Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حصول یکسال با حضور اجباری بوسیله اداره املاک اختصاصی و دادگستری به واسطه مصوبه وزیر عدلیه راجع به دفاتر اسناد رسمی در بندر شهسوار و قصبه رودسر تنکابن مصوب ۱۳۱۵/۸/۲۰ وزیر عدلیه در دفتر خانه های ۱۵، ۴ ، ۱ و ۱۹ شهسوار، تنکابن، رامسر و رودسر خریداری نمود، بعضی املاک و مزارع را بصورت مخروبه یا دارای زارعین کوچک بود را بدون خریداری فقط با استشهادیه ثبت عادی جز املاک اختصاصی اداره املاک اختصاصی بخش ۷ (هفت ) از طریق رئیس وقت آن نصرالله اسفرجانی بصورت شش دانگ به نام رضا شاه ثبت نمود. حتی اگر دهقان یا خرده مالکی از این فروش اجباری امتناع می کرد با شلاق و فلک و بازداشت روبرو می شد. اسداله سرولاتی(زرسری) معروف به بلوکباشی متولد ۱۲۷۴ شمسی در اواخر دوران قاجار با طلعت تقی پور کندسر (۱۲۸۴ - ۱۳۳۲) فرزند باباعلی کندسری میانده (م ۱۲۵۰ و ۱۲۸۸شمسی) و سکینه (م ۱۲۶۳ - ۱۳۱۴ شمسی) ازدواج می کند، آنها از خرده مالکین و بزرگان محل زرسر سرولات بودند. آنها مطابق سند وقفنامه ای در تاریخ سال ۱۳۴۲ قمری در روستای سرولات از توابع میانده رانکوه، دو دهو زمین را در سرولات و میانده را به نام مسجد و گورستان، برای استفاده عموم مردم روستای سرولات جه
ت برگزاری نماز جماعت و سایر مراسم وقف می کند. آنها بر گسترش باغات مرکبات، شالیزارها، باغات چای و اجاره املاک برای توسعه باغات در زرسر، سرولات، شمشادپشته وشیخ زاهدمحله همت میگمارند. اسداله بلوکباشی بر اثر بیماری ناشناخته ای در ۱۳۱۳ فوت می کند، همسرش طلعت معروف به مشهدی آباجی پس از او بزرگ این خاندان شد امورات املاک زرسر را در دست گرفت. طلعت و به همراه و پسر بلوکباشی محسن خان تقی پورکندسر (م ۱۳۰۳، و ۱۳۲۹ شمسی)متولی املاک بلوکباشی می شوند، املاک زرسر و شاهسرش و شیخ زاهدمحله و دیگر جاها به همراه املاک بابایی ها و ملکی ها در این محل همانند همه جای بلوک اوشیان و تنکابن ابتدا توسط کارپردازان فرستاده اداره املاک اختصاصی با پرسش از دهقانان و کارگران لیست دفتر خرید املاک می شدند و سپس به زور و غصب در دفترخانه مذکور بالا از آن ها خریداری میشوند، و همه مردم و کشاورزان به رعایای رضاشاه تبدیل شدند، پس از شهریور ۱۳۲۰ و خروج رضاشاه پس شکایات فراوان مردم و احکام هیئت های قانون املاک واگذاری هم باز زمین ها رسما به مالکین اصلی بازنگشت و این دعوا سرگشاده ماند. مطابق با اسناد در این ایام مالکین باغهای مرکبات زرسر از بندبن به سمت
سرولات بعد از باغات شیخ زاهدمحله محمدافراسیاب زاده امیری، ابتدا باغ جهانشاه جیردشتانی، باغات ورثه غلامرضا سرولاتی از جمله ذبیح اله ملکی و ملک محمدباختر، باغات محمدکریم، عباس و محسن خان تقی پورکندسر، ورثه رحیم بابایی، آقاجان ابولقاسمی، کهنمویی و دیگرانی بوده اند. در قسمتی به مرتعی در بندبن زرسر متصل به شاهسرس و پشتاسران اشاره شده است که فردی به اسم صالحیان مدعی مالکیت بودن است. اما بخش بزرگی از مرتع شاهسرس متعلق به جهانشاه جیردشتانی بود. در دهه های ۱۳۳۰ و ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ و با ورود عبدالرضا پهلوی، پسر رضا شاه، به منطقه و با غصب و تصاحب همراه با تهدید و بازداشت مالکین اراضی ساحل غربی آچیرود زرسر از جمله خانواده های تقی پورکندسر، ملکی، بابایی و غیره اراضی شرق خیابان سرولات آن ها بود را، بزور گرفته و مالکیت رسمی آن را به قیمتی ارزان از بنیاد پهلوی خریداری نمود. در بازه زمانی ۱۳۳۶ تا ۱۳۴۶، مالکیت رسمی این اراضی به عبدالرضا پهلوی انتقال یافت و او با استفاده از قدرت و نفوذ خود به توسعه زیرساخت ها و مالکیت اراضی پرداخت. او بوسیله ژاندرامری رودسر و اداره املاک اختصاصی بنیاد پهلوی توسط اشخاصی چون مهندس حسن ملیحی و مهندس خام
