Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ردیم تا از جایی دیگر آن را پی بگیریم. شخصیتی را رها کردیم تا شخصیتی دیگر را پررنگ تر کنیم. شخصیتی را ساختیم تا برآیند چندین و چند شخصیت باشد و از همه روشن تر، تمامی مکان های رمان را به یک نقطه انتقال دادیم. در واقع اتاق تادئوش (قهرمان نمایشنامه روز رستاخیز) تبدیل به چهارراهی شد که در آن، آدم ها به یکدیگر و از همه مهم تر به خود تادئوش برخورد کنند. و همه این ها اختلافی بزرگ میان ما و کونویتسکی پدیدآورد؛ قهرمان کونویتسکی حرکت می کند و دست آخر به یک انتخاب می رسد، ولی قهرمان ما از همان آغاز یک انتخاب شده است. انتخاب شده ای که به سوی تقدیر رانده می شود. "روز رستاخیز" بارها در سالن های مختلف تئاتر به روی صحنه رفته است. قسمتی از متن نمایشنامه:اینک پایان جهان فرا می رسد!... می آید، نزدیک تر می شود و من در واپسین قدم های جلجتایم در انتظارم؛ در انتظار این پایان. من که هیولایی کوچکم؛ ایستاده بر دو پای خویش. من که یکی از شمایم، یکی از شما هیولاهای کوچک ایستاده بر دو پای خویش؛ در آخرین دور این جهان. و در این آخرین دور، چه کسی می داند باید به کدامین سو چرخید؟...
سرخوی حَرّا (نام علمی: Lutjanus griseus) یا سرخوی خاکستری گونه ای از سرخوماهیان بومی غرب اقیانوس اطلس از ماساچوست تا برزیل، خلیج مکزیک، برمودا و دریای کارائیب است. این گونه را می توان در زیستگاه های متنوعی از جمله آب های شیرین و لب شور یافت. این ماهی از نظر ماهیگیری تجاری اهمیت دارد و به عنوان ماهی شکارشونده نیز شناخته می شود. همچنین می توان این ماهی را در تجارت آکواریوم یافت. توضیحات. رنگ این ماهی معمولاً متمایل به قرمز خاکستری است، اما می تواند از قرمز روشن تا قرمز مسی تغییر کند. در صورت مشاهده از بالا وقتی که زیر آب است، نواری تیره در سراسر چشم آن دیده می شود. این گونه می تواند به طول برسد، اگرچه بیشتر آنها از تجاوز نمی کنند. بیشترین وزن ثبت شده برای این گونه است. ماهی سرخوی حرا ممکن است با سرخوی کوبرا یا سرخوی سیاه "L. cyanopterus" اشتباه گرفته شود. سرخوهای حرا معمولاً بسیار کوچکتر از سرخوی کوبرا هستند، اما زمانی که اندازه آنها مشابه است، این دو گونه فقط با معاینه لکه دندان در داخل سقف دهان قابل تشخیص هستند. بسیاری از نمونه های صید شده در فلوریدا، به ویژه پونتا گوردا، به اشتباه به عنوان سرخوی دندانی یا "L
. jocu" شناسایی می شوند. بهترین راه برای تمایز بین این دو گونه این است که سرخوی دندانی دارای یک مثلث رنگی روشن تر با یک نوار آبی در زیر چشم و نیش های بزرگ و تیز در جلو (دندان نیش) است. این نیش ها حتی در یک ماهی کوچک می توانند گاز دردناکی داشته باشند. ماهی سرخوی حرا عمدتاً از ماهیان کوچک، سخت پوستان، سرپاوران و شکم پایان تغذیه می کند. همچنین مشاهده شده که همواه زیر یک جمعیت از خفاش شهدخوار و در نزدیکی ورودی های غار لوکایان در باهاما، برای گرفتن خفاش های در حال سقوط کمین می کند. زیستگاه. ماهی سرخوی حرا یکی از رایج ترین گونه های سرخو در مناطق گرمسیری است. این ماهی در مناطق متعددی از کانال ها تا دشت های علفی و همچنین در آب های بازیافت می شود. سرخوهای حرا همچنین سازه ها، ازجمله اسکله ها، درختان حرا، کشتی های غرق شده و بقایا را ترجیح می دهند. بیشتر سرخوهای حرا در آبهای باز معمولاً در نزدیکی ساختارهای بستر یا صخره ها یافت می شوند. آنها را می توان در اعماق یافت، هرچند که بیشتر در کمتر از پیدا می شوند. صید ورزشی. سرخوهای حرا هدف رایج ماه یگیران هستند و به دلیل گوشت سفید و پولک پولکی بسیار موردتوجه قرار می گیرند. آنها
