Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه کوچک شناخته می شد. او از پدرش، نظام، کمک هزینه سالانه دریافت می کرد. شاعر معظم جاه اشعار و غزلیات اردو را با تخلص "شاه جی" می سرود. او دیوان اشعار خود را در کاخ هیل فورت برپا کرد که در آن حدود ۳۰ شاعر اردو از نقاط دوردست مانند لکهنو و دهلی گرد هم می آمدند. شاعران عصرها به دربار او می آمدند. نیمه شب ضیافت شامی برگزار می شد. جاه اشعار سروده شده توسط خود را در دربار می خواند. پس از او، شاعران دیگر اشعار خود را می خواندند. این مراسم تا اذان صبح ادامه داشت. زندگی شخصی. در ۱۲ نوامبر ۱۹۳۱، جاه با نیلوفر، ۱۵ ساله، شاهدخت امپراتوری عثمانی، در نیس فرانسه ازدواج کرد. در همان روز، اعظم جاه، برادر بزرگتر معظم جاه، با درشهوار سلطان، یکی از اقوام نیلوفر خانم سلطان، ازدواج کرد. این ازدواج ها طبق اسناد معاصر به عنوان "اتحاد دو سلسله بزرگ" برگزار شد. ناتوانی نیلوفر در داشتن فرزند، ازدواج آنها را تحت الشعاع قرار داد. در سال ۱۹۵۲، پس از ۲۱ سال زندگی مشترک، آنها رسماً طلاق گرفتند. در ۱۹ اکتبر ۱۹۴۸، جاه پس از جدایی از نیلوفر، برای دومین بار با راضیه بیگم ازدواج کرد. از او صاحب سه دختر به نام های فاطمه فوزیه بیگم، امینه مرضیه بیگ
م و اولیا کلثوم بیگم شد. او در دسامبر ۱۹۵۲ با همسر سومش انوری بیگم ازدواج کرد. از او صاحب یک پسر به نام شهامت جاه شد. فاطمه فوزیه با نادر علی میرزا، نواب ماچیلیپاتنام، ازدواج کرد و صاحب یک پسر به نام حمایت علی میرزا و دو دختر به نام های شفیعه سکینه و نقیه زینب شد. پسرش حمایت علی در دهه ۱۹۹۰ در واگذاری جواهرات نظام به دولت هند نقش داشت.
ویتو موسولینی (سان ویتو ال تالیامنتو، ۵ سپتامبر ۱۹۱۲ - مرکاتو ساراچنو ۴ اکتبر ۱۹۶۳) روزنامه نگار و سیاستمدار ایتالیایی، برادرزاده بنیتو موسولینی بود. او در مقطعی مدیریت روزنامه «مردم ایتالیا» را برعهده داشت. زندگی. وی در ۵ سپتامبر ۱۹۱۲ در سان ویتو ال تالیامنتو ایتالیا در خانواده موسولینی زاده شد. پدرش آرنالدو موسولینی، برادر کوچکتر بنیتو بود. در ۲۲ دسامبر ۱۹۳۱، او سردبیر روزنامه پاپولو ایتالیا شد (سمتی که تا ۲۶ ژوئیه ۱۹۴۳ در اختیار داشت). در سال ۱۹۳۲، با مرگ پدرش، او همچنین رئیس مدرسه عرفان فاشیستی ساندرو ایتالیکو موسولینی شد. در ۲۳ ژوئیه ۱۹۳۴، او گواهینامه خلبانی خود را در میدان بردا در سستو سن جووانی دریافت کرد. در سال 1936، او به عنوان ستوان خلبان اسکادران پانزدهم، معروف به لا دیسپراتا ("La Disperata")، به فرماندهی گالئاتزو چانو، در جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی شرکت کرد. او در ۸ فوریه ۱۹۳۷ با سیلویا تاردینی دِ روسا (Silvia Tardini de Ros) ازدواج کرد. پس از ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، او به دنبال عمویش به جمهوری اجتماعی ایتالیا پیوست. در سال ۱۹۴۲، پسرش کلودیو به دنیا آمد که پس از جنگ به حزب کمونیست ایتالیا پیوست. پس از ۲۵
آوریل ۱۹۴۵، او در اردوگاه کار اجباری کولتانو زندانی شد. در دهه ۱۹۵۰ به حزب ملی سلطنت طلب پیوست و تا زمان مرگش، رئیس مرکز ملی ورزش فیاما بود.
