Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تاکا هانی یا یکی از ویراستاران مجله ادبی «ادبیات مدرن» فرستاد. هانی یا بلافاصله به استعداد آبه پی برد اما به دلیل اینکه ویرایش مجله به صورت جمعی انجام می شد، نگران بود که اثر او توسط همکارش رد شود و به همین دلیل آبه را به مجلات دیگر معرفی کرد. در نتیجه دفتر اول از «دیوار گِلی» با نام «نشانه ای در پایان راه» در شماره فوریه مجله «فردیت» منتشر شد. این اولین انتشار یک اثر از آبه در یک مجله تجاری بود. به سبب این رویداد، آبه به جمع «انجمن شب» پیوست که توسط گروهی از نویسندگان و روشنفکران آوانگارد (از جمله کیوترو هانادا و یوتاکا هانی یا) که تلاش می کردند ارزش های انسانی را از طریق هنر بازتعریف کنند، اداره می شد. تحت تاثیر کیوترو هانادا، آبه به سورئالیسم اروپایی و مارکسیسم علاقه مند شد و به بررسی چگونگی ترکیب آنها پرداخت.سپس به لطف تلاش های هانادا و هانی یا، تمام سه دفتر «دیوار گِلی» به عنوان کتابی مستقل با همان نام «نشانه ای در پایان راه» به چاپ رسید. در سال ۱۹۵۰، آبه با همکاری افرادی چون هیروشی تشیگاهارا و شین ایچی سِگی، «انجمن قرن» را تأسیس کرد. به گفته هانی یا، در این دوره آبه در شرایط بسیار سخت مالی و فقر شدید به
سر می برد و برای تأمین زندگی اش مجبور به فروش خون بود. هانی یا حتی چندین بار به آبه کمک مالی کرد. در تابستان همان سال، آبه به حزب کمونیست ژاپن پیوست. دریافت جایزه آکوتاگاوا – ۱۹۵۱. در سال ۱۹۵۱، داستان کوتاه آبه با عنوان «دیوار – جنایتِ آقای اِس. کارما» در شماره فوریه مجله «ادبیات مدرن» منتشر شد. این اثر تحت تأثیر آلیس در سرزمین عجایب نوشته لوئیس کارول قرار داشت. داستان دربارهٔ مردی است که یک صبح ناگهان نام خود را از دست داده و به همین دلیل حق وجود در واقعیت را نیز از دست می دهد. دیوار – جنایت آقای اِس. کارما به عنوان نامزد جایزه آکوتاگاوا در سال ۱۹۵۱ انتخاب شد و با وجود انتقادات، به دلیل حمایت قوی یاسوناری کاواباتا و کوساکو تاکی، موفق به دریافت این جایزه شد. کاواباتا احساس می کرد که ظهور چنین آثاری در زمانه امروز ضروری است و آن را نوآورانه و کنجکاوی برانگیز دانست. با بردن این جایزه معتبر، توانایی او برای ادامه چاپ کارهایش تأیید شد. در ۲۸ مه همان سال، این داستان کوتاه به «جنایتِ آقای اِس. کارما» تغییر نام داد و با اضافه شدن داستان کوتاه «راکون برج بابل» و یک داستان متوسط چهار بخشی به نام «پیله سرخ»، در قالب ن
خستین مجموعه داستان های کوتاه آبه با عنوان «دیوار»، همراه با مقدمه ای از جون ایشی کاوا و طراحی جلدی از هیروشی تشیگاهارا، منتشر شد. نویسندگی حرفه ای و گرایش به نمایشنامه نویسی – دهه ۱۹۵۰. با دریافت جایزه آکوتاگاوا، جایگاه کوبو آبه در دنیای ادبیات تثبیت شد. پس از آن او چندین داستان کوتاه منتشر کرد و در سال ۱۹۵۳، نخستین اثر نمایشنامه ای خود با عنوان «دختر و ماهی» را به دست چاپ سپرد. از آن زمان به طور فعال به نوشتن نمایشنامه مشغول شد و با ویرایش و بازنویسی، آثار خود را در رسانه های مختلف منتشر کرد. در دهه ۱۹۵۰ آثار زیادی شامل داستان کوتاه همچون «اختراع شماره R62»، «متجاوز» (به فارسی با نام تجاوز قانونی منتشر شده است)، «سرباز رؤیا»؛ رمان هایی همچون «اتحاد گرسنگی»، «هیولاها به سوی وطن می روند»، «چهارمین عصر بین یخ» (به فارسی با نام آدم ماهی منتشر شده است) و نمایشنامه هایی همچون «یونیفرم»، «مردی که چوب شد»، «روح اینجاست» را به انتشار رساند. آثار او به صورت نمایش های رادیویی و تئاتری اجرا شدند. از جمله گروه تئاتر های یوزا (از بزرگ ترین گروه های تئاتر نو در ژاپن) نمایشنامه های «شکار برده» و «روح اینجاست» را اجرا کردند
