Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی ها دسترسی داشته باشند. صفحهٔ پیامدهای اجتماعیِ نبود پیری (انگلیسی) به بررسی پیامدهای اجتماعیِ احتمالیِ درمان موفق پیری می پردازد. علوم اجتماعیِ پیری. "نظریه کناره گیری" (انگلیسی) این نظریه بیان می کند که جدا شدن تدریجی سالمندان از نقش های فعال اجتماعی، روندی طبیعی و سودمند برای هم جامعه و هم خود سالمندان است. این نظریه که نخستین بار توسط «کامینگ» و «هنری» مطرح شد، در حوزه پیری شناسی بسیار مورد بحث قرار گرفته، اما در عین حال نقدهای فراوانی نیز بر آن وارد شده است. داده های اولیهٔ این نظریه از نمونه ای محدود از سالمندان در کانزاس سیتی به دست آمده بود، و سپس تعمیمی جهانی از آن ارائه شد. "نظریه فعالیت" (انگلیسی) برخلاف نظریه کناره گیری، این دیدگاه می گوید که هر چه سالمندان فعال تر باشند، احتمال رضایت آن ها از زندگی بیشتر است. این نظریه از سال ۱۹۷۲ به شکل رسمی مطرح شده است. اما همان طور که نظریه کناره گیری برای همه افراد مناسب نیست، نظریه فعالیت هم ممکن است برای برخی افراد کارایی نداشته باشد. پژوهش های جدید نشان می دهند که تأثیر فعالیت اجتماعی بر رضایت از زندگی در دوران سالمندی، پیچیده تر از آن است که این نظریه ف
رض می کند. نظریه گزینش این دیدگاه، میانه ای میان نظریه کناره گیری و فعالیت است. طبق این نظریه، ممکن است برای سالمندان سودمندتر باشد که در برخی ابعاد زندگی خود فعال تر شده و در برخی دیگر کمتر درگیر شوند. "نظریه تداوم" بر اساس نظریهٔ «اچلی»، افراد در دوران سالمندی تمایل دارند تا حد ممکن، الگوها، سبک زندگی و شخصیت های پیشین خود را حفظ کنند. تداوم میان گذشته و حال می تواند به حس انسجام شخصی و رضایت از زندگی در دوران سالمندی کمک کند. نظریه های کناره گیری، فعالیت، گزینش و تداوم، هرکدام بخشی از تلاش های علمی برای درک پیری از منظر اجتماعی هستند. با این حال، این نظریه ها اغلب بازتابی از زمانهٔ خود محسوب می شوند و نه لزوماً حقیقتی فراگیر و جهانی. تعاریف دیگر. با افزایش حضور سایبورگ ها در زندگی روزمره، برخی نظریه پردازان بر این باورند که باید تعاریف جدیدی از پیری توسعه یابد. برای نمونه، یک تعریف زیستی- فناورانه-اجتماعی از پیری پیشنهاد شده است. این تعریف جدید، پیری را نه تنها از دیدگاه زیستی بلکه در تعامل با فناوری های نوین و ساختارهای اجتماعی تحلیل می کند و بازتابی است از تغییرات پیچیده ای که در بدن، ذهن و محیط پیرامون
انسان در دوران سالمندی رخ می دهد. پیری و جامعه در ایران. با توجه به کاهش نرخ باروری و افزایش امید به زندگی، ایران نیز مانند بسیاری از کشورهای جهان با پدیدهٔ سالمندی جمعیت روبه روست. طبق داده های مرکز آمار ایران، جمعیت سالمندان (۶۵ سال به بالا) در سال های اخیر به طور پیوسته در حال افزایش بوده است و پیش بینی می شود تا میانهٔ قرن حاضر، ایران یکی از جوامع با نسبت بالای سالمندان باشد. پیری جمعیت پیامدهایی در حوزه های اقتصادی، بهداشتی، اجتماعی و فرهنگی دارد. افزایش بار مراقبتی بر خانواده ها، نیاز به سیاست گذاری در حوزهٔ بازنشستگی، مراقبت بلندمدت و حمایت از سالمندان از جمله چالش های آینده ٔ نظام سلامت و رفاه اجتماعی در ایران است. طبق گزارش مرکز آمار ایران، نسبت سالمندان (افراد ۶۵ سال به بالا) از ۵٫۲٪ در سال ۱۳۸۵ به حدود ۱۰٪ در سال ۱۴۰۰ رسیده است، و پیش بینی می شود که این رقم تا سال ۱۴۳۰ (۲۰۵۱ میلادی) به بیش از ۲۰٪ برسد. سالمندی در ایران با چالش هایی نظیر کاهش پویایی اقتصادی، نیاز به بازطراحی نظام بازنشستگی، و گسترش خدمات مراقبتی و بهداشتی همراه است. با توجه به تغییر ساختار خانواده (مانند کاهش تعداد فرزندان و فاصله گ
رفتن نسل ها)، نقش نهادهای اجتماعی و دولتی در مراقبت از سالمندان پررنگ تر شده است. جدول روند تغییرات جمعیت سالمندان در ایران (۶۵ سال و بیشتر). هم اکنون برنامه هایی در قالب سند ملی سالمندی ایران و «برنامه عملیاتی سالمندیِ سالم» در حال اجرا هستند، اما نیاز به تقویت سیاست گذاری و مشارکت اجتماعی برای مواجهه با سالمندی جمعیت احساس می شود.
