Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
انگل هایی مانند میکسوسپوریا و میکروسپوریدیا را شامل نمی شد. به طور کلی، حفاظت از گونه ها و زیستگاه های آنها یک ضرورت است، و نباید به عنوان عاملی که باعث انقراض می شود، تلقی شود. در واقع، حفاظت از گونه ها به حفظ تنوع زیستی و سلامت زیست محیطی کمک می کند و از انقراض گونه های بیشتری جلوگیری می کند. گونه های در معرض خطر انقراض به این دلیل در معرض خطر انقراض قرار دارند که تعداد کمی جفت زاد و ولد در آنها باقی مانده است. حفاظت، مدیریت برنامه ریزی شده اکوسیستم ها برای افزایش تنوع زیستی و محافظت از ذخایر ژنی است. مثال ها. شپش تریکودکتید راسوی پاسیاه چندین بار در منابع علمی به عنوان انگلی که در طول برنامه پرورش در اسارت میزبان منقرض شده است، ذکر شده است. با این حال، به احتمال زیاد این انگل هرگز به عنوان گونه ای جداگانه از "Neotrichodectes minutus" وجود نداشته است.
صید ضمنی آب بازسانان یا صید بی هدف آب بازسانان، به صید تصادفی آب بازسانان غیرهدف مانند دلفین ها، گرازهای دریایی و نهنگ ها توسط شیلات تجاری گفته می شود. صید ضمنی می تواند ناشی از گیر افتادن در تورها و نخ های ماهیگیری، یا صید مستقیم توسط قلاب یا در تورهای ترال باشد. شدت و فراوانی صید ضمنی آب بازسانان رو به افزایش است. این روند احتمالاً به دلیل فشارهای ناشی از رشد جمعیت انسان بر محیط زیست، محبوبیت روزافزون غذاهای دریایی و تجاری سازی ماهیگیری در اعماق دریا با گسترش عملیات به آب هایی که قبلاً محافظت شده بودند، ادامه خواهد یافت. این کشتی های ماهیگیری تجاری به صورت مستقیم و غیرمستقیم با آب بازسانان در تماس هستند. نمونه ای از تماس مستقیم، تماس فیزیکی آب بازسانان با تورهای ماهیگیری است. تماس غیرمستقیم از طریق زنجیره های غذایی دریایی رخ می دهد که توسط ماهیگیران تجاری بی ثبات شده اند و جمعیت ماهی های محلی را که آب بازسانان برای غذا به آنها متکی هستند، به شدت کاهش می دهند. در شیوه های ماهیگیری تجاری، آب بازسانان به عنوان صید ضمنی صید می شوند اما به دلیل ارزششان به عنوان غذا یا طعمه، نگهداری می شوند. روند صید ضمنی. به طور
کلی، صید جانبی نهنگ در حال افزایش است. بیشتر صید جانبی نهنگ های جهان در گیل نت ماهیگیری. میانگین صید جانبی سالانه در ایالات متحده تنها از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۹ ۶۲۱۵ پستاندار دریایی بود که دلفین ها و ماهی های دریایی نهنگ های اصلی در شبکه های گیلن بودند. بر اساس مشاهده جهانی صید جانبی ماهیگیری ایالات متحده، حدود ۶۵۳٬۳۶۵ پستاندار دریایی، شامل ۳۰۷٬۷۵۳ نهنگ ها و ۳۴۵۶۱۱ پنیپد از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۴ دستگیر شدند. در حالی که تورهای گوشگیر نگرانی اصلی هستند، انواع دیگر تورها نیز مشکل ایجاد می کنند: تورهای ترال، تورهای کیسه ای، تورهای ساحلی، تورهای ماهیگیری با قلاب بلند و تورهای ماهیگیری شناور. تورهای ماهیگیری به دلیل میزان بالای صید ضمنی شناخته شده اند و بر همه آب بازسانان و سایر گونه های دریایی تأثیر می گذارند. آنها برای نهنگ های کوچک دندانه دار ("Odontocetes") و نهنگ های عنبر و همچنین سایر مهره داران دریایی مانند کوسه ها، پرندگان دریایی و لاک پشت های دریایی کشنده هستند. بسیاری از شیلات ها به طور معمول از تورهای ماهیگیری با اندازه ای بیش از حد مجاز اتحادیه اروپا (۲٫۵) استفاده می کنند. کیلومتر/قایق. این تورهای غیرقانونی ماهیگ
یری، به ویژه در مناطق مهم تغذیه و تولید مثل آب بازسانان، یک مشکل اساسی است. یک برنامه کشتار کوسه در کوئینزلند، که از سال ۱۹۶۲ تقریباً ۵۰٬۰۰۰ کوسه را کشته است، هزاران دلفین را نیز به عنوان صید ضمنی کشته است. برنامه های «کنترل کوسه» در هر دو ایالت کوئینزلند و نیو ساوت ولز از تورهای کوسه و طناب های طبل استفاده می کنند که دلفین ها را گیر انداخته و می کشند. برنامه «کنترل کوسه» کوئینزلند در سال های اخیر بیش از ۱۰۰۰ دلفین را کشته است، و از سال ۲۰۱۴ حداقل ۳۲ دلفین در کوئینزلند کشته شده اند. یک برنامه کشتار کوسه در کوازولو-ناتال، آفریقای جنوبی، حداقل ۲۳۱۰ دلفین را کشته است. آب بازسانان در معرض خطر. صید ضمنی به عنوان یک تهدید اصلی برای همه آب بازسانان شناخته می شود. آب بازسانان زیر در معرض خطر بالای گیر افتادن در تورهای گوشگیر هستند: دلفین های گوژپشت اقیانوس اطلس. دلفین گوژپشت اقیانوس اطلس ("Sousa teuszii") بومی غرب آفریقا است. چندین ذخیره با اعدادی از ده ها تا چند صد شناسایی شده اند. تخمین فراوانی وجود ندارد. شکاف هایی در گسترهٔ گونه ای و از این رو توزیع آنها مشهود است. صید ضمنی فقط در چند کشور غرب آفریقا ثبت شده است.
