Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
افسر پلیس در شهر سوئز مصر، به ضرب گلوله کشته و ۴۵۶ نفر دیگر در سراسر کشور، زخمی شدند. فوریه. در اوایل فوریه، شورشیان سوری، حمله به دمشق را آغاز کردند. در ۱۲ فوریه ۲۰۱۳، سازمان ملل متحد اعلام کرد که تلفات جنگ داخلی سوریه، از ۷۰٬۰۰۰ نفر، فراتر رفته است. مارس. در ۶ مارس، شورشیان سوری، در نبردی، رقه، نخستین شهر بزرگی که در جنگ داخلی سوریه تحت کنترل خود گرفتند را تصرف کردند. در همین حال، ائتلاف ملی سوریه، عضویت کرسی سوریه در اتحادیه عرب را دریافت کرد. آوریل. در ۲۴ آوریل، مناره مسجد جامع حلب ساخته شده در سال ۱۰۹۰، در جریان تبادل آتش سلاح های سنگین بین نیروهای دولتی و شورشیان، ویران شد. ژوئن. در ۵ ژوئن، نیروهای دولتی سوریه، شهر استراتژیک قصیر را پس گرفتند. ژوئیه. محمد مرسی، در کودتایی به دنبال درگیری بین نیروهای امنیتی و معترضان، از ریاست جمهوری مصر، برکنار شد. اوت. در ۱۴ اوت، نیروهای امنیتی مصر به فرماندهی رئیس جمهور موقت، عدلی منصور، به دو اردوگاه معترضان در قاهره، یورش بردند. در حملات شیمیایی غوطه در ۲۱ اوت ۲۰۱۳، چندین منطقه مورد مناقشه یا تحت کنترل اپوزیسیون سوریه، مورد اصابت راکت های حاوی ماده شیمیایی سارین قر
ار گرفتند. تخمین زده می شود که تعداد قربانیان از حداقل ۲۸۱ تا ۱۷۲۹ تلفات، متغیر است. دسامبر. در ۳۰ دسامبر، جنگ داخلی عراق رسماً آغاز شد. ۲۰۱۴. ژانویه. درگیری بین اپوزیسیون سوریه و داعش آغاز شد. فوریه. دولت مصر، استعفا داد و راه را برای فرمانده نظامی، عبدالفتاح سیسی، برای نامزدی ریاست جمهوری، هموار کرد. مه. شورشیان سوری، از محاصره حمص، عقب نشینی کردند. سپتامبر. در ۸ سپتامبر، حیدر عبادی، پس از انتخابات، به عنوان نخست وزیر عراق، انتخاب شد.
بازی های المپیک بزرگ ترین رویداد ورزشی جهان است. آفریقای جنوبی به بازی های ۱۹۶۴ دعوت نشد، در حالی که دعوت آن برای بازی های ۱۹۶۸ پس از تهدید چندین کشور آفریقایی دیگر به تحریم بازی ها به دلیل آپارتاید لغو شد. آفریقای جنوبی تا سال ۱۹۹۲ اجازه بازگشت به بازی های المپیک را نداشت. رودزیا همچنین از ورود به بازی های المپیک تابستانی ۱۹۷۲ ممانعت به عمل آورد که کمیته بین المللی المپیک در پی اعتراض سایر کشورهای آفریقایی دعوت آن را پس گرفت. نیمی از آفریقا بازی های المپیک تابستانی ۱۹۷۶ را به دلیل ناکامی نیوزلند در تحریم آفریقای جنوبی تحریم کردند. یحتمل مهم ترین و معروفترین تحریم المپیک مربوط به سال های ۱۹۸۰ و ۱۹۸۴ است که در خلال جنگ سرد و وقایعی همچون جنگ شوروی در افغانستان، بسیاری از کشورها المپیک را تحریم جمعی نمودند. در ۲۰۲۱, برخی از کشورها بازی های المپیک زمستانی ۲۰۲۲ را در اعتراض به نسل کشی اویغورها تحریم دیپلماتیک کردند، بنابراین بسیاری از مقامات دولتی از حضور رسمی در بازی ها منع می شوند و در عین حال به ورزشکاران اجازه رقابت می دادند.بعداً، هند به بایکوت بر سر تصمیم چین برای انتخاب Qi Fabao، یک فرمانده هنگ در ارتش آزا
دی بخش خلق به عنوان یک مشعل دار برای این رویداد پیوست. لیست عدم حضور مقامات دولتی یا تحریم های دیپلماتیک بازی های المپیک. در زیر فهرست کشورهایی است که هیئت های رسمی به بازی ها نفرستادند، اما اجازه حضور ورزشکاران خود را دادند: دیگر موارد. طی بازی های پارالمپیک زمستانی ۲۰۱۴ در روسیه، ایالات متحده آمریکا و بریتانیا به صورت دیپلماتیک و کل هیئت اوکراینی، به جز پرچمدارش در مراسم افتتاحیه، به دلیل الحاق روسیه به کریمه و نقض آتش بس المپیک این مراسم را تحریم کردند.
