Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در آمار، آنالیز همبستگی کانونی (CCA)، که آنالیز متغیرهای کانونی نیز نامیده می شود، راهی برای دریافت اطلاعات از ماتریس های کوواریانس متقاطع() است. اگر دو بردار "X" = ("X" 1 , . . .، "X" "n") و "Y" = ("Y" 1 , . . .، "Y" "m") داشته باشیم که از متغیرهای تصادفی تشکیل شده اند، و بین متغیرها همبستگی وجود دارد، سپس تحلیل همبستگی کانونی، ترکیبات خطی "X" و "Y" را پیدا می کند که حداکثر همبستگی را با یکدیگر دارند. TR Knapp خاطرنشان می کند که «تقریباً تمام آزمون های پارامتری مهم که معمولاً با آنها مواجه می شوند را می توان به عنوان موارد ویژه ای از تجزیه و تحلیل همبستگی متعارف در نظر گرفت، که روش کلی برای بررسی روابط بین دو مجموعه از متغیرها است.» این روش برای اولین بار توسط هارولد هتلینگ در سال ۱۹۳۶ معرفی شد، اگرچه در زمینه زوایای بین تخت ()، مفهوم ریاضی توسط جردن در سال ۱۸۷۵ منتشر شد. تعریف. با توجه به دو بردار ستونی formula_1 و formula_2 از متغیرهای تصادفی، می توان کوواریانس متقاطع را تعریف کرد formula_3 که یک ماتریس formula_4 می دهد که formula_5 ورودی کوواریانس است formula_6 . در عمل، ماتریس کوواریانس را بر اساس داده ه
ای نمونه برداری شده formula_7 و formula_8 تخمین می زنیم (یعنی از یک جفت ماتریس داده). تحلیل همبستگی کانونی به دنبال بردارهای (formula_9)formula_10 و (formula_11)formula_12 است به طوری که متغیرهای تصادفی formula_13 و formula_14 همبستگی formula_15 را به حداکثر برساند. متغیرهای تصادفی (اسکالر) formula_16 و formula_17 اولین جفت متغیرهای کانونی هستند. سپس به دنبال بردارهایی می گردیم که همان همبستگی را با این محدودیت که با اولین جفت متغیرهای کانونی همبستگی ندارند، به حداکثر برسانند. این کار جفت دوم متغیرهای کانونی را به ما می دهد. این روش ممکن است تا formula_18 بار به طول انجامد. محاسبات. مشتق. فرض کنید formula_19 ماتریس کوواریانس متقاطع برای هر جفت (بردار شکل) متغیر تصادفی formula_7 و formula_8 باشد. تابع هدف برای به حداکثر رساندن رابطهٔ زیر می باشد: formula_22 اولین قدم تعریف تغییر مبنا است بنابراین داریم: formula_23 formula_24 با جایگذاری دو رابطه بالا در رابطه اصلی داریم: formula_25 حال با توجه به نابرابری کوشی-شوارتز داریم: formula_26 formula_27 اگر بردارها formula_28 و formula_29 خطی باشند برابری وجود دارد. ع
لاوه بر این، اگر formula_30 بردار ویژه با حداکثر مقدار ویژه برای ماتریس formula_31 باشد حداکثر همبستگی به دست می آید. جفت های بعدی با استفاده از مقادیر ویژه قدرهای کاهشی (decreasing magnitudes) پیدا می شوند. متعامد بودن با تقارن ماتریس های همبستگی تضمین می شود. راه دیگری برای مشاهده این محاسبات این است که formula_30 و formula_28 بردارهای منفرد() چپ و راست ماتریس همبستگی X و Y باشند که مربوط به بالاترین مقدار منفرد(singular value) هستند. حل. حل آن به شکل زیر می باشد: متقابلاً داریم: با معکوس کردن تغییر مختصات، داریم: متغیرهای متعارف به صورت زیر تعریف می شوند: formula_42 formula_43 کاربردهای عملی. یک استفاده معمولی برای همبستگی متعارف در زمینه تجربی این است که دو مجموعه از متغیرها را در نظر بگیرید و ببینید چه چیزی در بین دو مجموعه مشترک است. به عنوان مثال، در تست روان شناختی، می توان دو تست شخصیت چند بعدی را انجام داد، مانند پرسشنامه شخصیت چند مرحله ای مینه سوتا (MMPI-2) و NEO. با مشاهده اینکه چگونه عوامل MMPI-2 با عوامل NEO ارتباط دارند، می توان بینشی در مورد ابعاد مشترک بین آزمون ها و میزان واریانس به دست آور
د. برای مثال، ممکن است متوجه شویم که یک بعد برون گرایی یا روان رنجورخویی مقدار قابل توجهی از واریانس مشترک بین این دو آزمون را به خود اختصاص داده است. همچنین می توان از تحلیل همبستگی کانونی برای تولید یک معادله مدل استفاده کرد که دو مجموعه از متغیرها را به هم مرتبط می کند، برای مثال مجموعه ای از معیارهای عملکرد و مجموعه ای از متغیرهای توضیحی، یا مجموعه ای از خروجی ها و مجموعه ای از ورودی ها. محدودیت های محدودیتی را می توان بر روی چنین مدلی اعمال کرد تا اطمینان حاصل شود که الزامات نظری یا شرایط شهودی بدیهی را منعکس می کند. این نوع مدل به عنوان مدل حداکثر همبستگی(maximum correlation) شناخته می شود. مثال. فرض کنید formula_44 با امید ریاضی صفر، به عنوان مثال، formula_45 . ما متوجه می شویم که در هر دو مورد formula_60 ، که نشان می دهد که تحلیل همبستگی کانونی با متغیرهای همبسته و ضدهمبسته به طور مشابه رفتار می کند.
