Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پاگودای غاز وحشی کوچک ()، یکی از دو پایگاه مهم در شی آن، شنشی، چین است که در محل پایتخت های قدیمی دودمان هان و دودمان تانگ قرار دارد. پایگاه دیگری که در این منطقه قرار دارد غاز غول وحشی پاگودا است که در ابتدا در سال ۶۵۲ ساخته شده و در ۷۰۴ بازسازی شده است. این پایگاه به همراه غاز غول وحشی و دیگر سایت های مرتبط با جاده ابریشم، در سال ۲۰۱۴ به عنوان میراث جهانی یونسکو در فهرست میراث جهانی به نام ثبت شد. تاریخ. پایگاه کوچک غاز وحشی بین سال های ۷۰۷ تا ۷۰۹ در دوره دودمان تانگ در زمان سلطنت ژونگ زونگ (سلطنت ۷۰۵–۷۱۰) ساخته شد. این پایگاه به ارتفاع ساخته شد تا اینکه در زلزله ۱۵۵۶ شاآنشی آسیب دید و اکنون با ارتفاع و ۱۵ طبقه از طبقات آن باقی مانده است. این پایگاه دارای قاب آجری است که اطراف فضای توخالی داخلی ساخته شده است، و پایه مربع و شکل آن نمایانگر سبک معماری دیگر پایگاه های دوران مشابه است. در دوره دودمان تانگ، پایگاه کوچک غاز وحشی در سمت مقابل خیابانی از معبد مادر خود، معبد داجیانفو قرار داشت. زائران نوشته های مقدس بودیسم را از هند به معبد و پایگاه می آوردند، زیرا معبد یکی از مراکز اصلی در چانگ آن برای ترجمه متون ب
ودایی بود. معبد قدیمی تر از پایگاه بود، زیرا در سال ۶۸۴ تأسیس شده بود، درست ۱۰۰ روز پس از مرگ گائوزونگ (دودمان تانگ) (سلطنت ۶۴۹-۶۸۳). امپراتور ژونگ زونگ اقامتگاه خود را برای ساخت معبد جدید اهدا کرده بود و معبد را برای ۲۰۰ راهب به یاد پدرش گائوزونگ نگهداری می کرد. معبد در ابتدا داکسیانفوسی یا «معبد بزرگ برکات» نامیده می شد، اما در سال ۶۹۰ توسط امپراتریس وو زتیان به داجیانفوسی تغییر نام داد. معماری. پایگاه کوچک غاز وحشی یک پاگودای ساخته شده از آجر است که از یک کاخ زیرزمینی، پایه، بدنه، بام و سایر بخش ها تشکیل شده است. این پاگودا به صورت چهارگوش ساخته شده است. بالای پاگودا در اثر زلزله بزرگ در سی و چهارمین سال از سلطنت ژیاجینگ در دودمان مینگ (۱۵۵۶) دو طبقه از آن تخریب شد و در حال حاضر دارای ۱۳ طبقه است. ارتفاع کلی پاگودا در سال ۱۹۸۹ به ۴۳٫۳۹۵ متر اندازه گیری شد، طول ضلع پایین آن ۱۱٫۳۸ متر بوده و نسبت ارتفاع به ضلع پایین ۱۰۰:۲۶ است. طبقه اول پاگودا یک دروازه در شمال و جنوب برای دسترسی به پاگودا دارد. چارچوب های دروازه های شمالی و جنوبی از سنگ سبز ساخته شده اند. قاب دروازه سنگی با نقش های تزیینی نمادین بودایی حکاک
ی شده است، مانند موجودات آسمانی و تاک ها، ابرهای خوش یمن و جالین پورا، که سبک هنری اواخر دودمان تانگ را بازتاب می دهند. «بهشت پرواز» در ابتدا یک خدا در افسانه های هند باستان بود که مرتبط با آواز، رقص و سرگرمی بود.
