Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د. برخی منابع او را یک فلسطینی خردسال معرفی می کنند. یک پزشک ارتش اسرائیل که در طول جنگ در یک زندان نظامی اسرائیل خدمت می کرد، شاهد بود که یک افسر به پسری ۱۵ ساله در میان گروهی از زندانیان اشاره کرد و گفت: «این پسر را می بینی؟ او مرحوم یکوتیئل آدام را به قتل رساند.» آدام در گورستان کریات شائول، تل آویو به خاک سپرده شد. خانواده و میراث. پسرش، سرلشکر یودی آدام، راه پدرش را دنبال کرد و به یک سرلشکر در نیروهای دفاعی اسرائیل تبدیل شد و بعداً به عنوان فرمانده ستاد فرماندهی شمالی منصوب شد. خیابانی در اشکلون و یک جاده اصلی در اورشلیم شمالی به نام او نامگذاری شد. مؤسسه فناوری اسرائیل، آزمایشگاه ماشین خاک آدام یکوتیئل را به نام او نامگذاری کرده است. پایگاه نیروی دفاعی اسرائیل به نام «تأسیسات آدام» (میتکان آدام)، محل مدرسه ضد تروریسم اسرائیل و سایر مراکز آموزشی برای آموزش تیراندازی و تک تیراندازی سایاروت، به نام یکوتئیل آدام نامگذاری شده است.
نادژدا یاکولوونا ماندلشتام ( روسی: Надежда Яковлевна Мандельштам، IPA: [nɐˈdʲeʐdə ˈjakəvlʲɪvnə mənʲdʲɪlʲˈʂtam]; با نام پیشین خازینا [Хазина]؛ زادهٔ ۳۰ اکتبر ۱۸۹۹ [۱۸ اکتبر به تقویم قدیم] – درگذشتهٔ ۲۹ دسامبر ۱۹۸۰) نویسنده، مترجم، آموزگار، زبان شناس و خاطره نگار یهودی تبار روس بود. او نویسنده ی دو کتاب خاطره نگاری درباره ی زندگی اش با همسرش اوسیپ ماندلشتام در دوران رژیم سرکوبگر استالینی است: امید علیه امید (۱۹۷۰) و امید رها شده (۱۹۷۴)، که هر دو برای اولین بار در غرب به زبان انگلیسی و با ترجمه ی مکس هیوارد منتشر شدند. کتاب امید علیه امید در سال 1393 توسط بیژن اشتری به فارسی ترجمه شد و توسط انتشارات ثالث به چاپ رسید. سال های آغازین و تحصیلات. نادژدا یاکوولِونا خازینا در ۳۰ اکتبر ۱۸۹۹ در شهر ساراتوف در جنوب روسیه، در خانواده ای یهودی از طبقه ی متوسط به دنیا آمد. پدرش، یاکوف آرکادیویچ خازین، وکیل رسمی دادگستری و یهودی ای تغییردین داده بود که پسر خایم-آرون خازین، یکی از سربازان کانتونی اهل یامپیل، به شمار می رفت. او مردی تحصیل کرده بود که در رشته های ریاضیات و حقوق آموزش دیده و حرفه ی وکالت را برگزیده بود. درآمد او
برای گذران زندگی خانواده کافی بود. مادرش، ورا یاکوولِونا خازینا، از نخستین زنانی بود که در اتحاد جماهیر شوروی دوره ی آموزش پزشکی را به پایان رساندند. به روایت خود نادژدا در خاطراتش، خانواده اش هنگام تولد او با مشکلات مالی روبه رو بودند. کشیشی به والدینش توصیه کرده بود که نامش را «نادژدا» (به معنای «امید») بگذارند. به گفته ی او، این پیش بینی به زودی محقق شد: خانواده به سبب کار پدر به کی یف نقل مکان کردند و وضعیت مالی شان بهبود یافت. نادژدا کوچک ترین فرزند خانواده بود. سه خواهر و برادر بزرگ تر داشت: دو برادر به نام های الکساندر (۱۸۹۲–۱۹۲۰) و یِوگِنی (۱۸۹۳–۱۹۷۴)، و یک خواهر بزرگ تر به نام آنا (۱۸۸۸–۱۹۳۸). هر دو برادر به طور داوطلبانه به ارتش سفید پیوستند. گفته می شود الکساندر در ۲۸ سالگی درگذشت، در حالی که یِوگِنی ۸۰ سال عمر کرد. او دقیقاً شش سال پیش از تولد نادژدا به دنیا آمد و شش سال پیش از او نیز درگذشت. خانواده ی خازین از وضعیت مالی نسبتاً مناسبی برخوردار بودند و نادژدا در کودکی برای درمان بیماری های مکررش، بارها به اروپا سفر کرد. بین سال های ۱۹۰۵ تا ۱۹۱۴ به سوئیس رفت و دو سال در آنجا زندگی کرد. همچنین به آ
