Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
طبق کتاب حقایق جهان، پدیده های طبیعی اصلی که در سطح منطقه ای ایتالیا را تهدید می کنند عبارتند از رانش زمین، جریان گل و لای، بهمن، زلزله، فوران آتشفشانی، سیل و در ونیز، فرونشست زمین. رانش زمین و جریان های گل و لای. بر اساس داده های منتشرشده توسط مؤسسهٔ ملی حفاظت و پژوهش محیط زیست ایتالیا (IIEPR)، حدود ۲٫۲٪ از جمعیت ایتالیا در مناطقی با خطر بالای یا بسیار بالای زمین لغزش سکونت دارند و همچنین ۳٫۸٪ از ساختمان ها و ۵٫۸٪ از اماکن میراث فرهنگی در این مناطق قرار گرفته اند. بین سال های ۱۹۷۰ تا ۲۰۱۹، زمین لغزش ها منجر به مرگ ۱۰۸۵ نفر، مفقود شدن ۱۰ نفر و بروز ۱۴۵۴ آسیب غیرکشنده شدند. بیشترین نرخ مرگ ومیر در این دوره در واله دائوستا و ترنتینو آلتو آدیجه گزارش شده است. زلزله ها. ایتالیا (به استثنای نسبی ساردینیا) که در همگرایی بین صفحه اوراسیا و صفحه آفریقا قرار دارد، از لرزه خیزی رنج می برد که به ویژه در امتداد رشته کوه آپنین، در کالابریا، در سیسیل و در برخی از مناطق شمال ایتالیا، مانند فریولی، بخشی از ونتو، و غرب لیگوریا، زیاد است. طبق اعلام سازمان حفاظت مدنی ایتالیا، خطر لرزه خیزی ایتالیا متوسط رو به بالاست، در حالی که
آسیب پذیری آن نیز به دلیل شکنندگی ساختمان های ایتالیا و میزان بالای قرارگیری در معرض خطر، در نتیجه تراکم جمعیت و میراث فرهنگی، بسیار زیاد است. سیل. بر اساس گزارش مؤسسهٔ ملی حفاظت و پژوهش محیط زیست ایتالیا (IIEPR)، حدود ۱۰٫۴٪ از جمعیت ایتالیا در مناطقی با خطر بالای یا بسیار بالای سیل سکونت دارند و همچنین ۹٫۳٪ از ساختمان ها و ۱۵٫۳٪ از اماکن میراث فرهنگی در این مناطق قرار گرفته اند. بین سال های ۱۹۷۰ تا ۲۰۱۹، سیل باعث ۵۸۵ مورد مرگ، ۵۰ مورد مفقودی و ۴۸۱ مورد آسیب دیدگی غیرکشنده شد. مناطقی که بالاترین میزان مرگ و میر را در آن دوره داشتند، دره آئوستا و لیگوریا بودند. آتشفشان ها. مقامات ایتالیایی آتشفشان های ایتالیا را بر اساس زمان آخرین فوران طبقه بندی کرده اند؛ علاوه بر آتشفشان های زیردریایی و آن هایی که منقرض شده در نظر گرفته می شوند، در ایتالیا آتشفشان های خاموش (آلبان هیلز، فلگریان فیلدز، ایسکیا، وزوو، لیپاری، ولکانو، پانارئا، پانتلریا) و فعال (کوه اتنا و استرومبولی) وجود دارد.
حفاظت مدنی ایتالیا (Protezione Civile)، که به طور رسمی با عنوان دپارتمان حفاظت مدنی (Dipartimento della Protezione Civile) شناخته می شود، نهاد ملی ایتالیا است که مسئول پیش بینی، پیشگیری و مدیریت رویدادهای اضطراری می باشد. این نهاد در سال ۱۹۹۲ بر اساس قانون ۲۴ فوریه ۱۹۹۲، شماره ۲۲۵ تأسیس شد و در سال ۲۰۱۲ به روزرسانی گردید. نظارت بر عملکرد آن بر عهده دفتر نخست وزیر ایتالیا است. وظایف حفاظت مدنی شامل پیش بینی، پیشگیری و مدیریت در سطح ملی بلایای طبیعی و انسانی می باشد. هدف اصلی این سازمان حفاظت از جان انسان ها، اموال، سکونتگاه ها و محیط زیست در برابر خطرات و خسارات است. رئیس فعلی فابیو سیسیلیانو است. این دپارتمان برای مقابله با موقعیت های پرخطر و دشوار به تعداد زیادی داوطلب و سایر نیروهای موجود نیاز دارد. بیش از ۵۰۰۰ سازمان داوطلب محلی در دپارتمان حفاظت مدنی مشارکت دارند. فعالیت هایی که ستون دپارتمان را تشکیل می دهند. سازمان. حفاظت مدنی توسط افراد زیر تشکیل می شود: حمل و نقل. حفاظت مدنی همچنین مسئول تأمین نیازهای حمل ونقل دولت ایتالیا نیز می باشد. آتش نشانی هوایی. از سال ۱۹۹۸، هواپیماهای حفاظت مدنی برای مقابله با
