Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تقسیم بابل اولین کنفرانس و توافق نامه های بعدی بود که سرزمین های اسکندر مقدونی را تقسیم کرد. این کنفرانس در ژوئن ۳۲۳ پیش از میلاد در بابل برگزار شد . مرگ اسکندر در سن ۳۲ سالگی، امپراتوری ای را به جا گذاشت که از یونان تا هند امتداد داشت . مسئله جانشینی ناشی از ادعاهای حامیان مختلف فیلیپ آریدائوس و اسکندر چهارم ، در میان دیگر ادعا ها بود بود. در این توافق نامه، آریدائوس و فرزند اسکندر به عنوان پادشاهان مشترک تعیین شدند و پردیکاس به عنوان نایب السلطنه خدمت کرد. سرزمین های امپراتوری به ساتراپی هایی تبدیل شدند که بین افسران ارشد ارتش مقدونی و برخی از فرمانداران و حاکمان محلی تقسیم شدند. این تقسیم بندی در توافق نامه های بعدی در تریپارادیسوس و تخت جمشید در سال های بعد تثبیت شد و مجموعه ای از درگیری ها را آغاز کرد که جنگ های دیادوچی را تشکیل می دهند . تعریف تقسیم. ویرانه های بابل، اوایل قرن بیست و یکم مرزهای سرزمینی تا پایان قرن، تا سال ۳۰۰ پیش از میلاد، همچنان مورد بحث بودند. دو منبع اصلی در مورد «تقسیم بابل» از زبان مبهمی در مورد آن استفاده می کنند. به گفته دیودور سیسیلی، ائتلافی از جناح های ارتش «تثبیت» ( مجموعه )
کردند که آریدائوس ، پسر فیلیپ، باید پادشاه شود و نام او به فیلیپ تغییر یافت. پردیکاس ، «که پادشاه در حال مرگ انگشتر خود را به او داده بود»، قرار بود «سرپرست» باشد. شایسته ترین همراهان قرار بود «جانشین» ساتراپی ها شوند و از پادشاه و پردیکاس اطاعت کنند. اسکندر و فیلیپ پیش از او صرفاً پادشاه نبودند، بلکه «رهبران» در اتحادیه کورینت بودند . پردیکاس قرار نبود صرفاً مدیر پادشاه باشد، بلکه قرار بود جانشین هژمونی شود، که ظاهراً پادشاه این کار را نکرد. او به عنوان هژمون «شورایی» ( سوندرئوساس ) تشکیل داد و ساتراپی های مختلف را منصوب کرد. فهرستی از انتصابات در ادامه می آید. تا این مرحله به نظر می رسد که فهرستی از جانشینی ها یا ارتقاها باشد. سپس دیودور می گوید: «ساتراپی ها به این ترتیب تقسیم شدند. این کلمه بر اساس «بخش» است. این یاران نیستند که به ساتراپ ارتقا می یابند، بلکه ساتراپی ها هستند که تقسیم و بین یاران توزیع می شوند، که مفهوم متفاوتی است. ساتراپ هایی که صاحب ساتراپی های خود هستند، نیازی به پادشاه ندارند. کوینتوس کورتیوس روفوس ، که در مورد این گذار مفصل تر نوشته است، تقریباً همین را می گوید. پردیکاس با تشکیل «شو
رای رؤسای»؛ یعنی همان ساندریون ، امپراتوری یا «امپراتوری» را بین بالاترین رتبه که توسط پادشاه و ساتراپ ها نگهداری می شود، تقسیم می کند . او توضیح می دهد که «امپراتوری به بخش هایی تقسیم شده بود» یا بین افرادی که می توانستند از آنها دفاع کنند یا تصمیم به گسترش آنها بگیرند، تقسیم شده بود. او خاطرنشان می کند کسانی که کمی پیش از این، وزرای پادشاه بودند، اکنون برای گسترش «پادشاهی های» خود تحت پوشش مبارزه برای امپراتوری می جنگیدند. یوهان گوستاو درویزن، مبتکر مفاهیم تاریخی دوره هلنیستی ، آن را به دوره دیادوچی و دوره اپیگونی تقسیم کرد و دیدگاه کورتیوس در مورد نتیجه ساندریون در بابل را به عنوان یک تقسیم پذیرفت. او به "اولین تقسیم ساتراپی ها" اشاره می کند.
