Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مان. بسیاری ابراز نگرانی کردند که تصمیم سلیمان برای داشتن فرزندان بیشتر، موجب فشار بر روی مالیات دهندگان از طریق اهدای حمایت های عمومی به این خانواده خواهد شد. سلیمان ادعا کرد که می تواند به طور مستقل از فرزندانش حمایت کند و گفت که قصد دارد برای تکمیل مدرک کارشناسی ارشد در رشتهٔ مشاوره به دانشکده بازگردد، اما بررسی سوابق نشان داد که سلیمان پس از دریافت مستمری دولتی بین سال های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۸ برای پرداخت هزینه آسیب دیدگی کمر در جریان یک ناآرامی در سپتامبر ۱۹۹۹ بیکار بوده است. در مارس ۲۰۰۹، سلیمان یک خانه جدید در لا هابرا، کالیفرنیا خرید، و بسیاری از رسانه های خبری دربارهٔ سرنوشت هشت قلوها پس از ترخیص از بیمارستان تردیدهایی مطرح کردند، در حالی که سلیمان نیز نسبت به از دست دادن حضانت آنها ابراز نگرانی کرد. در ساعات اولیه صبح اول آوریل، روزی که قرار بود او هفتمین قل را به خانه بیاورد، خرابکاران یک صندلی کودک را از شیشه عقب مینی ون تویوتای او به درون پرتاب کردند. تا ۱۴ آوریل ۲۰۰۹، همه بچه ها با مادر و مادربزرگ خود در خانه زندگی می کردند. هشت قلوها اولین تولد خود را در ۲۶ ژانویه ۲۰۱۰ جشن گرفتند. سلیمان به مجله پیپل گ
فت: «من زیاد نمی خوابم، اما به آن عادت کرده ام. شب ها وقتی یکی از بچه ها بلند می شود، همه بلند می شوند. بعضی شب ها اصلاً نمی خوابم یا به اندازه نیم ساعت می خوابم. در شب های خوب و آرام، ممکن است تا دو ساعت کامل وقت داشته باشم. طولانی ترین مدت بی خوابی من، ۷۲ ساعت بوده است. سخت است، اما من به زندگی خود ادامه می دهم و سعی می کنم بهترین مادری باشم که می توانم باشم.» نمایه عمومی. سلیمان با تولد هشت قلوها خیلی زود توجه عموم را به خود جلب کرد. در هفته اول، رسانه ها او را «آکتومام» (مادر هشت قلوها) نامیدند. سلیمان «گروه کیلین فورتنی» را به عنوان مسئول روابط عمومی اصلی خود استخدام کرد و «وس یودر» نیز کمی مشاوره حرفه ای رایگان فراهم نمود. هر دو گروه پس از دریافت تهدید به مرگ به زودی به مشارکت خود پایان دادند. سخنگوی بعدی وی «ویکتور مونوس» بود که در ۶ مارس ۲۰۰۹ استعفا داد. سلیمان در برنامه های تلویزیونی بسیاری ظاهر شده است، که با مصاحبه فوریه ۲۰۰۹ با آن کوری آغاز شد. سلیمان ابراز نظرهایی مبنی بر اینکه تصمیماتش خودخواهانه بوده یا اینکه نمی تواند از فرزندانش مراقبت کند را رد کرد و گفت: «می دانم که وقتی تحصیلاتم تمام شد، م
ی توانم از پس آن بربیایم. اگر من فقط در خانه به تماشای تلویزیون می نشستم و آنقدر مصمم نبودم که موفق شوم و آینده بهتری برای فرزندانم فراهم کنم، آنوقت می شد گفت که تصمیمم تا حدی خودخواهانه بوده است.» سلیمان بعداً در ماه مارس در برنامه دکتر فیل در کنار یک حقوق دان و وکیل به نام «گلوریا آلرد» ظاهر شد. آلرد فهرستی از انتقادات در مورد عملکرد سلیمان به عنوان مادر و یک زن خانه دار آماده کرد. در ۱۶ آوریل ۲۰۰۹، سلیمان فاش کرد که برای یک برنامه تلویزیونی واقع نما در بریتانیا قراردادی منعقد کرده است، اگرچه "هالیوود ریپورتر" گزارش داد که برخی از شبکه های ایالات متحده آمریکا تمایلی به پخش این برنامه نداشتند. سلیمان در ۲۴ ژوئیه با دادگاه عالی لس آنجلس قراردادی امضا کرد تا هر یک از فرزندانش روزی ۲۵۰ دلار برای بازی در یک برنامه تلویزیونی واقع نما دریافت کنند. فیلمبرداری قرار بود از اول سپتامبر آغاز شود. در ۴ مه ۲۰۰۹، اعلام شد که آلرد پرونده ای را به دادگاه عالی اورنج کانتی تنظیم کرده است و درخواست کرده است که یک قیم برای حمایت از حقوق نوزادان تعیین شود. بعداً شبکهٔ فاکس ویژه برنامه دو ساعته خود را با عنوان «"آکتومام: صحنه های