آتش سوزی های جنگلی توسط پیمانکار شرکت پژوهش ها و تجارب هواشناسی اداره می شد. در سال ۲۰۱۸، پس از بازساختاردهی نیروها و یگان های ملی، تمام ناوگان مقابله با آتش سوزی به سپاه ملی آتش نشانی ایتالیا منتقل شد و هلیکوپترهای یگان جنگلبانی نیز به همین ترتیب به این سپاه واگذار گردید. ناوگان. ناوگان هوایی حفاظت مدنی ایتالیا: پایگاه های عملیاتی. فرودگاه های مرتبط با حفاظت مدنی ایتالیا: نام گذاری به زبان های اقلیت در ایتالیا. در مناطق با وضعیت ویژه که از نظام دو زبانه بهره مند هستند، نام حفاظت مدنی به شکل های زیر مورد استفاده قرار می گیرد: افتخارات. مدال طلای شایستگی مدنی - ۲۰۰۳. «به خاطر کارهای شایسته ای که توسط وزارت حفاظت مدنی در صورت وقوع رویدادهای بزرگ و غم انگیز در طول سال ۲۰۰۲ انجام شد، که در زیر ذکر شده است: ژوئن ۲۰۰۲، وربانو کوزیو-اوسولا: تشکیل یک دریاچه یخی در یخچال مونته روزا. اکتبر-نوامبر ۲۰۰۲، کاتانیا: فعالیت آتشفشانی و لرزه ای. اکتبر-نوامبر ۲۰۰۲، کامپوباسو-فوجیا: زمین لرزه هایی با شدت ۵٫۴ در مقیاس ریشتر. نوامبر ۲۰۰۲، رانش زمین جدی در شمال ایتالیا. دسامبر ۲۰۰۲، جزایر آیولین: سونامی. در شرایط فوق، وزارت حفاظت
مدنی ریاست جمهوری شورای وزیران هماهنگی مداوم و مؤثر نهادها، ارگان ها و ساختارهای فعال در سرویس ملی حفاظت مدنی را تضمین کرده است که شواهدی از فداکاری تحسین برانگیز در آماده سازی امداد برای افراد آسیب دیده از رویدادهای غم انگیز و بازسازی و ارتقاء محیط زیست پس از آن ارائه می دهد. اقدام سخاوتمندانه همه اجزای درگیر در فعالیت های دفاع مدنی، یک … نمونه ای تحسین برانگیز از فداکاری برای خیر ایتالیا.» – ۱۶ مه ۲۰۰۳ مدال طلای شایستگی مدنی - ۲۰۰۶. «به مناسبت بلایای طبیعی جدی و وقایع غم انگیزی که در سال های ۲۰۰۴–۲۰۰۵ در نقاط مختلف جهان رخ داد، اداره حفاظت مدنی ریاست شورای وزیران، با ارائه کمک و پشتیبانی به افراد آسیب پذیر و آسیب دیده، فداکاری فوق العاده ای را به نام ارزش های همبستگی و تعهد بشردوستانه به اثبات رساند؛ به ویژه پس از زلزله فاجعه بار در شهر بسلان که پس از حمله تروریستی جدی در جنوب شرقی آسیا که توسط سونامی ویران شد، در شهر نیواورلئان که تحت تأثیر طوفان قرار گرفت و در نهایت در منطقه کشمیر که آن نیز تحت تأثیر زلزله قرار گرفت، توسط این اداره در شهر بام، کارهای شایسته ای انجام شد؛ در عین حال، این اداره با شایستگی با
لا و کارایی فوق العاده توانسته است سازماندهی «رویدادهای بزرگ» را که میلیون ها نفر را درگیر کرده و افکار عمومی جهان را به خود جلب کرده است، به ویژه به مناسبت تشییع جنازه پاپ ژان پل دوم و افتتاح المپیک زمستانی تورین ۲۰۰۶، در ایتالیا هماهنگ کند.» - ۱ آوریل ۲۰۰۶ نشان طلای لیاقت نشان نظامی سلطنتی مالت. «آنها توانسته اند فداکاری ای را که آنها را به انجام مؤثر و کارآمد عملیات نجات در ایتالیا و خارج از کشور ترغیب می کند، متحول کنند و سیستم حفاظت مدنی ایتالیا را به الگویی تحسین شده و مورد احترام و داوطلبان آن را به نمونه ای از حرفه