Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کبریت در ایران برای نخستین بار در زمان قاجار به واسطه گردشگران و جهانگردان خارجی دیده شد. سپس کبریت های سوئدی و اتریشی به طور رسمی وارد شدند. میرزا مهدی خان شقاقی از رجال دوره ناصری می نویسد: «اولین دفعه که کبریت به ایران آمد، شخصی به نام «اسماعیل آتش» کبریت ها را در دست می گرفت و فریاد می کشید با آتش، آتش درست می کنم.». در ابتدا کبریت کالایی لوکس و اشرافی به حساب می آمد و در دسترس عموم مردم نبود و کاربرد آن بیشتر برای مصرف دخانیات بود تا مصارف آشپزخانه ای. چندین دهه به طول انجامید تا کبریت کالایی عمومی در اختیار مردم باشد. سپس کارگاه ها و کارخانجات زیادی مانند توکلی و ممتاز وارد تولید کبریت شدند و بازار را از انحصار کبریت های وارداتی خارج کردند، اما در دهه های بعد از انقلاب به مرور میزان مصرف و تولید کبریت کم شد تا در سال ۱۴۰۰ تنها ۴ شرکت تولیدی کبریت در فعالیت باشند. قبل از انقلاب. تأسیس اولین کارخانه در تبریز. اولین کارگاه های کبریت سازی در ایران توسط تقی توکلی و میرزاحسین واعظ در سال ۱۲۹۷ در تبریز دایر شد. و سپس بعد از آن محمدرحیم خویی کارخانه کبریت ممتاز را در همان شهر دایر نمود. پس از مشروطه مجلس به دنب
ال خلع ید استعمار و دخالت های خارجی در ایران بود و مشتاق اعطای امتیاز به موسسات ایرانی، با تصاحب امتیاز ۱۵ ساله انحصار کبریت توسط کارخانه ممتاز در آذربایجان، عرصه رقابت برای کبریت توکلی به طور کلی بسته شد و منجر به تعطیلی کارخانه گردید. گرچه همچنان مخفیانه به فعالیت خود ادامه می داد. این دو کارخانه در سال های متمادی درگیر دعواهای حقوقی با یکدیگر بوده اند. پس از اعطای امتیاز به کبریت ممتاز دیگران در دیگر استان ها بر آن شدند که امتیاز محلی کبریت را دریافت کنند؛ مانند میرزا ابوطالب اسلامیه در تهران و محمد دانش بزرگ نیا در خراسان. بازدید رضاشاه از کارخانه ممتاز. در جریان بازدید رضاشاه از کارخانه کبریت ممتاز در روزنامه اطلاعات ۲۷ شهریور ۱۳۰۶ در صفحه دوم نوشته شده است:«کارگران کارخانه کبریت خاصی به او دادند: یک جعبه کبریت طلا! قوطی مذکور از طلای خالص و روی آن یک شیر و خورشید از طلا، یک تاج با برگ خرما از برلیان و دو بیرق ایران در دو طرف تاج از یاقوت، الماس و زمرد به طوری که برجسته بوده است. پشت قوطی نیز دورنمای کارخانه را ترسیم نموده بودند و در ذیل آن عبارت «تقدیمی کارگران کارخانه کبریت سازی تبریز» رسم شده بود. داخ
ل قوطی از مخمل و یک جعبه کبریت سه رنگ بغلی در آن قرار داده شده بود.» کبریت تهران و تأسیس انحصارات. گرچه تبریز در تولید کبریت پیشگام بوده ولی منحصراً جزو اولین تلاش ها نبوده و تهران به دلیل موقعیت خاص خود زودتر به فکر تولید کبریت بوده است. در اواخر سلطنت ناصرالدین شاه قاجار، برادران پولیاکوف با مشارکت امین الدوله توانستند اولین کارگاه کبریت سازی را در تهران با نام کبریت تهران دایر نمایند. این کارخانه به دلیل ناتوانی در تأمین مواد اولیه و همچنین دسیسه های روسیه به تعطیلی کشانده شد. مشابه اتفاقی که برای کارخانه قندسازی امین الدوله اتفاق افتاد. در سال ۱۳۱۰ مصوب ۱۹ اسفند قانون انحصارات که شامل قند، شکر و کبریت می شد، تولیدکنندگان را مجاب به فروش محصول خود به دولت می کرد و دولت تنها بانی رسمی واردات، خرید و فروش این اقلام در کشور بود. عواید این انحصار صرف بودجه «"صحیه عمومی"» می شد. پس از اجرای این قانون در سال ۱۳۱۲ کبریت ها با برچسب تفتیش انحصار وارد بازار شد که پس از آن به بازرسی انحصار تغییر یافت. در دوران انحصارات حق چاپ لیبل تنها در اختیار دولت بود و این لیبل ها با عناوین اشاره شده با قیمت ۲ شاهی ارائه می شد ک
