Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
منابع آمده است که عموی او، طغرل بیک، از خلیفه خواست تا دخترش، سیده خاتون، را به عقد او درآورد؛ اما خلیفه در این باره مردد بود و پیش از تصمیم گیری، طغرل درگذشت. بر پایهٔ برخی گزارش ها، پس از این ماجرا، خلیفه از خدیجه فاصله گرفت و طغرل از خلیفه خواست او را بازگرداند. خلیفه نیز او رانزد پدرش، داوود چَغری بیگ فرستاد. خدیجه از این رفتار شکایت کرد و طغرل برای دلجویی او را از بغداد به منطقه ای کوهستانی – که احتمالاً بانه بوده – برد تا او را آرام کند. نقش دربار و موقعیت اجتماعی. با ورود به بغداد، ارسلان خاتون عنوان ملکه یا ام المؤمنین را یافت و در کاخ خلافت جایگاهی ویژه به دست آورد. گرچه در منابع کلاسیک اسلامی کمتر به جزئیات نقش های سیاسی زنان دربار پرداخته شده، اما شواهدی وجود دارد که نشان می دهد "خدیجه ارسلان خاتون در امور خیریه و گسترش روابط فرهنگی و دیپلماتیک فعال بود. او به ساخت مدارس، مساجد و وقف املاک برای فعالیت های دینی و فرهنگی کمک کرد. همچنین گفته شده است که از اهل علم حمایت می کرد و برای استقرار صلح میان جناح های رقیب در بغداد میانجیگری هایی انجام می داد. زندگی پس از خلافت. پس از مرگ خلیفه قائم در سال ۴۶۷
ق / ۱۰۷۵ م، "خدیجه ارسلان خاتون با علی بن فرامرز، امیر آل کاکویه (حک: ۴۶۳–۴۸۸ ق / ۱۰۷۰–۱۰۹۵ م) ازدواج کرد. این ازدواج خدیجه را به مقام ملکه در حکومت محلی آل کاکویه در یزد رساند. در این دوران، او با اقدامات خیریه و فرهنگی شناخته شد. او هر روز دو بار ضیافت عمومی ترتیب می داد: یکی برای اشراف و دیگری برای عموم مردم. همچنین در فعالیت های عام المنفعه و مذهبی نقش فعالی داشت و ساخت مسجد و مناره ای در محلهٔ دوردا در یزد به فرمان او انجام گرفت. درگذشت. تاریخ دقیق درگذشت "خدیجه ارسلان خاتون در منابع ثبت نشده، اما بر اساس شواهد تاریخی، او پس از سال ۴۶۸ هجری قمری درگذشت. از محل دفن او نیز اطلاعی در دست نیست، اما به نظر می رسد اواخر عمر خود را در یزد یا حوالی آن سپری کرده باشد.
گریس راس کِدل (; – ) پزشک و فعال حقوق زنان اسکاتلندی بود که یکی از اولین گروه زنان دانشجوی پزشکی در اسکاتلند محسوب می شد و موفق به اخذ مدرک پزشکی شد. او به همراه السی اینگلیس از اولین دانشجویان مدرسه پزشکی زنان ادینبورگ بود که در سال ۱۸۸۶ توسط سوفیا جکس-بلیک تأسیس شده بود. کدل در یک موضوع انضباطی مقابل جکس-بلیک ایستاد و از مدرسه اخراج شد، اما سپس با شکایت از جکس-بلیک و مدرسه اش در دادگاه پیروز شد. او بیشتر دوران حرفه ای خود را به عنوان پزشک و جراح به مراقبت از زنان و کودکان اختصاص داد. کدل به عنوان یک سافروجت فعال شناخته می شد و به خاطر اقدامات عمومی جسورانه در راه حق رأی زنان شهرت داشت. او نقش برجسته ای در ارائه مراقبت های پزشکی و پناه دادن به همکاران سافروجت خود داشت، برخی از این زنان مستقیماً پس از تحمل تغذیه اجباری در زندان به مراقبت او سپرده می شدند. خانه او به عنوان پناهگاهی برای سافروجت ها معروف بود. زندگی اولیه و تحصیلات. گریس راس کدل در ۲۵ اکتبر ۱۸۵۵ به عنوان بزرگ ترین فرزند از چهار دختر جورج فیلیپ کدل از کارییدن، بونس متولد شد. پدرش سرپرست معادن زغال سنگ محلی و مادرش مارتینا دانکنسون فلمینگ بود. در
