Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نیروگاه حرارتی هاچینوهه (八戸火力発電所, "Hachinohe Karyoku Hatsudensho") () یک نیروگاه حرارتی گاز طبیعی مایع (LNG) است که توسط شرکت Tohoku Electric در شهر هاچینوهه، آموری، ژاپن اداره می شود. این مرکز در سواحل اقیانوس آرام واقع شده است. تاریخچه. در زمان تأسیس شرکت توهوکو الکتریک، تمام تأسیسات تولید برق آن نیروگاه های برق-آبی بودند که بیشتر در امتداد حوضه رودخانه آگانو در استان فوکوشیما متمرکز شده بودند. در نتیجه، شمال شرقی ژاپن با کمبود شدید برق مواجه شد. با انتخاب منطقه هاچینوهه به عنوان مرکز صنایع سنگین توسط دولت ژاپن، انتظار می رفت مصرف برق صنعتی افزایش یابد و توهوکو الکتریک ساخت اولین نیروگاه حرارتی خود را در سپتامبر ۱۹۵۶ آغاز کرد. این نیروگاه در ژوئن ۱۹۵۸ تکمیل شد. از چهار واحد تکمیل شده، واحدهای ۱ و ۲ در سال ۱۹۸۲ و واحد ۴ در سال ۲۰۰۶، به دلیل قدیمی بودن تجهیزات و کاهش نرخ کارایی، از بهره برداری خارج شدند. پس از زلزله و سونامی توهوکو در سال ۲۰۱۱، واحد ۵ به سرعت وارد خدمت شد تا کمبود ظرفیت تولید برق جبران شود. بعدها واحد ۵ با نصب یک دیگ بخار بازیاب گرما از زباله، یک توربین بخار و ژنراتور، به یک نیروگاه سیکل ترکی
بی پیشرفته ارتقا یافت. در آن زمان نیز سوخت نیروگاه از دیزل به گاز LNG تبدیل شد. نیروگاه ارتقا یافته در ۷ اوت ۲۰۱۴ دوباره به کار افتاد و تبدیل سوخت آن به LNG تا ۱ ژوئیه ۲۰۱۵ تکمیل شد. در ۷ آگوست ۲۰۱۴، چرخه ترکیبی واحد ۵ تکمیل شد و بهره برداری تجاری از آن آغاز شد. سوخت دیزل در ابتدا به عنوان سوخت اصلی استفاده می شد، اما در ۲۸ نوامبر ۲۰۱۲، شرکت JX Nippon Oil &amp; Energy، قرارداد تأمین گاز طبیعی را امضا کرد و اعلام شد که از پایانه LNG این شرکت در هاچینوهه، سوخت مورد نیاز تأمین خواهد شد. تغییر سوخت اصلی به گاز طبیعی در ۱ ژوئیه ۲۰۱۵ اجرا شد و ظرفیت تولید برق و راندمان حرارتی را بهبود بخشید. واحد ۳ در تاریخ ۱ ژوئیه ۲۰۱۶ به دلیل قدیمی بودن تجهیزات از بهره برداری خارج شد. نیروگاه خورشیدی ۱٫۵ مگاواتی هاچینوهه در محل واحدهای برق حرارتی اسقاط شده، ساخته شد و در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۱ شروع به کار کرد.
رامیا سوبرامانیان بازیگر هندی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم های تن پوش اشاره کرد. فیلم شناسی. فهرست برخی از فیلم هایی که رامیا سوبرامانیان در آن ها به ایفای نقش پرداخته است:
جنگ بزرگ فیلمی محصول سال ۲۰۱۹ و به کارگردانی استیون لوک است. در این فیلم بازیگرانی همچون باتس وایلدر، هیرارام ماری، بیلی زین و ران پرلمن ایفای نقش کرده اند.
آتش افروزان جهنم فیلمی محصول سال ۲۰۲۲ و به کارگردانی جاستین لی است. در این فیلم بازیگرانی همچون بروس درن، بیلی زین، تونی تاد، آدرین باربو، جان کسیر، مگ فاستر و کورتنی گینس ایفای نقش کرده اند.
