Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یک ساختمان طویل است که ۲۱۵۰۰ متر مربع آن برای استقرار دفاتر ریزولی لیبری در نظر گرفته شده است. این پروژه از تخریب ساختمان قدیمی ریزولی الهام گرفته شده است و انحنای نمای آن، گفتگویی با بقیه ساختمان هایی که قبلاً برای دفتر مرکزی آرسی اس (ساختمان سی) تکمیل شده بودند، ایجاد می کند. در سال ۲۰۰۹، بوئری توسعه مجدد زرادخانه نظامی سابق در لا مادالنا، ساردینیا را به پایان رساند و مجموعه ای از فضاهای جدید از جمله یک مرکز کنفرانس، فضاهای تجاری و یک اسکله را ایجاد کرد. این پروژه که در ابتدا برای میزبانی جی۸ در سال ۲۰۰۹ در نظر گرفته شده بود، سپس توسط دولت برلوسکونی به لاکویلا منتقل شد و تنها در ۱۸ ماه تکمیل شد و سپس به دنبال رسوایی مرتبط با رشوه خواری و تدارکات غیرقانونی، توقیف شد. این مجموعه ترکیبی از ساخت و سازهای جدید و تبدیل ساختمان های موجود است و شامل یک مرکز کنفرانس، دو فضای تجاری بزرگ، یک اسکله برای ۷۰۰ قایق است که همگی با احترام دقیق به چشم انداز طبیعی و پیروی از اصول دقیق معماری پایدار طراحی و ساخته شده اند. خانه دریایی، مرکز کنفرانس، منشوری از شیشه و بازالت است که به صورت کنسول بر فراز آب ساخته شده است. سالن کنف
رانس بزرگ ۶ متر بالاتر از آب معلق است و به سمت گالورا نگاه می کند. این طرح رابطه بین عناصر طبیعی اطراف و اشکال دقیق سنت معماری نظامی ایتالیا را تفسیر می کند. فعالیت سردبیری. استفانو بوئری از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷ سردبیر نشریه بین المللی معماری دوماس بود. آخرین شماره این مجله تحت سردبیری او، با عنوان اسپرانتو، بدون متن منتشر شد تا به بررسی یک زبان بصری جهانی بپردازد که بتواند از موانع زبانی فراتر رود. این شماره شامل طرح روی جلد اثر اتوره سوتساس و مشارکت هایی در قالب نقاشی های انزو ماری و همچنین تصاویر زاها حدید، فرانک گری، هانس اولریش اوبریست، یونا فریدمن، گائتانو پشه، اولافور الیاسون، رم کولهاس، الساندرو مندینی و گابریل باسیلیکو بود. او از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰ سردبیر مجله آبیتاره بود. او همچنین با مجلات و روزنامه های مختلف دیگری از جمله وایرد همکاری داشته است. او نویسنده کتاب های متعددی در زمینه شهرسازی، معماری و فرهنگ معاصر است. از جمله آثار منتشر شده او می توان به «ضدیت»، «بیومیلانو: واژه نامه ایده ها برای کلان شهر مبتنی بر تنوع زیستی» و «کاربرد: ایالت های نامشخص اروپا» اشاره کرد. بوئری در اثر خود با عنوان «انجام کا
رهای بیشتر با کمتر»، یک دیدگاه سیاسی جدید و عمل گرایانه تر را پیشنهاد می دهد که قادر به تفسیر مضامین اساسی زندگی معاصر، از حقوق و مشارکت گرفته تا فرهنگ و معماری است. او به همراه رم کولهاس و هانس اولریش اوبریست، نویسنده مشترک «جهش ها»، اطلسی از تغییرات شهری در مقیاس جهانی است که با گروه تحقیقاتی دانشگاه هاروارد تهیه شده است. او به همراه عکاس گابریل باسیلیکو، نویسنده کتاب «ایتالیا: بخش های متقاطع یک کشور» است. در سال ۱۹۹۷، او مدیر اجرایی بخش معماری در سه سالانه میلان بود. فعالیت های پژوهشی. استفانو بوئری به همراه ژان پیستره، سخنرانی، دیوید چیپرفیلد، محسن مصطفوی، کازویو سجیما، هرتزوگ و دِ مورون، عضو کمیته علمی مرکز نوآوری اسکولکوو در مسکو است. فعالیت های پژوهشی او بر تحلیل قلمروهای شهری و روش های تفسیر و بازنمایی شهر معاصر توسط رشته های مختلف متمرکز است. او بنیانگذار آژانس پژوهشی «چندگانگی» است، مجموعه ای چندرشته ای متشکل از معماران، جغرافی دانان، هنرمندان، برنامه ریزان شهری، عکاسان، جامعه شناسان، اقتصاددانان و فیلمسازان که در تولید استراتژی های طراحی، کارگاه ها، چیدمان ها و نشریات مرتبط با فرآیندهای تحول شهری ف
