Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د. احتمالاً در همین دوره بود که او مسیر حرفه ای خود را به سوی مناصب کلیسایی تغییر داد. در سپتامبر ۱۵۹۵، چِراسی از سمت خود به عنوان وکیل مالیاتی کناره گیری کرد و به عنوان یکی از روحانیون منصوب شد—نهاد مالی و اداری وابسته به دربار پاپ. او این منصب را با پرداخت ۳۰٬۰۰۰ اسکودی و با اجازهٔ ویژهٔ پاپ به دست آورد، در حالی که مبلغ معمول برای خرید چنین مقامی ۴۰٬۰۰۰ اسکودی بود، که نشان دهندهٔ نفوذ و اعتماد ویژه ای است که از سوی پاپ کلمنت هشتم به او اعطا شده بود. در ژوئیه ۱۵۹۶، چِراسی به مقام خزانه دار کل رسید—سمتی بسیار مهم که مسئولیت نظارت بر امور مالی کلیسای رم را بر عهده داشت. این ارتقاء، جایگاه او را در ساختار قدرت پاپی تثبیت کرد و او را به یکی از چهره های کلیدی در ادارهٔ امور مالی و سیاسی کلیسا بدل ساخت. در سال ۱۵۹۸، زمانی که پاپ کلمنت هشتم برای تصاحب رسمی شهر فرارا به آن جا سفر کرد، چِرازی نیز در همراهی او حضور داشت. این سفر، که بخشی از سیاست تثبیت قدرت پاپ در مناطق شمالی ایتالیا بود، نشان دهندهٔ اعتماد کامل پاپ به چِرازی و نقش فعال او در امور دیپلماتیک و اجرایی کلیسا بود. مسیر حرفه ای چِرازی، از دانشگاه تا دربار
پاپ، بازتابی از هوش، دیانت، و توانایی او در پیوند دادن دانش حقوقی با ساختارهای قدرت مذهبی است. به نظر می رسد که سراسی دوست کاردینال فدریکو بورومئو، یکی از روشنفکران برجسته کلیسای روم در آن زمان، بوده است. سراسی در ۳۰ سپتامبر ۱۵۹۵ نامه ای از رم خطاب به او نوشت و در آن یادآوری کرد که «حضرت والای شما با چه مهربانی و محبتی همیشه مرا در پناه خود نگه داشته است». مجموعه ای از حکاکی های صحنه های مختلف شکار اثر آنتونیو تمپستا، که در سال ۱۵۹۸ در رم با عنوان "«اولین کتاب شکارهای مختلف»" منتشر شد، به او تقدیم شد. او در ۳ مه ۱۶۰۱ در ویلایی در فراسکاتی درگذشت، جایی که برای درمان بیماری کلیوی خود و به دلیل بهتر بودن هوا در آنجا نسبت به رم به آنجا رفته بود. کالبدشکافی نشان داد که ریه های او آلوده و سنگ بزرگی در روده هایش وجود دارد. او در مارس ۱۵۹۸ وصیت نامه خود را تنظیم کرده بود و یک روز قبل از مرگش متمم آن را اضافه کرده بود. در این وصیت نامه، بیمارستان سانتا ماریا دلا کنسولازیونه را به عنوان وارث جهانی خود تعیین کرد. او ۵۰۰ اسکودی را برای کارمندان خود و ۵۰۰ اسکودی را برای شخصی به نام جیاکومو که او را به فرارا همراهی کرده بو
د، به ارث گذاشت. دارایی های او شامل یک تاکستان در خارج از پورتا سن پانکراسیو، اجاره شده از سانتا ماریا در تراستوره، خانه ای که از پدرش در مونته چیتوریو به ارث برده بود، ظروف نقره، مبلمان و کتاب بود. او مجموعه رساله های حقوقی خود را برای حسابرس خود، آگوستینو دنا، به ارث گذاشت. او همچنین یک ویلا در آلبانو و یک «لوگو دی مونته» (سند) در کلیسای سانتا ماریا دی مونسراتو، جایی که مادربزرگ پدری اش، بیانکا سانچز، به خاک سپرده شده بود، از خود به جا گذاشت. به طور مشابه، او یک «لوگو دی مونته» در کلیسای سانتا ماریا دل پوپولو از خود به جا گذاشت. دو خانه کوچک در سانتی آپوستولی، یک خانه و یک تاکستان در کاستلگاندولفو، و کاخ کوچکی که در منطقه پاسکینو در آن زندگی می کرد، به صاحبان اصلی خود، بیمارستان کنسولاتسیونه، املاک کاستلگاندولفو و اولیسه گالو، بازگردانده شدند. کلیسای کوچک او. سراسی به عنوان خزانه دار کل، با هنرمندان و سازندگان چیره دست که برای واتیکان کار می کردند، ارتباط داشت. تقریباً یک سال قبل از مرگش، در ۸ ژوئیه ۱۶۰۰، کلیسای کوچکی در باسیلیکای سانتا ماریا دل پوپولو از راهبان آگوستینی خریداری کرد و کارلو مادرنو را مأمور
بازسازی این بنای کوچک به سبک باروک نمود. او به کاراواجو مأموریت داد تا دو تابلوی بزرگ سرو، به ارتفاع ده نخل و عرض هشت نخل، که نمایانگر تغییر مذهب سنت پل و شهادت سنت پیتر بودند، را در عرض هشت ماه و با قیمت ۴۰۰ اسکودی نقاشی کند. این قرارداد در ۲۴ سپتامبر ۱۶۰۰ امضا شد. کاراواجو در زمان مرگ تیبریو سراسی هنوز روی نقاشی ها کار می کرد. تاریخ سفارش او برای نقاشی محراب از آنیباله کاراچی مشخص نیست، اما احتمالاً این نقاشی زمانی که سراسی در کلیسا به خاک سپرده شد، تکمیل شده بود.
