Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و هر تصمیمی می توانست پیامدهای سیاسی و نمادین گسترده ای در پی داشته باشد. در سال ۱۷۹۵، با قانون اساسی سال سوم، فرانسه به آشفتگی های دوران وحشت پایان داد و رژیم محافظه کارترِ «دایرکتوری» را مستقر کرد. در سال ۱۷۹۶، «دایرکتوری» دستور آغاز یک حمله بزرگ دو جانبه علیه ائتلاف اول را صادر کرد: یک حمله اصلی به شرق از طریق راین به داخل ایالت های آلمانی امپراتوری مقدس روم، و یک حمله انحرافی علیه اتریشی ها و متحدانشان در جنوب، در شمال ایتالیا. رهبری لشکرکشی ایتالیا به ژنرال ناپلئون بناپارت سپرده شد، که در آوریل ۱۷۹۶ با ۴۵۰۰۰ نفر از آلپ عبور کرد تا با اتریشی ها و پیدمونتی ها مقابله کند. ناپلئون در یک لشکرکشی برق آسا، ساردینیا را از جنگ بیرون راند و سپس به سمت دوک نشین میلان که تحت کنترل نیروهای هابسبورگ بود، حرکت کرد. در ۹ مه، آرشیدوک فردیناند، فرماندار اتریشی میلان، به همراه خانواده اش به برگامو در قلمرو ونیز پناهنده شد. شش روز بعد، پس از پیروزی در نبرد لودی، ناپلئون وارد میلان شد و ویکتور آمادئوس سوم، پادشاه ساردینیا، را مجبور به امضای پیمان تحقیرآمیز پاریس کرد، در حالی که نیروهای هابسبورگ برای دفاع از شاهزاده-اسقف نشین
ترنت عقب نشینی کردند. در ۱۷ مه، دوک نشین مودنا نیز به دنبال آتش بس با فرانسوی ها بود. در طول این درگیری، جمهوری ونیز سیاست سنتی بی طرفی خود را دنبال کرده بود، اما متصرفات آن در شمال ایتالیا اکنون در مسیر مستقیم پیشروی ارتش فرانسه به سمت وین قرار داشت. در نتیجه، در ۲۰ مه، فرانسوی ها توافق آتش بس را رد کردند و خصومت ها را از سر گرفتند. اشغال ترافرما. ورود فرانسوی ها به لومباردی ونیزی. با نزدیک شدن ارتش فرانسه، در تاریخ ۱۲ مه ۱۷۹۶، سنای ونیز مقام ویژه ای برای سرزمین های خشکی نشین جمهوری منصوب کرد. این مقام، نیکولو فسکارینی، مأمور نظارت بر تمامی دیوان ها و مقامات محلی در نواحی تابع ونیز شد. اما وضعیت دفاعی جمهوری در آن زمان بسیار وخیم بود: سلاح ها کمیاب بودند، استحکامات فرسوده و بی اثر، و آمادگی نظامی تقریباً وجود نداشت. منطقهٔ لمباردی ونیزی به زودی با موجی از پناهندگان جنگ زده و واحدهای پراکنده یا در حال فرار ارتش اتریش مواجه شد. پس از آن، نخستین نفوذ نیروهای فرانسوی آغاز شد. مقامات ونیزی با دشواری فراوان توانستند ابتدا از عبور نیروهای اتریشی تحت فرماندهی ژنرال ویلهلم لوتر ماریا فون کِرپن، و سپس از عبور نیروهای
تعقیب کنندهٔ فرانسوی به رهبری لوئی-الکساندر برتیه از شهر کرما جلوگیری کنند. در ادامه، ناپلئون بناپارت شخصاً به دروازه های شهر رسید و پیشنهادی برای اتحاد با جمهوری ونیز ارائه داد. با توجه به ضعف شدید در دفاع و نبود امکانات، هم دولت مرکزی و هم مقامات محلی تنها مقاومت نمادینی در برابر عبور نیروهای اتریشی در حال عقب نشینی نشان دادند. با این حال، آن ها با قاطعیت درخواست سفیر هابسبورگ برای تأمین غذا و تدارکات برای نیروهای اتریشی را—حتی به صورت محرمانه—رد کردند. این دوره، نقطهٔ اوج بحران سیاسی و نظامی جمهوری ونیز بود؛ جایی که بی طرفی محتاطانه، ضعف دفاعی، و فشارهای دیپلماتیک از سوی قدرت های متخاصم، ونیز را در موقعیتی شکننده قرار داد. تصمیم گیری های محتاطانه اما بی اثر، و بی پاسخ گذاشتن پیشنهاد ناپلئون، همگی زمینه ساز سقوط نهایی جمهوری در سال بعد شدند. اگر بخواهی، می توانیم این لحظه را در بستر گسترده تر فروپاشی جمهوری های ایتالیایی بررسی کنیم. خلاصه اینکه، اوضاع برای جمهوری بسیار آرام بحرانی بود: نه تنها لومباردی، بلکه حتی ونتو نیز در معرض تهدید تهاجم قرار داشت. ابتدا فرمانده کل اتریش، ژان پیر دو بولیو، با حیله پشیرا