نیروگاه هسته ای کالورت کلیفز () یک نیروگاه هسته ای است که در ساحل غربی خلیج چساپیک در نزدیکی لوزبی، شهرستان کالورت، مریلند در اقیانوس اطلس ایالات متحده واقع شده است. این تنها نیروگاه هسته ای در ایالت مریلند است. بررسی اجمالی. این نیروگاه تحت مالکیت و بهره برداری شرکت Constellation Energy است و دارای دو راکتور آب تحت فشار دو حلقه ای با ظرفیت ۲۷۳۷ مگاواتی حرارتی (MWth) است. هر واحد تولیدی نیروگاه تقریباً ۸۵۰ مگاوات الکتریکی خالص یا ۹۰۰ مگاوات ناخالص تولید می کند. مصرف الکتریکی هر واحد نیروگاه حدود ۵۰ مگاوات است. این واحدها از نوع بخار اشباع (غیر سوپرهیت) هستند و دارایی کارایی حدود ۳۳ درصد هستند (نسبت ۹۰۰ مگاوات ناخالص الکتریکی به ۲۷۰۰ مگاوات حرارتی هسته ای). فقط خروجی توربین اصلی تک فشار، اندکی قبل از تحویل بخار به موازات سه توربین فشار پایین، کمی توسط یک گرم کننده دو مرحله ای سوپرهیت می شود. واحد اول از یک توربین و ژنراتور طراحی شده توسط جنرال الکتریک استفاده می کند، در حالی که واحد دوم از یک توربین و ژنراتور طراحی شده توسط وستینگهاوس استفاده می کند. گرمای تولید شده توسط راکتور به خلیج بازمی گردد که به عنوان ی
ک هیت سینک خنک کننده برای نیروگاه عمل می کند. واحد ۱ در سال ۱۹۷۵ و واحد ۲ در سال ۱۹۷۷ وارد بهره برداری تجاری شدند. هزینه کل این دو واحد در زمان ساخت حدود ۷۶۶ میلیون دلار آمریکا بود که در سال ۲۰۲۴ حدود ۳٫۶۹۹ میلیارد دلار است. دو ژنراتور بخار واحد ۱ در سال ۲۰۰۲ و سر مخزن راکتور آن در سال ۲۰۰۶ جایگزین شدند، در حالی که در واحد ۲، ژنراتورهای بخار در سال ۲۰۰۳ و سر مخزن راکتور در سال ۲۰۰۷ جایگزین شدند. آب های اطراف این نیروگاه مکانی بسیار محبوب برای ماهیگیران است. واحد ۱ و ۲ هرکدام از آب خلیج برای خنک کردن کندانسورهای توربین بخار خود و سایر مبدل های حرارتی سیستم اولیه و ثانویه خنک کننده استفاده می کنند. آب خلیج با سرعت جریان اسمی ۱٫۲ میلیون گالن در دقیقه (۷۵۰۰۰ لیتر در ثانیه) در واحد از هر کندانسور توربین بخار خارج می شود. آب برگشتی بیش از ۶ درجه سانتیگراد گرمتر از آب ورودی از خلیج است. برخلاف بسیاری از نیروگاه های هسته ای دیگر، نیروگاه کالورت کلیفز لازم نداشت از برج های خنک کننده آب برای بازگرداندن آب گرم به دمای اولیه خود استفاده کند. از آنجایی که آب خیلی سریع بیرون می آید و نوعی جریان آب شکافنده ایجاد می کند، می
تواند مکانی خطرناک برای ماهیگیری باشد. واحد سوم نیروگاه تنها به حدود ۱۰ درصد از حجم آب خنک کننده مورد نیاز برای مجموع واحدهای اول و دوم نیاز دارد در نتیجه ورود ماهی و صدف کمتر از ۳٫۵ درصد نسبت به واحد ۱ و ۲ است. در فوریه ۲۰۰۹، کالورت کلیفز رکورد جهانی راکتورهای آب تحت فشار را با کار بدون وقفه ۶۹۲ روز به نام خود ثبت کرد. علاوه بر این، ضریب ظرفیت واحد ۲ در سال ۲۰۰۸ رکورد جهانی ۱۰۱٫۳۷ درصد بود. جمعیت اطراف. کمیسیون تنظیم مقررات هسته ای، دو منطقه برنامه ریزی اضطراری را در اطراف نیروگاه های هسته ای تعریف می کند: یک منطقه مسیر پرتودهی با شعاع ۱۶ کیلومتر که مربوط به قرار گرفتن در معرض و استنشاق آلودگی رادیواکتیو موجود در هوا است و منطقه دیگر برای حدود ۵۰ ۸۰ کیلومتر، مربوط به خوردن غذا و مایعات آلوده به رادیواکتیویته است. بر اساس تجزیه و تحلیل داده های سرشماری ایالات متحده، جمعیت سال ۲۰۱۰ در فاصله ۱۶ کیلومتری از کالورت کلیفز برابر ۴۸۷۹۸ نفر بود که در یک دهه، ۸۶٫۴ درصد افزایش داشته است. جمعیت سال ۲۰۱۰ در فاصله ۸۰ کیلومتری برابر ۲۸۹۰۷۰۲ نفر بود که کاهش ۲ درصدی از سال ۲۰۰۰ را نشان می دهد. مخاطرات. نزدیکی به کارخانه LNG
