Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
چیپس لوبیا چیپسی است که با استفاده از لوبیا به عنوان ماده اولیه تهیه می شود. چیپس لوبیا در مقایسه با چیپس ذرت و سیب زمینی فیبر و پروتئین بیشتری دارد. چیپس لوبیا ممکن است از انواع لوبیا و برنج مانند برنج قهوه ای، , لوبیا چیتی، لوبیا سیاه و لوبیا سفید تهیه شود.برخی از چیپس های لوبیا با استفاده از لوبیا سبز تهیه می شوند. آنها ممکن است از خمیر لوبیا که بخارپز شده، برش داده شده و سرخ شده تهیه شوند. آنها ممکن است به عنوان یک میان وعده مصرف شوند و ممکن است با انواع دیپ همراه باشند. روش های آماده سازی. چیپس لوبیا ممکن است سرخ شده یا پخته شود، و ممکن است چاشنی شود. در یک روش آماده سازی از لوبیاهای پوست کنده و خیس شده استفاده می شود که با روغن نباتی، نمک و یک عامل غلیظ کننده مخلوط می شوند. با استفاده از این روش، مخلوط به صورت خمیر در می آید که سپس بخارپز می شود و پس از آن خمیر برش داده می شود و تکه ها سرخ می شوند. چیپس لوبیا سبز. چیپس لوبیا سبز را می توان مخلوط با روغن زیتون و چاشنی ها تهیه کرد که روی یک تابه قرار داده و تا زمانی که ترد شوند، پخته می شوند. آنها ممکن است با خشک کردن انجمادی لوبیا سبز تهیه شوند که سپس در
خلاء سرخ می شوند. در هر اونس (۳۰ ز) سرو، چیپس لوبیا سبز حاوی ۱۳۰ کالری، ۴٫۵ گرم چربی و ۵ گرم فیبر است. انواع تجاری. برخی از شرکت ها در ایالات متحده چیپس های لوبیا را برای خرید مصرف کننده، در طعم های مختلف، با مارک هایی از جمله Beanfields Bean Chips, The Good Bean, Inc. و Beanitos به تولید انبوه می رسانند. چیپس لوبیا تولید شده توسط The Good Bean, Inc. با لوبیا، سیب زمینی شیرین و کینوآ تهیه می شود.
قانون تجارت برده مصوب ۱۸۰۷، که رسماً قانون لغو تجارت برده خوانده می شود، قانون مصوب مجلس بریتانیا بود که تجارت برده در امپراتوری بریتانیا را ممنوع می کرد. اگرچه این قانون عمل برده داری را لغو نکرد، اما بریتانیا را تشویق کرد تا سایر کشورها را تحت فشار قرار دهد تا تجارت برده را لغو کنند. بسیاری از حامیان کارزار ضدّ برده داری گمان می کردند که این قانون به برده داری پایان خواهد داد. برده داری در خاک انگلیس، مبنایی در قوانین این کشور نداشت و این موضوع در سال ۱۷۷۲ در حکم صادرشده برای «پرونده سامرست» هم تأیید شده بود، اما برده داری کماکان در بخش اعظم امپراتوری بریتانیا قانونی باقی ماند تا آنکه در سال ۱۸۳۳ با تصویب قانون لغو برده داری برای همیشه لغو گردید. زمینه. چنان که مارتین مردیت، مورخ بریتانیایی، نوشته است: «در دهه ۱۷۹۱ تا ۱۸۰۰ میلادی، کشتی های بریتانیایی حدود ۱۳۴۰ سفر از این سو به آن سوی اقیانوس اطلس انجام دادند و نزدیک به ۴۰۰٬۰۰۰ برده را جابه جا کردند. بین سال های ۱۸۰۱ تا ۱۸۰۷، کشتی های بریتانیایی ۲۶۶٬۰۰۰ برده دیگر را حمل کردند. تجارت برده، یکی از سودآورترین کسب وکارهای بریتانیا بود». در سال ۱۷۸۷، گروهی از مسی
