Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه از نور و رنگ، حس عرفانی و شگفتی این منطقه را به تصویر کشیدند. کتاب های مصور مانند "Illustrations of the Rhine" اثر ساموئل پراوت (۱۸۲۴) و "Views of the Rhine" اثر ویلیام تومبلسون (۱۸۳۲) با ارائهٔ تصاویری دقیق و رمانتیک از درهٔ راین، این منطقه را به مقصدی جذاب برای گردشگران و هنرمندان تبدیل کردند. اوج گیری جنبش و تأثیرات ادبی و هنری. رمانتیسم راین در اوایل قرن نوزدهم با آثار ادبی، هنری و موسیقیایی متعدد به اوج خود رسید. کلمنس برنتانو و آخیم فون آرنیم، دو شاعر برجستهٔ رمانتیک، در سال ۱۸۰۲ به راین سفر کردند و با گردآوری افسانه های محلی در مجموعهٔ "دس کنابن ووندرهورن" (۱۸۰۶–۱۸۰۸)، به ترویج فرهنگ و فولکلور راین کمک کردند. برنتانو در سال ۱۸۰۱ افسانهٔ لورلای را معرفی کرد که بعدها توسط هاینریش هاینه در شعر معروف «Die Loreley» (۱۸۲۴) به نمادی از رمانتیسم راین تبدیل شد. این افسانه، که داستان دوشیزه ای را روایت می کند که با آوازش ملوانان را به سوی صخره ها می کشاند، در شعر، موسیقی و نقاشی بازتاب یافت و به یکی از شناخته شده ترین نمادهای این جنبش بدل شد. در هنرهای تجسمی، نقاشانی مانند کارل فریدریش شینکل و کاسپار داوید فری
دریش مناظر راین را با حس عرفانی و شگفتی به تصویر کشیدند. شینکل، که بیشتر به عنوان معمار شناخته می شود، نقاشی هایی از درهٔ راین خلق کرد که زیبایی طبیعی و تاریخی منطقه را برجسته می کردند. فریدریش نیز با سبک خاص خود، که بر عظمت طبیعت و احساسات انسانی تأکید داشت، مناظر راین را به گونه ای به تصویر کشید که حس نوستالژی و معنویت را منتقل می کرد. در موسیقی، آهنگسازانی مانند فرانتس لیست با آثاری چون «Die Loreley» (۱۸۴۱) و «Die Zelle in Nonnenwerth» (۱۸۴۰–۱۸۴۳)، و رابرت شومان با سمفونی سوم «راینی» (۱۸۵۰)، به ستایش راین پرداختند. ریچارد واگنر نیز با اپرای "حلقه نیبلونگ" (۱۸۴۸–۱۸۷۴)، که بر پایهٔ ساگای نیبلونگن لید بود، افسانه های راین را در قالب موسیقی دراماتیک بازنمایی کرد و این منطقه را به عنوان منبعی از الهام اسطوره ای معرفی نمود. احیای معماری و بورگن رنایسانس. یکی از ویژگی های برجستهٔ رمانتیسم راین، احیای معماری قرون وسطایی در دوره ای بود که به «بورگن رنایسانس» (رنسانس قلعه ها) در قرن نوزدهم شهرت یافت. بسیاری از قلعه های ویران شدهٔ راین، مانند قلعه استولزنفلس نزدیک کوبلنتس و قلعه راین اشتاین، بازسازی شدند. قلعهٔ استول
زنفلس، که در قرن سیزدهم ساخته شده بود، در سال ۱۶۸۹ تخریب شد و تا سال ۱۸۱۵ به حال خود رها شده بود. در آن سال، شهر کوبلنتس این خرابه را به فریدریش ویلهلم چهارم، پادشاه آیندهٔ پروس، اهدا کرد. او بین سال های ۱۸۳۵ تا ۱۸۴۲، با همکاری کارل فریدریش شینکل، آن را به کاخی تابستانی در سبک نئوگوتیک تبدیل کرد. این بازسازی ها، که اغلب بر اساس تصورات رمانتیک از قرون وسطا بودند تا واقعیت تاریخی، نمادی از نوستالژی برای گذشتهٔ باشکوه آلمان به شمار می رفتند. سبک نئوگوتیک همچنین در سازه های غیرمذهبی، مانند ورودی های تونل های راه آهن در درهٔ راین، به کار رفت. این سازه ها با برجک ها و تزئینات طراحی شدند تا با فضای رمانتیک منطقه هماهنگ باشند. به گفتهٔ ماتیاس اشمندت در کتاب "Rheinromantik" (۲۰۰۲)، این بازسازی ها نه تنها به حفظ میراث تاریخی کمک کردند، بلکه تصویر رمانتیک راین را به عنوان مقصدی فرهنگی و تاریخی تقویت نمودند. پروژه های بازسازی مانند قلعهٔ دراکنشفلس و قلعهٔ راین اشتاین نیز نشان دهندهٔ تلاش اشراف پروسی برای احیای شکوه قرون وسطایی بود. توسعه گردشگری. رمانتیسم راین نقشی کلیدی در تبدیل منطقهٔ راین به یکی از مقاصد اصلی گردشگری
