Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گذار فلز به دست آورد. کریچ، با این حال، این را رد کرد و در این فرایند «عدد شایستگی» را برای تعیین اینکه آیا مواد برای آی بی با بازدهی بالا مناسب هستند پیشنهاد کرد. ایده این بود که اگر طول عمر بازترکیب غیرتابشی به طور قابل توجهی بیشتر از زمان گذار یک الکترون از نوار هدایت به آی بی باشد، آن گاه ماده می تواند بازده را افزایش دهد. اساساً، الکترون می تواند قبل از بازترکیب سازی به آی بی برسد که منجر به جریان نوری القاشده بالاتری می شود. این عدد شایستگی برای توضیح اینکه چرا هیچ وسیله قابل استفاده ای با استفاده از سیلیکون بسیار آلاییده ساخته نشده است، استفاده شده است. به ویژه سیلیکون آلاییده با کالکوژن، به دلیل طول عمر بازترکیب کوچک غیرتابشی، از شایستگی پایینی برخوردار است. برای دستیابی به افزاره های آی بی، تحقیقات بیشتری برای یافتن یک ماده نیم رسانا حجیم که طول عمر بازترکیب غیرتابشی بالاتری را نشان می دهد، باید انجام شود.
استارت هیل () دهکده ای در محله مدنی گریت هالینگبری در ناحیهٔ آتلزفورد در شهرستان اسکس، انگلستان است. این دهکده به شهرک بیشاپس استورتفورد نزدیک است. افراد قابل توجه. خواننده چارلی ایکس سی ایکس در این مکان بزرگ شده است.
نیکولا یوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل صربستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به میامی هیت اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره و ۱ مدال برنز شده است.
باشگاه فوتبال زرینسکی موستار () باشگاهی فوتبال واقع در موستار است که در رقابت های لیگ برتر فوتبال بوسنی و هرزگوین شرکت می کند. این باشگاه با ۸ بار قهرمانی در لیگ داخلی از مطرح ترین تیم های کشور بوسنی و هرزگوین محسوب می شود. این باشگاه در سال ۱۹۰۵ توسط جوانان کروات در اتریش-مجارستان وقت پایه گذاری شد و قدیمی ترین باشگاه فوتبال در بوسنی و هرزگوین می باشد. باتوجه به تأسیس این باشگاه توسط کروات ها، تاریخ این باشگاه با فرهنگ کرواسی آمیخته شده است و در نشان واره و حتی نام باشگاه قابل مشاهده است. از جمله بازیکنانی که برای این باشگاه بازی کرده اند می توان به لوکا مودریچ، پتار مامیچ، بسارت عبدورحیمی، سباستین کوردا، تونی شونییچ و هرویه میلیچویچ اشاره کرد.
یوزی فوگلمن (به ; زاده ۶ اکتبر ۱۹۵۴) قاضی دادگاه عالی اسرائیل و رئیس موقت دادگاه عالی اسرائیل است. زندگی و شغل. یوزی فوگلمن در سال ۱۹۵۴ در تل آویو اسرائیل به دنیا آمد. در سال ۱۹۷۲ از دبیرستان آیرونی الف در تل آویو در رشته ریاضی و فیزیک فارغ التحصیل شد. از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۵ در نیروهای دفاعی اسرائیل در تیپ رزمی نهال خدمت کرد. فوگلمن مدرک کارشناسی حقوق خود را به پایان رساند. در دانشکده حقوق دانشگاه تل آویو و در سال ۱۹۸۰ در کانون وکلای اسرائیل پذیرفته شد. فوگلمن مدرک کارشناسی ارشد حقوق گرفت. مدرک کارشناسی ارشد در دانشگاه عبری اورشلیم در سال ۱۹۸۵، و کارشناسی ارشد مدیریت دولتی از دانشکده دولتی جان اف. کندی در دانشگاه هاروارد در ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۹۰. فوگلمن از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۵ به عنوان وکیل در دفتر دادستانی ایالت، ابتدا در بخش کیفری و شعبه دیوان عالی دادگستری، سپس به عنوان معاون و معاون ارشد دادستان ایالتی خدمت کرد. فوگلمن از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ به عنوان رئیس بخش دیوان عالی دادگستری دفتر دادستانی ایالت و مدیر بخش قانون اساسی و حقوق اداری خدمت کرد. در سال ۲۰۰۰، فوگلمن به عنوان قاضی دادگاه منطقه ای تل آویو منصو
ب شد. در سال ۲۰۰۷ به عنوان سرپرست دادگاه عالی اسرائیل منصوب شد و در سال ۲۰۰۹ به طور دائم به عنوان قاضی دیوان عالی منصوب شد. او در سال ۲۰۰۹ قاضی دائمی دیوان عالی کشور شد. انتظار می رفت که او در سال ۲۰۲۳ پس از بازنشستگی استر هایوت تا زمان بازنشستگی خودش یک سال بعد رئیس دادگاه عالی شود، اما به دلیل کوتاه مدتی که در این سمت خواهد بود، اعلام کرد که این سمت را رد خواهد کرد. با این وجود، از آنجایی که کمیته گزینش قضایی رئیس دیوان عالی را انتخاب نکرد، به عنوان معاون رئیس جمهور فوگلمن در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۳ سرپرست ریاست جمهوری شد.
