Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کلیسای جامع مونتزا () که اغلب در انگلیسی با نام کلیسای مونزا شناخته می شود، ساختمان مذهبی اصلی مونتزا در ایتالیا است. برخلاف اکثر دوئومی ها، این کلیسا در واقع یک کلیسای جامع نیست، زیرا مونزا همیشه بخشی از اسقف نشینی کاتولیک رومی میلان بوده است، اما تحت نظارت یک کشیش اعظم است که حق استفاده از برخی لباس های اسقفی از جمله تاج و انگشتر را دارد. این کلیسا همچنین به دلیل وقفش به یحیی تعمید دهنده، باسیلیکای سن جیووانی باتیستا نیز نامیده می شود چراکه به یحیی تعمیددهنده تقدیم شده است.. تاریخچه. این کلیسا که در اصل تا سال ۶۰۳ میلادی، زمانی که آدالوالد، وارث تاج و تخت لومبارد، توسط سِکوندس از نون در اینجا غسل تعمید داده شد، تکمیل شده بود، اعتقاد بر این است که در اواخر قرن ششم توسط ملکه لومبارد ایتالیا، تئودلیندا، به عنوان یک کلیسای سلطنتی برای خدمت به کاخ مجاور، سفارش داده شده است. طبق افسانه، او نذر کرده بود که کلیسایی وقف یحیی بسازد و هنگام اسب سواری در امتداد سواحل رودخانه لامبرو، کبوتری او را متوقف کرد که به او گفت "مودو" (به لاتین به معنای "اکنون") و او پاسخ داد "اتیا" (به معنای "بله"). خود مونتزا در ابتدا با نام "
مودوئتیا" شناخته می شد. در سال ۵۹۵ میلادی، وی یک اوراکولوم (نمازخانه/کلیسای کوچک) با نقشه ای بر اساس صلیب یونانی بنا کرد؛ امروزه از آن بنا تنها دیوارها باقی مانده است. ملکه در همین مکان به خاک سپرده شد، جایی که اکنون در راهروی میانی سمت چپ کلیسا قرار دارد. بر بقایای همان اوراکولوم، در قرن سیزدهم کلیسای تازه ای برپا گردید. این کلیسا از سال ۱۳۰۰ میلادی به صورت باسیلیکا و با طرح صلیب لاتین و یک تیبوریوم هشت ضلعی بازسازی شد. در اواخر قرن چهاردهم، نمازخانه های جانبی به مجموعه افزوده شدند و هم زمان، نمای غربی کلیسا به سبک پیسان-گوتیک، با سنگ مرمر سفید و سبز و بر اساس طرح های «ماتئو دا کامپیونه»، آغاز گردید. از قرن شانزدهم، جایگاه گروه کر و سقف مرمت شدند. متعاقباً، دیوارها و طاق ها با نقاشی های دیواری و گچ بری تزئین شدند. برج ناقوس در سال ۱۶۰۶ ساخته شد. در قرن هجدهم، یک گورستان در سمت چپ آن الحاق شد. نمای غربی. نمای عظیم غربی توسط شش لزن (نوارهای کار شده) به پنج قسمت تقسیم شده است که هر کدام توسط یک خیمه که یک مجسمه را در خود جای داده است، پوشانده شده است. نما دارای چندین پنجره چند لایه است که در مرکز آن، یک پنجره ب
زرگ گل رز با طرحی الهام گرفته از سقف های عتیقه رومی قاب گرفته شده و با گل های رز، ماسک و طرح های ستاره ای تزئین شده است. نمای داخلی. این کلیسا دارای یک شبستان و دو راهرو است که توسط ستون های هشت ضلعی با سرستون های رومی و ستون های گرد با سرستون های باروک از هم جدا شده اند. این کلیسا به محراب های بزرگی ختم می شود و مجموعه ای از نمازخانه ها دارد که به راهروها باز می شوند. تزئینات دیواری به طرز چشمگیری سبک باروک دارند. از دیگر آثار هنری می توان به گروه کر اثر ماتئو دا کامپیونه، محراب بلند اثر آندره آ آپیانی و نقاشی های دیواری محراب و ایوان کلیسا اثر جوزپه مدا و جوزپه آرچیمبولدو اشاره کرد. کلیسای تئودلیندا. جدا از تاج آهنین، مشهورترین جاذبه کلیسا، کلیسای کوچک تئودلیندا است. این کلیسا دارای نقاشی های دیواری قرن پانزدهم از کارگاه زاواتاری است که داستان هایی از زندگی ملکه، مانند ماجرای کبوتر، پیشنهاد ازدواج او، ملاقات او با شوهر اولش، آوتاری، مرگ دومی در نبرد و ازدواج جدید او با آگیلوف را به تصویر می کشد. همه چهره ها با لباس های فاخری که مختص دوران ویسکونتی است، به تصویر کشیده شده اند. این طاق با تصاویر قرن چهاردهمی
