Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مهندسی نرم افزار پژوهشی (به انگلیسی: "Research Software Engineering") به کاربرد روش ها، شیوه ها و تکنیک های مهندسی نرم افزار در توسعهٔ نرم افزارهای پژوهشی اطلاق می شود؛ یعنی نرم افزارهایی که برای پروژه های تحقیقاتی علمی طراحی و عمدتاً در آن ها استفاده می شوند. این اصطلاح نخستین بار در سال ۲۰۱۰ در یک مقالهٔ پژوهشی در پاسخ به یک نظرسنجی تجربی دربارهٔ ابزارهای مورد استفاده در توسعهٔ نرم افزار در پروژه های پژوهشی مطرح شد. این اصطلاح از سال ۲۰۱۲ در بریتانیا رواج یافت، زمانی که نیاز به تعریف نوع خاصی از توسعهٔ نرم افزار در پژوهش احساس شد. تمرکز این حوزه بر بازتولیدپذیری، قابلیت استفادهٔ مجدد و دقت در تحلیل داده ها و برنامه های کاربردی ایجادشده برای پژوهش است. حمایت و سازمان ها. انواع مختلفی از انجمن ها و سازمان ها پیرامون این نقش ایجاد شده اند تا از ایجاد پست های مرتبط در دانشگاه ها و مؤسسات پژوهشی حمایت کنند. در سال ۲۰۱۴، انجمن مهندسان نرم افزار پژوهشی در بریتانیا تأسیس شد که در سه ماه نخست ۱۶۰ عضو جذب کرد و در نهایت منجر به تأسیس «جامعهٔ مهندسی نرم افزار پژوهشی» در سال ۲۰۱۹ شد. کشورهای دیگری مانند هلند، آلمان و ا
یالات متحده آمریکا نیز به دنبال ایجاد جوامع مشابهی بودند و تلاش های مشابهی در آسیا، استرالیا، کانادا، نیوزیلند، کشورهای نوردیک و بلژیک در حال پیگیری است. در ژانویهٔ ۲۰۲۱، «شورای بین المللی انجمن های RSE» معرفی شد. در بریتانیا، بیش از ۴۰ دانشگاه و مؤسسه دارای گروه هایی هستند که دسترسی به تخصص نرم افزاری را در حوزه های مختلف پژوهشی فراهم می کنند. علاوه بر این، شورای پژوهشی مهندسی و علوم فیزیکی یک بورس تحصیلی برای مهندسان نرم افزار پژوهشی ایجاد کرد تا این نقش را ترویج داده و به ایجاد گروه های RSE در سراسر بریتانیا کمک کند، با فراخوان هایی در سال های ۲۰۱۵، ۲۰۱۷ و ۲۰۲۰. نخستین کنفرانس جهانی RSE در سپتامبر ۲۰۱۶ در بریتانیا برگزار شد و از آن زمان به صورت سالانه (به جز وقفه ای در سال ۲۰۲۰) ادامه یافته است. در سال ۲۰۱۹، نخستین کنفرانس های ملی RSE در آلمان و هلند برگزار شد. جامعهٔ SORSE (مجموعه ای از رویدادهای آنلاین نرم افزار پژوهشی) در سال ۲۰۲۰ در پاسخ به همه گیری کووید-۱۹ تأسیس شد. شناخت و جوایز. کنفرانس سالانهٔ مهندسی نرم افزار پژوهشی که توسط جامعهٔ RSE برگزار می شود، از طریق جوایزی به مشارکت های برجسته ارج می نهد.
در سال ۲۰۱۹، جایزهٔ «جامعهٔ RSE» معرفی شد. از سال ۲۰۲۲، جوایز جدیدی شامل «ستارهٔ نوظهور»، «آموزش و آموزش»، و «تأثیر» اضافه شدند. این جوایز از سال ۲۰۲۳ به نام «جوایز کلر وایات» تغییر نام یافتند.
گردان اسپارتا () یک واحد نیروهای ویژه از ارتش ۵۱ ترکیبی گارد نیروهای مسلح روسیه است. تا سال ۲۰۲۳ این واحد بخشی از واحد نظامی شبه نظامیان مردمی روسیه از جمهوری خلق دونتسک روسیه در شرق اوکراین بود. این واحد در جنگ دونباس و تهاجم روسیه در سال ۲۰۲۲ علیه نیروهای مسلح اوکراین جنگیده است. این گردان که در سال ۲۰۱۴ تشکیل شد، در ابتدا توسط آرسن پاولوف تا زمان مرگش در اکتبر ۲۰۱۶ و سپس توسط ولادیمیر ژوگا تا زمان مرگش در مارس ۲۰۲۲، رهبری می شد. گردان اسپارتا در نبرد ایلووایسک و نبرد دوم فرودگاه دونتسک و چندین نبرد دیگر شرکت داشت. طبق گزارش فارن پالیسی، گردان اسپارتا «به بی رحمی شهرت دارد». این گردان در دونباس مرتکب جنایات جنگی شده است، همچنین به عنوان یک یگان ملی گرای افراطی روسی توصیف شده است و «نگاه اروپایی به رادیکالیزاسیون» خاطرنشان می کند که از ترکیبی از نمادهای امپراتوری روسیه و «نمادهای فرهنگ نظامی اسپارتی، که از محرک های شناخته شده راست افراطی هستند» استفاده می کند.
