Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سه سال داشت، خانواده اش به ایالات متحده مهاجرت کردند و حدود ۱۰ سال در ویلیامزبرگ، بروکلین ساکن شدند، قبل از آنکه به ایتالیا بازگردند. پدرش در سال ۱۹۱۱ به سیسیل برگشته بود و در سال ۱۹۱۵ بر اثر حمله قلبی درگذشت. در سال ۱۹۲۱، ماگادینو برای فرار از اتهام قتل به بوفالو، نیویورک گریخت. بونانو در سال ۱۹۲۴ با پنهان شدن در یک قایق ماهیگیری کوبایی که به مقصد تمپا، فلوریدا حرکت می کرد، به همراه پیتر ماگادینو دوباره به ایالات متحده وارد شد. به گفته بونانو، پس از رسیدن به ایستگاه قطار در جکسونویل، توسط مأموران مهاجرت بازداشت شد و با وثیقه ۱۰۰۰ دلاری آزاد گردید. ویلی مورتتی و یک مرد ناشناس از او استقبال کردند. بعدها مشخص شد که ماگادینو مسئول پرداخت وثیقه او به عنوان لطفی نسبت به جووانی بونونتره، عموی بونانو بوده است. بونانو ابتدا در نانوایی متعلق به عمویش کار کرد و سپس در کلاس های بازیگری نزدیک یونیون اسکوئر، منهتن شرکت نمود. او در دوران جوانی خود در ایتالیا به مافیا پیوسته بود و پس از آنکه بنیتو موسولینی سرکوب شدیدی را آغاز کرد، به ایالات متحده فرار کرد. بونانو سال ها بعد ادعا کرد که به دلیل ضدیت شدید با فاشیسم فرار کرده
است. بونانو به فعالیت های قاچاق مشروبات الکلی روی آورد. او یک کارگاه تقطیر در زیرزمین یک آپارتمان به همراه گاسپار دی گریگوریو و جووانی رومانو اداره می کرد که بعدها بر اثر انفجار تصادفی در همان کارگاه کشته شد. در این مدت، سالواتوره مارانزانو، رئیس مافیا، به بونانو علاقه مند شد و به عنوان مرشد او عمل کرد. جنگ کاستلامارزه و پیامدهای آن. در طول جنگ کاستلامارزه بین سال های ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۱، مارانزانو و بونانو علیه گروه رقیبی به رهبری جو ماسریا و جوزپه مورلو در بروکلین جنگیدند. با این حال، جناح سوم و مخفی ای متشکل از مافیوزی های جوان از هر دو طرف ظهور کرد. این مافیوزی های جوان از تفکرات قدیمی ماسریا، مارانزانو و سایر مافیوزهای سنتی که آن ها را «پیرمردهای سبیل دار» می نامیدند، بیزار بودند. این گروه از مافیوزهای «ترک های جوان» به رهبری معاون ماسریا، لاکی لوچیانو، و شامل افرادی مانند فرانک کوستلو، ویتو جنووزه، جو آدونیس، کارلو گامبینو و آلبرت آناستازیا از طرف ماسریا، و جو پروفاچی، تامی گاگلیانو، تامی لوچزه، جوزف مایلیوکو و استفانو ماگادینو از طرف مارانزانو بودند. اگرچه بونانو بیشتر از سایر مافیوزهای هم نسل خود به سنت های
قدیمی «افتخار»، «احترام» و «منزلت» پایبند بود، اما ضرورت مدرنیزه شدن را درک کرد و به ترک های جوان پیوست. لوچیانو در یک توافق مخفی با مارانزانو موافقت کرد که ترور رئیس خود، ماسریا، را برنامه ریزی کند تا در ازای آن، شبکه های ماسریا را تصاحب کند و به معاون مارانزانو تبدیل شود. ماسریا در ۱۵ آوریل ۱۹۳۱ کشته شد. با این حال، لوچیانو به این نتیجه رسید که مارانزانو، اگرچه کمی پیشرفته تر از ماسریا بود، اما حتی حریص تر و متعصب تر از اوست، چرا که خود را «کاپو دی توتتی کاپی» (رئیس تمام رؤسا) نامید. در نتیجه، لوچیانو ترور مارانزانو را در ۱۰ سپتامبر ۱۹۳۱ ترتیب داد. پس از مرگ مارانزانو، بونانو به عنوان رئیس—یا همانطور که خودش می گفت، «پدر»—بخش عمده ای از خانواده مارانزانو منصوب شد. در سن ۲۶ سالگی، او یکی از جوان ترین رؤسای تاریخ خانواده های مافیایی شد. نقش بونانو در رویدادهای منجر به مرگ مارانزانو مورد اختلاف است. سال ها بعد، بونانو در زندگینامه خود نوشت که از نقشه های لوچیانو بی خبر بوده و تنها از طریق ماگادینو از آن ها مطلع شده است. به گفته او، بعداً فهمید که مارانزانو و لوچیانو بر سر نفوذ در منطقه گارمنت با هم اختلاف پیدا
