Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ادرم تک فرزند است»" به کارگردانی دانیله لوکتی تبدیل شد. این فیلم در گیشه موفق بود و جایزه ویژه جشنواره کن را از آن خود کرد، اما پناکی به شدت با کارگردان مشاجره کرد زیرا در قسمت دوم فیلم، طرح کتاب تغییر کرده بود. همچنین در سال ۲۰۰۱، مقالات "«سفری برای شهر دوچه»" منتشر شد. در سال ۲۰۰۵، مقالات "«اتوبوس استالین»" منتشر شد. در ژوئن ۲۰۰۶، مجموعه داستان های کوتاه شاو ۱۵۰. داستان هایی از کارخانه ها و محیط اطراف آن منتشر شد. پناکی با لیموها همکاری و شروع به همکاری کرد. نوشته های او همچنین در موضوعات جدید، "میکرو مگا" و ناول روو فرانسه منتشر شده اند. از سال ۲۰۰۷، این نویسنده به همراه "نویسندگان ناشناس" درگیر پروژه ای شد که شامل نوشتن رمان وقایع نگاری هایی از سیاره ای متروکه با مشارکت و همکاری نویسندگان ناشناس بود. همچنین در سال ۲۰۰۷، او به حزب دموکرات پیوست. در سال ۲۰۰۸ مقاله تیر و چکش منتشر شد که در آن او شهرهای بنیان گذار فاشیسم در سراسر ایتالیا را توصیف کرد و موضوع فیلم کوتاه چشمان سبز را برای کارگردان کلمنته پرنارلا نوشت. در ۲ مارس ۲۰۱۰، "رمان «کانال موسولینی»"، رمانی دربارهٔ احیای آگرو پونتینو، منتشر شد. این کتاب
که توسط نویسنده به عنوان «اثری که برای آن به دنیا آمدم» تعریف شده است، در ۲ ژوئیه همان سال برنده شصت و چهارمین دوره جایزه استرگا، "جایزه آکوی تاریخ" به عنوان «رمان تاریخی سال»، جایزه "کتاب سال" و یکی از فینالیست های جایزه پرمیو کامپیولو شد. این رمان مورد تحسین بخش بزرگی از منتقدان قرار گرفت و به صدر جدول فروش صعود کرد. در ۱۴ نوامبر همان سال، او جایزه "آستیا داپلو را" در آستیا دریافت کرد. در ۳ اوت ۲۰۲۱، پناکی بر اثر حمله قلبی در خانه اش در لاتینا درگذشت. لحظاتی قبل از مرگش، او در حال صحبت تلفنی با همسرش بود که ناگهان از حال رفت. همسرش برای کمک پزشکی به آمبولانس زنگ زد. پس از رسیدن به خانه، امدادگران آمبولانس پناکی را مرده یافتند. او ۷۱ سال داشت.
هانس کارل پترلینی (متولد ۱۲ مارس ۱۹۶۱) نویسنده، روزنامه نگار، استاد دانشگاه اتریشی و محقق آموزشی است که اصالتاً اهل تیرول جنوبی (سودتیرول/آلتو آدیگه)، استانی خودمختار و عمدتاً آلمانی زبان در شمال ایتالیا، است. هانس کارل، مانند بیش از دو سوم مردم این استان، زبان مادری اش آلمانی است، زبانی که از نظر تاریخی زبان اکثریت مردم محلی بوده است. برادر بزرگترش، اسکار پترلینی، سیاستمدار است. زندگی نامه. هانس کارل در بوزن/بولزانو متولد شد و به همراه خانواده اش در جنوب تیرول، تنها چند مایل در جنوب بوزن، بزرگ شد. او در مدرسه کلاسیکو لیسئو در بوزن تحصیل کرد و در آنجا ، دیپلم دبیرستان ایتالیایی، را دریافت کرد. پترلینی در سال ۱۹۸۲ روزنامه نگار شد. پس از اولین تجربیاتش در دولومیتن، روزنامه منطقه ای، در مجله خبری هفتگی تیرول جنوبی با دیدگاه های لیبرال در مورد سیاست و اقتصاد مشغول به کار شد و سردبیر آن شد. در سال ۱۹۸۲، پس از انتشار مجموعه ای از گزارش ها در مورد رسوایی های سیاسی احتمالی، تحت فشار سیاسی اخراج شد. پس از آن، او به هوبرتوس چرنین و خانواده لنتش پیوست تا یک مجله خبری رقیب به نام مشخصات تیرول جنوبی تأسیس کنند. پس از شکست
