Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ول انجام می دهد؛ از طرف دیگر دیموس در شرق طلوع و در غرب غروب می کند، اما تنها چند ساعت کندتر از یک سول مریخی مدار کامل خود را طی می کند، بنابراین در هر بار حدود دو و نیم سول بالای افق مریخ باقی می ماند. درخشندگی حداکثری فوبوس در «ماه کامل» قدر ۹- تا ۱۰- است، در حالیکه درخشندگی حداکثری دیموس حول و حوش قدر ۵- است. در مقایسه، ماه کامل از زمین با قدر ۱۲٫۷- به مراتب درخشان تر به نظر می رسد. فوبوس با قدرش همچنان آنقدر درخشان است که ایجاد سایه کند؛ دیموس هم تنها اندکی درخشان تر از آن چیزی است که زهره از زمین دیده می شود. درست مثل ماه در دیدگاه زمینی، درخشندگی و گام های فوبوس و دیموس در فاز غیر کامل مقدار قابل توجهی کم می شوند. بر خلاف ماه، گام های فوبوس و قطر زاویه اش به صورت قابل مشاهده ای از ساعت به ساعت تغییر می کند؛ دیموس برای مشاهده گام هایش با چشم غیرمسلح بسیار کوچک است. هر دوی فوبوس و دیموس در مدارهای تقریباً استوایی با انحراف کم و مدارگردی بسیار نزدیک به مریخ قرار دارند. در نتیجه، فوبوس در عرض های جغرافیایی بالاتر از ۷۰٫۴° شمالی یا پایین تر از ۷۰٫۴° جنوبی قابل مشاهده نیست؛ دیموس هم در عرض های جغرافیایی بالات
ر از ۸۲٫۷° شمالی یا پایینتر از ۸۲٫۷° جنوبی قابل مشاهده نیست. ناظرانی که در عرض های جغرافیایی بالا (کمتر از ۷۰٫۴°) قرار دارند، برای فوبوس یک قطر زاویه ای قابل توجه کوچکتری را خواهند دید زیرا آنها فاصله بیشتری از آن دارند. به همین ترتیب، ناظران استوایی فوبوس هنگام طلوع یا غروب آن، در مقایسه با زمانی که مستقیماً در آسمان بالای سرشان قرار دارد، یک قطر زاویه ای به طور مشهودی کوچکتر مشاهده خواهند کرد. ناظران مستقر بر مریخ می توانند گذار فوبوس و گذار دیموس از مقابل خورشید را مشاهده کنند. گذارهای فوبوس همچنین می توانند خورشیدگرفتگی جزئی در مریخ توسط فوبوس نامیده شوند، زیرا قطر زاویه ای فوبوس تا نیمی از قطر زاویه ای خورشید است. با این حال، در مورد دیموس تنها اصطلاح «گذار» مناسب است، زیرا این قمر بصورت یک نقطه کوچک روی صفحه خورشید ظاهر می شود. از آنجایی که فوبوس در یک مدار استوایی با انحراف کم در حال گردش است، یک تغییر فصلی در عرض جغرافیایی موقعیت سایه فوبوس روی مریخ وجود دارد. این تغییر از منتهی الیه شمال به منتهی الیه جنوب و دوباره به عقب، چرخشی است. در هر موقعیت جغرافیایی ثابت روی مریخ، دو بازه در هر سال مریخی وجود
دارد که سایه از عرض جغرافیایی آن عبور می کند و در طی هر بازه ده ها گذار فوبوس را می توان در آن موقعیت جغرافیایی مشاهده نمود. وضعیت برای دیموس نیز مشابه است، با این تفاوت که تنها ممکن است در هر بازه یک گذار یا اصلاً هیچ گذاری صورت نگیرد. به راحتی می توان دید که سایه همیشه روی «نیم کره زمستانی» می افتد، به جز وقتی از خط استوا در طول اعتدالین بهاری و پاییزی عبور می کند؛ بنابراین گذارهای فوبوس و دیموس در طول پاییز مریخی و زمستان مریخی در نیم کره شمالی و در نیم کره جنوبی رخ می دهند. نزدیک به خط استوا، آنها تمایل دارند در حدود اعتدال پاییزی و بهاری رخ دهند؛ دورتر از خط استوا، تمایل به وقوع نزدیک تر به انقلابین دارند. در هر صورت، دو بازه ای که گذارها می توانند در آن ها اتفاق بیفتند، کم و بیش به طور متقارن قبل و بعد از انقلاب زمستانی رخ می دهند (البته، خروج از مرکزیت بالای مدار مریخ مانع از تقارن واقعی می شود). ناظران مستقر بر مریخ همچنین می توانند پدیده ماه گرفتگیهای فوبوس و دیموس را مشاهده کنند. فوبوس حدود یک ساعت را در سایه مریخ می گذراند؛ در مورد دیموس این زمان حدود دو ساعت است. به طرز شگفت آوری، با وجود مدارگردی
