Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کوتزبوئه نمایشنامه چهار پرده ای گیزلا را نوشت. شخصیت های اصلی شامل گیزلا، همسرش کنراد پیر و کنراد جوان بودند. نمایشنامه تراژیک ارنست، هرتزوگ فون شوابن در سال ۱۸۱۸، نوشته لودویگ اولاند، اولین اثری است که به بررسی تضاد درونی گیزلا بین عشق مادرانه به ارنست و نقش های او به عنوان همسر و حاکم کنراد می پردازد. در سال ۱۸۶۷، آلبرت دولک نمایشنامه شش پرده ای کنراد در زوایت را منتشر کرد که داستان کنراد، گیزلا، پسرانش ارنست و هنری، همسر ارنست، اگنس، را شرح می دهد. یادبود گیسلا یکی از پنج ملکه (به همراه آدلاید ایتالیا، تئوفانو، کونیگونده لوکزامبورگ و اگنس پواتو) است که به عنوان ستون های قدرت معرفی شده اند و شهر اینگلهایم آم راین یادبود آنها را بر عهده دارد. شش ستون سنگی در دروازه هایدزهایم وجود دارد که زندگی و آثار آنها را به نمایش می گذارد. هر پنج ملکه زمانی در کایزرفالتس (اقامتگاه امپراتوری) در اینگلهایم اقامت داشتند.
آنا ساووی (؛ ۱۳۰۶–۱۳۶۵) همسر دوم آندرونیکوس سوم پالایولوگوس، همسر ملکه بیزانس بود. او از سال ۱۳۴۱ تا ۱۳۴۷ در دوران خردسالی پسرش، ژان پنجم پالایولوگوس، با القاب آگوستا و اتوکراتوریسا، به عنوان نایب السلطنه خدمت کرد. در بیزانس، به دلیل ازدواجش با آندرونیکوس، با نام آنا پالایولوگوس شناخته می شد. خاستگاه. ژان، طبق گفته مورخ فرانسوی ساموئل گیشن، در کتاب «تاریخچه خانوادگی خانه سلطنتی ساوا»، کوچک ترین دختر آمادئوس پنجم، کنت ساووا، آئوستا و مورین، و همسر دومش، مری برابانت بود، که در کتاب «ژنئالوگیا دوکوم برابانتیه آمپلیاتا» آمده است. مری دومین دختر دوک لورن و برابانت و دوک لیمبورگ، جان اول برابانت و همسرش، مارگارت دامپیر یا فلاندرز (۱۲۵۱–۱۲۸۵) بود، که هم طبق «یوهانیس د تیلرود کرونیکون» و هم طبق «ژنئالوگیا کومیتوم فلاندرز» دختر کنت فلاندرز و مارکی نامور، گی دامپیر و ماتیلدا بتون بود، که طبق «سالنامه بلاندینینس» او دختر و وارث رابرت هفتم از بثون، لرد بثون، ترموند، ریشبورگ و وارنتون، و الیزابت دو موریالمز. آمادئوس پنجم از ساووا، به گفته ساموئل گیشنون، پسر دوم توماس دوم، لرد پیمونت، کنت ساووا، آئوستا و مورین، کنت فلاندر
و انو، و از همسر دومش، بئاتریس فیشی، که دختر سوم تئودورو فیشی، کنت لاوانیا و همسرش سیمونا دو ولتا از کاپ کورس بود، بود. زندگی. آنا دختر آمادئوس پنجم، کنت ساووی، و همسر دومش، ماریا برابانت، بود. او در سپتامبر ۱۳۲۵ به نامزدی آندرونیکوس سوم پالایولوگوس درآمد. در این مدت، آندرونیکوس سوم درگیر جنگ داخلی با پدربزرگ پدری اش، آندرونیکوس دوم پالایولوگوس، بود. این ازدواج در اکتبر ۱۳۲۶ انجام شد. او به کلیسای ارتدکس شرقی پیوست و نام آنا را برای خود برگزید. در سال ۱۳۲۸، آندرونیکوس سوم وارد قسطنطنیه شد و سرانجام پدربزرگش را برکنار کرد. نایب السلطنه. در ۱۴–۱۵ ژوئن ۱۳۴۱، آندرونیکوس سوم درگذشت. پسرشان جان پنجم که هنوز سه روز تا نهمین سالگرد تولدش مانده بود، جانشین او شد. آنا به عنوان نایب السلطنه پسرش منصوب شد. با این حال، آندرونیکوس سوم اداره امور را به مشاور خود جان کانتاکوزنوس سپرده بود، که آنا به او اعتماد نداشت. تقریباً در همان زمان، استفان اوروش چهارم دوشان از صربستان حمله ای به تراکیه شمالی انجام داد. کانتاکوزنوس قسطنطنیه را ترک کرد تا نظم را به منطقه بازگرداند. در غیاب او، پاتریارک جان چهاردهم قسطنطنیه و درباری الکسیو
