Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
، استفاده می شود که می تواند یک مدار ضرب کننده ولتاژ ساده بدون ترانسفورماتور باشد که با دیودها و خازن ها ساخته شده و می تواند ولتاژی در حدود ۲ کیلوولت یا بیشتر تولید کند. این به اندازه کافی بالا هست که از بدن یک حشره که دو شبکه را به هم متصل می کند، عبور کند، اما به اندازه کافی بالا نیست که در شکاف هوا جرقه ایجاد کند. جریان الکتریکی کافی از بدن کوچک حشره عبور می کند تا آن را تا دمای بالا گرم کند. امپدانس منبع تغذیه و چیدمان شبکه به گونه ای است که نمی تواند جریان خطرناکی را از بدن انسان عبور دهد. بسیاری از دستگاه های برقی دفع حشرات مجهز به سینی هایی هستند که حشرات برق گرفته را جمع آوری می کنند؛ مدل های دیگر طوری طراحی شده اند که اجازه می دهند زباله ها به زمین زیرین بریزند. برخی از آنها از پنکه برای به دام انداختن حشره استفاده می کنند. استفاده در داخل یا خارج از منزل. تله های برقی حشرات را می توان در داخل خانه یا در صورت مقاوم بودن در برابر اثرات آب و هوا، در فضای باز نصب کرد. با این حال، آنها در کشتن حشرات گزنده (پشه های ماده و سایر حشرات) در فضای باز مؤثر نیستند، که در جذب و کشتن سایر حشرات بی ضرر و مفید بسیا
ر مؤثرتر هستند. یک مطالعه توسط دانشگاه دلاور نشان داد که طی یک دوره ۱۵ شب تابستانی، ۱۳۷۸۹ حشره در شش دستگاه کشته شدند. از میان حشرات کشته شده، تنها ۳۱ مورد حشرات گزنده بودند. پشه ها به کربن دی اکسید و بخار آب موجود در بازدم پستانداران جذب می شوند، نه نور فرابنفش. با این حال، اکنون دستگاه های حشره کشی وجود دارند که دی اکسید کربن منتشر می کنند یا از طعمه خارجی مانند اکتنول استفاده می کنند تا حشرات گزنده را بهتر به سمت تله جذب کنند. پراکندگی. تحقیقات نشان داده است که وقتی حشرات دچار برق گرفتگی می شوند، دستگاه های برق زدای حشرات می توانند مهی حاوی اجزای حشرات را تا حدود از دستگاه فاصله دارد. هوای اطراف دستگاه حشره کش برقی می تواند توسط باکتری ها و ویروس هایی که می توانند توسط افراد در مجاورت دستگاه استنشاق شوند یا روی غذای آنها بنشینند، آلوده شود. سازمان غذا و دارو (آمریکا) توصیه می کند که دستگاه دفع حشرات نباید بالای محل آماده سازی غذا نصب شود و حشرات باید درون دستگاه نگه داشته شوند. برای این منظور، طرح های ضد پراکندگی تولید می شوند. نوع دستی. دستگاه های حشره کش باتری دار اغلب به شکل راکت تنیس ساخته می شوند که ب
ا آنها می توان حشرات پرنده را زد. نسخه های ارزان قیمت ممکن است از باتری یکبار مصرف استاندارد استفاده کنند، در حالی که دستگاه های دفع حشرات قابل شارژ ممکن است از باتری لیتیوم-یونی استفاده کنند. تاریخچه. مجله "پاپیولر مکانیکس" در شماره اکتبر ۱۹۱۱ خود، مقاله ای داشت که یک مدل «تله مگس» را نشان می داد که از تمام عناصر یک حشره کش برقی مدرن، از جمله چراغ برق و شبکه برق، استفاده می کرد. این طرح توسط دو مرد ناشناس اهل دنور اجرا شد و اذعان شد که برای استفاده عملی بسیار گران است. این دستگاه بود. شامل ۵ لامپ رشته ای بود، و شبکه فاصله سیم ها با ولتاژ ۴۵۰ ولت از هم جدا شده اند. قرار بود کاربران، قسمت داخلی را با گوشت طعمه گذاری کنند. طبق گزارش اداره ثبت اختراعات و علائم تجاری ایالات متحده، اولین دستگاه برقی دفع حشرات در سال ۱۹۳۲ توسط ویلیام ام. فراست ثبت اختراع شد. ویلیام برودبک هرمز (۱۸۷۶–۱۹۴۹)، استاد انگل شناسی در دانشگاه کالیفرنیا، بیش از ۲۰ سال به طور جداگانه روی تله های بزرگ تجاری حشرات برای حفاظت از صنعت مهم میوه کالیفرنیا کار کرده بود. در سال ۱۹۳۴ او حشره کش الکترونیکی را معرفی کرد که به الگویی برای همه حشره کش های
آینده تبدیل شد.
