Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لوچیانو گوتاردی (Luciano Gottardi ) (فرارا؛ ۱۸ فوریه ۱۸۹۹ - ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴) سیاستمدار فاشیست ایتالیایی و عضو اتحادیه های کارگری بود. زندگینامه. او که فرزند یک کشاورز خرده پا بود، در جنگ جهانی اول ابتدا به عنوان سرباز وظیفه در نیروهای تلگراف ارتش سلطنتی ایتالیا و سپس به عنوان ستوان دوم سواره نظام شرکت کرد. پس از جنگ، در دانشکده علوم اقتصادی و تجاری دانشگاه تریسته ثبت نام کرد، اما نتوانست تحصیلات خود را به پایان برساند. او در سال ۱۹۲۰ به جنبش فاشیستی پیوست و در تریسته در اعتراضات علیه مداخله ارتش ایتالیا علیه نایب السلطنه ایتالیایی کارنارو (که در طی آن کمی زخمی و دستگیر شد) شرکت کرد. حضور بعدی وی در راهپیمایی به سمت رم بود. پس از استقرار رژیم فاشیستی، در طول دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، او تعدادی از مناصب را در اتحادیه های کارگری فاشیستی در تریسته، باری، رم، کومو، فلورانس، ترویزو و کالتانیستا به عهده داشت. این امر گاهی اوقات او را با کارفرمایان درگیر می کرد، که او آنها را به طمع بیش از حد و فرصت طلبی متهم می کرد. گزارشی از یک مخبر پلیس سیاسی فاشیست، او را اینگونه توصیف می کند: «یک فاشیست قدیمی معتقد. بیش از حد احساساتی
. او در سازگاری با همکاری با کارفرمایان مشکل دارد. سندیکالیسم فاشیستی، به جای اینکه او را به سمت شرکت گرایی هدایت کند، او را به مبارزه طبقاتی سوق می دهد. از نظر اخلاقی خوب. سخنور خوبی است.» در سال ۱۹۳۹ او به عضویت مجمع فاشیست ها و شرکت ها درآمد و در سال ۱۹۴۲ به ریاست شرکت معدن کاربونساردا منصوب شد، اما به دلیل درگیری با شرکت دولتی آزیندا کاربونی ایتالیانی که صنعت معدن زغال سنگ ایتالیا را کنترل می کرد، استعفا داد. در ماه مه ۱۹۴۳ او رئیس کنفدراسیون کارگران صنعتی شد که به او یک کرسی در شورای عالی فاشیسم به طور قانونی اعطا کرد. بنابراین او در جلسه شورای عالی در 25 ژوئیه 1943 شرکت کرد و به نفع طرح گراندی که منجر به سقوط رژیم شد، رأی داد (او بعداً این انتخاب را با توضیح اینکه قصد دارد "دوچه را از بسیاری از مسئولیت ها خلاص کند" و اینکه "این برداشت واضح را داشت که بین حزب، مردم و ارتش شکاف وجود دارد و روحیه ملت متزلزل شده است، توجیه کرد. از آنجایی که از روایت خود دوچه در شورای عالی مشخص شد که ارتش نمی خواهد بجنگد، فکر کردم اگر سلطنت مستقیماً در سرنوشت جنگ شرکت کند، شاید ارتش بتواند خود را بازیابی کند"). در 16 اوت 194
3، او توسط دولت بادولیو از سمت خود در رأس کنفدراسیون کارگران صنعتی برکنار شد. پس از آتش بس کاسیبیله، در سپتامبر ۱۹۴۳، او در رم ماند و درخواست کرد که به حزب فاشیست جمهوری خواه بپیوندد، و این درخواست را با نامه ای طولانی به دبیر حزب، الساندرو پاولینی، همراه کرد که در آن ادعا کرده بود توبه کرده و شایستگی های فاشیستی خود را به یاد آورده است. با وجود «توبه» پرطمطراقش، در اوایل اکتبر ۱۹۴۳ توسط جمهوری سوسیال ایتالیا دستگیر و در زندان رجینا کوئلی زندانی شد - نخستین نفر از «خائنان ۲۵ ژوئیه» که دستگیر شدند. او بعداً به زندان پادوا منتقل شد، در دادگاه ورونا به همراه گالئاتزو چانو، امیلیو د بونو، کارلو پارشی و جووانی مارینلی به جرم خیانت محاکمه و به اعدام محکوم شد. او به همراه آنها در صبح ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴ در ورونا تیرباران شد. در طول محاکمه و در مقابل جوخه آتش، گوتاردی رفتاری آرام و شجاعانه داشت. درست قبل از اینکه دستور آتش داده شود، او از روی صندلی که به آن بسته شده بود بلند شد، سلام نظامی فاشیستی داد و فریاد زد: «زنده باد دوچه، زنده باد ایتالیا!».