دل گاردا را تصرف کرد و سپس، در ۲۹ مه، لشکر فرانسوی پیر فرانسوا شارل اوژرو وارد دزنزانو دل گاردا شد. در شب ۲۹/۳۰ مه، ناپلئون با قدرت از رودخانه مینچیو عبور کرد و اتریشی ها را مجبور به عقب نشینی به تیرول کرد. ناپلئون در پاسخ به شکایات ونیزی ها، که از طریق "ژنرال" فوسکارینی به خسارات وارده توسط نیروهای فرانسوی در طول پیشروی خود اعتراض کردند، تهدید کرد که ورونا را از میان آهن و آتش عبور خواهد داد و به سمت خود ونیز لشکرکشی خواهد کرد و ادعا کرد که جمهوری با عدم اعلام جنگ پس از وقایع پشیرا و با پناه دادن به مدعی فرانسوی، لویی، نشان داده است که به دشمنان فرانسه لطف می کند. گشودن سرزمین های ونیز به روی نیروهای ناپلئون. در ۱ ژوئن، فوسکارینی، در تلاش برای جلوگیری از تحریک بیشتر ناپلئون، با ورود نیروهای فرانسوی به ورونا موافقت کرد. بدین ترتیب سرزمین های ونیز رسماً به میدان نبرد بین اردوگاه های مخالف تبدیل شد، در حالی که در بسیاری از شهرها، اشغال فرانسه باعث ایجاد همزیستی دشواری بین نیروهای فرانسوی، نظامیان ونیزی و ساکنان محلی شد. در مواجهه با تهدید قریب الوقوع، سنا دستور فراخوان ناوگان ونیز، سربازگیری شبه نظامیان "سرنید
" در ایستریا و ایجاد یک "فرماندار کل" برای تالاب ونیز و لیدو را صادر کرد تا از دفاع از "دوگادو"، هسته اصلی ایالت ونیز، اطمینان حاصل شود. مالیات های جدید افزایش یافت و برای تأمین تسلیحات مجدد ایالت، کمک های داوطلبانه درخواست شد. در نهایت، به سفیر جمهوری در پاریس دستور داده شد تا به هیئت مدیره در مورد نقض بی طرفی آن اعتراض کند. در همان زمان، دیپلمات های ونیزی در وین از جنگ افروزی نیروهای هابسبورگ به ترفرما اعتراض کردند. در ۵ ژوئن، نمایندگان پادشاهی ناپل با ناپلئون پیمان آتش بس امضا کردند. در ۱۰ ژوئن، وارث دوک نشین پارما، لویی بوربون، و دو روز بعد، ناپلئون به رومانیا که متعلق به ایالات پاپی بود، حمله کردند. در ۲۳ ژوئن، پاپ مجبور شد اشغال سفارتخانه های شمالی توسط فرانسه را بپذیرد و به فرانسوی ها اجازه داد تا شهر بندری آنکونا در دریای آدریاتیک را اشغال کنند. در پی ظاهر شدن ناوهای جنگی فرانسه در دریای آدریاتیک، جمهوری ونیز بار دیگر فرمان دیرینه ای را به اجرا گذاشت که ورود ناوگان های خارجی به تالاب ونیزی را ممنوع می کرد، و این تصمیم را به طور رسمی به دولت فرانسه اطلاع داد. در واکنش به تهدید نظامی، ونیز اقدام به استق
رار ناوچه ها و ایجاد استحکامات در امتداد سواحل تالاب و مناطق متصل به خشکی کرد، و همچنین در کانال ها موانعی برای جلوگیری از نفوذ زمینی و دریایی ایجاد نمود. در این زمینه، در تاریخ ۵ ژوئیه، مسئول دفاع از تالاب، با یادآوری پیروزی های گذشته جمهوری در جنگ موره علیه ترک های عثمانی، نوشت:«ونیز، که روزی با قدرت دریایی خود بر سواحل پلوپونز فرمان می راند، هنوز توان آن را دارد که از تالاب خود در برابر تجاوز بیگانگان دفاع کند، اگر ارادهٔ ملت و خاطرهٔ افتخارات گذشته زنده بماند.»این یادداشت، نه تنها تلاشی برای تقویت روحیهٔ مدافعان بود، بلکه بازتابی از غرور تاریخی ونیز در برابر تهدیدهای نوظهور به شمار می رفت. با این حال، در عمل، توان دفاعی جمهوری در آن زمان به شدت تحلیل رفته بود، و این اقدامات بیشتر جنبهٔ نمادین داشتند تا بازدارندگی واقعی. در آستانهٔ فروپاشی جمهوری، چنین یادآوری هایی از گذشتهٔ پرافتخار، آخرین تلاش ها برای حفظ هویت و استقلال در برابر موج تحولات سیاسی و نظامی اروپا بودند. به نظر می رسید ونیز، مانند دوران گذشته در طول جنگ اتحادیه کامبره، برای همیشه ترافرما را از دست داده است. دولت تصمیم گرفت نیروهای خود را برای
