Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کلاسیک چینی و کنفوسیوس را تدریس می کرد، را به طور موازی تأسیس کند و همزمان، گاکوشوین (دایگاکو ریودای) در کانگاکوشوی تازه تأسیس منحل و منسوخ شد. پس از لغو. مؤسسه جانشین، مؤسسه مطالعات چین، یک سال بعد در سپتامبر ۱۸۶۹ (میجی ۲) به بهانه تأسیس «دای گاکو» به همراه آکادمی امپراتوری منحل شد، اما جنبشی قوی برای بازگشایی آن آغاز شد و در دسامبر همان سال (ژانویه ۱۸۷۰)، با آکادمی امپراتوری سابق ادغام و به عنوان «دای گاکو دای» سازماندهی مجدد شد. با این حال، به دلیل کاهش دانش آموزان به دلیل انتقال پایتخت به توکیو و درگیری بین جناح های ژاپنی و چینی، کاملاً بی رونق بود، بنابراین در اوت سال بعد (میجی ۳)، به عنوان یک مدرسه ملی منحل شد و در پایان همان سال (ژانویه-فوریه ۱۸۷۱)، به استان کیوتو منتقل شد، به «فوگاکو» تغییر نام داد و به مدرسه راهنمایی استان کیوتو تبدیل شد. گاکوشوین قدیمی، یک مؤسسه آموزشی برای خانواده امپراتوری و اشراف، در سال ۱۸۷۷ (دهم میجی) توسط انجمن اشراف تازه تأسیس شد و در سال ۱۸۸۸ (۲۱ میجی)، مهر امپراتوری «گاکوشوئین» که به گاکوئشوین سابق کیوتو داده شده بود، دوباره اعطا شد و آن را به یک مدرسه ملی تحت نظارت وزارت
دربار امپراتوری تبدیل کرد.
دانشگاه هرتسن، یا به طور رسمی دانشگاه دولتی تربیت معلم روسیه مشهور به نام آ. ا. هرتسن (به روسی: Российский государственный педагогический университет имени А. И. Герцена)، دانشگاهی در سن پترزبورگ، روسیه است. این دانشگاه قبلاً با نام انستیتوی دولتی تربیت معلم لنینگراد شناخته می شد. این دانشگاه یکی از بزرگترین دانشگاه های روسیه است که با داشتن ۲۰ دانشکده و بیش از ۱۰۰ گروه آموزشی فعالیت می کند. در ساختار آن، انستیتوی دوره های پیش دانشگاهی، انستیتوی توسعه حرفه ای مداوم و مرکز تحقیقات آموزشی نیز گنجانده شده اند. این دانشگاه به افتخار نویسنده و فیلسوف روس، الکساندر هرتسن، نامگذاری شده است. پیشینه. این دانشگاه تاریخ تأسیس خود را به ۱۳ مه [۲ مه در تقویم قدیم] ۱۷۹۷ برمی گرداند، زمانی که امپراتور پاول اول روسیه به یتیم خانه سن پترزبورگ که توسط ایوان بتسکوی تأسیس شده بود، وضعیت مستقل اعطا کرد و آن را تحت حمایت ملکه ماریا فئودوروونا قرار داد. خانه کودکان بی سرپرست امپراتوری در نهایت به دانشگاه تربیت معلم مدرن تبدیل شد. ایده های انسان دوستانه بتسکوی، اصول اساسی این خانه کودکان بی سرپرست را تشکیل می داد. خانه کودکان بی سرپ
رست امپراتوری به عنوان یک موسسه آموزشی که ایده های مترقی تربیت بر پایه خیریه و حمایت را دنبال می کرد، توسعه یافت. این موسسه عمدتاً کودکان فقیر و محروم را می پرفت: یتیمان بی سرپرست، کودکان معلول و کودکان حاصل از ازدواج های ناموفق. در سال ۱۸۳۷، "انستیتوی کودکان بی سرپرست زنان" بر اساس کلاس های عالی تر این خانه تأسیس شد. پس از سال ۱۸۸۵، به خانه کودکان بی سرپرست نیکلاس نام گرفت. در سال ۱۸۰۶، یک کالج برای ناشنوایان تأسیس شد که اولین موسسه آموزشی برای کودکان معلول در روسیه بود. در سال ۱۸۶۴، یک سمینار تربیت معلم برای دانشجویان روستایی ایجاد شد که قرار بود معلمان مدارس و کالج های دولتی شوند. چهار سال بعد، یک کالج زنانه تأسیس شد که تخصص های پرستار، معلم مدرسه روستایی و کودکان مهدکودک را اعطا می کرد. این امر پایه و اساس آموزش پیش دبستانی روسیه را بنا نهاد. در این سال ها، مهدکودک ها در منطقه خانه کودکان بی سرپرست تأسیس شدند. فارغ التحصیلان این خانه در موسسات جدید کودکان مشغول به کار شدند. در بخش مارینینسکی، که یک خانه کودکان بی سرپرست سازماندهی شده بود، مربیانی مانند میخائیل چیستیاکوف (سردبیر "مجله کودکان" و نویسنده کتا
