Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
«مواد یافت شده در پشت دیوار واساری، ترکیب شیمیایی مشابه رنگدانه سیاه موجود در لعاب های قهوه ای روی «مون» لئوناردو را نشان می دهد.» یک لیزا» و «سنت. «یوحنای تعمیددهنده» که در یک مقاله علمی که اخیراً توسط موزه لوور منتشر شده و تمام نقاشی های داوینچی در مجموعه آن را تجزیه و تحلیل کرده، شناسایی شده است. در اواسط سال ۲۰۱۲، تلاش ها برای بررسی حفره پشت نقاشی دیواری واساری به دلیل دیدگاه های متناقض طرفین ذینفع در مورد اینکه آیا و چگونه باید ادامه یابد، متوقف شد. آلفونسو موسکی و الساندرو ساورلی در دسامبر ۲۰۱۲ مقاله ای را در مجله موسسه مطالعات رنسانس ایتالیا در کاخ استروتسی منتشر کردند و تفسیر سراچینی از شعار روی پرچم سبز در نقاشی دیواری واساری را به چالش کشیدند. در مقاله آنها تلاش کردند تا نوشته «CERCA TROVA» را در متن وقایع واقعی که در طول نبرد رخ داده است، بررسی کنند. از Scannagallo (۱۵۵۴) و از طریق آثار ، آنتونیو ، شناخته شد. این آثار حاوی توضیحات مفصلی از نشانه های هرالدیکی ضد پزشکی موجود در Marciano della Chiana، از جمله هشت پرچم سبز منقش به آیه دانته آلیگیری است: ", ch'è richi caraut per vitai" () و نشان باستان
ی "لیبرتاس" به رنگ طلایی. این بنرها توسط هانری دوم به سربازان تبعیدی فلورانس، که توسط بانکدار جمهوری خواه بیندو آلتوویتی مسلح شده و توسط پیرو استروزی و جیامباتیستا آلتوویتی رهبری می شدند. پس از شکست جمهوری خواهان و سربازان فرانسوی، این پرچم های سبز به غنیمت برندگان تبدیل شده و به دوک بزرگ کوزیمو اول تحویل داده می شدند. آنها در صحن مرکزی کلیسای سن لورنتزو به نمایش عمومی گذاشته می شدند. با پیروی از مضمون شانس و نفرین قدیمی ترین «استما»ی فلورانسی (لیبرتاس) در مجموعه نقاشی های کوزیمو اول و وینچنزو بورگینی در سالن پنج چنتو، موسی و ساورلی معتقدند که شعار «سرکا ترووا» کنایه ای به شعر دانته و سرنوشت بوده است. از جمهوری خواهان ("جستجوی آزادی و یافتن مرگ")، و بدین ترتیب تفسیر سراچینی از پرچم سبز را به عنوان اشاره ای که واساری به جا گذاشته است، مورد بحث قرار می دهند. در اکتبر ۲۰۲۰، گروهی از مورخان هنر به این نتیجه رسیدند که این نقاشی هرگز اجرا نشده است، بر این اساس که لئوناردو نتوانسته تکنیکی برای آن ابداع کند که شامل لایه ای از جسو و روغن باشد. سراچینی نتیجه گیری های آنها را نپذیرفته است.
کیجی ناکازاوا ; – ) مانگاکا، هنرمند تجسمی، و نویسنده اهل ژاپن بود. ناکازاوا که خود یک هیباکوشا (بازمانده بمب اتمی) بود، در طول بمباران در اوت ۱۹۴۵ در هیروشیما بود و بیشتر خانواده اش را از دست داد. تجربیات او دیدگاه هنری و سیاسی او را شکل داد و منجر به خلق مانگایی پیشگام شد که ترومای جنگ، ویرانی هسته ای و جامعه ژاپن پس از جنگ را با واقع گرایی محض و انسان گرایی عمیق نابود کرد. گن پابرهنه که از سال ۱۹۷۳ به صورت سریالی منتشر شد، به یکی از اولین کمیک های ژاپنی تبدیل شد که به رسمیت بین المللی دست یافت و همچنان اثری بنیادی در ژانر مانگای بمب اتمی است. ناکازاوا از طریق آثارش، شهادت شخصی را با انتقاد جسورانه از نظامی گری و ملی گرایی ترکیب کرد و مانگا را به عنوان رسانه ای برای بازتاب تاریخی و سیاسی تثبیت کرد. بیوگرافی. ناکازاوا در ۱۴ مارس ۱۹۳۹ در ناکا-کو، هیروشیما، ژاپن متولد شد و زمانی که شهر توسط بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی در اوت ۱۹۴۵ ویران شد، در شهر بود. اکثر اعضای خانواده اش که خانه را تخلیه نکرده بودند، در اثر انفجار و پس از گیر افتادن در زیر آوار خانه شان جان باختند، به جز مادر و خواهر نوزادش (که چند هفته
بعد یا به دلیل سوء تغذیه یا تشعشعات ناشی از مادرش درگذشت). ناکازاوا در سال ۱۹۵۴ از مدرسه راهنمایی فارغ التحصیل شد و در سال ۱۹۶۱، به توکیو نقل مکان کرد تا یک کارتونیست تمام وقت شود و قطعات کوتاهی برای مانگا آنتولوژی ها مانند «شونن گاهو»، «شونن کینگ» و «بوکورا» تولید کرد.
