Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ان معماری. سبک معماری اولیه پردیس جاده شویوان دانشگاه بیهانگ در آن زمان یک طرح معمولی یک محوره و سه منطقه ای بود: در محور اصلی پردیس شرقی-غربی، ساختمان های مختلف در منطقه آموزشی، منطقه نشیمن و منطقه خانواده به ترتیب از شرق به غرب چیده شد. منطقه نشیمن نیز دارای محور شمالی-جنوبی خود در تقاطع دو محور، یک پارک در محوطه دانشگاه، باغ سبز - امکانات. ورودی مدرسه. پردیس جاده Xueyuan دانشگاه بی هانگ دارای ۱۱ دروازه است. از ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۹، سیستم کنترل دسترسی به طور کامل در ۱۱ گیت کارت پذیرش مدرسه مدرسه فعال شده است. محوطه اصلی آموزش دارای یک لایه دیگر حصار و ۶ دروازه است. ساختمان آموزش. مجموعه ساختمان اصلی. مجموعه ساختمان اصلی در شرق پردیس جاده Xueyuan، رو به روی جاده Xueyuan واقع شده است. پایه و اساس آن در سال ۱۹۵۳ گذاشته شد. گذرگاه هایی وجود دارد که هر ساختمان را به هم متصل می کند. ساختمان اصلی جدید. ساختمان آموزشی و پژوهشی (ساختمان اصلی جدید) دانشگاه بیهانگ در جنوب غربی مدرسه قرار دارد که در نیمه دوم سال ۱۳۸۵ تکمیل و مورد بهره برداری قرار گرفته است. محوطه خوابگاه. سه خوابگاه در پردیس جاده شویوان دانشگاه بیهانگ وجود
دارد که عبارتند از: ناحیه جنوبی، ناحیه شمالی واقع در محوطه دانشگاه و دهکده یونیورسیاد در خارج از محوطه دانشگاه. ۲۷ ساختمان خوابگاهی و ۳ ساختمان خدماتی وجود دارد. منطقه خانواده. منطقه خانوادگی در ضلع غربی پردیس واقع شده است و حدود یک سوم از محوطه دانشگاه را اشغال می کند. برخی از رهبران قدیمی، کارشناسان و دانشگاهیان در منطقه خانواده زندگی می کنند. اموال مدرسه. در حال حاضر چهار ساختمان اداری تجاری در اطراف پردیس بیهانگ متعلق به بیهانگ، یعنی ساختمان بایان و ساختمان درخشان در ضلع جنوب غربی پل Xueyuan در جاده حلقه چهارم شمالی در گوشه شمال شرقی، و ساختمان ویشی و ساختمان ژیژن در سمت شمال غربی پل Xuezhi در گوشه جنوب شرقی ساختمان.
آزمایشگاه ملی دینامیک سیالات محاسباتی () که به عنوان آزمایشگاه کلیدی علوم و فناوری دفاع ملی دینامیک سیالات محاسباتی نیز شناخته می شود، یک آزمایشگاه کلیدی علوم و فناوری دفاع ملی جمهوری خلق چین است که در دانشگاه بیهانگ و توسط اداره کل تسلیحات می شود و به طور مشترک توسط دانشگاه بیهانگ و مرکز تحقیقات و توسعه آیرودینامیک چین در اوایل دهه ۱۹۹۰ساخته شده است ، اولین کمیته تخصصی هوافضا در برنامه 863 تصمیم به تأسیس آزمایشگاه دینامیک سیالات محاسباتی ملی گرفت که توسط کمیسیون علوم، فناوری و صنعت برای دفاع ملی در ماه می ۱۹۹۸ تصویب شد و در آوریل ۱۹۹۸ تکمیل و به دنیای خارج باز شد. جهت های تحقیقاتی آزمایشگاه شامل تئوری محاسباتی، تحقیقات مکانیزم جریان، آیرودینامیک هواپیما و غیره می باشد. مدیر آزمایشگاه لی چون ژوان ، یکی از اساتید آکادمی مهندسی چین است.
