Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ک گان استاندارد پنبه ای پوشیده باشد، در واقع باکتری بیشتری نسبت به حالت بدون لباس پخش می کند». پرز همچنین بخشی از «چرک بین انگشتان پا» است که به عنوان «مواد انباشته شده بین انگشتان پا» توصیف می شود و می تواند بر اثر تمیز نکردن صحیح پا و انگشتان پا ایجاد شود. مانند جرم گوش، مخاط و دیگر ترشحات بدنی، این مشکل نیز می تواند علل گوناگونی داشته باشد — برخی از آن ها جدی تر از بقیه — بنابراین توجه ویژه به بهداشت پاها توصیه می شود. پرز همچنین در محیط هایی که معمولاً تماس انسانی کمی دارند، مانند غارها، تهدیدی برای محیط زیست محسوب می شود و به عنوان «یکی از آلاینده های اصلی» در غارنوردی شناخته می شود. مشکلات مکانیکی. آلودگی ناشی از پرز می تواند تهدیدی جدی برای آسیب به دستگاه های مکانیکی ظریف باشد. برای جلوگیری از آلودگی پرزی، معمولاً از کارگرانی که وارد اتاق تمیز می شوند خواسته می شود که یک لایهٔ بیرونی لباس از الیاف مصنوعی بلندتر و ضخیم تر بپوشند که احتمال جداشدنشان بسیار کمتر است. مواد پارچه ای مقاوم در برابر پرز شامل پارچه های کشسان مانند اسپندکس (یا لایکرا) است که الیاف آن تمایل به کش آمدن دارند نه شکستن، و الیاف پلی
الفین غیر بافتهٔ بلندتر و قوی تر. مشکلات دیگر. وجود پرز روی لباس معمولاً ناپسند و غیرحرفه ای تلقی می شود. علاوه بر این، پرز می تواند خاصیت سایندگی داشته و خود لباس را نیز آسیب بزند. به همین دلیل، پرز قابل مشاهده اغلب با پرزگیر یا برس برداشته می شود. تجمع پرز هنگام شست وشوی لباس را می توان با استفاده از نرم کننده پارچه کاهش داد، زیرا این مواد میزان بار الکتریسیتهٔ ساکن روی سطح لباس را کاهش داده و مانع چسبیدن پرز به لباس می شوند. پرز خشک کن که روی صافی پرز یک رخت خشک کن جمع می شود، به شدت قابل اشتعال است و بنابراین یک خطر ایمنی آتش به شمار می آید. با این حال، به دلیل همین قابلیت اشتعال، پرز خشک کن را می توان به عنوان آتش زنه جمع آوری کرد، هرچند سوزاندن الیاف مصنوعی می تواند دود سمی تولید کند. کاربردهای پرز. کمپوست کردن. امکان کمپوست کردن پرز جمع آوری شده از صافی خشک کن با افزودن آن به دیگر مواد کمپوست شونده وجود دارد. بافت این ماده باعث می شود مواد آلی موجود در آن به سرعت و به آسانی تجزیه شوند. با این حال، بسته به منبع، ممکن است شامل الیاف و مواد غیرآلی باشد که هرگز تجزیه نمی شوند. جرم شناسی. پرز در جرم شناسی ب
رای بررسی مفید است، زیرا در گذر زمان انباشته می شود و از آنجا که الیاف جداشده از لباس نه تنها به همان لباس، بلکه به ذرات دیگری که حامل آن در معرضشان قرار گرفته نیز می چسبند؛ بنابراین، پرز روی لباس یک فرد احتمالاً حاوی موادی است که از محیط های گوناگونی که آن فرد از آن ها عبور کرده، منتقل شده اند. این موضوع به کارشناسان علوم قانونی اجازه می دهد پرز را جمع آوری و بررسی کنند تا مسیرها و فعالیت های صاحب لباس را تعیین نمایند. کارشناسان ممکن است از مواد شیمیایی گوناگونی برای جداسازی الیاف پرز از لباس های مختلف بر اساس تفاوت رنگ و دیگر ویژگی ها استفاده کنند. آتش زنه. پرز خشک کن به راحتی می سوزد. اگرچه این ویژگی می تواند در خانه خطر ایجاد کند، اما همچنین به این معناست که پرز، آتش زنه ای عالی برای روشن کردن آتش است. این پرز به ویژه برای گرفتن جرقه از سنگ آتش زنه و فولاد یا ابزارهای مشابه روشن کردن آتش در نبود کبریت بسیار مفید است. درمان زخم. پرز از حدود ۱۵۰۰ سال پیش از میلاد مسیح و تا زمان جنگ داخلی آمریکا به عنوان شکلی از پانسمان و مراقبت از زخم و جراحت استفاده می شده است. پرزی که به طور ویژه برای درمان زخم ها به کار
می رفت، گاهی با نام "شارپی" شناخته می شد.
