Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مانفردی بنیناتی هنرمند ایتالیایی متولد ۱۹۷۰ در پالرمو (سیسیل) است. او یک نقاش فیگوراتیو معاصر است که آثارش شامل چیدمان، طراحی، مجسمه سازی، کلاژ و فیلم نیز می شود. زندگی نامه. مانفردی بنیناتی پس از ترک تحصیل در رشته حقوق و سینما و همکاری با کارگردانان مشهور ایتالیایی، به عنوان یک هنرمند شروع به کار کرد. او مدتی را در اسپانیا و انگلستان گذراند و در سال ۲۰۰۲، هنگامی که به ایتالیا بازگشت، شروع به ساخت مجسمه ها و نقاشی های فیگوراتیو کرد که مستقیماً از خاطرات واقعی یا خیالی دوران کودکی الهام می گرفتند. بنیناتی ابتدا شروع به تحصیل در رشته حقوق کرد و سپس در اوایل دهه ۱۹۹۰ به رشته سینما روی آورد و در همان زمان به عنوان دستیار کارگردان در صنعت سینمای ایتالیا مشغول به کار بود. در سال ۱۹۹۴ به لندن نقل مکان کرد و در آنجا به عنوان یک هنرمند تجسمی شروع به کار کرد. در سال ۲۰۰۵ به عنوان یکی از چهار هنرمندی که نماینده کشورش در پنجاه و یکمین دوسالانه ونیز بودند، انتخاب شد و در آنجا جایزه مخاطبان را برای غرفه ایتالیا دریافت کرد. در سال ۲۰۰۶ به عنوان بخشی از جایزه رم، بورسیه آکادمی آمریکایی در رم به او اعطا شد. او در حال حاضر در
پالرمو، رم و لس آنجلس زندگی و کار می کند، جایی که به همراه همسرش میلنا موزکویز (از گروه لس سوپر الگانتس) یک گروه تئاتر تجربی تأسیس کرده است. آثار او توسط گالری جیمز کوهان در نیویورک، تومیو کویاما در توکیو و گالری لورکان اونیل در رم به نمایش گذاشته شده است. در سال ۲۰۱۴، بنیناتی نمایشگاه انفرادی با عنوان "«طبیعت یک تئاتر است» را" در موزه هنر «از درون به بیرون» در پکن برگزار کرد و در سال ۲۰۱۶، موزه سیویکو در کاستلبوئونو (ایتالیا) یک نمایشگاه مروری بر گلچین آثار بنیناتی را به پانزده سال اول فعالیت او اختصاص داد. بنیناتی همچنین از حامیان میراث فرهنگی ایتالیا است و از طریق بنیادی که او و مادرش به یاد برادر کوچکترش فلاویو تأسیس کرده اند، نمایشگاه ها، کارگاه ها، سمینارها و نشریاتی در مورد استعدادهای ایتالیایی برگزار می کند. پروژه های اخیر او شامل مجموعه ای از سخنرانی ها در مورد طراحی ایتالیایی و کارگاهی در مورد نماد معماری آلدو روسی است که توسط معمار آمریکایی توماس تسانگ در هنگ کنگ و پالرمو برگزار شد.
پیترو کاسچلا (۲ فوریه ۱۹۲۱–۱۸ مه ۲۰۰۸) یک مجسمه ساز ایتالیایی بود. کار اصلی او شامل مجسمه های بزرگ یادبود، از جمله "بنای یادبود بین المللی قربانیان فاشیسم" در اردوگاه مرگ اردوگاه آشویتس در لهستان (۱۹۵۷–۱۹۶۷) و یک آرامگاه زیرزمینی برای سیلویو برلوسکونی در ویلایش در آرکوره در دهه ۱۹۸۰ بود. زندگی. کاسچلا در ۲ فوریه ۱۹۲۱ در خانواده ای هنرمند در پسکارا به دنیا آمد. پدرش توماسو کاسچلا، نقاش و سرامیک کار، و مادرش سوزانا فدرمن بودند. برادر بزرگترش آندره آ کاسلا مجسمه ساز بود. دو نفر از عموهایش نیز هنرمند بودند، میشل کاسچلا نقاش و جیواکینو کاسچلا نقاش و سرامیک کار، و همچنین پدربزرگش، باسیلیو کاسچلا نقاش، سرامیک کار و لیتوگراف. در سال ۱۹۴۵ با آنا ماریا چزارینی اسفورزا، یک هنرمند، ازدواج کرد. از سال ۱۹۷۷ با همسر دومش، کوردلیا فون دن اشتاینن زندگی کرد. در قلعه قرون وسطایی قلعه وروکولا در شهرستان فیویتزانو، بالاتر از کارارا. او در سال ۲۰۰۸ در پیتراسانتا درگذشت. کار. در اواخر دهه ۱۹۳۰ او به رم نقل مکان کرد و در آکادمی هنرهای زیبا زیر نظر فروچیو فرازی، که هم نقاشی و هم مجسمه سازی تدریس می کرد، تحصیل کرد. او در نمایشگاه نقاش
