Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ِریا سانسوینیانا» شناخته می شود و عمدتاً کارکردی موزه ای دارد. از سال ۱۹۰۴، دفاتر کتابخانه، سالن های مطالعه و بخش عمدهٔ مجموعه در ساختمان مجاور، «تسِکا» (ضرابخانهٔ پیشین جمهوری ونیز) جای گرفته اند. کتابخانه در حال حاضر رسماً با عنوان «کتابخانهٔ ملی مارچیانا» شناخته می شود. این کتابخانه تنها نهاد رسمیِ بنیان گذاری شده از سوی دولت جمهوری ونیز است که همچنان پابرجا بوده و به فعالیت خود ادامه می دهد. پیشینه تاریخی. کتابخانه های کلیسای جامع و کتابخانه های صومعه ای، در سراسر ایتالیا در قرون وسطی مراکز اصلیِ مطالعه و آموزش به شمار می رفتند. اما از سدهٔ پانزدهم میلادی، تأکید انسان گرایی رنسانس بر شناخت جهان کلاسیک ــ به عنوان عنصری اساسی در شکل گیری انسان رنسانسی ــ به گسترش مطالعات کلاسیک درباری انجامید که به حمایت فرمانروایان شاهزاده نشین برپا شدند و برخی از آن ها تا حدودی دسترسی عمومی را نیز فراهم می کردند. در ونیز، تلاش اولیه برای تأسیس کتابخانه ای عمومی به تقلید از کتابخانه های بزرگ جهان باستان ناکام ماند؛ زیرا مجموعهٔ شخصی پترارک از نسخه های خطی، که او در سال ۱۳۶۲ میلادی به جمهوری اهدا کرده بود، پس از مرگش پراکن
ده شد. در سال ۱۴۶۸، بیزانسیِ انسان گرا و دانشمند، کاردینال بسّاریون، مجموعهٔ خود شامل ۴۸۲ کدکس یونانی و ۲۶۴ کدکس لاتینی را به جمهوری ونیز اهدا کرد. او در این اقدام شرط کرده بود که کتابخانه ای عمومی تأسیس شود تا حفظ این آثار برای نسل های آینده و دسترسی پژوهشگران به آن ها تضمین گردد. نامهٔ رسمیِ اعلام این بخشش، به تاریخ ۳۱ مه ۱۴۶۸ و خطاب به دوک کریستوفورو مورو (حکومت: ۱۴۶۲–۱۴۷۱) و سنا نوشته شده است. در این نامه آمده که بسّاریون پس از فتح قسطنطنیه در سال ۱۴۵۳ و ویرانی آن به دست ترکان، با شور و جدیت به گردآوری آثار نادر و مهم یونان باستان و بیزانس پرداخت و آن ها را به مجموعهٔ پیشین خود افزود تا از پراکندگی بیشتر و نابودی کامل فرهنگ یونانی جلوگیری کند. خواستهٔ صریح کاردینال از تقدیم این دست نوشته ها به ونیز این بود که آن ها در شهری نگهداری شوند که بسیاری از پناهندگان یونانی به آن گریخته بودند و خود او نیز آن را بیزانسی دیگر می دانست. اولین تماس بساریون با ونیز در سال ۱۴۳۸ بود، زمانی که به عنوان اسقف جدید کلان شهر نیقیه، به همراه هیئت بیزانسی به شورای فرارا-فلورانس وارد شد، هدف این شورا التیام بخشیدن به شکاف بین کل
یساهای کاتولیک و ارتدکس و متحد کردن مسیحیت علیه ترکان عثمانی بود. سفرهای او به عنوان فرستاده پاپ پیوس دوم به آلمان، او را برای مدت کوتاهی دوباره در سال های ۱۴۶۰ و ۱۴۶۱ به این شهر آورد. در ۲۰ دسامبر ۱۴۶۱، در طول دومین اقامت، او به اشرافیت ونیزی راه یافت و در شورای بزرگ کرسی گرفت. در سال ۱۴۶۳، بسّاریون به عنوان نمایندهٔ پاپ (لِگاتوس پاپی) به ونیز بازگشت و مأموریت یافت تا دربارهٔ مشارکت جمهوری در یک جنگ صلیبی برای آزادسازی قسطنطنیه از دست ترکان مذاکره کند. در طول این اقامت طولانی (۱۴۶۳–۱۴۶۴)، کاردینال در نظام سنت بندیکتسکونت و مطالعه داشت و در آغاز، نسخه های خطی یونانی خود را برای سپردن پس از مرگش به همان صومعه اختصاص داده بود. اما تحت تأثیر انسان گرای پاولو موروزینی و پسرعموی او، پیترو موروزینی ــ سفیر ونیز در رم ــ بسّاریون در سال ۱۴۶۷ با موافقت پاپ، سند حقوقیِ بخشش را لغو کرد و علت آن را دشواری دسترسی خوانندگان به صومعه، که در جزیره ای جداگانه قرار داشت، عنوان نمود. در سال بعد، بسّاریون به جای آن، رسماً اعلام کرد که قصد دارد تمام کتابخانهٔ شخصی خود، اعم از کدکس های یونانی و لاتینی، را با اثر فوری به جمهوری ون