مالی این مجله، مجله سابقش او را به عنوان سردبیر فراخواند و نقش سردبیری خود را بین سال های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۴ از سر گرفت. حرفه روزنامه نگاری او آغاز و کثرت گرایی دنیای رسانه ای تیرول جنوبی را رقم زد، که مدت ها با انحصار قومی مشخص می شد. مضامین ماندگار در نوشته های او شامل تعادل خطرات بین رویارویی خشونت آمیز و همزیستی مسالمت آمیز در تاریخ اخیر تیرول جنوبی، همراه با سؤالات مرتبط با این موضوع بود که چگونه مردم می توانند فراتر از الگوهای فرهنگی سنتی و خصومت های قومی که از زمان الحاق ناخواسته آن به ایتالیا در دهه دوم قرن بیستم، از ویژگی های این منطقه بوده است، رشد کنند. در سال های اولیه قرن بیست و یکم، او اولین کتاب های خود را با مضامین تروریسم تیرول جنوبی و کتاب خود با عنوان «"ما، فرزندان تفویض اختیار تیرول جنوبی» (۲۰۰۳) منتشر کرد". در سال ۲۰۰۴، پترلینی از روزنامه نگاری کناره گیری کرد و از طریق تحصیل و تحقیق در دانشگاه اینسبروک و دانشکده آموزش دانشگاه آزاد بولزانو (بوزن)، ابتدا با تمرکز بر جنبه های روانکاوی و سپس با رویکردهای پدیدارشناختی، به آموزش روی آورد. هدف او بازنگری مضامین نوشته های قبلی اش از منظری آکادمیک تر ب
ود. پایان نامه او با عنوان «انفجار قدرت و بی قدرتی» که با عنوان «مبارزان آزادی روی مبل» منتشر شد، تلاشی برای ارائه دیدگاهی روانکاوانه در مورد حملات تروریستی در تیرول جنوبی بین سال های ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۷ بود. موضوع پایان نامه او «سرزمین مادری/خانه» به عنوان یک مفهوم کلی برای هویت سیاسی در تیرول جنوبی بود که در مقاله انگلیسی با دسترسی آزاد «خانه مادری بین جهان زندگی و روان پریشی دفاعی: یادگیری بین فرهنگی و فراموشی در یک فرهنگ قوم محور: مطالعه طولانی مدت در مورد شکل گیری هویت شوتزن (تیراندازان) جوان» خلاصه شده او مدرک عالی دانشگاهی خود را از اینسبروک برای پایان نامه ای با عنوان «یادگیری و قدرت: الگوهای آموزش و پرورش در مدارس، فرهنگ و سیاست» دریافت کرد و گواهی تدریس مربوط را نیز دریافت نمود. برای سال تحصیلی ۲۰۱۴/۲۰۱۵، کرسی تدریس «علوم تربیتی عمومی و آموزش بین فرهنگی» را در دانشگاه آلپن-آدریا در کلاگنفورت به دست آورد. در سال ۲۰۲۰، او کرسی یونسکو در آموزش شهروندی جهانی در دانشگاه کلاگنفورت تأسیس کرد و خود صاحب آن شد. در سال ۲۰۲۳، تحقیقات خود را در کتاب دسترسی آزاد «تنوع یادگیری» گردآوری کرد که از طرح های هویت قومی تا شهر
وندی جهانی را در بر می گیرد. جدیدترین تمرکز او بر پتانسیل یادگیری تحول آفرین برای جهانی عادلانه تر و برابرتر است. در کتاب «کانون: دموکراسی، شهروندی جهانی زیست محیطی و آموزش دگرگون کننده»، ویرایش شده توسط پاول کار، جینا تِسه و الوی ریواس-سانچز (۲۰۲۳)، پترلینی فصل «احساس جهان» را نوشت و به بررسی پتانسیل ها و معضلات ایجاد همدلی جهانی پرداخت. برای دوره دانشگاهی آموزش شهروندی جهانی (۲۰۱۹–۲۰۲۳)، پترلینی و تیم دوره (یاسمین دونلیک، هایدی گروباوئر، کارین لیبهارت، ورنر وینترشتاینر) جایزه آموزش جهانی را دریافت کردند. او به همراه جَسمین دونلیک، سالنامه مهاجرت و جامعه را ویرایش می کند.
