Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کز خود را بر تک چهره نگاری و مطالعات فیگور گذاشت. لوبشر در سال ۱۹۱۵ برای مدت کوتاهی به آفریقای جنوبی بازگشت تا از مزرعهٔ جدید خانوادگی در "اورتمانسپُست"، نزدیک کلیپهیول در استان کیپ دیدن کند و پس از پایان تحصیلاتش، در مارس ۱۹۱۹ دوباره به آفریقای جنوبی بازگشت. اوایل حرفه و سفرها. بلژیک، ژوئن ۱۹۱۹ تا سپتامبر ۱۹۲۰. لوبشر در ۶ ژوئن ۱۹۱۹ لندن را به مقصد بلژیک ترک کرد و در آنتورپ و ویلای چنس در ناختخالن لی در شوتان اقامت گزید. او با آرنولد بالوی، پسر حامی مالی اش، که در آکادمی تحصیل می کرد، دوست شد. به نظر می رسد که لوبشر گاهی به عنوان دانشجوی مهمان همراه بالوی در کلاس ها شرکت می کرده است، زیرا چندین پیش طرح برهنه که در این دوره کشیده شده، از وی به جا مانده است. همچنین شواهدی وجود دارد که نشان می دهد او در سال ۱۹۱۹، طی اقامتی در مونیخ، با هنر گروه های دی بروکه و سوارکار آبی آشنایی یافته است. ایتالیا، اکتبر ۱۹۲۰ تا اوت ۱۹۲۱. لوبشر در اوت/سپتامبر ۱۹۲۰ همراه با بالوی به ایتالیا سفر کرد و در توری دل بناکو و سن ویجیلیو در کنار دریاچهٔ گاردا زندگی و کار کرد. در طول این مدت، آن ها از حمایت مالی پدر بالوی برخوردار بودند که
به آن ها آزادی می داد که به جای فروش آثار، روی نقاشی هایی برای نمایشگاه های احتمالی کار کنند. تعداد زیادی از آثار امضاشده و تاریخ دار از این دوره، تا حدودی این موضوع را پشتیبانی می کند. یان بالوی در اواخر سال ۱۹۲۰ بیمار شده بود و آرنولد بالوی و لوبشر در اواسط آوریل ۱۹۲۱ او را به باد کیسینگن همراهی کردند. وی در آوریل یا مه همان سال در آنجا درگذشت. پس از مرگ بالوی، لوبشر به ونیز سفر کرد و از کاخ دوک بازدید کرد (ژوئن/ژوئیه ۱۹۲۱)، سپس به میلان رفت و در ۱۸ اوت ۱۹۲۱ به آلمان بازگشت. در ۱۹ سپتامبر ۱۹۲۱، وی با یونیون-کستل لاین وارد کیپ تاون شد. آلمان، نوامبر ۱۹۲۲ تا نوامبر ۱۹۲۴. لوبشر در ۱۶ نوامبر ۱۹۲۲، روادیدی از کنسولگری آلمان در کیپ تاون دریافت کرد و ۱ ژانویه ۱۹۲۳ در خیابان کورفورستندام ۴۰، برلین، مستقر شد. ظاهراً تا ۲۳ ژانویه ۱۹۲۳، آدرس وی به کورفورستندام ۴۳ تغییر کرده بود. لوبشر، ایرما استرن را پیدا کرد و در ژوئیه ۱۹۲۳، همراه با او به سفری سه هفته ای به اهرنشوپ در دریای بالتیک رفت. او سپس سفرهایی به وایمار و بایرن داشت. لوبشر پس از نقل مکان از کالکرویتشتراسه ۵ به اقامتگاهی در خیابان فون در هایت ۱، در جنوب تیرگا
ردن، که با کمک دوستش کیت مدلر فراهم کرده بود، در زندگی فرهنگی برلین مستقر شد. او با اعضای هیئت دیپلماتیک ملاقات کرد، پرتره هایی کشید و در کنسرت های موسیقی شرکت کرد. لوبشر همچنین با دو پیانیست به نام های ویلیام بوش و اتو گلور، دوستی برقرار کرد. لوبشر میان سال های ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۴ در برلین با اکسپرسیونیسم آلمانی آشنا شد و مورد تشویق کارل اشمیت-روتلوف قرار گرفت. آثار امیل نولده، ماکس پشتاین، فرانتس مارک و اریش واسکه در دسترس لوبشر بود و به او در جهت دهی به اهداف هنری اش کمک کرد. لوبشر، فرانتس مارک از گروه سوارکار آبی و همچنین نولده، اشمیت-روتلوف و پشتاین از گروه دی بروکه را برای شخصیت خود مهم می دانست، هرچند مدعی بود که تحت تأثیر مستقیم آن ها قرار نگرفته است. با این حال، میزان این تأثیر از این جهت مشهود است که او در این دوران بیشترین نزدیکی را به سبک اکسپرسیونیسم آلمانی داشت و مجموعه ای از ده سنگ نگاره به نام "رؤیاها" خلق کرد. در این دوره، لوبشر پرتره هایی کشید که با سبک فوویسم سازگار بود؛ این امر را می توان در انتخاب رنگ و رنگ های پاستلی در منظره نگاری هایش مشاهده کرد. با گذر زمان، تأثیرات هنری او در آثارش نمایان ت
