Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ین، دانشگاه ملی پزشکی دونتسک یک انتخاب تحصیلی جذاب در بین دانشگاه های پزشکی اوکراین برای خارجی ها است. دانشگاه ملی پزشکی دونتسک در فهرست های پزشکی سازمان بهداشت جهانی و مدارس I-Med ذکر شده است. در سطح بین المللی، دانشگاه ملی پزشکی دونتسک بر اساس رتبه بندی۴آی سی یو در رتبه ۳۰۰۳ از ۱۱۰۰۰ دانشگاه در جهان قرار دارد و در رتبه بندی جهانی وبترونیک در رتبه ۲۰۲۱ قرار دارد. دانش آموزان و مطالعات. تقریباً ۱۵٬۲۰۰ دانشجو در هشت دانشکده دانشگاه ملی پزشکی دونتسک از اوکراین، روسیه، گرجستان، ارمنستان، آذربایجان، ترکمنستان، ایالات متحده، بریتانیا، آلمان، لهستان، یونان، اسرائیل، ترکیه، هند، نپال، سریلانکا، چین، مالزی، موریس، پاکستان، غنا، نیجریه، سوریه، کامرون، ایران، ایران تونس، کنیا، نامیبیا، زامبیا، سومالی، لبنان، بحرین و سایر کشورها. این دانشگاه تاکنون ۶۵٬۰۰۰ مدرک به پزشکان، دانشمندان مشهور، محققان، ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی از اوکراین، روسیه، سایر جمهوری های شوروی سابق و ۸۹ کشور در آسیا، آفریقا، اروپا و آمریکا اعطا کرده است. در دانشگاه ملی پزشکی دونتسک، هشت دانشکده از جمله یک دانشکده آماده سازی برای دانشجویان خارجی
وجود دارد. دانشگاه ملی پزشکی دونتسک متخصصانی را در سطوح تحصیلی یا صلاحیت زیر به عنوان متخصصان، متخصصان یا کارشناسی ارشد برای تخصص های زیر تربیت می کند: دانشگاه ملی پزشکی دونتسک به زبان های انگلیسی، روسی و اوکراینی در تمامی دانشکده ها آموزش می دهد. طبق دستور شماره ۱۴۸ وزارت بهداشت اوکراین در ۲۲ مارس ۲۰۰۴ دانشگاه ملی پزشکی به عنوان مرکز منطقه ای مدیریت فرایند بولونیا در اوکراین منصوب شده است. در سال تحصیلی ۲۰۰۵/۲۰۰۶، دانشگاه ملی پزشکی دونتسک آموزش دانشجویان خود را بر اساس توافقنامه بولونیا در مورد آموزش متخصصان با استفاده از سیستم اعتباری-مدولار آغاز کرد، که امکان اخذ دیپلم اروپایی در پایان تحصیل را فراهم می کند. دانشجویان دانشگاه ملی پزشکی دونتسک می توانند در هر زمانی پس از اتمام سال اول تحصیل خود در دانشگاه ملی پزشکی دونتسک، واحدهای خود را به هر دانشگاه پزشکی اروپایی دیگر منتقل کنند. انتقال به سایر دانشگاه های اروپایی تحت نظارت فرایند بولونیا انجام می شود. زمین دانشکده و محوطه کالج. دانشجویان دانشگاه ملی پزشکی دونتسک آموزش حرفه ای خود را در ۲۶ پایگاه تخصصی (از جمله سازمان های پزشکی و پیشگیرانه چند رشته ای دون
تسک و موسسات تحقیقاتی) و ۲۸ پایگاه بالینی بسیار مجهز (از جمله بیمارستان های اصلی دونتسک) تحت نظارت متخصصان بسیار ماهر می بینند. دانشگاه ملی پزشکی دونتسک امکانات اقامتی و تحصیلی را برای دانشجویان خود فراهم می کند. پردیس دانشجویان دارای ۱۳ ساختمان آموزشی مجهز به ۳۷ کلاس کامپیوتر و کتابخانه، ۹ خوابگاه دانشجویی با سالن مطالعه و اتاق های ورزشی، مرکز بهداشت برای مراقبت های پیشگیرانه، استادیوم، مجتمع های ورزشی و خدمات بهداشتی است. کارکنان. در حال حاضر کل کادر آموزشی در دانشگاه ملی پزشکی دونتسک ۱۱۴۷ نفر است که در این میان ۱۵۰ استاد و ۲۴۳ دانشیار، عنوان علمی دکترا و داوطلبان علوم پزشکی به ترتیب ۱۱۷ و ۴۴۹ نفر می باشد. دانشگاه ملی پزشکی دونتسک یکی از اعضای آکادمی ملی علوم اوکراین و دو عضو متناظر AMS اوکراین، ۴ برنده جایزه دولتی اوکراین، ۱۸ دانشمند و مهندس برجسته، ۸ پزشک ممتاز، ۲ کارمند افتخاری آموزش اوکراین، ۳۷ عضو کامل آکادمی های بین المللی و دپارتمان های علوم اوکراین، و ۱ قهرمان اوکراین است.