عال هستند. از جمله پروژه های توسعه یافته توسط چندگانگی، می توان به «دریای جامد» اشاره کرد، پژوهشی در مورد جریان های مهاجرت در مدیترانه که در سال ۲۰۰۲ در کاسل برای داکومنتا یازدهم ارائه شد. سایر پروژه ها عبارتند از «نقشه راه» که بر مرزهای سرزمینی کرانه باختری متمرکز است، و «یو اس ای - ایالت های نامشخص اروپا»، مطالعه ای در مورد اشکال خودسازماندهی شهری در بافت های اروپایی. فعالیت سیاسی. در سال ۲۰۱۰، او در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات برای شهرداری میلان نامزد شد، اما توسط جولیانو پیساپیا شکست خورد. در انتخابات محلی سال ۲۰۱۱، او با حدود ۱۳۰۰۰ رأی به عنوان عضو شورای شهر انتخاب شد و در ۱۰ ژوئن همان سال به عنوان عضو شورای فرهنگ، مد، طراحی و نمایشگاه شهرداری میلان منصوب شد. در طول دوره عضویت در شورا، که حدود ۱۸ ماه به طول انجامید، او ابتکارات فرهنگی مانند شهر پیانو و شهر کتاب را ترویج کرد، انجمن خلاقیت اداری را راه اندازی کرد، انجمن جهانی شهر - شبکه ای از ۵۰۰ انجمن مرتبط با ۱۰۴ جامعه بین المللی در میلان - را راه اندازی کرد و میز سیاره ای را با توجه به نمایشگاه ۲۰۱۵ راه اندازی کرد. فعالیت های ترویجی او همچنین شامل نمای
شگاه ها و نمایش ها، از جمله مروری بر آثار پابلو پیکاسو که تعداد بازدیدکنندگان بی سابقه ای را در تاریخ میلان ثبت کرد، و تأسیس انجمن کشاورزی میلان است که کشاورزان فعال در قلمرو شهر را گرد هم می آورد. در طول دوران تصدی خود، او از نصب اثر هنری L.O.V.E. (که با نام فینگر پوینت نیز شناخته می شود) اثر هنرمند معاصر، مائوریتزیو کاتلان، که در مقابل کاخ مزانوت، دفتر مرکزی بورس میلان، قرار داده شده بود، حمایت کرد. در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۱، او به دلیل اختلاف نظر با مدیریت شهرداری، هیئت نمایندگی اکسپو را از دست داد. در ۱۷ مارس ۲۰۱۳، پس از تغییر کابینه، از سمت خود به عنوان عضو شورا استعفا داد. در سال ۲۰۱۳، از او دعوت شد تا به گروه کاری «روایت جدید برای اروپا» که توسط کمیسیون اروپا تشکیل شده و متشکل از هنرمندان، روشنفکران و دانشمندان است، بپیوندد. گزارش نهایی، که در سال ۲۰۱۴ توسط خوزه باروسو، رئیس کمیسیون، ارائه شد، شامل ایده پیشنهادی بوئری در مورد اروپا به عنوان یک «کلان شهر» متصل به هم از طریق زیرساخت های حمل و نقل و ارتباطات بود. فعالیت های نمایشگاهی. آثار استفانو بوئری در موسسات بین المللی متعددی از جمله دوسالانه ونیز، مؤسسه معم
اری هلند در روتردام، مؤسسه معماری فرانسه در پاریس، مرکز معماری آرک-آن-رو در بوردو، گالری هنری توکیو، دوسالانه چنگدو، سه سالانه میلان، هفته طراحی پکن، سالن بین المللی موبایل در میلان، مؤسسه هنر معاصر در برلین و موزه هنر مدرن شهر پاریس به نمایش گذاشته شده است. او از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸ عضو کمیته علمی گالری های اوفیتزی بود. در سال ۲۰۱۷، او نمایشگاه گردانی سیساس - فصل هنر فضای شهری شانگهای را بر عهده داشت، رویدادی که توسط شهرداری شانگهای به برنامه ریزی شهری، معماری و هنر عمومی اختصاص داده شده است. از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳، او به عنوان مشاور فرهنگی شهرداری میلان خدمت کرد و در این مدت، طرح های «شهر کتاب» و «شهر پیانو» را که به ترتیب به ترویج مطالعه و موسیقی پیانو اختصاص داشتند، راه اندازی کرد. هر دو رویداد به بخشی از تقویم فرهنگی سالانه شهر تبدیل شدند. او همچنین در میلان، جشنواره MI/Arch را که توسط دانشگاه پلی تکنیک میلان در سال ۲۰۱۳ به مناسبت ۱۵۰مین سالگرد دانشگاه، با حضور معماران بین المللی مانند دیوید چیپرفیلد، گرافتون آرکیتکتس، آراتا ایسوزاکی، رم کولهاس، دنیل لیبسکیند، سزار پلی، رنزو پیانو و کازویو سجیما برگزار شد، طرا
