Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در پرندگان، چین کیسهٔ پارگین یا چین کیسهٔ فابریسیوس (لاتین: "bursa cloacalis" یا "bursa Fabricii") محل خون سازی است. این یک اندام تخصصی است که، همان طور که نخستین بار توسط بروس گلیک و سپس توسط مکس دیل کوپر و رابرت گود نشان داده شد، برای رشد سلول های لنفوسیت بی (بخشی از سیستم ایمنی) در پرندگان ضروری است. پستانداران عموماً اندام معادلی ندارند؛ مغز استخوان اغلب محل خون سازی و رشد سلول های B است. چین کیسهٔ فابریسیوس در پارگین پرندگان وجود دارد و به نام هیرونیموس فابریسیوس نام گذاری شده است که آن را در سال ۱۶۲۱ توصیف کرد. ویژگی ها. چین کیسه یک اندام بافت پوششی و لنفاوی است که تنها در پرندگان یافت می شود. چین کیسه به صورت یک واراههٔ پشتی ناحیه پروکتودئال پارگین ایجاد می شود. سطح لومینال (داخلی) چین کیسه با ۱۵ چین اولیه و ۷ چین ثانویه چین خورده است. این چین ها صدها فولیکول بورس دارای سلول های اپیتلیال مرتبط با فولیکول، لنفوسیت ها، ماکروفاژها و سلول های پلاسما دارند. سلول های بنیادی لنفاوی در طول تکوین از کبد جنین به چین کیسه مهاجرت می کنند. در چین کیسه، این سلول های بنیادی ویژگی های سلول های B بالغ و دارای سیستم ایم
نی را به دست می آورند. چین کیسه در پرندگان جوان فعال است و پس از حدود شش ماه آتروفی می شود.
سنج کوک دار یا کروتالس ()، که گاهی سنج های آنتیک نیز نامیده می شوند، سازی کوبه ای است که از دیسک های کوچکِ برنزی یا برنجی کوک شده، تشکیل شده اند. ساختار. سنج های کوک دار هر کدام حدود ۱۰ سانتی متر (۴ اینچ) قطر دارند و دارای سطح بالاییِ صاف و یک نوک در پایه هستند. آنها معمولاً با ضربه زدن به وسیلهٔ چکش های سخت نواخته می شوند. با این حال، ممکن است با ضربه زدن دو دیسک به هم به همان شیوهٔ سنج های حلقه انگشتی یا با آرشه کشی نیز نواخته شوند. صدای آنها تقریباً شبیه یک زنگولهٔ کوچک کوک شدهٔ ناقوس است، فقط با صدای بسیار روشن تر و رزونانس بسیار طولانی تر. سنج های کوک دار مشابه سنج های «حلقه انگشتیِ» کوک شده، ضخیم تر و بزرگتر هستند. همچنین شیارهای کوچکی در آنها وجود دارد. این نام از واژهٔ یونانی (crotalon) به معنای کاستانت یا جغجغه گرفته شده است. سنج های کوک دار مدرن به صورت کروماتیک مرتب شده اند و محدوده ای تا دو اکتاو دارند. آنها معمولاً در مجموعه ها (معمولاً یک اکتاو) موجود هستند اما ممکن است به صورت جداگانه نیز خریداری شوند. کروتال ها به عنوان سازهای انتقالی در نظر گرفته می شوند. نت های سنج کوک دار، دو اکتاو پایین تر
از صدایی که می دهد نوشته می شود تا خطوط اضافی در بالا یا پایین خط حامل به حداقل برسد. کاربرد. یکی از اولین کاربردهای «سنج های آنتیک» در رپرتوارهای ارکسترال، سمفونی "رومئو و ژولیت" (۱۸۳۹)، اثرِ هکتور برلیوز است. دیگر قطعات کلاسیک با حضور سنج های آنتیک عبارتند از کلود دبوسی در پرلود برای بعدازظهر یک فان، موریس راول در آینه ها با ارکستراسیون کلود دبوسی، «کنسرتو ویولنسل» اثرِ آنری دوتیو و ایگور استراوینسکی در "پرستش بهار". در دوره معاصر، جان آدامز از آنها در بسیاری از قطعات ارکسترالِ رنگارنگِ خود مانند «سفری کوتاه با ماشین سریع» استفاده می کند. جولیا ولف (آهنگساز آمریکایی)، در اوراتوریوی خود از سنج های آنتیک استفاده کرد. سنج های آنتیک در موسیقی پاپ، به ویژه موسیقی راک نیز یافت می شوند.
جقه ارغوانی تیره گونه ای کوچک از پرندگان آمریکای جنوبی در تیرهٔ کدرمرغان (Tityridae) است. این پرنده به طور سنتی در تیرهٔ گوهرمرغان (cotinga) قرار می گرفت، اما شواهد قوی نشان می دهد که بهتر است در تیرهٔ کدرمرغان (Tityridae) قرار گیرد، که اکنون توسط SACC در این تیره قرار گرفته است. بیشتر پراکندگی آن در جنگل های پست گویان است، اما در جنوب شرقی ونزوئلا و به طور بسیار محلی در شمال شرقی برزیل نیز یافت می شود.
