Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تا ژانویه ۱۸۲۹، دیفرینت، فلیکس مندلسون را متقاعد کرد که هر دو باید به کارل فریدریش تسلتر نزدیک شوند تا آکادمی آواز برلین را برای حمایت از این پروژه تشویق کنند. ادوارد دیفرینت به ویژه مشتاق و امیدوار بود بخش هایی آوازی مربوط به عیسی مسیح را اجرا کند که در نهایت چنان هم شد. تسلتر تمایلی به این همکاری نداشت اما در نهایت موافقت خود را اعلام کرد و هیئت مدیره آکادمی آواز برلین پیگیر آن شد. دیفرینت به یاد می آورد که هنگامی که گروه کامل تری از خوانندگان و ارکستر به گروه آنها پیوستند، این مشارکت کنندگان از «فراوانی ملودی ها، بیان غنی احساسات، شور و حرارت، سبک منحصر به فرد دکلمه و اثرگذاری رویدادهای نمایشی» شگفت زده شدند. خودِ فلیکس ۲۰ ساله تمرینات و دو اجرای اول را توسط آکادمی آواز برلین انجام داد. برای نخستین اجرای آنها، به طور مؤثر و گسترده ای در شش شماره متوالی نشریه «"نشریهٔ همگانی موسیقی برلین"» که ویراستارش آدولف برنهارد مارکس بود، خبررسانی و تبلیغ شد. در ۱۱ مارس ۱۸۲۹ این اجرا با یک گروه کُر ۴۰۰ نفری و ارکستر کامل صورت پذیرفت و بلیت های آن به سرعت فروش رفت و بسیار موفقیت آمیز بود. در واقع این اجرا، جانی تازه به
این اثر بزرگ باخ بخشید و منجر به کشف مجدد آن شد. گئورگ ویلهلم فریدریش هگل که در این کنسرت حضور داشت، پس از پایان آن گفت: «باخ یک پروتستان بزرگ واقعی و یک نابغهٔ فوق العاده و فاضل است که تنها به تازگی دریافتیم چگونه به درستی او را شناخته و تحسین کنیم.» اجرای دوم در ۲۱ مارس انجام شد که بلیت های آن نیز فوری تمام شد. در مرحله سوم، در ۱۸ آوریل، کارل فریدریش تسلتر خودش رهبری را بر عهده داشت و کمی بعد، اجراهای دیگری در فرانکفورت، برسلائو و اِشتتین اجرا شد. آدولف برنهارد مارکس که دوست صمیمی مندلسون در آن زمان بود، ناشر موسیقی آدولف مارتین شلیزینگر را متقاعد کرد که این اثر را منتشر کند و با اینکار شاهکار باخ را نخستین بار در دسترس پژوهشگران قرار دهد. سرانجام پارتیتور اجرای مندلسون در سال ۱۹۳۰ توسط شلیزینگر منتشر شد. ویلیام استرندیل بنت در سال ۱۸۴۹ بنیان گذار انجمن باخ لندن شد و قصد داشت آثار باخ را به عموم مردم انگلستان معرفی کند. هلن جانستون (دانشجوی کالج کوئینز لندن) اشعار متن پاسیون را ترجمه کرد و بنت اولین اجرای انگلیسی را در هَـنوور اسکوئر رومز لندن در ۶ آوریل ۱۸۵۴ اجرا کرد. یکی از تکخوان های این اجرا شارلوت سین
تون-دالبی بود. این پاسیون در پایان قرن نوزدهم، به عنوان اثری سمفونیک در کنسرت های اجراشده برای طبفهٔ مرفه و سرمایه دار شهری، به خوبی جایگاه خود را یافته بود. در قرن نوزدهم همچنین اجرای این اثر با گروه بسیار بزرگی از هنرمندان متشکل از ۳۰۰ تا ۴۰۰ نوازنده رایج بود. از سال ۱۹۱۲ به بعد بود که نسخهٔ کامل این اثر (که امروزه معمول است) اجرا شد. قرن بیستم. در سال ۱۹۱۴ طراح صحنه و کارگردان هنری بریتانیایی ادوارد گوردون کریگ تصمیم به نخستین صحنه پردازی و اجرای این اثر بزرگ گرفت اما به سبب وقوع جنگ جهانی اول این پروژه به سرانجام نرسید. پس از جنگ در سال ۱۹۲۱ آهنگساز و رهبر ارکستر نامدار ایتالیایی فروچو بوزونی تصمیم به اجرای مشابهی گرفت، اما معتقد بود آریاها باید تا حد زیادی برای این منظور حذف شوند، زیرا آنها «بی جهت تأخیر می اندازند و [...] در اجرای موسیقی وقفه ایجاد می کنند.» او هر صحنه از پاسیون را در دو سطح طراحی کرد تا بتواند چندین رویداد را به طور همزمان ارائه کند، با یک منبر و میز خطابه در مرکز و یک ایوانک گوتیکی در دو طرف برای گروه کر. در سال ۱۹۳۰، نویسندهٔ سوئیسی ماکس ادوارد لیبورگ طرح هایی را برای صحنه پردازی دو
