Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نی با سقف قاب بندی شده در گوشهٔ شمال شرقی طبقهٔ اول شناسایی شد؛ اتاقی که به عنوان محل خلق آخرین آثار رافائل، از جمله نقاشی «تبدیل چهره» شناخته می شود. این اتاق، نه تنها فضای کاری هنرمند، بلکه صحنهٔ پایانی زندگی او بود. به منظور بزرگداشت این میراث، سنگ نوشته ای مرمری بر نمای کاخ نصب شد که مالکیت رافائل و درگذشت او در همین مکان را یادآوری می کرد. این یادمان، کاخ را به نقطه ای تاریخی بدل ساخت که هنر، معماری و حافظهٔ فرهنگی در آن به هم می رسند. کاخ بازسازی شده. ساختمانی که امروزه در امتداد خیابان ویا دلا کانسیلیازیون وجود دارد، دو طبقه است و یک سردر روستایی بر فراز آن قرار دارد که بالکن پروتزی بر آن بنا شده است. این ساختمان از پنجره های مربعی در طبقه همکف، پنجره های مرکزی و روستایی در پیانو نوبیل و پنجره های مستطیلی در طبقه دوم نور دریافت می کند. سقف دارای یک قرنیز بیرون زده است. عناصر پنجره ها، سردر و بالکن از بنای اصلی جدا شده و در اینجا دوباره مورد استفاده قرار گرفته اند. در ایوان ساختمان، کتیبه مذکور به همراه نشان اسکندر ششم و کتیبه لاتین دیگری به این مضمون در دیوار تعبیه شده است: این ساختمان دارای حیاطی با ط
اق هایی است که بر روی ستون های روستایی دوریک قرار گرفته اند و طاق های کروی را نگه می دارند. در طبقه اول، نمایشگاهی از ۱۲۰ نقاشی روسی با موضوعات مذهبی وجود دارد که تقریباً همه آنها توسط نقاش روسی لئونیدا بریلوفسکی (۱۸۷۲–۱۹۳۷) خلق شده اند. کاخ جدید همچنین شامل چندین نقاشی دیواری از ساختمان اصلی در میدان اسکوساکاوالی است، از جمله گروهی از نقاشی های دیواری منسوب به مکتب پومارانسیو، پنج نقاشی منظره در اتاق پذیرایی به اصطلاح پاپ ها (یا پاتریارک ها) در طبقه اول و دو صحنه نبرد در اتاق حضار. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
پارک سو جین (؛ زادهٔ ۱۱ ژوئیه ۲۰۰۳) که بیشتر با نام هنری سوان (؛ ) شناخته می شود، خواننده اهل کره جنوبی است. او یکی از اعضای گروه دخترانهٔ کره ای پرپل کیس است. سوان در ۲ ژوئیه ۲۰۲۳ با انتشار نخستین آلبوم تک آهنگ خود با نام "بیست" که توسط جونگ کی تهیه کنندگی شده بود، به طور رسمی به عنوان خواننده انفرادی آغاز به کار کرد. حرفه. پیش از آغاز فعالیت. سوان نسخهٔ راهنمای ترانهٔ «Snapping» از چونگ ها را اجرا کرد و همچنین در نسخهٔ رسمی ترانه به عنوان خوانندهٔ پس زمینه در بخش کُرس حضور داشت. او از سال ۲۰۱۷ کارآموز آربی دابلیو بوده است. ۲۰۲۰ تاکنون: آغاز فعالیت با پرپل کیس. در ۲۳ ژوئیه ۲۰۲۰، حضور سوان به عنوان یکی از اعضای گروه پرپل کیس با انتشار نخستین تریلر معرفی او در کانال یوتیوب گروه تأیید شد. در سپتامبر همان سال، او به دلیل مشکلات سلامتی مدتی به طور موقت فعالیت خود را متوقف کرد و به همین دلیل در نخستین تک آهنگ پیش از آغاز فعالیت گروه با نام «My Heart Skip a Beat» حضور نداشت. آربی دابلیو در ۲۳ دسامبر بازگشت او به گروه را اعلام کرد.