در روان شناسی تحلیلی، سایه هر چیزی است که خودآگاهی درباره خودش نمی داند؛ به عبارت دیگر، تمام بخش ناخوداگاه شخصیت فرد است. سایه فردی با واپس رانی ویژگی های غیرقابل قبول شخصیت شکل می گیرد که از ایگو و پرسونای او بیرون رانده می شوند. سایه افراد مرتبط با حس هایی مثل شرم و احساس گناه و نیز حس حضور چیزی اصیل و مهم است.
اتحادیه گرایی دوگانه توسعه یک اتحادیه یا سازمان سیاسی به موازات و درون یک اتحادیه کارگری می باشد. در برخی موارد، این اصطلاح ممکن است در صورتی بکار رود که دو اتحادیه ادعای حق سازماندهی کارگران مشابه را داشته باشند. اتحادیه گرایی دوگانه گاهی ممکن است نقش مخرب در همبستگی و نظم در اتحادیه های کارگری و اعمال قدرت آنها در برابر کارفرما تلقی شود. با این حال، ممکن است برخی اتحادیه های کارگری و سازمان های سیاسی از اتحادیه گرایی دوگانه به عنوان وسیله ای برای بقا یا به عنوان راهبردی برای کسب قدرت سیاسی استفاده کنند. به عنوان مثال، کارگران صنعتی جهان، از اتحادیه گرایی دوگانه حمایت می کنند (اگرچه این رفتار «کاریسم دوگانه» نامیده می شود).
اشغال آنتالیا توسط ایتالیایی ها به رویدادی اشاره دارد که در دوران پرآشوب پس از تجزیه امپراتوری عثمانی رخ داد و به معاهده سور (از ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۲) شد. تاریخچه. پیشینه. در سال ۱۹۱۵، معاهده لندن امضا شد که در آن ایتالیا موافقت کرد که در کنار متفقین (فرانسه ، بریتانیا و روسیه) ، قرار می گیرد و در ازای آن بتواند پس از تجزیه امپراتوری عثمانی، بندر آنتالیا و قلمروی مجاور آن را در اختیار بگیرد. با آتش بس مودروس (۳۰ اکتبر ۱۹۱۸)، امپراتوری عثمانی شرایطی را که به طور یکجانبه توسط قدرت های پیروز دیکته شده بود، پذیرفت. پیاده شدن ایتالیایی ها در آناتولی. در این شرایط، در ۹ مارس ۱۹۱۹، دولت ایتالیا یک نیروی اعزامی ایتالیایی در آناتولی را در آنتالیا پیاده کرد و در مدت کوتاهی مناطق اطراف نیز اشغال شدند: مکری بودرون، کوچ-آداسی، آلانیا، قونیه، اسمیت و اسکی شهر. این نمایش قدرت با مخالفت شدید دولت یونان روبرو شد که می خواست قلمرو وسیعی از آناتولی را اشغال کند. در غیاب هیئت ایتالیایی به ریاست اورلاندو، نخست وزیر ایتالیا، در کنفرانس صلح پاریس، یونان موفق شد از شورای عالی مجوز مداخله در سواحل دریای اژه در غرب آناتولی را بگیرد. بنابراین،
در ۱۵ مه ۱۹۱۹، ارتش یونان با اشغال شهر آیدین، مگنزیا ، کاسابا، کیدونیس و ادمیه در اسمیرنا توقف کرد. در این زمان اختلافاتی بین دولت های ایتالیا و یونان به وجود آمد که بعداً با توافقی محرمانه که در ۲۹ ژوئیه ۱۹۱۹ توسط تیتونی و ونیزلوس امضا شد، به پایان رسید که در آن ایتالیا از آنتالیا و جزایر دودکانسا به جز ردس صرف نظر کرد و در ازای آن قرار شد یونان از حکمیت ایتالیا بر آلبانی حمایت کند. با این حال، این توافق توسط کارلو اسفورزا، وزیر خارجه بعدی ایتالیا، (ژوئن ۱۹۲۰) محکوم شد. کنفرانس صلح پاریس، پس از وقایع جنگ جهانی اول، با مجموعه ای از توافق با تک تک کشورهای شکست خورده تنظیم شد. امپراتوری عثمانی از بین رفت و این امر منجر به امضای معاهده سور شد. بر اساس این معاهده، منطقه نفوذ ایتالیا در آنتالیا و اطراف آن به رسمیت شناخته شد، مالکیت دودکانسا به ایتالیا رسید و اشغال اسمیرنا و مناطق اطراف آن توسط یونان تایید شد. با گسترش جنگ یونان و ترکیه، انقلابیون ترکیه کمک های نظامی قابل توجهی از ایتالیا دریافت کردند و از پایگاه آنتالیا برای مسلح شدن و آموزش نیروهای مصطفی کمال آتاتورک علیه یونانی ها استفاده شد. رفتار با غیرنظامیا
