Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د کرده اند که چین ممکن است در چنین اختلافاتی از قدرت اقتصادی خود استفاده کند، یکی از نمونه های آن محدودیت ناگهانی واردات موز فیلیپینی از چین در جریان تنش ها بر سر منطقه اسکاربورو است. توسعه اخیر. در آوریل ۲۰۱۹، چهارمین اندیشکده نومحافظه کاران، کمیته خطر فعلی را رونمایی کردند که خود را «کمیته خطر کنونی: چین (CPDC)» در یک کنفرانس مطبوعاتی در واشینگتن می نامیدند. این سازمان توسط استیو بنن، استراتژیست ارشد کاخ سفید در دولت ترامپ و فرانک گافنی، مقام سابق دولت ریگان، اصلاح شد تا "آموزش و اطلاع رسانی به شهروندان و سیاستگذاران آمریکایی در مورد تهدیدهای وجودی ارائه شده از جمهوری خلق چین تحت سلطه نادرست حزب کمونیست چین "را ارائه دهد. CPDC بر این عقیده است که «تا زمانی که حزب کمونیست کشور را اداره می کند، هیچ امیدی به همزیستی با چین وجود ندارد». پل ماسگریو، استادیار دانشگاه ماساچوست آمهرست، در یک مقاله نظری در ماه مه ۲۰۱۹ که توسط "فارین پالیسی" منتشر شد، اظهار داشت که دولت ترامپ جزئیاتی را دربارهٔ استراتژی بلندمدت مقابله با ظهور چین از طریق مدیر برنامه ریزی سیاست گذاری، کیرون اسکینر در وزارت امور خارجه آمریکا فاش کرد. ا
سکینر در سخنرانی در انجمن امنیت آینده در ۲۹ آوریل ۲۰۱۹، جنگ سرد را به عنوان "نبردی عظیم در درون خانواده غربی" توصیف کرد و به دلیل این میراث مشترک و سیستم ارزشی، می توان پیشرفت هایی را ایجاد کرد. با این حال، در مورد چین، او استدلال کرد که نمی توان هیچ گونه تطبیق یا همکاری وجود داشت، زیرا "... نبردی با تمدن واقعاً متفاوت و ایدئولوژی متفاوت است" و "این اولین بار است که ما یک رقیب قدرتمند خواهیم داشت که " قفقازی ". نیست طبق گزارش ها، مطالعه ای در مورد چین که توسط یک گروه کاری کوچک در این دپارتمان به رهبری اسکینر انجام شد، دنیایی از درگیری تمدنی دائمی و اجتناب ناپذیر را متصور بود. این مطالعه با اشاره به مقاله X جورج اف کنان که از استراتژی مهار علیه اتحاد جماهیر شوروی حمایت می کرد، به طور غیررسمی "حرف X" نامیده شد. در اوت ۲۰۱۹، "نیویورک تایمز" گزارش داد که اسکینر از کار خود در وزارت امور خارجه ایالات متحده اخراج شده است و مقامات دولت ترامپ به طور خصوصی اظهارات او را رد کردند. در اوایل سال، نامه ای سرگشاده با عنوان «چین دشمن نیست» توسط پنج دانشمند و متخصص سیاست خارجی چینی منتشر شد و توسط برخی از رهبران تجاری تأیید ش
د و در آن آنها آنچه را در رویکرد ایالات متحده می دیدند به این عنوان محکوم کردند. معکوس بود» و از دولت ترامپ خواست که رویکرد «همکاری» تر را ادامه دهد. با وجود پرسش هایی دربارهٔ ادامه هدف سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) در دوران پس از جنگ سرد، کشورهای ناتو از جهت گیری مجدد به سوی جمهوری خلق چین به عنوان «دشمن» آشکار خودداری کرده اند، اما ینس استولتنبرگ، رئیس ناتو گفت که این سازمان. باید «چالش های» ایجاد شده توسط چین در رویداد ناتو در سال ۲۰۱۹ را بشناسد و گفت: «چین به زودی بزرگ ترین اقتصاد جهان را خواهد داشت. و در حال حاضر دومین بودجه دفاعی بزرگ را دارد و سرمایه گذاری زیادی روی قابلیت های جدید انجام می دهد.» او همچنین گفت که ناتو نمی خواهد «دشمنان جدیدی ایجاد کند». نماینده ایالات متحده در ناتو در این رویداد از چین به عنوان «رقیب» یاد کرد. در ۲۰ مه ۲۰۲۰، مطابق با قانون مجوز دفاع ملی جان اس. مک کین برای سال مالی ۲۰۱۹، دولت ترامپ گزارشی با عنوان «رویکرد استراتژیک ایالات متحده به جمهوری خلق چین» به اعضای کنگره ایالات متحده ارائه کرد. این گزارش رویکرد کل دولت را در قبال چین تحت استراتژی امنیت ملی ۲۰۱۷ بیان می کند،