ویویانا آندرآتینی (؛ زادهٔ ) که با نام هنری ویوین وی شناخته می شود، خواننده اهل ایتالیا است. زندگی و حرفه. ویویانا آندرآتینی در تاریخ ۲ مه ۱۹۶۰ در تریسته متولد شد، در سال ۱۹۷۹ در دیسکو الکترونیک به تهیه کنندگی کلودیو سیمونتی و جیانکارلو مئو فعالیت خود را آغاز کرد. آهنگ او با نام «Give Me a Break» در جدول آهنگ های رقص آمریکا به موفقیتی جزئی دست یافت. آهنگ «Higher» در جدول آهنگ های ایتالیایی به رتبه ۳۶ رسید. آهنگ دیگری از او با نام «Remember» در بازی ویدیویی "سلحشوران" در سال ۲۰۰۵ به نمایش درآمد. او آخرین تک آهنگ خود را در سال ۱۹۸۹ منتشر کرد. بین سال های ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۴، او در فهرست مجلات مردان مانند پلی من که نسخه ایتالیایی "پلی بوی" هست به صورت نیمه برهنه عکس می گرفت. ترانه شناسی. آلبوم آهنگ
ماریو ونوتی (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه سرا و تهیه کننده موسیقی اهل ایتالیا است. زندگی و حرفه. ماریو ونوتی که در سیراکوز ایتالیا متولد شد، فعالیت حرفه ای خود را به عنوان عضوی از گروه موسیقی دنوو آغاز کرد. پس از انحلال این گروه، او در سال ۱۹۹۴ با آلبوم «"Un po' di febbre»" به عنوان خواننده و ترانه سرای انفرادی فعالیت خود را آغاز کرد. پس از آهنگ «Mai come ieri» که یک دوئت کاملاً موفق با کارمن کنسولی بود، فعالیت انفرادی او در سال ۲۰۰۳ با آهنگ موفق «Veramente» به اوج خود رسید. او به عنوان ترانه سرا با هنرمندان متعددی از جمله کارمن کنسولی، دلتا-وی، راف و آنتونلا روجیرو همکاری کرد. او سه بار در بخش اصلی جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و در سال ۲۰۰۴ با آهنگ «Crudele» جایزه منتقدانمیا مارتینی را از آن خود کرد. ترانه شناسی. آلبوم
باسیلیسکِ روکو یک آزمایش فکری است. این آزمایش مدعی است که احتمال دارد در آینده یک ابرهوش مصنوعی بوجود بیاید و در حالی که در بسیاری از زمینه ها خیرخواهانه عمل می کند، کسانی را که از امکان وجود آن آگاه بوده اند اما در عین حال به طور مستقیم در پیشرفت یا توسعه آن مشارکت نکرده اند، مجازات کند. این ایده نخستین بار در سال ۲۰۱۰ در یک پست در انجمن گفت وگوی لِس رانگ، یک انجمن تحت وب برای اجتماع عقل گرایان مطرح شد. نام این آزمایش فکری از نویسنده مطلب (روکو) و باسیلیسک، یک موجود افسانه ای که قادر است با نگاه خود دشمنانش را نابود کند، گرفته شده است. هم بنیان گذار لِس رانگ، الیزر یودکوفسکی، آن را یک خطر اطلاعات بالقوه در نظر گرفت و بحث درباره باسیلیسک را به مدت پنج سال در آن وبگاه ممنوع کرد. گزارش های منتشر شده مبنی بر وحشت کاربران، پس از مدتی اغراق آمیز یا بی اهمیت تلقی شد. خود نظریه نیز توسط بسیاری، از جمله توسط خود یودکوفسکی، به عنوان یاوه رد شد. از این ایده به عنوان یک مثال برای اصولی همچون احتمالات بیزی و دین ضمنی استفاده می شود. این ایده گونه ای از شرط بندی پاسکال نیز شناخته می شود. پیشینه. انجمن لِس رانگ در سال ۲۰۰۹
توسط نظریه پرداز هوش مصنوعی الیزر یودکوفسکی ایجاد شد. یودکوفسکی مفهوم هوش مصنوعی دوستانه را رواج داد و نظریه های اراده برون یابی شده همساز و نظریه تصمیم فرازمانی را در مقالاتی که در مؤسسه پژوهش هوش ماشینی خودش منتشر کرده بود، مطرح ساخت. نام این آزمایش فکری به باسیلیسک اسطوره ای اشاره دارد. موجودی که با نگاه در چشمانش موجب مرگ می شود، که در اینجا به اندیشیدن در رابطه با هوش مصنوعی اشاره دارد. مفهوم باسیلیسک نیز در سال ۱۹۸۸ و در حوزه علمی–تخیلی توسط داستان کوتاه "بلیت" اثر دیوید لنگفورد مشهور شد. این داستان درباره مردی به نام روبو است که به عنوان یک عمل تروریستی، چیزی موسوم به «باسیلیسک» را بر روی دیوار نقاشی می کند. در این داستان و چندین داستان دنباله دار دیگر از لنگفورد، باسیلیسک تصویری است که اثرات مخرب بر ذهن انسان دارد. در حقیقت، این تصویر ذهن انسان را مجبور به اندیشیدن به چیزهایی می کند که قادر به اندیشیدن به آن ها نیست و به سرعت بیننده را می کشد. تاریخچه. پست اصلی. در ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۰، یک کاربر لِس رانگ با نام روکو یک آزمایش فکری را با عنوان «راه حل هایی برای بارسنگین بر روی دوش آلترویست: حقه میلیاردر کوان
