Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ستاد ممتاز هربرت بویر در بیوشیمی و بیوفیزیک و سپس به عنوان استاد انجمن سرطان آمریکا فعالیت کرده است. در سال ۱۹۹۹، او به همراه لئونارد گوارنته شرکت داروسازی الیگزیر را تأسیس کرد تا به کشف و توسعه داروهایی بپردازد که روند پیری را کند می کنند. فعالیت های اخیر. در آوریل ۲۰۱۴، کنیون به عنوان معاون تحقیقات پیری در کالیکو، یک شرکت جدید که بر سلامت، رفاه و طول عمر تمرکز دارد، منصوب شد. پیش از آن، از نوامبر ۲۰۱۳ به عنوان مشاور نیمه وقت فعالیت می کرد. کنیون همچنان به عنوان استاد بازنشسته با دانشگاه کالیفرنیا، سانفرانسیسکو در ارتباط است. دستاوردهای علمی. کارهای اولیه او منجر به کشف این موضوع شد که ژن های Hox که برای الگودهی به بخش های بدن مگس میوه شناخته شده بودند، در الگودهی بدن سی الگانس نیز نقش دارند. این یافته ها نشان داد که ژن های Hox صرفاً در تقسیم بندی نقش ندارند، بلکه بخشی از یک سیستم الگودهی بسیار قدیمی تر و اساسی تر در جانوران هستند. مایکل کلاس کشف کرده بود که طول عمر سی الگانس می تواند با جهش ها تغییر کند، اما او معتقد بود که این اثر ناشی از کاهش مصرف غذا (محدودیت کالری) است. بعدها توماس جانسون نشان داد که اث
ر افزایش ۶۵ درصدی طول عمر ناشی از خود جهش است و نه محدودیت کالری. در سال ۱۹۹۳، کشف کنیون که یک جهش تک ژنی (Daf-2) می تواند طول عمر سی الگانس را دو برابر کند و این اثر با جهش دوم در daf-16m معکوس می شود، باعث مطالعات فشرده در زمینه زیست شناسی مولکولی پیری شد، از جمله کارهای لئونارد گوارنته و دیوید سینکلر. یافته های کنیون منجر به کشف این موضوع شد که یک سیستم سیگنالینگ هورمونی که از نظر تکاملی حفظ شده است، بر پیری در سایر موجودات، از جمله احتمالاً پستانداران نیز تأثیر می گذارد. رژیم غذایی. تحقیقات کنیون او را به ایجاد تغییرات شخصی در رژیم غذایی ترغیب کرد. در سال ۲۰۰۰، زمانی که او متوجه شد که قرار دادن شکر روی غذای کرم ها طول عمر آنها را کوتاه می کند، مصرف کربوهیدرات های با شاخص گلیسمی بالا را متوقف کرد و شروع به خوردن یک رژیم غذایی کم کربوهیدرات کرد. او به مدت دو روز رژیم غذایی محدودکننده کالری را آزمایش کرد، اما نتوانست گرسنگی مداوم را تحمل کند.
آنیتا باوئر رابرتس (; – ) زیست شناس مولکولی آمریکایی بود که تحقیقات پیشگامانه ای دربارهٔ پروتئین فاکتور رشد تغییردهنده بتا انجام داد. این پروتئین نقش حیاتی در ترمیم زخم ها و شکستگی های استخوانی دارد و عملکرد دوگانه ای در مهار یا تحریک سرطان ها ایفا می کند. رابرتس همچنین در طول فعالیت علمی خود به عنوان محقق به مؤسسه ملی سرطان (NCI) که بخشی از مؤسسات ملی بهداشت (NIH) در بتزدا، مریلند است، پیوست. او در فهرست پنجاه دانشمند برتر علوم زیستی جهان از نظر تعداد ارجاعات علمی قرار دارد. رابرتس به پاس خدماتش در حوزه علم، جوایز متعددی دریافت کرد، از جمله آنها می توان به جایزه لئوپولد گریفول (۲۰۰۵)، جایزه تعالی علمی FASEB (۲۰۰۵)، جایزه علمی برینکر کومن برای برتری علمی (۲۰۰۵)اشاره کرد. سال های ابتدایی زندگی و تحصیلات. رابرتس در ۳ آوریل ۱۹۴۲ در پیتسبورگ، پنسیلوانیا متولد شد و در همان جا بزرگ شد. او در سال ۱۹۶۴ مدرک کارشناسی خود را در رشته شیمی از کالج اوبرلین دریافت کرد. سپس در سال ۱۹۶۸ موفق به اخذ مدرک دکترای بیوشیمی از دانشگاه ویسکانسین-مدیسن شد، جایی که زیر نظر هکتور دلوکا بر روی متابولیسم رتینوئیدها کار می کرد. پس از آن،