جلوگیری از چنین نتیجه ای بسیج کند؛ تحت توصیه های نانی، دولت ونیز آماده شد تا دستور بسیج را صادر کند و فرماندهی نیروهای زمینی خود را به ویلیام ناسائو واگذار کند، اما در آخرین لحظه قبل از مخالفت مشترک اتریشی ها و فرانسوی ها متوقف شد. در اواسط ژوئیه، نیروهای فرانسوی در شهرهای کرما، برشیا و برگامو مستقر شدند تا امکان جدایی نیروهای فرانسوی و اتریشی را که در این میان آتش بس منعقد کرده بودند، فراهم کنند. در همان زمان، تلاش های دیپلماتیک برای وادار کردن ونیز به ترک بی طرفی و ورود به اتحاد مشترک با فرانسه و امپراتوری عثمانی علیه روسیه در جریان بود. با این حال، خبر آماده سازی ژنرال داگوبرت زیگموند فون ورمسر برای ضدحمله اتریش از تیرول، جمهوری را بر آن داشت تا رسماً پیشنهادات فرانسه را با نامه ای از دوج در ۲۲ ژوئیه رد کند. در این میان، یک "مأمور" ویژه، فرانچسکو باتاگیا، برای پیوستن و در عمل جایگزینی "مأمور ویژه" فوسکارینی منصوب شده بود. در ونیز، گشت های شبانه متشکل از مغازه داران و کارگران ماهر، به فرماندهی دو اشراف زاده و دو شهرنشین ("سیتادینی")، نظم و امنیت را حفظ می کردند. در برگامو نیز، سربازان بی سروصدا از دره های
مجاور جذب می شدند و مراقب بودند که از درگیری با اشغالگران فرانسوی اجتناب شود، اما همان طور که قضات "دادگاه تفتیش ایالتی" گفتند، فقط «برای مهار شور و شوق مردم، بدون اینکه آن را تضعیف کنند». در ۳۱ ژوئیه، ناپلئون به نوبه خود قلعه برشا اشغال کرد. شکست حمله اتریشی ها. در ۲۹ ژوئیه، اتریشی ها به فرماندهی ورمسر ضدحمله خود را آغاز کردند و با پیشروی دو شاخه از تیرول در امتداد سواحل دریاچه گاردا و مسیر رودخانه برنتا، از قلمرو ونیز و مانتو عبور کردند. دو ستون اتریشی به ترتیب در ۳ اوت در لوناتو دل گاردا و در ۵ اوت در کاستیلیونه دل استیویره متوقف شدند. ورمسر که شکست خورده بود، مجبور به بازگشت به ترنت شد. ورمسر پس از سازماندهی مجدد نیروهای خود، به حمله بازگشت و در امتداد مسیر آدیجه پیشروی کرد، اما در ۸ سپتامبر، در نبرد باسانو، اتریشی ها به شدت شکست خوردند: مجبور به فرار سریع به مانتوا شدند و توپخانه و قطار خود را رها کردند. در نتیجه، در طول پاییز و زمستان، فرانسوی ها حضور خود را در ایتالیا تثبیت کردند، به طوری که در ۱۵/۱۶ اکتبر، جمهوری سیسپادان و جمهوری ترانسپادان را به عنوان کشورهای تحت الحمایه فرانسه تأسیس کردند. در همان
زمان، در ترافرما، سربازان فرانسوی با به دست گرفتن کنترل شهرها و قلعه ها، به تدریج سیستم دفاعی ونیز را به دست گرفتند. در حالی که دولت ونیز به قضات خود که در رأس "هنگ های" مختلف قرار داشتند، دستور می داد تا حداکثر همکاری را ارائه دهند و از ایجاد هرگونه بهانه ای برای درگیری جلوگیری کنند، فرانسوی ها آشکارا شروع به حمایت از فعالیت های انقلابی و ژاکوبنی محلی کردند. در ۲۹ اکتبر، اتریشی ها که در فریولی ونیزی تجمع کرده بودند، به فرماندهی جوزف آلوینچی، با عبور از تالیامنتو، سپس پیاوه در ۲ نوامبر و رسیدن به برنتا در ۴ نوامبر، حمله جدیدی را آغاز کردند. اتریشی ها در ۶ نوامبر در نبرد دوم باسانو، فرانسوی ها را عقب راندند و وارد ویچنزا شدند. با این حال، نبردهای کالدیرو (۱۲ نوامبر) و مهم تر از همه، آرکوله (۱۵ تا ۱۷ نوامبر) مانع پیشروی اتریشی ها شد. سرانجام، در نبرد ریوولی در ۱۴ تا ۱۵ ژانویه ۱۷۹۷، ناپلئون قاطعانه آلوینچی را شکست داد و برتری فرانسه را احیا کرد. شورش برگامو و برشا. با سقوط مانتوا در ۲ فوریهٔ ۱۷۹۷، آخرین سنگر مقاومت هابسبورگ ها در ایتالیا از میان رفت و راه برای نفوذ کامل فرانسه در شمال ایتالیا هموار شد. در پی این