حیان پروتستان اونجلیکال انگلیس با کوئیکرها متحد شدند و کمیته لغو تجارت برده را تشکیل دادند تا بتوانند مخالفت مشترک خود با برده داری و تجارت برده را پیگیری کنند. کوئیکرها از دیرباز برده داری را امری ضداخلاقی و آفتی برای بشریت می دانستند. تا سال ۱۸۰۷، گروه های حامی لغو برده داری در بریتانیا توانسته بودند تعداد زیادی از نمایندگان همفکر خود در پارلمان بریتانیا را جلب کنند و جناح تأثیرگذاری در پارلمان بسازند. آنها در اوج موفقیت خود ۳۵ تا ۴۰ کرسی پارلمان را در اختیار داشتند. اعضای این ائتلاف به نام «قدیسان» (Saints) شناخته می شدند و رهبری آنها برعهده مشهورترین مخالف برده داری در بریتانیا یعنی ویلیام ویلبرفورس بود. ویلبرفورس در سال ۱۷۸۷، پس از خواندن شواهد و مدارکی که توماس کلارکسون علیه تجارت برده جمع آوری کرده بود، تصمیم گرفت این کارزار لغو برده داری را به طور جدی پیگیری کند. این نمایندگان پارلمان به خدمات و مشورت های حقوقی جیمز استیون (برادرزن ویلبرفورس) هم دسترسی داشتند. اغلب آنها مبارزه شخصی شان با برده داری را نوعی جنگ صلیبی به دستور خداوند تلقی می کردند. در روز یکشنبه ۲۸ اکتبر ۱۷۸۷، ویلبرفورس در دفتر خاطراتش
نوشت: «خداوند متعال دو هدف بزرگ را پیش روی من قرار داده است، محو برده داری و اصلاح رسوم». در ۲ آوریل ۱۷۹۲، ویلبرفورس طرحی را در مجلس عوام بریتانیا مطرح کرد که مقرر می داشت «تجارتی که توسط اتباع بریتانیا به منظور به دست آوردن برده در سواحل آفریقا انجام می شود باید لغو گردد». او در سال ۱۷۹۱ طرح مشابهی را در مجلس مطرح کرده بود که با ۱۶۳ رأی مخالف و ۸۸ رأی مخالف به شکست انجامیده بود. هنری دونداس در آن رأی گیری حضور نداشت اما وقتی در سال ۱۷۹۲ این طرح دوباره پیش روی نمایندگان مجلس قرار گرفت، دونداس طوماری از طرف ساکنان ادینبرا ارائه کرد که حمایت آنان از لغو برده داری را نشان می داد. او سپس موافقت اصولی خود با پیشنهاد ویلبرفورس را تأیید کرد و گفت: «نظر من همواره مخالف با تجارت برده بوده است». با این حال، او استدلال کرد که رأی گیری برای لغو فوری تجارت برده بی اثر خواهد بود چون نمی تواند از این امر جلوگیری کند که تاجران کشورهای دیگر فوراً وارد بازی شده و جای خالی تاجران بریتانیایی را در این تجارت پر کنند. او اعتقاد داشت که «این تجارت باید در نهایت لغو گردد، اما با اقدامات معتدل». او پیشنهاد کرد طرح ویلبرفورس برای لغو
برده داری اصلاح شده و کلمه «تدریجی» به آن اضافه گردد که این اصلاحیه با ۱۹۲ رأی موافق و ۱۲۵ رأی مخالف به تصویب رسید. پس از آن، طرح اصلاح شده ویلبرفورس با ۲۳۰ رأی موافق و ۸۵ رأی مخالف تصویب شد. دونداس اصرار داشت که لغو تجارت برده، باید وابسته به کسب حمایت قانونگذاران مستعمره نشین های هند غربی و اجرایی شدن قوانین مربوط به بهبود وضع بردگان باشد. در مقابل، طرفداران لغو برده داری استدلال می کردند که قانونگذاران هند غربی هرگز حاضر به حمایت از چنین اقداماتی نخواهند شد و وابسته کردن لغو تجارت برده به اجرای اصلاحات استعماری، این هدف را تا زمان نامعلومی به تأخیر خواهد انداخت. سه هفته پس از رأی گیری، دونداس پیش نویس چند مصوبه را در مجلس مطرح کرد که برنامه ای برای لغو تدریجی تجارت برده تا پایان سال ۱۷۹۹ ارائه می کرد. او در آن زمان به مجلس گفت که اجرای فوری لغو تجارت برده باعث می شود تاجران و زمین داران هند غربی، تجارت برده را «به شیوه ای متفاوت و از مجاری دیگر» ادامه دهند. او استدلال می کرد که «اگر کمیته با زمان پیشنهادی موافقت کند، ممکن است تجارت برده لغو شود؛ اما برعکس، اگر این نظر رعایت نشود، حتی فرزندان متولدنشده آنها
