Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ر به عنوان ژاکریو شناخته می شد و اکنون به عنوان یک هنرمند مستقل در نظر گرفته می شود، حدود سال ۱۴۲۰ یک چرخهٔ فرسکوی نفیس در قلعه ای نزدیک سالوتسو خلق کرد. این آثار از نظر عناصر درباری بسیار غنی هستند و بر زمینه ای روشن و صاف سفید اجرا شده اند. در صحنه هایی مانند چشمهٔ جوانی، جهان افسانه ای با خطوط سیال که از مینیاتورهای خصوصی الهام گرفته شده، به مقیاس عظیم منتقل می شود؛ توجه زیادی به جزئیات و صحنه های متعدد ژانری وجود دارد: حرکت سنگین سالمندان، مردان در حال درآوردن لباس، زن سالخورده ای که به عنوان نردبان برای همسال خود عمل می کند، و صحنه های عشق و شادی درون چشمهٔ معجزه آسای گوتیک پرجزئیات. این آثار نمونه ای برجسته از ترکیب هنر درباری، سبک گوتیک و زندگی روزمره در نقاشی اوایل رنسانس ایتالیا به شمار می روند. در واله دئوستا، نقاشی های دیواری در قلعه فِنیس و قلعه ایسونیه متعلق به گوتیک بین المللی هستند. مارکه و اومبریا. در مارکه ها، به دلیل ظهور روابط سیاسی و تجاری گسترده و خاص، دوره ای از شکوفایی هنری ناگهانی وجود داشت. اربابان محلی کوچک، مبادلات بسیار فعالی را با منطقه امیلیان، ونیز و لومبارد انجام دادند، مانند د
وران اربابی پاندولفو دوم مالاتستا، ارباب فانو، و همچنین برگامو و برشیا، یا در طول اتحاد بسیاری از اربابان محلی کوچک با جیان گالئاتزو ویسکونتی با دیدگاهی ضد فلورانسی. آنکونا، که همزمان دشمن و ستایشگر جمهوری ونیز بود، از اواسط قرن پانزدهم میلادی، بازسازی بلندپروازانه بناهای تاریخی خود را مطابق با آخرین روندهای آن زمان و با پیروی از سبک ونیزی آغاز کرد. معمار جورجو دی ماتئو، که ابتدا توسط خانواده کشتی دار بنینکاسا به شهر فراخوانده شد و به او مأموریت ساخت کاخ خانوادگی جدید را دادند، معمار این تغییر اساسی بود. بعدها، شورای جمهوری به ترتیب ساخت ایوان سرپوشیده مرکانتی در سال ۱۴۵۱، کلیسای سن فرانچسکو آله اسکال، جایی که او در سال ۱۴۵۴ سردر، یکی از والاترین شاهکارهای خود، و کلیسای سنت آگوستینو، جایی که در سال ۱۴۶۰ سردر قابل توجه دیگری را ساخت، را به او سپرد. در سان سورینو مارکه، خانواده اسمدوچی دوره ای از رونق اقتصادی قابل توجه را با تجارت در خارج از منطقه سپری کردند. این گشودگی اقتصادی و فرهنگی در آثاری مانند "ازدواج عرفانی سنت کاترین" اثر لورنزو سالیمبنی منعکس شده است که با حرکت چرخشی خطوط پارچه، رنگ های غیرواقعی و وا
قع گرایی دقیق، با پیروی از جدیدترین مدل های لومباردی-امیلینی و فرانسوی، مشخص می شود. یکی از شاهکارهای برادران سالیمبنی، که در وضعیت عالی نگهداری می شود، نقاشی های دیواری در محراب سنت جان باپتیست در اوربینو است. در سن جینزیو شواهد ملموسی از مشارکت های خارجی در زمینه معماری وجود دارد، از جمله تزئینات سفالی پر زرق و برق که در سال ۱۴۲۱ توسط استاد انریکو آلمانو، باواریایی، برادر پیترو آلمانو، بر روی نمای قدیمی کلیسای دانشگاهی سانتا ماریا آسونتا اعمال شد و بدین ترتیب آن را به تنها نمونه گوتیک بین المللی، دقیقاً گوتیک گلدار، در منطقه مارکه تبدیل کرد. جنتیله دا فابریانو، اهل شهر مارکه در نزدیکی اومبریا، یکی از بزرگ ترین نمایندگان سبک گوتیک متاخر در سراسر شبه جزیره بود. او که از پیشینه اومبریا-مارکه و تأثیرات لومبارد که در نتیجه سفرهای مکرر به دست آورده بود، تغذیه می کرد، در ابتدا سبک گوتیک متاخر را نه چندان دور از سرزمین مادری خود شکوفا کرد (نقاشی های دیواری الهام بخش اومانیستی در داخل کاخ ترینچی در فولینو گویای این موضوع هستند)، و بعدها حتی در مناطق دورتر نیز به شهرت رسید: تا به امروز در فلورانس، «پرستش مغان»، بزرگ
