Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ژوئیه، اسرائیل مواضع نظامی و تأسیسات اطلاعاتی متعلق به ایران و شبه نظامیان تحت کنترل ایران را مورد حمله موشکی قرار داد که در نتیجه آن ۶ سرباز و ۳ شبه نظامی ایرانی کشته شدند. در ۹ سپتامبر، هواپیماهای اسرائیلی یک انبار تسلیحات متعلق به یک شبه نظامی عراقی طرفدار ایران را مورد حمله قرار دادند و ۲۱ شبه نظامی را کشتند و تأسیسات آن را تخریب کردند. در ۱۷ سپتامبر، هواپیماهای اسرائیلی یک انبار تسلیحات دیگر متعلق به شبه نظامیان عراقی طرفدار ایران را هدف قرار دادند و ۱۰ جنگجو دیگر را کشتند. در ۱۹ نوامبر، پس از شلیک و رهگیری چهار موشک به سمت جولان تحت کنترل اسرائیل، هواپیماهای اسرائیلی به اهداف سوریه و ایران در سوریه و فرودگاه بین المللی دمشق که مقر فرماندهی سپاه قدس و سایر مواضع نظامی را در خود جای داده است حمله کردند. بر اساس گزارش دیده بان حقوق بشر سوریه (SOHR) مستقر در بریتانیا، ۲۳ نفر از جمله شانزده خارجی (به احتمال زیاد ایرانی) کشته شدند. ۲۰۲۰: در ۶ فوریه، هواپیماهای جنگی اسرائیل در نزدیکی دمشق سوریه، موشک هایی شلیک کردند و ۱۵ سرباز از جمله پنج سوری و حداقل سه ایرانی کشته شدند. سوریه گفت که هشت سرباز مجروح شده اند.
در ۱۳ فوریه، موشک های اسرائیلی انبارهای ایران را بین فرودگاه بین المللی دمشق و «محله سیده زینب» هدف قرار دادند که باعث کشته شدن هفت سرباز شد. رامی عبدالرحمن، مدیر دیده بان حقوق بشر سوریه مستقر در بریتانیا، گفت که کشته شدگان سه سرباز سوری و چهار عضو سپاه پاسداران ایران هستند. یک ناظر گزارش داد که در ۱۴ سپتامبر، حداقل ۱۰ شبه نظامی طرفدار ایران در حملات هوایی که گمان می رود توسط اسرائیل در شرق سوریه انجام شده است، کشته شدند. در ۲۲ نوامبر، ۱۴ شبه نظامیان طرفدار ایران از ملیت های افغان و عراقی در جریان گلوله باران توسط هواپیماهایی که گمان می رود اسرائیلی بودند در حومه البوکمال کشته شدند یک ناظر جنگ، روز پنجشنبه گزارش داد که در ۲۶ نوامبر، حملات هوایی که احتمالاً توسط اسرائیل انجام شده بود، دست کم ۱۹ جنگجوی شبه نظامی طرفدار ایران را در شرق سوریه کشت. در ۲۵ دسامبر، هواپیماهای جنگی اسرائیل تأسیسات تسلیحاتی طرفدار ایران را در منطقه مصیاف پس از پرواز بسیار پایین بر فراز مناطقی از لبنان هدف قرار دادند. یک گروه نظارت بر جنگ گفت که حملات هوایی اسرائیل در سوریه در آن روز، حداقل شش سرباز را که در پایگاه شبه نظامیان طرفدار ا
یران در استان غربی حماه فعالیت می کردند، کشتند. ۲۰۲۱: در ۱۲ تا ۱۳ ژانویه، حداقل ۱۰ حمله هوایی به کوه های اطراف شهر دیرالزور اصابت کرد و ۲۶ نفر، شامل ۱۴ سرباز سوری و ۱۲ شبه نظامی مورد حمایت ایران را کشتند. شش حمله هوایی به انبارهای اسلحه و انبارهای مهمات در صحرای البوکمال دست کم ۱۶ شبه نظامی عراقی را کشت. دو حمله هوایی انبارها را در صحرای المیادین هدف قرار دادند و ۱۵ شبه نظامی خارجی را کشتند. در مجموع ۱۸ حمله هوایی در استان دیرالزور، ۵۷ کشته برجای گذاشت که بالاترین آمار کشته شدگان از زمان آغاز حملات اسرائیل به سوریه تا آن زمان بود. ۲۰۲۳: در اول ژانویه، نیروهای هوایی اسرائیل فرودگاه بین المللی دمشق را مورد حمله قرار دادند و آن را از کار انداختند و سه سرباز سوری و دو سرباز غیر سوری را کشتند. در ۱۳ سپتامبر، حمله اسرائیل به طرطوس حداقل دو سرباز سوری را کشت و شش نفر دیگر را مجروح کرد. یک حمله دیگر اسرائیل در منطقه حماه باعث خسارات مادی شد. در ۱۲ اکتبر و پس از آغاز جنگ اسرائیل و حماس، گزارش شد که اسرائیل به باندهای دو فرودگاه بین المللی حلب و دمشق حمله کرده تا هواپیمای ایرانی ماهان که قصد فرود در سوریه را داشت، به ت
هران بازگرداند.
