Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جیمز وینسنت دوهیگ (۱۸۸۹–۱۹۶۳) آسیب شناس استرالیایی بود. در بریزبن، او اولین آزمایشگاه های آسیب شناسی را در بیمارستان متر میسریکوردی و بیمارستان عمومی بریزبن تأسیس کرد. او برای ایجاد یک دانشکده پزشکی در کوئینزلند (در حال حاضر دانشکده پزشکی دانشگاه کوئینزلند ماین) با موفقیت مبارزه کرد. او اولین استاد آسیب شناسی دانشگاه کوئینزلند از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۷ بود. او بانک خون صلیب سرخ را در کوئینزلند تأسیس کرد.او رئیس استرالیا انجمن آسیب شناسان بالینی بود و برای تأسیس کالج آسیب شناسان استرالیا مبارزات انتخاباتی انجام داد. دوهیگ همچنین به عنوان یک هنرپیشه و منتقد شناخته شد که برای تهه بولتن، و رئیس انجمن هنری سلطنتی کوئینزلند ۱۹۳۷_۱۹۴۶ نوشت. او مجموعه ای از کتاب ها را به مجموعه دارنل، دانشگاه کوئینزلند اهدا کرد. او برادرزاده جیمز دوهیگ، اسقف اعظم کاتولیک رومی بریزبن بود، اما این رابطه برای اسقف اعظم مشکل ساز بود، زیرا برادرزاده او یک خردگرای سکولار بود. = منابع = = پیوند به بیرون =
جیسیا آبرامز (به ؛ زادهٔ ) که به طور حرفه ای با نام بیبی سوسا شناخته می شود، رپر آمریکایی می باشد. ترانه های زیرزمینی لو-فای ترپ وی به خاطر صدای نازک رپ کردن وی شناخته می شوند.
ماهواره مأموریت بیشینه خورشیدی () (یا سولارمکس SolarMax) برای بررسی پدیده های خورشید، به ویژه شراره خورشیدی طراحی شده بود. این ماهواره در ۱۴ فوریه ۱۹۸۰ به فضا پرتاب شد. SMM نخستین ماهواره ای بود که بر پایه سکوی ماهواره چندماموریته مدولار ساخته شده توسط صنایع فیرچایلد طراحی شد؛ سکویی که بعدها در لندست ۴ و لندست ۵ و همچنین در ماهواره پژوهش جو بالا مورد استفاده قرار گرفت. پس از خرابی کنترل وضعیت فضاپیما در نوامبر ۱۹۸۰، این ماهواره به حالت آماده باش منتقل شد و تا آوریل ۱۹۸۴ که در طی یک مأموریت شاتل تعمیر شد، در این وضعیت باقی ماند. مأموریت بیشینه خورشیدی در ۲ دسامبر ۱۹۸۹ پایان یافت، زمانی که فضاپیما ورود به جو زمین را تجربه کرد و بر فراز اقیانوس هند سوخت. خرابی و تعمیر. تاج نگار/پولاریمتر (C/P) تصاویر نوری سفید تاج خورشیدی را به مدت شش ماه از مارس ۱۹۸۰ ثبت کرد تا این که در سپتامبر به دلیل خرابی الکترونیکی از کار افتاد. در نوامبر ۱۹۸۰، دومین فیوز از چهار فیوز سیستم کنترل وضعیت فضاپیما SMM خراب شد که باعث شد این ماهواره برای حفظ وضعیت خود به مگنتورکرها متکی شود. در این حالت، تنها سه ابزار از هفت ابزار موجود قابل اس
تفاده بودند، زیرا ابزارهای دیگر نیاز به تنظیم دقیق ماهواره در مقابل خورشید داشتند. استفاده از مگنتورکرهای ماهواره مانع از تثبیت وضعیت آن شد و باعث شد که ماهواره در اطراف وضعیت اسمی خود نسبت به خورشید «نوسان» کند. SMM به مدت ۳ سال در حالت آماده باش باقی ماند. نخستین ماهواره بی سرنشین که در فضا تعمیر شد، سولارمکس به دلیل افزایش قابل توجه عمر مفیدش نسبت به فضاپیماهای مشابه، به لطف مداخله مستقیم یک مأموریت سرنشین دار فضایی، شناخته شده است. در طول مأموریت اس تی اس-۴۱-سی در آوریل ۱۹۸۴، شاتل فضایی چلنجر به سولارمکس نزدیک شد. فضانوردان جیمز فن هوفتن و جرج نلسن تلاش کردند تا با استفاده از واحد مانور سرنشین دار ماهواره را گرفته و به محفظه بار شاتل برای تعمیر و سرویس منتقل کنند. برنامه این بود که از یک دستگاه «گرفتن ماهواره» متصل به واحد مانور استفاده شود تا با گیره مخصوص (TPAD) ماهواره را بگیرند، سرعت چرخش آن را کاهش دهند و سپس آن را به محفظه بار شاتل منتقل کنند. اما سه تلاش برای گرفتن ماهواره با استفاده از TPAD شکست خورد زیرا گیره TPAD به دلیل وجود یک حلقه مزاحم بر روی ماهواره، که در نقشه های فنی آن مشخص نشده بود، قاد
