Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی به نام نخت مین داشته باشد. در مجسمه ای که در حال حاضر در موزه بروکلین قرار دارد، یکی از بزرگواران به نام آیی پیامبر دوم آمون کاهن اعظم موت و مباشر ملکه تی نامیده می شود. پدر و مادر او به نام نهت مین و موتم نوب، خواهر ملکه تی ثبت شده اند. این کتیبه معمولاً به این معنی است که او خواهر این ملکه تی بوده است. عمارنه. تی در مقبره عمارنه استفاده نشدهٔ شوهرش به تصویر کشیده شده است، که در آن هنگامی که او مدیر آخناتون بود، آماده شده بود. برجسته بودن او در دکوراسیون استثنایی است، اما موقعیت های او به عنوان دایه و مربی همسر بزرگ سلطنتی (نفرتیتی)، و «زینت سلطنتی پادشاه» کاملاً آن را توجیه می کند. یک صحنه اهدای پاداش در دیوار شمالی، سمت شرق به تصویر کشیده شده است. آیی و تی در بالکن بارعام دیده می شوند. آخناتون در تاج خپرش و نفرتیتی در تاج آبی معروف خود (در این مورد با سه اورائوس تزئین شده) نشان داده شده است. میریت آتون، مکتاتن و عنخ اسن آمون نیز در بالکن بارعام نشان داده شده اند. به نظر می رسد دو دختر بزرگتر به آی و تی هدیه می دهند، در حالی که عنخ اسن آمون در کنار نفرتیتی روی بالش ایستاده و چانه او را نوازش می کند. همسر
بزرگ سلطنتی. هنگامی که آیی پس از مرگ توت عنخ آمون بر تخت سلطنت نشست، تی همسر بزرگ سلطنتی او شد و سپس القاب های شاهزاده موروثی (iryt-p`t)، برترین ستایش ها (wrt-hzwt)، بانوی دو سرزمین (nbt-t3wy)، همسر پادشاه بزرگ، معشوق او (hmt-nipper-Misswt) و معشوقه مصر علیا و سفلی (hnwt-Shm’w T3-mhw) را داشت. ملکه تی در مقبره WV23 در دره پادشاهان به تصویر کشیده شده است که پس از پادشاه شدن برای آیی استفاده می شود. او پشت آیی در صحنه ای ظاهر می شود که به نظر می رسد آیی در حال کشیدن گل های نیلوفر آبی از مرداب است. تصاویر آسیب دیدگی نسبتاً شدیدی دارند. تی ممکن است با شوهرش در WV23 دفن شده باشد. احتمال دارد تکه های استخوان های زنی که در مقبره این فرعون یافت شده متعلق به تی باشد. تی همچنین در یک نمازخانه صخره ای که به خدای باروری مین در اخمیم اختصاص یافته است، به تصویر کشیده شده است. نام تی نیز بر روی جعبه چوبی نوشته شده است: «کاتب واقعی پادشاهی که او را دوست دارد، فرمانده سپاه، ناظر سواره نظام، و پدر خدا، آیی.» در متن ذکر شده است: «یکی بسیار ارزشمند، یگانه (بی نظیر) رع، مورد قدردانی همسر بزرگ سلطنتی، معشوقه خانه، تی.» بر مجسمه عظ
یمی در اخمیم احتمالاً نام تی حک شده بود، اما بعداً برای میرت آمون دختر و همسر رامسس دوم دوباره نگارش شد.
