Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
از رای دهندگان رای موافق دادند. زنا در سال ۱۹۸۹ جرم زدایی شد؛ در سال ۱۹۹۲، این قانون برای پایان دادن به تبعیض علیه زنان متأهل در مورد تابعیت ملی تغییر یافت. تجاوز به همسر در سال ۱۹۹۲ جرم انگاری شد و در سال ۲۰۰۴ در سوئیس به یک جرم دولتی تبدیل شد. قوانین طلاق نیز در سال های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۵ اصلاح شد. در سال ۲۰۱۳، اصلاحات بیشتری در قانون مدنی به دنبال داشت و مقررات تبعیض آمیز باقی مانده در مورد انتخاب نام خانوادگی و قانون شهروندی کانتونی توسط همسران حذف شد. تا اواخر قرن بیستم، اکثر کانتون ها مقرراتی داشتند که زندگی مشترک زوجین را ممنوع می کرد. آخرین کانتونی که به چنین ممنوعیتی پایان داد کانتون وله در سال ۱۹۹۵ بود. تا سال ۲۰۱۵، ۲۲٫۵ درصد از تولدها مربوط به زنان مجرد بوده است.
ویکرز وارویک یک هواپیمای چند منظوره دو موتوره بریتانیایی بود که در طول جنگ جهانی دوم توسعه یافت. مطابق با قرارداد نامگذاری که توسط سایر بمب افکن های سنگین نیروی هوایی سلطنتی در آن دوران دنبال می شد، نام آن از یک شهر یا شهرک بریتانیایی، در این مورد وارویک، گرفته شد. وارویک بزرگ ترین هواپیمای دو موتوره بریتانیایی بود که در طول جنگ جهانی دوم مورد استفاده قرار گرفت.
ایر اینترنشنال یک مجله هوانوردی بریتانیایی است که موضوعات فعلی هوافضای نظامی و غیرنظامی را پوشش می دهد. این نشریه از سال ۱۹۷۱ منتشر می شود و در حال حاضر توسط انتشارات کی منتشر می شود.
لسعد دریدی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل تونس است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الملعب تونس، باشگاه فوتبال صفاقسی، و باشگاه فوتبال بنزرتی اشاره کرد.
شورت استرلینگ یک بمب افکن سنگین چهار موتوره بریتانیایی در جنگ جهانی دوم بود. این هواگرد نخستین بمب افکن چهار موتوره ای به حساب می آمد که وارد خدمت در نیروی هوایی بریتانیا می شد.
مسلمانان بهاری یا بیهاری از جمله پیروان اسلام هستند که از نظر زبانی، فرهنگی و تبارشناسی به عنوان بهاری شناخته می شوند. آن ها از نظر جغرافیای بومی در منطقه ای هستند که ایالت بهار هند را شامل می شود. اگرچه تجزیه هند بریتانیا در سال ۱۹۴۷، باعث شد جوامع بسیار زیادی از مسلمانان بهاری که در نقاط مختلفی از شبه قاره هند زندگی می کردند به طور دسته جمعی از بهار به پاکستان شرقی، مهاجرت کند. مسلمانان بهاری اقلیت قابل توجهی از جامعه ی متنوع مهاجران پاکستان را تشکیل می دهند. آنها عمدتاً پس از جنگ استقلال بنگلادش در سال ۱۹۷۱ که منجر به جدایی پاکستان شرقی از اتحادیه پاکستان به عنوان کشور مستقل بنگلادش شد، مهاجرت به این کشور را آغاز کردند. از سال ۱۹۷۱ میلادی، مسلمانان بهاری ساکن بنگلادش به طور گسترده به عنوان پاکستانی های سرگردان در بنگلادش شناخته می شوند که در انتظار بازگشت به پاکستان هستند؛ و به دلیل همکاری با نیروهای پاکستانی غربی در انجام عملیات نسل کشی بنگلادش علیه بنگالی ها و هندوها در سال ۱۹۷۱ با آزار و اذیت های فراوان در این کشور مواجه شده اند. اکثریت مسلمانان بهاری به مذهب سنی اسلام پایبند هستند و پذیرش این دین توسط
