Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
که یک سال بعد، اربابی پیزا را به جیان گالئاتزو ویسکونتی، حاکم میلان، واگذار کرد. وقتی دومی درگذشت، پیزا توسط گابریل ماریا ویسکونتی به فلورانس فروخته شد، در حالی که آپیانی ها اربابی پیومبینو، سوورتو، بوریانو، اسکارلینو، وینیاله، پوپولونیا، البا، پیانوسا و مونته کریستو را حفظ کردند. در سال ۱۴۰۴ پسرش یاکوپو دوم جانشین گراردو شد؛ در زمان مرگ او (۱۴۴۱)، مادرش و نایب السلطنه اش پائولا کولونا بر سر پیومبینو با امانوئله آپیانی درگیر شدند. پائولا کولونا در سال ۱۴۴۵ درگذشت و حکومت به کاترینا، خواهر یاکوپو دوم، رسید، اگرچه حکومت مؤثر در دست همسرش رینالدو اورسینی بود. رینالدو در سال ۱۴۵۰ بر اثر طاعون و کاترینا در سال ۱۴۵۱ بر اثر طاعون درگذشتند و پس از آن امانوئله توسط مردم به عنوان ارباب پیومبینو انتخاب شد. یاکوپو پنجم با سه خواهرزاده پاپ مدیچی، لئو دهم، ازدواج کرد: امیلیا ریدولفی، خواهر کوچکترش کلاریس (دختران کنتسینا د مدیچی) و در نهایت النا سالویاتی (دختر لوکرتسیا د مدیچی)، اما فقط از النا فرزند داشت. با این حال، پسرش یاکوپو ششم در سال ۱۵۴۸ توسط امپراتور چارلز پنجم از پیومبینو برکنار شد و زمین هایش را به کوزیمو اول، دو
ک توسکانی، واگذار کرد. یاکوپو در سال ۱۵۵۹ دوباره به قدرت بازگشت، اگرچه سه سال بعد، شورش مردمی او را مجبور به جنگ در نیروی دریایی توسکانی کرد و پسرش الساندرو را به عنوان فرماندار باقی گذاشت. الساندرو توانست مشروعیت امپراتوری را به دست آورد، اما در سال ۱۵۸۹ پس از چهار سال سلطنت توسط مردم کشته شد. یاکوپو هفتم جانشین او شد و عنوان شاهزاده را از امپراتور رودولف دوم دریافت کرد. پس از آنکه یاکوپو در سال ۱۶۰۳ بدون وارث درگذشت، پیومبینو به یکی از پسرعموهایش رسید، اما در واقع تا سال ۱۶۲۸، ایزابلا آپیانی زمام امور را در دست داشت تا اینکه برکنار شد؛ سرانجام، در سال ۱۶۳۴، امپراتور فردیناند دوم، پیومبینو را به نیکولو لودوویسی واگذار کرد که با دختر ایزابلا ازدواج کرد.
نظریهٔ شکل گیری نژادی () یک ابزار تحلیلی در جامعه شناسی است که توسط مایکل اُمی و هاوارد وینانت توسعه یافت. این نظریه نژاد را به مثابه نوعی هویت اجتماعی ساخته شده در بستر روابط و ساختارهای اجتماعی بررسی می کند؛ هویتی که معنا و اهمیت آن را نیروهای اجتماعی، اقتصادی و سیاسی تعیین می کنند. برخلاف بسیاری از نظریه های سنتی نژاد، به نظر اُمی و وینانت، معانی نژادی سراسر جامعهٔ ایالات متحده را دربر می گیرد؛ از شکل گیری هویت های فردی گرفته تا سازمان دهی کنش سیاسی جمعی در عرصهٔ دولت.
