Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آلمان در نهایت می توانند میدان های نفتی و راه آهنی را که از خلیج فارس به مرز روسیه از میان کوه ها می گذشت، در اختیار بگیرند. شرایط در ایران برای نیروهای آمریکایی بیگانه و نامساعد بود، با دمایی گرم تر از آنچه برای آن آموزش دیده بودند. کسانی که در تابستان ۱۹۴۲ رسیدند با باران سیل آسا و گل و لای بیش از یک فوت مواجه شدند، اما مجبور شدند برای شش ماه بعدی چادر بزنند تا روی زمین بخوابند تا زمانی که کلبه ها ساخته شوند. پس از فصل بارندگی، دمای هوا تا ۱۰۰ درجه افزایش یافت، همراه با طوفان های شن که تا یک هفته ادامه داشت و دائماً چشم انداز را تغییر می داد. بین سال های ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵، ایالات متحده روسیه را به ۱۹۲۰۰۰ کامیون و هزاران هواپیما، خودروی جنگی، تانک، سلاح، مهمات و فرآورده های نفتی مجهز کرد. قبل از ساخت کارخانه مونتاژ هواپیما در آبادان، ایران، نیروی هوایی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا بمب افکن های متوسط ​​ داگلاس ای-۲۰ هاوک را از طریق اقیانوس اطلس به آبادان پرواز می داد، جایی که آنها به هواپیماهای روسی تحویل داده می شدند. مهندسان ارتش مسیرهای شتر را به بزرگراهی برای کامیون ها تبدیل کردند و راه آهن را با بیش از ۲۰۰
تونل بهبود بخشیدند تا قطارها بتوانند تانک ها و تن ها تجهیزات سنگین دیگر را از روی کوه ها حمل کنند. در مجموع، بیش از ۴ میلیون تن مواد لند-لیز از طریق کریدور ایران وارد اتحاد جماهیر شوروی شد و این امر سهم حیاتی در تلاش های جنگی شوروی داشت. این فرماندهی، همراه با ارتش دهم بریتانیا و نیروهای شوروی، امنیت کنفرانس تهران را در پاییز ۱۹۴۳، محل ملاقات رئیس جمهور ایالات متحده فرانکلین دلانو روزولت، نخست وزیر بریتانیا وینستون چرچیل و نخست وزیر شوروی ژوزف استالین، نیز تأمین کرد. نیروهای متفقین در سراسر کشور برای محافظت از رهبران در حالت آماده باش بودند و نیروهای بریتانیا، شوروی و آمریکا با هم از یک سوءقصد ادعایی آلمان در این کنفرانس جلوگیری کردند. نشان PGC. نشان آستین شانه ای PGC دارای یک سپر سبز به ارتفاع 3 اینچ و یک ستاره سفید 7 پر بالای یک شمشیر قرمز بود که به رنگ سفید خمیده و رو به بالا بود. شمشیر قرمز، از پرچم ایران (یا پارس) نمایانگر روحیه جنگاوری ایرانیان باستان بود. ستاره هفت پر سفید از پرچم پادشاهی عراق گرفته شده و نمایانگر پاکی و مذهب خاورمیانه است. رنگ سبز سپر نشان دهنده کشاورزی ایران در دوران باستان است و هم
چنین نماد اسلام، دین هر دو کشور ایران و عراق، می باشد. رنگ های قرمز، سبز و سفید در پرچم های هر دو کشور یافت می شوند. تاریخ تأیید اولیه این نشان در پرونده های موسسه نشان شناسی ثبت نشده است. مکاتبات مورخ ۱۳ مه ۱۹۴۴ نشان می دهد که طرح نشان ممکن است از طبقه بندی خارج شود. طرح طبقه بندی نشده در ۲۹ اوت ۱۹۴۴ تأیید شد.
رزمایش دلاور () یک رزمایش مشترک بود که در سال ۱۹۶۴ توسط ایالات متحده آمریکا و ایران تحت نظارت سازمان پیمان مرکزی (CENTO) انجام شد. این رزمایش در جنوب غربی ایران برگزار شد. حدود ۶۸۰۰ پرسنل نظامی آمریکایی از سه شاخه نظامی، از جمله ۲۳۰۰ چترباز، در این مانور جنگی شرکت کردند.نیروهای دریایی ایالات متحده و همچنین تفنگداران دریایی نیز در خلیج فارس مستقر شدند و عملیات آبی-خاکی را با پشتیبانی هوایی نزدیک نورث امریکن اف-۱۰۰ سوپرسیبر انجام دادند. به گفته چوبین و ذبیح، واشنگتن با این مانور جنگی، تهران را از علاقه مداوم خود به منطقه "تا حدی مطمئن" کرد.