. او همچنین نمایش های رادیویی کودکانه نیز تولید کرد. در این دهه، آبه با هنرمندان مختلف گروه های هنری متعددی را تشکیل داد که در پیشبرد هنر معاصر ژاپن نقش داشتند. شهرت جهانی – دهه ۱۹۶۰. در سال۱۹۶۰، آثار هنری و ادبی گوناگونی را منتشر کرد از جمله رمان «چشم سنگی». همچنین فیلم نامه مجموعه درام تلویزیونی به نام «برزخ» را نوشت که با بازی هیروشی آکوتاگاوا از تلویزیون ژاپن پخش شد. در سال ۱۹۶۲، رمان «زن در ریگ روان» را منتشر کرد که داستان معلمی است که برای جمع آوری حشرات به روستایی ساحلی می رود و با نیرنگ روستاییان در یک گودال شن، در خانه ای که یک زن به تنهایی در آن زندگی می کند، محبوس می شود. این اثر برای آبه شهرت بین المللی به ارمغان آورد و موفق به دریافت جایزه ادبی یومی ئوری شد. از آن زمان به بعد او بیش تر تمرکزش را بر روی نوشتن آثار بلند و داستان های جدید گذاشت و به موضوعاتی چون تنهایی مردم شهری و بازسازی ارتباط با دیگران پرداخت و به تدریج آثار آزمایش گرایانه و خلاقانه ای را منتشر کرد که مورد ارزیابی بین المللی قرار گرفتند. در سال ۱۹۶۴، رمان «چهره دیگری» را منتشر کرد. داستان آن دربارهٔ مردی است که به دلیل حادثه ای د
ر یک آزمایشگاه شیمیایی، دچار سوختگی شده و چهره خود را از دست می دهد. او سعی می کند با ساختن یک نقاب که کاملاً شبیه چهره ای واقعی است، همسرش را اغوا کند. در سال ۱۹۶۷، رمان «نقشه تباه شده» (به فارسی با نام مرد بدون نقشه منتشر شده است) را منتشر کرد. داستان آن روایتگر کارآگاهی است که به دنبال مرد گمشده ای می گردد و خودش گم می شود و هویتش را در کلان شهری تو در تو و بی روح از دست می دهد. سه اثر اخیر آبه به عنوان سه گانه ناپدید شدن شناخته می شوند. در آن سال نمایشنامه «دوستان» را نیز منتشر کرد که از نمایشنامه های برجسته آبه به شمار می رود و به عنوان یک شاهکار نیز شناخته شده است. این نمایشنامه بر اساس داستان کوتاه «متجاوز» (۱۹۵۱) نوشته شده اما مضمون و پی رنگ آن ها متفاوت است. داستان یک خانواده عجیب و غریب است که به طور ناگهانی وارد آپارتمان یک مرد تنها می شوند و با لبخند از عشق به همسایه و مهربانی صحبت می کنند. نیک خواهی این خانواده که به اتاق مرد هجوم می برند، در میان طنز سیاه به هیولایی تبدیل می شود که ساختار زندگی انسان ها در جامعه مدرن و روابط آن ها با دیگران را به تصویر می کشد. این اثر موفق به دریافت جایزه تانیزا
کی شد. همکاری با هیروشی تشیگاهارا. همکاری میان کوبو آبه و هیروشی تشیگاهارا نمونه ای جذاب از تقاطع میان ادبیات و سینما است. این همکاری در دهه ۱۹۶۰ آغاز شد و به چندین فیلم با تحسین گسترده منتقدان انجامید. سبک ادبی منحصربه فرد آبه که با تم های سوررئال و وجودی شناخته می شود، با تکنیک های فیلم سازی پیشرو تشیگاهارا تکمیل شد. اولین همکاری میان این دو با فیلم «تله» در سال ۱۹۶۲ صورت گرفت. برخلاف باقی فیلم ها که بر اساس رمان های آبه است، این فیلم در اصل براساس مجموعه درام تلویزیونی «برزخ» با فیلم نامه خود آبه ساخته شده است. فیلم دوم آن ها «زن در ریگ روان» (۱۹۶۴) نام دارد که جایزه ویژه هیئت داوران جشنواره فیلم کن را به دست آورد و برای جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی زبان نیز نامزد شد. همکاری بعدی آن ها یعنی فیلم «چهره دیگری» (۱۹۶۶)، به دلیل داستان پردازی نوآورانه و سبک بصری اش مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. چهارمین همکاری آن ها فیلم «نقشه تباه شده» (۱۹۶۸) بود که با عنوان «مرد بدون نقشه» نیز شناخته شده است. استودیو آبه کوبو – دهه ۱۹۷۰. در سال ۱۹۷۳، آبه رمان «مرد جعبه ای» را منتشر کرد که داستان مردی است که در جعبه مقوایی که