لمان، فرانسه، ایتالیا و سوئد سفر کرد. این سفرها به او امکان داد زبان های فرانسوی و آلمانی را بیاموزد و با زبان انگلیسی نیز آشنا شود. خانواده به صورت مذهبی یهودیت را اجرا نمی کردند و بیشتر مناسبت های مسیحیت ارتدوکس روسی را برگزار می کردند. آنان بعدها به مسیحیت گرویدند. خانواده برای ادامه ی کار پدر به کی یف مهاجرت کردند؛ شهری که فرصت های فرهنگی و آموزشی بیشتری نسبت به ساراتوف داشت. نادژدا در آنجا به مدرسه رفت و پس از اتمام دبیرستان (ژیمنازیوم)، به تحصیل هنر پرداخت. نادژدا در محیطی رشد یافت که از قیدهای سنتی آموزش و انتظارات اجتماعی آزاد بود و در پرتو محبت و حمایت پدر و مادر، توانست استعدادها و علایق فردی خود را دنبال کند. پدرش به ویژه روحیه ی سرکش او را تشویق می کرد، او را از سلطه ی پدرسالارانه محافظت می نمود و ترغیبش می کرد تا مسیر خودش را برگزیند. همین تربیت، موجب شد نادژدا ارزش های متعارف درباره ی زنانگی را رد کند. زندگی شخصی. در دوران جوانی، نادژدا در استودیوی الکساندرا اکستر، هنرمند پیشرو آوانگارد، تحصیل می کرد و خود را در محافل هنری مدرنیستی غوطه ور ساخت. او تصویر ایده آلیزه شده ی زنان که در طبقات بالای ج
امعه ترویج می شد را رد می کرد و به صراحت جنسی، روابط آزاد، و دوستی هایی بر پایه ی راحتی و رفاقت گرایش داشت. نادژدا نسل خود را مسئول فروپاشی نهاد ازدواج می دانست و این را نوعی دستاورد تلقی می کرد. از نگاه او، روابط آزاد گاه پیوندهایی استوارتر از ازدواج های متعارفی پدید می آورد که بر پایه ی دروغ بنا شده اند. با وجود بی علاقگی اش به بچه دار شدن، روایت های شفاهی از آناهیتا خداوِردیان نشان می دهد که او و اوسیپ ماندلشتام هر دو میل عمیقی به داشتن فرزند داشته اند. خداوردیان همچنین اشاره می کند که نادژدا به طور خاص آرزوی داشتن پسری را در دل می پروراند. به گفته ی هم دوره ای هایش، ظاهر و رفتار نادژدا خلاف عرف زمانه بود. ایرینا ادوویِتسِوا در خاطرات خود، دیداری را توصیف می کند که همراه با همسرش گئورگی ایوانف (شاعر و مقاله نویس روس) به خانه ی ماندلشتام ها رفته بودند. در این دیدار، نادژدا را در حال بازگشت از فروشگاه چنین توصیف می کند: «با کت وشلوار قهوه ای، موهای کوتاه، و سیگاری میان دندان ها» — ظاهری که در آن دوران برای زنان بی سابقه بود. نادژدا ماندلشتام بعدها در خاطرات خود این روایت را رد می کند و می نویسد که در آن موقع
، در واقع لباس خواب راه راه معمولی به تن داشته است. ادوویتسوا می نویسد که گئورگی ایوانف از دیدن ظاهر نادژدا بهت زده شد و ابتدا گمان برد که با جوانی روبه روست و نمی دانست آیا باید دست او را ببوسد یا نه. حتی همسرش، اوسیپ ماندلشتام، نیز ظاهر او را نمی پسندید و ظاهراً به نادژدا گفته بود: «بس کن از دزدیدن کت وشلوارهای من؛ همون طور که منم توی لباس های تو جا نمی گیرم.» ایرینا ادوویِتسِوا درباره ی این ماجرا چنین نظر می دهد که در واقع این نادژدا ماندلشتام بود، نه مارلنه دیتریش، که «نخستین زنی بود که شلوار پوشید» — و دیتریش فقط سال ها بعد با این شیوه به سنت های زنانه ی پوشش چالش کشید. سبک پوشش نادژدا صرفاً یک انتخاب زیباشناختی نبود، بلکه بخشی از رویکردی انقلابی به زندگی بود. پیوند به بیرون. در ویکی پدیای انگلیسی Nadezhda Mandelstam
آرمگاه سلطنتی عراق که خانواده سلطنتی عراق در آن دفن شده اند، توسط معمار بریتانیایی جان برایان کوپر طراحی و بین سال های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۶ به سبک معماری اسلامی ساخته شده است.