را می توان در تمام طول سال پیدا کرد و اغلب در کرناها (حراها) و اطراف اسکله ها یا سازه های دیگر یافت می شوند. ماه یگیری آنها آسان است که صید آنها را برای ماهیگیران مبتدی ایده آل می سازد. علاوه بر این، آنها معمولاً به صورت گروهی یافت می شوند، بنابراین صید تعداد زیادی در مدت زمان کوتاه غیر معمول نیست. آنها نسبت به اندازه خود نسبتاً قوی هستند و در هنگام قلاب شدن مقاومت خوبی از خود نشان می دهند. آنها را می توان با طعمه های متنوع گرفت، اما معمولًا با طعمه زنده یا منجمد میگو، ماهی مرکب، موتوماهی، بلیهو، سنجاق ماهی و گاهی اوقات با طعمه های مصنوعی گرفت. آنها را نیز می توان نیزه گیری کرد، اما گاهی هدف سختی هستند، زیرا آنها به جای کنجکاوی، بیشتر نسبت به غواصان محتاط تر هستند و احتیاط آنها نسبت به طعمه ها و غواصان با بزرگ تر شدن ماهی افزایش می یابد. بیشتر سرخوهای حرا با قلاب سبک تا متوسط گرفته می شوند و ماهیگیران معمولاً آنها را بین ۲۰ تا ۳۵ سانتی متر (بین ۰٫۳ تا ۱ کلیوگرم) در آب های کم عمق یا ساح ای و تا ۵۰ سانتی متر (حدود ۲٫۵ کلیوگرم) در آب های عمیق تر صید می کنند. ماهی های بزرگتر غیرمعمول، اما نایاب نیستند. آبزی پروری
. این گونه در مزرعه های پرورش ماهی شناور در اقیانوس ها در آسیا و اقیانوسیه پرورش می یابد. یک نمونه مزرعه های پرورش ماهی شناور در نزدیکی جزیره پولاو اوبین (Pulau Ubin) در سنگاپور و در امتداد طرف جنوب غربی در طول تنگه سگاپور است. این ماهی که برای مصرف پرورش می یابد، در سنگاپور و سراسر جهان به رستوران ها و فروشگاه ها فروخته می شود.
دریاچه مامای () یک دریاچه در استان آق مولای کشور قزاقستان است.
قره قاسقا () یک دریاچه در استان پاولودار کشور قزاقستان است.
آمدیم، نبودید، رفتیم نمایشنامه ای نوشته محمد چرمشیر است. داستان نمایشنامه بازخوانی داستان پینوکیو و برداشتی متفاوت از آن قصه است. بر خلاف داستان پینوکیویی که می شناسیم شرط آدم شدن او پرهیز از دروغ گفتن و غلبه بر وسوسه هایش نیست، بلکه در این داستان پینوکیو برای رسیدن به دنیای انسان ها دست به هر کار پلیدی می زند و هیچ ترس و وحشتی از دروغ گفتن و زیر پا گذاشتن ارزش های انسانی ندارد. نمایش "آمدیم، نبودید، رفتیم" در سال ۱۳۹۰ به کارگردانی رضا حداد به روی صحنه رفت، که بعدتر به صورت فیلم تئاتر نیز پخش شد.
«تو و من» آهنگی از جنی خواننده و عضو گروه دخترانه بلک پینک کره جنوبی است. این آهنگ در ۶ اکتبر ۲۰۲۳ از طریق وای جی اینترتینمنت و اینترسکوپ رکوردز به عنوان یک تک آهنگ ویژه پس از اجرا در تور جهانی بلک پینک (۲۰۲۲–۲۰۲۳) منتشر شد. این اولین تک آهنگ جنی در پنج سال پس از انتشار «سولو» در سال ۲۰۱۸ بود. این آهنگ نوشته تدی و دنی چانگ و آهنگسازی تدی؛ ۲۴ و وینس می باشد. «تو و من» یک آهنگ رقص پاپ با اشعار عاشقانه دربارهٔ عاشق بودن است. پیش زمینه. در یک ویدیو از پشت صحنه که در کانال یوتیوب خودش آپلود کرد، جنی فاش کرد که «تو و من» را سه تا چهار سال قبل از سال ۲۰۲۲ ضبط کرده بود؛ با این حال، در نهایت، او اولین شروع انفرادی خود را در ۱۲ نوامبر ۲۰۱۸ با تک آهنگ «سولو» انجام داد، که هم در چارت "دیجیتال گائون" و هم در چارت آهنگ های دیجیتال جهانی "بیلبورد" در صدر قرار گرفت. جنی و تدی تهیه کننده، در حالی که برای تور جهانی صورتی زاده شده(Born Pink)در سال ۲۰۲۲ آماده می شدند، آهنگ های زیادی را برای اجرای تک نوازی او در نظر گرفتند و در نهایت «تو و من» را انتخاب کردند. او سپس با طراحان رقص Eunchong و Jung در مورد اینکه چگونه می خواهد این
آهنگ را اجرا کند کار کرد.
