Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شوروی تا پایان جنگ جهانی دوم نداشت. در طول جنگ، دولت هلند در تبعید بود. در طول جنگ جهانی دوم، ۲۵٬۰۰۰ داوطلب هلندی به وافن-اس اس پیوستند و در جبهه شرقی (جنگ جهانی دوم) علیه اتحاد جماهیر شوروی جنگیدند. آن ها توسط دولت در تبعید حمایت نشدند. در طول جنگ سرد. در طول جنگ سرد، هر دولت هلندی اتحاد جماهیر شوروی و پیمان ورشو را به عنوان تهدیدی برای امنیت خود تلقی می کرد و به طور محکم به بلوک غرب و سازمان های طرفدار سرمایه داری پیوست. فدراسیون روسیه. با توجه به اینکه هلند عضو اتحادیه اروپا است، روابط بین روسیه و هلند به روابط روسیه و اتحادیه اروپا وابسته است. در اکتبر ۲۰۱۱، رئیس جمهور دمیتری مدودف با نخست وزیر هلند مارک روته در کرملین مسکو دیدار کرد تا دربارهٔ روابط دوجانبه گفتگو کنند. علاوه بر تجارت و سیاست، نفوذ هلندی ها در فوتبال در روسیه نیز مشهود بوده است، به طوری که گاس هیدینک (۲۰۰۶–۲۰۱۰) و دیک ادووکات (۲۰۱۰–۲۰۱۲) به عنوان سرمربیان تیم ملی فوتبال روسیه فعالیت کرده اند. بسیاری از بازیکنان فوتبال هلندی در لیگ برتر فوتبال روسیه بازی کرده اند، از جمله کویینسی پرومس، الکساندر بوتنر، گوس تیل، لورنزو ابسیلیو، تونی ویلهنا
و رویستون درنته. به همین ترتیب، بسیاری از روس ها در لیگ دسته اول فوتبال هلند بازی کرده اند، مانند ایگور کورنیف، Sergei Temryukov، دمیتری بولیکین و Denis Klyuyev. بسیاری از ورزشکاران روس نیز در لیگ های ورزشی مختلف هلند بازی کرده اند و بالعکس. در سال ۲۰۱۳ مجموعه ای از فعالیت های فرهنگی در هلند و روسیه برگزار شد تا چهارصدمین سالگرد روابط دیپلماتیک جشن گرفته شود. رئیس جمهور روسیه ولادیمیر پوتین از آمستردام دیدار کرد. در اکتبر ۲۰۱۳ روابط بین دو کشور به دلیل بازداشت گروهی از فعالان صلح سبز در اعتراض به سکوی نفتی آرکتیک متعلق به گازپروم تنش یافت. در ۹ اکتبر، مشاور وزیر دیپلماتیک، دیمیتری بورودین، در سفارت روسیه در لاهه بازداشت شد به اتهام سوءاستفاده از فرزندانش. وزیر امور خارجه هلند Frans Timmermans بعداً برای نقض کنوانسیون وین درباره روابط دیپلماتیک عذرخواهی کرد. سپس، در ۱۵ اکتبر، دیپلمات هلندی، اونو الدرن بوش، در آپارتمان خود در مسکو توسط دو مرد که خود را برق کار معرفی کرده بودند، مورد حمله فیزیکی قرار گرفت. در طول المپیک زمستانی ۲۰۱۴، ولادیمیر پوتین از Holland Heineken House دیدار کرد و با ویلم-آلکساندر هلند نوش
یدنی نوشید. از مارس ۲۰۱۴، هلند در تحریم های بین المللی در طول جنگ روسیه و اوکراین مشارکت داشت. در اوت ۲۰۱۴، روسیه تحریم متقابلی بر محصولات کشاورزی اتحادیه اروپا اعمال کرد. روابط بیش از پیش تنش یافت وقتی پرواز شماره ۱۷ هواپیمایی مالزی که حامل ۱۹۳ شهروند هلندی بود، در ژوئیه ۲۰۱۴ توسط سامانه موشکی BUK بر فراز شرق اوکراین سرنگون شد. چند سال بعد، دادگاه هلند دو روس و یک اوکراینی را محکوم کرد. احتمالاً این افراد مجازات خود را تحمل نخواهند کرد. پس از حمله روسیه به اوکراین در ۲۰۲۲، هلند به عنوان یکی از کشورهای اتحادیه اروپا، تحریم های اقتصادی گسترده ای علیه روسیه اعمال کرد و روسیه تمامی کشورهای اتحادیه اروپا از جمله هلند را در فهرست «فهرست کشورهای غیردوست» قرار داد. هلند در بهار ۲۰۲۲ مانند دیگر کشورها، تعدادی از دیپلمات های روسیه را به عنوان "Persona non grata" اعلام کرد. در مه ۲۰۲۴، وزیر امور خارجه هلند هانکه برونس اسلات اعلام کرد که اگر اوکراین از جنگنده های جنرال داینامیکس اف-۱۶ فایتینگ فالکن تأمین شده توسط هلند برای حملات به اهداف نظامی روسیه استفاده کند، هلند مخالفتی نخواهد داشت. هلند فعالانه از دولت اوکراین از
طریق تأمین مالی نظامی و اقدامات دیپلماتیک حمایت می کند. تجارت. بین سال های ۱۹۹۵ تا ۲۰۲۱، صادرات روسیه به هلند به طور متوسط ۱۴٫۴٪ در سال افزایش یافته است. در سال ۲۰۲۱، عدم توازن تجاری وجود داشت و هلند ۳۹ میلیارد دلار از روسیه واردات داشت، عمدتاً نفت خام و تصفیه شده، در حالی که صادرات آن تنها ۷٫۸ میلیارد دلار بود. در سال های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳، اتحادیه اروپا تحریم هایی بر واردات نفت و گاز روسیه اعمال کرد که هلند از آن پیروی کرده و این امر به کاهش قابل توجه عدم توازن تجاری با روسیه کمک خواهد کرد. هلند منابع جایگزین برای واردات پتروشیمی و توسعه انرژی های تجدیدپذیر در نظر گرفته است.
