Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
چوی جائه هون (Choi Jae-hoon) (Hangul 최제훈؛ زادهٔ ۱۹۷۳) نویسنده اهل کره جنوبی است. او به جای پیروی از سنت ادبی کره، اساساً از ادبیات غرب الهام می گیرد. رمان های چوی در کره جنوبی با استقبال خوبی مواجه شده است. "Kwireubal namjagui seong" (قلعه بارون کوروال)، به ویژه، در برنامه تلویزیونی کره جنوبی "The Secret Readers Club" نمایش داده شد، که نشان دهنده جذابیت و ارزش ادبی محبوب آن است. زندگی. چوی جائه هون در سال ۱۹۷۳ در سئول کره جنوبی به دنیا آمد. او در دانشگاه یونسی تجارت و نویسندگی خلاق را در موسسه هنر سئول خواند. او اولین حضور ادبی خود را در سال ۲۰۰۷ با داستان کوتاهش " "Kwireubal namjagui seong" " (퀴르발 남작의 성 The Castle of Baron Curval)، با الهام از شخصیت رئیس جمهور کروال در ۱۲۰ روز سودوم مارکی دو ساد، انجام داد نوشتن. لی گیونگ جائه، منتقد ادبی، رمان های چوی جائه هون را به هزارتویی تشبیه می کند که در آن متون منعکس کننده یکدیگر هستند و نویسنده و خواننده از طریق خواندن با یکدیگر روبرو می شوند: چوی جائه هون از فرهنگ های عامه پسند و مطالب علوم انسانی برای خلق کردن استفاده می کند. در جهان های داستانی چوی جائه هون، هیچ
مسیری برای خوانندگان به خارج از متن وجود ندارد. آثار. ۱. 『나비잠』، 문학과지성사، ۲۰۱۳년. "از خواب بچه ها". Moonji 2013. ۲. 『일곱 개의 고양이 눈』، 자음과모음، ۲۰۱۱년. "هفت چشم گربه ای" Jaeum &amp; Moeum، ۲۰۱۱. ۳. 『퀴르발 남작의 성』، 문학과지성사، ۲۰۰۷년. "قلعه بارون کوروال". Moonji, 2007. جوایز. ۱. ۲۰۱۱: چهل و چهارمین جایزه ادبی هانکوک ایلبو ۲. ۲۰۰۷: هفتمین جایزه نویسنده جدید از ادبیات و جامعه
چونگ هیون جونگ (Chong Hyon-jong) (به هانگول: 정현종) نویسنده و گزارشگر کره جنوبی است. زندگی. چونگ هیون جونگ در ۱۷ دسامبر ۱۹۳۹ در سئول به دنیا آمد. در سال ۱۹۶۵ از گروه فلسفه دانشگاه یونسی فارغ التحصیل شد. او اخیراً از کرسی استادی در دانشگاه یونسی در سئول بازنشسته شده است. کاوش شاعرانه. شعر چونگ غزلیات سنتی را بازبینی و بررسی می کند. اشعار اولیه او روند غزلیات نهیلیستی و سنتی دوران پس از جنگ را کنار گذاشت تا امکان گذر از درد واقعیت را در رابطه پرتنش بین رویاهای خود و جهان بیرونی کشف کند. حتی زمانی که شعر او به تضاد و کشمکش ایده ها یا عناصر متضاد مانند درد و جشن، آب و آتش، سنگینی و سبکی، و غم و شادی می پردازد، تنش پویای ذهنیتی را بررسی می کند که می کوشد درد را به شادی و واقعیت تبدیل کند. او این کاوش شاعرانه را در دفتر شعر دوم و سوم خود، من آقای ستاره هستم (Naneun byeolajeossi) و مانند لوبیا که افتاده و پریده است (Tteoreojyeodo twineun gongcheoreom) ادامه داد.
چونگ سو سونگ (Chung So-sung) (۱۱ فوریه ۱۹۴۴ – ۲۴ اکتبر ۲۰۲۰) نویسنده اهل کره جنوبی بود. زندگی. چونگ سو سونگ در سال ۱۹۴۴ در بونگوا، گیونگ سانگبوک -دو به دنیا آمد. او مدرک لیسانس و فوق لیسانس خود را در رشته ادبیات فرانسه از دانشگاه ملی سئول دریافت کرد. سپس دکترای خود را در رشته ادبیات فرانسه از دانشگاه گرنوبل سوم فرانسه دریافت کرد. از سال ۱۹۸۵ تا ۲۰۰۹ او استاد ادبیات فرانسه در کالج هنرهای لیبرال دانشگاه دانکوک بود. نوشتن. رمان "Atene ganeun bae" (아테네 가는 배 کشتی به مقصد آتن) که برنده هفدهمین جایزه ادبی دونگین شد، یک اثر داستانی منحصر به فرد و ممتاز است که در مورد واقعیت تاریخی تقسیم کره با موضوع رمز و راز نوشته شده است. و حس سرنوشت دردناک تقسیم کره را با اساطیر یونان مقایسه می کند. رمان "Du anae" او (두 아내 دو همسر، ۲ جلد)، که موضوع تراژدی یک کشور تقسیم شده را بررسی می کند.