در سال ۲۰۰۱، زمانی که قرار بود کارخانه سوخت گاز مایع Dominion Cove Point بازگشایی شود، بسیاری از ساکنان محلی نگران نزدیکی به این نیروگاه هسته ای (۳ مایل) بودند. ساکنان فکر می کردند که کمیسیون فدرال تنظیم گری انرژی قبل از افتتاح کارخانه خطراتی را که می تواند ناشی از حمله یا انفجار باشد در نظر نگرفت. لرزه خیزی بر اساس یک مطالعه کمیسیون تنظیم گری هسته ای که در اوت ۲۰۱۰ منتشر شد، تخمین از خطر وقوع زلزله آن قدر شدید بود که به راکتور کالورت کلیفز آسیب برساند، برای راکتور اول برابر ۱ در ۱۰۰۰۰۰ و برای راکتور دوم ۱ در ۸۳۳۳۳ بود. ملاحظات زیست محیطی دانشمندان دانشگاه جان هاپکینز نگران بودند که تخلیه آب خنک کننده گرم شده از نیروگاه برای یک عنصر حیاتی از اکوسیستم خلیج چساپیک، یعنی خرچنگ های آبی معروف خلیج مضر باشد. در اواخر دهه ۱۹۶۰، دعوی حقوقی ناشی از قانون سیاست ملی محیط زیست کنگره در نهایت منجر به ایجاد یکی از مشهورترین پرونده های زیست محیطی در تاریخ آمریکا شد، کمیته هماهنگی Calvert Cliffs, Inc. v. کمیسیون) برای بررسی اثرات زیست محیطی ساخت و نگهداری چنین نیروگاه انرژی اتمی. تمدید پروانه بهره برداری ۲۰۰۰. در سال ۲۰۰۰، ک
میسیون تنظیم مقررات هسته ای مجوز نیروگاه را به مدت ۲۰ سال دیگر تمدید کرد و کالورت کلیفز را به اولین نیروگاه هسته ای در ایالات متحده تبدیل کرد که چنین پروانه ای دریافت کرد. جورج دبلیو بوش در ژوئن ۲۰۰۵ از نیروگاه بازدید کرد که اولین باری بود که یک رئیس جمهور از یک نیروگاه هسته ای در نزدیک به دو دهه بازدید کرد. پیشنهاد اضافه کردن راکتور سوم. شرکت انرژی هسته ای یونی استار (UniStar Nuclear Energy) اعلام کرد که قصد دارد واحدی از راکتور قدرت تکاملی (نوع US-EPR) در کالورت کلیفز بسازد. این شرکت به طور مشترک متعلق به Constellation Energy (CEG) و Électricité de France (EDF)، سازنده و تأمین کننده فرانسوی نیروگاه های هسته ای بود. واحد پیشنهادی حدود دو برابر انرژی هر یک از واحدهای موجود تولید می کرد. در ۱۳ ژوئیه ۲۰۰۷، یونس استار درخواستی جزئی به کمیسیون تنظیم مقررات هسته ای ارائه کرد تا برنامه های خود برای ساخت واحد سوم نیروگاه هسته ای را بر اساس راکتور قدرت تکاملی AREVA ایالات متحده را بررسی کند. پیشنهاد شد که این واحد در جنوب واحدهای موجود ۱ و ۲ واقع شده و از خط ساحلی عقب نشینی کند. اگرچه تنها یک واحد بود، اما مساحت زمین
مورد نیاز آن حدود دو برابر واحدهای موجود با هم بود. این بود که بایستی یک سیستم خنک کننده حلقه بسته با استفاده از یک برج خنک کننده مکانیکی تک هیبریدی داشته باشد. مخالفان و حامیان راکتور سوم پیشنهادی در یک سری جلسات عمومی در برابر مقامات کمیسیون تنظیم مقررات هسته ای ایالات متحده شرکت داشتند. در مارس ۲۰۰۹، بیل پیل از جنوب شهرستان کالورت از کمیسیون تنظیم مقررات هسته ای خواست تا مجوز انتشار راکتور را به دلیل نگرانی های بهداشتی و ایمنی رد کند. جورج واندرهیدن، رئیس و مدیر عامل انرژی هسته ای UniStar، از NRC خواست تا درخواست مجوز هوایی را تأیید کند. در اکتبر ۲۰۱۰، Constellation Energy گفت که در مذاکرات برای تضمین وام فدرال برای ساخت رآکتور سوم پیشنهادی به بن بست رسیده است. دولت به دنبال کارمزد ۸۸۰ میلیون دلاری با ضمانت حدود ۷٫۶ میلیارد دلاری برای جبران خطر نکول مالیات دهندگان بود. شرکت Constellation Energy پاسخ داد که چنین هزینه ای پروژه را با شکست مواجه می کند. بر اساس گزارش SEC، در نوامبر ۲۰۱۰، قرارداد انتقال سهام گروه انرژی Constellation در یک شرکت توسعه هسته ای به شریک فرانسوی آن بسته شد. یک ماه قبل، Constellatio