ای گری، نیکوکاری و فداکاری تبدیل کنند.» – ۲ اکتبر ۲۰۱۱ مدال طلای شایستگی مدنی - ۲۰۱۲. «به مناسبت زلزله ای که منطقه ابروتزو را لرزاند، اداره حفاظت مدنی ریاست شورای وزیران هماهنگی مداوم و مؤثر اجزا و ساختارهای عملیاتی و همچنین سازمان های مدنی، نظامی و داوطلبان خدمات ملی حفاظت مدنی را تضمین کرد و با ارائه مدرکی از فداکاری تحسین برانگیز در سازماندهی امداد و کمک به نفع جمعیت آسیب دیده و کار بعدی برای بازگرداندن شرایط عادی زندگی، تقدیر و تشکر متفق القول جامعه محلی و سراسر کشور و تأیید عمومی جامعه
بین المللی را دریافت کرد.» - ۵ ژوئن ۲۰۱۲ مدال طلای شایستگی صلیب سرخ ایتالیا. «در مراحل اولیه امدادرسانی پس از زلزله ای که منطقه ابروتزو را لرزاند، این وزارتخانه در تمام مراحل سیستم پیچیده هماهنگی بین امدادرسانی، ظرفیت سازمانی فوق العاده ای را نشان داده و به هزاران نفر از مردم آسیب دیده کمک رسانی کرده است.» - ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۲
صلیب سرخ ایتالیا (IRC, یا "CRI") جامعهٔ ملی هلال احمر ایتالیا است. جمعیت هلال احمر ایتالیا یکی از اعضای بنیان گذار اصلی فدراسیون بین المللی جمعیت های صلیب سرخ و هلال احمر در سال ۱۹۱۹ بود. تاریخچه. تاریخ اولیه. جمعیت هلال احمر ایتالیا در شکل امروزی خود، با نام کمیتهٔ انجمن ایتالیایی برای امدادرسانی به مجروحان و بیماران جنگ، در ۱۵ ژوئن ۱۸۶۴ در میلان تأسیس شد، دو ماه پیش از امضای کنوانسیون اول ژنو. در ۲۰ ژوئن ۱۸۶۴، سومین جنگ استقلال ایتالیا آغاز شد و چهار گروه از داوطلبان کمیته بین المللی نجات به کوزتوزا اعزام شدند. در سال ۱۸۷۲، ستاد مرکزی به رم منتقل شد و یک کمیته مرکزی تشکیل شد. از آن زمان، کمیته بین المللی نجات عملیات خود را در سراسر کشور گسترش داده و برای مقابله با طیف رو به رشدی از فعالیت ها و شرایط اضطراری، از جمله زلزله کازامیچیولا در سال ۱۸۸۳، مستقر شده است. صلیب سرخ آمریکا مدت هاست که در ایتالیا فعال بوده و با صلیب سرخ ایتالیا همکاری می کند. ارنست همینگوی در سال ۱۹۱۸ برای صلیب سرخ آمریکا در پادشاهی ایتالیا کار می کرد صلیب سرخ آمریکا همچنان دفتری در ناپل، ایتالیا دارد. بیمارستان شماره ۶۸ صلیب سرخ در جنگ
کره. در طول جنگ کره، بیمارستان صلیب سرخ ایتالیا شماره 68 (L'OSPEDALE Croce Rossa Italiana N°68) برای کمک به فاجعه انسانی در کره به آنجا اعزام شد، اگرچه ایتالیا در آن زمان عضو سازمان ملل متحد نبود. کارکنان بیمارستان در ۱۶ نوامبر ۱۹۵۱ به کره رسیدند و خدمات پزشکی را به غیرنظامیان و سربازان زخمی از همه طرف ها ارائه دادند. سرانجام در ۲ ژانویه ۱۹۵۵ کره را ترک کردند. اکنون. در حال حاضر، صلیب سرخ ایتالیا جایگاه یک سازمان خیریه فراملی را دارد که تحت حمایت عالی رئیس جمهور جمهوری ایتالیا قرار دارد. صلیب سرخ ایتالیا در حال حاضر عضو فدراسیون بین المللی جمعیت های صلیب سرخ و هلال احمر است. دکتر ماسیمو بارا در ۱۱ دسامبر ۲۰۰۵ به عنوان رئیس صلیب سرخ ایتالیا انتخاب شد و تا ۳۰ اکتبر ۲۰۰۸، زمانی که دولت ایتالیا فرانچسکو روکا را به عنوان کمیسر فوق العاده منصوب کرد، خدمت کرد. در ۲۷ ژانویه ۲۰۱۳، فرانچسکو روکا در طول مجمع ملی این سازمان به عنوان رئیس IRC انتخاب شد. وسایل نقلیه صلیب سرخ ایتالیا دارای پلاک های مخصوص هستند. ۷ اصل اساسی. هفت اصل اساسی، پایه و اساس صلیب سرخ ایتالیا و فدراسیون بین المللی جمعیت های صلیب سرخ و هلال احمر را ت
