Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مجسمه نیم تنه بلودر دارد. مجسمه مرمری تکه تکه از یک مرد برهنه، که از دهه ۱۴۳۰ در رم وجود داشته و به طور برجسته در جلوی پایه توسط «آپولونیوس، پسر نستور، آتنی» امضا شده است، که در ادبیات باستانی ذکر نشده است. اکنون این مجسمه در موزه پیو-کلمنتینو (تأسیس ۱۱۹۲) موزه های واتیکان قرار دارد. زمانی تصور می شد که این مجسمه، نمونه اصلی مربوط به قرن اول پیش از میلاد است، اکنون تصور می شود که این مجسمه کپی از یک مجسمه قدیمی تر مربوط به قرن اول پیش از میلاد یا پس از میلاد است که احتمالاً به اوایل قرن دوم پیش از میلاد مربوط می شود. توضیحات. پیکره مرد عضلانی در حالی که بر روی پوست حیوان نشسته است، به تصویر کشیده شده است و شناسایی دقیق آن همچنان محل بحث است. اگرچه به طور سنتی به عنوان هراکلس نشسته بر پوست شیر نیمیایی شناخته می شود، مطالعات اخیر پوست را به عنوان پوست یک پلنگ شناسایی کرده اند و منجر به شناسایی های دیگری (با احتمالاتی از جمله پولیفموس و مارسیاس) شده اند. طبق وب سایت موزه واتیکان، «معتبرترین فرضیه آن را با آژاکس، پسر تلامون، در حال فکر کردن به خودکشی خود، مرتبط می داند.» تاریخ پس از کشف مجدد. این مجسمه در مجموعه
کاردینال پروسپرو کولونا در کاخ خانوادگی اش در مونته کاوالو، رم از سال ۱۴۳۳ ثبت شده است، نه به این دلیل که تحسین همگان را برانگیخت، بلکه به این دلیل که کتیبه نویس عتیقه، سیریاکو دانکونا (یا یکی از اطرافیان نزدیک او) به کتیبه آن اشاره کرد. حدود سال ۱۵۰۰، این مجسمه در اختیار مجسمه ساز آندره آ برگنو بود. [ "" ] این مجسمه در زمان غارت رم در سال ۱۵۲۷، هنوز در کاخ کولونا بود، زمانی که دچار آسیب هایی شد. بین سال های ۱۵۳۰ تا ۱۵۳۶، این مجسمه توسط پاپ خریداری شد. چگونگی ورود آن به مجموعه های واتیکان نامشخص است، اما تا اواسط قرن شانزدهم در کورتیل دل بلودره نصب شد، جایی که به آپولو بلودره و دیگر مجسمه های معروف رومی پیوست. لئونارد بارکان اظهار داشت: «از زمان کشف "لائوکون" تا تقدیس بلودره، دو ماه طول کشید، در حالی "که نیم تنه" صد سال طول کشید.» حالت پیچ خورده و عضلات نیم تنه بر هنرمندان رنسانس، منریسم و باروک، از جمله میکل آنژ و رافائل، بسیار تأثیرگذار بود و به عنوان کاتالیزوری برای احیای سبک کلاسیک عمل کرد. تحسین میکل آنژ از نیم تنه در طول زندگی اش به طور گسترده شناخته شده بود، تا جایی که نیم تنه لقب «مکتب میکل آنژ» را به
دست آورد. افسانه ها می گویند که پاپ ژولیوس دوم از میکل آنژ درخواست کرد که قطعه مجسمه را با بازوها، پاها و صورت تکمیل کند. او با احترام رد کرد و اظهار داشت که این قطعه بیش از حد زیبا است که بتوان آن را تغییر داد و در عوض از آن به عنوان الهام بخش چندین چهره روی سقف کلیسای سیستین، از جمله سیبیل ها و پیامبران در امتداد مرزها، و مسیح قیام کرده و سنت بارتولومیو در "نقاشی «آخرین قضاوت»" استفاده کرد. نقاشی های اولیه از نیم تنه توسط آمیکو آسپرتینی، حدود ۱۵۰۰–۱۵۰۳، توسط مارتین ون هیمسکرک، حدود … کشیده شده است. ۱۵۳۲–۱۵۳۶، اثر هندریک گولتزیوس، حدود ۱۵۹۰؛ نیم تنه بلودره، از طریق حکاکی جووانی آنتونیو دا برشیا، حدود ۱۵۱۵، وارد مجموعه آثار بصری متخصصان و هنرمندانی شد که قادر به رفتن به رم نبودند. نیم تنه بلودره یکی از معدود مجسمه های باستانی مورد تحسین در قرن های ۱۷ و ۱۸ است که شهرت آن در دوران مدرن آسیب ندیده است. چندین نمونه کوچک برنزی از آن در قرن شانزدهم ساخته شد، که اغلب آن را به شکل هرکول نشسته بازسازی می کردند. مجسمهٔ «بلودیر تورسو» در نمایشگاه سال ۲۰۱۵ موزهٔ بریتانیا با موضوع بدن انسان در هنر یونان باستان به نمایش گ
ذاشته شد.