کافه های پاریس نقش مهمی در شکل گیری تاریخ هنر و ادبیات فرانسه ایفا کرده اند. از سدهٔ نوزدهم تا سدهٔ بیستم، بسیاری از نویسندگان، شاعران، نقاشان و فیلسوفان برجسته در کافه های معروف این شهر گرد هم می آمدند و ایده ها و جنبش های هنری و فکری را شکل می دادند. تاریخچه. فرهنگ کافه نشینی در پاریس از قرن هفدهم آغاز شد، اما در سدهٔ نوزدهم به اوج رسید. کافه ها به تدریج به محل ملاقات هنرمندان و روشنفکران بدل شدند و در تحولات فکری و هنری اروپا نقشی اساسی ایفا کردند. نقش در جنبش های هنری. کافه های پاریس بستری برای شکل گیری و توسعهٔ جریان های هنری و فکری شدند: نقدها. برخی پژوهشگران معتقدند که رمانتیزه کردن کافه های پاریس باعث کم رنگ شدن نقش دیگر نهادهای فرهنگی (مانند دانشگاه ها و انجمن های ادبی) در شکل گیری جنبش های هنری شده است.
هنری ویور (۱۸۵۴–۱۹۴۲) از برجسته ترین جواهرسازان اروپایی در اوایل قرن بیستم بود که کسب و کار خانوادگی خود با نام مزون ویور را که پدربزرگش آن را آغاز کرده بود، اداره می کرد. طرح های جواهرات ویور به دلیل استفاده نوآورانه از مینا و سنگ های قیمتی مشهور بودند و به ویژه در نقوش طبیعت گرایانه از هنر ژاپنی تأثیر می گرفتند. قطعات او که در نمایشگاه جهانی ۱۹۰۰ در پاریس به نمایش گذاشته شد، شهرت او را به عنوان استاد جواهرات آرت نوو تثبیت کرد. ویور با همکاری تصویرگر اوژن گراسه، قطعات جواهرات نوآورانه ای خلق کرد که در نمایشگاه مورد تحسین قرار گرفتند، از جمله طرح های پیچیده الهام گرفته از اساطیر اروپایی. ویور به خاطر استفاده نوآورانه اش از سنگ های قیمتی گرانبها به ویژه یاقوت، زمرد و یاقوت کبود شاخته می شد. از این لحاظ برخلاف دیگر جواهرسازان سبک آرت نوو که مواد مقرون به صرفه تر را ترجیح می دادند، عمل می کرد. رویکرد علمی ویور به طراحی شامل مطالعه عمیق سبک های جواهرات تاریخی، به ویژه رنسانس و روکوکو بود که او آن ها را از طریق زیبایی شناسی سیال و ارگانیک آرت نوو، دوباره تفسیر کرد. هنری همچنین مجموعه ای از آثار هنری زیبا، از جمله
موارد چاپی، نقاشی ها و کتاب هایی با منشأ اروپایی و آسیایی را جمع آوری می کرد. تا دهه ۱۸۸۰، ویور یکی از اولین اروپایی هایی بود که رسماً چاپ های چوبی ژاپنی اوکی یوئه را جمع آوری می کرد و به طور گسترده از دلالانی مانند هایاشی تاداماسا خرید می کرد. او عضوی از "«دوستان هنر ژاپنی» بود که" گروهی از علاقه مندان به هنر ژاپنی از جمله کلود مونه بودند و به طور منظم برای بحث در مورد چاپ های ژاپنی و سایر آثار در طول شام همدیگر را ملاقات می کردند. He was a member of "Les Amis de l'Art Japonais", a group of Japanese art enthusiasts including Claude Monet, that met regularly to discuss Japanese prints and other works over dinner. He was a member of "Les Amis de l'Art Japonais", a group of Japanese art enthusiasts including Claude Monet, that met regularly to discuss Japanese prints and other works over dinner. در اوایل قرن بیستم، ویور مجموعه ای از هزاران چاپ نفیس اوکی یوئه را گردآوری کرده بود. مجموعه او آن چنان مورد توجه قرار گرفت که نویسندگان برخی از آثار علمی پیشگام اروپایی در مورد اوکی یوئه، از مجموعه ویور برای بسیاری از ت
