Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه ۵۰۰۰۰۰ فلورین به همراه داشت، اما وقتی بئاتریس در امور دولتی فعال شد، او را به زنا متهم کرد و در سال ۱۴۱۸ در قلعه بیناسکو اعدامش کرد. اگرچه گزارش شده است که او از اعتماد به نفس پایین رنج می برد، فیلیپو ماریا ثابت کرد که سیاستمدار توانمندی است. با استخدام سربازان برجسته ای مانند فرانچسکو بوسونه دا کارمانولا، نیکولو پیچینینو - که نیروهایش در نبرد آنگیاری در سال ۱۴۴۰ جنگیدند - و بعدها فرانچسکو اسفورزا، او توانست بخش زیادی از قلمرو لومبارد دوک نشین پدرش را بازپس گیرد. پس از مرگ جورجو اردلافی، ارباب فورلی، فیلیپو ماریا سرپرستی وارث او، تبالدو اردلافی، را بر عهده گرفت. او از این موقعیت برای تلاش برای گسترش به رومانیا در سال ۱۴۲۳ استفاده کرد و باعث درگیری با فلورانس شد. در سال ۱۴۲۵، ونیز، که توسط کارمانولا ترغیب شده بود، به نفع فلورانس مداخله کرد و جنگ به لومباردی گسترش یافت. در مارس ۱۴۲۶، کارمانولا شورش هایی را در برشا، که قبلاً برای میلان تصرف کرده بود، برانگیخت. پس از یک لشکرکشی طولانی، ونیز برشا را فتح کرد و قلمرو سرزمین اصلی خود را تا دریاچه گاردا گسترش داد. فیلیپو ماریا از امپراتور مقدس روم درخواست حمایت کرد،
اما مجبور شد شرایط صلح تحمیلی پاپ مارتین پنجم را که به نفع ونیز بود، بپذیرد. او که ناراضی بود، خیلی زود خصومت ها را از سر گرفت، اما در ۱۲ اکتبر ۱۴۲۷ در مکلودیو شکست خورد. بعداً صلح پایدارتری در فرارا با میانجیگری نیکولو سوم دِسته، مارکی فرارا، امضا شد. در سال ۱۴۲۸، فیلیپو ماریا با همسر دوم خود، ماری ساووی، دختر آمادئوس هشتم ساووی، متحد، ازدواج کرد. با حمایت ویسکونتی، آمادئوس بعداً از نوامبر ۱۴۳۹ تا آوریل ۱۴۴۹ به عنوان آنتی پاپ فلیکس پنجم سلطنت کرد. فیلیپو ماریا همچنین از بورسیه تحصیلی حمایت می کرد. او گاسپارینو بارزیزا، اومانیست، را به میلان دعوت کرد، جایی که بارزیزا مدرسه ای تأسیس کرد و به عنوان سخنران دربار خدمت کرد. فیلیپو ماریا در ۱۳ اوت ۱۴۴۷ درگذشت. او آخرین نفر از دودمان ذکور خاندان ویسکونتی بود. پس از یک دوره کوتاه جمهوری خواهی که به جمهوری آمبروزی معروف است، دوک نشین به فرانچسکو اسفورتزا (۱۴۰۱–۱۴۶۶) رسید. اسفورتزا با تنها فرزند فیلیپو ماریا، بیانکا ماریا ویسکونتی (۱۴۲۵–۱۴۶۸)، که از معشوقه اش، آنیس دل ماینو (۱۴۰۱–۱۴۶۵)، به دنیا آمده بود، ازدواج کرده بود.
جیان گالئاتزو ویسکونتی (؛ ۱۶ اکتبر ۱۳۵۱ – ) اولین دوک میلان (۱۳۹۵) بود و درست قبل از طلوع رنسانس، بر آن شهر اواخر قرون وسطی حکومت می کرد. او همچنین به همراه عمویش برنابئو، بر لمباردی حکومت می کرد. او حامی بنیانگذار کلیسای جامع پاویا بود و قلعه ویسکونتی در پاویا را که توسط پدرش آغاز شده بود، تکمیل کرد و کار بر روی کلیسای جامع میلان را پیش برد. او سرزمین بزرگی از شمال ایتالیا و دره پو را تصرف کرد. او در رابطه با انتقال جنوا به کنترل فرانسه و همچنین اختلافات با دختر محبوبش والنتینا، فرانسه را به جنگ تهدید کرد. هنگامی که او بر اثر تب در قلعه ملگنانو درگذشت، فرزندانش با یکدیگر جنگیدند و سرزمین هایی را که او بر آنها حکومت می کرد، تکه تکه کردند. زندگی نامه. در طول حمایت خود از قلعه ویسکونتی، او به رشد مجموعه رساله های علمی و نسخه های خطی غنی و تذهیب شده در کتابخانه ویسکونتی کمک کرد. جیان گالئاتزو پسر گالئاتزو دوم ویسکونتی و بیانکا ساووی بود. پدرش مالک شورای شهر پاویا بود. در سال ۱۳۸۵، جیان گالئاتزو با سرنگونی عمویش برنابئو از طریق روش های خائنانه، با جعل تغییر مذهب و کمین کردن او در طول یک مراسم مذهبی در میلان، کنتر
