Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جرئت () دومین آلبوم استودیویی خواننده-ترانه سرای آمریکایی اولیویا رودریگو است که در ۸ سپتامبر ۲۰۲۳ به وسیلهٔ گفن رکوردز منتشر شد. این آلبوم را رودریگو با همکاری تنگاتنکی که با دنیل نیگرو داشت، نوشت و ضبط کرد. این دو پیش از این در آلبوم آغاز به کار رودریگو، "ترش" (۲۰۲۱)، با یکدیگر همکاری کرده بودند. رودریگو با الهام از بازه زمانی بلافاصله پس از موفقیت "ترش"، "جرئت" را در فکر پروراند و امیدوار بود روند بلوغی را که در پایان سال های نوجوانی خود تجربه کرد، منعکس کند. "جرئت" اثری پاپ است که ترانه های پرحرارت و تصنیف های ملایمی دارد. این آلبوم نسبت به آلبوم قبلی رودریگو، تأثیرات بیشتری از موسیقی راک را در خود جای داده و انواع صداهای گیتار و درام از سبک های قدیمی آلترناتیو و پاپ راک را کاوش می کند. موضوع آلبوم به تحول رودریگو از نوجوانی به بزرگسالی و مصیبت های آن دوران می پردازد. "جرئت" که با استقبال گسترده منتقدان موسیقی مواجه شد، بابت اشعار شوخ طبع، پیچیدگی و موضوع مورد بحث رودریگو و همچنین زیبایی شناسی و انرژی کلی موسیقی اش مورد ستایش قرار گرفت. بازبینی کنندگان به اشعار طنزآمیز و پرتنش در آلبوم اشاره کردند، که جزئ
یات مبارزات رودریگو با هویت، سرخوردگی عاشقانه و کاری، شهرت غیرمنتظره، و انتظارات اجتماعی را از منظر یک زن جوان شرح می دهد. از نظر تجاری، "جرئت" در ۱۴ کشور از جمله ایالات متحده، استرالیا، آلمان، سوئد و بریتانیا در صدر جدول فروش آلبوم ها قرار گرفت. در نخستین هفته انتشار در ایالات متحده، این آلبوم ۳۰۲٫۰۰۰ واحد معادل فروش داشت و هر ۱۲ قطعهٔ آن وارد ۴۰ جایگاه برتر "بیلبورد" هات ۱۰۰ شدند. سه تک آهنگ از این آلبوم منتشر شد که «خون آشام» یکی از آن ها بود. رودریگو برای پشتیبانی از آلبوم تور جهانی جرئت را در سال ۲۰۲۴ آغاز خواهد کرد. فهرست آهنگ ها. همه ی آهنگ ها توسط دن نیگرو تهیه شدند، به جز موارد ذکر شده.
«رقص شب» () ترانه ای از خوانندهٔ انگلیسی و آلبانیایی دوآ لیپا است که در "" (موسیقی متن فیلم ۲۰۲۳ "باربی") قرار دارد. لیپا و کارولاین آیلین این ترانه را با تهیه کنندگانش اندرو ویات و مارک رانسون نوشتند. همچنین پیکارد برادرز در تهیهٔ ترانه مشارکت داشت. آتلانتیک و وارنر رکوردز این ترانه را به عنوان تک آهنگ آغازین موسیقی متن در ۲۵ مهٔ ۲۰۲۳ منتشر کردند. این ترانه اثری پاپ و دیسکو و اشعار آن دربارهٔ رقصیدن در طول شب با وجود تحمل غم است. این ترانه با موزیک ویدئویی همراه بود که کارگردان "باربی"، گرتا گرویگ، در آن حضور افتخاری دارد. «رقص شب» به رتبه یک جدول تک آهنگ های بریتانیا رسید و چهارمین تک آهنگ نامبروان لیپا در این کشور شد. در ایالات متحده، این آهنگ در رتبه ششم "بیلبورد" هات ۱۰۰ قرار گرفت و به پنجمین ترانهٔ تاپ تن این خواننده در این کشور تبدیل شد. در جاهای دیگر، «شب رقص» در ایرلند و بلژیک به رتبه اول رسید و در استرالیا، اتریش، کانادا، دانمارک، فرانسه، آلمان، هلند، نیوزیلند، روسیه و سوئیس در تاپ تن بود. این ترانه نامزد جایزه گرمی ترانه سال و بهترین ترانه نوشته شده برای رسانه های بصری شد.
آمپول سارانونت (؛ زادهٔ ۱۹۳۳) بازیکن بسکتبال اهل تایلند است. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۵۶ شرکت کرده است.
چان سائه-لیم (؛ زادهٔ ۱۹۳۳) بازیکن بسکتبال اهل تایلند است. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۵۶ شرکت کرده است.
چالاو سونتونگ (؛ زادهٔ ۱۹۳۲) بازیکن بسکتبال اهل تایلند است. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۵۶ شرکت کرده است.
کیرین چاوانوونگ (؛ زادهٔ ۱۹۳۱) بازیکن بسکتبال اهل تایلند است. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۵۶ شرکت کرده است.
