Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
صورت تمام تصمیمات مربوط به ترتیب اجرا به طور پویا انجام می شوند. یک مفسر را می توان به عنوان بخشی از مترجم و بخشی از پیاده سازی مدل اجرایی در نظر گرفت. مدل اجرایی زبان اسمبلی در مقابل پیاده سازی توسط میکرومعماری ها. زبان های اسمبلی نیز مانند هر زبان دیگری مدل های اجرایی دارند. چنین مدل اجرایی توسط میکرومعماری پردازنده پیاده سازی می شود. به عنوان مثال، هم یک پایپ لاین ۵ مرحله ای به صورت ترتیبی و هم یک پردازنده بزرگ با اجرای غیرترتیبی مدل اجرایی یک زبان اسمبلی مشابه را پیاده سازی می کنند. مدل اجرایی تعریف کننده رفتار است، بنابراین تمام پیاده سازی ها، چه ترتیبی، چه غیرترتیبی، چه تفسیر شده یا JIT شده و غیره، باید همان نتیجه را بدهند، و آن نتیجه توسط مدل اجرایی تعریف شده است. مدل های اجرایی موازی. در دنیای مدرن، برنامه نویسی موازی موضوعی است که اهمیت فزاینده ای پیدا کرده است. مدل های اجرایی موازی معمولاً پیچیده هستند زیرا شامل چندین خط زمانی می شوند. مدل های اجرایی موازی به طور ضروری شامل رفتار سازه های همزمان سازی هستند. یک سازه همزمان سازی تأثیر بر جای می گذارد که ترتیب فعالیت ها در یک خط زمانی نسبت به فعالیت ها
در خط زمانی دیگری مشخص شود. برای مثال، یک سازه همزمان سازی رایج قفل است. در نظر بگیرید یک خط زمانی. این خط زمانی نقطه ای دارد که در آن سازه همزمان سازی "کسب مالکیت قفل" اجرا می شود. در نخ های Posix، این می تواند pthread_mutex_lock(&amp;myMutex) باشد. در جاوا، این می تواند lock.lock() باشد. در هر دو مورد، خط زمانی به نام نخ است. مدل اجرایی C و جاوا به صورت ترتیبی است و بیان می کند که خط زمانی فعالیت هایی دارد که قبل از کسب مالکیت قفل اجرا می شوند و فعالیت هایی که پس از کسب مالکیت قفل اجرا می شوند. به طور مشابه، یک عملیات "رها کردن مالکیت قفل" نیز وجود دارد. در C این می تواند pthread_mutex_unlock(&amp;myMutex) باشد. در جاوا، این می تواند lock.unlock() باشد. دوباره، مدل های اجرایی C و جاوا بیان می کنند که یک گروه از بیانیه ها قبل از رها کردن مالکیت قفل اجرا می شوند و گروه دیگری پس از رها کردن مالکیت قفل اجرا می شود. حالا، به حالت دو خط زمانی، که به آن دو نخ نیز گفته می شود، توجه کنید. نخ اول، فرض کنید نخ A، برخی از بیانیه ها را اجرا می کند، بیانیه هایی که آن ها را بیانیه های قبل از کسب قفل A می نامیم. سپس نخ A
"کسب مالکیت قفل" را اجرا می کند، سپس نخ A بیانیه های پس از کسب قفل A را اجرا می کند که پس از کسب مالکیت قفل اجرا می شوند. در نهایت، نخ A "مالکیت قفل را رها می کند". سپس نخ A بیانیه های پس از رها کردن قفل را اجرا می کند. نخ دوم، فرض کنید نخ B، برخی از بیانیه ها را اجرا می کند، بیانیه هایی که آن ها را بیانیه های قبل از قفل B می نامیم. سپس نخ B "کسب مالکیت قفل" را اجرا می کند، سپس نخ B بیانیه های پس از قفل B را اجرا می کند که پس از کسب مالکیت قفل اجرا می شوند. حالا، می توانیم مدل اجرایی موازی "کسب مالکیت قفل" و "رها کردن مالکیت قفل" را اینگونه بیان کنیم. مدل اجرایی این است: "در صورتی که مالکیت قفل از نخ A به نخ B منتقل شود، بیانیه های پس از کسب قفل A قبل از بیانیه های پس از کسب قفل B اجرا می شوند." پیچیدگی از اینجا ناشی می شود که مدل اجرایی هیچ وسیله ای ندارد که اجرای "رها کردن مالکیت قفل" تأثیری بر ترتیب اجرای "کسب مالکیت قفل" در خط زمانی دیگر (نخ دیگر) داشته باشد. اغلب فقط برخی از انتقال ها نتایج معتبر می دهند. بنابراین، برنامه نویس باید تمام ترکیب های ممکن از یک نخ که مالکیت قفل را رها می کند و نخ دیگری که آن
را بعداً کسب می کند، در نظر بگیرد و اطمینان حاصل کند که کد فقط ترکیب های معتبر را اجازه می دهد. تنها اثر این است که بیانیه های پس از کسب قفل A قبل از بیانیه های پس از کسب قفل B اجرا می شوند. هیچ اثر دیگری وجود ندارد و نمی توان به ترتیب های نسبی دیگر اعتماد کرد. به طور خاص، بیانیه های پس از رها کردن قفل A و بیانیه های پس از کسب قفل B هیچ ترتیبی نسبت به هم ندارند، که این برای بسیاری از افراد غافلگیرکننده است. اما ممکن است نخ A پس از رها کردن مالکیت قفل تعویض شود، بنابراین بیانیه های پس از رها کردن قفل A ممکن است مدت ها پس از اینکه بسیاری از بیانیه های پس از کسب قفل B تمام شده اند، اجرا شوند. این یکی از احتمال هایی است که هنگام طراحی قفل ها باید در نظر گرفته شود و نشان می دهد که چرا برنامه نویسی چندنخی دشوار است. زبان های موازی مدرن مدل های اجرایی ساده تری برای استفاده دارند. مدل نخ یکی از مدل های اجرایی اولیه موازی بود که ممکن است دلیل باقی ماندن آن باوجود پیچیدگی در استفاده از آن باشد. منابع.
