Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گالئاتزو ماریا به سرعت قدرت و نفوذ زیادی بر بونا به دست آورد و در نتیجه به دشمن شخصی چیکو تبدیل شد. پس از مرگ اسفورزا ماریا، که شاید توسط خود بونا و سیمونتا مسموم شده بود، آنتونیو تاسینو معشوق خود را متقاعد کرد که به برادرزن دیگرش، لودوویکو، اجازه بازگشت به میلان را بدهد، به این امید که این برای رهایی او از حضور ناراحت کننده چیکو کافی باشد. بونا درخواست او را پذیرفت و در ۸ سپتامبر، با برادرزنش آشتی کرد و عملاً چیکو سیمونتای وفادار را به مجازات اعدام محکوم کرد. با شکوه ترین جلال، سرم بریده خواهد شد و تو به مرور زمان دولت را از دست خواهی داد. جمله ای که توسط چیکو سیمونتا بیان شد، تنها می توانست درست باشد: اگرچه او هنوز رسماً نایب السلطنه باقی مانده بود و توسط صدراعظم جدید دوک، بارتولومئو کالکو، یاری می شد، اما لودوویکو ایل مورو اوضاع سیاسی کشور را در دست داشت. در واقع، در ۷ اکتبر ۱۴۸۰، لودوویکو، به بهانه محافظت از جان برادرزاده اش در برابر اهداف آنتونیو تاسینو، او را به «روچتا»، نفوذناپذیرترین منطقه قلعه اسفورتزه، منتقل کرد، سپس خواهرزن خود را مجبور کرد تا حکم تبعید آنتونیو تاسینو و خانواده اش را که مجبور به با
زگشت به وطن خود در فرارا بودند، تعیین کند. = اواخر عمر. به دلیل جدایی اجباری از معشوقش، بونا شروع به نشان دادن علائم هیستری کرد. او خواستار ترک دوک نشین و بازگشت به پیمونت یا فرانسه، جایی که بزرگ شده بود، شد و وقتی لودوویکو و روبرتو سانسورینو سعی کردند مانع او شوند، تهدید به خودکشی کرد، به طوری که آن دو مجبور به تسلیم شدند. جیان گالئاتزو کوچک سندی را امضا کرد که با آن عمویش را به جای مادر غایبش، معلم خصوصی خود اعلام می کرد، همان طور که در وصیت نامه گالئاتزو ماریای مرحوم در صورتی که بونا نمی خواست یا نمی توانست مسئولیت نیابت سلطنت را بر عهده بگیرد، تنظیم شده بود؛ بنابراین لودویگ تقریباً تمام قدرت سیاسی را در دستان خود متمرکز کرد. بونای ساووی کتاب ساعات اسفورزا را سفارش داد که در حدود سال ۱۴۹۰ توسط یک هنرمند مشهور دربار، جیوان پیترو بیراگو، نقاشی شد. او از این کتاب استفاده کرد که حاوی متون مذهبی بود و یکی از برجسته ترین گنجینه های رنسانس ایتالیا محسوب می شود. فرزندان. بونا و گالئاتزو ماریا:
قیام هرزگوین ( به صربی : Херцеговачки устанак ، "Hercegovački ustanak" ) قیامی بود که توسط جمعیت مسیحی صرب علیه امپراتوری عثمانی ، ابتدا و عمدتاً در هرزگوین (از این رو نام آن) رهبری شد و از آنجا به بوسنی و راشکا گسترش یافت . این قیام در تابستان ۱۸۷۵ آغاز شد و در برخی مناطق تا آغاز ۱۸۷۸ ادامه یافت. پس از آن قیام آوریل بلغارستان در سال ۱۸۷۶ رخ داد و همزمان با جنگ های صرب و ترکیه (۱۸۷۶-۱۸۷۸) بود که همه این وقایع بخشی از بحران بزرگ شرقی (۱۸۷۵-۱۸۷۸) بودند. این قیام به دلیل رفتار خشن بیگ ها و آغاهای استان ( ولایت) عثمانی بوسنی تسریع شد - اصلاحات اعلام شده توسط سلطان عبدالمجید اول عثمانی ، شامل حقوق جدید برای رعایای مسیحی، مبنای جدیدی برای خدمت سربازی و پایان دادن به سیستم بسیار منفور مالیات ستانی ، یا توسط زمین داران قدرتمند بوسنیایی مقاومت یا نادیده گرفته شد. آنها اغلب به اقدامات سرکوبگرانه تری علیه رعایای مسیحی خود متوسل می شدند. بار مالیاتی بر دهقانان مسیحی دائماً افزایش می یافت. شورشیان با سلاح و داوطلبانی از شاهزاده نشین های مونته نگرو و صربستان پشتیبانی می شدند . دولت های این دو کشور سرانجام در ۱۸ ژوئن ۱۸۷۶ ب
