Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ثمانی. تا پایان قرن نوزدهم، ساخت وساز سنتی خانه ها در سرزمین اسرائیل عمدتاً شامل یک اتاق واحد بدون دیوار یا جداکننده داخلی بود. با این حال، فضاهای داخلی به جای تقسیم افقی با دیوار، به صورت سطوح مختلف برای انجام عملکردهای گوناگون در خانه طراحی می شدند. در نیمهٔ دوم قرن نوزدهم، یک طبقهٔ مسکونی که با طاق صلیبی مشخص می شد، بر فراز خانهٔ سنتی افزوده شد. این طبقه فضایی میان اتاق پایینی که محل نگهداری دام بود و طبقهٔ مسکونی ایجاد کرد. برای هر طبقه، ورودی جداگانه ای در نظر گرفته شد. خانه های قلعه ای در خارج از هستهٔ اصلی روستا ساخته می شدند و دارای دو طبقه بودند: یک طبقهٔ همکفِ بلند با پنجره های بسیار کوچک که برای نگهداری دام و انبار استفاده می شد، و یک طبقهٔ مسکونی جداگانه با پنجره های بزرگ و بالکن. در حیاط، سازه ای کوچک برای انبار وجود داشت که گاهی درون آن تنور نان پزی (تابون) قرار می گرفت. نخستین فناوری ساختمانی مدرن در خانه های روستایی نمایان شد. در این سازه ها از تیرآهن استفاده می شد و سقف ها از بتن و سفال های شیروانی ساخته می شدند. این ساختمان ها دارای بالکن هایی با چشم انداز و درگاه های ورودی پهن بودند. معماری
وشهرسازی مدرن. معماران برجسته از زمان جنگ جهانی اول. با درک تغییرات سیاسی در اروپای مرکزی حوالی زمان جنگ جهانی اول و همچنین بیداری ایده های صهیونیستی درباره بازسازی میهنی برای یهودیان، تعداد زیادی از معماران یهودی از سراسر اروپا در سه دهه اول قرن بیستم به فلسطین مهاجرت کردند. اگرچه برنامه ریزی های نوآورانه زیادی در دوره حکومت قیمومیت بریتانیا (۱۹۲۰ تا ۱۹۴۸) انجام شد، به ویژه طرح شهری تل آویو در سال ۱۹۲۵ توسط پاتریک گدس، اما معماری ای که در قطعات این طرح شکل گرفت، سبک مدرن «باوهاوس» بود. از جمله معمارانی که در آن زمان به فلسطین مهاجرت کردند و بعدها به موفقیت های قابل توجهی دست یافتند، می توان به موارد زیر اشاره کرد: یهودا ماگیدویچ، شموئل مستچکین (۱۹۰۸–۲۰۰۴؛ متخصص معماری کیبوتص)، لوجان کورنگولد (۱۸۹۷–۱۹۶۳؛ لهستان و برزیل؛ خانه روبینسکی، یکی از ساختمان های اولیه به سبک لوکوربوزیه در تل آویو که معمولاً به اشتباه به او نسبت داده می شود)، یعقوب (ژاک، یاکوف) اورنشتاین (۱۸۸۶–۱۹۵۳)، سالومون گپشتاین (۱۸۸۲–۱۹۶۱)، یوزف نویفلد (۱۸۹۹–۱۹۸۰)، السا گیدونی (۱۸۹۹–۱۹۷۸؛ با نام خانوادگی ماندلستام). این معماران نقش مهمی در شکل گی
ری معماری مدرن و هویت شهری فلسطین آن دوران ایفا کردند. دوو کارمی، زئوو رختر و آریه شارون از معماران برجسته اوایل دهه ۱۹۵۰ بودند. رودولف (روون) ترستلر نقش مهمی در طراحی نخستین ساختمان های صنعتی کشور ایفا کرد. دورا گد نیز طراحی داخلی هایی مانند ساختمان کنستت (پارلمان اسرائیل)، موزه اسرائیل، اولین هتل های بزرگ کشور، کتابخانه ملی، هواپیماهای شرکت ال عال و کشتی های مسافربری زیم را بر عهده داشت. آمنون نیو، برج موشه آویو، بلندترین ساختمان اسرائیل در آن زمان (که امروزه پس از برج آزریلی سارونا دومین بلندترین است) را طراحی کرد. دیوید رزنیک، معمار اسرائیلی متولد برزیل، جایزه اسرائیل در معماری و جایزه رختر را برای ساختمان های نمادین اورشلیم مانند کنیسه اسرائیل گلدشتاین و دانشگاه بریگهام یانگ در کوه سکاپوس دریافت کرد. سینماها. معماری سینماهای تل آویو بازتابی از تاریخ معماری اسرائیل است: نخستین سینما، ادن، که در سال ۱۹۱۴ افتتاح شد، نمونه ای از سبک التقاطی بود که در آن زمان رایج بود و سنت های اروپایی و عربی را ترکیب می کرد. سینمای مغربی که در سال ۱۹۳۰ طراحی شد، به سبک آرت دکو ساخته شد. در اواخر دهه ۱۹۳۰، سینماهای استر، خن و
