Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فی کنند، اما این امتیازها فقط به دو نفر برتر طبقه بندی شده که نماینده یک سازنده حاضر در مسابقات که با خودرو گروه رالی۱ با مشخصات فنی ۲۰۲۲ هستند، تعلق می گیرد. همچنین پنج امتیاز جایزه برای تمام مراحل یکشنبه به برندگان تعلق می گیرد، چهار امتیاز برای مقام دوم، سه امتیاز برای سوم، دو امتیاز برای چهارم و یک امتیاز برای نفر پنجم. همین مقیاس امتیاز به پنج راننده برتر مرحله قدرت نیز تعلق می گیرد.
متیو میلار (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل استرالیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ملبورن جنوبی و داندینونگ تندر اشاره کرد. دوران باشگاهی. ملبورن سیتی. در ۲۱ اکتبر ۲۰۱۵، او اولین بازی حرفه ای خود را برای باشگاه فوتبال ملبورن سیتی در یک مسابقه جام اتحادیه استرالیا در برابر باشگاه فوتبال پرث گلوری انجام داد. او همچنین در لیگ برتر استرالیا در برابر نیوکسل جتس به عنوان بازیکن تعویضی به میدان رفت. ملبورن جنوبی. در فوریه ۲۰۱۶، میلار از ملبورن سیتی جدا شد و به لیگ برتر ملی ویکتوریا بازگشت و با مدافعان عنوان قهرمانی، باشگاه فوتبال ملبورن جنوبی قرارداد امضا کرد. در ۱۹ مه ۲۰۱۶، پس از زدن ۷ گل در ۱۴ بازی، میلار قرارداد خود را با باشگاه فوتبال ملبورن جنوبی تا پایان فصل ۲۰۱۷ تمدید کرد. باشگاه فوتبال سنترال کوست مارینرز. در ژوئیه ۲۰۱۸، میلر به لیگ برتر فوتبال استرالیا بازگشت و قراردادی یک ساله با باشگاه فوتبال سنترال کوست مارینرز امضا کرد. نیوکاسل یونایتد جتس. در ۱ فوریه ۲۰۱۹ اعلام شد که میلر برای فصل ۲۰۲۰-۲۰۱۹ به باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد جتس پیوسته است. در فصل اول خود در نیوکاسل جتس،
او در تمام بازی ها به جز دو بازی آخر که مصدوم بود از بازیکنان ترکیب اصلی تیم بود. او عمدتاً به عنوان یک دفاع کناری تهاجمی بازی می کرد و با ۴ گل و ۳ پاس گل، به عنوان دومین گلزن برتر تیم شناخته شد. در همان فصل، او در ماه مارس نامزد جایزه بهترین بازیکن جوان سال شد. رایلی مک گری برنده این جایزه بود. شروزبری تاون (قرضی). در ۵ اکتبر ۲۰۲۰، میلر به باشگاه فوتبال شروزبری تاون از لیگ یک فوتبال انگلستان به صورت قرضی کوتاه مدت با گزینه خرید تا ژانویه ۲۰۲۱ پیوست. او در ۱۰ نوامبر ۲۰۲۰ اولین گل خود را برای شروزبری در یک بازی گروهی ورتو ترافی در برابر باشگاه فوتبال کرو آلکساندرا به ثمر رساند. پس از اینکه باشگاه نتوانست توافقی برای انتقال دائمی برقرار کند، میلار در ۱۹ ژانویه ۲۰۲۱ به استرالیا بازگشت. سنت میرن. در ۷ سپتامبر ۲۰۲۱، میلر به اسکاتلند رفت و قراردادی یک ساله با باشگاه فوتبال سنت میرن در لیگ برتر فوتبال اسکاتلند امضا کرد. مک آرثر. پس از اینکه نتوانست در ترکیب اصلی سنت میرن جا بیفتد، میلار به لیگ برتر فوتبال استرالیا بازگشت و با باشگاه فوتبال مکارثر قراردادی یک ساله امضا کرد. در ماه مه ۲۰۲۴، نام میلار در یک طرح ادعایی
مربوط به تقلب و شرط بندی در لیگ برتر فوتبال استرالیا برده شد. استقلال دوشنبه. در ۳ اوت ۲۰۲۴، باشگاه باشگاه فوتبال استقلال دوشنبه از لیگ عالی تاجیکستان اعلام کرد که میلار را با قراردادی تا پایان فصل ۲۰۲۴ جذب کرده است. میلار با این باشگاه قهرمانی لیگ را کسب کرد و در لیگ قهرمانان آسیا ۲ ۲۰۲۵–۲۰۲۴ بازی کرد. در ۲۰ ژانویه ۲۰۲۵، استقلال اعلام کرد که تصمیمی برای تمدید قرارداد میلار پس از پایان فصل ۲۰۲۴ نگرفته است. هوادار. در ۲۳ ژانویه ۲۰۲۵، میلر به باشگاهی از لیگ برتر خلیج فارس، باشگاه فوتبال هوادار پیوست.
