Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خنارا ویسنتا آرنال یارسا (؛ – ) دانشمند در زمینه شیمی و بیوشیمی اهل اسپانیا بود. وی نخستین زنی بود که در اسپانیا دکترای شیمی (علوم شیمیایی) دریافت کرد. او به خاطر کارش در حوزهٔ الکتروشیمی و تحقیقاتش در زمینه تشکیل فلوئور از بی فلوئورید پتاسیم شناخته شده است. در سال های بعد، او به خاطر مشارکت در آموزش علم در سطوح ابتدایی و متوسطه مورد توجه قرار گرفت، به ویژه با تمرکز بر کاربردهای عملی شیمی در زندگی روزمره. او به دریافت افتخاری ملی یعنی نشان غیرنظامی آلفونسوی دهم مفتخر گردید. زندگی اولیه و تحصیلات. آرنال یارسا در خانواده ای فقیر به دنیا آمد. پدرش لوئیس آرنال فوس، یک کارگر از ساراگوسا بود که بعدها پیانو تعمیر می کرد. مادرش ویسنتا مارکینا از بریا (ساراگوسا) خانه دار بود. پس از مرگ والدینش، او مسئولیت نگهداری از دو خواهر و برادر کوچکترش را بر عهده گرفت. خواهرش پیلار پیانیست بود که در پاریس تحصیل کرده و در تئاترو رئال مادرید کنسرت می داد. برادرش پابلو در سنین جوانی درگذشت، اما دوران کوتاهی به عنوان استاد فیزیک و شیمی در شورای عالی تحقیقات علمی (CSIC) داشت. تعلقات خنارا او را به تحصیل در رشته آموزش معلمان در مدرسه س
اراگوسا و کسب مدرک آموزش ابتدایی (آموزش در مدارس ابتدایی) در ۳ دسامبر ۱۹۲۱ هدایت کرد. علاقه او به یادگیری باعث شد که تحصیلات خود را در دانشکده علوم دانشگاه ساراگوسا در زمینه علوم شیمی ادامه دهد. او ابتدا در سال های ۱۹۲۲–۱۹۲۳ به عنوان دانشجویی غیررسمی در این رشته شروع به تحصیل کرد. سپس تحصیلات خود را به عنوان دانشجوی ثبت نام کرده ادامه داد و در تمام کلاس های خود نمرات عالی و همچنین افتخارات زیادی کسب کرد. او مدرک تحصیلی خود را از دانشگاه ساراگوسا در ۱۲ مارس ۱۹۲۷ دریافت کرد. آرنال یارسا رساله دکتری خود را در ۶ اکتبر ۱۹۲۹ دفاع کرد و دکترای شیمی خود را از دانشکده علوم دانشگاه ساراگوسا در ۱۳ دسامبر ۱۹۲۹ دریافت کرد. عنوان رساله دکتری او «مطالعه پتانسیومتریک اسید هیپوکلرو و نمک های آن» بود. بدین ترتیب، آرنال یارسا اولین زن اسپانیایی شد که دکترای علوم شیمی را دریافت کرد و پس از او محققانی مانند آنخلا گارسیا د لا پوئرتا و ماریا آنتونیا زوراکینو نیز این مسیر را دنبال کردند. حرفه در شیمی. پس از اتمام تحصیلاتش، در سال ۱۹۲۶ به عنوان پژوهشگر در شیمی نظری در آزمایشگاه های دانشکده شیمی دانشگاه ساراگوسا شروع به کار کرد. تحقیق
ات او بعدها او را به سایر مراکز تحقیقاتی دولتی و خصوصی کشاند، از جمله مدرسه صنعتی ساراگوسا، مدرسه عالی کار مادرید، مؤسسه شیمی معدنی دانشگاه بازل (به عنوان دریافت کننده بورس از «هیئت گسترش مطالعات و تحقیقات علمی»)، و مؤسسه ملی فیزیک و شیمی مادرید در دپارتمان الکتروشیمی (که در آنجا به ادامه و گسترش کارهایی پرداخت که در سوئیس و آلمان آغاز کرده بود، جایی که با بورس JAE به تحقیق در زمینه الکتروشیمی پرداخته بود). در مدت فعالیت خود در مؤسسه ملی فیزیک و شیمی، او ۱۱ مقاله در زمینه تحقیقات الکتروشیمی منتشر کرد و به ویژه در تحلیل الکترولیتی تحقیقاتی انجام داد. در سال ۱۹۲۹، آرنال یارسا به طور رسمی به عنوان عضو انجمن فیزیک و شیمی اسپانیا (Real Sociedad Española de Física y Química) به خاطر کارنامه برجسته تحقیقاتی خود در اسپانیا و خارج از کشور پذیرفته شد. در حالی که او در آزمایشگاه های مؤسسه شیمی معدنی در بازل کار می کرد، زیر نظر فردریش فیشتر، استاد شیمی معدنی و سپس معاون رئیس اتحادیه بین المللی شیمی تحصیل کرد. آنها با هم روی اکسیداسیون شیمیایی فلزات مختلف کار کردند، اما به ویژه روی ایجاد فلوئور و پرسولفات های روی و لانتان
