Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کرده بود، با توماس متیو (متولد ۸ ژوئیه ۱۹۴۵، پسر فرانسیس متیو، مدیر سابق "روزنامه تایمز") ازدواج کرد. این ازدواج در کلیسای جامع ارتدکس عروج و در ۱ اکتبر ۱۹۷۵ در کلیسای برومپتون اوراتوری برگزار شد. او که از اشراف ایرلندی بود، خانه هایی نیز در انگلستان در ساوت کنزینگتون و در مجاورت پارک هاچلندز در ساری داشت. آنها در سال ۱۹۸۹ به دلیل داشتن مشکلات زیر از هم جدا شدند:
ندای زمین یا زمین ندا می دهد فیلمی محصول سال ۱۹۶۹ و به کارگردانی دولال گوها است. در این فیلم بازیگرانی همچون ناندا، سانجیو کومار، جیتندرا، دورگا کوته، آبی باتاچاریا، لیلا میشرا و ای. کی. هانگال ایفای نقش کرده اند.
شورای امنیت تاجیکستان یک گروه مشورتی دولتی تاجیکستان است که تحت نظر دفتر اجرایی رئیس جمهور این کشور فعالیت می کند. این شورا به رئیس جمهور در مورد مسائل و موضوعات امنیت ملی مشاوره می دهد. شورای امنیت تاجیکستان در سال ۲۰۰۳ به ریاست رئیس جمهور تاجیکستان تشکیل شد. این شورا قبل از اینکه زیر نظر رئیس جمهور به فعالیت بپردازد، در سابق و تا ماه ژوئن ۲۰۱۸ یک سازمان مستقل بود. دبیر شورای امنیت از مارس ۲۰۱۹، نصرالله محمودزاده بوده است. اساساً این نهاد، نهادی تشکیل دهندهٔ رهبری نظامی و امنیتی است که برای اجرای سیاست های داخلی و خارجی در حوزه امنیت ملی، راهکار ارائه می دهد.
شاهزاده الکساندر نیکیتیچ رومانوف (۴ نوامبر ۱۹۲۹–۲۲ سپتامبر ۲۰۰۲) عضوی از خانواده رومانوف بود. او پسر شاهزاده نیکیتا الکساندروویچ روسیه و برادرزاده بزرگ نیکلاس دوم روسیه، آخرین تزار، بود. او که در فرانسه متولد شده بود، در سال ۱۹۳۸ تابعیت بریتانیا را پذیرفت و تا زمان مرگ مادربزرگش، دوشس بزرگ زنیا الکساندرونا، در انگلستان زندگی کرد. سال بعد، شاهزاده الکساندر نیکیتیچ اولین عضو خانواده رومانوف بود که پس از انقلاب از روسیه دیدن کرد. زندگی. او در پاریس به دنیا آمد، کوچک ترین پسر شاهزاده نیکیتا الکساندروویچ روسیه و همسرش کنتس ماریا ایلاریانووا ورونتزووا-داشکووا، در خانواده ای با ریشه های اشرافی و پیوندهای تاریخی با دودمان رومانوف. شاهزاده الکساندر نوه دوشس بزرگ زنیا الکساندرووا و دوک بزرگ الکساندر میخائیلوویچ روسیه و برادرزاده بزرگ آخرین امپراتور روسیه، نیکلاس دوم، بود. او سال های اولیه زندگی خود را در بریتانیا گذراند و در سال ۱۹۳۸ تابعیت بریتانیایی دریافت کرد. در سن ۱۴ سالگی به پنج زبان مسلط بود. او به جغرافیا، تاریخ و فلسفه علاقه مند بود. در آغاز جنگ جهانی دوم، شاهزاده الکساندر و خانواده اش در فرانسه بودند و قادر ب
ه بازگشت به بریتانیا نبودند، بنابراین ابتدا به رم و سپس به چکسلواکی برده شدند که منجر به بازگرداندن خانواده به روسیه شد. پس از پایان جنگ، او به بریتانیا بازگشت و سپس برای تحصیل در دانشگاه کلمبیا به ایالات متحده رفت. او در سال ۱۹۵۳ به بریتانیا بازگشت و در همپتون کورت نزد مادربزرگش، دوشس بزرگ، اقامت گزید. او پس از تخریب معبد قدیمی نزدیک کاخ باکینگهام ، به جمع آوری کمک مالی برای یک کلیسای ارتدکس جدید کمک کرد. پس از مرگ مادربزرگش در سال ۱۹۶۰، الکساندر نیکیتیچ به نیویورک نقل مکان کرد و در آنجا به عنوان مترجم در یک انتشاراتی، در زمینه تبلیغات و همچنین تحقیقات تاریخی و تبارشناسی مشغول به کار شد. در ۲۷ مه ۱۹۶۱، او اولین فرزند از خاندان امپراتوری بود که پس از تبعید یا قتل اعضای آن توسط کمونیست ها پس از انقلاب اکتبر، به روسیه بازگشت. او موفق شد ویزای پیوستن به گروهی از گردشگران را دریافت کند. در طول اقامتش از مسکو، سن پترزبورگ (اگرچه در آن زمان این شهر لنینگراد نامیده می شد) پایتخت سابق امپراتوری روسیه و ملک شاهزادگان یوسوپوف در آرخانگلسکویه، نزدیک مسکو، بازدید کرد. شاهزاده الکساندر در ۲۳ فوریه ۱۹۷۱ در شهر نیویورک طی ی
