Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
این سفرها، او در لندن توقف کرد تا با مخالفان برده داری در بریتانیا از جمله توماس کلارکسون مشورت کند. پس از ملاقات با کلارکسون، که او نیز با نظرات اوژه درمورد حقوق رنگین پوستان آزاد موافق بود، از طریق چارلستون در کارولینای جنوبی به سنت دومینگ رفت. دستگیری و اعدام. در ۲۰ نوامبر ۱۷۹۰، اوژه و ۲۳ شورشی، از جمله شاوانس، به اسارت مقامات استعماری در شهر هینشی درآمدند. آنها پس از دریافت ضمانت ایمنی از اسپانیایی ها خود را تسلیم کردند. با این حال، مقامات استعماری اسپانیا اوژه و همرزمانش رابه همتایان فرانسوی خود تحویل دادند و آنها این شورشیان را، همراه با نگهبانان مسلح، به کاپ فرانسس برده و زندانی کردند. در ژانویه ۱۷۹۱، اوژه توسط دادستان فرانسوی بوکوئت فروان تحت بازجویی قرار گرفت. در فوریه ۱۷۹۱، اوژه سرانجام توسط دولت استعماری در کاپ فرانسس محاکمه و به اعدام محکوم شد. او در ۶ فوریه، در حضور بلانش لاند و چندین سیاستمدار از مجلس استعماری، به وسیلهٔ چرخ شکاننده اعدام شد. پس از اعدام سرش را جدا کردند و آن را بر سر یک نیزه در معرض دید عام قرار دادند. این مجازاتی بود که قبلاً دولت استعماری در شورش های بردگان علیه شورشیان اعما
ل می کرد. شش ماه پس از اعدام اوژه، بردگان شورشی به رهبری دوتی بوکمن دست به شورشی زدند که جرقه انقلاب هائیتی را برانگیخت. اگرچه اوژه هرگز علیه خود موضوع برده داری نجنگید، اعدام او اغلب توسط بردگان شورشی در طول انقلاب به عنوان توجیهی برای ادامه مقاومت در برابر دولت استعماری فرانسه به جای پذیرش معاهدات صلح مطرح می شد. پس از دوازده سال نبرد، شورشیان با موفقیت حاکمیت فرانسه را در سنت-دومینگ سرنگون کردند.
پایش یک برنامهٔ تلویزیونی با موضوعات اقتصادی است که از اوایل دههٔ نود تا کنون از شبکهٔ یک صدا و سیمای ایران پخش می شود. این برنامه که تولید گروه دانش و اقتصاد شبکهٔ یک است، با حضور کارشناسان و مسئولان، به بررسی موضوعاتی مانند اشتغال و بیکاری، تورم، کارآفرینی، قیمت گذاری خودرو، مسکن و نرخ ارز می پردازد. "پایش" در واقع با هدف آگاهی بخشی و دانش افزایی مردم در حوزهٔ مسائل اقتصادی ساخته شده است. اجرای "پایش" در ابتدا به عهدهٔ مرتضی حیدری و کیاداود اسفندیاری بود و در فصل های بعدی، محمد دلاوری و ندا سپانلو مجری این برنامه شدند. تهیه کنندگی فصل جدید برنامه پایش را ایمان علی محمدی به عهده دارد.وی فارغ التحصیل مقطع کارشناسی ارشد در رشته علوم ارتباطات اجتماعی، گرایش تحقیق در ارتباطات از دانشگاه صدا و سیما است.وی پیش از این سردبیری برنامه هایی همچون فرامتن شبکه افق، ما ایرانی ها شبکه پنج و ... را در کارنامه خود دارد. ایمان علی محمدی در مصاحبه ای که با باشگاه خبرنگاران داشته است به رویکردهای فصل جدید برنامه پایش اشاراتی کرده است.https://www.yjc.ir/fa/news/8887300/%D9%87%D8%AF%D9%81-%D9%BE%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%D8%B3%D8%A7%D8
%AF%D9%87%E2%80%8C%D8%B3%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D9%85%D8%A8%D8%A7%D8%AD%D8%AB-%D8%A7%D9%82%D8%AA%D8%B5%D8%A7%D8%AF%DB%8C-%D8%A7%D8%B3%D8%AA
رجینا پائولا مارتینز مورلنبائوم (، متولد ۳۱ ژوئیه ۱۹۶۲) خواننده برزیلی متولد ریودوژانیرو است. او و همسرش ژاکیز مورلنبائوم در گروهی بودند که با آنتونیو کارلوس جوبیم از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۴ تور برگزار کردند. دختر او، دورا مورلنبائوم، نیز یک موسیقی دان است. او یکی از اعضای بالا دسجو است.
با دهان بند سکوت نمایشنامه ای از محمد چرمشیر است که توسط "شبکه آیینه آفتاب کیش" به چاپ رسیده است. "با دهان بند سکوت" بارها در سالن های مختلف تئاتر به روی صحنه رفته است.