کورذهن، کورذهنی یا ذهن کوری ، نظریه ای است که ابتدا در سال ۱۹۹۰ ایجاد شد که افراد اوتیسمی را با نظریه ذهن (ToM) به عنوان کمبود یا تأخیر رشدی توضیح می دهد، به این معنی که آنها توانایی نسبت دادن حالت های ذهنی به دیگران را ندارند. طبق این نظریه، نبود ToM معادل نبود همدلی شناختی و عاطفی در نظر گرفته می شود. کورذهن در افراد اوتیسمی، در نظریه که کمبود ToM در نظر گرفته می شود، به معنای ناتوانی در پیش بینی رفتار و نسبت دادن حالت های روانی از جمله باورها، خواسته ها، هیجان ها یا میل های افراد دیگر است. نظریه کورذهنی ادعا می کند که کودکانی که در این رشد تأخیر دارند، اغلب به اوتیسم دچار می شوند. یکی از حامیان اصلی کورذهنی، سایمون بارون کوهن بود که بعداً نظریه همدلی-سیستم سازی را مطرح کرد. از زمان ایجاد شواهد قوی برای نشان دادن ناهمگونی اوتیسم و بسیاری از تکرارهای ناموفق مطالعات نظریه کلاسیک ذهن، کورذهنی عموماً توسط جامعه علمی رد شده است.
این مقاله انواع سیستم های فدرال را در کشورهای مختلف فهرست می کند. نظام چند ملیتی. اتحادیه اروپا. بعد از پایان جنگ جهانی دوم چندین جنبش شروع به کار کرد که به دفاع از فدراسیون اروپا می پرداختند، جنبش هایی از قبیل اتحادیهٔ فدرالیست های اروپایی یا جنبش اروپایی ایجاد شده در سال ۱۹۴۸. آن سازمان ها در پروسهٔ وحدت اروپا اثرگذار بوده؛ اما هرگز قطعی و تعیین کننده نبودند. اگرچه فدرالیسم در هر دوی پیش نویس های معاهدهٔ ماستریخ و معاهدهٔ ایجاد یک قانون اساسی برای اروپا مورد اشاره قرار گرفت ولی هرگز به وسیلهٔ نمایندگان کشورهای عضو تصویب نشد. قوی ترین مدافعان فدرالیسم اروپایی، آلمان، ایتالیا، بلژیک و لوکزامبورگ بودند. در حالی که آن هایی که به لحاظ تاریخی بیشترین مخالفت را داشتند فرانسه و انگلستان بودند. سایر کشورها که هرگز به طور خاص برای معنای ویژه ای از حکومت در اروپا مبارزه نکردند به عنوان طرفدار فدرالیسم برشمرده شدند. بعضی به عنوان کشورهای همراه و همکار اتحادیه در نظر گرفته شدند از قبیل: اسپانیا، پرتغال، یونان و مجارستان. نظام امارتی. امارات متحده عربی. امارات متحده عربی یک سلطنت مطلقه فدرال متشکل از شش خانواده حاکم امار
ات متحده عربی است که امیر هر یک از امارات پادشاه مطلق و امیر ابوظبی نیز رئیس امارات متحده عربی است. نظام استانی. آرژانتین. فدرالیسم در آرژانتین نتیجه یک بحث طولانی مدت و چندین جنگ داخلی پس از انقلاب مه ۱۸۱۰ و متعاقباً استقلال در ۱۸۱۶ بود. چندین تلاش ناموفق برای ایجاد دولت های واحد و فدرال وجود داشت. با استقرار اولین قانون اساسی موفق و فعلی در سال ۱۸۵۳، این بحث پایان یافت و آرژانتین یک سیستم فدرال را پذیرفت. در آن زمان هنوز چندین قلمرو تحت مدیریت فدرال وجود داشت که از آن زمان به بعد وضعیت استانی را به دست آوردند، آخرین آنها استان تیرا دل فوئگو در سال ۱۹۹۰ بود. شهر بوئنوس آیرس به عنوان مقر دولت فدرال در سال ۱۸۵۳ تأسیس شد و در سال ۱۸۸۰ تحت مدیریت فدرال قرار گرفت. این کشور تا اصلاحیه قانون اساسی در سال ۱۹۹۴ تحت کنترل مستقیم دولت فدرال باقی ماند که به موجب آن وضعیت خودمختار فعلی خود را به دست آورد که به آن درجه ای بسیار مشابه از خودمختاری استان ها می دهد. کانادا. در کانادا، سیستم فدرالیسم با تقسیم اختیارات بین پارلمان فدرال و دولت های استانی کشور توصیف می شود. بر اساس "قانون اساسی" (که قبلاً به عنوان "قانون آمریکا