عشق در نگاه اول یک فیلم کمدی رمانتیک آمریکایی محصول سال ۲۰۲۳ به کارگردانی ونسا کاسویل و نویسندگی کیتی لاوجوی است که بر اساس رمان احتمال آماری عشق در نگاه اول نوشته جنیفر ای. اسمیت در سال ۲۰۱۱ ساخته شده است. در این فیلم بازیگرانی چون هیلی ریچاردسون، بن هاردی، دکستر فلچر، راب دلینی، سالی فیلیپس و جمیله جمیل ایفای نقش می کنند. این فیلم در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۳ از طریق نتفلیکس منتشر شد. خلاصه داستان. هدلی و الیور در پرواز نیویورک به لندن عاشق یکدیگر می شوند، آنها یکدیگر را گم می کنند و امکان ملاقات دوباره با یکدیگر غیرممکن به نظر می رسد، حال باید دید آیا ممکن است سرنوشت راهی برای ملاقات دوباره آن ها داشته باشد… ساخت. فیلمبرداری در ژانویه و فوریه ۲۰۲۱ انجام شد.
نیروی هسته ای در هند () یا انرژی هسته ای پنجمین منبع بزرگ برق در هند پس از زغال سنگ، برق آبی، خورشیدی و بادی است. ، هند دارای ۲۵ رآکتور هسته ای فعال در ۸ نیروگاه هسته ای است که مجموع ظرفیت نصب شده آن ها ۸٬۸۸۰ مگاوات می باشد. نیروگاه های هسته ای در سال مالی ۲۰۲۴–۲۵ مجموعاً ۵۷ کیلووات ساعت برق تولید کردند که حدود ۳٪ از کل تولید برق در هند را شامل می شود. همچنین ۱۱ رآکتور دیگر با ظرفیت تولیدی ۸٬۷۰۰ مگاوات در دست ساخت هستند. در اکتبر ۲۰۱۰، هند برنامه ای برای دستیابی به ظرفیت ۶۳ گیگاوات برق هسته ای تا سال ۲۰۳۲ تدوین کرد. با این حال، پس از حادثه اتمی فوکوشیما در سال ۲۰۱۱، اعتراضات زیادی در برابر پروژه های پیشنهادی نیروگاه های هسته ای شکل گرفت. اعتراضات گسترده ای علیه پروژه نیروگاه هسته ای جایتاپور در مهاراشترا و نیروگاه هسته ای کودانکولام در تامیل نادو صورت گرفته است، و همچنین احداث یک نیروگاه هسته ای بزرگ در نزدیکی هاریپور با مخالفت دولت بنگال غربی مواجه و لغو شد. یک دادخواست منافع عمومی نیز علیه برنامه هسته ای غیرنظامی دولت در دیوان عالی کشور ثبت شده است. هند پیشرفت هایی در زمینه سوخت های مبتنی بر توریم داشته و د
ر حال طراحی و توسعه یک رآکتور نمونه با استفاده از توریم و اورانیوم با غنای پایین است که بخش کلیدی برنامه هسته ای سه مرحله ای هند محسوب می شود. تاریخچه. پژوهش های اولیه در فیزیک هسته ای. از همان سال ۱۹۰۱، سازمان زمین شناسی هند (GSI) تشخیص داده بود که هند احتمالاً دارای ذخایر قابل توجهی از کانی های پرتوزا، از جمله اورانینیت، اورانیوم و توریانیت است. با این حال، در ۵۰ سال بعدی تقریباً هیچ تلاشی برای بهره برداری از این منابع صورت نگرفت. در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، دانشمندان هندی ارتباط نزدیکی با همتایان خود در اروپا و ایالات متحده داشتند و از آخرین تحولات در فیزیک آگاه بودند. چند تن از فیزیک دانان برجسته هندی از جمله داولت سینگ کوتاری، مقناد ساها، هومی جی. بهابها و R. S. Krishnan در دهه ۱۹۳۰ در اروپا پژوهش های پیشگامانه ای در زمینه فیزیک هسته ای انجام دادند. تا سال ۱۹۳۹، مگناد ساها، استاد فیزیک در دانشگاه کلکته، اهمیت کشف شکافت هسته ای را تشخیص داد و آزمایش هایی در زمینه فیزیک هسته ای در آزمایشگاه خود آغاز کرد. در سال ۱۹۴۰، او فیزیک هسته ای را در برنامه تحصیلات تکمیلی دانشگاه گنجاند. در همان سال، بنیاد سِر دورابجی تا
