Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ین منطقه برای لانه سازی، استراحت و تغذیه استفاده می کنند. ۴۹ گونه پرنده آبزی ثبت شده است، از جمله ۲۴ گونه اردک، ۹ گونه غاز، ۵ گونه غواص و ۵ گونه دیگر. در طول پرواز بهاری، جمعیتی تا ۵۰۰۰۰۰ غاز ثبت شده است؛ جمعیت اردک ها نیز به صدها هزار نفر می رسد. بیش از ۳۶۱ گونه پرنده در این منطقه اکولوژیکی مشاهده شده است. چهار گونه درنا در این منطقه اکولوژیکی یافت می شوند، از جمله درنای تاج قرمز (درنای منچوری) که در معرض خطر انقراض است. این پرندگان در تالاب های فصلی و مراتع مرطوب منطقه زادآوری می کنند و به شدت به حفظ زیستگاه های طبیعی وابسته اند. محافظت ها. مناطق حفاظت شده مهم در منطقه اکولوژیکی عبارتند از:
جنگل های بارانی معتدل خاور دور روسیه در قلمرو فدرال روسیه ، سرزمین پریمورسکی و سرزمین خاباروفسک قرار دارند و رشته کوه سیخوت-آلین را در بر می گیرند. این منطقه که در فدراسیون روسیه واقع شده است، یکی از پربارترین و متنوع ترین جنگل های جهان است و همچنین یکی از بالاترین تراکم های گونه های در معرض خطر انقراض در زمین را در خود جای داده است. در حالی که اکثر جنگل های بارانی معتدل در سراسر جهان تنها بخشی از محدوده تاریخی خود را حفظ کرده اند، این جنگل ها بخش عمده ای از محدوده سابق خود و تقریباً تمام تنوع زیستی تاریخی خود را حفظ کرده اند. این منطقه همچنین به دلیل داشتن آخرین منطقه بزرگ باقی مانده از زیستگاه های مناسب برای ببر آمور و پلنگ آمور که در معرض خطر انقراض هستند، قابل توجه است. تاریخچه. فدراسیون روسیه یک ششم از خشکی های جهان را در خود جای داده است و حدود نیمی از خاک این کشور را می توان بیابان های پیوسته در نظر گرفت، با وسعت زیادی از جنگل های شمالی که زیستگاهی نسبتاً دست نخورده برای تنوع بسیار گسترده ای از گونه ها فراهم می کند. جنگل های بارانی معتدل در تقاطع صفحه تکتونیکی اقیانوس آرام و صفحه قاره اوراسیا در جنوب ش
رقی روسیه واقع شده اند و منطقه ای با مجموعه ای منحصر به فرد از ویژگی هایی را تشکیل می دهند که در هیچ جای دیگر جهان دیده نمی شود. در طول آخرین حداکثر یخبندان، این منطقه پوشیده از یخ نبود و امکان توسعه یک اکوسیستم پیچیده حاوی گونه هایی با منشأ جنگل های شمالی سیبری و جنگل های نیمه گرمسیری منچوری را فراهم می کرد. از نظر تاریخی، این جنگل ها از سواحل جنوب شرقی اقیانوس آرام روسیه، کره شمالی و تا شمال چین امتداد داشتند، با این حال، توسعه زیاد انسانی (به ویژه در چین) این جنگل را به محدوده فعلی خود در خاور دور روسیه محدود کرده است. در سال ۲۰۰۱، یونسکو منطقه ای به مساحت ۱٫۵ میلیون هکتار از جنگل های بخش مرکزی کوه های سیخوت-آلین را به عنوان میراث جهانی در روسیه به رسمیت شناخت و از این منطقه به عنوان یکی از منحصر به فردترین و ارزشمندترین مناطق جنگلی دست نخورده در جهان یاد کرد. جغرافیا. این جنگل ها در سراسر رشته کوه سیخوت-آلین پراکنده شده اند که بیش از ۱۰۰۰ کیلومتر در امتداد ساحل غربی دریای ژاپن امتداد دارد. حداکثر ارتفاع این کوه ها ۱۸۵۰ متر است، در حالی که میانگین ارتفاع در این رشته کوه حدود ۱۰۰۰ متر است. رودخانه های اصلی
شامل اوسوری است که به عنوان مرز غربی با چین عمل می کند و به رودخانه آمور می ریزد که به نوبه خود به سمت شمال شرقی جریان دارد و به دریای اوخوتسک می ریزد. رودخانه های بیکین و ایمان به عنوان شاخه های اوسوری عمل می کنند و از رشته کوه سیخوت-آلین به سمت غرب جریان دارند. آب و هوا. این منطقه از روسیه که با نام «اوسوری تایگا» شناخته می شود، زمستان های طولانی و سرد و تابستان های نسبتاً معتدلی دارد و میانگین بارندگی آن ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ درجه سانتیگراد است. میلی متر در سال. در طول تابستان و پاییز، نفوذ بادهای موسمی ، طوفان های گرمسیری و تایفون ها را از جنوب شرقی به همراه می آورد و منجر به بارندگی قابل توجه می شود. مه در نتیجه اختلاف دما بین قاره و اقیانوس ایجاد می شود و منجر به دمای معتدل تر و رطوبت بالاتر می شود که به جلوگیری از هدررفت قابل توجه آب به دلیل تبخیر و تعرق کمک می کند. بادهای قاره ای که از سیبری می آیند، در طول زمستان هوای خنک تر و خشک تری را به همراه می آورند و منجر به بارندگی کمتر (۳۰–۵۰) می شوند. سانتی متر برف). زمستان ها می توانند طولانی و بسیار سرد باشند و میانگین دمای ژانویه از ۱۵- تا ۲۰- متغیر است. دمای هوا