در فرهنگ مائوری های نیوزلند، توهونگا (زبان مائوری | tohunga) (توهوکا در گویش مائوری جنوبی) کاروَری متخصص در هر مهارت یا هنر، خواه مذهبی یا غیر مذهبی است. توهونگا شامل کشیشان متخصص، شفا دهنده ها، دریانوردان، مُنَبَّت کاران، سازندگان، معلمان و مشاوران است. یک توهونگا ممکن است رئیس یک خانواده (خانواده) نیز باشد، اما اغلب یک رانگاتیرا (رئیس) و یک اریکی (نجیب زاده) نیز بوده است. معادل و هم خانواده در فرهنگ هاوایی کاهوناو تاهوئا در تاهینی است.
تنیس روی میز معلولین یک ورزش معلولین است که از قوانین تعیین شده توسط فدراسیون بین المللی تنیس روی میز (ITTF) پیروی می کند. قوانین معمول تنیس روی میز با تغییرات جزئی برای ورزشکاران ویلچری اعمال می شود. ورزشکاران از گروه های مختلف معلولیت می توانند شرکت کنند. ورزشکاران در طبقه بندی های بین ۱ تا ۱۱ قرار می گیرند. کلاس های ۱ تا ۵ برای کسانی است که دارای ویلچر هستند و کلاس های ۶ تا ۱۰ برای کسانی که معلولیت هایی دارند که به آنها امکان بازی در حالت ایستاده را می دهد. در این گروه ها، طبقه بندی بالاتر به معنای عملکرد بیشتر ورزشکار است. کلاس ۱۱ برای بازیکنان با معلولیت ذهنی تعریف شده است. طبقه بندی. طبقه بندی ها برای تعیین صلاحیت ورزشکاران معلول برای رقابت و گروه بندی منصفانه آنها برای اهداف رقابت است. ورزشکاران بر اساس توانایی عملکردی ناشی از معلولیت آنها گروه بندی می شوند. قوانین تنیس روی میز در ویلچر. هیچ استثنایی برای قوانین تنیس روی میز برای بازیکنان ایستاده با معلولیت وجود ندارد. همه بازیکنان بر اساس قوانین و مقررات ITTF بازی می کنند. داور ممکن است الزامات سرویس صحیح را در صورت تشخیص خود از معلولیت فیزیکی، سبک کن
د. سرویس. اگر گیرنده در ویلچر باشد، سرویس تحت شرایط زیر به عنوان لت تلقی می شود: اگر گیرنده توپ را قبل از عبور از خط جانبی یا گرفتن دومین پرش در سمت خود از سطح بازی ضربه بزند، سرویس به عنوان سرویس درست در نظر گرفته می شود و لت نامیده نمی شود. دو نفره. هنگامی که هردو بازیکن که در ویلچر هستند در بازی دو نفره بازی می کنند، سرویس دهنده ابتدا سرویس می دهد، سپس گیرنده توپ را بازگشت می دهد اما پس از آن هر یک از بازیکنان معلول می توانند به توپ ضربه بزنند. با این حال، هیچ بخشی از ویلچر بازیکن نباید از خط مرکزی میز جلوتر باشد. اگر این اتفاق بیفتد، داور امتیاز را به بازیکن حریف اعطا می کند. موقعیت اندام. اگر هر دو بازیکن سوار بر ویلچر باشند، بازیکن امتیاز می گیرند اگر: ویلچرها. ویلچرها باید حداقل دو چرخ بزرگ و یک چرخ کوچک داشته باشند. اگر چرخ های ویلچر بازیکن جابجا شوند و ویلچر بیش از دو چرخ نداشته باشد، بازی باید بلافاصله متوقف شود و امتیاز به حریف اهدا شود. ارتفاع یک یا حداکثر دو بالشتک محدود به ۱۵ سانتی متر در شرایط بازی است و هیچ افزوده دیگری در ویلچر وجود ندارد. در مسابقات تیمی و کلاسی، هیچ بخشی از بدن بالای زانوها
نباید به صندلی متصل شود زیرا این کار می تواند تعادل را بهبود بخشد. تجهیزات و شرایط بازی. بازیکن معمولاً نباید در حین بازی از گرمکن استفاده کند. بازیکنی که دارای معلولیت جسمی است، می تواند در حین بازی، چه روی ویلچر باشد چه ایستاده، شلوار گرمکن بپوشد، اما استفاده از شلوار جین مجاز نیست. پایه های میز باید حداقل ۴۰ سانتی متر از خط انتهایی میز برای بازیکنان سوار بر ویلچر فاصله داشته باشد. در مسابقات بین المللی، فضای بازی نباید کمتر از ۱۴ متر طول و ۷ متر عرض داشته باشد و کف پوش زمین نباید بتن باشد. فضای مسابقات ویلچر ممکن است به ۸ متر طول و ۶ متر عرض کاهش یابد. کف پوش همچنین ممکن است برای مسابقات با ویلچر بتن باشد اما در سایر موارد ممنوع است. مسابقات. ۵ سطح مسابقات تأیید شده در سطح بین المللی وجود دارد. بازیکنان در مسابقات قهرمانی منطقه ای (Fa50) باید ۵۰ امتیاز اعتبار کسب کنند. اعتبار مسابقات برای بازی های پارالمپیک تابستانی ۲۰۱۲ ۸۰ امتیاز است که باید در دوره ای که از ۴ نوامبر ۲۰۱۰ تا ۳۱ دسامبر ۲۰۱۱ آغاز شده است، برآورده شده باشد. همچنین اعتبار مسابقات حداقلی برای انتخاب در مسابقات قهرمانی جهانی تنیس روی میز معلول
ین لازم است.
