Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آشپزی امیلیایی () شامل سنت ها و روش های آشپزی منطقه ایتالیایی امیلیا است. همانند بسیاری از مناطق ایتالیا، این آشپزی بیش از یک سبک غذا، مجموعه ای از آشپزی ها است که در امیلیا نتیجه تقریباً هشت قرن استقلال شهرهای امیلیایی، از دوران شهرداری ها تا وحدت ایتالیا، را نشان می دهد. نمای کلی. امیلیا به ویژه به دلیل پاستای تخم مرغی و پرشده با آرد گندم نرم شناخته شده است. بولونیا و مودنا به خاطر غذاهای پاستا مانند تورتلینی، ، لازانیا، و تالیاتله معروف هستند که در بسیاری از نقاط دیگر منطقه با انواع تغییرات یافت می شوند، در حالی که فرارا به خاطر ، دامپلینگ های پرشده با کدو، و پیاچنتسا به خاطر ، نودل گندمی با لوبیا و چربی، مشهور است. سرکه بالزامیک مشهور تنها در شهرهای مودنا و رجو نل امیلیا تهیه می شود و طبق رویه های سنتی و قانونی تولید می گردد. در امیلیا، به جز پیاچنتسا که تحت تأثیر آشپزی لمباردی است، برنج کمتر از سایر مناطق شمالی ایتالیا مصرف می شود. پولنتا، یک غذای جانبی مبتنی بر ذرت، در هر دو منطقه امیلیا و رومانا رایج است. پنیر پارمیجانو (Parmigiano Reggiano) و گرانا پادانو در رجو امیلیا و پیاچنتسا تولید می شوند. اگرچه
ساحل آدریاتیک یک منطقه مهم برای ماهیگیری است (و به ویژه به خاطر مارماهی ها و صدف های برداشت شده در Valli di Comacchio شناخته شده)، این منطقه بیشتر به محصولات گوشتی، به ویژه گوشت خوک، معروف است که شامل گوشت های سرد مانند ، و ؛ پانچتا، و سالامی پیاچنتسا؛ و ; ، و ؛ و فرارا هستند. پیاچنتسا همچنین به خاطر برخی غذاهای تهیه شده با گوشت اسب و خر نیز مشهور است. دسرهای منطقه ای شامل زوپا انگلیزه (دسر کرم پایه با کیک اسفنجی و لیکور الکرمز), (کیک کریسمس با فلفل، شکلات، ادویه ها و بادام)، (کیک کره و شکلات) و (کیک برنج و شیر) هستند. تاریخچه. اختلاف مسیرهای تاریخی بین ایالات پاپی و دوک نشین ها پیامدهایی داشت که در زمینه های آشپزی و غذا نیز احساس می شود. در حالی که تضادها نسبت به شباهت ها در آشپزی رومانا، که نزدیک به چهارصد سال بخشی از ایالات پاپی بود، غالب است، آشپزی شهرهای مختلف امیلیا تصویری ارائه می دهد که با وجود تنوع زیاد، ویژگی های مشترک قابل توجهی دارد. آشپزی پیاچنتسا تا حدی استثناء است و تحت تأثیر آشپزی لمباردی و آشپزی لیگوریایی قرار دارد، در حالی که آشپزی فرارا به دلیل موقعیت خاص خود ویژگی های منحصر به فردی حفظ کرد
ه است. دقیقاً به این دلیل که امیلیا تحت حکومت خانواده های اشرافی قدرتمند بود، که در دربار آن ها برجسته ترین سرآشپزها فعالیت می کردند، سنت های غنی آشپزی در این منطقه شکل گرفت. در طول دوره های رنسانس و باروک، دو «مدرسه» آشپزی بر کشور غالب بودند: یکی در دربار پاپی رم و دیگری، آشپزی امیلیایی. در فرارا، جیووان باتیستا روستی و کریستوفورو دی مسیسبوگو فعال بودند؛ در پارما به نظر می رسد وینچنزو چرویو خدمت می کرد؛ و در بولونیا جولیوس سزار تیرلی و بارتولومئو استفانی مشغول بودند. آشپزی امیلیایی احتمالاً ویژگی های شکوه و تجملی که برای بولونیا لقب "la Grassa" ('چاق') را به همراه دارد، از سنت های قرن پانزدهم و شانزدهم به ارث برده است. غذاها. پیش غذاهای اصلی. سنگ بنای آشپزی امیلیایی، غذاهای پاستا است که با خمیر تهیه شده از آرد نرم گندم و تخم مرغ (بدون آب) مشخص می شوند. مهم ترین آن ها تالیاتله است که اغلب با سس بولونیزه ("ragù") یا ژامبون خرد شده سرخ شده در کره سرو می شود. یک نوع دیگر، تالیاتله سبز است که در آن خمیر شامل برگ چغندر، اسفناج یا حتی گزنه می شود. با این خمیر سبز، همچنین لازانیا تهیه می شود، غذایی غنی با لایه های م