تا بودجه ای برای نصب شتاب دهنده حلقوی در دانشگاه کلکته تصویب کرد، اما به دلیل مشکلاتی که احتمالاً مربوط به جنگ بود، این پروژه به تعویق افتاد. در سال ۱۹۴۴، هومی جی. بهابها، فیزیک دان برجسته هسته ای که مدرسه ای پژوهشی در مؤسسه دانش هند تأسیس کرده بود، نامه ای به پسرعموی دور خود، جی. آر. دی. تاتا، رئیس گروه تاتا نوشت. او درخواست بودجه برای ایجاد مؤسسه ای پژوهشی در فیزیک بنیادی کرد، «با تمرکز ویژه بر پرتوهای کیهانی و فیزیک هسته ای.» مؤسسه پژوهش های بنیادی تاتا (TIFR) سال بعد در بمبئی افتتاح شد. تأسیس انرژی اتمی در هند. پس از بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی در اوت ۱۹۴۵، «آر.اس. کریشنان»، فیزیک دان هسته ای که تحت نظر نورمن فدر و جان داگلاس کاکرافت تحصیل کرده بود و پتانسیل عظیم انرژی زایی اورانیوم را تشخیص داده بود، اظهار داشت: «اگر انرژی عظیمی که در انفجارهای اتمی آزاد می شود، در دسترس باشد تا ماشین آلات و غیره را به حرکت درآورد، یک انقلاب صنعتی عمیق را رقم خواهد زد.» با این حال او همچنین خاطرنشان کرد که استفاده صلح آمیز از انرژی اتمی با دشواری هایی همراه است: «... تحقیقات بسیار بیشتری لازم است تا انرژی اتمی به کا
ربرد صنعتی برسد.» در مارس ۱۹۴۶، «هیئت پژوهش علمی و صنعتی» (BSIR) وابسته به شورای تحقیقات علمی و صنعتی (CSIR)، کمیته ای پژوهشی در زمینه انرژی اتمی به ریاست «بابا» تشکیل داد تا منابع انرژی اتمی هند را بررسی کرده و راه های توسعه و بهره برداری از آن را پیشنهاد دهد، و همچنین با نهادهای مشابه در دیگر کشورها ارتباط برقرار کند. در همین زمان، شورای پژوهشی دانشگاه کرالا برای بررسی توسعه صنعتی آینده تراوانکور تشکیل جلسه داد. شورا ضمن بررسی موضوعات مختلف، پیشنهاداتی دربارهٔ توسعه منابع مونازیت (سنگ معدن ارزشمند توریم) و ایلمنیت به منظور استفاده در انرژی اتمی ارائه داد. شورا پیشنهاد کرد این پروژه می تواند بخشی از یک برنامه سراسری در هند باشد. پس از آن، «بابا» و سر شانتی سواروپ بهاتناگار، مدیر CSIR، در آوریل ۱۹۴۷ به تراوانکور اعزام شدند و روابط کاری با «دیوان» (نخست وزیر) وقت پادشاهی، سر سی. پی. راماسوامی آیر برقرار کردند. اوایل سال ۱۹۴۷، طرح هایی برای ایجاد یک واحد اورانیوم در «سازمان زمین شناسی هند» مطرح شد تا بر شناسایی و توسعه منابع معدنی حاوی اورانیوم تمرکز داشته باشد. در ژوئن ۱۹۴۷، دو ماه پیش از قانون استقلال هند ۱۹۴
۷، چاکراوارتی راجاگوپالاچاری، وزیر صنعت، تأسیس انرژی اتمی در هند. پس از بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی در اوت ۱۹۴۵، «آر.