Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن استاندارد مرتبط با براقیت دارد که برای کاربرد در صنایع خاص طراحی شده اند، از جمله روش قدیمی ۴۵ درجه که امروزه عمدتاً برای سرامیک های لعاب دار، پلی اتیلن و دیگر فیلم های پلاستیکی استفاده می شود. در سال ۱۹۳۷، صنعت کاغذ روش براقیت آینه ای با زاویه ۷۵ درجه را پذیرفت، زیرا این زاویه بهترین تفکیک را برای کاغذهای کتابی پوشش دار فراهم می کرد. این روش در سال ۱۹۵۱ توسط انجمن فنی صنایع خمیر و کاغذ (TAPPI) به عنوان روش TAPPI T480 به رسمیت شناخته شد. در صنعت رنگ، اندازه گیری براقیت آینه ای طبق استاندارد بین المللی ISO 2813 انجام می شود (استانداردهای معادل شامل BS 3900 قسمت ۵ در بریتانیا، DIN 67530 در آلمان، NFT 30-064 در فرانسه، AS 1580 در استرالیا و JIS Z8741 در ژاپن هستند). این استاندارد اساساً مشابه ASTM D523 است، هرچند به شیوه ای متفاوت تدوین شده است. مطالعات انجام شده در دهه ۱۹۶۰ توسط تین گل، پاتر و جورج روی سطوح فلزی صیقلی و تزئینات آلومینیوم آنودایز شده خودرو، منجر به استانداردسازی اندازه گیری براقیت سطوح با براقیت بالا از طریق گونیوفوتومتری تحت عنوان ASTM E430 شد. این استاندارد همچنین روش هایی برای اندازه گیری و
ضوح تصویر بازتابی (distinctness of image gloss) و هِیز بازتاب (reflection haze) را تعریف می کند. پیوند به بیرون. http://www.pcimag.com/articles/100528-what-is-the-level-of-confidence-in-measuring-gloss http://www.npl.co.uk/optical-radiation-photonics/optical-characterisation-of-materials/products-and-services/gloss-measurements
«کریسمس مبارک، مستر بین» هفتمین قسمت از مجموعه تلویزیونی بریتانیایی "مستر بین" است که توسط تلویزیون تایگر برای تلویزیون تیمز تولید شده است. این قسمت نخستین بار در روز سه شنبه به عنوان ویژه برنامه کریسمس در ۲۹ دسامبر ۱۹۹۲ از شبکه آی تی وی به عنوان بخشی از برنامه کریسمس این شبکه پخش شد و در طول پخش اصلی خود توسط ۱۸٫۴۸ میلیون بیننده تماشا شد. این آخرین قسمتی بود که ریچارد کرتیس در نوشتن آن مشارکت داشت و آخرین قسمتی بود که توسط تلویزیون تیمز به نمایندگی از شبکه آی تی وی پخش شد. همچنین این قسمت آخرین حضور دوست دختر مستر بین، ایرما گاب (ماتیلدا زیگلر) در لایو اکشن اصلی تا زمان حضور مجدد او پس از ده سال در مجموعه پویانمایی مستر بین بود. داستان. بخش اول. در شب کریسمس، مستر بین برای خرید تزیینات به فروشگاه هارودز می رود. در حالی که صندوقدار مشغول حساب کردن خرید هایش است، بین از یک مغاره برای اجرای نمایشی با اسباب بازی های دیگر استفاده می کند. اما سرگرمی او با ورود مدیر فروشگاه متوقف می شود. مدیر یک فیگور افسر پلیس را به او می دهد و سپس خرید هایش را تحویلش می دهد و بین بلافاصله آنجا را ترک می کند. بین به میدان شهر می ر
ود و دوست دخترش، ایرما گاب، را می بیند. ایرما در ویترین یک جواهرفروشی به انگشتری که می خواهد اشاره می کند، اما بین به اشتباه فکر می کند که او به عکسی از یک زوج که درست کنار آن قرار دارد اشاره می کند و آن را می خرد. بین داوطلب می شود تا به رهبر ارکستر بادی سپاه رستگاری در جمع آوری کمک های مالی کمک کند. در این حین، او یک جیب بر را می گیرد و او را مجبور می کند که تمام وسایل دزدی اش را پس بدهد. بین در حالی که رهبر ارکستر در حال امتحان کردن جواهراتی است که جیب بر دزدیده بود، به شکلی مسخره شروع به رهبری گروه می کند. پس از آن، او قصد دارد یک درخت کریسمس بخرد، اما چون هیچ درختی پیدا نمی کند، تصمیم می گیرد به جای آن، درخت میدان شهر را بدزدد. بخش دوم. بین به آپارتمانش برمی گردد، نوک درخت دزدی را می برد و آن را تزیین می کند. بعد از اینکه نمی تواند یک ترقه کریسمس را بترکاند، چند فیوز را در یک «ابرترقه» می گذارد. سپس، بین سه جوراب برای هدیه آویزان می کند: یکی برای تدی، یکی برای خودش و یکی هم برای موشی که در یک سوراخ زندگی می کند. گروهی از بچه های آوازخوان کریسمس به در خانه اش می آیند و سرود «دور از آخور» را می خوانند. بین
