Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
، دو پرتاب اضافی (با اسپانسری Mountain Dew) در دو طرف بالای منطقهٔ top of the key زمین قرار گرفت که هر کدام سه امتیاز ارزش داشتند. این تغییرات حداکثر امتیاز ممکن را به ۴۰ افزایش داد و محدودیت زمانی نیز از ۶۰ به ۷۰ ثانیه افزایش یافت. در مرحله مقدماتی، هر بازیکن فرصت دارد تا حداکثر امتیاز ممکن را کسب کند. سه بازیکنی که بالاترین امتیازها را کسب کنند، به فینال راه می یابند. دور نهایی با همان روش مرحله مقدماتی برگزار می شود، اما بازیکنان بر اساس امتیاز مرحله اول به صورت صعودی (از کم ترین به بالاترین امتیاز) به پرتاب می پردازند. در هر مرحله، پرتاب ها و امتیازها توسط داور و سیستم بازپخش تلویزیونی تأیید می شود. در دور نهایی، ترتیب پرتاب به صورت معکوس انجام می شود (شروع از گوشه چپ زمین برای بازیکنان راست دست و بالعکس). در صورت تساوی امتیاز، دور (های) اضافه ۳۰ ثانیه ای (در فینال ۶۰ ثانیه ای) برای تعیین برنده برگزار می شود.
گورستان بزرگ کوئوپیو (، ) یک گورستان بزرگ است که در بخش پویجو در کوئوپیو، فنلاند واقع شده است. این گورستان در سال ۱۸۶۷ تأسیس شد و در قرن بیستم چندین بار گسترش یافته است. این گورستان در منطقه کلیسای جامع کووپیو واقع شده است و همچنین به عنوان گورستان بخش شهر کووپیو شناخته می شود. این گورستان از جنوب با راه آهن کوولا–ایسالمی، از غرب با کلیساهای کوچک برکت در امتداد کاریالانکاتو و ساختمان موزه کلیسای ارتدکس فنلاند و دولت کلیسا، از شمال با بزرگراه ۵ و از شرق با خیابان پویجونکاتو هم مرز است. این گورستان دارای گورستانی از ادیان مختلف است که در اوایل قرن بیستم تأسیس شده و در آن جمعیت ارتدکس شرقی دفن شده اند. این گورستان همچنین دارای محل دفن سربازان روسیه - قزاق ها دان - و یک کلیسای کوچک یادبود است که در سال ۱۹۱۲ برای آن ساخته شده است. شاید مشهورترین فرد دفن شده در این گورستان مینا کانت، نویسنده و فعال اجتماعی فنلاندی باشد. طبق گزارش سازمان میراث فنلاند، گورستان بزرگ و پارک قهرمانان واقع در مرکز، در مولتیمکی، فرهنگ گورستان فنلاند را به شیوه ای ملی و با اهمیت نشان می دهند.
لنز یا عدسی آناستیگمات یا آناستیگماتیک، در عکاسی لنزی است که برای اصلاح سه خطای اصلی نوری به کار برده شده است: ابیراهی کروی و تاری نامتقارن و کما. لنزهای اولیه اغلب کلمهٔ آلمانی "Anastigmat" را در نام خود داشتند تا این ویژگی جدید را تبلیغ کنند مانند: (Doppel-Anastigmat, Voigtländer Anastigmat Skopar و غیره)
ایستگاه راه آهن کوئوپیو (، , ) در منطقه مالیالاهتی شهر کوئوپیو در منطقه ساوونیای شمالی فنلاند واقع شده است. ساختمان بتنی فعلی ایستگاه در سال ۱۹۳۴ تکمیل شد و جایگزین ساختمان چوبی اولیه ایستگاه واقع در در شرق شد که در سال ۱۸۸۹ ساخته شده بود. محل اخیر اکنون ایستگاه باربری است. "Asemakatu" ("خیابان ایستگاه") که امروزه ایستگاه در آن واقع شده است، قبلاً در اوایل دهه ۱۹۰۰ با نام "Linnankatu" ("خیابان قلعه") شناخته می شد. نام «آسمکاتو» قبلاً برای قطعه ای از جاده واقع در شمال پل راه آهن در «ماهرنکاتو» (خیابان صاحبخانه) استفاده می شد. ایستگاه راه آهن اصلی مذکور در انتهای شرقی این «آسمکاتو» قرار داشت؛ امروزه این قطعه از جاده «پوجولانکاتو» (خیابان شمالی) نامگذاری شده است. مسیرهای حرکت. ایستگاه راه آهن کوئوپیو دارای سه خط ریلی است:
مسابقه اسلم دانک ان بی ای () یک رقابت سالانه بسکتبال است که در طول ان بی ای آل-استار ویکند برگزار می شود. این مسابقه نخستین بار توسط لیگ رقیب (ای بی ای) طراحی و در بازی آل-استار سال ۱۹۷۶ ای بی ای در دنور اجرا شد. قهرمان اولیه جولیوس اروینگ از تیم نیویورک نتس بود. به دنبال ادغام ای بی ای و ان بی ای در همان سال، این رقابت از فصل ۷۷–۱۹۷۶ به ان بی ای منتقل شد. تا سال ۱۹۸۴ هیچ مسابقه اسلم دانک دیگری در سطح حرفه ای برگزار نشد. فرمت این مسابقه در طول سال ها تغییرات زیادی داشته است، از جمله استفاده از رأی گیری مردمی، از طریق ارسال پیامک، برای مشخص کردن برنده دور نهایی که تا سال ۲۰۱۴ ادامه داشت.
