Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ری تکان می دهد. در طول اعتبار، گزارش های خبری بیان می کنند که بمب گذاری ها بخشی از سرقت توسط آندرس بوده است و مت برای حل این حادثه با یوروپل همکاری می کند. تولید. این فیلم محصول مشترک آمریکا، آلمان و اسپانیا توسط استودیوکانال و استودیو بابلسبرگ ساخته شده است. این فیلم عمدتاً در استودیو بابلزبرگ در پوتسدام و در خیابان های برلین، جایی که داستان در آن اتفاق می افتد، فیلمبرداری شد. لیام نیسون به عنوان نقش اصلی در نوامبر ۲۰۲۰ انتخاب شد. در ژوئیه ۲۰۲۱، ددلاین هالیوود گزارش داد که آرین مودید صحنه های خود را که در آلمان فیلمبرداری شده بود، تکمیل کرد.
کَرولی اِرِکی ( ; ۲۰ اکتبر ۱۸۷۸ - ۱۷ ژوئن ۱۹۵۲) یک مهندس کشاورزی مجارستانی بود. اصطلاح "بیوتکنولوژی" توسط او در سال ۱۹۱۹ ابداع شد. برخی او را "پدر" بیوتکنولوژی می دانند. اوایل زندگی. ارکی در ۱۸ اکتبر ۱۸۷۸ در استرگوم مجارستان با نام کرولی ویتمن چشم به جهان گشود. پدرش ایستوان ویتمن و مادرش ماریا دوکای تاکاچ نام داشت. (از نزدیکان او جودیت دوکای تاکاچ (۱۷۹۵-۱۸۳۶) بود که اولین شاعر زن مجارستانی بود.) در سال ۱۸۹۳ نام خود را به ارکی تغییر داد. او سه برادر داشت: Jenő، Ferenc و István. ارکی مدرسه گرامر را در Sümeg و Székesfehérvár به پایان رساند. او در دانشگاه فنی بوداپست تحصیل کرد و در سال ۱۹۰۰ مدرک مهندسی فنی گرفت. ممکن است میان ارکی و هموطن او فرانتس ویتمن، مهندس برق برجسته و مخترع اسیلوسکوپِ ویتمن، ارتباط خانوادگی وجود داشته باشد. حرفه. او سپس تا سال ۱۹۰۵ به عنوان طراح ماشین برای چندین شرکت صنایع کاغذ و مواد غذایی در وین، اتریش مشغول به کار شد. او به بوداپست نقل مکان کرد و استادیار دانشگاه فنی یوزف شد. در سال ۱۹۱۹ وزیر غذای مجارستان شد. او بیش از صد مقاله نوشت که به زبان مجارستانی و به زبان آلمانی منتشر شدند. ارکی
همچنین در صحبت کردن به آلمانی و انگلیسی مهارت داشت. او در سال ۱۹۲۲ کتابی در مورد سازوکارهای کلروفیل و چگونگی استفاده از آن برای تغذیه جانوران نوشت. در سال ۱۹۲۵ او کتابی در مورد پروتئین های برگ به عنوان یک منبع غذایی احتمالی نوشت که آن را به عنوان یک محصول تجاری نیز تبلیغ کرد. بیوتکنولوژی. ارکی در سال ۱۹۱۹ در کتابی به نام "Biotechnologie der Fleisch-, Fett- und Milcherzeugung im landwirtschaftlichen Grossbetriebe" (بیوتکنولوژی تولید گوشت، چربی و شیر در یک مزرعه بزرگ کشاورزی) که در برلین به زبان آلمانی منتشر کرد، کلمه "بیوتکنولوژی" را در مجارستان ابداع نمود. این فناوری را مبتنی بر تبدیل مواد خام به محصول مفیدتر را توصیف کرد. او یک کشتارگاه برای هزار خوک و همچنین یک مزرعه پرواربندی با فضایی برای ۵۰۰۰۰ خوک ساخت و سالانه بیش از ۱۰۰۰۰۰ خوک پرورش داد. این شرکت بسیار بزرگ بود و به یکی از بزرگترین و سودآورترین عملیات گوشت و چربی در جهان تبدیل شد. ارکی بیشتر موضوعی را توسعه داد که در قرن بیستم تکرار می شد: بیوتکنولوژی می تواند راه حل هایی برای بحران های اجتماعی، مانند کمبود غذا و انرژی ارائه دهد. برای ارکی، اصطلاح "بی
وتکنولوژی" فرآیندی را نشان می دهد که در آن مواد خام می توانند از نظر زیستی به محصولات مفید اجتماعی ارتقا یابند. این کتاب در طی چند هفته در آلمان چندین هزار نسخه فروخت. در سال ۱۹۲۱ این کتاب به هلندی نیز ترجمه شد. پس از جنگ جهانی دوم و مرگ. در ۱۹ سپتامبر ۱۹۴۶، ارکی به دلیل نقش ضدانقلابی خود در مجارستان توسط دادگاه خلق به مدت ۱۲ سال به زندان واتس فرستاده شد. او در ۱۷ ژوئن ۱۹۵۲ در ۷۴ سالگی در زندان درگذشت.
