Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اصول جنگل (همچنین اصول جنگل ریو، که رسماً بیانیه معتبر و غیر الزام آور اصول برای اجماع جهانی در مورد مدیریت، حفاظت و توسعه پایدار همه انواع جنگل ها نامیده می شود) سندی است که در سال ۱۹۹۲ در کنفرانس محیط زیست و توسعه سازمان ملل متحد (" اوج زمین ") تهیه شد. این یک سند غیر الزام آور قانونی است که توصیه های متعددی برای حفاظت و توسعه پایدار جنگل داری ارائه می دهد. در اجلاس زمین، مذاکرات مربوط به این سند به دلیل درخواست های کشورهای در حال توسعه در گروه ۷۷ برای افزایش کمک های خارجی به منظور تأمین هزینه های کنار گذاشتن ذخایر جنگلی، پیچیده شد و با چالش های متعددی از جمله اختلاف نظر میان کشور صنعتی و در حال توسعه، تأثیرات تغییرات اقلیمی بر منابع طبیعی، و ضرورت تدوین سازوکارهای اجرایی کارآمد برای اطمینان از تخصیص صحیح این کمک ها روبه رو شد. این مباحث، بحث های طولانی و پیچیده ای را در میان نمایندگان کشورهای مختلف ایجاد کرد که هر یک به دنبال تأمین منافع ملی خود در کنار حفاظت از منابع جهانی بودند. کشورهای توسعه یافته در برابر این خواسته ها مقاومت کردند و سند نهایی یک مصالحه بود. توسعه. فرایند جنگل اروپا (کنفرانس وزیران حفا
ظت از جنگل ها در اروپا، MCPFE) با کنفرانس استراسبورگ در سال ۱۹۹۰ آغاز شد و اصول جنگل در کنفرانس هلسینکی در سال ۱۹۹۳ تصویب و در دستور کار قرار گرفت. این فرایند، منطقه پان-اروپایی متشکل از ۴۷ امضاکننده (۴۶ کشور اروپایی و اتحادیه اروپا) را پوشش می دهد که تا حدودی با منطقه فرایند مونترال (روسیه از امضاکنندگان هر دو فرایند است) همپوشانی دارد. در نتیجه لابی گری توسط کمیته کشورهای در حال توسعه (یا گروه ۷۷) در سازمان ملل متحد، اصول غیرالزام آور جنگل در سال ۱۹۹۲ وضع شد. این موارد، مشکل جنگل زدایی را به بدهی جهان سوم و انتقال ناکافی فناوری مرتبط می دانستند و اظهار داشتند که «هزینه افزایشی کامل توافق شده برای دستیابی به مزایای مرتبط با حفاظت از جنگل ها… باید به طور مساوی توسط جامعه بین المللی تقسیم شود» (بند ۱(ب)). متعاقباً، گروه ۷۷ در سال ۱۹۹۵ در "هیئت بین دولتی جنگل ها" (IPF) و سپس در سال ۲۰۰۱ "در مجمع بین دولتی جنگل ها" (IFF) از دسترسی مقرون به صرفه به فناوری های سازگار با محیط زیست بدون رعایت دقیق حقوق مالکیت فکری حمایت کرد؛ در حالی که کشورهای توسعه یافته در آنجا درخواست ها برای ایجاد صندوق جنگل ها را رد کردند. گروه
کارشناسی که تحت نظر انجمن جنگل های سازمان ملل متحد (UNFF) تشکیل شد، در سال ۲۰۰۴ گزارش داد، اما در سال ۲۰۰۷ کشورهای توسعه یافته دوباره عباراتی را در اصول متن نهایی که می توانست مسئولیت قانونی آنها را تحت قوانین بین المللی برای تأمین مالی و فناوری های سازگار با محیط زیست به کشورهای در حال توسعه تأیید کند، وتو کردند. فرایند مونترال، که با نام "گروه کاری معیارها و شاخص های حفاظت و مدیریت پایدار جنگل های معتدل و شمالی" نیز شناخته می شود، در سال ۱۹۹۴ و در نتیجه اصول جنگل آغاز شد.
