Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
از منفی نوسان اطلس شمالی که با عدم وجود نیروی فرکانس بالا همراه است، میانگین حداکثر عمق لایهٔ مخلوط بیش از ۲۰٪ کاهش می یابد. دریای گرینلند به دلیل نقش مهم یخ در آماده سازی اولیه در طول ماه های نوامبر تا فوریه، با دریای لابرادور متفاوت است. در اوایل زمستان، یخ به سمت شرق در سراسر دریای مرکزی گرینلند گسترش می یابد و دفع آب نمک در زیر یخ، تراکم لایه سطحی را افزایش می دهد. در ماه مارس، زمانی که پیش شرط بندی به اندازه کافی پیشرفته است و شرایط هواشناسی مطلوب است، همرفت عمیق ایجاد می شود. در شمال غربی دریای مدیترانه، همرفت عمیق در زمستان رخ می دهد، زمانی که آب تحت شرایط لازم برای پیش شرطی سازی با شارهای هوا-دریا قرار می گیرد که باعث کاهش شناوری در سطح می شود. در زمستان، خلیج شیرها به طور منظم تحت تأثیر نیروهای جوی ناشی از بادهای سرد شدید ترامونتان و میسترال قرار می گیرد که باعث تبخیر شدید و خنک شدن شدید آب های سطحی می شود. این امر منجر به از دست رفتن خاصیت شناوری و اختلاط عمیق عمودی می شود. همرفت در دریای ودل عمدتاً با پلینیا مرتبط است. طبق گفته آکیتومو و همکاران (۱۹۹۵)، آرنولد ال. گوردون اولین کسی بود که بقایای همر
فت عمیق را در نزدیکی ماد رایز در سال ۱۹۷۷ پیدا کرد. این همرفت عمیق احتمالاً با یک پلی نیای بزرگ همراه بوده است که هر زمستان در طول سال های ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۶ در دریای ودل مرکزی ظاهر می شد. علاوه بر این، طبق گفته ون وستن و دیجسترا (۲۰۲۰)، تشکیل پلی نیای که در سال ۲۰۱۶ مشاهده شد، با همرفت زیرسطحی مرتبط است. به طور خاص، منطقه به دلیل تجمع گرما و نمک زیرسطحی، دچار پیش شرط بندی می شود که منجر به همرفت و تشکیل پلی نیا می شود. مراحل همرفت. همرفت اقیانوسی با سه مرحله مشخص می شود: پیش شرط بندی، همرفت عمیق و تبادل جانبی و گسترش. پیش شرط بندی به دوره ای گفته می شود که طی آن، گردش در مقیاس چرخند سیکلونی و نیروی شناوری با هم ترکیب می شوند تا یک محل همرفتی را مستعد واژگونی محلی کنند. یک سایت زمانی پیش شرط بندی می شود که یک ناحیه عمیق با امتداد جانبی و لایه بندی چگالی عمودی نسبتاً ضعیف در آن وجود داشته باشد و توسط یک ترموکلاین کم عمق محلی پوشانده شده باشد. رویدادهای خنک کننده منجر به مرحله دوم، همرفت عمیق، می شوند که در آن بخشی از ستون سیال ممکن است به صورت توده های متعددی واژگون شود که آب سطحی متراکم را در محور عمودی توزیع می کن
ند. این ستون ها یک دودکش عمیق همگن تشکیل می دهند. در طول این مرحله، دودکش از طریق واژگونی در مقیاس پلوم عمیق تر می شود و از نظر ژئوستروفیک تنظیم می گردد. علاوه بر این، در برهه ای از زمان، افت شناوری سطح دریا به طور کامل از طریق انتقال شناوری جانبی توسط گردابه های باروکلینیک که در حاشیه رژیم همرفتی ایجاد می شوند، جبران می شود و بنابراین، حالت شبه پایدار حاصل می شود. هنگامی که نیروی سطحی کاهش می یابد، انتقال حرارت عمودی ناشی از همرفت کاهش می یابد و منجر به انتقال افقی مرتبط با گرداب در مقیاس ژئوستروفیک می شود. تعادل بین نیروی سطحی دریا و شار شناوری گردابی جانبی ناپایدار می شود. به دلیل جاذبه و چرخش سیاره ای، سیال مخلوط پراکنده و پخش می شود و منجر به پوسیدگی دودکش می شود. قطعات باقی مانده از دودکش «شکسته» مخروط نامیده می شوند. تبادل جانبی و گسترش، به عنوان مرحله لایه بندی مجدد نیز شناخته می شوند. اگر شرایط سطح دوباره بدتر شود، همرفت عمیق می تواند دوباره آغاز شود در حالی که مخروط های باقی مانده می توانند مراکز ترجیحی را برای فعالیت همرفت عمیق بیشتر تشکیل دهند. پدیده های دخیل در همرفت. همرفت عمیق در فرآیندهای کوچک