از قدیسان و مبلغان انجیل که بر تخت نشسته اند تزئین شده است. در طاق بیرونی دیگر، تئودلیندا به همراه درباریانش در حال تکریم سنت جان باپتیست به تصویر کشیده شده اند. نگهبان آلاباردیر. یکی از امتیازات باستانی و غیرمعمول کلیسای جامع، حق استخدام نگهبانان مسلح تشریفاتی، مشابه گارد سوئیسی پاپ در واتیکان است. این نگهبانان که به دلیل نیزه هایی که حمل می کنند، به "آلاباردیری" معروف هستند، تاریخ تأسیس آنها در فرمانی از ماریا ترزا از اتریش در سال ۱۷۶۳ به عنوان «کهن» توصیف شده است. یونیفرم آنها به سبک قرن هجدهم، از پشم آبی با نوارهای طلایی و سگک کمربندی با تصویر تاج آهنین، از آنچه در فرمان تصویب شده بود، بدون تغییر مانده است، به جز اینکه از دوره ناپلئون، کلاه دوگوش جایگزین کلاه سه گوش قبلی شده است. زنگ ها. برج ناقوس محل اجرای کنسرتی از ۸ ناقوس در گام دیاتونیک ماژور لا است. ناقوس ها در سال ۱۷۴۱ توسط بارتولومئو بوزی میلانی، که ناقوس های کلیسای سنت آمبروجیو را نیز ساخته است، با هم ترکیب شدند. برج ناقوس دارای ویژگی استفاده از سیستم صدای ناقوس معروف به "swing" (به ایتالیایی "slancio") است، که یک استثنا در اسقف نشین میلان است که
به جای آن از سیستم "Ambrosian" استفاده می کند.
«جوانمردی روستایی» داستان کوتاهی از جووانی ورگا، نویسنده سیسیلی است که در سال ۱۸۸۳ در مجموعه ای با عنوان «نوول روستایی» منتشر شد و در سال ۱۸۸۴ به صورت دراماتیک به عنوان یک تراژدی تک پرده ای در تورین نمایش داده شد. پیترو ماسکانی این نمایشنامه منثور را اساس لیبرتوی منظوم اپرای تک پرده ای خود، «جوانمردی روستایی» (۱۸۹۰) قرار داد). طرح داستان. صحنه، روستایی در سیسیل است و زمان، روز عید پاک و در زمان برگزاری مراسم عشای ربانی است. توریدو ماکا، دهقانی جوان، پسر مادری بیوه، عاشق لولا، زنی عشوه گر، شده بود. در بازگشت از خدمت سربازی، متوجه شد که او با لفیو، یک گاریچی، ازدواج کرده است. از روی رنجش، او به سانتوزا نامه نوشت، سانتوزا به شدت عاشق او شد و با گرفتن وعده ازدواج، او را به اتاقش راه داد. لولا، آزرده خاطر از اینکه توریدو عاشق کس دیگری شده است، دوباره او را به دام می اندازد و غیبت های مکرر شوهرش باعث می شود که آنها در خانه یکدیگر را ملاقات کنند. در همین حال، سانتوزا که خود را در آستانه مادر شدن می بیند، در طول مراسم عشای ربانی در صبح عید پاک، توریدو را به خاطر خیانتش سرزنش می کند و بهاو التماس می کند که به نزدش باز
گردد. اما توریدو با خشونت امتناع می کند و آنگاه سانتوزا، روابط همسرش، لولا، و توریدو را برای الفیو، که تازه از سفر برگشته است، فاش می کند. الفیو توریدو را در حال نوشیدن در میدان روستا پس از مراسم کلیسا می یابد و او را به دوئل دعوت می کند - چالشی که به رسم دهقانان مبنی بر در آغوش گرفتن و گاز گرفتن گوش، بود. آنها بی سروصدا بیرون می روند و تقریباً بلافاصله خبر می رسد که توریدو کشته شده است. بازخوردها. هلن رکس کلر می نویسد: «این داستان، چه از نظر روایت و چه از نظر شکل دراماتیک، شور و اشتیاق شدید و آداب و رسوم بدوی دهقانان سیسیلی را با رنگ های زنده به تصویر می کشد.» منابع. انتساب:
قلعه ویسکونتی پاویا ( قلعه ای قرون وسطایی در پاویا، لمباردی، شمال ایتالیا است. این قلعه پس از سال ۱۳۶۰ میلادی، در عرض چند سال توسط گالئاتزو دوم ویسکونتی، فرمانروای میلان، ساخته شد و به عنوان اقامتگاه سلطنتی توسط او و پسرش جیان گالئاتزو، اولین دوک میلان، مورد استفاده قرار می گرفت. ابعاد وسیع آن، پترارک را که در پاییز ۱۳۶۵ از پاویا بازدید کرد، بر آن داشت تا آن را «کاخی عظیم در ارگ، سازه ای واقعاً قابل توجه و پرهزینه» بنامد. در مجاورت قلعه، ویسکونتی ها یک پارک وسیع با دیوارهای بلند ایجاد کردند که به یک صومعه کارتوزی که در سال ۱۳۹۶ توسط ویسکونتی ها تأسیس شد و در حدود قرار دارد، می رسید. به سمت شمال. در قرن شانزدهم، حمله توپخانه ای به پاویا، یک بال و دو برج قلعه را ویران کرد. نقاشی های دیواری که به طور کامل اتاق های قلعه را تزئین می کردند، امروزه تقریباً به طور کامل از بین رفته اند. این قلعه تا زمان انتقال کتابخانه ویسکونتی به پاریس در سال ۱۴۹۹، محل نگهداری آن بود امروزه، موزه های مدنی پاویا در آن قرار دارند. تاریخچه. دوره ویسکونتی-اسفورزا (۱۳۶۰–۱۵۳۵). گالئاتسو دوم ویسکونتی و پسرش جیان گالئاتسو (سده چهاردهم میلادی
). در سال ۱۳۵۹ میلادی، خاندان ویسکونتی میلان شهر پاویا را فتح کردند. این شهر به بخشی از قلمرو غربی ویسکونتی پیوست که تحت فرمانروایی گالئاتسو دوم ویسکونتی قرار داشت. اندیشهٔ ساخت یک قلعه از نقش تاریخی پاویا به عنوان پایتخت پادشاهی لمباردها و نیز از بلندپروازی های خاندان ویسکونتی برای گسترش سلطهٔ خود بر این سرزمین سرچشمه می گرفت. او محل قلعه را در بلندترین بخش شهر، در جهت میلان، برگزید. در آن جا یک ارگ بنا شد که به وسیلهٔ خندقی از دیگر قسمت های شهر جدا می گردید. قلعه بخش شرقی این دژ را دربر می گرفت.. این قلعه به عنوان یک کاخ مسکونی برای میزبانی از دربار حاکم، دفتر صدراعظم و خانواده حاکم در نظر گرفته شده بود. کارکردهای نظامی در ارگ بیرون قلعه متمرکز شده بود. ساخت و ساز در سال ۱۳۶۰ آغاز شد و در حدود پنج سال به پایان رسید. قلعه بر روی یک سطح مربع با اضلاع ۱۴۲ متری امتداد داشت. در داخل، چهار طرف دارای مجموعه ای از یازده اتاق مربعی شکل بودند که در دو طبقه قرار داشتند. هر اتاق از طریق یک پنجره تکی با دهانه های چندضلعی مشرف به خندق، نور دریافت می کرد. چهار برج مربعی شکل، به ارتفاع ۴۳ متر، در گوشه های قلعه بنا شده بودن
د. پنجره های چندضلعی در کف چهار برج باز می شدند. چهار ضلع بنا از داخل به حیاط مشرف بودند، یک رواق در طبقه همکف و یک ایوان سرپوشیده که از طریق پنجره های چهار نورگیر باز می شد، در طبقه اول. بارو، بال ها و برج ها را پوشانده بودند. معمار قلعه ناشناخته است. برخی جزئیات، مانند ماژول مربع داخلی و پنجره های چهار نورگیر، به طور آزمایشی معمار ونیزی، برناردو دا ونزیا، را شناسایی کرده اند، که با این وجود تنها پس از سال ۱۳۸۹ در پاویا فعال بوده است. پس از تکمیل قلعه، تحت حکومت جیان گالئاتزو، ایوان طبقه اول اصلاح شد تا قابل سکونت تر شود. در ضلع های شمال غربی و جنوب شرقی، پنجره های چهار نورگیر به ترتیب به پنجره های تک نورگیر و چند نورگیر کاهش یافتند. ویسکونتی ها تلاش زیادی کردند تا تمام اتاق های قلعه را با نقاشی های دیواری تزئین کنند. از آنجایی که نقاشان محلی کافی نبودند، گالئاتزو دوم و پسرش از گونزاگا، حاکمان منتووا، درخواست کردند که در چندین نوبت تمام نقاشان موجود در آنجا را به پاویا بفرستند. ضلع شمال شرقی میزبان آپارتمان های سلطنتی بود که از نظر تزئینات غنی ترین بودند. تالار بزرگ شکار سه ماژول مربعی را در طبقه اول اشغال ک
