Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تاج جزئی از یک نمایش نشان شناسی است که از ابزاری تشکیل شده است که در بالای کلاه خود قرار دارد. با سرچشمه گرفتن در مجسمه های تزئینی که شوالیه ها در مسابقات و تا حدی در نبردها می پوشیدند، پس از قرن شانزدهم صرفاً تصویری شدند (دوره ای که نشان شناسان از آن به عنوان «نشان شناسی کاغذی» یاد می کنند). نشان شناسی به طور کلی در پایان سدهٔ نوزدهم و آغاز سدهٔ بیستم دستخوش نوعی رنسانس شد و بسیاری از موارد غیرمنطقی قرن های گذشته کنار گذاشته شد. اکنون عموماً نشان ها اعطا نمی شوند، مگر اینکه واقعاً بتوان از آنها روی یک کلاه فیزیکی استفاده کرد، و قوانین مربوط به کلاه ها، دیگر به طور سختگیرانه رعایت نمی شوند.
مانع سیمی () یا موانع سیمی در استحکامات علوم نظامی، موانع دفاعی هستند که از سیم خاردار، نوار خاردار یا سیم خاردار حلقوی ساخته شده اند. موانع سیمی برای ایجاد اختلال، تأخیر و به طورکلی کاهش سرعت دشمن مهاجم طراحی شده اند. در مدتی که حرکت مهاجمان توسط مانع سیمی، کند می شوند (یا احتمالاً عمداً به مناطق کشتار هدایت می شوند) هدف قرار دادن آن ها با آتش مسلسل و توپخانه آسان است. بسته به نیازها و منابع موجود، موانع سیمی ممکن است از یک حصار سیمی خاردار ساده در مقابل یک موقعیت دفاعی تا الگوهای پیچیده نرده ها، موانع حلقوی، دندان اژدها (که هدف مشابهی مانند موانع سیمی دارند، اما برای وسایل نقلیه جنگی استفاده می شوند) و میدان های مین (ضد نفر و ضد زره) با صدها متر ضخامت متغیر باشند. موانع سیمی نخستین بار توسط ژنرال امبروز برن ساید از ارتش اتحادیه، در طول نبرد فورت سندرز در کمپین ناکسویل در جنگ داخلی آمریکا مورد استفاده قرار گرفت، زمانی که سیم تلگراف بین کنده های درخت در فاصله ۳۰ تا ۸۰ یاردی جلوی بخشی از خط اتحادیه کشیده شد. ارتش سلطنتی دانمارک نیز در طول دومین جنگ شلسویگ از نرده های سیمی در مقابل استحکامات دانویرک استفاده کرد
. استفاده انبوه از موانع سیمی برای اولین بار در طول جنگ بوئر دوم توسط نیروهای بریتانیایی به طور قابل توجهی انجام گرفت و در طول جنگ جهانی اول به اوج خود رسید،
در ۱ تیر ۱۴۰۴، دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا اعلام کرد که نیروی هوایی و نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا در عملیاتی با عنوان عملیات چکش نیمه شب به سه مجموعه از تأسیسات هسته ای در ایران از جمله تأسیسات هسته ای فردو، نطنز و تأسیسات اتمی اصفهان با ۱۴ بمب جی بی یو-۵۷ای/بی ماپ که توسط بمب افکن های رادارگریز نورثروپ بی-۲ اسپیریت حمل شده است حمله کرده اند. همچنین در این عملیات از موشک های تاماهاک پرتاب شده از یک زیردریایی ایالات متحده هم استفاده شد. به گفتهٔ ترامپ، جنگنده های اف-۳۵ و اف-۲۲ آمریکایی نیز برای مقابله با موشک های زمین به هوای احتمالی، وارد حریم هوایی ایران شدند، اما هیچ موشکی شناسایی نشد. این تأسیسات هسته ای از مهم ترین تأسیسات هسته ای ایران بودند. این حمله تنها اقدام تهاجمی ایالات متحده در جریان جنگ ایران و اسرائیل بود. ترامپ خبر حملات را از طریق شبکه اجتماعی تروث سوشال اعلام کرد و آن را «حمله ای بسیار موفق» توصیف نمود و ارزیابی خسارات ناشی از بمباران همچنان ادامه دارد. عباس عراقچی، وزیر امور خارجهٔ ایران گفت که در این عملیات، سایت های هسته ای متحمل خسارات شدیدی شده اند. جمهوری جمهوری خو
