Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ل ایتالیا و سپس برای اقامتی طولانی به اتریش سفر کرده بود. پادشاه دو سیسیل. در ۴ ژانویه ۱۸۲۵، فردیناند اول پس از ۶۶ سال سلطنت، در سن ۷۳ سالگی بر اثر سکته مغزی درگذشت. ولیعهد جانشین او شد و با نام فرانسیس اول بر تخت سلطنت نشست. حاکم جدید، با رد گذشتهٔ قانون اساسیِ ترسوی خود، بلافاصله گرایش های محافظه کارانه تر و ارتجاعی تر خود را آشکار کرد و تا حد زیادی سیاست های پدرش را حفظ کرد. به گفتهٔ اولوا، حاکم جدید علاقهٔ کمی به حکومت داشت و آن را به دست نمایندگان و مشاوران خود سپرد: در میان این افراد، کاترینا د سیمون، خدمتکار شخصی ملکه، و میکل آنجلو ویگلیا، پیشخدمت شخصی او، بودند که به لطف نفوذ و نزدیکی شان به حاکمان، شبکه ای از فساد را از طریق فروش امتیازات، افتخارات و مناصب اداری ایجاد کردند. در طول سلطنت او، حکومت کشور در دست نخست وزیر لوئیجی د مدیچی دی اوتاجانو باقی ماند که وزارتخانه های دارایی و امور خارجه را نیز در اختیار داشت. او نسبت به لیبرال ها نسبتاً آشتی جویانه رفتار می کرد، اما در سال های پایانی عمرش ترجیح می داد در محاصره سربازان زندگی کند و دائماً از ترور بترسد. در واقع، هدف اصلی پلیس بوربون در آن سال ها
مبارزه با فرقه های سیاسی کاربوناری حاضر در پادشاهی بود که علیه آنها محاکمه های سختی انجام می شد، اگرچه این محاکمه ها اغلب منجر به احکام خفیف تری با فرمان صریح سلطنتی می شد. در همان زمان، در ۲۴ مه ۱۸۲۶، پادشاه در پورتیسی فرمانی صادر کرد که مجازات کسانی را که نظم عمومی را مختل کرده و دولت را براندازی می کردند، افزایش می داد. فرانسیس اول، همچنان با تمرکز ضد فرقه گرایی، دو کمیسیون عالی برای جرایم دولتی در ناپل و پالرمو تأسیس کرد که هر کدام متشکل از چهار قاضی و دو مقام بودند. کمیسیون های نظامی در هر مرکز استان ایجاد شدند که احکام آنها باید بلافاصله اجرا می شد، در حالی که احکام دادگاه های عالی تابع وصیت نامه سلطنتی بود. در سپتامبر همان سال، یک فرمان سلطنتی از مقامات دولتی خواست که به پادشاه سوگند وفاداری یاد کنند و هر کسی را که مظنون به فرقه گرایی است، محکوم کنند و با مجازات اخراج و اعدام روبرو شوند. در حالی که اقدامات غیرلیبرال در داخل کشور تشدید می شد، فرانسیس اول و وزیرش مدیچی در سیاست خارجی به موفقیت هایی دست یافتند و در فوریه ۱۸۲۷ توانستند نیروی اعزامی اتریش را که از سال ۱۸۲۱ در پادشاهی مستقر بود و هزینه های ن
گهداری آن توسط دولت بوربون پرداخت شده بود، فراخوانند (در واقع، اشغال ناپل توسط اتریش هزینه هنگفت ۸۵ میلیون دوکات را برای خزانه عمومی ناپل به همراه داشت). برای کاهش کسری بودجه، بخشی از حقوق قضات عمومی کسر شد و مالیات های جدیدی بر کالاهای مصرفی، به ویژه گوشت چرخ کرده، ماهی نمک سود و برخی مشاغل و حرفه ها وضع شد. این امر ۲٬۸۷۰٬۰۰۰ دوکات به خزانه داری وارد کرد. اندکی پس از آن، تنها بحران انقلابی دوران سلطنت فرانسیس اول در پادشاهی آغاز شد: قیام های چیلنتو در سال ۱۸۲۸. این قیام ها به دلیل عدم حمایت مردمی شکست خوردند و توسط مارکی دل کارتّو، یک لیبرال سابق که دستور بمباران روستای بوسکو را که میزبان و تأمین کننده شورشیان بود، صادر کرد، به شدت سرکوب شدند. به خاطر این اقدام، پادشاه به او عنوان مارکی، نشان نشان سن جنارو و انتصاب فیلد مارشال را اعطا کرد. یک نوآوری مهم در دوران سلطنت فرانسیس اول، تأسیس نشان سلطنتی فرانسیس اول برای شایستگی مدنی، با فرمان سلطنتی در ۲۸ سپتامبر ۱۸۲۹ بود که به مردان ادب، دانشمندان و کسانی که به خاطر فضایل مدنی شایسته بودند، پاداش می داد. از این نظر، این نشان شوالیه گری، پیشگام نشان های مدنی مدرن
