Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بروسیتی یک غذای تک دوره ای ایتالیایی است که در آشپزی لمباردی، پیه مونته و تیسین تهیه می شود و با گوشت گاو خردشده که به مدت طولانی پخته می شود، درست می گردد. این غذا یک غذای معمول زمستانی است و معمولاً همراه با پولنتا، پوره یا ریزوتوی به سبک میلان سرو می شود. بروسیتی اصالتاً متعلق به کومونهٔ، بوستو آرسیتسیو در ناحیهٔ لمباردی ایتالیا است. بروسیتی در بخش های شمال غربی لمباردی (ایتالیا)، شمال شرقی پیه مونته (ایتالیا) و کانتون تیچینو (سوئیس) رواج دارد. این غذا احتمالاً در قرون وسطی پدید آمده است. ریشه شناسی. در زبان لومباردی، واژهٔ brüscitt به معنای «خُرده ها» است و به اندازهٔ گوشت اشاره دارد که به قطعات ریز خُرد می شود. توضیحات. این خوراک از گوشت گاوِ خردشدهٔ ریز درست می شود و برای مدت طولانی (۲ ساعت تا ۴ ساعت) بر روی شعلهٔ ملایم پخته می گردد. دیگر مواد آن شامل کره، سیر، دانه های رازیانه و چربی خوک یا پانچتا هستند. در پایان پخت، این خوراک با شراب های سرخِ خوش ساختی مانند باربِرا، بارولو یا نِبّیولو ترکیب می شود. هنگام سرو بروسیتی نباید بیش ازحد آبکی یا بیش ازحد خشک باشد. این غذا از خوراک های معمول زمستانی است و ه
مراه با پولِنتا ریزوتو یا پوره سرو می شود. هر ۱۰۰ گرم بروسیتی حدود ۱۱۲٫۶۳ کیلوکالری (۴۷۲ کیلوژول) انرژی دارد. ترکیبات تغذیه ای آن شامل ۶٫۷۳ گرم پروتئین، ۴٫۹۳ گرم چربی که ۲٫۲۹ گرم آن اسید چرب است، ۱٫۱۴ گرم فیبر و ۱۰٫۰۵ گرم کربوهیدرات که ۱٫۲۱ گرم آن قند می باشد. گسترش جغرافیایی. این غذا در کل منطقهٔ اینسوبریا شناخته شده است. منشأ آن در کومونه در منطقهٔ آلتو میلانزه استان وارزه در لومباردی است و در آنجا بسیار محبوب است. علاوه بر لومباردی، این خوراک در استان وربانو-کوزیو-اوسولا در پیِمونت و همچنین در بخش پایین تر کانتون تیچینو در سوئیس نیز رایج است. تاریخچه. بروسیتی اصالتاً از کومونه در لومباردی، ایتالیا است. این غذا بخشی از سنت قدیمی کشاورزان است. احتمالاً این غذا در دوران قرون وسطی پدید آمده است. بر اساس اولین فرضیه ها، این غذا از تکه های گوشت گاوی پدید آمده است که پس از دباغی پوست ها باقی می ماندند. در آن زمان، بسیاری از دباغی ها در بوستو آرسیتزیو فعال بودند. تا پیش از رونق اقتصادی ایتالیا در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، برای تهیهٔ بروسیتی از گوشت های سفت تر گاو استفاده می شد که پخت طولانی تری نیاز داشت. بعدها از گوشت
های نرم تر هم استفاده شد؛ مانند کاپلودل پرته، دیافراما، فوزلّو و رئاله. در آغاز، از بخش های سفت تر یا معمولاً دور ریختهٔ گوشت گاو استفاده می شد. این خوراک ساده اما مقوی بود و با هدف نیرو بخشیدن به کشاورزانی ساخته می شد که در زمین ها کار می کردند. این خوراک از نیاز به غذایی پدید آمد که بتواند روی خاکسترهای شومینه به آرامی بپزد، بدون آنکه به مراقبت زیادی نیاز داشته باشد، و در پایان پخت با کمی شراب کامل شود. طبق سنت، گوشت با چاقو به قطعات کوچک خرد می شود تا طمع آن از دست نرود. در سال ۱۹۷۵ در شهر بوستو آرسیتزیو انجمنی به نام ماجیسترو دئی بروسیتی «شورای بروسیتی» تأسیس شد که هدف آن گسترش شناخت از خوراکی های روستایی محلی بود. در ۱۶ دسامبر ۲۰۱۲، شهردار بوستو آرسیتزیو روزی به نام «روز بروسیتی» (به لُمباردی: Ul dí di bruscitti) بنیان گذاشت که هر سال در دومین پنج شنبهٔ ماه نوامبر برگزار می شود.
