Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کالیجرا ویتزینی (؛ ۲۴ ژوئیه ۱۸۷۷ – ۱۰ ژوئیه ۱۹۵۴)، همچنین معمولاً با نام «دون کالو» شناخته می شود، یک رئیس مافیای سیسیلی در ویلالبا در استان کالتانیستا، سیسیل بود. او پس از جنگ جهانی دوم تا زمان مرگش در سال ۱۹۵۴، یکی از بانفوذترین و افسانه ای ترین روسای مافیای سیسیل محسوب می شد. در رسانه ها، دون کالو اغلب به عنوان «رئیس رئیسان» به تصویر کشیده می شد - اگرچه چنین موقعیتی در ساختار سست کوزا نوسترا وجود ندارد. ویتزینی نمونهٔ اولیهٔ «مرد افتخار» پدرسالارانهٔ مافیای روستایی بود که در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ از بین رفت. در آن دوران، برخی مافیوزها را به عنوان میانجی های اجتماعی و حافظان نظم و صلح می شناختند. در مرحله اول فعالیتش، او از خشونت برای تثبیت موقعیت خود استفاده کرد. در مرحله دوم، استفاده از خشونت را محدود کرد، به درآمدهای عمدتاً قانونی روی آورد و قدرت خود را به شکلی آشکار و مشروع اعمال نمود. ویتزینی شخصیت محوری در تاریخ حمایت مستقیم مافیا از نیروهای متفقین در جریان اشغال سیسیل در سال ۱۹۴۳ بود. پس از جنگ جهانی دوم، او تجسم احیای کوزا نوسترا در دوران اشغال متفقین و بازگشت دموکراسی پس از سرکوب دوران فاشیسم شد. در
ابتدا از جنبش جدایی طلب حمایت کرد، اما پس از آشکار شدن غیرعملی بودن استقلال سیسیل، وفاداری خود را به حزب دموکرات مسیحی تغییر داد. هنگامی که ویتزینی در سال ۱۹۵۴ درگذشت، هزاران روستایی با لباس سیاه حاضر شدند و مراسم تشییع او با حضور مافیوزهای رده بالا، سیاستمداران و کشیشان برگزار شد. بر سنگ مزار او نوشته شده بود: «"مافیای" او جنایتکار نبود، بلکه نماد احترام به قانون، دفاع از حقوق همگان و بزرگی منش بود. این عشق بود.» با این حال، صعود و تداوم قدرت او با اخاذی، خشونت و قتل گره خورده بود. هرچند او به عنوان رهبری افسانه ای در مافیا شناخته می شد، مورخان از دهه ۱۹۹۰ به بعد نشان دادند که این تصویر اغراق آمیز بوده است. او ابتدا از جنبش جدایی طلب سیسیل حمایت کرد، اما وقتی فهمید استقلال ممکن نیست، به حزب دموکرات مسیحی پیوست. کودکی. ویتزینی در ۲۴ ژوئیه ۱۸۷۷ در ویلالبا، روستایی در استان کالتانیستا متولد شد که در آن زمان جمعیتی حدود ۴۰۰۰ نفر داشت. این منطقه در مرکز سیسیل، معروف به «والونه»، منطقه ای فقیر بود که بیشتر مردم آن از کشاورزی معیشتی زندگی می کردند. پدر او، بنیامینو ویتزینی، یک کشاورز بود که توانست با خانواده ای کمی
مرفه تر که صاحب زمین بودند ازدواج کند. یکی از اعضای خانواده مادرش، جوزپه اسکارلاتا، به مقام بالایی در کلیسای کاتولیک دست یافت. برادران کالیجرا ، جوانی و جوزپه (که نباید با اسقف نوتو به همین نام اشتباه گرفته شود)، هر دو کشیش شدند و در ویلالبا خدمت کردند. با این حال، کالیجرا ویتزینی دارای سوادنیمه بود و تحصیلات ابتدایی خود را به پایان نرساند. اوایل فعالیت ها. ویتزینی ابتدا به عنوان واسطه بین کشاورزان و کارخانه های آردسازی فعالیت می کرد. این کارخانه ها که در مناطق