Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آزار و اذیت مذهبی در امپراتوری روم () با گسترش جمهوری روم، و بعداً امپراتوری روم، روم مردمی از فرهنگ ها و مذاهب مختلف را دربر گرفت. پرستش تعداد روزافزونی از خدایان (الوهیت) تحمل و پذیرفته شد. دولت، و به طور کلی رومیان، تمایل به مدارا با اکثر ادیان و اعمال مذهبی داشتند. برخی از ادیان به دلایل سیاسی و نه غیرت جزمی، ممنوع شدند، و دیگر مراسمی که شامل قربانی کردن انسان بود، ممنوع شد. هنگامی که مسیحیت به عنوان دین دولتی روم درآمد، مورد پذیرش قرار گرفت که وظیفهٔ امپراتور روم است که از قدرت سکولار برای تحکیم وحدت مذهبی استفاده کند. هر کس در کلیسا که از مسیحیت کاتولیک پیروی نمی کرد به عنوان تهدیدی برای سلطه و خلوص «ایمان واحد حقیقی» تلقی می شد و آنها آن را حق خود می دیدند که از آن به هر وسیله ای که در اختیار دارند دفاع کنند. این امر منجر به آزار و اذیت پاگان ها در اواخر امپراتوری روم توسط مقامات مسیحی و مردم پس از نهاد آن به عنوان دین دولتی شد. بررسی اجمالی. رومی ها به طور کلی فرقه های مذهبی را تحمل می کردند، اما استثناهایی هم وجود داشت. جمعیتی که دیونیسوس، خدای یونانی مرتبط با شراب و مستی را جشن (باکانالیا) می گرفتند
، چنان غیرقابل کنترل و یاغی شدند که روم برای مدتی این فرقه را سرکوب کرد.‏ نقاشی های دیواری در «ویلای اسرار» پمپئی (نابودی در ۷۹ پس از میلاد) احتمالاً معرف فرقه باکانالیا هستند که ۱۰۰ سال قبل از نابودی پمپئی به زور تحت کنترل مستقیم مقامات مدنی و مذهبی روم قرار گرفتند. روم وسعت خود را با زور به دست آورد اما برای کنترل چنین امپراتوری وسیعی، نیاز به جلب همکاری مردم تابع خود داشت و این کار را به روش های گوناگون انجام می داد. روم به جای مجازات مردم کشورهای تسخیر شده، اغلب با آنها به عنوان متحد رفتار می کرد و آنها را تشویق می کرد تا در شکوه و ثروتمند ساختن امپراتوری شرکت کنند. دین رومی شامل بسیاری از خدایان اصلی و فرعی بود که در فوق آنها خدای آسمان، ژوپیتر قرار داشت. در باور رومیان، نوعی قرارداد بین مردم و خدایانشان وجود داشت به این معنی که در ازای انجام مراسم مذهبی، خدایان، آنچه مورد نیاز زندگی رومیان بود، سعادت، سلامتی و موفقیت نظامی را تضمین می کردند. مانند رومیان، تقریباً همه مردمان تسخیر شده نیز چندخداپرست بودند. آنها خدایان خود را می پرستیدند و فکر می کردند این خدایان از آنها محافظت می کنند. از آنجایی که آنها
معتقد بودند که مردمان دیگر نیز خدایان خود را دارند، شرکت در جشنواره های بزرگداشت خدایان رومی را نسبتاً آسان می یافتند و موضوع صرفاً احترام به رومیان بود. با گذشت زمان، خدایان مردمان دیگر در میان رومیان محبوبیت زیادی پیدا کردند. رومی ها در واقع خدایان یونان را با خدایان خود یکی می دانستند. برای مثال، ژوپیتر و زئوس به عنوان یک خدا در نظر گرفته می شدند. آنها معتقد بودند که این خدایان در تأسیس تمدن روم نقش داشته اند و اینکه آنها به شکل گیری رویدادهای زندگی مردم به صورت روزانه کمک می کنند. هر شرایط مساعد یا نامطلوب در زندگی را رومیان به خلق و خوی خدایان معین نسبت می دادند، بنابراین مردم نیز برای شکرگزاری یا تلاش برای آرام کردن خلق و خوی خدایان، به آنها هدایایی اهدا می کردند. برخلاف بسیاری از سنت های مذهبی یا مذهبی یکتاپرستی، خدایان رومی توجه کمی به اخلاق مردم روم داشتند. در عوض، دغدغه اصلی آنها ادای احترام به خدایان از طریق مناسک بسیار خاص بود. سیاست آنها به طور کلی این بود که خدایان و فرقه های مردمان دیگر را جذب کنند نه اینکه برای ریشه کن کردن آن تلاش کنند، جان تی. کخ خاطرنشان می کند: «این ذهنیت در هسته نبوغ یکسا
