Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فرزاد کریمی (زاده ۱ فروردین ۱۳۵۵) یک شاعر و منتقد ادبی ایرانی است. او در حوزه ادبیات فعالیت می کند و می نویسد. حوزه های مطالعاتی این منتقد ادبی روایت شناسی، نشانه شناسی و مطالعات میان رشته ای فلسفه و ادبیات است. کریمی در کتاب "تحلیل سوژه در ادبیات داستانی پسامدرن ایران" بر آن است تا آن جا که مقدور است پژوهشی فارغ از آسیب های پیش گفته به جامعه ادبی ارائه دهد تا سهمی در افزایش دانش جمعی و ارتقای سطح زیبایی شناسی ادبی داشته باشد. فرزاد کریمی در "روایتی تازه بر لوح کهن" شعر نوگرا را بر اساس عنصر روایت می داند. تحصیلات. فرزاد کریمی دانش آموختهٔ مهندسی عمران، کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه تربیت مدرس، دکترای زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه شیراز و پسادکتری فلسفه از دانشگاه تهران است. آثار. از فرزاد کریمی هفت مجموعه شعر و دو اثر پژوهشی در حوزه ادبیات منتشر شده است که عبارتند از: "اقلیما" به صورت کتاب صوتی و متشکل از شعرهایی با درون مایهٔ عاشقانه، با صدای صدرالدین شجره ضبط شده است. اقلیما را باید بدون هیچ دسته بندی نگاه کنیم. درون مایه شعرهای کریمی در اقلیما عاشقانه است. اما با زیرکی اشاره ای به بزنگاه ه
ایی تاریخی با ارجاعات عاشقانه کرده و وقایع را به نفع شعر مصادره کرده است.
کشتی موزه () یا کشتی موزه ای و همچنین یادمان کشتی، عبارت از یک کشتی منفصل از خدمت می باشد که ممکن است به دلیل قدمت تاریخی، انجام خدمتی برجسته، بازنشستگی یا فرسودگی و همچنین اهداف آموزشی و یادواره، به موزه ای برای بازدید عموم تبدیل شده باشد. بیش از صدها کشتی موزه در سرتاسر جهان نگهداری می شوند که حدود ۱۷۵ فروند از آنها در انجمن کشتی های دریایی تاریخی، سازماندهی شده است.
حسین کرمانی (۱۳۰۹ – ۱۴۰۰) نماینده مردم آباده در اولین دوره مجلس شورای اسلامی بود که از سمت خود استعفا داد. زندگی نامه. حسین کرمانی در ۱۳۰۹ در داراب به دنیا آمد و در سن ۱۵ سالگی وارد حوزه علمیه داراب و بعد از آن حوزه علمیه شیراز شد. وی در سال ۱۳۲۰ به قم رفت و دوره سطح را در قم گذراند. از استادان او می توان به سیدحسین طباطبایی بروجردی و روح الله خمینی و سیدمحمدرضا موسوی گلپایگانی اشاره کرد. فعالیتها. کرمانی ابتدا به عنوان نماینده بروجردی و سپس گلپایگانی در قروه حضور داشت و از مخالفان سر سخت بهائیت بود و علیه این آیین و در آنجا فعالیت می کرد. وی سپس در سال ۱۳۴۸ در ادامه فعالیتهای تبلیغی خود به دستور گلپایگانی به آباده و سپس لنجان رفت و بعد از آن هم برای مدت ۴ سال در هند اقامت داشت. وی پس از آن برای مدتی در ایران بود و دوباره به هندوستان برگشت و در دوران انقلاب ۱۳۵۷ در هند بود. وی پس از پیروزی انقلاب و در سال ۱۳۵۸ به عنوان نماینده رهبر انقلاب به قروه رفت و سپس به عنوان نماینده روح الله خمینی در کردستان منصوب شد. پس از آن در انتخابات اولین دوره مجلس شورای اسلامی شرکت کرده و به عنوان نماینده مردم داراب در مجلس انتخ
اب شد.اما پس از مدتی از نمایندگی مجلس استعفا داد. او در بهمن ۱۳۶۰ به عنوان نماینده حسینعلی منتظری برای امور تبلیغی رزمندگان منصوب شد. درگذشت. کرمانی در مهر ۱۴۰۰ در قم درگذشت.
محمدتقی مطهری فریمانی (۱۳۰۷ فریمان -) برادر مرتضی مطهری و نماینده اولین دوره مجلس شورای اسلامی از فریمان بود. محمدتقی مطهری ۱۳۰۷ در فریمان به دنیا آمد. او برادر کوچکتر مرتضی مطهری بود. محمد تقی در سال ۱۳۲۱ توسط برادرش مرتضی به حوزه علمیه قم برده شد و در آنجا زیر نظر برادر دروس حوزوی را شروع کرد. او در سال ۱۳۳۱وارد دانشکده الهیات شده و در رشته منقول ادامه تحصیل می دهد. محمدتقی مطهری در اولین دوره انتخابات مجلس از منطقه فریمان وارد مجلس می شود اما پس از چندی استعفا داده و دیگر در مجلس حضور نمی یابد.