کرده بودند. روابط بین آن ها به حدی تیره شده بود که مارانزانو قصد داشت لوچیانو را تنها یک روز پس از تاریخ ترور خودش به قتل برساند. مارانزانو این قرارداد را به وینسنت «سگ دیوانه» کول، گانگستر ایرلندی، سپرده بود که در روز مرگ مارانزانو در راه دفتر او بود. بونانو ادعا کرد که جنگیدن با لوچیانو را بی فایده می دانست، چون لوچیانو فقط می خواست به کارهای خودش برسد و «هیچ چیز از ما نمی خواست.» او همچنین معتقد بود که سربازانش تمایلی به درگیری مجدد بلافاصله پس از جنگ کاستلامارزه ندارند. به همین دلیل، او راه «صلح» را انتخاب کرد. با این حال، آنتونی برونو، کارشناس مافیا، معتقد است که این ادعا «منطق مافیایی را نقض می کند»، زیرا اگر بونانو واقعاً از مارانزانو حمایت می کرد، لوچیانو هرگز به او اجازه زنده ماندن نمی داد. به جای عنوان «کاپو دی توتتی کاپی» در طرح مارانزانو، لوچیانو یک کمیسیون ملی ایجاد کرد که در آن هر خانواده توسط رئیس خود نمایندگی می شد و همه خانواده ها به آن وفادار می ماندند. هر خانواده در منطقه خود مختار بود، اما کمیسیون به حل اختلافات بین گروه ها می پرداخت. در سال ۱۹۳۱، دو ماه پس از ترور مارانزانو، بونانو با فِ
ی لابروزو (متولد ۳۱ دسامبر ۱۹۰۵ – درگذشته ۹ سپتامبر ۱۹۸۰) ازدواج کرد. آن ها سه فرزند داشتند: سالواتوره «بیل» بونانو، کاترین و جوزف چارلز جونیور. بونانو در هامپستد، نیویورک، و بعدها در میدلتاون، نیویورک، املاکی داشت. پسرش بیل در ۱۰ سالگی به عفونت شدید ماستوئید گوش مبتلا شد و والدینش او را در یک مدرسه شبانه روزی کاتولیک در هوای خشک توسان، آریزونا ثبت نام کردند. پس از آن، بونانو از اوایل دهه ۱۹۴۰ خانه ای نیز در توسان داشت. خانواده بونانو. بونانو چندین کسب وکار قانونی داشت، از جمله سه شرکت تولید پالتو، خشکشویی، تامین کنندگان پنیر (از طریق لینو ساپوتو بین سالهای ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۹)، تالارهای تشییع جنازه و یک شرکت حمل ونقل. تالار تشییع جنازهای که بونانو در بروکلین مالک آن بود، به عنوان پوششی برای از بین بردن اجساد مظنون بود؛ گفته میشد او از تابوت های دوطبقه استفاده میکرد تا بیش از یک جسد را در یک قبر دفن کند. بونانو در سال ۱۹۴۵ شهروند ایالات متحده شد. در همان سال، به دلیل نقض قوانین دستمزد محکوم شد و ۴۵۰ دلار جریمه پرداخت کرد. گفته میشود بونانو در اکتبر ۱۹۵۷ در جلسه مافیا در هتل گراند هتل اِ دِ پالم در پالرمو شرکت کرد. ی
ک ماه بعد، در نوامبر ۱۹۵۷، کنفرانس آپالاچین توسط ویتو جنووزه برای بحث درباره آینده کوزا نوسترا تشکیل شد که گزارش ها حاکی از حضور بونانو در آن بود. با این حال، این جلسه زمانی لغو شد که پلیس مسیر خودروهای شرکت کنندگان از ایالت های دیگر را بررسی کرد و بسیاری از مافیوزهای فراری را دستگیر کرد. بونانو ادعا کرد در این جلسه حضور نداشته، اما کاپو گاسپار دیگریگوریو، که در جلسه حاضر بود، گواهینامه رانندگی تمدیدشده اخیر بونانو را همراه داشت. یک گزارش رسمی پلیس نیز او را در حال فرار پیاده دستگیرشده ثبت کرده است. همه دستگیرشدگان جریمه شدند (تا ۱۰,۰۰۰ دلار برای هر نفر) و به حبس از سه تا پنج سال محکوم شدند، اما تمام محکومیت ها در سال ۱۹۶۰ در تجدیدنظر لغو شدند. در هر صورت، بونانو دچار حمله قلبی شد و از شهادت در دادگاه معاف شد. کمیسیون، توطئه و ناپدید شدن. در سال ۱۹۶۳، بونانو نقشه ترور چندین رقیب در کمسیون مافیا شامل تامی لوچسه، کارلو گامبینو، استفانو ماگادینو و فرانک دسیمونه را طراحی کرد. او از جوزف مایلیوکو، رئیس خانواده پروفاچی درخواست حمایت کرد که به دلیل دلخوری از عدم حضور قبلی در کمسیون، بلافاصله موافقت نمود. هدف بونانو