ک مراسم رسمی و در ۱۸ ژوئیه ۱۹۷۱ در کن، طی یک مراسم مذهبی با یک پرنسس سیسیلی به نام ماریا «میمی» والگوارنرا (۲۹ نوامبر ۱۹۳۱، پالرمو، ایتالیا - ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۳، شهر نیویورک)، دختر کورادو، شاهزاده نیسکمی و کاستلنوو و دوک آرنلا، ازدواج کرد. همسرش قبل از ازدواج به مسیحیت ارتدکس گروید. این زوج در شهر نیویورک و لندن زندگی می کردند. آنها فرزندی نداشتند. در سال ۱۹۷۹، شاهزاده الکساندر نیکیتیچ به عضویت انجمن خانواده رومانوف درآمد. در سال ۱۹۹۲، او در نشست هفت شاهزاده خانواده رومانوف در پاریس شرکت کرد. شاهزاده الکساندر نیکیتیچ رومانوف پس از یک بیماری کوتاه، در ۲۱ سپتامبر ۲۰۰۲ در لندن درگذشت. جسد او در گورستان مورتلیک سوزانده شد و در آرامگاه اجدادی خانواده همسرش در پالرمو به خاک سپرده شد.
پرنسس نادین رومانوفسکیا (با نام اصلی نادین سیلویا آدا مک دوگال؛ ۵ ژوئن ۱۹۰۸–۶ ژوئن ۲۰۰۰)، که با نام پرنسس اندرو روسیه نیز شناخته می شود، یک اشراف زاده و وارث بریتانیایی بود. او مالک و قلعه خانه پرووندر در کنت بود که از خانواده مادری اش به ارث برده بود. اوایل زندگی و خانواده. پرنسس نادین با نام نادین سیلویا آدا مک دوگال در ۵ ژوئن ۱۹۰۸ در لندن متولد شد. او عضوی از خاندان مک دوگال بود و بزرگ ترین دختر از سه دختر سرهنگ دوم هربرت مک دوگال از کاوستون مانور و سیلویا نوردستاین بود. پدرش افسر ارتش بریتانیا و مادرش یک وارث فنلاندی بود. پدربزرگ و مادربزرگ مادری نادین، کنستانس پترسون بورگستروم، وارث و امیل بورگستروم، تاجر و دیپلمات، بودند. پدربزرگ بزرگ او، هنریک بورگستروم، یک کارمند دولت فنلاندی بود. خانواده پدرش به دلیل موفقیت در تجارت آسیاب آرد که توسط سر جان مک دوگال آغاز شده بود، ثروتمند بودند. خواهر نادین، پاملا، بعدها با جورج هنری میلز-لید، ارل چهارم سوندس، ازدواج کرد. او در ملک خانوادگی اش، خانه پرووندر، در کنت بزرگ شد. این خانه به خاطر اینکه اقامتگاه شکار ادوارد، شاهزاده سیاه، بوده، مورد توجه بوده است. نادین در ه
شت سالگی برای تحصیل به یک مدرسه شبانه روزی فرستاده شد. زندگی بزرگسالان. او در زمان اقامت در قلعه بالمورال، با شاهزاده آندری الکساندروویچ روسیه، پسر دوک بزرگ الکساندر میخائیلوویچ روسیه و دوشس بزرگ زنیا الکساندرونا از روسیه که در تبعید به سر می برد، آشنا شد. شاهزاده آندری برادرزاده تزار نیکلاس دوم روسیه و نتیجه تزار نیکلاس اول روسیه بود. او و شاهزاده آندری نامزدی خود را در ۱۸ ژوئن ۱۹۴۲ اعلام کردند. آنها در ۲۱ سپتامبر ۱۹۴۲ در مراسمی در کلیسای آنگلیکان که توسط اسقف اعظم کانتربری، ویلیام تمپل، در کلیسای سنت مری در نورتون، کنت برگزار شد، ازدواج کردند. سه خدمتکار در مراسم او حضور داشتند: برادرزاده اش، ویسکونت ترولی؛ رابرت مرسر، برادرزاده سر نیل ریچی؛ و جرمی پمبرتون، پسر سرهنگ داگلاس پمبرتون. نادین لباس ساتن سفید با دنباله درباری و یک روسری مروارید روسی با حجاب تول به تن داشت. پس از آن، یک عروسی ارتدکس روسی در شلدویچ به ریاست آرکیماندریت نیکلاس، معلم سابق فرزندان نیکلاس دوم، برگزار شد. از آنجایی که پدرش در زمان عروسی او در آفریقا خدمت می کرد، او در مراسم آنگلیکان توسط عمویش، سرگرد آرتور مک دوگال نشان خدمت ممتاز، و تو
