Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
های بینایی کامپیوتری، از جمله تشخیص تصویر، می توانند برای تجزیه و تحلیل تصاویر و استخراج عناصر طراحی استفاده شوند. این می تواند برای معمارانی که به دنبال الهام از سازه های موجود یا محیط های طبیعی هستند ارزشمند باشد. الگوریتم KNN. انتخاب مواد: طبقه بندی مواد؛ با داشتن یک مجموعه داده حاوی اطلاعات درباره مواد مختلف و ویژگی های آن ها، می توان از KNN برای طبقه بندی مواد جدید به دسته های پیش تعیین شده استفاده کرد. به عنوان مثال، این می تواند به معماران کمک کند تا مواد را بر اساس ویژگی هایی مانند قدرت، ماندگاری یا هدایت حرارتی انتخاب کنند. طرح و بهینه سازی طرح فضایی: ترتیب فضایی؛ KNN می تواند برای تجزیه و تحلیل و بهینه سازی ترتیب های فضایی در طراحی های معماری استفاده شود. با نمایش عناصر طراحی مختلف به عنوان نقاط در یک فضای چند بعدی، KNN می تواند ترتیب هایی بر اساس نزدیکی طرح های مشابه پیشنهاد دهد. کارآیی انرژی و پایداری: طبقه بندی طراحی های مصرف کم انرژی؛ KNN می تواند برای طبقه بندی طراحی های معماری بر اساس کارآیی انرژی یا پایداری استفاده شود. معماران می توانند ویژگی های طراحی را وارد کنند و KNN می تواند طراحی های م
شابه را از نظر عملکرد انرژی شناسایی کند. انتخاب مکان: مناسبت مکان: KNN می تواند به طبقه بندی مکان های ساختمانی پتانسیل بر اساس عوامل مختلف مانند زمین شناسی، آب و هوا و دسترسی کمک کند. با آموزش الگوریتم بر روی مکان های موجود با ویژگی های مشخص، می تواند در توصیه مکان های مناسب برای پروژه های جدید کمک کند. طراحی نمای و زیبایی: شباهت زیبایی: KNN می تواند برای یافتن طرح های با ویژگی های زیبایی مشابه استفاده شود. با نمایش ویژگی های طراحی که به زیبایی کمک می کنند مانند تناسب یا طرح های رنگی، KNN می تواند طراحی های با جذابیت بصری مشابه را توصیه کند. پلتفرم های طراحی همکارانه: فیلترینگ: در پلتفرم های طراحی همکارانه، KNN می تواند برای فیلترینگ استفاده شود. می تواند عناصر یا ویژگی های طراحی را بر اساس ترجیحات و انتخاب های معماران با سبک های طراحی مشابه یا نیازهای پروژه توصیه کند. دسترسی و طراحی یکپارچه: طراحی برای دسترسی؛ KNN می تواند در طراحی فضاهایی که به استانداردهای دسترسی پایبند هستند کمک کند. با طبقه بندی طرح ها بر اساس ویژگی های دسترسی، معماران می توانند اطمینان حاصل کنند که طرح هایشان شامل اصول طراحی یکپارچه هست
ند. طراحی پارامتریک: مدلسازی پارامتریک؛ در طراحی پارامتری، KNN می تواند برای بهینه سازی پارامترها برای فرآیندهای طراحی تولیدی استفاده شود. با یادگیری از طراحی های پارامتری موجود، KNN می تواند مقادیر پارامتری برای طراحی های جدید بر اساس شباهت پیشنهاد کند. برنامه ریزی شهری: ناحیه بندی و استفاده از زمین؛ KNN می تواند با طبقه بندی مناطق بر اساس مقررات ناحیه بندی و استفاده از زمین به برنامه ریزی شهری کمک کند. این می تواند در طراحی فضاهایی که با مقررات محلی و نیازهای جامعه همخوانی دارند کمک کند. ترجیحات و بازخورد کاربر: سیستم های توصیه: KNN می تواند برای ایجاد سیستم های توصیه برای طراحی های معماری بر اساس ترجیحات و بازخورد کاربران استفاده شود. معماران می توانند ویژگی های طراحی را وارد کنند و الگوریتم می تواند طراحی هایی را که توسط کاربران با ترجیحات مشابه پسندیده شده اند پیشنهاد دهد. ماشین های بردار پشتیبان (SVM):. در زمینه طراحی معماری، SVM می تواند برای اهداف مختلفی اعمال شود، به ویژه در وظایف دسته بندی مرتبط با عناصر طراحی، انتخاب مواد و متریال یا سایر ویژگی های معماری. در اینجا یک مروری بر SVM و کاربردهای احتما
لی آن در طراحی معماری است: پیش پردازش داده و مهندسی ویژگی:. هرچند که SVM می تواند یک ابزار قدرتمند در طراحی معماری باشد، موفقیت آن به کیفیت و ارتباط داده های استفاده شده برای آموزش بستگی دارد. همکاری با کارشناسان حوزه، مانند معماران و طراحان، برای تعریف ویژگی های معنی دار و اطمینان از اینکه مدل با نیازها و زیبایی شناسی معماری همخوانی دارد، ضروری است.