کاپوکولو (, ) یا کوپا () یک گوشت خوک "سالومه" ایتالیایی و فرانسوی است که از ماهیچه عمل اوری شده که از گردن تا دنده چهارم یا پنجم شانه یا گردن خوک امتداد دارد، تهیه می شود. این یک سالومه با ماهیچه کامل است که به صورت خشک عمل آوری شده و معمولاً بسیار نازک برش داده می شود. این غذا شبیه به ژامبون یا پروشوتوی عمل آوری شده است که بیشتر شناخته شده هستند، زیرا هر دو از گوشت سرد گرفته شده از گوشت خوک هستند که در غذاهای مشابه استفاده می شوند. این غذا مانند ژامبون معمولاً در آب نمک خوابانده نمی شود. ریشه شناسی. این برش معمولاً در بیشتر ایتالیا، کرس و جنوب سوئیس (کانتون تیچینو و کانتون گراوبوندن) یا نامیده می شود. این نام ترکیبی از کلمات ('سر') و ('گردن') است. اصطلاحات منطقه ای شامل (کامپانیا و کالابریا) و (کورسیکا) است. در خارج از اروپا، اصطلاحات شامل "bondiola" یا در آرژانتین، پاراگوئه و اروگوئه و "capicola" یا "capicolla" در آمریکای شمالی است. تلفظ «gabagool» توسط برخی از آمریکایی های ایتالیایی تبار در منطقه نیویورک و جاهای دیگر در شمال شرقی ایالات متحده، بر اساس زبان ناپلی کلمه () در اقشار طبقه کارگر مهاجران قرن نوزد
هم و اوایل قرن بیستم استفاده شده است. این تلفظ به ویژه در سریال تلویزیونی «خانواده سوپرانو» مورد استفاده قرار گرفت و استفاده از آن به یک تفکر قالبی معروف تبدیل شده است. گونه ها و وضعیت رسمی. چهار گونه خاص ("کوپا پیاچنتسا"، "کاپوکولو دی کالابریا"، "کوپا دی کرس" و "کاپوکولو دی مارتینا فرانکا") طبق قانون سیاست مشترک کشاورزی اتحادیه اروپا دارای وضعیت PDO و PGI ("کاپوکولو دی مارتینا فرانکا") هستند، که تضمین می کند فقط محصولاتی که واقعاً از آن مناطق منشأ می گیرند، مجاز به تجارت به این صورت هستند. چهار منطقه ایتالیایی دیگر «کاپوکولو» تولید می کنند و تحت پوشش قوانین اروپا نیستند، اما به عنوان «prodotti agroalimentari tradizionali" (PAT) توسط وزارت کشاورزی، کشاورزی ایتالیا تعیین شده اند. در خارج از اروپا، «کاپوکولو» توسط مهاجران ایتالیایی با نام های «» یا «ساندویچ بوندیولا» به آرژانتین معرفی شد.
اولین فاما (؛ زادهٔ ) بازیگر و رقصنده اهل ایتالیا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "سیرانو" و "من پایان جهان هستم" اشاره کرد. زندگی و حرفه. اولین فاما در ۱۴ ژوئن ۱۹۷۵ در کاتانیا متولد شد و از پنج سالگی شروع به تحصیل در رشته رقص کلاسیک، مدرن و معاصر کرد. او بعداً در بخش طراحی صحنه در آکادمی هنرهای زیبایی کاتانیا ثبت نام کرد. حرفه او به عنوان رقصنده زیر نظر طراح رقص، سیلوانا لو جودیس آغاز شد و باله های کلاسیکی مانند ژیزل، پاکیتا و دن کیشوت و همچنین اقتباس های تئاتر-رقص معاصر از آثار جووانی ورگا، لوئیجی پیراندلو و گارسیا لورکا را اجرا کرد. در هجده سالگی، برای عضویت در آکادمی هنرهای نمایشی اومبرتو اسپادارو در تئاترو استابیل دی کاتانیا انتخاب شد. پس از فارغ التحصیلی از آکادمی، به طور مداوم در تئاتر، فیلم و تلویزیون مشغول به کار شد و با تولیدات ملی خصوصی بزرگ و تئاترهای برجسته رپرتوار همکاری کرد. اولین تور ملی او "نمایش «لیسیستراتا»" اثر آریستوفان بود که توسط تئاتر رپرتوار شهرش و پلی تکنیک رم تهیه شده بود. روز پس از پایان تور، او مدرک خود را در رشته طراحی صحنه با پایان نا
مه ای درباره پینا باوش دریافت کرد. در سال ۲۰۰۱ جایزه بهترین بازیگر زن را در جایزه بین المللی سالوو رندونه در سیراکوز دریافت کرد و در میان بازیگران زن و مرد فارغ التحصیل از برترین آکادمی های تئاتر ایتالیا برجسته شد. رزومه بازیگری او شامل کارگردانان مشهوری مانند رونکونی، پوگلی، میکله میرابلا، آلساندرو سیانی، دی روبیلانت، نکروسیوس و کوسیه است. در سال ۲۰۲۵، در فیلم "من پایان دنیا هستم" در نقش آنا، در کنار جنارو نونتسیانته و آنجلو دورو بازی کرد.