زایپهوزها (۱۸۸۸) یک رمان کوتاه از زوج نویسندهٔ ژ. -اچ. روسنی است – هرچند ممکن است ژ. -اچ. روسنی انه مشارکت کنندهٔ اصلی بوده باشد. این اثر نبردی را توصیف می کند که در آغاز تاریخ، بشریت را در برابر گونه ای غیرآلی از حیات هوشمند، زایپهوزها، که نوعی بلور حساس هستند، تهدید می کند. این نخستین اثر اوست که در دوران پیشاتاریخ می گذرد و همچنین نخستین داستان علمی–تخیلی اوست، هرچند این اصطلاح هنوز وجود نداشت. داستان. روایت از دو بخش تشکیل شده است. بخش نخست، توصیفی در سوم شخص از برخوردهای قبایل نوسنگی با زایپهوزهاست که منجر به مرگ های فراوانی با سلاح ها و نیروهای اسرارآمیز می شود. سپس نشست هایی میان طایفه ها و قبایل، قربانی های آیینی و گردآوری ارتشی شکل می گیرد که به دست زایپهوزها شکست می خورد. بخش دوم، خاطرات مرد دانایی به نام باخون است که زایپهوزها را از دور مشاهده می کند و سپس با احتیاط به آن ها نزدیک می شود تا عادات و آسیب پذیری هایشان را کشف کند. با وجود این که چندین بار تا آستانهٔ مرگ پیش می رود، درمی یابد که چگونه می توان هر زایپهوز را کشت و چگونه می توان بر آن ها غلبه کرد. سپس او جنگ فرسایشی را توصیف می کند که در
آن هزاران جنگجو زایپهوزها را محاصره کرده و شمارشان را که به هزاران رسیده است کاهش می دهند، و بسیاری از مردان را فدای کشتن تعداد بیشتری از زایپهوزها می کنند. در پایان، جنگل محل زندگی زایپهوزها نابود می شود. زایپهوزها. زایپهوزها موجوداتی معدنی هستند که می توانند شکل خود را تغییر دهند: مخروط، استوانه، منشور. آن ها با لغزیدن بر زمین حرکت می کنند. باخون دریافت که آن ها موجودات هوشمندی هستند که توانایی احساس نسبت به یکدیگر دارند و فانی اند. در پایهٔ بدنشان ستاره ای درخشان وجود دارد که پرتویی را ساطع می کند و با آن انسان ها را می کشند و همچنین برای ارتباط با یکدیگر از آن استفاده می کنند و بر روی بدن همدیگر شکل هایی رسم می کنند. باخون همچنین دریافت که این ستاره نقطهٔ ضعف آن هاست. تحلیل. برخی مفسران معاصر، تحت تأثیر نوشته های بعدی، زایپهوزها را موجودات فرازمینی دانسته اند. با این حال این تفسیری متأخر است: به همان اندازه ممکن است صرفاً شکلی از شاخهٔ تکاملی دیگری غیرآلی از حیات باشد. نویسندگان هیچ اطلاعات اضافی ارائه نمی دهند و صرفاً به وجود این هوش غیرآلی و تعامل آن با انسان های نوسنگی اشاره می کنند. شکلی از حیات غیرآل
ی بر روی زمین (بدون دلالت فرازمینی) نیز در اثر دیگری از رُزنی بزرگ، "مرگ زمین"، توصیف شده است. این متن گاهی به عنوان نخستین داستان واقعی علمی–تخیلی در نظر گرفته شده است. ژاک ون هرپ می نویسد: «پیش از رُزنی، علمی–تخیلی وجود نداشت. تنها نوعی ادبیات نزدیک وجود داشت: علمی–تخیلی اجتماعی... هرگز رویداد یا شکلی از حیات خلاف آنچه می توانستیم بفهمیم وجود نداشت، چرا که علمی–تخیلی واقعی تنها زمانی پدید آمد که نویسنده ای "یک علم جدید اختراع" کرد.» خود جی.اچ. رُزنی بزرگ گفت: «من تنها کسی در فرانسه هستم که با "زایپهوزها"، چیزی تازه و شگفت انگیز داده ام، یعنی چیزی فراتر از انسانیت.» تأثیرات. در دههٔ ۱۹۸۰، نام زایپهوزها برای نام گذاری یک تمدن بیگانه در دنیای بازی نقش آفرینی فرانسوی "امپراتوری کهکشانی" استفاده شد.
