Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
"پادشاه آمریکا" (Rey de América) که اغلب با عنوان بازیکن سال آمریکای جنوبی شناخته می شود، یک جایزهٔ سالانهٔ فوتبالی است که به بهترین فوتبالیست آمریکای جنوبی در هر سال اهدا می شود. این جایزه توسط روزنامهٔ ونزوئلایی "اِل موندو" طراحی شد که از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۹۲ آن را اهدا می کرد. روزنامهٔ اروگوئه ای "اِل پائیس" از سال ۱۹۸۶ به بعد این مسئولیت را بر عهده گرفت و جایزهٔ آن ها رسمی تلقی می شد، اما "اِل موندو" نیز به طور مستقل، اهداء جایزهٔ خود را که از آن هنگام، غیررسمی تلقی می شد تا سال ۱۹۹۲ ادامه داد. در ابتدا برای جایزهٔ "اِل موندو"، روزنامه نگاران می توانستند به هر بازیکن از آمریکای جنوبی و آمریکای مرکزی شاغل در هر باشگاهی در سراسر جهان رأی دهند. از سال ۱۹۸۶ که جایزهٔ "اِل پائیس" رسمی شد، تنها بازیکنان اهل آمریکای جنوبی که در آمریکای جنوبی بازی می کردند واجد شرایط دریافت جایزه بودند. از سال ۱۹۹۸، به دلیل شرکت باشگاه های مکزیکی در جام لیبرتادورس بازیکنان اهل آمریکای جنوبی که در لیگ های مکزیک بازی می کردند نیز واجد شرایط دریافت این جایزه شدند. از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۳ روزنامهٔ آرژانتینی "اِل گرافیکو" نیز جایزه ای با عنوا
ن "فوتبالیست قارهٔ آمریکا" (El Futbolista De América) را اهدا می کرد. هر بازیکن اهل آمریکای جنوبی که در هر مقطعی از سال در قارهٔ آمریکا بازی می کرد واجد شرایط آن جایزه بود. نخستین برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیکن آمریکای جنوبی، توستائو از کروزیرو بود. سه بازیکن، هر کدام سه بار برندهٔ این جایزه شده اند: الیاس فیگروئا از اینترناسیونال، زیکو از فلامنگو و کارلوس توز از بوکاجونیورز و کورینتیانس. فیگروئا و کارلوس توز این کار را در سال های متوالی انجام دادند. تا سال ۲۰۲۳، بازیکنان برزیلی بیشترین تعداد جایزه (۱۷) را کسب کرده اند و بازیکنان آرژانتینی با ۱۶ جایزه در ردهٔ دوم قرار دارند. باشگاه ریور پلاتهٔ آرژانتین با ۹ جایزه بیشترین برنده را داشته است. آخرین دریافت کنندهٔ این جایزه خرمان کانو از فلومیننزه است که برندهٔ جایزه در فصل ۲۰۲۳ شد. برندگان. جایزهٔ اِل موندو (۱۹۷۱–۱۹۸۵). این جایزه به طور رسمی توسط روزنامهٔ "اِل موندو" به بهترین فوتبالیست آمریکای جنوبی بین سال های ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۵ اهدا شد. "اِل موندو" اهدای جایزهٔ خود را تا سال ۱۹۹۲ ادامه داد، اما این جایزه در این چند سال رسمی تلقی نمی شود. جایزهٔ اِل گرافیکو (۱۹۸۰–۱۹۸۳)
. از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۳ "اِل گرافیکو" جایزهٔ بازیکن منتخب خود را اهدا کرد. جایزهٔ اِل پائیس (۱۹۸۶–تاکنون). از سال ۱۹۸۶ تاکنون بازیکن سال آمریکای جنوبی توسط "اِل پائیس" انتخاب می شود. بازیکنان برندهٔ جایزه. جدول زیر به تعداد دفعات کسب جایزه توسط بازیکنان و رتبه های آنان تا سال ۲۰۲۳ می پردازد.
کریسمس عشق فیلمی محصول سال ۲۰۰۴ و به کارگردانی نری پارنتی است. در این فیلم بازیگرانی همچون کریستین دسیکا، دنی دویتو، ماسیمو بولدی، آنا ماریا باربرا، ران ماس، سابرینا فریلی، کریستیانا کاپوتوندی، توسکا داکوئینو، چزاره بوچی و آلنا شردووا ایفای نقش کرده اند.
