Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لاسیک می رسد. او چیزی را تعریف می کند که آن را یک حالت فوق حداقلی می نامد، که ویژگی توزیع کننده را ندارد، اما تنها حالتی است که مجاز به اجرای حقوق است. طرف داران این دولت فوق حداقلی به دلیل تلاش برای به حداقل رساندن مجموع نقض حقوق (آنچه او فایده گرایی حقوق می نامد) از آن دفاع نمی کنند. برای مثال، این ایده به این معنی است که شخصی می تواند فرد دیگری را که می داند بی گناه است مجازات کند تا گروهی را که حقوق بیش تری را نقض می کنند، کنترل کند. این فلسفه ای نیست که در پس دولت فوق حداقلی قرار دارد. در عوض، طرف داران آن حقوق اعضای آن را یک محدودیت جانبی در مورد آنچه می توان با آن ها انجام داد، می دانند. این دیدگاه محدودیت جانبی منعکس کننده اصل زیربنایی کانتی است که افراد هدف هستند و صرفاً وسیله نیستند، بنابراین نمی توان برای جلوگیری از نقض حقوق افراد دیگر، حقوق "یک" فرد را زیر پا گذاشت. پس کدام اصل را انتخاب کنیم؟ نوزیک سعی نخواهد کرد ثابت کند کدام اصل بهتر است. در عوض، او دلایلی برای ترجیح دیدگاه کانتی ارائه می کند و بعدها به مشکلات فایده گرایی کلاسیک اشاره می کند. اولین دلیلی که او به نفع اصل کانتی ارائه می کند این
است که قیاس بین مورد فردی (که در آن ما انتخاب می کنیم برای منفعت بیش تر بعداً قربانی شویم ) و مورد اجتماعی (که در آن منافع یک فرد را فدای خیر اجتماعی بزرگ تر می کنیم) نادرست است: دلیل دوم بر اصل عدم تعرض متمرکز است. آیا ما حاضریم این اصل را کنار بگذاریم؟ یعنی آیا می توانیم بپذیریم که برخی افراد ممکن است در موارد خاصی به برخی افراد بی گناه آسیب برسانند؟ (البته این اصل عدم تعرض شامل دفاع شخصی و شاید موارد خاص دیگر نمی شود. ) او سپس با بحث در مورد این که آیا حیوانات باید در محاسبه فایده گرایانه خوشبختی در نظر گرفته شوند، و اگر بستگی به نوع حیوان دارد، آیا کشتن بی درد آن ها قابل قبول است یا خیر، برخی از مشکلات فایده گرایی را آشکار می کند. او معتقد است که منفعت گرایی حتی برای حیوانات هم مناسب نیست. اما مشهورترین استدلال نوزیک برای دیدگاه محدودیت جانبی علیه فایده گرایی کلاسیک و این ایده که فقط تجربه احساسی مهم است، آزمایش فکری ماشین تجربه او است. هر تجربه وهمی را که فرد بخواهد القا می کند، اما از انجام کاری یا تماس با هر چیزی جلوگیری می کند. فقط تحریک عصبی از قبل برنامه ریزی شده برای توهم کافی است. نوزیک این شهود ر
ا ایجاد می کند که هر یک از ما دلیلی برای اجتناب از وصل شدن به ماشین تجربه داریم. این به این معنی نیست که «وصل کردن به برق» ممکن است بهترین انتخاب همه چیز برای برخی از بیماران لاعلاج و درد شدید نباشد. هدف آزمایش فکری بیان یک دلیل بزرگ برای عدم وصل کردن است، دلیلی که نباید وجود داشته باشد، اگر آنچه مهم است تجربه احساسی است. ممنوعیت، جبران خسارت و ریسک. رویه ای که به دولت نگهبان شب منجر می شود، شامل پرداخت غرامت به غیرعضوهایی است که از اجرای حقوق خود منع می شوند، مکانیزم اجرایی که آن را در مقایسه با مکانیسم خود خطرناک می داند. غرامت به هر گونه ضرری که غیرعضوها در نتیجه ناتوانی در اجرای حقوق خود متحمل می شوند، می پردازد. با فرض این که افراد غیرعضو اقدامات احتیاطی منطقی انجام دهند و فعالیت ها را مطابق با ممنوعیت انجمن از اجرای حقوق خود تنظیم کنند، انجمن موظف است فرد غیرعضو را بالاتر از موقعیت واقعی خود به میزانی برابر با اختلاف بین موقعیت او در منحنی بی تفاوتی بالا ببرد. اگر ممنوعیت و موقعیت اصلی او نبود، او را اشغال می کرد. هدف این فصل نسبتاً متراکم، گسترش چیزی است که نوزیک آن را اصل جبران می نامد. این ایده قرار
