Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سکونت انسان در قبرس به دوران پارینه سنگی بازمی گردد. موقعیت جغرافیایی قبرس باعث شده است که این جزیره در طول هزاره ها تحت تأثیر تمدن های مختلف شرق مدیترانه قرار گیرد. قبرس پیش از تاریخ. قبل از ورود انسان به قبرس، تنها چهار گونه پستاندار خشکی زی در این جزیره وجود داشت، از جمله اسب آبی کوتوله قبرسی و فیل کوتوله قبرس، که در نتیجه کوتولگی جزیره ای بسیار کوچک تر از اجدادشان در سرزمین اصلی بودند و دو گونه دیگر مشک گربه پلسیستوئیدس (Genetta plesictoides) و موش قبرسی که هنوز زنده است بودند. اولین انسان هایی که در قبرس ساکن شدند، شکارچی-گردآورنده بودند که حدود ۱۳–۱۲۰۰۰ سال پیش (۱۱–۱۰۰۰۰ قبل از میلاد) به این جزیره آمدند. آخرین سوابق پستانداران بومی به غیر از موش به مدت کوتاهی پس از سکونت انسان برمی گردد. شکارچیان-گردآورندگان بعدها گراز وحشی را در حدود ۱۲۰۰۰ سال پیش به این جزیره معرفی کردند، احتمالاً به عنوان منبع غذایی. اولین حضور سکونتگاه های کشاورزی دوران نوسنگی به حدود ۸۵۰۰ سال قبل از میلاد می رسد. سگ ها، گوسفندان، بزها و احتمالاً گاوها نیز همراه با حیوانات وحشی متعددی مانند روباه ها و گوزن های زرد ایرانی که قبلاً در
این جزیره ناشناخته بودند، معرفی شدند. ساکنان PPNB خانه های گرد با کف های ساخته شده از موزائیک آهک سوخته (مانند کاستروس، شیلوروکامبوس) ساختند و گندم تک دانه و گندم الجزایری را کشت کردند. خوک، گوسفند، بز و گاو نگهداری می شدند اما در بیشتر موارد از نظر رفتاری وحشی باقی ماندند. شواهد مربوط به گاو مانند آنچه در شیلوروکامبوس تأیید شده است، نادر است و زمانی که ظاهراً در طول هزاره هشتم قبل از میلاد از بین رفتند، تا دوره نوسنگی سفالگری دوباره معرفی نشدند. در هزاره ششم قبل از میلاد، فرهنگ خیروکیتیا بدون سفال با کلبه های گرد، ظروف سنگی و اقتصادی مبتنی بر گوسفند، بز و خوک مشخص می شد. گاو ناشناخته بود و گوزن های زرد ایرانی شکار می شدند. پس از آن فاز سوتیرای سرامیکی بود. دوران مس سنگی با پیکرک های سنگی با بازوهای باز مشخص می شود. چاه های آبی که توسط باستان شناسان در غرب قبرس کشف شده است، تصور می شود که از قدیمی ترین چاه های جهان هستند که قدمت آنها به ۹۰۰۰ تا ۱۰۵۰۰ سال می رسد و آنها را در عصر سنگ قرار می دهد. گفته می شود که آنها پیچیدگی مهاجران اولیه و قدردانی آنها از محیط را نشان می دهند. در سال ۲۰۰۴، بقایای یک گربه هشت م
اهه در کنار صاحب انسان خود در یک مکان باستان شناسی نوسنگی در قبرس کشف شد. تخمین زده می شود که این گور ۹۵۰۰ سال قدمت داشته باشد، که مقدم بر تمدن مصر باستان است و اولین ارتباط شناخته شده گربه سانان و انسان را به طور قابل توجهی به عقب می راند. عصر برنز. در عصر برنز، اولین شهرها مانند انکومی ساخته شدند. استخراج سیستماتیک مس آغاز شد و این منبع به طور گسترده تجارت می شد. میسنی ها یونانی ها بدون شک از مرحله پایانی عصر برنز در قبرس ساکن بودند، در حالی که نام یونانی این جزیره از قرن پانزدهم قبل از میلاد در خط ب تأیید شده است. خط میخی قبرسی که هنوز رمزگشایی نشده است، برای اولین بار در مراحل اولیه عصر برنز پسین (LCIB) مورد استفاده قرار گرفت و برای حدود ۵۰۰ سال تا LC IIIB، شاید تا نیمه دوم قرن یازدهم قبل از میلاد ادامه داشت. مشخص نیست که آیا زبان های پیش از یونانی فراتر از عصر برنز به عنوان زبان اتئوکیپریوتی باقی مانده اند یا خیر، یا اینکه این زبان توسط مهاجران شرقی بعدی معرفی شده است. عصر برنز پسین (۱۳۰۰–۱۲۰۰ قبل از میلاد) زمانی برای رفاه محلی بود. شهرهایی مانند انکومی بر روی یک پلان شبکه مستطیلی بازسازی شدند، جایی که د