کمیته های ملی المپیک که مایل به میزبانی بازی های المپیک باشند، شهرهایی را در قلمرو کشور خود انتخاب می کنند تا برای بازی های المپیک پیشنهاد میزبانی دهند. برگزاری بازی های پارالمپیک به طور خودکار در قالب یک مناقصه گنجانده شده است. از زمان ایجاد کمیته بین المللی المپیک (IOC) در سال ۱۸۹۴ میلادی، که با موفقیت نام المپیک یونان باستان را برای ایجاد یک رویداد ورزشی مدرن به خود اختصاص داد، شهرهای علاقه مند به میزبانی این رقابت ها، برای انتخاب به عنوان محل برگزاری بازی های المپیک تابستانی یا زمستانی با هم رقابت کرده اند. تاکنون ۵۱ شهر مختلف برای میزبانی بازی های المپیک مدرن انتخاب شده اند: سه شهر در اروپای شرقی، پنج شهر در شرق آسیا، یک شهر در آمریکای جنوبی، سه شهر در اقیانوسیه، نُه شهر در آمریکای شمالی و الباقی در غرب اروپا. هنوز هیچ شهری نتوانسته از مناطق آمریکای مرکزی، آفریقا، آسیای مرکزی، خاورمیانه، آسیای جنوبی یا آسیای جنوب شرقی برای میزبانی المپیک انتخاب شود. با توجه به تغییرهای اخیر در منشور المپیک، تصمیمات برای گزینش شهر میزبان در جلسه های کمیته بین المللی المپیک بین هفت تا یازده سال پیش از بازی ها اتخاذ می گردد
. به عنوان مثال، بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ در ۷ سپتامبر ۲۰۱۳ به توکیو، المپیک زمستانی ۲۰۲۲ در ۳۱ ژوئیه ۲۰۱۵ به پکن، بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ و بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۸ به طور مشترک به پاریس و لس آنجلس در ۱۷ سپتامبر ۲۰۱۳ تفویض شدند. بازی های المپیک زمستانی ۲۰۲۶ در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۹ به میلان - کورتینا دامپتزو و بازی های المپیک تابستانی ۲۰۳۲ در ۲۱ ژوئیه ۲۰۲۱ به بریزبن داده شد. آخرین تصمیم شهر میزبان بازی های المپیک زمستانی ۲۰۳۴ بود که در ۲۴ ژوئیه ۲۰۲۴ به سالت لیک سیتی اهدا شد. همکاری IOC - IPC. بازی های پارالمپیک با داستان هایی کاملاً متفاوت، اما با اهدافی مشترک، در اواخر دهه ۱۹۸۰ میلادی آغاز شدند و رویکرد انتخاب شهر میزبان برای برگزاری مسابقات پارالمپیک، به تدریج به یک سازمان مشترک و همکار برای المپیک تبدیل شدند. نخست در بازی های پارالمپیک تابستانی ۱۹۹۲ در بارسلون و مادرید که در کشور اسپانیا برگزار شد و پس از آن در پارالمپیک زمستانی ۱۹۹۴ در لیلهامر، نروژ، رویکرد میزبانی پارالمپیک به شکل مشترک با المپیک اتخاذ شد. این روند ادامه داشت تا در پارالمپیک زمستانی ۱۹۹۸ که در ناگانو، ژاپن برگزار می شد و بازی های
