Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نی که در هند کنونی زندگی می کنند هنوز با بسیاری از مسائل تبعیض روبرو هستند. فرهنگ مردسالار هند، روند به دست آوردن حقوق مالکیت زمین و دسترسی به آموزش را برای زنان چالش برانگیز کرده است. در دو دهه گذشته، روند سقط جنین بر اساس جنسیت نیز ظاهر شده است. از نظر فمینیست های هندی، این بی عدالتی ها ارزش مبارزه با آن را دارند. فمینیسم اغلب، توسط هندی ها به عنوان سلطه زنان به جای برابری درک می شود. مانند غرب ، انتقاداتی از جنبش های فمینیستی در هند وجود داشته است. به ویژه به دلیل تمرکز بیش از حد بر زنان ممتاز، و نادیده گرفتن نیازها و نمایندگی از زنان فقیرتر یا طبقه پایین مورد انتقاد قرار گرفته اند که منجر به ایجاد سازمان ها و جنبش های فمینیستی خاص شده است. زمینه. نقش زنان در ساختارهای اجتماعی پیش از استعمار نشان می دهد که فمینیسم در هند متفاوت از غرب نظریه پردازی می شد. در هند اولین بار زمانی که دولت گزارشی در مورد وضعیت زنان تهیه کرد، به مسائل زنان پرداخته شد. این گزارش این واقعیت را به رسمیت شناخت که در هند، زنان تحت یک سیستم سلسله مراتب ساختاری و بی عدالتی تحت ستم قرار گرفتند. در این دوره، فمینیست های هندی تحت تأثیر بح
ث های غرب در مورد خشونت علیه زنان قرار گرفتند. با این حال، به دلیل تفاوت در فرهنگ تاریخی و اجتماعی هند، بحث به نفع زنان هندی باید خلاقانه انجام می شد و برخی از ایده های غربی رد می شد. دهه ۱۹۷۵–۱۹۸۵ که به عنوان دهه زنان سازمان ملل متحد اعلام شد، مسائل زنان اهمیت بین المللی پیدا کرد. فمینیست های هندی با موانع خاصی در جامعه هند روبرو هستند که در جامعه غربی وجود ندارد یا به همان اندازه وجود دارد. در حالی که فمینیست های هندی همان هدف نهایی را دارند که همتایان غربی خود دارند، نسخه آنها از فمینیسم می تواند از بسیاری جهات برای مقابله با نوع مسائل و شرایطی که در جامعه مردسالار امروزی هند با آن مواجه هستند متفاوت باشد. فمینیست های هندی سعی می کنند ساختار مردسالار جامعه خود را به طرق مختلف به چالش بکشند. "سامپات پال دوی" یک کارمند سابق دولتی و مادر پنج فرزند است که وقتی در هند بزرگ شد متوجه آزار و خشونت خانگی در جامعه خود شد. در نتیجه، او تصمیم گرفت یک گروه راه اندازی کند که سوء استفاده کنندگان را ردیابی می کند و آنها را با چوب های بامبو می زند تا اینکه آنها توبه کنند و انتقام قربانیان گرفته شود. در حوزه دین، فمینیست ها
ی هندی توجه را به تصویر قدرتمند الهه های زن در هندوئیسم جلب می کنند. آنها همچنین به باورهای ماقبل تاریخ مادرسالاری جامعه هند اشاره می کنند و تأکید می کنند که دوره هایی از تاریخ هند بوده است که پدرسالارانه نبوده است، و جوامعی در هند به وجود آمده اند که عمدتاً زن محور و مادرسالار بوده اند. چندین جامعه در هند، مانند نایرهای کرالا، شتی های مانگالور، برخی قبیله های مراتی و خانواده های بنگالی، تمایلات مادرسالاری از خود نشان می دهند. در این جوامع، رئیس خانواده به جای پیرترین مرد، مسن ترین زن است. فرهنگ سیک نیز از نظر جنسیت نسبتاً خنثی در نظر گرفته می شود. در هند، از جوامعی که در قانون اساسی ملی به عنوان قبایل برنامه ریزی شده به رسمیت شناخته شده اند، برخی مادرسالار هستند و از این رو به مساوات طلبی بیشتر شناخته شده اند. به گفته آنوج کومار، مانیپور، «جامعه ای مادرسالار دارد» اما ممکن است یک ارزیابی علمی نباشد. مانیپور توسط سلسله های قوی اداره می شد و نیاز به گسترش مرزها و مقابله با تهدید خارجی و غیره مردان را درگیر می کرد؛ بنابراین، زنان باید مسئولیت جبهه خانه را بر عهده می گرفتند. ناهمگونی تجربه هندی نشان می دهد که پد