هاشیموتو گاهو (به ژاپنی: 橋本 雅邦)، ( – ) (Hashimoto Gahō) یک نقاش ژاپنی بود، یکی از آخرین کسانی که به سبک مکتب کانو نقاشی کرد. او همچنین بنیان گذار "نیهونگا" در نظر گرفته می شود و معلمی بود که بسیاری از نقاشان "نیهونگا" را آموزش داد. بسیاری از نقاشانی که در نسل های بعدی به عنوان استادان بزرگ "نیهونگا" شناخته می شوند، مانند یوکویاما تایکان، شیمومورا کانزان، هیشیدا شونسو و کاوای گیوکودو، شاگردان او بودند. او یکی از اولین پنج نقاشی بود که به عنوان هنرمند درباری ژاپن منصوب شد و در آن زمان یکی از معتبرترین نقاشان ژاپن بود. زندگی نامه. او که در ادو زاده شده بود، پسر یک نقاش بود. پس از تحصیل نزد پدرش، تحصیلات خود را با کانو شوسنین ادامه داد. و تحت تأثیر کار کانو هوگای نیز قرار گرفت. او آثار زیادی را به سبک سنتی مکتب کانو با استفاده از رنگ و طلا یا جوهر سیاه تک رنگ خلق کرد. اما درحالی که نقاشی های او تا حد زیادی آثار یک سنت گرا هستند، با استفاده از روش های سنتی و به تصویر کشیدن موضوعات سنتی، گاهو نیز مانند کانو هوگای، عناصری از هنر غربی را در آثارش گنجانید. ضربات قلم مو، انواع مختلف جزئیات، و به ویژه، تلاش ها برای نمای
ش صحیح چشم انداز در نقاشی های گاهو و بسیاری دیگر از این دوره مشهود است. استعداد او منجر شد که در ۲۲ سالگی مدیر کارگاه شود و مسئولیت مدرسه استادش را بر عهده گیرد. به دلیل تحولات سیاسی و اقتصادی پیرامون اصلاحات میجی، او مجبور شد به دنبال درآمدی خارج از فروش آثار هنری باشد. او نقشه هایی را برای آکادمی نیروی دریایی تهیه کرد، روی بادبزن هایی که به چین صادر می شدند نقاشی کرد، و از مهارت های خود به روش های گوناگون برای امرار معاش استفاده کرد. به دنبال احیای مجدد علاقه به نقاشی ژاپنی در طول دهه ۱۸۸۰، او دو بار جایزه ای را در نمایشگاه های نقاشی دولتی برد که منجر به شهرت او شد. در سال ۱۸۸۴، گاهو توسط کاکوزو اوکاکورا برای تبدیل شدن به استاد ارشد نقاشی در «توکیو باجیتسو گاکو» (東京美術学校، اکنون دانشگاه هنر توکیو) دعوت شد که پنج سال بعد افتتاح می شد. شاگردان او شامل کاوای گیوکودو و یوکویاما تایکان بودند که استادان آینده نقاشی ژاپنی شدند. در سال ۱۸۹۸، گاهو به همراه اوکوکورا، «باجیتسو گاکو» را ترک کرد و آکادمی هنرهای زیبای ژاپن را بنا نهاد. او تا زمان مرگش در سال ۱۹۰۸ در آنجا به تدریس پرداخت. گاهو در نتیجه موقعیت خود به عنوان ا
ستاد ارشد نقاشی، شاگردان مهمی از جمله یوکویاما تایکان و کاوای گیوکودو داشت.
رود تنکه یک رودخانه در استان آق مولای کشور قزاقستان است.
قزل توز () یک دریاچه در استان پاولودار کشور قزاقستان است.
میمون رفتن! فیلمی محصول سال ۱۹۸۱ و به کارگردانی جرمی جو کرانسبرگ است. در این فیلم بازیگرانی همچون تونی دنزا، جسیکا والتر، استیسی نلکین، دنی دویتو، آرت مترانو، فرانک سیورو و جوزف ماهر ایفای نقش کرده اند.
آق قلی () یک شهرک در استان پاولودار کشور قزاقستان است.
ترنگ کول (، تەرەڭکول) یک شهرک در استان پاولودار کشور قزاقستان است.
آق توغای () یک شهرک در استان پاولودار کشور قزاقستان است.
دفتر مرکزی فیلمی محصول سال ۱۹۸۵ و به کارگردانی کن فینکلمن است. در این فیلم بازیگرانی همچون جاج رینهولد، لوری نان اینگلر، ادی آلبرت، ریچارد ماسور، ریک مورانیس، دان نوولو، جین سیمور، والاس شاون، دنی دویتو، مریت باتریک، جان کیپلاس، جرج کو و آنا لوکارت ایفای نقش کرده اند.
قلاده برای یک سگ مرده نمایشنامه ای از محمد چرم شیر است، و برای اولین بار در سال ۱۳۸۱ توسط انتشارات روزبهان در مجلد "فاطمه عنبر" به چاپ رسیده است. چرمشیر در این نمایشنامه که یک مونولوگ است، زندگی مردی را به تصویر می کشد که در آخرین روز زندگی اش به واکاوی و واگویی آنچه در دوران حیاتش تجربه کرده است، می پردازد. این مرد که گرفتار بیماری روانی شده است برای حل مسائل به جای مانده از گذشته اش در یک بی چارگی محض به سر می برد و خودش را سگ می بیند. او گوشت پرمنگنات زده ای را بی اعتراض بلعیده و در حال مرور زندگی اش است. اجراها. قلاده برای یک سگ مرده بارها در سالن های تئاتر شهرهای مختلف به روی صحنه رفته است.