ی کوادرینال رم در سال ۱۹۴۳ و در بیست و چهارمین دوسالانه ونیز در سال ۱۹۴۸ آثاری داشت. او همچنین در بیست و هشتمین دوسالانه در سال ۱۹۵۶ شرکت کرد. در سال های پس از جنگ جهانی دوم، کاسلا به همراه برادرش آندره آ و دوستان مختلفش، در یک کارخانه آجرپزی در دره اورلیا، رم به کار سرامیک و موزاییک مشغول بودند. منطقه آجرپزی رم. در حدود سال ۱۹۴۹، او و همسرش چزارینی اسفورزا مأمور شدند تا برای اتاق انتظار طبقه سوم ایستگاه قطار اصلی رم، ایستگاه ترمینی، موزاییک بسازند. در سال ۱۹۵۰، این دو یک موزاییک بزرگ برای یک سینمای رومی، سینما آمریکا، تکمیل کردند. تقریباً در همین زمان، او همچنین نقش برجسته هایی در مقیاس کوچک با مواد مختلف ساخت که برخی از آنها از کار روبرتو ماتا، که از دوستانش بود، الهام گرفته شده بود. در سال های ۱۹۵۰–۱۹۵۳ برخی از آثار سرامیکی در نمایشگاه بزرگ آمریکایی "«ایتالیا در حال کار: رنسانس او در طراحی امروز»" گنجانده شد. : ۳۱ در آوریل ۲۰۰۶، او مدال لیاقت فرهنگ و هنر ایتالیا را دریافت کرد.
میرلا بنتیوولیو (۲۸ مارس ۱۹۲۲–۲۳ مارس ۲۰۱۷) مجسمه ساز، شاعر، هنرمند اجرا و کیوریتور ایتالیایی بود. در دهه ۱۹۶۰ او به جنبش بین المللی شعر کانکریت پیوست. او در نمایشگاه هایی در سراسر جهان، از جمله دوسالانه ونیز (هشت بار از ۱۹۶۹ تا ۲۰۰۱) و در موزه هنر مدرن (۱۹۹۲) شرکت کرد. آثار بنتیوولیو سرشار از انتقاد کنایه آمیز از جوامع غربی، ساختارهای مردسالارانه آنها، وسواس به مصرف مادی، آلودگی محیط زیست و تجلیل از قدرت بر شفقت است. او به عنوان یک کیوریتور و منتقد، همیشه برای معرفی زنان هنرمند تلاش می کرد. زندگی نامه. میرلا بنتیوولیو در کلاگنفورت، اتریش، از والدینی ایتالیایی متولد شد. پدرش، ارنستو برتارلی، دانشمند و استاد دانشگاه پاویا و یک مجموعه دار مشتاق کتاب بود. میرلا در میلان بزرگ شد و در ایتالیا، سوئیس و انگلستان تحصیل کرد. هنگامی که تحصیلات بنتیوولیو به دلیل جنگ جهانی دوم متوقف شد، او با مراجعه به کتابخانه گسترده پدرش به تحصیل خود ادامه داد. بنتیوولیو سرودن شعر را از سنین بسیار پایین آغاز کرد. او اولین مجموعه اشعار خود، "جیاردینو" (باغ)، را در سال ۱۹۴۳ منتشر کرد، اما تا سال ۱۹۶۸ برای انتشار دومین کتاب شعر خود صبر کر
د. این دوره طولانی غیرمعمول بین دو انتشار عمدی بود. بنتیوولیو از انعطاف ناپذیری کلمات چاپی و ناتوانی آن در بازنمایی کامل تجربیات باز و چندوجهی که اشعار از آنها سرچشمه می گرفتند، راضی نبود. در سال ۱۹۶۳، او اولین اثر خود را به عنوان منتقد هنری منتشر کرد، مطالعه ای تک نگاری دربارهٔ هنرمند آمریکایی متولد لیتوانی، بن شاهن. در دهه ۱۹۶۰، بنتیوولیو شروع به تمرکز بر تجسم بیانی زبان کرد. در آن زمان او به جنبش شعر کانکریت پیوست و شروع به استفاده از عناصر الفبایی برای خلق تصاویر کرد. از نمونه های این دوره خلاقانه می توان به ("موفقیت") در سال ۱۹۶۸ و (پنجره-صفحه) در سال ۱۹۷۱ اشاره کرد. بنتیوولیو همچنین به جنبش شعر بصری پیوست و عناصر زبانی و شمایلی را با هم ترکیب کرد. (گل سیاه) از سال ۱۹۷۱، یکی از بهترین نمونه های شعر بصری او محسوب می شود. در دهه ۱۹۷۰، بنتیوولیو به طور خاص مجذوب حروف "ای" و "او" شد که در زبان ایتالیایی به ترتیب مخفف کلمات انگلیسی «و» و «یا» هستند. "ای" به نشانه اجتماع و ارتباط تبدیل شد، در حالی که "او" به نشانه هویت و فردیت تبدیل شد. چند سال بعد، او به طور فزاینده ای درگیر مجسمه سازی و هنرهای نمایشی شد و حر