است برای فصل بعدی کلید بخورد، جایی که او نشان می دهد چگونه (بدون هیچ گونه نقض حقوق) یک دولت فوق حداقلی (که انحصار اجرای حقوق را در اختیار دارد) می تواند به یک دولت "حداقلی" تبدیل شود (که همچنین از همه افراد حمایت می کند). از آن جایی که این امر مستلزم پرداخت هزینه برای حمایت از دیگران یا برخی افراد مجبور به پرداخت هزینه برای حمایت است، عنصر اصلی بحث این است که آیا این نوع اقدامات از منظر حقوق طبیعی قابل توجیه است یا خیر. از این رو تئوری جبران خسارت در این فصل توسعه یافت. او با این سؤال شروع می کند که اگر کسی «از یک مرز عبور کند» چه می شود (برای مثال، آسیب فیزیکی. ) اگر این کار با رضایت فرد مربوطه انجام شود مشکلی پیش نمی آید. برخلاف لاک، نوزیک نگاهی «پدرانه» به این موضوع ندارد. او معتقد است که هر کسی می تواند هر کاری با خودش انجام دهد یا به دیگران اجازه دهد همین کارها را با او انجام دهند. اما اگر B بدون رضایت از مرزهای A عبور کند چه؟ اگر A جبران خسارت شود اشکالی ندارد؟ آنچه نوزیک از جبران می فهمد، هر چیزی است که A را بی تفاوت می کند (یعنی A باید در قضاوت خود قبل از تخلف و بعد از جبران خسارت به همان اندازه خوب ب
اشد) مشروط بر این که A اقدامات احتیاطی منطقی را برای اجتناب از موقعیت انجام داده باشد. او استدلال می کند که غرامت کافی نیست، زیرا برخی افراد مثلاً بدون افشای هویت خود، این مرزها را زیر پا می گذارند. بنابراین، برخی هزینه های اضافی باید برای کسانی که حقوق دیگران را نقض می کنند، تحمیل شود. (برای سادگی این بحث در مورد بازدارندگی در بخش دیگری از این مقاله خلاصه شده است). پس از بحث در مورد مجازات و نتیجه گیری این که بر اساس نظریه قصاصی عدالت از همه موارد نقض حقوق جلوگیری نمی شود، (که او طرف دار آن است) نوزیک به غرامت بازمی گردد. باز هم، چرا به کسی اجازه نمی دهیم کاری انجام دهد به شرط این که بعد از آن غرامت کامل بدهد؟ چندین مشکل در این دیدگاه وجود دارد. اولاً، اگر شخصی با تضییع حقوق دیگری سود بزرگی به دست آورد و سپس تا جایی که بی تفاوت باشد به قربانی غرامت پرداخت کند، متخلف تمام مزایایی را که این امر فراهم می کند به دست می آورد. اما می توان استدلال کرد که عادلانه خواهد بود که مجرم مقداری غرامت فراتر از آن بدهد، درست مانند بازار، جایی که خریدار لزوماً تا جایی که فروشنده نسبت به فروش یا عدم فروش بی تفاوت است، پرداخت ن
می کند. معمولاً جایی برای مذاکره وجود دارد که مسئله انصاف را مطرح می کند. هر تلاشی برای ارائه تئوری قیمت منصفانه در بازار شکست خورده است و نوزیک ترجیح می دهد برای حل این موضوع تلاش نکند. در عوض، او می گوید که هر زمان که ممکن است، باید مذاکرات انجام شود تا غرامت توسط افراد درگیر تصمیم گیری شود. اما وقتی کسی نمی تواند مذاکره کند، مشخص نیست که در صورت پرداخت غرامت، همه اعمال باید پذیرفته شوند یا خیر. ثانیاً، اجازه دادن هر اقدامی در صورت پرداخت غرامت، سایر مردم را ترسان می کند. نوزیک استدلال می کند که اگر کسی بداند که حقوقش پایمال می شود و سپس جبران می شود. همچنان خواهد ترسید. این امر مشکل های مهمی را ایجاد می کند: نتیجه این دشواری ها، به ویژه مشکل آخر، این است که هر چیزی که ترس "عمومی" ایجاد کند ممکن است ممنوع شود. دلیل دیگر ممنوعیت این است که به معنای استفاده از مردم به عنوان وسیله است که اصل کانتی را که او قبلاً از آن دفاع کرده بود، نقض می کند. اما اگر چنین است، در مورد ممنوعیت عبور از حدودی که از قبل با آن موافقت نشده است، چطور؟ این مشکل ترس را حل می کند، اما بسیار محدودکننده خواهد بود، زیرا ممکن است افراد بر
