Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در انتخابات بین احزاب آلبانیایی در جمهوری پیروز شد و احمتی به عنوان نماینده پارلمان مقدونیه انتخاب شد. DUI با حزب پیروز از بلوک مقدونیه، اتحادیه سوسیال دموکرات مقدونیه (SDSM) ائتلاف کرد. در سال ۲۰۰۸، DUI با VMRO-DPMNE ائتلاف کرد. در ۲۶ نوامبر ۲۰۱۹، زلزله ای آلبانی را لرزاند. احمتی عضو هیئتی از سیاستمداران آلبانیایی از مقدونیه شمالی بود که از مرکز زلزله بازدید کردند و مراتب تسلیت خود را به رئیس جمهور آلبانی، ایلیر متا، ابراز داشتند. در سپتامبر ۲۰۲۰، احمتی در برابر دادستان های اتاق های ویژه کوزوو در مورد جنایات جنگی در جنگ کوزوو شهادت داد. در ماه مه ۲۰۲۴، او به عنوان «شهروند افتخاری تیرانا» در آلبانی مفتخر شد.
فرانچسکو تاردوچی () که بیشتر با نام نسلی رایس یا نسلی شناخته می شود، خواننده، ترانه سرا، رپرو تهیه کننده موسیقی اهل ایتالیا است. او برادر کوچکتر رپر ایتالیایی فابری فیبرا است. نسلی اولین نسخه آزمایشی خود، با نام «"Fitte Da Latte»" را در سال ۱۹۹۹ با کمک برادرش منتشر کرد. تیزیانو فرو بازخوانی آهنگ «La fine» اثر نسلی را در سال ۲۰۱۱ "با نام" "«L'amore è una cosa semplice»" اجرا کرد. در سال ۲۰۲۱، در سومین شب از هفتاد و یکمین دوره جشنواره موسیقی سانرمو، فاسما خواننده ایتالیایی، آهنگ «La fine» را به صورت دوئت با نسلی اجرا کرد. دو سال بعد، در چهارمین شب از هفتاد و سومین دوره جشنواره سانرمو، لازا نسخه خودش از این آهنگ را به صورت دوئت با اما مارونه و با همراهی ویولنیست خواند.
آلمان غربی در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۳۴۷ ورزشکار (۲۲۵ مرد و ۱۲۲ زن) شرکت کرد و جایگاه چهارم جدول مدال ها را به دست آورد.
آلمان (غرب) در المپیک تابستانی ۱۹۵۶ که در ملبورن، استرالیا برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۱۵۸ ورزشکار شرکت کرد و جایگاه چهارم جدول مدال ها را به دست آورد.
بریتانیای کبیر در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۳۴۵ ورزشکار (۲۳۵ مرد و ۱۱۰ زن) شرکت کرد و جایگاه دوازدهم جدول مدال ها را به دست آورد.
سوئیس در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۹۹ ورزشکار (۷۲ مرد و ۲۷ زن) شرکت کرد و جایگاه ۳۳ جدول مدال ها را به دست آورد.
سکه های سسا مربوط به سکه های ضرب شده در سسا، شهری در کامپانیای باستان (سسا آورونکای امروزی) است که محل سکونت آورونچی ها، جمعیتی باستانی از ایتالیایی ها، بوده است. این شهر در دوره بین ۲۶۸ پیش از میلاد و جنگ دوم پونی سکه ضرب می کرد. سکه های سسا بخشی از سکه هایی هستند که توسط کلونیا و متحدان روم در منطقه ای با محوریت کامپانیای باستانی ضرب شده اند؛ پس از جنگ دوم پونیک، سوسا، مانند بیشتر مراکز ایتالیای رومی، دیگر سکه های خود را ضرب نکرد و سکه های رومی را که بر اساس دناریوس بودند، پذیرفت. سکه شناسان به طور سنتی سکه های سوس را بخشی از سکه های یونانی می دانند. فهرست نویسی. هیچ متنی به طور ویژه دربارهٔ سکه های سسا منتشر نشده است. جامع ترین اثر، کاری است که توسط آرتور سامبون، پژوهشگر فرانسوی، با عنوان در سال ۱۹۰۳ در پاریس منتشر شد. این کتاب با وجود عنوانش، تنها بخشی از ایتالیا باستان را پوشش می دهد: ایتالیای مرکزی و کامپانیا. سکه های سسا به چهار گروه اصلی تقسیم می شوند: یک گروه برای سکه های نقره ای (شماره ۸۵۲–۸۶۹) و سه گروه برای سکه های برنزی: نوع با مرکوری و هرکولس (شماره ۸۷۰–۸۷۲)، نوع با مینروا و خروس (شماره ۸۷۳–۸۷۶)