پرپل کیس (؛ ، با حروف بزرگ نوشته می شود) گروه دخترانهٔ اهل کره جنوبی است که در سال ۲۰۲۰ توسط آربی دابلیو تشکیل شد. این گروه در حال حاضر از شش عضو تشکیل شده است: نا گو اون، دوشی، ایره، یوکی، چه این و سوان. در ابتدا گروه شامل هفت عضو بود، اما پارک جی اون در ۱۸ نوامبر ۲۰۲۲ به دلیل مشکلات سلامتی گروه را ترک کرد. پرپل کیس به عنوان یک گروهی که تولید آثارشان را خودشان بر عهده دارند شناخته می شود، زیرا اعضای آن در ترانه سرایی، آهنگسازی و دیگر جنبه های موسیقی و اجرا مشارکت دارند. این گروه پیش از آغاز فعالیت رسمی خود، دو تک آهنگ دیجیتالی منتشر کرد: «My Heart Skip a Beat» در نوامبر ۲۰۲۰ و «Can We Talk Again» در فوریهٔ ۲۰۲۱. نخستین آلبوم چندآهنگهٔ آنها آن ها با عنوان "Into Violet" در ۱۵ مارس ۲۰۲۱ منتشر شد. نام. نام این گروه یک واژهٔ ترکیبی است: «پرپل» (بنفش) با این ایده که رنگ بنفش از ترکیب چندین رنگ به وجود می آید؛ و واژهٔ «کیس» (بوسه) که نماد عشق است. این نام بر جنبهٔ شخصیت های گوناگون هر یک از اعضا و رنگ موسیقایی متفاوتشان که در هماهنگی با یکدیگر ترکیب می شود، تأکید دارد؛ بنابراین، معنای پرپل کیس «انتقال عشق از طریق ر
نگ های گوناگون موسیقی» است.
مقبره ای که به عنوان مقبره رگولینی-گالاسی شناخته می شود، یکی از ثروتمندترین مقبره های خانوادگی اتروسک در کائره، شهری باستانی در ایتالیا، تقریباً است. شمال-شمال غربی رم. قدمت این مقبره به بین سال های ۶۸۰/۶۷۵–۶۵۰ پیش از میلاد مسیح برمی گردد. بر اساس شواهد قدمت این آرامگاه به حدود سال های ۶۸۰/۶۷۵ تا ۶۵۰ پیش از میلاد بازمی گردد، و شواهد معماری و اشیای تدفینی آن نشان می دهد که توسط خانواده ای ثروتمند از کائه ره ساخته شده است. این مقبره در سال ۱۸۳۶ در منطقه امروزی چرِوِتری در شرایطی دست نخورده کشف شد و به نام کاوشگران، ژنرال وینچنزو گالاسی و کاهن اعظم سِرِوِتری، الساندرو رگولینی، نامگذاری شد. هر دوی این افراد تجربه قبلی در باز کردن و حفاری مقبره ها در منطقه کایر داشتند. همراه آنان مجموعه ای چشمگیر از اشیای تدفینی قرار دارد، از جمله دیگ های برنزی و جواهرات طلای اتروسکی با سبک شرقی. این آرامگاه در سال ۱۸۳۶، در محدوده ای که امروزه بخشی از شهر چروتری به شمار می رود، به طور کاملاً سالم و دست نخورده کشف شد. نام آن به افتخار دو نفر از کاوشگران اصلی اش انتخاب شده است: ژنرال وینچنزو گالاسی و کشیش اعظم چروتری، الساندرو رِگول
ینی. هر دو این افراد پیش تر سابقه ای طولانی و ارزشمند در گشودن و بررسی آرامگاه های منطقهٔ کهن کائه ره داشتند. کشف این مقبره نه تنها نقطهٔ عطفی در مطالعهٔ آیین های تدفین و باورهای مذهبی اتروسک ها بود، بلکه به شناخت دقیق تر هنر، مهارت های فلزکاری، و ساختار اجتماعی این تمدن کمک شایانی کرد. مجموعهٔ اشیای ارزشمندی که از دل این آرامگاه بیرون آمد، از طلاهای ظریف گرفته تا اشیای آیینی، تصویری زنده از شکوه و پیچیدگی فرهنگی اتروسک ها در اختیار پژوهشگران قرار داد. محتویات مقبره توسط لوئیجی گریفی در سال ۱۸۴۱ به تفصیل منتشر شد. توضیحات. این مقبره شامل دو اتاق دفن است که در دو طرف راهرویی قرار دارند. طول و عرض. قسمت پایینی مقبره در سنگ توفا تراشیده شده است در حالی که قسمت بالایی با بلوک های سنگی مربعی ساخته شده است که باعث ایجاد برآمدگی ناشی از امتداد بلوک های سنگی بر روی یکدیگر شده است. با پوشیده شده است. "گورپشته". این تپه تمام سازه را پوشانده و به آن ظاهری شبیه به یک بنای یادبود می دهد. پس از کاوش های باستان شناسی مقبره، آثار باستانی موجود در آن ابتدا به طور ایمن در اتاقی در محل اقامت ژنرال گالاسی، یکی از مقامات کلیدی ار
