Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ری خود، دمتریوس عادل، شاهزاده یونانی مقدونی را به سیرنائیکا فراخواند. آپاما به دمتریوس پیشنهاد داد که دخترش را به همسری بگیرد و در عوض او پادشاه شود. دمتریوس با درخواست خواهرزاده اش موافقت کرد و با دختر او ازدواج کرد. زمانی که دمتریوس پادشاه شد، هیچ مخالفتی در مسیر سلطنت او وجود نداشت، اما او به قدری جاه طلب شد که کارش به بی پروایی رسید. مدتی پس از ازدواج دمتریوس با دختر بزرگ خواهرش، آپاما و دمتریوس عاشق هم شدند. بِرنیکه از رابطه مادرش با شوهرش دچار حسادت شد و با هر دوی آنها سخت دعوا کرد و شورشی علیه دمتریوس به راه انداخت که منجر به مرگ دمتریوس در آغوش آپاما شد. در شعری موسوم به "کُما برنیکه" که توسط شاعر یونانی کالیماخوس نوشته شده (که اصل آن امروزه در دسترس نیست، اما در ترجمه یا بازنویسی لاتین توسط کاتولوس شناخته شده است)، به نظر می رسد به قتل دیمیتریوس توسط حامیان برنیکه اشاره دارد: «بگذار یادآوری کنم که چطور حتی به عنوان یک دختر جوان شجاع بودی: آیا فراموش کرده ای آن کار شجاعانه ای که باعث شد ازدواج سلطنتی را به دست آوری؟» پس از مرگ دمتریوس، برقه به امپراتوری بطلمیوسی ملحق شد. بِرنیکه دوم برقه را ترک کرد و
به مصر سفر کرد و با پسرخاله اش پتولمایوس سوم ازدواج کرد و از این طریق ملکه مصر باستان شد. سرنوشت نهایی آپاما مشخص نیست، اما احتمالاً همراه با بِرنیکه دوم به اسکندریه رفت و در نهایت در آنجا با دخترش و خانواده اش اقامت گزید.
ورزشگاه ویلیامز–برایس، که عموماً با نام ویلی بی شناخته می شود، یک ورزشگاه فوتبال آمریکایی واقع در کلمبیا (کارولینای جنوبی) ایالات متحده است. این ورزشگاه در درجه اول به عنوان خانه تیم فوتبال گیم کاکز کارولینای جنوبی استفاده می شود، در عین حال محل برگزاری بسیاری از کنسرت ها، مسابقات قهرمانی فوتبال دبیرستان های ایالتی و رویدادهای مختلف دیگر است. این ورزشگاه در حال حاضر شانزدهمین ورزشگاه بزرگ فوتبال دانشگاهی در محوطه دانشگاه در اتحادیه ملی ورزش دانشگاهی است. تیم های فوتبال کارولینا عموما تماشاگران بسیاری را به ورزشگاه ویلیامز–برایس جذب می کنند. جو ورزشگاه در روزهای بازی توسط SECsports.com به عنوان «بهترین» انتخاب شده است و بازیکنان حریف آن را از پرهیاهوترین ورزشگاه ها می دانند. بازی های قابل توجه. بیشترین حضور تماشاگران در وزشگاه ویلیامز–برایس
باشگاه فوتبال مانیلا دیگر یک باشگاه فوتبال در کشور فیلیپین است و در لیگ فوتبال فیلیپین بازی می کند. این تیم در سال ۲۰۱۸ تاسیس شده است.
بازی های رومیزی یا تیبل تاپ ، به دسته ای از بازی ها گفته می شود که معمولاً بر روی میز یا سطح صاف انجام می شوند. این دسته شامل بازی هایی مانند بازی های صفحه ای، بازی های کارتی، بازی های تاسی، بازی های جنگی مینیاتوری، بازی های نقش آفرینی رومیزی و بازی های کاشی محور می شود. رده بندی بر پایهٔ تجهیزات مورد استفاده. بازی های رومیزی را می توان بر پایهٔ شکل کلی یا تجهیزات به کاررفته در آن ها رده بندی کرد. ‏ بازی هایی مانند شطرنج و چکر نمونه هایی از بازی هایی هستند که در دستهٔ بازی های صفحه ای قرار می گیرند. با این حال، برخی بازی های دیگر دارای ویژگی های گوناگون اند و نمی توان آن ها را به روشنی در یک دستهٔ مشخص جای داد (برای نمونه، مونوپولی و بسیاری از یوروگیم های مدرن هم از صفحهٔ بازی استفاده می کنند و هم از تاس و کارت). برای چندین دسته از این بازی ها، زیرمجموعه ها و حتی زیرزیرمجموعه ها یا گونه های خاصی وجود دارد. برای نمونه، بازی های صفحه ای به سبک آلمانی، بازی های جنگی صفحه ای، و بازی های تاسی-حرکتی، همگی از انواع بازی های صفحه ای هستند که از نظر سبک اجرا و جذابیت کلی، تفاوت های چشم گیری با یکدیگر دارند. اجزای بازی