آب و هوای نروژ نسبت به عرض های جغرافیایی بالا معتدل تر از حد انتظار است. این موضوع عمدتاً به دلیل جریان اقیانوس اطلس شمالی و امتداد آن، جریان نروژی، که دمای هوا را افزایش می دهد، جریان های جنوب غربی غالب که هوای معتدل را به ساحل می آورند، و جهت گیری کلی جنوب غربی-شمال شرقی سواحل، که به بادهای غربی اجازه می دهد به منطقه قطب شمال نفوذ کنند، می باشد. میانگین دمای ژانویه در برونیوسوند ۱۵ درجه سانتی گراد (۵۹ درجه فارنهایت) بیشتر از میانگین ژانویه در نوم، آلاسکا است، با اینکه هر دو شهر در ساحل غربی قاره ها در عرض ۶۵ درجه شمالی قرار دارند. در ماه ژوئیه این اختلاف به ۳٫۲ درجه سانتی گراد (۳۷٫۸ درجه فارنهایت) کاهش می یابد. میانگین دمای ژانویه در یاکوتسک، در سیبری اما کمی جنوبی تر، ۴۲٫۳- درجه سانتی گراد (۴۴٫۱- درجه فارنهایت) کمتر از برونیوسوند است. بارش. نروژ یکی از مرطوب ترین کشورهای اروپا محسوب می شود، اما میزان بارش در مناطق مختلف به دلیل وجود رشته کوه ها بسیار متفاوت است. این کوه ها باعث بارش های اوروگرافیک می شوند، اما همچنین مناطقی را در سایه باران قرار می دهند. در برخی مناطق، شهرهایی که فاصله کمی از هم دارند، مقد
ار بارش بسیار متفاوتی را تجربه می کنند. به عنوان مثال، شهرداری استراین ۱۶۶۱ میلی متر بارش سالانه دارد، در حالی که اسکیوک، که فقط ۹۰ دقیقه با خودرو فاصله دارد، یک ششم این مقدار بارش دریافت می کند. همچنین، برگن پنج برابر بارش بیشتری نسبت به شهرداری لاردال در همان منطقه دریافت می کند و در شمال، گلومفیورد ۲۱۴۱ میلی متر بارندگی دارد که ۱۰ برابر بارش سالانه سالت دال (۸۱ متر) است، شهری که فقط ۶۸ کیلومتر فاصله دارد. برخی مناطق وستلاند و نوردلند جنوبی جزء مرطوب ترین نقاط اروپا هستند، به ویژه مناطقی که جریان های غربی در برخورد با ارتفاعات بلند، باعث بالا رفتن بارندگی می شوند. این پدیده معمولاً در مناطق داخلی و کمی دورتر از نواحی ساحلی رخ می دهد. در استانداردهای به روز ۱۹۹۱–۲۰۲۰، گل فیلت در برگن (۳۴۵ متر) دارای بیشترین میزان بارندگی سالانه با ۴۰۶۷ میلی متر است. در مناطق کوهستانی نزدیک به ساحل، میزان بارندگی سالانه حتی می تواند از ۵۰۰۰ میلی متر فراتر رود. شهرداری لوروی در مدار قطبی سالانه ۳۰۶۶ میلی متر بارندگی دارد، که مقدار قابل توجهی برای یک منطقه قطبی است. بارش در اواخر پاییز و زمستان در نواحی ساحلی بیشترین مقدار را د
ارد، در حالی که از آوریل تا ژوئن خشک ترین دوره سال است. بخش های داخلی طولانی ترین فیوردها کمی خشک تر هستند: بارندگی سالانه در شهرداری لاردال ۵۱۴ میلی متر است و در شمال، فقط ۳۳۸ میلی متر در اسکیبوتن در سر لیونگن فیورد گزارش شده است. مناطق شرقی رشته کوه ها (از جمله اسلو) دارای آب و هوای قاره ای تر هستند، که معمولاً میزان بارندگی کمتری دارد. در این مناطق، بارش در تابستان و اوایل پاییز به اوج می رسد، در حالی که زمستان و بهار معمولاً خشک ترین فصل ها هستند. در بخش های داخلی فینمارک، میزان بارش سالانه کمتر از ۴۵۰ میلی متر است. برخی دره های محصور میان کوه ها دارای بارندگی بسیار کم هستند و برای کشاورزی در تابستان نیاز به آبیاری دارند. بخش بالایی شهرداری سالت دال (۸۱ متر، استوریورد) کمترین میانگین بارش سالانه را با فقط ۲۱۱ میلی متر دارد، در حالی که در جنوب نروژ، اسکیوک با ۲۹۵ میلی متر خشک ترین منطقه است. در مجمع الجزایر قطبی نروژ، فرودگاه اسوالبارد دارای کمترین میانگین بارش سالانه با ۲۱۷ میلی متر است، در حالی که یان ماین بیش از دو برابر این مقدار یعنی ۶۴۸ میلی متر بارندگی دریافت می کند. میانگین ماهانه بارش از ۶ میلی مت
