Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ورت گرفت: به صومعه ها دستور داده شد که سنگ جمع آوری کنند، اما تنها در نزدیکی خانهٔ اسقف در استریلیا، ساحل تقویت شد. در زمان تجدید ساخت شهر بر اساس طرح منظم در سال ۱۷۷۸، خط ساختمان نابِرژنایا از ساحل فاصله گرفت و صاف شد، و نابِرژنایا به طور چشمگیری گسترش یافت. در سال ۱۸۲۳، امپراتور الکساندر اول یارسلاول را بازدید کرد و از وضعیت ناتمام ساحل ولگا دیدن کرد و درخواست فرماندار الکساندر بدزاروف را برای اختصاص منابع به تقویت ساحل در حال شسته شدن توسط سیلاب های ولگا و ساخت نابِرژنایا از استریلیا تا کلیسای پتر و پاول در پل پیاتیتسکی، پذیرفت. برای این کار امپراتور ۲۰ هزار روبل اختصاص داد. کارهای اصلی از ماه مه ۱۸۲۵ تحت سرپرستی مهندس هرمس آغاز شد. طبق پروژه، شیب ها هموار شده و با خاک پوشانده شدند، قسمت پایین آن ها با سنگ های بتونی تقویت شد. برای این کار حدود ۱۱۳٬۲۰۰ متر مکعب خاک از ساحل چپ رودخانه و جزیره پایین (برای حمل آن ۸۳۶ کشتی و بارج مورد نیاز بود) وارد شد. همچنین ۱۷٬۵۰۰ متر مکعب سنگ بتونی استفاده شد (این سنگ ها به صورت رایگان توسط تمامی کشتی های تجاری که به یارسلاول می رسیدند، حمل می شد) و حدود ۳۵٬۰۰۰ متر مکعب خزه
نیز مصرف شد. نابِرژنایا با نرده های آهنی تزئین شد که در سال ۱۸۳۱ به جای حصار چوبی نصب شد (برای تمامی این کارها، نیکولای اول ۷۰٬۰۰۰ روبل دیگر تخصیص داد). همچنین درختان گل لی زاک در امتداد نابِرژنایا کاشته شدند و پل ولگا، پل سمیونفسکی و پل وزدویژنسکی بر روی دره های هم نام ساخته شدند. کارهای اصلی در نابِرژنایا ولگا و بخشی از ساحل کوتوروسل در ژوئن ۱۸۳۵ به پایان رسید. در دهه ۱۸۴۰، در ولژسکایا نابِرژنایا آلاچیقی ساخته شد که تبدیل به یکی از نمادهای شهر شد.
کلیسای ایلیا نبی یا کلیسای ایلیا پیامبر – کلیسای ارتدکس در مرکز تاریخی یاروسلاول بر میدان سوویت (ایلیینسکی)، یک بنای برجسته معماری از مدرسه معماری و نقاشی یاروسلاول در قرن هفدهم میلادی است. این کلیسا تحت نظر مطرانی یاروسلاول و موزه محافظت یاروسلاول قرار دارد. تاریخچه. کلیسای سنگی کنونی بین ۱۶۴۷ و ۱۶۵۰ میلادی ساخته شد، بر روی بقایای دو کلیسای چوبی – کلیسای سرد ایلیا پیامبر و کلیسای گرم حجاب مادر خدا، به هزینه تجار ثروتمند گروه تجاری برادران ایوانیکیا و وونوفاتی اسکریپین ها. ساخت و ساز توسط گروهی از صنعتگران محلی صورت گرفت، که نام های آنان ناشناخته است. به محض پایان ساخت، اسکریپین ها هدیه ای از طرف پاتریارک ایوسیف دریافت کردند، بخشی از پوشش مقدس حضرت مسیح که در کلیسای جامع اَوسپن کرملین مسکو نگهداری می شد. گاه به گاه از این قطعات جدا می شد و به عنوان هدیه ای ویژه ارسال می گردید تا زمانی که این کار ممنوع شد. برای بزرگداشت دریافت این مقدس، یک معبد کوچک در کنار کلیسا به نام «ریزاپولوژن» ساخته شد. در جریان آتش سوزی شهر در سال ۱۶۵۸، اگرچه کلیسا از بیرون آسیب دید، اما در مقایسه با سایر بناها، داخلی آن آسیب ندید. در س
ال ۱۶۸۰ میلادی، این بنا توسط نقاشان مشهور کُستروما گورینیکیتی و سیلا ساوین و گروهی از هنرمندان یاروسلاولی نقاشی شد. این کار به وسیله همسر و وارث اسکریپین ها، بیوه وونوفاتی، ایولیتا مکارونا انجام گردید. در ابتدا، این کلیسا در محوطه سکونتگاه اسکریپین ها قرار داشت و نزدیک به ساختمان های مسکونی و اقتصادی آنان بود (نه نفر از اعضای این خانواده در کنار کلیسا دفن شدند) و تنها از نمای غربی و شمالی به خیابان های تجاری پروبوینا و سوکولوسکا متصل بود. نمای ساده و بی تزیین کلیسا با گل های رنگی بزرگی نقاشی شده بود، چیزی که به عنوان گل های «علفی» شناخته می شود. اکنون این نقاشی ها از دست رفته است و تنها نقاشی قدیمی آن بازسازی شده است. تمام گنبدهای کلیسا با سفال سبز پوشیده شده بود که در آفتاب می درخشید. در قرن هجدهم، سقف های سفالی با پوشش ساخته شده در یاروسلاول جایگزین شدند. زمانی که یاروسلاول در سال ۱۷۷۸ میلادی طرح ساخت شهری منظم دریافت کرد، کلیسای ایلیا پیامبر به مرکز نقشه رادیال-حلقوی شهر تبدیل شد و حول آن میدان ایلیا (امروزه سوویت) ایجاد شد که بسیاری از ادارات شهری در آن قرار گرفتند. حصار دور کلیسا در سال ۱۸۹۶ میلادی طراحی