او به عنوان پژوهشگر فوق دکترا در دانشگاه هاروارد، شیمیدان مرکز کاربردهای تحقیقات هوافضا و مربی شیمی در دانشگاه ایندیانا بلومینگتون فعالیت کرد. فعالیت های حرفه ای. رابرتس در سال ۱۹۷۶ به مؤسسه ملی سرطان (NCI) که بخشی از مؤسسات ملی بهداشت (NIH) در بتزدا، مریلند است، پیوست. از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۴ به عنوان رئیس آزمایشگاه تنظیم سلولی و کارسینوژنز این مؤسسه خدمت کرد و تحقیقات خود را تا زمان مرگش در سال ۲۰۰۶ ادامه داد. در اوایل دهه ۱۹۸۰، رابرتس و همکارانش تحقیقاتی را بر روی پروتئین فاکتور رشد تغییردهنده بتا (TGF-β) آغاز کردند. رابرتس این پروتئین را از بافت کلیه گاو جدا کرد و نتایج را با TGF-β گرفته شده از پلاکت های خون انسان و بافت جفت مقایسه نمود. محققان مؤسسه سپس مجموعه ای از آزمایش هایی را برای تعیین ویژگی های این پروتئین انجام دادند. آنها کشف کردند که این پروتئین نقش مرکزی در سیگنال دهی به سایر فاکتورهای رشد بدن برای ترمیم سریع زخم ها و شکستگی ها دارد. بعدها مشخص شد که TGF-β اثرات دیگری نیز دارد، از جمله تنظیم ضربان قلب و پاسخ چشم به فرایند پیری. در ادامه تحقیقات، رابرتس و همکارانش دریافتند که این پروتئین رشد برخی
سرطان ها را مهار می کند، در حالی که در سرطان های پیشرفته مانند سرطان پستان و ریه، رشد تومور را تحریک می نماید. فعالیت های سازمانی و جوایز. رابرتس ریاست انجمن ترمیم زخم را بر عهده داشت و در سال ۲۰۰۵ به عضویت آکادمی هنرها و علوم آمریکا انتخاب شد. او در مارس ۲۰۰۴ با تشخیص سرطان معده در مرحله چهارم مواجه شد و به دلیل وبلاگ نویسی صادقانه دربارهٔ تجربیات روزانه خود در مبارزه با بیماری، در جامعه سرطان شناخته شد. رابرتس به پاس خدماتش در حوزه علم، جوایز متعددی دریافت کرد، از جمله آنها می توان به جایزه لئوپولد گریفول (۲۰۰۵)، جایزه تعالی علمی FASEB (۲۰۰۵)، جایزه علمی برینکر کومن برای برتری علمی (۲۰۰۵)اشاره کرد، همچنین یک سلسله سخنرانی علمی به نام او نامگذاری شده است. در سال ۲۰۰۵، او چهل ونهمین دانشمند پراستناد جهان و سومین دانشمند زن پراستناد شناخته شد.
فلورا وامباو پترسون (؛ ۱۵ سپتامبر ۱۸۴۷ – ۵ فوریه ۱۹۲۸) یکی از پیشگامان علوم گیاهی در آمریکا بود که به عنوان نخستین گیاه پزشک زن در وزارت کشاورزی ایالات متحده مشغول به کار شد. او به مدت نزدیک به سه دهه مسئولیت مجموعه ملی قارچ شناسی آمریکا را بر عهده داشت و با افزودن بیش از ۹۰ هزار نمونه قارچ، این مجموعه را به بزرگ ترین کلکسیون قارچ شناسی جهان تبدیل کرد. زندگی شخصی و تحصیلات. فلورا وامبو در کلمبوس اوهایو متولد شد. پدرش کشیش متدیست و مادرش سارا سلز وامبو بود. او از کودکی به مطالعه قارچ ها به عنوان یک سرگرمی علمی علاقه داشت. در سال ۱۸۶۵ و در سن ۱۸ سالگی، موفق به دریافت مدرک کارشناسی از کالج آنتیوک