Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
را بر عهده داشت، همان طور که پیتر بلیک توصیف کرده است. قابل مقایسه با میزگرد آلگونکین. یکی از دوستی های کلیدی لوکوربوزیه بود. نیوولا که در سال ۱۹۴۵ توسط جوزپ لوئیس سرت معرفی شد، با این معمار سوئیسی که در سفرهای نادر کوربو به آمریکا مهمان او بود، دوستی گرم و مادام العمری پیدا کرد. با حمایت نمایشگاه های کوچک و افزایش مشاغل در کارخانه ها، برای بونویت تلر، و برای مجلات معماری، خانواده نیوولا یک ملک کوچک در اسپرینگز، ایست همپتون، لانگ آیلند خریداری کردند. این ملک به ۳۵ هکتار گسترش یافت. محوطه باغ آنها، مجموعه ای از اتاق های بیرونی و یک سولاریوم بدون سقف، به طور مشترک توسط خانواده نیوولا و معمار برنارد رودوفسکی طراحی شد. در سال ۱۹۵۰، لوکوربوزیه به طور ناگهانی نقاشی های دیواری را روی دو دیوار آشپزخانه آنها نقاشی کرد. در ساحل مجاور، نیوولا هنگام بازی با فرزندانش، اصل تکنیک متمایز ریخته گری شن و ماسه بتنی خود را توسعه داد. آنها شن مرطوب را تراشیدند، سپس دوغاب گچ یا بتن را در قالب ریختند. در سال ۱۹۵۱، نیوولا یکی از هنرمندانی بود که آثارش در نمایشگاه محوری هنر خیابان نهم، که توسط لئو کاستلی برپا شده بود، به نمایش درآمد
. بار دیگر، اولیوتی در سال ۱۹۵۳، سفارش بزرگی برای یک دیوار داخلی در نمایشگاه شیک خیابان پنجم به این مجسمه ساز داد. نیوولا آن را با نسخه ای اصلاح شده و مقیاس پذیر از فرایند ساحلی، در مجموعه ای از پنل ها اجرا کرد. توجه و تبلیغات حاصل، آغازگر یک حرفه موفق در کارهای معماری در مقیاس بزرگ بود که دهه ها ادامه داشت. یک پروژه، شامل دو هزار و ده پنل بتنی ریخته گری شده برای مرکز نمایشگاه مک کورمیک پلیس در شیکاگو در سال ۱۹۵۹، به عنوان بزرگ ترین چیدمان از این نوع تاکنون معرفی شد. در سال ۱۹۵۴، نیوولا به عنوان مدیر کارگاه طراحی در دانشکده طراحی هاروارد منصوب شد و تا سال ۱۹۵۷ در آنجا ماند. او همچنین به عنوان استاد مدعو یا هنرمند مقیم در دانشگاه کلمبیا (۱۹۶۱)، هاروارد (۱۹۷۰ و ۱۹۷۳)، دارتموث (۱۹۷۸)، دانشگاه کالیفرنیا، برکلی (۱۹۷۸–۱۹۷۹ و ۱۹۸۲) و آکادمی سلطنتی هنر لاهه (۱۹۸۲) فعالیت داشت. مؤسسه هنرهای گرافیکی آمریکا گواهی تعالی خود را به او اعطا کرد. در سال ۱۹۷۲، آکادمی هنر و ادبیات آمریکا، نیوولا را به عنوان اولین عضو غیرآمریکایی خود پذیرفت. نیوولا در ماه مه ۱۹۸۸ بر اثر حمله قلبی در بیمارستان ساوت همپتون، لانگ آیلند، درگذشت. او
پدر کلر نیوولا، نویسنده کتاب های کودکان، و پدربزرگ الساندرو نیوولا، بازیگر، بود. یک بنیاد و موزه اختصاص داده شده به آثار نیوولا در سال ۱۹۹۵ در زادگاهش، در ساختمانی که بخشی از آن توسط معمار پیتر چرمایف طراحی شده بود، افتتاح شد. کار. شهر ساردینیایی اولاسای در اوایل دهه ۱۹۸۰ تصمیم گرفت خود را که قدمت آن به سال ۱۹۰۳ برمی گردد، بازسازی کند. این ساختمان به یک موزه معاصر روباز با حضور تعدادی از هنرمندان - ، لوئیجی ورونزی، تبدیل شد. اثر نیوولا، یک فواره صوتی مجسمه ای، در سال ۱۹۸۷ به عنوان آخرین اثر او تکمیل شد. آثار عمومی نیوولا شامل موارد زیر است:
انزو پلاتزوتا (۲۹ مه ۱۹۲۱–۱۲ اکتبر ۱۹۸۱) مجسمه ساز بریتانیایی متولد ایتالیا بود. پلازوتا در مستره، نزدیک ونیز، متولد شد و زندگی کاری خود را در لندن گذراند. او بیشتر به خاطر شیفتگی و مطالعه حرکات در برنز - شکل انسان، اسب ها، بالرین ها - و مطالعاتش در مورد زنان که بسیاری از آنها زینت بخش خیابان های لندن هستند، به یاد آورده می شود. او در سن ۶۰ سالگی در لندن درگذشت. آثار. کارهای عمومی شامل موارد زیر است:
دیوید کالاندرا (زاده ۲۱ اکتبر ۱۸۵۶ – درگذشته ۸ سپتامبر ۱۹۱۵) مجسمه ساز و کابینت ساز ایتالیایی بود. زندگی نامه. داویده کالاندرا در تورین در خانواده ای ثروتمند متولد شد. پدرش علاوه بر فعالیت های حرفه ای اش به عنوان وکیل و مهندس هیدرولیک، باستان شناس و کلکسیونر مشهور سلاح های باستانی بود. برادر بزرگتر داویده، نویسنده ادواردو کالاندرا، نویسنده برجسته ای بود که رمان "«لا بوفرا»" را نوشت، نمونه ای از داستان تاریخی. پس از تحصیل در لیسئو کالاندرا، در کلاس های هنری آکادمیا آلبرتینا شرکت کرد و سپس به عنوان داوطلب به سواره نظام پیوست و در آنجا به درجه نظامی ستوان دوم ("Sottotenente") رسید. در سال ۱۸۷۸، او به همراه پدر و برادرش در کاوش های محوطه باستانی لومبارد در تستونا (مونکالیری) همکاری کرد. یکی از اولین مجسمه های کالاندرا، "«شب زنده داری های پنه لوپه"»، در سال ۱۸۸۰ در نمایشگاه هنرهای زیبای تورین به نمایش گذاشته شد. در نمایشگاه ملی ۱۸۸۴ در تورین، او سه اثر را به نمایش گذاشت: "یهودا"، "تیگر رئاله" و "فیور دی کیوسترو". کالاندرا همچنین بسیاری از پرتره ها، نیم تنه ها و نقش برجسته ها را تکمیل کرد. در سال ۱۹۰۲، کالاندرا به
همراه دیگر هنرمندانش لئوناردو بیستولفی، جورجو سراجیولی، انریکو ریسند و انریکو تووز، به تأسیس مجله "«هنر تزئینی مدرن»" که به هنرهای تزئینی اختصاص داشت، کمک کرد. از سال ۱۹۱۲ او به عنوان رئیس انجمن باستان شناسی و هنرهای زیبای پیدمونت (انجمن باستان شناسی و هنرهای زیبای پیدمونت) منصوب شد. او در سال ۱۹۱۵ در تورین درگذشت. آثار هنری برگزیده. مجسمه های او شامل مجسمه گاریبالدی در میدانی به همین نام در مقابل کاخ فرمانداری پارما و بنای یادبود سوارکاری شاهزاده لوئیجی آمادئو، دوک ابروتزی، به سفارش شهر تورین و واقع در پارک والنتینو می شود. او همچنین بنای یادبود شاه اومبرتو دوم را در ویلا بورگزه (رم) تکمیل کرد؛ این مجسمه پس از مرگ مجسمه ساز تکمیل شد. کالاندرا همچنین بنای یادبود بزرگی از سیاستمدار و نویسنده آرژانتینی ، بارتولومه میتر، را تکمیل کرد؛ این بنای یادبود در بوئنوس آیرس قرار دارد. آثار هنری گسترده او همچنین شامل برخی سکه های ایتالیایی است که بین سال های ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۶ در دوران حکومت ویکتور امانوئل سوم در ایتالیا ساخته شده اند. موزه شهرداری "آنتونینو اولمو" از ساویلیانو "، گیپسوتکا داویده کالاندرا" را در خود جای داده اس
ت که چندین اثر گچبری او را به نمایش می گذارد.
