Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دره لوآر (، )، با درازای ۲۸۰ کیلومتر، یک درّه در میانهٔ مسیر رودخانهٔ لوآر در مرکز فرانسه و واقع در دو منطقهٔ پی دو لا لوآر و سانتر-وال دو لوآر است. مساحت درهٔ لوآر حدود ۸۰۰ کیلومتر مربع است. به دلیل فراوانی تاکستان ها، باغ های میوه (مانند گیلاس) و مزارع کنگر فرنگی و مارچوبه که در امتداد کرانهٔ رودخانه قرار دارند، از درهٔ لوآر به عنوان "گهواره فرانسوی ها" و "باغ فرانسه" یاد می شود. این دره که به خاطر شهرهای تاریخی، معماری و شراب هایش قابل توجه است، از دورهٔ پارینه سنگی میانی مسکون بوده است. در سال ۲۰۰۰، یونسکو بخش مرکزی دره رودخانهٔ لوآر را به فهرست میراث جهانی خود اضافه کرد. جغرافیا و اقلیم. در کرانه این دره چند شهر تاریخی فرانسه شامل آمبوآز, آنژه, بلوآ, شینون, مونسورو, اورلئان, سومور و تور قرار دارند. آب و هوا در بیشتر سال مطلوب است و رودخانه اغلب به عنوان خط مرزی در آب و هوای فرانسه بین آب وهوای شمالی و جنوبی عمل می کند. این رودخانه تأثیر قابل توجهی بر اقلیم میانی منطقه دارد و چند درجه به دما می افزاید. آب وهوا می تواند با یخبندان بهاری خنک باشد در حالی که ماه های برداشت شراب ممکن است بارانی باشد. تابستان
ها گرم است. با این حال، تأثیرات اقیانوس اطلس هوا را با نسیم معتدل می کند. دما، بارندگی و میانگین زمان تابش آفتاب در آنژه: شراب. منطقه شراب دره لوآر یکی از شناخته شده ترین مناطق تولید شراب در جهان است و شامل چندین منطقه شراب سازی فرانسوی است که درامتداد رودخانه از منطقه موسکاده در ساحل اقیانوس اطلس تا مناطق سانسر و پوئی-فومه درست در جنوب شرقی شهراورلئان در شمال مرکزی فرانسه واقع شده اند. شراب های لوآر معمولاً طعم میوه ای تازه و ترد دارند. فرهنگ. در ۲ دسامبر ۲۰۰۰، یونسکو بخش مرکزی دره رودخانه، بین شالون سور لوآر و سولی سور لوآر را به فهرست میراث جهانی خود اضافه کرد. کمیته یونسکو با انتخاب این منطقه که شامل "دپارتمان های" لوآره، لوآر-ا-شر، اندره-ا-لوآر و ماین-ا-لوآر می شود، اعلام کرد که دره لوآر: «یک چشم انداز فرهنگی استثنایی با زیبایی بی نظیر، شامل شهرها و روستاهای تاریخی، بناهای معماری باشکوه - "شاتوها"- و نیز زمین هایی است که طی قرن ها تعامل بین اقوام محلی و محیط پیرامونشان، به ویژه خود رودخانه لوآر، شکل گرفته و پروانده شده اند.» معماری. میراث معماری در شهرهای تاریخی این دره، به ویژه شاتوهای آن، مانند شاتو دو
مونسورو، شاتو دآمبواز، شاتو دآزای-لو-ریدو ، شاتو دو شامبور، شاتو شینون، شاتو دو ریوو ، شاتو دوسه ، شاتو دو ویلاندری و شنونسو، قابل توجه است. این کاخ ها که تعدادشان به بیش از سیصد می رسد، شامل استحکامات قلعه ای ساخته شده در سده دهم میلادی و همچنین شکوه و جلال کاخ هایی است که پانصد سال بعد ساخته شده اند. هنگامی که پادشاهان فرانسوی شروع به ساخت کاخ های عظیم خود در اینجا کردند، اشراف، که نمی خواستند یا حتی جرات نمی کردند از مقر قدرت دور باشند، از آنها پیروی کردند. حضور آنها در دره سرسبز و حاصلخیز، بهترین طراحان منظر را به خود جلب کرد. علاوه بر کاخ های فراوان، بناهای فرهنگی دره لوآر تا حد زیادی آرمان های رنسانس و عصر روشنگری را در اندیشه و طراحی اروپای غربی نشان می دهند. اقتصاد. کمیسیون اروپا گزارش داد که در سال ۲۰۱۶، سه دسته، بخش عمده ای از اقتصاد منطقه پی-دو-لا-لوآر را تشکیل می دادند: خدمات (از جمله گردشگری) ۶۶.۷٪ از اشتغال و صنعت و کشاورزی به ترتیب ۲۶.۵٪ و ۳.۹٪ از کار منطقه را تشکیل می دادند. نرخ بیکاری ۸.۸٪ بود. در سال ۲۰۱۵، این منطقه از نظر عملکرد اقتصادی با تولید ۵.۰٪ از تولید ناخالص داخلی، در رتبه هشتم فرا
