Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اصر چشم آذر، آرمیک دشچی، وانیک آوانسیان، روبرت نقلی، محمدعلی بهمنی، رحیم معینی کرمانشاهی، زویا زاکاریان، حمید حامی، حمیدرضا نوربخش، هوروش بند، مهدی یغمایی، سیامک عباسی، حسن ستار، همایون خسروی، احمد پژمان، یغما گلرویی، اهورا ایمان، افشین یداللهی، بهروز صفاریان، فرهنگ قاسمی، حجت اشرف زاده، سعید دبیری، همایون خواجه نوری، سون بند، پری زنگنه و چندین چهرهٔ شاخص دیگر گفت وگو کرده است. همچنین در سال های ۱۳۹۷ و ۱۳۹۸ به عنوان سردبیر و مجری تاک شوی موزیک نووا با شبکهٔ PMC همکاری داشته است. همکاری مستمر با روزنامه ی هم میهن و ماهنامه ی وزن دنیا در قالب انتشار یادداشت، گفت وگو و پژوهش نیز از مهم ترین فعالیت های مطبوعاتی اوست. برگزاری جلسات منظمی با عنوان شب های باترانه در فرهنگ سرای ارسباران و مهرادمال و برگزاری مراسم بزرگ داشت هشتادسالگی واروژان نیز از مهم ترین فعالیت های صحنه ای او محسوب می شود. ترانه سرایی. حمید ناصحی در حوزهٔ ترانه سرایی با هنرمندانی مانند ایرج خواجه امیری، بابک رادمنش، داریوش اقبالی، تورج شعبانخانی، بهروز صفاریان، مجید رضازاده، بهنام ابطحی، مهرداد نصرتی، علی شهبازی، همایون آرامفر و آرمن آساطوریان همک
اری کرده است. فعالیت ترانه سرایی حمید ناصحی با عضویت در گروه چکاوک که برخی اعضای آن علی راموز، رضا لمعانی، وحید شعلی بر، برادران آقاجانی و علی شهبازی بودند از سال ۱۳۷۸ آغاز شد و چندین ترانه ی او توسط این گروه و گروه های دیگری مانند رازمیک و پارتوس در قالب اجراهای زنده ی رسمی در سراسر کشور اجرا شد. منابع. Tir 1, 1399 AP
اتحاد جماهیر شوروی اولین بار در المپیک سال ۱۹۵۲ شرکت کرد و پس از آن ۱۸ بار در بازی های تابستانی و زمستانی به رقابت پرداخت. تیم شوروی در شش دوره از نه دوره حضور خود در بازی های المپیک تابستانی، از نظر تعداد کل مدال های طلای کسب شده رتبه اول و سه دوره رتبه دوم را کسب کرد و به بزرگترین رقیب سلطه ایالات متحده در بازی های تابستانی تبدیل شد. به همین ترتیب، این تیم در نه حضور خود در بازی های المپیک زمستانی، هفت بار در رتبه اول تعداد مدال طلا و دو بار در رتبه دوم قرار گرفت. موفقیت اتحاد جماهیر شوروی را می توان به سرمایه گذاری سنگین دولتی در ورزش برای دستیابی به اهداف سیاسی خود در صحنه بین المللی نسبت داد. پس از انقلاب روسیه در نوامبر ۱۹۱۷ و جنگ داخلی روسیه (۱۹۱۷-۱۹۲۲)، اتحاد جماهیر شوروی به دلایل ایدئولوژیک در رویدادهای ورزشی بین المللی شرکت نکرد؛ با این حال، پس از جنگ جهانی دوم (۱۹۳۹-۱۹۴۵)، پیروزی در بازی های المپیک توسط مقامات و رهبران شوروی به عنوان روشی مفید برای ترویج کمونیسم پنداشته شد. "کمیته المپیک اتحاد جماهیر شوروی" در ۲۱ آوریل ۱۹۵۱ تشکیل شد و کمیته بین المللی المپیک این نهاد جدید را در چهل و پنجمین جلسه خو
د (۷ مه ۱۹۵۱) به رسمیت شناخت. در همان سال، هنگامی که نماینده شوروی، کنستانتین آندریانوف، به عضویت کمیته درآمد، اتحاد جماهیر شوروی رسماً به المپیک پیوست. المپیک تابستانی ۱۹۵۲ در هلسینکی به اولین دوره بازی های المپیک برای ورزشکاران شوروی تبدیل شد. در ۲۰ ژوئیه ۱۹۵۲، نینا روماشکووا اولین مدال طلای المپیک را در تاریخ ورزش شوروی در رشته پرتاب دیسک زنان به دست آورد. نتیجه روماشکووا در این ماده (۵۱.۴۲ متر) رکورد جدید المپیک در آن زمان بود. المپیک زمستانی ۱۹۵۶ در کورتینا دامپتزو اولین دوره بازی های المپیک زمستانی برای ورزشکاران شوروی بود. در آنجا، لیوبوف کوزیروا اولین مدال طلای المپیک زمستانی را در تاریخ ورزش شوروی در رشته اسکی صحرانوردی زنان (ماده ده کیلومتر) بدست آورد. اتحاد جماهیر شوروی میزبان المپیک تابستانی ۱۹۸۰ در مسکو شد. ایالات متحده و بسیاری از کشورهای دیگر در اعتراض به حمله شوروی به افغانستان، این بازی ها را تحریم کردند؛ اتحاد جماهیر شوروی هم در پاسخ رهبری تحریم بازی های ۱۹۸۴ در لس آنجلس را بر عهده داشت. اگرچه اتحاد جماهیر شوروی در ۲۶ دسامبر ۱۹۹۱ از هم پاشید، اما "کمیته المپیک اتحاد جماهیر شوروی" رسماً تا ان