تسلط بر کمسیون و تبدیل مایلیوکو به دست راست خود بود. مایلیوکو مأمور ترور لوچسه و گامبینو شد و این کار را به جوزف کلمبو، از قاتلان ارشد خود سپرد. اما کلمبو که فرصت طلب بود، این نقشه را برای آنها فاش کرد. سایر رؤسا متوجه شدند مایلیوکو به تنهایی قادر به طراحی چنین نقشه ای نبوده و با توجه به روابط نزدیک بونانو با او، دریافتند که بونانو مغز متفکر اصلی است. در اواسط ۱۹۶۴، بونانو به مونترال گریخت و مایلیوکو را رها کرد تا پاسخگوی کمسیون باشد. مایلیوکو که ترسیده و بیمار بود، به نقش خود اعتراف کرد. کمسیون جان او را بخشید اما او را مجبور به بازنشستگی و پرداخت ۵۰ هزار دلار جریمه کرد. کلمبو به پاداش خیانت، کنترل خانواده پروفاچی را به دست گرفت. بونانو در اسناد مهاجرتی ادعای بی گناهی کرد، اما ۹۰ روز در زندان بوردو کانادا محبوس شد. در اکتبر ۱۹۶۴ به نیویورک بازگشت، اما در ۲۱ اکتبر، شب قبل از شهادت در دادگاه، پس از صرف شام با وکلایش در مقابل آپارتمان یکی از آنها در منهتن ربوده شد. شواهد نشان می دهد این کار توسط افراد ماگادینو انجام شده است. نوارهای FBI از سام دکاوالکانته نشان می دهد سایر رؤسا از این ناپدید شدن غافلگیر شدند. اع
ضای خشمگین خانواده بونانو در این نوارها او را متهم می کنند که آنها را رها کرده است.
زوتوپیا () که در برخی مناطق با نام های Zootropolis یا Zoomania شناخته می شود، یک فرنچایز رسانه ای از دیزنی است که از سال ۲۰۱۶ با اکران فیلم بلند پویانمایی آمریکایی "زوتوپیا" آغاز شد. این فیلم توسط استودیو انیمیشن والت دیزنی تولید و از سوی والت دیزنی پیکچرز منتشر شد. داستان این مجموعه در شهری خیالی با همین نام می گذرد؛ جایی که حیوانات انسان واره، شامل شکارچیان و شکارشونده ها، در کنار یکدیگر زندگی می کنند. این فرنچایز شامل دو فیلم پویانمایی — "زوتوپیا" (۲۰۱۶) و "زوتوپیا ۲" (۲۰۲۵) — و همچنین یک مجموعهٔ تلویزیونی به نام "زوتوپیا پلاس" (۲۰۲۲) است که از طریق سرویس استریم دیزنی پلاس پخش شده است. مجموعه تلویزیونی. این مجموعهٔ آنتولوژی از فیلم های کوتاه با عنوان "زوتوپیا پلاس" شامل شش داستان است که در طول وقایع فیلم اصلی رخ می دهند. در ۱۰ دسامبر ۲۰۲۰، جنیفر لی، مدیر ارشد خلاقیت استودیو انیمیشن والت دیزنی، اعلام کرد که یک مجموعهٔ فرعی با محوریت فیلم "زوتوپیا" (۲۰۱۶) در دست تولید برای پخش از دیزنی پلاس است. ترنت کوری و جوزی ترینیداد — به ترتیب انیماتور و سرپرست داستان فیلم اصلی — برای کارگردانی این مجموعه انتخاب شدند. ا
یدهٔ ساخت این مجموعه توسط کوری در سال ۲۰۲۰ در جلسه ای برای ارائهٔ سه طرح پیشنهادی برای ساخت مجموعه هایی برای دیزنی پلاس مطرح شد. کوری به دلیل علاقه اش به دنیای فیلم "زوتوپیا" و شخصیت های آن، این طرح را توسعه داد. در ابتدا قرار بود ترینیداد تنها دو قسمت از مجموعه را کارگردانی کند، اما هیجان او برای مشارکت در پروژه باعث شد به عنوان کارگردان مشترک تمام قسمت ها در کنار کوری منصوب شود. تولید این مجموعه به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ به صورت دورکاری انجام شد که بنا به گفتهٔ تهیه کننده نیتن کرتیس، روند تولید را با پیچیدگی هایی مواجه کرد. طرح اولیهٔ کوری شامل ۱۰ داستان بود، اما با توجه به سفارش تولید شامل تنها ۶ قسمت، چهار داستان کنار گذاشته شدند. جنیفر لی به همراه کارگردانان "زوتوپیا" و "افسون" (۲۰۲۱) یعنی بایرون هاوارد و جرد بوش، تهیه کنندگی اجرایی این مجموعه را بر عهده داشتند.
