Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تیری آلزاس، کنت فلاندر (; – ) که معمولاً به عنوان تیری آلزاس شناخته می شود، پانزدهمین کنت فلاندر از ۱۱۲۸ تا ۱۱۶۸ بود. با سابقه چهار لشکرکشی در شام (سرزمین) و آفریقا (شامل شرکت در جنگ صلیبی دوم، شهر شکست خورده ۱۱۵۷–۱۱۵۸ سوریه (شام (سرزمین))، شیزر (سوریه) و حمله صلیبیون به مصر، او سابقه نادر و برجسته ای از تعهد به جنگ های صلیبی داشت. زندگی. تئودریک کوچک ترین پسر دوک تئودریک دوم لورن و گرترود، دختر کنت رابرت اول فلاندر بود. پس از قتل پسر عموی خود، چارلز خوب، در سال ۱۱۲۷، تئودریک مدعی کنت نشین فلاندر شد، اما پسر عموی دیگری به نام ویلیام کلیتو با حمایت پادشاه لوئی ششم به جای آن شمارش شد. فلاندرز او را منفور کرد، و در پایان سال بروخه، خنت، لیل (فرانسه) و سن اومر تئودریک را به عنوان شماری رقیب شناختند. طرفداران تئودریک از جناح امپراتوری مقدس روم فلاندر بودند.
ان جی سی ۵۱۷ () یک کهکشان عدسی شکل است که تقریباً در فاصله ۱۸۸ میلیون سال نوری از سامانه خورشیدی و در صورت فلکی ماهی واقع شده است. این کهکشان در ۱۳ سپتامبر ۱۷۸۴ توسط ویلیام هرشل کشف شد.
درتی هیت () یک ناشر مستقل موسیقی بریتانیایی است که در فوریه ۲۰۱۰ توسط جیمی اوبورن، چاک ویت، برایان اسمیت و اوگو اهیوگو، فوتبالیست سابق انگلیس، تأسیس شد.این شرکت در لندن مستقر است و در سال ۲۰۲۰ فعالیت های خود را به لس آنجلس، سیدنی و توکیو گسترش داد. در سال ۲۰۱۹، شرکت کمپلکس اظهار داشت که «درتی هیت به خاطر حمایت از استقلال هنرمندانش شناخته شده است».
جاکومو آچربو، بارون اترنو (۲۵ ژوئیه ۱۸۸۸ – ۹ ژانویه ۱۹۶۹) اقتصاددان و سیاستمدار ایتالیایی بود. او بیش تر به دلیل تدوین قانون آچربو شناخته می شود؛ قانونی که به حزب ملی فاشیست (پی ان اف) اجازه داد پس از انتخابات عمومی ایتالیا (۱۹۲۴) با استفاده از تاکتیک های ارعاب رأی دهندگان، اکثریت دوسوم پارلمان ایتالیا را به دست آورد. زندگی اولیه. آچربو در یک خانواده قدیمی اشراف محلی لورِتو آپروتینو به دنیا آمد. او در پیزا تحصیل کرد و در سال ۱۹۱۲ در رشته علوم کشاورزی از دانشگاه پیزا فارغ التحصیل شد. وابستگی آچربو به فراماسونری باعث شد که به یکی از طرفداران ایردنتیسم و ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول تبدیل شود. با آغاز جنگ در اروپا، داوطلب خدمت نظامی شد. تا پایان جنگ، او سه نشان نقره ای برای شجاعت نظامی دریافت کرد و به درجه کاپیتان ارتقا یافت. پس از جنگ، آچربو به کار خود به عنوان دستیار استاد در دانشکده اقتصاد بازگشت و برنامه ریزی برای یک زندگی دانشگاهی را آغاز کرد. در همان زمان، او «انجمن سربازان ترمو و کیِتی» (ایتالیایی: "Associazione dei combattenti di Teramo e Chieti") را پایه گذاری کرد که پس از انتخابات عمومی ایتالیا (۱۹۱۹)
از انجمن ملی جدا شد و به گروه استانی "فاشی ایتالیایی مبارزه" تبدیل گردید. فاشیسم. آچربو در انتخابات عمومی ایتالیا (۱۹۲۱) به عنوان نماینده اتاق نمایندگان و در چارچوب بلوک ملی حزب پی ان اف انتخاب شد. او در این دوره نقشی میانجی میان نیروهای محافظه کار محلی و پیراهن سیاه ها ایفا می کرد و در سطح ملی نیز در حل درگیری های میان حزب سوسیالیست ایتالیا و فاشیست های ایتالیا فعال بود؛ نقشی که جایگاه او را در رهبری حزب پی ان اف تحکیم کرد. در مارش بر رم در سال ۱۹۲۲، آچربو ریاست اتاق نمایندگان را برعهده داشت و به عنوان واسطه میان حزب و پادشاه ویکتور امانوئل