"نگاه کردن به ستاره ها" ( &lt;/link&gt; ) شعری است که توسط ون جیابائو ، عضو کمیته دائمی دفتر سیاسی کمیته مرکزی حزب کمونیست چین و نخست وزیر شورای دولتی جمهوری خلق چین سروده شده است . کل شعر از چهار بیت تشکیل شده است که نگرانی از سرنوشت کشور، ملت و حتی بشریت را بیان می کند. در 14 می 2007، ون جیابائو اولین سخنرانی عمومی خود را در سالن زنگ دانشکده معماری و شهرسازی دانشگاه تونگجی انجام داد . این شعر در ۱۳ شهریور ۱۳۸۶ در ضمیمه ادبی « روزنامه مردم » منتشر شد. متن ترانه. فیلم "Stepping Out" (با بازی لو جیانمین و شی ویجیان ) که در سال 2008 در شهرستان وونینگ، استان جیانگشی نمایش داده شد، از "به ستاره ها نگاه می کنم" به عنوان متن آهنگ موضوع فیلم استفاده کرد و هو یو، خواننده ای از گروه هنر معدن زغال سنگ چین، موسیقی را ساخته است. آواز خواندن. در 2 اکتبر 2009، در جشن شصتمین سالگرد تاسیس جمهوری خلق چین در استادیوم هونگ هوم در هنگ کنگ، خواننده مشهور جکی چونگ و یانگ پییی خواننده کودکان آهنگی به همین نام را بر اساس موسیقی متن فیلم «به ستاره ها نگاه می کنم» با 500 کودک. سرود دانشگاه بیهانگ. در 13 می 2010، دانشگاه بیهانگ اعلام ک
رد که "نگاه کردن به ستاره ها" به سرود مدرسه تبدیل خواهد شد. سوالات انشایی کنکور. سوال انشا برای مقاله پکن آزمون ورودی کالج عمومی 2010 این است: "نگاه کردن به ستاره ها و نگه داشتن پاهای خود روی زمین".
رفلکس بتسولد–یاریش () یا رفلکس فون بتسولد–یاریش رفلکسی است که در آن فرآیندهای قلبی–عروقی و عصبی باعث هیپوپنه (تنفس بیش از حد کم عمق یا تعداد تنفس پایین به طور غیرطبیعی، افت فشار خون (فشار خون پایین غیرطبیعی) و برادی کاردی (ضربان پایین قلب در حالت استراحت به طور غیرطبیعی) در پاسخ به محرک های مضر شناسایی شده در بطن های قلب می شود. این رفلکس به نام آلبرت فون بتسولد و آدولف یاریش دوم نامگذاری شده است. اهمیت این کشف در این است که این نخستین شناسایی یک رفلکس شیمیایی (غیر مکانیکی) بود. این دو دانشمند علائم سه گانهٔ رفلکس بتسولد–یاریش (هیپوپنه+برادی کاردی+هیپوتانسیون) را در سال ۱۸۶۷ با تزریق وریدی آلکالوئیدهای خربق های کاذب ایجاد کردند و به این نتیجه رسیدند که علت این علائم فعال شدن عصب واگ است. برادی کاردی و هیپوپنه به ترتیب از گیرنده های آناتومیک متمایزی در قلب و ریه ناشی می شوند و امروزه اینکه آیا هیپوپنه باید به عنوان بخشی از رفلکس در نظر گرفته شود یا خیر، مورد بحث است. محل های ورودی کمورفلکس و بارورفلکس با هم همپوشانی دارند و شواهدی وجود دارد که نشان می دهد این رفلکس ها یکدیگر را تعدیل یا تغییر می دهند که اینکار
احتمالاً از طریق اعمال انتقال دهنده های عصبی تحریکی و مهاری، مانند سروتونین و گاما آمینوبوتیریک اسید انجام می شود. اگرچه این رفلکس در ابتدا در پاسخ به آلکالوئیدهای خربق های کاذب ایجاد و توصیف شد، اما می توان آن را توسط بسیاری از مواد شیمیایی فعال بیولوژیکی، از جمله نیکوتین، کپسایسین، برادی کینین، پپتید ناتریورتیک دهلیزی، پروستانوئیدها، گشادکننده های ویریدی نیتراتی، مسدودکننده گیرنده آنژیوتانسین ۲ نوع اول و آگونیست های سروتونین تحریک کرد. همچنین ممکن است به پاسخ های پاتوفیزیولوژیکی مختلف دیده شود، مانند:
باشگاه ورزشی راسینگ آروبا، معروف به راسینگ آروبا یا آرسی ای، یک باشگاه فوتبال آروبان مستقر در سولیتو، اورنجستاد است که در حال حاضر در لیگ برتر آروبا بازی می کند.