وف را به شکل های سه بعدی تکامل داد: "ای" به کتاب باز تبدیل شد، در حالی که "او" به تخم مرغ تبدیل شد. اولین اثر مجسمه سازی او که از کتاب و تخم مرغ استفاده می کند، ("شعر کامل") از سال ۱۹۷۴ است. تصاویر کتاب ها و تخم مرغ ها در بسیاری از آثار بعدی او تکرار می شوند و در یکی از برجسته ترین آثار او، ("تخم مرغ گوبیو") از سال ۱۹۷۶ به نمایش گذاشته شده اند. در سال ۱۹۷۶، بنتیوولیو یک اثر هنری برای شهر گوبیو ایتالیا با عنوان "«شعری" "برای درخت"» خلق کرد. این اثر هنری نمایشی شامل برافراشتن درختی در میدان اصلی شهر و دعوت از رهگذران برای نوشتن چیزی روی یک تکه کاغذ و سپس چسباندن آن به درخت بود. بنتیوولیو سپس کاغذها را جمع آوری کرد و برخی را برای خلق یک شعر منحصر به فرد و منسجم انتخاب کرد. بنتیوولیو در سال ۲۰۰۲ لوح نقره ای رئیس جمهور ایتالیا را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۲، گالری ملی هنر مدرن در رم، به مناسبت نودمین سالگرد تولد این هنرمند، مروری بر آثار او ترتیب داد. بنتیوولیو در ۲۳ مارس ۲۰۱۷ در سن ۹۴ سالگی در رم درگذشت.
سانته سانتینو روچتی (؛ زادهٔ ۱۳ ژوئیه ۱۹۴۶) خواننده، ترانه سرا و نوازنده اهل ایتالیا است. زندگی و حرفه. روچتی که در مونتالتو دی کاسترو ایتالیا متولد شد، فعالیت خود را به عنوان بنیان گذار و عضو اصلی گروه «I Rokketti» آغاز کرد. پس از چندین تجربه در گروه های دیگر، او در سال ۱۹۷۵ فعالیت انفرادی خود را آغاز کرد و بلافاصله با آهنگ «Pelle di sole» به موفقیت رسید که در جدول آهنگ های پرفروش ایتالیا رتبه ۱۵ را کسب کرد. بین سال های ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۸ او سه بار در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و در سال ۱۹۷۸ با آهنگ «Armonia e poesia» رتبه ششم را کسب کرد. از دهه ۸۰ میلادی، او فعالیت های خود را بر اجراهای زنده و کنسرت ها متمرکز کرد. ترانه شناسی. آلبوم تک آهنگ
ادواردو (دینو) آلفیری (بولونیا، ۸ ژوئن ۱۸۸۶ - میلان، ۱۹۶۶) سیاستمدار و دیپلمات فاشیست ایتالیایی بود. او به عنوان وزیر مطبوعات و تبلیغات بنیتو موسولینی و سفیر در برلین خدمت کرد. سال های نخستین و تحصیلات. آلفیری در سال ۱۸۸۶ در بولونیا از آنتونیو و ماریا بدونی زاده شد. او در دوران کودکی و نوجوانی از نظر سیاسی فعال بود و در سال ۱۹۱۰ به انجمن ملی گرایان پیوست. او مدرک حقوق خود را در سال ۱۹۱۵ از دانشگاه جنوا دریافت کرد و اندکی پس از آن داوطلبانه به خدمت سربازی رفت. آلفیری به سرعت به درجه ستوان ارتقا یافت و در سال ۱۹۱۶ مدال برنز و در سال ۱۹۱۷ مدال نقره شجاعت نظامی را دریافت کرد. او در ژوئیه ۱۹۱۹ از خدمت مرخص شد. در سال ۱۹۱۱، تحصیلات حقوق خود را به پایان رساند و اندکی پس از آن به گروه ملی گرایانی که توسط انریکو کرادینی تشکیل شده بود، پیوست. او که داوطلب جنگ جهانی اول بود، از ادغام گروه کورادینی و حزب ملی فاشیست بنیتو موسولینی انتقاد کرد. با این وجود، در سال ۱۹۲۴ در فهرست حزب ملی فاشیست به مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد. حرفه سیاسی. در دوران حکومت موسولینی، آلفیری وظایف متعددی را بر عهده داشت: بین سال های ۱۹۲۹ تا ۱۹
