Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آگاثیرسی ها مردمی باستانی متعلق به فرهنگ سکایی بودند که در فلات ترانسیلوانیا، در منطقه ای که بعداً داچیا نامیده شد، زندگی می کردند. آگاثیرسی ها عمدتاً از روایات هرودوت از آنان در قرن پنجم قبل از میلاد شناخته شده اند. نام. نام Agathyrsi فرم لاتینی نام یونانی باستان Agathursoi (Αγαθυρσοι) است، که خود شکل یونانی شده یک نام سکایی بود که شکل اصلی آن معلوم نشده است. تاریخچه. خاستگاه. ورود آگاثیرسی ها به اروپا بخشی از روند بزرگ تر حرکت عشایر ایرانی آسیای مرکزی به سمت غرب به سوی اروپای جنوب شرقی و مرکزی بود که از هزاره اول پیش از میلاد تا هزاره اول پس از میلاد ادامه یافت و بعدها دیگر عشایر ایرانی از جمله کیمریان، اسکیث ها، ساروماتی ها و سرمتیان در آن شرکت داشتند. سوابق باستان شناسی و تاریخی در مورد این مهاجرت ها اندک است. فرهنگ و جامعه. مکان. در استپ پونتیک. از قرن نهم تا اواخر قرن هشتم یا اوایل قرن هفتم پیش از میلاد، آگاثیرسی ها بخش های شرقی استپ پونتیک در سواحل شمالی دریای آزوف را اشغال کردند. همسایگان آگاثیرسی ها در شرق، در استپ قفقاز شمالی و نواحی استپی در شمال دریای خزر، کیمریان بودند که خود نیز به گروه عشایر ای
رانی منشأ آسیای مرکزی متعلق به مجموعه چرنوگروفکا-نوووچرکاسک تعلق داشتند؛ بنابراین ارتباط نزدیکی با آگاثیرسی ها داشتند در بالکان. در هنگامی که مورخ یونانی هرودوت آنها را توصیف کرد، در قرن پنجم قبل از میلاد، آگاثیرسی ها در منطقه ای زندگی می کردند که بعدها به نام داکیا شناخته شد و در حال حاضر به نام ترانسیلوانیا شناخته می شود، و همچنین در ناحیه کوه های کارپات و در شرق و شمال رودخانه دانوب که سرچشمه ماریس قرار داشت، یعنی در نواحی مربوط به مولداوی و اولتنیا کنونی و احتمالاً یکی از مردمانی بوده اند که همراه با اسکیث ها به دشت های والاشی و مولداوی دسترسی آزاد داشته اند. همسایگان شرقی آگاثیرسی ها، اسکیث های پونتیک بودند، در حالی که همسایگان شمالی آنها نوری ها بودند که از قوم بالتیک بودند.
در جستجوی آلفا یک سرویس محتوای جمع سپاری است که اخبار مرتبط با بازارهای مالی را منتشر می کند. این سرویس از طریق وب سایت و اپلیکیشن موبایل قابل دسترسی است. پس از یک دوره آزمایشی رایگان، کاربران برای دسترسی به محتوا باید اشتراک خریداری کنند. تقریباً تمام مقالات منتشر شده در این سرویس توسط نویسندگان مستقل، عمدتاً از بخش خرید (Buy Side)، نوشته می شود و این نویسندگان بر اساس تعداد مشترکانی که مقالات آن ها را می خوانند، دستمزد دریافت می کنند. در جستجوی آلفا در سال ۲۰۰۴ توسط دیوید جکسون، تحلیل گر سابق فناوری در مورگان استنلی، تأسیس شد. نتایج توصیه ها (۱۳۸۳–۱۳۹۰). در سال ۱۳۹۲، مجله Review of Financial Studies مقاله ای با عنوان «خِرَد جمعی: ارزش نظرات سهام منتقل شده از طریق شبکه های اجتماعی» منتشر کرد. پژوهشگرانی از دانشگاه شهر هنگ کنگ، دانشگاه پردو و مؤسسه فناوری جورجیا حدود ۱۰۰,۰۰۰ مقاله و دیدگاه منتشرشده در "در جستجوی آلفا" بین سال های ۱۳۸۳ تا ۱۳۹۰ را تحلیل کردند. این پژوهشگران توانایی مقالات "در جستجوی آلفا" را در پیش بینی نه تنها بازده آینده سهام (متغیری که ممکن است تحت تأثیر نظرات منتشرشده تحلیل گران قرار گیرد)،
بلکه همچنین شگفتی های درآمدی آینده (متغیری که احتمال کمتری برای تأثیرپذیری از نظرات منتشرشده دارد) بررسی کردند. نتایج نشان داد که دیدگاه های مطرح شده در مقالات این سایت و همچنین نظرات خوانندگان درباره این مقالات، بازده آینده سهام را در تمام بازه های زمانی بررسی شده، از یک ماه تا سه سال پیش بینی می کنند. مقالات و دیدگاه های خوانندگان همچنین توانایی پیش بینی شگفتی های درآمدی را داشتند. جوایز و افتخارات. در سال ۱۳۸۵، "در جستجوی آلفا" توسط مجله کیپلیگر به عنوان «بهترین منبع اطلاعات سرمایه گذاری» انتخاب شد. در سال ۱۳۸۹، بخش جریان های بازار از "در جستجوی آلفا" در صدر فهرست «وبلاگ های اقتصادی ضروری» مجله Inc. قرار گرفت. در سال ۱۳۹۱، مجله وایرد "در جستجوی آلفا" را یکی از «مواد مغذی اصلی یک رژیم داده ای مناسب» نامید.
