Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;41595856&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-04-12T14:32:06Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;HujiBot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;: افزودن رده های همسنگ&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;41595891&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; ریاض الصالِحین (به روسی: Риядус-Салихийн، که به صورت ریاضوس-سالیکین هم نوشته می شود) نام یک گروه کوچک از مهاجمین انتحاری بود. رهبر اولیه آن شامل باسایف، فرمانده جدایی خواه چچنی بود. در فوریه و مارس ۲۰۰۳، این گروه توسط ایالات متحده آمریکا و سپس سازمان ملل متحد به عنوان یک گروه تروریستی شناخته شد. پس از چند سال بی تحرکی، ریاض الصالِحین تحت فرماندهی سعید بریاتسکی در سال ۲۰۰۹ توسط امارت قفقاز مجدداً فعال شد. پس از مرگ وی، اصلان بیتوکایف به عنوان رهبر جدید گروه منصوب شد. تاریخ. این گروه خودمختار کوچک (احتمالاً تنها ۲۰ تا ۵۰ عضو داشته است) اولین بار توسط شامل باسایف تحت نام یگان شناسایی و خرابکاری ریاض الصالِحین شهیدا
ن چچنی (که بعدها با نام یگان اسلامی شهیدان نیز شناخته می شد) در اکتبر ۱۹۹۹ به عنوان یگان ویژه برای انجام اعمال خرابکاری به تلافی حمله موشکی گروزنی تأسیس و رهبری شد. باسایف مسئولیت مجموعه ای از حملات انتحاری در چچن و روسیه را بر عهده گرفت، از جمله بمب گذاری کامیونی که مقر دولت جمهوری چچن در گروزنی را در سال ۲۰۰۲ نابود کرد و بیش از ۸۰ نفر را کشت، بمب گذاری کامیونی در مقر سرویس امنیت فدرال روسیه در گروزنی که بیش از ۵۰ نفر را در سال ۲۰۰۳ کشت، بمب گذاری کامیونی در یک بیمارستان نظامی روسی در موزدوک، اوستیای شمالی که دست کم ۵۰ نفر را در همان سال کشت، و مجموعه ای از بمب گذاری های انتحاری «عملیات بومرنگ» (که بسیاری از آنها توسط زنان انجام شد) که بیش از ۲۰۰ غیرنظامی را در مسکو و دیگر مناطق روسیه کشته اند، از جمله ۹۰ نفر کشته در بمب گذاری های هم زمان هواپیماها در دو منطقه روسیه در ۲۰۰۴. ریاض الصالِحین همچنین مسئولیت مشارکت در بحران های گروگان گیری در تئاتر مسکو در ۲۰۰۲ و بسلان در ۲۰۰۴ را بر عهده گرفت که مجموعاً منجر به بیش از ۵۰۰ کشته از میان گروگان ها شد. در ۲۰۰۵ این گروه گزارش شده بود که تحت فشار رئیس جمهور جدایی خواه
چچنی شیخ عبدالهاشم توسط باسایف منحل شده است، به عنوان شرطی برای ورود باسایف به رهبری رسمی دولت جدایی خواه. به هر حال این گروه برای بیش از چهار سال پس از سپتامبر ۲۰۰۴ هیچ گونه فعالیتی نشان نداد. اوایل ۲۰۰۹، رهبر مجاهیدین پان قفقاز دوکو عمروف اعلام کرد که گروه تحت نام یگان ریاض الصالِحین شهیدان (بدون بخش چچنی در نام، اگرچه این گروه به طور معمول با همین نام در رسانه ها شناخته می شود) دوباره فعال شده است و گفت که او ۲۰ نفر کاملاً آماده برای عملیات های شهیدانه دارد. از آن زمان این گروه که اکنون تنوع قومی بیشتری دارد مسئولیت مجموعه ای از حملات انتحاری و دیگر حملات در جمهوری های روسی قفقاز شمالی و دیگر مناطق را بر عهده گرفت. از جمله عملیات های این گروه می توان به بمب گذاری اتومبیلی در نزران، اینگوش در سال ۲۰۰۹ اشاره کرد که دست کم ۲۵ نفر در مقر پلیس کشته شدند. این گروه در سال ۲۰۱۰ در حمله ای با یک بمب گذاری اتومبیلی برای ترور رئیس جمهور اینگوش اقدام کردند. این عملیات ها منجر به کشته شدن شمار زیادی از پلیس ها در چچن و اینگوش و داغستان شدند. این گروه مسئولیت حادثه سد نیروگاه هیدرو الکترومحسوب سایا-شوشنسکایا ۲۰۰۹ را بر
عهده گرفت. برخی گروه ها این گروه را مسئول بمب گذاری های متروی مسکو ۲۰۱۰ دانسته اند و همچنین گفته شده که احتمالاً پشت بمب گذاری فرودگاه بین المللی دمودوو ۲۰۱۱ نیز بوده اند. آخرین عملیاتی که توسط این گروه بر عهده گرفته شد، ترور جنایتکار جنگی روسی یوری بودانوف در مسکو در تاریخ ۱۰ ژوئن ۲۰۱۱ بود. با این حال، این ادعا روز بعد توسط وب سایت شورشی رد شد که باعث سردرگمی در مورد ادعای اصلی شد.