کوره متالورژیکی ، که اغلب به سادگی به عنوان کوره شناخته می شود، یک کوره صنعتی است که برای گرم کردن ، ذوب کردن یا پردازش فلزات استفاده می شود. کوره ها در طول تاریخ متالورژی یک قطعه اصلی از تجهیزات بوده اند. پردازش فلزات با گرما حتی تخصص مهندسی خود است که به عنوان پیرومتالورژی شناخته می شود. یکی از کاربردهای مهم کوره ها، به ویژه در تولید آهن و فولاد ، ذوب است که در آن کانی های فلزی تحت حرارت زیاد کاهش می یابند تا محتوای فلز را از گنگ معدنی جدا کنند. انرژی گرمایی برای سوخت یک کوره ممکن است مستقیماً از طریق احتراق سوخت یا با برق تامین شود. فرآیندهای مختلف و ویژگی های منحصر به فرد فلزات و سنگ های معدنی خاص منجر به ایجاد انواع مختلف کوره شده است. کوره های بلند هوایی. بسیاری از طرح های کوره برای ذوب سنگ معدن، سوخت و دیگر معرف ها مانند شار را در یک محفظه واحد ترکیب می کنند. مکانیسم هایی مانند بادکن یا فن های موتوری، سپس انفجارهای هوای تحت فشار را به داخل محفظه هدایت می کنند. این انفجارها سوخت را داغتر می کند و باعث واکنش های شیمیایی می شود. کوره های این نوع عبارتند از: در حال دمیدن. حتی بلومرهای کوچکتر قبل از صنعتی ش
دن دارای جرم حرارتی قابل توجهی هستند. بالا بردن کوره سرد تا دمای لازم برای ذوب آهن صرف نظر از تکنولوژی مدرن نیاز به انرژی قابل توجهی دارد. به همین دلیل متالوژیست ها تمام تلاش خود را می کنند تا کوره بلندها به طور مداوم کار کنند و خاموش کردن کوره به عنوان یک اتفاق ناگوار تلقی می شود. برعکس، راه اندازی یک کوره جدید، یا کوره ای که به طور موقت خاموش شدهبود، اغلب یک موقعیت خاص است. در بلومرهای سنتی، قبل از اینکه کوره برای پذیرش بار سنگ معدن آماده شود، باید چندین دور سوخت سوزانده شود. در زبان انگلیسی، این فرآیند به عنوان "blowing in" در کوره شناخته شد، در حالی که کوره ای که باید خاموش میشد و سرد می شد، "blown out" بود، اصطلاحاتی که هنوز در کوره های بلند معاصر به کار می رود. کوره های بازتابشی. یک کوره بازتابشی همچنان محفظه واکنش را که در آن فلز یا سنگ معدن با معرف ها ترکیب می شود، در معرض جریانی از گازهای خروجی قرار می دهد. با این حال، هیچ سوختی به طور مستقیم به محفظه اضافه نمی شود و احتراق در یک محفظه جداگانه رخ می دهد. کوره های این نوع عبارتند از: مبدل های پالایشی. در متالورژی، کوره هایی که برای پالایش بیشتر فلزا
ت، به ویژه آهن به فولاد استفاده می شوند، اغلب مبدل نامیده می شوند: کوره های برقی. همانطور که سایر صنایع به سمت الکتریکی شدن گرایش پیدا کرده اند، کوره های الکتریکی نیز در متالورژی رایج شده اند. با این حال، در حالی که هر کوره از نظر تئوری می تواند از یک عنصر گرمایش الکتریکی استفاده کند، ویژگی های فرآیند عمدتاً این رویکرد را به کوره هایی با تقاضای توان کمتر محدود می کند. در عوض، کوره های متالورژی الکتریکی اغلب جریان الکتریکی را مستقیماً به دسته های فلزی اعمال می کنند. این به ویژه برای بازیافت ضایعات فلزی (هنوز نسبتاً خالص) یا ذوب مجدد شمش برای ریخته گری در ریخته گری مفید است. عدم وجود هرگونه سوخت یا گازهای خروجی نیز باعث می شود این طرح ها برای گرم کردن انواع فلزات همه کاره باشند. چنین طرح هایی عبارتند از: کوره های دیگر. سایر کوره های متالورژی دارای ویژگی ها یا کاربردهای طراحی خاصی هستند. یکی از عملکردها، گرم کردن مواد کوتاه مدت از ذوب، به منظور انجام عملیات حرارتی یا کار گرم است. کوره های اصلی مورد استفاده در این روش عبارتند از: دسته دیگری از کوره ها مواد را از اتمسفر و آلاینده های اطراف جدا می کنند و عملیات حرا
رتی پیشرفته و تکنیک های دیگر را امکان پذیر می کنند:
اروینگ بابیت (; – ) پژوهشگر و منتقد ادبی اهل ایالات متحده بود. بابیت به خاطر تأثیر بر جنبشی که بعدها با عنوان «اومانیسم نو» شناخته شد، مشهور است. او از چهره های مهم در مباحث ادبی و تفکر محافظه کاری در فاصلهٔ ۱۹۱۰ تا ۱۹۳۰ بود. به عنوان یک منتقد فرهنگی در سنت متیو آرنولد قرار می گرفت و مخالف سرسخت رومانتیسیسم بود، مخصوصاً آن چنان که در آثار ژان-ژاک روسو نمایان است. به لحاظ سیاسی می توان او را پیرو ارسطو و ادموند برک دانست. او مدافع اومانیسم کلاسیک بود اما دفاعیات محکمی نیز از مذهب داشت. اومانیسم او نشان دهندهٔ دانش گستردهٔ وی از سنت های مذهبی و اخلاقی گوناگون بود. کتاب او «دموکراسی و رهبری» (۱۹۲۴) یکی از متون کلاسیک محافظه کاری سیاسی است و بابیت را یکی از چهره های تأثیرگذار در محافظه کاری فرهنگی و سیاسی در آمریکا می دانند.