تش پاپ، نگهداری می شدند. اشیاء قبر متعاقباً به سریر مقدس فروخته شدند، و در موزه اتروسک گریگوری موزه های واتیکان به نمایش گذاشته شده اند. کاوش های صورت گرفته در آرامگاه رِگولینی–گالاسی نشان داد که با یکی از غنی ترین و پیچیده ترین ساختارهای تدفینی اتروسکی روبه رو هستیم. در ژرف ترین بخش مقبره، در سلولی انتهایی، پیکر یک زن با جایگاهی اشرافی و احتمالاً سلطنتی آرام گرفته بود؛ جایگاهی که از جایگاه اجتماعی والا و نقش او در جامعهٔ آن روزگار حکایت داشت. در سوی دیگر، در سلول سمت راست، بقایای سوزانده شدهٔ یک مرد به دست آمد؛ نشانه ای از وجود آیین های متفاوت تدفین در میان اتروسک ها، و شاید هم بیانگر تمایز جایگاه و نقش جنسیتی در ساختار اجتماعی آنان. افزون بر این، کاوشگران مجموعه ای شگفت انگیز از اشیای تدفینی را کشف کردند: از زیورآلات زرین و ظروف آیینی گرفته تا اشیای کاربردی و نمادین، که همگی نه تنها جلوه ای از هنر و صنعتگری پیشرفتهٔ اتروسک ها را آشکار می کردند، بلکه درک عمیق تری از باورهای مذهبی و نمادپردازی آن ها در ارتباط با زندگی پس از مرگ به پژوهشگران ارائه دادند. در اتاق الحاقی، بر روی تختی برنزی، جسد فردی دیگر نیز یاف
ت شد؛ هویتی که تاکنون ناشناخته باقی مانده و به رازآلودگی این آرامگاه افزوده است. بسیاری از اشیای کشف شده، نقش مایه های تزئینی متعلق به قرن هفتم پیش از میلاد و فرهنگ ویلانُوایی را به نمایش می گذارند. از جمله، یک فیبولا (سنجاق تزئینی) بزرگ که با پنج شیر کوچک در حال خرامیدن تزئین شده. فیبولا و کاسه های فلزی فینیقی، به ویژه از نظر فن ساخت، مورد تحسین قرار گرفته اند و نمونه ای برجسته از هنر فلزکاری اتروسکی در تعامل با جهان مدیترانه ای به شمار می روند. این آرامگاه، نه تنها گنجینه ای باستان شناسی، بلکه سندی زنده از شکوه، پیچیدگی، و چندفرهنگی بودن تمدن اتروسک است. نفوذ سبک های شرقی در آرامگاه رِگولینی–گالاسی به وضوح مشهود است؛ ترکیبی هنرمندانه از سنت های اتروسکی با عناصر فرهنگی یونان و مدیترانهٔ شرقی. این هم نشینی، نه تنها در فرم و تزئینات اشیای تدفینی دیده می شود، بلکه در انتخاب نمادها، نقش مایه ها و شیوهٔ ساخت نیز بازتاب یافته است. تنوع چشمگیر مواد به کاررفته در اشیای تدفینی. گواهی بر اهمیت منابع معدنی منطقه است. این ثروت طبیعی، نقش کلیدی در تحول سکونت گاه های ویلانُوایی ایفا کرد؛ جوامعی که از روستاهای کشاورزی فقیر
به شهرهایی پررونق و پیچیده بدل شدند. چنین گذار اقتصادی و اجتماعی، زمینه ساز شکوفایی هنر، معماری و آیین های تدفین در تمدن اتروسک شد. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
هلن (الهام) نقی لو (به انگلیسی: Helen (Elham) Nighiloo) بازیگر ایرانی سینما، تلویزیون و تئاتر است. او با بیش از یک دهه تجربه در عرصهٔ بازیگری، به یکی از چهره های نوظهور و تأثیرگذار در هنرهای نمایشی ایران تبدیل شده است. نقی لو با ایفای نقش در سریال های «بی نشان»، «گردن زنی»، «پوست شیر» و «سوران» شناخته شد و با سبک بازیگری احساسی، شخصیت محور و مبتنی بر مشاهدهٔ دقیق رفتارهای انسانی، جایگاه ویژه ای در میان بازیگران نسل جدید یافته است. در معرفی سریال «بی نشان» توسط وب سایت نیک صالحی، از او به عنوان یکی از بازیگران جوان و آینده دار یاد شده که با حضور در کنار چهره های مطرح، توانسته تجربهٔ تصویری خود را گسترش دهد. زندگی نامه. هلن نقی لو در ۲۰ اسفند ۱۳۶۹ در تهران متولد شد و دارای مدرک کارشناسی ارشد در رشتهٔ صنایع غذایی است و زمینهٔ تحصیلی اش با هنر بازیگری متفاوت است. علاقهٔ او به نمایش از کودکی شکل گرفت؛ از همان سال های ابتدایی زندگی، به رفتارهای انسانی، زبان بدن، فرم صحبت کردن و واکنش های روانی افراد توجه داشته و آن ها را در خلوت خود تقلید می کرده است.