باورنکردنی دیده نشده"» پخش کرد. نقیضه و رویدادهای رسانه ای فراوانی بر اساس این داستان به وجود آمد، از جمله یک موزیکال در سال ۲۰۰۹ که در لس آنجلس اجرا شد، اگرچه سلیمان در تهیه و تولید آن نقشی نداشت. این ویژه برنامه در ابتدا در سال ۲۰۱۲ منتشر شد، و سپس در ۲۵ ژوئیه ۲۰۱۴ بازپخش گردید. تصویر سلیمان در شماره فوریه ۲۰۱۰ مجله تبلوید "استار"، به همراه مصاحبه ای از او منتشر شد. چندین گزارش تصویری به دنبال منتشر شد که عمدتاً بر کاهش وزن او از زمان زایمان هشت قلوها در یک سال قبل متمرکز بود. در آوریل ۲۰۱۰، سلیمان در برنامه "شوی اپرا" و "آیدل گیوز بک" حضور یافت که در آن ادعاها مبنی بر انجام عمل جراحی پلاستیک را رد کرد و اظهار داشت که پیشنهاد بازی در فیلم های پورنو را رد کرده است. او افزود که پیش تر به طور جدی در تصمیم خود برای به دنیا آوردن و بزرگ کردن فرزندانش تردید کرده بود و آرزو داشته که معلم شود. او بار دیگر در "شوی اپرا" ظاهر شد جایی که از سوزی اورمن در مورد مسائل مالی که در آن زمان با فرزندانش با آن مواجه بود کمک گرفت و در مورد اختلال ذخیره سازی که از دوران کودکی بدان مبتلا بود صحبت کرد. در مارس ۲۰۱۲، سلیمان مدل عک
اسی مجله بریتانیایی «"کلوسر"» شد و عکس هایش در آن مجله منتشر گردید. در ۳۰ آوریل ۲۰۱۲، سلیمان درخواست ورشکستگی شخصی داد. سلیمان گفت ۵۰٬۰۰۰ دلار دارایی و تا ۱ میلیون دلار بدهی دارد. خانه او در لا هابرا قرار بود به حراج گذاشته شود. پیش از این، او متهم به بی توجهی به فرزندانش بود در حالی که صدها دلار برای خود از جمله برای کراتینه و صاف کردن موهایش به روش برزیلی خرج می کرد. با این حال، مددکاران اجتماعی پس از بازدید از خانه او تشخیص دادند که خطری برای کودکان وجود ندارد و نباید کودکان را از او جدا کرد. سلیمان در ۲۳ اکتبر ۲۰۱۲ خود را به مدت ۲۸ روز یا بیشتر جهت توانبخشی و درمان اضطراب، ضعف شدید عصبی و فشار روانی در مرکز درمانی چپمن هاوس در لس آنجلس بستری شد. پیش از آن، او مدتها تحت نظر پزشک برای رفع مشکلات عصبی اش آلپرازولام مصرف می کرد. سلیمان در موزیک ویدیوی «ماه عسل» کلیدس تی. جاد به عنوان عروس او نقش آفرینی کرد. در ۱۳ ژانویه ۲۰۱۴، سلیمان به دلیل عدم افشای درآمد نزدیک به ۳۰٬۰۰۰ دلاری خود توسط ایالت کالیفرنیا به کلاهبرداری از دولت و سوءاستفاده از کمک های مالی-رفاهی این ایالت متهم شد. در ۱۴ ژوئیه ۲۰۱۴، او به طور تلوی
حی به یک فقره کلاهبرداری از کمک های دولتی از طریق عدم افشای درآمدی که از بازی در فیلم ها و سایر برنامه های ویدئویی دریافت می کرد اعتراف کرد، در حالی که بیش از ۲۶٬۰۰۰ دلار از کمک های دولتی برای مراقبت از ۱۴ فرزندش دریافت کرده بود. سلیمان به ۲۰۰ ساعت کار عام المنفعه و دو سال حبس تعلیقی و همچنین به پرداخت جزای نقدی ناچیزی محکوم شد. وکیل او، «آرتور جی. لاسیلنتو» گفت که با کمک مالی دوستان، موکلش پیش تر بدهی خود را به سیستم رفاهی دولت محلی بازپرداخت کرده بود. سلیمان پیش از پذیرش غیرمستقیم اتهام خود، با چهار فقره جرم از جمله شهادت دروغ و کلاهبرداری رفاهی در این پرونده روبرو بود. در سال ۲۰۱۲، سلیمان در فیلم "۶۶۶ فرزند شیطان" نقش آفرینی نمود، یک فیلم ترسناک کم هزینه که به زوجی می پردازد که با به طور تصادفی در اینترنت آشنا می شوند، و سپس اتفاقات عجیبی می افتد. سلیمان شخصیت «ونسا»، یک دانشجوی سینما را به تصویر می کشد. در سال ۲۰۱۷، سلیمان در گفتگویی در برنامه «"اندی کوهن: گذشته و حال"» در شبکه براوو شرکت کرد. در مارس ۲۰۱۹، برنامه استرالیایی «یکشنبه شب» که به وقایع و امور جاری می پردازد، با سلیمان برای دهمین سالگرد زادروز