یز واگذار کند. در ۲۶ ژوئن ۱۴۶۸، پیترو موروسینی به نمایندگی از جمهوری، مالکیت قانونی کتابخانه بساریون در رم را به دست گرفت. این میراث شامل ۴۶۶ نسخه خطی بود که سال بعد در جعبه هایی به ونیز منتقل شدند. پس از مرگ بساریون در سال ۱۴۷۲، نسخه های خطی و "اینکانوبولا" بیشتری به این تحویل اولیه اضافه شد. این محموله دوم که در سال ۱۴۷۴ توسط فدریکو دا مونته فلترو ترتیب داده شده بود، از اوربینو، جایی که بساریون بقیه کتابخانه خود را برای نگهداری به امانت گذاشته بود، حرکت کرد. این محموله شامل کتاب هایی بود که کاردینال برای خود رزرو کرده یا پس از سال ۱۴۶۸ به دست آورده بود. با وجود پذیرش سپاسگزارانه کمک مالی توسط دولت ونیز و تعهد به ایجاد کتابخانه ای برای مصارف عمومی، نسخه های خطی در داخل کاخ دوک نگهداری می شدند و به مورخ دولتی تحت نظارت دادستان های سنت مارک "دو سوپرا" سپرده شده بودند. اقدامات کمی برای تسهیل دسترسی انجام شد، به ویژه در سال های جنگ علیه عثمانی ها (۱۴۶۳–۱۴۷۹) که زمان و منابع به سمت تلاش های جنگی هدایت می شد. در سال ۱۴۸۵، نیاز به فراهم کردن فضای بیشتر برای فعالیت های دولتی منجر به تصمیم به فشرده سازی جعبه ها در فض
ای کوچک تری از کاخ شد که در آنجا، یکی روی دیگری، چیده می شدند. دسترسی دشوارتر و مراجعه حضوری غیرممکن شد. ساختمان. ساخت و ساز. ساخت کتابخانه بخشی جدایی ناپذیر از رنُواتیو اوربیس (نوسازی شهر) بود؛ برنامه ای معماری گسترده که در دوران دوک آندره آ گریتّی (دورهٔ حکومت: ۱۵۲۳–۱۵۳۸) آغاز شد. هدف این برنامه تقویت اعتمادبه نفس ونیزی ها و تأیید دوبارهٔ جایگاه بین المللی جمهوری بود، به ویژه پس از شکست پیشین در آگنادلّو طی جنگ اتحاد کمبره و صلح بولونیا که برتری هابسبورگ را بر شبه جزیرهٔ ایتالیا در پایان جنگ لیگ کنیاک تثبیت کرده بود. این طرح که به ویژه توسط خاندان گریمانی حمایت می شد، دگرگونی میدان سن مارکو را دنبال می کرد؛ از مرکزی قرون وسطایی با دست فروش ها، صراف ها و حتی مستراح های عمومی، به یک فوروم کلاسیک. هدف آن برانگیختن یاد جمهوری روم باستان و، پس از غارت رم در ۱۵۲۷، معرفی ونیز به عنوان وارث حقیقی روم بود. این دگرگونی قرار بود به طور بصری ادعای ونیز را تقویت کند که با وجود کاهش نسبی نفوذ سیاسی اش، دوام و ثبات آن به واسطهٔ ساختار قانون اساسی اش تضمین شده است؛ ساختاری که بر پایهٔ الگویی از حکومت مختلط در جمهوری های کل
اسیک شکل گرفته بود. این برنامه معماری که در مقیاسی عظیم ساخته شده بود، یکی از بلندپروازانه ترین پروژه های نوسازی شهری در ایتالیای قرن شانزدهم بود. علاوه بر ضرابخانه (آغاز شده در ۱۵۳۶) و ایوان سرپوشیده برج ناقوس کلیسای سنت مارک (آغاز شده در ۱۵۳۸)، شامل جایگزینی ساختمان های مخروبه قرن سیزدهم بود که در ضلع جنوبی میدان و محوطه جلوی کاخ دوک قرار داشتند. برای این کار، دادستان های سنت مارک "دو سوپرا"، "ژاکوپو" سانسووینو، معمار مشاور و مدیر ساختمان، را در ۱۴ ژوئیه ۱۵۳۶ مأمور کردند. سانسووینو، پناهنده ای از غارت روم، دانش و درک مستقیمی از نمونه های اولیه روم باستان داشت که برای اجرای برنامه معماری لازم بود. کار پس از جنگ عثمانی-ونیز (۱۵۳۷–۱۵۴۰) به دلیل کمبود بودجه متوقف شد، اما در سال ۱۵۴۳ از سر گرفته شد. سال بعد، ۱۵۴۴، بقیه خوابگاه پلگرینو تخریب شد و به دنبال آن ریزا نیز فرو ریخت. در ۱۸ دسامبر ۱۵۴۵، طاق بنایی سنگین فرو ریخت. در تحقیقات بعدی، سانسووینو ادعا کرد که کارگران پیش از سفت شدن بتن، تکیه گاه های چوبی موقت را برداشته اند و یک کشتی جنگی در حوض سنت مارک، که توپ خود را به عنوان سلام نظامی شلیک می کرد، ساختمان را