فاشی های سیسیلی یا انجمن های کارگری سیسیلی () جنبشی مردمی با گرایش های دموکراتیک و سوسیالیستی بودند که میان سال های ۱۸۸۹ تا ۱۸۹۴ در جزیرهٔ سیسیل شکل گرفتند. فاشی های سیسیلی توانستند پشتیبانی فقیرترین و تحت ستم ترین طبقات جزیره را جلب کنند، چون نارضایتی و خشم آن ها را به یک برنامهٔ مشخص برای به دست آوردن حقوق تازه تبدیل کردند. این جنبش که ترکیبی از احساسات سنتی، باورهای مذهبی و اندیشه های سوسیالیستی بود، در تابستان ۱۸۹۳ به اوج رسید؛ زمانی که رهبران آن شرایط جدیدی را برای مالکان زمین و معدن های سیسیل دربارهٔ تمدید قراردادهای زراعت و اجاره مطرح کردند (که رد شد). پس از رد این شرایط، موجی از اعتصاب ها آغاز شد که به سرعت در سراسر سیسیل گسترش یافت. این اعتصاب ها با درگیری های اجتماعی خشونت آمیز همراه بود و اوضاع تا مرز یک شورش کامل پیش رفت. رهبران جنبش دیگر قادر به کنترل اوضاع نبودند. زمین داران و مالکان از دولت خواستند دخالت کند. در ژانویهٔ ۱۸۹۴، نخست وزیر فرانچسکو کریسپی حکومت نظامی را اعلام کرد. او فاشی ها را منحل ساخت، رهبرانشان را بازداشت کرد و برای برقراری نظم از خشونت شدید استفاده کرد. پس از این سرکوب، دولت چ
ند اصلاح انجام داد، از جمله بیمه برای حوادث کار و طرح هایی برای بازنشستگی. اما سرکوب اعتصاب ها در عین حال باعث شد موج مهاجرت از سیسیل افزایش پیدا کند. خصوصیات. جنبش فاشی مجموعه ای از ده ها انجمن بود که در قالب یک فدراسیون گرد هم آمده بودند و میان کارگران کشاورزی، زارعان اجاره نشین و خرده بهره برداران، همچنین در میان پیشه وران، روشنفکران و کارگران صنعتی گسترش یافتند. خواسته های فوری این جنبش شامل اجارهٔ عادلانهٔ زمین همراه با قراردادهای تازهٔ سهم بری که سهم بیشتری از غله را به دهقانان می داد، افزایش دستمزدها، پایان دادن به سوءاستفاده های رایج در قراردادها و رباخواری، کاهش مالیات های محلی و بازتوزیع زمین های عمومی غصب شده بود. میان سال های ۱۸۸۹ تا ۱۸۹۳ حدود ۱۷۰ فاشی در سیسیل تشکیل شد. بر پایهٔ برخی منابع، شمار اعضای این جنبش تا پایان سال ۱۸۹۳ به بیش از ۳۰۰ هزار نفر رسید. فاشی ها سازمان هایی خودگردان بودند که دارای نشان های ویژه (رزت های سرخ)، یونیفورم و گاه حتی گروه های موسیقی مستقل برای خود داشتند و برای گردهمایی ها و کنگره های محلی، سالن های مخصوص خود را داشتند. آن ها «فاشی» نامیده می شدند (واژهٔ ایتالیایی «f
ascio» هم به معنای «بسته ای از چوب» و هم «اتحاد» یا «گروه» است، که به همان تمثیل چوب تکی و جمعی اشاره دارد)، زیرا یک چوب تنها به آسانی شکسته می شود، اما بسته ای از چوب ها قابل شکست نیست. فاشی ها در ۸۲ شهر سیسیل بنیان گذاری شدند و در ۷۴ مورد از آن ها شکلی از اعتراض را سازمان دهی کردند. ویژگی های اجتماعی و اقتصادی هر شهر معمولاً بر چگونگی شکل گیری و کارکرد فاشی ها تأثیر داشت. در مناطقی که شمار زیادی کارگر مزدبگیر زندگی می کردند مانند شهرهای گندم خیز با زمین های وسیع یا شهرهای دارای معادن گوگرد، فاشی ها بیشتر نقش اتحادیه های کارگری را ایفا می کردند. در میان دهقانان گندم کار، فاشی ها گاه به عنوان گروه هایی سازمان یافته عمل می کردند و برای گرفتن زمین های بزرگ مالکان ثروتمند و تقسیم آن میان دهقانان تلاش می کردند. در چند شهر، کارگران مزدبگیر همراه با فاشی های خود گروه هایی برای همکاری در کشاورزی و صنایع راه اندازی کردند تا منابع و کار خود را به طور مشترک مدیریت کنند. اعتراض ها شکل های مختلفی داشتند: در ۲۴ شهر، تمرکز بر مالیات های سنگین بود؛ در ۱۷ شهر، فاشی ها اعتصاب ها یا تصرف زمین ها را هدایت می کردند؛ و در برخی دی