های رومیزی. اجزا، قطعات و ابزارهای تخصصی گوناگونی که برای انجام بازی های رومیزی به کار می روند، ممکن است شامل موارد زیر باشند: یک بازی داوری شده ممکن است شامل ابزارهای کمکی مختلفی برای اجرا باشد، از جمله بسته های سناریو و ابزارهای کمکی رایانه ای. بازی های نقش آفرینی نیز می توانند شامل دنیای کارزار (campaign settings) و دفترچه ها و یادداشت های تکمیلی گوناگون باشند. رده بندی بر پایهٔ عناصر شانس. به جای رده بندی بازی ها بر اساس تجهیزات مورد استفاده، می توان آن ها را بر پایهٔ عناصر شانس موجود در بازی نیز طبقه بندی کرد. در نظریهٔ بازی ها، دو عنصر بنیادی و متمایز از شانس می توانند در روند بازی نقش ایفا کنند: نمونه هایی از رده بندی بر پایهٔ شانس برای برخی از بازی های رومیزی شناخته شده در جدول زیر ارائه شده اند. سازمان ها. فهرست سازمان هایی که رویدادهای مرتبط با بازی های رومیزی را برگزار یا پشتیبانی می کنند: گروه های مستقل و محلی بسیاری، که توسط خود بازیکنان اداره می شوند، برای انجام بازی های رومیزی فعالیت دارند. افزون بر این، در بسیاری از دانشگاه ها نیز انجمن هایی دانشجویی وجود دارند که به طور خاص به بازی های رومیز
ی می پردازند. انجمن دانشگاهی بازیکنان بازی های رومیزی ("Collegiate Association of Table Top Gamers") یکی از این سازمان هاست که در چندین دانشگاه شعبه دارد. بازی های رومیزی دیجیتال. بازی های رومیزی دیجیتال گونه ای دیجیتال از بازی های رومیزی هستند که شامل بازتولید مستقیم نسخه های فیزیکی موجود، بازی های ویدئویی ای که از اصول بازی های رومیزی در ساختار گیم پلی خود بهره می برند، و نیز شبیه سازهای رومیزی ای می شوند که بستری مجازی برای اجرای آنلاین این نوع بازی ها فراهم می کنند.
راوالومبو (به اندونزیایی: Rawalumbu) یکی از دوازده ناحیهٔ اداری (کچاماتان) در شهر بکاسی، استان جاوه غربی، اندونزی است. این ناحیه در منطقهٔ کلان شهری جابودتابک (Jabodetabek) واقع شده و بخشی از جزیرهٔ جاوه محسوب می شود. راوالومبو مساحتی بالغ بر ۱۶٫۸۵ کیلومتر مربع دارد. بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۰، جمعیت این ناحیه ۲۰۸٬۳۳۴ نفر بوده است. در سرشماری سال ۲۰۲۰، جمعیت به ۲۲۰٬۶۹۹ نفر افزایش یافت و برآورد رسمی در میانهٔ سال ۲۰۲۳ جمعیت را ۲۲۲٬۳۹۸ نفر اعلام کرده است که شامل ۱۱۱٬۴۰۸ مرد و ۱۱۰٬۹۹۰ زن می شود. تقسیمات اداری. راوالومبو به چهار روستای شهری (کِلوراهان) تقسیم می شود: مرکز اداری این ناحیه در بوجونگ راوالومبو واقع شده است. اقتصاد و زیرساخت. راوالومبو با ترکیبی از مدرنیته و سنت، منطقه ای پویا در بکاسی محسوب می شود. این ناحیه با رشد سریع شهری، میزبان جمعیتی فعال و متنوع است. زیرساخت های حمل ونقل و خدمات عمومی در حال توسعه هستند تا نیازهای جمعیت رو به رشد را برآورده کنند. پارک میراث راوالومبو نیز با باغ های سرسبز و نمایشگاه های اطلاعاتی دارد. منابع. [1]: https://en.wikipedia.org/wiki/Rawalumbu?utm_source=chatgpt.com "Raw
alumbu - Wikipedia" [2]: https://karta.com/tl/rawalumbu-bekasi-west-java-indonesia/?utm_source=chatgpt.com "Cheap Holiday Rentals and Cottages in Rawalumbu, Indonesia | Karta" [3]: https://bekasikota.bps.go.id/en/publication/2021/09/24/77b7b1bc3428da9be2dab0df/kecamatan-rawalumbu-dalam-angka-2021.html?utm_source=chatgpt.com "Rawalumbu Subdistrict in Figures 2021 - BPS Kota Bekasi" [4]: https://www.citypopulation.de/en/indonesia/kotabekasi/admin/3275041__rawa_lumbu/?utm_source=chatgpt.com "Rawa Lumbu - Indonesia - City Population"
یزدان با نام قبلی یکی، سه، هفت یک مجموعه تلویزیونی ایرانی به کارگردانی منوچهر هادی، نویسندگی امیرمحمد عبدی و تهیه کنندگی سلیم ثنائی است. خلاصه داستان. این سریال در هر قسمت به داستانی اجتماعی پیرامون مأموری به نام «عماد عرفانی» با بازی پژمان بازغی می پردازد. او به دنبال داستان هایی است که در گوشه و کنار شهر گم شده اند و کمتر کسی پیگیر آن هاست.
