Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
امه توسط مجلس نمایندگان تصویب شد، و نمایندگان مجلس از احزاب راست گرا که از کابینه ملونی حمایت می کردند، از رأی دادن خودداری کردند. در ۱۰ مه ۲۰۲۴، ایتالیا از رأی دادن به قطعنامه دیگری در مجمع عمومی سازمان ملل متحد که حقوق فلسطین را در سازمان ملل متحد به عنوان کشور ناظر ارتقا می داد، خودداری کرد؛ نماینده دائم ایتالیا در سازمان ملل متحد، مائوریتزیو ماساری، این تصمیم را با بیان اینکه ایتالیا «با هدف صلح جهانی و دیرینه که تنها از طریق چاره دوکشوری قابل دستیابی است، موافق است»، توضیح داد، اما معتقد بود که توافق مذکور «باید از طریق مذاکرات مستقیم بین [دو] طرف حاصل شود».
بتلهمی آناپات (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تفلیس ، گرجستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه گریگور مقدس (؛ Զաքարեի եկեղեցի) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر آنی، استان قارص ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای گئورگ مقدس (آکوری) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر آکوری، استان لوری ارمنستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
روابط ایتالیا و ونزوئلا، روابط دیپلماتیک بین ایتالیا و ونزوئلا است. هر دو کشور از روابط دوستانه ای برخوردارند که اهمیت آن به تاریخ مهاجرت ایتالیایی ها به ونزوئلا بازمی گردد. تقریباً بیش از ۱۴۰٬۰۰۰ ایتالیایی در ونزوئلا زندگی می کنند که بیش از یک میلیون ونزوئلایی با تبار کامل یا جزئی ایتالیایی در آن ساکن هستند. تاریخچه. در سال ۱۴۹۸، کریستف کلمب، جهانگرد ایتالیایی (در خدمت اسپانیا) در سومین سفر دریایی خود، شبه جزیره پاریا را کاوش کرد. پس از انحلال کلمبیای بزرگ در سال ۱۸۳۱، ونزوئلا به کشوری مستقل تبدیل شد. در مارس ۱۸۵۶، ونزوئلا کنسولگری خود را در ناپل افتتاح کرد و در سال ۱۸۵۷، ایتالیا یک دفتر کنسولی در شهر ماراکایبو و سپس دومین دفتر کنسولی خود را در سال ۱۸۵۹ در لا گوایرا افتتاح کرد. در سال ۱۸۶۱، ایتالیا و ونزوئلا «معاهده دوستی، تجارت و دریانوردی» را امضا کردند. ونزوئلا اولین کشور در آمریکای لاتین بود که پادشاهی ایتالیا را به رسمیت شناخت. در پایان جنگ جهانی دوم، هزاران ایتالیایی وطن خود را ترک کردند و به ونزوئلا مهاجرت کردند که اکثریت آنها در کاراکاس و ماراکایبو ساکن شدند. چندین سیاستمدار برجسته و چهره شناخته شده
ونزوئلایی تبار ایتالیایی دارند. در سال ۲۰۱۷، دولت ونزوئلا به توصیه ایتالیا برای آزادی زندانی سیاسی لئوپولدو لوپز اعتراض کرد. در مارس ۲۰۱۸، لوئیجی ماریا ویگنالی، معاون وزیر ایتالیایی امور ایتالیایی های خارج از کشور، برای ارزیابی وضعیت تقریباً ۱۴۰٬۰۰۰ شهروند ایتالیایی که در ونزوئلا تحت فشار اقتصادی زندگی می کنند، به ونزوئلا سفر کرد. از زمان بحران، بیش از ۵۰٬۰۰۰ شهروند ونزوئلایی به ایتالیا مهاجرت کرده اند که بسیاری از آنها تابعیت ایتالیایی نیز دارند. بازدیدهای سطح بالا. سفرهای روسای جمهور ایتالیا به ونزوئلا سفرهای رئیس جمهور ونزوئلا به ایتالیا توافق نامه های دوجانبه. هر دو کشور چندین توافق نامه دوجانبه مانند پیمان دوستی، تجارت و دریانوردی (۱۸۶۲)؛ توافق نامه همکاری کشاورزی (۱۹۸۵)؛ توافق نامه همکاری علمی و فنی (۱۹۸۷)؛ توافق نامه ترویج و حمایت از سرمایه گذاری (۱۹۹۰) و توافق نامه اجتناب از مالیات مضاعف و فرار مالیاتی (۱۹۹۰) را امضا کرده اند. تجارت. در سال ۲۰۱۷، تجارت بین ایتالیا و ونزوئلا بالغ بر ۳۳۸ میلیون دلار آمریکا بود. صادرات اصلی ایتالیا به ونزوئلا محصولات غذایی است. صادرات اصلی ونزوئلا به ایتالیا شامل بنزین،
سیمان و کلتان است.