حلال در ۱۲ مارس ۱۹۹۲ وجود داشت. در سال ۱۹۹۲، ۷ کشور از ۱۵ جمهوری شوروی سابق به عنوان یک تیم متحد و زیر پرچم المپیک در المپیک زمستانی شرکت کردند و در رتبه بندی مدال ها دوم شدند. تیم متحد همچنین در المپیک تابستانی ۱۹۹۲ در اواخر سال (با نمایندگی ۱۲ کشور از ۱۵ جمهوری سابق) شرکت کرد و در رتبه بندی مدال ها در آن بازی ها مقام اول را کسب کرد. میزبانی. اتحاد جماهیر شوروی یک بار میزبان المپیک بوده است. مدال ها به تفکیک جمهوری. در جدول زیر، مدال هایی که اعضای تیم های شوروی گرفته اند، به تفکیک مدال هر بازیکن (نه یک مدال برای کل تیم) آمده، چون معمولاً در هر تیم بازیکنانی از جمهوری های گوناگون شوروی حضور داشتند.
توافقنامه صلح ارمنستان و جمهوری آذربایجان، توافقی بین ارمنستان و جمهوری آذربایجان برای پایان دادن به درگیری ۳۷ ساله قره باغ کوهستانی است. این توافقنامه در اوت ۲۰۲۵ پس از توافق هر دو طرف بر سر تمام شرایط، با هدف ایجاد صلح و ثبات پایدار در منطقه، امضا شد و شامل مفادی برای تعیین حدود مرزی، همکاری امنیتی و گام هایی برای عادی سازی روابط بین دو کشور بود. بخشی از توافق نامه اخیر شامل اعطای حقوق انحصاری به ایالات متحده برای توسعه کریدور زنگزور برای ۹۹ سال آینده است. دولت آمریکا این کریدور را «مسیر ترامپ برای صلح و رفاه بین المللی» (TRIPP) نامیده است. هدف از این پروژه اتصال جمهوری خودمختار نخجوان به بقیه آذربایجان از طریق ارمنستان، بدون نیاز به ایست های بازرسی است. در حال حاضر، به دلیل محاصره جاری ترکیه و آذربایجان علیه ارمنستان، عبور و مرور مستقیم از این منطقه با مشکل مواجه است. علاوه بر هدف فوری، تکمیل این کریدور امکان عبور مردم و کالا از اروپا به آذربایجان و کل منطقه آسیای مرکزی را فراهم می کند، بدون اینکه نیازی به سفر از طریق روسیه یا ایران باشد. به همین دلیل، با وجود اینکه ایران در ابتدا از این توافق حمایت کرده ب
ود، اکنون تهدید کرده است که جلوی ساخت این کریدور را خواهد گرفت. پیشینه. درگیری قره باغ بین جمهوری آذربایجان و ارمنستان در سال ۱۹۸۸ آغاز شد. جمهوری آذربایجان در سال های ۲۰۲۰ و ۲۰۲۳، کنترل این منطقه مورد مناقشه و مناطق اطراف آن را دوباره به دست گرفت. در اکتبر ۲۰۲۲، اتحادیه اروپا از اعزام یک هیئت غیرنظامی به ارمنستان برای کمک به تعیین مرزهای بین ارمنستان و جمهوری آذربایجان خبر داد. هدف این هیئت، حمایت از مذاکرات مسالمت آمیز، ارائه کمک فنی در علامت گذاری مرزها و ارتقای ثبات در منطقه در بحبوحه تنش های جدید بود. در ۱۳ مارس ۲۰۲۵، اعلام شد که هر دو طرف بر سر تمام مفاد توافقنامه صلح به توافق رسیده اند. این اعلامیه توسط مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، «تاریخی» توصیف شد، در حالی که کایا کالاس، نماینده عالی اتحادیه اروپا، از آن به عنوان «گامی تعیین کننده» یاد کرد. به گفته توماس دی وال، تحلیلگر سیاسی، پیشرفت در جهت دستیابی به توافق تا حد زیادی به نیکول پاشینیان، نخست وزیر ارمنستان، نسبت داده می شود که در تلاش برای دستیابی به توافق، مجموعه ای از امتیازات را داده است. با این حال، دی وال همچنین خاطرنشان کرد که الهام علی