نامیسووف (؛ ) یا در زبان آلمانی نامسلائو () شهرکی در استان اوپوله لهستان است که روزگاری جزء خاک امپراتوری آلمان بود. این شهر مرکز شهرستان نامیسووف است و در سال ۲۰۱۹ جمعیتی بالغ بر ۱۶٬۵۵۱ داشت. آلمانی ها از دورهٔ اوست زیدلونگ در این شهر ساکن شدند و در ادوار گوناگون تاریخی، این شهر جزء خاک امپراتوری لهستان، امپراتوری آلمان، پادشاهی مجارستان، پادشاهی بوهم، پادشاهی هابسبورگ و آرشیدوک نشین اتریش بود. این شهر مابین ۱۳۴۱ تا ۱۳۴۸ میلادی، مستقیما تحت حکمرانی کاژیمیش کبیر قرار گرفت. سپس طی معاهده ای کاژیمیش کبیر آن را به کارل چهارم واگذار کرد. این شهر مرکز آبجوسازی و تولید لباس بود. این شهر در جریان جنگ سی ساله توسط نیروهای امپراتوری سوئد ویران شد. سپس لئوپولد یکم، امپراتور مقدس روم، ماخی در این شهر به شوالیه های تتونیک در آنجا یک کومندا برای خود راه بیندازند. سپس پادشاهی پروس شهر را تسخیر کرد. بعدها در جریان جنگ هفت ساله، نیروهای امپراتوری روسیه و اتریش آن را به تصرف خود درآوردند و پس از این واقعه در سال های ۱۸۰۶ تا ۱۸۰۷ طی جنگ های ناپلئونی نیروهای امپراتوری اول فرانسه آن را تسخیر کردند. این شهر در جریان متحدسازی آلما
ن در سال ۱۸۷۱ جزئی از امپراتوری آلمان شد. در طول جنگ جهانی دوم، آلمان نازی یک اردوگاه فرعی از اردوگاه کار اجباری گروس روزن را در نزدیکی شهر راه اندازی کرد اما در همین هنگام این شهر یکی از مراکز فعالیت جنبش مقاومت لهستان در جنگ جهانی دوم شد. در ۲۱ ژانویهٔ ۱۹۴۵ شهر سرانجام توسط سربازان ارتش سرخ تسخیر شد و بیشتر ساختمان های آن ویران گشت. از ماه آوریل همان سال دولت لهستان کنترل آن را به دست گرفت و پس از جنگ رسماً به انضمام خاک لهستان درآمد. بازسازی شهر قدیمی نامیسووف پس از جنگ آغاز شد، اما کلیسای پروتستان که در سال ۱۷۸۹ ساخته شده بود شد، در سال ۱۹۶۳ با خاک یکسان شد.
جام قهرمانان کونکاکاف ۱۹۷۸ چهاردهمین دوره مسابقات بین المللی فوتبال باشگاهی سالانه جام قهرمانان کونکاکاف بود که در منطقه کونکاکاف (آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و دریای کارائیب) برگزار شد. این مسابقات از ۱ مه تا ۱۷ سپتامبر ۱۹۷۸ برگزار شد. مسابقات تحت سیستم رفت و برگشت انجام شد. تیم ها به ۳ منطقه (آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و کارائیب) تقسیم شدند، که هر کدام تیم برنده را برای شرکت در مسابقات نهایی فرستادند؛ جایی که برنده مناطق شمالی و مرکزی یک بازی پلی آف انجام دادند تا مشخص شود چه تیمی به مصاف برنده کارائیب در فینال می رود. از آنجایی که مسابقات نهایی به دلیل مشکلات اداری لغو شد، سه تیم، کامیونیکیشنس (گواتمالا) دیفنس فورس (ترینیداد و توباگو) و لئونس نیگروس ده گوادالاخارا (مکزیک) توسط کونکاکاف قهرمان اعلام شدند. منطقه آمریکای شمالی. مرحله اول. ۱ مکابی لس آنجلس انصراف داد. فینال. مسابقات نهایی لغو شد و سه تیم برنده مراحل مقدماتی به دلیل مشکلات اداری و اختلاف نظر بر سر تاریخ برگزاری مسابقات، قهرمان مشترک شدند.
آلفرد بیلشوفسکی (؛ – ) چشم پزشک و استاد دانشگاه اهل آلمان بود که در زمینهٔ فیزیولوژی و آسیب شناسی چشم، به ویژه پژوهش های مرتبط با حرکات چشم و درک فضایی و آسیب به عصب حرکتی چشمی تخصص داشت. وی پزشکی را در دانشگاه برسلاو، دانشگاه هایدلبرگ و دانشگاه هومبولت برلین فرا گرفت و مدتی از شاگردان تئودور لبر بود و سرانجام مجوز طبابت خود را در مارس ۱۸۹۳ دریافت کرد. وی پس از تکمیل تحصیلات خود در دانشگاه لایپزیگ، درجهٔ شایستگی علمی خود را در ۱۹۰۰ گرفت. در لایپزیک مدتی زیر نظر اوالد هرینگ کار کرد و پژوهش هایی در زمینهٔ پارزی ماهیچه مایل بالایی چشم انجام داد. او از سال ۱۹۱۲ رئیس دپارتمان چشم پزشکی دانشگاه ماربورگ شد. بیلشوفسکی در جریان جنگ جهانی اول یک بخش بیمارستانی برای درمان سربازانی که دچار آسیب چشمی بودند، دایر کرد و بابت این خدمتش به کشور، پس از جنگ از پاول فون هیندنبورگ نشانِ صلیب آهنین دریافت کرد و امپراتور ویلهلم دوم هم به او لقب افتخاری «مشاور پزشکی خصوصی» داد. او در سال ۱۹۲۳ رئیس بخش دپارتمان چشم پزشکی دانشگاه برسلاو شد و مقاله ای مهم دربارهٔ اختلالات ماهیچه های بیرونی چشم نوشت. آلفرد بیلشوفسکی به سبب تبار یهودی خو
د و سیاست نژادی آلمان نازی در سال ۱۹۳۴ از کارش اخراج شد و به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد. وی در سال ۱۹۳۷ رئیس «مؤسسه چشم دارتموث» در کالج دارتموث واقع در هانوفر، نیوهمپشایر شد و در سال ۱۹۴۰ به طور ناگهانی درگذشت. نام او امروزه در آزمون سه مرحله ای پارکز–بیلشوفسکی ماندگار شده است که در آغاز «تست کج کردن سر بیلشوفسکی» نام داشت و روشی برای ارزیابی فلج ماهیچه مایل بالایی در اثر آسیب به عصب قرقره ای مغز است.