از اکتبر تا آوریل به دلیل بارش برف، کف جنگل را پوشانده است. خشک ترین زمان های سال از آوریل تا ژوئن و از سپتامبر تا اکتبر است که اتفاقاً با بیشترین خطر آتش سوزی جنگل همزمان می شود. گونه ها. این جنگل ها در منطقه انتقالی بین دو زیست بوم قرار دارند: جنگل های جنگلی جنوب آسیا و جنگل های مخروطی شمال. حدود ۲۵۰۰ گونه از گیاهان عروقی و ۳۰۰ گونه مهره دار در سرزمین پریمورسکی ثبت شده است. ساختار جنگل و اختلالات. آتش سوزی و قطع درختان، اختلالات اصلی در این منطقه را تشکیل می دهند که هر دو با فراوانی فزاینده ای رخ می دهند. شیوه های غیرقانونی قطع درختان، همراه با فضای سیاسی مساعدتر برای شرکت های چندملیتی قطع درختان، میزان چوب برداشت شده در سال را به طرز چشمگیری افزایش داده است. وقوع کاج کره ای در جنگل های غالب رو به کاهش بوده است، زیرا آتش سوزی های رایج تر و شدیدتر شروع به آسیب رساندن به این گونه کرده اند و توانایی آن را برای بازیابی محدود کرده و مناطقی را که زمانی تحت سلطه کاج کره ای کهنسال بودند، به جنگل های بلوط و توس مغولی تغییر می دهند. در ارتفاع بالاتر از ۷۰۰ تا ۸۰۰ متر، نوع جنگل از پهن برگ به مخروطی تغییر می کند که تحت
سلطه صنوبر جزو و صنوبر منچوری است. هر چه به سمت شمال بیشتر باشیم، شیب ارتفاعی با افزایش عرض جغرافیایی کاهش می یابد و در نتیجه جنگل های مخروطی در سطح دریا در عرض جغرافیایی ۴۷ درجه شمالی ایجاد می شوند. حفاظت. در دوران کنترل اتحاد جماهیر شوروی، استراتژی های حفاظتی بر ایجاد و شبکه ای از ذخایر طبیعی کاملاً محافظت شده، به نام زاپوودنیک و پناهگاه های حیات وحش نیمه حفاظت شده، به نام زاکازنیک، متمرکز بودند. این استراتژی های حفاظتی تا حد زیادی موفق و به خوبی نگهداری شدند، زیرا ۸۵ زاپوودنیک و ۲۶ پارک ملی پس از سقوط اتحاد جماهیر شوروی در دسامبر ۱۹۹۱ تحت کنترل روسیه باقی ماندند. پس از فروپاشی، دوره ای از مشکلات اقتصادی در روسیه آغاز شد که منجر به کاهش بودجه حفاظت و افزایش قطع درختان و شکار غیرقانونی شد و تردیدهای جدی در مورد قابلیت حیات مناطق حفاظت شده و گونه های نادر و بومی بسیاری که در آنها وجود دارد، ایجاد کرد. سیاست های حفاظتی از کنترل فدرال به سطح منطقه ای کاهش یافته است که چالش هایی در زمینه بودجه و اجرا ایجاد می کند، اما همچنین امکان رویکردی مردمی تر و از پایین به بالا به حفاظت را فراهم می کند که علیرغم چالش ها، م
وفقیت هایی را نیز به همراه داشته است. بخش عمده ای از بودجه اخیر برای مطالعات حفاظتی و اجرای قوانین از سوی خیرین و سازمان هایی در ایالات متحده تأمین می شود، جایی که سرمایه گذاری در حفاظت از تنوع زیستی در خاور دور روسیه به عنوان یک سرمایه گذاری اقتصادی خوب تلقی می شود. در سطح گونه، کاج کره ای نوعی چوب بسیار ارزشمند است و اگرچه قطع این گونه محدود شده است، اما به دلیل عدم اجرای قوانین، شیوه های غیرقانونی قطع درختان رونق دارد. جنگل های کاج کره همچنین بیشترین توجه را در مورد طرفداران حفاظت از محیط زیست به خود جلب می کنند، زیرا مشخص شده است که بیشترین تراکم ببرها و طعمه های آنها را دارند. به همین دلیل، به نظر می رسد که طول عمر جنگل های بارانی معتدل در خاور دور روسیه به احتمال زیاد به موفقیت تلاش های حفاظت از زیستگاه برای گونه های در معرض خطر موجود در آنجا، به ویژه ببر آمور، بستگی دارد.
