Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه "مواد سرطان زای شیمیایی" نیز حساس اند. در مطالعات پایانی اش، کلی یکی از نخستین کلونی های پرورش میمون رزوس را در این حوزه برای بررسی "سرطان زایی" در نخستینیان تأسیس کرد. او از این جانوران برای تولید نخستین تومور ابتدایی قابل تکثیر در میمون ها استفاده کرد؛ توموری کبدی که با "دی اتیل نیتروزآمین" القا شده بود. این تومورهای کبدی القاشده، "آلفا-فِتوپروتئینی" تولید می کردند که با نوع انسانی در "هپاتوم ها" مشابه بود. کلی توانست این تومور را در محیط "کشت سلولی" پرورش دهد. او در همکاری با "مایکل واکر"، جراح مغز و اعصاب، روش هایی را برای سازگار کردن این تومور جهت رشد در مغز میمون به عنوان نوعی "نئوپلاسم شبه متاستاتیک مغزی" توسعه داد. این پژوهش، نمونه ای از تومور اولیهٔ کبدی برای آزمایش های "شیمی درمانی" فراهم کرد و همچنین الگوی مناسبی از "تومور مغزی متاستاتیک" برای مطالعات "شیمی درمانی" و "داروشناسی" در اختیار دانشمندان گذاشت. زندگی شخصی. کلی با همکار پژوهشگر خود، "راجر دابلیو. اوگارا"، آسیب شناس مؤسسه ملی سرطان ازدواج کرده بود و با او همکاری داشت. او در تاریخ ۵ مه ۱۹۶۸ در مرکز بالینی ان آی اچ بر اثر سرطان درگذشت.
ضیاءالدین خالقی (زادهٔ ۱۳۴۲ در لنگرود) شاعر، نویسنده، پژوهشگر و منتقد ادبی اهل ایران است. او فعالیت ادبی خود را از دهه ۱۳۶۰ آغاز کرد و با نشریاتی همچون "آدینه"، "گردون"، "کلک"، "گیله وا"، "کارنامه" و " کتاب هفته خبر همکاری داشته است. وی در دهه ۱۳۷۰ دو مجموعه شعر به نام های " رؤیایی به رنگ آتش و آب " و " بارانی از پریشانی یال " منتشر کرد. او در اولین دوره کانون نویسندگان ایران بعد از انقلاب (سال۱۳۷۳) به عضویت کانون درآمد. همچنین کتاب هایی در زمینه پژوهش ادبی، از جمله " سیب اتفاقی ست که می افتد. سمبولیسم به روایت امروز' ' و "نگاهی نو به رباعی های نیما یوشیج " را منتشر کرده است. زندگی. خالقی سال های کودکی و نوجوانی را در تهران و دوران جوانی و میانسالی را در لنگرود سپری کرد.کتابخانه پدرش در سال های نخست زندگی اولین مشوق او در مسیر مطالعه و کسب دانش بود این علاقه به کتاب و کتابخوانی سرانجام در سال ۱۳۶۶ به تاسیس کتابفروشی خالقی در لنگرود انجامید، که تا دهه ۱۳۷۰ یکی از مراکز فرهنگی معتبر استان گیلان و محل رفت وآمد شاعران، نویسندگان و هنرمندان برجسته ای چون: بیژن نجدی، شمس لنگرودی، محمود پاینده، محمد تقی صالح پور، م.
موید، م.پ.جکتاجی و شهدی لنگرودی بود. او دوبار در سال های ۱۳۶۲ و ۱۳۹۰ در رشته زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تهران و دانشگاه ری پذیرفته شد، اما تحصیل دانشگاهی را ادامه نداد و مطالعات آزاد در این زمینه را ترجیح داد. او همچنین نخستین کارگاه شعر لنگرود را راه اندازی کرد و نشریهٔ "ادبیات امروز/کادح" را با پخش کشوری منتشر نمود. در دهه ۱۳۸۰ همراه با همسر و دو فرزندش به تهران مهاجرت کرد و فعالیت خود را به صورت پراکنده در مراکز فرهنگی و نشر، عمدتا در حوزه ویراستاری ادامه داد. به رادیو فرهنگ پیوست و سال ها با عنوان نویسنده، سردبیر و کارشناس برنامه های ادبی فعالیت داشت. همچنین مدتی استاد و مدیر کانون ادبی پارک شهر تهران و دیگر فرهنگ سراها بود. خالقی هم اکنون دبیر شعر فصلنامه چامه است و بیشتر وقت خود را به ویراستاری و تدریس در کارگاه های ادبی حضوری و مجازی اختصاص می دهد سبک شعری. خالقی از همان آغاز مسیر شاعری، قالب های گوناگون شعر کلاسیک و شعر نو را آزموده است او پس از سال ها تجربه و آزمون در این قالب ها، سرانجام به شعر سپید گرایش پیدا کرد؛ شعری که به رغم دوری از وزن عروضی خالی از موسیقی نیست. به باور خودش: «اگر وزن را از ش