هم شاهد پایان این تجارت نخواهند بود». در نهایت نمایندگان مجلس به پایان تجارت برده تا پایان سال ۱۷۹۶ رأی مثبت دادند و دو پیشنهاد دیگر مبنی بر پایان تجارت برده تا سال ۱۷۹۵ و ۱۷۹۴ رأی نیاورد. مجلس سپس مصوبات پیشنهادی دونداس را اصلاح کرد و سال هدف را به ۱۷۹۶ تغییر داد. این طرح و مصوبه ها در مجلس اعیان بریتانیا به تأیید نرسیدند و مجلس اعلام کرد که تصمیم گیری دربارهٔ آنها را به جلسه مورخ ۵ ژوئن ۱۷۹۲ موکول می کند اما هرگز به بررسی آنها نپرداخت. به دلیل موقعیت متزلزل کابینه لرد گرنویل، تعداد طرفداران کارزار لغو تجارت برده افزایش یافت. گرنویل شخصاً رهبری مبارزه برای تصویب این قانون در مجلس اعیان را به دست گرفت و در مجلس عوام هم وزیر امور خارجه او، لرد هاویک (چارلز گری، بعدها ارل گری) این هدف را رهبری می کرد. رویدادهای دیگری هم در این ماجرا دخیل بودند از جمله تصویب مصوبه های اتحاد ۱۸۰۰ که ۱۰۰ نماینده ایرلندی را وارد پارلمان کرد و اغلب آنها طرفدار لغو تجارت برده بودند. پیش نویس قانون اولین بار در ژانویه ۱۸۰۷ تقدیم پارلمان و در ۱۰ فوریه ۱۸۰۷ تقدیم مجلس عوام شد. در ۲۳ فوریه ۱۸۰۷، بیست سال پس از آغاز این جنگ صلیبی به دست
ویلبرفورس، او و همراهانش پاداش خود را با پیروزی گرفتند. پس از بحثی که ده ساعت به طول انجامید، مجلس با دومین ویراست قانون لغو تجارت برده در اقیانوس اطلس موافقت کرد و این قانون با اکثریت خیره کننده ۲۸۳ رأی موافق در مقابل ۱۶ رأی مخالف به تصویب رسید. این قانون در ۲۵ مارس ۱۸۰۷ به توشیح ملوکانه رسید و در ۱ مه ۱۸۰۷ لازم الاجرا شد. با این حال، یک کشتی تجارت برده به نام "Kitty's Amelia" مجوزهای لازم را در ۲۷ آوریل دریافت کرده بود و توانست در ۲۷ ژوئیه سفر خود را به طور قانونی آغاز کند. این آخرین سفر یک کشتی بریتانیایی برای تجارت برده بود. تمامی این ماجراها در پس زمینه جنگ ائتلاف چهارم اتفاق افتاد. در آخرین ماه های سال ۱۸۰۶، ناپلئون بناپارت پیروزی بزرگی به دست آورد. او قدرت نظامی پروس را در هم شکست، وارد پایتخت این کشور یعنی برلین شد و با صدور فرمان برلین، نظام محاصره قاره ای را به اجرا گذاشت. هدف علنی این نظام محاصره، تضعیف اقتصاد بریتانیا از طریق بستن مرزهای تحت کنترل فرانسه به روی تجارت با بریتانیا بود. در اصل، انقلاب فرانسه برده داری را ملغی کرده بود اما ناپلئون، علیرغم آنکه مدعی تدوام میراث انقلاب بود، در سال ۱۸۰۲
گامی واپس گرایانه برداشت و برده داری را به مستعمرات فرانسه بازگرداند؛ بنابراین بریتانیا می توانست با لغو برده داری، دست کم موضع اخلاقی برتری نسبت به دشمن فرانسوی خود داشته باشد. ملل دیگر. پارلمان کانادای علیا در آمریکای شمالی بریتانیا (کانادای امروز) قانون ممنوعیت برده داری را در ۱۷۹۳ تصویب کرد. این کشور بردگانی را که به انتخاب خود یا به اجبار به آنجا مهاجرت کرده بودند و همچنین فرزندان زنان برده که به سن ۲۵ سالگی رسیده بودند را آزاد اعلام کرد اما بردگان ساکن این کشور را آزاد نکرد. در سال ۱۸۰۵ شورای خصوصی بریتانیا دستوری صادر کرد که به موجب آن، واردات بردگانی که از فرانسه و هلند گرفته شده بودند، به مستعمرات بریتانیا محدود می شد. پس از تصویب قانون ۱۸۰۷، بریتانیا از نفوذ دیپلماتیک خود برای تحت فشار قرار دادن سایر کشورها برای پایان دادن به فعالیت در تجارت برده استفاده کرد. با امضای معاهده انگلیس-پرتغال در سال ۱۸۱۰، پادشاهی پرتغال موافقت کرد که تجارت برده به مستعمراتش را محدود کند. پیرو امضای معاهده انگلیس-سوئد در سال ۱۸۱۳، سوئد تجارت برده را در کشور خود ممنوع کرد. با امضای پیمان پاریس در سال ۱۸۱۴، فرانسه با بریتا