گر از شهرها، دهقانان و کارگران همزمان علیه مالیات ها اعتراض می کردند و فعالیت های کاری خود را متوقف می ساختند. در حالی که بسیاری از رهبران گرایش های سوسیالیستی یا آنارشیستی داشتند، تعداد کمی از هواداران آن ها انقلابی بودند. دهقانانی که به فاشی ها پیوستند، با انگیزه ای قوی برای عدالت اجتماعی حرکت می کردند و بر این باور بودند که در آستانهٔ آغاز دوره ای جدید قرار دارند. در بسیاری از محل های جلسه فاشی ها، صلیب مسیحی کنار پرچم سرخ آویزان بود و تصاویر پادشاه در کنار تصاویر افرادی مانند گاریبالدی، ماتزینی و مارکس، که نماد جنبش های انقلابی بودند، قرار داشت. راهپیمایی های آن ها اغلب شبیه مراسم مذهبی برگزار می شد و جمعیت اغلب با شعارها و تشویق های خود از پادشاه حمایت می کردند. بسیاری از فاشی ها عضو حزب کارگران ایتالیا (Partito dei Lavoratori Italiani) بودند، که نام اولیهٔ حزب سوسیالیست ایتالیا بود و در کنفرانسی در شهر جنوآ در تاریخ ۱۴ اوت ۱۸۹۲ تأسیس شده بود. نخبگان حاکم اعضای فاشی ها را سوسیالیست، کمونیست و آنارشیست معرفی می کردند و آن ها را متهم به تلاش برای سرنگونی سلطنت می کردند. اما بسیاری از اعضای عادی فاشی ها در
واقع کاتولیک های متعهد و طرفدار سلطنت بودند. جنبش فاشی ها گاهی حالتی موعودگرایی داشت و با جملاتی مانند «عیسی یک سوسیالیست واقعی بود و همان چیزی را می خواست که فاشی ها طلب می کردند» شناخته می شد. یکی از رهبران برجسته فاشی ها، نیکولا بارباتو بود که به عنوان «رهبر معنوی کارگران» شناخته می شد. گروه های فاشی که در روستاها فعالیت می کردند، یک شکل ویژه از جنبش فاشی بودند و هم ویژگی های سنتی داشتند و هم با مسائل مدرن درگیر بودند. آن ها آرزو داشتند جامعه تغییر کند و زندگی مردم بهتر شود. این گروه ها با رهبران و فعالان شهرها، به ویژه کسانی که در سازمان ها و گروه های کارگری فعالیت می کردند، در تماس بودند و از ایده های آن ها بهره می بردند. بر اساس نظر مورخ مارکسیست، اریک هابزبام، فاشی ها گرایش های هزارساله داشتند، زیرا دهقانان سیسیلی سوسیالیسم تبلیغ شده توسط این جنبش را تقریباً به عنوان دینی نو و جایگزین برای مسیحیت واقعی می دیدند. آن ها باور داشتند کشیشان به نفع ثروتمندان عمل کرده و از اهداف واقعی مسیح فاصله گرفته اند و سوسیالیسم فاشی ها نویددهنده طلوع جهانی نو بود، بدون فقر، گرسنگی و سرما، مطابق با اراده خدا. فاشی ها، ک
ه شامل تعداد زیادی زن نیز می شدند، با باور مسیحایی که آغاز دوره ای نو از عدالت نزدیک است تشویق می شدند و جنبش آن ها مانند یک بیماری همه گیر گسترش می یافت. پس زمینه. اقتصاد ایتالیا از اواخر دههٔ ۱۸۸۰ وارد رکودی عمیق شد. در ژوئیهٔ ۱۸۸۷ دولت با وضع تعرفه های حمایتی تازه بر کالاهای کشاورزی و صنعتی، رقابت تجاری با فرانسه را برانگیخت و سیسیل مهم ترین بازار صادراتی خود را از دست داد. این رقابت ضربه ای جدی به بازرگانی ایتالیا وارد کرد و به ویژه صادرات کشاورزی، مخصوصاً در جنوب کشور، آسیب دید. میان سال های ۱۸۸۸ تا ۱۸۹۲ بحران کشاورزی شدیدی پدید آمد که کاهش چشمگیر بهای گندم شاخص آن بود. افزون بر این، تولیدات اصلی سیسیل مانند شراب، میوه و گوگرد نیز به شدت لطمه دیدند. علاوه بر این، صنعت گوگرد که حدود ۱۰۰ هزار نفر در آن اشتغال داشتند بر اثر رقابت تولیدکنندگان آمریکایی و نیز ظهور روشی مصنوعی و نوین برای تولید اسید سولفوریک آسیب دید. در پی بحران، طبقهٔ بزرگ مالکان زمین تلاش کردند بار اقتصادی را بر دوش دهقانان بیندازد. آنان با افزایش اجاره ها و وضع مالیات های محلی تبعیض آمیز، بسیاری از روستاییان را به فقر شدیدتر و حتی گرسنگی ک