نه و مهندس مهرکیش، کشاورزان و مالکین و متصرفین قانونی که بنیاد باید مالکیت براساس اصلاحات ارضی به آنها انتقال می داد اما انها را ان اراضی بزور بارداشت و تهدید و با خرید اجباری ارزان از اراضی خود بیرون نمودند. سپس خیابان سرولات که از دهه ۱۳۲۰ وجود داشت، در دهه ۱۳۴۰ تحت تاثیر پروژه های توسعه ای عبدالرضا پهلوی در دوره استاندار احمد علی آبادی و محمد سام استانداران وقت گیلان با سد سازی و گسترش برنامه ریزی های شهری گسترش یافت.وی اقدام به ساخت شهرک ویلایی نمد و دورتا دور این اراضی لات( اراضی مسطح غربی آچیرود ) شهرک شده را سیم خاردار کشید. سپس با توسعه خیابان کشی های اصولی در مناطق شرقی از زرسر نمود و نام خیابان را به خیابان شاهپور تغییر داد. پس از انقلاب ۱۳۵۷ این اراضی توسط بنیاد مستضعفان و سازمان زمین شهری مصادره شد و تا امروز هرگز به مالکان اصلی خود بازنگشت. دیواره سازی های شهرک عبدرضا پهلوی باعث تنگ شدن بشتر رودخانه اچیرود در دامنه شرقی خود شده و در سیل بزرگ ۱۳۶۹ این رودخانه بخش زیادی از این اراضی و ویلاهای اشخاص ویران شد. در دهه ۱۳۶۰ الی ۱۳۷۰ به دلیل سیاست های ابتدای انقلاب توسعه صنعتی با احداث کارخانجات کوچک در
این منطقه اتفاق افتاد، اراضی مصادره ای ضلع شرقی خیابان سرولات زرسر تبدیل به کارخانجاتی همچون، نخ و قرقره، قطعه سازی خودرو، ریسندگی و شمال پلاستیک و غیره شدند، بعضی از وام گیردنگان دهه ۱۳۶۰ صرفا با اخذ وام متواری شدند. اما در دهه ۱۳۷۰ توسعه شرکت های کشاورزی در زرسر امکان پذیر شد. از دهه دهه ۱۳۸۰ اما توسعه گردشگری و آپارتمان ها و ویلاها به عرصه این محله بازگشت. رویدادهای فرهنگی تاریخی. در پیش از انقلاب ۱۳۵۷ جوانان زرسر، میانده و چابکسر در دهه ۱۳۴۰ و ۱۳۳۰ که برای جمع آوری هیزم به جنگل میرفتند، برای تفریح مسابقات محلی کشتی گیله مردی را در محل خرمنگاه لات زرسر برگذار می کردند. فرهنگی و تاریخی این محل می توان به برگزاری چند دوره مسابقات منطقه تیم های فوتبال در دهه ۱۳۶۰ در زمین فوتبال اسبق در محل عبور خط سراسری گاز زرسر یاد کرد. در همین ایام تیم والیبال زرسر شیخ زاهدمحله با حضور ابراهیم و اسماعیل تقی پورکندسر، حجت قنبری، حجت قنبری زاهدی، حسین فرجی و دیگرانی شکل گرفت، معروف شد و در همین محل مسابقات انجام می شد. سپس مسابقات فوتبال در زمین فوتبال سابق شهرداری چابکسر در کنار پارک فعلی شهرداری در زرسر در دهه ۱۳۷۰ با حضو
ر پیشکسوتانی چون هاشم عیسی زاده، علی کهنمویی، حجت قنبری زاهدی و دیگرانی برگزاری می شد. همچنین در دهه ۱۳۷۰ چند مرحله مسابقات سالانه کشتی گیله مردی در همین اراضی لات زرسر برگزار شد پهلوانان به نام گیلان مازندران و جوانان بسیاری حضور داشتند.
در بازارهای مالی، نقطه محوری یا پیوت پوینت سطحی قیمتی است که معامله گران از آن به عنوان شاخصی احتمالی برای پیش بینی حرکت بازار استفاده می کنند. این نقطه بر اساس میانگین سه قیمت مهم ــ بالاترین قیمت، پایین ترین قیمت و قیمت بسته شدن معامله ــ در دوره معاملاتی پیشین محاسبه می شود. چنانچه بازار در دوره بعدی بالاتر از نقطه محوری معامله گردد، معمولاً به عنوان نشانه ای از روند صعودی تفسیر می شود؛ در مقابل، معاملات پایین تر از این سطح به منزله روند نزولی ارزیابی می گردد. یک نقطه محوری و سطوح حمایت و مقاومت مرتبط با آن، غالباً به عنوان نقاط عطف در تعیین جهت حرکت قیمت در بازار عمل می کنند. در بازارهای دارای روند صعودی، نقطه محوری و سطوح مقاومت می توانند نشان دهنده سقفی در قیمت باشند که فراتر از آن، روند صعودی پایدار نمانده و احتمال وقوع بازگشت وجود دارد. در مقابل، در بازارهای نزولی، نقطه محوری و سطوح حمایت ممکن است بیانگر کف قیمتی پایدار یا مانعی در برابر کاهش بیشتر قیمت باشند.
