Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رین و باوئر هر دو درگذشتند. سرهنگ ایوان جرارد پس از مرگ باوئر در سال ۱۷۸۳ رهبری این پروژه را بر عهده گرفت. پسر کاترین، پاول اول، مجبور شد ۴۰۰۰۰۰ روبل تأمین مالی کند؛ الکساندر اول ۲۰۰۰۰۰ روبل به آن اضافه کرد. در نهایت، این کانال با هزینه بی سابقه ۲ میلیون روبل تکمیل شد، به همین دلیل "پل میلیونی" نامیده شد. مشخصات. طول کل است، ارتفاع از سطح رودخانه یاوزا . ۲۱ طاق وجود دارد که هر کدام دهانه دارند. . کانال آب با مصالح بنایی اولیه عرض و ارتفاع در دهه ۱۸۵۰ با لوله آهنی جایگزین شد. آب به طور طبیعی از طریق یک کانال بنایی ۲۰ کیلومتری به سیستمی از شیرهای آب فواره ای جریان می یافت؛ در سال ۱۸۹۲، این سیستم با ساخت پمپ ها و مخازن آب در شهر ارتقا یافت. آبرسانی میتیشچی در سال ۱۹۳۷ بسته شد، زمانی که یک آبرسانی بهتر، بخشی از پروژه کانال مسکو، تکمیل شد. پارک آکوداکت. بین سال های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷، این آباره تحت مرمت قرار گرفت و به یک پل عابر پیاده تبدیل شد. متخصصان یک لوله اصلی گرمایش را برداشتند، نرده ها و یک سقف تزئینی نصب کردند و نورپردازی معماری به آن افزودند. در اطراف این بنای معماری، پارکی با مسیرهای راحت و نیمکت ایجاد شد. در
سال ۲۰۱۳، پل و مناطق اطراف آن به مدیریت پارک سوکولنیکی منتقل شد. «پارک آباره» به طور منظم میزبان جشنواره ها و رویدادهای جشن، از جشن های کریسمس گرفته تا نمایش های چندرسانه ای است. گالری آباره در آخر هفته ها و تعطیلات رسمی برای بازدیدکنندگان باز است. در مارس ۲۰۱۸، برنامه هایی برای بهبود بیشتر پارک اعلام شد. بعداً در همان سال، پارک آباره از پارک سوکولنیکی به مدیریت دفتر نگهداری مسکن منطقه روستوکینو منتقل شد. آباره ایچکا (تخریب شده). یک آبار کوچک تر و تک دهانه بر روی رودخانه ایچکا در طول نوسازی سیستم میتیشچی در سال های ۱۸۸۸ تا ۱۸۹۲ ساخته شد. این آباره در سال ۱۹۹۷ برای ساخت بزرگراه مکد تخریب شد.
پل ژیوپینسی () پل زیبا (Picturesque Bridge) یک پل کابلی است که بر روی رودخانه مسکوا در شمال غربی مسکو، روسیه قرار دارد. این اولین پل کابلی مسکو است. این پل در ۲۷ دسامبر ۲۰۰۷ افتتاح شد. . همچنین این پل بلندترین پل کابلی در اروپا است. طراح این پروژه معمار نیکولای شوماکوف است. طراحی و مشخصات. این پل از این جهت منحصر به فرد است که بیشتر طول آن در امتداد رودخانه است، نه در عرض آن (به نقشه سایت مراجعه کنید). بنابراین، پل و بزرگراهی که روی آن قرار دارد، از منطقه حفاظت شده جزیره سربریانی بور عبور می کند. طول کل عرشه S شکل بیش از ۱٫۵ کیلومتر است، که شامل یک بخش اصلی به طول ۴۰۹٫۵ متر و عرض ۴۷ متر است که ۳۰ متر بالاتر و "در امتداد" خط مرکزی رودخانه مسکو امتداد دارد. ستون اصلی یک قوس ۱۰۵ متری "در امتداد" رودخانه است که وزن عرشه را از طریق ۷۸ کابل تحمل می کند. زیر بالای طاق، سازه ای دیسک مانند وجود دارد که قرار بود یک رستوران در آن قرار گیرد. پروژه رستوران اکنون به دلیل نگرانی های ایمنی در برابر آتش سوزی و کمبود سرمایه گذاری رها شده است. عملیات. پل ژیوپیسنی در ۲۷ دسامبر ۲۰۰۷ افتتاح شد. در اوایل سال ۲۰۰۸، ساکنان مسکو در وب