آزمون سه مرحله ای پارکز–بیلشوفسکی () که با نام تست کج کردن سر بیلشوفسکی نیز شناخته می شود، روشی است که برای تفکیک ماهیچه های بیرونی چشم دچار فلج حرکتی، به ویژه بررسی ضعف ماهیچه مایل بالایی در اثر آسیب به عصب قرقره ای (چهارمین عصب مغز) در مبتلایان به دوبینی عمودی اکتسابی استفاده می شود. آزمونی که امروزه استفاده می شود، توسط مارشال ام پارکز توسعه داده شد. آزمون اصلی را آلفرد بیلشوفسکی و هافمن در سال ۱۹۳۵ تشریح کرده بودند.
زینورا پولادوا (؛ زاده ۳۰ اوت ۱۹۸۲) خواننده اهل تاجیکستان است. زندگی. زینورا پولادوا در شهر دوشنبه متولد شد. اعضای خانواده او از هنرمندان مشهور تاجیکستان هستند. پدرش حاتم پولادف آهنگساز مشهوری بود. زینورا پس از پایان تحصیلات متوسطه وارد مؤسسه دولتی فرهنگ و هنر تاجیکستان به عنوان کارگردان وارد شد و تحصیلات خود را با موفقیت ادامه داد. زینورا همزمان با فعالیت هنری خود به عنوان کارمند در وزارت امور داخله جمهوری تاجیکستان فعالیت می کند. او دو دختر (سونیا و سومیا) دارد.
باشگاه فوتبال آرنت گاردنز یک باشگاه فوتبال حرفه ای اهل جامائیکا مستقر در کینگستون است که در حال حاضر در لیگ برتر جامائیکا بازی می کند.
پائول روبرت بینگ (؛ – ) متخصص اعصاب آلمانی-سوئیسی بود که امروزه بابت نشانه بینگ شناخته می شود. وی دانش آموختهٔ رشتهٔ پزشکی در دانشگاه بازل بود و در همان دانشگاه، مدرس و استاد رشتهٔ عصب شناسی شد. وی از پیشگامان و بنیان گذاران پژوهش های موضعی مغز با نوشته ای به نام «تشخیص موضعی مغز و نخاع» است. در این زمینه باید توجه داشت که بینگ مبارزه ای برای استقلال نورولوژی انجام داده است، که به موضوع «مکان یابی در نورولوژی» نیز مرتبط است. نورولوژیست مارکو مومنتالر نیز در این باره مقاله ای مستقل نوشته است.
نشانهٔ بینگ () یا رفلکس بینگ () نشانه ای بالینی است که در آن، خاراندنِ پشتِ پا یا انگشتِ شستِ پا با سنجاق، باعث صاف شدنِ شستِ پا (حرکت رو با بالای آن) می شود. این نشانه در بیماران مبتلا به ضایعه نورون حرکتی اندام تحتانی دیده می شود و یکی از انواع پاسخ های بابینسکی محسوب می شود.
پیِر بیتو (؛ – ) پزشک، جراح و کالبدشناس اهل فرانسه بود که امروزه با لکه های بیتوت در یادها مانده است. او در بوردو در رشتهٔ پزشکی تحصیل کرد و دکترای پزشکی خود را در سال ۱۸۴۸ از «دانشکده پزشکی پاریس» دریافت کرد و به دپارتمان کالبدشناسی بوردو پیوست. وی از سال ۱۸۵۴ استاد رشتهٔ کالبدشناسی و از سال ۱۸۷۸ جراح بیمارستان شد. لکه های بیتوت، لکه های مثلثی شکلی در ملتحمه چشم است که به نام او نامگذاری شده است. او نخستین بار این لکه ها را در سال ۱۸۶۳ توصیف کرد.