رسالاری های متعددی وجود دارد که به وجود فمینیسم چندگانه کمک می کند. از این رو، فمینیسم در هند یک جهت گیری نفرد نیست. در طول زمان در رابطه با واقعیت های تاریخی و فرهنگی، سطوح آگاهی، برداشت ها و کنش های تک تک زنان و زنان به عنوان یک گروه تغییر کرده است. تعریف پرکاربرد جامعه فمینیسم «آگاهی از ستم و استثمار زنان در جامعه، محل کار و خانواده و اقدام آگاهانه زنان و مردان برای تغییر این وضعیت» است. پذیرش جنسیت گرایی در زندگی روزمره و تلاش برای به چالش کشیدن و حذف آن از طریق ساختارشکنی مفاهیم متقابل زنانگی و مردانگی به عنوان مقوله های جبرگرایی زیستی، راه را به سوی جامعه ای عادلانه برای مردان و زنان باز می کند. دوگانگی مرد و زن متضادهای قطبی که اولی همیشه دومی را سرکوب می کند، در بافت هندی رد می شود، زیرا این مردان بودند که جنبش اجتماعی را علیه آسیب های اجتماعی مختلف آغاز کردند. پدرسالاری تنها یکی از سلسله مراتب است. سلسله مراتب رابطه بین زنان در یک خانواده نامطلوب تر است. در اینجا زنان در برابر یکدیگر قرار می گیرند. در جنبش های زنان هند بحث های شدیدی در مورد رابطه بین فمینیسم غربی و هندی وجود داشته است. بسیاری از فمین
یست های هندی به طور همزمان مدعی حساسیت خاص جامعه هندی و همچنین همبستگی فمینیستی بین المللی با گروه ها و افراد در سراسر جهان هستند. ظهور فمینیسم لیبرال در غرب در دهه ۱۹۷۰ عمیقاً بر مطالبات برای فرصت های برابر در آموزش و اشتغال و همچنین پایان دادن به خشونت علیه زنان متمرکز بود. تا حد زیادی، جنبش فمینیستی در حال ظهور در هند تحت تأثیر آرمان های غربی بود. این افراد خواستار آموزش و حقوق برابر بودند، اما همچنین درخواست های خود را با مسائل و نگرانی های محلی، مانند خشونت های مربوط به جهیزیه علیه زنان، ساتی، سقط جنین بر اساس جنسیت، و تجاوز جنسی در حبس تطبیق دادند. برخی از فمینیست های هندی پیشنهاد کرده اند که این مسائل به طور خاص ماهیت «هندی» ندارند، بلکه بازتابی از روند گسترده تری از ستم مردسالارانه بر زنان هستند. تاریخچه. برخلاف جنبش فمینیستی غربی، جنبش هند توسط مردان آغاز شد و بعداً زنان به آن پیوستند. اما فمینیسم به عنوان یک ابتکار، اندکی بعد به طور مستقل در ماهاراشترا با پیشروی جنسیت در زمینه حقوق و آموزش زنان آغاز شد. ساویتریبای فوله، اولین مدرسه دخترانه را در سال ۱۸۴۸ در هند راه اندازی کرد. تارابای شینده، اولین م
تن فمینیستی هند "استری پوروش تولانا" ("مقایسه ای بین زنان و مردان") را در سال ۱۸۸۲ نوشت و پاندیتا رامبائی، که از پدرسالاری و نظام کاست در هندوئیسم انتقاد می کرد، خارج از کاست خود ازدواج کرد و در دهه ۱۸۸۰ به مسیحیت گروید. تلاش های اصلاح طلبان بنگالی شامل لغو ساتی، لغو رسم کودک همسری، ترویج آموزش زنان، به دست آوردن حقوق قانونی برای زنان برای داشتن دارایی، و الزام قانون به رسمیت شناختن وضعیت زنان از طریق اعطای حقوق اولیه به آنها در مواردی مانند فرزندخواندگی بود.
بیماری اِرهاش (که به نام های هم ایمن سازی رزوس، بیماری اِرهاش (دی)، و بیماری بچه آبی نیز شناخته می شود) نوعی بیماری همولیتیک جنین و نوزاد (HDFN) است. نام درستی که هم اکنون برای آن کار می رود، بیماری همولیتیک جنین و نوزاد ناشی از پادتن های ضد دی است؛ چرا که سیستم گروه خونی اِرهاش در واقع بیش از 50 آنتی ژن و نه فقط آنتی ژن دی را دربرمی گیرد. این بیماری پیش از کشف گلوبولین ایمنی anti-Rho(D) شایع ترین نوع HDFN بود؛ طیفی از خفیف تا شدید دارد؛ و زنانی را که دارای گروه خونی منفی هستند، در حاملگی های دوم به بعد از همسران بیولوژیک دارای گروه خونی مثبت درگیر می کند. به خاطر پیشرفت های متعدد در پزشکی نوین می توان از این بیماری با تزریق گلوبولین ایمنی anti-Rho(D) (روگام) حین بارداری و در اوّلین فرصت پس از وضع حمل پیشگیری کرد. بدین سان با کاهش موفقیت آمیز این بیماری، امروزه پادتن های دیگری به عنوان علل شایع HDFN مطرح هستند. نشانه ها. شامل: مایع آمنیوتیک مایل به زرد؛ بزرگی طحال، کبد و یا قلب؛ و گردآمدن مایع در شکم جنین.