لاگ های شخصی خود - که بعداً توسط رسانه ها نیز بازتاب یافت - شروع به بحث در مورد مسائل فنی ادعایی در ساخت پل، مانند شل بودن مهره ها و فقدان بست ها در پوشش های محافظ گره های لنگر کابلی کردند. پس از بازرسی برنامه ریزی نشده توسط روستکنادزور (سرویس فدرال نظارت بر محیط زیست، فناوری و هسته ای)، این نگرانی ها رد شد. معلوم شد که پوشش ها هنوز به طور دائم با پیچ های فلزی بسته نشده اند، زیرا میراگرهای داخلی مهارها هنوز در حال تنظیم بودند که باعث سوء تفاهم در بین مردم شده بود. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲، مقامات شهری محدودیت های ترافیکی شبانه (از ساعت ۲۳:۰۰ تا ۶:۰۰) را بر روی پل و تونل شمال غربی مجاور در جهت نووریژسکویه اعمال کردند. این کار برای انجام آزمایش جامع سیستم های ایمنی تونل و اطمینان از نصب ایمن سازه های عرشه مشاهده انجام شد. به طور معمول، ترافیک به یک خط و در برخی موارد، دو خط محدود می شد. در ابتدا، قرار بود یک رستوران برای کپسول عرشه مشاهده ساخته شود، اما این ایده در نهایت کنار گذاشته شد. دلیل اصلی آن نبود سیستم فاضلاب بود: به دلیل باد و ارتعاشات ناشی از وسایل نقلیه، سازه حرکت قابل توجهی را تجربه می کند که می تواند من
جر به پارگی لوله های فاضلاب شود. به دلیل کمبود بودجه، نصب سیستم های ارتباطی و اتصال به حالت تعلیق درآمد و استفاده از «بشقاب پرنده» به عنوان رستوران را غیرممکن کرد. در سال ۲۰۱۱، مقامات مسکو پیشنهاد افتتاح یک دفتر ثبت احوال (ZAGS) را روی پل ژیوپیسنی دادند. قرار بود یک سالن در پایه سازه نگهدارنده در ساحل راست، در یک ساختمان ساختمانی سابق، و سالن دوم در داخل کپسول رصد قرار گیرد. در ابتدا، افتتاح کاخ عروسی برای سال ۲۰۱۴ برنامه ریزی شده بود و کارهای داخلی انجام شد. با این حال، برخی از عناصر داخلی بعداً از بین رفتند و مشکلات گرمایشی در داخل کپسول به وجود آمد که خطری برای پایداری سازه آن ایجاد کرد. تا سال ۲۰۱۶، کارهای اصلی ساخت و ساز تکمیل شد، اما در نصب آسانسورها مشکلاتی وجود داشت. یک سال بعد، یک شرکت فرانسوی پروژه نصب آسانسورهایی با شفت های منحنی متناسب با شکل کپسول را بر عهده گرفت. افتتاح برای سال ۲۰۱۸ برنامه ریزی شده بود. تا سال ۲۰۲۴، کپسول پل معلق بلااستفاده مانده است. دفتر ثبت احوال هرگز افتتاح نشد، دلیل اصلی آن الزامات ایمنی در برابر آتش سوزی حل نشده بود. سرنوشت بیضی شکل همچنان نامشخص است.
پیر گرابه، متولد ۶ دسامبر ۱۹۰۸ در لشو دو فوند و درگذشته ۱۹ ژوئیه ۲۰۰۳ در لوزان، سیاستمدار سوئیسی و عضو حزب سوسیالیست بود. او از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۸ عضو شورای فدرال و در سال ۱۹۷۵ رئیس کنفدراسیون بود زندگی نامه. پیر گرابه در ۶ دسامبر ۱۹۰۸ در لشو-دو-فوند متولد شد. او اصالتاً اهل همان شهر و اهل لانگنبروک، در کانتون بازل-لاندشافت بود. پدرش ارنست-پل گرابه (۱۸۷۵–۱۹۵۶)، عضو شورای ملی از ۱۹۱۲ تا ۱۹۴۳، و فعال فمینیست بلانش وویلومیه بود. فعالیت سیاسی. کانتون. پیر گرابه، عضو حزب سوسیالیست، از دهه ۱۹۳۰ برخلاف بسیاری از سوسیالیست های وودوا که به لئون نیکول ژنوی نزدیک بودند و به اتحاد جماهیر شوروی گرایش داشتند، با کمونیست ها سرسختی نشان داد. عضویت در شورای ملی. پیر گرابر، از ژوئن ۱۹۴۲ تا ژوئن ۱۹۶۲ و از دسامبر ۱۹۶۳ تا دسامبر ۱۹۶۹ در شورای ملی، مجلس سفلی مجمع فدرال، عضویت داشت و در سال ۱۹۶۶ رئیس آن بود او همچنین از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۶۹ رهبری گروه پارلمانی سوسیالیست ها را بر عهده داشت. شورای فدرال. پیر گرابر در ۱۰ دسامبر ۱۹۶۹ با ۱۸۸ رأی از ۲۲۱ رأی معتبر به عضویت شورای فدرال سویس انتخاب شد و جانشین همکار حزبی خود ویلی اشپولر (۱۹۰۲–۱۹۹
۰) شد.