آلیک کاوالیر (۱۹۲۶–۱۹۹۸) مجسمه ساز ایتالیایی بود. او زندگی خود را صرف تحقیق در مورد معنای زندگی، آزادی، طبیعت و تاریخ کرد. او که یک ملحد و آزادی خواه بود، به هیچ ساختار از پیش تعیین شده و نهایی جامعه، محیط زیست یا جهان اعتقادی نداشت. او همچنین از هیچ یک از جنبش های هنری زمان خود پیروی نمی کرد، اگرچه همه آنها را می شناخت و موقتاً تحت تأثیر برخی از آنها قرار داشت. او راه خود را می ساخت و برداشت های خود را با طنزی شوخ طبعانه، از طریق مجسمه هایی که از طیف وسیعی از مواد ساخته شده بودند، روایت می کرد. این مجسمه ها در یک هزارتوی آشفته قرار گرفته بودند که بازدیدکنندگان مجبور بودند بدون اینکه بتوانند نقطه نظر قطعی پیدا کنند، از آن عبور کنند. زندگی نامه. آلیک کاوالیر در ۵ اوت ۱۹۲۶ در رم، از آلبرتو کاوالیر، شاعر و سیاستمدار اهل جنوب ایتالیا، و فانی کافمن، مجسمه ساز عبری تبار روس که از انقلاب گریخته بود، متولد شد. پس از گذراندن بخشی از دوران کودکی اش بین رم و پاریس، در سال ۱۹۳۸ در میلان اقامت گزید. در سال ۱۹۴۲، پس از پایان دبیرستان، در آکادمی بررا ثبت نام کرد و در آنجا شاگرد فرانچسکو مسینا بود. در آنجا با جاکومو مانزو، آ
شیل فونی، داریو فو، بوبو پیکولی و مارینو مارینی آشنا شد که در ابتدا دستیار و در نهایت رئیس بخش مجسمه سازی آنها شد. اولین نمایشگاه او در سال ۱۹۴۵، در نمایشگاه هنرمندان جوان برگزار شد. اولین نمایشگاه شخصی او در سال ۱۹۵۱، در گالری کولونا میلان بود. او دو بار در دوسالانه ونیز، در سال های ۱۹۶۴ و ۱۹۷۲، هر دو بار در یک اتاق شخصی، آثار خود را به نمایش گذاشت. او بیش از ۳۰ سال در بررا به تدریس پرداخت و در نهایت مدیر آن شد. در سال ۱۹۹۲، یک نمایشگاه مروری قابل توجه از آثار او در کاخ سلطنتی میلان با نام "«محیط" اطراف» برگزار شد. از ۲۷ ژوئن تا ۹ سپتامبر ۲۰۱۸، پالاتزو رئاله میزبان نمایشگاه دیگری از آلیک کاوالیر بود. این مجموعه با عنوان "«جهان سبز"»، بر موضوع طبیعت تمرکز داشت و سفر هنرمند را از طریق به تصویر کشیدن جنبه های شکوه و رنج با بازنمایی گیاهان بازسازی می کرد. او در گورستان یادبود میلان به خاک سپرده شد و نامش در "Famedio" (تالار مشاهیر) ذکر شده است.
یاکوپو دا ترتزو (حدود ۱۵۱۵ یا ۱۵۱۹–۱۵۸۹) یک مجسمه ساز مدال و جواهرساز ایتالیایی دوره رنسانس بود که پس از شروع کار خود در میلان، در سال ۱۵۵۴ به استخدام هابسبورگ های اسپانیا درآمد. او بقیه دوران کاری خود را با سفر به انگلستان در سال های ۱۵۵۴–۱۵۵۵ در طول ازدواج فیلیپ دوم اسپانیا و ماری اول انگلستان که از سال ۱۵۵۴ تا مرگ او در سال ۱۵۵۸ ادامه داشت، برای دربار اسپانیا کار کرد. او با نام جاکومو یا جاکوپو نیزولا (یا نیزولا) در زمانی بین سال های ۱۵۱۴ تا ۱۵۱۹ در ترزو سول آدا، روستایی در حدود ۳۰ کیلومتری (۱۹ مایلی) شمال شرقی میلان در کنار رودخانه آدا (که اکنون در منطقه کلان شهری میلان قرار دارد) متولد شد. در اسپانیا او با نام جاکومترزو شناخته می شد. در دهه ۱۵۵۰ در بروکسل، اسناد را با نام «جاکوبو» یا «جاکومو دا ترزو» امضا می کرد. او احتمالاً اکنون بیشتر به خاطر یازده مدالش که احتمالاً بین سال های ۱۵۴۸ تا ۱۵۷۸ در ایتالیا، انگلستان و اسپانیا تولید شده اند، شناخته می شود. زندگی نامه. تاریخ تولد او نامشخص است؛ تاریخ زودتر ۱۵۱۴–۱۵۱۵ از اشاره ای در نامه ای، خیلی دیرتر، می آید که در آن می گوید در ۳۱ سالگی به خدمت فیلیپ درآمد. پ