آلنبی نمونه های برجسته ای از سبک باوهاوس بودند. در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، معماری سبک بروتالیسم با سینمای تامار که در داخل ساختمان تاریخی سولل بونه در خیابان آلنبی تل آویو ساخته شده بود، به نمایش گذاشته شد. دوران قیومیت. خانه های ساخته شده در دوران قیمومیت بریتانیا دارای ویژگی های شهری بودند، با سقف های مسطح، درگاه های مستطیلی و کاشی های رنگی کف. قوانین شهرداری اورشلیم ایجاب می کند که تمامی ساختمان ها با سنگ محلی اورشلیم روکش شوند. این دستورالعمل به دوران قیمومیت بریتانیا و دوران حکومت سر رونالد استورز بازمی گردد و بخشی از طرح جامع شهری بود که در سال ۱۹۱۸ توسط سر ویلیام مک لین، مهندس شهر اسکندریه، تهیه شده بود. سه نفر از شش برنامه ریز شهری بریتانیایی آن زمان عبارت بودند از چارلز رابرت اشبی، که «بیشترین گرایش به طرفداری از عرب ها و مخالفت با صهیونیسم» را داشت، کلیفورد هالیدی و آستن هریسون. یکی دیگر از برنامه ریزهای مهم دوران قیمومیت، معمار آلمانی-یهودی، ریچارد کافمان بود. شهر سفید تل آویو، مجموعه ای شامل بیش از ۴۰۰۰ ساختمان از دهه ۱۹۳۰ که به سبک بین المللی با سازگاری محلی ساخته شده اند، نخستین بار در سال ۱۹۸۴ با
نام «شهر سفید» شناخته شد و در سال ۲۰۰۱ به عنوان میراث جهانی یونسکو اعلام گردید. تل آویو دارای بالاترین تراکم معماری سبک بین المللی در جهان است. کشور اسرائیل. در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، اسرائیل ردیف هایی از آپارتمان های بتنی ساخت تا جمعیت زیادی از مهاجران جدید که در چادرهای موقت و کلبه های قلع پوش ماعابروت زندگی می کردند را اسکان دهد. برخی از این ساختمان ها به دلیل یکنواختی نسبی و طولانی بودنشان به نام «رَکِوت» (به معنی قطار) شناخته می شدند. بسیاری از این آپارتمان ها امروزه در شهرها و روستاهای سراسر اسرائیل دیده می شوند. از سال ۱۹۴۸، معماری در اسرائیل تحت تأثیر نیاز به اسکان جمعیت زیادی از مهاجران جدید قرار گرفت. سبک بتن بروتالیستی به دلیل شرایط سخت آب وهوایی اسرائیل و کمبود مواد طبیعی ساختمانی بسیار مناسب بود. امروزه بسیاری از این ساختمان های قدیمی همچنان در شهرهای اسرائیل باقی مانده اند. اگرچه به تدریج به عنوان بخشی از برنامه تاما ۳۸ که هدف آن تقویت ساختمان های قدیمی در برابر زلزله است، بازسازی می شوند یا به طور کامل تخریب و با پروژه های مسکونی مدرن تر جایگزین می گردند (که این امر بخشی از برنامه "پینوی بینویی"
یعنی تخلیه و ساخت مجدد است)، انتظار می رود که چند دهه طول بکشد تا این سبک معماری به طور کامل از شهرهای اسرائیل ناپدید شود. با افزایش ارزش املاک، آسمان خراش ها در سراسر کشور در حال ساخته شدن هستند. برج آزریلی سارونا در تل آویو تا به امروز بلندترین ساختمان در اسرائیل است. افرایم هنری پاوی از معماری ارگانیک به سمت بیومورفیسم حرکت کرده است. خانه پاوی در نوو دانیل نمونه ای نادر از معماری غیر هندسی و نئو-آینده گرا به سبک «بلوبی تکچر» در اسرائیل است. موزه ها و آرشیوها. تل آویو سه مؤسسه اختصاص یافته به باوهاوس، یا به طور گسترده تر، سبک بین المللی دارد: مرکز باوهاوس با گالری خود و ارائه تورهای راهنمای شهری، موزه کوچک باوهاوس با اثاثیه داخلی اصل که در سال ۲۰۰۸ تأسیس شده است، و مرکز لیبلینگ هاوس برای شهرسازی، معماری و حفاظت.