رده بود و برجسته ترین اتاق قلعه بود. این اتاق که رو به پارک ویسکونتی بود، کاملاً با صحنه های شکار نقاشی شده بود و توسط خانواده لرد به عنوان اتاق غذاخوری آنها استفاده می شد. اتاق آینه ها که اتاقی در طبقه همکف با طاق و دیوارهای پوشیده از شیشه های کوچک و تزیین شده ای بود که نور خورشید را منعکس می کردند، تأثیر زیادی بر بازدیدکنندگان داشت. در سال ۱۳۸۵، جیان گالئاتزو ویسکونتی، عمویش برنابئو را برکنار کرد و تنها حاکم میلان و سرزمین های ویسکونتی شد. او همچنان در پاویا اقامت داشت. او لشکرکشی های نظامی مکرری را علیه قدرت های محلی اطراف از قلعه هدایت می کرد و پاویا را به پایتخت قلمرویی تبدیل کرد که دائماً در حال گسترش بود. برج غربی میزبان کتابخانه ویسکونتی بود، مجموعه ای عظیم از کتاب ها که توسط گالئاتزو دوم جمع آوری و توسط پسرش گسترش داده شده بود. پس از فتح پادووا توسط ویسکونتی، چندین کتاب متعلق به پترارک به این کتابخانه رسید. گفته می شود جفری چاوسر در سال ۱۳۷۸ از کتابخانه ویسکونتی بازدید کرده است از فیلیپو ماریا ویسکونتی تا لودوویکو ایل مورو (قرن پانزدهم). پس از مرگ جیان گالئاتزو در سال ۱۴۰۲، پاویا اهمیت خود را در براب
ر میلان به عنوان پایتخت قلمرو ویسکونتی از دست داد. با این وجود، ویسکونتی ها به تزئین قلعه ادامه دادند. پیزانلو در سال ۱۴۴۰ در میلان کار می کرد و فیلیپو ماریا ویسکونتی (پسر و جانشین جیان گالئاتزو) از او خواست تا نقاشی دیواری بزرگی را که بعداً در یکی از اتاق های قلعه وجود دارد، نقاشی کند. فرانچسکو سفورزا، دوک میلان از سال ۱۴۵۰، ترتیبی داد تا تزئینات حفظ شوند. در سال ۱۴۵۷، او بونیفاسیو بمبو را برای بازسازی تالار شکار بزرگ فراخواند. پیش از ازدواج گالئاتزو ماریا اسفورزا با بونا از ساووی در سال ۱۴۶۸، بمبو دوباره برای تجدید نقاشی های دیواری موجود به پاویا فراخوانده شد. در ۱۷ ژانویه ۱۴۹۱، در کلیسای کوچک دوک نشین قلعه، لودوویکو ایل مورو با بئاتریس دِسته، دختر ارکوله اول دِسته، دوک فرارا، ازدواج کرد. در همان سال، لودوویکو ایل مورو، جان گالئاتزو اسفورزا و همسرش ایزابلا آراگون را به قلعه منتقل کرد که تا سال ۱۴۹۵، سال مرگ مشکوک جان گالئاتزو اسفورزا، در اینجا زندگی می کردند و در آنجا درباری باشکوه ایجاد کردند. خسارات وارده در طول جنگ های ایتالیا (قرن شانزدهم). از اواخر قرن پانزدهم، دوک نشین میلان در مرکز درگیری بین فرانسه
و امپراتوری مقدس روم قرار داشت. جنگ های مکرر ایتالیا پس از آن باعث خساراتی به قلعه پاویا و پارک ویسکونتی شد. در سال ۱۴۹۸، لویی اورلئان، نوه والنتینا ویسکونتی (دختر جیان گالئاتزو و ایزابل والوا)، با عنوان لویی دوازدهم پادشاه فرانسه شد. سال بعد، با ادعای حقوق موروثی علیه خاندان اسفورتزا، به دوک نشین میلان حمله کرد و پاویا را اشغال کرد. در طول حکومت فرانسه، حدود نیمی از کتاب های کتابخانه ویسکونتی به پاریس منتقل شد. در سال ۱۵۱۲، پس از نبرد راونا، فرانسوی ها از پاویا عقب نشینی کردند و اسفورزا به قدرت بازگشت. فرانسیس اول، جانشین لویی دوازدهم و از نوادگان والنتینا ویسکونتی، در سال ۱۵۱۵ اسفورزا را در نبرد مارینیانو شکست داد و میلان و پاویا را دوباره فتح کرد. فرانسوی ها با مخالفت امپراتور چارلز پنجم مواجه شدند که از نقش امپراتوری به عنوان اعطاکننده عنوان دوک میلان دفاع می کرد. نبرد پاویا در سال ۱۵۲۵ با شکست فرانسه و زندانی شدن فرانسیس اول، جنگ جدیدی را به پایان رساند. این نبرد به طور قابل توجهی به دیوارهای پارک ویسکونتی آسیب رساند و باعث آغاز فروپاشی آن شد. دوره های اسپانیایی و اتریشی (۱۵۳۵–۱۷۹۶). پاویا و قلعه اش سرنو
