Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مریکایی، پیش تر در بخش های وسیعی از جنوب ایالت لوئیزیانا، می سی سی پی و شرق تگزاس پراکندگی داشت. با این حال، تخریب زیستگاه، کاهش پوشش جنگلی، و گسترش فعالیت های انسانی منجر به محدود شدن قلمرو طبیعی آن شده است. پناهگاه بایو کوکودری به عنوان بخشی از دالان جنگلی حیات وحش، نقش مهمی در حفظ پیوستگی زیستگاه های این گونه ایفا می کند. این منطقه، امکان جابه جایی ایمن جمعیت های پراکندهٔ خرس سیاه را در جنوب ایالات متحده فراهم می سازد و یکی از قطب های کلیدی در برنامه های احیا و حفاظت بلندمدت است. افزون بر این، این پناهگاه از نظر بوم شناختی موقعیتی راهبردی دارد، چراکه جنگل های سخت برگ پایین دست آن به عنوان یکی از آخرین بازمانده های نسبتاً بکر جنگل های حاشیهٔ رود می سی سی پی شناخته می شود. تنوع زیستی و ساختار جنگلی این منطقه نه تنها به خرس سیاه، بلکه به طیف گسترده ای از پرندگان، دوزیستان و بی مهرگان نیز خدمات زیستگاهی ارائه می دهد. یادداشت ها. "Natchez Democrat" "Bayou may be cleared" by Vershal Hogan 2008 Bayou Cocodrie Final Conservation Plan, Ch 1 p.4 Bayou Cocodrie pdf from Fish and Wildlife Service 1998 "Natchez Democra
t" "Bayou Cocodrie NWR outlines goals for next 15 years. 2004 Federal Register vol.57, no.4 Jan 27,1992 DOI Rules and Regulations. USFWS Species Profile پیوند به بیرون. Bayou Cocodrie National Wildlife Refuge - official site
عالی جدید و شگفت انگیز فیلمی محصول سال ۲۰۲۵ و به کارگردانی دنی لاینر است. در این فیلم بازیگرانی همچون استیون کلبر، المپیا دوکاکیس، جیم گافیگان، جودی گریر، مگی جیلنهال، نصیرالدین شاه، توماس مک کارتی، تونی شالهوب، ادی فالکو، شارات ساکسنا، جیم پارسونز، ست گیلیام، ویل آرنت، تونی کوشنر، آری گرینر، رزمری دویت، تونیه پاتانو، سم کاتلین، آنیتا جیلت، دیوید کاستابیل و مریدیت اوستروم ایفای نقش کرده اند.
منطقهٔ حفاظت شدهٔ طبیعی «ویسکانسین آیلندز وایلدِرنِس» با مساحتی معادل ۲۹ جریب (تقریباً ۱۲ هکتار)، در شهرستان دور واقع در شمال شرقی ایالت ویسکانسین ایالات متحده آمریکا قرار دارد. این منطقه که تحت مدیریت رسمی سازمان خدمات ماهی و حیات وحش ایالات متحده قرار دارد، به عنوان یکی از کوچک ترین مناطق طبیعی حفاظت شده (wilderness areas) در سطح ملی شناخته می شود. این منطقه شامل سه جزیره در دریاچهٔ میشیگان است که هر یک از آن ها دارای ارزش زیست محیطی و بوم شناختی ویژه ای هستند. جایگاه جغرافیایی آن در آب های داخلی ایالت ویسکانسین موجب شده تا علی رغم وسعت محدود، نقش مهمی در حفاظت از گونه های پرندگان آبزی، اکوسیستم های خاص ساحلی، و ذخایر ژنتیکی گیاهی و جانوری ایفا نماید. ترکیب زیستگاه های جزیره ای در کنار ویژگی های زمین شناختی خاص، به این منطقه اجازه داده تا به صورت یک اقلیم خرد، شرایط زیستی منحصر به فردی برای پرندگان مهاجر، آبزیان، و سایر گونه ها فراهم کند. اهمیت این منطقه نه تنها در حفاظت از تنوع زیستی، بلکه در ابعاد تحقیقاتی و مطالعاتی نیز برجسته است. به سبب ساختار زمین شناختی آن متشکل از سنگ های دولومیتی و آهکی متعلق به گس