درش گاسپاره به عنوان "«استاد"» یا «مستر» توصیف شده است که نشان دهندهٔ جایگاه حرفه ای یا اجتماعی اوست. خانواده تا سال ۱۵۳۱ در میلان زندگی می کردند. او نزد یک تراشندهٔ جواهرات حکاکی شده و اشیاء سنگی سخت در میلان آموزش دید. در دهه ۱۵۴۰ او هنرمندی موفق بود که عمدتاً در میلان مستقر بود و حامیان او از جمله کوزیمو اول د مدیچی، دوک بزرگ توسکانی، که در سال های ۱۵۵۰–۱۵۵۲ برای دو ظرف بزرگ، یک گلدان و یک فنجان، از جنس کریستال سنگی (کوارتز) به او پول پرداخت کرد، بودند. او در اولین نسخه از "کتاب «زندگی هنرمندان» اثر" واساری (۱۵۵۰) ذکر شده است. میلان تحت حکومت اسپانیا بود و خانه لئونه لئونی، رئیس ضرابخانه آنجا از سال ۱۵۴۲، و تولیدکننده اصلی مجسمه های پرتره بزرگ برای هابسبورگ ها بود. او برای هابسبورگ ها مدال ساخته بود، از جمله مدال چارلز پنجم، امپراتور مقدس روم در سال ۱۵۳۶. اما تا دهه ۱۵۵۰ علاقه لئونی به مجسمه های پرتره در اندازه واقعی تغییر کرده بود. در گذشته، تشخیص بین کار لئونی و یاکوپو کمی دشوار بوده است. یاکوپو ممکن است در ضرب سکه در ضرابخانه کمک کرده باشد، اما این موضوع مستند نیست. احتمالاً از طریق لئونی یا واساری بود
که هابسبورگ ها از وجود یاکوپو دا ترتزو آگاه شدند، کسی که در سال ۱۵۵۴ برای پیوستن به خدمت آنها فراخوانده شد و ظاهراً سفر خود را با سفر به انگلستان آغاز کرد، جایی که فیلیپ دوم آینده اسپانیا در ۲۵ ژوئیه ۱۵۵۴، دو روز پس از اولین ملاقاتشان، با ماری اول انگلستان ازدواج کرد. یاکوپو برای بزرگداشت این ازدواج مدال هایی ساخت که دو چهره پرتره و دو تصویر پشت سر تمثیلی را مدل سازی می کردند. این مدال ها در نسخه هایی با دو سر، یکی روی هر صورت، و نمونه های مرسوم تر با دو سر مربوط به هر یک از زوج ها ریخته گری شدند. این مدال ها در انواع فلزات، از سرب گرفته تا طلا، باقی مانده اند. در اواخر سال ۱۵۵۴، جاکوپو مدال نقره مریم مقدس را به کاردینال گرانول در بروکسل، در واقع وزیر امور خارجه هابسبورگ، فرستاد اما مدال فیلیپ مربوط به سال ۱۵۵۵ است. مدال هایی که در هر طرف آنها یک سر قرار دارد، «ترکیبی غیرمعمول و بازساخته از دو مدال مستقل قبلی» هستند، شاید از سال ۱۵۵۵. یکی از تنها دو نمونه شناخته شده مدال طلای مریم مقدس در سال ۲۰۰۰ در حراج کریستی به قیمت ۱۳۰۲۵۰ پوند فروخته شد. بنابراین، پس از تهیه مدال ازدواج مری، در روز سال نو ۱۵۵۵، یاکوپو به
عنوان مجسمه ساز ("escultor") دربار فیلیپ در لندن منصوب شد. در سال ۱۵۵۵، او به دنبال فیلیپ به بروکسل، پایتخت هلند اسپانیا، رفت و حداقل تا سال ۱۵۵۹ در آنجا ماند. تا سال ۱۵۶۲، او در مادرید بود، جایی که فیلیپ اکنون پادشاه اسپانیا بود. به نظر می رسد که او تا آخر عمر در آنجا ماند و در ۲۳ سپتامبر ۱۵۸۹ در آنجا درگذشت. آثار. هیچ یک از جواهرات او (به معنای معمول گردنبند و غیره) باقی نمانده است؛ این احتمال وجود دارد که او برخی از جواهرات گرانبهایی را که ماری اول در پرتره اش اثر آنتونیس مور در موزه پرادو و سایر پرتره های دربار اسپانیا در آن دوره استفاده می کرد، ساخته باشد. او به خاطر سنگ های قیمتی حکاکی شده اش شناخته می شد که برخی از آنها باقی مانده اند. در بروکسل، او «مهر بزرگ» فیلیپ را که تا سال ۱۵۵۷ مورد استفاده قرار می گرفت، ساخت، اما خودش آن را طراحی نکرد و الماسی را با نشان سلطنتی چارلز پنجم حکاکی کرد، که او نیز در سال ۱۵۵۶ برای یک لیوان آبخوری کریستال سنگی به او پول داده بود. او در مادرید حکاکی ها و نقش برجسته های مختلفی بر روی سنگ های سخت برای دربار ساخت، اما این آثار عموماً امضا نشده بودند و همین امر منجر به عد
م قطعیت در انتساب آنها می شد. خانواده سلطنتی از او برای ارزش گذاری و مذاکره در مورد خرید اقلام مشابه و همچنین آثار باستانی استفاده می کردند. او همچنین به عنوان یک دلال فعالیت می کرد و در سال ۱۵۸۴ تابلوی «فیلیپ "بشارت»" اثر رابرت کمپین که اکنون در پرادو است را به ال اسکوریال فروخت. او برای دربارهای دیگر نیز کار می کرد؛ آثاری برای مدیچی، دربار پارما و هابسبورگ های اتریشی ثبت شده است. کارگاه او مورد بازدید خانواده سلطنتی و دربار قرار گرفت. او به همراه پمپئو لئونی و یک هنرمند دیگر، بنای یادبود مقبره برای جوآنا، پرنسس پرتغال (درگذشته ۱۵۷۳)، خواهر فیلیپ دوم، را در کلیسای صومعه لاس دسکالزاس رئالس در مادرید، که او در سال ۱۵۵۹ در کاخ والدینش تأسیس کرده بود، اجرا کرد. او بر اساس طرحی از معمار خوان دِ هِرِرا، خیمه محراب اصلی را در کلیسای صومعه ال اسکوریال (۱۵۸۶)، از برنز طلاکوب، کریستال سنگی و سنگ سخت رنگی ساخت. او یا کارگاهش، ممکن است نقش برجسته های لاجوردی "دوازده سزار" را تراشیده باشند که (احتمالاً بعداً) در حاشیه یک بشقاب نفیس از جنس کریستال سنگی حکاکی شده، طلا، جواهرات و میناکاری گنجانده شده اند. این اکنون بخشی از