اوه! برادران (به کره ای: 오! 브라더스) یک فیلم کمدی محصول سال ۲۰۰۳ کره جنوبی به نویسندگی و کارگردانی کیم یونگ هوا با بازی لی جونگ جه و لی بوم سو است. داستان فیلم حول محور دو برادر ناتنی است که تا به حال یکدیگر را ملاقات نکرده اند و زمانی که به طور اتفاقی با هم آشنا می شوند، عشق برادرانه شان را دوباره به دست می آورند. این فیلم در ۵ سپتامبر ۲۰۰۳ به نمایش درآمد. بازخورد. باکس آفیس. از ۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، اوه! برادران بیش از ۳ میلیون بیننده در سراسر کشور کره جنوبی جذب کرد و ششمین فیلم پرفروش کره جنوبی در سال ۲۰۰۳ است.
نایمونیک یک علامت تجاری ثبت شده از شرکت متال های خاص است که به خانواده ای از سوپرآلیاژهای پایه نیکلی با دماهای بالا و خزش پایین اشاره دارد. آلیاژهای نایمونیک معمولاً شامل بیش از ۵۰٪ نیکل و ۲۰٪ کروم هستند و با افزودنی هایی مانند تیتانیم و آلومینیم ترکیب می شوند. استفاده اصلی این آلیاژها در قطعات توربین های گازی و موتورهای احتراق داخلی با عملکرد بسیار بالا است. خانواده آلیاژهای نایمونیک نخستین بار در دهه ۱۹۴۰ توسط تیم های تحقیقاتی در کارخانه ویگین در شهر هرفورد انگلستان، به منظور توسعه موتور جت ویتل طراحی و توسعه یافت. توسعه. خانواده آلیاژهای نایمونیک نخستین بار در دهه ۱۹۴۰ توسط تیم های تحقیقاتی در کارخانه ویگین در شهر هرفورد انگلستان، به منظور توسعه موتور جت ویتل طراحی و توسعه یافت. لئونارد بسمر پیفیل در کارخانه وینگین اینکو در بیرمنگام بریتانیا، به توسعه آلیاژ نایمونیک ۸۰ در سال ۱۹۴۱ پرداخت که در موتور جت W.2B استفاده شد. چهار سال بعد، آلیاژ نایمونیک 80A معرفی شد که امروزه به طور گسترده ای در سوپاپ های موتور استفاده می شود. به تدریج، آلیاژهای قوی تری توسعه داده شدند: نایمونیک آلیاژ ۹۰ در سال ۱۹۴۵، نایمونیک آل
یاژ ۱۰۰ در سال ۱۹۵۵، آلیاژهای نایمونیک ۱۰۵ در سال ۱۹۶۰ و نایمونیک ۱۱۵ در سال ۱۹۶۴ که به رهبری پروفسور جان گیتوس (مهندس برجسته و دکترای فناوری در سال ۱۹۸۶) توسعه داده شد. نایمونیک ۷۵ توسط اتحادیه اروپا به عنوان یک ماده مرجع استاندارد برای خزش (creep) گواهی شده است. این استانداردها و مستندات از اهمیت بالایی برخوردارند و به ارزیابی و تست خواص نایمونیک کمک می کنند. روش های تولید. روش های تولید نایمونیک شامل چندین فرایند کلیدی است که به ایجاد این سوپرآلیاژ با خواص مکانیکی و حرارتی بالا کمک می کند. یکی از متداول ترین روش ها، ریخته گری است که شامل ذوب مواد اولیه مانند نیکل و کروم در کوره های با دمای بالا و ریختن آن ها در قالب های مخصوص برای ایجاد شکل نهایی است. علاوه بر این، متالورژی پودر به عنوان یک روش پیشرفته دیگر، با تولید پودرهای نایمونیک و سپس فشرده سازی و سینتر کردن آن ها، خواص مطلوبی را به ارمغان می آورد. روش های دما بالا، از جمله تکنیک های همزن و پردازش حرارتی، نیز به بهبود توزیع عناصر آلیاژی و خواص مکانیکی کمک می کنند. جوشکاری با استفاده از تکنیک های خاصی نظیر جوشکاری قوس الکتریکی و جوشکاری لیزری، برای تعم
یر و ساخت اجزای نایمونیک به کار می روند. روش ریخته گری دقیق نیز با استفاده از مدل های موم یا پلاستیکی و پوشش دهی آن ها در مواد مقاوم، امکان تولید قطعات دقیق از نایمونیک را فراهم می آورد. هر یک از این روش ها مزایا و کاربردهای خاص خود را دارد و انتخاب مناسب ترین روش بستگی به نیازهای صنعتی و خواص مورد نظر این آلیاژ دارد. کاربردهای صنعتی و موارد استفاده. ترکیب شیمیایی نایمونیک به گونه ای طراحی شده که خواص مکانیکی برجسته ای را به آن می دهد. نیکل و کروم، در کنار تیتانیم و آلومینیم، به آلیاژهای نایمونیک اجازه می دهند تا مقاومت بالایی در برابر خزش و دماهای بسیار بالا داشته باشند. این خواص آنها را برای استفاده در شرایط سخت ایده آل می کند. نایمونیک به طور ویژه برای استفاده در قطعات هواپیما و اجزای توربین گازی، مانند تیغه های توربین و نازل های خروجی در موتورهای جت ایده آل است، جایی که فشار و گرما بسیار زیاد است. علاوه بر این، برخی از کاربردهای دیگر نایمونیک در صنایع پتروشیمی، انرژی (توربین های بادی) و تجهیزات پزشکی (پروتزهای مصنوعی) است. آلیاژهای مختلف نایمونیک به شرح زیر استفاده می شوند: نایمونیک 80A: برای تیغه های تور