زوتوپیا پلاس یا زوتوپیا+ ( با عنوان Zootropolis+‎ در اروپا) یک مینی سریال پویانمایی بر پایهٔ فیلم "زوتوپیا" (۲۰۱۶) است. این مجموعه توسط استودیو انیمیشن والت دیزنی تولید شده و در ۹ نوامبر ۲۰۲۲ از طریق سرویس استریم دیزنی پلاس منتشر شد. داستان. این مجموعهٔ آنتولوژی شامل شش داستان است که در طول وقایع فیلم اصلی جریان دارد. تولید. توسعه. در ۱۰ دسامبر ۲۰۲۰، جنیفر لی، مدیر ارشد خلاقیت استودیو انیمیشن والت دیزنی، اعلام کرد که یک مجموعهٔ اسپین آف با عنوان "زوتوپیا پلاس" بر پایهٔ فیلم "زوتوپیا" (۲۰۱۶) در حال تولید برای پخش در سرویس استریم دیزنی پلاس است. ترنت کوری و جوزی ترینیداد، که به ترتیب به عنوان انیماتور و سرپرست داستان در فیلم اصلی فعالیت داشتند، کارگردانی این مجموعه را بر عهده گرفتند. ایدهٔ ساخت این مجموعه در سال ۲۰۲۰ و طی یک جلسه ارائه طرح توسط کوری مطرح شد؛ او این طرح را به عنوان یکی از سه پیشنهاد برای تولید مجموعه های احتمالی دیزنی پلاس ارائه داد. علاقهٔ کوری به دنیای فیلم و شخصیت های آن، انگیزه ای برای توسعهٔ این مجموعه بود. در ابتدا، قرار بود ترینیداد تنها دو قسمت را کارگردانی کند، اما شور و هیجان او برای م
شارکت در پروژه باعث شد تا به عنوان کارگردان مشترک تمام قسمت ها در کنار کوری انتخاب شود. تولید این مجموعه به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ به صورت دورکاری انجام شد که به گفتهٔ تهیه کننده نیتن کرتیس، روند تولید را با چالش هایی مواجه کرد. طرح اولیهٔ کوری شامل ده داستان بود، اما با توجه به سفارش تولید شامل شش قسمت، چهار داستان حذف شدند. جنیفر لی تهیه کنندگی اجرایی این مجموعه را به همراه کارگردانان فیلم های "زوتوپیا" و "افسون" (۲۰۲۱)، یعنی بایرون هاوارد و جرد بوش بر عهده داشته است. انتشار. "زوتوپیا پلاس" در ۹ نوامبر ۲۰۲۲ از طریق دیزنی پلاس پخش شد. این مجموعه شامل شش قسمت است.
کوئینتا برانسون (؛ ؛ زادهٔ ۲۱ دسامبر ۱۹۸۹) بازیگر، کمدین، نویسنده و تهیه کنندهٔ اهل ایالات متحده آمریکا است. او بیشتر به خاطر خلق، تهیه کنندگی اجرایی و نویسندگی مشترک مجموعهٔ کمدی "دبستان ابوت" محصول شبکهٔ ای بی سی (۲۰۲۱–اکنون) شناخته می شود که در آن، نقش جنین تیگز، معلم کلاس دوم ابتدایی را ایفا می کند. برانسون در سال ۲۰۱۴ با مجموعهٔ ویدئویی تولیدشده توسط خودش در اینستاگرام با عنوان "دختری که هرگز قرار عاشقانهٔ خوبی نداشته" به شهرت رسید. او سپس به ساخت و بازی در ویدئوهایی برای بازفید ویدئو پرداخت و دو مجموعهٔ اینترنتی را با همکاری بازفید موشن پیکچرز توسعه داد. در هفتاد و چهارمین جوایز امی ساعات پربیننده، کوئینتا برانسون به نخستین زن سیاه پوست تبدیل شد که در یک سال، سه بار در بخش کمدی نامزد دریافت جایزه شد. او برای نویسندگی برجسته در یک مجموعهٔ کمدی (که موفق به کسب آن شد)، تهیه کنندگی اجرایی در بخش مجموعهٔ کمدی برجسته، و بازی در نقش اصلی زن در یک مجموعهٔ کمدی نامزد دریافت جایزه شد. در هفتاد و پنجمین دورهٔ این جوایز، برانسون به نخستین زن سیاه پوستی تبدیل شد که پس از بیش از ۴۰ سال، برندهٔ جایزهٔ بازیگر نقش اول ز
ن در مجموعهٔ کمدی شد. او همچنین در سال ۲۰۲۲ به خاطر فعالیتش در مجموعهٔ "دبستان ابوت" موفق به دریافت جایزه پیبادی شد و نامش در فهرست ۱۰۰ فرد تأثیرگذار سال ۲۰۲۲ مجله "تایم" قرار گرفت. برانسون در مجموعه های تلویزیونی "آی زامبی"، "والدین مجرد" و "معجزه گران" ایفای نقش کرده است؛ همچنین صداپیشگی شخصیت هایی را در مجموعه های انیمیشنی "Lazor Wulf" و "جوخهٔ دوستی دختر جادویی" برعهده داشته است. او همچنین در فصل نخست مجموعهٔ کمدی شبکهٔ اچ بی او با عنوان "نمایش اسکچ بانویی سیاه پوست" نقش آفرینی کرده است.