کار-اَ-سوترا ؛ یک طرح مفهومی طراحی صنعتی است که بر روی یک خودرو اعمال می شود، که در سال ۱۹۷۲ میلادی توسط ماریو بلینی با همکاری شرکت ایتالیایی مبلمان کاسینا ایجاد شد. این خودروی مفهومی که بر روی شاسی «اس ام» با همکاری سیتروئن و پیرلی ساخته شد، در موزهٔ هنر مدرن در نیویورک در نمایشگاه بزرگ اختصاص داده شده به طراحی ایتالیایی که در سال ۱۹۷۲ میلادی برگزار شد و به نام "ایتالیا: چشم انداز داخلی جدید" به نمایش گذاشته شد. در واقع یکی از پیشنهادات بلینی در پاسخ به دعوت نامه دریافت شده از خود موزه بود. این یک خودروی مفهومی است که به طور قابل توجهی صنعت خودروسازی آینده را در سال های بعد تحت تأثیر قرار داد. در واقع می توان آن را به عنوان پیشروی مینی ون های مدرن تعریف کرد. زمینه. در نمایشگاهی که برای برجسته کردن "سبک ایتالیایی" (که در تضاد با "سبک بین المللی" بقیه جهان بود) برپا شد، دو گرایش مهم طراحی ایتالیایی غالب بود، از یک سو طراحی رادیکال (همچنین به عنوان "طراحی ناهمسو" تعریف می شود) و از دیگر سو خردگرایی ایتالیایی بر طرح اعمال می شد؛ بلینی با این خلقت، قطعاً به این روند اخیر نزدیک بود، ماهیتی کاملاً طراحی شده، فرزند
معماری و تحت تأثیر باوهاوس که اکنون باستانی می نمود. در دوره ای که خودروها عمدتاً تحت تأثیر مفاهیم غیرمنطقی مانند قدرت و سرعت موتور بودند که به طوری فزاینده ای توسط خطوط مشابهی بر بدنه خودرو جاری می شدند، حتی به زیان نیازهای منطقی مانند قابلیت سکونت داخلی (بیش از همه)؛ بلینی یک مفهوم خودروی بسیار منطقی را پیشنهاد می کند، اما این بدان معنی نیست که عاری از عجایب و هویت باشد، بلکه این مفهوم با هدف به حداکثر رساندن قابلیت سکونت و عملکرد می باشد. بلینی همچنین به خود اجازه می دهد تحت تأثیر متدولوژی های طراحی لو کوربوزیه قرار گیرد، خودرویی کاملاً غیر متعارف را با راه حل های متعدد پیشنهاد می کند که حتی د استیل قدیمی را به خاطر می آورد. این خودرو علاوه بر موفقیتی که در موزه هنر مدرن کسب کرد، همچنین توانست در سال ۱۹۷۳ میلادی جایزه طراحی هنر بولافی را دریافت کند. توضیحات. این وسیله نقلیه ای با بدنه مینی ون است که به شدت به سمت قابلیت اسکان داخلی و همچنین به سمت ارتباط میان مسافران، هم در بین خود (فضاها به منظور تسهیل مکالمه بین همه اعضا ساخته شده اند) و هم با دنیای بیرون، گرایش دارد. در واقع، با پنجره های بزرگ مشخص می ش
ود تا مسافران را در تماس دائمی با جهان نگه دارد. اگر چه در ایتالیا، ایالات متحده آمریکا و سایر نقاط جهان، مینی ون ها قبلاً در اشکال مختلف ظاهر شده بودند، مانند: "آلفا ۴۰–۶۰ اچ پی آیرودینامیک کاستانیا (شاه بلوط)" در سال ۱۹۱۳ میلادی، "فیات ۶۰۰ مولتیپلا (چندگانه)" در سال ۱۹۵۶ میلادی، تناسب میان سبک و فضا هنوز مطلوب نبود. علاوه بر این، در دههٔ شصت و هفتاد میلادی، به ویژه در ایالات متحدهٔ آمریکا، استیشن واگن ها با موفقیت فوق العاده خود را تثبیت کرده بودند و «کار-اَ-سوترا» تکامل مستقیم آن هاست. کانسپت بلینی با ابداع مفهومی جدید از وسیله نقلیه با بدنه مینی ون که پس از آن به خودروهای مدرن دوران معاصر جان بخشید، از جمله آنچه را که در استیشن واگن ها گم شده بود، جبران نمود، یعنی قابلیت سکونت بیشتر فضاها، ارتفاع بیشتر و ظرفیت مسافر بیشتر. فضای داخلی که به طور کامل با بالشتک های بزرگ پوشانده شده بود، به سرنشینان اجازه می داد تا با حداکثر آزادی خود را در خودرو قرار دهند. سبک. با فرم های بسیار مربعی شکل و بدون اتصال، اگر نگوییم حداقل، «کار-اَ-سوترا» یک خودروی فوق العاده است (به ویژه در زمینه ای که در آن قرار گرفته است)، که
