Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
غاز کرد و به عنوان خبرنگار برای مجلات عربی خلیجی، از جمله «الازمان العربیه»، «الاتحاد»، «الفجر» کار کرد و نویسندگی منبع امرار معاش او شد. به عنوان خبرنگار از بحرین برای روزنامهٔ اماراتی «الفجر» و روزنامهٔ سعودی «الیوم» از بحرین کار کرد. در دمشق نیز زندگی کرد و از سال ۱۹۹۲ به طور دائم در شارجه، امارات اقامت دارد و در آنجا صاحب یک انتشارات است. او یکی از اعضای مؤسس انجمن نویسندگان بحرین، عضو اتحادیهٔ نویسندگان امارات متحده عربی و اتحادیهٔ عمومی نویسندگان عرب است. زندگی شخصی. حمده خمیس در سال ۱۹۸۰ با احمد الذوادی (۱۹۳۸ – ۸ ژوئیه ۲۰۰۶)، فعال سیاسی کمونیست بحرینی، ازدواج کرد و از او، یک دختر به نام ریم و یک پسر به قیس به دنیا آورد. سپس با محمد الماجد (۲۱ مارس ۱۹۴۲ – ۱۱ سپتامبر ۱۹۸۶)، نویسنده و روزنامه نگار بحرینی، ازدواج کرد.او در محلهٔ الحیره در شارجهٔ کهن زندگی می کند، عاشق کشاورزی است و در خانهٔ خود گل و گیاه می کارد و صاحب یک باغ خانگی است که خودش کاشته است. خانه ای که در آن زندگی می کند، اتاق به اتاق آن را با طراحی خودش ساخته است، قبلاً فقط یک اتاق بود با امکاناتی که سلطان بن محمد القاسمی، عضو مجلس عالی شارجه
، به عنوان کمک مالی دولت برای زنان بیوه به مادرش داده بود، پس از بازسازی دارای نه اتاق شد. به خیاطی علاقه دارد و لباس های خود و دوستانش و بعداً لباس های پسران و دخترانش را دوخت. وقتی دختر بچه بود، عاشق موسیقی شد و بعدها نواختن پیانو فراگرفت. خمیس همچنین به نقاشی علاقه دارد.در ژوئیهٔ ۲۰۲۴ پس از لیز خوردن در خانهٔ خود در شارجه، دچار آسیب دیدگی ستون فقرات شد و متعاقباً برای معالجه و مراقبت های پزشکی در بیمارستان بستری شد. آثار. از جمله مجموعه های شعری وی: دیگر آثار:
مارپرستی ()، ارادت به مار الوهیت است. این سنت در ادیان و اساطیر فرهنگ های باستان تقریباً جهانی است. جایی که مارها به عنوان دارندگان دانش، قدرت و تجدید دیده می شدند. هند. نژادی از موجودات مار مانند که ناگا نامیده می شوند، در اسطوره شناسی هندو برجسته هستند. "" (زبان سانسکریت: नाग) کلمه زبان سانسکریت و زبان پالی برای خدا یا طبقه موجود یا موجود است که به شکل یک مار بسیار بزرگ است که در هندوئیسم یافت می شود. استفاده از اصطلاح «ناگا» اغلب مبهم است، زیرا این کلمه ممکن است در زمینه های مشابه به یکی از چندین قبایل انسانی موسوم به «ناگاس» اشاره داشته باشد. به فیل ها؛ و به مارهای معمولی، به ویژه شاه کبرا، مار موشی هندی و کبرای هندی که هنوز در زبان هندی و سایر زبان های هند به مار «ناگ» می گویند. به ناگا ماده «ناگینی» می گویند. مار عمدتاً نمایانگر تولد دوباره، مرگ و مرگ و میر است، زیرا پوست خود را ریخته و به طور نمادین «تولد دوباره» دارد. در بخش بزرگی از هند، نمادهای حکاکی شده از مارهای کبرا یا «ناگا» یا سنگ ها به عنوان جایگزین وجود دارد. به این انسان ها غذا و گل تقدیم می شود و جلوی حرم چراغ ها را می سوزانند. در میان برخی
از هندیان، مار کبری که تصادفاً کشته می شود، مانند یک انسان سوزانده می شود. هیچ کس یک نفر را عمداً نمی کشد. تصویر خدای مار در یک راهپیمایی سالانه توسط یک کشیش مجرد حمل می شود. در یک زمان بسیاری از تفسیرهای مختلف رایج از فرقه مار واقع در هند وجود داشت. در شمال هند، یک نسخه مردانه از مار به نام ریوان و معروف به «پادشاه مارها» پرستش می شد. به جای «پادشاه مارها»، مارهای زنده واقعی در جنوب هند پرستش می شدند (Bhattacharyya 1965، p. 1). با این حال، فرقه Manasa در بنگال، هند، به الهه مار انسان نما، ماناسا اختصاص داشت (Bhattacharyya 1965، ص. ۱). ناگا بخش مهمی از اساطیر هندو را تشکیل می دهد. آنها نقش های برجسته ای را در افسانه های مختلف بازی می کنند:
دوره اوستایی ()، () دوره ای در تاریخ ایرانیان است که اوستا تولید شد. این دوره همچنین سهم بزرگی در به وجود آمدن مزدیسنا، اسطوره شناسی ایرانی و شاهنامه داشت.