یوژنی پتن (متولد ۵ اکتبر ۱۸۷۷–۳۰ ژانویه ۱۹۶۲) همسر فرمانده نظامی فرانسوی و رهبر سیاسی فیلیپ پتن بود که بین سال های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۴ بر فرانسه ویشی حکومت کرد. پتن شوهر دوم او بود. او قبلاً با فرانسوا دو هرن، دکتری که بعداً هنرمند شد، ازدواج کرده بود. تحت فشار خانواده اش، او ابتدا پیشنهاد ازدواج پتن را رد کرده بود و در عوض با دو هرین ازدواج کرد، اما این ازدواج در سال ۱۹۱۴ به طلاق انجامید پسرش از ازدواج اولش، پیر دو هرن، کارگردان سینما شد.
ایستگاه متروی بهار شیراز یکی از ایستگاه های خط ۶ متروی تهران است که در تقاطع خیابان شریعتی و بهار شیراز قرار دارد که در ۲۶ اسفند سال ۱۴۰۲ به بهره برداری رسید.
می بوسمت و اشک عنوان نمایشنامه ای نوشته محمد چرمشیر است، که متن آن را بر اساس کتاب "نامه های واتسلاوهاول به اولگا" بازنویسی کرده است. "می بوسمت و اشک" به کارگردانی محمد عاقبتی در فستیوال جهانی «دیس بادن» آلمان و ایران به روی صحنه رفته است، و نمایش برگزیده بیست و دومین جشنواره بین المللی تئاتر فجر شده است.
شاهزاده اندوه نمایشنامه ای از محمد چرمشیر است که توسط انتشارات نیلا چاپ شده است. این نمایشنامه که بر اساس بازخوانی "هملت" اثر ویلیام شکسپیر نوشته شده است، اولین اثر از سه متن موجود در کتاب منتشرشده نیلا است؛ دومین نمایشنامه "افیلیا" و سومی "مردی نشسته است بر یک چهارپایه" نام دارند. بهزاد صدیقی منتقد تئاتر در ششمین جلسه نقد و بررسی باشگاه تئاتر تهران ویژه نمایش «شاهزاده اندوه» گفت: «"شاهزاده اندوه" براساس متن شکسپیر به شکلی کاملاً مدرن و امروزی به نگارش درآمده است و مانند دیگر آثار محمد چرمشیر قواعد را به هم می ریزد. این نمایشنامه نویس به مقوله اقتباس نگاهی نو و منحصربه فرد دارد و نوشته های حجیم را در هم می شکند و با نگه داشتن هسته اصلی داستان موقعیت ها را تغییر می دهد و آن را تبدیل به یک اثر مختصر و امروزی می کند». داستان. داستان "شاهزاده اندوه" از یک روز آخر هفته آغاز می شود. مرد نشسته است روی صندلی پشت یک میز. این نمایشنامه یک مونولوگ طولانی است اما مرد تنها نیست: عروسک ها، حیوانات عروسکی که یک به یک روی میز می چیند و هرکدام یکی از اعضای خانواده یا دوستانش هستند، او را در این نمایش همراهی می کنند و مرد خطاب
به آن ها داستان زندگی خود را روایت می کند. هرچه نمایش پیش می رود، اشیای دیگری هم اضافه می شوند: از ماشین کوچک و درخت ها تا گیره بند رخت و وان حمام. مرد رفته رفته عروسک گردانی تمام عیاری به راه می اندازد و داستان هملت او روایت می شود: «تو فلسفه می خونی. چیزی که می دونی به هیچ دردی نمی خوره جز این که تو رو دور نگه داره از خونه ت، جایی که دیگه هیچ وقت دلت نمی خواد بهش برگردی. اما عاقبت چی؟ حالا نمی خوای بهش فکر کنی. حالا فقط به روز خوبی که قراره بگذرونی فکر می کنی. برای همین حالا این جا وایساده ی، زیر این تابلوی بزرگ تبلیغاتی. و داری نگاه می کنی به نوشته هاش تا وقت بگذره. خیره موندهٔ به اون نوشته ها. داری چیز عجیبی رو می خونی که روی تابلو نوشته شده: بودن یا نبودن؟». علاوه بر اشیاء و عروسک ها و ماکت ها، چند صدا هم همراه راوی هستند که نمایش را پیش می برند. صداهایی که خود راوی تقلید می کند و همراه عروسک هاشان بر صحنه ظاهر می شوند. نمایش. "شاهزاده اندوه" در سال ۱۳۹۸ به کارگردانی محمد عاقبتی و بازی افشین هاشمی به روی صحنه رفته است.