ل میلان را به دست گرفت. او عمویش را زندانی کرد که به زودی درگذشت، ظاهراً به دستور او مسموم شده بود. نقش گالئاتزو به عنوان یک دولتمرد اشکال دیگری نیز به خود گرفت. اندکی پس از تصرف میلان، او ورونا، ویچنزا و پادوا را تصرف کرد و خود را به عنوان شورای هر یک از آنها معرفی کرد و به زودی تقریباً تمام دره پو، از جمله پیاچنزا را کنترل کرد، جایی که در سال ۱۳۹۳ قدرت فئودالی را به خانواده کونفالونیری در زمین هایی که از قبل در دره های اطراف پیاچنزا داشتند، واگذار کرد.[نیازمند منبع] او پادوا را در سال ۱۳۹۰ از دست داد و به فرانچسکو نوولو دا کارارا بازگشت. او در سال ۱۳۹۵ عنوان دوک میلان را از ونسسلاوس، پادشاه رومی ها، در ازای ۱۰۰۰۰۰ فلورین دریافت کرد. جیان گالئاتزو ۳۰۰۰۰۰ فلورین طلایی را صرف تلاش برای تغییر مسیر رودخانه های مینچیو از مانتوا و برنتا از پادوا کرد تا این شهرها را در برابر نیروی ارتش خود ناتوان سازد کتابخانه او که در بزرگ ترین خانه سلطنتی ایتالیا، قلعه در پاویا، قرار دارد و مجموعه غنی از نسخه های خطی او که بسیاری از آنها ثمره فتوحات او بودند، قابل توجه است. در سال ۱۴۰۰، جیان گالئاتزو گروهی از کارمندان و ادارات را
برای بهبود سلامت عمومی منصوب کرد. برای سیستم جدید اداری و حسابداری که این سیستم برقرار کرد، او با کمک صدراعظم خود فرانچسکو بارباوارا، اولین بوروکراسی مدرن را ایجاد کرد. درگیری با فرانسه. گالئاتزو پدری فداکار برای دخترش والنتینا بود. او در واکنش به شایعات مربوط به والنتینا در دربار فرانسه، تهدید به اعلام جنگ علیه فرانسه کرد. همسر پادشاه شارل ششم فرانسه، ایزابو باواریایی، نوه برنابو ویسکونتی و بنابراین رقیب سرسخت والنتینا و پدرش جیان گالئاتزو بود. جیان گالئاتزو که از مانور سیاسی فرانسه که جنوا را از نفوذ او خارج کرده بود، خشمگین بود، تلاش می کرد تا انتقال حاکمیت جنوا به فرانسه را متوقف کند و انگراند هفتم برای هشدار به او مبنی بر اینکه فرانسه دخالت بیشتر را عملی خصمانه تلقی خواهد کرد، اعزام شد. این نزاع چیزی بیش از یک نزاع سیاسی بود. والنتینا ویسکونتی، همسر دوک اورلئان و دختر محبوب جیان گالئاتزو، به دلیل دسیسه های ملکه ایزابو در همان ماه عزیمت صلیبیون از پاریس تبعید شده بود. در سال ۱۳۹۶، پس از فاجعه نیکوپولیس، گالئاتزو به شدت مظنون بود که عثمانی ها را از نقشه های صلیبیون و اندازه و قدرت ارتش آنها مطلع کرده است،
به عنوان انتقام از دخترش که متهم به دست داشتن در بیماری شاه چارلز ششم فرانسه شده بود، و همچنین به دلیل افزایش کنترل فرانسه بر شهر جنوا که او سعی در جلوگیری از آن داشت، که به همین دلیل توسط انگراند هفتم قبل از نبرد مورد سرزنش قرار گرفته بود. اتحاد ایتالیا و مرگ. جیان گالئاتزو رؤیای متحد کردن تمام شمال ایتالیا را در یک پادشاهی، یک امپراتوری احیا شده لومبارد، در سر می پروراند. موانع شامل بولونیا و به ویژه فلورانس بود که به دیگر قدرتمندان محلی در اتحادیه بولونیا پیوستند. در سال ۱۴۰۲، جیان گالئاتزو به این شهرها حمله کرد. این جنگ برای هر دو طرف بسیار پرهزینه بود، اما به طور کلی اعتقاد بر این بود که میلانی ها پیروز خواهند شد. رهبران فلورانس، به ویژه صدراعظم کولوچیو سالوتاتی، با موفقیت برای بسیج مردم فلورانس تلاش کردند، اما فلورانسی ها به دلیل قحطی، بیماری و فقر به شدت تحت فشار بودند. گالئاتزو در نبرد کازالکیو در ۲۶–۲۷ ژوئن ۱۴۰۲ پیروزی دیگری بر بولونیز به دست آورد. با این حال، رویاهای گالئاتزو به حقیقت نپیوست، زیرا او در ۱۰ اوت ۱۴۰۲ در قلعه ملگنانو بر اثر تب درگذشت. او در ۳ سپتامبر درگذشت. امپراتوری او به دلیل درگیر