حملات کمپ تاجی ۲۰۲۰ () حملات موشکی بودند که در ۱۱ و ۱۴ مارس ۲۰۲۰ رخ دادند و کمپ تاجی، در شمال بغداد، در استان بغداد، که میزبان نیروهای ائتلاف و ایالات متحده در عراق (گروه ضربت مشترک ترکیبی – عملیات عزم راسخ) است را هدف قرار دادند. سه سرباز ائتلاف کشته و ۱۸ سرباز ائتلاف زخمی شدند. حملات. در ۱۱ مارس ۲۰۲۰، ۲۹ موشک به کمپ تاجی اصابت کرد و دو آمریکایی و یک سرباز بریتانیایی از سپاه پزشکی ارتش سلطنتی که به گارد ایرلندی متصل بود، کشته شدند. این حمله ۱۴ سرباز، پیمانکار و پرسنل ائتلاف دیگر آمریکایی را زخمی کرد که حال پنج نفر از آنها وخیم بود. یکی از مجروحان ائتلاف، یک سرباز لهستانی شناسایی شد. در ۱۴ مارس ۲۰۲۰، قبل از ساعت ۱۱:۰۰ صبح، حمله موشکی دیگری به کمپ تاجی رخ داد؛ بیش از ۲۵ موشک چینی ۱۰۷ میلی متری نوع ۶۳ به مجتمع ائتلاف و تأسیسات پدافند هوایی عراق و سه سرباز ائتلاف دیگر و دو سرباز عراقی اصابت کرد. نیروهای عراقی متعاقباً هفت پرتابگر موشک چندگانه با ۲۴ موشک پرتاب نشده پیدا کردند. پاسخ ایالات متحده. در ۱۱ مارس، سه هواپیمای جنگی منطقه ای در نزدیکی شهر البوکمال سوریه و استان الانبار عراق را هدف قرار دادند. وزارت دفاع ا
یالات متحده گزارش داد که ۴ انبار سلاح، یک کارخانه تولید سوخت و یک انبار موشک بالستیک هدف قرار گرفته اند. در ۱۳ مارس پس از نیمه شب، ایالات متحده حملات هوایی علیه تأسیسات کتائب حزب الله در کربلا و سایر گروه های شبه نظامی تحت حشد شعبی (PMF) در استان بابل انجام داد. این حملات منجر به کشته شدن سه سرباز عراقی، دو پلیس و یک غیرنظامی شد. ۱۱ سرباز عراقی و همچنین پنج مبارز حشد شعبی زخمی شدند. واکنش ها به واکنش. مقامات نظامی و مذهبی عراق حملات انجام شده توسط ایالات متحده و بریتانیا در پاسخ به این حملات را محکوم کردند و وزیر امور خارجه عراق، محمد علی الحکیم، سفرای ایالات متحده و بریتانیا را در مورد این بمب گذاری احضار کرد و جلسه اضطراری برای تعیین اقدامات آینده برگزار شد. فرماندهی عملیات مشترک عراق اعلام کرد که این ادعا که حمله هوایی در پاسخ به حمله اولیه به پایگاه بوده است، منجر به «تشدید اوضاع» می شود و راه حلی ارائه نمی دهد. مقامات عراقی گفتند که «حمله هوایی جدید ایالات متحده خلاف «هرگونه مشارکتی» بوده است». علاوه بر این، سخنگوی وزارت امور خارجه ایران، عباس موسوی، گفت که این حملات مربوط به «حضور و رفتار» ایالات متحده
در عراق است.
اندرو گودپاستر (; – ) ژنرال نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا بود، که در فاصله سال های ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۴ به عنوان ششمین فرمانده عالی متفقین اروپا فعالیت می کرد و با حفظ سمت فرماندهی اروپایی ایالات متحده آمریکا را برعهده داشت. گودپاستر فعالیت نظامی را از سال ۱۹۳۹ در نیروی زمینی آمریکا آغاز کرد، در فاصله سال های ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۱ به عنوان دبیر کارکنان کاخ سفید فعالیت می کرد، از ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۲ فرمانده لشکر ۸ پیاده و از ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۷ مدیر ستاد مشترک بود. وی از ۱۹۶۷ تا ۱۹۶۸ فرماندهی کالج ملی جنگ را برعهده داشت و از ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۱ فرمانده آکادمی نظامی ایالات متحده بود.
