Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
enti"). جورجیو آلمیرانته، مقام سابق RSI، اولین رهبر حزب شد. سه هدف اصلی اولیه حزب احیای فاشیسم موسولینی، حمله به دموکراسی ایتالیا و مبارزه با کمونیسم بود. با توجه به اجماع ضد فاشیستی که در قانون اساسی پس از جنگ ایتالیا و توافقات با نیروهای متفقین تجسم یافته بود، حمایت از بازگشت به فاشیسم باید با احتیاط انجام می شد. اگرچه MSI خود را با محدودیت های محیط دموکراتیک وفق داد، ایدئولوژی آشکار آن آشکارا در تضاد و تقابل با دموکراسی لیبرال بود، و در نتیجه از "قوس قانون اساسی ،" حلقه های احزابی که در تهیه و تصویب قانون اساسی ایتالیا شرکت کرده بودند و به عنوان یک ائتلاف سست در مورد برخی از مسائل سیاست گذاری ادامه دادند، و از احزابی که برای حکومت مشروع تلقی می شدند، کنار گذاشته شد. حزب MSI حمایت مالی خود را از بازرگانان و زمین داران ثروتمندی دریافت کرد که از احتمال به قدرت رسیدن یک رژیم کمونیستی در ایتالیا – چه از طریق انقلاب داخلی و چه تصرف توسط نیروهای شوروی – نگران بودند. در انتخابات سراسری ایتالیا در سال ۱۹۴۸، این حزب نئوفاشیست موفق به کسب هفت کرسی در مجلس نمایندگان و یک کرسی در سنا شد. اما به زودی در درون MSI اختلافا
ت داخلی فزاینده ای شکل گرفت؛ از یک سو محافظه کارانی که خواهان مشارکت در ناتو و اتحادهای سیاسی با سلطنت طلبان و دموکرات های مسیحی بودند، و از سوی دیگر سخت گیرانی که می خواستند حزب به یک پلتفرم ضدآمریکایی و ضدحاکمیت تبدیل شود. آلمیرانته به دلیل موضع قاطع ضدناتو در سال ۱۹۵۰ از رهبری حزب کنار گذاشته شد و جای خود را به محافظه کار آگوستو دِ مارسانیک داد، که تحت رهبری او حزب به برخی موفقیت های قابل توجه انتخاباتی دست یافت. رهبری آرتورو میشلینی (۱۹۵۴–۱۹۶۹). چهار سال بعد در سال ۱۹۵۴، آرتورو میشلینی جایگزین د مارسانیچ شد. عناصر محافظه کار در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ بر حزب تسلط داشتند، و این حزب روند نسبتاً میانه رویی را حفظ کرد. در اواخر دهه ۱۹۵۰، MSI به چهارمین حزب بزرگ ایتالیا تبدیل شده بود و سیستم حزبی ایتالیا از نظر حضور مستمر و قابل توجه نئوفاشیستی از پایان جنگ جهانی دوم در اروپا بی نظیر بود. میشلینی در دوران رهبری خود بر حزب، استراتژی "inserimento" (درج) را پایه گذاری کرد که شامل کسب پذیرش از طریق همکاری با سایر احزاب در چارچوب دموکراسی لیبرال بود. رادیکال ها که از تمرکز MSI بر پارلمانتاریسم و تلاش های آنها برای ایجا
د تصویری از احترام دموکراتیک ناراضی بودند، شروع به ایجاد چندین گروه انشعابی کردند. پینو راوتی و دیگران در سال ۱۹۵۶ برای تأسیس اوردینه نووو رفتند، در حالی که استفانو دله چیایی پیشتاز ملی را در سال ۱۹۶۰ تأسیس کرد. در بستر وسیع تر جنگ سرد، ضدیت با کمونیسم به عنوان اصل پایدار جمهوری ایتالیا جایگزین ضدیت با فاشیسم شده بود، و دموکرات های مسیحی شروع به پذیرش حمایت سیاسی از حزب (همراه با سلطنت طلبان و لیبرال ها) برای حمایت از دولت های اقلیت خود پس از انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۵۸ کردند. پیش از این در اواخر دهه ۱۹۴۰، دموکرات های مسیحی، تا حدودی با اکراه، با احتیاط حمایت MSI را پذیرفته بودند تا حزب کمونیست ایتالیا (PCI) را از شورای شهر رم دور نگه دارند. در مارس ۱۹۶۰، MSI حتی تنها حامی کابینه اقلیت دموکرات مسیحی تامبرونی شد که پیامدهای سیاسی عظیمی داشت. با افزایش نگرانی ها در مورد نقش رو به گسترش حزب در سیاست ایتالیا، شورش ها بین هواداران نئوفاشیست و چپ گرایان رادیکال رایج شد. با اطلاع از اینکه کنگره ملی MSI قرار است در ژوئیه ۱۹۶۰ در جنوا برای جشن گرفتن موفقیت استراتژی "inserimento" برگزار شود، اعتراضات ضد فاشیستی
