختند و در اواخر سال ۱۹۰۰ میلادی، یورش بردگان توسط سرداران در جنوب ایران انجام می شد. بازارهای این اسیران اغلب در عربستان و افغانستان بود. «بیشتر کنیزانی که در خانه های اعیان قندهار به عنوان خانه داری کار می کردند، از ولسوالی های دورافتاده قاین آورده شده بودند.» حاکمان افغانستان معمولاً حرمسرایی با چهار زن رسمی و همچنین تعداد زیادی همسر غیررسمی برای دیپلماسی ازدواج قبیله ای علاوه بر زنان برده شده حرمسرا که به نام "کنیز" و "«surati» یا «surriyat»" "(" معشوقه یا صیغه) که توسط "غلام بچه ها" (خواجه گان) محافظت می شدند داشتند. اکثر بردگان به عنوان کارگران کشاورزان، بردگان خانگی و برده های جنسی به کار گرفته می شدند، در حالی که سایر بردگان در مناصب اداری خدمت می کردند. بردگان در افغانستان گونه ای از تحرک اجتماعی را برخوردار بودند، به ویژه بردگانی که تحت مالکیت حکومت حاکم بودند. از آنجایی که برخی از جوامع قبیله ای افغانستان به راحتی به تجارت برده نمی پرداختند، برده داری بیشتر در جوامع شهری رایج تر بود. بر اساس برخی منابع، ماهیت غیرمتمرکز قبایل افغان، مناطق شهری بیشتری را مجبور به وارد
ات برده برای جبران کمبود نیروی کار می کرد. بیشتر بردگان در افغانستان از ایران و آسیای مرکزی وارد شده بودند. بر اساس گزارش یک سفرنامه به افغانستان که در لندن در سال ۱۸۷۱منتشر شده (منبع:ژورنال انجمن سلطنتی جغرافیای لندن): در پاسخ به قیام سال های ۱۸۸۸–۱۸۹۳ عبدالرحمن خان امیر افغانستان علیه شیعیان مسلمان «جهاد» اعلام کرد. ارتش بزرگ او با شورش در ارزگان که مرکز قیام بود مردم محل را در سال ۱۸۹۳ شکست دادند در این جریان بیش از ۶۰ درصد هزاره ها قتل عام و برخی از این میان به کشورهای همسایه آواره شدند. به گفته سید عسکر موسوی: «هزاران مرد، زن و کودک هزاره در بازارهای کابل و قندهار به عنوان برده فروخته شدند، در حالی که برج های متعدد سر انسان از شورشیان شکست خورده ساخته شد تا هشداری برای دیگران باشد که ممکن است حاکمیت امیر را به چالش بکشند.» هزاره ها در این دوران دارایی ها، منازل و مراتع و نیز بخش قابل توجه ای از زمین های قابل کشت خود را از دست دادند. لغو برده داری. امان الله خان در دهه ۱۹۲۰ برده داری را ممنوع ساخت و تا زمان لغو رسمی برده داری در سال ۱۹۲۳ میلادی، حدود ۷۰۰ برده در کابل وجود داشته که به آنها "بیگار" گفته می
شدند. بردگان زیر دوازده سال به قیمت ۵۰ روپیه و بردگان بالای دوازده سال ۳۰ روپیه فروخته می شدند. اکثر خانواده های ثروتمند حداقل یک یا دو برده داشتند و مرسوم بود که آنها را به عنوان هدیه مبادله کنند. غلامان مرد اغلب به عنوان "غلام" و زن به عنوان کنیز (کنیزان "خانگی) یا «surriyat»" "(" اشاره به صیغه) نامیده می شدند. امان الله خان در قانون اساسی ۱۹۲۳ برده داری را در افغانستان ممنوع کرد، اما این عمل سال ها به طور غیررسمی ادامه داشت. آرورا نیلسون سوئدی که در سالهای ۱۹۲۶–۱۹۲۷ در کابل زندگی می کرد، در خاطرات خود وقوع برده داری در کابل را شرح داده است و همچنین چگونگی فرار یک زن آلمانی، بیوه مردی