پرطرفدارترین ورزش در کامرون فوتبال است. تیم ملی این کشور به طور معمول یکی از قوی ترین تیم ها در قاره آفریقا است. این تیم پنج مرتبه در جام جهانی شرکت کرده و در ۱۹۹۰ به یک چهارم نهایی رسیده است. در آن بازی در وقت اضافه انگلستان توانست ۳–۲ کامرون را شکست دهد. این تیم همچنین چهار بار قهرمان جام ملت های آفریقا و در المپیک سیدنی در سال ۲۰۰۰ موفق به کسب مدال طلا شده است. روژه میلا، توماس انکونو و ساموئل اتوئو در میان مشهورترین بازیکنان این کشور هستند.
بنای یادبود ملی () یا توگو نگارا یک تندیس است که به عنوان بنای یادبود ملی محسوب می شود و یادواره کسانی است که در منازعات مالزی برای آزادی، که ببشتر آنها در برابر اشغال ژاپن در طی جنگ جهانی دوم و شرایط اضطراری مالایا، که از ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۰ طول کشید، جان باختند. این بنای یادبود در پایتخت فدرال، کوالا لامپور واقع شده است. ساختمان های مجلس نمایندگان مالزی در نزدیکی بنای یادبود قرار دارد. مقام جهانی. بلندترین مجسمه گروهی برنزی خودایستا در جهان است. تا سال ۲۰۱۰، هر سال در روز ۳۱ ژوئیه در روز سلحشوران، یانگ دی پرتوان آگونگ، نخست وزیر، و سران نیروهای مسلح مالزی و پلیس سلطنتی مالزی با قرار دادن تاج گل بر این بنای یادبود به دلیران کشته شده، ادای احترام می کردند. بعد از اینکه دولتمردان مذهبی سنتی افراطی، پیکرتراشی را بت پرستی اعلام کردند، اکنون روز سلحشوران در میدان مردکا گرامی داشته می شود.
ارکست تک نفره () فیلم صامت کوتاه فرانسوی محصول سال ۱۹۰۰ به کارگردانی ژرژ ملی یس است. این فیلم توسط کمپانی استار فیلم ملی یس منتشر شد و در کاتالوگ فیلم های ملی یس با شماره ۲۶۲–۲۶۳ قرار دارد.
جام آفریقا مسابقه ای سالانه بود که توسط کاف برای نایب قهرمانان لیگ های داخلی اتحادیه های عضو که به مسابقات بین المللی باشگاه های کاف قبل از جام باشگاه های آفریقا، واجد شرایط نبودند، برگزار می شد. تاریخچه. این مسابقات در سال ۱۹۹۲ با الگوبرداری از جام یوفا اروپا تأسیس شد. جایزه با اسم موشود آبیولا، تاجر، ناشر و سیاستمدار نیجریه ای و همچنین اولین مدیر ورزش در نیجریه مستقل نیز نامگذاری شد. جام آفریقا ایده رئیس فعلی کاف، عیسی حیاتو بود که با موفقیت سال ۱۹۹۲ را به سال فوتبال آفریقا تبدیل کرد. این رقابت بلافاصله پس از جام ملت های آفریقا ۱۹۹۲ آغاز شد که در آن دوازده فینالیست برای اولین بار در تاریخ رقابت های آفریقا در این رقابت شرکت کردند. ۳۱ تیم در اولین دوره جام آفریقا شرکت کردند و باشگاه شوتینگ استارز نیجریه پس از شکست دادن ویلا اوگاندا در فینال اولین تیمی بود که جام را برد. این جام به یک ملک مطلق برای القبائل تبدیل شد که پس از سومین برد متوالی خود در سال ۲۰۰۲ آن را به طور کامل به دست آورد و تنها تیمی در آفریقا بود که می توانست جام را در اتاق جام خود نشان دهد. باشگاه مراکشی الرجا آخرین تیمی بود که در سال ۲۰۰۳ با ش
کست کوتون اسپورت کامرونی در فینال، جام را در اختیار گرفت. در سال ۲۰۰۴، جام آفریقا با جام برندگان جام آفریقا ادغام شد و دوباره به دنبال نمونه اروپایی جام یوفا، به جام کنفدراسیون آفریقا تغییر نام داد. قالب برگزاری. فقط نایب قهرمانان لیگ های داخلی اتحادیه های عضو واجد شرایط شرکت در مسابقات بودند، اگر و تنها در صورتی که به عنوان برنده جام در مسابقات جام اتحادیه های ملی خود در جام برندگان جام آفریقا شرکت نمی کردند. در صورتی که نایب قهرمان لیگ داخلی در جام آفریقا شرکت نکند، تایید کاف برای پذیرش تیم دیگری در بین سه تیم برتر اتحادیه مربوطه برای شرکت در مسابقات الزامی بود. تمامی دورهای مسابقات از جمله فینال بر اساس سیستم ناک اوت دو پا برگزار شد. تیمی که تعداد گل های بیشتری را در این دو مسابقه به ثمر می رساند به دور بعد راه می یافت. جستارهای وابسته. جام برندگان جام آفریقا جام کنفدراسیون آفریقا
موهبت مرگبار یک فیلم اسلشر آمریکایی محصول سال ۱۹۸۱ به کارگردانی وس کریون است. این فیلم داستان یک شخصیت عجیب و غریب را روایت می کند که در جامعه ای معاصر دست به قتل می زند که با جامعه دیگری که به شر و نفرین های باستانی معتقد است فاصله چندانی ندارد. ارنست بورگناین، مارن جنسن، سوزان باکنر و شارون استون در این فیلم بازی می کنند. داستان. پس از مرگ شوهرش در شرایط اسرارآمیز، یک بیوه به طور فزاینده ای نسبت به جامعه مذهبی همسایه که ممکن است نقشه های شیطانی برای او داشته باشند دچار پارانویا می شود.