اروپا در قرن نوزدهم ایفا کرد. با راه اندازی قایق های بخار در سال ۱۸۲۷ و گسترش شبکهٔ راه آهن در دهه های ۱۸۳۰ و ۱۸۴۰، دسترسی به درهٔ راین آسان تر شد و گردشگران از سراسر اروپا، به ویژه انگلستان، فرانسه و حتی آمریکا، به این منطقه جذب شدند. کتاب های راهنمای سفر، مانند کتاب های بادکر، که برخی از جلدهای آن توسط دیوید لوی الکان، نقاش و لیتوگراف یهودی ساکن کلن، طراحی شده بود، جاذبه های راین را با جزئیات معرفی کردند و به ترویج تصویر رؤیایی این منطقه کمک کردند. سفر ملکه ویکتوریا به راین در سال ۱۸۴۵ و توصیفات او از مناظر و قلعه های منطقه، شهرت جهانی راین را بیش از پیش افزایش داد. کتاب های بازدیدکنندگان قلعه کلوپ در بینگن، که از سال ۱۸۲۶ تا ۱۹۱۵ نگهداری می شدند، منبعی ارزشمند برای درک تاریخ گردشگری راین هستند. این کتاب ها، که توسط جامعهٔ تاریخی بینگن تحلیل شده اند، حدود ۴۰٬۰۰۰ تا ۷۴٬۰۰۰ امضا از بازدیدکنندگان کشورهای مختلف، از جمله آلمان، انگلستان، فرانسه، هلند و آمریکا را در بر دارند. این اسناد، که در کتاب "Ein 'Who is Who' der Rheinromantik: Die Besucherbücher der Burg Klopp 1826–1882" (۲۰۱۰) بررسی شده اند، نشان دهندهٔ ج
ذابیت بین المللی راین به عنوان مقصدی رمانتیک هستند. تأثیر بر هویت ملی. رمانتیسم راین به تقویت حس هویت ملی آلمانی در دوره ای کمک کرد که آلمان هنوز کشوری یکپارچه نبود. اشعاری مانند «Die Wacht am Rhein» اثر کارل ویلهلم (۱۸۵۴) و «Rheinlied» اثر نیکولائوس بکر (۱۸۴۰)، راین را به نمادی از وحدت و مقاومت ملی تبدیل کردند. این آثار، به ویژه در دورهٔ جنگ های ناپلئونی و پس از آن، به تقویت حس ملی گرایی کمک کردند. بازسازی قلعه ها و مطالعهٔ تاریخ قرون وسطایی نیز بخشی از تلاش برای پیوند با گذشتهٔ تاریخی آلمان بود. به گفتهٔ گرترود تسپل-کافمان در کتاب "Der Rhein. Ein literarischer Reiseführer" (۲۰۰۶)، رمانتیسم راین به خلق تصویری از راین به عنوان «رودخانهٔ آلمانی» یاری رساند و نقشی مهم در آستانهٔ اتحاد آلمان در سال ۱۸۷۱ ایفا کرد. افسانه هایی مانند لورلای و داستان هایی مانند ساگای نیبلونگن لید، که در آثار واگنر بازنمایی شدند، به عنوان بخشی از میراث فرهنگی آلمان تقویت شدند. این افسانه ها نه تنها در ادبیات و هنر، بلکه در آموزش و فرهنگ عمومی نیز جایگاهی ویژه یافتند و به شکل گیری هویت ملی کمک کردند. میراث تاریخی. رمانتیسم راین تأثیرا
تی ماندگار بر فرهنگ آلمان و اروپا بر جای گذاشت. ثبت دره راین بالا به عنوان میراث جهانی یونسکو در سال ۲۰۰۲ گواهی بر اهمیت تاریخی و فرهنگی این منطقه است. موزه هایی مانند موزهٔ آم اشتروم در بینگن همچنان آثار و نمایشگاه های مرتبط با رمانتیسم راین را به نمایش می گذارند و افسانه هایی مانند لورلای در ادبیات، فیلم، موسیقی و رسانه های مدرن بازتاب دارند. نمایشگاه های دائمی این موزه، که تحت مدیریت ماتیاس اشمندت است، شامل نقاشی ها، اسناد تاریخی و کتاب های بازدیدکنندگان است که جزئیات دقیقی از تأثیرات فرهنگی و گردشگری رمانتیسم راین ارائه می دهند. ویژگی ها. عناصر زیبایی شناختی بنیادین. رمانتیسم راین بر سه عنصر بنیادین استوار بود که هر یک به غنای نمادین این جنبش می افزودند: درهٔ میانی راین با صخره های شیب دار، جنگل های انبوه، آبشارهای خروشان و رودخانهٔ پرپیچ وخم، تجسم کاملی از مفهوم فلسفی و زیبایی شناختی «والایی» بود. این مفهوم، که فراتر از زیبایی صرف قرار می گرفت، حسی از هیبت، شگفتی، قدرت بی کران طبیعت و حتی ترس را در بیننده برمی انگیخت. نقاشی های آبرنگ ویلیام ترنر، نقاش برجستهٔ بریتانیایی، با تأکید بر نور، مه و اتمسفر درام