ر (۰٫۲۴ اینچ) در آوریل در بخش های بالایی سالت دال و اسکیوک تا ۵۰۹ میلی متر (۲۰٫۰ اینچ) در دسامبر در گل فیلت متغیر است. مناطق ساحلی از شهرداری لیندسنز تا شهرداری واردو بیش از ۲۰۰ روز در سال بارندگی دارند؛ با این حال، این آمار با یک حد آستانه بسیار پایین (۰٫۱ میلی متر بارش) محاسبه شده است. میانگین سالانه تعداد روزهایی که حداقل ۳ میلی متر (۰٫۱۲ اینچ) بارندگی دارند، ۷۷ روز در بلین درن/اسلو، ۹۶ روز در کی ویک/کریستیان ساند، ۱۵۸ روز در فلوریدا/برگن، ۹۳ روز در ورنس/تروندهایم و ۱۰۹ روز در ترومسو است. دما. مناطق ساحلی نروژ زمستان های معتدل تری نسبت به سایر مناطق با عرض جغرافیایی مشابه دارند. تفاوت میانگین دمای سردترین و گرم ترین ماه در مناطق ساحلی فقط ۱۰ تا ۱۵ درجه سانتی گراد (۱۸ تا ۲۷ درجه فارنهایت) است؛ برخی فانوس های دریایی مانند سوی نوی در شهرداری هروی دامنه دمایی سالانه ۱۰ درجه سانتی گراد(۱۸ درجه فارنهایت) دارند، با سردترین ماه ۳٫۷ درجه سانتی گراد (۳۸٫۷ درجه فارنهایت). تفاوت دمایی در مناطق داخلی بیشتر است، به طوری که حداکثر اختلاف دما در شهرداری کاراشوک به ۲۸ درجه سانتی گراد (۵۰ درجه فارنهایت) می رسد. فینمارکس وید
ا سردترین زمستان ها را در نروژ دارد، اما مناطق داخلی جنوبی تر نیز می توانند سرمای شدیدی را تجربه کنند. شهرداری روروس دمای ۵۰- درجه سانتی گراد(۵۸- درجه فارنهایت) را ثبت کرده است. شهرداری بو شمالی ترین منطقه ای در جهان است که میانگین دمای تمام ماه های زمستانی بالای ۰ درجه سانتی گراد (۳۲ درجه فارنهایت) است. بهار فصلی است که اختلاف دما بین بخش های جنوبی و شمالی کشور بیشترین مقدار را دارد؛ همچنین در این زمان از سال تفاوت دمای روز و شب به بیشترین حد خود می رسد. دره های داخلی و مناطق فیوردی داخلی کمترین میزان باد را دارند و گرم ترین روزهای تابستان را تجربه می کنند. مناطق کم ارتفاع نزدیک اسلو گرم ترین تابستان ها را دارند، با میانگین دمای ۲۴ ساعته در ۲۴ ژوئیه برابر با ۱۸ درجه سانتی گراد (۶۴٫۴ درجه فارنهایت) و میانگین بیشینه دمای روزانه تا ۲۳ درجه سانتی گراد (۷۳٫۴ درجه فارنهایت). مناطق داخلی در اواسط ژوئیه به اوج گرما می رسند، در حالی که مناطق ساحلی در نیمه اول اوت گرم ترین دما را تجربه می کنند. رطوبت معمولاً در تابستان پایین است. جریان اقیانوس اطلس شمالی در بخش شمالی دریای نروژ به دو شاخه تقسیم می شود، یکی به سمت دریا
ی بارنتس و دیگری به سمت سواحل غربی اسپیتس برگن. این جریان تا حدی آب و هوای قطبی را تعدیل کرده و موجب شده است که در عرض های جغرافیایی بالاتر از سایر نقاط قطب شمال، آب های آزاد در تمام طول سال وجود داشته باشند. در سواحل شرقی مجمع الجزایر سوالبارد، دریا قبلاً بیشتر سال یخ زده بود، اما با گرمایش سال های اخیر، مدت زمان آب های باز به طور محسوسی افزایش یافته است. گرم ترین دمای ثبت شده در نروژ ۳۵٫۶ درجه سانتی گراد (۹۶٫۱ درجه فارنهایت) در شهرداری نس بین بوده است. سردترین دمای ثبت شده ۵۱٫۴- درجه سانتی گراد (۶۰٫۵- درجه فارنهایت) در شهرداری کاراشوک بوده است. گرم ترین ماه ثبت شده ژوئیه ۱۹۰۱ در اسلو با میانگین دمای ۲۴ ساعته ۲۲٫۷ درجه سانتی گراد (۷۲٫۹ درجه فارنهایت) بوده، و سردترین ماه ثبت شده فوریه ۱۹۶۶ در کاراشوک با میانگین دمای ۲۷٫۱- درجه سانتی گراد (۱۶٫۸- درجه فارنهایت) بوده است. گرم ترین شب ثبت شده در نروژ ۲۹ ژوئیه ۲۰۱۹ در سومنا-کوالوی فیلت (۳۰۲ متر) در شهرداری سومنا نزدیک برونیوسوند با حداقل دمای شبانه ۲۶٫۱ درجه سانتی گراد (۷۹٫۰ درجه فارنهایت) بوده است. کم فشارهای اقیانوس اطلس که بادهای گرم را در زمستان به همراه دارند
