Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اعتقاد بر این بود، به دلیل مسموم شدن، عقل خود را از دست داد و مانند یک دیوانه دیوانه رفتار کرد. نایب السلطنه تسلیم شد، اما اشراف ناپل مقاومت کردند: تلاشی برای ترور ماسانیلو صورت گرفت، اما سپس در ۱۳ ژوئیه، در حالی که لباس های فاخر و صندلی طلایی بر تن داشت، در مراسمی رسمی در کلیسای جامع به عنوان کاپیتان کل تأیید شد. ماسانیلو به سرعت و به طرز عجیبی رفتار غیرمنطقی سلف پوپولیست رومی خود، کولا دی رینزو، را که ۳۰۰ سال قبل از او بود، تکرار کرد. پس از فرار از حبس خانگی در ۱۶ ژوئیه، ماسانیلو به کلیسای کارمین رفت، جایی که اسقف اعظم در حال برگزاری مراسم عشای ربانی برای جشن بانوی کارمل بود. ماسانیلو با کفرگویی، همشهریان خود را محکوم کرد. او دوباره دستگیر و به صومعه ای در همان نزدیکی برده شد، جایی که توسط گروهی از بازرگانان غلات ترور شد. سر او را بریدند و توسط گروهی از افراد خشن به نزد نایب السلطنه آوردند و جسدش را در خارج از شهر دفن کردند. اما روز بعد، مردم که از تغییر مقیاس های توزین نان خشمگین شده بودند، از خشم دیوانه وار خود توبه کردند. جسد ماسانیلو از خاک بیرون آورده شد و تشییع جنازه باشکوهی برای او برگزار شد که در آ
ن خود نایب السلطنه نیز حضور داشت. نایب السلطنه، ناامیدانه تلاش کرد تا اداره شهر را به دست جنوینو بسپارد، اما جنوینو نتوانست در برابر خواسته های مردم مقاومت کند. افراط گرایان قدرت را به دست گرفتند. انقلاب دوم در ماه اوت رخ داد که به تبعید جنوینو و اعلام جمهوری ناپل تحت حمایت فرانسه منجر شد. اسپانیایی ها سرانجام در آوریل ۱۶۴۸ ناپل را پس گرفتند. ماسانیلو در هنر و نظریه سیاسی. ماسانیلو بارها در تصاویر ناپلی قرن های پس از مرگش به تصویر کشیده شده است.
حزب ملی بلوچستان یا حزب ملی بلوچستان (منگل) ( اردو : بلوچستان نیشنل پارتی ؛ "Balūcān Nēśanal Pārtī" ) یک حزب سیاسی در بلوچستان پاکستان است . حزب ملی بلوچستان به حقوق استانی بیشتر و خودمختاری بیشتر برای استان بلوچستان از طریق مبارزه مسالمت آمیز و دموکراتیک اعتقاد دارد. تاریخچه. در سال ۱۹۷۲، حزب ملی عوامی یا NAP پس از پیروزی در انتخابات، اولین دولت منتخب در بلوچستان را تشکیل داد و عطاءالله منگل به عنوان اولین سروزیر بلوچستان سوگند یاد کرد . نه ماه پس از تشکیل دولت NAP، این دولت توسط ذوالفقار علی بوتو سرنگون شد . او از ادعای اکبر بوگتی مبنی بر اینکه رژیم عطاءالله منگل قصد تجزیه پاکستان و آزادسازی بلوچستان را دارد، به عنوان دلیل این برکناری استفاده کرد. منگل، غوث بخش بزنجو ، گلخان نصیر ، خیربخش مری و دیگر رهبران NAP به زندان افتادند. آنها پس از سرنگونی دولت بوتو توسط محمد ضیاءالحق ، پس از گذراندن بیش از چهار سال اسارت، آزاد شدند. در این زمان اختلافاتی بین رهبری NAP ایجاد شده بود، بنابراین در حالی که منگل، بزنجو و نصیر به ستاد NAP رفتند، خیربخش مری و شیرمحمد مری به خانه های خود بازگشتند. بعدها، بیزنجو پس از بروز ا