ب های کودکان) و واسیلی زولوتوف (از طرفداران "روش صحیح" آموزش خواندن و نوشتن و نویسنده کتاب های درسی برای کالج های دولتی) کار می کردند. در سال ۱۹۱۸، فرآیند ادغام بخش مارینینسکی و موسسات مرتبط با خانه کودکان بی سرپرست آغاز شد. در همان سال، دانشگاه تربیت معلم زنان به اولین انستیتوی تربیت معلم تغییر نام داد. بر اساس هیئت معلمان، دومین انستیتوی تربیت معلم تأسیس شد. در ۱۷ اکتبر ۱۹۱۸، سومین انستیتوی تربیت معلم ایجاد شد. در سال ۱۹۱۸، موسسات مرتبط با خانه کودکان بی سرپرست به انستیتوی آموزش پیش دبستانی و انستیتوی آموزش اجتماعی سازماندهی مجدد شدند. در فاصله سال های ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۵، دانشگاه های تربیت معلم اول، دوم و سوم، انستیتوی آموزش پیش دبستانی، انستیتوی آموزش اجتماعی و انستیتوی روان عصب شناسی ادغام شدند. موسسه متحد شده انستیتوی دولتی تربیت معلم هرتسن لنینگراد نام گرفت. پس از حمله روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، دانشگاه کراکوف در لهستان، دانشگاه فرایبورگ در آلمان و کنسرسیوم دانشگاهی بین المللی "دانشگاه قطب شمال" همکاری خود را با این دانشگاه به حالت تعلیق درآوردند.
آتش سوزی بزرگ آنگن ، آتش سوزی ای بود که در سال ۱۱۷۷ هی آن-کیو (کیوتوی امروزی) را فرا گرفت و حدود یک سوم پایتخت آن زمان را نابود کرد. این واقعه توسط فوجیوارا نو کانه زانه ثبت شده است. شیوع آتش سوزی. آتش سوزی ساعت ۱۰ شب رخ داد. ساعت ۸ شب، فوجیوارا نو کانه زانه مراسم سوگواری را به پایان رساند و در جایی نوشته شده که «شاهزاده خانمی نیز در این شب سوگواری خود را به پایان رساند.» (متن مشخص نمی کند کدام شاهزاده خانم). او به هوای صاف اشاره کرد و نوشت: «حدود ساعت ۸ شب، من مراسم پایان دادن به سوگواری را در بستر رودخانه انجام دادم. پرنسس نیز در این شب به سوگواری خود پایان داد. چمبرلین به پرنسس [یوشیمیچی، پسر کانه زانه] در مقابل محل اقامتش به سوگواری پایان داد.» او به نوشتن ادامه داد و در نهایت با اشاره به آتش سوزی گفت: «حدود ساعت ۱۰ شب، آتش سوزی در جهت شمالی رخ داد. من شنیدم که آتش از هیگوچی-تومینوکوجی شروع شده است.» در آن زمان، کانه زانه بیمار بود و در خانه مانده بود. به همین دلیل، او مجبور شد از یک خدمتکار بخواهد که وضعیت را ارزیابی کند.
جفری اپستین، سرمایه دارآمریکایی و مجرم جنسی محکوم شده، در تاریخ ۱۰ اوت ۲۰۱۹ درگذشت. نگهبانان زندان او را در سلولش در مرکز اصلاح و تربیت متروپولیتن در نیویورک، در حالی که از کنار تخت سلول خود آویزان بود و واکنشی نشان نمی داد، پیدا کردند. او در انتظار محاکمه به اتهام قاچاق جنسی بود. پس از انجام عملیات احیای قلبی-ریوی توسط نگهبانان زندان، اپستین در حالت ایست قلبی به بیمارستان داون تاون نیویورک منتقل شد و در ساعت ۶:۳۹ صبح در آنجا مرگ او اعلام شد. پزشکی قانونی نیویورک و بازرس کل وزارت دادگستری حکم کردند که مرگ اپستین خودکشی از طریق حلق آویز بوده است. وکلای اپستین این نتیجه گیری پزشکی قانونی را به چالش کشیدند و تحقیق مستقلی را با استخدام پاتولوژیست مایکل بادن آغاز کردند. ویلیام بار، دادستان کل، پس از ابراز سوءظن اولیه، مرگ اپستین را «طوفانی تمام عیار از اشتباهات» توصیف کرد. هم اف بی آی و هم بازرس کل وزارت دادگستری تحقیقاتی را در مورد شرایط مرگ او انجام دادند. نگهبانان کشیک بعداً به چندین فقره جعل سوابق متهم شدند. بسیاری از چهره های سرشناس، اداره فدرال زندان ها را به سهل انگاری متهم کردند؛ چندین قانون گذار خواستار ا