اتیک، این جنبه از راین را به بهترین شکل به تصویر کشیده اند. ویرانه های متعدد قلعه ها و کلیساهای گوتیک که بر فراز تپه های مشرف به راین قرار داشتند، به نمادهایی قدرتمند از یک گذشتهٔ باشکوه، مستقل و شکوهمند آلمانی تبدیل شدند. این ویرانه ها در نگاه رمانتیک، نه نشانهٔ زوال و شکست، بلکه شاهدی خاموش بر یک تاریخ قهرمانانه، دوران شوالیه ها و امپراتوری مقدس روم بودند. در دوره ای که آلمان از نظر سیاسی تکه تکه و فاقد یک هویت ملی یکپارچه بود، این بقایای معماری به عنوان پیوندهای فیزیکی و ملموس با یک گذشتهٔ مشترک و متحد عمل می کردند. ستایش این ویرانه ها، در واقع نوعی بازپس گیری نمادین تاریخ در برابر وضعیت سیاسی موجود بود؛ هر قلعهٔ ویران، یادمانی از وحدت از دست رفته و نقدی ضمنی بر تفرقهٔ حاکم بود. رمانتیک ها شیفتهٔ فرهنگ عامه، افسانه ها و اسطوره های محلی بودند. چهره هایی چون کلمنس برنتانو و آخیم فون آرنیم با گردآوری اشعار و داستان های فولکلوریک در مجموعهٔ تأثیرگذار "دس کنابن ووندرهورن" ("Des Knaben Wunderhorn")، به حفظ و ترویج این میراث فرهنگی کمک شایانی کردند. در همین بستر، افسانهٔ لورلای متولد شد. این داستان تراژیک از پری
دریایی زیبایی که با آواز مسحورکننده اش ملوانان را به کام مرگ می کشاند، ابتدا توسط برنتانو در سال ۱۸۰۱ معرفی شد و سپس با شعر جاودانهٔ هاینریش هاینه در سال ۱۸۲۴، به نماد اصلی و جهانی رمانتیسم راین تبدیل شد. بین المللی بودن جنبش. اگرچه رمانتیسم راین ریشه هایی عمیقاً آلمانی داشت، اما شهرت جهانی آن مدیون هنرمندان و نویسندگان خارجی، به ویژه بریتانیایی، بود. لرد بایرون با توصیفات پرشور خود از راین در منظومهٔ "سفر زیارتی چایلد هارولد" (۱۸۱۸)، این منطقه را در میان نخبگان اروپایی به شهرت رساند. همزمان، نقاشی های ویلیام ترنر و چاپ های دقیق و پرتیراژ هنرمندانی چون ویلیام تومبلسون که با تکنیک جدید حکاکی روی فولاد تهیه می شد، تصاویر رمانتیک راین را در سراسر اروپا پخش کردند. این توجه بین المللی، راین را از یک منطقهٔ عبوری در مسیر «سفر بزرگ» به ایتالیا، به یک مقصد گردشگری طراز اول تبدیل کرد و تصویر رمانتیک آن را در آگاهی جمعی اروپا تثبیت نمود. نمایندگان برجسته. رمانتیسم راین هنرمندان و نویسندگان متعددی را به خود جذب کرد. برخی از نمایندگان برجسته این جنبش عبارت اند از: کلمنس برنتانو: شاعر و نویسنده رمانتیک که اشعار و داستان ه
ایش از افسانه های راین الهام گرفته بود. کارل زیمروک: شاعری که افسانه لورلای را در شعری معروف جاودانه کرد. کارل فریدریش شینکل: معمار و نقاش که مناظر راین را در نقاشی های خود به تصویر کشید. دیوید لوی الکان: نقاش و لیتوگراف یهودی که در کلن فعالیت داشت و با طراحی جلد کتاب های راهنمای سفر بادکر در سبک بیدرمایر به رمانتیسم راین کمک کرد. کاسپار داوید فریدریش: نقاش رمانتیک که مناظر طبیعی راین را با حس عرفانی به تصویر کشید. تأثیرات فرهنگی. رمانتیسم راین تأثیرات گسترده ای بر فرهنگ آلمان و اروپا داشت: ادبیات و موسیقی: آثار ادبی و موسیقایی، مانند اپرای حلقه نیبلونگ اثر ریچارد واگنر، از افسانه ها و مناظر راین الهام گرفتند. گردشگری: کتاب های راهنمای سفر بادکر، که برخی از جلدهای آن توسط دیوید لوی الکان طراحی شده بود، منطقه راین را به عنوان مقصدی رمانتیک معرفی کردند. معماری: بازسازی قلعه های قرون وسطایی، مانند قلعه استولزنفلس، در قرن نوزدهم تحت تأثیر رمانتیسم راین انجام شد. هویت ملی: این جنبش به تقویت حس هویت ملی آلمانی در دوره پیش از اتحاد آلمان کمک کرد، به ویژه با تأکید بر تاریخ و فرهنگ منطقه راین. میراث. رمانتیسم راین همچ