باگنون نوعی سوپ است که ماده اصلی آن ماهی کولی است و در قرن نوزدهم در حوالی سستری لوانته، در استان جنوا، ایتالیا، تهیه شده است. تاریخچه. در ابتدا، "باگنون" توسط خدمه قایق های ماهیگیری معمولی به نام «"لئودی"» پخته می شد. با گذشت زمان، سادگی اولیه خود را حفظ کرده است: حتی امروزه نیز با ماهی کولی تازه، پیاز قهوه ای، گوجه فرنگی پوست کنده، روغن زیتون فرابکر و نان خشک تهیه می شود. از دهه ۱۹۵۰، ریوا تریگوسو، روستایی در نزدیکی شهر سستری لوانته، هر ساله در آخرین آخر هفته ماه ژوئیه، جشنواره ای به نام ساگرا دل باگنون برگزار می کند که این غذا را جشن می گیرد.
گرنری وانک (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در استان آدانا ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
دانشگاه ملی تحقیقات هسته ای MEPhI (مؤسسه فیزیک مهندسی مسکو) () یک دانشگاه صنعتی و دولتی در مسکو، روسیه است. این دانشگاه در سال ۱۹۴۲ با نام مؤسسه مکانیک مهمات مسکو تأسیس شد، اما خیلی زود به مؤسسه مکانیک مسکو تغییر نام داد. مأموریت اصلی آن آموزش پرسنل ماهر برای ارتش شوروی و پروژه بمب اتمی شوروی بود. در سال ۱۹۵۳ به مؤسسه فیزیک مهندسی مسکو تغییر نام داد، که این نام تا سال ۲۰۰۹ نام این مؤسسه بود. به دستور دولت روسیه در تاریخ ۸ آوریل ۲۰۰۹ (شماره 480-r) به نمایندگی از فرمان رئیس جمهور روسیه در تاریخ ۷ اکتبر ۲۰۰۸ (شماره ۱۴۴۸) «در مورد اجرای پروژه آزمایشی ایجاد دانشگاه های تحقیقاتی ملی»، به مؤسسه فیزیک مهندسی مسکو MEPhI این وضعیت جدید اعطا شد. این دانشگاه مجدداً سازماندهی شد. هدف از وجود دانشگاه اکنون آماده سازی متخصصان با ارائه آموزش های عالی و حرفه ای پس از فارغ التحصیلی، حرفه ای متوسطه و فراحرفه ای و همچنین فعالیت های آموزشی و علمی است. در سال ۲۰۲۲، رتبه بندی دانشگاهی کیواس (QS) این دانشگاه را در رتبه ۳۰۸ جهانی، رتبه بندی دانشگاه های جهانی آموزش عالی تایمز این دانشگاه را در رتبه ۴۰۱ جهان و در سال ۲۰۲۳، "یواس نیوز ا
ند ورلد ریپورت" این دانشگاه را در رتبه ۴۸۳ جهان قرار داد. ساختار دانشگاه. امروزه، MEPhI دارای ۹ بخش اصلی (دانشکده یا مؤسسه) است: این دانشگاه مدارک کارشناسی، کارشناسی ارشد (و مدرک مشابه «متخصص») و تحصیلات تکمیلی در رشته های فیزیک، ریاضیات، علوم کامپیوتر و سایر رشته ها ارائه می دهد. امکانات MEPhI شامل یک راکتور تحقیقاتی از نوع استخری (حرارتی) ۲٫۵ مگاواتی و آشکارساز نوترینوی آبی NEVOD است. این دانشگاه حدود ۳۵۰۰۰ دانشجو در شعب خود در مسکو و سایر شهرها دارد. در مسکو حدود ۷۵۰۰ دانشجو (از جمله بیش از ۱۳۰۰ خارجی) مشغول به تحصیل هستند. به طور معمول ۴ تا ۵٫۵ سال (برخی از زیرگروه ها شش سال طول می کشد) طول می کشد تا یک دانشجو از MEPhI فارغ التحصیل شود. برنامه درسی دو سال اول منحصراً شامل دروس اجباری (اصلی) با تأکید بر ریاضیات، فیزیک، کار تجربی و انگلیسی است. پس از دو سال اول تحصیل، دانشجویان بر اساس رقابت در زیرگروه هایی که در شاخه های مختلف فیزیک، علوم کامپیوتر، امنیت اطلاعات، ریاضیات و غیره تخصص دارند، ثبت نام می کنند. رتبه بندی ها. در سال ۲۰۲۲، رتبه بندی دانشگاه های جهانی QS این دانشگاه را در رتبه ۳۰۸ جهانی، رتبه بندی