هشت قلوها مصاحبه کرد. او اعتراف کرد که اگرچه در آن زمان «کاملاً [...] جوان، کم شعور، غیرمسئول، خودخواه، بی پروا» بود، اما از به دنیا آوردن هیچ یک از فرزندانش پشیمان نیست. در این ویژه برنامه اشاره شد که خانه با «دقت نظامی» اداره می شود و کودکان «شاد، تندرست و خوش اخلاق» هستند. شغل ها. در ژوئن ۲۰۱۲، سلیمان یک تک آهنگ را با هنرمند آمریکایی آدام بارتا ضبط و منتشر کرد. سلیمان پیش تر در نسخه ای جایگزین جایگزین از موزیک ویدئوی «سؤال و جواب» این هنرمند ظاهر شده بود و در جایی از آن صدایش شنیده می شد که می گفت: «بیا در آلبوم جدید من یک دوخوان انجام بدیم!» در سال ۲۰۱۲، سلیمان در فیلم پورنو «"آکتومام، تنها در خانه"» محصول شرکت ویکید پیکچرز بازی کرد. این فیلم در ۲۰ ژوئن ۲۰۱۲ منتشر شد. این فیلم در دسامبر ۲۰۱۲، نامزد دریافت ۴ جایزه ای وی ان شد و برنده «بهترین ویدیوی سلبریتی» شد. سلیمان به عنوان یک سرگرم کننده بزرگسال به کارِ رقص در کلوپ های مردانه مشغول شد. او در ماه سپتامبر یک تک آهنگ به نام «مهمانی سکسی» با آدام بارتا منتشر کرد که در جلد آلبوم تصویری از او و آدام بارتا بر روی تخت دیده می شود که در آن بارتا با دستانش پستا
ن های سلیمان نگه داشته است، در حالی که چند صلیب بر روی دیوار پشت تخت دیده می شود، جلدی که به گفته سلیمان از آثار مدونا الهام گرفته شده است. در اکتبر ۲۰۱۲، سلیمان برای شرکت در راه اندازی یک سایت مناظره اینترنتی به نام «دیون» و انجام یک مناظره آنلاین در مورد فرزندپروری به همراه مایکل لوهان دستمزد دریافت کرد.
جان کی (; – ) کشیش اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده است.
سیاست های مذهبی کنستانتین بزرگ () «مبهم و زیرکانه» نامیده شده اند." کنستانتین بزرگ در جریان بحران قرن سوم (۲۳۵–۲۸۴ پس از میلاد) در سال ۲۷۳ متولد شد که زمان آزار و شکنجه بزرگ سی ساله مسیحیان بود. او دید که پدرش کنستانتیوس کلوروس، امپراتور غرب شد و پس از مدت کوتاهی درگذشت. کنستانتین زندگی خود را در جنگ نظامی با بسیاری از اعضای خانواده بزرگ خود گذراند و در حدود ۴۰ سالگی به مسیحیت گروید. سیاست های مذهبی او که از این تجربیات شکل گرفته بود، شامل تحمل فزاینده مسیحیت، مقررات محدود علیه دین روم باستان با مدارا، مشارکت در حل اختلافات مذهبی مانند انشقاق با دوناتیست ها و دعوت شوراها از جمله شورای نخست نیقیه در مورد آریانیسم. جان کی تغییر دین کنستانتین و شورای نیقیه را دو مورد از مهم ترین اتفاقاتی که برای کلیسای مسیحی رخ داده است، توصیف می کند. پیشینه تاریخی. دلایل گسترش مسیحیت. از منظر تاریخی، دین جدید مسیحیت در بسیاری از جنبه ها جذابیت خاصی داشت. دیکی از مهم ترین محورهای مسیحیت اخلاق و احسان نسبت به سایر انسانها بود. این جنبه به ویژه برای ضعیفان و مستضعفان جذاب بود. به عنوان مثال، طبق یک منبع، تا اواسط قرن سوم، ۱۵۰۰ بیو