تناوب سس بولونیزه، سس بشامل و پنیر پارمیجانو. پارما شهری است که قدیمی ترین و دقیق ترین قواعد استفاده از پاستا در آن وجود دارد: Salimbene di Adam هر دو نوع پاستای تازه پرشده و خشک را با آرد نرم گندم و تخم مرغ ذکر کرده است. خمیر پاستای تازه (که به آن "fojäda" گفته می شود) جزء اصلی هویت غذایی پارما است، به ویژه در پاستاهای پرشده، چه در آبگوشت سرو شوند و چه خشک، مانند "anolini" (که در رجو نل امیلیا نیز به آن کاپلتتی گفته می شود) و تورتلی. تورتلینی، نماد آشپزی بولونیا و مودنا، به خانواده بزرگ پاستاهای پرشده با مواد مختلف تعلق دارند که سنتی از کتاب های آشپزی قرون وسطی است و در مرکز ایتالیا و شمال ایتالیا رایج بوده است. این پاستاها معمولاً در آبگوشت گوشت سرو می شوند اما به صورت خشک با سس های مختلف نیز مصرف می شوند. از دیگر پاستاهای پرشده، "تورتلونی" با پرکردن از ریکوتا و سبزیجات شایان ذکر است، که به دلیل اندازه بزرگ تر نسبت به تورتلینی و ترکیب ریکوتا، پنیر پارمزان و جعفری در پر کردن آن ها متمایز می شوند. در پیاچنتسا "anolini" یافت می شوند، در حالی که تورتلی پرشده با کدو، مشابه نمونه های منتووا، در پیاچنتسا و رجو امی
لیا رایج است؛ در فرارا، به آن ها "cappellacci di zucca" گفته می شود. در فرارا همچنین کاپلتتی وجود دارد که برخلاف نسخه رومانا، دارای پرکردن گوشتی ("batù") است. همچنین "erbazzone" از رجو امیلیا قابل توجه است، نوعی پای نمکی با اسفناج و سبزیجات دیگر، که با پنیر پارمزان طعم دار شده و در فر پخته می شود.
آشپزی رومی () به سنت ها و شیوه های آشپزی شهر ایتالیا، رم، اشاره دارد. این آشپزی بر استفاده از مواد تازه، فصلی و ساده از دشت رم تأکید دارد. این مواد شامل نخود فرنگی، کنگر فرنگی و باقلا، صدف ها، گوشت بره تغذیه شده با شیر و گوشت بز و پنیرهایی مانند "پکورینو رومانو" و ریکوتا می شوند. روغن زیتون بیشتر برای چاشنی دادن به سبزیجات خام استفاده می شود، در حالی که (چربی خوک) و چربی حاصل از پروشوتو برای سرخ کردن ترجیح داده می شوند. محبوب ترین شیرینی ها در رم شامل شیرینی های کوچک فردی به نام ، جلاتو و شکلات ها و آب نبات های دست ساز هستند. غذاهای خاص اغلب برای روزهای مختلف هفته اختصاص داده می شوند؛ به عنوان مثال، نوکی در پنج شنبه ها، (کودوی نمک سود) در جمعه ها و () در شنبه ها مصرف می شوند. نمای کلی. این آشپزی بر مواد تازه، فصلی و ساده از دشت رم تأکید دارد. این مواد شامل نخود فرنگی، کنگر فرنگی و باقلا، صدف ها، گوشت بره تغذیه شده با شیر و گوشت بز، و پنیرهایی مانند و ریکوتا می شوند. روغن زیتون بیشتر برای چاشنی دادن به سبزیجات خام استفاده می شود، در حالی که و چربی حاصل از پروشوتو برای سرخ کردن ترجیح داده می شوند. محبوب ترین شی
رینی ها در رم شامل شیرینی های کوچک فردی به نام ، جلاتو و شکلات ها و آب نبات های دست ساز هستند. غذاهای خاص اغلب برای روزهای مختلف هفته اختصاص داده می شوند؛ به عنوان مثال، نوکی در پنج شنبه ها، (کودوی نمک سود) در جمعه ها و () در شنبه ها. غذاهای پاستایی مبتنی بر استفاده از گوانچاله (بیکن نپُخته تهیه شده از گوشت گونه یا گونه های خوک) اغلب در لاتسیو یافت می شوند، مانند پاستای کاربونارا و پاستای سس آماتریچانا. یک غذای پاستایی دیگر این منطقه، سس آرابیاتا با سس گوجه فرنگی تند است. آشپزی منطقه ای به طور گسترده از دل و جگر استفاده می کند که منجر به ایجاد غذاهایی مانند ریگاتونی با سس و می شود. غذایی از گوشت بره است که از آشپزی رومی نشأت گرفته است. نمادهای لاتسیو شامل پنیر تهیه شده از شیر گوسفند ()، پیتزا برشی، پروشوتو (کباب خوک بدون استخوان، چرب و مرطوب) و شراب سفید فرسکاتی است. تأثیر جامعه قدیمی یهودیان در سنت های آشپزی رومی با غذاهای سنتی مانند مشهود است. تاریخچه. غذای رم در طول قرن ها و دوره های تغییرات اجتماعی، فرهنگی و سیاسی تکامل یافته است. رم در دوران روم باستان به یک مرکز بزرگ آشپزی تبدیل شد. آشپزی روم باستان عمد
