Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کریستین رمزی (; – ) کریستین رمزی، کنتس دالاهوسی (؛ ۲۸ فوریهٔ ۱۷۸۶ – ۲۲ ژانویهٔ ۱۸۳۹)، که به طور غیررسمی لیدی دالاهوسی نامیده می شد، یک گیاه شناسی و تاریخ طبیعی دان اسکاتلندی بود. او با جورج رمزی، نهمین ارل دالاهوسی ازدواج کرد و در سفرهایش همراه او بود، هنگامی که وی به عنوان نایب الحکومه نوا اسکوشیا، فرماندار کل کانادا و فرمانده کل قوای نیروی زمینی هند منصوب شد. او در طول این سفرها، گونه های بسیاری از گیاهان را جمع آوری و دسته بندی کرد، مقالات علمی را در انجمن های علمی ارائه داد و مجموعه های مختلفی را به گروه های گیاه شناسی اهدا کرد. لیدی دالاهوسی عضو افتخاری انجمن گیاه شناسی ادینبرو بود و تا زمان مرگش، تنها زن عضو افتخاری این انجمن محسوب می شد. یک سردهٔ گیاهان گرمسیری به نام "Dalhousiea" به افتخار او نام گذاری شده است. خانواده. دالاهوسی با نام کریستین براون در ۲۸ فوریهٔ ۱۷۸۶ در کولستون، خانهٔ اجدادی خانوادهٔ براون در نزدیکی هدینگتون، لوتیان شرقی زاده شد. او تنها فرزند کریستین مک دوال و چارلز براون بود. خانوادهٔ براون سابقه ای در حرفهٔ حقوق داشتند؛ پدرش یک وکیل دادگستری و پدربزرگش، جرج براون، قاضی و ملقب به لُ
رد کولستون بود. در ۱۴ مهٔ ۱۸۰۵، او با جورج رمزی، نهمین ارل دالاهوسی ازدواج کرد و عنوان کنتس دالاهوسی را دریافت کرد. دالاهوسی و همسرش سه پسر داشتند. پسر ارشدشان، جرج، در ۳ اوت ۱۸۰۶ زاده شد و به عنوان یک کاپیتان در هنگ ۲۶ام (کامرونی) پیاده نظام خدمت کرد، اما در ۲۵ اکتبر ۱۸۳۲ درگذشت. پسر دومشان، چارلز، در نه سالگی درگذشت. کوچک ترین پسرشان، جیمز، در ۲۲ آوریل ۱۸۱۲ زاده شد، در ۱۸۳۸ عنوان پدرش را به ارث برد و در ۱۸۴۹ به عنوان مارکی دالاهوسی شناخته شد. فعالیت های علمی. دالاهوسی یک گیاه شناس علاقه مند بود؛ او گیاهان را در یک هرباریوم فهرست بندی کرد، شناسایی کامل به همراه تاریخ جمع آوری، یادداشت هایی دربارهٔ زیستگاه و برخی با تصاویر آبرنگی که خودش کشیده بود. در سال ۱۸۲۴، لُرد دالاهوسی انجمن ادبی و تاریخی کبک را بنیان گذاشت. فهرست گیاهان کانادایی گردآوری شده توسط لیدی دالاهوسی در نخستین شمارهٔ نشریهٔ این انجمن در سال ۱۸۲۹ منتشر شد. او مقاله ای را در این انجمن ارائه کرد و در سال ۱۸۲۴، مجموعه ای از نمونه های گیاهی نوا اسکوشیا را به عنوان بخشی از یک هرباریوم اهدا کرد. لیدی دالاهوسی تمامی مجموعه گیاه شناسی هند شرقی خود را ب
ه انجمن گیاه شناسی ادینبرو اهدا کرد. این انجمن کیفیت این مجموعه را مورد توجه قرار داد و در سال ۱۸۳۷، لیدی دالاهوسی را به عنوان عضو افتخاری برگزید. در زمان درگذشت او، وی تنها زن عضو افتخاری این انجمن بود. مکاتبات او با گیاه شناس باغ گیاه شناسی کیو، ویلیام هوکر، شامل مجموعه های بزرگی از گیاهان شیملا و پنانگ در سال ۱۸۳۱ بود. مجموعه های او در هنگام گردآوری اثر "Flora Indica" توسط جوزف دالتون هوکر مورد استفاده قرار گرفت. سفرها. زمانی که همسرش به عنوان معاون فرماندار نوا اسکوشیا منصوب شد، او همراه با همسرش و سه پسرشان با ناوچه HMS "Forth" به کانادا سفر کرد. این خانواده از سال ۱۸۱۶ تا ۱۸۲۰ در هالیفاکس، نوا اسکوشیا زندگی کردند. در این مدت، لیدی دالاهوسی وقت خود را صرف ترویج علم کرد. او همراه همسرش به مناطق روستایی سفر کرده، پیشنهادهایی برای بهبود کشاورزی ارائه داده و نمونه های گیاه شناسی جمع آوری می کرد. او همچنین بذرهایی را برای باغ های قصر دالهوسی ارسال کرد. ویلیام هوکر برای دریافت نمونه های گیاه شناسی به او متکی بود و او را یک "گیاه شناس بسیار مشتاق" توصیف کرده است. در سال ۱۸۲۰، این خانواده به استان کبک نقل مکان ک