الکسا آوراموویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل صربستان است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
مارکو گودوریچ (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل صربستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال ستاره سرخ بلگراد اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
اوگنین دوبریچ (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل صربستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال ستاره سرخ بلگراد اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
دیان داویدوواتس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل صربستان است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
اوروش پلاوشیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل صربستان است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
فیلیپ پتروشف (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل صربستان است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
نیکولا میلوتینوف (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل صربستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال پارتیزان اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
واسیلیه میتسیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل صربستان است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
وانیا مارینکوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل صربستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال ساسکی باسکونیا، باشگاه بسکتبال پارتیزان، و باشگاه بسکتبال والنسیا اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
شارش تراصوتی () جریان هوا در اطراف یک جسم با سرعتی است که نواحی جریان هوای زیرصوتی و ابَرصوتی در اطراف آن جسم را ایجاد می کند. مقدار دقیق گستره تراصوتی به عدد ماخ بحرانی جسم بستگی دارد، اما جریان تراصوتی در سرعت های پرواز نزدیک به سرعت صوت (۳۴۳ متر بر ثانیه در سطح دریا) و معمولاً بین ۰٫۸ و ۱٫۲ ماخ دیده می شود. گاهی جسمی که دارای سرعتی معادل سرعت صوت باشد را هَماصوتی می نامند. موضوع سرعت تراصوتی (یا منطقه تراصوتی) اولین بار در طول جنگ جهانی دوم پدیدار شد. خلبانان متوجه شدند که با نزدیک شدن به دیوار صوتی، جریان هوا باعث ناپایدار شدن هواپیما می شود. کارشناسان دریافتند که امواج ضربه ای می تواند باعث جدایش جریان در مقیاس بزرگ در پایین دست شود، که این باعث افزایش کشش، اضافه شدن عدم تقارن و ناپایداری در جریان اطراف هواگرد می شود. پژوهش هایی در مورد تضعیف امواج ضربه ای در پرواز تراصوتی از طریق استفاده از اجسام ضد ضربه و ماهی واره های ابَربحرانی انجام شده است. طبقه بندی بازه های عدد ماخ. اگرچه اصطلاحات «زیرصوتی» (subsonic) و «ابَرصوتی» (supersonic) به ترتیب معمولاً به سرعت های زیر و بالاتر از سرعت محلی صوت اشاره می کن
ند، دانشمندان آیرودینامیک اغلب از این اصطلاحات برای اشاره به محدوده خاصی از مقادیر عدد ماخ استفاده می کنند. هنگامی که یک هواگرد به سرعت های تراصوتی (حدود ۱ ماخ) نزدیک می شود، وارد یک دسته بندی خاص می گردد. تقریب های معمول بر پایه معادلات ناویه–استوکس است که برای طرح های زیرصوتی به خوبی کار می کنند، ولی به دلیل اینکه حتی در جریان آزاد، برخی از قسمت های جریان به صورت محلی از ۱ ماخ فراتر می روند، این تقریب ها شروع به شکستن می کنند؛ بنابراین، روش های پیچیده تری برای مدیریت این رفتار پیچیده مورد نیاز است. دسته بندی «ابَرصوتی» (supersonic) معمولاً به مجموعه ای از اعداد ماخ اطلاق می شود که که برای آن می توان از نظریه خطی استفاده کرد؛ برای مثال، در جایی که شار هوا) واکنش شیمیایی ندارد و جایی که انتقال گرما بین هوا و حامل ممکن است به طور منطقی در محاسبات نادیده گرفته شود. به طور کلی ناسا، سرعت فرابرین صوتی (High-Hypersonic) را به عنوان هر عدد ماخ از ۱۰ تا ۲۵ و سرعت ورود مجدد را هر مقدار بالاتر از ۲۵ ماخ تعریف می کند. از جمله فضاپیماهای فعال در این دسته بندی عدد ماخ، کپسول های فضایی بازگشتی سایوز و اسپیس اکس دراگن، شات
ل فضایی سابقاً فعال، فضاپیماهای مختلف در حال توسعه با قابلیت استفاده مجدد مانند استارشیپ اسپیس اکس و الکترون راکت لب و همچنین هواپیماهای (نظری) فضایی است. در جدول زیر، به جای معانی معمول «زیرصوتی» و «ابَرصوتی» به «محدوده های مقادیر ماخ» اشاره شده است.
