Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پدرو کازابلانک (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل اسپانیا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "برف در بنیدورم"، "مردان پاکو"، "مانولت"، "ایزابل"، "انگیزه های شخصی"، "ترومن"، "مرد هزارچهره"، "۱۸۹۸، آخرین مردان ما در فیلیپین"، "چه"، "نگهبان نامرئی"، "باروت"، "درد و شکوه"، "سوپرلوپز"، "توی بوی"، ""، "مأمور مخفی" و "سبک عجیب زندگی" اشاره کرد."
آنتونی لوونشتاین (زادهٔ ۱۹۷۴) کارگردان، نویسنده و روزنامه نگار استرالیایی آلمانی است. زندگی. لوونشتاین برای تعدادی از نشریات مانند گاردین و سیدنی مورنینگ هرالد نوشته است. لوونشتاین در نوشتن فصلی در کتاب Not Happy, John که پرفروش ترین کتاب در استرالیا بود، مشارکت کرد. در این فصل از کتاب ناامیدی فزاینده از جان هوارد نخست وزیر وقت برجسته شده بود. این کتاب در فهرست کوتاه جایزه ادبی برتر نیو ساوت ولز در سال ۲۰۰۷ قرار گرفت. این کتاب در یک بررسی در The Australian Jewish News مورد انتقاد قرار گرفت. او با احمد مور در ویراستاری کتاب پس از صهیونیسم: یک دولت برای اسرائیل و فلسطین همکاری داشته است. این کتاب شامل مقالاتی از عمر برغوتی، جان میرشایمر، ایلان پاپه، سارا روی، و جاناتان کوک و دیگران است. لوونشتاین با ناشون زالک، فیلمساز آفریقای جنوبی، در کارگردانی یک مستند برای الجزیره انگلیسی در سال ۲۰۱۹ با موضوع سوء مصرف مواد مخدر ترامادول در نیجریه با عنوان West Africa's Opioid Crisis همکاری داشت. او در سال ۲۰۱۹ در مستندی با عنوان This Is Not A Movie، که موضوع آن رابرت فیسک خبرنگار ایندیپندنت در خاورمیانه است حضور داشت. لوونش
تاین یکی از بنیانگذاران (IAJV)Independent Australian Jewish Voices است. او برنده جایزه صلح اورشلیم (قدس) در سال ۲۰۱۹، یکی از جوایز برجسته صلح استرالیا، برای کارش در مورد اسرائیل/فلسطین شد. در سال ۲۰۲۱، او به همراه روزنامه نگار همکارش پیتر کروناو، Declassified Australia را تأسیس کرد. این وب سایت خبری با انتقاد از روابط استرالیا با جهان گزارش می دهد. او و دن دیویس، فیلمساز بریتانیایی، مستند الجزیره با عنوان Under the Cover of Covid را کارگردانی کردند. در سال ۲۰۲۳، او کتاب «آزمایشگاه فلسطین: چگونه اسرائیل فناوری اشغال را در سراسر جهان صادر می کند» در بریتانیا، ایالات متحده و استرالیا با چندین نسخه ترجمه شده را منتشر کرد. این کتاب در فهرست نهایی جایزه مور ۲۰۲۳ برای نوشتن حقوق بشر و پرفروش ترین کتاب در نیوزیلند و بسیاری از مناطق بود. هنگامی که در نوامبر ۲۰۲۳، لوونشتاین با همکاری بانکی هادوک فیورا، جایزه کتاب Walkley را برای روزنامه نگاری طولانی برای این کتاب دریافت کرد، این کتاب برنده جایزه منتخب مردم شد و همچنین در فهرست نهایی جایزه برتر ویکتوریا ۲۰۲۴ و جایزه ادبیات غیرداستانی و جایزه کتاب غیرداستانی در جوایز ادب
ی کوئینزلند ۲۰۲۴ قرار گرفت. او به طور مرتب در رسانه های جهانی از CNN تا الجزیره انگلیسی مصاحبه می کند.
اوپن ای آی او۱ () یک ترنسفورمر تولیدگر از پیش آموزش دیده است که توسط اوپن ای آی ساخته شده و قادر به تجزیه و تحلیل مسائل چند مرحله ای است و در ۱۲ سپتامبر ۲۰۲۴ منتشر شده است.