روازه های شهر با محورهای شبکه مطابقت دارند و ساختمان های باشکوه متعددی در مقابل سیستم خیابان یا تازه تأسیس شده اند. ساختمان های رسمی بزرگ ساخته شده از سنگ نما از افزایش سلسله مراتبی و کنترل اجتماعی حکایت دارد. برخی از این ساختمان ها حاوی امکاناتی برای پردازش و ذخیره روغن زیتون هستند، مانند مارونی-وورنس و ساختمان ایکس در کالاواسوس-آیوس دیمیتریوس. یک پناهگاه با یک محراب شاخدار ساخته شده از سنگ نما در میرتو-پیگادس پیدا شده است، معابد دیگر در انکومی، کیتیون و کوکلیا قرار دارند. هم طرح منظم شهرها و هم تکنیک های جدید بنایی نزدیک ترین مشابه های خود را در سوریه، به ویژه در اوگاریت (رأس شمرا امروزی) پیدا می کنند. مقبره های مستطیل شکل به تماس های نزدیک با سوریه و فلسطین نیز اشاره می کنند. عمل نوشتن گسترش یافت و لوح هایی در خط میخی قبرسی در رأس شمرا، سپس شهر اوگاریت پیدا شد. متون اوگاریتی از رأس شرما و انکومی به «یا»، نام آشوری قبرس اشاره می کنند، که به نظر می رسد در اواخر عصر برنز مورد استفاده قرار گرفته است. شمش های مسی به شکل پوست گاو از کشتی های غرق شده مانند اولوبورون، ایریا و دماغه گلی دنیا بازیابی شده اند که گواه
ی بر تجارت گسترده فلزات است. وزنه هایی به شکل حیوانات که در انکومی و کالاواسوس یافت می شوند از استانداردهای سوریه-فلسطین، بین النهرین، هیتی و اژه پیروی می کنند و بنابراین گواهی بر تجارت گسترده نیز هستند. قبرس اواخر عصر برنز بخشی از امپراتوری هیتی ها بود، اما یک دولت مشتری بود و به همین ترتیب مورد حمله قرار نگرفت، بلکه صرفاً بخشی از امپراتوری با انجمن بود و توسط پادشاهان حاکم اوگاریت اداره می شد. به این ترتیب قبرس اساساً «با دخالت کمی در امور قبرس تنها ماند». اگرچه یونانی های آخه ای ها از قرن چهاردهم در قبرس زندگی می کردند، بیشتر آنها پس از جنگ تروا در این جزیره ساکن شدند. آخه ای ها از ۱۲۱۰ تا ۱۰۰۰ قبل از میلاد قبرس را مستعمره کردند. یونانی های دوری ها حدود ۱۱۰۰ سال قبل از میلاد به این جزیره رسیدند و برخلاف الگوی سرزمین اصلی یونان، شواهد نشان می دهد که آنها به طور مسالمت آمیز در قبرس ساکن شدند. اعتقاد بر این است که موج دیگری از سکونت یونانی ها در قرن بعد (LCIIIB، ۱۱۰۰–۱۰۵۰) رخ داده است، که از جمله موارد دیگر، با نوع جدیدی از گورها (دروموی طولانی) و تأثیرات میسنی در تزئین سفال نشان داده شده است. الاشیه. اَلاشیه
، دولت مدیترانه شرقی در عصر برنز که منبع اصلی مس در منطقه بود، احتمالاً در قبرس یا شامل بخش هایی از قبرس بوده است. نامه های بین پادشاه الاشیه و دولت مصر باستان را می توان در نامه های عمارنه یافت، در حالی که متون اوگاریتی حاوی مبادلات بین پادشاه الاشیه و پادشاه اوگاریت است. سفالگری. در اواخر عصر برنز (LCIIIA، ۱۲۰۰–۱۱۰۰ قبل از میلاد)، مقادیر زیادی سفال میسنی IIIC:1b به صورت محلی تولید شد. ویژگی های معماری جدید شامل دیوارهای سیکلوپی (که در سرزمین اصلی یونان یافت می شود)، و همچنین نوع خاصی از سرستون های مستطیلی پلکانی که بومی قبرس هستند، می شود. مقبره های مجلسی به نفع گورهای چاهی رها می شوند. مقادیر زیادی سفال IIIC:1b در این دوره در فلسطین نیز یافت می شود. در حالی که این قبلاً به عنوان مدرکی از یک تهاجم (مردمان دریا) تعبیر می شد، اکنون بیشتر به عنوان یک توسعه بومی دیده می شود که توسط افزایش روابط تجاری با قبرس و کرت ایجاد شده است. شواهد تجارت اولیه با کرت در بازیابی باستان شناسی در قبرس از سفال های کیدونیا، یک مرکز شهری قدرتمند در کرت باستان یافت می شود. پادشاهی های شهری قبرس. اکثر نویسندگان ادعا می کنند که پادشا