سط سر رابرت هاجسون در مراسم ارتدکس روسی به او اهدا شد. مراسمی در خانه خواهر و شوهرخواهرش، لیس کورت، برگزار شد. پس از ازدواج، او به عنوان "شاهدخت" اندرو رومانوفسکیای روسیه شناخته می شد. نادین همسر دوم شاهزاده آندری بود، همسر اول او، الیزابتا دی ساسو روفو، در طول جنگ جهانی دوم درگذشت. آنها یک دختر به نام شاهدخت اولگا آندریونا داشتند که در سال ۱۹۵۰ به دنیا آمد. در سال ۱۹۴۹، او و همسرش به خانه پرووندر نقل مکان کردند که از مادرش به ارث برده بود. این خانه قبلاً در طول جنگ جهانی دوم توسط ارتش بریتانیا مصادره شده بود، اما بعداً به نادین بازگردانده شد. او به عنوان قلعه خانه پرووندر، خانه را بازسازی و شومینه ها را به رنگ کرم رنگ آمیزی کرد. نادین از فرستادن دخترش به مدرسه خودداری کرد، زیرا از مدرسه رفتن خودش متنفر بود و در عوض معلم خصوصی در خانه استخدام می کرد. او سعی کرد نامزدی بین دخترش و چارلز، شاهزاده ولز، که از اقوام شوهرش بود، ترتیب دهد. در سال ۱۹۶۷، او اطمینان حاصل کرد که دخترش در "مجله هارپرز بازار" به عنوان یکی از شش شاهزاده خانم خارجی که کاندیدای مناسبی برای ازدواج با شاهزاده ولز بودند، ثبت شود. نادین در ۶ ژوئ
ن ۲۰۰۰ در خانه پرووندر درگذشت. او در حیاط کلیسای سنت مری در نورتون، باکلند و استون به خاک سپرده شد.
شاهزاده روستیسلاو روستیسلاوویچ رومانوف ( (متولد ۲۱ مه ۱۹۸۵) یک شاهزاده و نقاش روسی است که در ایلینوی متولد شده و در بریتانیا زندگی می کند. او عضوی از خانواده رومانوف، سلسله سلطنتی سابق روسیه است. او همچنین با نام های «"روستی"» و «"میشا"» شناخته می شود. از آنجایی که هیچ یک از پسران شاهزاده اندرو رومانوف فرزند ذکور ندارند، روستیسلاو در ردیف سوم برای به ارث بردن ادعای آنها بر تاج و تخت روسیه قرار دارد. اوایل زندگی. رومانوف در سال ۱۹۸۵ در لیک فارست، ایلینوی به عنوان فرزند دوم و پسر ارشد شاهزاده روستیسلاو روستیسلاوویچ رومانوف (۱۹۳۸–۱۹۹۹) و همسرش، لیدی آمپت هیل (متولد ۱۹۴۹) به دنیا آمد. آموزش. روستیسلاو در مدارس برامبلی و میلتون ابی و در دانشگاه فالموث تحصیل کرد و از آنجا با مدرک لیسانس هنرهای زیبا فارغ التحصیل شد. کار. روستیسلاو یک هنرمند منظره پرداز است. او به ویژه به نقاشی در فضای باز علاقه دارد و بسیاری از آثار هنری او حومه ساسکس را به تصویر می کشد یا از سفرهایش در روسیه و جاهای دیگر الهام گرفته شده است. او در درجه اول با رنگ روغن کار می کند و نقاشی های مجسمه سازی و سه بعدی را عمدتاً با تکنیک ایمپاستو خلق می کن
د. مهم ترین آثار اولیه او از پاستل استفاده می کند. پاستل یا آبرنگ همچنین وسیله ای برای مطالعه نقاشی های مهم تر اوست. آثار او شامل چاپ برجسته، قلم زنی با اسید و قلم زنی با پودر نرم است. نمایشگاه ها. اولین نمایشگاه انفرادی او در سال ۲۰۱۱ در گالری فابریکا، کوپلا در مسکو برگزار شد. از آن زمان، او در نمایشگاه های متعددی در بریتانیا و سطح بین المللی شرکت کرده است. او دو بار در موزه هنر آ. کاستیف در آلماتی، قزاقستان نمایشگاه برگزار کرده و در نمایشگاه هایی در دبی و موناکو شرکت داشته است. در لندن، دو بار در