کاخ دوکاله اوربینو () کاخی تاریخی در شهر اوربینو در ناحیهٔ مارکه ایتالیا است. این بنا یکی از مهم ترین نمونه های معماری رنسانس به شمار می رود و از سدهٔ پانزدهم میلادی به دستور فدریکو دا مونته فلتره، دوک اوربینو ساخته شد. کاخ دوکاله امروزه میزبان گالری ملی مارکه است که مجموعه ای ارزشمند از نقاشی ها و آثار هنری دورهٔ رنسانس ایتالیا را در خود جای داده است. تاریخچه. ساخت کاخ در حدود سال 1454 به دستور فدریکو دا مونته فلتره آغاز شد. او که یکی از قدرتمندترین فرمانروایان رنسانس ایتالیا بود، تصمیم گرفت اقامتگاهی بسازد که قدرت و اعتبار خاندانش را نشان دهد. نخست لوتچانو لاورانا معماری بنا را آغاز کرد و سپس فرانچسکو دی جورجو مارتینی ادامه داد. کاخ طی دو دهه ساخته شد و در سال های 1470–1472 به شکل کنونی خود رسید. با مرگ فدریکو، کاخ همچنان به عنوان مرکز قدرت سیاسی و فرهنگی اوربینو باقی ماند. در قرن شانزدهم و هفدهم، اوربینو اهمیت خود را از دست داد و کاخ نیز دچار تغییرات و فرسایش شد، اما در قرن نوزدهم بازسازی گردید و به موزه تبدیل شد. معماری. کاخ دوکاله اوربینو از شاهکارهای معماری رنسانس است. نمای اصلی آن با برج های دوقلو که ب
ه «تورونی» معروف اند، به عنوان نماد اوربینو شناخته می شود. طرح کلی کاخ شامل حیاط های بزرگ، تالارهای مجلل و کتابخانه است. حیاط ها. حیاط اصلی (Cortile d'Onore) با طاق های ستون دار و تزئینات مرمری ساخته شده و الگویی برای بسیاری از بناهای رنسانسی شد. تناسب هندسی، تقارن و استفاده از سنگ سفید از ویژگی های اصلی معماری آن است. فضاهای داخلی. داخل کاخ شامل: اهمیت فرهنگی. کاخ دوکاله اوربینو بخشی از میراث جهانی یونسکو است و به عنوان شاهکار معماری رنسانس شناخته می شود. این بنا علاوه بر ارزش معماری، نمادی از شکوفایی فرهنگی اوربینو در سدهٔ پانزدهم و شانزدهم است. امروزه گالری ملی مارکه در این کاخ قرار دارد و آثاری از نقاشان برجسته ای چون پیرو دلا فرانچسکا، رافائل و پائولو اوچلو در آن نگهداری می شود. این مجموعه، اوربینو را به یکی از مقاصد مهم گردشگری و هنری ایتالیا تبدیل کرده است.
خاندان فرگوسو () خانواده ای اشرافی از جمهوری جنوا و لیگوریا به طور کلی بودند که به شاخه های متعددی تقسیم می شدند و اعضای آن در موقعیت های تاریخی متعددی خود را متمایز می کردند. بسیاری از آنها مقام دوک جنوا را داشتند، برخی نیز ارباب سارتسانا بودند. برخی دیگر در نهایت تیول ها، زمین ها و عناوین مختلفی را در امتداد قوس آپنین لیگوریا، مانند شهرستان سنت آگاتا فلتریا که متعلق به آگوستینو فرگوسو بود، در اختیار داشتند. خانواده فرگوسو منصب مادام العمر دوک را در انحصار خود درآوردند و به سلسله ای تبدیل شدند که بیشترین تعداد دوک را در تاریخ جمهوری به خود اختصاص داد. تاریخچه. آنها که از محل وال پولچورا، در تپه ای بالای ریوارولو، سرچشمه می گرفتند، بازرگانانی کارآفرین بودند که از قرن سیزدهم در امور سیاسی شهر فعال بودند و رولاندو، قلعه داری از ولتاجیو، گاوی و پورتو ونر، در این امر نقش داشت. این خانواده تأثیر زیادی بر زندگی سیاسی جنوا داشت و سیزده عضو از خانواده فرگوسو به مقام دوک رسیدند. اولین آنها دومنیکو دی کامپوفرگوسو بود، اما مشهورترین آنها قطعاً پائولو فرگوسو بود، شخصیت نمادین تاریخ سیاسی که تحت سلطه جاه طلبی و محاسبه شرا
یط بود که عموماً از ویژگی های این خانواده بود. علاوه بر دوج ها، شخصیت های دیگری نیز در زمینه های مختلف، از جمله نظامی مانند ابراهیم، آگوستین و چزاره فرگوسو، نویسنده مانند آنتونیوتو یا روحانی مانند فدریگو فرگوسو، خود را متمایز کردند. خانواده فرگوسو در نیمه اول قرن شانزدهم با پایان دوگات اوتاویانو فرگوسو، زندانی شدن توسط اسپانیایی ها و مرگش در زندان ایسکیا، اهمیت سیاسی خود را از دست دادند. در سال ۱۵۲۸، این خانواده در آلبرگی خانواده های د فورناری و د فراری ثبت شد؛ نام خود را در سال ۱۵۷۶ از سر گرفت، اما از آن زمان دیگر هیچ اهمیت تاریخی نداشت.