شکیل می دهند: فعالیت ها. صلیب سرخ ایتالیا در حال حاضر در حال اجرای استراتژی ۲۰۲۰ است که توسط فدراسیون بین المللی جمعیت های صلیب سرخ و هلال احمر ترویج می شود. هدف اصلی این پروژه دستیابی به شش هدف در طول این دهه بر اساس تجزیه و تحلیل نیازها و آسیب پذیری های جامعه است. شش هدف استراتژیک به شرح زیر است: بخش ها. از زمان اصلاحات سال ۲۰۱۲، صلیب سرخ ایتالیا از سه بخش تشکیل شده است: پیوند به بیرون. وب سایت رسمی صلیب سرخ ایتالیا (به زبان ایتالیایی)
نیروی انتظامی در ایتالیا در سطح ملی متمرکز است و شامل چندین نیروی ملی است که توسط برخی از سازمان های اجرای قانون محلی پشتیبانی می شوند. دو نیروی اصلی پلیس عبارتند از کارابینیری، ژاندارمری ملی، و پلیس ایالتی، پلیس ملی غیرنظامی. گارد مالی یک نیروی پلیس نظامی است که مسئول مقابله با جرایم مالی، قاچاق و تجارت غیرقانونی مواد مخدر است. گشت زنی مرزی و دریایی توسط "پلیس مرزی"، بخشی از پلیس ایالتی، و گارد ساحلی انجام می شود. نیروی پلیس زندان ها که بر زندان ها و انتقال زندانیان نظارت دارد. سپاه جنگلبانی ایالتی که به عنوان نیروی ملی حفاظت از پارک ها و جنگل ها فعالیت می کرد، اما در سال ۲۰۱۶ به کارابینیری ملحق شد در کنار نیروهای پلیس ملی، "پلیس محلی" نیز به پلیس در سطح محلی اهمیت می دهد. خلاصه. سامانه نیروی انتظامی ایتالیا پیچیده است و شامل چندین نیروی پلیس و سازمان است که هرکدام وظایف خاصی را بر عهده دارند. افسران با اختیارات کامل عمدتاً از نیروهای ملی هستند و مسئولیت تحقیق و دستگیری را بر عهده دارند، در حالی که نیروهای محلی نقش های محدودتری ایفا می کنند. نیروهای اصلی در سطح استانی تحت نظر رئیس پلیس محلی و مطابق با پرفکت،
نماینده استانی دولت، اداره می شوند. اجرای قانون یک وظیفه انحصاری دولت است که تحت نظر وزارت کشور سازماندهی شده و دارای تقسیمات و صلاحیت های استانی است. بالاترین مقام مسئول اجرای قانون، دفتر وزارتی «اداره امنیت عمومی» است. در سال ۲۰۰۵، ایتالیا ۳۲۴۳۳۹ افسر پلیس فعال داشت که بالاترین تعداد در اتحادیه اروپا، چه به طور کلی و چه به نسبت جمعیت، بود. این تعداد دو برابر تعداد مأموران در بریتانیا با اندازه مشابه است. در سال ۲۰۲۰، این تعداد به ۲۳۷۹۱۰ نفر رسید که تنها از فرانسه و آلمان در اتحادیه اروپا عقب تر است. نیروهای پلیس ملی. پلیس ایالتی. پلیس ایالتی پلیس ملی مدنی ایتالیا است. این پلیس "در اتوستراد" (شبکه بزرگراه های سریع السیر ایتالیا) گشت زنی می کند و علاوه بر وظایف گشت زنی، تحقیق و اجرای قانون، بر امنیت راه آهن، پل ها و آبراه ها نیز نظارت دارد. این یک نیروی پلیس غیرنظامی است که با کارابینیری نظامی و گارد مالی متمایز است. سازمان داخلی و طرز فکر آن تا حدودی نظامی است، اما پرسنل آن غیرنظامی هستند. دفتر مرکزی آن در رم است و دارای تقسیمات منطقه ای و استانی می باشد. برنامه ای به نام پلیس محله حضور پلیس را افزایش داده