تورانی ها (𐬙𐬏𐬌𐬭𐬌𐬌𐬀)، قوم نام گروهی است که در اوستا آمده است، یعنی مجموعه متون مقدس مزدیسنا. در آن متون تورانی ها از نزدیک با آریا یعنی ایرانیان اولیه تعامل دارند. هویت آنها نامعلوم است، اما گمان می رود که مردمان ایرانی تبار عشایر کوچ نشین اوراسیایی از استپ اوراسیا باشند. مانند قوم نام ایرانی که از ایران شهر گرفته شده است، اصطلاح امروزی تورانی نیز یک پسین سازی از نام توران است. توران و ایران هر دو به ترتیب تشکیلاتی از قومیت های ایرانی باستانی توریا و آریا هستند. توریا، یا انواع آن، در هیچ منبع معتبر تاریخی ذکر نشده است. با این حال، تورانیان در افسانه های بعدی ایران، به ویژه در شاهنامه به عنوان دشمنان ایرانیان ظاهر می شوند. در قرون وسطی، مردم ترک در توران شروع به سکونت کردند و این نام بیشتر بر آنها گفته می شد. جنبش مدرن پان ناسیونالیسم، پان تورانیسم نیز در نهایت نام خود را از این اصطلاح گرفته است. در اوستا. گاتاها. تصور می شود که توریاها در اوشتاوایتی گاتاها ذکر شده باشند. در آیهٔ ۴۶٫۱۲، خانواده فریای تور را از پیروان اشه و اهورامزدا نام می برد. این چنین تفسیر می شود که او و خانواده اش از مردم توریا هستند. همچن
ین به نظر می رسد این متن دلالت بر این دارد که شخصیت های برجسته دوره اولیه زرتشتی متعلق به خانواده او هستند. این برجستگی و نقش مثبت کلی تورانیان برخلاف نقش متضاد آنها در سایر بخش های اوستای جوان و نیز عدم حضور آریاها در گاتاها است. فروردین یشت. فروردین یشت طولانی ترین یشت است و به بزرگداشت فروهر، یک مفهوم منحصربه فرد زرتشتی، مشابه و مرتبط با مفهوم روح () اختصاص دارد. این یشت از دو قسمت تشکیل می شود. در بخش اول، خود فروشی ها، اغلب به خاطر کمک در هنگام جنگ، مورد ستایش قرار می گیرند. قسمت دوم یشت، فروشی های افراد متعددی مورد احترام قرار گرفته است که نقش مهمی در جامعه زرتشتیان اولیه داشتند. از چند نفر از تورانی ها به عنوان حامیان وفادار دین زرتشتی یاد می شود و Yt. 13.143 تقدیم به تمام مومنانی که در سرزمین های آریا و تورانی زندگی می کنند. هویت. تورانیان در سوابق تاریخی هزاره اول قبل از میلاد گواهی نشده اند. با وجود این، یک اجماع علمی وجود دارد که تورانیان مردمان ایرانی تبار عشایر کوچ نشین اوراسیایی در استپ اوراسیا در شمال ایرانیان باستان زندگی می کردند. این شناسایی مبتنی بر چند دلیل است. ابتدا در دوره اوستایی منطقه
توران محل سکونت عشایر استپی ایرانی بود. علاوه بر این، تعدادی از نام های شخصی تورانی مانند افراسیاب، آگراراتها، بیدرفش، و ارجاسپ، در اوستا آمده است. آنها توسط زبان شناسان مورد مطالعه قرار گرفته اند و همه آنها ایرانی هستند. همچنین داستان پادشاه اساطیری فریدون که جهان را بین سه پسر خود تور (توریا)، سلم (شاهنامه) (سایریما) و ایرج (پسر فریدون) (آریا) تقسیم کرد، به رسمیت شناختن خویشاوندی باستانی ایرانیان و تورانیان تعبیر می شود. در نهایت، قومیت Sairimas به سرمتی ها و فرهنگ سرمتی مرتبط شده است.
