Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اولویت ها که منجر به توقف و بررسی دقیق برنامه شد، اعلام گردید. طراحی. جزئیات مربوط به طراحی اف-۴۷ همچنان محرمانه باقی مانده است. بر اساس گفته های آلوین، اف-۴۷ دارای «برد بسیار بیشتر، استتار پیشرفته تر، پایداری و پشتیبانی بهتر، و دسترسی بالاتر نسبت به جنگنده های نسل پنجم ما» یعنی اف-۲۲ و لاکهید مارتین اف-۳۵ لایتنینگ ۲ خواهد بود. وی همچنین افزود که این جنگنده «هزینه کمتری» نسبت به اف-۲۲ خواهد داشت، در تعداد بیشتری تولید خواهد شد، «قابلیت انطباق بیشتری با تهدیدات آینده» خواهد داشت و به «نیروی انسانی و زیرساخت کمتری برای استقرار» نیاز خواهد داشت." پیش بینی می شود این جنگنده مجهز به قابلیت های استتار پیشرفته، همگامی حسگرها، و توانایی هماهنگی عملیات با گروه های پهپادی باشد که همگی برای ایجاد مزیت در نبرد طراحی شده اند.
کداکروم (به انگلیسی: Kodachrome) یک فیلم کمدی-درام آمریکایی محصول سال ۲۰۱۷ به کارگردانی مارک راسو و نویسندگی جاناتان تروپر است که بر اساس مقاله ای در روزنامه نیویورک تایمز در سال ۲۰۱۰ توسط آرتور گرگ سولزبرگر ساخته شده است. بازیگرانی چون اد هریس، جیسون سودیکیس، الیزابت اولسن، بروس گرینوود، وندی کروسون و دنیس هیزبرت به ایفای نقش پرداخته اند. این فیلم اولین نمایش جهانی خود را در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو در ۸ سپتامبر ۲۰۱۷ داشت و در ۲۰ آوریل ۲۰۱۸ توسط نتفلیکس منتشر شد. داستان. فیلم کداکروم، دربارهٔ یک سیستم توسعه یافته عکاسی به نام کداکروم است که در زمان خود از تحسین های زیادی برخوردار بود و اکنون از محبوبیت کمتری برخوردار است. در این زمان، یک پدر و پسر سفری را آغاز می کنند تا بتوانند قبل از بسته شدن استودیوی عکس برداری کانزاس به دلایل مالی، از آن دیدن کنند و… ساخت. فیلمبرداری در ۲۸ اوت ۲۰۱۶ در تورنتو آغاز شد.
خانواده خوب آمریکایی یک مجموعه درام آمریکایی است که بر اساس داستان واقعی ناتالیا گریس (با بازی ایموجن فیت رید) توسط کریستین (با بازی الن پومپئو) و مایکل بارنت (با بازی مارک دوپلاس) ساخته شده است. ناتالیا کودکی با قامتی کوتاه است که خانواده بارنت تصمیم می گیرند او را رها کنند، زیرا او رفتارهای عجیبی از خود نشان می دهد و به دروغ ادعا می کنند که او یک بزرگسال بوده که تظاهر به کودک بودن می کرده است تا این اقدامشان را توجیه کنند. این مجموعه در تاریخ ۱۹ مارس ۲۰۲۵ توسط سرویس هولو به نمایش درآمد. تولید. در اوت ۲۰۲۲ گزارش شد که شبکه هولو سفارش ساخت یک سریال را داده است که از اتفاقات واقعی زندگی ناتالیا گریس الهام گرفته شده است. این سریال توسط کِیتی رابینز خلق شده است. الن پومپئو به عنوان بازیگر نقش کریستین بارنت قرارداد امضا کرد و به عنوان تهیه کننده اجرایی تحت برند «کلمتی جین» همراه با لورا هولستاین خواهد داشت. سارا ساترلند، مایک اپس، دن اسپایلو، نیلز کیرچنر و اندرو استیرن نیز به عنوان تهیه کنندگان اجرایی در این مجموعه حضور دارند. انتشار. این سریال هشت قسمتی به صورت هفتگی توسط شبکه هولو منتشر شد، اولین قسمت با نمایش
دو اپیزود در تاریخ ۱۹ مارس ۲۰۲۵ شروع شد. بازخورد. در وب سایت جمع آوری نقدها «راتن تومیتوز»، ۵۰٪ از ۱۴ نقد انجام شده توسط منتقدان مثبت بوده است و میانگین امتیاز آن ۵٫۶ از ۱۰ می باشد. «متاکریتیک»، که از میانگین وزن دار استفاده می کند، به فصل اول امتیاز ۶۰ از ۱۰۰ داده است که نشان دهنده «نقدهای مختلط یا متوسط» می باشد.