لرزانده است. با این وجود، معمار محکوم شد که شخصاً هزینه خسارت را که ۲۰ سال طول کشید، بازپرداخت کند. علاوه بر این، حقوق او تا سال ۱۵۴۷ به حالت تعلیق درآمد. در نتیجه فروپاشی، طرح با یک سازه چوبی سبک تر برای پشتیبانی از سقف اصلاح شد. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
پاسکینو یا پاسکوین (لاتین : "Pasquinus, Pasquillus") نامی است که رومیان از اوایل دوران نوین آغازین برای توصیف مجسمه ای فرسوده به سبک عصر هلنیستی که در قرن پانزدهم در منطقه پاریون رم کشف شد، به کار می بردند. این مجسمه در میدانی به همین نام در گوشه شمال غربی کاخ براسکی (موزه رم) و در نزدیکی محلی که در آن کشف شد، قرار دارد. این مجسمه به دلیل سنت چسباندن انتقادات ناشناس به پایه آن، به عنوان اولین مجسمه سخنگو در روم شناخته می شود. گونه ادبی طنزآمیز pasquinade یا pasquil نام خود را از این سنت گرفته است. موضوع اصلی این مجسمه"، منلائوس است که بدن پاتروکلوس را نگه داشته است" و این موضوع ترکیبی که برای سایر پیکره ها مانند مجسمه های اسپرلونگا به کار رفته است، بارها در مجسمه سازی کلاسیک دیده می شود، جایی که اکنون به عنوان "گروه پاسکینو" شناخته می شود. شناسایی واقعی موضوع مجسمه در قرن هجدهم توسط انیو کویرینو ویسکونتی عتیقه شناس انجام شد که آن را به عنوان نیم تنه منلائوس که از پاتروکلوس در حال مرگ حمایت می کند شناسایی کرد. مشهورترین نسخه از دو نسخه مدیچی این مجسمه در لوجیا دی لانزی در فلورانس ایتالیا قرار دارد. "پاسکینو" ا
خیراً به عنوان یک مجسمه هلنیستی قرن سوم پیش از میلاد یا یک کپی رومی شناخته می شود. تاریخچه. شهرت این مجسمه به اوایل قرن شانزدهم میلادی برمی گردد، زمانی که کاردینال اولیویه رو کارافا به مناسبت جشن سنت مارک، نیم تنه مرمری مجسمه را در یک توگا پوشاند و آن را با تقریظ قصار لاتین تزئین کرد. اقدامات کاردینال منجر به رواج رسم انتقاد از پاپ یا دولت او با نوشتن اشعار طنز به گویش رومانسکو که پاسکوینادس نامیده می شد شد. بدین ترتیب پاسکوینو به اولین مجسمه سخنگو روم تبدیل گشت. او در مورد نارضایتی مردم صحبت می کرد، بی عدالتی را محکوم می کرد و به سوءمدیریت اعضای کلیسا حمله می کرد. از این سنت، اصطلاحات انگلیسی پاسکویناد و پاسکویل گرفته شده است که به نقیضه ناشناس در نظم یا نثر اشاره دارد. ریشه شناسی. ریشه نام «پاسکینو» همچنان مبهم است. در اواسط قرن شانزدهم گزارش شده است که نام «پاسکینو» از نام خیاطی در همان نزدیکی گرفته شده که به خاطر هوش و ذکاوتش مشهور بود؛ گمانه زنی ها حاکی از آن بود که میراث او از طریق مجسمه، به «افتخار و یادبود جاودانه خیاط فقیر» منتقل شده است. سنت ادبی. دیری نپایید که مجسمه های دیگری نیز در صحنه ظاهر شدند
و نوعی محفل ادبی یا آکادمی عمومی به نام «کنگره عقل و خرد» ("Congresso degli Arguti") را تشکیل دادند که در آن پاسکینو همیشه رهبر بود و مجسمه هایی که رومی ها آنها را مارفوریوس، راهب لوئیجی، ایل فاچینو، ماداما لوکرزیا و ایل بابوینو می نامیدند، همکاران صریح او بودند. "کارتلی" (به معنای پوستر، پلاکارد، تخته؛ احتمالاً معادل جزوه) که این اشعار بر روی آنها نوشته شده بود، به سرعت دست به دست می شد و نسخه هایی از آنها تهیه می شد که تعدادشان آنقدر زیاد بود که نمی توانستند جلوی انتشار آنها را بگیرند. این اشعار توسط جاکومو مازوکی چاپگر رومی، در اوایل سال ۱۵۰۹، سالانه با عنوان "کارمینا آپوزیتا پاسکینو" جمع آوری و منتشر می شدند و در سراسر اروپا به خوبی شناخته می شدند.