n موافقت کرد که ۵۰ درصد سهام خود در UniStar Nuclear Energy را به مبلغ ۱۴۰ میلیون دلار به EDF بفروشد و به EDF مالکیت انحصاری سرمایه گذاری مشترک و برنامه های آن برای توسعه واحد سوم در Calvert Cliffs در جنوب مریلند را بدهد. این قرارداد از EDF خواست ۳٫۵ میلیون سهام خود را به ارزش حدود ۱۱۰ میلیون دلار به Constellation منتقل کند و کرسی خود را در هیئت مدیره Constellation واگذار کند. ساموئل مینزبرگ، طراح EDF استعفا داد. در آوریل ۲۰۱۱، کمیسیون تنظیم مقررات هسته ای (NRC) اعلام کرد که UniStar واجد شرایط ساخت رآکتور سوم نیست، زیرا از زمانی که Constellation در سال ۲۰۱۰ از شراکت خارج شد، این شرکت متعلق به ایالات متحده نیست. NRC به پردازش درخواست ادامه خواهد داد، اما تا زمانی که الزامات مالکیت برآورده نشود، مجوز صادر نمی شود. هزینه ساخت راکتور ۹٫۶ میلیارد دلار برآورد شد. Constellation Energy در سال ۲۰۱۲ در Exelon ادغام شد. در سال ۲۰۱۵، آروا، که با بازسازی داخلی شرکت خود دست و پنجه نرم می کرد، از فرایند صدور گواهینامه برای طراحی راکتور EPR ایالات متحده خارج شد، و عملاً برنامه های استقرار یک راکتور اروپایی در ایالات متحده را
متوقف کرد. حوادث. واحد ۲ نیروگاه هسته ای کالورت کلیفز در ۵ سپتامبر ۲۰۱۳ پس از یک نقص در هنگام آزمایش تعطیل شد. پس از انجام تعمیرات مورد نیاز، در ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۳ دوباره باز شد.
موتور موشک تنفس هوایی سینرژیک - سابر () یک مفهوم در دست توسعه توسط Reaction Engines Limited برای موتور موشک هیبریدی تنفس هوایی پیش سرد مافوق صوت شده است. این موتور برای دستیابی به قابلیت پرتاب تک مرحله به مدار طراحی شده است و هواپیمای فضایی پیشنهادی Skylon را به مدار پایین زمین می رساند. سابر از سری طرح های آلن باند تکامل یافته است که در اوایل دهه 1980 برای پروژه HOTOL آغاز شد. این طرح شامل یک موتور موشک سیکل ترکیبی تک با دو حالت کار است. حالت تنفس هوا، ترکیبی از یک کمپرسور توربو با یک پیش خنک کننده سبک وزن هوا است که درست در پشت مخروط ورودی قرار دارد. در سرعت های بالا، این پیش کولر هوای داغ و فشرده شده را خنک می کند. در غیر این صورت به دمایی می رسد که موتور نمی تواند تحمل کند و منجر به نسبت فشار بسیار بالایی در موتور می شود. پس از آن هوای فشرده وارد محفظه احتراق موشک می شود و در آنجا همراه با هیدروژن مایع ذخیره شده مشتعل می شود. نسبت فشار بالا به موتور این امکان را می دهد که نیروی رانش بالایی را در سرعت ها و ارتفاعات بسیار بالا ارائه دهد. دمای پایین هوا امکان استفاده از آلیاژ سبک را فراهم می کند و موتور بسیا
ر سبک وزن را برای رسیدن به مدار ضروری می سازد. علاوه بر این پیش خنک کننده SABRE هوا را مایع نمی کند و به آن اجازه می دهد کارآمدتر کار کند. پس از خاموش شدن مخروط ورودی در سرعت 5.14 ماخ و در ارتفاع 28.5 کیلومتری، کارکرد سیستم به صورت یک موتور موشک با کارایی بالای چرخه بسته ادامه می یابد که اکسیژن مایع و هیدروژن مایع را از مخازن سوخت می سوزاند و اجازه می دهد مفهوم هواپیمای فضایی مانند Skylon برای رسیدن به سرعت مداری پس از خروج از جو در یک صعود شیب دار ممکن شود. هم چنین موتوری برگرفته از مفهوم SABRE به نام Scimitar برای پیشنهاد جت مسافربری مافوق صوت A2 این شرکت با بودجه اتحادیه اروپا طراحی شده است.