آی اواس ۱۸ () هجدهمین نسخهٔ از سیستم عامل آی اواس شرکت اپل برای تلفن همراه آی فون است که. این نسخه در کنفرانس جهانی توسعه دهندگان ۲۰۲۴ (WWDC) رونمایی شد. این سیستم عامل جانشین مستقیم آی اواس ۱۷ است و همزمان با واچ اواس ۱۱، آی پداواس ۱۸ و مک اواس سکویا معرفی شد. ویژگی های سیستم. هوش مصنوعی. پلتفرم اپل اینتلیجنس بر روی مدل های آیفون ۱۵ پرو و آیفون ۱۵ پرو مکس در آی اواس ۱۸ در دسترس خواهد بود. اپل اینتلیجنس قابلیت های هوش مصنوعی و انضمام های مدل زبانی بزرگ به سیری و دیگر توابع سیستم عامل را به دستگاه اضافه می کند. پیام ها. آی اواس ۱۸ از خدمات ارتباطی غنی (RCS) در مکالمات پشتیبانی شده، شامل پشتیبانی از رسیدهای خوانده شدن پیام و اشتراک گذاری چندرسانه ای با کیفیت بالاتر، پشتیبانی می کند. این مکالمات همانند SMSبا حباب های پیام و دکمه های به رنگ سبز مشخص می شوند تا از مکالمات کامل آی مسیج (آبی) متمایز باشند. فوتوز. نرم افزار فوتوز در آی اواس ۱۸ از نو طراحی شده است. صفحهٔ خانه. آی اواس ۱۸ به کاربران این امکان را می دهد تا رنگ آیکون ها و نیز محل قرارگیری آن ها در صفحهٔ خانه را سفارشی سازی کنند. در نسخه های پیشین آی اواس
لازم بود که آیکون ها به جدولی بچسبند که اجازهٔ ایجاد شکاف میان آن ها را نمی داد. مرکز کنترل. در آی اواس ۱۸، مرکز کنترل از نو طراحی شده است و امکان وجود چندین صفحه از ادوات کنترل، دکمه هایی با اندازهٔ قابل تغییر و کنترل های مربوط به نرم افزارهای ثالث را فراهم می کند. پسوردز. اپل نرم افزار پسوردز را که یک نرم افزار مدیریت گذرواژه است، با هدف ساده سازی مدیریت گذرواژه ها برای وبگاه ها و نرم افزارها معرفی کرده است. این افزونه، ابزاری را برای ذخیره سازی و مرتب سازی اعتبارنامه ها در اختیار کاربران قرار می دهد و با ویژگی های حریم خصوصی اپل نظیر آی کلاود کی چین یکپارچه شده است. دستگاه های پشتیبانی شده. تمام مدل های آیفون که از آی اواس ۱۷ پشتیبانی می کردند، از آی اواس ۱۸ نیز پشتیبانی می کنند. با این حال، بسته به سامانه روی تراشه (SoC) دستگاه، سطح پشتیبانی دستگاه از این سیستم عامل متفاوت خواهد بود. آیفون های دارای سامانه روی تراشهٔ آ۱۲ بایونیک، که شامل آیفون ایکس اس، آیفون ایکس اس مکس و آیفون ایکس آر می شوند، و نیز آیفون های مجهز به سامانه روی تراشهٔ آ۱۳ بایونیک نظیر آیفون ۱۱، ۱۱ پرو، ۱۱ پرو مکس و نسل دوم اس ای، به طور
محدود از آی اواس ۱۸ پشتیبانی می کنند. در مقابل، آیفون های دارای سامانه روی تراشهٔ آ۱۴ بایونیک و مدل های بعدی، که شامل آیفون ۱۲، آیفون ۱۲ مینی، ۱۲ پرو و ۱۲ پرو مکس می شوند، به طور کامل از آی اواس ۱۸ پشتیبانی خواهند کرد. با این حال، توابع جدید اپل اینتلیجنس نیازمند سامانه روی تراشهٔ آ۱۷ پرو یا جدیدتر هستند که تنها در جدیدترین مدل های آیفون، یعنی ایفون ۱۶ در نسخه های معمولی ، پرو و پرو مکس در دسترس هستند. دستگاه هایی که از آی اواس ۱۸ پشتیبانی می کنند به شرح زیر هستند:
محمد جمشیدی استاد دانشگاه تهران و معاون امور سیاسی دفتر رئیس جمهور ایران در دولت سیزدهم بوده است. جمشیدی در ۲ شهریور ۱۴۰۰ با حکم غلامحسین اسماعیلی، رئیس دفتر رئیس جمهور به جای فریدون وردی نژاد به عنوان معاون امور سیاسی دفتر رئیس جمهور منصوب شد. وی عضو هیئت علمی گروه مطالعات منطقه ای دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران است. محمد جمشیدی در دوره دبیری سعید جلیلی بر شورای عالی امنیت ملی عضو تیم مذاکره کننده هسته ای جمهوری اسلامی ایران در گفت گوهای با ۵+۱ بود.