اسیدی شدن اقیانوس در صخره بزرگ دریایی این کاهش سلامت صخره های مرجانی، به ویژه صخره بزرگ مرجانی، می تواند منجر به کاهش تنوع زیستی شود. موجودات زنده می توانند به دلیل اسیدی شدن اقیانوس تحت فشار قرار گیرند و ناپدید شدن صخره های مرجانی سالم، مانند صخره بزرگ مرجانی، به منزله نابودی زیستگاه برای چندین گونه است. اسیدی شدن اقیانوس ها تولید مثل موجودات زنده را دشوارتر می کند و بر اکوسیستم دیواره بزرگ مرجانی تأثیر می گذارد. گونه های ماهی می توانند به شدت تحت تأثیر اسیدی شدن اقیانوس قرار گیرند که اکوسیستم کلی را مختل می کند. یک راه حل ممکن وجود دارد که می تواند اثرات اسیدی شدن اقیانوس را معکوس کند، به نام تزریق قلیایی. تزریق قلیایی سازی، محلولی را به اقیانوس تزریق می کند و پی اچ آب را افزایش می دهد. صخره های مرجانی برای جامعه و اقتصاد بسیار مهم هستند. پیشینه. دی اکسید کربن جوی از زمان انقلاب صنعتی از ۲۸۰ به ۴۰۹ بخش در یکای سنجش افزایش یافته است. حدود ۳۰ درصد از دی اکسید کربن آزاد شده از فعالیت های انسانی در آن دوران جذب اقیانوس شده است. این افزایش دی اکسید کربن منجر به کاهش ۰٫۱ درصدی پی اچ شده است و تا سال ۲۱۰۰ می تواند
۰٫۵ درصد کاهش یابد. وقتی دی اکسید کربن با آب دریا برخورد می کند، کربنیک اسید تشکیل می دهد؛ این مولکول ها به هیدروژن، بی کربنات و کربنات تفکیک می شوند و پی اچ اقیانوس را کاهش می دهند. دمای سطح دریا، اسیدیته اقیانوس و کربن معدنی محلول نیز با دی اکسید کربن اتمسفر همبستگی مثبت دارند. اسیدی شدن اقیانوس می تواند باعث افزایش غلظت دی اکسید کربن و افزایش استرس در موجودات دریایی شود و در نتیجه منجر به کاهش تنوع زیستی گردد. خود صخره های مرجانی نیز می توانند تحت تأثیر منفی اسیدی شدن اقیانوس قرار گیرند، زیرا میزان کلسیفیکاسیون کاهش و اسیدیته افزایش می یابد. آراگونیت تحت تأثیر فرایند اسیدی شدن اقیانوس قرار می گیرد زیرا نوعی کربنات کلسیم است. این ماده برای حیات و سلامت مرجان ها ضروری است زیرا در اسکلت مرجان ها یافت می شود و نسبت به کلسیت، حلالیت بیشتری دارد. افزایش سطح دی اکسید کربن می تواند به دلیل کمبود یون های کربنات موجود مورد نیاز برای فرایند کلسیفیکاسیون، نرخ رشد مرجان ها را از ۹ تا ۵۶ درصد کاهش دهد. سایر موجودات آهکی، مانند دوکفه ای ها و شکم پایان، نیز به دلیل اسیدی شدن اقیانوس ها اثرات منفی را تجربه می کنند. یون ها
ی هیدروژن اضافی در آب اسیدی، پوسته های آنها را حل می کنند و میزان پناهگاه و تولید مثل آنها را محدود می کنند. به عنوان یک نقطه کانونی تنوع زیستی، بسیاری از گونه های موجود در دیواره بزرگ مرجانی توسط اسیدی شدن اقیانوس تهدید می شوند. گونه های نادر و بومی به دلیل اسیدی شدن اقیانوس در معرض خطر بیشتری هستند، زیرا آنها به طور گسترده تری به دیواره بزرگ مرجانی وابسته هستند. علاوه بر این، خطر فروپاشی صخره های مرجانی به دلیل اسیدی شدن، تهدیدی برای تنوع زیستی است. فشار اسیدی شدن اقیانوس همچنین می تواند بر سایر فرآیندهای بیولوژیکی، مانند کاهش فتوسنتز یا تولید مثل و آسیب پذیر شدن موجودات زنده در برابر بیماری، تأثیر منفی بگذارد. دیواره بزرگ مرجانی در معرض کیفیت پایین آب و اثرات اسیدی شدن اقیانوس قرار دارد. سی و پنج رودخانه اصلی وجود دارد که مواد مغذی و رسوبات را تخلیه می کنند، که این میزان تخلیه حدود پنج تا هشت برابر قبل از سکونت اروپاییان است. این تخلیه ها منجر به افزایش مواد مغذی و کدورت آب دریا می شود که اثرات اسیدی شدن اقیانوس را بیشتر می کند. سلامت مرجان ها. کلسیفیکاسیون و آراگونیت. مرجان یک ارگانیسم آهکی است که با افزا