، می توانند دماهای بالایی را در فیوردهای باریک ایجاد کنند. سوندالسورا دمای ۱۹ درجه سانتی گراد (۶۶ درجه فارنهایت) را در ژانویه و ۱۸٫۹ درجه سانتی گراد (۶۶٫۰ درجه فارنهایت) را در فوریه ثبت کرده است. در مقایسه با مناطق ساحلی، دره های داخلی و بخش های داخلی فیوردها دارای تغییرات دمای روزانه بیشتری هستند، به ویژه در بهار و تابستان. نور خورشید، مناطق زمانی، و جزر و مد. مناطق نروژ که شمال مدار قطبی قرار دارند، زمستان های بسیار تاریکی را تجربه می کنند که با افزایش عرض جغرافیایی شدت می یابد. در لانگیربین در مجمع الجزایر سوالبارد، بخش بالایی قرص خورشید از ۹ آوریل تا ۲۳ اوت بالای افق قرار دارد، در حالی که تاریکی زمستانی از ۲۷ اکتبر تا ۱۴ فوریه ادامه دارد. تاریکی زمستانی در بخش های شمالی سرزمین اصلی نروژ کمتر شدید است، زیرا در حوالی ظهر چند ساعت گرگ ومیش وجود دارد. بخش جنوبی کشور نیز تغییرات فصلی قابل توجهی در میزان نور روز دارد؛ در اسلو، خورشید در انقلاب تابستانی ساعت ۰۳:۵۴ طلوع می کند و ساعت ۲۲:۵۴ غروب می کند، اما در انقلاب زمستانی فقط از ساعت ۰۹:۱۸ تا ۱۵:۱۲ بالای افق قرار دارد. بخش شمالی کشور در منطقه شفق قطبی قرار دارد
؛ شفق گاهی در بخش های جنوبی کشور نیز مشاهده می شود.
آلودگی دریایی با پلاستیک نوعی آلودگی دریایی است که به خاطر زباله های پلاستیکی ایجاد می شود. اندازهٔ این زباله ها از تکه های بزرگی مانند بطری ها و کیسه ها تا میکروپلاستیک های حاصل از تکه تکه شدن مواد پلاستیکی متغیر است. این زباله های دریایی عمدتاً زباله های انسانی دورریخته شده هستند که روی اقیانوس شناورند یا در آن معلقند. هشتاد درصد زباله های دریایی پلاستیک هستند. میکروپلاستیک ها و نانوپلاستیک ها حاصل تجزیه یا تخریب نوری زباله های پلاستیکی در آب های سطحی، رودخانه ها یا اقیانوس ها هستند. اخیراً، دانشمندان نانوپلاستیک ها را در برف سنگین، به طور خاص حدود ۳۰۰۰ تن که سالانه سوئیس را می پوشاند، کشف کرده اند. تخمین زده می شود که تا پایان سال ۲۰۱۳، ۸۶ میلیون تن زباله پلاستیکی دریایی در اقیانوس های جهان وجود داشته باشد، با این فرض که ۱٫۴٪ از پلاستیک های تولید شده در جهان از سال ۱۹۵۰ تا ۲۰۱۳ وارد اقیانوس شده و در آنجا انباشته شده است. مصرف جهانی پلاستیک تا سال ۲۰۲۲، ۳۰۰ میلیون تن در سال تخمین زده می شود که حدود ۸ میلیون تن آن به صورت ماکروپلاستیک در اقیانوس ها رها می شود. تقریباً ۱٫۵ میلیون تن میکروپلاستیک اولیه در دریا
ها رها می شوند. حدود ۹۸٪ از این حجم توسط فعالیت های زمینی ایجاد می شود و ۲٪ باقی مانده توسط فعالیت های دریایی تولید می شود. تخمین زده می شود که سالانه ۱۹ تا ۲۳ میلیون تن پلاستیک به اکوسیستم های آبی نشت می کند. کنفرانس اقیانوس سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۷ تخمین زد که اقیانوس ها تا سال ۲۰۵۰ ممکن است وزن پلاستیک بیشتری نسبت به ماهی ها داشته باشند. اقیانوس ها توسط ذرات پلاستیکی در اندازه های مختلف از مواد بزرگی همچونبطری ها و کیسه ها گرفته تا میکروپلاستیک های تشکیل شده از تکه تکه شدن مواد پلاستیکی آلوده می شوند. این ماده به آرامی از اقیانوس تجزیه یا حذف می شود، بنابراین ذرات پلاستیکی اکنون در سراسر سطح اقیانوس گسترده شده اند و مشخص شده است که اثرات زیان آوری بر حیات دریایی دارند. کیسه های پلاستیکی دور ریخته شده، حلقه های شش تایی، ته سیگارها و سایر اشکال زباله های پلاستیکی که در اقیانوس ها سر درمی آورند، خطراتی را برای حیات وحش و شیلات ایجاد می کنند. حیات آبزیان می تواند از طریق گیر افتادن، خفگی و بلعیدن تهدید شود. تورهای ماهیگیری که معمولاً از پلاستیک ساخته می شوند، می توانند توسط ماهیگیران در اقیانوس رها یا گم شو