ختلافاتی بین او و ولی خان بر سر انقلاب کابل (او از انقلاب حمایت می کرد در حالی که ولی خان مخالف آن بود)، حزب ملی پاکستان یا PNP را تشکیل داد . نصیر به PNP پیوست و رئیس شاخه بلوچستان آن شد در حالی که منگل به لندن تبعید شد. در سال 1996، منگل به پاکستان بازگشت و حزب ملی بلوچستان را تشکیل داد. حزب ملی بلوچستان (BNP) در انتخابات ۱۹۹۷ پیروز شد و توانست یک دولت ائتلافی در بلوچستان با پسر منگل، اختر منگل، به عنوان سروزیر تشکیل دهد. این دولت دوام زیادی نیاورد، زیرا اختلافاتی بین دولت ایالتی بلوچستان و دولت فدرال آغاز شد. حزب ملی بلوچستان (BNP) پس از برکناری اولین دولت خود، در هیچ انتخاباتی شرکت نکرده است. در سال ۲۰۰۲، این حزب در اعتراض به کودتای نظامی اکتبر ۱۹۹۹ ژنرال پرویز مشرف که به اتحاد مذهبی طرفدار ارتش اجازه داد تقریباً در تمام حوزه های انتخابیه میانه رو و ملی گرا پیروز شود، در انتخابات شرکت نکرد. اگرچه چند عضو حزب به طور مستقل در انتخابات شرکت کردند. یکی از این اعضا به مجلس ملی پاکستان ، یکی به مجلس سنای پاکستان و دو نفر به نام های میر اکبر منگل و میر اختر حسین لانگوو به مجلس ایالتی راه یافتند. در سال 2006، بوگ
تی توسط ارتش پاکستان کشته شد. حزب ملی بلوجچستان (BNP) هنگام آغاز عملیات در بلوچستان به شدت از دولت انتقاد کرده بود و پس از مرگ بوگتی، هر چهار نماینده منتخب مستقل آن از کرسی های خود در مجالس ملی و ایالتی استعفا دادند. در دسامبر 2006، اختر منگل به اتهام دستور دادن به محافظان امنیتی خود برای ضرب و شتم پرسنل سرویس مخفی دستگیر شد. منگل اظهار داشت که این مأموران سرویس مخفی سعی کرده بودند فرزندانش را هنگام بازگشت از مدرسه بربایند و در نتیجه، محافظان امنیتی آنها را مورد ضرب و شتم قرار داده بودند. به گفته اقبال حیدر، دبیرکل کمیسیون حقوق بشر پاکستان ، در طول محاکمه اش ، "آقای منگل را به دادگاه آوردند و به داخل قفس آهنی با میله هایی که در گوشه ای دور از وکیلش قرار داشت، هل دادند." منگل در سال 2008، پس از به قدرت رسیدن دولت حزب مردم پاکستان ، پس از گذراندن تقریباً یک سال و نیم زندان آزاد شد . پس از دستگیری اختر منگل، بقیه رهبری حزب ملی بنگلادش (BNP) نیز عمدتاً به دلیل پرونده های MPO زندانی شدند. در 2 دسامبر، ساجد ترین از دفترش دستگیر شد، حبیب جلیب بلوچ ، میر اختر حسین لانگوو و اکبر منگل نیز در همان روز دستگیر شدند. جهانز
یب جمالدینی نیز در ماه دسامبر دستگیر شد. سپس، در 3 ژانویه 2007، میر نورالدین منگل، رئیس موقت حزب ملی بلوچستان، نیز به همراه دیگر فعالان در حالی که در راه ملاقات با کارگران زندانی حزب ملی بلوچستان در خضدار بودند، دستگیر شد
جرولامو " نینو " بیکسیو (، ۲ اکتبر ۱۸۲۱–۱۶ دسامبر ۱۸۷۳) ژنرال، میهن پرست و سیاستمدار ایتالیایی و یکی از برجسته ترین چهره های اتحاد ایتالیا بود. زندگی و حرفه. او با نام جرولامو بیکسیو در جنوا متولد شد. بیکسیو در کودکی توسط والدینش مجبور شد در نیروی دریایی پادشاهی ساردینیا مشغول به کار شود. پس از ماجراجویی های متعدد در نقاط مختلف جهان، در سال ۱۸۴۶ به ایتالیا بازگشت و به ناوگان پیوست. در ۴ نوامبر ۱۸۴۷، او با گرفتن افسار اسب چارلز آلبرت و فریاد زدن «از تیچینو عبور