پاسیون بزرگ باخ ارائه و منتشر کرد که قرار بود در سه سطح اجرا شوند؛ ولی هیچ یک از این طرح ها محقق نشدند. گزیده هایی از این اثر در برنامه تلویزیونی آمریکایی "اومنیباس" در ۳۱ مارس ۱۹۵۷ در قسمت «موسیقی یوهان سباستیان باخ» اجرا شد. مجری و مفسر برنامه لئونارد برنستاین بود، که این اثر را به عنوان «آن کار باشکوهی که علاقهٔ شخصی خودم به باخ را سبب شد» معرفی کرد. انجیل به روایت متی در اجراهای صحنه ای و نمایشی هم اجرا شده است. به طور معمول، در این اجراها، همه اجراکنندگان لباس های روزمره و معمولی بر تن دارند، ارکسترها روی صحنه یا سکویی می نوازند، و تک خوانانی که بدون نت و با مراجعه به محفوظات شان در حافظه می خوانند، و کلمات به شکلی موقر و ملودراماتیک تنها با یک صحنه آرایی مختصر اجرا می شوند. از سوی دیگر جرج بلنچین این اثر را در سال ۱۹۴۳ با رهبری هنرمند سرشناسی چون لئوپولد استوکوفسکی روی صحنه برد. از دیگر اجراهای قابل توجه روی صحنه می توان به بازآفرینی انگلیسی آن توسط جاناتان میلر در سال ۱۹۹۷ اشاره کرد. باله هامبورگ در سال ۱۹۸۱ در اپرای ایالتی هامبورگ اجرایی از «انجیل به روایت متی» را که توسط جان نیومایر خلق و طراحی شده ب
ود، ارائه کرد که طراحی رقص آن، «جریان ساز» محسوب می شود. این اجرا چندین بار تکرار شده است، از جمله در سال ۱۹۸۳ در آکادمی موسیقی بروکلین واقع در نیویورک و اپرای لس آنجلس در سال ۲۰۲۲. اجرای اپرای لس آنجلس شامل «۴۲ رقصنده، شش خواننده، دو گروه کر، و دو ارکستر مجلسی با صدایی توانمند و پرطنین» بود. تلاش های پراکنده ای در دهه ۱۹۸۰ برای بازگرداندن چارچوب مذهبی برای اجرای پاسیون صورت پذیرفت که فراگیر نشد. قرن بیست و یکم. اجراهای متاخر این اثر شامل بازآفرینی لیندی هیوم در سال ۲۰۰۵ برای جشنواره بین المللی هنر پرث است که مجدداً در سال ۲۰۱۳ برای اپرای کوئینزلند با حضور هنرمندانی چون لئیف آرون-سولین، سارا مک لیور و توبیاس کل اجرا شد و همچنین اجرای پیتر سلرس در سال ۲۰۱۰ با فیلارمونیک برلین به رهبری سایمون رتل و با حضور هنرمندانی چون با مارک پدمور، کامیلا تیلینگ، ماگدالنا کوژنا، تُپی لهتیپو، کریستیان گیرهاهر و توماس کواستهوف است. بازنویسی. همخوانی پایانی ("با چشمانی گریان، می نشینیم") در سال ۱۹۲۵ توسط شارل-ماری ویدور به عنوان بخشی از یک مجموعهٔ ۶ قطعه ای به نام «"یادبود باخ"» برای تک نوازی اُرگ، رونویسی شد.
جومو کوامه سوندارام () (متولد ۱ دسامبر ۱۹۵۲)، یک اقتصاددان برجسته مالزیایی است. او مشاور ارشد مؤسسه تحقیقاتی خزانه، عضو مدعو در «ابتکار گفتگو برای سیاست»، استاد مدعو دانشگاه کلمبیا، و استاد معین در دانشگاه بین المللی اسلامی مالزی (IIUM) است.
مسلمانان ضدسرمایه داری () که با نام رسمی انجمن مبارزه علیه سرمایه داری () نیز شناخته می شودیک سازمان سیاسی چپ اسلامی در ترکیه است. افراد این سازمان طرفدار شکلی معنوی از سوسیالیسم هستند، و معتقدند که آموزه های قرآن و محمد، نه تنها سازگار با برابری و توزیع گرایی که از اصول چپ گرایی هستند، است بلکه فعالانه آن را ترویج می کند؛ چنان که از دولت اولیه اسلام در مدینه همین اصول برداشت می شود. مسلمانان ضدسرمایه داری معتقدند مسلمانان جناح راستی «سعی می کنند چپ بودن قرآن را رد کنند». این گروه چندین بار با پلیس ترکیه درگیر شده اند. این انجمن به دلیل مشارکت در اعتراضات پارک گزی به شهرت رسید. ایدئولوژی. احسان الیاجیک، رهبر قرآن گرای این گروه، در مصاحبه ای اظهار داشت که به اعتقاد او وظیفه مسلمانان فقط رسیدگی به فقرا نیست، وظیفهٔ مهم دیگر سرنگونیِ «نظام» سرمایه داری است که آن ها را فقیرتر می کند، درست مثل پیامبران اسلام که به نوبت حکومت ها را در زمان خود سرنگون کردند. بیانیه. مانیفست این سازمان که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد، از این دیدگاه آغاز می شود که «بشریت نیازمند است» و اینکه «مامون»، خدای باستانی طلا، به طور استعاری به عنوان
خدای سرمایه داران در دوران مدرن تبدیل شده است، در حالی که یک مسلمان نباید خدایانی غیر از الله اتخاذ کند. در ادامه آمده است: «سرمایه داری دشمن خداست. دشمن انسانیت، طبیعت، فقرا، گرسنگان و ستمدیدگان است.» در مانیفست مسلمانان ضدسرمایه داری قرآن به عنوان تنها منبع ذکر شده است. علی شریعتی «اثر اساسی و عمده» بر ایدئولوژی این سازمان گذاشته است.