کوانگ سائه-لیم () بازیکن بسکتبال اهل تایلند است. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۵۶ شرکت کرده است.
مونگکول آیمانولروم (؛ زادهٔ ۱۹۳۴) بازیکن بسکتبال اهل تایلند است. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۵۶ شرکت کرده است.
سوراکیت روکپانیچ (؛ زادهٔ ۱۹۳۲) بازیکن بسکتبال اهل تایلند است. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۵۶ شرکت کرده است.
تا سریراتانا (؛ زادهٔ ۱۹۳۹) بازیکن بسکتبال اهل تایلند است. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۵۶ شرکت کرده است.
ویسیت چایچاروئن (؛ زادهٔ ۱۹۳۳) بازیکن بسکتبال اهل تایلند است. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۵۶ شرکت کرده است.
نفرین () مجموعهٔ تلویزیونی کمدی سیاهِ طنز آمریکایی است که به دست نیتان فیلدر و بنی سفدی ساخته شده است. اما استون، فیلدر و سفدی از بازیگران آن هستند. سه قسمت نخست در ۱۲ اکتبر ۲۰۲۳ در جشنواره فیلم نیویورک به نمایش درآمد. این مجموعه از ژوئن تا اکتبر ۲۰۲۲ فیلم برداری شد و در ۱۰ نوامبر ۲۰۲۳ به صورت درخواستی پخش شد. این مجموعه نخستین پخش خود را در ۱۲ نوامبر از شبکهٔ شوتایم آغاز کرد. خلاصه داستان. "The Curse" به بررسی اثرات یک نفرین بر روابط یک زوج تازه ازدواج کرده می پردازد. آنها در حین بازی در برنامه مشکل ساز جدید خود، Flipanthropy ، سعی می کنند بچه دار شوند ولی نفرینی که بر آنها اعمال شده، روند زندگی آنها را به چالش می کشد. بازخورد. کریستوفر نولان مجذوب سریال The Curse شده.در نشستی پیرامون سریال گفته: «این سریال شبیه هیچ چیزی نیست که تا کنون در تلویزیون دیده ام. یک نمایش باورنکردنی. مثل توئین پیکس و The Singing Detective. اجرای اما استون فوق العاده و باورنکردنی است.
سد سرنی استان هرمزگان یک سد خاکی با هسته رسی است که در ۳۴ کیلومتری جنوب شرقی شهر میناب، بر روی رودخانه سرنی احداث شده است. این سد به ارتفاع تاج ۵۲ متر و طول ۴۶۰ متر قادر است ۷۰ میلیون متر مکعب آب را ذخیره کند. تاریخچه و مشخصات طرح سد. عملیات اجرایی سد و نیروگاه سرنی و همچنین سامانه انتقال و تصفیه خانه آن در سال ۱۳۹۴ با تسهیلات بانک توسعه اسلامی و با پیمانکاری یکی از شرکت های زیرمجموعه بنیاد مستضعفان انقلاب اسلامی آغاز و در سال ۱۳۹۸ در کمتر از ۴ سال به بهره برداری رسید. طول تاج سد ۴۶۰ متر، عرض تاج ۱۲ متر، ارتفاع از پی ۵۲ متر، طول سر ریز ۱۷۰ متر، عرض سر ریز ۴۳٫۵ متر، عرض در پی ۲۸۰ متر، طول تونل انحراف ۲۷۵ متر و حجم بدنه سد بیش از ۱٫۸ میلیون مترمکعب است. سد مخزنی سرنی با هدف تأمین آب شرب مناطق محروم میناب و بندرعباس در استان هرمزگان ساخته شد. تا پیش ساخت این سد و شبکه انتقال و تصفیه خانه جدید میناب تأمین آب شرب مناطق تحت پوشش نیازمند استفاده از آب شیرین کن با هزینه بالا بود.
آبراهه آبیاری بغرا () کانالی به طول حدود ۱۵۵ کیلومتر در مرکز افغانستان در ولایت هلمند است که برای هدایت آب از رودخانه هیرمند و ارغنداب به زمین های کشاورزی ایجاد شده اند. دولت افغانستان در ۲۳ نوامبر ۱۹۴۹ مبلغ ۲۱ میلیون دلار برای سیستم آبراهه دریافت کرد. آبراهه های بغرا، شمالون و مرجه تا سال ۱۹۵۴ تکمیل شدند که تحت کنترل اداره هلمند و دره ارغنداب است.
استادیوم ام ای بی ای () یا استادیوم اتحادیه بسکتبال مالزی یک سالن سرپوشیده در شهر کوالا لامپور، مالزی است. این سالن سرپوشیده در سال ۱۹۹۵ با هزینه ای بالغ بر ۱۳٫۵ میلیون رینگیت ساخته شد. سالن سرپوشیده ام ای بی ای دارای ظرفیتی برابر با ۱٬۸۰۰ نفر است. این مکان برای برگزاری بیست و نهمین دوره بازی های جنوب شرق آسیا، در سال ۲۰۱۷ بازسازی و مرمت گردید.