جام بین المللی نمایشگاه گلاسگو یک مسابقه فوتبال بود که به عنوان بخشی از نمایشگاه بین المللی تجارت گلاسکو در سال ۱۹۰۱ برگزار شد. هشت تیم دسته اول اسکاتلند (که به عنوان باشگاه های پیشرو در کشور شناخته می شوند) به مسابقات دعوت شدند، و مسابقات در یک سایت مخصوص ساخته شده در گیلمورهیل، در مجاورت دانشگاه گلاسکو و نزدیک به نگارخانه هنری کلوینگروو برگزار شد. جایی که بخش اصلی نمایشگاه در آن برگزار می شد. رنجرز در آگوست و اوایل سپتامبر ۱۹۰۱ برنده مسابقات شد و سلتیک را در فینال شکست داد - یک جام و مدال طلا به تیم برنده اهدا شد. سال بعد فاجعه آیبروکس در سال ۱۹۰۲ رخ داد و رنجرز یک تورنمنت با عواید آن به نفع قربانیان ترتیب داد و جام نمایشگاه را به عنوان جایزه برای برندگان ارائه کرد. سلتیک برنده آن تورنمنت، جام اتحادیه بریتانیا (غلبه بر رنجرز در فینال)، جام را برای همیشه حفظ کرد، علیرغم اینکه روی آن نوشته شده بود "به باشگاه فوتبال رنجرز اهدا شد." صفحه های مشابه. مسابقات قهرمانی فوتبال جهان جام نمایشگاه امپراتوری جام نمایشگاه گلاسگو ۱۸۸۸ جام نمایشگاه ادینبرو جام سنت مونگو جام تاج گذاری
دو سان وو (Do Sunwoo) نویسنده اهل کره جنوبی است. زندگی. دو سان وو در سئول کره جنوبی به دنیا آمد و بزرگ شد. اولین حضور ادبی خود را در سال ۲۰۱۶ بود، زمانی که رمانش با نام "Sparring" (스파링) برای بیست و دومین جایزه رمان Munhakdongne انتخاب شد. در سال بعد، رمان "مرد" عدالت خواه (저스티스맨) در سال ۲۰۱۷ برنده سیزدهمین جایزه ادبی Segye که توسط روزنامه کره ای Segye Ilbo به او اعطا شد. نوشتن. آثار دو اغلب خشونت ساختاری را در جوامع نئولیبرالیسم به تصویر می کشد. در رمان "مرد عدالت" (저스티스맨) داستانی در مورد یک قاتل سریالی مرموز می گوید که از طریق آن خشونت فراگیر را در اینترنت به تصویر می کشد.
گونگ سون اوک (Gong Seon-ok) (زاده ۱۹۶۳) نویسنده مدرن کره جنوبی است. زندگی. زندگی اولیه گونگ آسان نبود. او در شهرستان گوکسونگ، استان جئولا جنوبی، کره جنوبی به دنیا آمد. پدرش که زودتر خانواده را ترک کرد، برای فرار از طلبکاران زندگی سرگردانی را رهبری کرد و مادرش از سلامتی ضعیف رنج می برد. اگرچه گونگ در دانشگاه پذیرفته شد، اما در نهایت به دلیل عدم توانایی پرداخت شهریه مجبور به ترک دانشگاه شد و با کار به عنوان دستیار کارخانه و خدمه اتوبوس های سریع السیر راه دور امرار معاش کرد. شاید به همین دلیل، زنان در داستان گونگ تمایل دارند که در انتهای نردبان اقتصادی باشند. گونگ زندگی سنتی در مناطق روستایی را که انعکاس زادگاهش است به تصویر می کشد امید را در آثار گونگ می توان یافت، امید به اراده قوی مردمی که سعی می کنند با نشاط در میان درد زندگی کنند.