تاً بر پایه غلات، پنیرها، حبوبات و میوه ها بود. سپس، گسترش عظیم امپراتوری رومیان را در معرض بسیاری از عادات و تکنیک های آشپزی جدید قرار داد. در آغاز، تفاوت بین طبقات اجتماعی زیاد نبود، اما با رشد امپراتوری تفاوت ها توسعه یافت. بعداً، در دوران رنسانس ایتالیا، رم به عنوان مرکز آشپزی عالی شناخته شد، زیرا برخی از بهترین آشپزهای زمان برای پاپ ها کار می کردند. نمونه ای از این آشپزها بارتولومئو اسکاپی بود که برای پیوس چهارم در آشپزخانه واتیکان کار می کرد و با کتاب آشپزی خود، "Opera dell'arte del cucinare"، منتشرشده در سال ۱۵۷۰، به شهرت رسید. او تقریباً ۱۰۰۰ دستور پخت از آشپزی رنسانس را ذکر کرده و تکنیک ها و ابزارهای آشپزی را توصیف کرده و اولین تصویر شناخته شده از چنگال را ارائه می دهد. آشپزی رومی و تمام آشپزی ایتالیا تحت تأثیر معرفی محصولات دنیای جدید توسط اسپانیایی ها، به ویژه گوجه فرنگی، به طور تحولی تغییر کرد. آشپزی سنتی رومی. "ریونی رم" تستاچیو، منطقه تجارت و کشتارگاه رم، جایی است که هنوز می توان غذاهای اصیل و سنتی رم را یافت. این منطقه اغلب به عنوان «شکم» یا «کشتارگاه» رم شناخته می شد و توسط قصاب ها یا "vaccina
ri" سکونت داشت. آشپزی رومی قدیمی شامل "quinto quarto" () بود. غذاهای محبوب شامل پاچه خوک، مغز و اندام های تناسلی سایر حیوانات هستند، که اغلب با دقت پخته و با چاشنی ها، ادویه ها و سبزیجات مختلف غنی می شدند. "coda alla vaccinara" قدیمی (دم گاو به روش قصاب ها پخته شده) هنوز یکی از محبوب ترین وعده های غذایی شهر است و در اکثر منوهای رستوران های رم موجود است. گوشت بره نیز بخش محبوبی از آشپزی رومی است و اغلب با ادویه ها و سبزیجات پخته می شود. تأثیر قابل توجهی از جامعه یهودیان در آشپزی رومی وجود دارد، زیرا بسیاری از یهودیان در شهر زندگی می کردند و برخی از وعده های سنتی محله گتو بیش از ۴۰۰ سال قدمت دارند. این غذاها شامل "کارسیوفی آلا گیودیا" (کنگر فرنگی به سبک یهودی) و "پیتزا شیرین بریدّه" است.
آشپزی سیسیلی () سبک آشپزی در جزیره سیسیل است. این سبک ردپای تمام فرهنگ هایی را نشان می دهد که طی دو هزار سال گذشته در جزیره سیسیل حضور داشته اند. اگرچه آشپزی آن شباهت زیادی به آشپزی ایتالیایی دارد، غذای سیسیلی تحت تأثیر آشپزی یونانی، آشپزی اسپانیایی، آشپزی یهودی، آشپزی مغربی و آشپزی عربی نیز قرار گرفته است. آشپز سیسیلی میتائکوس، که در قرن پنجم پیش از میلاد به دنیا آمد، به دلیل انتقال دانش آشپزی سیسیل به یونان شناخته می شود: کتاب آشپزی او اولین اثر به زبان یونانی بود و بنابراین نخستین کتاب آشپزی به هر زبان شناخته شده با نام نویسنده معلوم به شمار می رود. نمای کلی. سیسیل ردپای تمام فرهنگ هایی را نشان می دهد که طی دو هزار سال گذشته در جزیره مستقر شده اند. اگرچه آشپزی آن بدون شک پایه ای عمدتاً ایتالیایی دارد، غذای سیسیلی همچنین تحت تأثیر آشپزی اسپانیایی، یونانی و عربی قرار گرفته است. رومیان باستان غذاهای پرزرق و برقی مبتنی بر گوشت غاز معرفی کردند. یونانیان بیزانس طعم های شیرین و ترش را ترجیح می دادند و اعراب شکر، مرکبات، برنج، اسفناج و زعفران را به جزیره آوردند. نورمن ها و اشتاوفر به غذاهای گوشتی علاقه داشتند. اسپ