آلفردو گوتزونی (؛ ۱۲ آوریل ۱۸۷۷ – ) افسر نظامی ایتالیایی بود که در جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم حضور داشت. گوتزونی فعالیت نظامی را از سال ۱۸۹۷ در ارتش سلطنتی ایتالیا آغاز کرد و در جنگ جهانی اول جنگید. پس از جنگ دوم ایتالیا-حبشه، وی به عنوان فرماندار اریتره منصوب شد. او از ماه مه ۱۹۳۶ تا آوریل ۱۹۳۷ به عنوان فرماندار فعالیت کرد. در سال ۱۹۳۹، گوتزونی نقش برجسته ای در حمله ایتالیا به آلبانی داشت و در سال ۱۹۴۰ فرمانده کل نیروهای عالی آلبانی بود. در ژوئن ۱۹۴۰، پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم، گوتزونی فرماندهی ارتش چهارم ایتالیا را در طول حمله به فرانسه بر عهده داشت. در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۰، گوتزونی به عنوان معاون وزیر جنگ و معاون رئیس ستاد کل عالی جانشین اوبالدو سودو شد. در سال ۱۹۴۳، گوتزونی فرمانده ارتش ششم ایتالیا در سیسیل و فرمانده نیروهای محور در سیسیل در طول حمله متفقین به این جزیره بود. مقاومت آلمان و ایتالیا ۳۷ روز قبل از تخلیه جزیره ادامه یافت. زندگی نامه. آلفردو گوتزونی، متولد مانتوا در سال ۱۸۷۷، از پدر و مادری به نام های پوستومیو و دژانیرا جوبلینی، پس از اتمام تحصیلاتش در آکادمی نظامی، در جنگ ایتالیا و ترک
یه در سال ۱۹۱۱ شرکت کرد. در ۱۸ مارس همان سال، او در لژ دانته آلیگیری در تورین به فراماسونری پیوست. در آغاز جنگ جهانی اول، او تا سال ۱۹۱۸ رئیس ستاد لشکرهای هفتم و یازدهم بود، زمانی که به عنوان رئیس ستاد سپاه سوم ارتش منصوب شد. در سال ۱۹۲۹، او به هنگ ۵۸ پیاده نظام منتقل شد و در سال ۱۹۳۰ به درجه ژنرالی ارتقا یافت و به فرماندهی تیپ سوم آلپاین اعزام شد. در سال ۱۹۳۳، او تا سال ۱۹۳۴ فرماندهی آکادمی نظامی در مودنا را بر عهده داشت، زمانی که فرماندهی لشکر بیست و یکم نارنجک اندازان ساردینی نیز به او سپرده شد. با این لشکر، او در جنگ اتیوپی شرکت کرد. در سال ۱۹۳۶ به عنوان فرماندار اریتره منصوب شد و سال بعد گروه جدیدی به نام سپاه یازدهم به او سپرده شد. در سال ۱۹۳۹ فرمانده نیروی اعزامی به آلبانی بود و بعداً در همان سال فرمانده کل نیروهای اشغالگر و متعاقباً فرمانده کل کل نیروها در خاک آلبانی شد. در آغاز ماه مه ۱۹۴۰، او برای فرماندهی ارتش چهارم در جبهه آلپ فرانسه اعزام شد. او رابطه وحشتناکی با گالئاتزو چیانو داشت (که در دفتر خاطراتش او را به «مشکوک، حقیر، کوچک، چاق و با موهای رنگ شده» متهم کرده بود). او میدان جنگ را ترک کرد تا
از ۳۰ نوامبر ۱۹۴۰ تا ۲۵ مه ۱۹۴۱ به عنوان معاون وزیر امور خارجه در امور جنگ و معاون رئیس ستاد کل تحت فرماندهی ژنرال اوگو کاوالرو خدمت کند. او در ژوئن ۱۹۴۳ به سیسیل اعزام شد و فرماندهی ارتش ششم را بر عهده گرفت. دوران خدمت او با حمله انگلیسی-آمریکایی به سواحل سیسیل و عقب نشینی نیروهای ایتالیایی از خاک سیسیل به پایان رسید. او در اوایل ماه اوت از وظایفش برکنار شد. او بازنشسته شد، اما پس از ۸ سپتامبر توسط نیروهای جمهوری اجتماعی ایتالیا دستگیر و پس از دو حمله ای که روبرتو فاریناچی از ستون های رژیم فاشیستی انجام داد، به عنوان خائن محاکمه شد. با این حال، به لطف کمک آلمانی ها، او موفق به فرار از جوخه آتش شد. پس از جنگ، او تلاش ناموفقی برای به رسمیت شناختن فرماندهی خود به خاطر دفاع از سیسیل انجام داد.