سوم عمل کرد. او سپس بنی تو موسولینی را در زمان انتصاب به مقام نخست وزیر ایتالیا همراهی کرد و به عنوان معاونش منصوب شد. در نوامبر ۱۹۲۳، قانون آچربو با ابتکار او به تصویب رسید. این قانون که به حزب با کسب تنها ۲۵٪ آرا اکثریت کرسی های پارلمان را اعطا می کرد، عملاً پایه های قدرت موسولینی را تثبیت نمود. همراهی این قانون با خشونت های خیابانی و ارعاب انتخاباتی، جایگاه فاشیست ها در ساختار سیاسی ایتالیا را تضمین کرد. آچربو بار دیگر در سال ۱۹۲۴ به عنوان نماینده انتخاب شد و لقب اشرا
فی دریافت کرد. هرچند او در ماجرای قتل جاکومو ماتئوتی تنها نقشی حاشیه ای داشت، اما فشارهای ناشی از این پرونده باعث شد به تدریج از صحنه سیاسی کناره بگیرد. در همان سال او جام آچربو را به یاد برادرش تیتو آچربو، که از قهرمانان جنگ بود، بنیان گذاشت. در سال ۱۹۲۶ به سمت نایب رئیس اتاق نمایندگان رسید و از ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۵ وزیر کشاورزی و جنگل داری ایتالیا بود. در این مقام، او پروژه های گسترده ای برای زهکشی و اصلاح زمین های کشاورزی هدایت کرد و در ایجاد استان پسکارا در ژانویه ۱۹۲۷، در کنار گابریله دانونتسیو نقشی برجسته ایفا نمود. آچربو در سال ۱۹۳۴ به ریاست دانشکده اقتصاد و بازرگانی دانشگاه ساپینتزا رم رسید و از ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۳ ریاست مؤسسه بین المللی کشاورزی را برعهده داشت. او همچنین به عنوان عضو شورای عالی فاشیسم از طرح تبدیل اتاق نمایندگان به نهادی بر مبنای "فاشی" و "کُرپوراتسیونی" حمایت کرد. در جریان جنگ جهانی دوم و مشارکت ایتالیا در حملات آلمان نازی، او در ستاد کل ارتش ایتالیا خدمت کرد و در عملیات هایی چون نبرد فرانسه و جنگ یونان و ایتالیا مشارکت داشت. نهایتاً در فوریه ۱۹۴۳ به مقام وزیر دارایی ایتالیا منصوب شد و تا سقوط رژیم
موسولینی در این سمت باقی ماند. جدایی از موسولینی و سال های پایانی. آچربو که یک مدیترانه گرای سرسخت بود، نخست زمانی به موسولینی انتقاد کرد که موسولینی آشکارا به نظریه ها و سیاست های نوردیک گرایان نازی گرایش یافت. او این دیدگاه ها را تحقیرآمیز برای ایتالیایی ها و دیگر ملت های مدیترانه ای می دانست. اختلافات میان مدیترانه گرایان و نوردیک گرایان در حزب فاشیست بالا گرفت، اما با حمایت موسولینی از چهره های نوردیک گرا مانند آلبرتو لوکینی، موقعیت مدیترانه گرایان مانند آچربو تضعیف شد. آچربو و همفکرانش در ۱۹۴۱ تلاش کردند با تعریف هویت نژادی ایتالیایی به عنوان اساساً مدیترانه ای، مسیر حزب را تغییر دهند و "مانیفست دانشمندان نژادی" را رد کردند. در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، او همراه دینو گراندی در رأی گیری برای برکناری موسولینی شرکت کرد و پس از سقوط موسولینی، به آبروتسو رفت. اما پس از تشکیل جمهوری اجتماعی ایتالیا توسط نازی ها، او در محاکمه ورونا به مرگ محکوم شد. سپس به دست جنبش مقاومت ایتالیا دستگیر و به ۴۸ سال زندان محکوم شد، اما این حکم بعداً لغو گردید و در ۱۹۵۱ نام او پاک شد. آچربو سپس به تدریس بازگشت و جوایز علمی و فرهنگی متعددی د
ریافت کرد، از جمله مدال طلای آموزش، فرهنگ و هنر از رئیس جمهور ایتالیا آنتونیو سنی. او در انتخابات ۱۹۵۳ و ۱۹۵۸ نامزد حزب ملی سلطنت طلب شد اما موفقیتی به دست نیاورد. آچربو در سال ۱۹۶۹ در رم درگذشت. او به عنوان یک مجموعه دار سفال های باستانی نیز شهرت داشت و گالری ای ویژه سفال های آبروتسو ایجاد کرد.