وم از الکترولیز بی فلوئورید پتاسیم مذاب تحقیق کردند. نتایج کارشان را در سال ۱۹۳۱ در نشریه معتبر سوئیسی «"ژورنال شیمی سوئیس"» منتشر کردند. آرنال یارسا همچنین به تحقیق در مورد اکسیداسیون شیمیایی تولید شده توسط عمل فلوئور در حالت گازی پرداخت. او مدتی را در دانشگاه فنی درسدن در شهر درسدن آلمان گذراند و به خاطر تمدید بورس تحصیلی خود برای دو ترم در سال ۱۹۳۲ به این کار ادامه داد. پس از آغاز جنگ داخلی اسپانیا در مادرید، در سال ۱۹۳۷ آرنال یارسا اسپانیا را ترک کرد و مدتی را در فرانسه اقامت داشت. بعدها به منطقه ملی اسپانیا (منطقه تحت سلطه شورشیان) بازگشت. در طول جنگ او توانست به کار تحقیقاتی خود ادامه دهد بدون اینکه مورد مجازات قرار گیرد.
ماریا آسنسیو (؛ زادهٔ ) شیمی دان، متخصص شیمی فیزیک، استاد دانشگاه و عضو فرهنگستان علوم، پژوهشگر و مؤلف اسپانیایی-آرژانتینی است. او استاد تحقیقاتی تمام وقت در مؤسسه علوم مواد مادرید در شورای ملی تحقیقات اسپانیا و رئیس واحد تحقیقاتی وابسته به به این شورا به نام متینی است که با همکاری مؤسسه علوم مواد مادرید و مؤسسه علوم مواد دانشگاه والنسیا ایجاد شده است. کارهای آسنسیو بر روی شناسایی مواد پیشرفته، توسعه ابزارهای طیف سنجی و استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی برای کشف مواد انرژی پایدار متمرکز است. او به خاطر سهم خود در تصویربرداری شیمیایی و الکترونیکی مواد نانو و فیزیک مزوسکوپیک، با استفاده از طیف سنجی نانوآرپس (Nano-ARPES) و طیف سنجی با جذب اشعه ایکس، در کنار سایر تکنیک های متداول شناسایی تجربی، شناخته شده است. او همچنین روی تعیین تجربی ساختار مواد پیچیده با استفاده از تکنیک های طیف سنجی پراکندگی فوتوالکترونی با انرژی و اسکن زاویه ای مؤثر کار کرده است. آسنسیو بیش از ۲۵۰ مقاله تحقیقاتی منتشر کرده است. تحصیلات. در سال ۱۹۸۰، آسنسیو در رشته شیمی فیزیک از دانشگاه ملی لاپلاتا فارغ التحصیل شد. از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۶، او کار پا
یان نامه دکترای خود را در «مؤسسه تحقیقات نظری و کاربردی فیزیک شیمی» انجام داد و مدرک دکترای خود را از دانشگاه ملی لاپلاتا دریافت کرد. سپس او مدرک فوق دکتری خود را از دانشگاه مستقل مادرید در سال ۱۹۸۷ و دانشگاه واریک در سال ۱۹۸۹ دریافت کرد. حرفه. پس از مهاجرت به اروپا، آسنسیو از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹ استادیار در دانشگاه مستقل مادرید بود و از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۹ به عنوان مدرس دوره های تحصیلات تکمیلی در مؤسسهٔ هرکولس اروپا در سنکروترون لیور واقع در اورسه فرانسه کار کرد. او همچنین از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۹ به عنوان مدرس در دوره تحصیلات تکمیلی برنامه ماده چگال در دانشکده علوم دانشگاه مستقل مادرید و دانشگاه کمپلوتنسه مادرید فعالیت داشت. آسنسیو از سال ۱۹۹۲ به عنوان دانشمند ارشد در ICMM-CSIC مشغول به کار بوده است، با یک مرخصی طولانی به مدت یازده سال. از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۸، او به عنوان عضو دائم تیم علمی سنکروترون سولِـی در ژیف سور ایوت فرانسه کار می کرد. آسنسیو از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷ به عنوان مدیر علمی «اتحادیه بین المللی علوم، تکنیک ها و کاربردهای خلأ» انتخاب شد. او از سال ۲۰۱۹ تاکنون ریاست بخش علوم سطح در این اتحادیه را بر عهده دارد. د