شاندند. هم زمان با اوج گرفتن تنش های اجتماعی، گروه کوچکی از روشنفکران جوان سوسیالیست که بیشترشان به تازگی از دانشگاه پالرمو فارغ التحصیل شده و تا آن زمان چندان شناخته شده نبودند، فعالیت سیاسی خود را آغاز کردند و به سازمان دهی پرداختند. جنبش آنان در نخستین دورهٔ نخست وزیری فرانچسکو کریسپی (۱۸۸۷–۱۸۹۱) گسترش یافت، دوره ای که با افزایش مالیات های ناپسند نزد افکار عمومی و تصویب قوانینی برای محدود کردن آزادی های فردی شناخته می شد. این وضعیت بیشترین فشار را بر دوش دهقانان گذاشت. به باور هابسبام، جنبش فاشی ها از شورش دهقانان سیسیل سرچشمه گرفت؛ شورشی که واکنشی بود به ورود مناسبات سرمایه داری در اقتصاد روستایی و با رکود جهانی کشاورزی در دههٔ ۱۸۸۰ شدت یافت. سیسیل در آن سال ها هم زمان با بحران اقتصادی فراگیر، از نظام محلی فاسد و ناکارآمد نیز آسیب می دید. شهرداران بسیاری از مناطق سیسیل، خود بزرگ ترین مالکان زمین بودند و در نتیجه نه تنها از مشکلات دهقانان متضرر نمی شدند، بلکه با در اختیار داشتن نفوذ سیاسی و اقتصادی، کنترل تقریباً کامل بر فرصت های شغلی عمومی و خصوصی نیز به دست آنان افتاده بود. به این ترتیب، مردم عادی زیر فش
ار دوگانهٔ فقر گسترده و سوءاستفادهٔ نخبگان محلی قرار گرفتند. شهردار و نزدیکانش اختیار گسترده ای داشتند؛ آنان مشخص می کردند چه کسانی باید مالیات محلی بپردازند و مبلغ آن چقدر باشد، و علاوه بر این، کنترل نیروهای پلیس محلی نیز در دستشان بود. بسیاری از آنچه در سیسیل «روستا» نامیده می شد، در واقع اجتماعات بزرگی از کشاورزان بود؛ نوعی شهرک های کشاورزی پرجمعیت که جمعیتشان نه چند صد نفر، بلکه بین ۱۰ هزار تا حتی ۴۰ هزار نفر می رسید. در گذشته، همین شرایط باعث می شد شورش های خشونت آمیز دهقانان (که به آن ها ژاکری گفته می شد) در روستاها به ندرت رخ دهد. اما اگر چنین شورش هایی روی می داد، مهار و سرکوب آن ها برای حکومت بسیار دشوار بود. روستاییان که زیر فشار مالیات های سنگین شهری و عوارض محلی قرار داشتند، راهی برای رهایی نمی دیدند. به همین دلیل، سوزاندن ساختمان شهرداری (مکانی که دفاتر و اسناد مالیاتی نگهداری می شدند) به چشم آنان ساده ترین و مستقیم ترین شکل اعتراض بود، چرا که با نابودی این اسناد، بدهی ها و مالیات هایشان نیز از میان می رفت. پیدایش و گسترش سریع. نخستین فاشی رسمی در اول مه ۱۸۹۱ (روز کارگر) در شهر کاتانیا به رهبری ج
وزپه دِ فلیچه جوفرّیدا تأسیس شد. پیش تر، در ۱۸ مارس ۱۸۸۹، فاشی دیگری در شهر مسینا شکل گرفته بود. اما این گروه دیری نپایید، زیرا بنیان گذارش نیکولا پترینا در ژوئیه همان سال دستگیر شد و فعالیت آن متوقف گردید. او تا سال ۱۸۹۲ آزاد نشد و گروه نیز تا آن زمان عملاً غیرفعال باقی ماند. دلیل دیگر این که فاشیِ مسینا نتوانست گسترش پیدا کند، این بود که به جای آن که مثل فاشی های کارگری شمال و مرکز ایتالیا کارگران را به صورت فردی جذب کند، انجمن های کارگری شهر را گرد هم آورد. اما این انجمن ها استقلال و منافع اقتصادی خود را حفظ کردند و حاضر نشدند کاملاً با هم یکی شوند. همین باعث شد جنبش نتواند