تزوی آیالون (؛ ۱۵ ژوئن ۱۹۱۱ – ۴ مارس ۱۹۹۳) یا تزفی آیالون سیاست مدار، دیپلمات و سرلشکر نیروی زمینی اسرائیل بود، که در فاصله سال های ۱۹۴۸ تا ۱۹۴۹ به عنوان نخستین جانشین رئیس ستاد کل نیروهای دفاعی اسرائیل فعالیت می کرد و با حفظ سمت، ریاست اداره عملیات ارتش اسرائیل را برعهده داشت. وی از ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۵ سفیر اسرائیل در رومانی بود. آیالون فعالیت نظامی را از سال ۱۹۲۷ در هگانا آغاز کرد و پس از شکل گیری نیروهای دفاعی اسرائیل به این سازمان پیوست. او از ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۲ فرمانده جبهه سوم بود، از ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۴ به عنوان فرمانده سپاه لجستیک اسرائیل فعالیت می کرد، از ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۶ فرماندهی مرکزی اسرائیل را برعهده داشت، از ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۷ معاون ساخت و دارایی های وزارت دفاع و از ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۴ معاون اقتصادی وزارت دفاع اسرائیل بود.
شورش های فلسطین ۱۹۲۹ () سلسله تظاهرات و شورش هایی در اواخر اوت ۱۹۲۹ بود که در آن اختلاف دیرینه بین اعراب فلسطینی و یهودیان بر سر دسترسی به دیوار ندبه در اورشلیم به خشونت کشیده شد و مقامات بریتانیایی را نیز درگیر کرد. در کنار این اختلاف، این قیام همچنین با امتناع صهیونیست ها از پذیرش پیشنهادهای بریتانیا برای نمایندگی مشترک در فلسطین که توسط رهبری اعراب پذیرفته شده بود، آغاز شد. سلب مالکیت مستاجران فلسطینی از زمین های خریداری شده توسط صندوق ملی یهودیان نیز در این شورش ها نقش داشت. این شورش ها عمدتاً به شکل حملات اعراب به یهودیان همراه با تخریب اموال یهودیان بود. در طول هفته شورش ها، از ۲۳ تا ۲۹ اوت، ۱۳۳ یهودی توسط اعراب کشته و ۳۳۹ یهودی زخمی شدند که اکثر آنها غیرمسلح بودند. ۱۱۶ عرب کشته و حداقل ۲۳۲ نفر زخمی شدند که عمدتاً توسط پلیس قیمومیت که شورش ها را سرکوب می کرد، کشته شدند. حدود ۲۰ عرب توسط مهاجمان یهودی و تیراندازی کورکورانه بریتانیایی ها کشته شدند. پس از شورش ها، ۱۷۴ عرب و ۱۰۹ یهودی به قتل یا اقدام به قتل متهم شدند؛ حدود ۴۰٪ از اعراب و ۳٪ از یهودیان متعاقباً محکوم شدند. در طول شورش ها، ۱۷ جامعه یهودی تخلی
ه شدند. کمیسیون شاو که توسط بریتانیا منصوب شده بود، دریافت که علت اساسی خشونت، احساس خصومت و دشمنی اعراب نسبت به یهودیان است که ناشی از ناامیدی از آرمان های سیاسی و ملی و ترس از آینده اقتصادی آنهاست و همچنین ترس اعراب از مهاجران یهودی «نه تنها به عنوان تهدیدی برای معیشت آنها، بلکه به عنوان ارباب احتمالی آینده» است. در رابطه با شروع شورش ها، کمیسیون دریافت که حادثه ای که بیشترین سهم را در وقوع این شورش ها داشته است، «تظاهرات یهودیان در دیوار ندبه» در ۱۵ اوت ۱۹۲۹ بوده است. آوراهام سلا این شورش ها را «از نظر مدت زمان، دامنه جغرافیایی و خسارات مستقیم به جان و مال، در تاریخ درگیری اعراب و یهودیان در فلسطین بی سابقه» توصیف کرد.
انتخابات مجلس مشاوران ژاپن (۲۰۲۵) در ۲۰ ژوئیه ۲۰۲۵برگزار می شود، که در آن ۱۲۴ نفر از ۲۴۸ عضو مجلس علیای دایت ملی برای یک دوره شش ساله انتخاب می شوند. این انتخابات حدود ۱۰ ماه پس از نخست وزیری شیگرو ایشیبا برگزار می شود. او از زمان به دست گرفتن رهبری حزب حاکم لیبرال دموکرات (LDP) در سپتامبر ۲۰۲۴، به عنوان نخست وزیر ژاپن، این کشور را اداره کرده است. ایشیبا اندکی پس از نخست وزیر شدن، انتخابات زودهنگام مجلس نمایندگان را برای ۲۷ اکتبر اعلام کرد که در آن حزب لیبرال دموکرات برای اولین بار از سال ۲۰۰۹ اکثریت خود را از دست داد. از نوامبر ۲۰۲۴، ایشیبا به عنوان رهبر یک دولت اقلیت برای تصویب قوانین و توافقات بودجه بدون حمایت احزاب مخالف تلاش می کند. نارضایتی فزاینده از حزب لیبرال دموکرات و رسوایی مربوط به کوپن های هدیه ای که ایشیبا به نمایندگان مجلس داده است، به میزان محبوبیت او آسیب رسانده است. همزمان، احزاب مخالف تلاش کرده اند تا در تلاش برای جلوگیری از کسب اکثریت LDP در انتخابات، متحد شوند. حزب دموکراتیک مشروطه (CDP) و حزب ایشین نو کای به طور خاص برنامه هایی را برای برگزاری «انتخابات مقدماتی مخالفان» در چندین استان تد
وین کردند. مبارزات انتخاباتی در ۳ ژوئیه با ۵۱۸ نامزد آغاز شد. انتظار می رود در طول مبارزات انتخاباتی ۱۷ روزه، اقدامات لازم برای مقابله با افزایش هزینه ها، موضوع اصلی انتخابات باشد.