سودابه محافظ (زادهٔ ۱۳۴۲) نویسنده، دانشمند علوم تربیتی و روان شناس اهل آلمان است. او در تهران به دنیا آمده است و یک ایرانی-آلمانی محسوب می شود. زندگی نامه. سودابه محافظ درسال ۱۹۶۳ در تهران بدنیا آمده و از سال ۱۹۷۹ تا کنون در آلمان زندگی می کند. برخلاف آنچه در رسانه های عمومی در مورد سودابه محافظ نوشته می شود، او هرگز از ایران نگریخته، بلکه داوطلبانه سال پیش همراه با خانواده اش محل زندگی خود را از ایران به آلمان تغییر داده است. او در این سال ها اغلب ساکن برلین بوده است و سالها در سازمان های مختلف غیردولتی در بخش های مهاجرت، پیشگیری و مبارزه با خشونت مشغول به کار بوده است. محافظ در رشته های موسیقی، زبان انگلیسی و علوم تربیتی تحصیل کرد و در نهایت تحصیلات خود را به عنوان معلم واجد شرایط تدریس به پایان رساند. او نویسنده چندین رمان، داستان، مقاله، شعر و نمایشنامه است. کارهای او جوایز زیادی دریافت کرده است. او از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸ یک استاد در مؤسسه فناوری فدرال زوریخ در بخش معماری و هنر بود. پس آز آن از سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۱۹ او استاد دانشگاه در مؤسسه ادبیات در دانشگاه هیلدزهایم بود. محافظ سال ها برای سازمان های غیردولتی م
ختلف در زمینه پیشگیری از خشونت و مداخله در بحران کار می کرد. محافظ در سال ۲۰۰۶ در دانشگاه علوم کاربردی راین مین و در سال ۲۰۱۸ در دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ سخنرانی کرد. او پس از کار در تهران، برلین و لیسبون، از سال ۲۰۰۷ در بادن-وورتمبرگ ساکن شد و در آنجا زندگی می کند.
ادبیات بلاروسی () به نوتشجات به صورت نثر و نظم خلق شده توسط سخنوران (نه لزوماً بومی) زبان بلاروسی اشاره دارد. در سال ۲۰۱۵، روزنامه نگار تحقیقی و نویسنده نثر بلاروسی، سوتلانا الکسیویچ، جایزه نوبل ادبیات را «برای نوشته های چندنثر موزون مقفی او، یادمانی از رنج کشیدن و شجاعت در زمانه ما» برد.
خمار ذوالفقاراوا (; – ) رقصنده، طراح رقص و مؤسس گروه دولتی رقص آذربایجان بود. وی در طول فعالیت های خود لقب افتخاری هنرمند افتخاری آذربایجان شوروی (۱۹۵۹)، هنرمند خلق آذربایجان شوروی (۱۹۷۹) و نشان شهرت (۲۰۰۹) را دریافت کرد. زندگی نامه. خمار ذوالفقاراوا در ۱۵ نوامبر سال ۱۹۲۷ در خانواده «رضا افغانلی»، بازیگر تئاتر و سینمای معروف، به دنیا آمد. او دانش آموخته مدرسه رقص باکو در سال ۱۹۴۵ بود. از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۶۶ تک رقصنده آکادمی ملی اپرا و تئاتر باله آذربایجان بود. از سال ۱۹۵۰ شروع به تدریس در مدرسه رقص باکو کرد. در طول ۶۰ سال تدریس، چندین نسل از رقصندگان و طراحان رقص را به بار آورد. فعالیت. در سال ۱۹۵۸ از خمار ذوالفقاراوا دعوت شد تا در فیلم گرجستانی «مملوک» ایفای نقش داشته باشد؛ فیلمی که در آن در احاطه ۶ تک رقصنده تئاتر اپرا ملی گرجستان رقص عربی اجرا کرد. در سال ۱۹۵۹ از وی برای اجرای رقص در اثر جدید عزیر حاجی بیگف که برای «روزهای فرهنگی آذربایجان» در مسکو طراحی کرده بود، دعوت شده و آنجا با موفقیت اجرا کرد. پس از بازگشت از مسکو به باکو، به خمار ذوالفقاراوا نشان هنرمند افتخاری آذربایجان شوروی اعطا شد. از سال ۱۹۶۶ تا ۱