جینه آیکو افورو چیلومبو ( ; متولد ۱۶ مارس ۱۹۸۸) خواننده و ترانه سرای آر اند بی آمریکایی اهل لس آنجلس، کالیفرنیا است. آیکو حرفه موسیقی خود را در سال ۲۰۰۲ به عنوان خواننده پشتیبان و اجرای موزیک ویدیو برای گروه آر اند بی B2K آغاز کرد. اولین آلبوم او که قرار بود در سال ۲۰۰۳ از طریق لیبل اپیک رکوردز منتشر شود، به دلیل ادامه تحصیل آیکو کنار گذاشته شد. در سال ۲۰۰۴، زمانی که آیکو ۱۶ ساله بود، زمانی که در کلیسای پنطیکاستی انجیلی چهار ضلعی غسل تعمید یافت.
آمل الیزا لاریو (متولد ۸ مارس ۱۹۷۳) یک خواننده، ترانه سرا، نوازنده و نوازنده کیبورد آمریکایی است. لاریو در اواسط دهه ۱۹۹۰ به عنوان یکی از اعضای مؤسس گروه دوتایی نظریه شیار به همراه برایس ویلسون به شهرت رسید. او اولین آلبوم انفرادی خود را با نام "امکانات بی نهایت" در سال بعد در اپیک رکوردز منتشر کرد. لاریو در ۸ مارس ۱۹۷۳ در شهر نیویورک آمل الیزا استول به دنیا آمد.
روزگار نازنین طلعت مهربان نمایشنامه ای نوشته محمد چرمشیر است که توسط انتشارات شورآفرین به چاپ رسیده است. در این نمایشنامه دو زن از حسادت ها، آرزوها، انتظارها، خاطره ها و عشق ها و زخم های خود حرف می زنند. "روزگار نازنین طلعت مهربان" بارها در سالن های مختلف تئاتر به روی صحنه رفته است.
تیارا نیکول توماس (زاده ۱۲ سپتامبر ۱۹۸۹) یک خواننده آمریکایی آر اند بی است. در سال ۲۰۱۳، او در تک آهنگ ویل «بد» که گواهی نامه فروش موسیقی ضبط شده ۳× پلاتین را دریافت کرد، حضور یافت. در همان سال، توماس با اینترسکوپ رکوردز، یک لیبل تحت گروه اینترسکوپ گفن ای اندام رکوردز قراردادی امضا کرد. در سال ۲۰۲۱، او جایزه گرمی را برای آهنگ سال برای نوشتن ترانه من نمی توانم نفس بکشم دریافت کرد. در همان سال، او نامزدی گلدن گلوب را دریافت کرد و جایزه اسکار بهترین ترانه اصلی را برای نوشتن آهنگ «جنگ برای تو» از "یهودا و مسیح سیاه" دریافت کرد. توماس در ایندیاناپولیس، ایندیانا به دنیا آمد. والدینش او را تشویق کردند که موسیقی را دنبال کند. توماس در مدرسه و کلیسا اجرا می کرد. او در دبیرستان لارنس نورث تحصیل کرد. در ژوئن ۲۰۱۲، توماس از دانشگاه بال استیت فارغ التحصیل شد.
رجینا پائولا ولپاتو رنو، معروف به رجینا ولپاتو (زاده ۶ مارس ۱۹۶۸)، روزنامه نگار، نویسنده و مجری تلویزیونی برزیلی است. ولپاتو در رشته ارتباطات اجتماعی با تخصص در روابط عمومی در دانشکده ارتباطات و هنر (ECA) در USP در سال ۱۹۸۹ فارغ التحصیل شد. در سال ۱۹۹۰، رجینا کار خود را در بنیاد روبرتو مارینیو به عنوان روزنامه نگار آغاز کرد. او متأهل بود و در حال حاضر مجرد است. او یک دختر به نام رافائلا ولپاتو دارد.
ریتا داماسیو (متولد ۱۹۷۸) خواننده و مددکار اجتماعی پرتغالی است. موسیقی او ترکیبی از موسیقی سنتی پرتغالی، موسیقی فرانسوی، آلترناتیو راک، موسیقی جهانی و گاسپل است. او به دو زبان پرتغالی و فرانسوی آواز می خواند و به عنوان «صدای چندفرهنگی» توصیف شده است. داماسیو در ۱۲ اوت ۱۹۷۸ در سنت آدرس در نرماندی فرانسه به دنیا آمد. او در روئن بزرگ شد.