ند. این تورها که به عنوان تورهای سرگردان شناخته می شوند، ماهی ها، دلفین ها، لاک پشت های دریایی، کوسه ها، دوگونگ ها، کروکودیل ها، پرندگان دریایی، خرچنگ ها و سایر موجودات را به دام می اندازند و باعث محدود شدن حرکت، گرسنگی شدید، زخم، عفونت و در مواردی که برای تنفس نیاز به بازگشت به سطح آب دارند، خفگی می شوند. انواع مختلفی از پلاستیک های دریایی وجود دارند که باعث ایجاد مشکلاتی برای زندگی دریایی می شوند. گزارش شده است که درب بطری در معدهٔ لاک پشت ها و پرندگان دریایی یافت شده و به دلیل انسداد دستگاه تنفسی و گوارشی جان خود را از دست داده اند، یافت شده است. تورهای ماهیگیری سرگردان نیز نوعی مشکل ساز از پلاستیک های اقیانوسی هستند زیرا می توانند به طور مداوم موجودات دریایی را در فرآیندی که به عنوان «ماهیگیری شبح وار» شناخته می شود، به دام بیندازند. دامنهٔ مشکل. آلودگی دریایی ناشی از مواد پلاستیکی، از دیدگاه آلودگی، به عنوان مسئله ای با بالاترین شدت شناخته می شود. اکثر پلاستیک های مورد استفاده در زندگی روزمره مردم هرگز بازیافت نمی شوند. این نوع پلاستیک های یکبار مصرف سهم قابل توجهی در ۸ میلیون تن زباله پلاستیکی موجود در
اقیانوس ها در هر سال دارند. اگر این روند ادامه یابد، تا سال ۲۰۵۰ از نظر وزنی، پلاستیک بیشتری نسبت به ماهی ها در اقیانوس وجود خواهد داشت. تنها در دهه اول قرن بیستم، پلاستیک بیشتری نسبت به تمام پلاستیک های تاریخ تا سال ۲۰۰۰ تولید شده است و بخش عمده ای از این پلاستیک ها بازیافت نمی شوند. یک تخمین از تولید تاریخی پلاستیک، رقمی معادل ۸۳۰۰ میلیون تن متریک (Mt) را برای تولید جهانی پلاستیک تا سال ۲۰۱۵ نشان می دهد که ۷۹٪ آن در محل های دفن زباله یا محیط طبیعی انباشته شده است. طبق گزارش IUCN، این تعداد به ۱۴ میلیون تن پلاستیک افزایش یافته است. تخمین زده می شود که بین ۱۵ تا ۵۱ تریلیون قطعه پلاستیک در سراسر اقیانوس های جهان از بالای اقیانوس تا کف دریا وجود دارد. اقیانوس ها عمیق ترین و وسیع ترین حوضه های زمین هستند که عمق متوسط دشت های مغاکی آنها حدود ۴ کیلومتر پایین تر از سطح دریا است. جاذبه به طور طبیعی مواد را از خشکی به اقیانوس منتقل می کند و اقیانوس به مخزن نهایی تبدیل می شود. آلودگی پلاستیکی اقیانوسی به دلیل گستردگی حضورش، از گودال های اقیانوسی، درون رسوبات عمیق دریا، در کف اقیانوس و پشته های اقیانوسی گرفته تا سطح اق
یانوس و حاشیه های ساحلی اقیانوس ها، قابل توجه است. حتی جزایر مرجانی دورافتاده هم می توانند سواحلی مملو از پلاستیک از منبعی دور داشته باشند. در سطح اقیانوس، زباله های پلاستیکی در ساختارهای دایره ای با وسعت زیاد به نام چرخاب های اقیانوسی متمرکز شده اند. چرخاب های اقیانوسی در تمام اقیانوس ها تشکیل می شوند، به دلیل الگوهای متناوب بادهای منطقه ای که انتقال داخلی را در مناطق نیمه گرمسیری به سمت استوا و در اقیانوس های نیمه قطبی به سمت قطب هدایت می کنند. جریان های اقیانوسی، زباله های پلاستیکی را درون چرخاب ها متمرکز می کنند.