پارک تفریحی واسالندیا () پارکی در واسا، فنلاند بود. این پارک در سال ۱۹۸۸ افتتاح شد و پس از تابستان ۲۰۱۵ تعطیل شد. این پارک تا ۲۸ وسیله بازی برای تمام اعضای خانواده ارائه می داد. این پارک تا سال ۲۰۰۷ متعلق به شرکت Puuharyhmä Oyj (که قبلاً Tervakosken Puuhamaa Oy نام داشت) بود. در سال های آخر عمر، واسالندیا متعلق به شرکت اسپانیایی Aspro Ocio, S.A. بود. واسالاندیا در جزیره واسکیلوئوتو، در حدود ۳ کیلومتری مرکز شهر واسا واقع شده بود. پارک آبی سرپوشیده تروپیکلندیا (Tropiclandia) که در همان نزدیکی قرار داشت، به فعالیت خود ادامه داد.
کتابخانه دانشگاهی تریتونیا () کتابخانه ای است که نیازهای آموزشی و پژوهشی سه دانشگاه مختلف در واسا، فنلاند را برآورده می کند. این دانشگاه ها عبارتند از دانشگاه واسا، دانشگاه علوم کاربردی واسا و دانشگاه علوم کاربردی نوویا. این کتابخانه دارای واحدهایی در واسا و یاکوبستاد است.
لنا اسپوف (; – ) متولد واسا یک ورزشکار فنلاندی است که چهار بار قهرمان ملی دو ۱۰۰ متر با مانع و چهار بار قهرمان مسابقات قهرمانی ملی دو ۶۰ متر با مانع داخل سالن شده است و اکنون یک باستان شناس است که اولین حفاری شهری را در فنلاند انجام می دهد.
بنوا میو (زاده ۱۰ ژانویه ۱۹۸۲) داور فوتبال فرانسوی است که در لیگ ۱ قضاوت می کند. او از سال ۲۰۱۴ داور فیفا بوده و به عنوان داور درجه دو فیفا رتبه بندی شده است. دوران داوری. میو قضاوت در لیگ ۲ را در سال ۲۰۱۰ آغاز کرد و سال بعد به لیگ ۱ ارتقا یافت. او اولین بازی خود در لیگ ۱ را در ۱۳ اوت ۲۰۱۱ بین سوشو و کان قضاوت کرد. در سال ۲۰۱۴، او در فهرست داوران فیفا قرار گرفت. او اولین بازی بین المللی خود را در ۲۵ مه ۲۰۱۴ بین مالی و گینه قضاوت کرد. اولین بازی او در مسابقات باشگاهی یوفا به عنوان داور در ۲۴ ژوئیه ۲۰۱۴ بود، دیداری بین باشگاه اسلوونیایی کوپر و باشگاه آذربایجانی نفتچی در دور دوم مقدماتی لیگ اروپا ۲۰۱۴-۱۵. در سپتامبر ۲۰۱۸، میلوت در سوپرلیگ سوئیس ۱۹–۲۰۱۸ بین سنت گالن و گراس هاپر قضاوت کرد. میو همچنین برای قضاوت فینال جام حذفی لیگ ۲۰۱۹ بین استراسبورگ و گنگام انتخاب شد. میو به عنوان کمک داور ذخیره برای جام ملت های اروپا فوتبال زیر ۲۱ سال ۲۰۱۷ در لهستان، از جمله فینال بین آلمان و اسپانیا، انتخاب شد. در سال ۲۰۱۹، میو به عنوان کمک داور ویدئویی در جام جهانی فوتبال زیر ۲۰ سال ۲۰۱۹ در لهستان انتخاب شد. بعداً در همان سال،
او به عنوان کمک داور ویدیویی در جام ملت های آفریقا ۲۰۱۹ در مصر، از جمله فینال بین سنگال و الجزایر، و جام باشگاه های جهان ۲۰۱۹ در قطر، داوری کرد. در ۲۳ آوریل ۲۰۲۱، او توسط فیفا به عنوان داور ویدیویی برای مسابقات فوتبال در المپیک تابستانی ۲۰۲۰ ژاپن انتخاب شد.
اینتویت دوم () یک سالن سرپوشیده ورزشی در اینگلوود، ایالات متحده آمریکا است. این ورزشگاه که در سال ۲۰۲۴ افتتاح شده برای مسابقات بسکتبال و کنسرت های موسیقی مورد استفاده میگیرد. اینتویت دوم هم اکنون ورزشگاه خانگی لس آنجلس کلیپرز محسوب میشود.
دانشگاه گاچون () یک دانشگاه خصوصی در کره جنوبی است. ساختار کنونی این دانشگاه حاصل ادغام چهار دانشگاه پیشین است. در سال ۲۰۰۷، دانشگاه علوم پزشکی گاچون با کالج گاچون گیل ادغام شد و همچنین دانشگاه کیونگ وون با کالج کیونگ وون نیز در همان سال ادغام شدند. در نهایت، دانشگاه علوم پزشکی گاچون با دانشگاه کیونگ وون در سال ۲۰۱۲ ادغام شد. دانشگاه گاچون دارای سه پردیس برای مقطع کارشناسی است: پردیس جهانی که پردیس اصلی دانشگاه در سونگنام قرار دارد و دو پردیس فرعی در جزیره گانگ هوا و یون سو دونگ. همچنین دانشکده پزشکی این دانشگاه در گووُل دونگ، نام دونگ گو، اینچئون واقع شده است. دانشگاه گاچون با دانشگاه هاوایی پسیفیک قرارداد همکاری راهبردی امضا کرده است تا دانشجویان بتوانند در قالب برنامه های تبادل، در خارج از کشور ادامه تحصیل دهند.