عر بگیریم، باید موسیقی به آن ببخشیم تا شعر عریان نماند».' وی همچنین معتقد است: «شاعر اهل الهام نمی تواند تابع موسیقی درونی خود به هنگام سرودن نباشد.» شعر او از سویی به سادگی و سهل گیری شعر سپهری نزدیک نیست و از سوی دیگر، از پیچیدگی ها و ابهام های شعر موج نو و گرایش های مشابه آن دوری می کند. خالقی با وجود گرایش غالب به شعر سپید، مجموعه ای از اشعار کلاسیک و نیز مجموعه ای از شعرهای نیمایی نیز در دست انتشار دارد. او همچنین به زبان گیلکی نیز شعر می سراید؛ اشعاری کوتاه و نو که در قالبی به نام"هساشعر" شناخته می شوند و مجموعه ای از این اشعار گیلکی نیز از وی آماده چاپ است. نمونه اشعار. اشاره ای کوتاه و گذرا به چند نمونه از اشعار شاعر: یک من پنجره را نام دیگرش چیست؟! چشمی که کوچه ها را صمیمی می کند؛ دیوار را ریخته لب می شود لبخند می زند؛ دهانی برای گفتن عابران صبح و غروب را آشنا می کند پنجره را با چشم های توست که با دست های تو باز می شود پنجره بسته شکوفه زار رازهاست با میوه های مجهول کرشمه ای از آن کوچه را مست می کند پنجره، کتابی ست باز که می شود تو را می خوانم. دو ای مبدا روشنایی ای ذات تخیل تو را به حق نور تو را به ح
ق یکی از شاخه های روشن دور به نزدیک تر از من به نزدیک تر از من به نزدیک نر از من نزدیک شو! فعالیت رسانه ای. وی سابقهٔ همکاری با رادیو فرهنگ، مجلات ادبی، و مدیریت کارگاه های شعر در فرهنگسراها و کتابخانه های عمومی را دارد. همچنین سابقهٔ دبیری در نشریاتی مانند " رودکی و سردبیری در نشریه "ادبیات امروز/کادح" را در کارنامه خود دارد. دیدگاه ها و نقدها. شعر ضیاءالدین خالقی از نگاه برخی منتقدان دارای ویژگی هایی چون سادگی، صمیمیت زبانی و پیوند با طبیعت است. یزدان سلحشور با اشاره به آغاز فعالیت شعری خالقی در دهه شصت، معتقد است، شعر وی برخلاف فضای خودانگیخته رایج، از تنفسی خودانگیخته برخوردار است. رضا اسماعیلی، شاعر و پژوهشگر درباره خالقی چنین می نویسد: خالقی شاعری است که از گردنه پرخوف و خطر شعر دهه ی هفتاد به سلامت گذر کرده و به طرز هوشمندانه ای از میدان «معناگریزی»، «زبان پریشی» و «تئوری زدگی»های بی مبنا جان سالم به در برده است. او در شعر به دنبال فضل فروشی نیست. زبان شعرهایش از زمختی و درشتی به دور است. به همین خاطر بیانی «سهل و ممتنع» دارد. آن چنان که می توان گفت «سادگی» و بی پیرایگی از ویژگی های ذاتی شعرهای اوست، و
سرمنزل غایی و نهایی اش کشف «طبیعت صمیمی زبان» که توصیه همیشگی نیما به پیروان خویش است. او شاعری است که واژه ها را از شاخه های اندیشه می چیند، با بافه های خیال می آمیزد، و در سبدی از احساس تقدیم مخاطب می کند. شاعری فارغ از تکلف و تصنع که در بیداری خجسته کلمات راه می رود و با شهودی شرقی از «طبیعت صمیمی زبان» رونمایی می کند؛ چراکه از نگاه او، رسالت شاعر چیزی جز همراهی و همدلی با کلمات برای گشودن پنجره های شهود و بازآفرینی دنیایی آرمانی نیست. شهودی که تاریکی های جهان را روشن می کند و پاهای خسته انسان را به سمت روشن دنیا هدایت. خالقی مومنانه به دنبال کشف معنویت کلمات است، و برخلاف بسیاری از شاعران، دنیا را سیاه نمی بیند و معصومیت کلمات را با توهمات روان پریشانه به بازی نمی گیرد. شاعری که با حنجره ای سپید و سرشار از امید، راوی «صدای سخن عشق» است. او به دنبال درشت نمایی زشتی ها نیست. او صورت زشتی ها را با تذکر زیبایی ها می پوشاند و به انسان منتظر و شب زده، بشارت سپیده دمی پر از شکوفه را می دهد. شاعر قدرت کلمات را می داند و به مدد شبچراغ کلمات، انسان را از ظلمات زمین می رهاند و به آسمان سبزی اشاره می کند که پر از با