حبیب الله غفوری بارجینی (زاده ۱۳۴۱ در میبد) روحانی شیعه و سیاستمدار ایرانی است. وی از تاریخ ۲۵ مهر ۱۴۰۲ با حکم سید علی خامنه ای به جای مصطفی علماء به عنوان امام جمعه کرمانشاه منصوب شده و هم اکنون امام جمعه شهر کرمانشاه و نماینده ولی فقیه در استان کرمانشاه است. زندگی نامه. حبیب الله غفوری بارجینی در سال ۱۳۴۱ در محله بارجین در شهر میبد در استان یزد به دنیا آمد. وی دوران تحصیلات ابتدایی و راهنمایی خود را در میبد به انجام رساند و قبل از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ در حوزه علمیه قم شروع به تحصیل علوم دینی نموده است. وی از مهرماه ۱۳۵۶ در مدرسه قدیری قم تحصیل علوم دینی را شروع کرد و در نوجوانی دروس حوزه را طی سال های انقلاب بهمن ۱۳۵۷ و جنگ ایران و عراق گذراند. غفوری تا سال ۱۳۷۱ به آموزش در حوزه علمیه قم مشغول بود که در ضمن آن آموزش نظامی و زبان های عربی و انگلیسی را نیز فراگرفت. وی از تاریخ ۲۵ مهر ۱۴۰۲ با حکم سید علی خامنه ای به جای مصطفی علماء به عنوان امام جمعه کرمانشاه منصوب شد.
پوشاک سیستانی لباس سنتی و محلی مردم سیستان و برگرفته از فرهنگ، جغرافیا و هزاران سال همزیستی با طبیعت در گذشته و حال است. پوشاک مردان. پوشاک مردان سیستان عمدتاً شامل دستار، سرپوش، پیراهن و شلوار است. به دستار در گویش محلی "لُنْگوته" می گویند که بیشتر به رنگ سفید است. پیراهن مردان، بلند و تا سر زانو است. این پیراهن ها در ۳ مدل چین دار، ساره، ترک دار استفاده می شود. معمولاً پیراهن به هر صورت که باشد، شلوارش نیز به همان صورت ساده یا چین دار است. روی لباس مجالس افراد مرفه ابریشم دوزی می شود. در گویش محلی سیستان به شلوار، "تمو" یا "تومون" و به پیراهن "پِنَر" می گویند و نوع ترک دار آن را "چل تریز" می نامند که از قسمت زیر حلقه آستین به پایین حداقل از ۳۴ ترک تشکیل شده است. همچنین مردان سیستانی جلیقه ای روی پیراهن می پوشند که به آن "جِلِزقِه" می گویند. پیراهن چِل تریز. پیراهن گشاد و پرچینی که قد آن تا میان ساق پا می رسد. آستین آن از دو تکه و یک مرغک تشکیل می شود و مچ دار است و برای گشادی دامن آن از ترک های راسته و گود استفاده می کنند. برای دوخت این لباس ۸ تا ۱۰ متر پارچه نیاز است و اغلب به رنگ سفید می باشد. این پیراهن
از ۴۰ تکه تشکیل می شود و دور سجاف و مچ آن را با نخ سیاه، سیاه دوزی می کنند و روی آن کمربند شانه کش می بندند. پیراهن برچاک. پیراهنی گشاد و بلند تا پایین زانو است که در قسمت پایین دامن گشادتر می شود و دارای آستین بلند ، گشاد و بدون سردست می باشد. در دو طرف دامنِ پیراهن، چاکی وجود دارد که به آن برچاک می گویند. این پیراهن دارای یقه گرد است و چاک یقه آن بر روی شانه چپ بسته می شود. شلوار. شلوار مردان سیستانی پرچین است و لیفه ای برگردان دارد و از دو ساق و یک میان ساق فراخ تشکیل شده است. شلوار به وسیله بندهایی که توسط خود مردم منطقه بافته می شود، محکم می گردد. معمولاً برای دوخت این شلوار ۶ تا ۸ متر پارچه نیاز است. پیراهن معمول. پیراهن معمول از گذشته تاکنون دستخوش تغییر گشته و از گشادی آن کاسته شده است. پیراهن مردان سیستانی در گذشته راسته و گشاد دوخته می شد که در جلو فاقد سجاف و از سرشانه شکافی مورب تا زیر سینه داشت و بر روی شانه بسته می شد و روی آن با ابریشم سفید، خامه دوزی می شد. آستین آن گشاد بوده و قد آن تا زیر زانو می رسید و جیب چهارگوش در پهلوها داشته است. اما به مرور از گشادی آستین پیراهن کاسته شده و به شکل راس
ته با مچ درآمد. در جلو سجاف با یقه یا بدون یقه و قد آن تا زانو در در دو طرف پهلو دارای چاک و جیب چهارگوش می باشد. جلیقه. جلیقه نیم تنه ای است که در اصطلاح محلی به آن باسکَت می گویند و پوشیدن آن مورد علاقه مردم سیستان است. در گذشته جلیقه را از نمد و یا ابریشم تهیه می کردند. رنگ جلیقه اغلب مشکی است. جوقه. نوعی کت که با دوام و هزینه بسیار بالا است. این کت امروزه مشابه ژاکت هایی است، که مورد استفاده قرار می دهند و از پشم رنگ خورده بافته می شد. ستوه. کتی با رنگ کرم شتری و پشمی بوده که یقه انگلیسی داشت و افراد مرفه بر روی این کت کمربندی از تار طلا می بستند که به کمر تار طلا شهرت داشت و از کمر آن خنجری آویزان می کردند. در هنگام سرما از ستوه پشمی که از پشم شتر بافته می شود استفاده می شود. قبا. تن پوش بلندی که در زمستان می پوشیدند. جلو سینه و سرآستین آن را برای زیبایی بیشتر یراق دوزی می کردند. رنگ قبا معمولاً بور و سیاه بود و قد آن تا زانو می رسید. این لباس در گذشته ها، مخصوص افراد بسیار مرفه سیستان بود. کلاه. در منطقه سیستان از همان دوران کودکی کلاه بر سر می گذاشتند و آن را در زمستان و تابستان مورد استفاده قرار می دا