و ساخته شد و در آن زمان آندری میخایلوویچ پاولینوف به عنوان معمار اصلی شناخته می شد. کلیسا در سال های ۱۸۹۸–۱۹۰۴ میلادی به وسیله ایوان الکساندرویچ واهرامیف، شهردار وقت، بازسازی شد. در سال ۱۹۲۰ میلادی، ساختمان به موزه محافظت یاروسلاول واگذار شد. در دهه ۱۹۳۰ میلادی، کارمندان موزه موفق شدند آن را از تخریب نجات دهند. در سال های ۱۹۳۸–۱۹۴۱ میلادی، در این کلیسا، که مکان نگهداری آثار قدیسین یاروسلاول شده بود، اتحاد مبارزه کنندگان بی خدایان موزه ضدمذهبی ایجاد کردند و در زیر گنبد آن آونگ فوکو نصب شد. بازسازی هایی در سال های ۱۹۵۵–۱۹۵۶، ۱۹۶۰ و ۱۹۸۳ میلادی انجام شد. در سال ۱۹۸۹ میلادی، محراب اصلی کلیسای ایلیا پیامبر دوباره تقدس یافت و از آن زمان، در تابستان ها در این کلیسا مراسم مذهبی برگزار می شود. موزه از ماه مه تا اکتبر برای بازدید عموم باز است.
میدان سووِتسکایا (که پیش تر میدان ایلیانسکایا نامیده می شد) میدان اصلی مرکز تاریخی (یاری اسلاول) شهر یاری اسلاول است که در اطراف کلیسای ایلیا پیامبر (یاری اسلاول) قرار دارد و مکان اصلی برگزاری رژه ها، جشن ها و دیگر مراسم رسمی است. تاریخچه. در اواسط قرن هفدهم، در مرکز شهر خاکی (یاری اسلاول)، بر روی محل دو کلیسای چوبی (کلیسای ایلیانسکایا و کلیسای پدرمریم) یک کلیسای سنگی کلیسای ایلیا پیامبر (یاری اسلاول) ساخته شد. در سال ۱۷۷۷ یاری اسلاول مرکز حکومتی شد و در سال ۱۷۷۸ کاترین دوم برنامه ساخت منظم شهر را که توسط معمار ایوان استاروو طراحی شده بود، تصویب کرد. کلیسای ایلیا پیامبر به عنوان مرکز برنامه جدید انتخاب شد. اطراف آن تمام ساخت وساز قدیمی تخریب و میدان اصلی شهر شکل گرفت که نامش از کلیسا گرفته شده و «ایلیانسکایا» نامیده شد. این میدان با ساختمان های سه طبقه در سبک نئوکلاسیک که طبق طرح معمار یاری اسلاولی ایوان لوونهاگن ساخته شده بود، محصور شد و به مرکز اداری استان یاری اسلاول تبدیل شد. پس از مرگ کاترین دوم، پاول اول اصلاحات مدیریتی را لغو کرد و دستور داد تا کاخ های حکام تخریب شوند. از آجر کاخ حاکم، که تنها ۱۱ سال د
وام داشت، سربازخانه ای برای کورس های دانش آموزی ساخته شد. مطابق با طرح منظم، خیابان ها از کلیسای ایلیا به برج های ورودی شهر خاکی به شکل پرتوهایی منشعب می شوند: خیابان روژدستنسکایا به برج اوگلیچ، اوگلیچ به برج ولاسیفسکایا و ایلیانسکایا به برج سمیونوسکایا منتهی می شود. از گوشه های میدان به کنار رود ولگا دو خیابان ایلیانسکی و گورناتورسکایا طراحی شده اند. جزئی از میدان ایلیانسکایا میدان پاراد بود که در محل ساخت وسازهای مسکونی تخریب شده از کلیسای ایلیانسکایا تا دره مدودیتسک تشکیل شد. این میدان مستطیلی شکل بود که توسط کلیساهای ایلیانسکایا، فلورا و لاورا، اسپاسو-پروبوینسکایا و کلیسای کاسموس و دامیان در شهر خاکی احاطه شده بود. در دهه ۱۸۲۰ کلیسای فلورا تخریب شد، دره مدودیتسک تا حدی پر شد و میدان ایلیانسکایا به تدریج با میدان کاتدرال در کاخ یاری اسلاول ترکیب شد. میدان پاراد بعدها به عنوان میدان پاراد شناخته شد. در قرن نوزدهم در مکانی که پیش تر کاخ حکام قرار داشت، ساختمان دو طبقه ای برای مدیریت پلیس ساخته شد و در دهه ۱۸۲۰ ساختمان های گمرک یاری اسلاول به طراحی پتر پانی کوف ساخته شدند. در سال ۱۸۲۹، در تقاطع خیابان ووسکرسن
سکایا با میدان پاراد، یادبود پاول دمیدوف ساخته شد. در سال ۱۸۸۵، رئیس شهر ایوان واخرامیو هزینه های ساخت باغی در میدان را تأمین کرد که تا سال ۱۹۱۸ باغ واخرامیو نامیده می شد. در سال ۱۸۹۶، اطراف کلیسای ایلیانسکایا حصاری بر اساس طرح آندره پاولینوف ساخته شد.