حقیقات خود در مورد چاپ های واقعی استفاده کردند. از جمله این نویسندگان می توان به فون سیدلیتز، میژون و لِموزن اشاره کرد که "کتاب «استامپ ژاپنی»" آنها منحصراً از چاپ های ویور استفاده کرده است. در سال ۱۹۲۴، ویور تقریباً صد قطعه ساخته شده مِیسون ویور را به همراه ۲۵۰ قطعه جواهر فرانسوی به موزه هنرهای تزئینی اهدا کرد. این جواهرات، از انقلاب فرانسه تا سال ۱۹۰۰ بودند که نشان دهنده تعهد ویور به حفظ میراث جواهرات فرانسه بود. با این حال، در اوج جنگ جهانی اول، ویور تصمیم گرفت (یا مجبور شد) که بخش عمده ای از مجموعه خود را بفروشد و حدود ۷۹۹۶ چاپ را به ماتسوکاتا کوجیرو، غول صنعتی ژاپن، فروخت. کوجیرو بر اساس شهرت این مجموعه، آنها را بدون هیچ چشم داشتی خریداری کرد. این چاپ ها در نهایت به موزه ملی توکیو راه یافتند و بخش عمده ای از مجموعه اوکی یوئه آن مؤسسه را تشکیل دادند. بسیاری از چاپ های ویور نیز در موزه های ملی فرانسه که قبلاً خود ویور آنها را اهدا کرده بود، به نمایش درآمدند. هزاران قطعه از مجموعه از طریق ماتسوکاتا به ژاپن بازگشتند که شامل بسیاری از شاهکارهای جنبش اوکی یوئه بودند. با این حال ویور بسیاری از بهترین چاپ های خو
د را برای خود نگه داشته بود و پس از جنگ جهانی اول به جمع آوری آثار ادامه داد و آثاری را از رقبای سابق خود، گونسه، هاویلند، مانزی، ایزاک و جاوال، (در زمان حراج مجموعه هایشان در پاریس) خریداری کرد. او در دهه ۱۹۳۰ جمع آوری آثار را متوقف کرد، و مجموعه «افسانه ای» او در دهه بعد در بحبوحه جنگ جهانی دوم و اشغال فرانسه توسط آلمان ناپدید شد و تا سال ۱۹۷۴ که ساتبیز اعلام کرد که این مجموعه به حراج گذاشته خواهد شد، دوباره ظاهر نشد. این فروش در چهار بخش، هر کدام در لندن، انجام شد: آثار دو بخش اول به همراه ۱۴۸ اثر چاپی که در آن حراجی ها فروخته نشدند، کمی بعد در یک کاتالوگ سه جلدی با شمارگان محدود (۲۰۰۰ نسخه) با "عنوان «چاپ ها و نقاشی های ژاپنی از مجموعه ویور»" نوشته جک هیلیر، دوباره چاپ شدند. نوه ویور، فرانسوا ماوتین، در مسابقات هاکی روی یخ المپیک زمستانی ۱۹۲۸ شرکت کرد.
کروناکا سوورسیوا (وقایع نامهٔ خرابکارانه) یک روزنامهٔ آنارشیستی ایتالیایی زبان مستقر در ایالات متحده بود که از سال ۱۹۰۳ تا ۱۹۲۰ با لوئیجی گالیانی مرتبط بود. این روزنامه یکی از مهم ترین نشریات آنارشیستی کشور است. تاریخچه. پیش از تأسیس "کروناکا سوورسیوا"، لوئیجی گالیانی از دهه ۱۸۸۰ درگیر فعالیت های آنارکو-کمونیستی شد و علاقه زیادی به صحبت کردن و نوشتن مطالب قانع کننده در مورد این موضوع نشان داد. پس از فرار از حکم زندان در ایتالیا، در سال ۱۹۰۱ به پترسون، نیوجرسی سفر کرد. پس از زخمی شدن در اعتصاب ابریشم پترسون در سال ۱۹۰۲ و متهم شدن به تحریک شورش، ابتدا به کانادا فرار کرد و سپس با نام مستعار در میان معدنچیان ایتالیایی در بار، ورمونت ساکن شد. در آنجا او در سال ۱۹۰۳ شروع به انتشار روزنامه آنارشیستی ایتالیایی زبان "کروناکا سوورسیوا کرد." این روزنامه در اکتبر ۱۹۱۵ در ایتالیا، و در ژوئن ۱۹۱۷ در ایالات متحده آمریکا ممنوع شد. او به چاپ روزنامه و توزیع آن در سراسر کشور از طریق راه آهن اکسپرس و شبکه ای از حامیان که آن را به صورت محلی تحویل می دادند، ادامه داد. پیوند به بیرون. بایگانی در کتابخانه کنگره
مینا. صدای سکوت آمیز (), با زیرنویس حضور و غیاب یک نماد پاپ ()، مجموعه ای از مقالات مربوط به سال ۲۰۲۴ است که به خواننده ایتالیایی مینا تقدیم شده است. نمای کلی. این کتاب ما را به «سفری» در دنیای موسیقی، تلویزیون و فرهنگ ایتالیا در طول هفتاد سال گذشته می برد تا مینا و تأثیری که در هر یک از این زمینه ها بر جای گذاشته را بهتر بشناسیم. ایده این کتاب بر اساس کنفرانس بین المللی «مینا. صدای سکوت. صدای سکوت. حضور و غیاب یک نماد موسیقی پاپ است» در دانشکده علوم انسانی دانشگاه تورین در سال ۲۰۲۱ برگزار شد. مطالب کنفرانس توسط متصدیان جولیا ماجیو، گابریل ریگولا و یاکوپو توماتیس، که آن را گردآوری کرده بودند، اصلاح و گسترش یافت و به سه بخش ("آسکولتاره مینا"، "گارداره مینا"، "ایمگاماره مینا") تقسیم شد. خواننده ایوانو فوساتی پیشگفتار را نوشت. این کتاب در ۲۲ نوامبر ۲۰۲۴ توسط ایل ساجیاتوره منتشر شد. همزمان با انتشار آلبوم استودیویی مینا، گاسا "از عاشق".