گالری بریک لین، لندن نمایشگاه برگزار کرده است. در ماه مه ۲۰۱۸، او نمایشگاه انفرادی «شیوه زندگی» را در گالری سی. جان، میفر برگزار کرد. تولد و خانواده. شاهزاده روستیسلاو روستیسلاووویچ در لیک فارست، ایلینوی، به عنوان پسر ارشد و فرزند دوم شاهزاده روستیسلاو روستیسلاووویچ و همسر دومش، کریستیا ایپسن (متولد ۱۹۴۹) متولد شد. او یک خواهر بزرگتر، پرنسس الکساندرا (متولد ۱۹۸۳) و یک برادر کوچکتر، شاهزاده نیکیتا (متولد ۱۹۸۷) دارد. از ازدواج اول پدرش با استفانا وردل کوک، او یک خواهر ناتنی بزرگتر، پرنسس استفانا (متولد ۱۹۶۳) دارد. شا
هزاده روستیسلاو به شاخه میهایلوویچی خاندان رومانوف تعلق دارد و از نوادگان پسری دوک بزرگ میخائیل نیکولاویچ روسیه، کوچک ترین پسر امپراتور نیکلاس اول، است. او همچنین از نوادگان امپراتوران الکساندر دوم و الکساندر سوم است و نتیجه بزرگ دوشس بزرگ زنیا الکساندرونا روسیه (خواهر آخرین امپراتور نیکلاس دوم) و همسرش دوک بزرگ الکساندر میخائیلوویچ روسیه است. شاهزاده روستیسلاو از سال ۱۹۸۵ عضو انجمن خانواده رومانوف بوده و بین سال های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۳ عضو کمیته بوده است شاهزاده تا دو ماهگی در شیکاگو زندگی می کرد، زمانی که پدرش خانواده اش را به لندن منتقل کرد. سپس خانواده به شهر رای در ساسکس شرقی نقل مکان کردند، جایی که او دوران نوجوانی خود را گذراند. شاهزاده روستیسلاو در مدارس برامبلی و میلتون ابی و در دانشگاه فالموث در رشته هنرهای زیبا تحصیل کرد. شاهزاده روستیسلاو در سال ۱۹۹۸ به همراه والدین و خواهر و برادرانش برای شرکت در مراسم تدفین مجدد امپراتور نیکلاس دوم و خانواده اش به روسیه سفر کرد. شش ماه بعد، در ۷ ژانویه ۱۹۹۹، پدرش در جریان جشن کریسمس روسیه درگذشت. اگرچه او به دلیل سرطان تحت درمان قرار گرفته بود، برخی گمان می کنند که او
به دلیل گرد و غبار موجود در کلیسایی که مراسم تشییع جنازه امپراتوری در آن برگزار شد، به یک بیماری نادر مبتلا شده است. از دست دادن درآمد شاهزاده فقید، خانواده اش را با مشکلات مالی روبرو کرد. پرنسس رومانووا برای تأمین معاش خانواده، یک مهمانخانه در یک عمارت قرن هجدهمی در رای، ساسکس شرقی، راه اندازی کرد. با این حال، خانه در وضعیت نیمه متروکه ای قرار داشت و نیاز به بازسازی داشت. از آنجایی که در ابتدا آشپزخانه ای وجود نداشت، بچه ها مجبور بودند سطل های آب را تا حمام حمل کنند تا ظرف ها را در وان بشویند. مادرش بعداً با دیوید ویتنی ارسکین راسل، وارث عنوان بارون آمپت هیل، ازدواج کرد. شاهزاده روسی. در ۲۳ سپتامبر ۲۰۰۶، شاهزاده روستیسلاو مهمان مراسم یادبود مادربزرگ بزرگش ، ملکه ماریا فئودوروونا (که با نام پرنسس داگمار دانمارک متولد شد) در کلیسای جامع روسکیله در دانمارک بود. سپس او در مراسم تدفین مجدد بقایای مادربزرگ بزرگش در روسیه شرکت کرد و در آنجا اعلام کرد که در حال بررسی مهاجرت به روسیه است. انجمن خانواده رومانوف، روستیسلاو را چهارمین نفر در صف تاج و تخت می داند، اما شاخه دیگری از خانواده بر سر این خط جانشینی اختلاف نظر
