Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فؤاد محمود الربیعه (زادهٔ ۲۴ ژوئن ۱۹۵۹) یک کویتی است که در بازداشتگاه گوانتانامو در کوبا، تحت کنترل ایالات متحده آمریکا، از مه ۲۰۰۲ تا دسامبر ۲۰۰۹ نگهداری می شد. شمارهٔ سریال بازداشت وی در گوانتانامو ۵۵۱ بود. الربیعه پیش از بازداشت ناعادلانه و استردادش، یکی از مدیران اجرایی شرکت هواپیمایی ملی کویت بود. او در ایالات متحده آمریکا تحصیل کرده بود و خود را دوستدار آمریکا توصیف می کرد. وی همچنین یک نیکوکار بود و همراه با اعضای خانواده اش، به طور منظم از فعالیت های خیریه ای که به آن ها کمک کرده بودند، به صورت حضوری بازدید می کردند. او به صورت معمول، پیش از کمک مالی و پس از آن، سفرهای میدانی مقدماتی و پیگیری انجام می داد تا از روند پروژه ها اطمینان حاصل کند. در سال ۲۰۰۱، او سفر خود به افغانستان را به عنوان یک مأموریت خیریه توصیف کرده بود. الربیعه قرار بود در سال ۲۰۰۸ در برابر کمیسیون نظامی گوانتانامو محاکمه شود، اما تمامی اتهامات در سال ۲۰۰۹ رد شدند. در سپتامبر ۲۰۰۹، دادخواست حبس ناعادلانه الربیعه به نتیجه رسید و قاضی دادگاه ناحیه ای ایالات متحده آمریکا دستور آزادی فوری او را صادر کرد. آزادی او در تاریخ ۹ دسامبر ۲۰۰۹
انجام شد. وکلای الربیعه از رئیس جمهور باراک اوباما خواستند از طرف ایالات متحده عذرخواهی کرده و «غرامت مناسبی» بابت رنج و محنتی که متحمل شد به او پرداخت کند. کمیسیون نظامی گوانتانامو. در تاریخ ۲۲ اکتبر ۲۰۰۸، دفتر کمیسیون های نظامی اتهاماتی را علیه فؤاد الربیعه و فایز الکندری مطرح کرد. در ۱۲ اوت ۲۰۰۹، ستوان فرمانده کوین بوگوسکی، وکیل مدافع فؤاد الربیعه اعلام کرد که مجوز سفر او به کویت از سوی مقامات ایالات متحده نگه داشته شده است. تمامی اتهامات در سال ۲۰۰۹ لغو شدند. وزن فؤاد الربیعه. اسنادی که هنگام طرح اتهامات علیه فؤاد الربیعه منتشر شدند، شامل وزن هایی بود که توسط کارکنان پزشکی اردوگاه ثبت شده بودند. شکنجه. "سی ان ان" مقاله ای بر پایهٔ مصاحبه با فؤاد و دیگر زندانیان سابق گوانتانامو منتشر کرد که عنوان آن بود: "«زندانیان سابق گوانتانامو از اعترافات زیر شکنجه می گویند»". الربیعه به جنیفر فنتون گفت که ابتدا توسط نیروهای ائتلاف شمال شکنجه شده، سپس در بازداشتگاه قندهار، پس از آن در نقطهٔ جمع آوری بگرام و در نهایت در گوانتانامو مورد شکنجه قرار گرفته است. او به فنتون گفت که بیش از ۲۰۰ بار مورد بازجویی قرار گرفته که ا
ین بازجویی ها با «شکنجه های فراوان» همراه بوده اند. الربیعه به فنتون نسخه ای از یک نامهٔ دو صفحه ای نشان داد که در تورا بورا پیدا شده بود و تحت شکنجه مجبور شده بود اعتراف کند که آن را نوشته است. نویسندهٔ نامه ادعا کرده بود که او و پسرش عبدالله در سال ۱۹۹۱ رهبری یک حمله در افغانستان را برعهده داشتند. با این حال، در حالی که نام پسر الربیعه واقعاً عبدالله است، او در سال ۱۹۹۱ تنها یک ساله بود. الربیعه به فنتون گفت که زمانی شروع به اعتراف به تمامی اتهامات بازجویان کرد که یکی از آن ها از او پرسید: «می خواهی به خانه ات برگردی اما یک معتاد باشی؟» او این جمله را یکی از تهدیدهایی دانست که باعث شد دست به اعترافات دروغین بزند. بازگرداندن. در ۱۲ مه ۲۰۰۷، روزنامهٔ "کویت تیمز" گزارش داد که کویت و ایالات متحده مذاکرات دربارهٔ بازگرداندن باقی ماندهٔ زندانیان کویتی به توافق رسیده اند. آزادی فوری. در ۱۷ سپتامبر ۲۰۰۹، قاضی دادگاه منطقه ای ایالات متحده کالین کولار-کوتلی حکم داد که دیگر نمی توان الربیعه را تحت مجوز استفاده از نیروی نظامی علیه تروریست ها بازداشت کرد و دستور آزادی او از بازداشت در خلیج گوانتانامو را صادر کرد. او در
۹ دسامبر ۲۰۰۹ بازگردانده شد. وزارت دادگستری ایالات متحده اعلام کرد که او از بازداشتگاه خلیج گوانتانامو به کنترل دولت کویت منتقل شده است. این انتقال طبق توافقی میان ایالات متحده و دولت کویت انجام گرفت. ایالات متحده اعلام کرد که به مشاوره با دولت کویت در خصوص وضعیت الربیعه ادامه خواهد داد.