ساحلی قرار داشتند و تحت کنترل مافیای محلی بودند، انحصار تبدیل گندم به آرد را در دست داشتند. برای روستاییان ویلالبا که کارخانه ها حدود ۸۰ کیلومتر از آنها فاصله داشتند، حمل گندم از جاده های ناامن پر از راهزن چالش بزرگی بود. برای حل این مشکل، ویتزینی با فرانچسکو پائولو وارسالونا، راهزن معروفی که در کوه های کاماراتا پناه گرفته بود، وارد مذاکره شد. وارسالونا که به عنوان فردی با "حفظ آبرو" شناخته می شد، علاوه بر فعالیت های راهزنی، برای مالکان بزرگ زمین نیز نیروی امنیتی تأمین می کرد. ویتزینی همزمان با ادامه کار واسطه گری خود، به گروه وارسالونا نیز پیوست. در
سال ۱۹۰۲ وقتی پلیس موفق شد گروه وارسالونا را دستگیر کند، ویتزینی نیز به اتهام مشارکت در گروه مجرمانه محاکمه شد، اما برخلاف اکثر اعضا تبرئه شد. این اتفاق تأثیر منفی چندانی بر مسیر زندگی ویتزینی نداشت. تا سال ۱۹۰۸ او موقعیت خود را تثبیت کرده بود و توانست در معامله ای مهم بین دوک فرانچسکو توماس د باربرین (مالک اصلی زمین های بلیچی که در پاریس زندگی می کرد) و بانک محلی کاسا روآله نقش واسطه را بازی کند. نکته جالب اینکه رئیس این بانک، کشیش اسکارلاتا، عموی ویتزینی بود. در نتیجه این معامله، ویتزینی صاحب ۲۹۰ هکتار از بهترین زمین های منطقه شد و باقی املاک به بانک واگذار گردید تا به کشاورزان کاتولیک اجاره داده شود. این موفقیت ها نه تنها پایه های اقتصادی محکمی برای ویتزینی ایجاد کرد، بلکه نفوذ اجتماعی و سیاسی او را در منطقه به شدت افزایش داد. به تدریج ویتزینی به چهره ای کلیدی در شبکه مافیای محلی تبدیل شد که هم با مقامات محلی ارتباط داشت و هم از حمایت بخشی از کشاورزان برخوردار بود. جنگ جهانی اول و پس از آن. تا سال ۱۹۱۴ و آغاز جنگ جهانی اول، ویتزینی به عنوان رهبر بلامنازع مافیا در ویلالبا تثبیت شده بود. جنگ فرصت های جدیدی ب
رای ثروت اندوزی مافیوزها ایجاد کرد، زمانی که ارتش ایتالیا برای تأمین اسب و قاطر مورد نیاز سواره نظام و توپخانه، به سیسیل روی آورد. ویتزینی با کمیسیون ارتش به توافق رسید تا این مسئولیت را به عهده بگیرد. او از صاحبان حیواناتی که می خواستند از مصادره در امان بمانند، مالیات سرانه دریافت می کرد و همزمان به عنوان دلال حیوانات دزدی عمل می کرد که با قیمت ناچیز از دزدان خریداری و با قیمت بازار به ارتش فروخته می شد. اما تعداد زیادی از حیوانات قبل از رسیدن به جبهه ها بر اثر بیماری یا کهولت سن تلف شدند و ارتش دستور تحقیق صادر کرد. در سال ۱۹۱۷، ویتزینی در دادگاه بدوی به ۲۰ سال زندان به اتهام کلاهبرداری، فساد و قتل محکوم شد، اما با حمایت دوستان پرنفوذش تبرئه شد. او در دوران جنگ جهانی اول از طریق بازار سیاه ثروت کلانی به دست آورد و فعالیت های خود را به معادن گوگرد گسترش داد. به عنوان نماینده اتحادیه صاحبان معادن گوگرد، ویتزینی در جلسات مهم دولتی در رم و لندن درباره یارانه ها و تعرفه های گمرکی شرکت می کرد و در کنار شخصیت هایی مانند گیدو دونگانی از صنایع شیمیایی مونتکاتینی و گیدو یونگ، وزیر دارایی دوران موسولینی قرار می گرفت.