ه این برچسب ها در چاپخانه مجلسی شورای ملی به چاپ می رسیدند. به مصوب ۱۳ دی ماه ۱۳۱۱ مجلس شورای ملی، ایران به قرارداد بین المللی منع استفاده از فسفر سفید در ساخت کبریت ملحق شد، طبق کنوانسیون برن (۱۹۰۶) استفاده از فسفر سفید در تولید کبریت به این علت که بیماری فک فسی را برای کارگران به همراه داشت، منع شد؛ این بیماری با درد شدید فک و تخریب استخوان فک همراه بود و می توانست منجر به مرگ شود. بر اساس گزارش وزارت صنایع و معادن پهلوی در طی سال های ۱۳۲۰ تا ۱۳۳۳ مصرف کبریت از ۱۵۰ میلیون بسته به ۳۰۰ میلیون رسید که بیشتر آن را تولید داخلی تأمین می کرد. کارخانه ممتاز در این مجموع ۶۰ درصد تولید را در اختیار داشت همچنانی که کارخانجات نیمه اتوماتیک ۹۰ درصد بازار را تشکیل می دادند و کارخانجات دستی تنها ده درصد آن را صاحب بودند. قیمت هر قوطی کبریت حدوداً برابر با ۶۰ دینار (۱۲ شاهی) بود. بازار صادراتی کبریت که برای ایران در این سال ها به وجود آمده بود موجب ازدیاد کارخانجات دستی شد اما با تولید کبریت های نامرغوب باعث از دست رفتن این بازار گردید. کبریت ممتاز مرغوب ترین نوع کبریت را در آن زمان داشته و کارخانجات دستی به دلیل عدم توانا
یی در رقابت در معرض ورشکستگی بودند. از نظر تعداد کارگران کارخانجات نیمه اتوماتیک تنها هزار کارگر داشتند که در مقابل به دلیل تعدد کارخانجات دستی ۳ هزار کارگر داشتند. همچون صنایع دیگر استفاده از کودکان در کارخانجات دستی نیز شایع بوده. طبق اصل گزارش: در ادامه اشاره می شود به دلیل عدم توانایی رقابت با کارخانجات نیمه اتوماتیک دیگر استفاده از کودکان هم صرفه نداشته و این عمل صَرف نظر از استثمار، توسط بیمه و قوانین کار کاملاً مردود حساب می شود. برخی از عناوین کارخانه های تولید کبریت. ممتاز، توکلی، هما، فرشته، عنقا، باختر، همایون، ژاله، تهران، افسر، گیلان، امید، فروزان و میهن بعد از انقلاب. در سال ۵۸ کارگران پیشرو کارخانه کبریت سازی تبریز (توکلی) در اعلامیه ای تند و با لحن کمونیستی با عنوان «توطئه های توکلی را افشا می کنیم» شرح می دهند که دو مأمور مسلح یکی از نمایندگان شورای کارخانه را به دفتر حزب جمهوری خلق مسلمان برده. و با بازجویی از وی علت تعطیلی پنجشنبه کارخانه را خواستار می شوند. در جریان قانون حفاظت و توسعه صنایع ایران کارخانه کبریت توکلی مصادره شد و به کبریت ۲۹ بهمن تغییر نام یافت و در نهایت سال ۱۳۷۱ در شرایط
زیان ده به مالکان خود بازگردانده شد. در همان سال کارخانه کبریت مشگین توسط خانواده خویی در جهت محرومیت زدایی در مشگین شهر تأسیس شد. در سال ۱۴۰۳ از میان ۵۳ کارخانه کبریت سازی تنها ۴ کارخانه باقی مانده که عبارتند از: کبریت توکلی، ممتاز، سه ستاره زنجان، مشگین در فرهنگ عامه. مگه اومدی آتیش ببری. قبل از همه گیری کبریت، آتش معمولاً از همسایه ها گرفته می شد. همچنین در ایلات اگر آتش خاموش می شد، باید به نزدیک ترین روستا می رفتند تا آتش بیاورند. به همین خاطر، زمانی که مهمان زودتر می خواست ترک گوید به او می گفتند، مگه اومدی آتیش ببری که زود می خوای بری. کبریت بی خطر. کبریت بی خطر را مردم به شخصی نسبت می دهند که ناتوان و بی عرضه باشد. جلد قوطی کبریت. کبریت احتمالاً جزو اولین رسانه های تبلیغاتی به دلیل فراگیری روزافزون آن بوده است. میرزاحسین واعظ با هدف مبارزه با استعمار روس ها با چاپ شعار ملی آن زمان «برای پیشرفت وطن امتعه داخلی ابتیاع کنید.» بر روی قوطی کبریت ها سعی در ترغیب مردم به خرید کالای داخلی داشت. از اولین نمادهای حیوانات که روی جلد قوطی ها چاپ می شدند می توان به خروس (نمادی از بیداری)، شتر در جهت چپ به معنای تج