فمینیسم در آفریقای جنوبی به تلاش های سازمان یافته برای بهبود حقوق دختران و زنان این کشور اشاره دارد. این تلاش ها از یک سو با مسائل فمینیسم و برابری جنسیتی و از سوی دیگر با موضوعات برابری نژادی و آزادی های سیاسی برای گروه های قومی آفریقایی و سایر گروه های غیر سفیدپوست آفریقای جنوبی پیوند خورده است. تلاش های اولیه فمینیستی بر حق رأی زنان سفیدپوست متمرکز بود که به آن ها اجازه داد از دهه ۱۹۳۰ در انتخابات رأی دهند. همچنین فعالیت های چشمگیر در دهه ۱۹۵۰ برای مطالبه دستمزد برابر میان زنان و مردان صورت گرفت. دهه ۱۹۸۰ نقطه عطف بزرگی در پیشرفت وضعیت زنان آفریقای جنوبی بود و در سال ۱۹۹۴، پس از پایان رژیم آپارتاید، جایگاه زنان با تغییراتی در قانون اساسی کشور تقویت شد. از زمان پایان آپارتاید، فمینیسم در آفریقای جنوبی به بخشی از فرایند رهایی و دموکراتیزه شدن کشور تبدیل شده است، با این حال، این جنبش همچنان با دیدگاه های محافظه کارانه و مردسالارانه ریشه دار در برخی بخش های جامعه آفریقای جنوبی دست وپنجه نرم می کند. تاریخچه. کلیات. فمینیسم در آفریقای جنوبی تحت تأثیر مبارزات برای برابری سیاسی و نژادی و همچنین مبارزات ملی و فرامل
ی برای برابری جنسیتی شکل گرفته است. زنان در آفریقای جنوبی به طور تاریخی با انواع تبعیض های نهادینه شده توسط دولت و جامعه مواجه بوده اند، از جمله تبعیض در دستمزد. به عنوان مثال، تا سال ۱۹۸۳ همه زنان حق رأی نداشتند و تبعیض جنسیتی فرهنگی از طریق خشونت شدید علیه زنان نمود پیدا می کرد. آفریقای جنوبی نرخ بالایی از تجاوز جنسی و خشونت خانگی دارد که اغلب گزارش نمی شود. تقریباً یک سوم دختران نوجوان گزارش داده اند که تا سن ۱۶ سالگی مورد اجبار جنسی توسط مردان قرار گرفته اند. این آمار به نرخ بالای آزار جنسی و تعرض علیه زنان در مراحل بعدی زندگی منجر شده است. در واکنش به این مسائل و از سر ناچاری برای تغییر در دوران ناپایداری سیاسی دهه ۱۹۸۰، فمینیسم در آفریقای جنوبی شروع به جلب توجه کرد و زنان نقش فعال تری در سیاست به عهده گرفتند. به طور خاص، فمینیسم در آفریقای جنوبی در سال ۱۹۹۴، هنگامی که قانون اساسی برای سازگاری با یک جامعه دموکراتیک پسا آپارتاید بازنویسی می شد، جان تازه ای گرفت. در این مرحله بازسازی اجتماعی، زنان متحد شدند و برای جایگاه برابرتر در چارچوب قانون اساسی لابی کردند. زنان از دموکراتیزه شدن آفریقای جنوبی بهره من
د شدند، زیرا بیشترین تأثیرات و ستم ها را از سرکوب دولتی مردسالار متحمل شده بودند. اتحاد اولیه جنبش حقوق زنان در جریان مذاکرات قانون اساسی، انگیزه ای برای دیگر فعالیت های مرتبط با حقوق زنان و شرایط اجتماعی ایجاد کرد. این جنبش های پیشرو بعدها به عنوان یکی از اولین نمونه های فمینیسم مدرن در آفریقای جنوبی شناخته شدند. جنبش فمینیستی دهه ۱۹۹۰ در آفریقای جنوبی همچنین از حضور پرشتاب جنبش های برجسته حقوق زنان در کشورهای همسایه آفریقایی مانند زیمبابوه و موزامبیک الهام گرفت؛ جایی که زنان با موفقیت خود را سازمان دهی کردند و برای تبدیل نیازهای خود به اولویت دولت لابی نمودند. در جریان گذار کشور به دموکراسی چندنژادی در اواسط دهه ۱۹۹۰، فمینیسم در آفریقای جنوبی به فرایند بازسازی اجتماعی و سیاسی کمک کرد و برای ایجاد جامعه ای غیرنژادپرستانه و غیر جنسیت زده تلاش نمود. فمینیسم معاصر در آفریقای جنوبی همچنان با پرسش هایی دربارهٔ نقش فمینیسم در مبارزات گسترده تر ملی و بین المللی برای برابری طبقاتی و نژادی درگیر است. فمینیسم در آفریقای جنوبی با برنامه فمینیسم جهانی هم راستاست که به عنوان پروژه ای مداوم برای فروپاشی و به چالش کشیدن دو