قبله (عربی: قبلة) یک سازمان سیاسی و شبه نظامیِ اسلامگرا است که در آفریقای جنوبی مستقر است و اعضای آن هم از شیعیان و هم از اهل سنت هستند. این گروه رادیکال توسط احمد قاسم در سال ۱۹۷۹ تأسیس شد. احمد قاسم بیشتر دوران بزرگسالی خود را در زندان های رژیم آپارتاید در جزیره روبن گذراند. این گروه همراه با سایر سازمان هایی که وقف مبارزه با آپارتاید بودند برای حذف آپارتاید مبارزه می کرد. گروه به منظور پیشبرد اسلام در آفریقای جنوبی تأسیس شد. سازمان قبله توسط وزارت امور خارجه ایالات متحده به عنوان یک گروه تروریستی شناخته شده است. سازمان. زمانی که سازمان قبله در سال ۱۹۷۹ در آفریقای جنوبی تأسیس شد، زمان آشفتگی در آفریقای جنوبی بود. رژیم آپارتاید کنترل حکومت را در دست داشت و اسلام هنوز یک دین سرکوب شده بود. مسلمانان برای اولین بار در سال ۱۶۵۸ به آفریقای جنوبی آمدند و بیشتر آنها به عنوان برده آمده بودند. در دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، برخی از مسلمانان شروع به فعالیت برای برقراری عدالت اجتماعی-سیاسی کردند. علاوه بر قبله جنبش هایی مانند انجمن دانشجویان مسلمان (MSA)، جنبش جوانان مسلمان (MYM) و دعوت اسلام (COI) در آن زمان شکل گرفت. دولت آفریق
ای جنوبی که سعی در برقراری ارتباط با ایران بود، رشد گروه های اسلام گرا را در این کشور نادیده گرفت. علاوه بر این، القاعده نیز در آفریقای جنوبی ایجاد پایگاه کرده بود. رهبر قبله، احمد قاسم، توسط دولت ایالات متحده به عنوان یک فرد رادیکال تلقی می شد. ایالات متحده معتقد بود که قبله در جهت ایجاد حکومت اسلامی بر مبنای انقلاب ایران شکل گرفته است. آنها اعتقاد داشتند که اعضای قبله در لیبی نیز آموزش نظامی می بینند. این سازمان همچنین دارای دو سازمان وابسته است که در امور خیریه و آموزش فعالیت می کنند. گزارش شده است که «سازمان مستضعفین» اولین سازمان امدادی بود که در مناطق تحت تأثیر طوفان کیپ تاون دهه ۱۹۹۰ وارد عمل می شد. این سازمان وابسته به قبله در حال حاضر همچنان خدمات حمایتی و امدادی را به جوامع مختلف محروم در آفریقای جنوبی ارائه می دهد. سازمان وابسته دیگر به نام «بنیاد اقرأْ»، یک سازمان مبتنی بر آموزش است که در میان جوامع محروم مشغول فعالیت است.
رودرا ( ؛ ) یک خدای ریگ ودا است که با شیوا ، باد یا طوفان ، وایو ، پزشکی و شکار مرتبط است. یکی از ترجمه های این نام «غرش کننده» است. در ریگ ودا ، رودرا به عنوان «قوی ترین نیرومند» ستایش می شود. رودرا به معنای "کسی که مشکلات را از ریشه آنها ریشه کن می کند". بسته به موقعیت دوره ای، رودرا می تواند به معنای «شدیدترین غرش/زوزه کننده» (ممکن است طوفان یا طوفان باشد) یا «ترسناک ترین» باشد. این نام در Shiva Sahasranama ظاهر می شود، و RK Sharma اشاره می کند که اغلب در زبان های بعدی از آن به عنوان نام شیوا استفاده می شود. سرود "شری رودرام" از یاجورودا به رودرا اختصاص دارد و در فرقه شیویسم مهم است. در پراتاما آنوواکا از Namakam ( Taittiriya Samhita 4.5)، سری رودرام ، «قوی ترین توانا» رودرا، به عنوان "ساداسیوا (به معنی «شیوای توانا»)" و ماهادوا مورد احترام قرار می گیرد. ساداشیوا خدای متعال است، لرد پاراماشیوا در فرقه شیویسم Mantra marga Siddhanta . همچنین، نام "شیوا" بارها در همان Anuvaka برای فراخوانی "رودرا" استفاده شده است.