شایستگی بود. علاوه بر این، در سال ۱۸۲۶، به دستور فرانسیس اول، کالج سلطنتی موسیقی به مکان فعلی خود، در خیابان سن پیترو آ ماجلا ۳۵، منتقل شد و به کنسرواتوار سلطنتی موسیقی سن پیترو آ ماجلا تغییر نام داد. در همان دوره، شاه فرانسیس اول به همراه وزیرش مدیچی برای شرکت در عروسی دخترش ماریا کریستینا با شاه فردیناند هفتم اسپانیا، عموی مادری اش، که در ۱۱ دسامبر ۱۸۲۹ در مادرید برگزار شد، به اسپانیا رفت. در طول اقامت او در مادرید بود که وزیرش مدیچی در ۲۵ ژانویه ۱۸۳۰ درگذشت. در همان زمان، انقلاب در پاریس آغاز شد و منجر به کناره گیری شاه شارل دهم از فرانسه و به سلطنت رسیدن لویی فیلیپ اورلئان شد. با سقوط شاخه فرانسوی بوربون ها، بسیاری از پادشاهان علناً ترس خود را از یک سلطنت «انقلابی» ابراز کردند، اما در نهایت، با دیدن تمایلات میانه روانه پادشاه جدید، موافقت کردند که او را به عنوان پادشاه فرانسه به رسمیت بشناسند، از جمله فرانسیس اول. اواخر عمر. در سال ۱۷۹۶، فرانسیس با دخترعموی اول خود، آرشیدوشس ماریا کلمنتینا از اتریش، دختر لئوپولد دوم، امپراتور مقدس روم، ازدواج کرد. هنگامی که او در سال ۱۸۰۱ درگذشت، او با دخترعموی اول پدری
خود، ماریا ایزابلا، کوچک ترین دختر پادشاه چارلز چهارم اسپانیا، ازدواج کرد. کوچک ترین خواهر او، پرنسس ماریا آنتونیا از ناپل و سیسیل، نیز با برادر بزرگتر ماریا ایزابلا، فردیناند هفتم آینده اسپانیا و شاهزاده وقت آستوریاس، ازدواج کرد. پس از فرار خانواده بوربون از ناپل به سیسیل در سال ۱۸۰۶، لرد ویلیام بنتینک، ساکن بریتانیا، قانون اساسی جدیدی را مطابق با خطوط بریتانیا و فرانسه تدوین کرد. فردیناند موافقت کرد که از تاج و تخت خود کناره گیری کند و فرانسیس در سال ۱۸۱۲ به عنوان نایب السلطنه منصوب شد. با کناره گیری ناپلئون اول، پدرش به ناپل بازگشت و قانون اساسی سیسیل را لغو کرد و دو پادشاهی خود را در قانون اساسی دو سیسیل (۱۸۱۶) ادغام کرد. سپس فرانسیس عنوان احیا شده دوک کالابریا را به خود گرفت. در حالی که هنوز وارث تاج و تخت بود، عقاید لیبرالی داشت و با وقوع انقلاب ۱۸۲۰، ظاهراً با روحیه ای دوستانه نسبت به قانون اساسی جدید، نیابت سلطنت را پذیرفت، اگرچه در واقع به اندازه پدرش محافظه کار بود. پس از رسیدن به سلطنت در سال ۱۸۲۵، او رویه محافظه کارانه ای را در پیش گرفت. او نقش کمی در دولت داشت و آن را به دست افراد مورد علاقه و مأ
موران پلیس سپرد و با معشوقه هایش، در محاصره سربازان، و همیشه در ترس از ترور، زندگی می کرد. در طول سلطنت او، تنها جنبش انقلابی، شورش سیلنتو (۱۸۲۸) بود که توسط مارکی دلکارتو، یک لیبرال سابق، سرکوب شد. با این حال، او در عقب نشینی نیروهای اشغالگر اتریش (۱۸۲۷) موفق بود و بدین ترتیب بار مالی زیادی را از دوش خزانه داری برداشت. در طول سلطنت او، نشان سلطنتی فرانسیس اول برای پاداش شایستگی های مدنی تأسیس شد. مرگ. سرانجام، پس از یک بیماری طولانی، او در ۸ نوامبر ۱۸۳۰، اندکی پس از بازگشت از اسپانیا، در ناپل درگذشت. گفته می شود که در آخرین هذیان خود قبل از مرگ، در حال مرگ فریاد زد: «این صداها چیست؟ آیا مردم قانون اساسی می خواهند؟ آن را به آنها بدهید!» پس از او، پسر ارشدش، فردیناند، به عنوان پادشاه فردیناند دوم دو سیسیل، بر تخت سلطنت نشست. خانواده. او فرزندان متعددی داشت که با بسیاری از خاندان های حاکم قرن نوزدهم مرتبط بودند. فرانسیس اول همچنین از معشوقه های خود فرزندان نامشروع داشت که برخی از آنها افراد عادی یا گاه به گاه بودند. از همسر اولش، ماریا کلمنتینا از اتریش، او صاحب فرزندان زیر شد: او همچنین فرزندان نامشروعی داشت،
از جمله دون پاسکواله، که نام خانوادگی دو سرویس (که توسط داروساز پورتیسی، رومولو دو سرویس، به رسمیت شناخته شد) به او داده شد و نشان صلیب شوالیه نشان سلطنتی فرانسیس اول بوربون را دریافت کرد.