نیا توافق کرد که تجارت برده «مغایر اصول عدالت طبیعی» است و پذیرفت که مشارکت خود در تجارت برده را ظرف پنج سال لغو کند. پس از امضای معاهده انگلیس-هلند در سال ۱۸۱۴، هلند تجارت برده را غیرقانونی اعلام کرد و معاهده ۱۸۱۷ بین انگلیس و اسپانیا هم اسپانیا را فرامی خواند تا تجارت برده خود را تا سال ۱۸۲۰ از میان بردارد. ایالات متحده آمریکا قانون ممنوعیت واردات برده را در ۲ مارس ۱۸۰۷، تقریباً همزمان با بریتانیا، به تصویب رساند. البته آمریکا به موجب این قانون فقط تجارت برده در اقیانوس اطلس را لغو می کرد و تجارت برده در داخل آمریکا را تغییری نداد. در همین حال، لغو تجارت بین المللی برده از سوی آمریکا منجر به ایجاد بازار تجارت برده در سواحل شرقی ایالات متحده شده بود. بند ۱ از بخش ۹ ماده ۱ قانون اساسی آمریکا، تعطیلی تجارت برده را تا ۲۰ سال بعد از تصویب قانون اساسی یعنی تا سال ۱۸۰۸ ممنوع کرده بود. قانون ممنوعیت واردات برده یک سال زودتر از این موعد یعنی در ۱۸۰۷ تصویب شد و با توجه به پایان گرفتن انگیزه های اقتصادی تجارت برده، از یکسو تجارت برده و از سوی دیگر اتحاد جریان های سیاسی علیه تجارت برده، شدت گرفت. اجرای قانون. این قانون
برای ناخداهای کشتی که به تجارت برده ادامه می دادند جریمه هایی در نظر گرفته بود. به ازای هر یک برده، ناخدای کشتی می توانست تا سقف ۱۰۰ پوند جریمه شود. ناخداها گاهی با دیدن کشتی های نیروی دریایی بریتانیا، بردگان را به دریا می ریختند تا جریمه نشوند. نیروی دریایی بریتانیا که در آن زمان دریاهای جهان را تحت کنترل خود داشت، در سال ۱۸۰۸ «اسکادران آفریقای غربی» را ایجاد کرد که در سواحل غرب آفریقا گشت می زدند، و بین سال های ۱۸۰۸ تا ۱۸۶۰ این اسکادران حدود ۱۶۰۰ کشتی حمل برده را توقیف و ۱۵۰٬۰۰۰ هزار آفریقایی اسیر در این کشتی ها را آزاد کردند. نیروی دریایی بریتانیا اعلام کرد که با کشتی های مخصوص حمل ونقل برده مانند کشتی دزدان دریایی رفتار خواهد کرد. بریتانیا همچنین با بیش از ۵۰ حاکم آفریقایی معاهداتی علیه برده داری امضا کرد. در دهه ۱۸۶۰، گزارش های دیوید لیوینگستون از جنایت هایی که در جریان تجارت برده توسط اعراب در شرق آفریقا رخ می داد، توجه عموم را در بریتانیا برانگیخت و به جنبش لغو برده داری جان تازه ای بخشید. نیروی دریایی بریتانیا در طول دهه ۱۸۷۰ کوشید تا «این تجارت شنیع» در شرق آفریقا را سرکوب کند، به ویژه در زنگبار. در
سال ۱۸۹۰، بریتانیا کنترل جزیره مهم و استراتژیک هلیگولند در دریای شمال را بهآلمان واگذار کرد و در ازای آن کنترل زنگبار را گرفت تا علاوه بر اهداف دیگر، ممنوعیت تجارت برده در این منطقه را اجرایی کند.
آیوالی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در سنان پاشا واقع شده است.
بندانگشتی یا تامبلینا (به ) یک افسانه ادبی نوشته شده توسط نویسنده دانمارکی هانس کریستیان اندرسن است که برای اولین بار در ۱۶ دسامبر ۱۸۳۵ در کپنهاگ، دانمارک منتشر شد. داستان. زنی بچه می خواهد و از یک جادوگر پیر کمک می خواهد. او یک دانه جو جادویی از او دریافت می کند که آن را در یک گلدان می کارد. گلی از آن می روید که در شکوفه آن دختر کوچکی است که بلندتر از یک انگشت شست نیست و به همین دلیل به آن «تامبلینا» می گویند. یک شب، تامبلینا در تخت پوست گردوی خود خوابیده است، یک وزغ پیر به اتاق می پرد و تامبلینا را به دریاچه می رباید، زیرا وزغ در تامبلینا یک عروس مناسب برای پسر وزغ احمق و زشت خود می بیند. ماهی های دوست داشتنی، پد سوسن را که تامبلینا روی آن گیر کرده است، می جوند. بنابراین او روی برگ که توسط پروانه ای کشیده می شود، رها می شود. یک خروس در طول راه عاشق تامبلینا می شود، اما وقتی سایر خروس ها تامبلینا را زشت صدا می کنند، او را رها می کند. زمستان در راه است و تامبلینا در حال گرسنگی و یخ زدن است. او در پریشانی خود از یک موش صحرایی مسن پناه می خواهد که با مهربانی می پذیرد. تامبلینا در ازای سفر و اسکان، باید خانه موش