موسی سیاه (۳۳۲–۴۰۸ پس از میلاد) (به قبطی: abba Mouch)، که همچنین با عنوان قدیّس قدرتمند موسی سیاه نیز شناخته می شود، یک قدیس مسیحی زاهد و راهب قبطی مصری بود که در میان قرون چهارم و پنجم میلادی زندگی می کرد. به دلیل رنگ پوستش، به «سیاه» ملقب شد، زیرا اصالت او احتمالاً به سرزمین های نوبه در جنوب مصر بازمی گردد. او زندگی خود را به عنوان دزد و راهزن آغاز کرد، سپس توبه نمود و راهب شد. زندگی او یکی از قدرتمندترین و مشهورترین داستان های توبه در تاریخ کلیسای قبطی محسوب می شود و به همین دلیل به او لقب «قدیّس قدرتمند» داده اند (نه تنها به دلیل قدرت بدنی، بلکه به دلیل قدرت توبه اش). اوان زندگی. اطلاعات کمی دربارهٔ دوران کودکی موسی سیاه وجود دارد، اما احتمالاً او بین سال های ۳۳۰ تا ۳۴۰ پس از میلاد متولد شده و اصالتش به نوبه (جنوبی ترین بخش مصر) بازمی گردد. او برده رئیس قبیله ای بود که خورشید را می پرستید (عبادتی رایج در مصر باستان). اما به دلیل شرارت های بی اندازه اش، اربابش او را به شدت مجازات کرد. موسی گریخت و شروع به انتقام از هر ارباب ثروتمندی کرد که او را رانده بود. او به غارت، سرقت و قتل مشغول شد و بدن عظیم و قدرتم
ندش در این راه به او کمک می کرد. گفته می شود که به دلیل همین قابلیت ها، او رئیس گروهی از راهزنان شد و چنان وحشتی ایجاد کرد که مردم او را شیطان سیاه لقب دادند. پالادیوس، که زندگی نامه او را در میان زندگی نامه های پدران صحرا نوشت، می گوید: «آنچه از جوانی او می دانیم، چیزی برای تحسین ندارد.» به دلیل قدرت فراوانش، روایت شده است که روزی او قصد نزدیک شدن به گله گوسفندی را داشت، اما چوپان سگ هایش را به سمت موسی رها کرد. موسی خشمگین شد. بعداً چوپان و گله را در آن سوی رودخانه دید، با شمشیر در دهان به آب پرید. گفته می شود که او مسافتی معادل ۱۷۰۰ متر را شنا کرد. به محض اینکه چوپان او را دید، وحشت زده فرار کرد. انتقام موسی از چوپان به گوسفندان معطوف شد؛ او چهار گوسفند از بهترین ها را برای ذبح انتخاب کرد و همه را با خود برد و همان طور که آمده بود، بازگشت. در سوی دیگر رودخانه نشست و بهترین قسمت گوشت ها را خورد، سپس بقیه و پوست ها را فروخت تا شراب تهیه کند و تا روز بعد، وقتی به رفقایش بازگشت، از مستی بیدار نشد. ایمان آوردن به مسیحیت. موسی خورشیدپرست و عاشق قدرت بود. با مشاهده مداوم خورشید، این احساس در او پدید آمد که خورشید
خدای ناقصی است، زیرا نیمی از روز غایب است و قدرت مطلق ندارد. پس شروع به صحبت با آن کرد و گفت: «ای خورشید، اگر تو خدا هستی، خود را به من بشناسان؛ و اگر نیستی، ای خدایی که نمی شناسمت، خودت را به من بشناسان…» بعداً صدایی شنید که به او گفت: «راهبان صحرای شیهیت خدا را می شناسند، نزد آنها برو تا تو را بشناسانند.» او بلافاصله برخاست، شمشیرش را برداشت و به صحرا رفت (گفته می شود که علاوه بر تعقیب و گریز توسط مقامات، به دلیل رؤیایی که دیده بود نیز منتقل شد). در صحرای شیهیت (اسکیت)، با قدیس ایسیذورُس، کشیش قلایا، در حالی که از سلولش خارج می شد تا به کلیسا برود، برخورد کرد و از دیدن او وحشت زده شد. شیخ از او پرسید: «ای برادر، اینجا چه می خواهی؟» موسی پاسخ داد: «شنیده ام که تو بنده نیکوی خدایی، و به همین دلیل فرار کرده ام و نزد تو آمده ام تا خدایی که تو را نجات داده است، مرا نیز نجات دهد.» او با اصرار و خشوع از او خواست: «می خواهم با تو باشم، اگرچه گناهان بسیار و شرارت های عظیمی مرتکب شده ام.» ایسیذورُس شروع به پرسیدن دربارهٔ زندگی او کرد و موسی به تمام شرارت هایش اعتراف کرد. وقتی پدر ایسیذورُس صداقت او را دید، شروع به ت