بین در موتورهای رولز-رویس نن و د هویلند گاوست. نایمونیک ۹۰: برای بریستول پروتوس. نایمونیک ۱۰۵: برای موتورهای گاز توربینی رولز-رویس اسپی. نایمونیک ۲۶۳: در محفظه های احتراق موتور رولز-رویس/سنکما الیمپوس ۵۹۳ که بر روی هواپیمای فوق صوت کنکورد استفاده می شود. نایمونیک 80A: در سوپاپ های خروجی اکثر خودروهای ساب با توربوهای با قدرت بالا. توسعه و تولید نایمونیک با چالش هایی روبرو است، از جمله هزینه های تولید و رقابت با مواد جدید. پیش بینی ها نشان می دهد که تحقیقات بر روی بهبود خواص نایمونیک و کاهش هزینه های تولید در آینده ادامه خواهد یافت و تحقیقات اخیر بر روی افزودن نانوذرات به ساختار نایمونیک برای بهبود خواص مکانیکی و حرارتی این آلیاژ متمرکز شده است. تحلیل بازار جهانی نشان می دهد که تقاضا برای نایمونیک در صنایع مختلف رو به افزایش است و روندهای جدید در بازار نشان دهنده اهمیت بیشتر این آلیاژ در آینده خواهد بود. مقایسه با دیگر آلیاژها. نایمونیک، به عنوان یک سوپرآلیاژ پایه نیکل، در مقایسه با آلیاژهای پایه کبالت و آهن دارای مزایای برجسته ای است که آن را برای کاربردهای خاص ایده آل می سازد. آلیاژهای پایه کبالت، مانند «مریل
» و «هیدرومار»، در دماهای بالا و شرایط سخت استحکام و مقاومت به اکسیداسیون خوبی ارائه می دهند، اما نایمونیک ها معمولاً در دماهای بالاتر و تحت فشارهای شدیدتر عملکرد بهتری دارند. از سوی دیگر، آلیاژهای پایه آهن مانند «۳۱۱» و «۳۴۷» ممکن است هزینه کمتری داشته باشند اما در مقایسه با نایمونیک ها از نظر مقاومت به خزش و خوردگی عملکرد ضعیف تری دارند. نایمونیک ها همچنین به دلیل مقاومت بالای خود در برابر خوردگی و طول عمر بیشتر، در عرصه های تکنولوژیک خاص، از جمله موتورهای جت و توربین های گازی، مزیت قابل توجهی را ارائه می دهند. اگرچه هزینه تولید نایمونیک ها بالاتر است، اما مزایای عملکردی آن ها و صرفه جویی در هزینه های تعمیر و نگهداری در بلندمدت، این موضوع را توجیه می کند. نگرانی های زیست محیطی و بازیافت. نگرانی های زیست محیطی مرتبط با نایمونیک شامل چندین جنبه مهم است. در ابتدا، استخراج مواد اولیه نظیر نیکل و کروم برای تولید نایمونیک ممکن است به تخریب محیط زیست، آلودگی خاک و آب و از بین رفتن زیستگاه های طبیعی منجر شود. همچنین فرآیندهای تولید این آلیاژ، ممکن است منجر به انتشار گازهای گلخانه ای مانند CO2 و دیگر آلاینده ها به ج
و شود که تأثیرات منفی بر تغییرات اقلیمی و کیفیت هوا دارد. در این میان، مدیریت زباله های صنعتی و خطرناک ناشی از تولید نایمونیک نیز از اهمیت بالایی برخوردار است. از سوی دیگر، نایمونیک به دلیل ماهیت خود قابلیت بازیافت بالایی دارد. این آلیاژ می تواند با فرآیندهای بازیافت نظیر ذوب مجدد و تصفیه، به چرخه تولید بازگردانده شود که نه تنها هزینه های تولید را کاهش می دهد، بلکه به صرفه جویی در منابع اولیه کمک می کند. با توجه به اینکه در حال حاضر توجه به پایداری و مسئولیت پذیری اجتماعی افزایش یافته، شرکت ها می توانند با تمرکز بر روی فرآیندهای بازیافت و مدیریت مواد زباله، بازخورد مثبتی از مشتریان و جامعه دریافت کنند. تحقیقات در زمینه بهینه سازی و توسعه روش های جدید بازیافت نیز می تواند به کاهش اثرات زیان بار تولید نایمونیک کمک کند و استفاده بهینه از منابع طبیعی را تضمین نماید.