س آپوکاکوس، آنا را متقاعد کردند که مشاور ارشد دشمن اوست. آنا کانتاکوزنوس را دشمن کشور اعلام کرد و عنوان اسقف نشین قسطنطنیه را به آپوکاکوس پیشنهاد داد. در ۲۶ اکتبر ۱۳۴۱، کانتاکوزنوس با اعلام خود به عنوان امپراتور در دیدیموتیچو پاسخ داد. او هنوز بخشی از ارتش بیزانس را در اختیار داشت و ادعای او برای تصاحب تاج و تخت، جنگ داخلی را آغاز کرد که تا سال ۱۳۴۷ میلادی ادامه یافت. ایوان الکساندر بلغاری به زودی با جناح تحت رهبری ژان پنجم و آنا متحد شد، در حالی که استفان اوروش چهارم دوشان از صربستان به ژان ششم پیوست. هر دو حاکم در واقع از جنگ داخلی برای دستاوردهای سیاسی و ارضی خود بهره می بردند. در آن زمان، ژان ششم با اورهان اول از امارت نوپای عثمانی متحد شد. در همان زمان، آنا در تلاش بود تا از اروپای غربی حمایت کسب کند. در تابستان ۱۳۴۳، یک فرستاده وفاداری خود را به پاپ کلمنت ششم در آوینیون اعلام کرد. در اوت ۱۳۴۳، آنا جواهرات تاج بیزانس را به عنوان بخشی از تلاش برای تأمین مالی بیشتر برای جنگ، به قیمت ۳۰۰۰۰ دوکات به جمهوری ونیز گرو گذاشت. با این حال، جواهرات ناپدید شدند و هیچ کمکی ارسال نشد. آنا سرانجام در جنگ شکست خورد و حا
میانش او را ترک کردند. در ۳ فوریه ۱۳۴۷، دو طرف به توافق رسیدند. ژان ششم به عنوان امپراتور ارشد و ژان پنجم به عنوان حاکم جوان تر پذیرفته شدند. این توافق شامل ازدواج ژان پنجم با هلنا کانتاکوزنه، دختر آنا، نیز می شد. ژان ششم وارد قسطنطنیه شد و عملاً کنترل شهر را به دست گرفت. سال های بعد. در سال ۱۳۵۱، آنا قسطنطنیه را به مقصد تسالونیکی ترک کرد. او دربار خود را در این شهر اداره می کرد، به نام خود فرمان صادر می کرد و حتی یک ضرابخانه را نیز کنترل می کرد. او دومین ملکه بیزانس بود که پس از ایرنه مونتفرات، دربار تسالونیکی را اداره می کرد. حکومت او در آنجا حدود سال ۱۳۶۵ به طول انجامید. او حدود چهارده سال به عنوان ملکه در تسالونیکی سلطنت کرد و عناوین آگوستا و ملکه خود را حفظ کرد. آخرین اقدام رسمی او اهدای صومعه ای به یاد آگیوی آنارگیروی بود. آگیوی آنارگیروی توصیف مشترکی از قدیسان کاسماس و دامیان است که ظاهراً خدمات پزشکی رایگان ارائه می دادند. مریدان آنها معمولاً برای شفا دعا می کنند. این اهدا ممکن است نشان دهد که آنا از بیماری رنج می برد و به دنبال درمان بوده است. کمی بعد، او راهبه شد و با نام «آناستازیا» در حدود سال ۱۳۶
۵ درگذشت.
لا تاولا روتوندا () یک مجله هفتگی مصور موسیقی و ادبیات بود که در ناپل، ایتالیا مستقر بود و بین سال های ۱۸۹۱ تا ۱۹۲۴ منتشر می شد. تاریخچه و مشخصات. "لا تاولا روتوندا" توسط فردیناندو بیدری در سال ۱۸۹۱ در ناپل تأسیس شد. او همچنین ناشر مجله ای بود که به صورت هفتگی منتشر می شد. این مجله در ابتدا یک نشریه ادبی بود، اما بعدها متون موسیقی مانند رومانزاها و ترانه های ناپلی را نیز پوشش می داد. همچنین نقدهای ادبی، تئاتری و موسیقی را نیز در بر می گرفت. این مجله در سال ۱۸۹۲ یک مسابقه آواز برگزار کرد. میز گرد اثر وینچنزو والنته، ادواردو دی کاپوآ، سالواتوره گامباردلا، پاسکواله سینکگرانا، وینچنزو روسو و ئی.آ. ماریو را به نمایش گذاشت. این مجله هر هفته یک آهنگ منتشر می کرد، از جمله ای دریانورد ()، آهنگی از سالواتوره گامباردلا در سال ۱۸۹۳. علاوه بر این، تبلیغات جشنواره پیدیگروتا در مجله منتشر می شد و در طول آماده سازی جشنواره از اوت تا سپتامبر هر سال، تعداد آهنگ های ارائه شده افزایش می یافت. نویسندگان جوانی که از نمادگرایی حمایت می کردند، در این مجله مشارکت داشتند. برخی از آنها شامل بیاجو کیارا، که سردبیر آن نیز بود، دسیو کارلی
، و آشیل ماکیا بودند. میشل ساپونارو در ۱۴ اوت ۱۹۰۸ جانشین بیاجو کیارا به عنوان سردبیر "لا تاولا روتوندا" شد و این پست را تا ۲۸ فوریه ۱۹۰۹ حفظ کرد. این مجله در سال ۱۹۲۴ منحل شد. شماره های روزنامه "لا تاولا روتوندا" توسط کتابخانه ملی ناپل بایگانی شد.