تله یک فیلم در ژانر دلهره آور جنایی آمریکایی به کارگردانی و نویسندگی ام. نایت شامالان است که از بازیگران اصلی آن می توان به جاش هارتنت و سالکا شامالان اشاره کرد. "تله" در تاریخ ۲ اوت ۲۰۲۴ توسط برادران وارنر پیکچرز در ایالات متحده به صورت سینمایی اکران شد و بازخورد های متوسطی را از طرف منتقدین دریافت کرد. تولید. در اکتبر ۲۰۲۲، گزارش شد که یونیورسال پیکچرز فیلم بعدی ام. نایت شیامالان را پس از اکران "درب کابین را بزن" برای اکران در آوریل ۲۰۲۴ تنظیم کرده است. عنوان فیلم «"Trap"» در فوریه ۲۰۲۳ زمانی افشا ش که شامالان اعلام کرده بود که در حال وارد شدن به یک قرارداد با استودیوی رقیب یعنی برادران وارنر است. قرار بود تصویربرداری اصلی در سینسیناتی، اوهایو در اوت ۲۰۲۳ آغاز شود، که در آنجا بیش از ۹ میلیون دلار اعتبار مالیاتی از آن ایالت برای فیلمبرداری در آنجا دریافت می کرد. با توجه به اینکه شامالان تهیه کننده و تأمین کننده مالی فیلم هایش بود، موافقتنامه موقتی برای فیلم برداری در طول اعتصابات ۲۰۲۳ سگ-افترا اعطا شد. فیلمبرداری تحت عنوان کاری «"Good Grades"» در میسیساگا ، انتاریو در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۳ آغاز شد و در ۸ دسامبر به پ
ایان رسید. مارک بینستاک و آشوین راجان این فیلم را به همراه شامالان تهیه کردند. انتشار. "تله" توسط برادران وارنر پیکچرز در ۲ اوت ۲۰۲۴ منتشر شد. این اولین فیلم شامالان با این استودیو از زمان "بانوی در آب" (۲۰۰۶) می باشد.
هفته آگاهی از مغز () یک پویش جهانی در راستای افزایش آگاهی جامعه در خصوص روند و اهمیت تحقیقات در رابطه با مغز است. این برنامه هر سال ، تلاش های سازمان های همکار در حوزه مغز از سراسر جهان را در جشن یک هفته ای در مورد مغز در اواسط ماه مارس گردآوری می کند. این برنامه در سال 1995 توسط بنیاد دانا () بنیان گذاری شد و هر سال توسط بنیاد دانا هماهنگ می شود. مهم ترین همکاران این برنامه عبارتند از : انجمن علوم اعصاب () ، فدراسیون انجمن های علوم اعصاب اروپا () و سازمان بین المللی تحقیقات مغز (). برنامه ها. برنامه هایی که در این هفته برگزار می شوند عبارتند از : سخنرانی ، میز گرد ، اردو های آزمایشگاه های علوم اعصاب ، نمایشگاه های هنری ، نمایشگاه مغز و برنامه های درسی برای دانش آموزان. حامیان. این برنامه توسط دانشگاه های مهم علوم اعصاب و نشریه های علوم اعصاب و انجمن های ملی و دانش آموزی در کشور های مختلف حمایت می شود. تاریخچه. هفته جهانی آگاهی از مغز در اواسط ماه مارس برگزار می شود تاریخ دقیق این برنامه در سال های گذشته :
زیمبیری (زادهٔ ۱۹۹۱) نقاش و هنرمند معاصر اهل بوتان است. او اولین زنی بود که نمایشگاه هنری انفرادی در بوتان برگزار کرد. او با الهام از نویسندگانی مانند شل سیلورستاین و ویلیام بلیک، و همچنین مینیمالیسم و فرهنگ بوتان، یک چهرهٔ برجسته در صحنهٔ هنر معاصر بوتان است. زندگی نامه. زیمبیری در سال ۱۹۹۱ در تیمپو در بوتان متولد شد در همانجا رشد یافت. او دارای مدرک هنرهای زیبا و اقتصاد از کالج ویتون، در ایالات متحدهٔ آمریکا است. اولین نمایشگاه او با نام "چهره ها،" اولین نمایشگاه انفرادی هنر معاصر یک زن بود که در بوتان برگزار می شد. در سال ۲۰۱۵ یک نمایشگاه برگزار کرد، که از شعر "Everything on It اثر" شل سیلورستاین الهام گرفته شده بود. او آثار خود را در تایپه، و در آکادمی سلطنتی نساجی بوتان به نمایش گذاشته است، و در سال ۲۰۲۰ گالری گروسونور در لندن اولین موسسه ای بود که آثار او را در بریتانیا به نمایش گذاشت. او در آنجا آثاری را به عنوان بخشی از هنر آسیایی در لندن به نمایش گذاشت و بخشی از کارهای خود را که از ببر الهام گرفته شده بود را به نمایش گذاشت. زیمبیری از مواد سنتی بوتان مانند بوم های دستباف (ری شینگ) و رنگ های طبیعی (سا
-تشن) استفاده می کند. او از مینیمالیسم و گسترهٔ رنگی، و همچنین فرهنگ بوتان، در کارهایش الهام گرفته است. او همچنین آثاری را برای NFT تولید کرده است. در سال ۲۰۲۲، مجموعهٔ "خطوط خیالی او،" با الهام از اثر ویلیام بلیک ، در وسنت ویهر، در دهلی نو به نمایش گذاشته شد. بازخوردها. به گفتهٔ کینلی وانگمو، آثار او کمک قابل توجهی به هنر معاصر بوتان کرده است. برای جیسون هاپر، کار او «افزایش مشارکت زنان در هنر معاصر» در بوتان را نشان می دهد. ما پادیولو، او را «زن برجستهٔ هنرمند بوتان» نامیده است.