محمد احمدی (زادهٔ ۱۲ بهمن ۱۳۷۸ در خرم آباد) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست هافبک دفاعی بازی می کند. او سابقه بازی در تیم های راه آهن تهران، بادران تهران، استقلال ملاثانی و نفت مسجدسلیمان را دارد. زندگی حرفه ای. احمدی فوتبال را در رده های پایه از تیم های راه آهن و بادران تهران آغاز کرد. او در ادامه به استقلال ملاثانی پیوست و به مدت دو فصل در لیگ آزادگان حضور داشت. احمدی در سال ۱۴۰۱ با قراردادی رسمی به تیم نفت مسجدسلیمان در لیگ برتر خلیج فارس پیوست. در جریان رقابت های نیم فصل دوم ۱۴۰۱، عملکرد احمدی مورد توجه رسانه ها قرار گرفت.
در ۲ ژانویه ۲۰۲۴، لی جه میونگ، رهبر وقت حزب دموکراتیک کره، هنگام بازدید از محل ساخت فرودگاه جزیره گادوک در بوسان هدف سوءقصد با چاقو قرار گرفت. بیست دقیقه پس از حمله، وی در بیمارستان دانشگاه ملی پوسان بستری شد و سپس در حالی که هوشیار بود، با بالگرد به بیمارستان دانشگاه ملی سئول منتقل گردید. مظنون در محل حادثه دستگیر شد و اعلام کرد که قصد ترور لی را داشته است. پیش زمینه. خشونت سیاسی پیش تر نیز در کره جنوبی رخ داده است. در سال ۲۰۰۶، پارک گون هه، رهبر وقت حزب بزرگ ملی، در یک مراسم مورد حمله با چاقو قرار گرفت. پدر او، پارک چونگ هی نیز در سال ۱۹۷۹ توسط رئیس سازمان اطلاعات خود ترور شد. در سال ۲۰۱۵، مارک دابلیو. لیپرت، سفیر ایالات متحده در کره جنوبی، در حالی که در یک کنفرانس صبحانه در سئول شرکت کرده بود، از یک حمله با چاقو جان سالم به در برد. در سال ۲۰۲۲، سونگ یونگ گیل، رهبر وقت حزب دموکراتیک کره، با چکش مورد حمله قرار گرفت. در همان سال، لی جه میونگ در رقابتی بسیار نزدیک، رقابت ریاست جمهوری را به یون سوک یول واگذار کرد؛ انتخاباتی که به عنوان نزدیک ترین انتخابات ریاست جمهوری در تاریخ کره جنوبی شناخته می شود. در ۷ مه ۲
۰۲۲، لی نامزدی خود را برای انتخابات میان دوره ای ژوئن ۲۰۲۲ در حوزهٔ گه یانگ اینچئون برای کرسی خالی مجلس ملی اعلام کرد. وی در انتخابات اول ژوئن به پیروزی رسید و در ۲۸ اوت همان سال به عنوان رهبر حزب دموکراتیک کره انتخاب شد. در زمان حمله، لی تحت پیگرد قضایی به اتهام فساد قرار داشت؛ اتهاماتی که او آن ها را رد کرده و انگیزه ای سیاسی برایشان قائل بود. این حمله نزدیک به سه ماه پیش از انتخابات مجلس ملی سال ۲۰۲۴ رخ داد. حمله. در ۲ ژانویه ۲۰۲۴، لی جه میونگ در حال برگزاری یک نشست خبری در فرودگاه جدید جزیره گادوک بود. در ساعت ۱۰:۲۷ (کی اس تی)، فردی به لی نزدیک شد و پس از درخواست امضا، او را از سمت چپ گردن با چاقو مجروح کرد. مقام های حاضر در محل بلافاصله لی را پوشش دادند و یکی از آنان گردن او را با پارچه ای بست. گزارش ها حاکی از آن است که لی خون ریزی داشت اما هوشیار باقی ماند. وی در ساعت ۱۰:۴۷ به آمبولانس منتقل شد و در ساعت ۱۱:۱۶ به مرکز ترومای بیمارستان دانشگاه ملی پوسان رسید. سپس در حالی که هنوز هوشیار بود، با بالگرد به بیمارستان دانشگاه ملی سئول منتقل شد. گزارش شد که زخم لی یک بریدگی به طول یک سانتی متر در ناحیه گردن ب
وده که خون ریزی جزئی داشته است. با این حال، مسئولان پزشکی در بیمارستان دانشگاه ملی بوسان اعلام کردند که ورید ژوگولار لی آسیب دیده و نگران احتمال خون ریزی شدید بودند. لی در همان روز در بیمارستان دانشگاه ملی سئول تحت عمل جراحی اضطراری قرار گرفت. به گفتهٔ مسئولان حزب دموکراتیک، این جراحی «بیش از حد انتظار طول کشید» و وضعیت او به دقت تحت نظر قرار گرفت. این حادثه به صورت زنده فیلم برداری شد و تصاویر آن از شبکه های تلویزیونی کره جنوبی پخش گردید. یکی از شاهدان عینی اظهار داشت که در زمان وقوع حمله، بیش از دوازده مأمور پلیس در محل حضور داشتند.