یک ماه گرفتگی کامل در گره صعودی مدار ماه در تاریخ روز یکشنبه، ۷ سپتامبر ۲۰۲۵، با قدر سایه ای ۱٫۳۶۳۸ رخ داد. ماه گرفتگی زمانی رخ می دهد که ماه به سایه زمین وارد شود و باعث تاریک شدن ماه شود. ماه گرفتگی کامل زمانی رخ می دهد که سمت نزدیک ماه به طور کامل وارد سایه زمین شود. برخلاف خورشیدگرفتگی که فقط از منطقه نسبتاً کوچکی از جهان قابل مشاهده است، ماه گرفتگی را می توان از هر نقطه ای در سمت شب زمین مشاهده کرد. ماه گرفتگی کامل می تواند تا تقریباً دو ساعت طول بکشد، در حالی که خورشید گرفتگی کامل در هر مکان فقط چند دقیقه طول می کشد، زیرا سایه ماه کوچکتر است. حدود ۲٫۶ روز قبل از حضیض (در چهارشنبه، ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۸:۱۰ به وقت جهانی) این ماه گرفتگی رخ داد. این ماه گرفتگی دومین از یک چهارگانه خواهد بود، اولین ماه گرفتگی در ۱۴ مارس ۲۰۲۵ (کامل)، و دو ماه گرفتگی دیگر در ۳ مارس ۲۰۲۶ (کامل)؛ و ۲۸ آگوست ۲۰۲۶ (جزئی) رخ خواهد داد. رویت. این ماه گرفتگی به طور کامل در شرق آفریقا، آسیا و استرالیا قابل مشاهده خواهد بود. این ماه گرفتگی در هنگام طلوع خورشید در بیشتر آفریقا و اروپا و در هنگام غروب خورشید در مرکز اقیانوس آرام قابل م
شاهده است. جزئیات ماه گرفتگی. در جدول زیر جزئیات مربوط به این ماه گرفتگی خاص را نشان داده شده است. این جدول پارامترهای مختلف مربوط به این ماه گرفتگی را شرح می دهد. فصل خسوف. این کسوف بخشی از فصل کسوف است، دوره ای که تقریباً هر شش ماه یکبار رخ می دهد. هر سال فقط دو (یا گاهی اوقات سه) فصل کسوف رخ می دهد و هر فصل حدود ۳۵ روز طول می کشد و کمی کمتر از شش ماه (۱۷۳ روز) بعد تکرار می شود؛ بنابراین هر سال همیشه دو فصل کسوف کامل رخ می دهد. در هر فصل کسوف، دو یا سه کسوف اتفاق می افتد.
ماریا پیا فانفانی (زادهٔ ۲۹ نوامبر ۱۹۲۲ – درگذشتهٔ ۷ نوامبر ۲۰۱۹) عکاس، نویسنده و فعال حقوق بشر اهل ایتالیا بود. زندگی شخصی. ماریا پیا فانفانی (پیشتر ماریاپیا وچّی، با نام خانوادگی ماریا پیا تاوازانی، ۲۹ نوامبر ۱۹۲۲ – ۷ نوامبر ۲۰۱۹) عکاس، نویسنده و فعال بشردوست ایتالیایی بود. او در پاویا به دنیا آمد و در (آکادمی هنرهای زیبای بررا) در میلان تحصیل کرد. پس از پایان تحصیلاتش، در تجارت نساجی خانوادگی کار کرد. در طول جنگ جهانی دوم، با جوزپه وچّی ازدواج کرد و یک سازمان بشردوستانه برای کمک به امدادرسانی در جنگ تأسیس نمود. با پیوستن به مقاومت، او به عنوان پیک فعالیت کرد، به یهودیانی که به سوئیس می گریختند کمک رساند و در کمپین های ضد نازی فعال شد. در پایان جنگ، وچّی با جامعه ایتالیایی-آمریکایی ارتباط برقرار کرد تا کمک های بشردوستانه به ایتالیا پس از جنگ برساند. وچّی که به عکاسی علاقه مند بود، نزد اولین هوفر آموزش دید و سفرهای جهانی خود را برای ثبت سختی های انسانی آغاز کرد و با انتشار کتاب هایی مانند "سفارتخانه های ایتالیا در جهان"، "لهستان: هزاره دوم" و "رومانی، جهان لاتین" آگاهی عمومی را افزایش داد. دو کتاب نخست جایزه
