Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شهید رجایی را، ناشی از ضعف ایمنی داخلی و سوءمدیریت دانست و تأکید کرد که تاکنون، هیچ سندی دال بر دخالت عوامل خارجی ارائه نشده است؛ او همچنین هشدار داد که فرافکنی در این شرایط، موجب انحراف افکار عمومی از مسئولان واقعی حادثه خواهد شد. خسارات. به نقل از رسانه ها، خسارات مالی این انفجار بالا بوده و یک واحد ساختمان اداری تخریب و شیشه بسیاری از خودروها و ساختمان های اطراف محل حادثه شکسته شده است. همچنین به نقل از بابک یکتاپرست، سخنگوی سازمان اورژانس کشور، چندین دستگاه آمبولانس از بندرعباس، لارستان به محل حادثه اعزام شده اند و آمار اولیه مصدومین را ۴۷ نفر اعلام کرد که بعدتر اعلام شد به ۲۸۱ نفر افزایش یافته است. همچنین با افزایش آمار مصدومین، هلیکوپتر و دستگاه های اتوبوس آمبولانس نیز از سایر نقاط کشور به بندرعباس اعزام شده است. معاون دریایی اداره کل بندرها و دریانوردی هرمزگان، اسماعیل مکی زاده نیز با بیان خسارات مالی بالا در بندر شهید رجایی، از توقف عملیات های دریایی و بندری به طور موقت برای تمرکز بیش تر بر عملیات اطفای حریق خبر داد. تلفات. مدیر کل مدیریت بحران استان هرمزگان اعلام کرد تا ساعت ۸ صبح روز یک شنبه ۷ اردی
بهشت، ۱۸ نفر جان خود را بر اثر این فاجعه از دست دادند و بیش از ۸۰۰ نفر مصدوم شدند که حدود دو سوم از آن ها مداوا شده و از بیمارستان ترخیص شده اند. در روزهای بعد از فاجعه تعداد کشته شده ها افزایش یافت و دسته کم تعداد ۶۲ تن در این فاجعه کشته شدند. پیامدها. پس از وقوع انفجار، ابر غلیظی از گازها و ذرات شیمیایی سراسر بندرعباس را پوشاند. مدیریت بحران هرمزگان برای کاهش خطر مسمومیت دستور داد همهٔ مدارس، دانشگاه ها و ادارات شهر در ۷ اردیبهشت ۱۴۰۴ تعطیل شوند و از ساکنان خواست با ماسک در خانه بمانند؛ هم-زمان رسانه های محلی از افزایش شاخص آلودگی هوا تا مرز «بسیار ناسالم» و بروز علائم مسمومیت در امدادگران خبر دادند. فعالیت تجاری در بندر شهید رجایی، که بزرگ ترین دروازهٔ صادرات و واردات ایران است، بلافاصله متوقف شد و گمرک کشور تنها دو روز بعد اجازهٔ پهلوگیری نخستین کشتی را صادر کرد؛ در دهمین بازده اداره کل بنادر گزارش داد که عملیات تخلیه و بارگیری «تا اطلاع ثانوی» تعلیق شده است. اختلال در جریان کالا و نگرانی های بازار موجب جهش قیمت ارز و فلزات گران بها شد: دلار در بازار آزاد از سد ۸۲ هزار تومان گذشت و قیمت سکهٔ بهار آزادی نی
ز در کمتر از ۲۴ ساعت به بیش از ۷۱ میلیون تومان رسید. این گرانی ناگهانی همراه با صف های طولانی در پمپ بنزین ها و موج پرسش ها دربارهٔ ایمنی بندر، فشار روانی شدیدی بر افکار عمومی وارد کرد. در حوزهٔ امنیت و اطلاع رسانی، سپاه پاسداران برای مهار حریق و محافظت از محوطهٔ بندر مستقر شد و دادستانی کل کشور هشدار داد با منتشرکنندگان «شایعات و مطالب مخرب» در شبکه های اجتماعی برخورد خواهد کرد؛ سازمان مدیریت بحران نیز از رسانه ها خواست تنها اطلاعیه های رسمی آن نهاد را بازتاب دهند. این رویکرد، همراه با گزارش های انتقادی دربارهٔ پوشش محدود صداوسیما، بحثی تازه در جامعه پیرامون سانسور حوادث صنعتی برانگیخت. در نهایت، با افزایش شمار قربانیان به ۱۸ نفر، استاندار هرمزگان سه روز عزای عمومی در سراسر استان اعلام کرد و پرچم ها بر فراز ساختمان های دولتی نیمه برافراشته شد. تجمع خانواده مفقودان. تعدادی از اعضای خانواده مفقودان حادثه انفجار، با در دست داشتن عکس عزیزانشان در مقابل ورودی این بندر تجمع کرده و خواستار تعیین تکلیف عزیزان خود شدند. تأثیر اقتصادی. بندر شهید رجایی بزرگ ترین قطب دریایی ایران است که سالانه حدود ۸۰ میلیون تن کالا را
جابه جا می کند و ۸۵ تا ۹۰ درصد از ترافیک کانتینری کشور و ۵۵ درصد از تجارت کل ایران را به خود اختصاص می دهد. این بندر همچنین از نظر ظرفیت جابه جایی، چهل و چهارمین بندر بزرگ جهان محسوب می شود. انفجار رخ داده منجر به تعلیق تمامی واردات و صادرات از طریق این بندر شد. این اختلال بخش قابل توجهی از فعالیت های تجاری ایران را متوقف کرده و بر جریان های درآمدی و زنجیره تأمین کالاهای ضروری تأثیر گذاشته است. با وجود شدت انفجار، زیرساخت های نفتی ایران، از جمله پالایشگاه ها و خطوط لوله در این منطقه، همچنان به فعالیت خود ادامه داده اند. بسته شدن بندر ممکن است صادرات نفت و محصولات مرتبط را، که برای اقتصاد ایران و درآمدهای ارزی حیاتی هستند، مختل کند. واکنش ها. احزاب. حزب الله لبنان، جبهه مردمی برای آزادی فلسطین، کمیته های مقاومت مردمی فلسطین، حماس، جهاد اسلامی فلسطین، سازمان مجاهدین خلق ایران و حزب توده پیغام همدردی و تسلیت فرستادند.
