Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آنجلینا کنستانتینوونا گوسکوفا (؛ – ) متخصص برجسته علوم اعصاب، جراح مغز و اعصاب و حفاظت در برابر پرتوهای رادیواکتیو در روسیه بود. او از سال ۱۹۴۹ به پروژه بمب اتمی شوروی پیوست و پس از آن استانداردهای حفاظت در برابر تشعشعات و دستورالعمل های مدیریت پزشکی پس از حوادث هسته ای را تدوین کرد. گوسکوا همچنین عضو کمیته علمی سازمان ملل متحد در مورد اثرات تشعشعات اتمی (UNSCEAR) بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه لنین، نشان دوستی خلق، و نشان لنین شده است. زندگی و حرفه. گوسکوا در کراسنویارسک از پدری پزشک به نام کنستانتین واسیلیویچ و مادری پیانیست به نام زویا واسیلیونا گوسکوف به دنیا آمد. خانواده او از سال ۱۹۲۶ به نیژنی تاگیل در استان سوردلوفسک نقل مکان کردند. گوسکوا که چهارمین نسل از خانواده در حرفه پزشکی بود، در سال ۱۹۴۶ فارغ التحصیل شد و ابتدا در زمینه اختلالات عصبی و جراحی مغز و اعصاب فعالیت کرد. در سال ۱۹۴۸، پرسنل پزشکی برای تکمیل کادر بخش پزشکی-بهداشتی در چلیابینسک-۴۰، یک شهر بسته که بخشی از برنامه هسته ای نوپای شوروی بود، فراخوانده شدند. بین مارس تا مه آن سال، آکادمی علوم پزشکی (بعدها مؤسسه بیوفیزیک) شروع به تدوی
ن استانداردهایی برای مواجهه و کنترل رادیونوکلئیدها کرد. در سال ۱۹۴۹، گوسکوا یک ماه فرصت داشت تا به مسکو نقل مکان کند و تحت نظر آ.آی. بورنازیان کار کند. او مسئول ارائه خدمات به پرسنل مجتمع پلوتونیوم شماره ۸۱۷، کارگران سازمان های ساخت و نصب و ساکنان چلیابینسک-۴۰ شد. اولین بیماران مبتلا به بیماری مزمن پرتوی در سال ۱۹۴۹ و موارد حاد در اوت ۱۹۵۰ در مجتمع شماره ۸۱۷ شناسایی شدند. گوسکوا در سال ۱۹۵۱ مدرک دکترای خود را دریافت کرد. در آوریل ۱۹۵۳، او و جی.دی. بایسوگولوف به وزیر ویچسلاو مالیشف، وزیر بهداشت بورنازیان و سرپرست پروژه اتمی شوروی ایگور کورچاتوف گزارش دادند و استدلالی برای ایجاد یک مرکز تحقیقاتی، درمانی و مشاوره ای ارائه کردند. مؤسسه بیوفیزیک در ماه مه همان سال تأسیس شد و گوسکوا به عنوان محقق ارشد در آنجا مشغول به کار شد. گوسکوا و بایسوگولوف سیستم طبقه بندی بیماری پرتوی را توسعه دادند. بخش دوم درمانی جایی بود که ماهرترین پزشکان برای خدمت به کارکنان صنعت کار می کردند. تمام داده های جمع آوری شده، داده های تحقیقاتی اولیه در این زمینه بود و قوانین و روش های علمی برای محافظت از کارکنان و پزشکان توسعه یافت که منجر به
بهبودی حدود ۹۰٪ از بیماران مبتلا به مسمومیت پرتوی شد. گوسکوا در سال ۱۹۶۱ رئیس بخش رادیولوژی مؤسسه بهداشت حرفه ای و بیماری های شغلی آکادمی علوم پزشکی اتحاد جماهیر شوروی شد. او در سال ۱۹۷۴ به عنوان رئیس بخش بالینی به مؤسسه بیوفیزیک بازگشت و از سال ۱۹۹۸ به عنوان مسئول علمی ارشد و محقق ارشد این مؤسسه (که اکنون مرکز فدرال پزشکی بیوفیزیک آ.آی. بورنازیان نامیده می شود) فعالیت کرد. در سال ۱۹۸۶، او به عنوان عضو وابسته آکادمی علوم پزشکی روسیه انتخاب شد. در همان سال فاجعه چرنوبیل رخ داد و گوسکوا هدایت درمان پزشکی ۱۳۴ بیمار مبتلا به بیماری حاد پرتوی را بر عهده گرفت. او چند ماه بعد گزارشی برای UNSCEAR نوشت. گوسکوا در طول حیات حرفه ای خود حدود دویست مقاله حرفه ای منتشر کرد که شامل دستورالعمل هایی برای مدیریت درمان بیماران پس از حوادث هسته ای بود. آنجلینا گوسکوا در سال ۲۰۱۵ در سن ۹۱ سالگی پس از یک بیماری طولانی در مسکو درگذشت. او میراثی ارزشمند در زمینه حفاظت در برابر پرتوها و مدیریت پزشکی اثرات تشعشعات اتمی از خود به جای گذاشت.