روابط مجارستان و روسیه () به روابط دو جانبه و دیپلماسی میان دو کشور، مجارستان و روسیه اشاره دارد. مجارستان دارای سفارت در مسکو و دو کنسولگری کل (در سن پترزبورگ و یکاترینبورگ) است. روسیه نیز سفارتی در بوداپست و کنسولگری کل در دبرتسن دارد. هر دو کشور عضو کامل سازمان امنیت و همکاری اروپا هستند. مجارستان به شدت به منابع انرژی وارداتی از روسیه وابسته است. در زمینه جنگ جاری روسیه و اوکراین، ویکتور اوربان، نخست وزیر طولانی مدت مجارستان، به عنوان طرفدار پوتین توصیف شده است. در طول جنگ جهانی دوم، ارتش شوروی مجارستان را اشغال کرد و در سال ۱۹۴۸، اتحاد جماهیر شوروی کنترل کامل کشور را در دست گرفت. مجارستان بخشی از اتحاد نظامی پیمان ورشو و اتحادیه اقتصادی کمکان شد. روابط بین دو کشور در سال ۱۹۵۶ به دلیل مداخله نظامی شوروی در انقلاب ۱۹۵۶ مجارستان دچار تنش شد. مجارستان دولت کمونیست خود را در جریان انقلاب های ۱۹۸۹ برکنار کرد و روابط دیپلماتیک با روسیه پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ از سر گرفته شد. تاریخچه. در قرن سیزدهم، یک راهب دومینیکن مجاری به نام جولیان برای جستجوی سرزمین اجدادی مجارها به شرق سفر کرد. در جریا
ن و پس از شورش نوامبر ۱۸۳۰–۱۸۳۱ در لهستان علیه روسیه، شهرستان ها و پارلمان مجارستان از قیام لهستان حمایت کردند. انقلاب ۱۸۴۸ مجارستان تحت رهبری لایوش کشوت از سال ۱۸۴۸ تا ۱۸۴۹ حمایت گسترده ای در سراسر مجارستان کسب کرد. امپراتور جوان اتریش فرانتس یوزف یکم از تزار نیکلای یکم درخواست کمک کرد. او نیروی بزرگی که در پادشاهی لهستان (۱۸۱۵–۱۹۱۵) تحت کنترل روسیه مستقر بود فرستاد و شورش را سرکوب کرد. با این حال، مداخله نظامی در میان سربازان عادی و افسران لیبرال ارتش روسیه محبوبیت نداشت و شدیداً توسط دموکرات هایی مانند آلکساندر هرتسن و نیکلای چرنیشفسکی مورد انتقاد قرار گرفت. چند صد داوطلب مجاری در قیام ژانویه ۱۸۶۳–۱۸۶۴ علیه روسیه در کنار لهستانی ها جنگیدند، و گروه بزرگی از داوطلبان خارجی را تشکیل دادند. مجارستان و اتحاد جماهیر شوروی. مجارستان در طول جنگ جهانی دوم متحد آلمان بود. هنگامی که آلمان در سال ۱۹۴۱ به اتحاد جماهیر شوروی اعلان جنگ داد، مجارستان تلاش کرد بی طرف باقی بماند. با وقوع حادثه جنجالی بمباران کاسا، دولت به سرعت اعلام کرد که وضعیت جنگ بین مجارستان و اتحاد جماهیر شوروی برقرار است، بدون آنکه موافقت پارلمان را د
ریافت کند. جمهوری خلق مجارستان () نام رسمی دولت مجارستان از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۸۹ در دوران کمونیستی تحت کنترل اتحاد جماهیر شوروی بود. پس از اشغال مجارستان توسط شوروی، شوروی ها سیستمی پلیسی ایجاد کردند که از طریق زور مستقیم و تبلیغات تمام مخالفان را تحت پیگرد قرار می داد، با این امید که این اقدامات به پیروزی کمونیست ها در انتخابات ۱۹۴۶ منجر شود. با وجود این تلاش ها، حزب کمونیست مجارستان در انتخابات در جایگاه سوم قرار گرفت و شوروی ها سال بعد مستقیماً دولت دست نشانده ای را تحمیل کردند. چند سال بعد صرف تثبیت قدرت شد و از طریق پلیس مخفی آوش، مخالفت های سیاسی را با تهدید، اتهامات جعلی، زندان و شکنجه سرکوب کردند. شدیدترین سرکوب ها تحت حکومت ماتیاش راکوشی رخ داد. در اوج حکومت او، راکوشی کیش شخصیت قوی ای ایجاد کرد. با لقب «قاتل کچل»، راکوشی برنامه های سیاسی و اقتصادی استالینیسم را تقلید کرد، که باعث شد مجارستان یکی از سخت ترین دیکتاتوری های اروپا را تجربه کند. او خود را «بهترین شاگرد مجاری استالین» و «بهترین شاگرد استالین» توصیف می کرد. پس از گزارش "گزارش محرمانه خروشچف" نیکیتا خروشچف که کیش شخصیت استالین را محکوم کرد، راک