کالپانا چاکما (متولد ۱ مه ۱۹۷۶) یک فعال حقوق بشر و فمینیست اهل بنگلادش بود که عنوان دبیر سازمان دهی فدراسیون زنان تپه نشین فعالیت می کرد. او به همراه دو برادرش در تاریخ ۱۲ ژوئن ۱۹۹۶ از خانه شان در روستای لالیاگونا ربوده شد. گفته می شود این ربایش توسط اعضای ارتش بنگلادش انجام شده است. کالپانا چاکما تا امروز همچنان مفقود است و هیچ کس به دلیل ناپدید شدن او محاکمه نشده است. گمانه زنی ها حاکی از آن است که او پس از ربوده شدن کشته شده است. اوایل زندگی. کالپانا چاکما به عنوان یک فعال برجسته حقوق بشر در منطقه تپه های چیتاگونگ (CHT) شناخته می شد. او دبیر سازمان دهی فدراسیون زنان تپه نشین در بنگلادش بود و به شدت از سرکوب ها و آزارهای ارتش بنگلادش علیه مردان و زنان بومی انتقاد می کرد. او به ویژه برای حقوق زنان بومی تلاش می کرد و با برگزاری کنفرانس ها، سمینارها و جلساتی در مناطق مختلف CHT، اعتراض خود را نسبت به سرکوب ارتش بنگلادش بر جمعیت بومی بیان می کرد. همچنین او حمایت قوی از جنبش خودمختاری در CHT داشت که توسط سازمان پارباتیا چتاگرام جانا سمهاتی سمی تی هدایت می شد؛ این سازمان شبه نظامی جدایی طلب مردم بومی چیتاگونگ بود.
پس از امضای پیمان صلح CHT در ۲ دسامبر ۱۹۹۷، این سازمان تسلیحات خود را کنار گذاشت و اکنون به عنوان یک حزب سیاسی برای منافع مردم بومی فعالیت می کند. دولت بنگلادش این سازمان را تهدیدی برای حاکمیت کشور می دید. در انتخابات پارلمانی عمومی بنگلادش که در ۱۲ ژوئن ۱۹۹۶ برگزار شد، کالپانا به طور فعال از نامزد مستقل بیجای کتان چاکما حمایت کرد و عضو ارشد هیئت ریاست پاهاری گنا پریشاد بود. کالپانا چند ساعت قبل از برگزاری هفتمین انتخابات ملی ربوده شد. ربوده شدن. حدود ساعت ۱:۰۰ صبح روز ۱۲ ژوئن ۱۹۹۶، ۶ ساعت قبل از انتخابات عمومی بنگلادش، کالپانا چاکما ظاهراً توسط اعضای ارتش بنگلادش از خانه اش در روستای لالیاغونا در رانگاماتی ربوده شد. یک ستوان ارتش به نام فردوس به همراه دو عضو حزب دفاع از روستا، نورالحق و صالح احمد، از پادگان ارتش کوجویچاری در همان شب به خانه کالپانا حمله کردند و او را به زور با خود بردند. مادر کالپانا، بادهونی چاکما، به خبرنگاران گفت: «ما خواب بودیم که کسی از بیرون صدا زد و می خواست بداند چه کسانی داخل خانه هستند. سپس قفل در را از بیرون پایین کشیدند و وارد خانه شدند. چراغ قوه را مستقیم به صورت ما گرفتند و پس
ر کوچکم خدیرام را با این که گفته بودند «سر» او (لشکر فرودوس) می خواهد با او صحبت کند، بردند. چند دقیقه بعد، پسر بزرگم کالیشاران و دخترم کالپانا را بردند و من و همسر کالیشاران را پشت سر گذاشتند.» کالیشاران چاکما، کشاورز و نان آور خانواده، گفت که سه نفر را با چشم بند بسته و دست هایشان را نزدیک چاه خانه بسته و از آنها خواسته بودند بنشینند. او گفت: «برخی لباس های نظامی به تن داشتند و برخی دیگر لُنگی به کمر بسته بودند. آنها به زبان بنگالی صحبت می کردند و ابتدا خدیرام را از ما گرفتند.» خدیرام چاکما، برادر کالپانا، شرح داد که چگونه فرار کرده است: «از من خواسته شد که در آب نزدیک چاه فرو بروم. همین که این کار را کردم، کسی فریاد زد «بزنیدش». با احساس مرگ قریب الوقوع، دستم را باز کردم، چشم بند را از چشم هایم برداشتم و شروع به دویدن در آب تا کمر کردم. صدای یک شلیک پشت سرم را شنیدم اما به دویدن ادامه دادم.» کالیشاران گفت که پس از بردن خدیرام، کالپانا نیز از کنار او برده شد: «وقتی صدای شلیک گلوله و فریادهایی چند متر آن طرف تر را شنیدم، دستم را باز کردم، چشم بند را از چشم هایم برداشتم و داخل آب پریدم. آنها یک بار به سمت من