دارد. علاوه بر این، انجمن خانواده رومانوف از زمان تشکیل خود در سال ۱۹۷۹، اساساً هرگونه ادعایی بر تاج و تخت روسیه را رد کرده است. در نوامبر ۲۰۰۷، شاهزاده روستیسلاو در مستندی تولید شده توسط شبکه ۳ فرانسه با عنوان "«نام خانوادگی رومانوف»" حضور یافت که در آن از او در حال بازدید از سن پترزبورگ، پایتخت سابق امپراتوری، فیلمبرداری شده بود. در ژوئیه ۲۰۰۹، او به همراه پسرعمویش ، شاهزاده دیمیتری رومانوویچ، در مراسمی در سن پترزبورگ برای بزرگداشت نود و یکمین سالگرد قتل نیکلاس دوم و خانواده اش شرکت کرد. همچنین اعلام شد که او برای یادگیری زبان به روسیه سفر کرده است. زندگی فعلی. در سال ۲۰۰۹، شاهزاده روستیسلاو اولین رومانوفی بود که به روسیه بازگشت، جایی که دو سال زندگی کرد و به تحصیل زبان روسی پرداخت. او در حال حاضر وقت خود را بین بریتانیا و روسیه تقسیم می کند. رئیس فقید انجمن خانواده رومانوف، شاهزاده نیکلاس، او را به عنوان نماینده رسمی این انجمن در روسیه منصوب کرد. در مارس ۲۰۲۳، روستیسلاو به عنوان رئیس انجمن خانواده رومانوف انتخاب شد. از سال ۲۰۱۴ تا به امروز، شاهزاده روستیسلاو مایه افتخار فرقه ارتدکس سنت جان (OOSJ) بوده است
. در سال ۲۰۱۰، شاهزاده روستیسلاو به عنوان مدیر افتخاری هیئت مدیره قدیمی ترین کارخانه روسیه، که توسط جدش پتر کبیر تأسیس شده بود، منصوب شد: کارخانه ساعت سازی پترودورتس - راکتا. او همچنین مشاور بخش خلاقیت کارخانه بود. ازدواج و پرنسس روستیسلاو. در سپتامبر ۲۰۲۱، شاهزاده روستیسلاو در یک مراسم مذهبی در کلیسای جامع الکساندر نوسکی در پاریس با فوتینی جورجانتا ازدواج کرد. مراسم عروسی در ساختمان اتحادیه بین المللی، ساختمانی که پس از جنگ های ناپلئونی برای مدت کوتاهی سفارت روسیه در پاریس در آن قرار داشت، برگزار شد. پرنسس از یکی از قدیمی ترین خانواده های تولیدکننده عطر در یونان است، و در آتن بزرگ شد. او بعداً در کالج سنت آن، دانشگاه آکسفورد، زبان فرانسه و یونانی بیزانسی را آموخت و سپس تحصیلات تکمیلی خود را در رشته دراماتورژی در دانشکده سخنرانی و نمایش سلطنتی مرکزی دانشگاه لندن به پایان رساند. پس از آن، پرنسس به مدت یک دهه به عنوان نمایشنامه نویس تاریخی کار کرد، قبل از اینکه به کار در دو بنیاد خیریه روی آورد. این زوج یک پسر به نام پرنس روستیسلاو (متولد ۲۰۱۳) دارند.
دینا فیلمی محصول سال ۲۰۰۱ و به کارگردانی ای آر موروگادوس است. در این فیلم بازیگرانی همچون آجیت کومار، سورش گوپی، لیلا، شیلا کائور و ناگما ایفای نقش کرده اند.
دونا الیزابتا فابریتزیوونا، دوک ساسو-روفو، شاهزاده سنت آنتیمو (۲۶ دسامبر ۱۸۸۶–۲۹ اکتبر ۱۹۴۰)، که پس از ازدواجش با عنوان پرنسس اندرو روسیه یا پرنسس آندری رومانوفسکی شناخته می شد، یک اشراف زاده روس بود. او دختر اشراف زاده تبعیدی ایتالیایی، فرابریتزیو روفو، دوک ساسو-روفو و اشراف زاده روس، پرنسس ناتالیا الکساندرونا مسچرسکایا بود. او ابتدا با افسر نظامی امپراتوری روسیه، سرلشکر الکساندرویچ فریدریچی، و سپس با شاهزاده آندری الکساندروویچ روسیه ازدواج کرد. ازدواج او با شاهزاده آندری، آخرین ازدواج سلطنتی بود که تا سال ۲۰۲۱ در روسیه برگزار شد. در طول ازدواج دومش، او پس از انقلاب روسیه با کشتی "اچ ام اس مارلبورو" از روسیه گریخت و به عنوان یک مهاجر سفیدپوست در فرانسه و بریتانیا زندگی کرد. الیزابتا در سال ۱۹۴۰ در جریان حمله هوایی آلمان به کاخ همپتون کورت کشته شد. اوایل زندگی و خانواده. الیزابتا در سال ۱۸۸۶ در خارکف از دون فابریزیو روفو، دوک ساسو-روفو (۱۸۴۶–۱۹۱۱) و همسرش، پرنسس ناتالیا الکساندرونا مسچرسکایا (۱۸۴۹–۱۹۱۰) متولد شد. پدرش، عضو خاندان روفو، یکی از قدیمی ترین خانواده های اشرافی نئوپولیتن، پس از اتحاد ایتالیا تبعید