ترین اثر او، در گالری اوفیتزی به نمایش گذاشته شده است. در اومبریا، سبک گوتیک متاخر نیز به لطف برادران سالیمبنی شکوفا شد. اوتاویانو نلی، که در سراسر منطقه کار می کرد، در گوبیو شکل گرفت. فلورانس. در فلورانس، گوتیک بین المللی با ویژگی های بسیار خاصی (همان طور که در نقاشی گوتیک اتفاق افتاده بود) نفوذ کرد و به عنوان یک سنت، پیوند محکمی با کلاسیسیسم داشت. این شهر در آغاز قرن پانزدهم، پس از آشفتگی های جدی قرن قبل، با پایان تهدید ویسکونتی، ارضی (تسخیر پیزا در سال ۱۴۰۶، کورتونا در سال ۱۴۱۱، لیورنو در سال ۱۴۲۱) و رشد اقتصادی تحت سلطه بورژوازی، دوره ای از ثبات ظاهری را آغاز می کرد. با این حال، هزینه های این دستاوردها، طبقه سیاسی را از درون تضعیف کرد و راه را برای ظهور الیگارشی هموار کرد که در سال ۱۴۳۴ با سلطه "عملی" مدیچی ها به ثمر نشست. با این حال، این شکنندگی توسط معاصران احساس نشد، بلکه آنها بر اساس اومانیسم «مدنی» صدراعظم های جمهوری فلورانس مانند کولوچیو سالوتاتی، تأیید مجدد اعتبار را ستودند. قدردانی از سنت های محلی و ریشه های رومی شهر، دوباره منجر به رد مدل های درباری شد که قبلاً، برای مثال، در شهر سینا در نزدیکی آ
ن در قرن چهاردهم، امتحان شده بودند. در معماری، طراحی کلاسیک با ساخت لوجیا دلا سینیوریا (۱۳۷۶–۱۳۸۲)، با طاق های گرد پهن آن در اواسط دوران گوتیک، خود را نشان داد؛ در مجسمه سازی، پایبندی بیشتر به انعطاف پذیری کلاسیک مورد توجه قرار گرفت، مانند تزئینات پورتا دلا ماندورلا (۱۳۹۱–۱۳۹۷، سپس ۱۴۰۴–۱۴۰۶ و بعد از آن) کلیسای جامع، توسط نانی دی بانکو و دیگران؛ در نقاشی، پایبندی به سبک جوتو با کمی توسعه بیشتر، همچنان قوی باقی ماند. در اواخر قرن چهاردهم، مردم از مدل های قدیمی خسته شدند و دو مسیر اصلی برای نوسازی ظاهر شد: پذیرش سبک بین المللی یا توسعه ریشه های کلاسیک با دقت بیشتر. دو تابلوی باقی مانده از مسابقه سال ۱۴۰۱ برای درب شمالی تعمیدگاه فلورانس، که به ترتیب توسط لورنزو گیبرتی و فیلیپو برونلسکی از برنز ریخته گری شده و اکنون در موزه ملی بارجلو قرار دارند، ترکیبی خارق العاده از دو مکتب فکری ارائه می دهند. هدف، به تصویر کشیدن صحنه به بند کشیدن اسحاق در یک چهاربرگه، مانند همان هایی بود که قبلاً توسط آندره آ پیزانو در دروازه قدیمی تر استفاده شده بود، که این دو هنرمند آن را بسیار متفاوت حل کردند. گیبرتی صحنه را به دو نوار عمود
ی تقسیم کرد که با چاشنی سنگیِ کهن، با روایتی متعادل، فیگورهای متناسب و ریتم های به روز شده گوتیک، هماهنگ شده بودند. او همچنین نقل قول های عمومی از «دوران باستان» را با چاشنی هلنیستی، مانند برهنگی قدرتمند اسحاق، گنجاند و بدین ترتیب واسطه ای بین محرک های موجود در آن زمان ایجاد کرد. استفاده از پس زمینه سنگی همچنین یک "سایه روشن" زیبا ایجاد کرد که فیگورها را بدون وقفه های شدید «در بر می گرفت» (که "بر استیاچیاتوی" دوناتلو نیز تأثیر گذاشت). نقش برجسته ای که برونلسکی خلق کرد، کاملاً متفاوت بود. او صحنه را به دو نوار افقی تقسیم کرد که سطوح روی هم افتاده، ترکیبی هرمی ایجاد می کردند. در رأس، پشت یک پس زمینه صاف که در آن چهره ها با خشونت ظاهر می شوند، اوج اپیزود قربانی قرار دارد، جایی که خطوط عمود، برخورد بین سه اراده مختلف (ابراهیم، اسحاق و فرشته ای که بازوی مسلح ابراهیم را گرفته تا او را متوقف کند) را ایجاد می کنند. صحنه با چنان بیانی ارائه شده است که کاشی گیبرتی در مقایسه با آن، مانند یک تلاوت آرام به نظر می رسد. این سبک از تأمل در آثار جیووانی پیزانو (مانند "ذبح بی گناهان" در منبر سنت اندرو) و هنر باستانی، همان طور