شلیک کردند و وقتی می دویدم صدای کالپانا را شنیدم که فریاد می زد: دادا، دادا، ماهره باجا (برادر، برادر، کمکم کن).» جستجوی کالپانا چاکما. خبر این حادثه فورا پخش شد و همسایه ها از اتفاق مطلع شدند. صبح زود خدیرام با کمک سامرات سور چاکما به "کوجویچاری"، اردوگاه ارتش آن ناحیه، برای پرس و جو در مورد خواهرش رفت. اردوگاه او را به عنوان عضو سازمان شانتی بهینی شناخت و تهدید کرد، بنابراین خدیرام ناامید به خانه برگشت. کالیچاران به اداره پلیس محلی (باگیچاری) رفت تا اولین گزارش اطلاعاتی (FIR) را ثبت کند، اما نه پلیس و نه اردوگاه ارتش هیچ اقدامی برای آزاد کردن کالپانا انجام ندادند. نقش دولت. فرمانده پلیس (SP) منطقه رانگاماتی پس از انتقاد شدید سازمان های ملی و بین المللی، از خانه کالپانا بازدید کرد و اعلام کرد که تنها در منطقه رانگاماتی حدود ۱۸۰ پادگان ارتش بنگلادش وجود دارد و امکان جستجوی همه آنها برای او وجود ندارد. در تاریخ ۱۴ ژوئیه ۱۹۹۶، چندین سازمان زنان نامه ای به وزیر کشور ارائه دادند که وزارتخانه مسئول نظم و قانون در CHT نیست و امور آن مربوط به فرمانده کل نیروهای ارتش منطقه است. شاهدان بومی در تحقیقات لحاظ نشدند و مته
مان اصلی مورد بازجویی قرار نگرفتند. نقش ارتش بنگلادش. در تاریخ ۱۸ ژوئیه ۱۹۹۶، ارتش بنگلادش از هلیکوپتر برگه هایی پخش کرد که در آن مبلغ ۵۰٬۰۰۰ تاکا برای ارائه اطلاعات درباره محل کالپانا چاکما اعلام شده بود. انجمن حقوق بشر هیل واچ (HWHRF) ارتش را به تلاش برای پنهان کردن حقیقت متهم کرد. ارتش بنگلادش اتهام دست داشتن سرگرد فردوس یا هر عضو دیگری از ارتش در ربایش کالپانا را رد کرد و بعدها با اعتراض ها و محکومیت ها، ادعا کرد کل ماجرا «عشق بازی» بوده است. در ۲۳ ژوئیه ۱۹۹۶، ارتش بیانیه ای صادر کرد که کالپانا پاسپورت داشته و به طور مخفیانه به خارج رفته است، اما این ادعا توسط فعالان بومی رد شد و مشخص شد که او پاسپورت نداشته است. گروه های حقوق زنان اعلام کرده اند نیروهای متهم هنوز در خدمت هستند.
کشاورزی با چوب آتش زا که با نام های سوزاندن فرهنگی و سوزاندن خنک نیز شناخته می شود، عملی است که بومیان جزیره استرالیا مرتباً از آتش برای سوزاندن پوشش گیاهی استفاده می کنند و هزاران سال است که انجام می شود. اهداف مختلفی برای انجام این نوع خاص از آتش سوزی کنترل شده وجود دارد، از جمله تسهیل شکار، تغییر ترکیب گونه های گیاهی و جانوری در یک منطقه، کنترل علف های هرز، کاهش خطر و افزایش تنوع زیستی. در حالی که این رسم در بسیاری از مناطق استرالیا متوقف شده بود، در قرن بیست و یکم توسط آموزه های متولیان مناطقی که این رسم در سنت های پیوسته و ناگسستنی مانند آتش سرد مردم نونگار وجود دارد، دوباره رواج یافته است. اصطلاحات. اصطلاح «کشاورزی با چوب آتش» توسط باستان شناس استرالیایی، ریس جونز، در سال ۱۹۶۹ ابداع شد. اخیراً به آن سوزاندن فرهنگی و سوزاندن با آب خنک نیز گفته می شود. تاریخچه. سوزاندن بومیان به عنوان علت انواع تغییرات زیست محیطی، از جمله انقراض جانوران بزرگ استرالیایی، طیف متنوعی از حیوانات بزرگ که در دوره پلیستوسن در استرالیا زندگی می کردند، مطرح شده است. ای.پی. کرشاو، پالینولوژیست، استدلال کرده است که آتش سوزی های بومی
ان استرالیا ممکن است پوشش گیاهی را تا حدی تغییر داده باشد که منابع غذایی جانوران بزرگ کاهش یافته و در نتیجه، این جانوران بزرگ که عمدتاً گیاهخوار بودند، منقرض شده اند. کرشاو همچنین اظهار داشت که ورود بومیان ممکن است بیش از ۱۰۰۰۰۰ سال پیش رخ داده باشد و سوزاندن آنها باعث توالی تغییرات پوشش گیاهی شده است که او در اواخر پلیستوسن تشخیص می دهد. اولین کسی که چنین ورود زودهنگامی را برای بومیان پیشنهاد داد، گوردیپ سینگ از دانشگاه ملی استرالیا بود که در هسته های گرده خود از