آرادنا تریپاتی یک دانشمند علوم زمین، دانشمند اقلیم و مدافع تنوع است. او استاد دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس (UCLA) است و در مؤسسه محیط زیست و پایداری، دپارتمان علوم زمین، سیاره ای و فضایی، دپارتمان علوم جوی و اقیانوسی و مؤسسه نانوسیستم های کالیفرنیا فعالیت می کند. او همچنین مدیر مرکز رهبری متنوع در علم است. تحقیقات او شامل توسعه روش های شیمیایی جدید برای مطالعه فرآیندهای محیطی و بررسی تاریخچه تغییرات اقلیمی و سیستم های زمین می شود. او به دلیل پژوهش هایش در زمینه تغییرات اقلیمی و ژئوشیمی ایزوتوپ های تجمع یافته شناخته شده است. تریپاتی به مطالعه تکامل سطوح دی اکسید کربن اتمسفری و تأثیرات آن بر دمای زمین، چرخه آب، یخچال ها و ورقه های یخی، و اسیدیته اقیانوس ها می پردازد. اوایل زندگی و تحصیلات. تریپاتی در تگزاس متولد شد و در سه سالگی همراه با والدینش، که از جزایر فیجی به ایالات متحده مهاجرت کرده بودند، به کالیفرنیا نقل مکان کرد. او عمدتاً توسط مادرش، یک پرستار، بزرگ شد و از او به عنوان فردی که حمایت و فرصت های لازم برای موفقیتش را فراهم کرده است، یاد می کند. تریپاتی دوران دبستان و راهنمایی را در ناحیه مدارس متحد لس آ
نجلس گذراند. او در ۱۲سالگی به عنوان دانشجوی تمام وقت از طریق برنامه ورود زودهنگام در دانشگاه ایالتی کالیفرنیا، لس آنجلس ثبت نام کرد. تریپاتی دارای مدرک کارشناسی علوم در زمین شناسی از دانشگاه ایالتی کالیفرنیا، لس آنجلس است و جوایز متعددی، از جمله جایزه آرون واترز برای دانشجوی برتر سال ۱۹۹۶، دریافت کرده است. او در سال ۲۰۰۲ مدرک دکترای خود را در علوم زمین از دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز دریافت کرد و تحت نظارت مشاور دکتری، جیمز زاکوس، فعالیت کرد. تریپاتی تحقیقات پسادکتری خود را در دانشگاه کمبریج با یک بورسیه پسادکتری مارشال شرفیلد آغاز کرد. در طول هشت سال به عنوان یک پژوهشگر مستقل، تریپاتی چندین بورسیه دریافت کرد: بورسیه تغییرات آب و هوایی ناگهانی کامر، بورسیه پژوهشی طبیعی توماس نویل در کالج ماگدالین، و بورسیه شورای تحقیقات محیطی ملی بریتانیا (NERC). حرفه و پژوهش. در سال ۲۰۰۹، تریپاتی به عنوان استادیار در UCLA شروع به کار کرد و در سال ۲۰۱۴ به دانشیار ارتقاء یافت و همچنان به تدریس تمام وقت ادامه می دهد. او قرار ملاقات های مشترک در دپارتمان های علوم جوی و اقیانوسی و علوم زمین، سیاره ای و فضایی، و همچنین مؤسسه های
ژئوفیزیک و فیزیک سیاره ای و محیط زیست و پایداری دارد. از زمان دانشجویی کارشناسی، تریپاتی روی پیشرفت و استفاده از روش های پیشرفته ژئوشیمیایی برای درک تکامل اقلیم زمین کار کرده است. در طول حرفه اش، او این روش ها را برای درک بهتر تاریخچه و الگوهای تغییرات دما، چرخه کربن، pH، حجم یخ و آب شناسی زمین اعمال کرده است. آزمایشگاه تریپاتی از ژئوشیمی ایزوتوپ های تجمع یافته به عنوان ابزاری برای بازسازی استانداردهای اقلیمی گذشته استفاده می کند تا دینامیک تغییرات اقلیمی را در طول مقیاس های زمانی مختلف درک کند. روش ژئوشیمی اصلی که او با آن کار می کند، ترمومتری ایزوتوپ های تجمع یافته است که استفاده از آن در این حوزه را بهبود بخشیده است. او به توسعه تکنیکی معروف به «دماسنج دیرینه» کمک کرد که به دانشمندان اجازه می دهد با تحلیل نسبت های شیمیایی نمونه ها از دوره های زمانی مختلف، دماهای گذشته را اندازه گیری کنند. ترکیب شیمیایی یک نمونه خاص منعکس کننده ترکیب جو زمین در یک نقطه زمانی مشخص است و این امکان را به دانشمندان می دهد تا دریابند جو زمین در گذشته چگونه بوده است. با استفاده از این تکنیک ها در یک مطالعه در سال ۲۰۰۹، تریپاتی و
تیمش توانستند دریابند که آخرین باری که سطح دی اکسید کربن به سطح فعلی خود رسید، بین ۱۰ تا ۱۵ میلیون سال پیش بوده است، زمانی که متوسط دمای جهانی ۱۰ درجه فارنهایت گرم تر از امروز بود. در مطالعه دیگری که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد، تریپاتی و همکارانش از سراسر جهان نشان دادند که یک فروپاشی ورقه یخی که ۱۴٬۰۰۰ سال پیش رخ داد، باعث شد جریان جتی جو زمین در مدت یک قرن تغییر کند. نتایج آن ها بر اساس تجزیه و تحلیل یک مغزه حفاری ANDRILL-2 بود که در نزدیکی پایگاه مک موردو قطب جنوب ایالات متحده استخراج شد. این مطالعه نشان داد که ورقه یخی قطب جنوب ممکن است به سطوح دی اکسید کربن اتمسفری حساس باشد که فاصله زیادی با سطح کنونی آن ندارند.