آفریدی به نام عبدالله خان را که به این کشور فرار کرده بود. این بیوه با فرزندانش از جانشین شوهر فقیدش، در حراجی عمومی فروخته شد و با خرید سفارت آلمان به قیمت ۷۰۰۰ مارک، آزادی خود را به دست آورد. برده داری مدرن در افغانستان. افغانستان آسیب پذیرترین کشور در برابر برده داری مدرن در آسیا و اقیانوسیه است و دومین کشور از لحاظ شیوع برده داری مدرن در منطقه است. بعد از به قدرت رسیدن طالبان، آسیب پذیری در برابر برده داری مدرن افزایش یافت
ه است. طالبان نه تنها برای مبارزه با برده داری مدرن اقدامی انجام نداده اند. بلکه، برخی گزارش ها نشان می دهند که طالبان برخی از اشکال برده داری مدرن را تداوم می بخشند، برای مثال ازدواج های اجباری و استخدام کودکان سرباز.البته باید اشاره کنیم که اشکال برده داری که توسط طالبان اجرا می شود به ویژه مدرن نیستند. ازدواج زودهنگام و اجباری دختران، کار اجباری و برده داری کودکان، آدم ربایی و ناپدید شدن کسانی که علیه حکومت سخن می گویند، و محرومیت از حقوق و آزادی های اولیه انسانی در واقع اشکال باستانی کنترل و سرکوب است.کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان در گزارشی اعلام کرد که در حال حاضر بیش از یک سوم کودکان افغان برای حمایت از خانواده خود مشغول کار هستند. این سازمان اظهار کرد که این کودکان عمدتاً در بخش هایی مانند مشاغل خانگی، قالی بافی، استخراج نمک و خشت پزی کار می کنند. در همین حال، سازمان بین المللی کار می گوید که تقریباً ۱٫۱ میلیون کودک در افغانستان مشغول کارهای شاقه هستند.میتوان گفت این موارد باعث افزایش مهاجرت می شوند؛ زیرا مردم به دنبال فرار از سلطه طالبان هستند، و در این میان احتمالاً فرصت هایی را برای قاچاقچیان ایج
اد می کند که این یعنی فراهم شدم فرصت برای قاچاق انسان و قاچاق انسان یکی دیگر از انواع برده داری است.در گزارشی که توسط وزارت امور خارجه ایالات متحده در مورد قاچاق انسان منتشر شد اعلام شد، قاچاقچیان انسان قربانیان را در افغانستان مورد سوء استفاده قرار می دهند. و اکثر قربانیان قاچاق افغان، کودکانی هستند که عمدتاً پسران بین ۱۳ تا ۱۸ سال و اغلب بدون همراه، توسط خانواده هایشان مجبور می شوند تا برای کار به سایر نقاط افغانستان یا خارج از کشور به ترکیه، ایران و پاکستان برای حمایت از خانواده های شان مهاجرت کنند.
هنولوژی () به کسی اشاره دارد که به درک فیض و صدور فیض در فلسفه فلوطین اهتمام می ورزد. راینر شورمان آن را به عنوان «متافیزیک تعالی» توصیف می کند که فراتر از عقل است. حوزه های تحقیق. اصطلاح Henology به فلسفه ای اشاره دارد که حول محور یک حقیقت واحد است، مانند فلسفه های افلاطون و فلوطین و آنهایی که به دنبال درک معرفت و حقیقت هستند (مانند کانت و دکارت). منابع. John N. Deely (2001). Four Ages of Understanding. ISBN 978-0-8020-4735-9. Retrieved May 16, 2009.1 2.Schürmann, Reiner; Lily, Reginald (2003). Broken Hegemonies. Bloomington, Indiana: Indiana University Press. pp. 143–144. ISBN 0-253-34144-2. Retrieved 25 March 2017.