وشی نهایتاً از قدرت برکنار شد و به جای او ایمره نادی اصلاح طلب که تلاش کرد مجارستان را از بلوک شوروی خارج کند، منصوب شد. این اقدام به انقلاب ۱۹۵۶ مجارستان انجامید که به شدت توسط شوروی سرکوب شد. پس از انقلاب ناموفق، شوروی ها یانوش کادار را به عنوان رهبر مجارستان برگزیدند. پس از دوره ای اولیه از سرکوب انقلابیون، کادار نوعی کمونیسم معتدل تر را اجرا کرد که آن را "Goulash Communism" نامید. او تا سال ۱۹۸۸ حکومت کرد و درست پیش از انقلابی که کمونیسم در مجارستان را پایان داد، از قدرت برکنار شد. مجارستان و فدراسیون روسیه. ۱۹۹۱–۲۰۰۲. پس از سال ۱۹۹۱، روابط مجارستان و روسیه بهبود یافت، اما در چارچوب تعهد روزافزون مجارستان به ناتو بود. مجارستان از سال ۱۹۹۴ تحت نخست وزیری دیولا هورن در برنامه مشارکت برای صلح ناتو شرکت کرد و در سال ۱۹۹۹ در دوره نخست وزیری اول ویکتور اوربان عضو کامل ناتو شد. در سال ۱۹۹۴، در دوران دولت بروس، مجارستان و روسیه توافقنامه ای دربارهٔ مدیریت بدهی های بین المللی بین اتحاد جماهیر شوروی و مجارستان امضا کردند. در سال ۱۹۹۵، در دوران دولت هورن، رهبران دو کشور دوباره دیدار کردند تا روند تصویب توافقات قبلی
را بررسی کرده و توافقنامه ای دربارهٔ تقویت سرمایه گذاری های خارجی دوجانبه امضا کنند. تا زمان دولت مدگیشی، دیدار مهم دیگری بین رهبران روسیه و مجارستان انجام نشد. حرکت اوربان به سمت روسیه. تاریخچه نشان می دهد که ویکتور اوربان در گذشته به شدت ضدروسی بود. او سیاست خارجی فرنتس جورچانی را که بیش از حد به روسیه متمایل می دانست، شدیداً نقد می کرد. در سال ۲۰۰۷ او اظهار داشت که مجارستان باید در برابر کشورهایی مانند چین و روسیه سیاست های حمایت گرایانه اتخاذ کند، زیرا با وجود اینکه آن ها کشورهای سرمایه داری هستند، اما هنوز اقتدارگرا باقی مانده اند. بر اساس برخی گزارش ها، دیدگاه های اوربان در زمینه ژئوپولیتیک پس از بحران مالی ۲۰۰۸ تغییر کرد، زیرا او دریافت که وضعیت غالب ایالات متحده آمریکا در سیاست جهانی پایدار نخواهد ماند و جهان چندقطبی با رقابت روسیه و چین در برابر آمریکا به هنجار تبدیل خواهد شد. پس از تغییر مواضعش از ضدروسی قوی، اوربان بارها بر اهمیت کشورهای قدرتمند شرقی تأکید کرد و در یک سخنرانی در سال ۲۰۲۴ اعلام کرد که یک نظم جهانی جدید در حال شکل گیری است. در سال ۲۰۱۰، نخست وزیر ویکتور اوربان برنامه روابط خارجی خود،
تحت عنوان «سیاست گشودگی به شرق» را اعلام کرد. این برنامه که در مخالفت با اتحادهای غربی مجارستان مانند اتحادیه اروپا و ناتو ایجاد شده بود، به شدت روسیه را به عنوان یک متحد بالقوه در اولویت قرار داد و تلاش هایی برای تثبیت این رابطه بین سال های ۲۰۱۳–۲۰۱۴ انجام شد. یکی از نمونه های مهم این سیاست، توافق دوجانبه بین دو کشور دربارهٔ نیروگاه هسته ای پاکش در مجارستان است که نگرانی هایی دربارهٔ وابستگی مالی بلندمدت مجارستان به روسیه ایجاد کرد. پس از جنگ روسیه و اوکراین در سال ۲۰۱۴، نخست وزیر ویکتور اوربان از اعمال تحریم های بین المللی در طول جنگ روسیه و اوکراین خودداری کرد، با وجود فشار اتحادیه اروپا. این امر باعث شد مقامات اتحادیه اروپا و ناتو مجارستان را به عنوان «اسب تروآ» متهم کنند که در نهایت به نفع روسیه عمل می کند. در سال های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۷، ولادیمیر پوتین به بوداپست سفر کرد تا با اوربان دربارهٔ روابط دوجانبه دیدار کند. در مه ۲۰۱۹، به دلیل نگرانی از روابط نزدیک مجارستان با چین و روسیه، دولت ترامپ از اوربان در واشینگتن دی.سی. استقبال کرد، که این امر با انتقاداتی از سوی اتحادیه اروپا و سازمان ملل همراه شد.