سال ۱۸۸۷، او به همراه خواهرش مارتا جورجینا کدل به عنوان یکی از دانشجویان اولین دوره مدرسه پزشکی زنان ادینبورگ که توسط سوفیا جکس-بلیک در سال ۱۸۸۶ تأسیس شده بود، ثبت نام کرد. کلاس های درس در محل مدرسه در میدان جراحان و آموزش های بالینی در بیمارستان لیت برگزار می شد. جکس-بلیک از سوی دانشجویانش به عنوان فردی سخت گیر شناخته می شد و قوانین او دانشجویان را ملزم می کرد که بیمارستان لیت را حداکثر تا ساعت ۵ بعدازظهر ترک کنند. در ۸ ژوئن ۱۸۸۸، گریس و مارتا کدل به همراه الیزابت کریستی و ایدا بالفور برای پیگیری وضعیت یک بیمار با آسیب سر، بعد از این ساعت در بیمارستان ماندند. وقتی جکس-بلیک از این تخلف مطلع شد، گریس و مارتا کدل را از مدرسه اخراج کرد. پاسخ آن ها این بود که علیه جکس-بلیک و مدرسه شکایت کردند. خواهران کدل ۵۰۰ پوند غرامت مطالبه کردند و دادگاه به نفع آن ها رای داد و به هر کدام ۵۰ پوند غرامت در ژوئیه ۱۸۹۰ اعطا کرد. این رسوایی عمومی ضربه بزرگی به جکس-بلیک و مدرسه او وارد کرد. السی اینگلیس، یکی دیگر از دانشجویان، از نحوه برخورد با این ماجرا ناراضی بود و در سال ۱۸۸۹ مدرسه را ترک کرد. او با کمک پدرش جان اینگلیس که حامی
آموزش پزشکی برای زنان بود، کالج پزشکی زنان ادینبورگ را در خیابان چمبرز تأسیس کرد. اینگلیس و خواهران کدل در این کالج به تحصیل ادامه دادند. خواهران کدل از نظر تحصیلی عملکرد خوبی داشتند و مارتا مدال مامایی و گریس مدال پزشکی قانونی را دریافت کردند. گریس کدل در سال ۱۸۹۱ پس از قبولی در آزمون های «مدرک سه گانه» LRCPE, LRCSE و LFPSG (اگرچه مانند بسیاری از هم دوره ای هایش آن را به صورت مخفف LRCP&amp;SEd می نوشت) فارغ التحصیل شد. این مدرک توسط سه کالج سلطنتی پزشکی اسکاتلند به صورت مشترک طراحی شده بود تا به افرادی که امکان ورود به دانشگاه را نداشتند اجازه دهد در آزمون های معادل شرکت کنند. این مدرک نام او را در فهرست پزشکان ثبت کرد و به او اجازه طبابت داد. زنان تا سال ۱۸۹۴ موفق به اخذ مدرک پزشکی از دانشگاه های اسکاتلند نشده بودند. حرفه پزشکی. در سال ۱۸۹۹، هنگامی که السی اینگلیس باشگاه پزشکان زن را با هدف اصلی تأسیس یک بیمارستان برای زنان ایجاد کرد، گریس کدل از اعضای برجسته این باشگاه بود و سپس در کمیته پزشکی بیمارستان که در میدان جورج شماره ۱۱ افتتاح شد، خدمت کرد. در سال ۱۹۰۴ او به کارکنان «هسپیس» در میل رویال (خیابان اص
لی ادینبورگ) پیوست، بیمارستانی برای زنان و کودکان که توسط السی اینگلیس تأسیس شده بود. او در زمینه زنان و زایمان تخصص داشت و در سال ۱۹۱۱ مدیریت کلینیک را بر عهده گرفت. او بعدها به عنوان ثبت کننده در بیمارستان جدید زنان در لندن مشغول به کار شد.
جسیکا پُلکا یک بیوشیمیدان و مدیر اجرایی ASAPbio (مؤسسه تسریع علم و انتشارات در زیست شناسی) است، یک ابتکار غیرانتفاعی که نوآوری و شفافیت را از طریق پری پرینت و بازبینی همتا باز ترویج می دهد. او یکی از برگزارکنندگان جلسه اخیر آن ها دربارهٔ ارتباطات علمی بود. تحصیلات. پُلکا در سال ۲۰۰۷ لیسانس زیست شناسی خود را از دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل دریافت کرد. در آنجا، او یک بورس تحصیلی مورهد بود. او در سال ۲۰۱۲ دکترای بیوشیمی خود را از دانشگاه کالیفرنیا، سان فرانسیسکو تحت نظارت دایچ مولینز دریافت کرد. حرفه. در سال ۲۰۱۳، پُلکا به عنوان پژوهشگر در دپارتمان زیست شناسی سیستم ها در دانشکده پزشکی هاروارد مشغول به کار شد و پاملا سیلور مشاور او بود. او همچنین به عنوان محقق مهمان در موسسه وایت هد در ماساچوست فعالیت داشت. پُلکا تحقیقات خود را در زمینهٔ ساخت، عملکرد و کاربردهای پلیمرهای پروتئینی در باکتری ها، مانند سوزن های پروتئینی شکافنده غشاء به نام اجسام نورشکن انجام داد. کار پُلکا در زمینهٔ اجسام نورشکن در مجلهٔ آمریکایی "آتلانتیک" مورد بحث قرار گرفت و توسط انجمن شیمی آمریکا پوشش داده شد. پُلکا کشف کرد که کربوکسی زوم،