استودیو پارس فیلم یک شرکت فیلمسازی، استودیو دوبله و لابراتوار ظهور و چاپ فیلم در تهران بود که در سال ۱۳۲۷ توسط اسماعیل کوشان تأسیس شد بود. فیلم های «زندانی امیر»، «شرمسار» به کارگردانی کوشان و «واریته بهاری» به کارگردانی پرویز خطیبی از اولین تولیدات این استودیو به شمار می روند. در ابتدا دفتر استودیو در طبقه سوم و چهارم سینما متروپل بود و سپس به محل گرین روم که در اختیار انگلیسی ها در زمان اشغال ایران بود نقل مکان کرد. استودیو پارس فیلم پس از مدتی دچار آتش سوزی شد و اسماعیل کوشان به همراه شرکا زمینی به مساحت دو هزار متر مربع در کیلومتر چهارده جاده کرج می خرد و در سال ۱۳۳۵ استودیویی شامل دو سالن بزرگ شامل یک پلاتو فیلمبرداری و یک لابراتور، دو سالن دوبله و نمایش فیلم، اتاق های متعدد برای کارگردان ها، بازیگران و نویسندگان بود را راه اندازی می کند. این استودیو در ابتدا با ۲۴۷ سهم ده هزار ریالی تأسیس شد که شرکا شامل اسماعیل کوشان، هوشنگ یاسمی، سیامک یاسمی، دیانا کوشان، شاپور یاسمی و محمود حریرفروش بود. در دوم آبان ۱۳۳۲ سرمایه شرکت به دو میلیون و چهارصد و هشتاد هزار ریال افزایش یافت و هیئت مدیره شامل اسماعیل کوشان،
شاپور یاسمی و علی کسمایی بود. در پارس فیلم در فاصله سال های ۱۳۳۰ تا ۱۳۵۰ بیش از نود فیلم تولید شد اگرچه تولیدات فیلمسازی دکوشان و پارس فیلم از سطح میانه ای برخوردار بود و منتقدان انتقادات زیادی به ساخته های او داشتند، اما نمی توان تلاش های این فیلمساز را در صنعتی کردن سینمای ایران نادیده گرفت. در سال ۱۳۴۴ بود که سینمای ایران با عنوان اتحادیه صنایع فیلم ملی ایران به عضویت اتاق بازرگانی درآمد. در اردیبهشت ۱۳۴۵ کوشان به ریاست این اتحادیه انتخاب شد که جلسه هایش در دفتر «پارس فیلم» برگزار می شد. این استودیو در سال های پس از انقلاب ۱۳۵۷ توقیف شد.
گروه آزاد نقاشان و مجسمه سازان یا گروه هنرمندان آزاد (به اختصار گروه آزاد) گروهی ۷ نفره از هنرمندان پیشرو بود که هنر مفهومی را در هنر نوگرا و معاصر ایران بنا نهادند. این گروه در سال ۱۳۵۳ به پیشنهاد مارکو گریگوریان به همراه شش هنرمند شاخص دیگر یعنی سیراک ملکنیان، مرتضی ممیز، غلامحسین نامی، مسعود عربشاهی، میر عبدالرضا دریابیگی و فرامرز پیلارام تشکیل شد. تاریخچه. بنابر گفتهٔ غلامحسین نامی در مجموعهٔ «تاریخ شفاهی فرهنگ و هنر معاصر ایران»، فکر اولیهٔ تشکیل این گروه را مارکو گریگوریان مطرح کرده و مرتضی ممیز و نامی هم با او همراه شدند. به گفتهٔ ممیز، گالری ها و دلالان هنری هنرمندان را به تبعیت از بازار سوق می دادند و اعضای این گروه با هدف حرکت برخلاف مد روز و تجربه های تازه و زنده گرد آمدند. این هفت نفر به پیشنهاد مارکو گریگوریان تصمیم گرفتند در اعتراض به وضعیت کپی آثاری به نام هنر مدرن «پاسخی اساسی در پیش گیرند و به همین سبب با تدوین یک آیین نامه و تعیین اهداف تصمیم بر این گرفتند که نوترین جنبه های مدرنیسم دنیا را به شکل اصولی ارائه دهند». گروه آزاد نقاشان و مجسمه سازان سرانجام در سال ۱۳۵۶ منحل شد. غلامحسین نامی «م