سلطانه آیت حَمّو (زادهٔ ۲۱ مهٔ ۱۹۸۰) دوندهٔ دو نیمه استقامت مغربی است که در ۸۰۰ متر تخصص دارد. او نماینده کشورش در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۴ بود و همچنین در مسابقات جهانی دو و میدانی و مسابقات دو و میدانی داخل سالن جهان شرکت کرده است. او همچنین برندهٔ مدال طلا در چندین رویداد مهم از جمله بازی های مدیترانه ای ۲۰۰۱، بازی های جهانی نظامی ۲۰۰۳، بازی های پان عرب ۲۰۰۷ و بازی های فرانکفونی ۲۰۰۹ بوده است. او در سال ۲۰۰۸ به دلیل از دست دادن سه آزمایش دوپینگ، یک سال از ورزش دو و میدانی محروم شد. او خواهر آمینه آیت حمو، یکی دیگر از ورزشکاران موفق مغربی در دوی نیمه استقامت است. حرفه. متولد قنیطره، او اولین حضور بین المللی خود را برای مغرب در مسابقات جهانی دوی صحرانوردی در سال ۱۹۹۸ انجام داد، جایی که در مسابقه ای طولانی شصتمین بود. او در مسابقات دو و میدانی قهرمانی نوجوانان جهان در سال ۱۹۹۸ در ۱۰٬۰۰۰ متر دوازدهم شد و در مسابقات قهرمانی دوی صحرانوردی در سال ۱۹۹۹ در مسابقهٔ نوجوانان شرکت کرد.اولین افتخارات نوجوانان او در مسابقات قهرمانی دو و میدانی نوجوانان آفریقا در سال ۱۹۹۹ به دست آمد، جایی که در آن در دوی ۱۵۰۰ متر پش
ت جروتو کیپتوم، نقره به دست آورد. او خواهر بزرگترش آمینه آیت حمو را متقاعد کرد که از هندبال و فوتبال به دو و میدانی تغییر مسیر دهد، که منجر به موفقیت های زیادی برای این دو نفر شد. سلطانهٔ جوان تر اولین کسی بود که مدال های بین المللی را کسب کرد، زیرا در بازی های مدیترانه ای ۲۰۰۱ قهرمان دوی ۸۰۰ متر شد.سال بعد او در مسابقات دو و میدانی قهرمانی آفریقا در سال ۲۰۰۲ مقام پنجم را کسب کرد و مدال طلای ۸۰۰ متر و نقرهٔ ۴۰۰ متر را در بازی های نظامی آفریقا ۲۰۰۲ به دست آورد. آیت هامو برای اولین بار در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۰۳ در پیست جهانی شرکت کرد و به فینال ۸۰۰ متر نزدیک شد و در نیمه نهایی خود سوم شد (که خواهرش برنده شد و در فینال چهارم شد). اولین مسابقه داخل سالن بزرگ او در قالب مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۰۳ انجام شد و او به نیمه نهایی رسید و پنجم شد. اولین المپیک او نیز در همان سال در المپیک ۲۰۰۴ آتن برگزار شد و او دوباره به نیمه نهایی سطح جهانی رسید، اما او و خواهرش به همان سرنوشت دچار شدند و در آن مرحله حذف شدند.رقابت بزرگ دیگر او در آن سال، بازی های پان عرب ۲۰۰۴ در الجزیره بود که در آن مدال نقره را به دست آورد
.او در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۰۵ دوید و نتوانست از مرحلهٔ مقدماتی عبور کند، اما در پایان سال در مسابقات دو و میدانی ۲۰۰۵ دوی ۸۰۰/۱۵۰۰ متر به ثمر رساند. آیت حمو در مسابقات پان عرب ۲۰۰۷ مدال طلای ۱۵۰۰ متر را به دست آورد و همچنین به خواهرش در تیم مغرب پیوست تا نقرهٔ ۴×۴۰۰ متر را به دست آورد.پس از حذف در نیمه نهایی در مسابقات قهرمانی داخل سالن جهان ۲۰۰۸، او برای شرکت در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ آماده می شد با این حال، این اتفاق نیفتاد، زیرا هم او و هم خواهرش توسط اتحادیه بین المللی فدراسیون های دو و میدانی به دلیل از دست دادن سه آزمایش دوپینگ خارج از مسابقات بین ژوئن ۲۰۰۷ تا مه ۲۰۰۸ از مسابقات محروم شدند که منجر به محرومیت یک سالهٔ آنان از این ورزش شد. او در پایان فصل ۲۰۰۹ بازگشت و در سال ۲۰۰۹ در بازی های فرانکوفنی شرکت کرد. او طلای ۸۰۰ متر را به دست آورد و همچنین ۱۵۰۰ متر برنز را به دست آورد، ابتسام لخواض و سهام هلالی دیگر مدال آوران بودند.