هی های شهری قبرس، که برای اولین بار در منابع مکتوب در قرن هشتم قبل از میلاد توصیف شدند، در قرن یازدهم قبل از میلاد تأسیس شده بودند. دیگر محققان بر اساس شبکه ای از سرداران، شاهد یک روند کند افزایش پیچیدگی اجتماعی بین قرن های ۱۲ و ۸ هستند. در قرن هشتم (دوره هندسی) تعداد سکونتگاه ها به شدت افزایش می یابد و مقبره های یادبود، مانند مقبره های «سلطنتی» سلامیس برای اولین بار ظاهر می شوند. این می تواند نشانه بهتری برای ظهور پادشاهی های قبرس باشد. عصر آهن اولیه. عصر آهن اولیه در قبرس پس از دوره زیرمیسنی (۱۱۲۵–۱۰۵۰ قبل از میلاد) در اواخر عصر برنز آغاز می شود. این دوره به دوره های هندسی (۱۰۵۰–۷۰۰) و باستانی (۷۰۰–۵۲۵) تقسیم می شود. اسطوره های بنیادگذاری که توسط نویسندگان کلاسیک مستند شده اند، بنیانگذاری بسیاری از شهرهای قبرسی را با قهرمانان مهاجر یونانی در پی جنگ تروآ مرتبط می دانند. به عنوان مثال، تئوسِر، برادر آیاس، گمان می رفت که سلامیس را تأسیس کرده است، و آگاپنور آرکادی از نگئا حاکم بومی کیتیراس را جایگزین کرده و پافوس را تأسیس کرده است. برخی از محققان این را خاطره ای از استعمار یونان در قرن یازدهم می دانند. در مقبره
۴۹ قرن یازدهم از پالائپافوس-اسکالِس سه هرم سنگ برنزی با کتیبه هایی به خط هجایی قبرسی پیدا شده است که یکی از آنها نام اوفِلتاس را دارد. این اولین نشانه استفاده از زبان یونانی در جزیره است. سوزاندن اجساد به عنوان یک آیین تدفین نیز به عنوان یک رسم یونانی در نظر گرفته می شود. اولین تدفین سوزاندن اجساد در ظروف برنزی در کوریون-کالُری زیکی، مقبره ۴۰، مربوط به نیمه اول قرن یازدهم (LCIIIB) یافت شده است. این قبر حاوی دوپایه سه پایه میله برنزی، بقایای یک سپر و یک عصای طلایی نیز بود. در گذشته به عنوان قبر سلطنتی اولین بنیانگذاران آرگیو کوریون دیده می شد، اکنون به عنوان مقبره یک شاهزاده قبرسی بومی یا یک شاهزاده فنیقی تعبیر می شود. میناکاری کلوئیزون سر عصا با دو شاهین که بر روی آن قرار دارد، هیچ مشابهی در اژه ندارد، اما تأثیر قوی مصری را نشان می دهد. جمعیتی که در اوایل عصر آهن در آماتوس زندگی می کردند، کتیبه هایی را به زبان اتئوکیپریوتی با استفاده از خط میخی قبرسی به جا گذاشتند. مشخص نیست که آیا این زبان از یک زبان عصر برنز که در قبرس صحبت می شد، شاید زبانی که در خط میخی قبرسی نوشته شده است، باقی مانده است یا خیر. یا اینک
ه آیا به زبان های هوری-اورارتویی مرتبط بوده است، زیرا مهاجران بعدی شرقی ممکن است این خط را پذیرفته باشند، مشابه اینکه چگونه میسنی ها خط مینوسی را پذیرفتند. فنیقی ها. شواهد ادبی حضور اولیه فنیقی ها را در کیتیون نشان می دهد که در آغاز قرن دهم قبل از میلاد تحت حکومت صور (لبنان) بود. برخی از بازرگانان فنیقی که اعتقاد بر این بود که از صور می آیند، این منطقه را مستعمره کردند و نفوذ سیاسی کیتیون را گسترش دادند. پس از حدود ۸۵۰ قبل از میلاد، پناهگاه ها [در محوطه کاتاری] توسط فنیقی ها بازسازی و مورد استفاده مجدد قرار گرفتند. قدیمی ترین گورستان سلامیس، تدفین کودکان را در کوزه های کنعانی ایجاد کرده است که نشان دهنده حضور فنیقی ها در قرن یازدهم LCIIIB است. تدفین های مشابه کوزه در گورستان های کوریون-کالوریزیکی و پالاپافوس-اسکالس در نزدیکی کوکلیا پیدا شده است. در Skales، بسیاری از واردات از شام و تقلیدهای قبرسی از اشکال شامی پیدا شده است و به گسترش فنیقی حتی قبل از پایان قرن ۱۱ اشاره می کند. قبرس باستان. آشوری ها در اواخر قرن هشتم پیش از میلاد، قبرس را دوباره کشف کردند، اما کنترل ارضی پایداری بر این جزیره برقرار نکردند. نام