جین مارگارت آرمیتاژ استاد کارآزمایی های بالینی و اپیدمیولوژی در واحد خدمات کارآزمایی بالینی در دانشگاه آکسفورد است. او روی اپیدمیولوژی بیماری های قلبی عروقی کار می کند و کارآزمایی های تصادفی کنترل شده در مقیاس بزرگ را رهبری کرده است. سنین جوانی و تحصیل. آرمیتاژ در سال ۱۹۷۹ مدرک پزشکی خود را دریافت داشت. او در پزشکی ریه، پیراپزشکی و دیابت کار می کرد. تحقیق و شغل. آرمیتاژ در سال ۱۹۹۰ به واحد خدمات کارآزمایی بالینی پیوست. او در مدیر آموزش و توسعه شغلی و همچنین رهبری واحد تحقیقات سلامت جمعیت شورای تحقیقات پزشکی خدمت کرده است. هرچند وی بیشتر به دلیل کارش در خصوص ایمنی استاتین ها شناخته شده است. آرمیتاژ در سال ۱۹۹۹ رهبری شورای تحقیقات پزشکی و مطالعه حفاظت از قلب بنیاد قلب بریتانیا را به عهده داشت که شامل ۲۰۰۰۰ مشارکت کننده بود. این تحقیق بزرگ ترین مطالعه در مورد استفاده از استاتین ها برای پیشگیری از بیماری های قلبی-عروقی بوده است. وی همچنین سرپرست مطالعه اثربخشی کاهش بیشتر کلسترول و هموسیستئین (SEARCH) و مطالعه محافظت از قلب 2 (HPS2) درمان HDL جهت کاهش بروز حوادث عروقی (THRIVE) بود. او نشان داد که استاتین ها برای ب
یماران مبتلا به روماتیسم مفصلی نیز بی خطر هستند. آرمیتاژ محقق ارشد مطالعه تأثیر آسپرین ASCEND در بیماری قلبی عروقی روی ۱۵۴۸۰ بیمار مبتلا به دیابت بود. ASCEND بزرگ ترین مطالعه ای است که تاکنون برای بررسی اینکه آیا آسپرین باید برای پیشگیری از بیماری های قلبی عروقی در بیماران دیابتی استفاده شود یا خیر انجام شده است. این کارآزمایی نشان داد که مصرف آسپرین خطر حوادث قلبی عروقی را تا ۱۲ درصد کاهش می دهد، اما خطر خونریزی شدید را افزایش می دهد. به عنوان مطالعه مکمل ASCEND، آرمیتاژ توسط مؤسسه تحقیقات آلزایمر انگلستان برای مطالعه تأثیر آسپرین و روغن ماهی بر حافظه و تأثیر آن در بیماران مبتلا به دیابت و بیماری آلزایمر حمایت شد. آنها همچنین بررسی کردند که آیا آسپرین خطر ابتلا به زوال عقل و بیماری آلزایمر را تغییر می دهد یا خیر. او همچنین بررسی کرد که آیا مکمل های روغن ماهی و ویتامین D باعث کاهش بیماری های قلبی عروقی در بیماران دیابتی می شوند یا خیر، اما دریافتند که هیچ تأثیری ندارند. او سردبیر مجله آترواسکلروز است.
خالدیا () منطقه ای تاریخی بود که در بلندی های کوهستانی واقع در شرق دریای سیاه و شمال شرقی آناتولی (ترکیه امروزی) قرار داشت. این منطقه تا نواحی ساحلی اطراف ترابوزان گسترده شده بود و از شمال به دریای سیاه، از شرق به لازستان، از جنوب به ارزنجان، ارزروم و ارمنستان صغیر و از غرب به پونتوس محدود می شد. تنها کلمه باقی مانده از زبان خالدی، کاکامار، به ارتباط آن با زبان های هندواروپایی اشاره می کند. طبق گفته آپولونیوس رودسی، خالدیان از سکاهای ایرانی تبار بودند. اولین ساکنان خالدی، یعنی کالیب ها، به عنوان آهنگران ماهر آهن شناخته می شدند. استعمار یونان در خالدیا به ساحل محدود بود. امپراتوری روم فقط بر مناطق ساحلی خالدیا تسلط داشت. ژوستینین یکم قبایل داخلی خالدیا را تحت تسلط خود درآورد و آنها را مسیحی کرد. خالدیا سرشار از ذخایر معدنی مانند سرب، نقره و طلا بود. موقعیت راهبردی آن باعث شد تا به عنوان بخشی رسمی از امپراتوری بیزانس تحت عنوان سرزمین خالدیا شناخته شود. در اواخر سده های میانه، این منطقه هسته اصلی امپراتوری ترابوزان را تشکیل می داد تا اینکه در سال ۱۴۶۱ توسط امپراتوری عثمانی فتح شد. نام «خالدیا» از مردمی به نام کا