نان در فرهنگ معاصر آلمان تأثیرگذار است. منطقه دره راین که در سال ۲۰۰۲ به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شد و همچنان یکی از مقاصد اصلی گردشگری در اروپا است. افسانه ها و تصاویر رمانتیک راین در ادبیات، فیلم، و رسانه های مدرن نیز بازتاب دارند. نمایشگاه های هنری و موزه ها، مانند موزه رمانتیسم راین در کوبلنتس، آثار هنرمندان این جنبش را به نمایش می گذارند. جستارهای وابسته. رمانتیسم رود راین افسانه لورلای کلیسای جامع کلن دیوید لوی الکان کتاب های راهنمای بادکر پیوند به بیرون. منطقه دره راین در یونسکو ویکی مدیا کامنز: Rheinromantik
لیسِت موریلو مونترو (به ؛ زادهٔ ۱۹۹۶) یک مدل دومینیکنی است. چند ماه پس از کشف توسط یک آژانس مدلینگ در مسیر مدرسه، در هفته مد میلان برای برند پراداروی صحنه رفت. حرفه. موریلو در سال ۲۰۱۸ در مسیر مدرسه توسط نیلنی دیپتون، مدیر یک آژانس مدلینگ، کشف شد. او در آن زمان در یک کارخانه پلاستیک سازی مشغول به کار بود. دیپتون تصاویر او را برای مدیر دستیار استعدادیابی آژانس آی ام جی ارسال کرد و پس از امضای قرارداد، موریلو برای شرکت در هفته مد به میلان اعزام شد. ماه بعد، او به عنوان مدل اختصاصی پرادا، که توسط اشلی بروکا انتخاب شده بود، در نقش افتتاح کننده و اختتام کننده نمایش فعالیت خود را آغاز کرد و به عنوان اولین مدل رنگین پوست این جایگاه را به دست آورد. آژانس آی ام جیبا او قرارداد بست، زیرا جنی رز، معاون ارشد این آژانس، معتقد بود که موریلو چهره ای متمایز دارد. رز موفقیت موریلو در پرادا را به موفقیت بازیگری در کسب جایزه اسکار برای اولین نقش آفرینی اش تشبیه کرد. در پاریس، او برای برندهایی از جمله سلین، سن لوران، والنتینو، پاکو رابان، کلوئه و هرمس روی صحنه رفت. همچنین برای برندهای ویکتوریا بکهام ، دیور ، لانوین ، میسونی ، جی
ل ساندر ، ورساچه ، مکس مارا ، الکساندر مک کوئین کوئین، ورا ونگ ، کارولینا هررا ، جیسون وو ، مایکل کورس ، لاکست ، اردم ، آن دمولمستر اسکار دلا رنتا فعالیت کرده است. در سپتامبر ۲۰۱۹، موریلو یکی از اولین مدل های دومینیکنی بود که به همراه امبار کریستال زارزوئلا، مانوئلا سانچز و آنیبلیس بائز روی جلد مجله ووگ مکزیک ظاهر شد. او همچنین به تنهایی روی جلد شماره ژانویه ۲۰۲۰ این مجله حضور یافت. موریلو روی جلد مجله دیزد نیز ظاهر شده است. او در سرمقاله های مجلاتی مانند ووگ بریتانیا، ووگ اسپانیا، ووگ ایتالیا، ووگ استرالیا، کتاب مد سی آر، مجله آی دی، سلف سرویس و گاراژ و همچنین در کتابچه های تصویری کوچ اینکورپوریتد و بارنیز نیویورک حضور داشته است.
وازگن کاراپتی چالویان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فیلسوف اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در در آلکساندراپول به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۲۶) فارغ التحصیل شد. وی در فعالیت می کرد. وی عضو مکاتبه ای فرهنگستان ملی علوم ارمنستان (۱۹۶۵) بود. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۷) و نشان برجسته افتخار شده است. وی در ۲۴ مارس ۱۹۸۱ در سن ۷۶ سالگی در ایروان درگذشت.