در اوهایو شد. او در سال ۱۸۶۹ با کاپیتان ادوین پترسون ازدواج کرد و دو فرزند داشت. هنگامی که همسرش در انفجار یک کشتی بخار به شدت مجروح شد، پترسون به مدت ۱۰ سال از او مراقبت کرد تا زمانی که درگذشت و او را به تنهایی مسئول تأمین معاش دو پسرش گذاشت. پترسون در ۴۲ سالگی موفق به دریافت مدرک کارشناسی ارشد از کالج زنان وسلیان اوهایو شد. پس از مرگ همسرش، تحصیلات خود را در دانشگاه آیووا ادامه داد، جایی که برادرش استاد بود. او در سال
۱۸۹۲ یا ۱۸۹۳ برای ادامه تحصیل در دانشگاه ییل اقدام کرد، اما به دلیل سیاست عدم پذیرش زنان در این دانشگاه (که تا سال ۱۹۶۹ ادامه داشت)، درخواستش رد شد. با این حال، او مسیر علمی خود را رها نکرد و به کمبریج ماساچوست نقل مکان کرد و در کالج رادکلیف (مؤسسه آموزش عالی خواهر دانشگاه هاروارد مخصوص زنان) به تحصیل پرداخت. در طول سه سال بعد، او همزمان با شرکت در کلاس ها، در هرباریوم گری دانشگاه هاروارد مشغول به کار شد و با تهیه و مطالعه نمونه های قارچی، تخصص خود را در زمینه قارچ شناسی گسترش داد. دستاوردهای حرفه ای. پترسون در سال ۱۸۹۵ به عنوان گیاه پزشک در وزارت کشاورزی ایالات متحده استخدام شد و مسئولیت مجموعه ملی قارچ شناسی را بر عهده گرفت. در طول دوران فعالیت حرفه ای خود مجموعه قارچ شناسی ملی آمریکا را شش برابر گسترش داد، بیش از ۹۰ هزار نمونه قارچ به این مجموعه اضافه کرد، چندین گونه قارچ بیماری زای گیاهی را شناسایی کرد که تهدید جدی برای محصولات کشاورزی محسوب می شدند و پایه های علمی لازم برای تصویب قوانین فدرالی جهت پیشگیری از ورود بیماری های قارچی جدید به خاک آمریکا را فراهم آورد. اگرچه امروزه روش های مدرن کشاورزی می توا
نند بسیاری از این تهدیدات را کنترل کنند، اما قارچ های بیماری زا همچنان توانایی نابودی محصولات کشاورزی و ایجاد پیامدهای فاجعه بار را دارند. کارهای پترسون مبنای علمی مهمی برای مقابله با این تهدیدات فراهم آورد. میراث علمی. فلورا پترسون نه تنها به عنوان اولین زن گیاه پزشک در وزارت کشاورزی آمریکا، بلکه به عنوان یکی از پیشگامان قارچ شناسی کاربردی شناخته می شود. تلاش های او در توسعه مجموعه ملی قارچ شناسی آمریکا، این مجموعه را به یکی از ارزشمندترین منابع علمی در زمینه بیماری های گیاهی تبدیل کرد که تا امروز نیز مورد استفاده محققان قرار می گیرد. پترسون نمونه بارزی از یک زن دانشمند است که علی رغم تمام محدودیت های اجتماعی و شخصی، مسیر خود را در علم گشود و تأثیر ماندگاری بر کشاورزی مدرن گذاشت. در سال ۱۸۹۵، پترسون ۴۸ ساله در آزمون خدمات مدنی شرکت کرد و به عنوان گیاه پزشک در وزارت کشاورزی ایالات متحده (USDA) مشغول به کار شد. بوری تی. گالووی، پترسون را همزمان با فرانکلین سامنر ارل استخدام کرد. در طول نزدیک به سی سال خدمت در USDA، پترسون اندازه مجموعه ملی قارچ شناسی آمریکا را تقریباً شش برابر افزایش داد - از ۱۹٬۰۰۰ نمونه به ۱
۱۵٬۰۰۰ نمونه مرجع - و آن را به بزرگ ترین مجموعه از این نوع در جهان تبدیل کرد. او عنوان «قارچ شناس ارشد مجموعه های قارچ شناسی و بیماری شناسی» را کسب کرد و این سمت را تا زمان بازنشستگی خود در سال ۱۹۲۳ حفظ نمود.