اثرات بمب اتمی بر هیروشیما و ناگاساکی ، (تولید ۱۹۴۶)، فیلمی است که توسط ارتش ایالات متحده ساخته شده و جراحات و مرگ و میر شدید ناشی از اولین استفاده نظامی از سلاح های هسته ای را نشان می دهد. در زمان ساخت این فیلم، هیچ اطلاعات واقعی در مورد نتایج احتمالی آن وجود نداشت. بررسی اجمالی. یک مستند بلند نادر در تاریخ سینمای ژاپن است که در اوایل دوره پس از جنگ، از سپتامبر ۱۹۴۵ تا ژانویه ۱۹۴۶ در هیروشیما و ناگاساکی، جایی که بمب های اتمی توسط ایالات متحده پرتاب شدند، توسط کارکنان ژاپنی از دیدگاه تحقیقات علمی فیلمبرداری شده است. شرکت فیلم ژاپن، تنها تولیدکننده فیلم های خبری و مستند پس از ادغام در زمان جنگ، از یوشیو نیشینا، متخصص برجسته فیزیک اتمی، برای کمک در مستندسازی ویرانی شهرهای بمباران شده توسط بمب اتمی درخواست کمک کرد. به زودی، «کمیته ویژه بررسی خسارات بمب اتمی» در شورای تحقیقات علمی وزارت آموزش ژاپن تأسیس شد و یک تیم بررسی دانشگاهی تشکیل شد. گروه فیلمبرداری به پنج تیم تقسیم شدند: یک تیم زیست شناسی، یک تیم فیزیک، یک تیم مهندسی عمران و معماری، یک تیم پزشکی و یک تیم گزارش خبری و میدانی، تا تیم بررسی را همراهی کنند و ف
یلمبرداری کامل را در هیروشیما آغاز کردند. در حین فیلمبرداری در ناگاساکی، ستاد کل فرماندهی عالی نیروهای متفقین (GHQ) به آنها دستور توقف داد. ایالات متحده سعی کرد فیلم لو رفته را توقیف کند، اما ژاپن فیلم توضیح داد که هنوز کارهای زیادی برای تکمیل فیلم لازم است. در نتیجه مذاکرات، آنها توانستند فیلمبرداری را به شکلی که توسط تیم بررسی بمباران استراتژیک ایالات متحده سفارش داده شده بود، از سر بگیرند. تحت نظارت GHQ، فیلم ۳۵ میلی متری "اثرات بمب اتمی بر هیروشیما و ناگاساکی" در آوریل ۱۹۴۶ تکمیل شد. نمایش های پیش نمایش این مستند که به زبان ژاپنی و انگلیسی روایت می شد، فقط برای پرسنل ژاپنی و آمریکایی درگیر در آن برگزار شد. این فیلم، همراه با سایر مطالب مرتبط، توسط ایالات متحده مصادره شد و مدت ها به عنوان یک فیلم خیالی شناخته می شد. در سال ۱۹۶۷، یک نسخه ۱۶ میلی متری از نسخه اصلی به ژاپن بازگردانده شد. این فیلم با حذف بخش های خاصی، مانند حالت چهره افراد نشان داده شده، برای محافظت از حقوق بشر آنها، برای عموم مردم منتشر شد. بعدها، انتشار نسخهٔ سانسور نشده از طریق کمپینی به نام «پروژهٔ فیلم ۱۰ فوتی» محقق شد. با این حال، تعدادی
از ژاپنی های درگیر، مخفیانه نسخه هایی از برخی از فیلم ها را حفظ کرده بودند. فیلم مستند اثرات بمب اتمی بر هیروشیما و ناگاساکی توسط شرکت فیلم ژاپن تولید و سپس به ایالات متحده بازگردانده شد. این فیلم در سال ۱۹۶۷ از طبقه بندی خارج شد و برای تماشای عموم در دسترس قرار گرفته است. این ویدیو با دوبله انگلیسی به ژاپنی در سال ۱۹۹۶ با استفاده از یک نسخه از فیلم اصلی که در سال ۱۹۸۱ به دست آمده بود، تولید شد. نسخه ژاپنی توسط کمیته انتشارات هیروشیما و ناگاساکی (کمیته شهروندان ژاپنی برای ارسال نسخه های هدیه از یک سند تصویری و عکاسی از بمباران اتمی به فرزندان ما و سایر انسان ها در جهان) که بعداً به انجمن تأسیس موزه صلح ژاپن تغییر نام داد، تهیه شده است.