که می گوید زمان آن رسیده است که ایالات متحده در سیاست های شکست خورده دو دهه گذشته تجدیدنظر کند - سیاست هایی مبتنی بر این فرض که تعامل با رقبا و گنجاندن آنها در موسسات بین المللی و تجارت جهانی آنها را به بازیگرانی خوب و شرکای قابل اعتماد تبدیل می کند.» این گزارش می گوید که «منعکس کننده یک ارزیابی مجدد اساسی از نحوه درک و واکنش ایالات متحده به رهبران چین است و می افزاید: «ایالات متحده رقابت راهبردی بلندمدت بین دو سیستم را به رسمیت می شناسد». در فوریه ۲۰۲۱، جو بایدن، رئیس جمهور ایالات متحده، گفت که چین «جدی ترین رقیب» است که چالش هایی را در زمینه «رونق، امنیت، و ارزش های دموکراتیک ایالات متحده ایجاد می کند. چین ناقص بود و چین «مهم ترین چالش هر کشور ملتی در جهان را برای ایالات متحده ایجاد می کند». بلینکن همچنین موافقت کرد که شخص بایدن، دونالد ترامپ، «در اتخاذ رویکرد سختگیرانه تری در قبال چین درست بود». در آوریل ۲۰۲۱، سنای ایالات متحده قوانین مهمی را در پاسخ به نفوذ فزاینده چین در امور بین الملل ارائه کرد. این لایحه با عنوان "قانون رقابت استراتژیک ۲۰۲۱" منعکس کننده نگرش تندرو دموکرات ها و جمهوری خواهان کنگره است
و هدف آن مقابله با ابتکارات دیپلماتیک و استراتژیک دولت چین است. باب منندز، رئیس کمیته روابط خارجی سنا (D-NJ) گفت: "قانون رقابت استراتژیک ۲۰۲۱ به رسمیت شناخته شده است که این لحظه نیازمند یک پاسخ متحد و استراتژیک است که می تواند رهبری آمریکا را بازسازی کند، روی توانایی ما برای برتری در رقابت با چین سرمایه گذاری کند، و دیپلماسی را در ارزش های اصلی ما تثبیت کند»، افزود: «دولت ایالات متحده باید در مورد نیات و اقدامات پکن با چشم باز و هوشیار باشد و سیاست و استراتژی خود را بر این اساس تنظیم کند.» در ماه مه ۲۰۲۱، قانون رقابت استراتژیک ۲۰۲۱ در لایحه ای بزرگتر، قانون نوآوری و رقابت ایالات متحده (USICA) ادغام شد، که اجازه را برای تحقیقات فناوری پایه و پیشرفته در یک دوره پنج ساله می دهد. در ژوئن ۲۰۲۱، USICA با ۶۸ به ۳۲ رای در سنا با حمایت دو حزب به تصویب رسید. استراتژی نظامی. استراتژی هند و اقیانوس آرام ایالات متحده به طور گسترده استفاده از کشورهای اطراف چین برای کاهش نفوذ خود بوده است. این شامل تقویت پیوندهای بین کره جنوبی و ژاپن و همچنین تلاش برای واداشتن هند، یکی دیگر از کشورهای در حال توسعه بزرگ برای کمک به تلاش های
آنها می شود. علاوه بر این، با خروج ایالات متحده از پیمان منع موشک های هسته ای میان برد با روسیه (تا حدی به این دلیل که چین یکی از طرفین آن نبود)، ظاهراً ایالات متحده می خواهد میزبانی در منطقه آسیا و اقیانوسیه بیابد. علاوه بر دیپلماسی قدرت نرم در منطقه، ایالات متحده به طور فیزیکی چین را با پایگاه های نظامی در صورت بروز هرگونه درگیری محاصره می کند. ایالات متحده پایگاه های نظامی بسیاری را در آسیا و اقیانوسیه ایجاد کرده است که مجهز به کشتی های جنگی، موشک های هسته ای و بمب افکن های راهبردی با قابلیت حمل سلاح هسته ای هستند تا به عنوان یک عامل بازدارنده و برای دستیابی به تسلط کامل طیف در استراتژی مشابه استراتژی جنگ سرد، دست یابند. تحریم ها. استفاده از تحریم های اقتصادی همواره ابزار سیاست خارجی آمریکا بوده و در قرن بیست و یکم بیشتر مورد استفاده قرار گرفته است، از هدف قرار دادن افراد و گاهی کل کشورها با استفاده از مرکزیت نظام مالی آمریکا و جایگاه دلار آمریکا به عنوان ارز ذخیره جهان برای محدود کردن تجارت و جریان نقدی مورد استفاده قرار گرفته است. سین کیانگ. در زمینه حقوق بشر و حقوق بین الملل، ایالات متحده تلاش کرده است