آشوری قبرس، یادنانا، احتمالاً آن را به عنوان «جزیره دانونی ها» تعیین کرده است، اگرچه ریشه های دقیق آن نامشخص است. یک سنگ یادبود که در سال ۱۸۴۵ در کیتیون پیدا شد، پیروزی شاه سارگون دوم (۷۲۱–۷۰۵ قبل از میلاد) را در سال ۷۰۹ بر هفت پادشاه در سرزمین «ایا»، در منطقه یادنانا یا آتنانا، گرامی می دارد. کتیبه های دیگری در کاخ سارگون در دور شاروکین به «ایا» اشاره می کنند. ده پادشاهی که در کتیبه اسرحدون در سال ۶۷۳/۲ قبل از میلاد ذکر شده اند، به عنوان سلامیس، کیتیون، آماتوس، کوریون، پافوس و سولی در ساحل و تاماسوس، لیدرا، ایدالیون و خیروکیتیا در داخل کشور شناسایی شده اند. قبرس در حدود سال ۶۶۹ برای مدتی استقلال یافت اما توسط مصر تحت حاکمیت آماسیس دوم (۵۷۰–۵۲۶/۵۲۵) فتح شد. این جزیره در حدود ۵۴۵ قبل از میلاد توسط شاهنشاهی هخامنشی فتح شد. یک کاخ ایرانی در قلمرو ماریون در سواحل شمالی نزدیک سولی کشف شده است. ساکنان در قیام ایونی شرکت کردند. در آغاز قرن چهارم قبل از میلاد، اواگوراس اول، پادشاه سلامیس، کنترل کل جزیره را به دست گرفت و سعی کرد از ایران استقلال پیدا کند. قیام دیگری در سال ۳۵۰ رخ داد اما توسط اردشیر سوم در سال ۳۴۴ سر
کوب شد. در طول محاصره صور، پادشاهان قبرسی به اسکندر مقدونی روی آوردند. در سال ۳۲۱، چهار پادشاه قبرسی در کنار بطلمیوس یکم سوتر قرار گرفتند و از این جزیره در برابر آنتیگونوس یکم دفاع کردند. بطلمیوس قبرس را بین ۳۰۶ تا ۲۹۵ قبل از میلاد به دیمتریوس پولیورکتس باخت، اما پس از آن تا سال ۵۸ قبل از میلاد تحت حاکمیت بطلمیوسی باقی ماند. توسط یک فرماندار از مصر اداره می شد و گاهی اوقات در طول مبارزات قدرت قرن ۲ و ۱ یک پادشاهی کوچک بطلمیوسی را تشکیل می داد. روابط تجاری قوی با آتن و اسکندریه، دو مرکز تجاری مهم دوران باستان، توسعه یافت. هلنیسم کامل تنها تحت حاکمیت دودمان بطلمیوسی صورت گرفت. ویژگی های فنیقی همراه با خط هجایی قدیمی قبرسی ناپدید شدند. تعدادی از شهرها در این زمان تأسیس شدند، به عنوان مثال آرسینوئه که توسط بطلمیوس دوم بین پافوس قدیم و جدید تأسیس شد. برپایه گفته استرابون، قبرس در سال ۵۸ قبل از میلاد به استان روم تبدیل شد، زیرا سیاستمدار رومی، پوبلیوس کلودیوس پولچر، کینه ای از پادشاه قبرس، بطلمیوس داشت و مارکوس کاتو را برای فتح این جزیره فرستاد. پس از اینکه او تریبون شد. مارک آنتونی این جزیره را به کلئوپاترای هفتم
مصر و خواهرش آرسینو چهارم داد، اما پس از شکست او در نبرد آکتیوم (۳۱ قبل از میلاد) در ۳۰ قبل از میلاد دوباره به استان روم تبدیل شد. از ۲۲ قبل از میلاد یک استان سناتوری بود. این جزیره در جریان قیام یهودیان در ۱۱۵/۱۱۶ پس از میلاد متحمل خسارات زیادی شد. پس از اصلاحات دیوکلتیان، تحت کنترل کنسول خاور قرار گرفت و توسط یک پروکنسول اداره می شد. چندین زمین لرزه منجر به تخریب سلامیس در آغاز قرن چهارم شد، در همان زمان خشکسالی و قحطی به جزیره ضربه زد. قبرس قرون وسطی. پس از تقسیم امپراتوری روم به نیمه شرقی و امپراتوری روم غربی، قبرس تحت حاکمیت امپراتوری بیزانس قرار گرفت. در آن زمان، اسقف آن، در حالی که هنوز تابع کلیسای مسیحیت بود، توسط شورای افسوس در سال ۴۳۱ خودمختار شد. مسلمانان عرب در دهه ۶۵۰ به قبرس حمله کردند، اما در سال ۶۸۸، امپراتور بیزانس ژوستینین دوم و خلیفه خلافت اموی، عبدالملک بن مروان، به توافقی بی سابقه دست یافتند. برای ۳۰۰ سال بعد، قبرس به طور مشترک توسط اعراب و بیزانسی ها به عنوان یک کندومینیوم اداره می شد، با وجود جنگ تقریباً دائمی بین دو طرف در سرزمین اصلی. بیزانسی ها پس از آن برای مدت کوتاهی کنترل جزیره را