جمیل صالح عبدالله مزهر (زادهٔ ۱۶ ژوئیهٔ ۱۹۶۴)، یک شبه نظامی سوسیالیست فلسطینی و معاون دبیرکل جبهه خلق برای آزادی فلسطین، یک سازمان ملی گرای فلسطینی مارکسیست-لنینیست، از سال ۲۰۲۲ است. زندگی نامه. مزهر در سال ۱۹۶۴ در غزه، در خانواده ای از پناهندگان ساکن اردوگاه پناهندگان نصیرات، متولد شد. او در سال ۱۹۸۰، زمانی که ۱۶ ساله بود، به جبهه خلق برای آزادی فلسطین پیوست. او دارای مدرک لیسانس در رشته مدیریت است. به دلیل فعالیت هایش، دو بار توسط نیروهای اسرائیلی بازداشت شد، یک بار در سال ۱۹۸۹ و یک بار در سال ۱۹۹۲. او شروع به ترقی در صفوف خود کرد و به ویژه پس از نبرد ۲۰۰۷ غزه بین فتح و حماس، به بخش کلیدی بازسازی سیستم اداری، سیاسی و سازمانی جبهه در نوار غزه تبدیل شد. جبهه خلق برای آزادی فلسطین در این زمان، به ویژه در غزه، دچار آشفتگی کامل شد و اهمیت خود را از دست داد، با این حال، مزهر و دیگران توانستند با پایه گذاری پایه های سازمانی جبهه و تحکیم ساختار آن، باعث «رنسانس» جبهه خلق برای آزادی فلسطین در غزه شوند. او سرانجام رئیس جبهه خلق برای آزادی فلسطین در نوار غزه شد. در طول جنگ غزه (۲۰۰۸–۲۰۰۹)، او هدف یک سوءقصد اسرائیل در
نصیرات قرار گرفت که در آنجا خانه اش هدف قرار گرفت و او جان سالم به در برد. او نقش کلیدی در سازماندهی و تأسیس چندین انجمن مدنی و خیریه با ماهیت چپ گرا و مترقی ایفا کرد. در هشتمین کنگره ملی جبهه مردمی در ماه مه ۲۰۲۲، او به عنوان معاون دبیرکل جبهه خلق برای آزادی فلسطین انتخاب شد. او نقش مهمی در سازماندهی جبهه خلق برای آزادی فلسطین در آماده سازی و پس از شروع جنگ غزه ایفا کرد، و یک ماه قبل از شروع جنگ، نوار غزه را به مقصد سوریه ترک کرد.
خرتیان فربیک (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل هلند است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هراکس آلملو و باشگاه ورزشی هیرنفین اشاره کرد.
لئون فلمینگس (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل هلند است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دن بوس اشاره کرد.
مرکز مطالعات راست گرایی دانشگاه برکلی () ، یک مرکز پژوهشی میان رشته ای در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی است که بر مطالعات سیاست های راست گرا تمرکز دارد. این مرکز در «مؤسسهٔ مطالعات مسائل اجتماعی» مستقر است. این مرکز در سال ۲۰۰۹ بنیان گذاری شد و در آغاز با نام «مرکز مطالعات تطبیقی جنبش های راست گرا» فعالیت می کرد. سی آردبلیواس به پژوهش دربارهٔ جنبش های راست گرا در سدهٔ بیستم و بیست ویکم می پردازد، و یکی از نخستین نهادها در ایالات متحده است که به طور اختصاصی به پژوهش و تحلیل دانشگاهی سیاست ها و جنبش های راست گرا اختصاص یافته است.
خیرت مِیِر (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل هلند است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بریستول سیتی، باشگاه فوتبال اسپارتا روتردام، باشگاه فوتبال دوردرخت، باشگاه فوتبال آژاکس آمستردام، و باشگاه فوتبال ناک بردا اشاره کرد.
