Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مرلین کریسپل متولد در فیلادلفیا، پنسیلوانیا، پیانیست و آهنگساز جاز آمریکایی است. جان پارلس از نیویورک تایمز او را اینگونه توصیف می کند: «شنیدن پیانو انفرادی مریلین کریسپل مانند زیر نظر گرفتن یک آتشفشان فعال است او یکی از معدود پیانیست هایی است که به چالش فری جاز نیز برمی خیزد.» علاوه بر او. کریسپل به عنوان یک نوازنده یا رهبر گروه، کار گسترده ای دارد. زندگی. کریسپل در فیلادلفیا به دنیا آمد و در ده سالگی به بالتیمور نقل مکان کرد و در دبیرستان وسترن مریلند تحصیل کرد او در سن هفت سالگی در کنسرواتوار پی بادی پیانو کلاسیک خواند و از سنین پایین شروع به بداهه نوازی کرد، به لطف معلمی که از همه شاگردانش می خواست بدون توجه به سطح مهارتشان بداهه نوازی کنند. او بعداً در تحصیل کرد و در آنجا پیانو و آهنگسازی خواند و در سال ۱۹۶۸ فارغ التحصیل شد. حرفه. کریسپل تا سال ۱۹۷۵ علاقه ای به جاز نداشت، زمانی که در کیپ کاد زندگی می کرد، برای اولین بار آهنگ "عشق عالی" جان کولترین را شنید. او به یاد می آورد: "کیفیت عاطفی و روحی آن بر من غلبه کرد می توانم صادقانه بگویم که احتمالاً بی نظیرترین تجربه ای است که در زندگی ام داشته ام. آن یک شب
گوش دادن به "عشق عالی" بارها و بارها فقط زندگی من را کاملاً تغییر داد." کریسپل به دوباره پس از مدت کوتاهی به بوستون بازگشت، جایی که به مدت دو سال به طور خصوصی با چارلی باناکوس جاز را آموخت. به گفته کریسپل، "من باید واقعاً از ابتدا می رفتم. باید همه کارها را با دوازده کلید انجام می دادم. باید در هر کلید در هر قطعه هفت تک نوازی می نوشتم. باید به تعداد زیادی چیز گوش می دادم و آن را رونویسی می کردم. برای اینکه بتوانید آنچه را که اتفاق می افتد بشنوید و بفهمید، در محدوده این چرخه های زمانی و تغییرات آکورد. مردم چگونه از آکوردها و نت ها و آکوردها و مقیاس ها استفاده می کردند؟ آنها به کجا می رفتند؟ زمانی که در بوستون بود، با چارلی ماریانو، نوازنده ساکسیفون ملاقات کرد، که به او پیشنهاد کرد در جلسات استودیوی موسیقی خلاقانه در وودستاک، نیویورک، که توسط کارل برگر، اینگرید سرتسو، و اورنت کلمن تأسیس شده بود شرکت کند. در سال ۱۹۷۷، او برای یک تابستان از استودیو دیدن کرد و با نوازندگانی مانند سیسیل تیلور، دان چری، روسکو میچل، وادادا لئو اسمیت، آنتونی دیویس و الیور لیک در تماس بود. او در مورد اولین برخوردش با تیلور به یاد می آ
ورد: "روزی را که برای اولین بار با سیسیل تیلور آشنا شدم را به یاد می آورم… یک پیانو پشت اتاق استخر بود؛ بنابراین من پشت پیانو نشستم و یک کنسرت بداهه به او دادم. وقتی کارم تمام شد دستم را بوسید و گفت: "این خانم می تواند بازی کند!" من هنوز هم از شنیدن نامم در همان نفس ابراز خوشحالی می کنم. (در این مدت، مردم به دلیل رویکرد آتشین او به پیانو و تمایلش به نواختن، اغلب او را به عنوان «سیسیل تیلور زن» یاد می کردند. نت های زیادی، همیشه. به طور مداوم، بدون وقفه زیاد." دنیا برای نوع موسیقی که ما انجام می دهیم… اگر در شهر نیویورک اتفاق می افتاد، فکر نمی کنم این حس یکسان باشد. اینجا شما با هنرمندان راهنما در این کشور زندگی می کردید و غذا می خوردید و با آنها می گذرید. محیط متل. مردم تمام شب بیدار بودند و آتش می زدند و بیرون روی چمن با نوازندگانی از سراسر جهان بازی می کردند. پس از اتمام جلسه، کریسپل به سرعت به وودستاک نقل مکان کرد و از آن زمان تاکنون در آنجا اقامت داشته است. زمانی که کریسپل در استودیوی کریتیو موزیک بود، با آنتونی برکستون نیز ملاقات کرد که از او دعوت کرد تا با گروهش بنشیند. او به یاد می آورد: "در اولین کنسرت