در شیمی آلی، کرنش حلقه نوعی ناپایداری است که زمانی به وجود می آید که پیوندها در یک مولکول زوایایی غیرطبیعی تشکیل دهند. کرنش معمولاً برای حلقه های کوچکی مانند سیکلوپروپان ها و سیکلوبوتان ها مورد بحث قرار می گیرد که زوایای داخلی آن ها به طور قابل توجهی کوچک تر از مقدار ایده آل تقریباً ۱۰۹ درجه است. به دلیل کرنش زیاد آنها، گرمای احتراق برای این حلقه های کوچک بالا می رود. کرنش حلقه از ترکیبی از کرنش زاویه ای، کرنش ساختاری یا کرنش پیتزر (برهم کنش های گرفتگی پیچشی) و کرنش بین حلقوی، که به عنوان کرنش واندروالس یا کرنش Prelog نیز شناخته می شود، به وجود می آید. ساده ترین نمونه های کرنش زاویه ای سیکلوآلکان های کوچکی مانند سیکلوپروپان و سیکلوبوتان هستند. انرژی کرنش حلقه را می توان به انرژی مورد نیاز برای اعوجاج زوایای پیوند و پیوند به منظور بستن یک حلقه نسبت داد. اعتقاد بر این است که انرژی کرنش حلقه، عامل افزایش سرعت در تغییر واکنش های حلقه است. برهمکنش آن با انرژی های پیوند سنتی، آنتالپی ترکیبات را تغییر می دهد که بر سینتیک و ترمودینامیک واکنش های کرنش حلقه تأثیر می گذارد. تاریخچه. نظریه کرنش حلقه اولین بار توسط شیمیدا
ن آلمانی آدولف فون بایر در سال ۱۸۹۰ ارائه شد. پیش از این، تنها پیوندهایی که وجود داشتند پیچشی و فضایی بودند. با این حال، نظریه بایر مبتنی بر تعامل بین دو سویه شد. نظریه بایر بر این فرض استوار بود که ترکیبات حلقه دار مسطح هستند. بعداً، تقریباً در همان زمان، هرمان ساکس فرضیه خود را مبنی بر اینکه حلقه های مرکب مسطح نیستند و به طور بالقوه در یک شکل «صندلی» وجود دارند، شکل داد. ارنست مور بعداً این دو نظریه را برای توضیح پایداری حلقه های شش عضوی و فرکانس آنها در طبیعت و همچنین سطوح انرژی سایر ساختارهای حلقه ترکیب کرد. کرنش زاویه ای (کرنش بایر). آلکان ها. در آلکان ها، همپوشانی بهینه اوربیتال های اتمی در ۱۰۹٫۵ درجه به دست می آید. رایج ترین ترکیبات حلقوی دارای پنج یا شش کربن در حلقه خود هستند. آدولف فون بایر در سال ۱۹۰۵ جایزه نوبل را برای کشف نظریه کرنش بایر دریافت کرد، که توضیحی از پایداری نسبی مولکول های حلقوی در سال ۱۸۸۵ بود. کرنش زاویه ای زمانی اتفاق می افتد که زوایای پیوند از زوایای پیوند ایده آل منحرف شوند تا به حداکثر استحکام پیوند در یک ترکیب شیمیایی خاص دست یابند. کرنش زاویه ای معمولاً مولکول های حلقوی را تحت
تأثیر قرار می دهد که فاقد انعطاف پذیری مولکول های غیر حلقوی هستند. کرنش زاویه ای یک مولکول را بی ثبات می کند، همان طور که در واکنش پذیری بالاتر و گرمای احتراق بالا ظاهر می شود. حداکثر استحکام پیوند ناشی از همپوشانی مؤثر اوربیتال های اتمی در یک پیوند شیمیایی است. یک معیار کمی برای کرنش زاویه ای انرژی کرنش است. کرنش زاویه ای و کرنش پیچشی ترکیب می شوند تا کرنش حلقه ای ایجاد کنند که بر مولکول های حلقوی تأثیر می گذارد. formula_1 انرژی های نرمال شده ای که امکان مقایسه سویه های حلقه را فراهم می کنند با اندازه گیری در هر گروه متیلن (CH2) گرمای مولی احتراق در سیکلوآلکان ها به دست می آیند. Δ"H"combustion per CH2 − 658.6 kJ = strain per CH2 مقدار ۶۵۸٫۶ کیلوژول در هر مول از یک آلکان زنجیر بلند صاف نشده به دست می آید. سویه برخی از حلقه های رایج سیکلوآلکان سیکلوآلکان ها عموماً دارای کرنش حلقه کمتری نسبت به سیکلوآلکن ها هستند که در مقایسه سیکلوپروپان و سیکلوپروپن مشاهده می شود. کرنش زاویه ای در آلکن ها. آلکن های حلقوی در معرض فشار ناشی از اعوجاج مراکز کربن هیبرید شده sp 2 هستند. نمونه C 60 است که در آن مراکز کربن هرمی هستن