نخست آن ها را تماشا می کند اما خسته می شود و در را به روی آن ها می بندد و به رختخواب می رود. صبح روز بعد، بین از خواب بیدار می شود و هدایای داخل جوراب ها را بیرون می آورد. سپس آماده می شود تا یک بوقلمون بپزد، اما ساعتش را هنگام پر کردن شکم بوقلمون گم می کند. بین سرش را داخل بوقلمون می برد تا ساعتش را پیدا کند، اما گیر می کند. درست در همین لحظه ایرما می رسد. وقتی بین نمی تواند وضعیت خنده دارش را پنهان کند، ایرما به او کمک می کند؛ بوقلمون را به یک سطل ذغال می بندد و آن را از پنجره بیرون می اندازد. بعد از شام، ایرما یک ماکت کشتی به بین هدیه می دهد. در مقابل، بین هم هدیه خودش را به ایرما می دهد، اما ایرما با دیدن عکس از ویترین ناامید می شود. بین تازه متوجه می شود که «بخش اصلی» را فراموش کرده است و یک جعبه انگشتر بیرون می آورد که ایرما را خوشحال می کند. اما وقتی جعبه را باز می کند، می بیند که داخل آن یک قلاب برای آویزان کردن عکس است. ایرما با عصبانیت از خانه بیرون می رود و بین گیج و ناراحت تنها می ماند. او ابرترقه اش را به یاد می آورد و تصمیم می گیرد آن را خودش بکشد که در نتیجه صدای انفجار مهیبی بلند می شود. تولی
د. بیشتر صحنه های میدانی که در یک بازار اتفاق می افتادند، با ویدئو در کینگستون آپون تیمز فیلم برداری شدند. صحنه های استودیویی نیز در استودیوهای تیدینگتون متعلق به تلویزیون تیمز و در حضور تماشاگران زنده ضبط شدند. این قسمت پس از پخش در شبکه کابلی آمریکایی اچ بی او، در سال ۱۹۹۵ برنده جایزه کیبل ای سی ئی برای بهترین ویژه برنامه کمدی شد. برخی از عناصر این قسمت، الهام بخش برنامه های دیگر بودند. مثلاً شوخی «خاموش شدن تصادفی چراغ های یک ساختمان بزرگ» توسط کمدین پیتر کی در پایان دی وی دی اجرای زنده در بالای برج استفاده شد. صحنه بوقلمون نیز الهام بخش قسمتی از "فرندز" با عنوان «قسمت با تمام روزهای شکرگزاری» بود و بعداً برای "بین" اقتباس شد، هرچند از نسخه بین المللی (خارج از آمریکای شمالی) حذف و در بخش ویژگی های ویژه تحت عنوان «صحنه های نادیده بین» گنجانده شد. یک شوخی دیگر با بوقلمون نیز در قسمت «شام برای دو نفر» از مجموعه پویانمایی مستر بین استفاده شده بود. در طول صحنه تولد عیسی، بین در حالی که «نارنجک اندازان بریتانیایی» را زیر لب زمزمه می کند، یک گروه نظامی را معرفی می کند. دو نت اول این آهنگ در موسیقی تیتراژ "بلک ادر
پیش می رود" استفاده شده است. این مجموعه یک کمدی موقعیت بود که روآن اتکینسون در آن بازی می کرد و ریچارد کرتیس یکی از نویسندگانش بود. صحنه گسترده. یک صحنه طولانی تر که در نسخه اصلی پخش شده از این قسمت وجود نداشت اما در پخش های آمریکایی اچ بی او و در برخی نسخه های خانگی گنجانده شد، نشان می دهد که بین چگونه تلاش می کند بوقلمونی را که در نهایت سرش را درون آن می کند، برنده شود. این مسابقه برای حدس وزن بوقلمون برگزار می شود و بین برای بردن آن، یک ترازو را پنهانی به پیشخوان می برد. او که از قبل وزن خودش را می داند، با استفاده از یک ماشین حساب کاسیو، وزن خودش را از وزن ترکیبی کم می کند. مسئول مسابقه وقتی می بیند بین وزن دقیق بوقلمون را (تا سه رقم اعشار) حدس می زند و برنده آن می شود، شوکه می شود. سپس بین به طور خشن بوقلمون را در صندوق عقب ماشینش می اندازد و در را محکم می بندد.