یک ارگانل پروتئینی در سیانوباکتری ها، مانند یک کریستال رشد می کند تا زمانی که توسط لایه ای از پروتئین های پوسته پوشانده شود. پُلکا در سال های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴ رئیس مشترک کمیته COMPASS (کمیته پسادکتراها و دانشجویان) از انجمن زیست شناسی سلولی آمریکا بود. بهبود فرهنگ پژوهش. پُلکا عضو کمیته راهبری ابتکار «نجات تحقیقات زیست پزشکی» است، یک ابتکار برای بحث در مورد راه حل هایی برای مشکلات مطرح شده در مقاله آوریل ۲۰۱۴ "PNAS" با عنوان «نجات تحقیقات زیست پزشکی آمریکا از نقص های سیستمی آن». پُلکا به عنوان یک فرد صاحب نظر در مسائل مرتبط با بازبینی همتا باز، پری پرینت ها و پیشرفت های شغلی در مراحل ابتدایی، شناخته می شود و در مقالات متعدد از "نیچر" و "ساینس" در این موضوعات نقل قول شده است. در سال ۲۰۱۵، پُلکا و ویویان کالیه مقاله ای برای ستون مشاغل در "نیچر" نوشتند که در آن استدلال کردند که سازمان های تأمین مالی باید بیشتر از ۱۶٪ از پسادکتراها را از طریق بورسیه ها حمایت کنند. این امر به پسادکتراها این امکان را می دهد که «از مسیرهای معمولی خارج شوند و ایده ها و رویکردهای تازه ای به میز بیاورند». آینده تحقیقات. پُلکا یکی از سازمان
دهندگان اولین همایش «آینده تحقیقات» در بوستون در سال ۲۰۱۴ بود. او تا زمانی که در سال ۲۰۱۶ رئیس هیئت مدیره شد، عضو کمیته اجرایی بود. پُلکا در ایجاد بحث میان دانشمندان در مراحل ابتدایی شغلی در مورد تأثیرات مالی، تاریخی و سیاسی بر تحقیقات علمی فعال است. آینده تحقیقات در سال ۲۰۱۵ توسط مجله "ساینس" به عنوان افراد سال برای تلاش هایشان در توانمندسازی دانشمندان در مراحل ابتدایی و دانشمندان آرزومند… جایزه دریافت کرد. ASAPbio. پُلکا یکی از بنیان گذاران ASAPbio بود که در سال ۲۰۱۵ پس از آنکه رونالد وِیل نشان داد که دانشجویان دانشگاه کالیفرنیای سان فرانسیسکو زمان زیادی را برای انتشار مقاله صرف می کنند و پیشنهاد کرد که پری پرینت ها ممکن است این مشکل را کاهش دهند، آغاز شد. وِیل پُلکا، دانیل کولون-راموس و هارولد وارموس را جذب کرد که منجر به برگزاری اولین نشست ASAPbio در فوریه ۲۰۱۶ شد که در آن دانشمندان، نمایندگان از سازمان های تأمین مالی، نشریات و سرورهای پری پرینت حضور داشتند. این نشست که پُلکا رهبری کرد به طور گسترده ای به عنوان یک نقطه عطف در ارتباطات علمی شناخته شد. و لحظه ای کاتالیزوری در آنچه که به «انقلاب پری پرینت ه
ا» در زیست شناسی و علم به طور کلی شناخته می شود. پُلکا پس از دریافت کمک هزینه از بنیاد سیمونز، بنیاد اسلون، بنیاد آرنولد و بنیاد گوردون و بتی مور، از سال ۲۰۱۶ به طور تمام وقت در ASAPbio مشغول به کار شد. در سال ۲۰۱۶، پُلکا در مجله "نیچر" به عنوان «عامل تغییر» توصیف شد به دلیل توضیح اینکه چگونه محققان جوان می توانند تأثیر کار خود را افزایش دهند. به عنوان مثال، ASAPbio در زیست شناسی پری پرینت ها را تشویق می کند. ASAPbio سعی دارد اثرات زمان های طولانی منتظر ماندن برای بررسی و انتشار مقالات را کاهش دهد، با پیروی از الگوی رشته هایی چون فیزیک، علوم کامپیوتر و ریاضیات که پیش از این پری پرینت ها را پذیرفته اند. او همچنین به استراتژی هایی برای پیشگیری از آزار جنسی در جامعه علمی علاقه مند است. در سال ۲۰۱۷، "پلوس کست" با پُلکا مصاحبه کرد دربارهٔ کارهایی که او در تغییر روش های نشر علمی انجام داده است. از سال ۲۰۱۹، ASAPBio شروع به میزبانی پایگاه های داده باز کرده است تا اطلاعاتی در مورد شیوه های نشر علمی جمع آوری کند. پایگاه داده بازنگریِ دوباره نگرانه (ReimagineReview) سیاست ها و مدل های مختلف بازبینی همتاها در نشریات علم
ی را با تمرکز بر اشکال تجربی بازبینی همتاها پیگیری می کند. پایگاه داده ترنسپوز (Transpose) این را گسترش می دهد تا سیاست های نشریات را شامل بازبینی همتاها، همکاری در بازبینی، پری پرینت ها، مجوزها و نسخه بندی پوشش دهد.