دانشگاه های جهانی آموزش عالی تایمز این دانشگاه را در رتبه ۴۰۱ جهان و در سال ۲۰۲۳، "یواس نیوز اند ورلد ریپورت" این دانشگاه را در رتبه ۴۸۳ جهان قرار داد. جمعیت دانشجویی. جمعیت دانشجویی عمدتاً مرد است. در سال های اولیه تأسیس MEPhI، ممنوعیتی برای پذیرش زنان وجود داشت. در سال های اخیر این وضعیت تغییر کرده است. مکان. از دانشگاه تا ایستگاه کاشیرسکایا در خط زاموسکورتسکایا متروی مسکو، ۱۵ دقیقه پیاده روی (یا پنج دقیقه با اتوبوس) فاصله است. منابع آنلاین. در طول سال های ۲۰۱۶–۲۰۱۸، MEPhI حضور خود را در پلتفرم های آموزشی آنلاین، یعنی کورسرا، ادکس، Universarium و CLP4NET افزایش داد. تا پایان سال ۲۰۱۸، دانشگاه ملی تحقیقات هسته ای مسکو، ۴۳ دوره را از طریق این پلتفرم ها ارائه کرده بود، از جمله ۲۵ دوره در کورسرا و ۱۱ دوره در ادکس. در سال ۲۰۱۸، تعداد دانشجویانی که در دوره های آنلاین MEPhI در پلتفرم های آنلاین شرکت کردند، تقریباً به ۱۶۰٬۰۰۰ نفر از ۱۵۰ کشور رسید.
کلیسای گریگور مقدس (تسار) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تسار، استان شاهومیان جمهوری آرتساخ می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
روز سه رنگ ()، رسماً روز پرچم ملی ()، روز پرچم ایتالیا است. این روز که در ۷ ژانویه جشن گرفته می شود، طبق قانون ۶۷۱ در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۶ تأسیس شد. این روز به عنوان یک جشن در نظر گرفته شده است، اگرچه تعطیل عمومی نیست. جشن رسمی این روز در رجو نل امیلیا، شهری که پرچم سه رنگ ایتالیا برای اولین بار در ۷ ژانویه ۱۷۹۷ توسط یک دولت مستقل ایتالیایی، جمهوری سیسپادانه، به عنوان پرچم پذیرفته شد، برگزار می شود. تاریخچه. این روز طبق قانون شماره ۶۷۱ مورخ ۳۱ دسامبر ۱۹۹۶ با هدف جشن گرفتن دویستمین سالگرد تولد پرچم ایتالیا در رجیو نل امیلیا، که رسماً، همان طور که قبلاً ذکر شد، در ۷ ژانویه ۱۷۹۷ با تصویب رسمی پرچم سه رنگ توسط جمهوری سیسپادانا، جمهوری خواهر جمهوری نخست فرانسه که سال قبل از آن تأسیس شده بود، برگزار شد، تأسیس شد. پیش از این، رنگ های ملی ایتالیا بر روی نشان های سه رنگ و برخی از پرچم های نظامی ظاهر شده بودند، اما در ۷ ژانویه ۱۷۹۷، برای اولین بار، پرچم سه رنگ رسماً توسط یک دولت مستقل ایتالیایی به تصویب رسید. جوزپه کومپانیونی، که به همین دلیل به عنوان «پدر پرچم سه رنگ» شناخته می شود، پیشنهاد تصویب پرچم سبز، سفید و قرمز را مط
رح کرد. در صورتجلسه جلسه ۷ ژانویه ۱۷۹۷ که توسط کمیته بنیانگذار جمهوری سیسپدان تشکیل شد و در اتاقی از تالار شهر که بعداً به سالن سه رنگ تغییر نام داد، برگزار شد، آمده است: تصمیم کنگره برای اتخاذ پرچم سه رنگ سبز، سفید و قرمز با شور و شوق نمایندگان و با تشویق های پرشور حضار مورد استقبال قرار گرفت. در فرانسه، به دلیل انقلاب، پرچم از معنای "سلطنتی" و "نظامی" به معنای "ملی" تغییر یافت و این مفهوم که هنوز در ایتالیا ناشناخته بود، توسط فرانسوی ها به ایتالیایی ها منتقل شد. در مجمع ۲۱ ژانویه که در مودنا تشکیل شد، تصویب پرچم سه رنگ تأیید شد. پرچم جمهوری سیسپادان به صورت نوارهای افقی با رنگ قرمز در بالا، سفید در مرکز و سبز در پایین بود. در مرکز نیز نماد جمهوری قرار داشت، در حالی که در طرفین حروف "R" و "C" نشان داده شده بود، حروف اول دو کلمه ای که نام " "جمهوری سیسپادانا" " را تشکیل می دهند. جمهوری های سیسپدان و ترانسپادانا چند ماه بعد با هم ادغام شدند و جمهوری سیسپدان را تشکیل دادند که شورای عالی آن در ۱۱ مه ۱۷۹۸، پرچمی سه رنگ را در نوارهای عمودی و بدون نشان، نماد یا حروف تصویب کرد. پرچم جمهوری سیسپدان تا سال ۱۸۰۲ حفظ شد