عمارت فرمانداری اقامتگاه گوبرناتورهای یاروسلاول، که در دهه ۱۸۲۰ به دستور گوبرناتور یاروسلاول ساخته شد و به طراحی معمار گوبرناتوری یاروسلاول پ.ی. پانی کوف صورت گرفت. در حال حاضر این ساختمان محل موزه هنری یاروسلاول است. تاریخ. گوبِرناتورسکی دوم به دستور الکساندر اول به عنوان قصر توقف سلطنتی ساخته شد. ساخت این ساختمان در مدت یک سال به وسیله خزانه داری دولت و تحت نظارت گوبرناتور یاروسلاول انجام شد. از زمان ساخت، این ساختمان به عنوان اقامتگاه رسمی گوبرناتورهای یاروسلاول مورد استفاده قرار گرفت. تمام حاکمان روسیه از الکساندر اول تا نیکلای دوم از گوبِرناتورسکی دوم دیدن کردند. در گوبِرناتورسکی دوم ۱۷ گوبرناتور زندگی کرده و کار کرده اند، از جمله الکساندر میخایلوویچ بیزوبرآزوو تا نیکولای لئونیدوویچ اوبوالنسکی. از سال ۱۹۷۰، گوبِرناتورسکی دوم تبدیل به موزه هنری یاروسلاول شد که در سال ۱۹۹۶ به عنوان بهترین موزه استانی روسیه شناخته شد. معماری. در ابتدا اقامتگاه گوبرناتور شامل یک ساختمان سه طبقه مرکزی، دو خانه دو طبقه جانبی، ساختمان های خدماتی و یک باغ بود که به میدان ایلیانسکا می رسید. نمای خانه اصلی که رو به رود ولگا است، د
ر سبک رسمی طراحی شده است، در حالی که نمایی که به پارک باز می شود، با رمپ هایی طراحی شده است و حالت غیررسمی تری دارد. یکی از بخش های مهم گوبِرناتورسکی دوم، پارک گوبرناتور است که یکی از قدیمی ترین پارک ها در یاروسلاول است. این پارک همزمان با شروع ساخت ساختمان در دهه ۱۸۲۰ ایجاد شد. از پنجره های ایوان خانه، چشم اندازی از قسمت پارک قابل مشاهده است. طراحی هندسی منظم و خیابان های مستقیم، ویژگی های پارک های کلاسیک (فرانسوی) هستند. درختان و مسیرهای پیچ درپیچ درون پارک نیز مشخصه های پارک های منظره ای (انگلیسی) هستند. پس از انقلاب ۱۹۱۷، پارک به وضعیت تخریب درآمد. در دهه ۱۹۳۰، از آن به عنوان محل ذخیره هیزم و نگهداری سگ ها استفاده می شد. پس از جنگ جهانی دوم، در دهه ۱۹۵۰، در پارک دستگاه های تفریحی و زمین های بازی برای کودکان قرار گرفت، اما در این فرایند، طراحی منظر اصلی پارک به شدت تغییر کرد. در سال ۱۸۶۰، ساختمان اصلی مورد بازسازی قرار گرفت و نمای آن به سبک کلاسیک دیرین تزئین شد. در سال ۱۸۶۶، در محل فلیگلی شمالی حصار جدیدی نصب شد و فلیگلی جنوبی بعدها به سبک کلاسیک آخرین بازسازی شد. در سال های ۲۰۰۹–۲۰۱۰، موزه گوبِرناتورسکی
دوم مورد بازسازی قرار گرفت و در این فرایند، یک قوس در کنار ورودی اصلی پیدا شد که به تونل زیرزمینی قدیمی که از گوبِرناتورسکی دوم به گِروت در ساحل پایین رود ولگا منتهی می شد، اشاره دارد.