گانگی ها و تقسیم بندی های میان مردان و زنان در نگاه جامعه و دولت طراحی شده است. نظریه فمینیسم جهانی ادعا می کند که دوگانگی های انحصاری میان مردان و زنان، بنیانی برای قوانین و رویه های تبعیض آمیز فراهم می کنند. فمینیست های مدرن آفریقای جنوبی در پی فروپاشی این دوگانگی ها از طریق سیاسی کردن زندگی زنان و مطالبه قوانین برابری جنسیتی هستند. حق رأی زنان و مشارکت مدنی. در آفریقای جنوبی، مبارزه برای حق رأی زنان از سال ۱۸۸۹ آغاز شد و عمدتاً توسط انجمن حق رأی زنان اتحادیه هدایت می شد. زنان سفیدپوست در سال ۱۹۳۰ حق رأی به دست آوردند. اولین انتخابات عمومی که زنان در آن شرکت کردند، انتخابات سال ۱۹۳۳ بود. به دلیل ساختار مردسالارانه ای که در هنجارهای فرهنگی و نهادهای حاکمیتی آفریقای جنوبی ریشه دوانده بود، زنان در مبارزه برای برابری با مشکلات فراوانی مواجه شدند، به ویژه زنان رنگین پوست که به دلیل تاریخچه نژادی خاص این کشور، با آسیب های بیشتری به خاطر آپارتاید روبه رو بودند.زنان آسیایی و رنگین پوست در آفریقای جنوبی در سال ۱۹۸۳، بیش از پنج دهه پس از اعطای حق رأی به زنان سفیدپوست، حق رأی به دست آوردند. در سال ۱۹۳۳، لیلا رایت، همس
ر دنیس رایتز، به عنوان اولین زن عضو پارلمان انتخاب شد. سازمان «کمربند سیاه» در دهه ۱۹۵۰ تأسیس شد؛ ابتدا تحت عنوان «انجمن دفاع از قانون اساسی زنان» شناخته می شد، اما بعدها توسط رسانه ها به «کمربند سیاه» معروف شد، زیرا زنان در جلسات اعتراضی این سازمان کمربندهای سیاه می پوشیدند.در این دوره، اعضای کمربند سیاه علیه حذف رأی دهندگان رنگین پوست یا دورگه از فهرست رأی دهندگان در استان کیپ توسط دولت حزب ملی مبارزه کردند. با گسترش سیستم آپارتاید به تمام جنبه های زندگی در آفریقای جنوبی، اعضای کمربند سیاه علیه دیگر قوانین آپارتاید تظاهرات کردند. این سازمان بعدها دفاتر مشاوره ای را افتتاح کرد تا اطلاعات مربوط به حقوق قانونی را به آفریقایی های غیر سفیدپوست که تحت تأثیر این قوانین بودند، ارائه دهد. در تاریخ ۲ مه ۱۹۹۰، کنگره ملی آفریقا بیانیه ای تحت عنوان «بیانیه کمیته اجرایی ملی کنگره ملی آفریقا دربارهٔ رهایی زنان در آفریقای جنوبی» منتشر کرد که اولین اذعان ملی به نیاز به برابری جنسیتی برای پیشبرد یک ملت واقعاً دموکراتیک بود. این بیانیه همچنین به عدم توازن چشمگیر حضور زنان در مناصب دولتی اشاره داشت و آن را زیان بار دانست، زیرا
دیدگاه ها و مسائل زنان اغلب نادیده گرفته می شوند. این سند در ابتدا مورد ستایش فمینیست های آفریقای جنوبی قرار گرفت، اما در سال های بعد زنان از کنگره به دلیل عدم اقدام برای رفع مشکلات مطرح شده در بیانیه انتقاد کردند. با این حال، از سال ۱۹۹۰ زنان جایگاه های بیشتری در قدرت دولتی به دست آورده اند و امروزه آفریقای جنوبی در میان پنج کشور برتر آفریقایی با نمایندگی بالای زنان در مجلس ملی قرار دارد. این بهبود عمدتاً به دلیل سهمیه های اجباری ای است که احزاب سیاسی در آفریقای جنوبی برای تضمین حداقل نمایندگی زنان در مناصب دولتی ملزم به رعایت آن هستند. دستمزد برابر. پیش تر تلقی جامعه بر این اساس بود که مردان منبع اصلی درآمد خانوار هستند و دستمزد زنان مکمل درآمد خانواده است. چنین دیدگاهی اکنون در میان خانواده های آفریقای جنوبی کمتر رایج شده است، زیرا زنان و مردان بیشتری از ازدواج خودداری می کنند و نرخ طلاق افزایش یافته، که منجر به خانوارهای تک درآمدی شده است. اگرچه در آفریقای جنوبی پرداخت دستمزد بیشتر یا کمتر به هر یک از جنسیت ها برای کار یکسان غیرقانونی است، زنان به انتخاب خود در زمینه های شغلی ای فعالیت می کنند که از نظر