سازمان سیما، منظر و فضاهای سبز شهری عنوان کلیِ یکی از سازمان های تخصصیِ تابعهٔ شهرداری های ایران است که به منظور برنامه ریزی، اجرا و نگهداری فضاهای سبز شهری، ارتقای کیفیت سیما و منظر شهری، و صیانت حقوقی از باغات و درختانِ واقع در محدوده و حریم شهرها فعالیت می کند. این سازمان معمولاً زیر نظر معاونت خدمات شهری شهرداری ها اداره می شود و مأموریت های آن بر پایهٔ «قانون حفظ و گسترش فضای سبز در شهرها» (مصوب ۱۳۵۹، اصلاحی ۱۳۸۸) و «آیین نامهٔ اجرایی مادهٔ یک» استوار است. کمیسیون مادهٔ ۷. کمیسیون مادهٔ ۷ (کمیسیون تشخیص باغات و صیانت از درختان) مطابق مادهٔ ۷ آیین نامهٔ اجرایی، برای «نظارت بر حسن اجرای قانون و آیین نامه و تشخیص باغات و رسیدگی به درخواست های قطع یا جابه جایی درخت» تشکیل می شود. ترکیب این کمیسیون در کلان شهرها شامل: دو عضو از شورای اسلامی شهر (یکی آشنا به شهرسازی و معماری و یکی آشنا به محیط زیست و فضای سبز)، یک قاضی رسمی به انتخاب قوهٔ قضائیه (دبیرخانه و پیگیری اجرای آرا)، و مدیرعامل سازمان بوستان ها و فضای سبز (یا عالی ترین مقام مسئول حوزهٔ فضای سبز شهرداری) است. اخذ نظر این کمیسیون در ابتدای صدور پروانهٔ
ساختمانی، پایان کار و موارد مندرج در مادهٔ ۳ آیین نامه الزامی است. قطع، جابه جایی و خشک کردن درخت. مطابق مادهٔ ۵ آیین نامه، صدور هرگونه مجوز قطع یا جابه جایی درختان واقع در اماکن عمومی، دولتی و خصوصی در محدوده و حریم شهر، صرفاً پس از اخذ رأی کمیسیون مادهٔ ۷ امکان پذیر است. در مواردی همچون خطرزا بودن درخت، تداخل با طرح های عمرانی یا ضرورت های فنی، کمیسیون می تواند اجازهٔ قطع یا جابه جایی را با قید شرایطِ جبرانی (از جمله کاشت معوض) صادر کند. عوارض و هزینه های جابه جایی (نمونهٔ محلی). تعیین تعرفه های پایه برای جابه جایی درختان در شهرها، در صلاحیت شورای اسلامی شهر هر شهر است و در قالب «تعرفه بهای خدمات مدیریت شهری» هر سال تصویب و ابلاغ می شود. برای نمونه: شورای شهر تهران در سال ۱۳۹۷–۱۳۹۸ «تعرفه پایه هزینهٔ جابه جایی درختان» را تصویب کرد که مبنای محاسبهٔ هزینهٔ جابه جایی بر حسب محیط بن هر اصله تعیین می شد. ساختار سازمانی. این سازمان ها معمولاً با ساختار هیئت مدیره و مدیریت عامل در ذیل شهرداری فعالیت می کنند و واحدهای تخصصیِ «طراحی و برنامه ریزی»، «فنی و اجرایی»، «کنترل و پایش»، «حقوقی» و «آموزش و مشارکت» دارند. نم
ونه های استانی و شهریِ متعدد از این سازمان با مأموریت های مشابه در شهرهای ایران فعال اند. انتقادها. همواره به قوانین موجود و نحوه عملکرد این سازمان انتقادهایی وارد بوده است. قوانین موجود به خصوص در بخش جابجایی و یا قطع درخت در منازل مسکونی، باعث ایجاد بروکراسی و دلسردی مردم به کاشت درخت در منازل خود شده و همچنین آرای صادره در خصوص تغییر کاربری باغ ها و فضای سبز عمومی باعث اعتراض بوده است.