آمریگو دومینی (سنت لوییس، ۳ ژانویه ۱۸۹۴ – رم، ۲۵ دسامبر ۱۹۶۷) یک آدمکش فاشیست ایتالیایی متولد ایالات متحده بود که رهبری گروهی را بر عهده داشت که مسئول ترور جاکومو ماتئوتی، رهبر حزب سوسیالیست متحد، در سال ۱۹۲۴ بودند. زندگینامه. آمریگو دومینی، فرزند مهاجران ایتالیایی (پدرش آدولفو دومینی) و بریتانیایی، در سنت لوئیس میسوری ایالات متحده متولد شد. او به ایتالیا نقل مکان کرد و در سال ۱۹۱۳ با انصراف از شهروندی ایالات متحده به ارتش پیوست. در طول جنگ جهانی اول، او یک سرباز تهاجمی بود و به شدت زخمی و مدال گرفت. سپس در فاشیو فلورانس که توسط هواداران بنیتو موسولینی سازماندهی شده بود، فعال شد و به لقب "دمکش دوچه" (Sicario del Duce) افتخار می کرد. او در حادثه سارتزانا در ۲۱ ژوئیه ۱۹۲۱ شرکت کرد و رهبری ستونی متشکل از ۳۰۰ پیراهن سیاه (squadristi) را به سارتزانا با درخواست آزادی رناتو ریچی بر عهده داشت. ریچی و دیگر فاشیست ها پس از درگیری مسلحانه با آردیتی دل پوپولو، یک سازمان ضد فاشیستی که در سال ۱۹۲۱ توسط آنارشیست آرگو سکونداری به عنوان شاخه ای از جنبش "آردیتی" ایجاد شده بود، دستگیر شدند. در سال ۱۹۲۴، دومینی به صفوف چکا، پلیس
مخفی که موسولینی بر اساس چکای شوروی بنا نهاده بود، پیوست. اندکی پس از آن، در ۱۰ ژوئن، او رهبری گروهی (آلبینو ولپی، جوزپه ویولا، آگوستو مالاکریا و آملتو پوورومو) را بر عهده گرفت که قتل جاکومو ماتئوتی را انجام دادند، احتمالاً به دستور چزاره رُسی، که در آن زمان دستیار او بود. پس از قتل سیاسی، به استثنای روبرتو فاریناچی که در طول محاکمه از او دفاع کرد، باقی رهبری فاشیست ها او رها کردند. در حالی که فاریناچی خود را به خاطر این وظیفه "افتخارآمیز" اعلام کرد، نتوانست مانع از صدور حکم پنج سال زندان برای دومینی شود، که تنها یازده ماه از آن را گذراند و از عفو موسولینی بهره مند شد. تصویری که امیلیو لوسو از او در کتابش «راهپیمایی به رم و اطراف» (Marcia su Roma e dintorni) ترسیم کرده، به همین دوره برمی گردد: پس از آزادی از زندان، او تلاش کرد تا با اخاذی از رهبری فاشیست، پاداش و پرداخت هزینه های حقوقی خود را به دست آورد. او با تظاهر، به دنبال ملاقات با موسولینی در شورای وزیران ایتالیا بود. او این حق خود را با این جمله توجیه کرد: «من اینجا هستم تا خون ماتئوتی را از دستانم بشویم». او دستگیر و به جرم «توهین به ایل دوچه» محاکمه
و به هشت سال زندان محکوم شد - که به طور قابل توجهی بیشتر از جرم قبلی بود. آمریگو دومینی در سال ۱۹۲۷ آزاد شد و با دریافت مستمری دولتی هنگفتی (۵۰۰۰ لیر) به سومالی لند ایتالیا رفت. ظاهراً از زمانی که در جزایر ترمیتی بازداشت و زندانی شد، هنوز هم به عنوان فردی دردسرساز شناخته می شد. در همین حال، او به ژنرال امیلیو د بونو هشدار داد که نسخه خطی از جزئیات قتل ماتئوتی را به سردفتران اسناد رسمی در تگزاس ارائه کرده است. این ادعا منجر به آزادی او و افزایش مستمری به ۵۰.۰۰۰ لیر شد. او به لیبی ایتالیا رفت و در آنجا مستمری او ۲۵۰۰ لیر (همراه با یک پرداخت واحد ۱۲۵۰۰۰ لیر) افزایش یافت. دومینی بیش از یک دهه در منطقه ماند و در جریان لشکرکشی شمال آفریقا در جنگ جهانی دوم توسط ارتش بریتانیا در درنا دستگیر شد. او به عنوان جاسوس به اعدام محکوم شد، اما با شلیک ۱۷ گلوله از جوخه آتش، زنده ماند و شبانه به تونس فرار کرد. با بازگشت دومینی به ایتالیا، با شگفتی مورد استقبال قرار گرفت و مستمری سخاوتمندانه دیگری به او پیشنهاد شد. او به عنوان یک حمل و نقل کار خود را آغاز کرد و ویلایی در یک منطقه مسکونی در فلورانس خرید. با سقوط فاشیسم در جنوب ا
یتالیا در سال ۱۹۴۳، او به جمهوری سوسیال ایتالیا که تحت حمایت آلمان نازی بود، پیوست. پس از اشغال آن منطقه توسط متفقین، دومینی در بولونیا دستگیر و به جرم قتل ماتئوتی محاکمه شد: در حکم دادگاه آمده بود که دستور قتل ماتئوتی توسط موسولینی به او داده شده است. او به حبس ابد محکوم شد که بلافاصله به دلیل عفو عمومی تولیاتی به ۳۰ سال کاهش یافت. او در سال ۱۹۵۳ تحت عفو عمومی دیگری آزاد شد. در سال ۱۹۶۷، دومینی هنگام تعویض لامپ در خانه اش به طور تصادفی دچار برق گرفتگی شد. او تقریباً سه هفته بعد بر اثر حمله قلبی در بیمارستان درگذشت در فرهنگ عامه. در فیلم «ترور ماتئوتی» محصول ۱۹۷۳، ساخته فلورستانو وانچینی، نقش دومینی را اومبرتو اورسینی بازی می کند. در سریال تلویزیونی «» محصول ۲۰۲۵، ساخته جو رایت، نقش دومینی را فدریکو مایورانا بازی می کند.