علیم و موعظه او دربارهٔ خدا کرد و از داوری آینده سخن گفت و او را به تأمل واگذاشت. موسی شروع به ریختن اشک های فراوان کرد، زیرا از شرارت متنفر شده بود و تصمیم گرفت از آن خلاص شود. پشیمانی سوزانی وجودش را فرا گرفته بود و خوابش را مانند شبحی وحشتناک آشفته می کرد. او نزد پدر ایسیذورُس آمد، در مقابلش زانو زد و با صدایی بلند و در هم شکسته، همراه با اشک های فراوان، به شرارت ها و جنایاتش اعتراف کرد. ایسیذورُس او را نزد پدر مقاریوس برد که او را تحت مراقبت خود قرار داد و با ملایمت او را تعلیم و ارشاد کرد، سپس نعمت تعمید را به او بخشید و او را به پدر ایسیذورُس سپرد تا او را تعلیم دهد. راهب شدن. پس از مدتی، موسی از پدر ایسیذورُس خواست که راهب شود. ایسیذورُس مشکلات زندگی رهبانی را از نظر سختی های بیابان، مبارزات با شیاطین و نیازهای جسمانی برای او شرح داد و به او گفت: «پسرم، بهتر است به سرزمین مصر بروی و در آنجا زندگی کنی.» این کار برای آزمایش موسی بود، اما پس از اینکه پایداری و صداقت نیت او را دید، دوباره او را نزد قدیس مقاریوس بزرگ، پدر صحرا، فرستاد. موسی آشکارا در کلیسا به تمام گناهان و زشتی های گذشته اش اعتراف کرد. قدیس
مقاریوس در حین اعتراف، لوحی با نوشته ای سیاه می دید و هر بار که موسی به گناهی اعتراف می کرد، فرشته ای آن را پاک می کرد تا اینکه اعتراف به پایان رسید و لوح کاملاً سفید شد. پس از آن، پدر مقاریوس او را موعظه کرد و به کشیش ایسیذورُس بازگرداند که ردای رهبانیت را بر او پوشاند و توصیه کرد: «پسرم، در این صحرا بمان و از آن خارج نشو، زیرا در روزی که از آن خارج شوی، تمام شرارت ها به تو بازخواهند گشت؛ بنابراین، تمام عمرت را در آنجا بمان، و من ایمان دارم که خدا با تو رحمت و لطف خواهد کرد و شیطان را زیر پایت له خواهد کرد.» زندگی رهبانی. موسی در ابتدا با سایر راهبان در دیر زندگی می کرد، اما به دلیل کثرت بازدیدکنندگان، از پدر مقاریوس مکانی خلوت تر خواست. او را به یک سلول منفرد راهنمایی کرد و موسی در آنجا با مداومت در نماز، روزه و عبادت زندگی می کرد تا با هر فکر شیطانی یا وسوسه شهوانی که او را به ارتکاب شرارت بازمی گرداند، مبارزه کند. یک بار، به دلیل شدت جنگ شهوات در درونش، بیرون رفت و این را به پدر ایسیذورُس اعلام کرد. ایسیذورُس او را برد و به پشت بام برد و به او گفت: «به مغرب نگاه کن.» موسی انبوهی بی شمار از شیاطین را دید
که به شدت مضطرب بودند و برای جنگ آماده می شدند. پدر ایسیذورُس دوباره به او گفت: «به مشرق نگاه کن.» موسی نگاه کرد و انبوهی از فرشتگان قدیس و پرشکوه را دید. پدر ایسیذورُس گفت: «ببین، اینها کسانی هستند که خدا برای کمک به قدیسان می فرستد. اما آنهایی که در غرب هستند، کسانی هستند که با آنها مبارزه می کنند. پس کسانی که با ما هستند، تعدادشان بیشتر است.» بدین ترتیب، موسی خدا را شکر کرد و تشویق شد و به سلولش بازگشت. بنا به توصیه پدر اعترافش، موسی سعی می کرد بدن قوی خود را با ایستادن در نماز، روزه و متانیات (سجده های طولانی) خسته کند. برای سرکوب جسمش، شب ها به سلول های راهبان پیر می رفت و کوزه هایشان را برمی داشت و پر از آب می کرد. شیطان از تلاش بی حد او خسته شد، یک بار در کنار چاه با او روبرو شد و ضربه دردناکی به او زد و او را ناتوان از حرکت رها کرد، تا اینکه برخی از برادران به چاه آمدند و او را به کلیسا نزد پدر ایسیذورُس بردند. او سه روز در کلیسا ماند تا اینکه قدرت حرکت خود را بازیافت. یک بار چهار دزد به سلول او دستبرد زدند. او همه را بست و با خود به کلیسا آورد. وقتی دزدان فهمیدند که او همان موسی است که رئیس گروهی از