ماده نانوکریستالین (nanocrystalline) یک ماده پلی کریستالی با اندازه کریستالیت تنها چند نانومتر است. این مواد شکاف بین مواد آمورف بدون نظم دوربرد و مواد درشت دانه معمولی را پر می کنند. تعاریف مواد نانوکریستالین متفاوت است، اما مواد نانو کریستالین معمولاً به عنوان یک بلور (دانه) کوچکتر از 100 نانومتر تعریف می شود. اندازه دانه از 100 تا 500 نانومتر به طور معمول دانه های "ultrafine" در نظر گرفته می شوند. اندازه دانه یک نمونه نانوکریستالین را می توان با استفاده از پراش اشعه ایکس تخمین زد. در موادی با اندازه دانه های بسیار کوچک، قله های پراش گسترش می یابد. این گسترش می تواند به اندازه بلور با استفاده از (قابل اجرا تا 50 نانومتر)، نمودار ، یا روش های پیچیده تر مانند روش وارن-آورباخ یا مدل سازی کامپیوتری الگوی پراش مرتبط باشد. اندازه کریستالیت را می توان مستقیماً با استفاده از میکروسکوپ الکترونی عبوری اندازه گیری کرد. سنتز. مواد نانو کریستالین را می توان به روش های مختلفی تهیه کرد. روش ها معمولاً بر اساس فاز ماده ای که ماده قبل از تشکیل محصول نهایی نانوکریستالین از آن عبور می کند، طبقه بندی می شوند. پردازش حالت جامد.
فرآیندهای حالت جامد شامل ذوب یا تبخیر مواد نیستند و معمولاً در دماهای نسبتاً پایین انجام می شوند. نمونه هایی از فرآیندهای حالت جامد شامل آلیاژسازی مکانیکی با استفاده از آسیاب گلوله ای با انرژی بالا و انواع خاصی از فرآیندهای تغییر شکل پلاستیک شدید است. پردازش مایع. فلزات نانوکریستالین را می توان با انجماد سریع از مایع با استفاده از فرآیندی مانند ریسندگی مذاب تولید کرد. این روش اغلب یک فلز آمورف تولید می کند که می تواند با بازپخت بالای دمای تبلور به یک فلز نانوکریستالین تبدیل شود. پردازش فاز بخار. لایه های نازکی از مواد نانوکریستالین را می توان با استفاده از فرآیندهای رسوب بخار مانند تولید کرد پردازش محلول. برخی از فلزات، به ویژه نیکل و آلیاژهای نیکل را می توان با استفاده از رسوب الکتریکی به فویل های نانو کریستالین تبدیل کرد. خواص مکانیکی. مواد نانو کریستالی نسبت به انواع دانه درشت خود خواص مکانیکی استثنایی از خود نشان می دهند. از آنجایی که کسر حجمی مرزهای دانه در مواد نانوکریستالی می تواند تا 30 درصد باشد، خواص مکانیکی مواد نانوکریستالی به طور قابل توجهی تحت تأثیر این فاز مرز دانه آمورف قرار می گیرد. به عنوان
مثال، نشان داده شده است که مدول الاستیک 30 درصد برای فلزات نانوبلور و بیش از 50 درصد برای مواد یونی نانوکریستالین کاهش می یابد. این به این دلیل است که مناطق مرزی دانه های آمورف چگالی کمتری نسبت به دانه های کریستالی دارند و بنابراین حجم بیشتری در هر واحد اتم دارند. با فرض اینکه پتانسیل بین اتمی در داخل مرزهای دانه همانند دانه های توده است، مدول الاستیک در مناطق مرزی دانه کوچکتر از دانه های توده خواهد بود. بنابراین، از طریق قانون مخلوط ها، یک ماده نانوکریستالی مدول الاستیک کمتری نسبت به شکل کریستالی توده ای خواهد داشت. فلزات نانو کریستالین. استحکام تسلیم استثنایی فلزات نانوکریستالین به دلیل تقویت مرز دانه است، زیرا مرزهای دانه در مسدود کردن حرکت نابجایی ها بسیار موثر هستند. تسلیم زمانی اتفاق می افتد که تنش ناشی از انباشته شدن نابجایی در مرز دانه برای فعال کردن لغزش نابجایی در دانه مجاور کافی باشد. این تنش بحرانی با کاهش اندازه دانه افزایش می یابد، و این فیزیک به صورت تجربی توسط رابطه هال-پچ گرفته می شود. از آنجایی که دانه های نانوکریستالی برای داشتن تعداد قابل توجهی نابجایی بسیار کوچک هستند، فلزات نانوکریستالی