ارت و کاروان هایی است که در جاده ابریشم به سمت غرب حرکت می کردند اشاره کرد. مجموعه داری. انجمن مجموعه داران کبریت ایران. انجمن مجموعه داران کبریت ایران، که در تاریخ ۲۲ مهر ۱۳۹۸ تحت شماره ۶۶۱ به ثبت رسیده یک مؤسسه غیرتجاری که با هدف ترویج فرهنگ، حفاظت و نگهداری از میراث ملی، فرهنگی و صنعتی ایران، به خصوص در حوزه کبریت است. موزه کبریت تبریز. اولین موزه کبریت ایران در سال ۱۳۹۸ در تبریز توسط کبریت ممتاز در نزدیکی کارخانه تأسیس شد. موزه شامل کلکسیونی از کبریت های تاریخی، دستگاه های تولید کبریت، اسناد و مدارک و همچنین آلات کارخانه و شجره نامه ای از خاندان خویی می باشد. کتابشناسی. = نگارخانه =
طبق روایات کنعان از پسران نوح بود که از کافران بود و مخالف پدرش نوح بود و بیشتر مفسران معتقدند که نوح از کفر کنعان خبر نداشته و او را به کشتی دعوت می کند اما او توجهی نمی کند و سرانجام به همراه کافران در طوفان نوح غرق می شود. او و مادرش به عنوان شخصیت منفی و مخالف نوح شناخته می شوند.
انجمن طبیعت مالزی (، به اختصار: MNS) قدیمی ترین و یکی از برجسته ترین سازمان مردم نهاد غیرانتفاعی زیست محیطی در مالزی است. اولین بار با راه اندازی "مجله طبیعت مالایی" در سال ۱۹۴۰، تحت عنوان انجمن طبیعت مالایی تأسیس شد. در ابتدا بیشتر به عنوان یک سازمان علمی فعالیت داشت، امروزه این انجمن دست اندرکار طیف گسترده ای از فعالیت ها و کمپین های زیست محیطی است. در سال ۲۰۰۸، انجمن طبیعت مالزی اولین جایزه مردکا در بخش محیط زیست را کسب کرد که این جایزه بیشتر به دلیل تلاش های این انجمن در کارزار حفاظت از جنگل های بلوم-تمنگور مالزی اهداء گردید. این انجمن یک تشکیلات خودخواسته است که حدود ۳۸۰۰ عضو دارد. انجمن طبیعت مالزی در بیشتر ایالت های مالزی دارای شعبه است. به دلیل روابط تاریخی سنگاپور با مالزی، یکی از شعبه های انجمن در این کشور واقع شده است. مدتی بعد در سال ۱۹۹۱، شعبه سنگاپور به یک انجمن طبیعت مستقل تبدیل شد.
پادشاهی جزایر قناری یک دولت خراجگزار واقع در شمال آفریقا و تابع حکومت کاستیل بود که در طی سالهای ۱۴۰۴ الی ۱۴۴۸ ادامه داشت. اولین تماس اروپاییان. به غیر از تماس قبلی رومیان با اهالی این جزایر، یکی از اولین اروپایی های شناخته شده ای که به جزایر قناری پا گذاشت، دریانورد جنوایی لانچلوتو مالوچلو بود. وی در سال ۱۳۱۲ به جزیره لانزاروته (که احتمالاً به نام او نامگذاری شده است) وارد شد و تقریباً دو دهه در آنجا اقامت گزید تا سرانجام در جریان خیزش بومیان گوانچه به رهبری پادشاه آنها زونزاماس از آنجا اخراج شد. تسخیر. فتح جزایر قناری در سال ۱۴۰۲ توسط ژان دو بتنکور کاوشگر فرانسوی-نورمن آغاز شد. وی یک سال قبل با ارتشی کوچک از فرانسه بادبان ها را برافراشته و حرکت نموده بود. او فتح را به روشی نسبتاً دوستانه با تصرف جزیره لانزاروته با کمک مردم بومی آغاز نمود. فاتحان به زودی فوئرته ونتورا و ایه رو را نیز تصرف نمودند. پادشاه آن زمان جزائر گوادارفیا نوه زونزاماس بود، وی در زمانی که لانچلوتو مالوچلو قبلاً از لانزاروته دیدن کرده بود پادشاه آن جزیره بود هنگامی که بتنکور جزیره را برای دریافت نیروهای کمکی از حکومت کاستیل ترک کرد، ناآرا