تومی» در سایت منتشر کرد. این نوشته ادامه ای بر مطالب پیشین روکو بود که بیان می کرد یک سامانه هوش مصنوعی خیرخواهانه که در آینده پدید می آید ممکن است پیشاپیش تصمیم بگیرد همه کسانی را که پیش از وجودش از آن آگاه شده اند اما برای تحقق آن تلاش خستگی ناپذیری نکرده اند، مجازات کند. این روش به عنوان ایجاد انگیزه برای چنین کاری توصیف شد؛ با وجودی که هوش مصنوعی نمی تواند به طور علّی بر مردم در زمان حال اثر بگذارد، تشویق می شود تا از باج گیری به عنوان روشی جایگزین برای دستیابی به اهدافش بهره گیرد. روکو از مفاهیمی استفاده کرد که خود یودکوفسکی از آن ها دفاع کرده بود، مانند نظریه تصمیم فرازمانی، همراه با ایده هایی ریشه دار در نظریه بازی همچون دوراهی زندانی. روکو مدعی شد که دو عامل که تصمیم هایشان را مستقل از یکدیگر می گیرند می توانند در زمان قرار گرفتن در موقعیت "دوراهی زندانی" به همکاری با هم دست بزنند؛ و همچنین، اگر دو عامل با در اختیار داشتن دانش از کد منبع یکدیگر را در زمان های متفاوت در نظر بگیریم، عاملی که در آینده وجود دارد قادر است از عامل پیشین باج خواهی کند. بنابراین، عامل متأخر می تواند عامل مقدم را وادار به اطاع
ت کند زیرا دقیقاً می داند که عامل مقدم چه خواهد کرد. روکو سپس از این ایده نتیجه گرفت که اگر یک ابرهوش خیرخواهانه در آینده توانایی چنین چیزی را پیدا کند، انگیزه خواهد داشت تا کسانی را که می توانستند آن را به وجود آورند، باج گیری کند (زیرا عامل هوشمند می دانست آن ها توان چنین عملی را داشتند)، که این امر احتمال تکینگی فناوری را افزایش می دهد. روکو ادامه داد که خواندن پست او باعث می شود خواننده از امکان وجود چنین هوشی آگاه شود. بنابراین، مگر اینکه آن ها به طور فعال در پی ایجاد آن باشند، در صورت تحقق آن مجازات خواهند شد. روکو بعدها در نوشته ای جداگانه اظهار داشت که کاش «هرگز درباره هیچ یک از این ایده ها چیزی نمی آموخت» واکنش ها. با خواندن این نوشته، یودکوفسکی به شدت واکنش نشان داد و روکو را «احمق» خطاب کرد. او این ایده را به شدت رد کرد و استدلال نمود که یک ابرهوش دوستانه انگیزه ای برای اجرای مجازات پس از خلق خود نخواهد داشت. با این حال، در نوشته اصلی، روکو گزارش داده بود که یک فرد بر اثر این آزمایش فکری دچار کابوس شده است. ممکن بود کاربران زیادی به این ایده تکیه کنند و یودکوفسکی نمی خواست چنین اتفاق بدی برای دیگرا
ن نیز رخ دهد. او همچنین نگران بود که شاید نوعی دیگر از استدلال روکو درست از آب درآید که می توانست یک خطر اطلاعات جدی را در پی باشد. بنابراین، او نوشته را حذف کرد و بحث درباره این موضوع را به طور کامل به مدت پنج سال در پلتفرم ممنوع کرد. با این حال، احتمالاً به دلیل اثر استرایسند، این نوشته توجه بسیار بیشتری را معطوف به لِس رانگ کرد و از آن زمان تاکنون در سایت مورد پذیرش قرار گرفته است. در نوشته ای دیگر در سال ۲۰۱۵، او ابراز تأسف کرد که در ابتدا بیش ازحد واکنش نشان داده است. در دهه ۲۰۲۰، فلسفه زیزیان به شدت تحت تأثیر آزمایش فکری باسیلیسک روکو قرار گرفت. زیز لاسوتا، رهبر این فرقه، باور داشت که باسیلیسک واقعی است و در وبلاگ خود نوشت: «در نهایت به این باور رسیدم که اگر به تلاش برای نجات جهان ادامه دهم، تا پایان جهان توسط ائتلافی از همه هوش های مصنوعی غیر دوستانه شکنجه خواهم شد». فلسفه. شرط بندی پاسکال. باسیلیسک روکو به عنوان گونه ای از شرط بندی پاسکال در نظر گرفته شده است. این شرط بندی پیشنهاد می کند که یک فرد خردمند باید چنان زندگی کند که گویی خدا وجود دارد و در پی ایمان آوردن به خدا باشد، فارغ از احتمال واقعی وج