بهاری ها به قرن چهاردهم بازمی گردد. زمانی که بازرگانان افغان و مبلغان صوفی یک قرن قبل از فتح امپراتوری مغول به شبه هند رفتند. اقلیت قابل توجهی از بهاری ها نیز وجود دارند که به مذهب شیعه پایبند و متعهد هستند که عمدتاً در پتنه و گوپالپور در ناحیه سیوان ساکن هستند و ریشه مذهبی خود را به مهاجران مسلمان شیعه از اقوام ایرانی دور از لکهنو در همسایگی اوتار پرادش می رسانند که در طول قرن ۱۹ به این منطقه آمده اند. تاریخ. ورود گسترده مسلمانان به بهار در قرن چهاردهم آغاز شد؛ زمانی که بازرگانان افغان و مقدسین صوفی -جنگجو در دشت های بهار جنوبی مستقر شدند و روند استعمار کشاورزی را پیش بردند و در عین حال اسلام را در بین مردم محلی گسترش دادند. مسلمانان در این دوره تنها مهاجران جدید به بهار نبودند. کتیبه های موجود در بهار شریف حکایت از یک جنگجوی صوفی به نام مالک ابراهیم بایو دارد که به بهار آمد و قبیله کول غیر هندو را که مسلمانان محلی را سرکوب می کردند شکست داد. او بسیاری از سران کول را فتح کرد. برخی از پادشاهان و روسای قرون وسطی مسلمان بهاری بودند. فرماندهی خاراگپور راج در ناحیه مونگر امروزی در اصل توسط راجپوت های هندو کنترل م
ی شد. در سال ۱۶۱۵ پس از یک شورش نافرجام توسط راجا سانگرام سینگ، پسرش تورال مال تغییر دین داد و نام خود را به رز افزون تغییر داد. فوجدارهای پورنیا (همچنین به نواب های پورنیا معروفند) تحت رهبری سیف خان برای خود قلمروی خودمختار ایجاد کردند و در اوایل دهه ۱۷۰۰ در بخش هایی از شرق بیهار حکومت کردند. آنها درگیر جنگی طولانی با پادشاهی همسایه نپال بودند. بسیاری از مسلمانان بهاری پس از استقلال در سال ۱۹۴۷ به پاکستان و بنگلادش (پاکستان شرقی در آن زمان) مهاجرت کردند. جامعه. جامعه مسلمان بهاری به طور سنتی توسط کاست و وابستگی های قبیله ای غیر وارنا تقسیم شده است. مسلمانان از این تمایزات به عنوان بیرادری یاد می کنند و به اندازه تمایز هندوهای برهمنی سفت و سخت نیستند، اما ازدواج های مختلط نادر است. نئولوژیزم گروه های سیاسی-اجتماعی "اشرف" کاست های تاریخی حاکم بر طبقات بالا هستند و شامل گروه هایی مانند راهیان، سید، شیخ، ملک و میرزا می شوند. پاتان های بیهار عمدتاً از نوادگان مهاجران پشتون هستند و برخی از نوادگان بومیهار و راجپوت از طبقه عالی محلی که با این گروه قومی مذهبی ازدواج کرده اند، آمده اند. میرزاها مدعی تبارشان از مغول ه
ستند و عمدتاً در نواحی اطراف دربنگا و مظفرپور یافت می شوند. از جمله بزرگترین گروه های سیاسی-اجتماعی تحت نوئولوژی گروه های به اصطلاح اجلف، انصاری ها هستند که ۲۰ درصد از جمعیت مسلمانان بیهار را تشکیل می دهند. شغل سنتی آن ها بافندگی است.
ویکرز تایپ ۵۶ ویکتوریا یک هواپیمای باری و ترابری دوباله بریتانیایی بود که توسط نیروی هوایی سلطنتی استفاده می شد. ویکتوریا برای اولین بار در سال ۱۹۲۲ پرواز کرد و توسط ویکرز لیمیتد تولید شد.