دریاچه جورج شواهدی یافت که نشان می دهد بومیان حدود ۱۲۰۰۰۰ سال پیش شروع به سوزاندن در حوضه آبریز دریاچه کرده اند. تیم فلانری معتقد است که این جانوران عظیم الجثه اندکی پس از ورودشان توسط بومیان تا سرحد انقراض شکار شدند. او استدلال می کند که با انقراض سریع جانوران بزرگ، که تقریباً همه آنها گیاهخوار بودند، بخش زیادی از پوشش گیاهی خورده نشده باقی ماند و این امر باعث افزایش محصول سوخت شد. در نتیجه، آتش سوزی ها بزرگ تر و داغ تر از قبل شدند و باعث کاهش گیاهان حساس به آتش به نفع گیاهانی شدند که در برابر آتش مقاوم یا وابسته به آتش بودند. فلانری معتقد است که ب
ومیان استرالیا پس از آن شروع به سوزاندن مکرر آتش کردند تا تنوع گونه ای بالایی را حفظ کنند و تأثیر آتش سوزی های شدید را بر حیوانات متوسط و شاید برخی گیاهان کاهش دهند. او استدلال می کند که انقراض پستانداران استرالیایی در قرن بیستم عمدتاً نتیجهٔ توقف «کشاورزی با چوب آتش زا» توسط بومیان است. دیوید هورتون، محققی از مؤسسه استرالیایی مطالعات بومیان و جزیره نشینان تنگه تورس، در سال ۱۹۸۲ اظهار داشت: «استفاده بومیان از آتش تأثیر کمی بر محیط زیست داشته و… الگوهای توزیع گیاهان و حیوانات که ۲۰۰ سال پیش به دست آمده است، اساساً یکسان بوده است، چه بومیان قبلاً در اینجا زندگی می کردند و چه نمی کردند.» یک مطالعه در سال ۲۰۱۰ روی سوابق زغال چوب از بیش از ۲۲۰ مکان در استرالیا که قدمت آنها به ۷۰۰۰۰ سال پیش برمی گردد، نشان داد که ورود اولین ساکنان حدود ۵۰۰۰۰ سال پیش منجر به فعالیت آتش سوزی قابل توجهی در سراسر قاره نشده است(اگرچه این تاریخ مورد سؤال است، زیرا منابع به مهاجرت های بسیار زودتر اشاره می کنند). این مطالعه، فعالیت آتش سوزی های جنگلی شدیدتر را از حدود ۷۰٬۰۰۰ تا ۲۸٬۰۰۰ سال پیش گزارش کرده است. این میزان تا حدود ۱۸۰۰۰ سال پیش
، تقریباً همزمان با آخرین حداکثر یخبندان، کاهش یافت و سپس دوباره افزایش یافت، الگویی که با تغییر بین شرایط آب و هوایی گرم و سرد سازگار است. این نشان می دهد که آتش سوزی در استرالیا عمدتاً منعکس کننده آب و هوا است، به طوری که دوره های سردتر با سوزاندن کمتر و دوره های گرم تر با سوزاندن بیشتر زیست توده مشخص می شوند. آتش سوزی منظم نه تنها به نفع گیاهان مقاوم در برابر آتش یا مقاوم در برابر آتش بود، بلکه باعث تشویق آن دسته از حیواناتی شد که در مناطق بازتر مورد توجه بودند. بر این اساس، واضح است که آتش سوزی های بومیان، حداقل در بسیاری از مناطق، بر اکوسیستم «طبیعی» تأثیر گذاشته و طیف وسیعی از گونه های گیاهی را ایجاد کرده است که بهره وری را از نظر نیازهای غذایی مردم بومی به حداکثر می رساند. جونز تا آنجا پیش می رود که می گوید «از طریق شلیک در طول هزاران سال، انسان بومی موفق شده است منطقه زیستگاه طبیعی خود را گسترش دهد». بیشتر این نظریه ها، استفاده بومیان از آتش را به عنوان جزئی از تغییرات در جوامع گیاهی و جانوری استرالیا در طول ۵۰٬۰۰۰ سال گذشته مطرح می کنند، اگرچه اهمیت تأثیر سوزاندن آنها به هیچ وجه مشخص نیست. برخی اظهار
داشته اند که استفادهٔ گسترده از آتش به عنوان ابزار، پس از انقراض جانوران بزرگ (مگافونا) رخ داده است، اما مستقیماً نتیجهٔ آن نبوده است. اگر جانوران عظیم الجثه تا دوره هولوسن در برخی مناطق باقی مانده باشند، برای تغییرات ناشی از الگوهای جدید آتش سوزی بومیان، به شواهدی از ۱۰۰۰۰ سال گذشته نیاز است. عامل دیگری که باید در نظر گرفته شود، احتمال افزایش سریع و چشمگیر تراکم جمعیت بومیان در طول ۵۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰ سال گذشته است. فناوری سنگ تراشی که بومیان استرالیا با اندکی تغییر بیش از ۴۰ هزار سال از آن استفاده