کتاب چراها () یک کتاب مصور کودکانه اثر نویسنده و روزنامه نگار کودکان ایتالیایی ، جیانی روداری است. این اثر شامل سوالات کودکان است که توسط روداری در ستون هفتگی روزنامه اش در واحد از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۸ پاسخ داده شده و اولین بار در سال ۱۹۸۴ منتشر شد. ترجمه انگلیسی آنتونی شوگار توسط انتشارات شیر افسون شده در سال ۲۰۲۴ منتشر شد، در میان ترجمه های دیگر آثار روداری که تا آن زمان کمتر مورد توجه مخاطبان آمریکایی قرار گرفته بودند. محتوا. این اثر شامل سوالات کودکانه ای است که روداری از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۸ در ستون هفتگی روزنامه اش در واحد به آنها پاسخ می داد این اثر شامل سوالاتی در طیف وسیعی از موضوعات است، مانند «کدام اول آمد، مرغ یا تخم مرغ؟» و «چرا وقتی پیاز خرد می کنید، چشمانتان سوزش می گیرد؟» در ترجمه انگلیسی، پاسخ ها با تصاویر مداد رنگی جوهی یون به سبک مدرن اواسط قرن بیستم، مانند کودکان و بزرگسالان با ظاهرهای متنوع، تکمیل شده اند. استقبال انتقادی. "نشریه بررسی های کرکوس" در نقد خود بر ترجمه انگلیسی کتاب، «بینش های خوشایندی از یک نویسنده مشهور» یافت؛ این منتقد، کار تصویرگر، یون، را ستود که «تصاویر خیال انگیزش به متن جان ب
یشتری می بخشد.» "پابلیشرز ویکلی" نوشت که "«کتاب چراها»" اثری «همزمان تأمل برانگیز و خنده دار است که به پرسش هایی در مورد خیال پردازی و هستی معاصر می پردازد.» "نشریه کتابخانه مدرسه" (اس ال جی)، نشریه ای برای کتابداران مدارس، آن را «خرید مناسبی برای کتابخانه ها» دانست و آن را برای کودکان بزرگتر توصیه کرد؛ این منتقد در پاسخ های روداری «بخشی از واقعیت، بخشی از شعر» یافت و تصاویر را نیز به طور مشابه «به طرز جذابی نامتعارف» یافت. اس ال جی خاطرنشان کرد که استفاده از «منطق و غیرمنطق» در سوالات روداری با لوئیس کارول مقایسه شده است. این نویسنده در دوران حکومت دیکتاتور فاشیست بنیتو موسولینی بزرگ شد و با وجود اینکه برای یافتن کار به حزب ملی فاشیست پیوست، در برابر رژیم مقاومت کرد. "نشریه بررسی های کرکوس" نوشت که پاسخ های شوخ طبعانه روداری منعکس کننده این دیدگاه و دیدگاه های «طرفدار کارگر و ضد اقتدارگرا» ی اوست. آنتونی شوگار، مترجم، در مورد چگونگی تأثیر فعالیت های روداری در مقاومت ایتالیا بر نوشته هایش گفت: «هسته اصلی کار جیانی روداری با کودکان، چگونگی آزاد کردن تخیل است. ایده او برای کودکان، بازی با زبان و مفاهیم به گونه
ای است که به جای القای عقاید و پیروی بی فکر از قوانین، آزادی را ممکن سازد.» منتقد "وال استریت ژورنال" نوشت که روداری با توجه به «معصومیت و کنجکاوی» خوانندگانش و بدون «خودشیرینی یا (عمدتاً) نشان دادن سیاست هایش» به طیف وسیعی از سؤالات پاسخ داده است.