کلیسای جامع سانتا ماریا دل پوپولو (به ) کلیسای سنت آگوستین (به ایتالیایی: Saint Augustinian) یک کلیسای انتصابی و یک باسیلیکای کوچک در رم است که توسط محفل سنت آگوستینی اداره می شود. این کلیسا در ضلع شمالی میدان پوپولو، یکی از مشهورترین میدان های شهر، قرار دارد. این کلیسا بین تپه پینچیان و پورتا دل پوپولو، یکی از دروازه های دیوار اورلیان و همچنین نقطه شروع ویا فلامینیا، مهم ترین مسیر از شمال، قرار گرفته است. موقعیت مکانی آن، این باسیلیکا را به اولین کلیسا برای اکثر مسافرانی که وارد شهر می شوند، تبدیل کرده است. این کلیسا شامل آثاری از چندین هنرمند مشهور مانند رافائل، جیان لورنزو برنینی، کاراواجو، الساندرو آلگاردی، پینتوریکیو، آندره آ برگنو، گیوم دو مارسیا و دوناتو برامانته است. تاریخچه. بنیانگذاری افسانه ای. افسانه معروف تأسیس سانتا ماریا دل پوپولو حول خاطره شیطانی امپراتور نرون و پاکسازی منطقه از این میراث شوم توسط پاپ پاسکال دوم می چرخد. طبق این داستان، نرون پس از خودکشی در مقبره خانواده پدری اش، دومیتی آهنوباربی، در دامنه تپه پینچیان به خاک سپرده شد. این مقبره بعداً در زیر رانش زمین دفن شد و بر روی ویرانه های
آن، درخت گردوی عظیمی رویید که «آنقدر بلند و باشکوه بود که هیچ گیاه دیگری از هیچ نظر از آن پیشی نمی گرفت». این درخت به زودی به محل تجمع بسیاری از شیاطین شرور تبدیل شد که ساکنان منطقه و همچنین مسافرانی را که از شمال از طریق پورتا فلامینیا به شهر می رسیدند، آزار می دادند: «برخی ترسیده، تسخیر شده، به طرز بی رحمانه ای مورد ضرب و شتم و آسیب قرار می گرفتند، برخی دیگر تقریباً خفه می شدند یا به طرز فجیعی کشته می شدند.» با تهدید شیاطین نسبت به یکی از راه های ارتباطی مهم شهر و ایجاد آشفتگی در میان مردم، پاپ تازه منتخب، پاسکال دوم، دچار نگرانی عمیق شد. او احساس می کرد که «گلهٔ مسیح که به مراقبت او سپرده شده، طعمهٔ گرگ های جهنمی شده اند» —توصیفی که نشان دهندهٔ شدت بحران و مسئولیت سنگین او در مقام رهبری کلیسا بود. در واکنش به این وضعیت، پاپ تصمیم گرفت سه روز تمام روزه بگیرد و به دعا و نیایش بپردازد. این دورهٔ ریاضت، که با خستگی جسمی و تمرکز روحی همراه بود، در نهایت به رؤیایی منتهی شد که در آن، مریم مقدس بر او ظاهر شد. در این رؤیا، بانوی مبارک با آرامش و اقتدار، دستورالعمل هایی دقیق به پاپ ارائه داد—راهنمایی هایی که هدف آن
رهایی شهر از بلای شیطانی و بازگرداندن آرامش و امنیت به مردم بود. این روایت، که در مرز میان تاریخ، اسطوره، و ایمان قرار دارد، بازتابی از نقش معنوی پاپ در دوران بحران است؛ جایی که دعا، رؤیا، و هدایت الهی به ابزارهایی برای مقابله با نیروهای تاریک بدل می شوند. همچنین، حضور مریم مقدس به عنوان منبع نجات، نشان دهندهٔ جایگاه ویژهٔ او در الهیات کاتولیک و در ذهن و قلب مؤمنان آن دوره است. در روز پنج شنبه پس از سومین یکشنبهٔ روزه در سال ۱۰۹۹، پاپ پاسکال دوم، در واکنش به تهدیدهای شیطانی که راه ارتباطی مهمی از شهر را آلوده کرده و آرامش مردم رم را برهم زده بود، مراسمی باشکوه و بی سابقه ترتیب داد. او تمامی روحانیون و مردم شهر را گرد آورد و با صلیب در پیشاپیش صف، کاروانی مذهبی را از مسیر شهری جاده فلامینیا به سوی محل آلوده هدایت کرد—حرکتی نمادین که هم جنبهٔ عبادی داشت و هم نمایانگر اتحاد کلیسا و مردم در برابر نیروهای تاریک بود. در آن مکان، پاپ آیین جن گیری را با جدیت و تمرکز کامل اجرا کرد. سپس با ضربه ای قاطع به ریشهٔ درخت گردویی که منشأ آلودگی تلقی می شد، آن را در هم شکست. در پی این ضربه، ارواح خبیث با فریادهایی دیوانه وار
