Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تتسزو ایواموتو (; – ) فرد نظامی اهل ژاپن بود. یکی از برترین خلبانان در میان خلبانان جنگنده خدمات هوایی نیروی دریایی امپراتوری ژاپن (IJNAS) بود. او در سال ۱۹۳۴ وارد نیروی دریایی امپراتوری ژاپن شد و آموزش خلبانی را در دسامبر ۱۹۳۶ به پایان رساند. اولین نبرد او بر سر چین در اوایل سال ۱۹۳۸ رخ داد. او به عنوان یکی از برترین آسهای امپراتوری ژاپن در طول جنگ جهانی دوم ظاهر شد که با حداقل ۸۰ پیروزی هوایی از جمله ۱۴ پیروزی در چین شناخته شد. متعاقباً، او میتسوبیشی زیروها را از ناو هواپیمابر «ناو هواپیمابر ژاپنی زوئیکاکو» از دسامبر ۱۹۴۱ تا مه ۱۹۴۲، از جمله در نبرد دریای مرجان پرواز کرد. ایواموتو هواپیماهای خود را با علامت پیروزیها از ساکورا گل تزئین کرد، با یک گل تک شکوفه یا دو شکوفه که به ترتیب به هواپیمای سرنگون شده دشمن هواگرد جنگنده یا بمب افکن اشاره دارد. در اواخر سال ۱۹۴۳، گروه هوایی ایواموتو به رابائول فرستاده شد که نتیجه آن سه ماه نبرد هوایی علیه حملات هوایی متفقین بود. مأموریت های بعدی تالاب چوک در جزایر کارولین و فیلیپین بودند که در اکتبر ۱۹۴۴ به عنوان پرچمدار منصوب شد. پس از تخلیه فیلیپین، ایواموتو در دفاع خانگ
ی خدمت کرد و خلبانان کامی کازه را آموزش داد. در نتیجه استفاده ژاپنی ها از شیوه های دریایی بریتانیا، سیستم امتیازدهی خدمات هوایی نیروی دریایی امپراتوری ژاپن بر اساس سیستمی بود که نیروی دریایی سلطنتی و نیروی هوایی سلطنتی (RAF) از جنگ جهانی اول تا جنگ جهانی دوم اتخاذ کردند. این سیستم با سیستم امتیاز دهی که در طول جنگ جهانی دوم توسط برخی کشورها استفاده می شد متفاوت بود. تحقیقاتی که توسط دانشگاهیان به نام های ایزاوا و هاتا در سال ۱۹۷۱ انجام شد، امتیاز او را حدود ۸۰ یا بیشتر از ۸۷ تخمین زد. در دسامبر ۱۹۹۳، ایزاوا نوشت که ایواموتو «عملاً» برترین آس در خدمات هوایی نیروی دریایی امپراتوری ژاپن بود. تا اواسط سال ۱۹۴۴، تنها دو خلبان جنگنده خدمات هوایی نیروی دریایی امپراتوری ژاپن باقی مانده بودند که بیش از ۱۰۰ پیروزی را به دست آوردند. بسته به مجموع های مختلف ذکر شده، تتسوزو ایواموتو یا هیرویوشی نیشیزاوا برترین تک خال ژاپن بود. ایواموتو به عنوان رهبر Chūtai (شرکت پرواز، اسکادران ۸ تا ۱۶ جنگنده) شناخته می شد. ایواموتو یکی از معدود بازماندگان خدمات هوایی نیروی دریایی امپراتوری ژاپن در اوایل جنگ جهانی دوم بود. او بر سر اقیانو
س هند و اقیانوس آرام از شمال تا جنوب جنگید و حتی در ماه های آخر جنگ به آموزش خلبانان جوان پرداخت. مانند بسیاری از کهنه سربازان ژاپنی، ایواموتو نیز پس از جنگ دچار افسردگی شده است. دفتر خاطرات او پس از مرگش با ادعای نابودی ۲۰۲ هواپیمای متفقین پیدا شد. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان بادبادک طلایی و نشان خورشید فروزان شده است. اوایل زندگی. تتسوزو سومین پسر خانواده ایواموتو بود. او در ۱۵ ژوئن ۱۹۱۶ در یک شهر مرزی، بخش جنوبی کارافوتو به دنیا آمد، سپس در ساپورو، هوکایدو، ژاپن بزرگ شد. او در دوران دبستان از اسکی لذت می برد. زمانی که او در ساپورو زندگی می کرد، پدرش یک افسر ارشد پلیس بود. هنگامی که او ۱۳ ساله بود، پدرش بازنشسته شد و تتسوزو با خانواده اش به زادگاه پدرش، ماسودا، استان شیمانه نقل مکان کرد. او در دبیرستان کشاورزی و جنگلداری استان ماسودا تحصیل کرد. موضوعات مورد علاقه او در مدرسه ریاضیات و هندسه بود. در این دروس، او همیشه در گزارش مدرسه خود نمره "A" می گرفت. او پسری فعال و زیرک بود. او به عنوان نوازنده ترومپت به گروه موسیقی برنج مدرسه ای پیوست. یکی دیگر از سرگرمی هایش پرورش گیاهان و گل ها بود. او در فصل ماهی