الیسئو ماتیاچی (زاده ۱۳ نوامبر ۱۹۴۰ - درگذشته ۲۵ اوت ۲۰۱۹) مجسمه ساز ایتالیایی بود. زندگی نامه. ماتیاچی که در کاگلی متولد شده بود، در سال ۱۹۶۴ به رم نقل مکان کرد. در سال ۱۹۶۷، گالری لا تارتاروگا اولین نمایشگاه انفرادی ماتیاچی را با نمایش «توبو» (تیوب)، یک لوله آهنی ۱۵۰ متری زرد رنگ با روکش نیکل که برای تغییر درک از محیط و تشویق عموم به تغییر آن طراحی شده بود، افتتاح کرد. در سال ۱۹۶۹، او با ورود به گالری با یک کمپرسور که مسیری ساخته شده از خاکستر پوزولانا را خرد می کرد، یک نمایش اجرایی در گالری لاتیکو به روی صحنه برد. در سال ۱۹۶۷، ماتیاچی به همراه الکساندر یولاس، نمایشگاه هایی را در پاریس و نیویورک برگزار کرد. در سال ۱۹۷۲ او به دوسالانه ونیز دعوت شد. در طول دهه ۱۹۸۰، تحقیقات ماتیاچی بر استفاده از فلز متمرکز شد و با آن به خلق آثار بزرگی پرداخت که از علایقش به مضامین کیهانی-نجومی الهام گرفته شده بودند. یکی از آثار او، «ارابه خورشیدی مونته فلترو» از سال ۱۹۸۴، در چهل و یکمین دوره دوسالانه ونیز در سال ۱۹۸۸ به نمایش گذاشته شد در سال ۱۹۹۳، بنیاد پرادا فضای نمایشگاهی خود را در میلان با نمایشگاهی از آثار ماتیاچی افتتاح
کرد. ماتیاچی در سال ۱۹۹۵ جایزه دوسالانه موزه فضای باز فوجی سانکی هوکونه در توکیو و در سال ۲۰۰۸ جایزه مجسمه سازی آنتونیو فلترینلی را در رم دریافت کرد. در سال ۲۰۱۳، جرمانو چلانت یک مونوگرافی جامع در مورد آثار او ویرایش کرد که توسط انتشارات اسکیرا منتشر شد. در سال ۲۰۱۶، (موزه هنر مدرن و معاصر ترنتو و روورتو) - فورته دی بلودره در فلورانس یک نمایشگاه گذشته نگر گسترده از آثار او برگزار کردند.
جقه ارغوانی ابروسفید گونه ای کوچک از پرندگان آمریکای جنوبی در تیرهٔ کدرمرغان (Tityridae) است. این پرنده به طور سنتی در تیرهٔ گوهرمرغان (cotinga) قرار می گرفت، اما شواهد قوی نشان می دهد که بهتر است در تیرهٔ Tityridae قرار گیرد، که اکنون توسط SACC در این تیره قرار گرفته است. این پرنده در تاج پوش جنگل های بارانی آمازون غربی و جنوبی یافت می شود.
لوئیجی اول اتروریا (; – ) اولین پادشاه از دو پادشاه اتروریا بود. لویی پسر فردیناند، دوک پارما، و ماریا آمالیا از اتریش بود. او در سال ۱۷۷۳، زمانی که پدربزرگش، پادشاه لویی پانزدهم فرانسه، هنوز زنده بود، به دنیا آمد. زندگی اولیه. لوئی فرانسیس فیلیبر (ایتالیایی: لودوویکو فرانچسکو فیلیبرتو) فرزند دوم و پسر بزرگ فردیناند، دوک پارما، نوه پادشاه فرانسه لویی پانزدهم و ماری لچینسکا، و همسرش آرشیدوشس ماریا آمالیا از اتریش بود. لویی و خواهر بزرگترش کارولینا مورد علاقه والدینشان بودند. آنها شخصاً توسط پدرشان در امور مذهبی آموزش دیدند، با وجود اینکه فرزندان کوچکترشان در واقع بیشتر از آنها به این موضوع علاقه داشتند. در سال ۱۷۷۸، او هنگام بازی با کارولینا سرش به میز مرمری خورد و پس از آن دچار صرع شد. جوانی. لودوویکو در ۵ ژوئیه ۱۷۷۳ در کولورنو، نزدیک پارما، به عنوان فرزند اول فردیناند اول، دوک پارما و پیاچنزا، و همسرش، ماریا آمالیا از هابسبورگ-لورن، به دنیا آمد. این شاهزاده متعلق به سلسله بوربون-پارما بود، بنابراین از خاندان های بوربون، هابسبورگ-لورن، فارنیز، ویتلسباخ و ساووی بود. او سه خواهر داشت: کارولینا، ماریا آنتونیا و