سنگ نوشته اردشیر بابکان در نقش رستم شامل دو متن سه زبانه به فارسی میانه، پارتی و یونانی است که در سنگ نگاره گماردن اردشیر بابکان به مقام شاهنشاهی از سوی اهورامزدا، بر شانه اسب های این دو تن ثبت شده اند. این دو متن باهم کهن ترین و درعین حال یکی از کوتاه ترین سنگ نوشته های دولتی دوره ساسانی را شکل می دهند. کتیبه مذکور کهن ترین سنگ نوشته شناخته شده به فارسی میانه نیز محسوب می شود. ژان شاردن و انگلبرت کمپفر از روی آن در سده ۱۷ ترسیم هایی انجام دادند که به سبب سه زبانگی سنگ نوشته، کمک بزرگی به سیلوستر دوساسی برای رمزگشایی از خط پهلوی در سال ۱۷۹۳ کرد. علی رغم رسمیت فارسی میانه از آغاز دوره ساسانی، پارتی و یونانی به عنوان زبان هایی با پیشینه دولتی کهن تر دست کم توسط اردشیر و شاپور یکم در سنگ نوشته های سلطنتی به کار می رفتند. بااین حال از زمان نرسه، یونانی از رسمیت افتاد و در سنگ نوشته های به جامانده از جانشینان نرسه، تنها فارسی میانه دیده می شود. کاربرد سه زبان در ابتدای دوره ساسانی، یادآور سنگ نوشته های هخامنشی است. درون مایه. اردشیر بابکان. این متن ANRm-a نامیده می شود و از بالا به پایین شامل سه سطر به پارتی، چهار
سطر به یونانی و سه سطر نیز به فارسی میانه است. متن بازسازی شده و ترجمه اش چنین است: عناوین داده شده به اردشیر و پدرش در متن با عناوین به کاررفته در سکه های هم دوره تطابق دارد. در کنار سکه ها، این کهن ترین ارجاع به نام ایران به مثابه نامی سیاسی و حکومتی است. اهورامزدا. با نام ANRm-b شناخته می شود و درمجموع تنها سه سطر دارد؛ از بالا به پایین، شامل یک سطر برای هر کدام از زبان های فارسی میانه، پارتی و یونانی. این ترتیب با ترتیب کتیبه سه زبانه سنگ نگاره شاپور یکم در نقش رجب هماهنگ است. متن بازسازی شده و ترجمه آن: نکته قابل توجه درج نام زئوس (Diōs / ΔΙΟC) در رونوشت یونانی به عنوان برابری برای نام اهورامزدا است که ادامه یافتن سنت تلفیق دینی دوره اشکانی را نشان می دهد. Ohrmazd یا Hormizd در فارسی میانه و Aramazd در پارتی صورت های نام اهورامزدا در متن هستند.
ورزش های اصلی در نامیبیا، فوتبال، راگبی ۱۵ نفره، کریکت، گلف و ماهیگیری است. بوکس و دو و میدانی نیز محبوب هستند. ورزشگاه خانگی همهٔ تیم های ملی، استادیوم استقلال در ویندهوک است، در حالی که ورزشگاه سم نوجوما در کاتوتورا نیز گاهی اوقات مورد استفاده قرار می گیرد. فوتبال. فوتبال در نامیبیا توسط اتحادیه فوتبال نامیبیا اداره می شود. لیگ برتر نامیبیا لیگ اصلی داخلی است. تیم ملی فوتبال نامیبیا هرگز به جام جهانی فوتبال راه نیافته است، اما در سال ۲۰۱۵ جام کوزافا را برده و دو بار در این جام نایب قهرمان شده است. آنها به دو جام ملت های آفریقا در سال های ۱۹۹۸ و ۲۰۰۸ راه یافته اند، جایی که آنها از دور اول در جام ملت های آفریقا ۲۰۲۳ صعود کردند. راگبی ۱۵ نفره. راگبی ۱۵ نفره در سال ۱۹۱۶ از آفریقای جنوبی به نامیبیا درآمد. هیئت حاکمهٔ اصلی امروز اتحادیه راگبی ۱۵ نفرهٔ نامیبیا است. تیم ملی نامیبیا معمولاً به عنوان ولویستچیا (Welwitschia) شناخته می شود. نامیبیا شش بار در سال های ۱۹۹۹، ۲۰۰۳، ۲۰۰۷، ۲۰۱۱، ۲۰۱۵، ۲۰۱۹ و ۲۰۲۳ وارد جام جهانی شده است اما هرگز در هیچ بازی پیروز نشده است. تا پیش زمان استقلال، بازیکنان نامیبیا همچنین واجد شرا