ام وی "سه وول" (کره ای: 세월호، هانجا: 世越號، به معنای «فراتر از جهان») یک کشتی مسافربر-خودروبر کره ای بود که در ژاپن ساخته شده و پیش تر نیز در همان کشور بهره برداری می شد. این کشتی در مسیر بین اینچئون و جزیره ججو فعالیت می کرد. در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴، کشتی "سه وول" واژگون و غرق شد که در پی آن ۳۰۴ تن از مسافران و خدمه جان خود را از دست دادند. مشخصات. "سه وول" یک کشتی RoPax (ترکیبی از حمل مسافر و بار) بود که توسط شرکت ژاپنی هایاشیکانه شیپ بیلدینگ اند انجینیرینگ (ژاپنی: 林兼船渠) در سال ۱۹۹۴ ساخته شد. این کشتی طول و عرض داشت. ظرفیت آن برای حمل مسافر ۹۲۱ نفر و مجموعاً ۹۵۶ نفر از جمله خدمه بود. ظرفیت قانونی کشتی برای حمل خودرو ۱۸۰ دستگاه و برای کانتینرهای بار معمولی ۱۵۴ عدد بود. این کشتی با سرعت توانایی پیمودن مسافتی تا را داشت.
آگوست وسا (; – ) سیاستمدار، و روزنامه نگار اهل فنلاند بود. او از سال ۱۹۰۸ تا ۱۹۰۹ عضو پارلمان فنلاند و نماینده حزب سوسیال دموکرات فنلاند (SDP) بود. در طول جنگ داخلی فنلاند، وسا در کنار سرخ ها قرار گرفت، توسط نیروهای سفید دستگیر و تیرباران شد.
در صبح روز ۱۶ آوریل ۲۰۱۴، کشتی مسافربری ام وی "سه وول" در مسیر اینچئون به سوی شهر ججو در کره جنوبی غرق شد. این شناور ۶٬۸۲۵ تنی، ساعت ۰۸:۵۸ (به وقت کره جنوبی) (برابر با ۲۳:۵۸ به وقت هماهنگ جهانی در ۱۵ آوریل) از حدود ۲٫۷ کیلومتری شمال جزیرهٔ بیونگ پونگ پیام اضطراری ارسال کرد. از مجموع ۴۷۶ مسافر و خدمه، ۳۰۴ نفر جان باختند که در میان آنان حدود ۲۵۰ دانش آموز دبیرستان دان وون از شهر آنسان حضور داشتند. حدود ۸۲ درصد قربانیان سانحه را کودکان تشکیل می دادند و از میان ۱۷۲ نجات یافته، بیش از نیمی توسط قایق های ماهیگیری و دیگر شناورهای تجاری که حدود ۴۰ دقیقه پیش از گارد ساحلی کره جنوبی به محل حادثه رسیده بودند، نجات یافتند. غرق شدن کشتی "سه وول" واکنش های گسترده ای در سطح اجتماعی و سیاسی در کره جنوبی برانگیخت. بسیاری از مردم عملکرد کاپیتان و بیشتر خدمه کشتی را مورد انتقاد قرار دادند. همچنین شرکت مالک کشتی، چونگ هه جین مارین و نهادهای نظارتی مسئول بر فعالیت های آن، هدف انتقادات قرار گرفتند. دولت رئیس جمهور پارک گون هه نیز به دلیل نحوهٔ رسیدگی به بحران و تلاش برای کم اهمیت جلوه دادن مسئولیت دولت، با واکنش منفی افکار عمومی ر
وبه رو شد. گارد ساحلی کره جنوبی نیز به خاطر مدیریت ضعیف حادثه و انفعال نیروهای امدادی حاضر در صحنه، مورد سرزنش قرار گرفت. خشم عمومی همچنین متوجه گزارش های نادرست اولیهٔ دولت و رسانه های کره ای بود که ادعا کرده بودند همه سرنشینان نجات یافته اند. افزون بر این، دولت به دلیل اولویت دادن به حفظ وجهه عمومی در برابر نجات جان شهروندان از جمله رد پیشنهاد کمک از سوی کشورهای دیگر و تلاش برای کم اهمیت جلوه دادن ابعاد فاجعه، به شدت مورد انتقاد قرار گرفت. در ۱۵ مه ۲۰۱۴، کاپیتان کشتی به همراه سه نفر از خدمه به اتهام قتل محاکمه شدند و یازده نفر دیگر از اعضای خدمه به دلیل ترک کشتی مورد پیگرد قضایی قرار گرفتند. در چارچوب تلاش دولت برای مدیریت افکار عمومی نسبت به واکنش رسمی به حادثه، حکم بازداشت یو بیونگ اون (که به عنوان مالک شرکت چونگ هه جین مارین معرفی شده بود) صادر شد، اما با وجود یک عملیات جست وجوی سراسری در کشور، اثری از او یافت نشد. در ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۴، پلیس اعلام کرد که جسدی که در مزرعه ای در شهر سونچون، حدود در جنوب سئول پیدا شده بود، متعلق به یو بیونگ اون است.