با فضای داخلی بسیار جادار و روشن و همچنین سبُک مشخص می شود. که قطعات ساختاری آن حداقل است تا فضا برای فضاهای نورگیر بزرگ باز شود. دماغه جلوی بسیار شیب دار، به خودرو پویایی می بخشد که در غیر این صورت بسیار سنگین می بود. تزئیناتی که از چندین خط طولی تشکیل شده است در تمام طول خودرو اجرا شده تا سبُک شود و حس تداوم و عقلانیت را به خودرو بدهد و در عین حال پویایی شکل آن را افزایش دهد. قسمت جلویی که با یک جلوپنجره منفرد متمایل به عقب مشخص می شود، دو چراغ جلوی دایره ای شکل ساده را در خود جای داده است که در یک قاب چهارگوش گنجانده شده است. ساختار. این خودرو دارای راه کارهای مختلفی است که بسیاری از آن ها توسط اسپاس و همه مینی ون های مدرن دهه های هشتاد، نود میلادی و پس از آن، بسیار صادقانه استفاده می شوند. این سازه شامل یک ستون مرکزی بزرگ و ستونی است که مطابق با قوس چرخ جلو قرار گرفته است تا بقیه بدنه خودرو کاملاً شفاف بماند. سقف نیز تا حدی شفاف است، یک قطعه متقاطع بزرگ تمام طول سقف را می گذراند تا به خودرو استحکام بخشد. ویژگی این خودرو یک شیشه عقب تک و بسیار بزرگ است. قسمت عقب، تقریباً کاملاً قائم، به یک درب عقب با انداز
ه کامل بازشو مجهز شده است. کف ماشین کاملاً صاف است، راه حلی اساسی که آزادی کامل ماژولار بودن و قابلیت اسکان داخلی مینی ون های مدرن را نشان می دهد. تأثیرات صنعتی. پس از چند سال، بسیاری از خودروسازان، به ویژه ژاپنی ها، شروع به ارائه پیشنهادات مینی ون خود کردند: اولین مورد، پیشگام این بخش که در بازار ایالات متحده آمریکا به موفقیت دست یافت، میتسوبیشی چاریوت ۱۹۷۵ میلادی و به دنبال آن تویوتا ترسل ۱۹۸۱ میلادی، نیسان پریری ۱۹۸۲ میلادی، هوندا شاتل ۱۹۸۵ میلادی بود؛ و در نهایت یک خودروی اروپایی، بسیار نزدیک به طراحی مفهومی بلینی: رنو اسپاس، که اروپایی ها آن را به عنوان مادر واقعی مینی ون های مدرن و همینطور پسرعموهای ژاپنی خود تعریف می کنند و البته طراحی مفهومی بلینی را نادیده می گیرند. یک نمونه ایتالیایی از خودروهای بسیار نزدیک به «کار-اَ-سوترا»، فیات اولیس بود.
ساندی پیپل (به انگلیسی: Sunday People) یک روزنامه بریتانیایی یکشنبه است. در ۱۶ اکتبر ۱۸۸۱ با نام پیپل تأسیس شد. "پیپل" زمانی که متعلق به ادامز پرس بود، همراه با ادامز توسط گروه میرور در سال ۱۹۶۱ همراه با "دیلی هرالد (بریتانیا)" خریداری شد. اکنون توسط ریچ پلیس منتشر می شود و یک وب سایت با مقالات میرور را به اشتراک می گذارد. "پیپل" در ژوئیه ۲۰۱۱ در پی بسته شدن "نیوز آو د ورلد" میانگین تیراژ یکشنبه اش به تیراژ ۸۰۶۵۴۴ رسید. در دسامبر ۲۰۱۶ تیراژ آن افت کرد و به ۲۳۹۳۶۴ نسخه رسید و تا اوت ۲۰۲۰ به ۱۲۵۲۱۶ کاهش یافت. رویدادهای قابل توجه. در مارس ۱۹۵۱ "ساندی پیپل" (که در آن زمان با نام مردم شناخته می شد) مقاله ای منتشر کرد که در آن ادعا می کرد که ارتش بریتانیا به مزدوران ایبان اجازه داده بود تا پوست سر اجساد کشته ها در جنگ مالایا را جمع آوری کنند. مقامات استعماری بریتانیا این مقاله را به عنوان یک تهدید تبلیغاتی بالقوه دیدند و طرح هایی را علیه انتشار آن به کار بردند و یک ردیه در استریت تایمز نوشتند. صحت ادعاهای این روزنامه بعدها پس از رسوایی پوست سر مالاییان بریتانیایی تأیید شد.