کلیسای جامع ارویتو () یک کلیسای بزرگ قرن ۱۴ میلادی است که به عروج مریم اختصاص دارد و در شهر ارویتو در اومبریا، مرکز ایتالیا، واقع شده است. از سال ۱۹۸۶، کلیسای جامع ارویتو مقر اسقف نشین سابق اسقفیه تودی نیز بوده است. ساختمان تحت دستور اوربان چهارم ساخته شد تا سرجوخه بولسنا، یادگار معجزه ای که گفته می شود در سال ۱۲۶۳ در شهر نزدیک بولسنا رخ داده است، را گرامی دارد و محل مناسبی برای نگهداری آن فراهم کند؛ زمانی که یک کشیش مسافر که به حقیقت تبدیل جوهر نان و شراب به بدن و خون مسیح شک داشت، مشاهده کرد که نون قربانی او چنان خونریزی می کند که پارچه محراب را لکه دار می کند. این پارچه اکنون در کاپلای کورپورال داخل کلیسا نگهداری می شود. کلیسا در موقعیتی قرار دارد که بر شهر ارویتو که بر فراز یک درپوش آتشفشانی واقع شده، تسلط دارد. نمای کلیسا نمونه ای کلاسیک از معماری مذهبی است و شامل عناصر طراحی از قرن ۱۴ تا ۲۰، یک پنجره رز بزرگ، موزاییک های طلایی و سه در برنزی عظیم است؛ درون کلیسا دو کاپلا با نقاشی دیواری وجود دارد که توسط برخی از بهترین نقاشان ایتالیایی آن دوره با تصاویر روز حساب تزئین شده اند. کلیسا دارای پنج ناقوس است ک
ه مربوط به دوره رنسانس هستند و در نت می بمل کوک شده اند. ساخت. ساخت کلیسا تقریباً سه قرن به طول انجامید و سبک و طراحی آن در طول زمان از رمانسک به گوتیک تغییر کرد. سنگ فرش کلیسا در ۱۳ نوامبر ۱۲۹۰ توسط پاپ نیکلاس چهارم گذاشته شد و ساخت آن به استاد بنایی سنگی برادر روحانی بویگناته دی پروجا (که به نام Fra Bevignate da Gubbio نیز شناخته می شود) با استفاده از طراحی آرنولفو دی کامبیو (معمار کلیسای جامع فلورانس) سپرده شد. کلیسا ابتدا به عنوان یک معماری رمانسک بازیلیکا با شبستان (کلیسا) و دو راهرو جانبی طراحی شد. با این حال، هنگامی که جووانی دی اوگوچیونه جایگزین فرا بویگنات شد، طراحی به اشکال معماری گوتیک ایتالیا تغییر یافت. ساخت به آرامی ادامه یافت تا اینکه در سال ۱۳۰۹، مجسمه ساز و معمار سیه نایی لورنزو مایتانی ("universalis caput magister") مأمور شد تا بر روی کلیسا کار کند و چندین مشکل مربوط به مهندسی سازه ساختمان، به ویژه در بخش سرودخانه، را حل کند. او طراحی و ساخت ساختمان را به طور چشمگیری تغییر داد و شباهت آن را به کلیسای جامع سیه نا افزایش داد. معماری هر دو ساختمان گاهی به عنوان زیرسبکی از معماری گوتیک، سبک گوتی
ک سیه نایی، طبقه بندی می شود.
باسیلیکا سان گادِنزیو () یک کلیسا در نووارا، ایتالیا است و مرتفع ترین نقطه شهر را تشکیل می دهد. این کلیسا به گودنتیوس نووارا، نخستین اسقف مسیحی شهر اختصاص دارد. تاریخچه. اولین کلیسا اختصاص یافته به این قدیس تا سال ۸۴۱ در نزدیکی پایان کنونی خیابان Via XX Settembre، حدود ۵۰۰ متر شرق محل کنونی وجود داشت و بعدها در سال ۱۲۹۸ بازسازی و دوباره تقدیس شد. از ۱۵۵۲ تا ۱۵۵۴، نووارا به دستور کارل پنجم تقویت شد و تمامی ساختمان های خارج از دیوارهای شهر، از جمله باسیلیکای اصلی، تخریب شدند؛ با این حال، امپراتور به سرعت یک کارخانه آجرسازی در داخل شهر افتتاح کرد تا در نهایت کلیسا بازسازی شود. نووارا به طور معجزه آسا از همه گیری دوم طاعون در سال ۱۵۷۶ در امان ماند و به پاس حفظ شهر، مکانی در بلندترین نقطه طبیعی شهر برای بازسازی باسیلیکا انتخاب شد. یک کلیسای رمانسک به نام سان وینچنزو مارتیره قبلاً در این مکان وجود داشت، اما بیشتر آن برای ساختمان جدید تخریب شد. با این حال، سه کاپلا از سان وینچنزو مارتیره در ساختمان امروزی حفظ شدند، از جمله کاپلای سنت جورج، جایی که بقایای گادِنزیو پس از تخریب باسیلیکای اصلی در آن نگهداری شد. کلیسا تو