«خزانه دافین» در موزه پرادو است. مدال ها. مدال های اولیه ساخته شده در ایتالیا شامل مدال های همسر، ایزابلا دی کاپوا، و دخترش ایپولیتا (۱۵۳۵–۱۵۶۳) فرانته گونزاگا، فرماندار وقت دوک نشین میلان، بود که در حدود سال ۱۵۵۲ ساخته شدند. هر دو در پایین تصویر امضا شده اند ("آی ای سی. ترزو" روی اولی و "آی ای سی ترز" روی دومی). مدال او از ماری مجارستانی، خواهر چارلز پنجم، مربوط به حدود سال های ۱۵۴۹–۱۵۵۱ و مدال خواهرزاده اش پرنسس جوآنا از پرتغال، خواهر فیلیپ دوم، مربوط به سال ۱۵۵۴ است. جیانلو دلا توره، مهندس و ساعت ساز اهل کرمونا، یکی دیگر از ایتالیایی هایی بود که برای دربار اسپانیا کار می کرد و به نظر می رسد مدال او مربوط به اولین سال های اقامت یاکوپو در اسپانیا باشد. مدال های ازدواج فیلیپ و مری (که در بخش قبلی مورد بحث قرار گرفت) در نسخه های بیضی شکل تکرار شدند و فقط سرهایشان را نشان می دادند و مدت ها بعد، فیلیپ دوباره با مدال گرد مشابهی به تصویر کشیده شد. مدال های دیگر متعلق به آسکانیو پادولا (۱۵۷۷)، همان طور که در کتیبه آمده است، یک «نجیب زاده ایتالیایی»، و معمار خوان دِ هِرِرا (۱۵۷۸)، مفتش اعظم دیه گو دِ اسپینوزا (۱۵۶۸)
و سفیر اتریش، هانس فون خِوِن هولر (۱۵۷۷)، همسایه ای در مادرید، که به ترتیب دادن برخی از سفارش های خارجی کمک کرد، همان طور که آنتونیو آبوندیو، برنده مدال، نیز در این امر نقش داشت. پرتره ها. یک پرتره غیرمعمول و صمیمانه از آنتونیس مور، که احتمالاً در بروکسل در سال های ۱۵۵۵–۱۵۵۹ نقاشی شده است، در ۴ دسامبر ۲۰۱۹ توسط ساتبیز در لندن به قیمت ۱٫۹۳ میلیون پوند فروخته شد. گفته می شود پرتره دیگری متعلق به فیلیپ بوده است، اما اکنون گم شده است. این پرتره «مجسمه ساز مشهور را در کنار خیمه ای که برای محراب بلند کلیسای سن لورنزو در اسکوریال ساخته بود، نشان می داد». دیگری، که آن هم گم شده، به عنوان اثر برناردینو کامپی از کرمونا ثبت شده است که احتمالاً قبل از ترک ایتالیا نقاشی شده است. سومی، که مردی بسیار مسن تر را نشان می دهد، به نقاش دربار اسپانیا، آلونسو سانچز کوئلو، شاید حدود سال ۱۵۸۰، نسبت داده می شود. همچنین مدالی از او، اثر آنتونیو آبوندیو، مربوط به سال ۱۵۷۲ وجود دارد. آبوندیو یکی دیگر از مدال آوران مهاجر ایتالیایی بود که بیشتر برای هابسبورگ های اتریش کار می کرد. بردگان در کارگاه. ملکه کاترین پرتغال، خواهر چارلز پنجم، از
رسم دربار پرتغال پیروی می کرد و تعداد قابل توجهی برده در دربار سلطنتی داشت که در این دوره عمدتاً از برزیل امروزی و برخی از آفریقای پرتغالی بودند. با آنها عموماً به خوبی رفتار می شد و برخی در مهارت های مختلف آموزش می یافتند، اما به عنوان اموال منقول نیز با آنها رفتار می شد و گاهی به عنوان هدیه تقدیم می شدند. برخی دیگر آزاد می شدند. در سال ۱۵۵۴، او نوه اش در مادرید، دون کارلوس، وارث تاج و تخت اسپانیا، سه برده فرستاد. تا سال ۱۵۶۴، دو نفر از این برده ها، دیه گو دِ سن پدرو و خوان کارلوس، در کارگاه جاکوپو دا ترتزو آموزش می دیدند و بعدها خانواده کارلوس هزینه غذا و لباس آنها را پرداخت می کردند. طبق وصیت نامه دون کارلوس در همان سال، قرار بود آنها با مرگ او که به طور غیرمنتظره ای در اوایل سال ۱۵۶۸ اتفاق افتاد، آزاد شوند. فیلیپ دوم بعداً این آزادی را تأیید کرد. پرداخت ها به جاکوپو فقط در سال ۱۵۶۸ ثبت شده است که مربوط به هزینه های سال های ۱۵۶۴ و ۱۵۶۵ است. تاریخ بعدی این زوج مشخص نیست. میراث. خیابانی در مرکز مادرید به نام او نامگذاری شده است که تابلوی خیابان تصویری آن بر اساس پرتره مور ساخته شده است و پلاکی در کاسا ماتسا
نز، گران ویا ۲۷، مادرید وجود دارد که محل خانه ای را که او در آن زندگی می کرد، ثبت کرده است.