تا با جلب توجه به سوابق حقوق بشر چین، در سطح بین المللی بر چین فشار بیاورد. به ویژه، سیاستگذاران ایالات متحده بر وضعیت " اردوگاه های بازآموزی " چین برای متهمان افراط گرایی مذهبی در منطقه خودمختار سین کیانگ چین، منطقه ای که اقلیت مسلمان اویغور در آن زندگی می کنند، و همچنین اعتراضات در هنگ کنگ تمرکز کرده اند. این اردوگاه ها که برخی از سازمان های غیردولتی مانند بنیاد یادبود قربانیان کمونیسم مستقر در واشینگتن و جنبش بیداری ملی ترکستان شرقی جمعیت آن ها را بیش از یک میلیون نفر تخمین زده اند، به عنوان «اردوگاه های کار اجباری» توصیف شده اند. بر اساس گزارش ها، مانند زندان هایی برای از بین بردن فرهنگ و مذهب اویغور در تلاش برای چینی سازی و همچنین به اردوگاه های کار اجباری در اوایل آلمان نازی تشبیه شده است. کنگره ایالات متحده به این گزارش ها با درخواست برای اعمال تحریم ها بر اساس قانون پاسخگویی جهانی حقوق بشر Magnitsky پاسخ داده است. در دسامبر ۲۰۱۹، مجلس نمایندگان و سنا قانون سیاست حقوق بشر اویغور را تصویب کردند. مقامات چینی در پاسخ به این انتقادات و بررسی دقیق، تخمین بیش از یک میلیون نفری جمعیت اردوگاه توسط کارشناسان خا
رجی را رد کرده و می گویند که «مراکز آموزش حرفه ای» در سین کیانگ برای جلوگیری از افراط گرایی مذهبی با آموزش زبان ماندارین و مهارت های شغلی هستند و در مورد این موضوع تردید ایجاد می کنند. گزارش ها به عنوان «تحریف بدخواهانه و تهمت زدن» به تلاش های ضد تروریسم و رادیکال زدایی چین است. در یک رویداد در نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در ژنو، سخنگوی دفتر امور حقوق بشر چین در دفتر اطلاعات شورای دولتی به خبرنگاران گفت: «اگر نمی گویید این بهترین راه است، شاید راه لازم برای مقابله با افراط گرایی اسلامی یا مذهبی باشد، زیرا غرب در انجام این کار، در برخورد با افراط گرایی اسلامی دینی شکست خورده است» و این دیدگاه را که نظارت سین کیانگ یک محیط حکومت نظامی ایجاد می کند را رد کرد و گفت: «در مورد نظارت، چین از بریتانیا یادمی گیرد… سرانه دوربین مداربسته شما بسیار بیشتر از منطقه خودمختار سین کیانگ چین است." هنگ کنگ. همان طور که در گذشته در مورد سایر کشورهای متخاصم اتفاق افتاده است، برخی از مفسران طرفدار چین استدلال می کنند که ظاهراً ایالات متحده از شکاف ها و منطقه گرایی در چین و چارچوب نظام یک کشور دو برای تقسیم و تسخیر، به ویژه
در سین کیانگ، تبت استفاده کرده است. و هنگ کنگ، از طریق ترویج نهادهای دموکراتیک غربی. هنگامی که یک لایحه بحث برانگیز استرداد در منطقه اداری ویژه هنگ کنگ ارائه شد و جرقه اعتراضات هنگ کنگ ۲۰۱۹–۲۰۲۰ را برانگیخت، آنها از "دخالت ایالات متحده در امور داخلی" انتقاد کردند. پکن ایالات متحده را به مداخله داخلی متهم کرد که گفته می شود از یک گروه خاص خشونت آمیز از معترضان که ماسک های سیاه پوشیده بودند از طریق بنیاد ملی دموکراسی با بودجه دولت ایالات متحده حمایت می کند. اگرچه ایالات متحده ادعای مداخله را رد می کند، اما عناصر طرفدار چین همچنان چنین دیدگاهی را حفظ کردند و اظهار داشتند که دیپلمات های آمریکایی از دیدار با معترضان عکس گرفته شده اند و قانونگذاران میزبان چندین رهبر معترضان در واشینگتن بوده و حمایت عمومی از خواسته های معترضان را اعلام کرده اند. که ترتیبات " یک کشور، دو سیستم " باید رعایت شود. استراتژی اقتصادی. با ورود چین به سازمان تجارت جهانی در سال ۲۰۰۱ با تأیید ایالات متحده، چین و اقتصاد جهانی از جهانی شدن و دسترسی به بازارهای جدید و افزایش تجارت ناشی از آن سود بردند. با وجود این، برخی در ایالات متحده از اجازه
