Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جزایر بورومین (، ) گروهی از سه جزیره کوچک و دو جزیره خرد در بخش ایتالیایی دریاچه ماجیوره هستند که در بازوی غربی دریاچه، بین وربنیا در شمال و استرسا در جنوب واقع شده اند. این جزایر با مساحتی بالغ بر ، به دلیل چشم انداز زیبای خود، از جاذبه های گردشگری محلی اصلی به شمار می روند. نام آنها از خانواده بورومئو گرفته شده است که در اوایل قرن شانزدهم شروع به تصاحب آنها (ایزولا مادره) کردند و هنوز هم مالک اکثر آنها (ایزولا مادره، بلا، سن جیووانی) هستند.
کاپررا () «کاپرا» جزیره ای در مجمع الجزایر مادالنا در ساحل ساردینیا ایتالیا است. در منطقه جزیره لا مادالنا در تنگه بونیفاچیو، این جزیره یک مقصد گردشگری و مکانی است که جوزپه گاریبالدی از سال ۱۸۵۴ تا زمان مرگش در سال ۱۸۸۲ به آنجا نقل مکان کرد. این جزیره که جمعیت کمی دارد، اکثر ساکنان آن در بورگو دی استاگنالی زندگی می کنند. جزیره کاپرا به طور کامل در پارک ملی ارچیلگو دی لا مدالینا قرار دارد: یک منطقه حفاظت شده دریایی و زمینی با منافع ملی و اجتماعی. به طور خاص، منطقه دریایی جلوی منطقه «پونتا روسا»، امتداد جنوبی جزیره، منطقه ای با حداکثر حفاظت زیست محیطی است که شامل «کالا آندریانی» و «اسپیاجا دل رلیتو» می شود. خط الراس شرقی جزیره یک منطقه خشکی با حفاظت کامل است، در حالی که منطقه دریایی جلوی «پونتا کوتیکیو»، شامل «کالا کوتیکیو»، توسط اداره مدیریت پارک ملی محافظت می شود. ویژگی ها. احتمالاً نام این جزیره به دلیل وجود بزهای وحشی متعدد در آن گرفته شده است (capra در زبان ایتالیایی به معنی «بز» است). این جزیره دومین جزیره بزرگ در مجمع الجزایر است و مساحتی به مساحت و خط ساحلی دارد. مونته تجالونه بلندترین نقطه (۲۱۲ متر) اس
ت. در ضلع جنوب غربی یک مرکز قایقرانی وجود دارد و خلیج ها و لنگرگاه های فراوان در امتداد خط ساحلی، پهلوگیری را آسان می کنند. این جزیره به عنوان یک منطقه حفاظت شده طبیعی برای پرندگان دریایی ساکن، مرغ دریایی سلطنتی، باکلان و شاهین بحری اعلام شده است. کاپررا توسط یک میان گذر با طول به جزیره لا مادالنا متصل می شود. جوزپه گاریبالدی. این جزیره با جوزپه گاریبالدی، یک میهن پرست و مبارز ایتالیایی که در قرن نوزدهم زندگی می کرد و یکی از پدران وحدت ایتالیا بود، مرتبط است. او حدود نیمی از جزیره را در سال ۱۸۵۵ خریداری کرد و در سال ۱۸۸۲ در آنجا درگذشت. خانه او اکنون یک موزه و یک کلیسای یادبود است و این جزیره یک بنای یادبود ملی است. تاریخچه. پس از اشغال روم، کاپررا قرن ها متروکه ماند. در جهنم دانته (کانتو XXXIII، سطرهای 79-84)، که در سال های اولیه 1300 نوشته شده است، او از خدایان می خواهد که ساکنان شرور پیزا را با جابجایی جزایر کاپررا و گورگونا برای مسدود کردن دهانه رودخانه آرنو و جاری شدن سیل در شهر، مجازات کنند. «آه، پیزا، تو مایه ننگ مردمان آن سرزمین زیبایی که صدایت در آن شنیده می شود، زیرا همسایگانت در مجازات تو بسیار کند
هستند، پس باشد که کاپرارا و گورگونا حرکت کنند و در دهانه آرنو حصاری بسازند تا هر روحی را در تو غرق کند!» در آغاز قرن نوزدهم، گروهی از چوپانان در این جزیره ساکن شدند. در نیمه دوم همان قرن، یک خانواده انگلیسی به نام کالینز، که مالک برخی از زمین های جزیره بودند، در آنجا ساکن شدند. بقایای بسیاری از کشتی های باری رومی در اینجا یافت شده است. در سال ۱۸۵۵، گاریبالدی تصمیم به سکونت در آنجا گرفت و اولین درختان کاج شکوفه دار را که امروزه جزیره را پوشانده اند، کاشت. یک قرن پس از مرگ گاریبالدی، این جزیره از محدودیت