که با اشاره به "اسپیناریو" در گوشه سمت چپ نیز مشهود است، ناشی می شود. پیروزی از آن گیبرتی شد، نشانه ای از اینکه فلورانس هنوز برای کلاسیک گرایی نوآورانه ای که در آغاز رنسانس بود، دقیقاً در مجسمه سازی قبل از نقاشی، آماده نبود. در سال ۱۴۱۴، هنگام کار بر روی دروازه برنزی، او مجسمه سنت جان باپتیست را با شنل افتاده و گام های بلند و ریتمیک خلق کرد و فرم های بدن را محو کرد، درست همان طور که استادان معاصر بوهمی انجام می دادند. جنتیله دا فابریانو نیز مدتی در فلورانس زندگی کرد و شاهکار خود، «"پرستش مغان"» (۱۴۲۳)، را که به سفارش ثروتمندترین شهروند، پالا استروزی، برای کلیسای کوچکش ساخته شده بود، از خود به جا گذاشت. چندلتی کواراتسی که بعدها ساخته شد، از قبل تأثیری مرتبط با بنای یادبود منزوی مازاتچو را نشان می دهد. ناپل. در دربار ناپل، ابتدا دربار آنژوین و بعدها دربار آراگونی ها، بسیاری از هنرمندان خارجی کار می کردند و این شهر را به نقطه ای برای تبادل و تعامل هنری تبدیل می کردند. از جمله مهم ترین آنها می توان به خایمه باکو کاتالان، پیزانلو ورونی و ژان فوکه فرانسوی اشاره کرد. کولانتونیو در میان هنرمندان محلی برجسته بود. اتحا
د سنتی بین پادشاهان آنژوین و پسرعموهای فرانسوی آنها، ساخت بسیاری از بناهای مذهبی و مدنی با سبک گوتیک-فرانسوی را برای تقریباً دو قرن ممکن ساخت. پس از اواسط قرن پانزدهم، با حضور رنه آنژو، آثار استادان فلاندری به این شهر رسید و با حضور هنرمندانی مانند آنتونلو دا مسینا در شهر، پایبندی به رنسانس الهام گرفته از شمال به بلوغ رسید. رنه آنژو همچنین سفارش دهندهٔ یک نسخه خطی مصور به نام "«کتاب عشق»" بود که احتمالاً در ناپل آغاز و پس از تبعید او در تاراسکون تکمیل شد. در آراگونی ها، حمایت ها معمولاً به سبک گوتیک باقی ماند و گوتیک کاتالان با گوتیک فرانسوی و سبک نوظهور رنسانس درآمیخت. برای گسترش سبک رنسانس باید تا دهه های ۱۵۷۰ و ۱۵۸۰ صبر می کردیم. سیسیل. در سیسیل، با استقرار فردیناند اول (۱۴۱۲) و آلفونسو پنجم آراگون (که در سال ۱۴۱۶ آن را پایگاه خود برای فتح پادشاهی ناپل قرار داد)، شکوفایی هنری سریعی رخ داد که در درجه اول مورد حمایت ثروتمندان و سختگیران سلطنتی و سیستم مبادلات تجاری و فرهنگی با کاتالونیا، والنسیا، پرووانس، شمال فرانسه و هلند بود. بهترین اثر این دوران، نقاشی دیواری "پیروزی مرگ" برای حیاط کاخ اسکلافانی (که اکنو
ن جدا شده و در گالری منطقه ای پالرمو نگهداری می شود) بود که احتمالاً مستقیماً به سفارش حاکم ساخته شده و با کیفیتی والا و بی سابقه در منطقه مشخص می شود. در باغی، مرگ سوار بر اسبی اسکلتی و شبح وار وارد می شود و تیرهایی شلیک می کند که به مردم از هر قشر و مذهبی اصابت می کند و آنها را می کشد. شمایل نگاری چیز جدیدی نیست و توجه به عجیب ترین و ترسناک ترین جزئیات، دستی از فراز آلپ را آشکار می کند. بیان اثر خارق العاده است، با بسیاری از صحنه های فرعی با ارزش قابل توجه: نوازندگان و شکارچیانی که بی باک به فعالیت های خود ادامه می دهند، شخصیت هایی که به سختی از مرگ غافلگیر می شوند، و شخصیت های غمگین و فروتن که مرگ را فرا می خوانند اما توسط آن نادیده گرفته می شوند. با اتحاد شخصی پادشاهی سیسیل و ناپل، این جزیره انگیزه یک مرکز سیاسی برای تحریک فعالیت هنری خود را از دست داد؛ بنابراین سنت محلی به تکرار خود ادامه داد، به خصوص در معماری و مجسمه سازی، خود را به صورت سطحی تجدید کرد و برخی از عناصر سبک های جدید را به صورت جداگانه پذیرفت.