ما، آنتونی آبجو را در دست من گذاشت و گفت: "آرام باش، اینقدر نت ننواز." من در دقیقه هزاران نت می نواختم، و او اولین کسی بود که برخلاف رگبارهای مداوم، من را به فکر فضا و نفس و جمله بندی کرد.» کوارتت، که او از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۵ عضو آن بود، و همچنین مارک درسر، نوازنده بیس، و گری همینگوی درامر نیز حضور داشت. در طول این مدت، او تقریباً دوازده ضبط با برکستون انجام داد و همچنین شروع به انتشار ضبط هایی به نام خودش کرد. او در مورد دوران تصدی خود در این گروه اظهار داشت: من مثل یک خانواده بودم، بازی با آنتونی واقعاً چیزهای زیادی در مورد فضا، استفاده از فضا و سکوت و نفس و استفاده از ترکیب بندی در بداهه نوازی به من آموخت. فقط حضور در آهنگ های او چیزهای زیادی در مورد آهنگسازی به من آموخت… چیزی که واقعاً مرا تحت تأثیر قرار داد این بود که او به روشی بسیار شبیه به موسیقیدانان کلاسیک معاصر بود اما با آزادی بسیار بیشتر و امکان تفسیر را فراهم می کرد. از آن زمان، سکوت و فضا به عنوان بخش مرکزی ضبط های او شناخته شده است. همان طور که او در مصاحبه ای با PostGenre اشاره کرد، مرلین خاطرنشان کرد: "وقتی برای اولین بار شروع به نواختن موسیق
ی خلاقانه کردم، فکر نمی کنم در اجراهایم سکوت زیادی به جا بگذارم. من به شدت بر روی انرژی بازی و نمایش تمرکز کردم. چه کاری می توانستم انجام دهم. این نوع تفکر اکنون با ذهنیت من بسیار دور است. فعالیت. در اواخر دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، او همچنین با رجی ورکمن، روسکو میچل، وادادا لئو اسمیت، ارکستر نیو بری گای، تریو هنری گریمز، کوارتت نوآر اروپایی (با اورس لیمگروبر، فریتز هاوزر، و ژول لندر) کار و ضبط کرد. و باباتونده اولاتونجی. در سال ۱۹۸۱ او در جشنواره جاز وودستاک که به مناسبت دهمین سالگرد استودیو موسیقی خلاق برگزار شد، اجرا کرد. در اوایل دهه ۱۹۹۰، هنگامی که او از استکهلم بازدید کرد، سبک او شروع به تکامل بیشتر کرد، جایی که او یک گروه سوئدی را شنید که شامل آندرس یورمین نوازنده باس بود. او به یاد می آورد: "این فقط یک اعصاب را در من لمس کرد … در را به روی کارهای غنایی که دوست داشتم انجام می دادم و انجام نمی دادم باز کرد." و لطافت چیزی را در من باز کرد که من واقعاً آن را پنهان کرده بودم زیرا همیشه سعی می کردم واقعاً قوی باشم. حتی وقتی چیزهای عاشقانه بازی می کردم با انرژی زیادی آنها را پخش می کردم؛ بنابراین ناگهان این صدای دیگر
وارد آگاهی من شد و با چیزی در من طنین انداز شد که اجازه نداده بودم بیان شود." او در سال ۱۹۹۶ "به هر حال هیچ چیز هرگز نبود: موسیقی آنت طاووس" را با گری طاووس، پل موتیان و آنت پیکاک ضبط کرد که اولین آلبوم او برای کمپانی ای سی ام بود. او در مورد ضبط های ای سی ام خود اظهار داشت: "بسیاری از کارهایی که من با کمپانی ای سی ام انجام داده ام بیشتر در مورد یک شدت درونی است تا یک شدت بیرونی. احساس می کنم بین این دو حالت - انرژی وحشی و درونگرایی شدید - دو ارتباط وجود دارد. دو طرف یک سکه. من هر دو را انجام می دهم و احساس می کنم یک ارتباط ارگانیک بین آنها وجود دارد - یک ادغام بین آنها. با ضبط های کمپانی ای سی ام، من ایده پخش کردن چیزها را آنقدر آهسته دوست دارم که تقریباً در زمان معلق شده اید." کریسپل به عنوان تک نواز و رهبر گروه های خودش و همچنین با گروه سه گانه ایوان پارکر، یک گروه سه گانه کاملاً زن به رهبری لوته آنکر دانمارکی، تیزیجی مونوز، ایوو پرلمن، اسکات فیلدز، هنر کپنهاگ، به اجرا و ضبط گسترده ادامه داده است. او همچنین موسیقی آهنگسازان معاصری مانند جان کیج، پائولین اولیوروس، رابرت کوگان، پوزی اسکات، مانفرد نیهاوس و آن