یط حضور در تیم آفریقای جنوبی بودند، از جمله جان الیس و پرسی مونتگومری. بازیکنان مختلف حرفهٔ راگبی خود را در آفریقای جنوبی و در تعدادی از کشورهای اروپایی دنبال می کنند. کریکت. تاریخچه کریکت در نامیبیا ارتباط نزدیکی با کریکت آفریقای جنوبی دارد. پس از استقلال، هیئت تازه تأسیس کریکت نامیبیا شروع به توسعهٔ بازی های خود در سراسر کشور کرد و همچنین دیدارهایی را از تیم های مختلف شهرستانی انگلیسی و هلند ترتیب داد. در سال ۱۹۹۲ به آنها عضویت وابستهٔ انجمن بین المللی کریکت اعطا شد. نامیبیا در جام جهانی ۲۰۰۳ شش بازی انجام داد و همه آنها را باخت. با این حال، آنها یک بازی معتبر مقابل انگلیس داشتند که در آن با روش داکورث-لوئیس برای دوازده اُوِر از انگلیسی ها جلو افتادند و یان بری برگر تقریباً با ۸۵ توپ خارج از ۸۶، یک ضربه را به دست آورد. رودی ون وورن ۵ ویکت گرفت و بعداً در همان سال در جام جهانی راگبی برای نامیبیا به میدان رفت. نامیبیا در سال ۲۰۲۱ به مسابقات جام جهانی تی۲۰ مردان آی سی سی در امارات و عمان راه یافت، جایی که این تیم در اولین بازی خود در جام جهانی مقابل هلند پیروز شد و سپس با پیروزی مقابل ایرلند به مسابقات سوپر را
گبی راه یافت. پیروزی مقابل ایرلند اولین برد تاریخ نامیبیا در برابر یک عضو کامل در یک بازی رسمی بین المللی بود. در جام جهانی تی۲۰ مردان ۲۰۲۲ استرالیا، نامیبیا معروف ترین پیروزی خود را با شکست دادن سریلانکا با ۵۵ دوش در جیلانگ به ثبت رساند. با این حال، آنها نتوانستند قهرمانی جام جهانی تی ۲۰ ۲۰۲۱ را تکرار کنند زیرا دو بازی بعدی خود را به هلند و امارات باختند. به جز موارد معدودی، کریکت در نامیبیا به جمعیت آفریکانز و آلمانی زبان محدود شده است. بومیان آفریقایی که ۸۰ درصد از جمعیت ملی را تشکیل می دهند، به سختی علاقه ای به کریکت نشان می دهند. دو و میدانی. برجسته ترین ورزشکار نامیبیا و به طور کلی یکی از برجسته ترین افراد این ورزش در نامیبیا، دوندهٔ سابق فرانکی فردریکس است. او اولین مدال آور المپیک از کشور است و در مجموع چهار مدال نقره المپیک را کسب کرد.او همچنین در سال ۱۹۹۳ قهرمان جهان شد و سه مدال نقره دیگر را در مسابقات جهانی دو و میدانی به دست آورد، همگی در مادهٔ ۲۰۰ متر. او با ۱۹٫۶۸ ثانیه، رکورد آفریقا را در این ماده دارد و تا می ۲۰۰۶ رکورد آفریقا در ۱۰۰ متر را در اختیار داشت. کریستین امبوما و بئاتریس ماسیلینگی دو
نده های سرعت اهل نامیبیا، در المپیک ۲۰۲۰ توکیو حضور داشتند، اگرچه به دلیل سطح تستوسترون بالا به طور طبیعی از مسابقهٔ ۴۰۰ متری مورد علاقهٔ خود محروم شدند. هر دوی آنها، دوی ۲۰۰ متر را دویدند و به فینال راه یافتند.کریستین امبوما در المپیک ۲۰۲۰ توکیو در ۲۰۰ متر زنان نقره گرفت. از دیگر ورزشکاران برجسته می توان به دوندهٔ دوی نیمه استقامت اگنس ساماریا و دوندهٔ دو استقامت لوکتز سوارتبوی و همچنین ورزشکاران پارالمپیک جوهانا بنسون، آنانیاس شیکونگو، یوهانس نامبالا و رجینالد بناد اشاره کرد. بسکتبال. نامیبیا منتظر اولین جواز حضور در مسابقات قهرمانی فیبا آفریقا است. فدراسیون بسکتبال آن با فدراسیون آلمان همکاری می کند. بوکس. چندین بوکسور موفق نامیبیا از جمله جافت اوتونی (برندهٔ مدال طلا در بازی های مشترک المنافع ۲۰۰۶ و مسابقات قهرمانی بوکس آفریقا ۲۰۰۶)، پائولوس آمبوندا (نمایندهٔ کشورش در المپیک تابستانی ۲۰۰۴ در آتن)، پائولوس موزس، هری سیمون و جوزف جرمیا (نمایندهٔ کشورش در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۴ و همچنین کسب مدال برنز در وزن ۴۸ کیلوگرم در بازی های ۲۰۰۳ سراسر آفریقا). در مارس ۲۰۰۸، نامیبیا میزبان دور نهایی مقدماتی مسابق