از سر تا کمر را می پوشاند، زندگی می کند و از دریچه ای به دنیای بیرون نگاه می کند و در شهر پرسه می زند. (اقتباس سینمایی این رمان با نام «مرد جعبه ای» به کارگردانی گاکوریو ایشیئی در سال ۲۰۲۴ منتشر شد.) او در همان سال، گروه تئاتر «استودیو آبه کوبو» را تأسیس کرد و به طور جدی به فعالیت های تئاتری خود پرداخت. تا سال ۱۹۷۹، او ۱۴ نمایش در استودیوی آبه نوشت، کارگردانی و تولید کرد. بسیاری از طراحی های صحنه برای این نمایش ها توسط همسرش ماچی آبه انجام شد. بیش تر این نمایش ها بر حرکت به جای دیالوگ تأکید داشتند زیرا آبه سعی داشت سبک تئاتری برای بیان تصاویر سوررئالیستی به صورت بصری ایجاد کند. در سال ۱۹۷۵، از دانشگاه کلمبیا آمریکا، دکترای افتخاری علوم انسانی را دریافت کرد. در سال ۱۹۷۷، رمان «ملاقات مخفی» را به چاپ رساند. این داستان که زمینه گروتسک دارد، بیمارستانی را به تصویر می کشد که در آن بیماران مبتلا به بیماری های عجیب وجود دارند که پزشکان عجیب و غریب آن ها را درمان می کنند. در همان سال، به عنوان عضو افتخاری فرهنگستان هنر و علوم آمریکا معرفی شد. در سال ۱۹۷۹ با رهبری استودیو آبه کوبو به آمریکا سفر کرد و نمایش «بچه فیل مر
ده است» را در سن لوئیس، واشینگتن، نیویورک، شیکاگو و دنور اجرا کرد. او در این سفر به خاطر روش های نوآورانه تئاتری اش با بازخوردهای مثبتی مواجه شد. روزهای هاکونه – دهه ۱۹۸۰. آبه از سال ۱۹۸۰ به بعد، تقریباً ارتباط خود را با محافل ادبی قطع کرد و از همسرش ماچی نیز دور شد و به تنهایی در ویلایی که بر فراز تپه ای مشرف به دریاچه آشی در هاکونه ساخته بود، به کار و زندگی پرداخت. از ژانویه همان سال، او سری مقالات و عکس های خود با عنوان «عکس و مقاله - دزدیدن شهر» را در مجله هنر شینچو منتشر کرد و این کار او تا دسامبر سال بعد ادامه یافت. در سال ۱۹۸۲، به دلیل مشکلات جسمانی، فعالیت های استودیو آبه کوبو را متوقف کرد. در سال ۱۹۸۴، رمان «کشتی ساکورا» از او منتشر شد که با الهام از طرح های پناهگاه هسته ای نوشته شده بود. اگرچه این رمان به طور صریح به جنگ سرد اشاره نمی کرد اما ترس های گسترده از نابودی هسته ای که در آن دوره بسیار مشهود بود را بازتاب می داد. او در سال ۱۹۸۶، کتابی به نام «نهنگ های شتابان به سوی مرگ» که بر اساس مقالات و مصاحبه هایی که در دهه ۱۹۸۰ انجام شده بود، منتشر کرد. پس از آن، چندین مقاله و نوشته دیگر به جا گذاشت و
دهه ۱۹۸۰ را به پایان رساند. سال های پایانی – دهه ۱۹۹۰. کوبو آبه در سال ۱۹۹۱، رمان «دفتر یادداشت کانگورو» را منتشر کرد. این رمان به عنوان آخرین اثر بلند او قبل از مرگش شناخته می شود. داستان حول محور یک راوی می چرخد که یک روز صبح بیدار شده و متوجه می شود جوانه های تربچه دایکون از پاهایش رشد کرده اند. این بیماری عجیب، او را به یک سفر سورئال از طریق بیمارستان به دنیای زیرزمینیِ زیر خیابان های شهر می کشاند. در آن زمان آبه علاقه زیادی به زبان های کریول پیدا کرده بود. اما در یک گفت وگو که در اول دسامبر همان سال