نسه قرار گرفت. بخش های مهم اقتصادی شامل کالاهای چرمی، نساجی، کشتی سازی/ساخت وساز و هوانوردی، کشاورزی و فرآوری مواد غذایی و همچنین صنعت پلاستیک بودند. به گفته منبع دیگری، گردشگری در دره لوار توسط بیش از ۷۰۰ هتل و ۵۵۰ رستوران در منطقه پشتیبانی می شود. علاوه بر کاخ ها و حدود ۷۰۰ بنای تاریخی ثبت شده دیگر، جاذبه های گردشگری شامل سه پارک طبیعی منطقه ای، ۵۵۰ کیلومتر مسیر دوچرخه سواری، بیش از ۱۰۰ موزه و ۳۰ زمین گلف بود. در آوریل ۲۰۱۹، بخش سفر گاردین، یکی از مکان های دره لوآر را در فهرست "۲۰ روستای زیبای فرانسه" قرار داد: مونترسور، «روستایی افسانه ای با تاریخی غنی» که گواه آن «بازار پشم، تالار کاردو، ... ساختمان لوجی دو شانسلیه سده شانزدهمی، ... پیاده روی کنار رودخانه، بالکن های ایندروا، [و] ... پل ژاردینیه» است. بر اساس گزارش سال ۲۰۱۷ سی ان ان ، ۴۲ شاتو منطقه لوآر که میراث جهانی یونسکو را تشکیل می دهند، سالانه بیش از ۳/۳ میلیون بازدیدکننده دارند.
کارولین شلینگ ( به آلمانی: "کارولین") ، زاده با فامیلیِ Michaelis، بیوه ی بومر، مطلقه ی شلگل (۲ سپتامبر ۱۷۶۳ گوتینگن – ۷ سپتامبر ۱۸۰۹ ماولبرون)، یک روشنفکر آلمانی بود. او از اعضای گروهی موسوم به «Universitätsmamsellen»، متشکل از پنج زن دانشگاهی، دختران آکادمیسین های دانشگاه گوتینگن در سده های ۱۸ و ۱۹ میلادی بود. کارولین، از بنیانگذارانِ رمانتیسم آلمانی است.
اتمیزه شدن اولتراسونیک فرایندی است که در آن یک مایع، هنگام تماس با سطحی که با فرکانس های فراصوتی ارتعاش می کند، امواج موئینی ایستا ایجاد می کند که منجر به پرتاب قطرات ریز می شود. با افزایش دامنه این امواج، قله های موج می توانند به ارتفاع بحرانی برسند که در آن نیروهای پیوستگی مایع بر اثر کشش سطحی غلبه می کنند و در نتیجه قطرات کوچکی از نوک موج جدا و پرتاب می شوند. این فناوری به دلیل توانایی در تولید قطرات یکنواخت و با اندازهٔ بسیار کوچک، در زمینه هایی همچون داروسازی، اسپری سازی سوخت، تولید نانوذرات و مه پاشی صنعتی کاربرد گسترده ای پیدا کرده است. مکانیزم و اصول. تشکیل قطرات در طی اتمیزه سازی اولتراسونیک همچنان پدیده ای پیچیده و به طور کامل درک نشده است، هرچند نظریه های مختلفی برای توضیح آن ارائه شده اند. یکی از نظریه های اصلی، فرضیهٔ موج موئینی لانگ است که بیان می کند قطرات در قلهٔ امواج موئینی روی سطح مایع تشکیل می شوند. لانگ فرمولی توسعه داد که اندازهٔ قطرات را به طول موج موئینی مرتبط می کرد. برآورد قطر متوسط با استفاده از یک ثابت به دست آمد که بعدها توسط یاسودا اصلاح شد تا پیش بینی دقیق تری از قطرات کوچکتر در
محدودهٔ میکرومتری ارائه دهد. این پیش بینی با نتایج به دست آمده از پراش لیزری همخوانی خوبی دارد، هرچند روش های دیگر قطرات ریزتری را شناسایی کرده اند که مدل لانگ آن ها را در نظر نمی گیرد. نظریهٔ جایگزین، فرضیهٔ کاویتاسیون سولنر است. این نظریه تشکیل قطرات را به کاویتاسیون مرتبط می سازد؛ پدیده ای که در آن حباب ها به سرعت تشکیل و فرو می ریزند و در اثر آن موج های ضربه ای ایجاد می شوند که سطح مایع را به قطرات خرد می کنند. یافته های سولنر نشان می دهد کاویتاسیون برای پراکندگی مایعات حیاتی است و شباهت هایی با فرایند تشکیل امولسیون دارد. بعدها نظریه ای ترکیبی توسط بوگرسلاوسکی و اکنادیوسیانتس ارائه شد که بیان می کرد هر دو مکانیزم با هم عمل می کنند؛ به این صورت که موج های ضربه ای ناشی از کاویتاسیون، شکست قله های موج موئینی را تقویت کرده و به تشکیل قطرات منجر می شوند. با این حال، این نظریه با تردیدهایی مواجه است، زیرا کاویتاسیون به توان بالایی در فرکانس های مگاهرتز نیاز دارد و برخی پژوهشگران معتقدند این توان برای تحقق این مکانیزم در عمل بیش از حد زیاد است. افزون بر این نظریه ها، پژوهش های جدید نشان داده اند که ویژگی های ف