در سال ۱۹۲۲، ویتزینی با رهبری کشاورزان ناراضی که زمین های اربابان غایب را تصرف می کردند، بر ثروت خود افزود. او سه ملک بزرگ در منطقه ویلالبا خریداری کرد و پس از تقسیم، آن ها را به تعاونی که تأسیس کرده بود واگذار نمود. گرچه برخی ادعا می کنند او از این کار سودی نبرد، اما گزارش ها حاکی است که ویتزینی بیش از ۱۲ هزار هکتار از بهترین زمین ها را برای خود نگه داشت. به گفته هِنِر هِس، جامعه شناس آلمانی، ویتزینی در آن زمان به راحتی می توانست به عنوان نماینده مجلس انتخاب شود، اما ترجیح داد در پشت صحنه باقی بماند و به عنوان حامی خیرخواه، فقط بر رای دهندگان و مقامات منتخب نفوذ داشته باشد. او در جولای ۱۹۲۲ در ضیافتی در میلان با بنیتو موسولینی، آینده دار حکومت ایتالیا، شرکت کرد و از راهپیمایی معروف به "روم" در اکتبر همان سال حمایت مالی کرد. با این حال، مقامات او را یک مجرم خطرناک می دانستند. گزارش پلیس در سال ۱۹۲۶ ویتزینی را "دزد خطرناک دام، رئیس مافیای استان با ارتباطات گسترده با دزدان دام و مافیوزهای سایر استان ها" توصیف کرد. با به قدرت رسیدن موسولینی و حکومت فاشیست، موقعیت ویتزینی دگرگون شد. موسولینی تحمل رقیبی قدرتمند د
ر سیسیل را نداشت و چزاره موری را به عنوان فرماندار پالرمو منصوب کرد تا با اختیارات ویژه به سرکوب مافیا بپردازد. ویتزینی ادعا کرد توسط موری زندانی شده، اما مدرک تاریخی در این مورد وجود ندارد. او در ۸ ژانویه ۱۹۳۱ تبرئه شد، اما پلیس تصمیم گرفت او را به منطقه باسیلیکاتا تبعید کند. ویتزینی در سال ۱۹۳۷ به ویلالبا بازگشت و از آن پس کسی جرات تعرض به او را نداشت. اگرچه در تبعید بود، اما مرتباً در ویلالبا و کالتانیستتا دیده می شد و با پرهیز از مواضع آشکار فاشیستی، در آرامش زندگی کرد. ادعای حمایت از اشغال سیسیل توسط متفقین. در ژوئیه ۱۹۴۳، شایعاتی مطرح شد که کالوگرو ویتزینی به ارتش آمریکا در جریان عملیات هاسکی (اشغال سیسیل در جنگ جهانی دوم) کمک کرده است. این ادعاها ریشه در همکاری دفتر اطلاعات نیروی دریایی آمریکا (ONI) با مافیا برای حفاظت از تأسیسات بندری نیویورک از خرابکاری نیروهای محور داشت. این همکاری که تحت عنوان "عملیات زیرزمینی" شناخته می شد، شامل همکاری با لاکی لوچیانو و مایر لانسکی می شد. بعدها سازمان اطلاعات استراتژیک آمریکا (OSS) نیز از این ارتباطات در جریان تهاجم به سیسیل استفاده کرد. بر اساس افسانه ای که در می
ان مردم رواج یافته، در روز اشغال سیسیل یک هواپیمای آمریکایی بر فراز ویلالبا پرواز کرد و یک شال زردرنگ با حرف سیاه L (نماد لوچیانو) را به پایین انداخت. دو روز بعد، سه تانک آمریکایی پس از طی ۵۰ کیلومتر در قلمرو دشمن وارد ویلالبا شدند. گفته می شود ویتزینی سوار تانک شد و به مدت شش روز در غرب سیسیل همراه نیروهای آمریکایی ژنرال پاتون حرکت کرد. این روایت اولین بار در اکتبر ۱۹۵۸ توسط روزنامه نگار ویلالبایی میشله پانتالئونه در روزنامه L'Ora منتشر شد. اما نیک جنتیله، یکی دیگر از روسای مافیا، در سال ۱۹۶۳ این داستان را رد کرد. جنتیله که خود برای دولت نظامی متفقین کار می کرد، این روایت را "افسانه ای ساختگی" خواند و گفت: "فرماندهی متفقین خود سازمان های اطلاعاتی متعددی داشت و این افسانه که ناگهان گانگسترها و روسای مافیا به خدمت نیروی دریایی آمریکا یا دموکراسی درآمده اند، کاملاً بی اساس است." تحقیقات جدید تاریخی نیز نشان می دهد که داستان شال لوسیانو افسانه ای بیش نبوده است. به گفته تیم نیوآرک، مورخ انگلیسی، احتمالاً واقعیت این بوده که ویتزینی صرفاً به عنوان نماینده مردم محلی با یک گشت نظامی آمریکایی ملاقات کرده است. لوئیجی ل