لوسی دیکینز (زاده ) وکیل و بازیگر سابق آمریکایی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم عزیزم رفت اشاره کرد.
نانوذرات و کاربردهای آن ها در داروسازی. نانوذرات (Nanoparticles) به ذراتی گفته می شود که اندازه آنها بین ۱ تا ۱۰۰ نانومتر است. این ذرات به دلیل خواص فیزیکی، شیمیایی و زیستی ویژه ای که در این مقیاس دارند، در حوزه های متنوعی مانند مهندسی مواد، علوم زیستی و به ویژه علوم داروسازی (Pharmaceutical Sciences) کاربردهای گسترده ای یافته اند. یکی از مهم ترین کاربردهای نانوذرات در داروسازی، انتقال هدفمند داروها به سلول ها یا بافت های خاص است. این انتقال هدفمند، موجب افزایش اثربخشی درمان و کاهش عوارض جانبی (side effects) ناشی از مصرف داروها می شود، زیرا دارو دقیقاً به محل مورد نظر می رسد و از آسیب به بافت های سالم جلوگیری می کند. نانوذرات به دلیل توانایی عبور از موانع زیستی مانند غشای سلولی و همچنین قابلیت اصلاح سطحی، یک سیستم انتقال دارویی بسیار کارآمد محسوب می شوند. انواع نانوذرات. نانوذرات از نظر ساختار، ترکیب و کاربرد به چند دسته اصلی تقسیم می شوند که هرکدام دارای ویژگی ها و کاربردهای منحصر به فردی هستند. انتخاب نوع نانوذره مناسب، بسته به هدف درمانی، ماهیت دارو و محل هدف در بدن صورت می گیرد تا کارایی و اثربخشی سیستم ا
نتقال دارویی بهینه شود. نانوذرات فلزی این دسته شامل نانوذراتی مانند نانوذرات طلا، نقره، پلاتین و سایر فلزات است که به دلیل خواص الکترونیکی، کاتالیستی و بیولوژیکی منحصر به فردشان، در داروسازی، تشخیص بیماری و درمان سرطان کاربرد دارند. نانوذرات پلیمری نانوذرات ساخته شده از پلیمرهای زیست تخریب پذیر مانند پلی لاکتیک اسید (PLA)، پلی کاپرولاکتون (PCL) و پلی لاکتیک-کو-گلیکولیک اسید (PLGA) هستند. این نانوذرات به عنوان حامل های دارویی، قابلیت بارگیری دارو و رهایش کنترل شده را دارند. لیپوزوم ها لیپوزوم ها ساختارهای کروی و وزیکولی هستند که از لایه های دوگانه فسفولیپیدی تشکیل شده اند. این ساختارها قادر به حمل داروهای آبی (هیدروفیلیک) یا لیپوفیلی (هیدروفوبیک) در داخل یا اطراف لایه های خود هستند. لیپوزوم ها به عنوان سیستم های انتقال دارویی در درمان های مختلف، به ویژه در دارورسانی هدفمند، مورد استفاده قرار می گیرند. این سیستم ها با بهبود ویژگی هایی مانند زیست سازگاری، کاهش سمیت و افزایش پایداری دارو، نقش مهمی در بهبود اثربخشی درمانی ایفا می کنند. در سال های اخیر، پیشرفت های قابل توجهی در طراحی و کاربرد لیپوزوم ها در دارورسان
ی صورت گرفته است. برای مثال، استفاده از فناوری های جدید مانند لیپوزوم های حساس به pH، لیپوزوم های پوشش دار با پلی اتیلن گلیکول (PEGylated liposomes) و لیپوزوم های مغناطیسی (magnetoliposomes) توانسته است کارایی این سیستم ها را در درمان بیماری های مختلف افزایش دهد. این پیشرفت ها به ویژه در درمان سرطان، عفونت های قارچی و التهاب های مزمن مورد توجه قرار گرفته اند. نانوکپسول ها نانوکپسول ها ذرات نانومتری یا میکرومتری با ساختاری توخالی هستند که دارو یا ماده فعال در هسته آن ها قرار می گیرد و توسط یک لایه محافظ پلیمر یا لیپید احاطه شده است. این ساختار به افزایش پایداری دارو، کنترل رهایش تدریجی و هدفمند، و کاهش سمیت کمک می کند. روش های مختلفی برای تهیه نانوکپسول ها وجود دارد از جمله نانوپرسپیتاسیون، امولسیون-دیفیوژن و دابل امولسیون. نانوکپسول ها در دارورسانی هدفمند، درمان سرطان، بیماری های التهابی و عفونی کاربرد وسیعی دارند و می توانند زیست دسترس پذیری و اثربخشی دارو را بهبود بخشند. همچنین، امکان اصلاح سطح نانوکپسول ها برای افزایش هدفمندی و کاهش پاسخ های ایمنی وجود دارد. نانوذرات سرامیکی این نوع نانوذرات، از اکسیدهای ف