ر شد شیوهٔ قلم موکاری و انتخاب رنگ هایش پرشورتر شد و از کارهای اولیه اش فاصله گرفت. او شروع به استفاده از ویژگی های زاویه دار و اشکال رنگی در نقاشی های چشم انداز و پرتره هایش کرد. در ۱۴ اوت ۱۹۲۴، لوبشر با شرکت برادران الیسون در لندن هماهنگ کرد تا نقاشی هایش را به آفریقای جنوبی ارسال کنند. ورود به صحنهٔ هنری آفریقای جنوبی و بازخورد منتقدان. در نوامبر ۱۹۲۴، لوبشر به آفریقای جنوبی بازگشت و در مزرعهٔ خانوادگی شان، "اورتمانسپُست"، ساکن شد. او با مجسمه ساز، مؤسس کوتلر و کاریکاتوریست، دی. سی. بونزایر آشنا شد. بونزایر او را به پسرش گرگوار، یکی از اعضای بنیان گذار گروه هنری نیو گروپ، معرفی کرد. لوبشر همچنین دوستی خود را با نقاشان، روث پراوز و نیتا اسپیلهاوس، از سر گرفت. از لوبشر دعوت شد که در کیپ تاون نمایشگاهی برگزار کند، اما این تجربه برایش بسیار ناامیدکننده بود. آثارش، مانند آثار ایرما استرن، با انتقادات شدیدی روبه رو شد. یکی از منتقدان سرسخت او، برنارد لوئیس از روزنامه های "دی برگر" و "کیپ تایمز" بود که در سال ۱۹۳۱، دربارهٔ یکی از آثارش در یک نمایشگاه گروهی چنین نوشت: در آوریل ۱۹۲۹، لوبشر با پی. سرتون و همسرش، همچ
نین ای.سی. سلیرس و کوس بوتا آشنا شد. همهٔ آن ها او را تشویق کردند که یک نمایشگاه انفرادی برگزار کند. نخستین نمایشگاه انفرادی او با حمایت ای.سی. بومان و کن د فیلیه در استلنبوش برگزار شد. در همین دوره، او با مارتین دی توی آشنا شد که بعدها به یکی از حامیان پرشور او تبدیل شد و اولین نمایشگاهش را در ترانسفال در سال ۱۹۳۱ سازمان دهی کرد. نمایشگاه امپایر، ژوهانسبورگ، ۱۹۳۶. در ۳ مه ۱۹۳۶، پدر لوبشر درگذشت و مزرعهٔ را برای برادرش به ارث گذاشت و یک صندوق امانی برای مادرش تأسیس کرد. لوبشر پس از درگذشت مادرش در ۲۰ نوامبر ۱۹۳۶، باقی ماندهٔ این صندوق امانی را به ارث برد. با وجود برخورد تند مطبوعات با او، لوبشر بدون آنکه والدینش شاهد این موفقیت باشند، به عنوان عضو هیئت انتخاب نمایشگاه معتبر بریتیش امپایر برگزیده شد که ام.ال. دی توی مسئول برگزاری آن بود. این نمایشگاه که هر چهار سال یک بار برگزار می شد، در سال ۱۹۳۶ در پارک میلنر، ژوهانسبورگ برگزار گردید و نمایانگر بهترین دستاوردهای آفریقای جنوبی بود. در همین نمایشگاه، لوبشر با الکسیس پرلر آشنا شد؛ هنرمندی که در نمایشگاه نخست نیو گروپ در ۴ مه ۱۹۳۸، خشم منتقدان را به خاطر آثارش ب
رانگیخت. لوبشر نیز یکی از اعضای نیو گروپ بود و در نمایشگاه ۱۹۳۸ حضور داشت. سال های پایانی و میراث. لوبشر از اوایل سال ۱۹۰۰ فعالیت داشت و بدون وقفه تا زمان مرگش در سال ۱۹۷۳ به کار خود ادامه داد. کاتالوگ رزونه آثار او که توسط دالینه ماری گردآوری شده، شامل ۱۷۸۴ اثر فردی است. سبک غالب آثار او توسط بسیاری از نویسندگان اکسپرسیونیستی تلقی می شود، اما عناصر قابل شناسایی از فوویسم نیز در آن ها دیده می شود؛ همچنین نوعی پاستورالیسم که تفاوت هایی با نمونه های اکسپرسیونیست آلمانی که لوبشر با آن ها آشنا شده بود، دارد. پس از مرگ والدینش، لوبشر در سال ۱۹۳۷ در کیپ تاون ساکن شد و استودیویی در تری آنخر بی گرفت. در ۱۹۴۲ به استرند نقل مکان کرد و در ۱۹۴۷ کلبه ای به نام "آلتاید لخ" (همیشه روشن) ساخت. در ۲۸ مه ۱۹۴۶، پروفسور پی.جی. نینابر اعلام کرد که لوبشر مدال افتخاری فرهنگستان هنر و علوم را دریافت خواهد کرد. در ۱۹۴۵، او تابلوی "آنی از رویال بافوکنگ" را نقاشی کرد. در ۱۹۴۷، جایزهٔ اسکار برای نقاشی را از روزنامهٔ "دی فادرلند" دریافت کرد. در ۱۹۴۸، عضویت آکادمی هنر و علوم آفریقای جنوبی به او و شاعر الیزابت ایبرس اعطا شد. لوبشر همچنان ب