راماندو ماجومدار (زادهٔ ۹ اوتِ ۱۹۴۱) بازیگر و کارگردانِ تئاترِ بنگلادشی، رئیسِ مؤسّسهٔ تئاترِ بین الملل و برندهٔ اکوشی پاداک است.
شاهنشاه یا شاهِ شاهان (به انگلیسی: The King of Kings) یک فیلم پویانمایی مسیحی محصول آمریکا در سال ۲۰۲۵ و به کارگردانی سئونگ-هو جانگ است که با الهام از داستان کوتاه "زندگی سرور ما" ساخته شده است. صداپیشگی را کنت برانا، اوما تورمن، رومن گریفین دیویس، اسکار آیزاک، فارست ویتاکر، پیرس برازنان، مارک همیل و بن کینگزلی به عهده دارد. این فیلم دربارهٔ چارلز دیکنز، مرد جوانی است که در مورد عیسی مسیح می گوید. او و والتر دیکنز با هم وارد ماجراجویی می شوند. این فیلم در ۱۱ آوریل ۲۰۲۵ در ایالات متحده اکران شد. نقدهای متفاوتی از منتقدان دریافت کرد و ۶۶ میلیون دلار فروخت. خلاصه داستان. این پویانمایی به زندگی عیسی مسیح می پردازد. چارلز دیکنز این داستان را برای فرزندش والتر روایت می کند. مشروح داستان. چارلز دیکنز در تلاش است تا نمایشنامه ای از "سرود کریسمس" را برای حاضران در سالن اجرا کند، اما اجرای او پیوسته با شیطنت های پسر پرجنب وجوشش، والتر، که با همکاری گربهٔ چاق همراهش ماجراهای شاه آرتور را در پشت صحنه بازآفرینی می کند، قطع می شود. پس از آن که اجرا به کلی خراب می شود، دیکنز قصد تنبیه پسرش را دارد، اما همسرش کاترین به او پی
شنهاد می دهد راهی دیگر برای دور کردن والتر از شیفتگی اش به میزگرد شاه آرتور پیدا کند: او به والتر داستانی از پادشاهی بزرگ تر از آرتور بدهد، یعنی «پادشاه پادشاهان»، عیسی مسیح. والتر این پیشنهاد را غیرممکن می داند، ولی با اکراه می پذیرد داستان پدرش را گوش دهد، به شرط آن که بتواند هر زمان که خسته شد، آن را رها کند. با این حال، هرچه داستان پیش می رود، والتر بیش تر درگیر زندگی عیسی می شود و از پدرش می خواهد که داستان را تا پایان، حتی اگر ناراحت کننده باشد، ادامه دهد. او نه تنها به روایت دل می بندد، بلکه خود را نیز درون داستان تصور می کند؛ گویی خودش و گربه اش ویلا همراه با عیسی و حواریون در سفر هستند و وقایع زندگی مسیح را از نزدیک می بینند: تولد، رسالت، رنج و رستاخیز او. به تدریج، والتر با عیسی آشنا می شود و او را دوست می دارد. پدرش نیز برای توضیح معنای فداکاری عیسی، داستان آدم و حوا و گناه نخستین را برایش بازگو می کند، ولی والتر نمی تواند مرگ چنین فرد بی گناهی را بپذیرد یا آن را درک کند. والتر از مرگ عیسی اندوهگین می شود، و ناگهان خود را در حال فرورفتن در اعماق دریا می بیند، همان گونه که رسول پطرس هنگام راه رفتن ر
وی آب غرق شد. والتر از عیسی می خواهد که نجاتش دهد. عیسی ظاهر می شود، او را با مهربانی در آغوش می گیرد، از آب بیرون می آورد و خودش جای والتر را در زیر آب می گیرد. عیسی ناپدید می شود و تنها یک صلیب بزرگ و خالی باقی می ماند. والتر بر روی خشکی، با حیرت به این صلیب عظیم در برابر خود می نگرد. او رهایی و نجات از گناه و مرگ را از طریق قربانی شدن مسیح تجربه کرده و اکنون عشق بی پایان عیسی را به درستی درک می کند و سرشار از محبت و سپاس می شود. سپس او رستاخیز را می بیند و عیسی را زنده در برابر خود می بیند. عیسی به او لبخند می زند و آرام به سوی افق می رود، درحالی که خورشید طلوع می کند. هنگامی که والتر به سوی خواهر و برادرانش می دود تا این داستان را برایشان بازگو کند، دیکنز تصمیم می گیرد زندگی عیسی را برای فرزندانش به نگارش درآورد. در پایان، این جملهٔ عیسی از انجیل یوحنا بر پرده ظاهر می شود: «من راه و راستی و زندگی هستم؛ هیچ کس جز به واسطهٔ من نزد پدر نمی آید».