ماجد ابوشَرار (۲۵ اوت ۱۹۳۶ – ۹ اکتبر ۱۹۸۱) سیاستمدار و نویسندهٔ فلسطینی بود. او عضو کمیتهٔ مرکزی جنبش آزادیبخش ملی فلسطین، رئیس رسانهٔ واحد در سازمان آزادیبخش فلسطین و عضو فرماندهی عالی عملیات فلسطین در سرزمین های اشغالی بود. به عنوان نویسنده، او مجموعه ای از داستان های کوتاه با عنوان «نان تلخ» را منتشر کرد که در اوایل دههٔ شصت میلادی به طور متوالی در مجلهٔ اورشلیمی «الافق» منتشر کرده بود. سپس، کار انقلابی به او مجال نداد تا به نوشتن در این زمینه ادامه دهد. ابوشرار در روزنامه نگاری، نویسنده ای طعنه زن و اهل کنایه های سیاسی در ستون «جدی» روزنامهٔ «فتح» بود، جایی که به خاطر مقالاتش با عناوین «یک روزنامه نگار بسیار صادق»، «یک غزه ای ناب»، «یک فرد بسیار گستاخ» و «یک منحرف بسیار» مشهور شد.در اواخر سال ۱۹۶۲، به جنبش آزادیبخش ملی فتح پیوست. ماجد ابو شرار یکی از برجست ترین رهبران جنبش چپ دموکراتیک در فتح محسوب می شد که ناجی علوش، منیر شفیق، حنا میخائیل و دیگران از اعضای آن بودند و حاصل آن سازمان ها و تشکل هایی از جمله گردان دانشجویی بود. او موضعی آشکار در حمایت از اتحاد جماهیر شوروی و تمایل به جلب حمایت آن داشت که در
اظهارات و مواضعش منعکس می شد. او همچنین در برابر ایده های جدایی طلبانه ای که در میان برخی چهره های چپ گرا در درون جنبش فتح جریان داشت، موضع قاطعی گرفت. او برای توسعهٔ رسانه، مستندسازی و سینما در سازمان آزادی بخش فلسطین تلاش کرد. از منظر سیاسی، او به ضرورت انعطاف پذیری سیاسی اعتقاد داشت در صورتی که هیچ یک از اصول ملی، از جمله حق مبارزهٔ مسلحانه، را تحت تأثیر قرار ندهد. او علاوه بر فعالیت سیاسی، از سال ۱۹۷۲ عضو اتحادیهٔ عمومی نویسندگان و روزنامه نگاران فلسطین بود. از نگاه فلسطینی ها، ماجد ابو شرار یک شخصیت ملی بی نظیر بود که «پدر کادرهای انقلابی» لقب گرفت. زندگی و پیشه. ماجد ابوشرار در ۲۵ اوت ۱۹۳۶ در روستای دورا، شهرستان الخلیل، متولد شد.او برادر بزرگتر از هفت پسر پدرش، محمد عبدالقادر ابوشرار، و سیزده خواهر است.پدرش ابوماجد محمد ابوشرار به عنوان تکنسین رادیو برای دولت قیمومیت بریتانیا کار می کرد. در سال ۱۹۴۷/۱۹۴۸، او به عنوان افسر دستگاه مخابرات به ارتش جهاد مقدس به رهبری عبدالقادر الحسینی پیوست. وقتی ارتش های عربی در تابستان ۱۹۴۸ شکست خوردند، او تصمیم گرفت ارتش مصر را که به همراه تمام اعضای خانواده اش به نوار
غزه عقب نشینی کرده بود، همراهی کند، به این امید که این ارتش، به عنوان ستون فقرات ارتش عربی، بار دیگر با اسرائیل مبارزه کند. اما در غزه ماند و وقتی بن بست در جبهه های نبرد حاکم شد و آتش بس دائمی برقرار شد، از خدمت سربازی استعفا داد. ابوماجد، با بهره گیری از مدرک حقوق خود، به عنوان منشی دادگاه مرکزی غزه و سپس قاضی مشغول به کار شد. او سپس بازنشسته شد و تا زمان مرگش در سال ۱۹۹۶ در شهر غزه، به عنوان وکیل در دادگاه های شریعت مشغول به کار بود. ماجد تحصیلات ابتدایی را در زادگاهش و متوسطه را در غزه را به پایان رساند، جایی که زندگی فکری و سیاسی او شکل گرفت. در سال ۱۹۵۴، او در دانشکده حقوق دانشگاه اسکندریه ثبت نام کرد و در سال ۱۹۵۸ از آنجا فارغ التحصیل شد. او به مادر و برادرانش پیوست که برای حفظ اموال خود به روستای خود، دورا، در منطقهٔ الخلیل، در جنوب کرانهٔ باختری، بازگشته بودند. پدرش به همراه همسر دوم و فرزندانش در نوار غزه ماند. او به عنوان معلم در اردن مشغول به کار شد. در اردن به عنوان معلم در مدرسه «عی» در کرک مشغول به کار شد و سپس مدیر آن شد. او سپس در سال ۱۹۵۹ به دمام در عربستان سعودی سفر کرد تا به عنوان سردبیر