سلول بوشِرو (یا شبکه زوبل ) یک فیلتر الکترونیکی است که در تقویت کننده های صوتی برای میرا کردن نوسانات فرکانس-بالا که ممکن است در صورت فقدان بار در فرکانس های بالا رخ دهد، استفاده می شود. یک سلول بوشرو که به نام پل بوشرو نامگذاری شده است معمولاً از یک مقاومت و خازن به صورت سری تشکیل شده است که معمولاً برای پایداری روی یک بار قرار می گیرند. معمولاً در تقویت کننده های قدرت آنالوگ در خروجی طبقه راه اندازی، درست قبل از سلف خروجی دیده می شود. اندوکتانس سیم پیچ بلندگو یک امپدانس افزایشی ایجاد می کند که توسط سلف خروجی که معمولاً در تقویت کننده های قدرت آنالوگ یافت می شود بدتر می شود. این سلول برای محدودکردن این امپدانس استفاده می شود. اسناد برخی از تقویت کننده های عملیاتی قدرت استفاده از «سلول بوشرو بین خروجی ها و زمین یا در دوسَر بار» را پیشنهاد می کند. به علاوه، سلول های بوشرو گاهی در دوسَر راه اندازی باس (و محدوده میانی) یک سامانه بلندگو استفاده می شوند تا امپدانس نقطه راه اندازی ثابت تری را همان طور که توسط یک اعوجاج تقاطعی غیرفعال «دیده می شود» حفظ کنند. در این ترتیب خاص، سلول بوشرو بخشی از یک شبکه زوبل است. هدف
برخی از طرح های متقاطع بلندگو، پایدارکردن امپدانس در فرکانس های بالا با گنجاندن شبکه های زوبل است.
دانگ توی چام (; – ) پزشک و جراح جنگی ویتنامی بود که در طول جنگ ویتنام برای ارتش خلق ویتنام و ویت کنگ خدمت می کرد. خاطرات روزانه او از دو سال پایانی زندگی اش، پس از انتشار در سال ۲۰۰۵ توجه بین المللی را به خود جلب کرد. او و یک همکارش در حالی که در مسیر جنگلی با تو در استان کوانگ نگای حرکت می کردند، در طول جنگ ویتنام توسط گشت ارتش آمریکا در منطقه تیراندازی آزاد کشته شدند. زندگی اولیه. چام در ۲۶ نوامبر ۱۹۴۲ در هانوی در یک خانواده پزشک متولد شد. پدرش دانگ نگوک خو، جراح و مادرش دوآن نگوک چام داروساز بود. او بزرگ ترین فرزند از پنج فرزند خانواده بود که شامل سه خواهر و یک برادر کوچکتر می شد. چام در دبیرستان چو وان آن هانوی تحصیل کرد و سپس وارد دانشگاه پزشکی هانوی شد. در ۲۳ دسامبر ۱۹۶۶، او به همراه بسیاری از غیرنظامیان با کامیون به استان کوانگ بین رفت و کار خود را به عنوان جراح جنگی آغاز کرد. خاطرات روزانه. یکی از دفترچه های خاطرات دستنویس چام در دسامبر ۱۹۶۹ توسط نیروهای آمریکایی ضبط شد. پس از کشته شدن او در یک درگیری مسلحانه در ۲۲ ژوئن ۱۹۷۰، دفترچه دوم توسط فردریک وایتهورست، یک متخصص ۲۲ ساله اطلاعات نظامی، گرفته شد.