«شراب و زن ها» ترانه ای است که توسط بری گیب نوشته شد و در سپتامبر سال ۱۹۶۵ توسط او و بی جیز از سوی شرکت لیدن رکوردز در استرالیا منتشر گردید. ترانهٔ سمت بی این صفحه، «باد را دنبال کن» بود. این تک آهنگ در استرالیا به رتبهٔ ۴۷ رسید. آن ها این موفقیت را با تشویق هرچه بیشتر طرفدارانشان به خرید صفحه به دست آوردند و به این ترتیب توجه دیسک جوکی ها را جلب کردند. هر دو ترانه بعداً در نخستین آلبوم گروه با عنوان "بی جیز ۱۴ ترانه از بری گیب را می خوانند و می نوازند" گنجانده شدند، و همچنین در آنتولوژی سال ۱۹۹۸ از ضبط های استرالیایی گروه با نام "ماهر از بدو تولد" منتشر شدند.
آنا ماریا دِ خسوس ریبیرو (; – ) نظامی و انقلابی جمهوری خواه اهل امپراتوری برزیل بود. وی همسر جوزپه گاریبالدی، سیاستمدار ایتالیایی بود. مشارکت آنها مظهر جان بخشی عصر رمانتیسم و تاریخ لیبرالیسم قرن نوزدهم بود. اوایل زندگی. آنا ماریا دِ خسوس ریبیرو در ۳۰ اوت ۱۸۲۱ در لاگونا بخشی از پادشاهی متحد پرتغال، برزیل و الگاروه (یک سال قبل از استقلال این کشور) در خانواده ای فقیر با اصالت آزورایی متولد شد. او سومین فرزند از ده فرزند ماریا آنتونیا دِ خسوس آنتونس و بنتو ریبیرو دا سیلوا بود. وی در سال ۱۸۳۵ در سن چهارده سالگی، مجبور به ازدواج با مانوئل دوآرته آگیار شد که در نهایت او را برای پیوستن به ارتش امپراتوری رها کرد. زندگی با جوزپه گاریبالدی. جوزپه گاریبالدی، ملوانی اهل نیس با اصالت لیگوریایی که به انقلابی ملی گرای ایتالیایی تبدیل شده بود، در سال ۱۸۳۶ از اروپا گریخته بود و به نمایندگی از جمهوری جدایی طلب ریوگراندنس در جنوب برزیل (جنگ راگامافین) می جنگید. وقتی گاریبالدی جوان، برای اولین بار آنیتا را دید، فقط توانست در گوشش زمزمه کند: «تو باید مال من باشی» او در اکتبر ۱۸۳۹ با کشتی به گاریبالدی پیوست. یک ماه بعد، او برای او
لین بار در نبردهای ایمبیتوبا و لاگونا در کنار معشوقش جنگید. گفته می شود آنیتا، سوارکار ماهری بود که به جوزپه در مورد فرهنگ گائوچو در پامپا واقع در جنوب برزیل آموزش داد. یکی از رفقای گاریبالدی، آنیتا را «ملغمه ای از دو نیروی اساسی... قدرت و شجاعت یک مرد و جذابیت و لطافت یک زن، که با جسارت و قدرتی که با آن شمشیر خود را به اهتزاز درآورده بود و بیضی زیبای صورتش که لطافت چشمان خارق العاده اش را آراسته بود، آشکار می شد» توصیف کرد. در نبرد کوریتیبانوس، گاریبالدی از جبهه جدا شد و ارتباطش با آنیتا که توسط گروه رقیب اسیر شده بود، قطع شد. در اسارت، نگهبانان به آنیتا گفتند که گاریبالدی مرده است، که در آن لحظه آنیتا بسیار پریشان شد، چه برای عزیزش و چه برای فرزندش که گاریبالدی هرگز او را نمی دید. آنیتا پرسید که آیا می تواند در میان کشته شدگان نبرد جستجو کند. به او اجازه داده شد جستجو کند، اما او را پیدا نکرد. این به آنیتا امید داد، که پس از مدتی، سوار بر اسب اردوگاه شد و با یک تاخت فرار کرد. سربازان او را تعقیب کردند. به دستور مافوق اسیرکنندگانش، قرار بود زنده یا مرده او را برگردانند. آنها اسب او را تیرباران کردند و کشتند.
