Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ند، و "گُردان هوایی (اسکاردان) دوم آفندی و شناسایی" را تجهیز نمودند، که بخشی از "تیپ هوایی سوم" مستقر در رکونکیستا در استان سانتافه شمالی بود. پوکاراهای مذکور اولین عملیات خود را در اواخر سال ۱۹۷۵ انجام دادند، زمانی که تعدادی از آنها به عنوان بخشی از عملیات استقلال، حملات ضد شورشی را از کوردوبا علیه چریک های ERP کمونیست در استان توکومان انجام دادند. جنگ فالکلند ۱۹۸۲. در زمان جنگ فالکلند، حدود ۶۰ پوکارا به نیروی هوایی آرژانتین تحویل شده بود. پوکارا یکی از معدود هواپیماهای در خدمت نیروهای آرژانتینی بود که قادر به پرواز عملیاتی از فرودگاه های کوچک در فالکلند بود، از آنجایی که طول باند فرودگاه پورت استنلی برای استفادهای-۴ اسکای هاوک ها و میراژهای نیروی هوایی آرژانتین کافی نبود، تصمیم گرفته شد تعدادی از پوکاراها در فالکلند مستقر شوند و چهار فروند در ۲ آوریل ۱۹۸۲ به پورت استنلی رسیده، و هشت فروند دیگردر ۹ آوریل به فرودگاه مذکور وارد شدند. بسیاری از پوکاراهای باقی مانده در سرزمین اصلی آرژانتین به پورتو سانتا کروز یا کومودورو ریواداویا در جنوب کشور منتقل شدند، جایی که در صورت نیاز برای تقویت نیروها در فالکلند، به آنه
ا نزدیکتر بودند و برای ماموریت های گشت و نظارت ساحلی مورد استفاده قرار گرفتند. بیشتر پوکاراهای مورد استفاده در جنگ فالکلند با بمب های هدایت ناپذیر، غلاف های راکت ۲٫۷۵ اینچی یا غلاف تیربارهای ۷٫۶۲ میلی متری مسلح بودند. پوکاراها از فرودگاه پورت استنلی و دو فرودگاه کوچک دست ساز با چمن در گوس گرین و جزیره پبل پرواز می کرد. آنها در نقش شناسایی و حمله سبک مورد استفاده قرار گرفتند. در ۱ مِه ۱۹۸۲ سه فروند پوکارا مستقر در گوس گرین با بمب های خوشه ای که از یک فروند سی هاریر از گردان ۸۰۰ هوا-دریا پرتاب شد، از بین رفتند و یکی از خلبانان آنها نیز کشته شد. شش فروند دیگر در حمله نیروهای سرویس هوایی ویژه به جزیره پبل در ۱۵ مِه ۱۹۸۲ از بین رفتند. در ۲۱ ماه مِه یک پوکارا توسط یک موشک استینگر شلیک شده توسط گُردان دی از نیروهای سرویس هوایی ویژه (اولین استینگر پرتاب شده در جنگ) منهدم شد. پوکارای دیگری با گلوله های توپ ۳۰ میلی متری شلیک شده توسط فرمانده نایجل وارد (یکی از خلبانان برجسته نیروی دریایی سلطنتی که بعداً به "Sharkey Ward (وارد کوسه)" معروف شد)، که یک سی هاریر را هدایت می کرد، سرنگون شد. کمی بعد از حمله موفقیت آمیز دو فر
وند پوکارا به سوله ای که گفته می شد به عنوان یک پست دیده بانی توسط نیروهای انگلیسی استفاده می شد. هواپیما به طرز شگفت انگیزی جان سخت بود، براساس مشاهدات فرمانده وارد، پوکارا بعد از اصابت حداقل ۲۰ گلوله توپ شروع به سقوط کرد. پوکارای دیگر که توسط ستوان خوان میکلود هدایت می شد، پس از تعقیب و گریز توسط یک سی هاریر که توسط ستوان سیدر آلاسدایر کریگ هدایت می شد، موفق به فرار گردید. سرگرد کارلوس تومبا، خلبان هواپیمای مورد اصابت قرار گرفته توسط فرمانده وارد، پس از خروج با صندلی پَران جان سالم به در برد، توسط نیروهای خودی نجات یافت. در ۲۸ مِه، ناوچه اچ ام اس آرو با شلیک ۱۶۱ گلوله توپ ۴٫۵ اینچی (۱۱۳ میلی متری) به فرودگاه گوس گرین حمله کرد. ناوچه مذکور به هنگ ۲ چترباز کمک می کرد تا منطقه را از نبروهای آرژانتینی بازپس گیرند. بر اساس گزارش ها، گلوله های توپ شلیک شده از این ناوچه، دو فروند پوکارای مستقر در فرودگاه را از میان برد. در همان روز، دو فروند پوکارا یک هلیکوپتر وستلند-اسکاوت از ناوگان تقنگداران دریایی سلطنتی را در حالی که در حال انجام مأموریت تخلیه مجروح در حین نبرد گوس گرین بود با شلیک مسلسل ۷٫۶۲ میلی متری سرنگون