کلیسای گریگور روشنگر مقدس (کاراکوی) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در بشیکتاش (استانبول)، شهر استانبول ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای گئورگ مقدس (کدزواک) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، استان بیتلیس ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
لردنشین میلان () ایالتی در شمال ایتالیا بود که در ماه مه ۱۲۵۹ پس از انتخاب مارتینو دلا توره به عنوان حاکم میلان ایجاد شد. از سال ۱۲۵۹ تا ۱۲۷۷ توسط خانواده دلا توره اداره می شد تا اینکه پس از نبرد دسیو، ناپو دلا توره مجبور شد مقام خود را به اوتون ویسکونتی واگذار کند. تسلط سلسله ویسکونتی منجر به مجموعه ای از فتوحات ارضی شد که باعث شد این خانواده در سال ۱۳۹۵ عنوان دوک های میلان را به دست آورند. پیشینه. بحران کمون. مانند بسیاری از کمون های قرون وسطایی ایتالیا، از قرن دوازدهم، میلان نیز خود را به یک دولت کنسولی مجهز کرد. کنسول ها یک دولت الیگارشی را تشکیل می دادند که در آن مهم ترین خانواده های میلان حرفی برای گفتن داشتند. در سال ۱۱۳۰ میلان توسط بیست و سه کنسول اداره می شد و در آن زمان خانواده های دلا توره و ویسکونتی نماینده داشتند. کنسول ها به دو دسته اصلی تقسیم می شدند: دسته کاپیتان ها، اشرافی ترین طبقه، و دسته والواسورها، که پیش از این در سال ۱۰۳۵ خود را در انجمن موتا سازماندهی کرده بودند. پس از اعتراضی در سال ۱۱۹۸، کرِدِنزا دی سنت آمبروجو، مجلسی متشکل از اعضای طبقات بورژوا و مردم، به کاپیتان ها و موتا پیوستند.
پس از تشکیل کرِدِنزا، سه جناح به طور فزاینده ای شروع به نزاع کردند و مجموعه ای طولانی از نبردها را آغاز کردند که در سال ۱۲۲۵ با پیروزی کرِدِنزا و کاهش قاطع قدرت کاپیتان ها به اوج خود رسید. ظهور خانواده دلا توره. در سال ۱۲۴۰ که بحران بر سر راه بود، جناح اشراف دچار انشعابی به رهبری پاگانو دلا توره شد که تصمیم گرفت با کرِدِنزا دی سنت آمبروجیو ادغام شود و او را به عنوان پودستا منصوب کرد. دلا توره که از خانواده ای مهم بود، در سال ۱۲۳۷ با پناه دادن به بقایای ارتش میلان که در نبرد کورتنووا شکست خورده بودند، در املاک خود در والساسینا محبوبیت بیشتری پیدا کرد. دلا توره تا زمان مرگش در ۶ ژانویه ۱۲۴۱ بر شهر حکومت کرد. در این دوره کوتاه حکومت، او توانست با جمهوری های قدرتمند دریایی ونیز و جنوا اتحاد تشکیل دهد و همچنین ثبت زمین های میلان را گسترش دهد و مالیات ها را کاهش دهد و نارضایتی مداوم شهروندان را آرام کند. در سال ۱۲۴۶ درگیری ها بین جناح مردمی و جناح کاپیتان ها از سر گرفته شد و در نتیجه اداره منظم کمون غیرممکن شد. پس از شورش ها، در ۲۶ مه ۱۲۴۷، نماینده پاپ، گرگوریو دی مونته لونگو، مقام ارشد کردنزا را به برادرزاده پاگان
و، مارتینو دلا توره، اعطا کرد که قدرت های شهری را از نو سازماندهی کرد. در مدت کوتاهی، درگیری ها بین کردنزا و اشراف از سر گرفته شد و در سال ۱۲۵۳، مانفرد دوم لانچیا برای حکومت بر شهر فراخوانده شد، اما پس از سه سال تصمیم گرفت به حزب گیبلین بپیوندد و میلان را ترک کرد. با خلاء قدرت، جنگ از سر گرفته شد و در ۵ آوریل ۱۲۵۷، پیش از آنکه درگیری جدیدی رخ دهد، کاپیتان ها و موتا، که علیه کردنزا که هنوز توسط مارتینو دلا توره رهبری می شد، متحد شده بودند، با آتش بس پارابیاگو موافقت کردند که پس از آن در ۴ آوریل ۱۲۵۸ صلح سنت آمبروجیو منعقد شد. در همین حال، در کومو نیز مبارزه بین طبقه عوام، به نمایندگی ویتانی ها، و طبقه اشراف، به رهبری خانواده روسکونی، از سر گرفته شد؛ بنابراین در ژوئن ۱۲۵۸، تنها سه ماه پس از صلح سنت آمبروجیو، کاپیتان های میلان به کمک روسکونی ها شتافتند و این مداخله واکنش سریع کرِدِنزا را برانگیخت که با اعزام نیروهای خود، ویتانی ها را به پیروزی رساندند و مارتینو دلا توره را به عنوان پادِستای کومو منصوب کردند. پس از این وقایع در ماه ژوئیه، توافق صلح نقض شد. برای جلوگیری از بی نظمی بیشتر، در ۳۰ مارس ۱۲۵۹، در باسیلی