نیلز آنتونز اولسن پیت (متولد ۱۵ ژانویه ۱۹۸۸) سیاستمدار اکوادوری است که از سال ۲۰۲۵ رئیس مجلس ملی بوده است. او در دوران گیلرمو لاسو و دانیل نوبوآ وزیر گردشگری بود. زندگی نامه. اوایل زندگی. نیلز آنتونز اولسن پیت در ۱۵ ژانویه ۱۹۸۸ متولد شد. او از دانشگاه ایالتی لوئیزیانا با مدرک لیسانس در رشته مدیریت بازرگانی و بازاریابی و از دانشگاه موناش با مدرک کارشناسی ارشد در رشته گردشگری پایدار فارغ التحصیل شد. حرفه سیاسی. هتل «هاسیندا لا دانسا» توسط اولسن پس از بازگشت او به اکوادور در سال ۲۰۱۵ افتتاح شد. اولسن برای موزه ورزش استرالیا و وزارت بازرگانی، تجارت، گردشگری و حمل و نقل کار می کرد. او به مدت سه سال در کافی شاپ شیرین قهوه مدیر بازاریابی بود. اولسن در دوران ریاست جمهوری گیلرمو لاسو و دانیل نوبوآ به عنوان وزیر گردشگری خدمت کرد. او اظهار داشت که بحران امنیتی اکوادور تأثیر کمی بر گردشگری داشته است. در ۱۴ مه ۲۰۲۵، اولسن با ۸۰ رأی انتخاب شد. او متحد نوبوآ محسوب می شود و عضو اقدام دموکراتیک ملی است. او پس از گابریلا ریوادنیرا، دومین جوان ترین فردی است که به عنوان رئیس جمهور خدمت کرده است. هنری بوسکز در ۵ ژوئن پیشنهاد برکن
اری اولسن از ریاست جمهوری را داد، اما این پیشنهاد با رأی ۶۲ در برابر ۷۸ رأی رد شد.
کوریولانوس «کوریو» اسنو () شخصیتی در فرنچایز "بازی های گرسنگی" است؛ که شامل یک سری کتاب و مجموعه فیلم های اقتباسی از آن است. در سه گانهٔ اصلی کتاب ها (۲۰۰۸–۲۰۱۰)، رئیس جمهور اسنو دیکتاتور کشور پانم است تا پایان شورش دوم که منجر به برکناری او می شود. در رمان پیش درآمد "تصنیف پرندگان آوازخوان و مارها" (۲۰۲۰)، او یک جوان ۱۸ ساله جاه طلب، باهوش و کاریزماتیک معرفی می شود که وظیفهٔ مربی گری یک دختر شرکت کننده در دهمین دورهٔ بازی های گرسنگی—خواننده ای به نام لوسی گری برد—را بر عهده دارد و با او رابطه ای شکل می دهد. در چهار فیلم نخست اقتباسی، نقش رئیس جمهور اسنو را دونالد ساترلند ایفا کرده است. ساترلند به صورت داوطلبانه خواست در این مجموعه فیلم حضور داشته باشد، زیرا باور داشت این اثر می تواند مخاطبان جوان را درگیر مباحث سیاسی مرتبط با انقلاب کند. تام بلیث در فیلم "" (۲۰۲۳) در نقش نسخهٔ جوان تر اسنو بازی کرده است. او شخصیت اسنو را دارای سه مرحلهٔ تحول می داند: از جوانی ساده دل و جاه طلب تا شخصیتی محتاط و شبیه به برداشت ساترلند. گل های رز نماد خاندان اسنو هستند و کوریولانوس را به مادر و مادربزرگش پیوند می دهند. او از گ
ل رز برای برقراری ارتباط با شخصیت اصلی "بازی های گرسنگی"، یعنی کتنیس اوردین، استفاده می کند. روش خاص او برای از میان برداشتن دشمنانش استفاده از سم است. اسنو تحت تأثیر دیدگاه دکتر گال قرار دارد که کنترل دولت را برای جلوگیری از بی نظمی، ضروری می داند. او در ابتدا از سر منافع شخصی تلاش می کند به لوسی گری کمک کند، اما به تدریج به او علاقه مند می شود. لوسی گری شباهت هایی با کتنیس دارد، از جمله در موسیقایی بودن، زادگاه و تجربه حضور در بازی های گرسنگی. منتقدان از کتاب و فیلم "تصنیف پرندگان آوازخوان و مارها" نسبت به انتخاب تمرکز داستان بر شخصیت اسنو انتقاد کردند، زیرا از پیش مشخص است که او در نهایت به یک شخصیت منفی تبدیل خواهد شد. با این حال، بازی دونالد ساترلند در چهار فیلم بازی های گرسنگی—که نقش رئیس جمهور اسنو را فراتر از کتاب ها بسط داد—تحسین گسترده ای دریافت کرد. ساترلند برای این نقش نامزد دریافت جایزه برگزیده نوجوانان و جایزه فیلم ام تی وی شد. انتخاب بازیگران. دونالد ساترلند. دونالد ساترلند نقش نسخه سالخوردهٔ اسنو را در چهار فیلم "بازی های گرسنگی" ایفا کرده است. او پس از خواندن فیلم نامهٔ فیلم نخست و به دلیل تم