ی های داخلی بین جانشینانش که میلان را ویران کرد، تکه تکه شد، که بخشی از آن به دلیل تقسیم سرزمین هایش بین فرزندان مشروع و نامشروع بود. ازدواج و فرزندان. اولین ازدواج او با ایزابل والوا بود که عنوان کنت دو ورتوس در شامپاین را برای او به ارمغان آورد، که در ایتالیایی به عنوان کونته دی ویرتو ترجمه می شود، عنوانی که او در اوایل دوران حرفه ای خود با آن شناخته می شد. آنها: پس از آنکه همسر گالئاتزو، ایزابل، در سال ۱۳۷۲ هنگام زایمان درگذشت، او در ۲ اکتبر ۱۳۸۰ با دخترعمویش کاترینا ویسکونتی، دختر برنابئو، ازدواج دوم کرد؛ از او صاحب فرزندان زیر شد:
اسکاچیا (جمع: اسکاچه ها)، اسکاچیاتا یا اسکیاچیاتا یک نوع نان تخت و پرشده سیسیلی است. اسکیاچیاتا: معادل ایتالیایی کلمه، که به معنای «فشرده شده» یا «صاف و پهن شده» است. اسکاچیا از یک لایه بسیار نازک خمیر به شکل مستطیل درست می شود که سه یا چهار بار روی خودش تا می خورد. این روش تا کردن خمیر باعث ایجاد لایه های متعدد و بافتی نرم و منعطف در نان می شود. می توان اسکاچیا را با مواد مختلف پر کرد. رایج ترین ترکیب ها عبارت اند از:, انتخاب مواد بستگی به مکان جغرافیایی، ذائقه محلی یا فصل سال دارد. تاریخچه. اسکاچیا در اواخر قرن هفدهم پدیدار شد و از غذاهای اصلی سفره های دهقانان بود. در سیسیل، دستور پخت آن نسل به نسل منتقل و با توجه به نظرات آشپزی آن زمان گسترش یافت. در سفره های روستایی پادشاهی سیسیل و سپس پادشاهی دو سیسیل ، این دستور پخت ساده بر اساس نان، سبزیجات و گوشت تهیه می شد و اغلب از باقیمانده یک شام مفصل یا یک ناهار تکراری استفاده می شد. اولترمودو در آغاز قرن هجدهم با دستور پختی مبتنی بر سبزیجات و سیب زمینی بر روی سفره های سیسیلی ظاهر شد. این غذا زمانی به موفقیت رسید که خود مونکادا، شاهزاده پاترنو، در سال 1763، در طو
ل جشن های کریسمس آن را روی سفره خود خواست. از آن زمان، سنت آن را به عنوان یک غذای محبوب کریسمس با دستور پختی که نسل به نسل منتقل شده است، قرار داده است. تا به امروز، "اسکاچیا" در قلمرو سیسیلی رواج گسترده ای دارد و بازاریابی قابل توجهی در صنایع دستی داشته است. اسکاچیا را می توان در شهرهای راگوزا و سیراکوزا در سیسیل پیدا کرد. همچنین در برخی از جوامع سیسیلی-آمریکایی، به ویژه در میدل تاون، کنتیکت نیز محبوب است.
گالئاتتسو دوم ویسکونتی (; ۱۳۲۰ – ۴ اوت ۱۳۷۸) عضوی از سلسله ویسکونتی و حاکم میلان، ایتالیا بود. قابل توجه ترین لشکرکشی های نظامی او علیه پاپ گرگوری یازدهم، حدود سال ۱۳۶۷ میلادی بود. این نبردها که بین دستگاه پاپ و خانواده ویسکونتی درگرفت، در نهایت به یک معاهده صلح منجر شد. او که از نظر سیاسی فعال بود، قدرت خانواده خود را گسترش داد، جایی که ویسکونتی ها برای اولین بار از سال ۱۳۴۹ حاکمان موروثی میلان شدند. او به خاطر حمایتش از روشنفکران و نویسندگان، از حمایت مالی اش از پترارک تا تأسیس دانشگاه پاویا در سال ۱۳۶۱، به یاد آورده می شود. گالئاتزو دوم ویسکونتی و برادرش برنابئو، به خاطر وضع پروتکل شکنجه کوآرسیما، که یک وسیله شکنجه وحشیانه بود، شناخته می شوند. خانواده ویسکونتی. بنیانگذار خاندان ویسکونتی ادعای متناقضی است، اگرچه اعتبار گسترده آن به جد گالئاتزو، اوتون ویسکونتی، می رسد. از دیگر چهره های برجسته خانواده ویسکونتی می توان به ماتئو اول (۱۲۹۴–۱۳۰۲)، لوچینو اول (۱۳۳۹–۱۳۴۹) و برنابئو (۱۳۵۴–۱۳۸۵) اشاره کرد. گالئاتزو دوم پیش از حکومت بر میلان، مدت کوتاهی توسط عمویش، لوچینو، تبعید شد. در طول تبعید، او در ساووا اقامت داش