بدون مردان فیلمی محصول سال ۲۰۱۱ و به کارگردانی گابریلا تاگلیاوینی است. در این فیلم بازیگرانی همچون اوا لونگوریا، کریستین اسلیتر، کیت دل کاستیلو، اسکار نونز، گیرمو دیاز، ماریا کونچیتا آلونسو، کمرین منهایم و پال رودریگز ایفای نقش کرده اند.
پلی بک یا بازپخش فیلمی محصول سال ۲۰۱۲ و به کارگردانی گابریلا تاگلیاوینی است. در این فیلم بازیگرانی همچون الساندرا توره سانی، امبر چایلدرز، جانی پاکار، کریستین اسلیتر، جاناتان کلتز و جنیفر میسونی ایفای نقش کرده اند.
هسته بالشتکی پیشین () یکی از چهار هستهٔ اصلی مجموعهٔ بالشتک در تالاموس است. سه هستهٔ دیگر شامل هسته بالشتکی کناری، هسته بالشتکی میانی و هسته بالشتکی زیرین می باشند. ساختار. هستهٔ بالشتکی پیشین (قدامی) در بخش قدامی مجموعهٔ بالشتک قرار دارد و بخشی از ساختار پیچیدهٔ تالاموس را تشکیل می دهد. این هسته به عنوان یکی از اجزای مهم در پردازش اطلاعات حسی و ارتباط بین نواحی مختلف مغز نقش دارد. عملکرد. اگرچه عملکرد دقیق هستهٔ بالشتکی قدامی به طور کامل مشخص نشده است، اما به نظر می رسد که در انتقال و یکپارچه سازی اطلاعات حسی، به ویژه اطلاعات بینایی، نقش دارد. این هسته ممکن است در تنظیم توجه بصری و هماهنگی حرکات چشم نیز مؤثر باشد. ارتباطات. هستهٔ بالشتکی قدامی ارتباطات گسترده ای با نواحی مختلف قشر مغز دارد، از جمله نواحی بینایی و نواحی مرتبط با توجه و ادراک. این ارتباطات به انتقال اطلاعات حسی و تنظیم پاسخ های رفتاری کمک می کنند. اهمیت بالینی. آسیب به هستهٔ بالشتکی قدامی ممکن است با اختلالاتی در توجه بصری و پردازش اطلاعات حسی همراه باشد. با این حال، تحقیقات بیشتری برای درک کامل نقش بالینی این هسته مورد نیاز است.
کمپ تابستانی یک فیلم کمدی آمریکایی محصول سال ۲۰۲۴ به نویسندگی و کارگردانی کاستیل لاندون با بازی دایان کیتن، کتی بیتس، الفری وودارد، بورلی دی آنجلو، نیکول ریچی، جاش پک، بتسی سودارو، دنیس هیزبرت و یوجین لوی است. داستان. نورا، جینی و مری از زمان کودکی دوستان صمیمی بودند و تعطیلات تابستانی خود را بدون مشکلی با هم گذراندند. با بالا رفتن سن، فرصت هایشان برای گذراندن وقت با هم کاهش یافته است، و بنابراین، وقتی فرصتی برای یک اردوی تابستانی فراهم می شود، همگی آن را می پذیرند، البته با سطوح مختلفی از اشتیاق. ساخت. فیلمبرداری در کارولینای شمالی در آوریل ۲۰۲۳ آغاز شد و در اواخر ماه مه به پایان رسید. انتشار. در آوریل ۲۰۲۴، کمپانی رودساید اترکشنز حقوق پخش فیلم در ایالات متحده را به دست آورد و در ۳۱ می ۲۰۲۴ در سینماها اکران شد.