اثر تصادف، اعمال ناخواسته و غیره از برخی مرزها عبور کنند. ) و هزینه های دریافت آن رضایت ممکن است بسیار زیاد باشد (مثلاً اگر قربانی شناخته شده در سفر در جنگل باشد). بعدش چی شد؟ «کارآمدترین سیاست از کم ترین اقدامات سودمند خالص چشم پوشی می کند؛ به هر کسی اجازه می دهد تا بدون توافق قبلی اقدامی غیرمنتظره انجام دهد، مشروط بر این که هزینه های معامله برای دست یابی به توافق قبلی، حتی اندکی، بیش تر از هزینه های فرایند جبران خسارت بعدی باشد.» توجه داشته باشید که یک عمل خاص اگر احتمال آسیب رساندن به آن کم باشد ممکن است باعث ترس نشود. اما وقتی همه فعالیت های مخاطره آمیز جمع شوند، احتمال آسیب دیدن ممکن است زیاد باشد. این مشکل را ایجاد می کند که ممنوع کردن همه این فعالیت ها (که ممکن است بسیار متنوع باشد) بسیار محدودکننده است. پاسخ آشکار، یعنی ایجاد یک مقدار آستانه V به گونه ای که نقض حقوق وجود دارد اگر formula_1 (که در آن p احتمال آسیب رساندن است و H مقدار آسیبی است که می توان انجام داد) با موقعیت حقوق طبیعی مناسب نیست. به قول خودش: مسلماً برخی از راه حل های بیمه ای در این موارد جواب می دهد و او برخی از آن ها را مطرح می کن
د. اما با افرادی که توانایی خرید بیمه یا جبران خطرات اعمال خود را به افراد دیگر ندارند، چه باید کرد؟ آیا باید آن ها را از این کار منع کرد؟ (این پیامدهای مهمی در فصل بعدی خواهد داشت، بخش بعدی را ببینید). نتیجه گیری نوزیک این است که اقدامات خطرناک ویژه ای را که انجام می شوند "و" جبران این ممنوعیت برای افراد آسیب دیده خاص، ممنوع می کند. این همان چیزی است که او آن را اصل جبران خسارت می نامد. برای مثال، ممنوعیت رانندگی بیماران صرعی مجاز است، اما به شرطی که هزینه هایی را که رانندگان معلول باید متقبل شوند، جبران شود. این تنها در صورتی اتفاق می افتد که سود حاصل از افزایش امنیت بیش تر از این هزینه ها باشد. اما این یک مذاکره نیست. قیاسی که او می کند سیاه نمایی است: درست نیست به شخص یا گروهی پول بدهیم تا او را از کاری بازدارند که در غیر این صورت هیچ سودی برای او نخواهد داشت. نوزیک چنین معاملاتی را «فعالیت های غیرمولد» می داند. به همین ترتیب، برای بیمار صرعی درست نیست که برای انجام ندادن کاری مخاطره آمیز برای افراد دیگر، برای پرداخت مبلغی مذاکره کنیم. با این حال، نوزیک به برخی مشکلات در این اصل اشاره می کند. اولاً، او می
گوید که این عمل باید «به طور کلی انجام شود». هدف پشت این صلاحیت این است که فعالیت های عجیب و غریب و خطرناک نباید جبران شود. مثال افراطی او کسی است که از بازی رولت روسی با سر دیگران، بدون این که از آن ها بپرسد لذت می برد. چنین اقدامی باید بدون هیچ صلاحیتی ممنوع شود. اما می توان هر چیزی را به عنوان یک عمل «انجام شده» تعریف کرد. رولت روسی را می توان «تفریح» دانست و از این رو جبران کرد. ثانیاً، اگر عمل خاص و خطرناک تنها راهی است که یک فرد می تواند کاری مهم برای او انجام دهد (مثلاً اگر تنها راهی است که فرد می تواند سرگرم شود یا از خود حمایت کند) شاید باید جبران شود. ثالثاً، به طور کلی تر، او تشخیص می دهد که نظریه نقصی ندارد، بنابراین مشخص نیست که چه چیزی «مضرات ویژه» محسوب می شود. این موضوع باید بیشتر توسعه یابد، زیرا در وضعیت طبیعی هیچ مرجعی برای تصمیم گیری در مورد چگونگی تعریف این اصطلاحات وجود ندارد (به بحث در مورد موضوع مشابه در صفحه ۸۹ مراجعه کنید). دولت. یک فرد مستقل ممکن است در خصوص استفاده از روش های خود برای اجرای خصوصی عدالت منع شود اگر: با این وجود، ممکن است یک فرد مستقل از روشی استفاده کند که ریسک بال