پارالمپیک تابستانی ۲۰۰۰ پل هایی ساخته شود تا کمیته بین المللی المپیک (IOC) و کمیته بین المللی پارالمپیک (IPC) بتوانند با یکدیگر در ژوئن ۲۰۰۱ توافق نامه ای حاصل کنند که اطمینان برقرار شود که محل برگزاری بازی های پارالمپیک به طور خودکار همان محل میزبانی بازی های المپیک باشد و این توافق تضمین کرد تا بازی های پارالمپیک تابستانی ۲۰۰۸ در پکن باشد. با این حال، کمیته سازماندهی سالت لیک برای بازی های المپیک و پارالمپیک زمستانی ۲۰۰۲ (SLOC) و کمیته سازماندهی المپیک آتن ۲۰۰۴ (ATHOC) به جای توافق نامه، از رویه «یک پیشنهاد، یک شهر» برای میزبانی از هر دو رویداد پیروی کردند. این قرارداد در سال ۲۰۰۳ تنظیم شد و اولین تمدید آن ها در ژوئن ۲۰۰۶ به امضا رسید. تاریخچه پیشنهادهای میزبانی. سه دوره نخست بازی ها مشمول مناقصه نبودند. اولین جلسه IOC در سال ۱۸۹۴ اولین بازی ها را به ترتیب به آتن (۱۸۹۶) و پاریس (۱۹۰۰) اهدا کرد. المپیک ۱۹۰۴ هم در ابتدا به شیکاگو اهدا شد، اما سپس به سنت لوئیس منتقل شد تا همگام با نمایشگاه جهانی برگزار شود. قبل از المپیک ۱۹۰۸ سیستمی برای اخذ پیشنهاد معرفی شد و به این ترتیب، میزبانی به شهر رم تعلق گرفت. پس از
فوران کوه وزوویوس در سال ۱۹۰۶، ایتالیا بازی ها را به کمیته بین المللی المپیک بازگرداند که لندن برای میزبانی انتخاب شد. المپیک ۱۹۱۶ به برلین اهدا شد، اما به دلیل جنگ جهانی اول لغو شد. المپیک ۱۹۴۰ در ابتدا به توکیو اهدا شد، اما پس از درگرفتن جنگ دوم چین و ژاپن در سال ۱۹۳۸، کمیته بین المللی المپیک این رأی را بازگرداند و محل برگزاری به هلسینکی تغییر کرد. بازی های المپیک ۱۹۴۴ که به لندن اهدا شد هم در نهایت به دلیل جنگ جهانی دوم لغو شد. المپیک ۱۹۵۶ به ملبورن اعطا شد، اما قوانین قرنطینه اسب در استرالیا باعث شد مسابقات سوارکاری در استکهلم برگزار شوند. در سه دوره فقط یک پیشنهاد میزبانی وجود داشته است، استکهلم در سال ۱۹۱۲ و لس آنجلس در سال های ۱۹۳۲ و ۱۹۸۴. با شروع بازی های المپیک ۲۰۰۴، قرار شد تنها شهرهایی که بالاترین امتیاز را دارند در فهرست نهایی رای گیری در IOC قرار بگیرند. پاریس و لس آنجلس - که به ترتیب در سال های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۸ میزبان بازی ها انتخاب شدند - همراه با لندن تنها شهرهای میزبان سه دوره المپیک خواهند بود. لندن، آنتورپ، مونیخ و سیدنی تنها شهرهایی هستند که هرگز در برنده شدن در مناقصه شکست نخورده اند. سنت لوئی
س تنها شهری است که میزبانی بازی ها را بدون ارائه پیشنهاد انجام داده است. هلسینکی، مینیاپولیس، مونترال و مونیخ برای المپیک تابستانی و زمستانی پیشنهاد داده اند. همه به جز مینیاپولیس در برنده شدن در مناقصه های تابستانی موفق بوده اند، اما هیچ کدام المپیک زمستانی را برگزار نکرده اند. دیترویت ناموفق ترین شهر است که هفت بار شکست خورده است. لس آنجلس بیشترین پیشنهاد را داده است، سه بار موفق و شش بار شکست خورده است. آمستردام، بوداپست و لوزان همگی پنج بار شکست خورده اند. ایالات متحده بیشترین پیشنهادها را داده است و برای ۲۲ بازی، شامل همه بازی ها از سال ۱۹۴۴ تا ۱۹۸۴، پیشنهاد داده است. شهرهای پیشنهادی. این فهرستی از تمامی شهرها، چه موفق و چه ناموفق، است که تاکنون پیشنهادی برای میزبانی المپیک های تابستانی یا زمستانی ارائه کردند.