کتابخانه هکتور هودلر یکی از بزرگ ترین کتابخانه های اسپرانتو است که در سال ۱۹۰۲ تأسیس شد، این کتابخانه دارای حدود ۳۰۰۰۰ کتاب به اضافه نشریات، نسخه های خطی، عکس، موسیقی و مجموعه های دیگر است. سه اتاق در دفتر مرکزی انجمن جهانی اسپرانتو (UEA) در روتردام، هلند را به خود اختصاص داده است. انجمن اسپرانتو سوئیس این کتابخانه را در سال ۱۹۰۸ در سوئیس افتتاح کرد. در سال ۱۹۱۲ کتابخانه در اختیار هکتور هودلر، مؤسس UEA قرار گرفت و پس از مرگ هودلر در سال ۱۹۲۰ کتابخانه تحت مدیریت UEA در سوئیس باقی ماند. این کتابخانه در سال ۱۹۴۷ به کتابخانه هکتور هودلر تغییر نام داد و در سال ۱۹۶۰ با انتقال دفتر مرکزی UEA به روتردام، کتابخانه نیز به آنجا منتقل گردید. از دیگر مجموعه های اصلی کتاب های اسپرانتو در موزه بین المللی اسپرانتو، کتابخانه مونتاگو سی. باتلر، مرکز اسناد و مطالعات زبان بین المللی در سوئیس، و کتابخانه آلمانی اسپرانتو هستند. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
جن سیاه () فیلم صامت کوتاه فرانسوی محصول سال ۱۹۰۵ ساخته ژرژ ملی یس است. این فیلم توسط کمپانی استار فیلم ملی یس ساخته شد و در کاتالوگ فیلم های ملی یس ۶۸۳-۶۸۵ شماره گذاری شده است.
ریش آبی () فیلم صامت کوتاه فرانسوی در ژانر ترسناک محصول سال ۱۹۰۱ ساخته ژرژ ملی یس است که بر اساس داستان پریان شارل پرو با نام «ریش آبی» ساخته شده است.
قطعنامه S35/L1 شورای حقوق بشر، قطعنامه شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد دربارهٔ سرکوب خیزش ۱۴۰۱ ایران است که پنج شنبه ۳ آذر ۱۴۰۱ تصویب شد. پیش نویس این قطعنامه که پیشنهاد آلمان و ایسلند بود با ۲۵ رأی موافق، ۶ رأی مخالف و ۱۶ رأی ممتنع تصویب شد. این نخستین بار در تاریخ شورای حقوق بشر سازمان ملل بود که این نهاد نشستی ویژه دربارهٔ وضعیت حقوق بشر در ایران برگزار کرد. بر اساس این قطعنامه شورای حقوق بشر موظف است یک کمیسیون مستقل حقیقت یاب به منظور رسیدگی به موارد نقض حقوق بشر توسط جمهوری اسلامی ایران در جریان اعتراضات سراسری ایران تشکیل دهد. پیش زمینه. به گفته سازمان های مدافع حقوق بشر، در ده هفته ابتدایی اعتراضات و تا قبل از تصویب این قطعنامه، بیش از ۴۰۰ نفر، از جمله بیش از ۵۰ کودک، کشته شدند. تعداد دقیق بازداشت شدگان نیز روشن نیست و برخی تخمین ها حاکی از بازداشت بیش از ۱۸ هزار نفر در این مدت است. اما جمهوری اسلامی در سطح بین المللی، کمابیش همه این گزارش ها را تکذیب کرده و مسئولیت کشتن معترضان را بر عهده نمی گیرد. به گفته مقام های جمهوری اسلامی، حقوقی مانند آزادی بیان و عقیده یا آزادی تجمعات در قانون اساسی جمهوری اسل
امی ایران آمده و حکومت نیز به آن احترام می گذارد. حتی حسین امیرعبداللهیان، وزیر خارجه ایران، در مصاحبه ای با المانیتور گفته است «به ایران سفر کنید تا ببینید در خیابان های تهران چه می گذرد؛ آزادی بیان، آزادی عمل مردم و همچنین [آزادی] حجاب» رسانه های معتبر بین المللی نمی توانند به شکل آزادانه در ایران گزارشگر داشته باشند و اخبار اعتراضات را پوشش دهند، علاوه بر این حکومت ایران نیز اجازه ارسال اخبار اعتراضات به رسانه های خارجی توسط شهروندان عادی را نیز نمی دهد. حکومت ایران علاوه بر اختلال