کای سانتا تکلا، انتخاب یک رهبر پیشنهاد شد: مارتینو دلا توره از طرف کرِدِنزا، آزولینو مارسلینو از طرف موتا و در نهایت گوگلیلمو دا سورسینا از طرف اشراف نامزد شدند. از نظر عددی، کاندیدای کرِدِنزا پیروز شد، اما موتاها علیه این انتخاب شورش کردند و تصمیم گرفتند با کاپیتان ها متحد شوند و از گولیلمو دا سورِسینا حمایت کنند. با وجود انتخاب دلا توره، موتاها با اشراف متحد شدند و گولیلمو دا سورِسینا را به عنوان رهبر معرفی کردند. در آن زمان، بن بست توسط نماینده پاپ، اسقف اعظم امبرون انریکو دا سوسا، شکسته شد و او سورِسینا و دلا توره را دعوت کرد تا برای یافتن توافق، شهر را ترک کنند. دلا توره به کومو رفت، جایی که در آنجا خدمت می کرد، ارتشی را جمع آوری کرد و وارد میلان شد و در نتیجه، کرِدِنزا او را به عنوان ارباب میلان برگزید و بدین ترتیب شورای میلان را تأسیس کرد. تاریخچه. بدین ترتیب مارتینو دلا توره در ماه مه ۱۲۵۹ اولین حاکم میلان شد و به عنوان اولین اقدام، تصمیم گرفت خانواده دا سورسینا را از شهر تبعید کند تا هیچ مخالفتی با دولت نداشته باشد. چند روز بعد، در ۱۷ سپتامبر، او تصمیم گرفت با ایالات پاپی متحد شود تا حامی اصلی خانواد
ه دا سورسینا، اتزلینو سوم دا رومانو، را که در ۸ اکتبر ۱۲۵۹ پس از نبرد کاسانو کشته شده بود، شکست دهد. پس از حذف دشمنانش، دلا توره به فکر یافتن متحدان جدید افتاد، بنابراین در ۱۱ نوامبر، اوبرتو پالاویچینو با وجود تکفیر پاپ، به مدت پنج سال به عنوان کاپیتان کل میلان منصوب شد و در نتیجه، سال بعد پاپ الکساندر چهارم تصمیم گرفت مارتینو دلا توره را نیز تکفیر کند. با وجود تمرکز قدرت، دلا توره نتوانست پسرعمویش، رایموندو، از نوادگان مستقیم پاگانو، را به عنوان اسقف انتخاب کند و در عوض به اسقف نشین کومو منصوب شد. اوتون ویسکونتی در ۲۲ ژوئیه ۱۲۶۲ به عنوان اسقف اعظم میلان منصوب شد و خشم ارباب میلان را برانگیخت، که ویسکونتی را با کمک پالاویچینو مجبور به پناه بردن به مونتفیاسکونه در ایالات پاپی کرد. چند ماه پس از عقب نشینی ویسکونتی، در ۲۰ نوامبر ۱۲۶۳ مارتینو دلا توره در لودی درگذشت. به دلیل تکفیر او، او در نزدیکی صومعه چیاراواله و نه در داخل آن به خاک سپرده شد. کلیسای سنت آمبروجیو، فیلیپو دلا توره، برادر مارتینو، را به عنوان ارباب جدید میلان انتخاب کرد. در دسامبر ۱۲۶۳، فیلیپو به لطف حمایت خانواده محلی ویتیانی، کومو را به فرمانرو
ایی میلان ضمیمه کرد و در ۱۱ دسامبر ۱۲۶۴، پس از انقضای دورهٔ مأموریتش، اوبرتو دوم پالاویچینو از میلان اخراج شد و عملاً به دشمن خانوادهٔ دلا توره تبدیل شد. در سال ۱۲۶۵، دلا توره در ازای انتخاب پسرعمویش رایموندو و برکناری اوتون ویسکونتی، به ایالات پاپی پیشنهاد کمک نظامی داد، اما این پیشنهاد دوباره توسط پاپ کلمنت چهارم که اخیراً بر تخت پاپی تکیه زده بود، رد شد. در ۲۴ سپتامبر ۱۲۶۵، فیلیپو دلا توره درگذشت و اختلافات با کلیسا حل نشده باقی ماند. با وجود این، فیلیپو موفق شد جبههٔ متحدی را به رهبری میلان و به دنبال آن شهرهای: برگامو، کومو، لکو، لودی، مونتزا، نووارا، وارسه، ورچلی و برشیا، و همچنین به لطف اتحادها و ارتباطات خانوادگی با خانوادهٔ قدرتمند مگی، تشکیل دهد. ناپو دلا توره. در سال ۱۲۶۵، پس از مرگ فیلیپو، فرمانروایی میلان به ناپو دلا توره، پسر پاگانو، که توسط برادرانش فرانچسکو و پاگانینو حمایت می شد، رسید. فرانچسکو به عنوان فرمانروای سپریو منصوب شد، در حالی که پاگانینو به عنوان پادستای ورچلی منصوب شد. انتقام پالاویچینو دیری نپایید و در ۲۹ ژانویه ۱۲۶۶، پاگانینو توسط گروهی از اشراف میلانیِ تبعیدی با کمک برخی از مرد