یش اسیدی شدن اقیانوس، آن را در معرض خطر بالای پوسیدگی و کاهش سرعت رشد قرار می دهد. آراگونیت به مرجان ها در ساخت اسکلتشان کمک می کند، زیرا شکل دیگری از کربنات کلسیم (CaCO3) است که محلول تر است. وقتی پی اچ آب کاهش می یابد، آراگونیت نیز کاهش می یابد و منجر به از دست رفتن جذب کربنات کلسیم در مرجان ها می شود. سطح آراگونیت از زمان صنعتی شدن ۱۶ درصد کاهش یافته است و به دلیل جریان آب، که به مرجان های شمالی اجازه می دهد آراگونیت بیشتری نسبت به مرجان های جنوبی جذب کنند، می تواند در برخی از بخش های دیواره بزرگ مرجانی کمتر باشد. پیش بینی می شود که آراگونیت تا سال ۲۱۰۰ به میزان ۰٫۱ درصد کاهش یابد که می تواند رشد مرجان ها را تا حد زیادی مختل کند. از سال ۱۹۹۰، نرخ کلسیفیکاسیون "پوریتس"، یک مرجان بزرگ و رایج در صخره های مرجانی بزرگ، سالانه ۱۴٫۲ درصد کاهش یافته است. سطح آراگونیت در سراسر خود دیواره بزرگ مرجانی یکسان نیست؛ به دلیل جریان ها و گردش آب، برخی از بخش های دیواره بزرگ مرجانی می توانند نیمی از آراگونیت را نسبت به سایر بخش ها داشته باشند. سطوح آراگونیت همچنین تحت تأثیر کلسیفیکاسیون و تولید قرار می گیرند که می تواند از
صخره ای به صخره دیگر متفاوت باشد. اگر دی اکسید کربن اتمسفری به ۵۶۰ بخش در یکای سنجش برسد، بیشتر آب های سطحی اقیانوس ها نسبت به آراگونیت به طور نامطلوبی زیر اشباع خواهند بود و پی اچ حدود ۰٫۲۴ واحد کاهش می یابد، یعنی از تقریباً ۸٫۲ امروز به کمی بیش از ۷٫۹. در این برهه (زمانی در ربع سوم این قرن، با نرخ فعلی افزایش دی اکسید کربن)، تنها تعداد کمی از بخش های اقیانوس آرام سطوح اشباع آراگونیت کافی برای رشد مرجان ها را خواهند داشت. علاوه بر این، اگر دی اکسید کربن اتمسفری به ۸۰۰ بخش در یکای سنجش برسد، کاهش پی اچ آب سطحی اقیانوس ۰٫۴ واحد خواهد بود و غلظت کل یون کربنات محلول حداقل ۶۰٪ کاهش یافته است. برآوردهای اخیر بیان می کنند که با ادامهٔ سطح انتشار گازهای گلخانه ای به روال معمول، دی اکسید کربن اتمسفری می تواند تا سال ۲۱۰۰ به ۸۰۰ بخش در یکای سنجش برسد. در این مرحله، تقریباً قطعی است که تمام صخره های مرجانی جهان در حالت فرسایشی قرار خواهند گرفت. با این حال، افزایش پی اچ و تکرار شرایط شیمیایی اقیانوس قبل از صنعتی شدن در صخره بزرگ مرجانی، منجر به افزایش ۷ درصدی نرخ رشد مرجان ها شد. دما. اسیدی شدن اقیانوس ها همچنین می توان
د منجر به افزایش دمای سطح دریا شود. افزایش حدود ۱ یا ۲ دمای پایین می تواند باعث از بین رفتن رابطه بین مرجان ها و زوکسانتلاها شود و احتمالاً به سفید شدن آنها منجر شود. پیش بینی می شود میانگین دمای سطح دریا در دیواره بزرگ مرجانی بین ۱ تا ۳ درجه افزایش یابد. درجه سانتیگراد تا سال ۲۱۰۰. سفید شدن زمانی اتفاق می افتد که جلبک های زئوکسانتلا و مرجانی به دلیل تنش های موجود در آب، اسکلت مرجانی را پشت سر می گذارند. این باعث می شود مرجان رنگ خود را از دست بدهد زیرا ارگانیسم های قبلی که روی اسکلت مرجان قرار داشتند، از بین می روند و اسکلت سفیدی باقی می ماند. مرجان سفید شده دیگر نمی تواند فتوسنتز را کامل کند و بنابراین به آرامی می میرد. اسیدیته آب به آرامی اسکلت های مرجانی باقی مانده را حل می کند و اساساً به یکپارچگی ساختاری صخره های مرجانی آسیب می رساند. موجودات زنده زیادی وجود دارند که به جلبک ها و زوکسانتلاها به عنوان منبع اصلی غذای خود متکی هستند؛ بنابراین، موجودات زنده در صخره های مرجانی سفید شده مجبور به ترک آنها در جستجوی منابع غذایی جدید می شوند. از آنجایی که زوکسانتلاها و جلبک ها بسیار آهسته رشد می کنند، بازگرداندن