دزدان بوده است، خواستند توبه کنند و راهب شوند. او با سخنان فراوان، دل هایشان را تکان داد و آنها را موعظه کرد. به دلیل تلاش های بی اندازه اش، شیاطین با او مقابله کردند تا حدی که مرشدش، پدر ایسیذورُس، به او توصیه کرد که در اعمال زاهدانه خود اعتدال را رعایت کند تا مشکلات را برای خود ایجاد نکند، و از او خواست که کارش را به خدا بسپارد و او به تنهایی جنگ را از او دور خواهد کرد، تا فکر نکند که با کثرت اعمال زاهدانه شیاطین را شکست می دهد، بلکه با فروتنی و فقر روحانی، خدا به جای ما مبارزه می کند. کشیش شدن. به دلیل تلاش ها و فضایلش، خواستند او را کشیش کنند. وقتی پاتریارک خواست قبل از کشیش شدن او را امتحان کند، به کشیشان دستور داد که به محض ورود او به معبد، او را بیرون کنند و بگویند: «ای سیاه، از اینجا بیرون برو.» وقتی او را بیرون کردند، پاتریارک شماسی را دنبال او فرستاد و شنید که موسی به خودش می گوید: «آنها کاری را با تو کردند که سزاوار آن بودی، زیرا تو انسان نیستی و جرئت کردی با مردم معاشرت کنی. پس چرا با آنها می نشینی؟» او در شهر اسکندریه به دست پاپ تئوفیلوس، بیست و سومین پاتریارک، به کشیشی منصوب شد. صدایی شنیده شد ک
ه می گفت: «آکسیوس آکسیوس آکسیوس. شایسته، شایسته، شایسته.» و پس از اینکه ردای سفید را بر او پوشاندند، به او گفتند: «اکنون تو تماماً سفید شدی ای موسی.» اما او با فروتنی پاسخ داد و گفت: «کاش این از درون هم مانند بیرون باشد.» فضایل. موسی در انکار نفس زندگی می کرد، به طوری که حاکمی از فضایل او شنید و مشتاق شد که او را ببیند. وقتی موسی از این دیدار مطلع شد، فرار کرد و در حین فرار، با حاکم روبرو شد و حاکم از او دربارهٔ سلول پدر موسی پرسید. او گفت: «چه می خواهی از او بپرسی؟ او مردی پیر و نادرست است.» حاکم مضطرب شد و به دیر رفت و آنچه را که اتفاق افتاده بود به آنها گفت. وقتی از او دربارهٔ اوصاف آن شخص پرسیدند، معلوم شد که او خود پدر موسی بوده و این را به دلیل انکار نفس خود گفته است. به دلیل عشق، فروتنی، تلاش و زهد شدیدش، از خدا موهبت انجام معجزات و عجایب را دریافت کرد. دربارهٔ یکی از راهبان گفته شده است که در خطایی افتاد و مجمعی برای محاکمه او تشکیل شد و پدر موسی را دعوت کردند. اما او نخواست بیاید. کشیش نامه ای برای او فرستاد و گفت: «بیا ای موسی، مردم منتظر تو هستند.» وقتی اصرار کردند، برخاست و آمد در حالی که کیسه ای
سوراخ شده پر از شن حمل می کرد. وقتی برادرانی که به استقبال او رفته بودند، او را دیدند، تعجب کردند و گفتند: «این چیست ای پدر ما؟» او پاسخ داد: «شما مرا دعوت می کنید تا برادر مرا در خطایش قضاوت کنم، و اینها گناهان من هستند که پشت سرم می دوند بدون اینکه آنها را ببینم یا حس کنم.» آنها از او خجالت کشیدند و برادر گناهکار را بخشیدند. یک بار در اسکیت، دستوری مبنی بر روزه در آن هفته صادر شد. در همین حین، برخی از برادران از مصر به دیدار پدر موسی آمدند و او برای آنها غذا آماده کرد. وقتی برادران دود بلند شده را دیدند، به پدران گفتند: «ببینید، موسی روزه اش را شکسته و برای خودش غذا آماده کرده است.» اما آنها به آنها گفتند: «وقتی نزد ما بیاید، با او صحبت خواهیم کرد.» وقتی شنبه فرا رسید و پدران عمل نیکوی او را دیدند، در مقابل برادران به او گفتند: «ای پدر موسی، تو دستور مردم را نادیده گرفتی و دستور خدا (یعنی مهمان نوازی از غریبان) را رعایت کردی.» شهادت. در آن دوره، گروه هایی از بربرها شروع به حمله به صحرای شیهیت (اسکیت) برای غارت کردند و موسی در اولین این حملات، که در سال ۴۰۸ میلادی بود، کشته شد. بربرها به دیر آمدند و موسی با