مقیاس و میان مقیاس متمایز می شود. پلوم ها نشان دهنده کوچک ترین مقیاس فرایند هستند در حالی که دودکش ها (لکه) و گرداب ها نشان دهنده میان مقیاس هستند. پلوم ها. پلوم ها حرکات عمودی اولیه ای هستند که به صورت همرفتی رانده می شوند و در طول فاز دوم همرفت تشکیل می شوند. آنها مقیاس افقی بین ۱۰۰ متر و ۱ دارند کیلومتر و مقیاس عمودی آنها حدود ۱–۲ است کیلومتر با سرعت عمودی تا ۱۰ سانتی متر بر ثانیه که توسط پروفیل سازهای جریان داپلر آکوستیک (ADCP) اندازه گیری می شوند. مقیاس های زمانی مرتبط با توده های همرفتی از چند ساعت تا چند روز گزارش شده اند. این دودها از نظر بخش دینامیکی خود به عنوان «مجرا» یا «عوامل اختلاط» عمل می کنند. اگر آنها به عنوان «مجرا» عمل کنند، آب سطحی سرد و متراکم را به سمت پایین منتقل می کنند. این مکانیسم اصلی انتقال آب به اعماق پایین تر و تجدید آن است. با این حال، پلوم ها می توانند به عنوان «عوامل اختلاط» عمل کنند، نه به عنوان حامل های رو به پایین جریان. در این حالت، جریان همرفتی، تکه ای از آب را خنک و مخلوط می کند و یک استوانه همگن متراکم، مانند دودکش، ایجاد می کند که در نهایت تحت چرخش سیاره ای و گرانش فر
و می ریزد و تنظیم می شود. نیروی کوریولیس و ترموباریسیته در گازهای همرفتی عمیق اهمیت دارند. ترموباریسیته پدیده ای است که در آن آب شور سرد در حال فرورفتن در شرایط انجماد تشکیل می شود و منجر به شتاب رو به پایین می شود. علاوه بر این، بسیاری از آزمایش های مدل سازی عددی و مخزن، نقش چرخش را در فرآیندهای همرفت و در مورفولوژی توده های دود بررسی می کنند. طبق گفتهٔ پالوسکیویچ و همکاران (۱۹۹۴)، چرخش سیاره ای به صورت عمودی بر تک تک توده های گازی تأثیر نمی گذارد، بلکه این تأثیر به صورت افقی است. تحت تأثیر چرخش، قطر پلوم ها در مقایسه با قطر پلوم ها در غیاب چرخش، کوچکتر می شود. در مقابل، دودکش ها و گرداب های مرتبط با آنها تحت تأثیر اثرات چرخش ناشی از باد حرارتی قرار دارند. محفظه همرفت (یا "دودکش"). واژگونی همرفتی ستون آب از طریق مشارکت تعداد زیادی از توده های شدید رخ می دهد که ستون را به شدت مخلوط می کنند. این دودها می توانند حجم زیادی از سیال را پردازش کنند و چیزی را تشکیل دهند که به عنوان "دودکش" سیال همگن شناخته می شود. این ستون های آب همگن شده که به صورت عمودی جدا شده اند، قطری بین ۱۰ تا ۵۰ دارند. کیلومتر و آنها ۱–۲ هستن
د کیلومتر عمق دارد. آب های سطحی که متراکم تر می شوند و فرومی روند، مرحله عمیق تر شدن اولیه را هدایت می کنند، در حالی که مرحله عمیق تر شدن نهایی و فاز لایه بندی مجدد تحت تأثیر انتقال نیروی شناوری، از طریق سطح جانبی دودکش، توسط پیچک های باروکلینیک قرار می گیرند. فصلی بودن. دودکش های همرفت عمیق به مدت یک تا سه ماه، در طول زمستان، در حالت شبه پایدار بازمی مانند، در حالی که می توانند ظرف چند هفته فرو بریزند. دودکش ها در اوایل بهار، زمانی که جریان شناوری سطح دریا ضعیف و معکوس می شود، از بین می روند، در حالی که لایه بندی لایه های آب زیر لایه مخلوط شروع به پایدار شدن می کند. تشکیل. تشکیل دودکش های همرفتی توسط دو فرایند پیش شرط بندی می شود: شارهای حرارتی قوی از سطح دریا و گردش سیکلونی. دودکش زمانی تشکیل می شود که شار شناوری نسبتاً قوی از سطح اقیانوس حداقل به مدت ۱ تا ۳ روز وجود داشته باشد. زمان، عمق و قطر توسعه دودکش به وضوح به شار شناوری و لایه بندی اقیانوس اطراف بستگی دارد. با سرد شدن سطح آب، چگالی آن افزایش یافته و واژگون می شود و یک لایه همرفتی تغییر یافته در عمق تشکیل می دهد. formula_1 . در مرکز دودکش، لایه مخلوط