وزارت شرکت ها و ساخت ایتالیا () یا وزارت کسب کارها و ساخت ایتالیا یک وزارتخانه دولتی جمهوری ایتالیا است. این وزارتخانه با تولید، فعالیت های اقتصادی، انرژی و منابع معدنی، ارتباطات از راه دور، مصرف کنندگان، گردشگری، بین المللی سازی و مشوق های تجاری سروکار دارد. وزیر فعلی آدولفو اورسو است که در ۲۲ اکتبر ۲۰۲۲ توسط نخست وزیر جورجیا ملونی منصوب شد. ساختمان مرکزی وزارت شرکت ها و ساخت ایتالیا در پالاتزو پیاچنتینی، ویتوریو ونتو، رم واقع شده است. از زمان اتحاد ایتالیا در سال ۱۸۶۱، سیاست های مربوط به فعالیت های تولیدی توسط وزارت کشاورزی، صنعت و تجارت تدوین می شد. این وزارتخانه در سال ۲۰۰۶ پس از سازماندهی مجدد وزارت فعالیت های تولیدی (که تا سال ۲۰۰۱ وزارت صنعت، تجارت و صنایع دستی نامیده می شد) تشکیل شد که در سال ۲۰۰۸ وزارت ارتباطات و وزارت تجارت بین الملل در آن ادغام شدند.
ایوان سانیه (متولد ژان پیر ایوان سانیه؛ ۱۹۸۵) فعال و نویسنده غیرداستانی کامرونی است که به خاطر تأسیس خیریه «بدون کلاه» و فعالیت هایش علیه استثمار کارگران در صنعت کشاورزی ایتالیا شناخته می شود. زندگی نامه. سانیت در دوالا، کامرون متولد شد. سانیت در سال ۲۰۰۷ برای تحصیل در رشته مهندسی در دانشگاه پلی تکنیک تورین از طریق دریافت بورسیه تحصیلی وارد ایتالیا شد. هنگامی که در امتحان رد شد و بورسیه تحصیلی خود را در پایان ژوئیه ۲۰۱۱ از دست داد، به سالنتو، ناردو در جنوب ایتالیا سفر کرد. او در ماسریا بونچوری، یک مزرعه محلی، به عنوان چیدن گوجه فرنگی شروع به کار کرد. در آنجا، سانیت اعتراضی را علیه شرایط غیرانسانی کار در مزرعه ترتیب داد که با موفقیت منجر به اصلاحاتی در مقررات مربوط به شرایط کار در صنعت کشاورزی شد. پس از قیام، سانیت با فعالیت به عنوان مدافع سی جی آی ال به فعالیت های خود ادامه داد و مدرک مهندسی خود را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۵، سانیت کتابی دربارهٔ استثمار کارگران در صنعت کشاورزی ایتالیا با انتشارات فاندانگو لیبری منتشر کرد. دومین کتاب او، دربارهٔ تجربه شخصی اش در ماسریا بونچوری، در سال ۲۰۱۷ با انتشارات گالریا فاند
انگو منتشر شد. در فوریه ۲۰۱۷، سانیت به خاطر تلاش هایش برای پایان دادن به برده داری مدرن در صنعت کشاورزی ایتالیا، توسط رئیس جمهور ایتالیا ، سرجیو ماتارلا، به مقام شوالیه افتخار جمهوری ایتالیا مفتخر شد. قیام ناردو و پیامدهای آن. سانیِت هنگام کار در ماساریا بونچوری، کاپورالاتو را کشف کرد، سیستمی که حول محور کاپورالی ها می چرخید، که به طور غیرقانونی کارگران گوجه فرنگی را به شیوه ای باندگونه استخدام می کردند که سانیِت آن را با «برده داری مدرن» در صنعت کشاورزی ایتالیا قابل مقایسه می داند. کارگران ۱۶ ساعت در روز با دستمزد ۲۰ تا ۲۵ یورو کار می کردند و کاپورالی ها بخش بزرگی از سود را به خود اختصاص می دادند. سانیِت موقعیت هایی را توصیف می کند که در آن ها کاپورالی ها برای رساندن کارگران به بیمارستان در مواقعی که از خستگی بیهوش می شدند، دستمزد چند روز را از آنها می گرفتند. صبح روز ۳۰ ژوئیه ۲۰۱۱، پس از تنها پنج روز کار در مزارع، سانیت پس از آنکه کارفرمایانشان افزایش حجم کار بدون افزایش حقوق را اعلام کردند، همکارانش را متقاعد کرد که اعتصاب کنند. کارگران به مدت دو هفته اعتراض کردند و یک بلوک خیابانی برپا کردند. این اعتراض ش