گیری به ماهیگیران محلی کمک می کرد، صبح زود به ساحل شنی می رفت و ماهی ها را به داخل تور می برد. او گاهی در بحث و گفتگو با معلمان خود صحبت می کرد که برای دانش آموز مدرسه ای در ژاپن قبل از جنگ بسیار بی ادبانه بود. او به عنوان متفکرترین دانش آموز مدرسه خود به شمار می رفت. شروع حرفه نظامی. ایواموتو پس از فارغ التحصیلی از مدرسه در ۱۸ سالگی، حرفه نظامی خود را در سال ۱۹۳۴ آغاز کرد. تتسوزو به دنبال توصیه والدینش برای تحصیل در دوران جوانی به شهری بزرگ رفت و در آنجا قرار بود در امتحان ورودی کالج شرکت کند. با این حال، او مخفیانه برای پذیرش به عنوان نیروی هوایی نیروی دریایی امپراتوری ژاپن کلاس ۴ درخواست داد و امتحان داد و ۵ ماه بعد به کلاس ۳ ارتقا یافت. والدین او بسیار ناامید شده بودند، زیرا آنها به جای برادر بزرگش که قبلاً در یکی از دانشگاه های یک شهر بزرگ تحصیل می کرد و دیگر به ماسودا بازنمی گشت، به تتسوزو امید و اعتماد داشتند.
رکی جو () به معنی دختران تاریخ، به زنان ژاپنی علاقه مند به تاریخ گفته می شود. نوعی اوتاکو است، افرادی که به یک علاقه خاص وسواس دارند. فعالیت اقتصادی مربوط به مد ۷۲۵ میلیون دلار آمریکا در سال تولید می کند . ریشه شناسی. رکی-جو کوتاه شده ، بیشتر به معنای واقعی کلمه دختران عاشق تاریخ است. بررسی اجمالی. در ژاپن، تعداد بازدیدکنندگان زن از قلعه های شوگون، بازسازی های نبرد سامورایی ها و کتاب فروشی های تاریخ به تازگی افزایش یافته است. ناظران این را به ظهور «دختران تاریخ» نسبت می دهند - یک خرده فرهنگ شهری جدید ژاپنی است. رکی-جوها هر کدام دوره ها و شخصیت های تاریخی مورد علاقه مخصوص به خود را دارند. یکی از رکی-جوها به نام آنه می گوید: «شینسنگومی در میان دختران ژاپنی محبوب است، زیرا اعضای آن همه جوان هستند، از نوجوانی تا اوایل ۳۰ سالگی. آنها ژاپن را تغییر دادند. بخش جالب دوران آنها این است که ما می توانیم تعدادی عکس از آنها ببینیم، بنابراین می توانیم آنها را بهتر تصور کنیم و به آنها احساس نزدیکی کنیم. این تاریخ به جوانان امروز شجاعت می دهد.» در درام های تلویزیونی، شینسنگومی همه توسط بازیگران مرد محبوب و جوان بازی می شود.
رکی-جوها این شخصیت های تاریخی را مانند ستاره های راک بت می کنند. یو واتانابه (بدون رابطه با واتانابه بازیگر) یکی از کارآفرینان رسانه و بازاریابی است که به ایجاد پدیده رکی-جو کمک کرده است هم در دنیای مجازی و هم دنیای واقعی. او می گوید: مردم شناسانی که چنین چیزهایی را مطالعه می کنند می گویند که رکی جو در واقع نوعی اوتاکو است، که نوعی از علاقمندی شدید به کمیک بوک ها و بازی های ویدیویی ژاپنی به شمار می رود. علاقمندی به تاریخ طرفداران زن جوان را بر آن داشته است تا از مکان های مرتبط مانند زادگاه و قبرهای شخصیت های تاریخی واقعی، میدان های جنگ، جشنواره ها و موزه ها بازدید کنند، پدیده ای که به وضوح معیارهای گردشگری محتوای مورد علاقه را برآورده می کند. راهی برای ارتباط اجتماعی. مردم ژاپن به طور فزاینده ای خود را از طریق رسانه هایی که به آن علاقه دارند و عضو هستند به جای روابط کاری، خانوادگی یا مدرسه ای تعریف می کنند. البته، این در جاهای دیگر هم صادق است، «اما گالبریت» می گوید کاهش فرهنگ شرکت های ژاپنی در دهه ۱۹۹۰، فرهنگ سرگرمی این کشور را به جریان اصلی سوق داده است. «و بنابراین اکنون ما افراد بیشتری را می بینیم که از ط