ناسازگارگرایی (به انگلیسی:Incompatibilism) این دیدگاه است که یک جهان جبرگرا کاملاً با این تصور که افراد دارای اختیار هستند در تضاد است. در اینجا اختیار به عنوان ظرفیت عاملان آگاه برای انتخاب یک مسیر عملی آینده از میان چندین جایگزین فیزیکی موجود تعریف می شود. بنابراین، ناسازگاری دلالت بر این دارد که بین جبر و اراده آزاد دیکوتومی وجود دارد، جایی که فیلسوفان باید حداکثر از یک نگاه یا دیگری حمایت کنند، نه از هر دو. دیدگاه ناسازگارانه حداقل به سه روش متفاوت دنبال می شود: لیبرترینیسم ها جبرگرا بودن جهان را انکار می کنند، جبرگرایان سخت وجود هرگونه اراده آزاد را انکار می کنند، و ناسازگارگرایان بدبین (غیر قطعی گرایان سخت) هر دو را انکار می کنند. (که جهان جبرگرا است و اراده آزاد وجود دارد. ناسازگارگرایی در مقابل سازگارگرایی قرار می گیرد و دوگانگی بین جبرگرایی و اراده آزاد را رد می کند.
کیفر یک فیلم اکشن و دلهره آور اسپانیایی-فرانسوی محصول سال ۲۰۱۵ به کارگردانی دنی د لا توره با بازی لوئیس تسار، خاویر گوتیه رس آلبارس، الویرا مینگس و گویا تولدو است. این فیلم در بخش روزهای ونیز در هفتاد و دومین جشنواره فیلم ونیز به نمایش درآمد. خلاصه داستان. مدیر یک بانک تماسی از یک ناشناس دریافت می کند که به او می گوید باید در مدت زمان مشخصی مقدار بسیاری پول را جور کند وگرنه یک بمب زیر صندلی اش منفجر خواهد شد. تولید. این فیلم در سال ۲۰۱۴ در لاکرونیا فیلمبرداری شد. انتشار. اولین نمایش جهانی خود را در ۲ سپتامبر ۲۰۱۵ انجام داد و به عنوان فیلم افتتاحیه بخش موازی جشنواره ونیز به نمایش درآمد. همچنین در ۲۲ سپتامبر ۲۰۲۱ در جشنواره بین المللی فیلم سن سباستین ارائه شد. این فیلم توسط برادران وارنر توزیع شد، فیلم در ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۵ در اسپانیا اکران شد.
کنسانتره پروتئین برگ (LPC) شکل غلیظ و فشرده ای از پروتئین های موجود در برگ گیاهان است. به عنوان منبع غذایی انسان یا جانوران مورد بررسی قرار گرفته است، زیرا به طور بالقوه ارزان ترین و فراوان ترین منبع پروتئین موجود است. اگرچه انسان ها می توانند مقداری پروتئین را از مصرف مستقیم سبزیجات برگی به دست آورند، اما دستگاه گوارش انسان نمی تواند برای تأمین پروتئین موردنیاز رژیم غذایی با حجم بزرگی از برگ های موردنیاز تنها با سبزیجات برگ دار سروکار داشته باشد. ترکیبات. کنسانتره پروتئین برگ کامل یک ماده سبز تیره با بافتی شبیه به پنیر است. تقریباً ۶۰ درصد آن آب است، در حالی که ماده خشک باقیمانده ۹-۱۱ درصد نیتروژن، ۲۰-۲۵ درصد لیپید، ۵-۱۰ درصد نشاسته و مقدار متغیری خاکستره است. این ترکیبی از بسیاری از پروتئین های منحصربه فرد است. طعم آن با اسفناج یا چای مقایسه شده است. از آنجایی که رنگ و طعم ممکن است آن را برای انسان ناخوشایند کند، LPC را می توان به بخش های سبز و سفید تقسیم بندی کرد. بخش سبز دارای پروتئین هایی است که بیشتر از کلروپلاست ها منشأ می گیرند، درحالی که بخش سفید دارای پروتئین هایی است که بیشتر از سیتوپلاسم منشأ می گ
یرند. کاربردها. LPC برای نخستین بار در آغاز سده بیستم به عنوان غذای انسان پیشنهاد شد، اما باوجود وعده های اولیه، موفقیت چندانی به دست نیاورد. نورمن پیری، برنده مدال کاپلی از بریتانیا، LPC را مطالعه کرد و به کارگیری آن را برای مصرف انسان تبلیغ کرد. او و تیمش ماشین هایی را برای استخراج LPC توسعه دادند، از جمله «واحدهای روستایی» با تعمیر و نگهداری کم که برای جوامع روستایی فقیر درنظر گرفته شده است. آنان در مکان هایی مانند روستاهای جنوب هند نصب شدند. اتکای فزاینده به پرورش جانوران مبتنی بر پروار برای ارضای اشتهای انسان برای گوشت، تقاضا برای منابع پروتئین گیاهی ارزان تر را افزایش داده است. این به تازگی منجر به علاقه دوباره به LPC برای کاهش به کارگیری منابع پروتئین گیاهی خوراکی انسان در خوراک دام شده است. پروتئین برگ آزمایش های موفقیت آمیزی را به عنوان جایگزینی برای خوراک سویا برای جوجه ها و خوک ها پشت سر گذاشته است. LPC یونجه می تواند در خوراک ماهی تیلاپیا به عنوان جایگزینی برای بخشی از کنجاله ماهی مصرفی گنجانده شود. مسائل مربوط به رژیم غذایی. پروتئین برگ منبع خوبی از اسیدهای آمینه است که کمبود متیونین یک عامل محدو