زوینگر () یک مجموعه کاخ با باغ در درسدن آلمان است. این بنا که توسط معمار ماتئوس دانیل پپلمان طراحی شده است، یکی از مهم ترین بناهای دوره باروک در آلمان است. در کنار فرون کریچ، زوینگر مشهورترین بنای معماری درسدن است. تاریخچه. منشأ نام. نام "زوینگر" به اصطلاح رایج قرون وسطایی آلمانی برای بخشی از استحکامات بین دیوارهای دفاعی بیرونی و داخلی برمی گشت. شواهد باستان شناسی نشان می دهد که ساخت اولین دیوار شهر در ربع پایانی قرن دوازدهم انجام شده است. یک مدخل مستند به عنوان سیویتاس در سال ۱۲۱۶ به وجود یک استحکامات محصور درسدن در آن زمان اشاره می کند. در سال ۱۴۲۷، در طول جنگ های هوسیت، کار بر روی تقویت نیروهای دفاعی شهر آغاز شد و آنها با دیوار دوم - بیرونی - تقویت شدند. قدم به قدم باید خندق قدیمی پر و جابه جا می شد. منطقه بین دو دیوار به طور کلی به عنوان "زوینگر" نامیده می شد و در مجاورت قلعه توسط دربار سلطنتی درسدن برای اهداف باغ مورد استفاده قرار می گرفت. مکان به اصطلاح "باغ زوینگر" مربوط به آن دوره به طور دقیق مشخص نیست که بین استحکامات ضلع غربی شهر قرار دارد. وسعت آن در مکان ها در نتیجه بهبودهای بعدی در استحکامات متفا
وت بوده و در نقشه های مختلف به شکل متفاوتی به تصویر کشیده شده است. تاریخ اولیه. مرگ آگوستوس در سال ۱۷۳۳ ساخت و ساز پروژه را متوقف کرد زیرا بودجه آن در جای دیگری مورد نیاز بود. محوطه کاخ به سمت میدان سمپرپر (میدان تئاتر) و رودخانه باز بود. بعداً نقشه ها به مقیاس کوچکتر تغییر یافت و در سالهای ۱۸۵۵ –۱۸۴۷ این منطقه با ساخت بال گالری بسته شد. معمار این ساختمان که بعدها گالری سمپر نام گرفت، گوتفرید سمپر بود. تخریب و بازسازی. این ساختمان در جریان بمباران درسدن در جنگ جهانی دوم ۱۳ تا ۱۵ فوریه ۱۹۴۵ ویران شد. البته مجموعه هنری قبلاً تخلیه شده بود. بازسازی ساختمان با حمایت اداره نظامی شوروی، در سال ۱۹۴۵ آغاز شد. بخش هایی از مجموعه بازسازی شده در سال ۱۹۵۱ به روی عموم باز شد. تا سال ۱۹۶۳ زوینگر تا حد زیادی به حالت قبل از جنگ بازگردانده شد.
اسدالله چراغی (زاده ۱۳۵۶، دهلران) نمایندهٔ دورهٔ دوازدهم مجلس شورای اسلامی از حوزه انتخابیه دهلران، دره شهر و آبدانان در استان ایلام است که با کسب ۳۱۵۹۵ رای به مجلس شورای اسلامی راه پیدا کرد. وی پیش تر معاون درمان بیمارستان گلستان اهواز بود.
اتحادیه فمینیستی مصر () اولین جنبش فمینیستی فراگیر در مصر بود. تاریخچه و مشخصات. اتحادیه فمینیستی مصر در نشستی در ۶ مارس 1923 در خانه هدی شعراوی، که تا زمان مرگش در ۱۲ دسامبر ۱۹۴۷ به عنوان اولین رئیس آن خدمت کرد، تأسیس شد. قبل از تبدیل شدن به اتحادیه، سازمانی که با حزب وفد ارتباط داشت در سال ۱۹۲۰ کمیته مرکزی زنان وفدیست نامیده می شد ایجاد اتحادیه فمینیست مصر در پاسخ به نارضایتی فمینیست ها از جنبش استقلال مصر، که حقوق زنان را در مبارزه برای استقلال در درجه دوم قرار می داد، رخ داد. رسالت آن کسب حقوق همه جانبه برای زنان بود. برخی از خواسته های اتحادیه به این موارد محدود نمی شود: حق رای زنان، ارتقای آموزش زنان و کودکان، توقف فحشا قانونی توسط دولت، اصلاح قانون احوال شخصیه، و همچنین مراقبت های بهداشتی بهتر برای زنان و کودکان. این مطالبات وقایع نگاری شد و در دو هفته نامه "لی اجیپتن" از سال ۱۹۲۵، و از سال ۱۹۳۷ در مجله "زن مصری" منتشر شد. آنها در نهایت در مبارزه برای حق رای زنان موفق خواهند شد، با اعطای حق رأی به زنان در سال ۱۹۵۶ و همچنین پایان دادن به فحشا قانونی. درخواست اصلاحات آموزشی توسط اتحادیه در سال ۱۹۲۵ برآور