ستیزه جویانه در ۳۰ ژوئن در این شهر فوران کرد. این تجمعات طی دو هفته بعدی به سایر شهرهای ایتالیا گسترش یافت و منجر به درگیری های خشونت آمیز و گاهی مرگبار با پلیس شد. در نتیجه، دولت برگزاری کنگره را ممنوع کرد و در نهایت در ۲۷ ژوئیه استعفا داد. این رویداد پایان شکست خورده استراتژی "inserimento" و آغاز افول طولانی حزب را رقم زد. پس از پیروزی دولت چپ میانه در سال ۱۹۶۳، دموکرات های مسیحی دیگر نیازی به حمایت پارلمانی MSI نداشتند و این حزب قطعاً به «گتوی سیاسی» بازگردانده شد؛ بنابراین هدف اصلی آن در دهه های بعد، بازگشت به بازی سیاسی شد. همچنین از بین رفتن این استراتژی منجر به رادیکال شدن گروه های انشعابی خشونت آمیز مانند Ordine Nuovo شده است. رهبری جورجیو آلمیرانته (۱۹۶۹–۱۹۸۷). میشلینی تا زمان مرگش در سال ۱۹۶۹، زمانی که اولین رهبر حزب، آلمیرانته، دوباره کنترل را به دست گرفت، رهبر MSI باقی ماند. دومی با دنبال کردن یک سیاست تهاجمی علیه قیام های دانشجویی چپ گرا، تلاش کرد تا حزب را احیا کند، زیرا جنبش دانشجویی ۱۹۶۸ برای سازمان جوانان حزب ویرانگر بود. آلمیرانته با درس گرفتن از رویکرد شکست خورده میشلینی در مورد "«بی تفاوتی
» (inserimento)"، در گزارش خود به کمیته مرکزی حزب در سال ۱۹۶۹ اعلام کرد: «ما در برابر دو مسیر متفاوت ایستاده ایم: جایگزینی برای سیستم یا جایگزینی در درون سیستم». او در سال ۱۹۷۲ یک استراتژی دوگانه از گفتمان سخت ضد سیستمی همراه با ایجاد یک ائتلاف گسترده تر «راست ملی» ("Destra Nazionale") را معرفی کرد او حزب را در هر دو جهت محافظه کارانه و رادیکال گسترش داد، همکاری ای را آغاز کرد که در نهایت منجر به ادغام با حزب ملی سلطنت طلب شد، راوتی و دیگر رادیکال ها را دوباره در MSI ادغام کرد و تلاش کرد چهره های محافظه کار را از دموکرات های مسیحی و لیبرال ها جذب کند. این حزب در اوایل دهه ۱۹۷۰ به شدت رشد کرد و در سال ۱۹۷۳ تعداد اعضای آن به ۴۲۰۰۰۰ نفر رسید. حزب MSI در انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۷۲ در یک لیست مشترک با سلطنت طلبان، تقریباً حمایت خود را دو برابر کرد و به ۸٫۷٪ آرا رساند که بالاترین امتیاز آن تا سال ۱۹۹۴ بود. این حزب با موفقیت از اعتراضات جنوب و دستور کار «قانون و نظم» بهره برد.
بوگد خان (۱۳ اکتبر ۱۸۶۹ - ۲۰ مه ۱۹۲۴) خان خانات بوگد مغولستان از سال ۱۹۱۱ تا ۱۹۲۴ بود، که پس از استقلال "عملی این ایالت از" سلسله چینگ چین پس از انقلاب شین های، صورت گرفت. او که در تبت متولد شده بود، به عنوان هشتمین جبتسوندامبا خوتوکتو ، سومین فرد مهم در سلسله مراتب بوداییان تبت ، پس از دالایی لاما و پانچن لاما ، سومین فرد مهم در سلسله مراتب بوداییان تبت بود و به همین دلیل با نام "بوگدو لاما" نیز شناخته می شود. او رهبر معنوی بودیسم تبتی در خاقانات بوگد بود. همسر او ، تسندین دوندوگدولام ، اخ داگینا (" مادر داکینی ")، به عنوان مظهر تارای سفید شناخته می شد . زندگی. بوگد خان در سال 1869 در منطقه لهاسا، در خانواده ای از یک مقام تبتی متولد شد. او با نام آگوان لووسان چویجینیام دانزان وانچوگ متولد شد . پدرش، گونچیگتسرن، حسابدار دربار دوازدهمین دالایی لاما بود . این پسر رسماً به عنوان تجسم جدید بوگد گگن در پوتالا در حضور سیزدهمین دالایی لاما و پانچن لاما شناخته شد . بوگد گگن جدید در سال 1874 به اورگا ، پایتخت مغولستان بیرونی ، رسید. پس از آن او فقط در مغولستان زندگی کرد. در نتیجه، از دوران جوانی، بوگد گگن هشتم موضوع د