های نظامی آزاد شد و کاملاً برای عموم آزاد است. این جزیره به ویژه به این دلیل شناخته می شود که بیش از ۲۰ سال آخرین اقامتگاه جوزپه گاریبالدی و محل مرگ او بوده است. در واقع، او با ارث برادرش فلیکس، نیمه شمالی کاپررا را در سال ۱۸۵۶ به دست آورد، در حالی که در ابتدا در یک کلبه زندگی می کرد. چند سال بعد، «کازا بیانکا»ی معروف مطابق با وصیت گاریبالدی، به سبک «فازندا»ی آمریکای جنوبی ساخته شد که امروزه به موزه تبدیل شده است. چند سال بعد، با جمع آوری پول توسط پسران و طرفدارانش، او توانست نیمه دیگر جزیره را نیز که تا آن زم
ان متعلق به همسران انگلیسی، ریچارد و اما کالینز، بود، خریداری کند. گاریبالدی در ملک بزرگ «پیانا دلا تولا»، درختان زیادی کاشت و زندگی یک کشاورز را آغاز کرد، مزارع را کشت می کرد و مرغ، گوسفند، اسب (مادیان سفید معروف او، مارسالا، در نزدیکی خانه دفن شده است) و الاغ های زیادی پرورش می داد که از روی سرگرمی به آنها نام دشمنانش را می داد. سرکش ترین آنها به نام پاپ پیوس نهم نامگذاری شد. در داخل «کازا بیانکا»، گاریبالدی با پسرانی که از آنیتا داشت، پسرانی که از یک خدمتکار داشت و پسرانی که از همسر سومش، ، داشت، زندگی می کرد. در اتاق گاریبالدی، ساعت و تقویم هایی که به دیوار آویزان هستند، هنوز تاریخ و زمان مرگ او را نشان می دهند: ۲ ژوئن ۱۸۸۲ ساعت ۶:۲۱ بعد از ظهر. علیرغم آخرین خواسته هایش، بقایای او مومیایی شده و در قبری (ساخته شده از گرانیت خشن) درست پشت خانه دفن شدند. خانه، قایق ها و اشیاء او که به یادگار یکی از شناخته شده ترین و پربازدیدترین موزه های ایتالیا تبدیل شده اند، در کاپرا باقی مانده اند. کتاب «خلاصه گاریبالدی کاپرا» به جز تعطیلی هفتگی دوشنبه ها، برای بازدید باز است. زندگی گاریبالدی در جزیره و نحوه کشت آن در خاط
رات دخترش کللیا با عنوان «پدر عزیزم» شرح داده شده است. در سال ۱۹۸۲، کاپرا به عنوان یک منطقه حفاظت شده طبیعی اعلام شد، تا اینکه پارک ملی تأسیس شد. قایقرانی. خلیج پورتو پالما کاپرا از سال ۱۹۶۷ محل مدرسه مرکز قایقرانی کاپررا است.
تجارت اشکانیان و رومیان به مبادلات اقتصادی بین امپراتوری اشکانی و جمهوری روم و بعداً امپراتوری روم از سدهٔ یکم پیش از میلاد تا سدهٔ سوم میلادی اشاره دارد. این تجارت که در امتداد جاده ابریشم انجام می گرفت، نه تنها از نظر اقتصادی برای هر دو امپراتوری حیاتی بود، بلکه به عنوان یک پل فرهنگی، موجب تبادل کالاها، ایده ها و فناوری ها بین شرق و غرب شد. اگرچه روابط سیاسی دو ابرقدرت اغلب خصمانه و همراه با جنگ بود، اما منافع اقتصادی متقابل، جریان تجارت را حتی در دوران درگیری ها نیز تا حد زیادی حفظ کرد. پیش زمینه تاریخی. تماس های اولیه بین روم و پارت عمدتاً نظامی بود و با جنگ هایی مانند نبرد حران (۵۳ پیش از میلاد) مشخص می شد. با این حال، پس از استقرار مرزهای نسبتاً پایدار بین دو امپراتوری در سدهٔ یکم میلادی، به تدریج روابط تجاری شکل گرفت. شهرهای مرزی مانند دورا اروپوس به مراکز مهم تجاری و فرهنگی تبدیل شدند. اشکانیان به عنوان واسطه های اصلی در تجارت بین روم و امپراتوری های شرقی مانند چین هان و کوشان عمل می کردند و از این موقعیت سود کلانی به دست می آوردند. مسیرهای تجاری. مسیرهای اصلی تجاری بین دو امپراتوری عبارت بودند از: کا
لاهای تجاری. مبادلات تجاری بین دو امپراتوری بسیار گسترده بود: صادرات اشکانی به روم: صادرات روم به پارت و شرق: تأثیرات اقتصادی. این تجارت برای هر دو امپراتوری بسیار سودآور بود: با این حال، تراز تجاری به شدت به نفع اشکانیان بود. رومیان برای پرداخت کسری تجاری خود، مقادیر عظیمی سکه های طلا و نقره به شرق می فرستادند، که نگرانی هایی را در بین مقامات رومی دربارهٔ خروج ثروت ایجاد می کرد. چالش ها و موانع. تجارت بین دو امپراتوری همواره با چالش هایی روبرو بود: میراث و اهمیت. تجارت اشکانی-رومی تأثیرات پایداری داشت:
داریو بالدان بمبو (؛ زادهٔ ۱۵ مه ۱۹۴۸) آهنگساز، خواننده و تنظیم کننده موسیقی اهل ایتالیا است. زندگی و حرفه. داریو بالدان بمبو در میلان تولد شد و فعالیت موسیقی خود را به عنوان نوازنده کیبورد برای افرادی مانند لوسیو باتیستی و آدریانو چلنتانو آغاز کرد. در سال ۱۹۷۰، به گروه اکیپ۸۴ پیوست و به عنوان آهنگساز با آنها شروع به کار کرد. در سال ۱۹۷۲، اولین موفقیت های خود را به عنوان نویسنده دو آهنگ نوشته شده برای میا مارتینی به دست آورد و پس از آن در سال ۱۹۷۳ آهنگ مینوئتو و در سال ۱۹۷۴ آهنگ «Inno» را منتشر کرد. در سال ۱۹۷۵، او اولین حضور خود را به عنوان خواننده با آهنگ «Aria» تجربه کرد که در فهرست آهنگ های برتر ایتالیا رتبه دوم را کسب کرد و به یک موفقیت بین المللی تبدیل شد. در سال ۱۹۸۱، او با آهنگ «Tu cosa fai stasera» وارد رقابت های جشنواره موسیقی سانرمو شد و مقام سوم را کسب کرد. این آهنگ بعداً توسط Guys 'n' Dolls با نام «Broken Dreams» و توسط سارا برایتمن با نام «Just Show Me How to Love You» بازخوانی شد. او در سال ۱۹۸۵ با آهنگ «Da quando non ci sei» به سانرمو بازگشت. آهنگ معروف او به عنوان ترانه سرا، «آمیکو اِ» بود، آ
هنگ پایانی مسابقه ی مایک بونجیورنو به نام "سوپرفلش" که بعدها به یک شعار فوتبالی بسیار محبوب تبدیل شد. به عنوان آهنگساز، از همکاری های او میتوان به گروه دانیل سنتاکروز، مینا و اورنلا وانونی اشاره کرد. ترانه شناسی. آهنگ آلبوم های استودیویی
هارتموت اسر ؛ (زاده ۲۱ دسامبر ۱۹۴۳ در الند هارتس) آلمان؛ یک پژوهشگر مهاجر آلمانی و استاد جامعه شناسی و فلسفه علم در دانشگاه مانهایم است. او در اثر مقدماتی خود با عنوان «جامعه شناسی: اصول کلی» که در سال ۱۹۹۳ منتشر شد، و در مجموعه شش جلدی «جامعه شناسی: اصول تخصصی» که از سال ۱۹۹۹ به بعد منتشر شد، رویکرد خود را به روش شناسی خُردگرا در علوم اجتماعی ارائه می دهد که به سمت نظریه انتخاب عقلانی («انتخاب عقلانی») گرایش دارد. او از پیشگامان این حوزه محسوب می شود. در سال های اولیه، او عمدتاً در زمینه جامعه شناسی مهاجرت فعال بود. گرایش معرفت شناختی او خردگرایی انتقادی است که توسط کارل پوپر تأسیس شده است. او از سال ۲۰۰۱ عضو آکادمی علوم طبیعی لئوپلدینه آلمان بوده است. در سال ۲۰۲۰، او به هیئت مشورتی موسسه هانس-آلبرت منصوب شد. نظریه. به گفته اسر، وظیفه جامعه شناسی تنها توصیف دقیق فرآیندها و نظام های اجتماعی نیست بلکه وظیفه اصلی جامعه شناسی همچنین تبیین رویدادهای اجتماعی، یعنی شناسایی علل آنهاست. برای این منظور، اسر «مدل تبیین جامعه شناختی (MSE)» را توسعه می دهد که پبشتر از او، دیوید مک کللند، جیمز ساموئل کلمن و زیگوارت لیندنب
رگ آن را ارائه کرده بودند. بنابراین، جامعه شناسی باید به این پرسش پاسخ دهد که چرا رویدادهای اجتماعی در یک مورد خاص به وجود آمدند، تداوم یافتند و تغییر کردند. پدیده های مرتبط باید به عنوان پیامد علل خاص شناخته و تحلیل شوند. این امر از طریق مدل تبیین جامعه شناختی (MSE) محقق می شود. ویژگی خاص این مدل این است که در مورد همه ساختارهای اجتماعی (از جمله جامعه جهانی) کاربرد دارد. هدف آنست که این موارد را نه در تجلیات تاریخی آنها، بلکه در شکل کلی معمول آنها توضیح دهد. تمرکز این تبیین بر کنشگر نیست، بلکه بر پویایی های تعامل