سازمان سیاسی هر سازمانی است که خود را درگیر فرآیندهای سیاسی می کند، از جمله احزاب سیاسی، سازمان های غیردولتی و گروه های مدافع منافع خاص(گروه ذی نفوذ). سازمان های سیاسی سازمان هایی هستند که در فعالیت های سیاسی (مانند لابی گری، سازمان دهی جامعه، تبلیغات کمپین و غیره) فعالیت می کنند. با هدف دستیابی به اهداف سیاسی به وضوح تعریف شده، که معمولاً به نفع منافع اعضای خود است. در حالی که احزاب یکی از انواع سازمان های سیاسی هستند که ممکن است در برخی یا همه آن فعالیت ها شرکت کنند، اما از این جهت متمایز هستند که معمولاً بر حمایت از نامزد انتخاباتی، پیروزی در انتخابات و کنترل حکومت تمرکز می کنند. احزاب سیاسی. شناخته شده ترین نوع سازمان سیاسی، حزب سیاسی است. احزاب سیاسی مستقیماً در فرآیندهای سیاسی کشورهای دارای نظام حزبی دخالت دارند که انواع مختلفی از آن وجود دارد. برخی از رایج ترین انواع سیستم های نظام چندحزبی، نظام تک حزبی و نظام دوحزبی هستند. سیستم های چند حزبی. در سیستم های چند حزبی مانند هند، پاکستان و غیره، هیچ محدودیتی برای تعداد احزاب مجاز برای فعالیت در هر زمان وجود ندارد. تحت این نوع سیستم ها، مردم آزادند که هم از
طریق انتخابات و هم با تشکیل احزاب سیاسی خود هر طور که می خواهند در روند سیاسی شرکت کنند. نمونه هایی از سیستم های چند حزبی عبارتند از: سیستم های تک حزبی. در نظام های تک حزبی، یک حزب سیاسی بر دولت کنترل دارد. برخلاف سایر نظام ها، نظام های تک حزبی لزوماً امتیازات دموکراتیک را به شهروندان تعمیم نمی دهند. این بدان معناست که شهروندان در مورد موضوعات سیاسی حرف کمی دارند. نمونه هایی از سیستم های تک حزبی عبارتند از: سیستم های دو حزبی. نظام های دو حزبی مشابه نظام های چند حزبی است که قدرت در یک حزب متمرکز نیست و احزاب برای حفظ قدرت با پیروزی در انتخابات، باید نظر عموم مردم را در نظر بگیرند. اکثر سیستم های دو حزبی از نظر فنی سیستم های چند حزبی هستند، اما تمام قدرت در میان دو حزب یا ائتلاف متمرکز است. نمونه هایی از سیستم های دو طرفه عبارتند از: ائتلاف های حزبی. نوع دیگر سازمان سیاسی، ائتلاف حزبی است. ائتلاف حزبی گروهی از احزاب سیاسی است که با هم در پارلمان(مجلس) فعالیت می کنند. اغلب، ائتلاف های احزاب پس از برگزاری انتخابات تشکیل می شوند و هیچ حزبی به وضوح کرسی اکثریت پارلمان را کسب نکرده است (مثلاً دولت AAP-کنگره در دهلی
). سایر ائتلاف ها قبل از انتخابات تشکیل می شوند و در واقع توافق نامه هایی بین دو یا چند حزب برای شرکت مشترک در انتخابات و پیگیری برنامه های مشابه هستند (مانند ائتلاف ملی دمکراتیک در هند، و ائتلاف لیبرال/ملی در استرالیا). حد نصاب انتخاباتی برای ائتلاف های چند حزبی در بسیاری از کشورها بسته به تعداد احزاب متفاوت است. گروه های پارلمانی یا مجلس نمایندگان. گروه های پارلمانی گروه هایی از برخی از اعضای یک حزب سیاسی یا ترکیب انتخاباتی احزاب هستند که در کنگره ایالات متحده و پارلمان کانادا نیز رایزنش نامیده می شوند. گروه فنی. گروه فنی یا گروه مختلط یک گروه پارلمانی ناهمگون است که از مقامات منتخب احزاب سیاسی با ایدئولوژی های متفاوت (یا مستقل از هر حزبی) تشکیل شده است که برای تشکیل گروه ها کافی نیستند. اتحادیه های کارگری. اتحادیه کارگری (یا اتحادیه کارگری) یک سازمان سیاسی است که برای ترویج منافع کارگران تشکیل شده است. اتحادیه های کارگری نقش های مختلفی در سیاست مدرن دارند، از جمله: برخلاف سایر سازمان های سیاسی، اتحادیه های کارگری مستقیماً در انتخابات شرکت نمی کنند، اگرچه ممکن است برای احزاب و سیاستمدارانی که از مواضع آن ها
حمایت می کنند تبلیغ کنند. اتحادیه کارگری راهی برای حفظ اتحاد و حفظ حقوق کارگران است. اغلب، شرکت های بزرگ با اصل اتحادیه های کارگری مخالفت می کنند، زیرا منجر به قوانین سخت تر استخدام می شود که قدرت کسب وکارهای بزرگ را محدود می کند تا کارگران را به دلخواه اخراج کنند و عملاً برای چنین شرکت هایی مشکلات اقتصادی ایجاد می کند.