ماریو رواتا (; – ) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا بود، که در فاصله سال های ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۲ به عنوان پانزدهمین رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا فعالیت می کرد. پس از خدمت در جنگ جهانی اول، به فرماندهی سپاه داوطلبان منصوب شد، که در طول جنگ داخلی اسپانیا به نیروهای ملی گرای فرانسیسکو فرانکو کمک می کرد. او از اکتبر ۱۹۳۹ تا مارس ۱۹۴۱ معاون رئیس ستاد ارتش ایتالیا و از مارس ۱۹۴۱ تا ژانویه ۱۹۴۲ رئیس ستاد آن بود و در آماده سازی برای حمله به یوگسلاوی کمک کرد. روآتا به دلیل روش های وحشیانه سرکوب، لقب «جانور سیاه یوگسلاوی» را به دست آورد. او بیشتر به خاطر نقشش به عنوان فرمانده ارتش دوم ایتالیا در سرکوب غیرنظامیان، در مناطق اسلوونیایی و کروات نشین یوگسلاوی اشغالی و ضمیمه شده به ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم شناخته می شود. او سیاستی را تدوین کرد که در آن تلاش کرد پارتیزان های یوگسلاوی را از بین ببرد، به مدیریت روابط با مقامات دولت مستقل دست نشانده کرواسی کمک کرد و همکاری «بسیار پیشرفته و سیستماتیک» با چتنیک ها داشت. روآتا به عنوان «بیانیه ای برای سرکوب در سرزمین های یوگسلاوی»، بخشنامه ۳سی را صادر کرد که در آن خواستار «پاکسازی قومی» شده
و بر لزوم «پاکسازی کامل» مناطق اسلوونیایی تبار تأکید داشت. در راستای اهداف بخشنامه ۳سی، روآتا دستور اعدام های دسته جمعی، گروگان گیری، انتقام جویی، توقیف، سوزاندن خانه ها و کل روستاها و تبعید ۲۵۰۰۰ نفر را صادر کرد که در اردوگاه های کار اجباری ایتالیا در راب، گونارس، مونیگو (ترویزو)، رنیچی دانگیاری، کیسانووا و جاهای دیگر قرار گرفتند. بازماندگان پس از جنگ هیچ غرامتی از دولت ایتالیا دریافت نکردند. تبعیدشدگان حدود ۷٫۵ درصد از کل جمعیت استان ضمیمه شده به ایتالیا، لیوبلیانا، را تشکیل می دادند.
آلبرتو پولیو (; – ) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا بود که در فاصله سال های ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۴ به عنوان چهارمین رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا فعالیت می کرد. زندگی نامه. پولیو در کازرتا، پسر میشل و ماریا اوبرتی، در سال ۱۸۵۲ در شهر کازرتا زاده شد. در سنین جوانی در مدرسه نظامی نونزیاتلا ثبت نام کرد، سپس در آکادمی نظامی مودنا تحصیل کرد و در سال ۱۸۷۰ افسر توپخانه شد. در سال ۱۸۸۷ به عنوان دستیار پادشاه اومبرتو اول منصوب شد، سپس از سال ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۷ به عنوان وابسته نظامی سفارت ایتالیا در وین، سپس به عنوان فرمانده تیپ سینا و سپس دو لشکر مختلف ارتش ایتالیا منصوب شد. او مقاله ای در مورد ناپلئون بناپارت و نبرد واترلو و مقاله ای در مورد نبرد کاستوزا (۱۸۶۶) نوشت که حتی از خارج از کشور نیز مورد تحسین قرار گرفت. پولیو در هشت سالگی وارد آکادمی نظامی ناپل (که اکنون دبیرستان نظامی است) شد و در آوریل ۱۸۷۰ افسر گروه توپخانه شد. او به عنوان یک افسر ستاد کل، با عملکرد بالاتر از حد متوسط خود را متمایز کرد. او تعدادی کتاب در مورد لشکرکشی های قبلی اروپا نوشت که به چندین زبان ترجمه شده اند. در سال ۱۹۰۸ او رئیس ستاد کل شد و جایگزین سپهبد تانکردی سا
لتا گردید. به دلیل تعهدات ایتالیا در اتحاد سه گانه و تنش های همزمان با اتریش-مجارستان در پی الحاق طلبی و سیاست های متضاد هر دو کشور در بالکان، پولیو مجبور شد جنگی را در کنار آلمان و اتریش علیه فرانسه و همچنین جنگی علیه اتریش در آلپ برنامه ریزی کند. همین امر در مورد همتای اتریشی او، کنراد فون هوتزندورف، نیز صدق می کرد. در زمان پولیو، با همکاری ستاد کل آلمان، برنامه هایی تدوین شد که طبق آن، در صورت جنگ با فرانسه، چندین لشکر ایتالیایی از طریق راه آهن از طریق خاک اتریش به جنوب بادن منتقل می شدند تا از آنجا به سمت بزانسون پیشروی کنند. حمله ای از طریق آلپ غربی به عنوان کم موفقیت ترین حمله طبقه بندی شد. ژنرال آلبرتو پولیو در ژوئیه ۱۹۱۴ به طور غیرمنتظره ای درگذشت. جانشین او ژنرال لوئیجی کادورنا بود. او در ۱ ژوئیه ۱۹۱۴، درست زمانی که جنگ جهانی اول در شرف آغاز بود، درگذشت. شرایط مرگ او برخی از نویسندگان را بر آن داشته است که ادعا کنند این ژنرال ظاهراً توسط طرفداران اتریش به قتل رسیده است تا راه برای کادورنا که جانشین او به عنوان رئیس ستاد شد، هموار شود.