ن تحت مقادیر ناچیزی سخت کرنش ( strain-hardening) قرار می گیرند و بنابراین می توان فرض کرد که مواد نانوکریستالین با انعطاف پذیری کامل رفتار می کنند. با ادامه کاهش اندازه دانه، اندازه دانه بحرانی به دست می آید که در آن تغییر شکل بین دانه ای، یعنی لغزش مرز دانه، از نظر انرژی مطلوب تر از حرکت جابجایی درون دانه ای می شود. زیر این اندازه دانه بحرانی، که اغلب به عنوان رژیم هال پچ "معکوس" یا "وارونه" نامیده می شود، هر کاهش بیشتر در اندازه دانه باعث ضعیف شدن ماده می شود زیرا افزایش سطح مرز دانه منجر به افزایش لغزش مرز دانه می شود. Chandross &amp; Argibay لغزش مرز دانه را به عنوان جریان ویسکوز مدلسازی کردند و قدرت تسلیم ماده در این رژیم را به خواص مواد مرتبط کردند. به دلیل مقدار زیاد انرژی سطحی مرتبط با کسر حجمی زیادی از مرزهای دانه، فلزات نانوکریستالین از نظر حرارتی ناپایدار هستند. در نمونه های نانوکریستالین فلزات با نقطه ذوب پایین (مثلا آلومینیوم، قلع و سرب)، اندازه دانه های نمونه ها پس از 24 ساعت قرار گرفتن در دمای محیط از 10 تا 20 نانومتر دو برابر می شود. اگرچه مواد با نقطه ذوب بالاتر در دمای اتاق پایدارتر هستند، ا
ما تجمیع مواد اولیه نانوکریستالین در یک جزء ماکروسکوپی اغلب مستلزم قرار دادن مواد در دمای بالا برای مدت زمان طولانی است که منجر به درشت شدن ریزساختار نانوکریستالین می شود. بنابراین، آلیاژهای نانوکریستالین پایدار حرارتی از علاقه مهندسی قابل توجهی هستند. آزمایش ها نشان داده اند که تکنیک های سنتی تثبیت ریزساختاری مانند سنجاق مرز دانه ها از طریق جداسازی املاح یا افزایش غلظت املاح در برخی از سیستم های آلیاژی مانند Pd-Zr و Ni-W موفق بوده است. سرامیک های نانوکریستالین. در حالی که رفتار مکانیکی سرامیک غالباً تحت تأثیر عیوب است، یعنی تخلخل، به جای اندازه دانه، تقویت اندازه دانه نیز در نمونه های سرامیکی با چگالی بالا مشاهده می شود. علاوه بر این، نشان داده شده است که سرامیک های نانوکریستالین سریع تر از سرامیک های حجیم زینت می کنند که منجر به چگالی بالاتر و بهبود خواص مکانیکی می شود، اگرچه قرار گرفتن طولانی مدت در معرض فشارهای بالا و دماهای بالا مورد نیاز برای تف جوشی قطعه تا چگالی کامل می تواند منجر به درشت شدن قطعه شود. نانوساختار کسر حجمی زیاد مرزهای دانه در ارتباط با مواد نانو کریستالی باعث رفتار جالب در سیستم های سر
امیکی می شود، مانند فوق العاده پذیری در سرامیک های شکننده. کسر حجمی زیاد مرزهای دانه اجازه می دهد تا جریان انتشار قابل توجهی از اتم ها از طریق خزش Coble، مشابه مکانیسم تغییر شکل لغزشی مرز دانه در فلزات نانوبلور باشد. از آنجایی که نرخ خزش انتشار به صورت d^-3 و به صورت خطی با انتشار مرز دانه مقیاس می شود، پالایش اندازه دانه از 10 میکرومتر به 10 نانومتر می تواند سرعت خزش انتشار را تقریباً 11 مرتبه بزرگی افزایش دهد. این فوق العاده پذیری می تواند برای پردازش اجزای سرامیکی بسیار ارزشمند باشد، زیرا این ماده ممکن است پس از شکل گیری از طریق عملیات حرارتی اضافی به یک ماده معمولی و درشت دانه تبدیل شود. فرآیند. در حالی که سنتز مواد اولیه نانوکریستالی به شکل فویل، پودر و سیم نسبتاً ساده است، تمایل مواد اولیه نانوکریستالین به درشت شدن پس از قرار گرفتن طولانی مدت در معرض دماهای بالا به این معنی است که تکنیک های چگالش در دمای پایین و سریع برای تجمیع این مواد اولیه ضروری است. اجزاء. انواع تکنیک ها در این رابطه پتانسیل را نشان می دهند، مانند تف جوشی پلاسمای جرقه ای یا تولید افزودنی اولتراسونیک، اگرچه سنتز اجزای نانوکریستالین ح
جیم در مقیاس تجاری غیرقابل دفاع باقی می ماند.