کاتلین مارگارت ادواردز (زاده ۱۱ ژوئیه 1978) یک خواننده، ترانه سرا و موسیقیدان کانادایی است. اولین آلبوم او، شکست خورده، در سال ۲۰۰۲ حاوی تک آهنگ های "Six O'Clock News" و "Hockey Skates" بود. دو آلبوم بعدی او - بازگشت به من و درخواست گل - هر دو در لیست "بیلبورد" ۲۰۰ قرار گرفتند و به ۱۰ آلبوم برتر چارت برتر گرمازدگان برتر بیلبورد رسیدند. در سال ۲۰۱۲، چهارمین آلبوم استودیویی ادواردز، "Voyageur"، اولین آلبوم ادواردز شد که در بین ۱۰۰ و ۴۰ آلبوم برتر ایالات متحده قرار گرفت و در رتبه ۳۹ "بیلبورد" ۲۰۰ ایالات متحده و شماره ۲ در کانادا قرار گرفت. در سال ۲۰۱۲، آهنگ "A Soft Place To Land" برنده جایزه ترانه سرایی سوکان شد. صدای موسیقی او با سوزان وگا با نیل یانگ مقایسه شده است. ادواردز، دختر یک دیپلمات بود و بخشی از جوانی خود را در کره و سوئیس گذراند. پدر او لئونارد ادواردز، معاون سابق وزیر امور خارجه است. در سن ۵ سالگی، ادواردز مطالعات ویولن کلاسیک را آغاز کرد که تا ۱۲ سال بعد ادامه یافت. در دوران نوجوانی او در خارج از کشور زندگی می کرد، جایی که بیشتر وقت خود را صرف گوش دادن به آهنگ های برادرش از نیل یانگ و باب دیلن می ک
رد. پس از دبیرستان، او تصمیم گرفت که در تحصیلات پس از متوسطه شرکت نکند، در عوض تصمیم گرفت در باشگاه های محلی بازی کند. او در فیلم "چیزهایی که هرگز به شما نگفتم" بازی کرده است.
ونسا جوی آموروسی (زاده ۸ اوت ۱۹۸۱) خواننده، ترانه سرا و هنرمند موسیقی استرالیایی است. مجموع فروش آلبوم و تک آهنگ او در سراسر جهان به بیش از دو میلیون رسیده است. آموروسی در سال ۱۹۹۹ با انتشار اولین تک آهنگ خود به نام «نگاه کن» به شهرت رسید که در استرالیا به مقام طلا رسید. سال بعد، او با اولین آلبوم استودیویی خود، قدرت به موفقیت بین المللی دست یافت. او هم در مراسم افتتاحیه بازی های المپیک ۲۰۰۰ و هم در مراسم اختتامیه آن در سیدنی اجرا کرد. " کاملاً همه " که در مراسم اختتامیه اجرا شد، که به سرود غیررسمی بازی تبدیل شد، در استرالیا و بسیاری از کشورهای اروپایی از جمله بریتانیا و آلمان به یک موفقیت بزرگ تبدیل شد. پس از دومین آلبوم استودیویی، "تغییر"، در سال 2002 و چندین سال دور از کانون توجه، آموروسی در سال ۲۰۰۸ با انتشار سومین آلبوم استودیویی خود با نام "جایی در دنیای واقعی" بازگشت. موفق ترین تک آهنگ آلبوم، " عالی "، بازگشت او به ۵ تک آهنگ برتر ای آرآی ای را نشان داد و در سال ۲۰۰۸ بیشترین پخش شده ترین آهنگ استرالیایی را در رادیو استرالیا داشت. چهارمین آلبوم استودیویی او، خطرناک، در سال ۲۰۰۹ دنبال شد و دومین آلبوم پرف
روش Amorosi در استرالیا پس از اولین آلبوم او، "The Power" است. این اولین تک آهنگ شماره یک او با نام «این کسی هستم که هستم» را تولید کرد.