رشد کند. از دیگر رهبران این جنبش می توان به روزاریو گاریبالدی بوسکو در پالرمو، نیکولا بارباتو در پیانا دلی آلبانزی، برناردینو ورو در کورلئونه، و لورنزو پانه پینتو در سانتو استفانو کویسکونا اشاره کرد. فاشیِ پالرمو در ۲۹ ژوئن ۱۸۹۲ به دست گاریبالدی بوسکو بنیان گذاری شد. از آن پس، شمار فاشی های سیسیلی به طور چشمگیری افزایش یافت، به گونه ای که تا پایان سال ۱۸۹۲ به ۲۴ انجمن رسید و در پایان سال ۱۸۹۳ شمار آن ها به ۱۷۷ مورد بالغ شد. در عمل، تا آ
ن زمان تقریباً در هر شهر یک فاشی شکل گرفته بود. در معدود شهرهایی که فاشی محلی نداشتند، مردم باز هم با گردهمایی و راهپیمایی، پشتیبانی خود را از جنبش نشان می دادند. در اوت ۱۸۹۲، گاریبالدی بوسکو، که از برجسته ترین رهبران سوسیالیست فاشی ها بود، در کنگرهٔ حزب سوسیالیست در جنوا شرکت کرد. او پس از بازگشت، طبق دستور حزب، آنارشیست ها، ماتزینی ها و دیگر اعضای غیر سوسیالیست را از فاشیِ پالرمو کنار گذاشت. در مقابل، دِ فلیچه این تصمیم حزب سوسیالیست را که خواستار اخراج اعضای غیر سوسیالیست بود نپذیرفت و تأکید داشت که فاشیِ کاتانیا باید برای همهٔ گروه های چپ رادیکال باز بماند. او همراه با ناپلئونه کولایانی، که به عنوان پدر سوسیالیسم سیسیل شناخته می شد، طرفدار ایجاد یک جبههٔ دموکراتیک واحد بود. دِ فلیچه همچنین ارتباط خود را با آنارشیست های برجسته، از جمله آمیلکاره چیپریانی، که در سال ۱۸۷۱ در دفاع از کمون پاریس شرکت کرده بود، حفظ کرد. همین دیدگاه ها و مسائل مشابه باعث شد که میان فاشیِ کاتانیا و فاشیِ پالرمو اختلاف های جدی پدید آید. با این حال، همهٔ فاشی ها فقط زیر نظر سوسیالیست ها و آنارشیست ها نبودند، در بعضی شهرها، اشراف و ز
مین داران بانفوذ محلی و حتی مافیا هم ادارهٔ آن ها را در دست داشتند. کریسپی در فوریهٔ ۱۸۹۱ از نخست وزیری برکنار شد و آنتونیو دی رودینی جای او را گرفت. در مهٔ ۱۸۹۲ نیز، جووانی جولیتی به جای رودینی به نخست وزیری رسید. در ۲۰ ژانویهٔ ۱۸۹۳، هنگامی که دهقانان کالوتورو اراضی اشتراکی را که ادعا می کردند متعلق به آنان است، تصرف کردند، مأموران محلی ۱۳ نفر از آنان را کشتند و ۲۱ نفر دیگر را زخمی کردند. این رویداد به «کشتار کالوتورو» شهرت یافت. ناآرامی ها در طول آن سال ادامه داشت. فاشی ها در ابتدا جنبش هایی شهری بودند که بیشتر به وسیلهٔ پیشه وران اداره می شدند. اما با گذشت زمان، این جنبش ها گسترده تر و تهاجمی تر شدند: نخست کارگران معادن گوگرد به آن ها پیوستند و در مرحلهٔ بعد، دهقانان و زارعان شریک نیز وارد جنبش شدند. در پاییز ۱۸۹۳، اعتصاب ها و درگیری های کارگری در شهرها و معادن با اعتراض های دهقانان هم زمان شد و به هم رسید. جنبش در تظاهرات بزرگ علیه مالیات ها به اوج رسید، تظاهراتی که هم مردم فقیر شهر و هم روستاییان در آن شرکت داشتند. این وضعیت چنان گسترده شد که رهبران جنبش به سختی می توانستند آن را کنترل کنند. آدولفو روسی