علامت دست در مواقع اضطراری برای نشان دادن وضعیت اضطراری و نیاز به نجات است که با دستان انجام می شود. دریا نوردی و هوانوردی. در دریا، قدیمی ترین علامت دستی برای نشان دادن وضعیت اضطراری، تکان دادن دست ها به بالا و پایین است که می توان برای افزایش دید، پارچه و چیزهای روشن را در دست گرفت. در هوانوردی، خلبانی که هواپیمایش سقوط کرده است، دستانش را صاف بالای سرش نگه می دارد تا نشان دهد که او درخواست سوار شدن به هواگرد را دارد. اگر برای تعمیر هواپیمایشان به کمک نیاز داشتند، دستانشان را صاف به پهلو نگه می داشتند. یکی از روش های اعلام وضعیت اضطراری به هلیکوپتر نجات، بالا بردن دست ها به شکل «Y» که به معنی «بله» است که در این صورت عملیات نجات مورد نیاز است. (برعکس، بالا بردن یک دست و پایین آوردن آن به معنای یک «N» که به معنای «نه» است. خشونت خانگی. در طول همه گیری کووید-۱۹ ، قرنطینه های گسترده ای وجود داشت که مردم را در خانه نگه می داشت. از آنجایی که مردم در آن زمان عمدتاً از طریق رسانه های اجتماعی با هم ارتباط برقرار می کردند، بنیاد زنان کانادا (CWF) علامت دستی به نام « علامت کمک» ابداع کرد که زنان می توانستند از آن برا
ی نشان دادن مخفیانه اینکه در معرض خشونت خانگی هستند و بنابراین به کمک نیاز دارند، استفاده کنند. سپس آگاهی از این سیگنال از طریق رسانه های اجتماعی مانند تیک تاک گسترش یافت. در سال 2021، دختری در کنتاکی هنگام ربوده شدن از این سیگنال استفاده کرد و افرادی که آن را دیدند، پلیس محلی را که او را نجات داد، مطلع کردند. سیگنال CWF کف دست را به سمت بیرون و شست را روی آن قرار می دهد. سپس انگشتان روی انگشت شست بسته می شوند تا نشان دهند که فرد در آغوش گرفته شده یا آسیب دیده است. قاچاق انسان. در گویان در سال 2022، وزارت خدمات انسانی و تأمین اجتماعی از علامت موجود برای کمک تقلید کرد و علامتی را اعلام کرد که در آن انگشتان در کف دست قلاب شده و سپس سه بار رها می شوند تا به عنوان علامتی مبنی بر اینکه فرد قربانی قاچاق انسان است و به کمک نیاز دارد، استفاده شود.
اکنون، یک برنامه گفت وگو محور فارسی است که از پاییز سال ۱۴۰۳ در سکوی پخش فیلیمو، شروع به کار کرد، این برنامه به کارگردانی محمدرضا رضائیان در ادامه برنامه کتاب باز ساخته شده است، و با توجه به قوانین حق نشر نام مجموعه به «اکنون…» تغییر یافت، هدف این برنامه به مثل کتاب باز ترویج ادبیات و هنر و فرهنگ کتابخوانی است. سروش صحت در هر برنامه با یکی از متخصصین و صاحب نام های حوزه هنر، ادبیات یا پژوهش مصاحبه می کند و مخاطبان را به سبک فکری مهمانان آشنا می سازد؛ با علاوه آیتم های دیگری برای برنامه در نظر گرفته شده که در هر قسمت متفاوت است؛ همچنین در برخی ویژه برنامه ها تیم سازنده به شهرهای دیگر سفر می کنند. آیتم ها. گفت وگو با مهمانان: سروش صحت به با یکی از صاحب نام های حوزه ادبیات، هنر یا پژوهش صحبت می کنند. مکث: محیا ساعدی مخاطبان را به خواندن کتاب در ژانرهای مختلف دعوت می کند سفرنامه: احسان عبدی پور به همراه سروش صحت، ویدیو سفرنامه ای را به کارگردانی خود تماشا می کنند. شاعران مهجور: دکتر رشید کاکاوند، در هرکدام از این آیتم ها زندگی نامه و منتخب شعری را از شاعران کم اسم رسم ادبیات پارسی را برای سروش صحت و مخاطبان بیان
می کنند. مثنوی خوانی: دکتر امیرحسین ماحوزی، کتاب مثنوی معنوی از مولانا را برای سروش صحت و مخاطبان می خوانند و توضیح می دهند.