انجام شد، «نظریه آمریکا» را به عنوان طرح جدیدی که دنبال می کرد، مطرح کرد. وی اظهار داشت:«به قول چامسکی، فرهنگی جهانی که نیازی به یادگیری ندارد. می خواهم سرزندگی و جذابیت سنت ستیزی را که با چیزهایی مانند کوکاکولا و شلوار جین نمایان می شود، بازنگری کنم.» درگذشت. آبه در نیمه شب ۲۵ دسامبر ۱۹۹۲، حین نوشتن دچار خونریزی مغزی و اختلال هوشیاری شد. در ۱۶ ژانویه ۱۹۹۳ با بهبود وضعیت از بیمارستان ترخیص شد اما در دوران نقاهت در منزل به آنفولانزا مبتلا و در ۲۰ ژانویه دوباره در بیمارستان بستری شد. در تاریخ ۲۲ ژانویه تب او فر
وکش کرد و به طور موقت بهبود یافت اما در همان روز ساعت ۷:۰۱ صبح به دلیل نارسایی قلبی حاد در ۶۸ سالگی درگذشت. رمانی که در دسامبر ۱۹۹۲ درحال نوشتن آن بود، «پدران مختلف» نام داشت و ناتمام ماند. پس از مرگ. بعد از مرگ او، تعدادی از آثارش در فلاپی دیسک هایی که استفاده می کرد، پیدا شدند. از جمله رمان های «مرد پرنده» (۱۶۲ صفحه) و «خاطرات موش کور» (۲۴۰ صفحه) که ناتمام ماندند. دخترش نِری از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۹ در ویرایش مجموعه کامل آثار او تلاش کرد و در سال ۲۰۱۱، کتاب «زندگی نامه آبه کوبو» را منتشر کرد. در سال ۲۰۱۲، در خانه برادر کوچک آبه (که به خانواده مادری اش به عنوان فرزندخوانده پیوسته بود) در شهر ساپورو استان هوکایدو، یک داستان کوتاه منتشر نشده به نام «فرشته» که به نظر می رسید آبه آن را در سال ۱۹۴۶ هنگام بازگشت از منچوری به ژاپن در کشتی نوشته باشد، کشف شد. این اثر در شماره دسامبر ۲۰۱۲ مجله شینچو منتشر و مورد استقبال خوانندگان قرار گرفت. در سال ۲۰۲۴ که مصادف با صدسالگی تولد آبه بود، انتشار کتاب ها و برگزاری رویدادهای مرتبط با او افزایش یافت. در ۲۸ فوریه، نسخه جدیدی از «مرد پرنده» در انتشارات شینچو منتشر شد. نسخه قبلی ک
ه سال ۱۹۹۴ منتشر شده بود، رمانی بود که براساس نسخه اصلی فلاپی دیسک توسط همسرش ماچی ویرایش شده بود اما این بار نسخه اصلی و کاملاً اورجینال به عنوان یک اثر جدید از آبه منتشر شد. در ۲۸ مارس، مجموعه داستان های کوتاه اولیه آبه با عنوان «عنوان نامشخص (از داستان های روح نما)» به چاپ رسید. در ماه اوت نیز «مجموعه عکس های کوبو آبه» و مجموعه ای از مقالات و یادداشت ها با عنوان «نهنگ های شتابان به سوی مرگ: خاطرات موش کور» منتشر شدند. در موزه ادبیات مدرن کاناگاوا، به مناسبت چهلمین سالگرد تأسیس آن، نمایشگاه ویژه ای به نام «نمایشگاه کوبو آبه - محور ادبیات قرن ۲۱» از ۱۲ اکتبر تا ۸ دسامبر برگزار شد. این نمایشگاه، بزرگ ترین نمایشگاه با موضوع کوبو آبه تا امروز بوده است که در آن حدود ۵۰۰ اثر شامل دست نوشته ها، نامه ها، دستگاه تایپ و دوربین های مورد علاقه او به نمایش گذاشته شد. همچنین، نسخه دست نویس اثر برنده جایزه آکوتاگاوا «دیوار – جنایت آقای اِس. کارما» و مدارکی که در ویلای هاکونه باقی مانده بودند برای اولین بار به نمایش گذاشته شدند. علایق و سرگرمی ها. دوربین. پدر آبه علاقه مند به دوربین بود و در خانه شان در منچوری یک اتاق تاری