سپس آنیتا به رودخانه کانواس رسید و در آن فرو رفت. سربازان فکر کردند که او زنده نخواهد ماند و او را به حال خود رها کردند تا بمیرد. آنیتا چهار روز بدون غذا و نوشیدنی در جنگل سرگردان بود تا اینکه گروهی از مردم را یافت که به او غذا دادند. سرانجام او توانست با شورشیان تماس بگیرد و در واکاریا به گاریبالدی پیوست. چند ماه بعد، اولین فرزندشان به نام منوتی (۱۸۴۰-۱۹۰۳)، به دنیا آمد. او به دلیل ضربه ای که آنیتا هنگام فرار از اردوگاه برزیل هنگام سقوط از اسبش دریافت کرد، با ناهنجاری جمجمه به دنیا آمد. منوتی همچنین به یک مبارز آزادی تبدیل شد و پدرش را در لشکرکشی هایش در ایتالیا همراهی کرد. نام او به افتخار سیرو منوتی گذاشته شد. آنها سه فرزند دیگر داشتند که در مونته ویدئو به دنیا آمدند، رزیتا (۱۸۴۳-۱۸۴۵)، ترسیتا (۱۸۴۵-۱۹۰۳) و ریکیوتی (۱۸۴۷-۱۹۲۴). با وجود برخی اختلافات به دلیل زن بارگی گاریبالدی، حقیقت این است که این یک عشق پرشور بود. در سال ۱۸۴۱، این زوج به پایتخت اروگوئه نقل مکان کردند، و در آن جا جوزپه گاریبالدی به عنوان تاجر و معلم مدرسه کار می کرد و سپس در سال ۱۸۴۲ فرماندهی ناوگان اروگوئه را بر عهده گرفت و یک «لژیون ایت
الیایی» را برای جنگ علیه دیکتاتور آرژانتین خوان مانوئل دِ روساس تشکیل داد. آنیتا در دفاع گاریبالدی از مونته ویدئو در سال ۱۸۴۷ علیه آرژانتین و متحد اروگوئه ای اش مانوئل اوریبه شرکت داشت. کارزار انتخاباتی در ایتالیا و مرگ. آنیتا، گاریبالدی و لژیونرهای پیراهن قرمزش را برای پیوستن به انقلاب های ۱۸۴۸ همراهی کرد، او در آن دوره علیه نیروهای امپراتوری اتریش جنگید. در فوریه ۱۸۴۹، گاریبالدی در دفاع از جمهوری تازه اعلام شده روم در برابر مداخله ناپولی ها و فرانسه که با هدف بازگرداندن ایالات پاپی انجام می شد، شرکت کرد. آنیتا به همسرش در دفاع از رم پیوست که در ۳۰ ژوئن به محاصره فرانسه درآمد. سپس او با لژیون گاریبالدی از دست نیروهای فرانسوی و اتریشی گریخت. او که باردار و بیمار از مالاریا بود، در ۴ اوت ۱۸۴۹، ساعت ۷:۴۵ بعد از ظهر در آغوش شوهرش در مزرعه گوچیولی در ماندریول نزدیک راونا ایتالیا، در جریان عقب نشینی غم انگیز درگذشت. جسد او به سرعت دفن شد و بعداً توسط یک سگ از خاک بیرون آورده شد. آنیتا تا آخر عمر در قلب گاریبالدی باقی ماند. شاید با یادآوری یاد او بود که هنگام سفر در پرو در اوایل ۱۸۵۰، به دنبال مانوئلا سائنس همراه ا
فسانه ای سیمون بولیوار تبعیدی و بی بضاعت گشت. سال ها بعد، در سال ۱۸۶۰، هنگامی که گاریبالدی برای استقبال از ویکتور امانوئل دوم به عنوان پادشاه ایتالیای متحد به سمت تیانو حرکت کرد، شال راه راه آنیتا را روی پانچوی خاکستری آمریکای جنوبی خود پوشید. میراث. آنیتا گاریبالدی نماد جمهوری خواهی برزیل است و پس از سقوط امپراتوری برزیل به عنوان یک قهرمان ملی شناخته شد. در برزیل میدان هایی به نام او نامگذاری شده اند و در لاگونا موزه ای به یاد او ساخته شده است. میراث او توسط موسولینی نیز مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۹۳۲ واتیکان به طور غیررسمی درخواست کرد که مجسمه شوهرش را از بالای جیانیکولو بردارند. موسولینی پاسخ داد که نه تنها مجسمه جوزپه را برنمی دارد، بلکه مجسمه جدیدی از آنیتا را نیز در همان تپه نصب خواهد کرد. نصب مجسمه او در جیانیکولو در رم در یک مراسم یادبود سه روزه جشن گرفته شد. در روز اول، بقایای آنیتا از جنوا به رم منتقل شد. در روز دوم، بقایای او در پایه بنای یادبودی که به یاد او در ژانیکولوم در نزدیکی مجسمه سوارکاری شوهرش ساخته شده بود، دفن شد. در روز سوم، موسولینی رسماً این بنای یادبود را افتتاح کرد. این مجسمه آ
نیتا گاریبالدی را نشان می دهد که سوار بر اسبی است و پسر نوزادش را در دست چپ خود نگه داشته و در حالی که تپانچه ای را در دست راست خود تکان می دهد، ارتش شوهرش را به سوی پیروزی رهبری می کند. آنیتا گاریبالدی موضوع فیلم تاریخی "پیراهن های قرمز" محصول ۱۹۵۲ است که در آن آنا مانیانی نقش او را بازی می کند. همچنین توسط والریا سولارینو در مینی سریال تلویزیونی ایتالیایی "آنیتا گاریبالدی" در سال ۲۰۱۲ به تصویر کشیده شد. آنا پائولا آروسیو نقش آنیتا گاریبالدی را در فیلم درام تاریخی "آنیتا و گاریبالدی" در سال ۲۰۱۳ بازی کرد.