کریستین روکا (متولد ۲۳ ژانویه ۱۹۶۸) روزنامه نگار و وبلاگ نویس ایتالیایی است. او به عنوان نویسنده، نویسنده مقاله "«سفری به سوی بارنی»" (۲۰۱۰) است که سفری به دنیای مردخای ریچلر، نویسنده "«نسخه بارنی»" است. شغل. روکا که در آلکامو، در منطقه سیسیل در جنوب ایتالیا متولد شد، در رشته حقوق از دانشگاه کاتولیک ساکرو کور در میلان فارغ التحصیل شد. پس از آن، فعالیت سیاسی خود را با حزب رادیکال مارکو پانلا و اما بونینو آغاز کرد. در سال ۱۹۹۱، او دستیار پارلمانی پپینو کالدریسی بود. چند سال بعد، از زمان تأسیس، خود را وقف روزنامه نگاری با "ایل فوگلیو" جولیانو فرارا کرد. او همچنین خبرنگار "ایل سول ۲۴ اور" است و در "ونیتی فیر ایتالیا" می نویسد، که عمدتاً به سیاست آمریکا و بین المللی می پردازد. تا دسامبر ۲۰۱۳، او هر یکشنبه یک ستون موسیقی با عنوان "گومالاکا" برای "سول ۲۴ اور" می نوشت و از فوریه ۲۰۱۲ مدیر مجله، ضمیمه ماهانه همان روزنامه است. از سال ۲۰۰۲، او یک وبلاگ روزنامه، "Camilloblog.it"، را اداره می کند که در طبقه بندی بین المللی ویکیو به مقام اول رسیده است. در ۴ اکتبر ۲۰۱۲، روکا در توییتر با ماسیمو بوردین به جدل پرداخت. در طول
پخش رادیویی مطبوعات و رژیم غذایی، بوردین از رفت و آمدهای مکرر روکا با نیکولو پولاری و پیو پمپا در ستاد سیسمی در رابطه با مقالات نوشته شده در مورد پرونده نیجرگیت پرده برداشت. روز بعد، فرارا در "ایل فولیو" در مورد این اختلاف نظر اظهار نظر کرد و گفت که منابع روکا «گزارش های رسمی سنای آمریکا و کمیسیون های مختلف تحقیق بریتانیا در مورد رسوایی های مختلف مرتبط با آن رویداد» بوده است و ملاقات با پولاری و پمپا تنها پس از انتشار مقالات انجام شده است. روزنامه های "لا رپوبلیکا" و "ایل فاتو کووتیدیانو" با نقل از همان مقاله نوشته شده توسط فرارا، از کمپینی برای انتشار اطلاعات نادرست به نفع اداره اطلاعات نظامی ایتالیا علیه نظرسنجی های انجام شده توسط جوزپه داوانزو و کارلو بونینی در مورد نیجرگیت صحبت کردند. از سپتامبر ۲۰۱۹ او سردبیر "لینکیستا" است.
آئورلیو پادوانی (Aurelio Padovani) (پورتیچی، ۲۸ فوریه ۱۸۸۹ - ۱۶ ژوئن ۱۹۲۶) از رهبران اولیه جنبش فاشیست ایتالیا بود. زندگینامه. پادوانی در پورتیچی متولد شد. او در سال ۱۹۱۰ با یک معلم مدرسه ازدواج کرد و از او صاحب شش فرزند شد و شغل دفتری داشت. او که در سن ۱۸ سالگی داوطلبانه به برسالیری پیوسته بود، در طول جنگ ایتالیا و عثمانی و جنگ جهانی اول در هنگ یازدهم خدمت کرد و در نهایت به درجه سروانی رسید. در ۴ آوریل ۱۹۲۰، پادوانی در سازمان فاشیستی بنیتو موسولینی ثبت نام کرد. در سال ۱۹۲۱، پادوانی به عنوان رئیس فاشیست شهر ناپل ظهور کرد. او که شخصیتی کاریزماتیک بود، در دوران حکومتش تعداد ثبت نام ها افزایش یافت و نامزدهای مورد حمایت فاشیست ها در انتخابات ۱۹۲۱ در ناپل به طور نامتناسبی خوب عمل کردند. او در راهپیمایی اکتبر ۱۹۲۲ موسولینی به سمت رم شرکت کرد و پس از آن به سرعت به چهره ای برجسته در جنوب تبدیل شد و به عنوان راس منطقه کامپانیا از اقتدار عالی برخوردار شد. با این حال، به همان سرعت، رقابت ها و تنش های داخلی افزایش یافت. پادوانی از نمایندگان جناح چپ فاشیسم بود و از حزب به خاطر بورژوا شدن بیش از حد به قیمت منافع کارگران ان
تقاد می کرد. او که یک جمهوری خواه قسم خورده بود، همچنین از تمایلات موسولینی به سلطنت ایتالیا بیزار بود. پادوانی همچنین با فراماسونری که موسولینی با آن مخالف بود، مرتبط بود و بنابراین پادوانی مجبور شد در فوریه ۱۹۲۳ از روابط خود با آن سازمان دست بکشد. پادوانی با سازش های سیاسی مانند ادغام با ملی گرایان مخالف بود و چنین اقداماتی را خیانت به ریشه های «انقلابی» فاشیسم می دانست. این امر به ضرر او تمام شد، زیرا ملی گرایان هنوز نفوذ قابل توجهی در روستاها داشتند و یک ملی گرای سابق در منطقه ناپل، پائولو گرکو، دوستان مهمی در تجارت داشت. در 19 مه 1923، پادوانی مجبور به استعفا شد تا گرکو بتواند جای او را بگیرد. پادوانی به اعتراض خود به وفاداری به حزب فاشیست ادامه داد و بعداً دوباره به کار خود بازگشت، هرچند هرگز به مناصب دولتی بازنگشت. شرایط دراماتیک و عجیب پیرامون مرگ او در رسانه های خارجی گزارش شد. او در حالی که برای استقبال از جمعی از تحسین کنندگانش از بالکن خانه اش بیرون می رفت، بالکن به طرز غیرقابل توضیحی فرو ریخت و پادوانی و هشت نفر دیگر را کشت. مدت هاست که گمان می رود این حادثه یک بازی کثیف بوده است، زیرا محبوبیت و
نفوذ پایدار پادوانی احتمالاً منبع ناراحتی موسولینی بود. هزاران نفر برای مراسم تشییع جنازه پادوانی گرد هم آمدند. در سال ۱۹۳۴، میدان سانتا ماریا دگلی آنجلی در ناپل به میدان آئورلیو پادوانی تغییر نام داد و بنای یادبود بزرگی به نام او ساخته شد. پس از جنگ جهانی دوم، نام میدان به میدان قبلی برگردانده شد و بنای یادبود برچیده شد و سرنوشت آن تا سال ۲۰۱۰ که بقایای آن در تونل بوربون پیدا شد، فراموش شد. پادوانی در گورستان پوجورئاله ناپل به خاک سپرده شده است.