تمپو پرزنته (به ایتالیایی: "Present Time") یک مجله سیاسی ماهانه بود که بین سال های ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۷ در رم، ایتالیا منتشر می شد. این مجله توسط کنگره آزادی فرهنگی حمایت می شد که مجلات دیگری از جمله "کوادرنوس"، "انکانتر"، "سروی" و "در مونات" را منتشر می کرد. تاریخچه و مشخصات. "تمپو پرزنته" در سال ۱۹۵۶ تأسیس شد و ماهانه در رم توسط انجمن ایتالیایی آزادی فرهنگی منتشر می شد. این انجمن، شاخه ایتالیایی کنگره آزادی فرهنگی بود. اولین شماره "تمپو پرزنته" در آوریل ۱۹۵۶ منتشر شد و اعلام کرد که "تمپو پرزنته" یک مجله بین المللی است. سردبیران آن ایگناتسیو سیلونه و نیکولا کیارومونته بودند. این مجله مقالاتی را که در سایر مجلات کنگره، از جمله "کوادرنوس"، "انکانتر"، "در مونات" و "پرووس" منتشر شده بود، منتشر می کرد. همه آنها رویدادهای فرهنگی و سیاسی مهمی را پوشش می دادند که برای نشان دادن برتری دموکراسی به سبک غربی بر سایر گزینه های حکومتی استفاده می شدند. با این حال، هر یک از این مجلات موضع سیاسی خاص خود را داشتند که بیشتر به سردبیران بستگی داشت و "تمپو پرزنته" رویکردی چپ گرایانه اتخاذ کرد. یکی دیگر از ویژگی های متمایز این مجله در مق
ایسه با سایر مجلات کنگره، تلاش آن برای تعدیل بُعد فراملی جنگ سرد فرهنگی با شرایط محلی ایتالیا بود. مشارکت کنندگان عمده این ماهنامه نویسندگان چپی بودند که از کمونیسم حمایت نکردند: ایتالو کالوینو، واسکو پراتولینی، لیبرو د لیبرو، آلبر کامو، آلبرتو موراویا، لئوناردو سیاسیا، انزو فورسلا، نلو ریسی، السا مورانته، آلتیرو گیولیانو گولیدر، آلتیرو گیولیانو گولیدر، کودیگنولا. برخی از نویسندگان مشهور بین المللی نیز به "تمپو پرزنت" کمک کردند، از جمله دوایت مک دونالد، هانا آرنت، ملوین جی. لاسکی، ریچارد لوونتال، مری مک کارتی، دانیل بل، لوئیس کوزر، جوزف باتینگر، مایکل هرینگتون، ایروینگ هاوپر. در سال ۱۹۶۱، "مجله تمپو پرزنته" داستان کوتاهی از نویسنده مخالف یوگسلاوی، میلوان جیلاس، با عنوان "«جنگ»" را منتشر کرد که منجر به ممنوعیت انتشار آن در یوگسلاوی شد. "تمپو پرزنته" نتوانست روابط نزدیکی با سایر نشریات ایتالیایی برقرار کند که منجر به انزوای آن در عرصه سیاسی و فرهنگی ایتالیا شد. این مجله درگیری های مکرری با نشریات برجسته آن دوره مانند "ایل پونته"، "ایل مولینو" و "ایل موندو" داشت. "تمپو پرزنته" در سال ۱۹۶۷ به دلیل پایین بودن تیرا
ژ تعطیل شد.