یزیکی مایع، همچون ویسکوزیته و کشش سطحی، نقش تعیین کننده ای در اندازه و توزیع قطرات دارند. به طور کلی، مایعات با ویسکوزیتهٔ پایین و کشش سطحی کمتر، تمایل بیشتری به تولید قطرات ریزتر دارند. همچنین فرکانس ارتعاش نیز اثر مستقیمی بر فرآیند دارد؛ به طوری که افزایش فرکانس معمولاً منجر به کاهش اندازهٔ متوسط قطرات می شود. این یافته ها اهمیت طراحی دقیق پارامترهای دستگاه های اولتراسونیک را برای دستیابی به بازدهی بالاتر و کنترل بهتر بر روی اندازه قطرات نشان می دهد. تاریخچه. پدیدهٔ اتمیزه سازی اولتراسونیک نخستین بار توسط وود و لومیس در سال 1927 گزارش شد. آن ها مشاهده کردند که زمانی که لایه ای از مایع در معرض امواج صوتی با فرکانس بالا قرار می گیرد، مه بسیار ریزی از سطح مایع تولید می شود. کار وود و لومیس نشان دهندهٔ طیفی از کاربردهای احتمالی برای فراصوت بود که بسیاری از آن ها در دهه های بعدی با پیشرفت در زمینهٔ تولید امواج فراصوت (پیزوالکتریسیته)، انتقال آن (مواد سوناترود) و کنترل (آنالیزورهای هورن) به واقعیت پیوست. اتمیزه سازی محلول های آبی. اولین کاربرد تجاری اثر اتمیزه سازی اولتراسونیک، نبولایزرها بود. نبولایزرهای اولتراس
ونیک برای نخستین بار در سال 1949 ظاهر شدند و در ابتدا به عنوان دستگاه های رطوبت ساز طراحی شده بودند. متخصصان پزشکی به سرعت پتانسیل آن ها را برای ارائهٔ آئروسل های درمانی مناسب برای استنشاق تشخیص دادند و این امر منجر به وارد کردن داروها در فرآیند نبولایزر شد. نبولایزرهای اولتراسونیک در درمان بیماری های مختلف تنفسی از جمله آسم و فیبروز کیستیک مورد استفاده قرار گرفته اند. توانایی آن ها در رساندن مستقیم دارو به ریه ها، این دستگاه ها را به ابزاری ارزشمند در مدیریت این بیماری ها تبدیل کرده است. علاوه بر کاربردهای پزشکی، نبولایزرهای اولتراسونیک در صنایع دیگر نیز مورد استفاده قرار گرفته اند. این دستگاه ها می توانند محلول های آبی را با دقت بالا به ذرات ریز تبدیل کنند، که برای تولید پوشش های نازک، رطوبت دهی محیط های حساس و انجام آزمایش های شیمیایی یا زیستی بسیار مفید است. پیشرفت در طراحی نازل ها و کنترل فرکانس اولتراسونیک باعث افزایش بازده اتمیزه شدن و یکنواختی اندازه ذرات شده است، که کاربردهای صنعتی و تحقیقاتی این فناوری را گسترش داده است. محلول های آبی حاوی مشتقات فلزی. در اواخر قرن بیستم، دانشمندانی که به مطالعه سنت
ز نانوذرات از طریق اسپری پیرولیز می پرداختند، اتمیزه سازی اولتراسونیک را به عنوان یک تکنیک امیدوارکننده برای تشکیل قطرات پیش ماده، به ویژه در محلول های نمک فلزات نجیب، آزمایش کردند. این روش که با نام پیرولیز اسپری اولتراسونیک (USP) شناخته می شود، امکان کنترل دقیق تر اندازه ذرات را فراهم می کرد، زیرا اندازه ذرات به شدت به فرکانس وابسته است و این ویژگی، آن را برای نانومواد مورد استفاده در دستگاه های الکترونیکی، سلول های خورشیدی و باتری ها مناسب می ساخت. تا دهه های 1980 و 1990، اتمیزه سازی