۹۷۸ خمار ذوالفقاراوا به عنوان تک رقصنده و کارگردان هنری در تالار دولتی فیلارمونیک آکادمیک آذربایجان فعالیت کرد. وی در سال ۱۹۶۹ گروه دولتی رقص آذربایجان را راه انداخت که تا سال ۱۹۷۸ به فعالیت خود ادامه داد. این گروه به واسطه برنامه رقص طراحی شده توسط خمار ذوالفقاراوا در کشورهای اوکراین، دانمارک، فرانسه و غیره روی صحنه رفت. خمار ذوالفقاراوا اولین طراح رقص «انجمن دولتی تورها و کنسرت ها» (۱۹۷۸–۱۹۸۸) بود. وی در کنار اینکه در اپرای کوراوغلوی عزیر حاجی بیگف، «هفت پیکر» قارا قارایف رقص کرد، در چند فیلم هم ایفای نقش داشت. افزون بر این، اجرای رقص ها در اپراهای «شاه اسماعیل»، عاشیق غریب، اصلی و کرم و لیلی و مجنون به عهده خمار ذوالفقاراوا بود. وی در شهرهای مختلف کشورهای روسیه، عراق، ایالات متحده آمریکا، کانادا روی صحنه رفته و اجراهای بسیار زیبایی از رقص آذربایجانی به نمایش گذاشت. در سال ۱۹۷۹ از خمار ذوالفقاراوا با اعطای لقب افتخاری هنرمند خلق آذربایجان شوروی تقدیر شد. از سال ۱۹۹۲ خمار ذوالفقاراوا کارگردان هنری گروه «جنگی» بود. این گروه در سال ۱۹۹۴ در مراسم سالگرد محمد فضولی در عراق حضور پیدا کرده و در سفرهای هنری در سال
۱۹۹۵ در شهرهای نیویورک، [[شیکاگو و [[واشینگتن]] آمریکا و نیز [[تورنتو]] و [[مونترآل]] کانادا به اجرای رقص پرداختند. در سال ۲۰۰۹ خمار ذوالفقاراوا نشان شهرت را اخذ نمود. به دنبال ۶۰ سال فعالیت در سال ۲۰۱۱ بازنشسته شد. در ۲ ژوئن سال ۲۰۱۷ و در سن ۸۹ سالگی در باکو درگذشت. در ماه نوامبر ۲۰۱۷ مراسم ۹۰- امین سالگرد خمار ذوالفقاراوا در موزه دولتی تئاتر جمهوری آذربایجان برگزار شد. منابع. [[رده:اهالی باکو]] [[رده:دارندگان عنوان هنرمند خلق آذربایجان]] [[رده:درگذشتگان ۲۰۱۷ (میلادی)]] [[رده:دریافت کنندگان مدال شهرت]] [[رده:رقصندگان زن اهل جمهوری آذربایجان]] [[رده:رقص پردازان زن]] [[رده:زادگان ۱۹۲۷ (میلادی)]] [[رده:هنرمندان افتخاری آذربایجان شوروی]]
جاستین هیث (؛ زادهٔ ۱۶ سپتامبر ۱۹۷۳) فیلم نامه نویس و مؤلف آمریکایی است. او نویسندهٔ فیلم نامهٔ "جاده انقلابی" (۲۰۰۸) بود که برای آن نامزد جایزه بفتای بهترین فیلم نامه اقتباسی شد.
دونالد آر. بوز بسکتبالیست حرفه ای بازنشسته آمریکایی است. بوز، پوینت گارد (قد ۱ متر و ۹۳ سانتی متر) فارغ التحصیل از دانشگاه ایوانزویل، به مدت ۱۳ فصل (از ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۵) در لیگ های اتحادیه ملی بسکتبال (NBA) و اتحادیهٔ منحل شدهٔ بسکتبال آمریکا (ABA) به میدان رفت. او در تیم های ایندیانا پیسرز، فینیکس سانز، پورتلند تریل بلیزرز و کانزاس سیتی کینگز بازی کرده است. منابع. Jeff Grossman (۱۶ دسامبر ۱۹۷۶). "'Boo' full of surprises". San Antonio Express. p. 9G. Retrieved January 10, 2023 – via Newspapers.com. Sid Bordman (۱ آوریل ۱۹۸۰). "Suns' Don Buse isn't obscure to Ford, Kings". The Kansas City Star. p. 11. Retrieved January 10, 2023 – via Newspapers.com.
عاشیق غریب () اولین اپرایی بود که ذوالفقار حاجی بیف، آهنگساز شناخته شده آذربایجانی، در سال ۱۹۱۶ بر اساس داستان همنام تصنیف کرد. این اپرا برای نخستین بار در تئاتر حاجی زین العابدین تقی یف در باکو روی صحنه رفت. بازیگران و خوانندگانی چون حسین قلی سرابسکی، حسین آقا حاجی بابایف و غیره… در صحنه های اصلی اپرا ایفای نقش کردند. احمد بدلبیگلی معروف به احمد آغ دامسکی، ربابه مرادوا و… نیز در بخش «شاه سنم»، دوست دختر عاشیق غریب، نقش داشتند.
جاده انقلابی () نخستین رمان نویسندهٔ آمریکایی ریچارد ییتس دربارهٔ زندگی حومه ای دهه ۱۹۵۰ در ساحل شرقی است. این رمان در سال ۱۹۶۲ به همراه "تبصره ۲۲" و "زائر سینما" فینالیست جایزه ملی کتاب شد. این رمان هنگامی که در سال ۱۹۶۱ منتشر شد، مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و "نیویورک تایمز" آن را «به زیبایی ساخته شده… کتابی قابل توجه و عمیقاً رنج آور» توصیف کرد. در سال ۲۰۰۵، این رمان توسط "تایم" به عنوان یکی از ۱۰۰ رمان برتر انگلیسی زبان از سال ۱۹۲۳ تا به امروز انتخاب شد. اقتباسی سینمایی از این کتاب با بازی لئوناردو دی کاپریو، کیت وینسلت و کتی بیتس به کارگردانی سم مندس و نویسندگی جاستین هیث در سال ۲۰۰۸ منتشر شد.