تونی دیویس را اجرا و ضبط کرده است (از جمله اپرای زندگی و زمان مالکوم ایکس با اپرای شهر نیویورک). او کارگاه های بداهه نوازی و سخنرانی در سرتاسر جهان تدریس کرده و با شاعران، رقصندگان، فیلمسازان و فیلمبرداران همکاری داشته است. او دریافت کننده کمک هزینه تحصیلی گوگنهایم در آهنگسازی موسیقی (۲۰۰۶–۲۰۰۵) کمیسیون آهنگسازی مری فلگلر کریتیبل کریتراست (۱۹۸۸–۱۹۸۹) و سه کمک هزینه بورسیه بنیاد نیویورک برای هنرها (۱۹۸۸–۱۹۸۹، ۱۹۹۴–۱۹۹۵ و ۲۰۰۶–۲۰۰۷). در سال ۱۹۹۶، کریسپل با جایزه فارغ التحصیلان برجسته توسط کنسرواتوار نیوانگلند اهدا شد، و در سال ۲۰۰۴، به عنوان یکی از ۱۰۰فارغ التحصیل برجسته آنها در ۱۰۰ سال گذشته نامگذاری شد. او نویسنده دی وی دی آموزشی «راهنمای یک پیانیست برای بداهه نوازی آزاد: کلیدهایی برای باز کردن قفل خلاقیت شما» است در سال ۲۰۰۰، کریسپل در فیلم فرانسوی زنان در جاز اثر ژیل کور ظاهر شد. در ۲۰۰۵–۲۰۰۶، او با ارکستر NOW در ونکوور اجرا و ضبط کرد، و یکی از مدیران مؤسسه موسیقی خلاق ونکوور و یکی از اعضای هیئت علمی در کارگاه بین المللی مرکز بنف در جاز بود. او همچنین یک تولید چند رسانه ای با عنوان خانه رؤیایی سی وی دوبلی ر
ا با طراحی رقص ساویا برگر ایجاد و کارگردانی کرد. در سال ۲۰۱۷، او با جو گانتر، هنرمند تجسمی، و ریموند مک دونالد، ساکسیفونیست، هر دو از اسکاتلند، در صدای طراحی، نمایشگاهی از نمرات گرافیکی در گالری کلاینرت/جیمز، ووداستاک، نیویورک، همکاری کرد. پیوند به بیرون. مرلین کریسپل در دیسکو جی اس
در الکترونیک، افزاره های سازگارپین ، اجزای الکترونیکی هستند، عموماً مدارهای مجتمع یا کارت های توسعه، که ردپایه مشترکی دارند و دارای عملکردهای مشابهی هستند که روی همان پین ها اختصاص داده شده یا قابل استفاده هستند. سازگاری پین ویژگی مورد نظر یکپارچه سازان سامانه ها است زیرا به محصول اجازه می دهد بدون طراحی مجدد بردهای مدار چاپی به روز شود، که می تواند هزینه ها را کاهش دهد و زمان عرضه به بازار را بکاهد. اگرچه افزاره هایی که سازگارپین هستند ردپایه مشترکی دارند، اما لزوماً از نظر الکتریکی یا گرمایی سازگار نیستند. درنتیجه، سازندگان اغلب افزاره هایی را مشخص می کنند که یا "پین-به-پین" یا "سرجا" سازگار هستند. افزاره های سازگارپین عموماً برای امکان ارتقاء در یک خط محصول تک، امکان جایگزینی افزاره هایی با پایان عمرمفید با مشابه های جدیدتر یا رقابت با محصولات مشابه تولیدکنندگان دیگر، تولید می شوند. سازگاری پین-به-پین. افزاره های "سازگار پین-به-پین،" عملکردهایی را به پین ها تخصیص می دهد، اما ممکن است ویژگی های الکتریکی (ولتاژهای تغذیه، یا فرکانس های نوسان گر) یا ویژگی های حرارتی (TDP، منحنی های جریان مجدد، یا تلرانس دما) م
تفاوتی داشته باشند. در نتیجه، استفاده از آن ها در یک سامانه ممکن است مستلزم آن باشد که بخش هایی از آن سامانه، مانند زیرسامانه تحویل توان آن، متناسب با قطعه جدید تطبیق داده شود. در موارد دیگر، به ویژه رایانه ها، ممکن است دستگاه ها با پین-به-پین سازگار باشند، اما درنتیجه تقسیم بندی بازاری ناسازگار شوند. برای مثال، پردازنده های Core و Xeon E3v5 کلاس-رومیزی اینتل اسکای لیک، هر دو از سوکت ال جیی ای ۱۱۵۱ استفاده می کنند، اما مادربردهایی که از چیپ ست های سری C230 استفاده می کنند، فقط با پردازنده های با نام تجاری اِگزنون سازگار خواهند بود و با پردازنده های با برند کُر کار نمی کنند. سازگاری سرجا. افزاره با "سازگاری سرجا" افزاره ای است که ممکن است بدون نیاز به ایجاد تغییرات جبران ساز در سیستمی که این افزاره بخشی از آن بوده است با افزاره دیگری تعویض شود. این افزاره همان عملکردهای موجود در همان پین ها را خواهد داشت و از نظر الکتریکی و حرارتی سازگار خواهد بود. چنین افزاره هایی ممکن است دقیقاً با افزاره هایی که می توانند جایگزین شوند، مطابقت نداشته باشند. به عنوان مثال، آنها ممکن است دامنه وسیع تری از تحمل ولتاژ تغذیه یا د
ما را داشته باشند.