ات قاره ای بوکس در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ بود.از آنجایی که جافت اوتونی قبلاً با قهرمانی در کلاس خود در دور اول مقدماتی، به المپیک ۲۰۰۸ راه یافته بود، ۲ بوکسور دیگر نامیبیا نیز (موجانجائه کاسوتو و جولیوس ایندونگو) جواز کسب کردند. در ژانویه ۲۰۰۹، پائولوس موزس، یوسوکه کوبوری از ژاپن را شکست داد و عنوان سبک وزن اتحادیه جهانی بوکس را به دست آورد. گلف. برجسته ترین گلف باز نامیبیا تِرِوِر دودداس است. ۲۵ زمین گلف در نامیبیا وجود دارد. اسب سواری. سوارکاری نامیبیا. فدراسیون سوارکاری نامیبیا (NAMEF) در سال ۱۹۵۸ توسط آی. ویگتس، ای هومان و ای هولتز تأسیس شد. در ابتدا به عنوان انجمن سوارکاری آفریقای جنوب غربی شناخته می شد و پس از استقلال نامیبیا از جمهوری آفریقای جنوبی به «فدراسیون سوارکاری نامیبیا» تغییر نام داد. از سال ۱۹۹۲ به کمیسیون ورزش نامیبیا (NSC)، کمیتهٔ ملی المپیک نامیبیا (NNOC) و نهاد بین المللی فدراسیون بین المللی سوارکاری (FEI) وابسته هستند و ورزش اسب سواری را در سطح ملی و بین المللی نمایندگی می کنند. سوارکاری استقامتی نامیبیا. فدراسیون سوارکاری نامیبیا، فدراسیون رسمی برای سوارکاری استقامتی در نامیبیا ا
ست. مسابقات استقامتی و سواری منظم در سراسر کشور تحت مدیریت فدراسیون سوارکاری نامیبیا در حال برگزاری است. بولینگ روی چمن. بولینگ چمنی یکی از اولین برنامه های ورزشی در نامیبیا بود که قهرمانی جهان را به وجود آورد. داو کالیتز برنده این عنوان بود که در مسابقات قهرمان جهان در سال ۲۰۰۳ در موآما استرالیا پیروز شد. برخی از مسابقات ملی مهم عبارت اند از لیگ ملی سالانه و همچنین مسابقات قهرمانی ملی سالانهٔ نامیبیا. در سال ۲۰۱۳، نامیبیا میزبان مسابقات کشورهای آفریقایی بود، رقابتی که هفت کشور از سراسر آفریقا در آن شرکت می کردند. تیم ملی مردان در حال حاضر در رده یازدهم جهان قرار دارد. قایقرانی. انجمن قایقرانی نامیبیا نهاد ملی حاکم بر ورزش قایقرانی در نامیبیا است که به تشخیص کمیسیون ورزش نامیبیا و توسط فدراسیون جهانی قایقرانی بادبانی به رسمیت شناخته شده است.
برهنه سازی () فرایندی زمین شناختی است که در آن حرکت آب، باد و امواج، سطح زمین را فرسایش داده و منجر به کاهش ارتفاع و ناهمواری زمین چهرها و چشم اندازها می شود. اگرچه واژه های فرسایش و برهنه سازی به جای یکدیگر استفاده می شوند، فرسایش عبارت است از انتقال خاک و سنگ از یک مکان به مکان دیگر ولی برهنه سازی مجموع فرایندهایی از جمله فرسایش است که منجر به پایین آمدن سطح زمین می شود. فرایندهای درون زاد مانند آتشفشان، زمین لرزه و بالاآمدگی زمین ساختی می توانند باعث این شوند که پوسته قاره ای در معرض فرایندهای برون زاد مانند هوازدگی، فرسایش و حرکت توده ای قرار گیرد. اثرات برهنه سازی برای هزاران سال ثبت شده اما مکانیک پشت آن در ۲۰۰ سال گذشته مورد بحث بوده است و تنها در چند دهه گذشته درک آنها آغاز شده است. شرح. برهنه سازی شامل فرایندهای مکانیکی، زیست شناختی و شیمیایی فرسایش، هوازدگی و حرکت های توده ای است. برهنه سازی می تواند شامل حذف ذرات جامد و مواد محلول باشد. اینها شامل فرایندهای فرعی شکستگی یخ، هوازدگی تابشی، وارفتگی، هوازدگی نمک، برهم زدگی زیستی و تأثیرات انسانی باشد. نمونه ها. برهنه سازی باعث رخنمون ساختارهای عمیق زیر
آتشفشانی در سطح کنونی منطقه ای می شود که زمانی فعالیت آتشفشانی در آن رخ داده است. ساختارهای زیرآتشفشانی مانند درپوش آتشفشانی و آذرین تیغه ها با فرایند برهنه سازی در سطح زمین آشکار می شوند. نمونه های دیگر عبارتند از:
&lt;templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; لائودیک اول ( &lt;/link&gt; ; متولد قرن 3 قبل از میلاد، درگذشت قبل از 236 قبل از میلاد) ملکه امپراطوری سلوکی و اولین همسر پادشاه آنتیوخوس دوم تئوس بود. پادشاه پس از جنگ دوم سوریه لائودیک را طلاق داده و با برنیس ازدواج کرد. لائودیک دختر آخائوس ، نجیب زاده ثروتمندی بود که در ایونیه املاک داشت. مادرش ناشناس است. خانواده او در آناتولی ارتباطات سیاسی بسیار داشته و قدرتمند بودند . او یک خواهر به نام آنتیوخیس داشت که مادر آتالوس اول پرگامون است. پدرش آخائوس دومین پسر پادشاه سلوکوس اول نیکاتور و همسر اولش آپامه بود. نام لائودیک حاکی از ارتباط قوی سلوکی است، زیرا همنام مادربزرگ پدری است . همچنین لائودیک نام دختر شاه پریام در حماسه ترواست. تاریخ تولد او ناشناخته است، و اطلاعات کمی در مورد اوایل زندگی او وجود دارد. لائودیس اول با پسر عموی خود آنتیوخوس دوم تئوس قبل از 266 پیش از میلاد و به عنوان اولین همسرش ازدواج کرد. آنتیوخوس دوم در این هنگام و پس از اعدام برادر بزرگترش سلوکوس به تازگی وارث آنتیوخوس اول سوتر شده بود. هنگامی که عموی او آنتیوخو