ایی را بر دیگران تحمیل نمی کند، اما اگر روش های مشابه توسط بسیاری دیگر استفاده شود، ریسک کل ممکن است از یک آستانه قابل قبول فراتر رود. در این صورت نمی توان تصمیم گرفت که چه کسی باید این کار را متوقف کند، زیرا هیچ کس شخصاً مسئول نیست و بنابراین هیچ کس حق ندارد او را متوقف کند. افراد مستقل ممکن است برای تصمیم گیری دربارهٔ این سؤالات گرد هم آیند، اما حتی اگر با مکانیزمی موافقت کنند که ریسک کل را زیر آستانه نگه دارد، هر فردی انگیزه ای برای خروج از معامله خواهد داشت. این رویه به دلیل منطقی بودن یک معضل مفت سواری در چنین گروه بندی، بهره گیری از محدودیت دیگران و ادامه فعالیت های مخاطره آمیز خود با شکست مواجه می شود. در یک بحث معروف، او «اصل انصاف» هارت را برای برخورد با مفت سواران که از نظر اخلاقی آن ها را به شیوه های تعاونی که از آن سود می برند متصل می کند، رد می کند. کسی نمی تواند برای مزایایی که اعطا می کند، بدون توافق قبلی هزینه ای دریافت کند. اما نوزیک این را رد می کند. اگر اصل انصاف کار نمی کند، چگونه باید در این مورد تصمیم گیری کنیم؟ سنت حقوق طبیعی کمک چندانی به روشن شدن حقوق رویه ای ما نمی کند. نوزیک فرض می
کند که همه ما حق داریم بدانیم که از روشی منصفانه و قابل اعتماد برای تصمیم گیری در مورد مقصر بودن خود استفاده می کنیم. اگر این اطلاعات به صورت عمومی در دسترس نباشد، ما حق مقاومت داریم. همچنین اگر پس از در نظر گرفتن اطلاعات داده شده، این روش را غیرقابل اعتماد یا ناعادلانه بدانیم، ممکن است این کار را انجام دهیم. ما حتی ممکن است در فرایند شرکت نکنیم، حتی اگر صلاح باشد. اعمال این حقوق ممکن است به سازمان حفاظتی محول شود، که از به کارگیری روش هایی که از نظر قابل اعتماد یا انصاف غیرقابل قبول می داند، توسط دیگران جلوگیری می کند. احتمالاً فهرستی از روش های پذیرفته شده را منتشر می کند. هر کس این ممنوعیت را نقض کند مجازات می شود. هر فردی حق دارد این کار را انجام دهد و شرکت های دیگر می توانند تلاش کنند تا وارد این تجارت شوند، اما آژانس محافظ مسلط تنها کسی است که قدرت اجرای این ممنوعیت را دارد. این تنها شرکتی است که می تواند به مشتریان خود تضمین دهد که هیچ روش پذیرفته نشده ای برای آن ها اعمال نخواهد شد. اما یک تفاوت مهم دیگر وجود دارد: سازمان حفاظت با این کار می تواند برخی از استقلالی ها را در شرایط نامناسب قرار دهد. به طو
ر خاص، آن دسته از استقلال هایی که از روش ممنوعه استفاده می کنند و نمی توانند بدون تلاش زیاد از عهده خدمات آن برآیند (و یا حتی آن قدر فقیر هستند که نمی توانند پرداخت کنند). این افراد به هزینه پرداخت مشتریان آژانس خواهند بود. در فصل قبل دیدیم که باید ضررهای تحمیل شده به دیگران را جبران کرد. ما همچنین دیدیم که این غرامت فقط معادل هزینه اضافی تحمیل شده به افراد محروم فراتر از هزینه هایی است که در غیر این صورت متحمل می شود (در این مورد، هزینه های رویه مخاطره آمیز/ناشناخته که او می خواهد اعمال کند). با این وجود، اگر فرد مستقل قادر به پرداخت هزینه آن پس از جبران معایب نباشد، حتی به قیمت کامل یک سیاست حفاظتی ساده نیز می رسد. همچنین، خدمات حفاظتی که در این جا به حساب می آیند، به شدت علیه مشتریان پرداخت می شوند، زیرا این ها همان کسانی هستند که فرد مستقل در وهله اول در برابر آن ها بی دفاع بود. اما آیا این مکانیسم جبران مشکل مفت سواری دیگری ایجاد نمی کند؟ نوزیک می گوید که خیلی زیاد نیست، زیرا غرامت فقط «مبلغی است که با هزینه های یک سیاست غیرمعمول برابری می کند، وقتی به مجموع هزینه های پولی حمایت از خودیاری به اضافه هر مب