ر حال حاضر، او به عنوان عضو تمام وقت هیئت علمی تحقیقاتی در مؤسسه علوم مواد مادرید فعالیت می کند. نانوفناوری و نانوآرپس. تحقیقات آسنسیو شامل شناسایی الکترونیکی و شیمیایی مواد نوظهور کوانتومی با ابعاد پایین مانند گرافین، نیترید بور، دی کالکوژنید فلز واسطه (TMD)، تری کلکوژنیدهای فلزات واسطه (TMT)، مکسین و به ویژه سیلیکین و روش نانوآرپس، و همچنین ساختارهای هومو و هترو اتمی کنترل شده آنها است، که از تکنیک های متداول و تابش سینکروترون استفاده می شود. از میان تمام مقالات او، تحقیقاتش دربارهٔ سیلیکین بیشترین ارجاعات را داشته است که در مجموع ۳۶۱۳ ارجاع را شامل می شود. او در دهه گذشته تمرکز خود را بر روی راه اندازی تأسیسات کاربری نانوآرپس که در سینکروترون سولِـی ساخته شده، گذاشته است. او روی اثرات چندجسمی که توسط تابش فوتونی در مواد با ابعاد پایین شناسایی شده اند، کار کرده و نتایج شبیه سازی مدل تابش فوتونی و نتایج تجربی نانوآرپس را برای آشکارسازی برانگیختگی های جمعی شامل پولارون ها، پلاسمون ها، فونون ها و سایر تعاملات کم انرژی ترکیب کرده است. او رابطه بین طبیعت تابع موج عنصر و حالت برانگیخته، و اثرات انرژی خودی را تحلی
ل کرده است. پژوهش ها. تحقیقات آسنسیو بر مطالعه ساختار شیمیایی، ساختاری و الکترونیکی سطوح، مرزها و مواد کوانتومی با استفاده از تکنیک های تابش سنکروترون متمرکز است. او برای چندین دهه روی کاربردها و توسعه ابزارهای علمی در تأسیسات بزرگ تابش سنکروترون اروپا کار کرده است.
مارگا گوال سولر () یک دیپلمات علمی اسپانیایی، مشاور سیاستگذاری، سخنران بین المللی و آموزگار است. او بیشتر به خاطر کمک به ارتقاء نقش علم در دیپلماسی بین المللی و تقویت ارتباطات بین علم، سیاست و جامعه شناخته شده است. او نقش مهمی در ترویج دیپلماسی علمی در سراسر جهان ایفا کرده است و با توسعه رویکردهای آموزشی و تربیتی آن در مرکز دیپلماسی علمی انجمن پیشبرد علوم آمریکا (AAAS)، کمک های بسیاری در این زمینه انجام داده است. او به مشاوره در استراتژی های دیپلماسی علمی چندین دولت و اتحادیه اروپا پرداخته و به احیای پیوندهای علمی میان ایالات متحده آمریکا و کوبا کمک کرده است. گوال سولر تاکنون جوایز و بورسیه های بسیاری دریافت کرده است، از جمله بورسیه رهبری رقابت پذیری جهانی در دانشگاه جرج تاون او به عنوان یکی از «۴۰ فرد زیر ۴۰ سال» لاتین در سیاست خارجی توسط "هاف پست" معرفی شده است و همچنین یک پژوهشگر سابق جشنواره ایده های آسپن است. در سال ۲۰۱۹، او برای پیوستن به «هوم وارد باوند»، بزرگ ترین اکتشاف زنان در قطب جنوب انتخاب شد. اوایل زندگی و تحصیلات. گوال سولر در جزیره مدیترانه ای مایورکا به دنیا آمد و بزرگ شد. او مدرک کارشناسی خو
د را در رشته زیست شناسی از دانشگاه بارسلونا در اسپانیا دریافت کرد و سپس دکترای خود را در علوم زیست شناسی مولکولی از دانشگاه کوئینزلند در استرالیا گرفت. او در دپارتمان امور اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد در نیویورک آموزش دید و به ارتقاء صدای جامعه علمی در انتقال از اهداف توسعه هزاره به اهداف توسعه پایدار کمک کرد. حرفه دیپلماسی علمی. گوال سولر به عنوان یک کارشناس در زمینه دیپلماسی علمی، به سازمان های سراسر جهان کمک می کند تا با تمرکز بر توسعه مهارت های رهبری برای نسل بعدی دانشمندان و مهندسان درگیر در مسائل جهانی، پیوندهای میان علم، فناوری و امور بین المللی را تقویت کنند. به عنوان استادیار تحقیقاتی در دانشگاه ایالتی آریزونا او برنامه آموزشی و تربیتی جدیدی در زمینه دیپلماسی علمی طراحی کرد که بعدها به عنوان مدیر ارشد پروژه در مرکز دیپلماسی علمی انجمن پیشبرد علوم آمریکا آن را گسترش داد. در این نقش، او برنامه های آموزشی در زمینه سیاست علمی، دیپلماسی علمی و مشاوره علمی در بیش از ۲۰ کشور اجرا کرد و این مهم در همکاری با دانشگاه ها، وزارت خانه های امور خارجه، فرهنگستان های علوم و سازمان های بین المللی از جمله آکادمی