ک داشتند. به همین دلیل آبه از کودکی با دوربین آشنا بود و در خانه اش در توکیو نیز یک اتاق تاریک داشت. همچنین دوربین های محبوبش، از جمله دوربین کانتاکس را همیشه با خود به همراه می برد. طبق گفتهٔ کاندو کازویا که بیش از ۱۰ هزار نگاتیو باقی مانده از آبه را بررسی کرده است، در زمان نگارش «مرد جعبه ای» (سال ۱۹۷۲) و همچنین در اوایل دهه ۷۰ که آبه «استودیو آبه کوبو» را تأسیس کرد، حجم عکاسی او به طور چشم گیری افزایش یافته بود. بعداً نیز این عکس ها در آثارش مانند «مدار به شهر» (۱۹۸۰) و «نهنگ های شتابان به سوی مرگ» (۱۹۸۶) استفاده شدند. علاوه بر این، عکس های شخصی خود او نیز به کار رفته و در مجله هنر شینچو مجموعه ای از عکس ها و مقاله های کوبو آبه تحت عنوان «دزدیدن شهر» (۱۹۸۰ تا ۱۹۸۱) منتشر شده است. از دهه ۱۹۸۰ به بعد، در محل کارش در هاکونه، ابزارهای ساده ای برای چاپ بدون نیاز به اتاق تاریک قرار داد و عکس هایی را که خود چاپ کرده بود، روی دیوار نصب می کرد تا ایده هایش را توسعه دهد. او همچنین از دوره هفتم (سال ۱۹۸۱) تا دوره نهم (سال ۱۹۸۳) به عنوان عضو هیئت داوران جایزه عکاسی کیمورا ای هِی فعالیت داشت و مهارت های عکاسی اش فراتر
از یک سرگرمی بود. ادبیات. ادبیات ژاپنی. آبه دربارهٔ نویسندگان ژاپنی، به جز کنزابورو اوئه و یاسوئوکا شوتارو، بیشتر آن ها را قبول نداشت. برای مثال، او یاسوشی اینواوئه را که در همان دوران به عنوان یکی از نامزدهای جایزه نوبل مطرح بود، به عنوان «قصه نویس» و ماسوجی ایبوسه را به عنوان «جستارنویس» به شدت مورد انتقاد قرار می داد. با این حال، در دهه ۱۹۸۰ به عنوان عضو کمیته انتخاب چند جایزه ادبی فعالیت داشت و چندین آثار از نویسندگان نوپای ژاپنی را معرفی کرد. علاوه بر این، در مصاحبه ای در دسامبر ۱۹۹۱ آبه اظهار داشت که از زمان های قدیم علاقه مند به رینزو شینا بوده است و شاید تنها نویسنده ای که می توان در ژاپن به عنوان نویسنده واقعی شناخت، شینا باشد. خودرو و ورزش های فضای باز. کوبو آبه به ورزش های فضای باز علاقه داشت و اغلب با خانواده اش به رانندگی یا قایق سواری می پرداخت. او به ویژه به عنوان یک خودرو دوست شناخته می شد و کلکسیونی از چندین خودرو داشت. همچنین در سال ۱۹۸۶، او یک زنجیر چرخ ساده و قابل استفاده بدون نیاز به جک، به نام «چِنیزی» را اختراع کرد. آبه نه تنها فناوری های جدید را به کار می برد بلکه خود نیز اختراعاتی داش
ت. موسیقی. در موسیقی، او طرفدار گروه پینک فلوید بود و یکی از اولین کاربران سینتی سایزر در ژاپن به شمار می رفت. آبه برای آثار نمایشی خود جلوه های صوتی و موسیقی صحنه می ساخت. از سوی دیگر، در موسیقی کلاسیک، در دوره جوانی به سمفونی شماره ۹ مالر به رهبری برونو والتر با اجرای ارکستر فیلارمونیک وین و مجموعه آهنگ های «سفر زمستانی» از شوبرت علاقه داشت. در سال های بعدی نیز به آثار بارتوک و موسیقی باروک علاقه مند بود و در سال های پایانی زندگی اش به آثار باخ که توسط وندی کارلوس اجرا شده بود، گوش می داد. همچنین او از اپرا بیزار بود. فعالیت های سیاسی. در دوران پساجنگ، موضع آبه به عنوان یک صلح طلب روشنفکر منجر به پیوستن او به حزب کمونیست ژاپن در سال ۱۹۵۰ شد و او در سازماندهی کارگران در مناطق فقیر توکیو فعالیت می کرد. اندکی پس از دریافت جایزه آکوتاگاوا در سال ۱۹۵۱، آبه شروع به احساس محدودیت های قوانین و مقررات حزب کمونیست کرد و همچنین دربارهٔ این که چه آثار هنری معناداری می توان در ژانر واقع گرایی سوسیالیستی خلق کرد، دچار تردید شد. سال ۱۹۵۶، آبه به حمایت از کارگران لهستانی که علیه دولت کمونیستی خود اعتراض می کردند، نوشت و خش