تانکردی سالتا (; – ) سپهبد ارتش سلطنتی ایتالیا بود که در فاصله سال های ۱۸۹۶ تا ۱۹۰۸ به عنوان سومین رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا فعالیت می کرد. وی به خاطر خدمتش در مستعمره ایتالیا در اریتره مشهور است. زندگی نامه. سالتا که در تورین متولد شد، در سنین بسیار پایین به ارتش پیوست و در سال ۱۸۵۶ تحصیل در آکادمی نظامی تورین را آغاز کرد. او در لشکرکشی ۱۸۶۰ در مارکه و سپس در جنگ سوم استقلال ایتالیا جنگید. او در سال ۱۸۸۰ به درجه سرهنگی ارتقا یافت. او رهبری لشکرکشی ۱۰۰۰ نفره را که در ۵ فوریه ۱۸۸۲ ماساوا را اشغال کرد، بدون مقاومت یا اعتراض از سوی پادگان مصری آن، بر عهده داشت. او تا نوامبر همان سال در آنجا ماند، تا اینکه ژنرال کارلو ژنه جایگزین او شد. در مارس ۱۸۸۷ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و در آوریل همان سال، پس از نبرد دوگالی، که در آن یک ستون ۵۰۰ نفره ایتالیایی توسط ارتشی بزرگتر به رهبری راس آلولا مورد حمله قرار گرفت و نابود شد، دوباره به عنوان فرمانده در اریتره منصوب شد. در نوامبر، پس از ورود ژنرال الساندرو آسیناری دی سان مارزانو با یک سپاه اعزامی بزرگ، او به ایتالیا بازگشت. در سال ۱۸۹۲ به درجه سپهبدی ارتقا یافت و در س
ال ۱۸۹۶ به عنوان جایگزین ژنرال دومنیکو پریمرانو به عنوان رئیس ستاد ارتش ایتالیا انتخاب شد. او که در سال ۱۹۰۰ به عنوان سناتور منصوب شده بود، در سال ۱۹۰۸ از این سمت و خدمت نظامی فعال کناره گیری کرد و ژنرال آلبرتو پولیو جایگزین او شد. او در سال ۱۹۰۹ در رم درگذشت.
فدریکو بایستروچی (; – ) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا بود، که در فاصله سال های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۶ به عنوان دوازدهمین رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا فعالیت می کرد. وی در جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم حضور داشت. او از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۶ معاون وزیر جنگ بود. وی از ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۶ عضو مجلس نمایندگان و از ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۳ عضو مجلس سنای پادشاهی ایتالیا بود. زندگی نامه. او در ناپل از آشیل بایستروچی، ژنرال برساگلیری، و الویرا سانتاماریا نیکولینی، از نوادگان یک خانواده مشهور از وکلای محلی، متولد شد. او در مدرسه نظامی نونزیاتلا ناپل تحصیل کرد و متعاقباً وارد آکادمی نظامی سلطنتی توپخانه و مهندسان تورین شد و در سال ۱۸۸۹ با درجه ستوان دوم توپخانه فارغ التحصیل شد. در سال ۱۸۹۶ او در آخرین مرحله از جنگ اول ایتالیا و حبشه جنگید و در سال ۱۹۱۲ در جنگ ایتالیا و ترکیه شرکت کرد، جایی که به درجه سرگردی ارتقا یافت و به خاطر شایستگی های جنگی، نشان صلیب شوالیه نشان نظامی ساووی را دریافت کرد. در سال ۱۹۰۰ او صاحب پسری به نام اومبرتو شد. در طول جنگ جهانی اول، بایستروچی ابتدا در آلبانی به فرماندهی یک گروه توپخانه خدمت کرد. پس از بازگشت به ایتالیا با درجه سرهن