مالی کم ارزش تلقی می شوند، و این امر شکاف کلی دستمزد میان مردان و زنان را به همراه داشته است. برابری دستمزد در آفریقای جنوبی از نظر قانونی محقق شده، اما در عمل خیر. زنان در زمینه های پردرآمد به طور میانگین ساعات کمتری نسبت به همتایان مرد خود کار می کنند، زیرا درگیر مسئولیت فرزندان و مسائل خانوادگی هستند. این شکاف دستمزد میراث نسل ها نابرابری جنسیتی است، و زنان به طور پیوسته در حال پیشرفت هستند و در برخی زمینه های علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات مانند زیست شناسی، گیاه شناسی و آمار برای دهه ها پیشتاز بوده اند. در سال ۲۰۱۷، مجمع جهانی اقتصاد تخمین زد که درآمد تخمینی (بر اساس برابری قدرت خرید) در آفریقای جنوبی برای زنان ۹٬۹۳۸ دلار آمریکا و برای مردان ۱۶٬۶۳۵ دلار آمریکا بوده است. در آفریقای جنوبی، نسبت کار بدون دستمزد، که به عنوان مسئولیت های والدین شناخته می شود، برای زنان ۵۶٫۱ و برای مردان ۲۵٫۹ است. قوانین ضد تبعیض. در تاریخ ۹ اوت ۱۹۵۶، ۲۰٬۰۰۰ زن در مقابل ساختمان های اتحادیه در پرتوریا راهپیمایی اعتراضی برگزار کردند تا علیه تبعیض برای زنان اعتراض کنند. این راهپیمایی تحت پرچم فدراسیون زنان آفریقای جنوبی (FSAW) ساز
مان دهی شد. این روز بعدها به عنوان روز ملی زنان در آفریقای جنوبی شناخته شد. قانون اموال زناشویی شماره ۸۸ در تاریخ ۱ نوامبر ۱۹۸۴ تصویب شد و تسلط اقتصادی، اجتماعی، قانونی و ملکی مردان بر زنان متأهل سفیدپوست، هندی و رنگین پوست را لغو کرد. پیش از این قانون، زنان پس از ازدواج از نظر قانونی به عنوان افراد صغیر تلقی می شدند که آن ها را از هرگونه حمایت قانونی یا آزادی های اجتماعی فردی محروم می کرد و مقرر می داشت که تمام دارایی های اقتصادی یا ملکی تحت تکلف مرد باشد. در تاریخ ۲ دسامبر ۱۹۸۸، این قانون اصلاح شد تا زنان آفریقایی در ازدواج حقوق خود را داشته باشند. پس از اولین انتخابات دموکراتیک کشور در سال ۱۹۹۴، بسیاری از قوانین تبعیض آمیز در آفریقای جنوبی لغو و با قانون خشونت خانگی سال ۱۹۹۸ جایگزین شدند. قانون اساسی سال ۱۹۹۴ همچنین اولین کمیسیون برابری جنسیتی را تأسیس کرد تا اطمینان حاصل شود که حقوق و حمایت های مشخص شده در قانون اساسی جدید رعایت، دنبال و با نیازهای در حال تحول زنان آفریقای جنوبی سازگار می شوند. قانون تجاوز زناشویی. در آفریقای جنوبی، به طور سنتی این امکان وجود داشت که فردی با همسر خود رابطه غیر توافقی داشت
ه باشد و این عمل به عنوان تجاوز تلقی نشود. کمیسیون قانون در سال ۱۹۸۷ قانونی را پیشنهاد کرد که تجاوز زناشویی را در آفریقای جنوبی جرم انگاری می کرد. وزیر دادگستری این لایحه را به یک کمیته مقدماتی ارائه داد، اما این کمیته پیش نویس را رد کرد. این لایحه بازنگری شد تا تجاوز زناشویی به عنوان یک شرایط تشدیدکننده در محکومیت برای تعرض در نظر گرفته شود. لایحه بازنویسی شده توسط پارلمان پذیرفته شد و در سال ۱۹۸۹ به بخشی از قوانین آفریقای جنوبی تبدیل شد. دلیل اینکه پارلمان در ابتدا نمی خواست تجاوز زناشویی را جرم انگاری کند این بود که معتقد بودند این اقدام ممکن است نرخ طلاق را که در آن زمان در آفریقای جنوبی بالا بود، افزایش دهد. از نظر قوانین آفریقای جنوبی، تجاوز زناشویی به اندازه تجاوز «معمولی» جدی تلقی نمی شد و بنابراین نباید پیامدهای سخت گیرانه ای به دنبال داشته باشد. در سال ۱۹۹۳، آفریقای جنوبی قانون پیشگیری از خشونت خانوادگی را تصویب کرد. این قانون تجاوز زناشویی و سایر اشکال خشونت خانگی را جرم انگاری کرد. تجاوز زناشویی اکنون به عنوان بخشی از جرم تجاوز طبقه بندی و ادغام شده است. این قانون همچنین «قاعده احتیاطی» را لغو کرد