ن ترکیه. رفتار سربازان و افسران اشغالگر ایتالیایی با غیرنظامیان ترکیه، متفاوت بود. گزارش هایی وجود داشت که نشان می داد سربازان ایتالیایی با صلح و مهربانی با ترک ها رفتار می کردند و حتی به پناهندگان ترک که از منطقه اشغالی یونان فرار کرده بودند پناه می دادند. اما از سوی دیگر، تعداد زیادی گزارش و شکایت از تجاوزات سربازان ایتالیایی به غیرنظامیان ترک وجود داشت. سایر گزارش ها بیان می کنند که رفتار نیروهای ایتالیایی بسته به شرایط متفاوت بود و به طور کلی «خودسرانه» ارزیابی می شد. برداشت. ایتالیا خروج نیروهای اعزامی خود را در پاییز ۱۹۲۲ آغاز کرد. پس از جنگ پیروزمندانه علیه یونانیان و تأسیس جمهوری ترکیه به رهبری مصطفی کمال آتاتورک ، معاهده سور لغو شد و معاهده لوزان (1923) جایگزین آن شد. در آخرین اقدام، ترکیه مالکیت دودکانیز را به ایتالیا تأیید کرد و برای اولین بار حاکمیت ایتالیا بر لیبی را به رسمیت شناخت، اما هیچ منطقه ای را که تحت تأثیر اقتصادی یا اشغال نظامی در آناتولی باشد به آن اعطا نکرد. پس از پیروزی در جنگ علیه یونانی ها و تأسیس جمهوری ترکیه به رهبری مصطفی کمال آتاتورک، معاهده سور لغو شد و با معاهده لوزان (۱۹۲۳)
جایگزین آن شد. در آخرین معاهده، ترکیه مالکیت دودکانسا را به ایتالیا واگذار کرد و برای اولین بار حاکمیت ایتالیا بر لیبی را به رسمیت شناخت، اما هیچ منطقه ای را برای نفوذ اقتصادی یا اشغال نظامی در آناتولی به ایتالیا واگذار نکرد.
عبدالحلیم ابوسالاموویچ سعدولایف (۲ ژوئن ۱۹۶۶ - ۱۷ ژوئن ۲۰۰۶) سیاستمدار و واعظ چچنی بود که به عنوان پنجمین رئیس جمهور جمهوری چچن ایچکریا از ۹ مارس ۲۰۰۵ تا ۱۷ ژوئن ۲۰۰۶ که در درگیری با نیروهای سازمان اطلاعاتی روسیه و نیروهای چچنی وفادار روسیه کشته شد، خدمت کرد. زندگی. اوایل زندگی. سعدولایف در شاخه بیلتوی از گروه اوسترادوی ، یک قبیله با نفوذ در شهر آرگون در دشت های مرکزی چچن در شرق گروزنی به دنیا آمد. پس از بزرگ شدن در آرگون، برای تحصیل در رشته زبان چچنی و روسی وارد دانشگاه گروزنی شد، اما به دلیل آغاز جنگ اول چچن با فدراسیون روسیه در سال ۱۹۹۴، مجبور شد تحصیلات خود را قطع کند. او به یک شبه نظامی آرگون پیوست تا به عنوان یک مبارز داوطلب علیه روس ها بجنگد. سعدولایف همچنین اسلام را زیر نظر متکلمان اسلامی محلی مطالعه کرد و از سال ۱۹۹۶ به طور مرتب در تلویزیون چچن ظاهر شد و درباره اسلام صحبت کرد. او در سرتاسر چچن سخنرانی کرد و در نهایت به عنوان امام شهر، جامعه مسلمانان آرگون را رهبری کرد . سعدولایف زیارت مکه را انجام داد ، تنها زمانی که شناخته شده است وطنش را ترک کرده است. سعدولایف رهبر تنها "جماعت" آرگون در شهر خود شد
که به انجام فعالیت های تبلیغی و همچنین پلیس محله ها معروف بود. بیشتر جماعت ها در چچن، جدای از وظایف مذهبی و مدنی شان، نماینده گروه های نظامی بودند که برای محافظت از روستاها و شهرها در برابر ارتش روسیه و راهزنان تشکیل شده بودند. در جریان درگیری بین گروهی از رادیکال های خارجی و مقامات چچنی در سال ۱۹۹۸، سعدولایف در برابر خبیب عبدالرحمان، رهبر اردنی یک جماعت کوچک خارجی/چچنی که در حال جمع آوری شبه نظامی و حمایت از خشونت شدید علیه مردم چچن روسی و غیراسلامی بود، طرف شد. پس از این وقایع، عبدالرحمان تابعیت چچنی خود را سلب کرد و در چچن شخصیت غیر ارادی اعلام کرد. او در