وایتهورست از دستور سوزاندن خاطرات سرپیچی کرد و به توصیه یک مترجم ویتنامی جنوبی عمل نمود. او این خاطرات را به مدت ۳۵ سال نگه داشت تا بالاخره بتواند آنها را به خانواده چام بازگرداند. پس از بازگشت به ایالات متحده، تلاش های وایتهورست برای یافتن خانواده چام در ابتدا ناموفق بود. در مارس ۲۰۰۵، او و برادرش رابرت (که او نیز کهنه سرباز جنگ ویتنام بود) خاطرات را به یک کنفرانس در دانشگاه فناوری تگزاس بردند. در آنجا با تد انگلمن، عکاس و کهنه سرباز دیگر جنگ ویتنام آشنا شدند که پیشنهاد داد در سفرش به ویتنام به دنبال خانواده چام بگردد. با کمک دو ژوان آن، یکی از کارکنان دفتر کوئیکرها در هانوی، انگلمن توانست مادر ترام، دوآن نگوک چام را پیدا کند و سپس با بقیه اعضای خانواده او تماس بگیرد. در ژوئیه ۲۰۰۵، خاطرات چام در ویتنام با عنوان «خاطرات دانگ تویی ترام» منتشر شد که به سرعت به پرفروش ترین کتاب تبدیل شد. در کمتر از یک سال، بیش از ۳۰۰۰۰۰ نسخه از این کتاب فروخته شد و مقایسه هایی بین نوشته های چام و آنه فرانک انجام گرفت. در اوت ۲۰۰۵، فرد و رابرت وایتهورست به هانوی سفر کردند تا با خانواده چام ملاقات کنند. در اکتبر همان سال، خانواده
چام از لاباک، تگزاس دیدن کردند تا خاطرات بایگانی شده در آرشیو ویتنام دانشگاه فناوری تگزاس را ببینند و سپس از خانواده وایتهورست بازدید کردند. این خاطرات به انگلیسی ترجمه و در سپتامبر ۲۰۰۷ منتشر شدند. نسخه های ترجمه شده این خاطرات به حداقل شانزده زبان مختلف منتشر شده است. در سال ۲۰۰۹، فیلمی دربارهٔ چام به کارگردانی دانگ نات مین با عنوان «Don't Burn It» ساخته شد. مرگ. چام در ۲۲ ژوئن ۱۹۷۰ در سن ۲۷ سالگی در استان کوانگ نگای ویتنام کشته شد. او و یک همکارش در حالی که در مسیر جنگلی با تو در استان کوانگ نگای حرکت می کردند، توسط گشت ارتش آمریکا در منطقه تیراندازی آزاد کشته شدند.
جولی بریگام-گرت یک یخچال شناس و استاد دپارتمان علوم زمین در دانشگاه ماساچوست، امهرست است. او مدیر مشترک آزمایشگاه کواترنری جوزف هارتشورن است. تحقیقات او بر زمین شناسی یخچالی و دیریناقلیمشناسی، به ویژه مطالعه سوابق اقلیم دیرینه دریایی و زمینی قطب شمال، تمرکز دارد. او پژوهش هایی در زمینه تکامل اقلیمی از اواخر سنوزوئیک تا امروز با تأکید بر مناطق برینگیا و تنگه برینگ انجام داده است. بریگام-گرت در همکاری های علمی بین المللی شرکت کرده است، از جمله پروژه حفاری دریاچه ال گیگیگین در شمال شرقی روسیه که شرایط اقلیمی گذشته قطب شمال را بررسی کرده است. اوایل زندگی و تحصیلات. بریگام-گرت در سال ۱۹۷۶ مدرک کارشناسی خود را در زمین شناسی از کالج آلبیون دریافت کرد و با درجه کوم لائود فارغ التحصیل شد. در طول گذراندن یک دوره دربارهٔ یخچال ها و دوره پلیستوسن، استاد لارنس دی. تیلور او را به مطالعه زمین شناسی یخچالی و اقلیم دیرینه ترغیب کرد. در سال ۱۹۷۷، بریگام-گرت تحصیلات تکمیلی خود را در مؤسسه تحقیقات قطبی و آلپی (INSTAAR) در دانشگاه کلرادو بولدر آغاز کرد. او در آنجا با استاد جان تی. اندروز بر روی سوابق یخچالی و سطح دریا در منطقه ای