ایده تراواسو دله ای که بیشتر با نام ایل تراواسو شناخته می شود () یک مجله طنز بود که بین سال های ۱۹۰۰ تا ۱۹۶۶ منتشر می شد و در دوره ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۶ وقفه ای در انتشار آن وجود داشت. عنوان فرعی آن ارگان رسمی مردم روشنفکر ( بود). دفتر مرکزی این مجله در رم، ایتالیا بود. تاریخچه و مشخصات. "ایل تراواسو" در سال ۱۹۰۰ راه اندازی شد و دفتر مرکزی آن در رم بود. این مجله در سال ۱۹۴۴، زمانی که حکومت فاشیستی در ایتالیا پایان یافت، به طور موقت انتشار خود را متوقف کرد. در سال ۱۹۴۶ در رم دوباره آغاز به کار کرد و تا سال ۱۹۶۶ منتشر شد. "ایل تراواسو (Il Travaso)" توسط مجله ایتالیایی جورناله دالتالیا (Giornale d'ltalia) به صورت هفتگی منتشر می شد. این مجله متعلق به فیلیبرتو اسکارپلی، کارلو مونتانی و انریکو نوولی بود. کارتونیست ایتالیایی، گولیلمو گواستا گواستاولیا، دو بار به عنوان سردبیر این مجله فعالیت کرد. او اولین بار در سال ۱۹۲۱ به عنوان سردبیر آن منصوب شد و این سمت را تا زمان برکناری اش در سال ۱۹۲۵ به دلیل گرایش ضد فاشیستی اش حفظ کرد. گواستاولیا دوباره در سال ۱۹۴۶ به این سمت منصوب شد و تا سال ۱۹۶۲ سردبیری "ایل تراواسو را" بر عهده دا
شت. "ایل تراواسو (Il Travaso)" کارتون ها و طنزهای سیاسی را به نمایش می گذاشت و موضع سیاسی میانه رو-محافظه کارانه ای اتخاذ می کرد. در دوره بین سال های ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۳، گرایش سیاسی آن ملی گرایانه توصیف می شد. برخی از نویسندگان آن هنرمندان فوتوریست، از جمله لوچیانو فولگوره، بودند. دو جلد از "ایل تراواسو" به فوتوریسم اختصاص داده شده بود که در ۱۱ ژانویه ۱۹۳۱ و ۲۴ سپتامبر ۱۹۳۳ منتشر شدند. این مجله خوانندگانی از طبقات اجتماعی مختلف داشت. در دوران فاشیسم در ایتالیا "، مجله ایل تراواسو" مطالب یهودستیزانه ای منتشر می کرد که شامل نسخه ای خشونت آمیز از یهودستیزی مذهبی نیز می شد. به عنوان مثال، در آوریل ۱۹۳۸ شعری از شاعر ایتالیایی قرن نوزدهم، جاکومو بلی، در این هفته نامه منتشر شد که ادعا می کرد یهودیان قاتلان عیسی هستند و نفرت از آنها مشروع است. به دنبال قوانین نژادی، این مجله بین اواخر نوامبر و اواسط دسامبر ۱۹۳۸ کاریکاتورهای یهودستیزانه ای را منتشر کرد که یهودیان را به عنوان یک بار اجتماعی و اقتصادی معرفی می کرد. این مجله در سال های ۱۹۵۲–۱۹۵۳، ۱۵۰۰۰۰ نسخه فروخت. در دهه ۱۹۵۰، بنیتو جاکوویتی، کارتونیست مشهور ایتالیایی، یکی از
نویسندگان "ایل تراواسو" بود. یکی دیگر از نویسندگان ، آشیل کامپانیل بود.
پلاستیک والوری () یک مجله ایتالیایی بود که در رم به زبان های ایتالیایی و فرانسوی منتشر می شد. این مجلات بین سال های ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۲ وجود داشتند. تاریخچه و مشخصات. "مجلهٔ والوری پلاستیکسی (Valori plastici)" در سال ۱۹۱۸ توسط نقاش و مجموعه دار هنری، ماریو بروگلیو، و همسرش ادیتا بروگلیو در رم تأسیس شد. او همچنین سردبیری این مجله را بر عهده داشت که بر آرمان های زیبایی شناختی و آثار هنری متافیزیکی تمرکز داشت. این مجله با الگوبرداری از مجلهٔ "لا راکولتا" مستقر در بولونیا طراحی شده بود. این مجله از جنبش هنری "بازگشت به نظم (بازگشت به سفارش)" حمایت می کرد تا تغییر جهتی از هنر آوانگارد افراطی سال های قبل از ۱۹۱۸ ایجاد کند و در عوض از هنر سنتی الهام بگیرد. گفته می شود اصطلاح «بازگشت به نظم» برای توصیف این علاقهٔ دوباره به سنت، از کتاب "«به سوی نظم»"، مجموعه ای از مقالات شاعر و هنرمند ژان کوکتو که در سال ۱۹۲۶ منتشر شد، گرفته شده است. خود این جنبش واکنشی به جنگ بود. کوبیسم حتی توسط خالقانش، براک و پیکاسو، کنار گذاشته شد و فوتوریسم، که ماشین آلات، خشونت و جنگ را ستایش می کرد، توسط اکثر پیروانش رد شد. بازگشت به نظم با احیای کل
اسیسیسم و نقاشی واقع گرایانه همراه بود. این مجله بازیابی ارزش های ملی و ایتالیک را که توسط سیاست های فرهنگی فاشیسم ترویج می شد، نظریه پردازی کرد، اما همچنین به افق های وسیع تری در اروپا نگاه می کرد و از یک دیالکتیک هنری زنده با بازگشت به یک منبع فیگوراتیو کلاسیک استفاده می کرد. آلبرتو ساوینیو، در اولین شمارهٔ مجلهٔ ارزش های پلاستیکی در ۱۵ نوامبر ۱۹۱۸، برنامه ای کاملاً فردگرایانه، ضد فوتوریستی و ضد بلشویکی برای احیای هنر اعلام کرد. ساوینیو در اولین مقاله اش در آوریل-مه ۱۹۱۹ با عنوان آنادیومنون، شهود عقلانی و به طرز مرموزی غیرزمانی را شرح می دهد که به دنیای این «کلاسیسیسم متافیزیکی» جدید جان می بخشد. کتاب آردنگو سوفیسی "عنوان اصول اولیه زیبایی شناسی آینده نگر" () قبل از انتشار آن توسط انتشارات والکی در سال ۱۹۲۰، در شماره نوامبر-دسامبر ۱۹۱۹ این مجله به صورت سریالی منتشر شد. "پلاستیک والوری" در سال ۱۹۲۲ انتشار خود را متوقف کرد.