برای تعیین وجود/عدم وجود دلفین های گوژپشت در محدوده تاریخی آنها، باید بررسی ها و ارزیابی هایی انجام شود. برای نجات این گونه باید اقدامات حفاظتی انجام شود. از آنجا که بسیاری از مردم در دریا زندگی می کنند، بستن کامل تورهای گوشگیر امکان پذیر نیست. برخی مناطق ممکن است به عنوان مناطق ممنوعه برای ماهیگیری با تور گوشگیر تعیین شوند. به دلیل تنوع گونه ای بالا، بوم گردی می تواند با موفقیت اجرا شود. نهنگ های بالن. نهنگ های بالن ("Mysticeti") اغلب در تورهای گوشگیر و در شیلاتی که از خطوط عمودی برای علامت گذاری تله ها و گلدان ها استفاده می کنند، صید می شوند. آب بازسانان بزرگی مانند نهنگ های گوژپشت و نهنگ های راست ممکن است پس از گرفتار شدن، تجهیزات خود را با خود ببرند. این موضوع، زخم های بزرگی را که نهنگ ها در امتداد ساحل اقیانوس اطلس ایالات متحده ایجاد می کنند، توضیح می دهد. تجزیه و تحلیل ها نشان می دهد که ۵۰ تا ۷۰ درصد از نهنگ های گوژپشت خلیج مین ("Megaptera novaeangliae") و نهنگ شکار اطلس شمالی ("Eubalaena glacialis") حداقل یک بار در طول زندگی خود گرفتار تله شده اند. نهنگ شکاری اقیانوس اطلس شمالی یکی از در معرض خطرترین
آب بازسانان بزرگ است؛ تنها ۳۰۰ تا ۳۵۰ عدد از آنها باقی مانده است. نهنگ های مینک ("Balaenoptera acutorostrata") نیز در معرض خطر هستند. گرازماهی های بورمایستر. گرازماهی بورمایستر ("Phocoena spinipinnis") یکی از سه گونه ای از آب بازسانان است که اغلب در پرو و شیلی به صورت غیرمستقیم صید می شوند. سالانه چندین هزار گراز دریایی فقط در پرو صید می شوند. به دلیل عدم توانایی تشخیص آنها در آب، صید ضمنی برای این گونه رایج است. بررسی ها نشان داده است که صید ضمنی همچنان در آن منطقه نگران کننده است و مشخص نیست که آیا جمعیت در حال کاهش است یا خیر. داده های قابل اعتماد، اقدامات حفاظتی و آگاهی عمومی، همگی فاقد چنین هستند. این گرازهای دریایی مرموز هستند و همین امر بررسی آنها را به چالش می کشد. همچنین تخمین میزان صید ضمنی دشوار است، زیرا گوشت گراز دریایی دیگر در بازارها فروخته نمی شود. گسترش ماهیگیری با ترال، جمعیت دلفین های کامرسون ("Cephalorhynchus commersonii") را در پاتاگونیا نابود کرد. ماهیگیری با ترال به مدت بیست سال به شدت گسترش یافت تا اینکه در سال ۱۹۹۷ از بین رفت. صید ماهی مرکب دریایی به دست مراکز صید دریایی افتاد که از ت
ورهای ترال دریایی استفاده می کنند که هم برای دلفین های معمولی منقار کوتاه و تیره و هم برای دلفین های کامرسون مضر است. امروزه تقریباً ۲۱۰۰۰ دلفین کامرسون باقی مانده است. دو گونه در این جمعیت شناسایی شده اند، اما اطلاعات ژنتیکی و میزان صید ضمنی آنها ناشناخته است. با گسترش شیلات ماهی کولی، ارزیابی جمعیت دلفین های کامرسون قبل از افزایش این شیلات ضروری است. عملیات فصلی ماهیگیری با تورهای گوشگیر ساحلی، شامل صید ضمنی آب بازسانان نیز می شود. در حال حاضر، هیچ تخمین شناخته شده ای از صید ضمنی با تورهای گوشگیر وجود ندارد. مشکل صید ضمنی در آرژانتین ماهیت سیاسی دارد. بهبود فناوری ماهیگیری، آگاهی عمومی و انجام یک بررسی گسترده در مورد تأثیر صید ضمنی بر جمعیت دلفین های کامرسون ضروری است. دلفین های لا پلاتا. دلفین لا پلاتا یا فرانسیسکانا ("Pontoporia blainvillei") به دلیل صید ضمنی، در معرض بیشترین تهدید برای آب بازسانان کوچک در جنوب غربی اقیانوس اطلس است. آنها فقط در آب های ساحلی آرژانتین، برزیل و اروگوئه یافت می شوند. این گونه برای اهداف مدیریتی و حفاظتی به چهار محدوده تقسیم شده است. این جمعیت ها از نظر ژنتیکی متفاوت هستند. م