سال ۲۰۰۱ هنگام جنگیدن در یکی از جماعت ها به عنوان سرباز عادی جان باخت. در سال ۱۹۹۹، اصلان مسخدوف سعدولایف را به عضویت کمیسیون اصلاحات شریعت در قانون اساسی منصوب کرد ، کمیسیونی که در آن زمان به ریاست احمد قدیروف اداره می شد و بعداً شورشیان را رد کرد و مسکو را در آغوش گرفت . مسخدوف به سعدولایف سمت رئیس دادگاه عالی شریعت چچن را پیشنهاد کرد، اما سعدولایف این پیشنهاد را رد کرد و توضیح داد که او از دانش روحانی کافی برای قضاوت در مورد افراد دیگر برخوردار نیست. ه
نگامی که جنگ دوم چچن آغاز شد، سعدولایف دوباره به نبرد بازگشت، و فرماندهی شبه نظامیان مردمی از آرگون را برعهده گرفت . از سال ۱۹۹۹، سعدولایف یکی از وفادارترین فرماندهان میدانی مسخادوف بود. در سال ۲۰۰۵، او توسط ماشادوف به عنوان جانشین وی به عنوان رئیس جمهور جمهوری چچن ایچکریا منصوب شد . ریاست جمهوری. اندکی پس از مرگ مسخادوف در ۸ مارس ۲۰۰۵، شورای شورشیان چچن اعلام کرد که سعدولایف سمت مسخادوف را به عهده گرفته است؛ اقدامی که به سرعت توسط شمیل باسایف، بالاترین فرمانده چریکی چچن تایید شد . سعدولایف پس از به دست گرفتن قدرت، خواستار گسترش مناقشه چچن به « استعمار زدایی » از مناطق مجاور تحت سلطه مسلمانان و تصویب قانون اساسی مبتنی بر قوانین اسلامی یا شریعت شد. وی همچنین گروگانگیری را به شدت محکوم کرد و گفت که پس از پایان جنگ، رئیس جمهور جدید باید به صورت دموکراتیک انتخاب شود. سعدولایف نه تنها یک تعهد ایدئولوژیک به حفظ درگیری، بلکه شاید یک تعهد شخصی نیز داشت. منابع شورشی چچن ادعا می کنند که همسر وی در سال ۲۰۰۳، توسط نیروهای اسپتناز روسی ربوده شد و زمانی که تلاش ها برای بازخرید او شکست خورد توسط FSB کشته شد. او برای از بین
بردن خشونت تروریستی کار کرده بود و باسایف و دیگر جنگ سالاران را ترغیب کرد که حملات خود را به "اهداف مشروع" (از جمله مقامات مجری قانون ، نیروهای فدرال و کارمندان محلی محلی و دفاتر آنها) هدایت کنند، و تاکید کرد که حملات به چنین اهدافی باید از آسیب رساندن به غیرنظامیان جلوگیری شود . به نظر می رسید که او بسایف را که در تشکیل جبهه قفقاز نام نویسی کرده بود متقاعد کرده بود که دست کشیدن از اهداف غیرنظامی به گسترش شورش در سراسر قفقاز شمالی کمک می کند. در فوریه ۲۰۰۶، سعدولایف تغییر کابینه را با هدف قرار دادن چندین نماینده ارشد شورشیان مقیم خارج از کشور، از جمله احمد زکایف ، که از سمت معاون نخست وزیر برکنار شد، اعلام کرد. سعدولایف همچنین فرمانی را امضا کرد که به همه وزرای خود دستور داد در چچن مستقر شوند. مرگ. در ۱۷ ژوئن ۲۰۰۶، سعدولایف در درگیری مسلحانه با FSB و شبه نظامیان طرفدار مسکو در آرگون کشته شد. به گفته نیکلای پاتروشف، رئیس FSB ، دو تن از نیروهای فدرال در یک درگیری که در آن سعدولایف و محافظش کشته شدند، کشته و پنج تن زخمی شدند و دو شورشی دیگر فرار کردند. در اوت ۲۰۰۶، عیسی موسکیف، فرمانده شورشیان گفت که فدرال ها و