آنا آدری امری (۴ ژانویه ۱۹۰۴–۲۵ نوامبر ۱۹۷۱) یک وارث و شخصیت اجتماعی آمریکایی بود که همسر یکی از آخرین دوک های بزرگ روسیه بود. اوایل زندگی. آدری در ۴ ژانویه ۱۹۰۴ در سینسیناتی، اوهایو متولد شد. او کوچک ترین دختر جان جوزیا امری (۱۸۳۵–۱۹۰۸)، یک میلیونر املاک و مستغلات، و همسرش، لیلا آملیا الکساندر سابق (۱۸۶۷–۱۹۵۳)، دختر ژنرال چارلز تی. الکساندر، از واشینگتن بود. او دو خواهر داشت، الکساندرا (خانم بنجامین مور و خانم رابرت گوردون مک کی) و لیلا (خانم آلیستر مکینتاش و دوشس تالیراند)، و دو برادر، توماس امری و جان جوزیا امری جونیور (که با ایرن گیبسون پست، دختر هنرمند چارلز دانا گیبسون و خواهرزاده لیدی آستور، ازدواج کرد). پس از مرگ پدرش، مادرش در سال ۱۹۱۲ با هون آلفرد آنسون، یک دلال سهام بریتانیایی ساکن نیویورک، ازدواج کرد. آنسون هفتمین پسر توماس آنسون، دومین ارل لیچفیلد و لیدی هریت جورجیانا لوئیزا، دختر جیمز همیلتون، اولین دوک آبرکورن، بود. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او ژنرال چارلز تریپلر الکساندر و جولیا (با نام خانوادگی قبلی برت) الکساندر از سنت پال، مینه سوتا و بار هاربر، مین بودند. آن ها از خانواده ای با پیشینه نظامی
و فرهنگی برجسته بودند و در محافل اجتماعی و سیاسی ایالات متحده نفوذ قابل توجهی داشتند. پس از مرگ مادرش، او ثروتی بالغ بر ۴۰ میلیون دلار از املاک و مستغلات به ارث برد. زندگی شخصی. روابط عاشقانه او، از جمله رابطه اش با رمان نویس محبوب مایکل آرلن در تابستان ۱۹۲۶، توجه مطبوعات را به خود جلب کرد. در نوامبر ۱۹۲۶، او به ناهم تراز گراند دوک دیمیتری پاولوویچ روسیه (۱۸۹۱–۱۹۴۲)، که پس از انقلاب ۱۹۱۷ روسیه تبعید شده بود، ازدواج کرد در بیاریتز. گراند دوک، پسر گراند دوک پاول و پرنسس فقید الکساندرای یونان، نوه تزار الکساندر دوم روسیه و پادشاه جورج اول یونان بود. پسرعموی دیمیتری، گراند دوک سیریل ولادیمیروویچ روسیه، آدری را به رتبه روسی "کنیاگنیا" (یک «شاهزاده خانم» اشرافی و نه دودمانی) با نام معمول "رومانوفسکی" ارتقا داد و پسوند "ایلینسکی" را از ملک سابق دیمیتری در ایلینسکویه در منطقه کراسنوگورسکی، استان مسکو، روسیه به او اعطا کرد. قبل از طلاق نهایی آنها در سال ۱۹۳۷، او مادر یک پسر بود: شاهزاده پاول رومانوفسکی-ایلینسکی (۱۹۲۸–۲۰۰۴)، که شهروند آمریکا شد، در نیروی دریایی ایالات متحده خدمت کرد و سه بار شهردار پالم بیچ، فلوریدا ب
ود. پس از طلاق، آدری به همراه پسرش به فرانسه نقل مکان کرد و در همان سال با شاهزاده گرجی دیمیتری جورداج زاده (۱۸۹۸–۱۹۸۵) ازدواج کرد. آدری و جورداج زاده نیز از هم جدا شدند. پس از پایان هر دو ازدواج، او نام خانوادگی دوشیزگی خود را از سر گرفت و با نام خانم آدری امری شناخته می شد. در دهه ۱۹۴۰، او در کارولینای جنوبی زندگی می کرد و بعداً به بیاریتز، فرانسه نقل مکان کرد. در طول سال ها، او صاحب چندین خانه در پالم بیچ (او عضو باشگاه اورگلیدز) فلوریدا بود. در دهه ۱۹۶۰، او خانه ای در سینسیناتی، اوهایو ساخت و برای نزدیک تر بودن به پسرش و خانواده اش به آنجا نقل مکان کرد. او در ۲۵ نوامبر ۱۹۷۱ در پالم بیچ درگذشت.