بهنام صمدی (زادهٔ ۲۳ شهریور ۱۳۶۹ در تبریز) خبرنگار، تحلیلگر بازار سرمایه و فعال رسانه ای ایرانی است. او در رسانه های مختلف از جمله "اقتصاد آنلاین"، "بورس نیوز"، "باشگاه خبرنگاران جوان" و "شبکه خبر" فعالیت خبری داشته است و در حوزه روابط عمومی و بازار سرمایه مسئولیت های مختلفی بر عهده داشته است. زندگی نامه. بهنام صمدی در سال ۱۳۶۹ در تبریز به دنیا آمد. او کارشناسی ریاضی کاربردی را در دانشگاه گیلان و کارشناسی ارشد مدیریت صنعتی را در دانشگاه راهبرد شمال گذراند. همچنین دارای مدارک حرفه ای تحلیلگری و MBA بازار سرمایه از سازمان بورس و اوراق بهادار، دانشگاه علامه طباطبایی و مؤسسات آموزشی دیگر است. حضور رسانه ای. بهنام صمدی در برنامه های اقتصادی تلویزیون و رادیو از جمله "شبکه سه"، "شبکه خبر"، "رادیو تهران" و "رادیو گفت وگو" حضور داشته است. تحلیل ها و گفت وگوهای او در رسانه هایی همچون "ایسنا"، "خبرآنلاین"، "اکوایران"، "روزنامه ایران"، "روزنامه تعادل" و "هم میهن" منتشر شده است. مورد حقوقی. بنا بر گزارش فدراسیون بین المللی روزنامه نگاران (IFJ) به زبان فارسی، دادستان علیه بهنام صمدی اعلام جرم کرده است. این موضوع در رسانه ه
ای صنفی روزنامه نگاری بازتاب یافته، اما جزئیات حکم قضایی یا روند دادگاه به طور کامل منتشر نشده است.
چراغ خواب وسیله ای کوچک و معمولاً برقی است که برای ایجاد راحتی یا سهولت در مکان های تاریک، یا جاهایی که ممکن است در زمان هایی مثل شب یا هنگام اضطرار تاریک شوند، استفاده می شود. شمع های کوچک و بادوامی که کارکرد مشابهی دارند، «تی لایت» نامیده می شوند. خطر ایمنی. کمیسیون ایمنی محصولات مصرفی آمریکا گزارش می دهد که سالانه حدود ۱۰ گزارش دریافت می کند که در آن ها چراغ های خواب نزدیک مواد قابل اشتعال به عنوان عامل وقوع آتش سوزی ذکر شده اند. این کمیسیون توصیه می کند از چراغ های خوابی استفاده شود که با لامپ های LED روشن می شوند، زیرا این لامپ ها از لامپ های رشته ای چهار یا هفت واتی که هنوز در برخی محصولات قدیمی استفاده می شوند، خنک تر هستند.
دومنیکو بارتولینی (زادهٔ ۲۶ اوت ۱۸۸۰ در رم – درگذشتهٔ ۵ آوریل ۱۹۶۰ در همان جا) سیاستمدار و کارمند عالی رتبه ایتالیایی بود که به عنوان وزیر دارایی ایتالیا در کابینه مارشال پیترو بادولیو، نخستین دولت پس از سقوط رژیم فاشیستی خدمت کرد. زندگی نامه. از سال ۱۹۰۸ تا ۱۹۲۰ خزانه دار مجلس نمایندگان ایتالیا بود و در فاصلهٔ ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۲ به عنوان مباشر کل بانکو دی روما فعالیت داشت. به دستور وزیر آلبرتو ده استفانی، فرمان تأسیس سازمان کل نظارت بر دولت را تدوین کرد که خود او از ۱۹۲۳ تا ۱۹۴۴ ریاست آن را برعهده داشت. او همچنین مدیر مؤسسه پولی گرافیک و ضرابخانه دولتی ایتالیا بود. از ژوئیهٔ ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۹ ریاست مؤسسه دائرةالمعارف ایتالیا را برعهده داشت و بار دیگر از ۱۹۴۷ تا زمان مرگش در ۱۹۶۰ به این سمت بازگشت. در ۱۹۳۹ توسط ویتوریو امانوئل سوم به مقام سناتوری منصوب شد. پس از سقوط رژیم فاشیستی، او از ۲۶ ژوئیهٔ ۱۹۴۳ تا ۱۱ فوریهٔ ۱۹۴۴ وزیر دارایی کابینه مارشال پیترو بادولیو بود، اما هنگامی که پادشاه و بیشتر دولت پس از آتش بس کاسیبیله در سپتامبر ۱۹۴۳ به جنوب گریختند، در رم ماند. او برای اجتناب از دستگیری توسط جمهوری اجتماعی ایتالیا که د
ستور بازداشتش را داده بود، مخفی شد و نتوانست وظایف خود را به درستی انجام دهد. در ۸ ژوئیهٔ ۱۹۴۸ توسط دیوان عالی رسیدگی به تحریم های ضد فاشیستی محاکمه و از کرسی سناتوری محروم شد، به عنوان «سناتوری که مسئولیت حفظ فاشیسم و ممکن ساختن جنگ را هم با رأی ها و هم با اقدامات فردی، از جمله تبلیغات درون و بیرون سنا، بر عهده داشته است». او در سال ۱۹۶۰ درگذشت.
آلن چهارم، دوک بریتانی (; تقریبی ۱۰۶۳ – ۱۳ اکتبر ۱۱۱۹) از سال ۱۰۷۲ تا زمان کناره گیری اش در سال ۱۱۱۲، دوک بریتانی بود. او همچنین کنت نانت (از حدود سال ۱۱۰۳) و کنت رن نیز بود. والدین او دوشس هاوایز و دوک هوئل دوم بودند.