پیروزی، فرانسه به طور علنی روند «دموکراتیزه کردن» مناطق تحت نفوذ را آغاز کرد، و شهر برگامو نخستین هدف این سیاست شد. تحت فشار ژنرال فرانسوی لویی باراگه دهیلیه، برگامو در ۱۳ مارس علیه جمهوری ونیز شورش کرد و «جمهوری برگامو» را اعلام نمود. تنها سه روز بعد، فرانچسکو باتاگیا، نمایندهٔ فوق العاده جمهوری ونیز، برای بازگرداندن نظم عمومی، فرمان عفو عمومی صادر کرد که شامل تمامی اقدامات اخلال گرانه در نظم اجتماعی می شد. این اقدام، تلاشی برای آرام سازی اوضاع و جلوگیری از گسترش شورش بود. با این حال، باتاگیا به شدت نگران سقوط شهر برشا بود—شهری که خود در آن اقامت داشت و اکنون در معرض پیشروی انقلابیون برگامویی قرار گرفته بود. این لحظه، نقطهٔ عطفی در فروپاشی اقتدار جمهوری ونیز در سرزمین های خشکی نشین بود. موج انقلاب، که با حمایت نظامی و ایدئولوژیک فرانسه تقویت شده بود، نه تنها ساختارهای سیاسی محلی را متزلزل کرد، بلکه نشان داد که بی طرفی ونیز دیگر نمی تواند در برابر طوفان انقلاب و جنگ های ناپلئونی دوام بیاورد. اگر بخواهی، می توانیم بررسی کنیم که چگونه این جمهوری های محلی—مانند برگامو و بعدها برشا—در چارچوب جمهوری های خواهر فرا
نسه شکل گرفتند و چه تأثیری بر نظم سیاسی ایتالیا گذاشتند. در ۱۶ مارس، در نبرد والوازونه، ناپلئون، آرشیدوک چارلز را شکست داد و بدین ترتیب راه را به سوی اتریش گشود. روز بعد، سنای ونیز از شهرها و قلعه هایی که به جمهوری وفادار مانده بودند، قدردانی کرد و برای اولین بار به آنها دستور داد که اقدامات دفاعی انجام دهند. سنگربندی تالاب ونیز، ایجاد گشت های مسلح در دوگادو و فراخوان واحدهای دریایی مستقر در ایستریا دستور داده شد. به زرادخانه ونیز، قلب نظامی ایالت، دستور داده شد که تولید خود را افزایش دهد و قرار شد سربازانی از متصرفات فرامرزی "استاتو دا مار" به ترفرما اعزام شوند. در ۱۹ مارس، "بازرسان استاتو" در مورد وضعیت "هنگ" به سنا گزارش دادند. برای برگامو که در شورش بود، هیچ اطلاعاتی در دسترس نبود و بازجویان منتظر اخباری از قلعه ها و دره های همسایه بودند. اوضاع در برشا و همچنین کرما هنوز آرام و تحت کنترل باتاجیا بود، جایی که آنها تقویت پادگان خود را توصیه کردند. حال و هوای ضد فرانسوی در ورونا حاکم بود، در حالی که پادوا و ترویزو آرام بودند، اگرچه مقامات ونیزی اولی را از نزدیک تحت نظر داشتند تا در صورت بروز مشکل از سوی دانش
جویان دانشگاه پادوا، از آن جلوگیری کنند. در گزارش آمده است: با این حال، در واقع، بازجویان نمی دانستند که روز قبل (۱۸ مارس) در برشا، گروهی از افراد سرشناس که مایل به رهایی خود از حکومت ونیز بودند، شورشی را آغاز کرده اند. در میان بی تفاوتی عمومی، آنها فقط می توانستند روی حمایت برگاماسک و فرانسوی ها که ارگ شهر را کنترل می کردند، حساب کنند. با این حال، باتاجیا، برای اینکه جمعیت را که هنوز عمدتاً طرفدار ونیز بودند به خطر نیندازد، تصمیم گرفت شهر را به همراه سربازانش ترک کند. خبر این موضوع تنها در ۲۰ مارس، پس از ورود باتاجیا به ورونا، به ونیز رسید. به نظر می رسید دولت با شنیدن این خبر، تجدید قوا کرد: نامه ای دوکی به تمام "هنگ ها" ارسال شد که دستور آماده سازی «دفاع مطلق» را می داد و از آنها می خواست سوگند وفاداری به جمهوری را دوباره ادا کنند. در ۲۱ مارس، در حالی که بناپارت وارد گرادیسکا شد و کنترل تارویزیو و ورودی دره های منتهی به اتریش را به دست گرفت، اولین پاسخ آمد: ترویزو خود را کاملاً به ونیز وفادار اعلام کرد. با این حال، روز بعد، نامه ای از سفیران ونیزی که برای مقابله با ناپلئون فرستاده شده بودند، از اودین رسید