ی شمالی بریتانیا در سال ۱۸۶۷" شناخته می شد)، اختیارات ویژه ای برای قانون گذاری اختصاص داده شده است. بند ۹۱ قانون اساسی صلاحیت قانونگذاری را به دولت مرکزی می دهد، در حالی که بند ۹۲ این صلاحیت را به قدرت های منطقه ای واگذار می کند. دیگر قدرت هایی که به طور مستقیم مورد اشارهٔ قانون اساسی قرار نگرفته اند در صلاحیت دولت مرکزی قرار می گیرند. هر چند اختلاف بین دولت مرکزی و ایالتی در مورد این که کدام یک صلاحیت قانونگذاری در موضوعات مختلف را دارند، یک مسئلهٔ طولانی مدت و در حال تحول بوده است. حوزه های رقابتی میان دولت مرکزی و دولت های ایالتی اموری نظیر قانونگذاری، توجه به مقررات اقتصادی، مالیات و منابع طبیعی می باشند. نپال. نپال کشوری با تنوع جغرافیایی است. نپال از زمان اتحاد توسط پریتوی نارایان شاه، شکل حکومت یکپارچه را به کار گرفته است. نپال از ۲۸ مه ۲۰۰۸ به یک ایالت جمهوری دمکراتیک فدرال تبدیل شده است (15th Jestha، 2065 BS). بر اساس مفهوم سیستم فدرال، نپال به ۷ استان، ۷۷ ناحیه و ۷۵۳ سطح محلی تقسیم شده است. اکنون هر استان دارای یک دولت جداگانه به همراه دولت فدرال خود در مرکز است. پاکستان. پاکستان یک جمهوری فدرال پار
لمانی دموکراتیک است. اختیارات بین دولت فدرال و استان ها تقسیم می شود. روابط بین فدراسیون و استان ها در قسمت پنجم (اصول ۱۴۱ تا ۱۵۹) قانون اساسی تعریف شده است. پاکستان از چهار استان و سه قلمرو، از جمله قلمرو پایتخت اسلام آباد تشکیل شده است. بولیوی. بر اساس قانون اساسی مصوب ۲۵ ژانویه ۲۰۰۹ بولیوی دارای سیستم فدرال استانی (Department) شد. در این سیستم نه استان یا دپارمان پاندو، لاپاز، بنی، اورورو، کوچابامبا، سانتا کروز، پوتوسی، چوکیساکا، تاریجا را دولت های محلی تشکیل شده و در هر دپارتمان نیز فرماندار و شهرداران توسط رای مستقیم مردم انتخاب می شوند. نظام جمهوری. فدراسیون روسیه. ماهیت پسامپراتوری تقسیم حکومت روسیه به سمت یک مدل به طور کلی خودمختار تغییر کرد که با تأسیس اتحاد جماهیر شوروی (که روسیه به عنوان بخشی از آن اداره می شد) آغاز شد. پس از اتحاد جماهیر شوروی، با اصلاحات تحت رهبری بوریس یلتسین که بخش اعظمی از ساختار شوروی را حفظ کرد و در عین حال اصلاحات لیبرال فزاینده ای را در حکومت جمهوری ها و اتباع تشکیل دهنده اعمال کرد (در حالی که با شورشیان جدایی طلب چچن در دوران چچن درگیری داشت، آزاد شد. جنگ). برخی از اصلاحا
ت در دوران یلتسین توسط ولادیمیر پوتین کاهش یافت. همه واحدهای زیرمجموعه روسیه به عنوان تابع شناخته می شوند، و برخی از موجودیت های کوچکتر، مانند جمهوری ها به دلیل حضور گسترده اقلیت قومی غیرروسی یا در برخی موارد اکثریت داشتن این اقلیت ها، نسبت به بقیه از خودمختاری بیشتری برخوردار هستند. در حال حاضر، ۸۳ توابع فدرال روسیه، به استثنای سواستوپل و کریمه وجود دارد. اگر این توابع در نظر گرفته شوند، ۸۵ تابع فدرال در فدراسیون روسیه وجود دارد. نظام ایالتی. استرالیا. در ۱ ژانویه ۱۹۰۱، قلمروی استرالیا رسماً به عنوان یک فدراسیون به وجود آمد. قاره استرالیا در سال ۱۷۸۸ توسط بریتانیا به استمار درآمد، که متعاقباً شش مستعمره، در نهایت خودگردان، در آنجا ایجاد کرد. در دهه ۱۸۹۰، دولت های این مستعمرات همه پرسی ای برای تبدیل شدن به «مشترک المنافع استرالیا» به صورت یکپارچه و خودگردان در داخل امپراتوری بریتانیا برگزار کردند. هنگامی که همه مستعمرات به نفع فدراسیون رای دادند، فدراسیون استرالیا شروع به کار کرد و منجر به تأسیس مشترک المنافع استرالیا در سال ۱۹۰۱ شد. مدل فدرالیسم استرالیا کاملاً به مدل اصلی ایالات متحده آمریکا پایبند است، اگر