الیانورا فرانسیس کنوف (زادنام: بلیس؛ ۱۵ ژوئیه ۱۸۸۳ – ۲۱ ژانویه ۱۹۷۴) یک زمین شناس آمریکایی بود که برای سازمان زمین شناسی ایالات متحده (USGS) کار می کرد و در دو دهه اول قرن بیستم در آپالاش ها تحقیقاتی انجام داد. او در کالج برین ماور تحصیل کرد و مدرک کارشناسی شیمی، کارشناسی ارشد زمین شناسی، و دکترای زمین شناسی خود را در سال ۱۹۱۲ دریافت کرد. کنوف اولین زمین شناس آمریکایی بود که از تکنیک جدید پتروگرافی استفاده کرد که این تکنیک را در مطالعات زندگی خود، به ویژه مطالعه کوه استیسینگ، به طور پیشگامانه ای به کار برد. اوایل زندگی. الیانورا فرانسیس بلیس در ۱۵ ژوئیه ۱۸۸۳ در رزمونت، پنسیلوانیا متولد شد. پدر او ژنرال تسکر هاوارد بلیس بود – یک نظامی حرفه ای که در طول جنگ جهانی اول به عنوان رئیس ستاد ارتش ایالات متحده آمریکا فعالیت داشت و همچنین یکی از نمایندگان اصلی ایالات متحده در شوراهای متفقین بود. مادر او الیانورا اما (اندروسن) بلیس بود. هر دو طرف خانواده او نسب خود را به مهاجران انگلیسی بازمی گرداندند. خانه خانواده بلیس نزدیک به سنگ های بلورین قرار داشت که او بعدها آن ها را مطالعه کرد. او در سال ۱۹۲۰ با زمین شناس آدولف
کنوف ازدواج کرد. آن ها فرزندی نداشتند، اما او به عنوان نامادری سه فرزند شوهرش که در آن زمان در سن تحصیل بودند، ایفای نقش کرد. تحصیلات. الیانورا فرانسیس بلیس تحصیلات اولیه خود را در مدرسه فلورانس بالدوین دریافت کرد. او در کالج برین ماور تحصیل کرد و در سال ۱۹۰۴ مدرک کارشناسی خود را دریافت کرد. او از شاگردان یک زمین شناس برجسته به نام فلورانس باسکام بود، که به خاطر کشفیات پیشگامانه اش در زمین شناسی ستایش می شد و تأثیر زیادی بر نسل بعدی زمین شناسان زن، از جمله الیانورا کنوف، داشت که به مطالعه این حوزه پرداخت. اگرچه کنوف توسط دانشگاه ییل برای دستاوردهایش به رسمیت شناخته نشد، اما همچنان دانش خود را به دیگر متخصصان زمین شناسی، به ویژه در زمینه مطالعه سنگ های دگرگونی منتقل کرد و بخش زمین شناسی مدرسه فلورانس بالدوین را بنیان گذاشت. کنوف هم تحصیلات کارشناسی و هم تحصیلات تکمیلی خود را زیر نظر باسکام به پایان رساند. الیانورا به عنوان نمایش دهنده در آزمایشگاه زمین شناسی کالج برین ماور و همچنین به عنوان دستیار سرپرست در موزه زمین شناسی این کالج (۱۹۰۴–۱۹۰۹) کار می کرد. پس از دو سال در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی (۱۹۱۰–۱۹۱۱)، ا
و به برین ماور بازگشت تا با آنا جوناس استوز (یکی دیگر از شاگردان باسکام) روی مطالعه سنگ های دگرگونی نزدیک این کالج کار کند. استوز و بلیس راه باسکام را در مطالعه سنگ شناسی دنبال کردند. آن ها پایان نامه خود را با یکدیگر ارائه دادند و در سال ۱۹۱۲ مدرک دکترای خود را دریافت کردند. این دو نفر در چندین مقاله همکاری کردند و مهم ترین آن ها را منتشر کردند، از جمله مقالاتی دربارهٔ ساختار سنگ های دگرگونی موسوم به شیست ها و دیگری دربارهٔ زمین شناسی مک کالز فری. او بعداً به یک فلوشیپ فوق دکتری در زمین شناسی در دانشگاه جانز هاپکینز (۱۹۱۷–۱۹۱۸) پرداخت. الیانورا یکی از ۲۸ زنی بود که برای یک فلوشیپ انتخاب شدند؛ او در سال ۱۹۱۹ انتخاب شد. حرفه. اندکی پس از دریافت دکترای زمین شناسی از کالج برین ماور و قبولی در آزمون ورودی خدمات دولتی، در سال ۱۹۱۲ به واشینگتن دی.