ومیا، مورخ محلی، توصیف می کند که چگونه گروهی از مردم با ویتزینی در رأس آنها به سمت تانک های آمریکایی حرکت کردند و شعار می دادند: "زنده باد آمریکا"، "زنده باد مافیا"، "زنده باد دون کالو". ویتزینی برای بازجویی به یک پست فرماندهی خارج از ویلالبا برده شد و درباره یک درگیری مسلحانه اخیر سوال شد. وقتی ویتزینی توضیح داد که سربازان ایتالیایی فرار کرده اند و تیراندازی ناشی از انفجار مهمات بوده، افسر آمریکایی با فحاشی واکنش نشان داد. ویتزینی از این اتفاق شدیداً شرمسار شد و به مترجمش دستور داد این ماجرا را برای کسی تعریف نکند. دوران شهرداری ویلالبا. پس از اشغال سیسیل، مافیا بار دیگر اعتبار خود را بازیافت. دولت نظامی متفقین (AMGOT) که به دنبال چهره های ضد فاشیست برای جایگزینی مقامات سابق بود، کالوگرو ویتزینی را به عنوان شهردار ویلالبا و سرهنگ افتخاری ارتش آمریکا منصوب کرد. در آشفتگی پس از سقوط فاشیسم، ارتش آمریکا اغلب از مقامات ارشد کلیسا برای معرفی افراد قابل اعتماد مشورت می گرفت. ویتزینی یکی از این افراد بود که سابقه طولانی همکاری با صندوق های اجتماعی کاتولیک و ارتباطات خانوادگی با روحانیون داشت. یک شاهد عینی در توصیف
انتصاب ویتزینی می گوید: «وقتی دون کالو به عنوان شهردار منصوب شد، تقریباً تمام جمعیت شهر در میدان جمع شده بودند. یک ستوان آمریکایی با زبان ایتالیایی ضعیف گفت: "این ارباب شماست"». به روایت خود ویتزینی، در روز تحلیف او را بر دوش گرفتند و در شهر چرخاندند. او ادعا می کرد که به عنوان میانجیگر عمل کرده و تنها با مداخله او بود که شهردار فاشیست پیشین از خشم مردم در امان ماند. میشله پانتالئونه، که خود شاهد احیای مافیا در زادگاهش ویلالبا بود، درباره تأثیرات منفی سیاست های متفقین نوشت: «در آستانه جنگ جهانی دوم، مافیا به چند گروه پراکنده و منزوی محدود شده بود و اگر مشکلات اجتماعی جزیره حل می شد، می توانست کاملاً ریشه کن شود... اما اشغال متفقین و بازگشت تدریجی دموکراسی، مافیا را با تمام قدرت بازگرداند و آن را بار دیگر به نیرویی سیاسی تبدیل کرد.» مقامات آمریکایی ظاهراً به ویتزینی به چشم متحدی ضد فاشیست که نفوذ سیاسی قابل توجهی در جزیره داشت می نگریستند. ویتزینی نیز از ارتباطاتش با آمریکایی ها و حمایت آنان از جنبش جدایی طلبی سیسیل با افتخار یاد می کرد. او در بحران جدایی طلبی سیسیل نقش کلیدی ایفا کرد. سازمان اطلاعات استراتژیک
(OSS) برای جمع آوری اطلاعات به مافیا و به ویژه ویتزینی متکی بود. در ارتباطات محرمانه، نام رمز او «قورباغه نر» بود. جوزف روسو، رئیس دفتر OSS در پالرمو، مدتی به صورت ماهانه با ویتزینی و دیگر روسای مافیا دیدار می کرد. سلطان بازار سیاه. با استفاده از ارتباطات گسترده اش، ویتزینی به «پادشاه» بازار سیاه پررونق پس از جنگ تبدیل شد و حتی دستور ترور رئیس پلیس کنجکاو ویلالبا را صادر کرد. دولت نظامی متفقین (AMGOT) به مافیوزهایی مانند ویتزینی که به دلیل سرکوب های دوران موسولینی ضد فاشیست تلقی می شدند، متکی بود. بسیاری از مافیوزهای دیگر مانند جوزپه جنکو روسو نیز به عنوان شهردار شهرهای زادگاه خود منصوب شدند. هماهنگی این اقدامات بر عهده سرهنگ چارلز پولتی، معاون پیشین فرماندار نیویورک بود که لاکی لوچیانو او را «یکی از دوستان خوب ما» توصیف کرده بود. در دهه ۱۹۵۰، یک کشاور به فعال اجتماعی دانیلو دولچی درباره وضعیت ویلالبا پس از ورود آمریکایی ها گفت: &gt; «مافیا انبارهای تعاونی کشاورزی و انبارهای ارتش را غارت کرد؛ مواد غذایی، لباس، ماشین و کامیون را در بازار سیاه پالرمو فروخت. در ویلالبا، تمام قدرت در دست آن ها بود: کلیسا، مافیا،