اف، رئیس جمهور جمهوری آذربایجان، به ندرت بر مزایای صلح تأکید می کند و همچنان از درگیری با ارمنستان به عنوان وسیله ای برای تثبیت رهبری خود در داخل کشور استفاده می کند. توافق صلح با میانجیگری آمریکا. در اوت ۲۰۲۵، ایالات متحده آمریکا، میزبان مراسم امضای توافقنامه کریدور ترانزیت استراتژیک بین ارمنستان و جمهوری آذربایجان در کاخ سفید بود. در این رویداد، دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، نیکول پاشینیان، نخست وزیر ارمنستان و الهام علی اف، رئیس جمهور جمهوری آذربایجان، حضور داشتند. این توافقنامه، پیشرفتی کلیدی در روند صلح بود. ارمنستان موافقت کرد که حقوق توسعه ویژه انحصاری در زمین های دالان زنگزور را به مدت ۹۹ سال به آمریکا، اعطا کند. آمریکا، این زمین را به کنسرسیومی اجاره می دهد که خطوط ریلی، نفت، گاز و فیبر نوری و احتمالاً انتقال برق را در امتداد ۴۳ کیلومتر، توسعه خواهد داد. این کریدور، «مسیر ترامپ برای صلح و رفاه بین المللی» (TRIPP) نامیده خواهد شد. متن کامل بیانیه صلح. بیانیه مشترک رئیس جمهوری آذربایجان و نخست وزیر جمهوری ارمنستان در مورد نتایج دیدارشان در واشینگتن دی.سی. ایالات متحده آمریکا. ما، رئیس جمهوری آذربای
جان و نخست وزیر جمهوری ارمنستان، پس از دیدار در واشینگتن دی.سی. ایالات متحده آمریکا، در تاریخ ۸ اوت ۲۰۲۵، موارد زیر را اعلام می کنیم: اهمیت ژئوپلیتیکی. یک مقام آمریکایی به "آکسیوس" گفت که هدف اصلی ایالات متحده در این پروژه، توسعه، کاهش نفوذ ایران، روسیه و چین در منطقه قفقاز جنوبی است. این کریدور به مردم و کالاها اجازه می دهد تا بدون عبور از ایران یا روسیه، بین ترکیه و جمهوری آذربایجان و فراتر از آن، به آسیای مرکزی، سفر کنند. این کریدور، آذربایجان را به نخجوان، استان برون بومی آن، با فاصله ۳۲ کیلومتر، متصل خواهد کرد. این ارتباط با ایجاد یک مسیر مستقیم، روابط جمهوری آذربایجان با ترکیه را تقویت خواهد کرد. برای احترام به حاکمیت ارمنستان، این کریدور تحت قانون ارمنستان، اداره خواهد شد.
سکونتگاه داچا () نوعی سکونتگاه است که از گروهی از خانه های منفرد (داچا) تشکیل شده است که معمولاً برای اقامت دائم (در تمام طول سال) در نظر گرفته نشده اند و در قطعات جداگانه ای قرار دارند. برخلاف روستاها و انجمن های باغبانی، در سکونتگاه های داچا، قطعات اختصاص داده شده در درجه اول برای ساخت مسکن در نظر گرفته شده اند و نه برای کشاورزی. در روسیه، سکونتگاهی به نام سکونتگاه داچا، وضعیت سکونتگاه از نوع شهری را دارد و جمعیت آن توسط سرویس آمار ایالتی فدرال روسیه به عنوان شهری ثبت می شود. تاریخچه. سکونتگاه های داچا به عنوان یک نوع مستقل از سکونتگاه، در پایان دوره کلاسیک اولیه شروع به ظهور کردند. ظهور سکونتگاه های داچا در امتداد بزرگراه پترزبورگ در نزدیکی مسکو و در مجاورت فوری پترزبورگ (پارگولووو، یکاترینگوف و غیره)، تبدیل حومه های نزدیک اقامتگاه های امپراتوری (پاولوفسک، پترهوف، تزارسکویه سلو، گاتچینا، اورانیانباوم) به مکان های داچا همزمان با زمان رمانتیسم بود. در ثلث دوم قرن نوزدهم، با شروع شهرنشینی و صنعتی شدن، کارخانه ها و تأسیسات شروع به دود کردن کردند و ساختمان های آپارتمانی پدیدار شدند. برای تابستان و آخر هفته ها،