کردند. این تنها پیروزی هوا به هوای تأیید شده آرژانتین در جنگ بود. یکی از این پوکاراها در پرواز برگشت به پورت استنلی به کوه بلو برخورد کرده و از بین رفت - جسد خلبان (ستوان میگل گیمنز) در سال ۱۹۸۶ پیدا شد و توسط خانواده اش، با افتخارات نظامی در "گورستان کشته شدگان نظامی آرژانتین" واقع در پورت داروین به خاک سپرده شد. بستگان خلبان متوفی که در مراسم خاکسپاری شرکت کردند، اولین آرژانتینی هایی بودند که پس از پایان جنگ به فالکلند وارد شدند. همچنین در ۲۸ مِه و در طول نبرد گوس گرین، نیروهای گردان دوم، هنگ چترباز، یک پوکارا را پس از آنکه به سمت آنها راکت شلیک کرد (البته منجر به تلفاتی نشد)، با شلیک اسلحه سبک ساقط کردند. ستوان میگل کروزادو پس از خروج با صندلی پَران توسط نیروهای انگلیسی اسیر شد. هواپیماهای به غنیمت گرفته شده. پس از تسلیم آرژانتین، یازده فروند پوکارا که چهار نفر از آنها در شرایط پرواز بودند، توسط نیروهای انگلیسی به غنیمت گرفته شده و شش فروند از این هواپیماها به بریتانیا فرستاده شدند. وضعیت فعلی شش فروند هواپیمای مذکور به شرح زیر است: جنگ داخلی سریلانکا. نیروی هوایی سریلانکا در جستجوی یک هواگرد ضدشورش بود. ک
شورهای غربی که تأمین کنندگان سنتی جنگ افزارها و تجهیزات نطامی هستند، از فروش این هواپیماها به سریلانکا خوداری نمودند؛ بنابراین نیروی هوایی سریلانکا، دو فروند پوکارا از نیروی هوایی آرژانتین خریداری نمود. هواپیماهای مذکور به پایگاه اول آموزش پروازی در فرودگاه اس ال ای اف انوردهاپورا منتقل شده و نیروی هوایی سریلانکا سریال های CA-601 و CA-602 را به آنها اختصاص داد. پس از آموزش های اولیه، از پوکاراها برای آموزش خلبانی پیشرفته با دو خلبان و ماموریت های تهاجمی، با یک خلبان استفاده می شد. در سال ۱۹۹۳ دو پوکارای دیگر به شماره سریال CA-604 و CA-605 به آنها اضافه شدند. مشخص شد که پوکاراها برای نیروی هوایی سریلانکا بسیار مؤثر هستند، ظرفیت حمل مهمات بالایی داشته و سرعت کروز آنها برای ماموریت های مناسب برای پشتیبانی هوایی نزدیک مناسب بود. عملیات پوکاراها عمدتاً خارج از پایگاه نبروی هوایی سریلانکا در فرودگاه انوردهاپورا بود. گاهی اوقات ماموریت های پوکاراها از پایگاه فرودگاه اس ال ای اف پالالی انجام شده و پشتیبانی هوایی نزدیک را برای ارتش سری لانکا به ویژه در طول عملیات ریویرسا (علیه نیروهای ببرهای تامیل) فراهم می نمودند. نی
روی هوایی سریلانکا همچنین از پوکاراها برای گشت دریایی استفاده می نمود. هواپیمای به شماره سریال CA-605 بر فراز تالاب کیلالی مورد اصابت آتش زمینی قرار گرفت، اما موفق شد در فرودگاه اس ال ای اف پالالی فرود آید. هواپیمای مذکور، در حال حاضر در موزه نیروی هوایی سریلانکا به نمایش گذاشته شده است. در ژوئیه ۱۹۹۵ در طی نبردی سنگین در استان شمالی در طول عملیات پیشروی، پوکارای به شماره سریال CA-601، توسط موشک دوش پرتاب هدف قرارگرفته، سرنگون شد و خلبان آن، ستوان پرواز دیلهان پررا، کشته شد. CA-604 در حین یک سورتی بمباران شبانه در حادثه ای که به نظر می رسد یک انفجار زودرس مهمات بود، منهدم شد. خلبان آن، ستوان "آر. ای.یو. پی راجاپاکسا" موفق شد به سلامت از هواپیما خارج شود. پس از این حادثه، در سال ۱۹۹۷ تنها هواپیمای باقیمانده با شماره سریال CA-602، بازنشسته شد و هلیکوپتر میل -۲۴ و بعداً هواپیمای میگ-۲۷ نقش پشتیبانی هوایی نزدیک را در نیروی هوایی سریلانکا بر عهده گرفتند. فقدان سیستم اکسیژن که هواپیما را به پرواز درارتفاعات پایین محدود می نمود، و همچنین فقدان تجهیزاتی برای اقدام متقابل در برابر موشک سطح به هوا، محدودیت های اصلی پوک