یزان مرگ و میر برای FMU 4، ۱٫۶٪ و برای FMU 3، ۳٫۳٪ است، اما مشخص نیست که آیا این تخمین ها دقیق هستند یا خیر. بررسی های هوایی تاکنون در مورد تعداد جمعیت فرانسیسکاناها بی نتیجه بوده اند. برای اصلاح این وضعیت، به بررسی های بیشتر و همچنین تعهد سیاسی، کمپین های آگاهی بخشی و تکنیک های کاهش صید ضمنی نیاز است. گرازهای دریایی بندرگاه. صید تصادفی قابل توجهی در عملیات ماهیگیری وجود دارد. اغلب، گراز دریایی بندر ("Phocoena phocoena") به صورت تصادفی و ضمنی صید می شود (۱۰، ۱۱، ۱۲).تورهای گوشگیر تهدیدی جدی برای گرازماهی های بندرگاه محسوب می شوند، زیرا آنها به شدت مستعد گرفتار شدن در دام هستند. مطالعه ای توسط کاسول و همکارانش در غرب اقیانوس اطلس شمالی، میانگین نرخ افزایش سالانهٔ گرازماهی های بندری را با عدم قطعیت مرگ و میر اتفاقی و اندازهٔ جمعیت ترکیب کرد. مشخص شد که مرگ و میر تصادفی از مقادیر بحرانی فراتر رفته است، بنابراین نشان می دهد که صید ضمنی تهدیدی قابل توجه برای گرازماهی های بندرگاه است. گرازهای دریایی بندرگاه به دلیل عدم توانایی در تشخیص تورها قبل از برخورد، در تورها گیر می افتند. در سال ۲۰۰۱، ۸۰ گراز دریایی در بریتی
ش کلمبیا، کانادا، در ماهیگیری با تورهای گوشگیر ماهی سالمون کشته شدند. دلفین های هکتور و مائویی. در نیوزیلند، این دلفین ها میزان بالایی از گرفتاری در آب دارند. دلفین هکتور ("Cephalorhynchus hectori") بومی آب های ساحلی نیوزیلند است و حدود ۷۴۰۰ عدد از آن به وفور وجود دارد. جمعیت کوچکی از دلفین های هکتور در ساحل غربی جزیره ایزوله شده اند و به عنوان زیرگونه ای به نام دلفین مائویی اعلام شده اند. دلفین های مائویی ("Cephalorhynchus hectori maui") اغلب در تورهای ماهیگیری ثابت و قایق های ماهیگیری جفتی گرفتار می شوند و در نتیجه کمتر از ۱۰۰ عدد از آنها در طبیعت باقی مانده است. برای حفاظت، بخشی از محدودهٔ زیستگاه دلفین ها در ساحل غربی به روی صیادان با تورهای گوشگیر بسته شده است. دلفین های گوژپشت و پوزه بطری اقیانوس هند و آرام. امواج خروشان و تورهای گوشگیرِ فرورفته در کف اقیانوس، بزرگ ترین تهدید حفاظتی برای این دلفین ها در اقیانوس هند هستند. فقط در برخی مناطق، مانند زنگبار، ارزیابی هایی انجام شده است. شکار، تا سال ۱۹۹۶، جمعیت را کاهش داد و به کاهش آن کمک کرد. اکنون شکار با گردشگری زیست محیطی جایگزین شده است. در سال ۲۰۰۱ تخ
مین زده شد که بر اساس تکنیک های شناسایی تصویری و علامت گذاری مجدد، ۱۶۱ دلفین پوزه بطری ("Tursiops aduncus") و ۷۱ دلفین گوژپشت هند-آرام ("Sousa chinensis") باقی مانده اند. یک مطالعه بیش از ۱۶۰ مورد ابتلای ضمنی را از سال ۲۰۰۰ نشان داد. تقریباً ۳۰٪ از صید ضمنی در تورهای گوشگیر شناور و تورهای گوشگیر کف گرد انجام می شود. میزان مرگ و میر برای دلفین های پوزه بطری و گوژپشت به ترتیب حدود ۸٪ و ۵٫۶٪ است. کاهش صید ضمنی برای این گونه ها و برای اکوتوریسم ضروری است. دلفین های ایراوادی. بر اساس یک نظرسنجی در سال ۲۰۰۱، کمتر از ۷۰ دلفین ایراوادی ("Orcaella brevirostris") در منطقه بالایی تنگه مالامپایا در فیلیپین و تنها ۶۹ عدد در رودخانه مکونگ باقی مانده اند. آنها به شدت تحت تأثیر تورهای ماهیگیری و تجهیزات صید خرچنگ قرار گرفته اند، بنابراین در معرض خطر جدی انقراض هستند. تخمین زده می شود که مرگ و میر ناشی از صید ضمنی در مالامپایا ساوند ممکن است بیش از ۴٫۵٪ و در رودخانه مکونگ ۵٫۸٪ باشد. جمعیت به طرز چشمگیری در حال کاهش است. سطح فعلی صید ضمنی ناپایدار است و اقدامات کاهش صید ضمنی و همچنین نظارت سیستماتیک بلندمدت، به شدت مورد نیاز ا
ست. حذف تورهای ماهیگیری از مناطقی که استفاده زیادی از آنها می شود ضروری است و باید مشوق های اقتصادی برای مردم محلی فراهم شود.