و از وقوع جرم جلوگیری می کند. دو گروه از "پلیس ها" یا "کارابینیرها" پیاده یا با دوچرخه در مناطق شهرهای بزرگ گشت زنی می کنند. پلیس مالی. گارد مالی یک سپاه نظامی تحت نظارت وزارت اقتصاد و دارایی است که نقشی مانند نیروی پلیس دارد. این سپاه مسئول امور مالی، اقتصادی، قضایی و امنیت عمومی است. این شامل فرار مالیاتی، جرایم مالی، قاچاق، پولشویی، قاچاق مواد مخدر غیرقانونی بین المللی، مهاجرت غیرقانونی، بازرسی های گمرکی و مرزی، نقض حق چاپ، عملیات ضد مافیا، کلاهبرداری کارت اعتباری، جرایم سایبری، جعل، تأمین مالی تروریسم، حفظ نظم عمومی و امنیت، دفاع سیاسی و نظامی از مرزهای ایتالیا می شود. گاردیا دی فینانزا حدود ۶۸۰۰۰ سرباز، شامل مأموران، افسران جزء و افسران، دارد. پرسنل آن در یوروپل، یوروجاست و دفتر مبارزه با کلاهبرداری اروپا خدمت می کنند. گارد مالی همچنین قایق ها، کشتی ها و هواپیماها را برای گشت زنی در آب های سرزمینی ایتالیا نگهداری می کند. در طول تظاهرات و رویدادهای بزرگ، پلیس مالی اغلب به عنوان پلیس ضد شورش به انجام وظیفه فراخوانده می شود. پلیس کارابینیری. با لقب لا بنِمریتا (سپاه شایسته)، کارابینیری نام رایج آرما دلّی کا
رابینیری است، یک نیروی نظامی شبه ژاندارمری با وظایف پلیسی. آن ها همچنین به عنوان پلیس نظامی نیروهای مسلح ایتالیا عمل می کنند و می توان از آن ها برای مأموریت های دفاع ملی استفاده کرد. کارابینیری یک نیروی مسلح مستقل است که در کنار ارتش، نیروی دریایی و نیروی هوایی فعالیت می کند و بدین ترتیب سنت دیرینهٔ خود به عنوان نخستین سپاه (آرما) ارتش ایتالیا (اسرسیتو) را پایان داده است. واحدهای کارابینیری در مأموریت های حفظ صلح به سراسر جهان، از جمله بوسنی، کوزوو، افغانستان و عراق اعزام شده اند. اصلاحات نظامی، "ارتش را" به روی زنانی که قبلاً تا سال ۲۰۰۱ از حضور در تمام نیروهای نظامی ایتالیا منع شده بودند، باز کرده است ایستگاه های کارابینیری در سراسر کشور توزیع شده اند، تقریباً در هر شهرداری یک ایستگاه و ایستگاه های اضافی در مکان های استراتژیک در امتداد بزرگراه ها. "آرما" اغلب در طول رویدادها و تظاهرات بزرگ به عنوان پلیس ضد شورش فراخوانده می شود و وظایف پلیس نظامی و غیرنظامی را انجام می دهد. طبق گزارش یوروپل، این نیرو «۴۶۷۲ ایستگاه و ستوان» دارد. حفاظت از حیوانات. در برخی مناطق، یک نیروی حفاظت از حیوانات یا "گاردی زوفایل"، ح
یوانات در معرض خطر را نجات می دهد و از حیوانات و حیات وحش محافظت می کند. مأموران، شهروندان داوطلب آموزش دیده ای هستند که اختیارات محدودی در مورد ایمنی حیوانات دارند. قانون شماره ۱۸۹ مورخ ۲۰ ژوئیه ۲۰۰۴، در مورد آزار حیوانات، وظایف و صلاحیت های پلیس قضایی را به نگهبانان انجمن های حمایت از حیوانات و حیوانات وحشی واگذار می کند. مأموران (که با حکم صادره از سوی استانداری به رسمیت شناخته شده اند) در امور شکار صلاحیت ندارند. مأموران، رعایت تمام قوانین شهری، منطقه ای و ملی مربوط به حیوانات را تضمین می کنند و ممکن است تخلفات را به کارابینیری، پلیس ایالتی، پلیس محلی یا پلیس جنگلداری گزارش دهند. تجهیزات. مأموران معمولاً لباس های سبز رنگی می پوشند که با لباس های گارد مالی و پلیس محلی متفاوت است. مشابه نیروهای پلیس محلی مختلف، آنها ممکن است ترکیبی از لباس های زیر را بپوشند: برخی از مأموران سلاح گرم (تپانچه) حمل می کنند، در حالی که برخی دیگر این کار را نمی کنند و نظرات متفاوتی در این مورد وجود دارد.