های فرهنگی از داگ هامرشولد و دولت لهستان دریافت کردند. پس از مرگ همسر نخستش، او با آمینتوره فanfانی، نخست وزیر پیشین ایتالیا، ازدواج کرد. اگرچه به عنوان یک شخصیت اجتماعی و میزبان رسمی همسرش شناخته می شد، حرفه اش را به عنوان عکاس، نویسنده و فعال بشردوستانه ادامه داد. در سال ۱۹۸۳، او رئیس کمیته زنان صلیب سرخ ایتالیا شد و تا ۱۹۹۴ این سمت را بر عهده داشت. در ۱۹۸۵، او همچنین به مدت چهار سال نایب رئیس فدراسیون بین المللی جمعیت های صلیب سرخ و هلال احمر شد. او (همیشه با هم برای صلح) را برای گسترش تلاش های بشردوستانه اش پایه گذاری کرد. با بیش از ۲۰۰ پروژه طی سال ها، او به قربانیان جنگ ها و بلایای طبیعی کمک رساند و غذا، دارو، تجهیزات کشاورزی، سامانه های تصفیه آب و لوازم التحریر مدارس فراهم کرد. فanfانی جوایز بسیاری برای فعالیت های بشردوستانه اش دریافت کرد، از جمله فعال شایسته فرهنگ، عالی ترین نشان فرهنگی لهستان در سال های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۳، و در سال ۱۹۹۳ به عنوان شوالیه صلیب بزرگ نشان لیاقت جمهوری ایتالیا مفتخر شد. در ۲۰۰۸، جایزه (جایزه صلح زائر) مرکز بین المللی صلح آسیزی به او اعطا شد؛ در ۲۰۱۰، مدال شکوه اوستیا، عالی ترین
نشان جمهوری اوستیا شمالی-آلانیا را دریافت کرد؛ و همان سال مدال امورینزی، بالاترین افتخار برای یک خارجی به خاطر نجات جان انسان ها در جریان نسل کشی رواندا، به او اهدا شد. او در سال ۲۰۱۹ در رم درگذشت. اوایل زندگی، تحصیلات و خانواده. ماریا پیا تاوازانی در ۲۹ نوامبر ۱۹۲۲ در پاویا، در منطقه لومباردی ایتالیا، از پدر و مادری به نام ایدا و کارلو تاوازانی به دنیا آمد. پدرش یک کارخانه نساجی اداره می کرد، و مادرش هفت فرزندشان را بزرگ می کرد. تاوازانی ششمین فرزند خانواده بود و در (مؤسسه آنتونیو بوردونی) در پاویا تحصیل کرد. والدینش به فرزندانشان آموختند که ثروت مسئولیت احترام و مراقبت از کم برخورداران را به همراه دارد. در شانزده سالگی به میلان نقل مکان کرد و وارد (آکادمی هنرهای زیبای بررا) شد. او رابطه نزدیکی با برادرش آتیلیو داشت که او را متقاعد کرد پس از تحصیل در تجارت نساجی خانوادگی کار کند. آن ها با همکاری یکدیگر خانه هایی برای کارگران کارخانه ساختند. در ۱۹۴۲، تاوازانی با جوزپه «بپو» وچّی، مهندسی که در صنعت نساجی فعالیت داشت، ازدواج کرد. همان سال، او انجمن کمک «اولین یاری» را برای کمک به آسیب دیدگان جنگ تأسیس نمود. وقت
ی آتیلیو رهبر پارتیزان ها شد، وچّی به مقاومت علیه نازی ها پیوست. او به عنوان پیک فعالیت می کرد و به یهودیانی که از ایتالیا به سوئیس می گریختند کمک می کرد. او معمولاً وانمود می کرد همراه دوستانش در کوه ها پیک نیک می کند، اما گاهی در لباس یک راهبه ظاهر می شد و لباس هایی برای پناهجویان در کوله پشتی اش پنهان می کرد تا به آنان برای کسب پناهندگی کمک کند. در مقطعی توسط نیروهای آلمانی متوقف شد، اما توانست بگریزد. پس از سقوط بنیـتو موسولینی، او علیه نازی ها فعالیت کرد. تنها پسرش، ماریو، در ۱۹۴۷ متولد شد، و اگرچه دهه بعد را به مراقبت از او اختصاص داد، وچّی هم زمان در فعالیت های بشردوستانه مشارکت می کرد. او با گروه های ایتالیایی-آمریکایی در ایالات متحده ارتباط گرفت تا نیازهای ایتالیا پس از جنگ را مطرح کند و در میلان با شرکت در بازی گلف، حضور در تئاتر لا اسکالا یا دیدار از ویلاها و استراحتگاه های کران-سور-سیِر روابط اجتماعی برقرار کرد. دوران حرفه ای. وقتی وشّی به عکاسی علاقه مند شد، شاگرد اِولین هوفر شد و به عنوان عکاس سفر آغاز کرد. او به خاورمیانه، آمریکای جنوبی، آفریقا و آسیا سفر کرد و از وضعیت انسانی و شرایط زندگی مرد