می به دلیل درگیری بین شوالیه گادیفر دو لا سال از همراهان نردیک وی و یکی از افسران دیگر او برتان، آغاز شد، پای بومیان نیز به این درگیری ها بازشد. با این حال، بتنکور پس از بازگشت توانست اوضاع را آرام نماید. رهبر بومیان گوانچه در ۲۷ فوریه ۱۴۰۴ غسل تعمید داده شده و بدین ترتیب تسلیم اروپایی ها شد. پس از آن، ژان دو بتنکور توسط پاپ اینوسنت هفتم به عنوان پادشاه جزایر قناری اعلام شد، اما وی حکومت کاستیل را به عنوان ولی نعمت خود به رسمیت شناخت. سایر جزایر باقی مانده، لا گومرا، گران کاناریا، تنریف ولا پالما، به تدریج در طول یک قرن یا بیشتر به تسخیردرآمدند پس از مرگ ژان دو بتنکور برادرزاده اش ماسیو دو بتنکور، جانشین وی شد. وی فردی ستمکار بود، او تگیسه را به عنوان پایتخت جدید دولتش تأسیس نمود. پرتغالی ها برای کسب سیادت بر این جزایر با کاستیلی ها در رقابت بودند. کاستیلی ها مشکوک بودند که ماسیو جزایر را به آنها خواهد فروخت، عملی که سرانجام وی در سال ۱۴۴۸ به انجام رسانید. نه بومیان و نه کاستیلی ها موافق این کار نبوده، و این امر منجر به شورشی شد که تا سال ۱۴۵۹ ادامه یافت، زمانی که پرتغالی ها مجبور به ترک جزایر شدند. پرتغال رس
ماً سیادت کاستیل را به جزایر قناری در سال ۱۴۷۹ به عنوان بخشی از معاهده آلکاسواس ()به رسمیت شناخت. سراتجام فرماندار نظامی آلونسو فرناندز د لوگو () جزایر لا پالما (در سالهای ۱۴۹۲–۱۴۹۳) و تنریف (در سالهای ۱۴۹۴–۱۴۹۶) را برای تاج کاستیل فتح کرد، بنابراین تسخیر این مجمع الجزیره را کامل نمود.
پروتکل کنترل دستگاه دروازه اینترنت (UPnP IGD) یک پروتکل مبتنی بر UPnP برای نگاشت پورت ها در تنظیمات برگردان نشانی شبکه (NAT) است که توسط برخی روترهای دارای برگردان نشانی شبکه (NAT) پشتیبانی می شود. این یک پروتکل ارتباطی رایج برای پیکربندی خودکار ارسال پورت است و بخشی از استاندارد ISO / IEC به جای استاندارد نیروی کار مهندسی اینترنت است. برنامه هایی که از شبکه های همتا به همتا ()، بازی های چندنفره و برنامه های کمک از راه دور استفاده می کنند، به راهی برای برقراری ارتباط از طریق دروازه های خانگی و تجاری نیاز دارند. بدون IGD باید به صورت دستی دروازه را پیکربندی کرد تا امکان عبور ترافیک فراهم شود، این فرایند زمان بر است و ممکن است باعث بروز مشکل شود. راه حلی برای پیمایش ترجمه آدرس شبکه (پیمایش NAT) دارد که IGD را پیاده سازی می کند. IGD انجام کارهای زیر را آسان می کند: اضافه کردن و حذف نگاشت پورت زمان های اجاره را به نگاشت ها اختصاص دهید نگاشت پورت های موجود را برشمارید آدرس IP عمومی (خارجی) را بیاموزید UPnP IGDv2 در سال ۲۰۱۰ منتشر شد، پشتیبانی IPv6 را اضافه کرد و تصور نادرست از زمان اجاره نامحدود با مقدار ۰ را تصحی