هر کسی که توانایی مالی داشت، سعی می کرد خانواده های خود را به طبیعت بفرستد. سیستم حمل و نقل بهبود یافت و با توسعه راه آهن، کلبه های ییلاقی در همه جا شروع به ساخت کردند. اگر در ابتدا، تفریحات روستایی در خانهٔ ییلاقی شخصی عمدتاً برای قشر کوچکی از افراد ثروتمند در دسترس بود، تا پایان قرن نوزدهم به یک پدیدهٔ جمعی تبدیل شد. این امر منجر به ظهور پدیده ای مانند «منطقهٔ ییلاقی» ( شد) که به طور گسترده در اطراف شهرهای بزرگ امپراتوری روسیه ظاهر شد. اصطلاح "زئیمکا" () (بیشتر در سیبری و شمال روسیه اروپایی) نیز به طور گسترده برای اشاره به ملک روستایی یک شهرنشین استفاده می شد. با این حال، یک تفاوت قابل توجه بین زئیمکا و داچا وجود داشت: فعالیت های تولیدی در زئیمکا انجام می شد، در حالی که داچا منحصراً برای تفریح استفاده می شد. در نهایت، کلمه زئیمکا در رابطه با سکونتگاه های داچا رواج پیدا نکرد. در ابتدا، سکونتگاه های ییلاقی به طور نامنظم و بدون هیچ گونه مقررات خاصی رشد می کردند. ییلاقات یا به صورت توسعه مداوم ساخته می شدند، یا توسط فضای باز و بیشه ها از هم جدا می شدند و بین آنها راه های ماشین رو و گذرگاه هایی ایجاد می شد. هنگا
می که تعداد ییلاقات شروع به افزایش کرد، زمستووها قوانینی را برای تقسیم اولیه زمین هایی که قرار بود به بلوک هایی با عرض جاده اجباری (۱۰ سازهن) تبدیل شوند، تدوین کردند تا دسترسی و ایمنی در برابر آتش تضمین شود، زیرا ییلاقات چوبی بودند و اغلب سوزانده می شدند. تبدیل سکونتگاه های اطراف به مناطق ویلایی در همه جا اتفاق نیفتاد، بلکه در مکان هایی که شرایط خوبی برای تفریح وجود داشت، رخ داد: دسترسی به حمل و نقل، مکان هایی برای شنا و ماهیگیری، جنگل هایی برای چیدن انواع توت ها، قارچ ها و مخروط ها، شرایط طبیعی مطلوب و همچنین حداقل سطح قابل قبول آسایش. شهرک های داچا به عنوان انواع جدیدی از سکونتگاه ها، از بسیاری از املاک کوچک تشکیل شده اند که بر اساس اصول برنامه ریزی شهری سازماندهی شده اند. این شهرک های جدید بر اساس شبکه خیابان های شهر، به طور معمول، ساخته شده اند. محل قرارگیری خانه در اینجا نه تنها با ویژگی های چشم انداز محل، اندازه، پیکربندی آن، بلکه با چیدمان خیابان ها از پیش تعیین شده است. بسیاری از شهرک های داچا در اطراف شهرهای بزرگ روسیه و به ویژه در اطراف مسکو نوعی «کمربند داچا» را تشکیل دادند که «دنیای خاصی» ایجاد می
کرد و منحصر به فرد بودن و اصالت هر مکان داچا را حفظ می کرد. ظهور شهرک های کلبه تابستانی (و همچنین کلبه های تابستانی در روستاهای حومه موجود) به گسترش سبک زندگی شهری به تعداد فزاینده ای از روستاها و دهکده های اطراف کمک کرد. بزرگ ترین سکونتگاه های کلبه های تابستانی سرانجام از حالت منحصر به فرد خود خارج شدند و به سکونتگاه های تمام عیار با امکان زندگی در تمام طول سال تبدیل شدند. صنعت در آنها شروع به توسعه کرد که به توسعه آنها کمک بیشتری کرد. پس از انقلاب، کلبه های تابستانی مصادره شده از اشراف به سازمان های دولتی و عمومی (یتیم خانه ها، مدارس شبانه روزی، آسایشگاه ها، انجمن های عمومی مختلف) و همچنین به نمایندگان حزب و بوروکراتیک نومنکلاتورا منتقل شدند. در روستا، زندگی کلبه های تابستانی، به عنوان بخشی از فرهنگ شهری، برای مدتی برای توده های وسیع ساکنان شهر از بین رفت. با این حال، با ظهور سیاست های نوین اقتصادی، دوباره احیا شد. زمین های توسعه نیافته شروع به اختصاص به ساکنان شهر در خارج از محدوده شهر کردند. در دوره پس از جنگ، دو شکل اصلی سازمانی و قانونی ساخت خانه های ویلایی برای ساکنان شهر ایجاد شد - انجمن های باغبانی
و تعاونی های ویلایی. از سال ۱۹۸۳، سکونتگاه های جمهوری فدرال فدراسیون روسیه با دسته «سکونتگاه های ییلاقی» به عنوان سکونتگاه های شهری از نظر آماری در نظر گرفته شدند، جمعیت آنها به عنوان جمعیت شهری در نظر گرفته شد و شوراهای سکونتگاه های ییلاقی از فهرست شوراهای روستایی حذف شدند. از سال ۱۹۸۸، ساخت و ساز در حومه شهر، هم طبق پروژه های استاندارد و هم پروژه های انفرادی، اما کاملاً مطابق با طرح توسعه قلمرو باغ جمعی مجاز بود.