، زمانی که به جمهوری ناپلئونی ایتالیا (۱۸۰۲–۱۸۰۵) تغییر نام داد و پرچم جدیدی تصویب شد، این بار با زمینه ای قرمز که یک مربع سبز را در یک لوزی سفید حمل می کرد؛ پرچم ریاست جمهوری ایتالیا که از ۱۴ اکتبر ۲۰۰۰ استفاده می شود، از این پرچم الهام گرفته شده است. در این دوره بود که سه رنگ سبز، سفید و قرمز عمدتاً در تخیل جمعی ایتالیایی ها نفوذ کرد و به نمادی بی چون و چرا از ایتالیایی بودن تبدیل شد. در کمتر از ۲۰ سال، پرچم قرمز، سفید و سبز از یک پرچم ساده مشتق شده از پرچم فرانسه، ویژگی خاص خود را به دست آورد و بسیار مشهور و شناخته شد. در همان سال، پس از تاجگذاری ناپلئون به عنوان اولین امپراتور فرانسه، جمهوری ایتالیا به اولین پادشاهی ناپلئونی ایتالیا (۱۸۰۵–۱۸۱۴) یا "ایتالیکو"، تحت حکومت مستقیم او تبدیل شد. پرچم پادشاهی ایتالیا، پرچم جمهوری به شکل مستطیلی بود که عقاب طلایی ناپلئونی بر آن نقش بسته بود. این پرچم تا سقوط ناپلئون در سال ۱۸۱۴ مورد استفاده قرار گرفت. با سقوط ناپلئون و احیای رژیم های سلطنتی مطلق گرا، پرچم سه رنگ ایتالیا به زیر زمین رفت و به نمادی از جنبش های میهن پرستانه ای تبدیل شد که در ایتالیا شروع به گسترش کرد
ند و نمادی که تمام تلاش های مردم ایتالیا را برای آزادی و استقلال متحد می کرد. در پادشاهی لمباردی-ونیز، ایالتی وابسته به امپراتوری اتریش که پس از سقوط ناپلئون متولد شد، کسانی که پرچم سه رنگ ایتالیا را به نمایش می گذاشتند، به اعدام محکوم می شدند. هدف اتریشی ها در واقع، با استناد به سخنان امپراتور فرانتس جوزف اول اتریش، این بود: «"[پرچم سه رنگ ممنوع شد تا] مردم فراموش کنند که ایتالیایی هستند."» پس از دوران ناپلئون، پرچم سه رنگ به نمادی از مبارزه برای وحدت ایتالیا تبدیل شد. در واقع، این پرچم در طول انقلاب های ۱۸۲۰، انقلاب های ۱۸۳۰، انقلاب های ۱۸۴۸، نخستین جنگ استقلال ایتالیا، جنگ دوم استقلال ایتالیا، لشکرکشی هزاران نفر و سومین جنگ استقلال ایتالیا به تصویب رسید. با اعلام پادشاهی ایتالیا، پرچم سبز، سفید و قرمز به پرچم ملی ایتالیای متحد تبدیل شد. پرچم سه رنگ معنایی جهانی و فراگیر داشت که هم سلطنت طلبان و جمهوری خواهان، هم مترقیان و هم محافظه کاران و هم گوئلف ها و همچنین گیبلین ها در آن سهیم بودند. به همین دلیل نیز پرچم سه رنگ به عنوان پرچم ایتالیای متحد انتخاب شد. در ۱۳ ژوئن ۱۹۴۶، جمهوری ایتالیا رسماً تأسیس شد. پرچم
ایتالیا با فرمان شماره ۱ رئیس شورای وزیران مورخ ۱۹ ژوئن ۱۹۴۶ اصلاح شد. در مقایسه با پرچم سلطنتی، نشان ساووی حذف شد. این تصمیم بعداً در جلسه ۲۴ مارس ۱۹۴۷ توسط مجلس مؤسسان تأیید شد که در آن ماده ۱۲ قانون اساسی ایتالیا که متعاقباً توسط پارلمان ایتالیا تصویب شد، گنجانده شد که بیان می کند: اعضای مجلس مؤسسان هنگام تصویب این ماده عمیقاً تحت تأثیر قرار گرفتند و به نشانه شادی و احترام، اندکی پس از تصویب، از جای خود برخاستند و کف زدند. جشن ها. در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۶، با همان قانونی که جشنواره سه رنگ را تأسیس کرد، یک کمیته ملی متشکل از