کنید، اعلیحضرت، و ما همه با شما هستیم» در جنوا، خود را به رخ کشید. او در طول نبرد ۱۸۴۸ جنگید، در سال ۱۸۴۹ در رم به فرماندهی جوزپه گاریبالدی کاپیتان شد، یک گردان کامل فرانسوی را به اسارت گرفت و مدال طلای شجاعت نظامی را به دست آورد. در سال ۱۸۵۹ فرماندهی یک گردان از شکارچیان آلپ را بر عهده داشت، در نبرد وارسه جنگید و صلیب نظامی ساووی را دریافت کرد. او که یکی از سازمان دهندگان لشکرکشی هزار نفری گاریبالدی در سال ۱۸۶۰ علیه پادشاهی دو سیسیل بود، در نبرد کالاتافیمی اوضاع را به نفع هزار نفری تغییر داد. در همین حال، دهقانان سیسیلی به اصلاحاتی در شرایط محدودکننده
ای که توسط زمین داران اشرافی اعمال می شد، امیدوار بودند - و از گاریبالدی به آن دست نیافتند. این امید با فرمان گاریبالدی در ۲ ژوئن ۱۸۶۰ مبنی بر توزیع مجدد زمین تقویت شد. در روستای کوچک برونته، سیسیل در استان کاتانیا، شورشی رخ داد که به گفته گاریبالدی توسط جنایتکاران و راهزنان محلی رهبری می شد و باعث قتل عام ۱۶ نفر از جمله دهقانان، افسران، اشراف (از جمله دو کودک) و یک کشیش شد. در طول شورش، تئاتر شهر و بایگانی شهرداری به آتش کشیده شد. در ۴ اوت ۱۸۶۰، گاریبالدی تصمیم گرفت بیکسیو را برای سرکوب شورش و مجازات مسئولان آن بفرستد. به محض رسیدن او با دو گردان از پیراهن قرمزها، بیکسیو روستا را محاصره و با موفقیت تصرف کرد. متأسفانه، اکثر کسانی که باعث شورش شده بودند، فرار کرده بودند. بیکسیو یک دادگاه نظامی ترتیب داد که ۱۵۰ نفر از مردم محلی را گناهکار شناخت و ۵ نفر از آنها را به اعدام محکوم کرد. این ماجرا نشان دهنده تعصب بیکسیو در مورد سیسیل بود و باعث شد او به همسرش بنویسد: «در این مناطق کشتن دشمن کافی نیست، بلکه لازم است آنها را شکنجه داد، زنده زنده در شعله های آرام سوزاند… آنها مناطقی هستند که باید نابود شوند یا حداقل از
جمعیتشان کاسته شود، مردم آنها برای متمدن شدن به آفریقا فرستاده شوند.» تا ۲۱ اوت، بیکسیو و گاریبالدین ها وارد رجیو کالابریا، در سرزمین اصلی ناپل، شدند. او در نبرد ولتورنو شرکت کرد، جایی که پایش شکست. او که در سال ۱۸۶۱ به عنوان نماینده انتخاب شد، تلاش کرد تا کاوور و گاریبالدی را آشتی دهد. در سال ۱۸۶۶، در رأس لشکر هفتم، عقب نشینی ایتالیا از نبرد کاستوزا را پوشش داد و فراخوان اتریشی ها برای تسلیم را نادیده گرفت. در فوریه ۱۸۷۰ به عنوان سناتور منصوب شد و در سپتامبر بعد، فرماندهی یک لشکر را در جریان جنبش علیه رم به او سپردند، چیویتاوکیا را تصرف کرد و در ۲۰ سپتامبر ۱۸۷۰، در تصرف رم شرکت کرد که اتحاد ایتالیا را تکمیل کرد. در ۱۶ دسامبر ۱۸۷۳، او در خلیج آچه در سوماترا بر اثر وبا در مسیر باتاویا (جاکارتا امروزی) درگذشت، جایی که قرار بود فرماندهی یک سفر تجاری را بر عهده بگیرد. محل دقیق قبر او نامشخص ماند. مردم محلی گزارش دادند که او در ساحل دفن شده است و قبر او در هنگام مد دریا دیده نمی شد. در سال ۱۸۷۶، یک لشکرکشی نظامی کوچک از نیروهای هند شرقی هلند برای تعیین محل دقیق اعزام شد، اما با فاجعه ای روبرو شد زیرا چندین سرباز
در این تلاش به طرز وحشیانه ای کشته شدند.