از درخت بیرون جهیدند—صحنه ای که در حافظهٔ جمعی رم به عنوان لحظه ای از پیروزی ایمان بر شر ثبت شد. پس از آن که درخت به طور کامل از زمین بیرون کشیده شد، بقایای نِرون، امپراتور بدنام روم، در میان ویرانه ها کشف گردید. پاپ بی درنگ دستور داد تا این بقایا به رود تیبر افکنده شوند، تا نماد فساد و ظلم از شهر پاک گردد. پس از رهایی کامل آن گوشهٔ رم از شر شیاطین، فضا برای عبادت مسیحی آماده شد. پاپ پاسکال دوم، در میان سرودهای مذهبی و همراهی روحانیون و مردم، نخستین سنگ محراب را در محل سابق درخت گردو که پیش تر مأوای نیروهای اهریمنی بود، قرار داد. این سنگ بنای آغاز ساخت نمازخانه ای ساده اما پرمعنا شد—ساختمانی که تنها در عرض سه روز تکمیل گردید، گویی که سرعت ساخت آن نیز نشانی از قدرت ایمان و ارادهٔ الهی بود. آیین افتتاح این نمازخانه با شکوهی خاص برگزار شد. پاپ، در حضور جمعیتی انبوه، آن را تقدیس کرد؛ مراسمی که با حضور ده کاردینال، چهار اسقف اعظم، ده اسقف و گروهی دیگر از روحانیون بلندپایه همراه بود. این گردهمایی نه تنها جنبهٔ مذهبی داشت، بلکه به عنوان نمادی از اتحاد کلیسا و مردم در برابر تاریکی و شر، جلوه ای سیاسی و اجتماعی نیز یا
فت. پاپ در ادامه، نمازخانه را به مریم مقدس تقدیم کرد و مجموعه ای از آثار مقدس و یادگارهای مذهبی را به آن اهدا نمود—اقدامی که به فضای عبادت، قداست و اعتبار بیشتری بخشید. این مکان، که زمانی محل ترس و آشوب بود، اکنون به پناهگاهی برای دعا، آرامش، و حضور الهی تبدیل شده بود. داستان تبدیل درخت نفرین شده به محراب مقدس، بازتابی از پیروزی ایمان بر شر، و از تجلی های بارز روح رنسانس مذهبی در رم قرون وسطی است. ریشه های تاریخی. این افسانه توسط یک راهب آگوستینی به نام جیاکومو آلبریچی در رساله خود دربارهٔ کلیسای سانتا ماریا دل پوپولو که در سال ۱۵۹۹ در رم منتشر و سال بعد به ایتالیایی ترجمه شد، بازگو شده است. یکی دیگر از آگوستینی ها، آمبروجیو لاندوچی، همین داستان را در کتاب خود دربارهٔ ریشه های کلیسای جامع در سال ۱۶۴۶ دوباره تکرار کرد این افسانه از آن زمان تاکنون چندین بار با تغییرات جزئی در مجموعه های کنجکاوی های رومی، ادبیات علمی و کتاب های راهنما بازگو شده است. نمونه ای از این تغییرات را می توان در کتاب اوتاویو پانچیرولی یافت که ادعا می کرد شیاطین ساکن درخت به شکل کلاغ های سیاه هستند. مشخص نیست که این سنت چقدر قدمت دارد، ام
ا در سال ۱۷۲۶ در بایگانی سانتا ماریا دل پوپولو، کاتالوگی از آثار مقدس کلیسا وجود داشت که در سال ۱۴۲۶ نوشته شده بود و شامل نسخه ای (گمشده) از «معجزه درخت گردو» بود. ظاهراً این از روی یک "لوح" باستانی تر در محراب اصلی کپی شده است. در قرن پانزدهم، این داستان به اندازه کافی محبوب بود که توسط منابع مختلف آلمانی مانند "«توصیف روم"» (۱۴۵۲) اثر نیکولاس مافل یا "«زیارت آرنولد فون هارف»" (۱۴۹۷) روایت شود. اساس واقعی این افسانه ضعیف است. نرون در واقع در آرامگاه خانواده پدری اش دفن شد، اما سوئتونیوس در "کتاب «زندگی نرون»" می نویسد که «مقبره خانوادگی دومیتی ها در قله تپه باغ ها قرار داشت که از پردیس مارتیوس قابل مشاهده است.» بنابراین، محل آرامگاه جایی در دامنه های مرتفع شمال غربی تپه پینچیان بوده و مطمئناً نه در دامنه آن، جایی که کلیسا قرار دارد. بنیان گذاری نمازخانه توسط پاپ پاسکال دوم را می توان بخشی از تلاشی گسترده تر برای بازگرداندن امنیت به ناحیهٔ اطراف دروازهٔ فلامینیا دانست—منطقه ای که در آن زمان خارج از محدودهٔ مسکونی رم قرون وسطی قرار داشت و بی تردید مأمن راهزنان و نیروهای ناآرام بود. ساخت عبادتگاهی در چنین نقطه