چندین کنشگر و همچنین ساختار اجتماعی است که هم این تعامل را ممکن می سازد و هم از آن پدیدار می شود. هدف، توضیح نظم و ترتیب چنین پویایی هایی است. یکی از اجزای این تبیین، تبیین قانونمند انتخاب های کنش کنشگران فردی است که پویایی ساختارهای اجتماعی را حفظ و تولید می کنند." پیش نیازهای MSE. اساس بازتولید روزمره انسان، تولید منابع و توزیع آنهاست. انواع چیزهای مادی و غیرمادی می توانند منابع باشند و توزیع آنها باید برای بقا به صورت اجتماعی ساختار یافته باشد. فرضیه اولیه اسر به شرح زیر است: افراد دیگر فقط زمانی
توجه دریافت می کنند که برای اعمال خود فرد مهم شوند. آنها زمانی مهم می شوند که به منابع جالب دسترسی داشته باشند. همه موقعیت های اجتماعی مبتنی بر ساختارهای مادی-استراتژیک هستند. انگیزه مبادله، علاقه به منابع دیگران است. بنابراین، کنشگران در یک رابطه متقابل با یکدیگر عمل می کنند. پیامدهای اعمال آنها به انتظارات، ارزیابی ها و تصمیمات دیگران مرتبط است. چنین کنشی، به گفته اسر، "کنش اجتماعی" است. یعنی کنشی که در آن کنشگران اعمال خود را به اعمال دیگران مرتبط یا جهت می دهند (همچنین به کنش اجتماعی ماکس وبر مراجعه کنید). سه ساختار از کنش اجتماعی پدیدار می شوند: روش. ۱. منطق موقعیت (گذار کلان-خرد). ابتدا، ماهیت عینی موقعیت باید توصیف شود. (هدف نهایی چیست؟ منافع - ارزیابی ها و انتظارات کنشگران چیست؟) موضوع، همکاری کنشگران و ارزیابی ها و انتظارات اجتماعی معتبر آنهاست. اینها موقعیت اجتماعی را تشکیل می دهند. بنابراین، (بر اساس ماکس وبر) باید سه ساختار معمول شناسایی شوند: منافع، نهادها و ایده ها. مهم است تا اطمینان حاصل شود که کنشگران نه تنها اعمال خود را مطابق با ساختارهای اجتماعی و اعمال دیگران جهت می دهند، بلکه همزمان ساخ
تارها را نیز شکل می دهند و با اعمال خود جهت گیری می کنند. بنابراین، انتظارات و ارزیابی های کنشگران در یک موقعیت باید ساخته شود. به گفته اسر، این کار با کمک فرضیه های پل انجام می شود. بنابراین، فرضیه های پل، ادعاهای ساده (معمولی) مطرح شده توسط بازیگران را نشان می دهند (مثلاً سیگار کشیدن کشنده است؛ سیگار کشیدن آرامش می دهد؛ سیگار کشیدن گران است؛ سیگاری ها جذاب هستند؛ اگر من سیگار بکشم، باحال هستم). بعدها، اسر ساختار فرضیه پل را گسترش داد تا مدل چارچوب/پیش نوشت را نیز دربربگیرد. مدل چارچوب/پیش نوشت. این مدل، انتخاب درونی را که کنشگران بر اساس آن جهت گیری خود را تعیین می کنند، دربرمی گیرد. هدف، توضیح این است که کنشگران در موقعیت معین کدام چارچوب را انتخاب می کنند. یک چارچوب می تواند یا به صورت عقلانی-بازتابی (rc) یا به صورت خودکار-غیربازتابی (as) انتخاب شود. اسر این را "مدل انتخاب چارچوب" می نامد. این مدل شامل سه اصل جهانی است: الف) کنشگران گزینه های خود را بر اساس علایق و ترجیحات ذهنی ارزیابی می کنند (نظریه ارزش-انتظار). ب) سپس احتمال وقوع پیامدهای خاص برای یک انتظار را تعیین می کنند. این امر نیز به صورت ذهنی ات
فاق می افتد و تحت تأثیر دانش روزمره است. ج) اکنون، ارزش هر گزینه ممکن در احتمال مربوطه ضرب می شود. نتیجه این محاسبه، مطلوبیت مربوطه را نشان می دهد. سپس کنشگر، گزینه ای را با بیشترین مطلوبیت (انسان اقتصادی) در روح "کنش هدفمند-عقلانی" انتخاب می کند. اسر فرض می کند که ما اصل حداکثرسازی مطلوبیت را به عنوان یک انتخاب ضروری برای بقا آموخته ایم. 2. منطق انتخاب (سطح خرد-خرد). منطق انتخاب توضیح می دهد که چگونه ادراک کنشگر بر کنش او تأثیر می گذارد. برای توضیح کنش از نظریه کنش استفاده می شود. اسر در اینجا