انیایی ها مواد غذایی از جهان جدید مانند شکلات، ذرت، بوقلمون و گوجه فرنگی معرفی کردند. آشپزی سیسیل نه تنها ترکیبی از تأثیرات تاریخی را نشان می دهد، بلکه سنت هایی را نیز حفظ کرده است که با استفاده از مواد محلی و تکنیک های قدیمی به ویژه در غذاهایی مانند آرانچینو و کاساتا نمود پیدا می کند و میراث آشپزی منحصر به فرد جزیره را به نمایش می گذارد. بخش عمده ای از آشپزی جزیره بر استفاده از سبزیجات تازه مانند بادمجان، فلفل و گوجه فرنگی و همچنین ماهی هایی مانند تن، شانک ماهیان، ماهی خاردار اروپایی، شمشیرماهی و سپیداجان تمرکز دارد. در تراپانی، در گوشه غربی جزیره، تأثیرات آشپزی مغربی در استفاده از غذاهای مبتنی بر کوسکوس، معمولاً همراه با ماهی، کاملاً مشهود است. نعناع در آشپزی به طور گسترده ای استفاده می شود، برخلاف سایر مناطق ایتالیا. تخصص های سنتی سیسیل شامل آرانچینی (نوعی کراکت (غذا) سرخ شده از برنج)، ، کاپوناتا، و مجموعه ای از دسرها و شیرینی ها مانند کانولی، گرانیتا و کاساتا است. از ویژگی های سیسیل، شراب مارسالا است؛ یک شراب قرمز، شراب تقویت شده مشابه شراب پورت که بیشتر به صادرات اختصاص دارد. تاریخچه. بخش بزرگی از جزیره
در ابتدا مگنا گراسیا بود که علاقه ای ویژه به ماهی (غذا), گندم، زیتون، انگور (گیاه), باقلا، نخود، عدس، بادام، پسته و سبزیجات تازه داشتند. تأثیرات مردم عرب بر آشپزی سیسیل به امارت سیسیل در قرن دهم و اوایل قرن یازدهم برمی گردد. این تأثیرات شامل استفاده از شکر، مرکبات، برنج، کشمش، دانه کاج و ادویه هایی مانند زعفران، جوز هندی و دارچین است. تأثیرات نورمن ها نیز در علاقه به غذاهای مبتنی بر گوشت دیده می شود. جامعه یهودیان که در جزیره زندگی می کردند نیز بر آشپزی سیسیل اثر گذاشتند و معرفی سیر سرخ شده در روغن زیتون به سس را بر عهده داشتند. بعدها، آشپزی اسپانیایی با مبادله کلمبیایی، شامل شکلات، ذرت، فلفل دلمه ای، کدو سبز، سیب زمینی و گوجه فرنگی به همراه دیگر محصولات کشاورزی وارد آشپزی جزیره شد. بخش عمده ای از آشپزی جزیره استفاده از سبزیجات تازه مانند بادنجان، کنگر فرنگی و گوجه فرنگی و همچنین ماهی هایی مانند ماهی تن، شانک ماهیان، ماهی خاردار اروپایی، سپیداجان و شمشیرماهی را تشویق می کند. در تراپانی، در گوشه غربی جزیره، تأثیرات آشپزی مغربی در استفاده از کوسکوس کاملاً مشهود است.
آشپزی پیه مونتیایی () سبک آشپزی در منطقه شمال ایتالیای پیه مونته است که با فرانسه و سوئیس مرز دارد. آشپزی پیدمونتی تا حدی تحت تأثیر آشپزی فرانسوی است؛ چنان که اهمیت پیش غذاها، مجموعه ای از خوراک ها که پیش از آنچه معمولاً به عنوان غذای اصلی شناخته می شود سرو می گردد و هدفشان تحریک اشتها است، این تأثیر را نشان می دهد. در فرانسه این خوراک ها کمتر و با نام "اُنتغه" شناخته می شوند. این منطقه بیشترین تعداد و شراب های پیدمونتی را در ایتالیا دارد. معتبرترین مدرسه آشپزی ایتالیایی، دانشگاه علوم خوراک شناسی در پیدمونت تأسیس شد. همانند دیگر آشپزی های شمال ایتالیا، گوشت گوساله، شراب و کره از مواد اصلی پرکاربرد در آشپزی این منطقه هستند. برخی غذاهای شناخته شده شامل "آنیولوتی"، "ویتلو توناتو" (که در آرژانتین نیز محبوب است) و "بانیا کاودا" هستند. پیدمونت همچنین خاستگاه خوراک مشهور تاگلیولینی (تاجارین در زبان پیدمونتی) است. "تاگلیولینی" نوعی پاستای تخم مرغی است که معمولاً به صورت تازه و دستی تهیه می شود. به گفته نویسنده و روزنامه نگار ایتالیایی ماسیمو آلبرینی، "تاگلیولینی" از غذاهای محبوب ویتوریو امانوئله دوم بود. در استان ورب