ریق مصرف، از طریق رسانه های مشترک، از طریق الگوهای مشترک وجود اجتماعی ارتباط برقرار می کنند.» گالبریت می گوید «شاید رکی جو یکی از نمونه های آن باشد، زیرا من فکر می کنم واقعاً آنها افرادی هستند که علاقه ای مشترک دارند، اما تقریباً هیچ چیز مشترکی دیگری بین آنها وجود ندارد.» یکی از رکی جوها می گوید: «من دوست دارم به من رکی جو بگویند. ده سال پیش، من تصویر منفی به عنوان یک دختر جدی و منزوی داشتم که تاریخ را دوست دارد اما دوستان کمی دارد. اکنون احساس می کنم بیشتر به عنوان یکی از یک گروه شناخته می شوم.» رکی-جوهای مشهور. مدل آن واتانابه، دختر بازیگر کن واتانابه، یک «رکی جو» مطرح است. شخصیت مانگا و انیمه شخصیت یوشیتاکه ریکا از فرنچایز "گنشیکن" نمونه ای از رکی-جو در داستان های مشهور است. در سریال "دختران و تانک" تیم کرگدن از گروه ریکی-جو دبیرستان دخترانه اوآرای تشکیل شده است. افراد مورد علاقه. شین سن گومی علایق مشترک «رکی-جو» است. دیگر شخصیت های تاریخی که معمولاً مورد علاقه «رکی جو» هستند عبارتند از:
کلیسای اودزون یک بازیلیکای ارمنی است که حدوداً در قرون ۵ تا ۷ میلادی در روستای اودزون واقع در استان لوری در کشور ارمنستان ساخته شده است. کلیسای اودزون ابتدا در قرن ۶ میلادی ساخته و در قرن ۸ میلادی توسط هوانس سوم اودزونی بازسازی شد. این بنا با فلزیت صورتی ساخته شده و دارای سه شبستان است. تزئینات برجسته ای همچون نقوش عیسی و فرشتگان در نماهای شرقی و جنوبی دارد. گورستان اطراف کلیسا شامل سنگ قبرهای بازالتی است و در قرن ۱۹ و سال های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ بازسازی شده است. تاریخچه. پیش از کلیسای فعلی، اولین کلیسا در این محل در قرن ۶ میلادی ساخته شد و در قرن ۸ میلادی توسط هوانس سوم اودزونی (Հովհաննես Գ Օձնեցի) بازسازی شد. او بین سال های ۷۱۷ تا ۷۲۸ به عنوان جاثلیق خدمت می کرد و همان طور که از نامش پیداست، اهل اودزون بود. در این دوره، کلیسا به شکل کنونی خود یعنی یک بازیلیکا از فلزیت صورتی با سه شبستان تبدیل شد، در حالی که دو شبستان جانبی باریک تر هستند. در سمت شمالی (که دیگر باقی نمانده) و جنوبی، رواق های قوسی غیرمعمولی وجود داشتند و رواق غربی دارای دیواری کور با ورودی قوسی در وسط بود. بام کلیسا طاق آهنگ است. چهار ستون، طاق نوار
ی پایهٔ گنبد را نگه می دارند و دو ستون دیگر در قسمت غربی کلیسا قرار دارند. در نمای شرقی، بالای پنجرهٔ مرکزی، عیسی به همراه انجیل یوحنای قدیس و دو فرشته در زیر آن حکاکی شده است. در نمای جنوبی، در هر طرف پنجرهٔ مرکزی، دو فرشته و آثار تصویری دیگر، احتمالاً مسیح، دیده می شوند. بعدها، در قرن ۱۹ میلادی، دو برج ناقوس کوچک به آن اضافه شد. کلیسا بین سال های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ بازسازی شد. معماری. کلیسا از فلزیت قهوه ای روشن محلی ساخته شده است که در زیر تابش خورشید با سایه های مختلف می درخشد. این بنای یادبود با تناسبات هماهنگ و تزئینات حجاری خود از دیگر کلیساهای مشابه متمایز است. کلیسا دارای پلان مستطیلی است و علاوه بر شبستان، تالار خارجی را نیز شامل می شود که از سه طرف کلیسا را احاطه کرده و دارای رواق باز است. بر روی نمای کلیسا و قاب پنجره ها، نقوش برجسته ای وجود دارد. به ویژه تصویر فرشته در سمت راست یکی از پنجره ها بسیار جالب توجه است. فرشته اودزون در حالتی پیچیده به تصویر کشیده شده است؛ به گونه ای که به نظر می رسد با دستانش به قاب پنجره تکیه داده است. در کنار صومعه، یک بنای یادبود از قرن های ۵-۶ میلادی قرار دارد که شامل یک
طاق دوبل بر روی پله هاست. در طاقچه های این بنا ستون هایی با نقش برجسته های تزئینی قرار دارند. گورستان. یک گورستان در اطراف کلیسا قرار دارد و شامل سنگ قبرهای بزرگ بازالتی و چلیپاسنگ هایی از قرون ۱۳ تا ۲۰ میلادی است. در دوران اتحاد جماهیر شوروی، کارهای مرمت و سامان دهی این یادمان در سال های ۱۹۳۸، ۱۹۴۹-۱۹۵۰، ۱۹۷۷ انجام شده بود و در سال ۲۰۱۳ نیز مرمت این گورستان انجام شد.