سوسن باران , سرده ای از گیاهان پیازدار معتدل و مدارگان از خانواده نرگسیان، زیرخانواده نرگس واران، بومی قاره آمریکا است و به طور گسترده به عنوان گیاه زینتی کشت می شود. پس از گسترش این سرده در سال ۲۰۱۹، که اکنون شامل سرده های هابرانتوس(Habranthus) و اسپرکلا (Sprekelia) می شود، حدود ۲۰۰ گونه شناخته شده، و همچنین دورگه ها و ارقام متعدد وجود دارد. نام های رایج برای گونه های این سرده شامل سوسن پری، گل بارانی، سوسن بادغرب، سوسن جادویی، سوسن آتاماسکو و سوسن باران است. این نام از (Zephyrus)، خدای یونانی باد غرب، و (anthos)، به معنی گل، با اشاره به ساقه های باریک آن، گرفته شده است. شرح. گونه های این جنس از نظر ریخت شناسی متفاوت هستند. در کنار ریخت شناسی گل، ویژگی هایی مانند اندازه پیاز، رنگ پوشش پیاز و ریخت شناسی برگ به شناسایی گونه های مختلف کمک می کند. شاخ و برگ در طبیعت اغلب زودگذر است، اما در شرایط کشت، پایدارتر می شود. رنگ برگ از سبز چمنی روشن سوسن باران سفید () تا شاخ و برگ نسبتاً پهن و به رنگ سبز مایل به قهوه ای مانند سوسن باران دراموندی (Z. drummondii) متغیر است. تعداد کمی از گونه ها وقتی در نور روشن رشد می کنن
د، ته رنگ های برنزی مشخصی در شاخ و برگ دارند. انواع برگ ها از برگ های سبز تیره و کوچک چمنی در گونه هایی مانند سوسن باران یونس (Z. jonesi) یا سوسن باران درازبرگ (Z. longifolia) تا برگ های پهن تر و به رنگ سبز مایل به قهوه ای در گونه هایی مانند سوسن باران دراموندی متغیر است. شاید بزرگ ترین برگ ها در سوسن باران لیندلیانا (Z. lindleyana) از مکزیک یافت شود که معمولاً به عنوان یک رقم به نام آبشار دم اسب 'Horsetail Falls' توزیع می شود. این گونه دارای برگ های پهن و زیبایی تقریباً شبیه () است. رنگ گل ها در این گونه از سفید تا زرد (رنگ های مختلف این رنگ از لیمویی تا گوگردی) و صورتی متغیر است. سوسن باران دارای ساقه های گل ایستاده است که از گلی که ممکن است رو به بالا یا کمی متمایل به بالا باشد، پشتیبانی می کند. گل های قیفی شکل با شش گل برگ می توانند به شکل زعفران باشند، اما ممکن است مانند سوسن باران یونس به صورت تخت باز شوند یا حتی کمی حالت انعکاسی داشته باشند. گل های برخی از گونه ها عطری شیرین و دلپذیر دارند. به نظر می رسد عطر در تلاقی ها مغلوب باشد، اما چند گونه یا دورگه، سوسن باران دورماندی (سفید)، سوسن باران موریسلینت
نرگسیان ه (Z. morrisclintae) (صورتی) و سوسن باران یونس (زرد روشن) وجود دارند که همگی این صفت را دارند. حداقل دو مورد از این گونه ها گل های خود را در شب باز می کنند و برای حشرات شب زی جذاب هستند. گل ها معمولاً فقط یک یا دو روز دوام می آورند. اما گل های جدید ممکن است به صورت متوالی شکوفا شوند، به خصوص در هوای مرطوب یا بارانی. اعضای مختلف این جنس ممکن است فقط در بهار شکوفه دهند یا شکوفه دادن را تکرار کنند و تا پاییز ادامه دهند، اغلب چند روز پس از طوفان های بارانی (بنابراین یکی از نام های رایج آن، سوسن های بارانی است). دوره های شکوفه دهی همزمان، که پرورش دهندگان آن را «بلیتِز» نامیده اند، بخشی از ارزش زینتی آنها هستند، اما همچنین زمان هایی هستند که پرورش دهندگان از آنها برای تولید دورگه های جدید استفاده می کنند. بیشتر گونه های زیر کشت بدون خشک سالی و رطوبت طبیعی که در طبیعت وجود دارد، شکوفه می دهند. گیاهان گلخانه ای بسیار آزادانه شکوفه می دهند اما دوره های شکوفه دهی را طی می کنند. یکی از طولانی ترین دوره های شکوفه دهی در بین همه گونه ها، سوسن باران پامچالی (Z. primulina) است که از آوریل تا اکتبر شکوفه می دهد. اگر