ل نیاگارا (Niagara Escarpment)، و نیز حضور جوامع گیاهی و جانوری نسبتاً دست نخورده، این منطقه نمونه ای کم نظیر برای پژوهش در زمینهٔ تغییرات زیست محیطی، مهاجرت پرندگان، و پاسخ اکوسیستم های کوچک به فشارهای اقلیمی و انسانی به شمار می رود. تاریخچه. جزایری که امروزه منطقهٔ حفاظت شدهٔ طبیعی «ویسکانسین آیلندز وایلدِرنِس» را تشکیل می دهند، در حدود سال ۱۹۱۳ به عنوان منطقه ای ملی برای حفاظت و زادآوری پرندگان مهاجر اعلام شدند و اندکی بعد نیز به عنوان پناهگاه های حیات وحش به رسمیت شناخته شدند. در میان این جزایر، جزیرهٔ پلام و جزیرهٔ پایلوت دارای تأسیسات فانوس دریایی هستند (به ترتیب «چراغ های راهنمای جزیرهٔ پلام» و «فانوس دریایی جزیرهٔ پایلوت») که هر دو در فهرست ملی اماکن تاریخی ایالات متحده ثبت شده اند. این دو جزیره تا سال ۲۰۰۷ نیز حضور محدودی از گارد ساحلی ایالات متحده را تجربه کرده اند. در مقابل، جزایر اسپایدر، هاگ و گراول از زمان استقرار انسان های مهاجر در منطقه، همواره خالی از سکنه باقی مانده اند. در سال ۱۹۷۰، این سه جزیره بر اساس «قانون مناطق بکر طبیعی» (Wilderness Act) به عنوان منطقهٔ حفاظت شدهٔ طبیعی اعلام شدند. ای
ن اقدام، گامی مهم در راستای حفاظت از زیستگاه های حساس پرندگان دریایی و ساحلی بود که در این جزایر به صورت کلنی های بزرگ لانه سازی می کنند. توضیحات. منطقهٔ طبیعی حفاظت شدهٔ ویسکانسین آیلندز (Wisconsin Islands Wilderness) تحت مدیریت «سازمان خدمات ماهی و حیات وحش ایالات متحده» قرار دارد و از سه جزیرهٔ مجزا در دریاچهٔ میشیگان تشکیل شده است. این مجموعه، علی رغم وسعت بسیار محدود خود، نمونه ای خاص از مناطق بکر طبیعی در چشم اندازهای آبی داخلی آمریکا به شمار می رود. سه جزیره ای که منطقهٔ حفاظت شدهٔ طبیعی ویسکانسین آیلندز را تشکیل می دهند، عمدتاً برآمدگی هایی از سنگ آهک و دولومیت هستند که بخشی از سازهٔ زمین شناختی معروف به «گسل نیاگارا» را تشکیل می دهند. این ساختار زمین شناختی، بازتابی از تغییرات سطح آب دریاچهٔ میشیگان طی دوران های مختلف زمین شناسی و آثار برجای مانده از یخچال های طبیعی است. ارتفاع این جزایر تنها چند فوت (کمتر از چند متر) از سطح دریاچه بالاتر است، که آن ها را بسیار آسیب پذیر در برابر تغییرات اقلیمی و فرسایش طبیعی می سازد. جزیرهٔ هاگ میزبان گونه هایی از پوشش گیاهی مقاوم به شرایط سخت جزایر سنگی است، از جمل
ه سرخدار کانادایی (Canadian yew)، تمشک قرمز (red raspberry) و آقطی با میوهٔ قرمز (red-berried elder). این گیاهان از معدود گونه هایی هستند که توانسته اند در اقلیم سرد و خاک کم عمق این جزیره دوام بیاورند. در مقابل، جزیرهٔ اسپایدر که بزرگ ترین جزیرهٔ این مجموعه به شمار می رود، زمانی دارای جنگلی ترکیبی از درختان توس، سرو و تماراک بود. با این حال، حضور هزاران پرندهٔ دریایی آشیانه ساز طی دهه های متوالی، موجب تخریب شدید پوشش گیاهی این جزیره شده و امروزه تنها نشانه هایی از آن جنگل سابق باقی مانده است. تأثیر تجمع فضولات پرندگان بر خاک، فشرده سازی بستر، و رقابت شدید برای فضا از جمله عوامل کلیدی در این فرسایش زیستی به شمار می رود. زیستگاه های زادآوری موجود در جزایر ویسکانسین نقش مهمی در حمایت از جمعیت پرندگان کلنی نشین دارند. این پرندگان شامل گروه های متنوعی از پرندگان ساحلی، دریایی و گونه های مختلف اردک هستند که برای لانه سازی و زادآوری، از پوشش گیاهی و ساختار صخره ای این جزایر بهره می برند. دو جزیرهٔ اسپایدر و گراول از جمله غربی ترین مناطق زادآوری شناخته شده برای *مرغ دریایی پشت سیاه بزرگ* در آمریکای شمالی هستند. این