دژ مغری (؛ مِغری بِرد) یک دژ ارمنی متعلق به قرن یازدهم میلادی است که در شهر مغری در کشور ارمنستان واقع شده است. این قلعه بر روی تپه ای قرار دارد که بخش قدیمی شهر را از سمت شمال زیر نظر می گیرد. تاریخچه. دژ مغری احتمالاً در دوران شکل گیری و تقویت پادشاهی سیونیک (قرن های ۱۰–۱۱ میلادی) ساخته شده است. برای اولین بار، این قلعه توسط استپانوس اربلیان (قرن سیزدهم) در اثر خود به نام «"تاریخ استان سیساکان"» ذکر شده است، که بر اساس آن، این دژ در سال ۱۰۸۳ میلادی ساخته شده بود. بعدها این دژ دیگر در آثار تاریخی ذکر نشد، اما بدون شک در عملیات های نظامی در منطقهٔ آرویک، استانی در جنوب سیونیک، نقش فعال داشته است که به دنبال آن، این قلعه تحت تخریب ها و بازسازی های زیادی قرار گرفت، بنابراین بازسازی ساختار اصلی آن دشوار است. در سال ۱۱۰۳، پس از تصرف کاپان، قلعهٔ مغری به همراه دیگر قلعه ها در دوران سلطنت شاه گریگور دوم سیونیک حفظ شد. در سال ۱۱۵۲، دودمان سلجوق دژ مغری را تصرف کرد. در آغاز قرن هجده، فرماندهٔ نظامی داویت بک قلعه را بازسازی کرد تا در برابر حملات نیروهای ترکیه ای مقاومت کند. طراحی. ساختار دژ مغری متفاوت است. این قلعه د
ارای شش برج مجزا بدون دیوارهای دفاعی بود. برج ها از دو نوع بودند: گرد (چهار برج) و مستطیلی (دو برج). در داخل دیوارها، در امتداد پیرامون برج ها، چندین ردیف تیرک چوبی به عنوان مناطق مقاوم در برابر زلزله استفاده شده بود. دیوارهای برج های ایستاده از بیرون تنگ تر می شدند، در حالی که از داخل عمودی بودند. هم برج های مستطیلی و هم برج های گرد دارای دو طبقه بودند و ارتفاع هر طبقه حدود دو متر بود. ورودی های برج ها از سمت شمال بودند. مزیت این جهت گیری این بود که قلعه از سمت شمال توسط موانع طبیعی محافظت می شد، بنابراین دشمن فقط می توانست از سمت مقابل حمله کند. در قرن هجده، برج ها بازسازی شدند و با توجه به استفاده از سلاح های گرم، شکاف های رادیالی اضافه شدند. امروزه پنج برج باقی مانده است.
خانه-موزه سیلوا کاپوتیکیان () در سال ۲۰۰۹ میلادی در ایروان، پایتخت ارمنستان تأسیس شد. این خانه موزه به نمایشگاه و حفاظت از میراث و آثار ادبی شاعر ارمنی سیلوا کاپوتیکیان شامل وسایل شخصی، سوغات، جوایز، نسخه های خطی و کتاب های وی اختصاص دارد. در ۲۰ ژانویه ۲۰۰۹، در نودمین سالگرد تولد شاعر، خانه موزه سیلوا کاپوتیکیان با تصمیم دولت ارمنستان با حضور رئیس جمهور سرژ سرکیسیان و آرا شیراز، پسر کاپوتیکیان، افتتاح شد. در سال ۲۰۰۷ خیابانی که موزه در آن قرار دارد، که قبلاً با نام ۱ باقرامیان شناخته می شد، به خیابان کاپوتیکیان تغییر نام داد. نمایشگاه. این موزه در آپارتمانی قرار دارد که کاپوتیکیان به مدت ۳۰ سال در آن زندگی می کرد. اتاق خواب، اتاق کار، و اتاق نشیمن کاپوتیکیان مطابق میل وی دست نخورده باقی می مانند، درست همان طور که در طول زندگی او بوده است. خانه موزه از پنج ویترین تشکیل شده است. اولی شامل اقلامی از خانه کاپوتیکیان در خیابان آمیریان شماره ۲۰ است، جایی که شاعر در آنجا متولد شد و تا سال ۱۹۵۴ زندگی کرد. در ویترین دوم، وسایل شخصی او شامل ساعت، کیف، لوازم آرایش و تکه ای از گردنبند فرعون (بیش از ۳۰۰۰ سال) قرار دارد. د
ر ویترین سوم هدایایی است که کاپوتیکیان از آوتیک ایزاکیان، سرگئی پاراجانف، وازگن یکم، بارویر سواگ و سیامانتو دریافت کرده است. چهارمین ویترین جوایز کاپوتیکیان از جمله «نشان افتخار»، «دوستی خلق» و «انقلاب اکتبر» را در خود جای داده است. در ویترین پنجم، بلیط های عضویت قرار دارد. در راهرو نیم تنه گچی وجود دارد که توسط پسر کاپوتیکیان، مجسمه ساز سرشناس، آرا شیراز، ساخته شده است خانه موزه در خیابان سیلوا کاپوتیکیان، ساختمان ۱، ورودی دوم، طبقه ۴، آپارتمان واقع شده است. ۲۶, ایروان ۰۰۱۹, ارمنستان دامنه. کارکرد خانه موزه علاوه بر نمایشگاه آثار کاپوتیکیان، بازنشر آثار و ادامه آموزش مردم دربارهٔ میراث ادبی کاپوتیکیان است. در نتیجه تحقیقات موزه، بیش از ۱۸۰۰۰ نسخه خطی نسخه برداری شده است. بازدیدکنندگان این موزه شامل دانش آموزان مدرسه، روشنفکران، شهروندان ارمنستان و دیاسپورای ارمنی و همچنین گردشگرانی از کشورهای مختلف هستند. از طریق کار مشترک موزه و بنیاد سیلوا کاپوتیکیان، آلبوم ها، فیلم ها و کاست های مختلفی ساخته شده است. هر ساله در آخرین شنبه شهریور ماه جشنواره های شعر با شکوهی بسیار برگزار می شود.
