Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فرهنگ رینالدونه یک فرهنگ مس سنگی بود که بین هزاره چهارم پیش از میلاد و هزاره سوم پیش از میلاد در شمال و مرکز لاتزیو، جنوب توسکانی و تا حدی نیز در مارکه و اومبریا گسترش یافت. این فرهنگ نام خود را از شهر رینالدونه، نزدیک مونافیاسکونه در استان ویتربو، شمال لاتزیو گرفته است. تاریخچه. فرهنگ رینالدونه بین سال های ۳۷۰۰ تا ۲۱۰۰ پیش از میلاد در مرکز شبه جزیره ایتالیا شکل گرفت؛ بنابراین بیشتر دوره مس سنگی را شامل می شود که در اینجا به آن مس سنگی گفته شده است. این فرهنگ در سال ۱۹۳۹ توسط باستان شناس ایتالیایی، پیا لاویوسا زامبوتی، تعریف شد، بر اساس ویژگی های گورستان رینالدونه در منطقه ویتربو. تعریف اولیه این فرهنگ از سال ۱۹۳۹ تاکنون، به مرور زمان تکامل یافته است. بسیاری از پژوهشگران امروزه آن را یک رخساره و حتی یک فاسی تدفینی می دانند. حتی امروزه نیز این فرهنگ تقریباً به طور انحصاری از طریق مکان های تدفینی مستند شده است. تعریف این فرهنگ (یا فاسی) مسئله ساز است زیرا تنها بر اساس عناصر بسیار محدود و به ندرت اختصاصی برای این منطقه و این دوره انجام شده است، برای مثال نوع خاصی از کوزه که در واقع تنها در بخشی از گورها یافت می
شود. اشیاء معمول این فرهنگ شامل کوزه های بطری شکل، عناصر تزئینی مانند گردنبند آنتیموان، مهره های استخوانی، آویزهای سنگ صابون و تعداد قابل توجهی از سلاح ها از جمله سر چکش ها، نوک پیکان ها، نیزه ها و خنجرها است. یکی از معروف ترین زمینه های تدفینی متعلق به این فرهنگ، مقبره معروف به «مقبره بیوه» است که در سال ۱۹۵۱ در پونته سان پیئترو، نزدیک ایسکیا دی کاسترو کشف شد. این مقبره شامل بقایای مردی ۳۰ ساله از طبقه بالای اجتماعی با مجموعه ای غنی از سفال و سلاح و یک زن جوان با پوشش بسیار ساده تر است که احتمالاً به منظور دفن همراه شوهرش قربانی شده بود.
فرهنگ آپنینی یک فرهنگ باستان شناختی در مرکز و جنوب ایتالیا از دوره ایتالیای ماقبل تاریخ (سده های ۱۵–۱۴ پیش از میلاد) است. در اواسط قرن بیستم، فرهنگ آپنینی به فازهای پروتو، اولیه، میانه و پایانی تقسیم شد، اما اکنون باستان شناسان ترجیح می دهند فقط سبک سفال تزئینی مرحله پایانی عصر برنز میانه (BM3) را «آپنیینی» در نظر بگیرند. این مرحله پیش از فاسی گروتا نووا (مرکز ایتالیا) و فاسی پروتوآپنینی B (جنوب ایتالیا) و پس از آن فاسی ساب آپنینی قرن سیزدهم ("Bronzo Recente") قرار دارد. سفال آپنینی، سفال صیقل داده شده ای است که با مارپیچ ها، خط های مارپیچی و نواحی هندسی نقش دار شده و با نقطه ها یا خط های عرضی پر شده اند. این سفال ها در جزیره ایسکیا همراه با سفال های LHII و LHIII و در لیپاری همراه با سفال LHIIIA یافت شده اند که آن ها را به عصر برنز پایانی مطابق تعریف در یونان و دریای اژه نسبت می دهد. جامعه. مردم فرهنگ آپنینی، چوپانان دام های آلپی بودند که حیوانات خود را در مراتع و باغ های کوهستانی مرکز ایتالیا چرا می دادند. آن ها در آبادی های کوچک در مکان های قابل دفاع زندگی می کردند. هنگام حرکت بین چراگاه های تابستانی، اردوگ