پیچیده در سرخ () نخستین آلبوم کریسمسی و در کل ششمین آلبوم استودیویی خواننده آمریکایی کلی کلارکسون است که در ۲۵ اکتبر ۲۰۱۳ توسط آرسی ای رکوردز منتشر شد. این آلبوم دنباله ای بر نخستین آلبوم بهترین های او با عنوان "بهترین آهنگ ها – فصل اول" و آلبوم چندآهنگهٔ همراه آن به نام "The Smoakstack Sessions Vol. 2" به شمار می آید. تهیه کنندگی این آلبوم را گرگ کرستین برعهده داشته و این نخستین آلبوم کریسمسی کلارکسون و تنها اثر اوست که به طور انحصاری توسط آرسی ای منتشر شده است. "پیچیده در سرخ" شامل شانزده قطعه است؛ پنج ترانهٔ اصلی که با همکاری کرستین نوشته شده اند و یازده بازخوانی از قطعات کلاسیک کریسمسی و سرودهای سنتی. دو قطعه از این بازخوانی ها به صورت دوئت با حضور خوانندگان رانی دان، ریبا مک اینتایر و تریشا یروود اجرا شده اند. کلارکسون که از پرسش های مداوم دربارهٔ ژانر اصلی آثارش خسته شده بود، مدت ها آرزو داشت با ضبط یک آلبوم کریسمسی، مرزهای ژانری را کنار بزند. او گرگ کرستین را، که پیش تر موسیقی جاز را زیر نظر جکی بایارد آموخته بود، مأمور تهیهٔ کامل این آلبوم کرد. کلارکسون و کرستین با الهام از موسیقی فیلم های کریسمس چارل
ی براون و کریسمس سفید، همچنین آلبوم های کریسمسی ماریا کری، ریبا مک اینتایر و فیل اسپکتور، در سراسر آلبوم با سبک ها و صداهای متنوعی آزمایش کردند. موسیقی کریسمسی آلبوم "پیچیده در سرخ" ترکیبی از ژانرهای پاپ، جاز، کانتری و سول است که تغییری چشمگیر نسبت به فضای پاپ راک آلبوم های پیشین کلارکسون به شمار می آید. اشعار آلبوم نیز همگی حول تم واحد رنگ سرخ می چرخند؛ رنگی که نمایانگر طیف گسترده ای از احساسات در دوران تعطیلات کریسمس است. آلبوم "پیچیده در سرخ" به جایگاه سوم جدول "بیلبورد" ۲۰۰ رسید و با فروش ۷۰ هزار نسخه در هفتهٔ نخست، صدرنشین جدول آلبوم های تعطیلات "بیلبورد" شد. این آلبوم به مدت ۹ هفتهٔ متوالی در جمع ده آلبوم برتر هر دو جدول باقی ماند و از سوی انجمن صنعت ضبط موسیقی آمریکا (آرآی ای ای) و میوزیک کانادا گواهی پلاتین دریافت کرد. تا پایان سال ۲۰۱۳، این اثر عنوان پرفروش ترین اثر کریسمسی سال در ایالات متحده و دومین اثر کریسمسی پرفروش در کانادا را به خود اختصاص داد. تک آهنگ آغازین آلبوم با نام «Underneath the Tree»، به یکی از چهل ترانهٔ برتر کریسمسی در سطح بین المللی تبدیل شد و پرشنونده ترین ترانهٔ جدید تعطیلاتی در
رادیوهای سال ۲۰۱۳ بود. کلارکسون در راستای تبلیغ آلبوم، با لباس های قرمز در برنامه های تلویزیونی مختلف حضور یافت و یک ویژه برنامهٔ تلویزیونی با عنوان "روایت موسیقی کریسمسی هشدارآمیز کلی کلارکسون" را در ونیشین لاس وگاس ضبط کرد که در ۱۱ دسامبر ۲۰۱۳ از شبکهٔ ان بی سی پخش شد. در سال ۲۰۱۴، کلارکسون تایتل ترک آلبوم را به عنوان دومین تک آهنگ منتشر کرد و همچنین از ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ میزبان کنسرت خیریهٔ کریسمسی معجزه در برادوی در سالن بریج استون آرنا بود.