گ دوم، در جبهه دولومیت و بعداً در والارسا و پاسوبیو جنگید، جایی که به ریاضیدان مائورو پیکونه وظیفه داد تا جداول شلیک جدیدی را برای توپخانه سنگین مستقر در جبهه آلپ ترسیم کند. او متعاقباً به جبهه ایسونزو منتقل شد. در طول عقب نشینی پس از نبرد کاپورتو، توپخانه های او موفق شدند توپ های خود را از فلات بانجیس به رودخانه تالیامنتو منتقل کنند، جایی که به دلیل انفجار پل ها مجبور به ترک آنها شدند. در طول نبرد ویتوریو ونتو، با درجه سرتیپ، بایستروچی فرمانده توپخانه ارتش هفتم در جودیکاری بود. در طول جنگ، او به دلیل اثربخشی خود در پشتیبانی از پیاده نظام با توپخانه اش، خود را متمایز کرد و سه مدال نقره شجاعت نظامی به او اعطا شد. پس از یازدهمین نبرد ایسونزو، آردیتی از گردان اول حمله، به نشانه قدردانی از کمک توپخانه اش در تصرف فلات بانجیس، به او مدال طلا اهدا کرد. پس از پایان جنگ، او به لیبی اعزام شد و تا اواخر سال ۱۹۱۹ در آنجا ماند. جنگ جهانی اول. در طول جنگ جهانی اول، او در آلبانی خدمت کرد و تا سال ۱۹۱۶ فرماندهی یک گروه توپخانه را بر عهده داشت. با درجه سرهنگ دومی به ایتالیا بازگشت و در والارسا و پاسوبیو فعالیت کرد، جایی که ری
اضیدان مائورو پیکونه را مأمور کرد تا میزهای آتش جدیدی برای توپخانه سنگین در کوهستان ترسیم کند. او متعاقباً به جبهه ایسونزو اعزام شد: در طول عقب نشینی از کاپورتو، توپخانه های او با انتقال توپ های خود، تقریباً چهل باتری، از باینزیزا به رودخانه تالیامنتو، خود را متمایز کردند، اما مجبور شدند آنها را در کنار پل ها رها کنند زیرا قبلاً منفجر شده بودند. در طول نبرد ویتوریو ونتو، او درجه سرتیپ ژنرال را به عنوان فرمانده توپخانه ارتش هفتم جودیکاری داشت. در پایان درگیری، جایی که او به خاطر شجاعت نظامی به سه مدال نقره مفتخر شده بود، برای کل سال ۱۹۱۹ به لیبی اعزام شد. در فاشیسم. در اکتبر ۱۹۲۲، نزدیک به راهپیمایی به سوی رم، او به موسولینی اطمینان داد که پلیس ناپل، که او فرمانده آن بود، در طول تجمع فاشیستی در شهر علیه او مداخله نخواهد کرد. در سال ۱۹۲۴، او به عنوان نماینده مجلس نمایندگان در دوره بیست و هفتم قانونگذاری برای حزب ملی ناپل (اولین منتخب) در کامپانیا انتخاب شد و در سال ۱۹۲۹ در دوره بیست و هشتم قانونگذاری و در سال ۱۹۳۴ در دوره بیست و نهم تأیید شد. در سال ۱۹۲۶، او به درجه سرلشکری ارتقا یافت و هنگامی که در سال ۱۹۳۱ ژن
رال سپاه ارتش شد، برای به دست گرفتن فرماندهی سپاه ارتش مستقر در آنجا به ورونا اعزام شد. در ژوئیه ۱۹۳۳، موسولینی همچنین وزارت جنگ را به عهده گرفت و بایستروچی نقش معاون وزیر امور خارجه را با هدف آغاز «برنامه نوسازی نیروهای مسلح» بر عهده گرفت که شامل موارد زیر بود: ایجاد واحدهای پیش از ارتش و پس از ارتش، نوسازی و مکانیزاسیون، ایجاد لشکرهای سریع و واحدهای موتوری، نوسازی توپخانه و سلاح های انفرادی. با این حال، این برنامه، شاید بیش از حد بلندپروازانه، تنها تا حدی اجرا شد. در ۱۴ نوامبر ۱۹۳۳، او به اصطلاح «اصلاحات بایستروچی» را در مورد لباس ها، درجه ها و تجهیزات ارتش سلطنتی، شبه نظامیان و کارابینیری سلطنتی صادر کرد. در طول جنگ اتیوپی، او از تشکیل لشکرهای پیراهن سیاه حمایت کرد، هرچند که توسط افسران ارتش فرماندهی می شدند. او تا اکتبر ۱۹۳۶ به عنوان معاون وزیر امور خارجه خدمت کرد. او که دبیر سابق نشان نظامی ساووی بود، از ۱ اکتبر ۱۹۳۴ تا ۷ اکتبر ۱۹۳۶ به عنوان رئیس ستاد ارتش سلطنتی نیز خدمت کرد. در ۲۳ مه ۱۹۳۶، به درجه ژنرال ارتش رسید. در ۷ اکتبر ۱۹۳۷، با حکم سلطنتی عنوان «کنت» به او اعطا شد. در ۲۵ مارس ۱۹۳۹، به عنوان سناتو
ر پادشاهی ایتالیا منصوب شد. در سال ۱۹۴۴، پس از رسیدن به سن بازنشستگی، به عنوان نیروی ذخیره منصوب شد. در ۱۸ آوریل ۱۹۴۵، به اتهام فاشیستی کردن ارتش از طریق ادغام شبه نظامیان فاشیست دستگیر شد. او در دادگاه نظامی رم محاکمه و در سپتامبر ۱۹۴۶ تبرئه شد. او در ۳۱ مه سال بعد درگذشت.