صخره های مرجانی به شکل اولیه خود زمان بسیار زیادی خواهد برد. این از هم گسیختگی رابطه بین مرجان و زوکسانتلاها زمانی رخ می دهد که فوتوسیستم II آسیب دیده باشد، چه به دلیل واکنش با پروتئین دی ۱ و چه به دلیل عدم تثبیت دی اکسید کربن؛ این موارد منجر به عدم فتوسنتز شده و می تواند منجر به سفید شدن شود. تولید مثل. اسیدی شدن اقیانوس تقریباً در تمام جنبه های این فرایند، تولید مثل مرجان ها را تهدید می کند. گامتوژنز ممکن است به طور غیرمستقیم تحت تأثیر سفید شدن مرجان ها قرار گیرد. علاوه بر این، استرسی که اسیدی شدن بر مرجان ها وارد می کند، می تواند به طور بالقوه به زنده ماندن اسپرم های آزاد شده آسیب برساند. لاروها نیز می توانند تحت تأثیر این فرایند قرار گیرند؛ متابولیسم و نشانه های استقرار می توانند تغییر کنند و اندازه جمعیت یا قابلیت تولید مثل را تغییر دهند. گونه های دیگر لاروهای آهکی، تحت سناریوهای اسیدی شدن اقیانوس، کاهش نرخ رشد را نشان داده اند. بیوفیلم، یک شاخص زیستی برای شرایط اقیانوسی، در اسیدی شدن، دچار کاهش سرعت رشد و تغییر ترکیب شد که احتمالاً بر استقرار لاروها روی خود بیوفیلم تأثیر می گذارد. گزارش های بهداشتی از
دیواره بزرگ مرجانی. در طول سال ها، چندین رویداد سفیدشدگی دسته جمعی رخ داده است که بر دیواره بزرگ مرجانی تأثیر گذاشته است. به طور خاص، در سال های ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷، این صخره مرجانی دو سال متوالی دوره سفیدشدگی را پشت سر گذاشت. این دوره طولانی، تخمین زده می شود که نیمی از حیات مرجانی در دیواره بزرگ مرجانی از بین رفته است. بخش هایی از صخره که زنده ماندند، آسیب دیدند و منجر به یک دوره کلی تولید مثل کم مرجان ها شد. بعداً در سال ۲۰۲۰ رویداد سفیدکاری دیگری برگزار شد و این سومین رویداد سفیدکاری در پنج سال گذشته بود. با این حال، مطالعات نشان داد که نتایج سفیدشدگی سال ۲۰۲۰ خیلی شدید نبود، زیرا تنها بخش کمی از صخره های مرجانی را تحت تأثیر قرار داد و بیشتر آنها در سطوح پایین تا متوسط سفیدشدگی قرار داشتند. در اوایل سال ۲۰۲۲، یک مطالعه نشان داد که ۹۱ درصد از مرجان های موجود در دیواره بزرگ مرجانی، تا حدودی دچار سفیدشدگی مرجانی شده اند. صخره هایی که سطح سفیدشدگی بالاتری داشتند، اغلب با دمای کلی بالاتر هوا همراه بودند. این سطوح دما در تمام طول فصل تابستان در استرالیا ادامه داشت که به دوره های طولانی سفیدشدگی مرجان ها نسبت داده می شو
د. دوره های طولانی مدت نگرانی را افزایش می دهند، زیرا مرجان ها قادر به تولید مثل نخواهند بود و از بین می روند و منجر به از بین رفتن بیشتر صخره ها می شوند. با این حال، گزارش های اخیر از ژوئن ۲۰۲۲، حاکی از آن است که دیواره بزرگ مرجانی در حال حاضر در حال بهبودی است. صخره های مرجانی که تحت تأثیر پدیده سفیدشدگی قرار گرفته اند، در مناطق مختلف ساحل استرالیا تا ۱۶ درصد کاهش یافته اند. با ادامه کاهش دمای اقیانوس ها، می توانیم انتظار داشته باشیم که سطح سفیدشدگی کاهش و سطح مرجان ها افزایش یابد. اگرچه سفیدشدگی مرجان ها کاهش یافته است، اما شکارچیان صخره های مرجانی، ستاره دریایی تاج خاردار، هنوز بر رشد و توسعه مرجان ها تأثیر می گذارند. تنوع زیستی. تنوع زیستی به انواع اشکال حیات، شامل تنوع گونه ای، تنوع ژنتیکی و تنوع اکوسیستم اشاره دارد. دیواره بزرگ مرجانی یک کانون تنوع زیستی است که بیش از ۹۰۰۰ گونه شناخته شده را در خود جای داده است. با این حال، از دهه ۱۹۵۰ نیمی از مرجان های زنده در دیواره بزرگ مرجانی از بین رفته اند و تنوع زیستی مرتبط با صخره های مرجانی شصت و سه درصد کاهش یافته است. تخمین زده می شود که تنها بیست و پنج درصد