ر به قفل شدن نبود. این موضوع به برنامه ای بداهه منجر شد که نزدیک بود مأموریت ماهواره را به پایان برساند. در این برنامه، فضانورد با دست یک آرایه خورشیدی را گرفت و تلاش کرد با فشار دادن پیشرانه های واحد مانور، چرخش ماهواره را کاهش دهد. اما این تلاش باعث افزایش سرعت چرخش در چندین محور شد؛ ماهواره از کنترل خارج شد و باتری های آن به سرعت تخلیه می شدند. مهندسان مرکز کنترل عملیات سولارمکس تمام سامانه های غیرضروری ماهواره را خاموش کردند و با اندکی شانس توانستند ماهواره را چند دقیقه پیش از خرابی کامل بازیابی کنند. سپس، مهندسان پشتیبانی زمینی ماهواره را پایدار کرده و سرعت چرخش آن را کاهش دادند تا با استفاده از کانادارم گرفته شود. این برنامه بسیار موفق تر بود. ماهواره با یکی از گیره های ویژه بازوی رباتیک تجهیز شده بود، که به بازو اجازه داد ماهواره را گرفته و آن را به محفظه بار شاتل منتقل کند. در این مأموریت، کل ماژول سیستم کنترل وضعیت سولارمکس و ماژول الکترونیکی ابزار تاج نگار/پولاریمتر جایگزین شد و یک پوشش گازی بر روی پلی کروماتور پرتو ایکس نصب گردید. این کار موفقیت آمیز عمر ماهواره را پنج سال دیگر افزایش داد. این مأمو
ریت در فیلم آی مکس سال ۱۹۸۵ با نام "رؤیای زنده است" به تصویر کشیده شده است. کشف دنباله دارها. ۱۰ دنباله دار از تصاویر سولارمکس کشف شد که همگی متعلق به گروه کروز سانگریزر هستند. یافته ها. به طور قابل توجهی، بسته ابزار ACRIM سولارمکس نشان داد که برخلاف انتظارات، خورشید در زمان بیشینه لکه خورشیدی (وقتی تعداد بیشترین لکه های خورشیدی ظاهر می شوند) درخشان تر است. دلیل این موضوع وجود ویژگی های روشن به نام فاکولای خورشیدی در اطراف لکه های خورشیدی است که اثر تاریک شدن ناشی از لکه خورشیدی را خنثی می کنند. یافته های علمی اصلی سولارمکس در چندین مقاله مرور در یک تک نگاشت ارائه شده است. پایان مأموریت. مدار سولارمکس به تدریج به دلیل مقاومت جو کاهش یافت و آن را به لایه های متراکم تر برد. گزارش شده که طوفان ژئومغناطیسی مارس ۱۹۸۹ باعث شد سولارمکس نیم کیلومتر در آغاز طوفان و پنج کیلومتر در طول کل دوره کاهش ارتفاع پیدا کند. این ماهواره سرانجام در ۱۷ نوامبر ۱۹۸۹ کنترل وضعیت خود را از دست داد و ورود مجدد و سوختن آن در ۲ دسامبر ۱۹۸۹ بر فراز اقیانوس هند رخ داد.
هان ژنگ () سیاست مدار اهل چین است که از سال ۲۰۲۳ به عنوان معاون رئیس جمهور جمهوری خلق چین در حال خدمت است. او قبلاً بین سال های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۳ به عنوان معاون اول نخست وزیر چین و بین سال های ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۲ به عنوان هفتمین عضو کمیته دائمی پلیتبوروی حزب کمونیست چین خدمت کرد. بین سال های ۲۰۰۳ و ۲۰۱۲ هان به عنوان معاون دبیر کمیته حزب کمونیست چین و شهردار شانگهای فعالیت داشت و در نوامبر ۲۰۱۲ به سمت دبیر کمیته کمونیست شانگهای که بالاترین پست سیاسی شهر محسوب می شود، ارتقا یافت و همچنین یک کرسی در دفتر سیاسی پلیتبوروی حزب کمونیست به دست آورد. در اکتبر ۲۰۱۷، او به عضویت نوزدهمین کمیته دائمی دفتر سیاسی حزب کمونیست، بالاترین نهاد تصمیم گیری در چین، و در مارس ۲۰۱۸ به مقام اول معاون نخست وزیر چین رسید. در طول این مسئولیت، او به عنوان رهبر ارشد حزب در رابطه با امور هنگ کنگ و ماکائو، رهبری واکنش دولت به اعتراضات ۲۰۱۹–۲۰۲۰ هنگ کنگ و تغییرات انتخاباتی هنگ کنگ در سال ۲۰۲۱ را بر عهده داشت. هان پس از برگزاری بیستمین کنگره ملی حزب کمونیست در اکتبر ۲۰۲۲ از کمیته دائمی دفتر سیاسی و کمیته مرکزی بازنشسته شد. در مراسم کنگره ملی خلق در مارس
۲۰۲۳، هان به عنوان معاون رئیس جمهور جمهوری خلق چین و معاون چهاردهمین کنگره ملی انتخاب شد. او به عنوان نماینده ویژه رئیس جمهور شی جین پینگ در رویدادهایی مانند تاج گذاری چارلز سوم و کامیلا در سال ۲۰۲۳ و دومین مراسم تحلیف دونالد ترامپ در سال ۲۰۲۵ حضور داشته است.