اس. کریشنان»، فیزیک دان هسته ای که تحت نظر نورمن فدر و جان داگلاس کاکرافت تحصیل کرده بود و پتانسیل عظیم انرژی زایی اورانیوم را تشخیص داده بود، اظهار داشت: «اگر انرژی عظیمی که در انفجارهای اتمی آزاد می شود، در دسترس باشد تا ماشین آلات و غیره را به حرکت درآورد، یک انقلاب صنعتی عمیق را رقم خواهد زد.» با این حال او همچنین خاطرنشان کرد که استفاده صلح آمیز از انرژی اتمی با دشواری هایی همراه است: «... تحقیقات بسیار بیشتری لازم است تا انرژی اتمی به کاربرد صنعتی برسد.» در مارس ۱۹۴۶، «هیئت پژوهش علمی و صنعتی» (BSIR) وابسته به شورای تحقیقات علمی و صنعتی (CSIR)، کمیته ای پژوهشی در زمینه انرژی اتمی به ریاست «بابا» تشکیل داد تا منابع انرژی اتمی هند را بررسی کرده و راه های توسعه و بهره برداری از آن را پیشنهاد دهد، و همچنین با نهادهای مشابه در دیگر کشورها ارتباط برقرار کند. در همین زمان، شورای پژوهشی دانشگاه کرالا برای بررسی توسعه صنعتی آینده تراوانکور تشکیل جلسه داد. شورا ضمن بررسی موضوعات مختلف، پیشنهاد
اتی دربارهٔ توسعه منابع مونازیت (سنگ معدن ارزشمند توریم) و ایلمنیت به منظور استفاده در انرژی اتمی ارائه داد. شورا پیشنهاد کرد این پروژه می تواند بخشی از یک برنامه سراسری در هند باشد. پس از آن، «بابا» و سر شانتی سواروپ بهاتناگار، مدیر CSIR، در آوریل ۱۹۴۷ به تراوانکور اعزام شدند و روابط کاری با «دیوان» (نخست وزیر) وقت پادشاهی، سر سی. پی. راماسوامی آیر برقرار کردند. اوایل سال ۱۹۴۷، طرح هایی برای ایجاد یک واحد اورانیوم در «سازمان زمین شناسی هند» مطرح شد تا بر شناسایی و توسعه منابع معدنی حاوی اورانیوم تمرکز داشته باشد. در ژوئن ۱۹۴۷، دو ماه پیش از قانون استقلال هند ۱۹۴۷، چاکراوارتی راجاگوپالاچاری، وزیر صنعت، تدارکات، آموزش و دارایی در دولت موقت هند، هیاتی مشورتی برای پژوهش در انرژی اتمی تأسیس کرد. این هیئت که به ریاست «بابا» و زیر نظر CSIR بود، شامل «ساها»، «بهاتناگار» و چند دانشمند برجسته دیگر از جمله سر کاریامانیکام سرینیواسا کریشنان (هم کاشف پراکنش رامان)، زمین شناس داراشاو نوشیروان وادیا و نذیر احمد (شاگرد ارنست رادرفورد) می شد. کمیته ای مشترک متشکل از این دانشمندان و سه نماینده از دولت تراوانکور برای تعیین بهت
رین روش بهره برداری از منابع مونازیت منطقه تشکیل شد. پس از استقلال و تجزیه هند، تراوانکور مدتی کوتاه استقلال خود را اعلام کرد، اما در سال ۱۹۴۹ پس از مذاکرات فشرده به قلمرو هند پیوست. در همین زمان «احمد» به پاکستان رفت و بعدها ریاست سازمان انرژی اتمی آن کشور را برعهده گرفت. در ۲۳ مارس ۱۹۴۸، نخست وزیر جواهر لعل نهرو لایحه انرژی اتمی را در پارلمان هند معرفی کرد، که سپس به عنوان «قانون انرژی اتمی هند» تصویب شد. این قانون که بر اساس قانون انرژی اتمی بریتانیا در سال ۱۹۴۶ طراحی شده بود، اختیارات گسترده ای را به دولت مرکزی دربارهٔ علوم و پژوهش هسته ای اعطا کرد، از جمله اکتشاف معادن اتمی، توسعه منابع معدنی در مقیاس صنعتی، انجام پژوهش های علمی و فنی مربوط به انرژی اتمی با اهداف صلح آمیز، آموزش و پرورش نیروی انسانی لازم، و ارتقاء پژوهش های بنیادی در علوم هسته ای در آزمایشگاه ها، مؤسسات و دانشگاه های هند. در همان زمان، دولت بنگال غربی با ساخت مؤسسه فیزیک هسته ای تحت نظارت دانشگاه کلکته موافقت کرد؛ سنگ بنای این مؤسسه در مه ۱۹۴۸ نهاده شد، و در ۱۱ ژانویه ۱۹۵۰ توسط ایرن ژولیو-کوری افتتاح گردید. از ۱ ژوئن ۱۹۴۸، هیئت مشورتی پژ