واهان گریگوری مخیتاریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک زیست شیمی دان اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در در تفلیس به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان (۱۹۳۲) فارغ التحصیل شد. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان (۱۹۶۸) بود. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۸۱)، نشان جنگ میهنی (درجه دو) و نشان برجسته افتخار شده است. وی در ۱۹۹۲ در سن ۸۲ سالگی درگذشت.
آشوت هوهانسی چیتچیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک دانشمند علوم خاک اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در ۱۹۰۳ در تفلیس به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۲۸) و دانشگاه ملی علوم کشاورزی ارمنستان فارغ التحصیل شد. وی در فرهنگستان ملی علوم ارمنستان، دانشگاه ملی علوم کشاورزی ارمنستان و انستیتو دام پروری و دام پزشکی ایروان فعالیت می کرد. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۱۹۷۲ در سن ۶۹ سالگی درگذشت.
کرم های سدساز برای کودکان مبتلا به اگزما و پوست های حساس () کرم های سدساز یا Barrier Creams دسته ای از محصولات پوستی هستند که با تشکیل لایه محافظتی، مانع از تماس مستقیم پوست با عوامل محرک محیطی یا مواد آلرژن می شوند. استفاده از این کرم ها در کودکان، نوزادان و افراد دارای پوست حساس یا بیماری هایی مانند درماتیت آتوپیک (اگزما) بسیار توصیه می شود. ساختار پوست کودک. پوست نوزادان و کودکان به طور طبیعی نازک تر، نفوذپذیرتر و دارای سد دفاعی ضعیف تری نسبت به بزرگسالان است. این ساختار باعث می شود که در برابر تحریکات محیطی، شوینده های نامناسب، سولفات ها، فتالات ها و سایر ترکیبات مضر، آسیب پذیرتر باشد. نقش کرم های سدساز. کرم های سدساز با ایجاد یک لایه محافظ فیزیکی، عملکرد زیر را دارند: ویژگی های یک کرم سدساز مناسب کودک. برای اینکه یک محصول به عنوان کرم سدساز ایمن برای نوزاد و کودک شناخته شود، باید دارای ویژگی های زیر باشد: تأثیر بر بیماران خاص. کودکان مبتلا به بیماری هایی مانند: بیشتر از سایر کودکان نیاز به استفاده از محصولات تخصصی با فرمولاسیون ایمن دارند. این موضوع در استانداردهای بین المللی مانند EU Cosmetic Directive
و ISO 22716 نیز تأکید شده است. فرهنگ انتخاب آگاهانه والدین. امروزه بسیاری از والدین، به ویژه مادران باردار و شیرده، به دنبال محصولاتی هستند که با کمترین احتمال تحریک و بیشترین ایمنی، از پوست فرزند خود محافظت کنند. افزایش آگاهی عمومی درباره ترکیبات بالقوه مضر (مانند نیتروزآمین ها و ۱و۴-دی اکسان)، منجر به افزایش تقاضا برای محصولات تخصصی کودک شده است.
واحد ۵۷۰۰ () یک واحد ویژه از نیروی هوایی اسرائیل است که وظیفه ایجاد و اداره پایگاه های موقت فرود برای حمل و نقل، تقویت، تدارکات و سایر اهداف را برعهده دارد. این واحد به همراه واحد شلداگ و واحد ۶۶۹، شاخه نیروهای ویژه نیروی هوایی اسرائیل را تشکیل می دهند و به عنوان یگان های زیرمجموعه بال هفتم هوایی فعالیت می کنند. این یگان در سال ۱۹۷۳ تأسیس شد. واحد ۵۷۰۰ در پایگاه هوایی نواتیم مستقر است. تاریخچه. این واحد در ۱۰ دسامبر ۱۹۷۳ در پایگاه هوایی لود تأسیس شد. آوراهام شاویت اولین کسی بود که این واحد را که در آن زمان «شاخه مسیر» نامیده می شد، تأسیس کرد. در جنگ یوم کیپور، این واحد تحت فرماندهی آموس اردن شرکت کرد. واحد ۵۷۰۰ در سال ۱۹۷۸ در عملیات لیتانی حضور فعال داشت. در جنگ لبنان در سال ۱۹۸۲، این واحد در فرودگاه بین المللی بیروت برای عملیات نیروی هوایی و در انصار، مرجعیون و دامور مستقر شد. در عملیات موشه، سربازان این واحد در تخلیه یهودیان اتیوپیایی کمک کردند. این واحد همچنین کمک های بشردوستانه را به رواندا منتقل کرد و در تمرینات نظامی در مکزیک شرکت داشت. در سال ۲۰۰۹، این واحد در پایگاه هوایی نواتیم مستقر شد. در سال ۲۰۰۹
واحد ۵۷۰۰ به فرماندهی نیروهای ویژه هوایی نیروی هوایی اسرائیل پیوست. این یگان در سال ۲۰۲۲ به شاخه نیروهای ویژه هوایی منتقل شد. این واحد همچنین در جنگ غزه شرکت کرد. در سال ۲۰۲۴، برای اولین بار پرسنل زن در این واحد حضور پیدا کردند.