می کردند، در ۵۰۰۰ سال گذشته متنوع و تخصصی شده است. نوک و تیغه نیزه حدود ۲۰۰۰ سال پیش به اوج خود رسید و سپس به طور کامل از شواهد باستان شناسی در جنوب شرقی استرالیا ناپدید شد. آنها با فناوری های مرتبط با بهره برداری از حیوانات کوچک تر جایگزین شدند - قلاب های مخصوص صدف و نوک های استخوانی در امتداد ساحل برای ماهیگیری، تبرها برای شکار صاریغ ها در سراسر جنگل ها، و تیشه ها برای تیز کردن چوب های حفاری در امتداد سواحل رودخانه های بزرگ تر که سیب زمینی هندی فراوان بود. استفاده فشرده و منظم از آتش، جزء اساسی این تغییر در منابع اوا
خر هولوسن بود. سوزاندن آثار فرهنگی پس از آنکه مهاجران اروپایی از سال ۱۷۸۸ به بعد شروع به استعمار استرالیا کردند، به آرامی ریشه کن شد. مطالعه لایه های گرده و سایر مواد آلی از نمونه های لایه های رسوبی زمین از اطراف بولین بولین بیلابونگ در ویکتوریا در سال ۲۰۲۱ نشان داد که استعمار بزرگ ترین تغییرات را در حدود ۱۰٬۰۰۰ سال گذشته ایجاد کرده است. نمونه ها نشان می دهند که از آن زمان تاکنون تنوع زیستی گیاهی کاهش یافته است، به طوری که جنگل های عظیمی از گونه های بسیار قابل اشتعال اکالیپتوس جایگزین گیاهانی شده اند که کمتر قابل اشتعال بودند و در دماهای پایین تری می سوختند. یکی از نتایج اولیه اختلال در سیستم سوزاندن چوب با آب خنک، آتش سوزی های ویرانگر بوته زارهای پنجشنبه سیاه در فوریه ۱۸۵۱ بود که از مستعمره ویکتوریا را سوزاند. اهداف. اهداف متعددی از جمله تسهیل شکار، تغییر ترکیب گونه های گیاهی و جانوری در یک منطقه، کنترل علف های هرز، کاهش خطر، و افزایش تنوع زیستی وجود دارد. کشاورزی با چوب آتش زا در درازمدت باعث تبدیل جنگل های خشک به دشت های بی درخت شد و جمعیت حیوانات علف خوار مانند کانگوروها را افزایش داد. کاربرد فعلی. اگرچه
این رسم در بسیاری از مناطق استرالیا متوقف شده است، اما توسط آموزه های متولیان مناطقی که این رسم در آنها به صورت سنتی پیوسته و ناگسستنی وجود دارد، آتش سرد مردم نونگار، دوباره به برخی از گروه های بومی معرفی شده است. سوزاندن آثار باستانی در اوایل قرن بیست و یکم در بخش هایی از استرالیا دوباره رواج یافت و اکنون برخی از ایالت های استرالیا آن را با سایر استراتژی های پیشگیری از آتش سوزی ادغام می کنند. سرمایه گذاری دولتی در استراتژی های برنامه ریزی آتش سوزی بومیان، در شمال استرالیا بیشترین گسترش را داشته است. در سال ۲۰۱۹، مرکز تحقیقات آتش سوزی های جنگلی داروین در دانشگاه چارلز داروین داده هایی را منتشر کرد که نشان می دهد احیای روش سنتی سوزاندن جنگل ها در مقیاس وسیع، مساحت زمین های تخریب شده توسط آتش سوزی های جنگلی را به میزان قابل توجهی کاهش داده است.
محمدرضا رضایی (زادهٔ ۲۴ خرداد ۱۳۸۰ در تهران) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مدافع برای باشگاه ملوان بندر انزلی در لیگ برتر فوتبال ایران بازی می کند. او سابقه بازی در شمس آذر قزوین و تیم ملی فوتبال امید ایران را دارد. دوران حرفه ای. رضایی فوتبال را از رده های پایه باشگاه استقلال تهران آغاز کرد و سه سال در تیم امید این باشگاه حضور داشت. در ادامه به تیم شمس آذر قزوین پیوست و با این تیم در فصل ۱۴۰۲–۱۴۰۱ قهرمان لیگ آزادگان شد و به لیگ برتر صعود کرد. او در فصل نخست حضور در لیگ برتر ۲۵ بازی انجام داد و یک گل نیز به ثمر رساند. او در سال ۱۴۰۲ به ملوان بندر انزلی پیوست و در ۱۴ بازی، دو گل زد که یکی از آن ها نامزد دریافت عنوان «بهترین گل فصل» در برنامه فوتبال برتر شد. تیم ملی. در آبان ۱۴۰۲، رضایی به تیم ملی امید ایران دعوت شد. آمار بازی ها. در مجموع، رضایی در دو فصل لیگ برتر ۳۹ بازی انجام داده و ۳ گل به ثمر رسانده است.