لانا (به صورت کامل اس اواس دیلاکس: لانا نوشته می شود) دومین آلبوم استودیویی از خواننده-ترانه پرداز آمریکایی سیزا می باشد که در ۲۰ دسامبر سال ۲۰۲۴ از سوی تاپ داگ اینترتیمنت و آرسی ای رکوردز منتشر گردید. پس زمینه. سیزا مدتی کوتاه پس از انتشار دومین آلبوم استودیویی اش با نام "اس اواس" (۲۰۲۲) که با تحسین گسترده و موفقیت تجاری همراه بود، در انتهای یکی از پست های اینستاگرام خود، خیلی زود با یک یادداشت کوتاه در انتهای یکی از پست های اینستاگرامش – که در آن از کل عوامل تشکر کرده بود – به نسخهٔ دیلاکس آلبوم اشاره کرد. طبق گفته های سیزا طی مصاحبه با "موست ریکوئستد لایو" در ژانویهٔ سال ۲۰۲۳ و بیلبورد در فوریه، قرار بود نسخهٔ استاندارد آلبوم ده قطعه داشته باشد. سیزا بعدها در سپتامبر پرده از نام نسخهٔ دیلاکس آلبوم برداشت: "لانا".
روابط کویت و فیلیپین به پیوندهای دوجانبه میان کشور کویت و کشور فیلیپین اشاره دارد. تاریخچه. فیلیپین در سپتامبر ۱۹۶۱، سه ماه پس از استقلال کویت، این کشور را به رسمیت شناخت. روابط دیپلماتیک رسمی میان این دو کشور در تاریخ ۱۷ ژانویه ۱۹۷۹ برقرار شد. فیلیپین در سال ۱۹۷۹ سفارت خود را در کویت تأسیس کرد. فیلیپین بخشی از ائتلاف تحت رهبری ایالات متحده برای آزادسازی کویت از اشغال عراق در جریان جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱ بود. کویت نیز در تاریخ ۲۴ مه ۱۹۹۶ سفارت خود را در مانیل گشود. روابط اقتصادی. تجارت. میزان تجارت میان کویت و فیلیپین در سال ۲۰۱۵ حدود ۷۷۹ میلیون دلار بود که تراز تجاری به نفع کویت بود. سرمایه گذاری های کویت در فیلیپین عمدتاً ماهیتی کشاورزی دارند. در سال ۱۹۸۱، تلاش شرکت های فیلیپینی برای ساخت یک بزرگراه به ارزش ۳۰۰ میلیون دلار که کویت را به بغداد در عراق متصل کند، بازتاب رسانه ای گسترده ای داشت. کارگران. بر اساس اعلام سفارت فیلیپین در سال ۲۰۱۸، حدود ۲۵۰ هزار فیلیپینی در کویت مشغول به کار هستند که ۶۵ درصد از آنان را خدمتکاران خانگی تشکیل می دهند. کارگران خانگی از فیلیپین همراه با مهاجرانی از سری لانکا و هند ا
ز دهه ۱۹۷۰ در کویت ساکن شدند. گزارش هایی از نقض حقوق بشر علیه کارگران مهاجر در کویت از جمله فیلیپینی ها، همچنان نگرانی دولت فیلیپین را برمی انگیزد. ادعاهایی دربارهٔ سوءاستفاده و تجاوز، باعث شد که فیلیپینی ها در سال ۲۰۱۳ کارزاری برای درخواست ممنوعیت اعزام خدمتکاران خانگی به کویت راه اندازی کنند. این درخواست نامه دست کم ۱۰ هزار امضا جمع آوری کرد. تنش ها. بحران دیپلماتیک ۲۰۱۸. رئیس جمهور رودریگو دوترته در فوریه ۲۰۱۸ پس از مجموعه ای از مرگ های خدمتکاران خانگی فیلیپینی، ممنوعیتی برای اعزام کارگران فیلیپینی به کویت صادر کرد. حادثه ای که منجر به این ممنوعیت شد، گزارش کشف جسد یک خدمتکار خانگی فیلیپینی در فریزری در انباری متروکه از نوامبر ۲۰۱۶ بود. در آوریل ۲۰۱۸، ویدیویی منتشر شد که اقدام ادعایی کارکنان سفارت فیلیپین در نجات خدمتکاران خانگی فیلیپینی از کارفرمایان ظاهراً متجاوز را نشان می داد. کویت این اقدام را به عنوان نقض حاکمیت خود محکوم کرد. در مه ۲۰۱۸، توافق نامه ای میان دو کشور امضا شد که بر اعطای حقوق بیشتر به کارگران مهاجر فیلیپینی تأکید داشت و در نهایت، ممنوعیت اعزام لغو شد. مرگ کارگران مهاجر. در ۳۱ دسامبر ۲۰۱