پرندگان شیرجه زن ، پرندگانی هستند که برای گرفتن ماهی یا طعمه های دیگر در آب فرومی روند. این گونه پرندگان ممکن است از حالت پرواز وارد آب شوند، مانند پلیکان ها، گانت ها و نوک سرخ ها. یا ممکن است از سطح آب شیرجه بزنند، مانند اردک های شیرجه زن، باکلان ها و پنگوئن ها. نظریه این است که آن ها از پرندگانی که پیش تر برای شنا سازگار شده بودند تکامل یافته اند و به سازگاری هایی مانند پاهای پره دار یا پرده دار برای رانش مجهز شده بودند. پرندگان شیرجه زن با پای پروانه ای. برخی از پرندگان شیرجه زن، به عنوان مثال باخترمرغان منقرض شده دورهٔ کرتاسه، خود را با پاهای خود به حرکت درآوردند. آن ها پرندگانی بزرگ، ساده و بدون پرواز با دندان هایی برای گرفتن طعمه های لغزنده بودند. امروزه باکلان ها (خانواده Phalacrocoracidae)، غواص ها (Gaviidae) و کشیم ها (Podicipedidae) گروه های اصلی پرندگان غواص هستند که با پای پروانه ای (Foot-propelled) حرکت می کنند. پرندگان شیرجه زن با بال پروانه ای. دیگر پرندگان شیرجه زن بال پروانه ای (Wing-propelled) هستند، به ویژه پنگوئن ها (پنگوئن سانان)، زیرآبروک ها ("Cinclus") و ماهی گیرک ها (Alcidae). پرندگان
شیرجه زن. گردن پرندگان از بالا شیرجه زن (plunge-diving birds) نیز منحصر به فرد است. پرندگان شیرجه زن می توانند از ارتفاع ۴۵ متری شیرجه بزنند و به سرعت تا ۲۴ متر بر ثانیه بدون آسیب می رسند. گردن آن ها در هنگام شیرجه زدن نقش مهمی ایفا می کند. عضله گردن آن ها در طول فرایند ضربه منقبض می شود و تاندون ها به عنوان یک نیروی تثبیت کننده در طول شیرجه به استخوان ها کشش وارد می کنند. این به آن ها اجازه می دهد تا بتوانند با خیال آسوده شیرجه بزنند، غواصی عمیق تری داشته باشند و در نتیجه حجم آب در دسترس پرندگان را افزایش دهند و در عین حال شکار را غافلگیر کنند. پرندگان شیرجه زن از بالا به دلیل سازوکار شیرجه زدن، از آن هایی که از روی سطح آب شیرجه می زنند، کمتر شیرجه می زنند.
کالج فرانکلین یک کالج خصوصی هنرهای لیبرال در فرانکلین، ایندیانا است. این دانشگاه در سال ۱۸۳۴ تأسیس شد و دارای یک پردیس جنگلی به وسعت ۲۰۷ هکتار شامل زمین های ورزشی و یک جنگل زیست شناسی ۳۱ هکتاری است. در سال ۱۸۴۲، کالج شروع به پذیرش زنان کرد و به اولین مؤسسه آموزشی مختلط در ایندیانا و هفتمین مؤسسه در کشور تبدیل شد. کالج فرانکلین از لحاظ تاریخی وابستگی خود را به کلیساهای باپتیست آمریکایی ایالات متحده حفظ کرده است. کالج فرانکلین در ابتدا به عنوان مؤسسه کار باپتیست تأسیس شد. تالار اصلی قدیمی و تالار شرک در سال ۱۹۷۵ در فهرست آثار ملی آمریکا به ثبت رسید.
نظرسنجی منتقدان ایندی وایر () یک نظرسنجی سالانه توسط ایندی وایر است که بهترین فیلم های آمریکایی و بین المللی را در رتبه بندی ۱۰ فیلم در ۱۵ دسته مختلف شناسانده می شود. برندگان با رای منتقدان ایندی وایر و دیگر منتقدان دعوت شده از سراسر جهان انتخاب می شوند. این نظرسنجی در سال ۲۰۰۶ آغاز شد.
انجمن جلوه های بصری () یک سازمان صنعت سرگرمی است که نمایانگر متخصصان جلوه های بصری از جمله هنرمندان، انیماتورها، فناوران، مدل سازان، مربیان، رهبران استودیو، سرپرستان، متخصصان روابط عمومی/بازاریابی و تولیدکنندگان فیلم، تلویزیون، تبلیغات، موزیک ویدیوها و بازی های ویدیویی است. حدود ۴۰۰۰ عضو در ۴۲ کشور جهان دارد.