کورین لائه (؛ ۲۸ مارس ۱۹۴۷ – ) بازیگر اهل فرانسه بود. لائه در سال ۱۹۶۹ از دانشکده ملی هنرهای دراماتیک فارغ التحصیل شد. او در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ در کمدی های متعددی بازی کرد. او از سال ۲۰۰۰ تا زمان تعطیلی «جشنوارهٔ تابستانی کارپنتراس» در سال ۲۰۰۹، رئیس آن بود. لائه در ۱۶ فوریه ۲۰۲۰ در سن ۷۲ سالگی درگذشت.
گریگور هامبارتسومی چوباریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک حقوق دان، و سیاستمدار اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در ۶ ژوئیهٔ ۱۸۸۸ در به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی مسکو (۱۹۱۳) فارغ التحصیل شد. قوکاس چوباریان پسر وی بود. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۶ سپتامبر ۱۹۶۲ در سن ۷۴ سالگی در ایروان درگذشت.
درگیری ۲۰۰۶ غزه و اسرائیل () یا عملیات باران های تابستانی، مجموعه ای از نبردها بین شبه نظامیان فلسطینی و نیروهای دفاعی اسرائیل در تابستان ۲۰۰۶ بود که با اسارت سرباز اسرائیلی گیلعاد شلیط توسط شبه نظامیان فلسطینی در ۲۵ ژوئن ۲۰۰۶ آغاز شد. جنگ متعارف گسترده ای در نوار غزه از ۲۸ ژوئن ۲۰۰۶ آغاز شد که اولین عملیات زمینی بزرگ در نوار غزه از زمان اجرای طرح خروج یکجانبه اسرائیل بین اوت و سپتامبر ۲۰۰۵ بود. اهداف اعلام شده اسرائیل در عملیات باران های تابستانی، سرکوب شلیک موشک های قسام از غزه به نقب غربی و آزادسازی سرجوخه گیلعاد شلیط بود که توسط شبه نظامیان فلسطینی اسیر شده بود. شلیط در بحبوحه خشونت بین نیروهای دفاعی اسرائیل و گروه های شبه نظامی فلسطینی از زمان عقب نشینی اسرائیل از غزه اسیر شد. طبق آمار منتشر شده توسط دولت اسرائیل، ۷۵۷ موشک از غزه بین عقب نشینی و پایان ژوئن ۲۰۰۶ به اسرائیل اصابت کرد. ارتش اسرائیل با آتش توپخانه و حملات هوایی پاسخ داد. در طول عملیات، سرعت شلیک موشک و گلوله باران به طرز چشمگیری افزایش یافت و ارتش اسرائیل حملات زمینی متعددی را به نوار غزه انجام داد و گروه های شبه نظامی و زیرساخت های آنها، از
جمله تونل های قاچاق در کریدور فیلادلفی را هدف قرار داد. در روز اول درگیری، اسرائیل همچنین تنها نیروگاه برق در نوار غزه را بمباران کرد. حماس خواستار آزادی تعداد زیادی از زندانیان فلسطینی در بند اسرائیل در ازای شلیط شد. اسرائیل علناً هرگونه پیشنهادی از این دست را قاطعانه رد کرد، اما در ماه اوت گزارش شد که مذاکراتی با مصر به عنوان میانجی انجام شده است. با این حال، مذاکرات به دلیل عدم تمایل اسرائیل به آزادی تعداد زیادی از زندانیانی که حماس می خواست، شکست خورد. پس از عملیات باران های تابستانی، عملیات «ابرهای پاییزی» در اول نوامبر آغاز شد. هنگامی که عملیات ابرهای پاییزی در ۲۶ نوامبر با آتش بس بین حماس و اسرائیل و عقب نشینی اسرائیل پایان یافت، هیچ توافقی برای آزادی شلیط حاصل نشده بود. آتش بس در بحبوحه تشدید درگیری فتح و حماس در سال ۲۰۰۷ به طور کامل نقض شد.
