Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یکی آن واقع شده، توسط بسیاری از پژوهشگران به عنوان نمونه اولیه غارهای بودایی در غرب دکن، به ویژه گونه ساختار تالار چایتیا که بین قرن دوم پیش از میلاد و قرن دوم پس از میلاد ساخته شده است، در نظر گرفته می شود. نخست یک تالار بزرگ است که بعد از ورود در کنار آن به شکل مستطیل به ابعاد ۹٫۸۶x۵٫۱۸ متر بوده و به عنوان سالن اجتماعات عمل می کرد. داخل تالار دوم کوچکتر است که اتاقی نیمکره به قطر ۵ متر با سقفی به شکل گنبد است و از اتاق مستطیل شکل با راه گذر باریک مستطیل شکل به آن راه پیدا می کند. سطوح داخلی اتاقک ها بسیار ظریف ساخته شده اند. موقعیت. غار لوماس ریشی درون صخره گرانیتی یکپارچه سخت تپه های بارابار کنده کاری شده است که در سمت چپ آن غار کوچکتر سوداما قرار دارد. این سایت به رودخانه فالگو نزدیک است و مرکز اطلاعات غارهای بارابار در نزدیکی آن واقع شده است. غار در فاصله از سمت شمال گایا در ایالت بیهار در هند، و حدود از غارهای آجانتا قرار گرفته است. این مکان از دیگر سایت های باستان شناسی اصلی مرتبط با هنر و معماری، در فاصله دوری قرار دارد. برای مثال، این مکان در فاصله ای حدود از ماتورا و حدود از گنداره واقع شده است. تار
یخچه. در طی حکمرانی آشوکا در امپراطوری مائوریان، غار لوماس ریشی کنده کاری شد و به راهبان آجیویکا اهداء گردید. قدمت آن به قرن سوم قبل از میلاد بازمی گردد. تعدادی غار دیگر در همان تپه های از جنس گرانیت، که همگی به قرن سوم قبل از میلاد تعلق داشتند، بر اساس کتیبه های یافت شده در غارها منتج شدند. نام شش غار دیگر کاران چاوپار، غار سوداما، غار ویشمیترا، غار گوپی، غار واپیاکا و غار واداتیکا هستند. سه غار آخری در تپه ناگارجونی واقع شده اند که در شرق تپه بارابار قرار گرفته است. برجس در پژوهش های خودش مربوط به غار معبد در قرن نوزدهم، غار آجیویکا لوماس ریشی را یک نقطه عطف تثبیت کننده برای گاه شماری غار مطرح کرد. به گفته پیا برانکاچیو، غار لوماس ریشی، همراه با غار سوداما که در نزدیکی آن واقع شده، توسط بسیاری از پژوهشگران به عنوان نمونه اولیه غارهای بودایی در غرب دکن، به ویژه گونه ساختار تالار چایتیا که بین قرن دوم پیش از میلاد و قرن دوم پس از میلاد ساخته شده است، در نظر گرفته می شود. طبق گفته آرتور باشام، فیل و سایر نقوش حکاکی شده در طاق خاطرنشان درگاه ورودی و دیوار غار لوماس ریشی از آجیویکا است، و این امر از کتیبه آشوکا
که غارهای اینجا را به آنها داده است متصور است و به این نکته اشاره دارد که آنها ساکنان اصلی و اولیه آن بوده اند. آجیویکاها برای مدتی غار را رها کردند که بودایی ها مبادرت به استفاده از آن کردند و این امر به این دلیل است که کتیبه های بودیمولا (Bodhimula) و کلسا-کانتارا (Klesa-kantara) در چارچوب درگاه وجود دارد. مدتی بعد در قرن پنجم یا ششم، یک پادشاه هندو به نام آنانتاوارمان از دودمان ماوکاری (Maukhari)، یک تمثال کریشنا به غار اهداء کرد. دلیل این امر یک کتیبه سانسکریت موجود روی طاق است. ویژگی. این غار دارای سر در قوسی شکل است که از معماری چوبی هم