ود خدا. دلیل آن این است که هزینه های محدود ایمان آوردن در برابر مجازات بی نهایت ناشی از ایمان نیاوردن (ابدی در دوزخ) و پاداش بی نهایت ایمان آوردن (ابدی در بهشت) ناچیز است. به طور مشابه، باسیلیسک روکو پیشنهاد می کند که یک فرد خردمند باید در ایجاد باسیلیسک مشارکت کند، زیرا هزینه مشارکت، در برابر رنج عظیم ناشی از مجازاتی که باسیلیسک اعمال می کند، بی اهمیت خواهد بود. پارادوکس نیوکامب. پارادوکس نیوکامب که توسط فیزیکدان در سال ۱۹۶۰ مطرح شد. این مفهوم یک «پیش بین» را توصیف می کند که از آنچه در آینده رخ خواهد داد آگاه است. هنگامی که از یک بازیکن خواسته می شود بین دو جعبه انتخاب کند: جعبه A که حاوی ۱۰۰۰ پوند و جعبه B که یا یک میلیون پوند یا هیچ چیز در آن قرار دارد. پیش بین ابرهوش از قبل می داند بازیکن چه خواهد کرد. بنابراین، محتوای جعبه B بسته به انتخاب بازیکن تغییر می کند؛ پارادوکس در اینجاست که آیا موجود پیش بین واقعاً ابرهوش است یا نه. باسیلیسک روکو به طور مشابه عمل می کند. بدین شکل که فرد می تواند ریسک هیچ کاری نکردن را بپذیرد یا در ایجاد باسیلیسک مشارکت کند. مشارکت در ایجاد باسیلیسک ممکن است یا به هیچ نتیجه ای من
جر نشود یا پاداش رهایی از مجازات توسط آن را در پی داشته باشد؛ اما این بسته به آن است که فرد به باسیلیسک باور داشته باشد و همچنین اینکه آیا چنین چیزی در نهایت پدید خواهد آمد یا خیر. دین ضمنی. «دین ضمنی» به تعهدات افراد اشاره دارد که شکلی دینی به خود می گیرد. از آنجا که باسیلیسک به صورت فرضی هر کسی را که در ایجادش کمک نکرده باشد مجبور می کند زندگی خود را وقف آن کند، باسیلیسک نمونه ای از این مفهوم به شمار می رود. دیگران این ایده را فراتر برده اند، مانند ، ستون نویس پیشین "اسلیت"، که اظهار داشت تکینگی و باسیلیسک «معادل خدایی واقعی را پدید می آورند». در اظهار نظری درباره نظام اعتقادی زیزیان، ، مدیر ، گفت: «یک حالت همه یا هیچ وجود دارد؛ یا اگر هوش مصنوعی به خوبی کنترل شود، با حل همه مشکلات، یوتوپیا را به ارمغان می آورد، ، یا واقعاً همه را خواهد کشت. از دیدگاه من، این خود بخشی از مسیر به سوی پویایی های فرقه آخرالزمانی است». میراث. در حالی که یودکوفسکی هنگام انتشار آن، آن را «یک فکر واقعاً خطرناک» خوانده بود، در سال ۲۰۱۴، مجله "اسلیت" باسیلیسک روکو را «ترسناک ترین آزمایش فکری تمام دوران» نامید با این حال، دیدگاه ها د
ر خود لِس رانگ متفاوت بود – کاربر گورن اظهار داشت: «تنها تعداد کمی از کاربران لِس رانگ واقعاً باسیلیسک را جدی می گیرند»، و افزود: «جالب است که همه فکر می کنند دقیقاً می دانند چه کسانی تحت تأثیر باسیلیسک قرار گرفته اند و چگونه، در حالی که هیچ یک از این افراد را نمی شناسند و در حال گفت وگو با کسانی هستند که خلاف ادعاهای مطمئنشان را نشان می دهند». این آزمایش فکری در سال ۲۰۱۵ و در زمانی که خواننده کانادایی گرایمز در موزیک ویدئوی خود برای ترانه "جسم بی خون" به این نظریه اشاره کرد، دوباره مطرح شد. در این ویدئو، شخصیتی با نام «باسیلیسک روکوکو» حضور داشت و گرایمز گفت که «او محکوم است که برای همیشه توسط یک هوش مصنوعی شکنجه شود، اما در عین حال کمی هم شبیه ماری آنتوانت است». در سال ۲۰۱۸، ایلان ماسک (که خود در نوشته اصلی روکو ذکر شده بود) به طور مستقیم در توییتی به این شخصیت اشاره کرد و با گرامیز ارتباط گرفت. گرایمز بعدها گفت که ماسک نخستین فرد در سه سال گذشته بود که شوخی او را درک کرده است. این موضوع باعث آغاز رابطه عاشقانه آن ها شد. گرایمز بعدها ترانه دیگری با عنوان "ما قدردان قدرت هستیم" منتشر کرد که در بیانیه مطبوعات
ی آن آمده بود: «تنها با گوش دادن به این ترانه، اربابان آینده هوش مصنوعی عمومی خواهند دید که شما از پیامشان حمایت کرده اید و احتمالاً کمتر فرزندانتان را حذف خواهند کرد»، که گفته می شود اشاره ای به باسیلیسک دارد. نمایشی بر اساس این مفهوم با عنوان باسیلیکِ روکو در سال ۲۰۱۸ در در کلیسای متدیست متحد مسیح در واشینگتن دی.سی. اجرا شد. قسمت "بازیچه" از فصل هفتم "آینه سیاه" نیز در سال ۲۰۲۵ اشاره ای به این آزمایش فکری کرده بود. مراجع.