انو-کوزیو-اوسولا خوراک "بروسیتی" رایج است که منشأ آن آلتو میلانزه بوده و نوعی گوشت آب پز بسیار نازک شده است که در شراب و رازیانه پخته می شود و در گذشته از گوشت های باقی مانده تهیه می گردید. جنبش غذای آهسته در پیدمونت توسط کارلو پترینی، اهل برا (پیدمونت) آغاز شد. این جنبش با برجسته سازی تنوع آشپزی پیدمونت، سود زیادی برای منطقه داشت. دفتر مرکزی جنبش غذای آهسته هنوز هم در شهر برا قرار دارد. شهر آلبا، پیدمونت به خاطر خوراک های سطح بالا و ترافل سفید آلبا مشهور است. بررسی کلی. میان آلپ و دره پو که میزبان زیست بوم های گوناگونی است، منطقه پیه مونته آشپزی ظریف و متنوعی ارائه می دهد. به عنوان نقطه اتصال میان آشپزی سنتی ایتالیا و فرانسه، پیدمونت بیشترین تعداد پنیرهای دارای نشان های جغرافیایی و خوراک های سنتی در اتحادیه اروپا و شراب های تحت DOC را در ایتالیا دارد. این منطقه همچنین خاستگاه انجمن غذای آهسته و معتبرترین مدرسه آشپزی ایتالیایی یعنی دانشگاه علوم خوراک شناسی است. گردآوری خشکبار، قارچ ها، و کنگر فرنگی خاردار، همچنین شکار و ماهیگیری در پیدمونت رایج است. قارچ ترافل، سیر، سبزیجات فصلی، پنیر و برنج نقش پررنگی در آشپ
زی این منطقه دارند. شراب های تهیه شده از انگور نببیولو مانند بارولو و باربارسکو و همچنین شراب های باربرا، شراب گازدار مرغوب و موسکاتو داستی که شیرین و کمی گازدار است، در این منطقه تولید می شوند. پیدمونت همچنین به تولید ورموت و راتافیا (شراب) شهرت دارد. پنیر کاستل مگنو از پنیرهای گران بهای منطقه است. پیدمونت همچنین به دلیل کیفیت گوشت گاو کارو (شهر) (به ویژه ، ) شهرت دارد؛ از این رو سنت خوردن گوشت خام مزه دارشده با روغن سیر، لیمو و نمک، کارپاچیو، (خوراک خورشتیِ گوشت گاو خوابانده شده در شراب) و گوشت گاو آب پز همراه با انواع سس ها رایج است. خوراک های شاخص سنت پیدمونتی عبارت اند از آنیولوتی (پاستایی پرشده با گوشت گوساله کبابی و سبزیجات)، (خوراک سنتی نووارا، نوعی ریزوتو با برنج آربوریو یا ، لوبیای بومی سالوجیا، پیاز، شراب باربرا، پیه خوک، سالامی، سبزیجات فصلی، نمک و فلفل)، (نسخه باریک تر تاگلیاتله)، (سس تهیه شده از سیر، آنچوی، روغن زیتون و کره) و (نوشیدنی داغی از قهوه، شکلات و شیر کامل). پیدمونت یکی از پایتخت های شیرینی پزی و به ویژه شکلات در ایتالیا است، با محصولاتی مانند نوتلا، و که در سراسر جهان شناخته شده اند.
پلی استیشن ۵ پرو (به انگلیسی: "PlayStation 5 Pro") نسخهٔ ارتقاءیافتهٔ کنسول پلی استیشن ۵ است که در ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۴ معرفی و در ۷ نوامبر ۲۰۲۴ توسط شرکت سونی اینتراکتیو انترتینمنت عرضه شد. این کنسول با سخت افزار قدرتمندتر، قابلیت های بصری پیشرفته و حافظهٔ داخلی بیشتر، تجربهٔ نسل جدید بازی را به سطحی تازه ارتقاء می دهد. معرفی و زمان عرضه. سونی در تاریخ ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۴ از PS5 Pro رونمایی کرد و عرضهٔ جهانی آن را از ۷ نوامبر آغاز نمود. این کنسول دیجیتال فاقد درایو نوری است و عرضه آن به همراه دستهٔ DualSense و حافظهٔ داخلی ۲ ترابایتی انجام شد. همچنین از فناوری Wi-Fi 7 پشتیبانی می کند. بازی های ارتقا یافته برای PS5 Pro. در روز عرضه، بیش از ۵۰ بازی از جمله Horizon Forbidden West، Spider-Man 2، Final Fantasy 7 Rebirth و Alan Wake 2 به روزرسانی برای Pro دریافت کردند تا از قابلیت های سخت افزاری جدید بهره مند شوند.