وهش در انرژی اتمی و سازمان مادر آن یعنی CSIR به اداره تحقیقات علمی و صنعتی جدید منتقل و مستقیماً زیر نظر نخست وزیر قرار گرفتند. در ۳ اوت ۱۹۴۸، کمیسیون انرژی اتمی هند (AEC) تشکیل و از اداره تحقیقات علمی جدا شد و «بابا» به عنوان اولین رئیس آن منصوب گردید. در ژانویه ۱۹۴۹، کمیسیون جلسه ای تشکیل داد تا برنامه درسی هماهنگ دانشگاهی در مقطع کارشناسی و کارشناسی ارشد برای فیزیک و شیمی نظری و بنیادی تدوین کند تا تربیت کافی دانشمندان هسته ای و آموزش یکسان آنان تضمین شود. در همان سال، «مؤسسه تحقیقات بنیادی تاتا» به عنوان مرکز اصلی پروژه های پژوهشی هسته ای توسط CSIR تعیین شد. در سال ۱۹۵۰، دولت خرید تمامی ذخایر موجود اورانیوم رآکتورهای تحقیقاتی اولیه. در جلسه ای از کمیسیون انرژی اتمی در ۱۵ مارس ۱۹۵۵، تصمیم بر ساخت یک رآکتور هسته ای کوچک در تروبِی گرفته شد. هدف از ساخت این رآکتور، آموزش نیروی انسانی برای بهره برداری از رآکتورهای آینده و انجام تحقیقات، از جمله آزمایش های فیزیک هسته ای، بررسی اثرات تابش، و تولید ایزوتوپ برای پژوهش های پزشکی، کشاورزی و صنعتی بود. در اکتبر ۱۹۵۵، توافق نامه ای میان سازمان انرژی اتمی بریتانیا و دپ
ارتمان انرژی اتمی هند امضا شد که طبق آن، بریتانیا سوخت اورانیومی مورد نیاز برای یک رآکتور استخری را که طراحی آن توسط هند انجام می شد، تأمین می کرد. این توافق همچنین بر «همکاری نزدیک و یاری متقابل میان دو نهاد در ارتقاء و توسعه کاربردهای صلح آمیز انرژی اتمی» تأکید داشت و شامل طراحی مشترک و همکاری در ساخت یک رآکتور شار بالا در آینده نیز می شد. این رآکتور با نام «آپسارا» در ساختمانی بتنی به ابعاد ۱۰۰ در ۵۰ در ۷۰ فوت جای گرفت. «آپسارا»، نخستین رآکتور هسته ای هند و آسیا، در ساعت ۳:۴۵ بعد از ظهر روز ۴ اوت ۱۹۵۶ به حالت بحرانی رسید و در ۲۰ ژانویه ۱۹۵۷ توسط نخست وزیر نهرو افتتاح شد. در آوریل ۱۹۵۵، دولت کانادا به نخست وزیری لوئیز سنت لارنت پیشنهاد ساخت یک رآکتور نوع NRX را در چارچوب طرح کلمبو به هند ارائه کرد؛ هر دو کشور عضو این طرح بودند. سنت لارنت ابراز امیدواری کرد که این رآکتور، هند را در توسعهٔ پژوهش و فناوری صلح آمیز هسته ای یاری کند. نهرو در سپتامبر همان سال رسماً این پیشنهاد را پذیرفت و اعلام کرد که رآکتور برای دانشمندان معتبر خارجی از جمله سایر اعضای طرح کلمبو نیز در دسترس خواهد بود. در ۲۸ آوریل ۱۹۵۶، نهرو و ک
میسر عالی کانادا در هند، اسکات رید، توافق نامه ای با عنوان «پروژه رآکتور اتمی طرح کلمبوی کانادا-هند» امضا کردند. طبق این توافق، کانادا یک رآکتور ۴۰ مگاواتی CIRUS برای اهداف پژوهشی تأمین می کرد و در تولید، طراحی مهندسی، و آموزش نیروهای هندی در بهره برداری از آن همکاری می نمود. هند متعهد به تأمین مکان، زیرساخت و پرداخت هزینه های داخلی از جمله ساخت، نیروی کار محلی و حمل ونقل بود. بر اساس مادهٔ دوم توافق نامه، هند موظف بود امکانات رآکتور را در اختیار سایر اعضای طرح کلمبو نیز قرار دهد. مادهٔ سوم تصریح می کرد که «رآکتور و هرگونه محصول حاصل از آن فقط برای مقاصد صلح آمیز به کار خواهد رفت.» با این حال، در آن زمان هیچ سازوکار مؤثری برای نظارت بر این بند وجود نداشت. همچنین توافق جداگانه ای با دولت ایالات متحده برای تأمین ۲۱ تُن آب سنگین برای این رآکتور صورت گرفت. ساخت رآکتور در اواخر سال ۱۹۵۶ آغاز شد و پرسنل فنی هندی برای آموزش به مرکز «چاک ریور» اعزام شدند. رآکتور CIRUS در اوایل سال ۱۹۶۰ تکمیل و پس از رسیدن به حالت بحرانی در ژوئیه همان سال، در ژانویه ۱۹۶۱ توسط نهرو افتتاح شد. ساخت سومین رآکتور تحقیقاتی، ZERLINA (رآکتور