نبرد نیش در نوامبر ۱۹۱۵، یک درگیری نظامی بین ارتش پادشاهی بلغارستان با پشتیبانی امپراتوری آلمان علیه پادشاهی صربستان بود، که در جریان تهاجم موراوا قدرت های مرکزی در جنگ جهانی اول رخ داد. شهر نیش که پس از سقوط بلگراد به عنوان پایتخت صربستان عمل می کرد، بین ۴ و ۵ نوامبر ۱۹۱۵ توسط نیروهای لشکر ۹ پلون ارتش اول بلغارستان تصرف شد. سقوط نیش تأثیر روانی عظیمی بر هر دو طرف نبرد داشت: صرب ها مجبور به ادامه عقب نشینی بزرگ خود شدند، و برای قدرت های مرکزی، این پیروزی به معنای از بین بردن آخرین مانع برای بهره برداری از راه آهن برلین-بغداد بود، که کوتاه ترین مسیر ارتباط ریلی بین آلمان، اتریش-مجارستان و امپراتوری عثمانی محسوب می شد. پیش زمینه. کارزار صربستان. در اوایل اکتبر ۱۹۱۵، ارتش اتریش-مجارستان با حمایت نیروهای آلمانی، با قریب به ۶۰۰٬۰۰۰ سرباز یک حمله بزرگ علیه صربستان را آغاز کرد. برتری عددی و تکنولوژیکی عظیم نیروهای مرکزی باعث فروپاشی سریع خطوط دفاعی صربستان شد: بین ۵ و ۱۶ اکتبر ۱۹۱۵، بلگراد، پایتخت صربستان، پس از درگیری های شدید به تصرف درآمد. سربازان، غیرنظامیان و دولت صربستان مجبور به فرار به سمت جنوب شدند. کابینه
صربستان به رهبری نخست وزیر نیکولا پاشیچ مقر خود را از ۲۶ ژوئیه ۱۹۱۴ به کاخ نیش، یکی از بزرگ ترین شهرهای کشور که در حدود ۲۳۰ کیلومتری جنوب شرقی بلگراد قرار داشت و دور از خط مقدم بود، منتقل کرده بود. شهر توسط دژ اصلی نیش و همچنین چندین پست دفاعی در حومه شهر محافظت می شد. تهاجم موراوا. در ۱۴ اکتبر ۱۹۱۵ بلغارستان به صربستان اعلان جنگ کرد و عملیات موراوا را علیه صربستان آغاز کرد. پیش از این در سال ۱۹۱۳ و در جریان جنگ دوم بالکان هردو کشور با یکدیگر جنگیده بودند. عملیات توسط نیروهای ارتش اول بلغارستان به فرماندهی ژنرال کلیمنت بویاجیف به دلیل شرایط بد آب و هوایی و زمین غیرقابل عبور به کندی پیش می رفت. با وجود مقاومت واحدهای صربستانی، دفاع آنها پس از عقب نشینی از پست هایشان در نزدیکی شهر کنگاژواتس تحت فشار لشکر هشتم پیاده نظام توندزا بلغارستان شکسته شد. این امر واحدهای صرب را مجبور به عقب نشینی از قلعه پیروت در ۱۴ اکتبر کرد، جایی که بلغارها حدود ۱۵۰۰ صرب را اسیر و ۱۴ توپ را به غنیمت گرفتند. پس از این شکست، ارتش اول به پیشروی به سوی نیش، پایتخت موقت صربستان، ادامه داد. نبرد. دفاع از شهر پس از سقوط دژ الکسیناتس در اواخر
اکتبر ۱۹۱۵، به طور جدی در خطر قرار گرفت. در ۴ نوامبر، پس از نبردهای شدید و گلوله باران توپخانه بلغارستان، ارتش اول بلغارستان به حومه نیش رسید. حمله به شهر به طور همزمان توسط نیروهای گروه های شمالی و شرقی بلغار انجام شد. خط دفاعی دژ نیش در ساعت ۳ بعدازظهر توسط هنگ چهارم پیاده نظام پلون از لشکر نهم پلون با یک تازش سرنیزه، شکسته شد. صرب ها سپس عقب نشینی بی نظمی را آغاز