ده شد، زمانی که دولت آموزش ابتدایی را برای دختران و همچنین پسران اجباری کرد و بعداً در این دهه زنان برای اولین بار در دانشگاه ملی پذیرفته شدند. کمپین اتحادیه برای اصلاح قانون خانواده اما ناموفق بود. اتحادیه قادر به اصلاح بخش هایی از قانون خانواده و کدهای وضعیت شخصی نبود که به مردان اجازه می داد همسران خود را بدون رضایت همسر طلاق دهند و همچنین به تعدد زوجات پایان داد. اتحادیه همچنین از استقلال کامل از بریتانیا حمایت کرد، اما مانند رهبران مرد طبقه بالای حزب وفد، ارزش های اجتماعی اروپایی را ترویج کرد و اساساً جهت گیری سکولار داشت. این سازمان به اتحاد بین المللی حق رای زنان وابسته بود. در سال ۱۹۲۳ اتحاد بین المللی زنان در پایتخت ایتالیا جلسه ای برگزار کرد که اتحادیه نمایندگانی را برای شرکت در آن فرستاد. این اتحادیه کنفرانس زنان شرقی برای دفاع از فلسطین را در قاهره سازمان داد و هدی شعراوی به هر کشور پیشنهاد کرد اتحادیه های فمینیستی ایجاد کنند و این اتحادیه ها یک سازمان چتر تشکیل دهند که جهان عرب را در بر می گیرد. در دسامبر ۱۹۴۴، اتحادیه اتحادیه زنان عرب یا کنفرانس زنان عرب را در قاهره تشکیل داد که به طور رسمی اتحا
دیه فمینیستی عربی را تأسیس کرد. پس از مرگ هدی شعراوی در سال ۱۹۴۷، دوریا شفیق به نظر می رسید که جانشین طبیعی او به عنوان رهبر اتحادیه خواهد شد، اما در عوض او یک سال بعد در سال ۱۹۴۸ اتحادیه بنت النیل را برای پیشبرد اهداف جنبش حقوق زنان در مصر - با تمرکز ویژه بر پیشرفت اجتماعی و مشارکت در سیاست گذاری، تشکیل داد. در فوریه ۱۹۵۱، شفیق موفق شد مخفیانه ۱۵۰۰ زن از دو گروه فمینیستی پیشرو مصر (اتحادیه و اتحادیه بنت النیل) را گرد هم آورد. او نوعی راهپیمایی را ترتیب داد که مجلس را به مدت چهار ساعت پس از تجمع آن ها با یک سری مطالبات عمدتاً مرتبط با حقوق اجتماعی-اقتصادی زنان، قطع کرد. مفیده عبدالرحمان در این رابطه برای دفاع از شفیق در دادگاه انتخاب شد. وقتی پرونده به دادگاه رفت، بسیاری از طرفداران بنت النیل در دادگاه حضور یافتند و قاضی جلسه را برای مدت نامعلومی به تعویق انداخت. با این حال، علیرغم دریافت وعده های رئیس مجلس سنا، حقوق زنان هیچ پیشرفتی را تجربه نکرد. اتحادیه فمینیست های مصر در زمان ناصر. در سالهای اول ریاست جمهوری جمال عبدالناصر، او در مواجهه با اتحادیه با اعطای حق رای (۱۹۵۶) به خواسته های آن ها پاسخ داد. ناصر
همچنین فرصت های برابر را برای زنان در تحصیل و اشتغال ایجاد کرد و در عین حال به شهروندان طبقات متوسط و پایین تر وعده حق تحصیل، مراقبت های بهداشتی و تحرک اقتصادی را برای زنان و مردان داد. اتحادیه فمینیست مصر تحت حکومت تحت کنترل رئیس جمهور جمال عبدالناصر در طول سال ۱۹۵۶ و پس از آن محدود شد. رژیم ناصر در سال ۱۹۵۶ اتحادیه را منحل کرد و این سازمان را جذب کرد و از یک سازمان مستقل به یک مؤسسه خیریه دولتی تبدیل شد که به "انجمن هدی شعراوی" تغییر نام داد. رژیم ناصر قانون ۳۲/۱۹۶۴ را تصویب کرد که به دولت این امکان را می داد تا سازمان هایی را که قبلاً در ارتباط با دولت نبودند، تنظیم کند یا به سادگی ممنوعیت کند. این امر مطالبه حقوق سیاسی و اقتصادی را برای سازمان دشوار می کرد. اتحادیه فمینیست مصر از سال ۲۰۱۱. از سال ۲۰۱۱، اتحادیه به عنوان یک سازمان غیرانتفاعی و غیردولتی با نام اصلی اما با هدف و تیمی متفاوت اصلاح شد. این جرقه عمدتاً به دلیل انقلاب مصر در سال ۲۰۱۱ بود که طی آن بسیاری از گروه های فعال فمینیستی با هم متحد شدند و نقش بزرگی در تعدادی از تظاهرات و تحصن ها علیه حسنی مبارک و دولت مصر داشتند. امروزه، اتحادیه به عنوان
یک سازمان غیرانتفاعی، در میان اهداف دیگر، با هدف افزایش آگاهی در مورد مسائل زنان، انجام تحقیقات و همچنین یکپارچه سازی فناوری مانند پایگاه های داده برای کار در جهت حل این مسائل فعال است.