صحرایی را تمیز نگه دارد و در غروب های طولانی زمستان برای او داستان تعریف کند. تامبلینا یک پرستو یخ زده را پیدا می کند و به او شیر می دهد تا سالم بماند. همسایه، یک خال ثروتمند و به طور طبیعی کور، اغلب به ملاقات می آید و در نهایت دست بند انگشتی را می خواهد. تامبلینا در پشت پرستو به یک کشور گرم فرار می کند. او در آنجا شاهزاده ای بالدار را می یابد که جثه خود را در تخت گلی در یک گل جذاب می کند و با او ازدواج می کند. شوهرش به او یک جفت بال می دهد و نام جدیدی به او می دهد: مایا. حالا هر دو می توانند از گلی به گل دیگر پرواز کنند. پذیرش انتقادی. اندرسن دو قسمت از اولین مجموعه داستان های پریان خود را در سال ۱۸۳۵ منتشر کرد، اولی در ماه مه و دومی در دسامبر. «بندانگشتی» اولین بار در قسمت دسامبر توسط کالیفرنیا رایتزل در ۱۶ دسامبر ۱۸۳۵ در کپنهاگ منتشر شد. بندانگشتی اولین داستان کتابچه بود که شامل دو داستان دیگر بود: «پسر شیطان» و «همسفر». این داستان در نسخه های جمع آوری شده آثار اندرسن در سالهای ۱۸۵۰ و ۱۸۶۳ دوباره منتشر شد. اولین نقد هفت داستان ۱۸۳۵ تا سال ۱۸۳۶ ظاهر نشد و منتقدان دانمارکی مشتاق نبودند. سبک غیررسمی و پرحرفی
قصه ها و بی اخلاقی آن ها در ادبیات کودک نامناسب تلقی می شد. با این حال، یکی از منتقدان تصدیق کرد که «بندانگشتی» «لذت انگیزترین افسانه ای است که می توانید آرزو کنید». منتقدان اندرسن را تشویق نکردند. یک مجله ادبی هرگز به داستان ها اشاره نکرد، در حالی که مجله دیگری به اندرسن توصیه کرد که وقت خود را برای نوشتن افسانه ها تلف نکند. یکی از منتقدان اظهار داشت که اندرسن «فرم معمولی از آن نوع شعر را نداشت و مدل ها را مطالعه نمی کرد». اندرسن احساس کرد که بر خلاف تصورات از پیش تعیین شده آن ها در مورد اینکه یک افسانه باید باشد کار می کند و به رمان نویسی بازگشت و معتقد بود که این خواست واقعی اوست. واکنش انتقادی به داستان های ۱۸۳۵ آنقدر تند بود که او یک سال تمام منتظر ماند تا «پری دریایی کوچولو» و «لباس جدید پادشاه» را در سومین و آخرین قسمت از «قصه های پریان برای کودکان» منتشر کند.
متانفرین ها () گروهی از مولکول ها هستند که از متانفرین و نورمتانفرین تشکیل شده اند. مقاله ای در مجله انجمن پزشکی آمریکا در سال ۲۰۰۲ میلادی، نشان داد که اندازه گیری سطوح متانفرین بدون پلاسما بهترین ابزار در تشخیص فئوکروموسیتوما که یک نئوپلاسم مدولاری آدرنال است می باشد.
جین الیزابت هاجسون (; – ) پزشک متخصص زایمان، و پزشک اهل ایالات متحده آمریکا بود. زندگی حرفه ای ۵۰ ساله هاجسون بر ارائه مراقبت های بهداشتی باروری به زنان، از جمله سقط جنین متمرکز بود. او کلینیک خود را در سنت پل، مینه سوتا افتتاح کرد و مرکز بهداشت زنان Duluth را تأسیس کرد. هاجسون افزون بر ارائه مراقبت های پزشکی به زنان، مدافع حقوق زنان نیز بود و قوانین ایالتی را که دسترسی به سقط جنین را محدود می کرد به چالش می کشید. او تنها فردی است که تاکنون در ایالات متحده آمریکا به دلیل انجام سقط جنین در بیمارستان محکوم شده است.