سط پلگرینو تیبالدی طراحی شد و سنگ بنای آن در ماه مه ۱۵۷۷ گذاشته شد. کلیسا در ۱۳ دسامبر ۱۵۹۰ توسط اسقف چزاره اسپچیانو تقدیس شد؛ در این زمان، ساخت ترانسپت حتی آغاز نشده بود. وخامت وضعیت اقتصادی نووارا، که توسط طاعون ها و جنگ های مختلف تشدید شده بود، تا سال ۱۶۲۶ مانع ادامه ساخت شد. کارهای سازه ای عمدتاً تا سال ۱۶۵۶ به پایان رسید. در ۱۱ ژوئن ۱۷۱۱، کلیسا به طور رسمی با قرار دادن بقایای سنت گادِنزیو که از سال ۱۵۵۲ در کاپلای سنت جورج نگهداری می شد، تکمیل شد. برج ناقوس و گنبد. برج ناقوس باسیلیکا از ۱۷۵۳ تا ۱۷۸۶ توسط بندیکت آلفیری ساخته شد و به ارتفاع ۷۵ متر رسید. برنامه ریزی برای برجسته ترین ویژگی باسیلیکا، گنبد عظیم آن، پنجاه سال بعد آغاز شد، زمانی که بودجه کافی از طریق افزایش مالیات جمع آوری شد. طراحی گنبد به آلساندرو آنتونلی سپرده شد. طرح اولیه در سال ۱۸۴۱ ارائه شد و کار سه سال بعد آغاز شد. بخش عمده ای از ساختار داخلی اطراف محل تقاطع برای تحمل وزن پیش بینی شده گنبد باید بازسازی می شد و پروژه هنگام وقفه به دلیل نخستین جنگ استقلال ایتالیا هیچ پیشرفتی از نظر ارتفاع نداشت. در سال ۱۸۵۵، آنتونلی طرحی بلندپروازانه تر از
طرح اولیه ارائه داد و ارتفاع پیش بینی شده گنبد را از ۶۵ به ۷۵ متر افزایش داد و تا سال ۱۸۵۸ بودجه لازم برای ادامه کار فراهم شد. با این حال، مداخلات معماری آنتونلی باعث افزایش غیرقابل قبول هزینه ها شد و او مجبور شد در سال ۱۸۶۱ طرح ارزان تری ارائه دهد. تا آن زمان، بیشتر گنبد تکمیل شده بود، اما بحث های مربوط به هزینه مانع از ساخت آن شده بود و آنتونلی ده سال بعد بیشتر وقت خود را به مول آنتونلیانا در تورین اختصاص داد. وقتی در سال ۱۸۷۳ به پروژه بازگشت، به عنوان یک معمار برجسته و سالخورده، اختیار کامل برای تکمیل گنبد دریافت کرد. گنبد در سال ۱۸۸۷ تکمیل شد و مجسمه عیسی در ۱۶ مه همان سال بر بالای گنبد قرار گرفت. در سال های بعد، کلیسا علائم خرابی سازه ای تحت وزن گنبد را نشان داد، که از مراحل اولیه ساخت نیز قابل مشاهده بود. از سال ۱۸۸۱، آنتونلی به تقویت چهار ستون باربر پایه گنبد و گسترش فونداسیون ها پرداخت. این کار اوایل سال ۱۸۸۷، درست به موقع برای جشن قدیس محافظ، تکمیل شد. در طول سال ها، نگرانی های مکرری در مورد احتمال فرو ریختن گنبد وجود داشت و هشدار عمده ای در سال ۱۹۳۷ باعث شد بنای تاریخی به مدت تقریباً ده سال بسته شود
. در این مدت، کارهای مقاوم سازی بتن مسلح توسط معمار آرتورو دانوسو انجام شد تا از احتمال سقوط گنبد بر شهر جلوگیری شود؛ با این حال، بازنگری های اخیر نشان می دهد که این تقویت ضروری نبوده است. در صورت خرابی سازه، گنبد به جای فرو افتادن بر شهر، بر خود فرو می ریخت. در سال های اخیر، سیستم های هشدار پیشرفته ای در داخل ساختمان نصب شده اند تا خطرات نشست، ترک یا نوسان را نظارت کنند. این ساختمان که به نماد و نشانه نووارا تبدیل شده است، ارتفاع کلی ۱۲۱ متر دارد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42779619&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-09-30T10:37:38Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;CommonsDelinker&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;پروندهٔ Portrait_of_President-elect_Donald_Trump.jpg که در ویکی انبار به دست Josve05a حذف شده بود، به این علت برداشته شد: Recreation of content deleted per community consensus (): [[:c:Commons:Deletion requests/Files in Category:Offici&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42792579&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; تا سال ۲۰۲۵، [[دونالد ترامپ]]، چهل و پنجمین و چهل و هفتمین [[رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا]]، موضوع چهار پرتره رسمی بوده است که دو مورد از آنها پرتره های رسمی ریاست جمهوری برای [[نخستین دوره ریاست جمهوری دونالد ترامپ|نخستین]] و [[دومین دوره ریاست جمهوری دونالد ترامپ|دومین دوره ریاست جمهوری]] او بودند که در سال های ۲۰۱۷ و ۲۰۲۵ منتشر شدند و دو مورد دیگر پرتره های مراسم تحلیف برای نخستین و دومین دوره ریاست جمهوری