ارا بودند. به روزرسانی ها. در ماه می ۱۹۸۲، در اوج جنگ فالکلند، نیروی هوایی آرژانتین با همکاری نیروی دریایی، نمونه اولیه ای ایکس-۰۴ را با آویزگاه های خارجی تسلیحات برای سوار کردن اژدرهای مارک ۱۳ مجهز نمود. هدف از این طرح، تولید احتمالی آن به عنوان یک هواپیمای اژدرافکن برای تقویت قابلیت های ضد شناور در نیروی هوایی و نیروی دریایی آرژانتین بود. چندین آزمایش در خارج از پورتو مادرین، بر فراز گولفو نوئوو به انجام رسید، اما قبل از اینکه متخصصین فنی بتوانند امکان سنجی پروژه را ارزیابی نمایند، جنگ به پایان رسید. چندین تلاش برای ارتقای کل ناوگان انجام شد، از جمله گونه های روزآمد شده "پوکارا چارلی"، "پوکارا ۲۰۰۰" و "پوکارا براوو" (نیروی هوایی آرژانتین FAA سفارشی برای ارتقا و روزآمد نمودن ۴۰ فروند پوکارا ارسال نمود، که البته بعداً حذف شد و تنها یک واحد ارتقا یافت). تمامی این برنامه های به روز آوری در طی دهه ۱۹۸۰ به دلیل کمبود بودجه لغو شد. نیروی هوایی اروگوئه ناوگان خود را با ادغام سامانه های ناوبری لایتون ال تی ان-۲۱۱ و جی پی اس اومگا به روزرسانی نمود. تغییرات ساختاری جزئی برای حمل بمب ام کی۸۲ اسنیک آی و مخزن سوخت خارجی
۱۰۰۰ لیتری به انجام رسید. دیگر تجهیزات اویونیک به کار رفته عبارت بودند از استورم اسکوپ دبلیوایکس-۵۰۰ ساخت ال-۳ کامیونیکیشنز و ال ئی دی سندل اس ان۳۵۰۰ نمایشگر ناوبری با نور پس زمینه. در سال ۲۰۰۷ یک فروند آی ای-۵۸ نیروی هوایی آرژانتین برای حمل یک موتور اصلاح شده که قادر به استفاده از زیست سوخت جت مشتق شده از سویا باشد، تبدیل شد. این پروژه که توسط دولت آرژانتین (دبیرخانه علم، فناوری و نوآوری مولد کشور ) تأمین مالی و هدایت شد، آرژانتین را به دومین کشور در جهان تبدیل کرد که هواپیمایی را با زیست سوخت جت را به پیش می راند. هدف این پروژه این بود که نیروی هوایی آرژانتین کمتر به سوخت های فسیلی وابسته باشد. از سال ۲۰۰۹، یک ارتقاء و به روزرسانی گسترده در تجهیزات اویونیک و تعمیرات اساسی بدنه هواپیما توسط نیروی هوایی آرژانتین و FAdeA انجام شده است که باعث بوجود آمدن آی ای-۵۸دی "پوکارادلتا" شد. تجهیزات اویونیک کابین خلبان تا حد امکان به اف ام ای آی ای-۶۳ پامپا «فاز۲» نزدیک شد. برخی از قطعات به روز شده شامل مجموعه جدیدی از سخت افزارهای ارتباطی از جمله دی ام ئی ، ئی ال تی ،آی اف اف، جی پی اس،ئی ای دی آی،ئی اچ اس آی ، آردبلیوآ