اعضای خانواده امپراتوری حاکم بر روسیه، خاندان رومانوف، در ۱۷ ژوئیه ۱۹۱۸، در جریان جنگ داخلی روسیه و نزدیک به پایان جنگ جهانی اول، توسط جوخه آتش به رهبری یاکوف یوروفسکی در یکاترینبورگ روسیه اعدام شدند. پس از آن، تعدادی از مردم ادعا کردند که از اعدام جان سالم به در برده اند. همه آنها شیاد بودند، زیرا بقایای اسکلت خانواده امپراتوری از آن زمان بازیابی و از طریق انگشت نگاری دی ان ای شناسایی شده اند. تا به امروز، تعدادی از مردم هنوز به دروغ ادعا می کنند که عضوی از خانواده رومانوف هستند و اغلب از عناوین جعلی اشراف یا خانواده سلطنتی استفاده می کنند. آزمایش دی ان ای. در سال ۱۹۹۱، نه مجموعه از بقایای انسانی در جنگلی در حومه یکاترینبورگ پیدا شد. این بقایا از طریق آزمایش دی ان ای شناسایی شدند و متعلق به تزار و تزارینا، سه دخترشان، خدمتکار تزارینا و پزشک، آشپز و پیشخدمت خانواده بودند. در سال ۱۹۹۸، رومانوف ها و خدمتکارانشان در سن پترزبورگ به خاک سپرده شدند و توسط کلیسای ارتدکس روسیه به عنوان حاملان مصائب اعلام شدند. با این حال، دو مجموعه از بقایای اجساد از گور دسته جمعی مفقود شده بود. دانشمندان اعضای مفقود شده خانواده را ب
ه عنوان تزارویچ الکسی نیکولاویچ از روسیه، که در زمان قتل چند هفته تا چهاردهمین سالگرد تولدش مانده بود، و دوشس بزرگ آناستازیا نیکولاونا از روسیه یا دوشس بزرگ ماریا نیکولاونا از روسیه، که در زمان قتل به ترتیب هفده و نوزده سال داشتند، شناسایی کردند. گزارش دو جسد مفقود شده تا اواخر دهه ۲۰۰۰ ادامه یافت و گمانه زنی ها مبنی بر زنده ماندن یک یا چند عضو خانواده را افزایش داد. در ۲۳ اوت ۲۰۰۷، یک باستان شناس روسی از کشف دو اسکلت سوخته و ناقص در محل آتش سوزی در نزدیکی یکاترینبورگ خبر داد که به نظر می رسد با محل توصیف شده در خاطرات یوروفسکی مطابقت دارد. باستان شناسان گفتند که این استخوان ها متعلق به پسری است که در زمان مرگ تقریباً بین ده تا سیزده سال سن داشته و همچنین متعلق به زن جوانی است که تقریباً بین هجده تا بیست و سه سال سن داشته است. باستان شناسان همراه با بقایای این دو جسد، «تکه هایی از یک ظرف اسید سولفوریک، میخ، نوارهای فلزی از یک جعبه چوبی و گلوله هایی با کالیبرهای مختلف» را پیدا کردند. این استخوان ها با استفاده از فلزیاب ها و میله های فلزی به عنوان کاوشگر پیدا شدند. در ۲۲ ژانویه ۲۰۰۸، دانشمندان پزشکی قانونی روسی
ه اعلام کردند که آزمایش های اولیه نشان می دهد که «احتمال بالایی» وجود دارد که بقایای کشف شده متعلق به تزارویچ الکسی و یکی از خواهرانش باشد. نیکولای نوولین، کارشناس ارشد پزشکی قانونی منطقه یکاترینبورگ، اعلام کرد که نتایج با نتایج به دست آمده توسط کارشناسان خارجی مقایسه خواهد شد و گزارش نهایی ممکن است تا آوریل یا مه ۲۰۰۸ منتشر شود. در ۳۰ آوریل ۲۰۰۸، دانشمندان پزشکی قانونی روسیه اعلام کردند که آزمایش دی ان ای ثابت کرده است که بقایای جسد متعلق به تزارویچ الکسی و یکی از خواهرانش است. با این نتیجه، تمام اعضای خانواده تزار شناسایی شده اند و ثابت می شود که هیچ یک از آنها از اعدام جان سالم به در نبرده اند. کلیسای ارتدکس روسیه هنوز این بقایا را به عنوان متعلق به خانواده امپراتوری به رسمیت نشناخته است؛ خاندان رومانوف ابراز تمایل کرده است که بقایا برای تجزیه و تحلیل بیشتر و تأیید هویت آنها نبش قبر شوند. داستان های بقا آناستازیا همیشه مشهورترین داستان ها بوده اند و الهام بخش ده ها کتاب و فیلم بوده اند. آناستازیا شیاد. برخی از زنانی که ادعا می کردند یا گمان می رفت که دوشس بزرگ آناستازیا نیکولاونا روسیه هستند، عبارتند از: ب