گریگوریا ماریسکا تونجونگ چاهیانینگسی بازیکن بدمینتون اهل اندونزی است که در رشتهٔ انفرادی زنان فعالیت می کند. او کار خود را در یک باشگاه بدمینتون در باندونگ آغاز کرد و در سال ۲۰۱۳ به تیم ملی فراخوانده شد. او قهرمان انفرادی دختران در مسابقات جهانی نوجوانان ۲۰۱۷ است. او همچنین کاپیتان تیم زنان اندونزی در بود، که در نهایت آن ها در آن مسابقات قهرمان شدند. سوابق ورزشی. در سال ۲۰۱۴، تونجونگ به فینال مسابقات بین المللی مالزی رسید، اما در دور پایانی بازی از رقیب خود شکست خورد. در سال ۲۰۱۵، تونجونگ در مسابقات بین المللی سنگاپور قهرمان شد، او در آن زمان ۱۶ سال داشت. وی بعداً در چالش بین المللی اندونزی که در سورابایا برگزار شد برنده شد. در سال ۲۰۱۶، تونجونگ در مسابقات قهرمانی نوجوانان آسیا مدال نقره انفرادی دختران را به دست آورد. تونجونگ اولین اندونزیایی در ۲۵ سال گذشته است که توانسته عنوان قهرمانی نوجوانان جهان را در مسابقات انفرادی دختران کسب کند. در سال ۲۰۱۸، او در فینال مسابقات بین المللی فنلاند هموطنش راسلی هارتاوان را شکست داد و مدال طلا را کسب کرد. او همچنین مدال نقره تیم های زنان را در بازی های آسیای جنوب شرقی ۲۰
۱۹ (SEA) به دست آورد. تونجونگ به عنوان تنها نماینده اندونزی در انفرادی زنان به المپیک ۲۰۲۰ در توکیو راه یافت. اولین بازی او در المپیک در مرحله یک هشتم نهایی با شکست در مقابل حریفش راچانوک اینتانون به پایان رسید. او عضو تیم اندونزی برای جام سودیرمن در سال ۲۰۲۱ بود. در آن رویداد تیم اندونزی به مرحله حذفی صعود کرد اما در مرحله یک چهارم نهایی از تیم مالزی شکست خورد. در سال ۲۰۲۲، تونجونگ به عنوان کاپیتان تیم زنان اندونزی در مسابقات قهرمانی تیمی آسیا انتخاب شد. تیم اندونزی در تمام مسابقات خود از مرحله گروهی پیروز شد؛ تونجونگ در پیروزی تیم اندونزی در فینال مقابل کره جنوبی سهیم بود. در نیمه دوم سال ۲۰۲۲، تونجونگ در مسابقات انفرادی زنان در بازی های جنوب شرق آسیا برنز را به دست آورد و در مسابقات تیمی زنان نقره را به دست آورد. او در سال ۲۰۲۲ به اولین فینال خود در رویداد تور جهانی فدراسیون جهانی بدمینتون در مسابقات آزاد استرالیا رسید. در فینال، او از آن سه یانگ شکست خورد. او با پیروزی مقابل چن یوفی و باخت مقابل آن سه یونگ و آکان یاماگوچی در رده بندی گروه A چهارم شد. تونجونگ در ماه می ۲۰۲۴ به عضویت تیم زنان اندونزی برای م
سابقات جام اوبر درآمد؛ در آن مسابقات تیم اندونزی به فینال رسید اما با نتیجه ۰-۳ از چین شکست خورد. در بازی های المپیک ۲۰۲۴ پاریس ، کارولینا مارین بازیکن اسپانیایی به دلیل مصدومیت زانوی راست از بازی نیمه نهایی خود مقابل هی بینجیائو از چین کناره گیری کرد. در نتیجه مسابقه برای مدال برنز لغو شد و تونجونگ به طور خودکار مدال برنز را دریافت کرد. دستاورد ها. بازی های المپیک. انفرادی زنان بازی های جنوب شرق آسیا. انفرادی زنان مسابقات قهرمانی جوانان فدراسیون جهانی بدمینتون. انفرادی دختران تور جهانی فدراسیون بدمینتون. تور جهانی فدراسیون بدمینتون، مجموعه ای از مسابقات حرفه ای بدمینتون است که توسط فدراسیون جهانی بدمینتون تایید شده است. این مجموعه مسابقات که به چندین مرحله فینال، سوپر ۱۰۰۰، سوپر ۷۵۰، سوپر ۵۰۰، سوپر ۳۰۰ و سوپر ۱۰۰ تقسیم می شود. انفرادی زنان جایزه بزرگ فدراسیون جهانی بدمینتون. جایزه بزرگ فدراسیون جهانی بدمینتون یک سری مسابقات بدمینتون مورد تایید فدراسیون بود که در سال های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۷ برگزار شد. انفرادی زنان