های سیاسی آن، شخصاً خواستار حضور در این پروژه شد. ساترلند که سابقهٔ فعالیت های سیاسی چپ گرایانه داشت، امیدوار بود این مجموعه نوجوانان را ترغیب کند تا سازماندهی شده و یک جنبش انقلابی برای ایجاد تغییرات سیاسی در ایالات متحده به راه اندازند. در فیلم نامهٔ اولیه، دیالوگ های اسنو اندک بود، اما کارگردان، گری راس، سکانس هایی برای این شخصیت در یک باغ رز افزود. ساترلند، مضامین اصلی فرنچایز را نابرابری، قدرت و امید می دانست و معتقد بود اسنو شخصیتی غیرقابل اصلاح است. او اسنو را با چند رئیس جمهور ایالات متحده به دلیل «تصمیمات مصلحتی» برای اعمال کنترل مقایسه کرده است. به گفتهٔ ساترلند، اسنو برای کتنیس احترام قائل است، زیرا او را به چالش می کشد و نشان می دهد زندگی اش چگونه می توانست متفاوت باشد؛ برعکس، ساترلند باور داشت اگر کتنیس نوهٔ اسنو بود، به احتمال زیاد رئیس جمهور پانم می شد. تام بلیث. تام بلیث برای نقش نسخه جوان تر اسنو در فیلم "تصنیف پرندگان آوازخوان و مارها" انتخاب شد. کارگردان فیلم، فرانسیس لارنس، می خواست بازیگری با چشمان آبی انتخاب کند تا با ظاهر ساترلند هماهنگ باشد. طی یک دوره دوماهه، بلیث چندین مرحله تست باز
یگری انفرادی و خواندن فیلم نامه با بازیگرانی که برای نقش لوسی گری تست می دادند انجام داد تا میزان هماهنگی و شیمی میان بازیگران سنجیده شود. تهیه کننده نینا جاکوبسن گفت چالش اصلی پیدا کردن بازیگری بود که بتواند هم جنبه قهرمانانه اسنو و هم وجه شرورانه او را به تصویر بکشد. با توجه به این که اسنو در داستان دچار سوءتغذیه است، بلیث گفت که به مدت شش ماه عمدتاً با «برش های سیب و کره بادام» رژیم غذایی خود را حفظ کرده است. رنگ موی او نیز از قهوه ای به بلوند تغییر یافت. نه لارنس و نه بلیث تمایلی به بازآفرینی سبک بازی ساترلند نداشتند. با این حال، صدای بلیث در اواخر فیلم به شکلی تغییر کرد که بیشتر به صدای نسخه ساترلند از اسنو شباهت پیدا کند. فیلم با یک دیالوگ صداپیشه ای از ساترلند پایان می یابد؛ همان جمله ای که او در "زاغ مقلد – بخش ۱" می گوید: «این چیزهایی که بیش از همه دوستشان داریم، ما را نابود می کنند». اسنو این جمله را زمانی به کتنیس می گوید که نیروهای شورشی، پیتا را نجات داده اند؛ کسی که تحت شکنجه به نفرت از کتنیس واداشته شده بود. این جمله ابتدا توسط تیم بازاریابی لاینزگیت برای تریلر انتخاب شد و سپس توسط لارنس در فیل
م گنجانده شد. بلیث امیدوار بود که بینندگان بتوانند انگیزه های اسنو و مسیر تبدیل شدن او به شخصیت شرور را در طول فیلم درک کنند. او شخصیت خود را دارای سه مرحله تحول می داند: ساده دل و جاه طلب («کوریو»)، ورود به بلوغ و مردانگی («کوریولانوس») و در نهایت نسخه محافظه کار و محتاط که ساترلند در فیلم های اصلی ایفا کرده است («رئیس جمهور آینده پانم»). جاکوبسن گفت فیلم باید به گونه ای ساخته می شد که مخاطب با اسنو همذات پنداری کند، با وجود این که می داند سرنوشت او چیست، اما در عین حال طمع و جاه طلبی او را هم نشان دهد.