که دولت ونیز را از نگرش فزاینده و طفره آمیز و مشکوک ژنرال فرانسوی مطلع می کرد. در عوض، دولت لازم دانست که به قضات اصلی ترافرما که در ورونا جمع شده بودند، اطلاع دهد تا با بیشترین احتیاط نسبت به فرانسوی ها عمل کنند و بدین ترتیب اساساً مفهوم «دفاع مطلق» را با امید مبهم به ندادن بهانه ای به ناپلئون برای ورود به یک درگیری آشکار با ونیز جایگزین کنند. با این وجود، در ۲۴ مارس، سوگندنامه های وفاداری جدید از شهروندان ویچنزا و پادوا، و اندکی پس از آن ورونا، باسانو، روویگو و یکی پس از دیگری، مراکز دیگر، رسید. هیئت های متعددی حتی از دره های برگامو آمدند و آماده قیام علیه فرانسوی ها بودند. با این حال، در ۲۵ مارس، انقلابیون لومباردی سالو را اشغال کردند و به دنبال آن در ۲۷ مارس، کرما را تصرف کردند و روز بعد جمهوری کرما را در آنجا اعلام کردند. مداخله فرانسه به طور فزاینده ای جسورانه شد و سواره نظام فرانسوی برای سرکوب مقاومت کرما به کار گرفته شد و سپس، در ۳۱ مارس، توپخانه فرانسه سالو را که علیه ژاکوبن ها شورش کرده بود، بمباران کرد. ضد حمله ونیز علیه ژاکوبین. همه این حقایق سرانجام قضات ونیزی را بر آن داشت تا بسیج جزئی از نیروها
ی "Cernide" و آماده سازی برای دفاع از ورونا، دژ نظامی اصلی، را مجاز کنند. اشغالگران فرانسوی در ابتدا با حفظ ظاهر خود را محدود کردند و موافقت کردند که در کار نیروهای ونیزی که قصد بازپس گیری کنترل شهرهای لومباردی ونیزی را داشتند، دخالت نکنند. این امر با توافق نامه ای که در اول آوریل امضا شد، تأیید می شود. در این توافق نامه، ونیز موافقت کرد که ماهانه یک میلیون لیره به ناپلئون بپردازد تا هزینه مبارزات او علیه اتریش را تأمین کند. به این ترتیب، جمهوری امیدوار بود که با خروج همزمان نیروهای اشغالگر فرانسوی، به سرعت به این درگیری پایان دهد و آزادی عمل خاصی را علیه انقلابیون لومباردی تضمین کند. در مواجهه با گسترش قیام های مردمی در حمایت از جمهوری ونیز و پیشروی سریع نیروهای ونیزی در مناطق خشکی نشین، فرانسه ناگزیر شد به یعقوبی های لمباردی کمک کند. در ۶ آوریل ۱۷۹۷، یک افسر سواره نظام ونیزی به اتهام خیانت توسط فرانسوی ها دستگیر و به برشا منتقل شد. دو روز بعد، سنا از حملاتی که توسط انقلابیون برشایی با لباس های نظامی فرانسوی تا دروازه های لنیانو انجام شده بود، مطلع گردید. در ۹ آوریل، اعلامیه ای منتشر شد که مردم را به ترک وفا
داری به ونیز فراخواند. هم زمان، ژنرال فرانسوی ژان-آندوش ژونو نامه ای از ناپلئون دریافت کرد که در آن از قیام عمومی ضدفرانسوی در مناطق خشکی نشین ونیز شکایت شده بود. در ۱۰ آوریل، پس از آنکه فرانسوی ها کشتی ای ونیزی حامل سلاح را در دریاچهٔ گاردا توقیف کردند، ونیز را به نقض بی طرفی متهم کردند و مدعی شدند که جمهوری در تحریک شورش های ضدیعقوبی در دره های برشا و برگامو نقش داشته است. ژنرال فرانسوی سکستیوس الکساندر فرانسوا دِ میولیس نیز حملاتی را که علیه یک گردان داوطلب لهستانی—که در یکی از درگیری ها