۹، یک کارگر مهاجر فیلیپینی ۲۶ ساله به نام «جینلین پادرنال ویلاونده» بنا بر اعلام وزارت امور خارجه فیلیپین، توسط همسر کارفرمایش به قتل رسید. وزارت خارجه فیلیپین این قتل را محکوم کرده و آن را «نقض توافق نامه امضاشده میان دولت های فیلیپین و کویت در سال ۲۰۱۸ برای حمایت از این کارگران» دانست. کالبدشکافی انجام شده توسط اداره تحقیقات ملی فیلیپین نشان داد که این زن پیش از مرگ مورد آزار جنسی قرار گرفته بود. یک سال بعد، دادگاه کیفری کویت، کارفرما را به اعدام محکوم کرد. در ۲۱ ژانویه ۲۰۲۳، «جولبی کابیلیس رانارا»، خدمتکار خانگی ۳۴ ساله به قتل رسید و جسد سوخته اش در میانهٔ بیابان پیدا شد. طبق گزارش های روزنامهٔ "عرب تایمز"، کالبدشکافی نشان داد که رانارا باردار بوده است. پسر ۱۷ سالهٔ کارفرمایش، متهم شد که پیش از قتل، او را مورد تجاوز قرار داده است. این نوجوان بعدها دستگیر شد. وزارت کارگران مهاجر (DMW) این قتل را محکوم کرد و اعلام نمود که ممنوعیت اعزام جدید صادر نخواهد شد. جسد او در شب ۲۷ ژانویه ۲۰۲۳ به فیلیپین بازگردانده شد. فردای آن شب، بنابر درخواست خانواده اش، کالبدشکافی توسط اداره تحقیقات ملی فیلیپین انجام شد. مراسم خاک
سپاری او در خانه اش در لاس پینیاس برگزار شد و در ۵ فوریه به خاک سپرده شد. در فوریه، فیلیپین اعلام کرد که اعزام خدمتکاران خانگی فیلیپینی برای نخستین بار به کویت را دوباره به حالت تعلیق درآورده است. در ۱۰ مه ۲۰۲۳، دولت کویت اعلام کرد که صدور ویزا برای شهروندان فیلیپینی را متوقف می کند و هیچ ویزای جدیدی برای آنان صادر نخواهد شد. این تعلیق صدور ویزا و امتیازات مربوط به آن، در ژوئن ۲۰۲۴ لغو شد.
باشگاه فوتبال ایر فورس یونایتد () یک باشگاه فوتبال حرفه ای منحل شده تایلندی بود که در لام لوک کا، استان پاتوم تانی مستقر بود. این باشگاه که پس از فصل ۲۰۱۹ منحل شد، به باشگاه فوتبال یوتای تانی تغییر نام داد و به استان یوتای تانی منتقل شد. این تیم تا سال ۲۰۱۹ بخش فوتبال نیروی هوایی سلطنتی تایلند را تشکیل می داد.
دردلاک (با نام های dreads و locs نیز شناخته می شود) نوعی مدل مو می باشد که در آن موها رشته هایی شبیه طناب به هم گره می خورند و حالت بافته و قفل شده پیدا می کنند. دردلاک ها ممکن است به طور طبیعی در موهای بسیار مجعد تشکیل شوند، یا با بهره گیری از تکنیک هایی نظیر پیچاندن، شانه زدن معکوس، یا استفاده از قلاب، به طور مصنوعی ایجاد گردند. این مدل مو در بین مردمان آفریقا و آفریقایی تباران رواج بسیاری دارد.
باشگاه فوتبال میترا کوکار (به سادگی به عنوان پی اس میترا کوکار یا میترا کوکار شناخته می شود) یک باشگاه فوتبال حرفه ای اندونزیایی است که در تنگارونگ، کویتی کارتنگرا، کالیمانتان شرقی واقع شده است. آنها در حال حاضر در لیگ ۴ رقابت می کنند.