عباس قدرتی زوارم (زاده ۴ شهریور ۱۳۶۸) نمایندهٔ دورهٔ دوازدهم مجلس شورای اسلامی از حوزه انتخابیه شیروان در استان خراسان شمالی است که با کسب ۱۴٫۹۶۵ رای به مجلس شورای اسلامی راه پیدا کرد. قدرتی زوارم دارای دکتری حسابداری از دانشگاه آزاد اسلامی واحد بابل (۱۳۹۸)، کارشناسی ارشد حسابداری دانشگاه آزاد اسلامی واحد نیشابور (۱۳۹۴)، کارشناسی حسابداری جهاد دانشگاهی (۱۳۹۱) و کاردانی حسابداری دانشگاه آزاد اسلامی واحد شیروان (۱۳۸۹) است. وی پیش تر استاد دانشگاه آزاد واحد الکترونیک تهران، دانشکده سما شیروان و مؤسسه آموزش عالی اشراق بود. همچنین از سال ۱۳۹۹ در اداره کل امور اقتصادی و دارایی خراسان شمالی فعالیت می کند. او در سال ۱۴۰۴ با فاطمه جراره، نمایندهٔ دورهٔ دوازدهم مجلس از حوزه انتخابیه بندرعباس، قشم، ابوموسی، حاجی آباد و خمیر، ازدواج کرد. این دو پنجمین زوجی هستند که هر دو سابقه نمایندگی در مجلس شورای اسلامی را داشتند.
آسیفا-هالیوود () یک سازمان غیرانتفاعی آمریکایی در لس آنجلس، کالیفرنیا است. این شرکت عضو شعبه ای از آسیفا می باشد.
دلشاد به زبان های انگلیسی، عربی، آلمانی و فرانسه تسلط دارد و کتاب دومین انقلاب سوسیالیستی (The Second Socialist Revolution) اثر تاتیانا زاسلاوسایا، به قلم او از انگلیسی به فارسی ترجمه شده است. کتاب مدرسه حسینی به عنوان کتاب درسی در مراکز تربیت معلم تدریس شده است و مجموعه تحقیقات و تالیفات دلشاد تهرانی، وی را مرجع گفتگوهای فراوانی در باب نهج البلاغه و سیره پیامبر اسلام در نشریات و خبرگزاری های مختلف کرده است. کتاب رخساره خورشید وی نیز در بخش حدیث بیست ویکمین دوره جایزه کتاب فصل شایسته تقدیر شناخته شد٬از آثار وی می توان به کتاب ها و مقالات زیر اشاره کرد:
خاموشی ماه نمایشنامه ای از محمد چرمشیر است که در خرداد ۱۳۸۱ با کارگردانی رؤیا کاکاخانی به روی صحنه رفته است.
حسین آقا حاجی بابایف (; – ) خواننده اپرای اهل آذربایجان بود. وی در سال ۱۹۳۸ لقب افتخاری هنرمند خلق آذربایجان شوروی را دریافت کرد. وی پدربزرگ آهنگ ساز موسیقی جاز، «سلمان قنبرف»، بود. زندگی. حسین آقا حاجی بابایف در سال ۱۸۹۸ در شهر شماخی زاده شد. او صدای ملایمی داشت و موسیقی های مقامی و محلی اجرا می کرد. در سال ۱۹۱۰ در گروه کر «جامعه نجات» در باکو به آوازخوانی پرداخت و از سال ۱۹۱۳ شروع به بازیگری با گروه تئاتر «شفاع» کرد. در سال ۱۹۱۶ به گروه موسیقی آذربایجان پیوسته و اغلب در اپراهای مقامی آذربایجانی در نقش های زنانه بازی می کرد. وی همچنین در سالهای مختلف در کشورهای قفقاز جنوبی، آسیای مرکزی و ایران کنسرت هایی اجرا کرد. در سال ۱۹۲۰ به عنوان تک خوان در آکادمی ملی اپرا و تئاتر باله آذربایجان فعالیت می کرد. حسین آقا حاجی بابایف همچنین در نقش های «شاه اسماعلی»، «عاشیق غریب» و خسرو به ترتیب در اپراهای «شاه اسماعیل» مسلم ماقمایف، عاشبق غریب ذوالفقار حاجی بیف و خسرو و شیرین نیازی و نیز بخش هایی از اپراهای اروپایی، گرجی، روسی و ارمنی به زبان های مادری اشان ایفای نقش کرد. حسین آقا حاجی بابایف در سال ۱۹۲۸ از کنسرواتوار دولت
ی آذربایجان دانش آموخته شد؛ جایی که آنجا در کلاس های «نیکولای اسپراننسکی»، خواننده اپرای اهل روسیه، حضور داشت. در سال ۱۹۳۸ به حسین آقا حاجی بابایف لقب افتخاری هنرمند خلق آذربایجان شوروی اهدا شد.