، و نوع با آپولو و گاو با سر انسان (شماره ۸۷۷–۸۸۴). در فهرست ها، هر نوع با ارجاع و شمارهٔ مربوطه ذکر شده است. تحلیلی کمتر جامع اما همچنان جامع در "Historia Nummorum Italy" یافت می شود، متنی که در سال ۲۰۰۱ توسط گروهی از سکه شناسان با هماهنگی کیت ان. روتر در بریتانیا منتشر شد. این متن تنها انواع اصلی را از هم متمایز می کند. کاتالوگ ها شامل یک مرجع نوع "HN" یا "HN Italy" و به دنبال آن عدد هستند: ۴۴۷ برای دیدراخم نقره ای با آپولو و کاستوروپولوکس، ۴۴۸ برای برنزی با مرکوری و هرکول، ۴۴۹ برای مینروا و خروس، و ۴۵۰ برای آپولو و گاو نر. منابع دیگر فهرست بندی عبارتند از "قیاسی از سکه شناسی یونانی"؛ عموماً از جدیدترین یا در دسترس ترین آنها استفاده می شود، مانند فهرست انجمن سکه شناسی آمریکا، کپنهاگ و فرانسه. برای برنزها، "Sylloge" از مجموعه Morcom، مجموعه ای از برنزهای غرب یونان واقع در بریتانیای کبیر، نیز استفاده می شود. در فهرست ها، یک علامت اختصاری "Sylloge" مانند "ANS", "Cop", "Fran" یا "Morcom" وجود دارد که به دنبال آن شماره سکه نشان داده شده می آید. زمینه تاریخی. قلمرو سوسا، که در دوران پیش از روم محل سکونت آورونچی ه
ا بود، تحت حکومت روم درآمد و روم در سال های ۳۱۳–۳۱۲ پیش از میلاد، کلونیا را تحت قانون لاتین در آنجا تأسیس کرد. سسا از حدود سال ۲۷۰ پیش از میلاد تا جنگ دوم پونیک سکه ضرب می کرد. در سال ۲۰۹ پیش از میلاد، در جریان همین جنگ، دوازده کلونی، از جمله کالس، نمایندگانی به رم فرستادند که در آنجا از ارائهٔ کمکی که طبق فرمول توگاتوروم از آن ها درخواست شده بود، امتناع کردند. پس از پایان جنگ، روم به طور چشمگیری خودمختاری پیشین آن ها را کاهش داد و از جمله حقوقی که از دست رفت، حق ضرب سکه بود. زمینه پولی. در دوره بین جنگ های اول و دوم پونیک، سکه های جدیدی با ویژگی های مشابه در گروهی از شهرهای مرتبط با روم ظاهر شدند. اینها سکه های برنزی بودند که دو نوع داشتند: برخی از این شهرها منحصراً با آپولو سکه ضرب می کردند، برخی دیگر فقط با مینروا، و برخی دیگر هر دو؛ علاوه بر انواع ذکر شده، برخی از آنها همچنین سکه های دیدراشم با فوت کامپانیا و سایر سکه های برنزی با انواع مختلف ضرب می کردند. همه این شهرها در "لاتیوم آدیکتوم" ، کامپانیا و حوضه والتورنو واقع شده بودند. این شهرها نه تنها در انواع سکه ها، بلکه در سکه ها و برخی علائم شناسایی، ما
نند مخفف ΙΣ که مکرراً استفاده می شود، نیز مشترک هستند. نمادهایی که برای تمایز سکه های منفرد استفاده می شوند نیز، حداقل برای شهرهایی که تعداد سکه هایشان بیشتر است، تمایل به همپوشانی دارند. نمادهای استفاده شده همچنین تا حد زیادی با نمادهای سکه های همزمان ناپولی و رم همپوشانی دارند. این همزمانی ها، همراه با حضور همزمان سکه هایی از این شهرها، در گنجینه هایی که به دست ما رسیده است، در کنار سکه های ناپولیس و روم، تجانس های سبکی و سایر عناصر، محققان را بر آن داشته است تا در مورد نوعی گردش مشترک سکه و وجود یک مرجع فرامدنی برای کنترل ضرب سکه گمانه زنی کنند. سکه ها. سکه های سوس از نظر سبک، نوع و تکنیک های تولید، ارتباط نزدیکی با سکه های سایر شهرهای این منطقه دارند؛ سکه های نقره ای با طرح های آپولو در روی سکه و دیوسکوروس در پشت سکه ها و سکه های برنزی با سه نوع مختلف در شهر آورونچی ضرب شده اند. نقره. سوسا یکی از شهرهای کامپانیا در قرن سوم پیش از میلاد بود که سکه نقره خود را ضرب می کرد، یک استاتر (یا دیدراخم) از فوت کامپانیا ، با وزن حدود 7.5 گرم و تقسیم شده به دو دراخما. این فوت در سراسر ساحل کامپانیا، از ولیا و پوزیدونی