مراسم تحلیف دونالد ترامپ به عنوان چهل و هفتمین رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا در روز دوشنبه ۲۰ ژانویه ۲۰۲۵ برگزار شد و بخاطر سرما و وزش باد شدید، این مراسم در داخل ساختمان کنگره در واشینگتن دی سی برگزار شد که شصتمین مراسم تحلیف یک رئیس جمهور در آمریکا محسوب می شود. اولین مراسم تحلیف دونالد ترامپ هشت سال قبل در ژانویه ۲۰۱۷ بود. این مراسم شامل مراسم سوگند، مراسم امضا، ضیافت ناهار افتتاحیه، اولین مراسم افتخار و سپس راهپیمایی و رژه در کپیتال وان آرنا بود. توپ های افتتاحیه در مکان های مختلف قبل و بعد از مراسم افتتاحیه شلیک می شوند.
حجم محلی () مجموعه ای از بیش از ۵۰۰ کهکشان است که در ناحیه ای از جهان قابل مشاهده نزدیک به ما قرار دارند و درون منطقه ای به شکل کره (هندسه) با شعاع ۱۱ مگاپارسک از زمین یا با سرعت شعاعی کمتر از انتقال به سرخ z &lt; 0.002 (550 km/s) قرار می گیرند. این ناحیه از گیتی محلی بود که پروژه «میراث حجم محلی» (Local Volume Legacy یا LVL) برای مطالعه ۲۵۸ کهکشان از طریق چرخه های مشاهده توسط تلسکوپ فضایی اسپیتزر با استفاده از دوربین آرایه ای فروسرخ (IRAC) و فتومتر تصویربرداری چندباندی (MIPS) اجرا شد. این مطالعه شامل تمام کهکشان های درون زیرحجمی به شعاع ۳٫۵ مگاپارسک و مجموعه ای از کهکشان مارپیچی و کهکشان نامنظم در شعاع ۱۱ مگاپارسک بود. هدف این پژوهش گردآوری داده هایی دربارهٔ نرخ ستاره زایی، جرم ستاره ای در جمعیت ستاره های قدیمی، غبار کیهانی و تابش اخترفیزیکی بود. ما همچنین می توانیم حجم محلی را به عنوان فاصله ای تا ۱۰ مگاپارسک تعریف کنیم که تلسکوپ فضایی هابل توانایی تشخیص جمعیت های ستارهای در کهکشان ها را دارد. این تعریف می تواند برای پوشش دادن طیف کاملی از محیط های کهکشانی، از خلأ کیهانی تا گروه ها و خوشه های کهکشانی، به ۱۵
مگاپارسک گسترش یابد. در آینده، ممکن است این تعریف برای فاصله های بیشتر نیز توسعه یابد. درون حجم محلی، صفحه محلی قرار دارد، منطقه ای تخت از ماورای جو که حدود ۶۰ کهکشان با سرعت مشابه در آن قرار دارند و شعاع آن حدود ۷ مگاپارسک و ضخامت آن حدود ۰٫۵ مگاپارسک است. گروه محلی، که راه شیری و کهکشان آندرومدا بخشی از آن هستند، بخشی از صفحه محلی و در نتیجه بخشی از حجم محلی است. حجم محلی نیز بخشی از ابرخوشه لانیاکیا است. کهکشان های حجم محلی حرکت ترجیحی خاصی به نام جریان دوشیزه ای دارند که به سمت خوشه دوشیزه و به دلیل گرانش بسیار زیاد آن حرکت می کنند. در میان کهکشان های عضو حجم محلی، چندین کهکشان بزرگ یا کهکشان خاص مانند قنطورس ای، مسیه ۸۱ (M81)، مسیه ۸۲ (M82)، کهکشان سرکینوس، مسیه ۸۳ (M83)، کهکشان فرفره (M101)، کهکشان کلاه مکزیکی (M104)، ان جی سی ۱۵۱۲، کهکشان گرداب، مسیه ۷۴، مسیه ۶۶ و مسیه ۹۶ وجود دارند. اخیراً، پس از مشاهدات تلسکوپ فضایی هابل، دو کهکشان کوتوله به نام های Pisces A و Pisces B شناسایی شده اند که از خلأ محلی همسایه به حجم محلی مهاجرت کرده اند.