تقریباً در صفحه استوایی مریخ و فاصله بسیار نزدیک به مریخ، موقعیت هایی وجود دارد که فوبوس موفق می شود از کسوف شدن بگریزد. فوبوس و دیموس هر دو چرخش هم گام دارند، به این معنی که آنها «سمت پنهان» دارند که ناظران روی سطح مریخ نمی توانند آن را ببینند. با وجود انحراف کم و خروج از مرکزیت کم مدار فوبوس، پدیده رخ گردی برای فوبوس همانند ماه زمین رخ می دهد. به دلیل اثر رخ گردی و اختلاف منظر ناشی از فاصله نزدیک فوبوس، با رصد در عرض های جغرافیایی بالا و پایین و رصد زمانی که فوبوس در حال طلوع یا غروب است، پوشش کلی سطح فوبوس که از یک زمان یا زمان دیگر از یک یا چند موقعیت مکانی روی سطح مریخ، قابل مشاهده است به مراتب بالاتر از ۵۰٪ خواهد بود. دهانه بزرگ استیکنی در امتداد یک لبه صورت فوبوس قابل مشاهده است. این دهانه به راحتی با چشم غیر مسلح از سطح مریخ، قابل مشاهده خواهد بود. شهاب سنگ ها و دنباله دارها. از آنجایی که مریخ در طول موج های نوری، جَوّی نسبتاً شفاف دارد (همانند زمین، اگرچه بسیار رقیق تر است)، گهگاهی شهاب واره ها دیده خواهند شد. بارش شهابی روی زمین زمانی اتفاق می افتد که مدار گردش زمین با مدار یک دنباله دار تقاطع پیدا
می کند، و به همین ترتیب، مریخ نیز بارش های شهابی دارد، اگرچه متفاوت از بارش هایی هستند که روی زمین رخ می دهند. اولین شهاب عکاسی شده روی مریخ (در ۷ مارس ۲۰۰۴ توسط مریخ نورد "اسپیریت") اکنون تصور می شود که بخشی از یک بارش شهابی بوده باشد که جسم آسمانی مادر آن، دنباله دار ۱۱۴پی/وایزمن-اسکیف بوده است. از آنجایی که تابش شهاب در صورت فلکی قیفاووس بوده است، این بارش شهابی می تواند «شهابیان قیفاووس مریخ» لقب داده شود. همان طور که روی زمین اتفاق می افتد، زمانی که یک شهاب به اندازه کافی بزرگ باشد تا به طور واقعی با سطح برخورد کند (بدون سوختن کامل در جو)، آنگاه تبدیل به یک شهاب سنگ خواهد شد. اولین شهاب سنگ شناخته شده کشف شده روی مریخ (و در کل سومین شهاب سنگ که در جایی به غیر از زمین پیدا شده) صخره سپر گرما بود. اولین و دومین شهاب سنگ روی ماه توسط برنامه فضایی آپولو پیدا شدند. در ۱۹ اکتبر ۲۰۱۴، دنباله دار سایدینگ اسپرینگ از فاصله بسیار کمی از مریخ عبور کرد. فاصله گذر آنقدر کم بود که ممکن است گیسوی آن سیاره را پوشانده باشد. شفق های قطبی. شفق های قطبی در مریخ رخ می دهند، اما مانند زمین در قطب ها اتفاق نمی افتند، زیرا مریخ
هیچ میدان مغناطیسی سیاره ای (جهانی) ندارد. در عوض، آنها در نزدیکی ناهنجاری های مغناطیسی در پوسته مریخ که بازمانده هایی از روزهای اولیه هستند که بهرام دارای میدان مغناطیسی بود، رخ می دهند. شفق های قطبی مریخ گونه ای متمایز هستند که در جای دیگری از منظومه خورشیدی دیده نمی شوند. آنها به علاوه احتمالاً برای چشم غیرمسلح انسان نامرئی خواهند بود، و عمدتاً پدیده هایی در حوزه فرابنفش هستند. قطب های سماوی و دایرةالبروج. جهت یابی قطب مریخ به گونه ای است که قطب سماوی شمالی آن در صورت فلکی ماکیان در بُعد میل (یعنی دقیق تر بگوییم، ۳۱۷٫۶۷۶۶۹ +۵۲٫۸۸۳۷۸)، و در نزدیکی ستاره BD +52 2880 با قدر ۶ (همچنین به عنوان HR 8106، HD 201834 یا SAO 33185 هم شناخته می شود) قرار دارد که به نوبه خود در R.A. Decl. قرار گرفته است. دو ستاره بالای صورت فلکی ماکیان، یعنی سینهٔ ماکیان (صَدرالدَجاجه، صدر) و دُنب ماکیان به قطب شمالی سماوی مریخ اشاره دارند. این قطب، تقریباً میانه فاصله دنب و بازوی راست قرار دارد، و کمتر از ۱۰ درجه از صدر دور است. این فاصله حدوداً کمی بیشتر از فاصله ظاهری میان صدر و دنب خواهد بود. به علت نزدیکی دنب به قطب، این ستاره ب