دارکوب سه انگشته آمریکایی ، یک دارکوب با جثه متوسط (خانواده Picidae) است که بومی آمریکای شمالی است. زادآوری. زیستگاه زادآوری جنگل های مخروطی در غرب کانادا، آلاسکا و غرب ایالات متحده است. همچنین در نقاط مختلف شبه جزیره بالای میشیگان زادآوری کرده است و پنج بار در مینه سوتا زادآوری کرده است. ماده ۳ تا ۷ تخم می گذارد اما اغلب ۴ تخم در یک حفره لانه در مخروطیان مرده یا گاهی یک درخت یا تنه زنده می گذارد. هر جفت در سال یک لانه جدید حفاری می کند. دارکوب های سه انگشته به جنگل های آشفته و قدیمی متکی هستند و به شدت با هجوم سوسک های صنوبر فعال مرتبط هستند، درختان آلوده به سوسک برای دارکوب ها و دیگر گونه هایی که به حفره هایی که حفاری می کنند، مهم هستند.
تب زمین گیری () یا تب تصاحب زمین، عبارت از رویدادی است مرتبط با زمین های تحت قوانین اسکان کشاورزان که پیش تر در ایالات متحده محدود شده بودند و می توانستند «بر اساس نخستین ورود توسط پیشگامان آمریکایی و اسکان آنها در آنجا» متعلق به شخص متصرف گردند. زمین ها بر اساس مولفه های مختلفی همچون «اولین حضور»، «پیشنهاد» یا «قرعه کشی» واگذار می گردیدند. متصرفان «صرف نظر از اینکه چگونه به تصرف خود دست یافته اند» زمین متصرفی را از ادارهٔ کل زمین های ایالات متحده خریداری می کردند. در دوران تب زمین اکلاهما در مجموع ۷ مسابقه برای تصاحب زمین ها برگزار شد که اولین و مشهورترین آنها، تب زمین ۲۲ آوریل سال ۱۸۸۹ بود. در جریان تب زمین گیری ۱۶ سپتامبر سال ۱۸۹۳ که به نام "معبر چروکی" مشهور شد «در مجموع بالغ بر ۸٬۱۴۴٬۶۸۲٫۹۱ هکتار زمین چروکی ها برای سکونت پیشگامان گشایش یافت.» این تب زمین گیری در نهایت «تبدیل به بزرگ ترین تب تصاحب زمین در تاریخ ایالات متحده گردید» که از دیدگاه اندازه و مقیاس، تقریباً ۴ برابر تب زمین گیری آوریل سال ۱۸۸۹ بود. از تب زمین گیری سال ۱۸۹۵ که برای تحدید اراضی مردمان کیکاپو به اجرا گذاشته شد نیز به عنوان آخرین تب
تصاحب زمین یاد می شود. در جریان اجرای مسابقهٔ تصاحب زمین، مشکلات زیادی نیز وجود داشت و دولت فدرال این شیوهٔ اجرا شده را «راهی ناکارآمد برای توزیع زمین بین مهاجران و پیشگامان احتمالی می دانست.» پس از آن نیز، روش های دیگری همچون «مزایده» و «پیشنهادهای مهر و موم شده» برقرار گردید.