دادن چین به سازمان تجارت جهانی ابراز تاسف می کنند زیرا بخشی از انگیزه برای انجام این کار، آزادسازی سیاسی دولت چین در راستای اجماع واشینگتن هرگز محقق نشد. ایالات متحده امیدوار بود که آزادسازی اقتصادی در نهایت منجر به آزادسازی سیاسی برای دولتی شود که بیشتر شبیه منطقه اداری ویژه هنگ کنگ بود که در آن زمان به تازگی به کشور بازگردانده شده بود، تحت سیستم یک کشور، دو. مشارکت ترانس پاسیفیک. تا حدودی، مشارکت ترانس پاسیفیک (TPP)، از نظر ژئوپلیتیکی، برخی تصور می کردند که احتمالاً همسایگان چین را به ایالات متحده نزدیک تر کرده و اهرم اقتصادی و وابستگی آن به تجارت چین را کاهش می دهد. در صورت تصویب، TPP نفوذ آمریکا بر قوانین آینده اقتصاد جهانی را تقویت می کرد. اش کارتر وزیر دفاع ایالات متحده مدعی شد که TPP به اندازه ایجاد یک ناو هواپیمابر دیگر برای ایالات متحده ارزشمند است. پرزیدنت باراک اوباما استدلال کرده است که «اگر ما این توافقنامه را تصویب نکنیم و اگر آمریکا آن قوانین را ننویسد - کشورهایی مانند چین این کار را خواهند کرد». در ۲۳ ژانویه ۲۰۱۷، رئیس جمهور تازه منتخب دونالد ترامپ رسماً ایالات متحده را از شراکت ترانس پاسیفیک
خارج کرد. جنگ تجاری. در آنچه که به جنگ تجاری چین و ایالات متحده تبدیل شد، رئیس جمهور دونالد ترامپ در سال ۲۰۱۸ شروع به وضع تعرفه ها و سایر موانع تجاری بر روی چین کرد تا این کشور را مجبور به ایجاد تغییراتی در آنچه که ایالات متحده می گوید «روش های تجاری ناعادلانه» است، ایجاد کند. ایالات متحده می گوید که این شیوه های تجاری و تأثیرات آنها افزایش کسری تجاری، سرقت مالکیت معنوی و انتقال اجباری فناوری آمریکایی به چین است. جف اسپروس، خبرنگار اقتصاد و بازرگانی در TheWeek.com، اظهار داشت که چین به همان روشی که بسیاری از اقتصادهای صنعتی مدرن دیگر قبل از خود توسعه اقتصادی را دنبال می کند، به جز در دنیایی که قوانین نظم تجارت آزاد جهانی توسط آن اجرا می شود. موسساتی مانند بانک جهانی، صندوق بین المللی پول و سازمان تجارت جهانی، تضمین می کنند که توسعه اقتصادی توسط سرمایه گذاران خصوصی هدایت می شود. در کنفرانس برتون وودز، نماینده ایالات متحده، هری دکستر وایت، اصرار داشت که ارز ذخیره جهانی به جای واحد پول بین المللی جدید پیشنهادی، دلار ایالات متحده باشد و صندوق بین المللی پول و بانک جهانی تحت نظارت ایالات متحده باشند. دولت ریگان و
نماینده تجاری ایالات متحده رابرت لایتیزر، و دونالد ترامپ به عنوان یک شهروند خصوصی، در دهه ۱۹۸۰ زمانی که ژاپن در حال گذر از معجزه اقتصادی خود بود که ژاپن را به امضای توافق پلازا سوق داد، ادعاهای مشابهی داشتند. مانند TPP، استدلال شده است که جنگ تجاری صرفاً یک تلاش مستقیم تر برای سرکوب توسعه چین است و نشان دهنده تغییر در تلقی عمومی ایالات متحده از چین به عنوان یک «کشور رقیب برای مهار و شکست» در بین دو کشور بزرگ است. احزاب سیاسی در کنگره، عموم مردم و حتی بخش تجاری. با این حال، استدلال شده است که استفاده از کتاب بازی جنگ سرد برای اتحاد جماهیر شوروی که به نظر می رسد سرنوشت ساز شکست است، یک اقتصاد دولتی و عمدتاً بسته در مورد چین به دلیل بزرگی، ثروت رو به رشد و اقتصاد پر جنب و جوش آن کارساز نخواهد بود. برای توقف پیشرفت توسعه، به ویژه طرح ساخت چین ۲۰۲۵، ایالات متحده با سخت تر کردن دستیابی شرکت های فناوری چین به فناوری های آمریکایی از طریق سرمایه گذاری یا خرید شرکت های فناوری ایالات متحده، و حتی تلاش برای سرکوب شرکت های خاص، یعنی Huawei، ZTE، واکنش نشان داده است. و ByteDance، از انجام تجارت در داخل و خارج از کشور که گف