)&lt;/ref&gt; منطقه کلان شهری جاکارتا یا کلان شهر جاکارتا که به صورت محلی Jabodetabekpunjur (سرنامی از جاکارتا، بوگور، دپوک، تانگرانگ، بکاسی و افزوده شدن ناحیه Puncak در شهرستان بوگور و بخش هایی از سیانجور) خوانده می شود، پرجمعیت ترین ابرمنطقه شهری در اندونزی است. این منطقه شامل پایتخت کشور (منطقه ویژه پایتختی جاکارتا به عنوان شهر مرکزی)، پنج شهر اقماری و سه شهرستان کامل می شود. اصطلاح «Jabotabek» نخستین بار در اواخر دهه ۱۹۷۰ به کار رفت و در سال ۱۹۹۹ با اضافه شدن «De» (نماد دپوک) به دنبال تشکیل این شهر، به «Jabodetabek» تغییر یافت. واژگان «Jabodetabekjur» و سپس «Jabodetabekpunjur» طبق مقررات ریاست جمهوری شماره ۵۴ سال ۲۰۰۸ رسمیت یافتند، و نام رسمی «Jabodetabekpunjur» از آن پس به کار گرفته شد. با این حال، گسترش این منطقه برای پوشش بخشی از سیانجور در آمارهای زیر لحاظ نشده است. این منطقه شامل منطقه ویژه پایتختی جاکارتا و بخش هایی از استان های جاوه غربی و بانتن است، به ویژه سه شهرستان: شهرستان بکاسی و شهرستان بوگور در جاوه غربی، و شهرستان تانگرانگ در بانتن. همچنین پنج شهر مستقل شامل بوگور، دپوک، بکاسی، تانگرانگ و
جنوب تانگرنگ را دربرمی گیرد که به لحاظ اداری جزو این شهرستان ها محسوب نمی شوند. نام این منطقه ترکیبی است از حروف نخست (یا دو حرف اول) نام این شهرها: Ja-bo-de-ta-bek از جاکارتا، بوگور، دپوک، تانگرانگ و بکاسی. جمعیت منطقه کلان شهری جاکارتا با مساحتی برابر با ، طبق سرشماری سال ۲۰۲۰ اندونزی، ۳۱٫۲۴ میلیون نفر گزارش شده است، که آن را به پرجمعیت ترین منطقه در اندونزی و پس از توکیو به یکی از کلان شهرهای پرجمعیت جهان بدل می کند. سهم این منطقه از جمعیت ملی از ۶٫۱٪ در سال ۱۹۶۱ به ۱۱٫۲۶٪ در سال ۲۰۱۰ افزایش یافته است. طبق برآورد رسمی میانه سال ۲۰۲۴، جمعیت آن به ۳۲٫۳ میلیون نفر رسیده است. این منطقه، مرکز اصلی حکومت، فرهنگ، آموزش و اقتصاد اندونزی به شمار می رود. همین ویژگی ها باعث شده تا افراد زیادی از سراسر کشور به این منطقه مهاجرت کرده، در آن ساکن شوند و به کار مشغول شوند. قدرت اقتصادی منطقه کلان شهری جاکارتا باعث شده که به مهم ترین قطب کشور در زمینه های مالی، تولیدی و بازرگانی تبدیل شود. بر اساس داده های سال ۲۰۱۹، تولید ناخالص داخلی (GDP) این منطقه ۲۹۷٫۷ میلیارد دلار آمریکا بود و تولید ناخالص داخلی سرانه نیز ۸٬۷۷۵ دلار گ
زارش شد. همچنین برابری قدرت خرید (PPP) منطقه به ۹۷۸٫۵ میلیارد دلار آمریکا رسید و سرانهٔ آن نیز ۲۸٬۸۴۰ دلار بود. این ارقام نشان می دهد که منطقه کلان شهری جاکارتا معادل ۲۶٫۲ درصد از اقتصاد اندونزی را به خود اختصاص داده است. تاریخچه. این منطقه در سال ۱۹۷۶ با صدور دستور ریاست جمهوری شماره ۱۳ تأسیس شد؛ اقدامی که در پاسخ به نیازهای ناشی از رشد جمعیت پایتخت انجام گرفت. دولت اندونزی «نهاد همکاری Jabotabek» (به اندونزیایی: Badan Kerjasama Pembangunan) را تشکیل داد که دبیرخانه ای مشترک میان دولت منطقه ای جاکارتا (DKI Jakarta) و استان جاوه غربی به شمار می رفت. جمعیت و اقتصاد. بر پایهٔ برآوردهای رسمی میانهٔ سال ۲۰۲۴، حدود ۱۰٫۶۸ میلیون نفر در منطقه پایتختی ویژه جاکارتا، حدود ۹٫۲۴ میلیون نفر در پنج شهر بوگور، دپوک، بکاسی، تانگرانگ و جنوب تانگرنگ، و حدود ۱۲٫۳۳ میلیون نفر در سه شهرستان بکاسی، بوگور و تانگرانگ سکونت داشتند. نسبت جمعیت شهر مرکزی یعنی جاکارتا نسبت به کل منطقه کلان شهری به طور قابل توجهی کاهش یافته است؛ به طوری که در میانهٔ سال ۲۰۲۴ تنها ۳۳٫۱٪ از کل جمعیت این منطقه را تشکیل می داد، در حالی که این میزان در سال ۱۹