جفرسون وایت () بازیگر آمریکایی است. او نقش جیمی هردستروم را در مجموعه تلویزیونی پارامونت نتورک با عنوان "یلواستون" و نقش شان اونیل را در مجموعه "شیکاگو پی.دی." از شبکه ان بی سی ایفا کرده است. اوایل زندگی. وایت در ماونت ورنون، آیووا، ایالات متحده بزرگ شد و در دانشگاه ایالتی آیووا تحصیل کرد و در سال ۲۰۱۲ در رشته هنرهای نمایشی فارغ التحصیل شد. او در طول تحصیل در دانشگاه، در نمایش های متعددی حضور داشت که نخستین نقش اصلی او، توپولسکی در نمایش "مرد بالش" به کارگردانی دان واتس بود. حرفه. وایت نخستین بار در سال ۲۰۱۴ با حضور در مجموعه تلویزیونی "آمریکایی ها" وارد تلویزیون شد. از دیگر حضورهای تلویزیونی او می توان به "ابتدایی"، "نجیب زادگان"، "چگونه از مجازات قتل فرار کنیم" و "" اشاره کرد. در سال ۲۰۱۸، وایت در فصل نخست مجموعه تلویزیونی "یلواستون" محصول پارامونت نتورک به عنوان یکی از بازیگران اصلی حضور یافت و نقش یک گاوچران مشکل دار به نام جیمی را ایفا کرد. او در سال ۲۰۲۱ برای بازی در این مجموعه به همراه گروه بازیگران، نامزد دریافت جایزه انجمن بازیگران فیلم برای بهترین اجرای گروه بازیگران در مجموعه درام شد. شخصیت جیمی قر
ار است در یک مجموعه اسپین آف از "یلواستون" با عنوان "۶۶۶۶" حضور داشته باشد، به این دلیل که این شخصیت در فصل چهارم "یلوستون" به مزرعهٔ ۶۶۶۶ در تگزاس منتقل شد. همچنین، این شخصیت در فصل پنجم "یلوستون" در سال ۲۰۲۴ به صورت کوتاه ظاهر شد. در سپتامبر ۲۰۲۲، وایت نقش شان اونیل را در فصل دهم مجموعه طولانی مدت شبکه ان بی سی با عنوان "شیکاگو پی.دی." ایفا کرد. او در فیلم "آیلین" محصول ۲۰۲۳ که با بازی ان هتوی همراه است و همچنین در فیلم "جنگ داخلی" ساختهٔ الکس گارلند که در سال ۲۰۲۴ منتشر شد، نقش آفرینی کرده است. در فوریهٔ ۲۰۲۵ اعلام شد که وایت راوی نسخهٔ صوتی رمان "طلوع در روز برداشت"، اثری ویران شهری از سوزان کالینز خواهد بود. این رمان دومین پیش درآمد برای سه گانهٔ اصلی بازی های گرسنگی است که پس از کتاب "تصنیف پرندگان آوازخوان و مارها" در سال ۲۰۲۰ منتشر می شود. زندگی شخصی. وایت با کیسی ورت من، بازیگر و مددکار اجتماعی ازدواج کرده است.
بن ریپلی (به انگلیسی: Ben Ripley) فیلم نامه نویس آمریکایی است که بیشتر برای نوشتن فیلم علمی-تخیلی کد منبع (۲۰۱۱) شناخته می شود. او فعالیت حرفه ای خود را در اواخر دهه ۱۹۹۰ آغاز کرد و در ژانرهای مختلفی از جمله علمی-تخیلی، ترسناک و درام طبع آزمایی کرده است. زندگی شخصی و تحصیلات. بن ریپلی در استنفورد، کالیفرنیا بزرگ شد. او فارغ التحصیل دانشگاه استنفورد است و مدرک کارشناسی خود را در رشته زبان انگلیسی دریافت کرده است. پس از آن، به مدت پنج سال در حوزه تبلیغات و به عنوان ویراستار فنی مشغول به کار بود. سپس با هدف دنبال کردن حرفه فیلمنامه نویسی، در مقطع کارشناسی ارشد رشته تولید فیلم در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی (USC) ثبت نام کرد و از آنجا فارغ التحصیل شد. علاقه او به ژانر علمی-تخیلی و داستان های پیچیده از همان دوران شکل گرفت و در نهایت به مشخصه اصلی آثار او تبدیل شد. مسیر شغلی. ریپلی کار خود را با نوشتن فیلمنامه برای دنباله های فیلم های ترسناک که مستقیماً به صورت ویدیویی منتشر می شدند، آغاز کرد. اولین فیلمنامه اکران شده او، گونه ۳ (۲۰۰۴) بود که سومین قسمت از این مجموعه فیلم علمی-تخیلی و ترسناک محسوب می شد. او سپس فیلمنا