توقوز اوغوز ("نُه طایفه") اتحادی سیاسی از نُه قبیله ترک تیله در آسیای مرکزی، در اوایل قرون وسطی بود. توقوز اوغوز در چارچوب اولین خاقانات ترک (۵۵۲–۶۰۳) تثبیت و تابع شد و پس از تجزیه خاقانات، به عنوان یک اتحاد نُه قبیله ای باقی ماند. اوغوز کلمه ای ترکی به معنای «اجتماع» و "توقوز" به معنای «نه» است. به همین ترتیب، قارلوق ها احتمالاً به عنوان "اوچ-اوغوز" شناخته می شدند - "اوچ" به معنی "سه". ریشه اصطلاح قومی تعمیم یافته «اوغوز» "og-" است که به معنای «قبیله، قبیله» است؛ که به نوبه خود، به گفته کونونوف، از کلمه ترکی باستان "ög" به معنای «مادر» گرفته شده است (با این حال، گلدن چنین اشتقاق دیگری را غیرممکن می دانست). در ابتدا "، اوغوز" به معنای «قبایل» یا «اتحادیه قبیله ای» بود و سرانجام به یک نام قومی تبدیل شد. شاید اولین بار از توقوز اوغوزها در "کتیبه های اورخون که در دهه ۷۳۰ میلادی نوشته شده اند، نام برده شده باشد. این ۹ قبیله در تاریخ چین به عنوان Huihe" /Uyghur (回纥)، "Pugu" (仆骨)، "هون" (浑)، "Bayegu/" (拔野古)، "Tongluo" (同罗)، "Sijie" (思结)، "Qibi" (契苾)، "آ-گوسیو" (契苾) "نام گذاری شده اند." (骨仑屋骨思). هفت قبیله اول که نام
شان ذکر شد - که در شمال صحرای گبی زندگی می کردند - قبیله غالب بودند، در حالی که قبیله های "آ-بوسی" و "گولون وگو (سی)" بعداً ظهور کردند و مدتی پس از سال ۷۴۳ در جایگاهی برابر با دیگران پذیرفته شدند. ظاهراً قبیله "آ-بوسی" به عنوان یک گروه قبیله ای فرعی در "قبیله سیجیه" و قبیله "گولون وگو (سی)" به عنوان ترکیبی از دو قبیله دیگر منشأ گرفته اند. خاقان بیلگه ، گوک ترک متأخر، توقوز اوغوز را «قوم [خود]» می دانست. همچنین در کتیبه های کول تیگین ذکر شده است که گوک ترک ها و توقوز اوغوزها پنج بار در سال با هم می جنگیدند. "Toquz Oγuz budun kentü budunïm erti teŋіri jer bolγaqïn üčün yaγï boltï." «نه نفر از اوغوزها قوم من بودند. به دلیل اینکه آسمان با زمین در هم آمیخته شد، آنها دشمن شدند.» به همین ترتیب، منابع خارجی، اتحاد سیاسی برخی از قبایل توقوز اوغوز با گوک ترک ها را مطرح کرده اند. یک متن ساکای ختانی دربارهٔ ترک ها در گانژو به "saikairä ttūrkä chārä" (&lt; OTrk. * "sïqïr türk çor") اشاره کرده است. ترکان سیقیر در اسناد سغدی با "سیکاری" و همچنین با "سیجی ها" که در زیژی تونگجیان به عنوان "توجو سیجی ها" ذکر شده اند، یکی دانست
ه شده اند. در میان قبایل ترک شرقی که در جنوب صحرای گبی ساکن بودند، تانگ هویائو، "سیجی" (که به اشتباه "انجی"恩結 ترجمه شده است) را که در فرمانداری نظامی لوشان 盧山都督府 ساکن بودند، و "فولی را" که در همان استان جیمی دایلین ساکن بودند، جایی که قبیله انشعابی سیجی، آ-بوسی، ساکن بود، فهرست کرده است. "Fuli(-yu)" (匐利[羽])، یا "Fuli(-ju)" (伏利[具])، به عنوان "Fuluo" (覆羅) در دیگر منابع چینی و "Bökli-Çöligil" (OTrk) قابل شناسایی بودند. مالگالمردم کره ای مردم ترک فهرست دیگری از نه نام - "Yaoluoge" (藥羅葛) (&lt; OTrk. 𐰖𐰍𐰞𐰴𐰺 " Yaglaqar"), "Huduoge" (胡咄葛)، "Guluowu" (啒羅勿)، "Mogexiqi" (貱芊歌")" (阿勿嘀)، "Gesa" (葛薩)، "Huwasu" (斛嗢素)، "Yaowuge" (藥勿葛، و "Xiyawu" (奚牙勿)- در کتاب قدیمی تانگ و کتاب جدید تانگ ظاهر شدند. طبق گفته هاندا (۱۹۵۷)، توقوز اوغوز گروه نه طایفه ای بودند که توسط یاگلاقار رهبری می شدند و بخشی از قبیله اویغور بودند. در مقابل، گلدن (۱۹۹۲) پیشنهاد کرد که توقوز اوغوز، گروه نه قبیله ای تانگ هویائو به رهبری اویغورها بودند که به نوبه خود شامل نه قبیله فرعی به رهبری یاگلاقار بودند. کتیبه شینه اوسو اشاره می کند که یاغلاقار بر "اون-اویغ
ور" «ده قبیله اویغور» و "توقوز اوغوز" «نه قبیله اوغوز» حکومت می کردند. در همین حال، هاشیموتو، کاتایاما و سنگا پیشنهاد می کنند که فهرست تانگ هویائو (به رهبری اویغورها) شامل نام قبایل توقوز اوغوز به طور خاص بوده است، در حالی که هر نام در دو فهرست (به رهبری یاغلاقار) در کتب تانگ، نام خانوادگی هر یک از نه رئیس قبیله فرعی را ثبت کرده است (به عنوان مثال، نام خانوادگی رئیس "اویغور" "یاغلاقار" است؛ نام خانوادگی رئیس "سیجیه" "گسا" است و غیره).