پرندهٔ بزرگ جثه، معمولاً در سواحل شرقی اقیانوس اطلس زادآوری می کند و حضور آن در دریاچهٔ میشیگان، نشانگر گسترش زیستگاهی نادر و اهمیت این جزایر به عنوان پناهگاه هایی ویژه برای گونه های خاص به شمار می رود. علاوه بر این، هر سه جزیره میزبان کلنی های بزرگی از *مرغ های دریایی هِرینگ* و *مرغ های ماهی خوار کاکل دوگانه* هستند. این پرندگان، به صورت فصلی یا سالانه در صخره های بکر و بدون مزاحمت انسانی جزایر لانه سازی می کنند، و از منابع غذایی غنی در اکوسیستم دریاچه بهره می برند. جزیرهٔ گراول به طور خاص محل زادآوری *مرغان دریایی کاپسی* (Caspian tern) است، پرندگانی بزرگ، مهاجر و از خانوادهٔ پرستوهای دریایی که به علت نیاز به شرایط زیستی خاص، تنها در معدود نقاطی زادآوری می کنند. جزیرهٔ اسپایدر نیز جمعیت متنوعی از پرندگان آبزی را در خود جای داده است که از جمله می توان به اردک سیاه آمریکایی، غاز کانادایی و اردک کله سبز اشاره کرد. این گونه ها تالاب های طبیعی و آب های اطراف جزیره را برای تغذیه، استراحت و تولیدمثل انتخاب می کنند. در نهایت، جزیرهٔ هاگ میزبان گونه هایی مانند مرغ ماهی خوار سینه سرخ (red-breasted merganser) و حواصیل آ
بی بزرگ(great blue heron) است. هر دو گونه برای لانه سازی به محیط های آرام و حاشیه های آبی نیاز دارند و حضورشان در جزیره نشانگر پایداری نسبی شرایط زیستی در این نقطهٔ کوچک اما پراهمیت از چشم انداز دریاچهٔ میشیگان است. بر خلاف برنامه ریزی اولیه هنگام تأسیس منطقهٔ حفاظت شدهٔ طبیعی ویسکانسین آیلندز، هیچ گونه دسترسی عمومی به این جزایر مجاز نیست. این تصمیم به دلیل شکنندگی بالای زیستگاه های پرندگان آشیانه ساز اتخاذ شده است. به منظور حفاظت از این زیستگاه های حساس و همچنین جلوگیری از بروز حوادث در صخره های کم عمق و خطرناک پیرامون جزایر، قایق سواران موظف اند حداقل فاصلهٔ یک چهارم مایل (حدود ۴۰۰ متر) از ساحل را رعایت کنند. در سال ۱۹۶۹، جلسه ای مشترک میان چندین زیرکمیتهٔ مجلس نمایندگان ایالات متحده برگزار شد تا مقدمات قانونی برای تعیین این منطقه به عنوان منطقهٔ بکر طبیعی فراهم شود. در این نشست، جان گاتشالک، مدیر وقت ادارهٔ شیلات ورزشی و حیات وحش، اعلام کرد که از میان شش جزیرهٔ دریاچه ای که در طرح های اولیهٔ مناطق حفاظت شدهٔ ویسکانسین و میشیگان گنجانده شده بودند، پنج جزیره برای استفادهٔ عمومی باز خواهند بود. با این حال، در
نهایت، به دلیل ملاحظات زیست محیطی و اهمیت بالای این جزایر برای پرندگان کلنی نشین، سیاست محدودسازی کامل دسترسی عمومی به اجرا درآمد. منابع. Wisconsin Islands Wilderness: Introduction, "Wilderness.net", Retrieved May 4, 2022 Profile: Green Bay National Wildlife Refuge, "fws.gov", (Archived December 2, 2013) Designation of Wilderness Areas: Hearings Before the Subcommittees on Public Lands and National Parks and Recreation of the Committee on Interior and Insular Affairs, 1970, page 243 Gravel Island National Wildlife Refuge, "fws.gov', (Archived March 30, 2013)" پیوند به بیرون. Gravel Island National Wildlife Refuge, "fws.gov', (Archived March 30, 2013)"
آجودان کل () یا آجودان ژنرال افسر ارشد اداری در اغلب ارتش های جهان است، که تابع رئیس ستاد ارتش می باشد و اغلب بطور مستقیم برای معاون نیروی انسانی (یا معاون پرسنلی) کار می کند. در ارتش ایالات متحده آمریکا این سمت که پیش تر یک مقام با درجه سرلشکری بود، که از سال ۱۹۸۴ به یک جایگاه با درجه سرتیپی تبدیل شده است. در نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا این افسر فرمانده سپاه آجودان کل است و مسئول رویه های مربوط به جوایز و نشان ها، و همچنین عملیات تلفات، همچنین مدیریت و نگهداری سوابق کلیه پرسنل ارتش است. در ایران، آجودان ارتش فردی نظامی است که وظایف تشریفاتی، هماهنگی و پشتیبانی از رئیس جمهور را در امور مربوط به ارتش ایران و مراسم های نظامی برعهده دارد. این فرد به عنوان رابط بین رئیس جمهور و ارتش عمل می کند و مسئولیت هایی مانند نظارت بر تشریفات نظامی، هماهنگی برنامه ها و اطمینان از اجرای دقیق پروتکل های نظامی را برعهده دارد.