یک ژست بیشتر (به انگلیسی: A Further Gesture) فیلمی محصول سال ۱۹۹۷ به کارگردانی رابرت دورنهلم است. از بازیگران این فیلم، می توان به آلفرد مولینا و برندن گلیسون اشاره کرد. این فیلم برای اولین بار، در تاریخ ۲۰ فوریهٔ ۱۹۹۸، به نمایش درآمد.
کهکشان دوپرگار () یا (ESO 97-G13) یک کهکشان سیفرت در صورت فلکی دوپرگار است. این کهکشان ۴ درجه پایین تر از صفحه کهکشان قرار دارد و با فاصله ای برابر با یکی از نزدیک ترین کهکشان های بزرگ به راه شیری است. این کهکشان در حال تغییرات شدید است، زیرا حلقه هایی از گاز به احتمال زیاد از کهکشان به بیرون پرتاب می شوند. حلقه بیرونی آن ۱۴۰۰ سال نوری و حلقه داخلی آن ۲۶۰ سال نوری قطر دارند. اگرچه کهکشان دوپرگار با یک تلسکوپ کوچک قابل مشاهده است، تا سال ۱۹۷۷ شناخته نشد زیرا نزدیک به صفحه راه شیری قرار دارد و توسط غبار کهکشانی پنهان شده است. کهکشان دوپرگار یک کهکشان سیفرت نوع II است و یکی از نزدیک ترین هسته کهکشانی فعال شناخته شده به راه شیری است، اگرچه احتمالاً کمی دورتر از قنطورس ای است. کهکشان دوپرگار میزبان ابرنواختر SN 1996cr بود که بیش از یک دهه پس از انفجار شناسایی شد. این رویداد ابرنواختری برای نخستین بار در سال ۲۰۰۱ به عنوان یک شیء درخشان و متغیر در تصویری از رصدخانه پرتو ایکس چاندرا مشاهده شد، اما سال ها بعد به عنوان یک ابرنواختر تأیید شد. کهکشان دوپرگار یکی از دوازده کهکشان بزرگ در "شورای غول ها" است که گروه محلی را
در صفحه محلی احاطه کرده اند.&lt;ref name="10.1093/mnras/stu199"&gt; &lt;/ref&gt; یک جرم دیگر که احتمالاً یک ماهواره کهکشان دوپرگار است با نام HIZOA J1353-58 شناخته می شود. HIZOA J1353-58 در یک بررسی از هیدروژن خنثی (H I) کشف شد و در منطقه اجتناب قرار دارد. نیوستار یک منبع پرتو ایکس بسیار روشن را در لبه این کهکشان شناسایی کرد که یک سیاه چاله با جرمی حدود ۱۰۰ برابر جرم خورشید است.
گلوسا یک زبان میانجی جهانی ساخته شده بر اساس Interglossa (پیش نویس قبلی یک زبان کمکی منتشر شده در سال ۱۹۴۳) است. اولین فرهنگ لغت گلوسا در سال ۱۹۷۸ منتشر شد. نام این زبان از ریشه یونانی glossa به معنای زبان گرفته شده است. گلوسا یک زبان منزوی است، به این معنی که کلمات هرگز تغییر شکل نمی دهند و املای گلوسا نیز کاملاً منظم و آوایی است. به عنوان یک زبان منزوی، تصریف وجود ندارد، به طوری که کلمات، صرف نظر از اینکه چه کارکردی در جمله دارند، همیشه به شکل فرهنگ لغت خود باقی می مانند. در نتیجه، توابع گرامری، زمانی که از زمینه مشخص نباشد، توسط تعداد کمی از کلمات عملگر و با استفاده از ترتیب کلمات (نحوه نحو) انجام می شود. گلوسا به عنوان یک زبان پسینی، بیشتر واژگان خود را از ریشه های یونانی و لاتین گرفته که توسط نویسندگان به دلیل استفاده آنها در علم، یک زبان بین المللی محسوب می شود.
فاجعه لمانز در سال ۱۹۵۵ حادثه ای بزرگی بود که در ۱۱ ژوئن ۱۹۵۵ در جریان مسابقه اتومبیلرانی مسابقات ۲۴ ساعته لو مان در پیست د لا سارت واقع در لومان، سارث، فرانسه رخ داد. تکه های بزرگ خودرو مرسدس-بنز ۳۰۰ اس ال آر به میان تماشاگران پرتاب شد و ۸۳ تماشاگر و راننده فرانسوی، پیر لوو را کشت و حدود ۱۲۰ نفر دیگر را مجروح کرد. این حادثه فاجعه بارترین تصادف در تاریخ اتومبیل رانی بود که باعث شد چندین کشور در اروپا ورزش های موتوری را در سراسر کشور خود ممنوع کنند. کشور سوئیس ممنوعیت خود را در سال ۲۰۲۲ ۶۶ سال پس از این حادثه لغو کرد.