سگِ شب یا نایت بچ یک فیلم کمدی سیاه آمریکایی محصول ۲۰۲۴ به نویسندگی و کارگردانی ماریل هلر و با بازی ایمی آدامز است. این فیلم بر اساس رمانی به همین نام به قلم ریچل یودر از سال ۲۰۲۱ ساخته شده است. "سگِ شب" نخستین بار در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو در ۷ سپتامبر ۲۰۲۴ به نمایش درآمد و توسط سرچلایت پیکچرز در ۶ دسامبر ۲۰۲۴ در سینماهای ایالات متحده اکران شد. زمینه داستان. "نایت بچ" داستانی به سبک واقع گرایی جادویی از یک مادر خانه نشین است که گاهی به یک سگ تبدیل می شود. تولید. توسعه. در ژوئیه ۲۰۲۰ آناپورنا پیکچرز حقوق نشر فیلم برای رمان "نایت بیچ" اثر ریچل یودر، با بازیگری و تهیه کنندگی ایمی آدامز را به دست آورد. سپس استیسی اونیل از شرکت سازنده آدامز باند گروپ در کنار مگان الیسون، سو نیگل و سامی شر تهیه کننده فیلم، و یودر به عنوان تهیه کننده اجرایی اعلام شدند. فیلمساز ماریل هلر که "هرگز می توانی مرا ببخشی؟" را ساخته بود، با رمان یودر ارتباط برقرار کرد و در طول دنیاگیری کووید-۱۹ در کنار آدامز شروع به ساختن فیلم کرد. پیش تولید. در مارس ۲۰۲۲، قرار بود فیلمبرداری در پاییز همان سال آغاز شود. در ماه مه، سرچلایت پیکچرز حق
پخش را از آناپورنا به مبلغ ۲۵ میلیون دلار به دست آورد و در بین پنج شرکت کننده دیگر برنده شد. در این زمان، مشارکت هلر به طور رسمی تأیید شد. کریستینا اوه، آدام پالسن و هلر عنوان تهیه کننده این فیلم را بر عهده داشتند، در حالی که شر به همراه هاویلا بروستر به سمت تهیه کننده اجرایی نقل مکان کرد. در ۲۷ ژوئن ۲۰۲۲، اسکوت مک نری به فیلم پیوست. فیلمبرداری. قرار بود تولید در سپتامبر ۲۰۲۲ در لس آنجلس آغاز شود. در اکتبر ۲۰۲۲، با اعلام این که الا توماس و گرت فیلیپس به بازیگران پیوسته اند، تولید نیز آغاز شد. در ۲۱ اکتبر ۲۰۲۲، مری هالند به جمع بازیگران پیوست. انتشار. "سگِ شب" در ابتدا قرار بود توسط هولو منتشر شود، اما بعداً تاریخ اکران سینمایی آن به وسیلهٔ سرچلایت پیکچرز برای ۶ دسامبر ۲۰۲۴ اعلام شد. این فیلم برای نخستین بار در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو در ۷ سپتامبر ۲۰۲۴ به نمایش درآمد.
