Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
روابط ایتالیا و عراق روابط به روابط دوجانبه بین عراق و ایتالیا اشاره دارد. عراق یک سفارت در رم دارد و ایتالیا یک سفارت در بغداد و یک کنسولگری در بصره داشت. تاریخچه. از استقلال عراق (۱۹۳۲) تا حکومت بعث (۱۹۶۸). در ژوئن ۱۹۴۰، زمانی که ایتالیای فاشیستی به جنگ جهانی دوم پیوست، در کنار آلمان، دولت عراق که طرف بریتانیا بود، روابط دیپلماتیک خود را مانند آلمان قطع نکرد. بنابراین، نمایندگی ایتالیا در بغداد به مرکز اصلی تبلیغات محور و برانگیختن احساسات ضد انگلیسی تبدیل شد. در این امر محمد امین الحسینی مفتی اعظم اورشلیم به آنها کمک کرد. مفتی اعظم اندکی قبل از شروع جنگ از فلسطین گریخت و در بغداد پناهندگی گرفت. پس از کودتای ۱۹۴۱ عراق، برنامه های فوری رهبران جدید عراق، امتناع از امتیازات بیشتر به بریتانیا، حفظ روابط دیپلماتیک با ایتالیای فاشیست، و اخراج بیشتر سیاستمداران برجسته طرفدار بریتانیا از کشور بود. پس از جنگ انگلیس و عراق، رشید علی و مفتی اورشلیم به ایران گریختند، سپس به ترکیه، سپس به ایتالیا و در نهایت به برلین، آلمان، جایی که هیتلر از علی به عنوان رئیس دولت عراق در تبعید استقبال کرد. در برنامه های تبلیغاتی برلین،
مفتی همچنان از اعراب می خواست تا علیه بریتانیا قیام کنند و به نیروهای آلمانی و ایتالیایی کمک کنند. او همچنین به استخدام داوطلبان مسلمان در بالکان برا"ی نیروی اس اس" کمک کرد. جنگ ایران و عراق. روابط بین این دو با ارسال کمک های اقتصادی و دریایی ایتالیا به صدام حسین در جنگ ایران و عراق در دهه ۱۹۸۰ تقویت شد. ایتالیا در طول جنگ ایران و عراق تدارکات قابل توجهی به عراق ارائه کرد. با این حال، بزرگ ترین تأثیر آن مالی بود، زیرا شعبه ایالات متحده از بزرگ ترین بانک دولتی، بانک ملی دل لاورو (BNL) در ایتالیا چندین میلیارد دلار بودجه برای تدارکات نظامی عراق فراهم کرد. ایتالیا همچنین تأمین کننده اصلی برنامه هسته ای عراق بود، اگرچه این امر تأثیر مستقیمی بر جنگ ایران و عراق نداشت. با توجه به تدارکات نظامی متعارف، ایتالیا مین های زمینی و دریایی را برای عراق و ایران فراهم کرد. عراق کشتی ها و بالگردهای نیروی دریایی را به ایتالیا سفارش داده بود، اگرچه کشتی ها تحت تحریم توقیف شدند. در سال ۱۹۹۰، روبرتو فرمیگونی هنگامی که در مأموریتی به عراق شرکت کرد، توجهات را به خود جلب کرد که با آزادی تعدادی از تکنسین های ایتالیایی که گروگان دولت
محلی بودند، با موفقیت به پایان رسید. جنگ خلیج فارس ۱۹۹۱. ایتالیا، همراه با سایر کشورهای اروپایی و غیرمتعهد، از پیشنهاد فرانسه در ژانویه ۱۹۹۱ دربارهٔ قطعنامه سازمان ملل متحد که خواستار «خروج سریع و گسترده» از کویت بود، همراه با بیانیه ای به عراق مبنی بر اینکه اعضای شورا «مشارکت فعال» خود را در این زمینه ارائه خواهند کرد، حمایت کردند. حل و فصل سایر مشکلات منطقه، به ویژه درگیری اعراب و اسرائیل و به ویژه مشکل فلسطین با تشکیل در یک لحظه مناسب، یک کنفرانس بین المللی برای تضمین امنیت، ثبات و توسعه این منطقه. از جهان.". ایالات متحده و بریتانیا آن را رد کردند (همراه با اتحاد جماهیر شوروی). ایتالیا سپس به ائتلاف چندملیتی برای عملیات سپر صحرا و عملیات طوفان صحرا پیوست. آخرین دوره صدام حسین (۲۰۰۳–۱۹۹۱). عراق و ایتالیا طی نشستی در اواسط سال ۲۰۰۰، بین رئیس موقت مجلس ملی عراق (پارلمان) حمید رشید الراوی و یک هیئت پارلمانی ایتالیایی که در حال بازدید بودند، توافق کردند که روابط پارلمانی را تقویت کنند. به گزارش خبرگزاری رسمی عراق، الراوی روابط عراق با ایتالیا را بررسی و نسبت به گسترش آن در همه زمینه ها ابراز امیدواری کرد. روکو