دوره خود نسخه برداری کرده است. روی درگاه ردیفی از فیل نقش بسته است که به نظر می رسد در مسیر نماد استوپا، در امتداد فرسب منحنی، از دو سمت به سوی بالا و راس طاق در حال پیشروی هستند. این از مشخصه فرم «طاق چایتیا» یا چاندراشالا است که برای قرن ها یک ویژگی با اهمیت در معماری و تندیس سازی صخره ای بوده است. آن به طور واضح بازتولید سنگی از بناهای چوبی و دیگر مواد گیاهی است. بنا بر اظهارات سواراج پراکاش گوپتا، غارهای کوندیویت و گونتوپالی (Guntupalli) وارث بلافصل غارهای لوماس ریشی
هستند. نمای غار سنگ تراشیده صخره ای به شکل کاشانه گالی پوش شده است که توسط چارچوب های چوبی نگه داشته شده و یک درگاه ورودی دارد که همانند معماری چوبی با ظرافت کنده کاری شده است. پیش آمدگی آن به صورت منحنی است و انتهای آن به شکل استوانه مدور (pot) است. آذین بندی روی «فرسب منحنی» شامل فیل های حکاکی شده است که از دو سمت به سوی بالای ساختاری شبیه استوپا در حال پیشروی هستند. غار لوماس ریشی هیچ گونه کتیبه ای از آشوکا در خود ندارد، شاید به خاطر این بوده که غار به علت مخاطرات لغزش ساختار صخره هیچگاه تکمیل نشده است. هر چند به طور کلی نظر بر این است که به دلیل شباهت ساختار داخلی و میزان صیقل کاری سطوح سنگی، همچون دیگر غارها در حدود سال ۲۵۰ قبل از میلاد ایجاد شده باشد، دیوارها به جز طاق که در کنده کاری آن وقفه ایجاد شد، به طور کامل صیقل کاری شده اند. کتیبه ای از آنانتاوارمان که مربوط به قرن پنجم بعد از میلاد است در بالای درگاه ورودی قرار دارد. نتیجه نهایی طبق اظهارات گوپتا، این فرضیه که غار لوماس ریشی به دلیل وضعیت عدم اتمام کار ساخت غار موفق به دریافت کتیبه آشوکا نگردیده است با در نظر گرفتن این واقعیت که غار ویواشکارما
(Vivaskarma) هر چند هنوز تکمیل نشده بود ولی توسط آشوکا تقدیس سازی (وقف کردن) برای آن صورت گرفته بود، باعث تضعیف این فرضیه می شود؛ بنابراین تقدیس سازی (وقف کردن) یک غار می تواند در طی ساخت آن صورت پذیرد. این می تواند بر این امر دلالت کند که غار لوماس ریشی به همراه نقوش برجسته اش، در واقع به دوران بعد از حکمرانی آشوکا بازمی گردد. در واقع گوپتا اعتقاد دارد که قدمت غار لوماس ریشی به بعد از دوران حکمرانی آشوکا و نوه اش داشاراتا بازمی گردد و در انتهای دوره امپراطوری مائوریا، آخرین حکمران این امپراطوری، امپراتور بریهادراتا ساخته شد و در پی قتل بریهادراتا طی کودتای پوشیامیترا شونگا، بنیانگذار سلسله شونگا، در سال ۱۸۵ قبل از میلاد ادامه ساخت غار به طور غیرمنتظره متوقف گردید. همچنین پوشیامیترا شونگا به آزار و اذیت بودایی ها و آجیویکاها معروف است که همین امر بر توقف فوری و عدم ادامه ساخت غار دلالت دارد. کتیبه آنانتاوارمان (قرن پنجم-ششم میلادی). تعدادی کتیبه هندو مربوط به سلسله ماوکاری، پادشاه آنانتاوارمان در قرن پنجم-ششم میلادی در غارهای بارابار وجود دارد: یک کتیبه از آنانتاوارمان در بالای درگاه غار لوماس ریشی، کتیبه غا
ر گوپیکا و کتیبه غار واداتیکا که در گروه غارهای ناگارجونی هستند، همان غارهایی که کتیبه وقفی نوه آشوکا، داشاراتا در آن قرار دارد.