بیست عضو با هدف سازماندهی اولین بزرگداشت رسمی تولد پرچم ایتالیا تشکیل شد. این کمیته متشکل از شخصیت های نهادی، از جمله رئیس مجلس و اعضای جامعه مدنی، به ویژه از حوزه تاریخی و فرهنگی بود. در آن زمان همچنین پیشنهاد شد که این تاریخ جشن گرفته نشود یا حتی خود پرچم اصلاح شود، فرضیه هایی که به سختی توسط اعضای پارلمان پذیرفته شد. در رجیو نل امیلیا، جشن سه رنگ در میدان پرامپولینی، روبروی تالار شهر، با حضور یکی از مهم ترین مقامات دولتی (رئیس جمهور ایتالیا یا رئیس مجلس) برگزار می شود، که در مراسم «برافراش
ته شدن پرچم با اشعار "سرود ملی ایتالیا"» شرکت می کند و به عنوان نشان افتخار نظامی، کپی پرچم جمهوری سیسپادانه را به نمایش می گذارد. در رم، در کاخ کوئیرینال، در عوض، مراسم تعویض گارد تشریفاتی را به شکلی رسمی با استقرار و رژه هنگ کوراتزیری با لباس فرم رسمی و اجرای فانفار هنگ سواره نظام کارابینیری پیش بینی می کند. این مراسم رسمی فقط در سه مناسبت دیگر، در طول جشن های سالگرد اتحاد ایتالیا (۱۷ مارس)، جشن جمهوری (۲ ژوئن) و روز وحدت ملی و نیروهای مسلح (۴ نوامبر) برگزار می شود.
ماریا کارمه فورکادل ای لوئیس ( تلفظ کاتالان غربی: [ˈkaɾme foɾkaˈðeʎ] ؛ متولد ۲۹ مه ۱۹۵۵) سیاستمدار اسپانیایی اهل کاتالونیا است . او رئیس سابق پارلمان کاتالونیا و همچنین معلم دبیرستان کاتالونیا است که به خاطر فعالیت های استقلال طلبانه اش شناخته می شود . زندگی نامه. اوایل زندگی. فورکادل در ژرتا ، اسپانیا متولد شد . او دختر یک خانواده ی فقیر است؛ پدرش کشاورز و راننده ی کامیون بود. او در ژرتا متولد شد و در 18 سالگی به سابادل نقل مکان کرد، جایی که در حال حاضر زندگی می کند. فورکادل دارای مدرک فلسفه و مطالعات ارتباطات از دانشگاه خودمختار بارسلونا و مدرک کارشناسی ارشد زبان شناسی کاتالان از همان دانشگاه است. او از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۲ در ایستگاه تلویزیونی TVE Catalunya و با سازمان های رسانه ای مختلف دیگری کار کرده است. فورکادل از سال ۱۹۸۵ کارمند دولت در وزارت آموزش کاتالان، از سال ۱۹۹۲ به عنوان هماهنگ کننده عادی سازی زبانی برای خدمات آموزشی کاتالان این وزارتخانه و از سال ۲۰۰۴ به عنوان مشاور مطالعات بین فرهنگی، زبان و انسجام اجتماعی در Vallès Occidental فعالیت داشته است. او کتاب های درسی، کتاب هایی در مورد زبان و ادبیات و
یک فرهنگ لغت منتشر کرده است. او نویسنده ای همکار برای رسانه های مختلف بوده و در مورد برنامه ریزی زبان، زبان و هویت می نویسد. او عضو "کمیسیون کرامت (Commissió de la Dignitat" )، سازمانی که برای بازگرداندن اسناد مصادره شده توسط رژیم فرانکو به صاحبان اصلی آنها تلاش می کند، و همچنین عضو کمیته ارتباطات "Plataforma pel Dret de Decidir" (پلاتفورم حق تصمیم گیری) است. حرفه سیاسی. فورکادل عضو حزب جمهوری خواه کاتالونیا بوده و از سال 2003 تا 2007 به عنوان عضو شورای شهر برای این حزب سیاسی در سابادل خدمت کرده است. در 22 آوریل 2012، اعضای هیئت اجرایی مجلس ملی کاتالونیا (ANC)، فورکادل را به عنوان رئیس ANC انتخاب کردند. کارلس کاستلانوس به عنوان معاون رئیس و جوردی مارتینز به عنوان دبیر به او پیوستند. در طول تابستان 2012، ANC راهپیمایی هایی برای استقلال در سراسر کاتالونیا ترتیب داد. فورکادل به عنوان رئیس ANC، یکی از چهره های اصلی سازماندهی راهپیمایی های « کاتالونیا، ایالت بعدی در اروپا » در سال 2012 و « راه کاتالونیا» در سال 2013 بود. در 17 مه 2014، او با 97 درصد آرا دوباره به عنوان رئیس ANC انتخاب شد. فورکادل جایزه جوآن بلانکا