پوشش به ماهیت و کیفیت خز یک پستاندار گفته می شود. در نگهداری جانوران، پوشش ویژگی ای است که کیفیت زادگیری گزینشی یک نمونه و همچنین سطح دامپروری جانور را نشان می دهد. پوشش بخش جدایی ناپذیر داوری در رقابت هایی مانند مسابقات سگ، نمایش گربه، نمایش اسب (به ویژه در رده های نمایش مهارت) یا نمایش خرگوش به شمار می آید. پوشش یک جانور نمایشی ممکن است به انواع گوناگون مو، خز یا پشم تقسیم شود که بافتی از کرکی تا زبر دارند. افزون بر این، جانور ممکن است دارای یک لایه پوشش باشد یا چند لایه پوشش داشته باشد، مانند یک خز و یک لایهٔ بیرونی که از خز تشکیل شده است. وضعیت پوشش نشانگر زادگیری گزینشی و سلامت جانور است. جانوران ممکن است در فصل های مختلف، کیفیت پوشش متفاوتی داشته باشند. معمولاً جانورانی که پوشش خز یا مو دارند، در فصل های سرد سال پوشش زمستانی ضخیم تر و/یا بلندتری پیدا می کنند که با طولانی شدن روزها در بهار و تابستان، به پوشش تابستانی کوتاه تر و براق تر تبدیل می شود. این فرایند در اقلیم هایی که در تمام سال گرم هستند ممکن است محسوس نباشد، هرچند جانوران همچنان ممکن است به طور دوره ای پوشش خود را بریزند. این فرایند همچنین می
تواند با نگه داشتن مصنوعی جانور زیر پتو یا، در مورد جانوران کوچک، در فضای بسته، کاهش یابد. فک ها و خرس های قطبی دارای موهای محافظ بلندتر هستند که بخش قابل مشاهدهٔ خز را تشکیل می دهد؛ موهای محافظ خرس قطبی توخالی هستند. برخی ملاحظات در ارزیابی کیفیت پوشش یک جانور:
دبلیو. اچ. جکوبی (; – ) یک عکاس آمریکایی بود. مجموعه ای از تصاویر برجسته نمای او با عنوان «دیدگاه های هنری جکوبی از مینه سوتا» منتشر شد. موزه گتی برخی از آثار او را در مجموعه خود دارد. پسرش چارلز به شرکت پیوست و نام آن به دبلیو. اچ. جکوبی و پسر تغییر یافت. بسیاری از تصاویر او برای کارت پستال استفاده می شد.
متخصص قلب فیلمی محصول سال ۲۰۰۶ و به کارگردانی دنیس کوپر است. در این فیلم بازیگرانی همچون وود هریس، برایان جی. وایت، زوئی سالدانا، نفیو تومی، مارلا گیبس، جاسمین گای، متد من، جنیفر لوئیس، لیون رابینسون، میا هریسون، اد اسنر و کنت چوی ایفای نقش کرده اند.
خاموشی فیلمی محصول سال ۲۰۰۷ و به کارگردانی جری لاموت است. در این فیلم بازیگرانی همچون زوئی سالدانا، لاتانیا ریچاردسون، شان بلک مور، جیمی هکتور، سال روبینک، ملوین ون پیبلز، جفری رایت، سوزان کلچی واتسون و پرادیجی ایفای نقش کرده اند.
کز دادن روشی برای آماده سازی پارچه و نخ است که بیشتر در پارچه های بافته و نخ های پنبه ای به کار می رود و هدف آن ایجاد سطحی صاف و تمیز است. در این فرایند، پارچه یا نخ از برابر شعله مستقیم یا صفحه های داغ عبور داده می شود تا الیاف ریز و بیرون زدهٔ سطح آن بسوزند. این کار که «پرزسوزی» (gassing) هم نامیده می شود، معمولاً پیش از مراحل دیگری مانند تیمار با سود سوزآور (مرسریزه کردن)، رنگرزی یا چاپ انجام می گیرد. وقتی پارچه تازه از دستگاه بافندگی خارج می شود، ممکن است ظاهری کرکی با الیاف کوتاه و آزاد داشته باشد که برای چاپ یا رنگرزی مناسب نیست. کِز دادن این الیاف را می سوزاند و سطحی صاف و براق ایجاد می کند. مزیت اصلی این روش بهبود ظاهر و جلای پارچه، کاهش پرزدهی و افزایش استحکام در بافندگی یا تولید است، زیرا نخ یا پارچهٔ صاف کمتر دچار پارگی می شود و کیفیت نهایی محصول بهتر خواهد بود. با این حال، اگر روش به درستی انجام نشود، ممکن است استحکام پارچه کاهش یابد یا بر اثر حرارت زیاد، رنگ آن به زردی گراید. همچنین در پارچه های مصنوعی یا مخلوط، به دلیل ماهیت گرمانرم الیاف، خطر ذوب شدن وجود دارد. روش جایگزینی به نام «جلای زیستی»
یا «پرزسوزی زیستی» نیز وجود دارد که به جای حرارت از آنزیم ها برای تجزیه و حذف الیاف بیرون زده در پارچه ها یا نخ های سلولزی استفاده می کند. در پرزسوزی که معمولاً برای نخ به کار می رود، الیاف بیرون زدهٔ نخ با شعله مستقیم سوزانده می شوند. این روش سریع تر و کارآمدتر از کِز دادن پارچه است، اما به دلیل سوختن الیاف بیشتر، ضایعات و هزینهٔ آن بالاتر خواهد بود.