ردند، زیرا همسر او به عنوان فرماندار کل کانادا منصوب شد. دالاهوسی نقش سنتی همسر فرماندار را بر عهده گرفت و به عنوان «حامی ادبیات و هنر» شناخته شد. او زمان زیادی را در محافل اشرافی سپری می کرد و به خاطر شوخ طبعی و کاریکاتورهای طنزآمیز از اعضای جامعه شهرت داشت. پس از استقرار، دالاهوسی و دوستانش، آن مری پرسیوال و هریت شپرد، بر روی تاریخ طبیعی متمرکز شدند و به ویژه به فهرست بندی گیاهان محلی پرداختند. این سه زن با سِر ویلیام هوکر مکاتبه داشتند و برای او نمونه هایی جمع آوری کردند که تلاش هایشان در کتاب "Flora Boreali-Americana" مورد تقدیر قرار گرفت. در سال ۱۸۲۴، خانواده به قصر دالهوسی بازگشتند و برنامه ریزی برای احداث یک باغ گسترده را آغاز کردند. باغبان آنها، جوزف آرچیبالد، در مورد او نوشت: «اندک کسانی… به اندازه بانو در این علم مهارت یافتند». با این حال، این برنامه ها به دلیل زیان های شدید مالی خانواده، ناشی از ورشکستگی نماینده مالی آنها، متوقف شد. با اینکه باغ به طور کامل ساخته نشد، اما بسیاری از گیاهان آمریکای شمالی برای اولین بار در بریتانیا کاشته شده و به گل نشستند. در سال ۱۸۲۶، این خانواده به یک مزرعه کوچک در
سورل-تراسی نقل مکان کردند و تا زمان انتصاب لرد دالاهوسی به عنوان نایب السلطنه هند در سال ۱۸۲۹ در آنجا ماندند. در مسیر سفر به هند، این خانواده در مادیرا، سنت هلن و دماغه امید نیک توقف کردند. دالاهوسی در هر مکان زمانی را به جمع آوری گیاهان اختصاص داد و فهرست دقیقی از آنها تهیه کرد. در سال ۱۸۳۱، او از دامنه های شیملا و همچنین پنانگ در نزدیکی شبه جزیره مالایی بازدید کرد. مرگ. لیدی دالهوسی به طور ناگهانی در ۲۲ ژانویه ۱۸۳۹ در خانهٔ دین رمزی درگذشت، درحالی که ۵۲ سال داشت. یک گزارش اشاره دارد که او آن چنان وقف مطالعاتش بود که هنگام مرگ، فهرستی از گیاهان را در دست داشت. مجموعه ای که او و همسرش گرد آورده بودند، در سال ۱۹۸۵ به فروش رفت و بخش هایی از آن به موزه نوا اسکوشیا، گالری ملی کانادا، کتابخانه و بایگانی های کانادا و آرشیو استانی نیوبرانزویک منتقل شد. سیصد نمونهٔ گیاهی که خانواده دالهوسی بین سال های ۱۸۲۶ تا ۱۸۲۸ در سورل گردآوری کردند، در هرباریوم (HAM) در باغ گیاه شناسی سلطنتی (انتاریو) نگهداری می شود. پاسداشت. به پاس تلاش های او در رده بندی گیاهان هند، رابرت گراهام نام یک سرده از باقلاییان، گیاهی گل دار بومی هند،
را به افتخار او "Dalhousiea" نام گذاری کرد. یکی از گیاهانی که او برای گراهام فرستاد، کشفی جدید بود، و گراهام آن را "Asplenium dalhousiae" نامید. ویلیام هوکر یک جلد از "Curtis's Botanical Magazine" را به او تقدیم کرد. جولیا کاترین بکویت، که به عنوان نخستین نویسندهٔ داستانی کانادا شناخته می شود، نخستین رمان خود را به او تقدیم کرد. دالهوسی نخستین مالک یکی از نسخه های «فیلادلفیا» از اما جین آستن بود. "Rhododendron dalhousieae" Hook. f. توسط جوزف دالتون هوکر به افتخار او نام گذاری شد.
احمد دومان یک کشتی گیر آزادکار اهل کشور ترکیه است. از افتخارات وی می توان به کسب مدال نقره قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۴ اشاره کرد. فعالیت حرفه ای. قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۴. دومان در وزن ۶۱ کیلوگرم کشتی آزاد قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۴ تیرانا شرکت کرد، او در این مسابقات پیتر همر از کاستاریکا، نورالدین نوروزوف از آذربایجان، جوئی سیلوا از پورتوریکو و تسوئنسورنگین تسوگبادراخ از مغولستان را شکست داد و به فینال رسید. وی در دیدار نهایی به ماسانوسوکه اونو از ترکیه باخت و به مدال نقره رسید.