ه نقاشی و تکامل سبک خود ادامه داد و در سال ۱۹۵۹ به عضویت افتخاری آکادمی هنر و علوم درآمد. انجمن هنرهای آفریقای جنوبی نیز در سال ۱۹۶۸ با مدالی که پروفسور آ.ال. میرینگ به او اهدا کرد، از او تقدیر نمود. نگارخانهٔ ملی آفریقای جنوبی و موزه هنر پرتوریا در سال ۱۹۶۹ به طور مشترک یک نمایشگاه بزرگ مرور بر آثار لوبشر برگزار کردند. این نمایشگاه در سال ۱۹۸۷ با نمایشگاهی برای مرور بر آثار اولیهٔ او در نگارخانهٔ ملی آفریقای جنوبی دنبال شد که از ۲ دسامبر ۱۹۸۷ تا ۳۱ ژانویه ۱۹۸۸ ادامه داشت. مگی لوبشر در ۱۷ مه ۱۹۷۳ در "آلتاید لخ" درگذشت. روی سه پایهٔ نقاشی وی همچنان یک بوم ناتمام باقی مانده بود. مجموعه های مهم. آثار مگی لوبشر در چندین مجموعهٔ مهم نگهداری می شوند:
پیدر سورین کرویر پرتره های متعددی از همسرش، ماری کرویر (زادنام: تریپکه)، که خود نیز هنرمندی دانمارکی و به گفتهٔ بسیاری یکی از زیباترین زنان کپنهاگ بود، کشید. پیدر، که در نروژ متولد شده بود، ماری را در کپنهاگ ملاقات کرد و از او نقاشی کشید؛ اما زمانی که در سال ۱۸۸۹ در پاریس دوباره با او دیدار کرد، عاشقش شد. پس از ماه عسلی در یوتلاند شمالی و ایتالیا، این زوج در سال ۱۸۹۱ در اسکاگن در شمالی ترین نقطهٔ یوتلاند، ساکن شدند و به گروه هنرمندانی پیوستند که بعدها به نام نقاشان اسکاگن شناخته شدند. چند سال نخست ازدواجشان نسبتاً خوشایند بود و در سال ۱۸۹۵ صاحب دختری به نام ویبکه شدند، اما به دلیل دوره های بیماری روانی پیدر کرویر، از اوایل دههٔ ۱۹۰۰، آن ها زمان بیشتری را جدا از یکدیگر سپری کردند. در سال ۱۹۰۲، ماری رابطه ای عاشقانه با آهنگساز سوئدی، هوگو آلوین، آغاز کرد و در سال ۱۹۰۵ از او باردار شد. پس از آن بیشتر وقت خود را در کنار آلوین در سوئد گذراند و در سال ۱۹۱۲، سه سال پس از درگذشت کرویر در اسکاگن، با او ازدواج کرد. نقاشی های کرویر از ماری میان سال های ۱۸۸۸ تا ۱۹۰۶، تصویری از سال هایی که با یکدیگر سپری کردند ارائه می ده
د. این آثار برخی از لذت بخش ترین لحظات زندگی آن ها را به تصویر می کشند، اما در عین حال به تنش های زناشویی که با گذشت زمان افزایش یافت، اشاره می کنند. از برجسته ترین نقاشی های او می توان به "عصر تابستان در اسکاگن. همسر نقاش و سگشان لب ساحل" (۱۸۹۲)، یکی از محبوب ترین آثار دانمارک که ماری را در ساحل، همراه با سگشان درحالی که مهتاب بر دریا انعکاس یافته، نشان می دهد، "گل های رز" (۱۸۹۳)، که ماری را در حال استراحت در باغ به تصویر می کشد، و "عصر تابستانی در ساحل اسکاگن – هنرمند و همسرش" (۱۸۹۹) اشاره کرد. دیگر آثار قابل توجه وی عبارتند از: نقاشی هایی که ماری را در تعطیلات سال ۱۸۹۰ در راولو در ساحل آمالفی ایتالیا به تصویر می کشند، پرتره ای برای حاشیه زینتی اتاق ناهارخوری هتل بروندومس در اسکاگن، مجموعه نقاشی های آبرنگ "شه موا" که ماری و دخترشان ویبکه را در خانه هایشان در کپنهاگ و اسکاگن نشان می دهد، و "آتش بازی شب نیمه تابستان در ساحل اسکاگن"، آخرین نقاشی کرویر از ماری که او را در نور آتش در کنار هوگو آلوین به تصویر می کشد. پیش زمینه و اوایل رابطه. نقاشان اسکاگن گروهی صمیمی از هنرمندان عمدتاً دانمارکی بودند که از اواخر
