Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بوم شناسی حاره ای یا بوم شناسی گرمسیری مطالعه روابط بین اجزای زنده و غیرزنده حاره ای یا ناحیه ای از زمین است که بین مدار رأس السرطان و مدار رأس الجدی (به ترتیب ۲۳٫۴۳۷۸ درجه شمالی و ۲۳٫۴۳۷۸ درجه جنوبی) قرار دارد. اقلیم حاره ای، آب وهوای گرم و مرطوب و بارندگی در تمام طول سال را تجربه می کند. در حالی که بسیاری ممکن است این منطقه را صرفاً با جنگل های بارانی مرتبط کنند، مناطق استوایی خانه طیف گسترده ای از بوم سازگان ها هستند که دارای تنوع زیستی فراوانی هستند، از گونه های جانوری بیگانه گرفته تا گیاهانی که به ندرت یافت می شوند. بوم شناسی حاره ای با کار طبیعت شناسان اولیه انگلیسی آغاز شد و در نهایت شاهد ایجاد ایستگاه های تحقیقاتی در سراسر مناطق حاره ای بود که به کاوش و مستندسازی این چشم اندازهای بیگانه اختصاص داشت. مطالعات بوم شناختی رو به رشد مناطق حاره ای سبب افزایش آموزش حفاظت و برنامه های اختصاص یافته به آب وهوا شده است. بوم شناسی حاره ای منابع طبیعی زیادی را برای انسان فراهم می کند، از جمله کمک به چرخه کربن، با توانایی ذخیره ۵۰ درصدی انتشار کربن و همچنین گردش ۴۰ درصدی از اکسیژن جهانی است. با این حال، علیرغم خدما
ت طبیعی ارائه شده توسط اکولوژی استوایی، جنگل زدایی تهدیدی برای جنگل های بارانی استوایی است. هر گیاه مورد علاقه را می توان به دلایل تجاری استفاده کرد، این گونه های گیاهی خاص را می توان با سرعتی سریع تکثیر نمود. بیشتر تنوع زیستی گیاهی جهان در مناطق حاره ای وجود دارند، اما مطالعات در این مناطق بیشتر تحت پوشش دانشمندان کشورهای شمالی قرار دارند. البته که دانشمندان مربوط به کشورهای دارای جنگل های بارانی تشویق می شوند، زیرا این امر در راستای منافع اکولوژی استوایی، باعث گسترش دانش و تحقیقات جهانی و کمک به ارتقاء علمی آنها می شود. جغرافیای زیستی تاریخی مناطق حاره. بوم شناسی حاره ای در طول زمان در نتیجه پویایی جغرافیای زیستی تغییر کرده است. جغرافیای زیستی عبارت است از پراکندگی جغرافیایی گیاهان و جانوران که این خود تأثیر زیادی بر سیر تکامل دارد. فهم درست از سیر تاریخی جغرافیای زیستی مناطق استوایی برای یادگیری منشأ تنوع زیستی مهم است. تکامل در سراسر جهان تحت تأثیر تغییر توزیع گونه ها در اکوسیستم های حاره ای است، از این روی می توان بسیاری از گونه ها را از طریق اجداد حاره ای آنها ردیابی نمود. گونه ها به سرعت در مناطق حاره
ای تکامل می یابند و اکولوژی زیستگاه را تغییر می دهند. این امر در مورد گونه های دریایی و خشکی، گونه های شمالی و جنوبی، خون گرم و خونسرد و گونه های پراکنده فعال و غیرفعال صادق است. به این ترتیب ما با نگاهی به تاریخ جغرافیای زیستی مناطق حاره، به درک عمیق تری از چگونگی توسعه اکولوژی استوایی فعلی دست می یابیم.
بوم شناسی بیماری ، زیرشاخه ای از بوم شناسی است که به سازوکارها، الگوها، و اثرات برهمکنش های میزبان و عامل بیماری زا، به ویژه بیماری های عفونی مربوط می شود. به عنوان مثال، چگونگی انتشار انگلها و تأثیر آن بر جمعیت ها و جوامع حیات وحش را بررسی می کند. با مطالعه جریان بیماری ها در محیط طبیعی، دانشمندان به دنبال درک بهتری هستند که چگونه تغییر در محیط ما می تواند شیوه سفر عوامل بیماریزار و دیگر بیماری ها را شکل دهد. بنابراین، بوم شناسی بیماری ها به دنبال درک پیوندها میان کنش ها و برهمکنش زیستی و تکامل بیماری است. بیماری های عفونی جدید در حال ظهور و ظهور مجدد (که هم حیات وحش و هم انسان را آلوده می کنند) با سرعت بی سابقه ای در حال افزایش است که می تواند پیامدهای پایداری بر سلامت عمومی، سلامت بوم سازگان و تنوع زیستی داشته باشد. &lt;templatestyles src="Hlist/styles.css" /&gt; عفونت های انگلی همراه با برخی بیماری های منتقله در حیات وحش وجود دارد که می تواند اثرات بهداشتی شدیدی بر افراد و جمعیت های خاص داشته باشد. فعل و انفعالات مداوم میزبان و انگل، بوم شناسی بیماری را در محیط زیست حفاظت حیاتی می سازد. عوامل انسانی گسترش
بیماری می تواند از طریق معرفی یا انتقال حیات وحش برای اهداف حفاظتی توسط انسان باشد. علاوه بر این، فعالیت های انسانی در حال تغییر شیوه حرکت بیماری ها در محیط طبیعی است.