آپارنا رائو (; – ) انسان شناس آلمانی بود که مطالعاتی دربارهٔ گروه اجتماعی در افغانستان، فرانسه و برخی مناطق هند انجام داد. پژوهش های دکتری او بر جغرافیای انسانی، قوم نگاری و اسلام شناسی متمرکز بود. رائو در دانشگاه کلن انسان شناسی تدریس کرد و مدتی به عنوان رئیس بخش قوم نگاری در مؤسسه مطالعات جنوب آسیا در دانشگاه هایدلبرگ، آلمان فعالیت داشت. پژوهش های رائو بر عشایر کوچ نشین و جوامع کشاورزی در افغانستان، فرانسه، جامو، کشمیر و غرب راجستان متمرکز بود. او تأثیر درگیری کشمیر بر محیط زیست و زندگی مردم را مورد بررسی قرار داد. اثر او در سال ۱۹۸۲ با عنوان "غربَت های افغانستان: جنبه های اقتصادی یک گروه کوچ نشین جات" به ترکیب قومی و اقتصاد محلی افغانستان پرداخت. کتاب وی با عنوان "خودمختاری: چرخه زندگی، جنسیت و وضعیت در میان دامداران هیمالیا" در سال ۱۹۹۹ جایزه چوِیس را دریافت کرد. زندگی و تحصیلات اولیه. آپَرنا رائو در دهلی نو، هند در خانواده ای متولد شد که والدینش از دانش آموختگان دانشگاه آکسفورد و از فعالان سیاسی بودند. او در سال ۱۹۸۰ با مایکل جی. کازیمیر (*۱۹۴۲ در برلین)، قوم نگاری که در سال ۲۰۲۰ به عنوان بازنشستگی افتخا
ری از مؤسسه انسان شناسی اجتماعی و فرهنگی دانشگاه کلن بازنشسته شد، ازدواج کرد. رائو در دانشگاه استراسبورگ در رشته های ادبیات فرانسه، زبان شناسی، انسان شناسی فرهنگی، انسان شناسی زیستی، جامعه شناسی و قوم نگاری تحصیل کرد. او در سال ۱۹۷۴ مدرک کارشناسی ارشد انسان شناسی خود را از دانشگاه استراسبورگ دریافت کرد و در سال ۱۹۸۰ دکترای خود را در رشته قوم نگاری از دانشگاه پاریس-سوربن به پایان رساند. رائو در طول تحصیلات دکتری خود بر جغرافیای انسانی، قوم نگاری و اسلام شناسی تمرکز داشت. او به زبان های بنگالی، انگلیسی، فرانسوی، آلمانی، هندی، زبان فارسی، زبان رومانی و اردو سخن می گفت. دوران دانشگاهی. رائو به عنوان دانشیار انسان شناسی در دانشگاه کلن تدریس می کرد. او در سال ۱۹۸۱ عضو "جامعه آسیایی" شد. از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۵، رئیس دپارتمان قوم نگاری در مؤسسه جنوب آسیا در دانشگاه هایدلبرگ آلمان بود. از ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۸، او به همراه مایکل کازیمیر به عنوان رئیس مشترک "کمیسیون مردمان کوچ نشین" در "اتحادیه بین المللی علوم مردم شناسی و انسان شناسی" خدمت کرد. او عضو هیئت مدیره "انجمن مطالعات مردمان کولی" بود. او همچنین سردبیر مجله "نو-مَدیک پی-
پِلز" بود. بین سال های ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۷، او به عنوان دانشمند مهمان در مؤسسه مطالعات توسعه در جیپور حضور داشت و بین سال های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۴ نیز در مرکز مطالعات جوامع در حال توسعه در دهلی فعالیت کرد. پیش از درگذشتش در ژوئن ۲۰۰۵، قرار بود به عنوان مدیر تحقیقات در "مدرسه عملی پژوهش های عالی" در پاریس مشغول به کار شود. پژوهش. رائو تحقیقات میدانی دربارهٔ کشاورزی، دامداری و عشایر کوچ نشین انجام داد. او در زمینه اقتصاد، قومیت، روابط جنسیتی و سازمان اجتماعی مردمان کوچ نشین و دوره گرد در افغانستان، فرانسه و کشمیر پژوهش کرد. او شناخت، اقتصاد، محیط زیست و تغییرات اجتماعی را در میان گروه های اجتماعی راجستان و کشمیر مطالعه کرد. طبق گفته جادویکا پستروژینسکا، او با استفاده از دانش بومی خود از یکی از زبان های هندی، پدیده هایی را در زبان های افغانستان کشف کرد که پیش از آن مشاهده نشده بودند. در افغانستان، رائو چهار طایفه "جلالی"، "پیکراج"، "شادباز" و "وانگاوالا" را شناسایی کرد که از نظر زبان شناختی و فرهنگی به مردم کولی نزدیک بودند. در سال ۲۰۰۴، جمعیت این چهار طایفه حدود ۷٬۰۰۰ نفر برآورد شد. بین سال های ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۲، او تحقیقاتی دربار
هٔ استقلال و هویت فرهنگی باکروال ها انجام داد.