کردند و کل خطوط دفاعی را ترک کردند. سربازان بلغاری صبح روز ۵ نوامبر بدون هیچ مقاومتی وارد دژ شدند و ۴۲ توپ قدیمی، چندین هزار تفنگ و مقدار زیادی مهمات و ذخایر تدارکاتی را به غنیمت گرفتند و حدود ۵۰۰۰ نفر را به اسارت گرفتند. در ۶ نوامبر، بلغاری ها به ارتش یازدهم آلمان به فرماندهی ژنرال گالویتز رسیدند و با آنها تماس برقرار کردند. پیامدها. از دست دادن نیش برای صرب های یک فاجعه استراتژیک بزرگ بود. حمله بلغارها عقب نشینی ارتش صرب به سمت تِسالونیکی را قطع کرد، جایی که نیروهای ارتش تفاهم سه گانه برای پشتیبانی از آنها پیاده شده بودند. واحدهای باقی مانده صرب به نحوه مفتضحانه ای به پشت رودخانه موراوا عقب نشینی کردند، جایی که مشغول ساخت مواضع دفاعی شدند. با و
جود باز شدن جبهه جدید مقدونیه پس از فرود ارتش تفاهم سه گانه در جنوب، ارتش های اتریش-مجارستان، بلغارستان و آلمان با موفقیت صرب ها را در زمستان ۱۹۱۵/۱۹۱۶ به سمت کوزوو و سپس به کوه های آلبانی عقب راندند، تا اینکه سرانجام به جزیره کورفو که تحت کنترل بریتانیا بود، تخلیه شدند. برای قدرت های مرکزی، تصرف نیش اهمیت استراتژیک بزرگی داشت. خط راه آهن بلگراد-صوفیه که در تابستان ۱۹۱۴ به دلیل آغاز جنگ جهانی اول توسط صرب ها قطع شده بود، اکنون دوباره باز شد و رفت و آمد منظم قطارها برقرار گردید. این به معنای بازگشایی خط راه آهن برلین-بغداد بود که اجازه می داد نیروها و تدارکات از آلمان و اتریش-مجارستان مستقیماً به بلغارستان و امپراتوری عثمانی فرستاده شوند، که مزیت قابل توجهی برای نیروهای قدرت های مرکزی که در جبهه بین النهرین می جنگیدند، ایجاد کرد. این پیروزی به عنوان یک موفقیت مهم در جنگ به طور گسترده در بلغارستان مورد تحسین قرار گرفت و جشن های به مناسبت آن گرفته شد. تزار فردیناند اول بلغارستان و همسرش النور در ژانویه ۱۹۱۶ از طریق خط آهن بازسازی شده به نیش آمدند و در کاخ نیش، که پیش تر محل اقامت دولت صربستان بود، اقامت گزیدند.
در این زمان، امپراتور آلمان ویلهلم دوم نیز از شهر بازدید کرد و هر دو پادشاه در یک رژه نظامی شرکت کردند. نبرد نیش موجب پیدایش منطقه اشغالی بلغارستان در صربستان شد. این شهر در ۱۱ اکتبر ۱۹۱۸، در انتهای جنگ جهانی اول و پس از تقریباً سه سال، توسط نیروهای صربستان و فرانسه تحت فرماندهی ژنرال پتر بویوویچ بازپس گرفته شد.
استرا مکرتومیان (؛ زادهٔ ) یک لغت شناس و دیپلمات اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۷ تا تاریخ ۲۰۲۱ سمت سفیر ارمنستان در کشورهای آرژانتین، اروگوئه، پاراگوئه، شیلی و پرو را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۲۱ آوریل ۱۹۷۶ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ التحصیل شد. وی برنده جوایزی همچنین مدال مخیتار گوش شده است. به زبان های ارمنی، انگلیسی، اسپانیایی و روسی تسلط دارد.