ای، علاوه بر جنبهٔ مذهبی، کارکردی سیاسی و اجتماعی نیز داشت: تبدیل فضایی آلوده و خطرناک به مکانی مقدس و تحت نظارت کلیسا، اقدامی که هم نماد تطهیر بود و هم ابزاری برای تثبیت نظم و اقتدار پاپی در حاشیهٔ شهر. از سوی دیگر، منشأ افسانهٔ ظهور شیاطین و تطهیر آن محل ممکن است ریشه در واقعه ای تاریخی و مستند داشته باشد: انتقام جویی پاپ پاسکال دوم از جسد رقیبش، ضدپاپ کلمنت سوم. در این روایت، پاپ پس از تصرف شهر چیویتا کاستِلانّا، دستور داد تا جسد کلمنت از آرامگاهش بیرون کشیده شود و به رود تیبر افکنده گردد—اقدامی نمادین که نه تنها حذف فیزیکی رقیب، بلکه پاک سازی معنوی و سیاسی نیز تلقی می شد. کلمنت سوم از حمایت امپراتور مقدس روم، هنری چهارم، برخوردار بود—شخصیتی که در میان طرفداران پاپ اغلب با لقب «نرون» خوانده می شد، اشاره ای به ظلم، فساد، و دشمنی با کلیسا. این هم صدایی میان نرون تاریخی و کلمنت سوم، و سپس کشف بقایای نرون در افسانهٔ درخت گردو، ممکن است بازتابی از تلاش پاپ برای بازنویسی حافظهٔ جمعی باشد: تبدیل دشمنان کلیسا به نمادهای شر، و تطهیر رم از حضور آنان از طریق آیین، معماری، و روایت پردازی. ریشه شناسی. نام "دل پوپولو" (
"از مردم") به احتمال زیاد از "واژه پوپولوس" به معنای محله بزرگ روستایی در لاتین قرون وسطی گرفته شده است. در این مورد، این نام به اولین سکونتگاه حومه شهر در اطراف ویا فلامینیا اشاره دارد که پس از ساخت کلیسای کوچک در این بخش قبلاً متروکه از کمپس مارتیوس تشکیل شد. برخی دیگر معتقدند که این نام گذاری به این معنی است که مردم روم از بلای شیطانی نجات یافته اند یا از کلمه لاتین "پوپولوس" به معنای صنوبر گرفته شده است. درخت شیطانی یک گردوی بزرگ بود، اما ممکن است درختان صنوبری در مقبره های باستانی در این منطقه وجود داشته باشند. نام سنت ماریا آد فلامینیا در برخی از اسناد قرن پانزدهم میلادی دیده شده است. تاریخ اولیه. نام سانتا ماریا دل پوپولو در کاتالوگ کلیساهای رم که توسط سنسیو کامِراریو در سال ۱۱۹۲ نوشته شده، وجود ندارد. بعدها، طبق روایات، تصویر معجزه آسای بانوی ما، که توسط خود سنت لوک نقاشی شده بود، توسط پاپ گرگوری نهم از سانکتا سانکتوروم در لاتران به کلیسا منتقل شد. این اتفاق پس از سیل تیبر - احتمالاً سیل بزرگ در سال ۱۲۳۰ - رخ داد که باعث طاعون وحشتناکی در شهر شد. پاپ، کاردینال ها، کل روحانیون و مردم رم را فراخواند و ا