شمارش معکوس (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی درام دلهره آور روان شناختی ارمنستانی ۳۶–۴۰ دقیقه ای محصول سال ۲۰۱۷ کشور ارمنستان به کارگردانی ، و نویسندگی می باشد. این مجموعه از روز ۲۱ اکتبر ۲۰۱۷ از آرمنیا تی وی شروع به نمایش درآمد. این مجموعه شنبه ها و یکشنبه ها ساعت ۲۱:۰۰ شب روی آنتن رفت. داستان این مجموعه در مکان های مختلف ارمنستان اتفاق می افتد. فیلمبردار سریال نلسون سارگسیان می باشد.
کداکروم (انگلیسی: Kodachrome) نام تجاری یک فیلم رنگی است که توسط کداک در سال ۱۹۳۵ معرفی شد. این یکی از اولین مواد رنگی موفق بود و هم برای فیلمبرداری و هم برای عکاسی ثابت استفاده می شد. برای سال ها، کداکروم به طور گسترده برای عکاسی رنگی حرفه ای، به ویژه برای تصاویری که برای انتشار در رسانه های چاپی در نظر گرفته شده بودند، استفاده می شد. رشد و محبوبیت مواد عکاسی جایگزین، و بسیار بعد، انتقال گسترده به عکاسی دیجیتال، منجر به از دست دادن سهم بازار کداکروم شد. تولید آن در سال ۲۰۰۹ متوقف شد و پردازش در دسامبر ۲۰۱۰ به پایان رسید. در اوایل سال ۲۰۱۷، کداک اعلام کرد که در حال بررسی امکان معرفی مجدد کداکروم است، اما بعداً پذیرفت که بعید است این اتفاق بیفتد.
ناتالیا گریس (بارنت) منس (؛ زادهٔ ) یک آمریکایی اوکراینی تبار با قامتی کوتاه که در سال ۲۰۱۰، در سن هفت سالگی توسط یک خانواده آمریکایی به فرزندخواندگی پذیرفته شد اما یک سال بعد توسط آن ها رها شد. والدین فرزندخوانده اش ادعا کردند که ناتالیا یک بزرگسال بوده و در سال ۲۰۱۱ موفق شدند دادگاه را قانع کنند که سال تولد او را به طور قانونی از ۲۰۰۳ به ۱۹۸۹ تغییر دهد. اما در آزمایشی که در آگوست ۲۰۲۳ توسط شرکت TruDiagnostic انجام شد، تخمین زده شد که سن واقعی ناتالیا حدود ۲۲ سال و این نشان می دهد که در زمان رها شدن او در اولین آپارتمانش در سال ۲۰۱۱، او تنها ۸ سال داشت. پس از آن تاریخ تولد قانونی او به سال ۲۰۰۳ بازگردانده شده است.
ارین لوی (؛ زادهٔ) فیلم نامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا است. او بیشتر به خاطر فعالیت در مجموع تلویزیونی مد من برای شبکه تلویزیونی ای ام سی شناخته میشود.
سعدیّه صابر مُفَرِّح (۲۱ مارس ۱۹۶۴) شاعر، روزنامه نگار، منتقد ادبی و نویسندهٔ کویتی است. در شهر الجهراء زاده شد. او دارای مدرک لیسانس زبان عربی از دانشگاه کویت در سال ۱۹۸۷ است. به عنوان سردبیر فرهنگی در بخش فرهنگی روزنامه های «الوطن» و «القبس» کار کرد. جایزهٔ اول خلاقیت فکری در سال ۱۹۹۲ به عنوان بخشی از جوایز سعاد الصباح به او رسید. او یکی از مهم ترین شخصیت های شعری منطقهٔ خلیج به شمار می آید. آثارش به بسیاری از زبان های خارجی ترجمه شده و در شماری از برنامه های آموزشی در داخل و خارج از کویت تدریس شده است. مفرح کتاب های بسیار منتشر کرده که شامل شعر، نقد ادبی و آنتولوژی می شود. در سال ۲۰۱۱، زندگی نامهٔ خود را منتشر کرد. از ۲۰۲۲، به عنوان مشاور فرهنگی و رسانه ای و همچنین عضو هیئت داوران جایزه بوکر عربی فعالیت می کند. زندگی و پیشه. سعدیه صابر مفرح در ۲۱ مارس ۱۹۶۴ در جهرای کویت به دنیا آمد.از مدارس الجهرا فارغ التحصیل شد و دیپلم دبیرستان خود را با درجهٔ ممتاز گرفت. به دانشگاه کویت پیوست و در سال ۱۹۸۷ از گروه زبان عربی فارغ التحصیل شد. وی از ژانویه ۱۹۸۸ به عنوان سردبیر فرهنگی در بخش فرهنگی روزنامهٔ «الوطن» مشغول به
