Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
است، همچنان در حلقهٔ داخلی قرار دارد. او اغلب «نوعی مادرخواندهٔ منحصربه فرد» دانسته می شود. مامی علاوه بر رسیدگی به نیازهای کودکان، وظیفهٔ آموزش آداب مناسب به آن ها را نیز بر عهده دارد، مثل اشاره به بزرگان مزرعه با نام هایی همچون «عمه» یا «عمو» در سخنرانی های مهم، چه مناسبتی خاص باشد یا نباشد. مامی توانایی نظم و انضباط را دارد و می تواند احترام کسانی که با آن ها کار کرده است را حفظ کند، حتی با رشد کودکان تا بزرگسالی. تبلیغات. کاریکاتور مامی برای تبلیغات شرکت ها، به ویژه در صنایع غذایی استفاده شده است. در سال ۲۰۲۰، برند آنت جیمیما پس از استفاده از کاریکاتور مامی در لوگوی خود برای اهداف تجاری، مورد انتقاد مردم قرار گرفت. شخصیت آنت جیمیما واقعی نبود و افراد مختلفی آن را به تصویر کشیدند: اولین آن ها، بردهٔ آزادشده نانسی گرین از سال ۱۸۹۳ تا ۱۹۲۳ بود و سپس آنا رابینسون (۱۹۲۳–۱۹۵۱)، ادیت ویلسون (۱۹۴۸–۱۹۶۶) و اتل ارنستین هارپر (دههٔ ۱۹۵۰). یکی از بنیانگذاران آنت جیمیما، پس از شنیدن آهنگ «عمه جیمیمای پیر» این نام را روی برند خود گذاشت. متعاقباً، شرکت های دیگری که از استفاده از تصاویر کاریکاتورهای سیاه پوست سود می بردن
د نیز مورد انتقاد قرار گرفتند، از جمله: آنکل بنس، میسز باترورث و کریم آو ویت. در سال ۲۰۲۱، کواکر اوتس، صاحبان برند آنت جیمیما، تصمیم گرفتند نام آن را به پرل میلینگ کامپنی تغییر دهند و لوگوی خود را از کاریکاتور مامی، به تصویری از یک ساختمان آسیاب سنتی تغییر دادند. "دستورپخت های عمه پریسیلا" یک ستون غذا و دستورپخت بود که دههٔ ۱۹۳۰ در "بالتیمور سان" منتشر شد. عمه پریسیلا یک کاریکاتور کلیشه ای از مامی بود که به خوبی آشپزی می کرد و گویشی شکسته و اغراق آمیز داشت. عمه پریسیلا در واقع نامی مستعار برای یک زن سفیدپوست به نام النور پرسل بود. پرسل همچنین چندین کتاب آشپزی را به این نام مستعار منتشر و از نام مستعار عمه آدا در ستونی از "ایونینگ سان" به نام «از عمه آدا بپرس» استفاده کرد. زنان سیاه پوست، چهرهٔ اصلی بیشتر این ستون های غذا یا خانه داری بودند، چون کلیشه هایی مانند مامی آن ها را مرتبط به خدمتکاری و انجام کارهای خانه می دانست. تصاویری مانند عمه جیمیما و عمه پریسیلا، کاریکاتورهای مامی بودند که بازنمایی منفی و محدودکننده ای از زنان سیاه پوست در حال خدمتکاری برای خانواده های سفیدپوست، ارائه می دادند. سینما. در اوایل
سدهٔ بیستم، شخصیت مامی در خیلی از فیلم ها حضور داشت. هتی مک دنیل اولین آمریکایی آفریقایی تبار بود که به خاطر بازی در نقش «مامی» در فیلم "بربادرفته" (۱۹۳۹) برندهٔ جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد. در سال ۱۹۴۰، اندکی پس از دریافت جایزه، انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان نقش مک دنیل را مورد بررسی قرار داد و از هالیوود به دلیل نداشتن نقش ها و شخصیت های متنوع برای سیاه پوستان غیر از بندگی، انتقاد کرد. مک دنیل در پاسخ به واکنش ها گفت: «چرا باید از کسب درآمد ۷٬۰۰۰ دلاری در نقش یک خدمتکار شکایت کنم؟ اگر این کار را نمی کردم، در واقع هفته ای ۷ دلار می گرفتم.» برخی تصویرهای رسانه ای معاصر از کاریکاتور مامی را مردان سیاه پوست اجرا کرده اند. مانند فیلم "خانه مامان بزرگ" (۲۰۰۰) به کارگردانی راجا گاسنل و بازی مارتین لارنس. در این فیلم، مارتین لارنس نقش یک مأمور اف بی آی به نام مالکوم ترنر را بازی می کند که مخفیانه در نقش «مامان بزرگ» هتی می پیرس ظاهر می شود و رفتارهای کلیشه ای و ظاهر یک کاریکاتور مامی را به نمایش می گذارد. شخصیت مامان بزرگ، یک مادرسالار و خانه دار مسن و سیاه پوست با اعتقادات مذهبی آشکار و رفتاری پرورش