او بودند که در سال های ۲۰۱۶ و ۲۰۲۵ منتشر شدند و تا زمان انتشار پرتره های رسمی، به عنوان پرتره های رسمی «جایگزین» عمل می کردند. سنت معاصر عکس های رسمی از روسای جمهور به پرتره [[جرالد فورد]] در سال ۱۹۷۴ برمی گردد؛ از آن زمان تاکنون، تمام روسای جمهور حداقل در یک پرتره رسمی، در حالی که لبخند می زنند و [[پرچم ایالات متحده آمریکا]] در پس زمینه قرار دارد، به تصویر کشیده شده اند. اولین پرتره ترامپ در دسامبر ۲۰۱۶ توسط یکی از کارکنان ناشناس کاخ سفید، پیش از اولین مراسم تحلیف ترامپ در ژانویه ۲۰۱۷ گرفته شد. این پرتره تا اکتبر ۲۰۱۷ به عنوان یک پرتره رسمی جایگزین استفاده می شد، تا اینکه دفتر کاخ سفید پرتره های رسمی ترامپ و [[مایک پنس]]، معاون رئیس جمهور، را که توسط شیلا کریگهد، عکاس ارشد وقت کاخ سفید، گرفته شده بود، منتشر کرد. در این پرتره، ترامپ در [[دفتر بیضی]] با پرچم آمریکا در پس زمینه ایستاده و با لبخندی گشاده به دوربین نگاه می کند. پیش از دومین مراسم تحلیف ترامپ در ژانویه ۲۰۲۵، عکس های رسمی از او و [[جی دی ونس]]، معاون منتخب رئیس جمهور، توسط دنیل توروک، که دومین عکاس ارشد کاخ سفید ترامپ شد، گرفته و منتشر شد. عکس ترا
مپ نسبت به عکس های قبلی نورپردازی تندتری دارد و حالت چهره اش برگرفته از ظاهر او در [[عکس بازداشت دونالد ترامپ|عکس سال ۲۰۲۳]] است. عکس رسمی دیگری که توسط توروک گرفته شده بود، در ژوئن ۲۰۲۵ منتشر شد که ترامپ را در پس زمینه ای خالی و تاریک نشان می داد که با حالتی خنثی تر به دوربین خیره شده است. پیشینه. از زمان [[جنگ داخلی آمریکا]]، از هر [[رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا]]، [[پرتره]] های رسمی عکاسی گرفته شده است. برخلاف پرتره نقاشی شده سنتی یک رئیس جمهور، عکس رسمی آنها برای مراسم روزمره استفاده می شود. عکس های رسمی توسط [[دفتر چاپ دولت ایالات متحده آمریکا]] چاپ می شوند، و در ساختمان های دولت فدرال آمریکا، [[فهرست نمایندگی های دیپلماتیک ایالات متحده آمریکا|سفارتخانه های ایالات متحده آمریکا]] و مبادی ورودی به ایالات متحده به نمایش گذاشته می شوند. از زمان پرتره [[جرج واشینگتن]] در لانسداون، روسای جمهور ایالات متحده عموماً به دنبال این بوده اند که در پرتره های خود، ضمن نشان دادن رهبری قوی و غرور ملی آمریکا، قابل درک به نظر برسند. عکس های رسمی ریاست جمهوری برای انتقال صراحت و خوشرویی طراحی شده اند. پرتره های عکاسی سنتی
، روسای جمهور را در قابی با زاویه مستقیم، از سینه به بالا، با نورپردازی یکنواخت و خنثی و لبخندی گشاده به تصویر می کشند. پس از [[ریچارد نیکسون]]، از همه روسای جمهور در حال لبخند زدن با دندان های نمایان عکس گرفته شده است، به جز [[باراک اوباما]] که با دهان بسته لبخند می زد. قبل از [[جرالد فورد]] در سال ۱۹۷۴، اکثر روسای جمهور در مقابل یک پس زمینه خالی عکس گرفته می شدند. از زمان فورد، روسای جمهور اغلب در مقابل دیوار یا یک قفسه کتاب عکس گرفته می شدند. از زمان فورد، همه روسای جمهور در مقابل [[پرچم ایالات متحده آمریکا]] ایستاده اند. [[دونالد ترامپ]] در سال ۲۰۱۷ چهل و پنجمین رئیس جمهور ایالات متحده و در سال ۲۰۲۵ چهل و هفتمین رئیس جمهور شد. ترامپ، ستاره سابق برنامه های واقع نمای تلویزیونی، به طرز مشهوری به ظاهر و تصویر عمومی خود اهمیت می دهد. در سال های ۲۰۱۶–۲۰۱۷ و ۲۰۲۵، ترامپ سوژه دو پرتره رسمی بود که یکی از او به عنوان [[رئیس جمهور منتخب ایالات متحده آمریکا|رئیس جمهور منتخب]] و دیگری به عنوان رئیس جمهور گرفته شده بود. شیلا کریگهد، عکاس ارشد کاخ سفید در دوران ریاست جمهوری اولش، گفت که ترامپ با پرتره هایش «بسیار عملی»