بهرام(بهمن) چوبی اصل "متخصص" پایگاه داده ایرانی بود. او سحرگاه ۷ مهر ۱۴۰۴ به اتهام جاسوسی برای اسرائیل اعدام شد. رسانه قوه قضاییه جمهوری اسلامی او را متخصص پایگاه داده رایانه ای معرفی کرده است که در یک شرکت دانش بنیان مشغول فعالیت بوده است. قوه قضائیه جمهوری اسلامی وی را به «فساد بر روی زمین از طریق همکاری اطلاعاتی با اسرائیل» متهم کرده بود. براساس اطلاعات موجود در روزشمار اعدام سیاسی در ایران، بهمن چوبی اصل، هشتمین شهروند ایران است که جمهوری اسلامی پس از جنگ ۱۲ روزه به اتهام جاسوسی به نفع اسرائیل اعدام کرده است. این شهروندان در ماه ها و سال های قبل از آغاز جنگ دوازده روزه بازداشت شده بودند. تا پیش از اعدام اطلاعاتی از سوی رسانه های جمهوری اسلامی و ناظران حقوق بشری در مورد وی منتشر نشده بود و فرایند قضایی رسیدگی به پرونده او در سکوت انجام شده بود. پس از انتشار خبر اعدام، وکیل متهم، در استوری ای در اینستاگرام گفت: «در خصوص اعدام موکل بهرام چوبی اصل لازم به ذکر است درخواست اعاده دادرسی دوم و همچنین دستور توقف اجرا در روز شنبه ۵ مهر ثبت و حسب اعلام مدیر دفتر شعبه دیوان دستور توقف در روز گذشته صادر و به مرجع مربو
ط ارسال شده است. با این وجود و بدون اطلاع، موکل دیروز بعدازظهر به بیرون از بند زندان اوین منتقل شده و در حالی که امروز صبح در معیت یکی دیگر از همکاران در مسیر شعبه دیوان بودیم خبر اجرای حکم در خبرگزاری میزان منتشر شده است. چرایی اینکه نام بهرام چوبی اصل در خبر منتشره بهمن چوبی اصل درج شده بر ما معلوم نیست!»