سی. رفت تا به عنوان دستیار زمین شناسی در سازمان زمین شناسی ایالات متحده (USGS) مشغول به کار شود و مطالعات خود بر روی سنگ های دگرگونی در مکان های اطراف برین ماور، پنسیلوانیا را ادامه داد. در سال ۱۹۱۳، او یافته های خود را در موزه تاریخ طبیعی آمریکا منتشر کرد که شامل اولین شن
اسایی معدنی به نام گلوکوفان در آمریکا بود. این ماده معدنی که در پنسیلوانیا کشف شد، قبلاً هرگز در بخش شرقی سواحل اقیانوس آرام در ایالات متحده یافت نشده بود. در سال ۱۹۱۷، او به مقام دستیار زمین شناس ارتقا یافت و با سازمان زمین شناسی مریلند و همچنین بررسی های فدرال همکاری کرد. سپس در سال ۱۹۲۰ به طور رسمی به عنوان زمین شناس منصوب شد. در این دوره، او هرگز فرصت تدریس در محیط های دانشگاهی سطح بالا را پیدا نکرد. با این حال، به دانشجویانی که مستقیماً با او تماس می گرفتند، از طریق جلسات غیررسمی مفاهیم زمین شناسی پایه و روش های کار میدانی را آموزش می داد. در دهه ۱۹۳۰، به عنوان استاد مدعو در دانشگاه ییل و هاروارد فعالیت کرد. او تا سال ۱۹۵۵ به صورت قراردادی (هنگام نیاز به کار) برای USGS کار کرد. در سال ۱۹۲۵، او مطالعه ای را بر روی سنگ های منطقه کوه استیسینگ آغاز کرد. این مطالعه نیازمند توجه فراوان در باقی مانده دوران حرفه ای او بود. این سنگ ها به دلیل گسل رانده بررسی آن ها دشواری های غیرمعمولی داشتند. پس از جستجو در خارج از کشور برای روش های جدید بررسی دقیق تر، او از روش های برونو ساندر (از دانشگاه اینسبروک) استفاده کرد ک
ه در آن ساختار ریز سنگ، دانه ها و ویژگی های نوری مورد مطالعه قرار می گرفت. او کارهای ساندر را ترجمه کرد و به مدت ۴۰ سال در ایالات متحده برای مطالعات خود از این روش استفاده کرد و در این تکنیک جدید که پتروگرافی نام داشت، مهارت کامل یافت. این روش در زمین شناسی ایالات متحده تازه وارد بود. کتاب او با عنوان "پتروگرافی ساختاری" که در سال ۱۹۳۸ منتشر شد، برای او افتخارات زیادی به همراه داشت. الیانورا کنوف یکی از چندین زن زمین شناس آمریکایی بود که در طول قرن بیستم در آپالاش ها فعالیت داشت. اگرچه عمدتاً یک سنگ شناس بود، اما مشاهدات دقیق او در مورد نابرابری های فرسایش در حوضه ها و بقای اشکال باستانی در مناظر مورد توجه قرار گرفت. اگرچه این مشاهدات با یکی از اصول اصلی ژئومورفولوژی در آن زمان مخالف بود، کنوف نشان داد که اشکال زمینی باقی مانده باید به دلیل فرسایش نابرابر برای مدت طولانی تری باقی بمانند. به عنوان نتیجه تحقیقاتش، یافته های او در مورد تغییر شکل و تأثیرات بصری تشکیل سنگ ها منجر به ایجاد یک شاخه جدید در مطالعه زمین شناسی شد. در سال ۱۹۵۱، به عنوان پژوهشگر وابسته به دانشگاه استنفورد در بخش زمین شناسی پیوست.