الیزابت واگنر رید (; – ) الیزابت واگنر رید (۲۷ اوت ۱۹۱۲ – ۱۴ ژوئیه ۱۹۹۶) یک ژنتیک دان آمریکایی و یکی از نخستین دانشمندانی بود که بر روی "دروزوفیلا" گونه زایی کار کرد. او دوره های مطالعات زنان تدریس می کرد و علاقه ویژه ای به پژوهش هایی داشت که با هدف بازسازی تاریخ زنان دانشمند سده نوزدهم انجام می شد. رید که در فیلیپین از مادری پرستار اهل ایرلند شمالی و پدری کارمند دولتی آمریکایی زاده شد، در کرول، اوهایو رشد یافت. پس از دریافت مدارک کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری از دانشگاه ایالتی اوهایو، به تدریس با تمرکز بر ژنتیک پرداخت. در دهه ۱۹۴۰، او به همراه همسرش در ایستگاه تحقیقاتی کشاورزی تگزاس بر روی ژنتیک گیاهان کار کرد. پس از کشته شدن همسرش در جریان جنگ جهانی دوم، به اوهایو بازگشت و در بنیاد پژوهشی دانشگاه ایالتی اوهایو روی پنی سیلین مطالعه کرد. پس از ازدواج دوم با شلدون سی. رید، این زوج در زمینه تحقیقاتی همکاری کردند؛ ابتدا در دانشگاه هاروارد و از سال ۱۹۴۷ در مؤسسه دایت برای ژنتیک انسانی در دانشگاه مینه سوتا. از آنجا که همسرش مدیریت مؤسسه را بر عهده داشت و قوانین ضد خویشاوندسالاری در آنجا اجرا می شد، هرچند رید در
مؤسسه ایستگاه کاری داشت، اما تا دهه ۱۹۷۰ به عنوان عضو رسمی فهرست نشده بود. او یکی از معدود زنان پیشگام در حوزه ژنتیک بود. پژوهش های نخستین او بر روی فرگشت گونه ها متمرکز بود و در این زمینه، تجزیه و تحلیل آماری و مقایسه تفاوت های ظریف در جنس "مگس سرکه" را انجام داد. بعدها، با تغییر تمرکز او و همسرش به ژنتیک انسانی، آن ها پژوهش هایی دربارهٔ ناهنجاری مادرزادی و بیماری ها منتشر کردند. این زوج طرفدار مشاوره ژنتیک مبتنی بر درک چگونگی وقوع این اختلالات، به ویژه در ارتباط با برنامه ریزی خانوادگی بودند. علاوه بر کار ژنتیکی، رید دربارهٔ جنسیت گرایی علیه زنان دانشمند نیز مطالبی نوشت. او که از فعالان حقوق زنان بود، نه تنها در تلاش برای راهنمایی زنان دیگر در این حرفه بود، بلکه در بازسازی تاریخ زنان دانشمند نیز مشارکت داشت. کتاب او با عنوان "زنان آمریکایی در علم پیش از جنگ داخلی" (۱۹۹۲)، مشارکت ها و زندگینامه های بیست ودو زنی را که پیش از جنگ داخلی آمریکا در زمینه های علمی منتشر کرده بودند، بازیابی کرد. از جمله این افراد می توان به یونیس نیوتن فوت و مری آملیا سوئیفت اشاره کرد. میراث علمی رید تحت الشعاع شهرت همسرش قرار گرفت
ه بود تا اینکه در سال ۲۰۲۰، مارتا ولاسکو مارتین دوباره به بررسی و شناسایی سهم او پرداخت. سال های نخستین و تحصیلات. الیزابت کللند واگنر در ۲۷ اوت ۱۹۱۲، در باگیو، واقع در جزیره لوزون (جزیره)، در فیلیپین به دنیا آمد. پدر و مادر او کاترین (با نام خانوادگی کللند) و جان او. واگنر بودند. مادرش اهل کیلیلیگ، ایرلند شمالی بود و به عنوان پرستار و مربی پرستاری در فیلیپین کار می کرد که با همسر آینده اش آشنا شد. پدرش در جنگ آمریکا و اسپانیا خدمت کرده و پس از آن در دوره ای که فیلیپین یک قلمرو ایالات متحده آمریکا بود، در مشاغل مختلف خدمات دولتی از جمله مترجمی دادگاه و منشی فرماندار ماونتین (فیلیپین) در لوزون فعالیت داشت. او تنها یک خواهر یا برادر داشت که در نوزادی درگذشت. در سال ۱۹۱۷، خانواده به ایالت اوهایو، زادگاه واگنر، بازگشتند و در شهرستان فیرفیلد، اوهایو ساکن شدند، جایی که پدرش یک باغ میوه راه اندازی کرد. واگنر در نزدیکی کرول، اوهایو بزرگ شد و از دبیرستان کانال وینچستر فارغ التحصیل شد. از سال ۱۹۳۰، تحصیلات خود را در دانشگاه ایالتی اوهایو ادامه داد و در رشته گیاه شناسی تحصیل کرد. او در تحصیلاتش بسیار موفق بود و در سال د