جهانی علوم، مؤسسه بین المللی تحقیقاتی تغییرات جهانی آمریکای لاتین، یونسکو، آکادمی جوانان جهانی و شبکه بین المللی مشاوره علمی دولت ها، و بسیاری دیگر صورت پذیرفت. او نخستین دوره آنلاین دیپلماسی علمی را راه اندازی کرد، مکانیزم هایی را برای درگیر کردن دانشمندان و مهندسان با سیاست ها در سراسر جهان تحلیل و طرح زیری کرد و به عنوان ویراستار همکار ژورنال "علم و دیپلماسی" خدمت کرد. گوال سولر نظارت بر اجرای توافقنامه تاریخی همکاری علمی بین انجمن پیشبرد علوم آمریکا و آکادمی علوم کوبا را پس از ازسرگیری روابط دیپلماتیک بین ایالات متحده آمریکا و کوبا در سال ۲۰۱۵ بر عهده داشت. در مقاله ای در مجله "اسلیت" در سال ۲۰۱۵، او چنین نوشت: «هیچ گاه تصور نمی کردم روزی بتوانم از مهارت های علمی خود برای کمک به بهبود روابط بین دو کشوری که تقریباً شش دهه دشمن یکدیگر بوده اند، استفاده کنم.» گوال سولر استراتژی های دیپلماسی علمی دولت های اسپانیا، پاناما، مکزیک و اتحادیه اروپا را تقویت کرده است. به عنوان عضو «گروه مشاوره عالی تحقیقات، نوآوری و کارشناسان علوم» (RISE) برای کمیسیونر اروپا کارلوس موداس، she contributed to two books on the future
of research and innovation in Europe او در دو کتاب در مورد آینده تحقیقات و نوآوری در اروپا مشارکت کرده و به دو پروژه تأمین شده از افق های ۲۰۲۰ مشاوره داده است: «اختراع یک دیپلماسی علمی مشترک برای اروپا» و «دیپلماسی علمی برای چالش های جهانی»
فهرست زیر فهرستی از دودمان های تاجیک است. این فهرست شامل کشورها، شاهزاده نشینها، امپراتوری ها و دودمان هایی می شود که توسط فرمانروایان یا دودمان هایی با تبار تاجیک، تاجیک های پیش از شکل گیری هویت قومی یا اقوامی که به طور نزدیک با تاجیک ها پیوند داشته اند بنیان گذاری شده اند.
کارلوتا اسکوتیا دوتی (؛ زادهٔ ۱۹۵۸) دانشمند و زمین شناس اسپانیایی است که بیشتر به خاطر کارهایش در زمینه مقیاس زمانی زمین شناسی قطب جنوب و نقش جهانی پوشش یخسار جنوبگان شناخته می شود. اسکوتیا در مؤسسه علوم زمین اندلس دانشگاه گرانادا و شورای عالی تحقیقات علمی اسپانیا (CSIC) مشغول به کار است. اوایل زندگی و تحصیلات. کارلوتا اسکوتیا دوتی در سال ۱۹۵۹ در مونزون (اوئسکا) در اسپانیا به دنیا آمد. اسکوتیا ابتدا در سال ۱۹۸۲ مدرک کارشناسی خود را در زمینهٔ زمین شناسی دریافت کرد و سپس در سال ۱۹۸۵ مدرک کارشناسی ارشد در زمین شناسی را از دانشگاه خودگردان بارسلونا گرفت. دکترای او در سال ۱۹۹۲ از دانشگاه بارسلونا در زمینه چینه شناسی، رسوب شناسی در محیط های رسوبی به او اعطا شد. حرفه و تأثیر. پژوهش اسکوتیا بر چینه شناسی زلزله و رسوب شناسی حاشیه های قاره ای سنگ آواری در عرض های جغرافیایی بالا و پایین متمرکز است و موضوعاتی همچون تغییرات زیست محیطی و دیرین اقلیم شناسی جهانی، مخاطرات زمین شناسی و ارزیابی منابع را دربر می گیرد. او مشارکت های مهمی در درک نحوه رشد و ذوب صفحه یخ قطب جنوب در ۳۵ میلیون سال گذشته داشته است، همچنین اطلاعات حیات
ی در مورد ثبت رسوبی تغییرات اقلیمی در قطب جنوب فراهم کرده است. علاوه بر مقالات علمی اش، اسکوتیا همچنین گزارش های علمی و برنامه ریزی را تألیف کرده و سخنرانی های کلیدی و عمومی نیز داشته است. در طول شغل حرفه ای خود، او به عنوان یک زمین شناس دریایی در شورای عالی تحقیقات علمی اسپانیا (CSIC)، مؤسسه علوم دریا بارسلونا (اسپانیا)، از ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۵، به عنوان پژوهشگر مهمان در دانشگاه استنفورد از ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۵، به عنوان پژوهشگر پسادکترا در سرویس زمین شناسی ایالات متحده از ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۷، به عنوان دانشمند مهمان در سازمان زمین شناسی ایالات متحده آمریکا از ۱۹۹۷ تا ۱۹۹۸، به عنوان استاد کمکی در دانشگاه ایالتی