میشل لوکلرک (; – ) یک تاجر میلیاردر فرانسوی است. او بنیانگذار و مالک ۴۰ درصد شرکت Decathlon است. با بیش از ۱۶۴۷ فروشگاه در ۵۷ کشور و منطقه (ژانویه ۲۰۲۰)، بزرگ ترین خرده فروش کالاهای ورزشی در جهان است. اوایل زندگی. لکلرک در فرانسه متولد شد. پسر عموی او، جرارد مولیز، مؤسس سوپرمارکت های زنجیره ای Auchan است و همچنین مالک ۴۰ درصد سهام Decathlon است. حرفه. Leclercq در سال شرکت دیکاتلون را تأسیس کرد که یک خرده فروش لوازم ورزشی است. در دسامبر ۲۰۱۷، "فوربس" دارایی خالص او را ۵٫۱ میلیارد دلار تخمین زد. زندگی شخصی. او متأهل و دارای چهار فرزند است و در لیل فرانسه زندگی می کند. همسر او، ماری کلود لکلرک، یک روان درمانگر است و نماینده خانواده در شورای بنیاد دکاتلون است که در سال ۲۰۰۵ شروع به کار کرد
سد گابریک یک سد خاکی با هسته آسفالتی در دست ساخت بر روی رودخانه فصلی گابریک در ۷۵ کیلومتری شرق بندر جاسک در استان هرمزگان است که حجم مخزنی برابر ۲۶۷ میلیون متر مکعب دارد. کار احداث جاده ۲۱ کیلومتری تا محل سد در بهمن ماه سال ۱۴۰۱ آغاز شد. این سد با طول تاج به ارتفاع ۸۵ متر از پی و ۳۶۶ متر از سطح دریا و با سه دهانه تخلیه آب به ارتفاع ۶ متر، عرض ۵ متر با طول بدنه ۲۲۸ متر و با ظرفیت تخلیه ۱۶۴۶ متر مکعب بر ثانیه ساخته می شود.
مجموعهٔ هنر ایران در موزهٔ ارمیتاژ یکی از مجموعه ها در موزهٔ اِرمیتاژ در شهر سنت پترزبورگ است که یکی از غنی ترین مجموعه های آثار هنری و تاریخی ایران محسوب می شود. این موزه با بیش از ۳ میلیون اثر هنری که در طی دو قرن ونیم گردآوری شده اند، پیشرفت فرهنگ و هنر جهانی را از عصر حجر تا قرن بیستم به نمایش می گذارند. مجموعهٔ هنر ایران در موزهٔ ارمیتاژ دارای دو بخش پیش از اسلام و پس از اسلام است که در بخش ایران باستان، آثاری از دورهٔ ساسانی شامل ظروف نقره، سکه ها، و مُهرها به نمایش گذاشته شده اند (اتاق شمارهٔ ۳۹۱) و در بخش ایران در دورهٔ اسلامی نیز مجموعه ای از ظروف فلزی، تابلوهای نقاشی، و سایر اشیاء مربوط به قرن هفتم تا نوزدهم میلادی (اتاق های شمارهٔ ۳۹۳-۳۹۷) در آن نگهداری می شوند. مجموعهٔ ایران باستان این موزه شامل آثار معدودی از دورهٔ ایلامی، هخامنشی، و اشکانی می شود ولی آثار ساسانی در این موزه فراوانی بیشتری دارند، به طوری که ارمیتاژ را به بزرگ ترین مجموعهٔ ظروف نقره ای ساخته شده در ایران و آسیای مرکزی در سده های سوم تا نهم تبدیل می کند. مجموعهٔ ایران باستان. از کهن ترین اشیای هنر ایرانی در مجموعهٔ ارمیتاژ می توان
به ۵۵ ظرف منقوش ایلامی مربوط به اواخر هزارهٔ چهارم تا سوم پیش از میلاد اشاره کرد که در آغاز قرن بیستم توسط هیئت باستان شناسی فرانسه در ایران به این موزه اهدا شد. آثار باستانی لرستان (قرن ۱۳ تا ۸ پیش از میلاد) که شامل دستبند، سنجاق، مجسمه های برنزی و سفال می شوند، مجموعه نسبتاً کوچکی را تشکیل می دهند. آثار عصر آهن نیز شامل چندین ظروف سفالی از تپهٔ حسنلو (قرن ۱۰ تا ۹ پیش از میلاد) و یک ظرف قرمز رنگ از منطقهٔ املش می شود که توسط آرتور پوپ به ارمیتاژ اهدا شد. در میان اشیای دورهٔ هخامنشی، تکه ای از نقش برجسته ای از تخت جمشید (سر یکی از سربازان گارد جاویدان) که توسط دولت ایران در سال ۱۹۳۵ به موزه اهدا شد وجود دارد و نیز کاسه ای طلایی با دسته هایی به شکل شیر که در قرن هجدهم در نزدیکی آستاراخان یافت شد، چندین قطعهٔ جواهر: گردن بندهای طلایی با سنگ های نیمه قیمتی، پلاکی با تصویر یک مرد بالدار (که برخی آن را نماد اهورامزدا می دانند) و مجسمه های حیوانات. بیشتر این اشیاء از مجموعهٔ سیبری تزار پتر یکم به موزه منتقل شدند. مجموعهٔ کوچکی از مهرها شامل مهر استوانه ای مربوط به اواخر قرن پنجم پیش از میلاد که نشان دهندهٔ پیروزی ی