ونزوئلا یک کشور عمدتاً مسیحی است و اسلام در این کشور یک دین اقلیت است. حدود ۸۰۰٬۰۰۰ مسلمان در ونزوئلا زندگی می کنند که ۲٫۴ درصد از جمعیت این کشور را تشکیل می دهند. ونزوئلا جمعیت مسلمان کم اما تأثیرگذاری دارد. بسیاری از آن ها عرب لبنانی، فلسطینی، سوری و ترک تبار هستند. در ۲۰ ژوئیه ۲۰۰۶، ده ها نفر در کاراکاس به سمت سفارت اسرائیل راهپیمایی کردند تا علیه جنگ در لبنان تظاهرات کنند. اکثر آنها مسلمان ونزوئلا بودند، اما برخی از آنها عضو سازمان های طرفدار دولت بودند.
فهرست مرگ (به انگلیسی: Hit List) یک فیلم اکشن و دلهره آور آمریکایی محصول سال ۱۹۸۹ به کارگردانی ویلیام لوستیگ است.شعار فیلم این بود: «آنها به زن اشتباهی حمله کردند… آنها کودک اشتباهی را ربودند… و مرد اشتباهی را هدف خود قرار دادند.» این فیلم توسط سین تل فیلمز تولید شد و در سینماهای ایالات متحده توسط نیو لاین سینما اکران شد. داستان. رئیس گانگستر ویک لوکا (ریپ تورن) قرار است در دادگاه حاضر شود و بنابراین یک مرد قاتل که در ظاهر یک فروشنده کفش است، کریس کالیک (لانس هنریکسن) را برای کشتن شاهدان استخدام می کند. او یک جاسوس در نیروی پلیس دارد که نام و مکان شاهدان را به او می گوید. متأسفانه در آخرین ضربه، قاتل حرفه ای وارد خانه اشتباهی می شود. وقتی صاحب جک کالینز (یان-مایکل وینسنت) به خانه می آید، همسر باردارش را بیهوش در آشپزخانه، دوستش در اتاق نشیمن مرده و پسرش را ربوده می بیند. مقامات که می خواهند لوکا باور کند پسر شاهد واقعی را دارد، کالینز را بازداشت می کنند. اما کالینز موفق به فرار می شود و همه چیز را به دست خود می گیرد.
گردان های وعدالله، یک گروه شبه نظامیِ بحرینی و شیعه است. این گروه در حال حاضر توسط کانادا، بحرین، مصر، عربستان سعودی، ایالات متحده، امارات و اسرائیل به عنوان یک گروه تروریستی شناخته شده است. این گروه مسئولیت ۳ حمله را بر عهده گرفته است. ایدئولوژی و دیدگاه ها. این گروه موضع طرفداری خود از ایران را مشخصا اعلام کرده است. این گروه اغلب از آمریکا به خاطر دخالتش در خاورمیانه انتقاد کرده است. این گروه همچنین اعلام کرده است که منافع اسرائیل در بحرین را تخریب می کند.
لنون پارام (؛ زادهٔ ) بازیگر، کمدین و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
اجازه و فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۷ و به کارگردانی گلزار است. در این فیلم بازیگرانی همچون ریکا، نصیرالدین شاه، آنورادها پاتل، شامی کاپور و شاشی کاپور ایفای نقش کرده اند.
آشپزی لائو یا آشپزی لائوسی () آشپزی ملی لائوس است. غذای اصلی مردم لائو، برنج چسبناک (, khao niao) است. لائوس با مصرف متوسط، ۱۷۱ کیلوگرم (۳۷۷ پوند) برنج چسبناک بابت هر نفر در سال، بیشترین مصرف سرانه برنج چسبناک در دنیا را دارد. برنج چسبناک به شدت با فرهنگ، رسوم مذهبی و هویت ملی لائوس عجین شده است. این باور عمومی در بین جامعه لائو جاری است که، اهمیتی ندارد که آنها در کدام منطقه از دنیا هستند، برنج چسبناک همیشه جوامع لائو را در کنار یکدیگر نگاه خواهد داشت، آنها را به فرهنگ خودشان و لائوس پیوند می دهد. علاقه به برنج چسبناک، خصوصیت بارز لائویی بودن سنجیده می شود. اغلب لائو یی ها خود را "لوک کاو نیوو" (luk khao niaow) () خطاب می کنند، که می تواند به عنوان، فرزندان یا اولاد برنج چسبناک، ترجمه شود.