قوانین بربرها (Leges Barbarorum) که به طور ضمنی به قوانین افراد غیر بومی (بیگانه) یا افراد فاقد دانش حقوقی اشاره دارد، عنوانی کلی برای مجموعه های متون حقوقی ژرمنی است که در اوایل قرون وسطی تدوین شده اند. این قوانین که دیگر در نظام های حقوقی معاصر کاربرد ندارند امروزه عمدتاً به عنوان منبعی تاریخی در تحقیقات و مطالعات مورد توجه هستند. مجموعه قوانین بربرها که به عنوان قوانین قبائل ژرمنی شناخته می شوند عمدتاً به دوره حکومت فرانک ها (حدودا بین سال های ۵۰۰ تا ۸۸۸ میلادی) بازمی گردند. اگرچه این قوانین پس از آن نیز در برخی مناطق به کار گرفته می شدند، اما با گذشت زمان و در طول قرون وسطی میانه حقوق و قوانین حاکم به تدریج بازنگری و با شرایط جدید تطبیق داده شدند. پس از آنکه حقوق رومی مدون در قرن سیزدهم میلادی در اروپا مورد پذیرش و استفاده قرار گرفت حقوقدانان اومانیست (انسان گرا) این اصطلاح را برای تفکیک آن از حقوق دوران پسامدرن ابداع کردند. این تمایز گذاری به ویژه به دلیل وجود لاتین نامفهوم و تحریف شده در قوانین بربرها ضرورت یافت. با در نظر گرفتن متون حقوقی کلاسیک روم و همچنین به دلیل بدوی بودن فرهنگ حقوقی ژرمن ها در مقا
یسه با مجموعه قوانین مدنی ژوستینین اول که در قرون وسطی میانه مجدداً کشف و به عنوان مرجع پذیرفته شد این تفاوت ها قابل توجه است. جالب است بدانید انتخاب کلمه بربر به طور عمد تحقیر آمیز بود زیرا قبائل ژرمن به عنوان نابود کنندگان امپراتوری روم و فرهنگ باستان شناخته می شدند.
مردی متفاوت () یک فیلم دلهره آور روان شناختی و کمدی سیاه آمریکایی محصول سال ۲۰۲۴ به نویسندگی و کارگردانی آرون شیمبرگ است که در آن سباستین استن، رناته رینس وه و آدام پیرسون ایفای نقش می کنند. این فیلم در ۲۱ ژانویه ۲۰۲۴ در جشنواره فیلم ساندنس به نمایش درآمد و توسط ای۲۴ در ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۴ در سینماهای ایالات متحده اکران شد. این فیلم با نقدهای مثبت منتقدان روبرو شد و از سوی هیئت ملی بازبینی به عنوان یکی از ۱۰ فیلم مستقل برتر سال ۲۰۲۴ برگزیده شد.
اف ای بی ۵۰۰۰ان جی ( و ) که در رسانه ها فاب ۵۰۰۰ هم گفته می شود، یک بمب ۵٬۰۰۰ کیلوگرمیِ (۱۱٬۰۰۰ پوند) بزرگِ هوا پایه با بدنه نازک و قدرت انفجاری بالا بود که توسط نیروی هوایی شوروی در طول جنگ جهانی دوم استفاده می شد. این بمب، قدرتمندترین بمب هوایی موجود در جماهیر شوروی در طول جنگ جهانی دوم بود (تا زمانی که بمب اف ای بی-۹۰۰۰ در طول جنگ سرد به عنوان بخشی از سری ام-۴۶ ساخته شد). نام گذاری. ان جی در اف ای بی ۵۰۰۰ان جی مخفف نام نیسون گلپرین، طراح این بمب و اف ای بی مخفف بمب هواییِ شدید الانفجار() می باشد. توسعه. این بمب توسط مهندس شیمی شوروی (زاده ۱۹۰۳- درگذشته ۱۹۸۹) در سال ۱۹۴۲ طراحی شده است. گلپرین برای کاهش استفاده از چدن و آلومینیوم، این بمب را با روکش فلزی نازک طراحی کرد و در نهایت بدنه فلزی تنها ۳۵ درصد وزن بمب را تشکیل می داد. در سال ۱۹۴۲، کمیته دفاع دولتی اتحاد جماهیر شوروی نیاز به تسلیحاتی داشت که توانایی وارد کردن آسیب جدی به تأسیسات صنعتی و نظامی، ایستگاه پخش ریلی و استحکامات داشته باشد و بتواند بدون خطا و پراکنده شدن موشک ها در یک حمله مشابه به وسیله بمب هایی با وزن متوسط، ضربه بزند (در یک حمله مشابه با