اسلم بلوچ (۱۹۷۵–۲۵ دسامبر ۲۰۱۸)، که با نام آچو نیز شناخته می شود، فرمانده ارشد و رهبر بنیانگذار تیپ مجید یک جوخه اتنحاری و شاخه ای از ارتش آزادیبخش بلوچستان بود. او معمار تیپ مجید، یک جوخه انتحاری مسئول چندین حمله مهم بود. بلوچ، یکی از چهره های کلیدی در شورش جدایی طلبان بلوچ، دهه ها درگیر مبارزه مسلحانه علیه دولت پاکستان بود و از ملی گرایی و استقلال بلوچ حمایت می کرد. در زمان مرگش، او در عینو ماینه، قندهار، افغانستان مستقر بود، جایی که در ۲۵ دسامبر ۲۰۱۸ در یک بمب گذاری انتحاری هدفمند کشته شد. زندگی نامه. اوایل زندگی. اسلم بلوچ، که با نام تاکاری محمد اسلم در سال ۱۹۷۵ در کویته، بلوچستان، پاکستان متولد شد، در یک محیط شهری و غیرقبیله ای توسط پدرش، رحیم داد، عضوی از طایفه دهوار، بزرگ شد. این پیشینه او را از نخبگان قبیله ای سنتی بلوچ متمایز می کرد. او تحصیلات اولیه خود را در دبیرستان ویژه کویته گذراند. اسلم در دوران نوجوانی خود در اوایل دهه ۱۹۹۰، به محافل ملی گرایان بلوچ پیوست. او عمیقاً تحت تأثیر رهبر ملی گرایان پیشکسوت، خیربخش مری، قرار گرفت و پس از بازگشت مری از تبعید در سال ۱۹۹۴، مرتباً در جلسات مطالعاتی «حق تا
ور» او شرکت می کرد. این گردهمایی های فکری، که بر گفتمان اجتماعی و سیاسی متمرکز بودند، نقش تعیین کننده ای در شکل گیری مسیر ایدئولوژیک اسلم ایفا کردند. در اواسط دهه ۱۹۹۰، او کاملاً خود را با جنبش استقلال بلوچستان متحد کرده بود. حرفه نظامی. فعالیت های اولیه اسلم به سرعت به مبارزه مسلحانه تبدیل شد. در اواسط دهه ۱۹۹۰، او از جمله مبارزان جوانی بود که به احیای ارتش آزادی بخش بلوچستان (BLA) که از دهه ۱۹۷۰ غیرفعال شده بود، کمک کرد. تا سال ۱۹۹۵، او در سازماندهی مجدد و تقویت شبکه زیرزمینی BLA در سراسر بلوچستان نقش داشت. تا سال ۲۰۰۰، زمانی که ارتش آزادی بخش بلوچستان رسماً برای آغاز مرحله جدیدی از شورش دوباره ظهور کرد، اسلم بلوچ در خط مقدم قرار داشت. طبق گزارش ها، او فرماندهی اولین و بزرگ ترین اردوگاه چریکی ارتش آزادی بخش بلوچستان را در منطقه بولان بلوچستان بر عهده داشت. در اواسط دهه ۲۰۰۰، با تشدید سرکوب نظامی پاکستان در بلوچستان (به ویژه پس از قتل نواب اکبر بوگتی در سال ۲۰۰۶)، اسلم همچنان در مبارزات چریکی فعال ماند. در سال ۲۰۰۶، او که با فشار زیادی روبرو بود، کادرهای BLA را برای پناهندگی به آن سوی مرز هدایت کرد، که بخشی
از روندی بود که شورشیان بلوچ را به استفاده از پناهگاه ها در افغانستان سوق می داد. در اوایل دهه ۲۰۱۰، اسلم به عنوان یک فرمانده کلیدی در ارتش آزادی بخش بلوچستان ظهور کرد و به رئیس عملیاتی جناح تندروی آن تبدیل شد. در این دوره، اختلافات داخلی بین رهبران قبیله ای تبعیدی و فرماندهان میدانی جوان تر بروز کرد. اسلم «آچو»، همان طور که او شناخته می شد، به همراه فرمانده دیگرش بشیر زیب، از رهبر اسمی تبعیدی ارتش آزادی بخش بلوچستان، هیربیار ماری، جدا شدند تا یک جناح جداگانه تشکیل دهند که در میدان عمل کند. تحت رهبری او، این سازمان بیشتر در معرض دید عموم قرار گرفت. او مسئول ایجاد یک واحد ویژه در ارتش آزادی بخش بلوچستان، تیپ مجید، بود که در سال ۲۰۱۰ برای انجام حملات انتحاری به اهداف با ارزش بالا تشکیل شد. اسلم به عنوان رئیس این واحد، تا زمان مرگش در سال ۲۰۱۸ بر عملیات آن نظارت داشت. در سال ۲۰۱۸، مقامات او را به عنوان مغز متفکر حمله به کنسولگری چین در کراچی در ۲۳ نوامبر شناسایی کردند، که در آن شبه نظامیان تیپ مجید تلاش کردند به کنسولگری حمله کنند و منجر به کشته شدن دو پلیس پاکستانی و دو غیرنظامی قبل از کشته شدن مهاجمان شد. بازر
سان پاکستانی این حمله را به اطلاعات خارجی مرتبط دانستند و در پرونده خود از اسلم «آچو» و دیگر چهره های BLA، در کنار رهبر تبعیدی هیربیار ماری، نام بردند. تحت فرماندهی او، ارتش آزادی بخش بلوچستان عملیات شورشی هماهنگ شده ای را در بلوچستان و شهرهای بزرگ پاکستان انجام داد. در ۱۱ آگوست ۲۰۱۸، پسرش، ریحان بلوچ، با حمله به اتوبوسی حامل مهندسان چینی در نزدیکی دالبندین در بلوچستان، اولین بمب گذاری انتحاری شناخته شده این واحد را انجام داد. این انفجار چندین تبعه چینی را زخمی کرد و منجر به مرگ پسرش شد. تا اواخر سال ۲۰۱۸، او اغلب با عنوان افتخاری «ژنرال» در محافل شبه نظامی خطاب می شد و به دلیل نقشش در آموزش جنگجویان جوان تر، به عنوان «استاد» (معلم) نیز شناخته می شد. مقامات امنیتی پاکستان او را به عنوان یک عامل اصلی شورشی می شناختند. او با پرونده های جنایی متعددی از جمله اتهامات مربوط به بمب گذاری و قتل های هدفمند روبرو بود و دولت ایالتی ۵ میلیون روپیه برای او جایزه تعیین کرده بود. با وجود چندین برخورد نزدیک، از جمله جراحت شدید در جریان عملیات نیروهای پاکستانی در منطقه بولان بلوچستان در سال ۲۰۱۷، او با جابجایی بین پناهگاه های
امن، موفق به فرار از دستگیری شد. دو دهه مشارکت او در عملیات های شبه نظامی، تاکتیک ها و استراتژی های به کار گرفته شده توسط BLA را تا حد زیادی تحت تأثیر قرار داد. دیدگاه های سیاسی. اسلم بلوچ یک ملی گرای بلوچ و جدایی طلب بود. اسلم در اظهارات عمومی نادر خود، مخالفت شدیدی را با دولت پاکستان و سیاست های آن در بلوچستان ابراز کرد. او پاکستان را به سرکوب مردم بلوچ و غارت منابع طبیعی فراوان بلوچستان، مانند گاز و مواد معدنی، متهم کرد. در یک مصاحبه ویدیویی در سال ۲۰۱۸ با یک خبرگزاری هندی، اسلم بلوچ ادعا کرد که پاکستان و متحدش چین «نقشه ای مخرب برای از بین بردن هویت بلوچ» از طریق پروژه های اقتصادی و سرکوب نظامی طراحی کرده اند. او به طور خاص کریدور اقتصادی چین-پاکستان (CPEC) را به عنوان وسیله ای برای استعمار بلوچستان محکوم کرد و هشدار داد که مبارزان بلوچ در برابر سرمایه گذاری های خارجی که به نفع مردم محلی نیست، مقاومت خواهند کرد. اسلم از رویکردی برابری طلبانه تر و ستیزه جویانه تر حمایت می کرد: او طرفدار رهبری «طبقه متوسط» برای ارتش آزادی بخش بلوچستان بود و به توزیع قدرت بر اساس توانایی به جای استحقاق قبیله ای اعتقاد داشت.