عمیق تر می شود و عمق آن به عنوان تابعی از زمان، مطابق آنچه در زیر توضیح داده شده است، محاسبه می شود. در طول مرحله اولیه عمیق شدن شدید دودکش، زمانی که اثرات ناپایداری باروکلینیک بی اهمیت فرض می شوند، عمق را می توان با استفاده از نیروی شناوری به عنوان تابعی از زمان یافت. شناوری به صورت زیر تعریف می شود: formula_2 کجا formula_3 شتاب ناشی از گرانش است، formula_4 چگالی پتانسیل و formula_5 یک مقدار مرجع ثابت برای چگالی. معادله شناوری برای لایه مخلوط به صورت زیر است: formula_6 کجا formula_7 شناوری است و formula_8 نیروی شناوری. نیروی شناوری برابر است با formula_9 کجا formula_10 افت شناوری است. به عنوان ساده سازی، فرض ثابت بودن افت شناوری در طول زمان (formula_11) استفاده می شود. با صرف نظر از جابجایی افقی و انتگرال گیری از معادله فوق روی لایه مخلوط، خواهیم داشت: formula_12 برای یک سیال با لایه بندی یکنواخت، توان فرکانس شناوری برابر است با: formula_13 بنابراین، نتیجه کلاسیک برای عمیق شدن غیرنفوذی لایه مخلوط بالایی عبارت است از: formula_14 معادله تکامل دودکش. با گذشت زمان و اهمیت یافتن اثرات ناپایداری باروکلینیک، نمی ت
وان تکامل زمانی دودکش را تنها با نیروی شناوری توصیف کرد. حداکثر عمقی که یک دودکش همرفتی به آن می رسد، باید با استفاده از معادله تکامل دودکش محاسبه شود. با پیروی از کووالوسکی و همکاران (۲۰۲۰) و ویسبک و همکاران (۱۹۹۶)، یک دودکش با شعاع … را در نظر بگیرید. formula_15 و ارتفاع وابسته به زمان formula_16 . نیروی محرکه عمیق شدن دودکش، از دست دادن خاصیت شناوری سطحی است. formula_11 که باعث واژگونی همرفتی می شود و منجر به مخلوط همگن سیال در داخل دودکش می گردد. با فرض اینکه چگالی در پایه دودکش پیوسته است، ناهنجاری شناوری formula_18 ذره ای که به فاصله Δz درون دودکش جابجا می شود، برابر است با: formula_19 طبق گفته کووالوسکی و همکاران (۲۰۲۰) معادله بودجه شناوری به صورت زیر است: formula_20 سمت چپ نشان دهنده تکامل زمانی کل ناهنجاری شناوری انباشته شده در حجم دودکش وابسته به زمان است. formula_21 . عبارت اول و دوم در سمت راست به ترتیب مربوط به کل تلفات شناوری از سطح دریا بر روی دودکش و انتقال شناوری بین داخل دودکش و پیچک های باروکلینیک است. در ابتدا، کل نیروی شناوری فقط به کل تلفات نیروی شناوری از طریق سطح دریا بالای دودکش بستگی
دارد. با گذشت زمان، افت شناوری از طریق سطح دریا در بالای دودکش تا حدی معادل تبادل شناوری جانبی بین دودکش و گرداب های باروکلینیک، از طریق دیواره های جانبی دودکش می شود. ویسبک و همکاران (۱۹۹۶)، با استفاده از پیشنهادی از گرین (۱۹۷۰) و استون (۱۹۷۲)، شار گردابی را پارامتری کردند. formula_22 به عنوان: formula_23 کجا formula_24 یک ثابت تناسب است که باید با مشاهدات و مدل سازی آزمایشگاهی تعیین شود. متغیر formula_25 نشان دهنده ضربان های مولفه سرعت جریان افقی عمود بر دیواره های جانبی دودکش است، در حالی که با پیروی از ویزبک و همکاران (۱۹۹۶)، formula_26 برابر است با: formula_27 پوسیدگی. اگر کاهش شناوری برای مدت زمان کافی حفظ شود، خنک شدن سطح دریا ضعیف شده و مرحله لایه بندی مجدد آغاز می شود. در اطراف رژیم همرفتی، لایه بندی مقداری محیطی را به خود اختصاص می دهد در حالی که در مرکز دودکش، لایه بندی فرسایش می یابد. در نتیجه، در اطراف حاشیه دودکش، سطوح ایزوپیکنال از سطح استراحت خود منحرف شده و به سمت سطح اقیانوس کج می شوند. همراه با کج شدن سطوح ایزوپیکنال، یک باد حرارتی ایجاد می شود که جریان لبه ای را در اطراف لبه رژیم همرفتی ا