مداخله کرده بود. در ۱۲ آوریل، با افزایش حضور ناوهای جنگی فرانسه در آب های ونیز، مقامات جمهوری دستور دادند که تمامی بنادر با نهایت هوشیاری عمل کنند. این مجموعه رویدادها نشان دهندهٔ تشدید تنش ها، فروپاشی بی طرفی ونیز، و ورود جمهوری به مرحلهٔ نهایی بحران سیاسی و نظامی بود. اگر بخواهی، می توانیم این لحظات را در پیوند با سقوط نمادین جمهوری های دریایی و آغاز نظم جدید ناپلئونی بررسی کنیم. سرانجام در ۱۵ آوریل، سفیر ناپلئون در ونیز، شورای شهر ونیز را از قصد فرانسه برای حمایت و ترویج شورش ها علیه «دولت استبدادی» جمهوری مطلع کرد. شور
ای شهر با صدور بیانیه ای از همه رعایای خود خواست که آرامش خود را حفظ کرده و به بی طرفی دولت احترام بگذارند. «مقدمات لئوبن» و «عید پاک ورونی». در ۱۷ آوریل ۱۷۹۷، ناپلئون در لئوبن در استیریا، با نمایندگان هابسبورگ فرانسیس دوم، امپراتور مقدس روم، یک آتش بس موقت اولیه امضا کرد. در ضمائم مخفی این پیمان، سرزمین های ترفرما در ازای تصرف هلند اتریشی توسط فرانسه، به امپراتوری هابسبورگ واگذار شده بود. با این حال، در همان روز، وقایع در ورونا آغاز شد. جمعیت و بخشی از سربازان ونیزی مستقر در آنجا، که از تکبر و ظلم فرانسه خسته شده بودند، شورش کردند. این واقعه که به " عید پاک ورونی " معروف است، به سرعت نیروهای اشغالگر را به حالت دفاعی درآورد و آنها را به قلعه های شهر کشاند. در ۲۰ آوریل ۱۷۹۷، با وجود آنکه ممنوعیت ورود ناوهای جنگی خارجی به تالاب ونیزی به تازگی بار دیگر تأکید شده بود، ناوچهٔ فرانسوی تلاش کرد از "سمت" ورودی شمالی تالاب، وارد شود. در واکنش، توپخانهٔ مستقر در قلعهٔ "سنت آندریا" آتش گشود، کشتی را غرق کرد و ناخدای آن را به قتل رساند. با این حال، دولت ونیز همچنان از بهره برداری سیاسی و نظامی از این لحظهٔ بحرانی خودداری
کرد. در حالی که بسیاری انتظار داشتند جمهوری با جسارت بیشتری وارد میدان شود، مقامات ونیزی همچنان در پی اجتناب از درگیری آشکار بودند—even به قیمت از دست دادن قلمروهای خشکی نشین خود. آن ها نه ارتش را بسیج کردند، و نه نیروی کمکی به ورونا فرستاد. این تردید و انفعال، بازتابی از بحران عمیق در سیاست گذاری جمهوری ونیز بود: دولتی که روزگاری با قدرت دریایی و دیپلماسی پیچیده اش بر مدیترانه سلطه داشت، اکنون در برابر موج انقلاب و تجاوز نظامی، به جای مقاومت، به امید حفظ بی طرفی و اجتناب از نابودی، سکوت اختیار کرده بود. این لحظه، یکی از واپسین فرصت های جمهوری برای دفاع از خود بود. در ۲۵ آوریل، در روز جشن حامی ونیز، مارک انجیل نویس، در گراتس، فرستادگان ونیزیِ سردرگم آشکارا توسط ناپلئون تهدید به جنگ شدند، ناپلئون با افتخار اعلام کرد که ۸۰۰۰۰ سرباز و بیست ناو جنگی آماده سرنگونی جمهوری را دارد. ژنرال فرانسوی اعلام کرد: در همان زمان، ناپلئون ونیز را متهم کرد که از اتحاد با فرانسه، که به احیای شهرهای شورشی رضایت می داد، خودداری کرده است، تنها با این هدف که ارتش خود را مسلح نگه دارد و در نتیجه در صورت شکست، راه عقب نشینی ارتش فران