چه این کار را از طریق سیستم پارلمانی وست مینستر به جای سیستم ریاست جمهوری انجام می دهد. برزیل. در برزیل، سقوط سلطنت در سال ۱۸۸۹ توسط یک "کودتای نظامی" منجر به ظهور سیستم ریاست جمهوری به ریاست دئودورو دا فونسکا شد. فونسکا با کمک حقوقدان مشهور روی باربوسا، فدرالیسم را در برزیل با فرمانی تأسیس کرد، اما این سیستم حکومتی در هر قانون اساسی برزیل از سال ۱۸۹۱ مورد تأیید قرار گرفته، اگرچه برخی از آنها برخی از اصول فدرالیستی را تحریف می کنند. دولت فدرال ۱۹۳۷ این اختیار را داشت که به میل خود فرمانداران ایالتی (به نام مداخله گر) را تعیین کند، بنابراین قدرت را در دستان رئیس جمهور گتولیو وارگاس متمرکز کرد. برزیل همچنین از سیستم فونسکا برای تنظیم تجارت بین ایالتی استفاده می کند. برزیل یکی از بزرگ ترین حکومت های های فدرالی است. قانون اساسی برزیل در سال ۱۹۸۸ مؤلفه جدیدی را به ایده های فدرالیسم وارد کرد، از جمله شهرداری ها به عنوان نهادهای فدرال. شهرداری های برزیل اکنون با برخی از اختیارات سنتی که معمولاً در فدرالیسم به ایالت ها اعطا می شود، سرمایه گذاری می کنند و به آنها اجازه داده می شود قانون اساسی را تصویب کنند. آلمان. آلم
ان و اتحادیه اروپا تنها نمونه هایی از فدرالیسم را در جهان ارائه می دهند که در آن اعضای «مجلس علیا» فدرال (بوندسرات آلمان، یعنی شورای فدرال و شورای اروپا) نه منتخب و نه منصوب شده اند، بلکه شامل اعضا یا نمایندگان دولت های رای دهندگان آنها هستند ایالات متحده تا سال ۱۹۱۳ سیستم مشابهی داشت، که پیش از تصویب متمم هفدهم قانون اساسی این کشور، سناتورها نمایندگان ایالت بودند که توسط مجلس قانونگذاری ایالت و نه شهروندان انتخاب می شدند. هند. دولت هند (که از آن به عنوان "دولت اتحادیه" یاد می شود) توسط قانون اساسی هند تأسیس شد و مرجع حاکمیت یک "اتحادیه فدرال" متشکل از 28 ایالت و ۸ قلمرو اتحادیه است. ادارهٔ هند بر مبنای نظام لایه ای است. جایی که قانون اساسی هند موضوعاتی را مطرح می کند که در هر مورد تعیین می کند چه لایه ای از حکومت قدرت اجرایی دارد. قانون اساسی از برنامهٔ هفتم برای محدود کردن موضوعاتی که تحت سه دسته است استفاده می کند. این سه دسته لیست اتحادیه، لیست ایالت و لیست متقارن می باشند. فدرالیسم نا متقارن. یک بعد بحث برانگیز فدرالیسم هند این است که بر خلاف بسیاری اشکال دیگر فدرالیسم، نامتقارن است. مادهٔ ۳۷۰ قانون اساس
ی هند مقررات مخصوصی را برای ایالت جامو و کشمیر به عنوان سند الحاق هر کدام ایجاد کرده است. مادهٔ ۳۷۱ مقررات خاصی را برای ایالات اندرا پرادش، اروناچال پرادش، آسام، گوا، میزورام، مانیپور، ناگالند و سیکیم به عنوان سند الحاق یا استقلال هر کدام تعیین کرده است. همچنین یک جنبهٔ دیگر فدرالیسم هند، نظام قواعد ریاست جمهوری این کشور است. وقتی که هیچ حزبی نتواند در یک منطقه دولت تشکیل دهد یا اغتشاشات خشونت آمیزی در هر یک از ایالات وجود داشته باشد، حکومت مرکزی از طریق فرماندار منصوب خود، ادارهٔ امور حکومتی آن منطقه را برای زمان مشخصی به عهده می گیرد. سیاست های ائتلافی. برخلاف قانون اساسی، هند اکنون یک فدراسیون چند زبانه است. هند یک سیستم چند حزبی با تعلقات سیاسی گوناگون دارد که غالباً بر اساس زبان، منطقه و طبقات اجتماعی، نیازمند سیاست های ائتلافی به خصوص در سطح یک اتحادیه است. سیاست های ائتلافی تعادلی را قوهٔ مقننه ایجاد کرده اند. مالزی. مالزی یک پادشاهی مشروطه فدرال است. سلطنت آن انتخابی است، نه حاکم و چهار رهبر ایالتی (که به نمایندگی از ایالت هایی اند که سلطنتشان برچیده شده اند) در کنفرانس حاکمان هر پنج سال یک بار برای ا