قطعنامه فلسطین اشغالی نام رایج سند ۲۰۰ EX/۲۵ است که در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۶ به تصویب رسید و به طور رسمی در ۲۶ اکتبر ۲۰۱۶ به عنوان تصمیم هیئت اجرایی یونسکو به تصویب رسید. این قطعنامه محکومیت رسمی اسرائیل است که از آن به عنوان «این قدرت اشغالگر» یاد می شود، به دلیل اجازه دادن به تجاوز علیه مردم فلسطین، و همچنین شکست های گذشته در حفاظت از استفاده انحصاری مسلمانان از مکان مقدس ابراهیمی، کوه معبد و کارهای زیربنایی در اورشلیم شرقی این قطعنامه قرار بود در ژوئن ۲۰۱۶ در ترکیه به رای گذاشته شود، اما حمله به فرودگاه آتاتورک در سال ۲۰۱۶ یونسکو را مجبور کرد رای گیری را تا زمان برگزاری مجدد برنامه ریزی شده خود در پاریس در ماه اکتبر به تعویق بیندازد. این دوره زمانی طولانی باعث شد تا اخباری مبنی بر به رأی گذاشتن چنین قطعنامه ای منتشر شود و اسرائیل خشم خود را ابراز کرد. این قطعنامه توسط الجزایر، مصر، لبنان، مراکش، عمان، قطر و سودان ارائه شد و با نسبت ۲۴ به ۶ و ۲۸ رای ممتنع به تصویب رسید. در نهایت شمارش نهایی ۲۳ بر ۷ بود. از جمله کسانی که رای مخالف دادند، آمریکا، آلمان و بریتانیا بودند. این قطعنامه پس از تصویب آن، به دلیل اتهامات یهو
دی ستیزی، جنجال بین المللی کوتاهی را به همراه داشت. اسرائیل اعلام کرد که همکاری خود با یونسکو را بر سر این رای گیری تعلیق می کند. اسرائیل و آمریکا در سال ۲۰۱۱ پس از پذیرش فلسطینی ها به عضویت یونسکو، بودجه خود را به حالت تعلیق درآوردند. در اکتبر ۲۰۱۷، ایالات متحده و اسرائیل خروج خود از یونسکو را با استناد به تعصبات ضد اسرائیلی اعلام کردند که در ۳۱ دسامبر ۲۰۱۸ اعمال شد. جنجال. قبل از تصویب قطعنامه، موضوع اصلی مناقشه اصطلاحات استفاده شده در متن برای اشاره به کوه معبد بود. اگرچه بعداً جمله ای برای تصدیق «اهمیت شهر قدیم اورشلیم و دیوارهای آن برای سه دین توحیدی» اضافه شد، به مجموعه مقدس بالای تپه در شهر قدیمی اورشلیم فقط با نام مسلمان آن، «الحرام الشریف»، بدون اینکه نام یهودی، "Har HaBayit را" نیز به رسمیت بشناسد، یا از اصطلاحات خنثی یا فراگیرتر استفاده کند. اگرچه حرم ابراهیمی و آرامگاه راحیل هر دو با نام های اسلامی و انگلیسی خود بعداً در سند ذکر شده اند، اما هیچ یک از این مکان ها با نام های عبری قدیمی ترشان ذکر نشده اند، از جمله دیوار ندبه ("Kotel HaMaaravi")، که تنها به عنوان "پلازا البراق/وسترن وال پلا"ه است. ای
ن امر باعث شد که برخی یونسکو را به انکار پیوندهای یهودی و مسیحی با کوه معبد متهم کنند. بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، این سند را گواهی بر عدم تحمل فزاینده یونسکو نسبت به اسرائیل و قوم یهود خواند، این قطعنامه را به انکار ارتباط مصر با اهرام جیزه یا ارتباط چین با دیوار بزرگ چین تشبیه کرد. این قطعنامه هیچ اشاره صریحی به یهودیان و یهودیت نداشت، بلکه مربوط به اشغال بود، فقط کلمه اشغال ۱۵ بار در متن و کلمه اسرائیل ۴۰ بار و یهودیت یک بار ذکر شده بود. حقوق بین الملل بشردوستانه ایجاب می کند که قدرت اشغالگر سرزمین اشغالی را به گونه ای اداره کند که امکان رشد طبیعی جوامع خود را فراهم کند و به جامعه اشغال شده اجازه دهد تا در زمین خود بسازد. متون صریح در مورد مقبول و غیرمجاز به ویژه در مورد کاوش ها، آثار باستانی، سرقت های فرهنگی و تغییر نام های تاریخی است، از این رو یونسکو نام اماکن مقدس اسلامی را مانند قبل از اشغال و چندین قرن ذکر کرده است. این قطعنامه همچنین به عنوان تبلیغات یهودی ستیزانه و ضد صهیونیستی توسط احزاب متعدد محکوم شد و مدعی شدند که تلاش آشکار برای حذف روابط غیراسلامی با اسرائیل و اماکن مقدس آن برای روند
صلح بین اسرائیل، فلسطین و جهان عرب به طور کلی مضر است. آندرس رومر، نماینده مکزیک در یونسکو، پس از اینکه از حمایت دولت مکزیک از این قطعنامه امتناع کرد، از سمت خود برکنارشد و از سالن خارج شد. (دولت مکزیک بعداً حمایت خود از این قطعنامه را پس گرفت.) این قطعنامه همچنین به دلیل شیطانی جلوه دادن آشکار اسرائیل به شدت مورد انتقاد قرار گرفت، نمونه آن محکومیت اسرائیل برای جلوگیری از ساخت و ساز بیشتر در محوطه کوه معبد به منظور جلوگیری از آسیب، به دنبال امتیازی که توسط وقف اسلامی که بر محوطه سرتپه در سال ۱۹۹۶ نظارت می کند، جلوگیری کند. این قطعنامه توسط بان کی مون و ایرینا بوکووا، مدیرکل یونسکو محکوم شد و گفت که یهودیت، اسلام و مسیحیت پیوندهای تاریخی روشنی با اورشلیم دارند و «انکار، پنهان کردن یا پاک کردن هر یک از سنت های یهودی، مسیحی یا مسلمان، یکپارچگی سایت را تضعیف می کند. مسجد الاقصی همچنین کوه معبد است که دیوار غربی آن مقدس ترین مکان در یهودیت است». آن همچنین توسط پارلمان چک رد شد و گفت این قطعنامه منعکس کننده یک «احساس نفرت انگیز ضد اسرائیلی» است، و صدها یهودی ایتالیایی در رم به دلیل رای ممتنع ایتالیا تظاهرات کردند.