آربریش یک گویش از زبان آلبانیایی است که توسط جوامع آلبانی تبار (که به آربریش ها معروفند) در جنوب ایتالیا صحبت می شود. این زبان نمایانگر یک پدیده منحصربه فرد از حفظ زبان در یک بستر زبانی کاملاً متفاوت برای چندین قرن است.نام بومی این زبان ( Arbëresh)به معنای «زبان آلبانیایی ها» است و جزو خانواده زبانی آلبانیایی جنوبی از خانواده زبانی هندواروپایی می باشد.از زبان های خویشاوند این زبان می توان به زبان آلبانیایی مدرن (که در آلبانی و کوزوو صحبت می شود) و زبان آرمنیش (Arvanitika در یونان) اشاره کرد. پراکندگی. محل اصلی پراکندگی این زبان مناطق متعددی در جنوب ایتالیا، به ویژه در کالابریا، سیسیل، پولیا و مولیزه است. تعداد سخنوران. تخمین ها متفاوت است اما حدودا بین ۵۰,۰۰۰ تا ۱۰۰,۰۰۰ نفربه این زبان صحبت می کنند که اکثر آن ها دو زبانه بوده و به ایتالیایی نیز مسلط هستند. وضعیت زبانی. این زبان جزو زبان های در معرض خطر Endangered طبقه بندی می شود، زیرا انتقال زبان به نسل های جوان در حال کاهش است. ریشه شناسی و تاریخچه. زبان آربریش مستقیماً از گویش های آلبانیایی جنوبی توسکی (Tosk)مشتق شده است که توسط مهاجرانی که بین قرن های ۱۵ ت
ا ۱۸ میلادی از آلبانی و بالکان به دلیل تهاجم امپراتوری عثمانی به ایتالیا مهاجرت کردند، به این مناطق آورده شد. حفظ ویژگی های قدیمی: به دلیل انزوای جغرافیایی در جوامع خود در ایتالیا، این زبان بسیاری از ویژگی های آوایی، واژگانی و دستوری آلبانیایی قدیمی را حفظ کرده است که ممکن است در آلبانیایی مدرن تغییر یافته باشند. تأثیرات زبانی: زبان آربریش تحت تأثیر شدید زبان های محلی ایتالیا، به ویژه ایتالیایی و گویش های محلی جنوب ایتالیا، قرار گرفته و واژگان زیادی از این زبان ها وام گرفته است. تنوع گویشی. آربریش یک زبان واحد نیست، بلکه مجموعه ای از گویش ها است که عمدتاً بر اساس منطقه سکونت دسته بندی می شوند. این گویش ها به دو گروه اصلی تقسیم می شوند: گروه شمالی (مانند مقاصد اصلی در مولیزه و بخش هایی از پولیا): این گویش ها تمایل بیشتری به حفظ ویژگی های قدیمی تر دارند. گروه جنوبی (مانند مقاصد در سیسیل و کالابریا): این گویش ها ممکن است تحت تأثیر گویش های محلی جنوب ایتالیا بیشتر تغییر کرده باشند. وضعیت حفاظتی و رسمیت. رسمیت. آربریش در سطح ملی در ایتالیا رسمیت دولتی ندارد، اما تحت حمایت قانونی قانون شماره ۴۸۲/۱۹۹۹ (قانون حفاظت ا
ز زبان های اقلیت تاریخی ایتالیا) قرار گرفته است. تلاش های احیا. سازمان های محلی و خود جامعه آربریش تلاش هایی برای آموزش زبان در مدارس محلی و تولید محتوای رسانه ای (مانند کتاب ها و مستندات) برای حفظ آن انجام می دهند.