ماده ای است که در سال های اخیر به عنوان تقویت کننده در کامپوزیت های پلیمری مورد توجه قرار گرفته است. از سلولز که فراوان ترین پلیمر آلی روی زمین است و در گیاهان، درختان و باکتری ها یافت می شود، به دست می آید. نانوسلولز یک ماده در مقیاس نانو است که ابعاد آن از ۱ تا ۱۰۰ نانومتر است و خواص منحصر به فردی دارد که آن را به تقویت کننده جذابی برای کامپوزیت های پلیمری تبدیل می کند. نانوسلولز بلورینگی بالایی دارد. مولکول های سلولز در یک خط منظم قرار گرفته اند و پیوندهای هیدروژنی درون و بین مولکولی سلولز را پلیمری نسبتاً پایدار می سازد و الیاف سلولزی را با سختی و استحکام محوری بالا به الیاف سلولزی می بخشد. استحکام کششی نانوسلولز بسیار بالاتر از سیم فولادی و فیبر کربن عمومی است و به ۷٫۵–۷٫۷ گیگا پاسکال می رسد، در حالی که چگالی (۱٫۶ گرم بر سانتی متر مکعب) تنها یک پنجم چگالی فولاد است. علاوه بر این، نانوسلولز دارای سطح ویژه بالا با تعداد زیادی گروه هیدروکسیل در معرض، است که برای پیوند یا اتصال عرضی سایر مواد برای به دست آوردن خواص سطحی مختلف برای عامل دار کردن سطح مفید است. یکی از مهم ترین خواص نانوسلولز نسبت مقاومت به وزن
بالای آن است. این ماده قوی تر از فولاد است اما بسیار سبک تر است، و آن را به یک ماده ایدئال برای استفاده در مواد کامپوزیتی سبک تبدیل می کند.[۱] علاوه بر این، نانوسلولز زیست تخریب پذیر، تجدیدپذیر و غیرسمی است و آن را به جایگزینی سازگار با محیط زیست برای تقویت کننده های سنتی مانند الیاف شیشه یا الیاف کربن تبدیل می کند.[۲] به دلیل سطح آبدوست آن، نانوسلولز به راحتی در محیط های آلی و محلول های پلیمری پراکنده نمی شود، بنابراین برای تثبیت آن ها به سورفکتانت ها نیاز است. نانوسلولز به دست آمده از هیدرولیز اسید سولفوریک یا پیش تیمار شده با اکسیداسیون TEMPO، سطحی باردار برای جذب سورفکتانت ها دارد. سورفکتانت های رایج مورد استفاده عبارتند از اسید استئاریک و ستیل-تترامتیل-برومید-آمین. سازگاری نانوسلولزها با محیط آلی پس از درمان افزایش می یابد. سه نوع اصلی نانوسلولز وجود دارد: نانوبلورهای سلولز (CNCs)، نانوفیبریل های سلولز (CNF) و سلولز باکتریایی (BC). ۱. نانوبلورهای سلولز (CNCs): CNCها ذرات میله مانندی هستند که با تجزیه الیاف سلولز با استفاده از هیدرولیز اسیدی تولید می شوند. نسبت ابعاد بالایی دارند (نسبت طول به عرض) و معمول
اً ۵–۲۰ نانومتر قطر و ۱۰۰–۵۰۰ نانومتر طول دارند. ۲. نانوفیبریل های سلولزی (CNF): CNFها الیاف بلند، نازک و انعطاف پذیری هستند که با تجزیه مکانیکی الیاف سلولزی تولید می شوند. آنها نسبت تصویر بالایی دارند و معمولاً ۵–۵۰ نانومتر قطر و چندین میکرومتر طول دارند. ۳. نانوسلولز باکتریایی (BNC): BNC توسط باکتری های خاصی به عنوان یک ماتریکس خارج سلولی محافظ تولید می شود. ساختاری مشابه با CNF دارد اما می تواند در مقادیر بیشتر و با کنترل بیشتر بر خواص آن تولید شود. BNC به دلیل زیست سازگاری و زیست تخریب پذیری معمولاً در کاربردهای زیست پزشکی استفاده می شود. یکی از دلایل اصلی ارزان تر بودن نانوسلولز نسبت به رقبای خود این است که از یک منبع تجدیدپذیر - خمیر چوب - مشتق شده است. این بدان معناست که برخلاف نانولوله های کربنی و گرافن که نیازمند فرآیندهای ساخت گران و پیچیده هستند، مواد خام برای تولید نانوسلولز فراوان و به آسانی در دسترس است. عامل دیگری که به مقرون به صرفه بودن نانوسلولز کمک می کند، سهولت تولید آن است. نانوسلولز را می توان با استفاده از روش های مختلفی از جمله تجزیه مکانیکی، هیدرولیز اسیدی و هیدرولیز آنزیمی تولید کرد.