یجاد می کند. این جریان باید در تعادل حرارتی باد با گرادیان چگالی بین داخل و خارج دودکش باشد. عرض ناحیه جریان لبه ای و ناحیه باروکلینیک آن در ابتدا در حدود شعاع تغییر شکل راسبی خواهد بود. وجود جریان لبه ای نقش مهمی در فروپاشی دودکش ایفا می کند. در مرکز دودکش، لایه مخلوط به صورت تدریجی عمیق تر خواهد شد. formula_28 تا زمانی که ناپایداری رو به رشد باروکلینیک شروع به حمل سیال همرفتی به سمت بیرون کند، در حالی که آب از قسمت بیرونی به داخل دودکش جریان می یابد. در این لحظه، جریان لبه ای اطراف ناحیه خنک کننده از نظر بارکلینیکی ناپایدار می شود و نیروی شناوری به صورت جانبی توسط گردابه های ناپایداری منتقل می شود. اگر گرداب ها به اندازه کافی شدید باشند، عمیق تر شدن دودکش محدود خواهد شد. در این حد، هنگامی که شار شناوری جانبی به طور کامل با افت شناوری سطح دریا متعادل می شود، می توان یک حالت شبه پایدار برقرار کرد: formula_29 با حل معادله فوق، عمق نهایی دودکش همرفتی را می توان به صورت زیر بدست آورد: formula_30 در نتیجه، عمق اختلاط نهایی به قدرت خنک کنندگی، شعاع خنک کنندگی و لایه بندی بستگی دارد؛ بنابراین، عمق اختلاط نهایی مستق
یماً به سرعت چرخش وابسته نیست. با این حال، ناپایداری باروکلینیک نتیجه باد حرارتی است که به شدت به چرخش وابسته است. مقیاس طول پیچک های باروکلینیک، که فرض می شود توسط شعاع تغییر شکل راسبی تنظیم می شود، به صورت زیر مقیاس بندی می شود: formula_31 که به نرخ چرخش "f" بستگی دارد اما مستقل از لایه بندی محیط است. حداقل زمانی که دودکش برای رسیدن به حالت شبه تعادل نیاز دارد، معادل زمانی است که برای رسیدن به عمق لازم است formula_32 و برابر است با: formula_33 مقیاس زمانی نهایی مستقل از نرخ چرخش است، با شعاع ناحیه خنک کننده r افزایش می یابد و با شار شناوری سطحی B o کاهش می یابد. طبق گفتهٔ ویسبک و همکارانش (۱۹۹۶)، ثابت تناسب γ و β از طریق آزمایش های آزمایشگاهی به ترتیب برابر با ۳٫۹ ± ۰٫۹ و ۱۲ ± ۳ به دست آمده است. مخروط ها. در نهایت، خنک شدن سطح و همچنین فعالیت همرفتی متوقف می شود؛ بنابراین، دودکش آب سرد همگن به چندین ساختار مخروطی کوچک به نام مخروط تبدیل می شود که به سمت بیرون گسترش می یابند. مخروط ها به سمت بیرون حرکت می کنند و آب سرد را از ناحیه خنک کننده دور می کنند. با گذشت زمان و پراکنده شدن مخروط ها، بزرگی جریان لبه کا
هش می یابد. جریان های مرتبط با مخروط ها در سطح زمین تشدید شده و سیکلونی هستند، در حالی که در اعماق کم، ضعیف تر و آنتی سیکلونی می باشند. اثرات گرمایش جهانی بر همرفت اقیانوسی. فعالیت همرفتی عمیق در دریای لابرادور از ابتدای قرن بیستم به دلیل تغییرپذیری فرکانس پایین نوسان اقیانوس اطلس شمالی کاهش یافته و کم عمق تر شده است. جو گرم تر، آب های سطحی را گرم می کند تا با آب های سردتر زیرین مخلوط نشوند. کاهش حاصله نه به صورت شیب دار، بلکه به صورت پلکانی رخ می دهد. به طور خاص، دو کاهش شدید در فعالیت همرفتی عمیق، در طول دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۹۰ ثبت شده است. به طور مشابه، در دریای گرینلند، لایه های مختلط کم عمق تر و عمیق تر در طول ۳۰ سال گذشته به دلیل کاهش نیروهای جوی زمستانی مشاهده شده اند. ذوب شدن صفحه یخی گرینلند می تواند به انقراض زودهنگام همرفت عمیق نیز کمک کند. شیرین شدن آب های سطحی به دلیل افزایش آب های ذوب شده از صفحه یخ گرینلند، چگالی کمتری دارد و وقوع همرفت اقیانوسی را دشوارتر می کند. کاهش اختلاط همرفتی عمیق زمستانی در اقیانوس اطلس شمالی منجر به تضعیف می شود.