۹۰ برابر با ۵۴٫۶٪، در سال ۲۰۰۰ حدود ۴۳٫۲٪ و در سال ۲۰۱۰ برابر با ۳۵٫۵٪ بود. همچنین، موج مهاجرت ها اکنون بیش تر به شهرهای پیرامون جاکارتا معطوف شده است. امروزه حدود ۲۰٪ از جمعیت شهری اندونزی در منطقه کلان شهری جاکارتا متمرکز است. با وجود اجرای سیاست تمرکززدایی پس از اصلاحات سیاسی سال ۱۹۹۸، این منطقه همچنان نقش مسلطی در اقتصاد ملی دارد. در سال ۲۰۱۰، منطقه کلان شهری جاکارتا ۲۵٫۵۲٪ از تولید ناخالص داخلی (GDP) اندونزی و ۴۲٫۸٪ از کل تولید استان جاوه را به خود اختصاص داده بود. جاکارتای مرکزی، جاکارتای جنوبی و بکاسی به ترتیب ۴٫۱۴٪، ۳٫۷۸٪ و ۲٫۱۱٪ از GDP ملی را تأمین می کردند. سه بخش اصلی اقتصادی منطقه عبارت اند از: بخش صنعت (۲۸٫۳۶٪)، بخش مالی (۲۰٫۶۶٪)، و بخش بازرگانی، هتل و رستوران (۲۰٫۲۴٪). به علاوه، منطقه در سال ۲۰۱۰، ۴۱٫۸۷٪ از GDP بخش مالی، ۳۳٫۱٪ از ساخت وساز، و ۳۰٫۸۶٪ از حمل ونقل کشور را تأمین می کرد. مراکز بازرگانی و شهری. مراکز مهم کسب وکار و تجارت منطقه در «مثلث طلایی» جاکارتای مرکزی قرار دارند. این محدوده شامل SCBD، مگا کونینگان، راسونا اپی سنتروم و خیابان های اصلی نظیر جالان جنرال سودیرمان، جالان ام اچ تامرین
، جالان گاتوت سوبروتو و جالان هار راسونا سعید می شود. این ناحیه نه تنها مرکز مالی، بلکه به عنوان مرکز سبک زندگی شهری برای مردم محلی و اتباع خارجی شناخته می شود. منطقهٔ کلاپا گادینگ در شمال شرق جاکارتا نیز به تازگی به عنوان منطقه ای نوین برای زندگی، تجارت و تفریح پدید آمده است. صنعت و شهرک سازی. گسترش مناطق مسکونی وسیع و پارک های صنعتی در این منطقه، حاصل توسعهٔ زیرساخت ها از جمله آزادراه ها و خطوط ریلی است. ناحیه چیکارنگ در حومهٔ جاکارتا میزبان بیش از ۲٬۵۰۰ شرکت صنعتی در ۱۲ شهرک صنعتی است که در زمینی به وسعت ۱۱٬۰۰۰ هکتار گسترش یافته اند. چیکارنگ بزرگ ترین مرکز تولیدی در جنوب شرق آسیا به شمار می رود و شرکت هایی از ژاپن، کره جنوبی، چین، سنگاپور و ایالات متحده در آن فعال هستند. ترابری. فرودگاه. در منطقه کلان شهری جاکارتا دو فرودگاه اصلی قرار دارد: فرودگاه بین المللی سوکارنو-هتا (CGK) و فرودگاه بین المللی حالیم پرداناکوسوما (با تمرکز بر پروازهای داخلی). فرودگاه پوندک چابه در جنوب تانگرنگ نیز کاربردهای غیرنظامی و نظامی دارد. ریلی. شبکه KRL Commuterline با پنج خط اصلی (بوگور، رنگکاسبیتونگ، حلقه چیکارنگ، تانگرانگ و ت
انجونگ پریوک) و بیش از ۸۰ ایستگاه، خدمات ریلی منطقه ای را پوشش می دهد. متروی MRT جاکارتا، قطار سبک LRT جاکارتا و LRT Jabodebek نیز از دیگر سامانه های ریلی منطقه اند. قطار پرسرعت. منطقه با خطوط راه آهن، آزادراه و سامانه های حمل ونقل عمومی از جمله ترنس جاکارتا، قطار شهری جاکارتا (MRT)، قطار سبک جاکارتا (LRT), خط ریلی فرودگاه سوکارنو–هتا، و LRT Jabodebek پوشش داده شده است. سامانه LRT جاکارتا از اواخر ۲۰۱۹ و LRT Jabodebek از مارس ۲۰۲۱ به بهره برداری رسیدند. وُوش (Whoosh)، نخستین قطار تندرو در جنوب شرق آسیا و نیم کره جنوبی، میان جاکارتا و باندونگ حرکت می کند و با سرعت عملیاتی ۳۵۰ کیلومتر بر ساعت، مسافت ۱۴۳ کیلومتری را در حدود ۴۵ دقیقه طی می کند. این سامانه در ۱۷ اکتبر ۲۰۲۳ آغاز به کار تجاری کرد و تنها در دو ماه، به یک میلیون مسافر خدمات داد.