این روش ها نسبتاً ساده هستند و به حداقل انرژی ورودی نیاز دارند و در نتیجه هزینه های تولید کمتر می شود. نانوسلولز علاوه بر ارزان تر بودن، مزایای متعددی نسبت به سایر مواد تقویت کننده دارد. به عنوان مثال، نسبت تصویر بالایی دارد، به این معنی که نسبت به حجم آن، سطح بالایی دارد. این به آن خواص تقویت کننده عالی می دهد و به آن اجازه می دهد استحکام، سختی و دوام کامپوزیت های پلیمری را بهبود بخشد. نانوسلولز را می توان با استفاده از روش های مختلفی از جمله مخلوط کردن مذاب، ریخته گری محلول و الکتروریسی در کامپوزیت های پلیمری گنجاند. کامپوزیت های به دست آمده خواص مکانیکی بهبود یافته ای مانند افزایش سفتی و استحکام و همچنین بهبود خواص حرارتی و مانع از خود نشان می دهند. یکی از چالش های مرتبط با استفاده از نانوسلولز در کامپوزیت های پلیمری، دستیابی به پراکندگی یکنواخت ذرات نانوسلولز در ماتریس پلیمری است. این را می توان از طریق اصلاح سطح ذرات نانوسلولز یا از طریق استفاده از سورفکتانت ها یا سایر افزودنی ها به دست آورد. چالش دیگر مقیاس پذیری تولید نانوسلولز است. در حالی که تعدادی روش برای تولید نانوسلولز وجود دارد، از جمله هیدرولی
ز اسیدی و مکانیکی، این روش ها می توانند پرهزینه و زمان بر باشند. با وجود این چالش ها، استفاده از نانوسلولز به عنوان تقویت کننده در کامپوزیت های پلیمری پتانسیل بالایی دارد. با تحقیق و توسعه بیشتر، کامپوزیت های مبتنی بر نانوسلولز می توانند در کاربردهای مختلفی از جمله قطعات خودرو و هوافضا، مواد بسته بندی و دستگاه های زیست پزشکی استفاده شوند. در نتیجه، نانوسلولز به دلیل خواص منحصر به فرد خود از جمله نسبت استحکام به وزن بالا، زیست تخریب پذیری، تجدید پذیری و غیر سمی بودن، به عنوان یک ماده تقویت کننده امیدوارکننده برای کامپوزیت های پلیمری ظاهر شده است. در حالی که برخی از چالش های مرتبط با تولید و پراکندگی آن در ماتریس پلیمری وجود دارد، تلاش های تحقیق و توسعه مداوم بر پرداختن به این مسائل متمرکز است. کاربردهای بالقوه کامپوزیت های مبتنی بر نانوسلولز بسیار گسترده است و به احتمال زیاد در سال های آینده شاهد افزایش استفاده از این ماده در صنایع مختلف خواهیم بود. https://pub.mdpi-res.com/polymers/polymers-10-00517/article_deploy/html/images/polymers-10-00517-ag-550.jpg?1570093177 منابع. ۱. In-text citation(partial): (ChatGP
T, 2024) ۲. www.mdpi.com ۳. Materials Science and Engineering: An Introduction 10th EditionBook by David G. Rethwisch با یاری از: http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=‎نانوسلولز&amp;oldid=37561696 http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=‎ماده-کامپوزیت&amp;oldid=38473760
ماسائو آکاشی (؛ زادهٔ ۲۵ مارس ۱۹۵۷ – درگذشتهٔ ۱۹ مهٔ ۲۰۲۵) تنظیم، تهیه کننده، نوازنده بیس اهل ژاپن بود. آکاشی در تاریخ ۱۹ مهٔ ۲۰۲۵ درگذشت.
ماساهیرو آندو (؛ زادهٔ ) آهنگساز، گیتارنواز اهل ژاپن است. وی از سال ۱۹۷۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
من آرای (؛ ۷ مه ۱۹۴۶ – ) رمان نویس، خواننده، ترانه سرا، آهنگساز، خواننده-ترانه پرداز، و راوی اهل ژاپن بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه آکوتاگاوا شده است.