در روزنامه «الایام» مشغول به کار شود. در اواخر سال ۱۹۶۲، او به جنبش فتح پیوست، این سازمان در حال گسترش جایگاه خود در میان جوانان فلسطینی شاغل در آن منطقه بود. در عربستان سعودی، به جنبش آزادیبخش ملی فلسطین (فتح) پیوست و در سال ۱۹۶۶ مسئول سازماندهی آن شد. در تابستان ۱۹۶۸، به اردن نقل مکان کرد. ماجد ابوشرار خود را وقف کار در صفوف جنبش در امّان، در دستگاه رسانه ای تحت نظارت کمال عدوان، کمیسر اطلاعات وقت، کرد. او سردبیر روزنامهٔ «فتح» و سپس مدیر مرکز رسانه ای شد. پس از درگذشت کمال عدوان در ۱۹۷۳، مسئول رسانه مرکزی و سپس رسانهٔ موحد شد. در سومین کنفرانس جنبش، او را به عنوان منشی شورای انقلاب انتخاب کردند. ابوشرار یکی از برجسته ترین چهره هایی بود که سمت کمیسر سیاسی کل را بر عهده داشت و از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۸ این سمت را بر عهده داشت. او در سال ۱۹۶۹، زمانی که سمت مسئول رسانه مرکزی را بر عهده داشت، در حمایت از تأسیس مدرسه کادرهای انقلابی در نیروهای طوفان مشارکت داشت. او همچنین در دوران تصدی خود به عنوان کمیسر سیاسی کل، در توسعه مدرسه کادرها مشارکت داشت. در سومین کنفرانس جنبش فتح که در سال ۱۹۷۱ برگزار شد، او به عنوان دبیر ش
ورای انقلابی این جنبش انتخاب شد. او تا سال ۱۹۸۰ در این سمت باقی ماند تا اینکه در چهارمین کنفرانس این جنبش به عنوان عضوی از کمیته مرکزی این جنبش انتخاب شد. او از سال ۱۹۷۲ عضو دبیرخانهٔ عمومی اتحادیهٔ عمومی نویسندگان و روزنامه نگاران فلسطینی بود و همچنین عضو شورای ملی فلسطین و شورای مرکزی بوده است. ماجد ابو شرار به عنوان شخصیتی که عمیقاً تراژدی مردمش و عظمت مسئلهٔ آنها را درک کرد، معروف است. او با سخنرانی، نوشتن و کار در سمت های مختلف رهبری برای فلسطین مبارزه کرد. او به خاطر نوشته هایش و مهارت هایش در سازماندهی شناخته شده بود. او نقش مهمی در توسعه رسانه های فلسطینی ایفا کرد و در ده ها سمینار، کارگاه و کنفرانس در سراسر جهان شرکت کرد. او مقالات و پژوهش های متعددی در مورد جنبه های مختلف مسئلهٔ فلسطین نوشت که در روزنامه ها و مجلات عربی و فلسطینی منتشر شده اند. او همچنین مجموعه داستان کوتاهی با عنوان «نان تلخ» دارد. او در صبح روز ۹ اکتبر ۱۹۸۱، در هتل فلورا در رم، جایی که در یک کنفرانس بین المللی همبستگی با مردم فلسطین شرکت کرده بود، بر اثر انفجار بمبی که زیر تختش کار گذاشته شده بود، ترور شد. موساد متهم به ترور او شد
ه است. پیکرش به بیروت منتقل و در قبرستان شهدای آنجا به خاک سپرده شد. دوست شاعرش، محمود درویش، در مجموعه اشعارش با عنوان «در حضور غیاب» در سوگ او نشست و سازمانی به نام او، با عنوان «بنیاد رسانه ای ماجد ابوشرار»، به افتخارش تأسیس شد که سازمانی است که برای توانمندسازی جوانان در اردوگاه ها و تجمعات فلسطینی در لبنان در حوزهٔ رسانه تلاش می کند. وزارت فرهنگ فلسطین همچنین کتابی دربارهٔ او با عنوان «او باید برگردد» منتشر کرد که به عنوان بخشی از پروژهٔ «کتاب برای همه» منتشر شد.