ح کرد. مشخصات با گذشته سازگار هستند، اما مشکلات سازگاری وجود دارد، به عنوان مثال با کارخواه (client) مایکروسافت. مشکلات سازگاری متعددی وجود دارد که به دلیل تفاسیر مختلف از مشخصات بسیار بزرگ سازگار با IGDv1 و IGDv2 است. یکی از آنها کلاینت UPnP IGD است که با سیستم های ویندوز و ایکس باکس فعلی مایکروسافت با روترهای تأیید شده IGDv2 یکپارچه شده است. مشکل سازگاری از زمان معرفی کلاینت IGDv1 در ویندوز XP در سال ۲۰۰۱، و روتر IGDv2 بدون راه حلی که نگاشت پورت روتر را غیرممکن می کند، همچنان وجود دارد. اگر UPnP فقط برای کنترل نگاشت ها و سوراخ های پورت روتر استفاده شود، پروتکل های جایگزین، جدیدتر و بسیار ساده تر و سبک تر مانند PCP و NAT-PMP وجود دارد که هر دو توسط IETF به عنوان RFC استاندارد شده اند. هنوز مشخص نیست که این جایگزین ها دارای مشکلات سازگاری بین کلاینت ها و سرورهای مختلف هستند یا خیر، اما هنوز مقبولیت آن ها کم است. برای روترهای مصرف کننده، تنها AVM و پروژه های نرم افزار روتر منبع باز , و pfSense در حال حاضر به پشتیبانی از PCP به عنوان جایگزینی برای UPnP شناخته شده اند. AVM اجرای UPnP IGDv2 و PCP از زمان معرفی بس
یار پر باگ بوده است. و در بسیاری از موارد کار نمی کند. بدافزار می تواند از پروتکل IGD سوء استفاده کند تا دستگاه های متصل را تحت کنترل یک کاربر خارجی قرار دهد. نمونه ای از یک بات نت است که با استفاده از این ایجاد شده است. میزبان می تواند دستگاه های موجود IGDv1/IGDv2 را تنها با یک M-SEARCH برای IGDv1 در شبکه از طریق پروتکل کشف سرویس ساده (SSDP) کشف کند که سپس با کمک یک پروتکل شبکه مانند SOAP قابل کنترل است. یک درخواست کشف از طریق HTTP و پورت ۱۹۰۰ به آدرس چندپخشی IPv4 239.255.255.250 ارسال می شود (برای آدرس های IPv6 به پروتکل کشف سرویس ساده () مراجعه کنید): M-SEARCH * HTTP/1.1 HOST: 239.255.255.250:1900 MAN: "ssdp:discover" MX: 2 ST: urn:schemas-upnp-org:device:InternetGatewayDevice:1
فریدون فون سنگر اونت اترلین (۴ سپتامبر ۱۸۹۱ – ۹ ژانویهٔ ۱۹۶۳) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم یگان های مختلف زرهی را در نیروی زمینی فرماندهی کرد. زندگی. فریدون فون سنگر اونت اترلین روز ۴ سپتامبر سال ۱۸۹۱ زاده شد. اجداد او از بامبرگ به ناحیه بین جنگل سیاه و دریاچه کنستانس مهاجرت کرده بودند و خدمت گزاران حاکمان محلی بودند. مادرش از خاندانی ثروتمند بود و اعتقادات عمیق مذهبی کاتولیک داشت. این عقاید را به شکل سفت وسختی به پسرش نیز آموخت. پس از یک سال خدمت اجباری سربازی در هنگ توپخانه بادن، با بورسیه رودز از سال ۱۹۱۲ در دانشگاه آکسفورد مشغول به تحصیل در رشته تاریخ شد. زبان های انگلیسی و فرانسوی را به روانی فراگرفت. برادر کوچک ترش را در نبرد کامبره در سال ۱۹۱۷ از دست داد. به گور جمعی ناحیه بی طرف بین خطوط سنگرهای طرفین در کامبره رفت تا جسد او را بیابد. در این حال ضدحمله آلمانی ها آغاز شد و ناحیه زیر گلوله باران دشمن قرار گرفت. مجبور به پناه گرفتن میان اجساد شد. به هر حال پس از چند ساعت کاوش موفق به یافتن جسد برادرش شد و آن را با خودروی خود منتقل کرد. روز ۲ دسامبر سال ۱۹۱۹ با هیلد
ا مارگارته فون کراخت دختر یک ژنرال پروسی با تبار بلند براندنبورگی ازدواج کرد. پس از جنگ، به عنوان داوطلب در سرکوب شورش بلشویک ها در زاکسن مشارکت داشت. در رایشسور ماند و به رسته سواره نظام منتقل شد. بیشتر دوران جمهوری وایمار را به عنوان افسر جزء در هنگ ۱۸ سواره نظام در اشتوتگارت خدمت کرد. در مسابقات ورزشی پرش با اسب شرکت می کرد. به عنوان آجودان هنگ ۳ سواره نظام به هانوفر رفت. دهه ۱۹۲۰ در آزمون ورودی دانشکده ستاد قبول شد اما به جهت سن بالا دوره آن را نگذراند. رئیس ستاد