ملاقات با شیطان (به انگلیسی: Meet Evil) یک فیلم معمایی، جنایی، درام و دلهره آور آمریکایی محصول سال ۲۰۱۲ به کارگردانی کریس فیشر است. این فیلم بر اساس رمان ملاقات با شیطان نوشته توماس برگر در سال ۱۹۹۲ ساخته شده است. ساموئل ال. جکسون و لوک ویلسون در این فیلم ایفای نقش می کنند. داستان درمورد فردی به نام جان است که مجبور می شود به دنبال ریکی برود که دست به کارهای خطرناک بزند تا با تغییر خود از یک آدم ترسو و گوشه گیر به یک قهرمان تبدیل شود و … بازخوردها. در سایت جمع آوری نظرات منتقدان، راتن تومیتوز، بر اساس رای ۸ نقد، ۱۳٪ امتیاز مثبت به فیلم «ملاقات با شیطان» داده است که میانگین امتیاز آن ۴ از ۱۰ می باشد.
آپوکرومات یا عدسی آپوکروماتیک (apo) یا رنگ زدا (به انگلیسی: Apochromat)، عدسی عکاسی یا عدسی های دیگر است که نسبت به عدسی های آکروماتیک که بسیار رایج تر هستند، تصحیح بهتری در انحراف رنگی و انحراف کروی دارد. پیشوند "apo-" از حرف اضافه یونانی "ἀπό-" می آید و به معنی "عاری از" یا "دور از" چیزی می باشد. توضیح. انحراف رنگی پدیده ای است که در آن رنگ های مختلف در فواصل کانونی مختلفی از مرکز یک لنز متمرکز می شوند. در عکاسی، انحراف رنگی تصاویر کلی نرم و حاشیه های رنگی در لبه های با کنتراست بالا، مانند لبه ای بین سیاه و سفید، ایجاد می کند. اخترشناسان نیز با مشکلات مشابهی روبرو هستند، به خصوص با تلسکوپ هایی که به جای آینه از لنز استفاده می کنند. لنزهای "آکروماتیک" اصلاح می شوند تا "دو" طول موج را در یک صفحه متمرکز کنند (معمولاً قرمز ~۰٫۵۹۰ میکرومتر و آبی ~۰٫۴۹۵ میکرومتر).لنزهای "آپوکروماتیک" طوری طراحی شده اند که "سه" رنگ را در یک صفحه متمرکز کنند (معمولاً قرمز ~۰٫۶۲۰ میکرومتر، سبز ~۰٫۵۳۰ میکرومتر و آبی ~۰٫۴۶۵ میکرومتر). خطای رنگ باقیمانده (طیف ثانویه) می تواند تا مرتبه بزرگی کمتر از یک عدسی آکروماتیک با دیافراگم و فاصله
کانونی معادل باشد. آپوکرومات ها همچنین برای انحراف کروی در دو طول موج، به جای یک طول موج در آکروماتیک، اصلاح می شوند. لنزهای شیئی تلسکوپ برای تصویربرداری دیجیتال با پهنای باند وسیع در ستاره شناسی، باید دارای تصحیح آپوکروماتیک باشند زیرا حساسیت نوری آرایه های تصویربرداری CCD معمولی می تواند از فرابنفش تا طیف مرئی و تا محدوده طول موج نزدیک به مادون قرمز گسترش یابد. لنزهای آپوکروماتیک برای عکاسی نجومی در محدوده ۶۰ تا ۱۵۰ میلی متر محدوده دیافراگم، در نسبت کانونی 5 تا 7 توسط چندین شرکت توسعه یافته و به بازار عرضه شده اند. این عدسی های شیئی آپوکروماتیک، در صورت فوکوس و هدایت صحیح در طول نوردهی، قادر به تولید واضح ترین عکس های نجومی میدان دید باز ممکن از نظر نوری برای اندازه های دیافراگم داده شده هستند. دوربین های پردازش هنرهای گرافیکی معمولاً از لنزهای آپوکروماتیک برای واضح ترین تصاویر ممکن نیز استفاده می کنند. لنزهای دوربین پردازش آپوکروماتیک با طراحی کلاسیک معمولاً حداکثر دیافراگمی دارند که به حدود 9 محدود می شود. اخیراً، لنزهای آپوکروماتیک با سرعت بالاتر برای دوربین های قطع متوسط، دیجیتال و ۳۵ میلی متری تولید ش
باشگاه فوتبال الجزیره الحمراء یک باشگاه فوتبال حرفه ای واقع در الجزیره الحمراء، امارات متحده عربی است. این باشگاه در حال حاضر در لیگ دسته اول امارات متحده بازی می کند.