مه گونه: بیداری (۲۰۰۷) را نیز به نگارش درآورد. این تجربیات اولیه به او کمک کرد تا مهارت های خود را در ساختار داستان و توسعه شخصیت در ژانر وحشت و علمی-تخیلی تقویت کند. نقطه عطف کارنامه حرفه ای بن ریپلی، فروش فیلمنامه کد منبع (Source Code) بود. این فیلمنامه که در ابتدا به عنوان یک فیلمنامه گمانه زن (spec script) نوشته شده بود، توجه هالیوود را به خود جلب کرد و در نهایت توسط شرکت فیلم سازی The Mark Gordon Company خریداری شد. فیلم کد منبع به کارگردانی دانکن جونز و با بازی جیک جیلنهال در سال ۲۰۱۱ اکران شد و با استقبال مثبت منتقدان و تماشاگران روبرو گشت. این فیلم به خاطر مفهوم مبتکرانه و پیرنگ هوشمندانه اش تحسین شد و جایگاه ریپلی را به عنوان یک فیلمنامه نویس مستعد در ژانر علمی-تخیلی تثبیت کرد. پس از موفقیت کد منبع، ریپلی فرصت های بیشتری برای کار بر روی پروژه های بزرگ تر پیدا کرد. او در نگارش فیلمنامه کمدی علمی-تخیلی نگهبان (۲۰۱۲) با بازی بن استیلر، وینس وان و جونا هیل مشارکت داشت، هرچند این فیلم با واکنش های متفاوتی از سوی منتقدان مواجه شد. از دیگر آثار قابل توجه او می توان به فیلم درام گروه کُر (Boychoir) محصول سال
۲۰۱۴ اشاره کرد. این فیلم داستان یک پسر جوان با استعداد در موسیقی را روایت می کند که به یک مدرسه شبانه روزی موسیقی فرستاده می شود. این اثر نشان دهنده توانایی ریپلی در خروج از ژانر علمی-تخیلی و پرداختن به داستان های درام و انسانی بود. ریپلی همچنین نویسنده بازسازی فیلم مرگ بازان (Flatliners) در سال ۲۰۱۷ بود که دنباله ای بر فیلمی به همین نام محصول سال ۱۹۹۰ محسوب می شود. این فیلم با بازی الیوت پیج (در آن زمان الن پیج)، دیه گو لونا و نینا دوبرو ساخته شد اما نتوانست موفقیت فیلم اصلی را تکرار کند و با نقدهای عموماً منفی روبرو شد. جدیدترین پروژه او فیلم اکشن مهیج آخرین شکارچی تبه کار (The Contractor) محصول ۲۰۲۲ با بازی کریس پاین است که ریپلی در تیم نویسندگان آن حضور داشته است. سبک و مضامین. آثار بن ریپلی اغلب حول مفاهیم علمی-تخیلی پیچیده و ایده های بزرگ (high-concept) شکل می گیرند. او علاقه خاصی به کاوش در مضامینی چون هویت، زمان، حافظه و ماهیت واقعیت دارد. فیلمنامه کد منبع نمونه بارز این سبک است که در آن، یک سرباز بارها و بارها هشت دقیقه پایانی زندگی فرد دیگری را تجربه می کند تا یک فاجعه تروریستی را خنثی کند. این ساخ
تار غیرخطی و تکرارشونده، به ریپلی اجازه می دهد تا به شکلی عمیق به پرسش های فلسفی درباره سرنوشت و اختیار بپردازد. اگرچه او بیشتر با ژانر علمی-تخیلی شناخته می شود، اما تلاش کرده است تا در ژانرهای دیگر نیز فعالیت کند. با این حال، مشخصه اصلی کارهای او، ساختارهای داستانی هوشمندانه و تمرکز بر شخصیت هایی است که در موقعیت های خارق العاده ای قرار می گیرند و مجبور به زیر سؤال بردن درک خود از جهان اطرافشان می شوند.
لوسین لئون لَویسکاونت (؛ ، زادهٔ ۹ ژوئن ۱۹۹۲) بازیگر انگلیسی است. او در سال ۲۰۰۷ در مجموعهٔ درام نوجوانانهٔ "گرینج هیل" ظاهر شد. پس از آن در مجموعهٔ "خیابان کورونیشن" (۲۰۰۹) از شبکهٔ آی تی وی و "واترلو رود" (۲۰۱۰–۲۰۱۱) از شبکهٔ بی بی سی وان ایفای نقش کرد. در سال ۲۰۱۵، لویسکاونت در فصل نخست مجموعهٔ کمدی ترسناک "ملکه های جیغ" محصول شبکهٔ فاکس، نقش شخصیت ثابت اِرل گری را بازی کرد. او در سال های ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۸ در مجموعهٔ کمدی جنایی "قاپ زنی" محصول سونی کرکل حضور داشت. لَویسکاونت همچنین در مجموعهٔ "کیتی کین" از شبکهٔ سی دابلیو نقش الکساندر کَبوت را ایفا کرد. لویسکاونت از سال ۲۰۲۱ به جمع بازیگران اصلی مجموعهٔ "امیلی در پاریس" محصول نتفلیکس پیوست. او در این مجموعه نقش آلفی، یک بانکدار بریتانیایی و معشوقهٔ امیلی را بازی می کند. اوایل زندگی. لَویسکاونت در برنلی، لانکاشر به دنیا آمد و در رید، لانکاشر رشد یافت. او فرزند یوجین لویسکاونت، بدن سازی با اصالت آنتیگوآیی و سونیا لَویسکاونت با تبار انگلیسی است. او در دبیرستان ریبس دیل در کلیترو تحصیل کرد، جایی که موفق به اخذ ۱۰ مدرک جی سی اس ئی شد و همچنین عضو کارگاه تئاتر کارول
گادبی در بری بود.