«لا پرسِورانزا» روزنامه ای روزانه بود که در ۲۹ نوامبر ۱۸۵۹ در میلان، پایتخت لومباردی، تأسیس شد و تا ۲۰ مه ۱۹۲۲ منتشر می شد. این روزنامه عموماً نمایندهٔ تشکیلات سیاسی راست میانه بود، هرچند مواردی وجود داشت که نشان می داد بیش از حد قادر به اتخاذ موضعی مستقل است. تاریخچه و مشخصات. این روزنامه توسط گروهی از لیبرال ها و سلطنت طلبان، چند روز پس از الحاق لومباردی به پیمونت-ساردینیا در چارچوب گسترده تر اتحاد ایتالیا تأسیس شد. بنیانگذاران آن اعضای ثروتمند خانواده های برجسته شهر بودند که از نظر سیاسی از استراتژی اتحاد وزیر اول پیمونت، کنت کاوور، حمایت می کردند. سه نفر از برجسته ترین آنها، جیووانی ویسکونتی ونوستا، گائتانو نگری و استفانو جاسینی، اعضای «انجمن مشروطه» بودند. سرمایه اولیه پرداخت شده ۳۰۰۰۰۰ لیر در آن زمان سخاوتمندانه تلقی می شد. در زیر عنوان آن، نسخه های اولیه لا پرسِورانزا شعار «Usque ad finem» ("«به سوی تکمیل» / «به سوی پایان»") را داشتند. "روزنامه «لا پرسورانزا»" در قطع بزرگ و با قیمت روی جلد ۲۰ سنت منتشر می شد که چهار برابر قیمت اکثر روزنامه های رقیب بود. این روزنامه که برای حمایت از اتحاد ایجاد شده بود،
به سرعت به روزنامه مرجع میانه روهای طبقه متوسط و حامیان سلطنت طلبی ملی گرا در طبقه حاکم میلان تبدیل شد. اولین سردبیر، که تا سال ۱۸۶۶ در این سمت باقی ماند، والوسی اقیانوس آرام بود. والوسی کنترل را به روگرو بونگی واگذار کرد، که گاهی ظرفیت فوق العاده ای برای روزنامه نگاری جدلی از خود نشان می داد و پس از سال ۱۸۷۸ احترام زیادی برای امبرتو اول ایتالیا قائل نبود بونگی دوره ای از گسترش را رهبری کرد و تیراژ را به ده هزار نسخه رساند. پس از جنگ فرانسه و پروس، در سال ۱۸۷۰، بونگی "از «پشتکار»" استفاده کرد تا اصرار کند که ساکنان آلزاس-لورن باید قبل از هرگونه تصمیمی برای انتقال سرزمین ها از فرانسه به آلمان، اجازه رأی دادن در یک همه پرسی را داشته باشند. در جبهه داخلی، او ناظر تیزبین روندهای سیاسی ایتالیا بود و در ستون های روزنامه تلاش می کرد تا با سرکوب جناح راست سیاسی در منطقه که بین سال های ۱۸۶۲ تا ۱۸۶۴ توسط درگیری بین «حزب پیت مونتس» "بورژوای متعصب" و «حزب توسکانی» با محوریت اشرافی تر در فلورانس تهدید می شد، و همچنین با تمایل به واکنش به بحران های خارج از پارلمان، به شیوه هایی که به اعتقاد او آسیب بزرگی به نهادهای نمایند
گی جدید قانون اساسی ایتالیا وارد می کرد، مخالفت کند. از این نظر، «پشتکار» به محافظه کاری معتدل تر و مدرن تر لومباردی کمک کرد تا به طور کلی در محافظه کاری ایتالیا جریان اصلی تری پیدا کند و درک نیاز به غلبه بر اختلافات داخلی مبتنی بر تاریخ را تقویت کند. "«لا پرسِورانزا»" همچنین به هنر و فرهنگ توجه زیادی داشت. از جمله همکاران او می توان به دیه گو سنت آمبروجیو (نقد هنری) و فرانچسکو نواتی (نقد ادبی) اشاره کرد.
لا نووا ونیز یک روزنامه منطقه ای ایتالیایی زبان است که در ونیز ایتالیا منتشر می شود و از سال ۱۹۸۴ در حال انتشار است. تاریخچه و مشخصات. لا نووا ونیز برای اولین بار در سال ۱۹۸۴ منتشر شد. این روزنامه بخشی از گروه انتشاراتی لسپرسو است و در ونیز واقع شده است. روزنامه عمدتاً روزنامه های ویرایشگر و اخبار محلی را ارائه می دهد. تیراژ لا نووا ونیز در سال ۲۰۰۷، ۱۳۰۰۰ نسخه بود. این روزنامه ادعا کرد که تیراژ آن در سال ۲۰۱۳، ۱۵۴۱۹ نسخه بوده است ادعا شد که در سال ۲۰۱۴، ۱۴۵۰۰ نسخه و در اکتبر ۲۰۲۰، ۷۳۷۶ نسخه بوده است این روزنامه در مارس ۲۰۲۱، ۶۴۶۵ نسخه فروخته و تیراژ آن ۶۸۰۵ نسخه بوده است.