نیاگارا، نیاگارا فیلمی محصول سال ۱۹۹۷ و به کارگردانی باب گوسه است. در این فیلم بازیگرانی همچون رابین تونی، هنری توماس، مایکل پارکس، استیون لانگ، جان وینتیمیلیا، کندی کلارک، کلیا دووال و شان هاتوسی ایفای نقش کرده اند.
جی ال ایکس شاهین ۴ یک گوشی هوشمند ساخت شرکت ایرانی جی ال ایکس است که در سال ۲۰۲۵ میلادی(۱۴۰۴خورشیدی) به بازار عرضه شد. معرفی. جی ال ایکس شاهین ۴ چهارمین نسل از سری شاهین محسوب می شود که توسط شرکت ایرانی ارتباط همراه گویا اروند (GLX) تولید شده است. این گوشی در نوامبر ۲۰۲۴ معرفی شد و در آوریل ۲۰۲۵ به بازار ایران عرضه شد.
زودیاک فیلمی محصول سال ۲۰۰۵ و به کارگردانی الکس باکلی است. در این فیلم بازیگرانی همچون جاستین چیمبرز، رابین تونی، روری کالکین، فیلیپ بیکر هال، برد ویلیام هنکه، مارتی لیندسی، رکس لین، ویلیام ماپوتر و برایان بلوم ایفای نقش کرده اند.
بازنگری اسطوره شناسی در فمینیسم، ادبیات فمینیستی است که از نقد ادبی فمینیستی، یا به طور گسترده تر از سیاست فمینیسم آگاه شده و با اسطوره شناسی، افسانه ها، مذهب و حوزه های دیگر درگیر است. لیزا تاتل این تئوری فمینیستی را با عنوان پرسیدن «سؤالات جدید از متون قدیمی» تعریف کرده است. او اهداف نقد فمینیستی را ۱) توسعه و کشف سنت زنانه نویسندگی، ۲) تفسیر نمادگرایی از نوشتار زنانه به گونه ی که از دیدگاه مردانه گم نشود یا نادیده گرفته شود، ۳) کشف مجدد متون قدیمی، ۴) تحلیل نویسندگان زن و نوشته های آن ها از منظر نویسندگی، ۵) افزایش آگاهی از زبان جنسی و جنسیت، ۶) افزایش مقاومت در برابر ادبیات جنسی و جنسیت و سبک بازنگری اسطوره شناسی در فمینیسم حداقل یکی از این اهداف را برآورده می کند. این کار به جای فقط مطالعه آثار پیشین، بازنگری متون قدیمی برای ایجاد متون جدید است. بازنگری اسطوره شناسی، استفاده استراتژیک تجدیدنظرطلبانه از تصویرسازی جنسیتی است و ابزاری برای کاوش و تلاش برای دگرگونی خود و فرهنگ یا به عبارت دیگر، «براندازی و دگرگونی زندگی و ادبیاتی است که زنان شاعر به ارث می برند».
برج اسپاسکایا برج اصلی دیوار شرقی کرملین است که از میدان سرخ دیده می شود. این برج توسط یک معمار ایتالیایی به نام پیترو آنتونیو سولاری در سال ۱۴۹۱ میلادی بنیان نهاده شد.