لزی مانند اکسید تیتانیوم (TiO₂)، اکسید آهن و سیلیکا ساخته می شوند و به دلیل پایداری بالا و قابلیت سطحی متنوع، در داروسازی و مهندسی بافت کاربرد دارند. نانوذرات کربنی نانوذرات کربنی به عنوان یکی از پیشرفته ترین مواد نانویی با ویژگی های منحصر به فرد، در سال های اخیر توجه زیادی را در حوزه دارورسانی و مهندسی بافت به خود جلب کرده اند. این نانوذرات شامل انواعی مانند نانوذرات کربنی کوانتومی (CQDs)، نانولوله های کربنی (CNTs) و گرافن هستند که هرکدام خواص فیزیکی و شیمیایی خاص خود را دارند و کاربردهای گسترده ای در پزشکی و داروسازی دارند. ویژگی هایی مانند ظرفیت بارگذاری بالا، زیست سازگاری خوب، هدف گیری مؤثر و پایداری طولانی مدت، نانوذرات کربنی را به گزینه ای مناسب برای کاربردهای زیست پزشکی تبدیل کرده است. روش های سنتز نانوذرات. سنتز نانوذرات یکی از مراحل کلیدی در تولید نانومواد است که خواص فیزیکی، شیمیایی و بیولوژیکی نهایی آنها را تحت تأثیر قرار می دهد. روش های مختلفی برای سنتز نانوذرات وجود دارد که به دو دسته کلی روش های فیزیکی و شیمیایی تقسیم می شوند. در روش های فیزیکی، فرآیندهایی مانند تبخیر و رسوب، خردایش مکانیکی (مکا
نوسنتز)، و لیزر ابلیشن به کار گرفته می شوند. این روش ها معمولاً به دلیل نداشتن استفاده از مواد شیمیایی، نانوذرات خالص تری تولید می کنند اما نیازمند تجهیزات تخصصی و مصرف انرژی بالاتری هستند. در مقابل، روش های شیمیایی شامل روش های رسوب دهی شیمیایی، سنتز هیدروترمال، سنتز سول ژل، روش های زیستی و سایر فرآیندهای شیمیایی است که با کنترل دقیق شرایط واکنش می توان نانوذرات با اندازه، شکل و خواص مشخص تولید کرد. این روش ها قابلیت مقیاس پذیری بالایی دارند اما گاهی ممکن است آلودگی ناشی از مواد شیمیایی باقی بماند. همچنین، روش های نوین ترکیبی و سبز در حال توسعه هستند که سعی دارند مزایای هر دو گروه روش های فیزیکی و شیمیایی را با حداقل آسیب محیطی تلفیق کنند. این تنوع در روش های سنتز، امکان استفاده گسترده از نانوذرات در حوزه های مختلفی همچون دارورسانی، مهندسی بافت، کاتالیز و الکترونیک را فراهم می آورد. روش های فیزیکی سنتز نانوذرات در روش های فیزیکی، نانوذرات با استفاده از انرژی های فیزیکی مانند حرارت، اشعه لیزر یا آسیاب مکانیکی ساخته می شوند. این روش ها از متداول ترین تکنیک ها برای تولید نانومواد با اندازه و شکل کنترل شده به شم
ار می آیند و مزیت اصلی آن ها، کاهش آلودگی و عدم نیاز به مواد شیمیایی جانبی است. از جمله روش های معروف سنتز فیزیکی می توان به موارد زیر اشاره کرد: خردایش مکانیکی (Mechanical Ball Milling): در این روش، مواد اولیه همراه با گلوله های فلزی در یک محفظه چرخان قرار گرفته و با برخوردهای مکرر به ذرات نانو تبدیل می شوند. این روش برای تولید نانوذرات فلزی و سرامیکی کاربرد فراوان دارد. تبخیر-تراکم (Evaporation-Condensation): بخار ماده اولیه در محیط گاز بی اثر سرد شده و نانوذرات تشکیل می شوند. تبخیر فیزیکی یا رسوب گذاری با بخار (Physical Vapor Deposition - PVD): تبخیر ماده و رسوب آن روی سطح سرد، منجر به شکل گیری نانوذرات یا لایه های نازک می شود. آبشار قوس الکتریکی (Electric Arc Discharge): قوس الکتریکی بین دو الکترود موجب تبخیر ماده و تشکیل نانوذرات می شود که معمولاً برای تولید نانولوله های کربنی کاربرد دارد. لیزر ابلیشن (Laser Ablation): تابش پرتو لیزر با انرژی بالا به سطح ماده، باعث تبخیر و تجمع نانوذرات می شود. الکترواسپینینگ (Electrospinning): تبدیل محلول پلیمری تحت میدان الکتریکی به نانوالیاف که در تولید نانوذرات نیز ک