نظریه ارزش-انتظار را ترجیح می دهد. هیچ تعهد قطعی به یک نظریه کنش وجود ندارد، زیرا ابطال چنین نظریه ای دشوار است. بنابراین، مجموعه ترجیحات مستقل از کنش، مشکلاتی را ایجاد می کند که برای آزمایش نظریه کنش ضروری است. ۳. منطق تجمع (گذار خرد-کلان). هدف این بخش توضیح تأثیرات کنش فردی بر رویدادهای کلان است. این بخش به الگوهای معمول مربوط می شود که بر اساس آنها ساختارهای اجتماعی از کنش های کنشگران فردی تغییر شکل می دهند. این مرحله از تجمع، قانون مند نیست و باید با استفاده از فرضیه های تبدیل که باید متناسب با مورد فردی تنظیم شوند
، ترسیم شود. قوانین تبدیل، نظم و ترتیب در توسعه ساختارهای اجتماعی را توصیف می کنند و بنابراین آنها را توضیح می دهند. از آنجایی که هر کنشگر خود را به سمت ساختارها سوق می دهد و همزمان با کنش های خود آنها را شکل می دهد و در نتیجه چارچوبی برای دیگران ایجاد می کند، کنش های کنشگران می تواند به تدریج جمع شود و به یک ساختار اجتماعی تغییر شکل یافته و در نتیجه به یک پدیده جمعی تبدیل شود.
مارکو نیکولیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل صربستان است. از باشگاه هایی که در آن عضویت داشته می توان به باشگاه فوتبال راد اشاره کرد.
سومالیایی های ایتالیایی () شهروندان متولد سومالی هستند که کاملاً یا تا حدی تبار ایتالیایی دارند و اجدادشان ایتالیایی هایی بودند که در طول دیاسپورای ایتالیایی به سومالی مهاجرت کردند، یا افراد متولد ایتالیا در سومالی بودند. اکثر ایتالیایی ها در دوره استعمار ایتالیا به سومالی نقل مکان کردند. تاریخچه. در سال ۱۸۹۲، لوئیجی روبکی بریچتی، جهانگرد ایتالیایی، برای اولین بار منطقه ای در شاخ آفریقا را که با نام "بنادیر" شناخته می شد، "سومالی" نامید. این منطقه در آن زمان تحت کنترل سلطان نشین گله دی سومالی بود. سومالی لند ایتالیایی. در آوریل ۱۹۰۵، دولت ایتالیا کنترل این منطقه ساحلی اطراف موگادیشو را (از یک شرکت خصوصی ایتالیایی به نام "SACI") به دست آورد و مستعمره سومالی لند ایتالیا را ایجاد کرد. از همان ابتدا، ایتالیایی ها با مقامات محلی سومالی توافق نامه های تحت الحمایه امضا کردند. با انجام این کار، پادشاهی ایتالیا از شورش های خونینی مانند شورش هایی که توسط پادشاه درویش دیریه گوره و امیر آنها محمد عبدالله حسن (معروف به "ملای دیوانه") طی بیست و یک سال علیه مقامات استعماری بریتانیا در شمال سومالی، منطقه ای که در آن زمان به
عنوان سومالی لند بریتانیا شناخته می شد، آغاز شد، در امان ماند. در سال ۱۹۰۸، مرزهای اتیوپی با این کشور در رودخانه شبله (به ایتالیایی "اوئبی-سبلی") تعیین شد و پس از جنگ جهانی اول، منطقه "اولترجیوبا" (به معنای «فراتر از جوبا») توسط بریتانیا واگذار و به سومالی لند ایتالیا ضمیمه شد. طلوع فاشیسم در اوایل دهه ۱۹۲۰، تغییر استراتژی را برای ایتالیا نوید می داد. با روی کار آمدن فرماندار چزاره ماریا دِ وِکی در ۱۵ دسامبر ۱۹۲۳، سلطان نشین های سومالی که در آن زمان در شمال شرقی این کشور حکومت می کردند، به زودی مجبور به ماندن در مرزهای "لا گراند سومالی" شدند. ایتالیا تاکنون تحت معاهدات حفاظتی مختلف به این مناطق دسترسی داشت، اما حکومت مستقیمی بر آنها نداشت. ایتالیا تحت رهبری جدید خود، لشکرکشی های نظامی پی در پی علیه سلطان نشین هوبیو و سلطان نشین مجیرتین سومالی انجام داد و در نهایت نیروهای سلطان نشین را شکست داد و سلطان نشین های حاکم را تبعید کرد. نیروهای استعماری به نام "دوبات" و ژاندارمری "زاپتیه" به طور گسترده توسط دِ وِکی در این لشکرکشی نظامی مورد استفاده قرار گرفتند.