بوتیگلیونه، رئیس هیئت ایتالیایی، ضرورت ارتقای روابط پارلمانی با عراق را تأیید و با مردم عراق در مقابله با تحریم های چند دهه ای سازمان ملل متحد اعلام همبستگی کرد. روبرتو فرمیگونی بعداً با خرید ۱۰۰۰۰۰۰ بشکه نفت (۱۶۰۰۰۰ مترمکعب) درگیر رسوایی نفت در برابر غذا شد. دخالت ایتالیا در حمله سال ۲۰۰۳ به عراق. در ژانویه ۲۰۰۳، فعالان حزب رادیکال ایتالیا سعی در میانجی گری توافقی (کمپین "عراق آزاد") داشتند که منجر به تبعید صدام حسین و انتقال مسالمت آمیز در عراق می شد و بنابراین تهاجم را متوقف کرد. پارلمان ایتالیا دولت را که پذیرفته بود موظف کرده بود که به عنوان جایگزینی برای جنگ، هدف "عراق آزاد" را دنبال کند. این اقدام به دلیل عدم تمایل دولت های آمریکا و بریتانیا برای دستیابی به آن متوقف شد، اگرچه ایتالیا از طریق تماس با معمر قذافی، پذیرش صدام را تضمین کرده بود. رادیکال ها بعداً به شدت با اعدام صدام حسین و طارق عزیز مخالفت کردند. سپس دولت برلوسکونی به طور کامل از ایالات متحده در تلاش آنها برای دریافت مجوز سازمان ملل برای حمله به عراق در سال ۲۰۰۳ حمایت کرد. در فوریه ۲۰۰۳، کالین پاول، وزیر امور خارجه ایالات متحده، در مجمع عمو
می سازمان ملل سخنرانی کرد و به تلاش های ایالات متحده برای کسب مجوز سازمان ملل برای تهاجم ادامه داد. پاول شواهدی ارائه کرد که مدعی بود عراق به طور فعال سلاح های شیمیایی و بیولوژیکی تولید می کرد و با القاعده ارتباط داشت. در ادامه ارائه پاول، ایالات متحده، بریتانیا، لهستان، ایتالیا، استرالیا، دانمارک، ژاپن و اسپانیا قطعنامه ای را پیشنهاد کردند که اجازه استفاده از ابزار تهاجمی در عراق را می دهد، اما اعضای ناتو مانند کانادا، فرانسه و آلمان، همراه با روسیه، به شدت بر ادامه دیپلماسی تأکید کردند. ایالات متحده، بریتانیا، اسپانیا، لهستان، دانمارک، ایتالیا، ژاپن و استرالیا در مواجهه با رای باخت و همچنین احتمال وتوی فرانسه و روسیه، سرانجام قطعنامه خود را پس گرفتند. در مارس ۲۰۰۳، ایالات متحده، بریتانیا، اسپانیا، استرالیا، لهستان، دانمارک و ایتالیا با انبوهی از روابط عمومی و تحرکات نظامی، آماده شدن برای حمله به عراق را آغاز کردند. بوش در سخنرانی خود در ۱۷ مارس ۲۰۰۳ خطاب به ملت، از حسین و دو پسرش عدی و قصی خواست که تسلیم شوند و عراق را ترک کنند و به آنها مهلتی ۴۸ ساعته داد. اما آمریکا بمباران عراق را یک روز قبل از پایان مهل
ت مقرر آغاز کرد. در ۱۸ مارس ۲۰۰۳ بمباران عراق توسط ایالات متحده، انگلستان، اسپانیا، لهستان، استرالیا و دانمارک آغاز شد. برخلاف جنگ اول خلیج فارس یا جنگ در افغانستان، این جنگ مجوز صریح سازمان ملل را نداشت. به دلیل جنگ عراق در سال ۲۰۰۳ بسیاری از آثار تاریخی یا به سرقت رفته یا آسیب دیده اند. با این حال، بیش از ۴۰ قطعه عاج در رم، در کارگاه های مؤسسه مرکزی مرمت بازسازی شد. موزه ملی عراق دارای بزرگ ترین مجموعه عاج آشوری در جهان است. در طول پانزده سال گذشته، این مجموعه، چه آثاری که در خزانه های بانک مرکزی عراق نگهداری می شود و چه آنهایی که هنوز در موزه نگهداری می شوند، هم در نتیجه جنگ و هم از شرایط بد حفاظتی آسیب دیده اند. برخی از گرانبهاترین اشیاء توسط تیم "مرمت" در سال ۲۰۰۴، بلافاصله پس از نصب یک کارگاه مرمت جدید توسط وزارت فرهنگ ایتالیا، بازسازی شدند. بمب گذاری سال ۲۰۰۳ ناصریه یک حمله انتحاری به ستاد پلیس نظامی ایتالیا در ناصریه، جنوب بغداد در ۱۲ نوامبر ۲۰۰۳ بود. حداقل ۲۸ نفر از جمله ۱۷ "کارابینیر" ایتالیایی، دو غیرنظامی ایتالیایی و ۹ غیرنظامی عراقی کشته شدند. بیش از ۱۰۰ نفر از جمله ۱۹ سرباز ایتالیایی زخمی شدند.