روابط یونان و روسیه () روابط دوجانبه بین یونان و روسیه است. این دو کشور برای اولین بار در سال ۱۸۲۸ روابط دیپلماتیک برقرار کردند. یونان و روسیه هر دو عضو سازمان ها و توافق های بین المللی از جمله سازمان ملل متحد، سازمان امنیت و همکاری اروپا و سازمان همکاری اقتصادی دریای سیاه هستند. روابط بین دولت های دو کشور پس از الحاق کریمه توسط فدراسیون روسیه در سال ۲۰۱۴ تیره شد، زمانی که یونان دخالت روسیه را محکوم کرد و از به رسمیت شناختن جمهوری کریمه به عنوان بخشی از روسیه خودداری نمود. در تابستان ۲۰۱۸، روابط بیش از پیش وخیم شد. پس از حمله روسیه به اوکراین، روابط سیاسی به پایین ترین سطح تاریخی خود از زمان استقلال یونان رسید. پیش از حمله روسیه به اوکراین، مردم یونان در مورد روسیه نظرات متفاوتی داشتند. یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۸ نشان داد که ۵۲٪ دیدگاه مثبتی نسبت به روسیه داشتند. با این حال، حمله روسیه به اوکراین تصویر روسیه در یونان را به شدت تخریب کرد. تا سال ۲۰۲۴، تنها ۲۸٪ یونانی ها نظر مثبت و ۷۰٪ نظر منفی نسبت به روسیه دارند. یونان دارای سفارت یونان در مسکو و سه کنسولگری کل: در مسکو، در سنت پترزبورگ و در نووروسیسک است. روسیه
دارای سفارت در آتن و یک کنسولگری کل در سالونیک است. تاریخچه. پیش زمینه. یونانیان پونتیک به طور تاریخی در ساحل شمالی دریای سیاه و شبه جزیره کریمه سکونت داشتند که این منطقه در نیمه دوم قرن هجدهم به امپراتوری روسیه پیوست. در سال های اولیه روس کی یف، ولادیمیر کبیر از آنچه اکنون روسیه و اوکراین است، مأموران مختلفی برای مطالعه ادیان مختلف اعزام کرد تا دینی مناسب کشور و به ویژه برای خود بیابد. یکی از این مأموران به امپراتوری بیزانس سفر کرد و با مسیحیت ارتدکس شرقی که در یونان مدرن امروزی اجرا می شد، آشنا شد و آن را توصیف کرد به عنوان بهشت بر خشکی. این آغاز اولین پیوندها و شباهت های فرهنگی بین روسیه و یونان بود. روسیه پیش و در طول جنگ استقلال یونان که در ۱۸۲۱ آغاز شد، از یونانی ها در برابر امپراتوری عثمانی حمایت کرد. ایوانیس کاپودیستریاس، اولین فرماندار جمهوری اول یونان، پیش از آن به عنوان وزیر امور خارجه (روسیه) خدمت کرده بود. امپراتوری روسیه در ۶ سپتامبر ۱۸۲۸ روابط دیپلماتیک با دولت یونان برقرار کرد. دومین ملکه یونان مدرن، اولگا کنستانتینوای روسیه، نوه نیکلای یکم بود. پادشاهی یونان و امپراتوری روسیه در طول جنگ جهانی
اول علیه قدرت های مرکزی برای متفقین جنگیدند و یونان در جنگ جهانی دوم و اتحاد جماهیر شوروی علیه محور قدرت ها وارد جنگ شدند. در پاییز سال ۱۹۲۰، روسیه شوروی پس از امضای پیمان مسکو (۱۹۲۱) با دولت ملی مجلس بزرگ در مارس ۱۹۲۱، شروع به ارائه کمک های مادی، از جمله طلا و اسلحه، به رژیم مصطفی کمال آتاترک در آنکارا کرد و بدین ترتیب نقش مهمی در موفقیت های نظامی او در جنگ یونان و ترکیه (۱۹۲۲–۱۹۱۹) در آسیای صغیر ایفا نمود، که در نتیجه آن، نسل کشی یونانیان در سال ۱۹۲۲ به پایان رسید. اتحاد جماهیر شوروی و پادشاهی یونان در ۸ مارس ۱۹۲۴ روابط دیپلماتیک برقرار کردند. روابط رسمی در دهه ۱۹۳۰ سرد بود، به ویژه در دوران رژیم اقتدارگرایانه و سرسختانه ضدکمونیستی ایوانیس متاکساس، نخست وزیر یونان. توافق درصدها که بین ژوزف استالین و وینستون چرچیل در مسکو در اکتبر ۱۹۴۴ بسته شد و یونان را در حوزه نفوذ بریتانیا قرار داد، منجر به عدم دخالت شوروی در حمایت از آزادسازی یونان در آتن در دسامبر ۱۹۴۴ شد، که با کمک بریتانیا سرکوب گردید و همچنین به دلیل امتناع استالین از ارائه کمک ملموس به کمونیست های یونان در جریان جنگ داخلی یونان که در اکتبر ۱۹۴۹ شکس