ت تا اینکه سرانجام از او دعوت شد تا به میلان بازگردد و حکومت بر شهر را با خویشاوندانش، برنابئو و ماتئو دوم ویسکونتی، به اشتراک بگذارد. شهرت گالئاتزو از شهرت پسرش، جیان گالئاتزو، پیشی گرفته است. در زمان جیان گالئاتزو، جایگاه ویسکونتی از حاکمان صرف به دوک های میلان ارتقا یافت. گالئاتزو دوم از طریق قانونی که توسط شورای عمومی میلان وضع شده بود، به همراه برادرانش برنابو و ماتئو دوم، حاکم مشترک میلان شد. گالئاتزو دوم در دوران ریاست خود بر افزایش اعتبار و نفوذ ویسکونتی ها تمرکز داشت. او با امپراتور مقدس روم، چارلز چهارم، روابطی برقرار کرد که به او و دو برادرش عنوان مشترک جانشین امپراتوری را اعطا کرد. اگرچه فعالیت های نظامی ویسکونتی در شمال ایتالیا به گالئاتزو دوم اجازه داد تا پایگاه عملیاتی خود را در پاویا مستقر کند، اما این امر او را به درگیری با دستگاه پاپ نیز کشاند. مرگ او در ۴ آگوست ۱۳۷۸، به پسرش، جیان گالئاتزو ویسکونتی، اجازه داد تا نفوذ خانواده را به عنوان رئیس گسترش دهد. قابل توجه ترین لشکرکشی های نظامی گالئاتزو دوم ویسکونتی علیه پاپ گرگوری یازدهم بود که تقریباً از حدود سال ۱۳۶۷ آغاز شد. مجموعه ای از نبردها ب
ین دستگاه پاپ و اعضای خانواده ویسکونتی، از جمله برناربو و گالئاتزو ویسکونتی، درگرفت که در نهایت به یک معاهده صلح منجر شد. با این حال، این توافق زمانی لغو شد که اتحاد برناربو با فلورانس، که آن هم مبارزه ای طولانی مدت علیه دستگاه پاپ داشت، خانواده ویسکونتی را در طول جنگ هشت قدیس در سال ۱۳۷۵ به نبرد بازگرداند. یکی دیگر از دستاوردهای گالئاتزو، ادعای پاویا در سال ۱۳۵۹ بود که به او در تأمین مالی لشکرکشی های نظامی کمک کرد. پاویا بعداً به اقامتگاه اصلی خانواده ویسکونتی تبدیل شد. با وجود دستاوردهایش، میراث گالئاتزو دوم ویسکونتی تا حد زیادی تحت تأثیر چند جنبه منتخب از زندگی او قرار گرفته است. او عمدتاً به خاطر موفقیت های پسرش، جیان گالئاتزو ویسکونتی، که توانست پس از مرگ گالئاتزو، کنترل کامل میلان را از عمویش برنابئو ویسکونتی بگیرد، به یاد آورده می شود. با این حال، بین قدرتی که گالئاتزو دوم به دست آورد و قدرتی که حفظ کرد و حتی گسترش داد، پیوستگی آشکاری وجود دارد که می توان آن را تا حدی به موقعیتی که گالئاتزو دوم برای پسرش به جا گذاشت، نسبت داد. گالئاتزو دوم، علاوه بر میراث سیاسی اش، اغلب به خاطر حمایتش از روشنفکران و نو
یسندگان، از حمایت مالی اش از پترارک تا تأسیس دانشگاه پاویا، به یاد آورده می شود. در نهایت، گالئاتزو دوم با میراث شوم شکنجه های وحشیانه مرتبط است. این امر از معرفی پروتکل شکنجه کوئراسیما توسط او و برادرش در آغاز سلطنت دوگانه شان در میلان ناشی می شود. تاریخچه و رویدادهای خانوادگی. گالئاتزو دوم ویسکونتی پسر استفانو ویسکونتی و والنتینا دوریا بود. خاندان ویسکونتی پیوندهای خانوادگی با پیزا، ساردینیا و میلان داشت. در ابتدا، تأسیس خاندان ویسکونتی میلانی موضوعی به ویژه مورد بحث بود. اجداد گالئاتزو، آزونه و اوتون ویسکونتی، هر دو ادعاهای مشروعی مبنی بر بنیانگذاری خاندان خود داشتند. با این حال، در زمان اوتون بود که قدرت خاندان ویسکونتی گسترش یافت و سپس به قدرت سلسله ای تبدیل شد که بعدها به خاطر آن بدنام شدند. پیش از این، خانواده ویسکونتی تنها از امتیازات محدودی در داخل شهر برخوردار بودند. در نتیجه تلاش های او، اوتون به عنوان بنیانگذار رسمی خاندان ویسکونتی بر آزونه شناخته شد. اوتون به عنوان اسقف اعظم میلان از سال ۱۲۷۷ تا ۱۲۹۴، کنترل میلان را از حاکمان قبلی آن گرفت و سپس با مهارت برادرزاده اش ماتئو اول ویسکونتی را به موقعی