دهه ۱۸۷۰ هر تابستان در روستای ماهیگیری اسکاگن، در شمالی ترین نقطهٔ یوتلاند، گرد هم می آمدند و به نقاشی از ماهیگیران محلی، زندگی خانوادگی خود و جشن هایشان می پرداختند. پیدر سورین کرویر (۱۸۵۱–۱۹۰۹) که در استاوانگر، نروژ متولد شد، اما در کپنهاگ بزرگ شد، برای نخستین بار در سال ۱۸۸۲ به اسکاگن رفت و تقریباً هر تابستان به آنجا بازمی گشت. او پیش از این به خاطر نقاشی هایش از ماهیگیران در هورنبوک در سواحل شمالی شیلند، شهرت یافته بود و در جریان سفرهایش به فرانسه، تحت تأثیر جنبش امپرسیونیسم قرار گرفته بود. در اسکاگن، او به یکی از اعضای اصلی و پرشور این جامعهٔ هنری تبدیل شد. ماری کرویر (۱۸۶۷–۱۹۴۰) از یک خانوادهٔ ثروتمند آلمانی بود که به کپنهاگ مهاجرت کرده بودند. او از سنین کم آرزو داشت که هنرمند شود و پس از آموزش خصوصی، برای ادامه تحصیل به پاریس رفت؛ در آنجا کرویر شروع به مهرورزی به ماری کرد. اعتقاد بر این است که ماری بعدها تمایل خود را به نقاشی از دست داد، زیرا کرویر را هنرمندی بسیار ماهرتر از خود می دانست. با این حال، تعدادی از آثار او همچنان باقی مانده اند. کرویر چندین بار به آتلیه ای که ماری در آن تحصیل می کرد سر زده
بود، اما نخستین اثری که ماری را در آن به تصویر کشید، "یک دونوازی" بود که در سال ۱۸۸۷ در خانهٔ هاینریش هیرشپرونگ در کپنهاگ نقاشی شد. ماری برای مدل شدن در این اثر به آنجا دعوت شده بود و در سمت چپ نقاشی با لباسی قرمز، درحالی که نشسته است، دیده می شود. کرویر بار دیگر در اوایل سال ۱۸۸۹ در پاریس با ماری ملاقات کرد؛ در آن زمان او همچنان در حال ادامه تحصیل بود. با وجود اینکه کرویر ۱۶ سال از ماری بزرگ تر بود، دیوانه وار عاشقش شد. در ژوئیهٔ همان سال، آن ها در آوکسبورک در آلمان جنوبی، جایی که والدین ماری در آن اقامت داشتند، ازدواج کردند. آن دو به جای پیوستن مستقیم به اقامتگاه هنرمندان در اسکاگن، تصمیم گرفتند ماه عسل خود را به تنهایی در روستای کوچک ماهیگیری استینبیر در بخش تو در شمال غربی یوتلاند، سپری کنند. کرویر و ماری دو ماه در مهمانسرای محلی اقامت داشتند و هر روز سه پایه های نقاشی خود را به ساحل می بردند تا نقاشی کنند. علاوه بر پرتره هایی که کرویر از ماری در مهمانسرا کشید، یکی از نقاشی هایش او را نشسته در کنار سه پایه اش در ساحل نشان می دهد. یکی از این آثار، تصویر ماری در اتاقش در مهمانسرا به ابعاد ۳۵×۲۴ سانتی متر اس
ت که "فضای داخلی با همسر هنرمند" نام دارد و روی آن امضا شده است: «برای ماری. اس. کرویر، استینبیر سپتامبر ۱۸۸۹». این اثر اکنون در مجموعه هیرشپرونگ در کپنهاگ نگهداری می شود. پرتره ای از ماری در لباسی به رنگ آبی نیمه شب، گمان می رود اندکی پیش از اقامت آن ها در استینبیر نقاشی شده باشد. کرویر این اثر را به مناسبت بیست و پنجمین سالگرد ازدواج والدین ماری، در ۱۷ اکتبر ۱۸۸۹ به آن ها تقدیم کرد. ماری در نامه ای به دوستانش، اگنس و هارالد اسلات-مولر، دربارهٔ استینبیر چنین نوشت: «قطعاً استینبیر را به شما توصیه می کنم. مکان واقعاً دلپذیری برای اقامت است، مردم بسیار خوبی دارد؛ و طبیعت آن چشمگیر است — اما اصلاً زیبا نیست. در واقع بیشتر متروک و غم انگیز است.» در سال ۱۸۹۰، این زوج پرتره ای دوگانه خلق کردند ("تصویر بالا") که در آن، هر یک دیگری را به تصویر کشید. در همان سال، آن ها به ایتالیا سفر کردند و ماه عسل خود را در راولو و امالفی ادامه دادند. اثری کوچک با تکنیک رنگ روغن روی بوم به نام "فضای داخلی. ماری کرویر در حال نقاشی. راولو"، ماری را در حال نقاشی در آنجا نشان می دهد. آن ها همچنین از هنرمند دانمارکی، کریستین سارتمن، دیدن