چه این گونه نامیخته است، اما به دلیل ویژگی گل دهی مکرر سریع و فصل شکوفه دهی طولانی، والد انتخابی برای تلاقی ها است. برخی از گونه های دیگر مانند سوسن باران موریسلینت به نظر می رسد فقط در فصل بهار شکوفه می دهند. اکثر این گونه ها به راحتی از طریق پاجوش یا فلس گیری دوتایی به صورت رویشی تکثیر می شوند. تعداد کمی از آنها مانند سوسن باران کلینت (Z. clintae) به کندی رشد می کنند. فنوتیپ های غیرمعمول را می توان به صورت رویشی حفظ کرد. تولیدمثل جنسی از طریق بذر انجام می شود. گونه های نامیخته آزادانه بذر می دهند و فنوتیپ مادری را به طور کامل تولید می کنند. آرایه بندی. جنس سوسن باران اولین بار توسط ویلیام هربرت در سال ۱۸۲۱ توصیف شد. این نماد سوسن باران آتاماسکا () است، که یک گونه حفاظت شده تحت قانون بین المللی نامگذاری جلبک ها، قارچ ها و گیاهان است. سوسن باران در زیرخانواده نرگس واران قرار دارد که برخی از متخصصان ترجیح می دهند آن را به عنوان خانواده نرگسیان "سنسو استریکو" (Amaryllidaceae sensu stricto) در نظر بگیرند. تقسیم جنس های این زیرخانواده به قبیله ها متفاوت بوده است، اما از دهه ۱۹۸۰ به بعد، سوسن باران معمولاً در قبیل
ه ستاره شوالیه () قرار گرفته است. مطالعات فیلوژنتیک مولکولی از سال ۲۰۰۰ به بعد نشان داد که اگرچه ستاره شوالیه تک تبار بود، بسیاری از جنس های قرار گرفته در قبیله اینگونه نبودند. به ویژه، هابرانتوس ()، سوسن باران و اسپریکلیا () مجموعه ای را تشکیل دادند که در آن گونه های سنتی با هم آمیخته بودند. بر این اساس، در سال ۲۰۱۹، یک محدوده وسیع برای سوسن باران پیشنهاد شد، که شامل جنس های قبلی هابرانتوس و اسپریکلیا و همچنین برخی جنس های کوچک تر می شد. این پیشنهاد توسط گیاهان دنیا برخط () در میان سایر پایگاه های داده آرایه بندی پذیرفته شده است. طبق این سیستم طبقه بندی، سوسن باران هرب. به همراه سرده ستاره شوالیه، یکی از دو جنس ستاره شوالیه، زیرقبیله ستاره شوالیه است و به عنوان ۵ زیرجنس (تعداد گونه) در نظر گرفته می شود: گونه ها. حدود ۱۷۰ گونه وجود دارد که تقریباً همه آنها در زیرگونه "سوسن باران" قرار دارند. پراکندگی و زیستگاه. این گیاه بومی مناطق مدارگان و جنب مدارگان آمریکا است. به آفریقا، آسیا و استرالیا نیز معرفی شده است. این گیاهان پیازی چندساله (اندام ذخیره سازی) بسیاری از شرایط بوم شناسی (از خاک مرطوب دوره ای گرفته تا
شرایط بیابانی) را تحمل می کنند. کشت. در حال حاضر این گیاهان معمولاً در مناطق مقاومتی ۷ تا ۱۰ وزارت کشاورزی ایالات متحده کشت می شوند. پرورش دهندگان سوسن باران ممکن است ارقامی با مقاومت بیشتر در برابر سرما ایجاد کنند. معمولاً سوسن های باران در گلخانه هایی که از قبل گلدان گذاری شده اند فروخته می شوند. این مزیتی است زیرا چرخه رشد قطع نمی شود. به ندرت (و نه در حالت ایده آل)، پیازهای خشک شده به بازار عرضه می شوند. چنین پیازهای خشک شده ای معمولاً پس از یک تا دو فصل رشد، ریشه می گیرند و قدرت شکوفه دهی خود را دوباره به دست می آورند. اگرچه بسیاری از نام های رایج شامل «سوسن» می شوند، اما این گیاهان در واقع از خانواده نرگسیان هستند. الیزابت لارنس ()، در کتاب کلاسیک خود «باغ جنوبی» (۱۹۴۲)، با اشتیاق در مورد سوسن باران صورتی، سوسن باران درشت گل (= ) می نویسد:این یکی از مقاوم ترین گونه ها است و گفته می شود که در فیلادلفیا با خیال راحت زمستان را سپری می کند. در کودکی، نیلوفرهای کوچک به رنگ رز را به عنوان نشانه و مهر تابستان می دانستم. مادربزرگم در جورجیا آنها را در باغ خود پرورش می داد و مادربزرگم در ویرجینیای غربی آنها را د