آلبرتو پریانی (; – ) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا بود، که در فاصله سال های ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹ به عنوان سیزدهمین رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا فعالیت می کرد. او در طول جنگ جهانی اول جنگید و جنگ را به عنوان فرمانده هنگ ۶ آلپینی به پایان رساند. از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۶ رئیس عملیات ستاد کل ارتش بود. از سال ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۳، به عنوان وابسته نظامی در آلبانی، که در سال ۱۹۲۸ به پادشاهی آلبانی تبدیل شد و همزمان به عنوان رئیس هیئت نظامی ایتالیا در این کشور خدمت کرد. او در سال ۱۹۳۳ به درجه ژنرالی کامل ارتقا یافت و تا سال ۱۹۳۴ به عنوان فرمانده لشکر ۱۱ برنرو منصوب شد. از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۶ معاون رئیس ستاد کل و از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹ رئیس ستاد کل و معاون وزیر جنگ بود. در سال ۱۹۳۹ بازنشسته شد، اما در سال ۱۹۴۳ به عنوان فرمانده کل نیروهای سلطنتی ایتالیا که در آلبانیِ تحت الحمایه ایتالیا فعالیت می کردند و به عنوان نایب السلطنه آلبانی (جایگزین فرانچسکو جاکومونی دی سان ساوینو) فراخوانده شد. در آلبانی، او به همراه خانواده اش در کاخ سلطنتی تیرانا اقامت داشت. در سپتامبر ۱۹۴۳، همزمان با آتش بس ایتالیا، توسط ارتش آلمان دستگیر و بازداشت شد. او همچنین در پای
ان جنگ جهانی دوم به دلیل جنایاتی که گفته می شد در طول خدمت در رژیم فاشیستی مرتکب شده بود، دستگیر شد و در سال ۱۹۴۷ از آن تبرئه شد. سپس از سال ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۵ شهردار شهر مالچزین بود.
هنگ ۶ آلپینی () یک هنگ آموزش جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا است که در برونک در تیرول جنوبی مستقر است. این هنگ متعلق به یگان تخصصی پیاده نظام آلپینی ارتش ایتالیا است و به مرکز آموزش آلپین در آئوستا اختصاص دارد. در ۱ نوامبر ۱۸۸۲، ارتش سلطنتی ایتالیا هنگ ۶ آلپینی را تشکیل داد که منطقه جذب نیرو آن در ابتدا در آلپ ویسنتین، آلپ بلونس، آلپ کارنیک، پری آلپ کارنیک و ضلع غربی آلپ جولیان بود. در سال ۱۸۸۷، این هنگ به هنگ ۷ آلپینی تقسیم شد و پس از آن منطقه جذب نیرو این هنگ شامل آلپ ویسنتین شد. در طول جنگ جهانی اول، این هنگ به ده گردان گسترش یافت که به طور جداگانه در مناطق آلپین جبهه ایتالیا جنگیدند. در سال ۱۹۳۵، این هنگ به لشکر دوم آلپین "تریدنتینا" اختصاص یافت که در طول جنگ جهانی دوم در حمله به فرانسه و جنگ یونان و ایتالیا با آن خدمت کرد. در تابستان ۱۹۴۲، این لشکر به جبهه شرقی در اتحاد جماهیر شوروی منتقل شد، جایی که در زمستان ۱۹۴۲-۱۹۴۳ در جریان عملیات شوروی «زحل کوچک» نابود شد. بقایای لشکر در بهار ۱۹۴۳ به ایتالیا بازگردانده شدند. به پاس خدمات و فداکاری هایش در جبهه شرقی، به هنگ ششم آلپینی بالاترین نشان نظامی ایتالیا، ی
عنی مدال طلای شجاعت نظامی، اعطا شد. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آتش بس کاسیبیله اعلام شد و دو روز بعد، در ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۳، نیروهای مهاجم آلمانی، هنگ ششم آلپینی را منحل کردند. در ۱۰ آوریل ۱۹۴۶، هنگ ششم آلپینی اصلاح شد و در سال ۱۹۵۱ به تیپ آلپینی «تریدنتینا» منصوب شد. در سال ۱۹۷۵، این هنگ منحل و پرچم و سنت های آن به گردان آلپینی «باسانو» واگذار شد. این هنگ در سال ۱۹۹۳ اصلاح شد. در ۱ ژانویه ۲۰۰۳، این هنگ به فرماندهی نیروهای آلپاین واگذار شد و سپس به عنوان یک هنگ آموزش جنگ کوهستانی سازماندهی مجدد شد. در ۱ ژانویه ۲۰۰۹، این هنگ به مرکز آموزش آلپاین واگذار شد. سالگرد تأسیس این هنگ در ۱۰ ژوئن ۱۹۱۷، اوج نبرد کوه اورتیگارا، که طی آن چهار گردان از این هنگ مدال نقره شجاعت نظامی را کسب کردند، جشن گرفته می شود.