ت قدرت رساند. ماتئو ایل ماگنو (که تقریباً به معنای «کبیر» ترجمه می شود) از سال ۱۲۹۴ تا ۱۳۰۲ و سپس دوباره از ۱۳۱۱ تا ۱۳۲۲، پیش از حکومت گالئاتزو، حکومت کرد. ماتئو به طور قابل توجهی بر پاویا، ورچلی، نووارا و کومو تسلط یافت. اگرچه او به طور موقت توسط یک شورش از قدرت برکنار شد، اما ماتئو بعداً در دوره دوم حکومت خود، مقام جانشین کل امپراتوری را دریافت کرد. سرانجام، لویی چهارم، امپراتور مقدس روم، ماتئو را به عنوان لرد میلان منصوب کرد، سی سال پس از آنکه برای اولین بار در دولت سکولار به مقامی دست یافت. به این ترتیب، ماتئو به ایجاد یک لرد پایدار بر میلان کمک کرد. این لحظه به طور قابل توجهی به کیفیت ارثی قدرت ویسکونتی کمک کرد. با این حال، صرف نظر از دستاوردهایش، ماتئو بعداً به عنوان یک مرتد محکوم درگذشت. گالئاتزو اول از سال ۱۳۲۲ تا ۱۳۲۷ جانشین ماتئو اول شد و ۲۷ سال قبل از حکومت گالئاتزو دوم در سال ۱۳۵۴ حکومت کرد. پیش از آنکه گالئاتزو دوم حاکم میلان شود، افراد زیر بر او حکومت می کردند: آزونه (۱۳۲۹–۱۳۳۹)، لوچینو اول (۱۳۳۹–۱۳۴۹) و جووانی (۱۳۳۹–۱۳۵۴). گالئاتزو پیش از حکومتش فردی نسبتاً متکبر بود. او خود را به عنوان یک دیپل
مات توانمند و عاشق هنر ثابت کرده بود. به ویژه، او یکی از حامیان فراوان پترارک بود. گالئاتزو همچنین علاقه خود را به سفر ابراز می کرد: در سال ۱۳۴۳، او به زیارت اورشلیم رفت. او برای مدت کوتاهی چندین سال در ساووی اقامت داشت، جایی که عمویش لوچینو او را در سال ۱۳۴۵ تبعید کرده بود. پس از تبعید و مرگ لوچینو، گالئاتزو در سال ۱۳۴۹ به دستور عموی باقی مانده اش، جیووانی ویسکونتی، به میلان بازگشت. عمویش همچنین او را فرماندار بولونیا کرد. سال بعد، گالئاتزو قلعه ویسکونتی، که با نام قلعه ویسکونتئو نیز شناخته می شود و در پاویا واقع شده است را سفارش داد. این قلعه به اقامتگاه اصلی خانواده ویسکونتی در پاویا تبدیل شد. در همان سال، اتفاق مهم دیگری در ۲۸ سپتامبر در زندگی او رخ داد. شاید تا حدی نشان دهنده علاقه او به ساووی باشد که در طول سال های تبعیدش شکل گرفته بود، گالئاتزو با بیانکا از ساووی ازدواج کرد. او دختر کنت آیمون و خواهر آمادئوس ششم از ساووی بود. ازدواج بین این دو در نتیجه اتحاد بین ساووی و میلان را بیشتر تقویت کرد. این زوج با هم صاحب دو فرزند شدند. تقریباً بلافاصله پس از ازدواج، این دو صاحب اولین و شناخته شده ترین فرزند خ
ود شدند، پسری به نام جیان گالئاتزو در سال ۱۳۵۱ که به ازدواج ایزابل، دختر پادشاه ژان دوم فرانسه درآمد. تنها فرزند شناخته شده دیگر آنها دختری به نام ویولانته بود. او در سال ۱۳۵۴ به دنیا آمد، همان سالی که گالئاتزو به همراه دو برادرش، ماتئو دوم و برنابو، حکومت مشترک میلان را به دست گرفت. او دخترش را به ازدواج لیونل آنتورپ، پسر ادوارد سوم انگلستان، درآورد و جهیزیه ۲۰۰۰۰۰ فلورین طلا به او داد. ماتئو در اوایل حکومتشان در سال ۱۳۵۵ ترور شد. پس از مرگ ماتئو، گالئاتزو بخش غربی لومباردی و برنابو بخش شرقی را به دست آورد. در سال ۱۳۶۲، وضعیت سلامتی گالئاتزو رو به وخامت گذاشت و او دربار خود را به پاویا، که دو سال قبل آن را دوباره فتح کرده بود، منتقل کرد و در سال ۱۳۷۸ در آنجا درگذشت. اگرچه گالئاتزو به مرگ طبیعی درگذشت، اما همین را نمی توان در مورد آخرین برادر باقی مانده اش گفت. برنابئو سرنوشتی مشابه ماتئو داشت و در سال ۱۳۸۵ ترور شد. پسر گالئاتزو، جیان گالئاتزو، جانشین پدر و عمویش شد و به شهرتی فراتر از برادر و پدرش دست یافت. جیان گالئاتزو با آغاز حکومت بیست و پنج ساله خود در سال ۱۳۷۸، سرانجام در سال ۱۳۹۵ اولین دوک رسمی میلان