سیسه های مقامات چینگ در اورگا بود. بعدها او سوژه کمپین های تبلیغاتی سازماندهی شده توسط کمونیست های مغولستان شد که با ادعای مسموم کننده ی پرکار، کودک آزار و عیاش بودن به او حمله می کردند، ادعاهایی که بعدها در ادبیات و سایر ادبیات غیرعلمی (مانند جیمز پالمر) تکرار شد . با این حال، تجزیه و تحلیل اسناد ذخیره شده در بایگانی های مغولستان و روسیه این اظهارات را تأیید نمی کند. به عنوان یک راهب، بوگد دسترسی محدودی به ابزارهای فیزیکی برای اعمال قدرت داشت، اگرچه برخی از دشمنان به دلیل کفر اعدام شدند. فردیناند اوسندوفسکی، مسافر لهستانی، ثبت کرده است که او «هر فکر، هر حرکت شاهزادگان و خان ها، کوچکترین توطئه علیه خود را می دانست و مجرم معمولاً با مهربانی به اورگا دعوت می شد ، جایی که زنده برنمی گشت.» ادعاهای اوسندوفسکی مبنی بر آشنایی اش با بوگد گگن با تجزیه و تحلیل تطبیقی ​​کتاب و نسخه های خطی او تأیید نشد. تا بهار ۱۹۱۱، برخی از اشراف برجسته مغولستان، از جمله شاهزاده توگس-اوچیرین نامنانسورن، جبستوندامبا خوتوختو را متقاعد کردند که جلسه ای از اشراف و مقامات کلیسایی را برای بحث در مورد استقلال تشکیل دهد. خوتوختو موافقت کرد. بر
ای جلوگیری از سوءظن، او از مناسبت یک جشنواره مذهبی به عنوان بهانه استفاده کرد، که در آن رهبران گرد هم آمده در مورد لزوم تقسیم مجدد مالیات ها بین خوشوشون ها بحث می کردند. این جلسه در ۱۰ ژوئیه برگزار شد و مغول ها در مورد استقلال بحث کردند. جلسه به بن بست رسید، برخی طرفدار مقاومت کامل و برخی دیگر طرفدار مقاومت جزئی بودند. هجده اشراف تصمیم گرفتند امور را به دست بگیرند. آنها مخفیانه در تپه های خارج از اورگا تشکیل جلسه دادند و تصمیم گرفتند که مغولستان باید استقلال خود را اعلام کند. سپس آنها خوتوکتو را متقاعد کردند که هیئتی متشکل از سه نماینده برجسته - یک اشراف سکولار، یک روحانی و یک مقام غیر روحانی - را برای کمک به روسیه بفرستند. ترکیب خاص هیئت - یک اشراف زاده، یک روحانی و یک فرد عادی - احتمالاً با هدف ایجاد حس اجماع ملی در این مأموریت صورت گرفته است. در ۱ دسامبر، دولت موقت خلخا با صدور اعلامیه ای عمومی، تأسیس حکومت دینی تحت نظر جبتسوندامبا خوتوکتو را اعلام کرد. در ۲۹ دسامبر، خوتوکتو رسماً به عنوان بوگد خان دولت جدید مغولستان منصوب شد. بوگد گگن قدرت خود را از دست داد، زمانی که حکومت چینی ها در سال ۱۹۱۹ احیا شد. دار
چین چین وانگ، شاهزاده ایماکِ توسیتوی خان، حامی حکومت چین بود، در حالی که برادر کوچکترش، تسونگ، حامی اونگرن-اشترنبرگ بود . هنگامی که نیروهای بارون اونگرن در حمله سال ۱۹۲۰ خود نتوانستند اورگا را تصرف کنند، بوگد در حصر خانگی قرار گرفت؛ سپس او اندکی قبل از تصرف اورگا در سال ۱۹۲۱، به دست نشانده اونگرن تبدیل شد. پس از انقلاب سال ۱۹۲۱ به رهبری دامدین سوخباتار ، به بوگد خان اجازه داده شد تا زمان مرگش در سال ۱۹۲۴، یک سال پس از مرگ همسرش، در یک سلطنت محدود بر تخت سلطنت بماند . پس از مرگ او. طبق قانون اساسی جمهوری خلق مغولستان در تاریخ 26 نوامبر 1924، دولت پس از مرگ بوگد خان، کنترل مهر او را به دست گرفت . پیشنهاد شد که قلمرو ژانگ زولین (" سه استان شرقی " چین) مغولستان را در سال 1922 پس از آنکه کمونیست های مغولستانی طرفدار شوروی کنترل مغولستان شمالی را به دست گرفتند، تحت اداره بوگدا خان و بودو قرار دهد. پس از مرگ او، دولت انقلابی مغولستان، به رهبری پیروان کمونیست های شوروی، اعلام کرد که دیگر تناسخ وجود نخواهد داشت و جمهوری خلق مغولستان را تأسیس کرد . با این حال، شایعاتی در مورد تناسخ جبتسوندامبا خوتوکتو در همان سال در مغ