۳۴، او مدیر مشترک نمایشگاه انقلاب فاشیستی، معاون دبیر Corporazioni و از سال ۱۹۳۵ معاون دبیر مطبوعات و تبلیغات بود و وظایف وزیر گالئاتسو چانو را در طول مأموریت اخیرش در جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی بر عهده گرفت. هنگامی که چانو به سمت وزیر امور خارجه منصوب شد، دینو آلفیری در سال ۱۹۳۷ به عنوان وزیر فرهنگ عامه منصوب شد و خود را موافق قوانین جداسازی نژادی یهودستیزانه مصوب ۱۹۳۸ اعلام کرد. او از ۷ نوامبر ۱۹۳۹ فرستاده ایتالیا به واتیکان و پنج ماه بعد به آلمان نازی بود، جایی که اغلب با آدولف هیتلر ملاقات می کرد. در آنجا، او دائماً به کارگران ایتالیایی و کارکنان کنسولگری کمک می کرد. با پیشرفت جنگ و نیاز ایتالیا به کمک، او تلاش کرد تا از آلمان کمک مادی درخواست کند، اما با وجود اطمینان ها، نتیجه چندانی حاصل نشد. هنگامی که جنگ برای محور رو به وخامت گذاشت، او اطلاعیه هایی نوشت و به طور شفاهی به موسولینی ابراز کرد که آلمانی ها ایتالیا را صرفاً به عنوان یک کشور حائل در برابر متفقین متجاوز می بینند و از دوچه خواست تا با متفقین صلح کند، اما همزمان به آلمانی ها اطمینان داد که ایتالیا به آنها خیانت نمی کند. در ژوئیه ۱۹۴۳، آلفیری توس
ط اعضای شورای عالی به رم فراخوانده شد تا در جلسه ای شرکت کند. مشخص نیست که آیا او واقعاً از آنچه در جلسه پیشنهاد شده بود، آگاه بود یا خیر. آلفیری، عضو شورای عالی فاشیسم، در ژوئیه ۱۹۴۳ به کودتای دینو گراندی رأی مثبت داد که منجر به دستگیری موسولینی و سقوط او از قدرت دولت فاشیست ایتالیا شد. وقتی ورماخت آلمان ایتالیا را اشغال کرد (نک. عملیات آخسه)، آلفیری به سوئیس فرار کرد. در ژانویه ۱۹۴۴، او در جریان دادگاه ورونا، توسط یک دادگاه نمایشی به صورت غیابی به اعدام محکوم شد. دولت سوئیس به او پناهندگی سیاسی نداد، اما حضور او در سوئیس را تحمل کرد. در ۱۲ نوامبر ۱۹۴۶، دادگاهی در ایتالیا بی گناهی او را اعلام کرد. در ۶ فوریه ۱۹۴۷، تحقیقات وزارت امور خارجه ایتالیا پایان یافت. سپس، او رسماً بازنشسته شد. دوران پس از جنگ. در سال ۱۹۴۷، آلفیری به ایتالیا بازگشت و یک سال بعد خاطرات خود را با عنوان «دو دیکتاتور رو در رو» ("Due dittatori di fronte") منتشر کرد. این کتاب، فراتر از خاطرات شخصی، اطلاعات کمی در مورد روابط ایتالیا و آلمان در طول جنگ فاش می کند. مرگ. آلفیری در ۲ ژانویه ۱۹۶۶ در بیمارستانی در میلان درگذشت. جزئیات مرگ او به مد
ت سه روز مخفی نگه داشته شد. در زمان مرگش، آلفیری رئیس انجمن تولیدکنندگان نساجی و پوشاک میتام بود.
متئو رومانو (؛ زادهٔ ) خواننده و ترانه سرا اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۲۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. متئو رومانو در تاریخ ۲۰ مارس ۲۰۰۲ در کونئو متولد شد. حرفه موسیقی او در سال ۲۰۲۰ آغاز شد و اولین تک آهنگ خود با نام «Concedimi» را در تیک تاک منتشر کرد. این ویدیو در ایتالیا به سرعت پخش شد و بیش از ۳ میلیون لایک گرفت. این تک آهنگ متعاقباً در ۱۷ نوامبر بعدی در همه پلتفرم ها منتشر شد. در مارس ۲۰۲۱، او قراردادی برای ضبط با شرکت یونیورسال موزیک ایتالیا امضا کرد و تک آهنگ بعدی خود با نام «Casa di specchi» را منتشر کرد. او در نوامبر ۲۰۲۱، یکی از ۱۲ هنرمندی بود که برای رقابت در سانرمو جوانان انتخاب شد که یک مسابقه تلویزیونی با هدف انتخاب سه تازه وارد به عنوان شرکت کنندگان هفتاد و دومین جشنواره موسیقی سانرمو بود. رومانو با ورود به جشنواره با اثر خود با نام «Testa e croce» مقام سوم را کسب کرد. بعداً «Virale» به عنوان اثر منتخب او برای جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۲۲ اعلام شد. در سپتامبر ۲۰۲۳ او در آهنگ «بخشی از من» اثر سیان دوکرو دوئت زد.