انتخابات ریاست جمهوری مقرر است در ۲۸ ژوئیه ۲۰۲۴ در ونزوئلا برای انتخاب رئیس جمهور برای یک دوره شش ساله شروع شونده از ۱۰ ژانویه ۲۰۲۵ برگزار شود. نیکلاس مادورو، رئیس جمهور فعلی، برای سومین دوره متوالی رقابت می کند. ادموندو گونزالس اوروتیا نماینده پلتفرم واحد، ائتلاف سیاسی اصلی اپوزیسیون است. سایر نامزدهای پیشروی اپوزیسیون ونزوئلا از شرکت در انتخابات در طول مبارزات انتخاباتی خود یا در انتخابات قبلی رد صلاحیت شده اند. در ژوئن ۲۰۲۳، ماریا کورینا ماچادو، کاندیدای پیشرو، از سوی دولت ونزوئلا به اتهام جرایم سیاسی از شرکت منع شد. این اقدام از سوی مخالفان به عنوان نقض حقوق بشر سیاسی تلقی شده و از سوی مجامع بین المللی مانند سازمان کشورهای آمریکایی، اتحادیه اروپا و دیده بان حقوق بشر و نیز کشورهایی مانند کانادا، شیلی، کلمبیا، اکوادور، فرانسه، آلمان، مکزیک، پاراگوئه، انگلستان، ایالات متحده آمریکا و اروگوئه محکوم شده است. شورای ملی انتخابات (CNE) اعلام کرد که انتخابات در ۲۸ ژوئیه (روزی که هفتادمین سالگرد تولد هوگو چاوز می شد) برگزار می شود، ثبت نام نامزدها از ۲۱ تا ۲۵ مارس، و مبارزات انتخاباتی که از ۴ تا ۲۵ ژوئیه برگزار می ش
ود. مذاکرات مستقیم بین مقامات ارشد ونزوئلا و ایالات متحده که از اواسط آوریل متوقف شده بود، در اوایل ژوئیه، چند هفته قبل از انتخابات، از سر گرفته شد. اعتراضات. با اعلام پیروزی نیکلاس مادورو در ونزوئلا ناآرامی گسترده ای در این کشور آغاز شد. مادورو اعلام کرد دولتش «می داند چگونه با این وضعیت مقابله کند و کسانی که خشونت طلب هستند را شکست دهد». او بدون ارائه مدرک ادعا کرد که اکثر معترضان، جنایتکارانی پر از نفرت هستند و این اعتراضات در ایالات متحده طراحی شده است. پس از آن که مقامات انتخاباتی ونزوئلا نیکلاس مادورو، رهبر اقتدارگرای این کشور را به طور رسمی پیروز انتخابات ریاست جمهوری اعلام کردند، اعتراضات گسترده ای در چندین شهر ونزوئلا برگزار شد و معترضان مادورو را به تقلب متهم کردند. در تاریخ هشتم مرداد ۱۴۰۳ در کاراکاس، نیروهای امنیتی برای متفرق کردن انبوه جمعیت معترضان از جمله در نزدیکی کاخ ریاست جمهوری، از گاز اشک آور استفاده کردند. در این اعتراضات مردم در حالی که بر قابلمه ها می کوبیدند، در خیابان های اصلی شروع به راهپیمایی کردند و به گفته سازمان حقوق بشری PROVEA در ونزوئلا، گروه های مسلح حامی مادورو در برخی مناطق
به سمت شرکت کنندگان در این اعتراضات مسالمت آمیز تیراندازی کردند. در شهر کورو، مرکز ایالت ساحلی فالکون، تظاهرکنندگان مجسمه مادورو را سرنگون کردند. تحلیلگران پیش بینی کردند که با تداوم این اعتراضات، موج جدیدی از ناآرامی ها در این کشور آغاز شود. یکی از اعضای اپوزیسیون نیز در شبکه های اجتماعی اعلام کرد که نیروهای امنیتی ونزوئلا پس از صدور حکم بازداشت، دو بار تلاش کرده اند که وارد سفارت آرژانتین در کاراکاس شوند؛ یعنی جایی که او و پنج نفر دیگر از ماه مارس پناهنده شدند. مرکز نظارت بر مناقشات در این کشور (Venezuelan Conflict Observatory) اعلام کرد که ۱۸۷ اعتراض را در ۲۰ ایالت ثبت کرده است. تا کنون نیز دست کم دو نفر یا در ارتباط با شمارش آرا یا در جریان اعتراضات کشته شدند؛ یکی در شب شمارش آراء در ایالت تاچیرا و دیگری روز دوشنبه در اعتراضات شهر ماراکای. طبق گزارش تلویزیون ونزوئلا، از ۱۰۰ درصد رای دهندگان ۱۰۹ درصد در انتخابات شرکت کرده اند. شامگاه دوشنبه نیز نیکلاس مادورو اعلام کرد دولتش «می داند چگونه با این وضعیت مقابله کند و کسانی که خشونت طلب هستند را شکست دهد». او بدون ارائه مدرک ادعا کرد که اکثر معترضان، جنایتکار