دکننده در آن است. ازنظر تغذیه ای بهتر از پروتئین های دانه و قابل مقایسه با پروتئین های جانوری است (به جز پروتئین های موجود در تخم مرغ و شیر). از نظر توان هضم، LPC کامل دارای توان هضم در محدوده ۶۵-۹۰٪ است. بخش سبز دارای توان هضم بسیار کمتری است که ممکن است کمتر از ۵۰٪ باشد، درحالی که بخش سفید توان هضم بیش از ۹۰٪ را دارد. چالش هایی که باید با استفاده از یونجه و مانیوک، دو محصول تک کشتی با چگالی بالا، برطرف شوند، شامل محتوای فیبر خوراکی بالا و سایر عوامل ضد تغذیه ای مانند فیتات، سیانید و تانن ها است. لوبیا لبلب، "مورینگا" "اولیفرا"، کلم وحشی درختی و شبدر بوته ای نیز ممکن است استفاده شود. طعم LPC گونه های مختلف بسیار متفاوت است. روش های تولید. به طور کلی، LPC با خمیر کردن برگ ها و فشاردادن آب میوه، حرارت دادن آب برای لخته شدن پروتئین، و غربال کردن پروتئین و خشک کردن آن تولید می شود. برای به دست آوردن بخش های سبز و سفید به طور جداگانه، انعقاد حرارتی دو مرحله ای روشی معمول است: حرارت دادن به حدود ۶۰ درجه سانتیگراد پروتئین سبز را لخته می کند، سپس حرارت دادن به ۸۰ درجه سانتیگراد پروتئین سفید را لخته می کند. روش های ج
ایگزینی که پیشنهاد شده اند عبارتند از لخته سازی با به کارگیری پلی الکترولیت ها، فراپالایش و اولتراسانتریفیوژ.
شورای اجرایی ایالت پنانگ قوه مجریه دولت پنانگ، یکی از ایالت های مالزی است. ریاست آن بر عهده وزیر اعظم بوده که رئیس دولت است و توسط فرماندار، رئیس ایالت پنانگ منصوب می شود، شورای اجرایی همچنین از چهار تا ده نفر دیگر، از نماینده های ایالتی مجلس قانونگذاری ایالتی پنانگ، به اضافه وزیر امورخارجه ایالت، مشاور حقوقی و مدیر امور مالی تشکیل شده است.
رابرت اسکارپیت ؛ در ۲۴ آوریل ۱۹۱۸ در سنت مکایر، ژیروند، فرانسه زاده و در ۱۹ نوامبر ۲۰۰۰ در لانگون، ژیروند، فرانسه درگذشت. جامعه شناس، آکادمیک، نویسنده و روزنامه نگار فرانسوی بود. او بیشتر برای عموم به خاطر نگارش مقالات طنز در روزنامه هایی همانند «لوموند» شناخته می شود که در آنها از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۷۹ حدود بیست ستون در ماه می نوشت. زندگی. جوانی. اسکارپیت دوران کودکی و نوجوانی خود را در ژیروند گذراند. در ۱۸ سالگی (۱۹۳۶) چون می خواست به تحصیل ادامه دهد، بیشتر به ضرورت و علاقه، تحصیل انگلیسی را انتخاب کرد. تحصیلات کاردانی، کارشناسی و کارشناسی ارشد را با مدرک «دکتری ادبیات انگلیسی» به پایان رساند. او از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ به عنوان معلم دبیرستان در آرکاشون (ژیروند) کار کرد. او به عنوان متخصص ادبیات انگلیسی نویسنده حدود پنجاه کتاب در زمینه داستان و جامعه شناسی مقاله و رمان است. خبرنگار. اسکارپیت با داستان های کوتاه طنز خود در روزنامه لوموند شناخته شد و به عنوان منتقد ادبی برای بسیاری از مجلات، ستون نویس لوموند در سال ۱۹۸۳، سپس "جنوب غرب" بود. استاد و جامعه شناس. پس از جنگ جهانی دوم دبیرکل و مدیر مؤسسه فرانسوی آمریکای لا