ربه کا گرنت (؛ زادهٔ ۱۹۸۲ میلادی) بازیگر، خواننده و تهیه کننده فیلم اهل بریتانیا است که برای بازی در نقش دایشا اندرسون در درام پزشکی "شهر هالبی" از شبکه بی بی سی وان و نقش هیتر ایرواین در مجموعه تلویزیونی "پزشک ها" از بی بی سی شناخته می شود. گرنت همچنین خواننده هم هست و در این زمینه با نام هنری ربه کا سوئینگ شناخته می شود. گرنت از طریق پدرش، مایکل گرنت، دوازدهمین بارون دو لونگوی، با یک نسل فاصله، خویشاوند درجه سومِ شاه چارلز سوم بریتانیا به شمار می رود. حرفه. گرنت به تازگی در مجموعه ی «"مرد خوش شانس استن لی"» برای شبکه ی اسکای وان در نقش لاکشمی پرونرا و در کنار جیمز نسبیت و آمارا کاران ایفای نقش کرده است. او نقش های مکرری در مجموعه های تلویزیونی داشته، از جمله "همسران زندانیان" محصول بی بی سی، "آدمکشان میدسامر"، "اِمردیل" از آی تی وی در نقش دکتر استمفورد، "ویترین کمدی" محصول کانال ۴ در نقش نیلا در اپیزود «مردم دیگر» در کنار مارتین فریمن، و همچنین "راه و رسم زندگی ما". او همچنین در در چندین فیلم هم ظاهر شده است، از جمله در فیلم مستقل "کریستینا" که در آن برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر زن در «جشنوارهٔ بین المللی سی
نمای فیلم سازان جهان» شد، "جزر و مد موسمی" (تولید شرکت لیدبک فیلمز)، "فلیپ ساید" و "دختر دیگر بولین". او همچنین در فیلم "ترکه ها" محصول ۲۰۰۱ در کنار جاستینا ماچادو بازی کرده است. او نقش یرما را در نمایشنامهٔ "یرما" نوشتهٔ فدریکو گارسیا لورکا و به کارگردانی امیلیو باراچینا ایفا کرده که در اسپانیا مورد تحسین منتقدان قرار گرفته است. ربکا همچنین به تازگی برای بازی در نقش استاورولا در فیلم «"سیزدهم"» محصول شرکت ۱۰۶۶ پروداکشنز موفق به دریافت جایزهٔ بهترین بازیگر زن از جشنواره فیلم های یونانی لندن شده است. نقش های تئاتری او شامل این آثار بوده اند: "شام با صدام" در سالن منیر چاکلت فکتوری به نویسندگی آنتونی هوروویتس و بازی در کنار استیون برکاف؛ "رؤیاهای بمبئی" اثر اندرو لوید وبر؛ "پرواز بر فراز آشیانهٔ فاخته" با بازی کریستین اسلیتر و به کارگردانی تری جانسون؛ "زنان تاگور" از تئاتر کالی؛ "خانهٔ برناردا آلبا"؛ "این عیسی کیست؟"؛ "عروسی خون"؛ "چرا جان لنون دامن پوشیده؟"؛ "کارمن"؛ "علاءالدین" اثر روی هاد؛ "مهابهاراتا"؛ "بورلسک"؛ "شب دوازدهم"؛ و "قفس شیشه ای". زندگی شخصی. پدر گرنت، مایکل گرنت، دوازدهمین بارون دو لونگوی است.
مادرش ایزابل از فیلیپین به ناتینگهام انگلستان مهاجرت کرد، جایی که ربه کا در آن بزرگ شد. او دو خواهر بزرگ تر و یک برادر دارد. مادربزرگ پدری اش، ارنستین بوز-لیون، دخترعموی درجه اول الیزابت، ملکه مادر بود.