بخش بزرگی از گونه های زنده روی زمین به شیوهٔ انگلی زندگی می کنند. انگل ها به طور سنتی به عنوان اهداف تلاش های ریشه کنی دیده شده اند و اغلب در تلاش های حفاظتی نادیده گرفته شده اند. در مورد انگل هایی که در طبیعت وحشی زندگی می کنند - و بنابراین برای انسان و حیوانات اهلی بی ضرر هستند - این دیدگاه در حال تغییر است. زیست شناسی حفاظت از انگل ها یک حوزه نوظهور و میان رشته ای است که نقش اساسی انگل ها در اکوسیستم ها را به رسمیت می شناسد. انگل ها به طرز پیچیده ای در تار و پود جوامع اکولوژیکی تنیده شده اند، به طوری که گونه های متنوع آنها طیف وسیعی از جایگاه های اکولوژیکی را اشغال کرده و روابط پیچیده ای با میزبانان خود نشان می دهند. منطق حفاظت از انگل ها فراتر از ارزش ذاتی و نقش های اکولوژیکی آنهاست. انگل ها مزایای بالقوه ای برای سلامت و رفاه انسان دارند. بسیاری از انگل ها ترکیبات زیست فعال با خواص دارویی تولید می کنند که می توانند در کشف و توسعه دارو مورد استفاده قرار گیرند. درک و حفظ تنوع زیستی انگل ها نه تنها به حفظ اکوسیستم ها کمک می کند، بلکه نویدبخش پیشرفت های پزشکی و مداخلات درمانی نوین نیز هست. نقش انگل در اکوسیست
م ها. انگل ها، از عوامل بیماری زای میکروسکوپی گرفته تا موجودات بزرگتر مانند کرم ها و بندپایان، تنوع قابل توجهی در چرخه زندگی، استراتژی های انتقال و روابط میزبان خود نشان می دهند. آنها را می توان تقریباً در هر اکوسیستمی روی زمین، از جمله محیط های خشکی، آب شیرین و دریایی یافت. انگل ها اغلب برای تکمیل چرخه زندگی خود به یک یا چند گونه میزبان متکی هستند و حضور آنها می تواند تأثیرات عمیقی بر جمعیت های میزبان، جوامع و حتی کل اکوسیستم ها داشته باشد. یکی از جنبه های اساسی بوم شناسی انگل، نقش آنها به عنوان یک سطح تغذیه ای در شبکه غذایی است. انگل ها می توانند جایگاه های مختلفی را در سلسله مراتب غذایی اشغال کنند و به عنوان شکارچی، مصرف کننده یا حتی تجزیه کننده عمل کنند. آنها با تأثیر بر رفتار، رشد و تولید مثل میزبان، جمعیت آنها را تنظیم می کنند. علاوه بر این، انگل ها می توانند به طور غیرمستقیم با واسطه گری تعاملات بین گونه های میزبان و تأثیرگذاری بر توزیع و فراوانی سایر موجودات زنده در اکوسیستم، پویایی جامعه را شکل دهند. علیرغم اهمیت اکولوژیکی آنها، انگل ها از نظر تاریخی در مقایسه با سایر گروه های موجودات زنده، توجه کمتر
ی را در تلاش های حفاظتی به خود جلب کرده اند. با این حال، در سال های اخیر، اهمیت حفاظت از انگل ها به طور فزاینده ای مورد توجه قرار گرفته است. بوم شناسان و زیست شناسان حفاظت از محیط زیست بر لزوم تحقیق برای درک نقش های بوم شناختی انگل ها و همچنین تهدیداتی که با آن مواجه هستند و پیامدهای بالقوه کاهش یا انقراض آنها تأکید کرده اند. ادغام حفاظت از انگل ها در چارچوب های حفاظتی گسترده تر برای حفظ یکپارچگی و عملکرد اکوسیستم ها بسیار مهم است. رویکردهای حفاظتی. رویکردهای حفاظتی برای انگل های حیوانی شامل طیف وسیعی از استراتژی های متناسب با ویژگی های منحصر به فرد و الزامات حفاظتی آنها می شود. ارزیابی وضعیت حفاظتی انگل ها چالش هایی را ایجاد می کند، زیرا معیارهای سنتی مانند معیارهای تدوین شده توسط فهرست سرخ آی یوسی ان ممکن است به اندازه کافی تهدیدات و آسیب پذیری های خاص این موجودات را در نظر نگیرند. تلاش ها اغلب بر حفظ گونه های میزبان متمرکز هستند، با این تشخیص که حفاظت از میزبان به نفع انگل های مرتبط نیز هست. این شامل حفاظت از زیستگاه، مدیریت جمعیت های میزبان و به حداقل رساندن تأثیرات انسانی می شود. هنگام بررسی جابجایی گونه