بازرسی سواره نظام در در فرماندهی عالی نیروی زمینی بود که هیتلر به قدرت رسید. بر اساس تجربیات جنگ جهانی اول، در موضوع مکانیزه سازی معتقد بود موفق نهایی در نبردگاه وابسته به پیاده نظام است. به عقیده او پیاده نظام مکانیزه نیروی اصلی و زره پوش های نیروی پشتیبان هستند. در نتیجه پشتیبان ایجاد لشکرهای «سبک» سواره نظام هر یک با پنج گردان موتوریزه قدرتمند، بود. این گردان های موتوریزه نقش پیشین سواره نظام را ایفا می کردند. سال ۱۹۳۸ به فرماندهی هنگ ۳ سواره نظام در گوتینگن منصوب شد. نخست این یگان در بسیج نیروهای مسلح آلمان، تشکیل هفت گردان شناسایی برای سپاه
۶۰ بود. در این حین زبان ایتالیایی را نیز فراگرفت و می توانست کار مترجمی را نیز بکند. از این راه درآمد ارزی به دست می آورد. با عقاید مذهبی راسخ، رابطه خوبی با عوامل ناسیونال سوسیالیست نداشت. بدین شکل افسری را که تعلقی به این تفکر سیاسی نداشت، به عنوان «افسر سیاسی ناسیونال سوسیالیسم» انتخاب کرد. با آغاز جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹، در کارزار لهستان حضور نداشت. البته بسیار این مسئله ناراحت بود؛ چرا که نگران بود این به معنای پایان دوره خدمت او باشد. به هر صورت وقتی از اقدامات اس اس در لهستان مطلع شد از آن بابت هم متأثر شد. در نامه ای به یکی از دوستانش نوشت که وقتی این ها را می شنود اما ساکت است از آلمانی بودن خود «شرمنده» است. در جریان کارزار فرانسه در غرب وارد میدان شد و در ابتدا یک تیپ سواره نظام را در شمال هلند هدایت کرد. سپس در مقام فرماندهی یک تیپ-گروه موتوریزه از ناحیه سم تا ساحل اقیانوس اطلس رفت. پس از پایان این کارزار، می اندیشید شکست فرانسه آلمانی های بی طرف را بیشتر به سمت رژیم حاکم سوق می دهد. در جایگاهی نیمه دیپلماتیک، در نشست آتش بس بین ایتالیا و فرانسه در تورین حاضر بود. در ادامه برای حدود دو سال یکی
رابطان آلمان و ایتالیا بود. احتمالاً متأثر از اطلاعات نادرستی که نشر می شد و بدون کوچک ترین اطلاعی از قصد آلمان برای حمله به شوروی، روز ۲ ژوئن سال ۱۹۴۱ در نامه ای نوشت که هیچ چشم اندازی برای هیچ نبرد جدی در هیچ یک از جبهه ها نمی بیند. واکنش او نسبت به حمله به شوروی، در خاطراتش ثبت نشده است. به هر حال احتمالاً همسو با تفکری بوده که شوروی را خطری برای آلمان می دیده است. این بار هم از این که از کارزار در جبهه شرقی دور است به شدت مغموم بود. ماه اکتبر سال ۱۹۴۱ به بازرسی سواره نظام بازگشت. پس از ناکامی عملیات بارباروسا و شکست آلمان در نبرد مسکو در زمستان سال ۱۹۴۲–۱۹۴۱، این بار به درستی پیش بینی کرد کارزار سال بعد در جنوب به جهت اهمیت راهبردی آن، متمرکز خواهد شد. در این هنگام باور او به این که پیروزی از طریق نظامی برای آلمان غیر محتمل است بارزتر شد. پاییز سال ۱۹۴۲ فرماندهی لشکر هفدهم زرهی را در جبهه شرقی برعهده گرفت. از این هنگام بود که جنگ برای او به معنای واقعی آغاز شد. لشکر او سرنیزه زرهی اقدام ارتش چهارم زرهی برای شکستن حصر ارتش ششم در استالینگراد بود. در پی ناکامی این اقدام، ماه ژانویه سال ۱۹۴۳ در استپ های کالم
وک دست به عملیات های تاخیرآفرین زد که موجب فراهم آمدن امکان عقب نشینی ارتش یکم زرهی از قفقاز شد. سپس در ماه فوریه سال ۱۹۴۳ بخشی مهمی از ضدحمله فیلدمارشال اریش فون مانشتاین در نواحی بین رودهای دنیپر و دونتس بود که به شرایط در قسمت جنوبی جبهه شرقی ثبات بخشید.