عصر جنگجویان (کره ای :무인시대 ) یک سریال تلویزیونی تاریخی کره جنوبی است. این سریال از ۸ فوریه ۲۰۰۳ تا ۱۵ آگوست ۲۰۰۴، هر شنبه و یکشنبه ساعت ۲۱:۴۵ (به وقت کره) در ۱۵۸ قسمت از شبکه KBS1 پخش شد. این سومین سریال تاریخی شبکه KBS پس از سریال های تجو وانگ گان و طلوع امپراتوری است که در گوریو اتفاق می افتد و بزرگ ترین تولید تلویزیونی آن زمان با بیش از ۱۳۰ بازیگر اصلی و هزینه تولید کل ۳۰ میلیارد وون بود. این سریال که توسط یو دونگ یون نوشته شده و توسط یون چانگ بوم و شین چانگ سوک کارگردانی شده است، ۵۰ سال از حکومت نظامی بر گوریو، از کودتای ۱۱۷۰ تا مرگ چوئه چونگ هون در ۱۲۱۹ را پوشش می دهد و عمدتاً در صحنه های روباز در مونگ یونگ، گیونگ سانگ شمالی و جچئون، چانگ چئونگ شمالی فیلمبرداری شده است. سریال «عصر جنگجویان» حدود یک ماه پس از اولین پخش خود، رتبه بینندگانی بین ۲۰ تا ۲۳ درصد را ثبت کرد. این اثر به خاطر صحنه های نبرد بی وقفه، پیشرفت سریع داستان و تصویرسازی دقیق و واقع گرایانه از توطئه ها و قتل عام های بی پایان برای تصاحب قدرت مورد تقدیر قرار گرفت.
عملیات ۲۰۰۴ اسرائیل در رفح () یا عملیات رنگین کمان در ابر عملیات نظامی نیروهای دفاعی اسرائیل در جنوب نوار غزه بود، که در ۱۲ مه ۲۰۰۴ آغاز شد و تا ۱ ژوئن ۲۰۰۴ ادامه داشت و شامل حمله و محاصره شهر رفح بود. این عملیات پس از کشته شدن یازده سرباز اسرائیلی در دو حمله فلسطینی ها آغاز شد که در آن، خودروهای زرهی ام۱۱۳ مورد حمله قرار گرفتند. دیده بان حقوق بشر گزارش داد که ۵۹ فلسطینی در طول ۱۲ تا ۲۴ مه کشته شدند، از جمله ۱۱ نفر زیر هجده سال و ۱۸ مرد مسلح. ارتش اسرائیل حدود ۳۰۰ خانه را برای گسترش منطقه حائل در امتداد مرز مصر و غزه ویران کرد و آن را تا اعماق نوار غزه گسترش داد. همچنین، یک باغ وحش و حداقل ۷۰۰ دونوم (۷۰ هکتار) زمین کشاورزی تخریب شد. اهداف اعلام شده اسرائیل از عملیات رنگین کمان، یافتن و تخریب تونل های قاچاق، هدف قرار دادن تروریست ها و تأمین امنیت مسیر فیلادلفیا با گسترش منطقه حائل بود.
شین دون () یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۰۵ بر پایه رمان "ملکه شبح" () اثر پارک جونگ هوا و با بازی سون چانگ مین، جونگ بو سوک، سو جی هه، اوه مان سوک و کانگ مون یونگ است. این مجموعه از ۲۴ سپتامبر ۲۰۰۵ تا ۷ مه ۲۰۰۶، روزهای شنبه و یکشنبه ساعت ۲۱:۴۰ (کی اس تی) از ام بی سی پخش شد. عنوان اولیهٔ این مجموعه با نام رمان یکی بود اما پس از اینکه سون چانگ مین نقش اصلی شین دون را گرفت، نام آن تغییر یافت. سون همچنین نخستین بازیگری خود در یک مجموعه تاریخی را در سال ۱۹۸۸ با حضور در "داستان چون هیانگ" انجام داد.
افسانه هیانگ دان (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی دو قسمتی محصول کره جنوبی است که در روزهای ۳ و ۴ سپتامبر ۲۰۰۷ از ام بی سی پخش شد.
کریدور فیلادلفی () کریدور فیلادلفیا، محور فیلادلفیا، مسیر فیلادلفی یا محور صلاح الدین نام رمز اسرائیل برای نوار باریکی از زمین به عرض حدود ۱۰۰ متر و طول ۱۴ کیلومتر است که در امتداد کل مرز بین نوار غزه و مصر واقع شده است. پس از خروج یکجانبه اسرائیل از نوار غزه در سال ۲۰۰۵، توافق فیلادلفی با مصر منعقد شد که به مصر اجازه می داد ۷۵۰ مرزبان را در امتداد این مسیر برای گشت زنی در مرز در سمت مصر مستقر کند. سمت فلسطینی مرز تا زمان تصرف توسط حماس در سال ۲۰۰۷ توسط تشکیلات خودگردان فلسطین کنترل می شد. اختیار مشترک گذرگاه مرزی رفح برای عبور محدود دارندگان کارت شناسایی فلسطینی و دیگران، به تشکیلات خودگردان فلسطین و مصر واگذار شد. یکی از اهداف مسیر فیلادلفی جلوگیری از جابجایی مواد غیرقانونی (از جمله سلاح و مهمات) و افراد بین مصر و نوار غزه بود.