عبدالحمید مینوچهر (۱۶ خرداد ۱۳۴۱ – ۲۳ خرداد ۱۴۰۴) در نورآباد ممسنی، فیزیک دان هسته ای ایرانی بود که در جریان حملات ۱۴۰۴ اسرائیل به ایران به همراه خانواده اش کشته شد. وی از ۱۴۰۱ تا زمان درگذشتش، رئیس دانشکده مهندسی هسته ای دانشگاه شهید بهشتی بود. زندگی. او پس از پایان تحصیلات خود در رشتهٔ مهندسی هسته ای و دریافت مدرک دکترا از دانشگاه مسکو، به عضویت هیئت علمی در دانشگاه شهید بهشتی درآمد. گرایش تخصصی او رآکتور بود و همچنین در حوزه های شبیه سازی هسته ای و طراحی سوخت های پیشرفته هسته ای فعال بود. مینوچهر پژوهش های گسترده ای در زمینهٔ افزایش بهره وری و ایمنی نیروگاه های هسته ای انجام داده بود. او از ۱۴۰۱ تا ترورش در خرداد ۱۴۰۴، ریاست دانشکده مهندسی هسته ای دانشگاه شهید بهشتی را برعهده داشت. او همچنین سردبیر نشریه الکترونیکی "فناوری و انرژی هسته ای" بود. دیدگاه ها. در سال ۱۳۸۲، مینوچهر، مخالفت خود را با پذیرش قطعنامه شورای حکام و پروتکل الحاقی اعلام کرد و آن را ناقض حاکمیت ملی دانست. او خواسته های آژانس، مانند دسترسی نامحدود به تأسیسات هسته ای و ارائه گزارش های دقیق را تحقیرآمیز توصیف کرد و هشدار داد که این مسیر به
فشارهای بیشتر و تضعیف استقلال کشور می انجامد. او همچنین خواستار خروج ایران از آژانس شد و تأکید کرد که پذیرش این روند به معنای پذیرش شکست است. به باور او، علم هسته ای با قدرت اقتصادی و سیاسی گره خورده و بدون حمایت نظامی، توسعه صنعتی کشور پایدار نخواهد بود. ترور. در جریان حملات ۱۴۰۴ اسرائیل به ایران، خانه مینوچهر مورد حمله قرار گرفت و وی به همراه خانواده اش کشته شد. پیکر او طی مراسمی در امامزاده صالح تهران دفن گردید.