فرایند وان آرکِل-دِ بور ، همچنین به عنوان فرایند یدید یا فرایند بلورمیله ای شناخته می شود، اولین فرایند صنعتی برای تولید تجاری تیتانیوم شکل پذیر خالص، زیرکونیوم و برخی فلزات دیگر بود. آنتون ادوارد ون آرکل و یان هندریک د بور در سال ۱۹۲۵ توسعه دادند اکنون در تولید مقادیر کم تیتانیوم فراخالص و زیرکونیوم استفاده می شود. این در درجه اول شامل تشکیل یدیدهای فلز و تجزیه بعدی آنها برای تولید فلز خالص است. این فرایند از نظر تجاری توسط فرایند کرال جایگزین شد. فرایند. همان طور که در نمودار زیر مشاهده می شود، تیتانیوم ناخالص، زیرکونیوم، هافنیم، وانادیم، توریم یا پروتاکتینیم در یک ظرف تخلیه شده با هالوژن در دمای ۵۰–۲۵۰ درجه سانتی گراد گَرم می شود. این حق اختراع به طور خاص شامل واسطه TiI4 و ZrI4 بود که تبخیر می شدند (ناخالصی ها را به صورت جامد باقی می گذاشتند). در فشار اتمسفر TiI4 در ۱۵۰ درجه سانتی گراد ذوب می شود و در ۳۷۷ درجه سانتی گراد می جوشد، در حالی که ZrI4 در ۴۹۹ درجه سانتی گراد ذوب می شود و در ۶۰۰ درجه سانتی گراد می جوشد نقطه جوش در فشار کاهش یافته کمتر است. فلز گازوار تترایدید بر روی یک رشته تنگستن گداخته تجزیه می
شود (۱۴۰۰ درجه سانتی گراد). همان طور که فلز بیشتری نشانده می شود، رسانایی فیلامان بهتر می شود و بنابراین جریان الکتریکی بیشتری برای حفظ دمای رشته نیاز می شود. این فرایند بسته به تنظیمات ویژه می تواند در بازه زمانی چند ساعت یا چند هفته انجام شود. به طور کلی، فرایند بلورمیله ای را می توان با استفاده از هر تعداد فلز با استفاده از هر هالوژن یا ترکیبی از هالوژن ها برای آن نوعِ سازکار انتقال، بر اساس واکنش های مربوطه، انجام داد. تنها فلزاتی که از آن برای خالص سازی در مقیاس صنعتی استفاده شده است تیتانیم، زیرکونیم و هافنیم هستند و در واقع امروزه هنوز در مقیاس بسیار کوچکتر برای نیازهای خلوص خاص استفاده می شود.
فاطمه جراره (زاده ۱۳۶۳) نمایندهٔ دورهٔ دوازدهم مجلس شورای اسلامی از حوزه انتخابیه بندرعباس و قشم و ابوموسی و حاجی آباد و خمیر در استان هرمزگان است که با کسب ۷۰٫۲۱۴ رای به عنوان نخستین نماینده زن هرمزگانی به مجلس شورای اسلامی راه پیدا کرد. وی پیش تر رئیس شورای اسلامی شهر بندرعباس و عضو هیئت رئیسه شورای عالی استان های ایران بود. او در سال ۱۴۰۴ با عباس قدرتی زوارم، نمایندهٔ دورهٔ دوازدهم مجلس از حوزه انتخابیه شیروان، ازدواج کرد. این دو ششمین زوجی هستند که هر دو سابقه نمایندگی در مجلس شورای اسلامی را داشتند.
جهانگیر رستمف (; – ) نگارگر و نقاش خلق جمهوری آذربایجان بود. زندگی نامه. جهانگیر رستمف در روز ۵ ماه مارس سال ۱۹۲۶ در شهر نوخا در آذربایجان شوروی به دنیا آمد. بین سالهای ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱ در مدرسه دولتی هنری آذربایجان به اسم عظیم عظیم زاده تحصیل گرفت. به دنبال فارغ التحصیلی از آن مدرسه، وارد مدرسه نقاشی، مجسمه سازی و معماری مسکو شد. اما به دلیل مشکلات مالی خانواده اش تحصیلات خود را نیمه تمام گذاشته و به باکو برگشت. در سال ۱۹۵۵ به عضویت اتحادیه نقاشان آذربایجان شوروی درآمد. نمایشگاه های اختصاصی به آثار جهانگیر رستمف در سال های ۱۹۵۳، ۱۹۶۲ و ۱۹۷۳ برگزار شد. آثار وی همچنین در نمایشگاه های نقاشان آذربایجانی که در سال ۱۹۷۹ در کشورهای خارجی برگزار شد، در معرض نمایش قرار گرفت. در سال ۲۰۰۲، نمایشگاه انفرادی جهانگیر رستمف در سالن نمایشگاه «و. صمداوا» در باکو افتتاح شد. سالن نمایشگاه در سال ۲۰۰۷ در باکو درگذشت.