لیب ها گرفته شده است که در دوران باستان در این منطقه ساکن بودند. آنتونی برایر منشأ نام [خالدیا] را نه به کلده، آن طور که کنستانتینوس هفتم پی گرفته بود، بلکه به زبان اورارتویی نسبت می دهد، که گویندگانش خالدی را خدای خورشید می دانستند. برایر در زمان نوشتن تحقیق خود خاطرنشان می کند که تعدادی از روستاهای منطقه اوف ترابزون هنوز به نام "Halt" شناخته می شدند. با این حال، دیگر محققان ارتباط اورارتویی را رد می کنند. Χάλυψ، نام قبیله در زبان یونانی، به معنای «آهن کارشده، فولاد» است، اصطلاحی که در لاتین به صورت "chalybs" به معنی «فولاد» درآمده است. سیس نام یونانی "Chalybe" را از "Khaly-wa" هیتی به معنی «سرزمین هالیس» مشتق کرده است. "Chalybes" بیش از یک مردم یا قبیله قابل شناسایی، یک اصطلاح عمومی یونانی برای "مردم سواحل دریای سیاه که در تجارت آهن فعالیت دارند" بود. جغرافیا. در ابتدا، نام خالدیا به منطقه کوهستانی اطراف گوموش خانه، در شمال شرقی آناتولی محدود می شد، اما در دوره میانی بیزانس، این نام به مناطق ساحلی نیز گسترش یافت و بدین ترتیب کل استان اطراف تراپزوس (طرابزون امروزی) را دربر گرفت. خالدیا که شرقی ترین منطقه کوه
های آناتولی شمالی را تشکیل می داد، از شمال به دریای سیاه، از شرق به لازستان (غربی ترین بخش پادشاهی ایبری) از جنوب به ارزنجان، ارزروم و آنچه رومیان و بیزانسی ها ارمنستان کوچک نامیدند و از غرب به نیمه غربی پونتوس محدود می شد. شهرهای اصلی آن دو کلنی باستانی یونانی ها، کراسوس (گره سون امروزی) و تراپزوس بودند که در دشت های ساحلی واقع شده بودند. نواحی کوهستانی داخلی در جنوب، که به نام "Mesochaldia" ("خالدیای میانه") شناخته می شود، کمتر سکونت پذیر بود و توسط مورخ قرن ششم پروکوپیوس به عنوان "غیرقابل دسترس" توصیف می شد؛ اما سرشار از ذخایر معدنی، به ویژه سرب، نقره و طلا بود. معادن این منطقه باعث شدند شهرک اصلی لقب "آرگیروپولیس" ("شهر نقره" گوموش خانه امروزی) بگیرد . تنها کلمه باقی مانده از زبان خالدی، "کاکامار" (نام خالدی برای دریای سیاه)، به ارتباط آن با زبان های هندواروپایی اشاره می کند. استرابون خالدیان را با مردمان باستانی کالیب هویت می دهد و آنها را خشن و جنگجو توصیف می کند. اولین ساکنان محلی، یعنی کالیب ها، توسط نویسندگان کلاسیک به عنوان یکی از اولین ملل آهنگر آهن شناخته می شدند. در واقع، نام یونانی فولاد (یونان