د. این اعوجاج باعث افزایش واکنش پذیری این مولکول می شود. کرنش زاویه ای نیز مبنای قانون بردت است که حکم می کند مراکز کربن سر پل در آلکن ها گنجانده نمی شوند زیرا آلکن حاصل در معرض کرنش زاویه ای شدید قرار می گیرد. ترانس سیکلوآلکن های کوچک دارای فشار حلقه ای زیادی هستند که نمی توانند برای مدت زمان طولانی وجود داشته باشند. به عنوان مثال، کوچک ترین ترانس سیکلوآلکانی که جدا شده است، ترانس سیکلوکتن است. ترانس سیکلوهپتن از طریق اسپکتروفتومتری برای بازه های زمانی دقیقه ای شناسایی شده است، و تصور می شود که ترانس سیکلوهگزن یک واسطه در برخی واکنش ها باشد. هیچ ترانس سیکلوآلکنی کوچکتری شناخته نشده است. برعکس، در حالی که سیس-سیکلوآلکن های کوچک دارای کرنش حلقه ای هستند، آنها دارای کرنش حلقه ای بسیار کمتری نسبت به ترانس سیکلوآلکن های کوچک هستند. به طور کلی، افزایش سطوح غیر اشباع در آلکن ها منجر به کرنش بیشتر حلقه می شود. افزایش غیراشباع بودن منجر به کرنش بیشتر حلقه در سیکلوپروپن می شود. بنابراین سیکلوپروپن آلکنی است که بیشترین کرنش حلقه را بین دو مورد ذکر شده دارد. هیبریداسیون ها و هندسه های متفاوت بین سیکلوپروپن و سیکلوپروپان
به افزایش کرنش حلقه کمک می کند. سیکلوپروپن همچنین دارای کرنش زاویه ای افزایش یافته است که به کرنش بیشتر حلقه کمک می کند. با این حال، این روند همیشه برای هر آلکان و آلکن کار نمی کند. کرنش پیچشی (کرنش پیتزر). در برخی از مولکول ها، کرنش پیچشی می تواند علاوه بر کرنش زاویه ای، به کرنش حلقه نیز کمک کند. یک نمونه از چنین مولکولی سیکلوپروپان است. پیوندهای کربن-کربن سیکلوپروپان زوایای ۶۰ درجه را تشکیل می دهند که از زاویه ترجیحی ۱۰۹٫۵ درجه در آلکان ها فاصله دارد، بنابراین کرنش زاویه ای بیشترین سهم را در کرنش حلقه سیکلوپروپان دارد. با این حال، همان طور که در طرح ریزی نیومن از مولکول نشان داده شده است، اتم های هیدروژن گرفتار می شوند و باعث ایجاد فشار پیچشی نیز می شود. نمونه ها. در سیکلوآلکان ها، هر کربن به صورت کووالانسی غیرقطبی به دو کربن و دو هیدروژن متصل است. کربن ها دارای هیبریداسیون sp 3 هستند و باید زاویه پیوند ایده آل ۱۰۹٫۵ درجه داشته باشند. با توجه به محدودیت های ساختار چرخه ای، زاویه ایده آل تنها در یک حلقه شش کربنی — سیکلوهگزان در ساختار صندلی به دست می آید. برای سایر سیکلوآلکان ها، زوایای پیوند از ایده آل منح
رف می شود. مولکول هایی که دارای کرنش حلقه ای زیاد هستند از حلقه های سه، چهار و تعدادی پنج عضو تشکیل شده اند که عبارتند از: سیکلوپروپان ها، سیکلوپروپن ها، سیکلوبوتان ها، سیکلوبوتن ها ، [۱٬۱،1] پروپلان ها ، [۲٬۲،2] پروپلان ها، اپوکسیدها. آزیریدین ها، سیکلوپنتن ها و نوربورن ها. این مولکول ها دارای زوایای پیوند بین اتم های حلقه هستند که حادتر از زوایای پیوند چهار وجهی بهینه (۱۰۹٫۵ درجه) و مسطح مثلثی (۱۲۰ درجه) هستند که توسط پیوندهای sp 3 و sp 2 مربوطه آنها مورد نیاز است. به دلیل زوایای پیوند کوچکتر، پیوندها انرژی بالاتری دارند و برای کاهش انرژی پیوندها، از نویسه p بیشتری استفاده می