کردند که تابستان های خود را در خانه ای که در چیویتا دانتینو در ارتفاعات کوهستانی ناحیهٔ آبروتسو، حدود ۱۵۰ کیلومتری جنوب رم خریده بود، سپری می کرد. به لطف اشتیاق سارتمن، این شهر به مقصدی محبوب برای نقاشان اسکاندیناوی تبدیل شد. در یکی از نقاشی های کرویر که صحنهٔ ناهار را به تصویر می کشد، علاوه بر ماری، سارتمن و خود کرویر نیز حضور دارند. در اسکاگن. بیشتر نقاشی های کرویر که ماری در آن ها حضور دارد، در اسکاگن کشیده شده اند؛ جایی که تعداد قابل توجهی از هنرمندان را به خود جذب کرده بود. این هنرمندان ترجیح می دادند در فضای باز نقاشی کنند تا اینکه خود را به روش های نسبتاً سخت گیرانهٔ آکادمی های هنری اسکاندیناوی محدود کنند. کرویر و ماری، هر دو پیش از ازدواج به طور جداگانه از اسکاگن بازدید کرده بودند. تابستان هایی که کرویر در دههٔ ۱۸۹۰ همراه همسرش در اسکاگن گذراند، به وضوح برای او منبع الهام بود، به ویژه اینکه ماری خود نیز حس زیبایی شناسی قوی داشت و اغلب جملهٔ معروف جان کیتس را نقل می کرد: «زیبایی حقیقت است، حقیقت زیبایی». میان سال های ۱۸۹۱ تا ۱۸۹۴، آن ها تابستان های خود را در خانهٔ مادام بندسن در اسکاگن وستر بی که اجار
ه کرده بودند، سپری می کردند. در سال ۱۸۹۳ اتو بنزون، نویسندهٔ دانمارکی، در آنجا به دیدنشان آمد. در نقاشی "ناهار. هنرمند، همسرش و نویسنده اتو بنزون" (۱۸۹۳)، ماری و همسرش را می توان دید که با دقت به صحبت های بنزون گوش می دهند. حضور خود کرویر سر میز نشان می دهد که این نقاشی احتمالاً بر اساس یک عکس کشیده شده باشد. او اولین دوربین خود را در سال ۱۸۸۵ خرید و تا دههٔ ۱۸۹۰ به عکاسی علاقهٔ زیادی یافته بود. عنوان انگلیسی این نقاشی، در واقع ترجمهٔ اشتباهی از عنوان دانمارکی "Ved frokosten. Kunstneren, hans hustru og forfatteren Otto Benzon" است. در آن زمان، واژهٔ "frokost" به معنای صبحانه بود، نه ناهار، که این موضوع را می توان از قهوه جوش، فنجان های قهوه و تخم مرغ های آب پز روی میز متوجه شد. پرتره حاشیه زینتی. کرویر در سال ۱۸۹۱ پرتره ای را از ماری که شباهت زیادی به یکی از عکس هایی که از او گرفته بود داشت، تکمیل کرد. سال بعد، این پرتره در حاشیهٔ زینتی دیوار اتاق ناهارخوری در هتل بروندومس در اسکاگن قرار گرفت، جایی که به محل محبوب هنرمندان برای ملاقات با یکدیگر تبدیل شده بود. این پرتره که کنار پرترهٔ خود کرویر قرار گرفت، جایگ
اه ماری را به عنوان عضوی پذیرفته شده از نقاشان اسکاگن تأیید کرد. اتاق ناهارخوری توسط معماران اولریک پلسنر و توروالد بیندسبال طراحی شده بود و بخشی از اولین توسعهٔ بزرگ هتل در سال ۱۸۹۲ بود. به پیشنهاد کرویر، تصمیم گرفته شد که مجموعهٔ هنری دگن بروندوم در تزئینات اتاق گنجانده شود. به مرور زمان، این رسم به وجود آمد که هنرمندان مهمان، پرتره هایی از یکدیگر را به صاحب هتل هدیه دهند و این آثار در حاشیه ای زینتی درست زیر سقف قرار می گرفتند. امروزه، این اتاق ناهارخوری همراه با حاشیهٔ زینتی آن، بخشی از موزه اسکاگنز است. "گل های رز". در