لورا سرتا (سپتامبر ۱۴۶۹–۱۴۹۹) یکی از برجسته ترین نویسندگان اومانیست و فمینیست قرن پانزدهم ایتالیا بود. سرتا اولین کسی بود که مسائل زنان و دوستی هایش با زنان را در مرکز توجه آثارش قرار داد. سرتا در سال های ۱۴۸۸ تا ۱۴۹۲ در برشا، ورونا و ونیز می نوشت و به خاطر نوشته هایش در قالب نامه به دیگر روشنفکران شناخته می شود. نامه های او شامل مسائل شخصی و خاطرات دوران کودکی اش بود و موضوعاتی مانند آموزش زنان، جنگ و ازدواج را مورد بحث قرار می داد. سرتا، مانند اولین اومانیست بزرگ، پترارک، ادعا می کرد که از طریق نوشته هایش به دنبال شهرت و جاودانگی است. به نظر می رسید که نامه های او برای مخاطبان عام در نظر گرفته شده است. زندگی و حرفه. سرتا در سپتامبر ۱۴۶۹ در برشا در خانواده ای از طبقه بالا متولد شد. او کودکی بیمارگونه بود که از بی خوابی رنج می برد. او اولین فرزند از شش فرزند بود. او سه برادر به نام های ایپولیتو، دانیل و باسیلیو و دو خواهر به نام های دئوداتا و دیانا داشت. خانواده اش به دلیل جایگاه پدرش در ایتالیا بسیار محبوب بودند. سیلوسترو سرتا وکیل و قاضی پادشاه و مادرش، ورونیکا دی لنو، تاجر مشهوری بود. از آنجایی که پدرش و س
رتا به آموزش اعتقاد داشتند، در هفت سالگی پدرش او را به صومعه فرستاد. در آنجا او زندگی خود را وقف فعالیت های فکری کرد و تحصیلات دانشگاهی خود را آغاز کرد. او اصول مذهبی، خواندن، نوشتن و زبان لاتین را نزد راهبه آموخت. راهبه به عنوان معلم و مربی او تأثیر زیادی در زندگی سرتا داشت. راهبه به سرتا آموخت که از ساعات آخر شب تا قبل از طلوع آفتاب، در حالی که همه می خوابیدند، برای گلدوزی، نوشتن و مطالعه استفاده کند. در هفت سالگی، معلمش دوره های دستور زبان لاتین را به او آموزش داد. او همچنین به او یاد داد که چگونه با سوزن نقاشی بکشد، کاری که خودش شبانه روز تمرین می کرد. پس از دو سال در صومعه، پدرش از سرتا خواست که در سن نه سالگی برای مراقبت از خواهر و برادرهایش به خانه برگردد. پس از چند ماه ماندن در خانه، او برای ادامه تحصیل به صومعه بازگشت. در سن دوازده سالگی، پدرش دوباره او را احضار کرد تا به خانه بیاید و مسئولیت های مختلف خانه، از جمله نظارت بر آموزش برادرانش و خدمت به عنوان منشی پدرش را بر عهده بگیرد. احتمالاً پدرش او را در تحصیلات پس از دبستان راهنمایی کرده است. در این زمان، سرتا علاقه زیادی به ریاضیات، طالع بینی، کشا
ورزی و موضوع مورد علاقه اش، فلسفه اخلاق، نشان داد. در سال ۱۴۸۴، سرتا در سن پانزده سالگی با پیترو سرینا ازدواج کرد. سرینا تاجری اهل ونیز بود، اما علایق مشترکی به دانشگاه داشت. مشکلاتی بین این دو در ازدواجشان پدیدار شد. او در نامه هایش به پیترو سرینا نوشت: «شما مرا به تنبلی متهم می کنید و به خاطر سکوت طولانی ام به من حمله می کنید، انگار که من متهم دادگاه هستم. شما طوری رفتار می کنید که انگار من از آن دسته افرادی هستم که برای غریبه ها نامه می نویسم و فقط شما را نادیده می گیرم، انگار که شما را فراموش می کنم، در حالی که در واقع من به شما جایگاه افتخاری بالاتر از سایر مردان دانشمند می دهم.» با وجود این استدلال ها، برای سرتا، این یکی از شادترین لحظات زندگی اش بود. او در نامه هایش، یک ازدواج ایده آل را به عنوان مشارکتی مبتنی بر احترام، احترام، صداقت و عشق متقابل تصور می کرد. سرتا هرگز ازدواج را نوعی دوستی نمی دانست و هرگز مستقیماً شوهرش را دوست خطاب نمی کرد. با این وجود، در نامه هایش، زبان های ازدواج و دوستی به وضوح مشخص شده بودند و توجه خوانندگان را به روابط متقابل مانند عشق متقابل و ارتباط معطوف می کردند. او اغلب ت