ماریا کارلوتا. زندگی لودوویکو با صرع مشخص می شد که ظاهراً پس از یک تصادف آسیب زا در کودکی، در خود کولورنو، بر اساس اطلاعات ارائه شده توسط آنجلو پتزانا در سال ۱۸۳۳، که توسط زندگینامه نویسان بعدی پذیرفته شده و توسط کالبدشکافی تأیید شده است، به او حمله کرد. شاید در سال ۱۷۷۸، لودوویکو هنگام بازی با کارولینا سرش به میز مرمری خورد. تولد وارث تاج و تخت دوک با جشن های باشکوهی همراه بود که طبق آداب و رسوم درباری پیچیده اسپانیا، که ارتباط نزدیکی با سلطنت های بوربون اسپانیا و فرانسه داشت، جشن گرفته می شد. در آن زمان، چارلز سوم و لویی پانزدهم، به ترتیب عمو و پدربزرگ دوک فردیناند، پدر لودوویکو، بر تخت سلطنت بودند. چارلز، پادشاه اسپانیا، پیک مخصوصی را برای اعطای نشان پشم طلایی به برادرزاده اش، که هنوز معتبرترین نشان پادشاهی ایبری است، فرستاد و پادشاه فرانسه نیز هدایای گرانبهایی به او اهدا کرد. سه شلیک سلطنتی شامل بیست و یک گلوله از قلعه پارما شلیک شد. سپس یک جشن شکرگزاری در کلیسای جامع برگزار شد و پس از آن سه روز جشن رسمی و عفو عمومی برگزار شد. پرتره آدئوداتو تورچی، اسقف پارما، ویرا پورتوئنسه، ۱۷۹۵، بخشی از مجموعه گالری مل
ی پارما. آموزش او با دقت زیر نظر بود: در آوریل ۱۷۷۶، پدرش که مشتاق بود او را به عنوان «شاهزاده ای فرهیخته و مسیحی» تربیت کند، راهب کاپوچین، آدئوداتو تورچی، واعظ دربار و اسقف پارما از سال ۱۷۸۸ را به عنوان معلم او برگزید. از سال ۱۷۷۹، آموزش او همچنین به دست کنتس اورلیا آریانی کانوسا و مارکی پروسپرو مانارا، که بعدها وزیر امور خارجه شد، مردی ادیب و علاقه مند به هنر، با کمک شوالیه جی.اچ. دو پوخول، که به ویژه از فرانسه آمده بود، رسید. سپس به لودوویکو آپارتمان شخصی اش که مخصوصاً برای این مناسبت در نزدیکی کاخ دوک ساخته شده بود، اعطا شد، او موظف بود در روزهای خاصی از هفته در ملاء عام غذا بخورد و بدون محافظ از خانه بیرون رفتن ممنوع بود. در همین حال، آموزش او با رضایت کامل معلمش پیش رفت. به نظر می رسد قبل از اینکه حتی چهار ساله شود، خواندن را به خوبی یادگرفته بود و استعدادی در مطالعه جغرافیا و هندسه نشان داده بود. او بعدها زبان های خارجی و یونانی را به راحتی آموخت و اشتیاق خود را به علوم دقیق و مطالعات طبیعی نشان داد که در طول زندگی با او ماند. لودوویکو علاوه بر اشتیاقش به شیمی، گیاه شناسی، کانی شناسی و پرنده شناسی، اشت
یاق به موسیقی و آواز را نیز در خود جای داده بود و در این زمینه ها با موفقیت قابل توجهی عمل می کرد. به طور خلاصه، به نظر می رسید که بوربون جوان در حال آماده شدن برای تبدیل دربار به نیروی محرکه علم و هنر در ایالت خود است. با این حال، آموزشی که او دریافت کرد، که به شدت مبتنی بر سیستم کنترل سلسله مراتبی به رهبری دوک فردیناند بود، در نهایت لودوویکو را تحت فشار قرار داد، که در ۲۰ سپتامبر ۱۷۹۳ به تورچی شکایت کرد: «طبق معمول، من خسته ام، کاملاً از نحوه زندگی ام خسته شده ام؛ امیدوارم به زودی تمام شود، اما در این میان حداقل دوست دارم بتوانم آزادانه برای هر کسی که می خواهم بنویسم، در حالی که وقتی چیزی از کسی می خواهم که مجبور به نوشتن شود، مزاحمت بزرگی است. و بالاخره، من ۲۱ ساله هستم و دیگر سنی برای حضور در مدرسه شبانه روزی نیست و فکر نمی کنم رفتار من باعث بی اعتمادی پدرم به من شود. خلاصه، برای من بنویسید که فکر می کنید چگونه می توانم این آزادی را به دست آورم و چه زمانی فکر می کنید با ازدواج به آن پایان خواهم داد.». عروسی. هنگامی که لویی به سن ازدواج رسید، جستجو برای یافتن عروسی آغاز شد که علاوه بر تداوم سلسله، مزایای س