ی: χάλυβας، خالیباس) است که احتمالاً از آنها گرفته شده است. اولین کلنی یونانی، تراپزون بود که توسط بازرگانان یونانی از ملط تأسیس شد و به طور سنتی به سال ۷۵۶ قبل از میلاد می رسد. استعمار یونان به ساحل محدود می شد و در دوره های بعدی امپراتوری روم نیز فقط اسمی بر قبایل داخلی باقی ماند. با این حال، مناطق ساحلی به استان های روم "پنتوس" تعلق داشتند. فقط در طول حکومت ژوستینین یکم (۵۲۷–۵۶۵) بود که قبایل جنگجو، "سانویی ها" یا "تسانویی ها"، تحت تسلط، مسیحی و تحت حکومت مرکزی درآمدند. ژوستینین کل منطقه را در استان نوبنیاد "ارمنستان یکم ماگنا" با ترابوزان به عنوان پایتخت خود (تحت امپراتور موریس (امپراتور روم شرقی)، به "ارمنستان سوم" تغییر نام یافت) شامل شد. تاریخ. در نیمه دوم قرن هفتم، با تأسیس نظام تمی در تقسیمات کشوری بیزانس، این منطقه (پلوس پولمونیاکوس به همراه بخشی از ارمنستان یکم که به ارزنجان معروف بود) بخشی از تم ارمنستان شد، در ابتدا به عنوان "تورما" (لشکر) خالدیا و بعدها به عنوان یک دوک نشین ("دکاتون") یا آرکنت نیموازی خودمختار درآمد. در سال ۸۴۰، و شاید از اوایل سال ۸۲۴، به عنوان یک «تم» مستقل تأسیس شد. جغرافی دا
نان عرب در قرون ۹ و ۱۰ گزارش های متفاوتی از این تم ارائه می دهند: ابن خردادبه گزارش می کند که شش مکان مستحکم داشته، قدامة بنجعفر شمار نیروهای آن را ۴۰۰۰ نفر می داند، در حالی که ابن فقیه همدانی می نویسد که "استراتیگوس" حاکم ۱۰۰۰۰ نفر (قطعاً بزرگنمایی شده) را فرمان می داده و دو تورمارکای تابع داشته. بر اساس اسناد قرن دهم، "استراتیگوس" خالدیا، بیست پوند طلا به عنوان حقوق سالانه دریافت می کرده، که نیمی از آن از خزانه دولت و بقیه از عواید مالیات استان خود او - شامل مالیات "کومرکیون" بر مسیرهای تجاری مهم از شرق که همگی در ترابوزان گرد می آمدند- تأمین می شده است. اوایل قرن دهم، بخش جنوبی تم، ناحالت کلتزنه از آن جدا شد و به تم جدیدالتأسیس Mesoپوتامیا اضافه شد. خالدیا تا زمان توسعه قلمرو بیزانس در شرق، در اواخر قرن دهم، همچنان مرز شمال شرقی امپراتوری بیزانس باقی ماند. در طول دوره های ۱۰۹۱/۱۰۹۵–۱۰۹۸ و ۱۱۲۶–۱۱۴۰، تم عملاً توسط حکومت بیزانس مجزا شد. در طول دوره اول، تحت فرمانروایی "دوکس" تئودور گابراس، این منطقه توسط دودمان سلجوق از مناطق باقیمانده امپراتوری بیزانس جدا شد، در حالی که در دوره دوم، "دوکس" کنستانتین گابراس
علیه امپراتور ژان دوم، امپراتور بیزانس شورش کرد. پس از غارت قسطنطنیه در سال ۱۲۰۴ توسط صلیبیون لاتین، دو دولت جانشین بیزانس تأسیس شدند: امپراتوری نیقیه و امارت اپیروس. یک سوم، امپراتوری ترابوزان، توسط الکسیوس یکم ترابوزان، از خاندان کمنن، فرمانده پادشاهی متحد گرجستان در لشکرکشی گرجستان به خالدیا، چند هفته قبل از غارت قسطنطنیه تأسیس شد. او خود را به طور دفاکتو امپراتور یافت و جایگاه خود را در طرابزون تثبیت کرد. در واقع، تا قرن چهاردهم، امپراتوری عملاً به قلمرو تم قدیم خالدیا محدود شد. امپراتوری ترابوزان توانست با ترکیبی از موقعیت غیرقابل دسترس خود، یک ارتش کوچک اما توانا و دیپلماسی صحیح مبتنی بر پیوندهای زناشویی، در برابر هرج ومرج ها باقی بماند، تا اینکه نهایتاً در سال ۱۴۶۱ به دست امپراتوری عثمانی سقوط کرد. با این وجود، دژهای مجزا در مناطق داخلی به مقاومت ادامه دادند. تنها در سال ۱۴۷۹ بود که این منطقه تسلیم شد و قلعه گولاچا، آخرین دژ باقی مانده مسیحیان در آناتولی، سقوط کرد. پس از آن نیز اقوام قابل توجهی از یونانی های پونتی در طول دوره عثمانی تا مبادله جمعیت میان یونان و ترکیه سال ۱۹۲۳ در این منطقه باقی ماندند.