دارکوب پشت سیاه ، که همچنین به عنوان دارکوب سه انگشته شمالگان شناخته می شود، یک دارکوب با اندازه متوسط ( و ساکن جنگل های آمریکای شمالی است. پرهای افراد بالغ روی سر، پشت، بال ها و دمگاه سیاه است. آنها از گلو تا شکم سفید هستند. پهلوها سفید با نوارهای مشکی هستند. دم آنها سیاه با پرهای بیرونی سفید است. عنصری از دوشکلی جنسی در پر و بال وجود دارد که نر بالغ دارای کلاه زرد است. برخلاف تمام دارکوب های دیگر (به جز دارکوب های سه انگشته آمریکایی و اوراسیایی)، این گونه دارای پاهای سه انگشته است. اندازه ها:
جاناتان مایکل میجرز (؛ زادهٔ ۷ سپتامبر ۱۹۸۹) بازیگر آمریکایی است. او نخست با بازی در فیلم مستقل "آخرین مرد سیاه پوست در سان فرانسیسکو" (۲۰۱۹) نگاه عموم را به خود جلب کرد و با بازی در مجموعهٔ تلویزیونی "لاوکرفت کانتری" (۲۰۲۰) که برایش نامزد جایزهٔ امی ساعات پربیننده شد، به شهرت بیشتری رسید. او همچنین چهره های تاریخی را در فیلم وسترن "هرچه قوی تر، سخت تر زمین می خوری" (۲۰۲۱) و "از خودگذشتگی" (۲۰۲۲) به تصویر کشید. میجرز از سال ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۳، نسخه های متفاوتی از شخصیت کمیک کانگ فاتح را در دنیای سینمایی مارول ایفا کرد. در ۱۸ دسامبر ۲۰۲۳، میجرز به دلیل تعرض و آزار علیهٔ دوست دختر سابقش، مجرم شناخته شد. این محکومیت باعث شد مارول استودیوز در همان روز روابط خود را با میجرز قطع کند و او را از پروژه های آیندهٔ این شرکت کنار بگذارد. زندگی شخصی. میجرز یک فرزند دختر دارد. در ۲۵ مارس ۲۰۲۳، میجرز به اتهام تجاوز، خفه کردن و آزار و اذیت، ناشی از اختلاف خانگی با یک زن ۳۰ ساله، متهم و دستگیر شد. به گفتهٔ پلیس شهر نیویورک، زن «از ناحیه سر و گردنش جراحات جزئی دیده و با وضعیت پایدار به بیمارستان منطقه منتقل شد.» او در آن روز از بازد
اشت آزاد شد، و سخنگوی او این اتهامات را رد کرد و گفت که میجرز «هیچ اشتباهی مرتکب نشده است… ما مشتاقانه منتظر اثبات بی گناهی او و شفاف سازی این موضوع هستیم.» در ۱۸ دسامبر ۲۰۲۳، میجرز به عنوان مجرم شناخته شد. اتهامات او شامل یک مورد تعرضِ بی ملاحظه درجه سه و آزار به منزلهٔ نقض قانون می شد. او از اتهامات دیگری از جمله ضرب و شتم و آزار به بدترین نوع تبرئه شد. صدور حکم برای ۶ فوریهٔ ۲۰۲۴ تعیین شده است. این محکومیت باعث شد مارول استودیوز او را از پروژه های آیندهٔ این شرکت کنار بگذارد.
لشکر ۱ پیاده () لشکر پیاده نظام نیروی زمینی ارتش خلق کره است، که در سال ۱۹۴۸ تأسیس شد. ستاد فرماندهی و پادگان لشکر ۱ پیاده در شهر کوسانگ، استان کانگوون قرار دارد. در طول حملات اولیه جنگ کره در سال ۱۹۵۰، لشکر اول بخشی از پیشروی کره شمالی از سئول به تائجون بود. این لشکر در نبرد پیرامونی پوسان جنگید.
لشکر ۲ پیاده () لشکر پیاده نظام نیروی زمینی ارتش خلق کره است، که در سال ۱۹۴۶ تأسیس شد. لشکر دوم پیاده نظام، یک تشکیلات نظامی از ارتش خلق کره (کره شمالی) بود که در طول جنگ کره جنگید. زمان تشکیل اولیه این واحد مشخص نیست، با این حال، اعتقاد بر این است که بین سال های ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۷ تشکیل شده است. این لشکر رسماً در فوریه ۱۹۴۸ در نامان تحت فرماندهی سرلشکر کانگ کون با مجموع ۱۴۰۰۰ سرباز فعال شد.
پا (در لاتین pes به معنی پا است)، یک اصطلاح جانورشناسی برای بخش انتهایی اندام عقبی جانوران چهاراندامان است. این بخشی از اندام اپنج انگشتی است که شامل استخوان کف پا و انگشتان (بند انگشت ها) می شود. در طول تکامل، شکل های مختلفی به خود گرفته و کارکردهای مختلفی را انجام داده است. می توان آن را با پای نخستی ها، اندام عقبی تحتانی جانوران سم دار، بخش پایینی پای دایناسورها از جمله پرندگان یا پنجه عقبی نشان داد. همچنین در «پنجه» عقب خزندگان دریایی منقرض شده مانند نزدیک سوسماران نشان داده شده است. کهن ترین انواع چهارپایان، هفت یا هشت انگشت داشتند.