باشگاه فوتبال گیلانگ اینترنشنال یک باشگاه فوتبال حرفه ای مستقر در بدوک، سنگاپور است که در لیگ برتر سنگاپور رقابت می کند. این باشگاه در سال ۱۹۷۳ تأسیس شد و اولین فصل خود را در سال ۱۹۷۴ بازی کرد و قهرمان لیگ دسته سه سنگاپور شد که سال بعد آنها را به لیگ دسته یک ملی فوتبال رساند. آنها بزرگترین موفقیت های خود را در دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ تجربه کردند و شش عنوان قهرمانی متوالی لیگ برتر سنگاپور را به دست آوردند. تیم گیلانگ اینترنشنال از زمان آغاز لیگ حرفه ای در سال ۱۹۹۶، ۲ عنوان قهرمانی لیگ و ۱ عنوان قهرمانی جام حذفی سنگاپور را کسب کرده است. بهترین فصل آنها در سال ۱۹۹۶ بود، زمانی که آنها اولین تیمی بودند که هم عنوان قهرمانی لیگ و هم جام حذفی را کسب کردند. آنها همچنین به فینال جام حذفی سنگاپور در سال ۱۹۹۷، فینال جام حذفی سنگاپور در سال های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۳ و فینال جام لیگ سنگاپور در سال ۲۰۱۲ راه یافتند و به عنوان نایب قهرمانی دست یافتند. گیلانگ اینترنشنال یک رقابت سنتی با نزدیکترین همسایه خود، تامپینس روفرز، دارد. مسابقات بین این دو تیم به عنوان "دربی شرقی" شناخته می شود که به عنوان یکی از بهترین رقابت ها در فوتبال سنگاپور شن
اخته می شود. به دلیل همکاری قوی آنها با باشگاه جی لیگی، ماتسوموتو یاماگا، هواداران ژاپنی در روابط طولانی مدت و پربار خود، بارها از تیم گیلانگ اینترنشنال حمایت کرده اند.
اوکوچی ماساتادا (؛ ۲۷ مه ۱۸۴۴ – ) سیاستمدار، دایمیو در قلمرو اوتاکی و روجو در دوره ادو اهل ژاپن بود. در جنگ بوشین. اوکوچی رهبر اسمی ارتش شوگون در نبرد توبا-فوشیمی در ژانویه ۱۸۶۸ بود، جایی که او توسط انقلابی نیروی زمینی امپراتوری ژاپن شکست خورد. در ۲۹ ژانویه، او از مقر خود در Yodo Station عقب نشینی کرد. در طول جنگ، اوکوچی از چهره سربازان کشته شده به عنوان همراهی برای ساکی گزارش شده است. اگرچه اوکوچی و تاکه ناکا شیگه کاتا توسط مقامات امپراتوری به عنوان توصیف شدند. توبا فوشیمی، اوکوچی توانست با تسلیم سریع قلعه اوتاکی، از دامنه اوتاکی در برابر انتقام جویی توسط دولت جدید محافظت کند.
باشگاه ورزشی چادونگچا () یک باشگاه فوتبال اهل کره شمالی مستقر در چونگجین، کره شمالی است که در لیگ کره شمالی بازی می کند. این باشگاه وابسته به وزارت حمل و نقل زمینی و دریایی کره شمالی است.
اینوئه ماسانائو ; – ) دایمیو و روجو در شوگون سالاری توکوگاوا در طی باکوماتسو اهل ژاپن بود.
ماتسودایرا مونه هیده (; – ) سیاستمدار، دایمیو و روجو در دوره ادو اهل ژاپن بود.
جزئی گرایی معرفت شناختی دیدگاهی است که می گوید می توان چیزی را شناخت، بدون این که دانست "چگونه" شناخته می شود. طبق این دیدگاه، دانش فرد قبل از این که بداند چگونه چنین باوری می تواند توجیه شود، موجه است. با در نظر گرفتن این رویکرد فلسفی می توان قبل از پرسیدن «چگونه می دانیم؟» این سؤال را پرسید که «چه می دانیم؟» این اصطلاح در کتاب "مسئله معیار" اثر رودریک چیزم و در اثر شاگردش، ارنست سوسا ("قایق و هرم: انسجام در مقابل مبانی در نظریه دانش") آمده است. جزئی گرایی در تضاد با روش گرایی است که به پرسش دوم پیش از پرسش اول پاسخ می دهد. از آن جا که پرسش «ما چه می دانیم» تلویحاً به این معناست که ما می دانیم، جزئی گرایی (particularism) در نظر گرفته می شود. اساساً ضد شک گرایی توسط کانت در "پیش گفتار" مورد تمسخر قرار گرفت.