حی و مدیریت کرد. او همچنین مدیر هنری «هفته آرچ میلان» است، رویدادی که توسط شهر میلان به همراه پلی تکنیک میلان، سه سالانه میلان و بنیاد جیانجیاکومو فلترینلی برگزار می شود. در سال ۲۰۱۲، او «سائو پائولو کالینگ» را سرپرستی کرد، یک پروژه تحقیقاتی بین المللی که به سکونتگاه های غیررسمی و محله های فقیرنشین در شش کلان شهر جهانی اختصاص داشت و نمایشگاه های سیار آن در سائو پائولو، رم، بمبئی، نایروبی، مسکو، بغداد و مدلین برگزار شد. در همان سال، او به عنوان عضوی از کمیته بین المللی کارشناسان، بخشی از کمیته انتخاب پاویلون اسپسیاله در پاریس بود. از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۲، او خالق و مدیر فستارچ، یک جشنواره معماری بین المللی بود که توسط مجله آبیتاره (کالیاری ۲۰۰۷/۲۰۰۸ و پروجا ۲۰۱۱/۲۰۱۲) با حضور بزرگ ترین نمایندگان معماری معاصر برگزار می شد. در سال ۲۰۰۸، او جئودیزاین، یکی از پروژه ها و رویدادهای اصلی در تقویم پایتخت طراحی جهانی تورین ۲۰۰۸، را طراحی و سرپرستی کرد.
توافق نامه های تجارت آزاد ایالات متحده () به پیمان های تجاری بین المللی اشاره دارد که ایالات متحده آمریکا با یک یا چند کشور دیگر به منظور کاهش یا حذف موانع تجاری مانند تعرفه و سهمیه بندی واردات منعقد کرده است. این توافق ها بخشی کلیدی از سیاست خارجی و اقتصادی ایالات متحده برای دهه ها بوده اند و هدف آن ها، حداقل روی کاغذ، تقویت رشد اقتصادی، افزایش رقابت و ایجاد روابط نزدیک تر با کشورهای شریک اعلام شده است. با این حال، این توافق ها همواره با بحث ها و انتقادهای جدی در مورد تأثیراتشان بر نیروی کار، محیط زیست و حاکمیت ملی کشورها همراه بوده اند. تاریخچه. ایالات متحده از اوایل قرن بیستم درگیر پیمان های تجاری دوجانبه بود، اما رویکرد مدرن به توافق های تجارت آزاد (FTA) پس از جنگ جهانی دوم و با تأسیس موافقت نامه عمومی تعرفه و تجارت (گات) شکل گرفت. اولین توافق نامه تجارت آزاد مدرن ایالات متحده با اسرائیل در سال ۱۹۸۵ امضا شد. نقطه عطف در این زمینه، امضای پیمان تجارت آزاد آمریکای شمالی (نفتا) در سال ۱۹۹۴ با کانادا و مکزیک بود. این پیمان که بزرگ ترین منطقه تجارت آزاد جهان را در آن زمان ایجاد کرد، به الگویی برای توافق های بعد
ی تبدیل شد، اما همزمان انتقادهای گسترده ای را در مورد از دست رفتن مشاغل در بخش تولید ایالات متحده و استانداردهای پایین کارگری و زیست محیطی در مکزیک برانگیخت. در دهه های بعد، ایالات متحده توافق های متعددی را با کشورهای مختلف از جمله اردن، شیلی، سنگاپور، استرالیا و کره جنوبی به امضا رساند. در سال ۲۰۱۸، دولت دونالد ترامپ مذاکراتی را برای جایگزینی نفتا آغاز کرد که به امضای توافق ایالات متحده-مکزیک-کانادا (USMCA) در سال ۲۰۲۰ منجر شد. این توافق جدید شامل مقررات سخت گیرانه تر در زمینه حقوق کارگران، قوانین مبدأ برای خودرو و مالکیت معنوی بود. توافق نامه های فعال. تا سال ۲۰۲۵، ایالات متحده با ۲۰ کشور توافق نامه تجارت آزاد فعال دارد. برخی از مهم ترین آن ها عبارتند از: ساختار و مفاد مشترک. اگرچه هر توافق نامه ویژگی های خاص خود را دارد، بسیاری از توافق های تجارت آزاد ایالات متحده شامل فصول مشترکی هستند که جنبه های مختلف تجارت و سرمایه گذاری را پوشش می دهند. این فصول معمولاً شامل موارد زیر است: تأثیرات و انتقادها. تأثیرات توافق نامه های تجارت آزاد ایالات متحده همواره موضوعی برای بحث های شدید اقتصادی و سیاسی بوده است. مزایا
ی ادعاشده. حامیان این توافق ها معتقدند که آن ها با کاهش قیمت برای مصرف کنندگان، افزایش دسترسی به بازارهای صادراتی برای تولیدکنندگان آمریکایی و تشویق به سرمایه گذاری، به رشد اقتصادی منجر می شوند. آن ها استدلال می کنند که تجارت آزاد به تخصیص بهینه منابع در سطح جهانی کمک کرده و نوآوری و رقابت را افزایش می دهد. انتقادها. منتقدان از طیف های مختلف سیاسی، نگرانی های جدی را در مورد این توافق ها مطرح کرده اند:
پاستا با پپرونه کروسکو یک خوراک پاستا طعم دار شده با "پپرونه کروسکو" است که ویژهٔ منطقهٔ باسیلیکاتا در ایتالیا می باشد. توصیف. مادهٔ اصلی این خوراک "پپرونه کروسکو" است؛ فلفلی خشک و تُرد که به خاطر مزهٔ شیرین و رنگ درخشانش شهرت دارد و جزئی جدایی ناپذیر از آشپزی محلی به شمار می رود. معمولاً از "فلفل سنیزه" استفاده می شود، زیرا گوشت نازک و میزان آب کم آن باعث می شود سریع خشک گردد. این خوراک همراه با پاستای خانگی مانند "کاواتلی"، "استراشیناتی" یا "فررتی" (که "فریزولی" هم نامیده می شود) سرو می گردد. طرز تهیه. ابتدا فلفل ها با دستمال خشک پاک می شوند، سپس دم و دانه هایشان جدا می گردد و در روغن زیتون داغ که با یک حبه سیر طعم دار شده (و پیش از سرخ کردن برداشته می شود) خیلی سریع سرخ می شوند. سرخ کردن فقط چند ثانیه طول می کشد و باید بلافاصله از روغن خارج شوند تا نسوزند، زیرا سوختن موجب از دست رفتن مزه و ایجاد طعمی ناخوشایند می شود.
امیلیو سرنی (۱۳ اوت ۱۹۰۷ – ۲۰ مارس ۱۹۷۷) نویسنده، سیاستمدار و تاریخ نگار ایتالیایی بود. زندگی نامه. سرنی در خانواده ای یهودی و روشنفکران ضد فاشیست زاده شد و از دبیرستان ترنتسیو مامانی در رم فارغ التحصیل شد. او برادر انزو سرنی، صهیونیست و سوسیالیست و از بنیان گذاران کیبوتص گیوات برنر، و نیز برادر انریکو سرنی، دانشمندی وابسته به جنبش ضد فاشیستی "عدالت و آزادی" بود که در جوانی دست به خودکشی زد. در ۱۹۲۶، سرنی به حزب کمونیست ایتالیا پیوست و یک سال بعد در رشتهٔ کشاورزی در پورتیکی فارغ التحصیل شد. او سپس فعالیت تبلیغی خود را در منطقهٔ ناپل آغاز کرد و با جورجو آمندولا آشنا شد. در ۱۹۳۰ به پاریس رفت و با پالمیرو تولیاتی ارتباط گرفت. بازگشت به ایتالیا در همان سال باعث دستگیری اش شد و دادگاه ویژه دفاع از دولت او را به ۲۰ سال زندان محکوم کرد که بعداً به ۱۵ سال کاهش یافت. در ۱۹۳۵ عفو شد و به همراه همسرش زِنیا سیلبربرگ (مارینا) و دخترشان لیا به پاریس گریخت. او در آنجا مسئولیت کار فرهنگی را بر عهده گرفت و سردبیر نشریات "استاتو اوپرایو" و "لا وُچه دلی ایتالیانی" بود. پس از بازگشت دوباره به ایتالیا در ۱۹۴۳ دستگیر و به ۱۸ سال ز
ندان برای «تشکیلات براندازانه» محکوم شد، اما یک سال بعد گریخت و در میلان مستقر شد و مسئولیت دفتر تبلیغات و ترویج حزب را بر عهده گرفت. او نقش مهمی در جنبش مقاومت ایتالیا داشت و همراه لوئیجی لونگو نمایندهٔ حزب کمونیست در کمیتهٔ آزادی بخش ملی ایتالیا برای شمال بود. همچنین در شورای قیام آوریل ۱۹۴۵ عضویت داشت. در ۱۹۴۶ به کمیتهٔ مرکزی حزب کمونیست ایتالیا پیوست و تا ۱۹۷۵ در آن باقی ماند. او دوبار وزیر شد: نخست به عنوان وزیر کمک های پس از جنگ و سپس وزیر کارهای عمومی (ایتالیا). از ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۳ عضو سنا (ایتالیا) بود. در جریان انقلاب مجارستان (۱۹۵۶) همراه با رهبری حزب جانب اتحاد شوروی را گرفت. از ۱۹۶۳، سردبیر مجلهٔ "نقد مارکسیستی" بود. سرنی چندزبانه بود و به آلمانی، انگلیسی، فرانسوی، روسی، یونانی، لاتین، عبری، ژاپنی و چندین زبان باستانی میخی چون اکدی، سومری و هیتی تسلط داشت. از آثار نظری و تاریخی او می توان به "سرمایه داری در روستاها"، "مِتسوجورنو در اپوزیسیون"، "مسئلهٔ ارضی در باززایی ملی ایتالیا" و "انقلاب ایتالیا" اشاره کرد. آثارش در مجموع شامل ۱۰۷۱ نوشته است که نخستین آن در ۱۹۳۰ منتشر شد. او بایگانی شخصی اش را به مؤ
سسه آلچیده چروی در گاتاتیکو اهدا کرد. همراه با همسرش زنیا سیلبربرگ، سرنی پدر کلارا سرنی، نویسنده بود. او در ۱۹۹۳ در رمان تاریخی "بازی پادشاهی ها"، تاریخ سیاسی و خانوادگی پدرش را روایت کرد.