الکسی سامبوویچ تسیدنوف (زاده ۱۶ مارس ۱۹۷۶) سیاستمدار روس است که از ۷ فوریه ۲۰۱۷ رئیس جمهوری بوریاتیا بوده است. او اولین بوریاتی است که رهبری این جمهوری را بر عهده گرفته است. اوایل زندگی. تسیدنوف در پتروسک-زابایکالسکی، استان چیتا، جمهوری شوروی سوسیالیستی روسیه، اتحاد جماهیر شوروی متولد شد. پدرش بوریات و مادرش روس تبار بود. او فارغ التحصیل دانشگاه دولتی ارتباطات خاور دور است. از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۱، به عنوان حسابدار، رئیس بخش و رئیس دپارتمان در راه آهن خاور دور کار کرد. از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴، او مدیر کل شرکت "Dalneftetrans" LLC و از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶، به عنوان مدیر کل شرکت "Far Eastern Transport Group" OJSC خدمت کرد. حرفه. بین سال های ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹، تسیدنوف به عنوان معاون مدیر بخش سیاست های راه آهن در وزارت حمل و نقل خدمت کرد. پس از آن، تا سال ۲۰۱۲ سمت معاون مدیر در وزارت صنعت و زیرساخت را بر عهده داشت. در سال ۲۰۱۱، او تحصیلات تکمیلی خود را در آکادمی ریاست جمهوری روسیه در اقتصاد ملی و مدیریت عمومی دنبال کرد. از دسامبر ۲۰۱۱ تا مه ۲۰۱۲، تسیدنوف ریاست آژانس فدرال حمل و نقل ریلی را بر عهده داشت. سپس، از ۱۸ ژوئن ۲۰۱۲ تا ۷
فوریه ۲۰۱۷، به عنوان معاون وزیر حمل و نقل فدراسیون روسیه خدمت کرد. علاوه بر این، در سال ۲۰۱۶، او عضو هیئت مدیره راه آهن روسیه شد. در ۷ فوریه ۲۰۱۷، ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور، تسیدنوف را به عنوان سرپرست جمهوری بوریاتیا منصوب کرد تا زمانی که فرد تازه انتخاب شده به قدرت برسد. در ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۷، تسیدنوف با بیش از ۸۷ درصد آرا به عنوان رئیس جمهوری بوریاتیا انتخاب شد و در ۲۲ سپتامبر همان سال مراسم تحلیف خود را برگزار کرد و برای اولین بار یک بوریات تبار رهبری این جمهوری را بر عهده گرفت. در پاسخ به دخالت تسیدنوف در به خدمت گرفتن شهروندان برای جنگ در اوکراین، او در ۲۴ فوریه ۲۰۲۳، اولین سالگرد حمله روسیه به اوکراین، توسط ایالات متحده تحریم شد. رتبه رسمی خدمات ملکی تسیدنوف «مشاور فعال دولتی فدراسیون روسیه، مشاور درجه دو» است و او درآمد کل خود را برای سال ۲۰۱۵، ۳٫۳ میلیون روبل اعلام کرده است. او متأهل و دارای چهار فرزند است.
کرک پینار (به ترکی به معنای "چهل چشمه") یک مسابقه کشتی روغنی ترکی (یاغلی گورش) است که در آن پهلوانان کشتی گیر به مدت سه روز با هم رقابت می کنند. این مسابقه از سال ۱۳۶۰ هر ساله، معمولاً در اواخر ژوئن، در نزدیکی ادیرنه، ترکیه برگزار می شود. در دیدار نهایی که در روز پایانی برگزار می شود، نفرات اول، دوم و سوم هر دسته مشخص می گردند. هم زمان با این مسابقات، جشنواره کرک پینار نیز برگزار می شود. کشتی روغنی ورزشی یکی از ورزش های برجسته در میان ورزش های سنتی ترکیه است. در سراسر امپراتوری عثمانی، در همهٔ جشنواره ها کشتی برگزار می شد، اما تنها کشتی گیری که در کرک پینار موفق به کسب عنوان «سرپهلوان» می شد، تا برگزاری مسابقات کرک پینار سال بعد به عنوان «سرپهلوان» شناخته می شد. این رسم تا امروز ادامه یافته است. توضیحات. شرکت کنندگان تنها شلوارک های چرمی تا زانو به نام "کیسپت" (قِصپت) می پوشند. پیش از آغاز هر مسابقه، کشتی گیران روغن زیتون را بر تمام بدن خود می ریزند. کرک پینار دارای رکورد جهانی گینس به عنوان قدیمی ترین رقابت ورزشیِ در حال برگزاری است.
کرم شنی یک موجود خیالی فرازمینی است که در رمان های "تل ماسه" نوشتهٔ فرانک هربرت حضور دارد و نخستین بار در "کتاب تلماسه" (۱۹۶۵) معرفی شد. کرم های شنی موجوداتی عظیم الجثه و کرم مانند هستند که در سیاره بیابانی اَرّاکیس زندگی می کنند. لاروهای آن ها ماده ای به نام ملانژ (که به طور عامیانه به آن «ادویه» گفته می شود) تولید می کنند؛ باارزش ترین و ضروری ترین ماده در جهان، زیرا امکان سفرهای بین ستاره ای ایمن و دقیق را فراهم می سازد. ذخایر ملانژ در دریای شن های اَراکیس یافت می شود، جایی که کرم های شنی زندگی و شکار می کنند، و برداشت این ادویه از شن ها فعالیتی خطرناک است، چرا که کرم های شنی موجوداتی تهاجمی و قلمروطلب هستند. وسایل برداشت ادویه باید توسط هوا از دریاهای شن جابه جا شوند تا از حملهٔ کرم ها در امان بمانند. منازعه بر سر تولید و تأمین ملانژ یکی از مضامین اصلی مجموعهٔ "تل ماسه" است. بومیان سیاره، یعنی فرمن ها، با احترام کرم های شنی را شای-هولود می نامند و آن ها را عاملان خداوند می دانند که کنش هایشان گونه ای از دخالت الهی است. این نام از واژهٔ عربی «شیء خلود» (به معنای «چیز جاودانگی») برگرفته شده است.