ر، اچ یودی، و همچنین به کارگیری توپ ۳۰ میلی متری دفا ۵۵۴ و جایگزینی موتور جدیدپی تی۶ای-۶۲ به قدرت ۹۵۰ اسب بخار به جای موتور توربومکا آستازو است. این تعمیرات اساسی برای در خدمت نگه داشتن ناوگان پوکاراهای نیروی هوایی آرژانتین تا سال ۲۰۴۵ در نظر گرفته شده بود.مسائل اداری ومشکلات اقتصادی باعث تأخیر در به روزرسانی کل ناوگان شد. نیروی هوایی اروگوئه نیز به برنامه نگهداری، تعمیر و تعمیرات اساسی (MRO) و نصب موتورهای جدید ارائه شده توسط FAdeA، ابراز علاقه نمود. از آوریل سال ۲۰۱۶، کارخانه هواپیماسازی آرژانتین (سرتیپ سن مارتین) ، شرکتی که جایگزین کارخانه هواپیمایی نظامی شد، درحال نوسازی بیست فروند از ناوگان پوکارهای نیروی هوایی آرژانتین بود. در سال ۲۰۱۹ آرژانتین پوکارا را از عملیات ضد شورش و تهاجم سبک بازنشسته نمود و آن را به هواپیمای تجسسی و گشت مرزی پوکارا ۲ (فِنیکس) با موتورهای بهبودیافته پرت اند ویتنی کانادا پی تی۶ای-۶۲، با ملخ های چهار پره جدید، و مجهز به حسگرهای الکترواپتیکال/فروسرخ (EO/IR) ساخت فیکس ویوو و پیوند داده ای (Datalink)، تبدیل نمود.مجوز انجام این ارتقا در دسامبر ۲۰۲۱ صادر شد و انتظار می رود فِنیکس حداقل
به مدت ۱۵ سال در خدمت فعال باشد. قراردادهای ناموفق. در اواسط سال ۱۹۷۲ گزارش شد که نیروی هوایی پرو علاقه زیادی به خرید ۲۵ فروند پوکارا با زمان تحویل مورد نظردر سال ۱۹۷۴ را نشان داده است. اولین قرارداد خارجی فروش پوکارا، در فوریه ۱۹۷۸ با نیروی هوایی اسلامی موریتانی برای چهار فروند هواپیمای آی. ای ۵۸ به همراه پشتیبانی و آموزش با هزینه کل ۱۰٫۸ میلیون دلار بود. ۸ فروند دیگر نیز به عنوان گزینه پیشنهادی مورد مذاکره قرار گرفت. با سقوط رئیس جمهور موریتانی مختار ولد داداه در یک کودتا، قرارداد لغو شد. هواپیماهایی که ساخته شده، با شماره سریال موریتانی n°۰۱۵ تا n°۰۱۸ ثبت شده و آماده ارسال شده بودند، یا شماره سریال های A-515 تا A-518 به نیروی هوایی آرژانتین تحویل داده شدند ولی رنگ و پیکربندی استتار صحرایی را حفظ کردند. در ماه مارس ۱۹۸۲، مذاکراتی با نیروی هوایی جمهوری آفریقای مرکزی برای فروش ۲ فروند پوکارا به همراه پشتیبانی، آموزش و قطعات یدکی به مبلغ ۹٫۵ میلیون دلار شامل انجام شد، اما قرارداد در نهایت فسخ شد. در سپتامبر ۱۹۸۳، قرارداد دیگری، این بار با نیروی هوایی ونزوئلا برای ۲۴ فروند آی. ای ۵۸ مجهز به موتورهای توربوپراپ
Garrett TPE331-11-601W به قیمت ۱۱۰ میلیون دلار منعقد شد. ونزوئلا سفارش خرید را لغو کرده و به جای آن تعدادی او وی-۱۰ برونکو از نیروی هوایی ایالات منحده آمریکا، با تسهیلاتی در پرداخت را دریافت نمود. در ماه مه ۱۹۸۶، نیروی هوایی بولیوی ۱۲ فروند پوکارا به قیمت ۵۲ میلیون دلار آمریکا، را درخواست کرد، بدون اینکه بعداً هیچ سفارش خریدی داده شود. در مارس ۱۹۸۵، قرارداد جدیدی برای ۲۰ فروند پوکارا و ۲۰ فروند دیگر به صورت پیشنهادی با نیروی هوایی عراق به مبلغ ۷۶ میلیون دلار منعقد شد، قراردادی که بعداً به دلیل مسائل سیاسی خارجی منحل شد. ایران تا آوریل ۱۹۸۷ مذاکراتی برای خرید ۶۰ فروند فروند آی. ای ۵۸ای به مبلغ ۲۸۳ میلیون دلار انجام داد و در پایان همان سال قرارداد جدیدی برای ۵۰ فروند هواپیما به قیمت ۱۶۰ میلیون دلار منعقد شد که به سفارش خریدیی منجر نشد. در نوامبر ۱۹۸۷، برای فروش ۶ فروند پوکارا مذاکراتی با نیروی هوایی زئیر به مبلغ ۲۶٫۷ میلیون دلار آمریکا انجام شد، قراردادی که در نهایت لغو شد. در سال ۱۹۹۰ نیروی هوایی برزیل خرید ۳۰ فروند آی. ای ۵۸ای را به عنوان بخشی از سامانه نظارتی آمازون به اختصار SIVAM، اعلام نمود. اما با توسعه
امبرائر ئی ام بی ۳۱۴ سوپر توکانو، این سفارش لغو شد. در سال ۱۹۹۱ یک سفارش خریدی توسط نیروی هوایی پاراگوئه برای چهار آی. ای ۵۸ای به ارزش ۱۰٫۶ میلیون دلار آمریکا مورد مذاکره قرار گرفت این مذاکرات بعداً رهاشده و مورد توجه قرار نگرفت.