اهان کنگره عمدتاً از اقدام ترامپ حمایت کردند، در حالی که اکثر دموکرات ها و برخی جمهوری خواهان نسبت به قانونی بودن این اقدام، پیامدهای آن و واکنش احتمالی ایران ابراز نگرانی کردند. واکنش های جهانی متفاوت بود؛ برخی رهبران جهان از این اقدام برای فلج کردن برنامه هسته ای ایران استقبال کردند، در حالی که برخی دیگر نسبت به تشدید تنش ها ابراز نگرانی نمودند و عده ای نیز این حملات را محکوم کردند. در پاسخ، ایران به پایگاه هوایی العدید در قطر حمله کرد. روز بعد، ترامپ آتش بس میان ایران و اسرائیل را اعلام کرد و به این درگیری پایان داد. ۱۵ مرداد ۱۴۰۴، ترامپ در یک گفت وگوی خبری در کاخ سفید گفت: «اگر جمهوری اسلامی ایران برنامهٔ هسته ای خود را از سر بگیرد، ایالات متحده «بازخواهد گشت» و دوباره آن ها را مورد حمله قرار خواهد داد.» او ادامه داد: «جمهوری اسلامی به «نفرت پراکنی» از «مکانی بسیار شیطانی» مشغول است اما ایران در سال های آینده بسیار متفاوت خواهد بود». پیش زمینه. در هفته های منتهی به ۱ تیر ۱۴۰۴، ایالات متحده شهروندان خود را از خاورمیانه تخلیه کرد، هشدارهای منع سفر صادر کرد و پرسنل غیرضروری را از سفارتخانه هایش خارج کرد. در
۱۷ ژوئن، ترامپ از ایران خواست بدون قید و شرط تسلیم شود. مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، در روزهای اخیر به متحدان آمریکا گفت که واشینگتن ترجیح می دهد راه حل دیپلماتیک ببیند، و ترامپ مقامات آمریکایی را برای حمایت از توافق هسته ای به تهران فرستاده بود. در ۱۹ ژوئن، ترامپ از طریق کارولاین لیویت، سخنگوی مطبوعاتی کاخ سفید، بیانیه ای صادر کرد و گفت: «بر اساس این واقعیت که احتمال قابل توجهی برای مذاکراتی وجود دارد که ممکن است در آینده نزدیک با ایران انجام شود یا نشود، طی دو هفته آینده تصمیم خود را دربارهٔ اینکه آیا اقدام کنم یا نه، خواهم گرفت.» بر اساس منابع، در همان روز، مقامات اسرائیلی از جمله بنیامین نتانیاهو، اسرائیل کاتس و ایال زمیر با دولت ترامپ تماس گرفتند و گفتند که نمی توانند دو هفته صبر کنند. اسرائیلی ها فکر می کردند که فقط پنجره فرصت کوچکی دارند. آمریکا تنها کشوری است که بمبهای سنگر شکنی دارد که قادر به نفوذ در فردو هستند. این تماس تلفنی همچنین شامل جی دی ونس بود که با بیان نگرانی ها دربارهٔ درگیری مستقیم آمریکا و کشیده شدن به جنگ مخالفت کرد، و پیت هگست نیز حضور داشت. در ۲۱ ژوئن، ایالات متحده بمب افکن
های رادارگریز B-2 را به گوام اعزام کرد. پایگاه های آمریکایی در آسیای غربی وارد حالت بالاترین آماده باش شدند و دفاع هوایی خود را تقویت کردند، زیرا ایران تهدید کرد که به هر کشوری که به اسرائیل کمک کند، حمله خواهد کرد. حوثی ها نیز آمادگی خود برای مبارزه را اعلام کردند. در پاسخ، ایالات متحده هشدار داد که در صورت تهدید منافع آمریکا، تلافی ویرانگری خواهد کرد. شبکهٔ ای بی سی نیوز گزارش داد که ارتش آمریکا و اسرائیل در طول یک تمرین آموزشی در اواسط ۲۰۲۴ در دوران دولت بایدن، یک تمرین اجرایی از این حمله انجام داده بودند. اکسیوس گزارش داد که دموکرات های ارشد کمیته های اطلاعاتی سنا و مجلس نمایندگان، اطلاع قبلی از این حمله دریافت نکردند، درحالی که جمهوری خواهان ارشد اطلاع داشتند و این موضوع انتقادات دموکرات ها را برانگیخت. حملات. در ۱ تیرماه ۱۴۰۴ (۲۲ ژوئن ۲۰۲۵)، نیروی هوایی و نیروی دریایی ایالات متحده به سه تأسیسات هسته ای ایران شامل فردو، نطنز و اصفهان حمله کردند. هفت بمب افکن بی-۲ از گروه بمب افکن ۵۰۹ از پایگاه هوایی وایت من در میزوری برخاستند و به مدت ۱۸ ساعت با حداقل ارتباط و سه بار سوخت گیری هواییبه طور مداوم به سمت شر