صلاحات در سیستم زندان های فدرال شدند. در واکنش، بار مدیر دفتر را برکنار کرد. ویلیام بار، دادستان کل، ابتدا ابراز تردید کرد و مرگ اپستین را «طوفانی کامل از خطاها» توصیف کرد. هم اف بی آیو هم بازرس کل وزارت دادگستری تحقیقاتی را درباره ی شرایط مرگ او انجام دادند. نگهبانان شیفت در آن زمان بعداً به اتهامات متعدد جعل اسناد متهم شدند. بسیاری از شخصیت های عمومی اداره ی زندان های فدرال را به سهل انگاری متهم کردند و چندین قانون گذار خواستار اصلاحات در سیستم زندان فدرال شدند. در پاسخ، بار مدیر این اداره را برکنار کرد. در پی مرگ اپستین، تمام اتهامات علیه او لغو شد و تحقیقات جاری درباره ی قاچاق جنسی به سمت همدستان ادعایی او، به ویژه گیسلاین ماکسول، معطوف شد که در ژوئیه ۲۰۲۰ دستگیر و کیفرخواست او صادر شد و در ۲۹ دسامبر ۲۰۲۱ به پنج اتهام مرتبط با قاچاق جنسی محکوم شد. همدست دیگر، ژان-لوک برونل، در سال ۲۰۲۰ توسط مقامات فرانسوی دستگیر شد و بعداً با خودکشی درگذشت. به دلیل نقض رویه های معمول زندان در شب مرگ اپستین، خرابی دو دوربین مقابل سلول او و ادعاهایش مبنی بر داشتن اطلاعات حساس درباره ی افراد قدرتمند، مرگ او گمانه زنی ها و نظ
ریه های توطئه ای را درباره ی احتمال قتل او برانگیخت. نظریه های دیگری نیز ادعا کردند که مرگ او جعلی بوده است. در نوامبر ۲۰۱۹، ماهیت بحث برانگیز مرگ او به میم «اپستین خودش را نکشت» منجر شد. نظرسنجی های عمومی نشان می دهند که تنها درصد کمی از آمریکایی ها معتقدند اپستین با خودکشی درگذشت؛ در یکی از این نظرسنجی ها، ۱۶٪ از پاسخ دهندگان گفتند که معتقدند اپستین خودکشی کرده، ۴۵٪ معتقد بودند که او به قتل رسیده و ۳۹٪ مطمئن نبودند. دستگیری و زندان. دستگیری و تفهیم اتهام. در تاریخ ۶ ژوئیه ۲۰۱۹، جفری اپستین در نیویورک به اتهامات متعدد، از جمله قاچاق جنسی، دستگیر و در مرکز اصلاح و تربیت متروپولیتن در لوئر منهتن بازداشت شد. او اتهامات را رد کرد و ادعای بی گناهی نمود. اپستین در سال ۲۰۰۸ در فلوریدا با اتهامات مشابهی روبرو شده بود، اما از اتهامات فدرال از طریق توافقی قضایی فرار کرد. طبق مفاد این توافق، او به دو اتهام جنایی ایالتی اعتراف کرد، غرامت به سه دوجین قربانی شناسایی شده توسط اف بی آی پرداخت کرد و به عنوان مجرم جنسی در فلوریدا و نیویورک ثبت شد. در ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۹، درخواست وثیقه ی اپستین با پیشنهاد ۶۰۰,۰۰۰ دلار برای استفاده ا
ز ردیاب مچ پا در خانه ی شهری اش در نیویورک رد شد. او به دلیل ۲۰ پرواز بین المللی که در ۱۸ ماه گذشته انجام داده بود، به عنوان فردی با ریسک بالای فرار تلقی شد. اپستین از تصمیم رد وثیقه به دادگاه تجدیدنظر حوزه دوم ایالات متحده برای حوزه ی دوم شکایت کرد؛ در زمان مرگش، این تجدیدنظر هنوز در حال بررسی بود. حادثه اولیه و هفته های پایانی. در ساعت ۱:۲۷ بامداد ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۹، اپستین در سلول خود در حالت نیمه هوشیار با جراحاتی در ناحیه ی گردن پیدا شد. مقامات زندان از هم سلولی او، نیکلاس تارتاگلیونه، که مظنون به چندین قتل و توطئه ی مواد مخدر بود، بازجویی کردند. تارتاگلیونه هرگونه آسیب به اپستین را رد کرد. تحقیقات داخلی زندان، تارتاگلیونه را از هرگونه ارتباط با این رویداد تبرئه کرد. منبعی ناشناس ادعا کرد که اپستین این حادثه را برای انتقال از زندان صحنه سازی کرده بود. اسپنسر کووین، وکیلی که نماینده ی سه نفر از قربانیان ادعایی اپستین بود، در ژوئیه ۲۰۱۹، پس از اولین اقدام ظاهری اپستین برای خودکشی، اظهار داشت که معتقد است این یک حمله به جان او بوده و احتمال بالایی وجود دارد که او در زندان به قتل برسد. در پی این رویداد، اپستین تح