ه طور مشترک علیه عثمانی ها اعلام جنگ کردند که منجر به جنگ صربستان و عثمانی (۱۸۷۶-۱۸۷۸) و جنگ مونته نگرو-عثمانی (۱۸۷۶-۱۸۷۸) شد که به نوبه خود منجر به جنگ روسیه و ترکیه (۱۸۷۷-۱۸۷۸) و بحران بزرگ شرق شد . نتیجه این قیام ها و جنگ ها، کنگره برلین در سال ۱۸۷۸ بود که به مونته نگرو و صربستان استقلال و قلمرو بیشتری داد، در حالی که اتریش-مجارستان بوسنی و هرزگوین را به مدت ۳۰ سال اشغال کرد ، اگرچه این منطقه "همچنان به صورت دو ژوره" در قلمرو عثمانی باقی ماند. پیشینه. در اوایل قرن نوزدهم، بیشتر بالکان تحت حکومت عثمانی بود. جوامع مسیحی صرب ها و یونانی ها، که به مدت چهار قرن تحت کنترل عثمانی بودند، قیام کردند و با استفاده از انقلاب صربستان در سال های 1804-1817 و جنگ استقلال یونان در سال های 1821-1829، به استقلال دست یافتند و شاهزاده نشین صربستان و جمهوری یونان را تأسیس کردند . تضعیف قدرت های مرکزی عثمانی در وجود اربابان جدایی طلب ایالتی ( پاشاها ) مشهود بود، همانطور که در پازوانت اوغلو ، علی پاشا ، گراداشچویچ (که رهبری شورش بیگ های بوسنی را در سال های 1831-1832 بر عهده داشت ) و محمد علی دیده می شود . سلطان محمود دوم عثمانی د
ر سال 1826، در کار اصلاحات خود، موفق به لغو ینی چری های مشکل ساز شد . از دهه 1830، امپراتوری عثمانی از نظر بسیاری از ناظران اروپایی در آستانه فروپاشی به نظر می رسید. طبقه پایین مالیات دهنده ( "رایه" ، متشکل از دهقانان مسیحی و مسلمان) در ولایت بوسنی امپراتوری عثمانی در قرن گذشته شرایط اقتصادی سختی را تجربه کردند. بیگ های مسلمان بوسنیایی گاهی اوقات نیمی از محصول هر دهقان را سالانه دریافت می کردند، علاوه بر مالیات های مختلف بر محصولات کشاورزی و حیواناتی که دهقانان مسیحی مسئول آن بودند. علاوه بر این، کشاورزان مالیات ( "mütesellim" ) مالیات های اضافی بر محصول باقی مانده وضع می کردند. شکست محصول سال 1874 و وضعیت اسفناک دهقانان و نفوذ خارجی در پان اسلاویسم و ​​پان صربیسم و ​​همچنین آرزوهای اتریشی ها برای سرزمین های بیشتر اسلاو جنوبی، دلایل اصلی شورش بعدی بودند. از دیگر شورش های قابل توجه دهقانان صرب در منطقه می توان به قیام هرزگوین (۱۸۵۲–۱۸۶۲) و شورش اول پچیا (۱۸۵۸) اشاره کرد. آماده سازی ها. در هرزگوین. رهبران صرب مردم هرزگوین: یووان گوتیچ ، سیمون زچویچ ، ایلیا استوانوویچ ، تریوکو گروباچیچ ، پرودان روپار و پتار رادو
ویچ ، در پایان ماه اوت و آغاز سپتامبر 1874، گرد هم آمدند و تصمیم گرفتند مقدمات شورش را فراهم کنند. آنها شروع به جمع آوری سلاح و مهمات و ایجاد مکان های امن کردند. با کمک مونته نگرو در قیام، قرار بود این قیام در بهار 1875 آغاز شود. این گروه با نیکولا اول پتروویچ، حاکم مونته نگرو، وارد مذاکره شد ، اما او حاضر نبود از مواضع خود کوتاه بیاید و آمادگی روسیه را در جنگ با عثمانی ها به خطر بیندازد. مقدمات ادامه یافت؛ و در منطقه بیله چا و تربینیه، سردار تودور موجیچیچ ، گلیگور میلیچویچ ، واسیل سورجان و ساوا یاکشیچ رهبری شورش را در این مناطق بر عهده داشتند. لازار سوچیتسا قبیله پیوا را در هرزگوین قدیم رهبری می کرد . عثمانی ها از مذاکرات بین نیکولای اول مطلع شدند و سعی کردند سردسته های آنها را که در زمستان 1874 به مونته نگرو گریختند، دستگیر کنند. در سال 1875، اتریش که با منافع خود در بوسنی و هرزگوین، از عثمانی ها خواست تا به سردسته های آنها عفو عمومی بدهند، وارد ماجرا شد. عثمانی ها موافقت کردند که با اتریش وارد مذاکره شوند. در بوسنی. مقدمات کمی دیرتر از هرزگوین آغاز شد و نتوانست اقدامات دو منطقه را هماهنگ کند. در این مقدمات