کالیفرنیا از ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۲، به عنوان مدیر پروژه / دانشمند پژوهش گر در برنامه حفاری اقیانوس - دانشگاه تگزاس ای اندام از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۲ و به عنوان محقق در پروژه «رامون ئی کاخال» در شورای عالی تحقیقات علمی از ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۵ فعالیت کرده است. او از ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۲ میلادی هماهنگ کننده گروه کاری منطقه ای پروژه آنستواسترات (چینه شناسی صوتی سواحل قطب جنوب) بوده است. وی همچنین دانشمند ارشد اروپایی در برنامه تحقیقاتی حفاری اقیانوس یکپارچه (IOD
P) در «اکتشاف ۳۱۸: تکامل صفحه یخ» بوده است که در آن هسته های دریایی عمیق از ساحل ویلز در قطب جنوب از ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۳ جمع آوری شده است. او به طور قابل توجهی به درک تکامل زمین شناسی قطب جنوب و نقش پوشش یخی قطب جنوب در جهان ما کمک کرده است. پروژه های دیگر شامل موضوعات ارتباطات دریایی-خشکی در طول تغییرات اقلیمی جهانی گذشته (۲۰۰۴–۲۰۰۵)، «تکامل اقلیمی قطب جنوب: یک ابتکار پژوهشی بین المللی» برای مطالعه تاریخ اقلیمی و یخی قطب جنوب از طریق مدل سازی دیرین اقلیم شناسی و یخچال ها که با ثبت زمین شناسی برای پروژه SCAR (۲۰۰۴ تا کنون) یکپارچه شده است، تکامل اقلیمی قطب جنوب در جریان «سال قطب نوردی بین المللی»، ماشین آلات اقلیمی دوقطبی - مطالعه تعامل فرآیندهای قطب شمال و قطب جنوب در هدایت و تقویت اقلیم جهانی که در بایگانی های دیرین اقلیم شناسی ثبت شده است و اهمیت آن برای تولید برآوردهای واقعی از تغییرات اقلیمی آینده و سطح دریا در طول «سال قطب نوردی بین المللی» و «تکتونیک صفحات و دروازه های قطبی در تاریخ زمین شناسی» در جریان «سال قطب نوردی بین المللی». او از سال ۱۹۹۶ عضو گروه برنامه ریزی دقیق قطب جنوب در مؤسسات جی اوآی دی ئی اس رز
ولوشن بوده است، از سال ۲۰۰۱ رئیس گروه کاری تغییرات اقلیمی شدید و آپلاکون (پلتفرم های جایگزین به عنوان بخشی از برنامه حفاری اقیانوس یکپارچه) در لیسبون بوده است و نماینده برنامه حفاری دانشگاه تگزاس ای اندام در پنل ارزیابی علمی محیط از ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲ بوده است. او از سپتامبر ۲۰۰۲ تا کنون عضو «پکیج کاری ابتکار مشترک حفاری اقیانوس اروپا - ۷ گروه کاری» است و همچنین در هیئت تحریریه برنامه حفاری اقیانوس (ERB) از ۱۹۹۸ تا کنون خدمت می کند. او عضو پنل بررسی سایت های برنامه حفاری یکپارچه اقیانوس به نمایندگی از کنسرسیوم اروپایی اقیانوس و همچنین عضو پژوهش حفاری (ECORD) از ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۵ بوده است. وی همچنین عضو اتحادیه ژئوفیزیک آمریکا از سال ۱۹۹۸ تا کنون و عضو انجمن زمین شناسی رسوبی آمریکا از ۱۹۹۸ تا کنون است. در کنفرانس علمی کمیته علمی تحقیقاتی قطب جنوب در سال ۲۰۱۴، از او دعوت شد تا سخنرانی کلیدی با موضوع «کشف دینامیک گذشته اقلیم و یخچال ها از ثبت های رسوبی» ارائه دهد. او رئیس مشترک و عضو کمیته هدایت برنامه تحقیقاتی علمی در مورد دینامیک یخچال های قطب جنوب در گذشته بود، همچنین عضو گروه تغییرات اقلیمی قطب جنوب در قرن ۲۱ است و یکی
از نمایندگان اسپانیا در گروه علمی دائمی زمین شناسی اِسکار می باشد. اسکوتیا همچنین در پروژهٔ «اسکن پس روی افق هورایزن» حضور داشت. از سال ۲۰۰۵، او به عنوان دانشمند پژوهشی وابسته در شورای عالی تحقیقات علمی ایپانیا فعالیت کرده است، در حالی که همچنین به عنوان استاد در برنامه دکتری در دانشگاه گرانادا کار می کند. او همچنین به عنوان همکار، عضو یا پژوهشگر اصلی در برنامه ها و تحقیقات علمی متعدد فعالیت کرده است.