ه و فقیر از اسقف روم کمک می گرفتند. یکی دیگر از وعده های مهم مسیحیت، پاداش های آسمانی در زندگی پس از مرگ در ازای اعمال نیک زمینی بود. این آشکارا با اکثر ادیان پاگانیسم که مفهوم زندگی پس از مرگ را پوشش نداده بودند متفاوت بود. مسیحیت برخلاف تبدیل شدن به خاک یا روح سرگردان پس از مرگ، جاودانگی در بهشت را وعده داد. دین رومی تصوری از زندگی پس از مرگ نداشت. آخرین اما نه کم اهمیت، مسیحیت مرزهای قانونی و اجتماعی را که انسان ها را به دسته هایی جدا می کرد، حذف کرد. سیاست و آزار و اذیت مسیحیان در سال های اولیه کنستانتین. سیاست. بحران قرن سوم (۲۳۵–۲۸۴ پس از میلاد)، دوره ای از تهاجمات و مهاجرت های سنگین بربرها به قلمرو روم بود. به گفته پیتر براون، سیستم حکومتی امپراتوری روم یک سیستم آسان گیر بود که به طور غیرمستقیم از طریق نخبگان منطقه ای و محلی اداره می شد و برای زنده ماندن از فشار تهاجمات مداوم و جنگ های داخلی ساخته نشده بود. در این دوره از بحران، زندگی در یک «ابرقدرت محاصره شده» شامل ورشکستگی، چندپارگی سیاسی و خسارات نظامی بود. کنستانتین در این دوره در سال ۲۷۳ پس از میلاد متولد شد و توسط والدین چندخداپرست خود به عنوان پ
یگن (غیریهودی و مسیحی) تربیت شد. بحران قرن سوم با ترور امپراتور الکساندر سوروس (زمان قدرت ۲۰۸–۲۳۵) توسط سربازان خود در سال ۲۳۵ آغاز شد که منجر به بحران رهبری ۵۰ ساله با حداقل ۲۶ مدعی عنوان امپراتور شد. در سال ۲۶۸، امپراتوری به سه ایالت رقیب تقسیم شد. این بحران تا زمانی که دیوکلسین (زمان قدرت ۲۸۴ تا ۳۰۵) کنترل را در دست گرفت و اصلاحاتی را در سال ۲۸۴ به اجرا درآورد، پایان نیافت. حکومت چهارنفره سیستمی بود که هر قسمت امپراتوری روم توسط یک آگوستوس (امپراتور رومی) که سزار (عنوان) زیردستی نیز داشت، رهبری می شد. دیوکلتیان به عنوان رئیس آگوستوس در شرق، از ۲۸۴–۳۰۵ پس از میلاد، و ماکسیمیان به عنوان آگوستوس در غرب، ۲۸۶–۳۰۵ پس از میلاد حکومت کردند. دیوکلتیان پایتخت های اداری را در نزدیکی مرزهای امپراتوری برای هر یک از چهار تترارک ایجاد کرد. این تغییرات به احیای قدرت امپراتوری تا پایان قرن سوم کمک کرد. در حالی که خود حکومت چهارنفره مدت زیادی دوام نیاورد، «جاناتان بردیل» می گوید که تغییرات دائمی در امپراتوری ایجاد کرد. دولت در اطراف دربار امپراتوری به عنوان تنها منبع قطعی قدرت و نفوذ متمرکز شد و نخبگان بخشی از ثروت و موقعیت
خود را از دست دادند. شهرهای پایتخت در هر منطقه ظهور کردند در حالی که شهرهای دیگر کوچک شدند. شهرها دیگر مانند گذشته منحصر به فرد و متفاوت نبودند. امپراتوری را دیگر نمی توان به عنوان «مجموعه ای از شهرها» دید. " در عوض، وجه مشترک همه شهرها ایدئولوژی بود: وفاداری مشترک به امپراتور و پیروانش. براون می گوید که امپراتوری در زندگی شخصی رعایای خود نفوذ بیشتری کرد، زیرا به موضع ایدئولوژیک نیز متعهد شد. آزار و اذیت. این امر منجر به سرکوب مسیحیت شد که شدیدتر از هر موردی که قبلاً دیده شده بود و در مقیاس گسترده امپراتوری رخ داد. در ۲۴ فوریه ۳۰۳ پس از میلاد، دیوکلتیان اولین مورد از یک سلسله احکامی را صادر کرد که حقوق قانونی مسیحیان را لغو می کرد و خواستار تبعیت از اعمال مذهبی سنتی پیگنیسم شد. مسیحیت در این زمان برای بیش از ۲۵۰ سال بود که وجود داشت. هم کلیسا و هم امپراتوری در آن زمان تغییر کرده بودند. کلیسا دیگر از گروه های کوچک پراکنده تشکیل نشده بود. به گفته پیتر براون، این کلیسا به یک «کلیسای جهانی» تبدیل شده بود که به عنوان یک «شهر در یک شهر» عمل می کرد. وجود داشت «اعیان مسیحی» در آسیای صغیر تأسیس شده بود، و سلسله مراتب