شد. مادرش، یک اشراف زاده روس، عضو خاندان مشچرسکی، از خاندان استروگانوف بود و نسبت بسیار دوری با خانواده امپراتوری روسیه داشت. او که از نظر فنی عضوی از اشراف ایتالیایی بود، در روسیه و در میان اشراف روس بزرگ شد. ازدواج ها. در سال ۱۹۰۷، الیزابتا با سرلشکر الکساندرویچ فریدریچی در تزارسکویه سلو ازدواج کرد. او از همسر اولش صاحب دختری به نام الیزابت الکساندرونا فریدریچی شد. الیزابتا و فریدریچی در سال ۱۹۱۶ از هم جدا شدند. بعداً در سال ۱۹۱۶، الیزابتا با شاهزاده آندری الکساندروویچ روسیه، یکی از اعضای خانواده امپراتوری روسیه، در سن پترزبورگ ملاقات کرد. شاهزاده آندری پسر دوک بزرگ الکساندر میخائیلوویچ و دوشس بزرگ زنیا الکساندرونا و نوه امپراتور الکساندر سوم بود. مدت کوتاهی پس از ملاقات آنها، سلطنت روسیه در انقلاب فوریه سرنگون شد. شاهزاده آندری به همراه خانواده اش به آی-تودور، ملک پدرش در کریمه، نقل مکان کرد. در این مدت، الیزابتا و شاهزاده آندری رابطه ای را آغاز کردند. الیزابتا باردار شد که منجر به ازدواج این زوج در ۱۲ ژوئن ۱۹۱۸ در کلیسای کوچک خانواده رومانوف در آی-تودور با حضور خانواده شاهزاده آندری، از جمله ملکه ماریا فئ
ودورونا، شد. عروسی آنها آخرین عروسی سلطنتی بود که تا زمان عروسی دوک بزرگ جورج میخائیلوویچ روسیه و ربکا بتارینی در سال ۲۰۲۱ در روسیه برگزار شد. انقلاب روسیه و تبعید. در طول دوران عروسی، شوهر الیزابتا نمی توانست با عمویش، امپراتور نیکلاس دوم، که در عمارت فرمانداری در توبولسک در حصر خانگی بود، تماس بگیرد. یک ماه پس از ازدواج او و شاهزاده آندری، امپراتور و ملکه و فرزندانشان توسط بلشویک ها به قتل رسیدند. پس از انقلاب اکتبر، خانواده الیزابتا مدتی در دولبر، کاخی در کریمه که متعلق به دوک بزرگ پیتر نیکولاویچ روسیه بود، زندانی شدند. آنها توسط نیروهای آلمانی آزاد شدند و در دسامبر ۱۹۱۸، الیزابتا و همسرش با کشتی نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا "اچ ام اس مارلبرو (۱۹۱۲)" از روسیه گریختند. آنها برای شرکت در کنفرانس صلح پاریس به فرانسه رفتند، جایی که شوهر و پدر شوهرش برای جلب حمایت از ارتش سفید در اروپای غربی به آنجا رفتند. این خانواده سال های اول تبعید خود را در فرانسه گذراندند و در ریویرای فرانسه، خانه عمه شاهزاده آندری، دوشس بزرگ آناستازیا میخائیلوونا، زندگی می کردند. الیزابتا و پرنس آندری سه فرزند داشتند که دو فرزند بزرگتر د
ر فرانسه و کوچک ترین آنها در لندن به دنیا آمدند. الیزابتا در دوران زندگی در خارج از روسیه به سرطان مبتلا شد که او را بسیار ضعیف کرد. خانواده پول زیادی نداشتند و از آنجایی که شاهزاده آندری نمی توانست شغل ثابتی پیدا کند، بیشتر به کمک های مالی اعضای ثروتمند خانواده در خارج از روسیه وابسته بودند. آنها سرانجام در انگلستان ساکن شدند؛ ابتدا در فراگمور و بعداً در وایلدرنس هاوس، اقامتگاهی مورد لطف و عنایت در محوطه کاخ همپتون کورت که توسط جورج ششم به مادر شاهزاده آندری اجاره داده شده بود. مرگ. در ۲۹ اکتبر ۱۹۴۰، در طول جنگ جهانی دوم، الیزابتا در خانه وایلدرنس بود که یک حمله هوایی آلمان رخ داد. در طول حمله، بمبی در نزدیکی خانه انداخته شد که باعث خرد شدن پنجره ها و ریزش تیرهای سقف شد. الیزابتا بر اثر جراحات ناشی از انفجار درگذشت. پس از مرگ او، همسر و فرزندانش برای اقامت به خانه کریگ گوان در نزدیکی قلعه بالمورال رفتند.