گسترده در اینترنت، حتی به سوی شهروندانی که در حال فیلمبرداری از اعتراضات هستند شلیک می کند. نشست شورا. جلسه اضطراری شورای حقوق بشر سازمان ملل با پیشنهاد آلمان و ایسلند و به منظور ایجاد کمیته حقیقت یاب برای بررسی وضعیت حقوق بشر در ایران روز پنج شنبه ۲۴ نوامبر ۲۰۲۲ در ژنو تشکیل شد. اکثریت کشورها در بخش اول این جلسه با تشکیل این کمیته موافقت کردند و رأی گیری بعدازظهر انجام شد. در ابتدای این جلسه فولکر تورک، کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد، طی سخنان مفصلی استفاده از خشونت علیه معترضان در ایران را «مستبدانه» توصیف کرد و اعلام
کرد اکنون «یک بحران حقوق بشری تمام عیار» در ایران وجود دارد و از جمهوری اسلامی خواست به استفاده غیرضروری زور علیه معترضان پایان دهد. پس از تورک، جاوید رحمان، گزارشگر ویژه حقوق بشر در ایران سخنرانی کرد و از مقام های جمهوری اسلامی انتقاد کرد که در هیچ موردی حاضر به گفت وگو با معترضان نشده اند. آنالنا بربوک، وزیر امور خارجه آلمان، نشست ویژه شورای حقوق بشر را که خود یکی از پیشنهاددهندگان آن بوده، فرصتی برای «بلند کردن صدای حق خواهی مردم ایران» دانست. خدیجه کریمی، مدیرکل امور بین الملل معاونت امور زنان و خانواده و نماینده دولت سید ابراهیم رئیسی در این نشست، طرح این قطعنامه در شورای حقوق بشر را «شرم آور و وحشتناک» خواند و به شدت به آلمان حمله کرد و گفت «آلمان به همراه سایر کشورها از طریق تحریم ها حقوق بشر ایرانی ها را نقض کرده است». او همچنین گفت «موقعیت زنان در ایران بهترین است و آنها در همه جا شانس برابر شغلی دارند.» همچنین برخی نیز که به عنوان «نماینده جامعه مدنی ایران» معرفی شدند، سخنانی در نقد قطعنامه بیان کردند. در بخش مربوط به سازمان های مردم نهاد و نهادهای غیردولتی، محمود امیری مقدم، مدیر سازمان حقوق بشر ا
یران، با اعلام اینکه ایران یکی از بزرگ ترین کشورهای اعدام کننده در جهان است، این خطر را گوشزد کرد که «شاهد اعدام دسته جمعی معترضان باشیم». رها بحرینی، نماینده عفو بین الملل، نیز گفت «جمهوری اسلامی از واکنش «خویشتن دارانه» صحبت می کند. کشتن کودکان خویشتن داری نیست. ما حرف های کمیسر ویژه را تأیید می کنیم. ما خواستار مکانیسم پاسخگویی هستیم که باید مدتها پیش ایجاد می شد.» همچنین نمایندگان فدراسیون بین المللی روزنامه نگاران و مرکز اسناد حقوق بشر ایران نیز در حمایت از قطعنامه سخنرانی کردند. کشورهایی که در مخالفت با این نشست و مخالفت با قطعنامه علیه ایران صحبت کردند، همه چند جمله یکسان و عبارات مشابه را در صحبت هایشان به کار گرفتند. نمایندگان چین، روسیه، ونزوئلا، کوبا و سوریه از جمله کسانی بودند که به شدت با تصویب قطعنامه و بررسی کشتار معترضان در ایران مخالفت کردند و این اقدام را «سیاسی» توصیف کردند. نمایندگان کشورهای کره جنوبی، آرژانتین، مونته نگرو، اوکراین، اسرائیل، پرو، ایرلند، اوروگوئه، پرتغال و کلمبیا، از جمله کشورهایی بودند که در کنار آمریکا و متحدان اروپایی اش در نقد رفتار جمهوری اسلامی صحبت کردند و بسیاری شا