جدول موسیقی ترانه های رقص/الکترونیک () از ژانویهٔ ۲۰۱۳ به صورت هفتگی توسط مجلهٔ "بیلبورد" منتشر می شود. این جدول، نخستین جدولی است که محبوب ترین ترانه های موسیقی رقص و الکترونیک را بر اساس برداشت مخاطب، دانلود دیجیتال، پخش جاری و پخش در باشگاه های شبانه رتبه بندی می کند و در نتیجهٔ محبوبیت رو به افزایش این ژانر معرفی شده است. نخستین ترانهٔ شماره یک در جدول ترانه های رقص/الکترونیک، که در شمارهٔ مورخ ۲۶ ژانویهٔ ۲۰۱۳ مجلهٔ "بیلبورد" منتشر شد، «جیغ و داد» اثر ویل.آی.ام و بریتنی اسپیرز بود. پیشینه و معیارها. در نتیجهٔ افزایش محبوبیت موسیقی رقص و الکترونیک، "بیلبورد" جدول ترانه های رقص/الکترونیک را در ژانویهٔ ۲۰۱۳ معرفی کرد تا محبوب ترین ترانهٔ رقص و الکترونیک را بر اساس برداشت مخاطبان ایرپلی، دانلودهای دیجیتال، پخش جاری و پخش در باشگاه های شبانه را رتبه بندی کند و آن را به صورت هفتگی منتشر کند. این ترانه ها توسط سانداسکن نیلسن و سامانه های داده های پخش نیلسن از سرویس های پخش از جمله اسپاتیفای و اکس باکس میوزیک، و از یک پانل منتخب در سراسر ایالات متحده متشکل از ۱۴۰ دی جی رهگیری و پایش می شوند. این جدول از همان روشی
استفاده می کند که برای جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ برای تمامی سبک های موسیقی استفاده می شود. جدول ترانه های رقص/الکترونیک جدا از جدول های ترانه های باشگاه رقص و ترانه های دیجیتال رقص/الکترونیک است که اولی به واسطهٔ پایش محبوب ترین ترانه های پخش شدهٔ باشگاهی و دومی با بیشترین فروش رتبه بندی می شود. ترانه ها بر اساس «صدا و تمپوی اصلی» خود واجد شرایط قرار گرفتن در جدول ترانه های رقص/الکترونیک خواهند بود، اما ریمیکس های سبک رقص از ترانه هایی که نسخهٔ اصلی آن ها در سبک پاپ، آراندبی، رپ یا ژانرهای متفاوت دیگری بوده اند، صرف نظر از اینکه آیا در جدول های ترانه های باشگاه رقص یا ایرپلی رقص/میکس شو قرار گرفته اند یا خیر، واجد شرایط قرار گرفتن در این جدول نیستند.
جنگجویان خارجی در هر چهار طرفِ درگیر در جنگ داخلی سوریه و همچنین هر دو جبههٔ جنگ داخلی عراق جنگیده اند. علاوه بر جنگجویان خارجی سنی، مبارزان شیعه از چندین کشور به شبه نظامیان طرفدار دولت در سوریه پیوستند، شبه نظامیان چپ نیز به نیروهای مبارز کرد پیوستند، و دیگر جنگجویان خارجی در سطح جهانی به سازمان های جهادی و پیمانکاران نظامی ملحق شدند. تخمین زده می شود که تعداد کل سنی های خارجی که در طول درگیری برای شورشیان سوری جنگیده اند از ۵۰۰۰ تا بیش از ۱۰۰۰۰ نفر باشد، در حالی که تعداد مبارزان شیعه خارجی در سال ۲۰۱۳ حدود ۱۰۰۰۰ یا کمتر بوده و به ۱۵۰۰۰ تا ۲۵۰۰۰ در سال ۲۰۱۷ افزایش یافته است. حضور جنگجویان جهادی خارجی، به ویژه در گروه های ضددولتی، در طول جنگ داخلی سوریه به طور پیوسته افزایش می یافت. در مرحلهٔ اولِ شورش در اواسط ۲۰۱۱ تا اواسط سال ۲۰۱۲، حضور جنگجویان خارجی ناچیز بود. در اواسط سال ۲۰۱۲ تا سال ۲۰۱۳ که اواخر مرحله تشدید تنش بود، تعداد آن ها افزایش یافت، اما هنوز تعداد آن ها از مبارزان مقاومت سوریه بسیار کمتر بود (تنها حدود ۱۲۰۰ جهادگر خارجی ضددولتی در سوریه در سال ۲۰۱۳ کشته شدند). با ظهور داعش، جبهه النصره و سایر