گیل کنان (؛ زادهٔ ۱۶ اکتبر ۱۹۷۶) کارگردان فیلم، فیلم نامه نویس، و فیلم ساز بریتانیایی-آمریکایی است. او بیشتر به خاطر کارگردانی فیلم "خانه هیولا" (۲۰۰۶)، که برایش نامزدی جایزه اسکار بهترین فیلم پویانمایی را به همراه داشت، شناخته شده است. او همچنین با کارگردان جیسون رایتمن در نگارش مشترک فیلم های "شکارچیان روح": ' (۲۰۲۱) و ' (۲۰۲۴)، که دومی را نیز کارگردانی کرده، و همچنین "شنبه شب" (۲۰۲۴) همکاری کرده است. زندگی نامه. کنان در لندن، انگلستان، در خانواده ای یهودی به دنیا آمد. زمانی که سه سال داشت، خانواده اش به تل آویو، اسرائیل مهاجرت کردند. او یک برادر دارد. در هشت سالگی، خانواده اش بار دیگر مهاجرت کرده و به رسیدا، لس آنجلس نقل مکان کردند. کنان در بخش فیلم دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس تحصیل کرد و در سال ۲۰۰۲ مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا (MFA) در رشته پویانمایی دریافت نمود. پروژه پایان نامه اش یک فیلم کوتاه ده دقیقه ای با ترکیب استاپ موشن و لایو اکشن به نام "چکاوک" (The Lark) بود. فیلم شناسی. فیلم کوتاه فیلم بلند
فیودور داویدوویچ کولاکوف (۴ فوریهٔ ۱۹۱۸ – ۱۷ ژوئیهٔ ۱۹۷۸) سیاستمدار شوروی در دوران جنگ سرد بود. کولاکوف در خانواده ای دهقانی نزدیک پنزا به دنیا آمد. او تحصیلات عالی خود را در رشتهٔ مهندسی کشاورزی به پایان رساند و در سال های ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۳ در سمت های گوناگونی چون مهندس کشاورزی، رئیس بخش یک سوفخوز، مدیر ادارهٔ کارخانهٔ شکر و مدیر بخش کشاورزی در منطقهٔ زامتچین (استان پنزا) فعالیت داشت. در سال ۱۹۳۴، در شانزده سالگی، به کومسومول (سازمان جوانان کمونیست) پیوست و در سال ۱۹۴۰ عضو حزب کمونیست شد. او طی سال های ۱۹۳۸ تا ۱۹۵۰ به تدریج در ساختار حزبی ارتقا یافت و به مقام دومین دبیر اول حزب کمونیست در منطقهٔ خود رسید. در سال ۱۹۵۰ به ریاست شورای محلی در استان پنزا منصوب شد و از ۱۹۵۵ به مدت یک سال به عنوان معاون وزیر کشاورزی اتحاد شوروی فعالیت کرد. همزمان مسئولیت وزارت صنایع و برنامه ریزی را نیز بر عهده داشت. در سال ۱۹۶۰، کولاکوف به سمت دبیر اول حزب کمونیست در منطقهٔ استاوروپل (قفقاز شمالی) ارتقا یافت و یک سال بعد عضو کمیتهٔ مرکزی حزب شد. او ریاست ادارهٔ کشاورزی این کمیته را برعهده گرفت و در سال ۱۹۶۲ به مقام دبیر این نهاد رسید.
در ادامه، کولاکوف به دفتر سیاسی (پولیت بورو) راه یافت و سرپرستی بخش کشاورزی اتحاد شوروی را بر عهده گرفت. پس از بحران و خسارت های شدید محصولات کشاورزی در سال ۱۹۷۵، وزیر وقت کشاورزی برکنار و به عنوان سفیر شوروی در ژاپن منصوب شد، اما کولاکوف در جایگاه خود باقی ماند. کولاکوف سه بار نشان لنین و یک بار نشان پرچم سرخ کار را دریافت کرد. به یکی از چهره های برجسته رهبری شوروی بدل شد. او از نامزدهای اصلی برای ریاست شورای عالی شوروی و همچنین جانشینی لئونید برژنف به شمار می رفت. اما مرگ او مانع از ایفای نقشی پررنگ تر در رهبری اتحاد شوروی شد. او در سن ۶۰ سالگی درگذشت؛ شایع ترین علت مرگ کولاکوف، علل طبیعی است، اما نظریه های دیگری نیز وجود دارد. پیشه. کولاکوف در سال ۱۹۱۸ در خانواده ای دهقانی در استان پنزا به دنیا آمد. همانند والدینش، او در رشته کشاورزی تحصیل کرد و به عنوان یک مهندس زراعت (اَگرونومیست) فارغ التحصیل شد.در سال ۱۹۳۸، کولاکوف کار خود را در یک مجتمع قندسازی آغاز کرد و هم زمان در مؤسسهٔ کشاورزی به تحصیل پرداخت و در سال ۱۹۴۱ فارغ التحصیل گردید. در ۱۹۴۰ به عضویت حزب کمونیست تمام اتحاد (بلشویک ها) درآمد و به یکی از چ