جین مارجری وین (زاده ۸ دسامبر ۱۹۴۴ – درگذشته ۱۸ ژوئن ۲۰۰۹) از اعضای کالج سلطنتی پزشکان یک متخصص اطفال انگلیسی بود. او که یک مرجع در مورد کودک آزاری و معلولیت بود، در دانشگاه لیدز دوره هایی را برای آموزش پزشکان اطفال برای شناسایی نشانه های سوء رفتار با کودکان برگزار کرد. اوایل زندگی. وین در سال ۱۹۴۴ در لستر در خانواده مارگارت، معلم ارشد و جان وین، مدرس اقتصاد کشاورزی به دنیا آمد. هنگامی که خانواده او به لیدز نقل مکان کردند، او به مدرسه لاونز وود رفت. در سال 1969 با دریافت کارشناسی پزشکی و جراحی به تحصیل در دانشکده پزشکی لیدز ادامه داد. حرفه. وین از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۳ در بیمارستان دانشگاه سنت جیمز در لیدز پست داشت. او در سال ۱۹۷۵ به ناتینگهام نقل مکان کرد تا در رشته اطفال آموزش ببیند. در سال ۱۹۷۶، او کارشناس ارشد تشکیل پرونده در کینگز کالج لندن و بیمارستان رویال الکساندرا برای کودکان بیمار در برایتون شد. سپس در سال ۱۹۷۶ با سیمون کوری، یک متخصص مغز و اعصاب، ازدواج کرد و آنها با هم به لیدز بازگشتند، جایی که وین به عنوان مدرس در بخش کودکان دانشکده پزشکی منصوب شد و کلینیک کودکان معلول را اداره کرد. او کار خود را با م
ایکل بوکانان، مدرس ارشد دانشگاه و متخصص در زمینه کودک آزاری آغاز کرد. در سال ۱۹۸۴ به متخصص مشاور اطفال در بیمارستان عمومی لیدز ارتقا یافت وین و همکارش کریستوفر هابز دوره هایی را در لیدز برگزار کردند و به سایر پزشکان اطفال آموزش دادند تا نشانه های کودک آزاری را شناسایی کنند. آنها در سال ۱۹۸۶ و ۱۹۸۷ دو مقاله در مورد آزار جنسی در کودکان در "مجله لنست" منتشر کردند و در سال ۱۹۸۸ گروه ویژه حمایت از کودکان را تأسیس کردند. وین و هابز تا حدودی در رسوایی کودک آزاری کلیولند در سال ۱۹۸۷ مسئول شناخته شدند، زیرا یکی از متخصصان اطفال درگیر در دوره آموزشی آنها در لیدز شرکت کرده بود، اما الیزابت باتلر-اسلاس، که ریاست این تحقیق را بر عهده داشت، در نهایت حمایت خود را از روش های وین و هابز اعلام کرد. آنها دو کتاب درسی "به نام های کودک آزاری و غفلت: کتاب راهنمای بالینی" (۱۹۹۹) و "نشانه های فیزیکی کودک آزاری: اطلس رنگی" (۲۰۰۱) را تألیف کردند، و فصلی را در "کتاب درسی اطفال فورفار و آرنیل" در سال ۲۰۰۳ اضافه کردند وین در سال ۱۹۹۱ به عنوان عضو کالج سلطنتی پزشکان انتخاب شد و سپس به عنوان عضو افتخاری کالج سلطنتی اطفال و بهداشت کودک برگز
یده شد. او در سال ۱۹۹۴ دکترای افتخاری از دانشگاه متروپولیتن لیدز دریافت کرد و در سال ۲۰۰۳ به عنوان معتمد افتخاری انجمن ملی پیشگیری از ظلم به کودکان انتخاب شد. پایان زندگی. وین در سال ۱۹۹۰ به بیماری پارکینسون مبتلا شد. او در سال ۱۹۹۹ از حرفه بالینی بازنشسته شد. وی تا سال ۲۰۰۳ به تدریس ادامه داد تا اینکه تحت عمل جراحی قلب قرار گرفت تا آسیب های ناشی از مصرف داروها به دریچه های قلبش را ترمیم کند. او در ۱۸ ژوئن ۲۰۰۹ بر اثر مشکلات متعدد بدنی درگذشت.
دیکنی سالیفو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل توگو است که در حال حاضر به صورت قرضی از وردر برمن برای یوونتوس نکست جن بازی می کند. دوران باشگاهی. سالیفو که محصول جوانان باشگاه فوتبال آگزبورگ است، در ۵ مه ۲۰۲۲ با امضای قراردادی حرفه ای به باشگاه ورزشی وردر برمن منتقل شد. او در ابتدا به تیم دوم وردربرمن منتقل شد. وی اولین بازی بزرگسالان و حرفه ای خود را با وردر برمن، به عنوان یک تعویض دیرهنگام در برد ۲–۰ در رقابت های بوندس لیگا مقابل باشگاه فوتبال اشتوتگارت در ۵ فوریه ۲۰۲۳ انجام داد. دوران ملی. سالیفو در آلمان متولد شد، اما اصالتاً توگویی است. او در مارس ۲۰۲۲ به عنوان بازیکن فوتبال به تیم ملی فوتبال توگو دعوت شد، اما به دلیل مصدومیت نتوانست اولین بازی خود را انجام دهد. سبک بازی. سالیفو بازیکنی تکنیکی و ورزشی است که می تواند به عنوان هافبک دفاعی یا دفاع میانی بازی کند.