اه های موقت برپا می کردند یا در غارها و پناهگاه های صخره ای ساکن می شدند. قلمرو آنان لزوماً محدود به تپه ها نبود؛ سفال آن ها در تپه کاپیتولین رم و همچنین در جزایر یادشده یافت شده است. وابستگی زبانی فرهنگ آپنینی نامشخص است، اما ماسیمو پالوتینو حدس زد که این فرهنگ عمدتاً توسط گویشوران زبان های ناشناخته از شاخه زبان های ایتالی در زبان های هندواروپایی انجام می شد، از جمله زبان هایی که زبان های تاریخی از آن ها مشتق شدند. با این حال، زبان نیاایتالی بیشتر فرض می شود که توسط فرهنگ های بعدی پروتو-ویلانوا (۱۲۰۰–۹۰۰ پیش از میلاد) و شاید فرهنگ هم عصر اما شمالی تر فرهنگ تراماره (۱۷۰۰–۱۱۵۰ پیش از میلاد) به شبه جزیره ایتالیا وارد شده باشد. محل های سکونت. برخی از مهم ترین محل های فرهنگ آپنینی به شرح زیر است. لاتزیو (مرکز ایتالیا). کوله دلا کاپریولا ("تپه کاپریولا"). تپه کاپریولا در جنوب بولسنا در سمت شرقی دریاچه بولسنا واقع شده است. در زمان های قدیم، بولسنا بخشی از اتروریا بود. علاوه بر بقایای سازه های اتروسکی، سایت مشخصی وجود دارد که نمایانگر آبادی فرهنگ آپنینی است و به طور مداوم از نوسنگی پایانی تا مس سنگی اشغال شده، که نش
ان می دهد جمعیت قبل از آپنینی وجود داشته و آن را از طریق انتشار فرهنگی پذیرفته اند. این سایت در سال ۱۹۵۸ توسط بلوخ کاوش شد و خانه های حصیری با سقف های نی پوش که توسط ستون های داخلی پشتیبانی می شد، شناسایی شد. این خانه ها تقریباً در بودند و بر پایه های صخره ای ساخته شده بودند و با دیوارهای سنگی برای دفاع شخصی احاطه شده بودند. لونی سول مینیونه. تقریباً در فاصله ۱۰ km از بلرا (شمال لاتسیو) و در غرب بخش Civitella Cesi، در سمت چپ رود کوچک مینیونه و کنار یک پل راه آهن متروکه، آکروپلیس لونی سول مینیونه قرار دارد. این مکان قرن ها خالی بوده است (به جز باستان شناسان) و تنها با پیاده روی از Civitella Cesi قابل دسترسی است. در آکروپلیس و دشت شرق آن، تِره بْرِچی، سایت به طور مداوم از نوسنگی تا عصر آهن اشغال شده است، علاوه بر بقایای لونی اتروسکی (که آن زمان در اتروریا بود) در فلات بالاتر نزدیک. قلعه اتروسکی بعدی است. بخشی از توالی تِره بْرِچی به فرهنگ آپنینی تعلق دارد. این سایت در سال های ۱۹۶۰–۱۹۶۳ توسط مؤسسه سوئدی در رم کاوش شد و تاریخ های متعددی با تاریخ گذاری رادیوکربن و نیز ارتباط سفال های دوران هلادیک پایانی با سفال آپ
نینی یافت شده در آنجا برای تاریخ گذاری مراحل سفال آپنینی استفاده شد. کارل اریک اوستنبرگ آن ها را به شرح زیر خلاصه کرد: I (۱۳۵۰/۱۳۰۰–۱۲۵۰)، II (۱۲۵۰–۱۱۵۰)، III (۱۱۵۰–۱۰۰۰)، IVA (۱۰۰۰–۸۵۰) و IVB (۸۵۰–۸۰۰)؛ یعنی سفال آپنینی در آنجا عصر برنز پایانی است که تا ۸۰۰ پیش از میلاد بدون فرهنگ ویلانوا ادامه دارد. قابل توجه در سایت، پایه های سه خانه حفرشده در سنگ به عمق با خاک کوبیده بر روی تراشه های سنگ آهک برای کف است. طول آن ها ، و و عرض است. دیوارها سنگی و احتمالاً سقف ها نی پوش بوده اند. چندین ورودی وجود داشته است. سفال عمدتاً ظروف آشپزی بوده است. اجاق های قابل حمل و سنگ های آسیاب دستی یافت شد، همراه با بقایای گندم، جو، لوبیا و نخود. استخوان حیوانات عمدتاً گاو و همچنین خوک، گوسفند و بز بوده است. جمعیت ظاهراً کشاورزی و دامداری می کرده است. اندازه ساختمان ها و چندین ورودی ممکن است نشان دهنده سکونت چندخانواری باشد.