خالفت های شدید بدخواهان» با فعالیت های این گروه را به عنوان دلیل انحلال آن مطرح کرده است؛ مخالفت آن ها که «این گروه را مانعی بزرگ در سر راه عوام فریبی و کاسب کاری خویش می پنداشتند». نمایشگاه ها. گروه آزاد چهار نمایشگاه در تهران برگزار کرد و در سه رویداد نمایشگاهی در تهران، بازل سوئیس و واشینگتن آمریکا حضور داشت. ۱." نمایشگاه هنری بین المللی تهران" (۱۳۵۳). اولین حضور گروه آزاد در نخستین "نمایشگاه هنری بین المللی تهران" در بهمن سال ۱۳۵۳، و در غرفه ای مستقل، با نمایش تعدادی از آثار متأخر اعضا اتفاق افتاد. پرویز تناولی نیز به عنوان مهمان در کنار ایشان حاضر بود. ۲. "هنرمندان معاصر ایران" (۱۳۵۳). اندکی بعد از نمایشگاه اول، در اسفند ۱۳۵۳، گروه تعدادی از کارهای خود را در نمایشگاهی با عنوان "هنرمندان معاصر ایران" در گالری مس به تماشا گذاشت. ۳. "آبی" (۱۳۵۴). سومین نمایشگاه گروه آزاد را باید شروع جدی فعالیت های آن در نظر گرفت. این نمایشگاه با عنوان "آبی،" از ۳۰ فروردین تا ۲۰ اردیبهشت ۱۳۵۴، در نگارخانهٔ تخت جمشید تهران، به اهتمام وزارت فرهنگ و هنر و با همکاری کمیتهٔ ملی هنرهای تجسمی یونسکو برگزار شد. گروه به همراه چهار م
همان خود، محمد احصایی، بهمن بروجنی، منیر شاهرودی فرمانفرمائیان و چنگیز شهوق، با انتخاب رنگ آبی به عنوان تم نمایشگاه به تولید کار پرداختند. ۴." گُنج و گستره "(۱۳۵۴). چهارمین نمایشگاه گروه، با عنوان "گْنج و گستره،" با همکاری "نشریهٔ جوانان رستاخیز،" در انجمن فرهنگی ایران و آمریکا – گالری های پوپ و علاء – از ۲۷ آبان تا ۱۰ آذر ۱۳۵۴ برگزار شد. تم انتخابی این نمایشگاه حجم بود. سیراک ملکنیان به علت عدم آمادگی برای تولید کار حجمی، از حضور در این نمایشگاه انصراف داد. مهمانان گروه در این اتفاق عبارت بودند از: قباد شیوا، سیروس مالک و اصغر محمدی. ۵. "نمایشگاه بین المللی هنری بازل (بال) سوئیس". پس از نخستین نمایشگاه بین المللی تهران، آثار بسیاری از هنرمندان ایران در سال های ۱۳۵۵ و ۱۳۵۶ در خارج از کشور به نمایش درآمد. نخستین آن ها حضور در نمایشگاه بازل سوییس بود. تا قبل از این نمایشگاه حضور هنرمندان ایرانی به آن وسعت و گستردگی در خارج از ایران سابقه نداشت. ۳۶ نفر از نقاشان و مجسمه سازان مدرنیست ایرانی، که گروه آزاد هم جزو این افراد بودند، در این نمایشگاه شرکت کردند که به کوشش امور فرهنگی و هنری دفتر مخصوص و با همکاری کمیته
برگزاری نمایشگاه هنر معاصر ایران صورت گرفت. علاوه بر هنرمندان گروه آزاد، هنرمندان و چند گالری نیز در این رویداد حضور داشتند؛ علیرضا اسپهبد، پروانه اعتمادی، داوود امدادیان، جمال بخش پور، اسماعیل توکلی، کارنیک درهاکوپیان، سرکیس زاکاریانس (واسپور)، بهجت صدر، پرویز کلانتری، رضا مافی، حسین محجوبی از طرف گالری سیحون، سونیا بالاسانیان از گالری سامان، پرویز تناولی از گالری زند، حسین زنده رودی از گالری استدلر پاریس، رحیم ناژفر از گالری ایران. دیگر هنرمندان حاضر در این نمایشگاه محمد احصایی، ناصر اویسی، صادق تبریزی، محمدابراهیم جعفری، مریم جواهری، قاسم حاجی زاده، شاهرخ حب حیدر، مهدی حسینی، ناهید حقیقت، سهراب سپهری، ابوالقاسم سعیدی، محمدحسن شیددل، منیر فرمانفرماییان، منصور قندریز، اردشیر محصص، بهمن محصص و نیکزاد نجومی بودند. ۶. "گُنج و گستره ۲ "(۱۳۵۵). گروه آزاد بار دیگر و با تم حجم، نمایشگاهی با عنوان "گنج و گستره ۲" تدارک دید. این رویداد با یاری مجلهٔ "هنر و معماری،" از تاریخ ۲۵ مهر تا ۶ آبان ۱۳۵۵، در نگارخانهٔ سامان برگزار شد. هانیبال الخاص، بهزاد حاتم و محمدرضا صالح علاء مهمانان این نمایشگاه بودند. در این نمایشگاه ه