ولستان ظاهر شد. هیچ تعیین سنتی از تجسم فرضی انجام نشد. شایعه دیگری در سال 1925 ظاهر شد. در نوامبر 1926، سومین خورال بزرگ جمهوری خلق مغولستان قطعنامه ویژه ای را تصویب کرد که جستجو برای تناسخ بوگد گگن نباید مجاز باشد. ممنوعیت نهایی توسط هفتمین کنگره حزب انقلابی خلق مغولستان و پنجمین خورال بزرگ خلق در سال 1928 تصویب شد. با این وجود، تناسخ بعدی بوگد گگن در تبت به عنوان پسری متولد ۱۹۳۲ در لهاسا یافت شد. این موضوع تا زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و انقلاب دموکراتیک در مغولستان اعلام نشد. نهمین جبتسوندامبا خوتوقتو رسماً در سال ۱۹۹۱ توسط چهاردهمین دالایی لاما در دارامسالا و در سال ۱۹۹۹ در اولان باتور به تخت سلطنت نشست . [ "نیازمند منبع" ] کاخ سبز ، کاخ زرد ، کاخ قهوه ای و کاخ سفید چهار اقامتگاه اصلی در اورگا، پایتخت، بودند. کاخ سبز حفظ شده و یک جاذبه گردشگری در اولان باتور است.
یک قطعه جاودانه یک فیلم کمدی آمریکایی محصول سال ۲۰۰۰ به کارگردانی بری لوینسون که توسط بری مک اووی نوشته و با بازی او ساخته شده است. داستان فیلم دربارهٔ دو فروشنده کلاه گیس، یکی کاتولیک و دیگری پروتستانتیسم، است که در اواسط دهه ۱۹۸۰ در بلفاست، ایرلند شمالی جنگ زده زندگی می کنند. بازیگران نقش مکمل شامل کمدین بیلی کانلی در نقش یک بیمار در یک بیمارستان روانی هستند
«بلو آپ» یک مجله موسیقی ماهانه ایتالیایی است که عمدتاً بر موسیقی آلترناتیو و گمنام تمرکز دارد. این مجله در پوشش موسیقی هاوس، الکترونیکا، موسیقی تجربی، موسیقی اینداستریال، کوئیرکور، تکنو و بداهه نوازی جاز تخصص دارد. این مجله علاوه بر مقالات مربوط به موسیقی، بخش هایی نیز به ادبیات و تحلیل فیلم اختصاص داده است. سردبیر مجله استفانو ایزیدورو بیانکی است که بنیان گذار آن نیز می باشد. بخش ادبیات توسط فابیو دونالیسیو و بخش فیلم توسط روبرتو کورتی سرپرستی می شود. تاریخچه و مشخصات. "بلو آپ (Blow Up)" در سپتامبر ۱۹۹۵ به عنوان یک مجله هوادارانه تأسیس شد که به یک مجله ماهانه تبدیل شد. در واقع، پس از شش شماره، مجله هوادارانه فقط با اشتراک در دسترس قرار گرفت. در ژوئن ۱۹۹۸، این مجله به کیوسک های روزنامه فروشی رسید. "مجله بلو آپ" توسط انتشارات تاتل منتشر می شود که توسط سفیدها در سال ۱۹۹۷ تأسیس شد و در کورتونا، توسکانی مستقر است. نام این مجله از شخصیت آرچیبالد «هری» تاتل در فیلم "برزیل (فیلم ۱۹۸۵)" محصول سال ۱۹۸۵ الهام گرفته شده است. علاوه بر مجله، تاتل در سال ۲۰۰۳ مجموعه ای از کتاب ها با عنوان «کتاب های هری» را افتتاح کرد که به
رشته ها، مضامین و پدیده های فرهنگی مرتبط با موسیقی و فرهنگ راک اختصاص دارد. تا به امروز پانزده جلد از این مجموعه منتشر شده است. این مجله در سال ۲۰۱۰ جایزه جایزه غریبه را با انگیزه زیر دریافت کرد: استفانو ایزیدورو بیانکی با عمل کردن از حاشیه و استقلال کامل، از مطبوعات موسیقی پیشین در برخورد با توزیع غیرمتعارف یا رایگان در قلمرو ملی پیشی گرفت و سهم قابل توجهی در شکل گیری نسل جدید شنوندگان، نوازندگان و منتقدان داشته است. در دوره ای از نهایت سردرگمی در موسیقی، استفانو ایزیدورو بیانکی تمایل خود را برای ارائه مسیرهای تلفیقی که سعی در قرار دادن در جنبش های منسجم داشتند، حفظ کرد، جنبش هایی که در غیر این صورت منزوی یا تکه تکه بودند و از بدنه موسیقی زیرزمینی عبور می کردند.»