بانک های کشاورزی، زمین های بزرگ، همه در دستان یک خانواده... مردم برای کوچکترین مسائل به او مراجعه می کردند و می پرسیدند: "می توانی این لطف را برایم بکنی؟"» ویتزینی با گانگستر آمریکایی ویتو جنووزه (که در سال ۱۹۳۷ به اتهام قتل به ایتالیا گریخته بود) یکی از بزرگترین عملیات بازار سیاه جنوب ایتالیا را سازماندهی کرد. کاروان های کامیون حامل مواد غذایی اساسی به ناپلِ گرسنه فرستاده می شد و جنووزه که در ستاد فرماندهی متفقین در نولا کار می کرد، توزیع آن ها را مدیریت می نمود. این عملیات با کمک افسران فاسد ارتش آمریکا که سوخت و وسایل نقلیه را تأمین می کردند و مدارک عبور کالاها را از طریق ادارات AMGOT در ناپل و سیسیل تنظیم می کردند، ممکن شده بود. لوکا مونزلی، ستوان کارابینیری که مأمور تعقیب جنووزه در ایتالیا بود، گزارش داد: «کامیون های مواد غذایی از طرف ویتزینی به جنووزه ارسال می شدند — همه با مدارک معتبری که توسط مقامات فاسد و اعضای مافیا در خدمت ویتزینی و جنووزه امضا شده بود.» این شبکه گسترده، نمونه بارزی از همکاری سازمان یافته مافیا و مقامات فاسد در بحبوحه هرج و مرج پس از جنگ بود که هم به غنای مافیوزها افزود و هم بر رن
ج مردم عادی صحه گذاشت. حمایت از جدایی طلبان سیسیل. ویتزینی در ابتدا از جنبش استقلال سیسیل حمایت می کرد. در دسامبر ۱۹۴۳، او در اولین نشست مخفی جنبش استقلال سیسیل در کاتانیا شرکت نمود. دیگر سران مافیا مانند جوزپه جنکو روسو و فرانچسکو پائولو بونتاده نیز آشکارا از این جنبش طرفداری می کردند. این جنبش از حمایت پنهانی سازمان اطلاعات آمریکا برخوردار بود، چرا که متفقین نگران گسترش نفوذ چپ در ایتالیا بودند. موقعیت استراتژیک سیسیل در مدیترانه برای آمریکا حائز اهمیت بود، به ویژه با توجه به رشد روزافزون حزب کمونیست ایتالیا در آن زمان. در نشست دسامبر ۱۹۴۳ در پالرمو، حضور ویتزینی نشانگر حمایت مافیا از جنبش استقلال بود. او دیدگاه های مشترکی با بارون لوچیو تاسکا، از رهبران جنبش، داشت و به عنوان نماینده استان کالتانیستتا در جلسه باقی ماند. بعدها ویتزینی به جناح محافظه کارتر جنبش پیوست و نماینده فرونت دموکراتیک نظم سیسیلی شد. این گروه خواهان استقلال سیسیل تحت حمایت آمریکا بود. اگرچه آمریکا به صراحت هرگونه قصد الحاق سیسیل را رد می کرد، اما شایعاتی مبنی بر حمایت آمریکا از این جنبش وجود داشت. مدارک محرمانه کنسول آمریکا در پالرمو ن
شان می دهد که ویتزینی از حمایت برخی مقامات ارتش ایتالیا نیز برخوردار بود. او با ژنرال جوزپه کاستلانو، مذاکره کننده آتش بس ۱۹۴۳، همکاری نزدیکی داشت. آنها با سیاستمدارانی مانند ویرجیلیو ناسی برای پیشبرد اهداف خودمختاری خواهانه ملاقات می کردند. کاستلانو به تدریج به این باور رسید که مافیا نیروی سیاسی تعیین کننده ای در سیسیل است. او معتقد بود بازگشت به سیستم سنتی مافیا می تواند نظم را به سیسیل بازگرداند. این دیدگاه منجر به همکاری نزدیک او با ویتزینی و دیگر سران مافیا شد. ویتزینی که پیشتر حامی جدایی طلبی بود، اکنون از ایده خودمختاری منطقه ای تحت حمایت آمریکا طرفداری می کرد. گرایش به دموکرات مسیحی ها. با روشن شدن عدم امکان استقلال سیسیل و قطع حمایت پنهانی سازمان اطلاعات آمریکا از جنبش جدایی طلبی در سال ۱۹۴۵، اکثر مافیوزها به سرعت تغییر موضع دادند و به حزب دموکرات مسیحی پیوستند. برناردو ماتارلا، از رهبران این حزب، از ویتزینی دعوت کرد تا از جدایی طلبان فاصله گرفته و به دموکرات مسیحی ها بپیوندد. این پیوستن در مقاله ای در روزنامه کاتولیک «ایل پوپولو» در سال ۱۹۴۵ مورد استقبال قرار گرفت. ویتزینی با پیشنهاد ملاقات با آلدزی