دهنده است. کلیشه دیگری که در فیلم نمایش داده می شود، کلیشهٔ مامایی و انجام کارهای خانه است. این ریشه در تاریخ پیرزن های سیاه پوست دارد که برای خانواده های مزرعه دار مامایی می کردند. "کمک" (۲۰۱۱) به کارگردانی تیت تیلور، فیلمی برپایهٔ رمان "خدمتکاران" (۲۰۰۹) اثر کاترین استاکت دربارهٔ خدمتکاران سیاه پوستی است که در دههٔ ۱۹۶۰ برای خانواده های سفیدپوست در جکسون، می سی سی پی کار می کردند. رمان و فیلم روی تجربهٔ خدمتکاران سیاه پوست، تحت تأثیر نویسنده و کارگردانی که هردو دایه های سیاه پوستی داشتند، تمرکز کرده اند. داستان از چشم انداز شخصیت اصلی اسکیتر است که او را هم یک دایهٔ سیاه پوست بزرگ کرده است. در طول فیلم، اسکیتر چندین خدمتکار سیاه پوست را متقاعد می کند تا داستان ها و نارضایتی های خود را به اشتراک بگذارند و همین منجر به غوغا می شود. فیلم و رمان به دلایل مختلفی مورد انتقاد قرار گرفتند: یکی از آن ها این بود که سفیدپوستان هم رمان و هم فیلم را ساخته و در آن ها اجرا کرده اند. عروسک ها و ظروف سفالی. تصاویر مامی را می توان در قالب چندین اشیاء از جمله عروسک، ظروف سفالی، شیشه کوکی، نمک، فلفل پاش و سایر وسایل خانه یافت.
کاریکاتور مامی، بخشی از تبلیغات پس از جنگ داخلی بود که کلیشه های منفی و نادرست را در مورد آمریکایی های آفریقایی تبار منتشر می کرد. این ظروف سفالی و عروسک های مامی، تأثیراتی مشابه باورهای نادرست ایجادشده توسط مینسترل شو داشتند. این مجسمه ها، اغلب دارای ویژگی های اغراق آمیز بودند و تلاش می کردند تا آمریکایی های آفریقایی تبار را به طور نادرست «رام، احمق و هیجانی» نشان دهند. علی رغم معنای نژادپرستانهٔ آن ها، این اقلام چون یادگاری هستند نگهداری می شوند. اگرچه این عروسک ها و ظروف سفالی، سیاه پوستان را از دایرهٔ انسانیت خارج می کنند، اما برخی از آن ها هنوز به ارزش صدها دلار فروخته می شوند. در نچیز، می سی سی پی، یک رستوران جاده ای به نام قفسهٔ مامی وجود دارد که سال ۱۹۴۰ تأسیس شد. این ساختمان به شکل کاریکاتور مامی همراه با دستمال سر و دامن بلند قرمز است. شبیه به آنت جیمیما، قفسهٔ مامی از تصاویر و کلیشه های زنان سیاه پوست برای تبلیغ یک تجارت استفاده می کند. استفاده از کاریکاتور مامی در رستوران برای به تصویر کشیدن بندگی سیاهان، یادآور نحوهٔ به تصویر کشیدن آن ها در جنوب قدیم است. تلویزیون. تلویزیون ها، تا اواسط دههٔ ۱۹۴
۰ در خانه های ایالات متحده رایج نشدند و برنامه های رادیویی، سرگرمی محبوب خانواده های آمریکایی بودند. در سال ۱۹۳۹، بولا بوندی شخصیت رادیویی برای اولین بار در برنامهٔ "Homeward Unincorporated" حضور پیدا کرد. بولا شخصیتی بود که نقش مامی کلیشه ای را داشت. بازیگر سفیدپوست مارلین هرت، به جای این شخصیت صحبت می کرد. این شخصیت به خوبی در چندین برنامهٔ رادیویی دیگر حضور پیدا کرد. با گذشت زمان، سازندگان و تهیه کنندگان این نمایش ها می خواستند یک زن سیاه پوست واقعی به جای شخصیت حرف بزند. هتی مک دنیل، سال ۱۹۴۷ این نقش را در نسخهٔ رادیویی دریافت کرد. این برنامهٔ رادیویی، اوایل دههٔ ۱۹۵۰ به تلویزیون منتقل شد و به مدت سه فصل ادامه یافت. اتل واترز در فصل ۱ این برنامه نقش بازی می کرد، او بعدها برنامه را ترک کرد چون دیگر نمی خواست کلیشهٔ مامی را به تصویر بکشد. مک دنیل این نقش را در فصل دوم به عهده گرفت و پیش از بیمار شدنش، در ۶ قسمت حضور پیدا کرد. گفته شده است که مک دنیل بارها و بارها نقش های مامی را انتخاب کرده است، زیرا آن ها تنها نقش های قابل دسترس برای زنان سیاه پوست در این دوره بودند. مک دنیل مانند نقش خود در رادیو، ظاهر یک