آلی آلتونن (; – مه ۱۹۱۸) روزنامه نگار و نظامی اهل فنلاند بود. او ستوان سابق ارتش امپراتوری روسیه بود که از نوامبر ۱۹۱۷ تا پایان ژانویه ۱۹۱۸ به عنوان اولین فرمانده کل گارد سرخ (فنلاند) خدمت کرد. او پس از جنگ داخلی فنلاند در ماه مه ۱۹۱۸ در لاهتی اعدام شد.
پدرو فلیپه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است که در حال حاضر برای یوونتوس نکست جن در پست مدافع بازی می کند.
خاویر ژیل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است که در حال حاضر برای یوونتوس نکست جن در پست مدافع بازی می کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال اسپانیا بازی کرده است.
«پوست» داستان کوتاهی ترسناک نوشته رولد دال، نویسنده آمریکایی است. این داستان اولین بار در شماره ۱۷ مه ۱۹۵۲ مجله "نیویورکر" منتشر شد، و بعداً در مجموعه های "«کسی مثل تو»" ، منتشر شده در سال ۱۹۵۳، و "«پوست و داستان های دیگر»" ، منتشر شده در سال ۲۰۰۰، به چاپ رسید. این اثر به عنوان بخشی از برنامه تلویزیونی «"داستان های باورنکردنی»" از شبکه تلویزیونی آی تی وی انگلیا، در ۸ مارس ۱۹۸۰ پخش شد. خلاصه داستان. پیرمردی تهیدست به نام دریولی در خیابان های پاریس قدم می زند. وقتی از کنار یک گالری هنری رد می شود و نقاشی ای از خائیم سوتین را می بیند، خاطرات گذشته های دور، زمانی که با هم دوست بودند، برایش زنده می شود. پذیرش. گروف کانکلین در سال ۱۹۵۴ این داستان را «برشی مو به مو از یک داستان ترسناک» نامید.
نبرد کَمَرَه () نبردی در جنگ داخلی فنلاند در سال ۱۹۱۸ بود که در ایستگاه راه آهن کَمَرَه (که اکنون گاوریلوو، استان لنینگراد، [روسیه]] است) در ۲۷ ژانویه ۱۹۱۸ بین سفیدها و سرخ ها درگرفت. این نبرد با حمله یک گردان گارد سفید از ویبورگ به کمره در مسیر پیشروی خود به سمت باریکه کارلیا که تحت کنترل سفیدها بود، آغاز شد. پس از تصرف روستا، سفیدها در مسیر قطار سرخ ها که حامل محموله بزرگی از سلاح از سن پترزبورگ بود، کمین کردند، اما سرانجام به دلیل تمام شدن مهماتشان مجبور به ترک صحنه شدند. نبرد کَمَرَه اولین نبرد جنگ داخلی محسوب می شود، اگرچه برخی حوادث جزئی پیش از آن در طول ژانویه رخ داده بود.
جیاکومو فاتیسانتی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که در حال حاضر برای یوونتوس نکست جن در پست هافبک بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال، زیر ۱۶ سال، زیر ۱۸ سال، زیر ۱۹ سال، زیر ۲۰ سال و زیر ۲۱ سال ایتالیا بازی کرده است.