نذیر عرباوی ( (متولد ۲۶ سپتامبر ۱۹۴۹)) سیاستمدار، حقوقدان و دیپلمات الجزایری است که از سال ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۵ به عنوان نخست وزیر الجزایر مشغول به کار بود. اوایل زندگی. عرباوی در ۲۶ سپتامبر ۱۹۴۹ در تبسا، الجزایر (در زمان حکومت فرانسه) متولد شد. در جوانی، عضو تیم ملی هندبال مردان الجزایر بود. شغل. پس از بازنشستگی از هندبال، او در دانشکده حقوق دانشگاه الجزایر ثبت نام کرد و مدرک کارشناسی خود را در رشته حقوق و مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته حقوق بین الملل عمومی و خصوصی و دریافت کرد و به این ترتیب وکیل شد. او در وزارت امور خارجه مشغول به کار شد و به عنوان مدیر بخش امور حقوقی و کنسولی، مدیر بخش روابط اقتصادی بین المللی و مدیر بخش مغرب عربی خدمت کرد. او بعداً به عنوان دیپلمات به عنوان سفیر در سازمان ملل متحد، پاکستان، اتحادیه عرب، اتحادیه مغرب عربی و مصر خدمت کرد. عرباوی در مارس ۲۰۲۳ رئیس دفتر رئیس جمهور الجزایر عبدالمجید تبون شد. رئیس جمهور تبون در ۱۱ نوامبر ۲۰۲۳، عرباوی را به عنوان نخست وزیر منصوب کرد و به این ترتیب او جایگزین ایمن بن عبدالرحمن، که اخراج شده بود، شد. تبون در ۲۸ اوت ۲۰۲۵، عرباوی را از سمت نخست وزیری بر
کنار کرد و سیفی غریب به عنوان نخست وزیر موقت به جای او منصوب شد.
جیووانی پیترو فرانسسکو آگیوس د سولدانیس () زبان شناس، مورخ و روحانی مالتی اهل جزیره غودش بود. او اولین واژگان و دستور زبان سیستماتیک زبان مالتی را نوشت و اولین کتابدار کتابخانه عمومی، سلف کتابخانه ملی مالت، بود. زندگی. دِ سولدانیس در ۱ نوامبر ۱۷۱۲ در رباط، جزیره غودش، از آندره آ هاگیوس و والنزیا سولتانا متولد شد. او روز بعد در کلیسای سنت جورج غسل تعمید داده شد. نام اصلی او "جووانی پیترو فرانچسکو آگیوس" بود، اما بعدها "دِ سولدانیس را" به نام خود اضافه کرد که نسخه لاتین شده نام خانوادگی مادرش سولتانا است و اکنون معمولاً با این نام شناخته می شود. دِ سولدانیس به طور خصوصی توسط یک راهب کاپوچین در صومعه بانوی ما از نعمت ها آموزش دید. او بعدها در کالج ملیتنسه در والتا به تحصیل ادبیات، فلسفه، الهیات و حقوق پرداخت. دِ سولدانیس در سال ۱۷۲۹ توسط اسقف پاول آلفران دِ بوسان به عنوان کشیش کلیسای جامع عروج، گوزو منصوب شد و شش سال بعد در سال ۱۷۳۵ به مقام کشیشی رسید. دِ سولدانیس به تاریخ، فرهنگ، باستان شناسی و زبان مالتی علاقه مند بود. او در خانه اش یک کتابخانه بزرگ و یک موزه داشت که شامل سکه ها و مدال های قدیمی مختلف، کتیبه ه
ا، سفال ها و مجسمه ها بود. او چندین نسخه خطی به زبان های مختلف، از جمله مالتی، ایتالیایی و فرانسوی نوشت. او برخی از آثار خود را در رم، ناپل، ونیز و آوینیون منتشر کرد، اما هرگز چیزی در مالت منتشر نکرد زیرا در آن زمان چاپخانه ای وجود نداشت. در سال ۱۷۵۳، او به عنوان "کوآرسمالیستا (مدرس مذهبی)" جزیره غودش، واعظ رسمی خطبه های ظهور و روزه در ماتریکس، منصوب شد که این مقامی ممتاز محسوب می شد. به دلیل نفوذ برادر اسقف، د سولدانیس در دهه ۱۷۵۰ به سراسر ایتالیا و فرانسه سفر کرد. در این مقطع، او در دانشگاه پادوا تحصیل کرد و به عنوان وکیل فارغ التحصیل شد. او همچنین عضو "آکادمی آپاتیستی (Accademia degli Apatisti)" در فلورانس، "آکادمی گیاه شناسی" کورتونا (Accademia Botanica) و "آکادمی بوئنگوستو (Accademia di Buongusto)" و آکادمی ارانتی "(Accademia degli Erranti)" در پالرمو شد. در سال ۱۷۵۸، دِ سولدانیس به جزیره غودش بازگشت، اما در سال ۱۷۶۳ به سرزمین اصلی مالت نقل مکان کرد، زمانی که شوالیه لویی گرن دِ تنسین او را به عنوان اولین کتابدار "کتابخانه عمومی" در والتا، سلف کتابخانه ملی مالت ، انتخاب کرد. سلامت دِ سولدانیس در سال ۱۷۶۸