هاروی ولمن (; – ) سیاست مدار اهل ایالات متحده آمریکا بود که از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۷۹ به عنوان بیست و ششمین فرماندار داکوتای جنوبی خدمت کرد.
از خودگذشتگی یک فیلم زندگی نامه ای، درام و جنگی آمریکایی محصول سال ۲۰۲۲ به نویسندگی جیک کرین و جاناتان استوارت و کارگردانی جی. دی. دیلارد است. این فیلم بر اساس کتاب از خودگذشتگی: داستانی حماسی از قهرمانی، دوستی و فداکاری نوشته آدام ماکوس است که رفاقت بین افسران نیروی دریایی جسی براون و توماس جی هادنر جونیور در طول جنگ کره را بازگو می کند. در این فیلم جاناتان میجرز، گلن پاول، کریستینا جکسون، جو جوناس، نیک هارگرو، اسپنسر نویل و توماس سادوسکی ایفای نقش می کنند. این فیلم اولین بار در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو در آی مکس در انتاریو پلیس در ۱۲ سپتامبر ۲۰۲۲ به نمایش درآمد و در ۲۳ نوامبر ۲۰۲۲ اکران شد. و بازخورد مثبتی از منتقدان دریافت کرد، ولی در گیشه با شکست مالی مواجهه شد. داستان. داستان واقعی حول محور خلبانان جنگنده زبده جسی براون و توماس جی هادنر جونیور می چرخد که در طول جنگ کره به معروف ترین وینگمن های نیروی دریایی ایالات متحده تبدیل شدند. تولید. فیلمبرداری در ۴ فوریه ۲۰۲۱ در ساوانا، جورجیا آغاز شد. موسیقی. چاندا دنسی، فارغ التحصیل مدرسه موسیقی یوسی سی تورنتون، موسیقی متن فیلم را می سازد، که توسط (لیک شور ر
اکرس) منتشر شده است. بازخوردها. پاسخ انتقادی. در وب سایت جمع آوری نقد راتن تومیتوز بر اساس برسی ۹۰ رای دارای امتیاز ۶٫۸ از ۱۰ مثبت هستند. اجماع منتقدان این وب سایت می گوید: «با ارج نهادن به تاریخ زندگی واقعی و در عین حال ارائه درام تأثیرگذار، این فیلم یک فیلم بیوگرافی سرراست است که با بازی های برجسته از بازیگران با استعداد بالا رفته است». در متاکریتیک، که از میانگین وزنی استفاده می کند، بر اساس رای ۲۷ منتقد، امتیاز ۶۶ از ۱۰۰ را به این فیلم اختصاص داد که نشان دهنده «بررسی های عموماً مطلوب» است. گیشه. این فیلم یک بمب گیشه در نظر گرفته می شود. به طورکلی کم درآمدترین باکس آفیس آخر هفته در چند دهه منتشر شد. پیش بینی می شد از ۳٫۴۰۰ سینما در حدود ۷ تا ۸ میلیون دلار فروش داشته باشد. آخر هفته افتتاحیه پنج روزه آن. این فیلم در روز اول اکران ۱٫۸ میلیون دلار به دست آورد که شامل ۶۱۵٫۰۰۰ دلار از پیش نمایش های سه شنبه شب بود.