ن سازی فرهنگی قرار داشت که امپراتوری روم را ممکن کرد» یکی از راه هایی که روم مردمان گوناگون را در درون امپراتوری خود جای دادند، حمایت از میراث مذهبی آنها و ساختن معابد برای خدایان محلی بود که الهیات آنها را در همان سلسله مراتب دین روم قرار می داد. در کتیبه های سراسر امپراتوری پرستش خدایان محلی و رومی در کنار یکدیگر، از جمله تقدیم هایی که رومی ها به خدایان محلی انجام داده اند، ثبت شده است. تحت پاگانیسم رومی. تساهل و عدم مدارا مذهبی. امپراتوری روم به طور کلی با سایر ادیان در صورتیکه با مفاهیم رومی در مورد معنای دین مناسب یا تفسیر با استفاده از الگوهای یونانی در مورد خدایان مطابقت داشتند، مدارا می کرد. در غیر این صورت، رومیان مجموعه ای از آزار و اذیت توهین آمیز در مورد دین ناسازگار ایجاد می کردند. در اوایل قرن سوم، دیوکاسیوس سیاست امپراتوری روم در قبال تساهل مذهبی را تشریح کرد: ممنوعیت فرقه باکوس. در سال ۱۸۶ پس از میلاد، روم باستان، که به طور قابل توجهی بردبار بود، شروع به آزار و اذیت شدید پیروان کیش خدای دیونیسوس یا باکوس کرد. چنین چیزی قبلاً هرگز در روم باستان مشاهده نشده بود، و تا آغاز مسیحیت دوباره اتفاق نیف
تاد. باکوس یک خدای رومی بود که عمدتاً با شراب، کشاورزی و باروری مرتبط بود. او همچنین حامی هنر و محافظ تئاتر بود. جشنواره های او، باکانالیا، به طور گسترده ای جشن گرفته می شد و غالباً شامل عیاشی های وحشیانه و هیجان انگیز بود. لیوی آیین باکوس را طاعونی می دانست که از جهان اتروسک سرایت کرده بود و رومی ها آن را منحط می دانستند. هنگامی که جامعه رومی شاهد گسترش فرقه باکوس شد، منجر به واکنش در مورد مسائل اخلاقی شد. اتروسک ها که از قبل از تأسیس رم در ایتالیا ساکن بودند و از همان ابتدا تجارت گسترده ای با یونان داشتند، بعدها به یکی از اولین منابع یونانی شدن در روم تبدیل شدند. این حتی قبل از رویارویی رومی ها با ایتالیای جنوبی یونان بود، که پس از آن به اصلاح فرهنگ و ذائقه رومی منجر شد، زیرا فرهنگ یونانی بسیار برتر تلقی می شد. با این حال، آیین باکوس در واقع همیشه بسیار محبوب بوده است، و گسترش آن در واقع تفاوت چندانی با گسترش سایر ادیان که در اصل یونانی، رومی شده بودند، نداشت. اتروسک ها در واقع در گسترش این فرقه مقصر نبودند. مذهب در روم اشرافی یک امر بسیار سازمان یافته سیاسی بود. کاهنان از خانواده های اشرافی رومی می آمدند و
جشنواره ها یک امر دولتی بود که در طی آن کاهنان به ویژه برای انجام امور منصوب می شدند؛ بنابراین، فرقه های خاصی که بدون کنترل از دولت-شهرهای دموکراتیک در یونان گسترش می یافتند، برای دین روم مناسب نبودند. به طور خاص، به نظر می رسد که فرقه باکوس زمانی مشکل ساز شد که توسط یک کاهن از شهر یونانی ناپل در شهر رم گسترش یافت. کاهن پاکولا آنیا این آیین را تغییر داده بود، از جمله مردانی که در آن حضور پیدا کردند. این کاملاً جدید بود، زیرا برای هزاران سال، مهمانی های مخفی «اسرار دیونیسوسی» فقط برای زنان برگزار می شد که باکا یا مائناد نامیده می شدند. آنها می توانستند در دیوانگی بنوشند و هر مردی که در حال جاسوسی دستگیر می شد احتمالاً کشته می شد. در حالی که باکوس همیشه در یونان جنوبی ایتالیا محبوب بود حتی پس از فتح، گسترش به رم به خودی یک مشکل سیاسی تبدیل شد زمانی که رومی های ثروتمند و مردمی شروع به شرکت و استفاده از آیین های باکانالیا برای توطئه مخفیانه کردند. این مراسم به صورت مخفیانه در جنگل انجام می شد و این آیین به صورت اسرار آمیزی سازماندهی می شد که فقط برای افرادی که عضو بودند آشکار می شد. فرقه جدید پاکولا آنیا، که با