از این گونه ها رسماً کشف شده اند و بخش قابل توجهی از آنها هنوز از نظر علمی طبقه بندی نشده اند . بدون شک ما در پی تغییرات اقلیمی، در حال از دست دادن گونه هایی هستیم که هنوز شناسایی نکرده ایم. کاهش سطح آراگونیت، در نتیجه اسیدی شدن اقیانوس، همچنان یکی از بزرگ ترین تهدیدات دیواره بزرگ مرجانی است. صخره های مرجانی سالم از هزاران مرجان، ماهی و پستاندار دریایی مختلف پشتیبانی می کنند، اما صخره های سفید شده توانایی خود را برای پشتیبانی و حفظ حیات از دست می دهند. سازندهای ساختاری مرجانی زیستگاه های پیچیده ای را ایجاد می کنند که برای تأمین سرپناه، محل تولید مثل و منابع غذایی برای موجودات دریایی متعدد، از جمله ماهی ها، بی مهرگان و میکروارگانیسم ها، حیاتی هستند. در عوض، مرجان ها برای تمیز کردن و تنظیم سطح جلبک ها، تأمین مواد مغذی برای رشد مرجان ها و کنترل آفات به ماهی های صخره ای و سایر موجودات زنده وابسته هستند. صخره های مرجانی و گونه هایی که میزبان آنها هستند، روابط همزیستی پویایی دارند. اسیدی شدن اقیانوس همچنین می تواند به طور غیرمستقیم بر هر موجود زنده ای تأثیر بگذارد و باعث کاهش نرخ رشد، کاهش ظرفیت تولید مثل، افزایش
حساسیت به بیماری و افزایش میزان مرگ و میر شود. رویدادهای سفیدشدگی باعث همگن شدن ترکیب مرجان ها و از بین رفتن پیچیدگی ساختاری آن ها می شود که می تواند برای ماهی های صخره ای و سایر موجوداتی که برای تولید مثل و سرپناه به مرجان های شاخه دار وابسته هستند، مضر باشد. این کاهش در تنوع اکوسیستم، تأثیر مستقیمی بر تنوع گونه ای دارد. گونه های آسیب پذیر. با فروپاشی صخره های مرجانی، ساکنان آنها مجبور به سازگاری یا یافتن زیستگاه های جدیدی برای تکیه بر آنها خواهند شد. اسیدی شدن اقیانوس ها، تعادل شیمیایی اساسی اقیانوس های ما را تهدید می کند و شرایطی را ایجاد می کند که مواد معدنی ضروری مانند کربنات کلسیم را از بین می برد. کمبود آراگونیت و کاهش سطح پی اچ در آب اقیانوس، ساخت پوسته و اسکلت خارجی را برای ارگانیسم های آهکی مانند صدف، حلزون، لابسترها، میگو و صخره های مرجانی دشوارتر می کند. مشخص شده است که موجودات زنده در مراحل اولیه، لاروی یا پلانکتونی، نسبت به اثرات اسیدی شدن اقیانوس حساس تر هستند. اسیدی شدن اقیانوس می تواند به سلامت لارو و استقرار موجودات زنده آهکی و غیر آهکی آسیب برساند. مطالعه ای که در منتشر شده است، مدلی را برا
ی پیش بینی آسیب پذیری کوسه ها و سفره ماهی های گزنده در برابر تغییرات اقلیمی در دیواره بزرگ مرجانی توسعه داده است. مشخص شد که ۳۰ گونه از ۱۳۳ گونه به عنوان گونه های آسیب پذیر متوسط یا زیاد در برابر تغییرات اقلیمی شناسایی شده اند که آسیب پذیرترین گونه ها عبارتند از: شلاق زن آب شیرین، سفره ماهی خاردار، کوسه دندان نیزه ای و اره ماهی. افزایش دما همچنین بر رفتار و تناسب اندام گونه های مختلف مرجان ها مانند ماهی قزل آلای مرجانی معمولی، که ماهی بسیار مهمی در حفظ سلامت صخره های مرجانی است، تأثیر می گذارد. اسیدی شدن اقیانوس نه تنها می تواند بر زیستگاه و توسعه تأثیر بگذارد، بلکه می تواند بر نحوهٔ نگاه موجودات زنده به شکارچیان و همنوعانشان نیز تأثیر بگذارد. مطالعات در مورد اثرات اسیدی شدن اقیانوس ها در مقیاس های زمانی به اندازه کافی طولانی انجام نشده است تا مشخص شود که آیا موجودات زنده می توانند با این شرایط سازگار شوند یا خیر. با این حال، پیش بینی می شود که اسیدی شدن اقیانوس ها با سرعتی رخ دهد که تکامل نمی تواند با آن مطابقت داشته باشد. برخی از ماهی ها می توانند اختلالات ناشی از شرایط بالای دی اکسید کربن را جبران کنند، ام