مسابقهٔ مستر المپیای ۲۰۲۲ یک مسابقه و نمایشگاه بدنسازی حرفه ای وابسته به فدراسیون جهانی بدن سازی و تناسب اندام بود که از ۱۵ تا ۱۸ دسامبر ۲۰۲۲ در پلنت هالیوود لاس وگاس، در پارادایس، نوادا برگزار شد. همزمان، نمایشگاه تناسب اندام المپیا در مرکز همایش های لاس وگاس برگزار شد. این پنجاه و هشتمین دوره مسابقات مستر المپیا بود. رویدادهای دیگر این نمایشگاه شامل مسابقات المپیا ۲۰۲۲ ۲۱۲، و همچنین فینال های کلاسیک مردان، فیزیک مردان، میس المپیا ۲۰۲۲، تناسب اندام، فیگور ۲۰۲۲، المپیا بیکینی ۲۰۲۲ بود. محل برگزاری. المپیا پس از گذراندن دو سال در اورلاندو، فلوریدا، به دلیل شروع دنیاگیری کووید-۱۹ به محل میزبانی سنتی خود در لاس وگاس، نوادا بازگشت. با غلبه بر چالش های سال های گذشته، این رویداد با حضور رقبا و طرفداران بسیاری از سراسر جهان به اندازهٔ پیش از آغاز کووید ۱۹ بازگشت. مانند سال های اخیر، این نمایش نیز به صورت زنده برای مخاطبان جهانی پخش می شد. نتایج. هادی چوپان در پنجاه و هشتمین دورهٔ مسابقات آزاد مردان مستر المپیا در سال ۲۰۲۲ با کسب جایزهٔ ۴۰۰ هزار دلاری قهرمان شد. دِرِک لونسفورد با جایزه ۱۵۰۰۰۰ دلاری در جایگاه دوم قرار
گرفت. ده برندهٔ دیگر در چندین بخش در طول دو روز فینال معرفی شدند. از جمله کریس بامستد که عنوان کلاسیک فیزیک را برای چهارمین بار متوالی به دست آورد و شان کلاریدا، موفق شد پس از از دست دادن عنوان ۲۱۲ در سال ۲۰۲۱، آن را مجدداً تصاحب کند. المپیای ۲۰۲۲ شاهد تغییر گارد بود زیرا هادی چوپان قهرمان دو دوره ممدوح السبیعی «بیگ رامی» را شکست داد و نخستین قهرمانی خود در المپیا را به دست آورد. علاوه بر این، تازه واردان به مسابقات آزاد مردان، مانند درک لونسفورد (شرکت کنندهٔ پیشین ۲۱۲) و اندرو جکد، عملکرد بهتری نسبت به ستارگان قدیمی مانند ویلیام بوناک و ایان والیر داشتند. این رقابت همچنین به دلیل کاهش موارد کووید ۱۹ و محدودیت ها، با رقبایی از کشورهای مختلف مانند ایرلند، نیجریه، برزیل و اسلواکی، میدان بسیار بزرگ تری نسبت به مسابقات دو سال قبل بود. مستر المپیای ۲۰۲۲ شاهد رکورد تعداد رقبا در ردهٔ آزاد بود که باعث شد تقریباً نیمی از تمام رقبا در رتبهٔ شانزدهم قرار بگیرند. در نتیجه IFBB اعلام کرد که برای واجد شرایط شدن برای مسابقات فینال مستر المپیا، شرکت کنندگان باید حداقل یک نمایش حرفه ای را برنده شوند و به سیستم امتیازدهی پای
ان دهد. علاوه بر این، در نتیجهٔ تعداد زیاد فینالیست ها، فینال ها به دلیل تعداد زیاد رقبا در هر بخش، شاهد زمان قابل توجهی بود که فینال اوپن در ساعت ۱ بامداد به وقت محلی به پایان رسید. این موضوع، منجر به شکایات قابل توجهی از سوی مربیانی مانند کریس استو و همچنین شکایت از شلوغی پشت صحنه و فقدان حرفه ای گرایی توسط رقبا و مفسرانی مانند جی کاتلر و جیمز هالینگشد شد. باید دید آیا IFBB در آینده به این نگرانی ها رسیدگی خواهد کرد یا خیر.
توپِ منحنی: سالی که کنترلم را از دست دادم یا قابِ یک رؤیا (انگلیسی: Curveball: The Year I Lost My Grip) کتابی است که توسط جردن سوننبلیک نوشته شده است. این کتاب، داستان پیتر فریدمن و سالی که او به آرنج خود آسیب زده و باعث می شود که هرگز نتواند در تیم بیسبال خود بازی کند. و این اتفاق در همان سالی است که پدربزرگش به بیماری آلزایمر مبتلا می شود. بهترین دوست او، اِی جِی که خود هنوز یک بازیکن بیسبال است، مدام از دست دادن پیتر را یادآوری می کند. تنها نقطه روشن، دوست دختر جدید او آنجلیکا و هدیه تجهیزات عکاسی پدربزرگش است.