باستان شناسی ویوا (به ایتالیایی: "Archaeology Alive") یک مجله دوماهنامه به زبان ایتالیایی در مورد باستان شناسی است. دفتر مرکزی آن در فلورانس، ایتالیا قرار دارد. تاریخچه و مشخصات. "مجله باستان شناسی ویوا (Archeologia Viva)" در سال ۱۹۸۲ توسط پیرو پرونتی تأسیس شد پرونتی همچنین به عنوان مدیر مجله فعالیت می کند که هر دو ماه یکبار توسط جیونتی گروه سرمقاله منتشر می شود. این مجله جلساتی در مورد باستان شناسی و یک جشنواره فیلم باستان شناسی سالانه برگزار می کند. مقالات مکرر در "باستان شناسی ویوا" شامل موضوعاتی در مورد دوره های ماقبل تاریخ و قرون وسطی با توجه ویژه به تمدن های کلاسیک مدیترانه است. در هر شماره گزارش هایی در مورد کاوش های بزرگ، تکنیک های باستان شناسی، باستان شناسی زیر آب، موزه ها و نمایشگاه ها در ایتالیا و خارج از کشور منتشر می شود.
بیانکو و نرو () یک مجله سینمایی ایتالیایی است. این قدیمی ترین نشریه سینمایی در ایتالیا است. تاریخچه و مشخصات. "بیانکو ای نرو" در سال ۱۹۳۷ توسط لوئیجی کیارینی به عنوان ارگان رسمی مدرسه نمایش مرکز تجربی سینما. اولین شماره آن در ژانویه همان سال منتشر شد. "بیانکو ای نرو" رسانه رسمی مرکز آزمایش فیلمبرداری در چینه چیتا مستقر در رم بود. "بیانکو اِ نرو (Bianco e Nero)" به عنوان یک مجله ماهانه آغاز به کار کرد و محتوای آن شامل نقدها و مقالاتی در مورد آموزش و نظریه فیلم بود. اولین مدیر آن لوئیجی فردی بود. از سال ۱۹۳۹، این مجله همچنین مجموعه ای از کتاب های تک نگاری ویژه در مورد تاریخ، فرم و تکنیک سینما را منتشر کرد. انتشار آن به طور موقت بین سال های ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۶ به دلیل جنگ جهانی دوم متوقف شد و در سال ۱۹۴۷ از سر گرفته شد. در سال ۱۹۹۹، این مجله املای خود را به "بیانکو و نرو" تغییر داد و به یک دوماهنامه تبدیل شد. این مجله توسط انتشارات دانشگاه رم منتشر می شود. مجله فیلم اسپانیایی هدف با الگوبرداری از سیاه و سفید تأسیس شد.
برتولدو یک مجله دوهفته نامه طنز سورئال بود که از ۱۴ ژوئیه ۱۹۳۶ تا ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۳ در دوران فاشیسم ایتالیا منتشر می شد. دفتر این مجله در میلان بود. در حالی که مجله "بکو جالو" طنز سیاسی شجاعانه ای علیه رژیم فاشیستی منتشر می کرد، نویسندگان مرتجع "برتولدو"، مانند مارچلو مارچزی و همچنین "مارک اورلیو"، نوعی طنز سورئال را توسعه دادند که مورد قبول رژیم قرار گرفت. برخی از بهترین هنرمندان و نویسندگان جوان در این مجله کار می کردند. در میان آنها می توان به نویسنده محبوب، جووانینو گوارسکی (۱۹۰۸–۱۹۶۸) و دانشجوی معماری یهودی رومانیایی (که بعدها کاریکاتوریست مشهور آمریکایی شد) سائول استاینبرگ (۱۹۱۴–۱۹۹۹) اشاره کرد. گوارسکی از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۳ سردبیری این مجله را بر عهده داشت. "برتولدو" توسط یک مجله طنز دیگر "کاندیدو (مجله)") جایگزین شد.