نتخاب پادشاه بعدی، یا اگر موقعیت به هر دلیلی خالی شود ملاقات می کنند. همچنین رسم چرخش سلطنت بین ۹ فرمانروا وجود دارد. سیستم حکومتی این فدراسیون که میراثی از حکومت استعماری بریتانیا است، از سیستم پارلمانی وست مینستر الگوبرداری شده است. یک مجلس سفلا و اعلا وجود دارد. حکمرانی ایالت ها بین دولت فدرال و دولت ایالتی تقسیم می شود و اختیارات متفاوتی برای هر کدام محفوظ است و دولت فدرال دارای مدیریت مستقیم سرزمین های فدرال است. اختیارات قانونگذاری بین مجامع ایالتی و فدرال تقسیم می شود و انتخابات هر پنج سال یکبار برگزار می شود. اتیوپی. اتیوپی دارای بیش از ۸۰ گروه قومی-زبانی و قانون اساسی جدید است که در سال ۱۹۹۴ معرفی شد و اتیوپی را بر اساس خطوط قومی به ۹ ایالت منطقه ای و دو «اداره منشور» چند قومی تقسیم می کند. نیجریه. جمهوری فدرال نیجریه دارای ایالت های مختلفی است که در طول زمان به دلیل مسائل پیچیده اجتماعی-اقتصادی و همچنین تأثیرات دوران استعماری خود تکامل یافته اند. با این حال، در نیجریه مدرن ۳۶ ایالت و یک قلمرو پایتخت فدرال وجود دارد: ابیا، اداماوا، اکوا ایبوم، انامبرا، باوچی، بایلسا، بنوئه، بورنو، کراس ریور، دلتا، اب
ونیی، انوگو، ادو، اکیتی، گومبه، ایمو، جیگاوا، کادونا، کانو، کاتسینا، کبی، کوگی، کوارا، لاگوس، ناساراوا، نیجر، اوگون، اوندو، اوسون، اویو، فلات، رودخانه ها، سوکوتو، تارابا، یوبه، زامفارا و حوزه فدرال مرکزی. ایالات متحده. فدرالیسم در ایالات متحده رابطه در حال تکامل بین دولت های ایالتی و دولت فدرال ایالات متحده است. جیمز مدیسون در " فدرالیست شماره ۴۶ " اظهار داشت که ایالت ها و دولت ملی "در واقع کارگزاران و متولیان مختلف مردم هستند که با قدرت های متفاوت تشکیل شده اند." الکساندر همیلتون، که در " فدرالیست شماره ۲۸ " می نویسد، پیشنهاد می کند که هر دو سطح حکومت به نفع شهروندان اعمال قدرت خواهند کرد: "اگر حقوق آنها [مردم] توسط هر یک مورد تجاوز قرار گیرد، آنها می توانند از دیگری به عنوان. ابزار جبران استفاده کنند." آمریکایی از یک سیستم دوگانهٔ فدرالیسم به یک فدرالیسم مشارکتی تکامل یافته است. به دلیل این که نهادهای سیاسی ایالات از قبل وجود داشتند، قانون اساسی ایالات متحده نیازی نداشت که فدرالیسم را در هر بخش تعریف کند یا توضیح دهد؛ اما اغلب حقوق و مسئولیت های دولت های ایالتی و مقامات دولتی را در رابطه با دولت مرکزی ذکر م
ی کند. دولت مرکزی قدرت های تصریح شده خاصی را دارا است که قدرت هایی هستند که در قانون اساسی مورد اشاره قرار گرفته اند و شامل حق وصول مالیات، اعلام جنگ و تنظیم تجارت بین ایالتی و خارجی می باشد. به علاوه ماده ای معروف به «مادهٔ ضروری و مناسب» در قانون اساسی است که به دولت مرکزی این قدرت ضمنی را اعطا می کند تا هر قانون لازم و مناسبی را در جهت اجرای قدرت های مشخص شده اش تصویب نماید و در آن قدرت های دیگری نیز برای مردم یا ایالات در نظر گرفته شده است. حزب فدرالیست ایالات متحده در مقابل حزب جمهوری خواهان دموکرات وجود