جیاچینتو بوسکو (۲۵ ژانویهٔ ۱۹۰۵ – ۱۱ اکتبر ۱۹۹۷) حقوقدان، دانشگاهی و سیاستمدار ایتالیایی از حزب مسیحیان دموکرات بود. او از ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۲ پست های مختلف وزارتی داشت. پس از بازنشستگی از سیاست، بین سال های ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۸ قاضی دیوان دادگستری اتحادیه اروپا بود. زندگی و تحصیلات. بوسکو در ۲۵ ژانویه ۱۹۰۵ در کازرتا به دنیا آمد و در سال ۱۹۲۵ دکترای حقوق را از دانشگاه ناپل دریافت کرد. فعالیت حرفه ای. او در سال های ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۲ به عنوان معاون دبیر در وزارت امور خارجه ایتالیا کار می کرد. سپس استاد حقوق بین الملل در دانشگاه رم و رئیس دانشکده حقوق دانشگاه اوربینو شد. بوسکو استاد تمام حقوق بین الملل در دانشگاه فلورانس (۱۹۳۳–۱۹۴۰) و دانشگاه رم (۱۹۴۰–۱۹۷۵) بود. بوسکو عضو حزب مسیحیان دموکرات بود و متحد نزدیک امینتوره فانفانی محسوب می شد. در دهه ۱۹۶۰ هر دو در یک جناح حزبی فعالیت داشتند. او بین سال های ۱۹۴۸ تا ۱۹۷۲ سناتور حزب مسیحیان دموکرات بود. او از ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۸ دبیر دولت در وزارت دفاع بود، سپس بین ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۰ نایب رئیس سنا شد. از ۱۹۶۰ به بعد، چندین سمت وزارتی برعهده داشت: وزیر آموزش (۱۹۶۰–۱۹۶۲)، وزیر دادگستری (۱۹۶۲–۱۹۶۳)، وزیر ک
ار و تأمین اجتماعی (۱۹۶۳–۱۹۶۴ و ۱۹۶۶–۱۹۶۸)، وزیر بی پرتفوی در امور سازمان ملل متحد (۱۹۶۸–۱۹۶۹ و ۱۹۷۰)، وزیر دارایی (۱۹۶۹–۱۹۷۰) و وزیر پست و مخابرات (۱۹۷۰–۱۹۷۲). او از ۷ اکتبر ۱۹۷۶ تا ۶ اکتبر ۱۹۸۸ به عنوان قاضی دیوان دادگستری اتحادیه اروپا خدمت کرد. درگذشت. بوسکو در ۱۱ اکتبر ۱۹۹۷ در رم در ۹۲ سالگی درگذشت.
ارمنگارد آنژو (; c. 1068 – ۱ ژوئن ۱۱۴۶) همسر آلن چهارم، دوک بریتانی، اهل فرانسه بود. زندگی. سالهای اولیه. متولد آنژه او فرزند ارشد کنت فولک چهارم، کنت آنژو و هیلدگارد از Beaugency بود. او که مادرش را در سال ۱۰۷۰، در سن دو سالگی از دست داده بود، احتمالاً در صومعه رونسرای، آموزش دید و به فردی پرهیزگار و دغدغه مند در مورد اصلاحات مذهبی، به ویژه مبارزه با تصرف سکولار املاک کلیسا، تبدیل شد. در جوانی، ارمنگارد به خاطر هوش و زیبایی اش در شعری از ماربود رن که در آن به او راهنمایی و نصیحت معنوی نیز ارائه می دهد، مورد توجه قرار گرفت.
پونگ مول یک سنت موسیقی محلی کره ای است که شامل طبل نوازی، رقص و آوازخوانی می شود. بیشتر اجراها در فضای باز و با حضور ده ها نوازنده که همگی در حرکت دائمی هستند، برگزار می شود. "پونگمول" ریشه در فرهنگ کشاورزی "دوره" (dure) یا کار جمعی دارد. این موسیقی در اصل به عنوان بخشی از کارهای کشاورزی، در جشن های روستایی، در سایر رویدادهای اجتماعی روستا و برای همراهی با آیین های شمنیستی، درام های رقص ماسک و دیگر انواع اجرا نواخته می شد. در اواخر دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، معنای آن گسترش یافت و در جریان جنبش دموکراسی خواهی، به طور فعال در اعتراضات سیاسی مورد استفاده قرار گرفت. با این حال، امروزه بیشتر به عنوان یک هنر نمایشی شناخته می شود. بر اساس تحقیقات دهه ۱۹۸۰، این نوع موسیقی به طور گسترده در جزیره «جیندو» مورد مطالعه قرار گرفت. محققان قدیمی تر اغلب این سنت را با عنوان نونگاک (農樂، 농악) توصیف می کنند، اصطلاحی به معنای «موسیقی کشاورزان» که استفاده از آن در دوران استعمار (۱۹۱۰–۱۹۴۵) رایج شد. اداره میراث فرهنگی کره جنوبی از این اصطلاح برای ثبت این سنت محلی به عنوان یکی از میراث فرهنگی ناملموس مهم استفاده می کند. مخالفت نوازندگان و محقق