اربرد دارد. پالس وایر دیسشارژ (Pulsed Wire Discharge): عبور جریان پالس دار از سیم، موجب تبخیر و تشکیل نانوذرات می شود. آبشار یون (Ion Sputtering): برخورد یون های پرانرژی به سطح ماده، باعث جدا شدن ذرات سطحی و تشکیل نانوذرات می شود. این روش ها به دلیل کنترل بهتر اندازه و شکل نانوذرات و همچنین عدم استفاده از مواد شیمیایی، در صنایع مختلفی مانند داروسازی، الکترونیک و مهندسی مواد کاربرد وسیع دارند. روش های شیمیایی سنتز نانو ذرات این روش ها مبتنی بر واکنش های شیمیایی کنترل شده در شرایط محیطی مشخص مانند دما، pH، غلظت واکنش دهنده ها و زمان واکنش هستند. این روش ها امکان تولید نانوذرات با اندازه، شکل و خواص سطحی قابل تنظیم را فراهم می کنند و معمولاً در مقیاس صنعتی نیز کاربرد دارند. از مهم ترین روش های شیمیایی می توان به موارد زیر اشاره کرد: رسوب گذاری شیمیایی (Chemical Precipitation): در این روش، یون های موجود در محلول با یکدیگر واکنش داده و به صورت نانوذرات جامد رسوب می کنند. این فرآیند نسبتاً ساده و اقتصادی بوده و عمدتاً برای تولید نانوذرات اکسیدی مورد استفاده قرار می گیرد. سنتز هیدروترمال (Hydrothermal Synthesis): وا
کنش ها در این روش در دما و فشار بالا در حضور محلول های آبی انجام می شوند. سنتز هیدروترمال امکان کنترل دقیق اندازه، مورفولوژی و فاز نانوذرات بلوری را فراهم می کند. کاهش شیمیایی (Chemical Reduction): ترکیبات فلزی در محلول با استفاده از عوامل کاهنده شیمیایی مانند سدیم بوروهیدرید یا عصاره های گیاهی به حالت فلزی کاهش یافته و نانوذرات فلزی شکل می گیرند. این روش برای سنتز نانوذرات فلزی مثل نقره و طلا بسیار رایج است. سنتز سبز (Green Synthesis): این روش زیست سازگار از منابع طبیعی مانند عصاره های گیاهی، میکروارگانیسم ها یا پلی ساکاریدها به عنوان عوامل کاهنده و تثبیت کننده استفاده می کند. سنتز سبز از مصرف مواد شیمیایی سمی جلوگیری کرده و سازگار با محیط زیست است. روش های شیمیایی به دلیل کنترل دقیق بر روی ابعاد و شکل نانوذرات و قابلیت تولید در مقیاس صنعتی، در زمینه هایی همچون داروسازی، کاتالیزورها، الکترونیک و مهندسی مواد کاربرد گسترده ای دارند. روش های بیولوژیکی این روش به عنوان زیرمجموعه ای از روش های سبز، استفاده از میکروارگانیسم ها، گیاهان و عصاره های طبیعی برای سنتز نانوذرات را شامل می شود. این روش به دلیل دوستدار محی
ط زیست بودن و استفاده از مواد غیرسمی، بسیار مورد توجه است. کاربردهای دارویی و پزشکی. نانوذرات به دلیل ویژگی های منحصر به فردی مانند اندازه بسیار کوچک، سطح ویژه بالا و قابلیت تغییر سطح، در حوزه داروسازی و پزشکی کاربردهای گسترده ای یافته اند. برخی از مهم ترین کاربردهای نانوذرات در این حوزه عبارتند از: انتقال هدفمند دارو نانوذرات می توانند داروها را به طور مستقیم به سلول ها یا بافت های هدف منتقل کنند، که این امر موجب افزایش اثربخشی درمان و کاهش عوارض جانبی دارویی می شود. با استفاده از نانوذرات، داروها می توانند از موانعی مانند سد خونی-مغزی عبور کنند و به محل دقیق بیماری