مامی را داشت: هیکل درشت، دهان بزرگ و پوست تیره که با دندان های سفید و چشمان درشتش در تضاد بودند. لوئیز بیورز هم از بازیگرانی بود که این نقش را در تلویزیون به عهده گرفتند. بولا همهٔ ویژگی های شخصیتی یک مامی را داشت. او همیشه مطمئن بود که از «خانواده» خود، — خانواده ای که او برایشان کار می کرد — به خوبی مراقبت می شود. در چندین قسمت برنامه، مامی در هر شرایطی به آن ها کمک می کرد و نیازهای آن ها را بالاتر از نیازهای خودش قرار می داد. انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان و منتقدان دیگر، تصویری را که نمایش از زنان آمریکایی آفریقایی تبار ارائه می کرد دوست نداشتند، زیرا از کلیشهٔ مامی حمایت می کرد. با گذشت زمان، تصویر مامی به شکل معاصری تغییر یافت. چندتا از ویژگی های امروزی تری که مامی دریافت کرد، این ها بودند که دستمال سر او برداشته شد، هیکلش کوچک تر گشت و همچنین رنگ روشن تری پیدا کرد. علاوه بر این، صاحب او همیشه سفیدپوست نبود. برخی از سیتکام های تلویزیونی معاصر که مامی ها را به نمایش می گذارند، عبارتند از: "مود" (۱۹۷۲–۱۹۷۸)، جایی که شخصیت فلوریدا با بازی استر رول، خدمتکار یک خانوادهٔ سفیدپوست بود. یک اسپین آف برای این سیت
کام به نام "روزگار خوب" (۱۹۷۴–۱۹۷۹) ساخته شد و روی شخصیت فلوریدا و خانواده اش تمرکز کرد، که به خوشی در یک پروژهٔ مسکونی کم هزینه زندگی می کردند. برنامه های تلویزیونی دیگری که مامی از شخصیت های آن هاست، عبارتند از: "مامای خودمه" (۱۹۷۴–۱۹۷۵)، "استراحتی بهم بده!" (۱۹۸۱–۱۹۸۷) و "چه اتفاقی داره می افته!!" (۱۹۷۶–۱۹۷۹). وقتی مامی های معاصر دیگر ظهور کردند، معمولاً شغل خدمتکاری خود را نگه داشتند و تنها در ویژگی های فیزیکی خود دچار تغییر شدند؛ با این حال، ویژگی های عاطفی آن ها ثابت ماندند. مامی های معاصر تیزهوش و خودرأی ماندند. چرخش جدیدی در نگرش مامی معاصر در سیتکام "جفرسون ها" (۱۹۷۵–۱۹۸۵) رخ داد، جایی که فلورانس، خدمتکاری با بازی مارلا گیبس، برای یک خانوادهٔ آمریکایی آفریقایی تبار مرفه کار می کند. "دنیایی متفاوت" (۱۹۸۷–۱۹۹۳) یک سیتکام بود که دانشجویان هیلمن، کالج تخیلی سیاه پوستان را به نمایش می گذاشت. در قسمتی با عنوان «عزیزترینِ مامی»، کلیشهٔ مامی مورد بحث قرار گرفت. میراث. امروزه، تصاویر کلیشه ای یا کنترل کننده از زنان سیاه پوست، منعکس کننده تغییرات اقتصادی، قانونی و اجتماعی است که از دههٔ ۱۹۶۰ تاکنون برای سیاه پ
وستان رخ داده است. این تصاویر، همچنین بازتابی از یک جامعه به کل هستند – اقتصاد جهانی، دسترسی بی سابقه به رسانه ها و نابرابری های نژادی گذرا – و برای طبقات مختلف، به یک شکل نشان داده نمی شوند. به زنان سیاه پوست طبقهٔ کارگر، برچسب «مادر سیاه پوست بد» / «ولفر کویین» و «سلیطه» (زنان سیاه پوست بیش فعال جنسی و اهل مادیات در فرهنگ «هیپ هاپ») زده می شود، همچنین زنان سیاه پوست طبقهٔ متوسط، «بانوان سیاه پوست» با ظاهراً میل جنسی مهارنشدنی و زنان سیاه پوست تحصیل کرده، اغلب «سلیطهٔ سیاه پوست تحصیل کرده»، سوءاستفاده گر و کنترل کننده نامیده می شوند. زنان سیاه پوست در مناصب قدرت، اغلب «مامی امروزی» نامیده می شوند؛ این نام برای زنان سیاه پوست تحصیل کرده و موفقی در طبقهٔ متوسط روبه بالا/بالا استفاده می شود که «از تسلط ساختارها، نهادها یا کارفرمایان به مدیریت سفیدپوستان بر هزینهٔ [زندگی] شخصی [خود] پشتیبانی می کنند». این تصور از کلیشهٔ اصلی «مامی» مشتق شده است که نه تنها زنان سیاه پوست را فرمان بردار نشان می داد، بلکه آن ها را اغلب راضی از خدمت به برده دار سفیدپوست خود می دانست.