ان پاویا که توسط پالاویچینو استخدام شده بودند، ترور شد. پس از کشته شدن برادرش، ناپو دلا توره سیزده اشراف توطئه گر را گردن زد و همچنین دستور داد دوازده اشراف زاده را که پس از نبرد تابیاگو در زندان های میلان محبوس شده بودند و بیست و هشت اشراف زاده دیگر را که در زندان های ترزو سول آدا محبوس بودند، گردن بزنند. برای جلوگیری از دخالت های بیشتر متحد سابقش، اوبرتو دوم پالاویچینو، در ۲۳ مارس ۱۲۶۶، ناپو تصمیم گرفت نمایندگان شهرهای اتحادیه لومبارد را احضار کند. پس از حل مشکل پالاویچینو، ناپو همچنین باید به اختلاف دیرینه در مورد اسقف نشین میلان که از سال ۱۲۵۹ آغاز شده بود، رسیدگی می کرد. تحت فشار پاپ، در ۷ دسامبر ۱۲۶۶، میلان تصمیم گرفت نامزدی اوتون ویسکونتی را بپذیرد و پس از آن همه میلانی ها از تکفیر معاف شدند، اما به عنوان احتیاط، اوتون در ویتربو باقی ماند. از سال ۱۲۶۷ تا ۱۲۷۴، فرمانروایی خانواده دلا توره برقرار شد و برای سال های بعد، ناپو و برادرش فرانچسکو توانستند فرمانروایی را در آرامش نسبی اداره کنند. در این دوره، روابط با پادشاهی فرانسه بهبود یافت، که توافق های بهتری را با میلان در مورد تجارت پشم منعقد کرد. در آوری
ل ۱۲۷۰، میلان جنگی علیه لودی آغاز کرد که ۳ ماه بعد، تحت محاصره ناپو، که ارباب شهر شد، سقوط کرد. در سال ۱۲۷۱، به دلیل جنگ های مداوم و افزایش مالیات ها، شورش های بی شماری علیه حکومت میلان رخ داد: ابتدا برشا و سپس لودی، کومو، کرما، کرمونا و نووارا. ناپو پس از هدایت مجدد نیروهای خود به سمت پاویا، در ۶ ژوئن ۱۲۷۴ پیمان صلحی با پاویا و نووارا امضا کرد. رقابت با اوتون ویسکونتی افزایش یافت و ناپو دلا توره تصمیم گرفت ۶۰۰۰ نفر را برای دفاع از شهر میلان بفرستد. در واقع در این دوره، دوره هایی از جنگ چریکی بین پاویا و گروه های شورشی وجود دارد. با این حال، دلا توره موفق شد ارتش پاویا را شکست دهد و فرمانده آنها، گوفردو دی لانگوسکو، را بکشد. دلا توره همچنین موفق شد چندین نفر از جمله تئوبالدو ویسکونتی، برادرزاده اسقف اعظم اوتونه و پدر ماتئو اول ویسکونتی را به اسارت بگیرد. سپس اوتونه تصمیم گرفت کاستلسپریو را اشغال کند، اما توسط ناپو فراری داده شد. پس از پیروزی در نبرد مهم گواتزرا در سال ۱۲۷۶، در نزدیکی رانکو در منطقه وارسه، و متعاقباً شکست در نبرد جرمیگناگا، برای تصرف قلعه آنگرا جنگید، که با این حال در دست خانواده دلا توره باقی
ماند. ناپو دلا توره در نبرد دسیو در ۲۱ ژانویه ۱۲۷۷ توسط اسقف اعظم اوتون ویسکونتی شکست خورد و اسیر شد. او سال بعد در اسارت در قلعه بارادلو در نزدیکی کومو درگذشت. برادرش فرانچسکو در همان نبرد کشته شد. پسرش کورادو، معروف به «موسکا»، و گویدو، پسر فرانچسکو، نیز اسیر شدند، اما در سال ۱۲۸۴ موفق به فرار از قلعه شدند. با ورود ویسکونتی ها به میلان، دارایی های دلا توره غارت شد. از این لحظه به بعد، دلا توره با کمک فریولی و شهرهای دره پو که به آنها وفادار بودند، یک جنگ چریکی بی رحمانه علیه ویسکونتی ها ترتیب داد. در زمان حکومت ناپو دلا توره، میلان با یک برنامه بزرگ از کارهای عمومی که آن را به طور اساسی تغییر داد، مدرن شد و آن را به کلان شهر واقعی شمال ایتالیا تبدیل کرد. ساخت کلیسا در جایی که اکنون کلیسای سن برناردینو آله اوسا قرار دارد، آغاز شد و دو سال بعد ساخت کلیسای سانتی سیمون ای جودا آغاز شد. در ۲۰ مه ۱۲۷۱، ناپو دستور سنگفرش کردن خیابان های اصلی را داد که از پورتا نووا و پورتا اورینتاله شروع شد و در همان سال، امتداد کانال بین میلان و آبیاتگراسو تکمیل شد. در مه ۱۲۷۲، ساخت یک برج در کاخ جدید دلا راجیونه تصمیم گرفته شد.