ته می شود به دلیل خطرات امنیت ملی نامشخص یا گمانه زنی است. در شرایطی که مقامات ارشد دولت ترامپ مانند جان بولتون، پیتر ناوارو و رابرت لایتیزر خواستار هرگونه توافق تجاری جامع هستند، دارای «تغییرات ساختاری» است که اساساً مستلزم تسلیم حاکمیت چین بر سیستم و برنامه ریزی اقتصادی خود (طرح صنعتی ساخت چین ۲۰۲۵) و برای همیشه است. سپردن رهبری فناوری به ایالات متحده - وضعیتی غیرقابل دفاع برای چین - برخی تنش های تجاری را تا مدت ها در آینده ادامه می دهند. در مواجهه با تعرفه های آمریکا در جنگ تجاری و تحریم های روسیه پس از الحاق کریمه، چین و روسیه روابط نزدیک تر اقتصادی و همکاری امنیتی و دفاعی را برای جبران خسارات ایجاد کرده اند. ابتکار کمربند و جاده. یکی دیگر از بحث های پرمخاطب میان برخی از مردم ایالات متحده و چین در صحنه بین المللی، مشاهده ردپای رو به رشد ژئوپلیتیکی چین در «دیپلماسی قدرت نرم» و امور مالی توسعه بین المللی است. به ویژه، این ابتکار کمربند و جاده چین (که قبلاً «یک کمربند، یک جاده» نامیده می شد) را احاطه می کند، که به عنوان «تهاجمی» و «دیپلماسی تله بدهی» برچسب گذاری شده است، و دومی به فروش سود در یک دوره ۹۹ ساله
اشاره می کند. اجاره سریلانکا در بندر هامبانتوتا به یک شرکت دولتی چینی پس از اینکه سریلانکا برای وام توسعه بندر دچار مشکل شد. برخی از مفسران می گویند که چین از تخصص خود در فقرزدایی و ایجاد زیرساخت های مورد استفاده در تجربه مدرن سازی خود به سایر کشورهای در حال توسعه استفاده می کند و می فروشد. مطالعه ای که توسط گروه رودیوم انجام شد، تنها یک مورد توقیف دارایی ها، بندر همبانتوتا در سری لانکا را نشان داد که می گوید چین احتمال بیشتری دارد که بدهی خود را بازسازی یا رد کند. اتحادهای استراتژیک. ایالات متحده– ژاپن – استرالیا. کاندولیزا رایس، وزیر امور خارجه وقت ایالات متحده در مارس ۲۰۰۶ برای «انجمن امنیتی سه جانبه» با وزیر خارجه ژاپن تارو آسو و همتای استرالیایی وی الکساندر داونر از استرالیا دیدن کرد. ایالات متحده-ژاپن-استرالیا-هند ("کوآد"). در ماه مه ۲۰۰۷، چهار کشور توافقنامه مشارکت نظامی استراتژیک، گفتگوی چهارجانبه امنیتی را امضا کردند. ایالات متحده-ژاپن-هند. این سه کشور اولین نشست سه جانبه خود را در دسامبر ۲۰۱۱ برگزار کردند. ایالات متحده – تایوان (ROC). اگرچه ایالات متحده جمهوری خلق چین را در سال ۱۹۷۹ به رسمیت شناخت،
ایالات متحده روابط دیپلماتیک خود را "بالفعل" حفظ می کند و طبق قانون روابط تایوان به آن متعهد است، که به طور مبهم می گوید: "ایالات متحده چنین مقالات دفاعی و خدمات دفاعی را در اختیار تایوان قرار خواهد داد. به مقداری که ممکن است برای توانمند ساختن تایوان برای حفظ قابلیت های دفاع شخصی کافی لازم باشد.» پیش از این، ایالات متحده، جمهوری چین را به عنوان تنها دولت قانونی چین با وجود از دست دادن قلمرو در طول جنگ داخلی چین به رسمیت شناخت. در سال ۱۹۵۴، ایالات متحده و ROC در تایوان (فورموسا) معاهده دفاع متقابل چین و آمریکا را امضا کردند که اساساً از تصرف جزیره تایوان توسط ارتش آزادیبخش خلق جلوگیری کرد. در طول جنگ سرد، این معاهده طولانی شد و به جمهوری چین در حفظ مشروعیت به عنوان تنها دولت کل سرزمین اصلی چین تا اوایل دهه ۱۹۷۰ کمک کرد و همچنین به سیاستگذاران ایالات متحده کمک کرد تا سیاست مهار در شرق آسیا را همراه با کره جنوبی ژاپن که علیه گسترش کمونیسم در سال ۱۹۸۰تلاش می کردند شکل دهد. پس از عادی سازی روابط ایالات متحده با جمهوری خلق چین، این معاهده لغو شد. در دهه اخیر شاهد افزایش فراوانی از فروش تسلیحات ایالات متحده به تای