سه را مسدود کند. در روزهای بعد، ارتش فرانسه به اشغال قطعی ترفرما، تا سواحل تالاب ونیز، ادامه داد. در ۳۰ آوریل، نامه ای از ناپلئون، که اکنون در پالمانووا بود، به سیگنوریا اطلاع داد که قصد دارد سیستم حکومتی جمهوری را تغییر دهد، اما پیشنهاد داد که اصل آن را حفظ کند. این اولتیماتوم قرار بود ظرف چهار روز منقضی شود. دولت ونیز تلاش هایی برای ایجاد آشتی انجام داد و در ۱ مه به ناپلئون اطلاع داد که قصد دارد قانون اساسی خود را بر اساس دموکراتیک تری اصلاح کند، اما در ۲ مه، فرانسوی ها به جمهوری اعلام جنگ کردند. از سوی دیگر، در ۳ مه، ونیز دستور استخدام عمومی برای "سرنید" دالماتیا را لغو کرد. سپس، در تلاشی دیگر برای آرام کردن ناپلئون، در ۴ مه، شورای بزرگ ونیز با ۷۰۴ رأی موافق، ۱۲ رأی مخالف و ۲۶ رأی ممتنع، تصمیم به پذیرش خواسته های فرانسه، از جمله دستگیری فرمانده قلعه سنت آندره آ و سه "دادگاه تفتیش ایالت"، نهادی که به دلیل نقشش به عنوان ضامن ماهیت الیگارشی جمهوری ونیز، به ویژه برای حساسیت های ژاکوبنی توهین آمیز بود، گرفت. در ۸ مه، لودوویکو مانین، دوک، اعلام کرد که آماده است نشان خود را به دست رهبران ژاکوبن ها واگذار کند و از
همه قضات نیز دعوت کرد که همین کار را انجام دهند، اگرچه فرانچسکو پسارو، عضو شورای دوک، از او خواست که به زارا در دالماتیا فرار کند، که هنوز در دستان ونیزی ها بود. ونیز هنوز ناوگان و متصرفات وفادار خود در ایستریا و دالماتیا و همچنین استحکامات دست نخورده خود شهر و تالاب آن را در اختیار داشت. با این حال، پاتریسیا از احتمال قیام مردمی دچار وحشت شد. در نتیجه، دستور داده شد که حتی نیروهای وفادار دالماتیا ("شیاونی") حاضر در شهر نیز از خدمت خارج شوند. پس از آنکه دولت در تلاش برای جلب رضایت ناپلئون، دستور دستگیری پسارو را صادر کرد، خود او مجبور به فرار از شهر شد. صبح روز ۱۱ مه، در جلسه ماقبل آخر شورای بزرگ، و در حالی که خطر حمله وجود داشت، دوج فریاد زد: ۱۲ مه ۱۷۹۷: سقوط جمهوری ونیز. صبح روز ۱۲ مه، در میان شایعات توطئه ها و حمله قریب الوقوع فرانسه، شورای بزرگ برای آخرین بار تشکیل جلسه داد. با وجود حضور تنها ۵۳۷ نفر از ۱۲۰۰ عضو کامل آن، و به دلیل عدم وجود حد نصاب، دوک لودوویکو مانین جلسه را با این کلمات آغاز کرد: سپس شورا به بررسی خواسته های فرانسه که توسط برخی از ژاکوبن های ونیزی مطرح شده بود، پرداخت. این خواسته ها شام
ل کناره گیری از دولت به نفع شهرداری موقت ونیز، کاشت درخت آزادی در میدان سنت مارک، پیاده کردن یک گروه ۴۰۰۰ نفره از سربازان فرانسوی و تحویل برخی از قضاتی که از مقاومت حمایت کرده بودند، می شد. در طول جلسه، با شنیدن صدای شلیک گلوله از میدان سنت مارک، اعضای شورا به وحشت افتادند: "شیاوونی ها" قبل از سوار شدن به کشتی، به نشانه احترام به پرچم سنت مارک، تفنگ های خود را شلیک کردند، اما اشراف وحشت زده از این می ترسیدند که این نشانه شورش مردمی باشد. رأی گیری بلافاصله انجام شد و با ۵۱۲ رأی موافق، ۵ رأی ممتنع و ۲۰ رأی مخالف، جمهوری لغو اعلام شد. وقتی جمعیت با عجله پراکنده شدند، دوج و قضات نشان های خود را از دست دادند و در بالکن کاخ دوج حاضر شدند تا تصمیم را به جمعیتی که در پایین جمع شده بودند اعلام کنند. در پایان اعلامیه، جمعیت به خروش آمدند؛ نه آنطور که پاتریسین ها از آن می ترسیدند، با فریادهای انقلاب، بلکه با فریادهای "«زنده باد سن مارکو!»" و "«زنده باد جمهوری!»". جمعیت پرچم سنت مارک را بر فراز سه دکل در میدان برافراشتند، تلاش کردند دوج را دوباره به قدرت برگردانند و به خانه ها و املاک ژاکوبن های ونیزی حمله کردند. قضات، ا