در جنگ جهانی دوم، آلمان نازی در اردوگاه های کار اجباری فاحشه خانه هایی (Lagerbordell یا Freudenabteilungen به معنای «بخش های شادی») تأسیس کرد تا بهره وری زندانیان را افزایش دهد. استفاده از این فاحشه خانه ها محدود به زندانیان ممتاز آریایی، عمدتاً کاپوها (کارگزاران زندانی) و افراد جنایتکار بود. زندانیان یهودی طبق قوانین مربوط به ممنوعیت اختلاط نژادی، اجازه استفاده از این فاحشه خانه ها را نداشتند. در نهایت، این فاحشه خانه ها هیچ افزایش قابل توجهی در سطح بهره وری زندانیان ایجاد نکردند، بلکه موجب شکل گیری بازاری برای کوپن ها در میان زندانیان ممتاز اردوگاه شدند. زنانی که به اجبار وارد این فاحشه خانه ها شدند، عمدتاً از اردوگاه کار اجباری مخصوص زنان راونسبروک آمده بودند، به جز آشویتس که از زندانیان خودش استفاده می کرد. همراه با فاحشه خانه های نظامی آلمان در طول جنگ جهانی دوم، تخمین زده می شود که دست کم ۳۴٬۱۴۰ زن زندانی در دوران رایش سوم به بردگی جنسی واداشته شدند. تاریخچه و نحوه عملکرد. نخستین فاحشه خانه اردوگاهی در سال ۱۹۴۲ در ماوتهاوزن/گوزن تأسیس شد. پس از ۳۰ ژوئن ۱۹۴۳، یک فاحشه خانه در آشویتس در «بلوک ۲۴» دایر بود
و از ۱۵ ژوئیه ۱۹۴۳ نیز در بوخن والت. فاحشه خانه اردوگاه نوینگامه در اوایل سال ۱۹۴۴، در داخائو در ماه مه ۱۹۴۴، در میتلباو-دورا در اواخر تابستان و در زاکسِن هاوزن در ۸ اوت ۱۹۴۴ تأسیس شد.دربارهٔ زمان تأسیس فاحشه خانه اردوگاه فلوسن بیورگ تاریخ های متناقضی وجود دارد: یک منبع تابستان ۱۹۴۳ را ذکر می کند؛ منبعی دیگر می گوید این فاحشه خانه تا ۲۵ مارس ۱۹۴۴ افتتاح نشده بود. فاحشه خانه های اردوگاهی معمولاً به شکل سربازخانه هایی ساخته می شدند که با حصار سیم خاردار احاطه شده بودند و شامل اتاق های کوچک جداگانه برای حداکثر ۲۰ زندانی زن بودند. این مکان ها تحت نظارت یک ناظر زن ("Aufseherin") قرار داشتند. زنان به دلیل خستگی و بیماری به طور مرتب تعویض می شدند و پس از آن به عنوان زندانیان عادی به بیرکناو فرستاده می شدند. فاحشه خانه ها فقط در شب ها باز بودند و هیچ زندانی یهودی مرد اجازه ورود نداشت. کسانی که به نوبت مشتریان دسترسی داشتند (فقط «وی آی پی های آریایی»)، باید برای روز مشخصی ثبت نام می کردند و دو رایش مارک برای ۲۰ دقیقه «خدمت» طبق برنامه از پیش تعیین شده پرداخت می کردند. تطبیق زنان با مشتریان توسط یک مأمور اس اس انجام م
ی شد. افرادی که به طور طعنه آمیزی «وی آی پی های آریایی» نامیده می شدند، شامل زندانیان مسیحی لهستانی و کسانی بودند که به دلیل فعالیت های جنایی به اردوگاه فرستاده شده و مثلث های سبز بر لباس داشتند (از این رو به آن ها «مردان سبز» نیز گفته می شد). شواهدی نسبتاً بحث برانگیز وجود دارد که در برخی فاحشه خانه ها، ممکن است زنانی وجود داشته باشند که بر سینه شان خالکوبی Feld-Hure («فاحشه میدانی») حک شده بود. برخی از این زنان قربانی عقیم سازی اجباری و سقط جنین اجباری شدند که اغلب به مرگ منجر می شد. در آشویتس، این زنان عمدتاً آلمانی یا لهستانی بودند – و هیچ کدام یهودی نبودند – و اعضای «ورماخت» و «اس اس» اجازه نداشتند به آن ها مراجعه کنند. یک فاحشه خانه نظامی برای سربازان آلمانی و نگهبانان اس اس نیز وجود داشت، اما خارج از اردوگاه قرار داشت و تمامی زنان آن فاحشه های غیرنظامی آلمانی بودند. اگرچه قطعاً گزارش هایی از سوی بازماندگان دربارهٔ سوءاستفاده جنسی نگهبانان مرد آلمانی از زنان یهودی در آشویتس و دیگر اردوگاه ها وجود دارد، اما «هیچ مدرک آرشیوی مبنی بر تجاوز نظام مند به زنان یهودی در اردوگاه ها یا بهره کشی جنسی سازمان یافته