تعهد اقلیمی این واقعیت را توصیف می کند که اقلیم زمین با تأخیر به عوامل تأثیرگذار (" نیروهای اقلیمی ") مانند رشد و حضور بیشتر گازهای گلخانه ای واکنش نشان می دهد. مطالعات تعهد اقلیمی تلاش می کنند تا میزان تغییر اقلیم آینده را که تحت فرض ثابت بودن یا در حال تغییر بودن سطح اجبار، «متحمل» می شود، ارزیابی کنند. سطح ثابتی که اغلب برای اهداف توضیحی استفاده می شود، به دلیل دو برابر یا چهار برابر نسبت به سطح پیش از صنعتی شدن یا سطح فعلی نیروی جاذبه است. تعریف. تعهد اقلیمی «تغییرات اقلیمی اجتناب ناپذیر آینده ناشی از اینرسی در سیستم های ژئوفیزیکی و اجتماعی-اقتصادی» است انواع مختلف تعهد به تغییرات اقلیمی در مقالات مورد بحث قرار گرفته است. این موارد شامل «تعهد ترکیب ثابت»؛ «تعهد انتشار ثابت» و «تعهد انتشار صفر» می شود. ایده اولیه. اگر اختلالی - مانند افزایش گازهای گلخانه ای یا فعالیت خورشیدی - در سیستم آب و هوایی زمین اعمال شود، پاسخ آن فوری نخواهد بود، که عمدتاً به دلیل ظرفیت گرمایی زیاد و اینرسی حرارتی اقیانوس ها است. زمین فقط گرما را در چند متر بالایی خود ذخیره می کند. در مقابل، آب اقیانوس می تواند به صورت عمودی حرکت کن
د و گرما را در عمق اقیانوس ذخیره کند (همرفت). به همین دلیل است که مشاهده می شود سطح خشکی ها بیشتر از اقیانوس ها گرم می شود. همچنین تفاوت زیاد در پاسخ دمای سطح جهانی بین … را توضیح می دهد. این «تعهد» می تواند در مورد متغیرهایی غیر از دما نیز صدق کند: به دلیل زمان طولانی اختلاط گرما با اعماق اقیانوس، گرمایش سطحی معین منجر به قرن ها افزایش سطح دریا در اثر انبساط حرارتی اقیانوس می شود. همچنین، به محض عبور از یک آستانهٔ مشخص، احتمال دارد که ذوب آهستهٔ یخ های گرینلند، ما را در طول هزاره ها به افزایش سطح دریا به میزان ۵ متر متعهد کند.[ "" ] مدل ها. مدل های اخیر پیش بینی می کنند که حتی در صورت تثبیت گازهای گلخانه ای در سطح فعلی که بعید به نظر می رسد، زمین تا سال ۲۱۰۰، ۰٫۵ درجه سانتیگراد دیگر گرم تر خواهد شد، افزایش دمایی مشابه آنچه در قرن بیستم مشاهده شد. در سال ۲۰۵۰، تا ۶۴ درصد از این تعهد به دلیل نیروهای طبیعی "گذشته" خواهد بود. با گذشت زمان، سهم آنها در مقایسه با تأثیر انسان کاهش خواهد یافت. در مجموع، تعهد گرمایش در سطح گازهای گلخانه ای سال ۲۰۰۵ می تواند از ۱ درجه سانتیگراد فراتر رود. با افزایش حجم آب اقیانوس ها د
ر واکنش به این گرمایش، سطح آب دریاهای جهان در این مدت حدود ۱۰ سانتی متر افزایش خواهد یافت. این مدل ها ذوب شدن یخ ها و یخچال های طبیعی را در نظر نمی گیرند؛ با احتساب این اثرات بازخورد اقلیمی، افزایش دمای تخمینی ۱ تا ۱٫۵ درجه سانتیگراد حاصل می شود. تاریخچه. این مفهوم از سال ۱۹۹۵ در هیئت بین دولتی تغییر اقلیم مورد بحث قرار گرفته است. سوء استفاده. مطالعات تعهد اقلیمی طیف وسیعی از سناریوهای انتشار گازهای گلخانه ای را در بر می گیرد که ارتباط تنگاتنگی با انتخاب های گذشته، حال و آینده انسان دارند. مفهوم «تعهد» زمانی مورد سوءاستفاده قرار می گیرد که ادعا می شود بدترین حالت ها صرف نظر از عامل اجتماعی، اجتناب ناپذیر هستند. مدل ها نشان می دهند که گرمایش اضافی سطح زمین را می توان تقریباً همزمان با کاهش سریع انتشار گازهای گلخانه ای متوقف کرد.
آرامگاه پادشاه ونسونگ (کره ای: 원성왕릉؛ هانجا: 元聖王陵) آرامگاه سی و هشتمین فرمانروای شیلامتحد است. این آرامگاه در جایی که اکنون گیونگجو، کره جنوبی است واقع شده است. همچنین با نام کوارونگ (괘릉؛ 掛陵) شناخته می شود. در ۲۱ ژانویه ۱۹۶۳، به عنوان مکان تاریخی شماره ۲۶ کره جنوبی شناخته شد. توضیحات. این مقبره از جمله بهترین مقبره های به جا مانده از دوران سیلا است. این مقبره، یک مقبره گورپشته است که قطر آن ۲۳ متر (۷۵ فوت) و ارتفاع آن ۶ متر (۲۰ فوت) است. این مقبره با دوازده سنگ که حیواناتی از زودیاک چینی روی آنها حکاکی شده اند، احاطه شده است. این حکاکی ها از بهترین ها در نوع خود محسوب می شوند. این مقبره دارای یک حصار سنگی با ۲۵ ستون است که آن را احاطه کرده اند. ستون ها همگی اصلی هستند، اما نرده بین ستون ها اخیراً مرمت شده اند. در نزدیکی مقبره، مجسمه های اصلی مختلفی قرار دارد. با قطعیت مشخص نیست که آیا این مقبره متعلق به ونسونگ است یا خیر. به طور گسترده اعتقاد بر این است که این مقبره، مقبره اوست زیرا سامگوک ساگی می گوید که مقبره او در نزدیکی معبد سابق سونگبوکسا بوده است و محل این معبد در واقع در همان نزدیکی است.