یاسی لازم را برای این دولت کوچک تضمین کند. روند آشتی با اتریش که دو لحظه مهم را در سال های ۱۷۶۰ و ۱۷۶۹ با ازدواج ایزابلا با آرشیدوک جوزف، بعدها امپراتور جوزف دوم، و ازدواج فردیناند، دوک پارما، با آرشیدوشس ماریا آمالیا به خود دیده بود، متوقف شده بود. با این حال، تصمیم گرفته شد که ازدواج احتمالی بین لویی و یک شاهزاده خانم بوربون، به ویژه یک شاهزاده خانم اسپانیایی، ترتیب داده شود و بدین ترتیب اتحاد سنتی پارما احیا و روابط نزدیک با سلسله بوربون-اسپانیا تقویت شود. خود ملکه ماریا لوئیزا، ملکه اسپانیا، دختر دوک فیلیپ اول پارما بود. در ۲۴ آوریل ۱۷۹۴، لودوویکو از پارما برای انتخاب عروس آینده اش به مادرید رفت، به همراه چزاره ونتورا دلا سوماگلیا، از بزرگان دربار، و البته با توجه به وضعیت نامناسب جسمانی شاهزاده پارما، که پزشک و داروساز بود. از میان نوزادان ماریا آمالیا و ماریا لوئیزا، دخترعموهایش به عنوان دختران چارلز چهارم اسپانیا، لودوویکو دومی را ترجیح داد که در ۶ ژوئیه ۱۷۸۲، تنها دوازده سال داشت. او موهای تیره، قد کوتاه، بی سواد، اما سرزنده و مصمم بود. پس از مذاکرات طاقت فرسا، اینفانتا ماریا لوئیزا از اسپانیا در ۲۵ آ
گوست ۱۷۹۵، روزی که داماد نیز به عنوان اینفانتا اسپانیا منصوب شد، با وارث تاج و تخت دوک ازدواج کرد. این زوج جوان هشت سال در دربار اسپانیا زندگی کردند که دختر چارلز چهارم بعدها در خاطرات خود آن را سال های خوش توصیف کرد و در طی آن، اولین فرزندشان، چارلز لویی، در ۲۲ دسامبر ۱۷۹۹ به دنیا آمد. این زوج متعاقباً صاحب سه دختر شدند: دوقلوهایی به نام های ماریا آمالیا و ماریا کارولینا که اولی در نوزادی در سال ۱۸۰۲ و دومی در سال ۱۸۰۳ درگذشت و ماریا لوئیزا کارلوتا که در ۲ اکتبر ۱۸۰۲ متولد شد. خانواده چارلز چهارم، فرانسیسکو گویا، ۱۸۰۰–۱۸۰۱، رنگ روغن روی بوم، موزه پرادو. لودوویکو اهل پارما در سمت راست. زندگی درباری، پذیرایی ها، مهمانی ها، شکار، بازی های سالنی و سفرهای گاه به گاه، بخش زیادی از وقت لودوویکو را اشغال می کرد، اما نه آنقدر که از مطالعات و تحقیقات خود در تاریخ طبیعی غافل شود. در مادرید، او مرتباً با گیاه شناسان مشهور، کاسیمیرو گومز اورتگا و آنتونیو خوزه کاوانیلز، که مواد لازم برای باغ گیاه شناسی پارما را در اختیار او قرار دادند، ملاقات می کرد. او جعبه های متعددی از مواد معدنی، پرندگان عروسکی و ماهی ها را برای موزه
تاریخ طبیعی تهیه کرد و علاقه مند به گردآوری نوعی فهرست شمایل نگاری از قلمروهای حیوانی، گیاهی و معدنی دوک نشین بود که قبل از عزیمتش آن را به دوستش استفانو سانویتاله سپرد. پادشاه اتروریا. پرتره فردیناند اول، دوک پارما، یوهان زوفانی، ۱۷۷۸–۱۷۷۹، رنگ روغن روی بوم، مجموعه گالری ملی پارما. در اواخر قرن هجدهم، با وقوع جنگ های انقلاب فرانسه، دوک فردیناند اول پارما مجبور شد با تهاجم نیروهای فرانسوی زبان مقابله کند. با فتح بعدی ایتالیا توسط ناپلئون، اسپانیا مجبور شد دوک نشین پارما، لوئیزیانا و شش کشتی جنگی را به فرانسه ناپلئون بناپارت واگذار کند. در عوض، امپراتوری آینده فرانسه، توسکانی را که در آن زمان یک دوک نشین بزرگ بود، به یک پادشاهی ارتقا داد و دوک نشین بزرگ فردیناند سوم هابسبورگ-لورن را با پیمان لونویل که در ۹ فوریه ۱۸۰۱ امضا شد، از فلورانس جدا کرد و تاج جدید پادشاهی اتروریا را به فردیناند اول پارما، پدر لویی، پیشنهاد داد. با این حال، دومی از پذیرش تاج و تخت خودداری کرد و با پیمان آرانخوئز، که در ۲۱ مارس ۱۸۰۱ امضا شد و توسط وزیر اسپانیا، مانوئل گودوی، و لوسین بناپارت، نماینده تام الاختیار فرانسه در مادرید، تأیید ش
ده بود، فردیناند از ایالت های پارما به نفع جمهوری فرانسه چشم پوشی دائمی کرد و در عوض، توسکانی، که اکنون پادشاهی اتروریا است، و عنوان سلطنتی را به ولیعهد لودوویکو، که بعدها لودوویکو اول اتروریا شد، اختصاص داد. لودوویکو، که به طور سیستماتیک در مورد مسائل سیاسی بی اطلاع نگه داشته می شد، با تعجب فراوان از گودوی فهمید که به عنوان پادشاه اتروریا منصوب شده است. علاوه بر این، او از عزم راسخ پدرش فردیناند برای انصراف از مشروعیت خود بر پارما، «تنها میراث قطعی» خانواده، بی اطلاع بود و به هیچ وجه نمی فهمید که چگونه پادشاهی زودگذر اتروریا با غرور ملکه اسپانیا، ماریا لوئیزا از بوربون-پارما، که مشتاق تحقق یک رؤیای باستانی سلسله ای بود، مطابقت دارد، و علاوه بر این، به نفع فوری دخترش، ماریا لوئیزا، همسر پادشاه جدید لودوویکو اول، نیز بود. دوک سابق پارما همچنین حرکت استراتژیک فرانسه علیه اسپانیا را کاملاً درک می کرد: ایجاد یک دولت دست نشانده که به آن اجازه می داد کنترل مستقیم بندر لیورنو را که توسط انگلیسی ها برای حفظ برتری تجاری خود در ایتالیا استفاده می شد، در دست داشته باشد. در ۲۱ آوریل ۱۸۰۱، لودوویکو به همراه همسرش اسپانیا
را به مقصد توسکانی تحت نام کنت لیورنو ترک کرد. جشن های باشکوهی که در پاریس از او گرفته شد، بیشتر از آنکه او را شاد کند، نامناسب بودنش را برای نقش جدیدش برجسته کرد. تصادفی نبود که هر دو فرمانروای اتروریا در پایتخت فرانسه بیمار شدند و از آن پس ماریا لوئیزا متوجه زوال سریع شوهرش شد، حملات صرع او شدت گرفت تا جایی که به سایه ای از خود سابقش تبدیل شد. با این حال، ناپلئون از لودوویکو، بوربون خجالتی، اصلاً خوشش نمی آمد و او را فقط برای «لاس زدن با زنان مسن» یا «نقش دانشمند را با زنان مسن تر بازی کردن» مناسب می دانست (لانزونی، ۱۹۳۶، صفحه ۱۲۱). پس از پاریس، این زوج به توسکانی بازگشتند. پس از سه هفته توقف در پارما، آنها در ۱۲ اوت با تشریفات وارد فلورانس شدند و در آنجا توسط یواخیم مورات، فرمانده کل ارتش فرانسه در ایتالیا، مورد استقبال قرار گرفتند. فضای جدید قطعاً مثبت نبود؛ سلسله بوربون که توسط جمهوری خواهان فرانسوی تأسیس شده بود، حتی خود حاکمان را نیز شرمنده کرد، در حالی که دموکرات ها به دلیل حضور بوربون ها و محافظه کاران به دلیل حضور فرانسوی ها، مسیر جدید را به رسمیت نشناختند. لویی اول و ماریا لوئیزا پس از ورودشان با ف
ضایی پرتنش، ایالتی در آستانه ورشکستگی و کاخی نامناسب روبرو شدند، آنقدر خالی که مجبور شدند برای شمعدان، ظروف غذاخوری و سایر مایحتاج اولیه به اشراف محلی متوسل شوند. بسیاری از اشراف فلورانس همچنان به گذشته دوک نشینی خود وابسته بودند و تمایلی به پذیرش حاکمان جدید نداشتند. سیزده خانم از مراقبت از شاهزاده جوان، چارلز لویی، خودداری کردند. با این وجود، پادشاه تلاش کرد تا سیاست آرام سازی را اجرا کند، بخش زیادی از سیستم قبلی را حفظ کند و همدستان توسکانی را ترجیح دهد. در مرحله اول سلطنت او، اقداماتی برای حمایت از امور خیریه و آموزش عمومی انجام شد و مجلس ایالتی ریاست جمهوری، که قبلاً متعلق به دو سیسیل بود، تأسیس شد. اعتراضات علیه حضور مداوم پادگان های فرانسوی در توسکانی همچنان شدید و مداوم بود: طبق تخمین های وزیر امور خارجه، جولیو جوزپه موتزی، ۵۰۰۰ تا ۶۰۰۰ نفر، ماهانه ۱۶۰۰۰۰ فرانک برای خزانه داری هزینه داشتند. با این حال، تشریفات و شکوه اسپانیایی که بسیاری را مشتاق هوشیاری سلسله هابسبورگ-لورن می کرد، در دربار رواج یافت. وضعیت جسمانی رو به وخامت پادشاه، مقاومت او را در برابر فشارهای فزاینده خارجی تضعیف کرد. فرانسه، اسپانی
ا و مقر مقدس در پی بهره برداری از این وضعیت بودند و دومی بود که به بزرگ ترین موفقیت دست یافت. لودوویکو که در محاصرهٔ «درباری شیاد با شخصیت های حتی مشکوک، که دین و خرافات را با هم درمی آمیختند» (کوپینی، ص. ۴۴) بود، در دام حیله گر سفیر امانوئل دِ گرگوریو افتاد و در ۱۷ آوریل ۱۸۰۲، شنبهٔ مقدس، قانون موسوم به «ساباتینا» را صادر کرد که قوانین لئوپولدین در مورد مسائل قضایی را لغو می کرد. این قانون نه تنها سرزنش دادگاه های خارجی را به دنبال داشت، بلکه جدایی قطعی جمعیت توسکانی از سلسله را نیز تأیید کرد، سلسله ای که قوانین لئوپولدین در مورد مسائل کلیسایی