، واسو ویدوویچ ، سیمو و جوو بیلبیجا ، اسپاسوجه بابیچ و واسو پلاگیچ حضور دارند . برنامه ها ابتدا با آزادسازی روستاهای کوزارا ؛ پروسارا و موتاجیکا ، سپس حمله به ارتباطات و مسدود کردن شهرهای رودخانه ساوا و بعداً تصرف بانیا لوکا آغاز شد . شروع قیام در 18 آگوست 1875 پیش بینی شده بود. عثمانی ها کشیشان را در پرییدور زندانی کردند که فشار بیشتری بر مردم وارد کرد، بنابراین روستاییان دووریشت ، چیتلوکا ، پترینیه ، باچوانی ، پوبردانی و تاویجا در 15 آگوست به ترک ها در دووریشت حمله کردند. قیام به طور گسترده شعله ور شد و رهبر قیام، اوستوجا کورمانوش، انتخاب شد . قیام در هرزگوین. گابلا. جمعیت کاتولیک در منطقه گابلا از شرایط سخت زندگی در ترکیه آن زمان رنج می بردند. به گفته برخی مورخان، شورش در منطقه گابلا در 19 ژوئن 1875 آغاز شد، در حالی که به گفته نوئل مالکوم، این شورش در 3 ژوئیه 1875 آغاز شد. ویلیام هولمز، کنسول بریتانیا در سارایوو، در 9 ژوئیه 1875 گزارش داد که "گروهی" از شورشیان، پل روی رودخانه کروپا و جاده بین متکوویچ و موستار را مسدود کرده اند . در تربینیه حدود 2000 شرکت کننده کاتولیک و ارتدکس جمع شدند و آنها پدر ایوان مو
زیک را به عنوان رهبر قیام انتخاب کردند. درویش پاشا، فرماندار کل بوسنی و هرزگوین در آن زمان، ادعا می کند که هم کاتولیک ها و هم ارتدکس ها در این شورش شرکت داشتند. به گفته ویلیام جیمز استیلمن، خبرنگار تایمز در هرزگوین، خشونت در هرزگوین با شورش "«جمعیت کاتولیک بین پوپوو و گابلا»" آغاز شد که "«مداخله اتریش را پیش بینی می کردند»" و او همچنین مشاهده کرد که کاتولیک ها در آن زمان "«پرشورترین افراد در شورش»" بودند . به زودی درگیری های جدیدی در شمال بوسنی آغاز شد و تعداد زیادی از مردم به کرواسی و مونته نگرو گریختند. تا پایان سال 1876، تعداد پناهندگان از بوسنی و هرزگوین بین 100000 تا شاید 250000 نفر بود. به گفته ریچارد سی. هال، 150000 نفر به کرواسی گریختند. نوسینجه. رهبران در سال ۱۸۷۵ بازگشتند و برنامه های خود برای شورش را ادامه دادند. این طرح برای آزادسازی منطقه نوِوِسینیه و سپس گسترش آن به بقیه هرزگوین بود. در این میان، ترک ها به دنبال "هاجدوک" پرا تونگوز بودند که در ۵ ژوئیه به کاروانی در کوه بیشینی حمله کرده بود . در ۹ ژوئیه، ترک ها با روستاییان مسلح جووان گوتیچ در تپه گراداک در شمال کرکووی درگیر شدند. این درگیری در ز
بان صربی به عنوان نوِوِسینیه پوشکا ("تفنگ نوِوِسینیه") شناخته می شود و آغاز قیام در تمام هرزگوین را رقم زد. ابتدا نوِوِسینیه، بیله چا و استولاچ درگیر شدند، سپس در ماه اوت، گاکو و مرز به سمت مونته نگرو درگیر شدند. دسته هایی (معروف به "چِتا ) متشکل از ۵۰ تا ۳۰۰ نفر و دسته هایی متشکل از ۵۰۰ تا ۲۰۰۰ نفر جمع شدند و به پست های مرزی عثمانی و برج های بیگ" حمله کردند . عثمانی ها ۴ گردان از ارتش منظم (نظامی) با مجموع ۱۸۰۰ سرباز داشتند که در موستار ، تربینیه ، نیکشیچ ، فوچا و پاسگاه های مرزی مستقر بودند. همچنین تعداد بیشتری از باشیبوزوک ها در سراسر استان حضور داشتند. فرماندهی نیروهای عثمانی بر عهده سلیم پاشا بود که او نیز تحت فرمان درویش پاشا، فرمانده ولایت بوسنی، بود "." پس "از" شروع قیام، ترک ها سعی کردند با شروع مذاکرات در حین رسیدن نیروهای کمکی، زمان بخرند. شورشیان خواستار مالیات کمتر بودند که ترک ها آن را رد کردند و جنگ ادامه یافت. در ماه اوت، ۴۰۰۰ نظامی از بوسنی و بعداً ۴ گردان دیگر از طریق دریا از طریق کلک در تربینیه وارد شدند. شورشیان تا ماه ژوئیه و اوت اکثر پاسگاه های مرزی را نابود کرده و تا ۵ اوت تربینیه را مح
اصره کرده بودند. ترک ها تا ۳۰ اوت تربینیه را پس گرفتند. در پایان ماه اوت، جنگ در بوسنی آغاز شد و صربستان و مونته نگرو قول کمک دادند و این امر باعث تشدید قیام شد. شاهزاده نیکولا، پتار ووکوتیچ را فرستاد، در حالی که تعداد زیادی از داوطلبان مونته نگرو به فرماندهی پکو پاولوویچ از راه رسیدند . دولت صربستان به دلیل فشارهای بین المللی جرأت نکرد که علناً کمک کند، اما مخفیانه میچو لیوبیبراتیچ (که در قیام ۱۸۵۲-۱۸۶۲ شرکت داشت) را به همراه دیگران فرستاد. به دلیل اختلاف نظر بین نمایندگان دولت های مونته نگرو و صربستان، بین