فرهنگ کانگراته یک تمدن ایتالیای ماقبل تاریخ بود که از اواخر سده ۱۳ پیش از میلاد تا ایتالیای ماقبل تاریخ در مناطقی که امروزه غرب لمباردی، شرق پیه مونته و کانتون تیچینو هستند، توسعه یافت. کانگراته دینامیک فرهنگی ویژه ای داشت که در سفال و آثار برنزی آن نمایان است و نمونه ای بارز از فرهنگ هالشتات غربی بود. نام این فرهنگ از محل کانگراته در لمباردی گرفته شده است، جنوب لنیانو و ۲۵ کیلومتر شمال میلان، جایی که گویدو سوترمایستر یافته های مهم باستان شناختی (حدود ۵۰ گور با سفال و اشیاء فلزی) را کشف کرد. نخستین کاوش در سال ۱۹۲۶ در منطقه رونه سانتا کولومبا انجام شد و کاوش سیستماتیک بین مارس ۱۹۵۳ و پاییز ۱۹۵۶ صورت گرفت که به کشف یک گورستان با ۱۶۵ گور انجامید. این یکی از غنی ترین سایت های باستان شناسی شمال ایتالیا است. تاریخ. گورستان یافت شده در کانگراته شباهت زیادی به نمونه های هم دوره شمال آلپ دارد. این گورستان نمایانگر نخستین موج مهاجرتی جمعیت فرهنگ زمین خاکستردان از بخش شمال غربی آلپ است که از طریق گذرگاه های آلپ وارد و در دره غربی پو بین دریاچه ماجیوره و دریاچه کومو (فرهنگ اسکاموزینا) ساکن شدند. آن ها رسم جدید مراسم خاک
سپاری یعنی آتش سپاری را که جایگزین خاکسپاری شد، به همراه آوردند. رخساره کانگراته سبک تزئینی جدیدی در سفال معرفی می کند که شکافی تقریباً کامل با فرهنگ پیشین اسکاموزینا ایجاد می کند؛ این سبک به شمال غرب آلپ در نخستین فاز فرهنگ زمین خاکستردان مرتبط است. یافته های یکنواخت و مستقل کانگراته هیچ اثری از فرهنگ پولادا پیشین نشان نمی دهند و شواهدی برای ورود تدریجی کانگراته به منطقه ارائه نمی کنند. دارندگان فرهنگ کانگراته تنها برای یک سده همگنی خود را حفظ کردند و سپس با جمعیت های بومی لیگوری ها ادغام شدند؛ این اتحاد منجر به شکل گیری فرهنگ جدید گولازکا شد. ریشه های اوروبیی، جمعیتی که نویسندگان کلاسیک آن ها را در این مناطق مستقر دانسته و شهر کومو را بنیان گذاشتند، به فرهنگ کانگراته مرتبط شده است. گورستان. از دوران باستان، ساکنان دره اولوونا عمدتاً در فاصله ای دور از رودخانه، بر زمین های مرتفع زندگی می کردند که قطعاً تحت تأثیر سیلاب های فصلی قرار نمی گرفت. مهم ترین یافته های باستان شناسی، از پیشاتاریخ تا تاریخ شهر رم، در لبه های دره اولوونا کشف شده اند و شهر مردگان مرتبط با فرهنگ کانگراته استثناء نبوده است. گورستان کانگرات
ه در سال ۱۹۲۶ نزدیک کلیسای سانتا کولومبا کشف شد. بعدها مشخص شد که یافته ها به هیچ فرهنگ پیشاتاریخی دیگر تعلق ندارند. در ۱۹۵۳، یافته های دیگر در همان زمین هنگام ساخت یک خانه کشف شد؛ در ۱۹۵۶ کاوش ها در محدوده کودکستان «جوزپه گایو» که هفتصد متر جنوب کلیسای سانتا کولومبا است، انجام گرفت. نخستین فعالیت های باستان شناسی به سرپرستی گیدو سوتِرمه ستر انجام شد و کاوش های دهه ۱۹۵۰ تحت نظارت فرانتِه ریتاتوره ون ویلِر انجام گرفت. کاوش ها به طور سیستماتیک بین بهار ۱۹۵۳ و پاییز ۱۹۵۶ انجام شد. گورها از نوع ساده چاله ای یا پوشیده با سنگ یا تخته سنگ هستند. بیشتر کوزه ها درپوش ندارند. برخی با یک تخته سنگ کوچک بسته شده اند و برخی دیگر برعکس در زمین قرار گرفته اند. کوزه ها اغلب خاکستر چند نفر را نیز در خود جای داده اند. وسایل برنزی همراه خاکستر (گردنبندها، سنجاق ها و حلقه ها) هدیه به مردگان نیستند، بلکه متعلق به خود فرد بوده اند. در واقع این اشیاء توسط حرارت آتش در طول آتش سپاری تغییر شکل یافته اند. سلاح های زیادی یافت نشده اند؛ در کل گورستان کانگراته تنها چهار شمشیر کشف شده است. بررسی یافته ها نشان داد که حدود ۳۰٪ گورها حاوی خاک