فرهنگ تَگار () فرهنگ باستان شناختیِ عصر برنز سکایی بود که بین قرن ۸ تا ۱ پیش از میلاد در جنوب سیبری (خاکاسیا، بخش جنوبی سرزمین کراسنویارسک، بخش شرقی استان کمروو) شکوفا شد. این تمدن به نام جزیره ای در رود یِنِی سِئی مقابلِ مینوسینسک نام گذاری شده است و یکی از بزرگ ترین مراکز ذوب و برنزسازی در اوراسیا باستان بود. تاریخ. فرهنگ تگار جانشین فرهنگ کاراسوک بود. عموماً آن ها از نوادگان فرهنگ آندرونوو در نظر گرفته می شوند و اغلب به مردمان هندوایرانی نسبت داده می شوند. با این حال قبیله تُرک دینلین نیز بخشی از فرهنگ تگار بوده اند. مردم تگار دارای نیای مختلط غربی و شرقی اروپایی (ایرانی تبار) بودند اما آمیزش شرق آسیایی آن ها در دوره عصر آهن افزایش یافت. دوره تاسین و تأثیرات هون ها. از قرن دوم پیش از میلاد، فرهنگ تگار دوران تأثیر هون ها را که با ظهور شیونگ نو مرتبط است، تجربه می کند. فرهنگ تاسین (Tesinsky) فرهنگی در حوضه مینوسینسک از قرن اول پیش از میلاد تا قرن اول میلادی بود. فرهنگ تاسین در پیوندگاه فرهنگ تگار با فرهنگ شیونگ نو و ژیان بی قرار داشته و تحولات هنری در این دوره قابل ردیابی است. پس آن نیز فرهنگ تاشتیک (قرن اول
تا چهارم میلادی) ظهور پیدا کرد. پژوهش ها. حوضه مینوسینک اولین بار توسط دانیل گوتلیب مسرشمیت در سال ۱۷۲۲ بررسی شد. مسرشمیت و فیلیپ یوهان فون اشترالن برگ اولین کسانی بودند که به شباهت های میان فرهنگ تگار و سکاهای غربی تر اشاره کردند. اولین توصیف های باستان شناسانه از فرهنگ تگار توسط سرگئی تپلوخوف انجام شد و دوره بندی او اساس پژوهش های بعدی را تشکیل داد. ویژگی ها. مردم تگار در خانه های چوبی زندگی می کردند که توسط تنورها و آتش دان های بزرگ گلی گرم می شد. برخی سکونت گاه ها توسط استحکامات احاطه می شدند. امرارمعاش آن ها مبتنی بر دامپروری بود که عمدتاً شامل گله های گاو و اسب به همراه بز و گوسفند می شد. همچنین شواهدی از کشاورزی و آبیاری در این فرهنگ وجود دارد. مردم تگار هنر جانوری (هنر سکایی) با مضامینی نزدیک به سکاهای جنوب روسیه اروپایی تولید می کردند. شاید برجسته ترین عنصر این فرهنگ کورگانهای عظیم سلطنتی هستند که دور آن ها حصارکشی با پلاک های سنگی شده و چهار لوح یادبود در چهار گوشه آن نصب شده است. در دوران اولیه این فرهنگ تدفین های تک نفره رایج بوده و در دوران متأخر تدفین های جمعی مرسوم تر شده است. این امر نشان دهن
ده تکامل اجتماعی در جامعه تگار است. مشخصات فیزیکی. مردم تگار موضوع مطالعات متعددی از سوی انسان شناسی زیستی بوده اند. پژوهشگران خصیصه های مردم تگار را قفقازی (سفیدپوست) توصیف کرده اند. ژنتیک. سیبری سیبریایی باستان، فرهنگ آندرونوو، فرهنگ کاراسوک، فرهنگ تگار و فرهنگ تاشکویک، در سال ۲۰۰۹ در ژورنال ژنتیک انسانی منتشر شد. دوازده نفر از افراد فرهنگ تگار از ۸۰۰ قبل از میلاد تا ۱۰۰ بعد از میلاد مورد بررسی قرار گرفتند. استخراج های تک گروه دی ان ای میتوکندریایی انسانی از ده نفر، نماینده سه نمونه از هاپلوگروپ T3, یک نمونه از I4, یک نمونه از G2a, یک نمونه از C, یک نمونه از F1b و سه نمونه از H (از جمله یک نمونه از H5) بودند. استخراج های تک گروه دی ان ای کروموزوم Y انسانی از شش نفر، همگی متعلق به هاپلوگروپ کروموزوم Y تک گروه R1a تعیین شدند، که تصور می شود نشانگر مهاجرت های هندواروپاییان اولیه مردم نیاهندواروپایی به سمت شرق است. بر اساس تجزیه و تحلیل ۱۰ چندریختی تک نوکلئوتید، اکثر افراد تگار با اکثریت تبار اروپایی طبقه بندی شدند، به جز یک فرد با تبار مختلط. از نمونه هایی که فنوتیپ رنگدانه ای را نشان می دادند، کمی بیش از نیمی