رنزو روبینو (؛ زادهٔ ) خواننده پاپ و ترانه سرا اهل ایتالیا است. زندگی و حرفه. روبینو که در مارتینا فرانکا ، در منطقه جنوبی آپولیا متولد شده است، حرفه موسیقی خود را با اجرا در کلوپ های شبانه و بارها آغاز کرد و سپس در چندین مسابقه ملی از جمله «Musicultura 2011» شرکت کرد. پس از برنده شدن در مسابقه سانرمو جوانان در سال ۲۰۱۳ با آهنگ «"Il Postino (amami uomo)»" که یک آهنگ عاشقانه با شعری همجنسگرایانه است وارد شصت و سومین دوره جشنواره موسیقی سانرمو شد. این آهنگ جایزه منتقدان میا مارتینی را از آن خود کرد.
ویلا مدیچی () یک ویلای سبک ایتالیایی قرن شانزدهمی و یک مجتمع معماری با باغ ایتالیایی ۷ هکتاری است که در مجاورت باغ های وسیع تر بورگزه، بر روی تپه پینچیان در کنار ترینیتا دی مونتی در مرکز تاریخی رم، ایتالیا قرار دارد. ویلا مدیچی، که توسط فردیناندو اول د مدیچی، دوک بزرگ توسکانی تأسیس شد و اکنون متعلق به دولت فرانسه است، آکادمی فرانسه را در رم در خود جای داده و از سال ۱۸۰۳ پذیرای برندگان جایزه رم بوده است تا خلاقیت هنری را در تمام زمینه های خود ترویج و نمایش دهد، نمونه ای از آن، تداعی موسیقایی ویژگی های فواره های باغ آن در فواره های رم اثر اوتورینو رسپیگی است. ویلا مدیچی در منطقه تاریخی رم، درون دیوارهای پیرامونی ساخته شده توسط امپراتور اورلیان در قرن سوم، و دیوارهای جیانیکولنس ساخته شده توسط پاپ اوربان هشتم در سال ۱۶۴۳ قرار دارد که در سال ۱۹۸۰ توسط سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد (یونسکو) به عنوان میراث جهانی اعلام شد، اگرچه به طور خاص در میان بناهای تاریخی عمدتاً مربوط به دوران روم در آن فهرست مشخص نشده است و بخشی از میراث جهانی یونسکو با عنوان «ویلاها و باغ های مدیچی در توسکانی» که در سال ۲۰۱۳ به
آن نسبت داده شد، نیست. تاریخچه. در دوران باستان، محل ویلا مدیچی بخشی از باغ های لوکولوس بود که به دست خانواده امپراتوری به همراه مسالینا، که در ویلا به قتل رسید، افتاد. در سال ۱۵۶۴، هنگامی که برادرزاده های کاردینال جیووانی ریچی از مونته پولچیانو این ملک را به دست آوردند، مدت ها بود که به کشت انگور اختصاص داده شده بود. تنها محل سکونت، کازینای کاردیناله مارچلو کرسنزی بود که در اینجا تاکستانی را اداره می کرد و به سرپرستی نانی لیپیِ فلورانسی، که پیش از پیشرفت کار درگذشته بود، شروع به بهبود ویلا کرده بود. مالکان جدید، آنیباله لیپی، پسر معمار فقید، را مأمور ادامه کار کردند و در این کار از میکل آنژ که یک افسانه سنتی است اما ثبت نشده، کمک گرفتند. در سال ۱۵۷۶، این ملک توسط کاردینال فردیناندو دِ مدیچی خریداری شد که سازه را طبق طرح های بارتولومئو آماناتی به پایان رساند. ویلا مدیچی اولین ملک مدیچی در رم بود که قصد داشت به سلطه مدیچی ها در میان شاهزادگان ایتالیایی جلوه ای ملموس ببخشد و حضور دائمی آنها را در رم تثبیت کند. با اصرار کاردینال، آماناتی نقش برجسته ها و مجسمه های رومی را که تقریباً با هر بیلچه خاک به چشم می آمد
ند، در طراحی گنجاند، در نتیجه نمای ویلا مدیچی، همان طور که اکنون بود، به یک موزه روباز مجازی تبدیل شد. مجموعه ای از باغ های بزرگ، باغ های گیاه شناسی ایجاد شده در پیزا و فلورانس توسط پدر کاردینال، کوزیمو اول د مدیچی، را که در مزارع کاج، سرو و بلوط پناه گرفته بودند، به یاد می آورد. فردیناندو د مدیچی یک استودیولو، خلوتگاهی برای مطالعه و تفکر، داشت که در شمال شرقی باغ بالای دیوار اورلیان ساخته شده بود. اکنون، این اتاق ها رو به باغ های بورگزه هستند، اما در آن زمان منظره ای از حومه رومی داشتند. این دو اتاق تنها در سال ۱۹۸۵ توسط مرمتگر جرالدین آلبرز کشف شدند: سفیدکاری پنهان، از تزئینات نقاشی دیواری عالی انجام شده توسط یاکوپو زوکی در سال های ۱۵۷۶ و ۱۵۷۷ محافظت و نگهداری کرده بود. در میان مجموعه چشمگیر مجسمه های رومی در ویلا، حدود صد و هفتاد قطعه از دو مجموعه رومی که از طریق ازدواج گرد هم آمده بودند، یعنی مجموعه های کاپرانیکا و دلا واله، خریداری شده بود. حکاکی ای که جزئیات چیدمان مجسمه ها را قبل از سال ۱۵۶۲ نشان می دهد، توسط گالاسی آلگیسی ثبت شده است. سه اثری که در زمان کاردینال فرناندو به ویلا مدیچی رسیدند، که در رتب