«ارزش زنان» که معمولاً با عنوان «شایستگی زنان: جایی که به روشنی شرافت و برتری آنها بر مردان آشکار می شود» ترجمه می شود،" گفتگویی از مدراتا فونته است که برای اولین بار پس از مرگش در سال ۱۶۰۰ منتشر شد. این اثر گفتگویی بین هفت زن ونیزی است که در مورد ارزش زنان و تفاوت های بین دو جنس به طور کلی بحث می کنند. این عنوان همچنین با عنوان «شایستگی های زنان» ترجمه شده است." طرح. "«ارزش زنان»" گفتگویی بین هفت زن اشراف زاده ونیزی را در طول دو روز به تصویر می کشد. در روز اول، زنان در مورد خوب یا بد بودن مردان بحث می کنند و همچنین در مورد شأن و منزلت زنان بحث می کنند. در روز دوم، آنها مروری بر دانش عمومی در مورد تاریخ طبیعی و فرهنگ دارند، اما همچنین به بحث خود در مورد جنسیت ها بازمی گردند. هر دو روز همچنین شامل نقد و بحث در مورد ازدواج و جهیزیه است. شخصیت ها. آدریانا - یک بیوه پیر ویرجینیا - جوان و مجرد، دختر آدریانا لئونورا - یک بیوه جوان لوکرتیا - یک زن متأهل مسن تر کورنلیا - یک زن جوان و متأهل کورینا - یک "دیمساًی جوان هلنا - زن جوانی که اخیراً ازدواج کرده است توسعه. به گفته زندگینامه نویس فونته، فونته "کتاب «ارزش زنان»"
را درست قبل از مرگش در سال ۱۵۹۲ به پایان رساند. یکی از دختران فونته ادعا کرده است که فونته "کتاب «ارزش زنان"» را «درست یک روز قبل از مرگش هنگام زایمان» به پایان رساند. "«ارزش زنان»" به شدت تحت تأثیر "«دکامرون»"، اثری که فونته اغلب در متن به آن اشاره می کند، قرار گرفته است. اثر فونته همچنین به طور مستقیم و غیرمستقیم از «غزل ۲۶۳» پترارک و "اورلاندو فوریوسو" نقل قول می کند. سبک دیالوگ اثر فونته تحت تأثیر بالداساره کاستیلیونه و پیترو بمبو قرار گرفته است. ویرجینیا کاکس ادعا می کند که این اثر تحت تأثیر اقتصاد در حال تغییر ایتالیا در اواخر قرن شانزدهم قرار گرفته است. این دوره با کاهش احتمال ازدواج برای زنان اشراف ونیزی مشخص می شود که منجر به افزایش تعداد زنانی شد که وارد صومعه ها می شدند. با این حال، این افزایش تعداد زنان در صومعه ها به این معنی بود که راهبه شدن برای زنان به طور فزاینده ای گران می شد. بسیاری از خانواده ها در آن زمان قادر به فرستادن دختران مجرد خود به صومعه ها نبودند که منجر به چیزی شد که کاکس آن را معرفی «چهره تقریباً بی سابقه پیردختر سکولار» توصیف می کند. کاکس استدلال می کند که این تعداد بی سابقه
پیردختران و راهبه ها، زنان ونیز اواخر قرن شانزدهم را مجبور کرد تا از آسیب پذیری و ناتوانی خود آگاه تر شوند و بنابراین بر استدلال های فونته پیرامون جهیزیه زنان در "کتاب «ارزش زنان» تأثیر گذاشت".
الیور رجینالد هور (۱۸ ژوئیه ۱۹۴۵–۲۳ اوت ۲۰۱۸) یک دلال هنری انگلیسی بود. از او به عنوان یکی از تأثیرگذارترین دلال ها در دنیای هنر اسلامی یاد می شود. اوایل زندگی و خانواده. هور در ۱۸ ژوئیه ۱۹۴۵ در خانواده رجینالد هور، زمین دار اهل نورفولک، سرباز و مقام رسمی در وزارت جنگ بریتانیا، به دنیا آمد. او در کالج ایتون درس خواند. سپس، سفرهایی به ایران کرد و بعد در دانشگاه سوربن پاریس تحصیل کرد. فعالیت حرفه ای. در سال ۱۹۶۷، هور به حراجی کریستی در لندن پیوست و در ابتدا مسئول نظارت بر هنر روسیه شد. پس از آن هور چند فرش را که در راهرو پهن بودند به عنوان فرش های نفیس ایرانی تشخیص داد و از آنها به عنوان مبنایی برای یک حراجی موفق استفاده کرد. این کار او منجر به راه اندازی بخش هنر اسلامی حراجی کریستی شد. این بخش اولین مورد از این نوع در یک حراجی بزرگ بود. او در سال ۱۹۷۵ کریستی را ترک کرد و با همکاری دیوید سولزبرگر، گالری آهوان را در پیملیکو افتتاح کرد. هور به عنوان دلالی خصوصی، با بیشتر مجموعه داران و موزه های هنر اسلامی در سراسر خاورمیانه و همچنین در اروپا، ایالات متحده آمریکا و ژاپن همکاری داشت. در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، او در س