بوئینگ فانتوم ری یک پهپاد رزمی (UCAV) شناساگریز ساخت شرکت بوئینگ آمریکا است. فانتوم ری هواگردی خودران با طراحی بال دیس (بال پرنده) به اندازه یک جت جنگنده معمولی است و اولین بار در آوریل ۲۰۱۱ پرواز کرد. این هواگرد پروازهای آزمایشی شامل نظارت، حمله زمینی و ماموریت های سوخت گیری هوایی خودمختار را انجام خواهد داد. توسعه دهندگان آن می گویند که این پرنده می تواند ۴۵۰۰ پوند (۲۰۴۰ کیلوگرم) بار حمل کند.
فمینیسم در برزیل به قرن نوزدهم میلادی بازمی گردد. در دوران امپراتوری برزیل، برخی حقوقدانان تلاش کردند تا حق رای زنان را قانونی اعلام کنند. سپس، قانون اساسی جمهوری سال ۱۸۹۱ زنان را از رای دادن محروم نکرد، زیرا آنها افرادی به شمار نمی آمدند که می توانستند شرایط رای دادن داشته باشند و این امر باعث شد که برخی از زنان بدون اینکه رای آنها به حساب بیایید درخواست رای دادن کنند تا در میان رای دهندگان قرار گیرند. قانون اساسی ۱۸۹۱ در ابتدا دارای بندی بود که به زنان حق رای می داد، اما در آخرین نسخه خود لغو شد زیرا این ایده که سیاست یک فعالیت شرافتمندانه برای زنان نیست غالب بود. بر اساس گزارش "Ipsos"، حدود ۵۱ درصد از زنان برزیلی خود را فمینیست می دانند. برخی از لحظات تاریخی مانند اعتصابات ۱۹۱۷، ظهور حزب کمونیست برزیل در سال ۱۹۲۲ و در همان سال، هفته هنر مدرن در سائوپائولو در پیشبرد مبارزات زنان مهم بودند. در سال ۱۹۱۹، برتا لوتز، که به همراه نیسیا فلورستا از پیشگامان جنبش فمینیستی برزیل در نظر گرفته می شود، فدراسیون برزیل برای پیشرفت زنان را تأسیس کرد که برای حق رای و حق کار بدون مجوز شوهر مبارزه می کرد. ریو گرانده دو نورته
و میناس گرایس ایالت های پیشگام در قانونی کردن رأی زنان بودند. تاریخ. قانون اساسی جمهوری ۱۸۹۱ به زنان حق رای داد. در اصل ۷۰ آمده است که کلیه شهروندانی که بالای ۲۱ سال سن دارند، مجاز به رای دادن هستند. اصطلاح شهروند طبق تعبیر آن زمان فقط به مردان گفته می شد. زنان عملاً در سال ۱۹۳۲ حق رأی به دست آوردند. سده ۱۹ میلادی. جنبش فمینیستی برزیل در اواسط قرن ۱۹ آغاز شد، زمانی که زنان از چندین بخش از کشور شروع به مشارکت سیاسی و فرهنگی در جامعه کردند، جامعه ای که در آن زمان تحت سلطه مردسالارانه بود. زنان اگر کارگر یا ارائه دهنده خدمات نبودند، در خانه و با وظیفه مراقبت از خانه و کودکان، مطابق با ساختارهای اجتماعی که از آنها انتظار می رفت حضور داشتند. علاوه بر این، امکانات زنان برای ورود به یک سیستم آموزشی محدود بود، امکاناتی که زنان برای تحصیلات عالی داشتند ممکن نبود، زیرا آنها موجوداتی با ظرفیت فکری محدود تلقی می شدند و به فعالیت های سیاسی دسترسی نداشتند. زنان در طبقات بالاتر اجتماعی می توانستند در فعالیت های خاصی در زمینه های فرهنگی و هنری مانند نقاشی، ادبیات و موسیقی شرکت کنند. سده ۲۰. در برزیل، جنبش های فمینیستی از مب
ارزات اروپایی الهام گرفته شد. نیسیا فلورستا یکی از اولین کسانی است که خود را به عنوان نیرویی در پیگیری برابری برای زنان نشان داد، و همچنین برتا لوتز، که فدراسیون پیشرفت زنان را در سال ۱۹۳۰ ایجاد کرد. جرونیما مسکویتا، برای حق رای زنان و مشارکت در چندین فعالیت اجتماعی و بشردوستانه مبارزه کرد. در سطح ملی، این واقعیت که بیش از همه زنان مورد توجه قرار گرفت، حضور نویسنده، وکیل و فمینیست میتا سانتیاگو در سال ۱۹۲۸ بود که متوجه شد ممنوعیت رای زنان با "قانون اساسی جمهوری اول برزیل" (۲۴ فوریه ۱۸۹۱) در تضاد است. با در نظر