ت خوردند. اکثر یونانیان قومی ساکن کریمه و دیگر مناطق نزدیک به دریای سیاه در اتحاد جماهیر شوروی در دهه ۱۹۴۰ به شرق کشور تبعید شدند. تعداد قابل توجهی از یونانیان شوروی، به ویژه ساکنان جمهوری شوروی سوسیالیستی قزاقستان و دیگر جمهوری های آسیای مرکزی شوروی، در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰، درست پیش از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، به یونان مهاجرت کردند. به گفته مقامات اطلاعاتی غربی، جامعه و ساختار سیاسی یونان به شدت توسط سازمان های شوروی و بعدها سازمان های اطلاعاتی روسیه نفوذ شده است. مناقشه دیپلماتیک ۲۰۱۸. در اوایل ژوئیه ۲۰۱۸، دولت یونان دو دیپلمات روس را اخراج و ورود دو دیپلمات دیگر را به کشور ممنوع کرد و آنان را به تلاش برای تضعیف امنیت ملی یونان متهم نمود. این اقدام به صورت عمومی اعلام شد و توسط کارشناسان به عنوان اقدامی بی سابقه در روابط متقابل تلقی گردید. در جریان تبادل شدید بیانیه های رسمی بعدی، یونان وزارت امور خارجه (روسیه) را به «بی احترامی به یک کشور ثالث و عدم درک دنیای امروز، جایی که دولت ها صرف نظر از اندازه، مستقل هستند و می توانند سیاست خارجی مستقل، چندبعدی و دموکراتیک اعمال کنند» متهم نمود. پس از
اقدام تلافی جویانه روسیه در اوایل اوت، مشخص شد یونان قصد دارد سفیر خود، آندریاس فریگاناس، که در مه ۲۰۱۶ منصوب شده بود، فراخواند. بیانیه وزارت امور خارجه یونان در ۱۰ اوت ۲۰۱۸ بیان کرد: «از زمانی که [روسیه] روابط روابط ترکیه و روسیه با ترکیه را آغاز کرده و به آن تسهیلاتی در بخش امنیتی ارائه داده است، به نظر می رسد به تدریج از مواضعی که شایسته سطح دوستی و همکاری است که طی ۱۹۰ سال روابط یونان و روسیه را مشخص کرده، فاصله می گیرد. به نظر نمی رسد درک کند که یونان در سیاست بین الملل دارای منافع و معیارهای خود است». این بیانیه روسیه را به «تلاش برای الف) رشوه دادن به مقامات دولتی، ب) تضعیف سیاست خارجی آن و ج) دخالت در امور داخلی آن» متهم کرد. در ۷ دسامبر ۲۰۱۸، نخست وزیر یونان آلکسیس سیپراس به روسیه در یک سفر کاری رفت، که اولین بازدید او از این کشور در سه سال بود. پس از مذاکرات با ولادیمیر پوتین، هر دو رهبر ابراز امیدواری کردند که اختلافات میان دو کشور در گذشته باقی مانده باشد، توافقات دوجانبه امضا شد و مسائل بین المللی مانند مسئله قبرس مورد بحث قرار گرفت. سیپراس اظهار داشت که نگرانی خود را به پوتین دربارهٔ خرید تسلیحا
ت پیشرفته توسط ترکیه، از جمله اس-۴۰۰، اعلام کرده است. کارشناسان خاطرنشان کردند که روابط یونان و روسیه مانند گذشته پیش از اختلافات نیست، به دلیل اهمیت فزاینده روابط استراتژیک نظامی یونان با آمریکا و افزایش همکاری های نظامی بین روسیه و ترکیه. در ۱۳ دسامبر ۲۰۱۸، در واشینگتن دی سی، وزیر امور خارجه یونان و وزیر امور خارجه آمریکا به طور رسمی آنچه را «گفتگوی راهبردی افتتاحیه آمریکا-یونان» نامیدند، آغاز کردند. وزیر امور خارجه موقت یونان، Georgios Katrougalos، این گفتگو را «فرآیندی که نشان دهنده ارتقای روابط ما با آن کشور است» و «اوج روابط دوجانبه ما» توصیف کرد.