وان در کنار گسترش روابط تجاری بوده است. در ۱۶ دسامبر ۲۰۱۵، دولت اوباما قراردادی را برای فروش ۱٫۸۳ میلیارد دلار تسلیحات به نیروهای مسلح تایوان، یک سال و هشت ماه پس از تصویب قانون تأیید روابط تایوان و قانون انتقال کشتی های دریایی در سال ۲۰۱۴ توسط کنگره آمریکا، اعلام کرد. فروش ناوچه های کلاس Oliver Hazard Perry به تایوان. این قرارداد شامل فروش دو ناوچه از رده خارج شده نیروی دریایی ایالات متحده، موشک های ضد تانک، وسایل نقلیه آبی خاکی تهاجمی و موشک های زمین به هوای FIM-92 استینگر در بحبوحه اختلافات ارضی در دریای چین جنوبی می شود. یک مجتمع جدید ۲۵۰ میلیون دلاری برای مؤسسه آمریکایی در تایوان در ژوئن ۲۰۱۸ با همراهی یک هیئت آمریکایی به نام «کم کلید» رونمایی شد. مقامات چینی این اقدام را نقض بیانیه سیاست «چین واحد» دانسته و از ایالات متحده خواستند تا بدون واسطه چین تمام روابط با تایوان را متوقف کند. در سال ۲۰۱۹، ایالات متحده فروش ۱۰۸ تانک M1A2 آبرامز و ۲۵۰ موشک استینگر را به قیمت ۲٫۲ میلیارد دلار و ۶۶ جت جنگنده F-16V به مبلغ ۸ میلیارد دلار تأیید کرد. با این فروش، چین متعهد شد که هر شرکتی را که در این معاملات دخیل باشد،
تحریم کند. در ماه مه ۲۰۲۰، وزارت امور خارجه ایالات متحده فروش نظامی خارجی ۱۸ اژدر سنگین وزن MK-48 Mod 6 Advanced Technology را برای تایوان در قراردادی که قیمت آن ۱۸۰ میلیون دلار برآورد شده بود، تأیید کرد. ایالات متحده – فیلیپین. روابط بین ایالات متحده و فیلیپین از نظر تاریخی قوی بوده و به عنوان یک رابطه ویژه توصیف شده است. معاهده دفاع متقابل ۱۹۵۱ با اعلامیه نوامبر ۲۰۱۱ مانیل مجدداً تأیید شد. ایالات متحده– کره جنوبی. کره جنوبی همواره میزبان پایگاه های نظامی ایالات متحده بوده اند. چینی ها بر این باورند که استقرار سامانه موشکی دفاعی در ارتفاع بالا (THAAD) ساخت آمریکا در شبه جزیره به منظور محافظت در برابر کره شمالی دارای سلاح هسته ای نیست، بلکه برای تنزل دادن نیروی راکتی PLA از انجام حمله دوم در صورت وقوع جنگ هسته ای با آمریکا است. تصمیم کره جنوبی برای استقرار این سامانه به وخامت قابل توجهی در روابط چین و کره جنوبی منجر شد. چالش ها. استرالیا. استرالیا وابستگی فزاینده ای به بازار چین دارد. صنعت معدن آن به دلیل تقاضای چین در حال رونق است. در طول دولت دوم بوش، قبل از سفر کاندولیزا رایس، وزیر امور خارجه و هشدار وی در
مورد تبدیل شدن چین به یک «نیروی منفی»، وزیر امور خارجه استرالیا، الکساندر داونر، هشدار داد که استرالیا با سیاست مهار موافق نیست. از چین رایس تصریح کرد که ایالات متحده از سیاست مهار حمایت نمی کند. چین بزرگ ترین شریک تجاری هند است. سفر جورج دبلیو بوش به هند تا حدی به عنوان تلاشی برای تقویت تجارت دوجانبه و گسترش نفوذ ایالات متحده با ارائه فناوری هسته ای مهم به هند تلقی شد. چین پنجمین شریک تجاری بزرگ ایالات متحده از نظر صادرات است، اما هند تنها در رتبه بیست و چهارم قرار دارد. فیلیپین. در زمان رئیس جمهور رودریگو دوترته، فیلیپین روابط نزدیک تری با چین ایجاد کرد و سعی کرد مسائل سرزمینی دریای چین جنوبی را از روابط گسترده تر جدا کند. در یک سخنرانی در ژوئیه ۲۰۱۹، رئیس جمهور دوترته ادعا کرد که ایالات متحده در تلاش است تا از فیلیپین به عنوان «طعمه» برای شعله ور کردن درگیری ها و رویارویی منطقه ای با چین در رابطه با حوادث در دریای چین جنوبی استفاده کند و او را وادار به اقدام نظامی علیه این کشور کند. چین و تعهد آمریکا به حمایت از طریق تعهدات دفاعی متقابل. او به این ایده به طعنه گفت: «اگر آمریکا بخواهد چین را ترک کند و من ن
می توانم آنها را مجبور کنم. . . من تمام ناوگان هفتم نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا را آنجا می خواهم… وقتی وارد دریای چین جنوبی شوند، من وارد می شوم. او افزود: «فکر می کنید فیلیپینی ها چیستند، کرم های خاکی؟... حالا می گویم، هواپیماها، قایق هایتان را به دریای چین جنوبی بیاورید. اولین گلوله را شلیک کنید و ما همین جا پشت سر شما هستیم. برو جلو، بیا بجنگیم.»