گرفتن این موضوع، میتا، به عنوان یک وکیل، یک حکم امنیتی ارائه کرد و حکمی را به دست آورد، که به او اجازه داد تا خودش را به عنوان معاون فدرال انتخاب کند. قانون انتخاباتی تدوین شده در سال ۱۹۳۳ سرانجام حق رای و نمایندگی سیاسی را به زنان تعمیم داد. در سال ۱۹۳۴، کارلوتا پریرا د کی روش اولین معاون زن برزیل شد. در سال ۱۹۴۷، پریرا د کی روش با کمک برتا لوتز، "کلوپ سوروپتیمیست" را در ریودوژانیرو تأسیس کرد، انجمنی بین المللی از زنان که هدف آن بهبود کیفیت زندگی زنان در شرایط زندگی محلی بود. در دهه های ۶۰ و ۷۰، فمینیس
م در سراسر اروپا و در داخل ایالات متحده ظهور کرد و انگیزه خود را از تحولات سیاسی و فرهنگی آن مناطق گرفت که ارزش های محافظه کارانه جامعه را به چالش کشید و در این زمینه جنس دوم اثر سیمون دوبوار منتشر شد. با این حال، در برزیل، کشور در حال گذر از یک دیکتاتوری نظامی دست راستی بود. در اوج سرکوب، جنبش فمینیستی مدیروس دا فونسکا ظهور کرد. این جنبش دامنه مطالبات از جمله اصل برابری زن و شوهر در ازدواج و معرفی طلاق در قوانین برزیل را گسترش داد. قرن ۲۱. در سال های اول قرن بیست و یکم، فمینیست های برزیلی لغو ماده ای در قانون مجازات مربوط به جرم «تجاوز به عنف» را به عنوان یک پیروزی جشن گرفتند، زیرا در این ماده عبارت «زن صادق» وجود داشت که توهین آمیز تلقی می شد. جنبش فمینیستی در حال حاضر در برزیل، مبارزه با خشونت خانگی را در اولویت کار دارد که در این کشور به سطوح بالایی می رسد. قانونی شدن سقط جنین (که در حال حاضر فقط در شرایط استثنایی مجاز است) و اتخاذ سبک زندگی مستقل از اهداف برخی گروه هاست.
فمینیسم در آرژانتین نیست. فمینیسم همینجاست. گفته می شود که با هدف تعریف، ایجاد و دفاع از حقوق برابر سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرصت های برابر برای زنان در آرژانتین انجام می شود. اگرچه برخی از زنان از جمله خوانا مانسو و خوانا مانوئلا گوریتی در این امر پیشگامان این جنبش در نظر گرفته شده اند اما فمینیسم در نتیجه موج بزرگ مهاجرت اروپایان که در اواخر سده نوزدهم میلادی و اوایل سدی بیستم رخ داد در این کشور معرفی شد. اولین فمینیست ها جنبشی متحد تشکیل ندادند، بلکه شامل فعالان آنارشیست و سوسیالیست بودند که مسائل زنان را در برنامه انقلابی خود گنجانیدند و در ابتدا برای دسترسی به آموزش عالی و سپس برای برابری قانونی مبارزه کردند. اوایل قرن بیستم این کشور شاهد زنان بسیاری بود که برای آزادی و حقوق خود در محل کار مبارزه می کردند. علی رغم تلاش های موج اول فمینیسم، زنان آرژانتینی تا سال ۱۹۴۷، در زمان اولین دولت خوآن پرون، حق رای به دست نیاوردند. اوا پرون، همسر او که محبوب بالایی در جامعه داشت از حق رای زنان دفاع کرد و اولین حزب سیاسی زنان در مقیاس کشوری یعنی حزب پرونیست زن را تأسیس و اداره کرد. اگرچه او از معرفی خود به عنوان یک
فمینیست امتناع کرد، اما اوا پرون به دلیل بازتعریف نقش زنان در سیاست دارای اهمیت بالایی است. اواخر دهه ۱۹۶۰ و اواسط دهه ۱۹۷۰ دوران دگرگونی های شدید اجتماعی و فعالیت های سیاسی بود. در میان سازمان های فمینیستی که ظاهر شدند، "اتحادیه فمینیستی آرژانتین" (UFA) بودند. تاریخچه. بین ۱۲ نوامبر ۱۸۳۰ و ۱۴ ژانویه ۱۸۳۱ و در زمان اولین دولت خوان مانوئل ده روساس روزنامه نگار متولد اروگوئه ، پترونا روزند د سیرا، اولین نشریه آرژانتینی به نام "La Aljaba" را منتشر کرد که توسط و برای زنان نوشته شده می شد. این روزنامه علاوه بر هنر و