همراهی دو پسرش به وجود آمده بود، رسوایی را آغاز کرد که منجر به صدور فرمان شد. پس از مدتی، سناتورهایی که گرد هم آمده بودند، تصمیم گرفتند با صدور فرمانی، تکثیر زیارتگاه های وقف شده به خدا را محدود کنند. آنها تمام اقدامات لازم را برای از بین بردن این فرقه و پیروان آن برای همیشه انجام دادند. به نظر می رسد که سرکوب آنقدر خشونت آمیز بود که فرقه فقط در جنوب ایتالیا زنده ماند. لیوی در مورد این سرکوب می نویسد: باکانالیا. در سال ۱۸۶ قبل از میلاد، سنای روم فرمانی صادر کرد که به شدت مراسم باکانالیا، را که به افتخار دیونیسوس (خدای شراب) برگزار می شد، محدود کرد. تیتوس لیویوس گزارش می دهد که این آزار و اذیت به این دلیل بود که «هیچ چیز شریرانه، هیچ چیز شرم آوری وجود نداشت که در میان آنها انجام نشده باشد» در لیوی از پیدایش روم (۳۸٫۹–۱۸)، از جمله این توصیف دیده می شود: بر روی یک لوح برنزی که در سال ۱۶۴۰ در تیریولو، ایتالیا یافت شد، فرمان رومی چنین می گوید: دروئیدها. دروئیدها که طبقه تحصیل کرده و پیشه ور در میان اقوام سلت ها (قدیم ترین محل اسکان امروزه از اتریش به دست آمده است) بودند و اساساً غیر رومی تلقی می شدند: نسخه ای از آ
گوستوس شهروندان رومی را از انجام مناسک «درودیکال» منع می کرد. پلینیوس گزارش می دهد که تحت حاکمیت دومین امپراتور روم، تیبریوس (۴۲ پیش از میلاد – ۳۷ پس از میلاد)، دروئیدها با حکم مجلس سنای روم سرکوب شدند. و امپراتور کلودیوس در سال ۵۴ بعد از میلاد مناسک آنها را به طور کامل ممنوع کردند. ادعا شده بود که دروئیدها قربانی کردن انسان را انجام می دادند، عملی که برای رومیان منفور بود. پلینیوس (۲۳–۷۹ پس از میلاد) نوشته است: این فراتر از محاسبه است که بدهی به رومیان چقدر بزرگ است، که آداب هیولایی را از بین بردند، که در آن کشتن یک مرد بالاترین وظیفه شرعی و دینی بود و یک انسان برای گذرنامه سلامتی خورده می شد. ژولیوس سزار نوشته است: «در مواقع خطر، سلت ها معتقد بودند که تا زمانی که جان یک انسان تقدیم نشود، ذهن خدایان جاودانه به آنها علاقه مند نخواهد شد.» یهودیت. تیبریوس در سال ۱۹ میلادی یهودیت را در روم ممنوع کرد و کلودیوس در زمانی بین ژانویه ۵۱ و اوت ۵۲ پس از میلاد آنها را از شهر بیرون کرد. با این حال، بخشی از سوئتونیوس مبهم است: «از آنجا که یهودیان در روم به تحریک کرستوس آشوب های مداوم ایجاد کردند، او [کلودیوس] آنها را از ش
هر بیرون کرد». دوره کالیگولا (۳۷–۴۱) به عنوان «اولین گسست بازبین روم و یهودیان» پیشنهاد شده است، اما مشکلات قبلاً در طول سرشماری کویرینیوس در سال ۶ پس از میلاد و در زمان سیجانوس (قبل از ۳۱) آشکار بود. پس از یک سلسله جنگ های یهود و روم (۶۶–۱۳۵)، امپراتور هادریان نام یهودیه (استان روم) را به سوریه فلسطین و اورشلیم را به آیلیا کاپیتولینا در تلاشی برای پاک کردن پیوندهای تاریخی قوم یهود با منطقه تغییر داد. در سال ۱۳۲ دستور هادریان برای ممنوعیت ختنه (بعداً لغو شد، اما فقط برای یهودیان)، قیام بسیار جدی تری را در یهودیان به نام شورش بارکوخبا به رهبری سیمون بار کوخبا برانگیخت، پس از سال ۱۳۵ یهودیان از رفتن به آیلیا کاپیتولینا (نام رومی شهری بر روی ویرانه های اورشلیم که در سال ۷۰ ویران شده بود) به جز یک روز عزاداری به نام تیشا بئاو محروم شدند. مانوی. اولین واکنش رسمی و قانونگذاری علیه آیین مانوی از سوی دولت روم تحت دیوکلتیان صورت گرفت. دیوکلتیان در یک فرمان رسمی به نام «دربارهٔ نفرین و مانوی» (۳۰۲) در «مجموعه قوانین موزاییک و رومی» گردآوری شده و خطاب به معاون آفریقایی روم نوشته شده است. ما شنیده ایم که مانویان [...] فر