اولتراسونیک جای خود را باز کرد، زیرا پژوهشگران توانایی آن را در تولید اکسیدهای پیچیده و سایر مواد ضروری برای ذخیره سازی انرژی مانند باتری های لیتیوم-یون نشان دادند. تا اوایل دهه 2000، این روش به بخشی جدایی ناپذیر از صنایع تبدیل شده بود که به دنبال پوشش های یکنواخت و فیلم های نانوذره ای بودند و تاثیر اتمیزه سازی اولتراسونیک بر تولید صنعتی را به اثبات رساند. در سال های اخیر، پیشرفت در طراحی نازل های اولتراسونیک و کنترل دقیق فرکانس و دامنه ارتعاش، امکان تولید قطرات یکنواخت تر و پایدارتر را فراهم کرده است. این بهبودها باعث شده اند
که پیرولیز اسپری اولتراسونیک برای تولید نانوذرات با توزیع اندازه دقیق تر و شکل کروی مطلوب تر بسیار موثر باشد. علاوه بر این، ترکیب این روش با تکنیک های کنترل جو گاز و دما، امکان سنتز نانوذرات فلزی و اکسیدهای پیچیده با کیفیت بالا و بازده صنعتی مناسب را فراهم کرده است. چنین پیشرفت هایی باعث شده اند که اتمیزه سازی اولتراسونیک نقش کلیدی در تولید مواد پیشرفته برای الکترونیک، سلول های خورشیدی و باتری های مدرن ایفا کند و به عنوان یک فناوری صنعتی مهم پذیرفته شود. فلزات مذاب. در سال 1965، پولمن و شتام کتابی منتشر کردند که نقشی مهم در پیشبرد حوزه اتمیزه سازی اولتراسونیک داشت و پارامترهای مؤثر بر این فرایند مانند ویسکوزیته، طول موج موئینی، کشش سطحی و دامنه ارتعاش را شناسایی و توضیح داد. یکی از فصل های کلیدی این کتاب با عنوان «5.1 Vernebelung geschmolzener Metalle» نخستین آزمایش ها روی اتمیزه سازی اولتراسونیک در دمای بالا را که با استفاده از فلزات مذاب انجام شده بود، تشریح می کرد. آن ها پتانسیل کاربردهای فنی و محدودیت های این روش را مورد بحث قرار دادند و بیان کردند که انتقال از آزمایشگاه موفق به یک واحد فنی قابل استفاده
هنوز میسر نشده است، به دلیل مشکلات مربوط به تر شوندگی و دوام سوناترود. آن ها توانستند سرب را در دمای 350 درجه سانتی گراد اتمیزه کنند و آسیب های وارد شده به سوناترود ناشی از کاویتاسیون را نشان دادند. در سال 1967، لیِرکه و گریس هامر کار خود را منتشر کردند و در آن توانستند فلزاتی با نقطه ذوب تا 700 درجه سانتی گراد را به صورت اولتراسونیک اتمیزه کنند.. تا پیش از سال 2016، اتمیزه سازی اولتراسونیک فلزات عمدتاً در مرحلهٔ آزمایشگاهی باقی مانده بود و با مشکلاتی مانند فرسایش سوناترود، ناپایداری فرایند و دشواری در تولید پودرهای کروی مواجه بود. این چالش ها به علت خنک سازی ناکافی هورن اولتراسونیک و کنترل محدود جو گاز خنثی ایجاد می شد. در مقابل، اتمیزه سازی گازی روش صنعتی تثبیت شده بود که دسته های کیلوگرمی با خروجی نسبتاً یکنواخت تولید می کرد. با این حال، اتمیزه سازی گازی نیز محدودیت هایی برای ساخت افزودنی فلزات داشت: پودرها اغلب شامل ذرات جانبی و تخلخل گازی بودند، توزیع اندازه ذرات گسترده و شامل بخش قابل توجهی از ذرات درشت بود و برای آلیاژهای واکنشی مانند تیتانیوم کمتر مناسب بود، که نیاز به روش های بدون کوره مانند Electrod