«ناوک مژگان» یا «غم عشقت مرا از پای افکند» ترانه ای فارسی است که بیش از صد سال قدمت دارد. این ترانه توسط نادر گلچین، هایده ، ستار، مهران مدیری،دنگ شو، همایون شجریان و دیگران اجرا شده است.
«دل شیدا» یا «شیشهٔ می در شب یلدا شکست» ترانه ای فارسی است که بیش از صد سال قدمت دارد. این ترانه توسط محمدرضا شجریان، شهرام ناظری، پروین و دیگران اجرا شده است.
جان ال. آلن جونیور یک روزنامه نگار و نویسنده آمریکایی است که به عنوان سردبیر وب سایت خبری کاتولیک "کروکس" که قبلاً مدیریت آن برعهده "بوستون گلوب بود،" اکنون توسط ای سایت کنترل می شود. آلن از هنگام تأسیس کروکس درسال ۲۰۱۴ به مدت ۱۶ سال در رم به عنوان ناظر واتیکان کار کرد و از سریر مقدس و پاپ به عنوان گزارشگر ملی کاتولیک به آن پوشش خبری می داد، وی بعداً به "بوستون گلوب" پیوست. او همچنین به عنوان تحلیلگر ارشد واتیکان در سی ان ان فعالیت دارد و در پوشش خبری برنامه های کنفرانس واتیکان در سال های ۲۰۰۵و ۲۰۱۳ حضور داشت. آلن عضو ارتباط و رسانه سنت فرانسیس د سیلز در مؤسسه ورلد آن فایر می باشد و برای آن کار می کند. این مؤسسه توسط اسقف رابرت بارون تأسیس شده است. آلن نویسنده دوازده کتاب در مورد کلیسای کاتولیک می باشد. او دو بیوگرافی از پاپ بندیکت شانزدهم نوشته است. زندگی نامه. آلن متولد ۱۹۶۵، در هیز، کانزاس بزرگ شد. او در سال ۱۹۸۳ از دبیرستان توماس مور پرپ-ماریان که توسط کاپوچین تأسیس شده است، فارغ التحصیل شد. او مدرک لیسانس فلسفه خود را از دانشگاه ایالتی فورت هایس و مدرک کارشناسی ارشد در مطالعات دینی را از دانشگاه کانزاس د
ریافت نموده است و برای چندین سال، در رشته روزنامه نگاری تدریس کرده است و همچنین بر روی روزنامه دانش آموزی، شوالیه، در دبیرستان نوتردام در شرمن اوکس، کالیفرنیا نظارت داشت. او طی مدتیکه در پوشش خبری مرگ پاپ ژان پل دوم، حاضر بود اغلب در سی ان ان ظاهر می شد. آلن سپس تحلیلگر ارشد واتیکان در سی ان ان شد. او همچنین در زمینه مسائلی که در واتیکان رخ می دهد و آخرین رویدادها پوشش خبری ارائه می کند. در ۵ نوامبر ۲۰۱۱، کالج سنت مایکل در دانشگاه تورنتو مدرک دکترای افتخاری حروف مقدس را به او اعطا کرد. آلن همچنین دکترای افتخاری را از دانشگاه لوئیز در رومیوویل، ایلینوی دریافت کرده است. کالج سنت مایکل در کولچستر، ورمانت؛ و دانشگاه دالاس، ایروینگ، تگزاس. در سال ۲۰۱۴، آلن به عنوان دستیار ویراستار با "بوستون گلوب" مشغول به کار شد و به راه اندازی وب سایت آن، "کروکس" کمک کرد. در سال ۲۰۱۶، "بوستون گلوب"مالکیت وب سایت "کروکس" و مالکیت معنوی آن را به آلن اختصاص داد. اکنون کروکس بر مبنای درآمد تبلیغاتی، سندیکا و مجوز و همچنین حمایت های خیریه فعالیت دارد. آلن و همسرش الیز که همچنین به عنوان خبرنگار ارشد برای "کروکس" خدمت می کند، در رم زن
دگی می کنند. انتشارات. علاوه بر نوشتن مقاله در ستون و گاه قطعات دیگر برای ان سی آر، آلن به عنوان روزنامه نگار در نیویورک تایمز، واشینگتن پست، وال استریت ژورنال، سی ان ان، ان پی آر، تبلت، عیسی، دومین نظر، ملت، میامی هرالد، شیار آلمانی، آیریش اگزمینر کار کرده است.