چنان ریشه دار شده بود که به آن قدرت بخشیده بود. ازدواج و فرزند. در سال ۱۷۹۵، لویی برای پایان تحصیلات و همچنین ازدواج با یکی از دختران پادشاه چارلز چهارم اسپانیا که پسرعموهای درجه یک او بودند، به دربار اسپانیا آمد. او قرار بود با اینفانتا ماریا آمالیا یا اینفانتا ماریا لوئیزا ازدواج کند و دومی را انتخاب کرد که تا حدودی جذاب تر و شادتر از ماریا آمالیا مالیخولیایی بود. در ۲۵ اوت ۱۷۹۵، او در مادرید با ماریا لوئیزا ازدواج کرد و به عنوان اینفانتا اسپانیا منصوب شد. ازدواج بین
این دو شخصیت متفاوت، اگرچه به دلیل بیماری لویی، تیره و تار شد، اما به سرانجامی خوش منجر شد. او نحیف بود، از مشکلات قفسه سینه رنج می برد و از زمان حادثه ای در کودکی که سرش به میز مرمر برخورد کرد، از علائمی رنج می برد که به عنوان تشنج صرع شناخته شده اند. با گذشت سال ها، سلامتی او رو به وخامت گذاشت و او به طور فزاینده ای به همسرش وابسته شد. این زوج جوان در سال های اولیه ازدواج خود در اسپانیا ماندند. این زوج دو فرزند داشتند: معاوضه پارما و اتروریا. در حالی که لویی در اسپانیا اقامت داشت، دوک نشین پارما در سال ۱۷۹۶ توسط نیروهای فرانسوی اشغال شده بود. ناپلئون بناپارت که بیشتر ایتالیا را فتح کرده بود و می خواست اسپانیا را به عنوان متحدی علیه بریتانیا به دست آورد، پیشنهاد داد که خاندان بوربون به خاطر از دست دادن دوک نشین پارما، پادشاهی اتروریا، دولت جدیدی که او از دوک نشین بزرگ توسکانی ایجاد کرده بود، را به آنها غرامت دهد. این موضوع در پیمان آرانخوئز مورد توافق قرار گرفت. لویی قبل از تصاحب اتروریا، باید نشان افتخار خود را از ناپلئون در پاریس دریافت می کرد. لویی، همسر و پسرش به طور ناشناس تحت نام کنت لیورنو در فرانسه
سفر کردند. لویی و خانواده اش که در پاریس به عنوان پادشاه اتروریا منصوب شده بودند، در اوت ۱۸۰۱ به پایتخت جدید خود، فلورانس، رسیدند. در سال ۱۸۰۲، لویی و همسر باردارش برای شرکت در مراسم عروسی دوگانه برادر ماریا لوئیزا، فردیناند، و خواهر کوچکترش، ماریا ایزابل، به اسپانیا سفر کردند. ماریا لوئیزا در بارسلونا، دخترشان، ماری لوئیز شارلوت، را به دنیا آورد. این زوج در دسامبر همان سال، پس از اطلاع از مرگ پدر لویی، بازگشتند. در اتروریا، وضعیت سلامتی لویی رو به وخامت گذاشت و در ماه مه ۱۸۰۳، در سن بیست و نه سالگی، احتمالاً به دلیل یک بحران صرع، درگذشت. پسرش، شارل لویی، به عنوان پادشاه لویی دوم اتروریا، تحت سلطنت مادرش، ماریا لوئیزا، جانشین او شد. مرگ. آخرین ضربه به پادشاه فرسوده، سفری به اسپانیا بود که توسط خانواده همسرش به مناسبت عروسی دوگانه بین بوربون های اسپانیا و ناپل تحمیل شد. لویی اول که در ۲۸ سپتامبر ۱۸۰۲ به همراه همسرش لیورنو را ترک کرده بود، در ۱۳ ژانویه ۱۸۰۳ به همراه دختر دومش، ماریا لوئیزا کارلوتا از بوربون-پارما، که در ۲ اکتبر در دریا به دنیا آمده بود، به فلورانس بازگشت. در طول اقامتش در اسپانیا، از مرگ ناگهان
ی پدرش، «دوستش، مشاورش، راهنمایش» مطلع شده بود. او که به شدت بیمار بود و از تشنج های مکرر و تب سه ماهه رنج می برد، اندکی قبل از مرگش از دوستش ونتورا خواست تا مجموعه های علمی اش را که هنوز در پارما بودند، برای او به فلورانس بفرستد. لویی اول اتروریا در ۲۷ مه ۱۸۰۳ در فلورانس درگذشت؛ پس از مرگ او، پسرش شارل لویی جانشین او شد که در آن زمان تنها سه سال داشت و تنها تا سال ۱۸۰۷ سلطنت کرد، تا اینکه فرانسه او را عزل و اتروریا را به امپراتوری ملحق کرد. با بازگشت سلطنت، بوربون-پارما دوک نشین لوکا و سپس دوک نشین پارما و پیاچنزا را در سال ۱۸۴۷، با مرگ ماری لوئیز از هابسبورگ-لورن، همسر دوم و آخر ناپلئون بناپارت، به دست آورد.