قه های جدید و ناشناخته ای را در مخالفت با عقاید قدیمی تر به وجود آورده اند تا بتوانند آموزه هایی را که در گذشته با عنایت الهی به ما تضمین شده بود، به نفع خود بیرون کنند. دکترین فاسد خود آنها اخیراً مانند هیولاهای جدید و غیرمنتظره در میان نژاد پارسیان - ملتی که هنوز با ما دشمنی می کند - و راه خود را به امپراتوری ما باز کرده اند، جایی که آنها مرتکب خشم های زیادی شده اند، آرامش مردم ما را برهم می زنند و حتی آسیب های جدی به جوامع مدنی وارد می کنند. ما دلیلی داریم که بترسیم که با گذشت زمان، همان طور که معمولاً اتفاق می افتد، کوشش کنند تا با آداب و رسوم لعنت آمیز و قوانین نادرست ایرانیان، طبیعت متواضع و آرام یک طبیعت بی گناه را مانند سم بدخیم (مار) آلوده کنند. .. دستور می دهیم نویسندگان و رهبران این فرقه ها را به مجازات سختی برسانند و همراه با نوشته های ناپسندشان در شعله های آتش بسوزانند. ما به پیروان آنها دستور می دهیم که اگر به سرکشی ادامه دهند، مجازات اعدام خواهند شد و اموال آنها به خزانه امپراتوری سپرده می شود. و اگر کسانی که تا آن زمان ناشنیده، رسوا و کاملاً بدنام، یا به آیین پارسی ها رفته اند، افرادی باشند که
دارای مناصب دولتی هستند، یا از هر رتبه یا موقعیت اجتماعی برتری برخوردارند، به آن رسیدگی خواهید کرد. که املاک آنها مصادره شده و متخلفان به (معادن) در فاینو یا معادن در پروکونسوس (شهر) فرستاده می شوند. و برای این که این بلای گناه از این خوشبخت ترین عصر ما به کلی از بین برود، در اجرای دستورهای ما فداکاری کنید. مسیحیت. به گفته جیکوب نیسنر، تنها دینی در دوران باستان که دائماً غیرقانونی و مورد آزار و اذیت سیستماتیک بود یهودیت نبود، بلکه مسیحیت بود. سوئتونیوس به طور گذرا ذکر می کند که «[در زمان نرون] مجازات هایی نیز بر مسیحیان اعمال می شد، فرقه ای که اعتقاد مذهبی جدید و شیطنت آمیزی داشتند» اما او توضیح نمی دهد که آنها چه مجازاتی داشتند. تاسیتوس (تاریخ نگار) گزارش می دهد که پس از آتش سوزی بزرگ رم در سال ۶۴، برخی از مردم نرون را مسئول دانستند نرون برای سرزنش کردن، مسیحیان را هدف قرار داد و سرزنش کرد رومیان به تلفیق گرایی تمایل داشتند و خدایان یکسانی را با نام های مختلف در نقاط مختلف امپراتوری می دیدند. به همین دلیل، آنها عموماً نسبت به خدایان جدید و تجربیات دینی مردمان دیگر که بخشی از امپراتوری وسیع تر آنها را تشکیل
می دادند بردبار و سازگار بودند. این تساهل عمومی نه به مذاهبی که با دولت دشمن بودند و نه به مذاهبی که ادعای حقوق انحصاری بر اعتقادات و اعمال مذهبی داشتند، تعمیم داده نشد. ایمان انحصاری یهودیان و مسیحیان در ذات خود آنها را از سایر مردم متمایز می کرد، اما در حالی که گروه یهودیان عمدتاً در یک گروه ملی و قومی واحد قرار داشت، مسیحیان در جذب نوکیش فعال و موفق بودند. دین جدید و ادعای جهانی بودن مسیحیت را به یک منطقه جغرافیایی محدود نمی کرد. متن مازورتی، که اولین نسخه باقی مانده از آن به قرن نهم پس از میلاد برمی گردد، تعلیم می دهد که «خدایان غیریهودیان هیچ هستند»، قطعه متناظر در یونانی هفتادگانی که توسط مسیحیان اولیه استفاده می شد. چرچ، اظهار داشت که «همه خدایان پاگان ها شیطان هستند.» همان خدایان که رومیان معتقد بودند از شهر و امپراتوری گسترده تر آن محافظت کرده و برکت داده اند. در طول قرون متمادی که آنها را می پرستیدند اکنون شیطان سازی توسط کلیسای مسیحی اولیه شده بودند. رومی ها از یکپارچگی آیین های مذهبی توسط جوامع تحت حکومت خود محافظت می کردند، و احترام به سنت های اجدادی را ذاتاً صحیح می دانستند. به همین دلیل، رومیان