فرگشت کوانتومی ، بخشی از نظریه فرگشت چندآهنگ از جورج گیلورد سیمپسون است که برای توضیح پدیدار شدن سریع گروه های آرایه شناختی بالاتر در رکوردهای سنگواره ای پیشنهاد شده است. به گفته سیمپسون، نرخ فرگشت از گروهی به گروه دیگر و حتی در میان دودمان نزدیک متفاوت است. این نرخ های مختلف تغییر فرگشتی توسط سیمپسون به عنوان برادیتلیک (bradytelic) (آهنگ آهسته)، هوروتلیک (horotelic) (آهنگ میانی) و تاکیتلیک (tachytelic) (آهنگ سریع) تعیین شد.
باغ وحشِ خیابانِ ۶۴ (فرانسوی: ۶۴, rue du Zoo) یک مجموعه انیمیشنی است که توسط نویسندهٔ انگلیسی-بلژیکی آن ورومبو ساخته شده است. این مجموعه توسط استودیوی انیمیشن فرانسوی مستقر در بریتانیا تولید شده است. دو فصل اول از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۳ پخش شد. پس از یک وقفه هفت ساله، سریال در سال ۲۰۱۰ برای دو فصل دیگر بازگشت و در سال ۲۰۱۳ به پایان رسید. در مجموع ۱۰۴ قسمت تولید شد.
کاترین سِلدِن نیسکِرن ماتِر (؛ ۲۱ اکتبر ۱۹۱۶ – ۴ فوریهٔ ۱۹۹۱) زمین شناس اهل ایالات متحده آمریکا، دانش آموختهٔ کالج برین مار و دانشگاه جانز هاپکینز، و شاغل در سپاه مهندسی ارتش ایالات متحده بود که در زمینهٔ سیمان و بتن تحقیق می کرد. او همچنین سابقهٔ حضور در هیئت مدیرهٔ مؤسسه بتن آمریکا و ریاست انجمن مواد معدنی خاک رس را در کارنامهٔ شغلی خود داشت. ماتر در دههٔ ۱۹۶۰ سردبیر "آکادمی علوم می سی سی پی" بود و از دههٔ ۱۹۵۰ تا ۱۹۸۰ چندین نشریه و مقالهٔ تخصصی نیز در زمینهٔ بتن و زیرساخت های ترابری منتشر کرد. او در طول دوران فعالیت حرفه ای خود موفق به کسب جوایز متعددی از جمله جایزه زن فدرال (۱۹۶۳) از کمیسیون خدمات کشوری ایالات متحده شد. ماتر در ۴ فوریهٔ ۱۹۹۱ در جکسون، می سی سی پی درگذشت. اوایل زندگی. کاترین سلدن نیسکرن در ۲۱ اکتبر ۱۹۱۶ در ایتاکا، نیویورک به دنیا آمد. پدرش والتر هملین نیسکرن، و مادرش کاترین امیلی سلدن نیسکرن بود. پدر و مادر او هر دو فارغ التحصیل دانشگاه کرنل بودند و پدرش مهندس شیمی بود. او در مدرسهٔ سنت کاترین در ریچموند، ویرجینیا تحصیل کرد و در سال ۱۹۳۷ مدرک زمین شناسی را از کالج برین مار دریافت کرد. او ا
ز ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۰ به عنوان دانشجوی کارشناسی ارشد در دانشگاه جانز هاپکینز به مطالعات بیشتر در زمینهٔ زمین شناسی پرداخت. فعالیت حرفه ای. ماتر از ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۱ در موزه تاریخ طبیعی فیلد در شیکاگو مشغول به کار بود. او از ۱۹۴۲ تا ۱۹۸۲ به عنوان زمین شناس با سپاه مهندسی ارتش ایالات متحده، مستقر در ویکسبرگ، می سی سی پی در ایستگاه آزمایشی آبراه (WES) همکاری می کرد و از ۱۹۴۷ تا ۱۹۷۶ نیز رئیس بخش سنگ نگاری و اشعه ایکس در آزمایشگاه بتن، و از ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۰ رئیس بخش مهندسی و علوم این یگان بود. او از ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۱ در هیئت مدیرهٔ مؤسسه بتن آمریکا، و در سال ۱۹۷۳ به عنوان رئیس انجمن مواد معدنی خاک رس خدمت کرد. او در دههٔ ۱۹۶۰ سردبیر "مجله آکادمی علوم می سی سی پی" بود. تحقیقات او معمولاً بر روی سیمان و بتن متمرکز بود و نشریات فنی نظیر «کاربردهای میکروسکوپ نوری در تحقیقات بتن» (۱۹۵۳)، «بررسی هسته های چهار پل بزرگراهی در گرجستان» (۱۹۷۳)، «هوادهی بتن در جزیره تریت، مین» (۱۹۸۰)، و «وضعیت بتن در سد مارتین پس از ۵۰ سال خدمت» (۱۹۸۱) را نیز منتشر کرد. او و همسرش از کلکسیونرهای مشتاق پروانه بودند و با همکاری یکدیگر مقالهٔ "پروانه های می سی سی