کنند. علاوه بر این، ساختارهای حلقه ای سیکلوپروپان ها/ان ها و سیکللوبوتان ها/ان ها انعطاف پذیری ساختاری بسیار کمی را ارائه می دهند؛ بنابراین، جانشین های اتم های حلقه در یک ترکیب گرفتگی در سیکلوپروپان ها و بین گاوش و گرفتگی در سیکلوبوتان ها وجود دارند و به انرژی کرنش حلقه بالاتر به شکل دافعه واندروالسی کمک می کنند. تک چرخه ها چرخه های دوگانه کرنش حلقه می تواند به طور قابل توجهی در سیستم های دو حلقه ای بیشتر باشد. به عنوان مثال، بی سیکلوب
وتان، C 4 H 6، به عنوان یکی از پر فشارترین ترکیبات است که در مقیاس بزرگ قابل جداسازی است. انرژی کرنش آن ۶۳٫۹ کیلو کالری بر مول برآورد شده است. سیکلوپروپان دارای مقدار کمتری کرنش حلقه ای است زیرا کمترین میزان غیر اشباع را دارد. در نتیجه افزایش مقدار غیر اشباع منجر به کرنش بیشتر حلقه می شود. به عنوان مثال، سیکلوپروپن دارای کرنش حلقه ای بیشتری نسبت به سیکلوپروپان است زیرا غیراشباع بیشتری دارد. کاربردها. انرژی پتانسیل و ساختار پیوند منحصربه فرد موجود در پیوندهای مولکول ها با کرنش حلقه می تواند برای ایجاد واکنش ها در سنتز آلی استفاده شود. نمونه هایی از این واکنش ها عبارتند از: پلیمریزاسیون متاتز با باز کردن حلقه، باز شدن حلقه ناشی از عکس سیکلوبوتن ها، و باز شدن حلقه هسته دوست اپوکسیدها و آزیریدین ها. از افزایش انرژی پتانسیل ناشی از کرنش حلقه نیز می توان برای افزایش انرژی آزاد شده توسط مواد منفجره یا افزایش حساسیت ضربه ای آنها استفاده کرد. به عنوان مثال، حساسیت شوک ماده منفجره ۱٬۳،3-Trinitroazetidine را می توان تا حدی یا عمدتاً با فشار حلقه آن توضیح داد.
کانی شناسی نوری مطالعه کانی ها و سنگ ها با توجه به اندازه گیری خواص نوری آنهاست. معمولاً نمونه های سنگ و کانی به صورت یا پایه های دانه برای مطالعه در آزمایشگاه با میکروسکوپ پتروگرافی تهیه می شوند. کانی شناسی نوری برای شناسایی ترکیب کانی شناسی مواد زمین شناسی به منظور کمک به آشکار ساختن منشأ و تکامل آنها استفاده می شود. برخی از خواص و تکنیک های مورد استفاده عبارتند از: تاریخچه. ویلیام نیکول، که نامش با ایجاد منشور نیکول مرتبط است، احتمالاً اولین کسی است که برش های نازکی از مواد معدنی را تهیه کرد و روش های او توسط هنری ترونتون مایر ویتام (۱۸۳۱) برای مطالعه سنگ ریزه های گیاهی به کار گرفته شد. این روش که در سنگ شناسی اهمیت قابل توجهی دارد، یکباره برای بررسی سیستماتیک سنگ ها مورد استفاده قرار نگرفت و تا سال 1858 هنری کلیفتون سوربی به ارزش آن اشاره کرد. در همین حال، مطالعه نوری بخش هایی از بلورها توسط سر دیوید بروستر و دیگر فیزیکدانان و کانی شناسان پیشرفت کرده بود و تنها به کاربرد روش های آن ها برای کانی های قابل مشاهده در بخش های سنگی باقی ماند. بخش ها. ضخامت یک قطعه سنگ باید حدود یک هزارم اینچ (۳۰ میکرومتر) باشد
و ساخت آن نسبتاً آسان است. ممکن است یک قطعه نازک از سنگ، حدود ۱ سانتی متر گرفته شود. باید تا حد امکان تازه و عاری از ترک های آشکار باشد. با آسیاب کردن آن بر روی صفحه ای از فولاد یا چدن با کمی کاربوراندوم ریز، به زودی از یک طرف صاف می شود و سپس به یک ورق شیشه ای منتقل می شود و با بهترین سنباده دانه صاف می شود تا تمام زبری ها و گودال ها از بین برود. و سطح یک صفحه یکنواخت است. سپس تراشه سنگ شسته می شود و روی صفحه مسی یا آهنی قرار می