روح، قبل از رسیدن آنها، از آمدنشان آگاه شد. او این را به هفت راهبی که با او بودند گفت و از آنها خواست که فرار کنند. وقتی از او پرسیدند و گفتند: «و تو ای پدر ما، فرار نمی کنی؟» گفت: «مدت هاست منتظر این روز هستم تا سخن یسوع مسیح محقق شود که هر که با شمشیر گیرد، با شمشیر کشته شود (متی ۲۶: ۵۲).» آنها به او گفتند: «ما نیز فرار نمی کنیم، بلکه با تو می میریم.» او به آنها گفت: «اینک بربرها به در نزدیک می شوند.» بربرها وارد شدند و آنها را کشتند، اما یکی از آنها ترسیده بود و به قلعه فرار کرد و هفت تاجی دید که از آسمان فرود آمد و بر سر آن هفت نفر قرار گرفت، پس او نیز پیش رفت تا شهادت دهد. این واقعه در روز بیست و چهارم ماه بؤونه سال ۴۰۸ میلادی و در سن هفتاد و پنج سالگی او اتفاق افتاد. میراث. موسی توسط معاصران خود بسیار ستوده شد. در تاریخ کلیسایی قرن پنجم میلادی، که حدود ۷۰ سال پس از مرگ موسی نوشته شده است، هرمیاس سوزومن میراث موسی را چنین خلاصه می کند: تفسیر مدرن، موسی اتیوپیایی را به عنوان حواری عدم خشونت گرامی می دارد. آثار و زیارتگاه اصلی او امروزه در کلیسای مریم در صومعه پارومیوس، یک صومعه ارتدکس قبطی واقع در وادی ال
نطرون مصر، یافت می شود. او راهنمای روحانی بسیاری از راهبان جوان و بسیاری از مسیحیان در طول نسل ها بود.
گئورگ استپانی کیلیمجیان (؛ زاده ) مورخ اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۱۲ ژوئن ۱۹۳۹ در آتن در به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ التحصیل گشت. وی به زبان های زبان ارمنی، زبان روسی، زبان فرانسوی، زبان یونانی، زبان ترکی استانبولی، و زبان انگلیسی تسلط دارد. وی همچنین برنده جوایزی همچون آموزگار شایسته جمهوری ارمنستان شد.
کولیوادس (Kollyvades) اعضای جنبشی در کلیسای ارتدکس شرقی بودند که در نیمه دوم قرن هجدهم در جامعه رهبانی کوه آتوس آغاز شد. این جنبش در پی احیای اعمال سنتی و مخالفت با نوآوری های بی مورد بود و به طور غیرمنتظره ای به جنبشی برای احیای معنوی تبدیل شد. همان طور که متروپولیتن کالیستوس ویر به اختصار اشاره می کند: نام این جنبش از «کولیوا» (Kollyva) (گندم پخته) گرفته شده است که در مراسم یادبود استفاده می شود. حامیان این جنبش راهبان آتوسی بودند که به شدت به سنت مقدس پایبند بودند و اصرار داشتند که مراسم یادبود نباید در روزهای یکشنبه برگزار شود، زیرا آن روز، روز رستاخیز خداوند است، بلکه باید در روز شنبه برگزار گردد که روز معمول برای گرامیداشت یاد مردگان است. آنها همچنین طرفدار دریافت مکرر عشای ربانی بودند و دعای قلبی بی وقفه را تمرین می کردند. اصطلاحات «کولیودس»، «کولیویستای» (Kollyvistai) و «ساباتایانوی» (Sabbatianoi) عناوینی بودند که در ابتدا به صورت کنایه و برای توهین استفاده می شدند، اما به مرور زمان این نام های تحقیرآمیز به یک عنوان افتخار تبدیل شدند. رهبران این جنبش عبارت بودند از نئوفیتوس کافسوکالیویتس (۱۷۱۳–۱۷۸۴)،