شورشیان درگیری رخ داد و باعث شکست قیام جاری شد. بسیاری از اروپایی ها با ایده سرنگونی حکومت مسلمانان بر مسیحیان (عمدتاً ایتالیایی ها، گاریبالدین های سابق ) در این قیام شرکت کردند. قیام در بوسنی. به گفته آقای فریتز، شورشیان صرب «بسیار پرشمار و در برخی موارد کاملاً مسلح» بودند و بین نیروها و دسته های زیر تقسیم شده بودند: هدف گروه های شورشی بوسنیایی جلوگیری از تمرکز بیشتر نیروهای عثمانی در درینا ، مرز غربی صربستان، بود. از آنجایی که یک قیام سازمان یافته سیستماتیک در بوسنی غیرممکن بود، شورشیان جمعیت "ترک" (مسل
مان) را تعقیب و به شهرهایشان عقب راندند. این گروه ها از تبعیدیان محافظت و به آنها کمک می کردند تا در جنگل ها پنهان شوند و مردان، زنان و کودکان غیرمسلح را هدایت می کردند تا از طریق امنیت به مرز اتریش یا صربستان برسند. به گفته مکنزی و ایربی که در سال 1877 به منطقه سفر کردند، وضعیت مردم عادی مسیحی وخیم بود و تعداد فراریان تا ژانویه 1877 از 200000 نفر در سراسر مرز فراتر رفت. شورشیان در جنوب بوسنی، منطقه بین مرز اتریش و قلعه های عثمانی کولن واکوف ، کلیوچ و گلاموچ را که در حال حاضر تحت فرماندهی دسپوتوویچ بود، از مسلمانان پاکسازی کرده بودند . در اوت ۱۸۷۷، به تمام مردان مسلمان بوسنیایی ۱۵ تا ۷۰ ساله دستور داده شد که بجنگند، اگرچه در آن زمان ۵۴ گردان وجود داشت که هر کدام ۴۰۰ تا ۷۰۰ نفر نیرو داشتند. پیامدها. این قیام نقطه آغاز بحران بزرگ شرقی ، بازگشایی «مسئله شرق» بود. ناآرامی ها به سرعت در میان جمعیت های مسیحی سایر استان های عثمانی در بالکان (به ویژه قیام آوریل در بلغارستان) گسترش یافت و آنچه را که به عنوان بحران بزرگ شرقی شناخته می شود، آغاز کرد. جنایات عثمانی در سرکوب ناآرامی ها در استان های بالکان در نهایت منجر به
جنگ روسیه و ترکیه 1877-1878 شد که با شکست ترکیه و امضای پیمان سن استفانو در مارس 1878 و به دنبال آن در ژوئیه همان سال با پیمان برلین ، که به شدت سرزمین ها و قدرت عثمانی در اروپا را کاهش داد، پایان یافت. کنگره برلین تصمیم گرفت که بوسنی و هرزگوین، در حالی که به طور اسمی تحت حاکمیت ترکیه باقی می ماند، توسط اتریش-مجارستان اداره شود . اتریش-مجارستان در سال ۱۹۰۸ بوسنی و هرزگوین را ضمیمه خود کرد. این اشغال و الحاق، صرب ها را خشمگین کرد و عاملی برای ترور آرشیدوک فرانتس فردیناند، ولیعهد اتریش، توسط ملی گرای صرب بوسنیایی، گاوریلو پرینسیپ، شد . میراث. شهرداری نوِوِسینیه دارای نشان ملی با دو تفنگ است که نماد این شورش است. دولت جمهوری صربسکا به همراه شهرداری نوِوِسینیه سالانه سالگرد این شورش را برگزار می کنند. در سال 1963، یک فیلم یوگسلاوی از ژیکا میتروویچ در مورد شورش Nevesinje منتشر شد که به صربی با عنوان "Невесињска пушка" و به انگلیسی "کوه های رعد و برق" نام داشت . Jovan Bratić (متولد 1974)، یک هنرمند طنز از Nevesinje، یک مجموعه کارتونی در مورد قیام هرزگوین، با عنوان "Nevesinjska puška" ، اولین قسمت منتشر شده در 2008
، و قسمت دوم "Nevesinjska puška 2: Bitka na Vučjem ساخت" . به گفته مورخ ادین رادوشیچ: « میلوراد اکمیچیچ در تفسیر طیف وسیعی از مسائل مربوط به قیام در تاریخ نگاری داخلی حرف اول را می زد. در دهه 1960، او از واسو چبریلوویچ به عنوان مفسر اصلی قیام، جایگاه اصلی را به دست گرفت و از آن زمان بیشترین تأثیر را بر سایر مورخانی که با این چارچوب موضوعی سروکار داشته اند، داشته است.» همچنین، «اکمیچیچ در آثار اخیر خود آشکارا درگیر سیاست شد و آشکارا انگیزه های قیام قرن نوزدهم را با جنبش های شورشی از جنگ جهانی دوم و خشونت در بوسنی و هرزگوین از پایان قرن بیستم پیوند داد و تز جنگ مذهبی را به عنوان ظهور یک دوره طولانی مطرح کرد که یکی از اپیزودهای کلیدی آن در قیام 1875-1878 است.»