م عکس گرفت. او با انتشار آثارش تلاش کرد توجه جهانی را به سختی ها و بی عدالتی های اجتماعی جلب کند. کتاب های او از جمله "سفارتخانه های ایتالیا در جهان" (۱۹۵۹)، "لهستان: هزاره دوم" (۱۹۶۶) و "رومانی: جهان لاتین" (۱۹۷۰) در سطح بین المللی بازتاب داشتند. اثر نخستش جایزهٔ فرهنگی از داگ هامرشولد دریافت کرد و اثر دومش مورد تقدیر دولت لهستان قرار گرفت. پس از مرگ نخستین همسرش، او با امینتوره فانفانی ازدواج کرد و به عنوان بانوی اول غیررسمی در بسیاری از رویدادهای دیپلماتیک حضور یافت. با وجود جایگاه اجتماعی جدید، حرفهٔ عکاسی و فعالیت های بشردوستانه اش را رها نکرد. او در سال ۱۹۸۳ به ریاست کمیتهٔ زنان صلیب سرخ ایتالیا رسید و تا ۱۹۹۴ این سمت را حفظ کرد. همچنین در ۱۹۸۵ به عنوان نایب رئیس فدراسیون بین المللی صلیب سرخ و هلال احمر انتخاب شد. او نهادی به نام (همیشه باهم برای صلح) تأسیس کرد که پروژه های گسترده ای در بیش از ۲۰۰ منطقهٔ بحران زده اجرا نمود. کمک هایش شامل ارسال غذا، دارو، تجهیزات کشاورزی، سیستم های تصفیهٔ آب و لوازم آموزشی برای بازماندگان جنگ و بلایای طبیعی بود. مرگ و میراث. ماریا پیا فانفانی در ۷ نوامبر ۲۰۱۹ در رم درگذ
شت. او در طول عمر خود جوایز و افتخارات بسیاری دریافت کرد، از جمله فعال شایستهٔ فرهنگ لهستان در سال های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۳، نشان صلیب بزرگ نشان شایستگی جمهوری ایتالیا در سال ۱۹۹۳، و (جایزهٔ زائر صلح) مرکز بین المللی صلح آسیزی در ۲۰۰۸. او در ۲۰۱۰ مدال افتخار اوستیا از جمهوری اوستیا شمالی–آلانیا دریافت کرد و همان سال نشان «اومورینزی» از رواندا گرفت که عالی ترین نشان برای یک خارجی در نجات جان انسان ها در نسل کشی رواندا بود. میراث او همچنان الهام بخش امدادگران و فعالان صلح است.
لورا فرمی (; – ) نویسنده و فعال سیاسی با تابعیت دوگانه ایتالیا و ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک هزینه گوگنهایم شده است. زندگی. لورا فرمی (رم، ۱۶ ژوئن ۱۹۰۷ – شیکاگو، ۲۶ دسامبر ۱۹۷۷) نویسنده و فعال سیاسی ایتالیایی-آمریکایی بود. او همسر فیزیکدان برنده جایزه نوبل انریکو فرمی بود. لالا «لورا» کاپون در رم در سال ۱۹۰۷ به عنوان دومین فرزند دریادار آگوستو کاپون (زاده ونیز، ۳ نوامبر ۱۸۷۲ – آشویتس، ۲۳ اکتبر ۱۹۴۳) و کوستانزا رومانلی (۱۸۸۰ – پیش از ۱۹۴۳) به دنیا آمد. او یک خواهر بزرگ تر، یک خواهر کوچک تر و یک برادر کوچک تر داشت. کاپون زمانی که دانشجوی رشته علوم عمومی در دانشگاه رم بود، با انریکو فرمی آشنا شد. او در سال ۱۹۲۸ با فرمی ازدواج کرد. آنها دو فرزند داشتند: یک دختر به نام نلا (۱۹۳۱–۱۹۹۵) و یک پسر به نام جولیو (۱۹۳۶–۱۹۹۷)، که به افتخار برادر بزرگ تر انریکو که در ۱۹۱۵ درگذشته بود، این نام را بر او نهادند. هنگامی که دخترشان نلا شروع به راه رفتن کرد، لورا فرمی فکر می کرد کمک خدمتکارش کافی است و روزهای او کمی خالی است. از آنجا که شوهرش از جست وجو برای یافتن ترجمه برای او در انتشارات خسته شده