دند . کلاهی که مردان در خانه می پوشیدند عرقچین نام دارد که از جنس پارچه نخی است و کناره های آن با نخ ابریشمی دست دوزی می شود. مردان سیستان از چند نوع کلاه استفاده می کردند: لنگ. پارچه ای است به طول ۳ متر و عرض حدود ۱/۵ متر که دور گردن و شانه آویخته می شود. پتو. پارچه ای است پشمی که حدود ۱/۵ متر پهنا و ۲ متر طول دارد. آن را به دور کمر و گردن و شانه می اندازند و در حقیقت وسیله ای است گرم کننده که در زمستان جای لنگ را می گیرد. این شال را در رنگ های مختلف تهیه می کنند و به این شال در منطقه سیستان، پتو اطلاق می شود. این شال را از جنس نمد درست می کنند و علاوه بر به دوش انداختن مانند لنگ هم از آن استفاده می کنند. پالتوی نمدی. دامداران و کشاورزان از بالاپوش نمدی استفاده می کردند که یقه آن مثلثی شکل و آستین آن بلند و قد آن تا زیر زانو یا بالای زانو می رسید. کفش. کفش های متعددی در سیستان وجود دارد و معمولاً از کفش های زیر استفاده می شود: کتوک: نوعی کفش که در گذشته، تهیدستان آن را به پا می کردند. تخت آن از چوب و دارای دو حفره بود که بند از آن عبور می کرد و در پشت پا بسته می شد. نیم بوت: کفشی است که ساق پا را می پوشاند و
در گذشته مردم غنی و ثروتمند از آن استفاده می کردند. کفش چرمی: کفشی است که چرم آن از قائنات می آمد و در گذشته مخصوص خان ها این مناطق بود. پاپیچ. نوعی نوار پهن که طول آن ۱ متر و عرض آن ۱۵ تا ۲۵ سانتی متر می باشد. دامداران و روستاییان آن را در زمستان به دور پای خود می پیچند و جنس آن از پشم گوسفند است و در بعضی نقاط به آن بند می گویند. جوراب. پاپوشی است که در فصل زمستان از آن استفاده می کنند و دو نوع است. جوراب پشمی که از پشم گوسفند به صورت ساده یا رنگی می بافند. معمولاً از رنگ های قرمز، سیاه و سفید استفاده می کنند و جوراب نمدی که از نمد بافته می شود. جوتی. کفش ضخیم از جنس چرم که به وسیله رشته های چرم یا نخ تهیه میشود. پوتین. کفش بزمی و رزمی مردان سیستان بود که به هنگام سفر به پا می کردند و این کفش مخصوص افراد مرفه جامعه بود. دستکش. چوپانان دستکش پشمی و ثروتمندان دستکش چرمی به دست میکردند که در مقابل سرما مقاومت داشت و در ظرافت و زیبایی بی همتا بود. دستکش دیگری هم در این منطقه رواج داشت که در دروی گندم به دست میکردند و از پوست گوسفند تهیه میشد و کف دست را می پوشاند. پوشاک زنان. پوشاک زنان سیستانی نیز ساده و با ط
رح هایی است. لباس زنان همچون مردان بلند و گشاد است. زنان سیستانی علاوه بر لباس سنتی و روزانه خود، نوعی لباس نیز جهت اعیاد و جشن ها تدارک می بینند. از مشخصات لباس روزمره زنان سیستانی، نوعی سوزن دوزی است که در حاشیه یقه و سرآستین لباس به کار می رود که در گویش محلی به آن "سیاه دوزی " گویند. این لباس از پیراهن و شلوار گشاد تشکیل می شود. بلندی پیراهن تا پایین زانو و دور کمر آن چین دار است. همچنین دستاری مستطیل شکل بر سر می بندند. پوشاک جشن ها و مراسم شاد که متشکل از شلواری پرچین، پیراهنی تا بالای زانو با دو چاک از دو طرف است. همچنین دامنی پرچین می پوشند که به آن "تمو" می گویند و تا سر زانو است. گشادی دور دامن به ۹ متر می رسد. دستاری که در این لباس مورد استفاده قرار می گیرد، سه گوش است. نمونه این لباس در پوشاک سنتی زنان خراسان نیز دیده شده است. همچنین پیراهن دو گریبانه، پیراهن تاجیک، لچک و چادر، بخشی از پوشاک محلی زنان سیستانی است. پیراهن تاجیک. قد این پیراهن یک وجب بالای زانو است و دارای یک برش راسته است که در دو طرف پهلوها چاکی تا بالای ران دارد که علت این چاک بلند به خاطر پوشیدن یک دامن پرچین در زیر پیراهن است.