تب سرد و فیلمی محصول سال ۱۹۹۵ و به کارگردانی فریدریک ثور فریدریکسون است. در این فیلم بازیگرانی همچون ماساتوشی ناگاسه، لیلی تیلور، فیشر استیونس و سیجون سوزوکی ایفای نقش کرده اند.
آدریانا لا سروا () یک شخصیت خیالی در سریال تلویزیونی خانواده سوپرانو محصول شبکه اچ بی او است. این شخصیت توسط دریا د ماتیو به تصویر کشیده شده است. او دوست دختر قدیمی و بعدها نامزد نوچه تونی سوپرانو، کریستوفر مولتیسانتی است. دی متئو برای بازی خود در این نقش برنده جایزه امی ۲۰۰۴ برای جایزه امی ساعات پربیننده برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن در مجموعه تلویزیونی درام شد. او در همان سال برای همان نقش نامزد جایزه گلدن گلوب برای بهترین نقش مکمل زن نیز شد. تاریخچه شخصیت. آدریانا خواهرزاده جکی و ریچی آپریل است. او علاقه ای به سبک زندگی مافیایی ندارد و به عنوان میزبان در رستوران یکی از دوستان تونی شروع بهکار می کند. آدریانا در ابتدا فردی سطحی و مادی گرا به تصویر کشیده می شود که علاقه مند به چیزهایی است که با پول دوست پسرش کریستوفر می تواند بخرد: ماشین های گران قیمت، کفش، جواهرات، مواد مخدر، و لباس های طراحان معروف. علیرغم نزدیک شدن این زوج، او مکرراً قربانی خشونت خانگی کریستوفر می شود. پس از دعوای او و کریستوفر، او به همراه مادرش به جایی دیگر نقل مکان می کنند، امابرخلاف توصیه مادرش او قانع به بازگشت می شود اما با وجود این
، این دو در نهایت ازدواج نمی کنند. او به کریس نشان می دهد که به طور بالقوه نابارور است، که منجر به خشونت خانگی دیگری می شود. آدریانا مایل است کسب و کار خودش را داشته باشد. در فصل ۳، کریستوفر یک مشروب فروشی را در لانگ برانچ، نیوجرسی، از یک بدهکار قمار می گیرد و آن را به آدریانا می سپارد تا هر طور که می خواهد مدیریت کند. آدریانا نام بار را به «اسب دیوانه» تغییر داد و آن را به عنوان مکانی برای گروه های راک آلترناتیو محلی و به عنوان باری برای دانشجویان دانشگاه مونموث و جاهای دیگر کرد. در فصل ۴، آدریانا نشان می دهد که احتمالاً به دلیل عوارض سقط جنین قبلی، نابارور است. در فصل ۵، آدریانا مبتلا به کولیت اولسراتیو تشخیص داده شد. او از سر ناچاری شروع به همکاری با پلیس فدرال کرد و در نهایت این حقیقت را برای کریستوفر فاش می کند، به این امید که بتوانند با هم وارد برنامه حفاظت از شاهدان شوند و زندگی جدیدی را شروع کنند. کریستوفر خشمگینانه او را کتک می زند و تقریباً خفه می کند. وفاداری او به خانواده جنایتکارش بیشتر از عشقش به آدریانا است و وضعیت او را به عنوان یک خبرچین برای تونی فاش می کند. آدریانای وحشت زده متوجه می شود چه
اتفاقی افتاده و سعی می کند فرار کند، وقتی سیلویو به او شلیک می کند، چهار دست و پا از صفحه نمایش خارج می شود. کریستوفر بعداً در حال گذاشتن تعدادی از لباس هایش در یک چمدان قرمز رنگ دیده می شود که سپس آن ها را دور می اندازد. فورد تاندربرد آبی روشن او را در پارکینگ فرودگاه بین المللی لیبرتی نیوآرک رها می شود. جوایز و نامزدی ها. در سال ۲۰۰۴، دی متئو برای بازی در نقش آدریانا در سریال سوپرانو (فصل ۵) برنده جایزه امی ساعات پربیننده برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن در مجموعه تلویزیونی درام شد و در همان سال برای همان نقش نامزد جایزه گلدن گلوب برای بهترین نقش مکمل زن شد.