ق و خاورمیانه پرواز کردند. پیش از بی-۲ها، هواپیماهای جنگندهٔ نسل پنجم آمریکایی وارد حریم هوایی ایران شدند تا با هرگونه آتش پدافندی زمین به هوا مقابله کنند؛ به گفتهٔ رئیس جمهور ترامپ، این جنگنده ها، جت های جنگندهٔ رادارگریز اف-۳۵ و اف-۲۲ بودند. هیچ آتش پدافندی از سوی ایران شناسایی نشد، که به حملات قبلی اسرائیل علیه پدافند هوایی ایران نسبت داده می شود. به گفتهٔ ارتش ایالات متحده، در طول این عملیات، مقاومت بسیار کمی از سوی نیروهای ایرانی مشاهده شد یا اصلاً مقاومتی مشاهده نشد. در ساعت ۲:۱۰ بامداد به وقت تهران، شش بمب افکن بی-۲ آغاز به پرتاب دوازده بمب جی بی یو-۵۷ای/بی به تأسیسات فردو کردند و هفتمین بمب افکن بی-۲ دو بمب خود را به تأسیسات نطنز پرتاب کرد. در فردو، ۱۲ بمب سنگرشکن به ترتیب روی دو شفت تهویه انداخته شدند تا به عمق کوه نفوذ کنند. به گفتهٔ رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا ژنرال دن کین، نخستین بمب ها، کلاهک بتنی خروجی تهویه را از بین برده و شفت اصلی نمایان شد. بمب های بعدی وظیفه داشتند وارد شفت اصلی شوند. آن ها با سرعت بیش از ۱۰۰۰ فوت بر ثانیه به فضای درونی تأسیسات رفته و منفجر شدند. یک زیر
دریایی نیز ۳۰ موشک تاماهاوک را به سایت های نطنز و اصفهان شلیک کرد. مقامات آمریکایی نام زیردریایی را اعلام نکردند، اما زیردریایی "یواس اس" "جورجیا" از سپتامبر ۲۰۲۴ در منطقه حضور داشت. کل بمباران تقریباً ۳۰ دقیقه طول کشید و حملات تاماهاوک، آخرین حمله بود. بمب افکن های بی-۲ در طول مأموریت - برخاستن، حمله و بازگشت - تقریباً ۳۷ ساعت به طور مداوم پرواز کردند و چندین بار در هوا سوخت گیری مجدد انجام دادند. در مجموع، ۱۲۵ هواپیما، از جمله هواپیماهای سوخت رسان و اطلاعاتی، نظارتی و شناسایی، در این عملیات شرکت داشتند. به گفتهٔ ترامپ، در مجموع حدود ۵۲ هواپیمای سوخت رسان در این عملیات شرکت داشتند. ژنرال کین افزود که خلبانان زن و مرد، از نیروی هوایی و گارد ملی هوایی میزوری در این عملیات شرکت داشتند و یک مقام آمریکایی گفت که یکی از خلبانان بی-۲ زن بوده است. نموداری که پنتاگون پس از مأموریت منتشر کرد، نشان می دهد که هواپیماها از آسمان لبنان، سوریه و عراق گذر کرده اند و مشخص نیست که آیا آن ها از پیش از عملیات آمریکا مطلع شده اند یا خیر. آسیب ها. تصاویر ماهواره ای از سایت فردو که پس از حملات گرفته شده، نقاط ورود بمب و همچنین خاک
ستری که منطقه را پوشانده بود، نشان داد. کین اظهار دارد که سایت های هسته ای ایران از این حملات «خسارت شدیدی» متحمل شده اند، اما گفت که ارزیابی خسارت زمان می برد. مقامات اسرائیلی در گفت وگو با "نیویورک تایمز" گفتند که ارتش اسرائیل ارزیابی کرده است که فردو به طور جدی آسیب دیده اما کاملاً نابود نشده است. یک مقام آمریکایی گفت که فردو نابود نشده اما به طور جدی آسیب دیده و غیرفعال شده است. پنتاگون در ابتدا اعلام کرد که این حملات، برنامه هسته ای ایران را یک تا دو سال به عقب انداخته است. اما تولسی گبرد، مدیر اطلاعات ملی و جان رتکلیف مدیر سازمان سیا، می گویند که «اطلاعات جدید» نشان می دهد که سایت های نطنز، فردو و اصفهان به شدت آسیب دیده اند و بازسازی آن ها سال ها طول خواهد کشید. در ۲۵ ژوئن، اسماعیل بقایی، سخنگوی وزارت امور خارجهٔ ایران گفت که تأسیسات هسته ای ایران «به شدت آسیب دیده اند». در ۲۶ ژوئن و ۱ ژوئیه، عباس عراقچی وزیر امور خارجهٔ ایران، گفت که تأسیسات هسته ای «خسارات قابل توجه و جدی» متحمل شده اند. رافائل گروسی، مدیرکل آژانس بین المللی انرژی اتمی، گفت که این سایت ها «خسارت شدیدی» دیده اند، اما نابود نشده اند. ر