امل ۳۵۰ کارگر از ماسریا بونچوری بود. وقتی او با مشکل عدم دریافت حقوق و گرسنگی در طول اعتصاب خود روبرو شد، برای کمک به مردم در زمینه کمک های غذایی تماس گرفت و اعتصاب در نهایت منجر به این شد که کشاورزان محلی با قراردادهای رسمی برای کارگران خود موافقت کنند و سیاستمداران قانون ضد اربابان باند را تصویب کردند که کاپورالی را از کاهش دستمزدها طبق قانون، یک هفته پس از پایان اعتصاب، در سپتامبر ۲۰۱۱، منع می کرد. در همان سال، دفتر دادستانی منطقه ضد مافیای لچه تحقیقاتی را در مورد موضوع کاپورالاتو آغاز کرد و درخواست دستگیری ۲۲ نفر را داد. در نهایت ۱۶ کاپورالی دستگیر شدند. ساگنت شاهد کلیدی در محاکمه صابر بن محمود جلاسی، سردسته مافیا، بود. بدون درپوش. سانیت بنیان گذار انجمن بدون سقف است، یک سیستم پاداش که با کارت های گزارش کار می کند و ارزیابی می کند که چگونه کالاها از طریق پارامترهای اخلاق، انرژی، چرخه ای بودن، ارزش افزوده و زنجیره تأمین کوتاه، به صورت اخلاقی تولید شده اند. این سازمان از استخدام اخلاقی گوجه فرنگی چین ها از طریق قراردادهای تنظیم شده و بدون سقف، حمایت می کند و ادغام کالاهای تولیدشده با اصول اخلاقی را در بازار
مصرف اصلی ترویج می دهد.
وزارت امور خارجه ایتالیا () وزارت امور خارجه دولت ایتالیا است. همچنین به عنوان فارنزینا به عنوان کنایه ای از دفتر مرکزی آن، کاخ فارنزینا در رم، شناخته می شود. وزیر امور خارجه فعلی آنتونیو تاجانی است. اولین نماد رسمی وزارت امور خارجه، وزیر امور خارجه پادشاهی ساردنی بود که اکنون از بین رفته است. نام اصلی از اساسنامه آلبرتین که این وزارتخانه را در سال ۱۸۴۸ تأسیس کرد، گرفته شده است. مکان اصلی آن کاخ مشاوره در رم بود که تا سال ۱۹۲۲ در آنجا باقی ماند. اولین اصلاحات قابل توجه تحت هدایت وزیر کارلو سفورزا انجام شد که وزارتخانه را بر اساس پایگاه های منطقه ای سازماندهی مجدد کرد. با این حال، این سیستم بعداً در دوران رژیم فاشیستی بنیتو موسولینی جایگزین شد. در این مدت، وزارتخانه در کاخ چیگی مستقر بود. پس از مدت کوتاهی در بریندیسی در طول جنگ، مارشال پیترو بادولیو، رئیس کابینه، با حکمی از سوی وزیر در ۱۵ ژوئیه ۱۹۴۴، خدمات کامل وزارتخانه را از سر گرفت. از سال ۱۹۵۹، وزارتخانه در مکان فعلی خود در کاخ فارنسینا قرار دارد که به همراه کاخ کازرتا یکی از بزرگ ترین ساختمان های ایتالیا است. تاریخچه. اولین نهادی که این نقش را بر عهده گرف
ت، دبیرخانه امور خارجه پادشاهی اصلی ساردینیا بود. نام آن از اساسنامه آلبرتین ۱۸۴۸ گرفته شده است که این وزارتخانه را تأسیس کرد: یکی از مقرهای آن تا سال ۱۹۲۲، کاخ مشاوره در رم (که اکنون مقر دادگاه قانون اساسی است) بود. اولین اصلاحات اساسی در زمان وزیر کارلو اسفورزا رخ داد که وزارتخانه را بر اساس منطقه سازماندهی مجدد کرد، موقعیتی که متعاقباً در بیست سال آینده تغییر کرد. در همان دوره، دفتر مرکزی به کاخ چیگی منتقل شد. با جابجایی دولت و دفاتر آن به سالرنو از ۱۱ فوریه ۱۹۴۴ تا ۱۶ اوت ۱۹۴۴ به دلیل جنگ، وزارت امور خارجه به کاخ بارون زیبا در سالرنو منتقل و مستقر شد، قبل از اینکه سرانجام پس از آزادی شهر به رم بازگردد. در این دوره، ژنرال پیترو بادولیو، به عنوان رئیس قوه مجریه، با حکمی از سوی وزیر در تاریخ ۱۵ ژوئیه ۱۹۴۴، این خدمات را سازماندهی مجدد کرد. از سال ۱۹۵۹، کاخ فارنسینا محل وزارت امور خارجه بوده است. این ساختمان با ۱۳۲۰ اتاق، در ابتدا برای استقرار دفتر مرکزی حزب ملی فاشیست ساخته شده بود. در دهه ۱۹۵۰، به دفاتر وزارتخانه تبدیل شد و سپس در سیزده شعبه پراکنده شد. این ساختمان با نمایی به طول ۱۶۹ متر و ارتفاع ۵۱ متر، حج
می معادل ۷۲۰۰۰۰ متر مکعب دارد که آن را به همراه کاخ سلطنتی کازرتا، به یکی از بزرگ ترین ساختمان های ایتالیا تبدیل می کند.