برسند. درمان سرطان نانوذرات به عنوان حامل های دارویی در شیمی درمانی می توانند داروهای ضدسرطان را به صورت موضعی و هدفمند منتقل کنند، که باعث کاهش سمیت سیستمیک و بهبود کیفیت زندگی بیماران می شود. نانوذرات همچنین می توانند به صورت ترکیبی با روش های دیگر درمانی مانند پرتو درمانی و ایمونوتراپی استفاده شوند. درمان بیماری های عفونی نانوذرات با خواص ضدباکتریایی، ضدویروسی و ضدقارچی، در درمان بیماری های عفونی نقش مؤثری ایفا می کنند. این ذرات می توانند دارو
ها را به محل عفونت برسانند و همچنین با خود نانوذرات، فعالیت ضد میکروبی قوی تری ایجاد شود که به کاهش مقاومت دارویی کمک می کند. تصویربرداری پزشکی و تشخیص نانوذرات به عنوان عوامل کنتراست در تصویربرداری پزشکی مانند MRI، CT، PET، SPECT و اولتراسوند به کار می روند که دقت تشخیص بیماری ها را افزایش می دهند. قابلیت سطحی سازی این ذرات امکان هدف گیری دقیق تر را فراهم می کند. چالش ها و محدودیت ها. با وجود پیشرفت های قابل توجه در حوزه نانوذرات و کاربردهای دارویی آن ها، استفاده بالینی و تجاری این فناوری با چالش ها و محدودیت های متعددی روبرو است که عبارت اند از: سمیت نانوذرات. نانوذرات ممکن است باعث ایجاد سمیت در سلول ها و بافت های بدن شوند. اندازه بسیار کوچک و سطح فعال بالای این ذرات می تواند منجر به تولید گونه های واکنش پذیر اکسیژن (ROS) و آسیب به DNA شود. بنابراین، ارزیابی کامل سمیت و بی خطر بودن نانوذرات قبل از استفاده بالینی ضروری است. پایداری و انبارداری. نانوذرات در محیط های زیستی ممکن است ناپایدار باشند و دچار تجمع یا تغییر خواص شوند که باعث کاهش عملکرد آن ها می شود. همچنین در طول فرآیند تولید، حفظ پایداری نانوذرات،
ذخیره سازی و حمل ونقل آن ها چالش برانگیز است. پاسخ های ایمنی ناخواسته. نانوذرات می توانند باعث تحریک سیستم ایمنی و واکنش های التهابی ناخواسته شوند که به کاهش اثر درمان و بروز عوارض جانبی منجر خواهد شد. در این رابطه یکی از اهداف مهم محققین طراحی نانوذرات با قابلیت فرار از سیستم ایمنی است. محدودیت های تولید صنعتی. تولید نانوذرات با کیفیت یکنواخت و در مقیاس صنعتی هنوز با مشکلات فنی و اقتصادی روبرو است. هزینه بالای تجهیزات، کنترل دقیق اندازه و شکل ذرات، و مسائل مربوط به استانداردسازی از جمله موانع اصلی هستند. با وجود این چالش ها، پیشرفت های علمی و فناوری در زمینه طراحی، سنتز و ارزیابی نانوذرات به بهبود کارایی و ایمنی آن ها کمک شایانی کرده و آینده روشنی برای کاربردهای دارویی نانوذرات پیش بینی می شود. جمع بندی. نانوذرات به دلیل ویژگی های فیزیکی، شیمیایی و زیستی منحصر به فردشان، نقش مهم و رو به رشدی را در حوزه داروسازی پیدا کرده اند. انتقال هدفمند دارو با استفاده از نانوذرات، موجب افزایش اثربخشی درمان و کاهش عوارض جانبی می شود. انواع مختلفی از نانوذرات شامل نانو ذرات فلزی، پلیمری، لیپوزوم ها، نانوکپسول ها، سرامیکی
و کربنی، هر کدام ویژگی ها و کاربردهای خاص خود را دارند که بر اساس نوع درمان و هدف دارویی انتخاب می شوند. همچنین، روش های سنتز متنوعی برای تولید نانوذرات به کار گرفته می شود که می توانند تأثیر مستقیم بر عملکرد و کارایی نانوذرات داشته باشند. در نهایت، پیشرفت های فناوری نانو در داروسازی، امکانات نوینی را برای درمان بیماری ها، به ویژه سرطان و سایر بیماری های مزمن فراهم کرده است که انتظار می رود با ادامه تحقیقات، کاربردهای گسترده تر و دقیق تری در آینده ارائه شود.