سنتور یا قنطورس (انگلیسی: ) یک خانواده از مرحله فوقانی موشک است که توسط ایالات متحده ساخته شده و از پیشران های سرمازا اکسیژن مایع (LOX) و هیدروژن مایع (LH2) استفاده می کند. سنتور اولین مرحله فوقانی با عملکرد بالا در جهان بود که از پیشران LOX/LH2 استفاده کرد و به خانواده موشک های اطلس و تایتان قابلیت های قابل توجهی برای پرتاب ماهواره های بزرگتر به مدار زمین ایستا و ارسال کاوشگرهای رباتیک به منظومه شمسی بخشید. این مرحله در ابتدا توسط جنرال داینامیکس در اواخر دهه ۱۹۵۰ طراحی و توسعه یافت و اولین پرواز موفقیت آمیز آن در سال ۱۹۶۳ انجام شد. بعدها این مرحله توسط لاکهید مارتین و بوئینگ تولید شد و اکنون توسط ائتلاف پرتاب و راه اندازی (ULA) تولید می شود. در سال ۲۰۲۰، ناسا قراردادی با ULA برای ساخت نسخه ای از سنتور برای سامانه پرتاب فضایی (SLS) به عنوان مرحله فوقانی کاوش (EUS) منعقد کرد، اما این برنامه در سال ۲۰۲۴ لغو شد. نسخه مدرن سنتور با نام مرحله مشترک سنتور (انگلیسی: ) بر روی موشک های اطلس ۵ پرواز می کند و به عنوان مرحله فوقانی برای موشک جدیدتر ولکان نیز خدمت می کند. تاریخچه. در سال ۱۹۵۶، نیروی هوایی آمریکا (USAF) ش
روع به بررسی طرح هایی برای یک مرحله فوقانی قدرتمند کرد تا به وسیله های پرتاب موجود اضافه شود. در اواخر سال ۱۹۵۷، جنرال داینامیکس (در آن زمان کانویر) برنده قراردادی برای توسعه این مرحله شد و پیشنهاد استفاده از هیدروژن مایع (LH2) به عنوان سوخت و اکسیژن مایع (LOX) به عنوان اکسیدکننده را ارائه داد. نام سنتور برای این مرحله جدید انتخاب شد. مرحله فوقانی سنتور اولین مرحله موشک در جهان بود که از پیشران های LH2/LOX استفاده می کرد؛ ترکیبی که دارای بالاترین تکانه ویژه در میان تمام پیشران های شیمیایی موشک است. برای فراهم کردن استحکام ساختاری لازم بدون افزایش وزن، سنتور از مخازن «بالنی» با دیواره های فولادی ضدزنگ بسیار نازک استفاده کرد. این مخازن استحکام خود را تنها با فشار پیشران های داخلشان حفظ می کردند. برای جلوگیری از فروپاشی مخازن قبل از بارگیری پیشران، آن ها با نیتروژن تحت فشار نگه داشته می شدند. طراحی سنتور برای استفاده از موتورهای پرت اند ویتنی RL10 توسعه یافت. برنامه توسعه سنتور در ابتدا توسط آژانس پروژه های تحقیقاتی پیشرفته (ARPA) تأمین مالی می شد. در سال ۱۹۵۹، مسئولیت برنامه به ناسا منتقل شد. در این دوره، سنتور
برای استفاده به عنوان مرحله نهایی موشک های ساترن ۱ در نظر گرفته شده بود. برنامه ریزی شده بود که شش پرواز آزمایشی با مرحله فوقانی سنتور به عنوان مرحله سوم انجام شود. این مرحله که قرار بود بر روی یک مرحله S-IV قرار گیرد، اس-۵ (S-V) نامگذاری شد. با این حال، حتی قبل از اولین پرواز، مشخص شد که چنین موشکی برای رسیدن به اهداف برنامه آپولو بسیار کوچک و ضعیف است. در سال ۱۹۶۲، ناسا تصمیم گرفت موشک بزرگتر و بسیار قدرتمندتر ساترن ۵ را توسعه دهد و برنامه ساترن ۱ به یک پلتفرم آزمایشی برای توسعه ساترن ۵ تبدیل شد. این تغییر منجر به لغو مرحله اس-۵ و جایگزینی آن با نسخه ای از مرحله اول موشک تایتان ۱ شد که به عنوان مرحله اس-۴ (S-IV) تغییر کاربری داده بود. برنامه سنتور به شدت از مشکلات رنج می برد. اولین پرواز آزمایشی آن در ماه مه ۱۹۶۲ با شکست مواجه شد و مرحله سنتور به همراه موشک اطلس خود منفجر شد. پس از بحث های فراوان در ناسا و کنگره، ورنر فون براون و تیمش در مرکز پروازهای فضایی مارشال پیروز شدند و مرحله سنتور از برنامه ساترن حذف شد. با این حال، توسعه سنتور به عنوان مرحله فوقانی برای موشک های اطلس-قنطورس ادامه یافت. اولین پرواز