پاسداران محله ای در شمال تهران است که در «خیابان پاسداران» متمرکز شده است. این خیابان نیاوران را (از شمال) به خیابان شریعتی (در جنوب) متصل می کند. طول آن حدود ۸-۹ کیلومتر است و به همراه بخش های شمالی دو خیابان طولانی دیگر: خیابان ولیعصر و خیابان شریعتی، یک شاهراه تجاری اصلی برای شمال تهران است. پاسداران در زبان فارسی به معنای «نگهبانان» است. پیش از انقلاب اسلامی ایران در سال ۱۹۷۹، این محله با نام «سلطنت آباد» شناخته می شد که به معنای «ساخته شده توسط سلطنت» است و به کاخ شاه (محمدرضا پهلوی) اشاره دارد که در شمالی ترین نقطه این خیابان واقع شده است. خیابان پاسداران به همراه شبکه خیابان هایی که از آن امتداد دارند، محله پاسداران تهران را تشکیل می دهند که شامل مناطقی مانند فرمانیه، دروس، رستم آباد، سلطنت آباد، ضرابخانه، مهران، اختیاریه، احتشامیه، دولت، دیباجی و چیذر می شود. اگرچه تجارت و بازرگانی بخشی از روند افزایش شهرنشینی در این منطقه است (که عمدتاً در امتداد لبه شمالی منطقه در نزدیکی فرمانیه مشاهده می شود)، اما اکثر مسکن های این منطقه همچنان ماهیتی نسبتاً حومه ای دارند و عمدتاً شامل عمارت های اعیانی (اغلب به طور
کلیشه ای ایرانی) و خانه های شهری یا دوبلکس هستند. برج سفید. برج سفید (به معنی «برج سفید») یک آسمان خراش است که در امتداد خیابان پاسداران ساخته شده است و در داخل آن یک مرکز خرید شیک و همچنین دفاتر اداری قرار دارد. این برج، جایگاه پاسداران را به عنوان یک حومه جذاب و مجلل تهران تثبیت کرده و باعث افزایش اعتبار منطقه و ایجاد مجموعه ای از توسعه ها در مناطق اطراف شده است.
نشان بزرگ درجه یک خورشید تابان ، یکی از نشان های ژاپن است. این نشان در ۱۰ آوریل ۱۸۷۵ (۸ دوره میجی) بر اساس نشان خورشید تابان (اعلامیه داجوکان شماره ۵۴ از ۸ میجی) تأسیس شد. در ۳ نوامبر ۲۰۰۳ (۱۵ هیسه ای)، نمایش این نشان با اعداد چینی لغو شد و نشان اعطا شده پس از آن تاریخ به نشان بزرگ خورشید تابان تغییر یافت.
یرم آوانسی استپانیان (؛ – ) یک مطالعات فیلم اهل ارمنستان است. وی بین سال های - تا - میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در ۲۸ آوریل ۱۹۲۷ به دنیا آمد . وی عضو و بود. وی در های فیلم فعالیت می کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان برجسته افتخار و چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان شده است. وی در ۱۹۸۶ در سن ۵۹ سالگی درگذشت.
ادوارد وارطانیان (؛ – ) یک نقاش و کارشناس علوم پرورشی اهل ارمنستان است. وی بین سال های - تا - میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در ۱۵ آوریل ۱۹۴۶ در تالین به دنیا آمد و از انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان فارغ التحصیل شد. وی عضو بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان شده است. وی در ۳۰ مهٔ ۲۰۲۴ در سن ۷۸ سالگی در ایروان درگذشت.
آشوت رازمار ساسونتسی (رازمارا باندوختی واردومیان) (؛ ) یک عاشوق اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی نامه. وی در ۱۹۵۲ در ایریند به دنیا آمد . وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان شده است. منابع.
مارینه ایساهاکی اوتاریان (؛ ) یک آهنگساز اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی نامه. وی در ۸ نوامبر ۱۹۶۹ در اسپیتاک به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان فارغ التحصیل شد. وی در فعالیت وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان شده است.
گریشا سریوژایی سمباتیان (؛ ) یک مورخ، عوام شناس و کارشناس علوم پرورشی اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی نامه. وی در در شیکاهوغ به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان (۱۹۷۲) فارغ التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان شده است.