گنجینه بوسکورئاله مجموعه ای بزرگ از اشیاء نفیس نقره و طلا مربوط به دوران روم باستان است که در خرابه های ویلا دلا پیزانلا در بوسکورآله، نزدیک پمپئی، جنوب ایتالیا کشف شده است. این گنجینه که شامل بیش از صد قطعه ظروف نقره و همچنین سکه های طلا و جواهرات است، اکنون بیشتر در موزه لوور پاریس نگهداری می شود، اگرچه بخش هایی از این گنجینه را می توان در موزه بریتانیا نیز یافت. تاریخچه. ویلا دلا پیزانلا، واقع در شمال غربی پمپئی در منطقه بوسکورئاله، یکی از نمونه های برجسته "ویلا روستیکا" در جهان رومی است که در پی فوران آتشفشان وزوو در سال ۷۹ میلادی زیر لایه های ضخیم خاکستر آتشفشانی مدفون شد. این ویلا طی چند فصل باستان شناسی مورد کاوش قرار گرفت و فرضیه وجود یک مزرعه رومی به وسعت حدود ۱۰۰۰ متر مربع با بخش های مسکونی و کشاورزی کاملاً تفکیک شده را تأیید کرد. اگرچه کشف اولیه ویلا در سال ۱۸۷۶ صورت گرفت، اما نقطه عطف حفاری ها در ۱۳ آوریل ۱۸۹۵ بود، زمانی که در اتاق پرس شراب، جعبه ای طاق دار حاوی گنجینه ای بی نظیر کشف شد. این جعبه شامل ۱۰۹ قطعه ظروف نقره ای و کیسه ای چرمی پر از سکه هایی به ارزش هزار "آئورئوس" طلایی بود. گواهی بر ثر
وت قابل توجه مالک و سطح بالای زندگی در این مزرعه. رها شدن اشیای قیمتی در پمپئی و مناطق اطراف آن، از جمله در ویلا دلا پیزانلا، بازتابی از وحشت و شتابی است که مردم در هنگام فرار از فاجعه تجربه کردند. این گنجینه نه تنها ارزش تاریخی و هنری دارد، بلکه سندی زنده از زندگی روزمره، ثروت، و تراژدی انسانی در واپسین لحظات یک تمدن مدفون شده است. بیشتر گنجینه بوسکورآله در سال ۱۸۹۵ به طور قانونی به چندین دلال و مجموعه دار اروپایی فروخته شد، زیرا اولین قانون مهم ایتالیا که صادرات کالاهای فرهنگی را تنظیم می کرد، قانون شماره ۱۸۵ مصوب ۱۹۰۲ بود. حتی در آن زمان، دولت حق رد داشت؛ وقتی سکه ها و آثار باستانی به مدیر موزه باستان شناسی ملی ناپل پیشنهاد شد، قیمت درخواستی را بسیار بالا دانست و پیشنهاد را رد کرد. بخشی از آن بعداً توسط بارون ادموند دو روچیلد خریداری شد که آن را در سال ۱۸۹۶ به موزه لوور اهدا کرد. بارون دو روچیلد (۱۹ اوت ۱۸۴۵–۲ نوامبر ۱۹۳۴) عضو فرانسوی خانواده بانکدار روچیلد بود. با توجه به تعداد اقلام، وزن آنها بیش از ۳۰ کیلوگرم، کیفیت فنی و ارزش زیبایی شناختی آنها، سرویس نقره ای بوسکورآله از جمله مهم ترین و معتبرترین سروی
س های این دوره است. گمان می رود که اشیای ارزشمند، از جمله مجموعه ظروف نقره ای، پیش از فوران آتشفشان کوه وزوو در سال ۷۹ میلادی، به طور عمدی در انبار ویلا پنهان شده بودند—اقدامی اضطراری برای محافظت از دارایی ها در برابر فاجعه ای قریب الوقوع. نام «ماکسیما» که بر بسیاری از این ظروف نقش بسته، به عنوان آخرین مالک احتمالی این مجموعه شناخته می شود. در نزدیکی محل کشف، اسکلت زنی یافت شد، اما هیچ مدرک قطعی وجود ندارد که هویت او را با ماکسیما یکسان بداند. بر اساس شواهد موجود، مالک ویلا و کل املاک آن احتمالاً "لوسیوس کائکیلیوس لوکوندوس"، بانکدار برجسته ای از پمپئی بوده است—شخصیتی که ثروت دودمان ژولیو کلودین را در کامپانیا به ارث برده و بنا بر فرضیه ای، پدر ماکسیما بوده است. این پیوند خانوادگی، اگرچه تأیید نشده، اما در کنار نام های حک شده بر ظروف نقره ای و موقعیت اجتماعی مالک، تصویری انسانی و تاریخی از سرنوشت یک خانواده رومی در لحظه ای بحرانی از تاریخ ارائه می دهد. توضیحات. این گنجینه شامل ۱۰۹ قطعه ظروف نقره و همچنین جواهرات طلا (گردنبند، دستبند و گوشواره) و بیش از ۱۰۰۰ سکه طلا است. قدمت اقلام موجود در این گنجینه از قرن چه