اوتون ویسکونتی. در سال ۱۲۷۷، اوتون ویسکونتی مجامع ایالتی را مجدداً سازماندهی کرد و فهرستی از ۲۰۰ خانواده اشرافی پذیرفته شده در شهر تهیه کرد. اوتون مجبور شد در لودی با دلا توره روبرو شود و ویلیام هفتم، مارکی مونتفرات، که به پیشنهاد اوتون به مدت ۱۰ سال به عنوان کاپیتان کل منصوب شده بود، به او کمک کرد. در ۱۱ مه ۱۲۷۸، کاسونه دلا توره با کمک نیروهای امپراتوری و پاتریارک آکوئیلیا، ریموندو دلا توره، لودی را تصرف کرد و در ۱۳ ژوئیه، نیروهای دلا توره به رهبری کاسونه دلا توره با ورود به روستای پورتا تیچینسه، ویسکونتی ها را شکست دادند. در همین حال، اهداف توسعه طلبانه ویلیام هفتم، اوتون ویسکونتی را مجبور کرد تا در ۱۵ سپتامبر ۱۲۷۸ او را از وظایفش برکنار کند. با این حال، کاسونه در شهر گورگونزولا به ویسکونتی حمله کرد و به دلیل شکست بزرگ، مجبور شد از ویلیام درخواست کمک کند و در نوامبر همان سال، همان طور که قبلاً درخواست شده بود، مقام لرد دائمی میلان را به او اعطا کرد. در ۲۵ مه ۱۲۸۱، در نبرد واپریو دآدا بین دلا توره و ویسکونتی، ارتش دلا توره شکست خورد. پدرسالار ریموندو به فریولی بازگشت و لودی به شرط اخراج همه تبعیدیان گوئلف م
یلانی، با میلان صلح کرد. در دسامبر همان سال، ویلیام هفتم مونتفرات از میلان اخراج شد و اوتون با به فرزندی پذیرفتن گویدو دا کاستیلیونه، جانشینی خود را تضمین کرد. در مارس ۱۲۸۵، گوفردو دلا توره، پس از جمع آوری مزدوران در برگامو و کومو، وارد قلمرو میلان شد و کاستلسپریو را تصرف کرد که دو سال بعد توسط ویسکونتی ها ویران شد. ماتئو اول ویسکونتی. در دسامبر ۱۲۸۷، ماتئو اول ویسکونتی به عنوان کاپیتان مردم منصوب شد و بلافاصله اساسنامه شهرداری را اصلاح کرد، سپس در سال ۱۲۹۱ به عنوان ارباب میلان منصوب شد. در سپتامبر ۱۲۹۰، مارکی ویلیام هفتم، از مونتفرات، به همراه خانواده دلا توره به سمت میلان لشکرکشی کرد. پس از رسیدن به موریموندو، در مواجهه با ارتش اوتون ویسکونتی، عقب نشینی کرد و به آلساندریا فرار کرد، اما در آنجا دستگیر و در قفسی زندانی شد، جایی که به مدت یک سال و نیم تا زمان مرگش در سال ۱۲۹۲ در آنجا ماند. در سال ۱۲۹۷، ماتئو ویسکونتی قلعه نووارا و کلیسای کوچک ویسکونتی در کلیسای سنت یوستورجیو و برج ناقوس را ساخت که در سال ۱۳۰۹ تکمیل شد و به اولین ساعت عمومی در میلان مجهز شد. در ماه مه ۱۳۰۱، ویسکونتی پیشنهاد نامزدی پسرش گالئاتزو
اول را به عنوان فرمانده مردم داد، اما بستگانش آلبرتونه ویسکونتی، لاندولفو بوری، کورادو دا سورسینا و پیترو ویسکونتی علیه او توطئه کردند اما موفق نشدند. سپس ماتئو برای آشتی دادن خانواده های محلی به برگامو فراخوانده شد و به مدت ۵ سال فرمانده مردم شد و درست در همین برگامو در ۶ ژوئیه ۱۳۰۱، جان اول، مارکی مونتفرات، به همراه دلا توره و شهرهای نووارا، ورچلی، پاویا، کومو و کرمونا به طور قطعی شکست خوردند. در آوریل ۱۳۰۲، اعضای خانواده دلا توره، کورادو، ارکو و مارتینو پسر کاسونه، به همراه اتحادیه ضد ویسکونتی با