ن از حکومت خواستند تا سرکوب خشونت بار معترضان را متوقف کند. در مقابل، علاوه بر چین و روسیه، نمایندگان کشورهای مصر، ونزوئلا، زیمبابوه، بلاروس، کره شمالی، پاکستان در کنار سوریه، ونزوئلا و کوبا از جمله کشورهایی بودند که با قطعنامه پیشنهادی یا هرگونه اقدام شورای حقوق بشر سازمان ملل در ارتباط با اعتراض های ایران، مخالفت کردند. تصویب. ابتدا نماینده چین اصلاحیه ای را پیشنهاد کرد تا بر اساس آن پاراگراف هفتم قطعنامه که برای تشکیل کمیسیون حقیقت یاب است، حذف شود. نمایندگان آلمان، ایالات متحده آمریکا و بریتانیا با پیشنهاد چین مخالفت کردند و تنها ۶ کشور به پیشنهاد چین رأی مثبت دادند، ۲۶ کشور رأی مخالف و ۱۵ کشور رأی ممتنع دادند. نهایتاً پیش نویس این قطعنامه با ۲۵ رأی موافق، ۶ رأی مخالف و ۱۶ رأی ممتنع تصویب شد. چین، ونزوئلا، اریتره، ارمنستان و پاکستان از جمله کشورهایی بودند که به طرح تشکیل کمیته حقیقت یاب در مورد نقض حقوق بشر در ایران رأی منفی دادند. متن. در این قطعنامه از جمهوری اسلامی خواسته شده است به تبعیض مستمر علیه زنان و دختران در زندگی عمومی و خصوصی و در چارچوب قانون و به صورت عملی پایان دهد و از حقوق بشر از جمله حق
آزادی بیان و عقیده و آزادی مذهب یا باور محافظت کند. همچنین از خشونت های نیروهای حکومتی علیه معترضان که به مرگ صدها نفر از آنان منجر شده ابراز تاسف کرده است. این پیش نویس به کشته شدن ۳۰۴ نفر از جمله ۴۱ کودک در جریان اعتراضات اشاره کرده است. همچنین از ایران درخواست شده است با ناظران و کارشناسان مستقل سازمان ملل همکاری کند و زمینه دسترسی آنها را به گزارش ها، اشخاص و اماکن مورد نیاز فراهم کند. کمیته حقیقت یاب. بر اساس این قطعنامه کمیته حقیقت یابی برای بررسی موارد نقض حقوق بشر در سرکوب معترضان ایرانی تشکیل شد و مأموریت دارد تا موضوعاتی از جمله موارد نقض حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران در ارتباط با اعتراضاتی که از روز ۲۵ شهریور ۱۴۰۱ آغاز شده است را پیگیری کند. تحقیقات باید شامل «ابعاد جنسیتی تخلفات» باشد و از بازرسان می خواهد تا شواهد مربوط به چنین تخلفاتی را جمع آوری، تجمیع، تجزیه و تحلیل و حفظ کنند تا متخلفان در آینده مورد پیگرد قانونی قرار بگیرند. شورای حقوق بشر سازمان ملل سه شنبه ۲۹ آذر ۱۴۰۱ سه حقوقدان زن را به عنوان اعضای کمیته حقیقت یاب در مورد کشتار و سرکوب معترضان در ایران تعیین کرد. این سه حقوقدان، سارا ح
سین وکیل دیوان عالی بنگلادش، شهین سردار علی استاد پاکستانی رشته حقوق و ویویانا کرستیسویک، فعال حقوق بشر آرژانتینی، هستند. جمهوری اسلامی ایران تشکیل این کمیته را «استفاده عجولانه از سازوکارهای حقوق بشری» خوانده و وزارت خارجه ایران دولت های غربی و به ویژه آمریکا را به تهییج «اغتشاشات» متهم کرده است. شورای حقوق بشر می گوید همکاری نکردن جمهوری اسلامی ایران با هیئت حقیقت یاب، فعالیت این هیئت را متوقف نخواهد کرد.
در ۱ اردیبهشت (ثور) ۱۴۰۱، یک بمب قوی مسجد شیعه «سه دکان» را در مزار شریف، ولایت بلخ، افغانستان لرزاند که حداقل ۳۱ کشته و بیش از ۸۷ زخمی برجای گذاشت. شاخه خراسان داعش از طریق تلگرام مسئولیت آن را بر عهده گرفت. نمازگزاران در داخل مسجد در حال خواندن نماز ظهر بودند که بمب منفجر شد. مقامات تعداد کشته ها را ۳۱ نفر و تعداد زخمی ها را حداقل ۸۷ نفر گزارش کردند که حال شش نفر از آنها وخیم گزارش شد.