این حمله بدترین حادثه مربوط به سربازان ایتالیایی از زمان عملیات بازگرداندن امید در سومالی و بیشترین تلفات سربازان ایتالیایی از زمان جنگ جهانی دوم بود. نجات جولیانا اسگرنا یک عملیات مخفیانه توسط سرویس مخفی ارتش ایتالیا، SISMI, برای نجات روزنامه نگار ایتالیایی جولیانا اسگرنا از دست آدم ربایان در عراق بود. پس از بازیابی موفقیت آمیز خانم اسگرنا، در ۴ مارس ۲۰۰۵، خودرو با او و دو مأمور مخفی در امتداد جاده فرودگاه بغداد مورد آتش خودی نیروهای ارتش ایالات متحده قرار گرفت. مأمور مخفی نیکولا کالیپاری توسط ماریو لوزانو، متخصص ارتش ایالات متحده کشته شد. این حادثه باعث ایجاد تنش بین دو کشور شد و احتمالاً باعث افزایش خصومت عمومی در مردم ایتالیا نسبت به ایالات متحده آمریکا شد. نیروهای ایتالیایی در سال ۲۰۰۶ پس از استقرار دولت پرودی در ایتالیا از عراق خارج شدند. عراقی های در ایتالیا. جمعیت فعلی عراقی ها در ایتالیا حدود ۱۷۳۰۰ نفر است. با این حال یک منبع ادعا می کند که ۵۶۳۰۰ نفر وجود دارد که تقریباً ۵۰ خانواده است. بیشتر اینها کشیشان، راهبه ها و حوزویانی هستند که برای ادامه تحصیل به ایتالیا آمده اند. بیشتر هم ساکن در رم هستند.
درامانه ترائوره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مالی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کراسنودار، باشگاه فوتبال آفریقایی، باشگاه فرهنگی ورزشی دبی، باشگاه فوتبال اسپرانس تونس، باشگاه فوتبال کوبان کراسنودار، باشگاه فوتبال کلانتان، باشگاه فوتبال متالورگ دونتسک، باشگاه ورزشی جولیبا، باشگاه فوتبال لوکوموتیو مسکو، و باشگاه ورزشی اسماعیلی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مالی بازی کرده است.
حمیدو ترائوره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مالی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الازیغ اسپور اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال مالی و مالی بازی کرده است.
ادریسا ترائوره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مالی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی جولیبا و باشگاه فوتبال استقلال خوزستان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مالی بازی کرده است.
انسان شناسی فمینیستی () رویکردی چهار حوزه ای به انسان شناسی (باستان شناسی، انسان شناسی زیستی، فرهنگی، زبانی) است که با استفاده از بینش های نظریه فمینیستی، به دنبال تغییر یافته های پژوهشی، شیوه های به کارگیری انسان شناسی و تولید علمی دانش است. به طور هم زمان، انسان شناسی فمینیستی نظریه های فمینیستی ذات گرایانه توسعه یافته در اروپا و آمریکا را به چالش می کشد. درحالی که فمینیست ها انسان شناسی فرهنگی را از ابتدای پیدایش آن انجام می دادند، تا دهه ۱۹۷۰ بود که انسان شناسی فمینیستی رسماً به عنوان زیرشاخه انسان شناسی به رسمیت شناخته نشد. از آن زمان، این انجمن زیربخش خود را از انجمن مردم شناسی آمریکا - انجمن انسان شناسی فمینیستی - و نشریه خود، "انسان شناسی فمینیستی" را توسعه داده است. انسان شناسی فمینیستی در سه مرحله، و از دهه ۱۹۷۰ شروع شد: انسان شناسی زنان، انسان شناسی جنسیت، و سرانجام انسان شناسی فمینیستی. قبل از این مراحل تاریخی، انسان شناسان فمینیست تبارشناسی خود را در اواخر قرن نوزدهم دنبال می کنند. آرمینی پلات اسمیت، بسیاری از انسان شناسان خودآموخته بودند و دستاوردهایشان کم رنگ شد و میراث آن ها با حرفه ای سازی ای
ن رشته در آغاز قرن بیستم محو شد. در میان زنان انسان شناس اولیه، همسران مردان مردم شناس بودند که برخی از آن ها به عنوان مترجم و رونوشت نویس، تحقیقات شوهرانشان را تسهیل می کردند. برای مثال، مارجری ولف، قوم نگاری کلاسیک خود «خانه لیم» را بر اساس تجربیاتی نوشت که پس از شوهرش در شمال تایوان در جریان کار میدانی خود با آن مواجه شده بود.