پرواز شماره ۱۷۱ ایر ایندیا یک پرواز مسافربری بین المللی برنامه ریزی شده بود که توسط یک بوئینگ ۷۸۷–۸ دریم لاینر انجام می شد اما اندکی پس از برخاستن در محله مگانی ناگار احمدآباد در ۱۲ ژوئن ۲۰۲۵، هنگام پرواز از فرودگاه احمدآباد در هند سقوط کرد. پلیس گزارش کرده است که حداقل ۲۰۴ جسد از محل سقوط هواپیما، شامل مسافران و قربانیان روی زمین، کشف شده است. طبق اطلاعات بوئینگ، این حادثه اولین سانحه از دست رفتن بدنه یک هواپیمای ۷۸۷ دریم لاینر است. پیشینه. هواپیما. هواپیمای مورد نظر یک بوئینگ ۷۸۷–۸ دریم لاینر ۱۱ ساله با شماره ثبت VT-ANB بوده است که به دو موتور جنرال الکتریک جی ئی ان ایکس مجهز بود. این هواپیما اولین بار در ۱۴ دسامبر ۲۰۱۳ به پرواز درآمد و در ۲۸ ژانویه ۲۰۱۴ به ایر ایندیا تحویل داده شد. این اولین سانحه مرگبار بوئینگ ۷۸۷ از زمان معرفی آن در سال ۲۰۱۱ بود و اولین خسارت بزرگ بدنه هواپیمایی ایر ایندیا از زمان بمب گذاری در پرواز شماره ۱۸۲ خطوط هوایی هند در سال ۱۹۸۵. مسافران و خدمه. طبق اعلام اداره کل هواپیمایی کشوری هند (DGCA) و شرکت هواپیمایی ایر ایندیا، این پرواز حامل ۲۴۲ مسافر بود: ۲۳۰ مسافر، از جمله ۱۱ کودک و ۲ ن
وزاد، به همراه ۲ خلبان و ۱۰ مهماندار پرواز. در فهرست مسافران، ۱۶۹ نفر از هند، ۵۳ شهروند بریتانیایی، ۷ نفر از پرتغال و ۱ کانادایی حضور داشتند. در میان مسافران، ویجی روپانی، سروزیر سابق گجرات، نیز حضور داشت. فرماندهی این پرواز را کاپیتان سومیت ساباروال و افسر اول کلایو کوندار عهده دار بودند. حادثه. پرواز ۱۷۱ ایر ایندیا ساعت ۱۳:۳۸ به وقت محلی (آی اس تی؛ ۰۸:۰۸ ساعت هماهنگ جهانی) از باند ۲۳ فرودگاه بین المللی سردار ولابهبهی پتل به سمت فرودگاه گاتویک برخاست. ترانسپوندر ای دی اس-بی هواپیما ارتفاع را قبل از اینکه دریافت قطع شود نشان می داد. خدمه پرواز با مرکز کنترل ترافیک هوایی تماس اضطراری برقرار کردند. این سانحه هنگام اولین تلاش برای برخاستن رخ داد. شاهدان عینی از منطقه مگانی ناگار گزارش دادند که صدای انفجارهای متعددی را شنیده اند و به دنبال آن، دود غلیظی از مکان های اطراف به هوا برخاسته است، که احتمالاً هواپیما به یک ساختمان برخورد کرده و سقوط کرده است. یک افسر ارشد پلیس احمدآباد به رسانه ANI گفت که هواپیما به ساختمان خوابگاهی در کالج پزشکی BJ برخورد کرده است. پایدارکننده های هواپیما که تا حدودی سالم بودند و مخروط
دم آن پس از حادثه از یک ساختمان چند طبقه بیرون زده بودند. یادداشت ها:
همانطور که او می خواهد نخستین آلبوم چندآهنگهٔ خواننده و ترانه پرداز آمریکایی مدیسون بییر می باشد که در ۲ فوریهٔ ۲۰۱۸ از سوی اکسس منتشر گردید. این ئی پی با انتشار سه تک آهنگ «مرده»، «تو روم بگو» و «خونه با تو» معرفی و حمایت شد. این ئی پی در جدول "بیلبورد" ۲۰۰ با رتبهٔ ۹۳ وارد شد و بالاترین جایگاهٔ خود را در این رتبه ثبت کرد، همچنین به جمع ده آلبوم برتر جدول آلبوم های مستقل ایالات متحده آمریکا راه یافت.