احمدرضا ذوالفقاری داریانی (۵ آذر ۱۳۳۸ – ۲۳ خرداد ۱۴۰۴) استاد فیزیک هسته ای و رئیس سابق دانشکده علوم هسته ای دانشگاه شهید بهشتی بود که در جریان حملات خرداد ۱۴۰۴ اسرائیل به ایران کشته شد. زندگی. احمدرضا ذوالفقاری از استادان دانشکده مهندسی هسته ای دانشگاه شهید بهشتی بود. گفته می شود او نقش مهمی در آموزش و تحقیقات مرتبط با علوم هسته ای ایران داشته است. احمدرضا ذوالفقاری و عبدالحمید مینوچهر هر دو در عرصهٔ پروژه های ملی و راهبردی مربوط به توسعهٔ فن آوری هسته ای ایران فعال بودند. حضور فعالانه در کمیته های تخصصی مرتبط با صنعت هسته ای و تلاش در راستای بومی سازی دانش فنی، از دیگر فعالیت های ذوالفقاری بود. او همچنین مدیرمسئول نشریه الکترونیکی «فناوری و انرژی هسته ای» بود.
اماکن تاریخی (به کره ای: 사적) یک نامگذاری در سطح ملی در سیستم حفاظت از میراث کره جنوبی برای مکان هایی با ارزش تاریخی مهم است. این مکان ها توسط مدیر اداره میراث فرهنگی، تحت ماده ۲۵ قانون حفاظت از میراث فرهنگی کره جنوبی [ko] مدیریت می شوند. ساختارهای جدیدتر، یعنی آنهایی که از اواخر قرن ۱۹ تا ۱۹۴۰ هستند، واجد شرایط فهرست شدن به عنوان "محل تاریخی" نیستند، بلکه ممکن است به طور رسمی تحت عنوان "میراث فرهنگی دوران مدرن اولیه" تحت "میراث فرهنگی ثبت شده" فهرست شوند. این کار را می توان انجام داد "اگر آنها بسیار ارزشمند و در آستانه نابودی یا زوال هستند".
یک مرجع حفاظت، یک آژانس مدیریت منابع طبیعی محلی و مبتنی بر جامعه است که در انتاریو، کانادا مستقر است. مقامات حفاظت از منابع طبیعی، نماینده گروه هایی از شهرداری ها بر اساس حوضه آبریز هستند و به نمایندگی از شهرداری های عضو و استان انتاریو، با سایر آژانس ها برای انجام فعالیت های مدیریت منابع طبیعی در حوزه های آبخیز مربوطه خود همکاری می کنند. "قانون مراجع حفاظت از منابع طبیعی" مصوب ۱۹۴۶، ابزاری را فراهم می کند که از طریق آن شهرداری های یک حوزه آبخیز مشترک می توانند از استان انتاریو درخواست کنند تا یک مرجع حفاظت از منابع طبیعی برای آن حوزه آبخیز تشکیل دهد تا برنامه های مدیریت منابع طبیعی را انجام دهد. مقامات حفاظت از محیط زیست طبق قانون به عنوان نهادهای حقوقی تأسیس می شوند. در حال حاضر ۳۶ اداره حفاظت از محیط زیست در انتاریو وجود دارد. مقامات حفاظت از محیط زیست موظفند برنامه هایی را برای پیشبرد حفاظت، احیا، توسعه و مدیریت منابع طبیعی انتاریو تدوین کنند. آنها برنامه هایی را در مدیریت مخاطرات طبیعی به نمایندگی از استان و شهرداری ها اجرا می کنند و همچنین ممکن است برنامه های دیگری را که در خدمت منافع شهرداری ها هستند،
مانند آموزش طبیعت، حفاظت و مدیریت زمین، برنامه های تفریحی و تحقیقات، اجرا کنند. برنامه های مدیریتی عموماً در زمین هایی که به عنوان "مناطق حفاظت شده"، "مناطق احیا" یا "مناطق بکر" شناخته می شوند، انجام می شوند، اگرچه همه زمین های مدیریت شده لزوماً به این عنوان تعیین نمی شوند. مسئولیت های اصلی مقامات حفاظت از محیط زیست، مدیریت مخاطرات طبیعی و حفاظت از محیط زیست است. اگرچه همه مقامات حفاظت از محیط زیست برنامه های مدیریت مخاطرات طبیعی را اجرا می کنند، اما نقش آنها در حفاظت از محیط زیست به طور قابل توجهی متفاوت است زیرا این نقش ها توسط شهرداری های محلی تعیین می شوند. ساختار. هر مرجع حفاظت از محیط زیست توسط هیئت مدیره ای متشکل از نمایندگان شهرداری های عضو آن اداره می شود. تعداد نمایندگانی که هر شهرداری می تواند داشته باشد، توسط "قانون مقامات حفاظت از محیط زیست" و بر اساس جمعیت آن در حوزه آبخیز تعیین می شود. اعضای هیئت مدیره به نمایندگی از شهرداری هایی که نمایندگی آنها را بر عهده دارند، عمل می کنند. هیئت مدیره به طور جمعی جهت گیری مقامات، از جمله برنامه هایی که آنها انجام خواهند داد و تصمیمات عملیاتی را در طول سال تع