دولت انقلابی خلق ( PRG ) در ۱۳ مارس ۱۹۷۹ پس از آنکه جنبش جواهر جدید دولت گرنادا را در یک انقلاب سرنگون کرد، اعلام موجودیت کرد و گرنادا را به تنها کشور سوسیالیستی در کشورهای مشترک المنافع تبدیل کرد. در گرنادا، از این انقلاب به عنوان انقلاب ۱۳ مارس ۱۹۷۹ یا به اختصار «انقلاب» یاد می شود . دولت قانون اساسی را به حالت تعلیق درآورد و با صدور فرمان حکومت کرد تا اینکه درگیری های جناحی آغاز شد و در نهایت در ۲۵ اکتبر ۱۹۸۳ با حمله ایالات متحده به اوج خود رسید . پیشینه. استقلال گرنادا و رژیم سر اریک گیری. گرنادا، یک کشور جزیره ای کارائیبی با مساحت ۳۵۰ کیلومتر مربع واقع در آنتیل کوچک ، پس از یک روند طولانی، در سال ۱۹۷۴ از بریتانیا استقلال یافت . در سال ۱۹۶۷، این کشور وضعیت یک کشور وابسته را دریافت کرد و بدین ترتیب در مدیریت امور داخلی خود از خودمختاری بسیار بالایی برخوردار شد. سر اریک گیری ، رهبر سابق اتحادیه و رهبر حزب کارگر متحد گرنادا (GULP)، نخست وزیر شد و دولت گرنادا را در طول روند سیاسی که بعداً منجر به استقلال کامل این کشور شد، رهبری کرد. با این حال، حتی قبل از آن، دولت گیری شاهد یک گرایش آشکار به استبداد بود . در
دهه ۱۹۶۰، نسل جدیدی از روشنفکران از طبقات متوسط در گرنادا ظهور کردند که بسیاری از آنها در دانشگاه های بریتانیا و آمریکا آموزش دیده بودند. بازگشت آنها به کشور همزمان با گسترش جنبش قوی قدرت سیاه در کارائیب بود که از جنبش ایالات متحده الهام گرفته شده بود. موریس بیشاپ، وکیل و انقلابی، یکی از رهبران تظاهراتی در سال ۱۹۷۰ در حمایت از جنبش اعتراضی بود که همزمان در ترینیداد و توباگو برگزار شد ؛ مخالفان گرنادایی از این زمینه برای محکوم کردن فساد دولت گری استفاده کردند. چند ماه بعد، جنبشی در حمایت از اعتصاب پرستاران به رویارویی با پلیس تبدیل شد. بیشاپ در دفاع از متهمان و تبرئه آنها مشارکت داشت. اپوزیسیون اصلی، حزب ملی گرنادا (GNP) به رهبری نخست وزیر سابق هربرت بلیز بود، یکی از گروه های رادیکال تری که در جریان جنبش قدرت سیاه پوستان تشکیل شد و در آن زمان خط مارکسیستی-لنینیستی را اتخاذ کرد و به جنبش کمونیستی بین المللی پیوست. در سال ۱۹۷۲، موریس بیشاپ در تأسیس جنبش مجامع مردمی (MAP) که توسط روشنفکران پایتخت تشکیل شده بود، شرکت کرد و از جایگزینی نظام پارلمانی با مجامع محلی، با الهام از روستاهای اوجاما در رژیم سوسیالیستی آفری
قایی تانزانیا ، حمایت کرد . در همان زمان، جنبش تلاش مشترک برای رفاه، آموزش و آزادی (JEWEL) توسط اقتصاددانی به نام یونیسون وایتمن تشکیل و رهبری شد . JEWEL که عمدتاً برای جمعیت روستایی مبارزه می کرد، به دلیل مشارکت در جنبش های اجتماعی مختلف، حمایت زیادی را در کشور به خود جلب کرد. با این حال، این گروه صرفاً یک حزب سیاسی نبود و چشم انداز جهانی برای به دست گرفتن قدرت نداشت. برعکس، MAP حزبی با ساختار فکری تر بود، اما فاقد هرگونه حضور واقعی در خارج از پایتخت بود. در انتخابات ۱۹۷۲، حزب ملی گرنادا شکست خورد و رادیکال ها به این نتیجه رسیدند که برای ایجاد یک نیروی سیاسی جدید برای مخالفت با گری، باید متحد شوند. در ۱۱ مارس ۱۹۷۳، MAP به رهبری موریس بیشاپ و کنریک رادیکس با JEWEL ادغام شد تا جنبش جواهر جدید (NJM) را به وجود آورد که خود را به عنوان جایگزینی برای GULP و GNP معرفی می کرد. مانیفست NJM، با روحیه سوسیالیستی، خواستار حفظ استقلال کشور از اروپا و ایالات متحده بود و نقش جوامع مردمی را بر اقتدار دولتی ترجیح می داد. این متن، سیستم حزب سیاسی را رد می کند و خواستار یک "دموکراسی خالص" است که "همه مردم، همیشه" را در بر می گ