ابررساناهای مبتنی بر آهن ترکیبات شیمیایی حاوی آهن هستند که خواص ابررسانایی آنها در سال ۲۰۰۶ کشف شد. در سال ۲۰۰۸، به رهبری ترکیبات پنکتید آهن که اخیراً کشف شده بود (که در اصل به عنوان اکسی پنیکتید شناخته می شد)، در اولین مراحل آزمایش و اجرا بودند. (پیش از این، اکثر ابررساناهای با دمای بالا کپرات ها بودند و بر پایه لایه هایی از مس و اکسیژن قرار داشتند که بین مواد دیگر (La, Ba, Hg) قرار گرفته بودند). این نوع جدید از ابررساناها در عوض بر پایه لایه های رسانای آهن و یک پنکتید (عناصر شیمیایی در گروه ۱۵ جدول تناوبی، در اینجا معمولاً آرسنیک (As) و فسفر (P)) استوار است و به نظر می رسد که به عنوان نسل بعدی ابررساناهای دما بالا نویدبخش است. بسیاری از علاقه ها به این دلیل است که ترکیبات جدید بسیار متفاوت از کپرات ها هستند و ممکن است به نظریه ای در مورد ابررسانایی نظریه غیر BCS کمک کنند. اخیراً به آنها فرونکتیدها گفته می شود. اولین موارد یافت شده متعلق به گروه اکسیپنکتیدها هستند. برخی از ترکیبات از سال ۱۹۹۵ شناخته شده اند، و خواص نیمه هادی آنها از سال ۲۰۰۶ شناخته شده و به ثبت رسیده است. همچنین مشخص شده است که برخی از کلکوژ
ن های آهن ابررسانا هستند. "β" -FeSe بدون دوشاخه ساده ترین ابررسانای مبتنی بر آهن است اما با خواص متنوع. دارای دمای بحرانی ("Tc" ) 8 کلوین در فشار معمولی و ۷/۳۶ کلوین در فشار بالا و با استفاده از درون مایه است. ترکیبی از هر دوی اینترکالاسیون و فشار بالاتر منجر به ظهور مجدد ابررسانایی در "Tc" تا 48 K می شود (به و مراجع در آن مراجعه کنید). زیرمجموعه ای از ابررساناهای مبتنی بر آهن با خواصی شبیه به اکسی پنیکتیدها، معروف به آرسنیدهای آهن ۱۲۲، در سال ۲۰۰۸ به دلیل سهولت نسبی سنتز مورد توجه قرار گرفتند. اکسیپنکتیدهایی مانند LaOFeAs اغلب به عنوان پنکتیدهای '۱۱۱۱' نامیده می شوند. ابررساناهای پنکتید آهن در ساختار لایه ای [FeAs] متبلور می شوند که به طور متناوب با اسپیسر یا بلوک مخزن شارژ می شوند. بنابراین ترکیبات را می توان به سیستم "1111" RFeAsO (R: عنصر خاکی کمیاب) از جمله LaFeAsO, SmFeAsO, PrFeAsO, و غیره طبقه بندی کرد. دوپینگ یا فشار اعمال شده ترکیبات را به ابررسانا تبدیل می کند. ترکیباتی مانند Sr 2 ScFePO 3 که در سال ۲۰۰۹ کشف شد، به عنوان خانواده '۴۲۶۲۲'، به عنوان FePSr 2 ScO 3 نامیده می شود. قابل توجه است که سنتز (C
a 4 Al 2 O 6-y) (Fe 2 Pn 2) (یا Al-42622 (Pn); Pn = As و P) با استفاده از تکنیک سنتز فشار بالا است. Al-42622 (Pn) ابررسانایی را برای هر دو Pn = As و P با دماهای انتقال 28.3 K و 17.1 K نشان می دهد. پارامترهای a-شبکه Al-42622 (Pn) (a = ۳٫۷۱۳ Å و ۳٫۶۹۲ Å برای Pn = As و P، به ترتیب) کوچک ترین در بین ابررساناهای آهن پنیکتید هستند. به همین ترتیب، Al-42622 (As) دارای کوچک ترین زاویه پیوند As-Fe-As (102.1 درجه) و بزرگ ترین فاصله As از صفحات Fe (1.5 Å) است. تکنیک فشار بالا همچنین (Ca3Al2O5 -y)(Fe2Pn2 ) (Pn = As و P)، اولین ابررساناهای مبتنی بر آهن گزارش شده با ساختار «۳۲۵۲۲» مبتنی بر پروسکایت است. دمای انتقال (Tc) برای Pn = As 30.2 K و برای Pn = P 16.6 K است. ظهور ابررسانایی به ثابت شبکه چهارضلعی محور a کوچک این مواد نسبت داده می شود. از این نتایج، یک رابطه تجربی بین ثابت شبکه محور a و Tc در ابررساناهای مبتنی بر آهن ایجاد شد. در سال ۲۰۰۹، نشان داده شد که پنی کتیدهای آهنی بدون دوخت دارای یک نقطه بحرانی کوانتومی مغناطیسی هستند که از رقابت بین محلی سازی الکترونیکی و مسیر حرکت ناشی می شود. نمودارهای فاز. مانند کوپرات های