برای مدت طولانی فرقه بسیار انحصاری یهود را تحمل کردند، حتی اگر برخی از رومیان آن را تحقیر می کردند. در مورد جامعه مسیحی اولیه که گاه به عنوان تأثیری جدید و ذاتاً بی ثبات کننده، تهدیدی برای صلح رم، و مذهب مجاز تصور می شد، اینطور نبود. مشرکانی که بدبختی های روم و امپراتوری گسترده تر آن را به ظهور مسیحیت نسبت می دادند و تنها با بازگشت به روش های قدیمی می توانستند شاهد بازسازی باشند، با کلیسای مسیحی مواجه شدند که خود را از آن ایمان جدا کرده بود و حاضر نبود دین «یکتاپرستی را کمرنگ کند». پس از درگیری های اولیه بین دولت و مذهب نوظهور جدید که طی آن مسیحیان اولیه به طور دوره ای مورد آزار و اذیت شدید قرار می گرفتند، گالینوس فرمان مدارا را در سال ۲۵۹ برای همه اعتقادات دینی از جمله مسیحیت صادر کرد که تأییدی دوباره بر سیاست مسیحیت الکساندر سوروس بود. تحت مسیحیت. مسیحیت در بیشتر دوران اروپای دوران باستان، دین اقلیت در امپراتوری روم بود و مسیحیت اولیه تحت آزار و اذیت مسیحیان در امپراتوری روم قرار داشت. هنگامی که در جریان کنستانتین بزرگ و مسیحیت، به دین غالب امپراتوری روم تبدیل شد. تحت فرمانروایی کنستانتین یکم، بدعت گذاران
دینی تحت تعقیب قرار می گرفتند. اواخر قرن چهارم آغاز آزار و اذیت پاگان ها در اواخر امپراتوری روم بود. از نظر بسیاری از مورخان، تغییر کنستانتینی مسیحیت را از دین آزار دیده به دینی تبدیل کردند که قادر به آزار و اذیت و گاه مشتاق آزار و اذیت بود. اولین آزار در اواخر سلطنت کنستانتین بزرگ شروع شد، زمانی که او دستور غارت و تخریب برخی معابد پاگان ها را صادر کرد. اولین قوانین ضد پاگانیسم توسط دولت مسیحی با پسر کنستانتین، کنستانتیوس دوم، که از مخالفان تزلزل ناپذیر پاگانیسم بود، آغاز شد. او دستور داد که همه معابد پاگان ها را ببندند، قربانی های پاگان ها را ممنوع کردند، و محراب سنتی پیروزی را از مجلس سنا حذف کردند. در دوران حکومت او، مسیحیان شروع به تخریب بسیاری از معابد، مقبره ها و بناهای تاریخی پاگان ها کردند. از سال ۳۶۱ تا ۳۷۵، پاگان ها نسبتاً تحمل می شدند، تا اینکه سه امپراتور، گراتیان، والنتینین دوم و تئودوسیوس یکم، تحت نفوذ عمده اسقف میلان سنت امبروس، دوباره آزار و اذیت را تشدید کردند. تحت فشار آمبروز، تئودوسیوس یکم در سال ۳۹۱ «فرمان تئودوسی»، اعلامیه جنگ علیه پاگان ها را صادر کرد، محراب پیروزی دوباره توسط گراتیان بر
داشته شد، باکره های وستال منحل شد، دسترسی به معابد پاگان ها ممنوع شد. در ۲۷ فوریه ۳۸۰، همراه با گراتیان و والنتینیان دوم، امپراتور روم تئودئوس یکم فرمان به اصطلاح فرمان تسالونیکی را صادر کرد که در مجموعه قوانین تئودوسیوس ثبت شده است. بر طبق این قوانین تثلیث مسیحیت نیقیه تنها دین مشروع امپراتوری و تنها دینی است که حق دارد خود را کاتولیک بخواند و مسیحیان فرقه های دیگر را «دیوانه های احمق» توصیف کرد او همچنین به حمایت رسمی دولت از مذاهب و آداب و رسوم سنتی چندخداپرستان پایان داد. «مجموعه قوانین تئودوسیوس» (Eng. Theodosian Code) تلفیقی از قانون روم امپراتوری روم تحت فرمانروایی مسیحی از سال ۳۱۲ بود. یک کمیسیون. توسط تئودئوس دوم و حکومت چهارسالاری والنتینیان سوم در ۲۶ مارس ۴۲۹ تصویب شد.و تدوین آن توسط قانون اساسی ۱۵ فوریه ۴۳۸ منتشر شد. در ۱ ژانویه ۴۳۹ در بخش های شرقی و غربی امپراتوری لازم الاجرا شد. اراده ما این است که همه مردمی که تحت حکومت رحمت ما اداره می شوند، آیینی را که پطرس رسول الهی به رومیان منتقل کرده است، انجام دهند… بقیه که ما آنها را مجنون و دیوانه می دانیم، بدنامی جزم های بدعت گذار را حفظ خواهند کرد، م
کان های اجتماع آنها نام کلیساها را نخواهند گرفت، و اولاً با انتقام الهی و ثانیاً با مجازات ابتکاری خود ما شکست خواهند خورد. (Codex Theodosianus XVI 1.2.).