در دیوشناسی ایپوس (به انگلیسی: Ipos همچنین شناخته شده به Aiperos, Ayperos, Ayporos و Ipes) یک ارل و شاهزاده قدرتمند دوزخ است که سی و شش لژیون شیاطین را فرماندهی می کند. او همه چیز را می داند و می تواند برای جادوگر احضار کننده اش همه چیز را از گذشته، حال و آینده آشکار کند. ایپوس می تواند شجاعت و هوش را در انسان بیدار کند. او معمولاً به شکل یک فرشته با سر شیر، پاهای غاز و دم خرگوش ظاهر می شود. در بعضی از مواقع او به ندرت می تواند خود را به شکل و شمایل یک کرکس به نمایش بگذارد. در فرهنگ عامه. در مجموعه انیمه و مانگای ژاپنی، به مدرسه شیاطین خوش اومدی ایروما! ایپوس به عنوان یک معلم تاکتیک به تصویر کشیده شده است.
کاخ های میتروپولیچی یکی از قدیمی ترین آثار معماری مدنی باقی مانده در شهر یاروسلاول از (قرن هفدهم) است.. تاریخ. کاخ های میتروپولیچی در پایان دهه ۸۰ و اوایل دهه ۹۰ قرن هفدهم در مکان کاخ های سوختهٔ فرماندهی در شهر رُبلِنُی به عنوان اقامتگاه رسمی میتروپولیت یونای سیسویویچ ساخته شد. در ابتدا، اقامتگاه میتروپولیت یاروسلاول شامل یک زمین محصور با دیوار سنگی و یک ساختمان دوطبقه بزرگ، دو آلاچیق، ساختمان های خدماتی و کلیسای خانگی لئونتی روستوفی بود. کاخ ها دارای یک طرح سه قسمتی بودند: پیش ورودی، اتاق های مسکونی و اتاق های پذیرایی. پیش ورودی ساختمان را به دو قسمت تقسیم می کرد. اتاق های مسکونی (در نیمه شرقی) و پذیرایی (در نیمه غربی) میتروپولیت در طبقه دوم ساختمان قرار داشتند که از طریق ورودی های بزرگ سنگی (ورودی شمالی برای استفاده روزمره و ورودی جنوبی برای مهمانان رسمی) به آن دسترسی داشتند که در حال حاضر دیگر وجود ندارند. در طبقه اول اقامتگاه، اتاق های خدمتکاران و فضاهای خدماتی قرار داشتند. در دهه ۱۷۶۰ میلادی، در این خانه دو بار کاترین دوم اقامت داشت. در اواخر قرن هجدهم، این ساختمان محل سکونت آلکسی پتروویچ ملیگونوف، فرمان
دار یاروسلاول و اولین فرماندار کل یاروسلاول بود. در قرن هجدهم—قرن نوزدهم، دیوار سنگی، آلاچیق ها و کلیسا تخریب شدند و خود ساختمان کاخ ها در ۱۸۳۰ بازسازی شد: ورودی های سنگی و تزئینات نماها حذف و طبقه سوم به آن اضافه شد. در طول گلوله باران یاروسلاول توسط ارتش سرخ، اقامتگاه سابق میتروپولیت ها آسیب زیادی دید، بنابراین در دهه ۱۹۲۰ میلادی طبق طراحی معمار پتر بارانوفسکی ترمیم شد و شکل اولیه خود را بازیافت. پس از ترمیم کامل، در ۱۹۷۷ در کاخ های میتروپولیچی نمایشگاه نقاشی های مذهبی موزه هنر یاروسلاول افتتاح شد. در حال حاضر در کاخ های میتروپولیچی موزه هنر باستانی روسی قرار دارد.
قهوه و دونات یک جفت غذا و نوشیدنی رایج در ایالات متحده و کانادا است. این جفت اغلب به عنوان یک صبحانه ساده در مغازه های دونات فروشی و همچنین کافی شاپ ها مصرف می شود. این جفت ممکن است به عنوان یک نوشیدنی هم سرو و مصرف شود. گاهی استراحت های قهوه به عنوان یک استراحت کاری در اواسط صبح یا اواسط بعد از ظهر "برای مصرف قهوه و دونات (یا رول)" گرفته می شود. در سال ۱۹۸۹، هری بالزر، تحلیلگر ارشد صنعت شرکت تحقیقات بازار ان پی دی گروپ، اظهار داشت که در ایالات متحده، ۴۱ تا ۴۲٪ از کل صبحانه ها شامل قهوه و ۱۴٫۲٪ از کل صبحانه ها شامل یک دونات است. قهوه و دونات گاهی به عنوان بخشی از رویدادها و جمع آوری کمک های مالی برای سازمان ها، موسسات خیریه، گروه ها و شرکت های مختلف ارائه می شود.