ا حساسیت غیرمنتظره ای به سطوح رو به رشد فعلی و آینده دی اکسید کربن نشان می دهند. این حساسیت بر بسیاری از فرآیندهای فیزیولوژیکی و رفتاری، از جمله رشد اتولیت ها که ساختارهای کربنات کلسیم در گوش ماهی هستند و به تعادل کمک می کنند، تأثیر می گذارد. همچنین، بر عملکرد مغز، میزان انرژی مورد استفاده ماهی و میزان مواد مغذی قابل جذب ماهی تأثیر می گذارد. عواقب اختلال در انتقال دهنده های عصبی مانند گاما آمینوبوتیریک اسید هنوز در دست بررسی است، اما می تواند در آینده نزدیک بر ماهی ها تأثیر بگذارد. حساسیت ماهی ها به اسیدی شدن اقیانوس بین گونه ها متفاوت است و ادراک حسی در بین همه گونه ها بیشترین تأثیر را می پذیرد. ستاره دریایی تاج خار. یک شکارچی طبیعی صخره های مرجانی در دیواره بزرگ مرجانی، ستاره دریایی تاج خاردار است. شیوع جمعیت ستاره دریایی تاج خاردار یکی از دلایل اصلی کاهش مرجان ها در سراسر دیواره بزرگ مرجانی است، زیرا یک ستاره دریایی تاج خاردار بالغ قادر است سالانه تا ۱۰ متر مربع از مرجان های سازنده صخره را مصرف کند. با این حال، هر گونه مرجان به طور یکسان تحت تأثیر قرار نمی گیرد، زیرا مشاهده شده است که ستاره دریایی گونه های
شاخه ای مرجان، "آکروپورا"، و پس از آن یک گونه زیرشاخه ای را ترجیح می دهد. این منجر به ریشه کنی متوالی و منظم گونه های صخره های مرجانی می شود. شیوع ستاره دریایی تاج خاردار در صخره بزرگ مرجانی در سال های اخیر بیشتر شده است که دانشمندان پیش بینی می کنند می تواند با فعالیت های انسانی مرتبط باشد. هرگونه افزایش مواد مغذی، احتمالاً از رواناب رودخانه، می تواند بر جمعیت ستاره های دریایی تأثیر مثبت بگذارد و منجر به شیوع مضر آنها شود. با افزایش فشارهای ناشی از تغییرات اقلیمی، زمان بین اختلالات صخره های مرجانی کوتاه تر می شود و زمان کمتری برای بازیابی صخره های مرجانی باقی می ماند. راه حل ممکن. یک شبیه سازی از سال ۲۰۱۵ یک راه حل بالقوه را نشان داده است که شامل قلیایی سازی مصنوعی اقیانوس می شود. این روش حاوی محلولی است که قلیائیت آب را حدود ۴ مول افزایش می دهد. کشتی ها قلیایی سازی مصنوعی اقیانوس را در سراسر سواحل اقیانوس تزریق می کنند و این کار پی اچ اقیانوس را کاهش می دهد و باعث می شود اسیدی شدن اقیانوس به طور موقت از بین برود. از طریق شبیه سازی، نتایج افزایش قابل توجهی در وضعیت اشباع آراگونیت در سراسر دیواره بزرگ مرجانی
را نشان داد. استفاده از قلیایی سازی، اسیدی شدن حدود ۴ سال اقیانوس را جبران می کند. همچنین، نتایج نشان داد که در حدود ۲۵ درصد از صخره ها، افزایشی در وضعیت اشباع آراگونیت وجود دارد، به این معنی که قلیایی شدن در کاهش مفید است. اهمیت صخره های مرجانی. صخره های مرجانی به عنوان یکی از کانون های اصلی تنوع زیستی، برای اکوسیستم و معیشت حیات دریایی و انسانی بسیار مهم هستند. کشورهای سراسر جهان به صخره های مرجانی به عنوان منبع غذا و درآمد وابسته هستند، به ویژه برای تمدن هایی که در جزایر کوچک ساکن هستند. با کاهش بیش از ۶۰ درصدی ماهیگیری در اطراف صخره های مرجانی، بسیاری از کشورها مجبور به سازگاری خواهند شد. صخره های مرجانی همچنین برای اقتصاد یک کشور مهم هستند، زیرا صخره ها انواع مختلفی از فعالیت های گردشگری را فراهم می کنند که می توانند درآمد زیادی برای اقتصاد ایجاد کنند. این موارد همچنین می توانند به سطوح سلامت فردی کمک کنند، زیرا صاحبان این مشاغل از افزایش بازدید و استفاده سود می برند. صخره های مرجانی همچنین نوعی زیرساخت ساحلی را فراهم می کنند که به عنوان مانعی عمل می کند و جوامع ساحلی را از فجایع بزرگ اقیانوسی مانند سون
امی و طوفان های ساحلی محافظت می کند.