ه مشهورترین آثار شهر قرار دارند: گروه نیوبه و کشتی گیران، که هر دو در سال ۱۵۸۳ کشف و بلافاصله توسط کاردینال فردیناندو خریداری شدند، و آروتینو. هنگامی که کاردینال در سال ۱۵۸۷ به عنوان دوک بزرگ توسکانی جانشین شد، برادر بزرگترش فوت کرده بود، با آگاهی کامل از اعتباری که با نگهداری چنین مجموعه باشکوهی در شهر اروپایی برای مدیچی ها حاصل شده بود، که اهمیت آن بسیار فراتر از پایتخت آنها بود، خود را با نسخه های گچی از گروه نیوبه خود راضی کرد. شیرهای مدیچی در سال ۱۵۹۸ تکمیل شدند و گلدان مدیچی وارد مجموعه ویلا شد و پس از آن ونوس مدیچی تا دهه ۱۶۳۰ به آن پیوست؛ مجسمه های مدیچی تا قرن هجدهم به فلورانس منتقل نشدند. سپس، آثار باستانی ویلا مدیچی هسته مجموعه آثار باستانی در اوفیتزی را تشکیل دادند و فلورانس کم کم در تور بزرگ اروپا قرار گرفت. در میان مجموعه چشمگیر مجسمه های رومی در ویلا، حدود صد و هفتاد قطعه از دو مجموعه رومی که از طریق ازدواج گرد هم آمده بودند، یعنی مجموعه های کاپرانیکا و دلا واله، خریداری شده بود. حکاکی ای که جزئیات چیدمان مجسمه ها را قبل از سال ۱۵۶۲ نشان می دهد، توسط گالاسی آلگیسی ثبت شده است. سه اثری که در زما
ن کاردینال فرناندو به ویلا مدیچی رسیدند، که در رتبه مشهورترین آثار شهر قرار دارند: گروه نیوبه و کشتی گیران، که هر دو در سال ۱۵۸۳ کشف و بلافاصله توسط کاردینال فردیناندو خریداری شدند، و آروتینو. هنگامی که کاردینال در سال ۱۵۸۷ به عنوان دوک بزرگ توسکانی جانشین شد، برادر بزرگترش فوت کرده بود، با آگاهی کامل از اعتباری که با نگهداری چنین مجموعه باشکوهی در شهر اروپایی برای مدیچی ها حاصل شده بود، که اهمیت آن بسیار فراتر از پایتخت آنها بود، خود را با نسخه های گچی از گروه نیوبه خود راضی کرد. شیرهای مدیچی در سال ۱۵۹۸ تکمیل شدند و گلدان مدیچی وارد مجموعه ویلا شد و پس از آن ونوس مدیچی تا دهه ۱۶۳۰ به آن پیوست؛ مجسمه های مدیچی تا قرن هجدهم به فلورانس منتقل نشدند. سپس، آثار باستانی ویلا مدیچی هسته مجموعه آثار باستانی در اوفیتزی را تشکیل دادند و فلورانس کم کم در تور بزرگ اروپا قرار گرفت. فواره جلوی ویلا مدیچی از یک گلدان گرانیتی قرمز از روم باستان ساخته شده است. این فواره توسط آنیباله لیپی در سال ۱۵۸۹ طراحی شده است. منظره ویلا که از بالای فواره به سمت کلیسای سنت پیتر در دوردست نگاه می کند، بسیار نقاشی شده است، اما درختان در پی
ش زمینه اکنون منظره را مبهم کرده اند. مانند ویلا بورگزه که در مجاورت آنهاست، باغ های ویلا بسیار قابل دسترس تر از کاخ های رسمی مانند پالازو فارنیز در قلب شهر بودند. به مدت یک قرن و نیم، ویلا مدیچی یکی از زیباترین و دنیوی ترین مکان ها در رم و مقر سفارت دوک های بزرگ در واتیکان بود. هنگامی که نسل مردان مدیچی در سال ۱۷۳۷ از بین رفت، ویلا به خاندان لورن و برای مدت کوتاهی در دوران ناپلئون، به پادشاهی اتروریا رسید. به این ترتیب، ناپلئون بناپارت مالکیت ویلا مدیچی را به دست گرفت و آن را به آکادمی فرانسه در رم منتقل کرد. پس از آن، این بنا میزبان برندگان جایزه معتبر رم، تحت نظر مدیران برجسته ای از جمله اینگرس و بالتوس، بود تا اینکه این جایزه در سال ۱۹۶۸ پس گرفته شد. گفته می شود در سال ۱۶۵۶، کریستینا، ملکه سوئد، یکی از توپ های بالای قلعه سنت آنجلو را بدون اینکه ابتدا آن را هدف قرار داده باشد، شلیک کرد. توپ منحرف به ویلا برخورد کرد و یکی از نیلوفرهای فلورانسی که نمای ساختمان را تزئین کرده بود، از بین برد. آکادمی فرانسه در رم. در سال ۱۸۰۳، ناپلئون بناپارت آکادمی فرانسه در رم را به ویلا مدیچی منتقل کرد تا نهادی را که زمانی ت