اخت مجموعه ناصر صباح الاحمد و همسرش حساه صباح السالم الصباح برای موزه ملی کویت، از جمله خرید هنر اسلامی از مجموعه افسانه ای کنتس دو بهاگ، نقش مهمی ایفا کرد. هور همچنین مشاور مجموعه نهاد السعید در بیروت بود که یکی از بهترین گروه های فلزکاری اسلامی خصوصی بود. او در دهه ۱۹۹۰ به عنوان مشاور سعود بن محمد آل ثانی قطری، بزرگ ترین مجموعه دار زمان خود، شروع به کار کرد. هور و آل ثانی بیش از یک دهه در ساخت مجموعه های موزه ای برای قطر کار می کردند. موزه قطر در این مدت یک میلیارد دلار برای هنر اسلامی هزینه کرد. این پروژه زمانی متوقف شد که آل ثانی در سال ۲۰۰۵ در بحبوحه اتهامات سوء استفاده مالی در حصر خانگی قرار گرفت. این اتهامات بعداً رد شدند، اما هور پیش از آن در این ماجرا گرفتار شده بود. در سال ۱۹۹۴، او برای بازگرداندن بخشی از نسخه ای خطی به زبان فارسی قرن شانزدهم، شاهنامه تهماسبی فردوسی (مهم ترین نسخه خطی مصور خلق شده در ایران) به ایران، در ازای تابلوی "زن سوم" اثر ویلم دکونینگ که از زمان انقلاب اسلامی در ایران بود، مذاکره کرد. در زمانی در حدود آغاز قرن بیستم، این شاهنامه به طرز مرموزی از استانبول ناپدید شد و در سال ۱۹۰
۳ در مالکیت بارون ادموند دو روچیلد دوباره پیدا شد. در سال ۱۹۵۹، آرتور هوتون جونیور آن را به دست آورد و در سال ۱۹۶۴ با هور تماس گرفت تا نسخه خطی را بفروشد و هور برای بازگرداندن آن به ایران مذاکره کرد. این اشیاء در فرودگاه وین مبادله شدند. در سال ۲۰۱۲، هور نمایشگاه کوچکی از اقلام موجود در گنجینه شخصی خود را در گالری ژان-کلود سیانسیمینو در پیملیکو برگزار کرد. او در سال ۲۰۱۵ با نمایشگاهی بسیار بزرگتر در میدان فیتزروی شماره ۳۳، محل سابق کارگاه های امگا، بازگشت. این نمایشگاه با عنوان «هر شیء داستانی می گوید» برگزار شد و برای اولین بار در دهه های گذشته بود که هور نمایشگاهی به این بزرگی برگزار کرده بود. نمایشگاه او مجموعه ای متنوع از اشیاء گرانبها از آثار باستانی گرفته تا استخوان های دودو و قلم زن های شهوانی بود. این نمایشگاه با کاتالوگی همراه بود که در آن عشق خود به داستان سرایی را با یادداشت های سرگرم کننده و اغلب نیمه خودزندگی نامه ای تمرین می کرد، یکی از آنها خطاب به دوست و موکل سابقش، سعود آل ثانی قطری بود که در آن «روایت دیگری» از اتهاماتی که باعث حبس خانگی شاهزاده شده بود، ارائه داد. او در این کاتالوگ نوشته بو
د «داستان این فاجعه باید گفته شود، زیرا دو روایت متفاوت وجود دارد.» در سال ۲۰۱۷ هور نمایشگاه دیگری، این بار در استودیوی قدیمی سر جان لاوری در کرامول پلیس برگزار کرد و در آن اشیائی متنوع از شاخ های تک شاخ گرفته تا گنجینه های باختری ارائه کرد. این نمایشگاه به او فرصتی برای داستان سرایی داد و به بازدیدکنندگان فرصت دیگری داد تا با هور، دلالی خصوصی با شخصیتی بسیار عمومی و عطش سیری ناپذیر برای ماجراجویی های جدید، آشنا شوند. زندگی شخصی. در سال ۱۹۷۶، هور با دایان دو والدنر دو فروندشتاین، که اهل خانواده ای ثروتمند از فرانسه بود، ازدواج کرد. مادر دایان، بارونس لوئیز دو والدنر (با نام خانوادگی اسموند، وارث ثروتمند، نوه امیل دویچ دو لا مورت و نتیجه دیوید ساسون)، از دوستان نزدیک ملکه مادر بریتانیا بود. هور و همسرش سه فرزند داشتند: تریستان، دامیان و اولیویا. در دهه ۱۹۹۰، او با دایانا، پرنسس ولز، رابطه داشت. شبی پلیس پس از به صدا درآمدن آژیر آتش نشانی در کاخ کنزینگتون، هور را در حال سیگار کشیدن و پنهان پشت درختی گلدانی دستگیر کرد. همان جایی که دایانا آپارتمان را داشت. در موردی دیگر، بعضی ادعا کرده اند که او را در حال ورود ب
ه صندوق عقب ماشین دایانا دیده اند. مرگ. هور در ۲۳ اوت ۲۰۱۸ بر اثر سرطان درگذشت.
تاج حیدری نوعی سربند بود که حدود سال های ۱۵۰۱–۱۵۰۲ در مراحل اولیه دودمان صفوی در ایران، زمانی که شاه اسماعیل تبریز را تصرف کرد، رواج یافت. این سربند شامل کلاهی با یک برآمدگی قرمز بلند بود که اغلب در یک عمامه سفید دور پایه آن پیچیده می شد. این برآمدگی قرمز بلند، به یاد دوازده امام شیعه (نمادی از تشیع دوازده امامی) ۱۲ ضلع دارد و ممکن است با یک پر قرمز در مرکز تکمیل شود. این سربند را در اصل شیخ حیدر (۱۴۵۶–۱۴۸۸)، پدر اسماعیل اول، بنیانگذار سلسله صفوی، اختراع کرد و به همین دلیل به نام او نامگذاری شد. طبق یک افسانه، حیدر سربند جدید را در خواب دید. "تاج حیدری" به نمادی برای اتحاد سلسله جدید تبدیل شد و همچنین نشانگر گاهشماری آثار هنری این دوره است. ترک ها به هواداران صفویان به علت همین تاج، «قزلباش» (به معنی سرخ سر) می گفتند. این سرپوش با "تکیه ترکمن ها" که شامل یک "کلاه" مخروطی شکل با عمامه بود، تفاوت دارد. "تاج عزت" مغول نیز ممکن است در پاسخ به "تاج حیدری" ساخته شده باشد.