سرطان گلوی بینی یا کارسینوم نازوفارنکس (Nasopharyngeal carcinoma، به اختصار: NPC)، شایع ترین سرطان ناحیه نازوفارنکس است که نیمی از موارد سرطان های نازوفارنکس را تشکیل می دهد. این بیماری بیشتر از قسمت خلفی جانبی نازوفارنکس (حفره روزنمولر) منشأ می گیرد. NPC از نظر بروز، علل، رفتار بالینی و درمان به طور قابل توجهی با سایر سرطان های سر و گردن متفاوت است. این بیماری در آسیای شرقی و آفریقا بسیار شایع تر از جاهای دیگر است و عوامل ویروسی، رژیم غذایی و ژنتیکی در ایجاد آن نقش دارند. در مردان شایع تر است ولی هم کودکان و هم بزرگسالان را می تواند درگیر کند. از نظر بافت شناسی یک کارسینوم سلول سنگفرشی (SCC) از نوع تمایزنیافته است. علائم و نشانه ها. NPC ممکن است به صورت توده یکطرفه یا دو طرفه غدد لنفاوی به سمت پشت گردن ظاهر شود. این توده ها معمولاً حساس یا دردناک نیستند، اما در نتیجه گسترش متاستاتیک سرطان به غدد لنفاوی ظاهر می شوند و در نتیجه باعث تورم غدد لنفاوی می شوند. غدد لنفاوی به عنوان بخشی از سیستم ایمنی عمل می کنند و می توانند در سراسر بدن یافت شوند. تورم غدد لنفاوی گردن تظاهر اولیه در بسیاری از افراد است و تشخیص NPC
اغلب با بیوپسی غدد لنفاوی انجام می شود. علائم سرطان نازوفارنکس ممکن است به صورت سردرد، گلودرد و مشکل در شنوایی، تنفس یا صحبت کردن ظاهر شوند. سایر علائم شامل درد یا بی حسی صورت، تاری دید یا دوبینی، مشکل در باز کردن دهان یا عفونت های مکرر گوش است. در یک فرد بزرگسال اگر عفونت گوش بدنبال یک سرماخوردگی ساده (URI) نباشد، باید معاینه نازوفارنکس انجام شود زیرا در بزرگسالان، عفونت گوش کمتر از کودکان رخ می دهد. علائم و نشانه های مربوط به تومور اولیه شامل انقباض فک، درد، اوتیت میانی، بازگشت غذا از بینی به دلیل فلج کام نرم، کاهش شنوایی و فلج اعصاب جمجمه ای است. توده های بزرگتر ممکن است باعث انسداد یا خونریزی بینی و «تو دماغی صحبت کردن» شوند. انتشار متاستاتیک ممکن است منجر به درد استخوان یا اختلال در عملکرد اعضا شود. به ندرت در یک بیماری گسترده، استئوآرتروپاتی (به عنوان یک سندرم پارانئوپلاستیک) ممکن است رخ دهد. علل. NPC توسط ترکیبی از عوامل ایجاد می شود: ویروسی، تأثیرات محیطی و وراثت. علت ویروسی با عفونت ناشی از ویروس اپشتین بار (EBV) مرتبط است که این ویروس یکی از شایع ترین ویروس ها است. ۹۵ درصد از مردم ایالات متحده در س
ن ۳۰ تا ۴۰ سالگی در معرض این ویروس قرار می گیرند. سازمان بهداشت جهانی اقدامات پیشگیرانه ای برای این ویروس در نظر نگرفته است زیرا این ویروس به راحتی پخش می شود و در سراسر جهان وجود دارد. به ندرت ویروس اپشتین بار منجر به سرطان می شود که نشان دهنده تأثیر سایر عوامل مؤثر است. سایر علل احتمالی عبارتند از استعداد ژنتیکی و مصرف گوشت های کنسرو شده و ماهی شور حاوی نیتروزامین های فرار سرطان زا. جهش های مختلفی که سیگنال دهی NF-kB را فعال می کنند تقریباً در نیمی از موارد NPC مورد بررسی گزارش شده اند. ارتباط بین ویروس اپشتین بار و کارسینوم نازوفارنکس در تومورهای نوع II و III سازمان بهداشت جهانی (WHO) قطعی است، اما برای NPC نوع یک (WHO-I) کمتر اثبات شده است، که در آن ارزیابی اولیه نشان می دهد که ویروس پاپیلومای انسانی (HPV) ممکن است مرتبط باشد. DNA ویروس EBV در نمونه های پلاسمای خون ۹۶ درصد بیماران مبتلا به NPC غیرکراتینه قابل تشخیص بود، در حالی که این رقم در گروه کنترل تنها ۷ درصد بود. تشخیص آنتی ژن هسته ای مرتبط با ویروس اپشتین بار (EBNA) و DNA ویروسی در NPC نوع ۲ و ۳، نشان داده است که EBV می تواند سلول های اپیتلیال را آ