مارگارت پی. راسک (؛ 1930 – ) که بیشتر با نام گرته راسک شناخته می شود، پزشک و جراح دانمارکی بود که در زئیر (کنونی: جمهوری دموکراتیک کنگو) فعالیت می کرد. پس از تأسیس بیمارستان خود در روستای ابومومبازی در سال ۱۹۷۲، در سال ۱۹۷۵ به بیمارستان صلیب سرخ دانمارک در کینشاسا منتقل شد. او در سال ۱۹۷۷ پس از بروز علائم یک بیماری عفونی ناشناخته که بعدها مشخص شد ایدز است، به دانمارک بازگشت. در ژوئن ۱۹۸۱، مرکز کنترل بیماری آمریکا (CDC) بیماری ایدز را به رسمیت شناختند. راسک یکی از اولین غیرآفریقایی ها - همراه با آروید نوئه و رابرت ریفورد - و اولین زن شناخته شده ای بود که بر اثر عوارض مرتبط با ایدز درگذشت. سال های اولیه و فعالیت در زئیر (۱۹۳۰–۱۹۷۴). راسک در سال ۱۹۳۰ در شهر تیستد دانمارک متولد شد. او در سال ۱۹۶۴ برای مدت کوتاهی در زئیر به طبابت پرداخت، اما برای آموزش جراحی معده و بیماری های گرمسیری به اروپا فراخوانده شد. از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۷، ابتدا در یک بیمارستان محلی کوچک در شهر ابومومبازی زئیر و سپس از سال ۱۹۷۵ به عنوان جراح ارشد در بیمارستان صلیب سرخ دانمارک در کینشاسا مشغول به کار شد. به احتمال زیاد اولین مواجهه او با ویروس
HIV در سال ۱۹۶۴ اتفاق افتاد. ایب بیگ بیورگ، پزشک متخصص بیماری های مسری و دوست و همکار راسک، در نامه ای به نشریه لنست در سال ۱۹۸۳ نوشت: «او [راسک] در حین کار به عنوان جراح در شرایط ابتدایی، قطعاً در معرض تماس شدید با خون و ترشحات بیماران آفریقایی قرار گرفته است.» بیماری و مرگ (۱۹۷۵–۱۹۷۷). از اواخر سال ۱۹۷۴، راسک علائم ایدز را نشان داد که شامل اسهال، تورم غدد لنفاوی، کاهش وزن و خستگی شدید بود. اگرچه این علائم پس از درمان های دارویی در سال ۱۹۷۵ به طور موقت بهبود یافتند، اما بعدها به طور قابل توجهی تشدید شدند. در ژوئیه ۱۹۷۷، پس از یک تعطیلات در آفریقای جنوبی، او دیگر قادر به تنفس نبود و به اکسیژن کپسولی وابسته شد. او به دانمارک بازگشت، جایی که آزمایش ها در بیمارستان ریگشوسپیتالت کپنهاگ نشان داد که او به چندین عفونت فرصت طلب از جمله استافیلوکوکوس اورئوس (عفونت استاف)، کاندیدیازیس (عفونت مخمری) و پنومونی پنوموسیستیس جیرووسی (PCP، یک عفونت قارچی ریه که قبلاً به نام پنومونی پنوموسیستیس کارینی شناخته می شد) مبتلا شده است. آزمایش ها همچنین نشان داد که تعداد سلول های T راسک تقریباً به صفر رسیده و سیستم ایمنی او به شدت ت
ضعیف شده است. در آن زمان، پزشکان معالج او هیچ توضیحی برای پیشرفت بیماری اش نداشتند، اما با گذشت زمان، مورد او به عنوان یکی از اولین موارد ثبت شده ایدز خارج از آفریقا شناخته شد. پس از آزمایش های متعدد و درمان های ناموفق، او در نوامبر ۱۹۷۷ به خانه خود در یک کلبه کنار فورد بازگشت تا روزهای آخر را در آنجا سپری کند. کارن استرانبی تامسن از او مراقبت می کرد. در دسامبر، او برای انجام آزمایش های بیشتر به بیمارستان فراخوانده شد و به ریگشوسپیتالت کپنهاگ بازگشت، جایی که تا زمان مرگش در ۱۲ دسامبر ۱۹۷۷ بر اثر پنومونی پنوموسیستیس جیرووسی ناشی از ایدز در آنجا بستری بود. در سال ۱۹۸۴، خون او در دانمارک از نظر HIV آزمایش شد که نتیجه منفی بود. در سال ۱۹۸۷، نمونه خون او به ایالات متحده ارسال شد و با دو سیستم مختلف آزمایش شد. هر دو آزمایش وجود HIV را در خون او تأیید کردند.