موفقیت آمیز در ۲۷ نوامبر ۱۹۶۳ انجام شد. در دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، سنتور به یک مرحله فوقانی حیاتی برای ناسا تبدیل شد و امکان پرتاب محموله های سنگین تر و کاوشگرهای بین سیاره ای را فراهم کرد. این مرحله برای پرتاب فضاپیماهای سرویر به ماه و کاوشگرهای مارینر، پایونیر و وایکینگ به سیارات درونی و بیرونی منظومه شمسی استفاده شد. در دهه ۱۹۸۰، سنتور برای پرتاب ماهواره های نظامی و ارتباطی بزرگ با استفاده از موشک تایتان III تطبیق داده شد. یک نسخه اصلاح شده به نام سنتور جی (Centaur G) برای استفاده در شاتل فضایی توسعه یافت، اما پس از فاجعه چلنجر لغو شد. نسخه های بعدی سنتور بر روی موشک های اطلس مانند اطلس ۲ و اطلس ۳ پرواز کردند. طراحی. مرحله سنتور به دلیل استفاده از مخازن بالنی که ساختاری سبک اما مستحکم را فراهم می کنند، شناخته شده است. این مخازن از فولاد ضدزنگ مقاوم در برابر خوردگی به ضخامت ۰٫۵۱ میلیمتر ساخته شده اند. آنها با یک سرپوش مشترک از یکدیگر جدا شده اند که از یک لایه فایبرگلاس به ضخامت ۶٫۴ میلیمتر بین دو صفحه فولاد ضدزنگ تشکیل شده است. خلاء ایجاد شده توسط اکسیژن مایع فوق سرد، انتقال حرارت از هیدروژن مایع نسبتاً گرم تر را
کاهش می دهد. کنترل وضعیت در هنگام پرواز بدون نیروی موتور توسط ۱۲ تراستر هیدرازین تأمین می شود. این تراسترها همچنین برای پایدارسازی مرحله قبل از احتراق موتور اصلی و برای ته نشین کردن پیشران ها استفاده می شوند. هر تراستر رانشی معادل ۲۷ نیوتن (۶ پوند-نیرو) تولید می کند. حوادث. در ۸ مه ۱۹۶۲، اولین پرواز آزمایشی سنتور، اطلس-قنطورس ۱ (Atlas-Centaur 1)، با شکست مواجه شد. در ۵۴ ثانیه پس از پرتاب، مرحله سنتور منفجر شد و سپس موشک اطلس نیز از بین رفت. علت این شکست، جدا شدن یک پنل عایق از مرحله سنتور بود که منجر به گرم شدن بیش از حد مخزن هیدروژن مایع شد. در طول سال ها، چندین مأموریت دیگر نیز با شکست مواجه شدند که علت آن ها نقص در مرحله سنتور بود. این موارد شامل پروازهای اطلس-قنطورس ۲، ۳، ۵ و ۷ بودند. در سال ۱۹۹۱، پرتاب یک ماهواره نظامی در مأموریت اطلس-قنطورس ۷۰ (AC-70) به دلیل نقص در سیستم هیدرولیک سنتور با شکست مواجه شد. در سال ۱۹۹۲، مأموریت اطلس-قنطورس ۷۱ (AC-71) نیز به دلیل عدم احتراق موتورهای سنتور با شکست روبرو شد. اشیاء رها شده در فضا. پس از تکمیل مأموریت های خود، مراحل سنتور مصرف شده به عنوان زباله فضایی در مدار
زمین یا در مسیرهای فرار از گرانش زمین رها می شوند. در برخی موارد، این مراحل با اشیاء دیگر برخورد کرده یا به طور غیرمنتظره ای منفجر شده اند. به عنوان مثال، مرحله سنتور-دی که در سال ۱۹۶۶ فضاپیمای سرویر ۲ را پرتاب کرد، پس از نقص در فضاپیما، با ماه برخورد کرد. در سپتامبر ۲۰۲۰، ستاره شناسان کشف کردند که یک شیء به زمین نزدیک می شود. در ابتدا تصور می شد که این یک سیارک است و به آن نام موقت 2020 SO داده شد. تحلیل طیفی نشان داد که این شیء در واقع مرحله فوقانی سنتور از مأموریت سرویر ۲ است.
یک بازی ویدئویی به سبک نقش آفرینی است که توسط ساکناث برای کنسول پلی استیشن توسعه یافته است. این بازی در ۱۶ دسامبر ۱۹۹۹ توسط اس.ان.کی. در ژاپن و در سال ۲۰۰۰ به وسیلهٔ اینفوگرمز به صورت بین المللی منتشر شد. داستان در یک صومعه جن زده نمتون در کشور ولز اتفاق می افتد و شخصیت های اصلی داستان، کودلکا یاسانت، ادوارد پلانکت و اسقف جیمز اوفلاهرتی، اسرار نمتون را کشف می کنند و با هیولاهایی روبرو می شوند که از گذشتهٔ تاریک آن خلق شده اند. روندبازی عناصر اکتشاف و معمایی را با مبارزات نوبتی ترکیب می کند، که روی یک شبکه انجام می شوند. "کودلوکا" توسط هیروکی کیکوتا، کارمند سابق اسکوئر، ساخته شد که در سال ۱۹۹۷ به همراه دیگر اعضای کارکنان اسکوئر، شرکت ساکنوث را برای توسعه بازی تأسیس کرد. کیکوتا همچنین کارگردان، تهیه کننده، نویسنده و آهنگساز بازی نیز بود. سازندگان برای تحقیق به ولز سفر کردند و تمام گفتگوها به زبان انگلیسی انجام شد. سیستم سنتی مبارزه نوبتی بدون دخالت کیکوتا و به دلیل اختلافات کارکنان ایجاد شد. این بازی که موفقیت تجاری نسبی در ژاپن کسب کرد و واکنش های ضد و نقیضی از منتقدان در سراسر جهان دریافت کرد، پایه و اساس مجم
وعه بازی های ویدئویی "شدو هارتس" از شرکت ساکناث بود.