یین می کنند. در بیشتر موارد، هر عضو حق یک رأی دارد و تصمیمات با رأی اکثریت گرفته می شود. برای رأی گیری در مورد عوارض غیر منطبق (عوارض علیه شهرداری هایی که با استان مطابقت ندارند)، رأی گیری با استفاده از رأی وزنی انجام می شود، که در آن هر شهرداری سهمی برابر با سهم بودجه ای که پرداخت می کند، از رأی دارد، با این تفاوت که هیچ شهرداری نمی تواند بیش از ۵۰٪ رأی داشته باشد. اگر شهرداری بیش از ۵۰٪ بودجه را پرداخت کند، سهم رأی آن به ۵۰٪ محدود می شود و سهم سایر شهرداری ها به همان نسبت افزایش می یابد. مقامات حفاظت توسط یک مدیر کل یا مدیر ارشد اداری اداره می شوند که به هیئت مدیره گزارش می دهد. بودجه. بودجهٔ سازمان های حفاظت از محیط زیست از منابع مختلفی تأمین می شود. مقامات حفاظت از محیط زیست این قدرت را دارند که از طریق عوارض و سایر درآمدهای خودساخته، درآمد کسب کنند و همچنین از شهرداری های عضو خود مالیات بگیرند. به عنوان موسسات خیریه ثبت شده، آنها واجد شرایط دریافت کمک های مالی دولتی خاصی هستند. طبق بخش ۳۹ "قانون مقامات حفاظت"، استان همچنین می تواند کمک های مالی به مقامات حفاظت ارائه دهد. از نظر تاریخی، بودجه مقامات حفاظت
از محیط زیست به طور مساوی بین استان و شهرداری های عضو تقسیم می شد. در اواسط دهه ۱۹۹۰، تحت "قانون کاهش تشریفات اداری" دولت محافظه کار مترقی، بودجه استانی مقامات حفاظت از محیط زیست به طور چشمگیری از بیش از که سالانه بین همه مقامات تقسیم می شد، به ۸ میلیون دلار کاهش یافت و استان دامنه حمایت خود را به برنامه های مدیریت مخاطرات طبیعی و برنامه هایی برای حفاظت از زمین های حفاظت شده مهم استانی کاهش داد، اگرچه ۸ میلیون دلار بودجه منحصراً برای مدیریت مخاطرات طبیعی بود. برنامه های دیگری نیز صرفاً در راستای منافع محلی در نظر گرفته شدند و استان اعلام کرد که در صورت تمایل شهرداری ها به ادامهٔ این برنامه ها، می توانند از طریق شهرداری ها تأمین مالی شوند. در عین حال، دولت به مقامات حفاظت از محیط زیست اختیارات جدیدی برای دریافت هزینه و کسب درآمد داد. در نتیجه، اکثر مقامات حفاظت از محیط زیست برای ایجاد درآمد مورد نیاز برای ادامه برنامه های محلی خود، کارآفرین تر شدند. بودجه در سال ۲۰۰۰ با ۵ درصد کاهش بیشتر به ۷٫۶ میلیون دلار رسید. در سال ۲۰۱۲، تحت دولت لیبرال، بودجه دوباره ۲٪ کاهش یافت و به ۷٫۴۴۸ میلیون دلار رسید و در سال ۲۰۱۹،
تحت دولت محافظه کار پیشرو، دوباره ۴۸٪ کاهش یافت و به ۳٫۵۸ میلیون دلار رسید. این استان همچنین بودجه ای را برای اجرای "قانون آب پاک" در اختیار مقامات حفاظت از محیط زیست قرار می دهد، قانونی که در نتیجه تحقیقات در مورد شیوع E. coli در Walkerton در سال ۲۰۰۰ که منجر به شش مرگ شد، وضع شد و هدف آن شناسایی تهدیدات علیه منابع آب آشامیدنی و حفاظت از آنها است. بودجه سالانه توسط هیئت مدیره تعیین می شود. بخشی که قرار است از طریق عوارض شهرداری (پرداخت توسط شهرداری های عضو) تأمین شود، طبق فرمولی که در آیین نامه انتاریو ۶۷۰/۰۰ آمده است، بین شهرداری های شرکت کننده تقسیم می شود. این فرمول بر اساس ارزش کل زمین های هر شهرداری، ضرب در اصلاح کننده های موجود در آیین نامه و در نسبت شهرداری که در حوزه قضایی آن مرجع قرار می گیرد، به عنوان نسبتی از کل ارزش اصلاح شده در حوزه قضایی آن مرجع، محاسبه می شود. برای مثال، اگر ۳۰٪ از مساحت یک شهرداری در حوزه قضایی یک مرجع قرار گیرد و ارزش کل زمین در آن شهرداری پس از اعمال اصلاحیه ها ۱۰ میلیون دلار باشد، ۳ میلیون دلار ارزشی است که برای محاسبه سهم شهرداری از عوارض (۳۰٪ ضربدر ۱۰ میلیون) استفاده می