انرژی صفر برای بررسی شبکه و مجموعه های جدید) در سال ۱۹۵۸ در تروبِی آغاز و در سال ۱۹۶۱ راه اندازی شد. توافق نامه برای نخستین نیروگاه هسته ای هند در راجستان (RAPP-1) در سال ۱۹۶۳ امضا شد و به دنبال آن، RAPP-2 در سال ۱۹۶۶ راه اندازی شد. این راکتورها دارای تمهیدات سخت گیرانه ای بودند تا اطمینان حاصل شود که برای برنامه های نظامی استفاده نخواهند شد. RAPP-1 در سال ۱۹۷۲ به بهره برداری رسید. به دلیل مشکلات فنی، توان راکتور از ۲۰۰ مگاوات به ۱۰۰ مگاوات کاهش یافت. اطلاعات فنی و طراحی به صورت رایگان توسط شرکت انرژی اتمی کانادا در اختیار هند قرار گرفت. پس از انفجار نخستین آزمایش هسته ای هند در سال ۱۹۷۴، ایالات متحده و کانادا روابط خود را با هند کاهش دادند. عملیات بودای خندان برنامه راکتورهای نوترونی سریع هند. برنامه راکتورهای نوترونی سریع (FBR) هند بخش مهمی از راهبرد ملی برای گسترش ظرفیت انرژی هسته ای و تضمین امنیت انرژی کشور است. محور اصلی این برنامه، راکتور نمونه نوترونی سریع (PFBR) در کالپاکام، ایالت تامیل نادو است. این راکتور که توسط مرکز پژوهشی ایندیرا گاندی برای تحقیقات اتمی (IGCAR) توسعه یافته، یک راکتور ۵۰۰ مگاواتی
با خنک کننده سدیم است که برای تولید مواد شکافت پذیر بیشتر از میزان مصرف خود طراحی شده است. این راکتور با استفاده از سوخت مخلوط اکسید (MOX) که ترکیبی از پلوتونیوم-۲۳۹ و اورانیوم-۲۳۸ است، به تولید پلوتونیوم-۲۳۹ از اورانیوم-۲۳۸ می پردازد. این فناوری برای برنامه های بلندمدت انرژی هسته ای هند حیاتی است، چرا که امکان بهره برداری مؤثرتر از ذخایر عظیم توریم و اورانیوم کشور را فراهم می سازد. با تولید مواد شکافت پذیر بیشتر از میزان مصرف، PFBR می تواند طول عمر منابع سوخت هسته ای را به طور چشمگیری افزایش دهد. همچنین موفقیت این برنامه می تواند به تحقق اهداف امنیت انرژی و پایداری هند کمک کند و وابستگی به سوخت های وارداتی را کاهش داده و پاسخ گوی نیاز روزافزون انرژی کشور باشد. تحولات اخیر. پس از راه اندازی موفق واحدهای ۱ و ۲ نیروگاه کودانکولام، در ژوئن ۲۰۱۷ توافق نامه ای با روسیه برای ساخت واحدهای ۵ و ۶ (هرکدام ۱۰۰۰ مگاوات) با هزینه تخمینی هر مگاوات ۲۵۰ میلیون روپیه (۳٫۸۵ میلیون دلار آمریکا) امضا شد. پیش تر، در اکتبر ۲۰۱۶، هند با روسیه برای ساخت واحدهای ۳ و ۴ (هرکدام ۱۰۰۰ مگاوات) توافق نامه ای با هزینه تخمینی هر مگاوات ۲۰۰
میلیون روپیه (۳٫۰۸ میلیون دلار آمریکا) امضا کرده بود. مشارکت بخش خصوصی. در مه ۲۰۲۵ گزارش شد که دولت هند ممکن است در جریان نشست موسمی پارلمان در سال ۲۰۲۵ محدودیت های مربوط به مشارکت بخش خصوصی در صنعت هسته ای کشور را بردارد. همچنین در مه ۲۰۲۵ گزارش شد که دولت ممکن است اجازه سرمایه گذاری خارجی مستقیم در صنعت هسته ای هند را صادر کند، به گونه ای که سرمایه گذاری خارجی در سطح سهام اقلیت محدود شود.