خانهٔ الکساندر بستوژف که با عنوان خانه-موزهٔ یادبود آ.ای. بستوژف-مارلینسکی نیز شناخته می شود، موزه ای اختصاصی در شهر دربند، جمهوری داغستان در روسیه است. این خانه محل زندگی نویسنده و دکابریست برجسته، الکساندر بستوژف، در سال های ۱۸۳۰ تا ۱۸۳۴ بوده است. او پس از تبعید در یاکوتسک به قفقاز منتقل شد، جایی که به دلیل مشارکت در قیام میدان سنا در سال ۱۸۲۵ به آنجا فرستاده شد. این موزه بخشی از مجموعه موزه-ذخیره گاه تاریخی، معماری و باستان شناسی ایالت دربند محسوب می شود و شامل اسناد، آثار هنری، دست نوشته ها، و اشیای شخصی متعلق به بستوژف است. تاریخچه. این موزه یک مجموعه یادبود است که شامل یک خانه سنگی دو طبقه و یک حیاط است که نمونه بارزی از معماری دربند در اواخر قرن ۱۸ و اوایل قرن ۱۹ است و در بخش قدیمی (محله) شهر واقع شده است. نویسنده تبعیدی دسامبریست، الکساندر بستوژف، به مدت چهار سال از سال ۱۸۳۰ تا ۱۸۳۴ در این خانه زندگی می کرد امروزه، ساختمان موزه یک بنای تاریخی با اهمیت فدرال است. یک پلاک یادبود به یادبود الکساندر بستوژف بر روی دیوار خانه نصب شده است. پس از انقلاب، این خانه برای مدت طولانی در مالکیت خصوصی بود، تا اینکه
مدیر موزه تاریخ محلی دربند، پیوتر ایوانوویچ اسپاسکی، ابتکار ایجاد موزه در آن را به دست گرفت. او با همکاری مقامات محلی و پژوهشگران فرهنگی، فرایند مستندسازی و بازسازی خانه را آغاز کرد تا آن را به یک مکان یادبود عمومی تبدیل کند. در سال ۱۹۴۱، این ساختمان خریداری شد، اما آغاز جنگ بزرگ میهنی ۱۹۱۴–۱۹۴۵ سازماندهی موزه را به تأخیر انداخت. برای مدت طولانی، خانه خالی بود، سپس یک کتابخانه کودکان در آن قرار گرفت، و در سال ۱۹۸۶ مرمت آن آغاز شد و با مشارکت نهادهای فرهنگی محلی، در ۱۲ اکتبر ۱۹۸۸ موزه افتتاح شد. نمایشگاه خانه-موزه در دو طبقه واقع شده و از چهار سالن تشکیل شده است. در اتاق های نشیمن سابق، اثاثیه اتاق های بستوژف بازسازی شده اند، جایی که هم اقلام اصیل مورد استفاده نویسنده دسامبریست (یک مبل چوبی، صندلی، یک پیانو، یک میز) و هم وسایل و ظروف خانگی به نمایش گذاشته شده اند و فضای داخلی و دکوراسیون خانه یک ساکن ثروتمند دربند در قرن نوزدهم را بازسازی می کنند. افزون بر این، تابلوهای اطلاعاتی در کنار هر شیء، توضیحاتی دربارهٔ منشأ، دوره تاریخی و کاربرد آن ارائه می دهند. نورپردازی ملایم و چیدمان دقیق اشیاء، تجربه ای نزدیک به
زندگی روزمره بستوژف در دوران تبعید را برای بازدیدکنندگان فراهم می سازد. بخش جداگانه ای از نمایشگاه موزه به فعالیت های موزه ای و علمی پیوتر ایوانوویچ اسپاسکی، سازمان دهنده خانه-موزه الکساندر بستوژف، اختصاص داده شده است. یکی از اشیاء به نمایش گذاشته شده در موزه، سنگ قبر اولگا نسترتسوا، خیاط ۱۹ ساله ای است که بنا بر برخی منابع، با الکساندر بستوژف ارتباط داشته است. اولگا در پی حادثه ای در خانه اش درگذشت. سنگ قبر او با طراحی ساده در بخشی از موزه نگهداری می شود. اطلاعات بیشتر دربارهٔ زندگی شخصی او و ارتباطش با بستوژف در منابع تاریخی محدود است و نیازمند بررسی بیشتر منابع معتبر می باشد.