جیمز تورنس (۲۸ ژوئیه ۱۸۸۹–۲ ژوئیه ۱۹۴۹) بازیکن و مربی فوتبال اسکاتلندی بود. او به مدت شانزده سال به عنوان مهاجم برای فولام بازی کرد و همچنین دو فصل را در والسال گذراند که از جمله یک فصل به عنوان مربی بود. دوران حرفه ای. او که در سال ۱۹۱۰ از اشفیلد به فولام پیوست، ۱۶ سال را در این باشگاه گذراند و در مجموع ۳۵۵ بازی در لیگ انجام داد و ۳۵ گل به ثمر رساند. او مهاجمی همه کاره بود و در چهار پست تهاجمی مختلف برای فولام بازی می کرد. تقریباً در تمام مدت حضورش در کریون کاتج، این باشگاه در دسته دوم بود و هدایت آن را فیل کلسو بر عهده داشت. اندی داکت از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۶ هدایت این تیم را بر عهده داشت. او در ژوئیه ۱۹۲۶ به والسال رفت و در فصل ۱۹۲۸–۱۹۲۷ جایگزین دیوید اشورث به عنوان سرمربی شد. او پیروزی ۷–۰ مقابل کاونتری سیتی در لیگ دسته سوم جنوب را رقم زد و دیوید فیرهورست و موزز لین را به خدمت گرفت. تورنس چهل بازی لیگ و جام حذفی برای این باشگاه انجام داد و در پایان فصل فلوز پارک را ترک کرد. زندگی شخصی. تورنس در طول جنگ جهانی اول به عنوان سازنده دیگ بخار کشتی در اسکاتلند کار می کرد. او بعداً برای یک شرکت تلفن کار کرد و در ژوئیه
۱۹۴۹ بر اثر سرطان درگذشت.
گروه های رزمی ایتالیایی (به ایتالیایی: Italian Fasces of Combat) (که همچنین به عنوان "گروه های مبارز ایتالیایی" یا "لیگ های مبارز ایتالیایی" ترجمه می شود) یک سازمان فاشیستی ایتالیایی بود که توسط بنیتو موسولینی در سال ۱۹۱۹ ایجاد شد. این سازمان جانشین «گروه های اقدام انقلابی» (Fasci d'Azione Rivoluzionaria) بود و به طور قابل توجهی راست گراتر از سلف خود بود. گروه های رزمی ایتالیایی در سال 1921 در حزب ملی فاشیست بازسازماندهی مجدد شد. «گروه های رزمی ایتالیایی» توسط موسولینی و حامیانش پس از جنگ جهانی اول، در نشستی که در مارس ۱۹۱۹ در میلان برگزار شد، تأسیس شد. این یک سازمان ملی گرای افراطی بود که قصد داشت کهنه سربازان جنگ را از طیف های سیاسی مختلف جذب کند، در ابتدا بدون جهت گیری سیاسی مشخص. این سازمان ارتباط نزدیکی با روزنامه موسولینی، «مردم ایتالیا»، داشت و موسولینی در طول حیات این جنبش به عنوان رهبر (Duce) آن خدمت کرد. پس از نتیجه بسیار ضعیف در انتخابات ایتالیا در سال ۱۹۱۹، که در آن هیچ عضوی از این گروه به هیچ سمتی انتخاب نشد، این سازمان بیشتر به سمت راست گرایش پیدا کرد و به استفاده از خشونت شبه نظامی علیه مخالفان
سیاسی خود، به ویژه اعضای حزب سوسیالیست ایتالیا، شهرت یافت. این گروه با حمایت شبه نظامیان پیراهن سیاه خود و اتحاد سیاسی با دولت جووانی جولیتی و انجمن ملی گرای ایتالیا، توانست برای اولین بار پس از انتخابات ۱۹۲۱ وارد پارلمان ایتالیا شود. در نوامبر همان سال، فاشی ایتالیایی دی کامبتیمنتو ("Fasci Italiani di Combattimento") نام خود را به حزب ملی فاشیست تغییر داد و خود را بازسازی کرد. تاریخچه. پیش زمینه. بنیتو موسولینی در طول جنگ جهانی اول در ارتش سلطنتی ایتالیا جنگید تا اینکه در فوریه ۱۹۱۷ زخمی شد و پس از شش ماه بستری شدن در بیمارستان از ارتش مرخص شد. پس از بازگشت به میلان، موسولینی به سمت سردبیر «مردم ایتالیا»، روزنامه ای که در ابتدا در نوامبر ۱۹۱۴ برای حمایت از ورود ایتالیا به جنگ تأسیس کرده بود، بازگشت. خوانندگان این روزنامه در غیاب او کاهش یافته بود، اما موسولینی با موفقیت این روزنامه را با تمرکز بر تفسیر جنگ احیا کرد. او در پی جلب نظر اعضای سابق و هواداران حزب فاشی د آزیونه ریوولوزیوناریا بود که در سال ۱۹۱۵ تحت رهبری او از فعالان پرشور طرفدار جنگ بودند. موسولینی یک جنبش سیاسی جدید به رهبری جانبازان جنگ را در