موشک هایی با کلاه جنگی سبک تر با وزن متوسط، به تعداد بیشتری موشک نیاز است در نتیجه احتمالاً خطا و پراکنده شدن موشک در چند نقطه، بیشتر است). اولین تلاش ها برای برآورده ساختن این نیاز، در قالب یک هواپیمای بدون سرنشین انتحاری برپایه نسخه اصلاح شده تی بی-۳ انجام شد، اما نتیجه آزمایش های این بمب پرنده کمتر از حد رضایت بود. اداره لجستیک نیروی هوایی در نهایت از گلپرین درخواست ساخت یک بمب پنج تنی کرد که بتواند توسط پتلیاکوف په-۸، سنگین ترین بمب افکن شوروی در آن زمان، پرتاب شود. نسخه نهایی اف ای بی-۵۰۰۰ دارای شش فیوزتماسی جانبی بود و سرجنگی آن ۳۲۰۰ کیلوگرم (۷۰۵۵ پوند) جرم داشت که با مخلوط انفجاری از تی ان تی، آردی ایکس و پودر آلومینیوم پر شده بود. تعداد فیوزها باعث می شود که نیروی انفجار به صورت جانبی پراکنده شود، که باعث افزایش آسیب در مناطقی مانند مجتمع های صنعتی و تأسیسات نظامی می شود. برای بارگیری بمب، درهای محل بمب افکن باید نیمه بازمی ماندند که با این حال آزمایش ها موفقیت آمیز بود. دو بمب، یکی از ارتفاع ۴۰۰۰ متر و دیگری از ارتفاع ۳۳۰۰ متر پرتاب شد. اولین بمب در زمین باز سقوط کرد و یک دهانه به قطر و عمق ایجاد کر
د و چمن ها در شعاع ۱۵۰ متری سوخته شدند. بمب دوم در جنگل فرود آمد و دهانه ای به به قطر وعمق ایجاد کرد و حدود ۶۰۰ درخت با قطرهای بین ۱۵۰ تا ۵۰۰ میلی متر (درخت های نازک تر از آن ۱۵۰ میلی متر شمارش نشده است) در شعاع ۷۰ متر کنده شدند و همچنین ۳۰ درصد از درختان در شعاع ۱۳۵ متری نیز سقوط کردند. آزمایش های بعدی دهانه هایی تا به قطر وعمق ایجاد کردند. در نهایت خط منتاژ این پروژه ایجاد شد و بمب با عجله در ۱۵ فوریه ۱۹۴۳ مورد استفاده قرار گرفت. تا پایان جنگ، ۹۸ فروند فاب-۵۰۰۰ به نیروی هوایی شوروی تحویل داده شدند که همه آنها در سال ۱۹۴۳ تولید شده بودند. استفاده عملیاتی. اولین استفاده رزمی از اف ای بی-۵۰۰۰ در شب ۲۸ آوریل ۱۹۴۳ انجام شد، زمانی که استحکامات ساحلی در کونیگسبرگ مورد اصابت قرار گرفت. بمب افکن په-۸ که بمب را از ارتفاع پرتاب کرده بود توسط موج انفجار انفجار به لرزه درآمد. در ۱۹ ژوئیه ۱۹۴۳، در طول نبرد کورسک، دو په-۸ هر کدام یک بمب را در محوطه راه آهن در نزدیکی اریول پرتاب کردند، بخش ۱۰۰ متری راه آهن را تخریب کردند و ده ها واگن ریلی و خودروهای نظامی آلمانی را از بین بردند. راه آهن ها و انبارهای سوخت در اطراف اریول از
قبل با یک بمب در ۴ ژوئن و با دو بمب در ۳ جولای مورد اصابت قرار گرفته بودند. دو حمله به پیشروی نیروهای آلمانی، در ۱۲ ژوئیه انجام شده بود ولی حملات بیشتر برای جلوگیری از خطر آتش خودی به حالت تعلیق درآمد. منابع شوروی همچنین ادعا می کنند که دو ساختمان تحت اشغال و گشتاپو در شهر موگیلف بلاروس با دو بمب اف ای بی-۵۰۰۰ ظاهراً در تاریخ ۲۶ می ۱۹۴۳ تخریب شدند. در ۷ فوریه ۱۹۴۴، دو بمب اف ای بی-۵۰۰۰ دیگر در جریان حملات بزرگ سال ۱۹۴۴ بر روی هلسینکی پرتاب شد که منابع شوروی ادعا می کنند کارگاه های راه آهن و یک کارخانه کابل سازی در جریان این حمله ویران شدند. همچنین چند روز بعد، دو بمب دیگر بر پایتخت فنلاند افتاد. آخرین اف ای بی-۵۰۰۰ در ۹ مارس ۱۹۴۴ بر روی ایستگاه راه آهن در اوکراین رها شد که به توقف تمامی ترافیک راه آهن برای چندین روز منجر شد.