م حزب کمونیست را برانگیخت. این انتقاد موضع او را تأیید کرد: «حزب کمونیست بر من فشار آورد تا محتوای مقاله را تغییر داده و عذرخواهی کنم اما من نپذیرفتم. گفتم هرگز نظرم را در این مورد تغییر نخواهم داد. این اولین جدایی من از حزب بود.»در آوریل ۱۹۵۶، آبه به عنوان نماینده انجمن ادبیات نوین ژاپن و شورای فرهنگی ملی، برای شرکت در کنگره نویسندگان چک به پراگ سفر کرد. در آنجا در خودش نسبت به حزب کمونیست علاقه چندانی نیافت اما هنر برای او مایه تسلی و آرامش بود. او از خانه کافکا در پراگ بازدید کرد، ریلکه و کارل چاپک خواند و تحت تأثیر یک نمایش مایاکوفسکی در برنو قرار گرفت. تهاجم شوروی به مجارستان در سال ۱۹۵۶ آبه را منزجر کرد. او تلاش کرد که از حزب کمونیست خارج شود اما استعفاها در آن زمان پذیرفته نمی شدند. در سال ۱۹۶۰، او به عنوان بخشی از انجمن جوانان ژاپن که شامل ایدئولوژی های مختلف بود، در اعتراضات آنپو علیه تجدیدنظر پیمان امنیتی آمریکا-ژاپن شرکت کرد. در سال ۱۹۶۱ او با موضعی انتقادی در برابر هشتمین کنگره حزب کمونیست ژاپن که در آن برنامه حزب تعیین می شد، ظاهر شد و برخلاف انضباط حزب، مواضع نامه ای را منتشر کرد و بدین گونه از
حزب اخراج شد. فعالیت های سیاسی آبه در سال ۱۹۶۷ با بیانیه ای که به همراه یوکیو میشیما، یاسوناری کاواباتا و جون ایشی کاوا منتشر و در آن علیه برخورد با نویسندگان، هنرمندان و روشنفکران در چین کمونیست اعتراض کرد، پایان یافت. زندگی شخصی و خانواده. کوبو آبه با ماچی یامادا، یک هنرمند و طراح صحنه، ازدواج کرده بود. آن ها در اوایل بیست سالگی با هم آشنا شدند و شراکتی مادام العمر، هم در زندگی شخصی و هم حرفه ای، داشتند. ماچی بیشتر جلدهای کتاب های آبه را طراحی کرد و همچنین طراحی صحنه نمایش های استودیو آبه را انجام داد. با وجود چالش هایی که با آن ها روبرو بودند از جمله زندگی در خانه های ساده و مبارزه با مشکلات مالی در اوایل ازدواجشان، پیوند آن ها قوی باقی ماند. همسرش ماچی، پس از مرگ آبه به سرطان مبتلا شد و در تاریخ ۲۲ سپتامبر همان سال بر اثر سکته قلبی درگذشت. در سال ۱۹۵۴، دخترشان به دنیا آمد. به پیشنهاد ماچی، از کتاب «زندگی نامه گوسکو بودوری» اثر کنجی میازاوا، نام «نِری» برای او انتخاب شد. نِری به عنوان متخصص زنان و زایمان و نویسنده در توکیو فعالیت می کرد. در سال ۲۰۱۱، کتاب «زندگی نامه آبه کوبو» را منتشر کرد و در سال ۲۰۱۸ به
علت پارگی آئورت سینه ای در ۶۴ سالگی درگذشت.
جانی مارکتی (؛ – ) موسیقی دان و آهنگساز اهل ایتالیا بود. او با خوانندگانی چون بابی سولو همکاری داشت و برای حدود ۴۰ فیلم هم موسیقی ساخت. از فیلم هایی که وی در ساخت موسیقی آن ها نقش داشته است، می توان به "شب های پورنو در سراسر جهان"، "امانوئل و شب های پورنو در جهان، شماره ۲"،"دختران اس اس" و "انتقام امانوئل" اشاره نمود.
آئوگوستو مارتلی (؛ – ۳ نوامبر ۲۰۱۴) آهنگساز، رهبر ارکستر و تنظیم کننده اهل ایتالیا بود. او همچنین به خاطر رابطه عاشقانه و حرفه ای خود با خواننده پاپ مینا که با او به عنوان آهنگساز و تنظیم کننده همکاری داشت و با او شرکت نشر موسیقی PDU را تأسیس کرد، شناخته شده است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "باد خشمگین" و "ایزدمار" اشاره نمود.
جیمز داشو (؛ زادهٔ ) آهنگساز و موسیقی دان اهل ایالات متحده آمریکا است که در سبک های موسیقی الکتروآکوستیک، موسیقی بی کلام و اپرا فعالیت دارد. وی یکی از نخستین کسانی است که در مرکز کامپیوتر دانشگاه پادووا «موسیقی کامپیوتری» ساخت و مدتی مدرس موسیقی مؤسسه فناوری ماساچوست و دانشگاه پرینستون بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "اوئدیپوس اُرکا" اشاره نمود.