تین در مکزیک شد. سپس استادیار زبان انگلیسی و استاد ادبیات تطبیقی در دانشکده هنر بوردو (۱۹۵۱–۱۹۷۰) و مؤسس مرکز جامعه شناسی ادبیات بود که در سال ۱۹۶۰ افتتاح شد و بعدها مؤسسه ادبیات و هنر تکنیک های توده ای خوانده شد. اسکارپیت به عنوان مدیر علمی طرح «فرهنگ بین المللی اصطلاحات ادبی» (DITL V.2) خدمت کرد. طرح در حال انجام با بودجه انجمن بین المللی ادبیات تطبیقی از سال ۱۹۸۸ توسط ژان ماری گراسین ادامه یافت. علوم ارتباطات. به قول خودش: "برای اندازه گیری ریسک نوشتن، باید درک کرد که خواندن چیست، چگونه می توان پیام متنی را دریافت کرد. این یک رویکرد کاملاً علمی است." او مقالاتی را در "مجله بررسی فیلولوژیکی" دانشگاه بلگراد در سال ۱۹۶۳ منتشر کرد. کتاب «جامعه شناسی ادبیات» او که در سال ۱۹۵۸ به زبان فرانسه منتشر شد به ۲۳ زبان ترجمه شده است. او در سال ۱۹۶۵ به سفارش یونسکو کتاب «انقلاب کتاب» را نوشت. این کتاب که به ۲۰ زبان ترجمه شده است، پدیده کتاب جلد شومیز بازار انبوه و پیامدهای ورود به دنیای کتاب های ارزان قیمت را تحلیل می کند. او دریافت که مسئله کتاب باید به عنوان یک مسئله ارتباطی از طریق نوشتن مورد مطالعه قرار گیرد. از اینر
و، با غوطه ور شدن در ادبیات «ارتباط شناسی»، یکی از اولین پژوهشگرانی بود که علم ارتباطات را در فرانسه معرفی و ترویج کرد. شغل و به رسمیت شناختن CIS. او در سال ۱۹۶۰ «مرکز جامعه شناسی واقعیات ادبی» را تأسیس کرد که در سال ۱۹۶۵ به «مؤسسه فنون توده ای ادبیات و هنر» و در سال ۱۹۷۸ به «آزمایشگاه علوم اطلاعات و ارتباطات» تبدیل شد. این مرکز به عنوان موتور "مدرسه بوردو"، پیشرو در این رشته شناخته می شود. در سال ۱۹۶۷ به او مأموریت داده شد تا مدرسه بوردو را ایجاد کند که بر سرگرمی های اجتماعی و فرهنگی - اجتماعی تمرکز داشت و از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۵ مدیر آن بود. در سال ۱۹۷۲، با همکاری سایر نویسندگان، پژوهشگران و دانشگاهیان، از جمله ژان میریات و رولان بارت، گروه ذی نفوذ را ایجاد کرد که هدف آن کسب اعتبار دانشگاهی برای علوم اطلاعات و ارتباطات است. این منجر به ایجاد کمیته علوم اطلاعات و ارتباطات می شود که به جامعه علوم اطلاعات و ارتباطات فرانسه (SFSIC) تبدیل شد. اسکارپیت بین سال های ۱۹۷۵ و ۱۹۷۸ رئیس دانشگاه بوردو و استاد علوم اطلاعات و ارتباطات شد. پژوهش ها و نظریه علم اطلاعات و ارتباطات. در سال ۱۹۷۶، او با ارائه "نظریه عمومی علوم اطلا
عات و ارتباطات"، حداقل در فرانسه، پیشگام بود. این مطالعه که مروری بر علم اطلاعات و ارتباطات برای امروز ارائه می کند، یک کتاب ضروری برای هر علاقه مند به این حوزه علم است. این نیاز به حسابرسی برای هر دو پدیده اطلاعات، بنابراین اسناد به طور کلی و موارد مربوط به ارتباطات را تأیید می کند. همان طور که خودش می گوید: "از نظر من اطلاعات محتوای ارتباط است و ارتباطات وسیله نقلیه اطلاعات". نویسنده. اسکارپیت در سال ۱۹۶۰ "پینچر فرایچ" و چندین رمان از جمله "مرد جوان و شب" (۱۹۸۰) و "یک روز زیبا برای مردن" (۱۹۹۲) را منتشر کرده است. وی در سال ۱۹۶۴ یکی از مشهورترین رمان هایش به نام "لیتراترون" را منتشر کرد. "لیتراترون" پس از تغییرات دولت در سال ۱۹۶۸ دنبال شد و سیاستمداران و بازرگانان را به سخره می گیرد. در دهه ۱۹۸۰، او کتاب هایی برای کودکان نوشت که خودش آنها را تصویرسازی کرد و در مجموعه "رولتابوس" گنجانده شد. او سپس سه گانه "سفرهای آزمبات، دریانورد بیسکایی" را نوشت. در سال ۱۹۵۳ و با موافقت ژان بروئل، مدیر موسس "باتو موش" پاریس، رابرت اسکارپیت زندگینامه داستانی ژان سباستین موشه نوشت، جایی که او هم همکار بارون اوسمان، مخترع قایق
های رودخانه ای، و هم خالق یک بازرسی پلیس متخصص در زمینه اطلاعات، "کوکی ها" است. پذیرایی به افتخار صدمین سالگرد ژان سباستین موشه حتی با حضور یک وزیر همراه بود.