محمد نجفی وکیل دادگستری، فعال حقوق بشر و زندانی سیاسی ایرانی است. او به دلیل پیگیری پرونده های مربوط به نقض حقوق بشر در ایران، از جمله پرونده وحید حیدری، (معترضی که در جریان اعتراضات دی ماه ۱۳۹۶ در بازداشتگاهی در اراک به طرز مشکوکی جان باخت،) بارها توسط نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی بازداشت و به حبس های طولانی محکوم شده است. نجفی که از منتقدان صریح حکومت ایران به شمار می رود، به اتهاماتی چون «توهین به رهبری»، «نشر اکاذیب» و «تبلیغ علیه نظام» در مجموع به بیش از ۱۴ سال زندان محکوم شده است. وی در دوران حبس خود بارها دست به اعتصاب غذا زده و به دلیل وخامت وضعیت جسمانی، اعتراضات گسترده ای از سوی وکلای ایرانی و نهادهای حقوق بشری نسبت به وضعیت وی مطرح شده است. زندگی و فعالیت حرفه ای. محمد نجفی به عنوان وکیل پایه یک دادگستری در شهر شازند فعالیت می کرد. او به دلیل داوطلب شدن برای وکالت از متهمان سیاسی، پیگیری پرونده های مربوط به کشته شدگان اعتراضات و مصاحبه با رسانه های بین المللی، بارها مورد تهدید و بازداشت قرار گرفت. نجفی از منتقدان سرسخت سرکوب معترضان در ایران بوده و فعالیت های او موجب واکنش های شدید مقامات امنیتی شد
ه است، به گونه ای که تنها از سال ۱۳۹۶ به بعد، با ۹ حکم قضایی روبه رو شد. بازداشت ها و محکومیت ها. بازداشت های اولیه. نخستین بازداشت محمد نجفی در ۲۱ بهمن ۱۳۹۵ رخ داد. او هنگام فیلم برداری از تجمع اعتراضی کارگران کارخانه ی هپکو اراک توسط مأموران امنیتی بازداشت شد. در ۲۵ دی ۱۳۹۶، پس از پیگیری پرونده وحید حیدری، یکی از معترضان دی ماه ۱۳۹۶ که در بازداشتگاه کشته شده بود، بار دیگر دستگیر شد. نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی مدعی بودند که حیدری خودکشی کرده است، اما نجفی و خانواده ی این معترض این روایت را رد کردند. اعتصاب غذا و اعتراضات در زندان. محمد نجفی در دوران زندان چند بار دست به اعتصاب غذا زد: وضعیت جسمانی و محرومیت از درمان. محمد نجفی در زندان دچار مشکلات جسمانی جدی شد، اما مقامات قضایی بارها از اعزام او به بیمارستان جلوگیری کردند. تلاش برای ابطال پروانه وکالت. در ۱۲ شهریور ۱۴۰۲، قوه قضاییه جمهوری اسلامی برای ابطال پروانه وکالت محمد نجفی اقدام کرد. این تلاش با واکنش های گسترده ای از سوی وکلای ایرانی مواجه شد. در ۴ مهر ۱۴۰۲، گروهی از وکلای محمد نجفی، نامه ای اعتراض آمیز را منتشر کرده و از نهادهای حقوقی خواستند که م
انع لغو پروانه وکالت او شوند. واکنش ها و حمایت ها. فعالان حقوق بشر و سازمان های بین المللی بارها به وضعیت محمد نجفی اعتراض کرده اند: جایزه ها. جایزه حقوق بشری وکلای اروپا. در هفتم آذر ۱۳۹۸ (۲۸ نوامبر ۲۰۱۹) شورای انجمن های حقوقی و وکالت اروپا جایزه حقوق بشر خود را به چهار وکیل حقوقی ایران، از جمله محمد نجفی و نسرین ستوده، اعطا کرد. سه نفر از این چهار وکیل، از جمله محمد نجفی، در زمان دریافت جایزه به خاطر دفاع از زندانیان سیاسی در زندان بوده اند. جایزه کانون مدافعان حقوق بشر ایران. کانون مدافعان حقوق بشر جایزه «تلاشگر حقوق بشر» در سال ۱۳۹۸ این کانون را به محمد نجفی، وکیل دادگستری و فعال حقوق بشر زندانی، اهدا کرد. محمد سیف زاده، عبدالفتاح سلطانی، و معصومه دهقان به نمایندگانی از این کانون با حضور در منزل این وکیل زندانی در اراک، تندیس جایزه را به خانواده آقای نجفی اهدا کردند.