لغی که فرد می تواند به راحتی بپردازد، اضافه شود». همچنین، همان طور که گفتیم، این یک سیاست غیرمعمول است که فقط در برابر مشتریان پرداختی محافظت می کند، نه در برابر مشتریان جبران شده و سایر افراد مستقل؛ بنابراین، هر چه تعداد مفت سواران بیش تر باشد، خرید یک سیاست حفاظت کامل اهمیت بیش تری پیدا می کند. می توانیم ببینیم که آنچه اکنون داریم شبیه یک دولت است. در فصل ۳ نوزیک استدلال کرد که دو شرط لازم برای تحقق یک سازمان برای یک دولت عبارتند از: آژانس حفاظتی در این دو شرایط شبیه یک دولت است. اولاً، این یک انحصار "واقعی" است، به دلیل مزیت رقابتی که قبلاً ذکر شد. حق خاصی ندارد که باشد، فقط هست. ثانیاً اکثر مردم مشتری آن هستند. با این حال، ممکن است افراد مستقلی وجود داشته باشند که رویه هایی را که آن ها تأیید می کند، اعمال کنند. همچنین، ممکن است هنوز هم افراد مستقلی وجود داشته باشند که روش هایی را که آن را تأیید نمی کند برای سایر مستقل ها با رویه های غیرقابل اعتماد به کار برند. این شرایط مهم هستند زیرا مبنایی برای «آنارشیسم فردگرا» هستند تا ادعا کنند که هر دولتی لزوماً نامشروع است. این بخش از کتاب رد این ادعاست و نشان می د
هد که برخی از دولت ها می توانند با مجموعه ای از مراحل مشروع شکل بگیرند. انحصار عملاً با مراحل مجاز اخلاقی به وجود آمده است و حمایت همگانی، واقعاً بازتوزیع کننده نیست، زیرا افرادی که به آن ها پول یا خدمات حفاظتی با تخفیف داده می شود، حق داشتند که این امر را به عنوان جبران ضررهایی که بر آن ها تحمیل شده بود، داشته باشند؛ بنابراین، دولت حقوق کسی را زیر پا نمی گذارد. توجه داشته باشید که این حالت آن طور که ما معمولاً آن را درک می کنیم نیست. احتمالاً بیش تر شبیه یک شرکت سازمان دهی شده است و مهم تر از آن، هنوز افراد مستقلی وجود دارند. اما همان طور که نوزیک می گوید: با این حال، او تشخیص می دهد که این موجودیت کاملاً با سنت وبری در تعریف دولت مطابقت ندارد. این موضوع «تنها مجری خشونت» نیست، زیرا برخی از افراد مستقل ممکن است بدون مداخله نسبت به یکدیگر خشونت انجام دهند. اما این تنها قاضی مؤثر در مورد مجاز بودن خشونت است؛ بنابراین، او نتیجه گیری می کند که این را می توان «موجود دولتی» نیز نامید. در نهایت، نوزیک به ما هشدار می دهد که قدم گذاشتن از یک انحصار "بالفعل" ("دولت فوق العاده") تا تبدیل شدن به این «موجود دولتی» که برخ
ی از مستقل ها دولت "حداقلی") را جبران می کند، ضروری نیست. جبران یک وظیفه اخلاقی است. اما این پاسخ نوزیک به آنارشیسم فردگرا را بی اعتبار نمی کند و توضیح دستی نامرئی باقی می ماند: هر چه باشد، آژانس برای حمایت همگانی نیازی به داشتن برنامه ای برای تبدیل شدن به یک دولت ندارد. این فقط در صورتی اتفاق می افتد که تصمیم بگیرد حفاظتی را که مدیون است انجام دهد. ملاحظات بیش تر در مورد استدلال برای دولت. بحث در مورد حمله پیش گیرانه، نوزیک را به یک اصل هدایت می کند که اعمال ممنوعیت را که به خودی خود اشتباه نیستند، حذف می کند، حتی اگر این اقدامات احتمال ارتکاب اشتباهات را در آینده افزایش دهند. این امر تفاوت قابل توجهی را بین ممنوعیت های یک سازمان حفاظتی در برابر رویه هایی که آن را غیرقابل اعتماد یا غیرمنصفانه می داند و سایر ممنوعیت هایی که به نظر می رسد بیش از حد ممکن است، مانند منع دیگران از پیوستن به سازمان حفاظتی دیگر، ایجاد می کند. اصل نوزیک دیگران را از این کار منع نمی کند. عدالت توزیعی. بحث نوزیک در مورد نظریه عدالت رالز، گفتگوی برجسته ای را بین لیبرترینیسم و لیبرالیسم ایجاد کرد. او یک نظریه استحقاق را ترسیم می کند که