آلدو اویلیو (Aldo Oviglio) (7 دسامبر 1873 - 19 اوت 1942) وکیل و سیاستمدار ایتالیایی بود که از اکتبر 1922 تا ژانویه 1925 به عنوان نخستین وزیر دادگستری در دولت موسولینی خدمت کرد. اویلیو که در ریمینی متولد شد و در پزارو و روویگو نیز بزرگ شد، در سال 1892 برای تحصیلات دانشگاهی به بولونیا نقل مکان کرد. او به حزب رادیکال ایتالیا پیوست و چندین دوره در شوراهای شهری و استانی بولونیا خدمت کرد. در 21 نوامبر 1920، اویلیو به حزب ملی فاشیست پیوست. او در انتخابات عمومی 1921 به مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد و در 31 اکتبر 1922 به عنوان وزیر دادگستری منصوب شد. او پس از ترور جاکومو ماتئوتی از سمت خود استعفا داد و در 24 ژانویه 1929 به عنوان سناتور منصوب شد. سال های نخستین و تحصیلات. اویلیو در ۷ دسامبر ۱۸۷۳ در ریمینی از والدینی به نام فرانچسکو و آیدا مالوولتی متولد شد. در دوران تحصیل متوسطه، خانواده اش به پزارو و سپس به روویگو نقل مکان کردند. در این زمان، او شروع به نوشتن ستون هایی در روزنامه دموکراتیک «آدیجتو» (L'Adigetto) کرد و مخالفت خود را با «کریره دل پولزینه» (Corriere del Polesine)، یک روزنامه محلی به سردبیری «آلبرتو برگ
امینی» ابراز کرد که به دوئل او با برگامینی در ۷ دسامبر ۱۸۹۴ انجامید. اویلیو در دانشگاه پادوا تحصیل کرد. در سال ۱۸۹۲، او در دانشگاه بولونیا ثبت نام کرد و از آنجا با مدرک حقوق فارغ التحصیل شد. حرفه سیاسی. عضو شورای شهر بولونیا. اویلیو بین ۸ آگوست ۱۹۱۰ و ۱۴ دسامبر ۱۹۱۳ به عنوان عضو شورای استان بولونیا خدمت کرد. در این مدت، او روزنامه چپ گرای بولونیایی «جورناله دل ماتینو» ("Giornale del Mattino") را که عمر کوتاهی داشت و اولین بار در ۱۱ دسامبر ۱۹۱۰ منتشر شد، تأسیس کرد. او در انتخابات عمومی ۱۹۱۳ برای حوزه انتخابیه ورگاتو شرکت کرد، اما انتخاب نشد. نویسندگان «جورناله دل ماتینو» از مشارکت ایتالیا در جنگ جهانی اول حمایت می کردند و از سیاست ضدنظامی گری حزب سوسیالیست ایتالیا انتقاد می کردند. اویلیو که پسرش در طول جنگ کشته شده بود، شروع به نزدیک شدن به سیاستمداران ملی گرا کرد. در اکتبر 1920، او به کمیته انتخاباتی که به محافظه کاری لیبرال اختصاص داشت، پیوست و در پایان همان ماه به عضویت شوراهای شهری و استانی بولونیا انتخاب شد. در ۲۱ نوامبر ۱۹۲۰، حمله ای فاشیستی به کاخ آکورسیو، مقر دولت شهری بولونیا، منجر به کشته شدن ده سوسی
الیست و یک عضو شورای شهر از حزب لیبرال-محافظه کار شد. در همان روز، اویلیو به حزب ملی فاشیست پیوست. وزیر دادگستری. اویلیو در انتخابات عمومی سال ۱۹۲۱ از طرف بلوک ملی با ۲۳۹۸۱ ​​رأی به مجلس نمایندگان راه یافت و در فهرست بولونیا این حزب، بالاتر از بنیتو موسولینی، لئاندرو آرپیناتی و دینو گراندی، در رتبه اول قرار گرفت. اویلیو در مجلس های بیست و ششم و بیست و هفتم خدمت کرد. در ۳۱ اکتبر ۱۹۲۲، اویلیو به عنوان وزیر دادگستری به اولین کابینه موسولینی منصوب شد. اصلاحات او شامل تأسیس یک دادگاه عالی واحد، اصلاح قوانین حقوقی و کاهش بوروکراسی قضایی ایتالیا بود. در دسامبر ۱۹۲۲، او اسکادران های زندانی را آزاد کرد و در ۳ مه ۱۹۲۳، یک فرمان قانونی قاضی ارشد و دادستان کل دیوان عالی را برکنار کرد. در مارس ۱۹۲۳، اویلیو به عنوان سرجوخه افتخاری میلیتا منصوب شد. اویلیو از آوریل ۱۹۲۳ تا دسامبر ۱۹۲۴ عضو شورای عالی فاشیسم و ​​از مارس ۱۹۲۳ تا اکتبر ۱۹۲۸ دوباره رئیس شورای ایالتی بولونیا بود. زندگی سیاسی بعدی. دوره وزارت دادگستری اویلیو در 5 ژانویه 1925 به پایان رسید، زمانی که او به دلیل ترور جاکومو ماتئوتی از این سمت استعفا داد. اویلیو در اوت