گیرد که توسط یک لامپ الکل یا گاز گرم می شود. یک لیوان شیشه ای میکروسکوپی نیز روی این بشقاب با قطره ای از بلسان طبیعی کانادایی چسبناک روی سطح آن گرم می شود. مواد فرارتر بلسان در اثر حرارت از بین می رود و وقتی این کار انجام شد، سنگ صاف، خشک و گرم محکم فشار داده می شود تا در تماس با صفحه شیشه ای قرار گیرد تا لایه ای که بین بلسان وجود دارد تا جایی که ممکن است نازک و عاری باشد. حباب های هوا آماده می شود تا خنک شود و تراشه سنگ را دوباره مانند قبل ابتدا با کربوراندوم و پس از شفاف شدن با سنباده ریز آسیاب می کنند تا ضخامت مورد نظر به دست آید. سپس تمیز می شود، دوباره با مقدار کمی بلسان حرارت د
اده می شود و با یک لیوان پوششی پوشانده می شود. از کار آسیاب کردن سطح اول ممکن است با بریدن یک برش صاف با یک دیسک آهنی مسلح به پودر الماس خرد شده جلوگیری شود. استفاده دوم از شکافنده پس از صاف شدن و چسباندن سطح اول به شیشه، در دستان متخصص، قسمتی از سنگ را به قدری نازک می گذارد که شفاف شود. به این ترتیب آماده سازی یک بخش ممکن است تنها به بیست دقیقه زمان نیاز داشته باشد. میکروسکوپ. میکروسکوپ مورد استفاده معمولاً میکروسکوپی است که دارای یک مرحله چرخشی است که در زیر آن یک پلاریزه وجود دارد، در حالی که بالای شی یا چشمی یک آنالایزر نصب شده است. به طور متناوب، مرحله ممکن است ثابت شود، و منشورهای پلاریزه کننده و تجزیه کننده ممکن است قادر به چرخش همزمان با استفاده از چرخ های دندانه دار و یک میله اتصال باشند. اگر نور معمولی و غیر قطبی شده مورد نظر باشد، هر دو منشور ممکن است از محور ابزار خارج شوند. اگر فقط پلاریزه وارد شود، نور منتقل شده پلاریزه می شود. با هر دو منشور در موقعیت، لغزش در نور متقاطع قطبی، همچنین به عنوان " نیکول متقاطع " شناخته می شود. یک قطعه سنگ میکروسکوپی در نور معمولی، اگر از بزرگنمایی مناسب (مثلاً حدو
د ۳۰ برابر) استفاده شود، متشکل از دانه ها یا کریستال هایی است که رنگ، اندازه و شکل متفاوتی دارند. ویژگی های کانی ها. رنگ. برخی از کانی ها بی رنگ و شفاف هستند (کوارتز، کلسیت، فلدسپات، مسکوویت، و غیره)، در حالی که برخی دیگر زرد یا قهوه ای (روتیل، تورمالین، بیوتیت)، سبز (دیوپسید، هورنبلند، کلریت)، آبی (گلوکوفان) هستند. بسیاری از کانی ها ممکن است رنگ های متنوعی را در سنگ های یکسان یا متفاوت یا حتی چندین رنگ در یک نمونه کانی به نام پهنه بندی رنگی داشته باشند. به عنوان مثال، تورمالین معدنی ممکن است دارای مناطق رنگی متحدالمرکز از قهوه ای، زرد، صورتی، آبی، سبز، بنفش یا خاکستری تا بی رنگ باشد. هر کانی دارای یک یا چند رنگ رایج است. عادت و شکاف. شکل کریستال ها به طور کلی خطوط کلی بخش های ارائه شده در اسلایدها را تعیین می کند. اگر کانی دارای یک یا چند شکاف خوب باشد، آنها را با مجموعه ای از صفحات با جهت مشابه به نام صفحات شکاف نشان می دهند. جهت صفحات شکاف توسط ساختار کریستالی یک کانی تعیین می شود و ترجیحاً از طریق صفحاتی تشکیل می شود که ضعیف ترین پیوندها در امتداد آنها قرار دارند، بنابراین جهت گیری صفحات برش را می توان در