ارم پیش از میلاد تا قرن اول میلادی متفاوت است. بسیاری از اقلام نقره ای این گنجینه ، شاهکارهای هنری رومی محسوب می شوند که فقط می توانستند متعلق به اقشار بسیار نخبه جامعه باشند. به نظر می رسد چند شیء نیز میراث خانوادگی باشند که نسل به نسل منتقل شده اند. بر روی بخش هایی از این گنجینه، نام ماکسیما حک شده است که احتمالاً مالک اصلی آن بوده است. برخی از شناخته شده ترین اقلام این گنجینه عبارتند از: رومن اورئی. هیچ مطالعه رسمی روی سکه ها قبل از توزیع آنها در بازار انجام نشد و همان طور که اغلب اتفاق می افتد، بسیار محتمل است که فهرستی که در سال ۱۹۰۹ منتشر شد شامل مطالبی از یافته های دیگر باشد. جدیدترین سکه از گنجینه بوسکورآله به سال ۷۹ میلادی، یعنی تاریخ فوران آتشفشان، برمی گردد. گرمای شدید کوه وزوو، تمام سکه های طلا ("آوری") را با رنگ قرمز زیبایی که اکنون می بینیم، آغشته کرد. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
جوزپه سرِدی، مهندس هیدرولیک، پزشک، داروساز و ریاضیدان ایتالیایی قرن شانزدهم بود که آثارش نقش مهمی در تکامل علم هیدرولیک در طول رنسانس ایفا کرد. سرِدی که بیشتر به خاطر رساله اش در سال ۱۵۶۷ "با عنوان «گفتگوهایی دربارهٔ روش های آب پاشی»" شناخته می شود، طراحی و کاربرد ماشین های بالابر آب - به ویژه پیچ ارشمیدس (که با نام حلزون گوش نیز شناخته می شود) - را توسعه داد و طرح های آبیاری سیستماتیکی را پیشنهاد کرد که ملاحظات نظری، عملی و اقتصادی را در بر می گرفت. زندگی نامه. تا مدت ها اطلاعات اندکی دربارهٔ زندگی چِرِدی در دست بود، تا آن که پژوهش های علمی اخیر ابعاد چندرشته ای شخصیت او را روشن ساختند. بر اساس مدخلی مختصر در "Dizionario biografico piacentino" (۱۸۹۹)، چِرِدی داروساز، پزشک، و ریاضی دانی ماهر بود که در بهبود طراحی "حلزون آبی" ویتروویوس نقش داشت—دستگاهی پیچیده در فناوری هیدرولیکی باستانی که نشان از مهارت او در پالایش و بازآفرینی دانش مهندسی رومی دارد. او شاگرد و دوست نزدیک "بندتو لابادینی"، استاد برجسته آن دوران بود، و از جمله کسانی است که به کتابخانه خصوصی "جورجو والا" دسترسی داشت؛ جایی که با آثار نادر نویسندگ
انی چون "هرون اسکندرانی"، "پاپوس اسکندرانی"، و "دیونیسودوروس" آشنا شد—آثاری که تأثیر عمیقی بر درک او از علم هیدرولیک گذاشتند. این تعاملات، چِرِدی را در جایگاهی قرار دادند که بتواند سنت های علمی یونانی و رومی را با مهارت های عملی خود در داروسازی و پزشکی تلفیق کند، و در نتیجه، به یکی از چهره های کمتر شناخته شده اما تأثیرگذار در تاریخ فناوری تبدیل شود. سرِدی در سال ۱۵۶۶ از اوتاویو فارنیزی برای توسعه ماشین هایش حق ثبت اختراع دریافت کرد کار عمده. در سال ۱۵۶۷، چِرِدی اثر مهم خود را با عنوان "«گفتگوهایی دربارهٔ روش های مختلف کار با چوب»" منتشر کرد. رساله ای بنیادین که به عنوان یکی از معدود اسناد فنی دوره رنسانس، شرحی دقیق از عملکرد درونی ماشین های هیدرولیکی ارائه می دهد. این اثر، برخلاف بسیاری از متون فنی آن زمان که صرفاً به طرح های پراکنده یا توصیف های ناقص بسنده می کردند، با تصاویر چوب برش شده غنی تزئین شده است: از جمله تصویر عنوان، نگاره های داخلی، و صفحات تاشو که نه تنها ماشین آلات را به تصویر می کشند، بلکه به مثابه شواهد بصری نوآوری های مکانیکی چِرِدی عمل می کنند. این رساله، تجسمی برجسته از هم آمیختگی دانش نظری