ویلفرد لئونارد کوئستد (۹ ژانویه ۱۹۲۵ - ۲۰ اوت ۲۰۱۲) یک بازیکن فوتبال انگلیسی بود. کوئستد یک بازی برای تیم ملی انگلیس B انجام داد و همچنین به عنوان بازیکن ذخیره برای یک بازی بین المللی کامل برای انگلیس انتخاب شد. در سال ۱۹۵۷ او به استرالیا نقل مکان کرد و در آنجا برای باشگاه های سیدنی، آبرن و هاکوآ بازی کرد. او همچنین در یک بازی غیررسمی برای استرالیا بازی کرد. زندگی. گری، پسر کوئستد، نیز بازیکن فوتبال شد و دو بار برای استرالیا بازی کرد. لن کوئستد در کولوین، حومه ماروکیدور در ساحل سان شاین کوئینزلند، ساکن بود. او در ۲۰ اوت ۲۰۱۲ درگذشت.
آلدو آنیازی، نشان شایستگی جمهوری ایتالیا (۳۱ مهٔ ۱۹۲۱ – ۲۷ اوت ۲۰۰۵) سیاستمدار ایتالیایی بود. زندگی نامه. آنیازی در پالمانووا، فریولی به دنیا آمد. در ۱۹۴۳ به "بریگات گاریبالدی"، شاخهٔ شبه نظامی حزب کمونیست ایتالیا (PCI) در جنبش مقاومت ایتالیا پیوست. او در پیه مونته، والزسیا و اوسولا جنگید. در ۱۹۴۵ برای مدتی کوتاه به عنوان معاون کمیته آزادی بخش ملی در میلان فعالیت کرد. پس از جنگ، آنیازی از PCI جدا شد و (پس از ۱۹۴۷) به حزب دموکرات سوسیالیست ایتالیا (PSDI) پیوست. او از ۱۹۵۱ تا ۱۹۶۷ عضو شورای شهر میلان بود و سپس پس از استعفای پیترو بوکالوسی به عنوان شهردار میلان انتخاب شد؛ او با ترک PSDI و پیوستن به حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) به سقوط بوکالوسی کمک کرد. او در دوران سال های سرب (ایتالیا) شهردار بود و اغلب با پرفکت لیبرو ماتزا اختلاف داشت: درحالی که ماتزا از سیاست های قانون و نظم علیه بریگاد سرخ و دیگر گروه های تروریستی حمایت می کرد، آنیازی از خلع سلاح پلیس پشتیبانی می کرد. این موضع او موجب شد به بی اهمیت جلوه دادن تروریسم متهم شود. در ۱۹۷۶ او به مجلس نمایندگان ایتالیا راه یافت و تا ۱۹۹۴ در این سمت باقی ماند. در دهه
ٔ ۱۹۸۰، او به عنوان وزیر بهداشت ایتالیا در دولت دوم کوسیگا و دولت فورلانی خدمت کرد. در دوران وزارت خود خدمات بهداشت ملی ایتالیا را بنیان گذاشت. پس از ۱۹۹۴، موقتاً از سیاست کناره گرفت و سپس به دموکرات های چپ (DS) پیوست و به عضویت شورای رهبری آن درآمد. او در ۲۰۰۵ در میلان درگذشت و در گورستان یادبود میلان به خاک سپرده شد.