تجارت ساسانیان و رومیان به مبادلات اقتصادی بین امپراتوری ساسانی و امپراتوری روم (و پس از سال ۳۹۵ میلادی، امپراتوری بیزانس) از سده سوم تا هفتم میلادی اشاره دارد. این تجارت که بر بستر میراث بازرگانی به جا مانده از امپراتوری اشکانی استوار بود، به اوج جدیدی از پیچیدگی و حجم رسید. اگرچه روابط سیاسی دو ابرقدرت غالباً خصمانه و مملو از جنگ های مکرر بود، اما منافع اقتصادی متقابل، جریان پررونق کالاها را حتی در دوران تنش های شدید نیز تا حد زیادی تضمین می کرد. موقعیت استراتژیک ایران ساسانی به عنوان تنها پل ارتباطی زمینی بین جهان مدیترانه و خاور دور، نقش این امپراتوری را به عنوان واسطه ای انحصاری و سودبر تقویت می نمود. پیش زمینه تاریخی. با سقوط اشکانیان و برآمدن ساسانیان در سال ۲۲۴ میلادی، ساختارهای تجاری پیشین نه تنها از بین نرفت، بلکه تحت حکومتی متمرکزتر و با انضباط تر تقویت شد. ساسانیان که خود را وارثان مشروع هخامنشیان می دانستند، سیاست اقتصادی فعال تری را در پیش گرفتند. از سوی دیگر، رومیان که به کالاهای لوکس شرق عادت کرده بودند، برای تأمین این نیازها به برقراری رابطه تجاری با ساسانیان نیاز داشتند، حتی اگر این امر به م
عنای تقویت اقتصادی دشمن دیرینه شان باشد. پیمان نصیبین در سال ۲۹۸ میلادی بین دیوکلتیان و نرسه، که پس از یک پیروزی رومی منعقد شد، اولین چارچوب حقوقی رسمی برای تجارت بین دو امپراتوری را تعریف کرد و شهرهای مشخصی را به عنوان مراکز تجاری مجاز تعیین نمود. مسیرهای تجاری. شبکه راه های تجاری ساسانی بسیار پیشرفته بود و بر سه مسیر اصلی استوار بود: کالاهای تجاری. مبادلات بین دو امپراتوری بسیار گسترده و متنوع بود: صادرات ساسانی به روم: صادرات روم/بیزانس به ایران ساسانی: ساختار و مدیریت تجارت. ساسانیان بر خلاف اشکانیان، کنترل بسیار متمرکز و دقیقی بر تجارت اعمال می کردند. بازرگانان اغلب در انجمن های صنفی سازمان دهی می شدند و دولت ساسانی با اعمال عوارض گمرکی (معروف به "اُکتاو") که بر کالاهای ترانزیتی و صادراتی وضع می کرد، منبع درآمد عظیمی به دست می آورد. این عواید به تأمین هزینه های دربار عظیم، نظام حرفه ای ارتش و پروژه های عظیم عمرانی مانند شهرسازی کمک می کرد. چالش ها: جنگ و رقابت. جنگ های مکرر بزرگ ترین تهدید برای تجارت بود. محاصره شهرها، ناامن شدن راه ها و تحریم های متقابل می توانست جریان کالا را برای سال ها متوقف کند. با
این حال، به محض برقراری آتش بس، تجارت بلافاصله از سر گرفته می شد، که نشان دهنده وابستگی متقابل دو طرف بود. رومیان به طور مداوم سعی می کردند با ایجاد روابط مستقیم با تولیدکنندگان ابریشم در چین یا با توسعه پرورش کرم ابریشم در خود امپراتوری در زمان ژوستینین یکم، از انحصار ساسانیان بگریزند. میراث و اهمیت. سیستم تجاری ساسانی-رومی الگویی برای تجارت بین المللی در دوران باستان متأخر بود. این شبکه های تجاری پس از فتوحات اعراب مسلمان دست نخورده باقی ماندند و زیربنای تجارت دوران طلایی تمدن اسلامی شدند. تبادلات تجاری تنها به کالا محدود نمی شد، بلکه به تبادل فرهنگی، فناوری (مانند تکنیک های آبیاری)، و ایده های فلسفی و مذهبی نیز کمک شایانی کرد.