روزنامه نگاری از رم که در آن زمان برای روزنامهٔ "لا تریبونا" به سیسیل سفر کرده بود، نوشت: در برخی مناطق شور و هیجانی همه گیر به وجود آمده بود، مردم با این باور زندگی می کردند که به زودی دوران تازه ای از عدالت آغاز خواهد شد. موفقیت های اولیه. جنبش که ریشه های نخستینش در شرق سیسیل، به ویژه در کاتانیا بود، با تشکیل فاشیِ پالرمو در ۲۹ ژوئن ۱۸۹۲ شتاب واقعی گرفت و فاشی ها خیلی زود در سراسر سیسیل گسترش یافتند. فاشیِ محلیِ کورلئونه، که بعدها به یکی از نخستین و منسجم ترین گروه ها تبدیل شد، در ۸ سپتامبر ۱۸۹۲ به رهبری برناردینو ورو تأسیس شد. همچنین فاشی مهم دیگری نیز در پیانا دلی آلبانزی در ۲۱ مارس ۱۸۹۳ و به رهبری نیکولا بارباتو شکل گرفت. در بهار ۱۸۹۳ رهبران جنبش تصمیم گرفتند تبلیغات خود را به میان دهقانان و کارگران معدن در مناطق داخلی سیسیل گسترش دهند. بین ماه های مارس تا اکتبر، شمار فاشی ها از ۳۵ به ۱۶۲ رسید و تعداد اعضا از ۲۰۰ هزار نفر فراتر رفت. از آن زمان به بعد، جریان جنبش تغییر کرد، دیگر کارگران و پیشه وران شهرها نیروی اصلی آن نبودند، بلکه دهقانان موتور محرک سازمان شدند. بدین ترتیب، محور جنبش از شهرها به روستاها
منتقل شد. در ۲۱ تا ۲۲ مه ۱۸۹۳ کنگره ای در پالرمو برگزار شد که ۵۰۰ نماینده از حدود ۹۰ فاشی و محفل سوسیالیستی در آن حضور داشتند. در این کنگره یک کمیتهٔ مرکزی با ۹ عضو انتخاب شد: جاکومو مونتالتو نمایندهٔ استان تراپانی، نیکولا پترینا نمایندهٔ استان مسینا، جوزپه د فلیچه جوفریدا نمایندهٔ استان کاتانیا، لوئیجی لئونه نمایندهٔ استان سیراکوز، آنتونیو لیکاتا نمایندهٔ استان آگریجنتو، آگوستینو لو پیانو پومار نمایندهٔ استان کالتانیستا، و سه تن از نمایندگان استان پالرمو، روزاریو گاریبالدی بوسکو، نیکولا بارباتو و برناردینو ورو بودند. کنگره تصمیم گرفت که تمام فاشی ها موظف اند به حزب سوسیالیست ایتالیا بپیوندند. در ۳۱ ژوئیه ۱۸۹۳، دهقانان در کورلئونه گردهم آمدند و نمونه قراردادهای کشاورزی برای کارگران، زارعان سهم بر و مستأجران تهیه کردند و آن ها را به مالکان زمین پیشنهاد دادند. چون مالکان از پذیرش و مذاکره خودداری کردند، اعتصابی گسترده علیه آنان و همچنین علیه مالیات های دولتی در بیشتر مناطق سیسیل غربی آغاز شد. این قراردادها که به نام «پیمان های کورلئونه» (Patti di Corleone) شناخته می شوند، به گفتهٔ تاریخ نگاران نخستین قرارداد دس
ته جمعی صنفی در تاریخ ایتالیای سرمایه داری بودند. در سپتامبر، مقامات دولتی دخالت کردند و برخی مالکان زمین متقاعد شدند که امتیاز بدهند. با این حال، در مناطق دیگر اعتصاب تا نوامبر ادامه یافت. موفقیت دهقانان الهام بخش شد؛ به طوری که در همان پاییز، کارگران راه آهن در کاتانیا و پالرمو، معدن چیان گوگرد در استان های کالتانیستا، اِنا و آگریجنتو، و همچنین گروه های کارگری کوچک تر از آنان پیروی کردند و دستمزدهای بالاتر یا شرایط کاری بهتری به دست آوردند. در اکتبر ۱۸۹۳، کنگره ای از معدن چیان در شهر گروته برگزار شد. در این گردهمایی حدود ۱۵۰۰ نفر، شامل کارگران و تولیدکنندگان کوچک گوگرد، شرکت کردند. معدن چیان خواستار بالا رفتن حداقل سن کار در معدن به ۱۴ سال، کاهش ساعات کار و تعیین دستمزد پایه شدند. تولیدکنندگان کوچک نیز خواستار اقداماتی برای جلوگیری از سوءاستفاده مالکان بزرگ بودند؛ کسانی که بازار انبارداری گوگرد را در اختیار داشتند و همهٔ سودها را تصاحب می کردند. درخواست مربوط به افزایش حداقل سن، به ویژه برای بهبود شرایط کودکان کار در معادن گوگرد مطرح شد؛ کودکانی که در شرایطی نزدیک به بردگی کار می کردند و همین موضوع خشم عموم