شد. امور سیاسی. گالئاتتسو دوم ویسکونتی در زندگی سیاسی خود برای گسترش قدرت خانواده اش تلاش کرد. ویسکونتی ها برای اولین بار در ۳۱ مه ۱۳۴۹ به حاکمان موروثی میلان تبدیل شدند، زمانی که شورای عمومی میلان قانونی وضع کرد که بر اساس آن، منصب «حاکم کل» به فرزندان مشروع مرد ماتئو ویسکونتی، که پدربزرگ گالئاتتسو دوم ویسکونتی بود، به ارث می رسد. یکی از پسران ماتئو ویسکونتی، لوچینو ویسکونتی، می خواست پسرش لوچینو نوولو به عنوان سیگنور میلان جانشین او شود، اما این پیشنهاد توسط گالئاتتسو دوم، ماتئو دوم و برنابو ویسکونتی، که پسران استفانو ویسکونتی بودند، رد شد. پس از مرگ جیووانی ویسکونتی، برادر گالئاتزو، لوچینو و استفانو ویسکونتی، شورای عمومی میلان قانون دیگری وضع کرد که اعلام می کرد گالئاتزو دوم، ماتئو دوم و برنابو ویسکونتی به عنوان حاکمان مشترک بر میلان حکومت خواهند کرد، زیرا آنها تنها نوادگان بالغ مذکر پدربزرگشان ماتئو ویسکونتی بودند. سایر سرزمین های تحت صلاحیت ویسکونتی نیز بین آنها تقسیم می شد. ماتئو دوم ویسکونتی پنج ماه پس از آنکه او و دو برادرش عنوان جانشین امپراتوری را از امپراتور مقدس روم دریافت کردند، درگذشت و اگرچه عل
ت دقیق مرگ او مشخص نبود، اما برادرانش گالئاتزو دوم و برنابو را به عنوان دو حاکم مشترک باقی مانده میلان باقی گذاشت. در طول سلطنت این سه برادر، آنها می خواستند امتیازات و قدرت های حکومتی خود را افزایش دهند، بنابراین تصمیم گرفتند روابط خوبی را با امپراتوری مقدس روم برقرار کنند تا بتوانند مقام جانشینان امپراتوری را به دست آورند. در ۸ مه ۱۳۵۵، پس از آنکه امپراتور چارلز چهارم مبلغ ۱۵۰۰۰۰ فلورین از آنها دریافت کرد، دیپلمی مبنی بر مقام جدید نیابت سلطنت برای سه برادر جعل شد. به گفته جین بلک، نیابت سلطنت در مقایسه با امتیازاتی که اسلافشان دریافت کرده بودند، امتیازات بیشتری به آنها اعطا کرد. بیشتر امتیازاتی که این سه برادر از نیابت سلطنت دریافت کردند مربوط به فرآیندهای قضایی مانند حق افزایش مالیات های امپراتوری بود. این دیپلم همچنین به برادران ویسکونتی کنترل کامل بر قوانین و آداب و رسوم عمومی در قلمرو خود را اعطا می کرد. عنوان نیابت سلطنت نیز ارثی بود، به این معنی که اربابان آینده میلان همان حقوقی را که توسط چارلز چهارم به برادران ویسکونتی اعطا شده بود، دریافت می کردند. اگرچه گالئاتزو دوم و برنابئو همچنان در اسناد رسمی
خود از خود به عنوان لرد ژنرال یاد می کردند، اما این دو برادر در نهایت خود را به عنوان نیابت سلطنت نیز معرفی کردند تا قدرت فراوان خود را به رعایای خود نشان دهند. پیش از به قدرت رسیدن گالئاتتسو دوم ویسکونتی، میلان تحت حکومت جیووانی ویسکونتی بود که گالئاتتسو دوم و برنابئو را از تبعید بازگرداند. فعالیت های نظامی جیووانی در اواخر دهه ۱۳۴۰ خشم پاپ را برانگیخت و منجر به نوشتن نامه شکایت از سوی پاپ به گالئاتتسو دوم به دلیل تهاجم خانواده ویسکونتی به فائنتسا شد. گالئاتتسو دوم در دوران حکومت خود به عنوان سینیور به دلیل سیاست خود مبنی بر گسترش نفوذ ویسکونتی به همراه برادرش برنابئو در شمال ایتالیا، با درگیری های بیشتری با پاپ مواجه شد. هنگامی که ویسکونتی ها سعی کردند نفوذ خود را در بولونیا دوباره برقرار کنند، درگیری بین خانواده ویسکونتی و پاپ رخ داد و این منجر به تکفیر برنابئو به دلیل بدعت گذاری شد. علاوه بر این، چارلز چهارم، با ترغیب پاپ، مقام نیابتی اعطا شده به خانواده ویسکونتی را در سال ۱۳۶۱ لغو کرد، اگرچه چهار سال بعد این عنوان را به آنها بازگرداند، به شرطی که آنها به امپراتوری مقدس روم و امپراتور آن وفادار و مطیع باق