لوده کند که درنهایت با تغییر این سلول ها همراه است. به نظر می رسد علت NPC (به ویژه در فرم بومی آن) یک فرایند چند مرحله ای را دنبال می کند، که به نظر می رسد در آن EBV، پیشینه قومی و سرطان زاهای محیطی همگی نقش مهمی ایفا می کنند. مهم تر از آن، به نظر می رسد که مقدار DNA ویروس EBV با پاسخ درمانی مرتبط است و ممکن است عود بیماری را پیش بینی کند، که نشان می دهد ممکن است یک شاخص مستقل از پیش آگهی باشد. مکانیسمی که توسط آن EBV سلول های نازوفارنکس را تغییر می دهد به عنوان اهداف درمانی مطرح شده است. همچنین این پرسش مطرح است که آیا سینوزیت مزمن می تواند علت بالقوه سرطان نازوفارنکس باشد یا خیر. فرضیه بر این است که سینوزیت مزمن به دلیل ایجاد شرایط التهابی مزمن منجر به ایجاد بدخیمی شود، مانند ازوفاژیت که گاهی اوقات به دلیل شرایطی مانند بیماری ریفلاکس معده به مری بارت منجر می شود. تشخیص. طبقه بندی. سازمان بهداشت جهانی (WHO) سه زیرگروه کارسینوم نازوفارنکس را شناسایی کرده است: نوع ۳ بیشتر در میان کودکان و نوجوانان کوچکتر دیده می شود. مشخص شده است که هر دو نوع ۲ و ۳ با سطوح بالای تیتر ویروس اپشتین بار مرتبط هستند (برخلاف تیپ یک
). علاوه بر این، نوع ۲ و نوع ۳ ممکن است با هجوم سلول های التهابی از جمله لنفوسیت ها، پلاسمایی ها و ائوزینوفیل ها (وضعیتی که به آن لنفواِپیتلیوما گفته می شود) دنبال شود. مرحله بندی. مرحله بندی کارسینوم نازوفارنکس بر اساس معاینه بالینی و رادیولوژیک است. اکثر بیماران با بیماری مرحله III یا IV مراجعه می کنند. مرحله I یک تومور کوچک محدود به نازوفارنکس است. مرحله دوم توموری است که در ناحیه موضعی گسترش می یابد یا با هر گونه شواهدی از بیماری محدود گردن (غدد لنفی) وجود دارد. مرحله III یک تومور بزرگ با یا بدون بیماری گردن یا یک تومور با بیماری گردن دو طرفه است. مرحله IV یک تومور بزرگ است که شامل نواحی داخل جمجمه یا زیر گیجگاهی، یک بیماری گسترده گردن و/یا هر متاستاز دوردست است. عوامل خطر. کارسینوم نازوفارنکس که به عنوان سرطان سلول سنگفرشی طبقه بندی می شود، با استفاده بیش از حد از تنباکو ارتباطی ندارد. با این حال، عوامل خطر خاصی وجود دارند که در صورت قرار گرفتن در معرض NPC می توانند فرد را مستعد ابتلا به NPC کنند. این عوامل خطر عبارتند از: داشتن اصل و نسب چینی یا آسیایی، قرار گرفتن در معرض ویروس اپشتین بار (EBV)، مصرف زی
اد الکل و عوامل ناشناخته ای که منجر به ایجاد خوشه های خانوادگی نادر می شود. EBV. ویروس اپشتین بار در بیش از ۹۰ درصد جمعیت جهان ایجاد عفونت کرده و باقی می ماند. انتقال این ویروس از طریق بزاق صورت می گیرد و بیشتر در کشورهای در حال توسعه دیده می شود که در آن مناطق زندگی بیشتر در کنار هم قرار دارند و بهداشت کمتر رعایت می شود. تکثیر این ویروس می تواند در بافت اپیتلیال اوروفارنکس و بافت نازوفارنکس رخ دهد. EBV در درجه اول لنفوسیت های B را هدف قرار می دهد. در بیمارانی که NPC تشخیص داده شد، سطوح آنتی بادی علیه آنتی ژن EBV را نسبت به افرادی که NPC تشخیص داده نشده بودند، نشان دادند. سیگار. خطر ابتلا به NPC در افرادی که در معرض استعمال سیگار هستند ۲ تا ۶ برابر افزایش می یابد. در ایالات متحده تقریباً دو سوم بیماران مبتلا به NPC نوع ۱ به سیگار کشیدن مرتبط هستند. با این حال، نرخ کاهش سیگار در ایالات متحده می تواند با شیوع کمتر NPC نوع ۱ مرتبط باشد. پیشنهاد شده است که در جنوب چین و شمال آفریقا، میزان بالای دود ناشی از آتش سوزی چوب در این کشورها جای سیگار کشیدن را گرفته است. درمان. NPC را می توان با جراحی، شیمی درمانی، رادیوت
راپی یا ایمونوتراپی درمان کرد. اشکال مختلفی از پرتودرمانی وجود دارد، از جمله پرتودرمانی منسجم سه بعدی، پرتودرمانی با شدت تعدیل شده، درمان با اشعه ذره ای و براکی تراپی که معمولاً در درمان سرطان های سر و گردن استفاده می شوند. بیان پروتئین های نهفته EBV در کارسینوم نازوفارنکس تمایز نیافته می تواند به طور بالقوه برای درمان های مبتنی بر ایمنی مورد استفاده قرار گیرد. به طور کلی، سه نوع یا روش درمانی مختلف برای بیماران مبتلا به سرطان نازوفارنکس وجود دارد. این سه روش درمانی پرتودرمانی، شیمی درمانی و جراحی هستند. اگرچه در حال حاضر سه روش درمانی وجود دارد، آزمایش های بالینی در حال انجام است که ممکن است درمان های مؤثرتری برای NPC ایجاد کند.