روث ویلسون گیل مور (متولد ۲ آوریل ۱۹۵۰) یک فعال لغو زندان و پژوهشگر زندان است. او مدیر مرکز مکان، فرهنگ و سیاست و استاد جغرافیا در علوم زمین و محیط زیست در مرکز تحصیلات تکمیلی دانشگاه شهر نیویورک است. به او اعتبار داده شده است که به طور «بیش ازحد تک نفره» جغرافیای زندانی را اختراع کرده است، که «مطالعه روابط متقابل در سراسر فضا، نهادها و اقتصاد سیاسی که شکل و تعریف زندان مدرن را تعیین می کند» است. او در سال ۲۰۲۰ جایزه دستاورد مادام العمر از انجمن جغرافی دانان آمریکا را دریافت کرد. زندگی و تحصیلات اولیه. روث ویلسون در ۲ آوریل ۱۹۵۰ در نیو هیون، کانکتیکات به دنیا آمد. پدربزرگ ویلسون اولین اتحادیه کارگران یقه آبی را در دانشگاه ییل سازمان دهی کرد. پدر او، کورتلند سیمور ویلسون، سازنده ابزار و قالب برای شرکت Winchester Repeating Arms Company بود. او در اتحادیه ماشین کاران فعال بود. بعدها دستیار رئیس دانشجویی در دانشکده پزشکی ییل شد و سپس به بیمارستان ییل-نیو هیون در دفتر روابط دولتی و اجتماعی پیوست. در سال ۱۹۶۰، ویلسون به یک مدرسه خصوصی در نیو هیون رفت و یکی از معدود دانش آموزان طبقه کارگر و اولین، و عمدتاً تنها، دان
ش آموز آفریقایی آمریکایی آن بود. در سال ۱۹۶۸، او در کالج سوارت مور در پنسیلوانیا ثبت نام کرد و در فعالیت های دانشجویی فعال شد. در سال ۱۹۶۹، گیل مور، فانیا دیویس (خواهر کوچک تر فعال رادیکال آنجلا دیویس) و دیگر دانشجویان دفتر پذیرش مدرسه را اشغال کردند تا مدیریت را به پذیرش دانشجویان سیاه پوست بیشتری متقاعد کنند. پس از مرگ ناگهانی رئیس دانشگاه، دانشجویان سفیدپوست شایعات نادرستی پخش کردند مبنی بر اینکه دانشجویان اشغال کننده مقصر هستند. صبح روز بعد، گیل مور مطلع شد که پسرعمویش، جان هاگینز، به همراه یکی دیگر از پلنگ های سیاه، بانچی کارتر، در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس به قتل رسیده اند. در پی این رویدادها، گیل مور سوارت مور را ترک کرد و به خانه در نیو هیون بازگشت. سپس در ییل ثبت نام کرد و مدرک کارشناسی در رشته درام گرفت. حرفه. گیل مور در سال ۱۹۹۸ دکترای خود را در رشته جغرافیای اقتصادی و نظریه اجتماعی از دانشگاه راتگرز دریافت کرد، که تحت تأثیر آثار نیل اسمیت بود. پس از اتمام دکترای خود، او به عنوان استادیار در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی استخدام شد و کار بر روی مفهوم جغرافیای زندانی را آغاز کرد. جغرافیای زندانی روابط
بین مناظر، منابع طبیعی، اقتصاد سیاسی، زیرساخت ها و اقدامات نظارتی، بازداشت، محبوس سازی و کنترل جمعیت ها را بررسی می کند. جامعه پژوهشگران علمی در این حوزه با گروه مطالعات جغرافیای زندانی (CGWG) در جامعه سلطنتی جغرافیا و مؤسسه جغرافی دانان بریتانیا مرتبط است. گیل مور در دومین کنفرانس بین المللی جغرافیای زندانی در دانشگاه بیرمنگام، بریتانیا، در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۷ سخنرانی اصلی ارائه داد. او یکی از بنیان گذاران بسیاری از سازمان های عدالت اجتماعی است، از جمله پروژه توقف زندان های کالیفرنیا. در سال ۱۹۹۸، او یکی از بنیان گذاران مقاومت انتقادی همراه با آنجلا دیویس بود. در سال ۲۰۰۳، او «اتحاد کالیفرنیایی ها برای یک بودجه مسئولانه» (CURB) را برای مبارزه با ساخت زندان ها و بازداشتگاه ها تأسیس کرد و در حال حاضر عضو هیئت مدیره آن است. گیل مور یکی از پژوهشگران و سخنرانان برجسته در موضوعاتی مانند زندان ها، کاهش زندانیان، سرمایه داری نژادی، جنبش های مخالف، دولت سازی و موارد دیگر بوده است. او نویسنده کتاب "زندان طلایی" است که در سال ۲۰۰۸ جایزه انتشار کتاب اول لورا رومرو را به عنوان بهترین کتاب در مطالعات آمریکایی از انجمن مطالعات
آمریکایی دریافت کرد. او همچنین آثار خود را در منابعی مانند "نژاد و طبقه"، "جغرافی دان حرفه ای"، "عدالت اجتماعی"، "قفل جهانی: نژاد، جنسیت و مجتمع صنعتی زندان" و مجموعه انتقادی "انقلاب تأمین مالی نخواهد شد: فراتر از مجتمع صنعتی غیرانتفاعی" منتشر کرده است که توسط گروه اینسایت ویرایش شده است.