مچنین آرم گروه توسط مرتضی ممیز و در فرمی ترکیبی، به شکل یک کلید با دندانه های اره ای، طراحی و معرفی شد. ۷. "نمایشگاه بین المللی هنری واشینگتن (واش آرت ۷۷)" (۱۳۵۶). یک سال پس از برپایی نمایشگاه بازل، آثار پانزده تن از نقاشان و مجسمه سازان ایرانی و نیز اعضای اصلی گروه آزاد در نمایشگاه بین المللی هنری واشینگتن (واش آرت ۷۷) در سال ۱۹۷۷ به نمایش درآمد. الیاس فلوس مؤسس و برگزارکنندهٔ این نمایشگاه گفته است:«همان طور که نیویورک مرکز هنری ایالات متحده و پاریس مرکز هنری فرانسه است، تهران نیز مرکز هنری ایران به شمار می رود. همه علاقمند هستند که بدانند در مرکز هنری یک مملکت چه می گذرد».نازی عطری، پرویز کلانتری، محمدابراهیم جعفری و کورش شیشه گران از مهمانان گروه آزاد در این نمایشگاه بودند. علاوه بر گروه آزاد و مهمانانش، مریم انصاری، سونیا بالاسانیان، پرویز کلانتری، کامران کاتوزیان و پروین بیات از گالری کارته تهران و همچنین کامران عدل، احمد عالی، فریدون آو، کاوه گلستان، تونی شفرازی و رامیز شهوق در این نمایشگاه حضور داشتند.
مکمل ادبی تایمز (TLS) یک نقد ادبی هفتگی است که توسط نیوز بریتانیا، یکی از شرکت های تابعه نوز کورپوریشندر لندن منتشر می شود. تاریخچه. "مکمل ادبی تایمز" اولین بار در سال ۱۹۰۲ به عنوان مکمل تایمز منتشر شد اما در سال ۱۹۱۴ به یک نشریه جداگانه تبدیل گردید. بسیاری از نویسندگان برجسته از جمله تی اس الیوت، هنری جیمز و ویرجینیا وولف در ویرایش آن مشارکت داشته اند. نقدها معمولاً تا سال ۱۹۷۴ ناشناس بودند، اما هنگامی که نقدهای امضا شده به تدریج در خلال سردبیری جان گراس معرفی شدند. این موضوع جنجال بزرگی را برانگیخت. گراس گفت: «ناشناس بودن زمانی که یک قانون کلی در نشریات دیگر بود مناسب بود، اما دیگر چنین نیست. علاوه بر این، من شخصاً احساس می کنم که نگارندگان باید مسئولیت نظرات خود را بپذیرند.» مارتین آمیس در اوایل کار خود یکی از اعضای هیئت تحریریه بود. شعر فیلیپ لارکین «اوباد»، آخرین اثر شعری او، اولین بار در شماره هفته کریسمس "مکمل ادبی تایمز" در سال۱۹۷۲ منتشر شد. دفاتر تحریریه آن در ساختمان نیوز لندن مستقر هستند. سردبیر این نشریه مارتین ایونز است، وی از ژوئن ۲۰۲۰ جانشین استیگ آبل شد. "مکمل ادبی تایمز" شامل مقالات، نقدها و
شعرهایی است از جمله دونالد مایکل توماس، جان اشبری، ایتالو کالوینو، پاتریشا های اسمیت، میلان کوندرا، فیلیپ لارکین، ماریو بارگاس یوسا، جوزف برودسکی، گور ویدال، اورهان پاموک و جفری هیل، همچنین سیموس هینی است. بسیاری از نویسندگان این نشریه را ضروری توصیف کرده اند. در سال ۲۰۱۰ ماریو بارگاس یوسا رمان نویس و برنده جایزه نوبل ادبیات "مکمل ادبی تایمز" را «جدی ترین، معتبرترین، شوخ ترین، متنوع ترین و محرک ترین نشریه فرهنگی در تمام پنج زبانی که من صحبت می کنم» توصیف کرده بود.