ماساهیتو آرای (; – ) خواننده، و آهنگساز اهل ژاپن بود. وی از سال ۱۹۷۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
هیروشی آسای (؛ زادهٔ ) آهنگساز، تنظیم، موسیقی دان اهل ژاپن است. وی از سال ۱۹۹۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
چنج (؛ زادهٔ ) خواننده-ترانه پرداز، آهنگساز، و عکاس اهل ژاپن است.
چار (؛ زادهٔ ) موسیقی دان، خواننده-ترانه پرداز، تهیه کننده موسیقی اهل ژاپن است. وی از سال ۱۹۷۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
تاکاهیتو اگوچی (؛ زادهٔ ) آهنگساز، و نوازنده پیانو اهل ژاپن است. وی از سال ۱۹۹۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
درایو این () یک برنامه تلویزیونی ایتالیایی است که توسط آنتونیو ریچی ساخته شده است. شش فصل این سریال از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۹ در شبکهٔ ایتالیا ۱ پخش شد. این برنامه به عنوان مبتکرانه ترین و محبوب ترین برنامه تلویزیونی ایتالیا در دهه ۱۹۸۰ شناخته شده است. این برنامه تا حدودی الهام گرفته از "پخش زنده شنبه شب" بود. به دلیل رتبه بندی بالای مخاطبان، این برنامه نقش کلیدی در موفقیت شبکهٔ فین اینوست سیلویو برلوسکونی (مدیاست فعلی) داشت. برخی از کمدین های ایتالیایی همچون اتسیو گرجو، فرانچسکو سالوی، جورجو فالتی و لری دل سانتو کار حرفه ای خود را با این برنامه شروع کردند. پس از موفقیت چشمگیر این برنامه، مجموعه ای از برنامه های تقلیدی مشابه تولید شد که چندین مورد از آنها نیز توسط همان آنتونیو ریچی ساخته شد.
ایسوکه موچیزوکی (؛ زادهٔ ) نوازنده پیانو، keyboardist، آهنگساز، تهیه کننده فیلم، هنرمند اهل ژاپن است.
چیهیرو فوجیئوکا (؛ زادهٔ ) آهنگساز، و تهیه کننده بازی ویدئویی اهل ژاپن است.
هیده کی فوجیساوا (؛ زادهٔ ) موسیقی دان، آهنگساز، خواننده، ترانه سرا، و رقصنده اهل ژاپن است.
ایکورو فوجیوارا (؛ زادهٔ ۲۸ ژوئیه ۱۹۵۸) نوازنده پیانو، keyboardist، آهنگساز، تهیه کننده، رسانا، تنظیم کننده ارکستر اهل ژاپن است.
کنیچیرو فوکوی (؛ زادهٔ ) آهنگساز، موسیقی دان، نوازنده کیبورد اهل ژاپن است. وی از سال ۱۹۹۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
یوکیهیکو هایدا (; – ) بازیگر، خوانندگی، تهیه کننده فیلم اهل ژاپن بود.
تارو هاکاسه (؛ زادهٔ ) آهنگساز، violinist، موسیقی دان اهل ژاپن است.
کینگو هامادا (؛ زادهٔ ) خواننده، و آهنگساز اهل ژاپن است. وی از سال ۱۹۷۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
لایه لایه شدن حالتی از شکست است که در آن یک ماده به لایه ها می شکند . انواع مواد از جمله کامپوزیت های ورقه ای و بتن می توانند در اثر لایه برداری از بین بروند. پردازش می تواند لایه هایی در موادی مانند فولاد ایجاد شده توسط نَوَرد و پلاستیک و فلزات حاصل از چاپ سه بعدی ایجاد کند که می تواند از جداسازی لایه ها با شکست مواجه شود. همچنین، پوشش های سطحی مانند رنگ ها و فیلم ها می توانند از بستر پوشش داده شده متورق شوند. در کامپوزیت های لمینیت، چسبندگی بین لایه ها اغلب ابتدا از بین می رود و باعث جدا شدن لایه ها می شود. برای مثال، در پلاستیک های تقویت شده با الیاف ، ورق های تقویت کننده با استحکام بالا (مثلاً فیبر کربن ، فایبرگلاس ) توسط یک ماتریس پلیمری بسیار ضعیف تر (مثلاً اپوکسی ) به هم متصل می شوند. به طور خاص، بارهای عمود بر لایه های با استحکام بالا اعمال می شود و بارهای برشی می توانند باعث شکسته شدن زمینه پلیمری یا جدا شدن الیاف تقویت کننده از پلیمر شوند. لایه لایه شدن در بتن مسلح نیز زمانی رخ می دهد که آرماتورهای فلزی در نزدیکی سطح دچار خوردگی شوند. فلز اکسید شده دارای حجم بیشتری است که باعث ایجاد تنش در هنگام محد