عدسی بی رنگ کننده یا آکروماتیک، عدسی ای است که برای محدود کردن اثرات انحراف رنگی و انحراف کروی طراحی شده است. عدسی های بی رنگ طوری اصلاح شده اند که دو طول موج (معمولاً قرمز و آبی) را در یک صفحه متمرکز کنند. طول موج های بین این دو، خطای فوکوس بهتری نسبت به عدسی های ساده دارند. رایج ترین نوع آکروماتیک، آکروماتیک دابلت یا بی رنگ کننده دوتایی است که از دو عدسی مجزا ساخته شده از شیشه هایی با مقادیر مختلف پراکندگی تشکیل شده است. معمولاً یک بخش، شامل لنز منفی (مقعر) ساخته شده از شیشه فلینت مانند F2 است که پراکندگی نسبتاً بالایی دارد و بخش دیگر، از یک لنز مثبت (محدب) ساخته شده از شیشه کراون مانند BK7 است که پراکندگی کمتری دارد. این دو بخش در کنار یکدیگر نصب می شوند، اغلب به هم چسبانده می شوند و به گونه ای شکل می گیرند که انحراف رنگی یکی با دیگری متعادل شود. در رایج ترین نوع (نشان داده شده)، توان مثبت عنصر عدسی تاجی کاملاً با توان منفی عنصر عدسی فلینت برابر نیست. آن ها با هم یک عدسی مثبت ضعیف تشکیل می دهند که دو طول موج مختلف نور را به یک کانون مشترک می رساند. عدسی های دوتایی منفی، که در آن ها عنصر توان منفی غالب است،
نیز ساخته می شوند. ملاحظات نظری در مورد امکان سنجی اصلاح انحراف رنگی در قرن هجدهم، پس از اظهارات نیوتن مبنی بر غیرممکن بودن چنین اصلاحی، مورد بحث قرار گرفت (به تاریخچه تلسکوپ مراجعه کنید). اعتبار اختراع اولین عدسی دوتایی بی رنگ اغلب به یک وکیل انگلیسی و عینک ساز آماتور به نام چستر مور هال داده می شود. هال می خواست کار خود را روی لنزهای بی رنگ مخفی نگه دارد و ساخت لنزهای تاج و سنگ چخماق را به دو عینک ساز مختلف، ادوارد اسکارلت و جیمز مان واگذار کرد. آنها به نوبه خود کار را به یک شخص، جورج باس، واگذار کردند. او متوجه شد که این دو جزء برای یک مشتری هستند و پس از نصب دو قسمت روی هم، به خواص بی رنگی آنها پی برد. هال از عدسی بی رنگ برای ساخت اولین تلسکوپ بی رنگ استفاده کرد، اما اختراع او در آن زمان به طور گسترده شناخته نشد. در اواخر دهه ۱۷۵۰، باس لنزهای هال را به جان دولاند معرفی کرد، که پتانسیل آنها را درک کرده و قادر به بازتولید طرح آنها بود. دولاند در سال ۱۷۵۸ برای ثبت اختراع این فناوری اقدام کرد و موفق به دریافت آن شد، که منجر به درگیری های تلخی با سایر عینک سازان بر سر حق ساخت و فروش لنزهای دوتایی آکروماتیک شد
مرسریزه کردن () یک فرایند تکمیل کالای نساجی برای سلولزِ پارچه و نخ است، به ویژه پنبه و کتان، که موجب بهبود رنگرزی و استحکام پارگی می شود، آب رفت پارچه را کاهش می دهد و به آن جلایی شبیه به ابریشم می بخشد. توسعه. این فرایند در سال ۱۸۴۴ توسط جان مرسر ابداع شد. او پنبه را با محلول های ۲۰ تا ۳۰ درصدی سدیم هیدروکسید تیمار و سپس شست وشو کرد. مرسر مشاهده کرد که این عملیات باعث جمع شدن پارچه، افزایش استحکام کششی و بهبود جذب رنگ می شود. در فرایند اولیهٔ مرسر، هیچ کششی اعمال نمی شد. محصول به دست آمده «پنبهٔ پرداخت شده» نام گرفت که اشاره ای به فرایند پرداخت در پارچهٔ پشمی بافته شده داشت. مرسر بهبود جذب رنگ را مهم ترین جنبهٔ فنی این فرایند می دانست. او همچنین با محلول های اسید سولفوریک و کلرید روی آزمایش کرد و اثر پنبه سفت سازی شده شفاف با اسید (پارچمِنتایز شده) بر اثر اسید سولفوریک را کشف کرد. جلای ابریشم مانندی که امروزه با مرسریزه کردن همراه است، در اثر اعمال کشش ایجاد می شود و در سال ۱۸۸۹ توسط هورِیس لوو کشف شد. فرایند. تیمار با سدیم هیدروکسید ساختار مارپیچی سلولز را از بین می برد و سلولز قلیایی تشکیل می دهد که با شست
وشوی قلیا به سلولز هیدراته تبدیل می شود. در این روش، از محلول سود سوزآور با غلظت ۲۰ تا ۲۶ درصد استفاده می شود. مرسریزه کردن مؤثر به کارگیری ماده فعال سطحی را ضروری می کند. بهبود جلای پنبهٔ مرسریزه ناشی از تولید الیاف تقریباً دایره ای شکل پنبه تحت کشش است. یکی دیگر از ویژگی های این فرایند، بازشدن پیچ خوردگی طبیعی (بازپیچش) موی پنبه است. در مرسریزه کردن خشک، این فرایند هنگام خشک کردن پارچه بر روی استنتر انجام می شود.