وم، بالاترین نمرات کلاس را به دست آورد. در سال ۱۹۳۳، با افتخار فارغ التحصیل شد و به عضویت انجمن سرافرازان انجمن فی بتا کاپا درآمد. با حمایت از سوی دانشکده تحصیلات تکمیلی دانشگاه ایالتی اوهایو، واگنر مدرک کارشناسی ارشد خود را در سال ۱۹۳۴ و دکتری را در سال ۱۹۳۶ دریافت کرد. پس از فارغ التحصیلی، او در سال ۱۹۳۷ به تحقیقات گیاهی پرداخت که با بودجه ای از شروین-ویلیامز تأمین شد. به دلیل تعصبات جنسیتی علیه زنان، به واگنر توصیه شد که تحقیقات خود را فقط با حروف اول نامش منتشر کند. به همین دلیل، پایان نامه او با عنوان "تأثیرات برخی حشره کش ها و مواد بی اثر بر نرخ تعرق گیاهان لوبیا" که در سال ۱۹۳۹ منتشر شد، تحت نام E. C. Wagner به چاپ رسید. کار در زمینه ژنتیک (۱۹۴۴–۱۹۶۶). در سال ۱۹۴۴، واگنر در کالج واسر در پوکیپسی، نیویورک به عنوان استادیار علوم گیاهی مشغول به کار شد. در سال ۱۹۴۵، به دلاوار (اوهایو) نقل مکان کرد و در دانشگاه وسلین اوهایو گیاه شناسی تدریس کرد. در ۲۰ اوت ۱۹۴۶، او و شلدون رید که همچنان با یکدیگر در ارتباط بودند، ازدواج کردند. در آن زمان، او استادیار زیست شناسی در دانشگاه هاروارد بود. پس از ازدواج، این زوج در
کمبریج (ماساچوست) زندگی می کردند و هر دو در هاروارد کار می کردند. آن ها از همان زمان شروع به همکاری تحقیقاتی کردند و از آن پس به طور مشترک مقالاتی منتشر نمودند. اولین پروژه مشترک آن ها که به گونه زایی مگس ها می پرداخت، در مارس ۱۹۴۸ با عنوان "تفاوت های مورفولوژیکی و مشکلات گونه زایی در " منتشر شد. در همان ماه، رید دخترشان، کاترین، را به دنیا آورد. زمانی که مقاله منتشر شد، خانواده به مینیاپولیس نقل مکان کرده بودند، جایی که شلدون در سال ۱۹۴۷ مدیر مؤسسه ژنتیک انسانی دایت در دانشگاه مینه سوتا شده بود. با اینکه رید از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۶۶ در مؤسسه دایت میز کاری داشت، به دلیل قوانین منع خویشاوندسالاری، هرگز در این مؤسسه موقعیت آکادمیکی به او داده نشد. ارتباط رسمی او با دانشگاه مینه سوتا بود. با این حال، او همچنان به همکاری با شلدون و انتشار مقالات در زمینه ژنتیک ادامه داد. دو مقاله بعدی آن ها، "انتخاب طبیعی در جمعیت های آزمایشگاهی " (۱۹۴۸) و "انتخاب طبیعی در جمعیت های آزمایشگاهی II: رقابت بین ژن چشم سفید و آلل وحشی آن" (۱۹۵۰)، بر روی "مگس سرکه" و انتخاب طبیعی تمرکز داشت. این مطالعات در توسعه رویکردهای نظری و روش شناختی
جدید، از جمله استفاده از تحلیل آماری و مقایسه تفاوت های جزئی، برای مطالعه فرایند گونه زایی نقش مهمی داشت. به عنوان یکی از پیشگامان در کار بر روی ژنتیک "مگس سرکه"، رید از معدود زنانی بود که در ایجاد و استانداردسازی فرآیندهای مطالعه تکامل گونه ها مشارکت داشت. از سال ۱۹۵۰، خانواده رید از مطالعه مگس ها به ژنتیک انسانی تغییر جهت دادند و آثاری مشترک در زمینه کم توانی ذهنی منتشر کردند. در ژوئن ۱۹۵۱، پسرشان ویلیام به دنیا آمد. بسیاری از مطالعات آن ها، مانند پژوهش پیگیری شده در سال ۱۹۵۸ روی ساکنان سابق مدرسه آزمایشی مینه سوتا برای کم توانان ذهنی در فریبلت، مینه سوتا، و مطالعه ای در سال ۱۹۶۲ دربارهٔ هوش، بر روی خانواده ها تمرکز داشتند و تلاش می کردند مشخص کنند که آیا برخی ویژگی ها دارای منشأ ژنتیکی هستند. آن ها به طرفداران مشاوره ژنتیک تبدیل شدند و به مطالعه ژن های والدین پرداختند تا منشأ احتمالی ناهنجاری مادرزادی یا بیماری های کودکان را تعیین کنند، با این هدف که بتوانند این اختلالات را درک کرده و کاهش دهند. شناخته شده ترین کتاب مشترک آن ها که رید به عنوان نویسنده اصلی در آن ذکر شد، "کم توانی ذهنی: یک مطالعه خانوادگی"
بود که در سال ۱۹۶۵ منتشر شد.