آمادئوس چهارم (; 1197 – ) از سال ۱۲۳۳ تا ۱۲۵۳ کنت ساووی بود. آمادئوس در مونتملیان، ساووی متولد شد. او وارث قانونی توماس اول ساووی و مارگارت ژنو بود، اما پس از مرگ پدرشان، مجبور شد با برادرانش برای ارث بردن زمین های ساووی بجنگد. برادرانش پیترو و آیمونه شورشی را در دره آئوستا علیه آمادئوس برانگیختند، اما او توانست با کمک مانفرد سوم سالوتزو و بونیفاس دوم مونتفرات، که دامادهای او بودند، آن را سرکوب کند. او به همراه برادرش، توماس، علیه کمون های تورین و پینرولو جنگید، اما نتایج نامشخصی داشت. پسر جوانش بونیفاس جانشین او شد. رئیس خانواده. به عنوان پسر ارشد توماس اول ساووی، آمادئوس پس از مرگ پدرش در سال ۱۲۳۳، شهرستان و زمین های وابسته به آن را به ارث برد. با این حال، برادرانش پیتر و آیمون از او خواستند که سرزمین ها را تقسیم کند و سهم خود را به آنها بدهد. در ژوئیه ۱۲۳۴، او و برادرش ویلیام در شاتو د شیلون جلسه ای خانوادگی تشکیل دادند. در حالی که هر دو طرف با نیروهای مسلح وارد شدند، ویلیام توانست بین برادران برای انعقاد پیمانی مذاکره کند. این پیمان زمین ها را دست نخورده نگه داشت، اما اقتدار برادران کوچکتر را در مناطق خاص
ی تحت حاکمیت آمادئوس به رسمیت شناخت. این سرزمین ها در مرزهای سرزمین های ساووی بودند و برای تشویق برادران به گسترش شهرستان به جای کاهش آن طراحی شده بودند. هنگامی که برادرش توماس در سال ۱۲۳۵ از کار خود در کلیسا کناره گیری کرد، آمادئوس سرزمین های مشابهی را به او واگذار کرد. آمادئوس قبل از اینکه صاحب فرزندی شود، بارها نظر خود را در مورد وصیت نامه اش تغییر داد. در ابتدا، او دامادهایش را وارث خود قرار داده بود، اما در سال ۱۲۳۵، وصیت نامه خود را به نفع برادرش توماس بازنویسی کرد. در دسامبر همان سال، اوضاع به سمت وارث بودن دامادهایش برگشت، تا اینکه آمادئوس برای محاصره آماده می شد. سپس او وصیت نامه را به نفع توماس بازنویسی کرد. در مارس ۱۲۳۹، دخترانش او را متقاعد کردند که آن را به نفع آنها برگرداند. در ۴ نوامبر ۱۲۴۰، توماس بازگشت و او را متقاعد کرد که وصیت نامه را دوباره به نفع برادرش بازنویسی کند. وقتی توماس رفت، بار دیگر وصیت نامه معکوس شد. وصیت نامه نهایی او در سال ۱۲۵۲ نوشته شد و عنوان و تقریباً همه چیز را به پسرش، بونیفاس، واگذار کرد و برادرش توماس را به عنوان نایب السلطنه و نفر دوم در صف این عنوان معرفی کرد. در می
ان قدرت های اروپایی. آمادئوس در آن زمان با چالش های زیادی در ایجاد تعادل بین خواسته های قدرت های بزرگتر در اروپا روبرو بود. هنری سوم انگلستان در سال ۱۲۳۵ به آمادئوس نامه نوشت تا رضایت و دعای او را برای ازدواج با خواهرزاده کنت، النور پرووانس، جویا شود. در سال ۱۲۳۸، آمادئوس به دربار فردریک دوم، امپراتور مقدس روم، در تورین رفت و در آنجا توسط امپراتور به مقام شوالیه مفتخر شد. سپس به همراه برادرانش، سربازانی را در محاصره برشا رهبری کرد. در ژوئیه ۱۲۴۳، آمادئوس و برادرش توماس توسط انزو ساردینیا دستور یافتند تا در محاصره ورچلی، که اخیراً وفاداری خود را از امپراتوری به پاپ تغییر داده بود، به او بپیوندند. حمله به شهر نه تنها ناموفق بود، بلکه آمادئوس و برادرش به همین دلیل تکفیر شدند. هنگامی که برادران به پاپ جدید اینوسنت چهارم نامه نوشتند تا از تکفیر او درخواست تجدیدنظر کنند، او درخواست آنها را پذیرفت. در اواخر سال ۱۲۴۴، هنگامی که پاپ اینوسنت چهارم از رم فرار کرد، آمادئوس در شوش با او ملاقات کرد و او را از گذرگاه ها تا شامبری همراهی کرد و سپس برادرش فیلیپ را به عنوان اسکورت پاپ در پایین رودخانه تا لیون فراهم کرد. با این