فیبی استارفیلد لِبوی (زادهٔ ۲۹ ژوئیه ۱۹۳۶ – درگذشتهٔ ۱۶ ژوئن ۲۰۱۲) یک زیست شیمیدان آمریکایی و از کنشگران برجسته در حمایت از زنان در علوم بود. تحصیلات. لِبوی در سال ۱۹۵۷ مدرک کارشناسی خود را در رشتهٔ جانورشناسی از کالج سوارثمور دریافت کرد و در سال ۱۹۶۲ دکترای تخصصی خود را در رشتهٔ زیست شیمی از کالج برین مار اخذ نمود. فعالیت های علمی. لِبوی در سال های ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۳ به عنوان پژوهش یار در کالج برین مار فعالیت کرد و سپس از ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۶ در دانشکده پزشکی دانشگاه پنسیلوانیا به پژوهش پرداخت. او در سال های ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۷ پژوهش گر فوق دکتری در مؤسسه علوم وایزمن بود و از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۰ به عنوان استادیار در بخش زیست شیمی دانشکده دندان پزشکی دانشگاه پنسیلوانیا تدریس کرد. در سال ۱۹۷۶، او به درجهٔ استاد تمامی در دانشکده دندان پزشکی و گروه تحصیلات تکمیلی زیست شناسی سلولی و مولکولی ارتقا یافت و تا سال ۲۰۰۰ در این مقام باقی ماند. لِبوی رئیس سنای هیئت علمی دانشگاه پنسیلوانیا در سال های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۲ و رئیس بخش زیست شیمی دانشکده دندان پزشکی این دانشگاه در سال های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۵ بود. او همچنین استاد مهمان در دانشگاه کالیفرنیا، سانفران
سیسکو (۱۹۷۹–۱۹۸۰) و کالج ولفسون دانشگاه آکسفورد (۱۹۸۹–۱۹۹۰) بود. پژوهش های ابتدایی لِبوی بر تغییرات اسیدهای نوکلئیک متمرکز بود. او بعدها تمرکز خود را بر روی سلول های بنیادی بالغ سازنده استخوان معطوف کرد. تحقیقات او موجب شد که در صف مقدم اپی ژنتیک و پزشکی ترمیمی قرار گیرد. کنشگری. لِبوی عمیقاً نگران نبود فرصت های حرفه ای برای زنان در علوم بود. اگرچه او از حضور مشاوران حرفه ای بهره مند شد—از جمله استاد راهنمای پایان نامه اش که او را به راه اندازی آزمایشگاه شخصی اش تشویق کرد—اما خود گفته بود: «نزدیک ترین کسی که [به عنوان الگو] داشتم، مادام کوری بود و حتی او هم در واقع گرر گارسون، بازیگری بود که در فیلم نقش او را بازی می کرد!» او تلاش های گسترده ای برای ایمن تر و پذیراتر کردن فضای دانشگاه پنسیلوانیا برای زنان انجام داد. در سال ۱۹۷۰، او ریاست و بنیان گذاری گروه «زنان برای فرصت برابر در دانشگاه پنسیلوانیا» ("WEOUP") را بر عهده گرفت. وقوع مجموعه ای از تجاوزها در محوطه دانشگاهی، او را بر آن داشت که یک تحصن سازمان دهی کند. وی عضو «کمیته وضعیت زنان» (کمیته کوهن) در شورای دانشگاه بود و همچنین به همراه دیگران ریاست «کارگ
روه برابری جنسیتی دانشگاه پنسیلوانیا» را در سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۱ برعهده داشت. او برای دهه ها عضو فعال انجمن زنان در علوم ("AWIS") بود و در نقش های مختلفی فعالیت کرد؛ از جمله عضویت در هیئت اجرایی (۱۹۷۴–۱۹۷۶) و ریاست این انجمن (۲۰۰۸–۲۰۰۹). او همچنین در «کمیته زنان انجمن آمریکایی زیست شناسی شیمیایی» (۱۹۷۲–۱۹۷۵) و «کمیته زنان انجمن استادان دانشگاه های آمریکا» ("AAUP") در سال های ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۸ خدمت کرد. لِبوی به طور مستقیم با تبعیض جنسیتی مواجه شد؛ به گونه ای که در دورهٔ فوق دکتری صراحتاً به او گفته شد که نه او و نه هیچ زن دیگری به عنوان استادیار استخدام نخواهند شد. در اوایل دههٔ ۲۰۰۰، با اینکه دهه ها از تلاش های ابتدایی برای مقابله با تبعیض گذشته بود، او نسبت به اهمیت ادامهٔ فعالیت های انجمن زنان در علوم (AWIS) دچار تردید شد—تا اینکه لری سامرز لب به سخن گشود. اظهارات بحث برانگیز سامرز در سال ۲۰۰۵ دربارهٔ دلیل کم بودن حضور زنان در علوم و مهندسی، باعث شد لِبوی دوباره بر کارکرد کنش گری انجمن زنان در علوم تمرکز کند و نگاه خود را به سوی موانع نظام مند و پنهان تری که زنان در عرصهٔ علم با آن روبرو هستند معطوف نماید. در س
ال ۲۰۱۲، انجمن آمریکایی تحقیقات استخوان و مواد معدنی جایزهٔ «پیشرفت حرفه ای فیبی لِبوی» را بنیان نهاد تا از پژوهشگران زن جوان خارج از ایالات متحده حمایت کند. زندگی شخصی. ازدواج لِبوی با یوجین لِبوی به طلاق انجامید. او بعدها با نیل ناتانسون ازدواج کرد و نامادری سه فرزند او—کیت، جان و دانیل—شد. لِبوی بر اثر بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS) درگذشت.