شود. اگر ارزش کل در حوزه قضایی، پس از جمع کردن تمام این ارزش ها برای همه شهرداری های شرکت کننده، ۲۰ میلیون دلار باشد، سهم شهرداری از عوارض ۱۵٪ (۳ میلیون تقسیم بر ۲۰ میلیون) است. در سال ۲۰۱۳، عوارض شهرداری تقریباً ۴۸٪ از کل درآمد مقامات حفاظت از محیط زیست را تشکیل می داد؛ درآمد خودساخته ۴۰٪؛ بودجه استانی، از جمله بودجه مدیریت مخاطرات طبیعی و همچنین بودجه "قانون آب پاک" و سایر کمک های مالی مختلف برای پروژه های ویژه، ۱۰٪؛ و بودجه فدرال، برای پروژه های ویژه و مناطق مورد توجه، ۲٪. نقش در مدیریت مخاطرات طبیعی. هر مرجع حفاظت از محیط زیست، طبق "قانون مراجع حفاظت از محیط زیست"، دارای "آیین نامه ای در مورد توسعه، دخالت در تالاب ها و تغییرات در خطوط ساحلی و آبراه ها" است که با الگوی آیین نامه های استانی مطابقت دارد. طبق این مقررات، مقامات حفاظت از محیط زیست، توسعه و سایر فعالیت ها را در مناطق پرخطر طبیعی و نزدیک آنها مانند خطوط ساحلی، دشت های سیلابی، دامنه های ناپایدار، تالاب ها و سایر زمین های خطرناک مانند توپوگرافی کارست و خاک رس لدا تنظیم می کنند. توسعه در مناطقی که طبق آیین نامه تعیین شده اند ممنوع است، مگر اینکه م
جوز از سازمان حفاظت محیط زیست صادر شده باشد. مالکان زمین یا توسعه دهندگان ممکن است برای انجام کارهایی مانند ساخت ساختمان ها یا پر کردن این مناطق، به مجوزهایی از یک مرجع حفاظت، مشابه مجوز ساخت و ساز، نیاز داشته باشند. این مقررات پس از اثرات مخرب طوفان هازل در سال ۱۹۵۴ وضع شدند. مقامات حفاظت از محیط زیست همچنین پیش بینی و هشدار سیل، کنترل سیل و فرسایش، مدیریت یخ و برنامه های خشکسالی را انجام می دهند و در برنامه ریزی کاربری اراضی شهری مشارکت دارند. نقش در حفاظت از محیط زیست. مقامات حفاظت از محیط زیست ممکن است برنامه هایی برای حفاظت از اکوسیستم های محلی و کمک به کیفیت زندگی در جوامع سراسر استان داشته باشند. برخی از فعالیت های مقامات حفاظت از محیط زیست ممکن است شامل موارد زیر باشد:
سرمایه داری زیست محور، که با نام های سرمایه داری زیست محیطی یا (گاهی اوقات) سرمایه داری سبز نیز شناخته می شود، دیدگاهی است که بر اساس آن سرمایه در طبیعت به عنوان «سرمایه طبیعی» (اکوسیستم هایی که بازده بوم شناختی دارند) وجود دارد که تمام ثروت به آن وابسته است. بر این اساس، دولت ها باید از خط مشی مبتنی بر بازار (مانند مالیات بر کربن) برای حل مسائل زیست محیطی بهره بگیرند؛ بنابراین، دولت ها باید از ابزارهای سیاستی مبتنی بر بازار (مانند مالیات کربن) برای حل مشکلات زیست محیطی استفاده کنند. اصطلاح «سبزهای آبی» اغلب به افرادی اطلاق می شود که از سرمایه داری زیست محور حمایت می کنند. سرمایه داری زیست محور را می توان معادل راست «سبزهای سرخ» دانست.[ "" ] منتقدان سرمایه داری زیست محور، مانند اکوسوسیالیسم، رشد اقتصادی مداوم و کالایی سازی طبیعت را از ویژگی های اجتناب ناپذیر نظام سرمایه داریمی دانند و از این رو، محیط زیست گرایی سبز روشن را مورد انتقاد قرار می دهند. ریشه های سرمایه داری زیست محور را می توان تا اواخر دهه ۱۹۶۰ میلادی پی گرفت. یکی از متون پایه ای در این زمینه مقاله ای با عنوان «تراژدی انبازه ها» بود که در سال ۱۹۶