معدن و کارگاه مجسمه سازی یسمک () موزه روباز و محوطه باستان شناسی در استان غازی عینتاب، ترکیه است. این محل در دوران هیتی ها به عنوان یک معدن سنگ مورد استفاده قرار می گرفت و مساحتی حدود ۱۰۰۰۰۰ متر مربع را در بر می گیرد که آن را به بزرگ ترین کارگاه سنگ تراشی شناخته شده در خاور نزدیک باستان تبدیل کرده است. جغرافیا. این موزه در جنوب روستای یسمک در شهرستان اصلاحیه (شهر) از استان غازی عینتاب، در مختصات قرار دارد. این مکان در دامنه های غربی ناحیه کوهستانی و در شرق مخزن سد تختالی واقع شده است. فاصله آن از روستا حدود ، از اصلاحیه و از غازی عینتاب است. بازدیدکنندگان می توانند از شهرهای غازی عینتاب، اسکندرون یا انطاکیه به این محل سفر کنند. تاریخچه کاوش ها. ویرانه های این محوطه نخستین بار در سال ۱۸۹۰ توسط باستان شناس اتریشی فلیکس فن لوشان طی کاوش هایش در تپه زنجیرلی در شمال این منطقه، تا حدودی کشف شد. بین سال های ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۱، باستان شناس ترک بهادیر آلکیم حفاری ها را ادامه داد و حدود ۲۰۰ مجسمه را کشف کرد. جدیدترین کاوش ها در دهه ۱۹۹۰ توسط ایلحان تمیزسوی، مدیر موزه تمدن های آناتولی، انجام شد که صد شیء دیگر را کشف کرد. این
سایت اکنون به عنوان یک موزه روباز تحت نظارت موزه باستان شناسی غازی عینتاب اداره می شود.
بچین ()(همچنین با نام های برچین یا پچین شناخته می شود) یک دژ تاریخی در ترکیه است. جغرافیا. بچین بر روی تپه ای کم ارتفاع در جنوب غربی روستای مدرنی به همین نام، در میلاس، مرکز ilçe (ناحیه) از استان موغله قرار دارد. مختصات آن است. فاصله آن تا میلاس و تا موغله است. تاریخچه. این محوطه دارای آثاری از دوره هلنیستی، از جمله یک معبد متعلق به قرن چهارم پیش از میلاد است. وجود یک کلیسا از دوره امپراتوری بیزانس نشان می دهد که این منطقه تا قرون وسطی مسکونی بوده است، اگرچه ابعاد کوچک کلیسا احتمالاً بیانگر اهمیت محدود آن در آن دوره است. بر اساس یک منبع معاصر ایتالیایی، نام این مکان "Pezona" بوده است. در اواخر قرن سیزدهم، این منطقه به تصرف منتشه، یکی از بیگ نشین های بیگ نشین های آناتولیایی، درآمد و بچین به پایتخت این بیگ نشین تبدیل شد و رشد سریعی را تجربه کرد. در سال ۱۳۳۳، ابن بطوطه از این شهر بازدید کرد، آن را به عنوان شهری تازه تأسیس توصیف کرد و به خانه ها و مساجد آن اشاره نمود. اکثر بناهای باقی مانده از این شهر متعلق به قرن چهاردهم هستند. در قرن پانزدهم، بیگ نشین منتشه به امپراتوری عثمانی ضمیمه شد. نشانه ای از زوال تدریجی
این شهر را می توان در روایت اولیا چلبی از بازدیدش در میانه قرن هفدهم مشاهده کرد؛ او نوشته است که این شهر فاقد حمام (گونه معماری) بوده، در حالی که کاوش های باستان شناسی بقایای پنج حمام را آشکار کرده است. یک سکونت گاه تا دهه ۱۹۸۰ در این منطقه باقی مانده بود. بناهای تاریخی. مدرسه احمد غازی، که به نام بیگی که آن را سفارش داده نام گذاری شده، طبق کتیبه عربی موجود در بالای ورودی آن، در سال ۱۳۷۵ ساخته شده است. ورودی بنا با وجود حفظ عناصر سنتی سبک معماری سلجوقی، دارای جزئیاتی است که شباهت هایی به معماری گوتیک اروپایی دارد. این امر احتمالاً نشان دهنده تأثیر ارتباطات تجاری بیگ نشین منتشه با جزایر اژه، ایتالیا و جنوب فرانسه است (در کتیبه، بیگ با عنوان «سلطان سواحل» توصیف شده است). بازسازی های مدرن، بخش های بزرگی از نمای ورودی را احیا کرده اند. این مدرسه دارای هشت حجره و دو ایوان است که مستقیماً به حیاط مرکزی مستطیل شکل باز می شوند (ایوان ستون دار معمول در اینجا وجود ندارد). مقبره احمد غازی در ایوان اصلی قرار دارد و گمان می رود که مقبره مجاور آن متعلق به یکی دیگر از حاکمان منتشه، شجاع الدین بیگ، باشد. کاروانسرای قرمز یا ک
زل هان ("Kızıl Han") یک کاروانسرای دوطبقه و یکی از دو کاروانسرای باقی مانده در بچین است. این بنا ساده و کم زرق وبرق بوده و بخشی از آن ویران شده است، به طوری که طبقه فوقانی آن فرو ریخته است. حمام بزرگ ("Büyük Hammam") یکی از پنج حمامی است که زمانی در این شهر وجود داشتند و اکنون همگی ویران شده اند. این حمام احتمالاً یکی از باشکوه ترین بناهای شهر در زمان خود بوده است، اگرچه اکنون بیشتر سقف آن فروریخته است. کاوش ها، بخش های داخلی آن را آشکار کرده و سطح کف اصلی آن را که با سنگ های مرمر فرش شده، نمایان ساخته اند.