کیوبیکل یک فضای کاری اداری نیمه بسته است که با پارتیشن هایی که معمولاً ارتفاع دارند از فضاهای کاری مجاور جدا می شود. هدف آن این است که کارکنان و مدیران اداری را از مناظر و سر و صداهای یک فضای کاری باز جدا کند تا بتوانند با حواس پرتی کمتری بر کار تمرکز کنند. کیوبیکل ها از عناصر ماژولار مانند دیوارها، سطوح کار، انبارک های سقفی، کشوها و قفسه ها تشکیل شده اند که بسته به نیاز کاربر می توان آن ها را پیکربندی کرد. نصب عموماً توسط پرسنل آموزش دیده انجام می شود، اگرچه برخی کیوبیکل ها اجازه می دهند تا تغییرات پیکربندی توسط کاربران بدون آموزشی خاص انجام شود. کیوبیکل ها در دهه های ۲۰۱۰ و ۲۰۲۰ میلادی معمولاً به رایانه، مانیتور، صفحه کلید و ماوس روی سطح کار مجهز بودند. کیوبیکل ها معمولاً یک تلفن رومیزی داشتند. از آنجایی که بسیاری از دفاتر از چراغ های فلورسنت بالاسری (سقفی) برای روشنایی دفتر استفاده می کنند، کیوبیکل ها ممکن است دارای چراغ یا سایر تجهیزات روشنایی اضافی باشند یا نباشند. اثاث دیگری که اغلب در کیوبیکل ها یافت می شود شامل صندلی های اداری و کمدهای بایگانی است. کیوبیکل اداری توسط طراح و مخترع، رابرت پراپست در اسکا
تس دیل، آریزونا برای شرکت هرمان میلر ایجاد شد و در سال ۱۹۶۷ میلادی با نام «دفتر اقدام II» منتشر شد. اگرچه کیوبیکل ها به دلیل یکپارچگی و بی حسی اغلب به عنوان نمادی از کار در یک محیط اداری مدرن در نظر گرفته می شوند، اما نسبت به محیط های کاری قبلی، که اغلب شامل میزهایی بودند که در ردیف هایی در یک اتاق باز ردیف شده بودند، درجه بیشتری از حریم خصوصی و شخصی سازی را برای کارمندان فراهم می کنند. آن ها این کار را با هزینه کمتری نسبت به دفاتر فردی و خصوصی انجام می دهند. در برخی از فضاهای کاری کیوبیکل اداری، کارمندان می توانند دیوارهای کیوبیکل خود را با پوستر، تصاویر و موارد دیگر تزئین کنند. کیوبیکل را میز کیوبیکل، کیوبیکل اداری، ایستگاه کاری کیوبیکل یا به سادگی مکعب نیز می نامند. دفتر پر از کیوبیکل گاهی اوقات دریای کیوبیکل نامیده می شود و علاوه بر آن «غلاف ها» (مانند ۴-غلاف یا ۸-غلاف مکعب) یا یک مزرعه مکعب نامیده می شود. این عبارت اگرچه طنزآمیز است، اما معمولاً معانی منفی دارد. مزارع مکعب در صنایع متعددی از جمله: فناوری، بیمه و ادارات دولتی یافت می شوند. ریشه شناسی. اصطلاح «کیوبیکل» از کلمه لاتین ("Cubiculum") به معنای
«حجره خواب» گرفته شده است. این واژه در اوایل سده ۱۵ میلادی در زبان انگلیسی استفاده می شد. در نهایت برای حجره های کوچک از همه نوع، و برای اتاق های کوچک یا فضاهای مطالعه با پارتیشن هایی که به سقف نمی رسند استفاده شد. مانند میز کارل قدیمی، کیوبیکل به دنبال ایجاد درجاتی از حریم شخصی برای کاربر است در عین حالی که کمترین فضا را در یک اتاق بزرگ یا متوسط اشغال می کند. لطیفه طنزآمیز در نسخه ۱۸۷۰ میلادی "مجله پانچ، یا مجله چاریواری لندن"، از «کیوبیکل» در زمینه تبلیغات یک خوابگاه کالج استفاده می کند: «خوابگاه ها کیوبیکل های مجزا دارند.» به نظر می رسد که این لطیفه، واژه بیش از حد بلیغانه را به سخره می گیرد و می پرسد: «اما بمان، کیوبیکل چیست؟ آیا تا به حال در کیوبیکل خوابیده ایم؟ نه، ما می بایستی زودتر به خوابیدن بر روی دوچرخه فکر می کردیم.» در ادامه، مقاله به توضیح ریشه لاتین کلمه کیوبیکل و تعریف آن می پردازد. در سال ۱۸۷۹ میلادی، کلمه «کیوبیکل» در اشاره به مهندسی برق ظاهر شد، به چیزی که امروزه به عنوان تابلو برق برای کلیدابزارها و مدارشکن قدرت شناخته می شود. تاریخچه. پیش از استفاده گسترده از کیوبیکل ها که در دهه ۱۹۶۰ میل