ران و بهاران است. حرف آخر این که ضیاءالدین خالقی شاعری است که در طول چهار دهه گذشته، با عبور از گردنه های صعب العبور شعر و شاعری، راه خود را یافته و گلیم خود را بافته است ، و امروز بیشتر به دنبال بستری است که آموخته هایش را به نسل نوجوی آینده بسپارد. مزدک پنجه ای با تاکید بر وفاداری خالقی به زبان و ساختارهای سنتی، بر نقش او در بازآفرینی آرایه های کلاسیک در شعر معاصر اشاره دارد. او مجموعه شعر دلشوره های من و خاک کاغذی را نمونه ای ازاین گرایش می داند که با زبانی توصیفی و تصویری، به طبیعت و عشق می پردازد. غلامرضا کافی، شاعر و پژوهشگر معاصر نیز درباره او در مقاله دریچه هایکو و چاردری طرح این چنین می نگارد: سرودن شعر در قالب کوتاه، که غالباً با توجیه ضرورتِ عصرِ سرعت صورت گرفته است، نزدیک به نیم قرن تجربه را پشت سر گذاشته است. در این میان، کسانی نظیر بیژن جلالی، قدسی قاضی نور، یدالله رؤیایی، محمد زهری، ضیاءالدین خالقی، بیژن نجدی و سیروس نوذری، نامی برآورده اند. اما آنان که با ظرایفِ هایکو آشنایی بیشتری داشته اند، در کارِ پرداختِ طرح موفق تر بوده اند. این افراد، غالباً خواسته یا ناخواسته، طرزِ هایکو و هایکوسرایان ر
ا پیشوای خود دانسته و از تقلیدِ صوری و روخاستی تا برداشت هایِ محتوایی و معنایی، با رعایتِ فصلِ واژه هایِ عاریتی، پیش رفته اند. از سوی دیگر علیرضا پنجه ای با این بیان که جناب ضیاءالدین خالقی هم شاعر با فرهنگی ست که نمی توان نقش او را نیز در شعر نادیده انگاشت، خاطر نشان می کند: که هر کس به اندازه ی وسع اش به روند شعر نو افزوده است. پنجه ای خالقی را از شاعران جدی طیف لنگرود معرفی می کند، و با معرفی شعر شمس لنگرودی به عنوان نسخه ی نئوکلاسیک به این نکته اشاره دارد که شعر ضیاءالدین خالقی نسخه روزآمدتر آن ژانراست روایتی و حکایتی. ضیاءالدین خالقی از جمله شاعرانی ست که در اوایل دههٔ هفتاد خورشیدی با مجموعه هایی چون "سیب، اتفاقی ست که می افتد" شناخته شد. آثار او نزد علاقه مندان به شعر معاصر فارسی جایگاه ویژه ای دارد و نام او برای بسیاری از اهالی لنگرود، یادآور کتاب فروشی کوچکی در کوچهٔ مسجد جامع است که حالا دیگر وجود ندارد. یاسین نمکچیان، شاعر و نویسنده، در یادداشتی دربارهٔ خالقی می نویسد: «ضیاءالدین خالقی یکی از شاعرانی است که در اوایل دهه ی هفتاد با انتشار دو مجموعه شعر و کتاب سیب اتفاقی ست که می افتد به شهرت رسید. م
ن همه ی کتاب هایش را دوست دارم و شعرهایش همیشه برایم قابل احترام بوده اند. از طرفی دیگر، ضیاءالدین خالقی برای خیلی از دوستان همشهری من تداعی کننده ی خاطره روزهای دور لنگرود است؛ با آن کتابفروشی کوچه ی مسجد جامع که جایش برای جماعت کتاب خوان آنجا بدجوری خالی است. آخرین کتاب خالقی زمستان ۸۵ با یک تأخیر ده ـ دوازده ساله منتشر شد که شعرهایش نشان می دهند او در طول سال های گذشته به شکلی جدی کار کرده است. کاش منتقدان ما بیشتر به خودشان زحمت می دادند و کتاب های خوب را کشف و به مخاطبان معرفی می کردند. البته جماعت روزنامه نگار هم می توانستند گذشته از دوستی ها و نان قرض دادن ها با ادبیات حرفه ای تر برخورد کنند. مزدک پنجه ای، نویسنده و روزنامه نگار نیز در یادداشتی از خالقی اینطور می نویسد: «روزی از یک نویسنده ی گیلانی پرسیدند چرا دیر به نوشتن روی آوردی؟ گفت: اگر زودتر شروع می کردم از گرسنگی می مردم! واقعیتی که متأسفانه سال های سال است گریبان بسیاری از هنرمندان این مرز و بوم را گرفته. شاید باید اذعان داشت غم نان، استعداد بسیاری از هنرمندان را خشکاند و از ادامه ی راه بازشان داشت. ضیاءالدین خالقی، شاعری از خطهٔ لنگرود گیلان