رای تقریباً تمام نیمکره شمالی مریخ هیچ گاه غروب نمی کند. بجز نواحی نزدیک به استوا، دنب به صورت دائمی دورتادور قطب شمالی می چرخد. جهت یابی دنب و صدر عقربه هایی مفید برای ساعت به منظور گفتن زمان نجومی خواهند بود. قطب شمالی سماوی مریخ فقط چند درجه با صفحه کهکشان فاصله دارد؛ بنابراین راه شیری (به ویژه آن قسمت که در ناحیه ماکیان است) همواره از نیم کره شمالی مرئی است. قطب جنوبی سماوی را نیز می توانید به همین طریق در و بیابید، که فقط چند درجه با ستاره کاپا بادبان با قدر ۲٫۵ (که در قرار دارد) فاصله دارد؛ بنابراین این ستاره به عنوان ستاره جنوبی قطب قابل توجه است. ستاره سهیل، دومین ستاره درخشان آسمان، یک ستاره چرخنده قطبی برای بیشتر عرض های جغرافیایی جنوبی خواهد بود. صورت فلکی های منطقةالبروج در دایرةالبروج مریخ مانند زمین هستند. از این گذشته، دو صفحه دایرةالبروج تنها ۱٫۸۵ درجه تمایل متقابل دارند. اما در مریخ، خورشید ۶ روز را در صورت فلکی نهنگ می گذراند، و پس از ترک و ورود مجدد به ماهی مجموع صور فلکی منطقةالبروجی را به ۱۴ عدد می رساند. اعتدالین و انقلابین ها نیز متفاوت هستند: برای نیمکره شمالی، اعتدال بهاری در مارافسای
(در مقایسه با ماهی روی زمین)، انقلاب تابستانی در مرز دلو و ماهی، اعتدال پاییزی در گاو و انقلاب زمستانی در دوشیزه واقع شده است. همان طور که در زمین رخ می دهد، حرکت تقدیمی باعث می شود که انقلابین و اعتدالین در طی هزاران و ده ها هزار سال در صورت های فلکی منطقه البروج بچرخند. تغییرات بلند مدت. مانند زمین، اثر حرکت تقدیمی باعث می شود که قطب های شمالی و جنوبی در یک دایره بسیار بزرگ حرکت کنند، اما در مریخ این چرخه ۹۵۵۰۰ سال مریخی (۱۷۹۶۰۰ سال زمینی) طول می کشد. در صورتی که این مدت برای زمین ۲۶۰۰۰ سال است. مانند زمین، شکل دوم حرکت تقدیمی هم وجود دارد: نقطه حضیض در مدار مریخ به آرامی تغییر می کند و باعث می شود سال غیرهادی (سال حضیضی با سال نجومی متفاوت باشد. با این حال، در مریخ، این دوره ۴۳۰۰۰ سال مریخی (۸۱۰۰۰ سال زمینی) است، نه ۱۱۲۰۰۰ سال مانند روی زمین. در هر دو سیاره زمین و مریخ، این دو حرکت تقدیمی در جهت مخالف هستند و بنابراین با یکدیگر جمع می شوند تا چرخه حرکت تقدیمی را بین سال های استوایی و حضیضی ۲۱۰۰۰ سال روی زمین و ۲۹۷۰۰ سال مریخی (۵۵۹۰۰ سال زمینی) در مریخ ایجاد کنند. مانند زمین، دوره چرخش مریخ (طول روز آن) آه
سته تر می شود. با این حال، این اثر سه مرتبه کمتر از زمین است زیرا اثر گرانشی فوبوس ناچیز است و این اثر عمدتاً به دلیل خورشید اتفاق می افتد. روی زمین، اثر گرانشی ماه تأثیر بسیار بیشتری دارد. در نهایت در آینده ای دور، طول روز روی زمین برابر با طول روز مریخ و سپس از آن بیشتر خواهد شد. مانند زمین، مریخ چرخه های میلانکوویچ را تجربه می کند که باعث تغییرات انحراف محوری و خروج از مرکز مداری به صورت دوره های طولانی می شوند. این امر تأثیرات بلندمدتی بر اقلیم این سیاره دارد. تغییرات شیب محوری مریخ بسیار بیشتر از زمین است زیرا این سیاره از ثبات تأثیرات القایی یک ماه بزرگ مانند ماه زمین برخوردار نیست. مریخ یک چرخه انحراف محوری ۱۲۴۰۰۰ ساله در مقایسه با ۴۱۰۰۰ سال برای زمین دارد.
هایلاکندی یک منطقهٔ مسکونی و مرکز بخش هایلاکندی در ایالت هندی آسام است. هایلاکندی در واقع شده است. جمعیت هایلاکندی بر پایه نتایج سرشماری سال ۲۰۱۱ بالغ بر ۳۳٬۶۳۷ نفر است. اکثر مردم این شهر پیرو آیین هندوئیسم، با پیروان قابل توجه اسلام و جمعیت کوچک مسیحی اند. بنگالی و مانیپوری زبان های رسمی این شهر به شمار می روند.