توماس دنیل هیل (متولد ۱۳ اکتبر ۲۰۰۲) یک بازیکن فوتبال با ملیت دوگانه برای تیم های ملی انگلستان، ولز و جمهوری ایرلند است که به عنوان هافبک برای باشگاه هروگیت تاون در لیگ دو فوتبال انگلستان بازی می کند. او بازیکن تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال ولز نیز می باشد. عملکرد باشگاهی. لیورپول. هیل اولین بازی حرفه ای خود را برای لیورپول در ۱۷ دسامبر ۲۰۱۹ انجام داد و در مرحله یک چهارم نهایی از جام اتحادیه مقابل استون ویلا به میدان رفت. در ۵ اوت ۲۰۲۰، هیل قراردادش را با لیورپول تمدید کرد. در سپتامبر ۲۰۲۰، هیل دچار مصدومیت رباط صلیبی قدامی شد و فصل برای او با این مصدومیت به پایان رسید؛ ماه بعد و با گذر از ۱۸ سالگی، او قرارداد بلندمدت جدیدی با لیورپول امضا کرد. هروگیت تاون. در ۲۲ ژانویه ۲۰۲۵، هیل با قراردادی ۱۸ ماهه به باشگاه لیگ دو، هروگیت تاون پیوست. عملکرد ملی. هیل که در انگلستان متولد شده است، تبار ایرلندی و ولزی دارد. در ۱۱ مارس ۲۰۲۲، او به تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال ایرلند و در ۱۴ مارس ۲۰۲۳، او به تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال ولز فراخوانده شد. در ۱۳ اکتبر ۲۰۲۳، او اولین بازی خود را برای تیم زیر ۲۱ سال ولز در یک بازی از رقابت ها
ی مقدماتی قهرمانی زیر ۲۱ سال اروپا ۲۰۲۵ مقابل جمهوری چک انجام داد.
بستری از گل های رز فیلمی محصول سال ۱۹۹۶ و به کارگردانی مایکل گلدنبرگ است. در این فیلم بازیگرانی همچون کریستین اسلیتر، مری استوارت مسترسون، پاملا ادلون، جاش برولین، دبرا مانک، مری آلیس، کنت کرانام، الی وکر، نیک تیت و اس. ای. گریفین ایفای نقش کرده اند.
جنون جین () دوره ای در نیمهٔ نخست سدهٔ هجدهم میلادی بود که طی آن، مصرف نوشیدنی جین در بریتانیا، به ویژه در لندن، به سرعت افزایش یافت. دنیل دفو، نویسندهٔ انگلیسی، در آن زمان نوشت: «تولیدکنندگان مشروبات، راهی یافته اند که مزاج فقرا را با ترکیب های تازه ای از نوشیدنی به نام جنوا (Geneva) خوش بیایند؛ طوری که مردم عادی دیگر برندی فرانسوی را نه مثل سابق گرامی می دارند و نه حتی خواهان آن هستند». پارلمان بریتانیا برای مهار این وضعیت، پنج قانون عمده را در سال های ۱۷۲۹، ۱۷۳۶، ۱۷۴۳، ۱۷۴۷ و ۱۷۵۱ به تصویب رساند. با وجود اینکه نوشیدنی های الکلی مختلفی در همهٔ سطوح جامعه مصرف می شدند، جین بیش از سایرین نگرانی عمومی را برانگیخت. هرچند اغلب تصور می شود که تنها جین یا جنوا نوشیدنی رایج آن دوره بوده است، اما واژهٔ «جین» در آن زمان به طور کلی برای همهٔ نوشیدنی های الکلی تقطیرشده از غلات به کار می رفت. افزایش مصرف جین. رواج جین در انگلستان پس از به سلطنت رسیدن ویلیام اورانژ در سال ۱۶۸۸ آغاز شد. در آن دوره، جین جایگزینی برای برندی فرانسوی به شمار می رفت، آن هم در دوره ای از کشمکش سیاسی و مذهبی میان بریتانیا و فرانسه. بین سال های ۱
۶۸۹ تا ۱۶۹۷، دولت بریتانیا قوانینی برای محدود کردن واردات برندی و تشویق تولید داخلی جین وضع کرد. مهم ترین گام در این زمینه، شکستن انحصار صنف تقطیرکنندگان لندن در سال ۱۶۹۰ بود؛ اقدامی که راه را برای تولید گسترده تر جین هموار کرد. در آن زمان، تولید جین انگلیسی، که در میان سیاستمداران و حتی ملکه آن نیز محبوب بود، از حمایت دولت برخوردار شد. این حمایت در کاهش مالیات بر تقطیر مشروبات نمایان بود. برای تولید جین نیازی به مجوز نبود و تولیدکنندگان می توانستند در کارگاه های کوچک و ساده ای کار کنند، برخلاف آبجوسازان که ملزم بودند در کنار فروش نوشیدنی، خدمات خوراک و اقامت هم ارائه دهند. سیاست های حمایت گرایانهٔ اقتصادی یکی از عوامل اصلی آغاز دورهٔ جنون جین بود. با کاهش قیمت غذا و افزایش درآمدها، مردم امکان یافتند که بخشی از پول خود را صرف نوشیدنی های الکلی کنند. تا سال ۱۷۲۱، قضات میدلسکس هشدار می دادند که جین «عامل اصلی همهٔ فسادها و بی بندوباری ها در میان مردم فرودست است». در سال ۱۷۳۶، همان قضات در گزارشی نوشتند: &gt; «با نهایت تأسف، کمیتهٔ شما شاهد گرایش شدید اقشار فرودست به این نوشیدنی های ویرانگر است، و اینکه چگونه ای