یرد. [ "نیازمند منبع" ] در ماه های پس از تشکیل جنبش ملی عدالت (NJM)، تنش سیاسی در جزیره افزایش یافت. در ماه مه ۱۹۷۳، بریتانیا اعلام کرد که استقلال کامل گرنادا در فوریه ۱۹۷۴ رخ خواهد داد. سپس مخالفان از ترس اینکه اریک گری دیکتاتوری را بر کشور تحمیل کند، بسیج شدند. سازمان های سیاسی، از جمله جنبش ملی عدالت (NJM)، با کلیساها گرد هم آمدند تا کمیته ۲۲ نفره را برای سازماندهی اعتراض علیه گری تشکیل دهند. در ۴ نوامبر، جنبش ملی عدالت ۸۰۰۰ نفر را در تظاهراتی به نام کنگره مردمی گرد هم آورد. قطعنامه ای منتشر شد که گری را به جرایم متعدد، از جمله خشونت پلیس و اختلاس بودجه عمومی، مجرم اعلام کرد. نخست وزیر واکنش شدیدی نشان داد. هواداران جنبش ملی جواهر (NJM) خیلی زود مورد تهدید پلیس و گروهی از سرسپردگان گری، معروف به گروه مانگوس (Mongoose Gang) ، قرار گرفتند. جنبش جواهر جدید، که از موفقیت کنگره مردمی خود قوی شده بود، تصمیم گرفت در ۱۸ نوامبر اعتصاب عمومی ترتیب دهد. در آن روز، رهبران حزب، از جمله موریس بیشاپ، دستگیر و در سلول های خود مورد ضرب و شتم قرار گرفتند. در پاسخ به نخست وزیر، کمیته ۲۲ نفره، با حمایت NJM، اعتصاب عمومی را آغ
از کرد که از ۱ ژانویه ۱۹۷۴ آغاز شد. چند هفته قبل از استقلال کشور، تنش ها همچنان بالا بود و کشور همچنان شاهد خشونت بود. در ۲۱ ژانویه، پدر بیشاپ به قتل رسید؛ چندین نفر از هواداران جنبش ملی جواهر (NJM) نیز کشته شدند. اقتصاد کشور فلج شد. دولت گری از بریتانیا، ترینیداد و توباگو و گویان کمک مالی دریافت کرد تا حقوق کارمندان دولت را پرداخت کند و تا روز استقلال به اداره کشور ادامه دهد. در ۷ فوریه ۱۹۷۴، گرنادا طبق برنامه به استقلال دست یافت، در حالی که رهبران جنبش جواهر جدید در زندان باقی ماندند. اعتصاب تا پایان ماه مارس ادامه داشت. پس از آزادی، رهبران جنبش ملی جواهر مجبور شدند به شکست اقدامات خود اذعان کنند و تصمیم گرفتند برای کسب قدرت، فعالیت های نظامی روشمندتری انجام دهند. ظهور جنبش جواهرات جدید. در سال های بعد، جنبش جواهر جدید برای تثبیت جایگاه خود در میان مردم تلاش کرد. هفته نامه آن، "جواهر جدید" ، به پرخواننده ترین نشریه در جزیره تبدیل شد [ "نیازمند منبع" ] . اگرچه گروه های حمایتی در بیشتر روستاها تشکیل شدند، اما نفوذ به روستاها دشوارتر از مناطق شهری بود. نفوذ GULP و اتحادیه اصلی، اتحادیه کارگران یدی و فکری گرناد
ا (GMMWU)، در میان دهقانان و کارگران کشاورزی همچنان قوی بود. NJM در گسترش پایگاه فعالان خود موفق شد، اما هنوز فاقد انسجام ایدئولوژیک بود. با بازگشت برنارد کوارد ، دوست دوران کودکی بیشاپ، به گرنادا، اوضاع تغییر کرد. کوارد در حین تحصیل در انگلستان، با حزب کمونیست بریتانیا ارتباط برقرار کرد ؛ او در ترینیداد تدریس می کرد و به کمونیست های جامائیکا نیز بسیار نزدیک بود. حتی قبل از بازگشت نهایی اش، کوارد در طول اقامت خود در این کشور، دوره های مقدماتی مارکسیسم را ترتیب داد. کوارد که در سپتامبر ۱۹۷۶ دوباره در گرنادا