یومورتالیک ()، که پیش تر با نام های اِگِئه، آیاس، لیِیس یا لایاتسو شناخته می شد، یک شهرستان و بخش در استان آدانا، ترکیه است. مساحت آن ۴۴۷ کیلومتر مربع است و جمعیت آن در سال ۲۰۲۲ برابر با ۱۷٬۶۵۴ نفر بوده است. این شهر بندری در دریای مدیترانه و یک شهر تفریحی است که حدود با شهر آدانا فاصله دارد. جمعیت ثابت شهر یومورتالیک ۵٬۷۳۹ نفر (۲۰۲۲) است، اما در تابستان این رقم به ۳۰ تا ۴۰ هزار نفر می رسد زیرا بسیاری از ساکنان آدانا خانه های تعطیلاتی در اینجا دارند. در فصل تعطیلات، بازدیدکنندگان روزانه بسیاری نیز به این شهر می آیند. یومورتالیک یک منطقه آزاد تجاری بزرگ دارد که محل فعالیت یا ساخت واحدهای تولیدی تا سی شرکت است. حوزه های فعالیت شامل صنایع فراورده های پتروشیمی، الیاف مصنوعی و فولاد است و همچنین برنامه هایی برای ایجاد یک کارخانه کشتی سازی بزرگ وجود دارد. آب دریا در این منطقه پاک است و هنوز فضای آرامی بر این ساحل حکم فرماست، ازاین رو یومورتالیک به عنوان محل گذراندن تعطیلات و آخر هفته برای مردم آدانا و دیگر شهرهای چوکوروا محبوب است. بسیاری برای اقامت در آپارتمان های ساحلی که معمولاً در مجتمع ها ساخته شده اند، به اینج
ا می آیند. همچنین هتل ها و مهمان خانه های کوچکی برای بازدیدکنندگان وجود دارد که می توانند روزها شنا کنند و عصرها در ساحل یا روستا قدم بزنند. ساحل های عمومی چندان از سوی شهرداری نگهداری نمی شوند و گاهی زباله پوشیده اند، اما مجتمع های تفریحی دارای سواحل خصوصی هستند که تمیز نگه داشته می شوند و با پرداخت ورودی اندک روزانه، برای غیربومی ها نیز قابل استفاده اند. چندین ساحل یومورتالیک محل تخم گذاری لاک پشت سرخ هستند. در حقیقت، ساخت وساز زیاد در نوار ساحلی بخشی از مشکل است؛ هرچند شن ها تمیزند، اما لاک پشت ها در این سواحل شلوغ با دیسکوتک های پرنور و موسیقی بلند شبانه، تخم گذاری نمی کنند. حفاظت مناسب از زیستگاه تخم گذاری این لاک پشت های در معرض خطر همچنان مسئله ای حیاتی است. این گونه ها تنها در یومورتالیک، ساحل آکیاتان در قره تاش و ساحل ایزتوزو در دالیان تخم گذاری می کنند. نام «یومورتالیک» نیز در زبان ترکی استانبولی، در معنای دیگر، به «آشیانهٔ تخم» اشاره دارد. علاوه بر گردشگری، زمین های حاصلخیز کشاورزی پشت ساحل نیز نقش مهمی در اقتصاد محلی دارند و گوجه فرنگی، هندوانه و دیگر میوه ها و سبزی ها در این منطقه به وفور تولید م
ی شوند. در نزدیکی یومورتالیک، پایانه نفت و گاز طبیعی بوتاش قرار دارد. این نقطه پایان خط لوله نفت کرکوک–جیهان از شمال عراق است که در دهه ۱۹۷۰ افتتاح شد. همچنین فرآورده های نفتی تصفیه شده از راه دریا از اینجا وارد می شوند. کمی به سمت جنوب غربی، پایانه نفتی خط لوله نفت خام از باکو قرار دارد که در ۲۰۰۶ افتتاح شد. در همان جهت، نیروگاه زغال سنگ سوز ایسکن سوگوزو ساخته شده است. استحکامات. این مکان دارای قلعه های خشکی و دریایی و همچنین یک برج دیده بانی چندضلعی است. دیوار خمیده ای که تنها بخش باقی مانده از قلعه خشکی