به دست آوردند، اما وضع موجود همیشه بازگردانده می شد. این دوره تا سال ۹۶۵ ادامه یافت، زمانی که نیکتاس چالکوتزس جزیره را برای بیزانس دوباره فتح کرد. در سال ۱۱۸۵، آخرین فرماندار بیزانسی قبرس، ایزاک کومننوس قبرس از یک خط فرعی خاندان امپراتوری، شورش کرد و تلاش کرد تاج و تخت را تصاحب کند. کودتای او ناموفق بود، اما کومننوس توانست کنترل جزیره را حفظ کند. اقدامات بیزانس علیه کومننوس شکست خورد زیرا او از حمایت ویلیام دوم سیسیلی برخوردار بود. امپراتور بیزانس با سلطان مصر توافق کرده بود که بنادر قبرس را به روی جنگ های صلیبی ببندد. جنگ صلیبی سوم. در طول جنگ صلیبی سوم، جزیره قبرس در اواخر قرن دوازدهم به هدف جنگ های صلیبی تبدیل شد. ریچارد یکم در ۱ ژوئن ۱۱۹۱ در جستجوی خواهر و عروسش برنگاریا، که کشتی شان در طوفان از ناوگان جدا شده بود، در لیماسول فرود آمد. [۲۰] ارتش ریچارد زمانی که اسحاق از بازگرداندن گروگان ها (خواهر ریچارد، عروسش و چندین سرباز غرق شده) امتناع کرد، فرود آمد و اسحاق را مجبور به فرار از لیماسول کرد. او در نهایت تسلیم شد و کنترل جزیره را به پادشاه انگلستان واگذار کرد. ریچارد در ۱۲ می ۱۱۹۲ در لیماسول با برنگاری
ا ازدواج کرد. او توسط جان فیتزلک، اسقف اورو، به عنوان ملکه انگلیس تاج گذاری کرد. ناوگان صلیبی در ۵ ژوئن همان سال به عکا ادامه داد. ارتش ریچارد یکم به اشغال قبرس ادامه داد و مالیات ها را افزایش داد. او جزیره را به شوالیه های معبد فروخت. اندکی پس از آن، ارتش فرانسه تحت رهبری خاندان لوزینیان جزیره را اشغال کرد و در سال ۱۱۹۲ پادشاهی قبرس را تأسیس کرد. آنها لاتین را به عنوان زبان رسمی اعلام کردند و بعداً آن را با فرانسوی باستان جایگزین کردند. خیلی بعد، زبان یونانی به عنوان دومین زبان رسمی شناخته شد. در سال ۱۱۹۶، اسقف های کلیسای لاتین در این جزیره تأسیس شد و کلیسای ارتدوکس یونانی قبرس دستخوش یک سری آزار و اذیت های مذهبی شد که توسط کاتولیک های لاتین انجام شد. مارونی ها در طول جنگ های صلیبی در قبرس ساکن شدند و هنوز هم برخی از روستاها را در شمال حفظ می کنند. پادشاهی قبرس. پادشاهی قبرس در ابتدا توسط خاندان لوزینیان فرانسوی تأسیس شد و آیمری اول، تاج و عنوان پادشاهی را از امپراتور مقدس روم، هنری ششم دریافت کرد. در این دوره، جمعیت کاتولیک رومی در قبرس اقلیت بودند و عمدتاً در شهرهای ساحلی و نیکوزیا زندگی می کردند. آنها قدر
ت را در دست داشتند، در حالی که ساکنان یونانی در مناطق روستایی زندگی می کردند. کلیسای ارتدکس قبرس مستقل باقی ماند، اما کلیسای لاتین از نظر جایگاه و دارایی بر آن برتری یافت. پس از مرگ امالریک، پادشاهی به پسران جوانی که به عنوان پادشاه بزرگ می شدند، منتقل می شد و خانواده ایبلین در این دوره نقش نایب السلطنه را ایفا می کرد. در سال ۱۲۲۹، فردریک دوم، امپراتور مقدس روم، یکی از نایب السلطنه های ایبلین را از قدرت برکنار کرد و درگیری بین گوئلف ها و گیبلین ها را به قبرس کشاند. این درگیری تا سال ۱۲۳۳ در قبرس پایان یافت، اما در پادشاهی اورشلیم و امپراتوری مقدس روم ادامه داشت. در سال ۱۲۶۸، هیو سوم از خاندان لوزینیان، عنوان پادشاهی اورشلیم را برای خود ادعا کرد و دو پادشاهی را متحد کرد. با این حال، سرزمین های فلسطین در سال ۱۲۹۱ از دست رفت، اما پادشاهان قبرس همچنان این عنوان را حفظ کردند. قبرس مانند اورشلیم دارای یک دادگاه عالی بود، اما پادشاه قبرس به دلیل ثروت بیشتر و قدرت فئودالی، می توانست این دادگاه را نادیده بگیرد. خانواده ایبلین مهم ترین خانواده رعیت در قبرس بود. با این حال، پادشاه اغلب با بازرگانان ایتالیایی درگیری داشت