e Induction Melting Gas Atomization (EIGA) داشت. در سال 2016، سیستمی فشردهٔ برای اتمیزه سازی اولتراسونیک فلزات توسعه یافت که هدف آن رفع محدودیت های روش های معمول تولید پودر برای ساخت افزودنی (Additive Manufacturing) و آلیاژهای دمای بالا بود. در سال 2017، درخواست ثبت اختراع دستگاه ارائه شد و لوکاش زردوفسکی، رابرت رالوویچ، یاکوب روزپندوفسکی و کاتارزینا چارنِکا به عنوان مخترعان معرفی شدند. در همان سال، نمونهٔ اولیهٔ اتمیزه کنندهٔ فلز اولتراسونیک فشرده، در نمایشگاه تجاری Formnext 2017 در فرانکفورت به طور عمومی معرفی شد. در سال 2017، لوکاش زردوفسکی بورسیهٔ از وزارت علوم و آموزش عالی لهستان دریافت کرد برای پژوهش در زمینه چاپ سه بعدی لیزری با پودر در تخت (Laser Powder Bed Fusion) روی شیشه های فلزی انبوه، یک کلاس از مواد آمورف پیشرفته که به دلیل مقاومت مکانیکی و خوردگی شناخته می شوند. اتمیزه سازی اولتراسونیک در محدودهٔ این پروژه لحاظ نشده بود. واحد آزمایشگاهی اتمیزه سازی اولتراسونیک در سال 2018 معرفی شد و نخستین نصب آن در سال 2019 در یک آزمایشگاه چاپ سه بعدی فلز انجام گرفت. در همان سال، فروش تجاری این سیستم ها به ساز
مان های صنعتی و پژوهشی آغاز شد. یک مدل پیشرفته تر از این دستگاه، امکان پردازش مواد با نقاط ذوب بالا را فراهم می کرد و از یک سوناترود خنک شده با آب، حرارت دهی با قوس TIG و محیط کنترل شدهٔ گاز خنثی استفاده می کرد. بر اساس گزارش های شرکت، این فرایند تولید پودرهای فلزی با کرویّت بالا و محتوای کم اکسیژن را ممکن می ساخت. در سال ۲۰۱۹، پس از عرضه موفقیت آمیز اتمیزه کننده های ATO، لوکاش زردوفسکی گامی فراتر گذاشت و با همکاری نزدیک با دانشگاه صنعتی ورشو، شرکت اقماری AMAZEMET sp. z o.o. را تأسیس کرد . این شرکت که پیش از آن با نام Uniq فعالیت می کرد، هدف خود را بر تحقیق و توسعهٔ روش های نوین اتمیزاسیون فلزات قرار داد. از آن زمان، پژوهش های گسترده ای بر روی فرآیندهای ذوب در بوته های سرد و رویکردهای پیشرفتهٔ مبتنی بر ذوب القایی آغاز شد. این تحقیقات با هدف بهینه سازی عملکرد سیستم ها، افزایش کارایی و کاهش هزینه های تولید انجام گرفت. در سال ۲۰۲۳، شرکت 3D LAB یک نوآوری مهم را معرفی کرد: ماژول ATO Induction Melting System (IMS) . این سیستم پیشرفته، با تلفیق فناوری ذوب القایی، به طور خاص برای کار با فلزات با نقطهٔ ذوب پایین طراحی
شده بود. یکی از برجسته ترین ویژگی های این سیستم، ارائهٔ دو پیکربندی منحصربه فرد برای تغذیهٔ مواد بود که هر کدام مزایای خاص خود را داشتند. اولین گزینه، یک بوته با قابلیت کنترل فشار بود که امکان فرآوری مواد اولیهٔ فلزی جامد و ناهمگن را فراهم می کرد و به مهندسان اجازه می داد آلیاژسازی را به صورت مستقیم در محل انجام دهند. گزینهٔ دوم، یک فیدر میله ای بدون تماس بود که برای به حداقل رساندن تلفات تبخیر و جلوگیری از آلودگی مواد در حین فرآیند طراحی شده بود. بر اساس گزارش های منتشرشده از سوی شرکت، آزمایش های دقیقی با فلزاتی همچون آلومینیوم ، مس ، منیزیم و طلا انجام گرفت. نتایج این آزمایش ها نشان داد که این فرآیند قادر به تولید پودرهایی با کرویّت بسیار بالا و محتوای اکسیژن پایین است ، که این دستاورد، گواهی بر پیشرفت چشمگیر در کیفیت تولید پودرهای فلزی برای کاربردهای صنعتی پیشرفته است. در سال ۲۰۲۴، مقاله ای مشترک به سرپرستی دیمیتری اِسکین و یاکووُس تزِناکیِس منتشر شد که بینش های جدیدی را در مورد مکانیسم اتمیزاسیون التراسونیک ارائه داد . این مقاله، اهمیت حیاتی کاویتاسیون در این فرآیند را توضیح می داد و برای نخستین بار با ا