ی در کلیسا توسعه یافت، از رهبرانی که در دنیای روم زمان خود برجسته بودند. آزار و شکنجه با این رهبری آغاز شد و اسقف های مسیحی را مجبور کرد که در مراسم قربانی برای خدایان سنتی رومی شرکت کنند یا بمیرند. به گفته نورمن اچ. بینس، در سال دوم آزار و شکنجه، پس از رسیدن اوربانوس به عنوان فرماندار فلسطین، فرمان امپراتوری مبنی بر گسترش دستور قربانی به عموم مردم نیز اعلام شد. آنچه برای مسیحیان به عنوان آزار و شکنجه بزرگ شناخته می شود، به گفته باینز دو مرحله داشت مرحله اول با صدور فرمان اول در سال ۳۰۳ آغاز شد. مرحله دوم با صدور فرمان چهارم آغاز شد که تاریخ و تألیف آن مورد بحث است. دیوید ام. پاتر می گوید که این احکام بیشتر در شرق اجرا می شد تا در غرب. فرمان اول علاوه بر شهادت، کلیساها را نیز ویران کرد و خواستار تسلیم کتاب های مقدس مکتوب و سایر کتاب های مسیحی شد. در زمانی که قانون امپراتور به عنوان منبع الهی نظم و صلح تلقی می شد، کلیسا ادعا می کرد که قانون الهی جهانی خود را در متون مقدس مسیحی دارد، بنابراین سربازان برای مصادره و سوزاندن قوانین مسیحی فرستاده شدند. این همان چیزی است که محققانی مانند مورین آ. تیلی علت انشقاق دون
اتیست ها می دانند. دوناتیسم (به معنای اهدا کننده) یک فرقه بدعت گذار مسیحیت اولیه بود که توسط دوناتوس مگنوس تأسیس شد و معتقد بود که تقدس شرط لازم برای عضویت در کلیسا و اداره مقدسات است. دوناتیست ها عمدتاً در آفریقای رومی زندگی می کردند و در قرن چهارم و پنجم به بیشترین تعداد خود رسیدند. دوناتیست ها استدلال می کردند که روحانیون مسیحی باید بی عیب باشند تا خدمتشان مؤثر باشد و دعاها و عبادات آنها معتبر باشد. دوناتیسم معتقد بود که هر کتاب آسمانی فقط قلم و مرکب نیست، بلکه تجلی فیزیکی کلام خدا است و اینکه تحویل کتب مقدس برای سوزاندن و تحویل شهید برای مردن دو روی یک سکه است. کسانی که با سربازان همکاری می کردند، در لاتین «traditores» بودند که در ابتدا به «تسلیم کردن» اشاره داشت، اما به معنای خائنان بود. پس از آن، دوناتیست ها اجازه ندادند «معتبران» به مناصب رهبری کلیسا بازگردند. دوناتیست ها بعداً تبدیل به خاری در چشم کنستانتین شدند که در تمام مدت سلطنت او ادامه یافت. در سال ۳۰۵، دیوکلتیان تصمیم به استعفا گرفت و ماکسیمیان را نیز مجبور به بازنشستگی کرد. گالریوس داماد دیوکلتیان بود. هم او و هم کنستانتیوس کلوروس، که پدر کنست
انتین بود، قبلاً هر دو توسط دیوکلتیان به فرزندی پذیرفته شده بودند. بر این اساس، آنها در ۱ مه ۳۰۵ پس از میلاد به ترتیب به عنوان آگوستوس (امپراتور) شرق و غرب منصوب شدند. خیلی زود پس از کناره گیری دیوکلسین، جانشینان او شروع به مبارزه برای کنترل امپراتوری روم کردند. خانواده ای در حال جدا شدن. در سال ۲۹۳ دیوکلتیان که امپراتوری بخش شرقی روم را برعهده داشت دست به تشکیل حکومتی چهار نفره متشکل از دو آگوستوس یا امپراتور ارشد و دو سزار زد و در همان سال، گالریوس و پدر کنستانتین کبیر، کنستانتیوس کلوروس را که در آن زمان فرماندهان سپاه بودند به عنوان سزار انتخاب کرد. هنگامی که در سال ۳۰۵ دیوکلتیان (در شرق) و ماکسیمیان (در غرب) هر دو از سلطنت کنار رفتند و سزارهای آنها، گالریوس و کنستانتیوس کلروس، هر دو به درجه آگوستوس یا امپراتور ارشد ارتقا یافتند. آنها به نوبه خود دو سزار جدید را منصوب کردند - سوروس دوم، (سوروس در سال ۳۰۷ کشته شد و لیسینیوس جایگزین او شد) و ماکسنتیوس و بدین ترتیب حکومت چهارنفره دوم را ایجاد کردند. برادرزاده گالریوس، سزار ماکسیمینوس دایا پس از مرگ او جانشین او در روم شرقی شد. کنستانتین و پدرش، کنستانتیوس کلو