ستر نوجوانان یا کودکان بوده اند. برآورد می شود که گورستان در اصل حدود ۲۰۰ گور داشته باشد که ۱۶۵ مورد آن کشف شده اند. دفن هایی که کشف نشده بودند، در جریان ساخت و سازهای ذکرشده تخریب شدند. این فعالیت ها پس از تشخیص اهمیت یافته ها متوقف شد و اجازه حفاظت از کل منطقه داده شد. با توجه به وفور یافته ها، امکان شناسایی جنبه های فرهنگی و اجتماعی کلی جمعیت های متعلق به این تمدن پیشاتاریخی فراهم شد. از یافته های کشف شده در کانگراته می توان نتیجه گرفت که جمعیت های ساکن در آنجا زندگی نسبتاً سختی داشته و امید به زندگی کوتاهی داشتند. علاوه بر این، نرخ مرگ ومیر بسیار بالا بوده است. نوعی احترام به مردگان نیز از لباس های غنی دفن شده قابل استنباط است. به احتمال زیاد روستایی که جامعه سازنده دو گورستان در آن زندگی می کرد، فاصله زیادی با محل کشف نداشت. وجود دو گورستان نسبتاً نزدیک و کشف یافته های مشابه در منطقه می تواند نشان دهنده وجود چند روستا در فاصله نسبتاً کوتاه باشد. بقایای سکونت گاه هایی متعلق به جمعیت فرهنگ کانگراته در گابینلا در لنیانو کشف شده است. در طول کاوش ها که در اواسط دهه ۱۹۸۰ انجام شد، وسایل دوره برنز متأخر (اکثر ت
که های سفال) نیز آشکار شدند. گورستان های کوچک دیگری از فرهنگ کانگراته در آپیانو جنتیله، لیگوریا، کانتون تیچینو (گودو، روویو، لوکارنو، جوبیاسکو و بلانزونا), در نوار نووارا (نووارا، ویکولونگو و کاستلتو زوپرا تیچینو) و در وربانو (پرمنو) نیز کشف شده اند. ویژگی برجسته، سفالگری است که اگرچه برخی نقاط مشترک با فرهنگ اسکاموزینا پیشین دارد، اما به طور کلی با آن متفاوت است و به طور مستقیم با فرهنگ زمین خاکستردان و به ویژه گروه های منطقه راین-سوئیس-فرانسه شرقی مرتبط است. سهم فرهنگ گورهای کوزه ای به ویژه در شکل و تزئینات کوزه ها و همچنین ترکیب آلیاژ فلزات برنزی اشیاء دفنی مشهود است.
فرهنگ گولازکا (سده ۹ تا ۴ پیش از میلاد) یک فرهنگ ایتالیای ماقبل تاریخ در شمال ایتالیا بود که محوطه شاخص آن در گولازا واقع در استان وارزه، لمباردی کاوش شد. در منطقه مونسورینو، اوایل قرن ۱۹، کشیش جیووانی باتیستا جیانی اولین یافته ها از حدود پنجاه گور با اشیاء سفالی و فلزی را کشف کرد. شواهد مادی این فرهنگ در گستره ای حدود ۲۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع در جنوب آلپ، بین رودخانه های پو (رود), رودخانه سریو و Sesia پراکنده است و از شمال با گذرگاه های آلپی محدود می شود. منابع باستان شناختی. نام فرهنگ گولازکا از اولین یافته ها گرفته شده که از کاوش هایی که از سال ۱۸۲۲ در چندین محل در شهرداری گولازا توسط کشیش باستان شناس پدر جیووانی باتیستا جیانی (۱۷۸۸–۱۸۵۷) انجام شد، به دست آمد. او گورها را که کاملاً غیررومی بودند، به اشتباه بقایای نبرد تیچینو سال ۲۱۸ پیش از میلاد بین هانیبال و اسکیپیو آفریکانوس دانست. بیشتر اشیاء فهرست شده از گورهای مختلف واقع در مناطق سستو کالنده، گولازا و کاستلتو زوپرا تیچینو بود. در سال ۱۸۶۵، لوئیس لوران گابریل دو مورتیه، بنیان گذار باستان شناسی اروپا، به درستی همین گورها را به یک فرهنگ پیشا-رومی عصر عصر آهن
اختصاص داد، با احتمال زیرلایه ای سلت ها به دلیل شباهت با فرهنگ هالشتات. او چندین سفر به آنجا انجام داد و بخشی از مجموعه راهب بزرگ جیانی را به فرانسه برد تا مجموعه های Musée des Antiquités Nationales را غنی کند، که خود معاون متصدی آن بود. کاوش ها در سرتاسر قرن ۱۹ ادامه یافت. الکساندر برتراند، نیز متصدی موزه ملی باستان شناسی، در سال ۱۸۷۳ شخصاً برخی کاوش ها را انجام داد. با همکاری باستان شناسان فرانسوی، ایتالیایی و آلمانی در کنگره باستان شناسی استکهلم در ۱۸۷۴، زمان بندی فرهنگ گولازکا روشن تر شد و به سه دوره از ۹۰۰ تا ۳۸۰ پیش از میلاد تقسیم شد. این فرهنگ با حمله گال ها (فرانسه) به دره پو در ۳۸۸ پیش از میلاد پایان یافت. ارزیابی مدرن فرهنگ گولازکا از کمپین های ۱۹۶۵–۶۹ در مونسورینو به سرپرستی A. Mira Bonomi گرفته شده است. مطالعات زمانی جدیدتر توسط رافائل ده مارینیس ارائه شده است. در منطقه کاستلتو زوپرا تیچینو، بین سال های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳، کاوش تحت هدایت فیلیپو ماریا گامباری، قدیمی ترین گورستان اشرافی پیمونت را در بخش کاستلتو زوپرا تیچینو (Via del Maneggio, Via Aronco, Via Repubblica) آشکار کرد که بین پایان سده نهم و هف