مزرعهٔ خز، مکانی برای پرورش یا اصلاح نژاد انواع خاصی از حیوانات برای استفاده از خز آنهاست. تا سال های اخیر، بخش عمده ای از تولید جهانی خز پرورشی در اختیار کشورهای اروپایی بوده است. مطابق آمار ارائه شده، در سال ۲۰۱۸، حدود ۵۰۰۰ مزرعهٔ فعال در حوزهٔ پرورش حیوانات برای تولید خز در اتحادیهٔ اروپا فعالیت می کردند که این مزارع در ۲۲ کشور عضو این اتحادیه مستقر بودند. مجموع تولید این واحدها معادل حدود ۵۰ درصد از تولید جهانی خز پرورشی را شامل می شد، که نشان دهندهٔ نقش محوری اروپا در این صنعت جهانی است. با این حال، در پی افزایش نگرانی های زیست محیطی و رشد جنبش های حمایت از حقوق حیوانات، روند رو به کاهشی در این حوزه به وجود آمد. به گونه ای که تا سال ۲۰۲۳، تنها ۱۱ کشور از میان کشورهای عضو اتحادیهٔ اروپا به فعالیت در زمینهٔ پرورش حیوانات برای تولید خز ادامه داده اند. از این میان نیز، سه کشور به طور رسمی ممنوعیت قانونی این فعالیت را اعلام کرده اند؛ قوانینی که مقرر شده در آینده ای نزدیک اجرایی شوند. این تحولات نشان از تغییری اساسی در سیاست های عمومی و نگرش اجتماعی نسبت به تولید خز دارد و می تواند به کاهش چشمگیر فعالیت این صن
عت در قارهٔ اروپا بینجامد. اتحادیهٔ اروپا ۶۳ درصد از تولید جهانی راسو و ۷۰ درصد از تولید روباه را به خود اختصاص داده است. در سطح جهانی، چین و فنلاند برترین تولیدکنندگان خز بودند. دانمارک نیز با تولید تقریباً ۲۸ درصد از خز سمور جهان، پیشرو بود تا اینکه دولت این کشور در سال ۲۰۲۰ تمام ذخایر کشاورزان را بدون مجوز قانونی از بین برد. ایالات متحدهٔ آمریکا صادرکنندهٔ اصلی خز است. بازارهای عمده صادراتی شامل چین، روسیه، کانادا و اتحادیهٔ اروپا هستند. صادرات به آسیا به عنوان سهمی از کل صادرات از ۲۲ درصد در سال ۱۹۹۸ به ۴۷ درصد در سال ۲۰۰۲ افزایش یافت. از سال ۲۰۱۲، گزارش شده است که روسیه بزرگ ترین بازار فروش خز در جهان است. چین بزرگ ترین واردکننده خز و بزرگ ترین صادرکننده محصولات خز در جهان بوده است. پرورش خز در بریتانیا (از سال ۲۰۰۰)، اتریش (از سال ۲۰۰۵)، اسلوونی (از سال ۲۰۱۵)، کرواسی (از سال ۲۰۱۷)، لوکزامبورگ (از سال ۲۰۱۸)، جمهوری چک (از سال ۲۰۱۹)، هلند (از سال ۲۰۲۱)، ایرلند (از سال ۲۰۲۲)، ایتالیا (از ژوئن ۲۰۲۲)، مالت (از سال ۲۰۲۲)، بلژیک (از سال ۲۰۲۳)، اسلواکی (از سال ۲۰۲۵)، نروژ (از فوریه ۲۰۲۵)، استونی (از سال ۲۰۲۵)،
لیتوانی (از سال ۲۰۲۷)، رومانی (از سال 2027) و لتونی (از سال ۲۰۲۸) ممنوع شده است. در سوئیس و آلمان، مقررات مربوط به پرورش خز بسیار سختگیرانه است، در نتیجه هیچ مزرعهٔ خزی وجود ندارد. دانمارک (۲۰۰۹)، فرانسه (۲۰۲۰) و مجارستان (۲۰۲۱) ممنوعیت پرورش خز گونه های خاصی را وضع کردند، در حالی که اسپانیا در سال ۲۰۲۲ طرحی را برای تعطیلی تمام مزارع خز تا سال ۲۰۳۰ اعلام کرد. پرورش خز تا سال ۲۰۲۳ در پرتغال و قبرس وجود نداشت. آخرین مزرعهٔ خز در ژاپن در سال ۲۰۱۶ تعطیل شد. تقاضا برای خز در اواخر دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ به دلیل عوامل مختلفی از جمله تلاش های فعالان حقوق حیوانات و عدم موفقیت طراحان در ارائهٔ خطوط جدید و جذاب، کاهش یافت. با این حال، از آغاز هزارهٔ جدید، فروش جهانی به بالاترین حد خود رسیده است که ناشی از تکنیک های کاملاً جدید برای کار با خز و افزایش شدید درآمد قابل تصرف در چین و روسیه است. این تقاضای رو به رشد منجر به توسعهٔ عملیات گستردهٔ پرورش خز در چین و لهستان شده است. در جریان همه گیری کووید-۱۹، پژوهش ها و شواهد تجربی نشان داد که راسوها به طور خاص در برابر گونه های انسانی ویروس بسیار آسیب پذیر هستند. این آسیب پذیری