ا در جنوب تا کومای و نیاپولیس در شمال، مورد استفاده قرار می گرفت. در همان قرن، فوت توسط مستعمرات لاتین و سایر "جوامع" روم مورد استفاده قرار گرفت که در آن زمان شروع به ضرب سکه کرده و تصمیم به ضرب سکه های نقره نیز گرفتند. روی سکه، سر آپولو را با تاجی از برگ بو نشان می داد؛ سر می توانست به سمت راست (سامبون ۸۵۲-۸۶۷ bis) یا به سمت چپ (سامبون ۸۶۸-۸۶۹) بچرخد. در پشت سکه، نمادی متغیر قرار دارد. سامبون چندین مورد از آنها را فهرست می کند: چنگ ، سه گوش ، هلال، نوک نیزه ، شمشیر ، پنج ضلعی ، سپر ، کلاهخود فریگیایی ، جغد ، پوزه شیر، سه پایه، سر نیزه (یا برگ)، جام قهرمانی ، صاعقه، ستاره هشت پر، بال، پوسته (از پکتن )، گلدان دو دسته (یا کانتاروس )، کلاهخود. طبق گفته سر ، روی سکه ظاهراً از روی سکه های کروتون قرن چهارم پیش از میلاد کپی شده است. پشت تصویر، دیوسکوروس را سوار بر اسبی در حالت راه رفتن نشان می دهد که هر دو رو به چپ هستند. دیوسکوروس در دست راستش شاخه ای از نخل را روی روبانی گره دار نگه داشته است؛ شاخه روی شانه راستش قرار دارد. در کنار آن، در پس زمینه، اسب دیگری بدون سوارکار دیده می شود. روی این سکه ، اهلیت نام SVESAN
O حک شده است. در پشت تصویر، تفاوت ها مربوط به کیفیت حکاکی و سبک افسانه ها است. برنز. سه گروه اصلی از سکه های برنزی در سوس ضرب می شدند: سکه ای با تصویر مینروا/گالوس، سکه ای با تصویر آپولو/گاو نر با سر انسان، و سکه ای با تصویر سر عطارد در روی سکه و هرکول در حال خفه کردن شیر در پشت سکه. دو نوع اول با بسیاری از شهرهای دیگر این منطقه مشترک است. نوع آخر، با تصویر سر عطارد (یا هرمس) در روی سکه و هرکول (یا هراکلس) در پشت سکه، مختص سوس است. جیوه. روی سکه، سر عطارد را نشان می دهد که با پتاسوس ، سربندی که مشخصه این خدا است، قابل تشخیص است. طرح با سر عطارد در سکه های ایتالیک و ایتالیایی کاملاً رایج بود؛ این طرح روی سکّه های سکه های رومی، در سکه های فرنتانی ، و در سکه های پوپولونیا وجود دارد. سبک آن برگرفته از سنت مرکزی ایتالیا است.
الجزایر در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۴۴ ورزشکار (۴۰ مرد و ۴ زن) در ۷ رشته ورزشی شرکت کرد، اما موفق به کسب مدال نشد و در جدول مدال ها جایگاهی کسب نکرد.
مجارستان در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۱۸۸ ورزشکار (۱۵۲ مرد و ۳۶ زن) در ۲۰ رشته ورزشی شرکت کرد و با کسب ۲۳ مدال (۱۱ طلا، ۶ نقره و ۶ برنز) در جایگاه ششم جدول مدال ها قرار گرفت.
هند در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۴۶ ورزشکار (۳۹ مرد و ۷ زن) در ۱۱ رشته ورزشی شرکت کرد، اما موفق به کسب مدال نشد و در جدول مدال ها جایگاهی کسب نکرد.
ساندرو تومیچ (به کرواتی: Sandro Tomić؛ زادهٔ ۲۹ اکتبر ۱۹۷۲) دروازه بان سابق فوتبال اهل کرواسی و مربی دروازه بان فعلی است. تومیچ در زمان بازی برای هایدوک اسپلیت و زاگرب در لیگ کرواسی بازی کرده بود. او عضو تیم هایدوک در سال ۱۹۹۵ بود که قهرمان کرواسی شد، و همچنین در سال های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ با دبرتسنی قهرمان مجارستان شد و دو سوپر جام به دست آورد و با بوداپست هونود، جام حذفی مجارستان را برد. در ۲۱ اوت ۲۰۰۷، تومیچ قراردادی با باشگاه تازه تأسیس پاس همدان امضا کرد. قرار بود او در جام جهانی ۱۹۹۸ برای کرواسی بازی کند. او قبلاً در لیست میروسلاو بلاژویچ بود، اما تومیچ قبل از شروع بازی ها از ناحیهٔ شانه آسیب دید. ساندرو تومیچ هرگز نتوانست به عنوان دروازه بان اصلی در تیم اصلی هایدوک بازی کند، اما حدود ۱۴ بازی رسمی برای هایدوک انجام داد، زیرا او همزمان با تونچی گابریچ و زوران اسلاویتسا دروازه بان های هایدوک بازی می کرد. پسرش فابیان تومیچ نیز دروازه بان هایدوک اسپلیت است.