پی" (۱۹۵۸) را نوشتند. جوایز. ماتر برای آثار خود جوایز و افتخارات متعددی دریافت کرد، که از جملهٔ آن ها می توان به موارد زیر اشاره کرد: رئیس جمهور لیندون بی. جانسون در سال ۱۹۶۴ ماتر را به گروه مطالعاتی رئیس جمهور در زمینهٔ مشاغل برای زنان معرفی کرد. در سال ۱۹۸۶، آکادمی علوم می سی سی پی مشارکت های او در سال های ۱۹۸۰ و ۱۹۸۶ را به رسمیت شناخت. او سپس به عنوان عضو انجمن کانی شناسی آمریکا انتخاب شد. زندگی شخصی. کاترین نیسکرن در سال ۱۹۴۰ با همکار زمین شناس خود، برایانت ماتر (۱۹۱۶–۲۰۰۲) ازدواج کرد. او در ۴ فوریهٔ ۱۹۹۱ در سن ۷۵ سالگی در جکسون، می سی سی پی درگذشت. مقالات او در بایگانی زنان در علوم و مهندسی، گروه مجموعه های ویژه در دانشگاه ایالتی آیووا نگهداری می شود. مؤسسه بتن آمریکا، کمک هزینهٔ کاترین و برایانت ماتر را به افتخار کاترین نیسکرن و همسرش نام گذاری کرده است.
این فهرست، متون مهم در فلسفه است که بر اساس رشته سازماندهی شده است. آثار موجود در این فهرست به این دلیل مهم تلقی می شوند که به عنوان یک یا چند مورد از نقش های زیر خدمت کرده یا در حال تأثیرگذاری اند:
پیمان کوئینسی نام مستعار جلسه ای است که ۱۴ فوریه ۱۹۴۵ در رزمناو یواس اس کوئینسی (سی ای-۷۱) بین ملک عبدالعزیز بن سعود ، بنیانگذار پادشاهی عربستان سعودی و رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا، فرانکلین روزولت(در مسیر بازگشت از کنفرانس یالتا در کریمه) برگزار شد. بحث ها. در آغاز سال ۱۹۴۵ بدون اطلاع انگلیسی ها، رئیس جمهور آمریکا به ابن سعود و نیز امپراتور اتیوپی هایله سلاسی و فاروق پادشاه مصر در بازگشت وی از کنفرانس یالتا پیشنهاد ملاقات کرد. روزولت در همان روز، در حالی که رزمناو او در دریاچه عامر (در وسط کانال سوئز ، بنابراین از هرگونه حمله توسط یک زیردریایی محافظت می شود) در مصر لنگر انداخت، و با سه رئیس دولت ملاقات کرد. روزولت و بن سعود در ابتدا رو در رو در مورد استعمار یهودیان در فلسطین بحث کردند، روزولت تلاش کرد تا حمایت پادشاه را برای ایجاد خانه ملی یهودیان در فلسطین جلب کند، چیزی که قاطعانه توسط پادشاه عربستان رد شد. سپس بحث به خروج فرانسوی ها از سوریه و لبنان و استقلال این دو کشور می رسد. محتوای توافق. به گفته چندین نشریه، سران دو کشور در مورد آینده خاندان سعودی و نفت عربی گفتگو می کردند. طبق گزارش ها، پیمانی امض
ا شد که حفاظت نظامی پادشاهی سعودی را در ازای دسترسی به نفت تضمین می کرد. چهار محور اصلی پیمان: زمینه توافق. اما برای مورخ هنری لورن: "«پیمان کوئینسی یک افسانه شهری است که در یک مصاحبه چند دهه روابط عرب و عربستان را خلاصه می کند، بسیار پیچیده تر از آن چیزی است که از بیرون تصور می شود». "در واقع رئیس جمهور روزولت و ملک بن سعود "«موضوع نفت را مطرح نکردند (...) مسئله قبلاً حل شده بود»." محتویات بحث در کشتی یواس اس کوئینسی تا حدودی در سال ۱۹۴۸ منتشر شده بود، سپس به طور کامل در سال ۱۹۵۴ و ۱۹۶۹ : مسئله نفت نیست. در مورد نشست ۲۰۰۵، آن به یک بیانیه مطبوعاتی مشترک محدود شد. پادشاه عربستان قراردادی امضا کرد، اما از سال ۱۹۳۳ با شرکت استاندارد اویل کالیفرنیا (سوکال) برای یک امتیاز شصت ساله در شرق عربستان سعودی، امتیازی که از سال ۱۹۳۶ با شرکت نفت تگزاس (تگزاکو) مشترک شد، سپس قرارداد تمدید در سال ۱۹۳۸ تمدید شد، در سال ۱۹۴۸ استاندارد اویل نیوجرسی (Esso) و استاندارد اویل نیویورک (Socony) در شرکت نفت عربستان سعودی (آرامکو)ادغام شدند. نفت عربستان سعودی برای تامین و پشتیبانی نیروهای مسلح آمریکا، به ویژه نیروی دریایی ایالات متحده