شت سایر متصرفات هابسبورگ در لومباردی را دنبال کردند، ابتدا به عنوان بخشی از پادشاهی اسپانیا و سپس، پس از جنگ جانشینی اسپانیا، تحت حکومت اتریش. رژیم اسپانیا دیوارهای جدید شهر را در امتداد مرزی ساخت که شامل ضلع تخریب شده شمال شرقی قلعه می شد. یک دژ از دیوارها آن منطقه را اشغال کرد. از آن زمان، دیوارهای اسپانیا پارک ویسکونتی را از قلعه جدا می کردند. سربازخانه برای ارتش های فرانسه، اتریش و ایتالیا (۱۷۹۶–۱۹۲۰). نیروهای ناپلئونی در سال ۱۷۹۶ در طول اولین لشکرکشی ایتالیا، پاویا را اشغال کردند. ارتش فرانسه قلعه را به یک سربازخانه تبدیل کرد. برای محافظت از آن در برابر حملات توپخانه، سقف را با خاک پوشاندند که باعث نفوذ و رطوبت شد و به ساختمان آسیب رساند. در دوران ناپلئون، کارخانه ریخته گری بازگشایی و بزرگ شد و قلعه به زرادخانه توپخانه پادشاهی ایتالیا تبدیل شد، عملکردی که تا سال ۱۸۱۴ ادامه داشت، زمانی که ریخته گری به طور قطعی بسته شد. اتریشی ها، پس از بازگشتشان در سال ۱۸۱۵، همچنان از قلعه به عنوان سربازخانه استفاده می کردند. پس از اتحاد ایتالیا در سال های ۱۸۵۹–۱۸۶۰، قلعه به ارتش ایتالیا منتقل شد. این قلعه ۱۲۰۰ سرباز و ۶۰
۰ اسب را در خود جای داده بود. استفاده طولانی مدت نظامی از قلعه، دلیل اصلی تخریب نقاشی های دیواری بود که اتاق های آن را تزئین می کردند. در نیمه دوم قرن نوزدهم، راه آهن پاویا-کرمونا ساخته شد. این خط آهن در امتداد خندق دیوارهای اسپانیا امتداد می یافت و از زیر دو تا از سنگرهای آنها عبور می کرد. امروزه. این قلعه میزبان موزه های مدنی پاویا است. این موزه ها شامل پیناکوتکا مالاسپینا، موزه باستان شناسی و سالا لونگوباردا، موزه قرون وسطی و ریناسکیمنتاله، کوادرریا دل ۸۰۰ (کالج مورونه)، موزه ریسورجیمنتو، موزه روبکی بریچتی و سردابه سن اوزبیو می شوند. در برج غربی، جایی که زمانی کتابخانه ویسکونتی قرار داشت، یک بازسازی مجازی امکان بازدید از کتاب هایی را که زمانی در آنجا نگهداری می شدند، فراهم می کند. اتاق هایی با نقاشی های دیواری و تزئینات باقی مانده را می توان به عنوان بخشی از تور موزه ها بازدید کرد. در رواق طبقه همکف، آثاری از اولین تزئینات تصویری با اشکال هندسی وجود دارد، در حالی که روی طاق ها، آسمان پرستاره به دستور گالئاتزو دوم برای کل قلعه در سال ۱۳۶۶ نقاشی شده است. با این حال، نقاشی هندسی، در دیوارها، جایی برای صحنه ها
ی تصویری نیز باقی نگذاشته است. بقایای نقاشی های دیواری، که منظره پاویا (جناح جنوبی، دهانه سوم) و شوالیه ها (جناح غربی، دهانه های ششم و هشتم) را به تصویر می کشند، به دهه هفتم قرن چهاردهم برمی گردند و اخیراً به جوستو دِ مِنابوئی نسبت داده شده اند. برخی از درها که به رواق باز می شوند، هنوز کتیبه ای با حروف گوتیک را حفظ کرده اند که ورودی اتاق هایی را که به عنوان دفاتر استفاده می شدند، از جمله اتاقی که برای حسابداری دوشس کاترینا ویسکونتی در نظر گرفته شده بود، مشخص می کند. در طبقه همکف برج جنوب غربی، «اتاق آبی» قرار دارد که نتیجه مداخلات تصویری سال ۱۴۶۹ است و به دلیل گرانبها بودن تکنیک ها و مواد مورد استفاده، به ویژه مجلل است. تزئینات از مربع هایی با قاب های برجسته و طلاکاری شده تشکیل شده است که دیوارها را از هم جدا می کنند، همیشه به صورت برجسته و پوشیده از فویل های طلایی، نقوش هرالدیک (نشان های نیلوفرهای فرانسه و اسفورزا) و ستاره ها، بر روی زمینه های متناوب آبی و سبز قرار دارند. در طبقه همکف، بلافاصله در سمت راست ورودی جنوبی، نمازخانه با نقشه مستطیلی و طاق های جناغی وجود دارد، در ورودی نمازخانه یک سینوپیا وجود دار