شاهزاده واسیلی الکساندروویچ روسیه (۷ ژوئیه [ سبک قدیمی و سبک جدید گاه شماری میلادی ۲۴ ژوئن] ۱۹۰۷–۲۴ ژوئن ۱۹۸۹) ششمین پسر و کوچک ترین فرزند دوک بزرگ الکساندر میخائیلوویچ روسیه و دوشس بزرگ زنیا الکساندرونا روسیه بود. او برادرزاده تزار نیکلاس دوم روسیه بود. او که در دوران سلطنت پسرعموی دوم پدری و عموی مادری اش ، نیکلاس دوم، در امپراتوری روسیه متولد شده بود، هنگام سقوط سلطنت روسیه در کریمه در تعطیلات بود. خانواده نزدیکش در آنجا به او پیوستند. آنها از سرنوشت بسیاری از بستگانش که توسط بلشویک ها کشته شدند، جان سالم به در بردند. او در آوریل ۱۹۱۹، در سن ۱۱ سالگی، روسیه را ترک کرد. در اواخر دهه ۱۹۲۰، او به ایالات متحده مهاجرت کرد و در آنجا با پرنسس ناتالیا گولیتسینا آشنا شد. آنها در سال ۱۹۳۱ ازدواج کردند. این زوج صاحب یک دختر شدند و دهه ها در وودساید، کالیفرنیا زندگی کردند. اوایل زندگی. شاهزاده واسیلی الکساندروویچ رومانوف در ۷ ژوئیه ۱۹۰۷ در کاخ گاتچینا به دنیا آمد. او ششمین پسر و آخرین فرزند از هفت فرزند دوک بزرگ الکساندر میخائیلوویچ و دوشس بزرگ زنیا الکساندرونا از روسیه بود. اگرچه از طرف مادر نوه امپراتور الکساندر سوم
بود، اما عنوان دوک بزرگ روسیه را نداشت زیرا از طرف پدر تنها نتیجه امپراتور نیکلاس اول بود. او کودکی بیمار بود و پس از تولدش تردیدهایی در مورد زنده ماندن او وجود داشت، بنابراین در پرورشگاه غسل تعمید داده شد. اندکی پس از تولدش، والدینش زندگی جداگانه ای را آغاز کردند. شاهزاده واسیلی سال های اولیه زندگی خود را در امپراتوری روسیه در زمان سلطنت عمویش تزار نیکلاس دوم گذراند. در زمان سقوط سلطنت روسیه در فوریه ۱۹۱۷، واسیلی، در ده سالگی، در تعطیلات در آی-تودور، ملک پدرش در کریمه بود. تا پایان ماه مارس، والدین، تمام خواهر و برادرانش و مادربزرگشان ، ملکه ماریا فئودوروونا، نیز در کریمه بودند. پدر واسیلی در خاطرات خود حکایتی را نقل می کند که چگونه یک انقلابی سعی کرد واسیلی را به باور آرمان های انقلابی ترغیب کند: «او با زبان روبسپیر با پسر صحبت کرد تا در تمام جزئیات به الگو پایبند باشد. پسرم عبارت بندی فرانسوی او را اصلاح کرد و بی خیال شد. همسرم خندید اما من احساس خطر عجیبی داشتم.» پس از انقلاب روسیه، هنگامی که بلشویک ها در اکتبر ۱۹۱۷ قدرت را به دست گرفتند، شاهزاده واسیلی به همراه والدین، خواهر و برادر و مادربزرگش، ملکه دو
اگر، در آی-تودور تحت بازداشت خانگی قرار گرفتند. در ۱۱ مارس ۱۹۱۸، آنها به همراه دیگر بستگان رومانوف به دولبر، ملک دوک بزرگ پیتر نیکولایویچ در کریمه منتقل شدند. او از سرنوشت تعدادی از بستگان رومانوف خود که توسط بلشویک ها به قتل رسیده بودند، گریخت، زمانی که او در ماه مه ۱۹۱۸ به همراه رومانوف ها در گروهش توسط نیروهای آلمانی آزاد شد. او در ۱۱ آوریل ۱۹۱۹ با کمک عمه بزرگش، ملکه الکساندرا از بریتانیا (شاهزاده الکساندرا از دانمارک)، که خواهر ملکه دواگر ماریا فئودوروونا بود، از روسیه فرار کرد. پادشاه جورج پنجم بریتانیا، کشتی جنگی بریتانیایی اچ ام اس مارلبرو (۱۹۱۲) را فرستاد که خانواده واسیلی و دیگر رومانوف ها را از کریمه از طریق دریای سیاه به مالت و سپس به انگلستان آورد. شاهزاده واسیلی که در آن زمان یازده ساله بود، بقیه عمر خود را در تبعید گذراند. تبعید. شاهزاده واسیلی در طول سال های اول تبعید خود، به همراه مادرش در انگلستان زندگی می کرد. در اواخر دهه ۱۹۲۰، او به ایالات متحده مهاجرت کرد و بقیه عمر خود را در آنجا گذراند. واسیلی با پیدا کردن شغل هایی مانند نظافتچی کابین، کارگر کشتی سازی، دلال سهام، شراب ساز و مرغداری در