افائل گروسی، مدیرکل آژانس بین المللی انرژی اتمی، در ۲۶ سپتامبر، در اظهاراتی به "رویترز" درباره حمله آمریکا به فردو تأیید کرد که «تقریباً تمام تجهیزات حساس» در آن تأسیسات نابود شده اند. با این حال، او افزود که اگر ایران تصمیم بگیرد ذخیره موجود اورانیوم خود را تا ۹۰ درصد غنی سازی کند، تنها چند هفته برای تکمیل این فرآیند زمان خواهد برد. پاسخ ایران. در ۲۲ ژوئن ۲۰۲۵، مجلس ایران طرحی را تصویب کرد که خواستار بستن تنگه هرمز، یکی از مسیرهای مهم دریایی است که نزدیک به ۲۰ درصد نفت و گاز طبیعی مایع جهان از آن عبور می کند. این رأی که رسانه های ایرانی آن را از نظر سیاسی مهم توصیف کردند، به معنای بستن فوری تنگه نیست؛ این اقدام هنوز باید توسط شورای عالی امنیت ملی که اختیار نهایی تصمیم گیری در امور امنیت ملی را دارد، تصویب شود. تا تاریخ ۲۳ ژوئن، حمل و نقل دریایی بین المللی با هشدارهای افزایش یافته از طریق تنگه ادامه داشت و برخی شرکت های تجاری عبور از آن را به طور موقت متوقف کردند و برخی دیگر به دلیل وخامت شرایط امنیتی با احتیاط بیشتری عمل کردند. همچنین حضور شناورهای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در منطقه مشاهده شده است که نگران
ی هایی در مورد ایمنی دریایی ایجاد کرده است. در ۲۳ ژوئن، ایران به عنوان واکنش به حملات آمریکا، به پایگاهی آمریکایی در قطر حمله موشکی انجام داد. قطر پیش از رسیدن موشک ها حریم هوایی خود را بست و اعلام کرد که همه آنها را رهگیری کرده است. پس از این حمله، امارات متحده عربی، بحرین، کویت و عراق نیز حریم هوایی خود را بستند. بعدها خبرهایی از اصابت موشک های ایرانی (حداقل یک موشک) به یک رادار در پایگاه العدید رسانه ای شد. ستاره داوود سرخ گفت که حداقل ۱۶ نفر در اسرائیل در اثر موشک های ایرانی که در تلافی حملات شبانه پرتاب شده بودند، زخمی شدند. همچنین در ۲۲ ژوئن رسانه های ایرانی گزارش دادند که مجید مصیبی، که جمهوری اسلامی به «جاسوسی برای اسرائیل» متهمش کرده بود، اعدام شده است. واکنش ها. آمریکا. رئیس جمهور دونالد ترامپ ابتدا این حملات را «بسیار موفقیت آمیز» خواند. در طول بیانیه اش آن ها را «موفقیت نظامی باشکوه» نامید، گزارش های پیشین را تأیید کرد و به ایران در صورت عدم جستجوی صلح توسط ایران، دربارهٔ حملات بیشتر هشدار داد. در پی این حملات، ترامپ نوشت: او همچنین نوشت: پس از حملات، ترامپ سخنرانی کوتاه تلویزیونی ارائه داد که در
آن ادعا کرد تأسیسات کلیدی غنی سازی هسته ای ایران «کاملاً و به طور کلی نابود شده اند». ایران. سیدعلی خامنه ای در پیام ویدیویی که پس از آتش بس در تاریخ ۵ تیر ۱۴۰۴ منتشر کرد در مورد حمله به مراکز هسته ای گفت این موضوع درخورِ پیگیری جزائی در دادگاه های بین المللی است. او ترامپ را به «بزرگ نمایی غیرمتعارف» در مورد این حمله متهم کرد. عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران، این حملات را به عنوان «نقض بی پروای منشور سازمان ملل و قوانین بین المللی» محکوم کرد و اعلام داشت که «ایران همه گزینه ها را برای دفاع از حاکمیت، منافع و مردم خود محفوظ می دارد.» سازمان انرژی اتمی ایران بیانیه ای صادر کرد مبنی بر اینکه سه تأسیسات هسته ای آن «در عملی خشونت آمیز علیه قوانین بین المللی، از جمله پیمان منع اشاعه، توسط دشمنان ایران اسلامی مورد حمله قرار گرفت» و اعلام کرد که قصد دارد هم در دادگاه بین المللی عدالت خواهی کند و هم برنامه هسته ای خود را ادامه دهد. خبرگزاری دولتی ایران، ایرنا، به نقل از یک مقام ایرانی گزارش داد که در سه محل هدف قرار گرفته شده، مواد رادیواکتیو وجود نداشت. سخنگوی کمیته اضطراری شهر قم، مرتضی حیدری، اعلام کرد که نیروه