وجه خوانندگان را بر روابط متقابل مانند عشق، ارتباط و مسئولیت پذیری که هم همسری و هم دوستی را مدیریت می کند، متمرکز می کرد. پس از هجده ماه زندگی مشترک، شوهرش بر اثر طاعون درگذشت. آن دو فرزندی نداشتند و او هرگز دوباره ازدواج نکرد. سرتا سرانجام دو سال پس از مرگ همسرش روحیه خود را بازیافت و عمیق تر در مطالعات و آثار ادبی خود غرق شد. او به نوشتن نامه هایش به حلقه نزدیک خانواده و دوستانش ادامه داد و در آنها از نگرانی های شخصی اش مانند روابط دشوارش با مادر و همسرش صحبت کرد. این نامه ها همچنین شرح مفصلی از تجربیات خصوصی یک زن در اوایل دوران مدرن ارائه می داد. روی هم رفته، این نامه ها شواهدی از یک زن منحصر به فرد و نگرانی های فمینیستی مداوم او هستند. او از مفهوم آموزش زنان دفاع کرد و به سوءاستفاده از زنان متأهل اعتراض کرد. علاوه بر این، سرتا در سخنرانی ها و مقالات عمومی خود، تاریخ مشارکت زنان در زندگی فکری و سیاسی اروپا را بررسی کرد. او علیه برده داری زنان در ازدواج و برای حقوق زنان در آموزش عالی استدلال کرد، همان مسائلی که متفکران فمینیست را در قرن های بعد به خود مشغول کرد. به دلیل این مضامین، محققانی مانند دایانا را
بین او را یک فمینیست اولیه می دانند. در طول این مدت، او با منتقدان زیادی، چه مرد و چه زن، روبرو شد که به دستاوردهای او حسادت می کردند و آثار او را مورد انتقاد قرار می دادند. دو اتهام اصلی که علیه او مطرح شد این بود که یک زن نباید تحصیل کند و اینکه آثارش سرقت ادبی شده و پدرش آنها را برایش نوشته است. او با پرخاشگری به منتقدانش حمله کرد. لورا در پاسخ به یکی از منتقدانش، بیبولوس سپرومیوس، گفت:گوش هایم از طعنه های شما خسته شده است. شما گستاخانه و آشکارا نه تنها تعجب می کنید، بلکه در واقع از اینکه گفته می شود من ذهنی به ظرافت آنچه طبیعت به دانشمندترین مرد بخشیده است، دارم، ابراز تاسف می کنید. به نظر می رسد فکر می کنید زنی با این درجه از دانش به ندرت در جهان دیده شده است. سمپرونیوس، شما در هر دو مورد اشتباه می کنید و به شدت از مسیر حقیقت منحرف شده اید و دروغ می گویید… شما وانمود می کنید که مرا به عنوان یک زن نابغه تحسین می کنید، اما در ستایش شما فریبی شیرین نهفته است. شما دائماً در کمین هستید تا جنس زیبای مرا به دام بیندازید و با نفرت خود سعی می کنید مرا زیر پا له کنید و به زمین بیندازید. در سال ۱۴۸۸، سرتا ۸۲ نامه خ
ود را در یک جلد گردآوری کرد. این جلد بر اساس الگوی پترارکی به نام «نامه های آشنا» نوشته شده و با دیالوگی مضحک دربارهٔ «مرگ یک الاغ» نوشته شده بود. او آن را به حامی خود، کاردینال آسکانیو اسفورزا، تقدیم کرد. آثار او در اوایل دوران مدرن به طور گسترده در ایتالیا پخش می شد. با این حال، این جلد تا قرن هفدهم منتشر نشد. این نسخه خطی از سال ۱۴۸۸ تا ۱۴۹۲ در میان اومانیست ها در برشا، ورونا و ونیز دست به دست می شد. گمان می رود که او این کار را برای کسب مشروعیت به عنوان یک نویسنده انجام داده است. شش ماه پس از انتشار نامه هایش، پدرش درگذشت. پس از مرگ او، او دیگر الهامی برای نوشتن احساس نمی کرد. قدیمی ترین و کامل ترین نسخه از نامه های سرتا، نسخه توماسینی است که در سال ۱۶۴۰ منتشر شد، با این وجود، دوازده نامه از او در آن حذف شده است. مرگ. لورا سرتا در سال ۱۴۹۹ بین ۲۹ تا ۳۰ سالگی درگذشت. علت مرگ او مشخص نیست. هیچ یک از نوشته های او از سال های پایانی زندگی اش باقی نمانده است. مراسم تشییع جنازه و جشن های عمومی در برشا برای او برگزار شد که برای زنان غیرمعمول بود. از او به عنوان زنی بزرگ یاد می شود که زمینه را برای بسیاری از نویسن
دگان فمینیست و اومانیست پس از رنسانس فراهم کرد. [ "" ]
جزیره گاردا () بزرگترین جزیره در دریاچه گاردا است. این جزیره بخشی از "شهرستان" سن فلیچه دل بناکو در استان برشا ایتالیا است. این جزیره دارای تاریخ طولانی و متنوعی است و به عنوان گورستان رومی، لانه دزدان دریایی، مکانی برای صومعه فرانسیسکن، استحکامات مرزی و ویلای مسکونی مورد استفاده قرار گرفته است. این جزیره در طول قرن ها مورد بازدید افراد مشهور متعددی قرار گرفته است، از جمله فرانسیس آسیزی، آنتونیوی پادوا و دانته آلیگیری. امروزه این جزیره توسط یک پارک پوشیده شده و تحت سلطه "ویلا بورگزه کاواتزا" معماری نو گوتیک است. اگرچه جزیره گاردا متعلق به خانواده کاواتزا است، اما از سال ۲۰۰۲ برای بازدیدکنندگان باز بوده است. جغرافیا. جزیره گاردا در جنوب غربی دریاچه گاردا، درست در جنوب خلیج سالو، نزدیک به شهر سن فلیچه دل بناکو در استان برشا واقع شده است. این جزیره تنها با حدود ۲۲۰ متر آب آزاد از "کاپو سن فرمو" جدا شده و بزرگترین جزیره در دریاچه است. این جزیره (یا در واقع جزایر، زیرا جزیره گاردا شامل برخی از برآمدگی های کوچک سنگی است و بیشتر پارک توسط یک کانال باریک از خانه جدا شده است) در ابتدا فقط سنگ هایی بودند که از دریاچه ب