تم پیش از میلاد توسعه یافته بود. این گورستان حدود سال ۶۷۰ پیش از میلاد در محدوده پرستش داینامیک اولین مرکز پروتو-شهری پیمونت شکل گرفت. از ۴۴ گور شناسایی شده، ۳۳ گور تقریباً سالم باقی مانده بود. پس از فعالیت طولانی فهرست بندی و مرمت، آثار (آرنی و اشیاء گور) بین ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ در سالن چندمنظوره "Albino Calletti" کاستلتو زوپرا تیچینو در نمایشگاه مهم "L’alba della città – Le prime necropoli del centro protourbano di Castelletto Ticino" به نمایش گذاشته شد. دوره بندی. مراحل بعدی فرهنگ گولازکا به این ترتیب دوره بندی شده اند:
فرهنگ لاتیال (حدود ۹۰۰–۷۰۰ پیش از میلاد) یک فرهنگ عصر آهن در مرکز لاتیوم، در مرکز ایتالیا، مرتبط با جمعیت پروتو-لاتین بود و تقریباً در محدوده لاتیوم قدیم گسترده بود. فرهنگ آپنین لاتیوم به آرامی به فرهنگ لاتیال منتقل شد و هیچ نشانه ای از حرکت جمعیت مهاجم وجود ندارد. جمعیت به طور کلی مکان هایی با صرفاً مزیت اقتصادی را رها کرده و به مکان های قابل دفاع مهاجرت کردند که بعدها به شهر تبدیل شدند. اصطلاح پیش شهری برای این دوران به کار می رود. حرکت جمعیت به مکان های قابل دفاع ممکن است نشان دهنده افزایش راهزنی باشد. فرهنگ لاتیال عصر آهن با فرایند شکل گیری لاتین ها مرتبط است و احتمالاً نشان دهنده مرحله ای از خودآگاهی اجتماعی-سیاسی لاتین ها در دوران پادشاهان آلبا لونگا و بنیان گذاری پادشاهی روم است. فرهنگ لاتیال با کوزه های تدفینی به شکل کلبه شناخته می شود. کوزه های فرهنگ پروتو-ویلانوفان ساده و دوکونه هستند و در یک گودال عمیق دفن می شدند. کوزه های کلبه ای، مدل گرد یا مربعی از یک کومه با سقف شیروانی هستند. داخل آن ها از طریق درب واقع در یکی از طرفین قابل دسترسی است. هم آتش سپاری و هم تدفین انجام می شد. سبک آن متمایز است. ک
وزه های کلبه ای نسخه های مینیاتوری از کلبه های محل زندگی جمعیت بودند، هرچند در این دوره استفاده از سنگ برای معابد و ساختمان های عمومی نیز توسعه یافت. جدول زمانی. جیووانی پینزا، باستان شناس ایتالیایی، ابتدا دو دوره را بر اساس فرهنگ مادی قبرها در اسکوایلین یا فوروم شناسایی کرد. دوره اول که با لاتیال I-III متناظر است، فاقد واردات یونانی یا سفال های زمین روشن بود. برعکس، دوره دوم که با لاتیال IVA-IVB متناظر است، با حضور چنین کالاهایی تعریف شد. تحقیقات بعدی بر اساس پژوهش های پینزا دوره های بیشتری از تاریخ لاتیال را شناسایی کردند که بیشتر آن ها بر اساس تغییرات سبک های سفالگری تعریف شدند. دوره بندی استاندارد بر اساس سفالگری با تغییرات اندک پذیرفته شده است؛ با این حال تحمل ±۲۵ سال منظور شده است. باستان شناس ایینار گیئرستاد استدلال کرد که نوع شناسی سفال می تواند منبعی غیرقابل اعتماد برای تعیین جدول زمانی باشد، زیرا—طبق نظر گیئرستاد—تلاش برای فهرست بندی سبک های استاندارد یک دوره خاص، تفاوت های کوچک در تکنیک بین کارگاه ها و صنعت گران مختلف را بیش از حد ساده می کند، کسانی که به طور طبیعی سبک های هنری شخصی خود را با الهام