معاهده دفاع متقابل چین و آمریکا (SAMDT) که به طور رسمی پیمان دفاع متقابل بین ایالات متحده آمریکا و جمهوری چین است، یک پیمان دفاعی بود که بین ایالات متحده و جمهوری چین (تایوان) از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۸۰ امضا شد. هدف آن دفاع از جزیره تایوان در برابر تهاجم جمهوری خلق چین بود. برخی از محتوای آن پس از شکست دعوای "گلدواتر علیه کارتر" به قانون روابط تایوان در سال ۱۹۷۹ منتقل شد. تعهدات. این معاهده از ده ماده اصلی تشکیل شده است. محتوای این معاهده شامل این بود که اگر یک کشور مورد حمله قرار گیرد، کشور دیگر کمک و پشتیبانی نظامی می کند. این معاهده فقط به دفاع از جزیره تایوان و پسکادورس محدود شد. کینمن و ماتسو توسط این معاهده محافظت نشدند؛ بنابراین، ایالات متحده در جریان دومین بحران تنگه تایوان خودراکنار کشید. این معاهده همچنین جمهوری چین را از آغاز هرگونه اقدام نظامی علیه سرزمین اصلی چین منصرف کرد، زیرا فقط تایوان و پسکادورس در آن گنجانده شده بودند و از اقدامات نظامی یکجانبه حمایت نمی شد. خاتمه دادن. اگرچه این معاهده محدودیت زمانی نداشت، اما ماده ۱۰ معاهده مقرر می داشت که هر یک از طرفین یک سال پس از اطلاع طرف دیگر می توانند معا
هده را فسخ کنند. بر این اساس، این معاهده در اول ژانویه ۱۹۸۰، یک سال پس از برقراری روابط دیپلماتیک ایالات متحده با جمهوری خلق چین در ۱ ژانویه ۱۹۷۹ به پایان رسید. قانون روابط تایوان. مدت کوتاهی پس از به رسمیت شناختن جمهوری خلق چین توسط ایالات متحده، کنگره ایالات متحده قانون روابط تایوان را تصویب کرد. برخی از محتوای این معاهده در قانون باقی مانده است. به عنوان مثال تعریف «تایوان». با این حال، وعده کمک نظامی مستقیم تایوان در صورت تهاجم را نمی دهد.
سید محسن مهاجرانی یک مدیر رسانه ای اهل ایران است. مهاجرانی از مدیران ارشد سابق سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران است که از سال ۱۳۷۷ تا سال ۱۳۸۴ در جایگاه معاون سیما قرار داشت. او در ابتدای ریاست علی لاریجانی، به عنوان معاون صدا تعیین شد. سپس جایگزین احمد پورنجاتی، نخستین معاون سیما، شد. به دنبال پیروزی سید محمد خاتمی در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۷۶ و بروز تنش سیاسی بین دولت جدید و صدا و سیما، پورنجاتی از معاونت سیما استعفا داد و این معاونت، چندین ماه بدون مسئول ماند. مهاجرانی در شرایطی مسئول معاونت سیما شد که اعتبار و مقبولیت عمومی صدا و سیما کاهش یافته و هنرمندان سرشناس، همکاری با تلویزیون را تحریم کرده بودند. تولید سریال های طنز شبانه در کنار برنامه ریزی برای ساخت سریال های پرهزینه مانند "مریم مقدس"، "یوسف پیامبر"، "مختارنامه"، "مدار صفر درجه" و "در چشم باد" از اقدامات اوست. تولید برنامهٔ "چهره های ماندگار" نیز در دوران مدیریت مهاجرانی انجام شد. با قرار گرفتن سید عزت الله ضرغامی در جایگاه ریاست سازمان، مهاجرانی کنار گذاشته شد. از مهاجرانی به عنوان «عقل مُنْفَصِل» و «شیخ المعاونین» سازمان نام برده شده است
. به گفتهٔ پرویز امینی، مهاجرانی در رادیو، تحول ایجاد کرد و سپس وارد تلویزیون شد و معاونت سیما را از یک موقعیت منفعل به یک موقعیت فعال و تاثیرگذار تبدیل کرد. مصطفی عزیزی، او را «نرم خو» توصیف کرده و دربارهٔ تأثیر او در تصمیم گیری های سازمان می گوید «همه جا هست و هیچ جا نیست» و «ساعت های زیادی را در سازمان در ادارهٔ جلسه های متعدد می گذراند». هنگامی که عبدالعلی علی عسگری رئیس سازمان صدا و سیما شد، روزنامهٔ "ایران" از مهاجرانی به عنوان نامزد احتمالی قائم مقامی ریاست سازمان نام برد که چنین نشد. یک سال بعد، او از سوی سید مرتضی میرباقری معاون وقت سیما، به عنوان عضو شورای اندیشه ورزی شبکه یک منصوب شد؛ شورایی که قرار است به «تصمیم سازی و توسعهٔ ابعاد ذهنی برنامه سازان» کمک کند. از ترکیب شورای اندیشه ورزی شبکهٔ یک به منظور تقویت میانه روی یاد شده است. مهاجرانی در سال ۱۴۰۰، عضو هیئت امنای بنیاد سینمایی فارابی، مهم ترین سازمان سینمایی کشور، شد.