ی را برانگیخته و شکایت های زیادی به دنبال داشت. موفقیت جنبش، نخبگان حاکم سیسیل را نگران کرد؛ آنان این ناآرامی ها را تهدیدی می دیدند که باید سریع مهار شود. موجی از وحشت شکل گرفت، تا جایی که برخی حتی خواستار تعطیلی همهٔ مدارس شدند تا از گسترش اندیشه های رادیکال و براندازانه جلوگیری کنند. فرمانداران و شوراهای محلی مضطرب، سیل درخواست های فوری برای سرکوب فاشی ها را به رم روانه کردند. با این حال، جوزپه جولیِتی، نخست وزیر وقت، علی رغم فشار فزایندهٔ پادشاه، ارتش و نیروهای محافظه کار در پایتخت، حاضر نشد اعتصاب هایی را که قانونی بودند به عنوان جرمی کیفری تلقی کند. او از انحلال فاشی ها یا صدور اجازهٔ استفاده از سلاح گرم علیه تظاهرکنندگان خودداری کرد و بر این باور بود که این منازعات اقتصادی باید با بهبود شرایط کارگران حل شود، نه با دخالت مستقیم دولت. افزایش تنش ها. با این حال، جووانی جولیتی فهمید که باید جلوی ناآرامی ها را بگیرد. از مه ۱۸۹۳، دولت اقدام به بازداشت رهبران فاشی ها کرد و نیروهای بیشتری از پلیس و ارتش به سیسیل فرستاد. تا پاییز آن سال، رهبران فاشی ها دیگر کنترلی بر جنبش نداشتند و اوضاع از دستشان خارج شد. دهقان
ان زمین ها را تصرف می کردند، مردم خشمگین برای پیدا کردن کار و علیه فساد محلی اعتراض می کردند، دفاتر مالیات را آتش می زدند و درگیری با پلیس زیاد شد و تلفات برجای گذاشت. این ناآرامی ها کم کم به شورشی بزرگ شبیه شد و مالکان و ثروتمندان از دولت خواستند دخالت کند. اما روش جولیتی، که بر کمترین مداخله ممکن تکیه داشت، دوام نیاورد. این که دولت او حاضر به استفاده از زور نبود، موجب عصبانیت زمین داران شد و این که نمی خواست زمین های بزرگ و متمرکز (لاتیفوندیا) را میان دهقانان تقسیم کند، باعث نارضایتی روستاییان شد. مالکان زمین در واکنش به اعتصاب، دست به تعطیلی (لاک اوت) زدند. در نتیجه، بسیاری از دهقانان با پایان فصل کاشت در اواسط دسامبر، زمین های اجاره ای خود را از دست دادند. جولیتی در ۲۴ نوامبر ۱۸۹۳ به دلیل رسوایی بانکا رومانا مجبور به استعفا شد. پس از آن، در دسامبر ۱۸۹۳، ناتوانی دولت در برقراری نظم عمومی باعث شد درخواست های گسترده ای برای بازگشت کریسپی به قدرت مطرح شود. علاوه بر ناآرامی های سیسیل، در اوت ۱۸۹۳ موجی از شورش سراسر ایتالیا را فرا گرفت. این موج پس از کشتار شماری از کارگران مهاجر ایتالیایی در نمک زارهای اگ مورت
در جنوب فرانسه آغاز شد و به قیامی گسترده تر در میان طبقه کارگر، با پشتیبانی آنارشیست ها و همچنین شورش های خشونت بار در رم و ناپل گسترش یافت. اوضاع به گونه ای بود که ایتالیا در آستانه یک انقلاب به نظر می رسید، تا زمانی که کریسپی در دسامبر ۱۸۹۳ دوباره به قدرت بازگشت. بسیاری معتقد بودند کشور در آستانه فروپاشی است. کریسپی وعده داد که به زودی اصلاحات مهمی در زمین ها انجام خواهد داد. او نسبت به رنج مردم و ضرورت اصلاحات اجتماعی بی تفاوت نبود. پیش از سال ۱۸۹۱ او حامی طبقه کارگر سیسیل به شمار می رفت و بسیاری از انجمن های آنان به نام او نامگذاری شده بودند. کولایانی که با افشای رسوایی بانکا رومانا نقش اصلی را در سقوط جولیتی داشت، ابتدا وزارت کشاورزی را به او پیشنهاد کردند که نپذیرفت، سپس او را برای مأموریتی به سیسیل فرستادند تا اوضاع را آرام کند. کریسپی وعده اصلاحات داده بود، اما خیلی زود فشارها برای برخورد شدیدتر باعث شد این وعده ها نادیده گرفته شود. در سه هفته ای که کشور بدون دولت بود، خشونت به سرعت گسترش یافت و بسیاری از مقام های محلی ممنوعیت استفاده از اسلحه را زیر پا گذاشتند. در دسامبر ۱۸۹۳، در درگیری میان دهقانان