که به قاضی اجازه می داد دربارهٔ اعتبار ادعای یک بازمانده تجاوز قضاوت کند. آفریقای جنوبی به عنوان یکی از پیشروترین کشورهای آفریقایی در زمینه حقوق زنان شناخته می شود. با این حال، در رابطه با تجاوز زناشویی، هنوز کارهای زیادی باید انجام شود. تجاوز زناشویی به طور عمیقی در فرهنگ این کشور، به ویژه در مناطق روستایی آفریقای جنوبی، ریشه دوانده است. قوانین در تغییر رفتار اجتماعی مؤثر هستند، اما نیاز به تحولات بیشتری در نهادهای سراسر کشور وجود دارد تا نتایج ملموس تری ایجاد شود. قانون خشونت خانگی شماره ۱۱۶ سال ۱۹۹۸ با هدف محافظت از قربانیان خشونت خانگی تدوین شد. این قانون بیانگر تعهد دولت آفریقای جنوبی به مقابله با خشونت خانگی است. این قانون از پلیس می خواهد هرگونه عمل خشونت خانگی را گزارش دهد و به آن ها اجازه می دهد هر متخلف احتمالی را دستگیر کنند. این قانون همچنین مشخص می کند که هر شکایتی می تواند به عنوان یک دستور حفاظتی برای دادگاه ثبت شود و نحوه رسیدگی سیستم قضایی به چنین دستوراتی را توضیح می دهد. تجاوز زناشویی در آفریقای جنوبی اغلب به عنوان میراثی از آپارتاید دیده می شود. وجود فرهنگ سلطه، قدرت و پرخاشگری منجر به اف
زایش موارد تجاوز می شد. پژوهشگران معتقدند تجاوز با بی عدالتی نژادی در سیستم آپارتاید درهم تنیده است. تاریخ نگاران دریافته اند که در زمان تحقیق دربارهٔ فرهنگ تجاوز در آفریقای جنوبی در آن دوره، این مسئله چنان رایج بود که جوامع آن را به عنوان بخشی از زندگی روزمره پذیرفته بودند. بسیاری از زنان از اعتراف به تجاوز زناشویی شرم داشتند، زیرا دولت و جامعه تحت سیطره قدرت مردسالارانه اداره می شد. آزار و اذیت فعالان. در دهه ۱۹۵۰، فعالان فدراسیون زنان آفریقای جنوبی (FSAW) به همراه اعضای کنگره ملی آفریقا (ANC)، حزب کمونیست آفریقای جنوبی و دیگر سازمان ها به اتهام خیانت محاکمه شدند. چالش ها. بر اساس پژوهش هایی دربارهٔ تاریخچه فدراسیون زنان آفریقای جنوبی، در ابتدا مبارزه زنان در آفریقای جنوبی به عنوان یک مسئله دوجانبه دیده می شد: نخست، مسئله آپارتاید که علیه غیر سفیدپوستان تبعیض ایجاد می کرد، و دوم، مسئله قوانین و نهادهایی که علیه زنان تبعیض روا می داشتند. در زمان آپارتاید، زنان رنگین پوست با نابرابری های قابل توجهی مواجه بودند، زیرا عضو هر دو گروه سرکوب شده بودند. زنان رنگین پوست علاوه بر خشونت ساختاری ناشی از تبعیض علیه غیر
سفیدپوستان، با نابرابری هایی که برای همه زنان فرض می شد نیز مواجه بودند. ستم هایی که زنان رنگین پوست متحمل می شدند، بر جایگاه اقتصادی-اجتماعی آن ها نیز تأثیر می گذاشت؛ به طوری که طبقه کارگر تقریباً به طور کامل از زنان رنگین پوست تشکیل شده بود و این زنان را با سه نوع ستم و تبعیض مجزا مواجه می کرد. علاوه بر این، زنان رنگین پوست جمعیت اصلی مشغول در بخش های کشاورزی و خدمات بودند؛ دو بخشی که تا سال ۱۹۹۴ تحت پوشش قوانین حمایتی کار قرار نداشتند. برای چندین دهه، مبارزه علیه آپارتاید و