لندمارک یک ویژگی یا مکان قابل تشخیص طبیعی یا مصنوعی است که در ناوبری استفاده می شود. لندمارک همچنین می تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
ویلیبالد روتن اشتاینر (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اتریش است.
چارلز ریس هوارد تریپ ‏(انگلیسی: "Charles Rees Howard Tripp")‏ ‏(زادهٔ ۸ مارس ۱۹۵۲) استاد دانشگاه و نویسندهٔ بریتانیایی است که در سیاست و تاریخ خاور نزدیک و خاورمیانه تخصص دارد. او در سودان به دنیا آمد و تحصیلات ابتدایی خود را در کالج وینچستر گذراند. تریپ در ادامه کارشناسی را از کالج نیو، دانشگاه آکسفورد و کارشناسی ارشد و دکتری را از مدرسه مطالعات مشرق زمین و آفریقا (SOAS) دانشگاه لندن دریافت کرد. تریپ از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۷ استاد سیاست خاورمیانه و شمال آفریقا در SOAS بود و پس از بازنشستگی، عنوان استاد ممتاز این دانشگاه را به دست آورد. او همچنین ریاست مرکز مطالعات خاورمیانه و از بنیان گذاران مرکز اندیشهٔ سیاسی تطبیقی در SOAS بوده است. حوزه های پژوهشی او شامل ساختار دولت و جامعه در خاورمیانه، به ویژه عراق، اندیشهٔ سیاسی اسلامی، فضای عمومی، اشکال مقاومت در برابر قدرت و ارتباط میان هنر و سیاست است. تریپ در کنار فعالیت های دانشگاهی، به عنوان کارشناس منطقه ای در رسانه هایی چون بی بی سی، رادیوی ملی عمومی آمریکا (NPR)، گاردین، فارن افرز و نیو استیتسمن همکاری کرده است. پیش از آغاز جنگ عراق، تریپ در جمع مشاورانی حضور داشت
که در دفتر نخست وزیری بریتانیا به تونی بلر دربارهٔ پیامدهای احتمالی این جنگ مشورت می داد. در سال ۲۰۱۲، او به عضویت آکادمی بریتانیا درآمد و میان سال های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۲ سمت نایب رئیس این نهاد را با مسئولیت مؤسسات پژوهشی بین المللی بریتانیا بر عهده داشت. از مهم ترین آثار او می توان به A History of Iraq ("تاریخ عراق"), Islam and the Moral Economy: The Challenge of Capitalism ("اسلام و اقتصاد اخلاقی: چالش سرمایه داری") و The Power and the People: Paths of Resistance in the Middle East ("قدرت و مردم: مسیرهای مقاومت در خاورمیانه") اشاره کرد.