اخلاقیات موجودات ذی شعور یا اخلاقیات موجودات با آگاهی نامشخص به پرسش هایی دربارهٔ نحوهٔ رفتار و تعهدات اخلاقی نسبت به موجوداتی اشاره دارد که آگاهی—یعنی توانایی احساس و درک ذهنی—و در نتیجه توانایی تجربهٔ درد در آن ها نامشخص است؛ این موضوع به ویژه در زمینهٔ اخلاق حیوانات مورد بحث قرار گرفته است، و اصل احتیاط اغلب به عنوان پاسخ مطرح می شود. دیدگاه ها. اخلاق جانوری. دیوید فاستر والاس در مقالهٔ سال ۲۰۰۵ خود با عنوان «به خرچنگ توجه کن» به بررسی امکان وجود آگاهی و ظرفیت سخت پوستان برای تجربهٔ درد و پیامدهای اخلاقی ناشی از خوردن آن ها پرداخت. در سال ۲۰۱۴، فیلسوف رابرت سی. جونز پرسش اخلاقی مطرح شده توسط والاس را بررسی کرد و استدلال کرد که: «حتی اگر کسی نسبت به آگاهی سخت پوستان تردید داشته باشد، هنگام بررسی مسائل رفاه حیوانات، منطقی تر آن است که اصل احتیاط در رفتار با این حیوانات رعایت شود و جانب احتیاط گرفته شود.» ماکسیمیلیان پادن الدر نیز دیدگاهی مشابه در مورد توانایی ماهی ها در احساس درد مطرح کرده و استدلال کرده است که: «اصل احتیاط اخلاقی ترین اصولی است که باید در مواجهه با عدم قطعیت اتخاذ شود.» در مقالهٔ سال ۲۰۱۵ خ
ود با عنوان «به خرچنگ بازاندیشی کنیم»، جف سبو به بحث دیوید فاستر والاس دربارهٔ دشواری تعیین اینکه آیا یک حیوان می تواند درد را تجربه کند، اشاره می کند. سبو این مسئله را که چگونه باید با موجودات با آگاهی نامشخص رفتار کرد، «مشکل آگاهی» می نامد و استدلال می کند که این مشکلی است که «والاس مطرح کرده و سزاوار توجه فلسفی بسیار بیشتری است نسبت به آنچه تاکنون دریافت کرده است.» او می گوید که دو پیش فرض محرک پشت این مشکل وجود دارد: «آگاهی گرایی دربارهٔ وضعیت اخلاقی» — یعنی این ایده که اگر فردی دارای آگاهی باشد، باید مورد توجه اخلاقی قرار گیرد — و «نامشخص بودن دربارهٔ ذهن های دیگر»، که به عدم قطعیت علمی و فلسفی دربارهٔ اینکه کدام موجودات آگاه هستند اشاره دارد. در پاسخ به این مشکل، جف سبو سه رویکرد احتمالی متفاوت را مطرح می کند: اصل بی احتیاطی، که فرض می کند در موارد عدم قطعیت دربارهٔ آگاهی، از نظر اخلاقی مجاز است که موجودات را گویی فاقد آگاهی هستند، رفتار کنیم. اصل احتیاط، که بیان می کند در چنین مواردی، ما موظفیم موجودات را گویی آگاه هستند، در نظر بگیریم؛ و اصل ارزش مورد انتظار، که ادعا می کند ما «از نظر اخلاقی موظفیم اح
تمال آگاه بودن یک موجود را در میزان ارزش اخلاقی ای که در صورت آگاه بودن می داشت، ضرب کنیم و حاصل این معادله را به عنوان میزان ارزش اخلاقی واقعی آن موجود در نظر بگیریم.» سبو از رویکرد سوم یعنی اصل ارزش مورد انتظار حمایت می کند. جاناتان برچ، در پاسخ به پرسش های پیرامون آگاهی حیوانات، از یک چارچوب عملی بر پایهٔ اصل احتیاط حمایت می کند و استدلال می کند که این چارچوب با رویه های رایج در علم رفاه حیوانات به خوبی هماهنگ است. سایمون کنوتسون و کریستین مونته استدلال می کنند که از دیدگاه اخلاق فضیلت، وقتی پای حیواناتی با آگاهی نامشخص، مانند «ماهی ها، بی مهرگانی همچون سخت پوستان، حلزون ها و حشرات» در میان است، «لازم است یک فرد اخلاقاً شایسته (یا بافضیلت) دست کم به جنبه های احتمالی اخلاقاً مرتبط این حیوانات توجه کند و با احتیاط برخورد نماید.» شلی آدامو استدلال می کند که گرچه اصل احتیاط در ارتباط با احتمال وجود آگاهی در بی مهرگان ایمن ترین گزینه است، اما این رویکرد بدون هزینه نیست؛ چرا که قانون گذاری بی فکرانه براساس اصل احتیاط می تواند از نظر اقتصادی پرهزینه باشد و بنابراین باید در به کارگیری آن جانب احتیاط را رعایت کنیم.