جادوگران (یا "جادوگران" رولد دال) یک نمایش موزیکال صحنه ای با کتاب و اشعار لوسی کرک وود و موسیقی و اشعار دیو مالوی است که بر اساس رمان کودکانه جادوگرها اثر رولد دال در سال ۱۹۸۳ ساخته شده است. تاریخچه تولید. اولین نمایش جهانی: لندن (۲۰۲۳–۲۴). این نمایش موزیکال اولین اجرای جهانی خود را در تئاتر اولیویه در تئاتر ملی سلطنتی لندن به عنوان یک تولید مشترک با شرکت داستان رولد دال در ۲۱ نوامبر ۲۰۲۳ (پس از پیش نمایش هایی از ۷ نوامبر) تجربه کرد و تا ۲۷ ژانویه ۲۰۲۴ اجرا داشت. این نمایش به کارگردانی لیندسی ترنر و طراحی رقص توسط استیون میر انجام شد. لیست کامل بازیگران در ۴ سپتامبر ۲۰۲۳ اعلام شد که شامل کاترین کینگزلی در نقش جادوگر اعظم، دنیل ریگبی در نقش آقای استرینگر و سالی آن تریپلت در نقش مادربزرگ می شد. داستان. پسری به همراه مادربزرگش در دنیایی زندگی می کنند که توسط جادوگران اداره می شود و جادوگر اعظم قصد دارد کودکان دنیا را به موش تبدیل کند. انتقادات. ماهرانه، اثری با کیفیت بالا از سرگرمی خانوادگی که ماهرانه شوخی و وحشت را با هم ترکیب می کند و حق مطلب را در مورد سبک کمیک متمایز نویسنده ادا می کند» نامید. "روزنامه های
ایندیپندنت" و "تایم اوت لندن" هر دو به آن ۵ ستاره دادند و "تایم اوت" آن را «یک پیروزی به شدت خنده دار» نامید. برادوی ورلد نیز به آن ۵ ستاره داد و گفت: «این نمایش، سرگرمی پرشور، کمدی شوخ طبعانه و نگرش مثبت به مرگ را با هم ترکیب می کند تا اثری جذاب، هوشمندانه و فوق العاده خنده دار خلق کند.»
الهه حسین نژاد (۲۷ مهر ۱۳۷۹ – ۴ خرداد ۱۴۰۴) شهروند ۲۴ ساله ساکن اسلامشهر بود که در ۴ خرداد ۱۴۰۴، پس از خروج از محل کارش در یک سالن زیبایی در شهرک غرب تهران، ناپدید شد. حسین نژاد به عنوان ناخن کار و مژه کار فعالیت می کرد و در سالن زیبایی با خواهرش همکار بود. در روز حادثه، به درخواست مادرش زودتر محل کار را ترک کرد تا از برادر معلولش مراقبت کند. آخرین تماس او با پدرش در ساعت ۱۹:۴۰ بود که اعلام کرد میدان نماز اسلامشهر است و ۲۰ دقیقه دیگر به خانه می رسد، اما پس از آن هیچ خبری از او نشد. ناپدید شدن او توجه رسانه ها و افکار عمومی را به خود جلب کرد. در ۱۵ خرداد ۱۴۰۴، دادستان تهران از پیدا شدن جسد الهه حسین نژاد در بیابان های اطراف تهران و دستگیر شدن قاتل خبر داد. بهمن فرزانه، فردی که به عنوان مسافرکش فعالیت می کرد، به قتل الهه حسین نژاد با ضربات چاقو اعتراف کرده است. او پس از ارتکاب قتل، جسد را در منطقه ای بیابانی رها کرده است. نخستین جلسه دادگاه رسیدگی به پرونده قتل الهه حسین نژاد روز دوشنبه ششم مرداد ۱۴۰۴ در شعبه یک دادگاه کیفری تهران برگزار شد. وکیل خانواده الهه حسین نژاد در جلسه دادگاه گفت وقتی متهم، پیکر الهه را
در بیابان رها کرد، او هنوز زنده بود. زندگی. الهه حسین نژاد فرزند محمد که اصالتاً اهل سراب بوددر زمان ناپدید شدن ۲۴ سال سن داشت و مشغول به کار بود. عموی او در گفت وگویی با رسانه ها بیان کرد: «الهه دختری آرام، مسئولیت پذیر و وابسته به خانواده بود.» او دارای مدرک کارشناسی حسابداری بود و در تهران به عنوان ناخن کار فعالیت می کرد. الهه حسین نژاد از حامیان جنبش زن، زندگی، آزادی آزادی بوده و از خیزش ۱۴۰۱ ایران و خواننده های معترضی چون توماج صالحی و مهدی یراحی حمایت می نمود و خودش نیز اعتقادی به پوشش اجباری نداشت. ناپدید شدن. الهه حسین نژاد در خرداد ۱۴۰۴ هنگام بازگشت از محل کار به منزل در تهران ناپدید شد. این واقعه در مسیر معمول او از محل کار به خانه رخ داد و خانواده پس از عدم بازگشت او، موضوع را به مراجع گزارش کردند. بر اساس گزارش ها حسین نژاد در روز ناپدید شدن طبق روال عادی از محل کار خارج شده و قرار بود به منزل بازگردد. اما به مقصد نرسید و اثری از او یافت نشد. مدتی پس از این اتفاق، ویدئویی که گفته می شود لحظهٔ ربوده شدن حسین نژاد را نشان می دهد در شبکه های اجتماعی منتشر شد، اما مشخص شد که این ویدئوها مربوط به واقع