یاماتو یک مجله تبلیغاتی ماهانه ایتالیایی بود که از اوایل سال 1941 تا اوت 1943 منتشر می شد. هدف این مجله آشناتر کردن فرهنگ ژاپن در ایتالیا بود و مقالاتی را به زبان های ایتالیایی و ژاپنی منتشر می کرد. عنوان فرعی آن "Mensile Italo-Giapponese" بود. تاریخچه و مشخصات. "یاماتو" در اوایل سال 1941 پس از تأسیس پیمان سه جانبه در ژانویه 1941 راه اندازی شد. این مجله تحت حمایت پمپئو آلوئیزی آغاز به کار کرد. این مجله ارتباط نزدیکی با انجمنی به نام دوستان ژاپن داشت که اولین رئیس آن پائولوچی دی کالبولی بود. پمپئو آلوئیزی همچنین ریاست انجمن دوستان ژاپن را بر عهده داشت. ناشر آن Istituto Geografico De Agostini (به ایتالیایی: Geographic Institute De Agostini) بود. چهره های زیر اعضای هیئت تحریریه "یاماتو" بودند: پیترو سیلویو ریوتا دی سولونگلو که مدیر تحریریه نیز بود، جوزپه توچی و جیاچینتو آئوریتی. علاوه بر نویسندگان ایتالیایی، این مجله نویسندگان ژاپنی نیز داشت، از جمله دریاسالار نیروی دریایی تویو میتسونوبو و سرهنگ موریاکیرا شیمیزو که به عنوان وابسته نظامی در سفارت ژاپن در رم کار می کردند. آخرین شماره "یاماتو" در اوت ۱۹۴۳، بلافاصله
پس از پایان حکومت فاشیست ها در ایتالیا منتشر شد.
ورزشکاران کشور ایران از ۶ تا ۲۲ فوریه ۲۰۲۶ در المپیک زمستانی ۲۰۲۶ در میلان و کورتینا دامپتزو، ایتالیا، به رقابت خواهد پرداخت. ورزشکاران. ایران تاکنون یک اسکی باز آلپاین زن و یک اسکی باز آلپاین مرد را از طریق سهمیه پایه کشورها به این مسابقات راه داده است. اسکی صحرایی. ایران تاکنون یک اسکی باز زن و یک اسکی باز مرد را در رشته کراس کانتری را از طریق سهمیه پایه به مسابقات خواهد فرستاد.
ماری برابانت، کنتس ساووی (؛ ۱۲۷۷/۸۰ – ۱۳۳۸) با آمادئوس پنجم، کنت ساووی، ازدواج کرد و همسر کنتس ساووی شد. او دختر ژان اول، دوک برابانت و مارگارت فلاندرز بود. او پس از مرگ پدرش با آمادئوس نامزد شد. این ازدواج زمانی ترتیب داده شد که ساووی در اتحاد با فرانسه علیه انگلستان به برابانت پیوست. در اکتبر ۱۲۹۷، مجوز پاپی دریافت شد. عروسی در سال ۱۲۹۸ در کاخ شامبری برگزار شد. به عنوان کنتس ساووی، ماری برابانت ظاهراً تأثیر فرهنگی خاصی از برابانت به همراه داشت و چندین صنعتگر را که بر دربار ساووی تأثیر می گذاشتند، مانند خیاطش کالین دو برابانت، با خود آورد. این ازدواج منجر به روابط نزدیک بین ساووی و برابانت شد و به برابانت دسترسی نزدیک تری به ایتالیا داد. به نظر می رسد ماری در دربار نفوذ داشته و به عنوان دیپلمات و مشاور سیاسی ایفای نقش می کرد. در سال ۱۳۰۸، برادر شوهرش به عنوان پادشاه آلمان انتخاب شد. وقتی خواهر و برادر شوهرش در سال ۱۳۱۰ به ایتالیا سفر کردند، در راه رم، در دربار ساووی در ژنو به ملاقات ماریا رفتند. در سال ۱۳۲۳، او بیوه شد. همسر او پسرخوانده ماریا بود. تاریخ دقیق مرگ او مشخص نیست. خاستگاه. بر اساس شجره نامهٔ دوک