ین شمایل در یک مراسم رسمی به سانتا ماریا دل پوپولو منتقل شد. پس از آن طاعون متوقف شد و آرامش به شهر بازگشت. مطمئناً "مریم مقدس دل پوپولو" یکی از محبوب ترین شمایل های مریم مقدس در طول قرن ها باقی مانده است، زائران زیادی را به خود جذب کرده و نقش بیشتری را برای این کلیسای از نظر جغرافیایی هنوز دورافتاده تضمین کرده است. در سال ۲۰۱۸، اعلام شد که این شمایل اثر فیلیپو روسوتی است که امضای او در طول مرمت روی تصویر کشف شد. تاریخ اولیه سانتا ماریا دل پوپولو تقریباً ناشناخته است زیرا بایگانی کلیسا در دوران ناپلئون پراکنده شد و اسناد کمی از قبل از سال ۱۵۰۰ باقی مانده است. اولین ارجاعات در منابع بایگانی مربوط به قرن سیزدهم است. "کاتالوگ پاریس" (که حدود سال های ۱۲۳۰ یا ۱۲۷۲–۱۲۷۶ گردآوری شده است) که کلیساهای رم را فهرست می کند، نام سانتا ماریا د پوپولو را دربردارد. ممکن است تا حدود سال ۱۲۵۰ یک جامعه کوچک فرانسیسکن در کنار کلیسا زندگی می کرده است، اما این احتمال وجود دارد که آنها فقط به طور موقت در آنجا اقامت داشته اند. آگوستینی ها. در اواسط قرن سیزدهم، کلیسا به فرقه سنت آگوستین واگذار شد که از آن زمان تاکنون آن را حفظ کرده ا
ست. فرقه آگوستینی ها یک فرقه جدید درویشی بودند که تحت هدایت کاردینال ریکاردو آنیبالدی، احتمالاً تأثیرگذارترین عضو کوریای روم در آن زمان، تأسیس شد. آنیبالدی در دسامبر ۱۲۴۳ توسط پاپ اینوسنت چهارم به عنوان مصحح و سرپرست زاهدهای توسکانی منصوب شد. کاردینال جلسه ای را در سانتا ماریا دل پوپولو برای نمایندگان جوامع زاهد تشکیل داد که در آنجا اتحاد خود و تأسیس فرقه جدیدی را که پاپ در ۳۱ مارس ۱۲۴۴ با فرمان "«پیا دِسیدریا»" تأیید کرد، اعلام کردند. چند سال بعد، کلیسا جامعه ای از راهبان را تأسیس کرد و فرانسیسکن ها با صومعه آرا کوئلی، فقدانشان را جبران کردند. این احتمالاً در سال ۱۲۵۰ یا ۱۲۵۱ اتفاق افتاده است. اتحادیه بزرگ که به دستور پاپ الکساندر چهارم، جوامع مختلف زاهد دیگری را با توسکانی ها ادغام کرد، نیز در جلسه عمومی که در مارس ۱۲۵۶ در سانتا ماریا دل پوپولو تحت نظارت کاردینال آنیبالدی برگزار شد، تأسیس شد. ارتباط قوی بین خانواده آنیبالدی و کلیسا بر روی کتیبه ای که از دو بانوی نجیب خانواده، کاریتیا و گولیتیا، که نوعی بنای مرمرین را در باسیلیکا در سال ۱۲۶۳ برپا کردند، نام می برد، گواهی شده است. کاتالوگ تورین (حدود ۱۳۲۰) اظ
هار داشت که این صومعه در آن زمان ۱۲ راهب از فرقه زاهد داشته است. پاپ بونیفاس نهم در ۳۰ اوت ۱۴۰۰ در فرمان خود با عنوان «دام "پراسلسا»" به کسانی که برای ساخت خیمه جدیدی بالای تصویر معجزه آسای مریم مقدس صدقه می دادند، بخشش ویژه ای اعطا کرد. نقش برجسته مرمری که تاجگذاری مریم مقدس را به تصویر می کشد (که اکنون در راهروی ظروف مقدس نگهداری می شود) می تواند بخشی از یک سیبوریوم یا سلول گوتیک باشد که پس از آن امتیاز پاپی برای این شمایل ساخته شده است. در قرن پانزدهم، صومعه سانتا ماریا دل پوپولو به جنبش اصلاحات مذهبی پیوست که سعی در بازگرداندن خلوص اولیه زندگی رهبانی داشت. شعبه عمومی صومعه های آگوستینی در ماه مه ۱۴۴۹، پنج جماعت جداگانه برای راهبان مذهبی در ایتالیا تأسیس کرد. صومعه روم-پروجا گاهی اوقات به نام سانتا ماریا دل پوپولو نامگذاری می شد، اگرچه این صومعه هرگز جایگاه رسمی یک خانه مادری را نداشت. در سال ۱۴۷۲، این صومعه توسط پاپ سیکتوس چهارم به جماعت لومبارد، مهم ترین و پرجمعیت ترین آنها، واگذار شد و به دفتر مرکزی رومی و مقر دادستان کل (سفیر) آن در کوریای روم تبدیل شد. بازسازی سیستین. اندکی پس از واگذاری کلیسای سانتا