جمیل مفیدزاده (؛ – ) نقاش آذربایجانی دریافت کننده عنوان افتخار نقاش افتخاری جمهوری آذربایجان بود. زندگی نامه. جمیل مفیدزاده در ۲۴ فوریه سال ۱۹۳۴ در شهرستان اردوباد به دنیا آمد. در بین سال های ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۵ در مدرسه نقاشی عظیم عظیم زاده تحصیل کرد. سپس در میان سالهای ۱۹۵۵–۱۹۵۶ در مدرسه دولتی هنر شوچنکو و از سال ۱۹۵۹ الی ۱۹۶۲ در آکادمی دولتی هنر و دیزاین خارکیف در کشور اوکراین به تحصیلات خود ادامه داد. در سالهای بعدی جمیل مفیدزاده مسئولیت دانشکده گرافیک را در آکادمی دولتی نقاشی آذربایجان به عهده گرفت. جمیل مفیدزاده در طول فعالیت خود نمایشگاه های انفرادی ای در کشورهای لهستان (۱۹۷۲)، آذربایجان (۱۹۷۷، ۱۹۸۵، ۱۹۸۶، ۱۹۹۴، ۲۰۰۶، ۲۰۰۹)، روسیه (۱۹۷۷)، ایران (۱۹۹۲، ۲۰۰۳)، فرانسه (۱۹۹۱) و ترکیه (۱۹۹۸) برگزار کرد. آثار وی در موزه ملی هنر جمهوری آذربایجان، نگارخانه دولتی هنر جمهوری آذربایجان، موزه دولتی هنرهای خاوری در مسکو، «موزه گرکی»، موزه لودویگ، «موزه هنرهای زیبا زنابازار» در شهر اولان باتور کشور مغولستان، و نیز کلکسیون های خصوصی در فرانسه و دیگر کشورها نگهداری می شوند. جمیل مفیدزاده ۲۰ دسامبر سال ۲۰۱۹ در شهر باکو درگذشت
خانلار احمدف (; –) نقاش و مجسمه ساز و دریافت کننده عنوان افتخار نقاش حلق جمهوری آذربایجان است. زندگی نامه. خانلار احمدف ۱۲ ژوئن سال ۱۹۴۶ در شهر باکو به دنیا آمد. در میان سال های ۱۹۶۱–۱۹۶۶ در مدرسه نقاشی عظیم عظیم زاده تحصیل گرفت. در بین سالهای ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۲ به تحصیلات خود در دانشکده تئاتر-هنر تاشکند ادامه داد. مؤلف مجسمه های موجود در ایستگاه متروی «جاده آزادلیگ» در باکو و بسیاری از آثار یادبود، خانلار احمدف است. خانلار احمدف در سال ۱۹۷۵ به عضویت اتحادیه نقاشان اتحاد جماهیر شوروی درآمد. آثار وی در کشورهای فرانسه، آلمان، ایران، لهستان، روسیه، اوکراین، ازبکستان و… در معرض نمایش گذاشته شده است. تعداد کثیری از آثار وی در موزه های مختلف و گالری های فردی نگهداری می شود.
ایم سانگ گو (به کره ای: 임성구지) یک بیناجنسیِ کره ای در اوایل دوره چوسان بود که زندگی او در رویدادنامهٔ سلسلهٔ چوسان ثبت شده است. تفسیر دیگری از "رویدادنامه،" ایم سانگ گو را مردی دوجنسه توصیف می کند. در توصیفِ او همچنین روایت شده که هم لباس های مردانه و هم لباس های زنانه می پوشیده است. زندگی نامه. تاریخ زندگانی ایم سانگ گو، ناشناخته است اما بخشی از آن در وقایع نامهٔ سلسلهٔ چوسان، کتاب هشتم، ذیلِ «"سوابق سانجو (تجدیدنظر شده)» (Veritable Records of Seonjo (Revised)) ثبت شده است." در رویدادنامه ها، از ایم سانگ گو به عنوان «مردی از گیلجو» یاد می شود که با یک مرد و یک زن ازدواج کرد. رویدادنامه همچنین به اینکه او چقدر مملو از یینگ و یانگ بوده به طوری که از طریق جنسیتش بروز می یافته، اشاره می کند. او به عنوان یک دختر بزرگ شد و ازدواج کردند اما شوهرش از دیدن بدنش در شب عروسی شوکه شد. او بعدها دوباره با یک زن ازدواج کرد. در سال ۱۵۴۸، دادگاه چوسان حکم داد که ایم سانگ گو جامعه را آشفته می کند و باید تبعید شود. سَگَنوُن () که از مخالفان سلطنت بود اصرار داشت که ایم سانگ گو باید اعدام شود. با این حال پادشاه میونگ جونگ چوسان،