آدا نگری (۳ فوریه ۱۸۷۰ ۱۱ ژانویه ۱۹۴۵) شاعر و نویسنده ایتالیایی بود. او تنها زنی بود که به عضویت آکادمی ایتالیا پذیرفته شد. زندگی نامه. آدا نگری در ۳ فوریه ۱۸۷۰ در لودی، ایتالیا متولد شد. پدرش، جوزپه نگری، کالسکه چی و مادرش، ویتوریا کورنالبا، بافنده بود. پس از مرگ پدرش در سال ۱۸۷۱، نگری دوران کودکی خود را با مادربزرگش، جوزپینا «پپینا» پانی، گذراند. پانی به عنوان سرایدار در کاخ خانواده اشرافی بارنی کار می کرد، جایی که نگری زمان زیادی را به تنهایی می گذراند و رفت و آمد مردم را همان طور که در رمان زندگی نامه ای "استلا ماتوتینا" (۱۹۲۱) توصیف شده است، مشاهده می کرد. او در مدرسه دخترانه معمولی لودی درس خواند و دیپلم معلمی ابتدایی گرفت. در هجده سالگی، در روستای موتا ویسکنتی در نزدیکی رودخانه تیچینو، در پاویا، معلم مدرسه شد. نگری در اوقات فراغت خود شعر می نوشت و آن را برای روزنامه های محلی می فرستاد. آثار اولیه او در نشریه میلانی «لیلوسترازایون پپولاره» منتشر شد. معلمش پائولو تدسکی، که به استعداد و هوش او پی برده بود، او را به ادامه تحصیل تشویق کرد. اولین مجموعه شعر نگری، مرگ و میر «فاتالیتا» (۱۸۹۲)، با استقبال خوبی
از سوی خوانندگان و منتقدان روبرو شد و جایزه «جیانینا میلی» با مبلغ کمی بود را برای او به ارمغان آورد. این دستاوردها منجر به انتصاب او به عنوان استاد در مدرسه میلان شد. در آنجا او با روشنفکر جوان سوسیالیست، اتوره پاتریزی، نامزد شد و با اعضای حزب سوسیالیست ایتالیا، از جمله فیلیپو توراتی، بنیتو موسولینی و آنا کولیسکف، آشنا شد. دومین کتاب اشعار او، طوفان (۱۸۹۶)، در همان سالی که نگری نامزدی خود را با پاتریزی به هم زد، منتشر شد. این کتاب شامل تأملاتی در مورد دلشکستگی و تمرکز مداوم بر نابرابری اجتماعی است. در ۲۸ مارس ۱۸۹۶، او با جیووانی گارلاندا از بیه لا، کارخانه دار، ازدواج کرد که پس از خواندن اشعار نگری عاشق او شده بود، تا سال ۱۹۰۴، آنها صاحب دو دختر به نام های بیانکا و ویتوریا شدند. ویتوریا در نوزادی درگذشت. در سال ۱۹۱۳، نگری از همسرش جدا شد و به سوئیس نقل مکان کرد تا با بیانکا در زوریخ زندگی کند. نگری تا آغاز جنگ جهانی اول در زوریخ ماند و پس از آن به ایتالیا بازگشت. او مرتباً به لاگلیو در دریاچه کومو می رفت، جایی که تنها رمان خود، اثری از زندگی نامه ای با عنوان «استلا ماتوتینا» (ستاره صبح) را نوشت. این کتاب در
سال ۱۹۲۱ منتشر شد و برای انتشار در سال ۱۹۳۰ به انگلیسی ترجمه شد. در مارس ۱۹۲۳، نگری اقامت طولانی خود را در جزیره کاپری آغاز کرد، جایی که «من می توانم دلیزولا را بپذیرم» را نوشت. موسولینی، نگری را برای جایزه نوبل سال ۱۹۲۷ نامزد کرد، اما متعاقباً این جایزه به شاعر ایتالیایی گراتزیا دلدا رسید. در این دوره، نگری اغلب در پالاتزو کورناتزانی در پاویا اقامت داشت، همان ساختمانی که اوگو فسکولو، کونتاردو فرینی و آلبرت انیشتین در مقاطع مختلف تاریخ در آن ساکن بودند. در سال ۱۹۴۰، نگری به عنوان اولین عضو زن آکادمی ایتالیا پذیرفته شد. با این حال، این دستاورد در اواخر عمرش به شهرت او لطمه زد، زیرا اعضای آکادمی مجبور بودند به رژیم فاشیستی سوگند وفاداری یاد کنند. آنها از سوی دولت با مزایای مادی مختلف پاداش می گرفتند. نگری یکی از نویسندگان "لیدل"، یک مجله ملی زنان که بین سال های ۱۹۱۹ تا ۱۹۳۵ منتشر می شد، بود. آثار او در طول زندگی اش به طور گسترده ترجمه شد و اشعار انفرادی او در روزنامه های ایالات متحده و جاهای دیگر منتشر شد. در ۱۱ ژانویه ۱۹۴۵، دخترش بیانکا، جسد نگری را در استودیویش در میلان، در حالی که ۷۴ سال داشت، پیدا کرد.