کالیلو ترائوره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مالی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سوشو، باشگاه فوتبال ادنسه، باشگاه فوتبال حسینیه اکادیر، باشگاه فوتبال الوداد کازابلانکا، و باشگاه فوتبال ایسترا ۱۹۶۱ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مالی بازی کرده است.
قایق های ماری یکی از نمادهای فرهنگی ایالت کرالا در جنوب هند هستند که در جشنواره های مسابقه قایقرانی محلی از آن ها استفاده می شود. در زبان محلی به آنها «چوندان والام» (به زبان مالایالم: ചുണ്ടൻ വളളം) گفته می شود که به معنی «قایق منقاردار» است اما در سطح بین المللی این قایق ها به نام «قایق های ماری کرالا» مشهورند. نام محلی مسابقاتی که با این قایق ها برگزار می شود نیز والام کالی است. این قایق ها مطابق با مشخصات گرفته شده از کتاب «واستو شاسته» (دانش معماری)، یک رساله باستانی برای ساخت قایق های چوبی ساخته می شوند و طول آن ها از ۱۰۰ تا ۱۳۸ فوت متغیر است. در طراحی این قایق ها، قسمت عقب تا ارتفاعی در حدود ۲۰ فوت بالا می آید، و یک قسمت جلویی شکلی بلند و مخروطی دارد که شبیه به یک مار با سرپوش بالا رفته است. بدنه این قایق ها از تخته هایی به طول دقیق ۸۳ فوت و عرض شش اینچ ساخته شده اند. این قایق ها نمونه خوبی از تبحر «ویشوَکَرمه» باستانی در معماری دریایی هستند. آداب و رسوم. به طور سنتی هر قایق متعلق به یک روستاست و روستاییان آن قایق را مانند یک وجود ایزدی می پرستند. فقط مردان مجاز به لمس قایق هستند و برای نشان دادن احترام
باید پابرهنه باشند. برای اینکه قایق در حین حرکت در آب بلغزد، جذب آب آن کم شود و مقاومت کمتری در پوسته ایجاد شود، قایق را با مخلوطی از روغن ماهی، خاکستر پوسته نارگیل و تخم مرغ می اندایند. کار تعمیر سالانه توسط درودگر روستا انجام می شود. ناخدای هر یک از قایق ها، کدخدای یکی از روستاها است. یک سکاندار و سه پاروزن اصلی او را همراهی می کنند. نیروی کار اصلی شامل ۶۴ یا گاهی اوقات ۱۲۸ پاروزن است، که دو به دو در طول قایق در یک ردیف می نشینند و نوعی چیدمان هنری ۶۴ نفره درست می کنند. همگی آن ها هماهنگ با ضرباهنگ آوازهای محلی جاشوها (معروف به وانچی پاتو) پارو می زنند. حدود ۲۵ خواننده هم در وسط قایق و در میان پاروزن ها نشسته اند و صدای خود را به این ضرباهنگ قدرتمند اضافه می کنند. در نیمه دوم قایق، یک سکو وجود دارد که به هشت نفر اجازه می دهد تا بایستند و نمایندگان «هشت خدای پاسبان» (اشته دیکپلکه ها) باشند و آوازها را به رهبری یک سرودخوان با صدای بلند بخوانند.
محمدو ترائوره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مالی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی جولیبا اشاره کرد.
ماهامان ترائوره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مالی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال متس و باشگاه فوتبال نیس اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال مالی و مالی بازی کرده است.
مامادو ترائوره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مالی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال عمرانیه اسپور اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مالی بازی کرده است.
محمد ترائوره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مالی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آفریقایی، باشگاه فوتبال المریخ، باشگاه فوتبال الهلال ام درمان، باشگاه فوتبال الهلال، باشگاه فوتبال سیون، باشگاه فوتبال النصر (بنغازی)، و باشگاه ورزشی اسماعیلی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مالی بازی کرده است.