هونگ یو سوب (؛ زادهٔ ۳ ژوئیه ۱۹۵۵) بازیگر اهل کره جنوبی است. فیلم شناسی. گزیده فیلم شناسی
سلطان زین العابدین سوم معظم شاه ابن المرحوم سلطان احمد معظم شاه دوم (جاوی: سلطان زین العابدین ۳ معظم شاه ابن المرحوم سلطان أحمد معظم شاه ۲؛ زادهٔ – درگذشت ) کی سی ام جی (KCMG)، از سال ۱۸۸۱ تا ۱۹۱۸ سلطان و یانگ دی پرتوان بسار ایالت ترنگانو بود. زین العابدین که در پی درگذشت پدرش سلطان احمد بر مسند سلطنت قرار گرفت، در طی دوران حکمرانی او، ترنگانو بر اساس پیمان آنگلو-سیامی ۱۹۰۹ به تحت الحمایه بریتانیا تبدیل گشت. در سال ۱۹۱۱، سلطان زین العابدین سوم اولین قانون اساسی ترنگانو را منتشر کرد. او در روز ۲۶ نوامبر ۱۹۱۸، بعد از حدود ۳۷ سال حکمرانی در سن ۵۲ سالگی در کوالا ترنگانو درگذشت و در مسجد زین العابدین به خاک سپرده شد. خدمت به ایالت ترنگانو. او یکی از سلطان هایی است که این ایالت را به سعادت و خوشبختی رساند. او همچنین یکی از سلطان های معروفی است که از او به فردی نام برده می شود که نوگرایی و مدرنیته را به ایالت ترنگانو آورد.
سلطان عمر رعایت شاه ابن المرحوم سلطان احمد معظم شاه یکم (جاوی: سلطان عمر رعایت شاه ابن المرحوم سلطان أحمد معظم شاه ۱;زادهٔ – درگذشت ) که با عنوان باگیندا عمر هم معروف بود، ششمین و نهمین سلطان ترنگانو بود که دو بار بر مسند قدرت قرار گرفت، مرتبه اول در سال ۱۸۳۱ بود و بار دوم از سال ۱۸۳۹ تا ۱۸۷۶ قدرت را در دست داشت. واژه باگیندا (Baginda) به معنی «خوش اقبال» است ولی در تاریخ مالایی در حقیقت به معنی «فاتح» می باشد. باگیندا عمر در سال ۱۸۰۶ متولد شد. او برای بار اول به طور مشترک با سلطان منصور شاه دوم، مقام سلطان ترنگانو را در اختیار گرفت. هر چند این حکمرانی مشترک کمتر از یکسال به طول انجامید چونکه او توسط منصور شاه دوم از قدرت کنار زده شد. در سال ۱۸۳۳، بر اساس فرمان منصور دوم به روستای دایک در جزایر ریائو تبعید گشت.
موسیقی دوناشینگن (به آلمانی: "Donaueschinger Musiktage) یک جشنوارهٔ سه روزه موسیقی نو (موسیقی کلاسیک معاصر) است که به صورت سالانه در ماه اکتبر و در شهر دوناشینگن آلمان برگزار می شود." دوناشینگن به عنوان قدیمی ترین جشنواره موسیقی نو جهان شناخته می شود و یکی از معتبرترین جشنواره های موسیقی نو در جهان و مهم ترین جشنواره موسیقی نو آلمان است. این رویداد به عنوان سکویی برای موسیقی آوانگارد و در قالب کنسرت، اجرا، سنخرانی و کارگاه آموزشی، به موسیقی معاصر، موسیقی تجربی، موسیقی الکترونیک و هنر صوتی می پردازد. تاریخچه. «جامعهٔ دوستان موسیقی» در سال ۱۹۱۳ در شهری کوچک در کنار رود دانوب در جنوب آلمان شکل گرفت. ایدهٔ اولیه، برگزاری جشنواره ای کوچک برای معرفی هنرمندان جوان و آینده دار بود. هیئتی متشکل از موسیقی دانان برجستهٔ دوران در سال ۱۹۲۱ دور هم جمع شدند و امکان تشکیل جشنواره را بررسی کردند. نخستین کنسرت چند ماه بعد و در روز ۳۱ ژوئیه ۱۹۲۱ به نام «اجراهای موسیقی مجلسی دوناشینگن برای پیشرفت موسیقی معاصر» (به آلمانی: "Donaueschinger Kammermusikaufführungen zur Förderung zeitgenössischer Tonkunst) با اجرای آثاری از آلویس هاب
ا، ارنست کرنک و پال هیندمیت به روی صحنه رفت." "۳ سال بعد آرنولد شونبرگ، آنتون وبرن و یوزف ماتیاس هوور که به عنوان نمایندگان اصلی جریان موسیقی ۱۲ تنی شناخته می شدند، آهنگسازان مهمان جشواره بودند." در سال ۱۹۲۷ ججشنواره به بادن بادن تغیر مکان داد. به دلیل شرایط سیاسی ملی و بین المللی، تمام کنسرت ها در سال های ۱۹۳۱–۱۹۳۳، ۱۹۳۵ ۱۹۴۰–۱۹۴۵ و ۱۹۴۸–۱۹۴۹ لغو شدند و در میان سال های ۱۹۳۳–۱۹۳۵، حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان رویداد دیگری با نام «جشن موسیقایی دوناشینگن» یا «موسیقی نو و قدیمی مجسلی از منطقهٔ آلمان-شوابن» برگزار کرد. پس از جنگ جهانی دوم، جامعهٔ دوستان موسیقی بار دیگر جشنواره را با نام «جشنواره موسیقی معاصر دوناشنگن» برپا کرد و در یک قرارداد همکاری با رادیو تلویزیون جنوب غربی در بادن بادن و ارکستر بزرگش، ابعاد برنامه را وسعت بخشید. از سال ۱۹۹۳ هر دوره از جشنواره تم مخصوص به خود را دارد. جشنوارهٔ دوناشنگن در سال ۲۰۲۰ به دلیل همه گیری کووید-۱۹ برگزار نشد.