عشقی در اوکلاهاما وجود ندارد آهنگی از خواننده موسیقی کانتری آمریکایی لوک کومز است. این آهنگ در ۲۰ می ۲۰۲۴ به عنوان تک آهنگ اصلی از گردبادها": آلبوم"، آلبوم موسیقی متن فیلم "گردباد ها" پخش شد. موزیک ویدیو. موزیک ویدیو عشقی در اوکلاهاما وجود ندارد توسط الکس بیتان کارگردانی شد و در ۱۶ مه ۲۰۲۴ به نمایش درآمد. این ویدئو دارای تصاویری از فیلم گردبادها است که با تصاویر اجرای لوک کومز در حال خواندن این آهنگ در هم آمیخته شده است. این ویدئو همچنین شامل تصویری کوتاه از جان هانتر نمچک، راننده مسابقات نسکار نیز است. عملکرد تجاری. "عشقی در اوکلاهاما وجود ندارد" در رتبه ۲۴ در هفته اول انتشار خود در جدول پخش "بیلبورد" کانتری در تاریخ ۲۵ می ۲۰۲۴ به نمایش درآمد. در سپتامبر ۲۰۲۴ این اهنگ به رتبه یک رسید و کومز برای هجدهمین بار رتبه اول خود را در این جدول پخش به دست آورد. پیوند به بیرون. ومزک
امیلیا پرز () یک فیلم جنایی موزیکال فرانسوی اسپانیایی زبان محصول ۲۰۲۴ به نویسندگی و کارگردانی ژاک اودیار است که بر اساس لیبرتوِ اپرای اودیار به همین نام ساخته شده است که به نوبه خود از رمان "گوش کن" اثر بوریس رازون در سال ۲۰۱۸ اقتباس شده است. زوئی سالدانا، کارلا سوفیا گاسکون، سلنا گومز، آدریانا پاز، مارک ایوانیر و ادگار رامیرز در این فیلم ایفای نقش می کنند. این فیلم دربارهٔ یک رهبر کارتل مکزیکی (گاسکون) است که از یک وکیل (سالدانا) درخواست کمک می کند تا دست به عمل گذار جنسیت بزند. آهنگ های غیراقتباسی فیلم توسط کامیل و موسیقی غیراقتباسی آن توسط کلمان دوکول ساخته شده است. بخش های رقص فیلم توسط دیمین جالت طراحی شده است. این فیلم نخستین بار در ۱۸ مهٔ ۲۰۲۴ در هفتاد و هفتمین جشنواره فیلم کن به نمایش درآمد و در بخش رقابتی برای کسب نخل طلا انتخاب شد؛ این فیلم در این جشنواره، جایزه هیئت داوران و جایزه بهترین بازیگر زن برای گروه بازیگران زنانه اش دریافت کرد. این فیلم در ۲۱ اوت ۲۰۲۴ توسط پته در فرانسه اکران شد. این فیلم به عنوان فیلم فرانسوی بهترین فیلم بلند بین المللی در نود و هفتمین دوره جوایز اسکار انتخاب شد. "امیلیا
پرز" در هشتاد و دومین مراسم گلدن گلوب با ۱۰ نامزدی، نامزدشده ترین فیلم کمدی یا موزیکال در تاریخ گلدن گلوب شد و چهار جایزه شامل بهترین فیلم – موزیکال یا کمدی و بهترین فیلم خارجی زبان را برنده شد. کارلا سوفیا گاسکون نخستین زن ترنس بود که نامزد جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر زن – فیلم موزیکال یا کمدی شد. علاوه بر این، این فیلم از سوی انستیتوی فیلم آمریکا به عنوان یکی از ۱۰ فیلم برتر سال ۲۰۲۴ برگزیده شد، و به عنوان نمایندهٔ فرانسه برای نامزدی بهترین فیلم بین المللی در نود و هفتمین دوره جوایز اسکار انتخاب شد. این فیلم در ایالات متحده و اروپا، به خاطر کارگردانی، موسیقی، اجراها و مضامین مورد تحسین قرار گرفت، اما در مکزیک که داستان فیلم در آن جا رخ می دهد، با استقبال ضعیفی مواجه شد و بسیاری به بازنمایی نادرست فرهنگی فیلم، به کار بردن تفکر قالبی، دیالوگ های اسپانیایی و متن ترانه ها انتقاد وارد کردند. همچنین این فیلم از سوی برخی از گروه های حامی ال جی بی تی کیو به دلیل نمایش افراد ترنس مورد انتقاد قرار گرفت.