هلن کمپ پورتر (با نام تولد آرچبولد، بعدها هاگت؛ ؛ ۱۰ نوامبر ۱۸۹۹ – ) گیاه شناس بریتانیایی و از پیشگامان علوم گیاهی در کالج سلطنتی لندن بود. او نخستین زنی است که به مقام استادی در این مؤسسه علمی معتبر دست یافت و همچنین به عنوان عضو انجمن سلطنتی برگزیده شد. تحقیقات پیشگامانه پورتر در زمینه متابولیسم پلی ساکاریدها در گیاهان تنباکو، همراه با به کارگیری فناوری های نوینی مانند کروماتوگرافی و ردیاب های رادیواکتیو، تحولی اساسی در علوم گیاهی ایجاد کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده است. زندگی شخصی. پورتر در فارنهام ساری انگلستان متولد شد. پدرش جورج کمپ آرچبولد مدیر مدرسه و مادرش کارولین امیلی بروتون وایتهد خواننده حرفه ای آموزش دیده در بلژیک بود. دوران کودکی او تحت تأثیر فضای محافظه کارانه ویکتوریایی و سپس جنگ جهانی اول قرار گرفت. پس از جدایی خانواده به دلیل جنگ، پورتر تحصیلات خود را در مدرسه دخترانه کلیفتون در بریستول ادامه داد. در سال ۱۹۳۷ با ویلیام جورج پورتر پزشک ازدواج کرد که پس از چند سال درگذشت، اما هلن نام خانوادگی او را برای فعالیت های حرفه ای حفظ نمود. در سال ۱۹۶۲ با پروفسور آرتور سنت
جورج هاگت، استاد فیزیولوژی و عضو انجمن سلطنتی ازدواج کرد که او نیز در سال ۱۹۶۸ درگذشت. پورتر در طول زندگی علایق متنوعی داشت؛ از سفرهای گسترده در جوانی شامل قایقرانی در رود دانوب در دهه ۱۹۲۰ و بازدید از محوطه های باستان شناسی خاورمیانه، تا گلدوزی های هنرمندانه ای که از تصاویر نشریات علمی معاصر الهام می گرفت. او که هیچ گاه صاحب فرزند نشد، در سال ۱۹۸۷ در سن ۸۸ سالگی درگذشت و میراث علمی ارزشمندی به عنوان یکی از پیشگامان بیوشیمی گیاهی و الهام بخش زنان در علوم از خود به جای گذاشت. دستاوردهای علمی پورتر در کالج سلطنتی لندن، راه را برای حضور زنان در عرصه های علمی سطح بالا هموار کرد. نوآوری های او در به کارگیری روش های پیشرفته آزمایشگاهی برای مطالعه فرآیندهای بیوشیمیایی گیاهان، بنیان های جدیدی در تحقیقات گیاه پزشکی و بیوشیمی ایجاد نمود که تا امروز نیز مورد توجه جامعه علمی است. تحصیلات و فعالیت های علمی. هلن کمپ پورتر پس از آموزش های اولیه در منزل، در سال ۱۹۰۶ و در سن ۶ سالگی در مدرسه دخترانه کلیفتون نام نویسی کرد. وی در سال ۱۹۱۷ با کسب نمرات ممتاز در تمامی دروس از این مدرسه فارغ التحصیل شد. علاقه او به علوم در سن ۱۳ س
الگی و تحت تأثیر یکی از معلمان الهام بخشش شکل گرفت. پورتر تحصیلات عالی خود را در کالج بدفورد (دانشگاه وابسته به دانشگاه لندن مخصوص بانوان) آغاز نمود و در رشته های شیمی، فیزیک و ریاضیات به تحصیل پرداخت. او موفق به اخذ مدرک با درجه عالی در هر دو رشته فیزیک و شیمی شد. در سال ۱۹۳۲ مدرک دکترای علوم (D.Sc.) خود را از دانشگاه لندن دریافت کرد و همزمان دیپلمی نیز از کالج سلطنتی لندن کسب نمود. وی برای تکمیل دانش خود در زمینه زیست شناسی و بیوشیمی، در کالج بیرکبک و کالج پلی تکنیک چلسی نیز به تحصیل ادامه داد. حرفه علمی. پورتر تحصیلات تکمیلی خود را در کالج سلطنتی لندن به عنوان دانشجوی کارشناسی ارشد پی گرفت و در آزمایشگاه شیمی آلی تحت مدیریت پروفسور تورپ و راهنمایی دکتر مارتا وایتلی به فعالیت پرداخت. تحقیقات او در این آزمایشگاه بر روی مشتقات مختلف باربیتورات ها متمرکز بود. در سال ۱۹۲۲، او به گروه تحقیقاتی ایستگاه پژوهش های دمای پایین وابسته به دانشگاه کمبریج ملحق شد تا بر روی مشکل فساد سیب ها در سردخانه ها که معضل اصلی واردکنندگان میوه بود، مطالعه کند. تیم تحقیقاتی پورتر به بررسی فرایند تنفس سلولی میوه ها و تجزیه و تحلیل تر
کیبات آلی آنها شامل قندها، اسیدهای آلی، نشاسته ها، همی سلولزها و پکتین ها پرداختند. تحقیقات پورتر از مرحله تجزیه و تحلیل شیمیایی ساده فراتر رفت و به بررسی نقش این ترکیبات شیمیایی در رشد و رسیدن میوه ها گسترش یافت. او همچنین مکانیسم های انتقال، سنتز و متابولیسم این ترکیبات را مورد مطالعه قرار داد. تا سال ۱۹۳۱، پورتر و تیمش موفق به درک واکنش های شیمیایی در سیب های انبار شده شده بودند، اما هنوز علت اصلی این تغییرات را کشف نکرده بودند. در همین سال، بودجه تحقیقاتی این پروژه قطع شد و مطالعات آنها ناتمام ماند. این تحقیقات مبنایی برای کارهای بعدی پورتر در زمینه متابولیسم پلی ساکاریدها در گیاهان تنباکو شد که با استفاده از تکنیک های پیشرفته ای مانند کروماتوگرافی و ردیاب های رادیواکتیو انجام گرفت. مطالعات او نه تنها مشکلات عملی صنایع غذایی را هدف قرار داده بود، بلکه بنیان های نظری مهمی در درک فرآیندهای متابولیکی گیاهان ایجاد نمود که تا امروز در تحقیقات گیاه پزشکی مورد استفاده قرار می گیرد.