طرح توسعه حرم شاهچراغ موسوم به طرح ۵۷ هکتاری، طرح گسترش حرم شاهچراغ در شهر شیراز است. بر اساس این طرح، قسمت زیادی از بافت تاریخی شیراز که در آن ۲۰۰ خانه تاریخی قرار دارد، تخریب می شود تا حرم شاهچراغ گسترش یابد. تخریب بافت تاریخی شیراز برای توسعه حرم شاهچراغ، مورد اعتراض و بحث برانگیر است. تاریخچه. حرم شاهچراغ، آرامگاه احمد بن موسی، ملقب به شاهچراغ، پسر موسی کاظم، امام هفتم شیعیان است که در کنار میدانی به نام احمدی در شهر شیراز قرار دارد. مادر ابواسحاق اینجو، پادشاه فارس، در سال ۷۴۵ هجری بر مقبره او گنبد بلند و وسیعی ساخت. در دوران شاه اسماعیل صفوی شاهچراغ توسعه یافت و به مرکز گسترش شیعه گری در جنوب ایران بدل شد. در دوران پهلوی، گنبد قدیمی آرامگاه را تعویض کردند و در دوران زمامداری سید علی خامنه ای توسعه حرم یک بار دیگر در دستور کار قرار گرفت. تخریب بافت تاریخی مجاور حرم شاهچراغ، از دهه ۱۳۶۰ آغاز شد که در آن چندین خانه تاریخی نابود شد. در نیمه دوم دهه ۷۰ نیز تحت عنوان طرح بین الحرمین، حدود هفت هکتار دیگر از بافت تاریخی جنوب حرم تخریب شد. طرح توسعه حرم شاهچراغ، در سال ۱۳۸۹ و در زمان ریاست جمهوری محمود احمدی نژا
د، در شورای عالی شهرسازی و معماری به تصویب رسید و عملیات اجرایی آن از همان زمان آغاز شد. پس از چهار سال به علت مغایرت با «طرح جامع شهر شیراز» منتفی شد و کار به شکایت کشید و دولت حسن روحانی درخواست کرد قوه قضائیه وارد ماجرا شود. اجرای این طرح در سال ۱۴۰۰ و با روی کار آمدن دولت ابراهیم رئیسی مجدداً از سر گرفته شد. و موجب نگرانی مردم شیراز و کنشگران فرهنگی این شهر شد که در کارزاری از عزت الله ضرغامی، وزیر میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری، درخواست کردند این طرح را متوقف کند. تخریب آثار تاریخی. در بافت تاریخی این طرح، ۲۵۰۰ اثر تاریخی ارزشمند وجود دارد که ۴۱۰ اثر در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده است. تا بهمن ۱۴۰۱ بالغ بر ۲۰ هکتار از بافت تاریخی شیراز که نمایانگر تاریخ شهرنشینی در ایران در عصر زندیه است تخریب شده است. خانه شمس سلیمی و خانه یدالله منتصری مربوط به دوره قاجار و جز آثار ملی ایران همراه با ۱۵ اثر دیگر جزو خانه های تخریب شده است. همچنین در سال ۱۳۹۳ خانه حلی ساز، که در سال ۱۳۸۲ در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده بود، تخریب و زمین این خانه تاریخی آسفالت شد. در همان زمان با توجه به احتمال تخریب دیگر خانه های ت
اریخی قرار گرفته در محله اسکندری در محدوده شاهچراغ، یگان حفاظت اداره کل میراث فرهنگی و گردشگری استان فارس در این محله مستقر شد. برخلاف آنچه از سوی رسانه های حکومتی عنوان می شود، در طرح توسعه حرم شاهچراغ، ۳۶۰ هکتار از بافت تاریخی شیراز تخریب خواهد شد نه ۵۷ هکتار. به گفته طراحان قرار است با این تخریب ها و سپس توسعه حرم «شیراز تبدیل به بزرگ ترین شهر زیارتی خاورمیانه شود». به گفته مهدی حاجتی، عضو پیشین و برکنار شده شورای شهر شیراز، خانه شهرام بهرامی، «مهم ترین و زیباترین خانه در آستانه تخریب» در محدوده این طرح است.