هلن نقی لو از موسیقی، آواز، طبیعت و ورزش به عنوان عناصر حیاتی زند
گی اش یاد می کند. او حدود هشت سال است که به طور مستمر یوگا (شاخهٔ پاوریوگا) تمرین می کند و کوهنوردی را پناهگاه روحی خود می داند. مسیر آموزشی. هلن نقی لو آموزش بازیگری را در مؤسسهٔ «بامداد» آغاز کرد و سه دورهٔ شش ماهه را در این مدرسه گذراند. سپس زیر نظر کیومرث مرادی، دوره هایی در زمینهٔ تربیت حس، شخصیت شناسی، بدن و بیان، و روش بازیگری کوین اسپیسی را گذراند. نقش آفرینی ها. هلن نقی لو تاکنون در بیش از ۱۱ فیلم کوتاه ایفای نقش کرده است. نخستین تجربهٔ بلند او در سریال «بی نشان» به کارگردانی راما قویدل بود. پس از آن در مجموعه های تلویزیونی و سینمایی متعددی حضور داشته است. دیدگاه هنری. هلن نقی لو بازیگری را نوعی «تراپی» می داند. او معتقد است که حضور روی صحنه یا مقابل دوربین، تجربه ای از رهایی واقعی برایش به همراه دارد. از کودکی به رفتارهای انسانی، فرم صحبت کردن، واکنش ها و زبان بدن افراد توجه داشته و آن ها را تقلید می کرده است. «بازیگری برای من این امکان رو فراهم می کنه که به جای آدم های دیگه زندگی کنم و زیست هایی رو تجربه کنم که خودم در زندگی ام تجربه نکردم. این هنر به ما کمک می کنه آدم ها رو بیشتر درک کنیم، نه برای
تأیید یا تقلید، بلکه برای فهمیدن علت رفتارهاشون.»
چزاره ماریا دی وکی ، نخستین کنت وال چیسمون ( کازاله مونفراتو، ۱۴ نوامبر ۱۸۸۴ - رم، ۲۳ ژوئن ۱۹۵۹) یک سرباز ایتالیایی، مدیر استعمار و سیاستمدار فاشیست بود. او فاشیستی خشن با روحیه نظامی گری و گرایش های آشکار یهودستیزانه وفادار به موسولینی بود، اما در جریان جلسه ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳شورای عالی فاشیسم، به نفع فرمان دینو گراندی که موسولینی را از مقام دوچه (رهبر) فاشیست برکنار می کرد، رأی داد و از این رو در زمان برگشت وی به قدرت و جمهوری سوسیال ایتالیا پنهان شد و پس از پایان جنگ جهانی دوم نیز مخفیانه به آرژانتین گریخت. اما پس از چند سال به ایتالیا بازگشت و بدون محاکمه تا درگذشت در ۱۹۵۹ به زندنگی در شهر رم ادامه داد. زندگینامه. دِ وِکی در ۱۴ نوامبر ۱۸۸۴ در کازاله مونفراتو متولد شد. پس از فارغ التحصیلی در رشته حقوق، به یک وکیل موفق در تورین تبدیل شد. موضع او در جنگ جهانی اول طرفدار مداخله در جنگ بود و خودش در وقایع پایانی درگیری شرکت کرد و جنگ را با درجه سروانی و نشان های مختلف شجاعت به پایان رساند. در بازگشت به ایتالیا، از حزب ملی فاشیست حمایت کرد و در آن به طور مداوم نماینده جناح سلطنت طلب و «میانه رو» بود. او رئیس کهنه سر