قدیس ماکاریوس (نوتاراس) کورینثی (۱۷۳۱–۱۸۰۵)، قدیس نیکودیموس کوه مقدس (۱۷۴۹–۱۸۰۹) و قدیس آتاناسیوس پاریوس (۱۷۲۲–۱۸۱۳). پیشینه تاریخی. آغاز این مناقشه در سال ۱۷۵۴ میلادی بود. در آن زمان، راهبان صومعه سنت آن، که تعدادشان به شدت افزایش یافته بود، تصمیم گرفتند کلیسای مرکزی قدیمی خود را که با هزینه های شخصی پاتریارک سابق، دیونیسیوس سوم، که در آنجا بازنشسته شده بود، ساخته شده بود، تخریب کنند و کلیسای جدیدی بسازند. برای تأمین بودجه لازم، از مردم درخواست کمک کردند و تعداد زیادی از اهداکنندگان از سراسر شرق به این درخواست پاسخ دادند. برای قدردانی از همه این افراد، مراسم بیداری و یادبود همراه با کولیوا (گندم پخته) هر شنبه برگزار می شد، همان طور که در کوه آتوس مرسوم بود. اما به زودی فهرست اسامی آنقدر طولانی شد و مراسم همراه با خواندن اسامی آنقدر زمان می برد که راهبان فرصت نمی کردند به کاریز بروند، جایی که هر شنبه بازاری برگزار می شد و آنها دست ساخته های خود را می فروختند؛ بنابراین، تا زمانی که کلیسای مرکزی جدید در حال ساخت بود، راهبان تصمیم گرفتند شش روز کار کنند و مراسم یادبود اهداکنندگان را در روز یکشنبه، پس از مراسم عش
ای ربانی، برگزار کنند. این تصمیم مورد توافق همه راهبان صومعه قرار نگرفت و آنها به دو جناح متخاصم تقسیم شدند. این مناقشه به سرعت در سراسر کوه آتوس گسترش یافت. یک جناح (کولیوادس) معتقد بود که مراسم یادبود باید فقط در روز شنبه و نه در یکشنبه ها و اعیاد مذهبی برگزار شود، در حالی که جناح دیگر (ضد کولیودس) معتقد بود که برگزاری مراسم یادبود در یکشنبه ها نیز مغایر با سنت نیست. خصومت شدیدی بین این گروه ها ایجاد شد و به سرعت مشخص شد که علاوه بر بهانه ای که روز برگزاری مراسم یادبود بود، دلایل عمیق تری وجود دارد که شامل تقابل محافظه کاران و اصلاح طلبان با هدف بازگشت به سنت های باستانی یا سازگاری با شرایط اجتماعی مدرن بود. تشدید مناقشه و دخالت پاتریارک نشین. این مناقشه، به دلیل این پیشینه، عمیق تر شد و علاوه بر اینکه موضوع مراسم یادبود را به یک مسئله مهم اعتقادی تبدیل کرد، به مسائل دیگری مانند تناوب دریافت عشای ربانی توسط روحانیون و افراد عادی نیز گسترش یافت. مانند سایر مناقشات، این مورد نیز بر پایه جهل عمومی آغاز شد و عمیق تر گشت، تقریباً شصت سال به طول انجامید و به بیان سخنان وحشتناک و نادرست نیز انجامید. اولین دخالت پا
تریارک نشین جهانی در مسئله مراسم یادبود یکشنبه در سال ۱۷۷۲ با نامه ای از پاتریارک تئودوسیوس دوم صورت گرفت که در آن اعلام کرد کسانی که مراسم یادبود را در شنبه برگزار می کنند، از سنت باستانی پیروی می کنند، در حالی که کسانی که آن را در یکشنبه ها انجام می دهند «تحت قضاوت نیستند». پس از شکست این تلاش برای مصالحه، تئودوسیوس دوم یا جانشین او پاتریارک ساموئل اول هانتزریس (۱۷۷۳–۱۷۷۴) یک بخشنامه کلیسایی (۱۷۷۳) صادر کرد که در آن راهبان را ترغیب می کرد تا در مورد مراسم یادبود از رویه صومعه خود پیروی کنند و از نزاع با دیگران در این زمینه خودداری کنند. این مداخله سازشکارانه نیز که با هدف مصالحه بین دو گروه بود، شکست خورد. مجامع و تصمیمات. پس از آن، شورایی در سال ۱۷۷۴ در صومعه کوتلوموسی، در کوه آتوس، به دستور پاتریارک ساموئل هانتزریس برگزار شد. در این شورا پاتریارک های سابق قسطنطنیه، سیریل پنجم، و اسکندریه، ماتئوس، که در کوه آتوس بازنشسته شده بودند، چهار اسقف سابق و دو اسقف فعال، و همچنین دو اسقف از تسالونیکی شرکت کردند. حدود دویست راهب نیز حضور داشتند. شورا تصمیم گرفت که کسانی که بخشنامه کلیسایی سال ۱۷۷۳ را نپذیرفته اند، ت