است، نوک یک شبه جزیره کوچک را می بندد و با بافت قدیمی شهر احاطه شده است. دیوار ساحلی که اکنون از میان رفته و زمانی امتداد ساحل را دنبال می کرد تا کل محوطه را دربر گیرد، تا اواخر سده نوزدهم همچنان دیده می شد. سه برج گرد و یک باروی چندضلعی، همچنین چندین سنگر با روزنه های تیراندازی و دست کم هفت پنجره کنگره دار باقی مانده اند. نقشهٔ اصلی دژ احتمالاً در اواخر دوران باستان طرح ریزی شده، اما بازسازی های گسترده متعلق به دوره آغازین اشغال عثمانی است، زمانی که این مکان به عنوان بندری کوچک برای ناوگان سلیمان یکم استفا
ده می شد. قلعه دریایی که در جزیره ای حدود ۴۰۰ متر شرق ساحل قرار دارد، شامل مجموعه فشرده ای از پنج اتاق است که در یک باروی عظیم و نامنظم جای گرفته اند. به آن، دیوار محافظی بسیار آسیب دیده متصل است که بیشتر جزیره را دربر می گیرد. اتاق های طاقی و محوطه ها احتمالاً محل نگهداری کالاهای تجاری برای ارسال به اروپا بوده اند. هرچند نشانه های مشخصی از پی ریزی های اواخر دوران باستان (مانند شکاف های دم چلچله ای) دیده می شود، اما شیوه سنگ چینی و ساخت وساز قلعه دریایی از نوع معمول پادشاهی ارمنی کیلیکیه است و احتمالاً به بازسازی گزارش شده بندر در سال ۱۲۸۲ میلادی بازمی گردد. برج دیده بانی که ۱٫۵ کیلومتر غرب قلعه خشکی قرار دارد، در میانه سده شانزدهم توسط سلیمان یکم با استفاده از مصالح بازیافتی از شهر باستانی نزدیک ساخته شد. دو طبقه پایینی با طاق های سنگی پوشیده شده اند. روزنه های دیوار در هر سه طبقه، همسان با آن هایی هستند که در دژ عثمانی نزدیک در پایاس وجود دارد. تاریخچه. بندر یومورتالیک پیشینه ای طولانی دارد که دست کم به ۲۰۰۰ پیش از میلاد بازمی گردد. سفال های هیتی های سده هفدهم پیش از میلاد در تپه باستانی زیتون بلی کشف شده ا
ست. این بندر کیلیکیه در خلیج اسکندرون قرار دارد. پوسانیاس از آن با نام اِگِئه (, "آیگِئای") یاد کرده است، و این نام در سکه های آن نیز دیده می شود. در زمان [[استرابون]، شهری کوچک با بندر بود. [[تاسیتوس (تاریخ نگار)|تاسیتوس]] در شرح جنگ میان [[ارمنستان بزرگ]] و [[جمهوری روم]] از یک سو و [[پادشاهی ایبری]] و [[پارت]] از سوی دیگر به اِگِئه اشاره می کند. یک کتیبه یونانی از دوره روم در اینجا کشف شده و در [[آناتولی باستان]] از اهمیت برخوردار بوده است. این شهر بخشی از [[استان های روم]] در [[کیلیکیه]] بود. [[بلیناس حکیم]] (حدود ۱۵ – حدود ۱۰۰ میلادی) تحصیلات اولیه خود را در اِگِئه گذراند، زمانی که این شهر در اوج شکوفایی فرهنگی اش بود. یومورتالیک در آغاز به مسیحیت گروید و هرچند دیگر اسقف نشین نیست، همچنان یک [[عنوان اسقفی افتخاری]] در [[کلیسای کاتولیک]] با نام اِگِئه باقی مانده است. [[قدیسان کوسمان و دامیان]]، دو برادر [[پزشک]]، در متون به عنوان کسانی که در اِگِئه طبابت می کردند و هیچ گاه دستمزدی نمی گرفتند و سرانجام در دوره [[دیوکلتیان]] به [[شهادت در مسیحیت|شهادت ]] رسیدند، یاد شده اند. [[پرونده:AyasMarcoPolo.JPG|بندان