برده داری و تاریخش دارای ریشه های ساختاری میراث برده شده از تاریخ پیش از ظهور اسلام در شبه جزیره عربستان بوده است. با این وجود، تاریخ معاصر برده داری در عربستان سعودی از منطقه حجاز شروع می شود. حجاز تقریباً ۱۲٪ از کل مساحت عربستان سعودی را در بر می گیرد و در سالهای ۱۵۱۷–۱۹۱۸ تحت امپراتوری عثمانی قرار داشت و به این ترتیب اسماً از قوانین عثمانی پیروی می کرد. پس از سقوط امپراتوری عثمانی، پادشاهی حجاز و سپس عربستان سعودی به یک کشور مستقل تبدیل شدند و در دوره میان دوجنگ به عنوان مرکز تجارت برده در سطح بین المللی شناخته می شدند. پس از جنگ جهانی دوم، فشار فزاینده بین المللی در نهایت منجر به لغو رسمی برده داری شد. برده داری در عربستان به طور رسمی در سال ۱۹۶۲ میلادی لغو شده اما شایعات غیررسمی بنا بر وجود برده داری در این کشور همچنان وجود دارد. پیش زمینه. منطقه عربستان سعودی امروزین بین سال های ۱۵۱۷ و ۱۹۱۸ میلادی اسماً تحت سلطه امپراتوری عثمانی قرار داشت و به همین دلیل در رابطه با برده داری و تجارت برده حداقل اسماً از از قوانین دیگر امپراتوری عثمانی پیروی می کرد. در سال ۱۹۰۸ میلادی، امپراتوری عثمانی به طور اسمی برده دا
ری را لغو کرد، اما این قانون در شبه جزیره عربستان توسط مقامات عثمانی اجرا نشد. تجارت برده داری. پس از جنگ جهانی اول، در عربستان یک کشور مستقل به نام پادشاهی حجاز (۱۹۱۶–۱۹۲۵) تشکیل شد. حجاز خود را ملزم به اطاعت از قوانین و معاهدات امضا شده توسط امپراتوری عثمانی در مورد برده داری و تجارت برده نمی دانست. در دوران میان دوجنگ، پادشاهی حجاز در سطح بین المللی به عنوان یک مرکز منطقه ای تجارت برده شناخته می شد. تجارت برده دو راه عمده به حجاز داشت. برده های آفریقایی عمدتاً از سودان و اتیوپی قاچاق می شدند. در درجه اول کودکان و زنان جوان توسط والدینشان به عنوان خراج به رهبران و اربابان قبایل اتیوپیایی داده می شدند و آنان کودکان را به تاجران برده می فروختند. به والدین گفته می شد که قرار است فرزندانشان به عنوان برده در عربستان زندگی بهتری داشته باشند. برده ها از طریق ساحل به برده داران عرب تحویل داده می شدند و از طریق دریای سرخ به جده فرستاده می شدند. مسیر دوم تجارت برده داری به حج متصل بود. تاجران برده عمدتاً زنان و کودکان را به عنوان «همسر»، «خدمتکار» و «زائر» قاچاق می کردند، در صورتی که پس از ورود فروخته می شدند. قربانی
ان این مسیر قاچاق گاهی فریب می خوردند و به بهانه های واهی به حج می رفتند. برده فروشان زنان را با ازدواج به حجاز و سپس به حج می بردند و سپس به خانواده هایشان می گفتند که زنان در سفر مرده اند. به همین ترتیب، والدین فرزندان خود را با این تصور که برده فروشان، فرزندان خود را به حج به عنوان «خدمتکار» یا «دانش آموز» می بردند، به تاجران برده می سپردند. این دسته از قربانیان قاچاق برده داری از سراسر جهان اسلام تا هند شرقی و چین آمده بودند. برخی از مسافران خادمان یا همراهان فقیر خود را در سفر حج فروختند تا هزینه سفر خود را بپردازند. در دهه های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ میلادی گزارش شد که سومین مسیر بردگان بلوچ از بلوچستان و از طریق عمان و کشورهای حاشیه خلیج فارس به عربستان سعودی ارسال شده. گزارش شده است که برخی از بلوچ ها برای رهایی از فقر خود یا فرزندانشان را به تاجران برده می فروختند. از آنجایی که کارگران مزدبگیر نادر بودند، پادشاهی حجاز بردگان زیادی داشت. تخمین زده شده که در سال ۱۹۳۰ میلادی، ده درصد از جمعیت مکه برده بودند. بسیاری از برده ها به عنوان خدمتکاران خانگی و خواجه های حرمسرا استفاده می شدند، اما می توانستند به عنوان صنعت