در ۲۶ اکتبر، یونسکو نسخه بازنگری شده این قطعنامه را تصویب کرد، که همچنین از اسرائیل به دلیل «خودداری مداوم از دسترسی کارشناسان این سازمان به اماکن مقدس اورشلیم برای تعیین وضعیت حفاظتی آنها» انتقاد کرد. علیرغم اینکه پس از اعتراضات اسرائیل به نسخه قبلی، زبان نرم شد، اسرائیل همچنان متن را محکوم کرد. پس از تصویب این قطعنامه، اسرائیل رسماً تمامی روابط خود را با یونسکو قطع کرد. تصویب قطعنامه ۲۳۳۴ شورای امنیت سازمان ملل متحد، اولین قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل که از سال ۲۰۰۹ در مورد اسرائیل و سرزمین های فلسطین تصویب شد، و اولین قطعنامه ای بود که از زمان قطعنامه ۴۶۵ در سال ۱۹۸۰، به موضوع شهرک سازی های اسرائیلی با چنین ویژگی پرداخته شد، در اواخر دسامبر باعث تشدید جدی درگیری بین اسرائیل و سازمان ملل شد. در حالی که این قطعنامه شامل هیچ گونه تحریم یا اقدام اجباری نبود و بر اساس فصل ششم غیر الزام آور منشور ملل متحد به تصویب رسید، روزنامه اسرائیلی "هاآرتص" اعلام کرد که "ممکن است در میان مدت و بلندمدت "ممکن است پیامدهای جدی برای اسرائیل به طور کلی و به طور خاص برای شهرک سازی" داشته باشد. نتانیاهو اعلام کرد که کشورهایی که
بر خلاف منافع اسرائیل عمل می کنند بهای دیپلماتیک و اقتصادی پرداخت خواهند کرد و به وزارت امور خارجه دستور داد در واکنش به تصویب قطعنامه، همه برنامه های کمک به سنگال را که برخی از آنها شامل برنامه هایی برای کاهش فقر است، لغو کند.
شانتی میشرا (۱۹۳۸–۲۰۱۹) یک مدرس، کتابدار، نویسنده و مترجم نپالی بود. او اولین مدرس زن نپالی تمام وقت و همچنین اولین کتابدار زن نپالی بود. او اولین کتابدار زن کتابخانه مرکزی دانشگاه تریبهوان بود. او همچنین به عنوان مدیر مؤسس بخش PEN نپال خدمت کرد. سنین جوانی و تحصیل. میشرا در ۲۲ ژوئن ۱۹۳۸ (7 Ashadh 1995 BS) در جوخن، کاتماندو، به عنوان بزرگ ترین دختر از پدر جانکی لعل شرستا و مادر کریشنا دوی شرستا به دنیا آمد. او یک برادر کوچکتر و یک خواهر کوچکتر داشت. او مدرک بین المللی و لیسانس خود را از کالج کلیسای اسکاتلند، کلکته و مدرک کارشناسی ارشد تاریخ را از دانشگاه کلکته دریافت کرد. در سال ۱۹۵۹، زمانی که کتابخانه مرکزی دانشگاه تریبهوان تأسیس شد، او فرصتی برای تحصیل علوم کتابداری در ایالات متحده یافت. او مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته علوم کتابداری از دانشکده کتابخانه جورج پیبادی، دانشگاه وندربیلت دریافت کرد. شغل حرفه ای. او در سال ۱۹۶۲ به نپال بازگشت. و در ۱ مه ۱۹۶۳ به عنوان کتابدار ارشد کتابخانه مرکزی TU منصوب شد. این کتابخانه ابتدا در تریپورشاور بود و در سال ۱۹۶۷ به کیرتیپور منتقل شد. طی بازدیدی که توسط متخصصان آمو
زشی بریتانیایی در سال ۱۹۶۹ انجام شد، این کتابخانه به عنوان «تقریباً منحصر به فرد در آسیای جنوب شرقی» اعلام شد. این بازدید توسط بی بی سی پوشش داده شد و کتابخانه به نشانه افتخار در کشور تبدیل شد. او به مدت سه دهه در دانشگاه تریبهوان کار کرد. او به همراه همسرش کتابی در زمینه علم کتابداری با عنوان "Pustakalaya Bigyan ko Ruprekha" نوشت. این کتاب در ۲۰۳۸ منتشر شد. او سپس خاطرات "«صدای حقیقت: چالش ها و مبارزات یک زن نپالی» را" نوشت که سختی های یک زن در جنوب آسیا را به تصویر می کشد. این کتاب در سال ۱۹۹۴ منتشر شد. او همچنین "Tri را نوشت." او همچنین کتابی