ادی آغاز شد، کارمندان اداری اغلب روی میزهایی که در ردیف هایی در یک اتاق باز چیده شده بودند، کار می کردند، جایی که در معرض صداها و فعالیت های کسانی بودند که در اطرافشان کار می کردند. دفتر اقدام I در سال ۱۹۶۰ میلادی، هرمان میلر شرکت تحقیقاتی هرمان میلر را به سرپرستی رابرت پراپست و نظارت جورج نلسون ایجاد کرد. مأموریت آن رسیدگی به مشکلات خود مبلمان نبود، بلکه حل مشکلات مربوط به استفاده از مبلمان بود. اولین پروژه بزرگ این شرکت ارزیابی «دفتر» بود که در طول سده بیستم میلادی تکامل یافته بود، و به ویژه نحوه عملکرد آن در دهه ۱۹۶۰ میلادی. مطالعات پراپست شامل یادگیری در مورد روش های کار افراد در یک دفتر، نحوه انتقال اطلاعات و چگونگی تأثیر چیدمان دفتر بر عملکرد آن ها بود. پراپست با ریاضی دانان، روانشناسان رفتاری و انسان شناسان مشورت کرد. پراپست از مطالعات خود به این نتیجه رسید که در طول سده بیستم میلادی محیط اداری به طور اساسی تغییر کرده است، به ویژه در رابطه با مقدار اطلاعات در حال پردازش. مقدار اطلاعاتی که یک کارمند باید تجزیه و تحلیل، سازماندهی و نگهداری کند، به طرز چشمگیری افزایش یافته بود. با وجود این، چیدمان اصلی دف
تر شرکت تا حد زیادی بدون تغییر باقی مانده بود، با کارمندانی که پشت ردیف های میزهای سنتی در یک اتاق باز بزرگ و خالی از حریم شخصی نشسته بودند. مطالعات پراپست نشان داد که یک محیط باز در واقع ارتباطات بین کارمندان را کاهش می دهد و مانع ابتکار عمل شخصی می شود. در این مورد، پراپست اظهار داشت: «یکی از شرایط تاسف بار دفاتر امروزی، تمایل به ارائه فرمول یکسانی برای همه است». علاوه بر این، بدن کارمندان از ساعت های طولانی نشستن در یک وضعیت رنج می برد. پراپست به این نتیجه رسید که کارمندان اداری هم به حریم خصوصی و هم به تعامل نیاز دارند، بسته به اینکه کدام یک از وظایف خود را انجام می دهند. در سال ۱۹۶۴ میلادی، پراپست و شرکت تحقیقاتی، طرحی را توسعه دادند که دفتر نلسون آن را در قالب دفتر اقدام I (ای او-I) اجرا کرد و آن را در ترکیب هرمان میلر معرفی کرد. ای او-I دارای میزها و فضاهای کاری با ارتفاع متفاوت بود که به کارگر اجازه می داد حرکت آزاد داشته باشد و موقعیت کاری را که به بهترین وجه برای این کار مناسب است در اختیار بگیرد. ای او-I به طور ایده آل برای دفاتر کوچک حرفه ای که در آن مدیران و کارکنان اغلب با استفاده از اثاثیه یکسا
ن در تعامل بودند، مناسب بود، اما برای دفاتر شرکت های بزرگ مناسب نبود. علاوه بر این، جمع آوری آن گران و دشوار بود. علیرغم کاستی های آن، نلسون جایزه آلکوآ را برای طراحی برنده شد و از ذکر سهم پراپست غافل شد. اولین حضورها. اولین دفاتری که طرح «دفتر اقدام» را به کار گرفتند در بانک فدرال رزرو نیویورک بودند که در سال ۱۹۶۳ میلادی با جورج نلسون و هرمان میلر قراردادی برای طراحی یک فضای اداری نوآورانه که می تواند کارایی را در یک منطقه کوچک به حداکثر برساند، منعقد کردند. نتیجه بر اساس سی پی اس (سیستم پانل جامع) نلسون بود و شامل «غلاف هایی» از چهار کیوبیکل بود که در یک الگوی صلیب شکسته چیده شده بودند، که هر یک دارای میز L شکل و انباری بالای سر بودند. عکس های باقی مانده از دفاتر بانک فدرال رزرو، طرحی را نشان می دهند که تفاوت چندانی با کیوبیکل امروزی ندارد. در سال ۱۹۶۴ میلادی این طرح برای کلینیک پزشکی زنان لافایت، ایندیانا مورد استفاده مجدد قرار گرفت. نلسون همچنین از این طرح در دفاتر طراحی نیویورک خود استفاده کرد. دفتر اقدام II. پس از فروش ضعیف ای او-I، پراپست و نلسون به تابلوی طراحی بازگشتند. برای چندین سال، پراپست و نلسون