فرانچسکو فارنیزی (; – ) از سال ۱۶۹۴ تا زمان مرگش به عنوان هفتمین دوک فارنیزی پارما و پیاچنزا سلطنت کرد. فرانچسکو برای جلوگیری از بازگرداندن جهیزیه اش، با دوروتیا سوفیا از پالاتینات، بیوه برادرش اودورادو، ازدواج کرد و هزینه های دربار را که در زمان پدر و سلفش، رانچیو دوم، بسیار زیاد بود، کاهش داد و در عین حال از اشغال دوک نشین پارما، که اسماً یک تیول پاپ بود، در طول جنگ جانشینی اسپانیا جلوگیری کرد. پسر دوم رانچیو دوم فارنیزی و ماریا دِسته از مودنا، دوک، علیرغم تلاش هایش در غیر این صورت، شاهد اعلام پارما به عنوان تیول دوک نشین میلان، یک استان اتریشی در ایتالیا، در اواخر جنگ بود. ناتوانی او در تولید مثل، همراه با نازایی برادرش آنتونیو، منجر به تاجگذاری خواهرزاده اش، دون کارلوس، پسر ارشد ملکه اسپانیا، در سال ۱۷۳۱ شد. زندگی نامه. فرانچو، پسر دوم رانچیو دوم فارنیزه و ماریا دِسته از مودنا، متولد ۱۶۷۸، در سن ۱۶ سالگی در ۱۱ دسامبر ۱۶۹۴ به قلمرو پدرش صعود کرد. رانچیو دوم، پارما، یک دوک نشین کوچک و محصور در خشکی در شمال ایتالیا با اهمیت سیاسی کم، که عمدتاً به لطف دربار ولخرج پدرش، غرق در بدهی بود را ترک کرد؛ بنابراین، فر
انچسکو به جای اینکه ببیند جهیزیه اش به برادرش، الکتور پالاتین، بازگردانده می شود، با بیوه بدخلق برادرش اودورادو، دوروتیا سوفیا از نویبورگ، ازدواج کرد. در سال ۱۷۰۰، پس از مرگ چارلز دوم اسپانیا بدون وارث ظاهری، جنگ جانشینی اسپانیا بین فرانسه و اتریش آغاز شد. دوک فرانچسکو، که مشتاق دور نگه داشتن نیروهای خارجی از قلمرو دوک نشین خود بود، سیاست بی طرفی را اتخاذ کرد؛ با این حال، شاهزاده اوژن ساووی بخش هایی از سرزمین های فارنز را اشغال کرد. هنگامی که فرانچسکو از این موضوع به کارفرمای شاهزاده اوژن، امپراتور اتریش، لئوپولد اول، شکایت کرد، امپراتور پاسخ داد که بعداً غرامت مناسبی به او پرداخت خواهد شد. در اواخر جنگ، اتریش، که اکنون توسط پسر لئوپولد، جوزف اول، اداره می شد، وعده غرامت خود را نادیده گرفت و به عنوان بخشی از توافق نامه با کلیسا، پارما را تیول خود اعلام کرد. فرانچسکو با کمک جولیو آلبرونی، خواهرزاده و دخترخوانده آبله رو خود، الیزابتا، را در سال ۱۷۱۴ به ازدواج فیلیپ پنجم اسپانیا، مدعی فرانسوی تاج و تخت اسپانیا، درآورد. فرانچسکو می خواست پسر ارشد الیزابتا، دون کارلوس، پس از مرگ برادر و وارثش، آنتونیو، بر قلمرو فا
رنز مسلط شود؛ بنابراین، فرانچسکو سعی کرد آنتونیو را از ازدواج و تداوم نسل خود منصرف کند، نقشه ای که در تمام طول عمر فرانچسکو مؤثر بود. آنتونیو، اگرچه با انریچتا دِسته از مودنا ازدواج کرده بود، اما در سال ۱۷۳۱ بدون فرزند درگذشت و راه را برای به سلطنت رسیدن دون کارلوس هموار کرد. با این حال، دون کارلوس چهار سال بعد پارما را به مقصد پادشاهی ناپل ترک کرد و تمام گنجینه های فارنِس، از جمله راه پله مرمرین کاخ دوک، را با خود به همراه آورد. تجربیات اولیه در حکومت. فرانچسکو پسر رانچیو دوم فارنیز و ماریا دِسته بود. او