ود شدن توسط بتن می شود. هنگامی که تنش ها از مقاومت بتن فراتر رود، تَرَک ها می توانند ایجاد شوند و گسترش پیدا کنند تا با تَرَک های همسایه ناشی از خوردگی میلگِرد ایجاد یک صفحه شکستگی موازی با سطح ایجاد کنند. هنگامی که صفحه شکست ایجاد شد، بتن در سطح می تواند از بستر جدا شود. پردازش می تواند لایه هایی را در مواد ایجاد کند که ممکن است در اثر لایه برداری از بین بروند. در بتن، سطوح ممکن است در اثر پرداخت نامناسب پوسته پوسته شوند. اگر سطح نهایی شده و با ماله کِشی متراکم شود در حالی که بتن زیرین در حال روزدن آب و هوا است، لایه رویی متراکم ممکن است از آب و هوا که به سمت بالا فشار می آورد جدا شود. در فولادها ، زمانی که دانه های میکروسکوپی در ورقه های مسطح قرار می گیرند، نَوَرد می تواند یک ریزساختار ایجاد کند که می تواند به لایه ها شکسته شود. همچنین، برخی از روش های پرینت سه بعدی (مثلاً رسوب ذوب شده) قطعاتی را در لایه هایی می سازد که می توانند در حین چاپ یا استفاده از هم جدا شوند. هنگام چاپ ترموپلاستیک با رسوب ذوب شده، خنک کردن یک لایه پلاستیکی داغ که روی یک لایه زیرلایه سرد اعمال می شود، می تواند به دلیل انقباض حرارتی ت
فاضلی و جداسازی لایه باعث خمش شود. روش های بازرسی. روش های تست غیرمخرب متعددی برای تشخیص لایه برداری در ساختارها وجود دارد که شامل بازرسی بصری ، تست ضربه (یعنی صداگذاری)، فراصوت ، رادیوگرافی و تصویربرداری مادون قرمز می شود . بازرسی بصری برای تشخیص لایه برداری در سطح و لبه مواد مفید است. با این حال، یک بازرسی بصری ممکن است بدون باز کردن مواد، لایه لایه شدن را در یک ماده تشخیص ندهد. تست ضربه یا صداگذاری شامل ضربه ملایم با چکش یا جسم سخت به مواد برای یافتن لایه لایه شدن بر اساس صدای حاصل است. در کامپوزیت های چند لایه، صدای زنگ واضح نشان دهنده یک ماده به خوبی چسبیده است در حالی که صدای کدرتر نشان دهنده وجود لایه لایه شدن به دلیل نقصی است که ضربه را کاهش می دهد. تست ضربه برای یافتن عیوب بزرگ در کامپوزیت های صفحه تخت با هسته لانه زنبوری مناسب است، در حالی که ورقه های نازک ممکن است عیوب کوچکی داشته باشند که با صدا قابل تشخیص نیستند. استفاده از صدا نیز ذهنی است و به کیفیت شنوایی بازرس و همچنین قضاوت بستگی دارد. هر گونه تغییر عمدی در قطعه نیز ممکن است زیر و بمی صدای تولید شده را تغییر دهد و بر بازرسی تأثیر بگذارد. برخ
ی از این تغییرات عبارتند از همپوشانی لایه، گودهای تغییر تعداد لایه، تغییر چگالی هسته (در صورت استفاده) و هندسه. در بتن های مسلح، نواحی دست نخورده جامد به نظر می رسند در حالی که نواحی لایه لایه شده توخالی به نظر می رسند. آزمایش ضربه روی سازه های بتنی بزرگ بوسیله چکش یا یک وسیله کشش زنجیره ای برای سطوح افقی مانند عرشه پل انجام می شود. عرشه پل در کشورهای دارای آب و هوای سرد که از نمک های یخ زدا و مواد شیمیایی استفاده می کنند معمولاً در معرض لایه لایه شدن قرار می گیرند و به همین دلیل معمولاً برای بازرسی سالانه با کشیدن زنجیره ای و همچنین تعمیر وصله های بعدی سطح برنامه ریزی می شوند. روش های تست مقاومت لایه برداری. آزمایش های لایه لایه شدن پوشش. ASTM استانداردهایی را برای آزمایش چسبندگی رنگ ارائه می کند که معیارهای کیفی را برای مقاومت رنگ ها و پوشش ها در برابر لایه برداری از زیرلایه ها فراهم می کند. تست ها شامل تست برش متقاطع، چسبندگی خراش، و تست کشش می باشد. تست چقرمگی شکست بین لایه ای. چقرمگی شکست یک ویژگی ماده است که مقاومت در برابر شکستگی و لایه لایه شدن را توصیف می کند. این ویژگی با فاکتور شدت تنش formula_1 بح