مستقر شد، نقش مهمی در تکامل جنبش ملی جامائیکا (NJM) ایفا کرد. رهبری حزب در ابتدا درخواست شاخه دبیرستان آن را که خواستار پذیرش رسمی مارکسیسم-لنینیسم بود، رد کرد. سپس به طور قابل توجهی به سمت سوسیالیسم و مارکسیسم تکامل یافت. با این حال، جنبش ملی جواهر (NJM) هنوز گفتمان عمدتاً ضد سرمایه داری را اتخاذ نکرده بود و دغدغه اصلی آن مبارزه با دولت سر اریک گیری بود. با وجود فساد حاکم، گیری توسط هوادارانش به عنوان نماد مرد سیاه پوست موفق در نظر گرفته می شد و همچنان در میان افکار عمومی گرنادا محبوبیت داشت. در طول انتخاب
ات قانونگذاری سال ۱۹۷۶، جنبش جواهر جدید ائتلافی به نام اتحاد مردمی با حزب ملی گرنادا به رهبری نخست وزیر سابق هربرت بلیز تشکیل داد . در طول انتخابات، جنبش ملی جواهر جدید که موفق به کسب جایگاه پیشرو در ائتلاف شد، سه کرسی به دست آورد، در حالی که متحد آن، GNP، دو کرسی به دست آورد. حزب سر اریک گیری اکثریت مطلق پارلمان را حفظ کرد، در حالی که موریس بیشاپ رهبر مخالفان شد. در سال ۱۹۷۷، در حالی که حزبشان در حال تکامل به سمت مارکسیسم-لنینیسم بود، موریس بیشاپ و یونیسون وایتمن از کوبا بازدید کردند و بسیار تحت تأثیر قرار گرفتند. ظاهراً جنبش ملی یهود در این مدت ارتباط خود را با حزب کمونیست کوبا حفظ کرده است . انقلاب۱۹۷۹. سر اریک گیری در مواجهه با افزایش قدرت جنبش جواهرات جدید، در آغاز سال ۱۹۷۹ به فکر اقدام و دستگیری اعضای رهبری حزب افتاد. تنش سیاسی زمانی تشدید شد که پلیس بشکه های گریس را که قرار بود سلاح از ایالات متحده به گرانادا برای منافع جنبش جواهر جدید (NJM) منتقل شود، کشف کرد. جنبش جواهر جدید همچنین یک گروه کوچک و مسلح مخفی به رهبری هادسون آستین، نگهبان سابق زندان و افسر پلیس ، یکی از تنها مقامات حزب با آموزش نظامی، ت
شکیل داد. رهبران جنبش جواهر جدید، که از نقشه های نخست وزیر علیه خود مطلع شده بودند، موفق به فرار از دستگیری شدند و چندین روز در خفا زندگی کردند. جنبش ملی یهودیت (NJM) از سفر سر اریک گری به نیویورک - که برای درخواست تأسیس نهادی مسئول مطالعه پدیده های فرازمینی به سازمان ملل متحد رفته بود - برای سازماندهی کودتا استفاده کرد. در ۱۲ مارس، کمی قبل از نیمه شب، موریس بیشاپ، برنارد کورد ، یونیسون وایتمن و دیگر مقامات حزب، فعالان خود را گرد هم آوردند تا یک نقشه عملیاتی شامل استقرار ارتش گرنادا برای حمله به پادگان هایی که تقریباً ۲۰۰ نفر از اعضای حزب در آن اقامت داشتند، برای تصرف ایستگاه رادیویی و به دست گرفتن کنترل کشور، ترسیم کنند. در ساعات اولیه صبح ۱۳ مارس، رهبران جنبش ملی یهود (NJM) برای تصمیم گیری در مورد انجام یا عدم انجام کودتا رأی گیری کردند. با توجه به اینکه موافقان و مخالفان کودتا مساوی بودند (هادسون آستین و برنارد کوارد به کودتا رأی مثبت داده بودند و موریس بیشاپ و یکی دیگر از اعضای هیئت اجرایی مخالف بودند)، یک عضو دیگر هیئت اجرایی به نام جورج لوئیزون در این تصمیم گیری شرکت کرد و به نفع قیام رأی داد که منجر به