اعتراضات مرتبط با آن بر ابتکارات برابری جنسیتی اولویت داشت. پس از لغو آپارتاید در سال ۱۹۹۱ و گذار به دموکراسی در سال ۱۹۹۴، توجه بیشتری به حقوق زنان معطوف شد. برخی استدلال کرده اند که فمینیسم در آفریقای جنوبی اغلب با زنان سفیدپوست طبقه متوسط مرتبط بوده است. برای آفریقایی های سیاه پوست، پذیرش فمینیسم ممکن است گاهی به عنوان یک موضع حساس تلقی شود؛ زیرا فمینیسم به عنوان یک مفهوم وارداتی از استعمار، سفیدپوستانه و متعلق به طبقه متوسط دیده می شود. با این حال، فمینیست های زن سیاه پوست آفریقایی معاصر، مانند تولی مادونسلا، نیز وجود دارند. به طور ک
لی، فمینیسم در آفریقای جنوبی با واکنش های متفاوتی مواجه شده است. برخی از این تلاش حمایت می کنند و پیشرفت زنان را به عنوان مسئله ای موازی با پیشرفت و رهایی ملت می بینند. دیگران جنبش فمینیستی را رد می کنند، زیرا معتقدند این جنبش شیوه های سنتی مردسالارانه و اقتدار مردانه در آفریقای جنوبی را تهدید می کند. سازمان های فمینیستی. در حالی که هیچ سازمان مرکزی واحدی برای زنان در آفریقای جنوبی وجود ندارد، آنچه به عنوان جنبش زنان شناخته می شود، مجموعه ای از سازمان های غیردولتی پراکنده است؛ مانند «مردم مخالف آزار زنان»، «عدالت جنسیتی سونکه» و «جنبش پیشرو زنان آفریقای جنوبی». سازمان های زنان در آفریقای جنوبی نه تنها برای رهایی زنان، بلکه برای رهایی ملی از تاریخ نژادی این کشور مبارزه می کنند؛ زیرا یکی از این رهایی ها بدون تحقق دیگری به طور کامل ممکن نیست. سازمان هایی که در تاریخ نقش مهمی در ارتقای حقوق و امتیازات زنان آفریقای جنوبی ایفا کرده اند عبارت اند از: سایر سازمان های ملی و منطقه ای شامل موارد زیر هستند:
زائولی یا زاوولی رقص سنتی مردم گورو (که به زبان گورو صحبت می کنند) در مرکز ساحل عاج است. ماسک زائولی، که در این رقص استفاده می شود، در دهه ۱۹۵۰ ایجاد شد و بنا به گفته ها، الهام گرفته از دختری به نام "دیلا لو زائولی" (به معنای "زائولی، دختر دیلا") است. با این حال، داستان های مختلفی دربارهٔ منشأ این ماسک خاص وجود دارد و هر ماسک ممکن است تاریخچه نمادین خاص خود را داشته باشد. این رقص در سال ۲۰۱۷ در فهرست نمایندگی میراث فرهنگی ناملموس بشریت توسط یونسکو به ثبت رسید. هر روستای گورو یک رقاص زائولی محلی (که همیشه مرد است) دارد که در مراسم تشییع جنازه و جشن ها به اجرا می پردازد. این رقص به عنوان ابزاری، برای افزایش تولید و بهره وری روستاهایی که در آن اجرا می شود، شناخته شده و به عنوان وسیله ای برای وحدت جامعه گورو و به طور کلی کشور، دیده می شود. در فرهنگ عامه. رپر بریتانیایی-سری لانکایی ام.آی.ای. در ویدیو کلیپ آهنگ "Warriors" که به عنوان بخشی از ویدیو Matahdatah Scroll 01: Broader Than A Border در سال ۲۰۱۵ منتشر شد، کلیپی از یک رقاص زائولی را در آن گنجانده است. یک ویدیوی پرطرفدار که شامل آهنگ "Bungee Jump" از هنرمندان
موسیقی الکترونیک کاپیتان هوک و آستریکس است، از تصاویری از رقصندگان زائولی استفاده می کند. در سال ۲۰۲۲، گروه کی پاپ دخترانه Nature یک موزیک ویدیو برای تک آهنگ خود "Rica Rica" منتشر کرد که شامل رقصی است که به شدت از رقص زائولی الهام گرفته شده است. برخی از کاربران اینترنت این استفاده را نامناسب دانسته اند. ویدئوهای کوتاهی از رقص های سنتی زائولی نیز در اینترنت دست به دست می شود که موسیقی متن آن جای خود را به ریتم های تند و به ظاهر مناسب موسیقی سایکدلیک ترنس داده است.