جلوی این لباس تا زیر سینه باز است و سجافی مزین به گلدوزی با نخ سیاه دارد که در اصطلاح به این تزئینات سیاه دوزی می گویند. آستین پیراهن می تواند از سه نوع برش تشکیل شود. تنبان. زنان سیستانی به جای شلوار در زیر پیراهن تاجیک دامن پرچینی می پوشند و عرض آن به ۱۰ متر می رسد. کمر دامن لیفه ای بوده و به وسیله بندهایی که توسط خود بانوان بافته می شود، محکم می شود. بعضی از بانوان تا سه عدد دامن پرچین روی هم می پوشیدند که لبه دامن ها به وسیله نخ، سیاه دوزی می شد. پیراهن پاچین. بانوان سیستانی از پیراهنی استفاده می کنند که دارای بالاتنه کوتاه و دامنی با چین های ریز است. این پیراهن یقه گرد، از جلو تا ناحیه اتصال دامن باز است و آستین آن ساده و شمشیری و مچ دار است. قد دامن چین دار این لباس تا زانو می باشد. شلوار. پیراهن پاچین زنان سیستانی با شلواری که در منطقه کوتَنَنه نام دارد، پوشیده می شد. این شلوار از دو ساق مخروطی و میان ساق کم چین تشکیل شده و کمر لیفه ای آن در لبه شلوار سجاف می خورد و روی آن با دست یا چرخ، تزئین می شود. پیراهن دو گریبانه. قد این پیراهن تا زیر زانو است و در یقه پشت و جلوی آن چاک دارد و به همین علت به آن د
و گریبانه می گویند. مدل این پیراهن شبیه پیراهن تاجیک می باشد با این تفاوت که قد آن بلندتر و بدون چاک و برش زیر آستین چین می خورد. این پیراهن با شلوار پوشیده می شود. جلیقه. این پوشش از پارچه ساده و تیره رنگ دوخته می شود. یقه آن هفت است و تا کمرگاه می رسد و روی آن با نوار قیطان، نقش بندی می شود. کت. این تن پوش دارای آستین های بلند و راسته و یقه گرد است و از رنگ های شاد برای این پوشش استفاده می شود. روی آن تن پوش با نوار تزئین می شود و در هنگام سرما از کت های چرمه دار و قزن لاله دار استفاده می شود. لچک یا دستمال سر. سرپوشی که به عنوان لچک استفاده می شود پارچه ای است که آن را تا زده و جلوی سر، گره می زنند و دو طرف دسته آن را داخل دستمال سر فرو می برند و موها به شکل چتر از زیر دستمال نمایان می شود. سرپوش یا چارقد. چارقد پارچه چهار گوش رنگی یا سفید است که آن را بر روی لچک می اندازند. روبند. برخی از بانوان از روبند استفاده می کنند. این روبند از پارچه های کتانی سفید تهیه می شود و در محل چشم ها به طور سنتی، توردوزی می شود و به وسیله بند به پشت سر بسته می شود و قد آن تا زیر سینه می رسد. کلاه. برخی از بانوان سیستانی از
کلاهکی به شکل عرق چین استفاده می کنند که روی آن نقش بندی شده است. چادر. طرح این پوشش به صورت چهارگوش و جنس آن از پنبه است و توسط خود اهالی منطقه بافته می شود. این پارچه چهارخانه مستطیل شکل را از وسط بر روی سر می اندازند و قد آن تا کناره های زانو و پایین تر می رسد. نوع نامرغوب این پوشش جاوند نامیده می شود و نوع دیگر آن که مختص اعیان و اشراف بوده است از چهارخانه های ریز با نخ ابریشم بافته می شود. کفش. کفش بانوان سیستانی تخته ای چوبی است که رویه آن چرمی است و افراد معمولی از آن استفاده می کنند. اُرسی های سرکج یا نوک برگشته مخصوص افراد متمول است. ثبت ملی. پوشاک محلی سیستانی در فهرست آثار معنوی قرار گرفته و به ثبت رسیده و همچنین مهارت دوخت پوشاک سیستانی با شمارهٔ ۱۲۶۸ در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده است. یادداشت ها. نمایشگاه لباس محلی سیستان در زابل برپا می شود
عباس عاقلی (زادهٔ اول بهمن ۱۳۴۸)بدن ساز حرفه ای اهل ایران (اصالتادامغان-شاهرود)است. او از سال ۱۳۶۹ ورزش پرورش اندام را شروع کرده است. مهم ترین عنوان وی، قهرمانی آرنولد کلاسیک در سال ۲۰۱۳ می باشد که در رده پیشکسوتان بوده است. هنرهای رزمی. عباس عاقلی قبل از شروع رشته پرورش اندام به مدت ۹سال تمرین در رشته کونگ فو توآ پرداخته و دارای درجه شالبند سبز می باشد.