انی پر از نفرت هستند و این اعتراضات در ایالات متحده طراحی شده است. ایلان ماسک، میلیارد آمریکایی و مالک شرکت هایی همچون ایکس و تسلا، با انتشار ویدئویی که حکایت از سرپیچی بخشی از اعضای گارد ملی ونزوئلا از دستورات مادورو برای سرکوب مردم داشت، نوشت: "اگر ارتش از اراده مردم حمایت کند، کار برای مادورو تمام است". خورخه رودریگز، قانونگذار حزب حاکم و مدیر ستاد انتخاباتی مادورو، از هواداران خود خواست تا در حمایت از دولت راهپیمایی کنند. ولادیمیر پادرینو، وزیر دفاع این کشور نیز نسبت به تکرار «رویدادهای وحشتناک سال های ۲۰۱۴، ۲۰۱۷ و ۲۰۱۹ میلادی» هشدار داد. در آن سال ها صدها نفر از معترضان به سیاست های دولت که به خیابان ها آمده بودند، کشته شدند. در حالی که مادورو و «شورای ملی انتخابات» بر صحت این انتخابات اصرار دارند، اپوزیسیون می گوید که نمایندگانش قادر به ورود به مقر شورای ملی انتخابات (CNE) در هنگام شمارش آرا نبودند و مقامات انتخاباتی نیز مانع از بررسی آرای بیشتر شده اند. دولت نیکلاس مادورو تقریباً تمام نهادهای دولتی از جمله «شورای ملی انتخابات» را کنترل می کند. این شورا پیش از این در سال ۲۰۱۷ میلادی توسط یک شرکت نرم افز
اری که فناوری رای گیری را ارائه می دهد، به دستکاری در ارقام مشارکت متهم شده بود. بیش از ۶ میلیون رای در حمایت از اپوزیسیون ائتلاف اپوزیسیون به رهبری «ماریا کورینا ماچادو» پیروزی مادورو را رد کرد. خانم ماچادو همچنین ادموندو گونزالس، رقیب مادورو در این انتخابات، ادعا کردند که کمپین آنها آرای کافی برای تأیید پیروزی گونزالس را جمع آوری کرده است. آنها روز دوشنبه اعلام کردند که کپی بیش از ۷۳ درصد از برگه های رای گیری را به دست آورده اند که نشان می دهد بیش از ۶ میلیون رای به نفع گونزالس و تنها ۲٫۷ میلیون رای برای مادورو در صندوق ها ریخته شده است. بر همین اساس، هر دوی آنها خواستار برگزاری تظاهرات سراسری بیشتر در روز سه شنبه شدند. در ونزوئلا شاهدانی که برای نظارت بر شمارش آرا گماشته می شوند، حق دارند یک کپی از نتایج شمارش آرا توسط هر دستگاه رای گیری را داشته باشند.
نام های اسپانیایی روش سنتی شناسایی و راه رسمی ثبت افراد در اسپانیا است. این نام ها از یک نام کوچک (ساده یا ترکیبی ) و دو نام خانوادگی (اولین نام خانوادگی هر یک از والدین) تشکیل شده اند. به طور سنتی، نام خانوادگی اول اولین نام خانوادگی پدر و دومی نام خانوادگی اول مادر است. از سال ۱۹۹۹، ترتیب نام های خانوادگی در یک خانواده در اسپانیا هنگام ثبت نام اولین فرزند تعیین می شود، اما تقریباً به طور همگانی ترتیب سنتی انتخاب می شود (۹۹٫۵۳٪ مواقع). رسم عمومی این است که از یک نام کوچک و اولین نام خانوادگی استفاده شود (مثلاً " پنه لوپه کروز " برای پنه لوپه کروز سانچز). نام کامل برای امور حقوقی، رسمی و اسنادی اهمیت دارد. هر دو نام خانوادگی گاهی زمانی که اولین نام خانوادگی بسیار رایج است (به عنوان مثال، فدریکو گارسیا لورکا، پابلو روئیز پیکاسو یا خوزه لوئیس رودریگز زاپاترو) به طور سازمان یافته استفاده می شوند تا نامی متمایزتر به دست دهند. در این موارد، حتی استفاده از نام خانوادگی دوم، مانند «لورکا»، «پیکاسو» یا «زاپاترو» رایج است. این بر ترتیب الفبایی آنها تأثیر ندارد: «لورکا»، شاعر اسپانیایی، باید در فهرست زیر «گارسیا لورکا»