چوی ده هون (؛ زادهٔ ۱۶ نوامبر ۱۹۸۰) بازیگر اهل کره جنوبی است. او از دپارتمان تئاتر دانشگاه چونگ آنگ فارغ التحصیل شد و حرفه بازیگری خود را با ایفای نقش در فیلم کوتاه "In The Jungle (Javan Mackerel)" آغاز کرد. چوی در مجموعه های تلویزیونی همچون "ماسک عروس"، "بزرگ"، "ملکه اداره"، "شش اژدهای پرنده"، "پدرم عجیبه"، "وکیل بی قانون"، "جراحان قلب" و "اعتراف" ایفای نقش کرده است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در "فراتر از شیطان" شناخته می شود که به خاطر آن نامزد جایزه بهترین بازیگر مکمل مرد شد. فیلم شناسی. گزیده فیلم شناسی
کوه کر (កេរ្ដិ៍، ) یک سایت باستان شناسی دورافتاده در شمال کامبوج است که در حدود ۱۲۰ کیلومری(۷۵مایلی) سیم ریپ و سایت باستانی انگکور واقع شده است. این منطقه جمعیت کمی دارد و پر از جنگل است. بیش از ۱۸۰ پناهگاه در منطقه حفاظت شده ۸۱ کیلومتر مربع (۳۱ مایل مربع) پیدا شده؛ اما تنها حدود ۲۲ اثر تاریخی قابل بازدید توسط گردشگران است زیرا بیشتر پناهگاه ها در جنگل پنهان شده اند و کل منطقه به طور کامل مین زدایی نشده است. کوه کر نام مدرن و امروزی یکی از شهرهای مهم امپراتوری خمر است. در کتیبه ها از این شهر به عنوان لینگاپورا (ترجمه شده به شهر لینگام ها) یا چوک گارگیار (ترجمه شده به عنوان شهر نگاه یا جنگل درخت آهنی) یاد شده است. در زمان پادشاهان جایاورمان چهارم و هارشاورمان دوم، کوه کر برای مدت کوتاهی پایتخت کل امپراتوری (۹۲۸–۹۴۴ پس از میلاد) بود. جایاورمن چهارم یک برنامه ساختمانی بلندپروازانه را اجرا کرد. او یک مخزن آب عظیم و حدود چهل معبد تحت حکومت او ساخته شد. مهم ترین مجموعه معبد ساخته شده؛ یک پناهگاه دوگانه (پراسات توم/پرانگ) است که از طرحی خطی پیروی می کند و مانند اکثر معابد پادشاهان خمر، از طرحی متمرکز پیروی نمی کند.
هرم هفت طبقه به ارتفاع ۳۶ متر (۱۱۸ فوت) داشت که آن را به ساختمانی عظیم و بی نظیر تبدیل می کرد که به احتمال زیاد به عنوان معبد دولتی جایاورمان چهارم عمل می کرد. همچنین در هرم زیارتگاه هایی با ارتفاع دو متری (۶ فوت-۷اینچ) قابل توجه است. در دوره جایاورمان چهارم، سبک معماری کوه کر توسعه یافت و هنر مجسمه سازی به اوج رسید. در این دوره مجسمه های بسیار متنوعی تراشیده شد اما بعدها پس از زوال امپراتوری، به دلیل دورافتادگی سایت کوه کر بارها توسط غارتگران غارت شد. مجسمه های کوه کر را می توان نه تنها در موزه های مختلف، بلکه در مجموعه های خصوصی نیز یافت. شاهکارهای کوه کر گهگاه در حراجی ها ارائه می شوند. اما این قطعات متعلق به سایت کوه امروزه هنر دزدیده شده به حساب می آیند. سایت کوه کر در تاریخ ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۳ طی چهل و پنجمین نشست کمیته میراث جهانی در ریاض، عربستان سعودی، در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید.
برای جنی (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۱۸ با بازی کیم سونگ چول و جونگ چه یون است. این مجموعه در روزهای ۱۰ و ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۸ ساعت ۲۳:۰۰ (کی اس تی) از کی بی اس۲ پخش شد.
با من ازدواج می کنی؟ (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۱۸ با بازی هان جی هه و لی سانگ وو است. این مجموعه از ۱۷ مارس تا ۹ سپتامبر ۲۰۱۸، روزهای شنبه و یکشنبه ساعت ۱۹:۵۵ (کی اس تی) از کی بی اس۲ پخش شد.