رو به وخامت گذاشت. او در ۳۰ ژانویه ۱۷۷۰ درگذشت و در کلیسای کالجیت پریش سنت پاول در والتا به خاک سپرده شد. دِ سولدانیس پسر مسلمانی به نام علی را به عنوان برده داشت؛ دِ سولدانیس در نوشته های خود اشاره می کند که مادر و شش برادر علی نیز در مالت به بردگی گرفته شده بودند و او در برابر فشار برای گرویدن به مسیحیت مقاومت کرد. آثار. زبان مالتی. دِ سولدانیس در طول زندگی خود آثار متعددی در مورد زبان مالتی نوشت که حوزه اصلی مورد علاقه او بود. او اولین دستور زبان زبان مالتی را در سال ۱۷۵۰، پس از آنکه مطلع شد شوالیه پرتغالی آلمیدا می خواهد چنین دستور زبانی منتشر شود، نوشت. عنوان این کتاب "«زبان مالتی را ارائه می دهیم، اسناد جدید را در مورد زبان اتروسک ارائه می دهیم، در حال حاضر در حال بررسی است» بود" و در رم منتشر شد. در این اثر، دِ سولدانیس فرضیه ای را مطرح می کند مبنی بر اینکه زبان مالتی از زبان پونیک سرچشمه گرفته است که به نظر او از زبان اتروسکایی سرچشمه گرفته است. این فرضیه بعداً رد شد و اکنون مالتی از زبان سیکولی-عربی گرفته شده است. از سال ۱۷۵۰ تا ۱۷۶۲، د سولدانیس روی دستور زبان دومی با عنوان "«مدرسه جدید زبان های مالت
ی»" کار کرد، اما هرگز منتشر نشد. او همچنین یک فرهنگ لغت چهار جلدی مالتی-لاتین-ایتالیایی با عنوان "«دامّا تل کلم کارتاگینی» را" بین سال های ۱۷۵۰ تا ۱۷۶۷ نوشت. اگرچه این کتاب نیز منتشر نشد، اما به عنوان تأثیرگذارترین اثر او در مورد زبان مالتی در نظر گرفته می شود، زیرا تصویری منحصر به فرد از زبان مالتی اواسط قرن ۱۸ ارائه می دهد. آثار دیگر. جدا از مطالعاتی که بر روی زبان مالتی انجام داد، د سولدانیس آثاری نیز در رابطه با تاریخ، باستان شناسی و سایر مباحث مربوط به مالت و جزیره غودش نوشت است، یک نسخه خطی دو جلدی که به تاریخ جزیره غودش می پردازد و در سال ۱۷۴۶ تکمیل شد. این نسخه خطی به عنوان مبنایی برای مطالعات بیشتر در مورد جزیره غودش قرار گرفت، اما تا سال ۱۹۳۶ منتشر نشد، تا اینکه انتشارات دولتی ترجمه ای از آن را به زبان مالتی توسط جوزپه فاروگیا جویوسو منتشر کرد. ترجمه ای به زبان انگلیسی توسط آنتونی مرسیکا در سال ۱۹۹۹ منتشر شد. در سال ۱۷۵۱، دِ سولدانیس "کتاب «مصطفی باسا دی رودی اسکیاوو در مالت، یا سیا لا دی لوی کونگیرورا آل'اکازیون دی مالت دِ دیکتاتا" دا میکله آکیار» را منتشر کرد که به توطئه بردگان که دو سال قبل رخ دا
ده بود، می پرداخت. این کتاب او را با استاد بزرگ مانوئل پینتو دا فونسکا به دردسر انداخت، زیرا در آن به فرقه سنت جان حمله کرد و از حقوق مالتی ها دفاع کرد. دِ سولدانیس مجبور شد برای دفاع از خود در مقابل پاپ بندیکت چهاردهم به رم برود، اما در سال ۱۷۵۲ به مالت بازگشت و توسط پینتو بخشیده شد. د سولدانیس همچنین مجموعه ای از گفتگوها را نوشت که اکنون از اهمیت زبان شناختی و اجتماعی-فرهنگی برخوردارند. بسیاری از آثار و نسخه های خطی دِ سولدانیس اکنون در کتابخانه ملی مالت یافت می شوند. یادبودها. دبیرستان و مدرسه راهنمایی دخترانه آگیوس د سولدانیس در ویکتوریا، گزو، تنها مدرسه دخترانه در گزو و یکی از بزرگ ترین مدارس مالت، به نام د سولدانیس نامگذاری شده است. نیم تنه او در باغ های ویلا راندل در ویکتوریا یافت می شود. سیصدمین سالگرد تولد د سولدانیس در سال ۲۰۱۲ با برگزاری نمایشگاه ها و رویدادهای دیگر در ویکتوریا و والتا جشن گرفته شد. در سال ۲۰۱۳ از پلاکی به افتخار او در میدان سنت جورج، ویکتوریا رونمایی شد.