ادبیات به موضوعاتی چون تحصیلات زنان، نقش آنها در جامعه و موقعیت آنها در برابر مردان می پرداخت. پترونا روزند از پذیرش نظریه های آموزشی اروپایی حمایت کرد و مدعی شد که دولت باید آموزش ابتدایی و متوسطه را برای زنان فراهم کند و زنان توانایی خود را برای غلبه بر مقاومت در برابر آموزش زنان ثابت کنند. موج اول. فمینیسم در این کشور در پایان قرن نوزدهم و آغاز قرن بیستم، در طول حاکمیت دولت مدرن آرژانتین ظهور کرد. در این دوران یک جنبش فمینیستی هماهنگ وجود نداشت، بلکه مبارزات فردی توسط زنان در هویت های مختلف سیاسی و
طبقات مختلف اجتماعی انجام می شد. زنان طبقات متوسط رو به بالا به پیشرفت های مهمی در فضای عمومی دست یافتند. آنها این کار را اساساً از حوزه دانشگاهی انجام دادند. زنان طبقه کارگر تحت سوسیالیسم و آنارشیسم سازماندهی شده بودند. گروهی از زنان آنارشیست به رهبری ویرجینیا بولتن "La Voz de la Mujer" اولین روزنامه فمینیستی د"ر آرژانتین را" در سال ۱۸۹۶ تأسیس کردند و خود را آنارکو کمونیست تعریف کرند. این روزنامه با شعار «نه خدا، نه ارباب، نه شوهر» منتشر شد. این روزنامه به عنوان یکی از اولین نمونه های ثبت شده در آمریکای لاتین از ادغام ایده های فمینیستی با جهت گیری انقلابی و طبقه کارگر بود. در پایان قرن نوزدهم، این آنارشیست ها موضوعاتی مانند طلاق و خشونت خانگی را مطرح کردند که دهه ها بعد شهرت عمومی پیدا کرد. از آغاز قرن به بعد، گونه متفاوتی از فمینیسم با حزب سوسیالیست و زنانی مانند سیسیلیا گریرسون، آلیشیا مورو د جاستو و خوانا روکو بوئلا ظهور کرد که مبارزه برای حقوق برابر، فرصت های آموزشی بهتر و اصلاح قانون مدنی را آغاز کردند و با این کار به طور بنیادی سیاست، استراتژی و عرصه مبارزه فمینیستی را بازتعریف کردند. که «مبارزه برای ح
قوق برابر، فرصت های آموزشی بهتر و اصلاح قانون مدنی را آغاز کردند و با این کار به طور بنیادی سیاست، استراتژی و عرصه مبارزه فمینیستی را بازتعریف کردند.» اولین فمینیست های کشور، چه اصلاح طلبان و چه رای دهندگان و حتی کسانی که از مواضع افراطی تر برخوردار بودند، به «ماهیت زنانه مادرانه، اخلاقی برتر و صلح طلب» معتقد بودند. Mayra Leciñana از "Clarín" نوشت که "اتحادهای نظری با سوسیالیسم و پوزیتیویسم لحظه ای یک سوگیری اتوپیایی را امکان پذیر می کند که به خواسته های آنها ضخامت می بخشد و امکان تولید معانی جدید برای "زن جدید" را فراهم می کند. الویرا لوپز که شخصیتی «استعلایی» در تاریخ فمینیسم آرژانتین است، یکی از اولین زنانی بود که از دانشکده فلسفه و فلسفه دانشگاه بوئنوس آیرس فارغ التحصیل شد. پایان نامه او که در سال ۱۹۰۱ با عنوان "جنبش فمینیستی" (به اسپانیایی: " "El movimiento feminista" ") نوشته شد، یک نقطه عطفی در نظر گرفته می شود و به معنای ورود این موضوع به حوزه دانشگاهی آرژانتین است. در سال ۱۹۰۴، جولیتا لانتری، سیسیلیا گریرسون، سارا جوستو، الویرا راوسون د دلپیانه و خواهران ارنستینا و الویرا لوپز، انجمن زنان دانشگاه آرژ
انتینی را ایجاد کردند. به مناسبت صدمین سالگرد استقلال آرژانتین در سال ۱۹۱۰ و به ابتکار لانتری، این انجمن اولین کنگره بین المللی زنان (به اسپانیایی: "Primer Congreso Femenino Internacional") را ترتیب داد تا وضعیت زنان و حقوق آنها را به بحث عمومی برساند. در ۱۶ فوریه ۱۹۰۶، راسون د دلپیانه مرکز فمینیستی (به اسپانیایی: "Centro Feminista") را در بوئنوس آیرس تأسیس کرد و گروهی از زنان شناخته شده به آنها پیوستند.