در شبه جزیره کامبرلند در جزیره بافین تحقیق کرد. بریگام-گرت در اوت ۱۹۸۰ مدرک کارشناسی ارشد خود را در زمین شناسی با پایان نامه ای با عنوان: «چینه شناسی، زمین گاه شماری ایزوتوپ های آمینو اسید و منشأ رسوبات کواترنری، جزیره بروتون، جنوب شرقی جزیره بافین، کانادا» دریافت کرد. تحقیقات کارشناسی ارشد او به پروژه پایان نامه دکترایش منجر شد، جایی که او به مطالعه تغییرات اقلیمی قطب شمال ادامه داد و تاریخچه سطح دریا در دوره های پلیوسن–پلیستوسن را در دشت ساحلی قطب شمال آلاسکا بررسی کرد. او تحت نظارت استاد گیفورد اچ. میلر (دانشگاه کلرادو بولدر) و دکتر دیوید ام. هاپکینز (سازمان زمین شناسی ایالات متحده) کار می کرد. بریگام-گرت در ماه مه ۱۹۸۵ دکترای خود را از دانشگاه کلرادو بولدر با پایان نامه ای با عنوان «چینه شناسی دریایی و زمین گاه شماری ایزوتوپ های آمینو اسید از سازند گوبیک، دشت ساحلی قطب غربی آلاسکا» دریافت کرد. مدارج تحصیلات تکمیلی بریگام-گرت شامل زمین گاه شماری آمینو اسید (تاریخ گذاری آمینو اسید) بود، تکنیکی که بر تغییرات در پروتئین های بومی حفظ شده در پوسته های کربناتی مبتنی است. این تکنیک زمان سپری شده از زمان مرگ یک م
وجود زنده را تخمین می زند. بریگام-گرت از این تکنیک برای ارتباط مقاطع چینه شناسی منطقه ای استفاده کرد تا تاریخ زمین شناسی یخچالی و سطح دریا را بررسی کند. تحقیقات و حرفه. پس از کارهای پژوهشی فارغ التحصیلی، بریگام-گرت به عنوان پژوهشگر پسادکتری در دانشگاه برگن از نوامبر ۱۹۸۳ تا دسامبر ۱۹۸۴ فعالیت کرد و با دکتر هانس-پتر سیجروپ در زمینه زمین گاه شماری رسوبات کواترنری در دریای شمال همکاری کرد. سپس او از مه ۱۹۸۵ تا مه ۱۹۸۷ به عنوان پژوهشگر پسادکتری در دپارتمان زمین شناسی دانشگاه آلبرتا و سازمان زمین شناسی کانادا فعالیت کرد و با دکتر استیون بلاسکو (مؤسسه اقیانوس شناسی بدفورد) در زمینه چینه شناسی و زمین گاه شماری قفسه قاره ای دریای بوفورت کانادا کار کرد. در سال ۱۹۸۷، بریگام-گرت به عنوان استادیار در دانشگاه ماساچوست، امهرست منصوب شد که در آن زمان دپارتمان زمین شناسی و جغرافیا (اکنون علوم زمین) بود. بریگام-گرت از ژانویه تا ژوئن ۱۹۹۰ استاد مدعو در مرکز کواترنری آلاسکا، موزه شمال دانشگاه آلاسکا در فربنکس بود. در سال ۱۹۹۳، بریگام-گرت سومین عضو هیئت علمی زن دارای حق تدریس در دپارتمان علوم زمین دانشگاه ماساچوست امهرست شد و در
سال ۲۰۰۱ به مقام استاد ارتقا یافت. بریگام-گرت در زمینه های زمین شناسی یخچالی، چینه شناسی یخچالی کواترنری، زمین گاه شماری، و اقیانوس شناسی دوره هایی تدریس می کند و اولین زنی است که از سال ۲۰۱۳ تاکنون به عنوان مدیر برنامه تحصیلات تکمیلی دپارتمان علوم زمین، جغرافیا و اقلیم (در کالج علوم طبیعی) در دانشگاه ماساچوست امهرست فعالیت کرده است. بریگام-گرت در بسیاری از نقش های رهبری در جامعه علمی بین المللی قطب شمال خدمت کرده است. او از سال ۲۰۰۸ عضو هیئت پژوهش قطبی آکادمی ملی علوم بوده و از سال ۲۰۱۴ به عنوان رئیس آن فعالیت کرده است. بریگام-گرت از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲ به عنوان رئیس مشترک کمیته هدایت علمی DOSECC برای هدایت برنامه بازسازی حفاری قاره ای ایالات متحده فعالیت کرد و از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ معاون هیئت مدیره DOSECC بود. از سال ۲۰۱۳، بریگام-گرت عضو هیئت حاکمیتی اتحادیه ژئوفیزیک آمریکا (AGU) بوده است. در طول حرفه خود، او در هیئت ها و کمیته های انجمن کواترنری آمریکا، گروه مشترک تدارکات کمیسیون پژوهش قطب شمال ایالات متحده، بنیاد ملی علوم، انجمن زمین شناسی آمریکا، برنامه تغییرات جهانی گذشته (PAGES)، مرکز ملی مغزه های دریاچه ا
ی (LacCore) و شورای ملی پژوهش ایالات متحده، و دیگر موارد، خدمت کرده و آن ها را هدایت کرده است. بریگام-گرت همچنین به عنوان ویراستار و عضو هیئت تحریریه مجلات علمی زیر فعالیت کرده است: کواترنری بین المللی، بررسی های علوم کواترنری، اقلیم گذشته.