سرودی که به بهشت پرتاب شد ششمین کتاب از سری خودزندگی نامه های نویسنده، مایا آنجلو، شاعر آمریکایی است. این کتاب، که بین سال های ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۸ روایت می شود، با بازگشت آنجلو از غنا به ایالات متحده آغاز می شود و با نوشتن اولین خطوط خودزندگی نامه اش، «می دانم چرا پرنده در قفس آواز می خواند»، به پایان می رسد. دو رویداد مهم، ترور مالکوم ایکس و مارتین لوتر کینگ جونیور، ابتدا و انتهای کتاب شامل می شود. در این کتاب آنجلو تجربیاتش از این دوران پرتلاطم و تأثیر آن ها بر زندگی شخصی و حرفه ای اش را به اشتراک می گذارد. سبک. آنجلو در این کتاب به چالش هایی که در ژانر خودزندگی نامه با آن روبرو شده بود می پردازد تا این ژانر را گسترش دهد. از نظر سبک و ژانر، آنجلو به چالش کشیدن ساختار معمول خودزندگی نامه را با نقد، تغییر، و گسترش ژانر ادامه می دهد و این کتاب هم مانند دیگر خودزندگی نامه هایش، نقدی مثبت دریافت کرده است.
سفری برای یک لبخند () یک مجموعهٔ تلویزیونی سیاه وسفید لهستانی ویژهٔ کودکان و نوجوانان است که در سال ۱۹۷۱ ساخته و در ۹ ژانویهٔ ۱۹۷۲ منتشر شد. این مجموعه بر پایهٔ رمانی به همین نام نوشته آدام باخدای ساخته شده است. در سال ۱۹۷۲، فیلم بلند سینمایی ای بر اساس این سریال تولید شد. این سریال نمایشی از هنرنمایی دوگانه بازیگران فیلیپ ووبوجینسکی و هنریک گوونبیفسکی است، هر دو در اوایل دهه ۱۹۷۰ در سریال های نوجوانانه ایفای نقش می کردند.
تلویزیون کابلی هنگ کنگ لیمیتد (; ) که قبلاً با نام وارف کیبل تلویژن لیمیتد (; ) تا ۳۱ اکتبر ۱۹۹۸ شناخته می شد، یک تامین کننده تلویزیون کابلی در هنگ کنگ است که اکنون مالک آن فوراِور تاپ (آسیا) لیمیتد است که خود به عنوان بخشی از تجارت آی-کیبل کمیونیکیشنز اداره می شود.
یک گروه متال ژاپنی است که ابتدا در مه ۲۰۱۳ تشکیل شد اما در فوریه ۲۰۱۵ دوباره شروع به کار کرد. این گروه از اعضای ریکو، سنا تشکیل شده است و ترانه سرای اصلی ترانه ها بوگی و زیان هستند. آنها تاکنون ۷ آلبوم و ۶ تک آهنگ منتشر کرده اند.
اس بی اس ام () یک شبکه تلویزیونی پولی در کره جنوبی است که مالک آن اس بی اس مدیانت، شرکت تابعهٔ اس بی اس مدیا هلدینگز است. این شبکه شامل شامل هنرمندان پاپ کره جنوبی، موسیقی بین المللی، اخبار و چند برنامه ریلتی و ورایتی است.
ام بی سی ام (؛ یا 엠비씨 엠) سابقاً ام بی سی میوزیک () یک شبکه تلویزیونی تخصصی در کره جنوبی است که مالک آن ام بی سی پلاس مدیا است. این شبکه کابلی عمدتاً برنامه های مرتبط با موسیقی را پخش می کند. این شبکه در ۱ فوریه ۲۰۱۲ با برنامه موسیقی "شو چمپین" افتتاح شد. در ۲ فوریه ۲۰۲۰، عنوان این شبکه به ام بی سی ام بازسازی برند شد.
شو چمپین (; ) یک برنامه تلویزیونی موسیقی کره جنوبی با پخش زنده در چهارشنبه ها از شبکه ام بی سی ام در مرکز پخش بیت مارو در ایلسان است.