قرار گیرد، نه «لورکا» یا «گارسیا». حروف ربط اسمی. حرف اضافه "de" (از). در زبان اسپانیایی، حرف اضافه "de" ("از") به عنوان یک حرف ربط به دو سبک نام خانوادگی مختلف استفاده می شود، و همچنین در نوعی نقش نگهدارنده برای ابهام زدایی از نام های خانوادگی که ممکن است به عنوان نام های اضافی اشتباه گرفته شوند استفاده می شود. سبک اول در فرمول نام های خانوادگی پدرنامانه و مکان نامانه است، به عنوان مثال "گونزالو فرناندز د کوردوبا"، "پدرو لوپز د آیالا"، و "واسکو نونیز د بالبوآ"، مانند خیلی از نام های "کنکیستادورها". پسوند -ez. پس از تهاجم ویزیگوت ها به شبه جزیره ایبری، جمعیت محلی تا حد زیادی یک سیستم نامگذاری پدرنامانه "را" پذیرفتند: پسوند "-icī" (یکی لاتین به معنای پسر) به نام پدر متصل می شود تا نامی پدرنامانه برای پسر ایجاد کند. این پسوند بسته به زبان به تدریج به اشکال محلی مختلف تبدیل شد. به عنوان مثال، پسر فرناندو نامیده می شود: این نظام بیشتر در منطقه مرکزی کاستیل، اما نه محدود به آن، رایج بود. نام های خانوادگی خالی، یعنی نام پدر بدون پسوند -itz/-ez/-is/-es نیز یافت می شود و به ویژه در کاتالونیا رایج است. به این ترتیب،
مهاجرت دسته جمعی در قرن بیستم منجر به یکسان سازی خاصی از چنین تفاوت های منطقه ای شده است. زبان های دیگر اسپانیا. به رسمیت شناختن رسمی سایر زبان های نوشتاری اسپانیا - کاتالان، باسک و گالیسی - به طور قانونی به جوامع خودمختار اجازه داد تا هویت اجتماعی بومی خود را بازسازی کنند، از جمله استفاده قانونی از نام های شخصی در زبان های محلی و سنت های نوشتاری. اینها از سال ۱۹۳۸ ممنوع شده بودند. گاهی این کار با املای مجدد نام ها برای تغییر فرم های اسپانیایی کاستیلی به زبان اصلی آنها انجام می شود.
در آغاز جنگ جهانی دوم ، نیروی دریایی سلطنتی توانمندترین نیروی دریایی در جهان بود، با بیشترین تعداد کشتی های جنگی ساخته شده و دارای پایگاه های دریایی در سرتاسر جهان. که بیش از 15 نبردناو ، 7 ناو هواپیمابر، 66 رزمناو و 164 ناوشکن و 66 زیردریایی داشت.
تارانتل در لا بمل ماژور، اپوس ۴۳ یک قطعه پیانو کوتاه به شکل تارانتلا است که توسط فردریک شوپن در ژوئن ۱۸۴۱ نوشته شده و در اکتبر ۱۸۴۱ منتشر شده است اجرای این قطعه حدود ۳ دقیقه طول می کشد. رابرت شومان این قطعه را به این شکل توصیف میکند: "شگفت انگیزترین شیوه شوپن؛ ما رقصنده را در مقابل خود می بینیم که گویی تسخیر شده است، تا زمانی که حواس مان پرت شود. مطمئناً، هیچ کس نمی تواند این موسیقی را دوست داشتنی بنامد، اما ما با کمال میل فانتزی وحشیانه استاد را می بخشیم. زیرا آیا او هر چند وقت یکبار اجازه ندارد که جنبه تاریک روح خود را به نمایش بگذارد؟»
کوان هیوک وو (; زادهٔ ۲۵ دسامبر ۱۹۸۹) که بیشتر با نام هنری لوکو (کره ای: 로꼬؛ انگلیسی: Loco) شناخته می شود، رپر اهل کره جنوبی است. نام او، لوکو، در زبان اسپانیایی به معنای «دیوانه» است.
ماریا الکساندروونا با نام اصلی شاهزاده ویلهلمینه ماری فن هسن-دارمشتات، شاهزاده آلمانی و ملکه همسر الکساندر دوم، تزار روسیه، پادشاه لهستان و پادشاه دوک نشین بزرگ فنلاند بود. او در ۸ اوت ۱۸۲۴ میلادی، در شهر دارمشتات،پایتخت دوک نشین بزرگ هسن (ایالتی در کنفدراسیون آلمان)به دنیا آمد. او کوچکترین دختر لوئیس دوم(لودویگ دوم) ، دوک بزرگ هسه و شاهدخت ویلهلمینای بادن بود و خانواده او از خاندان های برجسته آلمانی بودند.ماریا الکساندروونا، مادر الکساندر سوم، امپراتور روسیه است. ماریا الکساندروونا در سال ۱۸۴۱ میلادی، با الکساندر نیکلایویچ، که بعداً به عنوان الکساندر دوم شناخته شد، ازدواج کرد. پس از ازدواج، او به کلیسای ارتدکس روسی گروید و نام ماریا الکساندروونا را پذیرفت. در دوران زندگی اش، او به فعالیت های خیریه و فرهنگی بسیاری مشغول بود و نقش مهمی در پیشبرد آموزش و رفاه اجتماعی در روسیه ایفا کرد. امپراتریس ماریا الکساندروونا در ۳ ژوئن ۱۸۸۰ در کاخ زمستانی سنت پترزبورگ درگذشت و در در کلیسای جامع پتر و پاول () خاک سپاری شد. شاهدخت ویلهلمین از بادن، مادر ماریا فن هسن به ظرافت و هوش خود مشهور بود اما در کنار تمام اینها روابط ت