ای دشمن «بخشی از تأسیسات هسته ای فردو» را بمباران کرده اند. مقام های ایرانی اعلام کردند که خطری برای ساکنان مناطق اطراف تأسیسات هسته ای هدف قرار گرفته توسط حملات آمریکا وجود ندارد، بنا بر گزارش رسانه های دولتی ایران. ایرنا به نقل از ستاد مدیریت بحران استان قم، محل تأسیسات فردو، اظهار داشت «خطری مردم قم و مناطق اطراف را تهدید نمی کند». به گفته مقام های ایرانی، مواد هسته ای پیش از حملات تخلیه و به مکان دیگری منتقل شده بود. اسرائیل. نخست وزیر اسرائیل بنیامین نتانیاهو به ترامپ تبریک گفت و اعلام کرد که «تصمیم جسورانه» او برای هدف قرار دادن تأسیسات هسته ای ایران با «قدرت عادلانه و مهیب ایالات متحده» یک «نقطه عطف تاریخی» خواهد بود، و گفت که ترامپ «کاری کرده که هیچ کشور دیگری روی زمین نمی توانست انجام دهد. تاریخ ثبت خواهد کرد که رئیس جمهور ترامپ اقدام کرد تا خطرناک ترین سلاح های جهان را از خطرناک ترین رژیم جهان دریغ کند.» تحلیل. ری تکیه، پژوهشگر ارشد شورای روابط خارجی، این حملات را «فاز جدیدی و احتمالاً مشکل ساز» توصیف کرد و گفت که ایران «به نحوی باید غرور خود را بازگرداند»، احتمالاً با حمله به پایگاه های نظامی آمریک
ا یا نیروهای نیابتی آن. کریم سجادپور، پژوهشگر ارشد موقوفهٔ کارنگی برای صلح بین المللی، اظهار داشت: «این حملات به جای پایان دادن به جنگ ۴۶ سالهٔ آمریکا و ایران، احتمالاً فصل جدیدی از آن را باز می کند.» او افزود که اکثر گزینه های تلافی جویانهٔ ایران «معادل یک بمب گذاری انتحاری» است و این رویداد برای مردم ایران «تجربه ای تحقیرآمیز و آسیب زا» بوده، به طوری که هنوز مشخص نیست ایران چگونه پاسخ خواهد داد. جاناتان پانیکف، مدیر ابتکار امنیت خاورمیانه اسکوکرافت در شورای آتلانتیک، هشدار داد که ایران ممکن است برای بازگرداندن بازدارندگی، واکنشی نامتناسب نشان دهد و گفت: «این می تواند به سرعت به یک چرخهٔ تشدید قابل توجه و غیرقابل کنترل منجر شود.» رزماری کلانیک، مدیر برنامه خاورمیانه در اندیشکده اولویت های دفاعی، معتقد بود که این حملات «احتمال تمایل ایران به دستیابی به سلاح هسته ای را بسیار افزایش داده است.» بورجو اوزچلیک، پژوهشگر ارشد مؤسسه سلطنتی خدمات متحده، اظهار کرد که این حمله از دیدگاه تندروهای ایرانی «یک نمونه دیگر از غیرقابل اعتماد بودن آمریکا» است. یک تحلیلگر سی ان ان اشاره کرد که آمریکا ممکن است به دلیل «نگرانی واق
عی از تلافی ایران» اهداف بیشتری را مورد حمله قرار دهد و پیشنهاد کرد که ایران می تواند به پایگاه های آمریکا در قطر، امارات متحده عربی، عربستان سعودی و بحرین حمله کند یا حتی تنگه هرمز را ببندد. نشریهٔ "اکونومیست" گزارش داد: «حتی اگر آمریکا به تمام بخش های تأسیسات فردو دسترسی نداشته باشد، انفجارهای قدرتمند ممکن است خسارت کافی به تجهیزات داخلی وارد کرده یا آن ها را نابود کرده باشد.» ریچارد نفیو، کارشناس سلاح های هسته ای، به "اکونومیست" گفت: «لرزش های کنترل نشده… قاتل سانتریفیوژها هستند.» دیوید آلبرایت، بازرس سابق آژانس بین المللی انرژی اتمی و بنیان گذار مؤسسه علوم و امنیت بین المللی، به "اکونومیست" گفت که تخریب مجاری تهویهٔ فردو می تواند این سایت را «برای چند سال، نه چند ماه» غیرفعال کند. یک کارشناس تسلیحات نیز به "اکونومیست" گفت که تصاویر پس از حملات نشان می دهد آمریکا احتمالاً تهویهٔ فردو را هدف قرار داده است.