بومیان ایالت اورگن، یک مجموعه ای از قبایل اصلی ایالت اورگن امروزی هستند که درمنطقهٔ شمال غربی ایالات متحده آمریکا در ساحل اقیانوس آرام زندگی می کردند، یا هنوز در منطقه ای تعیین شده ساکن هستند. ایالت اورگن در حال حاضر روابط خود را با ۹ گروه قبیله ای که توسط دولت فدرال به رسمیت شناخته شده اند حفظ می کند، اما می داند که تعداد بسیار بیشتری از گروه های قبیله ای خود مختار در زمین های آن ایالت می زیستند که دیگر یا نشانی از ایشان نمانده یا امروزه در نهادهای اتحادیه های بزرگتر جذب شده اند. شش قبیله از نه قبیله در اواخر قرن بیستم، پس از پایان دادن به حقوق معاهده خود و احیای آن از دهه ۱۹۵۰، به رسمیت شناخته شدند. تاریخ. کاشفان، تاجران خز، و اقوام بومی. به دلیل اینکه هیچ گروه از بومیان اولیه آمریکا در ایالت اورگن، چه قبل و چه بعد از ورود اروپایی ها به قارهٔ آمریکا، برای خود زبان نوشتاریی حفظ نکردند، لازم است از حکایت های بازدیدکنندگان و سوابق آن ها و مطبوعات خارجی هائی که اغلب متخاصم بوده و با درک ضعیف از فرهنگ بومیان منطقه برای بازسازی داستان و تاریخ مردمان بومی اورگن می نوشتند استفاده شود. به مدت دو سال یعنی از ۱۱۸۳ تا
۱۱۸۵ خورشیدی (۱۸۰۴ تا ۱۸۰۶ میلادی) سفر اکتشافی لوئیس و کلارک دوام آورد. در این سفر سراسر رودخانه کلمبیا را که ایالت های اورگن و واشینگتن امروزی را سیر می کند، پیمودند. در این سفر بر عکس بازدید کنندگان پیشین که به سواحل بالا و پایین سفر نموده و با مردم بومی ساکن آنجا فقط کوته زمانی تماس برقرار کرده بودند، گروه لوئیس و کلارک اولین گروه با پیشینه اروپائی آمریکایی بودند که در میان قبایل اورگن مدتی زندگی کردند. این مکتشفین، سوابق دقیقی در مورد بومیان و کسانی که در سفرهای خود با آنها روبرو می شدند باقی گذاشتند، در نتیجه، اولین گزارش مکتوب از جمعیت بومی اورگن توسط گروه لوئیس و کلارک ارائه شده است. لوئیس و کلارک با گروه خود زمان طولانی در میان قبیله های مختلف طبقه بندی شده به خصوص قبیلهٔ شینوک، مردمی که به گویش های زبان شینوکان، شامل کاتلامِت، واسکو، ویشرام، کلَتسُپ، و قوم کلَکامس است زندگی کردند. لوئیس و کلارک در زمان سفر خود، جمعیتی حدود ۱۶۰۰۰ نفر را برای مردمان مختلف شینوک تخمین زدند، در حالی که با قبایل دیگر موجود در منطقهٔ اورگن کل جمعیت بومی را به ۵۰۰۰۰ نفر رساندند. پس از خروج گروه مکتشفین لوئیس و کلارک از ارگن
، اولین سفیدپوستانی که وارد این منطقه شدند، تاجران خز بودند که برای به دست آوردن پوست سگ آبی که بیش از حد در بازار طرفدار داشت و در رودخانه موجود بودند وارد این سرزمین شدند. یکی از تاجران خز بنام راس کاکْسْ، بود که در ۲۰ اردیبهشت ۱۱۹۱ خورشیدی (۱۰ ماه مه ۱۸۱۲ میلادی) وارد ساختمان جدید قلعهٔ اَستُر، واقع در حدود ۴/۸ کیلومتری جنوب تانگ پوینت در دهانهٔ رود بزرگ کلمبیا بود، شد. او دو دهه بعد از سفرش گزارشی برای آیندگان از خود به جای گذاشت. وی در این گزارش خاطرهٔ خود را از تنش بین تاجران خز و بومی های منطقه در رابطه با تلاش آن ها در دزدی اشیاء و گاهی دزدیدن آذوقه های تاجران توسط مردان بی باک بومی را به یاد می آورد، که با چه خشونتی از جانب تجار اروپائی الاصل مواجه می شدند. به نظرکاکْسْ، مردمی را که او برای اولین بار در خارج قلعه استر دید، که به زبان شینوک صحبت می کردند، از لحاظ ظاهر غیرقابل تحمل یافت. راس کاکْسْ می نویسد:«آنان مانند اشیائی نا متعارف بودند، و با ظاهری که داشتند معلوم بود که ابداً مایل نبودند تا زیبایی بومی خود را آشکار سازند، یا با خلوص آداب سرخپوستی شان بخواهند ما را تحت تأثیر قرار دهند. عدهٔ کمی از