امین علی بدرخان ( 1851/1852 – 1926) سیاستمدار و قاضی عثمانی و کرد بود. او یکی از اعضای مؤسس انجمن همکاری و پیشرفت کردستان و نایب رئیس انجمن اعتلای کردستان بود . زندگینامه. اوایل زندگی. امین علی بدرخان در سال 1851 یا 1852 در کندیه (هراکلیون امروزی) در کرت به دنیا آمد پدرش بدرخان بیگ آخرین امیر امارت بوتان بود و هنگامی خانواده او در جزیره کرت تبعید بودن به دنیا آمد او در مدرسه دولتی عثمانی تحصیل کرد و پس از فارغ التحصیلی به کار در سیستم قضایی عثمانی پرداخت. و در شانزده سالگی کرت را به مقصد استانبول ترک کرد حرفه سیاسی. در دهه 1880، او بازرس قضایی شد و در شهرها و دادگاه های مختلف امپراتوری عثمانی در تلاش برای اجرای اصلاحات قضایی که در سال 1879 صادر شده بود . در اوایل دهه 1900، او دوباره به عنوان بازرس قضایی منصوب شد و به چندین شهر در سراسر امپراتوری مانند ادرنه یا آنکارا فرستاده شد . در سال 1906، پس از اینکه پسر عمویش عبدالرزاق بدرخان و برادرش علی شامیل بدرخان به اتهام دست داشتن در قتل رضوان پاشا، شهردار قسطنطنیه متهم شدند، زندگی امین علی ناگهان تغییر کرد . پس از انقلاب ترک های جوان علیه سلطان عبدالحمید دوم به او
اجازه داده شد که به قسطنطنیه بازگردد و در سال 1908 به عضویت مؤسس انجمن کرد برای همکاری و پیشرفت درآمد . در آن زمان او روابط نزدیکی با عبدالقادر عبیدالله برقرار کرد ، زیرا او همچنین یکی از اعضای جنبش کرد بود. اما انجمن در سال 1909 توسط کمیته حاکم اتحادیه و ترقی (CUP) ممنوع شد زیرا هیچ سودی در یک سازمان کردی نمی دید. در سال 1918 او به عنوان نایب رئیس انجمن اعتلای کردستان انتخاب شد ، با انتخاب عبدالقادر عبیدالله به عنوان رئیس جمهور مخالفت کرد. اما مناقشات ادامه یافت زیرا عبیدالله از خودمختاری در داخل یک دولت ترکیه آینده دفاع می کرد، در حالی که امین علی بدرخان طرفدار استقلال کردستان بود و همچنین از طرف دولت آتی کردستان به عنوان خلیفه سلطان عثمانی به رسمیت شناخته شد. امین علی همچنین در مذاکرات کنفرانس صلح پاریس شرکت فعال داشت . او با مخالفت با شریف پاشا که نماینده انجمن اعتلای کردستان در مذاکرات صلح پاریس بود، بر این عقیده بود که استان وان باید در یک کردستان گنجانده شود. او نامه ای به رئیس کنفرانس صلح در پاریس نوشت و همچنین به ریچارد وب، نماینده بریتانیا در استانبول، نقشه مناطقی را که او به عنوان بخشی از یک دولت
کردی در آینده تصور می کرد، ارائه کرد. امین علی در ادامه انجمن سازمان های اجتماعی کرد را تأسیس کرد که از کردستان مستقل دفاع می کرد. او از آرمان کردها دست نکشید و با دیپلمات های یونانی که توانست حمایت آنها را جلب کند، روابط برقرار کرد. سپس او و پسرش سلادت بدرخان نیز برای تسهیل قیام کردها در موصل از انگلیس درخواست حمایت کردند ، اما آنها از حمایت از این امر خودداری کردند. از آنجایی که ایجاد جمهوری ترکیه قریب الوقوع بود، او به مصر تبعید شد و در سال 1926 در آنجا درگذشت