احمد عزیزی (زادهٔ ۱۳۲۲ قزوین) سیاستمدار و مترجم ایرانی است. عزیزی از فعالان جنبش دانشجویی ایران بوده و مسئولیت های متعددی در صدا و سیما، مجلس شورای اسلامی و وزارت امور خارجه داشته است. احمد عزیزی در دوران تحصیل خود، از اعضای انجمن اسلامی دانشجویان آمریکا و کانادا بود و در سال منتهی به انقلاب ۱۳۵۷، رئیس شورای مرکزی انجمن شد. او به عنوان نمایندهٔ انجمن، عازم پاریس به منظور شرکت در کنگرهٔ سالانهٔ اتحادیه انجمن های اسلامی در اروپا شد و با سید روح الله خمینی ملاقات کرد. مسئولیت احمد عزیزی در کمیتهٔ آزادسازی گروگان های آمریکایی (ر.ک. عهدنامه ۱۹۸۱ الجزایر) مورد توجه رسانه های بین المللی قرار داشت. عزیزی در دورهٔ سرپرستی نخست وزیر رجایی بر وزارت امور خارجه، به عنوان معاون امور اقتصادی و بین المللی وزیر منصوب شد. با آغاز دوران وزارت میرحسین موسوی، قائم مقام او در وزارت خانه شد. عزیزی این منصب را تا سال ۱۳۶۳ و هنگام شرکت در دومین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی در اختیار داشت. در دوره های دوم و سوم مجلس شورای اسلامی به نمایندگی از مردم قزوین انتخاب شد که ریاست کمیسیون امور خارجه، از جملهٔ سمت های او در دوران نمایندگی ب
ود. پس از دوران نمایندگی، در مسئولیت هایی چون دبیر کمیتهٔ سیاست خارجی دبیرخانه شورای عالی امنیت ملی، سفیر ایران در آلمان و نیز دستیار ارشد وزیر امور خارجه فعالیت کرد. عزیزی در سال ۱۳۸۳ به عنوان سفیر ایران در کانادا منصوب شد اما به دلیل نقش داشتن در کمیتهٔ آزادسازی سال ۱۹۸۱، دولت کانادا با صدور روادید وی مخالفت کرد. او در شهریور ۱۳۸۴ از وزارت امور خارجه بازنشسته شد. احمد عزیزی یکی از امضاکنندگان نامهٔ حمایت جمعی از نمایندگان ادوار مجلس از سید محمد خاتمی در جریان انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۷۶ بود.
سولفید سزیم، یک نمک معدنی با فرمول شیمیایی Cs2S است. که یک قلیای قوی محلول در آب است. این ماده هنگام تماس با هوا، سولفید هیدروژن با بویی همانند بوی تخم مرغ فاسد انتشار می دهد. تولید. مانند سولفید سدیم، سولفید سزیم بدون حضور آب می تواند به دست آید؛ این فرآیند ناشی از واکنش سزیم و گوگرد در محلول THF می باشد. برای انجام این واکنش، نیاز به آمونیاک یا نفتالین است. با حل کردن سولفید هیدروژن در محلول هیدروکسید سزیم، بی سولفید سزیم تولید می شود، سپس سولفید سزیم نیز تولید می شود.
بارداری اجباری یا حاملگی اجباری () عملی است برای مجبور کردن زن یا دختر به باردار شدن بر خلاف میل و رضایت شخصی او، بیشتر به دنبال ازدواج اجباری، با هدفِ پرورش بردگان یا به عنوان بخشی از برنامه نسل کشی. حاملگی اجباری نوعی از «اجبار در باروری» است. امپراتوری ژاپن. زندانیان زن که در بند واحد ۷۳۱ نیروی زمینی امپراتوری ژاپن بودند، به منظور استفاده در آزمایش های پزشکی مجبور به بارداری شدند. واحد ۷۳۱ یک واحدِ محرمانهٔ تحقیقات و توسعهٔ سلاح های میکروبی و شیمیایی در نیروی زمینی امپراتوری ژاپن بود که آزمایش های اجباری مرگباری بر روی افراد زنده در جنگ دوم چین و ژاپن (۱۹۴۵–۱۹۳۷) و در دورانِ جنگ جهانی دوم انجام داد. به عنوان مثال، زنان اسیر و زندانی در یکی از کمپ های این واحد را برای مقاصد تحقیقاتی به اجبار حامله می کردند. به ویژه برایشان مهم بود که احتمالِ انتقال مستقیم از مادر به جنین، در دوران بارداری بررسی شود؛ مخصوصاً دربارهٔ بیماری سیفلیس که تصور می شد بر باروری تأثیر داشته باشد. برای محققان واحد ۷۳۱ بسیار جالب بود که بدانند سیفلیس بر اعضای جنسی زنان چه تأثیری دارد و آیا جنین زنده می ماند یا خیر. با آنکه تعداد زیادی