های برابانت، گسترش یافته، ماریا دومین دختر دوک لورن و برابانت و دوک لیمبورگ، جان اول برابانت، و همسرش، مارگارت دامپیره یا فلاندر (۱۲۵۱–۱۲۸۵) بود، که دختر کنت فلاندر و مارکیز نامور، گای دامپییر، و ماتیلدا از بتون بود، که دختر و وارث رابرت هفتم بتون، لرد بتون، ترموند، ریشبورگ، و وارنه بیث، و وارنه یتون بود. جان اول برابانت دومین پسر دوک لورن و برابانت، هنری سوم و آلیس بورگوندی بود، که دختر دوک بورگوندی و پادشاه لقب دهنده تسال ۱۲–۱۲ بود. ۱۲۷۲) و همسرش یولاند از دروکس (۱۲۱۲–۱۲۴۸)، که دختر کنت درو و برین، رابرت سوم و همسرش الیوانت بانوی سنت والری. زندگی نامه. پدرش جان اول در سال ۱۲۹۴ درگذشت: طبق وقایع نامهٔ بالدوینی نینوونسیس، جان در ۷ مارس درگذشت، همچنین طبق وقایع نامهٔ بالدوینی نینوونسیس، درگیری حدود پنج روز قبل از مرگ دوک رخ داده بود، جان اول در گروه کر کلیسای فرانسیسکن در بروکسل به خاک سپرده شد. طبق وقایع نامهٔ بالدوینی نینوونسیس، دوک به دوک نشینش برده شد، جایی که آنها بیهوده تلاش کردند تا او را درمان کنند، بدون اینکه مکان را مشخص کنند. دوباره وقایع نامهٔ بالدوینی نینوونسیس اعلام می کند که پسرش، جان دوم، جانش
ین او شد. پس از مرگ پدرش، ماریا با اتو، وارث شهرستان کلیوز، نامزد شد؛ در واقع، سندی به تاریخ ۲۳ اکتبر ۱۲۹۷ وجود دارد که توسط پاپ بونیفاس هشتم صادر شده است و در آن، با وجود درجه چهارم خویشاوندی، او اجازه ازدواج بین ماریا و اتو را صادر کرده است. در تاریخی نامشخص، بین سال های ۱۲۹۷ تا ۱۳۰۴، ماریا همسر کنت ساووی و کنت آئوستا و مورین، آمادئوس پنجم ساووی، که پسر دوم کنت ساووی و کنت آئوستا و مورین، توماس دوم ساووی و بئاتریس فیشی بود، شد. آمادئوس پنجم، بیوه سیبیلا دو بائوگه بود که هشت فرزند برای او به دنیا آورده بود. در سال ۱۳۰۷، همسرش، آمادئوس، وصیت نامه ای تنظیم کرد که در آن پسرش از ازدواج اولش، ادوارد، را به عنوان وارث جهانی خود در شهرستان ساووی اعلام کرد. (اودورادو، پسر ارشدش) و همچنین میراث های مختلف را هم برای فرزندان ازدواج اولش و هم برای فرزندان ازدواج دومش (متولد ماریا برابانت، همسر دومش) تعریف کرد. هنری هفتم، شوهر خواهرش مارگارت، کنت لوکزامبورگ، در نوامبر ۱۳۰۸ به عنوان پادشاه آلمان انتخاب شد و به همراه مارگارت در ۶ ژانویه ۱۳۰۹ در آخن تاجگذاری کردند. هنری هفتم آرزوی تاج و تخت امپراتوری را داشت، بنابراین در سا
ل ۱۳۱۰، به همراه همسرش مارگارت، سفری به ایتالیا و سپس به رم را آغاز کرد تا به عنوان امپراتور مقدس روم تاجگذاری کند (در ۲۹ ژوئن ۱۳۱۲)؛ برای رسیدن به ایتالیا، هنری هفتم از ژنو و سپس از شهرستان ساووی عبور کرد، جایی که توسط برادران همسرش، آمادئوس و ماریا، به گرمی مورد استقبال قرار گرفت. ماریا در سال ۱۳۲۳ بیوه ماند. همسرش، آمادئوس پنجم، در حالی که هنری هفتم در آوینیون بود، درگذشت تا با پاپ ژان بیست و دوم ملاقات کند و او را به انجام یک جنگ صلیبی به نفع امپراتوری بیزانس که در حال تسلیم شدن در برابر حملات امپراتوری عثمانی بود، ترغیب کند، اما به دلیل خستگی سفر، بیمار شد و ظرف چند روز درگذشت. همچنین مورخ فرانسوی، ویکتور فلور دو سن جنیس، تأیید می کند که آمادئوس پس از رسیدن به پادشاه فرانسه، شارل چهارم در آوینیون، اندکی پس از آن، در ۱۶ اکتبر درگذشت. تا مرگ در ۱۶ اکتبر (هفدهم نوامبر) ۱۳۲۳ در نزدیکی آوینیون، آمادئوس که در سبعودی بود رخ داد. پسرش ادوارد، پسر خوانده مریم جانشین او شد. سال دقیق مرگ مریم مشخص نیست. پس از سال ۱۳۳۸ رخ داد و او در کلیسای فرانسیسکن در بروکسل، دوک نشین برابانت به خاک سپرده شد. منابع. Edward Armstro
ng, "L'Italia al tempo di Dante", cap.