جرائم سازمان یافته قرن هاست که در ایتالیا، به ویژه در بخش جنوبی این کشور، رواج داشته اند و بر زندگی اجتماعی و اقتصادی بسیاری از مناطق ایتالیا تأثیر گذاشته اند. سازمان های مافیایی بومی بزرگی وجود دارند که به شدت در ایتالیا فعال هستند. قدرتمندترین این سازمان ها کامورا از کامپانیا، اندرانگتا از کالابریا و کوزا نوسترا از سیسیل هستند. علاوه بر سه سازمان قدیمی و شناخته شده، در ایتالیا سندیکاهای جرم سازمان یافته دیگری نیز وجود دارند که در قرن بیستم تأسیس شده و فعالیت چشمگیری دارند: ساکرا کرونا یونی تا، سوسیتا فوگیانا و گروه های مافیایی باری از ناحیه آپولیا، استیدا از سیسیل، گروه های جنایتکاری سینتی، مانند کازامونیکا، اسپادا و خاندان فاسچیانی از لاتسیو چهار گروه دیگر جرایم سازمان یافته ایتالیایی، یعنی باند دلا ماگلیانا از رم، مالا دل برنتا از ونتو، و باند دلا کوماسینا و گروه توراتلو، که هر دو در میلان مستقر هستند، در اوج قدرت خود نفوذ قابل توجهی داشتند، اما اکنون توسط نیروهای انتظامی ایتالیا به شدت تضعیف شده اند یا حتی منحل یا غیرفعال تلقی می شوند. یک گروه دیگر، باسیلیسکی از منطقه باسیلیکاتا، در حال حاضر فعال است، ام
ا تصور می شود که عمدتاً تحت تأثیر گروه بزرگتر و قدرتمندتر «ندرانگتا» قرار گرفته است. جدیدترین گروه جرایم سازمان یافته ایتالیایی، مافیای کاپیتال (که تا حدودی جانشین یا ادامه باند دلا ماگلیانا بود و شامل بسیاری از اعضا و همکاران سابق باند دلا ماگلیانا می شد)، در سال ۲۰۱۴ توسط پلیس عمدتاً منحل شد. شناخته شده ترین گروه جرم سازمان یافته ایتالیا، مافیا یا مافیا سیسیلی است که اعضای آن آن را کوزا نوسترا می نامند. به عنوان گروه اصلی با نام «مافیا»، مافیا سیسیلی مبنای کاربرد امروزی این اصطلاح برای اشاره به گروه های جرم سازمان یافته محسوب می شود. این گروه همراه با کامورا ناپلی و اندرانگتا کالابریا در سراسر ایتالیا فعال هستند و در کشورهای دیگر نیز حضور دارند. درآمد گروه های جرم سازمان یافته ایتالیا تخمین زده شده است که به ۷ تا ۹ درصد تولید ناخالص داخلی کشور برسد. یک گزارش در سال ۲۰۰۹، ۶۱۰ کومونه را شناسایی کرد که حضور قوی مافیا در آن ها احساس می شود؛ مناطقی که در آن ها حدود ۱۳ میلیون ایتالیایی زندگی می کنند و ۱۴٫۶٪ از تولید ناخالص داخلی ایتالیا تولید می شود. با این حال، با وجود گستردگی جرم سازمان یافته در بخش های زیادی ا
ز کشور، ایتالیا تنها رتبه ۴۷ بالاترین نرخ قتل را دارد، معادل ۰٫۰۱۳ به ازای هر ۱۰۰۰ نفر، در مقایسه با ۶۱ کشور دیگر، و رتبه ۴۳ بیشترین تعداد تجاوز به ازای هر ۱۰۰۰ نفر را در مقایسه با ۶۴ کشور جهان دارد؛ ارقامی که در میان کشورهای توسعه یافته نسبتاً پایین محسوب می شوند. بزرگ ترین گروه های تبهکاری. مافیای سیسیل. واژه مافیا منشأ سیسیلی دارد. اسم سیسیلی مافیوسو (در ایتالیایی: mafioso) تقریباً به معنای «غرور و نمایش قدرت» است، اما می تواند به معنای «شجاعت و جسارت» نیز ترجمه شود. در قرن نوزدهم در سیسیل، مافیوسو برای اشاره به مردان دارای معنای دوپهلو داشت و فردی را توصیف می کرد که هم زورگو و مغرور است و هم بی باک، مبتکر و باعزت، طبق نظر پژوهشگر دیه گو گامبتا اما در مورد زنان، شکل مؤنث آن، مافیوسو، به معنای زن زیبا یا جذاب است. واژه سیسیلی مافیا به غارهای نزدیک ترپانی و مارسالا اشاره دارد، که اغلب به عنوان پناهگاه برای پناهندگان و مجرمان مورد استفاده قرار می گرفت. پیدایش مافیای سیسیل به سختی قابل ردیابی است زیرا مافیایی ها بسیار پنهان کار هستند و سوابق تاریخی خود را حفظ نمی کنند. آنها به انتشار دروغ های عمدی در مورد گذشت