کمپ هامفریز () پایگاه نظامی مستقر در پیونگتائک، کره جنوبی، متعلق به نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است، که در سال ۱۹۵۰ تأسیس شد و هم اکنون ستاد فرماندهی ارتش هشتم در آن قرار دارد. کمپ هامفریز محل فرودگاه نظامی دسیدریو، شلوغ ترین فرودگاه نظامی ایالات متحده در آسیا، با باند فرود ۸۱۲۴ فوتی (۲۴۷۶ متری) است. علاوه بر این فرودگاه، چندین واحد پشتیبانی، ترابری و تاکتیکی مستقیم ارتش ایالات متحده، از جمله تیپ هوایی رزمی، لشکر ۲ پیاده، در آنجا مستقر هستند. این پادگان مساحتی معادل ۳۴۵۴ هکتار دارد، که ساخت آن، ۱۱ میلیارد دلار آمریکا هزینه داشته است. کمپ هامفریز بزرگ ترین پایگاه نظامی ایالات متحده در خارج از کشور است که حدود ۵۰۰ ساختمان و امکانات رفاهی را در خود جای داده است. در سال ۲۰۰۴، توافقی بین دولت های ایالات متحده و کره جنوبی برای انتقال تمام نیروهای آمریکایی به پادگان های جنوب رودخانه هان و جابجایی ستاد فرماندهی نیروهای ایالات متحده کره و سازمان ملل متحد به کمپ هامفریز حاصل شد. این جابجایی ها در سال ۲۰۱۸ تکمیل شد و کمپ هامفریز را به بزرگ ترین پادگان ارتش ایالات متحده در آسیا تبدیل کرد. بر اساس این طرح، حضور ۲۸۵۰۰
سرباز آمریکایی در کره جنوبی تثبیت شد و نیروهای ایالات متحده کره از پادگان یونگسان در سئول به کمپ هامفریز نقل مکان کردند. کمپ هامفریز در ۶۴ کیلومتری جنوب پایگاه سابق در سئول و حدود ۹۷ کیلومتری منطقه غیرنظامی که کره شمالی و جنوبی را از هم جدا می کند، قرار دارد. این امر این پایگاه را تقریباً دو برابر پایگاه قبلی از کره شمالی دورتر قرار می دهد که یکی از دلایل اصلی این جابجایی است. در حالی که مکان جدید بخش عمده ای از نیروهای آمریکایی را از برد توپخانه کره شمالی خارج می کند، ارتش کره شمالی راکت ها و موشک های بالستیک با کالیبر بزرگ و همچنین توانایی هسته ای را توسعه داده است که قادر به رسیدن به کمپ هامفریز است.
استفان بروستر استاد تعامل انسان و رایانه در گروه علوم رایانه در دانشگاه گلاسکو، انگلستان است که در آنجا گروه تعامل چندوجهی را اداره می کند. علاقه اصلی پژوهشی او تعامل چندوجهی انسان و رایانه، صدا و لمس و حرکات است. بروستر مدرک پی اچ دی خود را در گروه تعامل انسان و رایانه در دانشگاه یورک دریافت کرد. او چندین بار کنفرانس تعامل انسان و رایانه با دستگاه ها و خدمات موبایل (MobileHCI) را برگزار کرد و در کنار جرالدین فیتزپاتریک برای کنفرانس CHI در مورد عوامل انسانی در سیستم های محاسباتی برگزار شد. او تألیف چندین کتاب علمی را ارائه داده است. بروستر در مارس ۲۰۱۷ به عنوان عضو انجمن سلطنتی ادینبورگ انتخاب شد.
جام باشگاه های جهان کوچک ۱۹۵۳ (اولین تورنمنت) دومین دوره جام باشگاه های جهان کوچک بود، مسابقاتی که دوره اول آن بین سال های ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۷ و دوره دوم آن بین سال های ۱۹۶۳ و ۱۹۶۵در ونزوئلا برگزار شد. این دوره مسابقات با چهار شرکت کننده، نیمی از اروپا و نیمی از آمریکای جنوبی برگزار شد اما از فرمت دوبل معمول خود منحرف شد. بازیکنانی مانند آنخل لابرونا، آمادئو کاریزو و فلیکس لوستو برای ریور پلاته، گرهارد هاناپی و ارنست هاپل از راپید وین، نستور روسی، رامون آلبرتو ویلاورده و آلفردو دی استفانو برای میلوناریوس در این تورنمنت حضور داشتند؛ که آخرین بازی های خود را برای باشگاه خود در این مسابقات انجام داد.