جزئی گرایی تاریخی که توسط ماروین هریس در سال ۱۹۶۸ ابداع شد، اولین مکتب فکری انسان شناسی آمریکایی در نظر گرفته می شود. جزئی گرایی تاریخی که ارتباط نزدیکی با فرانتس بوئاس و رویکرد بوئاسی به انسان شناسی دارد، مدل فرگشت تک خطی را که تا زمان بوئاس بر انسان شناسی مسلط بود را رد می کرد، و استدلال می کرد که هر جامعه، بازنمایی جمعی از گذشته تاریخی منحصربه فرد خود است. بوئاس تکامل گرایی موازی را رد کرد، این ایده که همه جوامع در یک مسیر هستند و به همان روشی که جوامع دیگر به سطح خاص توسعه خود رسیده اند، رسیده اند. جزئی گرایی تاریخی نشان داد که جوامع می توانند از طریق مسیرهای مختلف به سطح یکسانی از تکامل اجتماعی-فرهنگی برسند. بوئاس اظهار داشت که اشاعه، تجارت، محیط مربوطه و تصادف تاریخی ممکن است ویژگی های فرهنگی مشابهی را ایجاد کنند. همانطور که بواس پیشنهاد کرده است سه ویژگی برای توضیح آداب و رسوم فرهنگی استفاده می شود: شرایط محیطی، عوامل روان شناختی و پیوندهای تاریخی، که تاریخ مهم ترین آن هاست (از این رو نام مکتب نیز از همین گرفته شده است). منتقدان جزئی گرایی تاریخی استدلال می کنند که این رویکرد ضدنظری است زیرا به دنبال ا
رائه نظریه های جهانی و قابل اجرا برای همه فرهنگ های جهان نیست. بوئاس معتقد بود که نظریه ها به محض جمع آوری داده های کافی، خودبه خود پدیدار می شوند. این مکتب فکری انسان شناسی اولین مکتبی بود که منحصراً آمریکایی بود و بوئاس (که مکتب فکری او را نیز شامل می شد) مسلماً تأثیرگذارترین متفکر انسان شناسی در تاریخ آمریکا بود.
قلمرو سووا ، یک هان (ژاپن) در حکمرانی شوگون سالاری توکوگاوا در دوره ادو در ژاپن بود. این دامنه در قلعه تاکاشیما، واقع در جایی که اکنون بخشی از شهر سووا، ناگانو در استان ناگانو است، متمرکز بود.
آبه ماساتو ؛ – ) روجو در دوره باکوماتسو، شوگون سالاری ادو اهل ژاپن بود.
جزئی گرایی اخلاقی نظریه ای در اخلاق هنجاری است که در تضاد با این ایده قرار می گیرد که اعمال اخلاقی را می توان با به کارگیری اصول اخلاقی جهان شمول تعیین کرد. این نظریه بیان می کند که هیچ مجموعه ای از اصول اخلاقی وجود ندارد که بتوان آن را در هر موقعیتی به کار برد، و این ایده را به ایده ای جذاب برای ماهیت علّی موقعیت های چالش برانگیز اخلاقی تبدیل می کند. گفته می شود که قضاوت های اخلاقی توسط عوامل مرتبط با در نظر گرفتن یک زمینه خاص تعیین می شوند. برای مثال یک جزئی گرای اخلاقی استدلال می کند که تا زمانی که تمام حقایق اخلاقی مرتبط شناخته نشوند، نمی توان قتل را از نظر اخلاقی نادرست دانست. اگرچه این دیدگاه در تضاد کامل با دیگر نظریه های برجسته اخلاقی، مانند وظیفه گرایی، پیامدگرایی و اخلاق فضیلت محور قرار دارد، اما راه خود را به حوزه حقوق باز می کند، برای مثال با ایده قتل موجه. در این مورد، حقایق اخلاقی مرتبط به جای اصل، مبتنی بر زمینه هستند. منتقدان استدلال می کنند که حتی در این مورد، این اصل همچنان بر عمل درست اخلاقی تأثیر می گذارد. تاریخچه. اصطلاح «جزئی گرایی» برای اشاره به این موضع توسط ریچارد مروین هیر در سال ۱۹۶
۳ ابداع شد ("آزادی و خرد"، آکسفورد: کلارندون، ص. ۱۸). در فلسفه، این اصطلاح عمدتاً برای اشاره به جانب داری از منافع شخصی به کار می رود؛ که به این معنی است که اخلاق جهان شمول نیست. دیدگاه ها. در چارچوب جزئی گرایی اخلاقی سنتی، قویاً اعتقاد بر این است که اندیشه اخلاقی ساختار متمایزی ندارد. برخی از اقتباس های افراطی تر از این نظریه شامل رد کامل اصول اخلاقی نظریه پردازی شده می شود، زیرا تصور می شود که در مورد عادیِ مفروضِ استفاده از این اصول توسط یک فرد نسبتاً حساس به اخلاق، این