ت نظارت خودکشی قرار گرفت. او در یک سلول نظارتی نگهداری شد که با پنجره هایی احاطه شده بود، نورها روشن نگه داشته می شد و هیچ وسیله ای که بتواند برای خودکشی استفاده کند، مجاز نبود. پس از شش روز، کارکنان روان شناسی پس از معاینه ی روان پزشکی، اپستین را از نظارت خودکشی خارج کردند. او سپس به واحد مسکن ویژه (SHU) بازگردانده شد، جایی که قرار بود هم سلولی داشته باشد و هر ۳۰ دقیقه یک بار بررسی شود. یادداشتی که اپستین نوشته بود، پس از مرگش در سلولش پیدا شد. در آن، او از حشرات بزرگی که روی بدنش می خزیدند، از اینکه نگهبان تووا نوئل به او غذای سوخته می داد و از اینکه یک نگهبان عمداً او را بدون لباس به مدت یک ساعت در حمام حبس کرده بود، شکایت کرد. در ماه اوت در ۸ دسامبر، اپستین آخرین وصیت نامه خود را در حضور دو وکیل که او را می شناختند، امضا کرد. در این وصیت نامه، دو کارمند قدیمی به عنوان مجری وصیت نامه معرفی شدند و بلافاصله تمام دارایی های او و هرگونه دارایی باقی مانده در املاکش به یک امانت واگذار شد. یادداشتی نوشته شده توسط اپستین پس از مرگش در سلول او پیدا شد. در این یادداشت، او از وجود حشرات بزرگ روی بدنش، غذای سوخته ای ک
ه توسط نگهبان تووا نوئل به او داده شده بود، و قفل شدن عمدی او توسط یک نگهبان در سلول دوش بدون لباس به مدت یک ساعت شکایت کرده بود. در ۸ اوت، اپستین آخرین وصیت نامه ی خود را امضا کرد که توسط دو وکیل که او را می شناختند، شاهد بود. این وصیت نامه دو کارمند قدیمی را به عنوان اجراکنندگان نام برد و بلافاصله تمام دارایی های او و هر دارایی باقی مانده در اموالش را به یک صندوق امانی واگذار کرد. مرگ. انتقال به واحد مسکن امنیتی هنگامی که جفری اپستین به واحد مسکن امنیتی (SHU) در مرکز اصلاحی متروپولیتن (MCC) منتقل شد، مقامات زندان به وزارت دادگستری اطلاع دادند که او یک هم سلولی خواهد داشت و یک نگهبان هر ۳۰ دقیقه یک بار به سلول او سرکشی خواهد کرد. با این حال، این رویه ها در شب مرگ او رعایت نشدند. در تاریخ ۹ سپتامبر، هم سلولی اپستین به مکان دیگری منتقل شد و هیچ جایگزینی برای او تعیین نشد. عصر همان روز، اپستین با وکلایش ملاقات کرد که او را «خوش بین» توصیف کردند. او سپس در ساعت ۱۹:۴۹ به واحد مسکن امنیتی بازگردانده شد. تصاویر دوربین های مداربسته نشان می دهند که دو نگهبان، تووا نوئل و مایکل توماس، در ساعت ۲۲:۰۰ نتوانستند شمارش نها
دی الزامی را انجام دهند. در ساعت ۲۲:۳۰، نوئل برای مدت کوتاهی از کنار سلول اپستین عبور کرد، که این آخرین باری بود که نگهبانان وارد طبقه ای شدند که سلول او در آن قرار داشت. برخلاف پروتکل های استاندارد زندان، در طول شب هیچ بازرسی ۳۰ دقیقه ای از اپستین انجام نشد. گزارش ها حاکی از آن است که دو نگهبان مسئول بررسی سلول اپستین در طول شب، حدود سه ساعت پشت میز خود خواب بودند و بعداً سوابق مربوطه را جعل کردند. علاوه بر این، دو دوربین مقابل سلول اپستین در آن شب از کار افتادند و دوربین دیگری تصاویری تولید کرد که «غیرقابل استفاده» توصیف شدند. کشف جسد. صبح روز ۱۰ اوت، کمی پس از ساعت ۶:۳۰، در حالی که نگهبانان در حال توزیع صبحانه بودند، اپستین در سلول خود در حالت ایست قلبی یافت شد و به هیچ یک از علائم حیاتی پاسخ نمی داد. او در حالت زانو زده، با نواری از ملحفه که دور گردنش پیچیده شده و به بالای تختش بسته شده بود، پیدا شد. برآورد شد که او حدود دو ساعت پیش از کشف فوت کرده بود. نگهبانان فوراً عملیات احیای قلبی ریوی (CPR) را آغاز کردند و سایر زندانیان فریادهای آن ها را شنیدند که می گفتند: «نفس بکش، اپستین، نفس بکش.» در ساعت ۶:۳۳ ص