سال ۱۸۹۳، کرویر ماری را در "گل های رز" گنجاند. این نقاشی، ماری را در حال استراحت در باغ خانهٔ مادام بندسن نشان می دهد. عنوان اصلی این اثر "گل های رز. صحنه ای از باغ در اسکاگن با همسر هنرمند که روی یک صندلی تاشو نشسته است" می باشد. این اثر نیز ممکن است بر اساس عکس هایی کشیده شده باشد؛ مجموعهٔ هیرشپرونگ چندین عکس دارد که صحنه ای بسیار مشابه را نشان می دهد. این نقاشی از این جهت جالب است که شیوهٔ پرداخت آن به نور و سایه، نشان می دهد کرویر زمانی که در پاریس بود، چگونه تحت تأثیر امپرسیونیست های
فرانسوی قرار گرفته بود. ماری توسط رزهای آویخته، قاب شده و در حال خواندن روزنامه است. در سمت چپ او یک صندلی تاشوی خالی دیده می شود که احتمالاً جای خود کرویر بوده است. سگ خانوادهٔ کرویر، رپ، که در چندین اثر کرویر حضور دارد، کنار پای ماری خوابیده است. این نقاشی در سال ۱۹۸۵ به قیمت ۳٫۱ میلیون کرون دانمارک فروخته شد و در سال ۲۰۰۸ به طور ناشناس به موزه اسکاگنز اهدا شد. در ساحل. "عصر تابستان در اسکاگن. همسر نقاش و سگشان لب ساحل"، یکی از محبوب ترین آثار دانمارک، در سال ۱۸۹۲ کشیده شد. این اثر ماری را نشان می دهد که در کنار سگشان، رپ، در ساحل ایستاده و مهتاب در دریا منعکس شده است. او به صورت نیمرخ به تصویر کشیده شده و چهرهٔ سودازده و لباس روشنش زیر نور خورشید در حال غروب می درخشد. این نقاشی یکی از آثاری است که در آن، کرویر تلاش کرده نور و حال و هوای ساحل اسکاگن را در زمانی که آن را «"لغ بلو"» (ساعات آبی) می نامید، به تصویر بکشد، دورهٔ کوتاهی از شفق که نور، رنگ آبی بر منظره می اندازد. نمادگرایان بر این باور بودند که ساعت گرگ ومیش، پیام آور مرگ است. انعکاس ماه، اندکی عمق به پس زمینه ای می بخشد که عمدتاً از دریای آبی یکپا
رچه تشکیل شده است. ماری تقریباً هم سطح با بیننده به تصویر کشیده شده، اما خط افق بالاتر از سر او قرار دارد و درخشش او را در مقابل پس زمینهٔ کدر و تقریباً تک رنگ، برجسته تر می کند. نقاشی "آنا آنچر و ماری کرویر در ساحل اسکاگن" هرچند صحنه ای در فضای باز را به تصویر می کشد، در استودیو براساس عکس هایی که کرویر عصر یک روز در ساحل گرفته بود، تکمیل شد. کرویر از نتیجهٔ کار چندان راضی نبود، چرا که مجبور شده بود عکس را در استودیو روشن کند و همین باعث شد که احساس کند نور صحنه با نور واقعی طبیعت مطابقت ندارد و ترکیب نور طبیعی و مصنوعی، تصویر را به «دو نقاشی در یکی» تبدیل کرده است. در سال ۱۹۹۰، نمایشگاهی که توسط مجموعه هیرشپرونگ برگزار شد، تعدادی از عکس هایی را که کرویر به عنوان پایه برای نقاشی هایش استفاده کرده بود، به نمایش گذاشت که از جمله آن ها عکسی بود که برای "آنا آنچر و ماری کرویر در ساحل اسکاگن" مورد استفاده قرار گرفته بود. در سال ۱۸۹۵، کرویر در نامه ای به دوستش اسکار بیورک نوشت: «من همچنین در فکر کشیدن یک پرترهٔ بزرگ از خودم و همسرم با هم هستم — اما برای این کار قطعاً به هوای خوب نیاز دارم، پس امسال نخواهد شد.» در