داس شوارتزه کرپس (به آلمانی: Das Schwarze Korps، به معنی سپاه سیاه) ارگان رسمی و هفته نامه شوتز اشتافل (اس اس) در دوران آلمان نازی بود. این نشریه که از ۶ مارس ۱۹۳۵ تا اواخر آوریل ۱۹۴۵ منتشر می شد، به عنوان یکی از تندروترین و ایدئولوژیک ترین ابزارهای پروپاگاندای رژیم نازی شناخته می شود. "داس شوارتزه کرپس" نه تنها بازتاب دهنده دیدگاه های رسمی هاینریش هیملر و رهبری اس اس بود، بلکه اغلب در شکل دهی و رادیکالیزه کردن افکار عمومی در جهت اهداف ناسیونال سوسیالیسم نقشی فعال ایفا می کرد. این نشریه خود را "صدای وجدان" جنبش نازی معرفی می کرد؛ عنوانی که با توجه به ماهیت مطالب آن، طعنه ای تلخ به مفهوم وجدان است. در واقع، این رسانه با حمله به گروه های مختلف، از یهودیان و کلیساها گرفته تا روشنفکران و کمونیست ها، به دنبال خالص سازی ایدئولوژیک جامعه آلمان بر اساس معیارهای اس اس بود. تاریخچه و هدف. ایده تأسیس یک نشریه اختصاصی برای اس اس توسط هاینریش هیملر، فرمانده کل این سازمان، مطرح شد. هدف اصلی، ایجاد یک تریبون قدرتمند برای ترویج جهان بینی اس اس و تمایز آن از سایر ارگان های حزب نازی مانند روزنامه "فولکیشر بئوباختر" بود. در حال
ی که "فولکیشر بئوباختر" مخاطب عام را هدف قرار داده بود، "داس شوارتزه کرپس" برای نخبگان ایدئولوژیک حزب و اعضای اس اس طراحی شده بود تا دیدگاه های سازش ناپذیر و رادیکال را ترویج کند. سردبیری این نشریه بر عهده گونتر دالکن (Gunter d'Alquen)، یکی از افسران جوان و وفادار اس اس، گذاشته شد. او توانست با لحنی تهاجمی و متنی پیچیده، نشریه را به ابزاری مؤثر برای جنگ روانی و فشار سیاسی تبدیل کند. انتشار آن تا آخرین روزهای جنگ جهانی دوم ادامه یافت و تنها با سقوط برلین متوقف شد. محتوا و ایدئولوژی. محتوای "داس شوارتزه کرپس" آمیزه ای از مقالات ایدئولوژیک، حملات شخصی، گزارش های جهت دار و تبلیغات نژادپرستانه بود. این نشریه به طور مداوم بر مفاهیم کلیدی زیر تأکید می کرد: تیراژ و تأثیرگذاری. "داس شوارتزه کرپس" به صورت رایگان در میان تمام اعضای اس اس توزیع می شد، اما در دکه های روزنامه فروشی نیز به فروش می رسید. تیراژ آن در اواخر دهه ۱۹۳۰ به حدود ۲۰۰٬۰۰۰ نسخه رسید و در دوران جنگ، در اوج خود، به ۷۵۰٬۰۰۰ نسخه افزایش یافت. با وجود اینکه مخاطب اصلی آن اعضای اس اس بودند، تأثیر این نشریه فراتر از مرزهای این سازمان بود. مقالات آن اغلب توسط
سایر روزنامه ها بازنشر می شد و به دلیل جایگاه رسمی اش به عنوان صدای اس اس، منبع مهمی برای درک خط مشی های رادیکال رژیم به شمار می رفت. لحن تهاجمی و سازش ناپذیر آن، فضایی از ترس و فشار اجتماعی ایجاد می کرد و بسیاری از شهروندان و مقامات را وادار به سکوت یا همسویی با سیاست های اس اس می نمود. می توان گفت این نشریه نه یک رسانه، که یک سلاح بود؛ سلاحی که پیش از شلیک گلوله ها، افکار را هدف می گرفت.