دیِئوس یا دیِوس که معنی اش «روشنایی روز» است، و به صورت کامل تر دیئوس پَه تر یعنی «پدر روشنایی روز»، نام بازسازی شده ی خدایی در اسطوره های هندواروپایی باستان است که نماینده ی آسمان روشن روز بود. دیئوس به عنوان شخصیت خداییِ آسمان در روز، و جایگاهی که خدایان دیگر در آن قرار دارند شناخته می شد. او با آسمان گسترده ی روز و باران های پربرکت مرتبط بود. همچنین، دیئوس معمولاً در کنار الهه ی مادر زمین، به نام دِگه وم دیده می شد. این دو با هم یک زوج نمادین بودند که ترکیبی از وحدت (آسمان و زمین) و تضاد (روشنایی و تاریکی، بالا و پایین) را نشان می دادند. با این که وجود دیئوس به طور مستقیم در آثار باستانی یا متون مکتوب ثبت نشده، اما دانشمندان او را یکی از مطمئن ترین و قطعی ترین خدایان بازسازی شده در میان خدایان اسطوره ای هندواروپایی می دانند. دلیل این اطمینان این است که فرمول ها و عبارات یکسانی که به این خدا اشاره دارند، در زبان ها و اسطوره های اقوام هندواروپایی بعدی دیده می شود؛ از جمله: هندوآریایی ها، لاتین ها، یونانی ها، فریگیه ای ها، مِساپی ها، تراکیه ای ها، ایلیریایی ها، آلبانیایی ها و هیتی ها. نام. ریشه شناسی. نام اله
ی دیئوس از ریشهٔ *dyeu مشتق شده است که به معنای «آسمان روزانه» یا «روشنی روز» است (در تقابل با تاریکی شب). این واژه شکلی بسط یافته از ریشهٔ *di یا dey به معنی «درخشیدن، روشن بودن» است. واژه های هم ریشه در زبان های هندواروپایی که حول مفاهیم «روز»، «آسمان» و «خدا» می گردند و همگی از ریشهٔ *dyeu مشتق شده اند مانند واژهٔ سانسکریت dyumán به معنای «آسمانی، درخشان، تابان» نشان می دهند که دیئوس در میان گویشوران هندواروپایی آغازین، به آسمان روشن و گستردهٔ روزانه به عنوان یک موجود الهی اشاره داشته است. یک مشتق بالانده در واژهٔ *deywós («آسمانی، وابسته به آسمان») دیده می شود که واژهٔ رایج برای «خدا» در زبان نیا-هندواروپایی بوده است. در دورهٔ کلاسیک هندواروپایی، که با فرهنگ «خولینسک متأخر» (حدود ۳۹۰۰–۳۵۰۰ پیش از میلاد) مرتبط است، دیئوس همچنین معنای «آسمان» داشت، در حالی که در سنت آناتولیایی باستان این واژه به طور کلی برای «خدا» (یا به طور خاص «خدای خورشید») به کار می رفت. مشتق پسوندی *diwyós («خدایی، الهی») نیز در زبان های لاتین، یونانی و سانسکریت گواهی شده است. اسم *deynos («روز»)، که به عنوان یک بازساخت از *deywós تفسی
ر می شود، در زبان های مختلف بازمانده هایی دارد، از جمله: آلبانیایی: din («سپیده دم»)، سانسکریت ودایی: dína- («روز») و divé-dive («روز»)، لیتوانیایی: dienà («روز»)، لتونیایی: dìena («روز»)، اسلاوی: dъnъ («روز») و نمونهٔ اسطوره ای پولودنیتسا («بانو نیمروز»)، لاتین: Dies، الههٔ روز و همتای یونانی او همرا، هیتی: siwat («روز»)، پالایی: Tīyat- («خورشید، روز»)، یونانی باستان: éndios («نیمروز»)، ارمنی کهن: tiw (տիւ) («روز روشن»)، ایرلندی کهن: noenden («دورهٔ نُه روزه»)، ولزی: heddyw («امروز»). نقش. دیئوس نماینده ی آسمان یا روز بود که به صورت یک موجود الهی تصور می شد، و از همین رو، به عنوان جایگاه خدایان یا همان «آسمان به معنای بهشت» شناخته می شد. او در نقش دروازه ای به سوی خدایان و همچنین پدر دو قلوهای الهی و الهه ی سپیده دم، اِئوسوس، ظاهر می شد. به همین دلیل، دیئوس یکی از خدایان مهم در مجموعه ی اسطوره ای نیا-هندواروپایی بوده است. با این حال، احتمالاً او فرمانروای اصلی یا دارنده ی قدرت برتر نبوده؛ یعنی نقشی مشابه زئوس در یونان یا ژوپیتر در روم نداشته است. دیئوس با آسمان روشن و پهناور مرتبط بود، اما در فرمول های ودایی