س اول سوتر در سال 261 قبل از میلاد درگذشت، آنتیوخوس دوم جانشین پدر و شاه ایران سلوکی شد. لائودیس از طریق ازدواجش ملکه رسمی سلوکی شد. اطلاعات کمی در مورد رابطه او با آنتیوخوس دوم وجود دارد. لائودیس اول از شوهرش دو پسر به دنیا آورد: سلوکوس دوم کالینیکوس و آنتیوخوس هیراکس ، و سه دختر: آپاما، استراتونیس کاپادوکیه که بعدا همسر حاکم ایرانی آریاراتس سوم شد و لائودیس که بعدا با مهرداد دوم پونتوس ازدواج کرد . در سال 252 قبل از میلاد پس از جنگ دوم سوریه ، آنتیوخوس دوم پس از هفت سال جنگ مجبور شد با فرعون مغدونی مصر ، بطلمیوس دوم فیلادلفوس صلح کند. آنتیوخوس همسر اولش لائودیک را طلاق رسمی داده و با دختر بطلمیوس دوم، برنیک ازدواج رسمی کرده و او را ملکه سلوکیان کرد . اینگونه هر فرزندی که از پیوند آنها متولد شود، تاج و تخت سلوکی را به ارث خواهد برد. اگرچه لائودیس دیگر ملکه نبود، اما همچنان بسیار قدرتمند و دارای نفوذ سیاسی بود. در توافق طلاق، آنتیوخوس به لائودیس املاک و زمین های مختلفی در سراسر آناتولی داد که از طریق کتیبه ها شناخته شده است. لائودیس اول دارای املاک بزرگی در هلسپونت، املاک دیگر در نزدیکی سیزیکوس، ایلیون و در ک
اریا بود. در یک پرونده سلطنتی در سارد عنوان زمین های او به عنوان زمین های سلطنتی در اختیار یا نگهداری برای فروش ذکر شده. در یک بند در توافق طلاق، لائودیس اجازه داشت زمینی را بفروشد یا اهدا کند و تصمیم بگیرد که کدام منطقه به کدام ارباب محلی برسد ، در غیر این حالت هم خودش شخصا می تواند به اراضی رسیدگی . آنتیوخوس به او مهلت داد تا مسائل مربوط به زمین های خود را حل و فصل کرده و تصمیم بگیرد که آیا زمین را حفظ کند یا بفروشد . همچنین احتمالا به او درآمد فارغ از مالیات دو برداشت محصول داده شده. هر زمان که لائودیس قادر به پرداخت مبلغش می بود، زمینی که قصد خرید آن را داشت می توانست بخشی از زمین سلطنتی باشد (با آنکه وی دیگر ملکه نبود) و آن زمین نمی توانست به عنوان بخشی از اراضی شهری تلقی شود. تنها کسی که می توانست دستور تخصیص مجدد یا تنظیم مجدد زمین ها را بدهد، پادشاه بود. در طول ازدواج آنتیوخوس دوم با برنیک ، آنها صاحب پسری به نام آنتیوخوس شدند. در این هنگام لائودیس در افه سوس زندگی می کرد. در 28 ژانویه 246 قبل از میلاد، بطلمیوس دوم فیلادلفوس درگذشت، و بطلمیوس سوم اورگیت جانشین او شد. پس از مرگ شاه قدرتمند مصر ، شاه سل
وکی خانواده دوم خود را در پایتخت انطاکیه ترک کرده و به نزد همسر اولش لائودیک بازگشت. مصادف با همین ایام ، شورش ارشک یکم علیه سلوکیان آغاز شده بود ، اما از دید سلوکیان این صرفا یک نا آرامی مرزی بود. در ژوئیه 246 قبل از میلاد، چند ماه پس از بازگشتن نزد ملکه سابق ، آنتیوخوس دوم به شکل ناگهانی درگذشت. برخی می گویند که او توسط لائودیس مسموم شد، اما این موضوع قابل رد یا تایید نیست. پس از مرگ ناگهانی وی وضعیت نا مشخصی برای سلسله سلوکی پیش آمد. از طرفی شاهزاده وارث در پایتخت بود ولی هنوز کودکی خردسال بود. از طرف دیگر شاهزاده سابق سلوکوس دوم کالینیکوس که سابقا شاهزاده بود می توانست به عنوان پسر ارشد ادعا کند. لائودیس، چه برای انتقام یا برای جلوگیری از خلع شدن پسرانش از قدرتس سیاسی با اقدامی پیش دستانه، برنیک و پسرش را در اواخر تابستان 246 قبل از میلاد به قتل رساند. سلوکوس دوم به عنوان پادشاه جانشین پدرش شد و برادرش آنتیوخوس هیراکس به عنوان هم فرمانروای ساردیس نامگذاری شد. آنها با لائودیس در افسس زندگی می کردند. برادر برنیک ، ملکه دوم و کشته شده ، بطلمیوس سوم هنگامی که خبر محاصره خواهرش در پایتخت سلوکی را شنید به سرعت