فی گیل AO (۱۳ ژوئن ۱۹۳۲ – ۳ مه ۲۰۰۸) یک جغرافی دان فرهنگی استرالیایی و استاد بازنشسته بود. او از مدافعان فرصت های برابر برای زنان و مردم بومی استرالیا بود. پیشینه. او با نام گوئندولین فی گیلدینگ در بالاکلاوا، استرالیای جنوبی از پدر و مادری به نام جاسپر و کاتلین گیلدینگ به دنیا آمد. پدر او یک واعظ متدیست بود. پروفسور گیل اولین فارغ التحصیل افتخاری در رشته جغرافیا از دانشگاه آدلاید بود. پروفسور گیل به خاطر بسیاری از آثار علمی از جمله اولین رساله دکتری که بر مردم نیمه بومی تمرکز داشته و به مسائل همگون سازی پرداخته است، شناخته می شود. رساله او با عنوان "مطالعه ای دربارهٔ همگون سازی: بومیان نیمه استرالیایی در استرالیای جنوبی" در سال ۱۹۶۰ در آدلاید منتشر شد و پس از پذیرفته شدن گسترده به عنوان یک متن انسان شناسی، در سال ۱۹۶۴ مجدداً منتشر شد. این رساله در دانشگاه های متعدد به کار برده شد. او برای کمک هایش به عرصه علمی و نقش زنان در دانشگاه ها بسیار مورد تقدیر قرار گرفته است. در سال ۱۹۸۹، او برای «خدماتش به علوم اجتماعی، به ویژه در حوزه های جغرافیا و مطالعات بومیان» نشان افسر استرالیا را دریافت کرد. در سال ۱۹۷۸، او او
لین زنی بود که به عنوان استاد در دانشگاه آدلاید در رشته جغرافیا منصوب شد. در سال ۱۹۸۸، او معاون رئیس در دانشگاه آدلاید شد و در سال ۱۹۹۰، رئیس دانشگاه دانشگاه استرالیای غربی شد. در سال ۱۹۹۷، او به عنوان رئیس آکادمی علوم اجتماعی استرالیا منصوب شد و اولین زنی بود که این موقعیت را داشت. گیل تأثیر زیادی از رابطه خود با خواهرخوانده اش ادنا واکر، یکی از اعضای نسل ربوده شده گرفت و یکی از سخنرانان و فعالان اولیه برای تغییر در رفتار با بومیان استرالیا بود. زمانی که در سال ۱۹۵۷ با میلتون گیل ازدواج کرد، دو ساقدوش او زنان بومی، گلادیس لانگ و لیندا ویل بودند. فعالیت های تحقیقاتی اولیه او در میان جوامع بومی در بسیاری از موارد تنها سوابق مکتوب برخی افراد را نمایان می کند. این تحقیقات بخشی از کارهایی بود که کمیسیون سلطنتی جزیره هندمارش برای تصمیم گیری به آن تکیه کرد. این موضوع موجب انتقاد دیگران از صحت مطالب شد. راد لوکاس این رفتار را در 'شکست انسان شناسی' بحث می کند. در زمان حضورش در دانشگاه استرالیای غربی، گیل نقش مهمی در توسعه پیشرفت های چشم گیر در حوزه برابری جنسیتی ایفا کرد. در سال ۱۹۷۲، گیل به عنوان مدرس میهمان در مدرس
ه جغرافیا در دانشگاه آکسفورد حضور داشت، زیرا بورسیه کاترین هلن اسپنس برای سفر به خارج از کشور را دریافت کرده بود. در سال ۱۹۷۸، او استاد میهمان در دانشگاه واشینگتن بود. در سال ۱۹۹۱، گیل با ایان لاو همکاری کرد تا سخنرانی های بویِر آن سال را تحت عنوان "تغییر استرالیا (تغییرات از طریق فناوری)" ارائه دهد. گیل دیم روما میچل را یکی از مربیان کلیدی خود می دانست. مشهور شدن. او اولین زن معاون رئیس دانشگاه آدلاید و اولین رئیس زن دانشگاه استرالیای غربی بود. این اولین انتصاب یک زن در استرالیای غربی و دومین در سراسر استرالیا بود، اما اولین انتصاب در دانشگاه های ماسه سنگی یا گروه هشت دانشگاه استرالیا محسوب می شد. او اولین زن بود که به عنوان رئیس مؤسسه جغرافی دانان استرالیا انتخاب شد و اولین زن بود که به عنوان رئیس کمیته رؤسای دانشگاه های استرالیا انتخاب شد.