زبان گسسته نوعی زبان با نسبت تکواژ در هر واژه نزدیک به یک و بدون صرف شناسی عطفی است. در حالت شدید، هر کلمه حاوی یک تکواژ واحد است. نمونه هایی از زبان های گسسته رایج عبارتند از: زبان یوروبایی در غرب آفریقا و زبان ویتنامی (مخصوصاً گونه کاربردی عامیانه آن) در آسیای جنوب شرقی. زبان گسسته نزدیک به یک زبان تحلیلی است که از ساخت های نحوی برای نشان دادن روابط دستوری استفاده می کند. زبان های گسسته و تحلیلی در دانش زبانی با هم همپوشانی دارند. زبان های گسسته با زبان های ترکیبی، که تصریف نیز نامیده می شوند، در تضاد هستند، جایی که کلمات اغلب از چند تکواژ تشکیل شده اند. این طبقه بندی زبان شناختی به دسته بندی های زبان تصریفی، زبان پیوندی و زبان چندترکیبی تقسیم می شود که بر اساس نحوه ترکیب مورفم ها است.
در انگلستان و ولز، دادگاه صلح یک دادگاه سطح پایین است که به موضوعات وابسته به جرایم اجمالی و برخی جرایم دوگانه رسیدگی می کند. دربارهٔ برخی مسائل حقوق مدنی نیز در اینجا تصمیم گیری می شود، به ویژه دادرسی های خانوادگی. در سال ۲۰۱۰، ۳۲۰ دادگاه صلح در انگلستان و ولز وجود داشت؛ تا سال ۲۰۲۰، ۱۶۴ تا از آن ها بسته شده بودند. صلاحیت دادگاه های صلح و قوانین حاکم بر آن ها، در مصوبه دادگاه های صلح ۱۹۸۰ تعیین شده است. تمام مراحل دادرسی کیفری، در دادگاه صلح آغاز می شود. جرایم اجمالی کم تر هستند (مثل جرایم نظم عمومی و بیشتر مسائل رانندگی) که دادگاه های صلح، می توانند با ۱۲ ماه حبس و یا جریمه نقدی نامحدود آن ها را مجازات کنند. از سوی دیگر، تنها جرایم قابل تعقیب جدی هستند (مانند تجاوز جنسی و قتل)؛ اگر در جلسهٔ یکم دادگاه صلح مشخص شود که پرونده ای برای پاسخگویی وجود دارد، پرونده را به دادگاه جزا می فرستند که قدرت صدور حکم خیلی گسترده تری دارد. جرایم دوگانه، به مواردی گفته می شود که می توان به آن ها، در دادگاه صلح یا دادگاه جزا رسیدگی کرد. متهمان این اختیار را دارند که دادگاه جزا را برای رسیدگی به پرونده خود انتخاب کنند، البته ق
ضات نیز این حق را دارند که اگر در هر زمانی فکر کنند قدرت صدور حکم آن ها ناکافی است، پرونده را به دادگاه جزا بفرستند. در دادگاه صلح، پرونده ها معمولاً توسط یک "شعبه" متشکل از سه (یا گاهی دو) قاضی صلح، یا توسط یک قاضی ناحیه رسیدگی می شوند. پرونده های کیفری معمولاً، اگرچه نه منحصراً، توسط پلیس بررسی می شوند و سپس توسط سرویس تعقیب کیفری در دادگاه تحت تعقیب قرار می گیرند. برخی مسائل کیفری جزئی انکارنکردنی (مثل جرایم ترافیکی جاده ای، مسائل صدور پروانهٔ تلویزیون، فرار از کرایه قطار و غیره) توسط یک قاضی صلح در یک دادرسی قضایی واحد رسیدگی می شود. در دادگاه کیفری، قضات انفرادی از اختیارات یکسانی در صدور حکم نسبت به قضات ناحیه برخوردارند و دربارهٔ جرایم «اجمالی» و «دوگانه» که تا دوازده ماه حبس یا جریمه نقدی نامحدود در پی دارند، حکم صادر می کنند. متهمان ممکن است یک سلیسیتر یا وکیل دادگستری را برای وکالت خود استخدام کنند، که دستمزدش اغلب با کمک حقوقی پرداخت می شود. قاضی صلح در سایر حوزه های قضایی کامن لا وجود دارد.