د که پیتا، اثر میشلینو دا بسوزو، را به تصویر می کشد در حالی که در داخل نقاشی های دیواری مانند هندسه یا مسیح متبرک، اثر آندره دا بولونیا وجود دارد . همچنین در نمازخانه، دو قدیس استفن و لئونارد، که درون مربع ها، رو به روی یکدیگر، بر روی پایه های طاقی که اتاق را به دو قسمت تقسیم می کند، نقاشی شده اند، در زمانی دیرتر، البته در ربع آخر سیصد سالگی، اجرا شده اند و کار یک استاد لومبارد هستند. همچنین در طبقه همکف «اتاق کبوترها» قرار دارد که در آن، در پس زمینه ای مایل به قرمز، تصویر ویسکونتی از کلمبینا با شعار «à bon droit» که توسط جیان گالئاتزو اتخاذ شده بود، و تصویر کوه با سه مخروط کاج و شعار «با گذشت زمان» به طور متناوب دیده می شود. این نقاشی های دیواری، مانند نقاشی های «اتاق آبی»، به مداخلات سال ۱۴۶۹ برمی گردند. در طبقه اول (طبقه اشرافی، جایی که آپارتمان های دوک نشین، کتابخانه، در برج گوشه جنوب غربی و دفتر صدراعظم، برج جنوب شرقی، که کتیبه روی در آن هنوز حفظ شده است) «اتاق ساقدوش ها» وجود دارد که در آن دو نقاشی دیواری وجود دارد که خانم هایی در اندازه واقعی را در مقابل پرچینی از گل رز به تصویر می کشند که به مداخلات ت
صویری ترویج شده توسط جیان گالئاتزو در سال ۱۳۹۳ برمی گردد و اخیراً به جنتیله دا فابریانو نسبت داده شده است، که در آن سال ها در پاویا کار می کرد. در حیاط داخلی، در سمتی که یک بال و دو برج به دلیل حمله توپخانه ای ۱۵۲۷ از بین رفته اند، بقایای دیوارهای اسپانیایی قابل مشاهده است.
خانواده الحسینی، یک طایفه برجسته عرب فلسطینی است که قبلاً در اورشلیم، مستقر بودند و ادعا می کنند که از نسل حسین بن علی هستند. الحسینی ها، پیرو مذهب حنفی از اسلام سنی هستند، برخلاف اکثر جمعیت مسلمان فلسطین، که از مذهب شافعی، پیروی می کنند.
وِریسمو (به ایتالیایی به معنای «رئالیسم» و از کلمه vero به معنای «واقعی») یک جنبش ادبی ایتالیایی اواخر سده های نوزدهم و اوایل سده بیستم بود، که تقریباً بین سال های ۱۸۷۵ تا اوایل دهه ۱۹۰۰ به اوج خود رسید. نویسندگان سیسیلی، جووانی ورگا، لوئیجی کاپوآنا و فدریکو دِ روبرتو، نمایندگان اصلی آن بودند. جنبش رئالیسم (که پس از انقلاب فرانسه در اروپا ظهور کرد)، به ویژه از طریق نوشته های اونوره دو بالزاک و امیل زولا در فرانسه و گروه «بوهمی گرایی میلانی» یا همان «اسکاپیلیاتورا» (scapigliatura milanese) در ایتالیا به کاپوانا و ورگا رسید. کاپوآنا این جنبش را با داستان های کوتاه «مطالعاتی درباره زنان» (Profili di donne) (۱۸۷۷) و رمان «جاچینتا» (۱۸۷۹) (که عموماً به عنوان «مانیفست» وِریسموی ایتالیایی در نظر گرفته می شود)، و دیگر آثار روان شناختی و بالینی آغاز کرد که می کوشیدند تا سرحد بیرون کشیدن احساسات انسانی، پیش روند. آثار دوستش ورگا، که مشهورترین آنها «خانه کنار درخت مدلار» (۱۸۸۱) و «ماسترو-دون جزوالدو» (۱۸۸۹) هستند، با گرمای احساسی بیشتری شرایط غم انگیز اوایل قرن نوزدهم سیسیل را توصیف می کرد. هدف اصلی وریسمو، نمایش عینی ز