بح، نگهبانان زنگ خطر را به صدا درآوردند و به سرپرست خود اطلاع دادند. تووا نوئل به سرپرست گفت: «اپستین خودش را دار زده است.» اپستین به سرعت به بیمارستان مرکز شهر نیویورک منتقل شد و در ساعت ۶:۳۹ مرگ او تأیید شد. جسد او اندکی بعد به پزشکی قانونی انتقال یافت. انتقال جسد اپستین از سلولش نقض پروتکل های اداره زندان ها (BOP) بود، که مقرر می دارد صحنه خودکشی باید «با همان سطح حفاظت مانند هر صحنه جرم که در آن مرگ رخ داده است» مدیریت شود. در نتیجه این نقض، پرسنل زندان نتوانستند از جسد اپستین در محل کشف عکس برداری کنند. جنجال ها. مرگ اپستین اولین خودکشی گزارش شده در MCC طی ۱۴ سال گذشته بود. مایکل بادن، آسیب شناس، و "برنامه ۶۰ دقیقه" تردیدهایی را درباره امکان خودکشی اپستین مطرح کردند. با توجه به قد تقریبی ۱٫۸ متری و وزن ۸۴ کیلوگرمی اپستین، این سؤال مطرح شد که آیا او می توانسته خود را از تخت پایینی آویزان کند. تصاویر پس از مرگ نشان دهنده بطری ها و داروهایی بودند که به صورت عمودی روی تخت بالایی قرار داشتند. بادن همچنین این پرسش را مطرح کرد که چرا اپستین از وسایلی مانند سیم ها یا لوله های دستگاه آپنه خواب، که مقاوم تر و بلند
تر بودند، به عنوان طناب استفاده نکرد. انگیزه های احتمالی. گزارش بازسازی روان شناختی اداره زندان ها، که پنج هفته پس از مرگ اپستین تهیه شد، نشان می دهد که هویت او به نظر می رسد «بر اساس ثروت، قدرت و ارتباطاتش با افراد سرشناس شکل گرفته بود.» این گزارش خودکشی او را به عواملی مانند فقدان ارتباطات بین فردی معنادار، از دست دادن جایگاه اجتماعی، و چشم انداز گذراندن باقی عمر در زندان نسبت می دهد. کالبدشکافی و شواهد پزشکی. گزارش کالبدشکافی. باربارا سمپسون، رئیس پزشکی قانونی شهر نیویورک، در تاریخ ۱۱ اوت ۲۰۱۹ کالبدشکافی چهار ساعته ای را روی جسد جفری اپستین انجام داد. وکلای اپستین، مایکل بادن، متخصص آسیب شناسی قانونی، را برای نظارت بر این کالبدشکافی استخدام کردند. پس از کالبدشکافی، دفتر پزشکی قانونی اعلام کرد که اپستین با استفاده از نواری از ملحفه تخت خود، خود را حلق آویز کرده است. در ۱۴ اوت ۲۰۱۹، گزارش های غیررسمی حاکی از کشف شکستگی هایی در استخوان های گردن اپستین، از جمله استخوان لامی، بود. اگرچه چنین شکستگی هایی ممکن است در خودکشی افراد مسن رخ دهد، کارشناسان پزشکی قانونی خاطرنشان کردند که این نوع شکستگی ها «در موارد قتل
ناشی از خفگی شایع تر است». مرگ اپستین اولین مورد خودکشی گزارش شده در مرکز اصلاحی متروپولیتن (MCC) از سال ۱۹۹۸ بود. وکلای اپستین از نتایج گزارش پزشکی قانونی ابراز نارضایتی کردند و آن را به چالش کشیدند. آن ها در بیانیه ای اعلام کردند که تیم حقوقی قصد دارد تحقیقات مستقلی درباره شرایط و علت مرگ اپستین انجام دهد، از جمله پیگیری اقدامات قانونی برای دسترسی به فیلم های دوربین مداربسته نزدیک سلول او در شب مرگش. وکلا همچنین اظهار داشتند که شواهد موجود «بسیار بیشتر» با فرضیه قتل سازگار است تا خودکشی. اختلافات و تحلیل های پزشکی قانونی. در ماه اوت در ۱۶ دسامبر، سمپسون اعلام کرد که مرگ اپستین خودکشی از طریق حلق آویز کردن تشخیص داده شده است. بعداً، گزارش های متناقضی اعلام کردند که جراحات وارده به اپستین به همان اندازه که با خودکشی مطابقت دارد، با خفگی یا قتل نیز مطابقت دارد، اگر نگوییم بیشتر. گزارش سمپسون نشان داد که هیچ خطایی در مرگ او رخ نداده است. سه نفر از وکلای اپستین نارضایتی خود را از نتیجه گیری سمپسون ابراز کردند و مایکل بادن، متخصص پزشکی قانونی، را برای مشاهده کالبدشکافی استخدام کردند؛ آنها گفتند که تحقیقات خود را