مدرسه عالی نرمال پیزا (Scuola Normale Superiore؛ که در ایتالیا معمولاً با نام لا نرماله شناخته می شود) یک دانشگاه دولتی در پیزا و فلورانس، توسکانی، ایتالیا است که در حال حاضر حدود ۶۰۰ دانشجوی کارشناسی و کارشناسی ارشد (PhD) در آن تحصیل می کنند. این دانشگاه به همراه دانشگاه پیزا و مدرسه مطالعات پیشرفته سنت آنا، بخشی از سیستم دانشگاهی پیزا هستند. این مدرسه در سال ۱۸۱۰ با فرمان ناپلئون به عنوان شاخه ای از مدرسه عالی پاریس با هدف آموزش معلمان امپراتوری برای آموزش شهروندان تأسیس شد. در سال ۲۰۱۳، پس از الحاق مؤسسه علوم انسانی در فلورانس (SUM)، محوطه فلورانس به محوطه تاریخی پیزا اضافه شد. از سال ۲۰۱۸، مدرسه عالی با مدرسه مطالعات پیشرفته سنت آنا در پیزا، مؤسسه مطالعات پیشرفته پاویا و مدرسه عالی مریدوناله ناپل، تنها سه مؤسسه دانشگاهی دیگر با جایگاه ویژه هستند که در چشم انداز ایتالیا، مطابق با استانداردهای عالی، فعالیت های آموزشی کارشناسی و کارشناسی ارشد را ارائه می دهند. شخصیت های برجسته ای از دنیای علم، ادبیات و سیاست در نرمال تحصیل کرده اند، از جمله جوسوئه کاردوچی، کارلو روبیا، انریکو فرمی، آلدو کاپیتینی، کارلو آزگلی
و چیمپی و اسکولا ماریوتی (که در یک کلاس بودند)، جووانی گرونچی، فیووانی گالی در زمان های اخیر و همچنین در زمان های اخیر. تاریخچه. مدرسه عالی در سال ۱۸۱۰ با فرمان ناپلئون، به عنوان مؤسسه دوقلوی مدرسه عالی در پاریس، که خود قدمت آن به دوران انقلاب فرانسه بازمی گردد، تأسیس شد. اصطلاح ' (') توسط جوزف لاکانال ابداع شد که در ارائه گزارشی به کنوانسیون ملی ۱۷۹۴ از طرف کمیته آموزش عمومی، آن را به شرح زیر توضیح داد: «این مدارس در واقع باید نمونه و الگوی سایر مدارس باشند." " این مدارس در واقع باید از نوع و حکومت همه مدارس دیگر باشند. دوره ناپلئونی. فرمان ناپلئونی مورخ ۱۸ اکتبر ۱۸۱۰، در مورد «مؤسسات آموزش عمومی» در توسکانی- استانی از امپراتوری فرانسه از سال ۱۸۰۷ - یک «اقامتگاه دانشجویی دانشگاهی» در پیزا برای دانشجویان دانشگاه تأسیس کرد. بیست و پنج مکان برای دانشجویان دانشکده های هنر و علوم در نظر گرفته شد تا شعبه ای از مدرسه عالی پاریس در کشورهایی که استفاده از زبان ایتالیایی مجاز بود، ایجاد شود. بنابراین مدرسه عالی پیزا به دستور ناپلئون تأسیس شد. اصطلاح «عادی» به مأموریت آموزشی اصلی آن اشاره دارد، یعنی آموزش معلمان دبیرست
ان برای آموزش شهروندان بر اساس «هنجارهای» منسجم آموزشی و روش شناختی. در ۲۲ فوریه ۱۸۱۱، اولین فراخوان صادر شد، اما مدرسه عالی پیزا فعالیت خود را تنها در سال ۱۸۱۳ آغاز کرد، زمانی که اولین دانشجویان هنر و علوم در مدرسه عالی حضور یافتند. اولین محل مدرسه عالی، صومعه سن سیلوسترو در پیزا بود: این یک اقامتگاه دانشجویی در میانه یک فرقه نظامی و یک صومعه بود که در آن زندگی دانشجویان با مقررات انضباطی سختگیرانه ای مشابه مقررات "مدرسه" عالی فرانسه در مورد پذیرش، مشاغل، مجازات ها، پاداش ها و حتی لباس دانشجویی مشخص می شد. با پیروی از مدل دانشسرای عالی نرمال، مدرسه عالی به یک "مدیر" واگذار شد که توسط "مدیر فرعی" و " "اقتصاددان" " که مسئولیت مدیریت، نظارت بر مطالعات و حفظ نظم را بر عهده داشتند، یاری می شد. در آن زمان، مدرسه عالی نرمال پیزا به بهترین دانش آموزان دبیرستانی، بین ۱۷ تا ۲۴ سال، اختصاص داشت که در طول دو سال تحصیل خود، مدرک هایی را نیز از دانشکده های هنر و علوم دانشگاه امپراتوری دریافت می کردند. دانشجویان تعهدات خاصی داشتند و موظف به گذراندن دوره های اضافی بودند: آنها توسط چهار " "ریپتیتوری" " که توسط مدیر از بین دا