، تجربه ی عملی و زیبایی شناسی بصری به شمار می رود؛ نمونه ای بی نظیر از تلاش های رنسانسی برای ثبت و مستندسازی دقیق فناوری، در دوره ای که انتقال دانش فنی عمدتاً به صورت شفاهی یا از طریق تصویر انجام می شد. چِرِدی، با بهره گیری از میراث مهندسی دوران باستان و مطالعه ی آثار نویسندگان و مهندسان یونانی، توانست دستگاه هایی نوآورانه طراحی کند و آن ها را بهبود بخشد؛ دستگاه هایی که در زمینه ی بالا کشیدن آب از سطوح پایین کاربردی حیاتی داشتند و نقش مهمی در مدیریت منابع آب و زندگی روزمره ایفا می کردند. این رساله نه تنها فناوری زمان خود را به تصویر می کشد، بلکه نشان دهنده ی روح تجربه گرایی و خلاقیت رنسانسی در بهبود ابزارها و کاربردهای عملی آن هاست. مشارکت در مهندسی هیدرولیک. بهبودهایی در پیچ ارشمیدس. چِرِدی بیش از هر چیز به دلیل اصلاحات و نوآوری هایش در طراحی پیچ ارشمیدس شهرت یافته است؛ همان دستگاهی که در قرن سوم پیش از میلاد توسط ارشمیدس ابداع شده بود. در دوره ای که دستورالعمل های دقیق ساخت این ابزار به فراموشی سپرده شده بود، چِرِدی توانست با رویکردی نظام مند و تحلیلی، طراحی و روش بهره برداری از پیچ را بازسازی کند. این اقدا
م نه تنها موجب احیای دانش فنی گذشته شد، بلکه آن را به سطحی بالاتر ارتقا داد و امکان به کارگیری مؤثر و گسترده تر این فناوری در پروژه های عملی را فراهم آورد. به این ترتیب، چِرِدی توانست میراث علمی و مهندسی باستان را به شکلی نوآورانه بازآفرینی کند و ارزش عملی و نظری آن را به وضوح نشان دهد. او با اصلاح جزئیاتی چون هندسه سطح مارپیچ و پیکربندی اهرم محرک—از جمله ارزیابی های تجربی دربارهٔ طراحی های مستقیم و منحنی اهرم—توانست کارایی و قابلیت اعتماد این دستگاه را به طور چشمگیری افزایش دهد. این اصلاحات، نه تنها از نظر مهندسی قابل توجه بودند، بلکه نشان دهنده درک عمیق چِرِدی از اصول مکانیکی و نیازهای عملی در زمینه مدیریت آب و آبیاری بودند. اثر او یکی از نخستین پیشنهادهای مستند برای استفاده از یک دستگاه مکانیکی استاندارد در کشاورزی و مهندسی آب محسوب می شود—گامی مهم در مسیر تبدیل فناوری باستانی به ابزارهای قابل اتکا در عصر رنسانس. چِرِدی، با تلفیق دانش ریاضی، تجربه پزشکی، و مهارت مکانیکی، توانست پلی میان میراث علمی یونانی و نیازهای عملی دنیای مدرن تر ایجاد کند؛ و در این مسیر، پیچ ارشمیدس را از یک ایده باستانی به ابزاری کارب