نماینده دائمی ارمنستان در سازمان ملل متحد () نمایندگی دیپلماتیک جمهوری ارمنستان در سازمان ملل متحد می باشد.
آدلا فلاندرز (همچنین آلا و آلانا در منابع ایتالیایی جنوبی) (حدود ۱۰۶۴ - آوریل ۱۱۱۵)، پس از ازدواج با پادشاه کانوت چهارم تبدیل به ملکه هم نشین دانمارک شد و پس از مرگ شوهرش، پس از ازدواج با راجر بورسا دوک پولیا، دوشس پولیا گردید و سپس از ۱۱۱۱ تا ۱۱۱۵ به عنوان مادر و سرپرست ویلیام دوم نایب السلطنه پولیا شد. زندگی. آدلا دختر رابرت یکم، کنت فلاندرز و گرترود ساکسونی بود. در سال ۱۰۸۰ با کانوت چهارم، پادشاه دانمارک ازدواج کرد. این ازدواج به عنوان بخشی از اتحاد بین فلاندرز و دانمارک علیه ویلیام فاتح ترتیب داده شد. در پی این ازدواج، او صاحب سه فرزند شد: یک پسر به نام شارل خوب (متولد ۱۰۸۴)، و دو دختر دوقلو به نام های سیسیلیا و اینگرد (متولد حدود 1085/86). هنگامی که کانوت در سال ۱۰۸۶ ترور و به قتل رسید، او به همراه پسرش به فلاندرز گریخت و دخترانش را در دانمارک رها کرد. او تا سال ۱۰۹۲ در دربار پدر و برادرش رابرت دوم ماند، تا اینکه برای ازدواج با راجر بورسا، دوک پولیا، راهی ایتالیا شد. او از شوهر دوم خود سه پسر به دنیا آورد: لوئیس (که در کودکی در سال ۱۰۹۴ درگذشت)، ویلیام دوم (متولد حدود ۱۰۹۶/۹۷) و گیسکارد (که در کودکی در س
ال ۱۱۰۸ درگذشت). او به عنوان نایب السلطنه پسرش ویلیام دوم در هنگام مرگ راجر بورسا از ۱۱۱۱ تا زمانی که او در سال ۱۱۱۴ به سن بلوغ رسید، انتخاب شد.
جام برندگان جام آفریقا یک رقابت فوتبال بود که در سال ۱۹۷۵ آغاز شد و در سال ۲۰۰۴ با جام آفریقا ادغام شد و جام کنفدراسیون آفریقا را تشکیل داد. این رقابت بین باشگاه های برنده جام های داخلی در کشورهای وابسته به کاف بود و از جام برندگان جام اروپا الگوبرداری شد. تاریخچه. این مسابقات در ابتدای سال ۱۹۷۵ توسط کنفدراسیون فوتبال آفریقا به الگوبرداری جام برندگان جام اروپا، تأسیس شد. برای اولین دوره، پانزده تیم شرکت کردند و باشگاه کامرونی تونره یائونده پس از شکست دادن استلا آبیجان ساحل عاجی در فینال، اولین برنده این جام شد. جستارهای وابسته. جام آفریقا جام کنفدراسیون آفریقا
مداخله ترکیه در جنگ داخلی سوریه ابتدا به صورت دیپلماتیک آغاز و بعداً به صورت نظامی تشدید شد. در ابتدا ترکیه، دولت سوریه را در آغاز ناآرامی های داخلی سوریه در بهار ۲۰۱۱ محکوم کرد. دخالت دولت ترکیه به تدریج تبدیل به کمک نظامی به ارتش آزاد سوریه در ژوئیه ۲۰۱۱ و درگیری های مرزی در سال ۲۰۱۲ شد و با مداخلات نظامی مستقیم در ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷، ۲۰۱۸، ۲۰۱۹، ۲۰۲۰، ۲۰۲۲ ادامه یافت. این عملیات های نظامی از اوت ۲۰۱۶ به اشغال شمال سوریه توسط ترکیه انجامید. اوایل. ترکیه پس از یک دهه روابط نسبتاً دوستانه با سوریه، بشار اسد، رئیس جمهور سوریه را به دلیل سرکوب خشونت آمیز اعتراضات در سال ۲۰۱۱ محکوم کرد و در اواخر همان سال به تعدادی از کشورهای دیگر که خواستار استعفای او بودند پیوست. از ابتدای جنگ، ترکیه سربازان فراری از ارتش سوریه را تحت نظارت سازمان اطلاعات ملی ترکیه (MİT) در خاک خود آموزش می داد که در ژوئیه ۲۰۱۱ از میان آن ها، ارتش آزاد سوریه (FSA) شکل گرفت. در ماه مه ۲۰۱۲، سازمان اطلاعات ملی ترکیه (MİT) تسلیح و آموزش FSA را آغاز کرد و پایگاهی برای عملیات در اختیار آنها قرار داد. تنش بین سوریه و ترکیه پس از سرنگونی یک جنگنده ترکیه توس