بازان جنگ تورین و رئیس اسکوآدر فاشیست ها شد. در سال ۱۹۲۱، به عضویت مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد. دِ وِکی فرمانده کل میلیتزیا ("Milizia") (نک. پیراهن سیاه ها) شد، به عنوان کوادرومویر یکی از چهار نفری بود که راهپیمایی به سوی رم را سازماندهی کرده و تلاش کردند آنتونیو سالاندرا را متقاعد کنند تا وارد دولت بنیتو موسولینی شود. او خود معاون وزیر خزانه داری و سپس وزیر دارایی شد. در دسامبر ۱۹۲۲، او الهام بخش جوخه برندیمارت ("squadre" of Brandimarte) برای قتل عام تورین در سال ۱۹۲۲ (Strage di Torino) بود و به عنوان مهمترین اسکادران پیه مونتی شناخته شد. از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۸، دِ وِکی فرماندار سومالی لند ایتالیا بود، نقشی که او را از مرکز صحنه سیاسی ایتالیا دور کرد. او به عنوان کنت وال چیسمون (به یاد نبردهایی که توسط آردیتی او در مونته گراپا در سال ۱۹۱۸ انجام شد) منصوب شد. در این مدت، دِ وِکی ریاست جنگ صلح آمیز در سومالی را بر عهده داشت. به گفته تام بهان، دِ وِکی از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۷ «سیاست زمین سوخته» را در سومالی دنبال کرد. اولین جنایت جنگی ایتالیای فاشیست، کشتار ۱۰۰ غیرنظامی در مرکه، تحت رهبری او انجام شد. دِ وِکی توسط
پادشاه ویکتور امانوئل سوم به عنوان سناتور منصوب شد. او پس از کنکوردات ۱۹۲۹، اولین سفیر در واتیکان شد. در طول دهه ۱۹۳۰، او ریاست کمیته تاریخ ریزورجیمنتو در پیه مونته را بر عهده داشت، رویدادها را سازماندهی و برای بزرگداشت این دوره سخنرانی می کرد. بین سال های ۱۹۳۵ و ۱۹۳۶، او وزیر آموزش ملی بود: به همین ترتیب، او تاریخ نگاری را ترویج داد که خاندان ساووی را به عنوان پیوند بین امپراتوری روم و روم فاشیسم معرفی می کرد و همچنین برای متمرکز کردن مدیریت سیستم مدارس تلاش کرد. در ۲۰ ژوئن ۱۹۳۵، دِ وِکی اصلاحات دِ وِکی را تصویب کرد، لایحه قانونی که تمایز بین دبیرستان های وابسته به دولت مرکزی و مدارس متوسطه که می توانستند توسط کمونه های محلی و استان ها تأمین مالی شوند را لغو کرد. کنترل کل آموزش دبیرستان بر عهده دولت بود که برنامه های درسی مدارس را تعیین می کرد و قبل و بعد از انتشار، سانسور را بر کتاب های درسی مدارس اعمال می کرد. در دوران خدمت به عنوان فرماندار جزیره رودس، مسئول وضع قوانین نژادی ایتالیا بود که حقوق مدنی یهودیان ایتالیایی را محدود می کرد، کتاب های نوشته شده توسط نویسندگان یهودی را ممنوع می کرد و یهودیان را از
مشاغل دولتی و آموزش عالی محروم می کرد. قوانین دیگری نیز دارایی های یهودیان را سلب می کرد، سفر را محدود می کرد و در نهایت، مانند زندانیان سیاسی، آنها را در تبعید داخلی محبوس می کرد. در سال ۱۹۳۵، دِ وِکی جامعه یهودیان را مجبور کرد تا گورستان خود را از مکان تاریخی اش در شهر قدیمی به مکان فعلی اش در جاده محله کالیته آ منتقل کنند و به زور از آنها خواست که سنگ قبرهای اجداد خود را برای بازسازی کاخ استاد بزرگ شوالیه های رودس بیاورند. کنت گالئاتسو چانو، وزیر امور خارجه وقت ایتالیا، در دفتر خاطرات جنگ خود (مطلب مربوط به ۶ مارس ۱۹۴۰) نوشت: «برای نخستین بار شخصی را پیدا کردم که می خواهد با آلمانی ها علیه فرانسه و انگلستان اعلان جنگ کند. و او کسی جز چزاره ماریا دِ وِکی دی وال سیسمونِ بی باک نیست! آمریکایی ها می گویند هر دقیقه یک احمق به دنیا می آید؛ فقط باید دنبالش گشت. این بار من یکی را پیدا کرده ام. چزاره ماریا، بیش از هر چیز، مردی متکبر و خیال پرداز است که رویای به دست آوردن باتوم و نشان مارشالی را در سر می پروراند و امیدوار است که آنها را از طریق خون دیگران به دست آورد.» از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۳، او همچنین رئیس مؤسسه سکه