از دوره های گذشته توسعه می دهند. پژوهش های اخیر بر اساس درخت گاه شماری نشان داده است که نیاز به بازبینی برخی دوره بندی ها وجود دارد، زیرا چوب های محفوظ نشان می دهند که جدول زمانی سنتی ممکن است حدود پنجاه سال با سایر نقاط اروپا هماهنگ نباشد؛ این مسئله تا حدی مشکل ایجاد می کند زیرا تاریخ چوب ها با تاریخ سفال ها مطابقت ندارد. دوره اول فرهنگ لاتیال با بقایای فرهنگ پروتو-ویلانوفان متناظر است، که خود آن حدود ۱۲۰۰–۹۰۰ پیش از میلاد تاریخ گذاری شده است. صرفاً بر اساس فرهنگ مادی، دوره اول جامعه لاتیال با استفاده از سفال ساده، ظهور کوزه کلبه ای و گرایش به تدفین آتشین متمایز می شود. با استفاده از مجموعه ای از تدفین های آتشین در رم، دوره زمانی تقریبی دوره اول لاتیال می تواند با تاریخ گذاری رادیوکربن به قرون یازدهم و دهم پیش از میلاد برگردد. از لاتیال I–II، تدفین تدریجی جایگزین آتش سپاری به عنوان اصلی ترین رسم تدفین شد. تاریخ گذاری رادیوکربن دفن های دوره دوم در رم نشان می دهد که دوره دوم لاتیا بین قرن دهم و نهم پیش از میلاد قرار دارد. بیشتر گورها در گورستان گابی بر اساس اشیای همراهشان به دوره های لاتیا IIA1 و IIB2 نسبت دا
ده می شوند و علاوه بر آن، تاریخ گذاری رادیوکربن نشان می دهد که مربوط به قرن نهم پیش از میلاد بوده اند. دوره دوم با استفاده از الگوهای ساده برای تزئین سفال و حضور فیبولاهای کمانی ضخیم در دفن های زنان مشخص می شود. تفاوت بین دوره های لاتیا IIA و IIB ابتدا توسط باستان شناس آلمانی Hermann Müller-Karpe بر اساس تفاوت های تیپ شناسی سفال ها در گورستان های اسکوییلین و فوروم دوره دوم پیشنهاد شد. کارپه استدلال کرد که احتمالاً این تفاوت ها به دوره های مختلف تاریخ لاتیا و به تبع آن سبک های متفاوت سفال مربوط می شود. از طرف دیگر، این اختلافات ممکن است ناشی از تکنیک های مختلف کارگاه های معاصر باشد. دوره دوم و سوم با فرهنگ ویلانوا در اتروریا هم زمان است. به گفته باستان شناس R. Ross Holloway، دوره دوم در توالی وئی احتمالاً با دوره سوم در توالی لاتیا هم زمان است، زیرا هر دو دوره پس از فرهنگ پروتو-ویلانوا قرار می گیرند. هالووی پیشنهاد می کند با توجه به اینکه بسیاری از سفال های وئی پس از ۷۵۰ پیش از میلاد تاریخ گذاری شده اند، پایان لاتیا IIB و آغاز دوره III نیز احتمالاً حدود ۷۵۰ پیش از میلاد بوده است. با این حال، این ارزیابی زمانی
با نتایج نمونه های رادیوکربن از کلبه ای در فیدنا مغایرت دارد. فرهنگ مادی این کلبه با پایان دوره لاتیا IIB یا آغاز دوره III مرتبط است، اگرچه تاریخ گذاری رادیوکربن نشان می دهد که نمی توان آن را بعد از ۸۲۰ پیش از میلاد قرار داد. شواهد اضافی از Satricum نیز تاریخ اوایل دوره لاتیا III را به اواخر قرن نهم و اوایل قرن هشتم پیش از میلاد تأیید می کند. دو کلبه در این محل که سفال های مربوط به دوره لاتیا III در آن ها یافت شده، هر دو شامل نمونه های زغال هستند که بر اساس تاریخ گذاری رادیوکربن، یکی از آن ها به قرن نهم پیش از میلاد و دیگری به دوره بین ۸۳۰–۷۹۰ پیش از میلاد نسبت داده می شود. منابع.
بازار مدیترانه ای (به انگلیسی: "Mediterranean Market") به شبکهٔ گسترده ای از مبادلات بازرگانی، مالی و فرهنگی در دریای مدیترانه گفته می شود که از دوران باستان تا سده های میانه و رنسانس ادامه داشت. این بازار شامل مبادلهٔ کالاهایی چون ابریشم، ادویه، فرش ایرانی، طلا و نقره میان سرزمین های شرقی (ایران، شام و مصر) و سرزمین های غربی (ایتالیا، اسپانیا و یونان) بود. جمهوری ونیز و جنوا از مهم ترین مراکز سازمان دهی و مدیریت این بازار به شمار می رفتند. ارتباط با ایران. ایران یکی از تأمین کنندگان اصلی کالاهای لوکس برای بازار مدیترانه بود. ابریشم و فرش های ایرانی در ونیز، فلورانس و جنوا ارزش زیادی داشتند و گاهی به عنوان سرمایه یا دارایی مالی محسوب می شدند.