رناتا اسکوتو (۲۴ فوریهٔ ۱۹۳۴ – ۱۶ اوت ۲۰۲۳) سوپرانو، کارگردان اپرا و معلم آواز ایتالیایی بود. او به دلیل سبک منحصربه فرد، موسیقی دانی و توانایی در ایفای نقش های نمایشی شناخته می شد و یکی از برجسته ترین خوانندگان اپرای نسل خود به شمار می رفت. او بیش از ۴۰ سال در حدود ۴۵ نقش روی صحنه ظاهر شد؛ ابتدا در ایتالیا و سپس به عنوان یکی از سوپرانوی برجسته تالار اپرای متروپولیتن نیویورک (مت). او به ویژه به خاطر ایفای نقش های اصلی در اپراهای وردی، از جمله "لا تراویاتا" که نخستین حضور صحنه ای او در میلان در سال ۱۹۵۲ بود، و "مادام باترفلای" از پوچینی که نخستین نقش او در مت و آخرین حضورش در آنجا در سال ۱۹۸۷ بود، به یاد آورده می شود. او همچنین در آثار بل کانتو مانند "لوچیا دی لامرمور" از دونیزتی خوش درخشید. اسکوتو در نخستین پخش تلویزیونی زنده از تالار مت در سال ۱۹۷۷ به عنوان میمی در "لا بوهم" از پوچینی در کنار لوچیانو پاواروتی و به رهبری جیمز لواین حضور یافت. او بعدها نقش های خود را گسترش داد و نقش هایی چون مارشالین در "Der Rosenkavalier" اثر ریچارد اشتراوس، «ال» در "La voix humaine" اثر پولنک و مادام فلورا در "The Medium" اث
ر منوتی را اجرا کرد. او به عنوان کارگردان اپرا برای مت، تماشاخانه ورونا و دیگر اپراخانه های بزرگ فعالیت کرد. زندگی و حرفه. اسکوتو در ساونا، شهری صنعتی و بندری در دریای لیگوریا، در ۲۴ فوریهٔ ۱۹۳۴ به دنیا آمد. پدرش پلیس و مادرش خیاط بود. در طول جنگ جهانی دوم، مادرش او و خواهرش را به کوه های اطراف برد و برای گذران زندگی کارهای خیاطی برای فاشیست ها، نازی ها و آمریکایی ها انجام داد. پس از جنگ، او نخستین تجربه اپرایی خود را در زادگاهش با اجرای "ریگولتو" از وردی و با تیتو گابی در نقش اصلی داشت و در دوازده سالگی تصمیم گرفت خواننده اپرا شود. او از ۱۶ سالگی در کنسرواتوار میلان موسیقی خواند، در صومعه ای زیر نظر راهبه ها زندگی کرد و با کارهای خیاطی و نظافت هزینه خود را تأمین کرد. نخستین استادش امیلیو گیراردینی بود و او را به عنوان متزوسوپرانو آموزش داد. اسکوتو در سال ۱۹۵۲ در یک مسابقه برنده شد و جایزه اش اجرای نخستین اپرا در تئاترو نوو در میلان بود. او در زادگاهش برای نخستین بار در شب کریسمس در نقش اصلی "لا تراویاتا" از وردی در برابر سالنی مملو از تماشاگران روی صحنه رفت. فردای آن شب، نخستین اجرای رسمی اپرای خود را در تئا
ترو نوو انجام داد. ایتالیا. در سال ۱۹۵۳ اسکوتو برای نقش والتر در "La Wally" اثر کاتالانی در لا اسکالا آزمون داد که در آن رناتا تبالدی و ماریو دل موناکو در نقش های اصلی حضور داشتند. پس از اجرای آزمایشی، ویکتور د ساباتا رهبر ارکستر و یکی از داوران گفت: «بقیه را فراموش کنید.» اپرای "لا والی" در ۷ دسامبر ۱۹۵۳ روی صحنه رفت و اسکوتو پانزده بار برای ادای احترام دوباره فراخوانده شد، در حالی که تبالدی و دل موناکو هر کدام هفت بار تشویق شدند. او پیشنهاد نقش های فرعی بیشتری در لا اسکالا را رد کرد و ترجیح داد نقش های بزرگ تری را در اپراخانه های محلی ایتالیا اجرا کند. اسکوتو در سال ۱۹۵۵ در اپرای رم نقش سوفی در "Werther" اثر ماسنه را اجرا کرد و در سال ۱۹۵۶ در لا فنیچه در ونیز در نقش تراویاتا و میکائیلا در "کارمن" اثر بیزه ظاهر شد. به توصیه آلفردو کرائوس تنور، آموزش های تکمیلی آواز را نزد مرسدس یوپارت گذراند. کرائوس بعدها یکی از شریکان همیشگی او در صحنه و ضبط شد. اسکوتو از سال ۱۹۵۷ عضو گروه لا اسکالا شد و نقش هایی مانند آدینا در "اکسیر عشق" و نورینا در "دون پاسکوال" از دونیزتی را اجرا کرد، اما فرانکو زفیرلی او را برای نقش تر