کانی شناسی نوری برای شناسایی کانی ها استفاده کرد. ضریب شکست و انکسار دوگانه. اطلاعات مربوط به ضریب شکست یک کانی را می توان با مقایسه با مواد اطراف مشاهده کرد. این می تواند سایر مواد معدنی یا محیطی باشد که یک دانه در آن نصب شده است. هر چه تفاوت در تسکین نوری بیشتر باشد، تفاوت در ضریب شکست بین رسانه ها بیشتر است. به نظر می رسد که موادی با ضریب شکست کمتر و در نتیجه برجستگی کمتری در لغزش یا پایه فرومی روند، در حالی که ماده ای با ضریب شکست بالاتر تسکین بیشتری دارد و به نظر می رسد بیرون می زند. از آزمون خط بکه نیز می توان برای مقایسه ضریب شکست دو محیط استفاده کرد. پلئوکریسم. اطلاعات بیشتر با قرار دادن پلاریزر پایینی و چرخش بخش به دست می آید. نور فقط در یک صفحه ارتعاش می کند، و در گذر از کریستال های شکست مضاعف در اسلاید، به طور کلی، به پرتوهایی تقسیم می شود که در زوایای قائم با یکدیگر ارتعاش می کنند. در بسیاری از کانی های رنگی مانند بیوتیت، هورنبلند، تورمالین، کلریت، این دو پرتو رنگ های متفاوتی دارند و هنگامی که قسمتی حاوی هر یک از این کانی ها چرخانده می شود، تغییر رنگ اغلب به وضوح قابل مشاهده است. این خاصیت که به
«پلئوکریسم» معروف است در تعیین ترکیب کانی از ارزش زیادی برخوردار است. Pleochroism اغلب در نقاط کوچکی که محفظه های کوچکی از سایر مواد معدنی مانند زیرکن و اپیدوت را احاطه کرده اند، شدید است. این هاله ها به عنوان " هاله های پلئوکروییک " شناخته می شوند. محصولات تغییر. برخی از کانی ها به آسانی تجزیه می شوند و کدر و نیمه شفاف می شوند (مثلا فلدسپات). برخی دیگر همیشه کاملاً تازه و شفاف می مانند (مثلاً کوارتز)، در حالی که برخی دیگر محصولات ثانویه مشخصی تولید می کنند (مانند کلریت سبز بعد از بیوتیت). اجزاء موجود در کریستال ها (هم جامد و هم سیال) بسیار مورد توجه هستند. یک کانی ممکن است دیگری را محصور کند، یا ممکن است حاوی فضاهایی باشد که توسط شیشه، مایعات یا گازها اشغال شده است. ریزساختار. ساختار سنگ - رابطه اجزای آن با یکدیگر - معمولاً به وضوح نشان داده می شود، خواه تکه تکه یا عظیم باشد. وجود ماده شیشه ای در تضاد با شرایط کاملاً کریستالی یا «هولو کریستالی». ماهیت و منشأ قطعات آلی؛ باند، برگ یا لمینیت؛ ساختار پوکه ای یا متخلخل بسیاری از گدازه ها. این و بسیاری از شخصیت های دیگر، اگرچه اغلب در نمونه های دستی یک سنگ قابل مش
اهده نیستند، با بررسی یک بخش میکروسکوپی آشکار می شوند. روش های مختلفی برای مشاهده دقیق ممکن است به کار رود، مانند اندازه گیری اندازه عناصر سنگ با کمک میکرومتر، نسبت های نسبی آن ها با استفاده از یک صفحه شیشه ای که در مربع های کوچک قرار دارد، زوایای بین شکاف ها یا وجوه دیده شده در بخش با استفاده از مرحله مدرج چرخشی، و تخمین ضریب شکست ماده معدنی در مقایسه با محیط های نصب مختلف. انکسار مضاعف. اگر آنالایزر در موقعیتی قرار گیرد که به طور نسبی از قطبی کننده عبور کند، میدان دید در جایی که مواد معدنی وجود ندارد یا نور از مواد همسانگرد مانند شیشه، مایعات و کریستال های مکعبی عبور می کند تاریک خواهد بود. تمام اجسام کریستالی دیگر که به طور مضاعف در حال شکست هستند، با چرخش صحنه در برخی موقعیت ها درخشان به نظر می رسند. تنها استثنای این قاعده توسط بخش هایی عمود بر محورهای نوری کریستال های دوشکست کننده، که در طول یک چرخش کامل تاریک یا تقریباً تاریک می مانند، ارائه می شود، که بررسی آن ها اغلب مهم است. انقراض. بخش های معدنی با شکست مضاعف در همه موارد در موقعیت های خاصی با چرخش صحنه سیاه به نظر می رسند. گفته می شود زمانی که این