Telenet یک شبکه تجاری سوئیچ بسته آمریکایی بود که در سال ۱۹۷۵ وارد خدمت شد. این اولین شبکه داده عمومی با مجوز FCC در ایالات متحده بود. منافع تجاری و دولتی مختلف برای خطوط اختصاصی که رایانه ها و شبکه های محلی خود را به این شبکه اصلی متصل می کنند، هزینه ماهانه پرداخت می کردند. دسترسی عمومی رایگان تلفنی به Telenet، برای کسانی که مایل به دسترسی به این سیستم ها بودند، در صدها شهر در سراسر ایالات متحده فراهم شد. شرکت مؤسس اولیه، Telenet Inc. توسط بولت برانک و نیومن (BBN) تأسیس شد و لری رابرتز (رئیس سابق ARPANet) را به عنوان رئیس شرکت و بری وسلر استخدام کرد. GTE در سال 1979 Telenet را تصاحب کرد. بعداً توسط Sprint خریداری شد و Sprintnet نام گرفت. Sprint مشتریان را از Telenet به شبکه IP امروزی Sprintlink منتقل کرد، یکی از بسیاری از شبکه هایی است که اینترنت امروزی را تشکیل می دهد. Telenet اولین دفاتر خود را در مرکز شهر واشینگتن دی سی داشت، سپس به مک لین، ویرجینیا نقل مکان کرد. زمانی که در مک لین بود توسط GTE خریداری شد و سپس به دفاتری در Reston، ویرجینیا منتقل شد. تاریخ. بولت برانک و نیومن (BBN) که پیمانکاران خصوصی ساخت
گره های سوئیچینگ بسته (پردازنده پیام رابط) برای ARPANET بودند، پس از تأیید قانونی بودن عملیات تجاری «حامل های ارزش افزوده» در ایالات متحده، شروع به ایجاد یک شرکت خصوصی کردند. نسخه سکتوری در ژانویه ۱۹۷۵، Telenet Communications Corporation اعلام کرد که آنها سرمایه لازم را پس از دو سال جستجو به دست آورده اند و در ۱۶ آگوست همان سال شروع به کار اولین شبکه داده عمومی کردند. پوشش. در ابتدا، شبکه عمومی دارای گره های سوئیچینگ در هفت شهر ایالات متحده بود: گره های سوئیچینگ توسط متمرکز کننده های ترمینال کنترل کننده دسترسی Telenet (TAC) هم محل قرار گرفته و هم از راه دور از سوییچ ها تغذیه می شوند. تا سال ۱۹۸۰، بیش از ۱۰۰۰ سوئیچ در شبکه عمومی وجود داشت. در آن زمان، بزرگ ترین شبکه بعدی که از سوئیچ های Telenet استفاده می کرد، شبکه ساترن بل بود که تقریباً ۲۵۰ سوئیچ داشت. در سال ۱۹۷۷، Telenet یک گره لندن و یک مرکز کنترل شبکه را در ساختمان لندن اداره پست مخابرات بریتانیا اضافه کرد. فناوری شبکه داخلی. شبکه اولیه از مسیریابی هاپ به هاپ با تعریف استاتیکی استفاده می کرد و از مینی کامپیوترهای تجاری Prime به عنوان سوئیچ استفاده می کر
د، اما سپس به سوییچ چند پردازشی ساخته شده بر اساس ریزپردازنده های ۶۵۰۲ منتقل شد. از جمله نوآوری های این سوئیچ نسل دوم، یک رابط گذرگاه داوری ثبت شده بود که یک پارچه سوئیچ در میان ریزپردازنده ها ایجاد کرد. در مقابل، یک سیستم معمولی مبتنی بر ریزپردازنده آن زمان از یک گذرگاه استفاده می کرد. پارچه های تعویض شده تا حدود بیست سال بعد، با ظهور PCI Express و HyperTransport رایج نشدند. اکثر خطوط اینترسوئیچ با ۵۶ کار می کردند kbit/s، با تعداد کمی، مانند نیویورک-واشینگتن، در T1 (یعنی ۱٫۵۴۴ مگابیت بر ثانیه). پروتکل داخلی اصلی یک نوع اختصاصی در X.75 بود. Telenet همچنین دروازه های استاندارد X.75 را به سایر شبکه های سوئیچینگ بسته اجرا می کرد. در اصل، جداول سوئیچینگ را نمی توان جدا از کد اجرایی اصلی تغییر داد و به روز رسانی توپولوژی باید با خراب کردن عمدی کد سوئیچ و راه اندازی مجدد اجباری از مرکز مدیریت شبکه انجام می شد. بهبود در نرم افزار اجازه بارگذاری جداول جدید را می دهد، اما شبکه هرگز از پروتکل های مسیریابی پویا استفاده نمی کند. مسیرهای ثابت چندگانه، بر اساس سوئیچ به سوئیچ، می تواند برای تحمل خطا تعریف شود. عملکردهای مدی