در دسامبر ۱۶۹۴، در سن ۱۶ سالگی، جانشین پدرش به عنوان حاکم دوک نشین پارما و پیاچنزا شد. او خجالتی و لکنت زبان داشت، اما از هوش سرشاری برخوردار بود و از نظر سیاسی در سطح تمام اشراف خانواده بود. در ماه مه ۱۶۹۵، سوگند شهرهای پارما و پیاچنزا را دریافت کرد و به نوبه خود، هیئتی را برای تجدید سوگند نزد پاپ به رم فرستاد، که او را به عنوان گونفالونیه کلیسای مقدس روم تأیید کرد. با این حال، وضعیت مالی دوک نشین فاجعه بار بود. فرانچسکو برای تلاش برای اصلاح آن، تمام هزینه های غیرضروری دربار را کاهش داد و بسیاری از خدمتکار
ان، نوازندگان، دلقک ها و کوتوله ها را اخراج کرد. او همچنین نمایش ها، جشن های درباری و ضیافت ها را لغو کرد. بندهای معاهده تورین ۱۶۹۶ و معاهده ویگِوانو، که دوک نشین را مجبور به نگهداری نیروهای آلمانی در دژهای خود می کرد، اوضاع را وخیم تر کرد. اولین آزمون دیپلماتیک دوک، کنفرانس ریسویک ۱۶۹۷ بود که او مارکی پیر ماریا دالا روسا را با وظیفه دفاع مجدد از آرمان دوک نشین کاسترو به آن فرستاد. اما قدرت ها از پرداختن به این موضوع که آن را بیش از حد محلی می دانستند، خودداری کردند و فرستاده دوک تنها توانست به طور حاشیه ای در کنفرانس شرکت کند. ازدواج. دوروتیا سوفی نویبورگ، به تصویر کشیده شده توسط جیووانی ماریا دله پیانه در قرن ۱۸، موزه استاد، دوسلدورف در ۷ سپتامبر ۱۶۹۶، برای اینکه جهیزیه را پس ندهد و به خاندان هابسبورگ وفادار بماند، با بیوه ادوارد دوم، دوروتیا سوفی نویبورگ، ازدواج کرد. در ژانویه ۱۶۹۸، برای افزایش اعتبار خانواده، فرانسیس درخواست انتقال مقام استادی اعظم نشان مقدس نظامی کنستانتینی سنت جورج را کرد، که در اختیار دون جیووانی آندره آ آنجلو فلاویو کومنو، شاهزاده مقدونیه، کنت دریواستو و دوراتزو بود. این انتقال توسط پ
اپ اینوسنت دوازدهم با حکم رسولی «ایمان خالصانه» در ۲۴ اکتبر تأیید شد. تحویل مقام استاد بزرگ جدید به طور رسمی در سال ۱۷۰۰ در کلیسای سانتا ماریا دلا استکاتا در پارما انجام شد، که از آن زمان به بعد به مقر این نشان تبدیل شد. جنگ جانشینی اسپانیا. پس از مرگ چارلز دوم اسپانیا در سال ۱۷۰۰، مسئله جانشینی او مطرح شد. این امر منجر به جنگ جانشینی اسپانیا شد. طبیعتاً این درگیری در ایتالیا، به طور خاص در سرزمین های دوک نشین نیز رخ داد. دوک نشین مجبور شد چندین نیروی نظامی را آماده کند و از کلیسا درخواست کمک های ملموس کرد. با این حال، پاپ نمی خواست خود را در معرض هیچ یک از طرفین متخاصم قرار دهد و با توجه به اینکه دوک نشین منطقه ای تحت نفوذ او بود، بی طرفی را توصیه کرد و درخواست کرد که پرچم هایش بر فراز شهرهای دوک نشین برافراشته شود. در این شرایط، فرانسیس تصمیم گرفت از توصیه پاپ پیروی کند و توانست موقعیت مساوی بین دو طرف را حفظ کند و به دنبال غرامت برای اشغال های آلمان باشد که هرگز دریافت نشد، ضمن اینکه به فرمانده نیروهای فرانسوی-اسپانیایی، لویی جوزف بوربون-وندوم، که به ایتالیا رسیده بود، ادای احترام کرد. وقتی در سال ۱۷۰۶ به