و یونانی همچنین با «باران دیئوس» و هوای ابری نیز ارتباط داشت."" اگرچه برخی از خدایانی که برگرفته از دیئوس هستند، مانند زئوس و ژوپیتر، به عنوان خدایان طوفان شناخته می شوند، اما تصور می شود این ویژگی در مراحل بعدی و تنها در سنت های مدیترانه ای به وجود آمده باشد؛ احتمالاً این تغییر به دلیل ادغام و هم ریختگی با خدایان کنعانی و خدای هندواروپایی اولیه ی پرکونوس بوده است. به دلیل ماهیت آسمانی اش، دیئوس در اسطوره های هندواروپایی اغلب به صورت «همه چیزبین» یا «دارای دید وسیع» توصیف می شود. با این حال، به نظر نمی رسد که او مسئول نظارت بر عدالت و درستی بوده باشد، مانند کاری که زئوس در یونان یا زوج میترا-وارونا در فرهنگ هندوایرانی انجام می دادند. اما او حداقل نقش شاهد و گواه بر سوگندها و پیمان ها را داشته است. مردم نیا-هندواروپایی خورشید را نیز به عنوان «چراغ دیئوس» یا «چشم دیئوس» تصور می کردند، که این مفهوم در فرهنگ های مختلف بازتاب یافته است، مانند: «چراغ خدا» در نمایشنامه ی مدئا اثر اوریپید، «شمع آسمان» در اثر حماسی بئوولف، «مشعل سرزمین هیتی» (الهه خورشید آرینا) در دعاهای هیتی ها، هلیوس به عنوان چشم زئوس، هور خشه ئته
به عنوان چشم اهورامزدا در دین زرتشتی، و خورشید به عنوان «چشم خدا» در فولکلور رومانیایی. رابطه. دیئوس اغلب با دِگه وم، الهه ی زمین، جفت می شود و در توصیف ها آمده که این دو با هم یکی می شوند تا موجب رشد و پایداری زندگی بر روی زمین شوند؛ یعنی زمین با بارش باران از آسمان، بارور می شود. رابطه ی پدر آسمان و مادر زمین، علاوه بر پیوند، جنبه ای از تضاد هم دارد: زمین به عنوان جایگاه تاریک و گسترده ی انسان های فانی تصویر می شود که در زیر جایگاه روشن خدایان قرار دارد. با این حال، به گفته ی پژوهشگر، جکسون، از آنجا که خدای رعد اغلب با باران های بارورکننده مرتبط است، ممکن است الهه ی زمین شریک مناسب تری برای خدای طوفان پرکونوس باشد تا برای دیئوس. در حالی که هاوسوس و دوقلوهای الهی معمولاً تنها فرزندان ایزد آسمان، یعنی اِئوسوس دانسته می شوند، برخی پژوهشگران وجود یک ایزدبانوی همسر را بازسازی کرده اند با نام های دیونا یا دیونه که شاید بازتاب آن در همسر زئوس، یعنی دیونه دیده شود. بازتابی مشابه در سنت ودایی وجود دارد؛ جایی که ایندرانی، همسر ایندرا، هنگام تحریک روحیه ای حسود و ستیزه جو از خود نشان می دهد. نمونه ی دوم در اسطوره ای ی
ونانی با شخصیت دیا دیده می شود؛ زنی فانی که با زئوس پیوند می یابد. پس از آن که شوهر او، ایکسسیون، با شبحی از هرا همسر زئوس همبستر می شود، داستان در نهایت به زایش سانتور ها می انجامد که می توان آن ها را یادآور دوقلوهای الهی، پسران دیئوس، دانست. بازتاب دیگری شاید در واژه ی یونانی-میکنی دیویـا دیده شود؛ که احتمالاً همتای مؤنث زئوس بوده و در نیمه ی دوم هزاره ی دوم پیش از میلاد گواهی شده و شاید در گویش پامفیلیایی آسیای صغیر نیز ادامه یافته باشد. با این حال، این بازسازی تنها بر اساس سنت یونانی و تا اندازه ای کمتر بر پایه ی سنت ودایی انجام شده و بنابراین همچنان نامطمئن و قطعی نشده باقی می ماند.