وزارت کشاورزی، حاکمیت غذایی و جنگل های ایتالیا () یک وزارتخانه در دولت ایتالیا است. این وزارتخانه در سال ۱۹۴۶ با عنوان «وزارت کشاورزی و جنگل ها» تشکیل شد و پس از همه پرسی سال ۱۹۹۳ به «وزارت هماهنگی سیاست های کشاورزی» تبدیل شد. این وزارتخانه در همان سال با «وزارت کشاورزی، غذا و منابع جنگلی» در سال ۲۰۰۶ بازسازی شد و در سال ۲۰۲۲، پس از تشکیل دولت ملونی، شکل فعلی خود را به خود گرفت. این وزارتخانه که در کاخ کشاورزی در رم مستقر است و سیاست های دولت در زمینه کشاورزی، جنگل ها، غذا و شیلات را در سطوح ملی، اروپایی و بین المللی تدوین و هماهنگ می کند. وزیر فعلی کشاورزی، حاکمیت غذایی و جنگل ها، فرانچسکو لولوبریجیدا است. تاریخچه. وزارت کشاورزی توسط کامیلو بنسو، کنت کاوور، در طول سومین دولتش در پادشاهی ساردینیا در سال ۱۸۶۰ ایجاد شد. متعاقباً در سال ۱۸۶۱ به اولین دولت پادشاهی ایتالیا به ریاست جوزپه ناتولی منتقل شد و به همین نام نامگذاری شد: وزارت کشاورزی، صنعت و تجارت. در سال ۱۹۱۶، دولت بوسلی وزارت کشاورزی را تأسیس کرد که شاخه ای از وزارتخانه مذکور بود. این وزارتخانه برای تأمین نیازهای غذایی جنگ جهانی اول طراحی و سازماندهی ش
د. در سال ۱۹۲۳، این وزارتخانه در وزارت تازه تأسیس اقتصاد ملی ادغام شد که وزارت صنعت و تجارت و وزارت کار و تأمین اجتماعی را در دولت موسولینی ادغام کرد. این وزارتخانه در سال ۱۹۲۹، دوباره تحت دولت موسولینی، با نام وزارت کشاورزی و جنگلداری، وظایف قدیمی خود را از سر گرفت، نامی که پس از تولد جمهوری نیز حفظ شد. در عوض، مسئولیت های صنعت و تجارت به وزارتخانه دیگری، وزارت صنعت و تجارت (که اکنون وزارت توسعه اقتصادی است) منتقل شد. با تأسیس مناطق، که در قانون اساسی جمهوری پیش بینی شده و در سال ۱۹۷۰ اتفاق افتاد، بسیاری از وظایف وزارتخانه به مقامات محلی مذکور منتقل شد (مانند، به عنوان مثال، حفاظت از برخی مناطق طبیعی حفاظت شده که به پارک های منطقه ای تبدیل شدند).
کلیسای رپلات (، ) یک کلیسای چوبی بدون برج است که در سال ۱۷۸۱ در کلیسای رایپالووتو کرسهلم ساخته شده است. همچنین توسط کلیسای فنلاندی موستاساری مورد استفاده قرار می گیرد. این کلیسا توسط یوهان الفستروم در سال ۱۷۷۸ طراحی شده است. کلیسای رایپالووتو بخشی از محیط های فرهنگی ساخته شده ملی مهم در فنلاند است که توسط سازمان میراث فنلاند تعریف می شود، که شامل روستای اطراف و بندر ماهیگیری نزدیک آن است. ساختمان کلیسا. شیب شرقی کر کلیسا زاویه دار است و سقف شیب دار دارد. اتاق اصلی دارای دو راهروی جانبی کوتاه روبروی هم در یک انتها است. دیوارهای بیرونی کلیسا دارای تقسیم ستون نما هستند، دیوارهای داخلی دارای ستون نماهایی با پایه و سرستون هستند. سقف داخلی یک طاق بشکه ای چوبی است. این کلیسا در سال های ۱۹۱۱، ۱۹۵۴ و ۱۹۹۲ بازسازی شد. برج ناقوس جداگانه سه مفصلی به سبک رنسانس استروبوتنی است و در سال ۱۷۸۳ ساخته شده است، ناقوس های آن مربوط به سال های ۱۷۸۴ و ۱۸۴۴ هستند. مساحت کلیسا ۲۹۰ متر مربع است و گنجایش ۲۹۰ نفر را دارد. در داخل کلیسا، بازدیدکنندگان از دیوارهایی که به طور قابل توجهی به سمت جنوب کج شده اند، شگفت زده می شوند. سالن کلیسا.