آرمن سورنی صافاریان (؛ – ) یک کارگردان و مترجم اهل ارمنستان بود. وی بین سال های - تا - میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در ۱۹۵۸ در ایروان به دنیا آمد و از انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان فارغ التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان شده است. وی در ۲۵ آوریل ۲۰۲۳ در سن ۶۵ سالگی در ایروان درگذشت.
سوتلانا کوریونی سارگسیان (؛ ) یک موسیقی شناس و کارشناس علوم پرورشی اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی نامه. وی در ۲۴ ژانویهٔ ۱۹۴۵ در تفلیس به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان (۱۹۶۹) فارغ التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان شده است.
گریشا ساهاکیان (؛ – ) یک طراح صحنه اهل ارمنستان بود. وی بین سال های - تا - میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در ۳۰ اکتبر ۱۹۴۷ به دنیا آمد و از کالج دولتی هنرهای زیبای پانوس ترلمزیان انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان فارغ التحصیل شد. وی عضو و بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان شده است. وی در ۲۵ اوت ۲۰۱۰ در سن ۶۲ سالگی درگذشت.
هویک ساشایی ساهاکیان (؛ ) یک نوازنده تار اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی نامه. وی در ۲۰ آوریل ۱۹۵۶ در ایروان به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان فارغ التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان شده است.
داویت روبرتی ساهاکیانتس (؛ ) یک کارگردان فیلم و پویانمایی اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی نامه. وی در ۲۹ مارس ۱۹۷۵ در ایروان به دنیا آمد . وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان شده است. منابع. ID 5697565
کامو گِدِونی هوهانیسیان (؛ ) یک نوازنده ویولن اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی نامه. وی در ۲۳ سپتامبر ۱۹۴۵ در ایروان به دنیا آمد و از کالج دولتی موسیقی رومانوس ملیکیان) (۱۹۶۶) و کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان (۱۹۷۲) فارغ التحصیل شد. وی در تالار آکادمی ملی اپرا و باله آلکساندر اسپنداریان فعالیت می کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان، مدال موسس خورناتسی و مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان شده است.
آژانس دفاعی اروپا () آژانسی از اتحادیه اروپا است که ادغام بین کشورهای عضو را در چارچوب سیاست مشترک امنیتی و دفاعی اتحادیه اروپا ترویج و تسهیل می کند. آژانس دفاعی اروپا توسط نماینده عالی اتحادیه اروپا در سیاست خارجی و امور امنیتی و معاون رئیس کمیسیون اروپا رهبری می شود و به شورای اتحادیه اروپا گزارش می دهد. آژانس دفاعی اروپا در ۱۲ ژوئیه ۲۰۰۴ تأسیس شد و به همراه تعدادی دیگر از نهادهای مشترک امنیتی و دفاعی اتحادیه اروپا در بروکسل، بلژیک مستقر است. کلیه کشورهای عضو اتحادیه اروپا در این آژانس شرکت دارند. آژانس دفاعی اروپا و سرویس اقدام خارجی اروپا، از جمله ستاد نظامی اتحادیه اروپا، با هم دبیرخانه همکاری ساختاریافته دائمی را تشکیل می دهند، ادغام ساختاری که از سال ۲۰۱۷ توسط ۲۶ عضو از ۲۷ نیروی مسلح ملی اتحادیه اروپا دنبال می شود.
گاگیک آرتاشسی کاراپتیان (؛ ) یک هنرمند و استاد رقص، طراح رقص اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی نامه. وی در ۱۳ ژوئن ۱۹۵۱ در ایروان به دنیا آمد . وی پسر آرتیوشا کاراپتیان است. وی در ، گروه دولتی رقص ارمنستان، انستیتو دولتی سینما و تئاتر ایروان، دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فعالیت کرده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان شده است.
آرمن آرشاویری هوهانیسیان (؛ – ) یک مترجم، و روزنامه نگار اهل ارمنستان بود. وی بین سال های - تا - میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در ۱۰ مارس ۱۹۳۶ در تبریز به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان شده است. وی در ۲۵ اوت ۲۰۱۱ در سن ۷۵ سالگی در ایروان درگذشت.
روبرت ساموئلی ماتوسیان (؛ ) یک مطالعات فیلم، روزنامه نگاری اعتقادی، فیلم نامه نویس اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی نامه. وی در در اسپیتاک به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۶۸) فارغ التحصیل شد. وی در و فعالیت کرده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان و مدال موسس خورناتسی شده است.