"کادیروتسی" پنج مرد را در تیراندازی از دست دادند. یکی از آنها توسط شخص سعدولایف تیراندازی شد و سه جنگجو فرار کردند. جسد بعداً به زادگاه رمضان قدیروف در شهر تسنتوروی منتقل شد . قدیروف گفت که یک خبرچین پول مواد مخدر را به پلیس اطلاع داده است. قدیروف گفت که پلیس شبه نظامی او می خواست سعدولایف را دستگیر کند اما زمانی که او در برابر دستگیری مقاومت کرد مجبور شد او را بکشد، و همچنین گفت که سعدولایف در آرگون بود و "یک حمله تروریستی بزرگ" را همزمان با نشست گروه هشت در سن پترزبورگ که در ژوئیه برگزار می شود، سازماندهی می کرد. رهبران دولت رسمی استان مورد حمایت مسکو به کشته شدن شیخ عبدالحلیم اشاره کردند و مدعی شدند که به نیروهای جدایی طلب آنجا ضربه " سربریدن " وارد شده است که هرگز از آن نجات نخواهند یافت. روز بعد، ۱۸ ژوئن، معاون شورشیان و یکی از فرماندهان فعال چریک، دوکا عمروف، جانشین سعدولایف به عنوان رئیس مقاومت چچن شد . در ۲۰ ژوئن ۲۰۰۶، سازمان حقوق بشر روسیه Memorial یافته های تحقیقات خود را در وب سایت "Kavkazky Uzel" منتشر کرد . بر اساس نسخه مموریال، مرگ سعدولایف تصادفی بوده است. مقامات امنیتی نمی دانستند که او در خان
ه است. یادبود گزارش می دهد که در ۱۷ ژوئن، حدود ساعت ۱۰ صبح، یک گروه ۱۲ نفره از افسران FSB و پلیس محلی به خانه امن شورشیان نزدیک شدند . آنها با ورود به حیاط بلافاصله مورد تیراندازی قرار گرفتند. دو تن از سربازان کشته شدند و گروه پس از پرتاب نارنجک دستی به پنجره خانه عقب نشینی کردند. انفجار نارنجک باعث کشته شدن عبدالحلیم شد. این نسخه توسط حساب رسمی در تضاد است.
دهمین مراسم سینمایی تلویزیونی دنیای تصویر (جشن حافظ) در تاریخ ۲۱ تیر سال ۱۳۸۶ در تالار وزارت کشور تهران برگزار شد. در این دوره فیلم های اکران شده در ابتدا تا پایان سال ۱۳۸۵ و همچنین سریال های پخش شده در شبکه های تلویزیونی از نوروز ۱۳۸۵ تا پایان نوروز ۱۳۸۶ مورد بررسی قرار گرفته اند. بهترین فیلم و بهترین مجموعه تلویزیونی این دوره به ترتیب "خون بازی" و "نرگس" بودند. برندگان و نامزدها. برندگان جایزه در سطر نخست فهرست، به صورت بزرگ نوشته می شوند و با یک ستاره () نشان داده می شوند.
پرواز یا عملیات هوایی رم - توکیو () یک سفر هوایی دوربرد بود که از شهر رم در ایتالیا آغاز می شد و پس از گذر از کشورهای اوراسیا به توکیو در ژاپن ختم می شد. این سفر که بین ۱۴ فوریه و ۳۱ مه ۱۹۲۰ (۲۴ بهمن ۱۲۹۸ و ۱۹ خرداد ۱۲۹۹) انجام شد توسط گابریله دآنونزیو و هاروکیچی شیموی سازماندهی شد و توسط هوانوردان گویدو ماسیرو و آرتورو فرارین به همراه مهندسان مربوطه شان، روبرتو مارتو و جینو کاپانینی به اتمام رسید. خاستگاه ایده. گابریله دآنونزیو ایده سفر رم به توکیو را در مارس ۱۹۱۹ در سر داشت: این ایده از ملاقات او با شاعر ژاپنی هاروکیچی شیموی در طول جنگ جهانی اول، نشأت گرفت، کسی که در ارتش آردیتی خدمت کرده بود. دآنونزیو که از شرکت کنندگان در پرواز بر فراز وین بود، در ابتدا قصد داشت خود این مأموریت را انجام دهد و به همین دلیل از سوی دولت ایتالیا حمایت و شد، دولتی که این سفر را به عنوان یک وسیله ممکن برای منحرف کردن او از ماجرای فیومه می دید. همانطور که معلوم شد، دآنونزیو، از ماجرای فیومه منحرف نشد و خودش از این پرواز صرف نظر کرد. اگرچه این طرح شامل یازده هواپیما بود، اما فقط فرارین به همراه مهندسش جینو کاپانینی در نهایت توانس
تند به طور کامل با پرواز به پایتخت ژاپن برسند، که مجموعاً شامل ۱۱۲ ساعت پرواز بود. ماسیرو و مارتو بخش بین دهلی و کلکته را با قطار و قسمت بین گوانگژو و شانگهای را با کشتی طی کردند. بقیه افراد نیز نتوانستند سفر را کامل کنند و حتی یک هواپیما سقوط کرد و دو خدمه آن کشته شدند. خدمه پروازها. افسران، درجه داران و سربازان انتخاب شده توسط دآنونزیو عبارت بودند از: مسیر ایتالیا تا هند. فرارین و ماسیرو در ۱۴ فوریه ۱۹۲۰ در ساعت ۱۱:۰۰ از فرودگاه سنتوسل در رم پرواز خود را آغاز کردند. آن