اخلاق محیط زیست. کای چان از یک اخلاق محیط زیست حمایت می کند، که نوعی گسترش اخلاقی است که به همهٔ موجودات زنده اعمال می شود، زیرا «احتمال غیرصفر برای وجود آگاهی و هوشیاری در آن ها وجود دارد» و «ما نمی توانیم به دلیل نامشخص بودن آگاهی موجودات، آن ها را از ملاحظات اخلاقی کنار بگذاریم.» اخلاق هوش مصنوعی. نیک باستروم و الایزر یودکوفسکی استدلال می کنند که اگر هوش مصنوعی دارای آگاهی باشد، آزار غیرضروری آن نادرست است، همان گونه که آزار یک حیوان نادرست است، مگر آنکه «دلایل اخلاقی به اندازهٔ کافی قوی و غالب برای انجام آن وجود داشته باشد.» آنان همچنین از «اصل عدم تبعیض بر پایهٔ بستر» حمایت می کنند که بیان می کند: «اگر دو موجود دارای همان کارکرد و همان تجربهٔ آگاهانه باشند و تنها در بستر اجرای آن ها تفاوت وجود داشته باشد، آنگاه وضعیت اخلاقی آن ها برابر است.» زونکه زیشه و رومن یامپولسکی اصطلاح «رفاه هوش مصنوعی» را ابداع کردند و حوزهٔ علمی جدیدی به نام «علم رفاه هوش مصنوعی» را معرفی نمودند که برگرفته از علم رفاه حیوانات است. عصب شناسی اخلاق. آدام جی. شریور از «رویکردهای دقیق، احتیاطی و احتمالاتی به آگاهی» حمایت می کند و ا
ستدلال می کند که شواهد ارائه شده توسط عصب شناسی برای هر یک از این رویکردها اهمیت متفاوتی دارد؛ او نتیجه می گیرد که حفاظت های پایه برای حیوانات باید بر اساس اصل احتیاط هدایت شود و گرچه شواهد عصب شناختی در برخی موارد برای نشان دادن نیاز به حمایت از موجودات برخی گونه ها ضروری نیست، اما «جستجوی مداوم برای یافتن همبسته های عصبی آگاهی باید دنبال شود تا از آسیب هایی که ناشی از برداشت های نادرست است، جلوگیری شود.»
شناسایی مثبت مواد به اختصار (PMI) نوعی آنالیز عنصری یک ماده است که این ماده می تواند هر ماده ای باشد، اما معمولاً برای تجزیه و تحلیل آلیاژهای فلزی، برای تعیین ترکیب آن ماده بر اساس درصد عناصر تشکیل دهنده آن استفاده می شود. روش های معمول برای PMI شامل طیف سنجی فلورسانس پرتو ایکس (XRF) و طیف سنجی نشر اتمی (OES) است. PMI یک روش تجزیه و تحلیل قابل حمل است و می تواند در محل روی قطعات استفاده شود. طیف سنجی فلورسانس پرتو ایکس (XRF) PMI نمی تواند عناصر کوچکی مانند کربن را تشخیص دهد. این به آن معنی است که هنگام انجام آنالیز عنصری فولادهای ضدزنگ مانند گریدهای ۳۰۴ و ۳۱۶، نوع کم کربن "(316L و 304L)" این فولادها قابل تشخیص نمی باشد. با این حال، این نوع فلزات را (فولادهای ضدزنگ)، می توان با روش طیف سنجی نشر اتمی (OES) نیز آنالیز کرد.
نبرد سرهو به مجموعه ای از نبردها بین دودمان جین پسین (دودمان چینگ پیشین) و دودمان مینگ و متحد آن چوسان در سال ۱۶۱۹ اشاره دارد. این نبرد به دلیل استفاده از سواره نظام سنگین توسط جین پسین در شکست نیروهای مینگ و چوسان که مجهز به توپ های دستی، توپ و تفنگ آتشزن بودند، قابل توجه است. پیش زمینه. پیش از نبرد، نورهاچی مردم جورچن را متحد کرده بود ولی قبایل یه هه را از آن جدا کرد. او سپس به دلیل جانبداری و دخالت در امور قبایل جورچن توسط دربار مینگ رویکردی خصمانه نسبت به دودمان مینگ را آغاز کرد. در سال ۱۶۱۸، او هفت شکایت خود (nadan amba koro七大恨) را با مینگ به آسمان (بهشت) اعلام کرد و متعاقباً به مینگ اعلام جنگ کرد. او فوشون، چینگ هه (清河) و سایر شهرها مدتی پس از اعلام هفت شکایت خود اشغال کرد. نورهاچی با کشتن معاون کل مینگ در منچوری فرمانده ژانگ چنگ یین (張承蔭) در طول نبرد فوشون، دربار مینگ را به خاطر این پیروزیش متحیر ساخت. در سال ۱۶۱۹، نورهاچی در تلاش برای تحریک مینگ به قبایل یه هه (葉赫) حمله کرد و سپس مینگ برای تلافی با اعزام نیروهای سپاه خود به رهبری افسر ارشد نظامی یانگ هائو برای محاصره هتو آلا (پایتخت جین پسین)از چهار م