نیرجا بهانوت (؛ – ) صندوقدار و متصدی بلیط و امور مالی هواپیما و مدل پیشین اهل هند بود. وی در ۵ سپتامبر ۱۹۸۶، تعداد زیادی از مسافران پرواز شماره ۷۳ پان آم را که هواپیمایشان توسط چهار تروریست فلسطینی از سازمان أبو نضال پس از توقف در فرودگاه بین المللی جناح در کراچی پاکستان ربوده شده بودند، نجات داد. حدود ۱۷ ساعت پس از درگیری، پس از اینکه در خروجی اضطراری را باز کرد و به مسافران کمک کرد تا از هواپیما فرار کنند، نیرجا مورد اصابت گلوله هواپیماربایان قرار گرفت و کشته شد. اندکی پس از آن، گروه خدمات ویژه ارتش پاکستان به هواپیما حمله کرد و همه هواپیماربایان را دستگیر کرد. پس از مرگ، بهانوت اولین زن دریافت کننده و تا سال ۲۰۰۳، جوان ترین دریافت کننده چاکرای آشوکا، بالاترین نشان شجاعت دوران صلح هند شد. او همچنین جایزه تمغا پاکستان، چهارمین جایزه عالی غیرنظامی پاکستان را به اضافه چندین جایزه از ایالات متحده آمریکا دریافت کرد. زندگی و اقدامات بشردوستانه او الهام بخش فیلم زندگی نامه ای هندی نیرجا در سال ۲۰۱۶ به کارگردانی رام مادهاوانی و بازیگری سونام کاپور بود. اوایل زندگی و خانواده. نیرجا بهانوت در ۷ سپتامبر ۱۹۶۳ در چندی گ
ر هند در یک خانواده برهمین هندو پنجابی از قبیله بهانوت متولد شد. او دختر هاریش بانوت، روزنامه نگار ساکن بمبئی و راما بهانوت بود. او دو برادر به نام های آکهیل و آنیش بهانوت داشت. او تحصیلات اولیه خود را در مدرسه متوسطه قلب مقدس در چندی گر گذراند. هنگامی که خانواده به بمبئی نقل مکان کردند، او تحصیلات خود را در مدرسه اسکاتلندی بمبئی ادامه داد و سپس از کالج سنت اگزیویر بمبئی فارغ التحصیل شد. در بمبئی بود که زیبایی ظاهری او برای اولین بار برای مدلینگ کشف شد و حرفه مدلینگ او را آغاز کرد. او یکی از طرفداران بزرگ بازیگر راجش خانا بود و در طول زندگی اش به نقل قول هایی از فیلم های او اشاره می کرد. پدرش، هاریش بانوت، بیش از ۳۰ سال به عنوان روزنامه نگار با "هندوستان تایمز" کار کرد و در روز سال نو در سال ۲۰۰۸ در چندی گر در سن ۸۶ سالگی درگذشت. مادرش در ۵ دسامبر ۲۰۱۵ در سن ۸۶ سالگی درگذشت. حرفه. نیرجا بهانوت برای شغل مهمانداری هواپیما برای پان امریکن ورلد ایرویز درخواست داد، زمانی که این شرکت در سال ۱۹۸۵ تصمیم گرفت یک خدمه کابین تماماً هندی برای مسیرهای پروازی فرانکفورت به هند داشته باشد. پس از انتخاب، او برای آموزش به عنوا
ن مهماندار هواپیما به میامی، فلوریدا رفت، اما به عنوان یک صندوقدار و متصدی بلیط و امور مالی تعلیم دید و به هند برگشت. هواپیماربایی. نیرجا بهانوت مأمور ارشد پرواز شماره ۷۳ پان آم بود، یک بوئینگ ۷۴۷–۱۲۱ که از بمبئی به نیویورک از طریق کراچی و فرانکفورت پرواز می کرد، که توسط چهار تروریست فلسطینی در ۵ سپتامبر ۱۹۸۶ ربوده شد. این هواپیما حامل ۳۸۰ مسافر و ۱۳ خدمه بود. تروریست ها می خواستند با هدف آزادی زندانیان پاکستانی در قبرس، به این کشور بروند. بهانوت توانست به محض سوار شدن هواپیماربایان به خدمه کابین خلبان هشدار دهد و زمانی که هواپیما هنوز در صحن فرودگاه قرار داشت، خدمه سه نفره کابین شامل خلبان اصلی، کمک خلبان و مهندس پرواز از طریق دریچه بالای سر در کابین خلبان از هواپیما فرار کردند. بهانوت به عنوان ارشدترین خدمه کابین، مسئولیت وضعیت داخل هواپیما را بر عهده گرفت. هواپیماربایان بخشی از سازمان ابونضال، یک سازمان تروریستی فلسطینی تحت حمایت لیبی بودند. آنها آمریکایی ها و دارایی های آمریکا را هدف قرار می دادند. در همان دقایق اولیه هواپیماربایی، یک شهروند هندی-آمریکایی را شناسایی کردند، او را به سمت خروجی کشاندند و با