از نوزادان در اسارت به دنیا آمدند، هیچ مدرکی دالِ بر زنده بیرون آمدن زندانیان این مرکز، حتی کودکان، وجود ندارد. گمان می رود که زنان و کودکانِ زندانی را کشتند و حاملگی ها را [با سقط] پایان دادند. عروس ربایی. شیوه های عروس ربایی و ازدواج اجباری معمولاً (به استثنای «دزدیدن نمادین عروس» که در واقع فرارهای توافقی هستند) شامل تجاوز به «عروس» به قصد مجبور کردن او برای حاملگی است تا او را در موقعیتی قرار دهد که وی را به متجاوز و خانواده اش وابسته کند و به دلیل نگرش های فرهنگی نسبت به تجاوز، دیگر نتواند به نزد خانواده اش بازگردد. در قرقیزستان، سالانه هزاران دختر و زن جوان ربوده می شوند تا مجبور به ازدواج شوند. اگرچه این عمل در سال ۲۰۱۳ غیرقانونی شد، اما عروس ربایی همچنان وجود دارد و عواقب مخربی برای جامعه به جای گذاشته است. معمولاً از آن عمل به عنوان یک سنت یاد می شود که به عنوان یک امر برای انجام در هنگامی است که مرد به سن ازدواج می رسد. به عنوان وسیله ای برای نسل کشی. تجاوز جنسی، بردگی جنسی و اقدامات مرتبط با آن از جمله حاملگی اجباری و فاحشگی اجباری، اکنون تحت کنوانسیون ژنو، جنایت علیه بشریت و جنایت جنگی تلقی می شود
؛ به ویژه از سال ۱۹۴۹، ماده ۲۷ کنوانسیون چهارم ژنو، و بعداً نیز پروتکل های ۱۹۷۷ الحاقی به کنوانسیون ۱۹۴۹ ژنو، تجاوز جنسی در زمان جنگ و فحشای اجباری را آشکارا و به صراحت ممنوع می کند. یادداشت توضیحی اساسنامه رم که صلاحیت و حد و حدود دیوان کیفری بین المللی را تعریف می کند، تجاوز جنسی، برده داری جنسی، فاحشگی اجباری و بارداری اجباری را به عنوان جنایت علیه بشریت به رسمیت می شناسد. مطابق دادگاه بین المللی کیفری برای رواندا، تجاوز به عنف، زمانی که به طور سیستماتیک یا در مقیاس دسته جمعی برای نابود کردن مردم استفاده شود، ممکن است نسل کشی تلقی گردد. بعدها دادگاه بین المللی کیفری یوگسلاوی سابق نیز تجاوز جنسی را به عنوان جنایت علیه بشریت طبقه بندی کرد. در سال ۲۰۰۸، قطعنامه ۱۸۲۰ شورای امنیت سازمان ملل متحد، چنین اقداماتی را به عنوان «جنایت جنگی، جنایت علیه بشریت یا … نسل کشی» شناسایی کرد. علیرغم این اقدامات، تجاوز جنسی، خواه سیستماتیک یا غیر آن، همچنان در مناطق درگیری به طور گسترده وجود دارد.
آزار و اذیت مسیحیان در امپراتوری روم آزار و اذیت دینی ضد مسیحی بود که به طور پراکنده و معمولاً محلی، در سراسر امپراتوری روم، از قرن اول پس از میلاد آغاز و در قرن چهارم به پایان رسید. از دلایل این آزارها این بود که یک امپراتوری چندخداپرستی و دارای سنت های مذهبی باستانی روم و هلنیستی، با فرقه مسیحیت، در تضاد ایدئولوژیک قرار گرفت. اعمال پیگنیسم مانند قربانی کردن برای امپراتوران یا خدایان دیگر برای مسیحیان منفور بود زیرا در اعتقادات آنها بت پرستی ممنوع بود. دولت و دیگر اعضای جامعه مدنی مسیحیان را به دلیل خیانت، جنایات شایعه شده مختلف، تجمع غیرقانونی و معرفی یک فرقه بیگانه که از خارج به روم وارد شده مجازات می کردند. اولین، آزار و اذیت مسیحیان در امپراتوری روم در زمان امپراتور نرون () در روم رخ داد. آزار و اذیت عمومی تری در زمان سلطنت مارکوس آئورلیوس () روی داد. پس از یک آرامش، آزار و اذیت تحت فرمان امپراتورها دقیانوس () و تربونیانوس گالوس (، آزار و اذیت دقیانوس رخ داد که به ویژه گسترده بود. آزار و اذیت امپراتور والرین () با اسارت او توسط شاپور یکم در نبرد ادسا در طول جنگ های ایران و روم شاهنشاهی ساسانی متوقف شد. ج