پراودا ۱۰، ساختمانی برجسته در منطقهٔ معروف سنت پترزبورگ است که اغلب توسط مردم محلی به عنوان سن پترزبورگ داستایوفسکی شناخته می شود. در طول زمان، این ساختمان به عنوان محل اقامت بازرگانان، خانهٔ اجاره ای و بعدها، در دورهٔ اتحاد جماهیر شوروی، به عنوان باشگاه راه آهن و پس از آن به عنوان «کاخ فرهنگ» اتحادیهٔ کارگران مواد غذایی مورد استفاده قرار گرفت. پس از سال ها رها شدن به دلیل آتش سوزی که بیشتر قسمت های ساختمان را ویران کرد، آنچه از ساخت و ساز باقی مانده بود، مورد بازسازی اساسی قرار گرفت و به عنوان تنها هتل تحت نام موزهٔ دولتی ارمیتاژ افتتاح شد. تاریخچه. شکل گیری محله بین زاگورودنی پراسپکت و خیابان داستایوسکوگو، جایی که ساختمان هتل در آن واقع شده است، به اوایل قرن نوزدهم برمی گردد. از سال ۱۷۳۹، خیابان پراودا بخشی از خیابان بولشایا اوفیتسرسکایا بود و در سال ۱۸۲۹ نام خود را به آن داد: کابینتسکایا، زیرا دفاتر اعلیحضرت (کابینه) در اینجا قرار داشتند. این خیابان برای اتصال دهکده کاخ، واقع در اطراف کلیسای ولادیمیرسکایا، به اقامتگاه های گارد نجات هنگ سمنوفسکی ساخته شد. در سال ۱۹۳۲، خیابان کابینتسکایا به نام روزنامه پراود
ا که در این منطقه منتشر می شد، تغییر نام داد و از آن زمان به بعد این نام بدون تغییر باقی ماند.در دهه ۱۸۲۰، قطعه زمین روزنامه پراودا، شماره ۱۰، متعلق به تاجر چیچف بود. در دهه ۱۸۳۰، مالکیت آن به آی. لبوف، تاجری از صنف اول، واگذار شد. اولین اشاره ها به خود ساختمان به سال ۱۸۳۵ برمی گردد، زمانی که نقشه های اولیه معماری به هیئت اداری شهر ارائه شد. طرح اولیه ساخته شده توسط معمار خولوپوف، یک ساختمان سه طبقه با یک نمای جلویی و ۲ بال را نشان می داد. بخش مسکونی اصلی، متشکل از دو طبقه، در سراسر حیاط امتداد یافته و توسط یک بال سه طبقه در سمت راست و یک ساختمان یک طبقه در سمت چپ متصل شده بود که به ساختمان ظاهری شبیه به حرف روسی "П" می داد. سبک کلی ساختمان و جزئیات طراحی، آشکارا پراودا ۱۰ را به دوره کلاسیک گرایی محض نسبت می دهد. در ژوئن ۱۸۳۵، طرح جدیدی به هیئت اجرایی شهر ارائه شد. این پروژه پیشنهاد ساخت یک ساختمان دو طبقه در پشت حیاط، با بالکنی با سه پنجره و شبکه مشبک و ورودی باغ واقع در زیر بالکن را می داد. جزئیات معماری نما کاملاً ساده بود: قاب پنجره ساده، هر پنجره دوم با لبه هایی در بالا. قرار بود یک بال سه طبقه با شش در
در طبقه همکف باشد، و بال دیگر - یک طبقه - با چهار دهانه پهن و یک در در مرکز، که به احتمال زیاد به عنوان کالسکه خانه مورد استفاده قرار می گرفت. یکی از پیشنهادها این پروژه، بستن گذرگاه آزاد به باغ با ایجاد یک الحاقیه به ساختمان اصلی بود تا کل زمین را اشغال کند. این پروژه تصویب شد و الحاقیه ساخته شد. با این حال، پروژه دیگری برای بازسازی ساختمان توسط معمار. در سال ۱۸۳۷ پیشنهاد شد. در آن زمان، دو طبقه از خانه در آن سوی زمین از قبل ساخته شده بود، با ۱۵ پنجره در طبقه اول و یک پنجره کناری در طبقه همکف ساختمان الحاقی. علیرغم اینکه این عمارت در مالکیت بازرگانان بود، هیچ طرحی نشان از استانی بودن نداشت، بلکه برعکس، طرح ها پویایی توسعه ساختمان های موجود، بهبود مستمر آنها، ساده سازی فرم ها و جزئیات معماری را نشان می دادند. مالکیت این ملک در ۲۵ ژوئن ۱۸۷۳ به پسر شهروند افتخاری، الکساندر ایوانوویچ لبوف، منتقل شد. بعدها در دهه ۱۸۷۰، پراودا ۱۰ ساکنان محترم دیگری نیز داشت: سرتیپ پیتر فون بریسکورن، عضو شورای دربار ای.ان. لادوگا، و عضو شورای دربار ای.اس. رمیزوف، از افسران وزارت کشور. این عمارت تا سال ۱۸۸۹ هیچ تغییری نکرد، تا اینکه