لشکر ۳۰۴ زرهی ایدان () یا لشکر ایدان لشکر زرهی و بازوی ترکیبی نیروی زمینی اسرائیل و تحت امر فرماندهی مرکزی اسرائیل است، که در سال ۱۹۷۴ تأسیس شد. تاریخچه. این لشکر که قبلاً لشکر ۸۸۰ نام داشت، در سال ۱۹۷۴ به عنوان یک لشکر ذخیره پس از جنگ یوم کیپور تأسیس شد. در سال ۱۹۸۲، در طول جنگ اول لبنان، این لشکر که شامل سه تیپ زرهی بود، در ذخیره فرماندهی باقی ماند و در طول نبرد سلطان یعقوب وارد جبهه شرقی شد. در سال ۲۰۰۲، در طول عملیات سپر دفاعی، مسئول اشغال نظامی شهر جنین بود. در سال ۲۰۰۵، این واحد مسئول تخلیه نوار غزه شمالی در طول طرح عقب نشینی بود. بین سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۰، فرمانده آن همچنین افسر ارشد زرهی ارتش اسرائیل (فرمانده سپاه زرهی) بود، اما در آوریل ۲۰۱۰، این نقش ها از هم جدا شدند. همچنین، در سال ۲۰۱۰، این لشکر در جایزه راماتکال برای واحدهای ذخیره ممتاز، مقام اول را کسب کرد. در سال ۲۰۱۴، لشکر ۳۰۴ زرهی ایدان تحت سازماندهی مجدد قرار گرفت که هدف آن تبدیل آن از یک لشکر زرهی به یک لشکر سبک و چند جبهه ای بود که در مبارزه با تروریسم و جنگ شهری تخصص دارد.
لشکر ۲۱۰ باشان () یا لشکر باشان لشکر پیاده نظام و بازوی ترکیبی نیروی زمینی اسرائیل است، که تحت امر فرماندهی شمالی نیروهای دفاعی اسرائیل فعالیت می کند و مسئول جبهه سوریه است. لشکر باشان در سال ۱۹۷۳ پس از انحلال "لشکر ۳۶۶ نتیو هائش" تأسیس شد. این لشکر یک یگان منطقه ای است که مسئولیت بلندی های جولان، کوه هرمون، کوه داو، مرز اسرائیل با سوریه و بخشی از مرزهای اسرائیل و لبنان، همچنین مرز اسرائیل و شمال اردن را برعهده دارد. لشکر ۲۱۰ باشان در جنگ یوم کیپور، جنگ اسرائیل و لبنان، نبرد ۲۰۱۴ اسرائیل و غزه، جنگ غزه، درگیری اسرائیل و حزب الله (۲۰۲۳–۲۰۲۴)، حمله اسرائیل به سوریه و حمله اسرائیل به لبنان به عنوان یگان عمل کننده حضور داشت. این لشکر پس از سقوط رژیم اسد در حمله اسرائیل به سوریه شرکت کرد. تیپ ۸۱۰ هحاریم از یگان های زیرمجموعه این لشکر است. تاریخچه. این لشکر چند ماه قبل از جنگ یوم کیپور در طول هشدار آبی و سفید تأسیس شد. جنگ یوم کیپور. در طول جنگ یوم کیپور، لشکر ۲۱۰ تحت فرماندهی دن لنر بود و در بخش ارتفاعات جولان می جنگید. ساخت این لشکر تنها چند ماه قبل از شروع جنگ به عنوان بخشی از هشدار آبی و سفید آغاز شد. این لشکر
از اوایل ۷ اکتبر وارد نبرد در بخش ارتفاعات جولان شد و نقش مهمی در متوقف کردن حمله سوریه در مرکز فلات ایفا کرد. این لشکر شامل تیپ نهم ("اودد")، تیپ ۱۷۹ (زرهی)، تیپ ۳۱۷ (چتربازان)، گروهان ۲۸۲ توپخانه و همچنین گردان های مهندسی و پشتیبانی بود. جنگجویان این لشکر اولین نیروی ذخیره ای بودند که نیمه شب شب یوم کیپور به بلندی های جولان رسیدند، زمانی که هفت تانک از گردان ۲۶۶ تیپ ۱۷۹ (تیپ بسیج سریع فرماندهی شمال) در مسیر نفت رسیدند و به نیروی زویکا پیوستند، نیرویی که تا آن زمان پیشروی زرهی سوریه به سمت اردوگاه نفح را متوقف کرده بود. در مدت کوتاهی، تقریباً تمام تانک های این نیرو در یک کمین سوری مورد اصابت قرار گرفتند. دو گروهان دیگر از گردان ۲۶۶ که صبح زود به منطقه خوسنیا-نفح رسیدند، به بقایای نیروهای منظم کمک کردند تا پیشروی سوریه به سمت نفح را متوقف کنند. صبح ۷ اکتبر، یک گردان دیگر از تیپ ۱۷۹، تحت فرماندهی فرمانده تیپ، ران ساریگ، از فلات بالا رفت و در محور یهودیه شروع به عملیات کرد. بعداً در همان روز، لشکر ۲۱۰ سه تیپ زرهی ذخیره خود را برای نگهبانی در ورودی های محورهای منتهی به ارتفاعات جولان تا دریای جلیله هدایت کرد. وا