ط نیروهای سوری در ژوئن ۲۰۱۲ و درگیری های مرزی در اکتبر ۲۰۱۲ به طور قابل توجهی شدت گرفت. در ۲۴ اوت ۲۰۱۶، نیروهای مسلح ترکیه با اعلام عملیات سپر فرات، مداخله نظامی مستقیم در سوریه را آغاز کردند که عمدتاً داعش را هدف قرار می داد. ترکیه به شدت از مخالفان سوری حمایت کرده است. فعالان مخالف سوری در ماه می ۲۰۱۱ در استانبول گرد هم آمدند تا در مورد تغییر رژیم گفتگو کنند، و همچنین ترکیه میزبان سرهنگ ریاض الاسعد، رئیس ارتش آزاد سوریه بود. ترکیه به طور فزاینده ای با سیاست های دولت اسد دشمنی می کرد و گروه های مخالف را به آشتی ترغیب می کرد. رجب طیب اردوغان، رئیس جمهور ترکیه اعلام کرد که قصد دارد «با هر دولتی که جای اسد را بگیرد، روابط مطلوب ایجاد کند.» در سال ۲۰۱۷، ترکیه تأسیس ارتش ملی سوریه از دولت انتقالی سوریه را تسهیل کرد و تأمین مالی آن را به عهده داشت. مطالعه ای توسط متروپول در سپتامبر ۲۰۱۹ نشان داد که ۶۸ درصد از ترک ها با سیاست های کنونی کشورشان در سوریه مخالف هستند.این نظرسنجی همچنین نشان داد که ۴۷/۵ درصد از ترک ها ارتش آزاد سوریه را «دشمن» می دانند. از هر چهار ترک سه نفر گفتند که پناهندگان سوری باید به سوریه بازگرد
ند «حتی اگر جنگ ادامه یابد». بر اساس تحقیقات دیگری که توسط متروپول انجام شده، میزان حمایت از حمله ترکیه در سال ۲۰۱۹ به شمال شرق سوریه ۷۹ درصد بوده است در حالی که عملیات نظامی ترکیه در عفرین از حمایت ۷۱ درصدی برخوردار بوده است. ترکیه و نیروهای ضد دولتی در سوریه. از سال ۱۹۹۹، زمانی که حافظ اسد، پدر بشار اسد، رهبر کرد عبدالله اوجالان را اخراج کرد، روابط بین سوریه و ترکیه گرم شد. امتناع پارلمان ترکیه از همکاری نظامی با تهاجم به عراق در سال ۲۰۰۳ نقطه عطفی در روابط دوجانبه سوریه و ترکیه بود زیرا تصور سوریه از ترکیه به عنوان یک قدرت مستقل تغییر کرد. عادی سازی روابط در اواخر سال ۲۰۰۴، زمانی که رجب طیب اردوغان، نخست وزیر ترکیه برای امضای توافقنامه تجارت آزاد به دمشق پرواز کرد، آغاز شد. در آغاز جنگ داخلی سوریه، ترکیه سربازان فراری ارتش سوریه را در خاک خود آموزش داد و در ژوئیه ۲۰۱۱، گروهی از آن ها تشکیل ارتش آزاد سوریه را تحت نظارت سازمان اطلاعات ترکیه اعلام کردند. در اکتبر ۲۰۱۱، ترکیه پناه دادن به ارتش آزاد سوریه را آغاز کرد و به این گروه منطقه امن و پایگاهی برای عملیات پیشنهاد داد. ترکیه به همراه عربستان سعودی و قطر ت
سلیحات و سایر تجهیزات نظامی در اختیار شورشیان قرار داده است. در ۲۲ ژوئن ۲۰۱۲، یک جت شناسایی مک دانل داگلاس اف-۴ فانتوم ۲ ترکیه توسط ارتش سوریه در حریم هوایی بین المللی رهگیری و سرنگون شد و تنش ها بین دو کشور را به شدت تشدید کرد. جستارهای وابسته. مداخله آمریکا در جنگ داخلی سوریه مداخله خارجی در جنگ داخلی سوریه
پادشاه زن () فیلم حماسی آمریکایی سال ۲۰۲۲ دربارهٔ یگان جنگجوی تماماً زن آگوجیه است که در قرن هفدهم تا نوزدهم از پادشاهی داهومی در آفریقای غربی محافظت می کردند. داستان فیلم در دههٔ ۱۸۲۰ جریان دارد و وایولا دیویس در آن نقش ژنرالی را ایفا می کند که نسل بعدی جنگجویان را برای مبارزه با دشمنانشان آموزش می دهد. این فیلم به دست جینا پرینس-بایدوود کارگردانی شده و فیلم نامهٔ آن را دینا استیونز بر اساس داستانی نوشتهٔ خودش و ماریا بلو به نگارش درآورده است. دیگران بازیگران