روس «گل روم (فرانسه)» را ترک کردند و به بریتانیا رفتند تا در نبردی بزرگ بر پیکت ها پیروز شوند، اما در ۲۵ ژوئیه ۳۰۶، پدر کنستانتین در یورک انگلستان درگذشت. پس از آن، سربازان پدر کنستانتین، کنستانتین کبیر را به عنوان آگوستوس در غرب اعلام کردند و او موافقت کرد. با این حال، گالریوس (سزار روم شرقی از ۳۰۵ تا هنگام مرگش در ۳۱۱) این کار را نکرد. اگرچه کنستانتین پسر آگوستوس کنستانسیوس غربی بود، دیوکلسین (امپراتور روم از ۲۸۴ تا ۳۰۵) در سال ۳۰۵ «قانونی» وضع کرده بود که پسران نباید از پدران خود در قدرت پیروی کنند. دیوید پاتر می گوید که داستان هایی که در آن زمان پخش می شد، می گفت که این همه بخشی از دسیسه های گالریوس برای جلوگیری از تبدیل شدن کنستانتین به امپراتور ارشد بود. غرب در این زمان هنوز تا حد زیادی توسعه نیافته بود. حمایت ارتش از کنستانتین، گالریوس را به عنوان آگوستوس شرقی که پیشرفته تر و ثروتمندتر بود مجبور کرد تا ادعای کنستانتین را بشناسد، اما فقط تا حدی. گالریوس حامی خود را فلاویوس والریوس سوروس به موقعیت آگوستوس غرب منصوب کرد، و کنستانتین را به عنوان سزار تابع سوروس اعلام کرد. سپس، در ۲۸ اکتبر ۳۰۶، ماکسنتیوس، پ
سر ماکسیمیان، خود را آگوستوس غرب معرفی کرد، او ایتالیا را در اختیار داشت و از ۳۰۶ تا ۳۱۲ پس از میلاد در رم زندگی می کرد. ماکسنتیوس پدرش ماکسیمیان را برای حمایت از بازنشستگی احضار کرد. سپس ماکسنتیوس را غاصب اعلام کردند و امپراتور گالریوس به همکار خود، سوروس، دستور داد تا ماکسنتیوس را در اوایل سال ۳۰۷ از ایتالیا بیرون کند. با این حال، هنگامی که سوروس به ایتالیا رسید، ارتش او به طرفداری از ماکسنتیوس پرداخت. سوروس دستگیر شد و به اردوگاه "Tres Tabernae" در خارج از رم فرستاده شد، جایی که او یا خودکشی کرد، یا در سال ۳۰۷ اعدام شد. خود گالریوس در پاییز همان سال به سمت ماکسنتیوس در رم لشکر کشید، اما نتوانست شهر را تصرف کند. کنستانتین از «گول» نظاره گر بود و از درگیری با ماکسنتیوس امپراتوران رم در شرق در بیشتر این دوره اجتناب می کرد. دارایی های کنستانتین در این زمان زیاد نبود: بیشتر بریتانیا، گال و اسپانیا. لیتهارت می گوید که کنستانتین متوجه شد که گالریوس پایه ای ناامن برای ساختن آینده اش است، بنابراین کنستانتین با ماکسیمیان و ماکسنتیوس ائتلاف کرد و با ازدواج با دختر ماکسیمیان، «فاوستا» در تابستان ۳۰۷ پس از میلاد، این ا
تحاد را امضا کرد. در بهار سال ۳۰۸، ماکسیمیان تلاش کرد تا پسرش، ماکسنتیوس را خلع کند، و از ارتش سابق خود خواست که بین پدر و پسر یکی را انتخاب کند. آنها پسر را انتخاب کردند و ماکسیمیان به سمت دامادش کنستانتین گریخت. برادرزاده گالریوس، سزار ماکسیمینوس دوم بود که به نام ماکسیمینوس دایا نیز شناخته می شد. پس از مرگ سوروس دوم، ماکسیمینوس انتظار داشت که به جای او آگوستوس شود و در سال ۳۰۸ پس از میلاد به شدت ناامید شد، زمانی که در کنفرانس کارنانتوم، لیسینیوس به جای او، به عنوان آگوستوس غرب اعلام شد. در سال ۳۱۰ پس از میلاد، ماکسیمینوس دوم به سربازانش اجازه داد تا او را به عنوان آگوستوس معرفی کنند. این موضوع باعث شد که پنج مرد با ادعای جدی همان ادعای موقعیت آگوستوس در غرب را داشته باشند. امپراتوری در حال جنگ داخلی کامل بود. دو مدعی مقام آگوستوس در سال ۳۱۰ درگذشتند: اولی دومیتیوس الکساندر بود که در سال ۳۰۸ پس از میلاد خود را امپراتور اعلام کرد. متعاقباً اسیر و با خفه شدن اعدام شد. مرد بعدی ماکسیمیان، پدر زن کنستانتین بود. در سال ۳۱۰، کنستانتین پدرزنش را در مأموریتی به آرل (در فرانسه) اعزام کرد، جایی که ماکسیمیان اعلام کرد