او در حالی که رهبری جناح BLA-آچو را بر عهده داشت، از تاکتیک هایی مانند بمب گذاری انتحاری که حتی سایر گروه های بلوچ از آن اجتناب کرده بودند، استقبال کرد. اسلم این اقدامات افراطی را در آنچه که جنگ برای بقای بلوچ ها می دانست، ضروری می دانست. او قاطعانه با هرگونه آشتی با دولت پاکستان مخالف بود. هیچ سابقه ای از حمایت او از مذاکرات صلح یا سازش سیاسی وجود ندارد. او تا آخرین روزهای زندگی خود، سوگند یاد کرد که به مبارزه مسلحانه ادامه دهد و تهدید کرد که حملات «فدایی» بیشتری علیه نیروهای پاکستانی و اتباع چینی برای پیشبرد آرمان بلوچ ها انجام خواهد داد. ایدئولوژی او جدایی طلبی تندروانه بلوچ بود که حکومت پاکستان را به طور کامل رد می کرد و نمادهای قدرت دولتی و نفوذ خارجی را هدف قرار می داد که منجر به نسلی از جوانان تحصیل کرده بلوچ شد تا برای آزادسازی بلوچستان اسلحه به دست بگیرند. مرگ. اسلم بلوچ در ۲۵ دسامبر ۲۰۱۸ در یک بمب گذاری انتحاری هدفمند در قندهار کشته شد. این حمله در محله مرفه نشین آینو ماینا رخ داد، جایی که طبق گزارش ها اسلم و دیگر اعضای ارشد ارتش آزادی بخش بلوچ برای یک جلسه استراتژیک گرد هم آمده بودند. یک بمب گذار
انتحاری مواد منفجره را در نزدیکی محل سکونت او منفجر کرد و اسلم را به شدت زخمی کرد. با وجود انتقال فوری به بیمارستان، او اندکی پس از آن بر اثر جراحات وارده جان باخت. این انفجار همچنین جان پنج عضو دیگر ارتش آزادی بخش بلوچ، از جمله دو فرمانده - تاج محمد «تاجو» مری و کریم مری، معروف به رحیم بلوچ - و همچنین چندین پرسنل امنیتی را گرفت. جیاند (جیاند) بلوچ، سخنگوی ارتش آزادی بخش بلوچ، بعداً در بیانیه ای از مکانی نامعلوم، مرگ اسلم را تأیید کرد و او و همکارانش را شهدای آرمان ملی بلوچ توصیف کرد.
هانس آگنارسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جزایر فارو است که در پست وینگر برای باشگاه فوتبال توشهاون بازی می کند. در فینال جام فارو در سال ۲۰۱۸، هانس آگنارسون در آخرین ثانیه های بازی یک گل به ثمر رساند. این گل بازی را به تساوی کشاند. فینال، دراماتیک ترین فینال جام حذفی فارو بود. تیم توشهاون پس از بازی ۹ نفره در مقابل ۱۱ نفره در تمام ۳۰ دقیقه وقت اضافه، در ضربات پنالتی حریف محلی خود، هاونر بولتفلاگ، را شکست داد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال جزایر فارو, زیر ۱۹ سال جزایر فارو، زیر ۲۱ سال جزایر فارو، و جزایر فارو بازی کرده است.
پناهگاه حیات وحش اوسا. پناهگاه حیات وحش اوسا () یا پناهگاه حیات وحش کانا بلانکا، یک مرکز نجات حیوانات است که در شبه جزیره اوسا در جنوب غربی کاستاریکا واقع شده است. این پناهگاه فقط با قایق قابل دسترسی است و کاملاً توسط پارک ملی پیدراس بلانکاس احاطه شده است. که توسط زنی دلسوز و طبیعت دوست به نام کارول پاتریک اداره می شد. این اقامتگاه در دل طبیعت بکر و بارانی شبه جزیره اوسا در جنوب غربی کاستاریکا واقع شده بود و هدف آن فراهم آوردن مکانی آرام و نزدیک به طبیعت برای گردشگران و علاقه مندان به محیط زیست بود. مسیر زندگی کارول و کاربری این مکان زمانی تغییر کرد که ساکنان محلی، با دیدن دلسوزی و توجه او به طبیعت، از او درخواست کردند که به حیوانات آسیب دیده، یتیم و رهاشده کمک کند. او در ابتدا با نیت خیرخواهانه چند حیوان را پذیرفت، اما با گذشت زمان تعداد این حیوانات بیشتر و بیشتر شد. بسیاری از این جانوران نیازمند مراقبت های ویژه، تغذیه مناسب و توان بخشی بودند. همین امر سبب شد که کارول به تدریج امکانات اقامتگاه را برای مراقبت از آن ها تغییر دهد. این مرکز به بازپروری حیوانات آسیب دیده، بدرفتار شده، یتیم یا مصادره شده اختصاص دا