بود، از او پرسید چرا خودش نوشتن یک کتاب واقعی را آغاز نمی کند. او با استفاده از دانش فیزیک دوستش جینسترا آمالدی، تصمیم گرفت کتابی درباره ارتباط کیمیاگری و دگرگونی هسته ای بنویسند که توسط یک ناشر در میلان منتشر شد. در ۱۹۳۸، خانواده فرمی برای فرار از قوانین ضدیهودی دولت فاشیستی بنیتو موسولینی به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کردند؛ زیرا لورا یهودی بود. آنها به استکهلم سفر کردند تا جایزه نوبل فرمی را دریافت کنند و از همان جا به ایالات متحده رفتند، جایی که فرمی موقعیتی در دانشگاه کلمبیا پذیرفته بود. آنها در ۱۹۴۴ تابعیت آمریکایی دریافت کردند. در سال ۱۹۵۴ لورا دوباره نوشتن را از سر گرفت. کتاب او "اتم ها در خانواده"، درباره زندگی اش با انریکو، اندکی پیش از مرگ همسرش بر اثر سرطان معده منتشر شد. در اوت ۱۹۵۵ لورا به ژنو سفر کرد تا در کنفرانس بین المللی استفاده صلح آمیز از انرژی هسته ای شرکت کند که به تأسیس آژانس بین المللی انرژی اتمی منجر شد. لورا فرمی مورخ رسمی کنفرانس بود و کتاب "اتم ها برای جهان" را منتشر کرد که گزارشی از این رویداد بود. کتاب او "مهاجران برجسته" درباره «بسیاری از باهوش ترین و آموزش دیده ترین مردان و ز
نان اروپا بود که به سرعت در آمریکا به عنوان همسایه، معلم و همکار در میان طبقه متوسط دیده شدند» در سال های ۱۹۳۰ تا ۱۹۴۱. آنها مردان و زنانی بودند که به آمریکا آمدند، به اصطلاح، آماده و کامل، با دکترای خود و مدارکی از آکادمی های هنری یا کنسرواتوارهای موسیقی در جیب هایشان، و در این کشور به فعالیت های فکری ادامه دادند. شمارشان و جایگاه والای بسیاری از آنان، آن ها را به پدیده ای منحصربه فرد بدل می سازد. او یادآور شد: «زندگی در ابتدا برای بسیاری از پزشکان دشوار بود، اما وکلایی که آموزششان کمترین قابلیت انتقال را داشت، بیش از همه ناچار شدند شغلی تازه بیابند.» با توجه به دامنه نفوذ مهاجران، ارزیابی تأثیر این مهاجرت به دو حوزه محدود می شود: روانکاوی و علم هسته ای. لورا فرمی در سال ۱۹۷۷ بر اثر ایست قلبی درگذشت.
جیووانی باتیستا فرانزونی (۸ نوامبر ۱۹۲۸ – ۱۳ ژوئیه ۲۰۱۷) کمونیست مسیحی و الهیات دان مخالف اهل ایتالیا بود. او پیش تر بندیکتین بود و از ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۳ راهب بزرگ سن پائولو خارج از دیوارها بود. پس از آنکه در فعالیت های سیاسی و اجتماعی دخالت کرد، توسط پاپ پل ششم در سال ۱۹۷۶ سلب مقام کشیشی شد. زندگی نامه. فرانزونی در وارنا به دنیا آمد. او به عنوان عضوی از راهبان سن بندیکت (OSB) در ۵ ژوئیه ۱۹۵۱ قسم وفاداری خورد. او در ۲۵ ژانویه ۱۹۵۵ کشیش شد و کار خود را در فلورانس، ایتالیا آغاز کرد. او نویسندهٔ آثار متعدد الهیاتی بود. به عنوان راهب بزرگ در سن پائولو خارج از دیوارها، یکی از محبوب ترین کلیساهای رم، او توسط پاپ پل ششم سلب مقام کشیشی شد، زیرا در طول جنگ سرد بر سر مسائل الهیاتی با وی اختلاف داشت و پس از اعلام قصد خود برای رأی دادن به حزب کمونیست ایتالیا در انتخابات سراسری ایتالیا ۱۹۷۶، که فرانزونی در ژوئن همان سال به آن پیوسته بود. فرانزونی فعال مدافع صلح طولانی مدتی بود و مخالفت خود را با دخالت های نظامی ایالات متحده در جنگ ویتنام و جنگ عراق اعلام کرد. فرانزونی با روند مقدس اعلام کردن پاپ ژان پل دوم مخالفت کرد. در سال ۲۰
۰۵، فرانزونی به همراه ده الهیات دان دیگر به کاتولیک هایی که نسبت به روند قدیس سازی انتقاد داشتند، نامه نوشت و نگرانی های خود را بیان کرد. در زمان درگذشت، فرانزونی دیگر عضو کشیشان کلیسای کاتولیک نبود. او با یک پداگوژیست ژاپنی ازدواج کرده بود. آثار. به زبان ایتالیایی:
لوئیسا مورگانتینی (؛ زادهٔ ۵ نوامبر ۱۹۴۰) سیاست مدار اهل ایتالیا است. دوران حرفه ای. مورگانتینی نخستین زن بود که به دبیرخانهٔ فدراسیون کارگران فلزکار در میلان انتخاب شد. وی در ۱۹۹۹ به پارلمان اروپا راه یافت و در ۲۰۰۴ دوباره به عنوان نامزد مستقل از فهرست حزب بازآفرینی کمونیست در حوزهٔ مرکزی انتخاب شد، پس از آنکه فاوستو برتینوتی تصمیم گرفت کرسی خود را در حوزهٔ جنوبی بگیرد. مورگانتینی ۲۹٬۰۰۰ رأی ترجیحی کسب کرد. در ژانویهٔ ۲۰۰۷، وی به عنوان معاون رئیس پارلمان اروپا انتخاب شد و مسئولیت هایی مرتبط با سیاست اروپایی در زمینهٔ آفریقا و حقوق بشر داشت. وی عضو چندین کمیتهٔ پارلمانی بود، از جمله کمیته توسعه، کمیته حقوق زنان و برابری جنسیتی، کمیته امور قانونی و زیرکمیته حقوق بشر. وی همچنین رئیس هیئت روابط با شورای قانون گذاری فلسطین بود و عضو هیئت پارلمانی اتحادیهٔ مدیترانه و مجمع مشترک پارلمانی ACP–EU نیز بود. علاوه بر این، در گروه کاری نظارت بر انتخابات مشارکت داشت و در Peace Initiatives Intergroup فعالیت می کرد. وی از بنیان گذاران شبکهٔ بین المللی زنان سیاه پوش علیه جنگ و خشونت بود و در هماهنگی ملی Association for Peace
، یک جنبش غیرخشونت آمیز، شرکت داشت. او همچنین انجمن "AssoPacePalestina" را تأسیس و هم اکنون رهبری می کند که برای صلح و حقوق بشر در فلسطین فعالیت می کند. مورگانتینی چندین تقدیر دریافت کرده است، از جمله جایزه صلح از شعبهٔ اسرائیلی Women in Black و از آرشیو خلع سلاح. در سال ۲۰۲۳، مورگانتینی یکی از ۱٬۰۰۰ زنی بود که برای نوبل صلح نامزد شدند. در ۳۰ ژانویهٔ ۲۰۲۵، وی به همراه روزنامه نگار "ایل سوله ۲۴ اوره"، روبرتو بونجورنی توسط نیروهای دفاعی اسرائیل در سکونتگاه کریات آربا نزدیک الخلیل بازداشت شد. آن ها متهم به ورود بدون اجازه به منطقهٔ نظامی بودند و چند ساعت بعد آزاد شدند. این بازداشت توسط شخصیت های عمومی مانند نیکولا فراتوینیانی و FNSI مورد انتقاد قرار گرفت.
آصف جاه یا آصفیه سلسله ای مسلمان است که بر ایالت حیدرآباد حکومت می کرد. این خانواده در اواخر قرن هفدهم به هند آمدند و به خدمت امپراتوری مغول درآمدند. آنها از حامیان بزرگ فرهنگ، زبان و ادبیات هندوپارسی بودند و خانواده از حمایت آنها برخوردار شد. این سلسله توسط میر قمرالدین صدیقی، نایب السلطنه دکن تحت فرمان امپراتوران مغول از سال ۱۷۱۳ تا ۱۷۲۱ - تأسیس شد. او پس از مرگ اورنگ زیب در سال ۱۷۰۷ و تحت عنوان آصف جاه در سال ۱۷۲۴ به طور متناوب حکومت کرد. امپراتوری مغول فروپاشید و نایب السلطنه دکن، آصف جاه اول، خود را مستقل اعلام کرد و قلمرو او از رودخانه نرمدا در شمال تا تیروچیراپالی در جنوب و ماچیلیپاتنام در شرق تا بیجاپور در غرب گسترش یافت. تاریخ. نواب خواجه عابد صدیقی، پدربزرگ نظام اول، در علی آباد نزدیک سمرقند در قلمرو بخارا در ازبکستان امروزی متولد شد. پدرش، عالم شیخ، صوفی مشهور و ادیب مشهوری بود. مادر خواجه عابد از خانواده میر حمدان، سید برجسته سمرقند، بود. مادر نظام اول دختر سعدالله خان، وزیر اعظم (۱۶۴۵-۱۶۵۶) امپراتور مغول، شاه جهان، بود. پس از موفقیت در جنگ جانشینی، اورنگ زیب او را با عنوان قلیچ خان به عنوان فرمان
دار اجمیر و متعاقباً مولتان منصوب کرد. او به ویژه در سال های اولیه سلطنت اورنگ زیب، در حالی که او در حال تثبیت و بازگرداندن صلح در قلمرو تازه تصرف شده خود بود، با افتخار به امپراتور خدمت کرد. پدر آصف جاه، غازی الدین خان فیروز جنگ اول، یک ژنرال نظامی در زمان اورنگ زیب بود. حیدرآباد تحت فرماندهی فیروز جنگ محاصره و بعداً توسط مغول ها اشغال شد.