ان با استفاده از این اصطلاح در دهه ۱۹۸۰ افزایش یافت، زیرا مقامات استعماری تلاش داشتند تا فعالیت آن را به کشاورزان محدود کنند تا کاربرد و معنای آن را در میان مردم تحت استعمار سرکوب نمایند. این سنت همچنین با نام های مترادف بسیاری در سراسر شبه جزیره کره شناخته می شود. طبل نوازی عنصر اصلی پونگمول است. هر گروه توسط یک نوازنده "ک ک وَنگ گ واری" (kkwaenggwari) (گونگ کوچک دستی) رهبری می شود و شامل حداقل یک نوازنده "جانگ گو" (طبل ساعت شنی)، یک نوازنده "بوک" (طبل بشکه ای) و یک نوازنده "جینگ" (گونگ) است. سازهای بادی (تپیونگ سو، که با نام های "هوجوک"، "سناپ" یا "نالاری" نیز شناخته می شود) گاهی با طبل نوازان همراهی می کنند. پونگمول در سال ۲۰۰۹ توسط چین با عنوان «نونگاک جوسونجوک» و در نوامبر ۲۰۱۴ توسط کره جنوبی به فهرست میراث فرهنگی ناملموس یونسکو اضافه شد. طبقه بندی. "پونگمول" برای اولین بار در سال ۱۹۶۶ با عنوان "نونگاک سیپیچا" (농악십이차)، «دوازده موومان موسیقی کشاورزان») به عنوان میراث فرهنگی ناملموس مهم به رسمیت شناخته شد. این عنوان در دهه ۱۹۸۰ به سادگی به "نونگاک" تغییر یافت تا تنوع های منطقه ای را دربر گیرد. اداره میراث
فرهنگی در حال حاضر پنج سبک منطقه ای از این سنت را به رسمیت می شناسد که هر یک به نام مرکز فعالیت خود نام گذاری شده و تحت عنوان میراث فرهنگی ناملموس مهم شماره ۱۱ ثبت شده اند: نونگاک جینجو سامچونپو از استان گیونگ سانگ جنوبی (ثبت در ۱۹۶۶)؛ نونگاک پیونگتک از استان گیونگ گی (۱۹۸۵)؛ نونگاک ایری از استان جئوللای شمالی (۱۹۸۵)؛ نونگاک گانگ نئونگ از استان گانگ وون (۱۹۸۵) و نونگاک ایمسیل پیلبونگ از استان جئوللای شمالی (۱۹۸۸). هر سبک در رویکرد خود به ریتم ها، لباس ها، سازبندی و فلسفه اجرا منحصربه فرد است: جینجو سامچونپو برای "یونگنام"، پیونگتک برای "اوت داری"، ایری برای "هونام اودو"، گانگ نئونگ برای "یونگ دونگ" و ایمسیل پیلبونگ برای "هونام جوادو". بیشتر آثار علمی دربارهٔ "پونگمول" بر دو سبک متمایز موجود در منطقه هونام که دو استان جئولا را در بر می گیرد، تمرکز دارند. در این منطقه، عناوین "جوادو" (چپ) برای ایمسیل پیلبونگ و "اودو" (راست) برای ایری بر اساس اصول ژئومانسی (زمین بینی) تعیین می شوند. با نگاه از «مرکز» (سئول، پایتخت) به سمت جنوب، "اودو" به معنای «راست» و "جوادو" به معنای «چپ» است. مطالعات تطبیقی بین این دو سبک منج
ر به ایجاد کلیشه هایی در میان گروه های حرفه ای شد. "هونام جوادو" به خاطر ساختارهای متنوع و الگوهای ریتمیک سریع خود شناخته شد، در حالی که "هونام اودو" عموماً دارای الگوهای ریتمیک آهسته اما موزون و زیبا در نظر گرفته می شد. تاریخچه. سرکوب و ناآرامی. در دوره چوسان، این سنت محلی شیوه اصلی بیان موسیقایی برای اکثریت جمعیت بود. امروزه بسیاری از محققان و نوازندگان ادعا می کنند که اصطلاح "نونگاک" () در دوران استعمار ژاپن برای سرکوب کاربرد و معنای گسترده آن در میان مردم کره معرفی شد. احیا. حمایت واقعی عمومی از "پونگمول" در دهه پس از به رسمیت شناخته شدن و دریافت حمایت مالی از سوی دولت، پیشرفت چندانی نکرد. در میان کره ای هایی که پس از مهاجرت به شهرها، آداب و رسوم سنتی خود را رها کرده بودند، علاقه چندانی وجود نداشت. این پدیده با معرفی سالن های کنسرت به سبک غربی و محبوبیت روزافزون موسیقی کلاسیک و موسیقی پاپ غربی همراه بود. در سال ۱۹۷۷، معمار برجسته کیم سو-گون، «کونگ گان سارانگ» را طراحی کرد که یک سالن اجرا برای موسیقی و رقص سنتی کره ای واقع در پایتخت بود و از هنرمندان و محققان برای سازماندهی رویدادهای آن دعوت کرد. در اولین