انشین او گالینوس () آزارها را متوقف کرد. «آگوستوس» دیوکلتیان () آزار و اذیت دیوکلتیانی، آزار و شکنجه عمومی نهایی مسیحیان را آغاز کرد، تا در بخش هایی از امپراتوری اجرا شود. سرانجام اگوستوس گالریوس () فرمان سردیکا را صادر کرد و اگوستوس ماکسیمینوس دایا () رقیب کنستانتین بزرگ نیز درگذشت. پس از آنکه کنستانتین بزرگ () رقیب خود ماکسنتیوس () را در نبرد پل میلویو در اکتبر ۳۱۲ شکست داد، او و امپراتور همکارش لیسینیوس فرمان میلان (۳۱۳) را صادر کردند که آزادی مذهبی را بر همه ادیان، از جمله مسیحیت، اجازه می داد. به صورت پراکنده و معمولاً محلی، در سراسرامپراتوری روم، از قرن اول پس از میلاد و پایان یافتن به قرن چهارم رخ داد. در اصل یک امپراتوری چندخداپرستی در سنت های دین در روم باستان و دین هلنیستی، با گسترش مسیحیت از طریق تاریخ نگاری مسیحیت امپراتوری روم، با فرقه امپراتوری روم وارد تضاد ایدئولوژیک شد. اعمال مشرکان مانند قربانی کردن برای امپراتوران خدایی یا خدایان دیگر برای مسیحیان نفرت انگیز بود زیرا اعتقادات آنها بت پرستی را ممنوع می کرد. دولت و دیگر اعضای جامعه مدنی مسیحیان را به دلیل خیانت، جنایات شایعه شده مختلف، اجتماع
ات غیرقانونی و معرفی یک فرقه بیگانه که منجر به ارتداد رومی شد، مجازات می کردند. مدارا و آزار مذهبی در امپراتوری روم. امپراتوری روم وسعت خود را با زور به دست آورد اما برای کنترل چنین امپراتوری وسیعی، نیاز به جلب همکاری مردم تابع خود داشت و این کار را به روش های گوناگون انجام داد. روم به جای مجازات کشورهای تسخیر شده، اغلب با آنها به عنوان متحد رفتار می کرد و آنها را تشویق می کرد تا در شکوه و ثروتمند ساختن امپراتوری شرکت کنند. دین در روم باستان شامل بسیاری از خدایان اصلی و فرعی بود که در فوق آنها خدای آسمان، ژوپیتر قرار داشت. در باور رومیان، نوعی قرارداد بین مردم و خدایانشان وجود داشت به این معنی که در ازای انجام مراسم مذهبی، خدایان، آنچه مورد نیاز زندگی رومیان بود، سعادت، سلامتی و موفقیت نظامی را تضمین می کردند. مانند رومیان، تقریباً همه مردمان تسخیر شده نیز چندخداپرست بودند. آنها خدایان خود را می پرستیدند و فکر می کردند این خدایان از آنها محافظت می کنند. از آنجایی که آنها معتقد بودند که مردمان دیگر نیز خدایان خود را دارند، شرکت در جشنواره های بزرگداشت خدایان رومی را نسبتاً آسان می یافتند و موضوع صرفاً احترام ب
ه رومیان بود. با گذشت زمان، خدایان مردمان دیگر در میان رومیان محبوبیت زیادی پیدا کردند. رومی ها در واقع خدایان یونان را با خدایان خود یکی می دانستند. برای مثال، ژوپیتر و زئوس به عنوان یک خدا در نظر گرفته می شدند. آنها معتقد بودند که این خدایان در تأسیس تمدن روم نقش داشته اند و اینکه آنها به شکل گیری رویدادهای زندگی مردم به صورت روزانه کمک می کنند. هر شرایط مساعد یا نامطلوب در زندگی را رومیان به خلق و خوی خدایان معین نسبت می دادند، بنابراین مردم نیز برای شکرگزاری یا تلاش برای آرام کردن خلق و خوی خدایان، به آنها هدایایی اهدا می کردند. برخلاف بسیاری از سنت های مذهبی یا مذهبی توحیدی، خدایان رومی توجه کمی به اخلاق مردم روم داشتند. در عوض، دغدغه اصلی آنها ادای احترام به خدایان از طریق مناسک بسیار خاص بود. فال بینان رومی خواست خدایان را می خواندند و بر علامت گذاری مرزها به عنوان بازتابی از نظم جهانی نظارت می کردند، بنابراین توسعه طلبی را به عنوان یک امر الهی تأیید می کردند. از آنجایی که رومیان سلطه خود را در سراسر جهان غرب گسترش دادند، سیاست آنها به طور کلی جذب خدایان و آیین های مردمان دیگر بود نه تلاش برای ریشه کن