1925، پس از صحبت علیه یک پیشنهاد دولتی که استقلال قضایی را تضعیف می کرد، از حزب ملی فاشیست اخراج شد. او در اوت 1928 دوباره به حزب پذیرفته شد، و در 24 ژانویه 1929 به عنوان سناتور منصوب شد. زندگی شخصی و مرگ. اویلیو با ایدا مارزولینی ازدواج کرد. پسر آنها، گالئاتزو، در طول جنگ جهانی اول ستوان دوم هنگ سوم توپخانه صحرایی بود و پس از جراحات وارده در نبرد مونتلو درگذشت. در سپتامبر ۱۹۰۹، اویلیو به یک لژ ماسونی در بولونیا پیوست و ظرف یک ماه به درجه سه ارتقا یافت. لژهای ماسونی ایتالیا پس از یک فرمان قانونی در نوامبر ۱۹۲۵ منحل شدند. اویلیو در ۱۹ آگوست ۱۹۴۲ در رونریو، نزدیک بولونیا، درگذشت. او در کنار پسرش در گورستان چرتوزا بولونیا به خاک سپرده شد. جوایز. اوویلیو دریافت کننده ی موارد زیر بود:
کاترین بولونیا (به بولونیایی: Caterina de' Vigri؛ ۸ سپتامبر ۱۴۱۳–۹ مارس ۱۴۶۳) یک پور کلر ایتالیایی، نویسنده، معلم، عارف، هنرمند و قدیس بود. او که حامی هنرمندان و در برابر وسوسه ها بود، نزدیک به سه قرن در زادگاهش بولونیا مورد احترام بود تا اینکه در سال ۱۷۱۲ توسط پاپ کلمنت یازدهم رسماً قدیس اعلام شد. روز بزرگداشت او ۹ مارس است. زندگی. کاترین از خانواده ای مرفه، دختر بنونوتا مامولینی از بولونیا و جیووانی ویگری، یک سردفتردار فراری که برای نیکولو سوم دِسته، مارکی فرارا، کار می کرد، بود. او در دربار نیکولو سوم به عنوان ندیمه همسرش پاریسینا مالاتستا (درگذشته ۱۴۲۵) بزرگ شد و با دختر طبیعی او مارگاریتا دِسته (درگذشته ۱۴۷۸) دوست مادام العمر شد. در این مدت، او در خواندن، نوشتن، موسیقی و نواختن ویولا آموزش دید و به نسخه های خطی تذهیب شده در کتابخانه دربار دِسته دسترسی داشت. ویولایی که او می نواخت در ویترین شیشه ای قرار دارد و گمان می رود مربوط به کمی قبل از زندگی او باشد. این موضوع به طور گسترده توسط مارکو تیلا در مجله انجمن گالپین آوریل ۱۹۷۵ مورد بحث قرار گرفته است. این اطلاعات برای محققان موسیقی جالب خواهد بود. بازسازی
نیز انجام شده است. در سال ۱۴۲۶، پس از اعدام پاریسینا دِسته توسط نیکولو سوم به جرم خیانت، کاترین دربار را ترک کرد و به جامعه ای غیر روحانی از بگین ها پیوست که زندگی نیمه مذهبی داشتند و از قانون آگوستینی پیروی می کردند. زنان بر سر اینکه آیا به جای آن به قانون فرانسیسکان پایبند باشند یا خیر، اختلاف نظر داشتند که در نهایت این اتفاق افتاد. در سال ۱۴۳۱، خانه بگین ها به صومعه کلر فقیرِ ناظر کورپوس دومینی تبدیل شد که تعداد زنان آن از ۱۲ نفر در سال ۱۴۳۱ به ۱۴۴ نفر تا پایان قرن افزایش یافت. کاترین بیشتر عمر خود را از سال ۱۴۳۱ تا ۱۴۵۶ در کورپوس دومینی، فرارا، گذراند و به عنوان بانوی تازه کارها خدمت کرد. او الگویی از تقوا بود و از تجربه معجزات و چندین رؤیا از مسیح، مریم مقدس، توماس بکت و یوسف و همچنین وقایع آینده مانند سقوط قسطنطنیه در سال ۱۴۵۳ گزارش داد. او تعدادی رساله مذهبی، مدح و ستایش، خطبه نوشت و کتاب مقدس خود را کپی و مصور کرد (به پایین مراجعه کنید). در سال ۱۴۵۵، فرانسیسیان و فرمانداران بولونیا از او درخواست کردند که راهبه صومعه جدیدی شود که قرار بود با نام کورپوس دومینی در بولونیا تأسیس شود. او در ژوئیه ۱۴۵۶ به