با پلیس و ارتش، ۹۲ نفر کشته شدند. در همان زمان، برخی ساختمان های دولتی، آسیاب ها و نانوایی هایی که حاضر به کاهش قیمت ها پس از لغو یا کاهش مالیات نبودند، به آتش کشیده شد. در ۱۰ دسامبر ۱۸۹۳، در جریان تجمعی در جیاردینلو که خواستار لغو مالیات بر مواد غذایی و انحلال «گاردهای روستایی» یازده نفر کشته شدند. معترضان پرترهٔ پادشاه را از ساختمان شهرداری برداشتند و پرونده های مالیاتی را سوزاندند. در ۱۷ دسامبر همان سال، در مونرآله، تیراندازی نیروهای نظامی به سوی معترضان ده ها زخمی بر جای گذاشت. چند روز بعد، در ۲۵ دسامبر، در لرکارا فریدّی یازده معترض دیگر کشته شدند. در نخستین روز سال ۱۸۹۴، در جریان درگیری ها در شهرهای جیبلینا و پیتراپرتزیا، ۲۰ نفر کشته و شمار زیادی زخمی شدند. در ۲ ژانویه، درگیری ها در بلمونته متزانیو به کشته شدن ۲ نفر انجامید، و روز بعد در مارینئو ۱۸ نفر کشته و بسیاری دیگر زخمی شدند. دو روز بعد، در ۵ ژانویه، در سانتا کاترینا ویلارموسا ۱۳ نفر کشته و تعداد زیادی زخمی شدند، و این واقعه به سلسله درگیری ها پایان داد. این شورش ها برنامه ریزی شده یا انقلابی نبودند، اما کریسپی طور دیگری فکر می کرد. او با استناد به
گزارش ها و مدارک نامطمئن ادعا کرد که رهبران فاشی با روحانیون و حتی کمک مالی فرانسوی ها قصد جدایی سیسیل از ایتالیا را دارند و خطر جنگ و حمله در پیش است. سرکوب. در ۳ ژانویهٔ ۱۸۹۴، کریسپی در سراسر سیسیل وضعیت محاصره اعلام کرد. نیروهای ذخیره ارتش فراخوانده شدند و ژنرال روبرتو مورا دی لاوریانو با ۴۰ هزار سرباز به منطقه اعزام شدند. نظم سابق با به کارگیری خشونت شدید، از جمله اعدام های بدون محاکمه، دوباره برقرار شد. فاشی ها غیرقانونی اعلام شدند. ارتش و پلیس ده ها معترض را کشتند و صدها نفر دیگر را زخمی کردند. هزاران فعال، از جمله همهٔ رهبران، زندانی شدند یا به تبعید داخلی محکوم گشتند. حدود هزار نفر بدون محاکمه به جزایر تبعیدی فرستاده شدند. تمامی انجمن ها و تعاونی های کارگری منحل گردید و آزادی مطبوعات، اجتماعات و تشکل ها به حالت تعلیق درآمد. همچنین، شورش همبستگی آنارشیست ها و جمهوری خواهان در لونیجیانا نیز سرکوب شد. همچنین دولت از فرصت استفاده کرد تا فهرست های انتخاباتی را بازنگری کند. در کاتانیا، نام پنج هزار نفر از مجموع نه هزار رأی دهنده حذف شد. پالرمو تشکیل جلسه داد تا دربارهٔ وضعیت جنبش تصمیم گیری کند. در نشست دو
دیدگاه متضاد شکل گرفت. دِ فلیچه جوفریدا، که گرایش های آنارشیستی داشت، خواستار استفاده از شرایط ناآرامی برای برپایی انقلاب در جزیره شد. در مقابل، اکثریت اعضا بر ادامهٔ مسیر مسالمت آمیز تأکید کردند و شورش را نه تنها نامناسب، بلکه زیان بار برای جنبش دانستند. آنان حوادث خشونت آمیز در نقاط مختلف جزیره را محکوم کردند و از مردم خواستند آرامش خود را حفظ کنند و دست به تلافی نزنند. در پایان، جوفریدا نظر اکثریت را پذیرفت. با این حال، مقامات تصمیم به دستگیری او، مونتالتو، پترینا و چند تن دیگر گرفتند. همچنین گاریبالدی بوسکو، بارباتو و برناردینو ورو در کشتی بخار باگنارا، درست پیش از حرکت آن به سوی تونس، بازداشت شدند. ۲۸ فوریهٔ ۱۸۹۴، کریسپی در مجلس مدارکی ارائه داد که ادعا می کرد نشان دهندهٔ وجود یک توطئهٔ گسترده است. بنا بر این ادعا، سندی با نام «پیمان بین المللی بیساکوینو» وجود داشت که گویا توسط دولت فرانسه، تزار روسیه، جوزپه دِ فلیچه، آنارشیست ها و واتیکان امضا شده بود. هدف این پیمان، جداسازی سیسیل از ایتالیا و قرار دادن آن تحت حمایت مشترک فرانسه و روسیه عنوان می شد. نمایندهٔ رادیکال، فلیچه کاوالوتی، توطئهٔ ادعایی کریسپ