مردانشان تا حدی بدن های پوشیده داشتند، اما بیشترشان فاقد هر گونه پوششی که قابل توصیف باشد بودند. چشمانشان سیاه، نافذ، و فاقد اعتماد به ما بود. گوش های قاچ خورده را با رشته مهره هائی تزئین کرده بودند. غضروف بینی آنها سوراخ شده و با تکه های هایاکوا که به صورت افقی قرار گرفته اند تزئین شده بودند. بدن هایشان آغشته به روغن نهنگ بود که ظاهری وحشتناک و پر انزجار به آنها می داد. از طرف دیگر زنان قبیله-- پناه بر خدا! با همان ویژگی ها و بدنهای عریان، پوست پر چروک، دندان های کوتاه و کثیف، زانوان خم شده، راه رفتن اردک وار، با تنها پوششی که شلیته ای از رشته های باریک پوست درختان سرو که به صورت تارهایی تابیده شده بودند بدنشان را از کمر تا زانو می پوشاند. کاکس و همکارانش با وجود دیدشان به ناسازگاری جسمانی بومیان منطقه، به راحتی و آزادانه به اسکان های قبیله های واقع در دهانه کلمبیا سفر کردند و متوجه شدند: «بومیان عموماً ما را با دوستی و مهمان نوازی می پذیرفتند.» با گذشت زمان، نظرات کاکس در مورد ساکنان روستاهای مختلف مشخص تر شد. او کاتلامتس را «آرام ترین»، تیلاموک ها را «سرکش ترین» و کلاتسوپ ها را «صادق ترین» گروه بومیان توص
یف کرد. او عمل مردم چیلویتس را به قرار تصور زیبایی که با بستن جمجمه نوزادان برای صاف کردن پیشانی نا پسند می دانست. به گواهی کاکْسْ که برای اولین بار در ژوئن ۱۸۱۲ با قایق پاروئی به کلمبیا رفت، با هیچ مشکلی با بومیان آمریکا روبرو نشدتا اینکه گروه وی به اولین آبهای سریع السیر رودخانه کلمبیا که ساعتی حدود در حرکت بود رسیدند. این قسمت رودخانه را در سر بالائی رودخانه غیرقابل قایق رانی یافتند. کاکْسْ این قبایل را با صفاتی چون «بی تردید کثیف تر و زشت تر» از قبایل ساحلی دانست. و چنین برداشت کرده بود که آن ها به گروه های خانوادگی تقسیم شده اند که «کاملاً مستقل از دیگری به نظر می رسند» و تحت کنترل یک رئیس واحد نیستند. در طول سفر، رد و بدل هائی انجام می شد که در آن تنباکو و «هدایای ناچیز» با ماهی قزل آلا مبادله می کردند که مکمل مفاد موجود این گروه مسافران بود. پس از چند روز که دوباره مجبور به حمل آذوقه در اطراف آبهای سریع السیر شدند، گروه مسافران با مشکل سرقت کالاهای بدون مراقبت خود روبرو شد که مجبور به شلیک تیر تفنگ و زخمی شدن یکی از بومیان شد. در سفر برگشت در اکتبر ۱۸۱۲ مشکلات و درگیری های مشابهی در مناطق حمل و نقل رخ
داد که از جمله رویارویی با «پنجاه یا شصت نفر از بومیان ملبس به پیراهن های جنگی و کاملاً مسلح» که ظاهراً سعی داشتند تاجران خز را به منظور سرقت از آنها متوقف کنند. از گروه کاکْسْ دو بسته کالا به سرقت رفت که باعث گروگان - گیری از بومیان شد تا مجبور به بازگشت کالاها شوند. در خاطرات کاکْسْ آمده: در خشکی، با قبایل متمایز دیگری که مسلح و سوار بر اسب بودند روبرو شدند. این سوارکاران «تمیز» بودند و «پیراهن ها و شلوارهای چرمی زیبا» دربرداشتند و «شیوه جسورانه ای داشتند که ما در هیچ یک از قبایل ساکن ساحل دریا به بالا مشاهده نکردیم». سایر قبایل محلی، بدون اسب، از تلاش برای دزدی دوری نکردند. اخیراً شاهد یک جنگ بین قبیله اسب سوار و اعضای یک قبیلهٔ پیاده هم بودیم. کاکْسْ در سفرش در قسمت بالاتر رودخانه، با قبیلهٔ والا والا روبرو شد، او از آنها به عنوان «قطعاً دوستانه ترین قبیله ای که در مسیر رودخانه دیده بودیم» یاد کرد، که «به طور وضوح یک فضای باز بدون سوء ظن با اعتماد به نفس در راه و روش آنها» دیده شد، که «یکباره سوء ظن را از بین برد و دوستی ما را تضمین کرد.» کاکْسْ در مقایسه این قبیله با قبایل دیگری که دیده بود نوشت:«ما از چ