به مالک جدید - تئودور کروز، یک نجیب زاده و لیسانس حقوق - فروخته شد. شش ماه پس از خرید ملک، کروز پیشنهادی را که توسط معمار کوشیریا تهیه شده بود، برای بازسازی جناح راست، ساخت یک انبار و یک حصار سنگی ارائه داد. قرار بود جناح جدید از آجر با دو دروازه و ورودی در مرکز ساخته شود. در اکتبر ۱۸۹۰، عمارت با تمام الحاقات به رهن گذاشته شد و برای مدتی این ملک متعلق به یک کاپیتان بازنشسته سواره نظام، ایلیا پتروویچ لاریونوف، بود و به عنوان خانه اجاره ای مورد استفاده قرار می گرفت. ساختمان تحت بازسازی اساسی قرار گرفت؛ حیاط با حصار فلزی باشکوهی بر پایه سنگی از خیابان جدا شد و باغی در اطراف تمام ساختمان ها ساخته شد. چند سال بعد، این ملک به رئیس چمبرلین، آجودان ژنرال نیکولای واسیلیویچ وویکوف فروخته شد. در سال ۱۸۹۵، معمار بیکاروکوف، ای.اف. طرحی برای بازسازی مجدد ساختمان تهیه کرد که در آن پیشنهاد ساخت یک کالسکه خانه جدید با سه دروازه، با حفظ جزئیات معماری ساختمان روبرو و اضافه کردن یک طبقه به بخش موجود داده شده بود. این پروژه مورد توجه و تأیید رئیس هیئت مدیره، نیکولای بنوا، قرار گرفت. در مارس ۱۹۰۱، بیوه ژنرال واروارا ووی کووا، آجو
دان، و دخترش ماریا تصمیم به بازسازی خانه گرفتند. آنها پروژه ای برای بازسازی به هیئت اداری شهر سن پترزبورگ ارائه دادند. طبق این پروژه، قرار بود یک خانه پنج طبقه سنگی جدید با نمای مدرن و جزئیات معماری متنوع رو به خیابان کابینتسکایا (پراودای امروزی) ساخته شود. حیاط باریک قرار بود توسط دو بال شش طبقه با نماهای ساده احاطه شود. جلوی خانه قرار بود دو دروازه چوبی بلند با یک گذرگاه طاقدار به حیاط که با یک شبکه فرفورژه در کنار ورودی اصلی با درهای شیشه ای تزئین شده بود، داشته باشد. این پروژه تصویب شد، اما احتمالاً هرگز اجرا نشد. تا سال ۱۹۱۲، زمین به همراه تمام ساختمان ها و باغ، در مالکیت اداره راه آهن قرار گرفت. بازسازی گسترده این ملک توسط معمار الکساندر گلوبکوف انجام شد. این پروژه شامل بازسازی و نوسازی طبقات همکف و اول بال های اصلی و جانبی بود؛ قرار بود ساختمان اصلی گسترش یابد تا یک سالن تماشاگران با ظرفیت ۴۵۰ نفر با پنجره هایی رو به باغ ایجاد شود. امکانات ورزشی و باشگاهی در بال ها قرار داشتند. قرار بود نماها به طور کامل بازسازی شوند و فضای داخلی با گچ کاری تزئین شود تا ساختمان به سبک نئوکلاسیک تبدیل شود. پس از انجام ت
عمیرات اساسی، پراودا ۱۰ به محل باشگاه راه آهن پتروگرادسکی تبدیل شد. در طول سال ها، یک کافه تریای کوچک واقع در طبقه همکف به «ووستوک» تبدیل شد - اولین باشگاه خوانندگان بارد در کشور. در دهه ۱۹۶۰ کوکین و گورودنیتسکی، کلیاچکین و اوکودژاوا در اینجا اجرا داشتند. در اینجا بود که سن پترزبورگ برای اولین بار ولادیمیر ویسوتسکی را شنید. این صحنه همچنین شاهد اجرای بوریس گربنشیکوف، ویکتور تسوی، سرگئی کورخین و یانکا دزیاگیلوا بوده است. در دوران اتحاد جماهیر شوروی، طرفداران بیتلز تولد جان لنون را در اینجا جشن می گرفتند. این مکان همچنین برای برگزاری جلسات بزرگداشت الکساندر باشلاچف، شاعر و خواننده راک روسی، مورد استفاده قرار می گرفت.
سنگ سولووتسکی بنای یادبود قربانیان سرکوب سیاسی در میدان لوبیانکا در مسکو قرار دارد. این بنا در نزدیکی ساختمان لوبیانکا، مقر اصلی سرویس های امنیتی مختلف روسیه از سال ۱۹۱۸، از چکا تا سرویس امنیت فدرال روسیه امروزی، قرار دارد. این بنای یادبود از یک تخته سنگ بزرگ ساخته شده است که از جزایر سولووتسکی در شمال دریای سفید، جایی که اولین اردوگاه دائمی سیستم کیفری شوروی، اردوگاه زندان سولووکی، در سال ۱۹۲۳ برپا شد، آورده شده است. این تخته سنگ بر روی یک پایه گرانیتی قرار دارد که روی آن نوشته شده است «به قربانیان سرکوب سیاسی». این بنای یادبود در سال ۱۹۹۰ برای بزرگداشت قربانیان سرکوب سیاسی در اتحاد جماهیر شوروی ساخته شد. از آن زمان، این بنا مورد توجه گردهمایی ها و مراسم سالانه و گاه به گاه بوده است: به ویژه، روز یادبود قربانیان سرکوب سیاسی از سال ۱۹۹۱ به بعد در ۳۰ اکتبر و از سال ۲۰۰۷، «احیای نام ها» در روز قبل از آن. از ۱۶ فوریه ۲۰۲۴، زمانی که سرویس فدرال زندان ها اعلام کرد الکسی ناوالنی، فعال و رهبر مخالف، در زندان یامالو-ننتس در غرب سیبری درگذشته است، این مکان مورد توجه و بزرگداشت قرار گرفته است. آرخانگلسک به مسکو. طبق گف
ته سازمان غیردولتی "یادبود" روسیه، این بنای یادبود در ۳۰ اکتبر ۱۹۹۰ برای بزرگداشت ابتکار زندانیان سیاسی در سال ۱۹۷۴ برای تعیین «روز زندانیان سیاسی در اتحاد جماهیر شوروی» ساخته شد. در سال ۱۹۹۱، شورای عالی روسیه رسماً ۳۰ اکتبر را به عنوان روز یادبود قربانیان سرکوب سیاسی تعیین کرد. در ۳۰ اکتبر ۲۰۰۷ بود که ولادیمیر پوتین از میدان تیر بوتوو در نزدیکی مسکو بازدید کرد و ده سال بعد در همان تاریخ، او و پاتریارک کیریل از کلیسای ارتدکس روسیه، دیوار غم و اندوه را در خود شهر افتتاح کردند. سن پترزبورگ، ۲۰۰۲. سومین سنگ سولووکی سرانجام در سال ۲۰۰۲ در سن پترزبورگ، در باغ عمومی میدان ترویتسکایا، نصب شد. این بنا که توسط یوگنی اوخنالیوف طراحی شده است، رسماً به عنوان "یادبود قربانیان سرکوب سیاسی در پتروگراد-لنینگراد" شناخته می شود. این بنای یادبود، یک تخته سنگ گرانیتی ۱۰ تنی است که از سطح زمین فاصله دارد. از محل اعدام دسته جمعی در اردوگاه زندان سولووکی در دسامبر ۱۹۲۳. این سنگ بر روی پایه ای از گرانیت صیقل داده شده قرار دارد که دارای چهار کتیبه است: «به زندانیان گولاگ»، «به قربانیان ترور کمونیستی»، «به کسانی که برای آزادی جنگیدند»
و یک مصراع معروف از شعر بلند آنا آخماتووا، "رکوئیم" (۱۹۳۵–۱۹۶۱): «دوست دارم همه آنها را با نام به یاد بیاورم، / اما …» (لیست ها برداشته شده اند - کسی نیست که بپرسد). [Хотелось бы всех поименно назвать...] این بنای یادبود در ۴ سپتامبر ۲۰۰۲ در آستانه جشن های سیصدمین سالگرد تأسیس سن پترزبورگ رونمایی شد. طبق "دانشنامه سولووکی"، معمار اوخنالیوف و نماینده دومای دولتی، یولی ریباکوف، خودشان هزینه های ساخت این بنای یادبود، از جمله حمل و نقل را پوشش دادند. سنگی از جزایر سولووتسکی در دریای سفید. یکی از بناهای یادبود اصلی اتحاد جماهیر شوروی سابق برای قربانیان تروریسم سیاسی، گورستان یادبود لواشوو، از قبل در سن پترزبورگ وجود داشت اما مدیریت شهر هیچ کمکی نکرد، اگرچه بودجه قابل توجهی از بودجه فدرال و منطقه ای برای جشن سیصدمین سالگرد شهر به مناسبت وجود رودخانه نوا اختصاص داده بود.
خانه ولکونسکی واقع در خیابان وُزدویژنکا ۹ در مرکز مسکو، روسیه، نمونه اولیه خانه شاهزاده بولکونسکی پیر در رمان "جنگ و صلح" اثر لئو تولستوی در سال ۱۸۶۹ محسوب می شود. این ساختمان در قرن های ۱۸ و ۱۹ ساخته شده است، اما در سال ۲۰۱۳ به طور کامل بازسازی شد و ارتفاع آن از دو طبقه به چهار طبقه افزایش یافت. تاریخچه. واسیلی ولادیمیروویچ گروشِتسکی (۱۷۴۳–۱۸۱۳) این زمین را در سال ۱۷۷۴ خریداری کرد و بخش زیادی از خانه را طی چند سال بعد ساخت. او افسر هنگ نگهبانان زندگی سمنوف بود و در جنگ روسیه و ترکیه ۱۷۶۸–۱۷۷۴ جنگید. او خویشاوند و زیردست شاهزاده واسیلی دولگوروکوف بود که به خاطر فتح کریمه مشهور است. گروشِتسکی در حمله به پرکوپ و نبرد آلوشتا جنگید. این خانه بعدها به دخترش پی.وی. موراوِوا-آپوستول تعلق گرفت که خانه را در سال ۱۸۱۶ به شاهزاده نیکولای سرگئیویچ ولکونسکی فروخت. ولکونسکی پدربزرگ مادری لئو تولستوی بود و اعتقاد بر این است که نمونه اولیه شاهزاده بولکونسکی در "رمان جنگ و صلح" است. این رمان به «خانه ای قدیمی و تاریک در وُزدویژنکا» اشاره دارد، جایی که برخی از صحنه های رمان در آن رخ می دهد. از دهه ۱۸۳۰ این عمارت متعلق به خانوا