کفیر شوند و از پاتریارک نشین خواستار اقدام شود. با وجود این زبان سخت، مناقشه ادامه یافت. سرانجام، شورای جدیدی در سال ۱۷۷۶ در قسطنطنیه، تحت رهبری پاتریارک سوفونیوس دوم، برگزار شد که در آن پاتریارک اورشلیم و شانزده روحانی دیگر حضور داشتند. شرکت کنندگان اعلام کردند که مراسم یادبود می تواند هم در شنبه و هم در یکشنبه برگزار شود و این موضوع بیشتر مورد بحث قرار نخواهد گرفت. در این شورا، از جمله، سنت آتاناسیوس پاریوس، نئوفیتوس کافسوکالیویتس و سنت نیکودیموس کوه مقدس تکفیر شدند. البته بعدها این تکفیر لغو شد. تناوب عشای ربانی علاوه بر مسئله مراسم یادبود، مناقشه، همان طور که ذکر شد، به معنویت اوخاریستی (عشای ربانی) بر اساس اصول موعظه شده توسط هسی کاست های قرن چهاردهم نیز گسترش یافت. جنبش کولیودس برای کشف مجدد الهیات پاتریستیک و یک زندگی مذهبی که شامل مشارکت مکرر در عشای ربانی بود، تلاش کرد. این جنبش از سوی بسیاری در کوه آتوس و جاهای دیگر مورد حمله قرار گرفت، حملاتی که بارها از هر حدی که انتظار می رفت از راهبان و روحانیون هر طبقه ای فراتر رفت. در سال ۱۸۱۹، یک شورا در قسطنطنیه نظرات کولیودس را مبنی بر اینکه عشای مقدس باید
به طور منظم توسط روحانیون و افراد عادی دریافت شود، تأیید کرد. شخصیت های برجسته. کولیودس ها: ضد کولیودس ها:
قدیس آتاناسیوس اهل پاروس (۱۷۲۱–۱۸۱۳) یکی از قدیسین کلیسای ارتدوکس و از شخصیت های برجسته جریان رهبانی قرن هجدهم است. او روحانی و معلمی فرهیخته از تبار یونانی بود که در دوران حکومت عثمانی فعالیت می کرد. وی به شدت مورد حمله محافل کلیسا، به دلیل نمایندگی و رهبری کولیوادس ها، و همچنین محافل فکری قرار گرفت، زیرا با آدامانتیوس کورایس مخالفت می کرد. نام اصلی او آتاناسیوس تولیس بود و اصالتاً اهل جزیره پاروس بود. او به دلیل دانش الهیاتی و همچنین تحصیلاتش مورد توجه قرار گرفت و به عنوان معلم و مدیر در مراکز فکری برجسته آن زمان خدمت کرد. زندگی نامه. آتاناسیوس احتمالاً در سال ۱۷۲۱ در روستای کوستوس در پاروس به دنیا آمد و نام آتاناسیوس را گرفت. پدرش آپوستولوس تولیس نام داشت و اهل سیفنوس بود، اما پس از ازدواج با زنی محلی در پاروس ساکن شد. او اولین آموزش خود را در روستای خود دریافت کرد، در سال ۱۷۴۵ برای تحصیل به ازمیر رفت و زیر نظر هیروتئوس دندرینوس شاگردی کرد. بعدها (۱۷۵۱) به مدرسه آتونیادا رفت و در آنجا زیر نظر نئوفیتوس کافسوکالیویتس و یوجین وولگاریس (با دومی بین سال های ۱۷۵۴ و ۱۷۵۷) تحصیل کرد. به طور خاص، او از نئوفیتوس در
«گرامر» و «دربارهٔ نحو» تئودور گازیس آموزش دید، در حالی که از یوجین وولگاریس دروس فلسفه را فرا گرفت. سپس در بلاغت و شبانی آموزش دید. در سال ۱۷۵۸، پس از تشویق و فشار یوجین وولگاریس، مدیریت مدرسه تبار در تسالونیکی (مدرسه یونانی تسالونیکی) را پذیرفت. در این مدرسه، شاگردی به نام سنت آتاناسیوسِ نئومارتیر در خشروکرینی داشت. او تنها دو سال در مدرسه تسالونیکی تدریس کرد، زیرا مدرسه به دلیل شیوع طاعون در شهر تعطیل شد؛ بنابراین به کورفو پناه برد و در آنجا تحصیلات خود را زیر نظر نیکفوروس تئوتوکیس تکمیل کرد و فیزیک خواند. سرانجام، پس از دعوت همکلاسی خود در مدرسه آتونیادا، پاناگیوتیس پالاماس، که در سال ۱۷۶۰ «مدرسه پالامیایا» را تأسیس کرده بود، به مسولونگی رفت. در سال های ۱۷۶۷ تا ۱۷۷۰ به تسالونیکی بازگشت و دوباره مسئولیت مدرسه تبار را بر عهده گرفت و پس از مدت کوتاهی دعوت افتخاری از پاتریارکی برای پذیرفتن مدیریت مدرسه آتونیادا را دریافت کرد. او بلافاصله این دعوت را پذیرفت و در کوه آتوس اقامت گزید، جایی که با ماکاریوس نوتاراس ملاقات کرد، که او را تشویق به دست گذاری کرد. آتاناسیوس اطاعت کرد و توسط او به عنوان کشیش دست گذاری شد