ها کمی بعد در پوگلیا، جیویا دل کوله مجبور به توقف شدند، چرا که هر دو هواپیما با نقص فنی مواجه شدند. آن ها سپس در ولوره (آلبانی) توقف کردند؛ جایی که پس از اشغال در سال ۱۹۱۴ هنوز نیروهای ایتالیایی در آن حضور داشتند. پس از ولوره در سالونیک (یونان) توقف کردند و از آنجا به ازمیر (ترکیه) رفتند که در آن زمان توسط یونانی ها اشغال شده بود. از ازمیر به سوی آنتالیا حرکت کردند، اما مشکلات فنی آنها را مجبور کرد تا در آیدین (ترکیه) فرود بیایند. سپس به آنتالیا، که در آن زمان تحت اشغال ایتالیایی ها بود، پرواز کردند و سپس به حلب و بغداد رفتند. در بغداد، فِرار
ین مجبور شد در زمینی که یک مسابقه فوتبال در آن در حال برگزاری بود، فرود آید. در ۲۳ فوریه، آنها به سمت بصره حرکت کردند، جایی که فِرارین سه روز منتظر ماسِیِرو ماند تا پرواز به سوی بندرعباس را از سر بگیرند، اگرچه شرایط بد جوی او را مجبور به فرود در بوشهر کرد. آن ها سرانجام به بندرعباس رسیدند، پس از یک تلاش ناموفق به دلیل مشکلی در رادیاتور، فِرارین در نهایت موفق شد به چابهار برسد. مسیر هند تا چین. از آنجا، فِرارین قصد داشت مستقیماً به کراچی برود، اما به دلیل مشکلی در موتور، مجبور شد در نزدیکی یک روستا که توسط شورشیانی که مخالف سلطنت بریتانیا بودند، فرود بیاید. خوشبختانه، اهالی روستا پرچم سه رنگ ایتالیا را با پرچم بلغارستان اشتباه گرفتند، که در طول جنگ جهانی اول دشمن بریتانیا بود. فِرارین با بهره برداری از این اشتباه توانست بدون آسیب این روستا را ترک کند و سفر خود به سوی کراچی را از سر بگیرد. در کراچی، فِرارین به ماسِیِرو پیوست که موفق شده بود مستقیماً از بندر عباس پرواز کند. فِرارین از کراچی، به سوی دهلی حرکت کرد و پس از توقفی در حیدرآباد و توقف کوتاهی در یک ایستگاه قطار، به دهلی رسید. سپس به الله آباد رسید و از
آنجا به کلکته رفت. پس از توقف طولانی در آنجا، در حالی که بیهوده منتظر همراهان دیگر خود بود، فِرارین پرواز خود را به سوی اکیاب از سر گرفت (یک منبع اشاره می کند که او با هواپیمای جدیدی را پرواز می کرد، زیرا هواپیمای اصلی او به دلیل بی دقتی کارکنان محلی به طور جبران ناپذیری آسیب دیده بود) و از آنجا به یانگون (میانمار)، آخرین ایستگاه تحت کنترل بریتانیا، رسید. برای بخش بغداد تا برمه، مقامات بریتانیایی حمایت کاملی از خلبانان ارائه کردند، از جمله کمک به تعمیرات و راهنمایی های لازم در مورد مسیریابی. ماسیرو ابتدا به یانگون رسید، سپس فِرارین راهی شد و از طریق بانکوک، اوبون راتچاتانی و هانوی به دنبال او رفت و موفق شد به او برسد. در ۲۱ آوریل، فِرارین دوباره حرکت کرد. او دو فرود کوتاه انجام داد، اولین فرود در یک جزیره کوچکی در دریای چین جنوبی و دومین فرود در نزدیکی ماکائو، پیش از آن که به گوانگ ژو برسد. از آنجا، او به سوی فوجو و سپس شانگهای مسیر خود را ادامه داد. از چین تا ژاپن. در شانگهای یک هفته توقف کرد و سپس به چینگدائو رفت که در آن زمان تحت اشغال نیروهای ژاپنی بود. او مورد استقبال مقامات ژاپنی قرار گرفت و به او وعده