یره ای با شوهرش لودویگ دوم داشت این تنش همراه با ارتباط نزدیک او با بارون آگوست وون سنارکلنز گرانسی منجر به گمانه زنی هایی درباره واقعیت ماهیت پدر ماریا و خواهر و برادرانش شد صرف نظر از این ماریا به عنوان دختر قانونی لودویگ بطور عمومی شناخته شد. تربیت اولیه ماریا منکعس کننده محیط متوسط و در عین حال فرهنگی دربار های آلمانی آن زمان بود.او تحصیلات دقیقی با تأکید بر زبان، موسیقی، ادبیات و آداب درباری دریافت کرد. این تجربیات اولیه او را به یک زن جوان باهوش و برازنده تبدیل کرد که قادر به انطباق با پیچیدگی های زندگی امپراتوری آینده وی نیز بود. ازدواج با تزار و انتقال به دربار روسیه تحت تاثیر یکی از سفر های تزار الکساندر دوم به اروپا در سال 1839 بود که ماریا و تزار اولین بار یکدیگر را ملاقات کردند، زمانی که ماریا با وارث تاج و تخت روسیه آشنا شد. تزار جوان اسیر جذابیت و هوش او شد. با وجود اختلافات فرهنگی و مخالفت در اشراف روسیه، این زوج نامزد کردند. آنها در 16 آوریل 1841 در حضور پدر باژنوف ازدواج کردند و ماری با نام ماریا الکساندرونا به مذهب ارتدکس روسی گروید. ماریا در سال 1855، پس از به سلطنت رسیدن الکساندر دوم در طو
ل دوره آشفته جنگ کریمه، همسر امپراطور روسیه شد. دوران تصدی او به عنوان ملکه مصادف شد با یک دوره دگرگونی در تاریخ روسیه، که با اصلاحات قابل توجه و تلاش های نوسازی که توسط الکساندر دوم رهبری می شد، مشخص شد. حمایت از اصلاحات:ماریا از برنامه اصلاح طلبانه تزار، به ویژه تصمیم مهم او برای رهایی رعیت در سال 1861 حمایت کرد. در حالی که دخالت او در امور سیاسی محدود بود، او از اهداف اجتماعی مانند آموزش، مراقبت های بهداشتی و کاهش فقر دفاع می کرد. او بیمارستان ها، مدارس و مؤسسات خیریه ای تأسیس کرد و به خاطر تلاش های بشردوستانه اش مورد تحسین گسترده قرار گرفت. حمایت فرهنگی:ماریا الکساندرونا حامی مهم هنر و فرهنگ بود. او نقشی کلیدی در پرورش اپرا و باله روسی ایفا کرد و از نهادهایی مانند تئاتر ماریینسکی که به افتخار او نامگذاری شد، حمایت کرد. او همچنین تلاش های ادبی و هنری را تشویق کرد و محیطی را ایجاد کرد که در آن فرهنگ روسی می توانست شکوفا شود. زندگی ماریا با مشکلات بهداشتی مداوم از جمله سل مخدوش شد(او در سال 1863 م به سل مبتلا شده بود) . این بیماری ها او را مجبور کرد که دوره های طولانی را در آب و هوای معتدل تر، به ویژه در جنو
ب فرانسه(بویژه نیس) و ایتالیا بگذراند(به توصیه پزشکانش). سلامت شکننده اش بر رفتار او که اغلب ملایم و در عین حال مالیخولیایی توصیف می شود، تأثیر گذاشت. ماریا به مدت 13 سال با سل مبارزه کرد. در حالی که ماریا و تزار احترام متقابل داشتند، ازدواج آنها به مرور زمان تیره شد. روابط خارج از ازدواج تزار، به ویژه رابطه طولانی مدت او با شاهدخت کاترینا دولگوروکووا(که یکی از معروف ترین معشوقه های تزار الکساندر دوم است)، باعث تنش در خانواده امپراتوری شد. گزارش شده است که ماریا در طول این چالش ها، وقار خود را حفظ کرد و بر فرزندان و کارهای خیریه اش تمرکز می کرد. البته قابل به ذکر است که کمتر از یک ماه پس از مرگ ماریا، تزار با کاترینا دولگوروکووا، معشوقه اش ازدواج کرد، که این موضوع باعث ایجاد جنجال هایی شد. همچنین گفتنی است که تزار الکساندر دوم به مدت 21 سال پیش از مرگ ماریا زمانی که ماریا 40 ساله شده بود با کاترین در ارتباط بود و او را دوست می داشت.باید توجه داشت که کاترین به سبب فرمان شخص الکساندر دوم به بانوی انتظار ماریا نیز منصوب شد(در سال 1864 م) در آن زمان کاترین 16 ساله بود و 14 سال تا زمان مرگ ماریا باقی مانده بود. بع