ند خانواده در روستا دیدن کردیم. به محض ورود ما را دعوت به نشستن در بهترین مکان که برایمان انتخاب کردند و فوراً یک حصیر تمیز برای نشستن پهن شد. در حالی که بقیه اعضای قبیله، به ویژه زنان و کودکان در فاصله ای محترمانه قرار گرفتند، بدون اینکه هیچ نوع کنجکاوی مزاحمت باری را که در میان قبایل پایین رودخانه در مورد اسلحه ها یا لباس هایمان تجربه کرده بودیم از خود نشان دهند. زنان این قبیله نیز با درجه ای از مهربانی از زنان دیگر قبایل متمایز بودند. آنان از خودشیرینی های نفرت انگیزی که زنان دامن علفی پائین رودخانه داشتند دور بودند، و به همان اندازه عاری از تظاهر محبت بودند. فحشا در میان آنها ناشناخته است. و من معتقدم هیچ انگیزه ای آنها را وسوسه نمی کند که میزان عفت خود را نقض کنند.» ورود مبلغان انگلیسی. با وجود اینکه تعداد بیشماری از مستقلات وابسته به قبیله های گوناگون به طور گسترده در سراسر سرزمین اورگن موجودند، مستعمرین مقیم در شرق ایالات متحده به اسکان تاریخی و ادعای ضمنی این قبایل نسبت به سرزمین های خودشان توجه نکردند و آن ها را به رسمیت نشناختند. در سال ۱۸۲۸، معلمی در نیوانگلندبه نام هال جکسون کلی، یکی از نمایندگان
برجسته مأمور به ایجاد مستعمرهٔ اروپائی در سرزمین اورگن، در گزارشی به کنگره از این منطقه به عنوان «با ارزش ترین بخش های اشغال نشده کره زمین» یاد کرد. دیگران نیز همین شور و شوق کِلی را داشتند. و به دنبال دسترسی به آنچه که به تصور آنها به عنوان سرزمین های خالی از سکنه بود اقداماتی کردند و مایل به مشارکت در ایجاد جوامع جدید در این نواحی که به گمان خود بکر بودند شدند. با تأسیس شهر اورگن در محل تلاقی رودخانه های کلَکِمِس و ویلامت، استعمار اروپایی-آمریکایی سرزمین اورگن به طور جدی توسط جان مک لافلین، عامل اصلی شرکت خلیج هادسون در سال ۱۸۲۹ در این منطقه آغاز شد. تازه واردان دهه ۱۸۲۰ به نواحی شمال غربی اقیانوس آرام بیماری هایی را با خود به همراه آوردند که جمعیت بومی اورگن هیچ مصونیتی در مقابل آن گونه بیماری ها نداشتند. امواج بیماری های مسری بین سال های ۱۸۲۴ و ۱۸۲۹ جوامع بومیان آمریکا را فرا گرفت، با آبله، سرخک، و بیماری ناشناخته ای که در آن زمان به عنوان «تب آگه» توصیف می شد، ده ها هزار نفر از بومیان اولیه را در نواحی بسیاری نابود کرد. یکی از ناظران برآورد می کند که در یک تابستان ۸۰ درصد از جمعیت بومی ها جان خود را با ا
بتلاء به بیماری های مشابه از دست دادند. روستاها خالی از سکنه شدند و بقایای قلیل برخی از گروه های قبیله ای جذب جوامع دیگر شد. لوئیس اف. لین از میسوری، به عنوان سناتور ایالات متحده، لایحه ای را در ۱۱ دسامبر ۱۸۳۸، به مجلس سنا ارائه داد که در آن خواستار اشغال منطقه اورگن در شمال به ۴۲ درجه عرض جغرافیایی و غرب کوه های راکی شد. تا بتوانند در ساحل رودخانه کلمبیا قلعه ای بسازند تا تحت حاکمیت نیروی نظامی ایالات متحده شود و تابع قوانین مالیاتی آن گردد. بدین ترتیب صحنه برای درگیری بین دولت آمریکا در واشینگتن دی سی و گروه های بومیان که به طور تاریخی در این منطقه اجدادی شان ساکن بودند، فراهم شد. در تلاش برای تبدیل اعضای قبیله کلیکتات به مسیحیت. مبلغان مذهبی به رهبری جیسن لی، متدیست یک «کلیسای بزرگ بومیان» در دالِس اورگن در سال ۱۸۳۹ ایجاد کردند. لی همچنین تصمیم به ساختن یک شهرک جدید برای اسکان استعمارگران اروپائی-آمریکائی در دهانه رودخانهٔ اومپکوا، در سرزمین های اجدادی قبیله اومپکوا گرفت. لی و همراهانش ایام خود را در میان جمعیت بومی که بردبار و به واسطهٔ فرهنگ قومیشان با تازه واردها همراه بودند سپری کردند. همان طور که یکی