عشایر اوراسیایی را گروه های عشایر کوچ نشین تشکیل می دهند که در مناطق مختلف استپ اوراسیا زندگی کرده اند. تاریخ عمدتاً از طریق منابع تاریخی مرزی از اروپا و آسیا آنها را می شناسد. عشایر استپ نشین هیچ اقامتگاه دائمی نداشتند، اما از جایی به جایی سفر می کردند تا چراگاه تازه ای برای دام های خود پیدا کنند. این نام عمومی شامل گروه های قومی متنوعی است که گاهی در مناطق استپ قزاقستان قرقیزستان، تاجیکستان، ترکمنستان، ازبکستان، اویغورستان، مغولستان، روسیه و اوکراین امروزی زندگی می کنند. آنها اسب را در حدود ۳۵۰۰ سال پیش از میلاد اهلی کردند و سطح امکانات سبک زندگی عشایری را به شدت افزایش دادند، و متعاقباً اقتصاد و فرهنگ آنها بر پرورش اسب، اسب سواری و دامداری عشایری تأکید داشت. این معمولاً شامل تجارت با مردم ساکن در اطراف لبه های استپ بود. آنها ارابه، گاری، سواره نظام، و تیراندازی با کمان اسب، و نوآوری هایی مانند لگام، عنان، رکاب، و زین را معرفی کردند. سرعت بسیار سریعی که نوآوری ها از دشت ها عبور کردند، این نوآوری ها را به طور گسترده گسترش داد، و آنها را برای کپی برداری توسط مردم ساکن در مناطق هم مرز استپ در دسترس قرار داد. د
ر طول عصر آهن، فرهنگ های سکایی در میان کوچ نشینان اوراسیا پدید آمدند که با هنر سکایی متمایز مشخص می شدند.
پارو ایتاگاکی (؛ زادهٔ ) مانگاکا اهل ژاپن است. معروف ترین اثر او مانگا "بیستارز" است. همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه فرهنگی تزوکا اوسامو و جایزه مانگای کودانشا شده است.
هیتوشی ایواکی (؛ زادهٔ ) مانگاکا اهل ژاپن است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه مانگای کودانشا، جایزه فرهنگی تزوکا اوسامو، و جشنواره هنرهای رسانه ای ژاپن شده است.
مولین () عنصری عمودی و بیشتر تزئینی است که بین قسمتها و یا شیشه‏ های مختلف پنجره فاصله ایجاد می ‏کند. هنگام تقسیم واحدهای مجاور در پنجره، هدف اصلی آن پشتیبانی سفت و سخت برای لعاب پنجره است. هدف ثانویه ایجاد پشتیبانی ساختاری برای یک قوس یا لنگه بالای دهانه پنجره است. عناصر افقی که سر در را از پنجره بالا جدا می کنند، ترانسوم نامیده می شوند.
مویوکو آنو (؛ زادهٔ ) مانگاکا، روزنامه نگار، نویسنده، و کارگردان فیلم اهل ژاپن است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه مانگای کودانشا شده است.
مؤسسه باستان شناسی یو سی ال یک دپارتمان علمی از دانشکده علوم اجتماعی و تاریخ کالج دانشگاهی لندن (UCL) است که در سال ۱۹۸۶ به این دانشگاه پیوست، در حالی که پیش از آن بخشی از دانشگاه لندن بود. این مؤسسه در حال حاضر یکی از بزرگ ترین مراکز مطالعه باستان شناسی، میراث فرهنگی و مطالعات موزه ها در جهان است و بیش از ۱۰۰ عضو هیئت علمی و ۶۰۰ دانشجو دارد. ساختمان این مؤسسه که مربوط به دهه ۱۹۵۰ است، در شمال میدان گوردون در منطقه بلومزبری واقع در مرکز لندن قرار دارد.
جایزه بزرگ میامی ۲۰۲۴ (به طور رسمی با نام جایزه بزرگ میامی فرمول ۱ کریپتو دات کام شناخته می شود) یک مسابقه اتومبیلرانی فرمول یک بود که در ۵ می ۲۰۲۴ در پیست پیست اتومبیل رانی بین المللی میامی در میامی گاردنز، فلوریدا، فلوریدا برگزار شد. این جایزه بزرگ ششمین دور از مسابقات فرمول یک فصل ۲۰۲۴ و دومین آخر هفته جایزه بزرگ فصل برای استفاده از فرمت اسپرینت بود. ماکس فرستاپن از تیم مسابقه رد بول برنده مسابقه اسپریت شد که از خط یک مسابقه را شروع کرده بود. او همچنین برای مسابقه اصلی پول پوزیشن را کسب کرد، اما پس از لاندو نوریس از مک لارن، که اولین برد خود را در فرمول یک به دست آورد در جایگاه دوم قرار گرفت. چارلز لکلرکر راننده تیم فراری سوم شد. این مسابقه اولین پیروزی مک لارن از زمان برد دنیل ریکاردو در جایزه بزرگ ایتالیا ۲۰۲۱ بود. این آخر هفته با حضور ۲۷۵۰۰۰ نفر تماشاگر برگزار شد که رکورد جدیدی برای جایزه بزرگ میامی بود.