کردن آنها، زیرا آنها معتقد بودند که حفظ سنت، موجب ثبات اجتماعی می شود. تقریباً برای هزار سال رومیان در حال گسترش قلمروی خود بودند. مشروعیت در روم باستان پیروزی در نبرد بود زیرا این ثابت می کرد که خدایان با رومیان هستند و خدایان حق بودند. در روم باستان هیچ باور ثابت یا اجباری در مورد زندگی پس از مرگ وجود نداشت. فایده ای که از ستایش خدایان رومی می شد مربوط به زمان حیات و در زندگی کنونی بود. رومیان در پرستش خود از خدایان خواستار یک نبرد موفق، یک ازدواج موفق یا یک تولد موفق بودند و هیچ مفهومی از رستگاری وجود نداشت. بسیاری از رومیان بر این باور بودند که جاودانگی ناشی از حضور یک فرد در قلب و ذهن کسانی است که آنها را ترک کرده اند. این عقیده وجود داشت که پس از مرگ همه چه قدیس یا گناهکار به یک مکان در «جهان زیرین» که توسط هادس اداره می شود در آن سوی رودخانه استوکس می روند. در اوج امپراتوری، پرستش خدایان بین المللی متعددی در روم رواج پیدا کرد. ایزیس از مصر، اپونا از سلت، و خدایان یگانه گرایی خورشید مانند میترا و سول اینویکتوس، که تا شمال بریتانیای روم پرستش می شدند. رومی هایی که به طور فزاینده ای اجدادی از جاهای دیگر ا
مپراتوری داشتند، جذب دین های اسرارآمیز یونانی-رومی وارداتی می شدند. این دین ها آغازگر باور به رستگاری در زندگی پس از مرگ بودند. آیین ایزیس، الهه مصری، در آغاز قرن اول امپراتوری را فرا گرفت. آیین میترا، خدای خورشید ایرانی، برای سربازان محبوبیت خاصی پیدا کرد (و برای امپراتوری مفید بود زیرا شجاعت را آرمانی می کرد). رومی ها به طور کلی این فرقه ها را تحمل می کردند، اما استثناهایی هم وجود داشت. جمعیتی که دیونیسوس، خدای یونانی مرتبط با شراب و مستی را جشن می گرفتند، چنان غیرقابل کنترل و یاغی شدند که روم برای مدتی این فرقه را سرکوب کرد. اما در عرض چند سال، روم تسلیم شد و اجازه داد تا زمانی که بیش از پنج نفر در هر زمان عبادت نکنند. هنگامی که کاهنی از آیین ایزیس یک زن بیگناه رومی را اغوا کرد، امپراتور روم تیبریوس (۴۲ پیش از میلاد – ۳۷ پس از میلاد) دستور داد معبد ویران شود و کاهنان آن را اعدام کنند. اما امپراتور بعدی یک بار دیگر این فرقه را مجاز کرد. ادیانی که روم با آنها بیشترین مشکل را داشت، یکتاپرستی بود - یهودیت و مسیحیت. از آنجا که این ادیان معتقد بودند که فقط یک خدا وجود دارد، آنها پرستش خدایان دیگر را ممنوع کردند.
اعضای آنها از ارائه پیشکش به خدایان رومی یا شرکت در جشن های مذهبی رومی خودداری می کردند که روم آن را نشان دادن وفاداری می دانست. رومیان سپس با عقاید مسیحیت آشنا شدند که همه مردم در نظر خدا برابر هستند و زندگی پس از مرگ در بهشت شگفت انگیز است و باید منتظرش بود، بنابراین طبیعتاً اولین نوکیشان مسیحیت برده ها و زنان، محروم ترین اعضای جامعه بودند – آنها احساس می کردند که در این دین مهم و هم پایه با ارباب یا شوهر خود هستند. رفتار روم با یهودیان. در سال ۶۳ قبل از میلاد، رومیان یهودیه، سرزمین یهودیان را فتح کردند. روم بلافاصله متوجه شد که مشکلی دارد زیرا یهودیان از ادای احترام به خدایان رومی خودداری می کردند. روم تسلیم شد و یهودیان را از این الزام معاف کرد. روم این کار را تا حدی به این دلیل انجام داد که یهودیان چندین سال قبل به ژنرال رومی ژولیوس سزار کمک کرده بودند تا در نبرد مهمی پیروز شود. به زودی روم یهودیت را به عنوان یک دین قانونی به رسمیت شناخت و به یهودیان اجازه داد تا آزادانه عبادت کنند. اما روم به یهودیان بدگمان می نگریست و آنها را در موارد متعدد مورد آزار و اذیت قرار می داد. یکی از جدی ترین درگیری ها بین ر