کتاب ثروتمندترین مرد بابل، نوشتهٔ جورج اس. کلاسون در سال ۱۹۲۶، اثری است که از طریق مجموعه ای از مثل های برگرفته از بابل باستان، توصیه هایی در زمینهٔ مدیریت مالی و ثروت اندوزی ارائه می دهد. این کتاب که داستان های آن در حدود چهار هزار سال پیش روایت می شوند، همچنان پس از نزدیک به یک قرن از نخستین انتشار، در حال چاپ و توزیع است و جایگاه خود را به عنوان یکی از آثار کلاسیک و ماندگار در حوزهٔ راهنمایی های مالی شخصی حفظ کرده است. پیش زمینه. در این کتاب، مثل ها از زبان شخصیتی خیالی به نام آرکاد روایت می شوند؛ کاتب فقیری که با پیروی از اصول مالی ساده اما مؤثر، به «ثروتمندترین مرد بابل» تبدیل می گردد. آموزه های آرکاد شامل دو بخش اصلی است: «هفت درمان» که بر روش های کسب و افزایش ثروت تمرکز دارد، و «پنج قانون طلا» که به حفظ، محافظت و سرمایه گذاری صحیح دارایی می پردازد. هستهٔ توصیه های او بر اصولی همچون «ابتدا به خود پرداختن»، «زندگی در حد توان»، «سرمایه گذاری در حوزه های آشنا و قابل اعتماد»، «اهمیت پس انداز بلندمدت» و همچنین «مالکیت خانه به عنوان پایه ای برای امنیت مالی» استوار است. محتوای این کتاب در اصل برگرفته از مجموعه
ای از جزوه هایی بود که در فاصلهٔ سال های ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۴ توسط بانک ها و شرکت های بیمه در ایالات متحده برای آموزش اصول مالی به مشتریانشان منتشر و توزیع می شد. این جزوه ها در سال ۱۹۲۶ گردآوری، صحافی و به صورت کتاب منتشر شدند. اثر کلاسون به سرعت جایگاه خود را به عنوان یک کار کلاسیک در حوزه مشاوره مالی شخصی پیدا کرد و در بسیاری از فهرست های مدرن مربوط به مدیریت مالی و ثروت، همچنان به عنوان منبعی توصیه شده مطرح است. استمرار محبوبیت این کتاب موجب شده است که حتی نزدیک به یک قرن پس از نخستین انتشار، با فروش بیش از دو میلیون نسخه همچنان در بازار کتاب حضور پررنگی داشته باشد. خود جورج اس. کلاسون در سال ۱۹۳۰ نسخه ای مصور از کتاب را با عنوان "ثروتمندترین مرد بابل و داستان های دیگر" و با جلد گالینگور منتشر کرد. این نسخه امروزه به عنوان یک اثر کمیاب کلکسیونی شناخته می شود و ارزش آن در بازار کتاب های نایاب به حدود ۱۲۵۰ دلار آمریکا می رسد. ساختار غیرمعمول این کتاب، که بر پایه روایت های تمثیلی بنا شده است، الهام بخش بسیاری از آثار اقتباسی مدرن شده است. این آثار با بازخوانی و گسترش مفاهیم، به بحث و ارائه بینش های تازه تری دربارهٔ
همان تمثیل ها می پردازند. ساختار. کتاب اصلی، که در سال ۱۹۲۶ منتشر شد، مجموعه ای از تمثیل ها را در قالب مضامین کلی آموزه های اخلاقی و مالی ارائه می دهد. این مضامین به ویژه در دو بخش اصلی یعنی «هفت درمان» و «پنج قانون طلا» دسته بندی شده اند. برخی از این مضامین ممکن است با یکدیگر همپوشانی داشته باشند؛ برای مثال، اولین درمان از «هفت درمان» شباهت هایی با اولین قانون از «پنج قانون طلا» دارد. مثل های دیگر. فصل های پایانی کتاب به تمثیل های فردی می پردازد: پس از آن، بخشی غیرمعمول در کتاب وجود دارد که در آن یک باستان شناس معاصر پنج لوح گلی بابلی را کشف می کند؛ این الواح شامل کتیبه هایی با مثل های کوتاه هستند. فصل آخر کتاب نیز دربارهٔ "خوش شانس ترین مرد بابل" است.