ها یا اجرای برنامه های پرورش در اسارت، نکات ظریفی در حفاظت از انگل ها مطرح می شود. ضروری است که اثرات بالقوه بر جمعیت انگل ها در نظر گرفته شود و اطمینان حاصل شود که اقدامات مناسبی برای حفظ بقای آنها انجام شده است. حفاظت در محل، که شامل حفظ و مدیریت انگل ها در زیستگاه های طبیعی آنها می شود، یک رویکرد کلیدی است. علاوه بر این، روش های حفاظت خارج از محل، مانند حفظ جمعیت انگل ها در محیط های کنترل شده، می تواند به عنوان یک شبکه ایمنی برای گونه های در معرض خطر انقراض عمل کند. اولین برنامه حفاظتی جهان برای یک انگل در معرض خطر جهانی در سال ۲۰۲۲ برای نجات کنه خرگوش ریوکیو آغاز شد. این برنامه شامل پایش و تلاش های بازیابی در محل برای جمعیت های وحشی و همچنین پرورش در اسارت خارج از محل برای یک جمعیت بیمه شده است. این برنامه توسط وزارت محیط زیست (ژاپن)، دانشگاه هوکایدو، صندوق حفاظت از گونه های محمد بن زاید و گروه متخصص انگل اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت پشتیبانی می شود. گونه های انگلی در معرض خطر انقراض. یادداشتی که در سال ۱۹۹۰ منتشر شد، اشاره می کرد که برنامه پرورش در اسارت و معرفی مجدد برای نجات راسوی پاسیاه باعث از
بین رفتن انگل های خاص آن می شود و خواستار «حقوق برابر برای انگل ها» شد. مقاله ای در سال ۱۹۹۲ هشدار داد که نه تنها از بین رفتن گونه های میزبان خاص از طبیعت، بلکه تنگناهای جمعیت میزبان یا تکه تکه شدن جمعیت های میزبان نیز به طور قابل پیش بینی منجر به انقراض انگل های خاص میزبان خواهد شد. در این مقاله همچنین اشاره شده است که انگل ها فشارهای انتخابی بر جمعیت میزبان خود اعمال می کنند که تنوع ژنتیکی میزبان را افزایش می دهد. در ابتدا، این دیدگاه با شک و تردید آشکار روبرو شد. با این حال، مشخص شد که انقراض همزمان میزبان ها و انگل های خاص آنها احتمالاً تخمین های فعلی نرخ انقراض را به میزان قابل توجهی افزایش می دهد. یک دهه بعد، مطالعه ای که بر روی گروه های بسیار وابسته به میزبان مانند زنبورهای انجیر، انگل ها، پروانه ها و پروانه های میرمکوفیل تمرکز داشت، تعداد انگل هایی را که به دلیل وضعیت در معرض خطر میزبان در معرض خطر قرار گرفته اند، حدود ۶۳۰۰ تخمین زد نویسندگان دیگر استدلال کردند که جانوران انگلی میزبان-ویژه، مزیت غیرمنتظره ای برای دانشمندان حفاظت از محیط زیست دارند. تبارشناسی و الگوهای ژنتیکی جمعیت آنها می تواند به روش
ن شدن تاریخچه تکاملی و جمعیتی میزبانانشان کمک کند. اخیراً، دانشمندان اظهار داشته اند که وجود گونه های غنی انگلی برای عملکرد سالم اکوسیستم اجتناب ناپذیر است و همچنین انگل ها و همزیست ها در معرض خطرترین گونه های روی زمین هستند. حتی دامپزشکان نیز شروع به بحث در مورد ارزش های حفاظتی گونه های انگلی کرده اند. یک مطالعه اخیر روی انگل های ماهی های صخره های مرجانی نشان داد که انقراض یک گونه از ماهی های صخره های مرجانی در نهایت منجر به انقراض همزمان حداقل ده گونه انگل خواهد شد. اگرچه این تعداد ممکن است زیاد به نظر برسد، اما این مطالعه فقط انگل های بزرگی مانند کرم های انگلی و سخت پوستان را شامل می شد، اما ریزانگل هایی مانند میکسوسپوریا و میکروسپوریدیا را شامل نمی شد. در سال ۲۰۲۳، اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت گروه متخصص انگل را برای رهبری تلاش های جهانی برای ارزیابی و حفاظت از گونه های انگلی در معرض خطر تأسیس کرد. این گروه به طور مشترک توسط مکنزی ال. کواک از دانشگاه هوکایدو (ژاپن) و اسکایلار هاپکینز از دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی (ایالات متحده آمریکا) ریاست می شود. لوگوی گروه متخ
صص دو انگل در معرض خطر انقراض، کنه خرگوش ریوکیو از ژاپن و کرم نواری شیطان از استرالیا را نشان می دهد. این گونه ها به گونه ای انتخاب شدند که نمایانگر دو گروه اصلی انگل ها باشند: انگل های خارجی (اکتوپارازیت ها) و انگل های داخلی (اندوپارازیت ها) و همچنین نمایانگر گونه های نیمکره شمالی و نیمکره جنوبی باشند. نمونه هایی از انگل های منقرض شده یا در معرض خطر انقراض. برخی از گونه های موجود در فهرست بالا از مه (۲۰۰۵) گرفته شده اند.