عمل می کند و اغلب درخواست می کند که آنها را «به صورت زنده» ببیند تا بتواند تصمیم بگیرد که آیا در مسیر درست قرار دارد یا خیر. پرتره افتتاحیه ۲۰۱۶. در دسامبر ۲۰۱۶، ترامپ عکس رسمی خود را به عنوان [[رئیس جمهور منتخب ایالات متحده آمریکا|رئیس جمهور منتخب]] منتشر کرد. هیچ شخصی مسئول گرفتن این عکس شناخته نشده است، که پس از [[اولین مراسم تحلیف دونالد ترامپ|مراسم تحلیف ترامپ]] در ژانویه به وب سایت کاخ سفید اضافه شد. ۲۰، ۲۰۱۷. ترامپ همچنین به طور خلاصه از این پرتره در [[توییتر]] به عنوان [[آواتار (اینترنت)|تصویر پروفایل]] خود در حساب رسمی @POTUS استفاده کرد. در این پرتره، ترامپ کراوات قرمز مخصوص خود را زده است. پرچم ایالات متحده و [[رواق|ایوان]] [[کاخ سفید]] در پس زمینه قابل مشاهده هستند؛ ترامپ در مقابل تصویری که به نظر می رسد تصویر [[کروما کی|پرده سبز]] کاخ سفید باشد، ایستاده است. ترامپ حالت چهره جدی دارد، و بدون لبخند به دوربین خیره شده است. ترامپ به جلو خم شده است و به نظر می رسد از پایین روشن شده است. پیش از آنکه یک تصویر رسمی ریاست جمهوری از ترامپ برای جایگزینی آن ایجاد شود، تصویر ترامپ به عنوان رئیس جمهور منتخب به
عنوان جایگزین در چندین ساختمان فدرال استفاده می شد. در فوریه ۲۰۱۷، فقدان یک تصویر رسمی از ترامپ در بیمارستان [[وزارت امور کهنه سربازان ایالات متحده آمریکا|وزارت امور کهنه سربازان]] در [[وست پام بیچ (فلوریدا)|وست پالم بیچ، فلوریدا]]، باعث شد [[براین مست]]، نماینده [[حزب جمهوری خواه (ایالات متحده آمریکا)|حزب جمهوری خواه]] کنگره، به نصب عکس های جایگزین ترامپ کمک کند. کارکنان امور ایثارگران بعداً به دلیل نگرانی از رسمی نبودن عکس ها، آنها را از روی دیوار برداشتند، بنابراین [[دیوید شالکین]]، [[وزیر امور کهنه سربازان ایالات متحده آمریکا|وزیر امور کهنه سربازان]]، به بیمارستان ها و کلینیک های امور ایثارگران دستور داد تا همان تصویر را از وب سایت کاخ سفید دانلود کرده و نصب کنند. مایکل مارتینز، استاد عکاسی خبری در [[دانشگاه تنسی]] و سردبیر سابق عکس [[آسوشیتد پرس]]، گفت که پرتره ترامپ، تصویر ترسناکی را که او در طول [[کارزار ریاست جمهوری ۲۰۱۶ دونالد ترامپ|مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری سال ۲۰۱۶]] ایجاد کرده بود، تقویت می کند. در ماه مه ۲۰۲۱، کاربری در مخزن رسانه آنلاین [[ویکی انبار]] ادعا کرد که این پرتره توسط عکاسی به نا
م داگ کولتر گرفته شده است و به عنوان اثری از کسی خارج از دولت ایالات متحده، بنابراین در مالکیت عمومی نیست. این پرتره برای مدت کوتاهی از ویکی مدیا کامنز حذف شد، اما بعداً بازگردانده شد. پرتره ریاست جمهوری ۲۰۱۷. [[پرونده:Donald_Trump_official_portrait.jpg|بندانگشتی|اولین پرتره ریاست جمهوری ترامپ، گرفته شده در اکتبر ۲۰۱۷ توسط شیلا کریگهد]] کاخ سفید بیش از نه ماه پس از مراسم تحلیف، تصاویر رسمی ترامپ و معاون رئیس جمهور [[مایک پنس]] را در ماه اکتبر منتشر کرد. ۳۱، ۲۰۱۷. گرفتن پرتره ها پس از ماه ها تأخیر، با عجله ترتیب داده شد؛ در سپتامبر ۲۰۱۷، ترامپ و پنس هنوز تصمیم نگرفته بودند که چه زمانی برای گرفتن پرتره های رسمی خود بنشینند. این پرتره ها توسط دفتر انتشارات دولتی سفارش داده شده بودند، و شیلا کریگهد، عکاس ارشد کاخ سفید، از ترامپ عکس گرفته است. کاخ سفید اعلام کرد که پرتره ها «در مراکز فدرال در سراسر کشور توزیع شده و برای فروش در دسترس عموم قرار خواهند گرفت.» در پرتره اش، ترامپ پیراهنی سفید و کت و شلواری آبی یا سرمه ای به تن دارد. او سنجاق یقه ای با طرح پرچم آمریکا و کراواتی آبی با طرح خال خالی به گردن دارد. ترامپ پ