روابط دوجانبه بین اتریش و روسیه و دولت جانشین آن ها وجود داشته و دارد. از اکتبر ۱۹۵۵، جمهوری اتریش اعلامیه بی طرفی را به صورت قانونی حفظ می کند؛ این کشور عضو بنیان گذار سازمان توسعه و همکاری اقتصادی (OECD) است. اتریش در سال ۱۹۹۵ به اتحادیه اروپا پیوست. روسیه عضو اعضای دائم شورای امنیت سازمان ملل است و شریک آسه آن، عضو سازمان همکاری شانگهای (SCO)، گروه ۲۰، سازمان همکاری های اقتصادی آسیا–پاسفیک (APEC)، سازمان امنیت و همکاری اروپا (OSCE) و همچنین عضو پیشرو کشورهای مستقل مشترک المنافع (CIS)، سازمان پیمان امنیت جمعی (CSTO) و اتحادیه اقتصادی اوراسیا (EEU) می باشد. هر دو کشور عضو سازمان امنیت و همکاری اروپا و سازمان تجارت جهانی (WTO) هستند. تاریخچه. تاریخچه اولیه. سرزمین هایی که اکنون بخشی از اتریش هستند، زمانی به سادگی پادشاهی هابسبورگ از دودمان هابسبورگ بودند که رئیس آن همچنین امپراتور مقدس روم از قرن پانزدهم بود. تاریخچه اتریش در روابط بین الملل در این دوره با سیاست خارجی هابسبورگ ها مترادف بود. روسیه قبل از پتر کبیر (حک. ۱۶۸۲–۱۷۲۵) تقریباً علاقه ای به امور اروپایی نداشت، اما تماس هایی بین امپراتور مقدس روم و روس
یه تزاری وجود داشت که شناخته شده ترین آن، سفارت زیگیسموند فون هربرشتاین در قرن شانزدهم بود. بین این دو پادشاهی عظیم، مشترک المنافع لهستان–لیتوانی و امپراتوری عثمانی قرار داشتند. با این حال، با گسترش قلمرو هابسبورگ ها به جنوب و شرق (که اغلب به عنوان «اتریش» نامیده می شد پس از استان مرکزی آن، آرشیدوک نشین اتریش) و روسیه به جنوب و غرب، روابط بین این دو پادشاهی برای امنیت اروپا حیاتی شد. زمانی که پتر کبیر در سال ۱۷۲۱ امپراتوری روسیه را تأسیس کرد، به رسمیت شناختن عنوان امپراتوری او و جانشینانش توسط هابسبورگ ها، دیگر مدعیان جانشینی امپراتوری روم، تا سال ۱۷۴۲ و در جریان جنگ جانشینی اتریش به تأخیر افتاد. ورود روسیه به امور اروپایی، اتحادهای مکرری بین روسیه و اتریش ایجاد کرد که غالباً علیه عثمانی ها و پادشاهی فرانسه بود. روسیه و اتریش در جنگ جانشینی لهستان (۱۷۳۳–۱۷۳۸)، جنگ جانشینی اتریش (۱۷۴۰–۱۷۴۸)، جنگ هفت ساله (۱۷۵۶–۱۷۶۳)، و از ۱۷۸۷ تا ۱۷۹۱ هر دو پادشاهی به صورت جداگانه علیه عثمانی ها جنگیدند (جنگ اتریش و عثمانی (۱۷۸۸–۱۷۹۱) و جنگ روسیه و عثمانی (۱۷۹۲–۱۷۸۷)). هر دو کشور در اولین و سومین تجزیه لهستان شرکت کردند. این د
و کشور تا زمان دومین تجزیه لهستان با یکدیگر مرز نداشتند. ظهور انقلاب فرانسه همبستگی ایدئولوژیک بین پادشاهی های مطلقه از جمله روسیه و اتریش ایجاد کرد، که هر دو علیه فرانسه در جنگ های انقلاب فرانسه و جنگ های ناپلئونی جنگیدند. امپراتوری های اتریش و روسیه. در سال ۱۸۰۴ امپراتوری اتریش و پس از کنگره وین قدرت های بزرگ ارتجاع (علوم سیاسی) اروپا متعهد شدند که برای مهار انقلاب با یکدیگر همکاری کنند و اتریش و روسیه بزرگ ترین مدافعان کنسرت اروپا بودند. پس از ۱۸۱۵، سیاست اتریش به رهبری کلمنس ونتسل فون مترنیخ مبتنی بر پذیرش واقع بینانه برتری سیاسی روسیه در مولداویا و والاچیا بود. او در دهه ۱۸۳۰ از تزار نیکلای یکم برخی امتیازات اقتصادی دریافت کرد. این دو قدرت همکاری را آغاز کردند با هدف مشترک حفظ وضع موجود. انقلاب های ۱۸۴۸ سرزمین های هابسبورگ و انقلاب ۱۸۴۸ مجارستان را تکان داد. روسیه با حمله به مجارستان برای سرکوب انقلاب ها و بازگرداندن حاکمیت هابسبورگ ها مداخله کرد. در طول جنگ کریمه، اتریش سیاست بی طرفی (روابط بین الملل) نسبت به روسیه را حفظ کرد و در حالی که وارد جنگ نشد، از ائتلاف انگلیسی-فرانسوی حمایت می کرد. این موضع نی