پرواز شماره ۹۰۲ هواپیمایی کره (KAL 902) یک پرواز برنامه ریزی شده خطوط هوایی کره از پاریس به سئول با توقف در آنکوریج، آلاسکا بود. در ۲۰ آوریل ۱۹۷۸، این هواپیما بوئینگ ۷۰۷، پس از انحراف از مسیر و ورود به حریم هوایی شورویشوروی در نزدیکی شبه جزیره کولا، توسط نیروی هوایی شوروی مورد اصابت قرار گرفت. این حادثه منجر به کشته شدن دو نفر از ۱۰۹ سرنشین هواپیما شد و هواپیما مجبور به فرود اضطراری روی دریاچه یخ زده کورپی یروی در جمهوری خودمختار کارلیا گردید. شرح حادثه. پرواز ۹۰۲ در ساعت ۱۳:۳۹ به وقت محلی از پاریس به مقصد سئول پرواز کرد و قرار بود برای سوخت گیری در آنکوریج توقف کند. در مسیر پرواز به قطب شمال مغناطیسی، سیستم های ناوبری مغناطیسی هواپیما دچار خطا شدند و هواپیما به سمت جنوب شرقی منحرف شد و وارد حریم هوایی شوروی شد. رادارهای هوایی شوروی هواپیما را شناسایی کرده و یک جنگنده سوخو-۱۵ برای رهگیری آن اعزام شد. پس از عدم پاسخ گویی هواپیمای مسافربری به هشدارها، جنگنده شوروی در ساعت ۲۱:۴۲ یک موشک R-60 شلیک کرد که به بال چپ هواپیما برخورد کرده و حدود ۴ متر از آن را جدا کرد. این برخورد منجر به کاهش فشار کابین و از کار افتاد
ن یکی از موتورها شد. فرود اضطراری. پس از برخورد، هواپینا به سرعت ارتفاع خود را کاهش داد و در نهایت روی دریاچه یخ زده کورپی یروی در حدود ۱۴۰ کیلومتری مرز فنلاند فرود اضطراری انجام داد. حدود دو ساعت پس از فرود، نیروهای شوروی به محل حادثه رسیدند و عملیات نجات را آغاز کردند. در این حادثه، دو نفر از مسافران جان باختند و بقیه نجات یافتند. پیامدها. شوروی از همکاری با کارشناسان بین المللی در تحقیقات حادثه خودداری کرد و داده های جعبه سیاه هواپیما را ارائه نداد. قطعات هواپیما توسط مقامات شوروی جدا شد و تجهیزات آن به مکان دیگری منتقل گردید. این حادثه یکی از نمونه های سرنگونی هواپیماهای مسافربری در دوران جنگ سرد است که تنش های بین المللی را تشدید کرد.
میراث جهانی در کامبوج تا فوریه ۲۰۲۵ شامل ۴ اثر فرهنگی ثبت شده در کشور کامبوج است. کامبوج در ۲۸ نوامبر ۱۹۹۱ با امضای کنوانسیون به آن پیوست؛ و تا سال ۲۰۲۵ افزون بر ۴ سایت فرهنگی ثبت شده ۷ سایت دیگر نیز از این کشور در فهرست آزمایشی قرار گرفته است. سایت های سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو)، مکان هایی فرهنگی و طبیعی با ارزش برجسته از میراث جهانی هستند. طبق پیمان نامه کنوانسیون میراث جهانی یونسکو سال ۱۹۷۲، هر اثری پس از ثبت توسط این کمیته باید از سوی کشور نگهدارنده مورد توجه ویژه قرار گیرد و انجام هرگونه دخل و تصرف یا اقدامی که باعث به خطر افتادن آن شود، ممنوع است. میراث فرهنگی شامل بناهای تاریخی مانند آثار معماری، مجسمه ها، کتیبه ها، مجموعه های ساختمانی و محوطه های باستانی است. میراث طبیعی نیز به ویژگی های طبیعی (فیزیکی و زیستی)، شکل های زمین شناسی و فیزیوگرافی (شامل زیستگاه گونه های جانوری و گیاهی در معرض خطر) و مکان های طبیعی که از نظر علمی، حفاظتی یا زیبایی با اهمیت هستند؛ اطلاق می شود کامبوج چهار سایت در این فهرست دارد. سایت انگکور در سال ۱۹۹۲، زمانی که کشور کامبوج پس از جنگ کامبوج و ویتنام در را
ستای توافقنامه صلح پاریس ۱۹۹۱ برای مدت کوتاهی توسط هیئت سازمان ملل متحد اداره می شد؛ در فهرست میراث فرهنگی یونسکو قرار گرفت. این سایت پس از ثبت، بلافاصله در فهرست میراث جهانی در معرض خطر قرار گرفت تا به سرعت و کارآمد با مشکلات فوری حفاظت مقابله کند. در سال ۲۰۰۴، انگکور از لیست در معرض خطر حذف شد. معبد پره ویهار در سال ۲۰۰۸، مجموعه معابد سامبور پری کوک در سال ۲۰۱۸، و کوه کر در سال ۲۰۲۳ به ثبت رسید هر چهار سایت فرهنگی هستند. علاوه بر این، کامبوج هفت سایت در فهرست آزمایشی خود دارد. میراث جهانی. سایت ها با ده معیار فهرست می شوند. هر ورودی باید دست کم یکی از معیارها را داشته باشد. فهرست آزمایشی. افزون بر مکان هایی که در فهرست میراث جهانی ثبت می شوند، کشورهای عضو می توانند فهرستی پیشنهادی از مکان های پیشنهادی خود تهیه کنند. تنها آثاری که ابتدا در این فهرست قرار گرفته باشند، امکان ثبت در فهرست میراث جهانی را خواهند داشت. کامبوج ۷ مکان را در فهرست آزمایشی خود فهرست کرده است.