سبب شد تا نگرانی های جدی ای در مورد احتمال شیوع گسترده ویروس در میان جمعیت راسوهای مزارع پرورشی در کشورهای مختلف پدید آید. گسترش ویروس در این حیوانات، علاوه بر تهدید بهداشتی برای کارگران و افراد مرتبط با مزارع، خطر ایجاد سویه های جدید و جهش یافته ای از ویروس را افزایش می داد؛ سویه هایی که می توانستند مجدداً به انسان منتقل شده و اثربخشی واکسن های موجود علیه کووید-۱۹ را کاهش دهند. در واکنش به این تهدید، از ژوئن ۲۰۲۰، چندین مزرعه پرورش راسو در هلند به طور کامل اقدام به کشتار گزینشی کردند و در اقدامی پیشگیرانه، دولت این کشور تاریخ توقف تدریجی پرورش خز را که پیش تر برای ژانویه ۲۰۲۴ تعیین شده بود، به مارس ۲۰۲۱ تسریع کرد. همچنین، در ژوئیه همان سال، اسپانیا با هدف مهار گسترش ویروس، اقدام به معدوم سازی ۱۰۰٬۰۰۰ راسو نمود. در اقدامی جدی تر، دولت دانمارک در نوامبر ۲۰۲۰ اعلام کرد که به عنوان تدبیری اضطراری برای جلوگیری از شیوع سویه ای جهش یافته از ویروس کرونا که در میان راسوها شناسایی شده بود، تمامی ۱۷ میلیون راسوی پرورشی این کشور را معدوم خواهد کرد. پس از این تصمیمات، هلند بار دیگر تاریخ ممنوعیت پرورش راسو را جلو انداخت
و ۱ ژانویه ۲۰۲۱ را به عنوان تاریخ نهایی اعمال محدودیت ها اعلام نمود. همچنین، شرکت بزرگ خز کوپنهاگن که سهمی معادل ۴۰ درصد از تولید جهانی خز سمور را در اختیار دارد، در نوامبر اعلام کرد که طی دو تا سه سال آینده، فعالیت های خود را به طور کامل متوقف خواهد کرد. این تصمیم نشانه ای آشکار از افول جدی صنعت خز در سطح بین المللی به ویژه در اروپا بود.
تبخیر از تشت، معیاری است که اثرات چندین عنصر اقلیمی را با هم ترکیب یا ادغام می کند: دما، رطوبت، بارندگی، پراکندگی خشکسالی، تابش خورشیدی و باد. تبخیر در روزهای گرم، بادی، خشک و آفتابی بیشترین مقدار را دارد؛ و هنگامی که ابرها جلوی خورشید را می گیرند و هنگامی که هوا خنک، آرام و مرطوب است، به میزان زیادی کاهش می یابد. اندازه گیری های تبخیر از تشت، کشاورزان و دامداران را قادر می سازد تا میزان آب مورد نیاز محصولات خود را درک کنند. تابه تبخیر. از تشت تبخیر برای نگهداری آب در طول مشاهدات برای تعیین مقدار تبخیر در یک مکان معین استفاده می شود. چنین تابه هایی اندازه ها و شکل های مختلفی دارند که رایج ترین آنها دایره ای یا مربعی هستند. شناخته شده ترین این تشت ها، تشت تبخیر «کلاس آ» و «تشت تبخیر غرق شده کلرادو» هستند. در اروپا، هند و آفریقای جنوبی، از تابه سیمونز (یا گاهی اوقات تانک سیمونز) استفاده می شود. اغلب تشت های تبخیر به صورت خودکار با حسگرهای سطح آب کار می کنند و یک ایستگاه هواشناسی کوچک در همان نزدیکی قرار دارد. روش های استاندارد. انواع مختلفی از تشت های تبخیر در سراسر جهان استفاده می شوند. فرمول هایی برای تبدیل ا