کار شد و در سال ۱۹۹۳ به روزنامهٔ «القبس» نقل مکان کرد. به عنوان ستون نویس ثابت در روزنامه های «القبس» کویت، مجلهٔ «العربی» کویت، مجلهٔ «کویت» کویت، روزنامهٔ «الریاض» عربستان، روزنامهٔ «اثیر» عمان، روزنامهٔ «العربی الجدید» لندن، روزنامهٔ الکترونیکی «التقریر»، روزنامهٔ الکترونیکی «ایوان ۲۴» و مجلهٔ «الیمامه» کار می کند. او همچنین در نوشتن مقالات انتقادی و بررسی روزنامه های هفتگی و ماهانه در برخی از روزنامه ها و مجلات عربی شرکت می کند. اشعار او در بسیاری از روزنامه ها و مجلات عربی به چاپ رسیده است. او رویکرد ادبی خاص خود را دارد که شعر و روزنامه نگاری را در هم می آمیزد و با اولین کتاب خود در سال ۱۹۹۰ به نام «آخرین رؤیاپردازان» که مجموعه شعری کوچکی بود، شروع کرد. روزنامهٔ بریتانیایی «گاردین» او را به عنوان نمایندهٔ کویت در نقشهٔ شعر جهان و جنبش جهانی شاعران، او را به عنوان سفیر شعر عربی در کویت برگزیدند. بسیاری از اشعار و آثار او به تعدادی از زبان های جهان مانند: انگلیسی، فرانسوی، آلمانی، اسپانیایی، سوئدی، لهستانی، ایتالیایی، تاجیکی، فارسی، عبری و اردو ترجمه شده است. او به عنوان داور برای تعدادی از جوایز ادبی مح
لی و عربی خدمت کرده است. او عضو کمیتهٔ توسعهٔ برنامه درسی زبان عربی برای مرحلهٔ ابتدایی در وزارت آموزش و پرورش کویت است. تعدادی جوایز قدردانی را در سطح دانشگاه دریافت کرد، همچنین جایزهٔ اول خلاقیت فکری در سال ۱۹۹۲ به عنوان بخشی از جوایز سعاد الصباح به او رسید. از ۲۰۲۲، به عنوان مشاور فرهنگی و رسانه ای برای چندین رسانه و همچنین عضو هیئت داوران جایزه بوکر عربی فعالیت می کند. آثار. از جمله مجموعه شعرهای وی: کتاب ها:
روز جهانی جنگل ها در ۲۱ مارس به تصویب مجمع عمومی سازمان ملل متحد در ۲۸ نوامبر ۲۰۱۲ رسید. هر ساله، رویدادهای مختلفی به منظور جشن گرفتن و افزایش آگاهی دربارهٔ اهمیت انواع جنگل ها و درختان خارج از جنگل ها برای نفع نسل های کنونی و آینده برگزار می شود.کشورها تشویق می شوند تا تلاش هایی برای سازماندهی فعالیت های محلی، ملی و بین المللی مرتبط با جنگل ها و درختان، مانند کمپین های کاشت درخت، در روز جهانی جنگل ها انجام دهند. دبیرخانه مجمع جهانی جنگل ها، با همکاری سازمان خواربار و کشاورزی، اجرای چنین رویدادهایی را در همکاری با دولت ها، شراکت در فعالیت های مرتبط با جنگل ها و سازمان های بین المللی، منطقه ای و زیر منطقه ای تسهیل می کند. روز جهانی جنگل ها برای اولین بار در ۲۱ مارس ۲۰۱۳ برگزار شد. پس زمینه. هر سال بیش از ۱۳ میلیون هکتار (۳۲ میلیون جریب) جنگل از بین می رود، که مساحتی تقریباً به اندازه انگلستان است. با از بین رفتن جنگل ها، گونه های گیاهی و جانوری که در آن ها زندگی می کنند – ۸۰٪ از تمام تنوع زیستی زمینی، نیز از بین می روند. مهم تر از همه، جنگل ها نقش حیاتی در تغییرات اقلیمی ایفا می کنند: جنگل زدایی منجر به ۱۲–۱۸