تجاوزهای جنسی در طول اشغال ژاپن، تجاوز جنسی در جنگ بود که در زمان اشغال ژاپن توسط متفقین جنگ جهانی دوم انجام شد. نیروهای متفقین در طول نبرد اوکیناوا در ماه های آخر جنگ اقیانوس آرام و پس از آن اشغال ژاپن، مرتکب تجاوز به عنف شدند. متفقین ژاپن را تا سال ۱۹۵۲ پس از پایان جنگ جهانی دوم اشغال کردند و استان اوکیناوا تا دو دهه پس از آن تحت حاکمیت ایالات متحده باقی ماند. برآوردها دربارهٔ وقوع خشونت جنسی توسط نیروهای نظامی اشغالگر متفقین به طور قابل توجهی متفاوت است. زمینه. تا سال ۱۹۴۵، نیروهای آمریکایی وارد منطقه ای با جمعیت غیرنظامی ژاپنی شده و آن را اشغال کردند. در ۱۹ فوریه ۱۹۴۵، نیروهای آمریکایی در ایوو جیما و در ۱ آوریل ۱۹۴۵ در اوکیناوا مستقر شدند. در اوت ۱۹۴۵، ژاپن تسلیم شد و نیروهای اشغالگر متفقین در جزایر اصلی فرود آمدند و اشغال رسمی ژاپن را آغاز کردند. اشغال متفقین در بیشتر مناطق ژاپن در ۲۸ آوریل ۱۹۵۲ پایان یافت، اما در اوکیناوا تا ۱۵ می ۱۹۷۲ طول کشید، زمانی که مفاد قرارداد سان فرانسیسکو اجرایی شد. در طول جنگ اقیانوس آرام، دولت ژاپن به طور مکرر پروپاگاندا منتشر و ادعا می کرد که اگر کشور شکست بخورد، زنان ژاپنی
توسط سربازان متفقین مورد تجاوز و قتل قرار می گیرند. دولت از این ادعا برای توجیه دستورها به سربازان و غیرنظامیان در مناطقی که توسط نیروهای متفقین برای مبارزه تا سرحد مرگ یا خودکشی مورد تهاجم قرار گرفته بودند، استفاده کرد. نبرد اوکیناوا. به گفته کالوین سیمز از "نیویورک تایمز": «در مورد جنایاتی که مردم اوکیناوا هم به دست آمریکایی ها و هم ژاپنی ها در یکی از مرگبارترین نبردهای جنگ متحمل شدند، مطالب زیادی نوشته شده و بحث شده است. بیش از ۲۰۰۰۰۰ سرباز و غیرنظامی از جمله یک سوم جمعیت اوکیناوا کشته شدند. تجاوزهای نظامی آمریکا. هیچ مدرک مستندی وجود ندارد که نشان دهد تجاوز دسته جمعی توسط نیروهای متفقین جنگ جهانی دوم در طول جنگ اقیانوس آرام انجام شده است. با این حال، شهادت های معتبر متعددی وجود دارد که ادعا می کند تعداد زیادی تجاوز توسط نیروهای آمریکایی در طول نبرد اوکیناوا در سال ۱۹۴۵ انجام شده است اوشیرو ماسایاسو ، مورخ اوکیناوایی (مدیر سابق آرشیو تاریخی استان اوکیناوا) می نویسد: بلافاصله پس از فرود تفنگداران دریایی آمریکا، تمام زنان روستاهای شبه جزیره موتوبو به دست سربازان آمریکایی افتادند. در آن زمان در روستا فقط زن و
بچه و سالخورده حضور داشتند، چون همه جوانان برای جنگ بسیج شده بودند. بلافاصله پس از فرود، تفنگداران دریایی کل روستا را «پاکسازی» کردند اما هیچ نشانه ای از نیروهای ژاپنی پیدا نکردند. آنها با استفاده از موقعیت، در روز روشن شروع به «شکار زنان» کردند و کسانی که در روستا یا پناهگاه های مجاور پنهان شده بودند، یکی یکی بیرون کشیده شدند. به گفته توشیوکی تاناکا، ۷۶ مورد تجاوز به عنف یا قتل در طول پنج سال اول اشغال اوکیناوا توسط آمریکا گزارش شده است. با این حال، او ادعا می کند که احتمالاً این رقم واقعی نیست، زیرا اکثر موارد گزارش نشده بودند. پیتر شریورز این نکته را قابل توجه می داند که برای خطر تجاوز به عنف سربازان آمریکایی کافی بود زن آسیایی به نظر می رسید، به عنوان مثال برای برخی از زنان آسایشگر کره ای که ژاپنی ها به زور آنها را به جزیره آورده بودند، این مسئله اتفاق افتاد. «بسیاری از زنان» به طرز وحشیانه ای مورد تجاوز قرار گرفتند. در راهپیمایی به سمت جنوب، مردان نیروی دریایی چهارم از کنار گروهی متشکل از ۱۰ سرباز آمریکایی که در یک دایره تنگ در کنار جاده جمع شده بودند، گذشتند. سرجوخه گفت: آنها تاس بازی می کنند. تفنگدار