داشت که شامل چهره های قدرتمندی از قبیل توماس جفرسون بود. جمهوری خواهان دموکرات اساساً باور داشتند که: بعد از جنگ داخلی آمریکا، تأثیر دولت مرکزی بر زندگی مردم و مقدار ارتباط آن با دولت های ایالتی به شدت افزایش یافت. این امر به دلیل نیاز به تنظیم مقرراتی برای مشاغل و صنایعی که در محدوده مرزهای کشور وجود داشتند، تلاش برای حفظ حقوق مدنی، و مقررات خدمات اجتماعی بود. دولت مرکزی تا زمانی که دادگاه عالی قانون ضد تراست شرمن را تصویب نکرد، هیچ قدرت جدید قابل توجهی را به دست نیاورد. از سال ۱۹۳۸ تا سال ۱۹۹۵ دادگاه ع
الی ایالات متحده، مطابق مادهٔ تجاری قانون اساسی، هیچ قانون مصوب فدرالی که قدرت کنگره را افزایش می داد، لغو و باطل نکرد. بیشتر اقدامات دولت مرکزی می تواند بعضی حمایت ها را در بین قدرت های تصریح شده پیدا کند، مانند: مادهٔ تجاری قانون اساسی، که اعمال آن به وسیلهٔ دادگاه عالی در سال های اخیر مضیق شده است. در سال ۱۹۹۵ دادگاه عالی قانون اسلحهٔ آزاد در محدودهٔ مدارس را در رأی لوپز لغو کرد و همچنین بخش جبران خسارت مدنی را در قانون منع خشونت علیه زنان در سال ۱۹۹۴ در پروندهٔ ایالات متحده علیه موریسون لغو کرد. اخیراً مادهٔ تجارت قانون اساسی به گونه ای مورد تفسیر قرار گرفت که منجر به قانونی شدن ماریجوانا در رأی صادره در پروندهٔ گنزالز در مقابل ریچ شد. فدرالیسم دوگانه تأکید می کند که دولت مرکزی و دولت های ایالتی با هم برابر و مساوی هستند. اگرچه در دوران جنگ داخلی آمریکا دادگاه های ملی اغلب دولت مرکزی را به عنوان قاضی نهاییِ منازعات خویش بر اساس اصول فدرالیسم دوگانه تفسیر می کردند، ایجاد دولت های بومی آمریکایی که جدا و متمایز از دولت مرکزی و ایالتی بودند، برخی قدرت های محدود حکومتی را اعمال می کردند که این نیز ناشی از همان
مفهوم فدرالیسم دوگانه است. ونزوئلا. جنگ فدرال در سال ۱۸۶۴ با امضای معاهده کوچ توسط دولت مرکزی آن زمان و نیروهای فدرال به پایان رسید. ایالات متحده ونزوئلا متعاقباً بر اساس اصولی که از اساسنامه کنفدراسیون ایالات متحده آمریکا به عاریت گرفته شده بود، تحت «فدراسیون کشورهای مستقل» ادغام شد. در این فدراسیون، هر ایالت برای خود یک «رئیس جمهور» داشت که تقریباً همه مسائل، حتی ایجاد «ارتش های ایالتی» را کنترل می کرد، در حالی که ارتش فدرال برای ورود به هر ایالت باید مجوز ریاست جمهوری را دریافت می کرد. با این حال، بیش از ۱۴۰ سال بعد، سیستم اصلی به تدریج به شکلی از حکومت شبه متمرکز تبدیل شد. در حالی که قانون اساسی ۱۹۹۹ هنوز ونزوئلا را به عنوان جمهوری فدرال تعریف می کند، سنا را برچید، صلاحیت های ایالت ها را به دولت فدرال منتقل کرد و به رئیس جمهور جمهوری اختیارات گسترده ای برای مداخله در ایالت ها و شهرداری ها اعطا کرد. نظام دو جزئی. بلژیک. فدرالیسم در پادشاهی بلژیک یک سیستم در حال تکامل است. فدرالیسم بلژیک یک سیستم دوقلو است که هر دو را منعکس می کند از یک سو، این بدان معنی است که چشم انداز سیاسی بلژیک، به طور کلی، تنها از دو