اویاتا نپذیرفت. نقطه عطف کار او در سال ۱۹۵۷ رقم خورد، زمانی که در جشنواره ادینبورگ در اجرای "La Sonnambula" از بلینی توسط لا اسکالا حضور یافت. ماریا کالاس در نقش آمی نا ظاهر شد و اجرا آن قدر موفقیت آمیز بود که یک اجرای پنجم ناگهانی به برنامه افزوده شد. کالاس که قراردادش برای چهار اجرا بسته شده بود، حاضر نشد در اجرای پنجم روی صحنه برود، اما به مدیریت لا اسکالا اجازه داد کناره گیری اش از جشنواره را ناشی از بیماری اعلام کنند. اسکوتو در سوم سپتامبر ۱۹۵۷ به جای کالاس روی صحنه رفت و در ۲۳ سالگی به یک ستاره بین المللی اپرا تبدیل شد. در دههٔ ۱۹۶۰ او به یکی از خوانندگان پیشرو در احیای بل کانتو بدل شد؛ جریانی که توسط کالاس در دههٔ ۱۹۵۰ آغاز شده بود. او نقش هایی چون "زایرا" و "La straniera" از بلینی، "Maria di Rohan" از دونیزتی، "Robert le diable" از مایربر و دیگر آثار کمتر اجراشده را خواند. در سال ۱۹۶۴ با لا اسکالا در تالار بولشوی مسکو به روی صحنه رفت؛ نخستین تور یک اپراخانه به اتحاد شوروی در سال های جنگ سرد. در سال ۱۹۶۷ در لا اسکالا نقش ژولیتا در "I Capuleti e i Montecchi" از بلینی و نقش اصلی در "لوچیا دی لامرمور" از
دونیزتی را خواند، در سال ۱۹۶۹ نقش اوریدیسه در "Orfeo ed Euridice" از گلوک و در سال ۱۹۷۰ نقش النا در "I vespri siciliani" از وردی را اجرا کرد.
الزا اسکیاپارلی (۱۰ سپتامبر ۱۸۹۰ – ۱۳ نوامبر ۱۹۷۳) یک طراح مد ایتالیایی از اشراف ایتالیایی بود. او در سال ۱۹۲۷ خانه مد اسکیاپارلی را در پاریس بنیان گذاشت و از دههٔ ۱۹۳۰ تا دههٔ ۱۹۵۰ مدیریت آن را برعهده داشت. اسکیاپارلی فعالیتش را با بافتنی آغاز کرد و طراحی هایش بازتابی از فراواقع گرایی و مدهای نامتعارف بود. مجموعه های او به خاطر مضامین غیرعادی و هنری چون بدن انسان، حشرات یا فریب چشم و همچنین استفاده از رنگ های درخشان مانند «صورتی شوکه کننده» شهرت یافتند. اسکیاپارلی به طور مشهور با سالوادور دالی و ژان کوکتو همکاری کرد. او همراه با کوکو شنل، بزرگ ترین رقیبش، به عنوان یکی از برجسته ترین چهره های اروپایی مد میان دو جنگ جهانی شناخته می شود. مشتریان او شامل وارث نشین دیسی فلووز و بازیگر می وست بودند. زندگی اولیه. الزا لوئیزا ماریا اسکیاپارلی در قصر کورسینی، رم به دنیا آمد. مادرش، جوزپه ماریا د دومینیکیس، یک اشراف زادهٔ ناپلی بود. پدرش، ، که اهل پیه مونته بود، دانشمندی برجسته با حوزه های مطالعاتی گوناگون بود. پژوهش های او بر دنیای اسلامی و دوران قرون وسطی متمرکز بود و علاوه برآن در زبان سانسکریت تخصص داشت و سرپرست ن
سخه های خطی قرون وسطایی بود. او همچنین به عنوان رئیس دانشگاه ساپینزای رم خدمت کرد و اسکیاپارلی بعدها در همان جا به تحصیل فلسفه پرداخت. برادر او، ستاره شناس جووانی اسکیاپارلی، کانال های مشهور مریخی را کشف کرد و الزای جوان اغلب به همراه عمویش آسمان را مطالعه می کرد. یکی از پسرعموهای این دو، ارنستو اسکیاپارلی، مصرشناس برجسته ای بود که آرامگاه نفرتاری را کشف کرد و مدیر موزه مصرشناسی تورین در تورین بود. پیشینهٔ فرهنگی و دانش اعضای خانواده اش قوهٔ تخیل سال های کودکی او را برانگیخت. او شیفتهٔ افسانه های فرهنگ های باستانی و آیین های مذهبی شد. این علاقه او را بر آن داشت تا مجموعه ای از اشعار با عنوان "آرتوسا" را بر اساس اسطورهٔ یونانی باستان دربارهٔ شکار بنویسد. محتوای این اشعار چنان حساسیت های محافظه کارانهٔ والدینش را برانگیخت که آنان برای مهار دنیای خیالی او، وی را به مدرسه شبانه روزی صومعه ای در سوئیس فرستادند. اما اسکیاپارلی در برابر انضباط سخت مدرسه شورش کرد و دست به اعتصاب غذا زد و والدینش ناچار شدند دوباره او را به خانه بازگردانند. اسکیاپارلی از سبک زندگی مرفه اما محدود خود دل زده بود و آن را ناکافی می دانست.