یودوکیا رشدنیک (; – ) جانورشناس و بوم شناس اوکراینی بود. او متخصص موش های کور و دانه دوست ها در اوکراین بود و نخستین دانشمندی بود که در سال ۱۹۳۹ موش کور نابینای شنی جنوب اوکراین را توصیف کرد. او نقش کلیدی در حفظ کارایی موزه ملی تاریخ طبیعی در آکادمی ملی علوم اوکراین در دوران میان دوجنگ و دوره پس از جنگ جهانی دوم ایفا کرد، با وجود آنکه هم توسط گشتاپو و هم مقامات شوروی دستگیر شد. او یکی از افرادی بود که در پنهان کردن نمونه های موزه برای جلوگیری از تصرف آن ها توسط آلمانی ها مشارکت داشت. وی به دلیل استدلال هایی شناخته می شود که بر لزوم سنجش اکولوژی، پراکندگی گونه ها، جمعیت ها، فایده ها و تغییرپذیری ها قبل از برچسب زدن به برخی حیوانات به عنوان آفات و مضر برای محیط زیست تأکید داشت. هرچند که او مسئول حفظ تاریخ نگاری توسعه علمی در اوکراین بود، اما میراث خودش تا قرن بیست و یکم به فراموشی سپرده شد. اوایل زندگی و تحصیلات. اودوکییا گریگوریونا رشتنیک در ۱۴ مارس ۱۹۰۳ (N. S.) در روستای در استان پولتاوا از امپراتوری روسیه، که اکنون بخشی از اوکراین است، زاده شد. پدرش، گریگوری یفیموویچ رشتنیک، یک دهقان مرفه بود که پیش از کولاک
زدایی درگذشت. او دارای زمین های زیادی بود که در آن ها دامداری می کرد. احتمالاً به دلیل مرگ زودهنگام پدرش، رشتنیک از کودکی تحت سرپرستی خواهر و شوهرخواهرش در پولتاوا بزرگ شد. او در آنجا تحصیلات ابتدایی خود را گذراند و سپس هفت سال در گیمنازیوم تحصیل کرد. در سال ۱۹۱۸، وی برنامه ای سه ساله در پداگوژی را آغاز کرد، کار عملی خود را در یتیم خانه محلی گذراند و در سال ۱۹۲۰ بر اساس قوانین مؤسسه آموزش عمومی روسیه، مدارک تدریس خود را از دانشگاه تربیت معلم پولتاوا دریافت کرد. رشتنیک با ادامه تحصیل در همان دانشگاه، تا سال ۱۹۲۴ در رشته زیست شناسی تحصیل کرد و در این مدت با همکلاسانی چون اوکسانا ایواننکو، پاولو تیچینا و همسر آینده اش، یاکوف خومنکو، آشنا شد. او هم زمان با تحصیل، همچنان به تدریس در یتیم خانه مشغول بود. پس از فارغ التحصیلی در سال ۱۹۲۴ با تخصص در زیست شناسی، در منطقه اوسنوویانسکی در حومه خارکوف به عنوان مدرس جانورشناسی در مدرسه کارگری مشغول به کار شد. خومنکو به عنوان لغت شناسی و مترجم در مؤسسه زبان شناسی و ادبیات فعالیت می کرد. رشتنیک و خومنکو در سال ۱۹۲۶ ازدواج کردند و دو سال بعد صاحب پسری به نام امیل شدند. پس از
گذراندن امتحاناتش در سال ۱۹۳۱، رشتنیک تحصیلات تکمیلی خود را در دانشگاه خارکوف و در مؤسسه پژوهشی جانورشناسی آغاز کرد. از سال ۱۹۳۳، او همچنین به عنوان پژوهشگر در ایستگاه پژوهشی علمی خارکوف مشغول به کار شد. وی در سال ۱۹۳۴ پس از دفاع موفق از پژوهش خود که بر مطالعه چکاوکها متمرکز بود، فارغ التحصیل شد. حرفه. سال های پیش از جنگ و جنگ (۱۹۳۵–۱۹۴۶). در سال ۱۹۳۵، زمانی که پایتخت اوکراین از خارکوف به کی یف منتقل شد، همسر رشتنیک نیز همراه با محل کارش منتقل شد و او نیز از پی وی رفت. او در باغ وحش کی یف به عنوان پژوهشگر مشغول به کار شد. در سال ۱۹۳۶، او به عنوان پژوهشگر ارشد در مؤسسه جانورشناسی اشمالهاوزن از آکادمی ملی علوم اوکراین منصوب شد و به عنوان دبیر این مؤسسه فعالیت کرد. در سال ۱۹۳۹، او مقاله ای دربارهٔ اسپالاسیده (موش های کور) در اوکراین منتشر کرد و سال بعد مدرک کاندیدا (درجه علمی) خود را در سال ۱۹۴۰ دریافت کرد، اگرچه دیپلمش تا سال ۱۹۴۶ صادر نشد. سال بعد، هنگام یک سفر پژوهشی در کیشیناو، بسارابیا، جنگ جهانی دوم بر پایه کشور سبب شد رشتنیک به کی یف بازگردد. او با قطار تخلیه دانشگاهیان عازم اوفا شد اما در پولتاوا پیاده