ی بمانند. جنگ دیگری در سال ۱۳۷۲ آغاز شد، زمانی که گالئاتزو دوم سعی کرد شهر آست را بازپس گیرد، که با مخالفت کنت ساووی روبرو شد. فعالیت نظامی ویسکونتی در دهه ۱۳۷۰ منجر به درگیری دیگری با پاپ شد، زمانی که پاپ گرگوری یازدهم، برنابئو و گالئاتزو دوم ویسکونتی را به عنوان مرتد محکوم کرد و همچنین عنوان آنها را به عنوان نیابت امپراتوری توسط امپراتور مقدس روم در سال ۱۳۷۲ بار دیگر لغو کرد. در سال ۱۳۵۹، گالئاتزو دوم ویسکونتی شهر پاویا را فتح کرد که به پایگاه عملیاتی او تبدیل شد. کسانی که قبل از فتح ویسکونتی از پاویا تبعید شده بودند، اجازه بازگشت یافتند و عفو سیاسی به آنها اعطا شد. اگرچه دو برادر بر سر تقسیم قدرت در میلان توافق کرده بودند، اما غیبت گالئاتزو از شهر به برادرش برنابو اجازه داد تا اختیار کامل بر شهر را در دست داشته باشد. در سال ۱۳۶۱، گالئاتزو دوم نیز به دلیل امتیازی که توسط امپراتور چارلز به او اعطا شده بود، توانست رسماً دانشگاهی در پاویا تأسیس کند. گالئاتزو دوم همچنین پسرش جیان گالئاتزو را به ازدواج ایزابلای والوا، دختر پادشاه فرانسه، درآورد. گالئاتزو دوم همچنین به پسرش کمک کرد تا از طریق ازدواج با شاهزاده خا
نم فرانسوی ایزابلای والوا، قدرت سیاسی را به دست آورد که به پسرش عنوان کنت ورتوس را اعطا کرد. در ۴ آگوست ۱۳۷۹، گالئاتزو دوم ویسکونتی درگذشت و برنابو را به عنوان آخرین برادر از سه برادر حاکم مشترک میلان، ترک کرد. برنابئو تا سال ۱۳۸۵ زنده ماند تا اینکه به دلیل توطئه ای که توسط پسر گالئاتزو دوم ویسکونتی، جیان گالئاتزو ویسکونتی، طراحی شده بود، به زندان افتاد. جیان گالئاتزو جانشین پدرش شد و به عنوان رئیس تمام سرزمین هایی که تحت کنترل پدرش بودند، منصوب شد. لشکرکشی های نظامی و ادعاهای ارضی. پس از مرگش در سال ۱۳۶۷، کاردینال آلبونوز ایتالیا را به ویژه مستعد کنترل توسط مزدوران کرد. این امر باعث ظهور خانواده های تاجر در دولت-شهرهای ایتالیا، مانند خانواده ویسکونتی شد که تا قرن پانزدهم بر میلان و بقیه شمال ایتالیا تسلط یافتند. گالئاتزو دوم ویسکونتی، به تنهایی، نقش مهمی در متمرکز کردن قدرت تحت نام ویسکونتی از طریق لشکرکشی های نظامی مختلف در قرن چهاردهم ایفا کرد. این عملیات نظامی به او اجازه داد تا کنترل مناطق پرجمعیت را به دست گیرد و بنابراین، قدرت قابل توجهی را جمع آوری کند که به پسرش جیان گالئاتزو ویسکونتی منتقل شد. میراث
جیان گالئاتزو به او کمک کرد تا در متحد کردن تمام ایتالیا تحت یک حکومت مرکزی به او نزدیک شود، و این نشان دهنده سهم مهمی است که گالئاتزو دوم در میراث خانواده ویسکونتی داشت. در طول قرن چهاردهم، پاپ و امپراتور نفوذ کمی بر امور سیاسی ایتالیا داشتند. اشراف قدرت را تضمین نمی کردند؛ بنابراین، دولت شهرهای ایتالیا مجبور بودند رهبر خود را انتخاب کنند که مسئولیت آن دفاع از شهرشان در برابر دشمنان خارجی و جنگ با شهرهای رقیب به امید به دست آوردن قلمرو بیشتر بود. اعضای خانواده های قدرتمند تاجر، مانند گالئاتزو دوم، اغلب برای این سمت ها انتخاب می شدند و شهرهای همسایه را تصرف می کردند تا حکومت خود را گسترش دهند. ثروت و نام خانوادگی آنها باعث می شد که به رسمیت شناخته شوند و به آنها کمک می کرد تا به عنوان رهبر دولت شهر انتخاب شوند. سپس به آنها القابی مانند «ویکاریت مادام العمر» اعطا می شد تا اقتدار خود را بر غیرنظامیان مشروعیت بخشند. گالئاتزو دوم این عنوان را دریافت کرد، همان طور که برادرش، برنابو ویسکونتی، پس از به دست آوردن قلمرو در شمال ایتالیا به این عنوان رسید. به ویژه تصرف قلمرو توسط خانواده ویسکونتی، تهدیدی بزرگ برای دستگ