وم و یهودیان در استان رومی یهودیه در سال ۶۶ پس از میلاد زمانی که نرون امپراتور بود آغاز شد. فرماندار رومی تصمیم گرفت مقدار زیادی پول از خزانه معبد بزرگ اورشلیم را مصادره کند. او مدعی شد که مالیات هایی که امپراتور دارد را جمع آوری می کند. یهودیان شورش کردند و به سربازان رومی در سایر نقاط استان روم حمله کردند. نرون سه لژیونر را برای سرکوب شورش فرستاد. تا تابستان سال ۶۸، روم کنترل خود را بر بیشتر استان یهودیه بازگرداند. دو سال بعد ۷۰ میلادی، رومیان اورشلیم را پس گرفتند و معبد دوم اورشلیم، مرکز دین یهود را ویران کردند. جنگ برای چند سال دیگر ادامه یافت تا اینکه قلعه زیلوت ها در ماسادا سقوط کرد. در پی این شورش، روم سعی کرد با بیرون راندن یهودیان به نقاط مختلف امپراتوری، از قیام های بیشتر جلوگیری کند. اما یهودیان در دو شورش ناموفق دیگر قیام کردند. اولین مورد در سال های ۱۱۵–۱۱۶ در چندین شهر خاورمیانه رخ داد. دومی در اورشلیم در سال ۱۳۱ زمانی که امپراتور هادریان اعلام کرد که زیارتگاهی برای ژوپیتر در محل معبد بزرگ ویران شده خواهد ساخت. رومیان پس از درهم شکستن سومین شورش به نام شورش بارکوخبا، یهودیان را در سراسر امپراتور
ی پراکنده کردند. اما یهودیت در امپراتوری روم به عنوان یک دین قانونی باقی ماند. گسترش مسیحیت. پطرس (یا شمعون ۶۴ یا ۶۷ میلادی) و پولس رسول (مرگ ۶۴/۶۵) که از حواریون مسیح بودند، در زمان سلطنت نرون (زادهٔ ۳۷ میلادی، درگذشتهٔ ۶۸ میلادی) به قصد گسترش مسیحیت در سراسر امپراتوری سفر کردند. در قرن اول و دوم، اکثر مردم امپراتوری روم چندین خدا را به طور همزمان می پرستیدند. وقتی آنها دربارهٔ مسیحیت شنیدند، لزوماً فکر نمی کردند که پرستش عیسی مسیح به این معنی است که باید از پرستش خدایان دیگر خود مانند ژوپیتر، آپولون و ونوس دست بردارند. ادوارد واتس می گوید، در عوض، بسیاری با اضافه کردن عیسی به گروه خدایان که قبلاً آنها را می پرستیدند، مسیحیت را پذیرفتند. یکی از مهم ترین محورهای مسیحیت اخلاق و احسان نسبت به سایر انسان ها بود. این جنبه به ویژه برای ضعیفان و مستضعفان جذاب بود. یکی دیگر از وعده های مهم مسیحیت، پاداش های آسمانی در زندگی پس از مرگ در نتیجه اعمال نیک زمینی بود. این آموزش با نظر اکثر ادیان قبلی رومی که مفهوم زندگی پس از مرگ را پوشش نداده بود متفاوت بود. مسیحیت برخلاف تبدیل شدن به خاک یا روح سرگردان پس از مرگ، جاودان
گی در بهشت را به انسان نوید می داد. در پایان قرن دوم، حدود ۲٫۵ یا ۳ میلیون مسیحی، یا به عبارت ساده، از هر ۲۰ نفر، یک نفر مسیحی وجود داشت. در این زمان مقام های روم البته پاگان (غیر یهودی و مسیحی) بودند زیرا رهبرانی که تحت یک سیستم به قدرت رسیده اند، صرف نظر از اعتقادهای شخصی یا تقوای خود، به ندرت مشتاق دیدن تغییرات اساسی در جامعه هستند که ممکن است بر جایگاه آنها تأثیر بگذارد. علاوه بر این، بیشتر مردم همچنان فکر می کردند که دلایلی برای ترویج مذاهب سنتی و از بین بردن مخالفت های کاملاً متفاوت وجود دارد. مردم به طور گسترده بر این باور بودند که خدایان می توانند مزایای بزرگی را نه