که کنستانتین مرده است. سپس خود را امپراتور اعلام کرد. پاسخ آن چیزی نبود که او امیدوار بود، و او به مارسی گریخت، اما کنستانتین ارتش خود را به آنجا برد، و ماکسیمیان دستگیر شد و اجازه داده شد، یا به او دستور داده شد که خودکشی کند. کنستانتین سپس اتحاد خود را با برادر زنش ماکسنتیوس قطع کرد و به لیسینیوس پیوست که قرار بود با خواهر کنستانتین، کنستانتیا ازدواج کند. پیتر لیتهارت اشاره می کند که کنستانتین زندگی خود را در ارتش گذراند و اغلب با رومیان دیگر که اتفاقاً اعضای خانواده بزرگ او نیز بودند می جنگید. تا زمانی که زندگی کنستانتین به پایان رسید، «او مسئول مرگ پدرزنش ماکسیمیان، برادر زنش ماکسنتیوس، شوهر خواهرش لیسینیوس و پسرشان که خواهرزاده کنستانتین به شمار می آمد به نام لیسینیوس دوم و همسر دومش فاوستا و پسر خود کنستانتین از همسر اولش، به نام کریسپوس و چند تن دیگر از خویشاوندان دیگرش بود. جنگ داخلی. در سال ۳۱۰، سلامت جسمانی گالریوس (امپراتور روم از ۳۰۵ تا ۳۱۱) رو به زوال بود و قدرت او از ضعیف شده بود. پس از مرگ او در سال ۳۱۱، سرزمین های بالکان به سرعت توسط لیسینیوس (آگوستوس از ۳۰۸ تا ۳۲۴) اشغال شد، در حالی که ماکسن
تیوس (امپراتور روم غربی از ۳۰۶ تا ۳۱۲) آسیای صغیر پرجمعیت و مرفه را برای خود به دست آورد تا به دارایی های خود در ایتالیا بیافزاید. در بهار ۳۱۲، کنستانتین تصمیم گرفت که باید با خودِ ماکسنتیوس جنگ کند دیوید ام. پاتر می گوید پژوهشگران نمی دانند چه کسی به چه کسی نزدیک شد، اما لیسینیوس و کنستانتین به توافقی رسیدند که به نظر می رسد شامل حمایت نظامی متقابل علیه ماکسنتیوس است. در حالی که لیسینیوس برخی از نیروهای ماکسنتیوس را در شمال ایتالیا اشغال کرده بود، کنستانتین ارتشی متشکل از ۴۰۰۰۰ سرباز جمع کرد و از کوه های آلپ عبور کرد و به سمت روم رفت. به گفته پیتر لیتهارت، کنستانتین با نیروهای ماکسنتیوس در شوش، تورین و ورونا ملاقات کرد، جایی که او هر بار پیروز می شد. به گفته تیموتی بارنز، فرماندار پرایتوری، روریکیوس پومپیانوس، ارشدترین ژنرال ماکسنتیوس، در ورونا کشته شد. «در ماه اکتبر، کنستانتین در نزدیکی رم، در تیبر، نزدیک پل میلویو، اردو زده بود.» اسقف یوسیبوس قیصریه (حدود ۲۶۳–۳۳۹ م)، مورخ، اظهار می دارد که کنستانتین با ارتش خود در حال حرکت به طرف رم بود (یوسیبوس مکان واقعی رویداد را مشخص نمی کند، اما به وضوح در اردوگاه رم
نیست)، وقتی او به آسمان نگاه کرد. نگاهش به خورشید در هنگام غروب می افتد و صلیبی از نور همراه با آن کلمات یونانی «شما با این علامت پیروز خواهید شد» را بر روی آن می بیند. ابتدا کنستانتین معنای ظهور را نمی دانست، اما شب بعد، در خواب دید که مسیح به او توضیح می دهد که باید از علامت صلیب علیه دشمنان خود استفاده کند. لاکتانتیوس، (نویسنده اولیه مسیحی (حدود ۲۴۰ - حدود ۳۲۰)) نوشته است که کنستانتین شب قبل از نبرد خوابی دید که به او گفته شد کای-رو (نماد مسیح) را روی سپر سربازانش بگذارد. با این حال یوسیبوس قیصریه هیچ اشاره ای به چنین بینشی نمی کند. یوسیبوس نبرد پل میلویو را با پیروزی موسی بر فرعون در عبور از دریای سرخ مقایسه می کند، زیرا ماکسنتیوس و سربازانش چنان که سفر خروج دربارهٔ فرعون می گوید، مانند سرب در آب های عظیم فرورفتند. باردیل می گوید که دو ارتش در ساکسا روبرا در حالی که کنستانتین از اردوگاه خود به کاپیتول نزدیک می شد، ملاقات کردند. سربازان ماکسنتیوس مجبور به بازگشت به رودخانه تیبر شدند، جایی که ماکسنتیوس قبلاً پل میلوین را به امید به دام انداختن سربازان کنستانتین ویران کرده بود. سربازان ماکسنتیوس در هنگام عقب