نظر داشت، استدلال می کرد که فقط کسانی که برای کشور خود جنگیده اند، برای حکومت کردن مناسب هستند، و خواستار «حکومت مردان در سنگرها» شد که به یک طبقه حاکم جدید، «اشراف فردا» تبدیل شوند. در سال های ۱۹۱۷ و ۱۹۱۸، با ادامه جنگ، موسولینی و روزنامه «مردم ایتالیا» بودجه هنگفتی از تولیدکنندگان بزرگ اسلحه و بازرگانان در میلان دریافت کردند. تاریخدان دنیس مک اسمیت می نویسد: «احتمالاً این جریان پول از سوی شرکت های بزرگ به هیچ وجه بر سیاست های روزنامه او تأثیری نداشته است»، اما دشمنان موسولینی می پرسیدند: «چرا این شرکت ها از چنین روزنامه کوچکی حمایت می کنند، مگر اینکه برای ارائه خدمات باشد؟» در سال ۱۹۱۹، پس از پایان جنگ جهانی اول، پیمان ورسای منجر به تصرف تیرول جنوبی، ترنتینو، ایستریا و تریسته از اتریش-مجارستان توسط ایتالیا شد. ملی گرایان ایتالیایی همچنین خواستار فیوم و منطقه دالماتیا در ساحل دریای آدریاتیک بودند؛ از این رو احساس می کردند که با آنها ناعادلانه رفتار شده و از یک «پیروزی ناقص» سخن می گفتند. نیروهای ویژه ایتالیایی از جنگ، معروف به آردیتی، از مشکلات ایتالیا عصبانی بودند. موسولینی با آنها همدردی می کرد و ادعا می ک
رد که تجربیات جنگی آنها را به اشتراک گذاشته است. از این رو آنها به جنبش او پیوستند و در نهایت به "Squadrismo" تبدیل شدند. موسولینی در سال ۱۹۱۹ از روزنامه خود برای حمایت از ترکیبی التقاطی از پیشنهادهای «دراماتیک و چشم نواز» که از دیدگاه های طیف های سیاسی مختلف الهام گرفته شده بود، استفاده کرد، زیرا او «بسیار بیشتر به تاکتیک ها اهمیت می داد تا ایده ها» و متوجه شد که تناقض خوانندگانش را آزار نمی دهد. موسولینی در این زمان «به ترتیب به عنوان قهرمان لیگ و سپس ملی گرا، به عنوان سوسیالیست و سپس محافظه کار، به عنوان سلطنت طلب و سپس جمهوری خواه ظاهر می شد» و فعالانه آرزو داشت تمام گزینه های سیاسی خود را باز نگه دارد. تاسیس «گروه های رزمی فاشی». موسولینی و گروهی متشکل از پنجاه تا دویست نفر از هوادارانش گروه های رزمی ایتالیایی را تأسیس کردند که در 23 مارس 1919 در سالنی که توسط بازرگانان میلانی در میدان سن سپولکرو فراهم شده بود، گرد هم آمدند. در مورد اینکه این سازمان جدید رسماً نماینده چه چیزی بود، سردرگمی زیادی وجود داشت. به طور کلی، مواضع آن اساساً با مواضع فاشیسم بعدی متفاوت بود، زیرا فاشیای اولیه مخالفت خود را با سانس
ور، نظامی گری و دیکتاتوری اعلام می کرد. موسولینی نوشت که «ما بیش از هر چیز آزادی خواه هستیم و آزادی را برای همه، حتی برای دشمنانمان، دوست داریم.». در همان زمان، او همچنین گفت که آزادی اندیشه و بیان از «والاترین مظاهر تمدن بشری» هستند. موسولینی در جلسه ۲۳ مارس ۱۹۱۹ دو سخنرانی ایراد کرد که شامل مجموعه ای از پیشنهادهای کلی بود که برای جلب نظر چپ گرایان و راست گرایان در نظر گرفته شده بود. برای چپ گرایان، پیشنهادهایی برای تبدیل ایتالیا به یک جمهوری مبتنی بر حق رأی برابر برای هر دو جنس (در آن زمان فقط مردان می توانستند رأی دهند)، برگزاری همه پرسی، لغو سنا و حذف تمام عناوین مبتنی بر کاست یا طبقه و موارد دیگر وجود داشت. برای راست گرایان، موسولینی ادعاهای ناسیونالیستی بر سر فیومه و دالماتیا را تأیید کرد و فاشی ها پیشنهاد دادند که دولت از عرصه کسب و کار خارج شود و بخش های بزرگی از اقتصاد از کنترل عمومی به کنترل خصوصی منتقل شود. "مانیفست گروه های رزمی ایتالیایی" روز بعد در روزنامه موسولینی، ایل پوپولو دیتالیا، که ارتباط نزدیکی با آن داشت، منتشر شد. با این حال، "مردم ایتالیا" روزنامه رسمی فاشی نبود و همیشه سازمانی جدا از