است. او سال های سال در شهر لنگرود فروشگاه کتابی دایر کرده بود و از این طریق روزگار می گذراند. حالا اما خبر دارم جلای زادگاه کرده و به پایتخت پناه برده است. آخرین اثری که از خالقی پیش از مجموعه شعر دل شورهای من و خاکِ کاغذی (۱۳۸۵) منتشر شده، به سال ۱۳۷۱ برمی گردد. تاریخ انتشار کتاب های او مؤید این نکتهٔ مهم است که خالق اثر خواسته، بیش از آن که حرفه ای گری در شعر را پیشه کند، پدر و همسری خوب برای خانواده اش باشد.» در پایان، قطعه ای از یکی از شعرهای خالقی را چنین نقل می کند: دل نگرانِ تواَم / گاهی که ستاره ای پنج پَر / در اوج / به بلندای زیبایی / می درخشد / دل نگران تواَم / گاهی که سیبی سرخ / از درختی نزدیک / - نزدیک تر از حیاطِ خانه به ما - / شیرین و آبدار / بی لکی به رخسار و تن حتا / بر سرشاخه های زندگی / می رسد / دل نگران تواَم / آن دم که ستاره ای فرو می افتد / برای خاکستر شدن / آن دم که سیبی فرو می غلطد / برای پوسیدن / دل نگران تواَم / که این چنین بی مهابا می درخشی و / هیچ دل گران من نیستی. محسن فرجی، نویسنده و شاعر، یکی از تأثیرگذارترین روایت ها دربارهٔ مواجهه با شعر خالقی را این گونه نقل کرده است: کلاغ پر
در حاشیه ی جاده چالوس راه می رفتیم، به سختی و با تحقیر و خستگی. ماشین های خوشبخت که به سرعت از کنارمان می گذشتند از پشت عینک های دودی به ما نگاه می کردند و می خندیدند یا دست تکان می دادند. گاهی هم - انگار برای حیوانات باغ وحش- برایمان سیگار یا میوه پرتاب می کردند. خسته با پوتین های سنگین، مثل ردیف مورچگان در حاشیه ی جاده کلاغ پر می رفتیم تا دلشان به رحم بیاید و فرمان استراحت بدهند. بعد؛ بی جان رها می شدیم در محوطه ای سبز که زیبایی اش به چشم ما نمی آمد الا آن روز که ناگهان همه چیز زیبا شد؛ عرق ریزان و نفس زنان در کنار جاده رها شده بودیم روی خاک. میان آن همه سرباز فقط من بودم که دیدم مجله ای گل آلود را که چسبیده بود به خاک. برش داشتم. اسم مجله &lt;کادح&gt; بود و پر بود از شعر، با کاغذهای کاهی که بوی غمناکی می داد. یکباره در اوج درماندگی، کلماتی از میان همه ی آن شعرها جلوی چشمانم رژه رفتند و بهت نشست در گلویم. اسم شاعر آن کلمات ضیاء الدین خالقی بود که چند شعر کوتاهش در آن مجله رهاشده در حاشیه ی جاده، چاپ شده بود. از میان شعرهای خیلی کوتاه او آنکه آوار شد روی سرم و بغض را به قطره ای اشک پنهان بدل کرد، این بود : &
lt;شکوفه / لحظه ای ست که می روید / سیب/ اتفاقی ست که می افتد.&gt; و این شعر هم بود که عمق تنهایی و غربت آن لحظه را معنا می کرد: &lt;بیهوده هم قافیه نشده اند / شب و تب / هذیان شعر می داند.&gt; کادح گل آلود را در جیب شلوار سربازی ام گذاشتم تا در لحظات کمیاب استراحت، دوباره و صدباره بخوانمش. حالادر آن روزهای تهی و باطل، گنجی همراه داشتم به اسم شعرهای ضیاء الدین خالقی. آن روزها تابستان سال ۱۳۷۰ بود. بعدها فهمیدم که حوالی همان ایام زنده یاد بیژن نجدی به کتابفروشی ضیاء الدین خالقی در لنگرود رفته و اصرار کرده بود که شعر &lt;سیب اتفاقی ست که می افتد&gt; در کادح چاپ شود. خالقی موافق نبود و گمان می کرد که این شعر، فرم و ساختار خودش را پیدا نکرده، اما نجدی او را مجاب می کند که باید شعر را به چاپ بسپارد. اینگونه نجدی با کشف این شعر، واسطه ی خیر می شود تا در کادح منتشر شود و بعد احیانا به دست خواننده ای بی ذوق برسد که آن را از پنجره ی ماشینش رها کند در جاده چالوس تا من، خسته از راه برسم و در آن روزهای بی حاصل و تکراری دوباره کشفش کنم.شاید اگر آن سرباز به نشریات ادبی اواخر دهه ی شصت و اوایل دهه ی هفتاد برمی گشته، می توانست