دریایی شوکه شده گفت: «سپس وقتی از کنار آنها رد شدیم، دیدم آنها به نوبت به یک زن شرقی تجاوز می کنند.» من خشمگین بودم، اما راهپیمایی ما ادامه یافت کرد انگار هیچ اتفاق غیرعادی نیفتاده است. اگرچه گزارش های ژاپنی در مورد تجاوز جنسی در آن زمان به دلیل کمبود سوابق نادیده گرفته می شد، طبق تخمین یکی از مورخان اوکیناوا، ممکن است حدود ۱۰۰۰۰ زن در اوکیناوا مورد تجاوز قرار گرفته باشند. ادعا شده است که تجاوز جنسی به قدری شایع بود که اکثر اهالی اوکیناوا با بالای ۶۵ سال سن در حدود سال ۲۰۰۰ یا این وقایع را درخاطر داشتند و یا می دانستند و یا دربارهٔ زنی شنیده بودند که پس از جنگ مورد تجاوز قرار گرفته بود. مقامات نظامی تجاوزهای دسته جمعی را رد کردند و همه کهنه سربازان بازمانده درخواست "نیویورک تایمز" برای مصاحبه را رد کردند. استاد مطالعات شرق آسیا و کارشناس اوکیناوا، استیو رابسون، گفت: «من روایت های زیادی از این گونه تجاوزها را در روزنامه ها و کتاب های اوکیناوا خوانده ام، اما تعداد کمی از مردم در مورد آنها می دانند یا مایل به صحبت در مورد آنها هستند.» کتاب ها، خاطرات روزانه، مقالات و اسناد دیگر به تجاوز جنسی توسط سربازان آمریکای
ی با نژادها و پیشینه های مختلف اشاره دارند. ماسایی ایشیهارا، استاد جامعه شناسی، از این موضوع حمایت می کند: «فراموشی تاریخی زیادی وجود دارد، بسیاری از مردم نمی خواهند آنچه را که واقعاً اتفاق افتاده است تصدیق کنند». توضیحی که در مورد اینکه چرا ارتش ایالات متحده سابقه هیچ گونه تجاوز جنسی را نداشته است، بسیار اندک است - در صورت وجود - زنان اوکیناوا، بیشتر به دلیل ترس و خجالت، سوء استفاده را گزارش کردند. مورخان معتقدند کسانی که آنها را گزارش کرده اند توسط پلیس نظامی ایالات متحده نادیده گرفته شده اند. تلاش در مقیاس وسیع برای تعیین میزان چنین جنایاتی نیز هرگز درخواست نشده است. بیش از پنج دهه پس از پایان جنگ، زنانی که تصور می شد مورد تجاوز جنسی قرار گرفته اند، هنوز از دادن بیانیه عمومی خودداری می کنند، دوستان، مورخان محلی و استادان دانشگاه که با زنان صحبت کرده اند، در عوض گفته اند که ترجیح می دهند در مورد آن به طور علنی بحث نکنند. به گزارش سخنگوی پلیس ناگو، اوکیناوا: «زنان قربانی شرمساری بیش از حدی هستند که آن را علنی کنند». جورج فیفر در کتاب "تنوزان: نبرد اوکیناوا و بمب اتمی" اشاره کرد که تا سال ۱۹۴۶ کمتر از ۱۰ مورد