رجین هیلدبرانت (با نام تولد رادیشفسکی؛ ; – ) زیست شناس و سیاستمدار آلمانی (حزب سوسیال دموکرات آلمان) بود. زندگی و سال های ابتدایی. رجینرادیشفسکی در برلین در دوران جنگ جهانی دوم به دنیا آمد. او دومین فرزند از دو فرزند خانواده بود. پدرش پیانیستی بود که در آکادمی ملی باله به عنوان همراهی کننده فعالیت می کرد و مادرش بعدها صاحب یک مغازه کوچک تنباکوفروشی شد. زمانی که رجیندو سال داشت، خانواده به مناطق روستایی شرق آلمان تخلیه شدند و اندکی بعد در بمباران، بیشتر دارایی های خود را از دست دادند. دوران رشد و تحصیل. پس از پایان جنگ در مه ۱۹۴۵، خانواده به برلین بازگشتند. رجینپنج تا شش سال اول تحصیل خود را در مدرسه ای در منطقه تحت اشغال غربی شهر (برلین غربی) گذراند، اما با تشدید تقسیم بندی سیاسی بین منطقه تحت اشغال شوروی و مناطق غربی، والدینش او را به مدرسه ای در بخش شرقی برلین فرستادند. خانه خانواده در مرکز شهر و در خیابان برناوئر قرار داشت که مرز سیاسی بین برلین شرقی و غربی بود و به رجیناین فرصت را داد تا تا سپتامبر ۱۹۶۱ که خانواده به اجبار به دلیل ساخت دیوار برلین جابجا شدند، شاهد رویدادهای جنگ سرد باشد. در اکتبر ۱۹۶۱، او
در تأسیس و عضویت گروه کر بین المذاهب کلیسای جامع پروتستان برلین مشارکت داشت. سال های میانی و تحصیلات دانشگاهی. رجیناز سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۴ زیست شناسی را در دانشگاه هومبولت برلین شرقی تحصیل کرد. او هرگز به سازمان جوانان آلمان آزاد (FDJ) که در واقع شاخه جوانان حزب حاکم SED بود، نپیوست. این امتناع ظاهراً به دلیل تعارض زمانی با فعالیت های او در گروه کر کلیسا بود. عدم عضویت در FDJ باعث رد اولیه درخواست او برای ورود به دانشگاه شد و عدم پیوستن به حزب در بزرگسالی نیز تا سال ۱۹۸۹ فرصت های شغلی او را محدود کرد. حرفه تحقیقاتی. بین سال های ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۸، رجینرادیشفسکی در سمت مدیریت کنترل کیفیت در بخش داروسازی شرکت وب برلین شیمی، یک گروه تولیدی بزرگ در برلین شرقی مشغول به کار بود. او مسئولیت های خود در بخش داروسازی را با یک پروژه تحقیقاتی در دانشگاه هومبولت در زمینه داروها ترکیب کرد که منجر به اخذ مدرک دکترا در سال ۱۹۷۸ شد. در سال ۱۹۷۸، او یک موقعیت تحقیقاتی ارشد در مرکز مطالعه بیماری های متابولیک و دیابت برلین به دست آورد و تا سال ۱۹۹۰ ریاست بخش دیابت را بر عهده داشت. در این مدت، مقالات تحقیقاتی متعددی از او منتشر شد. دستاور
دهای علمی. دستاوردهای علمی جینه شامل مدیریت و تحقیقات در صنعت داروسازی آلمان شرقی، توسعه روش های کنترل کیفیت در تولید دارو، تحقیقات پیشگامانه در زمینه بیماری های متابولیک و دیابت و انتشار مقالات علمی متعدد در دوران فعالیت تحقیقاتی بوده است. رجین هیلدبراندت مسیر حرفه ای خود را از زیست شناسی به سیاست تغییر داد و پس از اتحاد آلمان به یکی از چهره های محبوب و تأثیرگذار حزب سوسیال دموکرات تبدیل شد. تجربیات او در دوران جنگ و زندگی در آلمان شرقی تأثیر عمیقی بر دیدگاه های سیاسی و اجتماعی او گذاشت. زندگی خانوادگی. در این سال ها، رجیندر سال ۱۹۶۶ با یورگ هیلدبراندت، برادر رهبر ارکستر گروه کری که هر دو در آن می خواندند، ازدواج کرد. این دو از سال ۱۹۵۰ از طریق کلیسا با هم آشنا بودند و همسایه های نزدیک یکدیگر محسوب می شدند. آنها تجربه مشترکی از زندگی در خط مقدم مرزی شرق و غرب قبل از سال ۱۹۶۱ داشتند. این ازدواج حاصل سه فرزند شد که در سال های ۱۹۶۹، ۱۹۷۱ و ۱۹۷۴ به دنیا آمدند. با وجود مشغله های تحقیقاتی، رجین همیشه برای خانواده اش که برایش بسیار اهمیت داشتند، وقت می گذاشت. همسرش بعدها به یاد می آورد که آنها شش روز هفته را هر شب
با هم شام می خوردند و یکشنبه ها پس از بازگشت از کلیسا، ناهار خانوادگی مفصلی داشتند. وقتی رجیندر ۶۰ سالگی درگذشت، هنوز در یک «خانه چندنسلی» بزرگ که پس از سال ۱۹۹۰ ساخته بودند، همراه با اعضای جوانتر خانواده زندگی می کرد. این خانه نمادی از ارزش های خانوادگی عمیق او بود که تا آخر عمر به آن پایبند ماند.