درصد از انتشار کربن در جهان می شود – که تقریباً برابر با تمام دی اکسید کربن ناشی از بخش حمل و نقل جهانی است. به طور مساوی، جنگل های سالم یکی از اصلی ترین «مخزن های کربن» جهان هستند. امروز، جنگل ها بیش از ۳۰٪ از زمین های جهان را پوشش می دهند و بیش از ۶۰٬۰۰۰ گونه درخت را در خود جای داده اند که بسیاری از آن ها هنوز شناسایی نشده اند.جنگل ها غذا، الیاف، آب و دارو را برای حدود ۱٫۶ میلیارد نفر از فقیرترین مردم جهان، از جمله مردم بومی با فرهنگ های منحصر به فرد، فراهم می کنند. تاریخچه. در نوامبر ۱۹۷۱، «کشورهای عضو» در شانزدهمین جلسه کنفرانس سازمان خواربار و کشاورزی، رأی به تعیین «روز جهانی جنگل» در ۲۱ مارس هر سال دادند. از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۲، مرکز تحقیقات جنگل های بین المللی (CIFOR) مجموعه ای از شش روز جنگل را برگزار کرد، که به همراه جلسات سالانه کنفرانس طرف های کنوانسیون چارچوب سازمان ملل متحد در مورد تغییرات اقلیمی برگزار شد. CIFOR این رویدادها را به نمایندگی و در همکاری نزدیک با سایر اعضای شراکت همکاری در جنگل ها (CPF) سازماندهی کرد. پس از سال بین المللی جنگل ها در ۲۰۱۱، روز جهانی جنگل ها به تصویب مجمع عمومی سازمان م
لل متحد در ۲۸ نوامبر ۲۰۱۲ رسید. روز جنگل. کاتالیزور روز جنگل یک گفت وگوی غیررسمی در آکسفورد، انگلستان، در فوریه ۲۰۰۷ بود، بین دو دانشمند که احساس می کردند جهان اهمیت جنگل ها در کاهش انتشار کربن را دست کم می گیرد و نیاز مبرمی به آخرین تحقیقات و تفکرات جنگل شناسی برای آگاه سازی سیاست گذاران جهانی و مذاکره کنندگان کنوانسیون تغییرات اقلیمی سازمان ملل وجود دارد. آن ها پیش بینی نمی کردند که این کنفرانس به یکی از تأثیرگذارترین رویدادهای جهانی در زمینه جنگل ها و تغییرات اقلیمی تبدیل شود. روز جنگل ۱: بالی، اندونزی (۲۰۰۷). در افتتاحیه روز جنگل یکی از رویدادهای اصلی کنفرانس طرف های کنوانسیون چارچوب سازمان ملل متحد در مورد تغییرات اقلیمی (UNFCCC) COP 13 در بالی، اندونزی در ۸ دسامبر ۲۰۰۷ بود. بیش از ۸۰۰ نفر در روز جنگل، از جمله دانشمندان، اعضای هیئت های ملی و نمایندگان سازمان های بین دولتی و غیردولتی شرکت کردند. یک ویژگی اصلی روز جنگل، چهار بحث میزگرد موازی بود که بر موضوعات مشترک مرتبط با جنگل ها و تغییرات اقلیمی تمرکز داشتند. این بحث های پرمخاطب به مسائلی مانند تعیین مبناها و چالش های روش شناختی در برآورد کربن جنگل؛ چال
ش های بازار و حکمرانی مرتبط با کاهش انتشار ناشی از جنگل زدایی و تخریب جنگل (REDD+)؛ سازگاری با تغییرات اقلیمی؛ و تعادل های عدالت و کارایی پرداختند. اجماع حاصل از زمینه های بحث ها شامل موارد زیر بود: روز جنگل ۲: پوزنان، لهستان (۲۰۰۸). با توجه به واکنش مثبت به اولین روز جنگل، روز جنگل ۲ که در تاریخ ۸ دسامبر ۲۰۰۸ در پوزنان، لهستان برگزار شد، نزدیک به ۹۰۰ شرکت کننده را گرد هم آورد تا دربارهٔ فرصت ها و چالش های گنجاندن جنگل ها در استراتژی های جهانی و ملی برای سازگاری و کاهش تغییرات اقلیمی بحث کنند. شرکت کنندگان بر اهمیت گسترده اکوسیستم های جنگلی تأکید و خاطرنشان کردندکه جنگل ها یک شبکه وابسته از حیوانات، گیاهان و میکروارگانیسم ها را تشکیل می دهند که به طور مشترک طیف وسیعی از کالاها و خدمات را فراتر از ذخیره کربن ارائه می دهند. این شامل حفاظت از تنوع زیستی، تولید باران و محصولاتی است که برای معیشت مردم محلی وابسته به جنگل و جوامع بومی و همچنین برای اقتصادهای بسیاری از کشورها حیاتی هستند. حاضران بر اهمیت بهره برداری از دانش و تجربه وسیع موجود در زمینه مدیریت پایدار جنگل (SFM) تأکید کردند و از مذاکره کنندگان خواستند