سیلویا اولاری (؛ زادهٔ ) خواننده پاپ، راک، سول و آراندبی اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او اولین فعالیت خود را تحت نظر وارنر میوزیک پس از شرکت در برنامه استعدادیابی معروف ایتالیایی "آمیچی" در سال ۲۰۰۸ آغاز کرد. زندگی و حرفه. سیلویا اولاری در ۱۷ ژوئیه ۱۹۸۸ در پارما متولد شد و به همراه والدینش در فورنو دی تارو زندگی می کند. وقتی ۸ سال داشت، شروع به یادگیری پیانو کلاسیک زیر نظر یولاندا دگلی اینوچنتی در مدرسه موسیقی "ایل پودیو" در نوچتو کرد. یک سال بعد، در همان مدرسه، زیر نظر دانیلا گالی، شروع به یادگیری آواز مدرن کرد. وقتی ۱۲ ساله بود، در رویدادهای مختلف استانی و منطقه ای شرکت کرد و نمرات عالی کسب کرد. وقتی ۱۴ ساله بود، شروع به یادگیری تکنیک ترانه و آواز کرد و به مدت یک سال و نیم دیگر به یادگیری آواز مدرن نزد معلمش میکلا اولاری ادامه داد. در سال ۲۰۰۲، مسیر حرفه موسیقی خود را تغییر داد و آواز و پیانو را با هم ترکیب کرد. وقتی ۱۷ ساله بود، آواز را نزد استفانیا راوا آموخت. در سال ۲۰۰۲، شروع به اجرا در خارج از پارما کرد و به نیمه نهایی "جشنواره ناپولی" و "آکادمیا دی سانرمو" رسید.
بین سال های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶، او در مسابقات مهمی در شمال ایتالیا شرکت کرد و در سال ۲۰۰۵ در«"Una voce per Sanremo»" مقام اول را کسب کرد و سال بعد دوباره در «"Il Cantaestate»" در مانتووا مقام اول را کسب کرد. او در تابستان ۲۰۰۷ مراحل انتخاب برای برنامه استعدادیابی ایتالیایی "آمیچی" را طی کرد، اما پذیرفته نشد. در ۴ اکتبر ۲۰۰۸، دوباره در تمام تست های استعدادیابی آمیچی شرکت کرده و قبول شد و در اولین معرفی عمومی اش به عنوان یک استعداد بی نظیر که هیچ کس نمی تواند از دستش بدهد توصیف شد. از اولین دوره حضورش در برنامه، سه آهنگ از او در آلبوم «Scialla» گنجانده شد. در ۴ ژانویه، او به بخش بعدی برنامه راه یافت که در آن همه شرکت کنندگان برای کسب مقام اول رقابت می کردند. به طور غیرمنتظره ای، سیلویا در ۱۸ فوریه حذف شد. با وجود اینکه برخی از منتقدان برنامه و یکی از معلمان برنامه، درخواست بازگشت او را داشتند، سایر شرکت کنندگان این درخواست را نپذیرفتند، حتی با اینکه مردم قبلاً به نفع او ابراز نظر کرده بودند. پس از جدایی از آمیچی او قراردادی با گروه موسیقی وارنر امضا کرد که پیش از حضور او در این برنامه، علاقه خود را به همکاری با این
شرکت ابراز کرده بود. اولین آلبوم او با نام خودش در ۱۰ آوریل ۲۰۰۹ منتشر شد. این آلبوم شامل ۷ قطعه بود که دو قطعه از آنها قبلاً در آلبوم تلفیقی «Scialla» منتشر شده بودند. اولین تک آهنگ از آلبوم او با نام «"Fino all'Anima»" توسط نک نوشته و توسط لوکا جورمن تنظیم شده بود. در سال ۲۰۰۹، اولین آلبوم او با فروش بیش از پانزده هزار نسخه، توسط فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا گواهی نقره دریافت کرد.
یوگسلاوی در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۱۵۵ ورزشکار (۱۱۷ مرد و ۳۸ زن) در ۱۸ رشته ورزشی شرکت کرد و با کسب ۱۲ مدال (۳ طلا، ۴ نقره و ۵ برنز) در جایگاه شانزدهم جدول مدال ها قرار گرفت.