کورنلیا کلارک (؛ – ) یک عکاس طبیعت از گرینل، آیووا بود. بیش از ۱۲۰۰ عکس از او در مجلات، دایره المعارف ها، کتاب ها و روزنامه ها منتشر شد. اولین عکس های منتشر شده او از گربه های خانگی اش، پیتر و پولی بود که بعدها به کتاب برای کودکان تبدیل شد. با پیشرفت مهارت هایش، شهرت با گرفتن عکس از اشیاء در طبیعت گسترش یافت. تخصص او حشرات و گیاهان بود. او همچنین عکس های مختلفی از مناظر طبیعی، به ویژه از منطقه اطراف خانه اش در گرینل، آیووا گرفت. بسیاری از عکس های اصلی و نگاتیوهای بشقاب شیشه ای در مجموعه های کتابخانه جامعه دریک، موزه تاریخی گرینل، و انجمن تاریخی ایالتی آیووا قرار دارند. زندگی نامه. کورنلیا کلارک در شمال گرینل، آیووا در ۴ ژوئیه ۱۸۸۴ به دنیا آمد. مادرش چند ساعت پس از تولدش فوت کرد و کورنلیا توسط پدرش، ری کلارک بزرگ شد. کورنلیا کودکی نسبتاً تنهایی داشت و بیشتر وقت خود را تنها یا با پدرش می گذراند. او در سنین جوانی پدرش را هنگام عکاسی از نزدیک زیر نظر گرفت. اولین عکس هایی که گرفت از گربه هایش بود. با تشویق پدرش، او مهارت ها و توانایی های خود را در گرفتن عکس هایی از حیوانات و گیاهان که جزئیات باورنکردنی را نشان می
دهند، بروز داد. او در دبیرستان گرینل و کالج گرینل تحصیل کرد و در سال ۱۹۰۹ فارغ التحصیل شد. در دوران دانشجویی، کلارک برای دفتر روابط عمومی کالج عکس می گرفت. در سال های بعد، او موزه دار افتخاری موزه گیاهان خشک شده کالج گرینل بود. از عکس های او توسط استادان در تدریس استفاده شد، به ویژه هنری کونارد، که پس از مرگ کورنلیا عکس های او را در به دست آورد. حرفه. کلارک برای اولین بار با یک سری عکس از گربه های خانگی خود، پیتر و پولی، توجه ملی را به خود جلب کرد. او با پوشاندن لباس های مینیاتوری به گربه ها و با مبلمان مینیاتوری که خود ساخته بود از آنها عکس گرفته بود. این سری عکس ها در سال ۱۹۱۱ در مجله کانتی لایف این امریکا منتشر شد. این عکس ها با زیرنویس هایی همراه بود که داستان دو بچه گربه را نشان می داد که با هم بزرگ شدند، عاشق شدند، ازدواج کردند، تشکیل خانواده دادند و کارهایی شبیه بزرگسالان انجام دادند. این عکس ها بسیار محبوب بودند. در سال ۱۹۱۲ کورنلیا همکاری خود را با الیزابت هیس ویلکینسون آغاز کرد. ویلکینسون قبلاً چندین کتاب برای کودکان نوشته بود و هر دو با هم کار کردند تا این داستان را به یک کتاب تبدیل کنند. این کتاب
به نام ، پیتر و پولی توسط شرکت دبل دی در سال ۱۹۱۲ منتشر شد. عکس های کلارک در سراسر کشور در نسخه رنگی ظاهر می شوند. بسیاری از اسلایدهای شیشه ای عکس های پیتر و پولی توسط کتابخانه جامعه دریک در گرینل، آیووا نگهداری می شود. علاوه بر این، موزه تاریخی گرینل چندین وسیله و ابزار مرتبط با زندگی کورنلیا، از جمله دوربین او و کارت های متعددی که با عکس های او ساخته شده است را نگهداری می کند. وقتی کلارک مخاطبان بیشتری پیدا کرد، چندین مقاله در مورد تکنیک هایی که او استفاده می کرد نوشته شد. در ۱۰ سپتامبر ۱۹۲۲، دموین ریجسترز مقاله ای با عنوان «کورنلیا کلارک چگونه این کار را انجام می دهد» درج کرد. او ایده های بیشتری را در دو مقاله برای عصر عکس (مجله آمریکایی عکاسی) ارائه داد. در این مقاله ها او توضیح داد که چگونه اشیاء را از دنیای طبیعی به خانه خود بیاورد تا آنها را به نمایش بگذارد و طبیعت را در اتاق نشیمن خود بازسازی کند تا امکان نمایش نزدیک از گیاهان را بدون استفاده از لنز زوم فراهم کند. از صدها عکس گیاه شناسی منتشر شده، اکثر آنها در خانه یا نزدیک خانه او در آیووا گرفته شده اند. او همچنین عکس های زیادی از منطقه اطراف محدوده