شناسی ایتالیا بود. از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۱، دِ وِکی به عنوان فرماندار جزایر دریای اژه ایتالیا فعالیت می کرد و استفاده رسمی از زبان ایتالیایی را ترویج می داد. در سال بعد، او به شورای عالی فاشیسم منصوب شد و در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، به نفع فرمان دینو گراندی که بنیتو موسولینی را از مقام دوچه (رهبر) فاشیست برکنار می کرد، رأی داد. در ۱ اوت ۱۹۴۳، او به ژنرال دی دیویژن ارتقا یافت و فرماندهی لشکر ساحلی ۲۱۵ تازه تأسیس در فلورانس به او واگذار شد. پس از اعلام آتش بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، دِ وِکی به نیروهای آلمانی اجازه ورود به بندر پیومبینو را داده و هرگونه مقاومت را ممنوع کرد. با این وجود، واحدهایی از نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا و ارتش سلطنتی ایتالیا که توسط مردم محلی پشتیبانی می شدند، مانع از پیاده شدن آلمانی ها در پیومبینو شدند، حدود ۱۰۰ نفر را کشتند و بیش از ۲۰۰ سرباز ورماخت را اسیر کردند. روز بعد، دِ وِکی دستور آزادی آلمانی ها و بازگرداندن سلاح هایشان را داد و پس از آن تسلیم لشکر خود را به آلمانی ها امضا کرد. در ۱۳ سپتامبر، دِ وِکی با مجوزی که فیلد مارشال آلمانی آلبرت کِسلرینگ به او داده بود، مواضع خود را ترک کرد و به پی
ه مونته پناه برد. در اوایل اکتبر ۱۹۴۳، دِ وِکی با کمک فرقه ی سالزیانِ دون بوسکو (که او را از جمهوری سوسیال ایتالیای موسولینی (RSI) پنهان کردند) مخفی شد. این جمهوری، دِ وِکی را در دادگاه ورونا در ژانویه ۱۹۴۴ به صورت غیابی به اعدام محکوم کرد. سالزیان، دِ وِکی را حتی پس از جنگ تا سال ۱۹۴۷ پنهان کردند تا اینکه او با گذرنامه ی پاراگوئه ای به آرژانتین فرار کرد. پس از بازگشت به ایتالیا در سال ۱۹۴۹، دِ وِکی به همراه رودولفو گراتزیانی از «جنبش اجتماعی نئوفاشیستی ایتالیا» (Movimento Sociale Italiano یا MSI) حمایت کرد. با این حال، او از پذیرش هر مقام سیاسی یا نهادی در MSI خودداری کرد. وی سرانجام در سال ۱۹۵۹ در رم درگذشت. کارزار سلطان نشینان. دولت فاشیست دستور اشغال تمام سومالی را با زور از طریق سپاه سلطنتی نیروهای استعماری صادر کرد که منجر به مقاومت مسلحانه و شورش در سراسر آن کشور شد. با روی کار آمدن فرماندار چزاره ماریا دِ وِکی در ۱۵ دسامبر ۱۹۲۳، اوضاع در سومالی شروع به تغییر کرد. ایتالیا تحت معاهدات حفاظتی متوالی به این مناطق دسترسی داشت، اما حکومت مستقیمی بر آنها نداشت. دولت فاشیست فقط بر اکثر قلمرو بنادر حکومت مستقی
م داشت. با توجه به شکست جنبش درویشان در اوایل دهه ۱۹۲۰ و ظهور فاشیسم در اروپا، در سال ۱۹۲۵، موسولینی به دِ وِکی چراغ سبز نشان داد تا تصرف سلطان نشین های شمالی را آغاز کند. قرار بود همه چیز تغییر کند و معاهدات لغو شوند. برای عملی تر کردن اجرای نقشه اش، او شروع به بازسازی سپاه قدیمی پلیس سومالی، کورپو زاپتیه، و دوبات های جدید به عنوان یک نیروی استعماری کرد. رهبری این نیروها عمدتاً بر عهده کاپو هرسی گوری، متحد اصلی ایتالیا در این درگیری، بود. در راستای آماده سازی نقشه حمله به سلطان نشین ها، کمیسر آلولا، ای. کرونارو، در آوریل ۱۹۲۴ دستور یافت تا در سرزمین های مورد نظر برای حمله، شناسایی انجام دهد. با وجود چهل سال رابطه ایتالیا با سلطان نشین ها، ایتالیا دانش کافی از جغرافیا نداشت. در این مدت، قرار بود بررسی زمین شناسی استفانینی-پوچیونی انجام شود. او نتیجه گرفت که سلطان نشین مجیرتین به ترافیک دریایی وابسته است، بنابراین، اگر این مسیر مسدود شود، هرگونه مقاومتی می تواند "ایجاد شود". در اولین مرحله از نقشه حمله، فرماندار دِ وِکی به دو سلطان نشین دستور خلع سلاح داد. ایتالیایی ها به سرعت به هوبیو حمله کردند و علی یوسف کی