جزء تشکیل شده است: جمعیت هلندی زبان که توسط احزاب سیاسی هلندی زبان نمایندگی می شود، و اکثریت جمعیت والونیا و بروکسل که توسط احزاب فرانسوی زبان آنها نمایندگی می شود. . منطقه بروکسل به عنوان مولفه سوم ظاهر می شود. این شکل دوگانه خاص فدرالیسم، با موقعیت ویژه بروکسل، در نتیجه دارای تعدادی از مسائل سیاسی - حتی مسائل جزئی - است که بر سر تقسیم سیاسی هلندی/فرانسوی زبان در حال مبارزه است. با چنین مسائلی، تصمیم نهایی تنها در قالب مصالحه امکان پذیر است. این گرایش به این مدل فدرالیسم دوگانه تعدادی ویژگی می دهد که عموماً به کنفدرالیسم نسبت داده می شود و آینده فدرالیسم بلژیک را بحث برانگیز می کند. بوسنی و هرزگوین. بوسنی و هرزگوین یک فدراسیون متشکل از دو "نهاد" است: جمهوری صربسکا و فدراسیون بوسنی و هرزگوین، که دومی خود یک فدراسیون است. عراق. عراق در ۱۵ اکتبر ۲۰۰۵ یک سیستم فدرال نامتقارن را اقتباس کرد و به طور رسمی منطقه کردستان را به عنوان اولین و در حال حاضر تنها منطقه فدرال کشور به رسمیت شناخت، با روش ایجاد نهادهای فدرال که در قانون اساسی عراق ذکر شده است. در سایر استانها و مناطق به دلیل اختلاط شدید قومی و به ویژه مذهبی
(به ویژه در بغداد) نتوانست اجرا شود و عملاً این طرح در عراق شکست خورد و برعکس نوعی ملوک الطوایفی سنتی و نفوذ قدرت های خارجی بر آن حکم فرما شد. همچنین در مورد خاورمیانه از جمله عراق، با وجود داشتن تجربه اتحاد هزار ساله، برخی فدرالیسم را بیشتر به عنوان ترفندی برای تجزیه دیده اند. همانگونه که در عراق نیز چند سال پس از تصویب قانون فدرال که تلاشی برای جلوگیری از تجزیه این کشور بود، اقلیم کردستان همه پرسی برای استقلال برگزار کرد. مشکل دیگر، با وجود بافت پیچیده قومی در این مناطق، خطر حذف اقلیت های کوچک تر نیز شکل گرفته است، اقلیت هایی که در ساختار قومی-مذهبی اقلیم ها جایی ندارند. نظام فدرالی جزئی. آفریقای جنوبی. اگرچه آفریقای جنوبی دارای برخی از عناصر یک سیستم فدرالمانند تخصیص اختیارات خاص به استان ها، است، با این وجود از نظر قانون اساسی و عملکرد یک کدولتشیکپارچه قدرت سپار است. اسپانیا. اسپانیا یک دولت یکپارچه با سطح بالایی از تمرکززدایی است که اغلب از هر نظر به جز نام آن یک نظام فدرالی یا یک «فدراسیون بدون فدرالیسم» در نظر گرفته می شود. این کشور به عنوان یک کشور غیرمتمرکز فوق العاده ذکر شده است که دولت مرکزی تنها ۱
۸ درصد از هزینه های عمومی، ۳۸ درصد برای دولت های منطقه، ۱۳ درصد برای شوراهای محلی، و ۳۱ درصد باقی مانده را به خود اختصاص داده است. سیستم تامین اجتماعی قانون اساسی فعلی اسپانیا به گونه ای اجرا شده است که از بسیاری جهات، اسپانیا را می توان با کشورهایی که به طور غیرقابل انکاری فدرال هستند مقایسه کرد. با این حال، برای مدیریت تنش های موجود در گذار اسپانیا به دموکراسی، تدوین کنندگان قانون اساسی فعلی اسپانیا از دادن برچسب هایی مانند «فدرال» به ترتیبات سرزمینی اجتناب کردند. علاوه بر این، برخلاف سیستم فدرال، مالیات های اصلی به طور مرکزی از مادرید گرفته می شود (به جز سرزمین باسک و نابار که در قانون اساسی دموکراتیک اسپانیا به عنوان مناطق منشوری بر اساس دلایل تاریخی به رسمیت شناخته شده بودند) و سپس به جوامع خودمختار توزیع می شود. به رسمیت شناختن صریح و قانونی فدرالیسم به این عنوان توسط احزابی مانند پودموس، چپ متحد و حزب کارگران سوسیالیست اسپانیا ترویج شده است. حزب سوسیالیست اسپانیا ایده ثبت اسپانیای فدرال را در سال ۲۰۱۲ به عنوان نقطه ملاقات بین پیشنهادهای جدایی طلبانه و پیشنهادهای بازتمرکزگرایانه در نظر گرفت. پیشنهاد شده