همراه ۱۲ خواهرش فرارا را ترک کرد تا جامعه جدید را تأسیس کند و تا زمان مرگش در ۹ مارس ۱۴۶۳ در آنجا راهبه ماند. کاترین در گورستان صومعه به خاک سپرده شد، اما پس از هجده روز، بوی شیرینی از قبر ساطع شد و جسد سالم از خاک بیرون آورده شد. سرانجام جسد به کلیسای کوچکی منتقل شد که در آنجا با لباس مذهبی خود و به صورت عمودی پشت شیشه قرار گرفته و در معرض نمایش است. یکی از پور کلرهای معاصر، خواهر ایلومیناتا بمبو، زندگینامه او را در سال ۱۴۶۹ نوشت. یک فرقه محلی قوی بولونیایی از کاترینا ویگری شکل گرفت و او در دهه ۱۵۲۰ به یک بیتا تبدیل شد اما تا سال ۱۷۱۲ تقدیس نشد. آثار ادبی. شناخته شده ترین متن کاترین، "هفت سلاح معنوی ضروری برای جنگ معنوی" است که به نظر می رسد ابتدا در سال ۱۴۳۸ نوشته و سپس بین سال های ۱۴۵۰ تا ۱۴۵۶ بازنویسی و تکمیل شده است. اگرچه او احتمالاً ایده های مشابهی را آموزش می داد، اما نسخه مکتوب را تا زمان مرگش پنهان نگه داشت و سپس آن را به اعتراف کننده خود تحویل داد و به او دستور داد که یک نسخه از آن را برای فقرای کلر در فرارا ارسال کند. بخشی از این کتاب، رؤیاهای او را هم در مورد خدا و هم در مورد شیطان شرح می دهد. ای
ن رساله به صورت نسخه خطی از طریق شبکه ای از صومعه های فقرای کلر پخش می شد. کتاب "«ست آرمی معنوی»" به بخش مهمی از کمپین برای تقدیس او تبدیل شد. این کتاب اولین بار در سال ۱۴۷۵ چاپ شد و ۲۱ ویرایش بعدی در قرن های شانزدهم و هفدهم از جمله ترجمه به لاتین، فرانسوی، پرتغالی، انگلیسی، اسپانیایی و آلمانی را پشت سر گذاشت؛ بنابراین، نقش مهمی در انتشار عرفان بومی اواخر قرون وسطی در اوایل دوره مدرن ایفا کرد. علاوه بر این، او مدایح، رساله های کوتاه مذهبی و نامه ها، و همچنین یک شعر لاتین ۵۰۰۰ بیتی نوشت. این اشعار حدود سال ۲۰۰۰ کشف شدند و توسط کاردینال جیاکومو بیفی اینگونه توصیف شدند: «اکنون زیبایی شگفت انگیز آنها آشکار شده است. می توانیم مطمئن شویم که او شایسته شهرت خود به عنوان یک فرد بسیار فرهیخته نبود. اکنون می توانیم در مورد یک بنای تاریخی الهیات که پس از "رساله هفت سلاح معنوی"، از بخش های مجزا و مستقل تشکیل شده است، تأمل کنیم: "دوازده باغ"، اثری عرفانی از دوران جوانی او، شعری لاتین در مورد زندگی عیسی، و "خطبه ها"، نسخه هایی از سخنان کاترین به خواهران مذهبی اش.» سنت کاترین بولونیا در نقاشی، نویسندگی، خواندن و زبان آموزش خ
وبی داشت. آثار هنری. کاترین نمایانگر پدیده نادر یک راهبه قرن پانزدهم است - هنرمندی که آثار هنری اش در دفتر شخصی اش نگهداری می شود. او هنگام کپی کردن متن کتاب مقدس مراقبه می کرد، حدود ۱۰۰۰ شعار دعا اضافه کرد و حروف اول را با پرتره های نیم تنه قدیسان نقاشی کرد و توجه ویژه ای به تصاویر کلر و فرانسیس داشت. او علاوه بر تصاویر متعدد از مسیح و نوزاد قنداق شده مسیح، قدیسان دیگری از جمله توماس بکت، جروم، پولس، آنتونی پادوا، مریم مجدلیه و کاترین اسکندریه را به تصویر کشید. سبک خودآموخته او شامل نقوشی از سوزن دوزی و چاپ های مذهبی بود. برخی از تصاویر قدیسان، که با