آلیاندرو بالدی (؛ زادهٔ ) خواننده و آهنگساز اهل ایتالیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جشنواره موسیقی سانرمو شده است. زندگی و حرفه. بالدی که در گروه این کیانتی فلورانس با نام اصلی آلاندرو سیوای نابینا متولد شد، نوازندگی گیتار را به صورت خودآموخته در کالج نابینایان رجو ئل امیلیا آغاز کرد. او در سال ۱۹۸۶ اولین حضور خود را تجربه کرد و با آهنگ «La nave va» که خودش آهنگسازی و تنظیم کرده بود، وارد جشنواره موسیقی سانرمو شد و در بخش تازه واردان رتبه دوم را کسب کرد. او بعداً در سال ۱۹۹۲، در یک دوئت با فرانچسکا آلوتا با آهنگ «Non amarmi» که بعداً با عنوان " نو مه امس به یک موفقیت بین المللی تبدیل شد، در بخش تازه واردان جشنواره سانرمو برنده شد. در سال ۱۹۹۴، بالدی دوباره در جشنواره سانرمو، این بار در بخش هنرمندان بزرگ با آهنگ «Passerà» برنده شد. این آهنگ توسط گروه ایل دیوو در اولین آلبومشان بازخوانی شد. در سال ۱۹۹۴، یک کتاب زندگینامه ای به "نام" "«Il sole dentro»" را منتشر کرد که با همکاری مارچلو لازرینی نوشته شده بود. بالدی علاوه بر حرفه موسیقی، متخصص فیزیوتراپی نیز هست. ترانه شناسی. آلبوم
جنگ بین جنگ ها به عملیات مخفیانه و هدفمند بین دو جنگ اشاره دارد که توسط دولت اسرائیل انجام می شود. این کار از طریق ارتش اسرائیل و جامعه اطلاعاتی اسرائیل، با جلوگیری از دشمنان اسرائیل، هر که باشند، از توسعه قابلیت هایی که آنها را قادر می سازد تا از طریق شناسایی و نابودی گزینشی تهدیدات نوظهور برای امنیت اسرائیل، توازن بازدارندگی اسرائیل را نقض کنند، انجام می شود. از جمله فعالیت های منتسب به اسرائیل: حمله سال ۲۰۰۷ به یک رآکتور هسته ای مشکوک در سوریه (عملیات باغ میوه)، ترور ژنرال سوری محمد سلیمان (اگرچه علناً به اسرائیل نسبت داده نشده است، فقط گفته شده که در مورد این ترور با اسرائیل مشورت شده است)، عماد مغنیه، فرمانده نظامی حزب الله لبنان و پسرش، و محمود المبحوح. حملات هوایی ۲۰۰۹ سودان در جریان جنگ غزه (۲۰۰۸–۲۰۰۹)، حملات مه ۲۰۱۳ به محموله های تسلیحاتی ایران به حزب الله لبنان در دمشق، حمله هوایی ژانویه ۲۰۱۳ ریف دمشق، حمله فوریه ۲۰۱۴ به کاروان تسلیحاتی سوریه به حزب الله در بعلبک، فعالیت های علیه برنامه هسته ای ایران، و تحویل حدود ۸۰۰ بمب علیه ۲۰۰ هدف در سراسر سوریه در سال های ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۸.
جاده ابریشم به عنوان شبکه ای گسترده از مسیرهای تجاری، نقش تعیین کننده ای در شکل گیری، گسترش و تداوم مناسبات اقتصادی بین تمدن های ایرانی (شامل اشکانیان و ساسانیان) و رومیان از سدهٔ دوم پیش از میلاد تا سدهٔ هفتم میلادی ایفا کرد. این شریان ارتباطی نه تنها بستر مبادله کالا بود، بلکه به عنوان محرکی برای تبادلات فرهنگی، فناوری و دیپلماتیک بین دو ابرقدرت باستان عمل نمود. موقعیت استراتژیک ایران به عنوان «پل ارتباطی» بین شرق و غرب، به دولت های ایرانی این امکان را داد که برای قرن ها کنترل انحصاری بر جریان سودآور کالاها به سوی جهان مدیترانه داشته باشند و ثروت و قدرت عظیمی را از این راه به دست آورند. پیش زمینه تاریخی و جغرافیایی. تماس های اولیه بین جهان ایرانی و رومی عمدتاً نظامی بود (مانند نبرد حران در ۵۳ پ.م). اما با استقرار مرزهای نسبتاً پایدار در سدهٔ یکم میلادی، نیاز روم به کالاهای لوکس شرق، به ویژه ابریشم چینی، و موقعیت میانجگرانه ایران، پایه های یک رابطه تجاری پیچیده را بنا نهاد. شهرهای مرزی مانند دورا اروپوس و نصیبین به کانون های اصلی مبادله تبدیل شدند. قراردادهای صلحی مانند پیمان نصیبین در سال ۲۹۸ میلادی بین دیو