ذوب آهن انگلسبرگ ()، یک کارخانهٔ ذوب آهن در انگلسبرگ، روستایی در بخش فاگستا، شهرستان وستمانلاند در سوئد است. این کارخانه در سال ۱۶۸۱ توسط پر لارسون گیلهنک (۱۶۴۵–۱۷۰۶) ساخته شد و در بازهٔ ۱۷۰۰–۱۸۰۰ به یکی از پیشرفته ترین کارخانه های ذوب آهن جهان تبدیل شد. در سال ۱۹۹۳، ذوب آهن انگلسبرگ به عنوان میراث جهانی یونسکو فهرست شد. تاریخچه. تاریخچه تولید آهن در این منطقه دست کم به سدهٔ سیزدهم می رسد. دهقانان محلی هم سنگ معدن را استخراج می کردند و هم آهن را با استفاده از کوره های اولیه تولید می کردند. در پایان قرن شانزدهم، روش های تولید مدرن تری در انگلسبرگ معرفی شد و حجم تولید در دهه های بعد به طور قابل توجهی افزایش یافت.
الیزابت هرمینه وینترهالتر (; در مونیخ – در هوفهایم آم تانوس) پزشک زنان، جراح، فمینیست و حامی هنرهای آلمانی بود. او یکی از اولین پزشکان زن و اولین جراح زن در آلمان محسوب می شد. نقاش مطرح، اوتلی رودرشتاین، همراه دیرینه او بود. زندگی نامه. الیزابت سیزدهمین و آخرین فرزند گئورگ و الیزابت وینترهالتر (با نام خانوادگی اصلی فون گار) بود. پدرش که پزشک بود (همچون پدربزرگ و نیای او) زمانی که او تنها یازده سال داشت درگذشت. از کودکی آرزوی پزشک شدن داشت، اما خانواده از این هدف حمایت نکرد. پس از تحصیل در مدرسه شبانه روزی صومعه بویربورگ، به مدرسه تربیت معلم فرستاده شد و به عنوان معلم کمکی در شوابینگ مشغول به کار شد. در سال ۱۸۸۴، مادرش سرانجام موافقت کرد که از تحصیلات پزشکی او حمایت کند. در آن زمان زنان اجازه تحصیل در دانشگاه های امپراتوری آلمان را نداشتند، بنابراین او در دانشگاه زوریخ و دانشگاه برن درخواست داد. در سال ۱۸۸۵ در امتحان ماتورای سوئیس پذیرفته شد و وارد دانشگاه زوریخ شد. در همان تابستان از طریق آشنایان دانشگاهی با اوتلی رودرشتاین، نقاش پرتره که در پاریس زندگی می کرد و تابستان ها را با خانواده اش در زوریخ می گذراند،
آشنا شد. تا سال ۱۸۸۷ آنها به معشوق یکدیگر تبدیل شده بودند. او در سال ۱۸۸۶ آزمون فیزیکوم (آزمون میانی) و در سال ۱۸۸۹ آزمون دولتی (اشتاتس اکزامن) را گذراند. پس از آن دوره های کارآموزی را در کلینیک های جراحی پاریس و مونیخ گذراند. او ماساژ زنان و زایمان را در استکهلم از فیزیوتراپی به نام توره براند آموخت. در سال ۱۸۹۰ مدرک دکترای خود را دریافت کرد و در زوریخ به طبابت پرداخت. حرفه پزشکی. سال بعد او و رودرشتاین به فرانکفورت آم ماین نقل مکان کردند، جربی که فرصت های شغلی بهتری برای رودرشتاین وجود داشت. وینترهالتر نیز توانست اولین درمانگاه تخصصی زنان را در سازمان صلیب سرخ آلمان (DRK-Schwesternschaft) تأسیس کند. اگرچه نتوانست مجوز پزشکی آلمان را دریافت کند، اما به عنوان متخصص زنان و مامایی شهرت یافت و در سال ۱۸۹۵ به عنوان اولین جراح زن در آلمان عمل لاپاراتومی انجام داد. او به همراه لودویگ ادینگر تحت نظر پروفسور کارل وایگرت تحقیقاتی انجام داد که منجر به کشف سلول های گانگلیون تخمدان شد و در سال ۱۸۹۶ مقاله مهمی در این زمینه منتشر کرد. در سال ۱۹۰۲، زنان در آلمان حق تحصیل در پزشکی را به دست آوردند؛ بنابراین در سن چهل و هفت
سالگی، او دوباره در آزمون های فیزیکوم و اشتاتس اکزامن شرکت کرد و در سال ۱۹۰۳ موفق به دریافت مجوز طبابت در آلمان شد. در سال ۱۹۰۷، او و رودرشتاین زمینی در نزدیکی هوفهایم آم تانوس خریداری کردند. تا سال ۱۹۰۹ ویلاای در آنجا ساختند. وینترهالتر تا سال ۱۹۱۱ به طبابت ادامه داد تا اینکه به دلایل سلامتی مجبور به استعفا شد. از آن پس تمام وقت خود را به حمایت از حرفه همسرش، مدیریت امور مالی خانه و باغبانی اختصاص داد. او همچنین در تأسیس کتابخانه شهری مشارکت داشت و در چندین فعالیت خیریه شرکت می کرد. به پاس این فعالیت ها، او و رودرشتاین شهروند افتخاری هوفهایم شدند. در دوران صعود نازی ها، اگرچه به طور عمده مورد آزار قرار نگرفتند، اما به تدریج از اجتماع کناره گرفتند. رودرشتاین در سال ۱۹۳۷ درگذشت و وینترهالتر بنیاد مشترک رودرشتاین-وینترهالتر را تأسیس کرد. در نود و پنجمین سالگرد تولدش، توسط رئیس جمهور تئودور هویس به پاس کار پیشگامانه اش در باز کردن حرفه پزشکی به روی زنان مورد تقدیر قرار گرفت. او دو ماه بعد درگذشت و در کنار رودرشتاین در یک «قبر افتخاری» به خاک سپرده شد. امروز خیابانی در منطقه نیدراورسل فرانکفورت به نام او نامگذاری