شلیک گلوله کشته شدند و جسدش را از هواپیما به پایین انداختند. تروریست ها سپس به بهانوت دستور دادند تا پاسپورت همه مسافران را جمع آوری کند تا بتوانند سایر آمریکایی های حاضر در هواپیما را شناسایی کنند. او و سایر خدمه تحت مسئولیتش گذرنامه های ۴۳ آمریکایی باقی مانده در هواپیما را مخفی کردند، برخی در زیر صندلی و بقیه در یک سطل زباله تا هواپیماربایان نتوانند بین مسافران آمریکایی و غیر آمریکایی تفاوت قائل شوند. پس از ۱۷ ساعت، هواپیماربایان شروع به تیراندازی نموده و بمب های کوچکی را منفجر کردند. بهانوت یکی از درهای هواپیما را باز کرد و با وجود اینکه می توانست اولین کسی باشد که از هواپیما بیرون پریده و فرار کند، این کار را نکرد و در عوض شروع به کمک به سایر مسافران کرد. به گفته یکی از مسافران زنده مانده، «او مسافران را به سمت خروجی اضطراری راهنمایی می کرد. در آن زمان بود که تروریست ها از ترس حمله کماندویی مدام تیراندازی می کردند. آنها نیرجا را دیدند که بی وقفه تلاش می کرد تا به سه کودک بی همراه کمک کند و در آن زمان بود که موهایش را گرفتند و درجا به او شلیک کردند.» یک کودک در هواپیما که در آن زمان هفت ساله بود، کاپیتان ی
ک شرکت هواپیمایی بزرگ شد و اظهار داشت که بهانوت الهام بخش او بوده است و هر روز از زندگی اش را مدیون اوست. او در سطح بین المللی به عنوان «قهرمان هواپیماربایی» شناخته شد و جوان ترین دریافت کننده جایزه آشوکا چاکرا، معتبرترین جایزه شجاعت هند در دوران صلح شد. بهانوت علاوه بر نجات جان بسیاری از گروگان ها، به جلوگیری از بلند شدن هواپیما از زمین نیز کمک کرد. او پس از مرگش جوایز متعددی را برای شجاعت خود از دولت ایالات متحده آمریکا و نشان تمغای پاکستان را دریافت کرد، جایزه ای که برای نشان دادن مهربانی بزرگ انسانی اعطا شد. میراث. برای شجاعت او، دولت هند پس از مرگ بهانوت جایزه آشوکا چاکرا را اعطا کرد که بالاترین جایزه شجاعت هند برای شجاعت در برابر دشمن در زمان صلح است. او جوانترین دریافت کننده در آن زمان و اولین زن دریافت کننده این جایزه بود. در سال ۲۰۰۴، خدمات پستی هند تمبری به یاد او منتشر کرد. پس از مرگ او، خانواده او از درآمد بیمه، «صندوق نیرجا بهانوت» را تأسیس کردند. این صندوق هر سال دو جایزه اعطا می کند: یکی برای یک خدمه پرواز، در سراسر جهان، که فراتر از وظیفه عمل می کند، و دیگری، جایزه نیرجا بهانوت، به یک زن هندی
که وقتی با بی عدالتی اجتماعی مواجه شد، شجاعانه با این وضعیت روبرو شود و به زنان دیگری که در مشکلات اجتماعی مشابهی گرفتار بودند، کمک کرده باشد. این جایزه شامل مبلغ ۱۵۰٬۰۰۰ روپیه هند (تقریباً ۲٬۰۰۰ دلار آمریکا) یک جایزه و یک تقدیرنامه است. برادر بهانوت، آنیش، در سال ۲۰۰۵ به واشینگتن، دی.سی. رفت تا «جایزه عدالت برای جنایات» را که پس از مرگش در حاشیهٔ برگزاری «هفته سالانه حقوق جرم و جنایت» در مراسمی در دفتر دادستانی ایالات متحده در ناحیه کلمبیا برگزار شد، دریافت کند. در سال ۲۰۰۶، وزارت دادگستری ایالات متحده آمریکا به او و سایر خدمه پرواز پرواز شماره ۷۳ پان آم و مدیر پرواز پان امریکن در پاکستان «جایزه ویژه شجاعت» اعطا کرد. «بهانوت هاوس» در مدرسه آستری به افتخار او نامگذاری شد. در ۲ ژوئیه ۲۰۱۶، «جایزه بهارات گوراو» در مراسمی که در مجلس عوام، پارلمان بریتانیا در لندن، انگلستان برگزار شد، به او اعطا شد. در ۳۰ مه ۲۰۱۸، دانشگاه پنجاب «خوابگاه نیرجا بهانوت» را در محوطه دانشگاه در چندی گر افتتاح کرد. این خوابگاه برای بیش از ۳۵۰ دانشجوی دختر محل اقامت دانشجویی فراهم می کند.
دیوید آلوین (؛ زادهٔ ۱۹۶۳) ژنرال نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا است، که از نوامبر ۲۰۲۳ به عنوان بیست و سومین رئیس ستاد نیروی هوایی (فرمانده نیروی هوایی آمریکا) فعالیت می کند. آلوین در سال ۱۹۸۶ به نیروی هوایی آمریکا پیوست. او از ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۳ فرماندهی مرکز ۶۱۸ عملیات هوایی و فضایی را برعهده داشت، از ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۴ مدیر برنامه ریزی استراتژیک نیروی هوایی بود، از ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۵ به عنوان مدیر استراتژی، مفاهیم ​​و ارزیابی ستاد نیروی هوایی فعالیت می کرد و در فاصله سال های ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸ مدیر استراتژی و سیاست های فرماندهی اروپایی ایالات متحده آمریکا بود. وی از ۲۰۱۸ تا ۲۰۱۹ به عنوان مدیر استراتژی، برنامه ها و سیاست های ستاد مشترک نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا فعالیت می کرد و از ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۳ جانشینی رئیس ستاد نیروی هوایی آمریکا را برعهده داشت.