هره های برجستهٔ کمیتهٔ منطقه ای کومسومول بدل شد. پس از آن، به مقام ریاست کمیتهٔ اجرایی حزب در استان پنزا منصوب شد.در همانجا، کولاکوف به یکی از نزدیکان کنستانتین چرنینکو (رهبر آینده شوروی) بدل شد.او به سرعت در مراتب سیاسی اتحاد شوروی ارتقا یافت و در سال ۱۹۵۵ به سمت معاون وزیر کشاورزی جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی منصوب شد و در نهایت به مقام وزیر محصولات غله رسید. در سال ۱۹۶۰، کولاکوف به دبیر اول کمیتهٔ منطقه ای حزب در منطقهٔ استاوروپل منصوب گردید.در دوران دبیری اش، او میخائیل گورباچف را به سطح استانی حزب ارتقا داد؛ ارتقایی که بعدها برای مسیر سیاسی گورباچف سرنوشت ساز شد.در سال ۱۹۶۴، کولاکوف سمت دبیری اول استاوروپل را ترک کرد تا به سیاست ملی بپردازد؛ پس از او، گورباچف جانشین این مقام شد.در طول دوران فعالیت در مسکو، کولاکوف همواره به عنوان یکی از نزدیکان وفادار میخائیل سوسلف شناخته می شد. در سال ۱۹۶۴، کولاکوف به مسکو فراخوانده شد تا ریاست اداره کشاورزی کمیتهٔ مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی را بر عهده گیرد. یازده ماه بعد، او به عنوان دبیر کمیتهٔ مرکزی در امور کشاورزی منصوب شد. او همان سال به عضویت کمیتهٔ مر
کزی انتخاب گردید و در سپتامبر ۱۹۶۵ نیز کرسی ای در دبیرخانهٔ کمیتهٔ مرکزی به دست آورد.میخائیل گورباچف اغلب با کولاکوف مشورت می کرد و نزدیکی میان آن دو به گورباچف کمک کرد تا روابط دوستانه ای با یوری آندروپوف، رئیس وقت کاگ ب، برقرار سازد.در بیست وچهارمین کنگره حزب کمونیست اتحاد شوروی، کولاکوف بدون آنکه دوره عضویت نامزدی را طی کند، مستقیماً به عضویت دفتر سیاسی (پولیت بورو) درآمد. باور بر این است که کولاکوف با دستاوردهایش در عرصه کشاورزی و سیاست، لئونید برژنف را سخت تحت تأثیر قرار داده بود. سه عضو جوان دیگر پولیت بورو، یعنی ولودیمیر شچربیتسکی، الکساندر شلپین و دمیتری پولیانسکی، همگی به عنوان گزینه هایی برای آینده شورای وزیران شناخته می شدند، حال آنکه ناظران جهان اول پیش بینی می کردند آینده کولاکوف بیشتر در عرصه سیاسی و اجرایی در بالاترین سطوح رهبری رقم خواهد خورد. کولاکوف یکی از چهار نفری بود که هم در دبیرخانه و هم در پولیت بورو کرسی داشت؛ سه تن دیگر برژنف، سوسلف و آندری کیریلنکو بودند. در سال های پایانی فعالیتش، کولاکوف به عنوان یکی از «وزنه های متقابل» کیریلنکو در کمیتهٔ مرکزی شناخته می شد. اگرچه برژنف هرگز وارث
مشخص و روشنی نداشت، کولاکوف به دلیل سن و جایگاهش به عنوان جانشین محتمل در نظر گرفته می شد. رقبای برجستهٔ او، کیریلنکو و سوسلف، از برژنف مسن تر بودند و بنابراین به عنوان گزینه های محتمل دیده نمی شدند. با وجود این باور گسترده، در رتبه بندی پرستیژ که در سال ۱۹۷۵ توسط شورای عالی اتحاد شوروی انجام شد، کولاکوف در مقام هفتم قرار گرفت. در سال های پایانی زندگی، روابط کولاکوف با برژنف، چرننکو و دیگر مقامات بلندپایه به نظر تغییر کرده بود، به گونه ای که او از حضور در جلسهٔ کمیتهٔ مرکزی در سال ۱۹۷۸ دربارهٔ کشاورزی محروم شد. گمان می رود کولاکوف وفاداری خود را از جناح چرننکو به جناح کیریلنکو و آندروپوف تغییر داده باشد. یکی دیگر از حوادث مهم این بود که کولاکوف پیش از مرگ با گورباچف مشاجره کرده بود. درگذشت. متداول ترین علت ذکرشده برای مرگ کولاکوف، علل طبیعی است، اما نظریه های دیگری نیز وجود دارد. به روایت برخی منابع، در سال های پایانی زمامداری برژنف، او در هراس از یوری آندروپوف زندگی می کرد. منابع ناشناس اظهار داشته اند که آندروپوف ممکن است در مرگ کولاکوف در سال ۱۹۷۸ و نیز مرگ پیوتر ماشروف در سال ۱۹۸۰ دست داشته باشد. به گفته