فوده مانساره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی مون پلیه و باشگاه فوتبال تولوز اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
کامسو مارا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسلوان لیبرتس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
مامادو مارا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دیژون و باشگاه فوتبال آدانااسپور اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
احمد مندس موریرا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال متولد هلند اهل گینه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال گیانینا و باشگاه فوتبال خرونینگن اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
سلیمان اولاره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال خنک، باشگاه فوتبال لوکرن اوست والاندرن، باشگاه ورزشی رویال بووران، باشگاه فوتبال استوک سیتی، باشگاه ورزشی وارخم، باشگاه فوتبال لاس پالماس، و باشگاه فوتبال فنرباغچه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
جبرئیل پایه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال شریف تیراسپول و باشگاه فوتبال زولته وارخم اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
ماتیاس پوگبا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پاتریک تیسل، باشگاه فوتبال سلتاویگو، باشگاه فوتبال دلفینو پسکارا، باشگاه فوتبال کراولی تاون، باشگاه فوتبال کرو آلکساندرا، و باشگاه فوتبال ورکسام اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است. در سال ۲۰۲۳ ماتیاس به دلیل اخاذی از برادرش پل پوگبا به ۳ سال زندان محکوم شد.
مسابقات قهرمانی ملی فوتبال گینه () بالاترین سطح مسابقات فوتبال در کشور گینه است که از سال ۱۹۶۵ زیرنظر فدراسیون فوتبال گینه برگزار می شود.
باشگاه فوتبال هورویا () یک باشگاه فوتبال در شهر کوناکری، گینه است. این باشگاه که در سال ۱۹۷۵ تأسیس شده با ۲۰ قهرمانی در مسابقات قهرمانی ملی فوتبال گینه و ۹ قهرمانی در جام حذفی فوتبال گینه پرافتخارترین باشگاه در این مسابقات محسوب می شود.
شامیل مصطفیویچ اوماخانوف (۱۶ آوریل ۱۹۷۵، خاساویورت، اتحاد جماهیر شوروی - ۲۷ ژوئن ۱۹۹۸، نالچیک، روسیه) - کشتی گیر آزاد روسی، دارنده مدال برنز قهرمانی روسیه در سال ۱۹۹۷ و برنده جام جهانی (۱۹۹۸) بود که در جوانی درگذشت.. زندگینامه. متولد ۱۹۷۵ در خاساویورت. برادر باگات الدین اوماخانف و مراد اوماخانوف. او تمرینات کشتی آزاد را در سال ۱۹۸۵ در مدرسه ورزش و جوانان اسپارتاک در خساویورت آغاز کرد. مربیان او مربیان افتخاری روسیه ماگومد گوسینوف و سایگیدپاشا اوماخانوف (:en:Saygidpasha Umakhanov) بودند. وی در سال ۱۹۹۱ برنده مسابقات داغستان در بین جوانان و برنده جایزه دوم مسابقات قهرمانی روسیه در وزن تا ۴۰ کیلوگرم شد. سپس او در تورنمنت یادبود قهرمان جهان آلیمبگ بستایف برنده شد. در سال ۱۹۹۲ از مدرسه شماره ۱۳ خساویورت فارغ التحصیل شد.. جام شامیل اوماخانوف. مسابقات کشتی اوماخانوف از ۱۹۹۹ میلادی به یادبود او برگزار می شود.
باشگاه فوتبال هافیا () یک باشگاه فوتبال در شهر کوناکری، گینه است. این باشگاه که در سال ۱۹۵۱ تأسیس شده سابقه ۱۶ قهرمانی در مسابقات قهرمانی ملی فوتبال گینه و ۴ قهرمانی در جام حذفی فوتبال گینه را در کارنامه دارد. دوران طلایی هافیا دهه ۷۰ میلادی بود، زمانی که آنها سه بار در سال های ۱۹۷۲، ۱۹۷۵ و ۱۹۷۷ قهرمان جام باشگاه های آفریقا شدند. در این دوره، آنها یکی از بزرگترین باشگاه های آفریقا بودند. بازیکنان آنها شامل پاپا کامارا، عبدالله کیتا و پتی سوری بودند.