رد. حیواناتی که به این پناهگاه آورده می شوند شامل انواع میمون ها، مورچه خوارها، پرندگان خاص، تنبل ها و گربه سانان وحشی هستند. پس از آن که حیوانات به طور کامل بازپروری شدند، دوباره در زیستگاه طبیعی خود ــ در مناطق حفاظت شده ای در سراسر کاستاریکا از جمله پارک پارک ملی کورکووادو رهاسازی می شوند. پناهگاه حیات وحش اوسا یک سازمان غیرانتفاعی است که هزینه های خود را از طریق داوطلبان، کمک های مالی و تورهای بازدید تأمین می کند. این مکان اکنون دارای محوطه های محصور و ایمن برای نگهداری حیوانات، بخش های دامپزشکی، فضای اقامتی برای کارکنان و داوطلبان، و سالن های غذاخوری و پشتیبانی است. پناهگاه اوسا امروزه نمادی از همزیستی انسان با طبیعت و نمونه ای موفق از تلفیق گردشگری پایدار با حفاظت از حیات وحش به شمار می رود. تاریخچه. پناهگاه حیات وحش اوسا در ابتدا با هدفی کاملاً متفاوت شکل گرفت. این مکان در آغاز یک اقامتگاه طبیعت گردی بود که توسط زنی به نام کارول پاتریک اداره می شد. کارول، با عشق به طبیعت و محیط زیست، این اقامتگاه را برای میزبانی از گردشگران و دوست داران طبیعت در قلب شبه جزیرهٔ اوسا، یکی از بکرترین نواحی کاستاریکا، راه
اندازی کرده بود. اما با گذشت زمان، سیر اتفاقات زندگی او را به مسیری متفاوت هدایت کرد. اهالی بومی منطقه که از علاقه و مهربانی کارول نسبت به جانوران آگاه بودند، از او درخواست کردند که از حیوانات زخمی، بی سرپرست و رهاشده مراقبت کند. او در ابتدا با پذیرش چند حیوان آسیب دیده، تنها قصد داشت کمکی مقطعی انجام دهد، اما به زودی تعداد این حیوانات افزایش یافت و مسئولیت کارول سنگین تر شد. در نهایت، در سال ۲۰۰۳، او تصمیم گرفت مسیر زندگی اش را تغییر دهد و به طور رسمی پناهگاهی برای نجات و بازپروری حیات وحش تأسیس کند. از آن زمان تاکنون، آن اقامتگاه ساده به مجموعه ای تخصصی برای مراقبت از حیوانات تبدیل شده است. امروزه، پناهگاه حیات وحش اوسا شامل محوطه های ویژه برای نگهداری حیوانات، واحدهای دامپزشکی، و همچنین محل سکونت و غذاخوری برای کارکنان و داوطلبان است. این تحول نشان دهنده تعهد و دلسوزی عمیق کارول نسبت به طبیعت و جانوران است. او با کمک جامعه محلی، داوطلبان و دوستداران محیط زیست، این مکان را به نمادی از حفاظت واقعی از حیات وحش در قلب جنگل های بارانی کاستاریکا تبدیل کرده است.
پروژه احیای شیر آسیایی ابتکاری از سوی دولت هند برای محافظت از شیر ایرانی (شیر شمالی) در برابر انقراض در طبیعت از طریق احیای آن است. آخرین جمعیت وحشی شیر آسیایی در منطقه پارک ملی جنگل گیر، در ایالت گجرات یافت می شود. این جمعیت واحد با تهدیدات بیماری های همه گیر، بلایای طبیعی و سایر عوامل انسانی روبرو است. هدف این پروژه ایجاد دومین جمعیت مستقل شیرهای آسیایی در پارک ملی کونو در ایالت مادیا پرادش هند است. با این حال، دولت ایالتی گجرات با این انتقال پیشنهادی مخالفت کرده است. تاریخچه. پراکنش شیر آسیایی، که روزگاری در سراسر غرب و جنوب آسیا گسترده بود، در نهایت تنها به یک جمعیت در پارک ملی و پناهگاه حیات وحش جنگل گیر در هند محدود شد. جمعیت شیرهای گیر در سال ۱۸۹۳ به پایین ترین حد خود یعنی تنها ۱۸ قلاده رسید، اما به واسطه اقدامات حفاظتی و حمایت های دولتی، این تعداد تا سال ۱۹۹۴ به ۲۸۴ قلاده افزایش یافت. با گذشت زمان، این منطقه اکنون بیش از حد ظرفیت میزبان شیرهاست. سرشماری سال ۲۰۱۵ نشان داد که جمعیت شیرها در گیر به ۵۲۳ قلاده رسیده است. این تراکم بالا، همراه با افزایش تماس و رقابت میان انسان و حیات وحش، سالانه باعث مرگ وم