ه ردپای پررنگی از شعرهای خالقی را در آنها ببیند، اما انگار از همان سال ۷۲ ورق برای شاعر ما برمی گردد؛ کتابفروشی اش به دلیل رکود و رخوت کتابخوانی در آن سال ها بسته می شود. جریاناتی انحرافی هم در مطبوعات ادبی رخنه می کند که خالقی را از چاپ شعرهایش در آنها بازمی دارد. از طرف دیگر ناشری هم پیدا نمی شده که کتاب شعر چاپ کند و اساسا فضا و شرایط برای انتشار مجموعه شعر مناسب نبوده. همه اینها به همراه فراز و نشیب های زندگی، سال ها خالقی را از عرضه شعرهایش دور می کند تا سال ۸۵ با "دلشوره های من و خاک کاغذی" اعلام حضوری دوباره کند؛ سالی که برای اولین بار شاعر شفابخش روزهای تلخ چالوس را از نزدیک دیدم. از لنگرود به تهران آمده بود و در روزنامه ای که کار می کردیم میهمان یکی از بچه ها بود. به نسبت یک شاعر چهل و سه ساله کمی شکسته می نمود، اما آرام و دوست داشتنی بود. دیگر دیداری میسر نشد تا بعد که شنیدم امسال با خانواده اش - همسر و فرزندانش علی و پریسا - به تهران آمده و ساکن پایتخت شده. حالا او در تهران تنها کار ثابتش اداره دو کلاس شعر است و مابقی ایامش به جز سرودن و خواندن، به ویراستاری و نوشتن برای رادیو می گذرد که گاهی هست و
گاهی نیست. خالقی مستاجر است، اما اینها مهم نیست و مهم این است که او با "دلشوره های من و خاک کاغذی" برگشته و سکوت طولانی اش را در صفحه به شعر امروز ایران تقدیم کرده و در میان این تقدیمی ها شعری است به اسم گل سرخ که خالقی برای زنده یاد بیژن نجدی و در جواب شعری از او به نام لیلی ست گل سرخ سروده: وقتی که شعله برافروخت قامتی گل سرخ / پنداشتم به خواب لیلی رفته ای و / بازآمده ای/ که این گونه از لبت گل سرخ می ریزد و / از کلامت لیلی ست گل سرخ/ . پنداشتم هاله ای حلقه ها ساخته ای / دایره پشت دایره از نور/ اما دیدم / دنیا، کولی تر از سیبی ست که گاه می شود گل سرخ / یا گل سرخی که سیب / تا / هر کجا / که دلش خواست / عاشقانه جا باز کند/ و دیدم که کولی تر از آنیم / که این گونه در کلامی خلاصه شویم و خلاص/ و دیدیم سیب، حسرت سرخی ست / و از گل خبر سرخی نمی رسید/ گاهی مگر دلی که می تپید سیب/ گاهی مگر زبانی که شعله می گرفت گل سرخ.
شریل آن کرفلد یک "مهندس زیستی" آمریکایی است که عنوان استاد ممتاز هانا را در دانشگاه ایالتی میشیگان دارد. او در آزمایشگاه ملی لارنس برکلی نیز به طور مشترک مشغول به فعالیت است. پژوهش های او بر "بیوانفورماتیک"، تصویربرداری سلولی و زیست شناسی ساختاری تمرکز دارد. تحصیلات. کرفلد در دانشگاه مینه سوتا در رشته های زیست شناسی و ادبیات انگلیسی تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۳ با رتبهٔ ممتاز و با افتخار و دریافت جایزهٔ کاپیتان جِنینگز دی ویت پین برای برتری در مطالعات ادبی، فارغ التحصیل شد. در زمانی که پژوهشگر جوانی در گروه میکروبیولوژی دانشگاه مینه سوتا بود، از طریق «برنامهٔ پژوهشگران رژی» مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشتهٔ ادبیات انگلیسی دریافت کرد. کرفلد مدرک دکترای تخصصی خود را در رشتهٔ زیست شناسی از دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس دریافت کرد و بر "مجموعه برداشت نور" در "باکتری های سولفور بنفش" تمرکز داشت. پس از اتمام دورهٔ دکتری، او موفق به دریافت "فلوشیپ پسادکتری" از "بنیاد ملی علوم" (NSF) شد و پژوهش خود را در گروه بیوشیمی دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس ادامه داد. حرفه. پس از پایان دورهٔ "دکترا"، کرفلد برنامهٔ آموزشی در مقطع کارشنا