ردی و قابل تکرار بدل ساخت. توسعه طرح های آبیاری سیستماتیک. رسالهٔ سِرِدی فراتر از طراحی مکانیکی صرف بود و به مسائل گسترده تری از علم هیدرولیک پرداخت. او کاربرد ماشین های هیدرولیک را برای کارهایی مانند آبیاری زمین های کشاورزی، حذف آب اضافی چشمه و باران از مزارع فاقد زهکشی طبیعی، تأمین آب آشامیدنی مراکز شهری و کاربردهای نظامی، مانند تهیه آب برای ارتش ها، مورد بحث قرار داد. تحلیل او شامل ارزیابی های اقتصادی، ملاحظات نگهداری و حتی محاسبات هزینه-فایده بود - که بر درک سِرِدی از اهمیت عملی مهندسی هیدرولیک تأکید داشت. رویکرد تجربی او، که شامل آزمایش های مکرر و تأیید تجربی عملکرد ماشین ها بود، تعهد او را به اطمینان از تبدیل مؤثر مدل های نظری به کاربردهای عملی برجسته می کرد. زمینه فلسفی و معرفت شناختی. چِرِدی، تحت تأثیر مدل "فلسفه طبیعی" و آموزه های تالس میلتوسی، ماشین های هیدرولیکی را تجلی ملموس قوانین ریاضی و فیزیکی می دانست—ابزاری که نه تنها در خدمت عملکرد، بلکه در خدمت فهم طبیعت قرار داشتند. او بر این باور بود که «استدلال های زیبای ریاضی» که در پس پدیده های طبیعی نهفته اند، باید با شیوه های مهندسی دقیق و عملی همراه
شوند؛ دیدگاهی که دانش نظری را با تجربه فنی در هم می آمیزد. این موضع معرفت شناختی، چِرِدی را در جایگاه پیشگام مخترعان قرن شانزدهم قرار می دهد—چهره ای که شکاف میان سنت های فنی باستانی و اندیشه علمی نوظهور را در نخستین مراحل انقلاب علمی پر کرد. او با بازخوانی میراث یونانی و رومی، و با تأکید بر آزمون پذیری و دقت عملی، توانست دستگاه هایی طراحی کند که نه تنها کارآمد بودند، بلکه به مثابه مدل هایی از نظم طبیعی عمل می کردند. در این چارچوب، ماشین هیدرولیکی دیگر صرفاً ابزار نیست، بلکه نوعی "بیان فیزیکی" از قانون ریاضی است—همان گونه که تالس آب را عنصر بنیادین جهان می دانست، چِرِدی نیز آب را واسطه ای برای فهم و بازنمایی نظم کیهانی تلقی می کرد. میراث. چِرِدی، که روزگاری چهره ای گمنام بود، امروزه به واسطه پژوهش های نوین به عنوان یکی از پایه گذاران مهندسی هیدرولیک در ایتالیای رنسانس شناخته می شود. او با تلفیق دانش های گوناگون—از پزشکی و ریاضیات گرفته تا مهندسی عملی—زیرساختی فکری و فنی برای پیشرفت های بعدی در مدیریت آب فراهم آورد. پس از آن که چِرِدی طراحی اصلاح شده پیچ ارشمیدس را توسعه داد و به ثبت رساند، این پمپ ها در سراسر
جنوب اروپا برای زهکشی و آبیاری رواج یافتند. در ادامه، گالیله این فناوری را بهبود بخشید و موفق به ثبت اختراع مکانیزمی شد که با نیروی اسب آب را بالا می کشید—گامی مهم در مسیر مکانیزه سازی کشاورزی و مهندسی آب. تأثیر چِرِدی تنها محدود به نوآوری های فنی نبود؛ او الگویی ارائه داد که نشان می داد چگونه می توان بینش های نظری را به راه حل های عملی برای مسائل روزمره تبدیل کرد. این رویکرد، به طور مستقیم در بهبود سلامت عمومی، توسعه کشاورزی، و سامان دهی لجستیک نظامی نقش داشت. در این چارچوب، چِرِدی نه تنها مخترع، بلکه متفکری بود که توانست پلی میان سنت های علمی باستانی و نیازهای دنیای مدرن تر ایجاد کند. با وجود نوآوری های چشمگیر، نام و آثار چِرِدی در سده های بعدی به تدریج به فراموشی سپرده شد. این فراموشی چنان بود که جووانی آلدینی ــ دانشمند نامدار دوره های بعد ــ با اندوه یاد می کند که چگونه سازوکارهای ابتکاری سده شانزدهم، از جمله طرح هایی که خود چِرِدی پیشنهاد کرده بود، کم کم از صحنهٔ عمل کنار گذاشته شده و به کلی متروک مانده اند. این سخن آلدینی نه تنها بیانگر ارزش نوآوری های گذشته است، بلکه نشان می دهد چگونه جریان دانش و فن
اوری، اگر پاس داشته نشود، می تواند در گذر زمان به خاموشی گراید.