آرامگاه شماره ۲۱۰۰ ماسونگو، (به کره ای: 마선구 ۲۱۰۰호) آرامگاهی شاهانه از سرزمین گوگوریو، برجا مانده از پایان سده چهارم، که در همواره دهکده هونگ سونگ، در شمال آبادی ماسان، در بخش جی آن از ولایت جی لین، در کشور چین جای دارد. این آرامگاه با شناسهٔ شماره ۲۱۰۰ در ناحیهٔ ماسان گو (JMM 2100) شناخته می شود. در سال ۲۰۰۴، این گ ور به همراه آرامگاه های جانگ چون چونگ و تاهووانگ نونگ، در شمار آرامگاه های شاهان گوگوریو به فروزهٔ گنجینهٔ جهانی سازمان یونِسکو درآمد. هرچند نشانهٔ روشنی از دارندهٔ این گور در دست نیست، گمان می رود که آرامگاه یا به پادشاه بونگ سانگ یا به پادشاه سوسوریم تعلق داشته باشد. ساختار آرامگاه. این یک آرامگاه سنگی بزرگ است که تقریباً از یک طرف ۳۰ متر طول دارد و از نظر اندازه تا حدودی کوچکتر از سایر آرامگاه های سنگی بزرگ از نوع مقبره های سلطنتی است. از نظر شکل آرامگاه سنگی، می توان آن را با شکل درست قبل از تکمیل مقایسه کرد. سنگ های پایه به اندازه سنگ های اوسانها شماره ۹۹۲ مرتب نیستند، اما مانند روش چیدن دیوارهای یک دژ کوهستانی به صورت لایه لایه روی هم چیده شده اند. بررسی آرامگاه شماره ۲۱۰۰ در ماسونگو تا پایین
پایه انجام شد. به طور کلی، قبل از ساخت آرامگاه، زمین از طریق کار تراز کردن، تراز و فشرده می شود، اما در مورد آرامگاه سنگی، دقیقاً مشخص نیست که کار تراز کردن تا چه حد انجام شده است، اما گزارش شده است که سنگ های بزرگی در زیر هر گوشه پایه قرار داده شده اند تا تکیه گاه را تکمیل کنند. این می تواند گواهی بر این باشد که قبل از شکل یک پی با سنگ های مرتب در زیر پایه، مانند جانگچونچونگ یا تاوانگ نونگ، وجود داشته است. همانند تمام مراحل قبل از تاوانگ نونگ و چونچوچونگ، اتاق خاکسپاری تنها به طور مبهم به عنوان یک گوانگ سیل ارائه شده و جزئیات دقیقی ندارد. اگر آن را به عنوان یک اتاق سنگی با شیب عمودی در نظر بگیریم، قضاوت در مورد آن دشوار است زیرا اتاق سنگی کج گوشه ای شکل، که آویز پرده نامیده می شود و در یک اتاق سنگی با شیب افقی استفاده می شود، تأیید شده است. از سوی دیگر، قضاوت در مورد آن آسان نیست زیرا گودال قسمت بالایی اتاق سنگی کم عمق است. با این وجود، تنها یک دلیل وجود دارد که چرا آرامگاه شماره ۲۱۰۰ ماسونگو، نسبت به آرامگاه شماره ۹۹۲ اوسانها، سودا چونگ و آرامگاه شماره ۲۱۱ چیلسونگسان، یک آرامگاه با اتاق سنگی جدیدتر در نظر
گرفته می شود. تعداد تاشه های کاوش شده از آن پس از تاوانگ نونگ، دومین آرامگاه بزرگ است و بیشتر آنها مربوط به اواخر قرن چهارم هستند. با توجه به گاهشماری کاشی های سقف، یک کاشی سقف با طرح چرخشی ظاهر می شود، اما این یک شکل کامل در میان کاشی های سقف با طرح چرخشی است، یعنی متعلق به دوره متأخر است و یک کاشی سقف با طرح ابر ملی می باشد. همچنین از نظر شکل نسبتاً طولانی است و جدیدتر از سه آرامگاه سنگی ذکر شده در بالا است؛ بنابراین، معمولاً آن را یک آرامگاه سنگی قدیمی تر از آرامگاه چونچو و جدیدتر از اوسانها شماره ۹۹۲ می دانند، اما در مقایسه با سایر آرامگاه ها قطعی نیست. با این حال، به طور کلی توافق شده است که از اواسط تا اواخر قرن چهارم باشد. دیگر. این بنا برای یک آرامگاه سلطنتی از قرن چهارم به بعد بسیار کوچک است. بنابراین برخی از محققان آن را به طور کلی از آرامگاه سلطنتی جدا می کنند، اما تصمیم گیری در مورد آن آسان نیست زیرا بسیاری از آثار باستانی برنزی-طلاکاری شده در اینجا کاوش شده اند. تصمیم گیری آسان در مورد آن دشوار است زیرا به تنهایی واقع شده است و با وجود کوچک بودن در مدت بعد از سده چهارم، به وضوح یک آرامگاه بزرگ اس
ت. این جسته ها، شبیه بحث در مورد این است که آیا آرامگاه گومگوانچونگ آرامگاه ماریپگان در شیلا است یا خیر .