جنگ داخلی در فلسطین تحت قیمومت بریتانیا (۱۹۴۸–۱۹۴۷) اولین مرحله از جنگ ۱۹۴۹–۱۹۴۷ فلسطین و اسرائیل بود که پس از تصویب قطعنامه ای در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۷ توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد مبنی بر تقسیم فلسطین آغاز شد. در طول جنگ داخلی، جوامع یهودی و عرب فلسطین با هم درگیر شدند (ارتش آزادی بخش عرب از فلسطینی ها حمایت می کرد). بریتانیایی ها که موظف به حفظ نظم بودند، عقب نشینی خود را سازماندهی کردند و فقط در مواردی مداخله کردند. در پایان مرحلهٔ داخلی جنگ، از آوریل ۱۹۴۸ تا اواسط ماه مه، نیروهای یهودی حمله ای را آغاز کردند که بعداً به عنوان نقشه دالت شناخته شد و در آن شهرها و مناطقی را که در طرح سازمان ملل به یک کشور یهودی آینده اختصاص داده شده بود، همراه با بخشی از اورشلیم و بخشی از سرزمین های اختصاص داده شده به اعراب را فتح کردند. پس از پایان یافتن قیمومت بریتانیا بر فلسطین در ۱۴ مه ۱۹۴۸ و با اعلام تشکیل دولت اسرائیل، کشورهای عربی اطراف (مصر، ماوراء اردن، عراق و سوریه) به این سرزمین حمله کردند و بلافاصله نیروهای اسرائیلی و چندین شهرک یهودی نشین را هدف گرفتند. در نهایت درگیری ها شدت گرفت و به جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل تبدیل
شد. زمینه. فلسطین از سال ۱۹۲۰ که تحت کنترل دولت بریتانیا قرار گرفت، صحنهٔ نبرد میان ناسیونالیست های فلسطینی و یهودی بود؛ هر دو گروه با حاکمیت بریتانیا مخالف بودند. اوج واکنش فلسطینیان در شورش اعراب ۱۹۳۹–۱۹۳۶ در فلسطین بود، یک درگیری داخلی مرگبار که منجر به کشته شدن نزدیک به ۵۰۰۰ عرب فلسطینی و ۵۰۰ یهودی شد و در نتیجهٔ آن بسیاری از رهبران سیاسی فلسطین از جمله امین الحسینی، رهبر کمیته عالی عرب، به تبعید رانده شدند. بریتانیا همچنین در پاسخ با تصویب کاغذ سفید ۱۹۳۹ مهاجرات یهودیان را کاهش داد. دیپلماسی نتوانست دیدگاه های مختلف در مورد آینده فلسطین را با یکدیگر هماهنگ کند. در اوایل نوامبر، هگانا شروع به بسیج برای جنگ کرد و دستوری صادر کرد که همه مردان در محدوده سنی ۱۷ تا ۲۵ سال برای خدمت ثبت نام کنند. آغاز جنگ داخلی (۳۰ نوامبر ۱۹۴۷–۱ آوریل ۱۹۴۸). پس از پذیرش قطعنامه ۱۸۱ توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد مبنی بر توصیه به تصویب و اجرای طرح تقسیم سرزمین فلسطین میان یهودیان و اعراب، جامعهٔ یهودی به شادی پرداختند و در مقابل با اعتراضات اعراب مواجه شد. پس از ۱ دسامبر، کمیته عالی عرب یک اعتصاب عمومی را تصویب کرد که سه روز ب
ه طول انجامید. «باد خشونت» به سرعت کشور را فرا گرفت و وقوع جنگ داخلی بین دو جامعه را پیش بینی می شد. قتل ها، انتقام جویی ها و انتقام جویی های متقابل به سرعت به دنبال یکدیگر رخ دادند که منجر به کشته شدن ده ها قربانی از هر دو طرف در این روند شد. بن بست همچنان ادامه داشت زیرا نیروهای بریتانیایی برای توقف چرخه های خشونت آمیزی که در حال افزایش بود مداخله ای انجام نمی دادند. اولین تلفات پس از پذیرش قطعنامه ۱۸۱ مربوط به مسافران یک اتوبوس یهودی در نزدیکی کفار سیرکین بود؛ در ۳۰ نوامبر، یک باند هشت نفره به اتوبوس فجه حمله کرده و پنج نفر را کشته و تعدادی دیگر را نیز زخمی کردند. نیم ساعت بعد، به اتوبوس دیگری که از خدرا به سمت جنوب می رفت حمله کردند و دو نفر دیگر را هم کشتند. در اورشلیم و حیفا نیز به سمت اتوبوس های یهودی تیراندازی هایی صورت گرفت. گفته می شود که این اقدام انتقامی برای کشتن خانواده شوبکی در ده روز قبل از حادثه بوده است. ایرگون و لحی (که با نام استرن گنگ نیز شناخته می شود) استراتژی بمب گذاری در بازارهای شلوغ و ایستگاه های اتوبوس را دنبال کردند. در ۳۰ دسامبر، در حیفا، اعضای ایرگون دو بمب به سمت جمعیت کارگران