سلهرست منطقه ای در بخش کرویدون لندن در انگلستان است که در کیلومتری جنوب شرقی چرینگ کراس واقع شده است. از نظر تاریخی در ساری، این منطقه از غرب و جنوب با ثورنتون هیث و کرویدون و از شرق و جنوب با نوروود جنوبی و وودساید هم مرز است. سلهرست پارک، خانه باشگاه فوتبال کریستال پالاس، در انتهای شمالی این محله قرار دارد. تاریخچه. نام سلهرست از زبان انگلیسی باستان به معنای «سکونت در جنگل» یا احتمالاً «سکونت در جایی که بیدها می رویند» گرفته شده است؛ این نام اولین بار در سال ۱۲۲۵ ثبت شده است. هنگام ساخت ایستگاه راه آهن، سکه های ساکسونی در این منطقه پیدا شدند. پس از افتتاح کانال کرویدون در سال ۱۸۰۹، ساخت مسکن در این منطقه آغاز شد، اما این کانال با شکست مواجه شد و در سال ۱۸۳۶ بسته شد. مسابقات اسب دوانی در دهه های ۱۸۵۰ تا ۱۸۶۰ در مزرعه هیور برگزار می شد. پس از افتتاح ایستگاه قطار سلهرست در سال ۱۸۶۵، ساخت مسکن در این منطقه، توسعه بیشتری پیدا کرد. جمعیت شناسی. بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۱، سفیدپوستان بریتانیایی بزرگترین گروه قومی هستند که ۲۶٪ از جمعیت را تشکیل می دهند. دومین و سومین گروه بزرگ، سیاه پوستان کارائیبی و سیاه پوستان آفری
قایی تبار بودند که هر کدام ۱۴٪ جمعیت را تشکیل می دهند. ۶۵.۵٪ از جمعیت از سیاه پوستان، آسیایی ها و اقلیت های قومی هستند که بالاتر از میانگین کرویدون است. میانگین قیمت خانه در بخش سلهرست در سال ۲۰۱۴، ۲۱۲،۹۹۸ پوند بود که از نظر پایین ترین قیمت در بین ۶۲۸ بخش لندن بزرگ، هفدهمین است. آموزش. مدرسه BRIT، یک مدرسه هنرهای نمایشی که توسط بنیاد BRIT اداره می شود و بیشتر به خاطر جوایز بریت شناخته می شود، در این منطقه واقع شده است. حمل و نقل. ایستگاه راه آهن سلهرست در ساعات اوج ترافیک، قطارهای مکرری به سمت شمال به ویکتوریای لندن و پل لندن و از جنوب به سمت ساتون، کاترهام و اپسم داونز از طریق ایست کرویدون و وست کرویدون دارد. ایستگاه سلهرست عمدتاً توسط شرکت سوترن مورد استفاده قرار می گیرد و در محل زمین های سابق باشگاه فوتبال کریستال پالاس واقع شده است. سلهرست در منطقه ۴ شبکه حمل و نقل لندن قرار دارد. اتوبوسرانی لندن مسیر ۷۵ و اتوبوسرانی لندن مسیر ۱۵۷ هر دو در امتداد جاده سلهرست حرکت می کنند و در کرویدون و لویشام (۷۵) و موردن و کریستال پالاس (۱۵۷) خاتمه می یابند.
قطعه به قطعه () هفتمین آلبوم استودیویی کلی کلارکسون، خوانندهٔ آمریکایی است که در ۲۷ فوریهٔ ۲۰۱۵ توسط آرسی ای رکوردز منتشر شد. این آلبوم آخرین اثر استودیویی کلارکسون تحت قرارداد ضبط با این شرکت بود، قراردادی که پس از برنده شدن در فصل اول مسابقهٔ "آتلانتیک رکوردز" در سال ۲۰۰۲ امضا کرده بود. او در سال ۲۰۱۶ به آتلانتیک رکوردز منتقل شد. در این آلبوم، کلارکسون بار دیگر با همکاران قدیمی خود از جمله گرگ کرستین، جسی شاتکین، جیسون هالبرت، اریک اولسون و کریس دِستفانو همکاری کرد. همچنین او از ترانه سرایانی چون سیا، ماتیو کوما، موزلا، بونی مک کی، دیوید جوست، جاستین ترانتر و دیگران در ساخت این آلبوم بهره گرفت. کلارکسون که از تولید ارکسترال آلبوم "پیچیده در سرخ" الهام گرفته بود، می خواست همهٔ ترانه های "قطعه به قطعه" مانند یک موسیقی متن فیلم به گوش برسند. او از موسیقی متن فیلم های "مقاصد بی رحمانه" (۱۹۹۹) و "در واقع عشق" (۲۰۰۳) الهام گرفت و تنظیمات ارکسترال این آلبوم را به جوزف تراپانزه سپرد.
یوسف مزرعه (زادهٔ ۲۳ خرداد ۱۳۸۴) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست هافبک و وینگر چپ برای باشگاه فولاد خوزستان بازی می کند. او همچنین عضو تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال ایران است. دوران ملی. مزرعه در سال ۲۰۲۵ در رقابت های جام ملت های آسیا زیر ۲۰ سال ۲۰۲۵ حضور داشت و در چهار مسابقه برای تیم ملی ایران به میدان رفت. او در دیدار برابر ازبکستان گلزنی کرد و در دیدار حساس برابر ژاپن نیز در وقت های اضافه وارد زمین شد.