واقع، چهار سال بعد، در تابستان ۱۸۹۹ بود که بالاخره نقاشی بزرگ "عصر تابستانی در ساحل اسکاگن – هنرمند و همسرش" را خلق کرد. با این حال، نتیجهٔ کار حال و هوایی نسبتاً مالیخولیایی دارد. با وجود منظرهٔ زیبای اطراف، ماری دور و بی تفاوت به نظر می رسد، گویی در مهتاب آبی رنگ محو شده است. حتی اندام نحیف خود کرویر به نظر می رسد برای نگه داشتن دست همسرش دچار مشکل است، درحالی که نزدیک ترین چهره به بیننده، سگشان رپ است. این نقاشی بار دیگر آبی را نیمه روشن ارائه می دهد. کرویر برای «"لغ بلو"» ارزشی ویژه قائل بود: «اسکاگن می تواند زیر نور آفتاب بسیار کسل کننده به نظر برسد ... اما وقتی خورشید غروب می کند، وقتی ماه از دل دریا بیرون می آید ... در سال های اخیر این زمانی بوده است که من بیشتر از همه دوست دارم.» نقاشی های آبرنگ از زندگی روزمره در خانه. در سال ۱۸۹۸، کرویر مجموعه ای از نقاشی های آبرنگ با عنوان "شه موا" آغاز کرد؛ مجموعه ای که ماری و دخترشان ویبکه را در خانه های خانوادگی شان در کپنهاگ و اسکاگن به تصویر می کشد. سبک این آثار تحت تأثیر رویکرد هنر نو بود که از کارل لارشون الگو گرفته بود. کرویر ممکن است در دوران حضورش در پاری
س، با لارشون ملاقات کرده باشد. لارشون زمانی که عضو اقامتگاه هنرمندان گره-سور-لوئن در فرانسه بود، نقاشی با آبرنگ را آغاز کرد. پس از بازگشت به سوئد، او در میانهٔ دههٔ ۱۸۹۰ مجموعه ای از تصاویر زندگی خانوادگی خود به همراه همسر و فرزندانش در سوندبورن را شروع کرد و آن را در سال ۱۸۹۹ تحت عنوان "یک خانه" منتشر کرد. نقاشی های کرویر نشانی از آشفتگی یا سرخوردگی ندارند، بلکه تصویری از یک محیط خانوادگی شاد را ارائه می دهند؛ تصویری که بی تردید بازتابی از آرزوهای شخصی خود کرویر بوده است. او سه اثر از این مجموعه را که در اسکاگن کشیده بود، در سال ۱۸۹۹ در نمایشگاه دن فری – نمایشگاهی از سوی انجمن هنرمندانی که با حمایت کرویر در سال ۱۸۹۱ شکل گرفته بود – به نمایش گذاشت و این مجموعه را با عنوان کلی "از خانه ام در اسکاگن" معرفی کرد. آتش بازی سنت هانس. "آتش بازی شب نیمه تابستان در ساحل اسکاگن" کرویر، یکی از شناخته شده ترین آثار اوست. این نقاشی بسیاری از هنرمندان اسکاگن را نشان می دهد که گرد آتش سنتی جشن سنت هانس آفتن ایستاده اند. کرویر سال ها روی این تابلوی بزرگ (۱۴۹.۵ در ۲۵۷ سانتی متر) کار کرد تا سرانجام در سال ۱۹۰۶ آن را به پایان ر
ساند. در این نقاشی، ماری همراه معشوق جدیدش، هوگو آلوین، آهنگساز سوئدی در کنار یک قایق ماهیگیری ایستاده؛ درست در سمت چپ شعله هایی که به نظر می رسد به سمت آن ها کشیده می شوند. با وجود رابطهٔ عاشقانه آلوین با ماری، کرویر از او در خانه شان در اسکاگن استقبال کرده بود و ظاهراً این رابطه را تحمل می کرد. این نقاشی آخرین اثر بزرگ کرویر است. کرویر طرح اولیه پاستلی را که نقاشی بر اساس آن شکل گرفته، تنها در چند ساعت کشید، اما تکمیل خود نقاشی با دشواری همراه بود؛ زیرا کرویر نه تنها از سال ۱۹۰۰ چندین دورهٔ طولانی را در بیمارستان روانی سپری کرده بود، بلکه بینایی اش، به ویژه در یک چشم، رو به زوال گذاشته بود. او از نتیجهٔ نهایی کاملاً راضی نبود؛ فکر می کرد که نقاشی «بیش از حد تاریک» شده و احساس می کرد که نتوانسته «درخشش کم رنگ» آسمان اسکاگن در شب نیمه تابستان را به تصویر بکشد. با اینکه این اثر یکی از آثار مهم در مجموعهٔ موزهٔ اسکاگنز است، در میان بهترین پرتره های گروهی خلق شده توسط نقاشان اسکاگن یا حتی خود کرویر قرار نمی گیرد. در مقابل، مورتن راسموسن در روزنامهٔ "کرستیلیت داوبلد" می نویسد که این اثر از نظر بسیاری شاهکار کرویر
به شمار می رود؛ اثری که بازتابی از زندگی خودش و ادای احترامی به کسانی است که در موفقیتش نقش داشتند. ماری در سال ۱۹۰۲ کرویر را به خاطر آلوین ترک کرد. در سال ۱۹۰۵ ماری از آلوین باردار شد و سرانجام کرویر با طلاق موافقت کرد.