ن بیماری اجتماعی طی چند سال گذشته با شگفتی فراگیر شده است … به ندرت می توان کسی از طبقهٔ پایین را یافت که بتواند جایی برود یا جایی باشد، بی آنکه به چشیدن این نوشیدنی خطرناک وسوسه شود، و به تدریج آن را بپسندد و بدان گرایش پیدا کند.» قانون جین ۱۷۳۶. دولت بریتانیا در قانون جین ۱۷۳۶ تلاش کرد با وضع مالیات سنگین و مجوزهای گران قیمت، فروش جین را محدود کند، اما این اقدام به افزایش تولید غیرقانونی، خشونت و مسمومیت های گسترده انجامید و در ۱۷۴۳ عملاً لغو شد. قانون جین ۱۷۵۱ با هدف ساماندهی بازار، هزینه مجوز را کاهش داد اما فروش جین را به فروشندگان «قابل اعتماد» محدود کرد؛ با این حال، کاهش مصرف جین بیش تر به دلیل افزایش بهای غلات و شرایط اقتصادی بود تا قوانین دولتی. دورهٔ جنون جین تا حدود سال ۱۷۵۷ پایان یافت، اما در عصر ویکتوریا مصرف جین بار دیگر افزایش یافت و مکان هایی به نام «کاخ های جین» در لندن رونق گرفتند.
پخش دارو ملاحظات ایمنی و امنیتی دارویی ویژه ای دارد. برخی از داروها برای پخش شدن نیاز به مدیریت زنجیره سرد دارند. این صنعت از فناوری ردیابی و رهگیری استفاده می کند، هرچند زمان بندی پیاده سازی و اطلاعات مورد نیاز در کشورهای مختلف، با قوانین و استانداردهای مختلف، متفاوت است.[ "" ] از آنجا که دولت ها دسترسی به مواد مخدر را تنظیم می کنند، دولت ها پخش مواد مخدر و زنجیره تأمین دارو را بیش از تجارت دیگر کالاها کنترل می کنند. پخش دارو با تولید دارو توسط صنعت داروسازی آغاز می شود. از آنجا، واسطه ها در بخش دولتی، بخش خصوصی و سازمان های غیردولتی داروها را برای ارائه به دیگر واسطه ها تهیه می کنند. در نهایت، داروها به طبقات مختلف مصرف کنندگانی که از آنها استفاده می کنند، می رسند.
ذرات باردار در عبور از ماده، یونیزه می شوند و بنابراین در مراحل مختلفT انرژی خود را از دست می دهند، تا زمانی که انرژی آنها (تقریباً) صفر شود. فاصله تا این نقطه، بُرد ذره نامیده می شود. مسافت این بُرد به نوع ذره، انرژی اولیه آن و ماده ای که از آن عبور می کند بستگی دارد. برای مثال، اگر ذره یونیزه کننده ای که از ماده می گذرد، یک یون مثبت مانند ذره آلفا یا پروتون باشد، از طریق برهمکنش کولمبیک با الکترون های اتمی در ماده برخورد خواهد کرد. از آنجایی که جرم پروتون یا ذره آلفا بسیار بیشتر از الکترون است، هیچ انحراف چشمگیری از مسیر تابش وجود نخواهد داشت و انرژی جنبشی بسیار کمی در هر برخورد از بین می رود. به این ترتیب، برای متوقف شدن چنین تابش یونیزه کننده سنگینی در محیط یا ماده متوقف کننده، برخوردهای متوالی زیادی لازم است. بیشترین اتلاف انرژی در برخورد رودررو با یک الکترون رخ خواهد داد. از آنجایی که پراکندگی با زاویه بزرگ برای یون های مثبت نادر است، بستگی به انرژی و بار آن و همچنین انرژی یونیزاسیون محیط متوقف کننده، می توان محدوده ای را برای آن تابش به خوبی تعریف کرد. از آنجایی که ماهیت چنین برهمکنش هایی آماری است، تع
داد برخوردهای لازم برای متوقف کردن یک ذره تابشی در محیط، با هر ذره کمی متفاوت خواهد بود (یعنی، برخی ممکن است مسافت بیشتری را بپیمایند و برخوردهای کمتری نسبت به دیگران داشته باشند). از این رو، تغییر کوچکی در محدوده وجود خواهد داشت که به عنوان تکاپو (straggling) شناخته می شود.