فینیکس یک مجله سیاسی در خصوص امور جاری ایرلند است که در سال ۱۹۸۳ توسط جان مالکاهی تأسیس شد. این مجله با الهام از مجله بریتانیایی "مگیل" از سال ۱۹۸۴ توسط پدی پرندویل ویرایش می شود. این نشریه عموماً هر دو هفته یکبار منتشر می شود و هر سال یک شماره سالانه بزرگتر در دسامبر منتشر می کند. "فینیکس"«هر دو هفته یک منوی متشکل از کارتون ها و طنزها، طنزهای بدجنسی پسرانه مدرسه ای، تحلیل های مالی و اخبار با نگاهی داخلی از دنیای امنیت، سیاست، رسانه، هنر و قانون تولید می کند.» تاریخچه و عملیات. این مجله در ژانویه ۱۹۸۳ راه اندازی شد. "فینیکس" توسط مولکاهی یک روزنامه نگار و ناشر که تا سال ۲۰۰۷ بر عملیات آن نظارت داشت تأسیس شد. نام "فینیکس" اشاره ای به «ظهور از خاکستر» آن در دو نشریه قبلی مولکاهی است. این دو نشریه سیاسی جمهوری خواه با نام های "هیبرنیا" و "ساندی تریبون" بودند که در سال ۱۹۸۰ پس از افترایی که متوجه آن ها شد، انتشار خود را متوقف کردند. روزنامه "ساندی تریبون" اولین بار از نظر مالی در سال ۱۹۸۲ سقوط کرده بود. این مجله توسط شرکتی به نام پنفیلد با مسئولیت محدود که در خیابان باگوت قرار داشت منتشر می شد، تیراژ آن در سال ۲۰
۰۴ قریب به ۱۹۰۱۴ نسخه بود و در سال ۲۰۰۷ به ۱۸۲۶۸ نسخه رسید. سردبیر اصلی مجله پدی پرندویل است که حدود یک سال پس از شروع به کار مجله این نقش را برعهده گرفت این مجله بسیاری از مطالب خود را از طرف منابع «خودی» تأمین می کند و ارتباطات خود را با خط تلفن "گلدهاوک" ترویج می کند.
امیر جوهری خو (زاده ۳۰ تیر ۱۳۵۹ در تهران) عضو تیم ملی تیراندازی مردان ایران است. او که از سال ۱۳۹۶ به عضویت تیم ملی در آمده، سابقه قهرمانی در مسابقات کشور را دارد و همچنین در مسابقات تیراندازی قهرمانی آسیا و مسابقات بازی های آسیایی تجربه کسب مدال نقره و برنز را در کارنامه خود دارد. جوهری خو که در رشته تیراندازی تپانچه بادی ۱۰ متر فعالیت می کند، از سال ۱۳۹۰ در این رشته فعالیت خود را آغاز کرد. مهم ترین افتخار ورزشی او، در بازی های آسیایی هانگژو رقم خورد که توانست در تیم میکس تپانچه ایران همراه با هانیه رستمیان مدال برنز را به دست آورد.
ایستگاه متروی میانجاده (شهید کیانپور) یکی از ایستگاه های خط ۲ متروی کرج می باشد. این ایستگاه در در تقاطع بلوار باغستان (امام خمینی) و بلوار شهید بهشتی (قزوین) در غرب کلانشهر کرج واقع شده است. این ایستگاه در حال ساخت است و با توجه به اطلاعات منتشر شده در آذر ماه سال ۱۴۰۲ به پیشرفت فیزیکی ۸۳ درصدی رسیده است. ایستگاه ماقبل این ایستگاه، ایستگاه چهل و پنج متری گلشهر (تقاطع خطوط ۴ و ۲ متروی کرج) و ایستگاه مابعد آن، ایستگاه دهقانویلا (شهید بابایی) می باشد. محلات قابل دسترس. محلاتی که به سادگی میتوانند به این ایستگاه دسترسی داشته باشند، به عبارت زیر میباشد: ساخت و ساز. شرکت سابیر بین الملل پیمانکار و طراح این خط که در حال ساخت این ایستگاه می باشد از روند ساخت این چنین بیان داشته است:پروژه های قطارشهری با توجه به زیرسطحی بودن و مسائل مربوط به تأسیسات شهری، معارض ها، پل ها، کانال ها و ساختمان های مجاور، یکی از دشوارترین پروژه های عمرانی در دنیا محسوب می شوند. احداث رکتیفایر ایستگاه میانجاده به دلیل شرایط پرخطر در زیر زمین حساسیت و دشواری دو چندانی نسبت به دیگر جبهه های کاری در این ایستگاه را دارد. مباحث مرتبط با سازه ن
گهبان این ایستگاه، وجود لوله فاضلاب ۹۰۰ میلیمتری در حال بهره برداری فاضلاب شهری در قسمت روباره رکتیفایر و همچنین قرارگیری در حدفاصل پایه های تقاطع غیر همسطح میانجاده و ترافیک شهری، حساسیت و ریسک بالایی در این جبهه کاری از خط ۲ قطار شهری کرج به وجود آورده بود. به فضل خداوند و همت نیروهای متخصص شرکت سابیر؛ عملیات ساخت رکتیفایر این ایستگاه با درنظر گرفتن تمام جوانب و دقت کافی به خطرات موجود به اتمام رسید. شایان ذکر است رکتیفایر ایستگاه میانجاده به عنوان یکی از فضاهای مهم استقرار تجهیزات برق فشار قوی محرک ناوگان قطار است و به عنوان یکی از فضاهای مهم و مورد نیاز جهت راه اندازی اولویت اول پروژه خط ۲ قطار شهری کرج مطرح است. معماری. براساس تصاویر منتشرشده از وبگاه شرکت سابیر بین الملل، قرار است ایستگاه میانجاده به صورت جزیره ای باشد. به صورتی که در وسط خطوط رفت و برگشت سکو بوده و در طرفین آن، محل استقرار قطارها می باشد.