پیترو کاموتزو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال ایتالیا، زیر ۱۸ سال ایتالیا، و زیر ۲۰ سال ایتالیا بازی کرده است.
دن گرگور کمدین، نویسنده، کارگردان و تهیه کننده آمریکایی است. زندگی شخصی. دن گرگور در وودمیر، نیویورک به دنیا آمد. او با ریچل بلوم ازدواج کرده است. آنها یک دختر دارند که در سال ۲۰۲۰ به دنیا آمده است.
مارگریت توماس ویلیامز (زادنام: مارگریت توماس; ۲۴ دسامبر ۱۸۹۵ – ۱۷ اوت ۱۹۹۱) یک زمین شناس آمریکایی بود. او اولین آفریقایی-آمریکایی بود که دکترای زمین شناسی در ایالات متحده را دریافت کرد و بخش عمده ای از حرفه خود را به تدریس جغرافیا و علوم اجتماعی اختصاص داد. ویلیامز یکی از پیشگامان زمین شناسی بود که تأثیر فعالیت های انسانی و مدیریت چشم انداز بر فرآیندهای فرسایشی و خطرات سیلاب های طبیعی را شناسایی کرد. زندگی شخصی. مارگریت توماس کوچک ترین فرزند از شش فرزند هنری سی. و کلارا ای. توماس بود و در نزدیکی واشینگتن دی.سی. رشد کرد. علاقه توماس به طبیعت، زمین شناسی، و جغرافیا از دوران کودکی آغاز شد. پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه کلمبیا، توماس با اوتیس جیمز ویلیامز، دندان پزشک، ازدواج کرد و نام خانوادگی او را برگزید. تحصیلات. مارگریت توماس در مدرسه ای به نام مدرسه نرمال برای دختران رنگین پوست تحصیل کرد که بعدها به کالج معلمان ماینر تغییر نام داد و اکنون به عنوان دانشگاه دیستریکت کلمبیا شناخته می شود. او دوره دو ساله آموزش معلمان را در دانشگاه دیستریکت کلمبیا که قبلاً مدرسه نرمال برای دختران رنگین پوست نام داشت، در ژوئن ۱۹
۱۶ با دریافت بورسیه به دانشگاه هاوارد به پایان رساند. کلی میلر از دانشگاه هاوارد سخنرانی فارغ التحصیلی را ارائه داد و آهنگی که توماس برای این مناسبت نوشته بود، اجرا شد. او در سال ۱۹۲۳ مدرک لیسانس هنر را از دانشگاه هاوارد دریافت کرد و در این زمان تحت راهنمایی زیست شناس آفریقایی-آمریکایی ارنست اورت جاست قرار گرفت. در این دوران، ارنست جاست به جای توماس، راجر آرلینر یانگ را برای موقعیت استادیار در دانشگاه هاوارد انتخاب کرد، علی رغم اینکه توماس برای این موقعیت از صلاحیت بیشتری برخوردار بود. توماس مدرک کارشناسی ارشد خود در زمین شناسی را در سال ۱۹۳۰ از دانشگاه کلمبیا به پایان رساند. در سال ۱۹۴۲، او پایان نامه دکترای خود را با عنوان "تاریخ فرسایش در حوضه زهکشی رودخانه آناکاستیا" در دانشگاه کاتولیک آمریکا در واشینگتن دی.سی. تکمیل کرد. این دستاورد او را به اولین آفریقایی-آمریکایی تبدیل کرد که دکترای زمین شناسی را در ایالات متحده دریافت کرد. پایان نامه او بعدها توسط انتشارات دانشگاه کاتولیک آمریکا منتشر شد. پایان نامه. در پایان نامه خود، ویلیامز عوامل منجر به فرسایش مشاهده شده در رودخانه آناکاستیا را بررسی کرد. تحقیقات