سرکوب سیاسی در جمهوری اسلامی ایران از زمان انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷ ادامه داشته است. انقلاب اسلامی که توسط آیت الله روح الله موسوی خمینی رهبری شد، منجر به روی کار آمدن وی و تأسیس یک دولت اسلامی مبتنی بر اصول دینی و یک سیستم سیاسی که ترکیبی از اصول اسلامی و کنترل قوی بود. جمهوری اسلامی ایران اقدامات مختلفی شامل اعدام ها، کشتارها و شکنجه هایی علیه افرادی که به عنوان مخالفان سیاسی شناخته می شوند، انجام داده است. سازمان ملل متحد برخی از این اقدامات، مانند کشتارهای ۱۳۶۰ و ۱۳۶۷، را جنایات علیه بشریت ارزیابی کرده است. استفاده از سرکوب سیاسی در این کشور به منظور حفظ انقلاب اسلامی، کاهش مخالفت های داخلی و حفظ وضعیت حاکمیت نخبگان دینی به طور گسترده گزارش شده است. تأسیس جمهوری اسلامی و سرکوب اولیه (۱۳۵۸–۱۳۶۸). انقلاب ۱۳۵۷ و ظهور جمهوری اسلامی. انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ که منجر به سرنگونی سلطنت پهلوی شد، آغازگر دوران جدیدی از حکمرانی در ایران بود. پس از انقلاب، قدرت سیاسی در دست رهبری روحانی آیت الله خمینی قرار گرفت، که تلاش داشت تا دولتی اسلامی بر اساس ولایت فقیه، که طبق آن بالاترین مقام سیاسی به بالاترین روحانی تعلق می گیرد،
تأسیس کند. پس از سرنگونی دولت قبلی به دلیل سرکوب آزادی های مدنی، خمینی در ابتدا به عنوان یک شخصیت وحدت بخش دیده می شد که نه برای به دست آوردن قدرت، بلکه تنها برای کمک به آزادی مردم ایران تلاش می کرد. و همچنین به عنوان متحد شاخه های مختلف اپوزیسیون ایرانی. سپس رژیم خمینی به طور سیستماتیک گروه های سیاسی رقیب را از بین برد. کشتارهای ۱۳۶۱ -۱۳۶۰. کشتار سال ۱۳۶۰ یکی از موارد سرکوب سیاسی در جمهوری اسلامی ایران بود که با دلایل مذهبی علیه مخالفان سیاسی و مذهبی رژیم انجام شد. در میان افرادی که هدف قرار گرفتند، روشنفکران، هنرمندان، دانشمندان، لیبرال ها، سلطنت طلب ها، سوسیالیست ها، اقلیت های قومی و اعضای گروه های مذهبی مانند بهاییت حضور داشتند. این اتفاق که از خرداد ۱۳۶۰ تا اسفند ۱۳۶۰ ادامه داشت، بخشی از انقلاب فرهنگی ایران بود که توسط آیت الله خمینی با هدف تغییر ساختار فرهنگی و اجتماعی جامعه ایران آغاز شد. این اقدامات به مرگ هزاران نفر از مخالفان سیاسی و مذهبی و منتقدان رژیم منجر شد. در سال ۱۴۰۳، گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد، جنایات ارتکاب شده در این دوره را به عنوان جنایات بین المللی طبقه بندی کرد و خواستار تشکیل یک ن
هاد مستقل بین المللی برای تحقیق و پاسخگویی به خاطر اقدامات مسئولان در طول کشتارها شد. اعدام های ۱۳۶۷ مخالفان سیاسی. در میانه سال ۱۳۶۷، آیت الله خمینی، ولی فقیه ایران، دستور اعدام هزاران زندانی سیاسی را صادر کرد. این اعدام ها در مدت پنج ماه، از تیرماه آغاز و در حداقل ۳۲ شهر ایران انجام شد. اعدام ها بدون هیچ گونه فرایند قانونی صورت گرفتند و محاکمه ها نه بر تعیین گناه و نه بر بی گناهی تمرکز داشتند. بسیاری از زندانیان تحت شکنجه قرار گرفتند و اعدام ها در شرایط پنهانی انجام شدند. تعداد دقیق افرادی که کشته شدند هنوز نامشخص است، اما برآوردها از ۲,۸۰۰ تا ۳۰,۰۰۰ نفر متغیر است، با برخی از سازمان های حقوق بشری مانند عفو بین الملل که حداقل ۳۰,۰۰۰ کشته را برآورد می کنند. بیشتر قربانیان حامیان مجاهدین خلق ایران (منافقین) بودند، اما افرادی از گروه های چپ گرای دیگر، مانند فدائیان و حزب توده نیز اعدام شدند. یکی از دلایل احتمالی این اعدام ها، انتقام از عملیات مرصاد مجاهدین خلق در سال ۱۳۶۷ بود، اما افرادی نیز بودند که هیچ ارتباطی به این عملیات نداشتند. آیت الله منتظری، نائب ولی فقیه در آن زمان، ادعا کرد که رژیم این اعدام ها را س