حدهایی از این تیپ ها - هر کدام با یک گردان - در ساعات صبح در ورودی های محورها شروع به فعالیت کردند و مشغول متوقف کردن پیشروی سوری ها بودند. بعدازظهر، لشکر ۲۱۰ مسئولیت کل منطقه جنوبی ارتفاعات جولان را بر عهده گرفت. این لشکر نقش مهمی در نبرد خوشنیا در روزهای اولیه جنگ ایفا کرد. در طول روز ۸ اکتبر، تیپ ۱۷۹ (از لشکر ۲۱۰) در محور یهودیه منتهی به روستای خوشنیا که در دست سوریه بود، عملیات انجام داد. این تیپ به آرامی در امتداد محور پیشروی کرد و در حین انجام نبردهای سنگین زرهی، که در آن ده ها تانک سوری منهدم شد، سوری ها را به سمت شرق و به سمت خوشنیا سوق داد. در طول نبرد، گیدئون تسیمبل، معاون فرمانده تیپ ۱۷۹، که جایگزین فرمانده زخمی تیپ ساریگ شده بود، کشته شد. موشه بار کوچبا، معاون فرمانده لشکر ۲۱۰، موقتاً فرماندهی تیپ را بر عهده گرفت تا اینکه فرمانده تیپ بعداً از بیمارستان بازگشت و دوباره فرماندهی آن را بر عهده گرفت. در ۱۲ اکتبر ۱۹۷۳، این لشکر به نبرد لیما اعزام شد، جایی که نیروی اعزامی عراق را که به سمت ارتفاعات جولان جنوبی حرکت می کرد، متوقف کرد و سپس در بخش مرکزی فلات مستقر شد. در مراحل بعدی جنگ، این لشکر در شکستن
سیستم دفاعی سوریه در ارتفاعات جولان شمالی و ایجاد محاصره اسرائیل در خاک سوریه شرکت کرد. جنگ دوم لبنان. در سال ۲۰۰۵، سرتیپ ارز زوکرمن به عنوان فرمانده لشکر منصوب شد. زوکرمن، یکی از کهنه سربازان گردان سیزدهم که فرماندهی واحدهای ویژه و تیپ گولانی را بر عهده داشت، بدون هیچ سابقه، آموزش یا بازآموزی برای فرماندهی یک واحد زرهی (مانند دوره "تبدیل زره" یا دوره فرماندهان لشکر) به این سمت منصوب شد. با شروع جنگ دوم لبنان در ژوئیه ۲۰۰۶ و در طول آن، ستاد کل قصد نداشت تشکیلات تحت فرماندهی زوکرمن را در نبرد درگیر کند. زوکرمن تشخیص داد که بخش شرقی صحنه فرماندهی بدون فعالیت نظامی باقی مانده است و از فرماندهی خواست تا لشکر را در یک تلاش تهاجمی در این بخش ادغام کند. این لشکر سرانجام برای عملیات "تغییر جهت ۱۱" که قرار بود حرکت تعیین کننده جنگ (۱۰–۱۲ آگوست) باشد، بسیج شد. این لشکر در بخش شرقی، در منطقه شهرهای الخیام و مرج عیون، در مأموریتی مستقل از مأموریت های سه لشکر دیگر که توسط فرماندهی در جنگ اداره می شدند، به کار گرفته شد. لشکر ذخیره، تحت فرماندهی زوکرمن، زمانی که صلاحیت واحدهایش به دلیل کمبود آموزش پایین بود، به نبرد اعزام ش
د و آخرین رزمایشی که این لشکر انجام داد در سال ۲۰۰۱ برگزار شد، زمانی که قرار بود در بخش ارتفاعات جولان بجنگد و زمانی که ستاد فرماندهی آن نبود. او مجاز به فرماندهی یک واحد از نوع خود بود. عملکرد این لشکر پس از جنگ نسبتاً منفی توصیف شد. در یک تحقیق پس از جنگ با مشارکت رئیس ستاد، دنی حالوتس، افسران ذخیره تیپ به شدت از عملکرد ستاد و فرماندهی لشکر انتقاد کردند. از جمله موارد دیگر، گفته شد که دستورات اشتباه گرفته شده بودند، ماموریت ها مرتباً تغییر می کردند و دستور اشغال شهر الخیام چندین بار لغو شده بود. تحقیقی از ارتش اسرائیل که توسط سرتیپ مئیر گحتان نوشته شده بود، عمدتاً در مورد استفاده از نیروها به شیوه ای که مطابق با دکترین جنگی نبود و تغییر مکرر برنامه ها، گاهی اوقات حتی پس از تأیید آنها توسط فرماندهی، بود. از جمله موارد دیگر، یکی از فرماندهان گردان های زرهی پس از امتناع از ورود مجدد به لبنان برکنار شد و جانشین او در این سمت شد. از سوی دیگر، این لشکر اولین لشکری بود که در منطقه مرج عیون و الخیام عملیات انجام داد و به ده ها تروریست حمله کرد و سلاح ها و زیرساخت های حزب الله را در منطقه خود نابود کرد. در این عملیا