یا پرش سونیک یک بازی پرشی عمودی توسعه یافته توسط ایرپلی و سونیک تیم می باشد که در سال ۲۰۰۷ توسط سگا برای خدمات توزیع دیجیتال "سونیک کافه" منتشر گردید. این بازی در ابتدا تنها در ژاپن برای تلفن های همراه در دسترس قرار داشت و بعدها به آی اواس و اندروید پورت شد و در سال ۲۰۰۷ در مناطق دیگر منتشر شد.
یک بازی موبایل دوندهٔ بی پایان توسعه یافته توسط هاردلایت می باشد که در سال ۲۰۱۳ توسط استودیوی بازی ژاپنی سگا منتشر گردید.
سونیک جامپ فیور یا پرش هیجانی سونیک یک بازی پرشی عمودی توسعه یافته استودیوی بریتانیایی هاردلایت بود. این بازی دنبالهٔ سونیک جامپ می بود و در ۱۰ ژوئیهٔ سال ۲۰۱۴ برای سیستم های آی اواس و اندروید در دسترس قرار گرفته بود. این بازی از ۷ نوامبر سال ۲۰۱۶ دیگر در گوگل پلی استور برای دانلود در دسترس رار ندارد.
یا دوندگان سونیک یک بازی دوندهٔ بی پایان از فرنچایز "سونیک خارپشت" می بود که در سال ۲۰۱۵ توسط سگا برای آی اواس و اندروید منتشر گردیده بود. این اولین بازی توسعه یافته توسط سونیک تیم برای "سونیک" بود که به طور انحصاری برای تلفن هوشمند منتشر شده بود.
لیسیتسیان (زبان ارمنی: ), یکی از نام های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می باشد.
سونیک رانرز ادونچر یک بازی دوندهٔ بی پایان پرشی است که توسط گیم لافت برای آی اواس و اندروید و گوشی های جاوا منتشر شده است. این بازی دنبالهٔ "سونیک رانرز" می باشد که در ژوئن سال ۲۰۱۷ در برخی مناطق و در اوت سال ۲۰۱۷ به طور سرتاسری منتشر گردید.
یک بازی پرشی توسعه یافته توسط هاردلایت می باشد که در سال ۲۰۲۳ توسط سگا در دسترس قرار گرفت. این بازی در ۵ دسامبر سال ۲۰۲۳ از سوی اپل آرکید بر روی آی اواس، مک اواس و تی وی اواس منتشر گردید.
یک بازی پرشی توسعه یافته توسط سگا استودیوز آمریکا می باشد که در سال ۲۰۰۵ توسط سگا منتشر گردید.
سانتروسیان (زبان ارمنی: ), یکی از نام های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می باشد.
یک بازی پرشی توسعه یافته توسط سونیک تیم می باشد که توسط سگا در سال ۲۰۰۷ برای وی منتشر گردید.