پیتای فیلیپینی یا پیتای سینه آبی، گونه ای از پرندگان از خانواده پیتایان (Pittidae) است. دارای منقاری نوک تیز و دارای شکم قرمز با نوار آبی سبز در روتنه است. در اندونزی و فیلیپین یافت می شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل های جلگه ای نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری است. این زیرگونه نمادین پیتای شکم سرخ در نظر گرفته شد. طول دو بال باز این گونه بین ۲۰ تا ۲۵ سانتی متر و ارتفاع آن ۱۷٫۵ تا ۲۰ سانتی متر است. در ردهٔ Aves تخم می گذارد و پرهایی دارد که تمام بدنش را پوشانده است، همچنین بال دارد و می تواند پرواز کند. همان طور که تصویر سمت راست شما نشان می دهد پرهای دم کوتاه و سر کوچک قهوه ای دارد.
پیتای سولا ، گونه ای از پیتاها است که یکی از زیرگونه های پیتای شکم سرخ در نظر گرفته می شد. این گونهبومی اندونزی است که در جزایر سولا و بانگگی وجود دارد. زیستگاه طبیعی آن جنگل های جلگه ای نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری است. نابودی زیستگاه آن را تهدید می کند.
پیتای پری گونه ای کوچک و خوش رنگ از پرندگان گنجشک سان از خانواده پیتایان است. رژیم غذایی آن عمدتاً از کرم های خاکی، عنکبوت ها، حشرات، راب ها و حلزون ها تشکیل شده است. پیتای در شرق آسیا زادآوری می کند و از جنوب برای زمستان گذرانی در جنوب شرق آسیا مهاجرت می کند. با توجه به زیستگاه های گوناگون و آشفتگی های انسانی، مانند جنگل زدایی، آتش سوزی، شکار، به دام انداختن و تجارت پرندگان در قفس، پیتای پری کمیاب است و جمعیت در بیشتر نقاط در حال کاهش است. این پرنده که در ضمیمه دوم کنوانسیون بین المللی تجارت گونه های جانوران و گیاهان وحشی در حال انقراض (CITES) فهرست شده است، در فهرست سرخ IUCN از گونه های در معرض خطر به عنوان آسیب پذیر طبقه بندی شده است.
پیتای نواری بورنئویی ، گونه ای از پرندگان از خانواده پیتایان (Pittidae) است که تنها در بورنئو یافت می شود. در گذشته با پیتاهای نواری جاوه ای و نواری مالایایی هم گونه در نظر گرفته می شد. آنها با هم به عنوان پیتای نواری معرفی شدند.
پیتاهای نواری spp.، گروهی از پرندگان از خانواده پیتایان (Pittidae) هستند که در گذشته به عنوان یک گونه تکی به نام پیتای نواری تشکیل می شدند. آنها در جنگل های شبه جزیره تایلند-مالای و سوندای بزرگ یافت می شوند.
درهم گرا و سواگرا یا درهم گر و سواگر ؛ دو جناح متضاد در هر رشته ای هستند که باید نمونه های فردی را در دسته های کاملاً تعریف شده قرار دهند. مشکل درهمگرا-سواگرا (lumper-splitter) زمانی رخ می دهد که میل به ایجاد طبقه بندی و اختصاص نمونه هایی برای آنها وجود دارد، به عنوان مثال مکتب های ادبیات، گونه های زیست شناختی و غیره. «درهمگرا» شخصی است که مثال ها را به طور گسترده تر و کلی تر اختصاص می دهد و قضاوت می کند که تفاوت ها به اندازه شباهت های آنها مهم نیستند. «سواگر» کسی است که تعریف های دقیق تری ارائه می کند و دسته های جدیدی را برای طبقه بندی نمونه هایی ایجاد می کند که از جنبه های کلیدی متفاوت هستند.