و - که در اوت ۱۹۴۴ به عنوان کمیسر عالی منصوب شده بود - برای حل مشکل تأمین گندم جزیره، عملاً ادعای داشتن قدرت حل این معضل را مطرح کرد. اگرچه هیچ مدرکی دال بر وقوع چنین ملاقاتی وجود ندارد، اما آلدزیو از کالوژرو وولپه، همحزبی دموکرات مسیحی و دوست ویتزینی که خود از اعضای مافیا بود، برای حضور در جلسات محرمانه دعوت به عمل آورد. این دیدارها گام اولیه برای اتحاد دولت با مافیا تلقی می شد. حمایت ویتزینی از دموکرات مسیحی ها علنی بود. در انتخابات سرنوشت ساز ۱۹۴۸ که آینده سیاسی ایتالیای پس از جنگ را تعیین می کرد، ویتزینی و جنکو روسو در کنار سیاستمداران ارشد این حزب بر سر یک میز نشستند. این انتخابات که در اوج جنگ سرد برگزار شد، به پیروزی چشمگیر دموکرات مسیحی ها انجامید که به مدت ۴۵ سال آینده - با فراز و نشیب های مختلف - زمامدار ایتالیا بودند. یکی از اهداف اصلی آنها دور نگه داشتن حزب کمونیست ایتالیا - بزرگترین حزب کمونیست در میان کشورهای عضو ناتو - از صحنه قدرت بود. حادثه ویلالبا. ویتزینی که یک ضدکمونیست سرسخت بود و با مبارزات دهقانان سیسیلی برای زمین مخالفت می کرد، در دوران پس از جنگ با تشکیل تعاونی های دهقانی در منطقه خود
، تلاش کرد نفوذ احزاب چپ را خنثی کند و کنترل خود بر دهقانان و زمین ها را حفظ نماید. او درگیر اختلافی شدید بر سر اجاره ملک بزرگ میچیچه متعلق به خانواده ترابیا در پالرمو با یک تعاونی دهقانی به رهبری میشله پانتالئونه بود. پانتالئونه که حزب سوسیالیست ایتالیا را در ویلالبا تأسیس کرده بود، از نفوذ خود در مطبوعات چپ استفاده می کرد. در مقابل، دون کالو دستور تخریب محصولات زمین خانواده پانتالئونه را داد و حتی یک تلاش ناموفق برای ترور او صورت گرفت. در ۱۶ سپتامبر ۱۹۴۴، جیرولامو لی کائوزی، رهبر کمونیست جبهه مردمی، و پانتالئونه برای سخنرانی در گردهمایی دهقانان بی زمین به ویلالبا رفتند. این اقدام به معنی به چالش کشیدن مستقیم دون کالو در قلمرو شخصی او بود. تنش ها زمانی آغاز شد که بنیامینو فارینا، شهردار دموکرات مسیحی و از بستگان ویتزینی، دستور پاک کردن نشانه های کمونیستی از دیوارها را صادر کرد. گردهمایی در بعدازظهر آغاز شد. ویتزینی شرط گذاشته بود که در این جلسه درباره مشکلات زمین، مالکین بزرگ یا مافیا صحبتی نشود. سخنرانان اول از جمله پانتالئونه به این شرط پایبند ماندند، اما لی کائوزی صراحتاً به محکوم کردن استثمار مافیا پرداخ
ت. وقتی او به فریب دهقانان توسط "یک اجاره دار قدرتمند" اشاره کرد - که به وضوح منظور ویتزینی بود - دون کالو فریاد زد: "این دروغ است!" و غوغایی به پا شد. این گردهمایی با تیراندازی به پایان رسید که منجر به زخمی شدن ۱۴ نفر از جمله لی کائوزی و پانتالئونه شد. شش ماه بعد، ویتزینی موفق به کسب اجاره ملک میچیچه شد. در روایت ویتزینی که در روزنامه های جدایی طلب منتشر شد، ادعا شده بود که کمونیست ها آغازگر تیراندازی بوده اند. او مدعی شد به لی کائوزی اطمینان داده بود در صورتی که به مسائل محلی نپردازند، می توانند آزادانه گردهمایی داشته باشند. هرچند ویتزینی قطع کردن سخنرانی را تأیید کرد، اما شروع خشونت را رد نمود. پلیس به سرعت مداخله کرد و هشت نفر از جمله شهردار را دستگیر کرد، اما ویتزینی و چند تن دیگر از دستگیری گریختند. پرونده این حادثه تا سال ۱۹۵۸ ادامه یافت، اما به دلیل ناپدید شدن مدارک، ویتزینی هرگز محکوم نشد. حادثه ویلالبا آغازی بود بر یک رشته طولانی از حملات مافیا به فعالان سیاسی، رهبران اتحادیه ها و دهقانان مخالف در سراسر سیسیل. در سال های بعد، بسیاری از رهبران چپگرا کشته یا مورد حمله قرار گرفتند که اوج آن در کشتار پو