. در این دوره او به طور فعال در جنبش کولیوادس ها درگیر شد و در نتیجه نه تنها از مدرسه اخراج شد، بلکه در سال ۱۷۷۶ به عنوان بدعت گذار محکوم و از مقام خود خلع شد. او به تسالونیکی به عنوان استاد در یک دبیرستان بازگشت و در سال ۱۷۸۱ اعاده حیثیت شد. تا سال ۱۷۸۶ در تسالونیکی ماند و در آنجا با نیکودیموس آگیوریتس در کار بسیار مهم انتشار آثار گریگوری پالاماس همکاری نزدیک داشت. با این حال، او همچنان به یک کار تفسیری، دفاعی، تاریخی-دگماتیک، مذهبی، سرودشناختی، فلسفی و آموزشی بسیار مهم ادامه داد، و در نتیجه «یکی از مهم ترین عوامل احیای و پیشرفت معنوی یونانیان برده شد». در سال ۱۷۸۶ به سمت پاروس حرکت کرد، اما جنگ روسیه و عثمانی به او اجازه نداد در جزیره پیاده شود، در نتیجه به خیوس رفت. در آنجا مسئولیت مدرسه ای را بر عهده گرفت که آن را به شکوفایی قابل توجهی رساند و در سن ۹۰ سالگی آنجا را ترک کرد. دو سال بعد در ۲۴ ژوئن ۱۸۱۳ در کلیسای کوچک سنت جورج رستونز درگذشت. کلیسا او را در تاریخ درگذشتش گرامی می دارد و سرود مذهبی زیر را به او اختصاص می دهد: «ای آتاناسیوس پدر، با خرد آراسته، به پرهیزگاری، معلمی الهی برای کلیسای مسیح و ستونی
درخشان از زندگی راستین بودی. از این رو، جزیره پاروس به شکوه تو افتخار می کند و همه ما فضیلت های الهی تو را گرامی می داریم.» نزاع با کورایس و دیدگاه سیاسی آتاناسیوس. آتاناسیوس از موضوعاتی استفاده کرد که در چارچوب تنگ الهیات باقی نماندند، بلکه به مسائل گسترده تر اجتماعی و سیاسی پرداختند. او فردی بسیار باسواد و چند زبانه بود، و در نتیجه تغییرات بزرگ جهانی را که روشنگری در اروپا ایجاد کرده بود، درک می کرد؛ بنابراین، با زبان نسبتاً محافظه کارانه اش، شروع به نقد وقایع و ساختارهای سیاسی در اروپا کرد و به خودسری بدعت آمیز آن ها، آن گونه که او آن را می نامید، حمله کرد. به این ترتیب، کتابی ("آموزش پدری") نوشت که در آن با پیشنهادهای لیبرال روشنگران برای انقلاب مخالفت می کرد. این کتاب توسط پاتریارک منتشر شد و به نظر می رسد هدف آن بیان مقاصد و فرامین سیاسی عثمانی ها بوده است، به همین دلیل ممکن است دیدگاه های نویسنده آن را به طور کامل منعکس نکند. این کتاب دلیلی برای حملات روشنگران به کلیسا شد، که آن را به طرفداری از ترک ها و بندگی متهم می کردند، هرچند واضح است که این دیدگاه ها منعکس کننده اکثریت قاطع فاناریوت ها بود، که با
ترس دائمی از اینکه یک شورش محلی، حتی در صورت موفقیت، بقیه یونانیان را در معرض خشم انتقام جویانه ترک ها قرار دهد، زندگی می کردند. ترسی که با توجه به وقایع قبلی (مانند اورلوفیکا) و ادامه آن تا سال ۱۹۲۲، به هیچ وجه بی اساس نبود. کورایس شخصاً با کتاب «آموزش برادرانه» به این کتاب پاسخ داد، که در آن با توهین های تند شخصی به آتاناسیوس و ایده های کلی او، قصد داشت ثابت کند که این ایده ها منعکس کننده کل مردم یونان نیستند. دقیقاً در اینجا تفاوت بین دو دنیای کامل آشکار می شود. روشنگران و کورایس ایده های اروپایی را منعکس می کنند که یک دولت کاملاً ملی را، مطابق با دیدگاه های اومانیسم، بر اساس یک ساختار جغرافیایی یونان باستان می طلبند، در حالی که آتاناسیوس و محافظه کارترها ساختار یک دولت سنتی چندملیتی را. هدف این ساختار این است که بتوانند اقلیت های کوچک یونانی را که در سراسر امپراتوری عثمانی پراکنده بودند، نجات دهند، زیرا یک ساختار محدود جغرافیایی یونانی آنها را در معرض خواسته های عثمانی ها و در نهایت نابودی هویت فرهنگی شان قرار می داد؛ بنابراین، در نظر آتاناسیوس، تشکیل دولت ملی به معنای نابودی فوری هلنیسم است. علاوه بر ای