ستفاده از تصویربرداری با سرعت بالا، از این پدیده فیلم برداری شده بود. در این آزمایش ها، از یک سوناترود ساخته شده از فیبر کربن مقاوم در برابر دمای بالا استفاده شد تا آلومینیوم خالص مذاب در دمای ۸۰۰ درجهٔ سانتی گراد اتمیزه شود. علاوه بر این، این اتمیزه کنندهٔ التراسونیک برای اتمیزه کردن آلیاژ منیزیم و فلزاتی با نقطهٔ ذوب بیش از ۱۵۰۰ درجهٔ سانتی گراد، مانند آلیاژ زیرکونیوم ، آلیاژ تیتانیوم و آلیاژهای با آنتروپی بالا نیز به کار گرفته شد. در همین سال، شرکت 3D LAB پلتفرم جدید خود را با نام ATO Suite [51] معرفی کرد. این پلتفرم، اتمیزه کننده های التراسونیک و دستگاه های جانبی مورد نیاز برای تولید پودرهای فلزی را در یک سیستم یکپارچه، گرد هم آورده است. ATO Suite شامل چندین مدل اتمیزه کننده بود: مدل ATO Lab Plus برای آلیاژهای واکنش پذیر و غیرواکنش پذیر، مدل ATO Noble برای فلزات گران بها و مدل ATO IMS برای فلزات با نقطهٔ ذوب پایین. همچنین دستگاه های جانبی مانند کورهٔ ریخته گری در خلأ، ایستگاه الک زنی و واحدهای تمیزکاری برای مواد اولیه و قطعات اتمیزه کننده نیز در این پلتفرم گنجانده شده اند. معماری این سیستم، با بهره گیری ا
ز اتمیزه کننده های ماژولار، چندین گزینه برای فرکانس التراسونیک و سیستم های تغذیهٔ متنوع، امکان فرآوری اشکال مختلف مواد اولیه را فراهم کرده تا پودرهایی با توزیع اندازهٔ ذرات دقیق و مناسب برای ساخت افزودنی تولید شوند. طراحی این پلتفرم با هدف حمایت از اقتصاد چرخشی مواد و استفادهٔ مجدد از ضایعات فلزی از طریق تبدیل آن ها به پودر برای ساخت افزودنی صورت گرفته است. همچنین، این سیستم دارای عملکردهای خودکار و کنترل از راه دور بوده و برای استفاده در محیط های آزمایشگاهی و صنعتی طراحی شده است. نوآوری های کلیدی این شرکت، از جمله سوناترود التراسونیک با قابلیت خنک سازی آبی و سیستم پیشرفتهٔ مدیریت گاز بی اثر، با دریافت حق اختراع در ایالات متحده ، چین ، ژاپن و کرهٔ جنوبی محافظت می شوند. مزایا و محدودیت ها. اتمیزه شدن اولتراسونیک در مقایسه با سایر روش های اتمیزه سازی دارای ویژگی هایی است که آن را برای برخی کاربردها بسیار مناسب می سازد، هرچند محدودیت هایی نیز دارد که استفاده از آن را در مقیاس های خاص دشوار می کند. یکی از مهم ترین مزایای این روش، امکان تولید قطرات بسیار ریز با توزیع اندازه یکنواخت است. این ویژگی باعث می شود در فر
آیندهایی که نیاز به مه پاشی یکنواخت یا تولید آئروسل های کنترل شده دارند، اتمیزه شدن اولتراسونیک کارایی بالایی داشته باشد. مزیت دیگر این روش، مصرف انرژی نسبتاً پایین در مقیاس های کوچک و امکان طراحی دستگاه های جمع وجور با سطح صدای کم است. این موضوع باعث شده که اتمیزه کننده های اولتراسونیک در صنایع پزشکی، داروسازی و حتی مصارف خانگی مانند مرطوب کننده های هوا به طور گسترده مورد استفاده قرار گیرند. با این حال، محدودیت هایی نیز وجود دارد. یکی از اصلی ترین محدودیت ها ظرفیت پایین این روش در مقایسه با اتمیزه سازی های صنعتی در مقیاس بزرگ است. به بیان دیگر، اگرچه برای دبی های کم تا متوسط کارایی بسیار خوبی دارد، اما در مواردی که نیاز به تولید حجم بالایی از ذرات وجود دارد، کارآمد نیست. همچنین فرسایش سطح مبدل یا سونوتروود در اثر کارکرد طولانی مدت می تواند عمر مفید دستگاه را کاهش دهد. مایعات با ویسکوزیته بالا یا کشش سطحی زیاد نیز به سختی توسط امواج اولتراسونیک اتمیزه می شوند، که این موضوع دامنه ی کاربرد این روش را محدود می کند. در شرایط کاری پیوسته و توان بالا، نیاز به خنک کاری سیستم نیز از دیگر چالش های این فناوری به شمار م
ی رود. با توجه به این موارد می توان گفت که اتمیزه شدن اولتراسونیک در مقایسه با روش های متداول تر مانند اتمیزه سازی با گاز یا فشار بالا، بیشتر برای کاربردهای دقیق و تخصصی مناسب است تا تولید انبوه.