یک بازی پرشی توسعه یافته توسط سونیک تیم می باشد که توسط سگا در سال ۲۰۰۹ به عنوان بخشی از مجموعهٔ "سونیک خارپشت" برای وی منتشر گردید. این بازی پس از "سونیک و راز حلقه ها" (۲۰۰۷) دومین و آخرین بازی از مجموعهٔ "سونیک استوری بوک" می باشد. داستان به این صورت است که سونیک توسط جادوگر مرلینا به دنیای شاه آرتور منتقل می شود، در آنجا، آنها به ظاهر در تلاش اند تا آرتور فاسد (شوالیه سیاه) را از پا در آوردند اما در نهایت فاش می شود هیچ فسادی درکار نبوده و مرلینا در واقع در خفا آرزوی تبدیل شدن به ملکه تاریک را داشته است، به امید اینکه بتواند از وقوع سرنوشت شوم افسانه جلوگیری کند. بازیکن در گیم پلی با استفاده از قابلیت شناسایی حرکت وی ریموت سونیک را هدایت می کند، بازیکنان مسیر خود را پیش می برند و با تکان دادن شمشیر قادر به از بین بردن دشمنان سر راهی هستند. پی رنگ. جادوگری به نام مرلینا، نوهٔ مرلین، سعی دارد از شوالیه سیاه و لشگر او بگریزد و زمانی که محاصره اش می کنند او با استفاده از جادو قهرمانی را فرا می خواند تا نجاتش دهد و سونیک خارپشت احضار می شود. حین عقب نشینی، مرلینا به سونیک می گوید شوالیه سیاه در حقیقت شاه آرتور
است که به واسطهٔ جاودانگی اعطا شده توسط غلاف اکس کالیبور فاسد شده و حالا سونیک باید او را شکست دهد تا صلح را به پادشاهی بازگرداند. سونیک متوجه می شود که سرعت زیادش برای غلبه بر شاه آرتور کافی نیست بنابراین شمشیر مقدس و سخنگوی کالیبرن را به دست می گیرد. سونیک طبق پیشنهاد کالیبرن به دیدار بانوی دریاچه نیموئه (ایمی رز) می رود که او را برای اثبات شایستگی اش به عنوان یک شوالیه آزمایش می نماید. نیموئه پس از اینکه سونیک از پس وظایفش برمی آید به او می گوید برای از بین بردن جاودانگی اعطا شده توسط غلاف اکس کالیبور، او باید شمشیرهای مقدس دیگر را که به دست لنسلات، گاوین و پرسیوال از شوالیه های میز گرد است، جمع آوری کند. سونیک پس از شکست دادن هر کدام از شوالیه ها هر سه شمشیر را به دست آورده و باری دیگر به مصاف شاه می رود و او را نابود می سازد. سونیک غلاف را به مرلینا بازمی گرداند و او به سونیک می گوید که اصلاً شاه آرتوری وجود نداشته چیزی که سونیک شکست داده، توهمی بود که توسط پدربزرگ او، مرلین، ایجاد شده بود. مرلینا از این توهم برای فریب دادن سونیک استفاده کرده بود تا غلاف اکس کالیبور را به دست بگیرد. مرلینا برنامه دارد ا
ز قدرت غلاف پادشاهی را به جایی بی تغییر و جاودانه تبدیل کند، تا از وقوع آن که در افسانه ها آمده، جلوگیری کند. با این حال نقشه اش کاملاً نادرست است، زیرا جهانی که برخلاف نظم طبیعی عمل کند، قادر به عملکرد صحیح نخواهد بود و به قیمت جان آدم های بی گناه تمام خواهد شد. مرلینا دنیای زیرین را به طور مستقیم به داخل پادشاهی می کشاند و درهٔ تاریک را ایجاد می کند سپس سونیک و شوالیه ها برای نجات جان خود مجبور به فرار می شوند. نیموئه توضیح می دهد که با استفاده از شمشیرهای مقدس می توان سدی درست کرد تا جلوی درهٔ تاریک گسترش گرفته شود.از این رو، سونیک و شوالیه ها راه خود را جدا کرده و به نقاط مختلف پادشاهی می روند تا این سد را ایجاد کنند، اما معلوم می شود این سد به اندازه کافی قوی نیست و درهٔ تاریک به گسترش یافتن ادامه می دهد. سونیک خودش وارد درهٔ تاریک می شود جلوی مرلینا که اکنون ملکهٔ تاریکی شده را بگیرد اما مرلینا چنان قدرتمند است که کالیبرن را در هم می شکند و سونیک را نیز حسابی زخمی می نماید. نیموئه و شوالیه ها پافشاری تسلیم ناپذیر سونیک را می بینند شمشیرهای مقدس را به او اعطا می کنند که موجب احیای دوبارهٔ کالیبرن — اکس ک
الیبور واقعی — می شود سونیک نیز به فرم سوپر زره پوش خود «اکس کالیبور سونیک» تبدیل می شود. او سپس موفق می شود مرلینا را شکست دهد و درهٔ تاریک را نیز از بین می برد. سونیک پس از پایان نبرد به مرلینا می آموزد که با اینکه هر چیزی سرانجامی دارد، اما آدم ها باید تا آن زمان زندگی خود را به طور کامل ادامه دهند و آن را با تمام وجود در آغوش بکشند. با روشن شدن حقیقت اینکع شاه آرتور تنها یک توهم بوده، شوالیه های میز گرد قصد متفرق شدن دارند اما کالیبرن به آنان گوشزد می کند که برگزیدن پادشاهٔ واقعی بر عهدهٔ اوست و اینک سونیک را به عنوان شاهٔ حقیقی معرفی می نماید. در صحنهٔ پس از تیتراژ سونیک به دنیای خودش بازمی گردد ماجراهایش را برای ایمی تعریف می کند، اما ایمی خیال می کند که این داستان ها بهانه ای برای پیچوندن قرارشان است. بازی به شیوه ای مشابه با "سونیک و راز حلقه ها" به پایان می رسد، این طور که نام کتاب "شاه آرتور و شوالیه های میز گرد" به "سونیک و شوالیهٔ سیاه" تغییر می یابد.