وسط انقلاب فرانسه تهدید می شد، حفظ کند. در ابتدا، ویلا و باغ های آن غمگین بودند و باید برای اسکان برندگان جایزه رم بازسازی می شدند. به این ترتیب، او امیدوار بود که برای هنرمندان جوان فرانسوی فرصت دیدن و کپی کردن شاهکارهای دوران باستان و رنسانس را حفظ کند. معمار جوان آگوست-هنری-ویکتور گراندژان دو مونتینی بازسازی را بر عهده گرفت. این مسابقه در طول جنگ جهانی اول متوقف شد و بنیتو موسولینی در سال ۱۹۴۱ ویلا را مصادره کرد و آکادمی فرانسه در رم را مجبور به عقب نشینی تا سال ۱۹۴۵ کرد. بین سال های ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۷، هنرمند بالتوس، که در آن زمان رئیس آکادمی بود، یک کارزار مرمت گسترده کاخ و باغ های آن را انجام داد و تجهیزات مدرن را در اختیار آنها قرار داد. بالتوس در تمام مراحل ساخت و ساز «عملاً» شرکت داشت. در جایی که دکور تاریخی ناپدید شده بود، بالتوس جایگزین های شخصی پیشنهاد داد. او دکوری را ابداع کرد که ادای احترامی به گذشته و در عین حال، کاملاً امروزی بود. این مسابقه و جایزه رم در سال ۱۹۶۸ توسط آندره مالرو، وزیر فرهنگ فرانسه، لغو شد. سپس آکادمی هنرهای زیبای پاریس و انستیتو فرانسه، سرپرستی ویلا مدیچی را به وزارت فرهنگ و دولت
فرانسه واگذار کردند. از آن زمان به بعد، مستمری ها (رزیدنت ها) دیگر محدود به هنرمندانی که رشته های سنتی (نقاشی، مجسمه سازی، معماری، حکاکی روی فلز، حکاکی روی سنگ های قیمتی، آهنگسازی و غیره) را انجام می دادند، نبودند، بلکه شامل حوزه های هنری جدید یا قبلاً نادیده گرفته شده (تاریخ هنر، باستان شناسی، ادبیات، صحنه آرایی، عکاسی، فیلم، ویدئو، مرمت هنر، نویسندگی و حتی آشپزی) نیز می شدند. هنرمندان دیگر نه از طریق مسابقه، بلکه از طریق درخواست استخدام می شوند و مدت اقامت آنها معمولاً از شش تا هجده ماه متغیر است. دکور مرموز و مالیخولیایی که بالتوس برای ویلا مدیچی خلق کرده بود، به نوبه خود تاریخی شده و در سال ۲۰۱۶ تحت یک کمپین مرمت حیاتی قرار گرفت. کار تحت هدایت مدیر قبلی، ریچارد پدوزی، ادامه یافت و ویلا مدیچی سازماندهی نمایشگاه ها و نمایش های خلق شده توسط هنرمندان مقیم خود را از سر گرفت. آکادمی به برنامه خود برای دعوت از هنرمندان جوان که برای گذراندن دوازده ماه در رم و نمایش آثارشان مبلغی دریافت می کنند، ادامه می دهد. این هنرمندان مقیم به عنوان پانسیونر شناخته می شوند. کلمه فرانسوی «پانسیون» به اتاق و پذیرایی که این هنرمن
دان، عموماً جوان و آینده دار، دریافت می کنند، اشاره دارد. ویلا مدیچی میزبان چندین اتاق مهمان است و وقتی پانسیونر یا سایر مهمانان رسمی از این اتاق ها استفاده نمی کنند، برای عموم آزاد است. تأثیر معماری. چندین سازه سبک خود را بر اساس ویلا بنا کرده اند. معمار ادوارد لیپینکات تیلتون هتل کلرادو را در گلنوود اسپرینگز، کلرادو در سال ۱۸۹۳ طراحی کرد. نیکوکار جیمز اچ. دولی عمارتی به نام سوانانوآ در راک فیش گپ، ویرجینیا در سال ۱۹۱۲ ساخت. شرکت معماری نیویورکی شولتز و ویور، هتل بریکرز در پالم بیچ، فلوریدا را پس از ویلا برای دومین بازسازی هتل که بین سال های ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۶ انجام شد، مدل سازی کرد. شیرهای مرمری مدیچی در کنار پله های منتهی به حیاط، الهام بخش شیرهای برنزی برنارد فوکه در لژون بکن (شیب شیر) در ضلع شمالی کاخ سلطنتی استکهلم از سال ۱۷۰۰ تا ۱۷۰۴ بودند.