اصول غیرضروری هستند. اعتقاد بر این است که استفاده از اصول مذکور خلاف مؤثر بودن است، زیرا جزئی گرایان اخلاقی به موضوعِ موردِ فرضیِ عادی ایمان دارند تا هر مجموعه اخلاقی را که برای آن موقعیت خاص ضروری می دانند، اجرا کند. جاناتان دنسی استدلال کرده است که موارد، چه خیالی و چه غیرخیالی، شامل عناصری هستند که می توانیم از آن ها ایده های اخلاقی خاصی را استنباط کنیم. نقد. عقلانیت. یکی از ویژگی های کلیدی عقلانیت این است که عامل عقلانی مجموعه ای منسجم از باورها را حفظ می کند. از نظر اخلاقی این بدان معناست که اصول اخلاقی درونی عامل نمی توانند در تضاد با
شند و باید در هر موردی اعمال شوند. جزئی گرایی این را رد می کند که یک ویژگی خاص از یک مسئله اخلاقی بتواند لزوماً در تمام مواردی که آن ویژگی رخ می دهد به یک اصل اخلاقی خاص استناد کند، بنابراین عقلانیت را رد می کند. در پاسخ، فرد جزئی نگر ممکن است بگوید که سازگاری شرطی است که برای جلوگیری از داشتن مجموعه ای از باورها که نمی توانند هم زمان صادق باشند، در نظر گرفته شده است. برای مثال باور به این که درد مضر است، حیوانات سزاوار آسیب نیستند، و حیوانات سزاوار درد هستند، از نظر عقلی ناسازگار خواهد بود. اگر این تنها راه معنادار برای بررسی سازگاری باشد، پس ارزیابی متفاوت آن در مورد دلایل اخلاقی نادرست خواهد بود. ایرادات مربوط به عقلانیت، دیدگاه جزئی گرایان در مورد معرفت اخلاقی را نیز زیر سؤال می برد. وقتی یک کودک خودخواه با موقعیتی مواجه می شود که در آن به او یاد داده می شود برای سخاوت ارزش قائل شود، یک فرد اخلاق گرای این را به عنوان کسب دانش اخلاقی توسط کودک برای به کارگیری آن در آینده تشخیص می دهد. جزئی گرایی این را رد می کند و استدلال می کند که اعمال را می توان با نوعی ادراک حسی توجیه کرد. عامل به جای استنتاج مجاز بودن
از اصول اخلاقی کلی، یاد می گیرد که ویژگی های اخلاقی برجسته یک موقعیت را به شیوه ای خاص ببیند.
روابط کویت و فلسطین به روابط خارجی میان کویت و دولت فلسطین اشاره دارد. کویت از تشکیل کشور مستقل فلسطین از طریق یک راه حل دوکشوری حمایت می کند. این کشور اعلام کرده است که تا زمان تشکیل کشور مستقل فلسطین، اسرائیل را به رسمیت نخواهد شناخت. تاریخچه. پس از نکبت، فلسطینی ها برای کار به کویت مهاجرت کردند. این مهاجرت پس از آن که کویت الزامات دریافت ویزا برای اردنی ها را برداشت، آسان تر شد. پس از جنگ شش روزه که اسرائیل غزه و کرانه باختری به همراه سینا و بلندی های جولان را اشغال کرد، شمار فلسطینی هایی که به کویت مهاجرت کردند افزایش یافت. در فاصله سال های ۱۹۶۷ تا ۱۹۶۹، ۶۰ درصد معلمان در کویت فلسطینی بودند. کویت سامانه «کفاله» را معرفی کرد که حقوق شهروندان غیرکویتی را محدود کرده و یک کویتی را مسئول هر فرد غیرکویتی می دانست. کویت، ثبت نام افراد غیرکویتی در نهادهای آموزشی را به ۱۰ درصد محدود کرد اما به سازمان آزادی بخش فلسطین اجازه داد تا برای فلسطینی ها مدرسه دایر کند. سازمان آزادی بخش فلسطین تلاش کرد تا از افزایش نفوذ سازمان های تندرو، مانند جبهه خلق برای آزادی فلسطین، در میان جامعه فلسطینیان کویت جلوگیری کند. سازمان آزا