آن باقی ماند؛ نشریه رسمی این جنبش، روزنامه هفتگی ایل فاچو ("Il Fascio") بود که مدتی بعد، زمانی که انتشار آن از نظر مالی مقرون به صرفه شد، تأسیس شد. کمی پس از تأسیس، فاشی ایتالیایی دی کامبتیمنتو (Fasci Italiani di Combattimento) شروع به خشونت سیاسی علیه دشمنان خود کرد. در 15 آوریل 1919، دفاتر و تجهیزات چاپ روزنامه اصلی سوسیالیستی، "آوانتی!"، توسط گروهی از فاشیست ها به رهبری مارینتی و فروچو وکی مورد حمله و تخریب قرار گرفت. موسولینی خود مسئولیت این حمله را بر عهده نگرفت، اما از آن دفاع کرد و آن را «اولین دستاورد مادی انقلاب فاشیستی» دانست. در 9 و 10 اکتبر، اولین کنگره در فلورانس برگزار شد. در نوامبر ۱۹۱۹، انتخابات پارلمانی در ایتالیا برگزار شد. حزب فاشیست ایتالیا به هر یک از شاخه های محلی خود اجازه داد تا به هر نحوی که صلاح می داند، به انتخابات نزدیک شود. بسیاری از شاخه های محلی برنامه انتخاباتی خود را تعیین کردند و برخی به شدت به راست متمایل شدند، اگرچه موسولینی و شاخه میلان او یک برنامه چپ گرایانه و ضد روحانیت ارائه دادند. این تلاشی برای جلب آرا از سوسیالیست ها بود، اما زمانی که موسولینی و حزبش کمتر از ۵۰۰۰ ر
أی کسب کردند، در مقایسه با ۱۹۰۰۰۰ رأی سوسیالیست ها تنها در میلان، به یک فاجعه انتخاباتی تبدیل شد. نتیجه انتخابات چنان ناامیدکننده بود که حتی در روستای زادگاه موسولینی، پره داپیو، حتی یک نفر هم به او رأی نداد. در یک مراسم تشییع جنازه ساختگی پس از انتخابات، اعضای حزب سوسیالیست ایتالیا تابوتی را که نام موسولینی بر آن بود، حمل کردند و آن را از مقابل آپارتمان او عبور دادند تا نمادی از پایان دوران سیاسی او باشد. تغییر جهت و صعود. پس از نتایج فاجعه بار انتخابات نوامبر ۱۹۱۹، تعداد اعضای فاشی ها کاهش یافت و تا پایان سال کمتر از ۴۰۰۰ عضو باقی ماندند. موسولینی برای مدت کوتاهی به ترک سیاست، مهاجرت از ایتالیا و دنبال کردن حرفه داستان نویسی فکر کرد.[ با این حال، خیلی زود مشخص شد که پارلمان تازه انتخاب شده قادر به تشکیل هیچ ائتلافی برای تشکیل دولت نیست. بزرگترین حزب، سوسیالیست ها بودند، وضعیتی که محافظه کاران را نگران کرد و آنها را وادار کرد تا به دنبال متحدان سیاسی جدیدی برای جلوگیری از هرگونه دولت سوسیالیستی بالقوه باشند. موسولینی فرصتی را برای تغییر جهت فاشی ها به سمت اتحاد با راست سیاسی سنتی دید و تصمیم گرفت در سیاست با
قی بماند. موسولینی و فاشی ها از طریق یک کمپین روزنامه ای به نفع افزایش تسلیحات و افزایش ناوگان تجاری، یارانه های جدیدی از گروه های تجاری دریافت کردند. آنها همچنین حمایت خود را از به قدرت رسیدن گابریل دانونزیو در شهر فیوم اعلام کردند و از مردم برای حمایت از دانونزیو کمک مالی خواستند. این پول هرگز به دانونزیو نرسید و توسط فاشی ها برای اهداف خودشان مصادره شد. در طول دوسالانه ی سرخ (Biennio Rosso)، در تابستان 1920، موجی از اعتصابات و اشغال کارخانه ها توسط کارگران سوسیالیست، صنعتگران و زمین داران را بیشتر ترغیب کرد تا از جنبش فاشیستی حمایت مالی کنند. فاشی ها شاخه های جدیدی را در سراسر کشور تأسیس کردند و شبه نظامیان شبه نظامی خود را که به پیراهن سیاه معروف بودند، به شدت گسترش دادند. آنها به بهانه ی نجات کشور از کمونیسم، موجی از خشونت را در زمستان 1920-1921 آغاز کردند. تا پاییز ۱۹۲۰، فاشیست ها تمرکز خود را به روستاها معطوف کرده بودند، جایی که خود را مصمم ترین مخالف سوسیالیست ها و تنها کسانی که مایل به انجام اعمال خشونت آمیز بودند، معرفی می کردند. فاشیست ها به شدت از روستاها نیرو جذب می کردند و عضویت آنها در هفت ماه