سیر به سمت شمال پاسخ حمله او را داد. مسیر نبرد. لشکرکشی غربی. نیروهای دو سونگ در شب بیست و نهم دومین ماه قمری، زیر نور مشعل ها، از شن یانگ به سمت غرب حرکت کردند. او دستور داشت که در روز دوم ماه سوم قمری به دروازه یاگو برسد، بنابراین روز بعد به فوشون، در فاصله ۱۰۰ لی (里) رسید و شهر بی دفاع را تصرف کرد. ارتش دو به دلیل برف با تأخیر به پیشروی به سمت غرب ادامه داد و مدتی در فوشون ماند، اما دو صبر نکرد و با وجود شرایط نامساعد، پس از ۱۰ روز با ارتش خود راهی شد. وقتی به رودخانه هون رسیدند، جین از قبل استحکاماتی را در آن سوی رودخانه برپا کرده بود. به دو سونگ توسط مشاورانش توصیه شد که شب را اردو بزند، اما او نپذیرفت و ده هزار نفر را با خود از رودخانه عبور به سمت غرب روانه کرد تا به استحکامات غربی جین حمله کند، در حالی که بیست هزار نفر را با توپخانه ها و تدارکات در آن سوی رودخانه باقی گذاشت. یکی از منابع او را متهم می کند به این که او از مشروبات الکلی استفاده کرد و مستی او در آن شب بر دیدگاه او در مورد حمله تأثیر گذار بوده. از او خواسته شد قبل از عبور از رودخانه زره بپوشد، اما او پاسخ داد که با توجه به سال ها طولانی خد
متش در ارتش، از سنگینی زره اطلاعی ندارد و نیازی به آن نیست، سپس از رودخانه عبور کرد. وقتی نیروهایش به نیمه راه رسیدند، نورهاچی به پرچمدارانش دستور داد سدهایی را که آماده کرده بودند بشکنند و افراد دو مجبور شدند تجهیزات خود را رها کنند تا از جریان آب فرار کنند. قرار بود فرمانده مسئول توپخانه و تدارکات با عبور از رودخانه پس از دو، او را با ارتش اصلی هماهنگ کند، اما او به دلیل تلاطم رودخانه از این کار خودداری کرد. آن شب، دو سونگ نیروهایش را به دو اردوگاه تقسیم کرد، یکی در گذرگاه کوهستانی سرهو و دیگری در صخره جیلین، جایی که خودش اردو زد. نورهاچی پسرانش هونگ تایجی و دایشان را با یک بیرق فرستاد تا دو سونگ را در صخره جیلین مشغول نگه دارند و خودش شش بیرق دیگر را آماده کرد و بعد به اردوگاه سرهو حمله کرد. اردوگاه سرهو حمله اولیه جین را دفع کرد، اما در حین تعقیب دشمن در کمین افتاد و به سمت رودخانه رانده شد. تفنگداران مینگ سعی کردند صفوف خود را اصلاح کنند و با توپ های خود شلیک کنند، اما سواران جین آنها را در دو طرف خود محاصره کردند که باعث شکست آرایش و تضعیف روحیه شان شد. نورهاچی سپس تمام نیروهای خود را علیه اردوگاه دو مت
مرکز کرد و آن را محاصره کرد. نیروهای دو کاملاً محاصره شده بودند و سلاح های گرم آنها فقط موقعیت مکانی آنها را برای دشمنانشان آشکارتر می کرد. دو و دو ژنرال دیگر، وانگ شوان و ژائو منگلین، در حالی که سعی داشتند زمینی مرتفع در نزدیکی رودخانه را تصرف کنند، در نبرد کشته شدند. دو سونگ بر اثر تیری که ظاهراً توسط لایمبو، سیزدهمین پسر نورهاچی، شلیک شده بود، درگذشت. ارتش جین قبل از اینکه دوباره برای تشکیل صفوف متحد شوند، بقایای متلاشی شده مینگ را به مسافت ۲۰ لی تعقیب کرد. سپس آنها برای مقابله با نیروهای ما لین در شیانگجیان رهسپار شدند. لشکر کشی شمالی. با دریافت خبر شکست مسیر غربی، ما لین محتاط تر شد. او نیروهایش را به دو قسمت تقسیم کرد و به همراه بقایای ارتش دو سونگ، که عمدتاً واحدهای تدارکاتی بودند، سه اردوگاه مستحکم در شیانگجیان (سیانگگیان) تشکیل داد که توسط توپ ها و سنگرها محافظت می شدند. نورهاچی نیروهایش را در اردوگاه خودِ ما لین متمرکز کرد. او ابتدا گروهی از سواران را برای شناسایی استحکامات آنها فرستاد. سپس به هزار پیاده نظام دستور داد تا آتش بگشایند، در حالی که نورهاچی پرچم های خود را برای محاصره اردوگاه مینگ و انج