ندگی (معمولاً طبقات پایین)، با استفاده از زبان مستقیم و بی پیرایه، جزئیات توصیفی صریح و دیالوگ های واقع گرایانه بود. و از این رو اکثر نویسندگان دیگرِ این مکتب (به سیاق کاپوآنا و ورگا)، به توصیف زندگی که بهتر می شناختند، یعنی زندگی شهرها یا مناطق بومی خود، روی آوردند و از این رو نویسندگانِ رده بعدی این جنبش، همه منطقه گرا بودند: از جمله رمان نویس ناپلی، ماتیلده سرائو، رناتو فوچینیِ اهل توسکانی، و گراتزیا دلِدا، رمان نویس جنوب ایتالیا که در سال ۱۹۲۶ جایزه نوبل ادبیات را دریافت کرد. برخلاف ناتورالیسم فرانسوی که مبتنی بر آرمان های پوزیتیویستی بود، ورگا و کاپوآنا ادعاهای مربوط به ماهیت علمی و سودمندی اجتماعی این جنبش را رد کردند. دی. اچ. لارنس تحت تأثیر وِریسموی ایتالیایی قرار گرفت و چندین اثر از ورگا را به انگلیسی ترجمه کرد. وِریسمو که در دهه ۱۹۲۰ از صحنه محو شد، پس از جنگ جهانی دوم در قالبی جدید و به شدت پویا، یعنی نئورئالیسم، ظهور کرد. شرح. خاستگاه. وریسموی ادبی بین سال های ۱۸۷۵ تا ۱۸۹۵ توسط گروهی از نویسندگان - عمدتاً رمان نویس و نمایشنامه نویس - آغاز شد. این مکتب، مکتبی رسمی نبود، اما همچنان بر اصول خاصی استو
ار بود. پیدایش آن تحت تأثیر فضای پوزیتیویستی بود که ایمان مطلق به علم، تجربه گرایی و تحقیق داشت و از سال ۱۸۳۰ تا پایان قرن نوزدهم توسعه یافت. همچنین به وضوح مبتنی بر ناتورالیسم، جنبشی ادبی بود که در اواسط قرن نوزدهم در فرانسه گسترش یافت. نویسندگان ناتورالیست شامل امیل زولا و گی دو موپاسان بودند. برای آنها، ادبیات باید جامعه و بشریت را مانند یک عکس به طور عینی به تصویر بکشد، حتی پایین ترین طبقه اجتماعی را حتی در ناخوشایندترین جنبه های آن به طور دقیق نشان دهد، و نویسندگان مانند دانشمندان زندگی واقعی مدرن را تحلیل کنند. چهره های اصلی. وریسموی ادبی در زندگی فرهنگی شهری پربار میلان، که روشنفکرانی از مناطق مختلف را گرد هم می آورد، توسعه یافت، اما تمایل داشت زندگی مرکز و جنوب ایتالیا را به تصویر بکشد - سیسیل در آثار ورگا، کاپوآنا و فدریکو د روبرتو، ناپل در آثار ماتیلده سرائو و سالواتوره دی جاکومو، ساردینیا در آثار گراتزیا دلدا، رم در اشعار چزاره پاسکارلا و توسکانی در آثار رناتو فوچینی توصیف شده است. با این حال، وریسمو در شمال ایتالیا نیز تا حدودی نفوذ داشت. در لومباردی، امیلیو د مارکی تلاش کرد تا سنّت مانتزونی را با
وریسمو آشتی دهد و زندگی طبقه متوسط ​​رو به پایین را توصیف کند، که مهمترین آنها در دمتریو پیانلی (۱۸۸۸) است. در شمال، نوعی هم افزایی بین وریسمو و اسکاپیلیاتورا نیز وجود داشت، برای مثال، در «لا بوکا دل لوپو» (۱۸۹۲) اثر رمیجو زنا، «جان پیترو دا کور» (۱۸۸۵) اثر جان پیترو لوچینی و «لا فولا» (۱۹۰۱) اثر پائولو والرا. اگرچه طرفداران اصلی وریسمو در درجه اول رمان نویسان بودند، اما نوع خاصی از وریسمو در شعر نیز قابل مشاهده است: لورنزو استکتی (با نام حقیقی اولیندو گوئرینی) عمداً تلاش می کند تا با پرداختن به مضامین شهوانی و اجتماعی، مخاطب را شوکه کند، و ویتوریو بتلونی عمداً به شیوه ای نثرگونه درباره بورژوازی می نویسد. در تئاتر، بار دیگر ورگا بود که درام وریسمو را با نسخه صحنه ای «غیرت روستایی» در سال ۱۸۸۴ پایه گذاری کرد، که یک پیروزی شخصی برای بازیگر زن، الئونورا دوزه، بود. یکی دیگر از نمایندگان برجسته درام واقع گرایانه، جوزپه جاکوزا، شاعر و نویسنده اشعار اپرا و از دوستان نزدیک ورگا بود. نخستین نویسنده ای که در مورد وریسموی ایتالیایی نظریه پردازی کرد، کاپوآنا بود که «شعر واقعیت» را نظریه پردازی کرد - بنابراین ورگا، که در