قازار واغیناکی قازاریان (؛ ) یک نقاش اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی نامه. وی در ۲۹ دسامبر ۱۹۴۹ در دیلیجان به دنیا آمد و از کالج دولتی هنرهای زیبای پانوس ترلمزیان و انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان فارغ التحصیل شد. وی عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان شده است.
موراد مالخاسیان (؛ – ) یک خواننده موسیقی فولکلور، اهل ارمنستان بود. وی بین سال های ۱۹۹۰ تا ۲۰۲۲ میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در ۱۹۵۶ به دنیا آمد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان شده است. وی در ۲۳ اوت ۲۰۲۲ در سن ۶۶ سالگی در گیومری درگذشت.
ویگن هوهانسی قازاریان (؛ ) یک هنرمند و دانشمند اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی نامه. وی در ۱۶ مارس ۱۹۴۳ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان (۱۹۶۵) فارغ التحصیل شد. وی عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان و اتحادیه نویسندگان ارمنستان است. وی همچنین عضو مکاتبه ای فرهنگستان ملی علوم ارمنستان است. وی در آرمن پرس، دایرةالمعارف ارمنستان شوروی، نگارخانه ملی ارمنستان، ، آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان فعالیت کرده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان جایزه دولتی جمهوری ارمنستان مدال یادبود نخست وزیر ارمنستان شده است.
کلیسای سنت کرالو، که بیشتر از دیدگاه تاریخی با نام کلیسای جامع ویل آو گلامورگن شناخته می شود، کلیسایی درجه یک است که در کویچرچ سفلی، شهرستان بریجند، ولز جنوبی جای گرفته است. تاریخچه. نیایش گاه به قدیس سلتی سدهٔ ششم، کرالو، پیشکش شده است؛ که گفته می شود با سنت ایلتیذ و بانوکانا نیز خویشاوند بوده است. روستایی که نیایش گاه در آن جای دارد، «کوی چرچ»، در زبان ولزی «لَنگرالو» خوانده می شود: «لَن» به معنی نیایش گاه، و «گرالو» همان کرالو است؛ یعنی نیایش گاهِ کرالو. باور بر آن است که این فرزانه، پیش از برپایی بنای میان سده ای کنونی، نیایش گاهی در همین جای بنیاد نهاده بود. نیایش گاه کنونی به نیمه تا پایان سدهٔ سیزدهم بازمی گردد، زمانی که به عنوان بخشی از هموندستانِ سنت کرالو ساخته شد. این نیایش گاه از هنگام ساخت، دگرگونی ای به خود ندید، تا آن که جان پریچارد در سال ۱۸۷۰ کارِ بازسازی را آغاز کرد. در آن زمان، برجی از ساختمان بازسازی نشد، چرا که استوار می نمود و نیز توان مالی برای کارِ بیشتر در دسترس نبود. در ۷ فوریه ۱۸۷۷ میلادی، برج بی هشدار فرو ریخت. بخش جنوبی نیایش گاه ویران شد و بخش شمالی آن آسیب فراوان دید. فروپاشی بر
ج، صلیب سنت کرالو در میانسرا را نیز خسارت زد. در سال ۱۸۸۸، نیایش گاه امید داشت با کمک نقشه ای از ف.ر. کمپسون صلیب را بازسازی کند. تکه های صلیب با دقت حفظ شدند. صلیب دوباره سرهم بندی شد و اکنون درون نیایش گاه نگهداری می شود. هنگام فرو ریختن برج، پیمانکاری مشغول جابه جایی پیکرهای دفن شده در کنار برج بود؛ حدود ۱۸۰۰ پیکر به سوی سوی خاوری نیایش گاه منتقل می شدند. از آنجا که بخش ناو آسیب کمی دیده بود، دیوار موقتی در بخش خاوری ساخته شد تا نیایش گاه بتواند آیین ها را برگزار کند. این وضعیت تا زمان تأمین بودجه برای بازسازی ادامه یافت. در سال ۱۸۸۸، مسئولیت بازسازی به ف.ر. کمپسون سپرده شد. پنجره های شیشه رنگی راهرو توسط استودیوی سلتی در نیمه سده بیستم نصب شد، و پنجره های شیشه نگاری غربی در سال ۱۹۶۳ توسط فرانک روپر افزوده شدند. معماری. نیومن نیایش گاه سنت کرالو را «بزرگ و شگفت انگیز» می خواند، و ای. اِی. فریمن در سال ۱۸۵۷ نوشت که این ساختمان می تواند «نمونه ای شایسته برای نیایش گاهی کوچک در سرزمین های فرادریا» باشد. این نیایش گاه، که در نیمه تا پایان سدهٔ سیزدهم ساخته شده، ساختاری چلیپایی دارد. نیایش گاه یادبودی از فرهنگ
نویس توماس ریچاردز دارد، و همچنین تابوت سنگی سده چهاردهم با نقش راهب در حال نیایش که با جزئیات دقیق بر روی تابوتی ساده حک شده است، و لوحه ای از سده هجدهم به یاد ریچارد هاول بر دیوار غربی. نیایش گاه سنت کرالو در ۲۶ ژوئیه ۱۹۶۳ به عنوان بنای درجه یک ثبت شد. در میان سرا، ستون صلیب سلتی کوی چرچ جای دارد که اثری ثبت شده و پاسداری شده است.