کلتیس توت کیست؟ فیلمی محصول سال ۲۰۰۲ و به کارگردانی کریس ور ویل است. در این فیلم بازیگرانی همچون کریستین اسلیتر، ریچارد درایفس، تیم آلن، پورشا دی راسی، روپال، بیلی کانلی، پیتر مک نیل و شان دویل ایفای نقش کرده اند.
صفحهٔ بازی (یا "تختهٔ بازی"؛ گاه با عنوان "تختهٔ بازی کردن" یا "نقشهٔ بازی") سطحی است که بازی های صفحه ای بر روی آن انجام می شوند. قدیمی ترین صفحه های بازی شناخته شده ممکن است به دوران نوسنگی بازگردند؛ با این حال، برخی پژوهشگران بر این باورند که این اشیاء لزوماً صفحهٔ بازی نبوده اند. آثار به جامانده از عصر برنز اولیه، بیش از سایر نمونه ها به طور گسترده به عنوان صفحهٔ بازی پذیرفته شده اند (برای بازی هایی مانند سِنِت و مِهِن در مصر باستان، و بازی سلطنتی اور در بین النهرین). بیشتر بازی های صفحه ای باستان، از نوع بازی های مسابقه ای بودند و برای تعیین نتایج از ابزارهای تصادفی مانند تاس استفاده می کردند. صفحه های بازی در گذر زمان از نظر پیچیدگی و طراحی تکامل یافته اند. نمونه های اولیه دارای اشکال گوناگونی بودند، پیش از آن که شبکه های چهارضلعی برای بازی های انتزاعی به صورت رایج درآیند. صفحهٔ بازی به عنوان نقطهٔ اصلی تعامل بازیکنان عمل می کند و می تواند از ساختاری ساده تا بسیار پیچیده متغیر باشد؛ گاهی حتی دارای اجزای سه بعدی یا الکترونیکی است. بازی های صفحه ای مدرن اغلب دارای صفحه های ماژولار یا قابل سفارشی سازی هستن
د که موجب افزایش قابلیت تکرارپذیری و درگیری بیشتر بازیکن با بازی می شوند. تاریخچه. تاریخچهٔ صفحه های بازی، موضوعی است که به طور نزدیکی با تاریخچهٔ بازی های صفحه ای مرتبط است. با این حال، همهٔ بازی هایی که به عنوان «بازی صفحه ای» طبقه بندی می شوند، لزوماً دارای صفحهٔ بازی نیستند. اگرچه صفحهٔ بازی در نگاه نخست به نظر می رسد که شرطی لازم و کافی برای این سبک باشد، بازی های کارتی که از دسته کارت استاندارد استفاده نمی کنند (و همچنین بازی هایی که نه از کارت بهره می برند و نه از صفحه)، اغلب به صورت محاوره ای در این دسته جای داده می شوند. به همین دلیل، برخی پژوهشگران این سبک را با عنوان «بازی های میزی و صفحه ای» یا «بازی های رومیزی» توصیف می کنند. ‏ بازی هایی که از تولیدکننده های تصادفی نتایج استفاده می کرده اند (مانند بازی های تاسی، که امروزه اغلب در دستهٔ بازی های صفحه ای قرار می گیرند)، احتمالاً پیش از اختراع صفحه های بازی واقعی وجود داشته اند. قدیمی ترین صفحه های بازی شناخته شده از سنگ ساخته شده اند (احتمال می رود که صفحه هایی از مواد کم دوام تر نیز وجود داشته اند، اما تا دوران معاصر باقی نمانده اند). درک بازی های
صفحه ای باستانی دشوار است، زیرا آثار به جامانده از آن دوران معمولاً ناقص هستند (قطعات کوچکتر همراه بازی به ندرت پیدا می شوند) و قوانین مکتوبی نیز در کنار آن ها وجود ندارد؛ در بسیاری از موارد حتی نام اصلی بازی نیز در گذر زمان از بین رفته است. ‏ بر پایهٔ پژوهش های گری اُ. رولفسن و سِنت جان سیمپسون، کهن ترین صفحه های بازی شناخته شده به سکونت گاه های نوسنگی با قدمت حدود ۶۹۹۰ پیش از میلاد در بیضا و ۵۸۷۰ پیش از میلاد در عین غزال بازمی گردند. این صفحه ها از موادی بادوام مانند سنگ آهک ساخته شده اند و احتمال می رود که با بازی هایی از نوع منقله مرتبط باشند. تی یری دپولیس با این دیدگاه که آن