س از بازسازی دفتر بیضی شکل که در اوت ۲۰۱۷ به پایان رسید، در [[دفتر بیضی]] عکس گرفته شده است. او در مقابل پرچم آمریکا ایستاده است. در پس زمینه، کاغذ دیواری خاکستری طرح گلدار دفتر بیضی شکل و قطعه کوچکی از یک قاب عکس طلایی که پرتره [[توماس جفرسون]] اثر رامبراند پیل در سال ۱۸۰۰ را در خود جای داده است، دیده می شود. ترامپ با لبخندی گشاده به دوربین نگاه می کند. اتاق به طور یکنواخت روشن است، و ترامپ به شدت روشن شده است. او کمی کمتر از نیمی از فضای افقی پرتره را پر می کند، که با زاویه ای سنتی و مسطح نشان داده شده است، و کمی خارج از مرکز به نظر می رسد. پرتره ترامپ به سبک تاریخی پرتره ها نزدیک است، که به طور مشابه با پرتره های رسمی ریاست جمهوری [[جرج دابلیو. بوش]] و [[باراک اوباما]] و همچنین با پرتره بعدی [[جو بایدن]] ترکیب بندی شده است. تصویر استاندارد و خندان ترامپ به عنوان فاصله ای از شخصیت تهدیدآمیز معمول او تلقی شد؛ کریگهد بعداً گفت که به نظر می رسد ترامپ هرگز به طور خاص از این پرتره خوشش نیامده است. پرتره افتتاحیه ۲۰۲۵. [[پرونده:January_2025_Official_Presidential_Portrait_of_Donald_J._Trump.jpg|بندانگشتی|دومین پرت
ره مراسم تحلیف ترامپ، گرفته شده در ژانویه ۲۰۲۵ توسط دنیل توروک]] چند هفته قبل از [[دومین مراسم تحلیف دونالد ترامپ|دومین مراسم تحلیف ترامپ]]، او و معاون منتخب رئیس جمهور، [[جی دی ونس]]، توسط دنیل توروک، که عکاس ارشد کاخ سفید ترامپ شد، عکاسی شدند. توروک این پرتره ها را در ماه ژانویه در وب سایت رسانه اجتماعی X منتشر کرد. ۱۵، ۲۰۲۵، و تیم انتقالی ترامپ آنها را روز بعد، پیش از مراسم تحلیف در ۲۰ ژانویه، منتشر کرد. این پرتره ها به طور خاص برای مراسم تحلیف تهیه و در برنامه های این رویداد چاپ شدند. پرتره ترامپ در آغاز دوره ریاست جمهوری اش به عنوان یک پرتره رسمی «جایگزین» عمل می کرد. در پرتره هایشان، هم ترامپ و هم ونس کت و شلوار آبی و پیراهن های یقه سفید پوشیده اند. ترامپ کراوات آبی یا فیروزه ای، و یک سنجاق یقه کوچک پرچم آمریکا به گردن دارد. او در جایی است که به نظر می رسد یک اتاق تشریفاتی باشد، و نوارهای قرمز و سفید گوشه ای از پرچم آمریکا در پس زمینه پشت سرش قابل مشاهده است. حالت چهره ترامپ جدی و شدید است. او به لنز دوربین خیره شده است؛ چشم راستش تنگ شده و چپ چپ نگاه می کند، در حالی که یکی از ابروهایش بالا رفته است، و
لب هایش محکم به هم فشرده شده اند. پرتره ترامپ تیره تر و با نورپردازی خشن تری نسبت به پرتره های سنتی ریاست جمهوری بود. ترامپ از پایین نورپردازی شده است، با یک نور مصنوعی روشن که مرکز صورت ترامپ را روشن می کند و سایر قسمت های آن را در سایه می پوشاند. یک [[نور چشمک زن]] پرقدرت که برای روشن کردن تصویر استفاده می شود، در چشمان ترامپ منعکس می شود. عکس زاویه دید پایینی دارد، و سر ترامپ کمی به سمت پایین کج شده تا به بیننده خیره شود. تصویر از نزدیک صورت ترامپ برش خورده است، و پرتره او را از سینه به بالا نشان می دهد. پرتره ترامپ با [[عکس بازداشت دونالد ترامپ|عکس او از خودش]] که در سال ۲۰۲۳ در زندان شهرستان فولتون در [[آتلانتا]] پس از دستگیری او به اتهام اخاذی مربوط به [[اتهامات تقلب در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۰ ایالات متحده آمریکا|تلاش برای لغو]] شکست [[انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا (۲۰۲۰)|انتخاباتی اش در جورجیا در سال ۲۰۲۰]] گرفته شد، مقایسه شد. در عکس از خودش، که ترامپ برای آن ظاهر خود را تمرین کرده بود، ابروی او بالا رفته و چشمانش به سمت بالا نگاه می کند تا به دوربین خیره شود. حالت چهره ترامپ در عکس از