فری استایل بی ام ایکس نوعی حرکات نمایشی با دوچرخه های بی ام ایکس است. این ورزش که از مسابقات بی ام ایکس نشأت گرفته، شامل پنج رشته اصلی است: خیابان، پارک، ورت، مسیر، و فلت لند. در ژوئن ۲۰۱۷، کمیته بین المللی المپیک اعلام کرد که رشته پارک فری استایل به عنوان یک رویداد المپیکی به بازی های تابستانی ۲۰۲۰ اضافه خواهد شد. سال های ابتدایی. اولین مستندات عکاسی از فری استایل بی ام ایکس نشان می دهد که دِوین و تاد بانک در سال ۱۹۷۴ بر روی یک رمپ اسکیت بورد هشت فوتی که در خانه کودکی شان در وست لس آنجلس، کالیفرنیا ساخته بودند، با دوچرخه های بی ام ایکس خود در حال رکاب زدن بودند. این آغاز حرکات نمایشی با رمپ بی ام ایکس بود. حرکات اسپین ۳۶۰ درجه فری استایل دِوین بانک در خیابان با پرش از روی جدول ها مستند شده است. بعدتر مجله اسکیت بورد تصاویری از بچه های روی دوچرخه ، در استخرهای خالی را منتشر کرد. در سال ۱۹۷۵، بچه ها شروع به دوچرخه سواری در کانال های ذخیره آب بتنی در اسکوندیدو، سن دیگو، کالیفرنیا کردند. در سال ۱۹۷۶، دِوین و تاد بانک شروع به دوچرخه سواری در پارک اسکیت برد ران وی در کارسون کالیفرنیا کردند. در سال ۱۹۷۶، دوچرخه سوا
ران دیگری در پارک اسکیت برد کارلس باد در کالیفرنیا دیده شدند. باب هارو و جان سوآنگن در اواخر سال ۱۹۷۶ در اسکیت برد هِوِن، یک پارک اسکیت بتنی در سن دیگو، کالیفرنیا، با دوچرخه های بی ام ایکس رکاب زدند. بعدها با ایجاد حرکات جدید در خیابان های صاف فری استایل را فراتر از پارک های اسکیت گسترش دادند. در پاییز ۱۹۷۷، باب هارو در مجله بی ام ایکس اکشن استخدام شد و با آر.ال. اوسبورن، پسر ناشر مجله، دوست شده و در زمان های آزاد به تمرین حرکات فری استایل می پرداختند. در تابستان ۱۹۷۸، پارامونت، لیک وود و دیگر پارک های اسکیت جنوبی کالیفرنیا شروع به اختصاص دادن زمان های برای فعالیت دوچرخه های بی ام ایکس کردند. دوچرخه سوار مسابقات بی ام ایکس، تینکر جواز و ویلیام «کریزی لِیسی» فُرماژ در حال نوآوری هایی در فری استایل بودند. مجله بی ام ایکس اکشن اولین مقاله نحوه انجام فری استایل را در شماره ژانویه/فوریه ۱۹۷۹ منتشر کرد که در آن باب هارو در حال انجام «راک واک» نمایش داده شده بود. دوچرخه سواران بی ام ایکس در سال ۱۹۷۹ در جریان یک مسابقه اسکیت در پارک اسکیت برد راکی مانتین سورف در سالت لیک سیتی، یوتا، یک نمایش فری استایل را اجرا کردند.
اواخر سال ۱۹۷۹. در اواخر سال ۱۹۷۹، ویلیام «کریزی لِیسی» فُرماژ و تونی ری دیویس تیم حرکات نمایشی بی ام ایکس به نام سوپر استایل II را تأسیس کردند و به زودی شروع به اجرای نمایش های فری استایل در مسابقات بی ام ایکس و دیگر رویدادها کردند. پس از شناخته شدن تیم سوپر استایل II، تیم های حرکات نمایشی سازمان یافته دیگری تأسیس شدند و به سرعت به شهرت رسیدند. در این مرحله، حرکت فری استایل به طور کامل زیرزمینی بود. اگرچه چندین تیم فری استایل تحت حمایت تولیدکنندگان بی ام ایکس در ایالات متحده به تور می رفتند، آن ها ورزش بی ام ایکس را به طور کلی ترویج می کردند، نه به طور خاص فری استایل را. انجمن فری استایل آمریکایی (AFA) اولین نهاد مدیریتی برای فری استایل بی ام ایکس بود که در سال ۱۹۸۲ توسط باب موریس تأسیس شد. باب اوسبورن مجله ای با کیفیت بالا و فصلی را به طور خاص به فری استایل بی ام ایکس اختصاص داد. در تابستان ۱۹۸۴، "مجله فری استایلین" به نمایش درآمد. دنیای بی ام ایکس به سرعت پتانسیل عظیم این ورزش را متوجه شد. تولیدکنندگان به سرعت به طراحی مدل های جدید دوچرخه، قطعات، و لوازم جانبی فری استایل پرداختند و شروع به جستجوی دوچرخه س