واکنش پذیری به محرک ها در واقعیت مجازی (VRCR) روشی است که با کمک رایانه برای سنجش واکنش های رفتاری و فیزیولوژیک به محرک های مربوط به مواد مخدر و الکل به کار می رود. پژوهش ها نشان داده اند که واکنش پذیری به محرک ها ــ یعنی پاسخ به ارائهٔ محرک های دیداری، شنیداری، بویایی و لمسی ــ در افراد وابسته به مواد باعث افزایش برانگیختگی فیزیولوژیک می شود. در VRCR از فناوری واقعیت مجازی برای بازآفرینی واکنش پذیری به محرک ها در محیط هایی کارآمد و واقعی استفاده می شود؛ هدف این است که مهارت های مقابله ای در شرایطی آموزش داده شوند که بازتابی از موقعیت های دنیای واقعی باشند. هرچند این روش هنوز در مراحل آغازین توسعه قرار دارد، پژوهش ها نشان داده اند که VRCR ابزاری مؤثر برای ایجاد محیطی برانگیزانندهٔ اشتیاق و وسوسه در بیماران مبتلا به اعتیاد است. کاربرد در اعتیاد. پژوهش ها نشان داده اند که مواجههٔ بیماران با محرک ها ارتباط نزدیکی با افزایش واکنش های فیزیولوژیک دارد. افزون بر این، محرک های موقعیتی از عوامل اصلی در برانگیختن بازگشت به مصرف دوباره هستند. افراد دچار اعتیاد معمولاً تمایل دارند اعتیاد خود را به موقعیت ها یا رویدادهای
مشخصی نسبت دهند. برای نمونه، یک فرد سیگاری ممکن است فقط عادت به کشیدن سیگار در ایوان خانه داشته باشد؛ بنابراین هر بار که نزدیک یا اطراف ایوان قرار گیرد، آن موقعیت را با سیگار کشیدن پیوند می دهد و صرفاً حضور در آن محیط موجب ایجاد میل شدید به مصرف می شود. این نمونه ای از نظریهٔ شرطی سازی کلاسیک است که توضیح می دهد چگونه یک محرک ویژه می تواند واکنشی کاملاً متفاوت را برانگیزد. یکی از مؤثرترین راه ها برای پیشگیری از بازگشت بیماران به مصرف، آموزش مهارت های مقابله ای به آنان است ــ ترجیحاً در محیط هایی که بیشترین شدت محرک را دارند. ایده این است که اگر بیماران بتوانند در یک محیط کنترل شده میل خود را انکار کنند، این انکار در دنیای واقعی نیز آسان تر خواهد بود. فناوری واقعیت مجازی به بازآفرینی شرایطی بسیار شبیه به زندگی واقعی کمک می کند، همراه با تصاویر، صداها، بوها و حرکات. نحوهٔ کار. برای ایجاد یک محیط واقعی نما، بازیگران در برابر پرده سبز فیلم برداری می شوند و فعالیت های گوناگونی مانند کشیدن سیگار، رقصیدن، نوشیدن الکل، مصرف مواد مخدر و دیگر رفتارهای تحریک آمیز را انجام می دهند. سپس تصاویر بازیگران در یک پس زمینهٔ سه
بعدی جای گذاری می شود تا این تصور را به وجود آورد که آنان در یک محیط واقعی حضور دارند. فناوری واقعیت مجازی به کاربر این امکان را می دهد که از طریق درگیر شدن حواس بدن انسان در یک محیط شبیه سازی شدهٔ رایانه ای غوطه ور شود. تاکنون حواس بینایی و شنوایی رایج ترین گزینه ها در طراحی محیط واقعیت مجازی بوده اند ــ عمدتاً به این دلیل که فناوری های مربوط به آن ساده تر و توسعهٔ آن ها ارزان تر است. با این حال، پیشرفت های فناوری امکان های کارآمدتری برای درگیر کردن حس بویایی نیز فراهم کرده اند. حس بینایی. شاید مهم ترین بُعد در واقعی جلوه دادن یک محیط مجازی، تحریک حس بینایی باشد. یک هدست واقعیت مجازی که شامل نمایشگر نصب شده روی سر (HMD) است، مانند یک عینک آفتابی جلوی چشم بیمار قرار می گیرد و توجه کامل بینایی را به خود جلب می کند. سپس محیط مجازی بر روی نمایشگر نشان داده می شود. سامانه ای از حسگر حرکت، حرکات سر بیمار را ردیابی می کند. اگر بیمار سر خود را بچرخاند یا کج کند تا بخش دیگری از اتاق را ببیند، محیط مجازی نیز متناسب با آن تغییر می کند. این ویژگی با کاهش محدودیت های حرکتی سر، تجربه ای واقعی تر را فراهم می سازد. حس شنوای