رخی افراد ادعا کرده اند که مستقیماً از نسل آناستازیا هستند: الکسی شیاد. چندین مرد ادعا کردند که تزارویچ الکسی نیکولاویچ از روسیه هستند، از جمله:
مارگا بوتس (۱۸ فوریه ۱۸۹۵–۱۳ اکتبر ۱۹۷۶) زنی بود که ادعا می کرد دوشس بزرگ اولگا نیکولاونا از روسیه است. او یکی از تعداد قابل توجهی از مدعیان رومانوف بود که پس از اعدام تزار نیکلاس دوم و خانواده اش در یکاترینبرگ در ۱۸ ژوئیه ۱۹۱۸ از نقاط مختلف جهان ظهور کردند. با این حال، او به عنوان یکی از معدود کسانی که ادعا می کرد دوشس بزرگ اولگا، دختر بزرگ تزار، بوده است، برجسته است. او همچنین با نام ماریا بوتچر شناخته می شد. فرار ادعایی از روسیه. به گفته خودش، مارگا بوتس از اعدام در یکاترینبرگ جان سالم به در برد، زمانی که یکی از اعضای جوخه آتش، که او تنها او را دیمیتری ک. معرفی کرد، او را بیهوش کرد و وانمود کرد که مرده است. دیمیتری ک. که یک سرباز قزاق بود، جسد گمشده او را با جسد زن جوانی که در حال دزدی از اجساد دیگر اعضای خانواده امپراتوری دستگیر شده بود، جایگزین کرد. او بعداً او را تا ولادی وستوک همراهی کرد. بوتس ادعا کرد که به محض ورودش به ولادی وستوک، توسط یک کماندوی زبده آلمانی مورد استقبال قرار گرفت، و از ولادی وستوک، ظاهراً از طریق چین سفر کرده و بعداً از طریق دریا به آلمان برده شد. ظهور مجدد و زندگی در اروپا. بوتس ن
ام خانوادگی خود را از کارلو بوتس، یک افسر آلمانی که در ۵ مه ۱۹۲۶ در برلین با او ازدواج کرد و دو سال بعد از او طلاق گرفت، گرفته است. همچنین در طول زندگی در آلمان بود که او ادعا کرد به دورن، هلند سفر کرده و با قیصر ویلهلم دوم (۱۸۵۹–۱۹۴۱) ملاقات کرده است، که او را به عنوان دوشس بزرگ اولگا نیکولاونا به رسمیت شناخته است. ظاهراً او تا پایان عمر از او حمایت مالی کرده است. او به یاد می آورد که به قیصر سابق نیز قول داده بود که هرگز هویت امپراتوری خود را فاش نکند و «راز زنده ماندن من را در طول زندگی ام حفظ کند». به گفته بوتس، قیصر سابق، دختر یکی از دوستانش، بارونس الیزابت فون شونباخ، را انتخاب کرد تا هنگام ورودش به هامبورگ او را بردارد و از او خواست که از خانم بوتس مراقبت کند و برای او محل اقامت فراهم کند. بوتس چند سال با خانم فون شونباخ در پوتسدام زندگی کرد و بعداً به برلین نقل مکان کرد. او همچنین در ایالتی نزدیک اشترالزوند، در شرق آلمان زندگی می کرد. ادعای بوتس از سال ۱۹۵۷، زمانی که او توسط شاهزاده سیگیسموند پروس (۱۸۹۶–۱۹۷۸)، که پسرعموی اول دوشس بزرگ اولگا بود، به رسمیت شناخته شد، اعتبار بیشتری پیدا کرد. او نیز به نو
به خود، بوتس را به نیکولاس، دوک بزرگ ارثی اولدنبورگ (۱۸۹۷–۱۹۷۰)، پسرخوانده تزار نیکلاس دوم، معرفی کرد که تا زمان مرگش در سال ۱۹۷۰ از او حمایت مالی می کرد در سال ۱۹۷۴، شاهزاده سیگیسموند همچنان به اصالت بوتس اعتقاد داشت. همان طور که او به خبرنگاران آنتونی سامرز و تام منگولد گفت، «ما در مورد بسیاری از مسائل آشنا صحبت کردیم که یک فرد خارجی نمی توانست از آنها مطلع باشد، زیرا آنها چیزهایی بودند که بین ما دو نفر اتفاق افتاده بود». آنها تا سال ۱۹۷۶ که بوتس درگذشت، مکاتبات خود را حفظ کردند. ۵۳۰ نامه در یک بایگانی خصوصی در ایتالیا به عنوان مدرکی از این رابطه نگهداری می شود. در سال ۱۹۵۸، پرنسس شارلوت اگنس از ساکس-آلتنبرگ نیز به همراه برادرش، شاهزاده فردریک ارنست از ساکس-آلتنبرگ، از مارگا بوتس بازدید کرد. شاهزاده سیگیسموند و پرنسس شارلوت هر دو شهادت دادند که زنی که در دریاچه کومو زندگی می کند، در واقع دوشس بزرگ اولگا نیکولاونا از روسیه است. همچنین گفته می شود که در آن دوره، بوتس از پاپ پیوس دوازدهم حمایت مالی دریافت کرده است. مادر پاسکالینا لنرت، معلم سرخانه پاپ پیوس دوازدهم، در سال ۱۹۸۳ اعلام کرد که شاهد جلسات ویژه بین
بوتس و پاپ بوده و گفته است که پاپ او را به عنوان دوشس بزرگ اولگای واقعی روسیه به رسمیت شناخته است. بوتس که در دریاچه کومو زندگی می کرد، سال های زیادی در گمنامی نسبی به سر برد و بنابراین توانست از پوشش مطبوعاتی جنجالی (و سوءظن به بازماندگان رومانوف) که مدت ها رقیب مدعی امپراتوری او، آنا اندرسون بدنام، که ادعا می کرد دوشس بزرگ آناستازیا است را آزار می داد، دوری کند. در سال ۱۹۵۵، او قراردادی با آرنولدو موندادوری ادیتوره برای انتشار خاطرات خود با عنوان «لو ویوو» (من زنده ام) به عنوان یک کتاب امضا کرد. علیرغم این قرارداد، این کتاب هرگز در ایتالیا منتشر نشد، اما در سال ۲۰۱۱ توسط آرنولدو موندادوری ادیتوره در اسپانیا منتشر شد و به یک موفقیت سرمقاله ای جنجالی تبدیل شد. دوستان نزدیک دوشس بزرگ، واتیکان را به دلیل یک پرونده حقوقی در حال بررسی در دادگاه بدوی واتیکان و ادعای اولگا رومانوف، به دلیل دخالت در انتشار آن سرزنش کردند. دوباره در سال ۱۹۶۰، وقتی آنا اندرسون پرونده خود را به دادگاه های هامبورگ برد، بوتس تصمیم گرفت ادعاهای خود را علنی کند. بوتس در مصاحبه ای با یونایتد پرس اینترنشنال اصرار داشت که شاهد اعدام «خواهرش آ
ناستازیا» در یکاترینبرگ بوده و اکنون در تلاش برای بی اعتبار کردن این «شیاد» در آلمان، پا پیش گذاشته است. او همچنین اظهار داشت که در حال بررسی اقدام قانونی خود علیه اندرسون است و حاضر است «برای افشای او وارد دادگاه های هامبورگ شود». بوتس در آن زمان کاملاً آگاه بود که حامی مالی اش، شاهزاده سیگیسموند از پروس، نیز از حامیان سرسخت ادعاهای اندرسون است. در واقع، برخی از قوی ترین مخالفان اندرسون (از جمله لرد مونتباتن) به حمایت شاهزاده سیگیسموند از بوتس برای بی اعتبار کردن او به عنوان شاهد در پرونده اندرسون استناد کردند. خود اندرسون نیز یک بار در مصاحبه ای ضبط شده با روزنامه نگار الکسیس میلوکوف اعتراف کرد که این احتمال وجود دارد که بوتس واقعاً «خواهر» او باشد. با این حال، این دو زن هرگز یکدیگر را ملاقات نکردند. در مقابل، گفته می شود که بوتس با یک مدعی بسیار کمتر شناخته شده رومانوف، سوزانا کاترینا دِ گراف، ملاقات کرده است که ادعا می کرد فرزند پنجم تزار نیکلاس دوم و همسرش است که تاکنون ناشناخته بوده و پس از یک " بارداری هیستریک " ادعایی در سال ۱۹۰۳ به دنیا آمده است. پسر خانم دِ گراف اظهار داشت که بوتس نه تنها مادرش را م