اقلیم مریخ به دلیل جو نازک، عدم وجود میدان مغناطیسی سراسری و نوسانات دمایی بزرگ، محیطی خشن و متغیر است. سیاره مریخ (بهرام) در مقایسه با زمین، جو بسیار نازکی دارد. این جو نازک اجازه می دهد تا تابش خورشیدی به طور مستقیم تر به سطح برسد و به نوسانات دمایی بزرگتر بین روز و شب منجر می شود. برخلاف زمین، مریخ فاقد میدان مغناطیسی قوی و جهانی است. این میدان مغناطیسی به محافظت از زمین در برابر ذرات باردار خورشید (باد خورشیدی) کمک می کند. بدون این محافظت، باد خورشیدی به طور مستقیم با جو مریخ تعامل می کند و آن را در طول زمان از بین می برد. به دلیل جو نازک و اثر گلخانه ای ضعیف، مریخ دمای متوسط بسیار سردتر از زمین دارد، حدود ۶۳- درجه سانتیگراد (۸۱- درجه فارنهایت). تغییرات دمایی زیادی بین خط استوا و قطب ها و بین روز و شب وجود دارد. دما در ظهر در نزدیکی خط استوا می تواند تا ۲۰ درجه سانتیگراد (۶۸ درجه فارنهایت) برسد، اما در شب در کلاهک های یخی قطبی تا ۱۴۳- درجه سانتیگراد (۲۲۵- درجه فارنهایت) کاهش می یابد. مریخ به دلیل محور کج خود، تغییرات فصلی مشابهی را مانند زمین تجربه می کند. با این حال، فصل های مریخی بسیار طولانی تر هستند ز
یرا سال مریخی تقریباً دو برابر سال زمین (۶۸۷ روز زمینی) است. کلاهک های یخی قطبی در طول فصل ها رشد و کوچک می شوند، به طوری که یخ دی اکسید کربن در طول زمستان در قطب های سردتر متراکم می شود و در طول تابستان به جو بازمی گردد. طوفان های گرد و غبار به دلیل جو نازک و بادهای شدید، پدیده ای رایج در مریخ هستند. این طوفان ها می توانند کل سیاره را بپوشانند و به طور قابل توجهی بر دما تأثیر بگذارند. به رغم دمای سرد، شواهدی از وجود یخ آب در مریخ وجود دارد، هم در کلاهک های یخی قطبی و هم به طور بالقوه در زیر زمین. با این حال، به دلیل فشار کم جو، آب مایع نمی تواند برای مدت طولانی در سطح مریخ وجود داشته باشد. برخی از ویژگی های زمین شناسی در مریخ وجود اقیانوس های بزرگ آب مایع را در گذشته نشان می دهد. با این حال، این شرایط به احتمال زیاد به دلیل ترکیبی از عوامل، از جمله از دست رفتن میدان مغناطیسی سیاره و کاهش فعالیت آتشفشانی، تغییر کرده است. تحقیقات در مورد امکان زمینی سازی مریخ در حال انجام است که شامل ایجاد شرایط مناسب برای زندگی به گونه ای است که ما می شناسیم. این یک تلاش پیچیده و بلندمدت خواهد بود. پیشینه بررسی. اقلیم مریخ قر
ن هاست که موضوع کنجکاوی علمی بوده است، تا حدی به این دلیل که تنها سیاره زمین سان است که سطح آن می تواند به آسانی و مستقیماً با جزئیات از زمین با کمک تلسکوپ رصد شود. گرچه مریخ از زمین کوچکتر است و تنها یک دهم جرم زمین را دارد. و ۵۰٪ دورتر از زمین نسبت به خورشید قرار دارد، اقلیم آن شباهت های مهمی از جمله وجود کلاهک یخی قطبی، تغییرات فصلی و الگوهای آب و هوایی قابل مشاهده را نشان می دهد. این موضوع موجب مطالعه مستمر از منظر علوم سیاره ای و اقلیم شناسی شده است. در حالی که آب و هوای مریخ شباهت هایی به زمین دارد، از جمله عصر یخبندان های ادواری، تفاوت های مهمی نیز وجود دارد، مانند لَختی حرارتی بسیار کمتر. جو مریخ دارای بلندای مقیاس تقریباً است که ۶۰٪ بیشتر از زمین می باشد. آب و هوا ارتباط قابل توجهی با این سؤال دارد که آیا حیات اکنون یا زمانی روی سیاره وجود داشته است یا خیر. مریخ از قرن ۱۷ توسط ابزارهای مستقر در زمین مورد مطالعه قرار گرفته است، اما تنها از زمان شروع کاوش مریخ در اواسط دهه ۱۹۶۰ است که رصد نزدیک برد امکان پذیر شده است. فضاپیماهای گذری و مداری داده هایی را از بالا فراهم کرده اند، در حالی که فرودگرها و مر