د ها الکساندر کاترین و فرزندانشان را در زمستان ۱۸۸۰ به طبقه سوم کاخ زمستانی منتقل کرد. درباریان داستان هایی پخش کردند که می گفتند همسر در حال مرگ امپراتور مجبور بوده صدای بچه های کاترین را که بالای سرش در حال حرکت بودند بشنود، اما اتاق های امپراتریس ماریا و کاترین از هم بسیار دور بودند. اگرچه امپراتور در گذشته بارها خیانت کرده بود، رابطه او با کاترین پس از آن آغاز شد که امپراتریس، که هشت فرزند داشت، به دستور پزشکان از ادامه رابطه جنسی با شوهرش دست کشید. پس از اینکه امپراتریس از او خواست تا فرزندانش را از کاترین معرفی کند، امپراتور دو فرزند بزرگ ترشان، جرج و اولگا، را به تخت امپراتریس آورد و او هر دو را بوسید و برکت داد. هم امپراتور و هم همسرش در این دیدار اشک می ریختند. پس از مرگ ماریا در سال 1880 م زمانی که دوران عزاداری شاه به پایان رسید زمزمه ها درباره ازدواج و رسمی کردن ارتباط او با کاترین آغاز شد.ازدواج الکساندر و کاترین با مخالفت شدیدی از سوی مردم روسیه مواجه شد. پدر باژنوف، که شاهد ازدواج الکساندر با امپراتریس ماری بود، از حضور در مراسم ازدواج او با کاترین خودداری کرد. دوست دوران کودکی اش، آدلربرگ، تلا
ش کرد او را با اشاره به تأثیر ناخوشایندی که این ازدواج می تواند داشته باشد متقاعد کند که حداقل یک سال پس از مرگ امپراتریس صبر کند. داریا تیوتچوا، که زمانی بانوی انتظار امپراتریس ماری بود، از موقعیتش در دربار سلطنتی استعفا داد. او به کنتس الکساندرا تولستایا اعتراف کرد که استعفا داده زیرا «نمی توانم قول بدهم که در یک فرصت عمومی صحنه ای به پا نکنم و حتی به صورت شاهزاده یوریفسکایا(شاهدخت کاترین دولگوروکووا) تف نیندازم.» کنستانتین پوبدونوستسف، یکی از درباریان، نوشت: «دیدن او به جای امپراتریس عزیز، خردمند و باوقار، چقدر مرا آزرده می کند!» ماریا الکساندروونا به دلیل حمایت از هنر، فرهنگ و اقدامات بشردوستانه در روسیه مورد احترام بود. نام او در بسیاری از مکان ها ماندگار شده است، از جمله: او زنی بود که تلاش کرد میان زندگی خانوادگی و تعهدات سلطنتی توازن برقرار کند و تا حد امکان از مردم روسیه حمایت کند.
«چه کسی» (انگلیسی: Who) ترانه ای از خوانندهٔ اهل کره جنوبی جیمین است که در ۱۹ ژوئیه ۲۰۲۴ به عنوان دومین تک آهنگ از دومین آلبوم او "میوز" توسط بیگ هیت منتشر شد. زمینه و موفقیت. در ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۴، این ترانه به عنوان آهنگ اصلی از دومین آلبوم استودیویی او میوز با اجرایی در همان روز مشخص شد. در ۲۲ ژوئیه، اجرای از پیش ضبط شدهٔ این آهنگ در "برنامه امشب با اجرای جیمی فلن" که قبل از سربازی او در دسامبر ۲۰۲۳ ضبط شده بود، پخش شد. این اجرا جیمین را نشان می دهد که «در کنار رقصنده ها» در یک انبار متروکه در مقابل تابلویی که روی آن نوشته شده «Who» اجرا می کند.
«گروه راهپیمایی باغ اسمرالدو» (انگلیسی: Smeraldo Garden Marching Band) ترانه ای از خوانندهٔ اهل کره جنوبی جیمین با حضور رپر اهل کره جنوبی لوکو است که در ۲۸ ژوئن ۲۰۲۴، از طریق بیگ هیت، به عنوان تک آهنگ اصلی از دومین آلبوم استودیویی جیمین "میوز" (۲۰۲۴) منتشر شد.