تجاوز جنسی در اوکیناوا گزارش شده بود. او توضیح می دهد: «این اتفاق تا حدی به خاطر شرم و رسوایی و تا اندازه ای به این دلیل بود که آمریکایی ها پیروز و اشغالگر بودند». فیفر ادعا کرد: «در کل احتمالاً هزاران حادثه وجود داشته است، اما سکوت قربانیان، تجاوز را یکی دیگر از رازهای کثیف کارزار نگه داشته است». بسیاری از مردم تعجب کردند که چرا تعداد نوزادان اجتناب ناپذیر آمریکایی-اوکیناوا که بسیاری از زنان باید به دنیا می آمدند، هرگز آشکار نشد. در مصاحبه ها، مورخان و بزرگان اوکیناوا گفتند که برخی از زنان اوکیناوا که مورد تجاوز جنسی قرار گرفتند، بچه های دو نژادی به دنیا آوردند، اما بسیاری از آنها فوراً کشته شدند یا از شرم، انزجار یا ضربه های ترسناک رها شدند. با این حال، اغلب قربانیان تجاوز جنسی با کمک ماماهای روستایی سقط جنین می کردند. حادثه قتل کاتسویاما. بر اساس مصاحبه هایی که "نیویورک تایمز" در سال ۲۰۰۰ آن را منتشر کرد، چندین سالمند از روستای اوکیناوا اعتراف کردند که پس از پیروزی ایالات متحده در نبرد اوکیناوا، سه تفنگدار آمریکایی آفریقایی تبار مسلح هر هفته به روستا می آمدند. روستاییان به زور به جمع آوری تمام زنان محلی پ
رداختند، که سپس به تپه ها برده شده و مورد تجاوز جنسی قرار گرفتند. مقاله به عمق موضوع می رود و ادعا می کند که داستان روستاییان - درست یا غلط - بخشی از یک "راز تاریک و دیرینه" است که افشای آن "توجه مجدد بر آنچه مورخان می گویند یکی از نادیده گرفته شده ترین جنایات جنگ است": "تجاوز گسترده به زنان اوکیناوا توسط سربازان آمریکایی". زمانی که تفنگداران دریایی شروع به انجام تجاوز هفتگی خود می کردند طبق گزارش ها، روستاییان مرد را کشتند و به دلیل ترس از انتقام مردان دهکده اجساد را در غار مجاور پنهان کردند که در سال ۱۹۹۷ این راز برملاشد"،" از زمان قتل، این غار به عنوان کورومبو گاما شناخته می شود که به عنوان «غار سیاهان» یا اصطلاح کمتر رایج «غار سیاه» ترجمه می شود. سکوت در مورد تجاوز جنسی. تقریباً همه قربانیان تجاوز در مورد آنچه برای آنها اتفاق افتاده بود، سکوت کردند، که کمک کرد تجاوزها به عنوان «راز کثیف» کمپین اوکیناوا باقی بماند. دلایل اصلی سکوت زنان و تعداد کم گزارش های تجاوز جنسی، به گفته جورج فیفر، نقش آمریکا به عنوان پیروز و اشغالگر و احساس شرم و رسوایی بود. به گفته فیفر، در حالی که احتمالاً هزاران تجاوز وجود داشته ا
ست، کمتر از ۱۰ تجاوز به طور رسمی تا سال ۱۹۴۶ گزارش شد و تقریباً همه آنها به «آسیب شدید بدنی» مرتبط بودند. عوامل متعددی در پایان یافتن چند بارداری ناشی از تجاوز جنسی آمریکایی نقش داشتند. بسیاری از زنان به دلیل استرس به طور موقت نابارور شده بودند و سوءتغذیه، و برخی که باردار شدند، قبل از بازگشت شوهرانشان سقط جنین کردند. تجاوز جنسی ارتش ژاپن. به گفته توماس هوبر از مرکز تسلیحات ترکیبی ارتش ایالات متحده، سربازان ژاپنی همچنین در طول نبرد با غیرنظامیان اوکیناوا بدرفتاری کردند. هوبر می نویسد که تجاوز جنسی توسط سربازان ژاپنی «آزادانه» انجام شده است که می دانستند به دلیل ممنوعیت ارتش برای تسلیم شدن شانس کمی برای زنده ماندن دارند. این سوء استفاده ها به شکاف پس از جنگ بین اوکیناواها و سرزمین اصلی ژاپن کمک کرد. سیاست رسمی آمریکا و انتظارات غیرنظامی ژاپنی. زبان و فرهنگ اوکیناوا که از لحاظ تاریخی تا سال ۱۸۷۹ یک ملت مجزا بوده است، از بسیاری جهات با سرزمین اصلی ژاپن متفاوت است، جایی که اغلب با آنها با تبعیض عمل می شد و با آنها به همان شیوه برخورد با چینی ها و کره ای ها رفتار می شد. در سال ۱۹۴۴ بمباران هوایی شدید آمریکا در ناه