نشجویان نورماله انتخاب می شدند، سرپرستی می شدند که روزانه دروس دانشگاه را "تکرار" می کردند و "کنفرانس هاً را که نوعی سمینار بودند، هماهنگ می کردند. با این آموزش مقدماتی، دانشجویان پس از فارغ التحصیلی خود را متعهد به تدریس در مدارس متوسطه حداقل به مدت ده سال می کردند. مدرسهٔ ناپلئونی نرماله عمر کوتاهی داشت: تنها سال تحصیلی آن ۱۸۱۳/۱۴ بود که در طی آن فیزیکدان، مدیر آن بود. در ۶ آوریل ۱۸۱۴، ناپلئون قانون کناره گیری را امضا کرد: بازگشت گراند دوک فردیناند سوم به تخت سلطنت توسکانی با تعطیلی مدرسه، علیرغم تلاش های مختلف برای نجات آن به نام عملکردش، همزمان شد. فارغ التحصیلان و اساتید برجسته. فارغ التحصیلان و اعضای هیئت علمی برجسته اسکولا نرماله عبارتند از: منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
سیفی غریب (زادهٔ ۱۹۷۳) سیاستمدار اهل الجزایر است. او از سال ۲۰۲۴ به عنوان وزیر صنایع و از سال ۲۰۲۵ به عنوان نخست وزیر موقت الجزایر خدمت می کند.
نخست وزیر الجزایر ( الوزیر الأول للجمهوریة الجزائریة) رئیس دولت الجزایر است. نخست وزیر به همراه سایر وزرا و اعضای دولت که نخست وزیر جدید توصیه می کند، توسط رئیس جمهور الجزایر منصوب می شود. مجلس ملی خلق باید برنامه قانونی دولت جدید را تصویب کند، در غیر این صورت مجلس منحل شده و نخست وزیر باید استعفا دهد. هیچ محدودیتی در قانون اساسی برای دوره نخست وزیری وجود ندارد. طولانی ترین دوره نخست وزیری متعلق به محمد بن احمد عبدالغنی بود که از ۸ مارس ۱۹۷۹ تا ۲۲ ژانویه ۱۹۸۴ در زمان ریاست جمهوری شاذلی بن جدید خدمت کرد. نقش و قانون اساسی. عنوان نخست وزیر از زمان استقلال در سال ۱۹۶۲ به شرح زیر تکامل یافته است: مجلس مؤسسان ۱۹۶۲ تصمیم گرفت تا زمان تصویب قانون اساسی، رئیس دولت، رئیس شورا، را تعیین کند. قانون اساسی ۱۹۶۳ شامل سمت نخست وزیری نمی شود. در قانون اساسی ۱۹۷۶، این سمت اختیاری است و در زمان ریاست جمهوری هواری بومدین به او واگذار نشده بود. از زمان بازنگری قانون اساسی در سال ۱۹۸۸، این سمت به عنوان رئیس دولت شناخته می شد. در جریان بازنگری قانون اساسی در سال ۲۰۰۸، دوباره از نخست وزیری که توسط رئیس جمهور منصوب می شود، نام برده
شد. دوره تصدی. نخست وزیر یا رئیس دولت مانند هر عضو دیگر دولت توسط رئیس جمهور منصوب می شود. نخست وزیر ابتدا به عنوان رئیس کابینه منصوب می شود و سپس افرادی را برای مناصب خالی دولتی پیشنهاد می دهند. اگر دولت فعلی استعفا نداده باشد، نخست وزیر جدید وظیفه تشکیل دولت جدید را ندارد. مجلس ملی خلق باید برنامه و سیاست کلی نخست وزیر را تصویب کند، در غیر این صورت ممکن است از سمت خود برکنار شود. هیچ محدودیتی در قانون اساسی برای مدت زمان نخست وزیری وجود ندارد. محمد عبدالغنی از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۴ تقریباً پنج سال متوالی این سمت را بر عهده داشت. با این حال، از سال ۲۰۰۵، احمد اویحیی رکورد طولانی ترین دوره تصدی را در اختیار دارد و ده سال از ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۸، ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶، ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲ و از ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ به عنوان نخست وزیر خدمت کرده است. او همچنین تنها فردی است که بیش از یک بار این سمت را بر عهده داشته است.