نیدید تسلیم شدند و در برابر نیروهای سلطان پیروز شدند، اما مردم هنوز بدون جنگ حکومت ایتالیا را نپذیرفته بودند. کمیسر تریوولزیو، که به اداره هوبیو منصوب شده بود، از حرکت مردان مسلح به سمت مرزهای سلطان نشین قبل و بعد از الحاق گزارش داد. در حالی که تدارکات برای ادامه پیشروی سپاه زاپتیه به سمت سلطان نشین مجیرتین در حال انجام بود، تهدید جدیدی پدیدار شد. یکی از فرماندهان سلطان علی یوسف، عمر ساماتار، در ۹ نوامبر ۱۹۲۵ به البور حمله کرد و آن را تصرف کرد. مردم محلی به نفع عمر متحد شدند و خیلی زود، پس از آنکه عمر موفقیت قبلی خود را با تصرف الدره دنبال کرد، ایتالیایی ها انقلابی تمام عیار را آغاز کردند. سپاه زاپتیه تلاش کرد و نتوانست البور را از عمر بازپس گیرد. تا ۱۵ نوامبر، ایتالیایی ها به بود بود گریختند، در حالی که در تمام مسیر توسط پارتیزان ها کمین گرفته بودند و از نظر نیرو و اراده نسبتاً تحلیل رفته بودند. تلاش سومی برنامه ریزی شد، اما قبل از اجرای آن، فرمانده عملیات، سرهنگ دوم اسپلندورلی، بین باد باد و بولا بارده مورد کمین قرار گرفت و کشته شد. روحیه ایتالیایی ها به پایین ترین حد خود رسید و هوبیو به نظر یک هدف از دست ر
فته می رسید، زیرا عمر ساماتار آماده بود تا هوبیو را دوباره فتح کند. در تلاش برای نجات اوضاع، فرماندار دِ وِکی دو گردان از اریتره درخواست کرد و فرماندهی شخصی را بر عهده گرفت. شورش به زودی از مرزها به بنادر و سومالی غربی سرایت کرد و عمر به طور فزاینده ای قدرتمند شد. فاجعه در هوبیو سیاست گذاران ایتالیایی در رم را شوکه کرد. خیلی زود فرماندار دِ وِکی را سرزنش کردند، که بی کفایتی او عامل ظهور عمر تلقی می شد. رم به دِ وِکی دستور داد که او باید از اریتره نیروی کمکی دریافت کند، اما فرمانده گردان های اریتره ای باید فرماندهی نظامی را بر عهده بگیرد و دِ وِکی به موگادیشو محدود شد و نقش اداری او محدود شد. فرمانده باید مستقیماً به رم گزارش می داد و دِ وِکی را کاملاً دور می زد. از آنجایی که اوضاع بسیار آشفته بود، دِ وِکی سلطان سابق علی یوسف کینیدید را با خود به موگادیشو برد. موسولینی قسم خورد که به هر وسیله ای که لازم باشد، تمام هوبیو را دوباره فتح کند و به سمت ماجیرتینیا حرکت کند. حتی بازگرداندن علی یوسف نیز مد نظر قرار گرفت. با این حال، قبایل قبلاً از عمر ساماتار حمایت کرده بودند، بنابراین این گزینه آنطور که به نظر می رسید
، عملی نبود. قبل از رسیدن نیروهای کمکی، دِ وِکی تاکتیک قدیمی تفرقه بینداز و حکومت کن را انتخاب کرد و به هر قبیله ای که تصمیم به حمایت از ایتالیایی ها، به ویژه هبر جدر، که دشمن دیرینه سلطنت هوبیو بودند، می گرفت، پاداش، پول و اعتبار زیادی پیشنهاد داد. با توجه به رقابت های قبیله ای دیرینه که از دیرباز مایه ی بدبختی دولت های سومالی بوده است، مشخص شد که هنگ های هبر جدر به رهبری فرمانده هرسی گوری در سرکوب شورش بسیار موفق تر از هنگ های اریتره ای عمل کردند.. با کاهش شور و شوق شورش و تقویت شدید نیروهای نظامی با گردان های اریتره ای، ایتالیایی ها در ۲۶ دسامبر ۱۹۲۵ البور را بازپس گرفتند و در نهایت عمر ساماتار را مجبور به عقب نشینی به غرب سومالی لند کردند، اگرچه این اشتباهات علیه هوبیو برای ایتالیایی ها فاجعه بار بود و غرور موسولینی را خدشه دار می کرد.