دفتر دادستانی سراسری اروپا (EPPO) یک نهاد مستقل اتحادیهٔ اروپا (EU) با شخصیت حقوقی است که بر پایهٔ پیمان لیسبون، میان ۲۴ کشور از ۲۷ کشور اتحادیهٔ اروپا و با پیروی از روش همکاری پیشرفته (همکاری داوطلبانه میان چند کشور عضو اتحادیهٔ اروپا برای اجرای پروژه هایی که همه اعضا در آن شریک نیستند)، بنیان نهاده شده است. دفتر دادستانی کل اروپا با جرایمی که به منافع مالی اتحادیهٔ اروپا آسیب می رساند، مبارزه می کند. ایدهٔ ایجاد این نهاد با طرح قانونی که توسط کمیسیون اروپا در سال ۲۰۱۳ ارائه شد، قوت گرفت. پس از گفت وگوهای طولانی در شورای اروپا، پارلمان اروپا و کشورهای عضو، آیین نامهٔ شمارهٔ ۲۰۱۷/۱۹۳۹ اتحادیهٔ اروپا در ۱۲ اکتبر ۲۰۱۷ (۲۰ مهرماه ۱۳۹۶) تصویب شد و به ایجاد این نهاد انجامید. دستورالعمل PIF (با شمارهٔ رسمی EU ۲۰۱۷/۱۳۷۱)، چارچوب حقوقی ای تعیین می کند که در آن، گونه هایی از جرایم مالی ای که به منافع مالی اتحادیهٔ اروپا آسیب می زنند، مشخص شده اند؛ مانند کلاه برداری، فساد و پولشویی. این دستورالعمل مبنای قانونی فعالیت دفتر دادستان کل اروپا (EPPO) را فراهم می سازد؛ نهادی که وظیفهٔ اصلی آن شناسایی و پیگرد قانونی چنین جرای
می در سطح اتحادیهٔ اروپا است. دفتر دادستان کل اروپا (EPPO) گامی مهم به سوی رویکردی یکپارچه تر و مؤثرتر برای مبارزه با جرایم فراملی در اتحادیهٔ اروپا است که همکاری و هماهنگی ها میان کشورهای عضو برای حفاظت از منابع مالی اتحادیه را می افزاید و به عنوان یک نهاد مستقل اتحادیهٔ اروپا، نقش مهمی در تضمین حاکمیت قانون و نگهداری از یکپارچگی سیستم مالی اتحادیهٔ اروپا دارد. دفتر دادستان کل اروپا (EPPO) در کنار دیوان دادگستری اتحادیهٔ اروپا (CJEU) و دیوان محاسبات اروپا (ECA) در کیرشبرگ، شهر لوکزامبورگ می باشد. اعضای دادستانی کل اروپا. اعضا غیر عضو
وَجهیتِ شناختی () یا به عبارتی بهتر، وجهیتِ بَرداشتی، در زبان شناسی یکی از انواع وجهیت است که به قضاوت گوینده در مورد درستی یا احتمال واقعیت داشتن یک گزاره مربوط می شود. به زبان ساده، وجهیت شناختی به این معناست که گوینده بر اساس شواهد، قرائن، یا دانش و استنباط و برداشت خود، دربارهٔ محتوای یک جمله نظر می دهد و میزان اطمینان خود را نسبت به درست بودن آن بیان می کند. این نوع وجهیت بیانگر نگرش یا وضعیت ذهنی گوینده است و گاهی آن را «گوینده محور» می نامند. گوینده با استفاده از وجهیت شناختی، تعهد خود را نسبت به صدق گزاره بیان می کند. این نوع وجهیت در زبان های گوناگون به شیوه های متنوع واژگانی و دستوری رمزگذاری می شود. در فارسی، وجهیت شناختی عمدتاً با افعال وجهی مانند «باید» و «شاید» (که گاهی اسنادساز زمینه نیز نامیده می شوند و فعل اصلی نیستند)، و همچنین «توانستن» و «شدن» (که افعال نیمه وجهی نیز نامیده می شوند) بیان می شود. قیود وجهی مانند «احتمالاً» نیز می توانند مفهوم وجهیت شناختی را منتقل کنند. وجهیت شناختی در زبان انگلیسی از طریق فعل وجهی مانند "may", "might"، و "must" نمود می یابد. وجهیت شناختی با وجهیت الزامی (ک
ه مربوط به دستور، اجازه، یا اجبار است) و وجهیت پویا (که مربوط به توانایی یا شرایط فیزیکی است) تفاوت دارد. وجهیت شناختی بر ارزیابی درستی گزاره تمرکز دارد، در حالی که وجهیت ریشه ای (مانند الزامی و پویا) بر وقوع خود رویداد یا رفتار متمرکز است. با این حال، منابع اشاره می کنند که گاهی یک فعل واحد (مثل "باید" یا "توانستن") می تواند در بافت های مختلف، هم معنی شناختی و هم معنی ریشه ای داشته باشد، که تشخیص آن وابسته به بافت کلام است. وجهیت برداشتی از منظرهای گوناگونی در زبان شناسی و فلسفه مورد مطالعه قرار گرفته و یکی از پدیده های پُرمطالعه