روز یادبود هولوکاست و شجاعت, یا به اختصار روز هولوکاست (یوم هاشوا), هر سال در اسرائیل در ۲۷ نیسان (عبری) برگزار می شود و به یاد هولوکاستی که نازی ها و همدستانشان بر مردم یهودی در سال های ۱۹۳۳–۱۹۴۵ تحمیل کردند و یاد شجاعت یهودیان در آن دوره اختصاص داده شده است. این روز به عنوان روز یادبود ملی در کشور اسرائیل است و چندین رسوم عزاداری در آن رعایت می شود. تعیین یادبود هولوکاست و شجاعت. تعیین تاریخ. تاریخ عبری ۲۷ نیسان به عنوان روز یادبود در جامعه یهودی در سرزمین اسرائیل قبل از جنگ جهانی دوم نیز وجود داشت. حداقل از سال ۱۹۴۰، در جامعه «روز یادبود شجاعت» برای گرامیداشت قربانیان درگیری ها در سرزمین از زمان آغاز شورش عربی برگزار شد، که تاریخ آن به تاریخ عبری روز آغاز شورش در ۱۹۳۶ تعیین شده بود (گرچه وقایع اولیه شورش عربی چهار روز قبل آغاز شده بود). در اطراف تعیین تاریخ برای گرامیداشت هولوکاست، بحثی در جامعه یهودی در مورد ماهیت هولوکاست در تاریخ ملت اسرائیل انجام شد. مطابق با دیدگاه غالب در صهیونیسم، که بر اتوس «یهودی مبارز» تأکید کرده و تا حد امکان خاطره «یهودیت تبعیدی» را کنار گذاشت، پیشنهاد شد که سالگرد شورش گتوی ور
شو (بزرگ ترین شورش یهودیان در جنگ) به عنوان روز یادبود هولوکاست و شجاعت نامگذاری شود. شورش گتوی ورشو در ۱۹ آوریل ۱۹۴۳، ۱۴ نیسان، شب عید پسح، سال ۵۷۰۳ عبری آغاز شد. از آنجایی که شب عید پسح تاریخ مناسبی برای روز یادبود ملی نیست، در نهایت در سال ۱۹۵۱ پیشنهاد مردخای نوروک برای تعیین ۲۷ نیسان به عنوان روز یادبود هولوکاست، شش روز پس از پایان عید پسح و یک هفته قبل از روز یادبود شهدای ارتش دفاعی اسرائیل، پذیرفته شد. تصمیم خاخام رئیس اسرائیل مبنی بر اینکه تاریخ عبری ۱۰ توت به عنوان «روز کادیش عمومی» برای یادبود قربانیان هولوکاست انتخاب شود، قبل از انتخاب تاریخ دولتی و در واقع حتی قبل از تأسیس دولت اسرائیل بود. خاخام رئیس مشکل داشت پیشنهاد ۲۷ نیسان را بپذیرد زیرا بر اساس قانون یهودی گفتن تاخانون، تعیین روزه عمومی و انخام مداحی در ماه عبری نیسان که به عنوان «ماه رهایی» شناخته می شود، ممنوع است. در طول سال ها، ماهیت ۱۰ توت به روز گفتن کادیش برای درگذشتگانی که تاریخ مرگشان نامعلوم است، و در میان آنها قربانیان هولوکاست، محدود شد. تنها در دهه های بعدی یک دیدگاه ملی شکل گرفت که به شجاعت اکثریت جمعیت یهودی نیز که دست به اسلحه
نبرده بودند اما در وحشت های جنگ ایستادگی کردند، زندگی را مقدس شمرده، کرامت انسانی را حفظ کردند و برای نجات خود و دیگران تلاش کرده بودند، اعتراف می شد. در دایره های صهیونیسم دینی، همچنان در ۱۰ توت به یاد هولوکاست، در کنار روز یادبود در ۲۷ نیسان، به عنوان بخشی از درک هولوکاست به عنوان ویرانی عصر جدید، یاد می شود. قانون روز یادبود هولوکاست و شجاعت. در ابتدا، کنست در سال ۱۹۵۱ روز یادبودی در تاریخ ۲۷ نیسان تحت عنوان «روز هولوکاست و شورش گتوها» اعلام کرد. در سال ۱۹۵۳، نام فعلی آن در قانون «یادبود هولوکاست و شجاعت – یاد واشم» ذکر شد. در نهایت، در پی مبارزه عمومی بازماندگان هولوکاست, «قانون روز یادبود هولوکاست و شجاعت - ۱۹۵۳» گذاری شد. آغاز روز یادبود با غروب آفتاب است و با طلوع ستارگان در روز بعد به پایان می رسد. قوانین تقویم عبری از وقوع ۲۷ نیسان در شبات جلوگیری می کند. قانون اساسی: اسرائیل – دولت ملت یهود. بند ۹ در «قانون اساسی: اسرائیل – دولت ملت یهود» تعیین می کند که «روز یادبود شهدای جنگ های اسرائیل و روز یادبود هولوکاست و شجاعت روزهای یادبود رسمی دولت هستند.» توضیحات قانون پیشنهادی این را توجیه می کند: «پیشنه