رتلا دلا جینسترا در اول ماه مه رخ داد، جایی که ۱۱ نفر کشته و بیش از سی نفر زخمی شدند. اگرچه این کشتار به سالواتوره جولیانو، راهزن و رهبر جدایی طلب نسبت داده شد، اما مظنون اصلی مافیا بود که در بسیاری دیگر از حملات به سازمان ها و رهبران چپگرا دست داشت. ارتباط با گانگسترهای آمریکایی. در سال ۱۹۴۹، ویتزینی و لاکی لوچیانو، گانگستر معروف ایتالیایی-آمریکایی، یک کارخانه آب نبات در پالرمو تأسیس کردند که محصولات خود را به سراسر اروپا و آمریکا صادر می کرد. پلیس مشکوک بود که این کارخانه پوششی برای قاچاق هروئین است. این آزمایشگاه تا ۱۱ آوریل ۱۹۵۴ بدون مزاحمت فعالیت می کرد تا اینکه روزنامه آوانتی در رم مقاله ای با عکسی از کارخانه منتشر کرد با تیتر "منسوجات و شیرینی جات در مسیر مواد مخدر". همان شب کارخانه تعطیل شد و شیمی دانان آزمایشگاه کشور را ترک کردند. در سال ۱۹۵۰، عکسی از لوچیانو در مقابل هتل سوله در مرکز پالرمو قدیم منتشر شد که در حال گفتگو با محافظان دون کالو بود. این هتل محل اقامت مکرر دون کالو بود. عکاس مورد ضرب و شتم قرار گرفت، اما پس از دریافت یک دوربین جدید گرانقیمت و پول نقد، هرگز این موضوع را به مقامات گزارش ندا
د. شبکه ارتباطی ویتزینی به آمریکا نیز گسترده بود و او با آنجلو آنالورو (معروف به آنجلو برونو)، رئیس آینده خانواده مافیایی فیلادلفیا که اهل ویلالبا بود، ارتباط داشت. این روابط نشان دهنده همکاری نزدیک مافیاهای سیسیلی و آمریکایی در دهه های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ بود. کارخانه آب نبات احتمالاً یکی از بسیاری از طرح های مشترک آنها برای قاچاق مواد مخدر بین اروپا و آمریکا بود. ارتباط ویتزینی با لوسیانو، که خود از بنیانگذاران مافیای آمریکا محسوب می شد، تأثیر قابل توجهی در گسترش شبکه بین المللی مافیا داشت. سکوت عکاس پس از دریافت رشوه نیز نمونه ای از روش های معمول مافیا برای خفه کردن اخبار ناخواسته بود. "رئیس روسا" در رسانه ها. اگرچه رسانه ها اغلب ویتزینی را با عنوان "رئیس روسا" معرفی می کردند، اما چنین جایگاهی در ساختار غیرمتمرکز کوزا نوسترا وجود نداشت. منابع بعدی از جمله اعترافات تومازو بوشتا (مافیوزو سابق) تأیید می کنند که عنوان "کاپو دی کاپی" یا "رئیس روسا" در کوزا نوسترا وجود خارجی نداشته است. جان دیکی، تاریخ نگار، این پرسش را مطرح می کند که آیا نفوذ ویتزینی در درون مافیا به اندازه شهرت بیرونی اش بوده است؟ در واقع، سایر روسای
مافیا در موضوع حمایت از جنبش جدایی طلبی، ویتزینی را کنار گذاشتند، چرا که ارتباط او با رهبران تندرویی مانند آندره آ فینوکیارو آپریله و لوچیو تاسکا را عاملی تضعیف کننده می دانستند. آنتونیو کالدرونه، دیگر مامفیوزو، تأکید می کند که ویتزینی هرگز رئیس کل مافیای سیسیل نبوده و ظاهر شدن های مکرر او در رسانه ها از دید درون مافیا پسندیده نبوده است. چهره عمومی و روش های مدیریتی لوئیجی بارتزینی، روزنامه نگار ایتالیایی که ادعا می کرد ویتزینی را به خوبی می شناسد، توصیف زنده ای از زندگی روزمره او در ویلالبا ارائه می دهد: "از سایه های دیوارها و کوچه های تنگ، افرادی که از قبل منتظر بودند به نوبت پیش می آمدند - کشاورزان، زنان مسن با روسری سیاه، مافیوزهای جوان، مردان طبقه متوسط. همه به نوبت همراه او راه می رفتند و مشکلاتشان را شرح می دادند. او گوش می داد، سپس یکی از نوچه هایش را صدا می زد، چند دستور می داد و بعد نوبت به التماس کننده بعدی می رسید. بسیاری هنگام ترک، دست او را می بوسیدند." با این حال، بارتزینی خاطرنشان می کند که این تصویر، قربانیان حکمرانی ویتزینی را شامل نمی شود - اجساد پر از گلوله در روستاها، بیوه های سوگوار و کو