ماریا دل پوپولو به انجمن معتبر لومباردی، بازسازی کامل آن به دستور پاپ سیکستوس چهارم آغاز شد. این پروژه، که بین سال های ۱۴۷۲ تا ۱۴۷۷ اجرا گردید، بخشی از برنامهٔ بلندپروازانهٔ نوسازی شهری پاپ بود. این عنوان، نه تنها بیانگر نقش او در احیای کالبد شهری رم بود، بلکه نشان دهندهٔ تلاش او برای بازگرداندن شکوه تاریخی و مذهبی پایتخت کلیسا نیز به شمار می رفت. در جریان این بازسازی، کلیسای قرون وسطایی به طور کامل تخریب شد و بنایی جدید با نقشه ای به شکل صلیب لاتین و سه راهرو ساخته شد. در دو سوی این ساختار، چهار نمازخانهٔ هم اندازه قرار گرفتند که نظم هندسی و تعادل بصری بنا را تقویت می کردند. در محل تقاطع راهروها، گنبدی هشت ضلعی ساخته شد که با شکوهی خاص بر فراز فضای مرکزی کلیسا می درخشید. در انتهای جناح راست، برج ناقوس بلندی به سبک لومباردی ساخته شد—عنصری که هم به سنت های معماری شمال ایتالیا اشاره داشت و هم به هویت جدید کلیسا در رم. نتیجهٔ این بازسازی، یکی از نمونه های اولیه و برجستهٔ معماری رنسانس ایتالیایی در رم بود؛ بنایی که با ترکیب تناسب، نظم، و شکوه، الگویی برای دیگر پروژه های مذهبی و شهری در دوره های بعدی شد. با وجود ت
غییرات متعدد در قرون بعد، کلیسا در ساختار اصلی خود، همان فرم «سیکستی» را تا به امروز حفظ کرده است—یادگاری زنده از دوران تحول و شکوفایی رم در عصر رنسانس، و نمادی از پیوند میان قدرت مذهبی، هنر، و معماری. معمار یا معماران این پروژه نوآورانه به دلیل کمبود منابع معاصر ناشناخته مانده اند. جورجیو واساری در "کتاب «زندگینامه ها"» تمام پروژه های مهم پاپ در رم در دوران سیکتوس چهارم را به یک فلورانسی به نام باچو پونتلی، از جمله کلیسای جامع و صومعه سانتا ماریا دل پوپولو، نسبت داده است. محققان مدرن این ادعا را بسیار مشکوک دانستند و نام های دیگری از جمله آندره آ برگنو، مجسمه ساز و معمار لومبارد که کارگاهش مطمئناً سفارش های مهمی در کلیسای جامع دریافت می کرد، را پیشنهاد کردند. تفاوت های اساسی بین نما و فضای داخلی نشان می دهد که شاید بیش از یک معمار روی ساختمان کار می کرده است. سال تکمیل بنا بر روی کتیبه های بالای درهای جانبی نما مشخص شده است. کتیبه سمت چپ «SIXTUS·PP·IIII·FVNDAVIT·۱۴۷۷» و کتیبه سمت راست «SIXTUS·PP·IIII·PONT·MAX·۱۴۷۷» را نشان می دهد. یاکوپو دا ولترا در دفتر خاطرات خود ثبت کرده است که پاپ در سال ۱۴۸۰ از کلیسایی
که «چند سال پیش از پایه بازسازی کرده بود» بازدید کرد. پاپ چنان به کلیسا وابسته بود که هر شنبه برای دعا به آنجا می رفت و هر سال در ۶ سپتامبر، جشن میلاد حضرت مریم، مراسم عشای ربانی را در کلیسای کوچک پاپ برگزار می کرد. در ۲ ژوئن ۱۴۸۱، هنگامی که شایعه مرگ محمد فاتح تأیید شد، پاپ به همراه کاردینال ها و سفیران به مراسم شکرگزاری در سانتا ماریا دل پوپولو رفت. یکی دیگر از مناسبت هایی که پاپ رویداد مهمی را در باسیلیکا جشن گرفت، پیروزی نیروهای پاپ علیه ناپلی ها در کامپومورتو در ۲۱ اوت ۱۴۸۲ بود. بازسازی کلیسای سانتا ماریا دل پوپولو در دوران پاپ سیکستوس چهارم، افزون بر جنبه های معماری و شهری، حامل پیامی نمادین و عمیق بود: جایگزینی درخت گردوی شیطانی نرون با درخت بلوط نیک خواه خاندان دلا رووره. این تغییر، نه تنها در سطح روایت های مذهبی و اسطوره ای معنا داشت، بلکه در کالبد معماری نیز بازتاب یافت. نشان های پاپی خاندان دلا رووره بر نمای بیرونی و طاق های کلیسا نقش بستند—نمادهایی که به گفتهٔ لاندوچی، «نشانه های سعادت جاودان و محافظت در برابر صاعقه» بودند، و به نوعی جابجایی دو درخت را ستایش می کردند: درخت نفرین شدهٔ گذشته و درخت