آرامگاه هکاتومنوس () یا هکاتومنس (زبان یونانی: Ἑκατόμνος، زبان کاریایی: 𐊴𐊭𐊪𐊵𐊫 "k̂tmno" به معنای «فرزند یا نواده»(?)) در منطقه حصارباشی میلاس، یکی از مهم ترین شهرهای منطقه کاریه در جنوب غربی آناتولی در ترکیه امروزی واقع شده است. این مقبره در سال ۲۰۱۲ به فهرست موقت میراث جهانی یونسکو اضافه شد. زندگی نامه هکاتومنوس. هکاتومنوس فرمانروای محلی شهر باستانی میلاس (نام امروزی میلتوس) در منطقه کاریه بود. شاه ایران، اردشیر دوم (شاهنشاه هخامنشی), در حدود او را به مقام ساتراپ (والی) بخشی از امپراتوری هخامنشی منصوب کرد. او به همراه آتوفراداتس، ساتراپ لیدیه، مأمور مقابله با ائواگوراس، رهبر شورشی که کنترل قبرس را تهدید می کرد، شد، اما آن ها در نبرد دریایی شکست خوردند. هکاتومنوس حاکم میلتوس، یکی از بزرگ ترین شهرهای آسیای صغیر با فرهنگ یونانی، شد. او به فرهنگ یونانی علاقه داشت و کوچک ترین پسر خود را به آتن فرستاد، اما فرهنگ کاریایی را نیز در منطقه تحت حاکمیتش حفظ کرد. او در سکه های خود از تصاویر شخصیت های آیینی کاریه، مانند لابرائوندا، استفاده کرد که زیارتگاه آن در لابرائوندا قرار داشت. پس از مرگ هکاتومنوس، پسر بزرگ او، ماسول،
به عنوان ساتراپ کاریه جانشین او شد. ویژگی های مقبره. مقبره هکاتومنوس شامل دیوار محوطه (تمِنوس)، ستون مناندروس (ساختاری از دوره اوگوستوس)، سکوی پایه، حجره های باقی مانده از آرامگاه، و گور سنگی است. این مقبره، مقدمه ای برای آرامگاه هالیکارناسوس، یکی از عجایب هفت گانه جهان باستان، بود و احتمال داده می شود که دست کم بخشی از آن به ابتکار پسرش، ماسول، ساخته شده باشد. مقبره هکاتومنوس یکی از مهم ترین آثار فرهنگی دوران باستان به شمار می آید و نمادی از آیین بزرگداشت مردگان محسوب می شود. این آرامگاه با سطح بالایی از طراحی معماری، مجسمه سازی و نقاشی دیواری، جایگاه ویژه ای در تاریخ هنر دارد. نقش برجسته معروف به «فرِز هکاتومنوس»، تنها نمونه باقی مانده از این مقیاس و کیفیت در آناتولی کلاسیک و هلنیستی است.