رسیتال این مرکز هنری در فوریه ۱۹۷۸، گروهی چهار نفره به رهبری کیم دوک-سو و کیم یونگ-به، که هر دو از نوادگان اعضای گروه های "نامسادانگ" بودند، یک اجرای بداهه از "پونگمول" پیونگتک ("اوت داری") را با هر یک از چهار ساز اصلی آن اجرا کردند. برخلاف "پونگمول" سنتی، این اجرا در حالت نشسته و رو به تماشاگران انجام شد و تنوعی از ریتم ها را با انعطاف پذیری بالا به نمایش گذاشت. این اجرا با استقبال تماشاگران مواجه شد و اجرای دوم به زودی سه ماه بعد برگزار گردید. فولکلوریست، سیم او-سونگ، که این دو هنرمند را به کلوپ کونگ گان سارانگ معرفی کرده بود، این گروه را سامول نوری () نامید. "سامول نوری" در نهایت به نام یک ژانر کامل تبدیل شد، زیرا مؤسسات آموزشی و گروه های موسیقی در سراسر کره جنوبی و ژاپن تأسیس شدند. استفاده از اصطلاح "نونگاک" برای تمایز "پونگمول" سنتی از این شکل جدید صحنه ای و شهری شده حفظ شد. اجزاء. سازها. به طور کلی، ۵ ساز اصلی برای اجرای پونگمول استفاده می شود: "ک ک وَنگ گ واری" (kkwaenggwari) (گونگ کوچک دستی)، "جانگ گو" (طبل ساعت شنی)، "بوک" (طبل بشکه ای)، "جینگ" (گونگ) و سوگو. هر یک از این سازها به سبک متفاوتی برای نو
اختن نیاز دارند و صدای منحصر به فرد خود را دارند. اولین فرد هر گروه که ساز می نوازد، «سوئه» (sue) یا «سانگ» (sang) نامیده می شود (مانند «سانگ سوئه» (به نوازنده "ک ک وَنگ گ واری" اشاره دارد)، «سوئه جانگ گو» (همان سانگ جانگ گو)، «سوئه بوک» و «سوئه بوک کو» (که سوگو می نوازد). رقص. در پونگمول، عناصر رقص ویژگی های هنری و زیبایی شناختی پونگمول را به عنوان یک ژانر یکپارچه عمیق تر می کنند.رقص پونگمول از تعامل و تعادل با دیگر عناصر تشکیل دهنده پونگمول منحرف نمی شود و همچنین با موسیقی هماهنگی نزدیکی دارد. این رقص دارای یک سیستم ساختار بدنی فردی است، مانند ویت-نولئوم (윗놀음، اجرای بالاتنه) و بال-نولئوم (발놀음، پانویسی)، و یک سیستم بیان تصویری که در آن افراد به اشیائی برای تکمیل یک گروه تبدیل می شوند. رقص ها بر اساس فرم و ترکیب افراد به دسته های زیر تقسیم می شوند: لباس ها. پس از طبل نوازان، رقصندگان قرار دارند که اغلب "سوگو" (sogo، طبل کوچکی که رزونانس کافی برای تأثیر قابل توجه در چشم انداز صوتی را ندارد) می نوازند و تمایل به داشتن طراحی های رقص پیچیده تر — حتی آکروباتیک — دارند، به ویژه اگر رقصندگانِ سوگونواز، کلاه های نوار
ی "سانگمو" (sangmo) را نیز بچرخانند. در برخی از انواع منطقه ای پونگمول، "جاپسَک" (japsaek، بازیگران) که لباس هایی شبیه به کاریکاتور نقش های سنتی روستا پوشیده اند، در میان تماشاگران پرسه می زنند تا با آنها تعامل برقرار کنند و مرز بین اجراکنندگان و مخاطبان را محو سازند. "مینیو" (minyo، ترانه های محلی) و سرودها گاهی در "پونگمول" گنجانده می شوند و اعضای مخاطب با شور و شوق همراهی کرده و می خوانند و می رقصند. بیشتر "مینیو"ها بر روی ضربات طبلی تنظیم شده اند که در یکی از چند "جانگدان" (jangdan، الگوهای ریتمیک) رایج در پونگمول، سانجو، پانسوری (pansori) و سایر ژانرهای سنتی موسیقی کره ای مشترک هستند. اجراکنندگان پونگمول لباس های رنگارنگ متنوعی می پوشند. یک نسخه گل دار از "گوک کال" (gokkal) بودایی رایج ترین پوشش سر است. در یک گروه پیشرفته، ممکن است همه اجراکنندگان "سانگمو" بپوشند، که کلاهی با روبان بلند است و نوازندگان می توانند آن را با خم کردن زانو در الگوهای پیچیده ای بچرخانند و حرکت دهند. حضور بین المللی. پونگمول در چندین جامعه بین المللی، به ویژه توسط کره ای های مقیم خارج از کشور، اجرا می شود. برخی از فعالیت های رقص