موزه ملی کیوشو جدیدترین موزه ملی ژاپن در یکصد سال گذشته است. این موزه در شهر دازایفو واقع شده است. این موزه پس از موزه ملی توکیو، نارا و کیوتو چهارمین موزه ملی ژاپن است. تأسیس. این موزه چهارمین موزه ملی ژاپن است و تمرکز آن بر نمایش داد و ستد فرهنگی بین ژاپن و همسایگانش می باشد. نمایشگاه ها. یک نمایشگاه دائمی به نام «نمایشگاه داد و ستد فرهنگی» در موزه برقرار است که تاریخ داد و ستد فرهنگی از ۳۵۰۰۰ سال پیش تا دوره معاصر ژاپن را در بر می گیرد. در این نمایشگاه دوره های جومون، یایویی، نارا، کاماکورا و... در پنج تم متفاوت به نمایش گذاشته شده اند. همچنین نمایشگاه های ویژه به صورت موقت در این موزه برگزار می شود.
د شو (; ) سابقاً The Show: All New K-Pop ، The Show: All About K-Pop ، یک برنامه تلویزیونی موسیقی در کره جنوبی است که به صورت زنده در سه شنبه ها از شبکه اس بی اس ام در اس بی اس پریزم تاور در سانگام دونگ، سئول پخش می شود.
رنگ های پان اسلاوی—آبی، سفید و قرمز—توسط کنگره اسلاوی پراگ در سال ۱۸۴۸ بر اساس نمادگرایی رنگ های پرچم روسیه که در اواخر سده هفدهم معرفی شد، تعریف شد. از نظر تاریخی، بسیاری از ملل و دولت های اسلاوی پرچم ها و سایر نمادهای ملی را که ترکیبی از این سه رنگ را به کار می بردند، انتخاب کردند. کشورهای اسلاوی که از این رنگ ها استفاده می کنند یا استفاده کرده اند عبارتند از روسیه، یوگسلاوی، چکسلواکی، جمهوری چک، اسلواکی، کرواسی، صربستان و اسلوونی، در حالی که بلاروس، بوسنی و هرزگوین، بلغارستان، مونته نگرو، مقدونیه شمالی، لهستان و اوکراین از طرح های رنگی متفاوتی استفاده می کنند. یوگسلاوی، هر دو پادشاهی (پادشاهی یوگسلاوی، ۱۹۱۸–۱۹۴۳) و جمهوری (SFR یوگسلاوی، ۱۹۴۳–۱۹۹۲) اتحادیه ای از چندین ملت اسلاو بود، و بنابراین نه تنها رنگ های پان اسلاوی را به خود اختصاص داد، بلکه پرچم پان اسلاوی را نیز پذیرفت. به عنوان خودش (بعداً یک ستاره قرمز اضافه کرد). پس از فروپاشی اولیه یوگسلاوی در اوایل دهه ۱۹۹۰، دو جمهوری از جمهوری های یوگسلاوی باقی مانده - مونته نگرو و صربستان - در سال ۱۹۹۲ به عنوان جمهوری فدرال یوگسلاوی و در سال ۲۰۰۳ به عنوان اتحا
دیه دولتی صربستان و مونته نگرو تشکیل شدند و همچنان از پرچم پان اسلاوی استفاده کردند. تا زمان انحلال خود، زمانی که مونته نگرو در سال ۲۰۰۶ استقلال خود را اعلام کرد. صربستان به همراه جمهوری های کرواسی و اسلوونی از پرچمی با هر سه رنگ پان اسلاوی استفاده می کند. اکثر پرچم ها با رنگ های پان اسلاو توسط کشورهای اسلاو به دنبال اولین کنگره اسلاو در سال ۱۸۴۸ معرفی و به رسمیت شناخته شدند، اگرچه صربستان سه رنگ قرمز-آبی-سفید خود را در سال ۱۸۳۵ پذیرفت و پرچم قومی سورب ها (آبی-قرمز-سفید) قبلاً وجود داشت. در سال ۱۸۴۲ طراحی شده است. موراویای چک پرچم خود را (سفید-قرمز-آبی) در همان کنگره اعلام کردند. در سال ۱۸۴۸، نایب السلطنه کرواسی جوسیپ یلاچیچ برای اولین بار پرچم کرواسی را با سه رنگ مدرن آن (قرمز-سفید-آبی) برای پادشاهی سه گانه (و رسماً توسط پادشاهی کرواسی پذیرفته شد)، گروهی از روشنفکران اسلوونیایی در وین طراحی کرد. اتریش پرچم اسلوونی (سفید-آبی-قرمز) را ایجاد کرد و نخستین پرچم اسلواکی (در طرح معکوس - قرمز-آبی-سفید) توسط انقلابیون اسلواکی معرفی و برافراشته شد. پرچم جمهوری چک در سال ۱۹۲۰ با تأسیس چکسلواکی سه رنگ ملی خود را به خود
نیمهٔ سوم () یک مجموعهٔ تلویزیونی کمدی لهستانی است که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد. ایده پرداز و تهیه کننده این سریال شرکت پرایم فیلم پروداکشن است. فصل اول سریال پیش از آغاز مسابقات جام جهانی فوتبال ۲۰۱۸ که میزبانی آن را روسیه بر عهده داشت، ساخته شد. این سریال درباره دنیای مردانه قهرمانانی است که بزرگ ترین علاقه شان فوتبال و تشویق تیم محبوبشان است. آن ها در زندگی روزمره، عاشق شریک زندگی شان هستند، سخت کار می کنند و با مشکلات زندگی دست وپنجه نرم می کنند، اما یک بار در هفته به جنگجویانی واقعی تبدیل می شوند.