تانیت یا تینّیت (پونی: 𐤕𐤍𐤕 – Tīnnīt) یکی از ایزدان اصلی کارتاژ باستان بود؛ او برگرفته از یک الهه محلی بربری و همسر بعل هامون محسوب می شود. همان طور که «آمون» یک ایزد محلی لیبیایی است، «تانیت» نیز نماد جنبه زن سالار جامعه نومیدیایی به شمار می رفت؛ مصریان او را با «نیت» و یونانیان با «آتنا» برابر می دانستند. او الهه خرد، تمدن و صنایع دستی بود؛ و نگهبان شهرها و خانه هایی به شمار می رفت که در آن ها پرستیده می شد. مردم آفریقای شمالی باستان، نشان او را بر روی سنگ قبرها و در ورودی خانه هایشان می نگاشتند تا از او طلب حفاظت کنند. معبدهای اصلی او در شهرهای تینیسوت (بیر بوره قبه، تونس)، سیرتا (قسنطینه، الجزایر)، لامبایزیس (باتنه، الجزایر) و توسته (تبسه، الجزایر) قرار داشت. در دوران باستان، جشن سالانه ای به افتخار او برگزار می شد که تا به امروز نیز در بسیاری از نقاط آفریقای شمالی پابرجاست؛ اگرچه در لیبی، معمر قذافی این جشن را به عنوان آیینی بت پرستانه ممنوع اعلام کرد. تانیت همچنین الهه باران بود. در تونس امروزی، رسم بر این است که در سال های خشکسالی، برای طلب باران، او را با نام «"اُمک تانو"» یا «"اُمک تانگو"» (یعنی «"ماد
ر تانو"» یا «"مادر تانگو"» بسته به منطقه) بخوانند. به طور مشابه، الجزایری ها و تونسی ها از اصطلاح «کشاورزی بعلی» برای اشاره به کشاورزی دیم (بدون آبیاری مصنوعی) استفاده می کنند. ریشه شناسی. نام های «"بعل هامون"» و «"تانیت"» خودشان ساختار زبانی بربری (آمازیغی) دارند. در زبان های بربری، بسیاری از نام های مؤنث با «"ت"» آغاز و با «"ن"» پایان می یابند؛ «تانیت» در زبان بربری به معنی «چشمه» یا «جریان آب» است، هرچند این واژه در نام های خدایی محلی دیده نمی شود. پیش از سال ۱۹۵۵، تنها منابع شناخته شده از نام این الهه به زبان پونی بودند که بدون حروف صدادار نوشته می شدند، مانند «TNT» یا «TNNT» و تلفظ آن به صورت «تانیت» صرفاً انتخابی و قراردادی بود. اما در سال ۱۹۵۵، کتیبه هایی پونی که با حروف یونانی در منطقه الحفره (نزدیک قسنطینه، الجزایر) نوشته شده بودند، نام او را به صورت های یونانی باستان «Θινιθ» (تینیت) و «Θεννειθ» (تِنِّیت) ثبت کرده اند. این کتیبه ها نشان می دهند که تلفظ اصلی نام احتمالاً «تینّیت» بوده است. با این حال، بسیاری از پژوهشگران و نویسندگان همچنان از صورت رایج «تانیت» استفاده می کنند. بعدها، در کارتاژ رومی، ا
و در قالب رومی شده اش با نام هایی چون «الهه آسمانی»، «ژونو آسمانی» یا به سادگی «کائلستیس» پرستش می شد. پرستش. تانیت در زمینه های تمدن پونیک در نواحی مدیترانه غربی، شمال آفریقا، سیسیل، مالت، کادیس و بسیاری مکان های دیگر پرستش می شد. حتی تا دوران هلنیستی، زمانی که روم به شمال آفریقا گسترش یافت، پرستش او ادامه داشت. مدت ها پس از سقوط کارتاژ، تانیت همچنان در شمال آفریقا مورد احترام بود و رومی ها او را با ژونو یکی دانسته و با نام لاتین «ژونو کائلستیس» می پرستیدند. پرستش تانیت ریشه ای عمیق و محلی در شمال آفریقا داشت، چرا که در کارتاژ باستان، تانیت به زودی از نظر محبوبیت، آیین کهن تر بعل هامون را تحت الشعاع قرار داد و دست کم در نواحی کارتاژی، اغلب نام او پیش از بعل هامون بر روی یادبودها نوشته می شد. از قرن پنجم پیش از میلاد به بعد، پرستش تانیت با آیین بعل هامون همراه شد. به او لقب پنه بعل به معنای «چهره بعل» و عنوان ربت، شکل مونث واژهٔ رب به معنای رئیس یا سرور، داده شد. در شمال آفریقا، جایی که کتیبه ها و آثار باستانی فراوان تری از او باقی مانده اند، تانیت علاوه بر اینکه همسر بعل هامون بود، به عنوان الههٔ آسمانی جنگ،