خود را آماده کمک کرد، اما هنگامی که هنوز در راه بود خواهرش کشته شد. این قتل موجی از خشم در بین شهرهای سلوکی پدید آورد و در زمینه ای آماده بطلمیوس سوم بر سلوکیان تاخت و جنگ های سوم سوری آغاز شد که به «جنگ لائودیسه» یا «جنگ لائودیسه» نیز معروف بود. در طول جنگ، زمانی که سلوکوس در حال مبارزه با بطلمیوس بود، لائودیس در امور سیاسی آناتولی مستقیما دخالت می کرد و این به نارضایتی بعضی مقامات منجر شده بود. وی نهایتا از شورش پسر دومش علیه پسر اول حمایت کرد. این اقدام شرایط سختی را برای شاه جوان سلوکی ایجاد کرد که در زمینه این ضعف نه تنها پارت ها در سرحدات شمال شرقی ایران پادگاه های سلوکی را شکست دادند، بلکه دیدودوتوس اول ساتراپ کهن سال باختر نیز از سلوکیان جدا شده و پادشاهی یونانی باختر را بنیان گذاشت . سلوکوس دوم نهایتا با از دست دادن دمشق و بخش بزرگی از سوریه تن به صلح با فرعون مغدونی مصر داد، اما جنگ داخلی با برادرش آنتیوخوس هایراکس ادامه یافت. سلوکوس دوم در 239 پیش از میلاد در نبرد آنکارا از برادرش شکست خورد و جنگ داخلی تا 228 پیش از میلاد به مدت مجموعا شانزده سال ادامه پیدا کرد. پادشاهی پارتیان در ایام همین آشوب دا
خلی سلوکیان قدرت گرفته و علاوه بر فتح هیرکانی و شهر هیکاتومپیلوس ، بنیان خود را مستحکم نمونده و ریشه دار شدند. هرچند برخی منابع ادعا می کنند که بطلمیوس سوم موفق به کشتن لائودیک شده، اما اطلاعات از نحوه مرگ وی دقیقا مشخص نیست.
برنیس ( &lt;/link&gt; ) ( 275 قبل از میلاد – 246 قبل از میلاد)، همچنین به نام برنیس فرنوفوروس ("دارنده جهیزیه") یا برنیس سوریه، شاهزاده خانم مصری و نایب السلطنه ملکه سلوکی بود. او با ازدواج با آنتیوخوس دوم تئوس ملکه سلوکی بود و در دوران اقلیت پسرش آنتیوخوس در سال 246 نایب السلطنه بود. زندگی. برنیس دختر بطلمیوس دوم فیلادلفوس و آرسینوی اول مصر بود. نام او برگرفته از نام مادربزرگ پدری اش، برنیس اول مصر بود. تاریخ تولد او ناشناخته است، اما بیشتر تخمین ها قبل از 280 است، زیرا مادرش سال بعد تبعید شد. رابطه برنیس سیرا با پدرش پس از تبعید مادرش همچنان مثبت بود. هنگامی که او به ازدواج خود ادامه داد، او آب بطری شده ای را از رود نیل برای او فراهم کرد، بنابراین او هرگز مجبور به نوشیدن از هیچ منبع دیگری، به عنوان یک نمایش خاص از نگرانی شخصی اش، نبود. ملکه. در حدود سال 252 قبل از میلاد، به دنبال توافق صلح 253 قبل از میلاد بین آنتیوخوس و بطلمیوس برای پایان دادن به جنگ دوم سوریه ، برنیس با پادشاه سلوکی آنتیوخوس دوم تئوس ازدواج کرد که از همسرش لائودیس اول طلاق گرفت و جانشینی را به فرزندان برنیس منتقل کرد. پس از ازدواج آنها، ا
و نام "سیرا" را با اشاره به سوریه برگزید. برنیس برای ازدواج یک شاهزاده بطلمیوسی نسبتاً مسن بود. مهریه او به قدری زیاد بود که به فرنفوروس "یا" داوبرینگر معروف بود. آنتیوخوس دوم دوباره با همسر اول خود، لائودیس، زندگی کرد. بطلمیوس دوم آنتیوخوس دوم را تحت فشار قرار داد تا به برنیسه بازگردد، اما او بارها این کار را به تأخیر انداخت. در سال 246 قبل از میلاد، زمانی که بطلمیوس درگذشت، بطلمیوس سوم فشار دیپلماتیکی را که پدرش آغاز کرده بود افزایش داد. آنتیوخوس اندکی پس از آن درگذشت، بسیاری مظنون به مسمومیت، احتمالا توسط لائودیس. ملکه برنیس بلافاصله پس از مرگ آنتیوخوس دوم به دست گروهی از قاتلان اعزام شده از جانب لائودایس یکم (همسر اول و مطلقه شاه) به قتل رسید.