شمال کالیفرنیا، امرار معاش می کرد. شاهزاده واسیلی در ۳۱ ژوئیه ۱۹۳۱ در شهر نیویورک با پرنسس ناتالیا گولیتسینا (مسکو ۲۶ اکتبر ۱۹۰۷ - وودساید ۲۸ مارس ۱۹۸۹)، یک تبعیدی روس، ازدواج کرد. آنها در ایالات متحده با هم آشنا شدند. ناتالیا پسرعموی دور همسر شاهزاده روستیسلاو بود. خواهرش، پرنسس اولگا گولیتسینا، با جفری توث ازدواج کرد که بعدها شوهر دوم خواهرزاده واسیلی، پرنسس زنیا آندریونا، شد. پرنسس ناتالیا از یکی از اشرافی ترین خانواده های روسیه، یعنی خانواده اشرافی گولیتسین، بود. پدرش، شاهزاده الکساندر گولیتسین، پسر فرماندار مسکو، پزشک روستا بود. مادرش لیوبوف ولادیمیروونا گولیتسینا (با نام خانوادگی گلبووا) بود. پرنسس ناتالیا در سال ۱۹۲۰ به همراه خانواده اش از روسیه انقلابی از طریق سیبری به چین گریخت. در سال ۱۹۲۷، آنها به ایالات متحده نقل مکان کردند. او مدتی به عنوان بازیگر نقش های کوچک در تئاتر و فیلم های صامت فعالیت می کرد. شاهزاده واسیلی در سال ۱۹۳۱ با پرنسس ناتالیا گولیتسینا آشنا شد و چند ماه بعد با او ازدواج کرد. این زوج در سال ۱۹۳۴ به شمال کالیفرنیا نقل مکان کردند. آنها تا آخر عمر در خانه ای به نام ۳۰ زندگی کردند. کی
لومتری جنوب سانفرانسیسکو. شاهزاده واسیلی و همسرش یک دختر داشتند: در سال ۱۹۸۰، شاهزاده واسیلی به عنوان رئیس انجمن خانواده رومانوف به جانشینی برادرش، شاهزاده دیمیتری الکساندروویچ، منصوب شد. او تا زمان مرگش در وودساید، کالیفرنیا در سن ۸۱ سالگی، رئیس انجمن باقی ماند. او در گورستان صرب ها در سانفرانسیسکو به خاک سپرده شد. اسلحه. اغلب ادعا می شود که ازدواج واسیلی با پرنسس گولیتسینا می توانسته مورگاناتیک باشد. با این حال، پیتر بروک، زندگینامه نویس رومانوف، معتقد است که این ازدواج از نظر سلسله ای به اندازه ازدواج باگراتیونی با پسرعموی واسیلی، گراند دوک ولادیمیر کیریلوویچ روسیه، قابل قبول بوده است. از زمان انقراض خانواده کورکی در قرن هفدهم، گولیتسین ها ادعای ارشدیت سلسله ای در خاندان گدیمیناس داشته اند. گدیمیمین ها سلسله ای از پادشاهان دوک نشین بزرگ لیتوانی بودند که از قرن چهاردهم تا شانزدهم سلطنت می کردند و امپراتور پیتر اول به گولیتسین ها اجازه داده بود که نشان دوک نشین بزرگ لیتوانی را در نشان خود بگنجانند.
مسابقات دو و میدانی قهرمانی جهان در رشته ۵۰۰۰ متر از اولین دوره خود در سال ۱۹۸۳ توسط مردان و از سال ۱۹۹۵ توسط زنان برگزار شده است. زنان از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۳، مطابق با استانداردهای قهرمانی آن زمان، در مسافت بیش از ۳۰۰۰ متر به رقابت می پردازند. این کوتاه ترین رویداد دو استقامت در این مسابقات است، دوی ۱۰۰۰۰ متر و ماراتن دو رویداد دیگر این رشته هستند. این دومین عنوان معتبر در این رشته پس از ۵۰۰۰ متر در المپیک است. قالب مسابقات معمولاً دارای دو مرحله مقدماتی است که مستقیماً به فینال بین پانزده ورزشکار منتهی می شود. رکوردهای قهرمانی این رویداد برای مردان ۱۲:۵۲.۷۹ دقیقه است که توسط الیود کیپچوگه در سال ۲۰۰۳ ثبت شد و برای بخش زنان ۱۴:۲۶.۷۲ دقیقه است که توسط هلن اوبیری در سال ۲۰۱۹ ثبت شده است. رکورد جهانی هرگز توسط مردان یا زنان در این رقابت ها شکسته یا با آن برابری نشده است، که نشان دهنده عدم سرعت گیری و رویکرد تاکتیکی تر ورزشکاران به مسابقات قهرمانی است. به طور مشابه، رکورد جهانی ۳۰۰۰ متر زنان در طول تاریخ ۱۳ ساله خود بهبود نیافته است. رکورد قهرمانی این رویداد در آخرین حضور خود در سال ۱۹۹۳ توسط یونشیا کو با زمان ۸:۲۸
.۷۱ دقیقه ثبت شد و از آن موقع دست نخورده باقی مانده است. مسابقات ۳۰۰۰ متر زنان این رشته جزو اولین رویدادهای قهرمانی جهان IAAF بود، زیرا یکی از دو رویداد تعیین شده در مسابقات قهرمانی جهان ۱۹۸۰ دو و میدانی (در کنار مسابقات ۴۰۰ متر با مانع زنان) بود، که پس از امتناع کمیته بین المللی المپیک از افزودن رویداد زنان به برنامه المپیک در آن سال برگزار شد.