دادگاه اداری () نوعی دادگاه تخصصی در مورد حقوق اداری، به ویژه اختلافات مربوط به اعمال قدرت عمومی است. نقش آنها تأیید مطابقت اقدامات رسمی با قانون است. چنین دادگاه هایی معمولاً جدا از دادگاه های عادی در نظر گرفته می شوند. اعمال اداری از این ویژگی متمایز می شوند که بدون رضایت سایر طرف های درگیر لازم الاجرا می شوند. قراردادهای بین مقامات و اشخاص حقوقی که تحت حاکمیت حقوق خصوصی هستند، معمولاً در صلاحیت سیستم دادگاه عمومی قرار می گیرند. تصمیمات رسمی مورد اعتراض در دادگاه های اداری عبارتند از: در چندین کشور، علاوه بر دادگاه های عمومی، یک سیستم جداگانه از دادگاه های اداری وجود دارد که در آن سیستم های عمومی و اداری بر یکدیگر صلاحیت قضایی ندارند. بر این اساس، یک دادگاه اداری محلی بدوی، احتمالاً یک دادگاه تجدیدنظر و یک دادگاه عالی اداری جدا از دیوان عالی عمومی وجود دارد. سیستم موازی در کشورهایی مانند اتریش، مصر، یونان، آلمان، فرانسه، ایتالیا، برخی از کشورهای شمال اروپا، پرتغال، تایوان و سایر کشورها یافت می شود. در فرانسه، یونان، پرتغال و سوئد، این سیستم مانند سیستم عمومی دارای سه سطح است، با دادگاه های محلی، دادگاه های
تجدیدنظر و یک دادگاه عالی اداری. در فنلاند، ایتالیا، لهستان و تایوان، این سیستم دارای دو سطح است که دادگاه بدوی یک دادگاه منطقه ای است. در آلمان، این سیستم پیچیده تر است و دادگاه ها تخصصی تر هستند. در سوئد و فنلاند، قانونی بودن تصمیمات هر دو سازمان دولتی و شهرداری مقامات می تواند در دادگاه های اداری مورد تجدیدنظر قرار گیرد. مطابق با اصل استقلال قانونی شهرداری ها، دادگاه های اداری می توانند (در صورت عدم تصریح خلاف آن) فقط قانونی بودن رسمی تصمیم را بررسی و در مورد آن حکم دهند، نه محتوای آن. در مورد سازمان های دولتی، دادگاه های اداری ممکن است در مورد محتوای واقعی تصمیم حکم دهند. ایالات متحده سیستم جداگانه ای از دادگاه های اداری در قوه قضائیه ندارد. در عوض، قاضی حقوق اداری (ALJ) ریاست دادگاه ها را در سازمان های قوه مجریه بر عهده دارند. در رویه قضایی آمریکا، قضات دیوان عالی کشور، علیرغم نقش شبه قضایی خود، به دلیل تفکیک قوا که توسط قانون اساسی ایالات متحده اعمال می شود، همیشه به عنوان بخشی از قوه مجریه در نظر گرفته می شوند. تصمیمات قضات دیوان عالی کشور را می توان در دادگاه های قوه قضائیه مورد تجدیدنظر قرار داد. به
طور قابل توجه، در سال ۱۹۵۲، دولت آلمان شرقی کمونیست دادگاه های اداری را به عنوان "بورژوازی" لغو کرد. این امر توانایی شهروندان را برای اعتراض به تصمیمات رسمی محدود کرد. در سال ۱۹۸۹، برقراری مجدد این سیستم در DDR آغاز شد، اما اتحاد دوباره آلمان این ابتکار را منسوخ کرد.