از آنان در فاحشه خانه های نازی وجود ندارد.» این فاحشه خانه ها در خاطرات و رمان هایی از بازماندگان ذکر شده اند، از جمله رمان «خانه عروسک ها» نوشته کات زت نیک در سال ۱۹۵۳، خاطرات «"آیا این یک انسان است"» اثر پریمو لوی در سال ۱۹۴۷، و کتاب «مردانی با مثلث صورتی» نوشته یوزف کوهوت با نام مستعار هاینتس هگر؛ اما تا اواسط دهه ۱۹۹۰ موضوع مطالعه علمی نبودند، تا اینکه انتشاراتی از سوی پژوهشگران زن سکوت علمی در این باره را شکستند. گاهی اوقات نیروهای اس اس با وعده رفتار انسانی تر یا کاهش مدت محکومیت نامشخص، زنان را ترغیب به خدمت در فاحشه خانه ها می کردند. این موضوع موجب خشم یا حسادت میان سایر زندانیان زن می شد. نینا میخائیلونا، یک زندانی روس اردوگاه، گزارش داده است: «وقتی فهمیدیم دختری از بلوک ما انتخاب شده، او را گرفتیم، پتو رویش انداختیم و آن قدر کتکش زدیم که به سختی می توانست تکان بخورد. معلوم نبود که آیا خوب می شود یا نه. آن ها فقط می خواستند زندگی بهتری داشته باشند و ما این طور مجازاتشان کردیم.» زندانیان همجنس گرا و فاحشه خانه های اردوگاهی. هاینریش هیملر همچنین تلاش کرد از این فاحشه خانه ها برای آموزش «لذت های جنس مخا
لف» به زندانیانی که مثلث صورتی داشتند استفاده کند؛ یعنی به عنوان نوعی «درمان» برای همجنس گرایی آن ها. هگر ادعا می کند که هیملر دستور داده بود تمامی زندانیان همجنس گرا هفته ای یک بار به طور اجباری به فاحشه خانه اردوگاه برده شوند تا از این طریق از همجنس گرایی «درمان» شوند. اشاره های فرهنگی. مستند فرانسوی «شب و مه» در سال ۱۹۵۵ به وجود فاحشه خانه های اردوگاه های کار اجباری اشاره کرده بود. این فیلم به کارگردانی آلن رنه شامل تصاویر گسترده ای از اردوگاه ها بود و بر پایه مصاحبه با بازماندگان ساخته شده بود. فاحشه خانه های اردوگاه های کار اجباری آلمان همچنین در فیلم های داستانی در دهه ۱۹۷۰ بازآفرینی شدند، مانند: «"ایلسا، ماده گرگ اس اس"»، «"آخرین ارجی گشتاپو"»، «اردوگاه عشق ۷»، «"اردوگاه آزمایش های انسانی اس اس"» و «اردوگاه عشق نازی ۲۷». نمونه هایی از ادبیات اسرائیلی دربارهٔ این موضوع شامل رمان «» نوشته یهی ئل دنور (که آن را با استفاده از شماره اردوگاهی اش Ka-Tsetnik 135633 منتشر کرد) و ژانر داستانی «» می شود. نویسنده اهل چک، آرنوشت لوستیگ، رمانی با عنوان "چشم های سبز دوست داشتنی" (با شابک: 1559706961) نوشته است که داس
تان دختری ۱۵ ساله یهودی را روایت می کند که به اردوگاهی تبعید شده و در طول جنگ جهانی دوم مجبور به خدمت در یک فاحشه خانه اردوگاهی می شود. در سریال درام استرالیایی "جایی که می توان آن را خانه نامید" که داستان آن در دهه ۱۹۵۰ می گذرد، شخصیت اصلی، سارا آدامز، یک زن استرالیایی است که به یهودیت گرویده و پیش از آنکه به اجبار به فاحشه خانه اردوگاه فرستاده شود، در اردوگاه کار اجباری راونسبروک بوده است. گروه راک انگلیسی جوی دیویژن نام خود را از فاحشه خانه های اردوگاه در آشویتس گرفته بود، آن چنان که در رمان *خانه عروسک ها* (۱۹۵۳) توصیف شده است.
انجمن رادیو آماتوری لسوتو (به انگلیسی: Lesotho Amateur Radio Society یا به اختصار LARS) یک سازمان غیرانتفاعی ملی در کشور لسوتو است که برای علاقه مندان به رادیو آماتوری فعالیت می کند. این انجمن یک دفتر تبادل کارت کیو اس ال (QSL) را برای اعضایی که به طور منظم با اپراتورهای رادیو آماتوری در سایر کشورها ارتباط دارند، اداره می کند. همچنین تجهیزات رادیویی در اختیار اعضای خود قرار می دهد.انجمن رادیو آماتوری لسوتو نماینده منافع اپراتورهای رادیو آماتوری و شنوندگان موج کوتاه در لسوتو در برابر نهادهای تنظیم مقررات مخابراتی داخلی و بین المللی است. این انجمن به عنوان نماینده ملی لسوتو در اتحادیه بین المللی رادیو آماتوری (International Amateur Radio Union) عضویت دارد.