تا در حین توسعه سیاست های اقلیمی با ذینفعان جنگل مشورت کنند. فرانسیس سیامور، مدیر کل CIFOR، خلاصه ای از روز جنگل ۲را به ایوو د بئر، دبیر اجرایی کنوانسیون تغییرات آب و هوایی سازمان ملل (UNFCCC) ارائه داد. این خلاصه توسط کمیته ای که نماینده اعضای CPF بود، تهیه شده و شامل نقاط توافق و همچنین نقاط اختلافی بود که در طول روز به وجود آمد. سیامور بر نیاز به این امر تأکید کرد که: روز جنگل ۳: کپنهاگ، دانمارک (۲۰۰۹). تقریباً ۱۵۰۰ ذینفع در روز جنگل ۳ که در تاریخ ۱۳ دسامبر ۲۰۰۹ در کپنهاگ، دانمارک برگزار شد، شرکت کردند. این افراد شامل ۳۴ اهداکننده، نمایندگان دولت، ۸۸ خبرنگار، ۵۰۰ نماینده NGO، رهبران بومی، ۱۸۸ نماینده بخش خصوصی و صدها دانشمند و متخصص جنگل بودند. هدف آن ها این بود که اطمینان حاصل کنند طراحی و اجرای اقدامات مرتبط با جنگل برای کاهش و سازگاری با تغییرات اقلیمی که در توافق تغییرات آب و هوایی در نظر گرفته شده، مؤثر، کارآمد و عادلانه باشد. اگرچه کنوانسیون تغییرات آب و هوایی سازمان ملل (UNFCCC) نتوانست بر سر اهداف الزامی برای کاهش انتشار گازهای گلخانه ای توافق کند، اما پیشرفت قابل توجهی در مذاکره بر سر خطوط کلی یک
مکانیزم REDD+ حاصل شد. توافق کپنهاگ که به وجود آمد، اولین توافق بین المللی بود که توصیه کرد منابع مالی برای حمایت از REDD+ جمع آوری شود. استرالیا، فرانسه، ژاپن، نروژ، بریتانیا و ایالات متحده یک بسته مالی به ارزش ۳٫۵ میلیارد دلار آمریکا برای آماده سازی REDD+ ارائه کردند. علاوه بر این، یکی از شاخص های اهمیت روز جنگل – توانایی آن در جذب رهبران جهانی – در کپنهاگ مشخص شد. سخنرانان کلیدی در این رویداد شامل: بیل کلینتون، رئیس جمهور سابق ایالات متحده، از طریق ویدئو ظاهر شد و الینور اوستروم، برنده جایزه نوبل، در میان سخنرانان اصلی حضور داشت.
مانولیتا پینیا تورس-گارسیا (؛ – ) با نام خانوادگی دوشیزگی روبیس نقاش و ابرصدساله اهل اروگوئه بود. او در اروگوئه به «دونیا مانولیتا» مشهور بود. پینیا همسر نقاش اروگوئه ای خواکین تورس گارسیا بود. او را «همدم جدایی ناپذیر» تورس گارسیا می دانستند که همسرش را در کنفرانس ها و نمایشگاه ها همراهی کرد و از تمام تلاش های هنری او حمایت نمود. از بسیاری جهات، پینیا تورس «همچون سایه او» بود. او بنیان گذار «موزه تورس گارسیا» در مونته ویدئو بود. زندگی نامه. پینیا در ۲۴ فوریه ۱۸۸۳ در بارسلون اسپانیا به دنیا آمد. پینیا به طور کلاسیک توسط والدین ثروتمند خود آموزش دید و تا اواخر عمرش پیانو می نواخت. او در ۲۰ اوت ۱۹۰۸ با خواکین تورس گارسیا در بارسلون ازدواج کرد. او و همسرش در بسیاری از شهرهای قارهٔ اروپا و همچنین شهر نیویورک در ایالات متحده آمریکا زندگی کردند و سپس در مونته ویدئو ساکن شدند. آثار هنری پینیا همراه با آثار هنری همسرش، توسط «امیلیو اِینا» جمع آوری شده است. امیلیو اِینا هنر پینیا را خلاقانه و زیبا توصیف می کند، اما پینیا پس از ازدواجش کشیدن نقاشی را متوقف کرد. پینیا بیان می کند که نقاشی را متوقف کرد تا نقاش بهتری از ش