کلونیا () در اصل یک پاسگاه رومی در امپراتوری روم بود که در قلمروی تسخیر شده توسط روم برای تأمین امنیت آن تأسیس شد. با این حال، در نهایت، این اصطلاح به بالاترین جایگاه یک شهر رومی اشاره می کرد. همچنین خاستگاه اصطلاح جدید «مستعمره» است.
سوتونیوس در مورد مسیحیان () تاریخ نگاری رومی سوئتونیوس (حدود ۶۹ پس از میلاد - حدود ۱۲۲ پس از میلاد) از مسیحیان اولیه نام می برد و ممکن است به عیسی مسیح در اثر خود در باب زندگی قیصرها. یکی از قسمت های زندگی نامه امپراتور کلودیوس دیووس کلودیوس ۲۵، به آشوب ها در تاریخ یهودیان در امپراتوری روم و اخراج یهودیان از روم توسط کلودیوس در طول سلطنت او (۴۱ پس از میلاد تا ۴۱) اشاره دارد. ۵۴ بعد از میلاد)، که ممکن است اخراج ذکر شده در اعمال رسولان (۱۸:۲) باشد. در این زمینه از «کرستو» یاد شده است. برخی از محققان این را به عنوان اشاره احتمالی به عیسی می دانند، در حالی که برخی دیگر آن را به عنوان اشاره به شخصی ناشناخته ساکن روم می دانند.
جنگ های یهود و روم () مجموعه ای از شورش های بزرگ توسط یهودیان مدیترانه شرقی علیه امپراتوری روم در سال های ۶۶ و ۱۳۵ پس از میلاد بود. نخستین جنگ یهود-روم (۶۶–۷۳ پس از میلاد) و شورش بارکوخبا (۱۳۲–۱۳۶ پس از میلاد) شورش های ملی گرانه بودند که در تلاش برای بازگرداندن ایالت یهودیه به وضعیت مستقل از روم بودند، در حالی که جنگ کیتوس بیشتر یک درگیری قومی-مذهبی بود و جنگ بیشتر در خارج از یهودیه (استان روم) بود. از این رو، برخی منابع از واژه جنگ های یهودی و رومی فقط برای اشاره به نخستین جنگ یهود-رومی (۶۶–۷۳ پس از میلاد) و شورش بارکوخبا (۱۳۲–۱۳۵ پس از میلاد) استفاده می کنند، در حالی که برخی دیگر این جنگ ها را شامل جنگ کیتوس (۱۱۵–۱۱۷ پس از میلاد) نیز می دانند. جنگ های یهودی و رومی تأثیر شگرفی بر یهودیان گذاشت و آنها را از یک جمعیت عمده در شرق مدیترانه به یک اقلیت پراکنده و تحت تعقیب تبدیل کرد. جنگ های یهودی-رومی اغلب به عنوان یک فاجعه برای جامعه یهودی ذکر می شود. این وقایع همچنین پس از اینکه عبادتگاه مرکزی یهودیت معبد دوم یعنی معبد دوم اورشلیم، توسط سربازان تیتوس در سال ۷۰ پس از میلاد ویران شد، تأثیر زیادی بر یهودیت گذاشت.