شهر ساری به ۴ منطقه و ۲۰ ناحیه شهری تقسیم شده است. شهرداری ساری به منظور تسریع و بهبود مدیریت شهری برای هر یک از چهار منطقه، یک شهردار منصوب می کند؛ شهردار هر منطقه به عنوان قائم مقام شهردار ساری در آن منطقه فعالیت می کند و شهرداران این مناطق با حکم شهردار ساری منصوب می شوند، مسئولیت هماهنگی میان شهردار ساری و مناطق مختلف شهرداری و همچنین نظارت بر فعالیت های شهرداری های مناطق چهارگانه ساری بر عهده معاونت برنامه ریزی و هماهنگی مناطق شهرداری ساری است. ساری از لحاظ اداری، سیاسی، فرهنگی و صنعتی بزرگ ترین و مهم ترین شهر استان مازندران به شمار می آید و پس از شهر رشت پرجمعیت ترین شهر شمال کشور محسوب می شود. منطقه یک. منطقه یک ساری یکی از مناطق شهر ساری است. بیشتر وسعت در بین مناطق شهر ساری مربوط به این منطقه است که به ۷ ناحیه شهری تقسیم بندی شده است. از محلات آن می توان به میرزمانی، پیوندی، پیام نور، سلمان فارسی، مهیار، دانش، لاله، معلم، امام رضا، شهابی، امامزاده عباس، ششصد دستگاه، ذعالچال، آبندانسر، آببندانکش و هولا اشاره نمود. ساختمان شهرداری منطقه یک نیز در خیابان پیروزی، کوچه ناصح واقع شده است. منطقه دو. منطقه د
و ساری یکی از مناطق شهر ساری است. این منطقه است که به ۷ ناحیه شهری تقسیم بندی شده است که از نظر جمعیت بیشتر جمعیت را در بین مناطق دارد. از محلات آن می توان به طبرستان، گلستان، سیدالشهدا، باهنر، جهاد، امیر مازندرانی، شهبند، اصحاب، کارمندان، آزادی، پاسداران، ۲۲ بهمن، امام حسین، جام جم، دولت، هفت تیر و قرق اشاره نمود. ساختمان شهرداری منطقه دو نیز در ضلع شرقی میدان امام حسین (ع) واقع شده است. منطقه سه. منطقه سه ساری یکی از مناطق شهر ساری است. این منطقه به ۵ ناحیه شهری تقسیم بندی شده است. از محلات آن می توان به کشاورز، لسانی، پل گردن، لاکدشت، مهدشت، آهی دشت، بالادزا، پایین دزا، دخانیات، کارگران، شهرداری، اتحاد و سپاه اشاره کرد. ساختمان شهرداری منطقه سه نیز در بلوار کشاورز بعد از خیابان شهید چمران واقع شده است. منطقه چهار. منطقه چهار ساری یکی از مناطق شهر ساری است. این منطقه که با نام منطقه بافت کهن و تاریخی هم شناخته می شود به ۱ ناحیه شهری تقسیم بندی شده است و از جدیدترین مناطق شهری ساری به شمار می آید و کمترین وسعت و جمعیت را نسبت به دیگر مناطق شهری دارد. از محلات آن می توان به شیخ طبرسی، جمهوری (نادر)، بازار، قا
رن انقلاب، مدرس، ۱۸ دی، فردوسی و آب انبار نو اشاره کرد. ساختمان شهرداری منطقه چهار در خیابان فردوسی نرسیده به ابن شهرآشوب واقع شده است.
منو ببر خونه نخستین آلبوم چندآهنگهٔ خواننده-ترانه پرداز و تهیه کنندهٔ موسیقی انگلیسی پینک پانترس می باشد که حاوی سه قطعه است. این ئی پی در ۱۶ دسامبر سال ۲۰۲۲ از سوی وارنر رکوردز منتشر گردید. این اثر پس از میکس تیپ وی تحت عنوان "به درک" (۲۰۲۱) منتشر شده و پیش از دومین آلبوم استودیویی او تحت عنوان "خدا میدونه" آمده است. پس زمینه. "منو ببر خونه" یک آلبوم چندآهنگهٔ سه قطعه ای از خواننده-ترانه پرداز و تهیه کنندهٔ موسیقی انگلیسی پینک پانترس می باشد که در سال ۲۰۲۲ از سوی وارنر رکوردز منتشر گردید. تهیه کنندگی این ئی پی بر عهدهٔ کیتراندا و چند نفر دیگر بوده است. پیش از انتشار کامل این ئی پی دو تک آهنگ از آن با نام های «دلم برام تنگ شده» و «پسره دروغگوئه» عرضه شدند. "منو ببر خونه" پس بعد از میکس تیپ "به درک" (۲۰۲۱) منتشر شده و پیش از دومین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "خدا میدونه" آمده است.