. به دلایل مختلف در چندین دولت یکپارچه پیشنهاد شده است که یک سیستم فدرال ایجاد شود. چین. چین هم از نظر جمعیت و هم از نظر مساحت بزرگ ترین دولت یکپارچه در جهان است. اگرچه چین برای قرن ها دارای دوره های طولانی حکومت مرکزی بوده است، اغلب استدلال می شود که ساختار یکپارچه دولت چین برای مدیریت مؤثر و عادلانه امور کشور بسیار ناتوان است. ناسیونالیست های چینی به تمرکززدایی به عنوان نوعی جدایی طلبی و ترفندی برای اتحادزدایی ملی مشکوک هستند. برخی دیگر استدلال می کنند که میزان خودمختاری ای که به مقامات سطح استانی در جمهوری خلق چین داده شده است به یک فدرالیسم عملی "دفاکتو" می شود. قبرس. قانون اساسی قبرس در سال ۱۹۶۰ مبتنی بر ایده فدرال سازی دو قسمتی بود، اما اتحادیه یونانی های قبرس و ترک های قبرس شکست خورد. لیبی. مدت کوتاهی پس از جنگ داخلی سال ۲۰۱۱، برخی از مردم سیرنائیکا (در منطقه شرقی کشور) شروع به فراخوانی برای فدرال بودن رژیم جدید کردند و سه منطقه سنتی لیبی (سیرنایکا، طرابلس و فزان) واحدهای تشکیل دهنده آن بودند. . گروهی که خود را «شورای انتقالی سیرنائیک» می نامند، در ۶ مارس ۲۰۱۲ اعلامیه خودمختاری صادر کردند. این اقدام تو
سط شورای ملی انتقالی در طرابلس رد شد. بریتانیا. در بریتانیا، یک فدراسیون امپراتوری زمانی ("از جمله") به عنوان روشی برای حل مشکل قوانین داخلی در ایرلند تلقی می شد. فدرالیسم مدتهاست پیشنهاد شده است به عنوان راه حلی برای «مشکل ایرلند»، و اخیراً، برای «مسئله لوتیان غربی». بریتانیا به طور سنتی به عنوان یک حکومت یکپارچه توسط پارلمان وست مینستر در لندن اداره شده است. به جای اتخاذ یک مدل فدرال، بریتانیا بر قدرت سپاری تدریجی برای تمرکززدایی قدرت سیاسی تکیه کرده است. تفویض اختیارات در بریتانیا با قانون دولت ایرلند در سال ۱۹۱۴ آغاز شد که به ایرلند به عنوان یک کشور تشکیل دهنده پادشاهی متحده سابق بریتانیا و ایرلند، حکومت داخلی اعطا کرد. پس از تجزیه ایرلند در سال ۱۹۲۱ که شاهد ایجاد دولت آزاد مستقل ایرلند بود (که در نهایت به جمهوری ایرلند امروزی تبدیل شد)، ایرلند شمالی دولت قدرت سپاری شده خود را از طریق پارلمان ایرلند شمالی، تنها بخشی از بریتانیا که چنین نهادی دارد، حفظ کرد. این نهاد در سال ۱۹۷۲ به حالت تعلیق درآمد و ایرلند شمالی در طول دوره درگیری که به نامدرگیری ها شناخته می شود، تحت حاکمیت مستقیم قرار گرفت. در دوران مدرن
، روند قدرت سپاری در بریتانیا یک بار دیگر قدرت را غیرمتمرکز کرده است. از زمان همه پرسی سال ۱۹۹۷ در اسکاتلند و ولز و توافق جمعه خوب در ایرلند شمالی، سه کشور از چهار کشور تشکیل دهنده بریتانیا اکنون دارای سطحی از خودمختاری هستند. دولت به پارلمان اسکاتلند، مجلس ملی ولز و مجلس ایرلند شمالی قدرت سپاری شده است. انگلستان پارلمان خود را ندارد و امورات انگلستان همچنان توسط پارلمان وست مینستر تعیین می شود. در سال ۱۹۹۸ مجموعه ای از هشت مجمع منطقه ای یا اتاق های غیرانتخابی برای حمایت از آژانس های توسعه منطقه ای انگلیسی ایجاد شد، اما بین سال های ۲۰۰۸ و ۲۰۱۰ لغو شدند. مناطق انگلستان همچنان در برخی وظایف اداری دولتی مورد استفاده قرار می گیرند. منتقدان تفویض اختیار غالباً به مسئله لوتیان غربی اشاره می کنند که به قدرت رأی نمایندگان غیرانگلیسی در مورد موضوعاتی که فقط انگلیس در پارلمان بریتانیا تأثیر می گذارد، اشاره می کند. ناسیونالیسم اسکاتلندی و ولزی محبوبیت خود را افزایش داده است، و از زمان همه پرسی استقلال اسکاتلند در سال ۲۰۱۴، بحث های گسترده تری در مورد اتخاذ یک سیستم فدرال توسط بریتانیا با هر یک از چهار کشور بومی که دارای