کلتیان و نرسه، به صورت رسمی شهرهای مجاز برای تجارت را تعیین کرد و چارچوبی حقوقی برای این مناسبات اقتصادی فراهم آورد. نقش ایرانیان به عنوان واسطه گران انحصاری. ایرانیان (اول اشکانیان و سپس ساسانیان) با در اختیار داشتن بخش عمده ای از مسیر زمینی جاده ابریشم، استراتژی هوشمندانه ای را در پیش گرفتند: کالاهای تجاری و تراز اقتصادی. جاده ابریشم طیف وسیعی از کالاها را جابه جا می کرد: از شرق به غرب (از طریق ایران به روم): از غرب به شرق: این تراز تجاری به شدت به نفع ایرانیان بود، چرا که رومیان برای پرداخت کسری خود، مقادیر کلانی سکه های طلا و نقره به شرق می فرستادند. تبادلات فرهنگی و فناوری. جاده ابریشم تنها مسیر تجارت کالا نبود، بلکه شاهراه تبادل فرهنگ بود: چالش ها: جنگ ها و رقابت ها. تجارت همواره تحت تأثیر تنش های ژئوپلیتیک بود: میراث و پیامدهای بلندمدت. سیستم تجاری ایجاد شده توسط جاده ابریشم پیامدهای ماندگاری داشت:
«مردانگی» کتابی است به قلم هاروی سی. منسفیلد که نخستین بار توسط انتشارات دانشگاه ییل در سال ۲۰۰۶ منتشر شد. منسفیلد استاد مبحث «حکومت» و حکم رانی در دانشگاه هاروارد است. او در این کتاب، مردانگی را «اعتماد به نفس در موقعیت های پرخطر» تعریف می کند و می گوید که این ویژگی در حال حاضر در جامعه غربی، کم ارزش تلقی می شود. او می گوید این ویژگی در مردان شایع تر از زنان است، ولی همه ی زنان را بی بهره از این خصیصه نمی داند و مثلا از مارگارت تاچر نام می برد. او همچنین می گوید که این خصیصه «هن خوب و هم بد» است، نه کاملاً خوب، و نه کاملاً بد. نکته اصلی او این است که ایدئولوژی بی طرفی جنسیتی، هم واقعیتِ ویژگی های خاص جنس و هم اجزای ارزشمند این ویژگی ها را انکار می کند و به ضرر جامعه است. منسفیلد، ظهور ایدئولوژی بی طرفی جنسیتی را در درجه اول به فردریش نیچه، کارل مارکس و ژان پل سارتر و سپس به فمینیست هایی نسبت می دهد که این ایده ها را به عنوان بخشی از یک برنامه ی سیاسی، دوباره مطرح کردند. او از سیمون دوبوار، بتی فریدان و ژرمن گریر نام می برد. خلاصه محتوا. منسفیلد، مردانگی را به آن شکلی که در تمدن غرب تعریف و فضائل مربوطش مشخص
می شدند، ارج می نهد. منسفیلد از تام آشبروک (Tom Ashbrook) از ان پی آر نقل می کند:«برخی می گویند مردانگی وجود ندارد، برخی می گویند وجود دارد و خیلی بد است؛ من می گویم وجود دارد و هم خوب است … و هم بد است.» منسفیلد با نظر به علم، ادبیات و فلسفه ی کلاسیک، مردانگی را فضیلتی می نامد که با جنس مذکر مرتبط دانسته می شده و آن را بر ایدئولوژی نهادی بی طرفی جنسیتی، ترجیح می دهد. نویسنده در آغاز با اشاره به یافته های تازه ی علوم، چگونگی تأثیر واقعیاتِ (آبجکتیوِ) زیست شناختی بر هویت جنسیتی و نقش جنسیتی را توضیح می دهد و سپس در حوزه ی ادبیات، با اشاره به هُمِر، رودیارد کیپلینگ و ارنست همینگوی می کوشد این تزش را توجیه کند که مردانگی همواره جزءِ مانای رفتار و جسمِ مذکر بوده است. او در پایان کتاب، تحلیلی از جریان تاریخیِ سده ی نوزدهم و ابتدای سده ی بیستم میلادی، با نویسندگانی مانند سیمون دوبوار، بتی فریدان و ژرمن گریر، ارائه می کند و این جریان را عامل سَلّاخیِ مفهوم مردانگی می داند. به زعم منسفیلد، نویسندگان این جریان، از کارل مارکس، پیش فرضِ «استثمار اقتصادی» و از نیچه، اشتغال ذهنی به نهیلیسم را گرفته بودند. در نهایت، برای ش
ناسایی ویژگی «شجاعت فلسفی» به ارسطو به عنوان مفسر کهن الگوی مردانگی روی می آورد، که منسفیلد آن را درک ایده آل از مردانگی می داند.