پرتغال در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۶۵ ورزشکار (۵۵ مرد و ۱۰ زن) در ۱۴ رشته ورزشی شرکت کرد و با کسب ۱ مدال طلا در جایگاه بیست ونهم جدول مدال ها قرار گرفت.
هنگ کنگ در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۴۸ ورزشکار (۳۸ مرد و ۱۰ زن) در ۱۱ رشته ورزشی شرکت کرد. این کشور در این دوره از بازی ها موفق به کسب هیچ مدالی نشد و در جایگاه شصت وچهارم جدول مدال ها قرار گرفت.
رومانی در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۶۸ ورزشکار (۳۲ مرد و ۳۶ زن) در ۱۰ رشته ورزشی شرکت کرد و با کسب ۲۴ مدال (۷ طلا، ۱۱ نقره و ۶ برنز) در جایگاه هشتم جدول مدال ها قرار گرفت.
آنابلا یک مجله زنان ایتالیایی بود که بین سال های ۱۹۳۳ تا ۱۹۸۳ منتشر می شد و انتشار آن از سال ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۵ یک سال متوقف شد. تاریخچه و مشخصات. این مجله توسط آنجلو ریزولی در سال ۱۹۳۳ با عنوان "«زندگی زنانه: زندگی زنانه»" به صورت هفتگی منتشر شد. اولین شماره در اواسط ژوئیه ۱۹۳۳ منتشر شد. ناشر آن شرکت ریزولی بود، و مانند سایر مجلات ریزولی، شامل ۱۶ صفحه با عکس های تمام صفحه در جلد جلو و عقب بود. همچنین، مانند مجلات خواهرش، با رنگی خاص چاپ می شد که برای "«زندگی زنانه»" قهوه ای بود. در دوره اولیه، زنان خانه دار بورژوازی را هدف قرار می داد و مقالاتی در مورد زیبایی، مد، آشپزی، دکوراسیون داخلی و رویدادهای جاری ارائه می داد. در نوامبر ۱۹۳۸ به دلیل مخالفت مقامات فاشیست با استفاده از نام او به عنوان عنوان مجله، نام آن به آنابلا تغییر یافت. این مجله بین ژوئیه ۱۹۴۴ و ۵ ژوئیه ۱۹۴۵ به طور موقت تعطیل شد در دوره پس از جنگ، این مجله موضعی محافظه کارانه اتخاذ کرد. انتشار "آنابلا" در سال ۱۹۸۳ متوقف شد و توسط یک مجله زنان دیگر به "نام آنا" جایگزین شد. مشارکت کنندگان و محتوا. فیلیپو پیازی تنها سردبیر این مجله در دوره ۱۹۳۳–۱۹۳۸ بود، زم
انی که این مجله با عنوان "Lei" منتشر می شد. در این دوره، مانند بسیاری دیگر از مجلات برجسته ایتالیایی دهه ۱۹۳۰ "، Lei" از عکس های عکاس آلمانی، پاول ولف، از طریق آژانس شوستال استفاده می کرد. جورجیو سربننکو، روزنامه نگار اوکراینی-ایتالیایی، از جمله همکاران آنابلا بود و در دهه ۱۹۶۰ مدیر آن شد. در مقاله ای به تاریخ ۳۱ ژوئیه ۱۹۶۰، سربننکو اظهار داشت که رفتن به سینما به تنهایی برای زنان، به ویژه در طول روز در روزهای کاری، به دلیل برخی خطرات حمله مردان، فعالیت مناسبی نیست. برونلا گاسپرینی نوشته های خود را برای مدت طولانی در ستونی با عنوان به برونلا بگو منتشر می کرد. لیتا تورنابونی یکی دیگر از همکاران این مجله بود. او در یکی از مقالاتش که در اواخر دهه ۱۹۶۰ منتشر شد، استدلال کرد که برای مردان طبقات پایین، دامن های کوتاه مبتذل هستند، اما مردان تحصیل کرده تر معتقد بودند که این دامن ها باید توسط ایتالیایی ها پذیرفته شوند. در دوره بین سال های ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۳، فضای تبلیغات در "آنابلا" از ۲۰٫۳٪ به ۳۹٫۵٪ افزایش یافت. این مجله در سال ۱۹۷۴ یک خط تلفن مشاوره برای خوانندگان خود راه اندازی کرد مشاوره جنسی توسط دان لیگری، کشیش و از نو
یسندگان مجله، ارائه می شد. گردش خون. "آنابلا" در دوره بین سال های ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۳ تیراژی معادل ۲۵۰۰۰۰ نسخه داشت این مجله در نیمه اول دهه ۱۹۶۰، پس از "گراتزیا،" دومین مجله پرفروش زنان در ایتالیا بود. این مجله تقریباً ۳۰۰۰۰۰ نسخه فروخت، در حالی که "گراتزیا" ۳۵۰۰۰۰ نسخه. در دهه ۱۹۷۰ تیراژ "آنابلا" به نیم میلیون نسخه در هفته رسید.