علیقلی محمودی بختیاری (متولد ۷ آذر ۱۳۱۱) شاهنامه پژوه، زبان شناس و پژوهشگر تاریخ و فرهنگ ایران است. او یکی از ۱۰ استاد ممتاز دانشگاه تهران در دههٔ پنجاه بود. اثر او «"زمینهٔ فرهنگ و تمدن ایران"» به عنوان کتاب درسی در دانشگاه یوتا تدریس می شود. زندگی. دکتر علیقلی محمودی بختیاری، فرزند محراب، در سال ۱۳۱۱ در یکی از روستاهای شهرستان ازنا به دنیا آمد. آموزش ابتدایی را در مکتب خانه سنتی گذراند و تحصیلات متوسطه را در بروجرد و الیگودرز ادامه داد. در سال ۱۳۳۳ به تهران رفت و دیپلم ادبی را از دبیرستان مروی گرفت. در سال ۱۳۳۴ وارد دانشکده ادبیات دانشگاه تهران شد و در سال ۱۳۳۷ دوره کارشناسی ادبیات فارسی را به پایان رساند. او در همان سال در مقطع کارشناسی ارشد علوم اجتماعی و بعد از آن در مقطع دکترای زبان شناسی زبان های باستانی پذیرفته شد و این دوره ها را نیز با موفقیت به پایان رساند. وی در سال ۱۳۳۹ به استخدام وزارت فرهنگ درآمد و در مدارسی مانند دبیرستان رازی و دبیرستان ادیب تدریس کرد. همچنین دو سال معاون اداره تألیف و ترجمه و ناظر کتاب های درسی بود. در سال ۱۳۴۷ به دانشگاه تهران دعوت شد و از سال ۱۳۴۸ به عنوان استاد تمام وقت د
انشکده علوم ارتباطات اجتماعی، به تدریس فرهنگ و تمدن ایران پرداخت. در سال ۱۳۴۹ هنگام معاونت دانشگاه ابوریحان بیرونی، واحد دانشجویان خارجی را بنیان گذاشت که به آموزش زبان فارسی در شبه قاره هند و پاکستان منجر شد. در سال ۱۳۵۲ به دعوت دانشگاه کلمبیا به آمریکا رفت و سال بعد نیز مدتی در دانشگاه یوتا تدریس کرد. او در سال ۱۳۵۶ به مصر سفر کرد و در دانشگاه عین الشمس دربارهٔ روابط فرهنگی ایران و مصر سخنرانی کرد. همچنین در لاهور پاکستان دربارهٔ دیدگاه های اقبال لاهوری در خصوص فرهنگ و عرفان ایرانی سخنرانی نمود.
سنت تیدفیل (به ولزی: تودفیل؛ شهادت: ۴۸۰ میلادی) پای مرد افسانه ای شهر مِرثر تیدفیل در ولز است. نیایش گاه کهنِ این ناحیه به نام اوست و باور بر آن است که در همان جا جان باخته است. بر پایه ی افسانه، تیدفیل بیست وسومین دخترِ بریخان، شاهِ بریخینیوگ، از همسر چهارم او بود. وی همراه با برادرش رون، در مِرثر تیدفیل، به دست کافرانِ ولزی یا آنگلوساکسون، کشته شد و در همان جا به خاک سپرده شد. از چشمه ی مینوی او، فِنُن تیدفیل، که گمان می رود در پایان جنوبی خیابان وِل در مرثر تیدفیل بوده، هیچ نشانی بر جای نمانده است. نیایش گاهِ وابسته به چشمه ی سنت تیدفیل، در بخش «کوار» (سنگ بُری) این ناحیه جای دارد. نیایش گاهِ سنت تیدفیل در لیسوورنی، در دره ی گلامورگان، به نام اوست؛ همچنین نیایشگاهی در کلیسای لَنتوِت ماژور نیز بدو ویژه بوده، تا آن که به دیر توکس بری واگذار شد.