2014 را از شهر پرپینیان به پاس تعهدش به دفاع از فرهنگ و هویت کاتالونیا دریافت کرد. در 16 مه 2015، جوردی سانچز ای پیکانیول به عنوان رئیس ANC جانشین او شد. او توسط اعضای هیئت اجرایی انتخاب شد، با وجود اینکه لیز کاسترو بیشترین آرا را کسب کرده بود. در ژوئیه بعد اعلام شد که فورکادل در انتخابات پارلمانی کاتالونیا که در 27 سپتامبر برگزار می شود، نامزد خواهد شد و در فهرست انتخاباتی ائتلاف طرفدار استقلال « با هم برای بله» برای استان بارسلونا، پس از رائول روموا، در جایگاه دوم قرار خواهد گرفت. در 26 اکتبر 2015، فورکادل به عنوان رئیس پارلمان کاتالونیا انتخاب شد. حبس. مقالات اصلی: همه پرسی استقلال کاتالونیا، ۲۰۱۷ ؛ اعلام استقلال کاتالونیا ؛ بحران قانون اساسی اسپانیا ۲۰۱۷-۲۰۱۸ ؛ و محاکمه رهبران استقلال کاتالونیا پس از اعلام استقلال کاتالونیا در ۲۷ اکتبر ۲۰۱۷، فورکادل توسط دیوان عالی کشور به اتهام جرایم شورش و فتنه انگیزی مورد تحقیق قرار گرفت. او اولین بار در تاریخ 2 نوامبر 2017 در دیوان عالی کشور حاضر شد، اما قاضی اعلام جرم او را که قرار بود به 9 نوامبر موکول کند، به تعویق انداخت. در 9 نوامبر 2017، فورکادل تنها یک شب به ز
ندان آلکالا مکو مادرید فرستاده شد ، به دلیل نقشش به عنوان رئیس پارلمان کاتالونیا به دلیل رسیدگی به لایحه همه پرسی استقلال در پارلمان ، با استفاده از رویه اضطراری که توسط دادگاه قانون اساسی باطل اعلام شد، نقض حقوق مشارکت احزاب مخالف و تحریف انتشار این پروژه، زیرا دبیرکل پارلمان از رسیدگی به آن به دلیل مغایرت با قانون اساسی خودداری کرد. همچنین، قرار بود روز بعد "پیش نویس قانون ناپایداری قانونی" که به دنبال شکستن یکجانبه وحدت اسپانیا بود، رسیدگی شود. او در همان روز با وثیقه احتیاطی 150،000 یورویی آزاد شد. در دسامبر همان سال، او دوباره به عنوان نامزد حزب جمهوری خواه اسکوئرا به انتخابات پارلمان راه یافت. او در 17 ژانویه 2018، عضویت خود را به عنوان نماینده پارلمان تمدید کرد، اما برای انتخاب مجدد به عنوان رئیس مجلس استعفا داد و راجر تورنت جانشین او شد . در 24 مارس 2018، پس از رأی گیری ناموفق برای انتصاب جوردی تورول به عنوان رئیس دولت کاتالونیا، او به همراه مارتا روویرا و دولورس باسا از سمت معاونت استعفا داد . یک روز پس از آن، در 23 مارس 2018، جوردی تورول ، نامزد ریاست جمهوری ، کارمه فورکادل، رئیس سابق پارلمان و سه و
زیر برکنار شده به زندان پیش از محاکمه فرستاده شدند. در ۱ فوریه ۲۰۱۹، او به زندان آلکالا-مکو در مادرید بازگردانده شد تا با حکمی که در ۱۲ فوریه ۲۰۱۹ آغاز شد و در ۱۲ ژوئن ۲۰۱۹ به پایان رسید و به رأی نهایی موکول شد، روبرو شود. در ۱۴ اکتبر ۲۰۱۹، او به جرم فتنه به ۱۱ سال و شش ماه زندان و سلب صلاحیت قضایی محکوم شد. این حکم توسط هفت قاضی در دیوان عالی اسپانیا، پس از یک محاکمه چهار ماهه با حضور ۴۲۲ شاهد، صادر شد. او در ژوئن 2021 پس از عفو دولتی، به همراه هشت سیاستمدار دیگر که در ارتباط با همه پرسی استقلال کاتالونیا زندانی شده بودند، آزاد شد .