طاهر گوزل (متولد 23 اوت 1972) یک تاجر آذربایجانی است که به دلیل فعالیت در شرکت ها و دنیای ورزش شناخته شده است. او رئیس باشگاه فوتبال قره باغ است . گوزل همچنین بنیانگذار ابتکار طاهر گوزل برای توسعه (TGID) است، سازمانی که بر توسعه پایدار و پیشرفت اجتماعی-اقتصادی متمرکز است. زندگینامه. اوایل زندگی. طاهر گوزل در ۱۹۷۲ در ماکو به دنیا آمد پدر باران گوزل تاجر برجسته کرد تبار بود که سپس به ترکیه مهاجرت کردن او تحصیلات ابتدایی خود را در ترکیه گذراند و در رشته مدیریت از دانشگاه شفلید انگلیس فارغ التحصیل شد فعالیت های ورزشی. طاهر در ۲۰۰۴ بعنوان نایب رییس باشگاه فوتبال قره باغ انتخاب شد و سپس از سال ۲۰۱۵ بعنوان رییس این باشگاه فعالیت میکند در دوران ریاست طاهر قره باغ اولین تیم فوتبال آذربایجانی تبدیل شد که موفق به حضور در مرحله گروهی لیگ قهرمان اروپا میشود فعالیت های تجاری. گوزل فراتر از فوتبال، به تجارت و امور خیریه نیز می پردازد. او ابتکار طاهر گوزل برای توسعه (TGID) را تأسیس کرد که بر توسعه پایدار در مناطق آسیب پذیر، از جمله کشورهای کریدور میانی و همچنین کشورهای آسیب پذیر تغییرات آب و هوایی متمرکز بود. TGID با سازمان
های غیردولتی، اندیشکده ها و سازمان های توسعه بین المللی برای تدوین سیاست ها و ابتکارات فرامرزی با هدف معکوس کردن تغییرات آب و هوایی در سطح جهانی همکاری می کند. گوزل همچنین مالک گرین تک است. گرین تک در سال 2011 تاسیس شد و در زمینه کشت سبزیجات و نهال در شرایط گلخانه ای مدرن تخصص دارد. این شرکت یکی از بزرگترین کارخانه های تولید گوجه فرنگی در آذربایجان است که 70 هکتار زمین زیر کشت را مدیریت می کند. در طول سال ها، GreenTech فعالیت های خود را از طریق شرکت های تابعه گسترش داده است. یکی از شرکت های گوزل، Agrovita بر توزیع و تجارت محصولات کشاورزی در آذربایجان و ازبکستان تمرکز دارد. "Agrovita" LLC از سال 2015 برای حمایت از استراتژی توسعه کشاورزی در آذربایجان فعالیت می کند. این شرکت در زمینه فروش بذر، کود، محصولات کنترل بیولوژیکی، سموم دفع آفات و لوازم گلخانه فعالیت می کند. گوزل شرکت گوزل طبیعت را تاسیس کرد. طاهر گوزل موسس Proxima Tech Solutions است، شرکتی که به ارائه خدمات زیرساخت مخابراتی و فناوری اطلاعات شهرت دارد. Proxima Tech Solutions بر تحول دیجیتال و پشتیبانی از زیرساخت های فناوری تمرکز دارد. طاهر گوزل همچنین بن
یانگذار سیاره نمای توسی-بوهم در پارک بولوار، باکو است، جایی که اولین سیاره نمای نسل جدید 4K را در قفقاز معرفی کرد.
مانور نبرد هوایی () یا مانور هوایی (به اختصار: ACM) تاکتیک نظامی حرکت، چرخاندن و قرار دادن هواگرد جنگنده به منظور دستیابی به موقعیتی است که از آنجا می توان به هواپیمای دیگر حمله کرد. مانورهای نبرد هوایی اغلب با جنگنده های تهاجمی انجام می شود، که بر مانور جنگنده پایه تهاجمی و دفاعی برای کسب برتری نسبت به حریف هوایی متکی هستند. هوانوردی نظامی در جنگ جهانی اول آغاز شد، زمانی که هواپیماها در ابتدا برای شناسایی تمرکز نیروهای دشمن، موقعیت های قرارگیری نیروهای زمینی و حرکات آنها مورد استفاده قرار گرفتند. نبردهای اولیه هوایی شامل تیراندازی هوانوردان به یکدیگر با سلاح های دستی بود. نخستین هواپیمای ثبت شده ای که پس از یک نبرد هوایی نزدیک، توسط هواپیمای دیگری سرنگون شد، در تاریخ ۵ اکتبر ۱۹۱۴ اتفاق افتاد، که در این نبرد یک هواپیمای آلمانی آویاتیک ب-۱، هواپیمایی فرانسوی وویسین-۳ را پس از اجرای یک مانور هوایی، مورد اصابت گلوله قرار داد. پس از آن طرفین درگیری به سرعت اقدام به توسعه هواپیماهای جنگنده دادند و کلاسی از هواپیماها که به طور خاص برای نابود کردن هواپیماهای دیگر طراحی شده بودند، ساخته شدند.
جنگ جنگل () یا جنگ جنگلی جنگ در جنگل ها، محیط جنگلی یا محیط های مشابه است. این اصطلاح شامل عملیات نظامی متأثر از زمین، آب و هوا، پوشش گیاهی و حیات وحش مناطق پر درخت، همچنین استراتژی ها و تاکتیک های مورد استفاده نیروهای نظامی در این موقعیت ها و محیط ها می شود. جنگل تأثیرات مختلفی در عملیات نظامی دارد. پوشش گیاهی متراکم می تواند خطوط دید و قوس های آتش را محدود کند، اما می تواند فرصت کافی برای استتار و مواد فراوان برای ساخت استحکامات فراهم کند. زمین جنگل، اغلب بدون جاده های مناسب، می تواند برای وسایل نقلیه غیرقابل دسترسی باشد و بنابراین تأمین لجستیک و تجهیزات ترابری را دشوار می کند، که به نوبه خود باعث افزایش تحرک هوایی می شود. محیط های جنگلی همچنین می توانند ذاتاً ناسالم باشند، با بیماری های مختلف استوایی که باید توسط خدمات پزشکی پیشگیری یا درمان شوند. زمین می تواند استقرار جنگ افزارهای زرهی یا هر نوع نیرو دیگر را در مقیاس بزرگ دشوار کند. نبرد موفق جنگل بر تاکتیک های مؤثر واحدهای کوچک و رهبری تأکید دارد. جنگ جنگل موضوع مطالعه گسترده استراتژیست های نظامی بوده است و بخش مهمی از برنامه ریزی برای هر دو طرف در بسیار
ی از درگیری ها از جمله جنگ جهانی دوم، جنگ ویتنام و انقلاب نیکاراگوئه ۱۹۶۱ بوده است.