در مورد تاریخچه کتابخانه مرکزی TU، که به همراه همسرش نوشته است. میشرا در ۲۰۴۹ بازنشسته شد. میشرا همچنین به عنوان عضو-دبیر کمیته سال بین المللی زنان نپال در سال ۱۹۷۵ خدمت کرد. او در کنار نویسندگان برجسته ای مانند گرتا رانا، تویا گورونگ، اشش مالا، بووان دونگانا، دهروبا چاندرا گوتام و غیره یکی از اعضای امضاکننده تأسیس بخش PEN در نپال بود. او همچنین به عنوان رئیس مارتین چاوتاری، مشاور "سانچاریکا ساموها" (گروه رسانه زنان)، مشاور یونسکو برای ساخت کتابخانه مدرن در بوتان در س
ال ۱۹۸۵ و نایب رئیس رودرا راج پاندی ساهیتیا سوا سامیتی خدمت کرد. میشرا همچنین عضو افتخاری سازمان زنان ملل متحد و زنان فعال نپال بود. کتابشناسی - فهرست کتب. ترجمه زندگی شخصی و مرگ. میشرا در ۸ مه ۱۹۷۰ با نارایان میشرا ازدواج کرد. آنها یک دختر داشتند که در سال ۱۹۷۱ به دنیا آمد. او در ژوئن ۲۰۱۸ به همراه همسرش برای درمان سلامت خود به ایالات متحده نقل مکان کرد. او از سرطان کیسه صفرا رنج می برد. او در ۱۵ می ۲۰۱۹ در ایندیاناپولیس، ایندیانا درگذشت. از او همسر و دخترش به یادگار مانده است. افتخارات و میراث. میشرا جایزه جنبش بین المللی کتابخانه را از هند به خاطر کمک فوق العاده اش در بخش کتابخانه دریافت کرد. در سال ۲۰۱۰، صندوقی به مبلغ ۴۳۳۰۰۰ NPR برای اعطای مدال طلای نارایان-شانتی میشرا و مدال طلای شانتی-نارایان میشرا به دانشجوی رتبه اول در مقطع کارشناسی ارشد در رشته روزنامه نگاری و علوم کتابداری به ترتیب در دانشگاه تریبووان تأسیس شد. در سال ۲۰۲۱، شوهرش مجموعه کتاب خود را به ارزش ۳ میلیون NPR به کتابخانه مرکزی TU اهدا کرد. ۱۶۷۰ کتاب اهدایی به نام مجموعه شانتی نارایان در کتابخانه به نمایش گذاشته شد.
پترونیلا اینفانتس (زادهٔ ۲۹ ژوئن ۱۹۱۱ - درگذشتهٔ ۸ اکتبر ۱۹۹۱) آنارشیست و عضو اتحادیهٔ کارگری اهل بولیوی بود. او بنیانگذار اتحادیهٔ کارگران زن آشپز بود و جنبش آنارشیستی زنان در بولیوی را رهبری می کرد. اینفانتس در ۲۹ ژوئن ۱۹۱۱ در لاپاز به دنیا آمد و زمانی که بسیار کوچک بود، پدرش درگذشت. پترونیلا آشپزی را از مادرش یاد گرفت و به عنوان آشپز کار می کرد. فعالیت های اینفانتس باعث شناخته شدن آشپزی به عنوان یک حرفه و ایجاد روزِ کاری هشت ساعته و ارائهٔ مراقبت رایگان از کودکان برای مادران شاغل شد. این روش و مدل، توسط اتحادیه های زنانهٔ دیگر نیز اقتباس شد. در سال ۱۹۴۰، هر دوازده اتحادیهٔ تماماً زنانه در یک اتحادیه ادغام شدند. این ادغام در نتیجهٔ تلاش ها و مهارت های اینفانتس بود که باعث شد تا این اتحادیه ها به فدراسیون کارگران زن تبدیل شوند. او سپس به عنوان رهبر این فدراسیون فعالیتش را ادامه داد. اینفانتس در جامعه های کارگری به خصوص در بولیوی به عنوان یکی از پیشگامان و شخصیت های کلیدی شناخته می شود. زندگی نامه. اینفانتس در ۲۹ ژوئن ۱۹۱۱ در لاپاز به دنیا آمد در سن بسیار پایین، خانواده اش برای زندگی به اکالیپتوس رفتند که پدر