آیمون، کنت ساووی (؛ ۱۵ دسامبر ۱۲۹۱ – ) اشراف زاده ای بود که از سال ۱۳۲۹ تا زمان مرگش در سال ۱۳۴۳ بر شهرستان ساووی حکومت می کرد. او عضوی از خاندان ساووی، یک خانواده اشرافی برجسته اروپایی، بود. خاستگاه. ایمونه، طبق گفته مورخ فرانسوی ساموئل گیشنون در کتاب «تاریخچه خانوادگی خانه سلطنتی ساووا»، پسر سوم آمادئوس پنجم، کنت ساووا، آئوستا و مورین، و همسر اولش، سیبیلا یا سیمونه باوژ بود که باز هم طبق گفته ساموئل گیشنون تنها دختر ارباب باوژ و برس، گی دوم باوژ بود، در حالی که در مورد مادرش هیچ توافقی بین مورخان وجود ندارد، اما او دوفین از سن بونه بود و نه بئاتریس از مونتفرات، دختر ویلیام ششم از مونتفرات. آمادئوس پنجم ساووا، به گفته ساموئل گیشنون، پسر دوم توماس دوم، ارباب پیدمونت، کنت ساووا، آئوستا و مورین، کنت فلاندرز و انو، و همسر دومش، بئاتریس فیشی، که دختر سوم تئودورو فیشی، کنت لاوانیا، و همسرش سیمونا د ولتا از کاپ کورس بود، بود. زندگی نامه. آیمونه در ۱۵ دسامبر ۱۲۹۱، در شهر کوچک بورگ، در برس، زمانی که برادر بزرگترش جیووانی درگذشته بود و چند سالی در اوتکومب به خاک سپرده شده بود، به دنیا آمد. حتی پیش از تولد او، عموی بزر
گش، کنت فیلیپ اول ساووی، چهره ای شایسته در کلیسای کاتولیک، در ۱۵ یا ۱۶ اوت ۱۲۸۵ در قلعه روسیلون در بوژی، بین لیون و ژنو، درگذشت. پدرش، آمادئوس، با عنوان آمادئوس پنجم جانشین او شد. در سال ۱۳۰۷، پدرش آمادئوس پنجم وصیت نامه ای تنظیم کرد که در آن ادوارد، پسر ارشدش (اودورادو، پسر اولش)، را به عنوان وارث جهانی خود در شهرستان ساووی اعلام کرد و همچنین میراث های مختلف را برای فرزندان اولش، از جمله ایمونه (ایمونه، پسر دومش) و هر فرزندی از ازدواج دومش (متولد ماریا برابانت، همسر دومش) تعریف کرد. پدرش، آمادئوس پنجم، در سال ۱۳۲۳ در حالی که در آوینیون بود، درگذشت تا با پاپ ژان بیست و دوم ملاقات کند و او را به انجام یک جنگ صلیبی به نفع امپراتوری بیزانس که در حال تسلیم شدن در برابر حملات امپراتوری عثمانی بود، ترغیب کند، اما به دلیل خستگی سفر، بیمار شد و ظرف چند روز درگذشت، ویکتور فلور دو سنت ژنیس نیز تأیید می کند که آمادئوس، پس از رسیدن به پادشاه فرانسه، چارلز چهارم در آوینیون، اندکی پس از آن، در ۱۶ اکتبر درگذشت. سوابق. در سال ۱۳۲۱، ایمون بر ماشین های محاصره در محاصره کوربیه نظارت داشت. پس از مرگ آمادئوس پنجم در سال ۱۳۲۳، ایم
ون در زمان ادوارد، ارباب برس بود. ایمون به عنوان پسر کوچکتر یک خانواده اشرافی، زندگی در کلیسا را برای خود برنامه ریزی کرده بود. هنگامی که ادوارد در سال ۱۳۲۹ درگذشت، ایمون در آوینیون در دربار پاپ ژان بیست و دوم بود. در سال ۱۳۲۹، اندکی پس از رسیدن به مقام کنت، آیمون کمیته ای برای حل و فصل اختلافات ارضی با پسرعمویش، آمادئوس سوم از ژنو، تشکیل داد. این اختلافات نسل ها دشمنی مداوم بین خانواده ها بود، اما آنها توانستند آنها را از طریق سال ها مذاکره بدون توسل به جنگ حل و فصل کنند. به این ترتیب بود که آیمون لقب «صلح طلب» را به دست آورد. او عنوان کنت ساووی را با خواهرزاده اش، ژاندارک ساووی، به چالش کشید، زیرا ساووی تحت قانون سالیک فعالیت می کرد و هرگز حاکم زن نداشت. ژاندارک با حمایت همسرش، جان سوم، دوک بریتانی، از ادعای ژاندارک دفاع کرد. جان و ژاندارک هیچ مشکلی نداشتند. در نهایت، توافقی حاصل شد که به موجب آن آیمون در ازای پرداخت مبلغی به ژاندارک، مقام کنت را به دست آورد. او بخش زیادی از چند سال اول خود را به عنوان کنت در جنگ با دوفین، گویگوس هشتم از وینوا، گذراند و دشمنی را که نسل ها در خانواده هایشان وجود داشت، ادامه