ت، این لشکر دامنه آتش سوزی در کریات شمونه را کاهش داد. سه نفر از جنگجویان این لشکر در این نبرد کشته شدند. در پایان جنگ، این لشکر درهم شکسته شد، اگرچه با دشمن قابل توجهی روبرو نشد و دستاوردهای آن بر نبرد حزب الله یا دامنه آتش موشکی به تمام شهرک های شمالی در طول روزهای نبرد آن تأثیری نداشت. دوره فرماندهی تیپ یفتاح در این لشکر، سرهنگ گیل معوز، پس از آنکه تحقیقات پس از جنگ به شدت از نحوه فرماندهی او بر این تیپ انتقاد کرد، کوتاه شد. سرتیپ زاکرمن، که در طول جنگ فرماندهی لشکر را بر عهده داشت، به دلیل عملکردش و سطح پایین آمادگی لشکر به شدت مورد انتقاد قرار گرفت و در ماه مه ۲۰۰۷، تقریباً یک سال پس از پایان جنگ، از سمت فرماندهی لشکر استعفا داد و از خدمت سربازی بازنشسته شد. او پس از احساس شکست در وظیفه اش، در پایان جنگ درخواست استعفا داد، اما تصمیم گرفت تا زمان تکمیل روند درس گرفتن و بازسازی لشکر، به سمت خود ادامه دهد. پس از جنگ دوم لبنان. به دنبال درس های جنگ دوم لبنان و به عنوان بخشی از اقدامی مشابه در سایر لشکرهای ارتش، یک واحد لجستیک لشکری با شماره ۶۳۶۶ در این لشکر تأسیس شد. پس از جنگ داخلی سوریه و نگرانی ها در مورد
نفوذ تروریست ها از سوریه به ارتفاعات جولان، رئیس ستاد، سپهبد بنی گانتز، در ژوئیه ۲۰۱۳ تصمیم گرفت لشکر زرهی را به یک لشکر منطقه ای تبدیل کند که عملیات پیشگیرانه، ضد تروریسم و عملیات امنیتی مداوم را انجام دهد. در ژانویه ۲۰۱۴، این لشکر به لشکر منطقه ای ۲۱۰ «باشان» تغییر نام داد. این لشکر شامل «لشکر یفتاح» (تیپ زرهی ۶۷۹)، «لشکر حرمون» (تیپ منطقه ای ۸۱۰) و «لشکر جولان» (تیپ منطقه ای ۴۷۴) بود. در ژوئن ۲۰۱۶، اداره همسایگی خوب در این لشکر تأسیس شد که مسئول ارائه کمک های غیرنظامی و بشردوستانه به ساکنان سوری آسیب دیده از جنگ داخلی است. در سپتامبر ۲۰۱۸، ارتش اسرائیل با بازگشت حکومت اسد به کشور، تعطیلی این اداره را اعلام کرد. در سال ۲۰۱۶، تصمیم گرفته شد که تیپ حرمون با تشکیلات جولان متحد شود. به عنوان بخشی از این اتحاد، تیپ حرمون دوباره منحل و با تشکیلات جولان متحد شد و فرماندهی و کنترل حرمون مسئول بخش تیپ است. این تصمیم به عنوان بخشی از طرح چند ساله «گیدئون» گرفته شد. در سپتامبر ۲۰۲۱، تیپ حرمون به عنوان یک تیپ منطقه ای دوباره تأسیس شد. این تیپ متشکل از کهنه سربازان نیروی هوایی جولان و گردان های تیپ های نهال و چترباز اس
ت. این تصمیم به عنوان بخشی از طرح چند ساله «تنوفا» گرفته شد. در ۲۵ نوامبر ۲۰۲۱، این لشکر توسط رئیس ستاد کل ارتش مدال تقدیر عملیاتی دریافت کرد. جنگ شمشیرهای آهنین. با شروع جنگ شمشیرهای آهنین، از همه تیپ ها خواسته شد تا مرز شمالی را تأمین کنند و با گسترش مبارزات در نوار غزه، برخی از جنگجویان این لشکر نیز برای کمک به این عرصه اعزام شدند. در مارس ۲۰۲۴، تیپ کوهستانی تحت فرماندهی این لشکر تأسیس شد که مسئول بخش کوه هرمون در سوریه و کوه داو در لبنان است. در اکتبر ۲۰۲۴، تیپ های کوهستانی اودد، با کمک لشکر یفتاح تحت فرماندهی این لشکر، در منطقه استان هاتزاویا و عمدتاً در منطقه کوه داو، به عنوان بخشی از مانور زمینی در لبنان، مانور دادند. در واقع، این لشکر در شرقی ترین بخش مانور فعالیت می کرد، در حالی که به تأمین امنیت مرز اسرائیل و سوریه ادامه می داد. در دسامبر ۲۰۲۴، با سقوط رژیم اسد در سوریه، این لشکر عملیات «باشان آرو» را آغاز کرد که در آن کل منطقه حائل توافق جداسازی نیروها پس از جنگ یوم کیپور را تصرف کرد و بخش های بزرگی از کوه هرمون سوریه را تحت کنترل خود درآورد. واحد ۵۹۵. واحد جمع آوری لشکر باشان. این واحد مسئول جمع آ