کرمونا، پاویا، پیاچنزا، نووارا، ورچلی، لودی، کرما و مارکیزات مونفراتو، تحت رهبری آلبرتو اسکاتی، دوباره در لودی ظاهر شدند. پس از دستگیری پیترو ویسکونتی در بیسنترات در ژوئن ۱۳۰۲، روحیه خویشاوندانش دوباره شعله ور شد و آنها ارتشی متشکل از ۱۰۰۰۰ نفر را گرد هم آوردند. در ۱۳ ژوئن، کاخ ویسکونتی توسط دلا توره و خویشاوندان مخالفشان غارت و ویران شد. ماتئو برای مذاکره صلح به میانجیگری ونیز متوسل شد، اما با صلح پیولتلو، دلا توره او را مجبور به ترک حکومت میلان کرد. بازگشت حکومت دلا توره. قدرت خانواده دلا توره به شهر بازمی گردد
، اما آنها با مخالفت بخشی از جمعیت روبرو می شوند، در حالی که ماتئو ویسکونتی به عنوان مهمان اسکالیگری، اربابان ورونا، در نوگارولا پناه می گیرد. در ماه مه ۱۳۰۳، ویسکونتی ابتدا بلینزونا و سپس وارسه و سال بعد برشا و سپس مارتیننگو را اشغال می کند. در همین حال، خانواده دلا توره با آلبرتو اسکاتی وارد درگیری شدند که در سال ۱۳۰۴ موفق به شکست او شدند. در ۱۷ دسامبر ۱۳۰۷، گویدو دلا توره به مدت یک سال به عنوان فرمانده مردم منصوب شد و سپس در ۲۲ سپتامبر ۱۳۰۸ به عنوان فرمانده دائمی منصوب شد. در سال ۱۳۱۱، گویدو دلا توره، پس از درگیری با اسقف اعظم کاسونه دلا توره، پسر کورادو، پسر عمویش، اتحاد خانوادگی را که نقطه قوت سلسله دلا توره بود، از بین برد و پس از تلاش برای شورش مردم علیه امپراتور مقدس روم، هنری هفتم، مجبور به فرار شد و سلطنت را از دست داد و به ویسکونتی بازگشت؛ بنابراین، قدرت خانواده دلا توره بر سلطنت میلان به طور قطعی از بین رفت. حکومت ویسکونتی. سلطه شهر تنها در ۲۰ سپتامبر ۱۳۱۳ به طور قطعی به دست ویسکونتی بازگشت، زمانی که ماتئو ویسکونتی دوباره به عنوان ارباب مادام العمر میلان منصوب شد. دلا توره، متحدان پاویا، جنگ با وی
سکونتی را از سر گرفتند و در ۲۴ سپتامبر در رو، لمباردی شکست خوردند. دلا توره آنقدر از حمایت پاپ برخوردار شد که در ۲۸ مه ۱۳۱۷ پاپ، اربابی ماتئو را نامشروع دانست، اما قدرت ویسکونتی با انتصاب جیووانی ویسکونتی به عنوان اسقف اعظم میلان، که توسط پاپ ژان بیست و دوم که آیکاردو آنتیمیانی از نووارا را منصوب کرد، پذیرفته نشد، همچنان افزایش یافت. روابط تجاری جدیدی با جمهوری ونیز و پادشاهی فرانسه برقرار شد. در ۴ ژانویه ۱۳۱۸، ماتئو تکفیر شد و متعاقباً همین مجازات برای کانگرانده اول دلا اسکالا، ارباب ورونا، و رینالدو دی بوناکولسی، ارباب مانتوا، نیز اعمال شد. روابط با دستگاه پاپ همچنان پرتنش باقی ماند و پس از عدم حضور در دادگاه پاپ در آوینیون در ۱۶ دسامبر ۱۳۲۱، پاپ به اسقف اعظم تبعیدی میلان، آیکاردو دی کامودجیا، دستور داد تا محاکمه جدیدی را به جرم ارتداد علیه ماتئو ویسکونتی، پسرش گالئاتزو و بسیاری از اقوامش که در آن زمان فوت کرده بودند، مانند اوتون ویسکونتی، آغاز کند. در ۳۰ مارس ۱۳۲۲، میلانی ها مورد ضرب و شتم دادگاه تفتیش عقاید قرار گرفتند و اموال و حقوق خود را از دست دادند. ماتئو اول ویسکونتی، که اکنون مسن و ۷۴ ساله بود، به