اد می گردد که این روزها در قانون اساسی لنگر بیاندازند، با توجه به جایگاه آنها به عنوان یک عنصر اساسی در هویت کشور به عنوان کشور ملی قوم یهودی.» رویدادهای روز یادبود هولوکاست و شجاعت. مراسم یادبود روز هولوکاست بسیار شبیه به مراسم روز یادبود شهدای جنگ های اسرائیل است، زیرا روز هولوکاست به عنوان کپی برداری از آن طراحی شده است. آژیر یادبود. در سال ۱۹۵۹، یک آژیر یادبود تعیین شد که در صبح روز یادبود هولوکاست و شجاعت پخش می شود. در حین سال های زیادی، آژیر در ساعت ۸ صبح پخش می شد. در سال ۱۹۸۸، وزیر آموزش و پرورش، اسحاق نافون، به یاد واشم با درخواستی برای تأخیر آژیر تا ساعت ۱۰ صبح مراجعه کرد تا به موسسات آموزشی فرصتی برای آماده سازی برای آژیر داده شود. از آن زمان، این رویه برقرار شد و بر اساس آن در روز هولوکاست، آژیر در ساعت ۱۰ صبح پخش می شود و پس از آن، مراسم یادبود در سراسر اسرائیل برگزار می شود. قانون روز یادبود هولوکاست و شجاعت تعیین می کند: «در روز یادبود، در سراسر کشور دو دقیقه سکوت برقرار خواهد شد که در آن تمام کارها متوقف و تمام حرکت ها در جاده ها متوقف می شود.» مراسم یادبود. هر سال، کمیته وزیران برای امور نما
دها و مراسم، موضوع مرکزی دیگری را تعیین می کند که مراسم یادبود در آن سال به دور آن می چرخد. مراسم یادبود روز هولوکاست نیز در سراسر جهان برگزار می شود. قانون منع انکار هولوکاست. قانون دیگری که به یادمان هولوکاست می پردازد، قانون منع انکار هولوکاست است، که در آن مجازات زندانی به مدت پنج سال برای فردی که «به صورت کتبی یا شفاهی، اظهاراتی را منتشر می کند که اعمال انجام شده در دوران حکومت نازی ها را که جنایاتی علیه مردم یهودی یا جنایاتی علیه بشریت بوده اند، انکار می کند یا ابعاد آن ها را کمتر جلوه می دهد، با قصد دفاع از عاملان این جنایات یا بیان علاقه یا همذات پنداری با آن ها» (بند ۲ در این قانون) تعیین شده است.
کبوتر دل خون سولو یا کبوتر دل خون تاوی تاوی گونه ای از پرندگان خانواده کبوترها و قمری ها، کبوتران (Columbidae) است. این گونه بومی جزیره تاوی تاوی و جزایر پیرامون آن در مجمع الجزایر سولو فیلیپین است. این گونه تنها از دو نمونه جمع آوری شده در سال ۱۸۹۱ شناخته شده است و از آن زمان تاکنون با قطعیت ثبت نشده است. در جنگل های اولیه و ثانویه زندگی می کند که دارای تاج پوشش بسته هستند. کبوتر دل خون سولو یک کبوتر با جثه متوسط با دم کوتاه است. پرهای سبز فلزی روشن از پیشانی و تاج به سوی جبه و کناره های سینه کشیده می شوند، جایی که یک لکه بزرگ و نارنجی کم رنگ سینه را با لبه های پراکنده احاطه می کنند که به این گونه نام «دل خون» داده است. بال های پایینی و پشت با سایه های قهوه ای متفاوت و گلو و سینه تا حد زیادی سفید هستند. شکم خاکستری مایل به خاکستری است. آواهای کبوتر دل خون سولو هرگز توصیف نشده است.
کبوتر دل خون نگروس بومی فیلیپین است، جایی که در جزایر نگروس و پانای یافت می شود. به شدت در بحران انقراض است. ادامه نرخ از دست دادن جنگل در دو جزیره که در آن یافت می شود نشان می دهد که روند کاهش ادامه خواهد داشت. جمعیت آن تنها ۵۰ تا ۲۴۹ فرد بالغ یرآورد می شود. این گونه دارای جمعیت بسیار کوچک و به شدت گسسته شده است. این پرنده به عنوان یک گونه EDGE تحت تجزیه و تحلیل انجمن جانورشناسی لندن فهرست شده است. این یکی از ویسایاهای غربی پنج بزرگ به شمار می رود که شامل نوک شاخ والدن، گوزن خالدار فیلیپینی، نوک شاخ ویسایا و خوک زگیل دار ویسایان است.