وهرش نشود یا مزاحم کار او نشود، که در زمان او و در فرهنگ او برای خانواده شان شرم آور بود. او احساس می کرد که اگرچه کشیدن نقاشی را متوقف کرده است، اما نظر او در مورد هنر همیشه مورد استقبال قرار می گیرد. احتمال دارد که وی هز از چند گاهی دست به خلق آثار هنری جدیدی زده باشد، چرا که مثلاً در کتابی به نام "یادداشت هایی در مورد هنر به قلمِ تورس گارسیا" (۱۹۱۳) نمونه هایی استادانه از چاپ چوبی وجود دارد. او می گوید که سیاست یکی از معدود مواردی بود که با شوهرش بر سر آن دعوا می کرد. او بابت کمک به هنرمندانی که از آزار و شکنجه سیاسی رنج می بردند، شهرت داشت. دو تن از نوه های او زندانی و تبعیدی بودند و مأموران خانه اش را برای یافتن آنها تفتیش کردند. پینیا نیز به دلیل وحشیگری که علیه هنر در آنجا مرتکب شدند، مانند تخریب نقاشی های دیواری، از بازگشت به بارسلون خودداری کرد. او در سن ۱۱۱ سالگی درگذشت و تاریخ مرگش ۱۱ ژوئن ۱۹۹۴ است که او را به پیرترین فرد اروگوئه در آن زمان تبدیل کرد. میراث. در سال ۱۹۵۱، پینیا گروهی هنری را در مونته ویدئو بنیان نهاد به نام «مائوتیما» (مخفف نام شرکت کنندگان، مانولیتا، اوتیلیا، ایفیجینایا و ماریا آنخ
لیکا) که به آثار گل دوزی و پرده های نگارین اختصاص داشت. پینیا یک مجموعه دار خستگی ناپذیر آثار همسرش بود و بعداً به ترویج بسیاری از آثار پیشین او کمک کرد. او همچنین آثار او را فهرستی از بیش از ۳۵۰ قطعه هنری تهیه کرد. پینیا احساس کرد که پس از مرگ شوهرش، باید میراث فرهنگی او را تضمین کند و بنابراین در سن ۱۰۶ سالگی موزه ای را برای نمایش و حفظ هنر و میراث شوهرش ایجاد کرد. پینا تورس بنیادی را هم برای حمایت از «موزه تورس گارسیا» بنیان نهاد و به تأسیس موزه کمک کرد که نخستین بار در ۲۹ ژوئیه ۱۹۵۳ افتتاح شد. این موزه سرگذشت طولانی و دشواری را پشت سر گذاشت تا اینکه دولت اروگوئه تثبیت شد و موزه به شکل کنونی خود در سال ۱۹۸۶ افتتاح شد. پینیا به خاطر اشتیاق و قدرت کارش در جهت ایجاد این موزه شهرت و اعتبار داشت. او علاوه بر ایجاد موزه و بنیاد مربوط به آن، آرشیوی را نیز برای مستندسازی زندگی هنری همسرش راه اندازی کرد. او اغلب موضوع مدلی برای آثار پرتره همسرش و موضوع نقاشی های دیگر هنرمندانی چون رافائل باراداس هم بود. پینیا پس از مرگ در سال ۲۰۰۰ توسط بنیاد فرهنگی «کایشا تراسا» در بارسلون مورد تقدیر قرار گرفت.
مدرسه طلایی ( Voske Dprots؛ مدرسه طلایی () یک مجموعه تلویزیونی کمدی موقعیت ارمنستانی ۲۵–۳۵ دقیقه ای محصول سال ۲۰۱۷ کشور ارمنستان به کارگردانی واچه توماسیان، تهیه کنندگی واچه توماسیان می باشد. این مجموعه از روز ۱۷ اکتبر ۲۰۱۷ از آرمنیا تی وی شروع به نمایش درآمد. این مجموعه در روزهای سه شنبه و پنجشنبه ساعت ۲۱:۰۰ شب پخش می شد.. بیشتر داستان این مجموعه در ایروان در ارمنستان اتفاق می افتد. خلاصه داستان. یک سارق (روبرت توماسیان) در حالی که از دست پلیس فرار می کند، طلاهای سرقتی را در یک کارگاه ساختمانی پنهان می کند. پنج سال بعد، وقتی بالاخره از زندان آزاد می شود، متوجه می شود که مدرسه ای در بالای محل دفن طلاها ساخته شده است. وی برای یافتن طلاها، معلم مدرسه می شود. با این وجود وی دلباخته یک معلم زبان انگلیسی می شود و جریان این مجموعه به کلی تغییر می کند.
آتش در شرق () یک داستان تاریخی از سری جنگجوی روم نوشته هری ساید باتوم است، اولین بار در سال ۲۰۰۸ منتشر شد. این اولین رمان از این مجموعه است که بر کارهای مارکوس کلودیوس بالیستا (نسخه داستانی بالیستا یا کالیستوس) تمرکز دارد. یک افسر نظامی امپراتوری روم که در اصل از آنگل های ژرمنی، در جریان بحران نظامی و سیاسی قرن سوم بحران قرن سوم بود. آتش در شرق پس از انتشار در سال ۲۰۰۸، پنج هفته در لیست ۱۰ برتر بریتانیا بود، و از آن زمان تاکنون بیش از ۱۰۰۰۰۰ نسخه فروخته شده است.