بونا ساووی (؛ ۱۰ اوت ۱۴۴۹ – ۲۳ نوامبر ۱۵۰۳) دوشس میلان به عنوان همسر دوم گالئاتزو ماریا اسفورتزا (۱۴۴۴–۱۴۷۶)، دوک میلان، بود. پس از ترور شوهرش در سال ۱۴۷۶، او به عنوان نایب السلطنه میلان برای پسرش، جیان اسفورتزا، در دوران خردسالی اش از سال ۱۴۷۶ تا ۱۴۸۱ خدمت کرد. به عنوان نایب السلطنه، بونا نقش سیاسی مهمی در تلاش برای حفظ ثبات حکومت اسفورتزا در بحبوحه مبارزات داخلی بر سر قدرت ایفا کرد. او همچنین حامی اصلی کتاب ساعات اسفورتزا، یکی از بهترین کتاب های ساعات رنسانس باقی مانده، بود. زندگی. اوایل زندگی. بونا که در قلعه قدیمی آویجیانا، تورین متولد شد، دختر لویی، دوک ساووی و آن دو لوزینیان قبرس بود. او یکی از نوزده فرزند بود. خواهر و برادرهای متعدد او شامل: آمادئوس نهم ساووی، فیلیپ دوم، دوک ساووی، لویی ساووی، کنت ژنو، مارگریت ساووی و شارلوت ساووی بودند که با پادشاه لویی یازدهم ازدواج کرد. به دلیل ازدواج خواهرش شارلوت با پادشاه فرانسه و یتیم شدن آنها پس از مرگ مادرشان در سال ۱۴۶۲ و پدرشان در سال ۱۴۶۵؛ بونا و خواهرانش در دربار فرانسه بزرگ شدند. دوشس میلان. در سال ۱۴۶۴، بونا قرار بود به نامزدی ادوارد چهارم انگلستان درآید
، تا اینکه ازدواج مخفیانه او با الیزابت وودویل فاش شد. او در سال های بعد با امتناع از در نظر گرفتن ازدواج بین هر یک از دخترانش و یکی از پسران ادوارد، نارضایتی خود را نشان داد. بونا در ۹ مه ۱۴۶۸ در یک ازدواج نیابتی با گالئاتزو ماریا اسفورزا ازدواج کرد که در آن تریستانو اسفورزا، برادر ناتنی نامشروع گالئاتزو ماریا، داماد بود. مراسم ازدواج دوم در ۵ ژوئیه همان سال برگزار شد. هنگامی که بونا و همراهانش در حال سفر از طریق آلپ برای رسیدن به میلان بودند، هنگام ورود به دوک نشین گالئاتزو، ماریا تصمیم گرفت با او شوخی کند و وانمود کند که برادر کوچکترش اسفورتزا ماریا است. بونا در ابتدا فریب اشارات همراهانش را خورد و گالئاتزو ماریا را از روی عکس هایی که برایش فرستاده بودند، شناخت. از اسب پایین آمد و با شوهر جدیدش «آنها یکدیگر را در آغوش گرفتند و بوسیدند». از اوایل سال ۱۴۶۰ شایعه اتحاد بین اسفورتزا و خاندان سلطنتی فرانسه وجود داشت و «در ژوئن ۱۴۶۴، بونا از ساووی رسماً با نامه هایی از پادشاه فرانسه و دوک ساووی به گالئاتزو پیشنهاد شد». نایب السلطنه میلان. شوهر بونا در ۲۶ دسامبر ۱۴۷۶ در سن ۳۲ سالگی توسط سه اشراف زاده جوان در ایوا
ن کلیسای جامع سن استفانو در میلان ترور شد. گالئاتزو پس از ۱۰ سال سلطنت، پسر ۷ ساله اش، جیان گالئاتزو اسفورزا (۱۴۶۹–۱۴۹۴) جانشین او شد. بونا به شایستگی روشنفکرانه منشی دوک، چیکو سیمونتا، تکیه کرد و در ۹ ژانویه ۱۴۷۷ به نام پسرش به عنوان نایب السلطنه اعلام شد. با این حال، موقعیت او که توسط سیمونتای توانمند تقویت شده بود، توسط برادران همسرش که مشتاق کنترل اراده دوک جوان بودند، مورد اعتراض قرار گرفت. اینان (که در میان آنها اسفورزا ماریای جاه طلب برجسته بود) در ماه مه ۱۴۷۷ تلاش کردند تا بونا و سیمونتا را از قیمومیت جیان گالئاتزو ماریا برکنار کنند، اما سیمونتا موفق شد آنها را از سر راه بردارد و تبعید کند (۲۵ مه). با این حال، انتقام برادران همسرش دیری نپایید: اسفورزا جوان با کمک رهبر روبرتو سانسورینو، ارتشی تشکیل داد که به دوک نشین حمله کرد و جنوا و تورتونا را بین سال های ۱۴۷۸ تا ۱۴۷۹ فتح کرد. سقوط تدریجی سیمونتا در برابر چشمان بونا نیز از افتخارات آنها بود. در همین حال، دومی رابطه عاشقانه ای را با یکی از پیشخدمت هایش از فرارا، آنتونیو تاسینو، آغاز کرده بود. مشخص نیست که این مرد چه زمانی معشوق بونا شد، اما پس از مرگ