پالو دی ونیز (به ایتالیایی: "Palo di Venezia") به ستون های چوبی رنگ آمیزی شده ای گفته می شود که در ونیز در کنار کانال ها و درگاه های تجاری نصب می شدند. این ستون ها علاوه بر نقش معماری و نمادین، کارکرد حقوقی و مالی نیز داشتند و به عنوان نشانهٔ مالکیت و قراردادهای تجاری به کار می رفتند. اهمیت اقتصادی. در دوران رنسانس، پالوها علاوه بر تعیین محل پهلوگیری کشتی ها، نوعی «سند عینی» از مالکیت و تعهد مالی محسوب می شدند. وجود یک پالو در مقابل کاخ یا انبار تجاری نشان دهندهٔ اعتبار و قدرت مالی صاحبان آن بود. ارتباط با ایران. برخی سفرنامه های ایرانی سدهٔ شانزدهم و هفدهم میلادی به حضور این ستون ها در ونیز اشاره کرده اند. بازرگانان ایرانی که از طریق جاده ابریشم و بنادر عثمانی به ونیز می رسیدند، پالوها را نشانه ای از شفافیت تجاری و اعتبار خانواده های ونیزی می دانستند.
کاسا دی ریسپارمیو (به ایتالیایی: "Cassa di Risparmio"؛ به معنای «صندوق پس انداز») نوعی بانک محلی در ایتالیا بود که نخستین بار در اوایل سدهٔ نوزدهم میلادی تأسیس شد. هدف اصلی این مؤسسات، تشویق مردم عادی به پس انداز، ارائه وام های خرد و حمایت از فعالیت های اجتماعی و محلی بود. تاریخچه. نخستین کاسا دی ریسپارمیو در اوایل سدهٔ نوزدهم در فلورانس و تورین شکل گرفت. این بانک ها بعدها در سراسر ایتالیا گسترش یافتند و تبدیل به بخش مهمی از نظام مالی شدند. در سدهٔ بیستم، بسیاری از آن ها با ادغام در شبکهٔ بانکی مدرن، به بانک های بزرگ تر تبدیل شدند. مقایسه. برخی پژوهشگران، کارکرد کاسا دی ریسپارمیو را مشابه صندوق های قرض الحسنه در ایران دانسته اند که با هدف حمایت اجتماعی و تسهیل دسترسی به وام های کوچک فعالیت می کردند.
کشاورزی در ایتالیا که بخشی از اقتصاد ایتالیا است، از هزاره پنجم توسعه یافته است. در قرن بیستم، ایتالیا از کشوری عمدتاً کشاورزی به کشوری صنعتی تبدیل شد. در نتیجه، بخش کشاورزی (شامل جنگل ورزی و ماهیگیری) با کاهش شدید اشتغال روبرو شد، از ۴۳٪ (در سال ۱۸۶۰) به ۳٫۸٪ (در سال ۲۰۰۰) از کل جمعیت شاغل که درصد ناچیزی در ساختار اقتصادی کشور است. براساس آخرین سرشماری ملی کشاورزی، در سال ۲۰۱۰، ۸۹۱٬۰۰۰ نفر در بخش کشاورزی مشغول به کار بودند که بیشتر آن ها مردان (۷۱٫۳٪ از کل) و ساکن جنوب ایتالیا (۴۶٫۸٪ از کل) بودند. در سال ۲۰۱۰، مساحت کشاورزی ایتالیا برابر با بود که از این مقدار زیر کشت قرار داشت و عمدتاً در جنوب ایتالیا (۶۳٪) متمرکز بود. توضیحات. طبق آخرین سرشماری ملی کشاورزی، در سال ۲۰۱۰، ۱٫۶ میلیون مزرعه وجود داشت (کاهش ۳۲٫۴٪ نسبت به سال ۲۰۰۰) که مساحتی برابر را پوشش می داد (۶۳٪ از آن در جنوب ایتالیا قرار داشت). اکثریت قریب به اتفاق آن ها (۹۹٪) خانوادگی و کوچک بوده و میانگین مساحت آن ها تنها است. از کل سطح زیر کشت کشاورزی (جنگل کاری مستثنی)، زمین های غلات ۳۱٪، باغ های زیتون ۸٫۲٪، تاکستانها ۵٫۴٪، باغ های مرکبات ۳٫۸٪، مزارع چ