حال، آمادئوس در آن زمان مایل بود همان گذرگاه ها را به روی ارتش امپراتوری باز کند. او همچنین در ۱۶ ژانویه ۱۲۴۶ پیمانی با هنری سوم امضا کرد که در ازای پرداخت سالانه ۲۰۰ مارک، حق عبور از گذرگاه ها را به انگلیسی ها می داد. در همان ماه، آمادئوس به نیرویی پیوست که به پرووانس رفت تا خواهرزاده اش، بئاتریس پرووانس، را از نیروهای فردریک نجات دهد و او را تا محل ازدواجش با چارلز آنژو همراهی کند. تا ماه مه ۱۲۴۷، فردریک آماده حرکت علیه پاپ بود. او ارتش خود را در تورین جمع کرده بود و به کسانی که هنوز در پادشاهی های آرل و فرانسه به او وفادار بودند دستور داد تا در شامبری (پایتخت ساووی) گرد هم آیند. با این حال، شورش پارما، فردریک را از این نقشه منصرف کرد. در همان تابستان، آمادئوس مانع تلاش پاپ برای اعزام ۱۵۰۰ سرباز به اتحادیه لومبارد شد. در ۸ نوامبر ۱۲۴۸، فردریک از آمادئوس و برادرش توماس خواست تا به لیون بروند و مذاکرات صلح را آغاز کنند. با این حال، تلاش های آنها بی نتیجه ماند و جنگ تا زمان مرگ فردریک ادامه یافت. خانواده و فرزندان. او دو بار ازدواج کرد و هر ازدواج فرزندانی به همراه داشت. حدود سال ۱۲۱۷، او با مارگریت بورگوندی،
دختر هیو سوم، دوک بورگوندی، ازدواج کرد. بئاتریس ساووی (متوفی ۱۲۵۸)، که اولین بار در سال ۱۲۳۳ ازدواج کرد، مانفرد سوم سالوتزو (متوفی ۱۲۴۴)، دومین ازدواجش در ۲۱ آوریل ۱۲۴۷ بود.
غازی حمد (زادهٔ ۱۹۶۴) از اعضای ارشد حماس است. او پیش از این رئیس اداره گذرگاه های مرزی در نوار غزه و معاون وزیر امور خارجه در دولت حماس در سال ۲۰۱۲ بود. به گزارش "نیویورک تایمز"، حمد چند هفته قبل از حملات ۷ اکتبر که منجر به جنگ غزه شد، غزه را به مقصد لبنان ترک کرد. اوایل زندگی. حمد که اصالتاً اهل ینبه است، در سال ۱۹۶۴ در اردوگاه پناهندگان ینبه، واقع در مرز غزه با مصر در استان رفح، متولد شد. پدرش، عضو فدائیان فلسطین، در دهه ۱۹۷۰ اعدام شد. در سال ۱۹۸۲، حمد با ادای بیعت به یکی از بنیانگذاران اخوان المسلمین، عیسی النشار، به حماس، وابسته به آن، پیوست. حمد از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۴ توسط اسرائیل و چندین بار توسط تشکیلات خودگردان فلسطین در طول دهه ۱۹۹۰ زندانی شد. روزنامه نگاری. حمد سردبیر نشریه هفتگی حماس "، الوطن،" بود تا اینکه در فوریه ۱۹۹۶ پس از فشارها و تعلیق های مکرر توسط تشکیلات خودگردان فلسطین، تعطیل شد. حمد متعاقباً در اول ژانویه ۱۹۹۷ سردبیر نشریه وابسته به حماس، "الرساله" (پیام)، شد که در عین حال که از تشکیلات خودگردان انتقاد می کرد، از پرداختن به مسائلی که بیش از حد تحریک آمیز تلقی می شدند، اجتناب می کرد. حمد به