زیرصوتی یا ساب سونیک () ممکن است اشاره به موارد زیر باشد:
فسفاتیدیل اینوزیتول-۴و۵-بیس فسفات ۳-کیناز، زیرواحد کاتالیزی آلفا () که با نام های اختصاری «p110α» و «PIK3CA» هم شناخته می شود، یک زیرواحد پروتئین است که در انسان توسط ژن «"PIK3CA"» کُدگذاری می شود. این پروتئین از آدنوزین تری فسفات برای فسفریله کردن فسفاتیدیل اینوزیتول، فسفاتیدیل اینوزیتول ۴-فسفات و فسفاتیدیل اینوزیتول (۴٬۵) بیس فسفات استفاده می کند. از سال ۱۹۹۵ فرضیه ای درباره شرکت این پروتئین در سرطان زایی مطرح بود و کمی بعد مشخص شد که این مولکول نوعی آنکوژن است که در سرطان دهان رحم نقش دارد. با توجه به ارتباط بین p110α و سرطان، این پروتئین ممکن است یک هدف دارویی مناسب باشد. شرکت های داروسازی در حال طراحی و شناسایی مهارکننده های خاص این پروتئین هستند. جهش در ژن «"PIK3CA"» موجب بروز سندرم کلیپل–ترنونه و ناهنجاری های وریدی می شود. وجود جهش در این ژن همچنین ممکن است دلیلی بر اثربخشی احتمالی آسپرین درمانی در سرطان روده بزرگ باشد. تمامی فسفواینوزیتید ۳-کینازها توسط داروهای ورتمانین و ال وای۲۹۴۰۰۲ مهار می شوند، اما ورتمانین کارایی بهتری نسبت به ال وای۲۹۴۰۰۲ در موقعیت های مهم جهش نشان می دهد.
ویلیام هنری بِری (; – ) اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او مظنون به این بود که همان قاتل زنجیره ای بدنام موسوم به "جک قاتل" است. او به جرم قتل همسرش الن در سال ۱۸۸۹ اعدام شد و آخرین فردی بود که در داندی، اسکاتلند اعدام شد. بری در سنین کودکی یتیم شد و در مدرسه ای خیریه در منطقه میدلندز انگلستان تحصیل کرد. پس از چند سال کار عادی، دچار مشکلات مالی شد، به دلیل سرقت اخراج شد و به دست فروشی در خیابان روی آورد. در سال ۱۸۸۷ به لندن نقل مکان کرد و با الن الیوت ازدواج کرد که احتمالاً یک فاحشه بود. طی ازدواج پرفراز و نشیب شان که بیش از یک سال طول نکشید، با مشکلات مالی بیشتری روبرو شدند. در ژانویه ۱۸۸۹، به داندی نقل مکان کردند. ماه بعد، بری همسرش را با طناب خفه کرد، بدن بی جان او را با چاقوی جیبی زخمی کرد و جسد را در جعبه ای در اتاق شان پنهان کرد. چند روز بعد، خود را به پلیس محلی معرفی کرد و به جرم قتل او دستگیر شد. بری پس از محاکمه، به مرگ با دار محکوم شد و قبل از اجرای حکم، به جرم خود اعتراف کرد. اگرچه شکی در گناهکار بودن او نبود، داندی سابقه مخالفت با حکم اعدام داشت و روزنامه داندی کوریر روز پس از اعدام
او سرمقاله ای منتشر کرد که در آن به شدت از "قتل های قضایی" انتقاد کرد. قتل همسر بری درست پس از وقوع قتل های وایت چپل در لندن که به قاتل زنجیره ای ناشناخته ای به نام "جک قاتل" نسبت داده شده بود، رخ داد. محل زندگی قبلی بری در نزدیکی وایت چپل و شباهت های بین جنایات جک قاتل و قتل بری، باعث شد که مطبوعات و حتی جلاد او، جیمز بری، او را به عنوان جک قاتل معرفی کنند. هرچند ویلیام بری این اتهامات را انکار کرد و پلیس نیز او را به عنوان مظنون نپذیرفت. برخی نویسندگان بعداً این نظریه را پیگیری کردند، اما این فرضیه که بری همان جک قاتل باشد، به طور گسترده پذیرفته نشده است. دوران کودکی و نوجوانی. ویلیام بری در استاوربریج، ووسترشایر به دنیا آمد و کوچک ترین فرزند از چهار فرزند هنری بری و همسرش مری جین (با نام خانوادگی هنلی) بود. او در دوران نوزادی یتیم شد. پدرش که برای یک فروشنده محلی ماهی به نام جوسلین کار می کرد، در ۱۰ آوریل ۱۸۶۰ در یک حادثه با اسب و کالسکه در هیلزوون کشته شد. او در حین عبور از یک سراشیبی به زیر چرخ های کالسکه ماهی افتاد و اسب به همراه کالسکه از روی بدن او عبور کرد و باعث مرگش شد. مادر ویلیام، مری جین، ممکن ا