دی بخش فلسطین، پنج درصد از حقوق فلسطینی ها را به عنوان مالیات برای صندوق ملی فلسطین که زیر نظر فتح اداره می شد، برداشت می کرد. در سال ۱۹۷۶، کویت مدارس وابسته به سازمان آزادی بخش فلسطین را بست که باعث افزایش ازدحام در مدارس دولتی شد. کویت قوانینی وضع کرد که مهاجران را ملزم می کرد فرزندان خود را به مدارس خصوصی بفرستند. در سال ۱۹۸۶، از میان ۲۷۶ کرسی ویژه خارجی ها در دانشگاه کویت، ۲۰۰ کرسی به فلسطینی ها اختصاص یافت. دولت کویت روند افزایش شمار کویتی ها در حوزه آموزش و بوروکراسی و کاهش تعداد فلسطینی ها را آغاز کرد. اخراج فلسطینی ها پس از جنگ خلیج فارس. در جریان جنگ خلیج فارس، سازمان آزادی بخش فلسطین و یاسر عرفات از صدام حسین، رهبر عراق، حمایت کردند که به روابط با کویت آسیب رساند. فلسطینی ها بر این باور بودند که حمایت از عراق بهترین راه برای تشکیل کشور مستقل فلسطین خواهد بود، چرا که صدام پیش از حمله، وعده مقابله با اسرائیل را داده بود. دفتر سازمان آزادی بخش فلسطین در کویت با حمله مخالف بود اما دفتر این سازمان در بغداد و اردن از آن حمایت کردند. «رفیق شفیق قبلاوی»، از مقام های سازمان آزادی بخش فلسطین در کویت، به دست ن
یروهای عراقی به خاطر مخالفت با اشغال ترور شد. با این حال، تصویر فلسطینی ها در کویت پس از آن که صدام حسین از جبهه آزادی بخش عرب و جبهه آزادی بخش فلسطین (شاخه ابوعباس) برای اشغال کویت استفاده کرد، به شکل برگشت ناپذیری آسیب دید. ۷۰ درصد فلسطینی های ساکن کویت از کار دست کشیدند، اما ۳۰ درصد به کار ادامه دادند. اگرچه فلسطینی ها در جریان جنگ به کویتی ها کمک کردند، از جمله در مراقبت از مجروحان و توزیع کمک ها، اما شمار زیادی از کویتی ها همچنان فلسطینی ها را بابت حمایت سازمان آزادی بخش فلسطین از عراق مقصر می دانستند. فلسطینی هایی که در دوران جنگ در کویت زندگی می کردند، به دلیل توافق یاسر عرفات با صدام حسین با مجازات جمعی روبه رو شدند، در حالی که بسیاری از آن ها با موضع سازمان آزادی بخش فلسطین مخالف بودند. پس از آن که ایالات متحده نیروهای عراقی را از کویت بیرون راند، صدها جوان فلسطینی توسط مقاومت کویت کشته یا شکنجه شدند. فلسطینی ها قربانی بازداشت های خودسرانه شدند که بخشی از تبعیض علیه جامعه فلسطینی بود. فلسطینی ها از مشاغل دولتی اخراج و از مؤسسات آموزشی اخراج شدند. در مجموع، کویت فلسطینی های ساکن کشور را اخراج کرد؛ روی
دادی که به عنوان خروج فلسطینیان از کویت شناخته می شود. جمعیت فلسطینی ها از ۴۰۰ هزار نفر به ۲۰ هزار نفر کاهش یافت. کویت همچنین سفارت فلسطین را تعطیل کرد. عذرخواهی و احیای روابط. در سال ۲۰۰۴، محمود عباس به طور رسمی از کویت بابت حمایت از عراق در جریان جنگ خلیج فارس عذرخواهی کرد. پیش تر، الطیب عبدالرحیم از عذرخواهی خودداری کرده و گفته بود که کویت فلسطینیان را رنج داده است. در سال ۲۰۱۳، سفارت فلسطین در کویت بازگشایی شد. سالم عبدالله الجابر الصباح، وزیر امور خارجه کویت، در تاریخ ۳۰ اکتبر ۲۰۲۳ خواستار پایان جنگ غزه، ارسال کمک به فلسطینی ها و تأسیس کشور مستقل فلسطینی شد. مجلس ملی کویت درباره جنگ غزه بحث کرد و از اسرائیل و شورای امنیت سازمان ملل متحد انتقاد کرد. کویت اسرائیل را به نقض قوانین بین المللی متهم کرد. حماس از مواضع کویت حمایت کرد. کویت مبلغ ۲ میلیون دلار آمریکا به آژانس امداد و کار سازمان ملل برای آوارگان فلسطینی در خاور نزدیک اهدا کرد. ولیعهد کویت، نواف الاحمد الجابر الصباح، اسرائیل را محکوم کرد. در کویت تظاهراتی در حمایت از فلسطینی ها برگزار شد.
جزئی گرایی چندفرهنگی باوری است که بر اساس آن، فرهنگ مشترک برای همه مردم یا نامطلوب است یا غیرممکن. در مباحث مربوط به چندفرهنگ گرایی، دایان راویچ مورخ و مدرس، بین آنچه که گونه های «کثرت گرا» و «خاص گرا» می نامد، تمایز قائل می شود و اظهار می دارد که نویسندگان دیگر اغلب این تمایز را نادیده می گیرند. راویچ در مقاله ای طولانی درباره چندفرهنگی گرایی در آموزش و پرورش آمریکا، شمول تکثرگرایی چندفرهنگی را ستایش می کند، درحالی که آنچه را که او نقص ها و شکست های متعدد جزئی گرایی چندفرهنگی می بیند، محکوم می کند.