یخ نوردها مستقیماً شرایط جوی را اندازه گیری کرده اند. ابزارهای پیشرفته مداری در مدار زمین امروزه به ارائه مشاهدات «تصویر بزرگ» مفید و مشاهدات از پدیده های آب و هوایی نسبتاً بزرگ ادامه می دهند. اولین مأموریت پرواز مریخ مارینر ۴ بود که در سال ۱۹۶۵ انجام شد. آن گذر سریع دو روزه (۱۴ و ۱۵ ژوئیه ۱۹۶۵) با ابزارهای ابتدایی، کمک چندانی به وضعیت دانش آب و هوای مریخ نکرد. ماموریت های بعدی مارینر (مارینر ۶ و ۷) برخی از شکاف ها را در اطلاعات اقلیمی اولیه پر کردند. مطالعات اقلیمی بر اساس داده های علمی به طور جدی با فرود آوردن فضاپیمای برنامه وایکینگ در سال ۱۹۷۵ آغاز شد و با کاوشگرهایی مانند مدارگرد شناسایی مریخ ادامه دارد. این کار رصدی با نوعی شبیه سازی علمی رایانه ای به نام مدل گردش عمومی مریخ تکمیل شده است. تکرارهای مختلف MGCM به درک بیشتر مریخ و همچنین محدودیت های چنین مدل هایی منجر شده است. مشاهدات اقلیمی تاریخی. جیاکومو اف. مارالدی در سال ۱۷۰۴ مشخص کرد که کلاهک جنوبی در مرکز قطب چرخشی مریخ قرار ندارد. در خلال تقابل سال ۱۷۱۹، مارالدی هر دو کلاهک قطبی و تغییرات زمانی در مقیاس آن ها را مشاهده کرد. ویلیام هرشل اولین کسی ب
ود که چگالی پایین جو مریخ را در مقاله اش در سال ۱۷۸۴ با عنوان «در باب ظاهر قابل توجه در مناطق قطبی سیاره مریخ، انحراف محوری آن، موقعیت قطب ها، و شکل کروی آن. با چند نکته در مورد قطر واقعی و اتمسفر آن» استنباط کرد. زمانی که به نظر می رسید مریخ از نزدیکی دو ستاره کم نور، بدون تأثیرگذاری بر درخشندگی آن ها می گذرد، هرشل نتیجه گیری درستی کرد که نشان می داد اتمسفر کمی در اطراف مریخ وجود دارد که بتواند در نور آنها مداخله کند. کشف «ابرهای زرد» در سطح مریخ در سال ۱۸۰۹ توسط هونوره فلاگرگوئس نخستین مشاهده شناخته شده از طوفان های گرد و غبار مریخی است. فلاگرگوئس همچنین در سال ۱۸۱۳ کاهش قابل توجه یخ قطب ها را در طول بهار مریخ مشاهده کرد. حدس او مبنی بر اینکه این بدان معناست که مریخ گرمتر از زمین است، نادرست بود.
نسل های جت جنگنده، به طبقه بندی جهش های عمده در فرایند توسعهٔ جنگنده های جت در طول زمان اشاره می کند. کارشناسان مختلف بر جهش های فناوری متفاوتی به عنوان موارد کلیدی تأکید کرده اند که نسل بندی جنگنده ها را به شیوه های مختلف تقسیم می کند. در حال حاضر طبقه بندی جنگنده های کنونی به ۵ نسل و نسل ششم در آینده رایج تر است. طبقه بندی. در سال ۱۹۹۰، ریچارد پی. هالیون، مورخ هوانوردی، طبقه بندی شش نسل جنگنده جت را تا آن زمان پیشنهاد کرد. اساس آن را می توان به طور کلی به صورت ساب سونیک، ترانس سونیک، سوپرسونیک، ماخ ۲، چندمنظوره و بیش مانورپذیر توصیف کرد. طبقه بندی های دیگر شامل پنج نسل تا تقریباً همان دوره از آن زمان شرح داده شده اند، اگرچه خطوط مرزبندی بین نسل ها متفاوت است. جان دبلیو. آر. تیلور و جان اف. گیلمارتین ("دانشنامه بریتانیکا") شیوهٔ هالیون را دنبال می کنند، با این تفاوت که دو نسل آخر را در یکدیگر جمع می کنند یک نشریه اینترنتیِ ناسا توسعه جت را تا سال ۲۰۰۴ به پنج مرحله تقسیم می کند؛ پیشگام (بال مستقیم)، بال مورب، ترانس سونیک، دهه ۱۹۶۰ و پسا-۱۹۷۰، که در انواعی مانند اف-۱۵، اف-۱۶، و ای وی-۸ای به اوج خود رسید. در ده