سرویس ملی پخش رادیویی لسوتو (به اختصار: LNBS) رسانه دولتی رادیویی کشور لسوتو است. یکی از ایستگاه های اصلی آن، رادیو لسوتو است که در بازه فرکانسی ۹۳٫۹ تا ۹۹٫۳ اف ام پخش می شود و به زبان های سوتو و انگلیسی برنامه دارد. ایستگاه های رادیویی فعال. علاوه بر رادیو لسوتو، چندین ایستگاه رادیویی دیگر نیز در این کشور به فعالیت مشغول هستند. از جمله این ایستگاه ها می توان به موارد زیر اشاره کرد: تاریخچه و فعالیت های آلتیمیت رادیو. آلتیمیت رادیو در تاریخ ۹ مه ۲۰۰۶ به عنوان نخستین رادیوی تجاری تحت مالکیت دولت در لسوتو تأسیس شد. هدف این ایستگاه ارائه خدمات به جامعه کسب وکار و جوانان و همچنین تبدیل شدن به منبع درآمدی برای وزارت ارتباطات بود. این ایستگاه توسط گروهی از مجریان پیشین رادیو لسوتو راه اندازی شد که مسئول تدوین استراتژی و محتوای برنامه ها بودند. در سال ۲۰۰۸، نیروهای تمام وقت بیشتری به استخدام این رادیو درآمدند. سپس، آلتیمیت اف ام با گسترش دامنه پخش خود به فرکانس های ای ام ۸۹۱ و ای ام ۱۱۹۷ به نام آلتیمیت رادیو تغییر نام داد. در سال ۲۰۱۳، این ایستگاه به طور موقت بر روی فرکانس اف ام ۸۸٫۶ در لریبه نیز پخش شد. از سال ۲۰۱۴
، این رادیو برگزارکننده جوایز سالانه موسیقی آلتیمیت رادیو (UMAs)آلتیمیت رادیو عمدتاً به زبان انگلیسی برنامه پخش می کند و به مدت ۱۹ ساعت در روز به پخش موسیقی، اخبار کوتاه، تبلیغات و برنامه های ورزشی می پردازد.
چاندو موندتی کارگردان و فیلمنامه نویس هندی است که در سینمای تلوگو فعالیت می کند. از فیلم های موفق او می توان به "کارتیکیا" (۲۰۱۴)، "عشق" (۲۰۱۶)، "کارتیکیا ۲" (۲۰۲۲) و "تاندل" (۲۰۲۵) اشاره کرد. او در جشنواره های جایزه ملی فیلم و جایزه ناندی، برنده جایزه شده است.
بصیر بدروز (زادهٔ ۱۵ اسفند ۱۳۳۴ – درگذشتهٔ ۲۵ آبان ۱۴۰۳) نویسنده، تاریخ نگار و فعال فرهنگی اهل افغانستان بود که بیشتر عمر خود را صرف پژوهش های تاریخی، روشنگری و فعالیت های فرهنگی و اجتماعی کرد. زندگی نامه. بصیر بدروز در دهکدهٔ قوبی واقع در ولسوالی آبشار، ولایت پنجشیر به دنیا آمد. خانواده اش از اهل فرهنگ و مبارزه بودند؛ پدرش آهنگر بود و برادرش، حفیظ آهنگرپور، از فعالان جریان چپ در افغانستان بود. بصیر در دهه های ۱۳۵۰ تا ۱۴۰۰ در حوزهٔ تاریخ نگاری، فرهنگ و مبارزه مدنی فعال بود. او در جریان فعالیتهای سیاسی اش مدتی به زندان افتاد. او از اعضای حزب ستم ملی و مسئول این حزب در پنجشیر بود. این گروه در دوران حاکمیت حزب دموکراتیک خلق افغانستان تلاش کرد که احمد شاه مسعود را ترور کند و برای این امر برنامه ریزی کرده بود. در سال ۱۳۵۹ در نبردهای بین ستم ملی و جمعیت اسلامی تعداد زیادی از افراد کشته شدند. اما پس از رهایی از زندان به دنبال فعالیت های مدنی و ادبیات و شعر رفت. وی همچنین در باستان شناسی و گیاه شناسی و طب سنتی نیز تحقیقاتی داشت و به این امر مشغول بود. آثار. از جمله آثار او کتابی در زمینهٔ تاریخ آریانا و خراسان بود که
هرچند نوشته شد، اما هیچ گاه به چاپ نرسید. او همچنین ده ها مقاله و متن پژوهشی نوشت که بسیاری از آن ها به دلیل شرایط نابسامان اقتصادی یا سانسور منتشر نشدند. درگذشت. بصیر بدروز در سال های آخر عمر به بیماری دیابت مبتلا شد و سرانجام در ۲۵ آبان ۱۴۰۳ در شهر پلخمری چشم از جهان فروبست. پس از درگذشت او لطیف پدرام رهبر حزب کنگره ملی افغانستان و برخی دیگر از روشنفکران و مقامات سیاسی درگذشت او را تسلیت گفتند. یادبود. از او به عنوان یکی از چهره های فرهنگی کمتر شناخته شده اما تأثیرگذار در افغانستان یاد می شود. برخی رسانه های فرهنگی مرگ او را پایان یک دوره از مبارزات روشنفکری در افغانستان دانسته اند. پیوند به بیرون. دمبوره و شعر از بصیر بدروز