نادره انور (زادهٔ دههٔ ۱۳۱۰ خورشیدی در تهران – درگذشتهٔ ۱۳۹۷)، نخستین زن عکاس حرفه ای ایرانی است که در دههٔ ۱۳۳۰ خورشیدی وارد عرصهٔ مطبوعات شد و به عنوان یکی از پیشگامان عکاسی خبری در ایران شناخته می شود. او با شکستن مرزهای سنتی حاکم بر جامعهٔ ایران در میانهٔ قرن بیستم، راه را برای حضور زنان در عرصهٔ عکاسی خبری و مستند هموار کرد. زندگی نامه. نادره انور در خانواده ای فرهنگی در تهران متولد شد. علاقهٔ او به عکاسی از نوجوانی شکل گرفت، زمانی که دوربین کوچکی را از پدرش هدیه گرفت و شروع به تجربه کردن با آن کرد. در دوره ای که عکاسی به طور عمده در انحصار مردان بود و حضور زنان در عرصه های عمومی با محدودیت های جدی روبرو بود، علاقه و پشتکار او در یادگیری فنون عکاسی چشم گیر بود. انور تحصیلات رسمی خود را در رشتهٔ عکاسی در خارج از ایران ادامه داد. او مدتی در آلمان به تحصیل پرداخت و با فنون مدرن چاپ و نورپردازی آشنا شد. بازگشت او به ایران در اوایل دههٔ ۱۳۳۰ خورشیدی با آغاز دوران جدیدی در مطبوعات همراه شد. فعالیت حرفه ای. نادره انور در بازگشت به ایران به همراه همسرش به مدت دو سال در زمینه عکاسی تاریخی، قطعات موزه ای، اشیای با
ستانی و طبیعت به فعالیت پرداختند. پس از دو سال از همسر آلمانی خود جدا شد و به استخدام شرکت ملی نفت ایران درآمد و به عنوان کارمند روابط عمومی به عکاسی از مناطق نفت خیز کشور مشغول شد. در کنار این فعالیت ها نادره انور به عکاسی از طبیعت و پرتره نیز سرگرم بود. او به تدریج با نوآوری های متعدد شیوه های مختلفی برای عکاسی عرضه کرد. برای اولین بار چاپ تابلو ترنس پرنسی که حاصل عکاسی از مجتمع های صنعتی بزرگ بود توسط انور به شرکت کداک سفارش داده شد. این تابلو سی متری و رنگی در نخستین نمایشگاه بین المللی به معرض نمایش گذاشته شد. نادره انور فعالیت حرفه ای خود را در مؤسسهٔ کیهان آغاز کرد و به زودی به عنوان عکاس خبری در روزنامهٔ کیهان و سپس در مجلهٔ زن روز شناخته شد. عکس های او از مراسم رسمی، چهره های سیاسی، هنرمندان، و صحنه های روزمرهٔ زندگی شهری، جلوه ای نو از ایران آن زمان را به مخاطبان عرضه می کرد. او در دوره ای فعالیت می کرد که عکاسان زن نه تنها نایاب، بلکه گاه ناپذیرفتنی بودند. با این حال، انور توانست به صحنه هایی دسترسی پیدا کند که برای عکاسان مرد امکان پذیر نبود؛ از جمله در محافل زنانه یا فضاهای خصوصی. همین ویژگی، نگا
ه منحصربه فرد او را شکل داد. در دههٔ ۱۳۴۰ خورشیدی، او با تمرکز بر مسائل زنان، مجموعه ای از عکس های مستند دربارهٔ زندگی زنان ایرانی تهیه کرد که بعدها به عنوان اسنادی مهم از تاریخ اجتماعی ایران مورد توجه پژوهشگران قرار گرفت. نگاه هنری و سبک عکاسی. سبک عکاسی نادره انور را می توان تلفیقی از عکاسی مستند اجتماعی و عکاسی خبری دانست. او همواره سعی داشت لحظاتی را ثبت کند که نه تنها بیانگر واقعیت، بلکه حامل احساسی انسانی و نگاهی نقادانه به جامعه باشد. عکس های او سرشار از جزئیات زندگی روزمره، روابط اجتماعی، و دگرگونی های فرهنگی و سیاسی ایران در دهه های پیش از انقلاب هستند. برخی از عکس های مشهور او از چهره هایی چون فروغ فرخزاد، تاج السلطنه و فخرآفاق پارسا، نه تنها جنبهٔ خبری دارند بلکه از نظر زیبایی شناسی نیز درخور توجه اند. میراث و تأثیر. نادره انور نقشی کلیدی در گشودن راه برای نسل های بعدی زنان عکاس در ایران داشت. او الگویی برای زنانی شد که در دهه های بعد وارد حرفهٔ عکاسی خبری، مستند، و هنری شدند. در سال های پایانی زندگی اش، برخی از آثار او در نمایشگاه هایی در تهران و پاریس به نمایش درآمد و از او به عنوان «مادر عکاسی خ
بری زنان ایران» یاد شد. با این که بخشی از آرشیو عکس های او در طول سال ها از بین رفت، مجموعه ای از تصاویر برجای مانده، امروز در آرشیوهای خصوصی و معدودی از گالری های هنری نگهداری می شود. او در سال ۱۳۹۷ در تهران درگذشت و در سکوت خبری به خاک سپرده شد.