خودش به نمادی از سرکشی در میان هوادارانش تبدیل شد و به عنوان ابزاری برای بازاریابی در مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری او مورد استفاده قرار گرفت. توروک در حساب کاربری ایکس خود تأیید کرد که عکس از خودش الهام بخش پرتره افتتاحیه ترامپ بوده است. پذیرش. شان مک کریش، نویسنده "[[نیویورک تایمز]]"، گفت که این پرتره «مانند همه چیزهای مربوط به ترامپ، چشمگیر و تکان دهنده بود.» گریس اسنلینگ از "[[فست کامپانی]]" نوشت که این پرتره «به طور قابل توجهی از رویه تعیین شده توسط دولت های گذشته در مورد نحوه ارائه رئیس اجرایی فاصله گرفته است» و «برای انتقال تسلط طراحی شده است، نه ارتباط پذیری.» کریگهد گفت که اخم کردن «ژست مورد علاقه» ترامپ است و گفت که او احتمالاً «نمی خواهد لبخند بزند زیرا ضعیف به نظر می رسد.» جیسون فاراگو، منتقد "نیویورک تایمز"، در مورد این پرتره گفت که «توروک از نورپردازی شدید از پایین استفاده کرده است که به «ترامپ» چهره ای شبیه به یک شرور فیلم های ترسناک داده است.» اندرو پارسونز، عکاس سیاسی بریتانیایی، این پرتره را «یک تصویر پیام رسان» توصیف کرد. کلی گرویر ، منتقد هنری، که برای [[بی بی سی نیوز]] می نویسد، گفت که ا
ین پرتره «ممکن است خارق العاده ترین» عکس از «سه لتی عکس های چشمگیر» باشد که ترامپ را به تصویر می کشد، و دو عکس دیگر عکس او در سال ۲۰۲۳ و [[عکس های مشت گره کرده ترامپ|عکس های او در سال ۲۰۲۴]] است که پس از جان سالم به در بردن از یک [[تلاش برای ترور دونالد ترامپ در پنسیلوانیا|سوءقصد]]، مشت خود را بالا برده است. او گفت: «در پرتره های ریاست جمهوری ایالات متحده، هیچ سابقه ای برای شدت بیان نافذ و نگاه خیره و ستیزه جویانه ای که تصویر در خود جای داده است، وجود ندارد - نگاهی پرخاشگرانه که برای یافتن مشابه قانع کننده آن باید صفحات تاریخ هنر را ورق زد.» کواردریکوس دریسل، استاد علوم سیاسی در [[دانشگاه جرج واشینگتن|دانشگاه جورج واشینگتن]]، گفت: «تضاد آشکار با پرتره قبلی و سنتی تر ترامپ همچنین می تواند نشان دهنده تغییر در شخصیت عمومی او باشد و بر موضعی سرسخت تر و مبارزتر تأکید کند، زیرا او برای تصدی بار دوم ریاست جمهوری آماده می شود.» پرتره ریاست جمهوری ۲۰۲۵. [[پرونده:Official_Presidential_Portrait_of_President_Donald_J._Trump_(2025).jpg|بندانگشتی|دومین پرتره ریاست جمهوری ترامپ، گرفته شده در ژوئن ۲۰۲۵ توسط دنیل توروک]] در م
اه ژوئن در تاریخ ۲ ژانویه ۲۰۲۵، کاخ سفید از پرتره رسمی ترامپ برای دومین دوره ریاست جمهوری اش رونمایی کرد. این پرتره در یک ویدیوی هشت ثانیه ای که در رسانه های اجتماعی منتشر شد، منتشر شد که در آن در [[ساختمان دفتر اجرایی آیزنهاور]] در کنار [[بال غربی]] کاخ سفید آویزان شده است. این عکس که چهارمین پرتره رسمی ترامپ است، توسط توروک گرفته شده است. این عکس به وب سایت کاخ سفید، حساب رسمی [[فیس بوک]] ترامپ، اضافه شد و در ساختمان ها و دفاتر فدرال قرار خواهد گرفت، و جایگزین پرتره مراسم تحلیف قبلی او خواهد شد. در این پرتره، ترامپ کت و شلوار آبی تیره یا سرمه ای روی یک پیراهن آبی کم رنگ پوشیده است. او کراوات قرمز «ویژه» خود، را که با [[گره ویندسور]] بسته شده است، و یک سنجاق پرچم آمریکا روی یقه چپ خود دارد، بسته است. ترامپ در مقابل یک پس زمینه تیره نشسته است، و هیچ پرچم آمریکایی در پس زمینه نیست، که اولین بار از زمان [[ریچارد نیکسون]] در سال ۱۹۶۹ برای یک پرتره رسمی رئیس جمهور آمریکا است. او با نگاهی جدی به دوربین خیره شده است، و حالتی که خنثی، عبوس یا جدی توصیف می شود، یا با ابروهای سرزنش گر و بالا رفته که از عکس متهم سال ۲۰