اندکی در رابطه با بررسی مناطق بالایی و پایینی رودخانه و رسوب گذاری حوضه صورت گرفته بود. سیلاب بلدنزبورگ، مریلند باعث تشدید فرسایش شد و نیاز به تحقیق را ضروری کرد. ویلیامز نتیجه گرفت که علاوه بر فرسایش طبیعی، فعالیت های انسانی از جمله جنگل زدایی، کشاورزی و شهرنشینی، این فرایند را تسریع کرده اند. در دوره انقلاب صنعتی، فراوانی درختان منبع سوخت آماده ای را فراهم کرد که منجر به جنگل زدایی گسترده در مناطق اطراف رودخانه آناکاستیا شد. به دلیل استقرار اروپایی ها و فرآیندهای کشاورزی که نیاز به جنگل زدایی گسترده داشت، فعالیت های انسانی به عنوان دلیل اصلی فرسایشی که در رودخانه آناکاستیا رخ داد، شناخته شد. ارزیابی مارگریت در مورد نحوه ای که فعالیت های انسانی منجر به عقب نشینی های عمده محیط زیستی می شود، اهمیت او را در حوزه های زمین شناسی بیشتر نشان می دهد. به همین دلیل، او به عنوان یکی از اولین دانشمندانی که تأثیرات انسان بر فرآیندهای طبیعی مشاهده شده در جهان را بررسی کرده اند، شناخته می شود. حرفه. در سال های ۱۹۴۶ و ۱۹۴۷، از میان ۱۱٬۰۰۰ دانشمند مشغول به کار در حوزه زمین شناسی، تنها ۳٪ زن بودند. به عنوان یک زن سیاه پوست، م
ارگریت ویلیامز با موانعی مواجه شد که برای سایر زنان منحصر به فرد بود. این موانع پس از ازدواج و رسیدن به چهل سالگی او افزایش یافت. زنانی که در این دسته بندی ها قرار داشتند، غالباً در سطح هایی پایین تر از آموزش یا مهارت های خود استخدام می شدند. زنانی که به دنبال پیشرفت در علم بودند، با کمبود راهنمایی، تلاش برای کسب احترام و اعتبار از همتایان و مدیران، فشار مسئولیت های خانوادگی، تبعیض آشکار، و آزار و اذیت جنسی مواجه می شدند. زنان آفریقایی-آمریکایی که در برنامه های دکتری ثبت نام می کردند، نرخ بالایی از انزوا، کمبود راهنمایی و حمایت از سوی اعضای هیئت علمی، و فرصت های حرفه ای محدود داشتند. در زمان کسب مدرک لیسانس، ویلیامز به عنوان معلم دبستان مشغول به کار بود. پس از پایان تحصیلاتش، او به دانشگاه دیستریکت کلمبیا بازگشت تا به عنوان استادیار جغرافیا تدریس کند و با گروه تئاتر مدرسه همکاری کند، جایی که دانش آموزان را از گروه های سنی و مقاطع مختلف متحد کرد تا احساس جمعی تعلق به آن ها را الهام ببخشد. او به عنوان یک حامی به دنبال ترویج محیطی فراگیرتر بود و دانش آموزان سیاه پوست این مدرسه را تشویق به مشارکت بیشتر در فعالیت
های جمعی کرد. پس از کسب دکترای خود در سال ۱۹۴۲، او به عنوان استاد تمام در دانشگاه دیستریکت کلمبیا ارتقا یافت. برای دهه ای، از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۳۳، او رئیس بخش جغرافیا در دانشگاه دیستریکت کلمبیا بود. پس از ارتقای ویلیامز به استاد تمام، او شروع به تدریس کلاس های شبانه در دانشگاه هاوارد کرد، در حالی که موقعیت خود را در دانشگاه دیستریکت کلمبیا حفظ می کرد. ویلیامز بیشتر دوران حرفه ای خود را به تدریس دوره هایی در زمینه زمین شناسی و علوم اجتماعی اختصاص داد. او در سال ۱۹۵۵ بازنشسته شد.