ه ربوده شدن دختری ۱۸ ساله در تبریز در سال ۱۳۹۷ است. قتل. پلیس پس از دریافت گزارش مفقودی، تحقیقات خود را آغاز کرد. مراجع انتظامی اعلام کردند که تمام امکانات موجود برای یافتن الهه حسین نژاد به کار گرفته شد. سرانجام صبح ۱۵ خرداد ۱۴۰۴، دادستانی تهران خبر از پیدا شدن جسد الهه در بیابان های اطراف تهران و دستگیر شدن قاتل داد. دو متهم به قتل او در ۱۵ خرداد دستگیر شدند. "میزان"، وابسته به قوه قضائیه جمهوری اسلامی ایران نوشت: «در روز جنایت صورت گرفته مرحومه الهه حسین نژاد برای مراجعت به منزل سوار یک خودرو سمند نقره ای می شود. راننده سمند قصد و نیت شومی داشته است که به دلیل مقاومت وی با وارد آوردن دو ضربه چاقو به قفسه سینه او را به قتل رسانده و پیکر او را بین بیابان های اطراف تهران رها می کند». میزان سپس با تغییر خبر خود قصد و نیت شوم (تجاوز) را به قصد و نیت شوم سرقت تغییر داد. پزشکی قانونی اعلام نظر دربارهٔ احتمال تعرض یا تجاوز را به انجام معاینات تخصصی و قطعیت یافتن نتیجه معاینات و آزمایشات لازم موکول کرد و دادستان تهران از بررسی پرونده در سریع ترین زمان ممکن خبر داد. مینا جعفری، حقوقدان و وکیل دادگستری، به روزنامه اع
تماد گفت: «کل ماجرای مفقود شدن و قتل الهه حسین نژاد مشکوک است و خیلی هم نمی توان به اخباری که تاکنون منتشر شده، اعتماد کرد. اما به طور کلی و با وجود گمانه زنی هایی که دربارهٔ مسئله تعرض و حتی تجاوز و درگیری وجود دارد آنچه به خوبی در این ماجرا نمایان است نبود قوانین و به طور خاص قانون منع خشونت علیه زنان است.» پلیس آگاهی تهران اعلام کرد که بازسازی صحنه قتل در ۱۷ خرداد و با حضور متهمان و مسئولان مربوط انجام خواهد گرفت. براساس گزارش رسانه ها بازسازی صحنه قتل به دلایل نامشخص و اعلام نشده ای لغو شد. انگیزه قتل. در روزهای نخست، نیروی انتظامی و برخی از منابع خبری جمهوری اسلامی انگیزه قتل الهه حسین نژاد را «سرقت تلفن همراه» اعلام کرد. با این حال، روایت رسمی حکومت به مرور دستخوش تغییر شد و رسانه های وابسته به نهادهای حکومتی نیز این فرضیه را زیر سؤال بردند. خبرگزاری فارس، وابسته به سپاه پاسداران، با استناد به ویدیوی اعترافات متهم نوشت: «متهم از ادعای سرقت عدول کرده و بررسی ها نشان می دهد طلاهای مقتول به سرقت نرفته و این موضوع، فرضیه سرقت را با تردید مواجه ساخته است.» در ویدیویی که از اعترافات بهمن فرزانه، متهم به قتل،
منتشر شد، او انگیزه خود را درگیری با الهه حسین نژاد بر سر «نوع پوشش» و رفتار او عنوان می کند. فرزانه در این ویدیو، قربانی را مکرراً «بی حیا» خطاب می کند و می گوید: «خیلی بی حیا بود… گناهش افتاد گردن من… سرنوشتش این بود.» او همچنین در پاسخ به بازجوی ترک زبان می گوید: «یک چیزی بهت بگم… خیلی بی حیا بود، سرنوشتش بود که گناهش گردن من بیفته. کاش خانواده خودم بود.» قاتل الهه حسین نژاد در این ویدیو تأکید می کند که انگیزه مالی نداشته و دربارهٔ تلفن همراه مقتول می گوید: «من گوشی رو انداختم تو اتوبان… من گوشی می خوام چیکار؟» و اضافه می کند: «تو جامعه ایم، ۱۰۰ میلیون هم باشه، کسی یک میلیون هم نمی خره، من به این احتیاج ندارم.» در این ویدیو، بازجویان با استفاده از لحن همدلانه، متهم را با به ادامه اعتراف تشویق می کنند. در چندین بخش از ویدیو، یکی از بازجویان که در تصویر دیده نمی شود، با عباراتی چون «خوب کردی»، «حقش بود زنه» متهم را مورد تأیید قرار می دهد. این برخوردها به عنوان نشانه هایی از فقدان بی طرفی در روند بازجویی و القای روایتی خاص مورد توجه قرار گرفته اند. در کنار این اعترافات، منابع حکومتی مانند روزنامه ایران نیز به