کارولین لوگر زیست شیمیدان و زیست فیزیکدان اتریشی-آمریکایی است که به خاطر پژوهش هایش دربارهٔ نوکلئوزوم ها و کشف ساختار سه بعدی کروماتین شناخته می شود. او استاد ممتاز دانشگاه کلرادو بولدر در دانشکده زیست شناسی شیمیایی است. زندگی. لوگر کوچک ترین فرزند خانواده پس از چند برادر بود. با این که به ریاضی، الکترونیک یا فیزیک مانند برادرانش علاقه ای نداشت، اما مجذوب زیست شناسی شد. او گفته است که در دوران مدرسه راهنمایی تصمیم گرفت دانشمند شود، زیرا متوجه شد که «هنوز همه چیز شناخته شده نیست». در دوران جوانی در اتریش، لوگر به یک دبیرستان زبان های خارجی رفت و در آن جا در رشتهٔ زبان های خارجی تخصص یافت. لوگر ازدواج کرده و یک دختر دارد. تحصیلات. لوگر مدرک کارشناسی علوم خود را در رشتهٔ میکروبیولوژی و مدرک کارشناسی ارشد علوم را در رشتهٔ زیست شیمی از دانشگاه اینسبروک دریافت کرد. او مدرک دکترای تخصصی خود را در رشته های زیست شیمی و زیست فیزیک از دانشگاه بازل اخذ کرد. حرفه. در سال ۱۹۹۷، لوگر به عنوان پژوهشگر پسادکترا همراه با تیموتی جی. ریچموند، نویسندهٔ اول مقاله ای شد که نخستین ساختار تعیین شده برای نوکلئوزوم را توصیف کرد. این سا
ختار با استفاده از پراش پرتو ایکس کشف شد. او همچنین پیشنهاد کرد که پیوندهای بین هیستون و دی ان ای در نقاطی که تماس کمتری میان هیستون و دی ان ای وجود دارد، ضعیف تر هستند؛ این فرضیه در مقاله ای در سال ۲۰۰۹ توسط میشل وانگ تأیید شد. پس از چند سال فعالیت در مؤسسه فناوری فدرال سوئیس، لوگر در سال ۱۹۹۹ توسط دانشگاه ایالتی کلرادو استخدام شد. پژوهش های او در آن جا شامل بررسی های گسترده تری بر ساختار سه بعدی نوکلئوزوم بود. نوکلئوزوم، واحد بنیادی ماده ژنتیکی کروماتین که کروموزوم ها را تشکیل می دهد، از دی ان ای پیچیده شده به دور دیسکی از پروتئین ها ساخته شده است. در سال ۲۰۰۵، لوگر و کنت کی با استفاده از پراش پرتو ایکس سازوکار ویروسی را تعیین کردند که باعث سارکوم کاپوزی می شود؛ نوعی سرطان که بافت پیوندی زیرپوستی را تحت تأثیر قرار می دهد. این ویروس به کروماتین می چسبد و ماده ژنتیکی خود را وارد می کند، که سپس همراه با دی ان ای سلول نسخه برداری می شود. لوگر و کی نشان دادند که ویروس می تواند از کروماتین به عنوان یک «سکوی لنگر» استفاده کند. از سال ۲۰۱۰، لوگر مطالعات گسترده ای دربارهٔ هیستون ها انجام داده و به بررسی ارتباط میان
پروتئین شپرون آن ها و استیلاسیون، همچنین ساختارهای واریانت، پرداخته است. هیستون ها در روند بیان ژن نقش دارند و موقعیت آن ها که توسط پروتئین های شاپرون تعیین می شود، در ایفای این نقش حیاتی است. این پروتئین ها همچنین می توانند ساختار کلی نوکلئوزوم را تغییر دهند. تغییرات ایجادشده در هیستون ها، از جمله استیلاسیون، متیلاسیون و فسفریلاسیون، به دلیل نقش آن ها در فعال سازی یا غیرفعال سازی ژن ها، بسیار اهمیت دارند. در سال ۲۰۰۸، لوگر مطالعه ای منتشر کرد که نشان داد تغییرات فیزیکی در نوکلئوزوم هنگام متیله شدن دی ان ای رخ نمی دهند. پژوهش های لوگر تا سال ۲۰۱۲ شامل حوزه های دیگری نیز در زمینه کروماتین می شوند، از جمله روندهای تکثیر دی ان ای، رونویسی، بازآرایی دی ان ای و ترمیم دی ان ای در کروماتین. گروه پژوهشی او همچنین آزمون های گوناگونی برای بررسی ساختار کروماتین طراحی کرده اند تا به عنوان مکمل پراش پرتو ایکس سنتی به کار روند. یکی دیگر از زمینه های پژوهشی مرتبط برای گروه او، علت ژنتیکی سندرم رت است که ژن MECP2 را دربرمی گیرد. این ژن پروتئینی را رمز می کند که به گروه های متیل در کروماتین متصل می شود و ساختار آن را تغییر می