متیلدای اسکاتلند( ؛ ۱۰۸۰– ۱ مه ۱۱۱۸) که همچنین به عنوان ملکه نیک ماود شناخته می شود، ملکه همسر انگلستان و دوشس نرماندی و نخستین همسر شاه هنری یکم بود. او در چندین نوبت در غیاب هنری به عنوان نایب السلطنه انگلستان عمل کرد: در سال های ۱۱۰۴، ۱۱۰۷، ۱۱۰۸ و ۱۱۱۱. متیلدا دختر شاه مالکوم سوم از اسکاتلند و شاهدخت آنگلو-ساکسون مارگارت وسکس بود. او در یک صومعه در جنوب انگلستان آموزش دید، جایی که عمه اش کریستینا سرپرست صومعه بود و او را مجبور می کرد که حجاب مخصوص راهبه ها را رعایت کند. در سال ۱۰۹۳، متیلدا به یک اشراف زاده انگلیسی نامزد شد تا اینکه پدرش و برادرش ادوارد در نبرد آلن ویک در سال ۱۰۹۳ کشته شدند. عمویش دونالد سوم تاج و تخت اسکاتلند را تصرف کرد که منجر به یک درگیری پیچیده در مورد جانشینی شد. انگلستان علیه پادشاه دونالد ایستاد و ابتدا نیمه برادرش دانکن دوم را به عنوان پادشاه اسکاتلند حمایت کرد و پس از مرگ او، برادرش ادگار، پادشاه اسکاتلند را که در سال ۱۰۹۷ تاج و تخت را به دست آورد. هنری اول پس از برادرش ویلیام دوم به پادشاهی انگلستان در سال ۱۱۰۰ رسید و به سرعت پیشنهاد ازدواج با متیلدا را به دلیل نسب او از خاندان آ
نگلو-ساکسون وسکس مطرح کرد، که می توانست به مشروعیت حکومت او کمک کند. پس از اینکه ثابت شد که متیلدا عهد و سوگند مذهبی خود را ادا نکرده است، متیلدا و هنری ازدواج کردند. به عنوان ملکه انگلستان، متیلدا چندین پروژه ساخت وساز برای حمل و نقل و بهداشت آغاز کرد، نقش مهمی در دولت به عنوان میانجی گر با کلیسا ایفا کرد و در محافل ادبی نقش رهبری داشت. او به عنوان نایب السلطنه وقتی که شوهرش غایب بود عمل کرد و بسیاری از فرمان های حکومتی-قانونی که امروزه باقی مانده، توسط او امضا شده اند. متیلدا و هنری دو فرزند داشتند: امپراتریس ماتیلدا و ویلیام آدلین. از طریق دخترش، او نیای تمامی پادشاهان انگلستان و بریتانیا است. ملکه متیلدا در کلیسای وست مینستر دفن شد و در سال های بعدی، رعایایش همواره به گرمی و نیکی از او یاد کردند. تلاش هایی برای تقدیس او به عنوان یک قدیس در کلیسای کاتولیک انجام شد، اما پیگیری نشد. فرزندان. در حالی که هنری فرزندان نامشروع زیادی از معشوقه های مختلف خود داشت، او و متیلدا دو فرزند داشتند که به سن بلوغ رسیدند: این زوج ممکن است در ژوئیه ۱۱۰۱ یک فرزند مرده هم به دنیا آورده باشند. برخی از تاریخ نگاران، مانند چیبنا
ل، ادعا کرده اند که قبل از بارداری متیلدا با امپراتریس متیلدا، بارداری دیگری وجود نداشته است، «زیرا این امر زمان لازم برای یک بارداری طبیعی دوم را نمی دهد.» از طریق متیلدا، پادشاهان انگلستان پس از فتح نرماندی به دودمان آنگلوساکسون وسکس مرتبط بودند. مرگ. متیلدا در ۱ مه ۱۱۱۸ در کاخ وست مینستر درگذشت. گفته می شود که سه نفر از ندیمه های درباری آنگلو-ساکسون او چنان از مرگ ملکه غمگین شدند که بلافاصله راهبه شدند. او دوست داشت در کلیسای سه گانه مقدس، آلداگیت دفن شود، اما شاه هنری از او خواست که در کلیسای وست مینستر نزدیک ادوارد معترف دفن شود. نوشته ای که بر روی قبرش حک شده است به این صورت است: «اینجا ملکه مشهور متیلدا دوم دفن شده است که در دوران خود از همه جوانان و کهن سالان برتر بود. او برای همه افراد، معیار اخلاق و زینت زندگی بود.» مرگ پسر متیلدا، ویلیام آدلین، در فاجعه "کشتی سفید" (نوامبر ۱۱۲۰) و ناکامی شوهرش در داشتن یک پسر قانونی از ازدواج دومش، منجر به بحران جانشینی و به دنبال آن جنگ داخلی طولانی شد. در دوران سلطنت استیون، پادشاه انگلستان او تأکید کرد که ملکه متیلدا در حقیقت راهبه بوده و بنابراین دخترش، امپراتر
یس ماتیلدا جانشین قانونی تاج و تخت انگلستان نبوده است. شهرت ملکه متیلدا در طول سلطنت نوه اش، هنری دوم به طور قابل توجهی بهبود یافت، اما بین قرن های ۱۳ و ۱۴ میلادی یاد و خاطره او پیوسته کاهش یافت.