دکان یتیمی که طی نیم قرن ایجاد شده بودند. لوئیجی لومیا، تاریخ نگار محلی و شهردار سابق ویلالبا، توصیف فیزیکی جالبی از دون کالو ارائه می دهد: "او قدی کوتاه با پاهای لاغر و شکمی برآمده داشت. همیشه عینک دودی به چشم می زد و پشت این عینک، چشمانش نیمه باز بود، گویی در حال چرت زدن. دهانش همیشه باز بود با لب پایینی آویزان. برای کسانی که او را نمی شناختند، احمق به نظر می رسید." نفوذ گسترده و روش های غیرمستقیم قدرت ویتزینی به زادگاهش محدود نبود. ایندرو مونتانلی اشاره می کند که او به راحتی می توانست با رئیس جمهور منطقه ای، فرماندار، اسقف اعظم پالرمو و هر نماینده مجلس یا شهرداری در سیسیل تماس بگیرد. با این حال، لومیا تأکید می کند که ویتزینی هرگز مستقیماً دستور قتل نمی داد: "او همیشه سعی می کرد مسائل را 'تنظیم' کند و مردم را به عقلانی بودن - یعنی آنچه او تصمیم گرفته بود - راضی کند. اگر کسی همچنان سرسخت می ماند... با یک حرکت، یک اشاره، حل مشکل را به دوستانش واگذار می کرد. گاهی اوقات مداخله می کرد: 'اما چه کسی او را وادار به این کار کرد؟'، 'کی می داند چه سرنوشتی در انتظارش است'." مرگ. دون کالو ویتزینی در ۱۰ ژوئیه ۱۹۵۴ در سن
۷۶ سالگی در حالی که با آمبولانس از یک کلینیک در پالرمو به سمت ویلالبا منتقل می شد، درگذشت. هزاران دهقان سیاهپوش، سیاستمداران و روحانیون در مراسم تشییع او شرکت کردند، از جمله جوزپه جنکو روسو رئیس مافیا در موسوملی و فرانچسکو پائولو بونتاد از پالرمو (پدر استفانو بونتاد، رئیس آینده مافیا) که از حاملین تابوت بودند. حتی نیویورک تایمز نیز خبر درگذشت این رئیس مافیای محلی را منتشر کرد. دفاتر دولتی ویلالبا و مقر حزب دموکرات مسیحی به مدت یک هفته به احترام او تعطیل شد. بر در کلیسا شعری در سوگ او نصب شده بود با این مضمون: "در برابر فروتنان، فروتن بود. در برابر بزرگان، بزرگ. او با گفتار و کردار ثابت کرد که مافیای او جنایتکار نبود. مافیای او احترام به قانون، دفاع از حقوق و بزرگی شخصیت بود: مافیای او عشق بود." او حدود دو میلیارد لیره (معادل ۳۲۰ هزار دلار آمریکا در آن زمان) دارایی شامل معادن گوگرد، زمین های کشاورزی، خانه ها و سرمایه گذاری های مختلف بر جای گذاشت. بر اساس برخی منابع دیگر، او یک میلیارد لیره (حدود ۱۶۰ هزار دلار) برای برادرزاده هایش به ارث گذاشت که شامل معادن گوگرد در جسولونگو، املاک و یک عمارت در مرکز ویلالبا می
شد. دون کالو هرگز ازدواج نکرد. او در ۲۰ سالگی عاشق دختری محلی به نام کنچتینا شده بود، اما والدین دختر به آمریکا مهاجرت کردند و او را با خود بردند، در حالی که ویتزینی نمی خواست زادگاهش ویلالبا را ترک کند. میراث. اگرچه ویتزینی در طول عمر خود املاک وسیعی را تصاحب کرد، اما سالواتوره لوپو، مورخ مافیا، او را بیشتر به عنوان گورکن املاک فئودالی بزرگ می داند تا محافظ این سیستم. ویتزینی در عین حال اطمینان حاصل می کرد که دهقانان محلی (به ویژه آنهایی که در تعاونی های کاتولیک سازماندهی شده بودند) سهم خود از زمین را دریافت کنند، البته پس از اینکه سهم خود را تضمین می کرد. وقتی در نهایت در سال ۱۹۵۰ اصلاحات ارضی به اجرا درآمد، مافیوزهایی مانند ویتزینی در موقعیتی بودند تا نقش سنتی خود را به عنوان واسطه بین دهقانان، مالکان و دولت ایفا کنند. آنها توانستند از اشتیاق شدید دهقانان برای زمین سوءاستفاده کنند، امتیازاتی از مالکان بگیرند و در عین حال از میانجی گری خود در معاملات زمین سود کلانی به دست آورند. دون کالو ویتزینی نمونه ای آرمانی از "مرد شرافتمند" پدرسالار در دوران گذشته بود، دورانی روستایی و نیمه فئودالی که تا دهه ۱۹۶۰ در س