، زیرا قبرس پس از سقوط عکا در سال ۱۲۹۱ به مرکز تجارت اروپا با آفریقا و آسیا تبدیل شده بود. در قرن چهاردهم، بازرگانان جنوایی به تدریج بر قبرس مسلط شدند. قبرس در انشقاق غربی از پاپ آوینیون حمایت کرد به این امید که فرانسوی ها بتوانند ایتالیایی ها را بیرون کنند. اما در سال ۱۴۲۶، ممالیک قبرس را به یک دولت خراج گزار تبدیل کردند و پادشاهان قبرس استقلال خود را از دست دادند. در نهایت، در سال ۱۴۸۹، کاترین کورنارو، آخرین ملکه قبرس، مجبور شد جزیره را به ونیز بفروشد. پس از آن، عثمانی ها به قبرس حمله کردند و در سال ۱۵۷۱ آن را تصرف کردند. این رویداد تاریخی، زمینه داستان اتلو شکسپیر است که در آن شخصیت اصلی، فرمانده پادگان ونیزی است که از قبرس در برابر عثمانی ها دفاع می کند. قبرس عثمانی. در سال ۱۵۷۱، قبرس به ایالتی از امپراتوری عثمانی تبدیل شد و تا سال ۱۸۷۸ تحت حاکمیت عثمانی ها باقی ماند. در این سال، ترک ها پس از حمله به قبرس با نیروی دریایی و زمینی عظیم، کنترل جزیره را به دست گرفتند. با این حال، ترک ها و قبرسی ها در کنار هم زندگی مسالمت آمیزی داشتند. قبرس در آن زمان به دلیل منابع غنی مانند نمک، شکر، پنبه و غلات، و همچنین موق
عیت راهبردی خود در تجارت بین سوریه و ونیز، از اهمیت بالایی برخوردار بود. در نتیجه، قبرس به عنوان یک مرکز تجاری مهم در شرق مدیترانه برای ونیز عمل می کرد. پس از تصرف قبرس توسط عثمانی ها، ونیزی ها همچنان به تجارت با این جزیره ادامه دادند. بازرگانان زندانی آزاد شدند و کالاها و کشتی هایشان به آنها بازگردانده شد. تجارت بین دو طرف ادامه یافت و تنها در زمان جنگ ها متوقف می شد. دولت قبرس نیز در اوایل قرن شانزدهم از بازرگانان ونیزی وام می گرفت. مذهب و فرهنگ تحت حاکمیت عثمانی ها. امپراتوری عثمانی یک امپراتوری مسلمان بود، بنابراین پس از فتح قبرس، اختلافات فرهنگی و مذهبی بین مسلمانان و مسیحیان ارتدوکس یونانی ساکن در جزیره به وجود آمد. برای حفظ صلح، سیستم ملت در قبرس معرفی شد که به مقامات اجازه می داد بر اقلیت های مذهبی خود حکومت کنند. عثمانی ها تلاش کردند فرهنگ اسلامی را در قبرس گسترش دهند، به ویژه در مورد زنان که طبق اسلام باید سر خود را می پوشاندند. از سال ۱۶۷۰، عثمانی ها چندین بار شیوه حکومت خود بر قبرس را تغییر دادند. قبرس در ابتدا یک سِنجاق (معادل بخش در تقسیمات کشوری) بود، سپس به تیول وزیر اعظم تبدیل شد، بعداً به یک
ایالت ارتقا یافت، دوباره به تیول تبدیل شد و در نهایت دوباره به سنجاق تبدیل شد. قبرس ۱۸۷۸ (جنگ روسیه و ترکیه). در طول جنگ روسیه و ترکیه، قبرس برای حمله آماده شد که در نهایت منجر به مشکلات مالی برای مردم این جزیره در دهه های آینده شد. روس ها در مدیترانه تبلیغاتی را منتشر کرده بودند که مسیحیان ارتدوکس یونانی را به مبارزه با امپراتوری عثمانی تشویق می کرد. قبرس سعی می کرد بین حمایت از امپراتوری عثمانی با غلات و عدم مخالفت با روسیه تعادل برقرار کند. جنگ روسیه و ترکیه در سال ۱۸۷۸ به کنترل عثمانی ها بر قبرس پایان داد و این جزیره تحت کنترل امپراتوری بریتانیا قرار گرفت. با این حال، حاکمیت قبرس تا سال ۱۹۱۴ که بریتانیا در طول جنگ جهانی اول علیه عثمانی ها اعلام جنگ کرد و جزیره را ضمیمه خود کرد، رسماً در دست عثمانی ها باقی ماند. پس از جنگ جهانی اول، ترکیه طبق مفاد پیمان لوزان، از تمام ادعاها و حقوق خود بر قبرس چشم پوشی کرد. تحت حاکمیت بریتانیا، قبرس از آزادی بیان بیشتری برخوردار شد و این امر باعث رشد ایده های انوسیس (اتحاد با یونان) در میان قبرسی های یونانی شد. قبرس معاصر. در سال ۱۸۷۸، در نتیجه کنوانسیون قبرس، پادشاهی متح