سوزانا مارتینز-کُنده (؛ زادهٔ ۱ اکتبر ۱۹۶۹) دانشمندی در زمینه علوم اعصاب اهل اسپانیا است. وی یک عصب شناس و نویسنده علمی و استاد رشته های چشم پزشکی، عصب شناسی، فیزیولوژی و داروشناسی در «مرکز پزشکی سانی-داون استیت» است و در آنجا آزمایشگاه فراگیر عصب شناسی خود را هدایت می کند. او پیش تر آزمایشگاه هایی را در مؤسسه مغز و اعصاب باراو و کالج دانشگاهی لندن هدایت کرده است. تحقیقات او مرزهای عصب شناسی ادراکی، شناختی و علوم اعصاب حرکات چشمی را پیوند می دهد. او بیشتر به خاطر مطالعاتش در زمینه توهمات، حرکات چشم و ادراک، اختلالات عصبی و انحراف توجه در شعبده بازی های صحنه ای شهرت دارد. اوایل زندگی و تحصیلات. سوزانا مارتینز-کُنده در سال ۱۹۶۹ در لاکرونیا اسپانیا به دنیا آمد. پدرش یک ملوان تجاری از سانتاندر و مادرش خانه دار از اهالی گارسیاس بود. پدربزرگ مادری اش در سال ۱۹۳۹، در طول جنگ داخلی اسپانیا از غرق شدن کشتی «اس اس کاستیو دِ اولیته» جان سالم به در برد. او در سال ۱۹۹۲ در رشته روان شناسی تجربی از دانشگاه کمپلوتنسه مادرید فارغ التحصیل شد و در سال ۱۹۹۶ دکترای خود را در رشته پزشکی و جراحی از برنامه عصب شناسی دانشگاه دولتی سا
نتیاگو د کومپوستلا دریافت کرد. او آموزش های پسادکتری خود را زیر نظر دانشمند برنده جایزه نوبل، دیوید اچ. هیوبل در دانشکده پزشکی هاروارد گذراند. حرفه. او در سال ۲۰۰۱ به عنوان استاد کمکی در رشته عصب شناسی در دانشکده پزشکی هاروارد شروع به تدریس کرد. سپس به عنوان استاد چشم پزشکی و مدیر آزمایشگاه در کالج دانشگاهی لندن مشغول به کار شد. در سال ۲۰۰۴، او به ایالات متحده آمریکا بازگشت و به عنوان استادیار و بعدها دانشیار در مؤسسه مغز و اعصاب باراو در فینیکس آریزونا، مشغول به کار شد، و در آنجا مسئولیت هدایت آزمایشگاه عصب شناسی بصری را به عهده گرفت. در سال ۲۰۱۴، او به بروکلین، نیویورک نقل مکان کرد و به عنوان استاد چشم پزشکی، عصب شناسی، فیزیولوژی و داروشناسی در «مرکز پزشکی سانی-داون استیت» مشغول به کار شد، جایی که آزمایشگاه فراگیر عصب شناسی را هدایت می کند. پژوهش ها. بسیاری از تحقیقات مارتینز-کُنده بر این متمرکز است که چگونه مغزهای ما توهمات ادراکی و شناختی را در زندگی روزمره ایجاد می کنند. او به مطالعه توهم مارهای چرخان، توهم معمایی ایزیا لویانت، توهم مربع های تو در تو ویکتور واسارلی، محو شدن تروکسلر و سایر انواع توهمات مح
و ادراکی و همچنین توهمات ادراکی و توجهی در شعبده بازی های نمایشی-صحنه ای پرداخته است. مارتینز-کُنده مسابقه «بهترین توهم سال» را در سال ۲۰۰۵ ایجاد کرد و ستون توهمات را برای ژورنال علمی "ذهن علمی آمریکایی" می نویسد. مارتینز-کُنده به مطالعه اثرات توجه بر ادراک بصری و مبانی عصبی توجه و آگاهی بصری پرداخته است. تحقیقات او در زمینه آگاهی بصری بر مبانی عصبی محو ادراکی، پوشش بصری و منحرف کردن توجه در شعبده بازی های نمایشی متمرکز بوده است. مارتینز-کُنده پیشگام مطالعه تکنیک های شعبده بازی در صحنه از منظر عصب شناسی بوده است. او پیشنهاد داده که عصب شناسان و شعبده بازان منافع مشترک زیادی دارند و هر دو رشته باید برای منافع متقابل با یکدیگر همکاری کنند. مارتینز-کُنده به پژوهش در مورد ارتباط بین هنر و علم بینایی، و همچنین مکانیسم های زیر بنای ادراک هنر پرداخته است. او به مطالعه مبانی عصبی توهمات حرکتی در هنر دیدمانی (Op art) پرداخته و توهمات بصری جدیدی را بر اساس آثار هنری ویکتور وازارلی کشف کرده است. علاوه بر اینها، مارتینز-کُنده به پژوهش در مورد تعاملات بین حرکات چشم، بینایی و ادراک، هم در مغز سالم و هم در بیماری های عصبی پ
رداخته است. او بررسی می کند که چگونه حرکات کوچک و غیرارادی جهشی چشم که میکروساکاد نامیده می شوند، بر ادراک و پردازش بصری تأثیر می گذارند. او همچنین مطالعه می کند که چگونه بیماری های عصبی بر حرکات چشم تأثیر می گذارند تا درک بهتری از اختلالات اینچنینی به دست آورده و به تشخیص زودهنگام و تمایز آنها کمک کند.