شغل سبز (که با عنوان هایی نظیر شغل های یقه سبز، شغل های پایداری، شغل های زیست محیطی یا اکوشغل نیز شناخته می شوند)، بنا بر تعریف برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد، به مشاغلی در حوزه های کشاورزی، تولید، تحقیق و توسعه، امور اداری و خدماتی اطلاق می گردد که به طور مؤثر در حفظ یا بازسازی کیفیت محیط زیست نقش دارند. این تعریف به ویژه ـ ولی نه منحصراً ـ شامل مشاغلی است که در زمینه هایی چون حفاظت از زیست بوم ها و تنوع زیستی، کاهش مصرف انرژی، مواد اولیه و آب با بهره گیری از راهکارهای کارآمد، کربن زدایی از اقتصاد، و به حداقل رساندن یا به کلی حذف تولید زباله و انواع آلودگی فعالیت می کنند. بخش زیست محیطی نه تنها چالش های محیط زیستی را کاهش می دهد، بلکه به رشد اقتصادی نیز کمک می کند، بنابراین این نوع مشاغل دو وجهی هستند و آثار مثبت زیست محیطی و اقتصادی دارند. طبق تعریف اداره آمار کار ایالات متحده آمریکا، شغل سبز به دو دسته اصلی تقسیم می شود: بر اساس طبقه بندی این نهاد، شغل های سبز شامل موارد زیر هستند: تعاریف فوق همچنین مشاغلی را شامل می شود که در زمینه استفاده یا توسعه انرژی تجدیدپذیر نظیر باد، انرژی آبی، الکتریسیته زمین گر
مایی، گاز حاصل از دفن زباله و زباله های جامد شهری و پسماندهای جامد شهری فعالیت می کنند و همچنین آن هایی که به افزایش بهره وری و کارایی این منابع می پردازند. در دامنه شغل های سبز، آموزش، تربیت نیروی کار، و ارتقاء آگاهی عمومی نیز قرار می گیرد؛ زیرا این فعالیت ها از طریق اجرای مقررات، حمایت از آموزش های زیست محیطی، و تقویت نفوذ اجتماعی در جهت حفاظت از محیط زیست نقش مهمی ایفا می کنند. بر اساس نقش. این فهرست جامع و کامل نیست، بلکه تنها نمونه ای از مشاغل رایج در حوزه محیط زیست و نیز برخی از مشاغلی را شامل می شود که در سال های اخیر سریع ترین رشد را تجربه کرده اند، ارائه می دهد. در واقع، گستردگی و تنوع مشاغل زیست محیطی به مراتب فراتر از موارد ذکرشده است و هر روز با گسترش دانش و فناوری های نوین، زمینه های شغلی جدیدی در این حوزه ظهور می یابد. برای مثال، در کنار مشاغلی مانند مهندسی انرژی های تجدیدپذیر، کارشناس بازیافت، و ناظر مصرف انرژی، امروزه مشاغلی همچون تحلیل گر ردپای کربن، مشاور پایداری شهری، طراح ساختمان های سبز، متخصص کشاورزی هوشمند، و حتی توسعه دهندگان فناوری های پاک نیز با سرعت چشمگیری در حال رشد و گسترش هستند.