بیرگی () محله ای در شهرداری و ناحیه اوده میش، استان ازمیر، ترکیه است. جمعیت آن در سال ۲۰۲۲ برابر با ۱٬۸۳۲ نفر بوده است. پیش از سازماندهی مجدد در سال ۲۰۱۳، این منطقه یک شهر بود. نام کنونی آن، نسخه ترک شده نام یونانی قرون وسطایی Pyrgion (یونانی: Πυργίον، به معنای "برج کوچک") است. تاریخچه. در اروپای دوران باستان، این شهر با نام دیوُس هیرون (، "معبد زئوس") شناخته می شد. این یکی از دو شهری بود که این نام را داشتند. با الحاق پادشاهی پرگامون، این شهر به بخشی از جمهوری روم و سپس استان های روم، در استان آسیا (استان رومی) تبدیل شد. نام این شهر در قرن هفتم میلادی به "کریستوپولیس" () تغییر یافت و از قرن دوازدهم به بعد با نام "پیرگیون" () شناخته شد. در سال ۱۳۰۷، این شهر به دست ترک ها افتاد و به پایتخت بیگ نشین آیدینیان تبدیل شد. ابن بطوطه در سفر خود به این شهر از حضور در سخنرانی یکی از اساتید برجسته به نام محیی الدین یاد کرده است. این شهر در سال ۱۳۹۰ میلادی به امپراتوری عثمانی ملحق شد. بیرگی به دلیل معماری کلاسیک دودمان سلجوق و معماری عثمانی شهرت دارد و از سال ۱۹۹۴، توسط سازمان ÇEKÜL (حفاظت و ترویج محیط زیست و میراث فرهنگ
ی) به عنوان یک میراث فرهنگی جهانی ثبت شده است. در سال ۲۰۲۱، باستان شناسان موفق به کشف یک دژ بیزانسی در این منطقه شدند.
ککووا () جزیره ای کوچک در نزدیکی دمره (Demre، که در دوران باستان لیکیه ای و محل میرا (ترکیه) بود) در استان آنتالیا است که رو به روستاهای قلعه کوی (باستانی سیمنا) و اوچاغیز (باستانی تیمیوسا) قرار دارد. این جزیره مساحتی حدود دارد و خالی از سکنه است. در دوران باستان با نام دولیشسته (زبان یونانی: Δολιχίστη) شناخته می شد. جزیره. پس از اشغال کاستلوریزو توسط ایتالیا، جزیره ککووا– که در آن زمان به صورت موقت در تابستان برای برداشت چوب مسکونی می شد – میان ایتالیا و ترکیه مورد مناقشه قرار گرفت. کنوانسیون میان ایتالیا و ترکیه، ۱۹۳۲ در نهایت این جزیره را به ترکیه واگذار کرد. در قسمت شمالی جزیره، ویرانه های نیمه غرق شده "Dolchiste/Dolikisthe" قرار دارد، شهری باستانی که در قرن دوم میلادی بر اثر زمین لرزه ویران شد. این شهر در دوره امپراتوری روم شرقی بازسازی شد و رونق یافت، اما در نهایت به دلیل حملات مردم عرب متروکه شد. در شمال غربی جزیره، منطقه ترسانه (به معنای "کارخانه کشتی سازی") قرار دارد که خلیج آن محل یک شهر باستانی به نام خرا و یک کشتی سازی قدیمی بوده و دارای ویرانه های یک کلیسای بیزانسی است. منطقه ککووا در ۱۸ ژانویه ۱
۹۹۰ توسط وزارت محیط زیست و جنگل های ترکیه به عنوان منطقه حفاظت شده ویژه اعلام شد. تمام انواع غواصی و شنا در این منطقه ممنوع شد و فقط با دریافت مجوزهای ویژه دولتی امکان پذیر بود. در سال های بعد، این ممنوعیت به جز در منطقه ای که شهر غرق شده قرار دارد، لغو شد. منطقه ککووا مساحتی برابر با دارد و شامل جزیره ککووا، روستاهای قلعه کوی و اوچ آغیز و چهار شهر باستانی سیمنا، آپرلای، دلکیستو تیمیوسا می شود. قلعه کوی (در میان محلی ها با نام "Kale" شناخته می شود) (باستانی سیمنا) یک محوطه لیکیه ای در سواحل ترکیه است. این منطقه دهکده ای کوچک با ویرانه های نیمه غرق شده Aperlae و یک قلعه است. تنها راه دسترسی به این دهکده از طریق دریا است. اوچ آغیز (نام باستانی آن، تیمیوسا) روستایی است که در فاصله یک کیلومتری از قلعه کوی و در شمال خلیجی به همین نام واقع شده است و ویرانه های تیمیوسا در سمت شرقی آن قرار دارد. نام "اوچ آغیز " به معنای "سه دهانه" است که به سه خروجی آن به دریای آزاد اشاره دارد.