آکادمی امپراتوری-سلطنتی زبان های شرقی ، که با نام آکادمی شرقی نیز شناخته می شود، در سال 1754 توسط امپراتریس ماریا ترزا در وین تأسیس شد. «از سال 1674، به دستور امپراتور، آموزش زبان های ترکی و عربی در وین آغاز شد. جنگ های عثمانی در اروپا، و همچنین مبادلات اقتصادی و فرهنگی، مترجمان را ضروری کرده بود و علاقه علمی به شرق بیدار شده بود. در سال 1754، امپراتریس ماریا ترزا به پیشنهاد ونزل آنتون، شاهزاده کانیتس-ریتبرگ، آکادمی شرقی را تاسیس کرد، جایی که مطالعات شرقی در کنار زبان های ترکی، فارسی و عربی تدریس می شد. بیشتر دانشجویان وارد خدمات دیپلماتیک می شدند، جایی که به دلیل سنشان "جوانان زبان" نامیده می شدند. یکی از مشهورترین دانشجویان یوزف فون هامر پورگشتال بود. در پایان قرن نوزدهم، آکادمی شرقی سازماندهی مجدد شد و به آکادمی کنسولی تغییر نام داد. در سال 1902، آکادمی به ساختمان جدیدی در بولتزمن گاسه منتقل شد که توسط معمار لودویگ باومن ساخته شده بود. پس از آنشلوس در سال 1938، فعالیت های آکادمی توسط حاکمان جدید ناسیونال سوسیالیست به شدت محدود شد. از سال 1941، این ساختمان به عنوان بیمارستان نظامی ارتش آلمان مورد استفاده قر
ار گرفت. در سال 1947، توسط دولت آمریکا خریداری شد. در ابتدا، به عنوان نمایندگی آمریکا و از سال 1951 به عنوان سفارت ایالات متحده مورد استفاده قرار گرفت. آکادمی در سال 1964 به عنوان آکادمی دیپلماتیک وین در ساختمان ترزیانوم بازگشایی شد.»
مارگاریته هیملر (؛ با نام خانوادگی دوشیزگی بودن؛ – ) پرستار و همسر رسمی رایشس فورر-اس اس هاینریش هیملر بود. دوران جوانی، نخستین ازدواج و جدایی. مارگاریته بودن در شهرکی در نزدیکی برومبرگ در امپراتوری آلمان به دنیا آمد. پدرش «هانس بودن» مالک زمین و مادرش اِلفریده پوپ نام داشتند. مارگاریته سه خواهر (اِلفریده، لیدیا و پائولا) و یک برادر داشت. در سال ۱۹۰۹، او به دبیرستان ویژهٔ دختران در برومبرگ، که در آن زمان شهری در امپراتوری آلمان (بیدگوشچ، لهستان کنونی) بود، رفت. مارگارت در جریان جنگ جهانی اول به عنوان پرستار آموزش دید و کار کرد و پس از پایان جنگ در بیمارستان صلیب سرخ آلمان مشغول به کار شد. ازدواج اول او دوامی نداشت و صاحب فرزندی هم نشد. او به دلیل حمایت اقتصادی پدرش توانست یک کلینیک خصوصی پرستاری را در برلین اداره و مدیریت کند. ازدواج با هاینریش هیملر. هیملر نخستین بار همسر آینده خود «مارگاریته بودِن» را در سال ۱۹۲۷ ملاقات کرد. در یکی از نامه های باقی مانده از او، بودن از هاینریش هیملر به عنوان «نبردپیشه با قلب سخت» یاد می کند، اما با این وجود او تحت تأثیر سبک رمانتیک او در نوشتن و عشق صمیمانه اش قرار گرفت. پر
ستار بلوند و چشم آبی کاملاً با زن ایده آل هاینریش هیملر مطابقت داشت. مارگاریته که هفت سال از هیملر بزرگتر بود، همچون او به داروهای گیاهی و هومئوپاتی علاقمند بود و مالک بخشی از یک کلینیک خصوصی کوچک هم بود. آنها تمایل زیادی به کارآمدی و آراستگی داشتند، سخت مشتاق ارزشهای سنتی زندگی خانوادگی بودند، و هر دو سبک زندگی صرفه جویانه را ترجیح می دادند. او از شوهرش خوراک فکری ثابتی از یهودستیزی و هجمه ای علیه کمونیست ها و فراماسون ها دریافت می کرد. یهودی ستیزی او در نامه ای به هاینریش هیملر مورخ ۲۲ ژوئن ۱۹۲۸ مشهود بود، که در آن سخنان توهین آمیزی دربارهٔ یکی از صاحبان کلینیک خصوصی در برلین، متخصص زنان و جراح برنارد هاوشیلد بیان کرد و فریاد زد: «اون هاوشیلت! همه این یهودی ها عین هم هستند.» هاینریش و مارگاریته در ژوئیه ۱۹۲۸ ازدواج کردند. در ابتدا، هاینریش با تصمیم خود مبنی بر فاش کردن رابطه خود با مارگاریته برای والدینش دست و پنجه نرم کرد، چرا که اولا هفت سال از او بزرگتر بود و دوم آنکه قبلاً یک بار ازدواج کرده و مطلقه بود و مهم تر از همه، به این دلیل که پروتستان هم بود. هیچ یک از اعضای خانواده هیملر در مراسم عروسی شرکت نک