سعیده بنت خاطر الفارسی (۱۹۵۶) شاعر و نویسندهٔ عُمانی است. در سال ۱۹۷۶ با مدرک لیسانس ادبیات عرب و حقوق اسلامی از دانشگاه کویت فارغ التحصیل شد. تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی ارشد در نقد ادبی عربی آغاز کرد. مدرک دکترای نقد، بلاغت و ادبیات تطبیقی عرب را از دانشکدهٔ دارالعلوم دانشگاه قاهره در سال ۲۰۰۲ اخذ کرد. نخستین مجموعه شعر خود را در سال ۱۹۸۶ با عنوان «مدی در دریای اعماق» چاپ کرد. اشعار و مقالات خود را در روزنامه ها و مجلات عمانی و عربی منتشر کرده است. در طول حرفهٔ ادبی بود، مدال ها، جوایز فرهنگی و افتخارات زیادی دریافت کرده است. به عنوان ترانه سرا، او ترانه های زیادی برای خوانندگان عمانی و عرب سروده است. زندگی و پیشه. سعیده بنت خاطر بن حسن الفارسی در ولایت صور به دنیا آمد که آن زمان بخشی از استان شرقیه بود.همهٔ مراحل تحصیلی را در کویت خواند. مدرک لیسانس زبان عربی و حقوق اسلامی و دیپلم در آموزش را از دانشگاه کویت ۱۹۷۶–۱۹۷۷ اخذ کرد. در سال ۲۰۰۲ از دانشگاه قاهره، دانشکده دارالعلوم، دکترای نقد و بلاغت گرفت. زنان عرب در مرکز توجه او قرار داشتند، همان طور که در پایان نامهٔ دکترای او در نقد، بلاغت و ادبیات تطبیقی
عربی با عنوان «بیگانگی در شعر زنان خلیج» مشهود است. او سمت های زیادی داشت، از جمله: رئیس گروه زبان عربی در بخش برنامهٔ درسی، مدیر دفتر وزیر آموزش و پرورش، مدیر مدرسهٔ نمونه دخترانه در سال ۱۹۸۰، معاون امور دانشجویی در دانشگاه سلطان قابوس از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۶، رئیس بخش فعالیت های فرهنگی دانشکده علم و صنعت مسقط از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۹.او عضو هیئت مدیرهٔ باشگاه فرهنگی در مسقط و کمیتهٔ ارزیابی متن های تئاتر و ترانه در مسقط بود. چندین سمت داوطلبانه داشته است، از جمله: سردبیر مجلهٔ «العمانیه» (۱۹۹۲–۱۹۹۳)، رئیس انجمن نویسندگان زن عمانی (۱۹۸۶–۲۰۰۶)، رئیس سالن فرهنگی سعیده خاطر (۲۰۱۴–۲۰۲۱)، و نایب رئیس انجمن نویسندگان (۲۰۲۰–۲۰۱۴). سعیده خاطر از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۴ عضو مجلس دولتی عمان بود. در انجمن های ادبی گوناگونی عضو است، مانند:انجمن ادبیات مدرن در قاهره، سازمان نویسندگان آسیایی و آفریقایی، انجمن ادبیات اسلامی، گروه خواندن برای خلاقیت و نقد کاربردی در قاهره. اشعار و مقالات خود را در روزنامه ها و مجلات عمانی و عربی منتشر کرد. در بسیاری از شب های شعر، سمینارها، نشست ها و جشنواره های داخل و خارج از کشور شرکت کرده است. در طول ح
رفهٔ ادبی بود، او مدال ها، جوایز فرهنگی و افتخارات زیادی دریافت کرده است، از جمله: مقام اول مسابقهٔ خلاقیت شعر جوانان را از ادارهٔ کل جوانان مسقط؛ رتبهٔ اول مسابقهٔ سرود سال کشاورزی؛ رتبهٔ اول مسابقهٔ سرود جشنواره کودکان؛ نشان پادشاهان و امیران کشورهای شورای همکاری خلیج در ادبیات، ۱۹۸۹؛ مدال زن خلاق عرب از سوی انجمن فکری عربی قاهره، ۲۰۰۴. به عنوان ترانه سرا، او ترانه های زیادی برای خوانندگان عمانی و عرب سروده است، مانند: عبدالمجید عبدالله، هشام عباس، عبدالرب ادریس، احمد فتحی، محمد عبده و نادیا مصطفی. آثار. از مجموعه شعرهای وی: کتاب ها:
ماریا پوگونوفسکا (؛ – ) دانشمند یهودی تبار لهستانی-اسرائیل بود که دکترای فیزیک داشت. زندگی نامه. ماریا آستربلوم در ورشو به دنیا آمد. پدرش «مائوریتسی» وکیل دادگستری و مادرش «سالومئا» نام داشتند. در سال ۱۹۱۵، او برای تحصیل در رشته فیزیک وارد دانشگاه ورشو شد، دانشگاهی که به تازگی پس از خروج روس ها از ورشو افتتاح شده بود. او یکی از چهار زنی بود که در سال اول تاسیس دانشگاه پذیرفته شدند. در سال ۱۹۲۴، او نخستین دارندهٔ مدرک دکترا شد که توسط دپارتمان فیزیک ارتقا یافت. مشاور دکترای او استفان پینکوفسکی بود. او به عنوان دستیار ارشد در دپارتمان فیزیک تجربی در دانشگاه ورشو کار می کرد و چندین مقاله در زمینه تست های نوری نوشته است. در ۳ ژوئیه ۱۹۲۷، او با میه چیسواف پرونر، دکتر داروساز و مدرس دانشگاه ورشو ازدواج کرد. در ۱۴ ژانویه ۱۹۲۹ تنها دختر آنها یانینا به دنیا آمد. آنها کار خود را در دانشگاه ورشو تا سال ۱۹۳۸ ادامه دادند. هنگامی که جنگ جهانی دوم آغاز شد، میه چیسواف پرونر به ارتش فراخوانده شد و توسط شوروی اسیر شد. در بهار ۱۹۴۰ در خارکوف به قتل رسید. پس از تأسیس گتوی ورشو، ماریا، به اصرار دوستان، با دخترش در سمت آریایی شهر