از مورخان اولیه اشاره کرد، مبلغان معتقد بودند که بومیان این ناحیه «به راحتی تحت تأثیر قرار می گرفتند، و به تقلید از اشکال و روش عبادت مبلغان مستعد بودند». عیناّ مانند مستعمرات شرق آمریکا که با ورود اروپائیان، سرخپوستان آن نواحی برای اولین بار با بیماری های مسری اروپائیان برخورد کردند و با واگیری آن بیماری ها جانشان تلف شد، در قلمروی اورگن هم با ورود اولین تله گذاران و بازرگانان اروپایی، مردم بومی حوضه کلمبیا تحت تأثیر بیماری های مسری تازه وارد قرار گرفتند که درصد زیادی از جمعیت آن ها را نابود کرد. لی و همراهانش دریافتند که جمعیت منطقه ای که وی قبلاً از آن بازدید کرده بود به کمتر از ۳۷۵ نفر کاهش یافته است و معتقد بود که حتی امید به ادامهٔ زندگی این عده از بازماندگان هم محدود است. در نتیجه برنامه های جدید تبلیغات مذهبی در دره رودخانه امپکوا کنار گذاشته شد. کلیسای متدیست به طرح های بزرگ خود در قلمرو جدید ادامه داد. با دسترسی به درخت های تنومند زیاد در منطقه کلیسا یک کارخانه چوب بری ایجاد شد. و همچنین با هدف آموزش دادن به مردم بومی در راه های صنعت داخلی یک «آموزشگاه کارگری» تأسیس نمود. پس از جلسه مشاورهٔ ماه مه ۱
۸۴۱، جامعه متدیست منطقه ساختمانی به ارزش ده هزار دلار در مجاورت شهر امروزی سیلم در دشت چِمِکِتا ساخت. و در آنجا مدرسه ای برای جمعیت بومی پایه گذاری کرد. این مدرسه به مدت ۹ ماه اداره شد. اما به دلیل عدم موفقیت در بهار ۱۸۴۳ به حال خود رها شد. هیچ چیز مانع ورود مهاجران اروپایی-آمریکایی بیشتر در این دوره نشد. با رشد تعداد ساکنان که در بیش از ۳ یا ۴ ساختمان در شهر اورگن نبود، تا بهار ۱۸۴۳ به حدود ۳۰ ساختمان افزایش یافت. به پیشنهاد جِیسِن لی به دولت فدرال، یک مأمور از میان بومیان اولیه برای اداره امور آن در سرزمین اورگن منصوب شد. الایجا وایت در اوایل سال ۱۸۴۲ توسط دولت جان تایلر، رئیس جمهور وقت، به این سمت منصوب شد. در این انتصاب از استفاده عنوان فرماندار سرزمین ارگن برای وی خودداری شد. دولت به وایت همچنین اجازه شفاهی داد تا از بودجه دولتی برای هزینه های ضروری مربوط به ادارهٔ آن سرزمین استفاده کند. الایجا (الیاس) وایت نمایندهٔ دولت آمریکا در سرزمین اورگن پس از ورودش به فورت ونکوور، به زودی متوجه شد که روابط بین مهاجران اروپائی و گروه های بومیان مختلف بدتر از قبل شد. اعضای قبیله کایوس یک آسیاب را واقع در مجموعهٔ مذه
بی وائیلاتپیو در نزدیکی والاوالا در ایالت واشینگتن امروزی به آتش کشیدند. در ضمن گمان می رود که قبیلهٔ نزپرس، در شرق، در آستانه طغیان علیه استعمارگران در لَپوِی هستند. این مکانی است در بخشی از ایالت آیداهو امروزه است. شایعاتی در میان شهرک نشینان منطقه منتشر شد که قبایل بومی سرزمین متحد شدند تا یک حمله هماهنگ برای نابودی جامعه های اروپائی نشین انجام دهند. یک گروه هشت نفره مسلح اروپائی الاصل برای پایان دادن به این تهدیدهای مظنون با دو مترجم عازم سفر شدند. برای نشان دادن یک جبهه متحد، نماینده عملیات تجاری بریتانیا در منطقه، به گروه هشت نفره آمریکایی ها پیوست. مأمور بومی منتصب دولت، الیاس وایت، در جلسه ای با نِزپِرس به طور یکجانبه مجموعه ای از قوانین را در بارهٔ نگرانی های شهرک نشینان سفیدپوست ارائه کرد، و بومی ها را مجبور به انتخاب یک رئیس و نایبان رئیس نمود. وایت اعلام کرد که این مقامات به طور جمعی مسئول رفتار خوب مردم خود شناخته می شوند. اصلاحات مشابهی بعداً بر قبیلهٔ کایوس هم تحمیل شد. نژادپرستی و خشونت. به استثنای «بومیان سرزمین، افراد با نژادهای مخلوط، و مردمان هاوایی» تا پایان دهه ۱۸۴۰ بیش از ۹۰۰۰ شهرک نشین