علف هرز سمج، علف هرز مضر، علف هرز زیان آور یا علف هرز آسیب رسان علف هرزی است که توسط یک مقام کشاورزی یا سایر مراجع حاکمیتی به عنوان گیاهی مضر برای محصولات زراعی یا باغی، زیستگاه های طبیعی یا بوم سازگان، یا انسان یا دام معرفی شده است. بیشتر علف هرزهای مضر در اثر ناآگاهی، سوء مدیریت یا تصادف وارد یک بوم سازگان شده اند. برخی از علف هرزهای مضر بومی هستند، اگرچه بسیاری از مناطق آنها را به عنوان لزوماً غیربومی تعریف می کنند. به طور معمول آنها گیاهانی هستند که به طور تهاجمی رشد می کنند، بدون کنترل طبیعی (علف خواران بومی، شیمی خاک و غیره) به سرعت تکثیر می شوند و از طریق تماس یا بلع، اثرات نامطلوبی از خود نشان می دهند. علف هرزهای مضر یک مشکل بزرگ در بسیاری از نقاط جهان هستند که به شدت بر مناطق کشاورزی، جنگل داری، ذخیره گاه طبیعی، پارک ها و سایر فضاهای باز تأثیر می گذارد. بسیاری از علف هرزهای مضر از طریق محموله های آلوده خوراک و بذرهای زراعی به مناطق و کشورهای جدید آمده اند یا عمداً به عنوان گیاهان زینتی برای استفاده باغبانی معرفی شده اند. برخی از «علف هرزهای مضر»، مانند زلف پیر یعقوبی، مقادیر زیادی شهد تولید می کنند ک
ه برای بقای زنبورها و سایر گرده افشان ها ارزشمند است، یا مزایای دیگری مانند غذاها و زیستگاه های میزبان لارو. برای نمونه، در ایالات متحده، شقاقل، ساقه های لوله ای بزرگی را که برخی از گونه های زنبور در آن به خواب زمستانی می روند، غذای لارو برای دو پروانه دم چلچله ای مختلف و سایر ویژگی های مفید ارائه می دهد. انواع. برخی از علف هرزهای مضر برای انسان، حیوانات اهلی چرا و حیات وحش مضر یا سمی هستند. مزارع باز و مراتع چرا با خاک های آشفته و نور آفتاب باز اغلب مستعدتر هستند؛ بنابراین حفاظت از حیوانات چرا از علف هرزهای سمی در مناطق تغذیه اولیه آنها مهم است. علف هرزهای م۱۹۷۸ضر دریایی، زمینی و انگلی وجود دارد. کنترل. برخی از دستورالعمل ها برای جلوگیری از انتشار علف هرزهای مضر عبارتند از: حفظ نظارت علف هرزهای مضر برای سلامت زیستگاه ها، دام ها، حیات وحش و گیاهان بومی و انسان ها در تمام سنین مهم است. نحوه کنترل علف هرزهای مضر به محیط اطراف و زیستگاه ها، گونه های علف هرزها، در دسترس بودن تجهیزات، نیروی کار و منابع مالی بستگی دارد. قوانین اغلب ایجاب می کنند که بودجه کنترل علف هرزهای مضر از سازمان های دولتی باید برای ریشه کنی،
پیشگیری از تهاجم، یا محدوده پروژه بازسازی زیستگاه بومی و جامعه گیاهی استفاده شود. حشرات و قارچ ها از دیرباز به عنوان کنترل بیولوژیکی برخی از علف هرزهای مضر و اخیراً از کرم های لوله ای نیز استفاده می شود. ریشه کنی. به گفته کارشناسان کنترل، راه های شیمیایی، فیزیکی و محیطی برای از بین بردن علف هرزهای مضر وجود دارد. اینها عبارتند از بیرون کشیدن کل علف هرز از زمین سمپاشی با علف کش در صورتی که منطقه وسیعی باشد و استفاده از ماشین آلات برای برگرداندن خاک. به گفته کشاورزان، استفاده از بز می تواند به جای استفاده از علف کش، راه بوم شناسی تری برای خلاص شدن از شر علف هرزهای مضر را اثبات کند. همچنین، کاشت بیش از حد یک گونه بومی یک راه حل بلندمدت در ریشه کنی علف هرزهای مضر است. جنجال و تعصب. نیازها، خواسته ها و نگرانی های کشاورزی همیشه با نیازهای سایر مناطق، مانند تهیه شهد گرده افشان، مطابقت ندارد. برای نمونه، زلف پیر یعقوبی در یک مطالعه در بریتانیا به عنوان منبع برتر شهد علفزار گل و در یکی دیگر از ده ها برتر رتبه بندی شد. اوایل دوره شکوفایی آن نیز به ویژه برای ایجاد کلنی های زنبورهای گرده مفید است. خارهایی که در ایالات متح