«مشعل های آزادی» () عبارتی بود که در اوایل قرن بیستم در جریان موج اول فمینیسم در ایالات متحده برای تشویق زنان به سیگار کشیدن به کار می رفت. این عبارت با بهره گیری از آرزوهای زنان برای زندگی بهتر، سیگار را به عنوان نمادی از رهایی و برابری با مردان معرفی می کرد. این اصطلاح را نخستین بار روان کاوی به نام آبراهام بریل برای توصیف تمایل طبیعی زنان به سیگار کشیدن به کار برد و ادوارد برنیز از آن برای تشویق زنان به سیگار کشیدن در ملأعام، علی رغم تابوهای اجتماعی، استفاده کرد. برنیز گروهی از زنان را استخدام کرد تا در رژهٔ عید پاک در ۳۱ مارس ۱۹۲۹، «مشعل های آزادی» خود را روشن کنند. این رویداد به عنوان لحظه ای مهم در شکستن موانع اجتماعی برای زنان سیگاری شناخته شد. تاریخچه. سیگار کشیدن به عنوان عملی ناپسند برای زنان. پیش از قرن بیستم، سیگار کشیدن عادتی فاسد و نامناسب برای زنان تلقی می شد. در قرن هفدهم، نقاشان هلندی از سیگار به عنوان نمادی از حماقت انسان استفاده می کردند و در قرن نوزدهم، سیگار با «زنان سقوط یافته» و تن فروشان مرتبط دانسته می شد. سیگار کشیدن زنان عملی غیراخلاقی محسوب می شد و برخی ایالت ها برای جلوگیری از آن
قوانینی وضع کردند. در ۱۹۰۴، زنی به نام جنی لشر به دلیل به خطر انداختن اخلاق فرزندانش با سیگار کشیدن در حضور آنها، به ۳۰ روز زندان محکوم شد. در ۱۹۰۸ شورای شهر نیویورک به اتفاق آرا قانونی را تصویب کرد که سیگار کشیدن زنان در اماکن عمومی را ممنوع می کرد. به همین ترتیب در ۱۹۲۱، لایحه ای برای ممنوعیت سیگار کشیدن زنان در ناحیهٔ کلمبیا مطرح شد. برخی گروه های زنان نیز علیه سیگار کشیدن زنان مبارزه می کردند. لیگ بین المللی تنباکو از فیلم سازان می خواست که زنان سیگاری را در فیلم ها نشان ندهند، مگر اینکه شخصیت آنها «بدنام» باشد. گروه های دیگری از زنان نیز از دختران جوان می خواستند تعهد دهند که هرگز از تنباکو استفاده نکنند. این گروه ها سیگار کشیدن را عملی غیراخلاقی و تهدیدی اجتماعی می دانستند. با این حال، در طول جنگ جهانی اول، زمانی که زنان مشاغل مردانی را که به جنگ رفته بودند بر عهده گرفتند، شروع به سیگار کشیدن کردند؛ هرچند که این کار هنوز تابو محسوب می شد. در این دوره، سیگار کشیدن به راهی برای به چالش کشیدن هنجارهای اجتماعی و مبارزه برای حقوق برابر با مردان تبدیل شد. در نهایت، سیگار برای زنان نماد «استقلال سرکش، جذابیت،
اغواگری و فریبندگی جنسی» هم برای فمینیست ها و هم فلپرها شد. تبلیغات برای زنان. شرکت های تولید سیگار از اواخر دههٔ ۱۹۲۰ تبلیغات خود را به طور ویژه برای زنان آغاز کردند. در سال ۱۹۲۸، جرج واشینگتن هیل، رئیس شرکت دخانیات آمریکا، به پتانسیل بازاری که می توانست میان زنان پیدا شود پی برد و گفت: «این کار مثل باز کردن یک معدن طلا درست در حیاط خانه مان خواهد بود.» با این حال، برخی زنانی که از پیش سیگار می کشیدند، از دید دیگران نادرست سیگار می کشیدند. در سال ۱۹۱۹، مدیر یک هتل اظهار کرد: «زنان واقعاً نمی دانند با دود چه کنند. حتی نمی دانند چگونه سیگارشان را درست نگه دارند. در واقع کل این کار را خراب می کنند.» شرکت های تنباکو باید اطمینان حاصل می کردند که زنان هنگام سیگار کشیدن در ملأ عام مورد تمسخر قرار نگیرند؛ به همین دلیل، فیلیپ موریس حتی حامی مالی یک مجموعه سخنرانی با هدف آموزش زنان دربارهٔ «هنر سیگار کشیدن» شد. برای افزایش تعداد زنان سیگاری، هیل تصمیم گرفت ادوارد برنیز را که امروزه به عنوان پدر روابط عمومی شناخته می شود، استخدام کند تا به او در جذب زنان سیگاری کمک کند. برنیز قصد داشت تابوی اجتماعی علیه سیگار کشیدن زن
ان در ملأ عام را از بین ببرد. او از روان کاو، آبراهام بریل، مشورت گرفت. بریل معتقد بود که سیگار کشیدن برای زنان امری طبیعی است، زیرا با تثبیت دهانی مرتبط است. او گفت: «امروزه رهاسازی زنان بسیاری از تمایلات زنانه شان را سرکوب کرده است. زنان زیادی همان کارهایی را انجام می دهند که مردان انجام می دهند. بسیاری از زنان بچه دار نمی شوند؛ آن هایی هم که می شوند، فرزندان کمتری دارند. ویژگی های زنانه کمرنگ شده اند. سیگار، که با مردان هم ارز دانسته می شود، به مشعل آزادی زنان تبدیل شده است.» در سال ۱۹۲۹، برنیز تصمیم گرفت به زنان پول بدهد تا هنگام رژهٔ عید پاک در نیویورک، در ملأ عام سیگار بکشند و «مشعل های آزادی» خود را روشن کنند. این اقدام شوکی بزرگ بود؛ زیرا تا آن زمان، زنان فقط در مکان های خاصی مانند خانه های خود مجاز به سیگار کشیدن بودند. برنیز هنگام انتخاب زنان برای راهپیمایی بسیار دقت داشت، زیرا «آن ها باید خوش چهره باشند، اما نه در حدی که مثل مدل ها به نظر برسند.» او عکاسان خود را استخدام کرد تا تصاویر باکیفیتی از این رویداد تهیه و در سراسر جهان منتشر شود. روث هیل، فمینیست مشهور، نیز زنان را به شرکت در این راهپیمایی