آمریکایی و خارجی، ساکن منطقه اورگن شدند. هنگامی که شهرک نشینان از نقاط شرقی آمریکا به سرزمین اورگن هجوم آوردند، یکنوع دیدهای نژادپرستانه هم در مورد مردم بومی سرزمین با خود آوردند. در دوره های مختلف برخی از اعضای خشن تر در جمعیت تازه وارد اروپائی الاصل در تلاش برای جابجایی و نابودی جوامع محلی بومیان اولیه آمریکا دست به اعمال خشونت آمیز زدند. در سال ۱۸۴۹ یک یا چند نفر از ساکنان شهر لین شبانه با یک حمله به روستای بومیان منطقه آن را به آتش کشیدند و آذوقهٔ زمستانی آنان را از بین بردند. صدمات مالی وارده به سفیدپوستان به اندازه خسارت های وارده به قبایل بومیان آمریکا نبود. یکی از مهاجران این دوره، جان بیسون تبعه انگلیسی، در مارس ۱۸۵۳، ایلینوی را به مقصد اورگن ترک کرد و در پایان سپتامبر به دره رودروگ رسید. او پس از سه سال زندگی در اورگن به واسطهٔ آنچه در روابط بین بومیان و شهرک نشینان دید از آن دیار رانده شد، به شرق بازگشت تا کتابی در مورد آزار و اذیت بومیها به دست مهاجران سفیدپوست بنویسد. بیسون نوشت:«به دلیل کمبود آب در منطقه، کارگران معدن هرسال به مدت چند ماه بیکارند. غذایشان در این مدت نان مرغوب و گوشت گاو است، و
عموماً همراه است با استفاده فراوان تنباکو و ویسکی. به این ترتیب کیفیت غذا، و سموم مصرف شده، همراه با یک جوّ تحریک کننده، احساسات شهوانی آن ها را تحریک می کند. و با کمبود موانع اخلاقی و موجودیت قانون مدنی، آن ها را به دنبال زیاده روی در هتک حرمت سرخپوستان بی دفاع روان می دارد. من از بازگوئی وقایع وحشت بار می گذرم. و فقط یادآور می شوم که هر پدر یا مادر آمریکایی می تواند به راحتی تصور کند که اگر بدون محافظت و در انزوا، در دره ها و پستی و بلندی های محل، در محاصره گروهی از مردان با شرایطی که در بالا توضیح داده شد روبرو شود، سرنوشت دخترانشان چه می شود. این تسکینی نیست که بگوییم زنان قربانی، تمایل به اعمال شهوانی آن گونه مردان دارند؛ زیرا مشهور است که پدران و برادران این زنان اغلب برای به دست آوردن تصرف قهری زنان و دخترانشان تیرباران می شوند. اگر در نظر بگیریم که برای این گونه تجاوزات خود چه تنفر و مجازاتی را بر نژاد دیگری وارد می کنیم، باید به عظمت این اشتباه پی ببریم.»برخی از شهرک نشینان اروپائی پیشینه با موفقیت جمعیت بومیان را مجبور به داد و ستد زنان برای آذوقه و تسلیحات کردند. این تجارت جسم برای اسلحه گرم بود که
به قبایل جنوب اورگن ابزار کافی برای مقاومت در طول جنگ رودخانه روگ ۱۸۵۵–۱۸۵۶ را فراهم نمود. از دیدگاه افراد غیر بومی، نسل کشی بومیان عادی و رایج بود. و اینکه از ساحل اقیانوس آرام تا کوه های راکی باید هر «سرخپوستی» از بین برود. یک مزاح تاریک و شرورانه رایج این بود که «چنانچه یک مرد سفیدپوست با یک سرخپوست «نر» و یک آهو ی نر همزمان روبرو شود، باید به مرد سرخپوست شلیک کند و آهو را به حال خود بگذارد تا فرار کند». جنگ رودخانه روگ (۱۸۵۵–۱۸۵۶). بومیان اورگن جنوبی از بی رحمی و تجاوزهای معدنچیان سفیدپوست و شهرک نشینان پر از ترس و وحشت بودند. درخواست های آن ها به مقامات سفیدپوست برای محافظت از ایشان مورد توجه هیچ یک از مقامات آمریکائی قرار نگرفت. در تابستان ۱۸۵۵، روزنامه "اورگان استیتمن" نامه ای از یک ناشناس با امضای «یک معدنچی» چاپ کرد"." نویسندهٔ این نامه پیش بینی قتل عام های خونین توسط «سرخ پوستان» را علیه جمعیت سفیدپوست اورگن حتمی دانست. این ادعا بهانه ای به مأمور زیردست نماینده بومیان برای جنوب اورگن داد تا جلسه ای عمومی را در یکی از شهرهای دره ویلامت تشکیل داد و رسماً ۳۰۰۰ سرباز داوطلب از بین شهروندان را برای مبار