عرب که در مقابل یک پالایشگاه صف کشیده بودند، پرتاب کردند که ۶ کشته و ۴۲ زخمی بر جای گذاشت. جمعیتی خشمگین برای انتقام ۳۹ یهودی را قتل عام کردند تا اینکه سربازان بریتانیایی آرامش را دوباره برقرار کردند. در اقدامات تلافی جویانه، عده ای از سربازان نیروی ضربت، پالماخ و تیپ کارملی، به روستاهای بلد الشیخ و حواسه حمله کردند. به گفته مورخان مختلف، این حمله بین ۲۱ تا ۷۰ کشته برجای گذاشت. به گفته بنی موریس، مورخ اسرائیلی، بسیاری از نبردها در ماه های اول جنگ در حاشیه شهرهای اصلی رخ داد و اغلب آن ها نیز توسط اعراب آغاز شد. دلایل آغاز آن ها شامل تیراندازی تک تیراندازان عرب به خانه های یهودیان، عابران پیاده، ماشین ها و همچنین کار گذاشتن بمب و مین در مسیرها و جاده های شهری و روستایی بود. در ۳۱ دسامبر ۱۹۴۷، الحسینی با جذب چند هزار داوطلب، محاصرهٔ ۱۰۰٬۰۰۰ یهودی ساکن اورشلیم را سازماندهی کرد. برای مقابله با این امر، مقامات یه شو سعی کردند کاروان هایی با حداکثر ۱۰۰ خودروی زرهی را به شهر برسانند، اما با افزایش تعداد تلفات در کاروان های امدادی، این عملیات بیش از پیش غیرعملی شد. تا ماه مارس، تاکتیک الحسینی نتیجه داد. تقریباً تمام خ
ودروهای زرهی هگانا منهدم شده بود، محاصره کاملاً پابرجا بود و صدها نفر از اعضای هگانا که سعی داشتند تدارکات را به شهر بیاورند کشته شدند. وضعیت برای کسانی که در شهرک های یهودی در نگب و شمال گالیله زندگی می کردند بحرانی تر بود. از ژانویه به بعد، عملیات ها به طور فزاینده ای نظامی شد. در تمام مناطق مختلط که هر دو جامعهٔ عرب و یهودی در آن زندگی می کردند، به ویژه اورشلیم و حیفا، حملات خشونت آمیز فزاینده ای، همراه با شورش ها، انتقام جویی ها و اقدامات متقابل یکدیگر اتفاق افتاد. تیراندازی های متفرقه به نبردهای همه جانبه تبدیل شدند. در ۲۲ فوریه ۱۹۴۸، هواداران محمد امین الحسینی با کمک برخی از فراریان بریتانیایی، سه حمله را علیه جامعهٔ یهودی ترتیب دادند. آن ها با استفاده از خودروهای بمب گذاری شده به دفتر روزنامه "پلستاین پست"، بازار خیابان بن یهودا و حیاط دفاتر آژانس یهود حمله کردند و به ترتیب ۲۲، ۵۳ و ۱۳ یهودی را کشتند. این حملات در مجموع ۸۸ کشته برجای گذاشت. صدها نفر دیگر نیز مجروح شدند. در اقدامی تلافی جویانه، لحی یک مین زمینی را بر روی ریل راه آهن در رخووت قرار دادند که قطاری از قاهره به حیفا روی آن حرکت می کرد. این ا
قدام ۲۸ سرباز بریتانیایی را کشت و ۳۵ نفر را مجروح کرد. اقدام مشابه آن در ۳۱ مارس، نزدیک به قیساریه دریایی انجام شد که منجر به کشته شدن ۴۰ نفر و مجروح شدن ۶۰ نفر شد، که اکثراً غیرنظامیان عرب بودند. دیوید بن گوریون هگانا را دوباره سازماندهی کرد و خدمت سربازی را برای زنان و مردان یهودی اجباری کرد. سیاست های نیروهای متفقین. این وضعیت باعث شد که ایالات متحده آمریکا حمایت خود از طرح تقسیم را پس بگیرد و در نتیجه باور اتحادیه عرب مبنی بر این که اعراب فلسطین با تقویت ارتش آزادی بخش عرب می توانند به طرح تقسیم پایان دهند، تقویت شد. از سوی دیگر، بریتانیا در ۷ فوریه ۱۹۴۸ تصمیم گرفت از الحاق بخش عربی فلسطین به ماوراء اردن حمایت کند. خارج شدن جمعیت. در حالی که جمعیت یهودی دستورهای سختگیرانه ای دریافت کرده بودند که آن ها را ملزم می کرد به هر قیمتی که شده در همه جا موضع خود را حفظ کنند، جمعیت عرب بیشتر تحت تأثیر شرایط ناامن کشور قرار داشتند. تا ۱۰۰٬۰۰۰ عرب، از طبقات بالا و متوسط شهری در حیفا، یافا و اورشلیم، یا مناطق عمدتاً یهودی نشین، به سمت خارج از کشور یا کشورهای عرب در شرق خارج شدند. ورود مبارزان و اسلحه از خارج از کشور.