دنباله. جنگ های یهودی-رومی شامل موارد زیر است: پیش درآمد. در سال ۵۸۷/۵۸۶ پیش از میلاد، پادشاهی یهودا توسط امپراتوری بابل نو نابود شد و ساکنان آن به بابلی تبعید شدند. چند دهه بعد، کوروش بزرگ، شاه امپراتوری پارسی، بابلی را فتح کرد و یهودیان را از اسارت آزاد کرد، به آنها اجازه داد تا به یهودا بازگشته و اورشلیم و معبد دوم را بازسازی کنند. در قرون بعدی، یهودا به عنوان یک منطقه خودمختار باقی ماند، ابتدا تحت کنترل پارس ها و سپس تحت سلطه جانشینان اسکندر بزرگ. این وضعیت ادامه یافت تا اینکه آنتیوخوس چهارم آزارهای دینی علیه یهودیان را آغاز کرد. در پاسخ، از سال ۱۶۷ پیش از میلاد، یهودیان علیه امپراتوری سلوکی شوریدند و این شورش به نام شورش مکابی شناخته شد و آنها استقلال خود را تحت دودمان حشمونائی برای حدود یک قرن دوباره به دست آوردند. در سال ۶۳ پیش از میلاد، پادشاهی یهودا توسط جمهوری روم فتح شد و استقلال یهودیان پایان یافت. ژنرال رومی پومپئی در جنگ داخلی میان هیرقانیوس و آریستوبولوس دخالت کرد، دو برادری که برای تخت سلطنت پس از مرگ مادرشان، ملکه سالوما آلکساندرا، رقابت می کردند. پس از تصرف اورشلیم، پومپئی وارد مقدس ترین مکا
ن معبد شد—که یک عمل تحقیرآمیز بود، زیرا تنها کاهن اعظم مجاز به ورود به آن مکان بود. پادشاهی یهودی لغو شد، هیرقانیوس به عنوان کاهن اعظم منصوب شد و قسمت هایی از پادشاهی به شهرهای هلنیستی یا به استان رومی سوریه منتقل شد. با درک ویژگی ملی گرایانه حکومت حشمونائی، رومی ها سعی کردند آن را با تأسیس یک دودمان وفادار سرکوب کنند. در سال ۴۰ پیش از میلاد، آنتیگونوس دوم متاتیا، پسر آریستوبولوس، به مدت کوتاهی با حمایت اشکانیان دوباره تخت سلطنت را به دست آورد، اما در سال ۳۷ پیش از میلاد توسط هرود که از سوی سنای روم به عنوان "پادشاه یهودیان" منصوب شده بود، برکنار شد. هیرود یهودا را به عنوان یک پادشاهی وابسته اداره کرد، مالیات سنگین وضع کرد، اعضای خانواده خود را به قتل رساند، نهادهای یهودی را تحت کنترل خود درآورد و نفرت عمومی را برانگیخت. پس از مرگ او در سال ۴ پیش از میلاد، قلمرو او بین پسرانش تقسیم شد: هرود آرکلائوس به عنوان ایتناخ یهودا، سامریه و ادومی خدمت کرد، در حالی که هیرود آنتیپاس بر جلیل و پره حکومت می کرد. حکمرانی نادرست آرخیلاوس منجر به برکناری او در سال ۶ میلادی شد و امپراتوری روم اراضی او را به عنوان استان یهودیه
(استان روم) ضمیمه کرد. انتقال چهارسالاری هرودی به یک استان رومی بلافاصله تنش های زیادی را به همراه داشت و یک قیام یهودیان توسط یهودیان جلیلی بلافاصله در پاسخ به سرشماری کویرینیوس فوران کرد. این قیام تحت رهبری یهودا از جلیل، بنیان گذار "فلسفه چهارم"، یک حرکت که خدا را به عنوان تنها پادشاه شناخته و سلطه بیگانه را رد می کرد، به وقوع پیوست. تحت فرمانداری رومی پونتیوس پیلاطس (حدود ۲۶–۳۶ میلادی, که همچنین به خاطر به صلیب کشیدن عیسی شناخته شده است)، حوادثی مانند ورود استانداردهای نظامی به اورشلیم، انحراف وجوه معبد برای ساخت یک آباره رو، و رفتار ناشایست یک سرباز در نزدیکی معبد باعث برانگیختن ناآرامی ها و خونریزی شد. تنش ها در طول جشن های مذهبی افزایش یافت، زیرا ورود زائران اغلب احساسات ملی گرایانه را تحریک می کرد. در دوران امپراتوری کالیگولا (۳۷–۴۱ میلادی)، سیاست روم در یهودیه دچار یک اختلال کوتاه شد. تنش ها بین یهودیان و مقامات رومی پس از یک اختلاف در یامنه، جایی که جامعه یهودی یک معبد بت پرستی را تخریب کرد، افزایش یافت. در پاسخ، کالیگولا دستور داد مجسمه خود را در معبد قرار دهند که باعث خشم عمومی گسترده شد. تنها مرگ