آمریکا، در نظر گرفته شده بود، نه برای بازار آمریکا که در آن زمان هنوز تا حد زیادی توسط ذخایر استخراج شده در ایالات متحده پوشش داده می شد. تداوم توافق. وعده های شفاهی روزولت در مورد فلسطین در نامه ای در تاریخ آوریل ۱۹۴۵ تکرار شد که توسط رئیس جمهور بعدی، ترومن، رعایت نشد. او اجازه داد تا اسرائیل شکل بگیرد. عربستان سعودی که در طول جنگ سرد با ایالات متحده رابطه نزدیکی داشت، در اوایل دهه ۲۰۱۰ شروع به فاصله گرفتن کرد. این فاصله به دنبال عدم مداخله نظامی آمریکا در طول جنگ داخلی سوریه و نزدیکی ایران و آمریکا پس از انتخاب حسن روحانی در ایران بود. در نتیجه، عربستان سعودی کرسی خود را که در انتخابات شورای امنیت سازمان ملل در سال ۲۰۱۳ به دست آورده بود، رد کرد. به گفته فوزی اسکالی، مردم شناس، پیمان کوئینسی با تضمین حفاظت از عربستان سعودی، به وهابیت اجازه داد تا با سایر مکتب ها اسلامی رقابت کند و تا آفریقا گسترش یابد.
چربی خرچنگ ()، تامالی ماده نرم و سبز رنگی است که در حفره بدنی خرچنگ دریایی یا شاه میگو یافت می شود، که عملکرد کبد و لوزالمعده را انجام می دهد. به زبان ژاپنی کانی میسو نامیده می شود و یکی از عناصر سوشی است.
جایزه زن فدرال که با نام جایزه زنان فدرال نیز شناخته می شود، توسط کمیسیون خدمات کشوری ایالات متحده از سال ۱۹۶۱ تا ۱۹۷۶ اعطا می شد. جایزه زن فدرال توسط باربارا بیتس گاندرسون در سال ۱۹۶۰ و همزمان با اشتغال او در کمیسیون خدمات کشور بنیان گذاری شد. هدف او این بود که روش های برتری زنان در اشتغال فدرال را به اطلاع عموم برساند و زنان جوان را تشویق کند تا در آزمایشگاه ها و آژانس های فدرال به فعالیت حرفه ای مشغول شوند. گاندرسون نخستین رئیس هیئت مدیرهٔ این جایزه نیز بود. کیتی لوچهایم، دستیار معاون وزیر امور خارجه در امور عمومی، و بعداً پاتریشیا هیت، دستیار وزیر بهداشت، آموزش و رفاه، بیانیه هایی مطبوعاتی دربارهٔ این جایزه منتشر کردند و در رویدادهای اعطای جایزه نیز حضور داشتند. نامزدها به طور سالانه توسط ادارات و آژانس های فدرال به هیئت امناء جایزه زن فدرال معرفی می شدند. این نامزدها توسط هیئتی متشکل از «افراد برجسته در زندگی عمومی»، از جمله سردبیران مجلات، عوامل رسانه ها، روزنامه نگاران، مدیران بازرگانی و رؤسای کالج ها مورد قضاوت قرار می گرفتند. میلتون اس. آیزنهاور، کارل روآن، دوریس فلیسون، آرتور شروود فلمینگ، سول لینوو
یتز، دیوید برینکلی، بتی فورنس و کاترین ئی. مک براید از جملهٔ داوران این جایزه بودند. هر سال حدود شش دریافت کننده به واسطهٔ «موفقیت و توانایی برجسته در یک موقعیت اجرایی، حرفه ای، علمی یا فنی در خدمات فدرال» انتخاب می شدند. برندگان جوایز به مراسمی در دفتر بیضی دعوت می شدند، رئیس جمهور با این گروه عکس های رسمی می گرفت و به این مناسبت سخنرانی می کرد. اعطای این جایزه پس از مراسم اعطا در سال ۱۹۷۶ متوقف شد، هر چند نامزدهایی برای سال ۱۹۷۷ معرفی شده بند. به گفتهٔ مارگارت روسیتر، مورخ مشهور علم، «اگرچه دستیابی این جایزه به اهداف خود هیچ هزینه ای برای دولت نداشت، اما ادامهٔ آن در دوران فرصت های برابر به عنوان یک جایزهٔ جبرانی جداگانه فقط برای زنان، که قبلاً بسیار بی ضرر و حتی جوانمردانه به نظر می رسید، باعث نگرانی و شرمساری شده بود». در سال ۱۹۷۸، روزالین یالو، یکی از نخستین دریافت کنندگان این جایزه، یادآوری کرد که «من این جایزه را یک جایزهٔ درجه دو می دانستم» و افزود: «بنابراین خوشحال شدم که سال گذشته دریافتم که جایزه زن فدرال قرار است متوقف شود — امیدوارم برای همیشه [متوقف شود].» برندگان بر پایه سال. ۱۹۶۶. نامزد دیگر:
جولیا براون رایت (کارخانه ساخت پیشرانه نیروی دریایی ایالات متحده) ۱۹۷۰. نامزد دیگر: مریلین لوی ۱۹۷۱. نامزدهای دیگر: فرانسس ال. ویدون، میریام اچ. توماس، جویس ال. هاوس، جویس آی. آلن، ویلما بی. هارپر، کلیو اس. کیسون ۱۹۷۵. نامزد دیگر: ترسا وی. براسارد ۱۹۷۷. نامزد شده: لولا مک فرسون
پاتراز یا باتراز یکی از شخصیت های پررنگ حماسه نرت است. پاتراز رهبر و بزرگ ترین جنگجوی نارت ها است. داستان های زیادی از پاتراز وجود دارد. در اغلب این داستان ها او شبیه یک سلاح مرگبار است. پاتراز توانایی های زیادی دارد مثل نفس آتشین، نفس او در آب فرومی رود یا به راحتی می تواند دیوارهای یک قلعه را در هم بشکند. شمشیر پاتراز. او دارای شمشیری است که در حین نبرد از خود رعد و برق ایجاد می کند تا بتواند به سادگی بر همه دشمنان خود چیره شود. در افسانه های مرتبط با پاتراز گفته شده است او هرگز نخواهد مرد مگر کسی شمشیر پاتراز را به دریا سیاه بیندازد. نام شناسی. زبان شناسان روسی معتقد هستند نام پاتراز از یک قوم ایرانی و غیر آسی که زمانی در قفقاز شمالی زندگی می کردند وام گرفته شده است و شکل کهن این نام را (*Pitari-za) بازسازی کرده اند. این نام در زبان های ایرانی باستان «از پدر به دنیا آمده» معنی می دهد که اشاره به افسانه تولد پاتراز، است که در آن او از قوز پشت پدرش متولد شد است.
مونیکا باربارو (زاده ۱۸ ژوئن ۱۹۹۰) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. او برای نقش های سینمایی اش در فیلم های "کلیسای جامع" (۲۰۲۱)، "" (۲۰۲۲) و "در نیمه شب" (۲۰۲۳) شناخته شده است. او در سریال "فوبار" (۲۰۲۳) در کنار آرنولد شوارتزنگر ایفای نقش کرده است. او در میل ولی، کالیفرنیا، جایی که در سال ۲۰۰۷ از دبیرستان تامالپایس فارغ التحصیل شد، بزرگ شد. پدر و مادرش زمانی که او کودک بود طلاق گرفتند. باربارو از سنین پایین شروع به رقصیدن کرد و به تحصیل در رشته باله ادامه داد. او در حالی که دروس انتخابی بازیگری را می گذراند، مدرک رقص را در مدرسه هنر تیش دانشگاه نیویورک در شهر نیویورک به پایان رساند. پس از فارغ التحصیلی در سال ۲۰۱۰، او تصمیم گرفت بازیگری را دنبال کند و به سانفرانسیسکو بازگشت. در آنجا، او در مدرسه بازیگری خانه نمایش بورلی هیلز شرکت کرد. او در سال ۲۰۲۳ با تاجر یک ایرانی_آمریکایی ازدواج کرد.
در ۴ اسفند ۳۳۶ هجری خورشیدی برابر با ۲۳ فوریه ۹۵۸ میلادی، زمین لرزه سهمگینی در شمال ایران مرکزی رخ داد. بزرگای این زمین لرزه برابر با Ms=۷/۷ و مختصات رومرکزی آن۳۶N و۵۱٫۱E با شدت lo=X تخمین زده شده است. این زلزله تمام روستاهای سرزمین ری و طالقان را چه در دشت و چه در کوهستان ویران کرد. بیش تر ری به کلی نابود شد و تلفات سنگینی از هر دو منطقه گزارش شده است. در طالقان تنها ۳۰ تن باقی ماندند و در منطقه ری ۱۵۰ روستا ویران شد که یکی از روستاهای کوهستانی را زمین لغزه ها فرا پوشاند. کوهی در نزدیکی ری شکاف برداشت و آب از زمین به بیرون ریخت. در کوه های رویان درشمال ری، زمین لغزه های گسترده مسیر رودخانه را بست که آب آن پس نشست و دریاچه ای ساخت. آسیب ها درسوی شمال باختر به دیلمان و در جنوب به قم و کاشان گسترش یافت. زمین لرزه احتمالاً در اصفهان و نیز تا بغداد حس شده است. پس لرزه های آسیب رسان به مدت چهل روز ادامه داشت، و در سراسر منطقه شمال ایران مرکزی احساس می شد. ممکن است که این زمین لرزه با افت نامعمولی در تراز آب دریای خزر ارتباط داشته است، که به هر رو به نظر می رسد که آن افت پیش از زمین لرزه روی داده بوده است.