سی طراحی کرد که تجربهٔ پژوهشی را در بر می گرفت، از جمله «ابتکار پژوهشی ژنومیک برای دانشجویان کارشناسی». در سال ۲۰۰۷، کرفلد به مؤسسهٔ مشترک ژنوم وزارت انرژی ایالات متحده پیوست، جایی که روی توسعهٔ یک بستر مبتنی بر وب برای پیاده سازی "بیوانفورماتیک" در دوره ها و پروژه های پژوهشی کارشناسی کار کرد. تلاش های او در این زمینه در سال ۲۰۱۱ با دریافت جایزهٔ جایزه برای مشارکت های برجسته در آموزش از سوی انجمن بیوشیمی و زیست شناسی مولکولی آمریکا مورد تقدیر قرار گرفت. در حالی که تمرکز اصلی او بر آموزش "بیوانفورماتیک" در "مؤسسهٔ مشترک ژنوم وزارت انرژی ایالات متحده" بود، کرفلد به عنوان استاد وابسته در گروه زیست شناسی گیاهی و میکروبی دانشگاه کالیفرنیا، برکلی نیز فعالیت می کرد و هم زمان برنامهٔ پژوهشی خود را در زمینهٔ "میکروکامپارتمنت های باکتریایی" و "پروتئین های کاروتنوئیدی" توسعه می داد. او همچنین هدایت نخستین پروژهٔ بزرگ توالی یابی ژنومی در مقیاس وسیع برای شاخهٔ "سایانوباکتریا" را بر عهده داشت که با همکاری "مؤسسهٔ مشترک ژنوم وزارت انرژی ایالات متحده" و "مجموعه فرهنگ پاستور" پاریس انجام شد. در سال ۲۰۱۳، کرفلد تمرکز خود را به
طور کامل بر پژوهش معطوف کرد و به عنوان استاد ممتاز "مهندسی زیستی سازه ای" در دانشگاه ایالتی میشیگان منصوب شد، در حالی که آزمایشگاهش را در برکلی حفظ کرد و در بخش های "زیست فیزیک مولکولی و تصویربرداری یکپارچه" و "ژنومیک زیست محیطی و زیست شناسی سامانه ای" در آزمایشگاه ملی لارنس برکلی نیز مشغول به فعالیت باقی ماند. پژوهش های او عمدتاً بر دو حوزهٔ اصلی متمرکز بوده اند: "میکروکامپارتمنت های باکتریایی"، که اندامک های متابولیک در باکتری ها هستند، و ساختار و عملکرد پروتئین های پیوندی "کاروتنوئید" که در فرایند محافظت نوری در "سیانوباکتری ها" نقش دارند. در دانشگاه ایالتی میشیگان، کرفلد یکی از سه بخش برنامه ای آزمایشگاه پژوهش گیاه دانشگاه ایالتی میشیگان - وزارت انرژی ایالات متحده را هدایت می کند. در سال ۲۰۱۹، کرفلد رهبری برنامهٔ پژوهشی بنیاد ملی علوم ایالات متحده را بر عهده گرفت که هدف آن مهندسی یک سلول مصنوعی بدون لیپید است. از سال ۲۰۲۲، کرفلد رهبری مرکز پژوهشی پیشگام در انرژی وزارت انرژی ایالات متحده را بر عهده دارد، که مرکز کاتالیز در محصورسازی بیومیمتیک نام دارد و یک همکاری بین دانشمندان دانشگاه ایالتی میشیگان، آزما
یشگاه ملی آرگون و آزمایشگاه ملی برکلی است. در طول دوران فعالیت دانشگاهی خود، کرفلد همواره علاقه مندی جدی خود را به هنر و علوم انسانی حفظ کرده است. او نقدهایی دربارهٔ کتاب ها و آثار هنری برای روزنامه های «مینه سوتا دیلی»، «ال ای ویلیج ویو»، «سان دیگو یونیون تریبیون»، «سان فرانسیسکو کرانیکل» و همچنین برای یکی از نشریات علمی زیست شناسی نوشته است؛ از جمله: «تجسم فیزیک» و «زمانی که هنر، علم و فرهنگ در هم می آمیزند». او همچنین با هنرمندان، آموزگاران هنر و فیلسوفان همکاری می کند.
مونتجوییک ( به معنای "کوه یهود") یا مونتخوییک () نام تپه ای باستانی در شهر بارسلون، پایتخت منطقه خودمختار کاتالونیا در پادشاهی اسپانیا است. این تپه کم ارتفاع و عریض، زادگاه شهر بارسلون می باشد و به دلیل موقعیت راهبردی آن در میان دریای مدیترانه و رود یوبرگات، در طول تاریخ از اهمیت زیادی برخوردار بوده است. موزه ملی هنر کاتالونیا و چندین بوستان و باغ در این تپه قرار دارند. همچنین محل ورزشگاه المپیک کمپانی لوییس در تپه مونتجوییک است. مونتجوییک از طریق قطار کابلی و تله کابین قابل دسترسی است.