داد. پس از کشته شدن گویژ در محاصره لا پریِر در سال ۱۳۳۳، فیلیپ ششم فرانسه توانست بین آیمون و دوفین جدید، هامبرت دوم وینوا، برادر گویژ، آتش بس برقرار کند. در اوت ۱۳۳۴، در آستانه جنگ صد ساله، ادوارد سوم انگلستان سفیری به آیمون فرستاد تا او را متقاعد کند که به نفع انگلیسی ها به درگیری قریب الوقوع بپیوندد. آیمون از تعهد خودداری کرد، زیرا هم در انگلستان و هم در نرماندی زمین هایی در اختیار داشت، بنابراین از نظر فنی تابع هر دو پادشاه بود. در آوریل ۱۳۳۷، فیلیپ پیام های مشابهی را از طرف دیگر فرستاد. آیمون پاسخ داد که نمی تواند برای جنگ به خارج از کشور برود زیرا هنوز اختلافات ارضی با دوفین دارد. فیلیپ به سرعت صلح پایدارتری را برقرار کرد، زیرا هامبرت در تلاش بود تا دوفین را بفروشد. سپس آیمون نیروهای خود را از سال ۱۳۳۹ تا ۱۳۴۲ به عنوان بخشی از تلاش های جنگی فرانسه رهبری کرد. او اغلب در کنار آمادئوس سوم ژنو می جنگید. در سال ۱۳۳۰، آیمون دفتر صدراعظمی را برای مدیریت اسناد رسمی تأسیس کرد. او هزینه توسعه یک کلیسای کوچک تدفین در صومعه هاتکومب را که از سال ۱۳۳۱ تا ۱۳۴۲ ساخته شد، تأمین کرد. در سال ۱۳۴۰، او قضاتی را برای رسیدگی و
یژه به درخواست های تجدیدنظر در سطح بین کاستلان ها و خودش منصوب کرد تا حجم کار خود را در چنین مواردی کاهش دهد. ازدواج و فرزندان. ایمون پیش از ازدواجش، چندین فرزند نامشروع نیز داشت که حتی پس از ازدواجش نیز در خانه او بزرگ شدند. این فرزندان عبارتند از: در سال ۱۳۳۰، آیمون با یولانده پالایولوگینا از مونتفراتو نوه امپراتور بیزانس آندرونیکوس دوم پالایولوگوس ازدواج کرد و صاحب ۵ فرزند شد که تنها ۲ فرزند تا بزرگسالی زندگی کردند:
میم سیکس سون ()) یک میم اینترنتی و اصطلاح عامیانه است که در اوایل سال ۲۰۲۵ در تیک تاک و ریلزهای اینستاگرام پدیدار شد. این اصطلاح از تکرار عبارت "سیکس سون" در آهنگ "Doot Doot (6 7)" از اسکریلا گرفته شده است که در رسانه های اجتماعی در ویرایش های ویدیویی بازیکنان حرفه ای بسکتبال مانند لاملو بال که قدش ۶ فوت و ۷ اینچ (۲٫۰۱ متر) است، استفاده می شد. اصطلاح «سیکس سون» به عنوان اصطلاح عامیانه در بین نسل آلفا و نسل زد گسترش یافت. با گسترش دامنه این میم در اوت ۲۰۲۵، کودکی در یک ویدیوی ویروسی که او را در حال گفتن این اصطلاح در حالی که دستانش را در یک بازی بسکتبال Amateur Athletic Union بالا و پایین می برد، نشان می داد، به «سیکس سون کید» معروف شد. این اصطلاح اغلب با فورتی وان، یک میم با ریشه مشابه، مقایسه می شود، جایی که Blizzi Boi در آهنگ خود "41 Song (Saks Freestyle)" عدد "۴۱" را در سراسر آهنگ تکرار می کند. ریشه ها. «سیکس سون» یک عبارت تکراری در آهنگ «Doot Doot (6 7)» اثر هنرمند هیپ هاپ اسکریلا است که احتمالاً اشاره ای به خیابان ۶۷ در شیکاگو دارد. این آهنگ در دسامبر ۲۰۲۴ (قبل از انتشار رسمی آن در ۷ فوریه ۲۰۲۵) منتشر شد
و در ویرایش های ویدیویی بازیکنان حرفه ای بسکتبال، به ویژه لاملو بال به دلیل قد او که ۶ فوت و ۷ اینچ است، استفاده شد. در زبان عامیانه بسکتبال، "سیکس سون" ممکن است به معنای «خیلی قدبلند» یا «خیلی قدبلند» باشد. از آن زمان، این عبارت فراتر از بسکتبال به یک پدیده اینترنتی گسترده تر گسترش یافته است. سیکس سون کید. در ۳۱ مارس ۲۰۲۵، یک یوتیوبر به نام کام وایلدر ویدئویی با عنوان «تیم قدرتمند AAU من بالاخره بازگشته است!» منتشر کرد که در آن، در دقیقه ۱۳:۲۴، پسری که به طور عامیانه «سیکس سون کید» نامیده می شود، در حال رفتن به سمت دوربین و فریاد زدن این عبارت دیده می شود. این کلیپ در تیک تاک به سرعت وایرال شد. ویدیوهای تیک تاک از حرکت دست نیز برای این عبارت ساخته شده است. این ویدیوها معمولاً شامل یک حرکت دست هستند که در آن فرد دست های خود را با کف دست رو به بالا عوض می کند و در عین حال عبارت «سیکس سون» را با صدای بم می گوید. آنالوگ ترسناک. در اوت ۲۰۲۵، این میم یک نسخه آنالوگ ترسناک به نام "SCP-067 Kid" ایجاد کرد. این نسخه، که نباید با نسخه اصلی "SCP-067" که یک مدل خودکار است اشتباه گرفته شود، تصاویر سیاه و سفید پسری را با