«الههٔ مادر با کره» (یعنی ازدواج نکرده) و پرستار نیز پرستش می شد. همچنین همانند بیشتر ایزدبانوان، نمادی از باروری بود. پرستش تانیت در کارتاژ محبوبیت بسیاری یافت، به ویژه پس از جدایی سیاسی و فرهنگی میان کارتاژ و صور (فنیقیه) در قرن ششم پیش از میلاد، زمانی که آیین های سنتی فینیقی مانند عشترت و ملقرت کنار گذاشته شدند و به جای آن ها، پرستش ایزدان محلی شمال آفریقا یعنی تانیت و بعل هامون رواج یافت. چندین تن از ایزدبانوان بزرگ یونانی، به واسطهٔ تفسیر با استفاده از الگوهای یونانی با تانیت یکی دانسته شدند؛ این رویکرد، خدایان فرهنگ های غیریونانی اطراف را در قالبی یونانی بازمی شناخت. مورخان یونانی مانند هرودوت، آپولودور و پائوسانیاس اشاره کرده اند که آتنا منشأیی باستانی در لیبی (شمال آفریقا) دارد، و تانیت نیز به عنوان ایزدبانویی با ویژگی هایی بسیار مشابه با آتنا، همچون خرد، جنگ، بافندگی و غیره، شناخته می شد. هرودوت، یکی از مشهورترین مورخان یونانی که در سراسر منطقه سفر کرده بود، درباره او چنین نوشته است: باستان شناسان به تازگی معابدی متعلق به تانیت را کشف کرده اند که قدمت آن ها به قرن چهارم پیش از میلاد بازمی گردد و در
جزایر آزور واقع شده اند. در این مکان ها، بیش از پنج بنای آرامگاهی از نوع «هیپوگه آ» (گورها یا مقبره هایی که در دل سنگ کنده شده اند) و دست کم سه «پرستشگاه» پیشاتاریخی که در صخره ها تراشیده شده اند، کشف شده است. در پرستشگاهی که در سارفتا، واقع در فینیقیه جنوبی، کاوش شده، کتیبه ای یافت شده که گمان می رود به نوعی ارتباط میان الهه های تانیت و عشتروت (ایشتار) اشاره دارد. بازنمایی های تصویری این دو الهه بعدها به دلیل نفوذ امپراتوری تجاری کارتاژ در سراسر مدیترانه، از غرب تا شرق، شباهت هایی با یکدیگر پیدا کردند. رابطه میان این دو الهه به عنوان نوعی پیوند «هیوپستاتیک» (یعنی جلوه های گوناگون از یک مفهوم الهی مشترک) مطرح شده است، به گونه ای که هر دو الهه جنبه های مشابهی را نمایندگی می کنند. در کارتاژ، عشتروت که الهه ای جنگجو بود، در کنار تانیت پرستش می شد. با این حال، این دو الهه جایگاهی برابر نداشتند و هیچ کدام منشأیی از دیگری نداشتند. هرچند تانیت پیش از قرن پنجم پیش از میلاد در کارتاژ ظاهر نمی شود، منشأ او به روشنی بومی و متعلق به شمال آفریقاست. با این حال، عشتروت فینیقی به خوبی شناخته شده است که الهه جنگ های تهاجمی بو
د؛ در حالی که تانیت لیبیایی فقط در دفاع از تمدن یا سرزمینی که در آن پرستش می شود، وارد جنگ می شود. او را «مدافع خانه ها و خانواده ها» می نامند و به کسانی که در جستجوی خرد هستند، راهنمایی و یاری می رساند. کارتاژی ها آیین پرستش تانیت–عشتروت را همراه با بنیان گذاری مستعمراتی مانند گادیر (کادیس امروزی) و دیگر شهرک ها به شبه جزیره ایبری منتقل کردند، جایی که احتمال دارد این الهه با خدایان بومی نیز آمیخته شده باشد. پرستش او حتی پس از فتح کارتاژ به دست رومیان نیز ادامه یافت؛ در این دوران، تانیت با الهه رومی «ژونو» (و عناصری از «دیانا» و «مینروا») ترکیب شد و با نام «دئا کائلستیس» شناخته شد، همان گونه که بعل هامون نیز با خدای رومی «ساترن» یکی انگاشته شد. الهه ی دئا کائلستیس تا پایان دوران کلاسیک (قرن چهارم میلادی) ویژگی های فینیقی-پونیکی خود را حفظ کرده بود. به همین ترتیب، مدت ها پس از سقوط کارتاژ، تانیت همچنان در شمال آفریقا تحت نام لاتینی «ژونو کائلستیس» مورد پرستش قرار می گرفت، به دلیل همانندسازی اش با الهه ژونو. معبد ژونو کائلستیس، که به الهه محافظ شهر با همین نام اختصاص داشت (ژونو کائلستیس نام رومی تانیت بود)، یکی