عنوان سردبیر "الرساله"، چندین بار به دلیل انتشار مقالاتی که به اعتبار تشکیلات خودگردان، به ویژه سیستم زندان های آن، انتقاد می کرد، زندانی شد. فعالیت های سیاسی حماس. از اکتبر ۲۰۰۴، حمد رئیس حزب نجات اسلامی بود که در دهه ۱۹۹۰ تشکیل شد و شاخه سیاسی غیررسمی حماس محسوب می شود و نسبت به اعضای عادی حماس عملگراتر است. حمد در ژانویه ۲۰۰۶ نقش «چهره عمومی جدید» (سخنگوی) حماس را بر عهده گرفت. در سال ۲۰۰۶، از حمد نقل شده بود که «اسرائیل باید از روی زمین محو شود. این یک حکومت حیوانی است که هیچ ارزش انسانی را به رسمیت نمی شناسد. این یک سرطان است که باید ریشه کن شود.» در ۳۱ مه ۲۰۰۷، حمد تمایل خود را برای پذیرش یک کشور فلسطینی در مرزهای قبل از ۱۹۶۷ اعلام کرد. در ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۱، پس از آنکه محمود عباس رسماً از سازمان ملل متحد درخواست تشکیل کشور فلسطین را کرد، حمد اظهار داشت که با حماس مشورت نشده و فلسطین برای آن آمادگی لازم را ندارند. بیانیه ها از زمان جنگ غزه. در ۲۴ اکتبر ۲۰۲۳، در حالی که عضو دفتر سیاسی حماس بود، در مصاحبه ای با شرکت پخش لبنان، حمد بار دیگر تأکید کرد که اسرائیل باید نابود شود و اظهار داشت که حماس باید حملات ۷
اکتبر را با استفاده از نام عملیاتی حماس تکرار کند: «ما باید به اسرائیل درس عبرتی بدهیم و این کار را دو بار و سه بار انجام خواهیم داد. طوفان الاقصی فقط اولین بار است.» او همچنین ادعا کرد که حماس قصد آسیب رساندن به غیرنظامیان را نداشته است، اما «پیچیدگی هایی» در محل وجود داشته است. حمد همچنین گفت: «ما قربانی اشغال هستیم. همین؛ بنابراین، هیچ کس نباید ما را به خاطر کارهایی که انجام می دهیم سرزنش کند. در ۷ اکتبر، ۱۰ اکتبر، یک میلیونمین اکتبر، هر کاری که انجام می دهیم موجه است.» در ۲۴ آگوست ۲۰۲۴، حمد گفت که حملات ۷ اکتبر با موفقیت عادی سازی روابط اعراب و اسرائیل را مختل کرده و منجر به افزایش به رسمیت شناختن دولت فلسطین شده است. حمد همچنین بار دیگر بر امتناع این گروه از به رسمیت شناختن اسرائیل تأکید کرد و اظهار داشت: «ما هرگز چیزی کمتر از فلسطین تاریخی را نمی پذیریم. ما به چاره دوکشوری اعتقاد نداریم. ما هرگز اسرائیل را به رسمیت نمی شناسیم و [اگرچه] ممکن است ایجاد یک کشور یا موجودیت فلسطینی در مرزهای ۶۷ با پایتختی اورشلیم شرقی را بپذیریم، اما هرگز اسرائیل را به رسمیت نمی شناسیم.» گفتگو با گرشون باسکین. حمد سال های ز
یادی گفتگوی دوستانه و پشت پرده ای با گرشون باسکین، فعال صلح اسرائیلی، داشت که پس از حملات ۷ اکتبر به پایان رسید. مذاکرات پشت پرده آنها منجر به آزادی سرباز اسرائیلی گیلعاد شلیط در سال ۲۰۱۱ شد. در اکتبر ۲۰۲۳، باسکین خاطرنشان کرد که اظهارات حمد در ۲۴ اکتبر ۲۰۲۳ در مورد سیل الاقصی در ۷ اکتبر (به بالا مراجعه کنید) به نظر او «خیانت» بوده است زیرا تصور او از حمد به عنوان یک عضو «میانه رو» حماس و یک «ناظر متفکر» را از بین برده است. با این حال، تا اوایل سال ۲۰۲۴، حمد و باسکین هر دو تصمیم به برقراری مجدد ارتباط گرفتند. باسکین در مارس ۲۰۲۴ به "گاردین" گفت: «اولین ارتباط حدود دو ماه پیش بود که رفت و برگشت ناخوشایندی بود.» باسکین افزود: «سوال اساسی این است که آیا ما می توانیم نقش سازنده ای [در ایجاد] یک کانال مخفی داشته باشیم. هنوز مشخص نیست.»