نیروی هسته ای در چین () به عنوان جایگزینی برای زغال سنگ مورد توجه قرار گرفته اند، زیرا نگرانی ها دربارهٔ کیفیت هوا، تغییرات اقلیمی و کمبود سوخت های فسیلی افزایش یافته است. گروه انرژی هسته ای عمومی چین هدف تولید ۲۰۰ گیگاوات برق تا سال ۲۰۳۵ را با ساخت ۱۵۰ راکتور جدید اعلام کرده است. چین دارای دو شرکت بزرگ در زمینه نیروی هسته ای است: شرکت ملی هسته ای چین که عمدتاً در شمال شرق فعالیت می کند، و گروه انرژی هسته ای عمومی چین (که پیش تر به عنوان گروه نیروی هسته ای گوانگ دونگ شناخته می شد) که عمدتاً در جنوب شرق چین فعال است. چین در تلاش است تا اتکای خود را به فناوری طراحی و ساخت راکتورهای هسته ای بومی افزایش دهد، هرچند همکاری های بین المللی و انتقال فناوری نیز تشویق می شوند. رآکتورهای آب فشرده پیشرفته همچون هوالونگ یک فناوری اصلی در آینده نزدیک خواهند بود و صادرات آن نیز برنامه ریزی شده است. چین برنامه دارد تا سال ۲۰۳۰ حدود سی راکتور نیروی هسته ای در کشورهایی که در ابتکار کمربند و جاده مشارکت دارند احداث کند. تا میانه قرن، رآکتور نوترون سریع به عنوان فناوری اصلی در نظر گرفته می شود، با هدف ظرفیت ۱۴۰۰ گیگاوات تا سال ۲۱
۰۰. چین همچنین در توسعه همجوشی هسته ای از طریق مشارکت در پروژه رآکتور گرماهسته ای آزمایشی بین المللی مشارکت دارد، و یک راکتور همجوشی آزمایشی به نام توکاماک ابررسانای تجربی پیشرفته در هفئی ساخته است. همچنین تحقیقات و توسعه ای در زمینه چرخه سوخت توریوم به عنوان جایگزینی برای شکافت هسته ای در دست دارد. تاریخچه. ۱۹۵۰–۱۹۵۸. در دوران جنگ سرد، انگیزه نخستین برای توسعه انرژی هسته ای در پکن عمدتاً اهداف امنیتی بود. بین سال های ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۸، ساخت وساز نیروگاه های هسته ای در چین به شدت متکی بر همکاری با اتحاد جماهیر شوروی بود. نخستین اقدام با تأسیس شرکت فلزات غیرآهنی و نادر چین-شوروی و نخستین مرکز پژوهش اتمی مرکزی، یعنی انستیتوی انرژی اتمی چین وابسته به آکادمی علوم چین در پکن آغاز شد. در فوریه ۱۹۵۵، یک کارخانه جداسازی شیمیایی برای تولید اورانیوم-۲۳۵ و پلوتونیوم مورد نیاز سلاح های هسته ای با کمک شوروی در سین کیانگ احداث شد و در آوریل، انستیتوی انرژی اتمی چانگ چون تأسیس گردید. چند ماه بعد، در ۲۹ آوریل ۱۹۵۵، "پیمان همکاری هسته ای چین-شوروی" به امضا رسید. شرکت ملی هسته ای چین (CNNC) نیز در همان سال تأسیس شد. افزون بر همکاری
با شوروی، چین شروع به آموزش فناوری هسته ای با اعزام دانشجو به شوروی کرد. در دسامبر ۱۹۵۸، توسعه انرژی هسته ای به اولویت نخست پروژه های "پیش نویس برنامه دوازده ساله توسعه علم و فناوری" تبدیل شد. ۱۹۵۹–۱۹۶۳. دومین مرحله با هدف دستیابی کامل به خودکفایی در توسعه انرژی هسته ای مشخص می شود. در ژوئن ۱۹۵۹، اتحاد جماهیر شوروی رسماً تمام اشکال کمک های هسته ای به چین را متوقف کرد و تکنسین های شوروی را فراخواند. چین متحمل زیان شد اما توسعه انرژی هسته ای را با انجام تحقیقات گسترده و اختصاص منابع ادامه داد. به منظور تقویت سریع صنعت انرژی اتمی، کمیته مرکزی حزب کمونیست چین تصمیم گرفت منابع بیشتری را به طور اختصاصی به فعالیت های مرتبط با انرژی هسته ای اختصاص دهد. در نتیجه، مؤسسه انرژی اتمی شاخه هایی از سازمان های تحقیقاتی را در هر استان، شهر بزرگ و منطقه خودمختار ایجاد کرد. تا پایان سال ۱۹۶۳، چین بیش از چهل کارخانه جداسازی شیمیایی برای استخراج اورانیوم و توریم احداث کرده بود. در سال های ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۲، چین به دستاوردهای مهمی در توسعه هسته ای رسید که پایه ای برای کاربردهای آینده شد. بین سال های ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۳، ساخت یک کارخانه پخش گ