بریتانیا گرچه رسماً در جنگ شوروی–افغانستان درگیر نبود، اما نقش پنهانی و مهمی در این درگیری ایفا کرد. این جنگ که به «بازی بزرگ دوم» نیز معروف است، شاهد حمایت مستقیم و غیرمستقیم بریتانیا از مجاهدین افغانستانی در مبارزه با اتحاد جماهیر شوروی بود. این حمایت شامل تسلیح، تأمین مالی و تجهیز مخفیانه گروه های مختلف مجاهدین می شد. سرویس اطلاعات مخفی بریتانیا (MI6) عمدتاً از گروه "جمعیت اسلامی" به رهبری برهان الدین ربانی و فرماندهی نظامی احمدشاه مسعود حمایت می کرد، زیرا وی برخلاف دیگر فرماندهان مجاهدین، از حمایت کافی آمریکا و پاکستان برخوردار نبود و در نتیجه، به متحد کلیدی بریتانیا در جنگ تبدیل شد. مسعود و نیروهایش در دره پنجشیر، با تکیه بر حمایت و اطلاعات بریتانیا، در برابر ۹ حمله گسترده شوروی مقاومت کردند و تا زمان عقب نشینی نیروهای شوروی از این دره استراتژیک در سال ۱۹۸۶ (۱۳۶۵)، مواضع خود را حفظ نمودند. احمدشاه مسعود به موفق ترین و هراس انگیزترین فرمانده در میان تمامی مجاهدین تبدیل شد. بریتانیا همچنین نقش حیاتی در حمایت از عملیات "سایکلون" (Operation Cyclone) ایفا کرد، عملیاتی که از سوی دولت آمریکا اجرا شد و کمک های م
الی و تسلیحاتی بسیار بیشتری را نسبت به بریتانیا ارائه می داد. برخلاف ایالات متحده که مجبور بود برنامه های خود را از طریق پاکستان پیش ببرد، بریتانیا نقش مستقیم تری در نبردهای داخل افغانستان داشت. به ویژه از طریق نیروهای ویژه بازنشسته یا مأمور شده، مانند "یگان هوابرد ویژه" (SAS) و شرکت های نظامی خصوصی، که به طور عملی از گروه های مقاومت حمایت می کردند. یکی از مهم ترین کمک های بریتانیا، آموزش مجاهدین بود؛ آموزشی که نه تنها در افغانستان و پاکستان، بلکه در کشورهای حاشیه خلیج فارس و حتی در خاک بریتانیا انجام می شد. نقش بریتانیا در این جنگ شامل دخالت مستقیم نظامی نه تنها در افغانستان، بلکه در جمهوری های آسیای مرکزی اتحاد جماهیر شوروی نیز بود. تا پایان جنگ، حمایت بریتانیا از مقاومت افغانستان به گسترده ترین عملیات مخفی () از زمان جنگ جهانی دوم تبدیل شد. پس زمینه. بریتانیا در قرن نوزدهم و بیستم در افغانستان جنگیده بود. نگرانی های بریتانیا از تهدید روسیه تزاری علیه هند بریتانیا—که به "بازی بزرگ" معروف است—افغانستان را به صحنه درگیری کشاند. بریتانیا قصد داشت کنترل امارت افغانستان را به دست بگیرد و در نتیجه، سه جنگ بزرگ در
آنجا رخ داد. جنگ نخست در سال ۱۸۴۲ (۱۲۲۱) که با یک عقب نشینی تحقیرآمیز به پایان رسید. جنگ دوم در سال ۱۸۷۹ (۱۲۵۸) که با به قدرت رسیدن عبدالرحمان خان، متحد بریتانیا، و تعیین "خط دیورند" در سال ۱۸۹۳ خاتمه یافت. جنگ سوم در سال ۱۹۱۹ (حوت ۱۲۹۸) زمانی رخ داد که افغانستان تلاش کرد به هند حمله کند. هرچند حمله دفع شد، اما افغانستان استقلال خود را به دست آورد، در عین حال مأموریت دیپلماتیکی جدید برقرار شد تا این کشور به عنوان یک دولت حائل میان امپراتوری بریتانیا در هند و امپراتوری جدید شوروی عمل کند. در عمل، بریتانیا سیاست خارجی افغانستان را کنترل می کرد و برای حفظ ثبات به دولت این کشور کمک مالی می داد. این وضعیت تا دهه ۱۹۴۰ (۱۳۲۰) و استقلال پاکستان و هند در سال ۱۹۴۷ (۱۳۲۶) ادامه یافت. پس از دهه ۱۹۴۰، بریتانیا نقش بسیار کمی در سیاست افغانستان ایفا کرد و این امر راه را برای مداخله اتحاد جماهیر شوروی باز کرد. در دهه ۱۹۶۰ (۱۳۴۰)، "حزب دموکراتیک خلق افغانستان" (PDPA)، یک حزب سیاسی مارکسیستی-لنینیستی، تأسیس شد و از حمایت شوروی برخوردار گردید. این حزب، به رهبری محمد داوود خان، در "کودتای ۱۹۷۳ (سرطان ۱۲۵۲) افغانستان" با سرنگونی