زه با خطر دعوت گرد. با انتشار نظرات روزنامه ها در سواحل بالا و پایین، از قلمرو واشینگتن تا کالیفرنیای شمالی، تقریباً به اتفاق آرا برای جنگ، جنون جنگی قلمرو اورگن را فرا گرفت، فرماندار جورج لاکاری خواسته مردم را لازم به اجرا دانست و اعلامیه ای مبنی بر اعلان جنگ صادر کرد و از نظامیان داوطلب خواست فوراً به میدان بروند. به دنبال آن جنجالی از خشونت شدید آغاز شد. بومیان از روستاهای خود به بیابان رانده شدند، و بسیاری از آن هاکشته شدند. در ماه اکتبر ۲۷ بومی توسط شهرک نشینان در جریان یورش به یک روستا کشته شدند. با سوزاندن یک خانه متعلق به یک سفیدپوست و کشتن ۲۷ شهرک نشین، بومیان اورگن نیز به انتقام جوئی قیام کردند. این واقعه بهانه ای برای ادامه جنگ توسط طرفداران آن شد. جان بیسون که شاهد جنگ رودخانه روگ بود بعداً در مورد آن نوشت:"در طول سالهای ۱۸۵۵–۱۸۵۶، بیش از ۲۰ قتل توسط بومی ها انجام شد و تعدادی از آنها تحت تعقیب قانونی قرار گرفتند و به دار آویخته شدند. اما هیچ گزارشی از تعداد بومیان کشته شده ثبت نشد. روش رایج در بین سفیدپوستان آن بود که هر زمان که ممکن بود به یک بومی تیر اندازی شود می شد. و خیال تیر انداز راحت بود ک
ه مصون از تعقیب قانونی خواهد بود.»جنگ علیه بومیان آمریکا، در مطبوعات نوپای اورگن منطقی جلوه داده شد. یک مقاله در ۱۰نوامبر ۱۸۵۵، چنین نظر داد، که:«سرخپوستان هیچ شباهتی جز شکل و شمایل با انسان ندارند. از آنجائی که طبیعتاً نادان، حقیر و پست هستند، ذهنشان برای آموزش مغزی و بدنشان برای کارهای جسمی بی اندازه ناتوان است. خدا ما را فرستاده است که آنها را نابود کنیم؛ همانطور که با بنی اسرائیل از قبایل مشابه کرد.»با کشته شدن ۱۰۰ نفر از بومیان رودخانه روگ و ۹۴ سرباز، شبه نظامی یا شهرک نشین، جنگ در ژوئن ۱۸۵۶ به پایان رسید. بومیان تولوآ و سایر قبایل پس از جنگ سر زمینهای اجدادی خود را از دست دادند و به محدوده های گوناگون یا «رزرویشن» منتقل شدند. سلب مالکیت و سیستم محدودهٔ اسکان بومیان اولیه (رزرو). از سال ۱۸۵۰ تا ۱۸۵۵، قانون «زمین اهدایی اورگن»، به اجرا درآمد. این قانون، بدون مذاکره با بومیان اصلی اورگن در بارهٔ زمین های اجدادیشان، در مورد معاهدات یا واگذاری زمین به ساکنان و مردان سفیدپوست تازه وارد ایجاد شد. بر طبق این قانون زمین هایی را که قبلاً توسط قبایل بومی آمریکا اسکان شده بودند، استعمارگران می توانستند مالک شوند. ه
ر مرد سفیدپوست تازه وارد به منطقه حق مالکیت ۳۲۰ هکتار زمین دریافت می کرد. در ضمن به افرادی که قبل از آن زمان در زمین های سرخپوستان ساکن شده بودند و ادعای مالکیت آن زمین را داشتند نیز مشروعیت می داد. این قانون همچنین در مورد «سرخپوست های دورگه آمریکایی» که ادعای مالکیت زمین را داشتند نیز اعمال می شد. در نهایت، بیش از ۲/۵ میلیون هکتار زمین مورد ادعا قرار گرفت، و با هجوم مهاجران، درگیری ها و به اصطلاح «جنگ های نژادی» بین آنها و مردم بومی اورگن، مانند جنگ های رودخانه روگ (همان طور که قبلاً بحث شد) افزایش یافت. با این حال برای اسکان قانونی سفیدپوستان در این منطقه، بر اساس قراری به نام «موافقتنامه ارگن» ایالات متحده توانست قلمرو ارگن را از انگلستان تحویل بگیرد. یکی از اصول این موافقتنامه از طرف انگلستان احترام به حق مالکیت بومیان منطقه بود. به این معنی که ایالات متحده باید با قبایل ساکن ارگن قرارداد واگذاری زمین ترتیب می داد. انتقال حق مالکیت اراضی به سفیدپوستان بدون موافقت ساکنان بومی امکان پذیر نبود. برای حل این مسئله، کنگره ایالات متحده در همان سالی که «قانون اهدای زمین اورگن» اجرایی شد، «قانون پیمان با بومیان»