مرغ خزک(khazak) یا مرغ سیستانی از جمله انواع نژاد مرغ ایرانی است. علت نام گذاری این مرغ به خزک، در بین مردم منطقه سیستان پاهای کوتاه آن است که هنگام راه رفتن تا حدودی شبیه خزیدن به نظر می آید. این نژاد همان طور که از نامش پیداست، اندامی بسیار کوچک داشته و دارای پاهای کوتاه می باشد. پرهای این نژاد به رنگ قهوه ای تیره بوده و مقاومت بسیار بالایی در برابر شرایط نامناسب جویی دارد. مرغ نژاد خزک معمولاً دربارهٔ زمانی کوتاهی از سال تخم گذاری می کند. اسفند تا خرداد بازه زمانی است که این نژاد شروع به تخمگذاری می کند و چیزی حدود ۹۰ تخم مرغ از خود به جای می گذارد. تخم مرغ نژاد خزک به رنگ سفید و با وزن حدود ۴۰ گرم می باشد. دیرینگی. ایران از دیر باز محل پرورش انواع ماکیان بوده و با توجه به اکوسیستم های خاص کشور، نژادهای مختلف طیور در آن تکوین یافته و منطقه سیستان به برکت رودخانه هیرمند و تالاب بین المللی هامون نیز از قطب های کشاورزی کشور از دوران باستان تاکنون بوده است و این شرایط بستر لازم برای بهبود و متناسب کردن طیور برای پرورش در این اقلیم با انتخاب های طبیعی و تصادفی مردمان این سرزمین، ایجاد کرده است. دلایل اهمیت پرور
ش و تکثیر. و مزیت های بسیار دیگر می باشد.
موزهٔ ایژوری موزه ای از تاریخ و فرهنگ مردم ایژوری است که در روستای روچی در بخش کینگیسپسکی منطقهٔ لنینگراد در روسیه واقع شده است. یک مرکز فرهنگی ایژوری در این موزه وجود دارد، و کسانی که مایلند می توانند در دوره های آموزشی ساخت صنایع دستی شرکت کنند یا زبان اینگریایی را بیاموزند. مجموعهٔ موزه در سال ۱۹۹۰ میلادی تأسیس شد و از سال ۱۹۹۳ در ساختمان دبستان سابق روستای روچی به نمایش آثار می پردازد. این مجموعه به طور مداوم در حال تکمیل است، و عمدتاً از طریق کمک های مالی ساکنان روستاهای اطراف به حیاتش ادامه می دهد. علاوه بر وسایل خانه، یک نمایشگاه باستان شناسی و نمایشگاهی از عکس هایی از اوایل قرن بیستم وجود دارد که کمک می کند تا تصویر روشن تری از تاریخ مردم ایژوری به مخاطب ارائه شود. تاریخچه. نمایشگاه موزهٔ تاریخ و فرهنگ ایژوری در ۱ آوریل ۱۹۹۰ تأسیس شد. در ۱ اکتبر ۱۹۹۳، با حمایت مزرعهٔ اشتراکی ماهیگیری «بالتیکا»، موزه ای بر اساس این نمایشگاه واقع در ساختمان مدرسهٔ ابتدایی سابق در روستای روچی افتتاح شد. این موزه در ابتدا کوچک بود، وضعیت یک مزرعهٔ جمعی را داشت و نمایشگاه گسترده ای نداشت، اما چند سال بعد مورد توجه قرار گرف