ارگ بادی ده پله ای کلیسا توسط گبرودر ریگر در سال ۱۹۳۶ ساخته شد، نمای آن ارگ سابق کلیسای ایلمایوکی است که توسط کارل والستروم از سال ۱۷۶۸ ساخته شده بود. مهم ترین بخش های داخلی کلیسا، محراب و منبر هستند که در دهه ۱۸۴۰ از ویرانه های کلیسای سنت ماری قرون وسطایی منتقل شدند. محراب مربوط به سال ۱۶۷۳ است و شامل دو نقاشی از یک هنرمند ناشناس، «نهاد عشای ربانی» و «غسل تعمید عیسی» است. منبر نیز مربوط به همان دوره است. بنابراین محراب و منبر از آتش سوزی واسا در سال ۱۸۵۲ در امان ماندند.
پارک طبیعی منطقه ای مادونی (به زبان ایتالیایی: Parco delle Madonie) یک پارک منطقه ای در سیسیل ایتالیا است که میان پالرمو و چفالو قرار گرفته و را در بر می گیرد. جغرافیا. این پارک شامل رشته کوه مادونی و برخی از بلندترین کوه های سیسیل است. در این پارک شش کوه بیش از ارتفاع دارند و بسیاری دیگر نیز بالای هستند. بلندترین آن ها پیتسو کاربونارا است با ارتفاع , که پس از کوه اتنا دومین کوه مرتفع سیسیل به شمار می آید. این پارک افزون بر اینکه یک ذخیره گاه طبیعی است، منطقه ای مسکونی نیز هست با ده ها روستا و شهرک کوچک که بسیاری از آن ها ریشه در قرون وسطی دارند. همچنین در پارک تعدادی قلعه و کلیساهای کهن فراوان وجود دارد. دامنه های کوهستانی وحشی زیستگاه گوزن زرد (که در دهه ۱۹۸۰ معرفی شدند)، گراز وحشی، روباه سرخ، خرگوش اروپایی، گربه وحشی اروپایی و عقاب بونلی هستند و همچنین زیستگاه درخت نادر و در آستانهٔ انقراض سروی نبرودی می باشد. یکی از شاخص ترین ویژگی های طبیعی پارک، جنگل گستردهٔ راش است که تنها در ارتفاع بالای یافت می شود. این ها جنوبی ترین جنگل های راش در اروپا هستند. در ارتفاعات پایین تر، زیر ، جنگل های بزرگ بلوط همیشه سب
ز، بلوط پشمی و بلوط پنبه ای وجود دارد و پیرامون کاسل بونو و پولینا درخت نادر زبان گنجشک مَنّا هنوز کشت می شود. کوه ها حدود ۱۵۰۰ گونه و زیرگونهٔ گیاهی را در خود جای داده اند، حدود ۶۰٪ از تمامی گونه های سیسیل. این شامل بیش از ۷۰ گونهٔ مختلف ارکیده است. تاریخ. پارک منطقه ای به طور رسمی در ۹ نوامبر ۱۹۸۹ ایجاد شد. در محدودهٔ پارک برون زدگی هایی از سنگ وجود دارد که قدمت آن ها بیش از ۲۰۰ میلیون سال است و تقریباً همهٔ جنبه های زمین شناسی سیسیل به جز فعالیت آتشفشانی کنونی را نمایندگی می کنند. همکاری میان مدیران پارک مادونی و شبکه ژئوپارک های اروپا امکان پژوهش برای دانشجویان و استادان دانشگاه پالرمو، دانشکدهٔ زمین شناسی و ژئودزی را فراهم ساخته است. پژوهش هایی انجام شده، مقالاتی منتشر گردیده و مسیرهای آموزشی ترسیم شده اند که با نصب تابلوهایی در محل همراه بوده است. ژئوپارک مادونی عضو شبکه ژئوپارک های اروپا و شبکه جهانی ژئوپارک های یونسکو است. این پارک شامل پانزده شهرداری در استان پالرمو است: (کالتاوتورو، کاسل بونو، کاستلانا سیکولا، چفالو، کولسانو، جراتسی سیکولو، گراتری، ایزنلّو، پترالیا سوپرنا، پترالیا سوتانا، پولیتسی جن
روزا، پولینا، سان مائورو کاستل ورده، سیلاتو و اسکلافانی باگنی).