می گوید: «از هر کدام که انتخاب می کنند، به هر کدام که انتخاب می شوند». این شامل یک نظریه (۱) عدالت در کسب است. (۲) عدالت در اصلاح اگر (۱) نقض شود (اصلاح که ممکن است به اقدامات ظاهراً توزیع مجدد نیاز داشته باشد). (۳) عدالت در دارایی ها، و (۴) عدالت در انتقال. با فرض عدالت در کسب، استحقاق مالکیت تابعی از کاربردهای مکرر (۳) و (۴) است. نظریه استحقاق نوزیک یک اصل تاریخی بدون الگو است. تقریباً تمام اصول دیگر عدالت توزیعی (برابری گرایی، فایده گرایی) اصول الگوی عدالت هستند. چنین اصولی از این شکل پیروی می کنند: «به هر یک بر اساس …»
نیزه و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۰۷ و به کارگردانی هاری است. در این فیلم بازیگرانی همچون سوریا، آسین، وادیولو، کالاباوان مانی، نثار، لاکشمی، سارانیا پونوانان، آمبیکا، آیشواریا باسکران، دوادارشینی، چامس و سیواجی گانسان ایفای نقش کرده اند.
آسیاب بادی مچی سیستان یکی از مهم ترین آسیاب های بادی سیستان است که در نزدیکی تعدادی از مهم ترین جاهای دیدنی سیستان، نظیر قلعه رستم و قلعه مچی قرار دارد. هرچند از قدمت آن اطلاعات دقیقی در دست نیست؛ معماری آن بی گمان نشان از عمر بسیارش دارد. معرفی آسیاب بادی مچی. از جمله نقاطی که تاکنون بقایای آسیاب بادی در آن پابرجا است، می توان به ناحیه حوضدار زابل در سیستان اشاره کرد. آثار تزیینات خشتی، جدار و نمای خارجی آسیاب بادی مچی گویای هویت تاریخی آن است. قلعه مچی و بناهای وابسته به آن در جنوب غربی شهر زابل در سیستان قرار دارد. این قلعه مقر و کاخ خاندان بزرگ ملک محمد رییسی، فرمانروایان جنوبی سیستان بود که از خشت و گل ساخته شده است. آسیاب های بادی سیستان. در حاشیه مرزهای شرقی ایران که در مسیر بادهای موسمی قرار دارد و فاقد میزان کافی آب های روان سطحی است، از دیرباز استفاده از نیروی باد برای به کار انداختن آسیاب های بادی معمول بوده است. هم اینک نیز در بعضی نقاط این منطقه استفاده از باد برای تولید نیرو رواج دارد. در این خطه با توجه به شرایط جغرافیایی و وزش بادها، آسیاب های بادی متعددی به چشم می خورد و در واقع سیستان نخستین
خاستگاه آسیاب های بادی در ایران است. مسعودی درباره سرزمین آسیاب های بادی این گونه می گوید: سیستان سرزمین شن و باد است. در آنجا باد آسیاب ها را به گردش در می آورد و آب را از رودخانه بالا می کشد و زمین ها با این آب آبیاری می شود. در هیچ نقطه جهان بیشتر از سیستان از باد استفاده نمی کنند. استخری نیز دراین باره می گوید: در آنجا بادهای شدیدی می وزد به طوری که به واسطه این بادها آسیاب های ساخته شده با باد می گردد. تاریخچه. در مورد زمان پیدایش آسیاب های بادی اطلاع دقیقی در دسترس نیست؛ اما طبق گفته مورخان و سیاحان احتمالا زمان پیدایش آسیاب های بادی به ۲۰۰ سال قبل از میلاد مسیح بر می گردد. درباره مکان پیدایش و زادگاه آسیاب بادی نیز حرف و حدیث های فراوانی وجود دارد؛اما اغلب محققان و مورخان در اینکه سیستان زادگاه آسیاب بادی است، هم رای هستند. این تکنولوژی یکی از روش های ارتباط تجاری بر اساس مجاورت اقوام با یک دیگر و تسلط یک قوم بر قوم دیگر است و از طریق جاده ابریشم به سرزمین های شرق دور به خصوص چین منتقل شده است. آسیاب های بادی در مواردی همچون تهویه هوای منازل، کشیدن آب از چاه و آرد کردن غله مورد استفاده قرار می گرفتند.