اشیای باستانی واقعاً صفحهٔ بازی بوده اند، مخالفت کرده و استدلال می کند که آن ها از نظر عملی برای این منظور کاربردی به نظر نمی رسند؛ هیچ گونه مهرهٔ بازی یا تاس در کنار آن ها یافت نشده، و مفهوم بازی های عمدتاً انتزاعی برای مردمان آن دوره احتمالاً بیش از حد پیچیده بوده است. او به جای آن، پیشنهاد می دهد که این ابزارها احتمالاً برای آتش افروزی طراحی شده بودند. ‏ اشیایی مشابه، در شواهد باستان شناسی مرتبط با دوران نوسنگی و عصر برنز بسیار
اندک هستند یا اساساً یافت نشده اند. یک نمونهٔ استثنایی مربوط به حدود ۳۵۰۰ پیش از میلاد از محوطهٔ تل مجنونه در سوریه یافت شده که ظاهری شبیه صفحهٔ شطرنج دارد، ولی احتمال می رود که یک ماشین حساب ابتدایی بوده باشد. نسل بعدی از اشیایی که به طور گسترده تر و قطعی تر به عنوان صفحهٔ بازی شناسایی شده اند و نسبت به صفحه های احتمالی از نوع مانکالا نیز پیچیده تر هستند، به عصر برنز آغازین در نواحی مدیترانه بازمی گردند. این موارد شامل صفحه هایی برای بازی های مصری سنِت و مِهِن (در حدود ۳۰۰۰ تا ۲۰۰۰ پیش از میلاد) و نمونه های مشابهی از بین النهرین (منطقهٔ هلال حاصلخیز) هستند. بازی سلطنتی اور (The Royal Game of Ur) از حدود ۲۵۰۰ پیش از میلاد اغلب به عنوان یکی از کهن ترین بازی های صفحه ای شناخته می شود. ‏ همچنین قطعاتی از صفحه های بازی ناشناخته، ساخته شده از سفال و سنگ، در محوطه های مرتبط با تمدن دره سند که هم دوره با نمونه های بالا هستند، کشف شده اند. دپولیس استدلال می کند که بیشتر - اگر نگوییم همهٔ - بازی های صفحه ای آن دوران، از نوع بازی های مسابقه ای (race games) بوده اند؛ او این دسته را چنین تعریف می کند: «بازی های صفحه ای ا
ی که با استفاده از یک تولیدکنندهٔ تصادفی - مانند انواع تاس - انجام می شوند»، و دارای مسیر خطی (هرچند خمیده) هستند که مهره های بازی باید در آن از یک سر به سوی سر دیگر حرکت (مسابقه) کنند. او تخته نرد را شناخته شده ترین نمونهٔ مدرن از این نوع بازی ها می داند. دپولیس همچنین اشاره می کند که نخستین بازی ای که به طور تأییدشده دارای قواعدی متفاوت بوده، بازی یونانیِ پولیس (πόλις) است که در حدود ۴۵۰ پیش از میلاد در متون ادبی ظاهر می شود؛ و نیز بازی چینی کمابیش معاصر وی چی (گو) که با نام یی (弈) در گفتارهای کنفوسیوس (Lunyu) — که بین حدود ۴۷۰/۵۰ تا ۲۸۰ پیش از میلاد تدوین شده اند — ذکر شده است. متون مربوط به منشأ بازی شطرنج، به آغاز سدهٔ هفتم میلادی بازمی گردند. ‏
باشگاه فوتبال فرد البرز یک باشگاه های فوتبال در استان البرز است که در لیگ آزادگان بازی میکند. این تیم در سال ۱۳۹۸ در شهر کرج شروع به فعالیت کرد با خرید امتیاز شهدای رزکان البرز وارد لیگ دسته دوم شد و در اردیبهشت ماه سال ۱۴۰۴ با قرار گرفتن در صدر جدول گروه دو مسابقات لیگ دسته دوم موفق شد به لیگ آزادگان صعود کند..
باشگاه فوتبال جیوگاس تلشیای () که به اختصار جیوگاس نامیده می شود باشگاهی فوتبال در لیتوانی است که در تلشیای واقع شده و در لیگ آ لیتوانی، بالاترین سطح فوتبال در این کشور، بازی می کند. این باشگاه که در سال ۱۹۲۳ بنیان گذاری شده است، سابقهٔ یک بار قهرمانی در لیگ دسته اول فوتبال لیتوانی در سال ۲۰۱۹ را دارد. از جمله بازیکنانی که برای این باشگاه بازی کرده اند می توان به دنیلو ریابنکو، برایان خیمنز و اوهن شاپوال اشاره کرد.