رانی نشان داده می شود یا نرخ آزادسازی انرژی کرنش بحرانی formula_2. برای کامپوزیتهای چند لایه پلیمری تقویت شده با الیاف یک طرفه، ASTM استانداردهایی را برای تعیین چقرمگی شکست حالت I formula_3 و تعیین چقرمگی شکست حالت II formula_4 از ماتریس بین لایه ای ارائه می کند. در هنگام تست ها بار formula_5 و جابجایی formula_6 برای تجزیه و تحلیل برای تعیین نرخ آزادسازی انرژی کرنش از روش انطباق ثبت شده است. formula_7 از رابطه زیر به دست می آید. formula_8 که در آن formula_9 تغییر در انطباق formula_10 است (نسبت formula_11 ), formula_12 ضخامت نمونه است و formula_13 تغییر در طول تَرَک است. چقرمگی شکست بین لایه ای حالت I. ASTM D5528 استفاده از هندسه نمونه پرتو دولایه (DCB) را برای تعیین چقرمگی شکست بین لایه ای حالت I مشخص می کند. یک نمونه تیر دوبل کنسول با قرار دادن یک فیلم نچسب بین لایه های تقویت کننده در مرکز تیر قبل از پخت ماتریس پلیمری ایجاد می شود تا یک تَرَک اولیه به طول formula_14 ایجاد شود. در طول آزمایش، نمونه از انتهای سمت تَرَک اولیه تیر که شکاف را باز می کند، تحت کشش قرار می گیرد. با استفاده از روش انطباق، نرخ آزادساز
ی انرژی کرنش بحرانی توسط فرمول داده شده محاسبه می شود: formula_15 جایی که formula_16 و formula_17 به ترتیب حداکثر بار و جابجایی هستند, زمانی که منحنی انحراف بار به نسبت خطی که از مبدا کشیده شده است با افزایش 5% در انطباق، غیرخطی شده است. به طور معمول، معادله 2 چقرمگی شکست را فزون برآورد می کند، زیرا دو تیر کنسول نمونه DCB یک چرخش محدود در تَرَک دارند. چرخش محدود را می توان با محاسبه formula_7 تصحیح کرد با یک تَرَک کمی طولانی تر با طول formula_19 از رابطه زیر به دست می آید: formula_20 طول تَرَک تصحیح formula_21 را می توان به صورت تجربی با ترسیم کمترین مربعات مناسب ریشه مکعب formula_22 در مقابل تَرَک با طول formula_23 انطباق محاسبه کرد. تصحیح formula_21 قدر مطلق عرض از مبدأ x است. چقرمگی شکست را می توان با روش کالیبراسیون انطباق نیز اصلاح کرد که formula_25 به دست آمده از: formula_26 جایی که formula_27 شیب حداقل مربعات مناسب است formula_28 در مقابل formula_29. چقرمگی شکست بین لایه ای حالت II. چقرمگی شکست بین لایه ای حالت II را می توان با آزمایش خمش بریدگی لبه مشخص شده توسط ASTM D7905 تعیین کرد. نمونه به روشی مشا
به با نمونه DCB آماده می شود که یک تَرَک اولیه با طول formula_14 قبل از پخت ماتریس پلیمری ایجاد می کند. اگر آزمایش با تَرَک اولیه (روش بدون تَرَک قبلی) انجام شود چقرمگی شکست formula_31 از رابطه زیر بدست می آید: formula_32 جایی که formula_12 ضخامت نمونه است و formula_34 حداکثر بار است و formula_35 یک پارامتر برازش شده است. formula_35 توسط نتایج تجربی با حداقل مربعات برازش انطباق formula_10 تعیین می شود در مقابل طول تَرَک مکعب شده formula_38 با فرم: formula_39 چقرمگی شکست formula_40 برابر با چقرمگی شکست حالت II formula_41 است اگر نرخ انرژی کرنش در درصد معینی از formula_40 در طول های مختلف تَرَک مشخص شده توسط ASTM آزاد شود.
ماساشی هامازو (؛ زادهٔ ) آهنگساز، نوازنده پیانو، ترانه سرا، ترانه پرداز، و کارگردان فیلم اهل ژاپن است. وی از سال ۱۹۹۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
هاروماکی گوهان (؛ زادهٔ ) موسیقی دان اهل ژاپن است.