در معناشناسی صوری به شمار می رود. درجات. منابع به درجات مختلفی برای وجهیت شناختی اشاره کرده اند: بسترهای غیرمعمول و وجهیت شناختی عینی. در سال ۱۹۷۷، جان لاینز بحثی طولانی را آغاز کرد دربارهٔ اینکه وجه نماهای شناختی در چه بسترهایی می توانند جای گیرند و از چه بسترهایی بیرون رانده می شوند. او استدلال می کند که وجه نماهای شناختی با جایگاه همانند کنش غیربیانی رقابت می کنند، مانند عمل گرای بیان خبر، پرسش یا فرمان. از نظر او، همین نکته دلیل آن است که چرا اغلب وجه های شناختی در زبان انگلیسی
را نمی توان در دل پرسش ها یا جملات منفی به کار برد. از آن جا که لاینز واژگان منفردی از وجه های شناختی در زبان انگلیسی یافته که در ساختار پرسشی یا منفی به کار رفته اند، نتیجه می گیرد که این ها باید به طبقه ای جداگانه از وجهیت شناختی تعلق داشته باشند؛ آنچه او آن را وجهیت شناختی "عینی" می نامد، در برابر وجهیت شناختی "ذهنی"، که در آن، وجه نماها جایگاه برابر با عمل گرای بیانی در جمله می گیرند. این که کدام واژه های وجهی حامل تفسیر شناختی «عینی» هستند، محل اختلاف نظر بسیاری است. تاکنون اغلب نویسندگانی که از وجود طبقه ای جدا از افعال وجهی شناختی عینی دفاع کرده اند، به صراحت بیان نکرده اند که کدام افعال می توانند به گونه ای عینی تفسیر شوند و کدام تنها به صورت ذهنی. پیش فرض رایج آن است که در زبان هایی مانند انگلیسی، مجاری، هلندی و آلمانی، قیدهای وجهی تنها حامل تفسیر شناختی ذهنی اند و نمی توان آن ها را به صورت عینی تفسیر کرد. از زمان انتشار اثر لاینز، دامنه ای از بسترها پیشنهاد شده اند که تصور می شود وجهیت های شناختی (ذهنی) در آن ها مجاز نیستند. بیشتر این بسترهای غیرمعمول بر پایهٔ داده های زبان انگلیسی مطرح شده اند: با
این حال، نگاهی به زبان هایی با تصریف های صرفی پُربارتر مانند آلمانی نشان می دهد که داده های پیکره ای محکمی وجود دارد که افعال وجهی شناختی در بسیاری از این بسترها به کار می روند. تنها بسترهایی که در آن ها افعال وجهی شناختی در زبان آلمانی به کار نمی روند، عبارت اند از: این داده های پیکره ای همچنین نشان می دهند که هیچ طبقهٔ ثابتی از افعال وجهی شناختی «عینی» وجود ندارد، نه در زبان انگلیسی و نه در زبان آلمانی. هر یک از افعال وجهی ای که به عنوان نمونه هایی از وجهیت شناختی عینی فرض شده اند، تنها در مجموعه ای خاص از بسترها قابل پذیرش اند؛ مجموعه ای که قرار بود برای کل این طبقهٔ فرضی صدق کند.
دانشگاه علم و فناوری خلیج (; GUST) اولین دانشگاه خصوصی افتتاح شده در کویت است. این دانشگاه با دانشگاه میزوری–سنت لوئیس قرارداد ثبت نام دوگانه دارد. تاریخچه. این دانشگاه قرار بود مکمل دانشگاه کویت، تنها مؤسسه آموزش عالی در کویت در آن زمان باشد و به نیازهای آموزشی جامعه محلی و منطقه خلیج فارس پاسخ دهد. در ژانویه ۱۹۹۷، گروه دانشگاهی کویت، متشکل از ۴۱ عضو هیئت علمی از دانشگاه کویت، برای پایه گذاری طرح پیشنهادی «دانشگاه آینده» تأسیس شد. مطالعات آنها در نهایت به ایده «دانشگاه علوم و فناوری خلیج» منجر شد. برای تأسیس این دانشگاه تصمیم گرفته شد با دانشگاه میزوری–سنت لوئیس (UMSL) رابطه همکاری برقرار شود. این همکاری با فرمان شماره ۳۴ دانشگاه های خصوصی که توسط دولت کویت در سال ۲۰۰۰ صادر شد، تسهیل شد و منجر به تأسیس یک پردیس موقت گردید. صدور فرمان شماره ۱۵۶ امیری در سال ۲۰۰۲، تأسیس قانونی را به عنوان اولین دانشگاه خصوصی در کویت تکمیل کرد و اجازه شروع اولین سال تحصیلی در ۲۰۰۲–۲۰۰۳ را داد و در اولین مراسم فارغ التحصیلی خود در ژوئن ۲۰۰۷، به تقریباً چهارصد دانش آموخته مدرک اعطا کرد. خدمات دانشگاهی. کتابخانه عبدالله مبارک الرف