آخر سال ۱۹۲۰ ده برابر شد. آنها به طور فزاینده ای از جوخه هایی که تا حدودی از کهنه سربازان نظامی تشکیل شده بودند و اغلب توسط افسران سابق ارتش رهبری می شدند، برای انجام «عملیات های تنبیهی» جهت غارت مقرهای سوسیالیست ها و از هم پاشیدن اتحادیه های کارگری استفاده می کردند. خود موسولینی در این زمان کنترل نسبتاً کمی بر جوخه های مسلح فاشیستی داشت، اما از آنها برای نشان دادن قدرت خود در میز مذاکره با سایر احزاب سیاسی استفاده می کرد. برای انتخابات ماه مه 1921، فاشی ها با دولت جووانی جولیتی وارد ائتلاف شدند، که معتقد بود می تواند از آنها علیه سوسیالیست ها و حزب کمونیست تازه تأسیس ایتالیا استفاده کند. ائتلاف به رهبری جولیتی، بلوک ملی نامیده شد و موسولینی فاشی خود را به عنوان نماینده "جناح راست افراطی" این گروه معرفی کرد. این اولین باری بود که او خود را در جناح راست افراطی معرفی می کرد. او شروع به صحبت در مورد ایتالیایی ها به عنوان نژاد برتر کرد و گفت که "سیاست خارجی فاشیست در کلمات "امپریالیسم" و "توسعه ملی" خلاصه می شود.". انتخابات در فضایی خشونت آمیز برگزار شد. از آنجایی که فاشیست ها اکنون در ائتلاف با دولت بودند، به آن
ها اجازه داده شد تا قانون را زیر پا بگذارند و مخالفان خود را با مصونیت از مجازات مرعوب کنند. پلیس گاهی اوقات کامیون های آنها را به سمت جوخه های فاشیستی کند می کرد، واحدهای ارتش گاهی به آنها سلاح می دادند و قضات معمولاً آنها را از اتهامات وارده علیه خود بی گناه تشخیص می دادند. برخی از مناطق کشور تا روز انتخابات تحت کنترل مؤثر فاشیست ها بودند. در نتیجه، گروه های رزمی ایتالیایی نتیجه انتخاباتی بسیار بهتری نسبت به سال 1919 داشت، اما هنوز تنها 7٪ آرا و 35 کرسی در پارلمان (از مجموع 535 کرسی) را به دست آورد. انجمن ملی گرای ایتالیایی طرفدار فاشیسم 10 کرسی را به دست آورد. اگرچه تعداد فاشیست ها در پارلمان کم بود، اما یکی از نمایندگان فاشیست منتخب، خود موسولینی بود و این به او بستری برای افزایش وجهه عمومی اش و اعمال نفوذ بیشتر بر رهبران منطقه ای و محلی فاشی می داد. همچنین به او مصونیت از پیگرد قانونی می داد، که مهم بود زیرا یک پرونده جنایی علیه او در جریان بود.: 43–44 چند ماه بعد، موسولینی تصمیم گرفت حزب نسبتاً غیرمتمرکز گروه های رزمی ایتالیایی را به یک حزب سیاسی سازمان یافته تر تحت کنترل خود تبدیل کند. بنابراین، در نوا
مبر 1921، فاشی به حزب ملی فاشیست تغییر نام داد و سازماندهی مجدد شد.
رضا سیاه مشته ای (زادهٔ ۳۱ تیر ۱۳۸۶) ووشوکار ایرانی در فرم دائوشو است. وی از سال ۱۳۹۶ به عضویت تیم ملی ووشو ایران درآمد و در مسابقات بین المللی مختلفی شرکت کرده است. از مهم ترین دستاوردهای وی می توان به کسب مدال نقره در مسابقات قهرمانی آسیایی ۲۰۲۵ در چین اشاره کرد. زندگی نامه و تحصیلات. رضا سیاه مشته ای در تاریخ ۳۱ تیر ۱۳۸۶ در تنکابن متولد شد. وی از سنین نوجوانی به ورزش ووشو علاقه مند شد و تحت نظر مربی تیم ملی احسان پیغمبری و مربی سازنده حامد سیاه مشته ای کار خود را آغاز کرد. دوران حرفه ای. رضا سیاه مشته ای از سال ۱۳۹۶ به عضویت تیم ملی ووشو ایران درآمد و در مسابقات ملی و بین المللی مختلفی شرکت کرد. وی در فرم دائوشو تخصص دارد و در این زمینه موفقیت های زیادی کسب کرده است. از جمله افتخارات بین المللی وی: مدال نقره مسابقات قهرمانی آسیایی ۲۰۲۵ در چین، شهر جیانگ یین.