یرون زده بودند. تمام خاک باغ ها به مرور زمان توسط ساکنان آورده شده است. این جزیره حدود طول، اما عرض آن در عریض ترین نقطه تنها حدود است. اکنون بیشتر آن توسط باغ های رسمی با تنوع زیادی از گیاهان پوشیده شده است. تاریخچه. این جزیره به نوبه خود با نام های "ایزولا کرانی" (جزیره جمجمه ها)، "ایزولا دی فراتی" (جزیره راهبان)، "جزیره اسکاتی"، "جزیره لچی" و "جزیره بورگسه" شناخته شده است. احتمالاً از دوره امپراتوی روم مسکونی بوده است. ۱۳۰ سنگ قبر فرهنگ گالو رومی یافت شده در این جزیره نشان می دهد که در آن زمان حداقل به عنوان یک منطقه دفن مورد استفاده قرار می گرفته است. بقایای ودیعه نذری نیز کشف شده است. پس از رها شدن در دوره زوال امپراتوری روم، این جزیره برای مدت طولانی به عنوان مخفیگاه دزدان دریایی که در دریاچه گاردا کشتی ها را شکار می کردند، مورد استفاده قرار می گرفت. این جزیره برای اولین بار در اسناد مکتوب در فرمانی از کارلمان باواریایی مورخ ذکر شده است که این جزیره را به راهبان ورونا اعطا کرد. با این حال آنها آن را حفظ نکردند، همانطور که دوباره در سال ۱۱۸۰، زمانی که امپراتور فریدریش یکم آن را به عنوان تیول به یکی از بی
مینوهای مانربا اعطا کرد ذکر شد. حدود سال ۱۲۲۰ فرانسیس آسیزی از شمال ایتالیا سفر کرد. اگرچه مشخص نیست که آیا او واقعاً از این جزیره بازدید کرده است یا خیر، فرانسیسکن ها در آن زمان، پس از اعطای جزیره توسط بیمینو، یک صومعه ساده در میان غارها و صخره های جزیره تأسیس کردند. در سال ۱۲۲۴، اسقف ترنت از این صومعه بازدید کرد و سه سال بعد، طبق گزارش ها آنتونیوی پادوا در سال ۱۲۲۷ نیز از آن بازدید کرد. طبق افسانه محلی، در سال ۱۳۰۴ دانته آلیگیری به این جزیره آمد و بعداً در "کمدی الهی" خود از آن یاد کرد. در سال ۱۸۶۰ این جزیره توسط دولت تازه متحد شده ایتالیا مصادره شد و به یک استحکام مرزی علیه امپراتوری اتریش تبدیل شد، که در آن زمان هنوز منطقه ونتو از جمله ساحل شرقی دریاچه گاردا را در اختیار داشتند. اگرچه برخی کارهای ساختمانی انجام شد، اما ایده تبدیل جزیره به یک قلعه پس از آنکه اتریشی ها پس از جنگ سوم استقلال ایتالیا در سال ۱۸۶۶ بیشتر دارایی های خود در شمال ایتالیا را به پادشاهی ایتالیا واگذار کردند، کنار گذاشته شد. پس از آن تنها انتهای شمالی دریاچه گاردا در اطراف ریوا دل گاردا متعلق به اتریش باقی ماند. در سال ۱۸۷۰ این جزیره
در حراج فروخته شد و توسط بارون اسکاتی خریداری شد. او نیز آن را به دوک گائتانو د فراری از جنوا فروخت. د فراری و همسرش، ماریا سرگئیونا آننکووا که یک اشراف زاده روسی بود به این جزیره نقل مکان کردند. بین سال های ۱۸۸۰ تا ۱۹۰۰ آنها پارک را ساختند، دیوارهای مهاربندی برای جلوگیری از ورود آب ساختند و خاک حاصلخیز و گیاهان عجیب و غریب را وارد کردند. در حالی که این پارک از ابتدا به عنوان یک باغ انگلیسی طراحی شده بود، محوطه جلوی خانه به عنوان یک باغ ایتالیایی طراحی شد. دوک در سال ۱۸۹۳ درگذشت، اما این زوج قبلاً تصمیم گرفته بودند که یک ویلای جدید در محل ویلای قدیمی لچی بسازند. این کاخ ونیزی در سال های ۱۸۹۰ تا ۱۹۰۳ بر اساس طرحی از معمار لوئیجی روولی ساخته شد. پس از مرگ ماریا، دخترش آنا ماریا همسر شاهزاده شیپیونه بورگزه از رم، جزیره را به ارث برد، اما او تنها چند ماه پس از مادرش زنده ماند. در سال ۱۹۲۷ شاهزاده درگذشت و جزیره را به دخترش، پرنسس لیویا بورگزه که با کنت الساندرو کاوازا از بولونیا ازدواج کرده بود، واگذار کرد. پسر کوچک آنها، کنت کامیلو کاوازا دی کونتی کاوازا در سال ۱۹۶۵ با لیدی شارلوت سارا الکساندرا چتویند-تالبوت دخ
تر ارشد ارل شروزبری ازدواج کرد. آنها قبل از مرگ کامیلو کاوازا در سال ۱۹۸۱ هفت فرزند داشتند. امروزه. امروزه این جزیره متعلق به خانواده کاواتزا است. این خانواده همچنین املاکی در شبه جزیره مجاور دارند که در آنجا مشاغلی از جمله اجاره قایق، پرورش زیتون، یک مکان گردشگری کشاورزی و یک مدرسه سوارکاری را اداره می کنند. از سال ۲۰۰۲ این جزیره برای بازدیدکنندگان در قالب تورهای همراه با راهنما باز بوده است. همچنین می توان آن را برای رویدادهای ویژه اجاره کرد.