باقی ماند. او اسناد شناسایی به نام پوگونوفسکا دریافت کرد که تا پایان عمر از آنها استفاده کرد. او بارها محل سکونت خود را تغییر داد و با تجارت مواد غذایی، سیگار و صابون امرار معاش کرد. خواهر بزرگتر و والدین او و همچنین خانواده شوهرش به گتوی ورشو فرستاده شدند. پوگونوفسکا و دخترش در جریان قیام ورشو در منطقه اوچوتا بودند. آنها از آپارتمان خود به اردوگاه کار در بونزلائو (بولسواویتس))، که ارتش شوروی آن را در فوریه ۱۹۴۵ آزاد کرد، فرستادند. در آن زمان، آنها از مرگ میه چیسواف پرونر بی اطلاع بودند، که در لیست قربانیان کشتار کاتین که توسط آلمانی ها در ۱۱۹۴ فاش شد، حذف شده بود. پس از جنگ، پوگونوفسکا تصمیم گرفت به حرفه علمی خود برنگردد و در عوض برای «خانه کودکان مبتلا به بیماری های مزمن» در ورشو کار کند. او همچنین در تملک زمین برای خانه یتیم خانه مشارکت داشت و در برنامه ریزی، ساخت و ساز و تجهیز آن فعال بود. او تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۶۲ در آنجا کار کرد. در این مدت نتوانست سرنوشت شوهرش را تعیین کند. در دوران بازنشستگی، او فعال بود و از نوه هایش مراقبت می کرد و در کلاس های آکادمی پزشکی ورشو تدریس می کرد. پس از جنگ، پوگونو
فسکا تصمیم گرفت به حرفه علمی خود برنگردد و در عوض برای خانه کودکان مبتلا به بیماری مزمن در ورشو کار کند. او همچنین در خرید و تملک زمین برای ساختمان یتیم خانه مشارکت داشت و در برنامه ریزی، ساخت و ساز و تجهیز آن فعال بود. او تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۶۲ در آنجا به فعالیت خود ادامه داد. پوگونوفسکا در این مدت نتوانست خبری از سرنوشت شوهرش بگیرد. در دوران بازنشستگی، او بیکار ننشست و همچنان فعال بود و از نوه هایش مراقبت می کرد و در کلاس های آکادمی پزشکی ورشو تدریس می کرد. در سال ۱۹۶۸ پوگونوفسکا با دخترش یانینا و خانواده اش به اسرائیل نقل مکان کرد. یانینا بعداً استاد میکروبیولوژی پزشکی در دانشگاه پزشکی تل آویو شد. ماریا از نوه ها و بعدها از نتیجه هایش مراقبت می کرد و مدتی به کار اجاره کتاب های لهستانی مشغول شد. او در سال ۱۹۹۰ توضیحی رسمی در مورد چگونگی مرگ شوهرش دریافت کرد و در سال ۱۹۹۴ در مراسمی شرکت کرد که هزاران درخت در نزدیکی اورشلیم طی آن کاشته شد تا نماد درخت زار کاتین باشد. قطعه ای که توسط او بین سال های ۱۹۹۵ و ۲۰۰۰ نوشته شده بود به نام "خاطرات یک دختر ورشو" در سال ۲۰۰۹ در صفحات «فصلنامهٔ تاریخ یهود» ظاهر شد.
در سال ۱۹۸۰، بنا به درخواست او، ماریا پالستر عنوان درستکار در میان ملل را دریافت کرد. یکی از نتیجه های پوگونوفسکا از طریق یانینا، ریاضیدان تومر شلانک است. پوگونوفسکا در جشن تولد ۱۱۰ سالگی خود از روسای جمهور لهستان و اسرائیل و ایرنا سندلروا تبریک دریافت کرد. او در ۱۵ ژوئیه ۲۰۰۹ در سن ۱۱۱ سال و ۲۵۸ روزگی در اسرائیل درگذشت.
سریال باحال ( کارگین سریال؛ ) یک مجموعه تلویزیونی کمدی موقعیت ارمنستانی ۲۵ دقیقه ای محصول سال ۲۰۱۰ کشور ارمنستان به کارگردانی هراند آوتیسیان، می باشد. این مجموعه از روز ۱۲ اکتبر ۲۰۱۰ از شانت تی وی شروع به نمایش درآمد و تا ژوئن ۲۰۱۳ ادامه داشت. بیشتر داستان این مجموعه در ایروان در ارمنستان اتفاق می افتد. حواشی. شباهت های بسیاری بین شخصیت های مجموعه سریال باحال و مجموعه کمدی آمریکایی دو مرد و نصفی بروز نمود. مکرتیچ آرزومانیان در مصاحبه ای پذیرفت که قالب سریال باحال بر اساس یک برنامه تلویزیونی دیگر ساخته شده است، اما با این اضافه نمود که این قالب با واقعیت زندگی ارمنی منطبق شده است.