یر قابل توجهی در بین شیرها می شود. گله های شیر آسیایی برای زندگی نیازمند قلمرو وسیع هستند، اما فضای زیستی در پناهگاه گیر بسیار محدود است و از هر سو با مناطق پرجمعیت انسانی احاطه شده. در نتیجه، شیرهای گیر شروع به ترک پناهگاه کرده و در خارج از مناطق حفاظت شده قلمروهایی برای خود ایجاد کرده اند. امروزه این شیرها در منطقه ای به وسعت حدود ۱۶٬۰۰۰ کیلومتر مربع (معادل ۶۲۰۰ مایل مربع) پراکنده شده اند که شامل ۱۰۵۰ روستا در چهار ناحیهٔ همجوار یعنی امرلی، بخش گیر سومناته، باونگر و جوناگاد می شود. رویدادی تاریخی در سال ۱۹۰۴ در منطقه شوپور. مهاراجه گوالیور، به تشویق جرج کرزون در سال ۱۹۰۴، توله شیرهای آفریقایی را وارد کرد و تلاش کرد آنها را در جنگل های نزدیک شئوپور در طبیعت آزاد معرفی کند. شیرهای معرفی شده به حمله به دام ها روی آوردند و برخی حتی به آدم خواری روی آوردند که متعاقباً همگی آنها در نهایت ردیابی و تیرباران شدند. جابجایی چاندراراباها در سال ۱۹۵۷. مفهوم معرفی مجدد به منظور حفاظت از گونه ها در سال ۱۹۵۶ توسط هیئت حیات وحش هند طی جلسه ای از کمیته اجرایی آنها در ساسان گیر پذیرفته شد و پیشنهاد دولت ایالتی اوتار پرادش برا
ی میزبانی از دومین جمعیت در جنگل های چاکیا نیز پذیرفته شد. در سال ۱۹۵۶، یک شیر و دو شیر ماده از گیر به دام افتادند و به مدت نه ماه در باغ وحش سکاربواغ در جوناگاد قرار گرفتند و سپس در سال ۱۹۵۷ به منطقه منتقل شدند. پناهگاه چاندرا پرابها، در نزدیکی بنارس در اوتار پرادش و به تازگی برای معرفی مجدد تأسیس شده است. یک محفظه با ایجاد شد. حصار سیم خاردار بلند در داخل پناهگاه که شیرها قبل از رها شدن در پناهگاه به طور موقت در آن نگهداری می شدند. در ابتدا، جمعیت شیرها افزایش یافت و در سال ۱۹۵۸ به چهار، در سال ۱۹۶۰ به پنج، در سال ۱۹۶۲ به هفت و در سال ۱۹۶۵ به یازده شیر رسید و پس از آن جمعیت آنها به طرز غیرقابل توضیحی منقرض شد. جان سینگ (۲۰۰۶) شکست انتقال را به سه دلیل نسبت می دهد: مساحت ناکافی منطقه، نبود پایش نظام مند با استفاده از روش های علمی، و حرکت آزاد دام ها در سراسر پناهگاه که احتمالاً منجر به بروز تعارض با چوپان ها شده است. همچنین، چلام و جان سینگ (۱۹۹۹) عوامل دیگری را نیز به عنوان عوامل مؤثر بر این شکست ذکر کرده اند که شامل کوچک بودن منطقه، طولانی بودن دوره اسارت در باغ وحش جوناگد، نبود آموزش کافی برای ساکنان محلی
و فقدان سازوکارهای حل اختلاف می باشد. پروژه شیر. پروژه شیر، ابتکار دولت هند برای حفاظت از گونه شیر آسیایی است که در ۱۵ اوت ۲۰۲۰ در هفتاد و چهارمین جشن روز استقلال توسط نخست وزیر هند، نارندرا مودی، اعلام شد. این سازمان تحت نظر وزارت محیط زیست، جنگلداری و تغییرات اقلیمی خواهد بود و بر اساس الگوی پروژه ببر (Project Tiger) طراحی شده است. این پروژه سه سایت «انبار ژن» در رامپارا در سائوراشترا، و ساکارباگ و ساتویرادا در جوناگاد به منظور پرورش شیرها ایجاد کرده است. یکی از اهداف این پروژه، پرداختن به تضاد بین انسان و حیات وحش بین ساکنان محلی و شیرها است. این پروژه همچنین شش مکان بالقوه جدید برای معرفی مجدد این گونه در کشور را شناسایی کرده است. شش مکان بالقوه جدید عبارتند از:
رایان سلطانیان رایان سلطانیان (زاده ۲۱ مهر ۱۳۹۰ در کرج) بازیکن فوتبال ایرانی است که در پست هافبک فعالیت می کند. او از اعضای تیم فوتبال میثاق مهر می باشد و با مهارت های فنی و بازی خوانی خود نقش مهمی در ترکیب تیم ایفا می کند. رایان از سنین جوانی فوتبال را آغاز کرده و در مسیر حرفه ای خود تلاش می کند تا به یکی از بازیکنان برجسته در لیگ های داخلی تبدیل شود. پیج شخصی https://www.instagram.com/rayan_soltanian?igsh=MTE3a2xna3c5YmM0NQ== وب سایت شخصی https://rayansoltanian.carrd.co/ چنل یوتیوب https://www.youtube.com/@rayansoltanian