احساسات ضد کاتالان نامی جمعی است که به گرایش های مختلفی در اسپانیا ، فرانسه و ایتالیا داده می شود که بیانگر تحقیر، تبعیض یا نفرت از کاتالونیا ، کاتالان ها ، فرهنگ کاتالان ، ملی گرایی کاتالان ، زبان کاتالان یا تاریخ آن است. همچنین می توان از آن به عنوان ضد کاتالانیسم ( کاتالان : "anticatalanisme" ، IPA: [ˌantikətələˈnizmə] ) یا کاتالانوفوبیا یاد کرد . توضیحات. در یک زمینه تاریخی، ضد کاتالانیسم خود را به عنوان یک نگرش خصمانه نسبت به زبان ، مردم ، سنت ها یا هر چیزی که با کاتالونیا شناخته می شود، ابراز می کند. در یک زمینه سیاسی، ممکن است خود را به عنوان واکنشی به نفوذ ناسیونالیسم سیاسی کاتالان در این منطقه ابراز کند. در شدیدترین شرایط، این امر ممکن است به عنوان کاتالانوفوبیا نیز شناخته شود ، اگرچه به خودی خود یک فوبیا نیست. چندین جنبش سیاسی که به دلیل سازماندهی تحریم محصولات کاتالونیا شناخته می شوند، نیز به طور فعال با ضد کاتالانیسم شناخته می شوند. احساسات ضد کاتالان اغلب بیانگر انکار وجود، به هر میزان یا شکلی، هویت ملی کاتالان ، چه در گذشته و چه در حال حاضر است. گاهی اوقات، کاتالان ها در خارج از کشور یا در داخل
کاتالونیا، اغلب در واکنش به استفاده از زبان کاتالان، مورد آزار و اذیت کلامی یا محرومیت از ارائه کالا و خدمات قرار گرفته اند. تاریخچه. ایتالیا در قرون وسطی. مورخ آنتونی سیمون اظهار می کند که بین قرن های ۱۲ تا ۱۵، گسترش نظامی تاج آراگون به سیسیل ، ساردینیا و جنوب ایتالیا و ورود بازرگانان کاتالان به این بازارها، حس عمیقی از خصومت علیه کاتالان ها - که اغلب به عنوان اسپانیایی شناخته می شدند - ایجاد کرد. بازتاب های این حس را می توان در آثار ادبی دانته آلیگیری ، جووانی بوکاچیو ، فرانچسکو پترارکا ، لوئیجی آلامانی ، پیترو آرتینو یا سرافینو آکیلانو یافت . او اظهار می کند که این یک احساس ضد کاتالانی بود که بیشتر فرهنگی-زبانی بود تا سیاسی-سرزمینی، به دلیل اعتراضات به انتخاب آلفونسو د بورخا در سال ۱۴۵۵ به عنوان پاپ کالیکستوس سوم به دلیل "بربر و کاتالان" بودن. اسپانیا در اوایل دوران مدرن. اتحاد دودمانی تاج کاستیل با تاج آراگون از طریق پادشاهان کاتولیک صورت گرفت . هژمونی کاستیل در پادشاهی تازه تأسیس اسپانیا، قلمروهای پیرامونی را تحت حکومت سلطنتی مستقر در مادرید از سال ۱۵۶۱ قرار داد، حکومتی که عمدتاً از مردم با اصالت کاستیل
تشکیل شده بود. در آغاز قرن شانزدهم، شاه فردیناند دوم آراگون ، پس از مرگ ملکه ایزابلای اول کاستیا، از کاستیا اخراج و به عنوان یک مزاحم شناخته شد و اشراف کاستیا او را به شیوه ای تحقیرآمیز «پیرمرد احمق کاتالان» خطاب می کردند . طبق فرمان نوئوا پلانتا در سال 1716 که توسط فیلیپ پنجم پس از جنگ جانشینی اسپانیا (1701-1714) صادر شد، اکثر قوانین و نهادهای عمومی شاهزاده نشین کاتالونیا لغو شد، که منجر به حاشیه نشینی زبان و فرهنگ کاتالان و به جای آن زبان اسپانیایی شد . استفاده اداری از زبان کاتالان با زبان اسپانیایی جایگزین شد. در حالی که از نظر تئوری این جایگزینی صرفاً بر حضار سلطنتی تأثیر می گذاشت، پادشاه دستورالعمل های محرمانه ای را به افسران سلطنتی در قلمرو کاتالان ارائه داد: آنها "حداکثر دقت را برای معرفی زبان کاستیلی به کار خواهند گرفت، و برای این منظور او معتدل ترین و پنهان ترین اقدامات را انجام خواهد داد تا این اثر حاصل شود، بدون اینکه کسی متوجه این دقت شود." فرامین نوئوا پلانتا اقدامات سلطنتی با هدف سرکوب کسانی بود که در طول جنگ جانشینی شکست خورده بودند و آغازگر ایجاد یک دولت متمرکز اسپانیایی به سبک فرانسوی مطابق