د بریتانیای کبیر و ایرلند حکومت قبرس را به عنوان یک تحت الحمایه از امپراتوری عثمانی به دست گرفت. در سال ۱۹۱۴، در آغاز جنگ جهانی اول، عثمانی ها به بریتانیا اعلام جنگ کردند و این منجر به الحاق قبرس به بریتانیا شد. جمعیت جزیره از ورود بریتانیایی ها در سال ۱۸۷۸ استقبال کردند، زیرا این به معنای پایان اشغال طولانی ترکیه از یک سو و از سوی دیگر (با توجه به مثال جزایر ایونی) این باور وجود داشت که این مرحله یک مرحله گذار ضروری برای هدف نهایی یعنی بازگشت قبرس به یونان است. در دهه ۱۹۲۰، رهبران سیاسی قبرسی های یونانی تصمیم گرفتند تاکتیک های خود را در پیگیری انوسیس (اتحاد قبرس با یونان) تغییر دهند. به جای مسیر بی ملاحظه «اتحاد و فقط اتحاد»، تصمیم گرفته شد که تحت شرایط موجود، می توان برخی از آزادی های مدنی را به نفع مردم قبرس مذاکره و به دست آورد. در سال ۱۹۲۱، سازمان سیاسی قبرس برای این منظور تشکیل شد، اما بعداً در آن دهه منحل شد. نمایندگان قبرسی یونانی در طول سال ها بارها به انگلستان فرستاده شدند تا رسماً این درخواست را به کلان شهر استعماری ارائه دهند، اما هیچ نتیجه ای نداشت. مشارکت قبرسی های یونانی در مبارزات ملی یونانیان
(مانند جنگ ها در پایان قرن نوزدهم و در جنگ های بالکان در سال های ۱۹۱۲–۱۳۱۳) بیانگر اعتقاد آنها به منشأ مشترک یونانی ها و قبرسی ها، در یک سرنوشت مشترک و یک مسیر مشترک بود. مشارکت داوطلبان قبرسی یونانی در جنگ جهانی اول بیانگر این باور بود که پس از پیروزی «سهم قبرسی» در «توزیع سود» وجود خواهد داشت (چیزی که بعداً در طول جنگ جهانی دوم نیز اتفاق افتاد). علاوه بر این، نخست وزیر یونان، الفتریوس ونیزلوس، در سال های منتهی به جنگ جهانی اول، مذاکره برای واگذاری قبرس به یونان را انجام داده بود. با این حال، در طول «توزیع سود» در کنفرانس پاریس پس از جنگ جهانی اول، علیرغم حضور و تلاش رهبری قبرسی های یونانی، هیچ «سهم قبرسی» وجود نداشت. پس از پیمان لوزان (۱۹۲۳) که طی آن ترکیه از تمام حقوق خود بر قبرس چشم پوشی کرد، امیدهای جدیدی متولد شد زیرا مانع بسیار جدی برای بازگشت قبرس به یونان برداشته شد. با این حال، در سال ۱۹۲۵، پس از انحلال امپراتوری عثمانی، و با حذف این مانع، انگلستان به جای واگذاری قبرس به یونان، با اعلام این جزیره به عنوان یک مستعمره تاج، آن را ضمیمه خود کرد. در این هنگام برای قبرسی های یونانی از سوی مقامات انگلیسی
(مانند لئو آمری، وزیر مستعمرات) کاملاً روشن شد که اتحاد مطرح نیست و این موضوع به طور قطع بسته شده است و امیدها و انتظارات قبرسی های یونانی را برای دستیابی به آرمان خود رد می کند. سازمان ملی قبرس (EOK؛ با EOKA اشتباه نشود)، که در سال ۱۹۳۰ توسط محافل کلیسایی تأسیس شد و اعضای آن توسط اسقف اعظم انتخاب شدند، نقش مهمی در تقویت تقاضای انوسیس ایفا کرد. هدف آن دنبال کردن این هدف و رد خودمختاری پیشنهادی انگلیسی ها بود. در سال ۱۹۳۱، اتحادیه ملی رادیکال مرکزی (ΕRΕΚ) که اعضای آن مخفی بودند، تأسیس شد. رد مکرر امیدهای قبرسی های یونانی، همراه با سایر رویدادهای سیاسی در آن زمان، باعث قیام بزرگ اکتبر ۱۹۳۱ شد که به عنوان شورش های اکتبر شناخته می شود؛ بنابراین قبرس وارد دوره حکومت استبدادی شد که به پالمروکراتیا ("پالمرسالاری") معروف شد، به نام فرماندار ریچموند پالمر، که اندکی قبل از شورش آغاز شد و تا آغاز جنگ جهانی دوم ادامه یافت. در ژانویه ۱۹۵۰، کلیسای ارتدکس قبرس همه پرسی اتحاد (همه پرسی دربارهٔ انوسیس) را سازماندهی کرد که در آن از قبرسی های یونانی که در آن زمان حدود ۸۰ درصد از جمعیت را تشکیل می دادند، برای رای دادن فراخوانده