گر، ملوان، غواص مروارید، ماهی گیر، چوپان و سوارکاران شتر نیز استفاده شوند. از آنجایی که بردگان فاقد پیوندهای وفاداری به سایر قبیله ها در نظام سختگیرانه قبیله ای بودند، توسط اربابان شان به عنوان یک سرمایه گذاری خوب در نظر گرفته می شدند و به عنوان خدمتکار محبوب بودند. بسیاری از مردان مزیت خرید صیغه را به جای ازدواج با زن آزاد می دیدند. زنان مسیحی جاوه یا چینی به عنوان صیغه ارزش گذاری می شدند و ۵۰۰ دلار فروخته می شدند. این در حالی بود که زنان آفریقایی به یک پنجم قیمت یعنی ۱۰۰ دلار فروخته می شدند. در سال ۱۹۴۳ میلادی، گزارش شد که دختران بلوچ از طریق عمان به مکه فرستاده می شدند. این اقدام به این دلیل بود که دختران بلوچ به عنوان صیغه به دلیل در دسترس نبودن دیگر دختران قفقازی محبوب بودند و به قیمت ۳۵۰ تا ۴۵۰ دلار فروخته می شدند. فعالیت ها علیه تجارت برده داری. امپراتوری بریتانیا با گشت زنی در دریای سرخ با تجارت برده مبارزه می کرد و با امضای کنوانسیون برده داری در سال ۱۹۲۶، موظف به مبارزه با برده داری و تجارت برده در تمام سرزمین های تحت کنترل مستقیم یا غیرمستقیم امپراتوری بریتانیا بود. مانند بقیه کشورهای خلیج فارس، ان
گلیسی ها کنترل خود بر منطقه را برای انجام کاری در مورد برده داری و تجارت برده کافی نمی دانستند؛ بنابراین، سیاست بریتانیا این بود که به جامعه ملل اطمینان دهد که منطقه از همان معاهدات ضد برده داری که توسط بریتانیا امضا شده بود پیروی می کند، اما همزمان از هرگونه بررسی بین المللی در منطقه که ممکن بود که این ادعاها را رد کند جلوگیری می کرد. با این حال، اقدمات بریتانیا تأثیر چندانی بر این تجارت نداشت. تاجران برده به مقامات استعماری اروپایی اعلان می کردند که برده ها در واقع «همسران، فرزندان، خدمتکاران یا همتایان حجاج» آنها هستند، و خود قربانیان نیز به این موضوع متقاعد شده بودند که در واقع به عنوان برده از آنان استفاده نخواهد شد. از آنجایی که کنسولگری بریتانیا در دهه ۱۸۷۰ در جده افتتاح شد، انگلیسی ها از امتیازات دیپلماتیک خود استفاده کردند تا بردگانی را که برای درخواست پناهندگی به کنسولگری بریتانیا فرار می کردند را آزاد کنند. بردگان سلطنتی ولی از این حق مستثنی بودند. کنسولگری فرانسه، ایتالیا و هلند نیز از حق خود استفاده کردند تا بردگانی را که به کنسولگری خود می رسیدند به عنوان پناهنده بازگردانند. اما فعالیت فرانسه و
ایتالیا بسیار محدود بود و فقط هلندی ها به اندازه انگلیسی ها حاضر به استفاده از این حق بودند. هر برده ای که می توانست به دفتر کنسولی یا کشتی متعلق به یک قدرت خارجی برسد، می توانست از حق آزادی با درخواست پناهندگی استفاده کند. اکثر بردگانی که از این حق استفاده کردند، شهروندان مستعمرات این کشورها بودند که بدون اطلاع از اینکه در بدو ورود به عنوان برده فروخته می شوند، به عربستان سفر کرده بودند. فعالیت های اختصاری کنسول گران خارجی با همکاری رسمی مقامات عربی مواجه شد، اما مردم محلی آن را به شدت مورد بی مهری قرار می دادند، و معمول بود که بردگانی که به دنبال پناهندگی بودند در فاصله زمانی بین درخواست پناهندگی ناپدید می شدند و زمانی برای کنسول گرها نبودند تا آنها را از راه آبی خارج کنند. برده داری و تجارت برده در شبه جزیره عربستان و به ویژه در عربستان سعودی (پادشاهی حجاز) مورد توجه جامعه ملل قرار گرفت و به ایجاد کنوانسیون برده داری در سال ۱۹۲۶ کمک کرد که بریتانیا را ملزم به مبارزه با تجارت برده در این منطقه کرد. بین سال های ۱۹۲۸ و ۱۹۳۱ میلادی، مشاوره بریتانیا در جده به ۸۱ نفر کمک کرد که ۴۶ نفر به سودان و ۲۵ نفر به ماساوا