انفجارهای کارخانه شیمیایی جیلین، مجموعه ای از انفجارها بودند که در ۱۳ نوامبر ۲۰۰۵، در کارخانه پتروشیمی شماره ۱۰۲ در جی لین (شهر)، استان جی لین، چین، به مدت یک ساعت رخ دادند. این انفجارها شش کشته، ده ها زخمی و باعث تخلیه ده ها هزار نفر از ساکنان شد. انفجارها. علت انفجارها در ابتدا دو روز پس از انفجار مشخص شد: محل حادثه یک واحد نیتراسیون برای تجهیزات آنیلین است. برج T-102 گیر کرده بود و به درستی مدیریت نشده بود. انفجارها چنان قدرتمند بودند که شیشه های پنجره ها را حداقل تا شعاع ۱۰۰ تا ۲۰۰ متری شکستند؛ حداقل ۷۰ نفر زخمی و شش نفر کشته شدند. آتش سوزی ها سرانجام صبح زود ۱۴ نوامبر خاموش شدند. بیش از ۱۰٬۰۰۰ نفر از جمله ساکنان محلی و دانشجویان پردیس شمالی دانشگاه بیهوا و مؤسسه فناوری شیمیایی جیلین، از ترس انفجارهای بیشتر و آلودگی با مواد شیمیایی مضر، از منطقه تخلیه شدند. شرکت ملی نفت شرکت ملی نفت چین که مالک شرکت پتروشیمی جیلین، شرکت مسئول کارخانه، است، از مقامات ارشد خواست تا علت این حوادث را بررسی کنند. تصور نمی شد که این انفجارها مربوط به تروریسم باشند و این شرکت در یک کنفرانس مطبوعاتی اعلام کرد که این انفجارها در ن
تیجه انسداد شیمیایی که برطرف نشده بود، رخ داده است. شهرداری از هتل ها و رستوران های شهر خواسته است تا برای افراد تخلیه شده اتاق فراهم کنند. شرکت های تاکسیرانی نیز در تخلیه کمک کردند. آلودگی آب. این انفجار رودخانه سونگهوا را به شدت آلوده کرد و تخمین زده می شود که ۱۰۰ تن آلاینده حاوی بنزن و نیتروبنزن وارد رودخانه شده است. قرار گرفتن در معرض بنزن تعداد گلبول های قرمز خون را کاهش می دهد و با سرطان خون مرتبط است. یک لکه سمی به طول ۸۰ کیلومتر در رودخانه آمور جریان یافت و سطح بنزن ثبت شده در آن در مقطعی ۱۰۸ برابر بالاتر از سطوح ایمنی ملی بود. این لکه نفتی ابتدا از روی رودخانه سونگهوا عبور کرد و از چندین شهرستان و شهر استان جیلین، از جمله سونگ یوان، گذشت؛ سپس وارد استان هیلونگ جیانگ شد و هاربین، مرکز استان هیلونگ جیانگ و یکی از بزرگ ترین شهرهای چین، یکی از اولین مکان هایی بود که تحت تأثیر قرار گرفت. این لکه پس از عبور از نیمه شرقی هیلونگ جیانگ، از جمله شهر جیاموسی، در دهانه سونگ هوا در مرز بین چین و روسیه به رودخانه آمور می پیوندد. این مسیر از کنار استان خودمختار یهودی در روسیه عبور کرد، سپس وارد منطقه خاباروفسک در خ
اور دور روسیه شد و با عبور از شهرهای خاباروفسک و کامسامولسک بر آمور، به تنگه تارتاریا، که خود پلی بین دریای اوخوتسک و بخش هایی از دریای ژاپن در اقیانوس آرام است، رسید. استان جیلین. در ۱۳ نوامبر، یک تصفیه خانه آب در شهر جیلین، استان جیلین، تعطیل شد. چندین نیروگاه برق آبی در بخش بالایی رودخانه سونگهوا شروع به افزایش دبی تخلیه خود کردند. در ۱۵ نوامبر، سونگ یوان، استان جی لین، استفاده از آب رودخانه سونگ هوا را متوقف کرد. تا ۱۸ نوامبر، آب رسانی در سونگ یوان، جیلین، تا حدی قطع شد. منابع آب در سونگ یوان، جی لین، در ۲۳ نوامبر دوباره وصل شد. استان هیلونگجیانگ. هاربین، پایتخت استان هیلونگ جیانگ، با نزدیک به ده میلیون نفر جمعیت شهری، یکی از بزرگ ترین شهرهای چین است. همچنین برای تأمین آب خود به رودخانه سونگهوا وابسته است. در ۲۱ نوامبر، دولت شهر هاربین اعلام کرد که منابع آب از ظهر ۲۲ نوامبر به مدت چهار روز برای تعمیرات قطع خواهد شد. برخی از ساکنان هاربین شکایت کرده اند که آب برخی از نقاط شهر خیلی زودتر از زمان اعلام شده قطع شده است. این شهر همچنین دستور تعطیلی تمام حمام ها و کارواش ها را صادر کرد. همزمان با اعلام این خبر