ام یک حمله غافلگیرانه رهبری می کرد. بیرق داران نورهاچی آنچنان سریع بودند که توپچی های مالین فقط می توانستند یک بار شلیک کنند تا قبل از اینکه سپاه جین به آنها برسد. نیروهای مینگ وحشت کردند و توسط سواره نظام جین سرکوب شدند. عقبه ارتش تلاش کرد تا تحت فرماندهی پان زونگیان و متحدان یی هه (جورچن) او همراه شوند، اما این تلاش او بی فایده بود و روحیه ارتش در هم شکست. ما لین فرار کرد در حالی که نیمی از سربازانش کشته یا اسیر شده بودند. دو اردوگاه دیگر نیز به سرعت سقوط کردند. لشکر کشی شرقی. یانگ هائو دستور عقب نشینی و تجدید قوا را صادر کرد، اما لیو تینگ هرگز این پیام را دریافت نکرد. نورهاچی و دایشان با ۴۰۰۰ سرباز برای تجدید قوا به هتو آلا بازگشتند. جین تصمیم گرفت در مرحله بعد به لیو تینگ حمله کند، زیرا نیروهای لی روبای عمدتاً از مسیرهای کوهستانی عبور می کردند. برخلاف دو سونگ و ما لین، لیو موفقیت های کوچکی در شکست دادن پیشاهنگان جین داشت که منجر به تصرف سه قلعه، مرگ دو ژنرال جین و همچنین ۳۰۰۰ تلفات در سمت جین شد. قبل از رفتن، نورهاچی به برخی از سربازانش دستور داد تا خود را به شکل سربازان مینگ درآورند و در میان همراهان لیو
تینگ قرار گیرند. جاسوسان او خود را به عنوان پیک های دو سونگ جا زدند و نامه ای جعلی به لیو تینگ تحویل دادند مبنی بر اینکه دو سونگ به سرعت در حال نزدیک شدن به هتو آلا است و از او خواستند که سرعت خود را افزایش دهد. لیو طعمه را گرفت و سرعت ارتش را افزایش داد که باعث شد سربازانش هنگام پیشروی در اعماق دره، انسجام خود را از دست بدهند. لیو تینگ در گذرگاه آبودالی (阿布達里)، که کمتر از ۶۰ لی از هتو آلا فاصله داشت، در کمین نشست، زیرا نیروهایش برای عبور از دره، خود را به خط مقدم رسانده بودند. نیروهای او با حمله دایشان روبرو شدند و در برابر اولین حمله مقاومت کردند، اما در حمله دوم توسط هونگ تایجی که نیروهای بیرق تحت فرماندهی او تلفات سنگینی وارد کردند، به طوری که تقریباً ۳۰۰۰ سرباز ژجیانگ و بیش از ۷۰۰۰ سرباز همونگ کشته شدند. همچنین فرمانده لیو تینگ پس از کشتن چندین سرباز جین، در نبرد جان باخت. نیروی چوسان متشکل از ۱۰٬۰۰۰ تفنگدار و ۳٬۰۰۰ کماندار به دلیل باد شدید متوقف شدند. کمانداران چوسان تیرهای بدون نوک پیکان شلیک می کردند زیرا از ابتدا قصد جنگ با جین را نداشتند و مایل بودند سیاست بی طرفی را بین جین پسین و مینگ حفظ کنند. ب
ا این حال، تفنگداران چوسان عملکرد تحسین برانگیزی داشتند و تا تسلیم متحدانشان جنگیدند. شجاعت آنها مورد تحسین امپراتور آینده چینگ، هونگ تایجی، قرار گرفت. در آخر گانگ هونگ ریپ، فرمانده نیروهای چوسان، به همراه سربازان باقی مانده اش تسلیم جین شدند. لشکر کشی جنوبی. لی روبی دستور عقب نشینی دریافت کرد و نیروهایش را با حداقل تلفات از مرزهای شمالی و منچوری وارد خاک مینگ کرد و تنها چند صد نفر را در حملات کوچک سواره نظام جین از دست داد. مقامات مینگ ادعا کردند که رابطه شخصی لی روبی با نورهاچی (که با پدر لی روبی، لی چنگ لیانگ، رابطهٔ دوستانه داشت) دلیل عدم هدف قرار گرفتن او توسط نورهاچی گزارش شد بود و بعداً او را به همین دلیل به دربار احضار کردند. با اینحال او قبل از محاکمه خودکشی کرد.
آشوت شایبون (؛ ؛ زادهٔ - درگذشته ) نویسنده، مترجم، نثرنویس، شاعر، نمایش نامه نویس اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی با نام اصلی آشوت گاسپاری گاسپاریان () در ۱۹۰۵ در تفلیس به دنیا آمد و از مدرسه نرسیسیان (۱۹۲۴) و مؤسسه سینمایی گراسیموف (۱۹۳۶) فارغ التحصیل گشت. بین سال های ۱۹۳۶–۱۹۴۱ در آرمن فیلم فعالیت می کرد. وی در جریان جنگ جهانی دوم در جبهه شرقی خدمت نمود. وی عضو بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال کارگر ممتاز شده است. وی در ۱۹۸۲ در سن ۷۷ سالگی در ایروان درگذشت.