نشینی مجبور شدند از تیبر به وسیله پل های شناور باقی مانده عبور کنند، اما این ماکسنتیوس بود که در عوض به دام افتاد. ماکسنتیوس با پاره شدن پل های شناور غرق شد. روز بعد از نبرد، جسد ماکسنتیوس پیدا شد و سر بریدهٔ او در خیابان های رم گردانده شد و سپس به آفریقا برده شد. گرویدن به مسیحیت. نه سال پس از اینکه دیوکلتیان بیست سال فرمانروایی پایدار را با یک محراب دودآلود در فروم (روم) و همراه با شدیدترین آزار مسیحیان در تاریخ امپراتوری جشن گرفت، کنستانتین بزرگ پیروز وارد روم شد و بدون تقدیم قربانی از کنار محراب روی تپه کاپیتول (رم)، عبور کرد. به گفته مورخان کلیسا که پس از مرگ او نوشته اند، کنستانتین تا آن زمان به مسیحیت گرویده بود و به اولین امپراتور روم مسیحی تبدیل شده بود. کنستانتین در سخنرانی خود خطاب به «مجمع مقدسین» می گوید که او در زمان تغییر مذهب کودک یا جوان نبوده است. «جاناتان باردیل» می گوید که این احتمال وجود دارد، زیرا والدین کنستانتین هر دو چندخداپرست بودند. مادرش تنها پس از آن به گرویدن به مسیحیت متقاعد شد که کنستانتین این کار را انجام داده بود. باردیل احتمال می دهد که کنستانتین مدتی بین سال های ۳۱۰ تا ۳۱۵
مسیحی شده است. پیتر لیتهارت مورخ و روحانی مسیحی، نوشته است کنستانتین «یک مؤمن صادق و تا حدودی ساده بود.» ادوارد گیبون، نویسنده و مورخ در کتاب "انحطاط و سقوط امپراتوری روم" می نویسد، «ذهن کنستانتین ممکن است بین ادیان پاگانیسم و مسیحی در نوسان بوده باشد.» فرانسیس اوپوکو می نویسد: «در حالی که برخی بر این عقیده اند که تغییر دین کنستانتین واقعی بوده است، برخی دیگر فکر می کنند که سیاست های او برای حمایت از مسیحیان برای مصلحت سیاسی بوده است. به عنوان یک مسیحی معتقد، چرا او هنوز نشان میترایی سول اینویکتوس - «خورشید تسخیر نشده» - را روی سکه های خود داشت؟ چرا او هرگز آنچنان که در مسیحیت اولیه رسم بود، به درستی آموزش دینی مسیحی را ندیده بود؟ چرا تا زمانی که در بستر مرگ بود غسل تعمید را انجام نداده بود؟ درک اولیه کنستانتین از مسیحیت کم عمق بود، اما با گذشت زمان، اوپوکو می گوید، به نظر می رسد که او خود را فرمانروای منصوب خدا می بیند که با لطف الهی پاداش می گیرد به گفته اوپوکو، بنابراین به نظر می رسد که «کنستانتین به جای از دست دادن لطف الهی، مایل بود در مبادله سبک و عنوان با یک خدا، عنوان نایب السلطنه را به دست آورد.» پی
تر براون می گوید که کنستانتین بیش از ۴۰ سال داشت که سرانجام خود را مسیحی اعلام کرد، و روشن ساخت که موفقیت های خود را مدیون حمایت خدای متعال مسیحی است. براون اضافه می کند که او به احتمال زیاد یک پیگن سنتی بود، و زمانی که خود را مسیحی اعلام کرد، سیاستمداری زرنگ و بی رحم بود. اولین قدم او پس از فتح قرار بود یاد ماکسنتیوس را تحت الشعاع قرار دهد، که او این کار را با پر کردن مرکز روم با بناهایی مانند طاق نصرت کنستانتین انجام داد. در این بناها هیچ نشانه و اشاره ای به مسیحیت دیده نمی شود. با این حال، در سال ۳۱۲، کنستانتین دستور ساخت مجسمه ای از خود را داد و باردیل از اوزبیوس نقل می کند که کنستانتین تصمیم گرفت که باید یک نشان از نجات دهنده در دست مجسمه اش، کلوسوس کنستانتین نصب شود - در واقع، او به آنها دستور داد مجسمه ۱۲ متری خود را در پر رفت و آمدترین نقطه رم، در حالی که یک علامت مسیح را در دست راست خود نگه داشته، قرار دهند. مدتی پس از سال ۳۲۴ به پادشاه ایران نوشت: «او (خدا) را با زانوی خمیده می خوانم و از خون های ناپسند و بوهای نفرت انگیز [قربانی مشرکان] دوری می کنم». نوئل لنسکی مشاهده می کند که در اواخر قرن پنجم، ا