ک پادشاه ایرانی بر مصر، چندین مهر کلسدونی و کارنلی به سبک یونانی- ایرانی، از جمله مهری قابل توجه از نبرد بین یک سوارکار و یک سرباز پیاده. دورهٔ اشکانی عمدتاً با یافته هایی از نسا در ترکمنستان امروزی، از کاوش های یکی از اولین کاخ های پادشاهان اشکانی که در سال های ۱۹۴۷–۱۹۶۳ انجام شد، پوشش داده شده است. بیشتر اشیایی که از کاوش ها به دست آمدند اکنون در موزهٔ تاریخ عشق آباد نگهداری می شوند. دولت ترکمنستان چهار تکوک عاج متعلق به قرن دوم پیش از میلاد و چندین پلاک سفالی که زمانی کاخ اشکانی را تزئین می کرد را به ارمیتاژ اهدا کرد. بیش از ۲۶۰۰ سند از آرشیو انبارهای شراب سلطنتی (ربع آخر قرن دوم تا اواسط قرن اول پیش از میلاد) نیز در ارمیتاژ وجود دارند. به عبارت دقیق تر، تکوک عاجی از نساء را نمی توان قطعه ای از هنر ایرانی دانست. آنها توسط صنعتگران یونانی-باختری تولید می شدند و احتمالاً به عنوان غنایم جنگی به خزانهٔ پادشاهان اشکانی می رسیدند. ارمیتاژ دارای بزرگ ترین مجموعهٔ ظروف نقره ای ساخته شده در ایران و آسیای مرکزی در سده های سوم تا نهم است. بیشتر این ظروف از یافته های تصادفی و انبارهای کشف شده در حوضه های رودخانه های ک
اما و اب و از دههٔ ۱۷۸۰ به دست آمده اند. برخی از ظروف طلا و نقرهٔ هلنیستی ایرانی و باختری در مجموعهٔ سیبری پتر یکم وجود داشتند. ظروف نقرهٔ شرقی عمدتاً توسط بازرگانان آسیای میانه در ازای خز به منطقهٔ کاما و اب آورده می شد. یافته هایی از تاریخ های قدیمی تر نیز وجود دارد، به عنوان مثال، مدالیونی که یکی از پادشاهان اشکانی سدهٔ اول میلادی از ناحیهٔ اب را نشان می دهد. یافته های کاما و سیبری عمدتاً از طریق کمیسیون باستان شناسی امپراتوری (از دههٔ ۱۸۶۰) به ارمیتاژ منتقل شدند. پس از انقلاب ۱۹۱۷ مجموعهٔ بزرگی از خانوادهٔ استروگانف به موزه آمد (۱۹۲۵) و چندین ظروف نقرهٔ دیگر از مجموعه های خصوصی. بین سال های ۱۹۲۰ و ۱۹۴۰ هرمیتاژ چندین یافته و انبارهای احتکار شده از مناطق مختلف روسیه دریافت کرد. چندین کشتی از یافته های اوکراین، قفقاز شمالی، منطقهٔ دان و گرجستان به دست آمده اند. از میان یافته های اوکراینی، معروف ترین آنها گنجینهٔ پرشچپینه است، که مربوط به دفن برخی از سران عشایر قرن هفتم است که در ناحیهٔ پولتاوا در سال ۱۹۱۲ یافت شد، و حاوی چندین ظروف طلای منحصر به فرد ساسانی بود. کل مجموعه زمانی شکل گرفت که ظروف نقرهٔ شرقی در
روسیه ارزش تجاری خاصی نداشت، بنابراین عاری از آثار تقلبی بود. تنها اثر جعلی، بشقابی بود که صحنهٔ شکار شیرها توسط بهرام پنجم را نشان می داد که در راولپندی خریداری شده بود. در مجموع، ارمیتاژ دارای سه ظرف طلا و سی و پنج (یا سی و شش) ظرف نقرهٔ ساسانی است که قابل توجه ترین آنها یازده بشقاب با صحنه های شکار سلطنتی است. مشخص کردن حد دقیق بین دورهٔ ساسانی و پس از آن دشوار است. هنوز هم احتمالاً می توان سه یا چهار ظرف را به نیمهٔ دوم قرن هفتم یا قرن هشتم نسبت داد. مجموعهٔ مهرهای ساسانی شامل بیش از ۱۲۰۰ مهر است که بسیاری از آنها از مجموعه های معروف اروپایی، مانند مجموعهٔ دوک اورلئان، از مجموعه های روسی (کاستالسکی، کیبالچیچ، پتروفسکی، لملین) یا از یافته های مستند در قفقاز بدست آمده اند. مجموعهٔ ساسانی غنی ترین مجموعه در جهان است و دارای بیش از ۶۰۰۰ سکه است، از جمله سکه های مجموعه های قدیمی مشهور (بارتولومایی، دورن) و یافته های آسیای مرکزی (جمع آوری شده توسط ژنرال کوماروف). سکه های کمیاب عبارتند از دو دینار هرمزد دوم، دینار انوشیروان و دینار خسروپرویز، و منتخبی از سکه های ساسانی که توسط فرمانروایان کشورهای آسیای میانه (سو
د، چاچ) و تقلیدهای محلی از سکه های ساسانی هستند. مجموعهٔ دورهٔ اسلامی. هنر ایرانی از صدر اسلام تا آغاز قرن بیستم عنوان مجموعه ای است که در موزهٔ ارمیتاژ به نمایش گذاشته شده. تعداد کل اشیا به دقت معلوم نیست، زیرا مجموعه هرگز به کلی مستندسازی نشده است؛ تا به حال تنها دو کاتالوگ تخصصی مربوط به آن منتشر شده است. با این حال، اشیاء مربوط به همهٔ ادوار در این بازهٔ زمانیِ ۱۴۰۰ ساله، به دلیل نحوهٔ توسعهٔ مجموعه، به طور یکسان و به شایستگی به نمایش گذاشته نشده اند. این مجموعهٔ تازه، پس از تأسیس دپارتمان شرقی، در سال ۱۹۲۰ شکل گرفت. در آن زمان، موزه های سنت پترزبورگ دچار یک فرایند بازسازماندهی و تخصصی شدن گردیدند، که در جریان آن، مجموعه های ایرانیِ مربوط به قرون وسطی در ارمیتاژ قرار گرفتند. موزه همچنین اشیایی را از ناحیهٔ کوباچی جمهوری داغستان به دست آورد، ولی هیچ کاوش باستان شناسانه ای در ایران صورت نگرفت و از خود ایران هیچ شیء هنری خریداری نشد. در طول دو قرن و نیم اول پس از گسترش اسلام، شکل جدیدی از هنر در سرزمین های تحت حکومت سلسله های اموی و عباسی که مراکز عمدهٔ سیاسی آن در غرب ایران قرار داشت، شروع به شکل گیری کرد.