آغاز انقلاب شد. این عملیات توسط ۴۶ نفر از شبه نظامیان جنبش ملی یهود، که اغلب بسیار جوان بودند و تنها ۲۱ اسلحه در اختیار داشتند، انجام شد. پادگان ها ساعت چهار صبح تصرف شدند و ساختمان ها با بمب های آتش زا مورد حمله قرار گرفتند . سربازان به راحتی مغلوب شدند و سربازان کاملاً غافلگیر شدند. ایستگاه رادیویی بدون شلیک حتی یک گلوله تصرف شد و موریس بیشاپ توانست درخواست خود را از مردم مطرح کند و تصرف قدرت توسط ارتش انقلابی را اعلام کند. مدیران رژیم سر اریک گیری، عمدتاً به راحتی دستگیر شدند؛ تنها درک نایت، مرد دست راست گیری، موفق شد با یک قایق از کشور فرار کند. این قیام تنها منجر به دو کشته شد - یک افسر ارشد که هنگام کشیدن سلاح به ضرب گلوله کشته شد و همچنین یک افسر پلیس. ساعت چهار بعد از ظهر، انقلابیون کنترل کشور را به دست گرفتند. انقلاب جنبش ملی یهود (NJM) بلافاصله حمایت گسترده ای از سوی مردم دریافت کرد، که اکثر آنها از سوءاستفاده های گری خسته شده بودند. در روستاها، زنان برای شورشیان غذا آماده می کردند؛ بسیاری از جوانان برای گشت زنی به مردان ارتش انقلابی جدید پیوستند. تصرف رادیو توسط شورشیان نقش اساسی در میان مردم ایفا
کرد، تا جایی که موریس بیشاپ متعاقباً از «انقلاب از طریق رادیو» صحبت کرد. حدود شصت نفر از مدیران رژیم سابق زندانی شدند. ارتش و باند مانگوس منحل اعلام شدند. بیشاپ با بهره گیری از حمایت گسترده مردم در زمان کودتا، توانست دولت انقلابی خلق (PRG) را اعلام کند که خود نخست وزیر آن بود. دولت جدید تحت سلطه جنبش جواهر جدید بود، اما شامل اعضای بورژوازی تجاری کشور، از جمله افراد نزدیک به حزب ملی گرنادا، نیز می شد. برنارد کورد وزیر دارایی شد؛ او متعاقباً به عنوان معاون نخست وزیر منصوب شد. مدیران حزب کارگر متحد گرنادا تحت هیچ آزار و اذیت خاصی قرار نگرفتند و تنها اقلیتی از آنها از مسئولیت های خود در دولت برکنار شدند. این کشور همچنان یک قلمرو مشترک المنافع باقی ماند و ملکه الیزابت دوم همچنان به عنوان رئیس رسمی دولت گرنادا شناخته می شد. سر پل اسکون، فرماندار کل جزیره، نیز در سمت افتخاری خود ابقا شد و رژیم جدید مایل به محافظت از کلان شهر استعماری سابق بود. کلیسای کاتولیک که در گرنادا بسیار حضور داشت، بلافاصله قدرت جدید را به رسمیت شناخت، در حالی که کلیسای آنگلیکان محتاط تر بود و جنبش جواهر جدید را به استفاده از زور برای سرنگونی
دولت متهم کرد. سیاست داخلی. ساختارهای قدرت. رهبران جنبش جواهر جدید، که انقلاب را به نام دموکراسی آغاز کردند، وقتی قدرت را به دست گرفتند، هیچ ایده دقیقی از مدل سیاسی که می خواستند به کشور پیشنهاد دهند، نداشتند. روشن ترین مبانی اقدامات آنها در مانیفست ۱۹۷۳ جنبش جواهر جدید یافت می شود که در پرتو مشارکت های لنینیستی اصلاح شده است. موریس بیشاپ در گرنادا، پایان نظام وست مینستر به ارث رسیده از بریتانیا و همچنین دموکراسی پارلمانی را اعلام کرد. پانزده روز پس از به قدرت رسیدن، PRG در «اعلامیه انقلاب گرنادا»، «تعلیق» قانون اساسی و انحلال پارلمان را اعلام کرد و بدین ترتیب به خود قدرت اجرایی و قانونگذاری داد. انتخابات اعلام شده توسط موریس بیشاپ به تعویق افتاد. این تصمیمات باعث اولین تنش بین دولت و بورژوازی گرنادا شد، که اکثریت آن سرنگونی گری را تحسین کرده بودند. بیشاپ متعهد شد که «در اسرع وقت» به حکومت مشروطه بازگردد و یک مجلس مؤسسان را مأمور تهیه پیش نویس قانون اساسی جدیدی کند که از طریق همه پرسی تأیید شود. کمیسیونی مسئول تشکیل فهرست های انتخاباتی جدید تشکیل شد. با این حال، قانون خلق شماره ۲۰ مصوب ۱۹۷۹ که قرار بود امکان