ابررسانا، خواص ابررساناهای مبتنی بر آهن با دوپینگ به طور چشمگیری تغییر می کند. ترکیبات اصلی FeSC معمولاً فلزات هستند (برخلاف کپرات ها) اما، مشابه کپرات ها، به صورت ضد فرومغناطیسی سفارش داده می شوند که اغلب به عنوان موج چرخشی (SDW) نامیده می شود. ابررسانایی (SC) بر اثر دوپینگ حفره یا الکترون پدیدار می شود. به طور کلی، نمودار فاز مشابه کوپرات ها است. ابررسانایی در دمای بالا. دماهای انتقال ابررسانا در جداول (برخی در فشار بالا) ذکر شده است. پیش بینی می شود که BaFe 1.8 Co 0.2 As 2 دارای میدان بحرانی بالایی ۴۳ تسلا از طول همدوسی اندازه گیری شده ۲٫۸ نانومتر باشد. در سال ۲۰۱۱، دانشمندان ژاپنی به کشفی دست یافتند که ابررسانایی یک ترکیب فلزی را با غوطه ور کردن ترکیبات مبتنی بر آهن در نوشیدنی های الکلی داغ مانند شراب قرمز افزایش داد. گزارش های قبلی نشان می دهد که آهن اضافی علت نظم ضد فرومغناطیسی دو خطی است و به نفع ابررسانایی نیست. تحقیقات بیشتر نشان داد که اسید ضعیف این توانایی را دارد که آهن اضافی را از محل های بین لایه ای جدا کند؛ بنابراین، بازپخت اسید ضعیف، همبستگی ضد فرومغناطیسی را با از بین بردن آهن اضافی سرکوب می
کند و از این رو ابررسانایی به دست می آید. یک همبستگی تجربی دمای گذار با ساختار نوار الکترونیکی وجود دارد: حداکثر Tc زمانی مشاهده می شود که مقداری از سطح فرمی در مجاورت انتقال توپولوژیکی لیفشیتز باقی بماند. همبستگی مشابهی بعداً برای کاپرات های T c بالا گزارش شده است که نشان دهنده شباهت احتمالی مکانیسم های ابررسانایی در این دو خانواده از ابررساناهای دمای بالا است. فیلم های نازک. دمای بحرانی در لایه های نازک کالکوژنیدهای آهن روی بسترهای مناسب بیشتر افزایش می یابد. در سال ۲۰۱۵، Tc حدود ۱۰۵–۱۱۱ کلوین در لایه های نازک سلنید آهن رشد کرده روی تیتانات استرانسیوم مشاهده شد.
از سپیده دم هوسش را کرده است () یک فیلم کمدی اسپانیایی به کارگردانی آنتونیو دل رئال است که در سال ۲۰۰۵ منتشر شد. بازخوردها به این فیلم چنان منفی بود که در سال ۲۰۰۵ برندهٔ «جایزه گودوی برای بدترین فیلم اسپانیایی سال» شد. از بازیگران این فیلم می توان به گابینو دیه گو، آرتورو فرناندس رودریگس، لولس لئون، آنتونیو گامرو و میگل آنخل مونیوس اشاره کرد.
جام باشگاه های کارائیب ۲۰۱۰ دوازدهمین دوره جام باشگاه های کارائیب، رقابت های بین المللی فوتبال باشگاهی سالانه در منطقه کارائیب بود که در بین باشگاه هایی که اتحادیه های فوتبال آن ها به اتحادیه فوتبال کارائیب (سی اف یو) وابسته هستند، برگزار می شود. سه تیم برتر مسابقات به لیگ قهرمانان کونکاکاف ۱۱–۲۰۱۰ راه یافتند. باشگاه های راه یافته. باشگاه های زیر به مسابقات راه یافتند. مرحله نهایی. سه تیم برتر به لیگ قهرمانان کونکاکاف ۱۱–۲۰۱۰ راه یافتند.
باشگاه فوتبال بودن تاون یک باشگاه فوتبال حرفه ای از جزایر کیمن است که در حال حاضر در لیگ برتر جزایر کیمن بازی می کند.