حوزه علمیه کربلا از حوزه های علمیه شیعه در کشور عراق می باشد. با تأسیس شهر کربلا بر اثر سکونت شیعیان در کنار حرم امام حسین، عالمان دینی به مرور در این شهر سکنی گزیدند و مدارس دینی ساخته شدند. کربلا پس از قیام حسین بن علی همواره مورد توجه شیعه بوده است. با افزونی شمار زائران برخی در کنار آرامگاه سیدالشهدا سکنی گزیدند و شهر کربلا رونق گرفت. همچنین کربلا پذیرای عالمان و دانشجویان علوم دینی از کشورهای مختلف گشت. دوره های حوزه های علمیه. دوره اول. نخستین دوره از حوزه علمیه کربلا به عصر امامان شیعه می رسد که در آن دوره برخی از راویان حدیث به تربیت شاگرد اقدام کرده اند این دوره تا غیبت کبری ادامه داشت. عبدالله بن جعفر حمیری از شاگردان و علی النقی و حسن عسکری و از نخستین کسانی است که در حوزه علمیه کربلا به تربیت شاگرد همت گمارده است. بنا بر نقل شیخ طوسی، عبدالله بن جعفر حمیری دارای هفده کتاب بود که تنها یک اثر او به دست ما رسیده است. دوره دوم. دوره دوم حوزه علمیه کربلا پس از غیبت کبری آغاز گردید و تا قرن یازدهم هجری امتداد یافت. احمد بن علی نجاشی از شاگردان آقای مفید و از اساتید سید مرتضی و طوسی از بزرگان علمای بغداد
است که در شهرهایی چون نجف، کوفه، سامرا، بصره و کربلا به آموزش فقه، حدیث، رجال، تاریخ و ادب پرداخته است. کتاب رجال او از مشهورترین کتب رجالی شیعه است. ابن حمزه طوسی که از بزرگان فقه شیعه در قرن ششم هجری است در این شهر به خاک سپرده شده و به احتمالی در کربلا حوزه درس داشته است. سید فخار موسوی از فقهای شیعه در قرن هفتم هجری است که نخست در شهر حله سپس در بغداد، کربلا، نجف، کوفه و دیگر نقاط عراق به تحصیل علوم دینی پرداخت. سیدبن طاووس از دیگر دانشمندان شیعی است که سه سال از تحصیلات خود را در حوزه عملیه کربلا سپری کرده است. شهید اول از دیگر علمایی است که در حوزه کربلا به تحصیل پرداخته است و ابن خازن حائری در کربلا ریاست علمی را عهده دار بود. دوره سوم. در دو قرن یازدهم و دوازدهم عللی از جمله روی کار آمدن صفویان و جو علمی حاکم بر حرمین شریفین، دست به دست هم داد تا مکتب اخباری رواج یابد و مکتب اصولی را تحت الشعاع قرار دهد. از علمای قرن یازدهم هجری در حوزه کربلا شیخ ملا محمدکاظم طالقانی قزوینی می باشد. پس از سقوط اصفهان در سال ۱۱۳۵ق و از هم پاشیدن دولت صفویان به دست گروهی از افاغنه هجرت علما و مجتهدین به کربلا فزونی یاف
ت و عصر طلایی حوزه کربلا آغاز گردید. سید نصرالله حائری معروف به مدرس الطف از علمای این دوره می باشد. اجازات اکثر علمای قرن دوازده و سیزده مستقیم یا بدون واسطه به او منتهی می شود. پس از سقوط اصفهان و شروع نا امنی در ایران، علما به حوزه کربلا سرازیر شدند، مکتب کربلا، اصولی بود اما مشرب اکثر مهاجران ایرانی اخباری بود به همین خاطر حوزه کربلا به دو شاخه اخباری با رهبری شیخ یوسف بحرانی و اصولی با رهبری وحید بهبهانی تقسیم گردید. در نهایت مکتب اصولیان به رهبری وحید بهبهانی پیروز شد. او شاگردان زیادی تربیت کرد و آنها را به سایر حوزه های علمی شیعه گسیل داشت تا مکتب اصولی او را تعمیم دهند. پس از وفات وحید بهبهانی ریاست حوزه کربلا به عهده فرزندش، سید محمد مهدی بحرالعلوم و میرزا مهدی شهرستانی افتاد. در زمان سید محمد مهدی بحرالعلوم مرکزیت تدریس از کربلا به نجف منتقل گردید. پس از فرزند وحید بهبهانی، سید محمد مهدی بحرالعلوم و میرزا مهدی شهرستانی کرسی تدریس منحصر به سیدعلی طباطبائی شد. پس از وفات سیدعلی طباطبائی مرجعیت به فرزندش سید محمد مجاهد رسید. با مهاجرت سید محمد مجاهد به ایران و شرکت در جنگ ایران و روس حوزه درسش تعطیل ش
د و به دنبال آن از رونق حوزه علمیه کربلا کاسته شد.