«قانون مدنی ۱۷۳۴» یک قانون مدون بود که در سال ۱۷۳۴ توسط مجلس ایالتی سوئد تصویب و پس از تصویب توسط فردریک یکم، پادشاه سوئد در ۲۳ ژانویه ۱۷۳۶ به اجرا درآمد. این قانون پایه و اساس قانون مدنی بعدی در سوئد شد و در فنلاند نیز که در سال ۱۸۰۹ به امپراتوری روسیه ضمیمه شد، به همین شکل باقی ماند. اگرچه از آن زمان تاکنون تغییرات زیادی در سوئد و فنلاند ایجاد شده است. مجموعه قوانین سوئد فعلی بر اساس قانون مدنی ۱۷۳۴ بنا شده است. زمینه. قانون مدنی ۱۷۳۴ جایگزین قانون قبلی «کریستوفر لندسلگ» («قانون ملی کریستوفر») که توسط پادشاه کریستوفر باواریا در سال ۱۴۴۲ تصویب شد، و «استاتسلاگن» («قانون شهر») از سال ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۷ شد. این اولین قانون مدنی بود که قانون یکسانی را در تمام سوئد اعمال می کرد. پیش از این، «کریستوفر لندسلگ» به قانون اسکاندیناوی قرون وسطایی در مورد محدوده روستایی اشاره داشت که می توانست بسته به شهرستان یا «استاتسلاگن» در مورد شهرها متفاوت باشد. نیاز به ایجاد یک قانون مدنی و قوانینی که در تمام سوئد، چه شهرها و چه روستاها، اعمال شود، وجود داشت. کار با یک قانون مدنی ملی در دوران امپراتوری سوئد در سال ۱۶۸۶ آغاز شد، اگرچه
تکمیل آن در طول جنگ بزرگ شمالی به تأخیر افتاد. بنابراین، قانون مدنی بیشتر تحت تأثیر کارولین های قرن هفدهم است تا عصر روشنگری یا عصر آزادی دهه ۱۷۳۰. محتوا. این قانون به کتاب های زیر تقسیم می شود (به سوئدی: "balkar") ترجمه. این قانون در سال ۱۷۳۸ به زبان فنلاندی ترجمه شد، اگرچه تا سال ۱۷۵۹ در آن منتشر نشد.
یک قانون مدون که « law code» یا «legal code» نیز نامیده می شود، مجموعه ای منظم از حقوق نوشته است. این نوعی قانون گذاری است که ادعا می کند به طور جامع یک سیستم کامل از قوانین یا یک حوزه خاص از قانون را آن طور که در زمان تصویب قانون وجود داشته است، از طریق فرآیند تدوین پوشش می دهد. اگرچه فرآیند و انگیزه های تدوین در سیستم های مختلف قانون عرفی و قانون مدنی مشابه است، اما کاربرد آنها متفاوت است. در یک کشور با قانون مدنی، یک مجموعه قوانین معمولاً به طور جامع کل سیستم حقوقی، مانند قانون مدنی یا حقوق کیفری را پوشش می دهد. در مقابل، در یک کشور با قانون عرفی با رویه های قانونگذاری در سنت انگلیسی، قوانین، قانون عرفی موجود را فقط تا حد مفاد صریح یا ضمنی آن اصلاح می کنند، اما در غیر این صورت قانون عرفی را دست نخورده باقی می گذارند. در ایالات متحده و سایر کشورهای قانون عرفی که رویه های قانونگذاری مشابهی را اتخاذ کرده اند، یک مجموعه قوانین، مجموعه ای دائمی از قوانین موضوعه در یک حوزه خاص است که توسط مصوبات قانونی جداگانه به آن اضافه، از آن کم یا اصلاح می شود.
مجلس رسته های سوئد (؛ به طور غیررسمی ) نامی بود که برای مجلس رسته های سوئد هنگام تشکیل آنها استفاده می شد. تا زمان انحلال آن در سال ۱۸۶۶، این نهاد بالاترین مرجع در سوئد پس از شاه بود. این دیت متشکل از چهار رسته اجتماعی بود که از نظر تاریخی خطوط تقسیم بندی در جامعه سوئد بودند: گنجاندن یک رسته چهارم، "Bondeståndet"، یک ویژگی خاص قلمرو سوئد است که نمونه های کمی در اروپا دارد. با این حال، کلمه انگلیسی "رعیت" ترجمه دقیقی نیست، زیرا شامل کل دهقانان، آنطور که معمولاً در یک متن انگلیسی تعریف می شود، نمی شد. این کلمه شامل گروه های بی زمین یا نیمه زمین مانند کشاورزان، مستاجران و کارگران فصلی نمی شد و از سه دسته "کشاورزان" سوئدی، یعنی دهقانان، فقط دو دسته را شامل می شد. این گروه عبارت بودند از «skatebönder» (دهقانان مالیاتی)، خرده مالکانی که صاحب زمین خود بودند و مالیات می پرداختند، و همچنین «kronobönder» (کشاورزان سلطنتی یا کشاورزان سلطنتی) که در زمین های متعلق به سلطنت کشاورزی می کردند. گروه سوم، «کشاورزان نجات بخش» (کشاورزان اشراف/نجات یافته) که در زمین های متعلق به اشراف کشاورزی می کردند، نماینده ای نداشتند، زیرا آن
ها توسط مالکان زمین خود نمایندگی می شدند.