علی ییرانگو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مالی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال المپیک مارسی، باشگاه ورزشی جولیبا، و باشگاه فوتبال گنگام اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مالی بازی کرده است.
پوریا زراعتی (۳۱ شهریور ۱۳۶۵) تهیه کننده، مجری و گوینده شبکه های خبری ماهواره ای اهل ایران است. او سابقهٔ ۱۱ سال فعالیت در شبکهٔ من وتو را دارد و اکنون در شبکهٔ ایران اینترنشنال مشغول به کار است. در اوایل سال ۱۴۰۳ حمله با چاقو به زراعتی در نزدیکی خانه اش در رسانه ها بازتاب گسترده و واکنش های بسیاری را به دنبال داشت. زندگی. او در رشته مهندسی مکانیک از دانشگاه برونل لندن مدرک دریافت نموده و ابتدا در شبکه من وتو به عنوان سردبیر اتاق خبر، مجری و گوینده حضور داشت و پس از حدود یازده سال از آن شبکه خارج و در سال ۱۴۰۱ به شبکه ایران اینترنشنال پیوست و در آنجا به عنوان تهیه کننده و مجری برنامه حرف آخر فعالیت می کند. حمله. پوریا زراعتی روز جمعه ۱۰ فروردین ۱۴۰۳ هنگام خروج از خانه اش در لندن مورد حمله دو فرد ناشناس قرار گرفت که با ضربات چاقو او را از ناحیه پا مجروح کردند. به نظر می رسد، فرد مهاجم اول از وی درخواست پول کرده که وقتی با واکنش منفی زراعتی مواجه گردیده او را در بغل گرفته و نفر دوم هم به زراعتی نزدیک شده و وی را مورد حملات چاقو قرار داده اند. ایران اینترنشنال اعلام نمود که او در بیمارستان بستری و وضعیتش پایدار
است. تایمز قبلاً گزارش داده بود که جمهوری اسلامی، روزنامه نگاران شاغل در لندن را با کشاندن بستگان آنها به وزارت اطلاعات و ممانعت از انجام تراکنش های مالی مورد آزار قرار داده است. پانزده تن از بستگان روزنامه نگارانی که برای ایران اینترنشنال کار می کنند، سال گذشته به دلیل تهدید به مرگ مجبور شدند به غرب لندن نقل مکان کنند. جمهوری اسلامی پیش تر توسط MI5 و پلیس انگلستان در دو سال گذشته به بیش از دوازده توطئه ترور و آدم ربایی در بریتانیا علیه مخالفانش متهم شده است. در ژانویه، بریتانیا یک شبکه جاسوسی ایرانی را که برای ترور روزنامه نگاران ایران اینترنشنال طراحی کرده بودند، کشف نمود. سابقه تهدید. شبکه ایران اینترنشنال در آبان ۱۴۰۱، در بحبوحه اعتراضات زن، زندگی، آزادی، از تهدید سپاه پاسداران علیه دو تن از خبرنگاران خود خبر داده بود. در آذر ۱۴۰۲، شبکه خبری آی تی وی واقع در بریتانیا طی گزارشی اختصاصی خبر داد که «جاسوسان ایرانی» به یک «قاچاقچی انسان» سفارش داده بودند در اِزای دریافت مبلغ ۲۰۰ هزار دلار، سیما ثابت و فرداد فرحزاد دو مجری دیگر شبکه ایران اینترنشنال واقع در لندن را ترور کند. واکنش ها به حمله. حمله چند فرد ناشن
اس با چاقو به پوریا زراعتی، مجری تلویزیون ایران اینترنشنال، با محکومیت گسترده چهره های سرشناس ایرانی و بین المللی، روزنامه نگاران و رسانه ها، کنشگران سیاسی، مدافعان حقوق بشر و کاربران رسانه های اجتماعی روبه رو شد و در رسانه های بریتانیا و جهان بازتاب یافت. در پی انتشار خبر حمله به زراعتی، تعدادی از مخاطبان ایران اینترنشنال با ارسال پیام هایی حمله به او را محکوم کرده و برایش آرزوی سلامتی کردند. معترضان به حمله به او روی دیوار جنب یک خیابان در تهران شعارهایی علیه جمهوری اسلامی و برای حمایت از پوریا زراعتی و سارا تبریزی نوشتند. واکنش های برخی از چهره ها و نهادهای سرشناس به این رویداد:
حقوق زنان در جیبوتی مبدأ نگرانی سازمان های مختلف حقوق بشری، چه در جیبوتی و چه در خارج از آن کشور است. در حالی که گروه های اقلیت در تمام سطوح حکومت نمایندگی دارند، به دلیل ماهیت سرکوبگر حکومت، این گروه ها عملاً قدرتی برای تغییر قوانین ندارند. علیرغم یک سهمیهٔ قانونی که تضمین می کند زنان حداقل ۲۵ درصد از کرسی های مجلس ملی را در اختیار داشته باشند، آن ها همچنان کمتر در پست های رهبری حضور دارند. بیش از ۶۰ درصد زنان در جیبوتی بی سواد هستند و برای اشتغال و مراقبت های بهداشتی مناسب با موانعی روبرو هستند. با وجود کمپین هایی که قدمت آن ها به دههٔ ۱۹۸۰ بازمی گردد، نرخ ختنه زنان در این کشور همچنان بالاست. اقتصاد. ۶۰٫۵ درصد زنان در جیبوتی بی سواد هستند و تنها ۱۹ درصد زنان شاغل هستند؛ در حالی که ۸۱ درصد مردان جیبوتی دارای شغل هستند. در جیبوتی طبق سیاست ملی جنسیت در سال های ۲۰۱۱–۲۰۲۱، زنان بیشتر از مردان تحت تأثیر فقر شدید و نسبی و بیشتر از مردان تحت تأثیر بی تحرکی قرار دارند. تعداد زنان شاغل در بخش خصوصی بیشتر از تعداد مردان است. وزارت زنان و خانواده با هدف ایجاد پیشرفت قابل توجه در جیبوتی در زمینهٔ حقوق زنان ایجاد شده اس
ت. پس از آن که طی تحقیقات انجام شده به زنان وام های خرد اعطا شد، ارتباط مثبت معناداری بین اعتبار خرد و توانمندسازی زنان مشاهده شد. خانوارهایی که به وام های MFI دسترسی دارند، به ترتیب ۳۵٫۴٪، ۳۰٫۹٪ و ۱۰٫۱٪ بیشتر احتمال دارد که از نظر اقتصادی، اجتماعی و بین فردی به توانمندی دست یابند. زنان در جیبوتی با دسترسی محدود به تأمین مالی (از بانک ها و مؤسسات مالی خرد) مواجه بوده اند که عمدتاً ناشی از فقدان پروژه هایی با قابلیت نقل و انتقال، نبود حساب های مالی و دشواری در ارائهٔ تضمین های کافی است. در پاسخ به این چالش ها، دولت جیبوتی یک سیاست ده ساله را برای تحکیم تعهد خود به برابری جنسیتی و برابری در همهٔ زمینه های اقتصادی و اجتماعی اتخاذ کرد. بهداشت و درمان. چاقی مادر و زایمان با سزارین. چاقی مادر در جیبوتی بسیار شایع است، وضعیتی که خطر زایمان با سزارین را افزایش می دهد. نرخ بالایی از زایمان با سزارین در میان زنان چاق در کشورهای جنوب صحرای آفریقا مشاهده شده است که در برخی از مطالعات این میزان بیش از ۵۰ درصد بوده است. میزان شیوع چاقی مادر در شهر جیبوتی بالا است و حتی پس از کنترل طیف وسیعی از متغیرهای پزشکی و اجتماعی-اقتص
ادی، با خطر بیش از حد زایمان با سزارین مرتبط است. مطالعهٔ حاضر نشان داده است که چاقی مادر در شهر جیبوتی بسیار شایع است و میزان آن بین ۲۴٫۸ درصد تا پیش از هفتهٔ ۱۴ بارداری و ۴۳٫۲ درصد در هنگام زایمان است. میزان سزارین در بین زنان چاق به ویژه در بین نخست زاها افزایش یافته است. دستورالعمل های بین المللی توصیه می کنند که زنان چاق باید برای زایمان به مرکزی که کادر پزشکی ماهر در آن در دسترس باشد، اعزام شوند، اما یک مطالعهٔ اخیر نشان داده است که سطح در دسترس بودن چنین مراقبت های اورژانسی مامایی در بیمارستان ها و کلینیک های آفریقا پایین است. با این حال، در کلینیک زایمان بیمارستان آفی، ماما، متخصص اطفال، متخصص بیهوشی و متخصص زنان و زایمان به صورت ۲۴ ساعته در دسترس هستند. ختنه زنان. جیبوتی مکانی است که بالاترین میزان ختنه زنان در جهان را داراست. ۹۳ درصد از زنان در جیبوتی این عمل را انجام می دهند. در جیبوتی، ختنهٔ زنان اغلب به سبک های سنتی و بدون استفاده از ابزار استریل و بهداشتی انجام می شود. این عمل شامل بریدن بخشی از اندام تناسلی دختران با استفاده از وسایل بُرنده مانند چاقو، قیچی، خط کش، تیغه یا حتی قطعات شیشه و سپس