ده رومین بود که از اشراف ریازان بودند. تولستوی از خانواده ریومین دیدن کرد و در این خانه با پی.اس. شرباتووایا آشنا شد. او نمونه اولیه کیتی شرباتسکایا در رمان "آنا کارنینا" در سال ۱۸۷۸ بود. در اوایل قرن بیستم، این عمارت متعلق به شمسی اسدالله اف، یک نفتگر اهل باکو، آذربایجان بود. در دوران شوروی، این ساختمان توسط چندین سازمان از جمله کمیساریای خلق برای امور دریایی، دفاتر تحریریه «روزنامه دهقان» و «تاریخ جنگ داخلی» و دیگران اشغال شده بود. بعدها، این خانه متعلق به وزارت امور خارجه شد. اکنون در مالکیت خصوصی است. ظاهر مدرن خانه در بازسازی های آغاز قرن بیستم و دهه ۲۰۱۰ شکل گرفت. نمای شمالی رو به خیابان وُزدویژنکا در سال ۱۸۹۷ توسط معمار ک. تِرِک بازسازی شد و نمای رو به کوچه صلیب مقدس و گنبد گوشه خانه توسط پ. زاروتسکی در سال ۱۹۰۷ اضافه شد. قبل از سال ۲۰۰۹، این خانه با پلاکی به عنوان میراث فرهنگی شناخته می شد. در سال ۲۰۱۳، با وجود اعتراضات متعدد سیاستمداران و چهره های فرهنگی، این بنا بازسازی شد و ارتفاع آن از ۲ طبقه به ۴ طبقه افزایش یافت و گنبد آن نیز بازسازی شد. مالکیت فعلی. به گزارش رویترز، این ساختمان متعلق به مرکز تو
سعه ارتباطات بین فردی (CDIC) است که توسط لیودمیلا پوتینا، همسر سابق ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، کنترل می شود. دفاتر CDIC در این ساختمان قرار دارند، اما عمدتاً توسط مستاجران تجاری، از جمله وی تی بی بانک، اسبربانک , گروه سورستروی - یک شرکت ساختمانی، یک رستوران سوشی و یک برگر کینگ اشغال شده است. کل اجاره بهای این ساختمان حدود ۳ تا ۴ میلیون دلار است. مستاجران اجاره خود را به شرکتی به نام مریدین پرداخت می کنند که به نوبه خود متعلق به شرکتی به نام اینترسرویس است که کاملاً متعلق به لیودمیلا الکساندرونا شکربنیووا، نام خانوادگی قبل از ازدواج پوتینا، است. خواهر پوتینا، اولگا الکساندرونا تسومایوا، قبلاً مدیر کل اینترسرویس بود. آرتور اوچرتنی، همسر فعلی پوتینا، ریاست هیئت مدیره CDIC را بر عهده دارد.
Cinema Glory () یک تئاتر مسکو نقطه عطفی در مسکو و منطقه پروو بود. این سینما دو بار به آتش کشیده شد؛ آخرین بار در ۳ فوریه ۲۰۰۷ توسط فردی ناشناس. پس از آن، تئاتر بسته ماند. این سینما از نظر تاریخی ۲ سالن با مجموع ۴۴۰ صندلی داشت. سینما ۳ طبقه داشت. این سینما همچنین دارای اتاق هایی با رستوران، میز بیلیارد، کافه و سوشی بار بود. تاریخچه. ساخت سینما گلوری در سال ۱۹۵۴ در مسکو آغاز شد. طرح های پیشنهادی سینما توسط معماران شوروی - ایوان ژولتوفسکی، نیکولای سوکویان، وی. واسکرسنسکی و دیگران - تکمیل شد. ساخت این سینما در سال ۱۹۵۸ به پایان رسید. در سال ۲۰۰۶، این سینما تعطیل شد و «گلوری» به مستاجران تحویل داده شد. سینما به مدت ۴۹ سال اجاره داده شد. قیمت خرید ۲٫۸۹۱ میلیون روبل بود. در سال ۲۰۰۷، افراد ناشناس سینما را آتش زدند و ناپدید شدند - و آن را با خاک یکسان کردند. در سال ۲۰۰۶، سینما «گلوری» توسط مردان مسلح تصرف شد. علت این امر، تصرف توسط مهاجمان بود که باعث شد مقامات شهر علیه مستاجران اقدام کنند. آتش. در تاریخ ۳ فوریه ۲۰۰۷، حدود ساعت ۱۲ ظهر، افراد ناشناس سینما را آتش زدند. حدود ۴۰ گروه آتش نشانی تلاش کردند تا آتش را خاموش