گروه ها در طول سال ۲۰۱۴، تعداد جنگجویان خارجی به شدت افزایش یافت و با گروه های شورشی سوری، اعم از جهادی و غیرجهادی، همراه شدند. تا سال ۲۰۱۵، تعداد جهادگران خارجی از جهادگران سوری و سایر شورشیان در فهرست تلفات بیشتر بود (۱۶۲۱۲ جهادگر خارجی ضددولتی در سال ۲۰۱۵ در مقایسه با ۷۷۹۸ شورشی ضددولتی سوری کشته شده در همان سال)، روندی که در سال ۲۰۱۶ (۱۳۸۹۷ جهادگر خارجی و ۸۱۷۰ شورشی سوری) و ۲۰۱۷ (۷۴۹۴ جهادگر خارجی و ۶۴۵۲ شورشی سوری) نیز ادامه یافت. با این حال، اگرچه تعداد تلفات در این مرحله بالا بود، اما ورود جنجگویان خارجی کاهش یافت: به گفته ارتش ایالات متحده، جنگجویان خارجی که در سال های ۲۰۱۳–۲۰۱۵ به سوریه و عراق می آمدند به طور متوسط ۲۰۰۰ جنگجو در ماه بودند، اما تا سال ۲۰۱۶، این رقم به کمتر از ۵۰۰ جنگجو در ماه کاهش یافت که این رقم کمتر هم می شد. تا سال ۲۰۱۸، نسبت جنگجویان خارجی بسیار کاهش یافت (به دنبال تلفات سنگین در نبردهای خونین ۲۰۱۵–۲۰۱۷ و مداخلات مختلف نیروهای نظامی خارجی)، و این بار شورشیان سوری تلفات بیشتری نسبت به جنگجویان خارجی داشتند (۲۷۴۶ جهادگر خارجی کشته شدند. در مقایسه با ۵۸۵۲ شورشی سوری). بر اساس گزارش
دیده بان حقوق بشر سوریه، حداقل ۶۵٬۷۲۶ جنگجوی خارجی ضددولتی (تقریباً کاملاً جهادی) در سوریه تا ماه مه ۲۰۲۰ کشته شدند که تقریباً نیمی از ۱۳۸٬۲۰۲ جنگجوی ضد دولتی کشته شده در آن نقطه را تشکیل می دهد. علاوه بر این، تا آن زمان، ۱۰٬۰۴۵ جنگجوی خارجی طرفدار دولت سوریه (۱۷۰۰ حزب الله لبنان و ۸۳۴۵ نفر دیگر از جمله بیش از ۲۰۰۰ شبه نظامی لواء فاطمیون) و ۲۶۴ سرباز و مزدور روسی کشته شدند. ملیت جنگجویان خارجی. جنگجویان خارجی از کشورهای عربی خلیج فارس، تونس (به دنبال انقلاب در خود تونس)، لیبی (به دنبال جنگ داخلی لیبی)، چین، سایر کشورهای عربی، روسیه، از جمله منطقه قفقاز شمالی، و کشورهای غربی هستند. برخی از گروه های جهادی یک ملیت واحد دارند، همان طور که در مورد امارت قفقاز (چچن ها) و حزب اسلامی ترکستان (ایغورها) یا شیعیان افغان لشکر فاطمیون، چنین است. گروه سوفان در گزارش ۷ دسامبر ۲۰۱۵ خود، تخمین هایی را برای تعداد جنگجویان خارجی در سوریه و عراق بر اساس کشور و منطقهٔ مبدأ بر اساس اطلاعات مربوط به سال های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ ارائه کرد. در این مطالعه که فقط جنگجویان خارجی داعش، النصره و دیگر گروه های جهادی سنی را شامل می شود، کشورهایی با
بیشترین تعداد جنگجویان خارجی عبارتند از تونس (۶۰۰۰)، عربستان سعودی (۲۵۰۰)، روسیه (۲۴۰۰)، ترکیه (۲۱۰۰)، اردن (بیش از ۲۰۰۰) و تعداد جنگجویان بر اساس منطقه نیز گزارش شده است: خاورمیانه (۸۲۴۰)، مغرب (۸۰۰۰)، اروپای غربی (۵۰۰۰)، جمهوری های شوروی سابق (۴۷۰۰)، آسیای جنوب شرقی (۹۰۰)، بالکان (۸۷۵) و آمریکای شمالی (۲۸۹). از مجموع ۵۰۰۰ جنگجوی تخمینی اروپای غربی، تقریباً ۳۷۰۰ جنگجو فقط از چهار کشور اروپای غربی بودند: فرانسه (۱۷۰۰)، آلمان (۷۶۰)، بریتانیا (۷۶۰) و بلژیک (۴۷۰). بین سال های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵، این گزارش افزایش نزدیک به ۳۰۰ درصدی تعداد جنگجوهای روسیه و آسیای مرکزی را تخمین زد، در حالی که تعداد کل جنگجویان سفر به سوریه و عراق «نسبتاً ثابت» شده بود. در این گزارش اشاره شد که جریان جنگجویان خارجی «نه بر اساس منطقه و نه بر اساس کشور یکسان نیست». گروه سوفان در ۱۵ اکتبر ۲۰۱۶ گزارش داد که از سال ۲۰۱۴ «تعداد جنگجویان خارجی سفرکرده به سوریه، افزایش قابل توجهی داشته است». وزارت خارجه ایالات متحده در ۲ ژوئن ۲۰۱۶ گزارش داد که «جامعه اطلاعاتی» تخمین زده که احتمالاً «بیش از ۴۰۰۰۰ جنگجوی خارجی و از بیش از ۱۰۰ کشور جهان وارد درگیری [د