مبهم، شایعاتی در مورد علت احتمالی قطعی آب منتشر شد، برخی از آنها از وقوع قریب الوقوع زلزله خبر دادند (که باعث شد برخی از مردم در فضای باز چادر بزنند) و برخی دیگر ادعا کردند که تروریست ها منبع آب شهر را مسموم کرده اند. خبر قطعی برق باعث وحشت مردم و خرید آب، نوشیدنی و مواد غذایی در سوپرمارکت های شهر شد، در حالی که بلیط قطار و پروازهای خروجی از این منطقه خیلی زود تمام شد. در همین حال، ماهی های مرده در امتداد سواحل سونگهوا در بالادست هاربین ظاهر می شدند و این امر ترس ساکنان هاربین را بیشتر می کرد. بعداً در همان روز، فرمانداری شهر اطلاعیه دیگری صادر کرد و این بار صراحتاً انفجارهای جیلین را دلیل قطعی برق ذکر کرد. تعطیلی چهار روزه به نیمه شب ۲۴ نوامبر موکول شد. از ۹ صبح تا ۸ بعد از ظهر روز ۲۳ نوامبر، شهر به طور موقت آبرسانی را برقرار کرد تا ساکنان بتوانند آب ذخیره کنند، زیرا هنوز لکه هنوز به شهر نرسیده بود. بعدازظهر همان روز، مدارس هاربین به مدت یک هفته تعطیل شدند. همچنین در ۲۳ نوامبر، ساکنان هاربین شروع به دریافت آب از کامیون های آتش نشانی کردند و تخلیه داوطلبانه را آغاز کردند. خودِ لکه قبل از طلوع آفتاب ۲۴ نوامبر
به هاربین رسید. در آن روز، سطح نیتروبنزن در هاربین ۱۶٫۸۷ برابر بالاتر از سطح ایمنی ملی ثبت شد، در حالی که سطح بنزن در حال افزایش بود، اما هنوز از سطح ایمنی ملی فراتر نرفته بود. سطح نیتروبنزن در ۲۵ نوامبر دو برابر شد (۰٫۵۸۰۵) میلی گرم در لیتر)، ۳۳٫۱۵ برابر سطح ایمنی ملی، و شروع به کاهش کرد. سطح بنزن همچنان پایین تر از سطح ایمنی ملی باقی ماند. همزمان، دنباله این سیلاب از ژائویوان، داچینگ و هیلونگ جیانگ عبور کرد. ون جیابائو، نخست وزیر شورای دولتی، در ۲۶ نوامبر از هاربین بازدید کرد تا وضعیت فعلی، از جمله وضعیت آلودگی آب و تأمین آب را بررسی کند. در واکنش به این بحران، کامیون ها ده ها هزار تن آب از شهرهای اطراف و هزاران تن کربن فعال را از سراسر کشور به هاربین منتقل کردند. دولت هاربین همچنین دستور داد قیمت آب آشامیدنی در سطح ۲۰ نوامبر ثابت بماند تا با گران فروشی مقابله شود. علاوه بر این، هاربین در حال حفر نود و پنج حلقه چاه عمیق دیگر است تا ۹۱۸ حلقه چاه عمیق موجود در شهر را تکمیل کند. پانزده بیمارستان برای رسیدگی به مصدومان احتمالی مسمومیت در حالت آماده باش قرار گرفتند. هاربین تنها شهری نبود که تحت تأثیر قرار گرفت.
این لکه از شهر جیاموسی عبور کرد، که با این حال، بیشتر به منابع آب زیرزمینی متکی است و بنابراین باعث قطع منابع آب نشد. با این وجود، در ماه دسامبر در تاریخ ۲، جیاموسی شعبه شماره ۲ خود را تعطیل کرد. کارخانه آب شماره ۷ که حدود ۷۰ درصد از آب شهر را تأمین می کند، نیمی از جمعیت جزیره لیوشو را تخلیه کرد. گزارش شده است که ورود چندین شاخه رودخانه به سونگهوا، مانند رودخانه هولان و رودخانه مودان، باعث رقیق شدن این لکه شده است. آبرسانی در هاربین عصر روز ۲۷ نوامبر از سر گرفته شد. سرزمین خاباروفسک. این لکه نفتی در ۱۶ دسامبر به رودخانه آمور رسید، و چهار تا پنج روز بعد به شهر خاباروفسک روسیه رسید. در حالت آماده باش، یک خط ارتباطی ویژه بین سازمان های چینی و روسی برقرار شده بود و چین مواد لازم برای آزمایش و تصفیه آب، از جمله ۱۰۰۰ تن کربن فعال، را به روسیه پیشنهاد داده بود. خاباروفسک قصد داشت در «شرایط بحرانی» آب خود را قطع کند که باعث شد ساکنان آب ذخیره کنند. آلودگی دریایی. پس از خروج از رودخانه آمور، آلاینده ها وارد تنگه تارتاریا و سپس دریای اختسک و دریای ژاپن شدند که ژاپن، کره و روسیه خاور دور در سواحل آن قرار دارند. اختلاف س