کانون رمان تصویری ژاپنی است که توسط کی توسعه یافته و در ۴ ژوئن ۱۹۹۹ برای ویندوز منتشر شد. بعدها نسخه های دریم کست، پلی استیشن ۲، پلی استیشن همراه و نینتندو سوئیچ بازی نیز منتشر شدند. داستان دربارهٔ زندگی یویچی آیزاوا، یک دانش آموز دبیرستانی است که به شهری بازمی گردد که آخرین بار هفت سال قبل از آن بازدید کرده بود و از وقایع آن زمان به یاد می آورد. او با چند دختر آشنا می شود و آرام آرام خاطرات از دست رفته اش را به دست می آورد. گیم پلی در "کانون" از یک خط داستانی غیرخطی پیروی می کند که سناریوهای از پیش تعیین شده را با انتخاب کاربر ارائه می دهد و بر جذابیت پنج شخصیت اصلی زن تمرکز می کند. این بازی زمانی به عنوان دومین بازی پرفروش رایانه های شخصی فروخته شده در ژاپن رتبه بندی شد و پس از آن چندین بار در جدول ۵۰ بازی برتر کشوری قرار گرفت. "کانون" بیش از ۳۰۰۰۰۰ نسخه در چندین پلتفرم فروخته است. از این اثر چند رسانه دیگر نیز تولید شده مانند دو مجموعه مانگا، لایت ناول و کتاب های هنری و درام های صوتی و چندین آلبوم موسیقی. استودیو توئی انیمیشن یک مجموعه تلویزیونی انیمه اقتباسی در ۱۳ قسمت در سال ۲۰۰۲ و یک قسمت اووی ای در سال
۲۰۰۳ منتشر کرد. همچنین استودیو کیوتو انیمیشن مجموعه تلویزیونی انیمه در ۲۴ قسمت در سال ۲۰۰۶ نیز منتشر کرد.
ساوت ولز اکو یک روزنامه است که در کاردیف، ولز منتشر می شود و در سراسر منطقه توزیع می گردد. تیراژ آن ۶۰۲۶ نسخه است. تاریخچه. این روزنامه در سال ۱۸۸۴ تأسیس شد و مقر آن در تامسون هاوس، مرکز شهر کاردیف بود. این روزنامه توسط انتشارات "مدیا ولز" که قبلاً به نام وسترن میل شناخته می شد بخشی از گروه ریچ پلیس، منتشر می شود. در سال ۲۰۰۸، "مدیا ولز" نقل مکان کرد و از تامسون هاوس درتقاطع خیابان هاولاک و خیابان پارک، به خیابان سیکس پارک و جاده اسکات در جنوب استادیوم پرنسیپیتی نقل مکان کرد. یک نسخه آخر آن هفته هر شنبه منتشر می شود. در میان بسیاری از نویسندگان دیگر، کن فولت رمان نویس، برایان جی. فورد نویسنده علمی، گرن جونز کاریکاتوریست، سو لاولی روزنامه نگار و مایکل بورک خواننده خبری، بخشی از کار خود را با "اکو" گذرانده اند. اکو فوتبال. یک مجله مرتبط بود به نام "اکو فوتبال" که بعداً به نام "اکو اسپورت" تغییر نام پیدا کرد، این مجله بعدازظهرهای شنبه از سال ۱۹۱۹ تا ۲۰۰۶ در محل روی کاغذ صورتی چاپ می شد و بلافاصله پس از سوت پایان مسابقات راگبی و فوتبال منتشر می شد و در سراسر خیابان در دسترس بود. "اکو فوتبال" در اوج بازی ها تا ۸۰۰
۰۰ نسخه به فروش می رفت.
در دیوشناسی اوس (به انگلیسی: Ose) یکی از رئیس جمهورهای دوزخ است که بر ۳ لژیون شیاطین فرماندهی می کند. او انسان ها را در فنون متحرر باخرد می کند و به تمام سوال هایی که راجب امور الهی و پنهانی است پاسخ های درست می دهد؛ او همچنین می تواند در صورت درخواست احضار کننده اش افراد را به جنون برساند، به شکلی که قربانی تصور کند که تبدیل به پاپ یا پادشاهی با تاج بر سر شده است. با این حال طلسم های او تنها ۱ ساعت در روز کار می کند. علاوه براین اوس توانایی تبدیل کردن افراد به حیوانات را دارد، به شکلی که قربانی متوجه طلسم نمی شود و از تبدیل شدنش به یک حیوان غافل می ماند. اوس به شکل یک پلنگ به تصویر کشیده شده است که پس از مدتی شکل انسانی به خود می گیرد.