ریت شبکه بر روی مینی کامپیوترهای Prime همچنان اجرا می شد. Telenet در ابتدا از یک رابط میزبان اتصال مجازی اختصاصی استفاده می کرد. رابرتز و بری وسلر مدت کوتاهی قبل از نهایی شدن به تلاش بین المللی برای استانداردسازی پروتکلی برای ارتباطات داده سوئیچینگ بسته بر اساس مدارهای مجازی پیوستند. پیشنهاد CCITT برای X.25 توسط Rémi Després و دیگر کارشناسان بین المللی آماده می شد. چند تغییر جزئی که مشخصات پیشنهادی را تکمیل می کردند، برای اینکه Telenet بتواند به توافق بپیوندد، اعمال شد. Telenet مدت کوتاهی پس از انتشار پروتکل در مارس ۱۹۷۶، X.25 را پذیرفت رابط میزبان X.25 آن اولین در صنعت بود. دسترسی به شبکه. دسترسی ناهمزمان اولیه. کاربران می توانند از مودم های موجود در شبکه تلفن عمومی سوئیچ شده برای شماره گیری درگاه های TAC استفاده کنند، یا از پایانه های «گنگ» یا از رایانه هایی که چنین پایانه هایی را تقلید می کنند، تماس بگیرند. سازمان هایی با تعداد زیادی پایانه محلی می توانند یک TAC را در سایت خود نصب کنند که از یک خط اختصاصی تا ۵۶ استفاده می کند. kbit/s، برای اتصال به سوئیچ در نزدیکترین مکان Telenet. مودم های Dialup پشتیبانی
شده حداکثر سرعت ۱۲۰۰ بیت بر ثانیه و بعداً ۴۸۰۰ بیت بر ثانیه داشتند. که آنها را به یک سیستم کامپیوتری با شماره "۵۵۵" که در همان مجاورت "کد منطقه" استاندارد تلفن ۳۰۱ قرار دارد متصل می کند. یکی از مشتریان مهم، ارائه دهنده خدمات اینترنتی اولیه (که اکنون نامیده می شود)، منبع بود که تجهیزات خود را در مکلین، ویرجینیا داشت. Telenet در زمانی که تعداد کمی از مشتریان شرکتی وجود داشت، نرخ بسیار پایین تری در شب ارائه می داد و این به منبع اجازه می داد تا یک سرویس متوسط را راه اندازی کند. ارائه قیمت به ده ها هزار مشتری. یکی دیگر از مشتریان برجسته در دهه ۱۹۸۰ کوانتوم لینک (اکنون AOL) بود. سایر پروتکل های دسترسی. Telenet از متمرکزکننده های راه دور برای پایانه های هوشمند خانواده IBM 3270 پشتیبانی می کرد که از طریق X.25 به نرم افزار نوشته شده توسط Telenet که در پردازنده های جلویی سری IBM 370x اجرا می شد، ارتباط برقرار می کرد. Telenet همچنین از رابط های ترمینال حالت بلوک (BMTI) برای پایانه های IBM Remote Job Entry که از پروتکل های 2780/3780 و HASP Bisync پشتیبانی می کنند، پشتیبانی می کند. پی سی پی سی. در اواخر دهه ۱۹۸۰، Telenet
سرویسی به نام PC Pursuit ارائه کرد. مشتریان با پرداخت هزینه ماهانه ثابت می توانند به شبکه Telenet در یک شهر شماره گیری کنند، سپس از مودم های شهر دیگر برای دسترسی به سیستم های تابلوی اعلانات و سایر خدمات استفاده کنند. PC Pursuit در میان علاقه مندان به کامپیوتر بسیار محبوب بود، زیرا هزینه های مسافت طولانی را کنار می زد. از این نظر، PC Pursuit شبیه اینترنت بود و به هر کاربری اجازه می داد تا با هر سیستمی به گونه ای که محلی است تماس بگیرد. هنگام اتصال به شبکه، کاربر یک کد ۵ حرفی را برای شهر مورد نظری که می خواست با آن تماس بگیرد وارد می کرد. این شامل یک کد دولتی ۲ حرفی و یک مخفف ۳ حرفی برای شهر بود. به عنوان مثال، برای فراخوانی یک سیستم در کلیولند، اوهایو، کاربر کد OHCLV را برای "OHio", "CLeVeland" وارد می کند. پس از اتصال، کاربر می توانست با هر شماره محلی تماس بگیرد و سیستم ارتباط مستقیم بین دو نقطه پایانی را شبیه سازی می کند.
در ارتباطات راه دور، تنظیم تماس فرایند ایجاد یک مدار مجازی در سراسر یک شبکه مخابراتی است. تنظیم تماس معمولاً با استفاده از یک پروتکل سیگنالینگ انجام می شود. اصطلاح زمان تنظیم تماس دارای معانی زیر است: "نکته:" زمان برقراری تماس حاصل جمع موارد زیر است: (الف) زمان درخواست تماس - زمان از شروع سیگنال تماس تا تحویل سیگنال انتخابی به تماس گیرنده. (ب) زمان انتخاب - زمان از تحویل سیگنال اقدام به انتخاب تا زمانی که همه سیگنال های انتخاب ارسال شوند. و (ج) زمان انتخاب پست - زمان از پایان ارسال سیگنال های انتخاب تا تحویل سیگنال متصل به تماس به پایانه مبدأ. میزان موفقیت. در ارتباطات راه دور ، نرخ موفقیت راه اندازی تماس ( CSSR ) کسری از تلاش ها برای برقراری تماس است که منجر به اتصال به شماره شماره گیری شده می شود (به دلایل مختلف، همه تلاش ها با اتصال به شماره تماس گیری شده پایان نمی یابند). این کسر معمولاً به عنوان درصدی از تمام تلاش های انجام شده اندازه گیری می شود. در ارتباطات راه دور، تلاش برای تماس ، یک روش تنظیم تماس را فراخوانی می کند، که در صورت موفقیت آمیز، منجر به تماس متصل می شود. یک روش تنظیم تماس ممکن است به دلی