ه ۱۹۹۰، از دستهٔ متفاوتی در روسیه نام برده شد که در آن یک جنگنده «نسل پنجم» به عنوان مقابله با لاکهید مارتین اف-۲۲ رپتور پیشنهاد شد. در مقابل، نسل چهارم قبلی شکاف را از دوران اف-۱۵/۱۶ پر کرد. پس از این طبقه بندی های قبلی در سه نسل خلاصه شدند. در سال ۲۰۰۴، "آئروسپیس وب" یک طبقه بندی در پنج نسل فهرست کرد. اگرچه جزئیات متفاوت است، از آن زمان طبقه بندی کلی به پنج نسل به طور گسترده ای پذیرفته شده است. به طور کلی دربارهٔ معیارهای دقیق برای نسل های مختلف توافق نشده و نظرهای گوناگونی وجود دارد. به عنوان مثال، لاکهید مارتین اصطلاح «نسل پنجم» را برای هواپیماهای اف-۲۲ و اف-۳۵ خود به کار برده است، اما این موضوع توسط رقبای آن، یورو فایتر جی ام بی اچ و بوئینگ آی دی اس به چالش کشیده شده است. گفته شده است که لاکهید مارتین در سال ۲۰۰۵ اف-۳۵ را یک جنگنده «نسل پنجم» نامیده است، اصطلاحی که در سال ۲۰۰۴ از در روسیه برای توصیف اف-۲۲ به کار رفته است. برخی از کارشناسان نسل چهارم را به ۴ و ۴٫۵ یا ۴+ و ۴++ تقسیم کرده اند. جدول زیر نشان می دهد که برخی از کارشناسان نسل ها را به تدریج از سال ۱۹۹۰ چگونه تقسیم کرده اند. در حال حاضر پنج نسل
به طور معمول شناخته می شوند، که نسل پنجم آخرین نسل در خدمت است (تا سال ۲۰۱۸). انتظار می رود که انواع آینده که در مراحل اولیه توسعه هستند، قابلیت های پیشرفته تری داشته باشند و به عنوان نسل ششم شناخته شوند. ادامه این مقاله به طور کلی تحلیل بیکر را دنبال می کند. نسل اول. اولین جنگنده های جت در آخرین سال های جنگ جهانی دوم و پس از آن ظاهر شدند. آنها از بسیاری جهات شبیه به جنگنده های موتور پیستونی معاصر خود بودند، چون بالهای مستقیم و معمولاً غیر مورب داشتند و از چوب و/یا آلیاژ سبک ساخته شده بودند. (ام ئی ۲۶۲ بال کمی مایل داشت، اما این کار اساساً برای رسیدن به تعادل انجام شد و این حرکت عمداً خیلی کم نگه داشته شد تا اثر آیرودینامیکی قابل توجهی داشته باشد.) آنها تجهیزات اویونیک کمی داشتند یا اصلاً نداشتند و با تسلیحات اولیه کنترل دستی کار می کردند. هاینکل هائی ۱۶۲ و گلاستر متئور نیز خدمت زمان جنگ را دیدند، در حالی که انواعی مانند دی هویلند ومپایر و لاکهید اف-۸۰ هنوز در زمان پایان جنگ در حال توسعه بودند. معرفی بال مورب امکان دستیابی به سرعت های فراصوت را فراهم کرد، اما کنترل پذیری اغلب در چنین سرعت هایی محدود بود. این
هواگردها معمولاً برای نقش رهگیر برتری هوایی را در نظر گرفته می شدند. از نمونه های مهمی که در سالهای ۱۹۵۰–۱۹۵۳ در جنگ کره شرکت کردند می توان میگ-۱۵ میکویان-گورویچ شوروی و اف-۸۶ سیبر آمریکای شمالی را نام برد. هاوکر هانتر خیلی دیر برای جنگ ظاهر شد اما به طور گسترده مورد استفاده قرار گرفت و در چندین جنگ بعدی شرکت کرد. نسل دوم. جنگ کره ۱۹۵۰–۱۹۵۳ باعث بازنگری اساسی در طراحی هواگردها شد. سلاح ها در چنین سرعت های بالایی نامناسب بودند، در حالی که نیاز به چندمنظوره شدن در پشتیبانی از میدان جنگ دوباره درک شد. هواگردهای رهگیر که پس از جنگ ظهور کردند، از موتورهای دارای پس سوز برای رسیدن به ماخ ۲ استفاده کردند، در حالی که رادار و موشک های آشیانه یاب فروسرخ تا حد زیادی دقت و قدرت شلیک آنها را بهبود بخشیدند. سری سنچری آمریکا در کنار جنگنده های لاکهید اف-۱۰۴ استارفایتر، همچنین میگ-۲۱ روسی، الکتریک لایتنینگ انگلیسی و داسو میراژ ۳ فرانسوی نمونه های این دوران بودند. انواع بسیاری به دلیل ناسازگاری با نقش های رزمی میدان نبرد کنار رفتند، و برخی از آنها در انواع جدید برای چندین نسل باقی ماندند. نسل سوم. بسیاری از جنگنده های نسل سوم