ر سوریه] شده اند.» این پدیده باعث نگرانی در کشورهای مبدأ جنگجویان خارجی شده است. این پدیده جدید نیست، اما اندازه و تنوع منشأ در این وسعت غیرعادی بود. جهان عرب. دیگر کشورها. فلسطینی ها نیز برای هر دو طرف درگیری جنگیده اند. حماس که بیشتر از مخالفان حمایت می کند و PFLP-GC و جبهه مبارزه مردمی فلسطین از دولت حمایت می کنند. شیخ ابو المنذر الشنقیطی، یک ایدئولوگ برجسته جهادی موریتانیایی، در سال ۲۰۱۲ خواستار حمایت از جبهه النصره شد. غرب آسیا. ایران. هزاران عامل ایرانی -به تعداد ۱۰۰۰۰ نفر تا پایان سال ۲۰۱۳، از جمله نیروهای عادی و اعضای شبه نظامی- در جنگ سوریه در جبههٔ طرفداران دولت جنگیده اند، تهران در سال ۲۰۱۸ اعلام کرد که طی هفت سال گذشته ۲۱۰۰ سرباز ایرانی در سوریه و عراق کشته شده اند. افغانستان. مبارزان شیعه افغان در سوریه در جبههٔ طرفدار دولت حضور گسترده ای داشته اند. در سال ۲۰۱۸ گزارش شد که در پنج سال گذشته ۲۰۰۰ افغان در سوریه کشته و بیش از ۸۰۰۰ زخمی شده اند که برای لشکر فاطمیون -که عمدتاً از اقلیت هزاره افغان تشکیل شده است-می جنگیدند. بر اساس گزارش ها، لشکر در سال های ۲۰۱۶–۲۰۱۷ ۱۰۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰ جنگجو داشت. آذربایجا
ن. آذربایجان دارای جمعیتی با اکثریت شیعی و اقلیت سنی است. برخی از شهروندان اهل سنت آذربایجان به سازمان های تروریستی در سوریه پیوسته اند. شرق آسیا. چین. گروه شبه نظامی اویغورِ حزب ترکستان اسلامی در سوریه (TIP) تعداد زیادی از جنگجویان خود را که در یگانی به نام «تیپ ترکستان» فعالیت می کردند را برای شرکت در جنگ داخلی سوریه اعزام کرد. آن ها در نبردهای متعددی در سوریه از جمله حمله به جسر الشغور در سال ۲۰۱۵ شرکت کرده اند. رهبر TIP در سوریه ابورضا الترکستانی بود. جنوب شرقی آسیا. اندونزی و مالزی مبدأ اصلی جنگجویان خارجی از جنوب شرقی آسیا هستند و تخمین زده می شود که ۵۰۰ اندونزیایی و ۲۰۰ مالزیایی برای جنگ برای داعش به سوریه سفر کرده اند. همچنین تخمین زده شده که بیش از ۲۰۰ فیلیپینی، اکثراً عضو ابوسیاف (ASG) و مبارزان آزادی اسلامی بانگسامورو (BIFF)، در عراق و سوریه زیر نظر دولت اسلامی آموزش می بینند و می جنگند.کشورهای جنوب شرق آسیا خاستگاه حدود ۵۰۰ کودک جنگجو در داعش هستند. آسیای مرکزی. یوگسلاوی سابق. مسلمانان بالکان در جنگ علیه دولت سوریه به مخالفان پیوستند و تعدادی از آن ها کشته شدند. روسیه. آژانس امنیت فدرال روسیه در ژ
وئیه ۲۰۱۳ تخمین زد که حدود ۲۰۰ شهروند روسی برای مخالفان سوری می جنگند، در حالی که ابراز نگرانی کرد که جنگجویان پس از بازگشت می توانند حملات شبه نظامی در روسیه انجام دهند. در دسامبر ۲۰۱۳، برآورد رسانه های روسیه برای شهروندان روسی که برای شورشیان می جنگند به ۴۰۰ نفر افزایش یافت. اگرچه به دلیل استفاده گسترده از نام عربی الشیشانی، جنگجویان روسی به عنوان چچنی یاد کرده می شوند، اما جنگجویان خارجی از طیف گسترده ای از گروه های قومی و فرعی بودند. کشورهای غربی. هم نوکیشان اروپایی، هم فرزندان مهاجران یا مهاجران برای مبارزه به سوریه رفته اند. این دسته شامل شهروندان فرانسه (با بیشترین تعداد جنگجو) و پس از آن بریتانیا، آلمان، بلژیک، هلند و ایتالیا می شود. گزارش مرکز بین المللی مبارزه با تروریسم - لاهه (ICCT) در آوریل ۲۰۱۶ نشان می دهد که در مجموع ۳۹۲۲–۴۲۹۴ جنگجوی خارجی از کشورهای عضو اتحادیه اروپا در جنگ حضور داشتند که ۳۰ درصد از آن ها به کشورهای خود بازگشته اند. راب وینرایت، مدیر یوروپل در سال ۲۰۱۳ گزارش کرده که جنگجویان بازگشته «می توانند داوطلبان دیگر را برای پیوستن به مبارزات مسلحانه تحریک کنند» و همچنین از آموزش، تجربه