مسکونی خود گرفت. او عضوی بی ادعا در جامعه بود و بسیاری تا پس از مرگش متوجه میزان موفقیت او نشدند. کشف مجدد آثار کلارک. میزان زیادی از آثار کلارک تا حد زیادی از بین رفت تا اینکه در سال ۲۰۱۷ مورخ دن کایزر شروع به تحقیق در مورد داستان او کرد. برخی از آثار و تصاویر از زندگی و کار او در مجموعه های موزه تاریخی گرینل و آرشیو کتابخانه جامعه دریک بود. این مجموعه بیشتر تصاویر اولیه گربه، عکس های کورنلیا و پدرش و دوربین او بودند. از عکس های گیاه شناسی در میان مجموعه های آیووا وجود نداشت. تحقیقات کایزر میزان آثار منتشر شده او را آشکار کرد. تخمین زده می شود که بیش از ۱۲۰۰ عکس از او در مجلات علمی، کتاب های درسی و تعدادی دایره المعارف منتشر شده است که بسیاری از آن ها مدت ها پس از مرگ او منتشر شده اند. تحقیقات کایزر همچنین معمایی را کشف کرد که چه اتفاقی برای صفحات شیشه ای عکس های گیاه شناسی که او هنگام کار برای کالج گرینل خلق کرده بود، افتاد. از طریق تحقیقات خود، او متوجه شد که این صفحات طراحی شده در انجمن تاریخی ایالت آیووا نگهداری می شدند و به اشتباه به عنوان کار هنری کونارد، استاد کالج گرینل که از آثار او به طور گسترده در
تدریس خود استفاده کرده بود، برچسب گذاری شده بود. از طریق کار کایزر و اعضای موزه تاریخی گرینل، صفحات شیشه ای پیدا، شناسایی و نمایه سازی شدند و منتخبی از ۱۰۰ عدد دیجیتالی شد. در سال ۲۰۱۹، موزه تاریخی گرینل "سالگرد کورنلیا کلارک" را جشن گرفت. نمایشگاهی از آثار او در گالری استوارت مرکز هنرهای منطقه گرینل و کتابخانه جامعه دریک به نمایش گذاشته شد. در سال ۲۰۲۱، آثار او به تالار مشاهیر زنان آیووا راه یافت. زندگی شخصی. یک تصادف اتومبیل در سال ۱۹۲۹ آغاز سال های پایانی زندگی کورنلیا بود. در این تصادف کورنلیا و پدرش مجروح و راننده اتومبیل کشته شد. اندکی بعد از این تصادف، جسمش ضعیف و سلامتی اش در خطر بود و در دهه ۱۹۳۰ تشخیص داده شد که او به سرطان مبتلا است. او در ۲۹ سپتامبر ۱۹۳۶ درگذشت و در گورستان هیزلوود به همراه مادر و پدرش در گرینل، آیووا به خاک سپرده شد.
بیکاری فناورانه یا بیکاری تکنولوژیک (به انگلیسی:Technological unemployment) به از دست دادن مشاغل ناشی از تغییرات و پیشرفت در تکنولوژی اشاره دارد. بیکاری تکنولوژیک یک نوع بیکاری ساختاری است. تغییرات تکنولوژیکی معمولاً شامل معرفی ماشین های «مکانیکی-عضلانی» برای حذف کار دستی یا فرآیندهای «ذهنی- مکانیکی» کارآمدتر (خودکارسازی) می شود و نقش انسان در این فرایندها را به حداقل می رسد. همان طور که حیواناتی چون اسب ها به تدریج به عنوان وسیله ای برای حمل ونقل با خودرو و کارگر با تراکتور منسوخ شدند، مشاغل انسان ها نیز در طول تاریخ مدرن تحت تأثیر قرار گرفته اند. نمونه های تاریخی شامل بافندگان صنعتگر بریتانیایی است که پس از معرفی ماشین های بافندگی مکانیزه به فقر رسیدند. در طول جنگ جهانی دوم، دستگاه «Bombe» آلن تورینگ هزاران داده رمزگذاری شده به ارزش هزاران سال را در چند ساعت فشرده و رمزگشایی کرد. یک مثال معاصر از بیکاری تکنولوژیک، حذف صندوق داران خرده فروشی توسط پدیده هایی چون فروشگاه های بدون صندوق دار همانند آمازون گو و دستگاه های خودکار است. به طور گسترده پذیرفته شده است که تغییرات تکنولوژیکی می تواند باعث از دست دادن مش