د داسک بلادز یک بازی ویدئویی به سبک نقش آفرینی اکشن است که توسط فرام سافتور برای کنسول نینتندو سوئیچ ۲ ساخته و منتشر خواهد شد. بازی تنها از حالت چندنفره برخوردار است، و تا هشت بازیکن را پشتیبانی می کند و شامل هر دو حالت بازیکن در مقابل بازیکن (PvP) و بازیکن در مقابل محیط یا هیولا (PvE) است. بازیکنان از بین بیش از دوجین شخصیت شبیه به خون آشام تحت نام بلادسورن (Bloodsworn) که هر کدام سلاح ها و توانایی های منحصر به فردی در اختیار دارند، یکی را انتخاب می کنند تا در نقشه های مختلف با یکدیگر به رقابت بپردازند. توسعه و انتشار. فرام سافتور ایده های بالقوه ای را با نینتندو در میان گذاشت و آنچه را که کارگردان بازی هیدتاکا میازاکی به عنوان طرح کلی برای "د داسک بلادز" ارائه داد، توصیف کرد. اگرچه میازاکی آن را «بیشتر مجموعه ای از ایده های پراکنده تا یک ارائه شایسته» توصیف کرد، اما نینتندو برای ساخت بازی ابراز علاقه کرد و منجر به شروع پروژه شد. در ابتدا، یک تیم کوچک در فرام سافتور توسعه بازی برای کنسول نینتندو سوئیچ را آغاز کرد. همانطور که آن ها پیشرفت کردند، نینتندو استودیو را از کنسول نینتندو سوئیچ ۲ که قرار بود عرضه شود
مطلع کرد که این امر باعث تغییر در استراتژی توسعه برای بهره گیری از سخت افزار جدید و تأکید بیشتر بر ویژگی های آنلاین بازی و هماهنگی بیشتر با چشم انداز اصلی فرام سافتور شد. اگرچه از نظر مفهومی به خون آشام ها مرتبط هستند، اما بلادسورن ها به عنوان موجوداتی هیولاگونه به تصویر کشیده نمی شوند. در عوض، توسعه دهندگان قصد داشتند مضامین عاشقانه مرتبط با خون آشام ها و خون را از طریق بلادسورن که به طور کلی با نام "د داسک بلادز" نیز شناخته می شوند، بازنگری کنند. جلوه های بصری بازی از سبک گوتیک و دورهٔ ویکتوریایی و همچنین اواخر دوران نوین آغازین الهام گرفته شده است. فرام سافتور برای گیم پلی حالت بازیکن در مقابل بازیکن (PvP) و بازیکن در مقابل محیط یا هیولا (PvE) را پیاده سازی کرد، زیرا معتقد بود که این روش فرصت های متنوعی برای طراحی بازی ارائه می دهد و به آن ها اجازه می دهد تخصص خود را در خلق رویارویی های چالش برانگیز با دشمنان به کار گیرند. از بازی "د داسک بلادز" در جریان مراسم نینتندو دایرکت در آوریل ۲۰۲۵ رونمایی شد. بازی قرار است در سال ۲۰۲۶ به طور انحصاری برای کنسول نینتندو سوئیچ ۲ منتشر شود.
مانفرد پادشاه سیسیل (؛ ۱۲۳۲ – ۲۶ فوریه ۱۲۶۶) آخرین پادشاه سیسیل از سلسله هوهناشتاوفن بود که از سال ۱۲۵۸ تا زمان مرگش سلطنت کرد. مانفرد، پسر طبیعی امپراتور مقدس روم، فردریک دوم، در سال ۱۲۵۴ به نمایندگی از برادرزاده اش کنرادین، نایب السلطنه پادشاهی سیسیل شد. او در مقام نایب السلطنه، شورش های پادشاهی را سرکوب کرد تا اینکه در سال ۱۲۵۸ حکومت کنرادین را غصب کرد. پس از تلاش اولیه برای آرام کردن پاپ اینوسنت چهارم، او از طریق جنگ و اتحادهای سیاسی، درگیری مداوم بین هوهناشتاوفن ها و دستگاه پاپ را در پیش گرفت. او در ۲ دسامبر ۱۲۵۴ ارتش پاپ را در فوجیا شکست داد. مانفرد که توسط سه پاپ متوالی تکفیر شده بود، هدف یک جنگ صلیبی (۱۲۵۵–۶۶) قرار گرفت که ابتدا توسط پاپ الکساندر چهارم و سپس توسط اوربان چهارم فراخوانده شد. فراخوان الکساندر نتیجه ای نداشت، اما اوربان از چارلز آنژو برای سرنگونی مانفرد کمک گرفت. مانفرد در جریان شکست از شارل در نبرد بنونتو کشته شد و شارل سلطنت سیسیل را به دست گرفت. اوایل زندگی. مانفرد در ونوسا متولد شد. به نظر می رسد فردریک دوم او را مشروع می دانست و طبق وصیت نامه اش او را شاهزاده تارانتو نامید. فردریک، ب