کلای اول روسیه را عمیقاً خشمگین کرد و پس از آن فشار جدی بر روابط روسیه و اتریش وارد شد. اگرچه روسیه بود که توسط معاهده پاریس (۱۸۵۶) مجازات شد، در درازمدت اتریش بیشترین زیان را از جنگ کریمه دید، با وجود اینکه به ندرت در آن شرکت داشت. با ترک اتحاد خود با روسیه، اتریش پس از جنگ به صورت دیپلماتیک منزوی شد. روسیه سپس کنار ایستاد، در حالی که اتریش از وحدت ایتالیا و وحدت آلمان کنار گذاشته شد. آن بی طرفی روسیه نسبت به متحد سابقش به وضوح در شکست اتریش در جنگ اتریش و پروس ۱۸۶۶ و از دست دادن نفوذ آن در اکثر سرزمین های آلمانی زبان تأثیر داشت. هابسبورگ ها بنابراین سازش اتریشی-مجاری ۱۸۶۷ را پذیرفتند و دولت خود را به عنوان اتریش-مجارستان بازتأسیس کردند. جمهوری سوم فرانسه پس از جنگ فرانسه و پروس و از دست دادن آلزاس–لورن، به شدت خصمانه نسبت به امپراتوری آلمان بود و اتحاد فرانسه و روسیه را ایجاد کرد. امپراتوری بزرگ اسلاو با اتریش-مجارستان تازه نام گذاری شده برای افزایش نفوذ خود در بالکان و به هزینه امپراتوری عثمانی رقابت می کرد و زمینه های ایجاد اتحادهای دیپلماتیک که به جنگ جهانی اول منجر شد، فراهم شد. اتریش-مجارستان و امپراتو
ری روسیه. مقامات اتریشی نگران بودند که روسیه سیاست پان اسلاویسم را در پیش گرفته است تا همه مردم زبان های اسلاوی را تحت رهبری تزار متحد کند. این باعث شد که آن ها سیاست احساسات ضد اسلاو را در داخل و خارج دنبال کنند. منبع اصلی تنش بین اتریش-مجارستان و روسیه، مسئلهٔ معروف مسئله شرق بود: چه باید کرد با امپراتوری عثمانی ضعیف و اتباع مسیحی شورشی آن. از ۱۸۷۳ تا ۱۸۸۷، حداقل اسماً، اتریش-مجارستان و روسیه دوباره متحد با امپراتوری آلمان در مجمع سه امپراتور بودند. پیمان برلین (۱۸۷۸) پس از پیروزی روسیه بر عثمانی ها در جنگ روسیه و عثمانی (۱۸۷۷–۱۸۷۸) به اتریش-مجارستان اجازه داد تا سرزمین بوسنی را اشغال کند. سفر امپراتور اتریش فرانتس یوزف یکم به سنت پترزبورگ و کنفرانس او با نیکلای دوم روسیه در ۱۸۹۷، نشانهٔ توافق پنهان بین دو امپراتوری برای احترام و حفظ "وضع موجود" در بالکان بود، که همسو با تلاش های وین برای جلوگیری از ظهور یک دولت بزرگ اسلاو در منطقه بود. در سال ۱۹۰۳، شاه طرفدار اتریش الکساندر یکم صربستان در یک کودتا ترور شد. شاه جدید پتر یکم صربستان طرفدار روسیه بود و روابط بین پادشاهی صربستان و اتریش-مجارستان و در نتیجه با