نمونه های بسیار کمی از این دوره در ارمیتاژ وجود دارد، اما مصنوعات نقره ای مربوط به قرن های ۷ تا ۹ میلادی گواه تداوم سنت هنری قوی ساسانی در ایران است. اولین نمونه های هنر اسلامی در این مجموعه مربوط به قرن دهم است. تاریخ هنر ایرانی بین قرن های ۱۰ و ۱۹ معمولاً بر اساس سلسله طبقه بندی می شود تا تکامل سبک. اگرچه این نوع طبقه بندی در حال منسوخ شدن است و دارای کاستی هایی است، اما هیچ سیستم دیگری هنوز مورد پذیرش گسترده ای قرار نگرفته است. آثار فلزی. اقلام ساخته شده از برنز یا برنج (تاکنون هیچ تجزیه و تحلیل آزمایشگاهی از آلیاژها انجام نشده است) هستهٔ اصلی مجموعه ٔ فلزکاری را تشکیل می دهند که در مجموع بیش از ۶۵۰ مورد را شامل می شوند. گروه برنزهای خراسان که بین قرن یازدهم تا اوایل قرن سیزدهم میلادی تولید شده اند، پرتعدادترین آنهایند که شامل بیش از ۲۲۰ قطعه است که بسیاری از آنها با نقوش منبت کاری مس و نقره تزئین شده اند و شامل اشیاء هنری معروفی مانند قلمدانی است که در سال ۱۱۴۸ میلادی (۵۴۲ هجری قمری) توسط استاد صنعتگر عمر بن فضل بن یوسف البیع ساخته شده و ابیاتی از شعر فارسی نیز بر آن منقوش است. ظرف معروف هرات ساخته شده در
سال ۱۱۶۳ میلادی (۵۵۹ ه . ق.) توسط صنعتگران محمد بن عبدالواحد و مسعود بن احمد نقاش؛ دستگاه عودسوز قرن یازدهمی به شکل سیاهگوش که روی آن نام صنعتگر (یا مالک؟) علی بن محمد تاجی حک شده است؛ ظرف آبی معروف به شکل زبوی ماده با گوساله و شیر که در سال ۱۲۰۶ میلادی (۶۰۳ ه . ق.) توسط استاد صنعتگر علی بن محمد بن ابوالقاسم نقاش ساخته شده. گروه زمانی بعدی شامل حدود ۸۰ اثر باستانی از نیمهٔ دوم قرن سیزدهم تا اوایل قرن پانزدهم با طرح های منبت کاری شده به طلا و نقره است. از این میان شمعدانی از سال ۱۳۲۵ (۷۲۵ ه . ق.) اثر روح الدین طاهر، ظرفی مربوط به سال ۱۳۳۲ تا ۱۳۳۳ (۷۳۳ ه . ق.) توسط محمد شاه شیرازی و ظرفی در دههٔ ۱۳۴۰ ساختهٔ ابو اسحاق انجو قابل توجه است. بیشتر اقلام این گروه احتمالاً در قرن ۱۴ و ۱۵ در شیراز ساخته شده اند، اگرچه تحقیقات آینده ممکن است برخی از آنها را به مراکز تولید دیگر نسبت دهد. گروه سوم، شامل ۱۷۲ اثر مسی و برنزی است که به اواسط قرن چهاردهم تا اواسط قرن هجدهم بازمی گردند. این گروه، بزرگ ترین مجموعهٔ موزه از آثار این دوره در جهان است. در آن زمان نقوش منبت طلا و نقره به تدریج ناپدید شدند و کتیبه های عربی جای خود
را به ابیات فارسی سعدی، حافظ، قاسم انوار و کاتبی ترشیزی و همچنین شعرای کمتر معروف داد. نوزده مورد از این آثار، دارای تاریخ دقیق تولید بر روی خودشان هستند و بر روی پنج اثر، نام صنعتگرانی که آنها را ساخته اند حک شده است. یک مجموعه از اقلام این گروه بین دههٔ ۱۴۵۰ تا ۱۵۳۰ در خراسان ساخته می شد، اما در اغلب موارد هنوز محل تولید مشخص نشده است. گروه چهارم مربوط به نیمهٔ دوم قرن هجدهم تا آغاز قرن بیستم هستند. کاهش شدید کیفیت اقلام مسی و برنزی تولیدشده پس از اواسط قرن هجدهم و تغییر قابل توجهی در شکل و طرح آنها و همچنین در