رادر ناتنی مانفرد، کنراد چهارم، را پادشاه آلمان، ایتالیا و سیسیل نامید، اما مانفرد در حالی که کنراد در آلمان بود، نایب السلطنه سیسیل بود. مانفرد که در ابتدا نام خانوادگی مادرش را داشت، در پاریس و بولونیا تحصیل کرد و با پدرش عشق به شعر و علم را به اشتراک گذاشت. هنگام مرگ فردریک در سال ۱۲۵۰، مانفرد، اگرچه تنها حدود ۱۸ سال داشت، اما در اجرای امانت خود وفادارانه و با قدرت عمل کرد. پادشاهی در آشفتگی بود، عمدتاً به دلیل شورش هایی که توسط پاپ اینوسنت چهارم تحریک شده بود. مانفرد توانست شهرهای شورشی متعددی را به جز ناپل مطیع خود کند. مانفرد در سال ۱۲۵۱ تلاش کرد تا به پاپ اینوسنت امتیازاتی بدهد تا از احتمال جنگ جلوگیری کند، اما این تلاش شکست خورد. وقتی کنراد چهارم، برادر مشروع مانفرد، در سال ۱۲۵۲ در جنوب ایتالیا ظاهر شد، اقتدار او به سرعت و به طور کلی مورد تأیید قرار گرفت. کنراد به سرعت مانفرد را از تمام املاکش محروم کرد و اقتدار او را منحصراً به شاهزاده نشین تارانتو محدود نمود. در اکتبر ۱۲۵۳، ناپل به دست کنراد افتاد. کنراد پاپ را سرپرست کنرادین، پسر نوزادش، قرار داد و مارگراف برتولد هوهنبرگ، یک بارون قدرتمند آلمانی، ر
ا به عنوان نایب السلطنه کنرادین منصوب کرد. در ماه مه ۱۲۵۴، کنراد در سن بیست و شش سالگی بر اثر مالاریا درگذشت. مانفرد، پس از امتناع از تسلیم سیسیل به اینوسنت چهارم، نایب السلطنه شدن را از طرف کنرادین پذیرفت. با این حال، پاپ که به عنوان قیم کنرادین منصوب شده بود، مانفرد را در ژوئیه ۱۲۵۴ تکفیر کرد. نایب السلطنه تصمیم گرفت مذاکرات را با اینوسنت آغاز کند. به عنوان بخشی از پیمانی که در سپتامبر ۱۲۵۴ منعقد شد، مانفرد تسلیم شد و عنوان جانشین پاپ در جنوب ایتالیا را پذیرفت. اما مانفرد - که سوءظن او از رفتار همراهان پاپ برانگیخته شده بود و از اشغال کامپانیا توسط نیروهای پاپ آزرده خاطر بود - در لوسرا به ساراسن ها گریخت. او با کمک متحدان ساراسن، ارتش پاپ را در ۲ دسامبر ۱۲۵۴ در فوجیا شکست داد و به زودی اقتدار خود را بر سیسیل و متصرفات سیسیل در سرزمین اصلی برقرار کرد. در آن سال مانفرد از کمون های گیبلین در توسکانی، به ویژه سینا، حمایت کرد و سپاهی از شوالیه های آلمانی را در اختیار آنها قرار داد که بعداً در شکست فلورانس در نبرد مونتاپرتی نقش مهمی داشتند؛ بنابراین او به مقام حامی اتحادیه گیبلین ها رسید. همچنین در همان سال، اینو
سنت درگذشت و الکساندر چهارم جانشین او شد که بلافاصله مانفرد را تکفیر کرد. با این حال، در سال ۱۲۵۷، مانفرد ارتش پاپ را در هم کوبید و تمام شورش ها را فرونشاند، حکومت قاطع خود را بر جنوب ایتالیا تحمیل کرد و عنوان کشیش را از کنرادین دریافت کرد. سلطنت. در ۱۰ آگوست ۱۲۵۸، مانفرد با سوءاستفاده از شایعه مرگ کنرادین، به عنوان پادشاه سیسیل در پالرمو تاجگذاری کرد. دروغ بودن این گزارش به زودی آشکار شد؛ اما پادشاه جدید، با حمایت صدای مردم، از کناره گیری خودداری کرد و به فرستادگان کنرادین لزوم وجود یک حاکم بومی قوی را خاطرنشان کرد. پاپ، که اتحاد با مسلمانان برایش توهین بزرگی بود، تاجگذاری مانفرد را باطل اعلام کرد. مانفرد که از تکفیر دلسرد نشده بود، در پی کسب قدرت در مرکز و شمال ایتالیا بود، جایی که رهبر گیبلین ها، اتزلینو سوم دا رومانو، ناپدید شده بود. او در توسکانی، اسپولتو، مارکه، رومانیا و لومباردی، جانشینانی منصوب کرد. این دوره شاید نقطه اوج قدرت گیبلین ها در ایتالیا در قرن سیزدهم پس از مرگ فردریک دوم بود. پس از مونتاپرتی، مانفرد توسط شهروندان فلورانس، که به نماینده اش ادای احترام می کردند، به عنوان محافظ توسکانی شناخته