زنا با محارم در فولکلور و اسطوره شناسی در بسیاری از کشورها و فرهنگ های جهان یافت می شود. خدایان. یونانی. در اسطوره شناسی یونانی، گایا (اسطوره) دارای ۱۲ فرزند شش مرد و شش زن تیتان (اسطوره یونان) با پسر خود بود اورانوس (اسطوره) بود. تیتان های نر عبارت اند از اوکئانوس، کئوس، کریوس، هیپریون (اسطوره)، یاپتوس (اسطوره) و کرونوس (اسطوره). تایتان های ماده عبارت بودند از تئا، رئا (اسطوره)، تمیس، نماسینی، فوبه (اسطوره) و تتیس (اسطوره). اوشنوس، کوئوس، هایپریون و کرونوس هر کدام با یکی از خواهران خود همبستگی کردند و با آنها جفت شدند و فرزندان خود را تولید کردند. در حالی که تمیس و منموسین همسر برادرزاده خود زئوس شدند، یاپتوس با خواهرزاده خود کلیمنه، و کریوس با خواهر ناتنی خود اوریبیا ازدواج کرد. زئوس همچنین پدر دختری به نام پرسفونه به همراه خواهر بزرگترش، دمتر، داشت. منابع ادعا می کنند که پرسفونه به جای دختر زئوس و مادرش رئا بوده است. نیکس (اسطوره) و اربوس نیز خواهر و برادر متأهل بودند. خدای دریا فورسیس فرزندان بسیاری از خواهرش ستو آورد. در میان بسیاری از عاشقان زئوس، برخی دختران او بودند. پرسفونه دختر دمتر و برادرش زئوس اس
ت و همسر عمویش هادس می شود. برخی از افسانه ها حاکی از آن است که پدرش او را حامله کرد و زاگروس را به دنیا آورد. نمونه های دیگر عبارتند از روابط زئوس با موز (اسطوره) کالیوپه، آفرودیته (دخترش در برخی نسخه ها) و نمسیس (دخترش در یک روایت). مصری. هوروس، نوه گب، مادر خود را، ایسیس، همسر امپراتوری خود کرد. الهه حاثور را همزمان مادر، همسر و دختر خدای خورشید رع می دانستند. هاتور همچنین گاهی به عنوان مادر و همسرش حوروس دیده می شد. در اسطوره شناسی مصری ازدواج خواهر و برادری زیاد است؛ مثلاً شو و تفنوت برادر و خواهر هستند و اولاد آنها، گب و نوت است. ژاپنی. ایزانامی، الهه آفرینش، همسر برادر خود ایزاناگی است. بعد از شکل گیری آسمان و زمین، ایزانامی و ایزاناگی به عنوان خالقان آن شناخته می شوند. او زاده بسیاری از خدایان در دین شینتو است که شامل ایزدبانو آماتراسو/ الهه خورشید، تسوکویومی/ خدای ماه و سوسانو/خدای توفان می شود. اینکا. خدای حامی اینکاها، اینتی، با خواهر بزرگترش ماما کویلا ازدواج کرده است.
فیلم آهسته (؛ ) یک فیلم کمدی محصول سال ۲۰۱۴ کره جنوبی به نویسندگی و کارگردانی کیم یونگ تاک و با بازی چا ته هیون و نام سانگ می است. این دومین فیلم کره ای است که به طور کامل توسط استودیو آمریکایی فاکس قرن بیستم تأمین مالی شده است.
البسیتین یک باشگاه چند ورزشی بحرینی است که در شهر البسیتین واقع شده است. این باشگاه در رشته های فوتبال، والیبال، تنیس روی میز و دو و میدانی رقابت می کند. تیم فوتبال آن در لیگ برتر بحرین، برترین فوتبال بحرین رقابت می کند.
تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال فیجی تحت کنترل اتحادیه فوتبال فیجی است و نماینده فیجی در مسابقات بین المللی فوتبال زیر ۲۰ سال است.
مایلراک یک باشگاه فوتبال گویان مستقر در لیندن، در لیگ ملی فوتبال گویان است. این باشگاه یک رقابت محلی با دیگر باشگاه مستقر در لیندن، تاپ اکس اکس دارد.
آنتیگوا باراکودا یک تیم فوتبال حرفه ای آنتیگوایی بود که در سنت جانز، آنتیگوا و باربودا قرار داشت. این تیم که در سال ۲۰۱۰ تأسیس شد، در یواس ال پرو، سطح سوم سیستم لیگ فوتبال ایالات متحده از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ بازی کرد.
پیتر سانتنلو (انگلیسی: Peter Santenello) زاده سال ۱۹۷۷ میلادی، یک خبرنگار و گزارشگر سفر آمریکایی است. وی در ویدیوهای گزارش سفری که در کانال های یوتیوب و فیس بوک به اشتراک گذاشته توجه دنبال کنندگان پرشماری را به کشورهایی مانند اوکراین، هند، ایران، پاکستان، عربستان سعودی و ایالات متحده جلب کرده است.
سرکش () یک فیلم کمدی اسپانیایی به کارگردانی ماریانو اُسورِس و نقش آفرینی لینا مرگان است که در سال ۱۹۷۳ منتشر شد.