ده و جاهای دیگر به عنوان علف هرزهای مضر در نظر گرفته می شوند، مانند خارلته و کنگر، همچنین در مطالعات متعدد در بریتانیا برای تولید شهد، یکی از مکان های بومی آن، در بالای نمودارها یا نزدیک به آن قرار گرفته اند. این خارها همچنین به عنوان یک گیاه میزبان لارو برای پروانه رنگین بانوی عمل می کنند؛ بنابراین، ممکن است بین سیاست و دیدگاه کشاورزی و دیدگاه حافظان محیط زیست یا گروه های دیگر تعارض وجود داشته باشد. بر اساس کشور. استرالیا. در استرالیا، اصطلاح «علف هرز مضر» توسط دولت های ایالتی و منطقه ای استفاده می شود. برخی از علف هرزهای مضر در استرالیا عبارتند از: علف هرز تمساح ()، دم اسب، و گل جالیز منشعب (). دولت ویکتوریا به صورت رایگان از شر همه این گیاهان خلاص خواهد شد. علف هرز تمساح در تمام ایالت ها و مناطق استرالیا ممنوع است. آنها می توانند تشک های بزرگی ایجاد کنند که می تواند باعث مسدود شدن قابل توجه آبراه ها شود. دم اسب برای دام سمی است. همچنین ریشه کن کردن آنها بسیار چالش برانگیز است، زیرا می توانند تکه تکه شوند و قطعات تکه تکه شده می توانند گیاهان جدید رشد دهند[۱۵] شبیه ساکولنت ها. گل جالیز منشعب از علف هرزهای مض
ر انگلی هستند. خود را به ریشه گیاهان دیگر متصل نموده و آب و مواد غذایی را استخراج می کنند. کانادا. در کانادا، مسئولیت قانون اساسی برای تنظیم کشاورزی و محیط زیست بین دولت فدرال و استانی مشترک است. دولت فدرال از طریق آژانس بازرسی مواد غذایی کانادا () گیاهان مهاجم را تحت اختیار قانون حفاظت از گیاهان، قانون بذرها و مقررات قانونی تنظیم می کند. گونه های گیاهی خاصی توسط آژانس به عنوان علف هرزهای مضر در ردیف بذرهای هرز تعیین شده اند. هر استان نیز فهرستی از علف هرزهای ممنوعه خود را تولید می کند. برای نمونه، در آلبرتا، قانون جدید کنترل علف هرزهای در سال ۲۰۱۰ با دو نام گذاری علف هرزهای اعلام شد: «مضرات ممنوع الورود» (۴۶ گونه) که در سراسر آلبرتا ممنوع هستند و «مضر» (۲۹ گونه) که می توانند بنا به صلاح مقامات محلی محدود شوند. اتحادیه اروپا. از سال ۲۰۱۶، به دنبال مقررات اتحادیه اروپا 1143/2014 در مورد گونه های مهاجم بیگانه (IAS)، کمیسیون اروپا لیست های به روز شده آی ای اس (IAS) مورد نگرانی اتحادیه را منتشر می کند. از ۰۲ آگوست ۲۰۲۲، ۴۱ گونه گیاهی مورد توجه اتحادیه وجود دارد. نمونه ای از علف هرزهای بسیار تهاجمی و دارای سمیت نو
ری، ۳ گونه مرتبط از گلپر هستند: اقدامات فعالی برای جلوگیری از گسترش آنها و احتمالاً ریشه کن کردن آنها از محیط اروپایی در حال انجام است. اتحادیه اروپا پروژه "بیگانه غول پیکر" (Giant Alien) را برای مبارزه با گیاهان گلپر تأمین مالی کرد. نیوزلند. نیوزیلند مجموعه ای از قوانین پارلمانی مربوط به علف هرزهای مضر داشته است: قانون علف های هرز مضر ۱۹۰۸، قانون علف هرزهای مضر ۱۹۵۰، و قانون گیاهان مضر ۱۹۷۸. آخرین مورد توسط قانون امنیت زیستی در سال ۱۹۹۳ لغو شد که از کلماتی مانند «آفت»، «جاندار» و «گونه» استفاده می کرد تا «مضر». در نتیجه، اصطلاح «علف هرز مضر» دیگر در نشریات رسمی در نیوزیلند استفاده نمی شود. بر اساس این قانون، کنترل اکثر علف هرزها مشکل ساز، که اکنون «گیاهان آفت» نامیده می شوند، به عهده شوراهای منطقه ای یا مقامات واحد در چند شورا است. برخی از علف هرزها مضر رایج در نیوزیلند عبارتند از ترشک برگ کند، عشقه و شبدر ترشک. این گیاهان ممکن است از نظر زیبایی شناسی دلپذیر باشند، اما گیاهان بومی را خفه می کنند و به سختی ریشه کن می شوند. پادشاهی متحده. قانون علف هرز ۱۹۵۹ (7 &amp; 8 Eliz. 2. c. ۵۴) بریتانیای کبیر را تحت پوشش