پیاتزا دل کامپو () میدان اصلی سیه نا در منطقهٔ توسکانی ایتالیاست. این میدان به عنوان یکی از زیباترین و سالم ترین میدان های قرون وسطی اروپا شناخته می شود و به خاطر هماهنگی معماری و شکل صدفی اش شهرت دارد. پیرامون میدان را پالازو پوبلیکو (ساختمان شهرداری)، تور دل مانیا و چند کاخ اشرافی احاطه کرده اند. در گوشهٔ شمال غربی میدان نیز فونته گایا («چشمهٔ شاد») جای دارد. این میدان بیشتر به خاطر پالّیو دی سیه نا، مسابقهٔ سنتی اسب دوانی که سالی دوبار برگزار می شود، شناخته می شود. پایان مسابقهٔ دوچرخه سواری جاده ای استراده بیانکه نیز در همین میدان است. مرکز تاریخی سیه نا در سال ۱۹۹۵ به دلیل نگهداری بی نظیر از ساختار شهری و معماری قرون وسطایی، در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد. تاریخچه. این میدان پیش از سدهٔ سیزدهم در محل اتصال سه محلهٔ اصلی سیه نا پدید آمد: کاستلارِه، سان مارتینو و کامولیا. در آغاز به عنوان محل گردهمایی، بازار و سرگرمی هایی مانند بازی و مسابقه استفاده می شد. برخلاف برخی میدان های ایتالیا، پیاتزا دل کامپو بر روی جایگاه فوروم رومی ساخته نشده است. در سدهٔ میانه، سیه نا یک شهر-دولت ثروتمند و رقیب فلورانس بود
. در ۱۱۶۹ تصمیم به ساخت میدان گرفته شد. پس از پیروزی سیه نا بر فلورانس در نبرد مونت آپرْتی (۱۲۶۰)، شهر برای مدتی دچار مشکلات اقتصادی و تحریم مذهبی شد، اما با بازگشت آرامش، اهمیت فضاهای عمومی به عنوان نماد غرور شهری افزایش یافت. در سال ۱۳۴۹ میدان به طور کامل با آجر سنگفرش شد و با هشت خط شعاعی به ۹ بخش تقسیم گردید. این ۹ بخش یادآور حکومت «تسع نفره» است که سیه نا را در اوج شکوفایی میان سال های ۱۲۹۲ تا ۱۳۵۵ اداره می کردند. این میدان با ابعاد تقریبی ۱۳۰ در ۲۰۰ متر در زمان خود بسیار بزرگ بود و می توانست کل جمعیت شهر (حدود ۵۰هزار نفر) را در خود جای دهد. معماری و چشم انداز. کاخ های اطراف میدان محل زندگی خاندان های بانفوذ مانند سانسدونی، پیکولومینی و ساراسینی بود. برخلاف خانه های برج دار بلندترِ پیشین، این کاخ ها با سقف ها و نمایی هماهنگ ساخته شدند تا آرامش و زیبایی میدان حفظ شود. نمای میدان همچون صحنهٔ تئاتر باروک عمل می کند؛ با دیوارها و پنجره هایی رو به میدان و شهرداری در جایگاه پس زمینه. شیب زمین از شمال به جنوب حدود ۵ متر است. بیشتر مصالح از آجر و گچ رنگ گرم تشکیل شده و کف آجری میدان حالتی دوستانه و صمیمی پدید آو
رده است. آجرهای سرخ در ۹ بخش با الگوی شاه ماهی چیده شده و خطوط تقسیم آن با سنگ تراورتن مشخص است. خیابان های باریک پیرامونی تنها از میان گذرگاه های محدود (۱۱ ورودی) دید به میدان می دهند و بدین ترتیب حس «ورود به فضایی باز» ایجاد می شود. در میانهٔ میدان آبگیر زهکشی سنگی به نام «گاویونه» قرار دارد که آب باران را جمع آوری می کند. فونته گایا. فونته گایا («چشمهٔ شاد») در سال ۱۴۱۹ ساخته شد و جایگزین فواره ای کهن تر (۱۳۴۲) گردید. طراحی اصلی آن از یاکُپو دلا کوئرچا بود. حوضچهٔ سنگی با نقش برجسته هایی از مریم و فضیلت های مسیحی و کلاسیک آراسته شده است. پیکره های اصلی اکنون در اُسپداله دی سانتا ماریا دلا اسکالا نگهداری می شوند و نسخه های جدیدتر از تیتو سارّوکّی در سدهٔ نوزدهم جایگزین آنها شده اند.