آیزنگارن که در انگلیسی به معنای «نخ آهن» است، نخی است که نور را منعکس می کند، محکم و از جنس پنبه-موم خورده است. در اواسط سدهٔ نوزدهم میلادی در آلمان اختراع و تولید شد، اما خود را مدیون استفاده از آن در پارچه های بافته شده برای صندلی های فولاد-لوله ای است که توسط مارسل بروئر در زمانی که او معلم مدرسهٔ طراحی باوهاوس بود، طراحی شده بود. این نخ به نام گلانزگارن (نخ براق یا لعاب دار) نیز شناخته می شود. ساخت. با وجود نام، آهنی در "آیزنگارن" وجود ندارد. این نام به استحکام و درخشش فلزی آن اشاره دارد. با خیساندن نخ های پنبه در محلول نشاسته و موم پارافین ساخته می شود. نخ ها خشک می شوند و سپس توسط غلتک ها و برس های فولادی کشیده و صیقلی می شوند. نتیجه نهایی این فرایند یک نخ براق و مقاوم در برابر پارگی است که بسیار سخت است. تاریخچه. فرایند تولید "آیزنگارن" در اواسط سدهٔ نوزدهم میلادی در کارخانه ای در بارمن، که اکنون بخشی از شهر ووپرتال، در شرق رودخانهٔ راین است، اختراع شد. ساخت نخ رونق قابل توجهی به صنعت نساجی بارمن و مناطق اطراف داد. تا سال ۱۸۷۵ میلادی، شرکت ووپرتال بارتلز و فلدهوف بیش از ۳۰۰ نفر را در تولید "آیزنگارن" ا
ستخدام کرد. در سال ۱۹۲۷ میلادی بافنده و طراح پارچه، مارگارتا رایشارت (۱۹۸۴–۱۹۰۷ میلادی)، که در آن زمان دانشجوی مدرسه طراحی باوهاوس بود، آزمایش کرد و کیفیت نخ را بهبود بخشید و پارچه و مواد تسمه ای ساخته شده از "آیزنگارن" را برای استفاده در صندلی های فولاد-لوله ای مارسل بروئر توسعه داد. مانند صندلی واسیلی. طبق گفته باوهاوس کواوپراسیون، این ماده «شهرت خود» را مدیون این استفاده است. صندلی های فولاد-لوله ای سبک وزن نیز در صندلی های هواپیما در دههٔ ۱۹۳۰ میلادی استفاده می شد و نسخه بهبود یافتهٔ "آیزنگارن" توسط رایشارت به عنوان پوششی برای صندلی ها استفاده می شد. استفاده معمولی تر از "آیزنگارن" قوی تر، برای ساخت کیسه های خرید رشته ای رنگارنگ بود و هنوز هم هست، که در آلمان شرقی سابق رایج بود و اکنون یکی از کالاهای نوستالژیک است. زمانی که از کیسه استفاده نمی شود، طبیعت "آیزنگارن" آن را قادر می سازد تا فشرده شود تا فضای بسیار کمی را اشغال کند.
کوئیچی ماشیمو (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، و فیلم نامه نویس اهل ژاپن است. وی بین سال های ۱۹۷۵ تا ۲۰۱۲ میلادی فعالیت می کرد.
گو ناگای (؛ زادهٔ ) مانگاکا، پویانما، فیلم نامه نویس، بازیگر سینما، تهیه کننده تلویزیونی، و صداپیشه اهل ژاپن است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه مانگای کودانشا شده است.
یوشیوکی اوکامورا (؛ زادهٔ ) با نام مستعار برونسون مانگاکا، و فیلم نامه نویس اهل ژاپن است. وی از سال ۱۹۷۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
خطوط سانتا مارگریتا (به ) همچنین به عنوان خطوط فیرنزولا شناخته می شود () خطی از استحکامات در ناحیهٔ کوسپیکوا در کشور مالت است. این خطوط در قرن ۱۷ و ۱۸ میلادی برای دفاع زمینی از شهرهای بیرگو و سنگله ساخته شدند. خط دوم استحکامات، معروف به خطوط کوتونرا، بعدها در اطراف خطوط سانتا مارگریتا احداث شد. بعدها شهر کوسپیکوا در قرن هجدهم در میان دو خط دفاعی سانتا مارگریتا و کوتونرا تأسیس شد. خطوط سانتا مارگریتا به عنوان بخشی از "استحکامات شوالیه ها پیرامون بندرگاه های مالت"، از سال ۱۹۹۸ در فهرست آزمایشی میراث جهانی در مالت قرار دارد. این خطوط که به نام سانتا مارگریتا انسینته نیز شناخته می شوند، بنا بر طرح های کاردینال دومینیکن فرا وینچنزو ماکولانو دا فیرنزولا ساخته شده اند. تاریخچه. سنگ بنای خطوط سانتا مارگریتا در ۳۰ دسامبر ۱۶۳۸ توسط استاد اعظم، جوانی پائولو لاسکاریس، بر پا شد. خطوط توسط وینچزو ماکولانو دا فیرنزوولا و برای محافظت از جبهه های زمینی بیرگو و سنگلیا و همچنین برای جلوگیری از حمله جانبی به پایتخت والتا بودند. این خطوط در تپه سانتا مارگریتا ساخته شدد که به زبان عامیانه به عنوان "الماندرا" نامیده می شوند و احتما