اغل در کوتاه مدت شود. این دیدگاه که پیشرفت تکنولوژیک می تواند منجر به افزایش پایدار بیکاری شود اما مدت هاست که بحث برانگیز بوده است. شرکت کنندگان در بحث های بیکاری تکنولوژیک را می توان به طور کلی به خوش بینان و بدبینان تقسیم کرد. "خوش بینان" موافق هستند که نوآوری ممکن است در کوتاه مدت برای مشاغل مخرب باشد، با این حال معتقدند که اثرات جبرانی مختلف تضمین می کند که هرگز تأثیر منفی بلندمدت بر مشاغل وجود نخواهد داشت. در حالی که "بدبینان" معتقدند که حداقل در برخی شرایط، فناوری های جدید می تواند منجر به کاهش پایدار در تعداد کل کارگران شاغل شود. عبارت انگلیسی «technological unemployment» توسط اقتصاددان شناخته شده، جان مینارد کینز در دهه ۱۹۳۰ میلادی رایج شد. به گفته او بیکاری تکنولوژیک «فقط یک مرحله موقتی از ناسازگاری» است. با این حال، موضوع ماشین هایی که کار انسان را جابه جا یا حذف می کنند حداقل از زمان ارسطو مورد بحث بوده است. در جهان غرب و تا قبل از قرن هجدهم، هم نخبگان و هم مردم عادی به طور کلی دیدگاه بدبینانه ای نسبت به بیکاری تکنولوژیک، حداقل در مواردی که این موضوع مطرح می شد، داشتند. به دلیل کم بودن نرخ بیکاری
در بسیاری از تاریخ پیشامدرن، این موضوع به ندرت یک نگرانی برجسته در آن جوامع بود. در قرن هجدهم، ترس از تأثیر ماشین آلات بر مشاغل با رشد بیکاری گسترده، به ویژه در بریتانیای کبیر که در آن زمان در خط مقدم انقلاب صنعتی قرار داشت، تشدید شد. با این حال، برخی از متفکران اقتصادی شروع به استدلال علیه این ترس ها کردند و ادعا کردند که نوآوری کلی اثرات منفی بر مشاغل نخواهد داشت. این استدلال ها در اوایل قرن ۱۹ توسط اقتصاددانان کلاسیک رسمیت یافت. در طول نیمه دوم قرن نوزدهم، به طور فزاینده ای آشکار شد که پیشرفت تکنولوژی به نفع همه بخش های جامعه، از جمله طبقه کارگر است و نگرانی در مورد تأثیر منفی نوآوری کاهش یافت. اصطلاح «مغالطه لادیت» برای توصیف این تفکر ابداع شد که نوآوری اثرات مضر دائمی بر اشتغال دارد. این دیدگاه که بعید است فناوری منجر به بیکاری طولانی مدت شود، بارها توسط اقلیتی از اقتصاددانان به چالش کشیده شده است. در اوایل دهه ۱۸۰۰ میلادی این افراد شامل دیوید ریکاردو نیز بود. ده ها اقتصاددان در مورد بیکاری تکنولوژیک در جریان تشدید کوتاه بحث هایی که در دهه های ۱۹۳۰ و ۱۹۶۰ اوج گرفت، هشدار داده بودند. به ویژه در اروپا، هشد
ارهای بیشتری در دو دهه پایانی قرن بیستم وجود داشت، زیرا مفسران به افزایش پایدار بیکاری اشاره کردند که بسیاری از کشورهای صنعتی از دهه ۱۹۷۰ متحمل شدند. با این حال، اکثریت واضحی از اقتصاددانان حرفه ای و عموم مردم علاقه مند دیدگاه خوش بینانه ای را در بیشتر قرن بیستم داشتند. در دهه دوم قرن بیست و یکم، تعدادی از مطالعات منتشر شد که نشان می داد بیکاری تکنولوژیک ممکن است در سراسر جهان افزایش یابد. به عنوان مثال، استادان دانشگاه آکسفورد، کارل بندیکت فری و مایکل آزبورن، تخمین زده اند که ۴۷ درصد از مشاغل ایالات متحده در معرض خطر خودکارسازی هستند. با این حال، یافته های آن ها اغلب اشتباه تفسیر شده است، و آنها در رسانه خبری PBS NewsHours بیان داشتند که یافته های آنها لزوماً به معنای بیکاری تکنولوژیک در آینده نیست. در حالی که بسیاری از اقتصاددانان و مفسران همچنان استدلال می کنند که چنین ترس هایی بی اساس هستند، همان طور که در بیشتر دو قرن گذشته پذیرفته شده بود، نگرانی در مورد بیکاری تکنولوژیک بار دیگر در حال افزایش است. گزارشی در "وایرد" در سال ۲۰۱۷ میلادی از افراد آگاه مانند جین اسپرلینگ اقتصاددان و استاد مدیریت اندرو مک آف
ی نقل می کند که مدیریت از دست دادن شغل موجود و قریب الوقوع به دلیل اتوماسیون یک «مسئله مهم» است. نوآوری های تکنولوژیکی اخیر این پتانسیل را دارد که انسان ها را در زمینه های حرفه ای، یقه سفید، کم مهارت، خلاق و سایر «شغل های ذهنی» جابجا کند. گزارش توسعه جهانی بانک جهانی در سال ۲۰۱۹ استدلال می کند که اتوماسیون کارگران را جابجا می کند ولی با این حال نوآوری های تکنولوژیکی صنایع و مشاغل جدید بیشتری را در تعادل ایجاد می کند.