نام سیستماتیک به نامی گفته می شود که به طور نظام مند به یک گروه منحصر به فرد، ارگانیسم، شیء یا ماده شیمیایی از یک جمعیت یا مجموعه خاص اختصاص داده می شود. نام های سیستماتیک معمولاً بخشی از فرایند نام گذاری هستند. نام نیمه سیستماتیک یا نام نیمه عامیانه نامی است که حداقل یک بخش سیستماتیک و حداقل یک بخش عامیانه دارد، مانند یک نام رایج. ساخت نام های سیستماتیک می تواند به سادگی به اختصاص یک پیشوند یا شماره به هر شیء باشد. بسیاری از سیستم ها اطلاعاتی اشیاء نام گذاری شده را با یک شماره ترکیب می کنند تا آن را به یک شناسه منحصر به فرد تبدیل کنند. نام های سیستماتیک اغلب با نام های عامیانه ای که پیش از ایجاد هر سیستم نام گذاری سیستماتیک به آن شیء داده شده اند، همزیستی دارند. به عنوان مثال، بسیاری از مواد شیمیایی معمولاً حتی پس از نام گذاری سیستماتیک با نام های عامیانه پیشینن شناخته می شوند، حتی توسط شیمیدان ها. در شیمی. در شیمی، یک نام سیستماتیک ساختار شیمیایی یک ماده شیمیایی را توصیف می کند و بدین ترتیب اطلاعاتی دربارهٔ خواص شیمیایی آن می دهد. "فرهنگ اصطلاحات شیمیایی" منتشر شده توسط آیوپاک نام سیستماتیک را به عنوان «نام
ی که به طور کامل از هجاهای خاص ساخته شده یا انتخاب شده است و با یا بدون پیشوندهای عددی است» تعریف می کند. با این حال، زمانی که نام های عامیانه به بخشی از نام گذاری شیمیایی تبدیل شده اند، ممکن است نام سیستماتیک یک ماده یا بخشی از آن باشند. نمونه هایی از برخی نام های سیستماتیک که ریشه عامیانه دارند عبارتند از بنزن (سیکلوهگزاتری ان) یا گلیسرول (تری هیدروکسی پروپان). نمونه ها. برای موارد زیر نام های سیستماتیک یا نیمه سیستماتیک استاندارد شده وجود دارد:
اسکار اسپیتن-نایسائتر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل نروژ است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال استابک بازی می کند. دوران باشگاهی. اسکار اسپیتن-نایسائتر محصول جوانان باشگاه محلی آسکر است و در سال ۲۰۲۱ به آکادمی استابک پیوست. او در ۲۹ اوت ۲۰۲۲ اولین قرارداد حرفه ای خود را با استابک امضا کرد. در ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۳، او قرارداد خود را با باشگاه تا سال ۲۰۲۶ تمدید کرد. اسکار در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۳ در یک تساوی ۲–۲ در برابر سارپس بورگ ۰۸ به عنوان بازیکن اصلی به میدان رفت و بدین ترتیب به جوان ترین بازیکن تاریخ استابک تبدیل شد و در سن ۱۶ سال و ۶۱ روزگی، اولین بازی حرفه ای خود را انجام داد. دوران ملی. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۵، ۱۶ و ۱۷ سال نروژ بازی کرده است.
مصطفی ارهان حکیم اوغلو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال بشیکتاش بازی می کند. دوران باشگاهی. مصطفی ارهان حکیم اوغلو تنها محصول آکادمی جوانان باشگاه بشیکتاش است. او در ۳۰ نوامبر ۲۰۲۲ قرارداد حرفه ای خود را با این باشگاه تا سال ۲۰۲۶ امضا کرد. در فصل ۲۰۲۲–۲۳، او کاپیتان تیم زیر ۱۶ سال بشیکتاش بود و در ۱۸ بازی، ۱۷ گل به ثمر رساند. او در ۱۴ دسامبر ۲۰۲۳ به عنوان بازیکن تعویضی در پیروزی ۲–۰ بشیکتاش مقابل لوگانو در لیگ اروپا به میدان رفت و اولین بازی حرفه ای خود را تجربه کرد. دوران ملی. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۵، ۱۶، ۱۷، ۱۸ و ۲۱ سال ترکیه بازی کرده است.
یوناه کوسی-آساری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئد است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال بایرن مونیخ بازی می کند. دوران باشگاهی. ای آی کی. یوناه کوسی-آساری در تیم های جوانان باشگاه فوتبال بروماپویکارنا بازی کرد و در ژانویه ۲۰۲۳ به باشگاه فوتبال ای آی کی منتقل شد. در ۲۸ اوت ۲۰۲۳، او در لیگ آلسونسکن در برابر واربری اولین بازی خود را برای AIK انجام داد و با ۱۶ سال، ۱ ماه و ۲۴ روز به جوان ترین بازیکن تاریخ AIK تبدیل شد. او فصل ۲۰۲۳ را با چهار بازی در آلسونسکن به پایان رساند. بایرن مونیخ. در ۱ فوریه ۲۰۲۴، کوسی-آساری با مبلغ ۴٬۵۰۰٬۰۰۰ یورو به معتبرترین باشگاه بوندس لیگا، بایرن مونیخ پیوست و قرار شد ابتدا به تیم زیر ۱۹ سال بپیوندد. او برای فصل ۲۰۲۴–۲۵ به بایرن مونیخ II ارتقا یافت. او در ۳۰ اوت ۲۰۲۴ در یک بازی خانگی در رگیونالیگا بایرن برابر ویلزینگ به تساوی ۱–۱ رسید و اولین بازی خود را با بایرن مونیخ II انجام داد. کوسی-آساری برای اولین بار در ۱۴ دسامبر ۲۰۲۴ به تیم بزرگسالان بایرن مونیخ دعوت شد تا در یک بازی خارج از خانه با نتیجه ۲–۱ در برابر ماینس ۰۵ شرکت کند. او در ۶ ژانویه ۲۰۲۵ برای یک بازی دوستانه پس از پایان تعط
یلات زمستانی ۲۰۲۴ به تیم بزرگسالان بایرن مونیخ دعوت شد و در دقیقه ۶۳ به جای مایکل اولیس در پیروزی ۶–۰ مقابل ردبول سالزبورگ به میدان رفت. زندگی شخصی. یوناه پسر یونس کوسی-آساری، بازیکن فوتبال سابق فوتبال سوئدی-غنایی است. مادر او فنلاندی است. او واجد شرایط بازی برای تیم های ملی فوتبال سوئد، غنا و فنلاند است. دوران ملی. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال سوئد و زیر ۱۷ سال سوئد بازی کرده است.