اَلِکسانْدْرْ-آنتونَن تاشه (به فرانسوی: Alexandre-Antonin Taché) (۲۳ ژوئیه ۱۸۲۳–۲۲ ژوئن ۱۸۹۴) اسقف کانادایی و فرانسوی زبان بود که در استعمار شمال باختری کانادا نقش داشت. زندگی نامه. الکساندر-آنتونن تاشه به تاریخ ۲۳ ژوئیه ۱۸۲۳ در فرازرویل (امروزه ریوییر-دو-لو) به دنیا آمد. او فرزند سوم از پنج فرزند خانواده بود. پدرش، شارل تاشه، بازرگان بود و به تاریخ ۱۲ ژانویه ۱۸۲۶، زمانی که الکساندر-آنتونن تنها دو سال داشت، از دنیا رفت؛ بنابراین مادرش تصمیم گرفت که فرازرویل را به مقصد بوشرویل ترک کند و در میان راه، بزرگ ترین فرزندش را در کاموراسکا بگذارد. پس از تحصیل در حوزه علمیهٔ سن-اییسنت و سپس در حوزه عملیه بزرگ سن-سولپیس شهر مونترال، او به کارآموزی مأموران تبلیغ مذهبی در لونگوی درآمد. در ۲۱ سالگی، به شمال باختری کانادا رهسپار شد؛ در آن زمان هنوز شماس یاور بود. در رود قرمز و به تاریخ ۲ اکتبر ۱۸۴۵، او با فرمان عالیجناب پروونشر به عضویت مبلغان مذهبی مریم پاکزاد درآمد. به سال ۱۸۴۸، پدرْ تاشه یک دوندهٔ جنگل و اهل مِتی به نام فرانسوآ بانلیو (۱۷۷۱–۱۸۷۲) را غسل تعمید داد. تا زمانی که اسقف هایِ استانِ کلیساییِ کِبِک، با رای کاهن
بزرگ، او را به سِمَت معاون عالیجناب پروونشر منصوب کردند، او به مدت شش سال در مأموریت های مذهبیِ رود قرمز برای بومیان آنجا آیین مسیحی را تبلیغ می کرد، از جمله در سن-ژان-باتیست در ایلَ لَ کروس، جایی که او به عنوان کشیش همراه عالیجناب لافلش خدمت می کرد. او به تاریخ ۱۴ ژوئن ۱۸۵۰ و در زمانی که هنوز ۲۷ سال داشت، توسط پاپ پیوس نهم به درجهٔ اسقفی منصوب شد. سپس به فرانسه رفت تا با دستان عالیجناب دومازنو، اسقف مارسی، کسوت بخشی شود. او به تاریخ ۲۳ نوامبر ۱۸۵۱ و در کلیسای جامع ویویه، به عنوان اسقف آرات و یاور اسقف سنت بانیفیس، تقدیس شد. عالیجناب تاشه پس از مراسم کسوت بخشی به رم رفت. او در ۲۷ ژوئن ۱۸۵۲ به رود قرمز بازگشت، و در ۷ ژوئن ۱۸۵۳ اسقف سنت بانیفیس شد؛ ولی از آنجا که او در مأموریت در جایی دور از اسقف نشین بود، تا ۵ نوامبر ۱۸۵۴ رسماً اختیار قلمروی اسقفی را در دست نگرفت. در سال ۱۸۵۶ برای پیدا کردن یک همیار به رم سفر کرد. در سال ۱۸۶۱ برای بار سوم به شهر مقدس رفت تا برای تقسیم قلمروی اسقفی خود و ایجاد معاونت حواری رودخانه مکنزی درخواست کند. در سفر دیگری به سال ۱۸۶۷ برای شرکت در مراسم بزرگی که در رم برگزار می شد، او برا
ی مأموریت های مذهبی ساسکاچوان درخواست بخش بندی جدیدی در اسقف نشین سنت بانیفیس کرد. این بخش بندی، که در اصل به رسمیت شناخته شده بود، پس از سال ها در ۲۲ نوامبر ۱۸۷۱ و با ایجاد اسقف نشین سنت آلبرت انجام شد که نخستین اسقف آن عالیجناب گراندن بود. در اکتبر ۱۸۶۹، او برای شرکت در شورای واتیکان باری دیگر به رم رفت. در ژانویه ۱۸۷۰ به قلمروی اسقفی خود بازگشت تا، به درخواست دولت اتاوا، شورش رودخانه سرخ را آرام کند. در ۲۲ سپتامبر ۱۸۷۱ سراسقف سنت بانیفیس شد. او به تاریخ ۲۲ ژوئن ۱۸۹۴ و در سن هفتادسالگی، در سنت بانیفیس از دنیا رفت.
رینگ پیستون یک حلقه تقسیم فلزی است که به قطر بیرونی پیستون در موتور احتراق داخلی یا موتور بخار متصل می شود. وظایف اصلی رینگ های پیستون در موتورها عبارتند از: طراحی. رینگ های پیستون برای آب بندی شکاف بین پیستون و دیواره سیلندر طراحی شده اند. اگر این شکاف خیلی کم بود، انبساط حرارتی پیستون می تواند به معنای گیرکردن پیستون در سیلندر باشد و باعث آسیب جدی به موتور شود. از طرف دیگر، یک شکاف بزرگ باعث آب بندی ناکافی رینگ های پیستون در مقابل دیواره های سیلندر می شود و در نتیجه فشار بیش از حد (گازهای حاصل از احتراق وارد میل لنگ می شود) و فشار کمتری به سیلندر وارد می شود و توان خروجی موتور را کاهش می دهد. حرکت لغزشی رینگ پیستون در داخل دیواره سیلندر باعث تلفات اصطکاک موتور می شود. اصطکاک ناشی از رینگ های پیستون تقریباً ۲۴٪ از کل تلفات اصطکاک مکانیکی برای موتور است؛ بنابراین طراحی رینگ های پیستون سازشی بین به حداقل رساندن اصطکاک در حین دستیابی به آب بندی خوب و طول عمر قابل قبول است. روانکاری رینگ های پیستون دشوار است و نیروی محرکه ای برای بهبود کیفیت روغن موتور بوده است. روغن باید در دمای بالا و شرایط سخت با تماس لغزشی ب
ا سرعت بالا دوام بیاورد. روانکاری به ویژه دشوار است زیرا حلقه ها به جای چرخش مداوم (مانند یک ژورنال یاتاقان) حرکت نوسانی دارند. در محدوده حرکت پیستون، رینگ متوقف می شود و جهت را برعکس می کند. این امر اثر طبیعی گوه روغن یاتاقان هیدرودینامیکی را مختل می کند و کارایی روانکاری را کاهش می دهد. رینگ ها نیز برای افزایش نیروی تماس و حفظ مهر و موم نزدیک فنر می شوند. نیروی فنر یا توسط سفتی خود رینگ یا توسط یک فنر جداگانه در پشت حلقه آب بند تأمین می شود. مهم است که رینگ ها آزادانه در شیارهای خود در داخل پیستون شناور باشند تا بتوانند با سیلندر در تماس باشند. حلقه های اتصال در پیستون، معمولاً به دلیل تجمع محصولات احتراق یا تجزیه روغن روان کننده، می تواند باعث از کار افتادن موتور شود و یکی از دلایل رایج خرابی موتورهای دیزلی است.