ویلیام ریچارد میلر (انگلیسی: William Richard Miller) زاده ۲۷ ژوئن ۱۹۴۷م، در پنسیلوانیا، یک روان شناس بالینی و استاد روان شناسی و روان پزشکی در دانشگاه نیومکزیکو است. وی سهم بزرگی در ابداع شیوه مشورت - درمانی مصاحبه انگیزشی داشته است. پیشینه. ویلیام ریچارد میلر در سال ۱۹۷۶م، در رشته روان شناسی بالینی از دانشگاه اورگن فارغ التحصیل گردید. سپس در دانشگاه نیومکزیکو مشغول تدریس و تحقیق شد. تدریس وی شامل طیف گسترده ای از موضوعاتی مانند اعتیاد به الکل، روان شناسی غیرطبیعی و پیشگویی های عامل؛ و تحقیقات وی بیشتر بر روان شناسی تغییر متمرکز بوده است. میلر که او را به عنوان یکی از مبتکران اصلی مصاحبه انگیزشی می شناسند، در دانشگاه های متعدد از جمله دانشگاه نیو ساوت ولز، دانشگاه استنفورد، و دانشگاه برگن به عنوان استاد مهمان تدریس کرده است. مصاحبه انگیزشی. مصاحبه انگیزشی یک شیوه مشورت و مصاحبه ای هدفمند است. هدف از این مصاحبه ایجاد تغییرات مطلوب در رفتار متقاضی بر اساس منطق و تحلیل خود شخص متقاضی از شرایط است. وظیفه مصاحبه گر تعیین تکلیف و نصیحت متقاضی نیست، بلکه باید شنونده ای صبور و نکته سنج باشد و بتواند منطق و دلایل متقا
ضی را درک کرده و نهایتاً به متقاضی کمک کند تا افکار خود را سازمان داده و تبیین کند. تصمیم نهایی برای ایجاد تغییر، برای مثال ترک سیگار بر عهده خود شخص متقاضی خواهد بود. با این حال مصاحبه گر در ارتقاء سطح خودآگاهی متقاضی از احساسات خود و تبیین افکار مبهم و نهایتاً تقویت تعهد اجرایی خود به تصمیمش مشارکت خواهد داشت.
گزارش توسعه جهانی (به انگلیسی: World Development Report با سرواژه WDR) یک گزارش سالانه است که از سال ۱۹۷۸ میلادی توسط بانک بین المللی بازسازی و توسعه (IBRD) یا بانک جهانی منتشر می شود. هر WDR تجزیه و تحلیل عمیقی از جنبه خاصی از توسعه اقتصادی را ارائه می دهد. گزارش های گذشته موضوعاتی مانند کشاورزی، جوانان، عدالت، ارائه خدمات عمومی، نقش دولت، اقتصادهای در حال گذار، نیروی کار، زیرساخت ها، بهداشت، محیط زیست، مدیریت ریسک و فقر را مورد توجه قرار داده اند. این گزارش ها شناخته شده ترین کمک بانک جهانی به تفکر در مورد توسعه است. گزارش توسعه جهانی ۲۰۲۱. "گزارش توسعه جهانی ۲۰۲۱: داده ها برای زندگی بهتر"، پتانسیل فوق العاده تغییر چشم انداز داده ها را برای بهبود زندگی مردم فقیر بررسی می کند، در حالی که پتانسیل این داده ها را برای باز کردن درهای پشتی که می تواند به افراد، مشاغل و جوامع آسیب برساند را نیز بررسی می کند. این گزارش استفاده های مختلف از داده ها را به عنوان یک کالای عمومی و همچنین استفاده شده توسط بازیگران خصوصی برای افزایش بهره وری مورد مطالعه قرار می دهد. این گزارش مکانیسمی را بررسی می کند که می تواند برای اطمی
نان از استفاده سودمند و پایدار از داده ها ایجاد شود.