تلسکوپ رادیو-اپتیکی ارگاو (به انگلیسی: ROT54 یا تلسکوپ آینه ای هِرونی) یک تلسکوپ رادیویی، واقع در اورگوو ارمنستان است. این تلسکوپ، در سال های ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۵ ساخته شد و از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۰ مورد استفاده قرار گرفت؛ اما پس از آن مدتی به علت ارتقا تجهیزات اش بدون استفاده بود. این تلسکوپ مجدداً در سال ۲۰۱۲ راه اندازی شد. از آن زمان، تلاش های متعددی برای بازسازی و احیای مجدد تلسکوپ آینه ای هرونی انجام شده است. تلسکوپ هرونی در سال ۲۰۰۲ به عنوان یک اثر تاریخی و فرهنگی در کشور ارمنستان ثبت گردید. همچنین تلسکوپ رادیو-اپتیکی اورگوو نقش مهمی در رصد ستارگان و سَیارات برای اخترشناسان ارمنی ایفا کرده است. مشخصات. این تلسکوپ، در مرکز علمی آراغاتس در اورگوو ارمنستان واقع شده است و در کوه آراگاتس در ارتفاع ۱۷۱۱ متر قرار دارد. این تلسکوپ به شکل نیم کره ای به قطر ۵۴ متر است و روی زمین به صورت ثابت قرار دارد. دارای آینه ثانویه متحرک به قطر ۵ متر است. این ساختار قطر مفیدی به اندازه ۳۲ متر فراهم می آورد. دقت سطح آن حدود ۰٫۷ میکرومتر است که باعث می شود طول موج عملیاتی آن بین ۳ تا ۳۰ میلی متر (۱۰ تا ۱۰۰ گیگاهرتز) باشد و در ابتدا برای مش
اهده تا ۱ میلی متر (۳۰۰ گیگاهرتز) طراحی شده بود. تلسکوپ اپتیکی دارای آینه ای به قطر ۲٫۶ متر است همچنین فاصله کانونی آن ۱۰ متر است. تاریخچه. توسعه. در سال ۱۹۶۴، پاریس هرونی مفهوم این پروژه را به سرگئی کارالیوف پیشنهاد داد. کارالیوف پروژه را تأیید کرد و پس از تأخیرهای مختلف، ساخت آن در سال ۱۹۷۵ آغاز شد. ساخت فعال بین سال های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۵ انجام شد. انفجارات در دامنه کوه آراگاتس انجام شد تا گودالی برای دیش ایجاد شود. سپس بتن در گودال ریخته شد و ۳۶۰۰ پنل فلزی مسطح در گودال دیوارچینی شدند تا به لوله های آهنی متصل شده و آینه تلسکوپ را تشکیل دهند. به طور متوسط، هر پنل یک متر مربع مساحت دارد. پنل ها از آلیاژهای مقاوم آلومینیومی با مس، منیزیم و منگنز ساخته شده بودند. از نظر فنی، پولیش کردن پنل ها چالش بزرگی بود چراکه به یک سطح بسیار یکنواخت برای دریافت امواج رادیویی در محدوده های میلیمتری و زیر میلیمتری نیاز بود. هر پنل به صورت دستی قالب ریزی و با دقتی تا ۷۰ میکرون پرداخت شد. تلسکوپ در سال ۱۹۸۶ عملیاتی شد. در همان سال، هرونی شماره اختراع ۱۳۷۷۹۴۱ را برای «تلسکوپ رادیویی آینه ای هرونی» دریافت کرد. بقیه زیرساخت ها در سال
۱۹۸۷ تکمیل شد. عملیات و مشاهدات. این رَصدخانه بین سال های ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۰ فعال بود. انفجار یک غول سرخ (ستاره دوقلوی صورت فلکی دُوَرجو) ثبت شد، مقالات متعددی در مجلات علمی شوروی و خارج از آن منتشر شد و گزارش هایی در کنفرانس ها ارائه گردید. تلسکوپ تحت تأثیر زلزله ارمنستان ۱۹۸۸ قرار گرفت، اما آسیب ندید. توقف عملیات و تلاش های بازسازی. استفاده از تلسکوپ حدود سال ۱۹۹۰ متوقف شد. در اواسط دهه ۱۹۹۰، بازسازی تلسکوپ پیشنهاد شد. در سال های ۱۹۹۵–۲۰۱۰، تلسکوپ با کامپیوترهای کنترل جدید و تغذیه های جدید به روز شد و مشاهدات از سر گرفته شد. این کار با همکاری با جامعه نجومی روسیه و دانشگاه فنی ملی آتن انجام شد. در سال ۲۰۱۲، عملیات دوباره متوقف شد، این زمانی بود که یک بازوی کنترل دچار نقص شد و آینه ثانویه را بی حرکت کرد. دولت ارمنستان نتوانست هزینه های تعمیرات را تأمین کند و مجموعه تحقیقاتی متوقف شد. بیش از نیمی از ساختمان ها در سایت تحقیقاتی تخلیه شدند. عملیاتی کردن دوباره در آینده نیازمند به روزرسانی های بیشتر در سیستم های کنترل، تنظیمات جامع، جایگزینی حسگرهای آنالوگ قدیمی با دیجیتال و به روزرسانی سیستم های پردازش داده ها دارد.