داده شد که وقتی به ژاپن برسد، یک شمشیر طلایی سامورایی به او اهدا خواهد شد و هواپیمایش در توکیو به نمایش گذاشته خواهد شد. در واقع، این هواپیما تا سال ۱۹۳۳ به نمایش درآمد، اما پس از آن به دلیل خرابی غیرقابل تعمیر نابود شد. او از چینگدائو به پایتخت چین، پکن، رفت و یک هفته را در آنجا گذراند و در آنجا مورد استقبال مردم و مقامات محلی قرار گرفت و سپس دوباره به کوو پانگتزو (Kow Pangtzu)، در نزدیکی شنیانگ و سپس به شینویجو در کره رفت، که در آن زمان بخشی جدایی ناپذیر از امپراتوری ژاپن بود. ایستگاه بعدی در این سفر سئول بود، مقصدی که هم از سوی مقامات ژاپنی و هم نمایندگان ایتالیا در کره به فرارین تحمیل شده بود. او از سئول به سمت دائگو رفت که آخرین ایستگاه در خاک اصلی (سرزمین مادر) بود. طبق دستور مقامات ژاپنی، فرارین مجبور شد مسیری طولانی تر و شمالی تر از آنچه در نظر داشت را طی کند، زیرا پرواز بر فراز دژهای بوسان و تسوشیما به طور کامل ممنوع بود. با وجود این تغییر مسیر تحمیلی، فرارین در تاریخ ۳۰ مه به اوساکا رسید و مورد استقبال شهروندان قرار گرفت. با فرود آمدن در پارک یویوگی، فرارین به آخرین مرحله از سفر خود رسید: توکیو. در
اینجا، علاوه بر جمعیت زیادی که از زمان ورودش به چین در تمام ایستگاه ها از او استقبال کرده بودند، مورد استقبال شاهزاده سلطنتی هیروهیتو و امپراتریس تی می قرار گیرد. فرارین در سال ۱۹۲۱ خاطرات سفر خود را در کتابی با عنوان «پرواز من از رم تا توکیو» منتشر کرد. دیگر خلبان ها. در مجموع یازده هواپیما به همراه خدمه هایشان تلاش کردند این سفر را انجام دهند، اما تنها هواپیماهای آرتورو فرارین (Arturo Ferrarin) و گویدو مازیه رو (Guido Masiero) به ژاپن رسیدند. سایر خدمه ها با حوادثی —حتی مرگبار— روبرو شدند که مانع از رسیدن آن ها به توکیو شد. نقدها. با وجود موفقیت این عملیات، این سفر در ایتالیا مورد انتقاد قرار گرفت. احزاب چپ گرا، در حالی که ارزش دستاورد فرارین را به رسمیت می شناختند، به هزینه های گزاف صرف شده از بودجه عمومی و سازماندهی ضعیف آن اعتراض کردند. میراث. در سال ۲۰۲۰، به مناسبت صدمین سالگرد این عملیات هوایی، نیروی هوایی ایتالیا طرح ویژه ای را به پنج فروند از هواپیماهای SIAI S.208M متعلق به اسکادران ۶۰ در گویدونیا اختصاص داد. در این طرح، تصویر آرتورو فرارین بر روی دم هواپیماها نقش بسته بود و نشان کاکل ویژه ای با رنگ
های پرچم ایتالیا و ژاپن نیز دیده می شد. در همان سال، شهرداری کادونگه مستندی تهیه کرد که تمرکز ویژه ای بر روبرتو مارتو، یکی از اهالی بومی این منطقه، داشت. در ژوئن ۲۰۲۱ نیز مراسمی در کادونگه برگزار شد که شامل فعالیت های گوناگونی به یاد عملیات هوایی (Raid) بود. جستارهای وابسته. پرواز بر فراز وین
کاپرونی کا.۳ یک بمب افکن سنگین ایتالیایی بود که در طول جنگ جهانی اول و دوره پس از آن به خدمت گرفته شد. این هواپیما نسخه ای بود که بیشترین تولید را در میان سری هواپیماهایی داشت که با کاپرونی کا.۱ در سال ۱۹۱۴ آغاز شده و تا مدل قدرتمندتر کاپرونی کا.۵ در سال ۱۹۱۷ ادامه یافت. این هواپیما نسخه ای پیشرفته از کاپرونی کا.۲ بود که اولین پرواز آن در اواخر سال ۱۹۱۶ انجام شد و به سرعت به تولید انبوه رسید. از این مدل بین ۲۵۰ تا ۳۰۰ فروند تولید شد و در خدمت نیروی هوایی و نیروی دریایی ایتالیا قرار گرفت. همچنین، در دوران جنگ، تعداد ۸۳ فروند از این هواپیما در فرانسه تحت لیسانس ساخته شد. کاپرونی کا.۳ یک هواپیمای دوباله با سه موتور بود که بدنهٔ آن از چوب و پوشش پارچه ای تشکیل شده بود. این هواپیما چهار نفر خدمه داشت که شامل یک خلبان جلو، دو خلبان و یک خلبان عقب بودند. همچنین تسلیحات آن شامل دو تا چهار مسلسل روله ۶.۵ یا ۷.۷ میلی متری بود و بمب ها نیز در زیر بدنه آن قرار می گرفتند. کا.۳ در بسیاری از حملات بمب افکنی علیه پایگاه های هوایی و اهداف دیگر در جبهه های جنگ جهانی اول به کار گرفته شد و از آن برای حملات ویژه به اهداف دشمن است