تلویزیون لسوتو (به انگلیسی: "Lesotho Television" یا به اختصار LTV) شبکهٔ تلویزیونی دولتی کشور لسوتو است که زیر نظر خدمات پخش ملی لسوتو فعالیت می کند. این شبکه در سال ۱۹۸۸ هم زمان با سفر پاپ ژان پل دوم به کشور، با همکاری ام-نت و با پخش روزانه ۱۵ دقیقه ای آغاز به کار کرد. تاریخچه. در سال های بعد، تلویزیون لسوتو با توسعه زیرساخت ها و افزایش بودجه، زمان پخش خود را افزایش داد و در سال ۱۹۹۸ با پشتیبانی فنی چین و همکاری ام-نت وارد مرحلهٔ دیجیتال سازی شد. از همان سال، پخش ماهواره ای آن از طریق دی اس تی وی آغاز شد.پس از پایان همکاری با ام-نت در سال ۲۰۰۲، تلویزیون لسوتو با آفریقا تی وی قرارداد بست و پوشش شبکه را گسترش داد. این شبکه از طریق سامانه دیجیتال زمینی و پلتفرم دی اس تی وی (کانال ۲۹۲) در دسترس است. در سال ۲۰۲۲، از ۲۱ ایستگاه فرستنده دیجیتال، تنها ۱۱ ایستگاه فعال بودند و خاموشی برخی به دلیل خرابی یا خرابکاری گزارش شد. خاموشی سیگنال آنالوگ تا مارس ۲۰۲۳ برنامه ریزی شده بود.تلویزیون لسوتو روزانه از ساعت ۶ صبح تا ۱۰:۳۰ شب برنامه پخش می کند. حدود ۷۵٪ محتوای آن به زبان سوتو و ۲۵٪ به انگلیسی است. اخبار اصلی سوتو ساعت ۱
۹:۳۰ پخش می شود. تلویزیون لسوتو همچنین از تولیدات خارجی مانند صدای آمریکا، بی بی سی، الجزیره و شبکه تلویزیونی جهانی چین استفاده می کند و عضو اتحادیه پخش کنندگان جنوب آفریقا است.
شماره تلفن در لسوتو دارای ساختاری هشت رقمی است و با پیش شمارهٔ بین المللی +۲۶۶ آغاز می شود. این کد در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ توسط اتحادیه بین المللی مخابرات (ITU) به کشور لسوتو اختصاص یافت.پیش از آن، شماره های تلفن لسوتو بخشی از طرح شماره گذاری تلفن در آفریقای جنوبی بودند و تماس با لسوتو از داخل آفریقای جنوبی از طریق کد منطقه ای ۰۵۰ امکان پذیر بود. به عنوان مثال، برای تماس با ماسرو، پیش شمارهٔ ۰۵۰۱ و برای مازنود، ۰۵۰۲۲ به کار می رفت. پس از اصلاحات ساختاری در سیستم مخابراتی، لسوتو به شماره گذاری مستقل با فرمت هشت رقمی روی آورد. در حال حاضر، شماره های تلفن در لسوتو به صورت هشت رقمی و با فرمت «XX XXX XXX» تنظیم می شوند. دو رقم اول این شماره ها نشان دهندهٔ منطقه یا نوع سرویس خاص هستند. برای تماس با لسوتو از خارج از کشور، باید ابتدا کد کشور +۲۶۶ و سپس شمارهٔ داخلی وارد شود. پیشینه. پیش از تغییرات اخیر، سیستم شماره گذاری لسوتو تحت طرح شماره گذاری آفریقای جنوبی قرار داشت. برای تماس با لسوتو از آفریقای جنوبی، شماره گیرنده باید از کد ۰۵۰ استفاده می کرد. تماس با ماسرو از طریق کد ۰۵۰۱ و تماس با مازنود از کد ۰۵۰۲۲ بهره برداری م
ی شد. ساختار شماره ها. کد کشور: +۲۶۶ پیش شماره بین المللی: ۰۰ پیش شماره داخلی: ندارد تعداد ارقام شماره ها: ۸ نمونه ای از شماره ها. تماس از خارج کشور: +۲۶۶ XXXXXXXX تماس بین المللی از لسوتو: ۰۰ + کد کشور مقصد + شماره مقصد
اتحادیه گرایی باز یا اتحادیه گرایی متن باز اصطلاحی است که توسط ریچارد بی. فریمن و جوئل راجرز، دو استاد دانشگاه، ابداع شده است، این نوع اتحادیه مدل جدید و محتملی را برای سازماندهی کارگران توضیح می دهد که به جنبش کارگری وابسته است: «درس های تاریخی خود را با عضویت متنوع جدی بگیرد و در ارتباطات و خدمات رسانی به اعضا، بیشتر به اینترنت متکی می باشد». این ایده در مقاله ای در ژوئن ۲۰۰۴ در نشریه ملت ("The Nation)" رواج یافت و پیش از آن در مقاله ای در شماره بهار ۲۰۰۲ مجله دانشگاهی کار در آمریکا ("WorkingUSA)" به طور مشروح تری شرح داده شد.