کنند. دو آتش نشان زخمی شدند. در ساعت ۱۶:۰۵ همان روز، آتش به طور کامل خاموش شد. در فوریه ۲۰۰۷، افراد ناشناس سینما را آتش زدند و ناپدید شدند - و آن را با خاک یکسان کردند. در سال ۲۰۰۶، سینما «گلوری» توسط مردان مسلح تصرف شد. علت این امر، تصرف غیرقانونی بود که مقامات شهر را علیه مستاجران برانگیخت. از آن زمان، سینما تعطیل شد. ظرفیت. سینما ثَنک دو سالن با ظرفیت ۴۴۰ نفر داشت. در مجموع، هر دو سالن ۸۸۰ نفر گنجایش داشتند. توصیف بیرونی سینما. قسمت مرکزی نمای سینما «گلوری» بیشتر یادآور نمای اصلی ساختمان انجمن راسینگ، واقع در مسکو، خیابان بگوویا، ساخته شده در سال های ۱۹۰۳–۱۹۰۵ است. بازسازی. بازسازی سینما گلوری که در سال ۲۰۰۷ سوخته بود، به شکل تاریخی خود در سال ۲۰۰۸ برنامه ریزی شده بود. در سال ۲۰۰۹، فرمانی از سوی دولت مسکو صادر شد که به مدیریت عملیاتی وزارت میراث فرهنگی واگذار شد. قرار بود بازسازی تا سال ۲۰۱۳ ادامه یابد. در سال ۲۰۱۳، شرکت «World invest» مناقصه اجاره ساختمان را برای مدت ۴۹ سال تحت برنامه «یک روبل برای یک متر» برنده شد، اما به دلیل تعهدات قرارداد بازسازی فسخ شد. ساختمان سپس خالی و تخریب شد و مرحله جدیدی از کا
ر آغاز نشد. در اکتبر ۲۰۱۷، سینما به حراج گذاشته شد در نوامبر ۲۰۱۷ - در حراج به قیمت ۳۲٫۳ میلیون روبل فروخته شد. مرمت ساختمان ها و چیدمان این مرکز فرهنگی و تفریحی توسط شرکت با مسئولیت محدود «کاملیا» انجام می شود که سرمایه گذار این پروژه شد. طبق این توافق نامه، سرمایه گذار موظف است ساختمان را مرمت کرده و آن را برای حفاظت، از جمله به عنوان یک مرکز فرهنگی و تفریحی، تطبیق دهد. در نوامبر ۲۰۱۷، آندری اسماگین، چهره سرشناس مسکو، درخواستی خطاب به الکساندر اسمتانوف، نماینده دومای شهر مسکو، در مورد بازسازی سینما گلوری نوشت و پس از مدتی پاسخی دریافت کرد: آندری ماکسیموویچ عزیز! درخواست شما برای رسیدگی به من تنظیم و برای رئیس اداره میراث فرهنگی مسکو ارسال شده است. نتایج بررسی به اطلاع شما خواهد رسید. در ۷ نوامبر ۲۰۱۷، پاسخی از وزارت میراث فرهنگی مسکو در مورد مرمت تئاتر دریافت کردم. در ۴ دسامبر ۲۰۱۷، شورای منطقه پروو جلسه ای برگزار کرد که در آن افراد زیر حضور داشتند: الکساندر اسمتانوف، رئیس شورا دیمیتری پلاخیخ، رئیس آموزش شهرداری آندری تیورین و سرمایه گذار سینما که قرار بود آن را بازسازی کند.
زویی وینترز (؛ زادهٔ ۲۰ فوریه ۱۹۸۵) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در مجموعه "جانشینی" (۲۰۱۸–۲۰۲۳) شناخته می شود؛ نقشی که به خاطر آن، برندهٔ جایزه انجمن بازیگران فیلم برای بهترین اجرای گروه بازیگران در مجموعه درام شد. وینترز همچنین در فیلم های "جولز" (۲۰۲۳) و "مادی گرایان" (۲۰۲۵) حضور داشته است. او سابقهٔ بازی در چندین تئاتر آف برادوی را نیز دارد، از جمله نمایش "قهرمانان چرخش چهارم" که برای آن نامزد دریافت جایزهٔ لوسیل لورتل شد و همچنین جایزه اوبی را دریافت کرد. از دیگر آثار برجستهٔ او می توان به تئاترهای "والدن" و "صداهای دهان کوچک" اشاره کرد. اوایل زندگی. زویی وینترز در ۲۰ فوریهٔ ۱۹۸۵ در سانتا کروز، کالیفرنیا، ایالات متحده به دنیا آمد. او در دانشگاه ایالتی نیویورک در پرچیس تحصیل کرد و در سال ۲۰۰۷ از این دانشگاه فارغ التحصیل شد. حرفه. وینترز بیش از همه به واسطهٔ ایفای نقش کری کاستلاباته در مجموعه تحسین شدهٔ وراثت "جانشینی" شناخته می شود؛ نقشی که برای آن، همراه با سایر بازیگران، برندهٔ جایزه انجمن بازیگران فیلم برای بهترین اجرای گروه بازیگران در مجموعه درام شد. او همچنین در فیل
م های "در خانواده"، "جولز" و "مادی گرایان" نقش آفرینی کرده است. وینترز در تئاترهای متعدد آف برادوی به روی صحنه رفته است، از جمله نمایش "قهرمانان چرخش چهارم" که برای آن نامزد دریافت جایزهٔ لوسیل لورتل شد و همچنین جایزه اوبی را دریافت کرد. از دیگر آثار نمایشی او می توان به "یک اکترون"، "والدن" و "صداهای دهان کوچک" اشاره کرد.