پارادوکس پینوکیو زمانی مطرح می شود که پینوکیو می گوید «اکنون بینی من دراز می شود» و نسخه ای از پارادوکس دروغگو است. پارادوکس دروغگو در فلسفه و منطق به صورت گزارهٔ «این جمله نادرست است» تعریف می شود. هرگونه تلاش برای نسبت دادن یک ارزش درستی باینری کلاسیک به این گزاره منجر به تناقض یا پارادوکس می شود. این اتفاق به این دلیل رخ می دهد که اگر گزارهٔ «این جمله نادرست است» درست باشد، پس نادرست است؛ این یعنی به لحاظ فنی درست است، اما همچنین نادرست هم هست و این چرخه بی انتها ادامه می یابد. اگرچه پارادوکس پینوکیو متعلق به سنت پارادوکس دروغگو است، اما یک مورد خاص به شمار می رود، زیرا فاقد گزاره های معناشناسی است، همان طور که مثلاً گزارهٔ «جملهٔ من نادرست است» دارای چنین گزاره هایی است. پارادوکس پینوکیو هیچ ارتباطی به اینکه پینوکیو یک دروغگوی شناخته شده است ندارد. اگر پینوکیو بگوید «دارم خسته می شوم»، این جمله می تواند درست یا نادرست باشد، اما جملهٔ پینوکیو «اکنون بینی من دراز می شود» نمی تواند نه درست باشد و نه نادرست؛ بنابراین تنها این جمله است که پارادوکس پینوکیو (دروغگو) را ایجاد می کند. تاریخچه. پینوکیو قهرمان رمان
کودکان "ماجراهای پینوکیو" نوشتهٔ نویسندهٔ ایتالیایی، کارلو کلودی، در سال ۱۸۸۳ است. پینوکیو، یک عروسک متحرک، به خاطر هر دروغی که می گوید با بلندتر شدن بینی اش تنبیه می شود. هیچ محدودیتی برای طول بینی پینوکیو وجود ندارد. با دروغ گفتن او، بینی اش بزرگ می شود و در یک نقطه آن قدر دراز می شود که حتی نمی تواند بینی اش را از «درب اتاق رد کند». پارادوکس پینوکیو در فوریهٔ ۲۰۰۱ توسط ورونیک الدریج-اسمیت ۱۱ساله پیشنهاد شد. ورونیک دختر پیتر الدریج-اسمیت است که متخصص منطق و فلسفهٔ منطق است. پیتر الدریج-اسمیت پارادوکس دروغگو را برای ورونیک و برادر بزرگترش توضیح داد و از بچه ها خواست نسخه های خودشان از این پارادوکس معروف را ارائه دهند. ورونیک در چند دقیقه پیشنهاد داد: «پینوکیو می گوید: 'بینی من دراز خواهد شد.'» الدریج-اسمیت از این فرمول بندی پارادوکس توسط دخترش خوشش آمد و مقاله ای در این باره نوشت. این مقاله در مجلهٔ "تحلیل" منتشر شد و پارادوکس پینوکیو در اینترنت محبوبیت یافت. پارادوکس. پارادوکسی که توسط ورونیک پیشنهاد شد، «اکنون بینی من دراز می شود»، یا در زمان آینده: «بینی من دراز خواهد شد»، جای تفاسیر مختلفی را باقی می گذا
رد. در رمان، بینی پینوکیو با دروغ گفتن همچنان رشد می کند: «همچنان که حرف می زد، بینی اش، هرچند که بلند بود، دست کم دو اینچ دیگر درازتر شد.» به همین دلیل، منطق دان ها این سؤال را مطرح می کنند که اگر جملهٔ «بینی من دراز خواهد شد» تنها جمله ای بود که پینوکیو گفت، آیا او قبل از بیان این جمله دروغی گفته بود یا قرار بود دروغی بگوید؟ و چقدر طول می کشید تا بینی اش شروع به رشد کند؟ به نظر می رسد زمان حال همین جمله، «بینی من اکنون در حال رشد است» یا «بینی من دراز می شود»، فرصت بهتری برای ایجاد پارادوکس دروغگو فراهم می کند. جملهٔ «بینی من دراز می شود» می تواند درست یا نادرست باشد. فرض کنید جملهٔ «بینی من اکنون دراز می شود» درست است: فرض کنید جملهٔ «بینی من اکنون دراز می شود» نادرست است: و برای اینکه موضوع ساده تر شود، همان طور که الدریج-اسمیت بیان می کند، «بینی پینوکیو در حال رشد است، اگر و تنها اگر در حال رشد نباشد.» این امر باعث می شود که جملهٔ پینوکیو «نسخه ای از پارادوکس دروغگو» باشد. الدریج-اسمیت استدلال می کند که چون عبارات «درست نیست» و «در حال رشد است» مترادف نیستند، پارادوکس پینوکیو یک پارادوکس معناشناسی نیست:
الدریج-اسمیت معتقد است که نظریهٔ آلفرد تارسکی، که بیان می دارد پارادوکس های دروغگو تنها در زبان های «بستهٔ معنایی» به وجود می آیند، نباید در مورد پارادوکس پینوکیو به کار رود. منظور تارسکی از «زبان بستهٔ معنایی» زبانی است که در آن یک جمله می تواند درستی (یا نادرستی) جمله ای دیگر در همان زبان را پیش بینی کند: در مقالهٔ بعدی الدریج-اسمیت با عنوان «پینوکیو علیه دیالتیست ها»، او بیان می کند: «اگر این یک تناقض واقعی باشد که بینی پینوکیو هم رشد می کند و هم رشد نمی کند، پس چنین دنیایی از نظر متافیزیکی غیرممکن است، نه فقط از نظر معنایی.» سپس او به خوانندگان یادآوری می کند که وقتی (در پارادوکس پل بوریدان) سقراط پرسید آیا می تواند از پلی عبور کند، افلاطون پاسخ داد که او تنها «اگر در اولین گزاره ای که بیان می کنی حقیقت را بگویی، می توانی از پل عبور کنی. اما اگر دروغ بگویی، مطمئناً تو را در آب خواهم انداخت.» سقراط پاسخ داد: «تو قصد داری مرا در آب بیندازی.» پاسخ سقراط یک سفسطه است که افلاطون را در موقعیت دشواری قرار می دهد. او نمی توانست سقراط را در آب بیندازد، زیرا با این کار افلاطون به قول خود مبنی بر اینکه اگر سقراط حقی
قت را بگوید به او اجازهٔ عبور می دهد، عمل نکرده بود. از سوی دیگر، اگر افلاطون به سقراط اجازهٔ عبور می داد، این به این معنی بود که سقراط در پاسخ خود به دروغ گفته بود که «تو قصد داری مرا در آب بیندازی» و بنابراین باید در آب انداخته می شد. به عبارت دیگر، سقراط می توانست از پل عبور کند، اگر و تنها اگر نمی توانست از آن عبور کند. راه حل ها. زمان آینده. ویلیام اف. والیسلا، در حالی که اعتراف می کند مقالات منتشرشده در مجلهٔ "تحلیل" را نخوانده، می گوید که در زمان آیندهٔ جملهٔ «بینی من اکنون دراز خواهد شد» یا در زمان حال جملهٔ «بینی من اکنون دراز می شود» پارادوکسی نمی بیند. والیسلا استدلال می کند که جملهٔ زمان آینده نمی تواند پارادوکس دروغگو را ایجاد کند، زیرا هرگز نمی توان با آن مانند یک دروغ برخورد کرد. او این نکته را با مثالی توضیح می دهد: «فرض کنید پیش بینی می کنم که فردا صبح، ساعت ۶، فشار خون من ۱۲۵/۷۵ خواهد بود، اما پیش بینی من نادرست از آب در می آید: فشار خون من فردای آن روز ۱۳۵/۸۵ است. هیچ کس که پیش بینی من را شنیده باشد نمی تواند ادعا کند که من هنگام بیان آن دروغ گفته ام، حتی اگر قصد فریب شنوندگانم را داشتم؛ زی
را با اینکه من یک گزارهٔ نادرست (که بعداً مشخص شد) را با قصد فریب بیان کردم، هیچ راهی برای دانستن دقیق فشار خونم در روز بعد نداشتم.» همین توضیح می تواند برای جملهٔ پینوکیو نیز به کار رود. حتی اگر پیش بینی او مبنی بر اینکه بینی اش رشد خواهد کرد نادرست از آب درآید، ادعای دروغ گفتن او غیرممکن است. سپس والیسلا توضیح می دهد که چرا اگر از زمان حال در جملهٔ پینوکیو استفاده شود، او پارادوکس دروغگو را در آن نمی بیند: با این حال، استدلال والیسلا را می توان به این صورت نقد کرد: برخلاف پینوکیو، فشار خون والیسلا به راست یا دروغ بودن اظهارات خودش واکنش نشان نمی دهد. اما پینوکیو، که در چارچوب مشاهدهٔ این حقیقت عمل می کند که بینی اش فقط و فقط زمانی رشد می کند که دروغ می گوید، یک گزارهٔ استقرایی را بیان می کند که بر اساس تجربیات گذشته اش آن را درست می داند. اما این نقد به استدلال والیسلا نیز می تواند به چالش کشیده شود. بر اساس درک خود پینوکیو از ماهیت و دلیل رشد بینی اش، «بینی من اکنون دراز می شود» تنها زمانی می تواند یک 'استدلال استقرایی' باشد که پینوکیو به دروغی اشاره کند که دقیقاً قبل از آن گفته است. برای پینوکیو، «بینی من
اکنون دراز می شود» صرفاً جمله ای است که به طور ضمنی بیان می کند هر آنچه او دقیقاً قبل از آن گفته، دروغ بوده و به همین دلیل احتمالاً بینی اش اکنون به خاطر آن دروغ در حال رشد است. در این زمینه، جملهٔ «بینی من اکنون دراز می شود» یک پیش بینی یا یک حدس 'آگاهانه' است که ذاتاً نمی توان آن را یک حقیقت تلقی کرد؛ بنابراین، اینکه بینی اش اکنون رشد می کند یا نه، صرفاً به این بستگی دارد که او بعد از «بینی من اکنون دراز می شود» چه گفته است.
دیتمار کونستانتینی (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتریش بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کاوالا و باشگاه فوتبال لاسک اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۸ سال اتریش بازی کرده است.