رزمی، دانش و تماس های خود برای انجام چنین فعالیت هایی در اتحادیه اروپا استفاده کنند. داعش مجرمان اروپایی را هدف استخدام قرار داد. تخمین زده می شود که ۵۰ تا ۸۰ درصد اروپایی های عضو داعش دارای سابقه کیفری هستند، در مقایسه با القاعده، که در آن ۲۵ درصد اروپایی ها سابقه کیفری دارند. استرالیا. استرالیایی ها و شهروندان ایالات متحده نیز برای اردوگاه مخالفان سوریه می جنگیدند، آژانس های امنیتی استرالیا تخمین می زنند که حدود ۲۰۰ استرالیایی در این کشور می جنگند که ده ها نفر از آن ها بخشی از جبهه النصره هستند. بلژیک. همان طور که گزارش ICCT در آوریل ۲۰۱۶ نشان می دهد، بلژیک دارای بالاترین سرانه نیروی جنگجو خارجی است. تعداد تخمین زده شده بین ۴۲۰–۵۱۶ نفر است. فرانسه. حدود ۷۰۰ شهروند فرانسه در سوریه می جنگند. آلمان. تخمین زده می شود که بین ۷۲۰ تا ۷۶۰ نفر از آلمان به سوریه و یا عراق رفتند. ۴۰ درصد از این گروه فقط تابعیت آلمانی دارند، در حالی که ۲۰ درصد دیگر دارای تابعیت دوگانه هستند که یکی از آن ها آلمانی است. هلند. تا آوریل ۲۰۱۶، ۲۲۰ نفر برای رفتن به سوریه یا عراق خاک هلند را ترک کردند. اکثر آن ها مرد و زیر ۲۵ سال بودند. ایال
ات متحده. تعداد جنگجویان داعش از آمریکا مشخص نیست. در ۱ اکتبر ۲۰۲۰، وزارت دادگستری ایالات متحده اعلام کرد که با موفقیت ۲۷ آمریکایی را از سوریه و عراق بازگردانده است.
مجمع الجزایر فریول () شامل چهار جزیره در دریای مدیترانه در ۴ کیلومتری ساحل شهر مارسی، فرانسه است. این جزیره ها در کل دارای ۲۰۰ هکتار وسعت و ۱۴۶ نفر جمعیت در سال ۲۰۱۵ بوده است. منابع. The islands of Frioul and 'Château d'If' marseille-tourisme.com
سپاه محمد پاکستان (SMP) (;) یک سازمان شیعه و یک حزب سیاسی سابق در پاکستان بود که در سال ۱۹۹۳ تشکیل شد و توسط رئیس جمهور پرویز مشرف در ۱۴ اوت ۲۰۰۱ به عنوان یک سازمان تروریستی ممنوع اعلام شد. تاریخ. مولانا مرید عباس یزدانی، رهبر شیعیان، در سال ۱۹۹۳، سپاه محمد پاکستان را تشکیل داد. گمان می رود که این سازمان، شاخهٔ مسلح «"تحریک جعفریه پاکستان»" باشد. مقر آن در تهوکر نیاز بیگ لاهور و رهبر آن غلام رضا نقوی بود که در سال ۱۹۹۶ به زندان افتاد و در سال ۲۰۱۴ آزاد شد. از زمان مرگ او در سال ۲۰۱۶، مشخص نیست که چه کسی این گروه را رهبری می کند. فعالیت ها. قصد اولیهٔ سپاه محمد مورد هدف قرار دادن رهبری فرقه ای شبه نظامیان ممنوعه تروریست دیوبندی"، «سپاه صحابه»" یا «"لشکر جنگوی»" بود. با این حال، با افزایش متعاقب خشونت علیه شیعیان، تصور می شد که این هدف در حال تغییر است. این جنبش در جوامع مختلف شیعه در پاکستان قدرت زیادی داشت و در شهر تهوکر نیاز بیگ لاهور که اکثریت آن شیعه بود، در دهه ۱۹۹۰ یک «دولت مجازی» را اداره می کرد. وابستگی ها. گفته می شود که سپاه محمد با ایران ارتباط دارد. شناسایی به عنوان یک سازمان تروریستی. دولت پاکستان
در سال ۲۰۰۲، سپاه محمد را در فهرست سازمان های تروریستی قرار داد. طبق قوانین ایالات متحده نیز به عنوان یک سازمان تروریستی خارجی طبقه بندی شده است و امور مالی آن در سراسر جهان توسط دولت ایالات متحده مسدود شده است.
آشپزی تیمور شرقی () از غذاهای محبوب منطقه ای همچون گوشت خوک، ماهی، ریحان، تمر هندی، حبوبات، ذرت، برنج، سبزیجات ریشه ای، و میوه استوایی تشکیل شده است. آشپزی تیمور شرقی، از آشپزی مالایی و آشپزی پرتغالی از دوران استعمار پرتغال مقداری تأثیر پذیرفته است. چاشنی های غذا و ترکیبات دیگر دخیل در غذاها که حاصل دوران سایق مستعمرات پرتغال است، می تواند ناشی از حضور سربازان پرتغالی از مستعمرات دیگر در تیمور شرقی باشد.