دوختن آن با نخ است. پس از آن، موادی مانند روغن، عسل، ماست و برگ درخت برای جلوگیری از خونریزی استفاده می شود. ختنه نوع ۴ (انفیبولاسیون) شامل سوراخ کردن، برش دادن، سوهان زدن و سوزاندن است. عمل انفیبولاسیون بیشتر در کشورها و مناطق شاخ آفریقا از جمله جیبوتی انجام می شود. از سال ۱۹۸۸، مقامات مربوط در جیبوتی در تلاش برای لغو ختنهٔ جنسی هستند. این عمل در سال ۱۹۹۰ غیرقانونی شد و به طور ویژه به عنوان موردی از نقض حقوق زنان و کودکان در نظر گرفته شد. این روش معمولاً در منزل بدون شرایط استریل یا بیهوشی و توسط پزشکان سنتی یا ماماهای آموزش دیده انجام می شود. برای جمعیت شهری، انفیبولاسیون اغلب توسط متخصصان بهداشتی (پرستار، ماما، پزشک) که به صورت مخفیانه کار می کنند، انجام می شود. قوانین مربوط به ختنه زنان. در جیبوتی در سال های ۱۹۹۵ و ۲۰۰۹، دولت ختنهٔ جنسی را به عنوان یک عمل جنایتکارانه به رسمیت شناخت و کسانی که ختنهٔ زنان را تشویق می کنند یا انجام می دهند، مجرم محسوب می شوند. بانوی اول جیبوتی در سال ۲۰۰۸ کمپینی را با حضور رئیس مجلس ملی و چندین وزیر و با حمایت سفیر ایالات متحده راه اندازی کرد. از سال ۱۹۸۸، انجمن زنان جیبوتی
کمپین بزرگی را برای ممنوع کردن این سنت به راه انداخته است. در سال ۱۹۹۵ مجلس شورای ملی ختنهٔ جنسی را غیرقانونی و قابل مجازات اعلام کرد، اما مادهٔ قانون مجازات ملی مرتبط با این موضوع تاکنون هیچ گاه اعمال نشده است. در سال ۱۹۹۷، وزارت بهداشت جیبوتی با کمک صندوق جمعیت سازمان ملل متحد (UNFP) ترویج «پروژهٔ مبارزه با ختنهٔ زنان» را در چارچوبی بزرگتر از «بازگرداندن حیثیت و احترام به زنان» و «بالا بردن وضعیت زنان در جامعه» آغاز کرد. عواقب ختنه زنان. پیامدهای این عمل در نرخ بالای مرگ و میر مادران در کشورهای جیبوتی و سومالی (بیش از ۷۰۰ مرگ در هر ۱۰۰٬۰۰۰ تولد زنده) مشهود است. در این کشورها ختنهٔ زنان در مقایسه با سایر کشورهای مجاور با مراقبت های بهداشتی و مامایی مشابه اما با رواج کمتر ختنهٔ زنان (کنیا و تانزانیا: کمتر از ۵۰۰ مورد در هر ۱۰۰٬۰۰۰ تولد زنده)، تقریباً سراسری محسوب می شود. اثرات ختنه زنان بر بارداری. اگر یک اپراتور ماهر به انفیبولاسیون سفت رسیدگی نکند، این نوع انفیبولاسیون می تواند خطر بالایی برای مادر و جنین داشته باشد. این موضوع می تواند منجر به سزارین غیرضروری در پی ترس از رسیدگی به زنان مبتلا شود. پژوهشی در
مورد ختنهٔ زنان و بارداری در جیبوتی انجام شده است. به طور کلی، ۲۹ زن از ۶۴۳ زن (۴٫۵٪) هیچ گونه ختنه ای نداشته اند، در حالی که ۲۳۸ نفر از ۶۴۳ زن (۳۷٫۰٪) مبتلا به انفیبولاسیون، ۳۶۹ نفر (۵۷٫۴٪) با ختنهٔ نوع ۲ و ۷ نفر (۱٫۱٪) با ختنهٔ نوع ۱ بوده اند. در زنان دارای تجربهٔ ختنهٔ شدید، احتمال بروز عوامل خطر اجتماعی-اقتصادی و پزشکی بیشتر بوده است. نتیجه گیری پژوهش: انفیبولاسیون با عوارض پیش از تولد بیش از حد در این شرایط، با شیوع بسیار بالای ختنهٔ زنان ارتباطی نداشت، اما تحقیقات آینده باید بر رابطهٔ بین انفیبولاسیون و مکونیوم متمرکز شود. در بیمارستان عمومی پلتیر در جیبوتی، هم پزشکان زنان و هم ماماها تخصص بالایی در مراقبت از زنان ختنه شده دارند. ممکن است به زنان دارای تجربهٔ انفیبولاسیون سفت توصیه شود که دفیبولاسیون داشته باشند. پزشکان در بیمارستان باید حساسیت فرهنگی و قومیتی را نشان دهند و در عین حال خطرات سلامتی کوتاه مدت و بلندمدت ناشی از انفیبولاسیون را توضیح دهند. این درمان به عنوان یک روش درمانی اولویت دار در نظر گرفته می شود.