ی. هدستی بر روی گوش های بیمار قرار می گیرد که امکان شنیدن صدا را فراهم می کند. معمولاً استفاده از صدای فراگیر مطلوب است، زیرا به بیمار حسی از فضا می دهد. برای نمونه، اگر یک فرد مجازی روبه روی بیمار در حال صحبت باشد، صدایش واضح و قابل شنیدن خواهد بود. اما اگر فرد مجازی در سمت چپ یا راست بیمار قرار گرفته باشد، صدا بسیار آرام تر و گرفته تر شنیده می شود. صدای فراگیر به ایجاد احساسی واقعی تر در محیط واقعیت مجازی کمک می کند. حس بویایی. محرک های بویایی توسط دستگاهی کنترل شده با رایانه ارائه می شوند که بوها را متناسب با محیط مجازی بیمار آزاد می کند. این دستگاه دارای محفظه های متعددی است که در هر یک بوهای متفاوتی قرار دارد و با استفاده از یک کمپرسور هوا، بوهای خاص را به محیط آزمایش بیمار می فرستد. برای نمونه، اگر بیمار به میزی نزدیک شود که روی آن ماری جوآنا قرار دارد، در دنیای واقعی نیز بوی ماری جوآنا را احساس خواهد کرد. دیگر بوهای مهمی که در VRCR به کار می روند شامل وانیل، پیتزا، قهوه، ویسکی، دود سیگار، آبجو و درخت کاج هستند. استفاده از تحریک بویایی امکان ایجاد محیطی بسیار واقعی تر در فضای مجازی را فراهم می سازد. کار
برد بالینی. فناوری واقعیت مجازی به تدریج در محیط های بالینی پذیرش یافته است. این فناوری برای درمان هراس های خاص، مدیریت درد، اختلال خوردن و اختلال استرس پس از سانحه به کار می رود. پژوهش ها نشان داده اند که «بیماران هنگام غوطه ور شدن در محیط واقعیت مجازی، برانگیختگی عاطفی و برانگیختگی فیزیولوژیک را گزارش کردند، و بدین ترتیب ابزاری برای مواجهه درمانی در درمان اختلالات روانی فراهم شد». همچنین فناوری واقعیت مجازی امکان ایجاد یک محیط آزمون استاندارد را فراهم می کند که می تواند به طور چشمگیری نرخ بهبودی بیماران را افزایش دهد. تحول. در گذشته از واکنش پذیری به محرک ها در آزمایشگاه برای آموزش مهارت های مقابله ای سودمند به بیماران استفاده می شد تا بتوانند از بازگشت به مصرف دوباره پیشگیری کنند. فناوری واقعیت مجازی رویکردی مؤثرتر برای برانگیختن واکنش های فیزیولوژیک فراهم می آورد، در مقایسه با روش های استاندارد پیشین که عمدتاً شامل نمایش وسایل مصرف یا شبیه سازی مبتنی بر بازیگر بودند. واکنش پذیری به محرک. نمایش وسایل مصرف مواد مخدر بدین صورت عمل می کند که اشیای مرتبط با اعتیاد هر بیمار به او نشان داده می شود. برای نمونه، م
مکن است در برابر فردی که الکل زیادی مصرف می کند یک بطری نوشیدنی قرار داده شود یا در برابر فرد معتاد به ماری جوآنا یک پایپ. با این حال، گرچه اشیای مورد استفاده واقعی هستند، محیطی که در آن به بیمار نشان داده می شوند چندان واقعی نیست. یادگیری امتناع از مصرف در محیط آزمایشگاهی تفاوت زیادی با رد کردن آن در یک مهمانی واقعی دارد؛ بنابراین فرایند آموزشی محدود می ماند. شبیه سازی مبتنی بر بازیگر. روش دیگر برای ایجاد موقعیت واقعی، شبیه سازی مبتنی بر بازیگر است. در این روش بازیگرانی استخدام می شوند و صحنه هایی ساخته می شود تا وضعیتی واقعی بازآفرینی شود. بیماران می توانند به شیوه ای واقعی با بازیگران تعامل داشته باشند. با وجود واقعی نمایی و اثربخشی بالا، مشکل اصلی این روش کارآمدی پایین آن است. حضور بازیگران وابسته به در دسترس بودن آنان است و همچنین باید بابت خدماتشان دستمزد پرداخت شود. علاوه بر این، صحنه ها محدود به مجموعه های ساخته شده ای هستند که تغییر دادن آن ها آسان نیست؛ بنابراین، هرچند این روش از نمایش سادهٔ اشیا مؤثرتر است، همچنان محدودیت های خود را دارد. فناوری واقعیت مجازی. واکنش پذیری به محرک ها در واقعیت مجازی،
هرچند هنوز در مراحل آغازین توسعه قرار دارد، با هدف ایجاد نسخه ای کارآمدتر از شبیه سازی مبتنی بر بازیگر به کار می رود. هدف آن است که سیستمی ایجاد شود که بتواند یک موقعیت را به طور مجازی بازآفرینی کند و در عین حال امکان تعامل بیمار با محیط پیرامون را فراهم آورد. مزایای این روش شامل انعطاف پذیری بیشتر ــ اپراتور می تواند تقریباً هر موقعیتی را که لازم است بازسازی کند ــ و همچنین هزینهٔ کمتر، زیرا دیگر نیازی به بازیگران نیست. این فرایند همچنین دسترس پذیرتر است، چون در دسترس بودن بازیگران دیگر اهمیتی ندارد.