اه پاپی تلقی می شد. اعضای خانواده تاجر اغلب اقتدار معنوی را به دست خود می گرفتند و امور دنیوی را در سراسر سرزمین خود تنظیم می کردند. از آنجایی که این امر به متمرکزتر شدن قدرت ویسکونتی و سلب اقتدار از دستگاه پاپ کمک می کرد، نبردهایی بین دو جناح مرتباً رخ می داد. هر دو گروه برای سرکوب ارتش رقیب خود و جلوگیری از انباشت قدرت حریف، با قدرت های محلی و بین المللی اتحاد تشکیل می دادند. گالئاتتسو دوم هنگامی که با برادرش، برنابوی پنجم، متحد شده بود، با پاپ گرگوری یازدهم وارد جنگ شد. دستگاه پاپ در دوران سلطنت او بر دولت-شهرهای شمالی ایتالیا به بزرگ ترین حریف نظامی او تبدیل شد. رقابت بین برنابوی و پاپ گرگوری یازدهم از پاپ اوربان پنجم به ارث رسیده بود، که به دنبال اخراج برادران و لغو متصرفات ارضی آنها بود. گالئاتزو پس از آنکه پاپ گرگوری با تشکیل اتحاد با قدرت های محلی و بین المللی مانند جنوا، آمادئوس ساووا، مارکی مونفراتو، نیکولو دِسته، آلبرت، دوک اتریش، جرالد، منتخب نورنبرگ و چارلز، امپراتوری مقدس روم، تلاش کرد ارتش او را سرکوب کند، در معرض از دست دادن شهرهای آنژوین در پیمونت قرار گرفت. با انجام این کار، گرگوری یازدهم به
دنبال به دست آوردن قلمرو در منطقه و محروم کردن برادران ویسکونتی از حمایت مزدوران بین المللی بود. نبرد بین دستگاه پاپ و برادران ویسکونتی تا زمانی که گرگوری در بهار ۱۳۷۸ با این برادران پیمان صلح امضا کرد، ادامه یافت. تشخص و اقتدار گالئاتزو بر دولت-شهرهای مختلف در کمک به تأمین مالی مبارزات نظامی علیه دستگاه پاپ و کمک به تداوم حکومت او بر شمال ایتالیا بسیار مهم بود. تأمین مالی لشکرکشی های نظامی به مالیات دولت شهرهای گالئاتزو وابسته بود، که برخی از آنها شامل میلان و پاویا می شد، که او در سال ۱۳۵۹ مدعی آنها شد و آنها را به اقامتگاه اصلی خانواده ویسکونتی تبدیل کرد. با این حال، جنگ های متعدد، مالیات های سنگین و امتناع از همسویی با دستگاه پاپ، باعث نارضایتی در میان اتباع گالئاتزو شد. حکومتداری متناقض و پرهزینه باعث مقاومت در برابر حکومت گالئاتزو دوم شد. استدلال شده است که سلطنت گالئاتزو دوم استبدادی بود. استفاده از تاکتیک های خشونت آمیز، کمک مخالفان تبعیدی، آرمان های توسعه طلبانه ای که پاپ را به قیمت رعایا به چالش می کشید، و تصرف قدرت بر مناطق بدون اجازه از قدرت قانونی، امپراتوری یا پاپ، از ویژگی های حکومت گالئاتزو ب
ود. نمونه ای از استبداد ادعایی او زمانی بود که گالئاتزو دوم به ناحق دولت-شهر پاویا را در ۱۳ نوامبر ۱۳۵۹ تصرف کرد. به منظور تضعیف نفوذ ویسکونتی، امپراتور چارلز چهارم، نیابت پاویا را به جیووانی پالایولوگوس دوم داد. پس از شورشی به رهبری راهب آگوستینی، یاکوپو بوسولاری، که خواستار استقلال شهر بود، گالئاتزو آسیب پذیری پاویا را تشخیص داد و دولت-شهر را برای خود تصرف کرد. اگرچه شهروندان در برابر سلطه او مقاومت کردند، اما در نهایت تسلیم کنترل گالئاتزو شدند. گالئاتزو در طول دوران حکومتش به ارتداد، تلاش برای کشتن پاپ و جنگ برای ادعای حکومت استبدادی بر تمام ایتالیا نیز متهم شد، که ادعاهای حکومت استبدادی را تأیید می کند. برادر گالئاتزو، برنابو ویسکونتی، که او در کنارش در زمان به چالش کشیدن مقام پاپی با او جنگید، نیز به عنوان یک ظالم در نظر گرفته شده است. برنابو به ویژه نسبت به کلیسا بی رحم بود و در نتیجه در فهرست دشمنان قرار گرفت. این برادران با هم علیه پاپ اوربان پنجم و پاپ گرگوری یازدهم جنگیدند و هر دو در سال ۱۳۷۳ توسط دستگاه پاپ تکفیر شدند. چهره های نظامی مانند جان هاک وود و آمادئوس ساووی برای حمله به برادران ویسکونتی و