آغاز کرده و در آینده بیانیه مفصل تری ارائه خواهند داد. بادن هنگام کالبدشکافی سمپسون، شاهد آن بود؛ پس از کالبدشکافی، او گفت که به دلیل دستور سکوت دفتر سمپسون و ورثه اپستین، نمی تواند اظهار نظر کند. در ماه اکتبر در تاریخ ۳۰ ژانویه ۲۰۱۹، بادن گزارشی منتشر کرد که بیان می کرد جراحات گردن اپستین بیشتر با «خفگی ناشی از قتل» مطابقت دارد تا خودکشی. او اظهار داشت که اپستین «دو شکستگی در سمت چپ و راست حنجره اش، به ویژه غضروف تیروئید یا سیب آدم، و همچنین یک شکستگی در استخوان لامی چپ بالای سیب آدم» داشته است. به طور خاص، بادن ادعا کرد که استخوان لامی اپستین به نحوی شکسته است که نشان دهنده خفگی از پشت است. بعداً در همان روز، سمپسون ادعاهای بادن را رد کرد و گفت: «من قاطعانه از تصمیم خود در مورد علت و نحوه مرگ آقای اپستین حمایت می کنم. علت، دار زدن و نحوه آن، خودکشی است.» بادن بعداً گفت: «با بررسی بیش از هزار مورد دار زدن در زندان و خودکشی در زندان های ایالتی نیویورک در طول ۴۰-۵۰ سال گذشته، هیچ کس سه شکستگی نداشته است.» سانجی گوپتا، جراح مغز و اعصاب و خبرنگار پزشکی سی ان ان، اظهار داشت که اپستین به دلیل ضعیف شدن استخوان لام
ی و از دست دادن انعطاف پذیری آن با افزایش سن، می توانست به راحتی در حین دار زدن دچار شکستگی شود. گوپتا همچنین اظهار داشت که شکستگی های متعدد استخوان گردن، بیشتر از ویژگی های دار زدن است. جرالد رادز، رئیس بخش جراحی ستون فقرات در بیمارستان دانشگاه اموری، همچنین اظهار داشت که شکستگی های متعدد استخوان های گردن با دارآویختن مطابقت دارد. یک استاد علوم پزشکی قانونی در کالج عدالت کیفری جان جی گفت که استخوان لامی می تواند در اثر آویزان بودن بشکند و خاطرنشان کرد که این استخوان ضعیف است. طبق تحلیل آنها، شکستگی استخوان لامی مدرک کافی برای اثبات قتل نیست. به گفته بادن، زخم گردن در مرکز گردن اپستین بود، نه زیر فک پایین او، همانطور که در یک دار زدن معمولی اتفاق می افتد. بادن گفت این مورد بیشتر زمانی رایج است که قربانی توسط سیم یا طناب خفه شده باشد. بادن همچنین گفت که زخم بسیار نازک تر از نوار ملحفه بود و اگرچه روی گردن اپستین خون وجود داشت، اما روی رباط ملحفه اثری از آن نبود. سمپسون در پاسخ به ادعاهای بادن، بر این نتیجه گیری که مرگ اپستین خودکشی بوده است، پافشاری کرد. دفن. پس از کالبدشکافی، جسد اپستین توسط برادرش، مارک اپست
ین، تحویل گرفته شد. در ۵ سپتامبر ۲۰۱۹، جسد او در مقبره ای بدون نام، در کنار مقبره والدینش در آرامگاه آی جی موریس استار آو دیوید در پالم بیچ، فلوریدا به خاک سپرده شد. نام والدین او از سنگ قبرشان حذف شد تا از خرابکاری جلوگیری شود. پیامدها. واکنش. چند ساعت پس از اعلام درگذشت جفری اپستین، دونالد ترامپ، رئیس جمهور وقت ایالات متحده، با بازنشر پستی مرتبط با نظریه توطئه موسوم به «شمارش اجساد کلینتون»، به این رویداد واکنش نشان داد. این نظریه ادعا می کرد که مرگ اپستین به بیل کلینتون، رئیس جمهور پیشین و هیلاری کلینتون، وزیر امور خارجه سابق، مرتبط است. سه روز بعد، ترامپ در سخنرانی ای در ایالت پنسیلوانیا به خبرنگاران اعلام کرد که خواستار «تحقیقات جامع» در این باره است. ویلیام بار، دادستان کل، با ابراز «شگفت زدگی و وحشت» از درگذشت اپستین در بازداشتگاه فدرال، اظهار داشت که این موضوع «سؤالات جدی ای» را مطرح می کند که نیازمند پاسخ گویی است. او علاوه بر تحقیقات اف بی آی، دستور انجام بررسی توسط بازرس کل وزارت دادگستری را نیز صادر کرد. سناتور بن ساس، رئیس کمیته فرعی نظارت بر قوه قضائیه سنا، در نامه ای به ویلیام بار نوشت: «وزارت