یاماجیجی (山爺) یا یاماچیچی (山父) نوعی یوکای در فولکلور ژاپنی است. شرح مختصر. گفته می شود که این یوکای، ظاهری شبیه به یک پیرمرد با یک چشم و یک پا دارد. قد آن حدود سه تا چهار شاکو (حدود ۹۰ تا ۱۲۰ سانتی متر) است و موهای خاکستری در سراسر بدنش رشد کرده است و اگرچه دو چشم دارد، اما از آنجایی که یکی از آن ها بزرگ و دیگری به طور غیرمعمول کوچک است، به نظر می رسد که فقط یک چشم دارد. آن ها را می توان با لباس های کهنه و تکه پاره یا حتی بدون لباس پیدا کرد. از آنجایی که دندان هایشان تیز و بسیار قدرتمند است و به راحتی می تواند استخوان های گراز وحشی یا میمون را خرد کند، شکارچیان یاماجیجی را با طعمه رام می کردند و از آن برای دور کردن گرگ ها استفاده می کردند. آن ها در کوهستان ها و دور از سکونتگاه انسانی زندگی می کنند. آن ها به ندرت در مقابل انسان ظاهر می شوند، اما ردپای آن ها به راحتی قابل تشخیص است. آن ها ردپاهای عمیق و فرورفته ای به طول حدود ۱۲ اینچ در هر ۶ تا ۷ پا (به دلیل پریدن روی یک پا) از خود به جا می گذارند. آن ها همچنین توانایی باورنکردنی در خواندن افکار افراد هنگام فکر کردن به آن ها دارند. با این حال، آن ها بیشتر به خا
طر صداهای قدرتمندشان شناخته می شوند. گریهٔ یاماجیجی آنقدر بلند است که برگ ها را از شاخه ها می ریزد، درختان را می شکند و سنگ ها را به حرکت در می آورد، در کوه ها می پیچد و آسمان ها و زمین را می لرزاند. آن ها از فریاد زدن لذت می برند و گه گاه به یک انسان اجازه می دهند که آن ها را به چالش بکشد؛ با این حال، انسان هایی که هنگام فریاد زدن یاماجیجی نزدیک او هستند، گاهی اوقات پرده گوششان پاره می شود یا حتی می میرند.
کاخ بیان کاخ اصلی امیر کویت است. این کاخ در منطقهٔ بیان واقع شده است. تاریخچه. کاخ بیان در سال ۱۹۸۶ برای میزبانی پنجمین کنفرانس اتحادیه عرب افتتاح شد. این کاخ دارای یک مرکز بین المللی کنفرانس است که به آن متصل شده است. همچنین، یک چادر "امیری" به مساحت در محوطهٔ کاخ قرار دارد که پس از آزادسازی کویت در سال ۱۹۹۱ برپا شد.
جزئی گرایی سیاسی در علوم سیاسی، «توانایی سیاست گذاران برای پیشبرد حرفه خود با توجه به منافع محدود به جای توجه به سیاست های ملی گسترده تر» است. علوم سیاسی. در یک نظام سیاسی که بر اساس جزئی گرایی اداره می شود، دیر یا زود، هویت قومی و مذهبی و منافع جوامع که توسط این پیوندها تعریف می شوند، عامل تعیین کننده سیاست می شوند. این امر با تأکید آن بر حقوق جهانی، جدایی دین از دولت، و اخلاق مدارای قومی و مذهبی، در تضاد با ایده ها و ارزش های کثرت گرایی سیاسی است. رویه پارلمانی. وقتی یک مجلس منتخب که قرار است منافع جمعی را بیان کند، بودجه را به سوی یک گیرنده خاص هدایت می کند، نظام پارلمانی به سمت جزئی گرایی سیاسی متمایل می شود. نحوه ی قانون گذاری آن اغلب توسط مخالفانش به عنوان سیاست هویت گروهی توصیف می شود که بر حقوق طبیعی و قانونی و بنابراین حقوق اقلیت ها یا هر نوع «دیگری» دیگری غلبه می کند. این امر در تضاد مستقیم با مفهوم جهان شمولی قانون و مدل نمایندگی مبتنی بر امانت است.
آرلی برک (; – ) ادمیرال نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بود، که در فاصله سال های ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۱ به عنوان پانزدهمین فرمانده عملیات نیروی دریایی آمریکا فعالیت می کرد. برک فعالیت نظامی را از سال ۱۹۲۳ در نیروی دریایی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۴ فرمانده یواس اس ماگفورد بود، از ۱۹۴۷ تا ۱۹۴۹ به عنوان فرمانده یواس اس هانتینگتون فعالیت می کرد. وی از ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۱ فرماندهی لشکر ۵ رزم ناو را برعهده داشت، در فاصله سال های ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۴ مدیر بخش طرح های استراتژیک نیروی دریایی آمریکا بود و از ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۵ فرماندهی لشکر ۶ رزم ناو را برعهده داشت. او در جنگ جهانی دوم و جنگ کره حضور داشت و در سال ۱۹۶۱ پس از ۳۸ سال خدمت در نیروهای مسلح آمریکا بازنشسته شد. ناوشکن موشک انداز یواس اس آرلی برک و ناوشکن کلاس آرلی برک به افتخار وی نام گذاری شده اند.