آغاز بخشی از جنبش ادبی رمانتیک متاخر بود (او را «شاعر دوشس ها» می نامیدند و موفقیت قابل توجهی داشت)، بعدها با مجموعه داستان های کوتاه خود «زندگی در اردوگاه» و «رمان روستایی» و در نهایت با اولین رمان از مجموعه «چرخه وینتی»، «اکراه» در سال ۱۸۸۱، به وریسمو روی آورد. ورگا، متولد سیسیل، در همان دوره ای که نقاشان وریسمو - از ۱۸۶۵ تا ۱۸۶۷ - در فلورانس زندگی می کردند، در فلورانس زندگی می کرد و شناخته شده ترین داستان او، «غیرت روستایی»، حاوی برخی از شباهت های کلامی با جلوه هایی است که توسط مکتب منظره سازی توسکانی در این دوران بر روی بوم نقاشی به دست آمده است. «با پیروی از رویکردی که بعدها او را در عرصه ی وریسمو قرار داد، ساختار و ریتم خاص جملات او برخی از ویژگی های ماکیا را دارد. او نیز مانند ماکیایولی ها مجذوب دقت توپوگرافی در چارچوبی ملی گرایانه بود.» - به نقل از اثر آلبرت بویم، هنر ماکیا و ریسورجیمنتو. با این حال، ورگا و وریسمو از نظر تمایل به معرفی دیدگاه خواننده در مورد موضوع و در عین حال عدم افشای نظرات شخصی نویسنده، با ناتورالیسم متفاوت بودند. این جنبش مخالفانی هم داشت. برای مثال، لوئیجی آلبرتی، روزنامه نگار و
نمایشنامه نویس فلورانسی، وریسمو را آلوده کننده ذهن جوانان با «هر چیز زشت، پست و مبتذلی» می دانست که در زندگی واقعی وجود دارد. اصول. اصول وریسموی متعارف به شرح زیر است: (1) فرم باید غیرشخصی باشد؛ (2) زبان و سبک باید با موضوع مطابقت داشته باشد (اگر محیط داستان طبقه کارگر است، واژگان و نحو آن نیز باید چنین باشد)؛ (3) هدف، مطالعه ایتالیای مدرن از پایین ترین طبقات تا بالاترین طبقات است؛ (4) روش باید علمی و مبتنی بر مطالعه محیط (اجتماعی، اقتصادی، جغرافیایی و غیره) و مطابق با معیارهای جبرگرایانه ای باشد که توسط نویسندگان پوزیتیویست مانند چزاره لومبروزو نظریه پردازی شده است. وریسمو از جهات مهمی با ناتورالیسم فرانسوی متفاوت است: (1) جنبه های سبکی اثر ادبی بیشتر از جنبه های علمی آن مورد تأکید قرار می گیرد؛ (2) در وریسمو، کارگران یدی و محیط شهری کمتر از دهقانان و زندگی روستایی بازنمایی می شوند. میراث. رمان های اولیه گابریل دانونزیو، «زمین باکره» و «نوول د لا پسکارا»، به شدت تحت تأثیر وریسمو بودند. ردپایی از شاعرانگی وریسمو در آثار اولیه لوییجی پیراندلو، در «ایلتورن»، «کلاسا» و اولین رمان او و کمی بعدتر، در «فدریگو توتز
ی» توسکانی، همچنان پابرجاست. آثار نویسندگان وریسمو مانند د روبرتو بر رمان «یوزپلنگ» جوزپه توماسی دی لامپه دوزا تأثیر گذاشت. اما تأثیر عمده بعدی بر نئورئالیسم (۱۹۴۳-۱۹۵۵) بود.
بحران مدیریت زباله ناپل مجموعه ای از وقایع پیرامون عدم جمع آوری پسماند و رهاکردن غیرقانونی زباله های سمی در داخل و اطراف استان ناپل (که اکنون با نام کلان شهر ناپل شناخته می شود)، کامپانیا، ایتالیا است که از دهه ۱۹۸۰ آغاز شد. در سال ۱۹۹۴، کامپانیا رسماً وضعیت اضطراری اعلام کرد و این وضعیت در سال ۲۰۰۸ پایان یافت. با این حال، این بحران تأثیرات منفی بر محیط زیست و سلامت انسان، به ویژه در منطقه ای که به عنوان مثلث مرگ ایتالیا شناخته می شود، داشته است. به دلیل سوزاندن زباله های سمی انباشته شده در محل های دفن و حتی در خیابان ها، مناطق اطراف ناپل به «سرزمین توده های آتش» شهرت یافتند. این بحران را می توان تا حد زیادی مربوط به عدم موفقیت دولت در مدیریت کارآمد زباله و همچنین دفع غیرقانونی زباله توسط سازمان جنایی کامورا دانست. اورژانس. در دهه های۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، ناپل و منطقه کامپانیا در جنوب ایتالیا از تخلیه زباله های جامد شهری در محل های دفن زباله بیش از حد پر شده رنج می بردند. بدون هیچ برنامه مدیریت زباله منطقه ای، محل دفن زباله اصلی منطقه در پیانورا با پسماند خطرناک و غیرخطرناک پر شد و زباله ها نیز از شمال ایتالیا می آمدن