مری کالینز رابیت (۲۵ ژانویه ۱۹۱۵ – ۸ اوت ۲۰۰۲)، با نام اصلی مری پریسیلا کالینز، یک ژئوفیزیک دان، مدیر، و تاریخ نگار آمریکایی در سازمان زمین شناسی ایالات متحده (USGS) بود. علاقه او به لرزه شناسی باعث شد که با لرزه شناس مشهور، پری بایرلی، همکاری کند. او بعدها با کرتلی ماتر کار کرد و در نهایت به عنوان دستیار جیمز بالسلی فعالیت کرد. علاوه بر مشارکت هایش در USGS, رابیت فرایند ویرایش انتشارات علمی را بهبود بخشید. در کتاب "مواد معدنی، زمین ها، و زمین شناسی برای دفاع مشترک و رفاه عمومی - جلد ۲، ۱۸۷۹–۱۹۰۴"، رابیت توضیح می دهد که چگونه توسعه زمین های عمومی، سیاست های نقشه برداری، و توسعه منابع معدنی در ایالات متحده باعث رشد و پیشرفت حوزه زمین شناسی شد. جلد ۳ علاقه USGS به بازبینی تحقیقات بنیادی از جنبش حفاظت در سال ۱۹۰۴ برای مطالعات استراتژیک مواد معدنی را توصیف می کند. او مشکلاتی را که پژوهشگران طی مداخله دولت فدرال در طبقه بندی زمین های عمومی و حفاظت با آن مواجه بودند، توضیح می دهد و به تأثیر رکود اقتصادی پس از جنگ جهانی اول در سال ۱۹۲۹ بر این مطالعات اشاره می کند. رابیت همچنین به تغییر اقتصاد زغال سنگ و کشاورزی و نی
از به مطالعه آب و مواد معدنی، که فشار زیادی بر این سازمان وارد کرد، می پردازد. حرفه. در سال ۱۹۳۷، پس از اخذ مدرک کارشناسی هنر در علوم زمین شناسی از Radcliffe، مری سی. رابیت به عنوان دستیار پژوهشی در دانشگاه کالیفرنیا با پری بایرلی همکاری کرد. او به حرفه خود به عنوان دستیار پژوهشی ادامه داد و به Radcliffe بازگشت تا با کرتلی ماتر همکاری کند. در طول جنگ جهانی دوم، او به تنسی نقل مکان کرد تا در رصدخانه اوک ریج خدمت کند و با دفتر پژوهش و توسعه علمی در زمینه لرزه شناسی انفجار کار کرد. پس از جنگ، رابیت به گروه های متحد کمک کرد و برای این منظور به ژاپن رفت. مری بعداً در سال ۱۹۴۹ به USGS پیوست و مدیریت واحد چکیده های ژئوفیزیکی را بر عهده گرفت. در ۹ اوت ۱۹۵۰، رابیت به یک کمیته منصوب شد که بخشی از انجمن لرزه شناسی آمریکا بود. وظیفه آن ها معرفی نامزدهای هیئت مدیره و انتخابات شورای علمی بود. او تنها عضو زن این گروه بود. او در سال های ۱۹۵۰–۱۹۵۷ به عنوان معاون رئیس شاخه فعالیت کرد. در این دوران و حتی بعد از آن، او در کنار رئیس شاخه جیمز بالسلی به عنوان دستیارش در پروژه های بسیاری همکاری کرد. این دو نفر برای شرح بهتر مفاهیم