به عنوان دارای رنگ چشم طبقه بندی شدند، در حالی که ۴ نفر احتمالاً دارای چشم آبی یا قهوه ای بودند. اکثر آنها دارای موهای بلوند یا قهوه ای روشن بودند. در سال ۲۰۱۸، مطالعه ای در مورد دی ان ای میتوکندریایی از بقایای فرهنگ تگار در پلاس وان منتشر شد. بقایای مربوط به سال های اولیه فرهنگ تگار با بقایای سکاهای هم عصر در سبزدشت پونتی خزری ارتباط نزدیکی داشتند. نویسندگان این مطالعه پیشنهاد کردند که منبع این شباهت ژنتیکی، افزایش قابل توجهی در فراوانی شرق آسیایی در جمعیت تگار بوده است که در عصر آهن رخ داده است. تقریباً ۴۶ درصد از نمونه های تگار در عصر آهن دارای هاپلوگروپ مادری آسیای شرقی بودند، با تبارهای D و C که بیش از سه برابر در مقایسه با دوره اولیه تگار فراوانی داشتند. بر طبق نتایج اونترلاندر و همکاران، مولفه های mtDNA اوراسیای شرقی در کمربند استپ اوراسیای غربی طی دوران آهن اولیه افزایش می یابند… کاهش مشاهده شده در فاصله ژنتیکی میان جمعیت تگار میانی و سایر جمعیت های سکایی-مانند از سیبری جنوبی (شکل ۵؛ جدول S۴)، به باور ما، در درجه اول به دلیل افزایش نقش نسب های mtDNA اوراسیای شرقی (تا تقریباً نیمی از استخر ژنی) در است
خر ژنی و یک افزایش اساسی در فراوانی مشترک هاپلوگروپ های C و D (از ۸٫۷٪ در سری تگار اولیه به ۳۷٫۵٪ در سری تگار میانی) است." … "ما تفاوت هایی را میان ساختار استخر mtDNA میان مراحل زمانی اولیه و میانی جمعیت فرهنگ تگار مشاهده کردیم، این تفاوت ها با تغییر نسبت مولفه های mtDNA اوراسیای غربی به شرقی نمایان می شود. سهم نسب های اوراسیای شرقی از حدود یک-سوم (۳۴٫۸٪) در گروه تگار اولیه به تقریباً یک-دوم (۴۵٫۸٪) در گروه تگار میانی افزایش یافت. یک پژوهش ژنتیکی که در ماه می ۲۰۱۸ در نیچر منتشر شد، بقایای هشت فرد منسوب به فرهنگ تگار را مورد بررسی قرار داد. هر سه نمونه Y-DNA گردآوری شده به هاپلوگروپ R1 تعلق داشتند. نمونه های mtDNA جمع آوری شده N1a1a1a1، N9a9، H5a1، W1c, U2e2، A8a1، U2e1h و F1b1b بودند. تگارها مقدار بالاتری از تبار شکارچی-گردآورنده شرقی (EHG) را نسبت به سایر مردمان فرهنگ های سکایی دارا بودند. مشخص شد که آن ها حدود ۸۳٫۵٪ تبار شکارچی استپ غربی (WSH)، ۹٪ تبار دیرین شمال اوراسیا (ANE) و ۷٫۵٪ تبار تبار شکارچی-گردآور سیبری داشته اند. یک مطالعه ژنتیکی بعدی در سال ۲۰۲۰ نمونه های تگار را با ترکیب تقریبی ۷۰٪ تبار فرهنگ س
ینتاشتا، ۲۵٪ شکارچی-گردآورنده های آسیای شمال شرقی باستان (ANA) بایکال و ۵٪ از تمدن آمودریا مدل سازی کرد.
آنجینزوکا قبر آنجین میئورا یا ویلیام آدامز (دریانورد) در استان کاناگاوا شهر یوکوسوکا، کاناگاوا بخش همی (یوکوسوکا) در پارک تسوکایاما است. این قبر طبق وصیت ویلیام آدامز ساخته شده است. شکل سنگ قبر هوکیواینتو، برج سمت راست ساخته شده از توف (سنگ) مقبره انجین و برج سمت چپ ساخته شده از آندزیت مقبره همسرش ژاپنی او است. نمای کلی. آنجینزوکا که در مرکز پارک تسوکایاما قرار دارد و بنا به اراده او ساخته شد. این مکان در سال ۱۹۲۳ به عنوان یک مکان تاریخی ملی به عنوان برج یادبود آنجین و همسرش تعیین شد. همچنین در شهر هیرادو (ناگاساکی) یک «بنای قبر» وجود دارد، جایی که آنجین درگذشت، و استخوان های انسانی در نزدیکی بنای تاریخی سنگی در حفاری ویرانه ها در همان شهر در تابستان سال ۲۰۱۲ پیدا شد. بیانیه ای وجود دارد که در طی کار مرمت در سال ۱۹۰۵ (میجی ۳۸)، پس از تأیید «آثار مدفون مانند ریش» مشخص شده که این مقبره آنجین است. این موضوع در «خلاصه تعمیر و نگهداری آنجینزوکا» منتشر شده در سال ۱۹۲۱ (تایشو ۱۰) درج شده است و از طریق بررسی کتابی که در معبد جودو (شهر یوکوسوکا) (معبد خانوادگی آنجین) نگهداری می شد، نوشته شده است. تا کنون برای تعیین هو
یت داخل قبر هیچ حفاری برنامه ریزی نشده است. در آوریل سال ۲۰۱۳، مشخص شد که بقایای قبر در هیراتو متعلق به یک «مرد غربی» است. علاوه بر این، دفتر خاطرات ریچارد کوکز، مدیر پست تجاری بریتانیا (هیرادو)، که آنجین به تأسیس آن کمک کرد، ثبت می کند که پس از مرگ آنجین، او به دیدار همی محل زندگی او رفت و وسایل او را به پسرش جوزف آدامز تحویل داد. با این سند، سرنخی برای ردیابی مسیر هیرادو به همی پیدا شده است، اما از آنجایی که این مقبره یک مکان تاریخی ملی است، در حال حاضر انجام کاوش ها یا ارزیابی های جدید امکان پذیر نیست.