اردوگاه آزمایش های انسانی اس اس () یک فیلم بهره کشی جنسی نازی به کارگردانی سرجو گارونه است که در سال ۱۹۷۶ منتشر شد. داستان مربوط به آزمایش های انسانی جنسی بدون رضایت بر روی زندانیان زن یک اردوگاه کار اجباری است که توسط سرهنگ فون کلیبن (با بازیِ جورجو چریونی)، افسر نازی اداره می شود که پس از اخته شدن توسط یک دختر روسی، به پیوند بیضه نیاز پیدا کرده است. فیلم در دهه ۱۹۸۰ به سبب مضامین بحث برانگیز و کمپین تبلیغاتی عمومی اش که شامل پوسترهای زننده و توهین آمیز بود، رسوایی به بار آورد. این فیلم در برخی از کشورها، از جمله بریتانیا ممنوع شد که در جریان آن، به عنوان یکی از فیلم های موسوم به «ویدئوهای زشت و زننده» تحت پیگرد قانونی قرار گرفت؛ عنوانی که در مطبوعات و کارزارهای تبلیغاتی برای فهرستی از فیلم هایی استفاده می شد که مطابق قوانین انتشار قباحت فیلم های منافی اخلاق عمومی محسوب می شدند. منتقدان روزنامه های "ساندی تایمز" و "دیلی اکسپرس" این فیلم را تقبیح کردند.
برآشفتن یا برآشفتگی یک احساس اخلاقی قوی است که با ترکیبی از تعجب، انزجار و خشم، معمولاً در واکنش به یک تخلف شخصی شدید مشخص می شود. این واژه از ریشهٔ فرانسوی قدیمی "ultrage" می آید، که به نوبه خود از واژهٔ لاتین سنتی "ultra" به معنای "فراتر از"، وام گرفته شده است. برآشفتن اخلاقی احساس خشمی است که در واکنش به یک بی عدالتی تجربه می شود، به این ترتیب که مستلزم قضاوت اخلاقی است و اغلب با میل به شرمساری و/یا مجازات خطاکاران همراه است.
الکل دهیدروژناز نوع ۳ یک آنزیم است که در انسان توسط ژن "ADH5" کدگذاری می شود. این ژن کدگذاری کننده گلوتاتیون-وابسته فرمالدهید دهیدروژناز یا زیرواحد نوع ۳ "الکل دهیدروژناز «چی»" است که عضوی از خانواده الکل دهیدروژنازها است. اعضای این خانواده سوخت و ساز انواع متنوعی از بسترها، شامل اتانول، رتینول، سایر الکل های آلیفاتیک، هیدروکسی استروئیدها و محصولات پراکسیداسیون لیپید را انجام می دهند. الکل دهیدروژناز نوع ۳ یک همودیمر متشکل از ۲ زیرواحد «"چی»" است. این آنزیم عملاً فعالیتی برای اکسیداسیون اتانول ندارد، اما فعالیت بالایی برای اکسیداسیون الکل اولیه زنجیره بلند و اکسیداسیون اس-هیدروکسی متیل-گلوتاتیون که یک افزوده خودبخودی بین فرمالدهید و گلوتاتیون است، نشان می دهد. این آنزیم جزء مهمی از سوخت وساز سلولی برای حذف فرمالدهید، یک ماده تحریک کننده و حساسیت زا که موجب اشک ریزش، رینیت، فارنژیت و درماتیت تماسی می شود، است. اهمیت بالینی. جهش های ژن "ADH5" و ژن "ALDH2" باعث سندرم AMED، یک اختلال دیژنیک اتوزومال مغلوب چندسیستمی می شود که با تأخیر در رشد سراسری، اختلال در رشد مغزی، کوتاهی قد، اختلال رشد و توسعه زودهنگام سندرم
میلودیسپلاستیک و نارسایی مغز استخوان مشخص می شود. این سندرم برای اولین بار در سال ۲۰۲۰ توصیف شد.
هیدروکسی استروئید مولکولی است که از یک استروئید مشتق شده و در آن یک هیدروژن با یک گروه هیدروکسیل جایگزین شده است. زمانی که گروه هیدروکسیل به طور خاص در موقعیت کربن سوم قرار داشته باشد، هیدروکسی استروئیدها به عنوان استرول شناخته می شوند که نمونه ای از آن کلسترول است.