ر گلدان های کوچک در ایوان جلویی پرورش می داد. آن هایی که در باغ من [در رالی] هستند از جورجیا آمده اند. آن ها مدت زیادی با من بوده اند و آنقدر زیاد شده اند که شکوفه هایشان دریایی از صورتی ایجاد می کند. فصل گلدهی در ماه ژوئن است، اما در اواخر تابستان و حتی تا پایان سپتامبر نیز شکوفه های پراکنده ای وجود دارد. گل ها بزرگ هستند، به طول بیش از ۷۵ میلی متر، روی ساقه های ۲۵۰ میلی متری. آن ها ظهرها به صورت صاف باز می شوند و بعد از ظهرها بسته می شوند؛ این یکی از ویژگی های این جنس است. برگ های براق آن ها به رنگ سبز چمنی است. پرورش. اصلاح نژاد با این گونه ها دارای برخی مشکلات ذاتی است که توسط روی چودوری (۲۰۰۶) خلاصه شده است، از جمله شبه همسری و نامیختگی، تفاوت در تعداد کروموزوم ها و زمان های مختلف گلدهی. با وجود این معایب، کارهای اصلاح نژادی برای افزایش ارزش گیاهان به عنوان گیاهان زینتی انجام می شود. به دلیل ماهیت محدودیت های گیاه شناسی، برنامه های اصلاح نژاد اغلب با موانعی روبرو می شوند. تلاقی های متقابل ممکن است دشوار باشد زیرا والد نامیخته نمی تواند به عنوان والد ماده استفاده شود. با این حال، تلاقی های بین گونه ای به
خوبی مستند شده اند. دورگه های سه گانه و چهارگانه (تلاقی ۳ یا ۴ گونه مجزا) تولید می شوند. چنین کارهایی نشان می دهد که دورگه های پیچیده باید امکان پذیر باشند. یک محدودیت باقی می ماند و آن این است که نهال ها هنوز ممکن است صفت نامیختگی را داشته باشند و برای تعیین این موضوع، داشتن فرزندان حاصل از یک تلاقی آزمایشی ضروری است. سمیت. بسیاری از قسمت های این گیاه از جمله برگ ها و پیازها سمی در نظر گرفته می شوند. این جنس از نظر خواص دارویی احتمالی مورد ارزیابی قرار گرفته است و ترکیبات بیوشیمیایی سمی آن به عنوان آلکالوئیدها طبقه بندی می شوند. کاربردها. بخش هایی از گیاه سوسن باران، مانند پیاز و برگ های آن، در طب سنتی استفاده می شوند. در پرو، از گیاه سوسن باران آند (Z. andina) (با نام مستعار سوسن باران پاروولا) برای تومورها استفاده می شد. در چین، از گیاه سوسن باران برای سرطان سینه و در آفریقا از برگ های گیاه سوسن باران برای دیابت شیرین استفاده می شد. این گیاه برای مشکلات ساده از سردرد، سرفه، سرماخوردگی و جوش گرفته تا بیماری های بسیار پیچیده مانند سرطان سینه، سل، روماتیسم و تومورها مورد استفاده قرار می گرفت.[۱]
۳۰ در ۳۰ (یا ۳۰×۳۰) یک ابتکار جهانی برای دولت ها است تا ۳۰٪ از مساحت خشکی ها و اقیانوس های زمین را تا سال ۲۰۳۰ به عنوان مناطق حفاظت شده تعیین کنند. این هدف توسط مقاله ای در سال ۲۰۱۹ در مجلهٔ "ساینس" با عنوان «معامله ای جهانی برای طبیعت: اصول راهنما، نقاط عطف و اهداف» پیشنهاد شد که بر لزوم تلاش های گسترده تر برای حفاظت از طبیعت به منظور کاهش تغییرات اقلیمی تأکید دارد. این طرح که توسط ائتلاف بلندپروازانه برای طبیعت و مردم در سال ۲۰۲۰ آغاز شد، تا ژانویهٔ ۲۰۲۱ بیش از ۵۰ کشور با آن موافقت کرده بودند و تا اکتبر ۲۰۲۲ به بیش از ۱۰۰ کشور افزایش یافته است. در سپتامبر ۲۰۲۱، ۵ میلیارد دلار آمریکا برای پروژه ای به نام «چالش حفاظت از سیارهٔ ما» اختصاص داده شد. در دسامبر ۲۰۲۲، در نشست COP15 کنوانسیون تنوع زیستی، ۳۰ به ۳۰ مورد توافق قرار گرفت و به یکی از اهداف چارچوب جهانی تنوع زیستی کونمینگ-مونترال تبدیل شد. این شامل گروه هفت و اتحادیهٔ اروپا می شود. این ابتکار بحث هایی را در مورد مسائل مربوط به حقوق بومیان برانگیخته است. در جهان. هدف ۳۰ در ۳۰، سومین هدف از ۲۳ هدف تنوع زیستی جهانی برای سال ۲۰۳۰ در چارچوب تنوع زیستی جهانی کو