لاسینو (به انگلیسی: "The Donkey") یک مجله طنز سیاسی ایتالیایی بود که در سال ۱۸۹۲ در رم توسط گویدو پودرکا (۱۸۶۵–۱۹۲۳) و گابریل گالانتارا (۱۸۶۷–۱۹۳۷)، دانشجوی سابق ریاضی، طراح و کارتونیست، هر دو با پیشینه سوسیالیستی، تأسیس شد. این دو نفر نام های مستعار را برای خود برگزیدند و با این لقب ها، مطالب این هفته نامه را امضا می کردند. عنوان مجله از گفته ای از فرانچسکو دومنیکو گوئراتزی گرفته شده بود که گفته بود: "خر مانند مردم است: مفید، صبور و لجباز" (به ایتالیایی: "come il popolo è l'asino: utile, paziente e bastonato") که به عنوان فرعی و شعار سردبیران تبدیل شد. سال های اولیه. در سال ۱۸۹۲، پودرکا و گالانتارا پیشنهاد ناشر سوسیالیست، لوئیجی مونگینی، را پذیرفتند و یک هفته نامه طنز سیاسی "به نام لاسینو" تأسیس کردند. اولین شماره در ۲۷ نوامبر ۱۸۹۲ منتشر شد. این نشریه به مدیریت پودرکا، به مطالبات جنبش سوسیالیستی می پرداخت و مقالات آموزنده و ایدئولوژیک نیز منتشر می کرد. این نشریه بلافاصله به موفقیت رسید و در آغاز سال ۱۸۹۳، زمانی که شروع به چاپ رنگی کرد، حدود ۲۲۰۰۰ نسخه از آن منتشر می شد که در سال ۱۹۰۴ به ۶۰۰۰۰ و در سال ۱۹۰۷ ب
ه ۱۰۰۰۰۰ نسخه افزایش یافت "لاسینو" از سنت بزرگ طنز سیاسی اروپایی از فرانسه ("لا کاریکاتور"، "لو چاریواری"، "لو ریر" و به ویژه "لا اسیته او بور" که گالاتانرا کارتون هایش را در آن منتشر می کرد) و به ویژه از آلمان، از دوهفته نامه سوسیالیستی "در واهره ژاکوب"، که پودرکا و گالانتارا مستقیماً از آن الهام گرفتند، الهام گرفت: جلدهای دو رنگ، متون غنی شده با نقاشی و حکاکی، مقالات طنز که به طور متناوب با انتقادات اجتماعی دقیق همراه بودند. این مجله بلافاصله توجه خود را به فروپاشی بانک رومانا در سال ۱۸۹۳ و نخست وزیری جیووانی جولیتی معطوف کرد. موفقیت این مجله باعث شد که دو بنیانگذار آن در ژانویه ۱۸۹۵ انتشار روزانه خود را آغاز کنند، اما این آزمایش ناموفق بود و از اوت همان سال به انتشار هفتگی بازگشت. در سال ۱۸۹۷، پودرکا و گالانتارا به دلیل تبلیغات خرابکارانه دستگیر شدند و "لاسینو" مجبور شد انتشار خود را برای مدت کوتاهی به حالت تعلیق درآورد. ضد روحانیت گرایی. پس از سال ۱۹۰۱، این مجله شروع به انتقاد از کلیسای کاتولیک کرد و به عنوان واکنشی به کمپین ضدلیبرال واتیکان علیه لایحه طلاق که در سال ۱۹۰۲ مطرح شده بود و تلاش برای ایجاد ات
حادیه های کارگری کاتولیک در مقابل اتحادیه های سوسیالیستی، به نشریه پیشرو ضد روحانیت تبدیل شد. "لاسینو" از نظر آداب و رسوم، اخلاق و احساسات مذهبی، حمله ای شدید علیه روحانیت آغاز کرد و «تصویر کشیشی شهوتران، حسود، حریص، فاسد و تباه کننده را به تصویر کشید. گالانتارا و پودرکا با انتشار بی وقفه کارتون ها، کاریکاتورها، طنزها، محکومیت ها، مقالات عامه پسند ساده و اغلب سطحی، موفق شدند این تصویر را به طور گسترده در بخش های وسیعی از توده های مردم گسترش دهند.» در نتیجه، این مجله در شهر واتیکان ممنوع شد. این مجله به طور گسترده در بین مهاجران ایتالیایی در ایالات متحده توزیع می شد. به دلیل محتوای ضد روحانی و ادعایی پورنوگرافی آن، نماینده پاپ در واشینگتن دی سی موفق شد در سال ۱۹۰۸ ورود آن را ممنوع کند. با این حال، این ممنوعیت با چاپ یک نسخه آمریکایی در شهر نیویورک دور زده شد. به عنوان وزنه ای در برابر "ل'اسنو"، مجله طنز کاتولیک و ضد سوسیالیستی (قاطر) در سال ۱۹۰۷ توسط چزاره آلگراناتی (سردبیر آینده ایتالیا) راه اندازی شد. اختلاف بین بنیانگذاران. در سال ۱۹۱۱، جنگ در لیبی باعث ایجاد اختلاف جدی بین پودرکا، که در سال ۱۹۰۹ به عنوان م