تیتی ملکه مصر باستان از دودمان بیستم مصر بود. همسر و خواهر رامسس سوم و احتمالاً مادر رامسس چهارم بود. جایگاه تیتی در دودمان بیستم مصر. زمانی مشخص نبود که شوهر تیتی دقیقاً کدام فرعون است، اما اکنون بر اساس شواهد جدیدی که در شماره ۲۰۱۰ "مجله باستان شناسی مصر" (JEA) منتشر شده است، می دانیم که او احتمالاً رامسس سوم بوده است. القاب او نشان می دهد که او دختر، خواهر، همسر و مادر پادشاهان بوده است. در گذشته، برخی تصور می کردند که تیتی با رامسس دهم ازدواج کرده است و او و همسرش هر دو فرزندان رامسس نهم هستند و پسرشان نیز رامسس یازدهم بوده است. اما نظریه دیگری از «جیهان گریست» او را در دودمان بیستم مصر قرار داد و او را بر اساس شباهت های موجود میان او و شاهدخت های هم دوره اش، دختر-همسر رامسس سوم و مادر رامسس چهارم معرفی کرد. با این حال، با در نظر گرفتن سن فرزند آنها، این موضوع به این معنی است که رامسس قبل از به تخت نشستن با دخترش ازدواج کرده و ازدواج پدر و دختر فقط میان فراعنه و دختران آنها اتفاق می افتاد. تیتی با نوعی تاج به تصویر کشیده شده است که طبق یک نظریه، ویژگی شاهزاده-ملکه بود (نبت تاوی از دودمان نوزدهم مصر شاهزاد
ه-ملکه نبتاوی با این تاج نشان داده شد و همچنین سات آمون از دودمان هجدهم مصر نمونه دیگری از آن را بر سر داشت). تاج شامل یک کلاهک به شکل کرکس است که در بالای آن یک مودیوس تزئین شده توسط تعدادی تاج گل قرار دارد. با این حال، اکنون، تحقیقات علمی جدید چاپ شده در شماره ۲۰۱۰ "مجله باستان شناسی مصر" به وضوح نشان می دهد که ملکه تیتی در واقع همسر رامسس سوم است و این یافته بر اساس نمونه های خاصی از پاپیروس های سرقت از مقبره (یا پاپیروس بی ام ئی ای ۱۰۰۵۲) - بازسازی شده توسط آنتونی هریس - به دست آمده که اعترافات غارتگرانی را که جواهرات مقبره را به یغما برده بودند فاش می کند. تیتی به عنوان ملکه فرعون رامسس سوم نامگذاری شده است که به این معنی است که او به احتمال زیاد مادر خود پادشاه رامسس چهارم بوده است زیرا رامسس ششم به عنوان پسر همسر-ملکه دیگر رامسس سوم به نام است تاحمجرت شناخته می شود. حتی آیدان دادسون مصرشناس که به نظریه «جیهان گریست» در مورد هویت واقعی شوهر سلطنتی تیتی شک داشت، اکنون این شواهد جدید را می پذیرد زیرا از یادداشت های تازه رمزگشایی شده از این پاپیروس مربوط به سرقت مقبره بازسازی شده توسط آنتونی هریس آمده است.
با توجه به جایگاه او به عنوان همسر رامسس سوم، لوبلان حدس زده است که تیتی مادر خماسط، آمون هرخبیشیف، مری آمون است. این بر اساس شباهت هایی است که در برنامه های تدفین و تزئنات مقبره آنها وجود دارد. مقبرهٔ QV52. مقبره تیتی در دره ملکه ها QV52 نامگذاری شده است و القاب او عبارتند از: دختر پادشاه، خواهر پادشاه، همسر پادشاه، مادر پادشاه، همسر خدا، بانوی دو سرزمین. این مقبره توسط ژان-فرانسوا شامپولیون (قبر ۳)، کارل ریچارد لپسیوس (شماره ۹)، جان گاردنر ویلکسنسون (شماره ۱۲) و رابرت هی (شماره ۲) توصیف شده است. این مقبره از یک راهرو، حجره های جانبی، تالار و اتاقک داخلی (دفن) تشکیل شده است. راهرو دارای یک دری است که به بخش دیگری از راهرو باز می شود که به عنوان هشتی توصیف شده است. دیوارها با تصاویری از خدایان تزئین شده اند که تصاویری قرینه را یکی در دیوار شمالی و دیگری در دیوار جنوبی تشکیل می دهند. پس از الهه بالدار نشسته ماعت، خدایان پتاح (جنوب) و تحوت (شمال) را می یابیم که نشان دهنده جهان اموات هستند، سپس رع-حوروس و آتوم که ایزدان خورشیدی هستند، به دنبال آن امستی و حابی و دواموتف و قبح سنوف، چهار فرزند حوروس. رژه خدایان ت
وسط ایزیس و نفتیس به پایان می رسد. تزئینات تالار از خدایان محافظ تشکیل شده است. به عنوان مثال، خدایان حرماعت و نب نیرو («ارباب وحشت») شامل می شوند. حرماعت نشان دهنده تولد دوباره ملکه تیتی است. درهای اتاق های جانبی (یا ضمیمه ها) با نگهبانانی تزئین شده است که یادآور کتاب مردگان است. ورودی اتاق نهایی با چهار فرزند حوروس تزئین شده است. امستی و دواموتف در ضلع جنوبی ورودی و حابی و قبح سنوف در ضلع شمالی. تزئینات یا اتاق های کناری شامل خدایان جهان پایین، تصاویر صندوق های کانوپیک و ارواح په و نخن است. یکی از اتاق های کناری نیز شامل صحنه ای است که ملکه را به صورت یک کاهن (مذکر) ایونموتف نشان می دهد. در اتاق داخلی ملکه دوباره در برابر چندین خدا ظاهر می شود. دیوار عقب شامل صحنه ای است که ازیریس را به تصویر می کشد. او بر تخت نشسته است و تحوت، نفتیس، نیث و سرکت به او کمک می کنند. این مقبره در دوره میانی سوم مورد استفاده مجدد قرار گرفت. گودالی در اتاق های داخلی حفر شد و حفاری ها انواع وسایل تدفین، از جمله تابوت ها و وسایل شخصی را به دست آورد.