شدند و به شدت به نفع این جنبش پایان یافت. با این حال، فریاد آنها به گوش ناشنوا افتاد زیرا جامعه بین المللی هیچ تمایلی به حمایت از درخواست آنها نشان نداد. بین سال های ۱۹۵۵ و ۱۹۵۹، قبرسی های یونانی سازمان EOKA را به رهبری جرج گریواس تشکیل دادند و مبارزه برای آزادی را با هدف نهایی انوسیس آغاز کردند. با این حال، مبارزات EOKA منجر به اتحاد با یونان نشد، بلکه در عوض منجر به ایجاد یک جمهوری مستقل، جمهوری قبرس، در سال ۱۹۶۰ شد. قانون اساسی ۱۹۶۰ شکلی از تقسیم قدرت یا حکومت مشترک را ایجاد کرد که در آن امتیازاتی به اقلیت ترک های قبرس داده شد، از جمله به عنوان یک شرط که معاون رئیس جمهور قبرس و حداقل ۳۰ درصد از اعضای مجلس باید ترک های قبرس باشند. اسقف اعظم ماکاریوس سوم رئیس جمهور و دکتر فاضل کوچوک معاون رئیس جمهور می شدند. یکی از مواد قانون اساسی ایجاد شهرداری های محلی جداگانه بود تا قبرسی های یونانی و ترک بتوانند شهرداری های خود را در شهرهای بزرگ مدیریت کنند. درگیری های داخلی به جنگ مسلحانه تمام عیار بین دو جامعه در جزیره تبدیل شد که سازمان ملل را بر آن داشت تا در سال ۱۹۶۴ نیروهای حافظ صلح را اعزام کند. این نیروها هنوز هم
امروز وجود دارند. در سال ۱۹۷۴، ملی گرایان یونانی با حمایت حکومت نظامی یونان کودتای نظامی انجام دادند. ترکیه که نتوانست حمایت چندجانبه علیه کودتا را به دست آورد، به بخش شمالی جزیره حمله کرد. نیروهای ترکیه پس از آتش بس باقی ماندند و در نتیجه جزیره تقسیم شد. خشونت های بین قومی، کودتا و تهاجم متعاقب آن منجر به آوارگی صدها هزار قبرسی شد. دولت بالفعل قبرس شمالی در سال ۱۹۷۵ با نام دولت فدراسیون ترکیه قبرس اعلام شد. این نام در ۱۵ نوامبر ۱۹۸۳ به شکل کنونی خود، جمهوری ترک قبرس شمالی تغییر یافت. قبرس شمالی که تنها توسط ترکیه به رسمیت شناخته شده است، توسط جامعه بین المللی بخشی از جمهوری قبرس محسوب می شود. در سال ۲۰۰۲، کوفی عنان، دبیرکل سازمان ملل متحد، دور جدیدی از مذاکرات را برای اتحاد جزیره آغاز کرد. در سال ۲۰۰۴، پس از مذاکرات طولانی بین هر دو طرف، طرحی برای اتحاد جزیره پدیدار شد. طرح حاصله توسط سازمان ملل متحد، اتحادیه اروپا و ایالات متحده آمریکا حمایت شد. ملی گرایان هر دو طرف برای رد این طرح کمپین زدند، نتیجه این شد که ترک های قبرس این طرح را پذیرفتند در حالی که قبرسی های یونانی آن را به شدت رد کردند. پس از اینکه قب
رس در سال ۲۰۰۴ به عضویت اتحادیه اروپا درآمد، در اول ژانویه ۲۰۰۸ یورو را به عنوان واحد پول خود جایگزین پوند قبرس که قبلاً استفاده می شد، کرد. قبرس شمالی به استفاده از لیره ترکیه ادامه داد. فضای سیاسی تحت سلطه AKEL کمونیست، تجمع دموکراتیک لیبرال محافظه کار، حزب دموکرات میانه رو و EDEK سوسیال دموکرات است. در سال ۲۰۰۸، دیمیتریس خریستوفیاس اولین رئیس دولت کمونیست این کشور شد. خریستوفیاس به دلیل دخالت در بحران مالی قبرس ۲۰۱۲–۲۰۱۳، در سال ۲۰۱۳ برای انتخاب مجدد نامزد نشد. انتخابات ریاست جمهوری در سال ۲۰۱۳ منجر به پیروزی نیکوس آناستاسیادس، نامزد تجمع دموکراتیک با ۵۷٫۴۸ درصد آرا شد. در نتیجه، آناستاسیادس در ۲۸ فوریه ۲۰۱۳ سوگند یاد کرد. آناستاسیادس با ۵۶ درصد آرا در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۸ مجدداً انتخاب شد. در ۲۸ فوریه ۲۰۲۳، نیکوس کریستودولیدس، برنده دور دوم انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۳، به عنوان هشتمین رئیس جمهور جمهوری قبرس سوگند یاد کرد.