دهد. افتخارات. لوگر در طول دوران حرفه ای خود جوایز بسیاری دریافت کرده است. او در سال ۱۹۹۹، نخستین سال حضورش به عنوان استاد در دانشگاه ایالتی کلرادو، برندهٔ جایزهٔ پژوهشگر سرل شد. در سال ۲۰۰۳، او به عنوان استاد مونفورت ("Monfort)" انتخاب شد و از سوی دانشگاه، سالانه ۷۵٬۰۰۰ دلار به مدت دو سال برای تحقیقاتش دریافت کرد. دو سال بعد، لوگر به عنوان پژوهشگر مؤسسه پزشکی هاورد هیوز منصوب شد. در سال ۲۰۰۷، او جایزهٔ علمی ایالت "فورآرلبرگ" اتریش را دریافت کرد. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲، لوگر عضو هیئت مشاوران مؤسسهٔ ملی علوم پزشکی عمومی بود. او همچنین در طول حرفه اش، چندین کمک هزینهٔ پژوهشی معتبر دریافت کرده است، از جمله کمک هزینهٔ پنج ساله از سوی «مؤسسهٔ ملی سلامت» و کمک هزینه ای به مبلغ ۱٫۲ میلیون دلار از «بنیاد دابلیوام کِک». در سال ۲۰۰۷، لوگر به عنوان «استاد ممتاز دانشگاه ایالتی کلرادو» معرفی شد. در سال ۲۰۱۲، لوگر به عنوان سخنران ملی نشست سال ۲۰۱۳ انجمن زیست فیزیک برگزیده شد. در سال ۲۰۱۴، لوگر به عنوان پژوهشگر برجستهٔ سال از سوی انجمن زیست فیزیک برگزیده شد. در سال ۲۰۱۷، لوگر به عضویت فرهنگستان آمریکایی هنرها و علوم درآمد. در
سال ۲۰۱۸، لوگر به عضویت فرهنگستان ملی علوم انتخاب شد. در سال ۲۰۲۳، لوگر به عنوان استاد ممتاز دانشگاه کلرادو معرفی شد. در همین سال، لوگر همراه با دانیلا رودز و تیموتی جِی. ریچموند برندهٔ جایزهٔ انجمن برندگان جهان را برای کشف ساختار نوکلئوزوم در سطح اتمی شدند.
مارتین دو برترو، که به نام بارونس دو بوسولی نیز شناخته می شود (حدود ۱۶۰۰ – پس از ۱۶۴۲)، اولین کانی شناس زن ثبت شده و همچنین مهندس معدن به همراه همسرش، ژان دو چاستله بود. او در سراسر اروپا به جستجوی ذخایر معدنی و آب زیرزمینی تازه تحت استخدام اشراف و سلطنت ها سفر کرد. در دوران حکومت پادشاه فرانسه، لوئی سیزدهم، مارتین و همسرش محل های بالقوه معدن در فرانسه را بررسی کردند. در یکی از مأموریت های معدنی، مارتین و خانواده اش به جادوگری متهم شدند و به مجارستان گریختند. بعدها، مارتین، همسر و دختر بزرگش دستگیر شدند و سرانجام پس از سال ۱۶۴۲ در زندان درگذشتند. در طول زندگی خود، او چندین اثر ادبی تولید کرد که عمدتاً از کتاب معماری مهندس رومی ویتروویوس، اقتباس شده بود. نوشته های او استفاده از عصاهای جادویی، مشابه یافتن آب، و همچنین دیگر ایده های علمی زمان خود را توصیف می کند. مارتین دو برترو درباره استفاده از ایده های علمی مختلف صریح نبود و ترجیح داد که عموم مردم باور کنند که او از جادو یا ایده های علمی باستانی مشهور استفاده می کند. موفقیت او ناشی از توسعه درک او از جهان زمین شناختی اطرافش بود. دلیل تصمیم او برای پنهان کردن
روش های واقعی موفقیتش نامشخص است. آثار ادبی او نگاه منحصر به فردی به هنر و مهارت های مورد نیاز برای معدن کاری در قرن هفدهم ارائه می دهد. زندگی. مارتین دو برترو از خانواده ای اشرافی و معدنی در تورَن فرانسه بود. پدرش، پیر دو برترو، یک شوالیه و ارباب مونتیگنی بود. در سال ۱۶۱۰، او با ژان دو چاستله، بارون دو بوسولی و دوفنباخ که یک متخصص معدن بود، ازدواج کرد. آن ها چندین فرزند داشتند. دختر بزرگ ترشان، که با مادرش در زندان درگذشت، و پسر بزرگ ترشان، هرکول (که به هرکول ترجمه می شود)، تنها افرادی هستند که اطلاعاتی از آن ها موجود است. از سال ۱۶۱۰ تا ۱۶۲۶، آن ها زمان خود را خارج از کشور سپری کردند. در طول این مدت، آن ها از اقیانوس اطلس عبور کرده و به پوتوسی، بولیوی، برای بازدید از معادن سفر کردند. امپراتور مقدس روم، رودلف، ژان را به عنوان کمیسر کل معادن مجارستان منصوب کرد. در این نقش، آن ها برای ۱۶ سال در جستجوی ذخایر غنی سنگ معدن به طور گسترده ای در اروپا و احتمالاً آمریکای جنوبی سفر کردند. در سال ۱۶۲۶، آن ها به فرانسه فراخوانده شدند تا کار خود را برای احیای صنعت معدن فرانسه آغاز کنند. در سال ۱۶۲۷، هرکول دچار بیماری "گر