ترکیب اضافی یا ساختار اضافی (اضافه یا ترکیب اضافه) در دستور زبان، نوعی ساختار دستوری است که برای بیان رابطه بین دو اسم استفاده می شود مانند یکی بر دیگری (مانند «کتابِ محمد») یا نوع دیگری از ارتباط (مانند «پدرِ محمد»). ترکیب اضافی شامل دو اسم است: سرگروه یا اسم توصیف شده (modified) و وابسته یا اسم توصیف کننده؛ اعراب و ایرانیان، اولی را «مضاف» و دومی را «مضاف الیه» می نامند. در منابع فارسی تحت عنوان مبحث «اضافه»، درباره انواع اشکالی که ترکیب اضافی می تواند داشته باشد سخن گفته شده است. در زبان های (dependent-marking)، مضاف الیه به شکل یا به عنوانِ «حالت اضافه ()» نشانه گذاری می شود تا سرگروه را با بیان ویژگی ای از آن توصیف کند. به عنوان مثال از انگلیسی، در ترکیبِ «John's jacket»، سرگروه «jacket» است و «John» توصیف کننده است که ویژگی ای از «jacket» را بیان می کند (این jacket متعلق به John است). بلعکس همین رابطه در زبان های (head-marking)، «» نامیده می شود. در زبان فارسی معمولاً «نقش نمای اضافه» میان مضاف و مضاف الیه قرار می گیرد برای ساخت یک ترکیب اضافی؛ برخی زبان شناسان درباره این که این نقش نما مضاف را نشانه گذ
اری می کند ادعا آورده اند و اگر این ادعا درست باشد زبان فارسی نیز جزو زبان های دارای «» خواهد بود.
یک فرستنده یا گیرنده رادیویی به آنتنی متصل است که امواج رادیویی را منتشر یا دریافت می کند. سامانه تغذیه آنتن یا تغذیه آنتن کابل یا رسانا و سایر تجهیزات مرتبط است که فرستنده یا گیرنده را به آنتن متصل می کند و دو دستگاه را باهم سازگار می کند. در یک فرستنده رادیویی، فرستنده یک جریان متناوب فرکانس رادیویی تولید می کند و سامانه تغذیه جریان را به آنتن می رساند، که توان جریان را به امواج رادیویی تبدیل می کند. در یک گیرنده رادیویی، امواج رادیویی ورودی جریان های متناوب کوچکی را در آنتن تحریک می کنند و سامانه تغذیه این جریان را به گیرنده می رساند که سیگنال را پردازش می کند. برای انتقال مؤثر جریان فرکانس رادیویی، "خط تغذیه" که فرستنده یا گیرنده را به آنتن متصل می کند باید نوع خاصی از کابل به نام خط انتقال باشد. در فرکانس های ریزموج اغلب از موجبر استفاده می شود که یک لوله فلزی توخالی است که امواج رادیویی را حمل می کند. در یک آنتن سهموی (بشقابی)، تغذیه معمولاً شامل "آنتن تغذیه (شیپوره تغذیه)" نیز می شود که امواج رادیویی را گسیل یا دریافت می کند. به ویژه در فرستنده ها، سامانه تغذیه یک جزء حیاتی است که با آنتن، خط تغذیه و ف
رستنده تطبیق امپدانس دارد. برای انجام این کار، سامانه تغذیه ممکن است شامل مدارهایی به نام "واحدهای تیون ساز آنتن" یا "شبکه های تطبیق" بین آنتن و خط تغذیه و خط تغذیه و فرستنده باشد. در یک آنتن، "نقطه تغذیه"، نقطه روی عنصر آنتن راه اندازی می کند که خط تغذیه به آن متصل است. اجزاء. در یک فرستنده، تغذیه آنتن به تمام اجزای بین تقویت کننده نهایی فرستنده و نقطه تغذیه آنتن در نظر گرفته می شود. در یک گیرنده، همه اجزای بین آنتن و پایانه های ورودی گیرنده هستند. در برخی موارد مانند دیش های سهموی، آنتن تغذیه یا شیپوره تغذیه نیز تعریف می شود. خط تغذیه. در آنتن رادیویی، خط تغذیه (خط تغذیه) یا فیدر، کابل یا خط انتقال دیگری است که آنتن را به فرستنده یا گیرنده رادیویی متصل می کند. در یک آنتن فرستنده، جریان فرکانس رادیویی (RF) را از فرستنده به آنتن می دهد، جایی که انرژی موجود در جریان به صورت امواج رادیویی تابش می شود. در یک آنتن گیرنده، ولتاژ RF کوچک القاشده در آنتن توسط موج رادیویی را به گیرنده منتقل می کند. به منظور انتقال مؤثر جریان RF، خطوط تغذیه از انواع خاصی از کابل به نام خط انتقال ساخته می شوند. پرکاربردترین انواع خط تغ