پیر جورجیو پروتو ( تورین ، ۲۴ دسامبر ۱۹۳۰ - جنوا ، ۲۳ ژانویه ۲۰۰۲) یک مهندس برق و مخترع ایتالیایی بود. او که برای شرکت تولیدکننده Olivetti کار می کرد، رهبری یک تیم طراحی را بر عهده داشت که برنامه ۱۰۱ ، یکی از اولین ماشین حساب های قابل برنامه ریزی جهان، را ساختند. این دستگاه که در دههٔ ۱۹۶۰ معرفی شد، نقطهٔ عطفی در تاریخ رایانش شخصی به شمار می رود. پرگراما ۱۰۱ نه تنها قابلیت انجام محاسبات پیچیده را داشت، بلکه امکان ذخیره سازی و اجرای برنامه ها را نیز فراهم می کرد. شغل. پروتو فارغ التحصیل دانشگاه پلی تکنیک تورین بود و سال ها در همان مؤسسه به تدریس پرداخت و نقش مهمی در آموزش نسل های جدید مهندسان و متخصصان فناوری ایفا کرد. فعالیت های علمی او فراتر از حوزهٔ مهندسی برق بود؛ پروتو چندین کتاب و مقاله در زمینه های راهبرد، سازمان دهی کسب وکار و فناوری منتشر کرد. آثار او، تلفیقی از تجربهٔ صنعتی، دیدگاه های مدیریتی، و نگاه آینده نگر به تحول دیجیتال بودند. نشان دهندهٔ ذهنی که نه تنها به طراحی سخت افزار می اندیشید، بلکه به ساختارهای فکری و سازمانی ای که آن فناوری ها را به کار می گیرند نیز توجه داشت. این رویکرد چندوجهی، پروت
و را به یکی از چهره های تأثیرگذار در گذار ایتالیا به عصر رایانش و نوآوری تبدیل کرد. پیر جورجو پروتو فعالیت حرفه ای خود را در شرکت خودروسازی فیات آغاز کرد، اما نقطهٔ عطف زندگی کاری اش با پیوستن به شرکت ماشین سازی اولیوتی رقم خورد. او در مقام مدیرکل پروژه ها و تحقیقات در شعبهٔ ایورئا، نقشی کلیدی در تحول این شرکت ایفا کرد. تحولی که اولیوتی را از یک تولیدکنندهٔ مکانیکی سنتی به یک شرکت چندملیتی پیشرو در حوزهٔ الکترونیک و سیستم های رایانه ای بدل ساخت. در دورهٔ مدیریت پروتو، اولیوتی نه تنها به طراحی و تولید ماشین حساب های قابل برنامه ریزی مانند برنامه 101 روی آورد، بلکه زیرساخت های فکری و فناورانه ای را بنا نهاد که زمینه ساز ورود ایتالیا به عصر دیجیتال شد. این گذار، حاصل تلفیق مهندسی دقیق، آینده نگری راهبردی، و درک عمیق از نیازهای جهانی بود. در دهه ۱۹۷۰، رایانه های دیگری را در شرکت اولیوتی طراحی کرد که هر یک گامی مهم در مسیر تحول رایانش شخصی به شمار می رفتند. یکی از برجسته ترین آن ها دستگاهی بود که برای نخستین بار دارای درایو فلاپی دیسک داخلی بود و امکان ذخیره سازی داده ها را بدون نیاز به تجهیزات جانبی فراهم می کرد.
افزون بر آن، مدل های دیگری نیز طراحی شدند که با ابعاد کوچک تر و قابلیت های پردازشی متنوع، پاسخ گوی نیازهای کاربران حرفه ای و تجاری بودند. این نوآوری ها، جایگاه اولیوتی را به عنوان یکی از پیشگامان جهانی در عرصهٔ فناوری اطلاعات تثبیت کردند و میراثی ماندگار از آینده نگری و مهندسی دقیق برجای گذاشتند. پروتو به همراه سرجیو ریموندی، شرکت مشاوره FINSA را در سال ۱۹۹۷ تأسیس کرد و از زمان تأسیس، رئیس آن شد. پس از این لحظه، او خود را به یک معلم متعهد و نویسنده ای پرکار تبدیل کرد و مقالات زیادی (به زبان ایتالیایی) در مورد مدیریت کسب وکار و آینده محاسبات نوشت. در سال ۱۹۹۱، او جایزه لئوناردو داوینچی را به خاطر توسعه یک ماشین پیشگامانه به نام برنامه 101، یک ماشین حساب قابل برنامه ریزی اولیه، دریافت کرد. پروتو ۱۲۲۲۲ ، یکی از سیارک های کمربند اصلی که در سال ۱۹۸۲ در رصدخانه سن ویتوره در بولونیا کشف شد، به نام او نامگذاری شده است. برنامه ۱۰۱. ماشین حساب نوآورانه ای که به افتخار مخترعش «پروتینا» نام گرفت، یکی از نخستین ماشین حساب های رومیزی الکترونیکی تاریخ بود که به طور خاص برای برنامه پذیری طراحی شده بود. این دستگاه در نمایشگا
ه جهانی نیویورک سال ۱۳۴۳ خورشیدی رونمایی شد و توجه گستردهٔ عموم و رسانه ها را به خود جلب کرد. تولید انبوه آن از سال ۱۳۴۴ آغاز شد و حدود ۴۴ هزار دستگاه، عمدتاً در بازار ایالات متحده، به فروش رسید. سازمان فضایی آمریکا ده نمونه از این ماشین حساب را خریداری کرد و از آن ها در برنامه ریزی فرود مأموریت آپولو ۱۱ بر سطح ماه بهره گرفت. این کاربرد تاریخی، جایگاه پرگراما ۱۰۱ را نه تنها در عرصهٔ فناوری، بلکه در تاریخ اکتشافات فضایی تثبیت کرد.