روسیه، بدتر شد. بحران بوسنی اتریش-مجارستان در سرزمین بوسنی در ۱۹۰۸، روسیه و سایر قدرت های بزرگ و همسایگان بالکان اتریش-مجارستان را ناراحت کرد، زیرا این اقدام را نقض پیمان برلین می دانستند. اگرچه روسیه در نهایت عقب نشینی کرد، روابط بین دو امپراتوری به طور دائمی آسیب دید و نتیجهٔ پایدار، دشمنی شدید بین اتریش-مجارستان از یک سو و صربستان و روسیه از سوی دیگر بود. پس از ترور آرشیدوک فرانتس فردیناند توسط ملی گرایان صرب دست سیاه در ۲۸ ژوئن ۱۹۱۴، اتریش بحران ژوئیه را به صربستان ارائه داد و حق ورود پلیس و ارتش اتریش به صربستان را طلب کرد. صربستان این اولتیماتوم را رد کرد و در ۲۸ ژوئیه ۱۹۱۴، اتریش-مجارستان اعلام جنگ به جبهه صربستان (جنگ جهانی اول) کرد. در ۶ اوت، امپراتور فرانز جوزف اعلامیه جنگ اتریش-مجارستان علیه روسیه را امضا کرد، که از ۱ اوت وارد ورود روسیه به جنگ جهانی اول با آلمان، هم پیمان اتریش-مجارستان، شده بود. روسیه و اتریش-مجارستان تا مرز فرسودگی در جبهه شرقی (جنگ جهانی اول) جنگیدند. این جنگ با سرنگونی سلطنت در هر دو کشور و همچنین آلمان و انحلال امپراتوری هایشان پایان یافت.
رزوه های ذوزنقه ای، پروفیل های رزوه پیچ با خطوط ذوزنقه ای هستند. آن ها رایج ترین شکل های مورد استفاده برای پیچ های لید (پیچ های قدرتی) هستند. آن ها استحکام بالا و سهولت ساخت را ارائه می دهند. آن ها معمولاً در جاهایی که بارهای زیادی مورد نیاز است، مانند گیره یا پیچ لید ماشین تراش ، یافت می شوند. انواع استاندارد شامل رزوه های چند شروعه ، رزوه های چپ دست و رزوه های خودمرکز (که احتمال گیر کردن آن ها تحت نیروهای جانبی کمتر است) می شود. شکل رزوه ذوزنقه ای اولیه، و احتمالاً هنوز هم رایج ترین شکل رزوه در سراسر جهان، با زاویه رزوه 29 درجه، شکل رزوه Acme ( ) است. رزوه Acme در سال 1894 به عنوان پروفیلی مناسب برای پیچ های برقی توسعه یافت که مزایای مختلفی نسبت به رزوه مربعی دارد، که تا آن زمان شکل انتخابی بود. برش آن با رزوه تک نقطه ای یا قالب آسان تر از رزوه مربعی است (زیرا شکل دوم نیاز به هندسه دندانه ابزار یا قالب دارد که برای برش مناسب نیست). این رزوه بهتر از رزوه مربعی ساییده می شود (زیرا می توان سایش را جبران کرد) و از رزوه مربعی با اندازه مشابه قوی تر است. این رزوه امکان درگیری نرم تر مهره های نیمه را روی پیچ سربی
تراش نسبت به رزوه مربعی فراهم می کند. این یکی از قوی ترین پروفیل های رزوه متقارن است. با این حال، برای بارهایی که فقط در یک جهت هستند، مانند گیره ها، پروفیل رزوه نامتقارن با تکیه گاه می تواند بارهای بیشتری را تحمل کند. شکل رزوه متریک ذوزنقه ای مشابه شکل رزوه Acme است، با این تفاوت که زاویه رزوه آن 30 درجه است. این فرم توسط DIN 103 تدوین شده است. در حالی که رزوه های متریک پیچ در سراسر جهان نسبت به رزوه های امپریال برای فرم های رزوه "مثلثی" رایج تر هستند، رزوه های "Acme" با اندازه امپریال در فرم رزوه ذوزنقه ای غالب هستند. ویژگی های رزوه Acme. رزوه Acme دارای زاویه رزوه 29 درجه با ارتفاع رزوه نصف گام است؛ رأس (یا "قله" ) و گودی (یا "ریشه" ) صاف هستند. ماشینکاری این شکل رزوه نسبت به رزوه مربعی آسان تر است (برش سریع تر، عمر ابزار طولانی تر). شکل دندانه همچنین دارای پایه پهن تری است که به این معنی است که از رزوه مربعی با اندازه مشابه قوی تر است (بنابراین پیچ می تواند بار بیشتری را تحمل کند). این شکل رزوه همچنین امکان استفاده از مهره شکاف دار را فراهم می کند که می تواند ساییدگی مهره را جبران کند. رزوه های Acme همه م