گسترش خط لاتین از سرآغازهای کهن آن در لاتیوم تا فراز آمدنش به عنوان سامانه نوشتاری غالب در دوران نوین، پیشینه ای طولانی دارد. نیاکانِ حروف لاتین را می توان در الفبای فنیقی، یونانی و الفبای اتروسکی یافت. با گسترش امپراتوری روم در دوران باستان، خط و زبان لاتین همراه با فتوحات آن رواج یافت و حتی پس از فروپاشی امپراتوری روم غربی، کاربرد آن در ایتالیا، ایبریا و اروپای غربی ادامه یافت. در طی قرون وسطای آغازین و میانه، این خط توسط مبلغان و فرمانروایان مسیحی گسترش یافت و جایگزین نظام های نوشتاری بومیِ اروپای مرکزی، اروپای شمالی و جزایر بریتانیا شد. در عصر اکتشافات، نخستین موج استعمار اروپا به پذیرش الفبای لاتین — عمدتاً در قارهٔ آمریکا و استرالیا — انجامید، حال آنکه آفریقای جنوب صحرا، جنوب شرق آسیای دریایی و اقیانوسیه در دورهٔ امپریالیسم نو لاتین سازی شدند. بلشویک ها با پی بردن به این که خط لاتین به رایج ترین خط در جهان بدل شده است، کوشیدند تا برای همهٔ زبان های رایج در سرزمین های تحت سلطهٔ خود در اروپای شرقی، آسیای شمالی و آسیای مرکزی، الفبای لاتین ابداع و برقرار کنند. با این حال، پس از سه دههٔ نخستِ عمر اتحاد جماهی
ر شوروی، این خطوط در دههٔ ۱۹۳۰ به تدریج به نفع خط سیریلیک کنار گذاشته شدند. برخی از کشورهای تُرک زبانِ پساشوروی در دههٔ ۱۹۹۰، به پیروی از نمونهٔ ترکیه در سال ۱۹۲۸، تصمیم گرفتند خط لاتین را دوباره به کار گیرند. در اوایل سدهٔ بیست و یکم، نظام های نوشتاری غیرلاتین تنها در بیشترِ بخش های خاورمیانه و شمال آفریقا، کشورهای پساشوروی، آسیا و برخی از کشورهای بالکان همچنان رواج داشتند. آغاز تاریخ. خط لاتین در دوران باستان کهن در ناحیهٔ لاتیوم در ایتالیای مرکزی سرچشمه گرفت. باور عمومی بر این است که لاتین ها، که یکی از قبایل متعدد ایتالیایی باستان بودند، در سدهٔ هفتم پیش از میلاد، گونهٔ غربی الفبای یونانی را از کومای، مستعمره ای یونانی در جنوب ایتالیا، بازآفرینی کردند و بدین ترتیب الفبای لاتینِ نخستین، به یکی از چندین خط ایتالیایی باستان بدل شد که در آن دوران در حال پدیدار شدن بودند. خط لاتین نخستین به شدت تحت تأثیر تمدن اتروسکی بود که در آن زمان در منطقه چیرگی داشت؛ لاتین ها سرانجام ۲۲ حرف از ۲۶ حرف اصلی اتروسکی را برگرفتند، که آن حروف نیز خود از الفبای یونانی غربی مشتق شده بودند. به احتمال بسیار زیاد، لاتین ها الفبای خو
د را از طریق اتروسک ها (و نه مستقیماً از استعمارگران یونانی) دریافت کرده اند. سدهٔ ۲۰. آلبانی. زبان آلبانیایی از زمان اولین تصدیق خود در سدهٔ دوازدهم، از سیستم های نوشتاری گوناگونی، به ویژه لاتین (در شمال)، یونانی (در جنوب)، عثمانی و عربی (که مورد علاقه بسیاری از مسلمانان بود) استفاده کرده است. در طول قرن نوزدهم، از سال ۱۸۷۹ به رهبری انجمن انتشار نوشته های آلبانیایی، تلاش هایی برای استانداردسازی صورت گرفت که در کنگره ماناستیر در سال ۱۹۰۸ به اوج خود رسید، زمانی که یک خط لاتین واحد، باشکیمی، برای کل زبان انتخاب شد. اگرچه الفبای لاتین آلبانیایی که به تازگی پذیرفته شده بود، نمادی از گسست از حکومت عثمانی بود، برخی از آلبانیایی های اسلام گرای کوزوو (Kosovo) به شدت به آن اعتراض کردند و ترجیح دادند خط عربی موجود در قرآن را که مقدس می دانستند، حفظ کنند. با این حال، ملی گرایان معتقد بودند که الفبای لاتین «بالاتر از دین» است و بنابراین برای آلبانیایی های غیراسلامی و سکولار نیز قابل قبول است. و آنها در این بحث پیروز شدند. چین. پس از تأسیس جمهوری خلق چین در سال ۱۹۴۹، مائو تسه تونگ در ابتدا لاتین کردن زبان نوشتاری چینی را