دیستورشن () به معنی تغییر شکل اولیهٔ یک شیء، تصویر، صوت یا شکل موج است. دیستورشن ممکن است به یکی از موارد زیر نیز اشاره داشته باشد:
آلدو ویدوسونی (فولیانو، ۲۱ ژانویه ۱۹۱۴ - کالیاری، ۳۰ نوامبر ۱۹۸۲) وکیل و سیاستمدار فاشیست ایتالیایی بود. پس از تحصیل در رشته حقوق در دانشگاه تریسته، ویدوسونی در ماه مه ۱۹۳۶ به حزب ملی فاشیست (PNF) پیوست. او یک سرباز داوطلب در جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی و سپس در جنگ داخلی اسپانیا در کنار فرانسیسکو فرانکو بود. او یک چشم و یک دستش را در جبهه سانتاندر از دست داد و به خاطر شجاعت در نبرد مدال طلا دریافت کرد. شهرت آلدو ویدوسونی او را به یک مهره ارزشمند در رژیم بنیتو موسولینی تبدیل کرد و او به چهره ای مهم در سلسله مراتب شرکت های دانشگاهی فاشیستی - «گروه فاشیستی دانشگاهی» (GUF) - تبدیل شد. او در آغاز دبیر گروه فاشیستی دانشگاهی استان تریسته (در سال ۱۹۳۸) بود، سپس (۱۹۴۰-۱۹۴۱) بازرس گروه فاشیستی دانشگاهی در انا و در نوامبر-دسامبر ۱۹۴۱، دبیر ملی گروه فاشیستی دانشگاهی شد. رهبری حزب فاشیست. در ۲۶ دسامبر ۱۹۴۱، در حالی که هنوز کاملاً جوان بود، ویدوسونی به دستور موسولینی به عنوان دبیر ملی فاشیست منصوب شد و جایگزین آدلکی سرنا شد. تجربه سیاسی اندک او و انتقاد مداوم از دیگر رهبران، او را برای این وظیفه نامناسب کرده بود: با وجود جذابی
ت اولیه اش به عنوان یک سرباز نشان دار، او به زودی به طور گسترده به عنوان فردی ناکارآمد و حتی "مسخره" تلقی شد. طبق خاطرات وزیر امور خارجه و داماد موسولینی، کنت گالئاتسو چانو، ویدوسونی در ۵ ژانویه ۱۹۴۲ با "نقشه های وحشیانه برای اسلوونی ها" به دیدن او آمد. او می خواست همه آنها را بکشد. من به خودم اجازه می دهم که بگویم یک میلیون نفر از آنها وجود دارد. او با قاطعیت پاسخ می دهد: "مهم نیست؛ ما باید از عسکری ها تقلید کنیم و آنها را نابود کنیم!" امیدوارم آرام شود. ویدوسونی در اوایل سال ۱۹۴۳ به طور ناگهانی با کارلو اسکورتزا، یک اسکادریست بی رحم، جایگزین شد. پس از کودتای طرفدار متفقین در شورای عالی فاشیسم در اواخر ژوئیه ۱۹۴۳ و آتش بس امضا شده توسط دولت پیترو بادولیو در کاسیبیله، ویدوسونی تصمیم گرفت با جمهوری سوسیال ایتالیا که تحت حمایت نازی ها بود (که توسط موسولینی در شمال تأسیس و رهبری می شد) همراه شود. او به یکی از اعضای برجسته حزب فاشیست جمهوری خواه (PNF) که دوباره تأسیس شده بود، تبدیل شد. پس از جنگ جهانی دوم، آلدو ویدوسونی در ورونا و سپس کالیاری زندگی، و در بیمه کار می کرد. پانویس.
کارلو باراسی (۱۹۱۰ – ؟) اسکی باز آلپاین و مهندس ایتالیایی بود. زندگی نامه. باراسی در ۱۹۳۳ و در سن ۲۳ سالگی از رشتهٔ مهندسی فارغ التحصیل شد و در پیرلی مشغول به کار گردید. او به اسکی آلپاین علاقهٔ فراوان داشت و به همین دلیل نخستین ایتالیایی شد که در رقابت های جهانی اسکی آلپاین در مورِن ۱۹۳۱ شرکت کرد. او همچنین ایدهٔ باربند اسکی را مطرح ساخت. در ۱۹۴۸ نوارهای ماشین تحریر اولیوتی را به ثبت رساند. همچنین در ۱۹۵۹ لاستیک زمستانی پیرلی BS3 را به نام خود ثبت کرد. او همچنین از بنیان گذاران شرکت آرفلکس به شمار می رفت. نتایج قهرمانی جهان. باراسی در هر سه مسابقهٔ مورِن ۱۹۳۱ آخرین نفر شد.