ایران با داشتن ۲۰۰۰ آسباد و آسیاب اولین کشور دارنده آسیاب های بادی است. هلندی ها این فناوری سنتی را طی جنگ های صلیبی از سیستان ایران گرفته اند.. معماری. طرز ساخت آسیاب های بادی سیستان بدین گونه است که در آغاز، برجی بلند، مانند مناره می سازند. ساختمان آسیاب دارای دو بخش است. در بخش پایین، سنگ های آسیا قرار دارد که بر اثر چرخش سنگ زیرین غلات را آرد می کند. در بخش بالا، چرخی قرار دارد که با نیروی باد به حرکت در می آید. بر اثر حرکت چرخ و محور آن، سنگ زیرین آسیاب به چرخش در می آید. پس از پایان این بنای دو اشکوبه، سیستانی ها چهار شکاف در دیوار ایجاد می کنند. این شکاف ها همانند شکاف های تیراندازی در برج ها و باروها است. شکاف ها از درون تنگ تر می شوند. باد از میان این شکاف ها با نیروی بسیار به درون می وزد؛ مانند بادی که از دم آهنگری خارج می شود.
ساتسیوی () که همچنین با نام مرغ داخل سس گردو هم معروف است، یک غذای گرجی است. این خوراکی با استفاده از ماکیان (همچجون مرغ یا بوقلمون) درآمیخته درون سس گردو تهیه می شود که به طور معمول با نمک، فلفل سیاه، سیر، شنبلیله، گشنیز و دارچین طعم دار می شود. واژهٔ "ساتسیوی" "(satsivi)" همچنین به عنوان یک اصطلاح کلی برای انواع ماکیان که با سس گردو آماده مصرف شده، مورد استفاده قرار می گیرد.
خانه (انگلیسی: The Home) یک فیلم دلهره آور آمریکایی در سبک وحشت روان شناختی محصول سال ۲۰۲۴ به کارگردانی جیمز دموناکو، نویسندگی دموناکو و آدام کانتور با بازی پیت دیویدسون در نقش مکس است. داستان. مکس، مردی مشکل دار، در خانه سالمندان شروع به کار می کند و متوجه می شود که ساکنان و مراقبان آن اسرار شوم در خود دارند. همان طور که او ساختمان و طبقه چهارم ممنوعه را بررسی می کند، شروع به کشف پیوندهایی با گذشته و … تولید. فیلمبرداری اصلی در شهرهای نیوجرسی دنویل، الیزابت و ناتلی، از اواخر ژانویه تا اوایل آوریل ۲۰۲۲ انجام شد. انتشار. در اکتبر ۲۰۲۳، لاینزگیت حقوق پخش فیلم در ایالات متحده را در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو در سال ۲۰۲۳ به دست آورد و اوایل سال ۲۰۲۴ اکران خود را در سینماها تعیین کرد.
کامپونگ آیِر (به ) یکی از روستاهای کشور سلطان نشین برونئی است. طبق سرشماری سال ۲۰۱۶ میلادی برونئی، جمعیت این دهکده ۱۰٫۲۵۰ نفر است. مساحت کامپونگ آیر نیز ۱۰ کیلومتر مربع (۳٫۹ مایل مربع) می باشد. این دهکده در نزدیکی بندر سری بگاوان واقع شده است.
کوه فیتزویلیام یک قله کوه با ارتفاع است که در رشته کوه های راکی کانادا در پارک استانی کوه رابسون در بریتیش کلمبیا، کانادا واقع شده است. این کوه در ۸ ژوئیه ۱۸۶۳ توسط والتر چیدل به نام ویسکونت میلتون (۱۸۳۹–۱۸۷۷) نامگذاری شد.
رودخانه ساوت فورک فلت هد یک رودخانه بزرگ در شمال غربی مونتانا در شمال غربی ایالات متحده است. این رود یکی از سه شاخه اصلی رودخانه فلت هد است. رودخانه حدود طول دارد و آن را به دومین شاخه طولانی رودخانه فلت هد تبدیل می کند.