طبق گفته کارشناسان، این به روزرسانی ها حدود ۲۵ میلیون دلار هزینه خواهند داشت. در سال های ۲۰۱۸–۲۰۱۹، یک پروژه بازسازی آماده شد تا تلسکوپ به شبکه وی ال بی آی اروپایی متصل شود که اجرای آن قرار بود از سال ۲۰۱۹ آغاز شود.
دوروتی الیوت آلیسون (به ؛ زادهٔ در ادینبرو، اسکاتلند) که به طور حرفه ای با نام دات آلیسون شناخته می شود، خواننده-ترانه پرداز اسکاتلندی است.
سهره بیشه ای تاج بلوطی گونه ای از پرندگان تیرهٔ گمجشکان جهان جدید (Passerellidae) است. در آند در اکوادور و پرو یافت می شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل های خشک نیمه گرمسیری یا گرمسیری و جنگل های کوهستانی نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری است. شباهت زیادی به سهره فرچه ای بال سفید دارد، اما روی بال ها سفیدی ندارد. صورت تاج بلوطی نیز سیاه تر از بال سفید است. مانند بسیاری از سهره ها، آنها معمولاً به صورت جفتی یافت می شوند که به سرعت از درختی به درخت دیگر حرکت می کنند.
سهره گلی زیبای چینی یک گونه سهره راستین (تیرهٔ سهرگان (Fringillidae)) است. این یکی از گونه های سهره گلی است که ممکن است در سردهٔ "Propasser" باشد. در چین و مغولستان یافت می شود. زیستگاه های طبیعی آن درختچه زارهای معتدل و نیمه گرمسیری یا گرمسیری با ارتفاع زیاد است.
سهره گلی دم دراز سیبری گونه ای سهره از تیرهٔ سهرگان (Fringillidae) است. در ژاپن، قزاقستان، کره شمالی، کره جنوبی و روسیه یافت می شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل های معتدل، درختچه زارهای نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری و علفزارهای معتدل است. این یک سرگردان بسیار نادر به اروپا است، اما مانند چندین سهره گلی آسیایی مرتبط، در تجارت پرندگان قفسی به طور معقولی رایج است، بنابراین رکوردهای زیادی در رابطه با فرار در نظر گرفته شده است.
جام باشگاه های کارائیب ۲۰۰۳ یک رقابت بین المللی فوتبال باشگاهی بود که در کارائیب برای تعیین مسابقات مقدماتی این منطقه برای جام قهرمانان کونکاکاف برگزار شد. مسابقات بین ۷ تیم برگزار شد زیرا ۱۱ تیم قبل از شروع مسابقات انصراف دادند. فینال مسابقات تماما در اختیار تیم های ترینیداد و توباگو بود و سن خوان جابلوته با شکست دبلیو کانکشن، به جام قهرمانان کونکاکاف ۲۰۰۴ راه پیدا کرد. مسابقات. یک چهارم نهایی. سن خوان جابلوته به قرعه استراحت خورد. فینال. سن خوان جابلوته قهرمان سی اف یو ۲۰۰۳ شد و به یک چهارم نهایی جام قهرمانان کونکاکاف ۲۰۰۴ صعود کرد.
همنت یک فیلم درام تاریخی آماده اکران به کارگردانی کلویی ژائو است که فیلمنامه بر اساس رمانی از مگی اوفارل در سال ۲۰۲۰ ساخته شده است. داستان. داستانی تخیلی دربارهٔ زندگی ویلیام شکسپیر و همسرش ان هتوی، پس از مرگ پسر ۱۱ ساله آنها، همنت می باشد. ساخت. در ابتدا قرار بود فیلمبرداری در ۳ ژوئن ۲۰۲۴ در لندن آغاز شود. تولید در عوض در ۲۹ ژوئیه ۲۰۲۴ در ولز آغاز شد و دو ماه بعد در ۳۰ سپتامبر به پایان رسید. انتشار. کمپانی فوکس فیچرز حقوق پخش فیلم را در اوت ۲۰۲۴ به دست آورد، و یونیورسال پیکچرز توزیع بین المللی آن را انجام می دهد.