ماری-کارولین از بوربن-دو سیسیل، دوشس بری (; – ) یک پرنسس ایتالیایی از خاندان بوربون بود که با خانواده سلطنتی فرانسه ازدواج کرد و مادر هنری، کنت شامبورد بود. او شورشی ناموفق علیه شاه لویی فیلیپ اول برای به تخت نشاندن پسرش بر تخت فرانسه رهبری کرد. زندگی اولیه. کارولین در کاخ کازرتا در ناپل متولد شد. او بزرگ ترین فرزند شاهزاده فرانچسکو، پادشاه آینده فرانسیس اول دو سیسیل، و همسر اولش، آرشیدوشس ماریا کلمنتینا از اتریش، دهمین فرزند و سومین دختر امپراتور لئوپولد دوم و ماریا لوئیزا از اسپانیا بود. والدین او پسرعمو و دخترعموی درجه یک بودند. کارولین با نام های پدربزرگ و مادربزرگ پدری اش، ماریا کارولینا از اتریش و شاه فردیناند چهارم از ناپل، و همچنین مادربزرگ مادری اش، ملکه ماریا لوئیزا، غسل تعمید داده شد. او دوران جوانی خود را در پالرمو و ناپل گذراند. مادرش در سال ۱۸۰۱ درگذشت؛ پدرش دوباره در سال ۱۸۰۲ با اینفانتا ماریا ایزابلا از اسپانیا، یکی دیگر از پسرعموهای درجه یک خود، ازدواج کرد و صاحب دوازده فرزند دیگر شد. ازدواج فرانسوی. در سال ۱۸۱۶، سفیر فرانسه، پیر لویی ژان کازیمیر دو بلاکاس، با پادشاهی های ناپل و سیسیل ترتیب د
اد تا کارولین با برادرزاده لویی هجدهم، شارل فردیناند، دوک بری، ازدواج کند. این ازدواج در ۲۴ آوریل ۱۸۱۶ در ناپل برگزار شد. بدین ترتیب کارولین دوشس دو بری شد؛ که در فرانسه با نام مادام دو بری شناخته می شود. با وجود اینکه این ازدواج از قبل برنامه ریزی شده بود، اما این ازدواج شاد بود و کارولین و همسرش در کاخ الیزه در پاریس که به آنها داده شده بود، زندگی می کردند. آنها چهار فرزند داشتند که دو فرزند کوچکتر از نوزادی جان سالم به در بردند. فرزند بزرگتر، لوئیز ماری ترز از آرتوا (۱۸۱۹–۱۸۶۴) بود. بیوه بودن. شارل فردیناند در سال ۱۸۲۰ ترور شد؛ کارولین در آن زمان فرزند چهارمشان، هنری، کنت شامبورد (۱۸۲۰–۱۸۸۳) را باردار بود که به او لقب «فرزند معجزه آسا» داده بودند، زیرا تولد او ادامه دهندهٔ نسل مستقیم بوربون ها از شاه لویی چهاردهم بود (عموی بزرگش، لویی هجدهم، پدربزرگش، شارل دهم آینده و پسر دیگر شارل، لویی آنتوان، همگی پسری نداشتند). بنابراین او قرار بود وارث نهایی تاج و تخت باشد. کارولین، به عنوان مادر، به چهره ای مهم در سیاست بازگشت بوربن ها تبدیل شد. در سال ۱۸۲۴، لویی هجدهم درگذشت و پدرزن کارولین با نام شارل دهم جانشین او
شد. در انقلاب ژوئیه ۱۸۳۰، شارل دهم سرنگون شد. هم شارل و هم پسر بزرگترش از سلطنت کناره گیری کردند؛ اما پسرعموی آنها، لویی فیلیپ اورلئان، که اتفاقاً عموی پدری کارولین بود، هنری را به عنوان پادشاه اعلام نکرد. در ماه مه ۱۸۳۲، دوشس بری با کمک پیر-آنتوان دو کندی دو لا بریه، مشاور پارلمان، از پاریس به جنوب فرانسه شتافت تا قیامی را به نفع پسرش، دوک بوردو، که از آن زمان به عنوان کنت دو شامبور شناخته می شد، سازماندهی کند. در عوض، لویی فیلیپ به مجلس نمایندگان اجازه داد تا او را پادشاه اعلام کند. کارولین و هنری به همراه چارلز و خانواده اش به تبعید رفتند. او مدتی در بث زندگی کرد و سپس به چارلز و لویی آنتوان در ادینبورگ پیوست. چارلز در کاخ هولیرود زندگی می کرد، اما کارولین (و همچنین لویی آنتوان) در شماره ۱۱ (که اکنون شماره ۱۲ است) ریجنت تراس زندگی می کردند. شورش. کارولین شرایط ادینبورگ را مناسب نیافت و همچنین کنار گذاشته شدن پسرش از تاج و تخت توسط اورلئانیست «پادشاه فرانسه» را نپذیرفت. او پسرش را پادشاه مشروع و خودش را نایب السلطنه اعلام کرد. در سال ۱۸۳۱ او ادینبورگ را ترک کرد و از طریق هلند، پروس و اتریش به خانواده اش در