مای سوزان در روده ها" شد و پس از چند هفته در شهر شاتو تیری بهبود یافت. در این زمان، مارتین یک چشمه طبیعی کشف کرد و ادعا کرد که این چشمه دارای خواص درمانی است. او این موضوع را به پزشک محلی اطلاع داد و حقانیتش اثبات شد. این شهر به جاذبه ای تبدیل شد که بیماران و ثروتمندان از آن بازدید می کردند. امروزه، مورخ زمین شناسی، مارتینا کلبل-ابرت ثابت کرده است که این موضوع شکلی طولانی مدت از تقلب علمی بوده است. دلیل تلاش برای متقاعد کردن مردم به توانایی های عرفانی و شانس ظاهری آن ها نامشخص است، اگرچه ممکن است روشی بوده باشد که آن ها باور داشتند مشتریان ثروتمندتر بیشتر علاقه مند خواهند بود. در حالی که آن ها در شاتو تیری بودند، پزشک محلی نسبت به دلایل مارتین مشکوک بود و باور نداشت که او چشمه را با استفاده از عصای جادویی پیدا کرده باشد. عصاهای جادویی، که به یافتن آب شناخته می شوند، وسیله ای بود که تصور می شد به یافتن آب زیرزمینی کمک می کند. این وسیله شامل دو میله فلزی خمیده بود که توسط کاربر نگه داشته می شد. شواهد علمی کمی درباره این روش وجود دارد و به عنوان یک ایده علمی قرون وسطایی تلقی می شود، مانند تخته اویجا، و توسط کارب
ر کنترل می شود. پزشک به جای باور به عصای جادویی، قادر بود تشخیص دهد که مارتین آب معدنی غنی را از طریق دنبال کردن ذخایر آهن قرمز در سنگفرش تا منبع آب پیدا کرده است. این تشخیص توسط پزشک باعث شروع فروپاشی حرفه آن ها شد. پس از این رویداد، مردم به روش های آن ها مشکوک شدند و فعالیت آن ها در روحانیون منطقه ای شک و تردید ایجاد کرد. در پایگاه معدنی در مورلکس در برتانی که این زوج توسعه دادند، یک کشیش، پرووت منطقه ای به نام توش-گریپه دستور داد که یک بالیف قلعه آن ها را برای یافتن مواد مجرم انگیز جستجو کند. پس از پیدا کردن تحقیقات، نمودارها و دیگر مواد، روحانیون تصمیم گرفتند که روش های آن ها شامل جادوگری بوده است و مارتین و همسرش را به جادوگری متهم کردند. هیچ اتهامی مطرح نشد اما این زوج مجبور شدند فرانسه را ترک کنند و از سال های ۱۶۲۸-۱۶۲۹ به آلمان و سپس مجارستان فرار کردند. پس از عدم توانایی در کاهش خسارت هایشان، آن ها به فرانسه بازگشتند.
سات آمون (؛ ؛ "دختر آمون") یک شاهدخت در مصر باستان و همسر بزرگ سلطنتی در دودمان هجدهم مصر بود. خانواده. سات آمون به عنوان دختر بزرگ فرعون آمنهوتپ سوم و همسر بزرگ سلطنتی او تیه در نظر گرفته می شود. او بعداً در حدود سال ۳۰ سلطنت آمنهوتپ سوم با پدرش ازدواج کرد. این باور که سات آمون دختر آمنهوتپ سوم و تیه است بر اساس وجود اشیایی است که در مقبره یویا و تویا والدین ملکه تیه، به ویژه صندلی ای که لقب او به عنوان دختر پادشاه را دارد، پیدا شده است. زندگی نامه. وجود سات آمون به خوبی تصدیق و تأیید شده است، به ویژه در مقبره یویا و تویا که در آن سه صندلی ظریف ساخته شده بودند. از آنجایی که این صندلی ها مورد استفاده قرار می گرفتند، و اندازه آنها به تدریج بزرگتر می شد، فرض بر این است که آنها متعلق به سات آمون در دوران رشد او بوده اند. سپس آنها را به رسم قرار دادن اشیایی که در زندگی فرد متوفی معنی داشت، در آرامگاه پدربزرگ و مادربزرگ او قرار دادند. او همچنین بر روی سنگ یادبود دایه اش «نبت کابنی» به تصویر کشیده شده است. تقریباً هیچ چیز از زندگی او به جز بزرگ ترین دختر یک ملکه قدرتمند (و عمر طولانی) شناخته شده نیست. در دهه آخر سل