ال ها برنامه ریزی کرده بود و از عملیات مجاهدین خلق به عنوان بهانه استفاده کرده بود. بازماندگان خواستار پاسخگویی شده اند و این واقعه توسط سازمان ملل متحد و کشورهای مختلف به عنوان یکی از بزرگترین جنایات علیه بشریت از سوی ایران محکوم شده است. سرکوب سیاسی تحت رهبری علی خامنه ای (۱۳۶۸- تاکنون). انتقال به رهبری خامنه ای. در سال ۱۳۶۸، پس از درگذشت آیت الله خمینی، علی خامنه ای به مقام ولی فقیه ایران منصوب شد. خامنه ای، رئیس جمهور سابق و هم پیمان نزدیک خمینی، سیاست های جمهوری اسلامی را ادامه داد. طبق گزارش گاردین، او با «حذف مخالفان و پاداش دادن به وفاداران به خود» عمل کرد. در میان کسانی که هدف خامنه ای قرار گرفتند، حتی شاعران نیز بودند. سرکوب اعتراضات ۱۳۸۸. پس از اعلام محمود احمدی نژاد به عنوان برنده انتخابات ریاست جمهوری در میان اتهامات اپوزیسیون ایران مبنی بر تقلب گسترده در انتخابات. در پی آن، اعتراضات وسیعی در ایران به راه افتاد که به جنبش سبز معروف شد. معترضان خواستار لغو نتایج انتخابات و استعفای دولت شدند و رژیم را به دستکاری در نتایج انتخابات متهم کردند. در پاسخ به اعتراضات، دولت ایران از پلیس، سپاه پاسداران ان
قلاب اسلامی و شبه نظامیان بسیج استفاده کرد. اعضای بسیج حملات شبانه خشونت آمیز و همچنین حملات به خانه های ایرانیان در طول اعتراضات انجام دادند. طبق گزارش روزنامه لس آنجلس تایمز، شبه نظامیان گروه تندرو انصار حزب الله هشدار دادند که برای برقراری نظم و قانون در خیابان ها گشت زنی خواهند کرد. هزاران نفر بازداشت شدند، صدها نفر کشته شدند و بسیاری دیگر تحت شکنجه قرار گرفتند یا مجبور به اعترافات تلویزیونی شدند. اعتراضات عمومی در چندین شهر ایران از تاریخ ۷ دی ۱۳۹۶ آغاز شد و تا اوایل سال ۱۳۹۷ ادامه یافت. این اعتراضات اغلب به عنوان اعتراضات دی ماه شناخته می شوند. اعتراضات ابتدا در مشهد، دومین شهر بزرگ ایران، آغاز شد و بیشتر بر مسائل اقتصادی تمرکز داشت. اما به سرعت گسترش یافت و شامل مخالفت های سیاسی با حکومت دینی و ولی فقیه علی خامنه ای شد. معترضان خشم خود را از طریق شعارهای مختلفی که به رژیم و رهبری آن مربوط می شد، ابراز کردند. که هدف آن خامنه ای بود. طبق گزارش واشنگتن پست، این اعتراضات همراه با حملات به ساختمان های دولتی انجام شد و بر رژیمی که تحمل کمی برای مخالفت داشت تأثیر گذاشت. برخی از معترضان حتی از نیروهای امنیتی خ
واستند که به آنها بپیوندند. در گزارش سازمان حقوق بشر (HRW) در سال ۱۳۹۹، مشخص شد که مقامات ایرانی همچنان به شدت به سرکوب فعالیت های مسالمت آمیز ادامه می دهند، هدف قرار دادن مدافعان حقوق بشر، وکلا و زندانیان سیاسی که علیه فساد دولت، سوءمدیریت و سرکوب صحبت کردند. واکنش رژیم به اعتراضات، از جمله اعتراضات آبان ۱۳۹۸، طبق گزارش HRW شامل استفاده از نیروی زیاد و کشنده بود. نیروهای امنیتی دست کم ۲۳۰ نفر را کشته اند، طبق آمار رسمی. همچنین ایران اینترنت را به طور سراسری قطع کرد تا از گسترش اعتراضات جلوگیری کند. طبق گزارش سازمان حقوق بشر (HRW)، دولت ایران یکی از پیشروترین کشورها در اجرای اعدام ها است و در سال ۱۳۹۹، ۲۳۳ اعدام انجام داد. در میان اعدام شدگان، افرادی بودند که به جرایم زمانی که کودکان بودند، محکوم شده بودند. مدافعان حقوق بشر، اقلیت های قومی و فعالان سیاسی با بازداشت های خودسرانه، شکنجه و محاکمات ناعادلانه مواجه هستند. اقدامات دولت، از جمله زندانی کردن معترضان مسالمت آمیز و عدم پاسخگویی نیروهای امنیتی، گفته می شود که باعث تشدید نارضایتی عمومی از رژیم شده است. اعتراضات ۱۴۰۱. در سپتامبر ۱۴۰۱، سازمان حقوق بشر گزار