شد و توسط گروهی در شهر به عنوان «سناتور رومی ها» انتخاب شد. قدرت او همچنین با ازدواج دخترش کنستانس در سال ۱۲۶۲ با پیتر سوم آراگون افزایش یافت. مانفرد با گسترش هژمونی خود در سراسر ایتالیا و حتی غرب و جنوب یونان، به نظر می رسید که آماده است تا به قدرت و جایگاه عظیم پدر برجسته اش دست یابد. تشکیلات دولتی پیچیده ای که توسط فردریک دوم در پادشاهی سیسیل به جا مانده بود، به خوبی روغن کاری شده بود و هنوز هم به طور مؤثر عمل می کرد، و حتی در بقیه ایتالیا، ساختار شکل دهنده برای یک رژیم متحد ایتالیایی-سیسیلی که توسط فردریک در دهه آخر عمرش شکل گرفته بود، به نظر می رسید که آماده است تا دوباره تحت حکومت مانفرد با سرعت پیش برود. به نظر می رسید که مانفرد می تواند مانند پدرش، از پادشاهی سیسیل به عنوان پایگاهی تقریباً تسخیرناپذیر استفاده کند تا از آنجا قدرت استافن را بار دیگر در سراسر ایتالیا تثبیت کند و تاج امپراتوری را به دست آورد. امپراتوری مدیترانه ای احیا شده استافن در چشم انداز به نظر می رسید. پاپ اوربان چهارم جدید که از این موضوع وحشت داشت، او را تکفیر کرد. پاپ ابتدا سعی کرد پادشاهی سیسیل را به ریچارد کورنوال و پسرش بفروش
د، اما بیهوده بود. در سال ۱۲۶۳، او بیشترین موفقیت را با چارلز اول آنژو، برادر شاه لویی نهم فرانسه، که واگذاری پادشاهی سیسیل را به دست او پذیرفت، به دست آورد. مانفرد با شنیدن نزدیک شدن چارلز، بیانیه ای خطاب به رومیان صادر کرد که در آن نه تنها از حکومت خود بر ایتالیا دفاع کرد، بلکه حتی تاج امپراتوری را نیز مطالبه کرد. پاپ در ابتدا سعی کرد پادشاهی سیسیل را به ریچارد کورنوال و پسرش بفروشد، اما بیهوده بود. ارتش چارلز، با حدود ۳۰۰۰۰ نفر نیرو، در اواخر سال ۱۲۶۵ از طریق گردنه تند وارد ایتالیا شد. او خیلی زود دژهای متعدد گیبلین ها را در شمال ایتالیا از بین برد و در ژانویه ۱۲۶۶ در رم تاجگذاری کرد، در حالی که پاپ غایب بود. در ۲۰ ژانویه، او به سمت جنوب حرکت کرد و در رودخانه لیری به آب زد و به پادشاهی سیسیل حمله کرد. پس از چند درگیری جزئی، ارتش های رقیب در ۲۶ فوریه ۱۲۶۶ در نبرد بنونتو با هم روبرو شدند و ارتش مانفرد شکست خورد. خود پادشاه که از فرار امتناع ورزید، به میان دشمنانش شتافت و کشته شد. بر روی جسد او که در میدان نبرد دفن شده بود، توده عظیمی از سنگ قرار داده شد، اما پس از آن با رضایت پاپ، بقایای جسد از خاک بیرون آور
ده شد، از قلمرو پاپ بیرون انداخته شد و در ساحل رودخانه گاریگلیانو، خارج از مرزهای ناپل و ایالات پاپی، به خاک سپرده شد. در نبرد بنونتو، چارلز هلنا، همسر دوم مانفرد، را اسیر و زندانی کرد. او پنج سال بعد در قلعه نوسرا اینفریوره در اسارت زندگی کرد و در سال ۱۲۷۱ در آنجا درگذشت. داماد مانفرد، پیتر سوم، سرانجام از سال ۱۲۸۲، پس از آنکه نمازگزاران سیسیلی فرانسوی ها را دوباره از جزیره بیرون راندند، پادشاه پیتر اول سیسیل شد. شهر مدرن مانفردونیا توسط پادشاه مانفرد بین سال های ۱۲۵۶ تا ۱۲۶۳، در چند کیلومتری شمال ویرانه های سیپونتوم باستانی ساخته شد. آنژوین ها، که مانفرد را شکست داده و از پادشاهی سیسیل خلع کرده بودند، آن را سیپونتوم نوولوم ("سیپونتوم جدید") نامیدند، اما این نام هرگز تحمیل نشد. مانفرد از طریق تبادل هدایا روابط دیپلماتیک خود را با سلاطین مملوک مصر حفظ کرد. برای مثال، سلطان بیبرس زرافه ای را که از طریق خراج از نوبیا به دست آورده بود، برای او فرستاد و آن را یکی از نادرترین و خیره کننده ترین هدایایی دانست که می توان فرستاد. ازدواج ها و فرزندان. مانفرد دو بار ازدواج کرد: همسر اول او بئاتریس، دختر آمادئوس چهارم، ک