میل او به ماجراجویی و کشف دنیای گسترده تر سبب شد تصمیم بگیرد راهی برای رهایی بیابد و هنگامی که دوستی به او شغلی در نگهداری از کودکان یتیم در یک خانه روستایی انگلیسی پیشنهاد کرد، آن را فرصتی برای ترک یافت. بااین حال این کار برای او مناسب نبود و اسکیاپارلی در ادامه تصمیم گرفت به جای بازگشت به رم و خانواده اش، راهی شهر توقفی پاریس شود.
کریستینا آدریانا کیارا اسکابیا (زادهٔ ۶ ژوئن ۱۹۷۲) خواننده ایتالیایی است. او یکی از دو خوانندهٔ اصلی گروه گوتیک متال لاکونا کویل است. اسکابیا زمانی ستون مشاوره ای در مجلهٔ راک "Revolver" همراه با موسیقیدان وینی پال می نوشت. او در ترانه ای از مگادث با نام «همه دنیا» حضور یافت. او همچنین در آلبوم "نظریه همه چیز" از پروژه ارین به سرپرستی آرین آنتونی لوکاسن حضور یافت و در آن نقش مادر را ایفا کرد. اسکابیا همچنین در ترانهٔ «S.O.S. (Anything But Love)» از آپوکالیپتیکا و نسخه ای دیگر از ترانهٔ «Watch Over You» از گروه آلتر بریج حضور داشت. او با امیلیانو اودیسو، خوانندهٔ پیشین Linea 77، دوئت «Beautiful Lie» را اجرا کرد که بخشی از موسیقی متن فیلم ایتالیایی "Passione sinistra" در سال ۲۰۱۳ شد. لاکونا کویل. در سال ۱۹۹۱، اسکابیا خوانندگی حرفه ای را به عنوان خوانندهٔ همراه در تورهای دیگر گروه ها و ارائهٔ همخوانی آغاز کرد. در همان سال، او با آندره آ فرو، خوانندهٔ مرد، و مارکو کوتی زلاتی، نوازندهٔ باس لاکونا کویل، در باشگاه میدنایت میلان آشنا شد و پس از آن با مارکو وارد رابطه شد. در آن زمان نام گروه «اترئال» بود و از اسکابیا
خواسته شد تا همخوانی کند. او بر روی نوارهای دمو خواند و سپس به عنوان عضو دائمی دعوت شد. پس از چندین تغییر در ترکیب گروه، اعضا به فرو، کوتی زلاتی و اسکابیا محدود شدند. آنان یک دموی دوترکه در مه ۱۹۹۶ ضبط کردند و به سرعت توسط شاخهٔ آلمانی سنچری مدیا رکوردز قرارداد بستند و سپس به شاخهٔ آمریکایی این لیبل پیوستند. پس از عقد قرارداد، گروه نام خود را به لاکونا کویل تغییر داد زیرا گروهی یونانی که با همان لیبل همکاری می کرد نام «اترئال» را از پیش برگزیده بود. با اضافه شدن اعضای تازه، لاکونا کویل نخستین آلبوم خود را در سال ۱۹۹۹ منتشر کرد.
جیانا برتا مولا (۴ اکتبر ۱۹۲۲ – ۲۸ آوریل ۱۹۶۲) پزشک کودکان بود. مولا با آگاهی از پیامدهای احتمالی مرگبار، در دوران بارداری چهارمین فرزندش، هم سقط جنین و هم هیسترکتومی را رد کرد تا جان فرزندش را حفظ کند. مولا در حرفه پزشکی خود آموزه های کلیسای کاتولیک را دنبال کرد و باور داشت که باید با پیروی از وجدانش به یاری کسانی بشتابد که به کمک نیاز دارند. او همچنین خود را وقف فعالیت های خیریه در میان سالمندان کرد و در اَسیزی کاتولیک مشارکت داشت و به انجمن سن ونسان دو پل برای رسیدگی به نیازمندان یاری رساند. بئاتیفیه مولا در سال ۱۹۹۴ برگزار شد و او یک دهه بعد، در میانه سال ۲۰۰۴ در میدان سن پیترو به مقام قدیسان رسید. زندگی. جیانا برتا در ماجنتا، لمباردی در ۴ اکتبر ۱۹۲۲، همزمان با جشن فرانسیس آسیزی، به دنیا آمد. او دهمین فرزند از ۱۳ کودک بود که تنها هشت نفرشان تا بزرگسالی زنده ماندند. والدینش ماریا د میکلی (حدود ۱۸۸۷ – ۱ مه ۱۹۴۲) و آلبرتو برتا (درگذشته ۱ سپتامبر ۱۹۴۲) از اعضای سومین انجمن فرانسیس آسیزی بودند. یکی از برادرانش خادم خدا انریکو برتا (۱۹۱۶–۲۰۰۱) بود. عمویش مونسیگور جوزپه برتا و یکی از بستگانش پدر جووانی باتیستا ب