زنو سالتینی (; – ) قدیس مسیحی اهل ایتالیا، کشیش کاتولیک رومی و بنیان گذار جنبش نومادلفیا بود. او همچنین پناهگاهی برای یتیمان جنگ در اردوگاه فوسولی دی کارپی در منطقهٔ امیلیا-رومانیا تأسیس کرد، اما این پناهگاه در سال ۱۹۵۲ پس از دستور مقامات کلیسایی برای ترک محل و تعطیلی اردوگاه بسته شد. جنبش بعدها به گروسیتو منتقل شد، پس از آنکه یک کنتس زمین خود را به آن ها اهدا کرد و گروه کمونالی سالتینی با وجود مخالفت شدید کلیسا رشد کرد. این تنش باعث شد که او در ۱۹۵۳ از کشیشی خارج شود، اما در سال ۱۹۶۲ دوباره به مقام کشیشی بازگردانده شد. نگاه آینده به نومادلفیا با گذشت زمان نرم شد و حتی در پایان عمر سالتینی حمایت پاپ پاپ ژان پل دوم را نیز کسب کرد. فرآیند تقدیس او در سال ۲۰۰۹ آغاز شد، پس از آنکه کنفرانس اسقف های توسکانی موافقت خود را برای آغاز پرونده اعلام کرد و فرمان رسمی در دو هفتهٔ بعد پرونده را در گروسیتو کلید زد. زندگی. کودکی تا تحصیلات. زنو سالتینی در سال ۱۹۰۰ در فوسولی به عنوان نهمین فرزند از دوازده فرزند خانوادهٔ ثروتمند زمین دار سزار سالتینی و فیلمونا ریگی متولد شد. خواهر بزرگتر او ماریا آنا سالتینی تستی بود که یک راهب
ه را تأسیس کرد و بعداً موقر اعلام شد. سه تن از برادرانش نیز بعدها وارد زندگی مذهبی شدند. در سال ۱۹۱۴ تصمیم گرفت تحصیل را رها کند و به مدرسه بازنگردد زیرا معتقد بود که مطالب آموخته شده چندان به زندگی واقعی مربوط نیست. بنابراین شروع به کار در زمین های والدینش کرد و به زودی با مشکلات و آرزوهای دیگر کشاورزان و زمین داران آشنا شد. این تجربه پایه ای شد برای مسیر زندگی آیندهٔ او. در سال ۱۹۱۷ در خدمت ملی سربازی شد و در فلورانس خدمت کرد. در سال ۱۹۲۰ با یک آنارشیست (همچنین یک سرباز که می شناخت) مواجههٔ عمیقی داشت که در حضور دیگر سربازان ادعا کرد عیسی مسیح و کلیسا مانعی برای پیشرفت بشر هستند. سالتینی تلاش کرد نظر مخالف را رد کند اما دریافت که بیشتر سربازان حامی مخالف هستند و بنابراین قبل از تشدید بحث از ادامهٔ آن صرف نظر کرد. این حادثه باعث شرمساری سالتینی شد و او در اتاقی قفل شد و گریست. او دربارهٔ این مواجهه تأمل کرد و گفت: «نمی خواهم نوکر باشم و نه ارباب»، با هدف تغییر تمدن از خود شروع کند. پس از آن تصمیم گرفت تحصیلات خود را ادامه دهد و وارد رشتهٔ حقوق در دانشگاه میلان شد و همزمان در فعالیت های رسولی مانند همکاری با
فعالیت کاتولیک شرکت کرد. سالتینی همچنین در ورونا با کشیش قدیس ژوانی کالابریا آشنا شد و با اسقف کارپی ژوانی پرانزینی نیز ارتباط گرفت. او مدرک خود را در ۱۹۲۹ دریافت کرد و کار جدیدی را آغاز کرد تا به افرادی که توان پرداخت خدمات حقوقی کافی نداشتند کمک کند. اما به زودی دریافت که مأموریت واقعی او جلوگیری از سقوط مردم در بدبختی است. بنابراین در سال ۱۹۳۰ تصمیم گرفت کشیش شود. سالتینی به دانشگاه خود بازگشت و تحصیلات الهیات را آغاز کرد؛ هم کالابریا و هم پرانزینی از او حمایت کردند. او در ۴ ژانویهٔ ۱۹۳۱ از سوی اسقف پرانزینی در کلیسای جامع کارپی به کشیشی منصوب شد و در ۶ ژانویهٔ همان سال اولین مسیحا را جشن گرفت و در آن مراسم دانیلو (هفده ساله) را به عنوان فرزند روحانی خود پذیرفت. کشیشی. اولین مأموریت کشیشی سالتینی به عنوان معاون کشیش در سن جیاکومو رونکوله نزدیک میراندولا بود. او اهمیت سینما را برای تبلیغ پیام مسیحی دریافت و سینمایی برای مردم آنجا تأسیس کرد. در ۱۹۴۱ شروع به پذیرش کودکان بی سرپرست کرد و جنبش «رسولان کوچک» را برای مراقبت از کودکان فقیر و بی سرپرست تأسیس نمود. او همچنین قسم خورد که هیچ گاه یک کالج افتتاح نکند.