غندر قند ۱٫۷٪ و باغبانی ۲٫۴٪ را تشکیل می دهند. باقی مانده عمدتاً به مراتع (۲۵٫۹٪) و غلات علوفه ای (۱۱٫۶٪) اختصاص دارد. بخش شمالی ایتالیا عمدتاً ذرت، برنج، چغندر قند، سویا، گوشت، میوه و فراورده لبنی تولید می کند، در حالی که جنوب در گندم و مرکبات تخصص دارد. دامداری شامل ۶ میلیون رأس گاو، ۸٫۶ میلیون رأس گرازسانیان، ۶٫۸ میلیون رأس گوسفند و ۰٫۹ میلیون رأس بز است. تولید سالانه کل صنعت ماهیگیری بر پایه کشور از صید و آبزی پروری، شامل سخت پوستان و نرم تنان، حدود ۴۸۰٬۰۰۰ تن است. ایتالیا یکی از فهرست کشورهای تولیدکننده شراب جهان است و از پیشگامان تولید روغن زیتون، میوه ها (سیب، زیتون، انگور، پرتقال، لیمو، گلابی، زردآلو، فندق، هلو، گیلاس، آلو، توت فرنگی و کیوی) و سبزیجات (به ویژه کنگر فرنگی و گوجه فرنگی) محسوب می شود. معروف ترین شراب ایتالیاییها احتمالاً توسکانی Chianti و پیمونتی Barolo هستند. سایر شراب های مشهور شامل Barbaresco, Barbera d'Asti, Brunello di Montalcino, Frascati, Montepulciano d'Abruzzo, Morellino di Scansano, Amarone della Valpolicella DOCG و شراب گازدار Franciacorta و پروسکو هستند. محصولات باکیفیت که ای
تالیا در آن تخصص دارد، به ویژه شراب ها و پنیرهای منطقه ای، اغلب تحت نشان های تضمین کیفیت DOC/DOP محافظت می شوند. این نشان های جغرافیایی و خوراک های سنتی در اتحادیه اروپا که توسط اتحادیه اروپا اعطا می شود، اهمیت دارد تا از اشتباه با محصولات کم کیفیت و انبوه جلوگیری شود. در واقع، آشپزی ایتالیایی یکی از محبوب ترین و کپی شده ترین غذاها در جهان است. کمبود یا نبود کامل برخی از شناخته شده ترین مواد اولیه آن خارج از ایتالیا، به ویژه به دلیل جعل یا تقلب غذایی، منجر به تغییر کامل ماهیت مواد ایتالیایی می شود. این پدیده که در همه قاره ها گسترده است، بیشتر با عنوان "Italian Sounding" شناخته می شود و شامل استفاده از کلمات، تصاویر، ترکیب رنگ ها (مانند پرچم ایتالیا), مراجع جغرافیایی و برندهای تداعی کننده ایتالیا برای تبلیغ و بازاریابی محصولات غذایی است که در واقع هیچ ارتباطی با آشپزی ایتالیا ندارند. تاریخ. پیشاتاریخ. چندین یافته باستان شناسی نشان می دهد که اولین سکونتگاه های کشاورزی در ایتالیا حدود هزاره پنجم شکل گرفته اند. باستان شناسان مسیرهایی که اولین دهقانان آناتولی طی کرده و انقلاب نوسنگی را در اروپا، عمدتاً در امتداد
دریای مدیترانه و دانوب گسترش داده اند، به وضوح شناسایی کرده اند. در ابتدا آن ها از طریق دریا به سیسیل رسیدند و روستاهای کشاورزی مشابه با روستاهای هلال حاصلخیز (آناتولی، سوریه، سرزمین فلسطین، دره های دجله و فرات) تأسیس کردند. بعدها، پس از عبور از آلپ، دهقانانی که از منطقه دانوب آمده بودند، روستاهایی با همان ویژگی های دوران نوسنگی در بالکان ساختند که در طول یک هزاره شاهد توسعه های قابل توجهی بود. تاریخ باستان. در عصر برنز، کل دشت پو به لطف سکونتگاه های موسوم به «تراماره» که شبیه خانه های پایه دار بودند، مستعمره نشین شد. این ساکنان روش های کشاورزی و دامپروری پذیرفته شده در دوران نوسنگی را به کمال رسانده بودند که تا قرون وسطی تقریباً بدون تغییر باقی ماند. همچنین در مرکز ایتالیا، دوره آغاز جامعه دهقانی با تنوع کشاورزی در حال افزایش بود. اما سکونتگاه ها عمدتاً در مناطق تپه ای واقع بودند و از روش بریدن و سوزاندن استفاده می کردند. از گاوآهن های مدیترانه ای با تیغه های چوبی قابل تبدیل استفاده می شد. در جنوب ایتالیا، اولین شواهد کشت زیتون در این دوره مشاهده می شود. عصر آهن شاهد ظهور خانه های آجری در مناطق روستایی، پرور