الکساندرا «ساشا» کروپوتکین (۱۸۸۷–۱۹۶۶) نویسنده مقیم نیویورک و مترجم زبان روسی بود. والدین او، دانشمند و آنارشیست روسی پتر کروپوتکین و همسرش سوفیا کروپوتکین، خانواده ای برجسته از نظر اجتماعی بودند که از اعیان کروپوتکین تبار بودند. الکساندرا زمانی به دنیا آمد که آنها در تبعید در بریتانیا به سر می بردند. آنها پس از انقلاب روسیه به روسیه بازگشتند و تا زمان مرگ پدرش در آنجا زندگی کردند و پس از آن او به نیویورک مهاجرت کرد. اگرچه پدرش عنوان سلطنتی خود را رد کرده بود، الکساندرا با نوشتن یک ستون زنانه برای مجله "لیبرتی" تحت عنوان «شاهزاده الکساندرا کروپوتکین» آن را پس گرفت. او همچنین ادبیات روسی را به انگلیسی ترجمه کرد و یک کتاب آشپزی روسی نوشت که "نیویورک تایمز" آن را «بهترین در کلاس» می دانست. اوایل زندگی و کار. الکساندرا پترونا کروپوتکین در ۱۵ آوریل 1887 در بروملی، لندن، انگلیس جایی که خانواده او در تبعید زندگی می کردند، متولد شد. او تنها فرزند آنارشیست برجسته پتر کروپوتکین (۱۸۴۲–۱۹۲۱) بود و نامش از برادرش الکساندر را که سال قبل در تبعید سیبری خودکشی کرده بود، گرفته شد. مادرش سوفی یک مدرس و نویسنده یهودی روسی بود ک
ه یک دهه از پتر کروپوتکین کوچکتر بود. این زوج در اکتبر ۱۸۷۸ در حالی که او هنوز دانش آموز بود در سوئیس ازدواج کردند. کروپوتکینز از یک فرمانروای روسیه در اوایل قرون وسطی، روریک، می آیند، اما پدرش عنوان سلطنتی خود یعنی «شاهزاده» را انکار می کند و به نوبهٔ خود توسط پدرش طرد می شود. در تبعیدشان در انگلیس، خانواده آنها در آغاز قرن از نظر اجتماعی برجسته بودند و یکشنبه ها میزبان سالن ها بودند. پس از انقلاب ۱۹۱۷ روسیه، آنها به روسیه بازگشتند، جایی که الکساندرا تا سال ۱۹۲۱ در آنجا ماند. پس از مرگ پدرش، او در نیویورک ساکن شد. کروپوتکین، مانند پدرش، اهمیت چندانی برای عنوان سلطنتی خود نداشت، اما از آن برای تثبیت شغل آمریکایی خود با خط فرعی «شاهزاده الکساندرا کروپوتکین» استفاده کرد. او از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۴۲ ستونی منظم در مجله "لیبرتی" برای زنان نوشت. او به نوشتن در مورد آشپزی، اقتصاد خانه، آداب معاشرت، روابط و سایر موضوعاتی که برای خوانندگان زن در نظر گرفته شده بود، ادامه داد. کتاب آشپزی روسی او، "چگونه به زبان روسی بپزیم و بخوریم"، توسط چارلز اسکریبنرز سانز در سال ۱۹۶۴ به عنوان "بهترین آشپزی روسی" منتشر شد. "مجله نقد کتاب ن