ازی با استفاده از راکتور بزرگ ۳۰۰ مگاواتی در لانژو در دست اجرا بود. تخمین زده می شود که چین بیش از ۱٫۵ میلیارد دلار در ساخت این کارخانه سرمایه گذاری کرده باشد. ۱۹۶۴ – ۲۰۱۲. پس از پیشرفت انفجاری در دهه ۱۹۵۰، توسعه هسته ای چین کند شد، احتمالاً به دلیل انقلاب فرهنگی چین، به طوری که تنها یک آزمایش هسته ای در سال ۱۹۷۰ انجام شد. در ۸ فوریه ۱۹۷۰، چین نخستین برنامه نیروی هسته ای خود را صادر کرد و مؤسسه "۷۲۸" (که اکنون به نام مؤسسه طراحی و تحقیق مهندسی هسته ای شانگهای شناخته می شود) تأسیس شد. نخستین نیروگاه هسته ای طراحی و ساخته شده به طور مستقل، نیروگاه هسته ای گینشان بود که در سال ۱۹۸۴ احداث شد و در ۱۵ دسامبر ۱۹۹۱ به شبکه متصل شد. این راکتور از نوع CNP-300 است. با اجرای اصلاحات اقتصادی چین، تقاضا برای گسترش بخش برق افزایش یافت. در چارچوب برنامه پنج ساله دهم چین (۲۰۰۵–۲۰۰۱)، بخش مهمی از سیاست انرژی آن کشور عبارت بود از: «تضمین امنیت انرژی، بهینه سازی ترکیب انرژی، بهبود بهره وری انرژی، و حفاظت از محیط زیست.» تا سال ۲۰۰۲، چین دارای دو نیروگاه هسته ای فعال بود. در سال ۲۰۰۷، دولت هو جینتائو هدفی برای دو برابر کردن سهم ان
رژی هسته ای در ظرفیت نصب شده برق کشور تعیین کرد که منجر به رشد چشمگیر فرصت های تجاری در بخش انرژی هسته ای چین شد. در سال ۲۰۱۲، هو جینتائو بر «نقش غیرقابل جایگزین انرژی هسته ای در تضمین امنیت انرژی و مقابله با تغییرات اقلیمی» تأکید کرد. ۲۰۱۳ – تاکنون. طرح ایمنی هسته ای سال ۲۰۱۳ بیان می کرد که از سال ۲۰۱۶ به بعد تنها ساخت رآکتور نسل سه آغاز خواهد شد و تا آن زمان تنها تعداد بسیار کمی از نیروگاه های نسل دوم پلاس ساخته خواهند شد. در سال ۲۰۱۴، چین همچنان برنامه داشت که تا سال ۲۰۲۰ ظرفیت ۵۸ گیگاوات را محقق کند. اما به دلیل بازبینی های انجام شده پس از حادثه اتمی فوکوشیما در ژاپن، تعداد کمی نیروگاه از سال ۲۰۱۵ آغاز به ساخت کردند و این هدف محقق نشد. در سال ۲۰۱۹، چین هدف جدیدی را برای دستیابی به ۲۰۰ گیگاوات ظرفیت تولید برق هسته ای تا سال ۲۰۳۵ تعیین کرد، که معادل ۷٫۷٪ از ظرفیت پیش بینی شدهٔ ۲۶۰۰ گیگاواتی تولید برق کل کشور است. تا پایان دسامبر ۲۰۲۰، تعداد واحدهای هسته ای فعال در سرزمین اصلی چین به ۴۹ واحد با ظرفیت نصب شدهٔ ۵۱ گیگاوات رسید که از نظر ظرفیت نصب شده سوم و از نظر تولید برق دوم در جهان در سال ۲۰۲۰ محسوب می شد؛
با وجود ۱۶ واحد در حال ساخت، چین از لحاظ تعداد و ظرفیت واحدهای در حال ساخت برای چندین سال رتبهٔ اول جهان را داشته است. بر پایه برنامه ریزی، تا سال ۲۰۳۵ انرژی هسته ای باید ۱۰٪ از برق تولیدی کشور را تأمین کند. تا سال ۲۰۲۰، چین ۴۱ رآکتور هسته ای دیگر در برنامهٔ ساخت و ۱۶۸ رآکتور پیشنهادی در دست بررسی داشت. رآکتورهای در حال ساخت چین ۲۷٪ از کل رآکتورهای در حال ساخت در جهان را تشکیل می دهند. تا سال ۲۰۲۳، برنامه های توسعه انرژی هسته ای چین بلندپروازانه ترین در جهان هستند. در سال ۲۰۲۴، اندیشکده بنیاد فناوری اطلاعات و نوآوری اعلام کرد که چین در فناوری نیروگاه های هسته ای تجاری پیشتاز یا هم تراز جهانی است و در فناوری رآکتور نسل ۴ احتمالاً ۱۰ تا ۱۵ سال جلوتر از بقیه کشورها است. فناوری های رآکتور. فناوری وارداتی. رآکتورهای CANDU. در سال ۱۹۹۸ ساخت دو رآکتور رآکتور کاندو به ظرفیت ۷۲۸ مگاوات که توسط AECL طراحی شده بودند، در نیروگاه هسته ای گینشان آغاز شد. نخستین واحد در سال ۲۰۰۲ و دومین در سال ۲۰۰۳ به شبکه متصل شدند. رآکتورهای CANDU می توانند از اورانیوم بازیافت شده با کیفیت پایین که از رآکتورهای متعارف به دست آمده، به عنوا