سیریل ریچارد (; – ) بازیگر تئاتر، تلویزیون و سینما اهل استرالیا بود. وی بین سال های ۱۹۱۸ تا ۱۹۷۷ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "پیکدیلی"، "باجگیری" اشاره کرد.
باشگاه فوتبال توریس () یک باشگاه فوتبال مستقر در توره دل گرکو، ایتالیااست که در حال حاضر در سری سی ایتالیا، سومین سطح لیگ فوتبال در این کشور به فعالیت می پردازد. آن ها بازی های خانگی خود را در ورزشگاه آمریگو لیگوری، مستقر در توره دل گرکو، ایتالیا انجام می دهند که به اندازه ۵۳۰۰ صندلی گنجایش پذیرش تماشاگر دارد. تاریخچه. از ۱۹۴۴ تا ۲۰۱۲. باشگاه فوتبال توریس ۱۹۹۴. باشگاه فوتبال توریس ۱۹۹۴ در سال ۱۹۴۴ تأسیس گشت و در سال ۲۰۰۴ دوباره تأسیس شد. این باشگاه در گذشته چندین فصل در سری سی بازی کرده است. سری دی فصل ۱۱–۲۰۱۰. در فصل ۲۰۱۰–۱۱، توریس به عنوان فینالیست بازنده (نایب قهرمان) کوپا ایتالیا سری دی شناخته شد. از آن جا که برنده، باشگاه فوتبال پروجا، به عنوان قهرمان به لگا پروما سکوندا دیویسیونه صعود کرد، توریس به توانست به نیمه نهایی پلی آف های ملی صعود کند. توریس در نیمه نهایی باشگاه فوتبال سن جسولو را شکست داد، اما در فینال با نتیجه ۳–۱ در ضربات پنالتی به باشگاه فوتبال ریمینی ۱۹۱۲ باخت و بدون تغییر، در سری دی باقی ماند. انتقال به نولا، جابجایی نیاپولیس و تأسیس مجدد. در تابستان ۲۰۱۲، امتیاز عضویت باشگاه در سری دی به
باشگاه فوتبال رئال هیریا نولا در شهر نولا منتقل شد. تا پایان فصل ۲۰۱۳–۱۴، باشگاه اصلی فوتبال شهر، باشگاه فوتبال نیاپولیس ۱۹۴۴ بود، زیرا رئیس آن، ماریو موکسدانو باشگاه سابق نیاپولیس مونیانو را از مونیانو دی ناپولی به این شهر منتقل کرد. در تابستان ۲۰۱۴، موکسدانو دوباره باشگاه را جابجا کرد و باشگاه فوتبال نیاپولیس را دوباره تأسیس کرد. توریس در عنفوان جابجایی باشگاه فوتبال میانو (از اچلنتسا) در همان سال دوباره تأسیس شد و سپس به "انجمن ورزشی باشگاه فوتبال توریس" تغییر نام داد. آنها سال بعد در اچلنتسا اول شدند و به سری دی بازگشتند. از ۲۰۱۷ و بازگشت به فوتبال حرفه ای. در سال ۲۰۱۷، توریس توسط آنتونیو کولانتونیو خریداری شد. او به هواداران وعده داد که تیم را در عرض سه سال به فوتبال حرفه ای بازگرداند. در سال ۲۰۱۸، نام باشگاه به باشگاه فوتبال توریس ای اس دی تغییر یافت. در فصل ۲۰۱۹–۲۰، توریس به سری سی صعود کرد و برای اولین بار پس از فصل ۲۰۰۱–۲۰۰۰ به فوتبال حرفه ای بازگشت و برای اولین بار از فصل ۱۹۹۸–۱۹۹۷ به سطح سوم فوتبال ایتالیا بازگشت. دهه ۲۰۲۰. توریس پس از پایان زودهنگام لیگ به دلیل همه گیری دنیاگیری کووید-۱۹، به عنوان