ز ترس اینکه مجبور به پاسخگویی به فرانسوی ها شوند، سعی کردند جمعیت را آرام کنند و گشت های مردانی از زرادخانه و شلیک توپخانه به سمت ریالتو، نظم را در شهر برقرار کرد. اشغال ونیز توسط فرانسوی ها. آخرین اعمال دوج. صبح روز ۱۳ مه، هنوز به نام شاهزادهٔ بسیار آرام و با نشان همیشگی سنت مارک، سه اعلامیه صادر شد که هر کسی را که جرأت قیام داشته باشد، تهدید به مرگ می کرد، دستور می داد اشیاء قیمتی غارت شده به دادستانی بازگردانده شود، و سرانجام رهبران ژاکوبین را شایستهٔ سرزمین پدری می دانست. از آنجا که قرار بود روز بعد آخرین مهلت آتش بس اعطا شده توسط ناپلئون به پایان برسد و پس از آن فرانسوی ها به زور وارد شهر شوند، سرانجام توافق شد که وسایل نقلیه لازم برای حمل ۴۰۰۰ نفر به آنها ارسال شود که از این تعداد، ۱۲۰۰ نفر به ونیز و بقیه به جزایر و قلعه های اطراف آن اعزام شدند. در ۱۵ مه، دوج برای همیشه کاخ دوکال را ترک کرد و به محل اقامت خانواده اش رفت. در آخرین فرمان دولت قدیمی، او تولد شهرداری موقت ونیز را اعلام کرد. تأسیس شهرداری موقت. شهرداری موقت در کاخ دوکال، در تالاری که قبلاً شورای بزرگ در آن تشکیل جلسه می داد، مستقر شد. در ۱۶
مه، اعلامیه ای برای اعلام نظم جدید امور صادر کرد: در همان روز در میلان، پیمان صلحی امضا شد. به درخواست شهرداری، مطابق با مفاد پیمان، نیروهای فرانسوی وارد شهر شدند؛ این اولین نیروهای خارجی بودند که از زمان تأسیس ونیز، هزار سال پیش، پا به این شهر می گذاشتند. در همان زمان، استان ها شروع به شورش علیه اقتدار شهرداری ونیز کردند و به دنبال ایجاد ادارات خود بودند، در حالی که افزایش بدهی عمومی، که دیگر با درآمد حاصل از دارایی های شهرداری پشتیبانی نمی شد، تعلیق بازده بانکی و سایر اقدامات مالی، بخشی از جمعیت را به سمت اشکال آشکارتری از بی کفایتی سوق داد. در ۴ ژوئن، در میدان سنت مارک، درخت آزادی برافراشته شد: در طول مراسم، گونفالونه جمهوری تکه تکه شد و "کتاب اشرافیت" سوزانده شد، در حالی که نماد جدید شیر بالدار با کتیبه (" حقوق انسان و شهروند ") اهدا شد. یک ماه بعد، در ۱۱ ژوئیه، گتوی ونیز منحل شد و به یهودیان شهر آزادی رفت و آمد آزادانه داده شد. از دست دادن استاتو دا مار. در ۱۳ ژوئن، فرانسوی ها، از ترس اینکه شهرداری در حفظ کنترل کورفو موفق نشود، با ناوگانی از ونیز حرکت کردند، با این هدف که "فرماندار ونیزی" کورفو، کارلو او
رلیو ویدمن، را که هنوز سرزمین های فرادریایی جمهوری را کنترل می کرد، برکنار کنند و یک رژیم دموکراتیک ایجاد کنند؛ بنابراین در ۲۷ ژوئن، شهرداری موقت جزایر ایونی تأسیس شد. در همین حال، در ایستریا، دالماتیا و آلبانی ونیزی، قضات ونیزی و اشراف محلی از به رسمیت شناختن دولت جدید خودداری کردند. ناوگانی که "اسکیاوونی ها را" به وطن خود بازگردانده بود، بدون هیچ قصدی برای بازگشت به تالاب یا اعمال کنترل شهرداری، در آنجا لنگر انداخت. در ترائو، کالاهای طرفداران انقلاب غارت شد، در حالی که در سبنیکو (که اکنون سیبنیک، کرواسی است) نماینده کنسولی فرانسه ترور شد. انتشار اخبار مربوط به شرایط توافق شده در لئوبن، مردم را به سمت اشغال سریع توسط اتریشی ها سوق داد. در ۱ ژوئیه، اتریشی ها وارد زارا شدند و با به صدا درآوردن زنگ ها و شلیک توپخانه به نشانه سلام نظامی مورد استقبال قرار گرفتند. پرچم های جمهوری که تا آن زمان در اهتزاز بودند، به سمت کلیسای جامع هدایت شدند، جایی که مردم به آنها ادای احترام کردند. در پرستو (در مونته نگروی امروزی، که عنوان "فدلیسیما گونفالونیرا" ("وفادارترین پرچمدار") را داشت و آخرین شهرک ونیزی بود که تسلیم شد، پرچم
به صورت نمادین در زیر محراب اصلی دفن شد و پس از آن، جوزپه ویسکوویچ، کاپیتان پادگان، در ۲۳ اوت سخنرانی کرد. بدین ترتیب کل ساحل ایسترو-دالماسی به دست اتریشی ها افتاد و اعتراضات بی فایده شهرداری موقت ونیز را برانگیخت.