از سوی دیگر، رشد سریع برخی از این مشاغل ناشی از افزایش تقاضای جهانی برای اقتصاد کم کربن، الزامات قانونی و زیست محیطی، و افزایش آگاهی عمومی نسبت به بحران های محیط زیستی است. همچنین سرمایه گذاری در حوزه هایی نظیر انرژی خورشیدی، خودروهای برقی، زیرساخت های بازیافت و آب شیرین کن های هوشمند باعث شده است فرصت های شغلی نوینی در سطح ملی و بین المللی ایجاد شود. بنابراین، این فهرست را باید نقطهٔ شروعی برای شناخت دنیای پویا و در حال تحول مشاغل زیست محیطی دانست، نه مرز نهایی آن. با توجه به روندهای جهانی، انتظار می رود در سال های آینده دامنه شغل های سبز هم از نظر کمّی و هم کیفی به طور چشمگیری توسعه یابد و نقش مهمی در ترسیم آینده ای پایدار برای جوامع بشری ایفا کند. دانشمند کشاورزی. دانشمندان کشاورزی متخصصانی هستند که در زمینه افزایش بهره وری کشاورزی تخصص دارند. آن ها با مطالعه علمی گیاهان زراعی، دام ها، و روش های کشت و پرورش، می کوشند کارایی، بازده، و پایداری سیستم های کشاورزی و صنایع وابسته به آن را بهبود بخشند. این متخصصان با بهره گیری از دانش هایی همچون زیست شناسی گیاهی و جانوری، شیمی خاک، ژنتیک، اصلاح نباتات، فناوری ها
ی نوین کشاورزی، و اقلیم شناسی، راهکارهایی را برای مقابله با چالش هایی نظیر کاهش منابع آبی، فرسایش خاک، تغییرات اقلیمی، آفات و بیماری های کشاورزی، و نیاز روزافزون به تولید مواد غذایی سالم و پایدار ارائه می دهند. دانشمندان کشاورزی در طیف متنوعی از حوزه ها فعالیت می کنند؛ از جمله:
نگرانی های مربوط به حفاظت از پرندگان شکاری، تهدیدهایی هستند که بر بقای جمعیت پرندگان شکاری تأثیر می گذارند. به دلیل سبک زندگی شکاری شان، پرندگان شکاری با چالش های حفاظتی متفاوتی روبرو هستند. آنها به عنوان شکارچیان اصلی، برای عملکرد سالم اکوسیستم مهم هستند و با حفاظت از آنها، بسیاری از گونه های دیگر نیز محافظت می شوند. نیازهای زیستگاهی گسترده آنها، استراتژی های حفاظتی منطقه ای را برای حفاظت از پرندگان شکاری ضروری می سازد. آفت کش ها. از آنجا که پرندگان شکاری گوشتخواران فرصت طلبی هستند، در معرض خطر بالای مسمومیت ثانویه با خوردن موجوداتی هستند که توسط آفت کش ها کشته یا ضعیف شده اند. پرندگان شکاری ممکن است با استفاده قانونی و برچسب دار از آفت کش ها یا با استفاده غیرقانونی مسموم شوند. مواردی را می توان به عنوان سوءمصرف شناسایی کرد که ماده شیمیایی مسئول طبق قانون ممنوع باشد یا در منطقه آسیب دیده استفاده نشود. برای مثال، در آمریکای شمالی، مسمومیت عقاب طلایی معمولاً به دلیل سوءمصرف آفت کش ها رخ می دهد که ردپای آن در لاشه های آلوده گوسفندانی که برای طعمه گذاری و کشتن کایوت ها استفاده می شوند، دیده می شود. موارد رایج اس
تفاده از برچسب، مصرف حشرات یا کرم هایی است که سم پاشی شده اند و خوردن گرانول های آفت کش یا دانه های تیمار شده به عنوان غذا. در سال ۱۹۹۵، سه هزار شاهین سواینسون در آرژانتین پس از خوردن حشراتی که سم پاشی شده بودند، کشته شدند. در حالی که اکثر کشورهای توسعه یافته استانداردهایی را اتخاذ کرده اند که استفاده از مواد شیمیایی با ماندگاری طولانی در محیط زیست را کاهش می دهد، آفت کش ها بلافاصله پس از استفاده هنوز قدرتمند و خطرناک هستند. بریتانیا بخش کوچکی از مرگ و میر ناشی از استفاده از آفت کش های دارای برچسب را مدیون آفت کش های کم سمی تر است، در حالی که ایالات متحده آمریکا تقریباً به همان میزان مرگ و میر ناشی از استفاده از آفت کش های دارای برچسب را با استفاده غیرقانونی دارد. استفاده از دانه های غیر دانه ای و فرآوری نشده، غلظت آفت کش ها و دسترسی به آنها را به عنوان منبع غذایی کاهش می دهد. شلیک سربی. پرندگان شکاری ممکن است طعمه های مرده یا زخمی را که با ساچمه سربی یا قلاب ماهیگیری کشته شده اند، بخورند. بیشتر مسمومیت های سرب علاوه بر آفات تلف شده و سایر حیوانات شکاری، ناشی از مصرف پرندگان شکاریِ بازیافت نشده نیز هستند. اثر