لیدیا رابینوویچ-کمپنر (; – ) پزشک، باکتری شناس و فعال حقوق زنان یهودی تبار بود که بیشتر به خاطر تحقیقات پیشگامانه اش در زمینه پاتوژنز بیماری سل شناخته می شود. او در سال ۱۹۰۴ موفق به شناسایی باکتری باسیل سل در شیر خام شد و تحقیقاتش نقش کلیدی در توسعه ادجوانت فروند ایفا کرد. در سال ۱۹۱۲ به عنوان اولین زن در برلین به مقام استادی رسید و در نهایت به سمت مدیر بیمارستان موآبیت، دومین بیمارستان مهم برلین، منصوب شد. اوایل زندگی و تحصیل. لیدیا رابینوویچ در کاونای امپراتوری روسیه (شهر کاوناس فعلی در لیتوانی) متولد شد. او تحصیلات ابتدایی خود را در دبیرستان دخترانه کاوناس گذراند و به صورت خصوصی زبان های لاتین و یونانی را فراگرفت. به دلیل محدودیت های تحصیلی برای زنان و یهودیان در روسیه، برای ادامه تحصیل به دانشگاه زوریخ رفت و در سال ۱۸۹۴ مدرک دکترای خود را در رشته علوم طبیعی از دانشگاه برن دریافت کرد. پس از اتمام تحصیلات به برلین نقل مکان کرد و با موافقت استاد رابرت کخ، فرصت انجام تحقیقات باکتری شناسی در مؤسسه بیماری های عفونی رابرت کخ را به دست آورد. او در این مؤسسه به عنوان تنها شاگرد زن و البته بدون دریافت دستمزد مشغول
به کار شد. در سال ۱۸۹۵ به فیلادلفیا رفت و در کالج پزشکی زنان پنسیلوانیا ابتدا به عنوان مدرس و سپس به عنوان استاد مشغول به تدریس شد. در آوریل ۱۸۹۸ به برلین بازگشت و با باکتری شناس برجسته، والتر کمپنر (۱۹۲۰–۱۸۶۹) ازدواج کرد. تحقیقات او بر روی گونه ای از تریپانوزوم به نام تریپانوزوم لوئیس که در سال ۱۸۷۷ کشف شده بود، منجر به شناسایی مراحل مختلف رشد این انگل شد. در سال ۱۸۹۶ در کنگره بین المللی زنان در برلین سخنرانی ای با موضوع تحصیل پزشکی توسط زنان در کشورهای مختلف ارائه داد. در کنگره علمی که در سال ۱۹۰۴ در شهر برسلاو برگزار شد، ریاست بخش بهداشت و باکتری شناسی را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۰۲ به اودسا سفر کرد تا روی بیماری طاعون مطالعه کند. پس از آن همراه با رابرت کخ به تحقیقاتی دربارهٔ تریپانوزومیازیس آفریقایی در شرق آفریقا پرداخت. در سال ۱۹۰۴ موفق شد باکتری باسیل سل را در شیر خام شناسایی کند، کشفی که رابرت کخ پیش از آن در انجامش ناکام مانده بود. پس از بازگشت به برلین، به عنوان دستیار تحقیقاتی در مؤسسه پاتولوژی بیمارستان شاریته مشغول به کار شد و تحقیقاتش را بر روی بیماری سل متمرکز کرد. از سال ۱۹۱۴ تا ۱۹۳۳ سردبیر نشری
ه تخصصی «توبرکولوزیس» بود. در سال ۱۹۱۲ به عنوان اولین زن در برلین موفق به دریافت عنوان استادی شد. در همان سال قیصر ویلهلم از او تقدیر کرد، اما این موضوع باعث بروز واکنش های یهودستیزانه در مطبوعات شد و به دنبال آن از اشتغال رسمی محروم ماند. تحقیقات دکتر رابینوویچ عمدتاً بر روی روش های انتقال مایکوباکتریوم توبرکلوزیس و مایکوباکتریوم بوویس از طریق محصولات لبنی متمرکز بود که نتایج آن به توسعه ادجوانت فروند منجر شد. او با مسئولان مؤسسه پاستور همکاری نزدیکی داشت تا بحران ناشی از آلودگی تصادفی واکسن BCG در لوبک که منجر به ابتلای بیماران