زُهْران قوام ممدانی ( ; زادهٔ ۱۸ اکتبر ۱۹۹۱) سیاستمدار آمریکایی است. ممدانی از سال ۲۰۲۱ نماینده حوزه انتخابیه ۳۶ در کوئینز در مجمع ایالتی نیویورک بوده است. او که عضو حزب دموکرات و سوسیالیست های دموکرات آمریکا است، اولین بار در سال ۲۰۲۰ پس از شکست دادن نامزدی که چهار دوره بود نماینده آن حوزه بود انتخاب شد و از آن زمان بدون هیچ مخالفی دوباره انتخاب شده است. اولویت های قانونگذاری ممدانی در این مجمع شامل اصلاحات مسکن، حمل و نقل و انرژی بوده است. ممدانی در کامپالا، اوگاندا، از پدری دانشگاهی به نام محمود ممدانی و مادری فیلم ساز به نام میرا نایر متولد شد. او در هفت سالگی به نیویورک مهاجرت کرد و از دبیرستان علوم برانکس فارغ التحصیل شد. پس از اخذ مدرک کارشناسی در مطالعات آفریقایی از کالج بودین، ممدانی به عنوان مشاور مسکن و موسیقی دان هیپ-هاپ فعالیت کرد. او فعالیت سیاسی خود را به عنوان مدیر کمپین انتخاباتی خضر الیتیم و راس بارکان آغاز کرد. ممدانی در سال ۲۰۲۰ برای اولین بار برای نمایندگی مجلس ایالتی نیویورک انتخاب شد و در انتخابات مقدماتی دموکرات ها، آرولا سیموتاس، نماینده چهار دوره، را شکست داد. او در سال های ۲۰۲۲ و ۲۰
۲۴ بدون هیچ رقیبی دوباره انتخاب شد. در سال ۲۰۲۴، ممدانی نامزدی خود را برای شهرداری نیویورک در انتخابات شهرداری ۲۰۲۵ اعلام کرد. برنامهٔ انتخاباتی او شامل حمایت از رایگان شدن اتوبوس های شهری، نگهداری از کودک دولتی، فروشگاه های مواد غذایی متعلق به شهرداری، تثبیت اجاره بها در واحدهای مسکونی دارای اجاره بهای کنترل شده و ساخت واحدهای مسکونی مقرون به صرفه است. در طول مبارزات انتخاباتی مقدماتی حزب دموکرات، ممدانی چندین بار از سیاستمداران برجسته ترقی خواه حمایت دریافت کرد و به خاطر دیدگاه های صریح خود در مورد اسرائیل و فلسطین توجهات را به خود جلب کرد. در انتخابات مقدماتی شهرداری دموکرات ها در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۵، ممدانی اندرو کوئومو و نه نامزد دیگر را شکست داد و نامزد دموکرات ها برای شهرداری شهر نیویورک شد. اوایل زندگی و تحصیلات. ظهران قوام ممدانی در ۱۸ اکتبر 1991 در کامپالا، اوگاندا، در خانواده ای هندی تبار به دنیا آمد. والدین او محمود ممدانی، استاد هندی-اوگاندایی مطالعات استعمار و پسااستعمارگرایی در دانشگاه کلمبیا با تبار مسلمان گجراتی، و میرا نایر، فیلمساز هندی-آمریکایی با تبار پنجابی هستند. پدرش نام میانی قوام را به یاد
قوام نکرومه، انقلابی و اولین نخست وزیر غنا، به او داد. وقتی ممدانی پنج ساله بود، به همراه خانواده اش به کیپ تاون، آفریقای جنوبی نقل مکان کرد. او هنگام کار پدرش در دانشگاه کیپ تاوندر مدرسه ابتدایی سینت جورج تحصیل کرد، خانواده ممدانی وقتی او هفت ساله بود به نیویورک نقل مکان کردند. او از مدرسه کودکان خیابان بنک و سپس دبیرستان علوم برانکس فارغ التحصیل شد. ممدانی در کالج بودوین در ایالت مین تحصیل کرد، و در آنجا یکی از بنیانگذاران شعبهٔ «دانشجویان برای عدالت در فلسطین» در این کالج بود. او در