ش داد که اعتراضات گسترده در ایران با استفاده از نیروی غیرمجاز و کشنده از سوی نیروهای امنیتی روبرو شد، از جمله قتل های غیرقانونی، شکنجه، حمله جنسی و ناپدید شدن اجباری معترضان، از جمله زنان و کودکان. سازمان حقوق بشر گزارش داد که حداقل ۵۰۰ نفر کشته شدند، از جمله ۶۸ کودک. گفته می شود که نیروهای امنیتی از انواع مختلف گلوله ها برای شلیک به قربانیان استفاده کردند. سازمان حقوق بشر همچنین گزارش داد که یک پسر دانش آموز ۱۷ ساله در جریان بازداشت خود مورد تجاوز جنسی قرار گرفت و به روی اجاق گاز روشن انداخته شد و شکنجه شد. همچنین، سازمان حقوق بشر گزارش داد که بازجویان ایرانی از سوزن ها برای شکنجه یک پسر استفاده کرده اند. قبل از نزدیک شدن سالگرد مرگ مهسا ژینا امینی در سال ۱۴۰۲، سازمان حقوق بشر گزارش داد که مقامات ایرانی سرکوب مخالفت ها را تشدید کرده و فعالان، دانشجویان و خانواده های کسانی که در اعتراضات ۱۴۰۱ کشته شده بودند را هدف قرار داده اند. سازمان حقوق بشر گزارش داد که تلاش های دولت برای اجرای قوانین حجاب اجباری افزایش یافته است، همراه با دستگیری مدافعان حقوق زنان، هنرمندان و وکلا. در طول جنگ ایران و اسرائیل. پس از آغاز
جنگ ایران و اسرائیل، عفو بین الملل گزارش داد که مقامات ایرانی سرکوب سیاسی خود را با هدف قرار دادن افرادی که به جاسوسی یا همکاری با اسرائیل متهم شده اند، تشدید کرده اند. دولت ایران خواستار برگزاری محاکمات سریع و اعدام ها شد و افرادی را هدف قرار داد که دولت ایران آنها را به «دشمنی با خدا» و «فساد در زمین» متهم کرده است، جرایمی که در ایران مجازات اعدام دارند. عفو بین الملل نگرانی شدید خود را در مورد سوءاستفاده سیستماتیک از مجازات اعدام ابراز کرد. عفو هشدار داد که این اتهامات اغلب برای مجازات افراد به دلیل استفاده مسالمت آمیز از حقوق آزادی بیان شان به کار می روند. دولت ایران همچنین اعضای خانواده های بازداشت شدگان و افرادی که در صف اعدام هستند را هدف قرار داده است. عفو بین الملل گزارش داد که خطر اعدام برای افرادی مانند احمدرضا جلالی، آکادمیسین سوئدی-ایرانی، و دیگرانی که پس از محاکمات ناعادلانه و اعترافات اجباری محکوم شده اند، افزایش یافته است. در تلاشی برای افزایش استفاده از مجازات اعدام، پارلمان ایران قانون گذاری را سریعاً تصویب کرد که حکم اعدام را به طور خودکار برای جاسوسی یا همکاری با دولت های دشمن اعمال می کند
. در گزارش خود، عفو بین الملل اعلام کرد که این لایحه به منظور تسهیل اجرای اعدام ها برای اتهامات امنیت ملی است، از جمله مواردی که شامل قتل عمدی نمی شود. عفو بین الملل اعلام کرد که این امر نقض استانداردهای حقوقی بین المللی است. عفو بین الملل گزارش داد که رژیم ایران در طول جنگ از طریق بازداشت های خودسرانه، اعترافات اجباری و اعدام ها به سرکوب مخالفت ها پرداخته است، که باعث ایجاد ترس و حفظ کنترل بر مردم ایران در طول درگیری ها می شود. نشریه The Long War Journal نوشت که مقامات ایرانی علیه شهروندانی که متهم به اشتراک گذاری محتوای آنلاین که به عنوان حمایتی از اسرائیل درک می شود، سرکوب کرده اند. آنها حداقل ۱۹ نفر را در استان های هرمزگان و یزد به اتهام انتشار اطلاعات نادرست یا عکسبرداری از سایت های حساس بازداشت کردند. مقامات ایرانی به ماده ۸ قانون امنیت ملی استناد کردند که مجازات حبس برای این گونه اقدامات تعیین کرده است و گفتند که اقداماتشان به منظور مقابله با «اقدامات خصمانه» انجام شده است. رژیم همچنین دسترسی به اینترنت را پس از این اتفاق محدود کرد، اقدامی که اغلب برای خاموش کردن مخالفت ها به کار می رود. در واکنش، ایلا