شد تا نزد خواهرش که از پسرش مراقبت می کرد، برود. در ایستگاه قطار، او همچنین با همسرش دوباره دیدار کرد. منع آمد و شد مانع از آن شد که بتواند پسرش را بردارد و سفرش را ادامه دهد، بنابراین تا اکتبر ۱۹۴۱ که آلمانی ها شهر را اشغال کردند، در پولتاوا ماندند. آن ها سپس با اسب به کی یف بازگشتند، سفری دشوار و طولانی. در ماه مه ۱۹۴۲، توسط رایشس کومیساریات اوکراین در آکادمی ملی علوم تأسیس شد. رشِتنیک برای کار تحت نظارت شارلمانی استخدام شد و او توانست برای پسرش نیز، به عنوان کارآموز صحافی، موقعیتی در این مؤسسه فراهم کند تا از اعزام او به آلمان جلوگیری شود. او تا سپتامبر ۱۹۴۳ در این مؤسسه بر روی دانه دوست ها، موش های دالان ساز و چوب شکن تحقیق کرد. آلمانی ها به طور ویژه به تحقیقاتی در زمینه داروها و سایر روش های از بین بردن آفات، به ویژه جوندگانی که ممکن بود برای گیاهان کشاورزی خطر ایجاد کنند، علاقه مند بودند. در اواخر جنگ، آلمانی ها شروع به غارتگری نازی مجموعه های موزه جانورشناسی کردند و آن ها را به پوزنان و دیگر مناطق آلمان و لهستان منتقل کردند. رشِتنیک نقش فعالی در پنهان کردن برخی از نمونه ها برای جلوگیری از انتقال آن ها
داشت. پس از جنگ (۱۹۴۶–۱۹۸۶). در پایان جنگ، رشِتنیک در سال ۱۹۴۶ به عنوان متخصص پژوهشی در جانورشناسی معرفی شد و در مؤسسه جانورشناسی آکادمی علوم مشغول به کار شد، جایی که تا سال ۱۹۵۰ در آن باقی ماند. در این دوره، او دو مقاله دربارهٔ مطالعات پیشین خود روی سنجاب های زمینی منتشر کرد. یکی از این مقالات، که در سال ۱۹۴۶ منتشر شد، زیرگونه های جدیدی از سنجاب زمینی لکه دار ("Citellus suslica ognevi" و "Citellus suslica volhynensis") را شناسایی کرد. در پژوهش هایش، رشِتنیک اشاره کرد که جوندگان می توانند به دلیل پوست و چربی شان ارزشمند باشند، زیرا چربی آن ها در زمان جنگ به عنوان منبع غذایی به کار می رفت. او تحلیل های گسترده ای در زمینه بوم شناسی، پراکندگی گونه ها، جمعیت ها و تنوع جوندگان در سراسر اوکراین منتشر کرد. در این پژوهش ها، او استدلال کرد که ارزش اقتصادی جوندگان باید در مقابل خساراتی که ممکن است وارد کنند، سنجیده شود. با بازگشت شوروی ها به قدرت، دوره ای از سرکوب سیاسی در اتحاد شوروی در اوکراین آغاز شد. در سال ۱۹۴۸، پسر رشِتنیک به دلیل عضویت در سازمان ملی گرایان اوکراین دستگیر و به موردوویا تبعید شد. پس از مدت کوتاهی،
همسرش نیز دستگیر و زندانی شد. هر دو به گذراندن محکومیت هشت ساله ملزم شدند. رشِتنیک با چندین اتهام ساختگی روبه رو شد — از جمله این که او قرار بود توسط گشتاپو اعدام شود، اما چون این اتفاق نیفتاده، پس حتماً با آن ها همکاری کرده است؛ یا این که با افرادی مشکوک مانند شارلمانی و پارامونوف دوستی داشته است؛ و همچنین متهم به دستبرد فکری به آثار دیگران شد. در سال ۱۹۵۱، رشِتنیک به زندان چِرنیهیف منتقل شد و تا سال ۱۹۵۵ در آنجا باقی ماند. پس از آزادی، او به عنوان حشره شناسی منطقه ای در ایستگاه بهداشت و اپیدمیولوژی ناحیه کی یف-سویاتوشین مشغول به کار شد. بین سال های ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۷، مقامات او را اعاده حیثیت کردند و در سال ۱۹۶۱ به او اجازه بازگشت به مؤسسه جانورشناسی داده شد، جایی که تا زمان بازنشستگی اش در سال ۱۹۸۶ در آنجا ماند. بخش عمده ای از فعالیت های او در مؤسسه جانورشناسی به سرپرستی مجموعه های موزه ای اختصاص یافت. او به عنوان یک متخصص ماهر و تاکسیدرمی، مجموعه های جانورشناسی را با صدها نمونه از گونه های مختلف گسترش داد. او به عنوان یک بایگان، که به خوبی از نحوه برخورد تاریخ با دانشمندان آگاه بود، دقت زیادی در ثبت سوابق داشت