تزئینات و نوع کتیبه های ساخته شده مشاهده می شود. ارمیتاژ دارای بیش از ۲۰۰ مورد از این دست است که همچنان در انتظار مطالعهٔ جدی هستند، همان طور که در مورد سایر مجموعه های از این نوع در سراسر جهان وجود دارد. آثار بسیار کمی از فلزات گرانبها در این مجموعه وجود دارند: یک بشقاب نقرهٔ کوچک از ابتدای قرن یازدهم، شش ظروف نقرهٔ مربوط به قرن یازدهم تا دوازدهم، پنج دستبند نقرهٔ مربوط به قرن دوازدهم، جواهرات طلا و نقرهٔ مربوط به قرن سیزدهم (در گنجینه ای مربوط به منطقهٔ گرگان در آغاز قرن بیستم)، یک مدال نقره از نیم
هٔ دوم قرن شانزدهم، یک حوض روی تزئین شده با سنگ های قیمتی و منبت های طلا از نیمهٔ دوم قرن شانزدهم، یک فنجان کوچک طلایی و سینی هایی با تزیینات مینا از نیمهٔ اول قرن هجدهم، دوازده اثر طلا و مینا از قرن نوزدهم، گروه کوچکی از اشیاء نقره از اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، که برخی از آنها توسط استادان صنعتگر ساخته شده اند. این مجموعه دارای تزئینات درهای فولادی مربوط به قرن هفدهم است که آیاتی از قرآن (۱۳:۲۴ و ۱۰:۶۳) بر آنها حکاکی شده اند. دیگر آثار. سفال. تقریباً هیچ سفالی که متعلق به قرن دهم تا اوایل قرن سیزدهم باشد در این مجموعه وجود ندارد. دوران مغول تنها با ۲۰ شیء نشان داده شده است که شامل چند اقلام و قطعات ظروف لعاب دار و ظروف با تزئینات میناکاری شده است. با این حال، مجموعهٔ بسیار خوبی از کاشی های لعاب دار مانند نمونه های مقبرهٔ امام زاده یحیی در ورامین (بیش از ۱۰۰۰ قطعه، اگرچه بیشتر آنها صرفاً قطعات شکسته هستند)، و همچنین کاشی های رنگ شده با کبالت و سایر رنگ ها وجود دارد. نمونه های بسیار کمی از سرامیک های قرن چهاردهم وجود دارد، اما موزه دارای مجموعه ای باشکوه از سفال های دورهٔ بین قرن پانزدهم و آغاز قرن هج
دهم است. این گروه هم از نظر کیفیت و هم از نظر کمیّت آثار قابل توجه است که تعداد آنها در حدود ۱۰۰۰ قلم است. تنها موزهٔ ویکتوریا و آلبرت در لندن مجموعه ای برای رقابت با این موزه دارد. آثار به اصطلاح «عصر تیموری» که مربوط به دوره ای بین قرن پانزدهم و آغاز قرن شانزدهم است نیز قابل توجه است. شامل ظرفی از مشهد به تاریخ ۱۴۷۳–۱۴۷۴ (۸۷۸ ه . ق.) است که با ابیات فارسی منقوش است. از مراکز مختلف تولید سرامیک دورهٔ صفویه نیز بازنمایی خوبی وجود دارد. سفال های قرن نوزدهم یا «دوران قاجار» نیز به خوبی نشان داده شده اند. تعداد این گروه بیش از ۱۰۰ مورد است، اما تحقیقات در مورد آن هنوز آغاز نشده است. دست نوشته ها و مینیاتورها. مجموعهٔ نسخ خطی شامل ۳۲ جلد است که مربوط به قرن پانزدهم تا نوزدهم می شوند. ۱۳ مورد از آنها مصورند، اما اثر ادبی کمیابی در میان آنها دیده نمی شود. مشهورترین آنها، نسخهٔ خطی خمسهٔ نظامی گنجوی است که توسط محمود خوشنویس در هرات در سال ۱۴۳۱ (۸۳۵ ه . ق.) برای شاهرخ استنساخ شده است. مجموعه ای از مینیاتورها و طراحی ها در مجموع ۱۴۴ مورد را شامل می شود و از قرن پانزدهم تا آغاز قرن نوزدهم را در بر می گیرند. از برجسته