در نتیجه کمک های جمع آوری شده توسط گلدا مئیر که توسط هواداران در ایالات متحده اهدا شده بود و همچنین تصمیم استالین برای حمایت از آرمان صهیونیستی، نمایندگان یهودی فلسطین توانستند قراردادهای تسلیحاتی بسیار مهمی را در شرق امضا کنند. سایر عوامل هگانا ذخایر جنگ جهانی دوم را بازیابی کردند که به بهبود تجهیزات و تدارکات ارتش کمک کرد. آژانس یهود به طور خاص برای خرید تسلیحات خارجی ۲۸ میلیون دلار کنار گذاشته بود. در مقایسه، کل بودجه کمیته عالی عرب در این زمان بالغ بر ۲٬۲۵۰٬۰۰۰ دلار بود که معادل بودجهٔ سالانه هگانا در دوران پیش از جنگ بود. تعدادی از هنگ های ارتش آزادی بخش عرب در داخل فلسطین مداخله کردند. هر کدام از آن ها در بخش های مختلفی در اطراف شهرهای ساحلی فعال بودند. آن ها حضور خود را در جلیل و سامره تحکیم کردند. کهنه سربازان آلمانی و بوسنیایی جنگ جهانی دوم، از جمله تعداد انگشت شماری از افسران اطلاعاتی سابق ورماخت و وافن اس اس، در میان داوطلبانی بودند که برای آرمان فلسطین می جنگیدند. کهنه سربازان نیروهای محور در صفوف نیروهای ارتش آزادی بخش عرب به فرماندهی فوزی القاوقجی (که در طول جنگ جهانی دوم، درجه افسری را در ورماخ
ت دریافت کرده بود) و در نیروهای مفتی به فرماندهی عبدالقادر (که همراه با آلمانی ها علیه بریتانیایی ها در عراق جنگیده بودند) و سلامه (که در طول جنگ جهانی دوم در آلمان به عنوان کماندو آموزش دیده بود و در یک ماموریت شکست خورده چتر نجات در فلسطین شرکت کرد) حضور داشتند. بنی موریس می نویسد که یه شو در جذب و استقرار مؤثر متخصصان نظامی خارجی نسبت به دشمنان عرب خود موفق تر بود. او نتیجه می گیرد که نازی های سابق و مسلمانان بوسنیایی که توسط فلسطینی ها، مصری ها و سوری ها به خدمت گرفته شدند، «اهمیت کمی» در نتیجهٔ درگیری داشتند. شمار کشته شدگان. در دسامبر ۱۹۴۷، تعداد تلفات یهودیان بیش از ۲۰۰ نفر تخمین زده می شد و به گفته الک کرکبراید، تا ۱۸ ژانویه ۱۹۴۸، ۳۳۳ یهودی و ۳۴۵ عرب کشته و ۶۴۳ یهودی و ۸۷۷ عرب مجروح شدند. تلفات کلی بین دسامبر ۱۹۴۷ تا ژانویه ۱۹۴۸ (شامل نیروهای بریتانیایی) ۱۰۰۰ نفر کشته و ۲۰۰۰ مجروح تخمین زده شد. ایلان پاپه تخمین می زند که تا ژانویه ۱۹۴۸، ۴۰۰ یهودی و ۱۵۰۰ عرب کشته شدند. موریس می گوید که تا پایان مارس ۱۹۴۸، یه شو حدود هزار کشته متحمل شده بود. به گفته یوآو گلبر، تا پایان ماه مارس در مجموع ۲۰۰۰ کشته و ۴۰۰۰
زخمی وجود داشت. مداخله نیروهای خارجی. خشونت با مداخله واحدهای نظامی تشدید شد. اگرچه بریتانیایی ها تا پایان مأموریت مسئولیت نظم و قانون را بر عهده داشتند، اما تلاشی برای کنترل اوضاع نکردند و بیشتر درگیر انحلال دولت و تخلیه نیروهای خود بودند. علاوه بر این، مقامات بریتانیایی احساس می کردند که به اندازهٔ کافی نیروهایی را در این درگیری از دست داده اند. بریتانیایی ها نتوانستند یا نمی خواستند مانع مداخله نیروهای خارجی در فلسطین شوند. طبق گزارش ویژه کمیسیون ویژه سازمان ملل در مورد فلسطین: این توصیف مربوط به ورود نیروهای ارتش آزادی بخش عرب بین ۱۰ ژانویه تا آغاز مارس است: فوزی القاوقجی، فرمانده میدانی ارتش آزادی بخش عرب، به گفته خودش، در ۴ مارس، با بقیه تدارکات و حدود ۱۰۰ داوطلب بوسنیایی به جبعه، روستای کوچکی در مسیر بین نابلس و جنین، وارد شد. او در آنجا یک دفتر مرکزی و یک مرکز آموزشی برای داوطلبان عرب فلسطینی ایجاد کرد. علاوه بر این، تقریباً ۱۰۰ تا ۲۰۰ سرباز و افسر پلیس بریتانیایی که مخالف جنبش های صهیونیستی بودند یا با فلسطینیان هم دلی داشتند، برای کمک به فلسطینی ها از ارتش کشور خود فرار کردند. در مقابل، تنها ۱۷ فرا