به سل شده بود را حل کند. در نهایت به سمت مدیر مؤسسه باکتری شناسی بیمارستان موآبیت منصوب شد. اما در سال ۱۹۳۳ با قدرت گرفتن نازی ها و آغاز تحریم مؤسسات یهودی، از سمت خود برکنار شد. در این دوران بسیاری از پزشکان یهودی اخراج شده و از بازگشت به کار منع شدند. لیدیا رابینوویچ-کمپنر نه تنها به عنوان یک دانشمند برجسته، بلکه به عنوان زنی که در برابر محدودیت های جنسیتی و یهودستیزی مقاومت کرد، جایگاه ویژه ای در تاریخ علم پزشکی دارد. تحقیقات او در زمینه سل و واکسن سازی تأثیرات ماندگاری بر علوم پز
شکی گذاشته است.
جوآن لین اسلونچفسکی (؛ زادهٔ ) میکروبیولوژیست آمریکایی در کالج کنیون و نویسنده داستان های علمی-تخیلی است که به بررسی موضوعات زیست شناسی و سفرهای فضایی می پردازد. کتاب های او دو بار موفق به دریافت جایزه جان دبلیو کمبل برای بهترین رمان علمی-تخیلی شده اند: «دری به سوی اقیانوس» (۱۹۸۷) و «مرز نهایی» (۲۰۱۱). او به همراه جان دبلیو فاستر و اریک زینسر، کتاب درسی «میکروبیولوژی: دانشی در حال تکامل» (انتشارات دبلیو دبلیو نورتون) را تألیف کرده اند که هم اکنون در چاپ پنجم قرار دارد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه کمبل شده است. زندگی نامه. اسلونچفسکی در ۱۴ اوت ۱۹۵۶ در هاید پارک نیویورک متولد شد و در کاتونا نیویورک بزرگ شد. او در سال ۱۹۷۷ مدرک کارشناسی زیست شناسی را با درجه ممتاز از کالج برین مایر دریافت کرد. اسلونچفسکی در سال ۱۹۸۲ موفق به اخذ مدرک دکترای بیوفیزیک مولکولی و بیوشیمی از دانشگاه ییل شد و دوره پسادکتری خود را در دانشگاه پنسیلوانیا سپری کرد، جایی که بر روی جریان کلسیم در کموتاکسی لوکوسیت ها مطالعه می کرد. از سال ۱۹۸۴ در کالج کنیون به تدریس مشغول بوده و مرخصی های مطالعاتی خود را در دانشگاه پرینستون و دانشگاه
مریلند در بالتیمور گذرانده است. تحقیقات او بر روی پاسخ استرس pH (محیطی) در اشرشیاکلی و باسیلوس سوبتیلیس با استفاده از تکنیک های ژنتیکی متمرکز است. اسلونچفسکی هم دروس زیست شناسی و هم دوره های داستان نویسی علمی-تخیلی را تدریس می کند. از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۸، او موفق به دریافت کمک های مالی مؤسسه پزشکی هوارد هیوز برای آموزش علوم زیستی در مقطع کارشناسی شده است که از این منابع برای بهبود آموزش علوم و ایجاد بورسیه های علمی تابستانی برای دانشجویان اقلیت و نسل اولی استفاده کرده است. دکتر اسلونچفسکی در فوریه ۲۰۱۱ به عنوان سخنران علمی هال کلمنت در کنوانسیون بوسکون ۴۸ حضور یافت. او همچنین عضو جامعه دوستان (کویکرها) است و آموزه های کویکری در بسیاری از رمان های او به چشم می خورد. حرفه نویسندگی. اسلونچفسکی در آثار "علمی-تخیلی خود به بررسی پیوندهای عمیق بین زیست شناسی و فناوری های آینده می پردازد. رمان «دری به سوی اقیانوس» که در سال ۱۹۸۷ منتشر شد، داستان تمدنی زنانه را روایت می کند که با استفاده از مهندسی ژنتیک پیشرفته، سیاره ای آبی را به تسخیر خود درآورده اند. این اثر که برنده جایزه جان دبلیو کمبل شد، به دلیل پرداختن به موضوعات