رابرت سی اِسپرِگ (زاده ۲ اوت ۱۹۰۰ – درگذشت ۲۷ سپتامبر ۱۹۹۱) پسر فرانک جی اسپرِگ و هریت اسپرِگ بود. اسپرِگ اسپرگ الکتریک (در اصل شرکت اسپرگ اِسپَشلتیز)، کوئینسی، ماساچوست را درسال ۱۹۲۶ تأسیس کرد و از ۱۹۲۶–۱۹۵۳ به عنوان رئیس و از ۱۹۵۳–۱۹۷۱ به عنوان مدیر اجرایی خدمت کرد. او کنترل تون صدا برای رادیو و خازن کاغذی را اختراع کرد که تجارت او را راه اندازی کرد. اسپراگ در سال ۱۹۵۳ توسط پرزیدنت دوایت دی. آیزنهاور به عنوان معاون وزیر نیروی هوایی منصوب شد. او ابتدا پذیرفت، سپس به دلیل مشکلات مالی این سمت را رد کرد. خانواده و بشردوستی. رابرت اسپراگ در طول زندگی تجاری خود در هیئت مدیره سازمان ها و مشاغل زیر خدمت کرد: سایر جوایز، عضویت ها و انتصابات قابل توجه
چه مدت؟ زیاد نه! () نامی پراستفاده برای سخنرانی مشهور مارتین لوتر کینگ جونیور روی پله های کنگره ایالت آلاباما در شهر مانتگامری. مارتین لوتر کینگ این سخنرانی را پس از اتمام راه پیمایی های سلما به مونتگمری در ۲۵ مارس ۱۹۶۵ ایراد کرد.
استفان لورل "توییچ" باس (زاده ۲۹ سپتامبر ۱۹۸۲ - درگذشته ۱۳ دسامبر ۲۰۲۲) یک رقصنده سبک آزاد هیپ هاپ، طراح رقص، بازیگر، تهیه کننده تلویزیونی و سلبریتی آمریکایی بود. او در نمایش شوی الن دی جنرس به عنوان مجری برنامه حضور داشت و همچنین یکی از تهیه کنندگان اجرایی برنامه بود. او در بازی الن به عنوان دستیار "شوی الن دی جنرس" حضور داشت. بین سال های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰ او و همسرش آلیسون هولکر میزبان جشن های افسانه ای دیزنی در شبکه های فریفورم و دیزنی پلاس بودند. اوایل زندگی. در سال ۲۰۰۰، باس از دبیرستان لی در مانتگامری، آلاباما فارغ التحصیل شد و رشته رقص را در کالج جامعه ایالتی اتحادیه جنوبی در وادلی، آلاباما و دانشگاه چپمن گذراند. زندگی خصوصی. در ۱۰ دسامبر ۲۰۱۳، باس و آلیسون هولکر، در ویلا سان جولیت و کارخانه شراب سازی نیجل لیتگو در پاسو روبلز، کالیفرنیا ازدواج کردند. او همچنین دختر هولکر را به فرزندی پذیرفت. در مارس ۲۰۱۶، پسر آنها به دنیا آمد. در نوامبر ۲۰۱۹، دختر آنها به دنیا آمد. مرگ. در ۱۳ دسامبر ۲۰۲۲، آلیسون هولکر، همسر باس، به مقامات اداره پلیس لس آنجلس اطلاع داد که باس بدون بردن ماشین خود از خانه خارج شده است و این رف
تار او غیرعادی بود. پلیس گزارشی در مورد فیلم دوربین مسافرخانه اوک تری در انسینو، لس آنجلس دریافت کرد، جسد باس در حالی پیدا شد که از متل خارج نشده بود. مرگ او، خودکشی با شلیک گلوله توسط خودش اعلام گردید.