و اطمینان حاصل کرد که پرونده های همکارانش شامل مهم ترین آثارشان باقی بماند، حتی اگر توسط دولت سرکوب شده باشند. از جمله زندگی نامه هایی که رشِتنیک حفظ کرد، می توان به شارلمانی، ایوان دمیانوویچ ایواننکو ()، و پارامونوف اشاره کرد. در سال ۱۹۹۳، به دلیل ضعف بینایی، خاطرات خود دربارهٔ اولنا تلیها را برای پسرش روایت کرد. این شرح حال در روزنامه "Ukrainian Word" تحت عنوان «Моя Оленіана» («اولنیانای من») منتشر شد و به رابطه آن ها در دوران بازداشت توسط گشتاپو پرداخت. مرگ و میراث. رشِتنیک در ۲۲ اکتبر ۱۹۹۶ در کی یف درگذشت و در به خاک سپرده شد. با این که نام او در اوکراین به دلیل مقالات علمی اش در یادها باقی ماند، اما زندگی نامه اش تا قرن بیست ویکم بازگو نشد.
دوروتی پی. رایس (; – ) آمارگر پزشکی آمریکایی بود که کارهای او به ایجاد مدیکر (ایالات متحده آمریکا) در ایالات متحده کمک کرد. رایس از دانشگاه ویسکانسین-مدیسن فارغ التحصیل شد و به زودی کار خود را با دولت آمریکا آغاز کرد، اما برای پرورش فرزند خود از نیروی کار کناره گیری کرد. بیش از یک دهه بعد، او به کار دولتی بازگشت و در اداره تأمین اجتماعی (آمریکا) مشغول شد، جایی که یکی از نخستین دانشمندانی بود که به مطالعه هزینه اقتصادی بیماری پرداخت و کمبود بیمه درمانی در میان سالمندان را آشکار ساخت. رایس بعدها از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۲ مدیر مرکز ملی آمار سلامت بود، جایی که در ایجاد نمایه ملی مرگ ومیر نقش داشت. او دوران حرفه ای خود را در دانشگاه کالیفرنیا، سان فرانسیسکو به عنوان استاد ممتاز و استاد بازنشسته به پایان رساند. در دوران حضورش در این دانشگاه، مقاله ای دربارهٔ هزینه های ناشی از سیگار کشیدن را هم نویسی کرد که بر مذاکرات حقوقی میان دولت آمریکا و صنعت تنباکوی ایالات متحده تأثیر گذاشت و به توافق نامه تسویه حساب اصلی صنعت تنباکو کمک کرد. اوایل زندگی. رایس با نام دوروتی پچمن در منطقه بروکلین شهر نیویورک در ۱۱ ژوئن ۱۹۲۲ متولد شد.
پدرش، گرشون، کارگر صنایع نساجی و مادرش، لنا شیف، خانه دار بود. هر دو والدینش مهاجرانی از لهستان بودند. رایس که در بروکلین بزرگ شد، برای یک سال و نیم در کالج بروکلین تحصیل کرد. سپس، به پیشنهاد برادرش، تحصیلات خود را در ویسکانسین و در دانشگاه ویسکانسین-مدیسن ادامه داد. او این تصمیم را تغییردهنده مسیر زندگی خود می دانست، چرا که برادرش بورسیه ای ۲۰۰۰ دلاری دریافت کرده بود که می توانست هر دو را حمایت کند. در آنجا، او در اقتصاد کار تخصص یافت. حرفه. پس از فارغ التحصیلی، رایس به تحصیلات تکمیلی نرفت. او تصمیم داشت در دولت فدرال در واشینگتن، دی.سی. مشغول شود. رایس ابتدا در هیئت بازنشستگی راه آهن کار کرد و سپس به وزارت کار ایالات متحده آمریکا منتقل شد، جایی که به عنوان منشی آمار مشغول شد، و بعد در هیئت تولیدات جنگی کار کرد. در سال ۱۹۴۳، رایس با جیم رایس ازدواج کرد و شغل خود را ترک کرد تا به او در اردوگاه گرانت (ایلینوی) ملحق شود. در آنجا، او در یک کارخانه مشترک لوله کشی و تولیدات نظامی مشغول به کار شد. پس از آن، رایس با کمک دوستش موفق شد همسرش را به واشینگتن دی سی منتقل کند، جایی که او در مرکز پزشکی والتر رید نیروی زمی