با قوانین کاستیا بود و برای اولین بار پادشاهی اسپانیا را تأسیس کرد. این تمرکزگرایی در طول قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم مدت زیادی طول کشید و در دوران دیکتاتوری فرانکو و ترور سفید به حداکثر سطح خود رسید . قرن های نوزدهم و بیستم. در قرن نوزدهم، اقتصاد اسپانیا عمدتاً تحت سلطه تولیدات کشاورزی مانند غلات کاستیل بود که برای فروش در بازارهای اروپایی در نظر گرفته شده بود. در این مناطق، بورژوازی و زمین داران، که توسط دولت مرکزی حمایت می شدند، طرفدار سیاست تجارت آزاد بودند. در مقابل، بورژوازی کاتالونیا عمدتاً صنعتی و تولیدکننده منسوجات بود ، بنابراین به عوارض گمرکی قابل توجهی علاقه مند بود. این مبارزه بخش عمده ای از جامعه کاتالونیا را بسیج کرد. این مبارزه «در بقیه اسپانیا تصویری از یک کاتالونیای خودخواه و منفعت طلب ایجاد می کند که مصمم است حتی به قیمت از دست دادن هرگونه منافع اسپانیایی به اهداف خود برسد». احساسات ضد کاتالانی را می توان در یک پوگروم در آرژانتین ، در طول هفته غم انگیز آرژانتین ، در سال 1919 یافت. این پوگروم برای حمله بی رحمانه به یهودیان و کاتالان ها، احتمالاً به دلیل نفوذ ناسیونالیسم اسپانیایی ، طراحی شد
ه بود . آزار و اذیت در اسپانیای فرانکو. همچنین ببینید: سیاست های زبانی اسپانیای فرانکویست دیکتاتوری فرانسیسکو فرانکو (1939-1975) نه تنها شاهد سرکوب آزادی های دموکراتیک بود، بلکه زبان و فرهنگ کاتالان نیز در سطح بی سابقه ای سرکوب شد، از سیستم آموزشی حذف و به حوزه خانواده رانده شد. کاستیلی (اسپانیایی) به تنها زبان آموزش، مدیریت، تجارت و رسانه ها تبدیل شد. در طول جنگ داخلی اسپانیا ، علیرغم حضور کاتالان هایی که در ارتش شورشیان خدمت می کردند ، استفاده لفظی از کاتالانوفوبیا توسط جناح شورشیان مستقیماً به تهدیدات و شیوع درگیری های قومی با ماهیت نسل کشی منجر شد، همانطور که پل پرستون در "هولوکاست اسپانیا" اشاره می کند: «در روزهای پس از اشغال لیدا (...) زندانیان جمهوری خواه که به عنوان کاتالان شناسایی می شدند، بدون محاکمه اعدام می شدند. هر کسی را که به زبان کاتالان صحبت می کرد، به احتمال زیاد دستگیر می شد. وحشیگری خودسرانه سرکوب ضد کاتالان به حدی رسید که خود فرانکو مجبور شد دستوری صادر کند که تصریح می کرد از اشتباهاتی که بعداً می توان از آنها پشیمان شد، باید اجتناب شود...» «نمونه هایی از قتل دهقانان به هیچ دلیل آشکاری جز
صحبت به زبان کاتالان وجود دارد.» حتی ماکسیمیانو گارسیا، عضو فالانژ ، اشکال شدید کاتالان هراسی را از جناح شورشی ضبط کرد: «شما می توانستید مرتباً در برخی رسانه ها این جمله را بشنوید که باید در کاتالونیا نمک پاشیده شود. این به چنان سطح بالایی از بیگانه هراسی می رسد که خود ژنرال فرانکو دستور توقف نسل کشی در حال وقوع را صادر می کرد.» در ۱۵ ژانویه ۱۹۳۹، تاراگونا به دست نیروهای فرانکو افتاد و فاتحان، مراسم عشای ربانی کاتولیک را در کلیسای جامع به رهبری خوزه آرترو ، روحانی کلیسای جامع سالامانکا، برگزار کردند. آرتورو در خطبه خود گفت: «کثافت های کاتالان! شما لیاقت خورشیدی که بر شما می تابد را ندارید.» دستگیری ها و محاکمات فوری بلافاصله آغاز شد. در ۲۶ ژانویه، نیروهای فرانکو بارسلونا را تصرف کردند. طبق شهادت وابسته نظامی بریتانیا در دولت فرانکو، اولین کسانی که وارد پایتخت کاتالان شدند، نیروهای تیپ ناوار به فرماندهی ژنرال سولچاگا بودند «نه به این دلیل که بهتر جنگیده اند، بلکه به این دلیل که بهتر نفرت می ورزند. به خصوص وقتی که هدف نفرت، کاتالونیا یا یک کاتالان باشد.» محققانی چون رافائل آراسیل، خوان الیور و آنتونی سگورا معت