مرتبط با پونگمول که توسط کره ای تبارهای ساکن چین انجام می شود و با نام «رقص کشاورزان قوم کره» شناخته می شود، به عنوان میراث فرهنگی به یونسکو ارائه شده است. پونگمول همچنین توسط جوامع متعدد کره ای های آمریکایی در ایالات متحده، از جمله اوکلند، لس آنجلس، شیکاگو، نیویورک و بالتیمور اجرا شده است. گروه های دانشگاهی نیز در دانشگاه کالیفرنیا (برکلی، لس آنجلس، دیویس، سن دیگو، سانتا باربارا، ارواین)، دانشگاه میشیگان، دانشگاه استونی بروک، دانشگاه کلمبیا، دانشگاه نیویورک، مؤسسه فناوری ماساچوست، دانشگاه هاروارد، دانشگاه ییل، دانشگاه شیکاگو، دانشگاه پنسیلوانیا، دانشگاه کرنل، مؤسسه فناوری کالیفرنیا، دانشگاه ایلینوی در اربانا-شمپین، دانشگاه بوفالو، دانشگاه بینگهمتون، دانشگاه سیراکیوز، دانشگاه استنفورد، دانشگاه تورنتو، دانشگاه براون، دانشگاه آکسفورد و غیره و همچنین دانشگاه فدرال خاور دور وجود دارند. توسعه پونگمول در آمریکا. مرحله اول (۱۹۸۵–۱۹۸۹). تاریخچه پونگمول در ایالات متحده با تاریخ فعالیت های مدنی کره ای-آمریکایی ها پیوند عمیقی دارد. بسیاری از بنیان گذاران این سازمان ها در درگیری های سیاسی کره فعال بودند یا با آن همدردی
می کردند. ذکر این نکته ضروری است که تمام این سبک های بیانی کره ای در طول جنبش «مینجونگ مونхва» (Minjung Munhwa) در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ که پردیس های دانشگاهی کره جنوبی را فرا گرفته بود، رایج بودند. بسیاری از سازمان های اولیه پونگمول یا به عنوان یک بخش فرهنگی از یک سازمان بزرگتر (معمولاً سیاسی) شکل گرفتند یا اندکی پس از تأسیس به یکی از آنها پیوستند. در سال ۱۹۸۵، گروه «بیناری» (Binari) در نیویورک و «سوری» (Sori) در دانشگاه کالیفرنیا برکلی تأسیس شدند. «ایل-کوا-نوری» (Il-kwa-Nori) از مرکز منابع و فرهنگی کره ای-آمریکایی در شیکاگو، که آن نیز وابسته به NAKASEC است، در سال ۱۹۸۸ شکل گرفت. «شین میونگ په» (Shinmyŏngpae) از سازمان اجتماعی «آوری مونхва چاتکیهوه» (Uri Munhwa Chatkihwe) نیز در سال ۱۹۹۰ تأسیس شد. در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، چند کره ای برای مدت طولانی در ایالات متحده ماندند تا به ایجاد سازمان های پونگمول و گسترش آموزه های آن کمک کنند. کیم بونگ-جون، یک هنرمند کره ای که به خاطر نقاشی ها و چاپ های الهام گرفته از هنر عامیانه خود مشهور است، یکی از این افراد بود. مسائلی مانند اتحاد مجدد دو کره و آگاهی از قیام گوانگجو، ب
سیاری را وادار به بازنگری در مشارکت خود در روابط کره ای-آمریکایی کرد. مرحله دوم (۱۹۹۰ - اکنون). یی جونگ-هون، یک کشیش کره ای که در سال های ۱۹۹۰ و ۱۹۹۱ از ایالات متحده بازدید کرد، چهره دیگری است که توسط بسیاری از فعالان قدیمی پونگمول مهم تلقی می شود. یی جونگ-هون در طول سفر خود از لس آنجلس، نیویورک و KYCC در اوکلند بازدید کرد. او در تشکیل گروه «کوتکوری» (Kutkori) در هاروارد نقش داشت. او همچنین منابع خواندنی و آموزشی در مورد پونگمول، مینیو و آهنگ های جنبش فراهم کرد. یک گروه پونگمول دانشگاهی معمولی به طور متوسط بین ۱۵ تا ۲۰ عضو دارد، اگرچه برخی سازمان ها با کمتر از ۱۰ عضو و برخی دیگر با ۳۰ تا ۳۵ عضو به فعالیت خود ادامه داده اند. «هانولیم» (دانشگاه کالیفرنیا/لس آنجلس)، «کاراک مادانگ» (دانشگاه ایلینوی)، «هان سوری» (مؤسسه فناوری ماساچوست)، «نیوری» (دانشگاه نیویورک)، و «لوس روتس» (دانشگاه شیکاگو) تنها چند نمونه از گروه های اوایل دهه ۱۹۹۰ هستند. انواع دیگری از کلوپ های علاقه مندی خاص در ایالات متحده ظهور کرده اند که تنوع بیشتری به جامعه دانشجویان پونگمول بخشیده اند. گروه هایی توسط و برای فرزندخوانده های کره ای و فعالان
، و همچنین برای سالمندان، کودکان، اعضای کلیسای کاتولیک و افراد در دهه سی و چهل سالگی شان، و بسیاری دیگر تأسیس شده اند.