ش برای یک شرکت آمریکایی در آنجا کار می کرد، اما او وقتی که پترونیلا خیلی جوان بود درگذشت. پترونیلا اینفانتس آشپزی را از مادرش آموخت و در ابتدا به عنوان یک فروشندهٔ خیابانی، و سپس به عنوان یک آشپز حرفه ای، مشغول به کار شد. او در اولین ازدواج خود صاحب یک پسر به نام خوزه انریکه و یک دختر به نام آلیسیا شد. ازدواج او به صورت مدنی انجام شد و از حضور در کلیسا خودداری کردند، زیرا اینفانتس به اینکه ثروت کلیسا کجا و چگونه توزیع می شود مشکوک بود. کنش گری. یکی از اعتراضات ضد تبعیض که اینفانتس در آن شرکت داشت حول ممنوعیت سیستم تراموا در سال ۱۹۳۵ برای افرادی با چمدان های سنگین یا لباس هایی که ممکن است با دیگران تماس داشته باشند، شکل گرفت. این ممنوعیت پس از شکایت زنان طبقهٔ بالای جامعه مبنی بر پاره شدن جوراب های ساق بلندشان توسط "دامن" زنان طبقات پایین جامعه اعمال شد. زنان طبقهٔ پایین عمدتاً زنان بومی و مستیسو بودند که از دامن های سنتی پولرا و کلاه کاسه ای استفاده می کردند. بسیاری از زنانی که تحت تأثیر قرار گرفتند و در این اعتراضات شرکت کردند، چولا بودند و بسیاری از آنها به عنوان آشپز کار می کردند، و از تبعیض خسته شده بودند
و در پاسخ به اعمال تبعیض آمیز شرکت های تراموا، اتحادیهٔ زنان کارگر آشپز را تشکیل دادند که اینفانتس یکی از اعضای مؤسس آن بود. شرکت های تراموا به دلیل فشار عمومی مجبور به لغو این ممنوعیت شدند. با این حال، این سیاست عاری از تبعیض نبود و اینفانتس به یاد آورد که چگونه در کنفرانسی در سال ۱۹۲۹، زنان طبقهٔ بالای بولیوی که در آن حضور داشتند به ارائهٔ سخنرانی چولاها اعتراض کردند. کار اتحادیهٔ کارگران آشپز منجر به شناخته شدن آشپزی به عنوان یک حرفه، یک روز کاری هشت ساعته و ارائهٔ مراقبت رایگان از کودکان برای مادران شاغل شد. این روش و مدل، توسط اتحادیه های زنانهٔ دیگر نیز اقتباس شد. در سال ۱۹۴۰، هر دوازده اتحادیهٔ تماماً زنانه در یک اتحادیه ادغام شدند. این ادغام در نتیجهٔ تلاش ها و مهارت های اینفانتس بود که باعث شد تا این اتحادیه ها به فدراسیون کارگران زن تبدیل شوند. او سپس به عنوان رهبر این فدراسیون فعالیتش را ادامه داد. در طول دهه های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰، اینفانتس به هماهنگی کار فدراسیون ادامه داد. فدراسیون در اوج خود، از بیش از شصت اتحادیه تشکیل شده بود که اینفانتس یکی از چهره های کلیدی آن بود. میراث. بسیاری از اتحادیه های کا
رگری، مانند فدراسیون ملی کارگران خانگی بولیوی، اینفانتس را به عنوان یکی از پیشگامان خود می شناسند.
جنگ داخلی یک فیلم ویران شهری اکشن محصول سال ۲۰۲۴ به نویسندگی و کارگردانی الکس گارلند است. کیرستن دانست، واگنر مورا، کیلی اسپینی، استیون مک کینلی هندرسون و نیک آفرمن بازیگران این فیلم هستند. داستان فیلم تیمی از روزنامه نگاران را دنبال می کند که در طول جنگ داخلی دوم آمریکا که به سرعت در حال افزایش است و کل کشور را فراگرفته است، در سراسر ایالات متحده سفر می کنند. "جنگ داخلی" در ۱۴ مارس ۲۰۲۴ در جنوب از جنوب غربی اولین نمایش جهانی خود را داشت و در ۱۲ آوریل در ایالات متحده توسط ای۲۴ و در بریتانیا توسط ای اف دی اکران شد. این فیلم نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد. زمینه داستانی. در آینده نزدیک، تیمی از روزنامه نگاران در طول جنگ داخلی دوم آمریکا که به سرعت در حال تشدید شدن است، بین حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا و «نیروهای غربی» جدایی طلب به رهبری تگزاس و کالیفرنیا، به سراسر ایالات متحده سفر می کنند. این فیلم گزارشی از تلاش خبرنگاران برای زنده ماندن در زمانی است که دولت به یک دیکتاتوری دیستوپیک تبدیل شده است و شبه نظامیان افراطی حزبی مرتباً مرتکب جنایات جنگی می شوند. تولید. در ژانویه ۲۰۲۲، گزارش شد که الکس گارلند ب