جی آربی ۰۹۰۴۲۳ () یک انفجار پرتو گاما (GRB) بود که توسط مأموریت انفجار پرتو گاما سویفت در ۲۳ آوریل ۲۰۰۹ در ساعت ۰۷:۵۵:۱۹ یوتی سی شناسایی شد که پس تابش آن در فروسرخ شناسایی شد و اخترشناسان را قادر ساخت تا تشخیص دهند که انتقال به سرخ آن z است. = ۸٫۲، و آن را به یکی از دورترین اجرام شناسایی شده در آن زمان با یک انتقال طیفی به سرخ تبدیل می کند (جی ان-ز۱۱، کشف شده در سال ۲۰۱۶، دارای انتقال به قرمز ۱۱ است). انفجار پرتو گاما یک فلاش رویداد بسیار درخشان از پرتوهای گاما است که در نتیجهٔ یک انفجار رخ می دهد و تصور می شود که با تشکیل یک سیاه چاله مرتبط باشد. خود فوران معمولاً فقط چند ثانیه طول می کشد، اما انفجارهای پرتو گاما اغلب یک «درخشش پسین» در طول موج های طولانی تر ایجاد می کنند که می توان آن را برای چندین ساعت یا حتی روزها پس از انفجار مشاهده کرد. اندازه گیری در این طول موج ها، که شامل پرتو ایکس، اشعه ماوراء بنفش، نوری، مادون قرمز و رادیو می شود، امکان مطالعه پیگیری رویداد را فراهم می کند. سرعت محدود نور به این معنی است که "جی آربی ۰۹۰۴۲۳" نیز یکی از نخستین اجرام کشف شده است که یک انتقال طیفی به سرخ برای آن اندازه
گیری شده است. زمانی که نور "جی آربی ۰۹۰۴۲۳" گسیل شد، کیهان تنها ۶۳۰ میلیون سال سن داشت و کشف آن تأیید می کند که ستارگان عظیم حتی در اوایل زندگی کیهان متولد شده و می میرند."جی آربی ۰۹۰۴۲۳" و رویدادهای مشابه وسیله ای منحصر به فرد برای مطالعه جهان اولیه است، زیرا تعداد کمی از اجرام دیگر آن دوران به اندازهٔ کافی درخشان هستند که با تلسکوپهای امروزی قابل مشاهده باشند. کشف و مشاهده. در ۲۳ آوریل ۲۰۰۹، در ساعت ۰۷:۵۵:۱۹ یوتی سی، ماهواره سوئیفت انفجاری را شناسایی کرد که حدود ۱۰ ثانیه طول کشید و در جهت صورت فلکی شیر قرار داشت. سوئیفت میدانی را که "جی آربی ۰۹۰۴۲۳" در آن رخ داده بود، محلی کرد، و ۷۷ ثانیه پس از انفجار، سیستم فتومتریک UVOT سوئیفت یک نوردهی ۱۵۰ ثانیه ای از میدان گرفت، اما قادر به تشخیص پستابش نوری یا فرابنفش نبود. چند دقیقه پس از کشف آن، تلسکوپ های زمینی شروع به رصد میدان کردند.
معبد جودو در استان کاناگاوا شهر یوکوسوکا، کاناگاوا بخش نیشی همی چو واقع است است. این معبد، معبد خانوادگی آنجین میئورا یا ویلیام آدامز (دریانورد) یک دریانورد بریتانیایی است که در اوایل دوره ادو به ژاپن آمد و به عنوان مشاور دیپلماتیک توکوگاوا ایه یاسو خدمت کرد. کاهن اعظم فعلی میچیو ایتسومی است. طبق تاریخچه ای که در معبد به دست آمده است، در ۲۹ اوت ۱۶۱۵، «کل دهکده و مردم آن راهب شدند.» ارباب فئودال در آن زمان آنجین میورا بود و این مصادف است با این واقعیت که او جودوجی را معبد خانوادگی خود می دانست. سالن اصلی در سال اول جنروکو (۱۶۸۸) در اثر آتش سوزی آسیب دید، اما در سال دوم شوتوکو (۱۷۱۲) بازسازی شد و تا به امروز ادامه دارد. در پایان دوران شووا، کار مقاومت در برابر زلزله، تقویت فونداسیون و تعمیرات تکمیل شد.