قرار می دهد، این قانون عمدتاً به کشاورزان و سایر محیط های روستایی مربوط می شود تا تخصیص () یا پرورش دهندگان در مقیاس باغ. پنج علف هرز «مضر» ذکر شده است. کلمه «مضر» در این زمینه به معنای مضر برای کشاورزی است، که موجب صدمه نمی شود. تمام گونه های ذکر شده به جز زلف پیر یعقوبی خوراکی هستند و در کتاب غذای رایگان ریچارد مآبی () آمده اند. همه آنها گیاهان بومی هستند. اینها عبارتند از: وزارت محیط زیست، غذا و امور روستایی (DEFRA) راهنمایی هایی را برای حذف این علف هرزها از زمین های آلوده ارائه می دهد. بیشتر این امر به سمت استفاده از علف کش ها است. این قانون هیچ مسئولیت قانونی خودکاری بر عهده مالکان زمین برای کنترل علف هرزها یا غیرقانونی کردن کشت آنها نمی گذارد، اما ممکن است به آنها دستور داده شود که آنها را کنترل کنند. اکثر علف هرزهای رایج زمین های کشاورزی به معنای قانون علف هرزهای «مضر» نیستند و بسیاری از گونه های گیاهی از این قبیل ارزش حفاظتی و زیست محیطی دارند. سازمان های مختلف دولتی بریتانیا که مسئول هستند، وظیفه دارند برای دستیابی به تعادل معقول بین منافع مختلف تلاش کنند. اینها شامل کشاورزی، حفاظت از روستاها و عموم
مردم است. بخش ۱۴ قانون حیات وحش و حومه شهر ۱۹۸۱ ()، کاشت یا پرورش برخی از گیاهان مهاجم خارجی مشخص شده در طبیعت را که در جدول ۹ قانون فهرست شده است، از جمله گیاه گلپر غول پیکر () و علف گره ژاپنی، جرم محسوب می شود. برخی از مقامات محلی قوانینی برای کنترل این گیاهان دارند. ایرلند شمالی توسط دستور علف هرزهای مضر ۱۹۷۷ (NISI 1977/52) تحت پوشش است. این منعکس کننده قوانین بریتانیای کبیر است و همان پنج گونه را با اضافه کردن موارد زیر پوشش می دهد: ایالات متحده. دولت فدرال علف هرزهای مضر را بر اساس قانون فدرال آفات مضر ۱۹۷۴ () تعریف می کند. علف هرزهای مضر از طریق استعمار به ایالات متحده آمدند. برخی از گل های وحشی علف هرزهای سمی کمتر شناخته شده ای هستند. تعداد کمی از آنها در ایالت های خاصی ممنوع شده اند. برای مثال، گل مینای چشم گاوی در کیسه های بذر استعمارگران به قاره آمریکا آمد و به گل مینای رایجی تبدیل شده است که در کنار جاده ها دیده می شود. در ۱۰ ایالت برای کشاورزی ممنوع است، و از بین هر گل وحشی ممنوع است.
مرحله قهرمانی لیگ قهرمانان کونکاکاف ۱۲–۲۰۱۱ از مارس تا آوریل ۲۰۱۱ برگزار شد. در مجموع هشت تیم از مرحله گروهی به مرحله قهرمانی راه یافتند. قرعه کشی مرحله قهرمانی در ۸ نوامبر ۲۰۱۱ در مقر کونکاکاف در شهر نیویورک انجام شد. در مرحله یک چهارم نهایی، چهار تیم اول مرحله گروهی بازی برگشت را در خانه خود در مرحله یک چهارم نهایی برگزار کردند. تنها محدودیت این بود که تیمی نمی توانست با همان تیمی که در مرحله گروهی بازی می کرد روبرو شود. مرحله قهرمانی به صورت تک حذفی برگزار شد. هر مسابقه در دو بازی انجام می شد و قانون گل زده در خانه حریف استفاده می شد، اما نه پس از ورود مسابقه به وقت اضافه، و بنابراین اگر نتیجه مجموع پس از وقت های اضافه مساوی شود، برنده در ضربات پنالتی تعیین می شود. یک چهارم نهایی. بازی های رفت یک چهارم نهایی در ۶ تا ۸ مارس ۲۰۱۲ و بازی های برگشت در ۱۳ تا ۱۵ مارس ۲۰۱۲ برگزار شد. نیمه نهایی. بازی های رفت نیمه نهایی در ۲۸ مارس ۲۰۱۲ و بازی های برگشت در ۴ آوریل ۲۰۱۲ برگزار شد. فینال. بازی رفت فینال در ۱۸ آوریل ۲۰۱۲ و بازی برگشت در ۲۵ آوریل ۲۰۱۲ برگزار شد.