باستان شناسی فمینیستی () از دیدگاه فمینیستی برای تفسیر جوامع گذشته استفاده می کند. اغلب بر جنسیت تمرکز می کند، اما جنسیت را همگام با عوامل دیگر مانند جنسیت، نژاد یا طبقه در نظر می گیرد. باستان شناسی فمینیستی کاربرد غیرانتقادی هنجارها و ارزش های مدرن و غربی را در جوامع گذشته مورد نقد قرار داده است. علاوه بر این، به افزایش نمایندگی زنان در رشته باستان شناسی و کاهش تعصبات آندروسنتریک در این زمینه توجه دارد. باستان شناسی فمینیستی در سال های اخیر گسترش یافته و شامل تحلیل های چندوجهی، مانند باستان شناسی فمینیست سیاه، باستان شناسی بومی، و باستان شناسی پسااستعماری شده است. همچنین شروع به توجه بیشتر به مطالعات خانگی، مطالعه مردانگی و مطالعه جنسیت کرده است.
استانیسلاوا کنستانتینوا (؛ زادهٔ ) اسکیت باز نمایشی اهل روسیه است.
تجارت بی چون وچرا فیلمی محصول سال ۱۹۹۱ و به کارگردانی کوین هوکس است. در این فیلم بازیگرانی همچون تومی دیویدسون، جوزف سی. فیلیپس، آن-ماری جانسون، دیوید مارشال گرانت، هلی بری، ساموئل ال. جکسون، کیم کوول، سم راکول و آنی گلدن ایفای نقش کرده اند.
عمر ترائوره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سنگال بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آاک لارناکا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سنگال بازی کرده است.
محمد ترائوره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کروتونه، باشگاه فوتبال فوجا، باشگاه فوتبال پارما، و باشگاه فوتبال چزنا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
لامین ترائوره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اندرلشت و باشگاه ورزشی گنچلربیرلیغی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
در سوپ فیلمی محصول سال ۱۹۹۲ و به کارگردانی الکساندر راکول است. در این فیلم بازیگرانی همچون سیمور کاسل، استیو بوشمی، جنیفر بیلز، ویل پاتون، جیم جارموش، کارول کین، استنلی توچی، دبی میزار، سم راکول و پل هرمن ایفای نقش کرده اند.
ویسنتیا بوکو (؛ ۲۲ ژانویهٔ ۱۹۴۹) رادیولوژیست، استاد دانشگاه، سیاستمدار و فعال حقوق زنان اهل بنین است. بوکو که یک پزشک آموزش دیده است و تا پیش از بازنشستگی خود در سال ۲۰۱۴ به عنوان استاد تصویربرداری پزشکی در دانشگاه آبومی-کالاوی و به عنوان رئیس رادیولوژی در مرکز بیمارستانی دانشگاه ملی در کوتونو خدمت می کرد، در زمینهٔ فعالیت سیاسی بین سال های ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۸ وزیر تحقیقات علمی و آموزش عالی بنین، و بین سال های ۲۰۰۹ و ۲۰۲۱ رئیس مؤسسه ملی ترویج زنان بود. سنین جوانی و تحصیل. بوکو در ناتیتینگو، استان آتاکورا، زاده شد؛ منطقه ای که در آن زمان داهومی فرانسه نام داشت. او سپس در ساوی واقع در استان آتلانتیک بزرگ شد. پدر و مادر او هردو معلم بودند. در سال ۱۹۶۸، بوکو از دبیرستان با مدرک D در رشتهٔ علوم فارغ التحصیل شد. در سال ۱۹۶۸، بوکو برای شروع تحصیل پزشکی در رشته رادیولوژی که در آن زمان در بنین تدریس نمی شد، به بلژیک نقل مکان کرد. او متعاقباً تحصیلات پزشکی خود را در فرانسه از سر گرفت و در سال ۱۹۷۴ از دانشگاه دکارت پاریس به عنوان پزشک واجد شرایط فارغ التحصیل شد. پس از دریافت مدارک تحصیلی بیشتر در زمینهٔ بهداشت عمومی از دانشگاه