رویاشهر یک انیمیشن سه بعدی ایرانی در ژانر کودک و نوجوان است که در سال ۱۴۰۳ تولید و در ۳ اردیبهشت ۱۴۰۴ در سینماهای سراسر کشور اکران شد. این انیمیشن به نویسندگی و کارگردانی محسن عنایتی، تهیه کنندگی مصطفی حسن آبادی در مرکز انیمیشن سوره و شرکت بازی و سرگرمی مهوا رسانه ساخته شده است. این اثر توانسته با جذب بیش از ۳۶۷ هزار مخاطب ، درآمدی بیش از ۲۳،۲ میلیارد تومان داشته و جز پرفروش ترین انیمیشن های سال جاری ایران محسوب می شود.
شورای وزیران ایتالیا () رکن اجرایی اصلی دولت ایتالیا است. این شورا شامل رئیس شورا (نخست وزیر ایتالیا)، تمام وزرا و معاون نخست وزیر است. معاونان وزرا و وزرای جزء، بخشی از دولت هستند، اما عضو شورای وزیران نیستند. اعضای شورای وزیران توسط رئیس جمهور ایتالیا انتخاب می شوند و ارشدترین فرد شورای وزیران نخست وزیر ایتالیا است. ریشه های تأسیس شورای وزیران به تدوین اساسنامه آلبرتین توسط پادشاهی ساردینیا در سال ۱۸۴۸ برمی گردد. این اساسنامه که متعاقباً به قانون اساسی پادشاهی ایتالیا تبدیل شد، جلسات جمعی وزرای منفرد را پیش بینی نمی کرد، بلکه صرفاً وجود وزرا را به عنوان روسای وزارتخانه های خود و مسئول عملیات آنها در نظر می گرفت. شورای وزیران متعاقباً به عنوان یک کنوانسیون قانون اساسی توسعه یافت و سمت رئیس شورا از نیاز به هماهنگی فعالیت های وزرای منفرد پدید آمد. تاریخچه. ریشه های شورای وزیران ایتالیا به سال ۱۸۴۸، سالی که قانون آلبرتین در نظام حقوقی پادشاهی ساردینیا تصویب شد، برمی گردد. در واقع، متن این منشور قانون اساسی، که بعداً به قانون اساسی پادشاهی ایتالیا تبدیل شد، جلسه ای جمعی از وزیران را پیش بینی نمی کرد، بلکه صرفاً
وجود آنها را به عنوان روسای ادارات و مسئول اقدامات خود در نظر می گرفت. بنابراین، شورای وزیران در ابتدا از طریق عرف و با توجه به نیاز دولت به جلسات و برنامه ریزی سیاست ها تشکیل شد؛ به همین ترتیب، نقش نخست وزیر از نیاز به هماهنگی فعالیت های همه وزیران پدید آمد. با این حال، در نظام جمهوری که از سال ۱۹۴۸ در ایتالیا برقرار است، هم شورای وزیران و هم نخست وزیر توسط قانون اساسی و قوانین تنظیم و تثبیت شده اند. پس از امضای مجدد احکام انتصاب، نخست وزیر و وزرا قبل از تصدی وظایف خود، باید طبق فرمول آیینی مندرج در ماده ۱، بند ۳، قانون شماره ۴۰۰/۱۹۸۸، در برابر رئیس دولت سوگند یاد کنند. این سوگند بیانگر وظیفه وفاداری است که به طور کلی بر عهده همه شهروندان و به ویژه بر عهده کسانی است که وظایف اساسی عمومی را انجام می دهند (طبق ماده ۵۴ قانون اساسی).