دکترین سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران شامل فراخوان برای نابودی اسرائیل به عنوان یک دولت یهودی است. این موضع از انقلاب ۱۳۵۷ پدید آمد که روابط ایران و اسرائیل را، از شرکای نزدیک در دوران پادشاهی پهلوی به دشمنان اصلی ایدئولوژیک تبدیل کرد. روح الله خمینی، بنیان گذار جمهوری اسلامی، اسرائیل را به عنوان یک «رژیم صهیونیستی» نامشروع محکوم کرد و روابط دیپلماتیک را قطع نمود. از آن زمان، این موضع در بیان های رسمی، برنامه های نظامی، آموزش حمایت شده توسط دولت، و رویدادهای نمادین مانند روز قدس تعبیه شده است. هرچند موضع اعلامی جمهوری اسلامی ایران این است که با برگزاری رفراندوم مردم فلسطین اعم از مسلمان، مسیحی و یهودی خود تصمیم بگیرند که چه رژیمی بر آنها حکومت کند. رد مشروعیت اسرائیل در میان رهبری های تندرو و میانه رو ایرانی ثابت باقی مانده است. رهبران انقلاب روح الله خمینی و علی خامنه ای هر دو بارها به اسرائیل به عنوان یک «غده سرطانی» اشاره کرده و علناً خواستار حذف آن شده اند. حتی رهبران اصلاح طلب و روحانیون میانه رو نیز از این موضع حمایت کرده اند. در حالی که رژیم جمهوری اسلامی ایران ادعا می کند که مخالفت آن علیه صهیونیسم ا
ست تا علیه یهودیان یا یهودیت، تبلیغات رسمی اغلب این تمایز را مبهم کرده و گاهی انکار هولوکاست و استفاده از کلیشه های یهودستیزانه را به کار برده است. سیاست ضد اسرائیلی ایران از طریق یک چارچوب نهادی متمرکز که توسط دفتر رهبر انقلاب و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی (سپاه) رهبری می شود، اجرا می گردد. فعالیت های عملیاتی عمدتاً از طریق شبکه ای از بازیگران غیردولتی متحد انجام می شود که شامل حزب الله در لبنان، حوثی ها در یمن، حماس و جهاد اسلامی فلسطین در سرزمین های فلسطینی، و سایر گروه های وابسته می باشد. این سازمان ها حمایت پایدار ایران را در قالب تأمین مالی، تسلیحات و آموزش دریافت می کنند و به طور جمعی توسط مقامات ایرانی به عنوان «محور مقاومت» نامیده می شوند. این شبکه نیابتی به ایران امکان اعمال نفوذ در چندین جبهه را می دهد در حالی که از طریق درگیری نامتقارن تهدیدی وجودی برای اسرائیل ایجاد می کند. علاوه بر این، اظهارات مقامات ارشد و خصومت رژیم نسبت به اسرائیل باعث شده که بسیاری از ناظران جاه طلبی های هسته ای ایران را بخشی از استراتژی گسترده تری برای نابودی اسرائیل تلقی کنند. رهبری. ایران و اسرائیل که زمانی شرکای استراتژ
یک بودند، روابط خود را پس از انقلاب ایران در سال ۱۳۵۷ پایان دادند. به گفته افرایم کارش، جمهوری اسلامی متعاقباً روابط خود را با اسرائیل قطع کرد و آن را به عنوان یک دشمن اصلی ایدئولوژیک معرفی نمود. از آن زمان، ایران حذف اسرائیل را به عنوان یک هدف اصلی در منطقه اعلام کرده است. روح الله خمینی، رهبر انقلاب و بنیان گذار جمهوری، اسرائیل را «شیطان کوچک» نامید که در کنار ایالات متحده به عنوان «شیطان بزرگ» قرار داشت. رهبران ایرانی در طول نسل ها، از خمینی و جانشین او علی خامنه ای گرفته تا مقامات ارشد، فرماندهان نظامی، و رسانه های وابسته به دولت، به طور مداوم بیان هایی را مطرح کرده اند که خواستار حذف اسرائیل یا پیش بینی فروپاشی آن هستند. رهبران انقلاب. روح الله خمینی چندین بار به اسرائیل به عنوان یک «تومور سرطانی» و «غده سرطانی» اشاره کرد. خمینی گفت که حمایت مالی از مجاهدین فلسطینی «به منظور محو صهیونیست های کافر که دشمنان بشریت هستند» یک «تکلیف» است. او مسلمانان را تشویق کرد تا دولت های طرفدار غرب را سرنگون کنند و برای نابودی اسرائیل بسیج شوند. در سال ۲۰۱۳، رهبر انقلاب اسلامی ایران علی خامنه ای، اسرائیل را «رژیمی نامشرو