او مانع از بروز درگیری علنی شد. در سال ۴۱ میلادی، با حمایت امپراتور کلاودیوس، هرود آگریپا سرزمین های تحت فرمان پدربزرگش هرود را به عنوان یک پادشاه وابسته متحد کرد. این به طور موقت خودمختاری یهودیان را بازگرداند، اما پس از مرگ او در ۴۴ میلادی، یهودیه به سلطه مستقیم رومی ها بازگشت و شامل یهودا، سامریه، ادومی، جلیل و پوره شد. دوره دوم استان نشینی به طور ثابت آغاز شد اما به زودی دچار بی نظمی شد. حدود ۴۸ میلادی، رومی ها یعقوب و شمعون، پسران یهودا از جلیل را به دار آویختند. درگیری هایی میان یهودیان و سامریان آغاز شد، و تا اوایل دهه ۵۰ میلادی، گروهی از افراطری های یهودی به نام سیکاری شروع به استفاده از جشن های مذهبی در اورشلیم برای ترور و ارعاب کردند. در سال ۶۴ میلادی، گسیوس فلوروس به عنوان پروکوراتور منصوب شد و از طریق همسرش، که دوست همسر امپراتور نرون بود، این مقام را به دست آورد. روابط او با خانواده امپراتوری به او آزادی زیادی در اداره حکومت داد. تاسیتوس او را شایسته ندانسته است، در حالی که یوسفوس—یک فرمانده یهودی که پس از اسارت توسط رومی ها به تاریخ نگاری پرداخت—او را به عنوان یک مقام بی رحم که منطقه را غارت کر
ده و مجازات های سختی وضع کرد، به تصویر کشید. وضعیت بدتر شده تحت فرمان فلوروس باعث شد بسیاری از مردم منطقه را ترک کنند. نخستین جنگ یهود-روم. در بهار و تابستان سال ۶۶ میلادی، مجموعه ای از رویدادها در قیساریه و اورشلیم موجب آغاز جنگ یهودی-رومی اول شد. این درگیری با اختلافی محلی در قیساریه بر سر زمینی مجاور یک کنیسه آغاز شد که زمانی که یک ساکن یونانی با قربانی کردن پرندگان در ورودی کنیسه، جامعه یهودی را به شدت تحریک کرد، شدت گرفت. وضعیت زمانی بدتر شد که فلوروس خزانه معبد اورشلیم را غارت کرد و سرکوب های وحشیانه ای را انجام داد که هزاران نفر را در شهر به قتل رساند. پس از اینکه آگریپا دوم، پادشاه یهودی حامی روم، نتواست جمعیت را آرام کند و از شهر فرار کرد، العازر بن حنانیا، نایب مقام معبد، اهدای قربانی روزانه به احترام روم را متوقف کرد که به طور مؤثر آن یک اعلان جنگ بود. بحران به خشونت های قومی گسترده ای در سرتاسر منطقه منجر شد، با کشتارهای جوامع یهودی در چندین شهر مختلط، در حالی که نیروهای یهودی به شهرهای یونانی نشین حمله کرده و قلعه های کلیدی را تصرف کردند. در اورشلیم، شورشیان نیروهای باقی مانده رومی را از شهر بیرو
ن کردند و کشتند؛ پس از آن، مناحم بن یهودا، رهبر سیکاری، سعی کرد قدرت را به دست گیرد اما به قتل رسید و باعث اخراج سیکاریا به دژ صحرا در مسعده شد . در این مرحله، فرمانده رومی سوریه، گایوس کسیتوس گالوس، نیرویی شامل لژیون دوازدهم فلومیناتا و نیروهای کمکی از وابسته های منطقه ای تشکیل داد و با حملات خود، مستعمرات یهودی مانند چابلون، یافا و لیدا را ویران کرد. اما پس از موفقیت های اولیه، او به دلایل نامشخصی از شهر عقب نشینی کرد و در نبرد بیت هورون به طور قطعی در کمین افتاد و خساراتی به اندازه یک لژیون کامل متحمل شد. این شکست غیرمنتظره نقطه عطفی شد که روحیه شورشیان را تقویت کرد و به تأسیس دولت موقت در اورشلیم منجر شد. این دولت تحت رهبری آنانوس بن آنانوس، کوهن اعظم پیشین، کشور را به نواحی نظامی تقسیم کرده و فرماندهان منطقه ای منصوب نمود و شروع به ضرب سکه هایی با نوشته های عبری ملی گرایانه مانند "برای آزادی صهیون" کرد . پس از شکست گالوس، نرو فرمانده با تجربه وسپاسیان را برای رهبری پاسخ رومی منصوب کرد. وِسپاسیان نیروی بزرگی از جمله سه لژیون و تعداد زیادی نیروهای کمکی جمع آوری کرد و در تابستان ۶۷ میلادی به عکا رسید و یک م