دادگستری در این ماجرا ناکام مانده است.» وی با اشاره به اقدام پیشین اپستین برای خودکشی، تأکید کرد که او می بایست در سلول مجهز به امکانات ایمنی و تحت نظارت مداوم ۲۴ ساعته نگهداری می شد. ساس افزود: «بدیهی است که باید پاسخ گویی در این زمینه صورت گیرد.» مت گائتز، عضو کمیته قضایی مجلس نمایندگان، از جری نادلر، رئیس این کمیته، خواست تا بررسی شرایط مرگ اپستین را در اولویت قرار دهد. لوئیس فرانکل، نماینده کنگره، خواستار تحقیق درباره توافق اپستین در سال ۲۰۰۸ شد. سناتورهای کریستن گیلیبرند و ریک اسکات نیز با درخواست تحقیقات، از محروم ماندن قربانیان اپستین از عدالت ابراز نارضایتی کردند. بیل دی بلازیو، شهردار نیویورک، که در آن زمان در آیووا برای نامزدی ریاست جمهوری فعالیت می کرد، در ۱۱ نوامبر اظهار داشت: «من به نظریه های توطئه اعتقادی ندارم، اما این ماجرا بیش از حد مشکوک به نظر می رسد و باید به طور کامل بررسی شود.» روز بعد، جری نادلر، رئیس کمیته قضایی مجلس، و داگ کالینز، عضو ارشد این کمیته، با ارسال ۲۳ سؤال به اداره فدرال زندان ها (BOP)، نوشتند: «خودکشی ظاهری این چهره سرشناس، که در صورت صحت اتهامات، جرایم سنگینی مرتکب شده بو
د، در بازداشتگاه فدرال، نشانه ای از نقص جدی در پروتکل های زندان یا سهل انگاری آشکار است. این امر به متوفی امکان داد تا از عدالت بگریزد.» آن ها افزودند: «هر یک از قربانیان اپستین برای همیشه از حق دادخواهی و جبران حداقلی که نظام قضایی می توانست فراهم کند، محروم شده اند. شایستگی و دقت نظام عدالت کیفری ما با این سهل انگاری آشکار خدشه دار شده است.» در ۱۳ فوریه، سناتور بن ساس، رئیس کمیته قضایی سنا، در نامه ای دیگر به ویلیام بار، خواستار ابطال توافق عدم پیگرد قانونی اپستین و همدستانش در سال ۲۰۰۸ شد. او استدلال کرد که وزارت دادگستری باید همدستان اپستین را علی رغم درگذشت او به سزای اعمالشان برساند و تأکید کرد: «این توافق ناعادلانه نباید پابرجا بماند.» در ۱۹ دسامبر، ویلیام بار، مدیر اداره فدرال زندان ها را با کاتلین هاوک سایر، مدیر پیشین، جایگزین کرد. ساس از این اقدام استقبال کرد. تحقیقات. ویلیام بار، دادستان کل، تحقیقات جامعی را درباره شرایط منجر به مرگ جفری اپستین آغاز کرد. مقامات وزارت دادگستری متعهد شدند که «بی نظمی های جدی» در مرکز اصلاح و تربیت متروپولیتن را به طور کامل بررسی کنند.با این حال، با دریافت اطلاعات بی
شتر، بار این واقعه را «طوفانی تمام عیار از اشتباهات» توصیف کرد. در نوامبر ۲۰۱۹، کاتلین هاوک ساویر، مدیر اداره فدرال زندان ها (BOP)، در جلسه ای با کمیته قضایی سنا اعلام کرد که اف بی آی در حال بررسی احتمال دخالت یک «تشکیلات جنایی» در مرگ اپستین است. او تأکید کرد که «هیچ منبعی که من از آن اطلاع دارم» شواهدی دال بر غیرخودکشی بودن مرگ او ارائه نکرده است. سخنگوی او بعداً توضیح داد که استفاده از عبارت «تشکیلات جنایی» در پاسخ به پرس وجوی سناتور لیندسی گراهام بوده و منظور بررسی احتمال رفتار مجرمانه کارکنان زندان بوده است. در ۱۳ اوت، بار به اداره فدرال زندان ها دستور داد تا لامین ان دیایه، سرپرست مرکز اصلاح و تربیت متروپولیتن (MCC)، را موقتاً به سمت دیگری منتقل کند، در حالی که اف بی آی و بازرس کل وزارت دادگستری شرایط مرگ اپستین را بررسی می کردند. جیمز پتروچی، سرپرست زندان فدرال اوتیسویل، به عنوان سرپرست موقت MCC منصوب شد. همچنین، دو نفر از کارکنان واحد اپستین به مرخصی اداری فرستاده شدند. در ۱۴ ژانویه، ریچارد برمن، قاضی فدرال منهتن که بر پرونده جنایی اپستین نظارت داشت، در نامه ای به ان دیایه پرسید آیا تحقیقات مرگ اپستین