لاقات کرده، بلکه ادعاهای او را نیز تصدیق کرده است، زیرا خود بوتس به اندازه کافی بزرگ بوده که بارداری در سال ۱۹۰۳ را به خاطر بیاورد. هر دو زن به مدت ده سال مکاتبات خود را رد و بدل کردند. هنگامی که پسر و همسرش خانم دِ گراف متعاقباً خود به بوتس مراجعه کردند، طبق گزارش ها، او "از آنها به عنوان برادرزاده و خواهرزاده استقبال کرد". در سال ۱۹۶۰، بوئتس همچنین به مطبوعات فاش کرد که در حال حاضر با همکاری دوست صمیمی اش، گرافین بریژیت فون هراخ، روی خاطراتش کار می کند. پروژه بلندپروازانه آنها به عنوان «کتابی ۳۰۰ صفحه ای حاوی تعدادی سند بسیار مهم که ظاهراً بدون هیچ شکی ثابت می کند که او واقعاً دختر اول تزار بوده است» توصیف شد. این کتاب در سپتامبر ۲۰۱۲ توسط انتشارات مارتینز روکا در اسپانیا منتشر شد. مقدمه ای مفصل از مورخ و محقق ماری استراولو دارد که در سال ۲۰۱۰ نسخه خطی را در ایتالیا پیدا کرد، به همراه سی و پنج هزار سند که ظاهراً ثابت می کند زنی که به مارگا بوئتس معروف است، در واقع اولگا نیکولاونا بوده است. این کتاب به زبان اسپانیایی نیز موجود است. در سال ۱۹۷۵، روزنامه نگاران آنتونی سامرز و تام منگولد به عنوان بخشی از تحقیقا
ت برای کتابشان با "عنوان «پرونده تزار»" از بوتس در ویلایش در دریاچه کومو دیدن کردند. طبق گزارش ها، او از صحبت در مورد خودش یا وقایع گذشته خودداری کرد و «هیچ چیز از این جلسه به دست نیامد که این تصور را تأیید کند که او یا دوشس بزرگ اولگا یا حتی یک رومانوف بوده است». مرگ. مارگا بوودتس در ۱۳ اکتبر در خانه سالمندانی در سالا کوماچینا، کومو، ایتالیا، در سن ۸۱ سالگی بر اثر ذات الریه درگذشت. گفته می شود که پول قبر او توسط خیر سابقش، دوک بزرگ ارثی اولدنبورگ، که خود شش سال قبل فوت کرده بود، کنار گذاشته شده بود. طبق مقدمه ای که مورخ و محقق ماری استراولو در کتاب «استوی ویوا» نوشته است، به دنبال دستورالعمل های شاهزاده سیگیسموند از پروس، سنگ قبر او نام مارگا بوتس را نداشت، بلکه متنی (به زبان آلمانی) با ترجمه «به یاد اولگا نیکولاونا، ۱۸۹۵–۱۹۷۶، دختر ارشد امپراتور نیکلاس دوم روسیه» بر روی آن حک شده بود. از آنجایی که هیچ فرزند مستقیمی برای پرداخت هزینه نگهداری آن وجود نداشت، سنگ قبر در سال ۱۹۹۵ تخریب شد. در خاتمه همان کتاب، ماری استراولو توضیح می دهد که بقایای بوتس، همان طور که در گذشته گفته می شد، در یک گور دسته جمعی قرار داد
ه نشده است. استخوان ها با دقت به قبر دیگری منتقل شدند، تحت نظارت و نگهداری خانواده ایتالیایی که تا زمان مرگ بوتس از او مراقبت می کردند.
تحریف تاریخ در جمهوری آذربایجان یک تعریف ارزیابی کننده است که طبق نظر تعدادی از نویسندگان، باید تحقیقات تاریخی انجام شده در این کشور با حمایت دولت را توصیف کند. هدف این مطالعات، به گفتهٔ منتقدان، بزرگ نمایی آلبانیای قفقاز به عنوان نیاکان فرضی آذربایجانی ها و فراهم آوردن پایهٔ تاریخی برای منازعات سرزمینی با ارمنستان است. همزمان، وظیفهٔ این تحقیقات، اولاً ریشه دار کردن آذربایجانی ها در قلمروی آذربایجان و ثانیاً پاک سازی این قلمرو از میراث ارمنی است. تاریخ نگارانی که این کمپین را مستندسازی کرده اند شامل ویکتور شنیرلمان، آناتولی یاکوبسون، ولادیمیر زاخاروف، میخائیل ملتیخوف، حسن جوادی، فیلیپ ال. کول و جرج بورنوتیان هستند. به گفتهٔ پژوهشگر شیرین هانتر، درک تحریف شدهٔ بسیاری از آذربایجانی ها از ماهیت واقعی پیوندهای فرهنگی، قومی و تاریخی بین ایران و آذربایجان با میراثی مرتبط است که جمهوری مدرن آذربایجان از «عملکرد طولانی شوروی در جعل تاریخی» به ارث برده است. او به ویژه به این اسطوره های تاریخی اشاره می کند: ایدهٔ وجود یک دولت واحد آذربایجانی در زمان های باستان که بیشتر قلمرو شمال ایران کنونی را شامل می شد و به دلیل تو