فاده شد. جستارهای وابسته. کاپرونی کا.۳
توماس هینمن مورر (; – ) ادمیرال خلبان نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بود، که در فاصله سال های ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۴ به عنوان هفتمین رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا فعالیت می کرد. مورر فعالیت نظامی را از سال ۱۹۳۳ در نیروی دریایی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۵ فرمانده ناوگان اقیانوس آرام ایالات متحده بود، از ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۷ فرماندهی نیروهای ناوگان ایالات متحده آمریکا را برعهده داشت و از ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۰ به عنوان هجدهمین فرمانده عملیات نیروی دریایی آمریکا فعالیت می کرد. وی در جنگ جهانی دوم و جنگ ویتنام حضور داشت و در سال ۱۹۷۴ پس از ۴۱ سال خدمت در نیروهای مسلح آمریکا بازنشسته شد.
حتشپسوت نام یک یا چند شاهدخت در مصر باستان در دوران حکمرانی دودمان سیزدهم مصر بود. دستکم سه مدرک تاریخی وجود دارد که از شخصی به نام حتشپسوت نام برده اند. مشخص نیست که آیا این موارد به یک فرد خاص اشاره دارد یا زنانی متفاوت. نشانه های تاریخی در مورد شاهدخت حتشپسوت. سه مدرک تاریخی شناخته شده وجود دارد که به دختری به نام حتشپسوت، دختر پادشاه، اشاره دارند. به نظر می رسد که همه این شواهد به اوایل دودمان سیزدهم مصر تعلق دارند. سنگ یادبود نجسعنخ/ایو، همسر شاهدخت حتشپسوت. در ابیدوس، یک سنگ یادبود آهکی یافت شده که به دختری به نام شاهدخت حتشپسوت اشاره دارد. در این سنگ نبشته ذکر شده که او دختر یک همسر بزرگ سلطنتی به نام «نُفرت» بوده است. نام پدر سلطنتی او در اینجا ذکر نشده است. «ملکه نُفرت» نیز در منابع دیگر ناشناخته است. از نظر سبک شناسی، این سنگ نبشته به دودمان سیزدهم مصر تعلق دارد. این سنگ یادبود متعلق به فرمانده ناوگان سلطنتی، نجسعنخ/ایو است که دو همسر داشته: یکی حتشپسوت، دختر همسر بزرگ سلطنتی نُفرت، و دیگری زنی به نام نوبموآخ. همچنین در این سنگ یادبود از دخترش نبتی اونت، "بانوی خانه ها" نیز یاد شده است. متن این سنگ
نبشته منتشر شده و در دسترس است. مُهر اسکراب دختر شاه، حتشپسوت. همچنین یک اسکراب متعلق به دختری به نام حتشپسوت شناخته شده است. ری هولت معتقد است که این مهر با طرح طناب مارپیچی تزئین شده و می توان آن را در دستهٔ «ملکه نوع اول» قرار داد؛ سبکی که پیش از سلطنت سوبک حتپ سوم در اوایل دودمان سیزدهم مصر رواج داشته است. اهرام دختر شاه، حتشپسوت. هرم. در دهشور هرمی متعلق به دختر شاه حتشپسوت کشف شده که به اوایل دودمان سیزدهم مصر بازمی گردد و در سال ۲۰۱۷ کشف شد. این هرم از خشت ساخته شده و با سنگ آهک سفید پوشانده شده بود. اما با گذر زمان، سنگ های آهک دزدیده شدند و خشت ها نیز فرسوده شدند، به طوری که تنها زیرساخت آن باقی مانده است. در بیرون ورودی هرم، سنگی از جنس مرمر گچی یافت شد که روی آن، کتیبه های تدفینی (متون اهرام) به خط هیروگلیف حک شده بود، اما به شکلی ناشیانه اجرا شده بودند. این سنگ حاوی کارتوش شاهی «امنی کیماو» بود؛ بنابراین، به نظر می رسد که حتشپسوت با پادشاه امنی کیماو مرتبط بوده است. باستان شناس «کریس نانتون» در حفاری این محل حضور داشته است. این هرم در پایان دوره پادشاهی میانه ساخته شده و از آخرین اهرام پیش از دوره