عاون حزب سوسیالیست ایتالیا انتخاب شده بود، و لئونیدا بیسولاتی، که طرفدار جنگ بود، و گالانتارا که قاطعانه به نام اصول ضد نظامی گری و بین المللی مخالفت می کرد، شد. "لاسینو" با این موضوع دست و پنجه نرم می کرد و به هر دو موضع میدان می داد، اما کاریکاتورهای گالانتارا علیه جنگ مؤثرتر از مقالات پودرکا در حمایت از آن بود. در آغاز جنگ جهانی اول، بین این دو، زمانی که هر دو به نام همدردی با فرانسه، در کنار مداخله گران قرار گرفتند و ورود ایتالیا به جنگ را ترویج کردند، روابط موقتاً دوستانه ای برقرار شد و کارتون های طنز بسیاری را به تمسخر آلمان و اتریش-مجارستانِ دشمن اختصاص دادند. با این حال، این مجله با موضع ملی گرایانه خود، جذابیت خود را از دست داد. گالانتارا با کاریکاتورهای معروف خود از «گوگلیِلمون» (قیصر ویلهلم دوم آلمان) و «چکو بِپه» (فرانتس یوزف اول اتریش) و با موعظه خصومت با «بربریت توتونی»، به آرمان مداخله جویی و تبلیغات جنگی کمک کرد. کارتون های او در روزنامه های دیگر در کشورهای متفقین بازنشر شدند و در ژوئیه ۱۹۱۶ با عنوان «هنرمندان ایتالیایی و جنگ» در گالری های لستر در لندن به نمایش گذاشته شدند. نه تنها به دلیل انت
خاب مداخله گرایانه اش، بلکه به دلیل موضعی که در قبال انقلاب روسیه اتخاذ کرد (لنین و بلشویک ها به عنوان عوامل آلمان به تصویر کشیده شدند)، "لاسینو" از احساسات بسیاری از سوسیالیست ها منحرف شد و خوانندگان خود را از دست داد. توقف و احیا. انتشار آن از سال ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۱ به دلیل مشکلات فنی و اقتصادی، مانند کمبود کاغذ، متوقف شد. پودرکا تمام پیوندهای خود را با گذشته سوسیالیستی اش قطع کرد و به بنیتو موسولینی نزدیک تر شد و به عنوان خبرنگار "ایل پوپولو دیتالیا" مشغول به کار شد. در طول جنگ، او به مواضع ملی گرایانه افراطی تری روی آورد که منجر به قطع همکاری او با "لاسینو" و پس از پایان درگیری، به عنوان یکی از اولین طرفداران فاشیسم شد. در انتخابات عمومی ایتالیا در نوامبر ۱۹۱۹، پودرکا در میان نامزدهای فهرست ارائه شده توسط فاشیست ها در میلان بود که به رهبری موسولینی برگزار می شد و در میان آنها، فیلیپو توماسو مارینتی و آرتورو توسکانینی نیز حضور داشتند. از سوی دیگر، گالانتارا به اصول سوسیالیستی اولیه خود بازگشته بود و انتشار مجله را در دسامبر ۱۹۲۱ از سر گرفت. سری جدید این هفته نامه که در میلان و در چاپخانه "آوانتی!" چاپ می شد، با
یک توبه عمومی و انتقاد بی رحمانه از خود آغاز شد که هیچ یک از انتخاب های بیست سال گذشته، از «فریب های دموکراتیک» گرفته تا «دروغ های میهن پرستانه» و «پورنوگرافی ضد روحانی» را نجات نداد و نوید بازگشتی احیاکننده به روح سرکش ریشه ها را می داد. مرگ. این نشریه با دیکتاتوری فاشیستی موسولینی مخالفت می کرد و در بهار ۱۹۲۵ به دلیل قانون جدیدی که آزادی مطبوعات را محدود می کرد و پس از یک سری طولانی از تهدیدها، آزار و اذیت و مداخلات باندهای فاشیستی در اتاق خبر، مجبور به تعلیق انتشار شد. برای جلد شماره آخر "ل'اسنو"، گالانتارا کاریکاتوری از موسولینی با عنوان (او) کشید که به الگویی برای طراحان خارجی در سراسر جهان تبدیل شد. موسولینی با سری طاس و تاجی بر سر که روی آن نوشته شده بود «دردسر برای هر کسی که مرا لمس کند»، دهانی بزرگ و دو چشم بزرگ و گشاد که نوری از جنون بر آن تابیده بود، ظاهر شد. پس از تعطیلی "روزنامهٔ «لازینو»"، گالانتارا به خلق کارتون برای روزنامهٔ طنز ضدفاشیستی "«ایل بکو جالو»" ادامه داد، اما در ۲۴ دسامبر ۱۹۲۶ دستگیر و به زندان رجینا کوئلی رم منتقل و به پنج سال حبس محکوم شد. در اوایل سال ۱۹۲۷، این حکم به آزادی مشروط
تخفیف یافت، اما او همچنان از هرگونه فعالیت روزنامه نگاری منع شد.