بنیاد کلاه زرین () یک سازمان غیرانتفاعی است که به وسیلهٔ بازیگر انگلیسی کیت وینسلت و مارگرت اریکسدوتیر در سال ۲۰۱۰ بنیان نهاده شد. وینسلت هنگام فیلم برداری مستند "شجاعت مادری: گستاخی صحبت کردن با اوتیسم" با اریکسدوتیر و پسرش کلی تورستاینسون (که مبتلا اوتیسم است) آشنا شد. تمرکز این سازمان بر افزایش آگاهی از اوتیسم است و بیان می کند که مأموریت آنها «تغییر نحوه درک افراد دربارهٔ طیف اوتیسم، با روشن کردن توانایی های آنها و تأکید بر پتانسیل بزرگ آن ها است.» این سازمان نام خود را از شعری نوشتهٔ تورستاینسون گرفته است که در آن او یک کلاه زرین جادویی را توصیف می کند که توانایی صحبت به جای شخصیت قهرمان داستان (که قادر به صحبت کردن نبود) را داشت. در سال ۲۰۱۱، بنیاد کلاه زرین با شرکت لوازم آرایشی لانکوم همکاری کرد تا یک مجموعه آرایشی با مضمون کلاه زرین ایجاد کند، با این هدف که بخشی از درآمد حاصل از آن به نفع سازمان باشد.
داریوش شپاکوفسکی (؛ زادهٔ ) روزنامه نگار و گزارشگر ورزشی مشهور اهل لهستان است که برای تلویزیا پولسکا کار می کند. او گزارشگر رادیو لهستان هم هست. شپاکوفسکی در جوانی بازیکن بسکتبال باشگاه لگیا ورشو بود و بعدها به روزنامه نگاری و گزارشگری روی آورد و تخصصش گزارش فوتبال است. او گزارشگر بازی های المپیک، جام جهانی فوتبال، جام ملت های اروپا و لیگ قهرمانان اروپا بوده است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "قمار فوتبال"، "نیمه سوم"، "طایفه"، "خودِ زندگی"، "رنگ های خوشبختی" و "نیمه سوم" اشاره نمود. او همچنین صداپیشهٔ نسخهٔ لهستانی "تیزپا" و "فوتبال دستی" بود.
کیم هی وون () کارگردان تلویزیونی اهل کره جنوبی است. یکی از شاخص ترین آثار او مجموعه تلویزیونی "وینچنزو" (۲۰۲۱) است. او کارگردانی "گل پول" (۲۰۱۷)، "سقوط بر روی تو" (۲۰۱۹)، "زنان کوچک" (۲۰۲۲) و "ملکهٔ اشک" (۲۰۲۴) را نیز بر عهده داشته است.
لی اونگ بوک (؛ زادهٔ ۱۹۷۲) کارگردان تلویزیونی اهل کره جنوبی است. نخستین اثر کارگردانی او "زادگاه افسانه ها – کتاب های ممنوعه" برای شبکه کی بی اس در سال ۲۰۰۹ بود. او به خاطر کارگردانی مجموعه های تلویزیونی محبوبی همچون "مدرسه ۲۰۱۳" (۲۰۱۲)، "عشق پنهانی" (۲۰۱۳) و "نسل خورشید" (۲۰۱۶) شناخته می شود. پس از پیوستن به استودیو دراگون، او حرفه کارگردانی خود را با آثار "گابلین" (۲۰۱۶–۱۷) و "آقای آفتاب" (۲۰۱۸) ادامه داد. در سال ۲۰۲۰، لی نخستین مجموعه تلویزیونی اصلی نتفلیکس خود را به نام "خانه شیرین" کارگردانی کرد که بر پایه وب تونی با همین نام در ناور وب تون اثر کارنبی و هوانگ یونگ چان بود. این مجموعه با استقبال مثبت روبرو شد و فصل دوم آن در سال ۲۰۲۳ منتشر شد.
کیم نا یونگ (؛ زادهٔ ) خواننده اهل کره جنوبی است که در سال ۲۰۱۵ با انتشار تک آهنگ «What If It Was Going» به شهرت رسید و این ترانه برای پنج روز در صدر جدول ملون (بزرگ ترین وبگاه استریم موسیقی کره جنوبی) و در صدر دیگر وبگاه های استریم قرار گرفت. او تاکنون سه آلبوم استودیویی، ۲۶ تک آهنگ و ۲۲ ساندترک منتشر کرده است.