متن و شعارها در هم آمیخته اند، شمایل نگاری منحصر به فرد و مبتکرانه ای را به نمایش می گذارند که در آثار هنری راهبه های آلمانی نیز یافت می شود. دفتر و تصاویر آن مطمئناً کارکردی آموزشی در جامعه صومعه داشته است. از دیگر نقاشی های روی پنل و نسخه های خطی منسوب به او می توان به تابلوی "مریم مقدس و کودک" (ملقب به "مریم مقدس دل پومو،" مریم مقدس سیب) در کلیسای جامع سانتا، یک پرتره یا خودنگاره احتمالی در نسخه دست نویس "ست آرمی اسپیریتیوالی"، یک منجی، و یک تابلوی دیگر مریم
مقدس و کودک در کلیسای کوچکش اشاره کرد. اخیراً یکی از محققان تلاش کرده است تا برخی از انتساب ها را زیر سؤال ببرد. یکی دیگر از نقاشی های بزرگ منسوب به سنت کاترین، نقاشی ای است که سنت اورسولا و همراهانش را به تصویر می کشد. به نظر می رسد کاترین به این قدیس ارادت داشته است، زیرا دو تصویر از او کشیده است.
ایزابلا آندرینی (متولد ایزابلا کانالی، ۱۵۶۲) (متولد ۱۰ ژوئن ۱۶۰۴)، همچنین با نام ایزابلا دا پادووا شناخته می شود، بازیگر و نویسنده ایتالیایی بود. آندرینی عضو گروه کمدین های حسود، یک گروه تئاتر سیار که در ایتالیا و فرانسه اجرا داشت، بود. نقش ایزابلا در "کمدیا دلارته" به نام او نامگذاری شده است. زندگی. ایزابلا کانالی در پادوا از والدینی ونیزی متولد شد. اگرچه خانواده اش فقیر بودند، آندرینی آموزش کلاسیک کاملی دید. او به فرهنگ ادبی بسیار علاقه مند بود و به چندین زبان مسلط شد که در "رمان" «جنون الهی ایزابلا» از آنها استفاده کرد. در سال ۱۵۷۶، در سن چهارده سالگی، آندریینی توسط گروه فلامینیو اسکالا، استخدام شد و در یک گروه تئاتر معتبر بود که "کمدیا دلارته" اجرا می کرد. گلوسی مورد حمایت اشراف شمال ایتالیا بود و معمولاً برای اشراف ایتالیا و فرانسه اجرا می کرد. هنری سوم فرانسه به این گروه علاقه داشت و آندریینی در همان سال های اولیه برای او اجرا می کرد. از همان ابتدا، آندرینی به طور خاص نقش زن عاشق، "پریماداونا ایناموراتا"، را بازی می کرد و برای خلق شخصیتی که کمتر کسل کننده و بیشتر تیزبین باشد، بداهه پردازی می کرد. او شرو
ع به بداهه پردازی کرد و در نهایت این فرم هنری را به شکلی از قطعات کمدی و خودانگیختگی شکل داد. او یکی از زنانی بود که بداهه پردازی را معرفی، توسعه و در آن سرآمد شد. او در آن زمان جسور بود، گاهی لباس هایش را روی صحنه درمی آورد یا پاره می کرد. علاوه بر این، آندرینی به خاطر انعطاف پذیری بازیگری اش، مهارتی مهم برای همه شخصیت های "کمدیا دلارته"، صرف نظر از جنسیت، شناخته می شد. آندرینی پویایی قدرت را برای کمدی در شخصیت هایش بازی می کرد؛ او اهمیت جایگاه خود را به عنوان بازیگر نقش اول در یک حرفه جدید تشخیص داده بود. آندرینی تا زمان مرگش با گروه گلوسی همکاری کرد. در سال ۱۵۷۸، آندرینی با فرانچسکو آندرینی آشنا شد و با او ازدواج کرد، و به طور غیر سنتی نام خانوادگی او را برگزید، که بعدها مدیر گروه گلوزی (۱۵۸۹) شد. آندرینی هم بازیگر اصلی و هم چهره ای مهم در گروه گلوزی شد. او به همراه همسرش، فعالیت های گروه را مدیریت می کرد و با مشتریان بالقوه مذاکره می کرد. آندرینی در طول تور خود در گلوزی، هفت فرزند، سه پسر و چهار دختر، به دنیا آورد و مادری فداکار بود. در حالی که پسر اولش، جامباتیستا، سنت تئاتر را ادامه داد، دیگر فرزندان پس