لاً روی ویرانه های معابد یونان باستان یا قلعه قبلی بنا شدند. این تپه در گزارش محاصره بزرگ سال ۱۵۶۵ با یک بنا نظامی دیگر توصیف شده بود. مهندس دوک بزرگ توسکانی، مارکیز دی اس. آنجلو، پروژه ساخت و ساز در ساختمان خطوط را انجام داده است. هنگامی که سه سنگر مرکزی در سال ۱۶۴۵ تکمیل شد، کار ساخت و ساز به دلیل کمبود بودجه متوقف شد. این خطوط برای سال ها ناتمام ماندند و به نام "قلعه سانتا مارگاریتا" یا "فورت مارگاریتا" شناخته شدند. در دهه ۱۶۷۰، خطوط کوتونرا در اطراف خطوط ناتمام سانتا مارگریتا ساخته شد، اما ساخت این استحکامات جدید هم در سال ۱۶۸۰ با مرگ استاد اعظم کوتونر، به حالت تعلیق درآمد. ساخت هر دو خط سانتا مارگریتا و کوتونرا در سال ۱۷۱۵ از سر گرفته شد. در زمان تکمیل در سال ۱۷۳۶، خطوط سانتا مارگریتا شامل پنج سنگر، دو نیم سنگر، شش دیوار جداساز، سه دروازه، حداقل دو بندر اضطراری، یک خندق، یک راهروی مخفی با لونت و یک ذخیره غذایی بود. بریتانیایی ها در دهه ۱۸۵۰ با ساخت فورت وردالا و سنت کلمنت، خطوط را اصلاح کردند و این گونه دو خط سانتا مارگریتا و کوتونرا را متصل کردند. در اواخر قرن نوزدهم، قسمت غربی این خطوط تخریب شد تا راه
را برای گسترش داکیارد مالت باز کند. این استحکامات در فهرست آثار باستانی سال ۱۹۲۵ گنجانده شد. بسیاری از خطوط هنوز هم وجود دارد، اما در وضعیت فرسوده هستند. جاده های مدرن برخی از سنگرها و دیوارهای جداکننده را شکسته اند.
خطوط کوتونرا () که به خطوط والپرگا نیز معروف است () خطی از استحکامات نظامی در بورملا و بیرگو، در کشور مالت هستند. این خط در قرن هفدهم و هجدهم میلادی در زمین های بلندتر و به صورت الحاقی بر استحکامات قبلی، معروف به خطوط سانتا مارگریتا یا فیرنزولا، که بورملا را نیز احاطه کرده اند، ساخته شدند.
خطوط فلوریانا (به ) خطی از استحکامات دفاعی در فلوریانا، در کشور مالت است که استحکامات والتا را احاطه کرده و دفاع بیرونی پایتخت را تشکیل می دهند. ساخت خطوط در سال ۱۶۳۶ آغاز شد و نام آن منسوب به مهندس نظامی طراحش، پیترو پائولو فلوریانی، است. خطوط فلوریانا در طول قرن های هفدهم و هجدهم میلادی اصلاح شدند و در طی محاصره فرانسه در سال های ۱۷۹۸–۱۸۰۰ مورد استفاده قرار گرفتند. امروزه، استحکامات هنوز تا حد زیادی دست نخورده هستند، اما نسبتاً فرسوده شده اند و نیاز به مرمت دارند. خطوط فلوریانا یکی از پیچیده ترین و بهترین استحکامات شوالیه های مالت محسوب می شوند. از سال ۱۹۹۸، این خط دفاعی در فهرست آزمایشی میراث جهانی مالت، به عنوان بخشی از "استحکامات شوالیه ها پیرامون بندرگاه های مالت" قرار دارند.
خطوط ویکتوریا، که در اصل به عنوان جبهه شمال غربی شناخته می شده، خطی از استحکامات دفاعی است که ۱۲ کیلومتر در امتداد عرض مالت قرار دارد و شمال جزیره را از جنوب پرجمعیت تر جدا می کند. مکان. خطوط ویکتوریا در امتداد یک مانع جغرافیایی طبیعی به نام گسل بزرگ قرار گرفته و از مادلینا در شرق تا محدوده شهری موستا در مرکز جزیره، بنجما و محدوده رباط در ساحل غربی، امتداد دارد. شبکه پیچیده ای از استحکامات نظامی که مجموعاً به عنوان خطوط ویکتوریا شناخته می شوند، از عرض جزیره در شمال پایتخت قدیمی مدینا می گذرند و در مجموع یک بنای تاریخی منحصر به فرد از معماری نظامی هستند. خط دفاعی در قرن نوزدهم توسط انگلیسی ها ساخته شد. در ابتدا این استحکامات شامل سه قلعه مستقل (قلعه مادالنا، قلعه موستا و قلعه بینجما) بود که در دهه ۱۸۹۰ توسط دیواری پیوسته به هم متصل شدند. در سال ۱۹۰۷، استحکامات اهمیت نظامی خود را از دست داده و متروکه شدند.