سال ۲۰۱۴ با مدرک لیسانس در رشته مطالعات آفریقا فارغ التحصیل شد. شغل. ممدانی پیش از نامزدی برای انتخابات، به عنوان مشاور پیشگیری از سلب مالکیت و مسکن کار می کرد و به صاحبان خانه های رنگین پوست کم درآمد در کوئینز در زمینه اخطاریه های تخلیه و تلاش برای ماندن در خانه هایشان کمک می کرد. او گفت که این تجربه او را ترغیب کرد تا برای رسیدگی به بحران مسکن و مقرون به صرفگی، نامزد انتخابات شود. موسیقی. ممدانی از طرفداران هیپ هاپ است و موسیقی رپ ساخته و تهیه کرده است. در سال ۲۰۱۶، او با نام مستعار رپ «Young Cardamom» با رپر اوگاندایی HAB در
یک آلبوم کوتاه با عنوان همکاری کرد که در زبان لوگاندا به معنای «به روستا برنمی گردم» است. در سال ۲۰۱۹، او تک آهنگی با عنوان «نانی» با نام مستعار «آقای کارداموم» منتشر کرد. مدهور جعفری، نویسنده کتاب های آشپزی و بازیگر، در موزیک ویدیوی این تک آهنگ نقش مادربزرگ ممدانی را بازی می کرد. دیدگاه های سیاسی و سیاست گذاری. ممدانی پس از کمپین انتخاباتی ریاست جمهوری برنی سندرز در سال ۲۰۱۶، خود را یک سوسیالیست دموکراتیک می دانست. او عضو حزب سوسیالیست های دموکراتیک آمریکا است. درگیری اسرائیل و فلسطین. ممدانی از جنبش بایکوت، عدم سرمایه گذاری و تحریم اسرائیل حمایت می کند. او اقدامات اسرائیل در طول جنگ غزه را محکوم کرده و آنها را نسل کشی نامیده است. در اوایل سال ۲۰۲۳، ممدانی لایحه ای با عنوان «نه به قیمت جانمان!: لایحه پایان دادن به تأمین مالی خشونت شهرک نشین های اسرائیلی توسط نیویورک» ارائه کرد که خیریه های ثبت شده را از کمک مالی به سازمان هایی که از شهرک نشینان غیرقانونی اسرائیلی حمایت می کنند، بازمی دارد. در ۱۳ اکتبر ۲۰۲۳، او در میان چندین معترضی بود که در جریان تظاهرات طرفدار فلسطین در شهر نیویورک، در مجموعه ای از اعتراضا
ت برای درخواست آتش بس در غزه، دستگیر شدند. در نوامبر ۲۰۲۳، ممدانی به سینتیا نیکسون در یک اعتصاب غذای پنج روزه در خارج از واشینگتن دی سی پیوست تا از آتش بس فوری حمایت کند و با حمایت رئیس جمهور بایدن از بمباران نوار غزه توسط اسرائیل مخالفت کند. در سال ۲۰۲۴، او در ماه رمضان برای آتش بس در غزه مراسم افطار برگزار کرد. در سال ۲۰۲۵، ممدانی از امضای قطعنامه سالانه مجمع ایالتی نیویورک در بزرگداشت سالگرد تأسیس اسرائیل خودداری کرد، زیرا این قطعنامه حاوی این عبارت بود که اسرائیل «به تلاش برای صلح با امنیت و عزت برای خود، همسایه هایش و سراسر جهان ادامه می دهد تا پیشگویی تبدیل شدن به نوری در بین ملت ها را محقق کند»، که سخنگوی ممدانی گفت «با رفتار دولت راست گرای آن در ۱۸ ماه گذشته، این ادعا نقض شده است». تصمیم او انتقاد سم برگر، عضو مجلس، را برانگیخت، که او نیز از محکومیت اسرائیل توسط ممدانی در طول جنگ غزه انتقاد کرد. ممدانی در پاسخ گفت که از یهودستیزی بیزار است و ادعای اسرائیل مبنی بر حق موجودیت را تصدیق کرد، و گفت که اسرائیل حق دارد به عنوان یک کشور با حقوق برابر برای همه شهروندانش موجودیت داشته باشد. ممدانی به دلیل عدم ح