سد خان آباد در فاصله ۲۵ کیلومتری جنوب شهر الیگودرز در استان لرستان یک سد خاکی است که بر روی رودخانه اسل شاه از سرشاخه های رودخانه دز واقع است. این سد که در مسیر مهاجرت پرندگان قرار دارد هر ساله در اواخر تابستان به یک پناهگاه پرندگان مهاجر تبدیل می شود. از جمله تفریحات آبی که شرایط آن در این سد مهیا شده قایق سواری و ماهیگیری است که هرساله طبیعت گردان زیادی را به خود جذب می کند. اهداف ساخت سد. هدف از ساخت سد تأمین آب شرب و صنعت، تأمین آب مورد نیاز اراضی کشاورزی پایاب حوضه به میزان یک هزار و ۴۵۰ هکتار و ذخیره سازی و تنظیم آب رودخانه سراب است. همچنین سد مخزنی غدیر باباحیدر قرار است آب شرب مردم شهرستان فارسان و همچنین آب مورد نیاز اراضی کشاورزی حوزه را تأمین کند. مشخصات سد. این سد از نوع خاکی همگن است که با حجم مخزن سد ۱۴ میلیون متر مکعب بر روی رودخانه اسل شاه در ۲۵ کیلومتری جنوب الیگودرز ساخته شده است. محل سد در یکی از مناطق خوش آب و هوای و کوهستانی شهرستان الیگودرز قرار دارد بطوریکه دمای متوسط سالانه منطقه حدود ۱۰ درجه سانتیگراد می باشد و مرداد ماه با میانگین حداکثر دمای مثبت ۳۱ درجه سانتیگراد و بهمن ماه با میان
گین حداقل دمای منفی ۱۲درجه سانتیگراد به ترتیب گرمترین و سردترین ماه سال در محدوده سد می باشد. سد رارای ارتفاع ۳۳٫۵ متر، طول تاج ۲۶۵ متر، حجم مخزن۱۴ میلیون متر مکعب، حجم تنظیم آب ۱۸ میلیون متر مکعب و سطح شبکه تحت آبیاری سد ۱۹۰۰ هکتار می باشد. طرح گردشگری خان آباد. سد خان آباد در منطقه ای کوهستانی و خوش آب و هوا در مجاورت راه ارتباطی الیگودرز به شول آباد، بشارت، زلقی و منطقه سد رودبار قراردارد و برای بازدید از مناظر طبیعی و دیدنی موجود در منطقه از جمله آبشارهای آب سفید، چکان، برنجه و دشت های لاله های واژگون، شیرهای سنگی باستانی، قلل بلند و پربرف زیبای کوهستان قالی کوه و تمندر و رشته کوه اشتران کوه (آلپ ایران) و سرچشمه رودخانه دز و همچنین دریاچه زیبای گهر و حتی تونل برفی کمندان و چشمه ماهیچال و تعدادی از زیارتگاه ها از جمله امامزاده محمد ابن حسن (ع) که جایگاه ویژه ای نزد مردم منطقه دارد و منطقه جنگلی و بکر بزنوید و زز و ماهرو و بازدید از سیاه چادرهای عشایری و غیره می بایست از جاده مذکور گذر کرد لذا موقعیت سد خان آباد و دریاچه آن علاوه بر زیبائی مخصوص به خود مرکز ثقل دسترسی به هر یک از مناطق و اماکن نادر موجود در
منطقه است. قابلیت های پیشنهادی توسعه گردشگری در حاشیه این سد را می توان به چند بخش تقسیم کرد: ۹- جاذبه های مبتنی بر فعالیت های اقتصادی از قبیل: پرورش انواع آبزیان در قفس به خصوص ماهی های سرد آبی و گرمابی …
گَنداره یا گَداره (به "Gaⁿdāra") یکی از ساتراپی های شرقی شاهنشاهی هخامنشی در آسیای میانه بود این نام پس از حمله هخامنشیان به دره سند، در سنگ نوشته های مختلف هخامنشی مانند سنگ نوشته بیستون یا سنگ نوشته DNa داریوش بزرگ دیده می شود. تاریخچه. در اواخر قرن ششم پ.م. بنیان گذار شاهنشاهی هخامنشی، کوروش بزرگ، اندکی پس از فتح ماد، لیدیه و بابل، به گَنداره لشکر کشید و آن را به قلمرو خود ضمیمه کرد. محقق اظهار داشت که کوروش تنها سرزمین های مرزی فرای سند در اطراف پیشاور را که متعلق به گَنداره بود را فتح کرده است، در همین حال، که پادشاه قدرتمندی در آن منطقه بود نیز، حکومت خود را بر بقیه گَنداره و پنجاب غربی حفظ کرد. با این حال، به گفته محققی به نام بودا پراکاش، پوکوساتی ممکن است به عنوان سنگری در برابر گسترش شاهنشاهی هخامنشی به شمال غربی جنوب آسیا عمل کرده باشد. این فرضیه بیان می کند که ارتشی که نئارخوس ادعا می کرد کوروش در گدروزی از دست داده بود، در واقع از پادشاه گَنداری، پوکوساتی شکست خورده است؛ بنابراین، براساس نظر پراکاش، هخامنشیان تنها پس از یک دوره افول گَنداره و پس از سلطنت پوکوساتی، همراه با رشد قدرت هخامنشی در زما