ست در زمان مرگ همسرش از افسردگی پس از زایمان رنج می برده باشد و در ۷ مه ۱۸۶۰ به دلیل ابتلا به "مالیخولیا" در آسایشگاه بیماران روانی و فقرای ووستر بستری شد. او تا زمان مرگش در ۳۰ مارس ۱۸۶۴ که ۳۳ سال داشت، در آنجا باقی ماند. بزرگ ترین فرزند خانواده، الیزابت آن، در سن هفت سالگی در ۷ سپتامبر ۱۸۵۹ بر اثر یک حمله صرع جان خود را از دست داد که احتمالاً به افسردگی مری جین نیز دامن زده بود. دو فرزند دیگر، جوزف هنری و مری جین، هر دو قبل از سال ۱۸۸۹ فوت کردند. ویلیام ابتدا تحت سرپرستی دایی مادری اش، ادوارد هنلی، در دادلی بزرگ شد و تا سال ۱۸۷۱ در مدرسه خیریه "بلو کت" در استوربریج تحصیل کرد. ویلیام در ۱۶ سالگی به عنوان دفتردار در یک انبار در هورسلی فیلدز، ولورهمپتون کار پیدا کرد. او تا اوایل دهه ۱۸۸۰ در آنجا کار می کرد، اما پس از عدم توانایی در بازپرداخت یک وام، مجبور به ترک کار شد. پس از آن، او در کارخانه قفل سازی آزبورن در خیابان لرد، ولورهمپتون مشغول به کار شد، اما در سال ۱۸۸۴ یا ۱۸۸۵ به دلیل سرقت از کار اخراج شد. محل زندگی دقیق او در سالهای بعد مشخص نیست، اما به نظر می رسد او زندگی ناآرامی را در مناطق میدلندز انگلیس و
یورکشایر گذرانده باشد. در سال ۱۸۸۷، او به عنوان دست فروش در خیابان های اسنو هیل، بیرمنگام فعالیت می کرد و اقلام کوچکی مانند مداد و جاکلیدی می فروخت. لندن. در اکتبر ۱۸۸۷، ویلیام بری به منطقه بو در لندن رفت و برای فردی به نام جیمز مارتین که احتمالاً یک فاحشه خانه در خیابان کوئیکت شماره ۸۰ اداره می کرد، مشغول فروش خاک اره شد. در ابتدا، ویلیام در اصطبل زندگی می کرد، اما بعد به خانه نقل مکان کرد. آنجا با الن الیوت آشنا شد، زنی که برای مارتین به عنوان خدمتکار کار می کرد و احتمالاً فاحشه هم بود. الن در ۲۴ اکتبر ۱۸۵۶ در والوورث لندن به دنیا آمد، جایی که پدرش جورج الیوت یک مهمانخانه به نام "بازوی آجرچین" را اداره می کرد. الن در دوران بزرگسالی به عنوان خیاط و کارگر در یک کارخانه کنف سازی کار می کرد. او در سال ۱۸۸۳ دختری غیرقانونی به دنیا آورد که در دسامبر ۱۸۸۵ در پناهگاه فقرا در پاپلار درگذشت. حدود یک سال پس از مرگ دخترش، الن برای مارتین شروع به کار کرد. در مارس ۱۸۸۸، الن و ویلیام از کارکردن برای مارتین دست کشیدند و به یک اتاق مبله در شماره ۳ خیابان سواتون، بو، نقل مکان کردند، و تا زمان ازدواجشان در روز دوشنبه عید پاک،
۲ آوریل ۱۸۸۸، در آنجا زندگی کردند. مارتین بعدها گفت که ویلیام را به دلیل بدهی های پرداخت نشده اخراج کرده است. مارتین و همچنین صاحبخانه شان، الیزابت هاینز، بری را به عنوان فردی که در حالت مستی خشن می شد توصیف کردند. در ۷ آوریل ۱۸۸۸، زمانی که تنها پنج روز از ازدواج ویلیام و الن گذشته بود، هاینز دیده است که ویلیام بر روی الن زانو زده و او را با چاقو تهدید به بریدن گلو می کرد. پس از این اتفاق، هاینز آن ها را از خانه بیرون کرد و الن مجبور شد یکی از شش سهم ۱۰۰ پوندی یک شرکت راه آهن که از عمه اش به ارث برده بود را بفروشد تا بدهی ویلیام را به مارتین پرداخت کند. ویلیام دوباره توسط مارتین استخدام شد و آن ها به خیابان بلکتورن شماره ۱۱، نزدیک به محل قبلی شان، نقل مکان کردند. مارتین ادعا کرد که ویلیام به بیماری مقاربتی مبتلا شده بود. در ژوئن، الن بقیه سهامش را فروخت و در آگوست آن ها به خیابان اسپنبی شماره ۳، نزدیک به محل اصطبل اسب ویلیام نقل مکان کردند. با پول سهام، آن ها یک هفته تعطیلات در ولورهمپتون با یکی از دوستان ویلیام گذراندند و الن جواهرات جدید خرید. ویلیام همچنان به ضرب و شتم همسرش در نیمه دوم سال ۱۸۸۸ ادامه داد