طئهٔ روسیه و ایران به دو بخش تقسیم شد. مفهوم «خاچ داش آلبانی». یکی از رایج ترین و گسترده ترین آثار ارمنی قرون وسطی، خاچکارها (به ارمنی: խաչքար)، به معنای «سنگ صلیب» هستند — پایه های سنگی با صلیب و نقش برجسته که به عنوان سنگ قبر و اشیای عبادتی استفاده می شدند. خاچکارها به تعداد زیادی در تمامی سرزمین هایی که ارمنی ها در آن زندگی می کردند باقی ماندند. از این رو، یکی از نمودهای مهم «آلبانی سازی» میراث فرهنگی ارمنی، نظریه ای بود که خاچکارهای ارمنی قره باغ، نخجوان و (جدا از آن ها) سیونیک ارمنی را به عنوان آثار آلبانیایی تحت نام «خاچداشی» اعلام می کرد (با جایگزینی واژهٔ ارمنی –car به معنای «سنگ» با واژهٔ آذری –dash با همان معنا). به گفتهٔ داوود آغا اوغلو آخوندوف، مورخ معماری آذربایجانی، خاچداشی ها با این ویژگی متمایز می شوند که در تزئینات خود نشانه هایی از تلفیق مسیحیت با باورهای پیشامسیحی آلبانیایی دارند و حاوی نمادهای مهرپرستی و زرتشتی گری هستند. در سال ۱۹۸۵، در کنگرهٔ باستان شناسی سراسری در باکو، داوود آغا اوغلو آخوندوف گزارشی ارائه داد که در آن این ایده ها را مطرح کرد و باعث یک رسوایی شد. هیئت ارمنی آمادگی خود ر
ا برای ترک کنفرانس اعلام کرد و دانشمندان لنینگراد گزارش آخوندوف را به عنوان یک اقدام شبه علمی و سیاسی ارزیابی کردند. فیلیپ ال. کول، باستان شناس آمریکایی، بر این باور است که این گزارش یک تحریک سیاسی عمدی بوده و هدف آن ایجاد یک افسانهٔ فرهنگی عمداً نادرست بوده است. همان طور که منتقدان روس و ارمنی بعداً اشاره کردند، آخوندوف یا صرفاً از ویژگی های شناخته شدهٔ تصویرسازی مسیحی بی خبر بود یا عمداً آن ها را نادیده گرفت و این موضوعات را میترایی اعلام کرد و همچنین کتیبه های ارمنی روی «خاچ داش» هایی را که مطالعه می کرد، نادیده گرفت. بر اساس نظر متخصص روس، آ.ل. یاکوبسون، «مهٔ میترا تقریباً همهٔ بناهایی را که مؤلفان &lt;د. آ. آخوندوف با همکار م.د. آخوندوف&gt; بررسی کرده اند دربر گرفته است، چه برسد به تعمیم های آن ها». بنابراین، هنگام توصیف خاچ کارهای جلفای قرن های ۱۶–۱۷، آخوندوف در تصاویر شیر، گاو و پرنده «همراهان ابدی خدای میترا» را می بیند، در حالی که طبق نظر کارشناسان، این ها نشانه های بی چون و چرای انجیلیون هستند. مفهوم «خاچ داش» نهایتاً در کتاب آخوندوف با عنوان «معماری آذربایجان باستان و اوایل قرون وسطی» تکمیل شد که ت
وسط آکادمیک ضیا بنیادوف، دکتر علوم تاریخی و و.گ. علی اف و دکتر تاریخ هنر، پروفسور ن.آ. سارکیسوف مورد بررسی قرار گرفت. این نظریه در حال حاضر به طور رسمی در محافل علمی و تبلیغاتی جمهوری آذربایجان پذیرفته شده است. به عنوان نمونه، کامران ایمان اُف، رئیس سازمان حقوق مؤلف جمهوری آذربایجان، «سنت ارمنیِ تصاحب ارزش های فرهنگی ما» را چنین توصیف کرده است:این «دانشمندان» در برهه ای تقریباً همه نمونه های شاخص از میراث مسیحی ما — از جمله یادمان ها، کلیساها، استلاها، سنگ قبرها و "خاچ داش" های ما — را تصاحب کرده و آن ها را «خاچکار» نامیدند.بر پایهٔ تازه ترین دیدگاه های پژوهشگران آذربایجانی، رسم برپایی سنگ های "خاچ داش" صلیب دار در قفقاز، در «دوران پیشاآلبانی» توسط ترکان به این منطقه منتقل شده است. اتهامات در زمینهٔ جعل و تحریف. اتهامات جعل منابع. بر اساس دیدگاه رایج در تاریخ نگاری جمهوری آذربایجان، ارمنی ها تنها پس از سال ۱۸۲۸ میلادی و واگذاری این مناطق به روسیه در قفقاز جنوبی ظاهر شدند. با این حال، منابع اولیهٔ فراوانی به زبان های ارمنی، فارسی، روسی، عربی و دیگر زبان ها وجود دارد که از حضور قابل توجه ارمنی ها در قفقاز جنوبی