فیلم شامل توسو امبدو، لاشانا لینچ، شیلا آتیم، هیرو فاینز-تیفین و جان بویگا می شود. ماریا بلو ایدهٔ "پادشاه زن" را در سال ۲۰۱۵ پس از بازدید از بنین مطرح کرد که قبلاً مقر پادشاهی در آن جا بود و تاریخچهٔ آگوجیه را فرا گرفت. او کتی شولمن را استخدام کرد تا این ایده را به فیلمی بلند تبدیل کند و آن را به چندین استودیو فرستاد اما به دلیل معضلات مالی آن را رد کردند. پس از ملاقات آن ها با ترایستار پیکچرز در سال ۲۰۱۷، این فیلم در سال ۲۰۲۰ چراغ سبز نشان داد. تولید در نوامبر ۲۰۲۱ در آفریقای جنوبی آغاز شد، اما چند هفته بعد به دلیل سویه امیکرون کووید ۱۹ متوقف شد و در
اوایل سال ۲۰۲۲ از سر گرفته شد. پولی مورگان فیلم بردار این فیلم بود. در طول مراحل پس از تولید، موسیقی به دست ترنس بلنچرد ساخته شد و تدوین آن بر عهدهٔ تریلین ای. شرپشایر بود. "پادشاه زن" در ۹ سپتامبر ۲۰۲۲ در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو به نمایش درآمد و گروه سینمایی سونی پیکچرز این فیلم را در ۱۶ سپتامبر در سینماهای ایالات متحده اکران کرد. به دنبال افتتاحیه در جشنواره، این فیلم با نقدهای مثبتی از سوی منتقدان مواجه شد که نقش آفرینی دیویس و طراحی رقص اکشن آن را تحسین کردند. این فیلم از سوی انستیتوی فیلم آمریکا و هیئت ملی بازبینی فیلم به عنوان یکی از بهترین فیلم های ۲۰۲۲ نام گرفت.
سو جونگ یون (؛ زادهٔ ۲۳ سپتامبر ۱۹۷۵) بازیگر اهل کره جنوبی است. او در مجموعه های تلویزیونی همچون "نسل خورشید" (۲۰۱۶) و "ماجرایی زیر باران" (۲۰۱۸) ایفای نقش کرده است.
جنبش ملی لبنان (LNM) ()، جبهه ای از احزاب و سازمان های ناسیونالیست چپ، پان عربیست و ملی گرایی سوری بود که در سال های اولیه جنگ داخلی لبنان فعال بود و از سازمان آزادیبخش فلسطین حمایت می کرد. رهبری آن را کمال جنبلاط، رهبر برجسته دروزیِ حزب سوسیالیست ترقی خواه (PSP) بر عهده داشت. معاونان آن عنام رعد، رهبر حزب سوسیال ناسیونالیست سوریه و عاصم قانصوه از حزب سوسیالیست بعث عربی لبنانی حامی سوریه بود. دبیرکل LNM محسن ابراهیم، رهبر سازمان اقدام کمونیستی در لبنان (CAOL) بود.
دیوید وَن (؛ ۱۴ نوامبر ۱۹۶۴) یک سیاستمدار استرالیایی است. او عضو حزب لیبرال استرالیا است و در ۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۹ به عنوان سناتور ویکتوریا در مجلس سنای استرالیا سوگند یاد کرد. اوایل زندگی. ون دارای مدرک کارشناسی در رشته باغبانی است و به عنوان بخشی از مدرک تحصیلی خود، پژوهشی با موضوع بازسازی پوشش گیاهی استرالیا پس از آتش سوزی چهارشنبه خاکستری در جنگل بلک وود، که به عنوان بخشی از مجموعه آتش سوزی های ترنتهام شرقی در آتش سوخته بود، انجام داد. فعالیت حرفه ای. ون تا پیش از ورود به سیاست، از سال ۲۰۰۳ مدیرعامل شرکت روابط عمومی گروه د وینترن مستقر در ملبورن جنوبی بود و در آنجا به مشتریان در مورد کمیسیون های سلطنتی و سایر تحقیقات دولتی مشاوره می داد. او یکی از مدیران هیئت مدیرهٔ انجمن استرالیایی فرنچایزها بود. او که در سینت کیلدا ساکن بود، یکی از اعضای گروه محلی «دوستان سینت کیلدا» هیل بود که صراحتاً به جرم و جنایت و ایمنی، و به ویژه در رابطه با پانسیون هتل گاتویک و مسکن عمومی، می پرداخت. ون دارای مدرک کارشناسی ارشد رشتهٔ روابط بین الملل از دانشگاه مانش است. سیاست. ون در انتخابات فدرال ۲۰۱۹ از جایگاه سوم حاشیه ای در سهمیهٔ ل