ریچارد اندرسون فالک (زاده ۱۳ نوامبر ۱۹۳۰) استاد بازنشسته آمریکایی حقوق بین الملل در دانشگاه پرینستون، و رئیس هیئت امنای ناظر حقوق بشر اروپا-مدیترانه است. در سال ۲۰۰۴، او به عنوان نویسنده یا مؤلف ۲۰کتاب و ویراستار یا ویراستار ۲۰جلد کتاب دیگر فهرست شد. فالک به طور گسترده ای تاکنون چندین کتاب نوشته شده در مورد حقوق بین الملل و سازمان ملل متحد را منتشر کرده است. در سال ۲۰۰۸، شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد (UNHRC) فالک را از سال ۱۹۶۷ برای یک دوره شش ساله به عنوان گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در مورد وضعیت حقوق بشر در سرزمین های فلسطینی اشغالی منصوب کرد. سنین جوانی و تحصیل. فالک در یک خانواده یهودی در نیویورک به دنیا آمد. او با تعریف خود به عنوان «یهودی آمریکایی»، می گوید که داشتن موقعیت خارجی، با احساس عدم تعلق، ممکن است بر نقش بعدی او به عنوان منتقد سیاست خارجی آمریکا تأثیر گذاشته باشد. یهودی بودن او بیش از هر چیز برای فالک بیانگر این است که «دل مشغولی او با غلبه بر بی عدالتی و تشنگی به عدالت در جهان است، و این به معنای احترام گذاشتن به مردم دیگر صرف نظر از ملیت یا مذهب آنها، و همدلی در مواجهه با درد و رنج بشری د
ر هر کجا و هر کسی است که قربانی شده است می باشد.» فالک در سال ۱۹۵۲ لیسانس علوم اقتصاد را از مدرسه وارتون دانشگاه پنسیلوانیا دریافت کرد و سپس مدرک لیسانس حقوق را در دانشکده حقوق ییل به پایان رساند. او دکترای خود را در رشته حقوق (SJD) از دانشگاه هاروارد در سال ۱۹۶۲ اخذ کرد. تفکر اولیه او تحت تأثیر مطالعاتش در مورد کارل مارکس، هربرت مارکوزه و سی رایت میلز قرار گرفت، و او به پروژه هایی برای لغو جنگ و تجاوز به عنوان نهادهای اجتماعی توجه جدی داشت. شغل حرفه ای. فالک کار تدریس خود را در دانشگاه ایالتی اوهایو و هاروارد در اواخر دهه ۱۹۵۰ آغاز کرد. در سال ۱۹۶۱ به دانشگاه پرینستون نقل مکان کرد، و طی ۳۰ سال در امور آکادمیک خدمت نمود. او در سال ۱۹۶۵ به عنوان پروفسور جایگزین آلبرت جی. میلبانک با عنوان استاد حقوق و عمل بین الملل منصوب گردید و این سمت را به عنوان استاد بازنشسته حفظ نمود. در سال ۱۹۸۵، او به عنوان یکی از همکاران کمک هزینه گوگنهایم انتخاب شد. او در سال ۲۰۰۱ از تدریس بازنشسته شد از سال ۲۰۰۲، او استاد پژوهشی در مرکز اورفلی برای مطالعات جهانی و بین المللی در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا بوده است. از سال ۲۰۱۳، ا
و مدیر پروژه تغییرات آب و هوایی جهانی، امنیت انسانی و دموکراسی بوده است. فالک منتقد حاکمیت وستفالی یعنی عدم مداخله در امور داخلی کشور دیگر است، که به عقیده او باید توسط یک نهاد بین المللی تر برای کنترل توسل به زور توسط دولت ها فراتر برود، این درحالی است که جهان به سمت یک اخلاق جهانی پیش می رود که در آن دولت ها مرزهای خود را کنار می گذارند. سرزمین گرایی وسواس آمیز در ازای رژیمی با اهداف مورد مذاکره، که در آن رهبران ملی باید در معرض پاسخگویی قرار گیرند. با توجه به موقعیت های ژئوپلیتیکی خاص، او کتاب ها و مقالاتی را در تحلیل جنبه های ایدئولوژی و دستگاه های ایدئولوژیک دولت، بحث حقوق بشر آمریکایی، قانونی بودن جنگ ویتنام و سایر عملیات های نظامی منتشر کرده است. وی در رابطه با تهاجم سال ۳۰۰۲ به عراق نوشت که «غیرقابل اجتناب است که یک ناظر عینی به این نتیجه برسد که جنگ عراق یک جنگ تجاوزکارانه بود» و به این ترتیب، جنایتی علیه صلح به شمار می رود. رهبران آلمانی بازمانده در دادگاه نورنبرگ که اندکی پس از جنگ جهانی دوم برگزار شد، متهم، محاکمه و مجازات شدند. فعالیت سیاسی. تعامل فالک با سیاست در دانشگاه ایالتی اوهایو آغاز شد، ج