آرنالدو موسولینی (پرداپیو، ۱۱ ژانویه ۱۸۸۵ - میلان، ۲۱ دسامبر ۱۹۳۱) روزنامه نگار و سیاستمدار ایتالیایی بود. او برادر نخست وزیر فاشیست ایتالیا، بنیتو موسولینی، و خود نیز یک فاشیست بود. او همچنین برادر ادویجه موسولینی و برادرزن راکله موسولینی بود. زندگینامه. آرنالدو موسولینی در ۱۱ ژانویه ۱۸۸۵ در پرداپیو از الساندرو موسولینی و رزا مالتونی متولد شد. او که در سال ۱۹۰۹ از مدرسه کشاورزی چزنا فارغ التحصیل شد، با آگوستا بوندانینی ازدواج کرد که حاصل آن سه فرزند بود: ساندرو ایتالیکو موسولینی، ویتو موسولینی و روسینا موسولینی. او تا سال ۱۹۱۴ معلم و منشی کمون در حزب سوسیالیست ایتالیا در پرداپیو بود. آرنالدو موسولینی پیش از آنکه خود را وقف تدریس در زادگاهش کند، از سال ۱۹۰۸ تا ۱۹۰۹ استاد کشاورزی در مؤسسه فالکون-ویال در سن ویتو آل تالیامنتو بود. او علاقه زیادی به این منطقه داشت و سال های زیادی را به آن اختصاص داد و در مؤسسه مذکور و همچنین در مدارس ابتدایی کاربونا در شهرداری سن ویتو تدریس کرد. شهر، او را به عنوان کارمند شهرداری منصوب کرد. به عنوان ادای احترام به این بخش که با محبت از او استقبال کرده بود، او پسر ارشدش ویتو را به
این نام نامگذاری کرد، و پس از آن، شهر نیز در پاسخ، به نمایندگی از سانویتسی، لوحی را در حیاط فالکون-ویال به یاد معلم محبوب قرار داد. فاشیسم. در میلان، آرنالدو، مدیر روزنامه «مردم ایتالیا» (که برادرش تأسیس کرده بود)، جانشین مانلیو مورگانی، که در زمینه تبلیغات کار می کرد شد. در سال ۱۹۲۲، هنگامی که بنیتو نخست وزیر شد، آرنالدو رهبری روزنامه را به دست گرفت و به سیاست های برادرش وفادار ماند، در حالی که با سبک خاص خود، لحنی ملایم و پایبندی به محرمانگی، برخی از زیاده روی های بنیتو را کاهش می داد. بنیتو موسولینی کورکورانه به برادرش آرنالدو اعتماد داشت، که وظیفه تصحیح سخنرانی های بنیتو را نیز بر عهده داشت. آرنالدو نزدیکترین مشاور بنیتو بود؛ برادران تقریباً هر شب با یکدیگر تلفنی تماس می گرفتند. بین سال های ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۷، آرنالدو خود را وقف روزنامه نگاری و فعالیت های انتشاراتی مختلف کرد و مجله هایی برای اپرای ملی بالیلا، کشاورز یکشنبه (Domenica dell'Agricoltore)، ریویستا ایلواستراتا (Rivista Illustrated Review) که با همکاری مانلیو مورگانی تأسیس کرده بود، ایلوسترازیونه فاشیستا (Illustradione Fascista)، جنگل و تاریخ (Bosco
e Historia) منتشر کرد و در عین حال به رهبری روزنامه «مردم ایتالیا» ادامه داد. علاقه او به طبیعت او را به سمت اهداف محیط زیستی مانند احیای جنگل ها، سازمان کشاورزی، پروژه های زهکشی و تبدیل شدن به نخستین رئیس کمیته ملی جنگل سوق داد. در ۲۷ نوامبر ۱۹۲۸ به او مدرک «افتخاری» در علوم کشاورزی اعطا شد. در سال ۱۹۳۰، آرنالدو با حمایت از نیکولو جانی، به تأسیس مدرسه عرفان فاشیستی در میلان کمک کرد. هدف این مدرسه آموزش رهبران آینده حزب ملی فاشیست بود. رئیس مدرسه، پسر آرنالدو، ویتو موسولینی، بود. آرنالدو موسولینی نقش مهمی در آرام کردن روابط سرد بین رژیم فاشیست و کلیسای کاتولیک در طول بحران ۱۹۳۱، به ویژه در مورد آموزش جوانان، داشت. موسولینی در سال ۱۹۲۹ با کلیسای کاتولیک پیمانی امضا کرده بود، اما تا سال ۱۹۳۱، پس از اینکه اقتدار فاشیست با مهارت های سازمانی برتر گروه های کاتولیک در تضاد قرار گرفت، موسولینی بخشی از امتیازاتی را که داده بود، پس گرفت. گروه های کاتولیک از خشونت افراط گرایان فاشیست انتقاد می کردند؛ بولتن سازمان کاتولیک زنان «Gioventù Femminile» فاشیست ها را محکوم کرد و اعضای فاشیست را از این سازمان منع نمود. حملات فاش