ناپل بازگشت. او از ناپل، با کمک ویکنت دو سنت پریست، برای یک شورش لژیتیمیستی برای «بازگرداندن» هنری به تاج و تخت، توطئه کرد. او همچنین در ۱۴ دسامبر همان سال مخفیانه با یک نجیب زاده ایتالیایی به نام اتوره کارلو لوچزی-پالی، هشتمین دوکا دلا گراتزیا (۱۸۰۵–۱۸۶۴) ازدواج کرد. در آوریل ۱۸۳۲، او در نزدیکی مارسی پهلو گرفت. با دریافت حمایت اندک، به سمت وانده و بریتانی رفت، جایی که در ژوئن ۱۸۳۲ موفق به تحریک یک شورش کوتاه اما بی نتیجه شد. با این حال، پیروانش شکست خوردند. پس از پنج ماه پنهان ماندن در خانه ای در نانت، در نوامبر ۱۸۳۲ توسط سیمون دوتز به دولت لو داده شد و در قلعه بلای زندانی شد. دولت اورلئانیست که نگران بود از تحریک بیشتر افکار عمومی جلوگیری کند، از محاکمه ماری-کارولین خودداری کرد. در عوض، دولت استدلال کرد که چون او و دیگر اعضای شاخه ارشد بوربون سه سال قبل از فرانسه تبعید شده بودند، ماری-کارولین مشمول قانون فرانسه نبود و از حمایت های آن نیز برخوردار نبود. در واقع، این امر به دولت حق می داد که او را به عنوان یک زندانی سیاسی به طور نامحدود بازداشت کند. در اوایل دوران حبسش، شایعاتی مبنی بر بارداری دوشس پخش شد. د
ر ۲۶ فوریه ۱۸۳۳، او بیانیه ای در روزنامه له مانیتور منتشر کرد و اعلام کرد که مخفیانه دوباره ازدواج کرده است، هرچند هویت شوهر جدیدش را اعلام نکرد. این اعلامیه هوادارانش را رسوا کرد و به عنوان اعتراف به بارداری او تعبیر شد. تنها پس از زایمانش در ماه مه بود که کنت لوچسی-پالی را به عنوان شوهر و پدر فرزندش معرفی کرد. با این حال، کمتر کسی این ادعا را باور کرد، زیرا مشخص بود که کنت در زمان لقاح فرزند در هلند زندگی می کرده است. کنتس دو بوان ادعا کرد که این وصلت به سرعت توسط هواداران دوشس ترتیب داده شده است تا آبروی او را حفظ کند و رسوایی داشتن فرزند خارج از ازدواج را پنهان کند. او ادعا کرد که مادام دو کایلا به کنت بدهکار رشوه داده تا با این طرح موافقت کند و حتی یک گواهی ازدواج جعلی از دوک نشین مودنا گرفته بود تا این اتحاد را مشروع جلوه دهد. صرف نظر از حقیقت این ادعاها، ازدواج مجدد کارولین باعث شد که او دیگر مورد توجه لژیتیمیست ها قرار نگیرد. او به دلیل ازدواج با دوک بری ملیت فرانسوی داشت، اما با ازدواج مجدد با یک ایتالیایی آن را از دست داد؛ بنابراین، از نظر تئوری، او واجد شرایط خدمت به عنوان نایب السلطنه نبود. او دیگ
ر مایه ترس دولت فرانسه نبود و در ژوئن ۱۸۳۳ او را آزاد کرد. زندگی بعدی. پس از آزادی، ماری-کارولین به همراه همسرش به سیسیل رفت. دختری که در زندان به دنیا آمد، در نوزادی درگذشت، همان طور که دختر دیگری که سال بعد به دنیا آمد، اما آنها پس از آن چهار فرزند دیگر نیز داشتند. در سال ۱۸۴۴، کارولین و همسرش کاخ کا وندرامین کالریگی را در کانال بزرگ ونیز از آخرین عضو خانواده وندرامین خریداری کردند. در آشفتگی ریزورجیمنتو، آنها مجبور شدند کاخ را به نوه اش، پرنس هنری، کنت باردی، بفروشند و بسیاری از آثار هنری نفیس آن در پاریس به حراج گذاشته شد. آنها به برونزه، نزدیک گراتس در اتریش، نقل مکان کردند. شوهرش در سال ۱۸۶۴ در آنجا درگذشت و او در سال ۱۸۷۰ درگذشت. الکساندر دوما، رمان نویس فرانسوی، دو داستان دربارهٔ او و نقشه هایش نوشت. حامی هنر. دوشس بری حتی به عنوان عضوی از خانواده سلطنتی، یک تماشاگر استثنایی تئاتر بود. او حامی تئاتر ژیمناز بود که برای مدتی به افتخار او نام خود را به تئاتر مادام تغییر داد. او حداقل نه بار در طول سال های ۱۸۲۴ تا ۱۸۲۸ در اودئون حضور یافت. او به اجراهای خیریه، مانند نمایش «بانوی لاک» اثر جاکومو روسینی (۱۸