در نظر گرفت، اما در اولین سفر رسمی خود به اتحاد جماهیر شوروی در همان سال، جوزف استالین، که لاتین کردن همه زبان ها در اتحاد جماهیر شوروی را در سال ۱۹۳۰ متوقف کرده بود، مائو را متقاعد کرد که سیستم نوشتاری چینی موجود را حفظ کند. در عوض، ژو یوگوانگ سیستم پین یین را ایجاد کرد و نویسه های چینی ساده شدند. به جا مانده از دوران لاتین نویسی، برای نگارش رسمی زبان های ژوانگ، الفبای لاتین به جای گونه ای معیار از خط کهن سندیپ که بر پایهٔ نویسه های چینی بود، برگزیده شد. البته پیامدهای عملی این تصمیم چندان چشم گیر نیست، چون بیشتر گویش وران ژوآنگ همچنان از خط سندیپ بهره می برند. زبان اویغوری در چین نیز الفبایی بر پایهٔ لاتین و مطابق با اصول نگارش پینیین داشت، اما این الفبا در سال ۱۹۸۲ کنار گذاشته شد و خط عربی دوباره جایگزین آن گردید. صربی-کرواتی. زبان شناس کروات، لیودویت گای، در سال ۱۸۳۵ الفبای لاتین یکپارچه ای برای زبان کرواتی ابداع کرد، در حالی که در سال ۱۸۱۸، زبان شناس صرب، ووک کاراجیچ، الفبای سیریلیک صربی را تدوین کرده بود. در نیمهٔ نخست سدهٔ نوزدهم، جنبش ایلیری برای اتحاد فرهنگی و شاید سیاسیِ همهٔ اسلاوهای جنوبی (یوگسلاو
ها) بسیار قوی بود و تلاش هایی برای ایجاد یک زبان ادبی یکپارچه صورت گرفت که معیاری برای همهٔ گویش های یوگسلاو باشد. پیمان ادبی وین (مارس ۱۸۵۰) میان نویسندگانی از کرواسی، صربستان و یک نویسنده از اسلوونی، مهم ترین تلاش در این زمینه بود که در آن بر سر برخی قواعد اساسی توافق شد. در دههٔ ۱۸۶۰، دستور زبان ووک در صربستان پذیرفته شد، در حالی که فرهنگستان علوم و هنرهای یوگسلاوی در سال ۱۸۶۶ در زاگرب تأسیس شد و نخستین کتاب دستور زبان «صربی-کرواتی» نوشتهٔ پرو بودمانی در سال ۱۸۶۷ در کرواسی به چاپ رسید. در سال ۱۹۱۳، یوان اسکرلیچ برای ایجاد هم بستگی زبانیِ واقعی، مصالحه ای را برای یک نظام نوشتاری و گویش یگانه پیشنهاد داد. پس از جنگ جهانی اول، هم بستگی سیاسی در پادشاهی یوگسلاوی تحقق یافت، اما توافقی بر سر هم بستگی خط برای جمعیت آن هرگز حاصل نشد. جمهوری فدرال خلق یوگسلاویِ تیتوئیستیِ پس از جنگ، تلاش دیگری برای دستیابی به هم بستگی زبانی کرد، اما توافق نامهٔ نوی ساد در سال ۱۹۵۴ تنها توانست برابری خط لاتین و سیریلیک و الزام شهروندان به یادگیری هر دو الفبا را محقق سازد. با بازگشت ملی گرایی قومی در دههٔ ۱۹۸۰، این دو خط بار دیگر به
شدت با گونه های خاص زبان صربی-کرواتی و در نتیجه با هویت های ملی گره خوردند. این وضعیت با جنگ های یوگسلاو که به فروپاشی یوگسلاوی در دههٔ ۱۹۹۰ انجامید، تشدید شد و ملی گرایان از هر سو بار دیگر بر این امر پافشاری کردند که زبان های کرواتی، بوسنیایی، صربی و مونته نگرویی به خودی خود زبان هایی متمایز هستند و بدین ترتیب پروژهٔ وحدت زبانی صربی-کرواتی را تضعیف کردند. زبان بوسنیایی در اصل از سدهٔ یازدهم عمدتاً به خط سیریلیک گونهٔ بوسانچیتسا نوشته می شد (در آغاز در کنار خط قدیمی ترِ گلاگولیتسا)، اما این خط در سدهٔ هجدهم، پس از آنکه عثمانیان خطِ فارسی-عربیِ آرِبیتسا (سده های پانزدهم تا بیستم) را معرفی کردند، به تدریج منقرض شد. سرانجام، بیشتر بوسنیایی ها لاتینیتسایِ برگرفته از کرواتی یا همان خط لاتین را — که در ابتدا توسط فرانسیسکن های کاتولیک معرفی شده بود— در درازای سدهٔ بیستم پذیرفتند و این خط در دههٔ ۱۹۹۰ استانداردسازی شد. خاورمیانه و شمال آفریقا. در سال ۱۹۲۸، به عنوان بخشی از اصلاحات مصطفی کمال آتاترک، جمهوری نوین ترکیه الفبای لاتین ترکی را برای زبان ترکی پذیرفت و آن را جایگزین خط اصلاح شدهٔ عربی کرد. در دهه های ۱۹۳۰ و