دنی تورس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کلمبیا است که هم کنون در سی اف اینترسیتی در پست مهاجم بازی می کند. ابتدای زندگی. تورس متولد کاکزا، بخش کوندینامارکا، در سال ۲۰۰۵ در سن ۱۵ سالگی به مجموعه جوانان باشگاه فوتبال سانتا فه پیوست. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کلمبیا بازی کرده است.
آلفرد دِتلِف فریتز کال (۱۸ فوریه ۱۸۷۷ - نوامبر ۱۹۴۶) یک معلم مدرسه ی آلمانی بود که در میان سالی به میکروسکوپی روی آورد و به مرجعی پیشرو در زمینه ی پروتوزوآی مژک دار تبدیل شد. در اوج فعالیت علمی اش که ۹ سال به طول انجامید، او ۱۸۰۰ صفحه مقاله پژوهشی منتشر کرد. در این میان او ۱۷ خانواده جدید مژک داران، ۵۷ جنس و حدود ۷۰۰ گونه جدید را توصیف کرد. طی فعالیت کوتاهش به عنوان یک پروتوزوآ شناس، او تقریباً تمامی گونه های مژک دار شناخته شده در زمان خودش را بازتعریف و مشخص کرد و یک طبقه بندی تاکسونومیکی از آن ها ارائه داد که همچنان از اعتبار برخوردار است.
ایندانتادول () (CHF-3381، V-3381) دارویی است که پیش تر به عنوان یک ضد تشنج و محافظت کننده عصبی مورد بررسی قرار می گرفت و اکنون برای درمان دردهای عصبی و سرفه مزمن در اروپا توسط شرکت های Vernalis و Chies در حال توسعه است. به عنوان یک مهارکننده رقابتی، برگشت پذیر و غیرانتخابی مونوآمین اکسیداز، و به عنوان یک آنتاگونیست گیرنده NMDA با میل ترکیبی پایین و غیررقابتی عمل می کند. یک مطالعه آزمایشی ایندانتادول برای سرفه مزمن در اکتبر ۲۰۰۹ آغاز شد و در آوریل ۲۰۱۰ نتوانست به اثربخشی قابل توجهی در درد نوروپاتیک در آزمایش های بالینی فاز IIb دست یابد.
هات داگ میشیگان، رد هات میشیگان، یا به زبان ساده «میشیگان»، یک هات داگ بخارپز تمام گوشت گاو روی یک نان بخارپز شده با سس گوشتی است که به طور کلی به عنوان «سس میشیگان» شناخته می شود، و یک غذای مخصوص در اطراف پلاتس بورگ، نیویورک است. ریشه. در مورد منشأ هات داگ میشیگان اتفاق نظر وجود ندارد، که طبق برخی منابع از آن درآمد زایی نمی کردند. اولا و گارث اوتیس که اولین غرفه میشیگان را در پلاتس بورگ نیویورک در سال ۱۹۲۷ افتتاح کردند، اصالتاً اهل میشیگان بودند. به گفته گوردی لیتل، ستون نویس "پرس-جمهوری خواه"، یک آگهی روزنامه برای میشیگان های اوتیس در سال ۱۹۲۷ منتشر شد. لیتل میشیگان را «یک مؤسسه فرهنگی» می نامد. به گفته "Serious Eats"، دستور تهیه سس ممکن است در میشیگان باشد، اما «شباهت کمی به سس هات داگ جزیره کانی، بدون فراورده های فرعی و تقریباً طعم یونانی دارد، اگرچه بافت آن شبیه سس فلینت است.» مواد اولیه. سس ها متنوع هستند. برخی از آنها می توانند بر پایه گوجه فرنگی باشند و ممکن است حاوی سرکه، شکر قهوه ای و ترکیبی از ادویه جات باشند. برخی دیگر حاوی گوجه فرنگی نیستند و فقط بر پایه چاشنی ها هستند. از همبرگر استفاده می کند و