ارزیابی خسارت بمبران (BDA)، که به عنوان ارزیابی خسارت نبرد نیز شناخته می شود، عملی است برای ارزیابی خسارتی که به هدف از یک سلاح از راه دور، معمولاً بمب یا موشک پرتاب شده از هوا، وارد می شود. این بخشی از رشته گسترده تری به نام ارزیابی نبرد است. ارزیابی با استفاده از تکنیک های متعددی از جمله تصاویر دوربین های نصب شده در سلاح، دوربین های اسلحه، نیروهای زمینی در نزدیکی هدف، تصاویر ماهواره ای و بازدیدهای بعدی از هدف انجام می شود. جلوگیری از دستیابی دشمن به اطلاعات در مورد خسارت بمبران، یکی از اهداف کلیدی سانسور نظامی است. برای سلاح های هسته ای ممکن است به دلیل خسارت گسترده ایجاد شده و دشواری در نزدیک شدن به محل، تکنیک های ویژه ای مورد نیاز باشد. تاریخچه ارزیابی خسارت بمبران. در ابتدا، BDA به دلیل ماهیت منفصل بمباران هوایی در طول جنگ جهانی اول مورد نیاز بود. ضروری بود که نیروهای زمینی به منطقه ای فرستاده شوند تا مشخص کنند که آیا خسارت مؤثر بوده است یا باید دوباره به هدف حمله هوایی صورت گیرد. هر دو وضعیت انجام امن آن ها دشوار بود. از این درگیری به بعد، تجهیزات تخصصی به طور ویژه برای ماموریت های نوع BDA استفاده شد. د
ر ابتدا این تجهیزات هواپیماهایی بودند که از جنگنده ها یا بمب افکن های تبدیل شده بودند (که در نیروی هوایی ایالات متحده نام گذاری جدید RQ دریافت کردند). شناسایی عکاسی به طور گستردهای در جنگ جهانی دوم استفاده شد. از دهه ۱۹۵۰ به بعد ماهواره ها در دسترس قرار گرفتند، همچنین هواپیماهای نظارتی در ارتفاعات بالا مانند لاکهید یو-۲ و لاکهید اس آر-۷۱ بلک برد. در طول جنگ ویتنام، عملیات ویژه ایالات متحده و واحدهای زمینی معمولاً ارزیابی های خسارت نبرد در مناطق عملیاتی که نیروهای ایالات متحده حضور داشتند را انجام می دادند. ارزیابی خسارت بمبران ممکن است با استفاده از اطلاعاتی منتشر شده به طور تصادفی توسط دشمن انجام شود. در جنگ جهانی دوم، "یونایتد پرس اینترنشنال" گزارشی درباره خسارات هایی ناشی از حمله ژاپن به پرل هاربر منتشر کرد، از جمله جزئیات مربوط به تعداد کشتی های جنگی و تأسیسات ساحلی آسیب دیده. در درگیری های اخیر، نیروهای عملیات ویژه (SOF) در BDA مشارکت داشته اند، هم از طریق حضور فیزیکی و هم انجام پروازهای نظارتی با تجهیزاتی مانند پهپاد RQ-4 گلوبال هاوک. نیروی دفاعی اسرائیل شامل دو تیم اختصاصی برای هر دو تعیین هدف و BDA اس
ت. BDA در طول دو جنگ خلیج فارس، هم در طول درگیری و هم به صورت گذشته نگر استفاده شد. در روزهای آغازین کمپین هوایی جنگ خلیج فارس ۱۹۹۱، از این روش برای ارزیابی خسارت به تأسیسات کلیدی عراق از جمله راکتورهای هسته ای آن استفاده شد. در پایان حمله به عراق در سال ۲۰۰۳، یک تیم مشترک از کشورهای متحد (از جمله بریتانیا، ایالات متحده و استرالیا) خسارت وارد شده به تقریباً ۴۰۰ سایت در سراسر کشور را برای تعیین اثربخشی حملات سلاح ارزیابی کرد. با پیشرفت این حوزه و افزایش حجم داده های در دسترس، تکنیک های آماری برای بهبود سرعت و کیفیت تجزیه و تحلیل داده ها معرفی شده اند. ظهور تصاویر ماهواره ای در دسترس عموم مانند FIRMS ناسا همچنین به اطلاعات منبع باز این امکان را داده است تا ارزیابی خسارت نبرد را انجام دهد. اهداف تجزیه و تحلیل خسارت بمبران. ارزیابی خسارت نبرد اهداف متعددی دارد. ارزیابی تلاش می کند تعیین کند که آیا مهمات به درستی و مطابق با طراحی خود عمل کرده است یا خیر. برآوردی از میزان خسارت فیزیکی (از طریق انفجار مهمات، تکه تکه شدن و یا اثرات خسارت آتش) به هدف انجام می شود. این ارزیابی بر اساس خسارت مشاهده شده یا تفسیر شده انجا
م می شود. خسارات جانبی و اضافی نیز در این فرآیند ارزیابی می شوند. برآوردهایی از درجه کاهش ارزش نظامی هدف در رابطه با مأموریت مورد نظر آن انجام خواهد شد. در نهایت، تأثیر کلی بر توانایی دشمن ارزیابی می شود. محدودیت های ارزیابی خسارت بمبران. ارزیابی خسارت بمبران به انسان ها بستگی دارد تا داده های جمع آوری شده از منابع مختلف را تفسیر و تجزیه و تحلیل کنند. علیرغم پیشرفت در تکنیک های جمع آوری داده، محدودیت ها پس از جنگ خلیج فارس ۱۹۹۱ در فرآیند ارزیابی آشکار شد، زمانی که داده های ارائه شده توسط دوربین های نصب شده روی هواپیما به درستی تجزیه و تحلیل نشد. این تحلیل نادرست منجر به ارائه اطلاعات نادرست یا ناقص به فرماندهان محلی در مورد میزان خسارت وارده شد. به ویژه این تحلیل به طور قابل اعتماد مشخص نکرد که آیا یک هدف آسیب دیده (اما از نظر نظامی همچنان قابل استفاده بوده) یا دیگر تهدیدی محسوب نمی شود. استفاده از اطلاعات نادرست. اطلاعات در مورد خسارت بمبران برای دشمن بسیار ارزشمند است و اطلاعات نظامی و سانسورها تلاش می کنند بسته به شرایط، میزان خسارت را پنهان، اغراق آمیز یا کم اهمیت جلوه دهند. پس از حملات هوایی بلاف کوو (Bl