شامل بررسی جراحات پیشین او در ۲۳ ژوئیه نیز می شود یا خیر. برمن خاطرنشان کرد که تا آن زمان، هیچ توضیح قطعی درباره آن حادثه ارائه نشده بود. در نوامبر ۲۰۱۹، برمن در نامه ای سرگشاده به بار، که در نیویورک تایمز منتشر شد، خواستار اصلاحات گسترده در نظام زندان ها شد. گزارش بازرس کل وزارت دادگستری، منتشرشده در ۲۷ ژوئن ۲۰۲۳، مقامات زندان را به دلیل «سهل انگاری، سوءرفتار و قصور آشکار در انجام وظایف» در ارتباط با بازداشت و مرگ اپستین مورد انتقاد شدید قرار داد. این گزارش هرگونه ادعا مبنی بر غیرخودکشی بودن مرگ او را قاطعانه رد کرد. مارلین شیاپا و آدرین تاکه، دو وزیر دولت فرانسه، خواستار تحقیق درباره «سؤالات بی پاسخ متعدد» مرتبط با روابط اپستین با فرانسه شدند و از دولت خواستند تحقیقات مستقلی را آغاز کند. به گزارش ای بی سی نیوز، آن ها در بیانیه ای اعلام کردند: «تحقیقات آمریکا ارتباطاتی با فرانسه را آشکار کرده است.» سخنگوی دفتر دادستانی پاریس افزود: «برای قربانیان ضروری است که تحقیقات در فرانسه آغاز شود تا همه چیز روشن شود.» او تأکید کرد که اطلاعات دریافت شده در حال تجزیه وتحلیل و تطبیق است. در اوت، مقامات فرانسوی تحقیقاتی ر
ا درباره ژان-لوک برونل، یکی از همکاران احتمالی اپستین که گفته می شد در آمریکای جنوبی مخفی شده بود، آغاز کردند. برونل در ۱۶ دسامبر ۲۰۲۰ دستگیر شد. قاضی ریچارد برمن در اوت تمام اتهامات علیه اپستین را لغو کرد. در نتیجه، تحقیقات قاچاق جنسی و توجه رسانه ها به سمت همکاران ادعایی او، از جمله برونل، پرنس اندرو و گیسلین مکسول، معطوف شد. در سال ۲۰۲۵، بر اساس اسنادی که توسط Axios به دست آمده، وزارت دادگستری در دولت دوم ترامپ اعلام کرد که اپستین به قتل نرسیده و هیچ «فهرست موکلان» ادعایی شامل نام همکاران او وجود ندارد. محاکمات و تحولات جنایی بعدی. در ۱۹ ژانویه ۲۰۱۹، دادستان های فدرال در نیویورک، مایکل توماس و تووا نوئل، نگهبانان مرکز اصلاح و تربیت متروپولیتن (MCC)، را به جعل اسناد و توطئه برای جعل اسناد متهم کردند. این اتهامات بر اساس فیلم های دوربین های مداربسته مطرح شد که نشان می داد نگهبانان به مدت هشت ساعت از اپستین نظارتی نداشته اند و در عوض به جست وجوی شخصی در رایانه ها و خوابیدن مشغول بوده اند. جفری برمن، دادستان ایالات متحده برای ناحیه جنوبی نیویورک، اعلام کرد که آن ها بارها اسنادی را امضا کرده اند که به دروغ تأیی
د می کرد نظارت های لازم انجام شده است.وثیقه هر یک از این نگهبانان ۱۰۰,۰۰۰ دلار تعیین شد. آن ها مدعی شدند که خود «قربانی» مشکلات ساختاری گسترده تر در نظام زندان های فدرال هستند. در مه ۲۰۲۱، قاضی توافق نامه ای برای تعویق پیگرد قانونی تصویب کرد که به نگهبانان اجازه می داد در صورت رعایت شرایط خاص، از محکومیت و مجازات جلوگیری کنند. در جریان محاکمه نیک تارتالیون، هم سلولی اپستین، در دسامبر ۲۰۱۹، دادستان های فدرال اعلام کردند که تصاویر دوربین های مداربسته از خارج سلول اپستین در جریان حادثه ۲۳ ژوئیه مفقود شده است. وکیل تارتالیون، که معتقد بود این فیلم نشان دهنده نجات جان اپستین توسط موکلش است، امیدوار بود که این تصاویر شخصیت تارتالیون را به خوبی نشان دهد. او درخواست کرده بود که فیلم تا ۲۵ ژوئیه، دو روز پس از حادثه، حفظ شود.قاضی کنت کاراس از دولت خواست توضیح دهد که چه بر سر این فیلم آمده است. چند روز بعد، دادستان ها اعلام کردند که فیلم گمشده را پیدا کرده اند، اما در ژانویه ۲۰۲۰ اعتراف کردند که این فیلم به دلیل «خطای اداری» برای همیشه حذف شده است. در ۲ ژوئیه ۲۰۲۰، تقریباً یک سال پس از دستگیری اپستین، اف بی آی، گیسلین م