کبوتر دل خون میندرو ، که توسط مانگیان با نام های کولو-کولو، "لا-دو"، "مناتاد"، "مانوک-مانوک"، "پونای" و "پونالادا" نیز شناخته می شود، گونه ای از قمری های زمینی است که بومی جزیره میندورو، فیلیپین است. . از دست دادن زیستگاه عمدتاً ناشی از استخراج سنگ مرمر به شدت در بحران انقراض و تهدید است. به دلیل خط بیولوژیکی و وضعیت بقای آن، توسط انجمن جانورشناسی لندن به عنوان یک گونه EDGE ثبت شده است. از آنجایی که یکی از نادرترین پرندگان در جهان است و طبیعتی گریزان دارد و اغلب در زیر پوسته های جنگلی پنهان می شود، اطلاعات کمی دربارهٔ جمعیت های برجای مانده آن وجود دارد.
علی عباس رضازاده یک کشتی گیر آزادکار اهل کشور جمهوری آذربایجان است.پدر وی ایرانی و اصالتا اهل استان کرمان و مادر وی ایرانی اهل آستارا ، گیلان است. وی سابقه حضور در المپیک ۲۰۲۴ پاریس را دارد.
قمری زمینی سولاوسی که به نام قمری زمینی سینه زرد نیز شناخته می شود، یک قمری زمینی با اندازه متوسط و تقریباً ۳۵ سانتی متر طول است. یک قمری زمینی قهوه ای زیتونی با پیشانی طلایی، سینه زرد، پاهای قرمز، تاج سبز مایل به آبی رنگین کمانی که با لکه بنفش پشت گوشپرها، دم قهوه ای تیره و زیر آن سفید است. هر دو جنس شبیه هم هستند. بومی اندونزیایی این گونه گریزان در جنگل های بارانی اولیه سولاوسی در والاسیا پراکنده شده است. قمری زمینی سولاوسی یک پرنده زمینی است. رژیم غذایی آن عمدتاً از دانه ها و میوه های ریخته شده از زمین های تغذیه تشکیل شده است. ماده یک تخم سفید تکی می گذارد.
کبوترهای دل خون یا کبوترهای خونین دل یا کبوترمرغ ها یک "سرده متوسط از کبوترهای زمینی (خانواده Columbidae) است که در جنگل های بارانی فیلیپین وجود دارد. نام محلی پونای ("punay") که یک اصطلاح عمومی برای کبوتر و قمری است. آنها با سردهٔ قمری های زمینی آمریکایی (Columbina" و سرده های مرتبط) از نزدیک مرتبط نیستند. در عوض، سردهٔ کنونی به کبوتر زمینی نوک کلفت نزدیک است. این سرده شامل خونین دل ها است که از فیلیپین شناخته شده اند. نام بیشتر آنها به خاطر لکه های سرخ رنگ روی سینه شان است که به طرز شگفت انگیزی شبیه یک زخم خونریزی کننده در برخی گونه ها است و طبیعت شناسان را به یاد خنجر زدن می اندازد. رژیم غذایی کبوترهای این سرده از میوه ها و دانه تشکیل شده است. این سرده دارای هفت گونه است:
نینا باریسانا واتاسی (به بلاروسی: Ніна Барысаўна Ватацы؛ ۱۴ مه ۱۹۰۸ – ۳ اوت ۱۹۹۷) کتاب شناس و منتقد ادبی بلاروسی بود که به خاطر کار خوبی که از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۹۰ به عنوان کتاب شناس ارشد در کتابخانه ملی بلاروس داشت، شناخته شده است. زندگی نامه. نینا واتاسی در سال ۱۹۰۸ در وندن، استان لیولند، که اکنون چسیس، لتونی است، به دنیا آمد. او در کودکی بسیار ضعیف بود و از آتروفی عضلانی رنج می برد، اما در نهایت قدرت کافی برای حضور در مدرسه را به دست آورد بدون اینکه توجهی به مسائل سلامتی خود جلب کند. پس از نقل مکان به مینسک در سال ۱۹۲۶ و فارغ التحصیلی از دانشگاه دولتی بلاروس در سال ۱۹۳۰، او کار خود را در کتابخانه دولتی BSSR آغاز کرد که به کار زندگی او تبدیل شد. او در سال ۱۹۳۳ با الکساندر ساوچنکو که دانشجوی کارشناسی ارشد بود ازدواج کرد. پس از مدتی، شوهر او به اتهام «دشمن مردم» مدت کوتاهی پس از عروسی آنها زندانی شد. در سال ۱۹۴۱ برای جنگ جهانی دوم به جبهه اعزام شد. سال بعد در آنجا درگذشت. پس از مرگ همسرش، واتاسی هرگز دوباره ازدواج نکرد و فرزندی نداشت. مشکلات سلامتی که واتاسی در دوران کودکی داشت، در سال های آخر زندگی اش دوباره باز