آسو دی باستونی () یک مجله طنز و سیاسی هفتگی بود که دفتر مرکزی آن در رم، ایتالیا قرار داشت. این مجله بین سال های ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۷ منتشر می شد. این مجله ارگان حزب جمهوری سوسیالیستی ایتالیا بود که توسط اعضای جنبش اجتماعی ایتالیا، یک حزب سیاسی نئوفاشیست، تأسیس شده بود. تاریخچه و مشخصات. "«آسو دی باستونی»" در سال ۱۹۴۸ توسط حزب جمهوری سوسیالیستی ایتالیا (Repubblica Sociale Italiana) راه اندازی شد این گروه متشکل از اعضای جنبش اجتماعی ایتالیا بود. این مجله به صورت هفتگی در رم منتشر می شد. وانی تئودورانی، داماد آرنالدو موسولینی، مدیر این مجله بود. یکی از نویسندگان آن، سیاستمدار فاشیست بریتانیایی، اسوالد موزلی بود که مقالاتی در مورد دیدگاه اروپایی خود منتشر کرد. در واقع، «اروپا، یک ملت» موزلی از جمله حامیان این مجله بود. "مجله آسو دی باستونی" در طول حیات خود، ۳۰۰۰۰ نسخه هفتگی به فروش رساند. این مجله برای داستان هایی که دوره بین ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۵ را پوشش می دادند، جایزه ای در نظر گرفته بود. برخی از داستان هایی که این جایزه را دریافت کردند، در "آسو دی باستونی" منتشر شدند. این مجله در سال ۱۹۵۷ منحل شد. پیوند به بیرون. نسخه های دیج
یتالی مجله Biblioteca Digitale
ماجراجویی (به ایتالیایی به معنای "ماجراجو") یک مجله کمیک هفتگی بود که از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۴۳ در ایتالیا منتشر می شد. این اولین مجله کمیک ایتالیایی بود که آشکارا آرزوی داشتن مخاطبان بالغ تر از مخاطبان نوپا را داشت و به عنوان مجله ای شناخته می شود که نقش کلیدی در موفقیت کمیک در ایتالیا داشته است. تاریخچه و مشخصات. "مجله ماجراجویی (L'Avventuroso)" در سال ۱۹۳۴ تأسیس شد. این مجله به صورت هفتگی منتشر می شد. این مجله که توسط ناشر فلورانسی، ماریو نربینی، اداره می شد، چندین مجموعه کمیک موفق آمریکایی را به مخاطبان ایتالیایی معرفی کرد که بخش اصلی آنها در ابتدا متعلق به کینگ فیچرز سندیکا بود، از جمله "فلش گوردون"، "جنگل جیم"، "مأمور مخفی ایکس-۹"، "گشت رادیویی"، تری و دزدان دریایی، "شبح،" رد بری. تیراژ متوسط آن حدود ۳۰۰۰۰۰ / ۳۵۰۰۰۰ نسخه در هفته بود و در اوج خود به بیش از ۵۰۰۰۰۰ نسخه می رسید. "آونتوروسو" انتشار آن در سال ۱۹۴۳ متوقف شد.
چین تایپه در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۶۱ ورزشکار (۴۳ مرد و ۱۸ زن) در ۱۳ رشته ورزشی شرکت کرد و موفق به کسب هیچ مدالی نشد. این کشور در جایگاه شصت ویکم جدول مدال ها قرار گرفت.
پورتوریکو در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۴۷ ورزشکار (۴۴ مرد و ۳ زن) در ۱۲ رشته ورزشی شرکت کرد و موفق به کسب هیچ مدالی نشد. این کشور در جایگاه شصت ویکم جدول مدال ها قرار گرفت.