«هیچ عنی نیستن» ترانه ای از خواننده و رپر آمریکایی دوجا کت می باشد که در سومین آلبوم استودیویی او با عنوان "پلنت هر" (۲۰۲۱) منتشر گردید. این قطعه هم زمان با انتشار آلبوم و از سوی کموساب و آرسی ای رکوردز به عنوان یکی از قطعه های آلبوم منتشر شد. این ترانه در ابتدا با عناوین «کاکاسیاه ها هیچ عنی نیستن» و «ان.ای.اس.» شناخته می شد و ماه ها پیش از انتشار رسمی، پس از پخش پیش نمایشی از آن توسط دوجا کت در یکی از پخش های زندهٔ اینستاگرامش در اوایل آوریل سال ۲۰۲۰ مورد توجه و انتظار هواداران قرار گرفت. این ترانه توسط تیزهیم سلف روژه چاهاید تهیه شده و با مشارکت اضافی از یتی بیتس و کرتیس مک کنزی که همگی به عنوان نویسندگان همکار در کنار دوجا کت اعتبار دارند، تولید شده است. «هیچ عنی نیستن» تنها ترانه ای می باشد که به دلیل وجود کلمهٔ رکیک در بخش کورسش از نسخهٔ تمیز آلبوم مستثنی شده است. از نظر تجاری، این ترانه در ابتدای انتشار خود در بین ۳۰ ترانهٔ برتر جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ به عنوان یکی از ترک های آلبوم قرار گرفت.
مهندس رزمی () نوعی سرباز یا نیروی رزمی است که وظایف مهندسی نظامی را برای پشتیبانی از عملیات رزمی نیروهای زمینی انجام می دهد. مهندسان رزمی انواع مختلفی از وظایف مهندسی نظامی، جنگ تونل و مین گذاری، همچنین وظایف ساخت وساز و تخریب را در داخل و خارج از مناطق جنگی انجام می دهند. مهندسان رزمی حرکت نیروهای خودی را تسهیل می کنند و در عین حال مانع حرکت دشمن می شوند. آنها همچنین برای اطمینان از بقای نیروهای خودی، ساختن مواضع جنگی، استحکامات و جاده ها تلاش می کنند. آنها ماموریت های تخریب و پاکسازی میدان های مین را به صورت دستی یا با استفاده از وسایل نقلیه تخصصی و خودروهای مهندسی رزمی انجام می دهند. ماموریت های مهندسی رزمی مشترک شامل ساخت و شکستن سنگرها، تله های تانک و دیگر موانع و استحکامات است، همچنین شامل استقرار موانع و ساخت پناهگاه، پاک سازی مسیر و شناسایی، ساخت یا تخریب پل و جاده، استقرار و پاکسازی مین های زمینی می باشند. به طور معمول، مهندسان رزمی در تاکتیک های پیاده نظام نیز آموزش می بینند و در صورت نیاز به عنوان پیاده نظام موقت خدمت می کنند.
کمیته نیروهای مسلح سنای ایالات متحده آمریکا () یا کمیته خدمات مسلح، کمیته ای در مجلس سنای ایالات متحده آمریکا است که دارای اختیار نظارت استصوابی بر نیروهای مسلح این کشور، از جمله وزارت دفاع، تحقیق و توسعه نظامی، انرژی هسته ای (در رابطه با امنیت ملی)، مزایای اعضای ارتش، سامانه خدمات انتخابی و سایر موارد مرتبط با سیاست دفاعی است. کمیته نیروهای مسلح در نتیجه قانون سازماندهی مجدد قانونی در سال ۱۹۴۶ پس از پیروزی ایالات متحده در جنگ جهانی دوم ایجاد شد. پس از آن، مسئولیت های مربوط به لایحه مسئولیت های کمیته امور دریایی، (سال ۱۸۱۶) و کمیته امور نظامی (در سال ۱۸۱۶) به این کمیته واگذار شد. این کمیته به عنوان یکی از قدرتمندترین کمیته های سنا محسوب می شود. رئیس فعلی این کمیته؛ راجر ویکر از حزب جمهوری خواه و نفر دوم آن جک رید از حزب دموکرات است.