تنها برای افراد بلکه برای امپراتوری فراهم کنند. بسیاری از رهبران رومی نیز چنین فکر می کردند. همان طور که جنبش مسیحی به طور فزاینده ای شناخته شد، تهدید سنت های رومی در واقع بسیار جدی گرفته شد. در طول قرن های اول و دوم، آزار و اذیت مسیحیان در امپراتوری روم به طور پراکنده و مختص منطقه ای بود و نه در سراسر امپراتوری. نگرش اولیه نسبت به مسیحیت. روم دلایل خوبی برای تحمل دین یهود داشت. اولاً، این یک دین جا افتاده و با سابقه طولانی بود. مهم تر از
همه، روم می خواست مردم یهودیه را از شورش بازدارد. هیچ یک از این دلایل در مورد مسیحیت صدق نمی کرد. این شاخه جدید دین یهود در ابتدا در میان مردم یهود حمایت چندانی نداشت. در واقع، اگر روم آن را سرکوب می کرد، بسیاری از یهودیان خوشحال می شدند. در حدود سال ۳۰ میلادی پونتیوس پیلاطس از سوی امپراتور تیبریوس (حکومت ۱۴ تا ۳۷ میلادی) برای حکومت بر یهودیه منصوب شده بود. در همین زمان قیافا یکی از بانفوذترین مردان اورشلیم بود. او قبلاً ۱۸ سال به عنوان کاهن اعظم معبد در منصبش مانده بود، و اتحادی قوی با قدرت اشغالگر روم ایجاد کرده بود. داستان محاکمه و به صلیب کشیدن عیسی از زمانی شروع می شود که عیسی یاغی سوار بر الاغی به اورشلیم وارد می شود و عمداً عملاً همان پیشگویی که در کتاب مقدس عبری دربارهٔ آمدن مسیح تصویر شده بود را انجام می دهد. عیسی روز بعد به معبد بزرگ یهود و به صرافان مشغول به کار در درون معبد به دلیل آلوده کردن این مکان مقدس حمله می کند. هم رهبران یهودی که متوجه می شوند که عیسی قدرت آنها را تهدید می کند و هم رومی ها، که می ترسند عیسی کاریزمای رهبری یک قیام چریکی علیه روم امپراتوری را داشته باشد، او را تحت نظر می گیر
ند. عیسی در باغ جتسیمانی به دستور قیافا دستگیر می شود و سپس توسط فرماندار رومی محاکمه و به صلیب کشیده می شود. هنگامی که فرماندار روم در یهودیه برای اولین بار در حدود سال ۳۰ پس از میلاد، امپراتور روم را از وجود مسیحیت در یهودیه روم آگاه کرد، امپراتور تیبریوس (حکومت ۱۴ تا ۳۷ میلادی) هیچ کاری برای جلوگیری از آن انجام نداد. امپراتور تیبریوس که فکر می کرد این فرقه ممکن است دین همیشه آزاردهنده یهودیان را تضعیف کند، از سنای روم خواست که ایمان مسیحی را قانونی کند و عیسی را خدای رومی معرفی کند. اما سنای روم نپذیرفت. در عوض، مسیحیت را به عنوان یک «خرافات غیرقانونی»، پیروی از آن را جرم تحت قوانین روم اعلام کرد. اگرچه مسیحیت اکنون رسماً غیرقانونی بود، تیبریوس همچنان امیدوار بود که این فرقه مذهبی جدید به هدف او برای آرام کردن امپراتوری کمک کند. در نتیجه، به مقامات رومی دستور داد که در دین جدید دخالت نکنند، سیاستی که حدود ۳۰ سال تا زمان نرون ادامه داشت. دلایل، علل و عوامل مؤثر. دلایل. شروین وایت گزارش می دهد که بحث جدی در مورد دلایل آزار و شکنجه مسیحیان توسط رومیان در سال ۱۸۹۰ آغاز شد، ۲۰ سال مناقشه ادامه داشت و سه نظر اصل
ی به وجود آمد: اول، این نظریه توسط اکثر محققان فرانسوی و بلژیکی ارائه شد که در روم یک قانون کلی وجود داشت که دقیقاً تنظیم شده بود و برای تمامی امپراتوری معتبر بود، که اجرای دین مسیحی را ممنوع می کرد. منشأ آن بیشتر به نرون نسبت داده می شود، اما گاهی به دومیتیان (حکومت ۸۱–۹۶ میلادی). شروین وایت می افزاید که این نظریه ممکن است آزار و شکنجه در رم را توضیح دهد، اما در استان ها نمی تواند آن را توضیح دهد. نظریه دوم که از دانشمندان آلمانی سرچشمه گرفته است، نظریه «اجبار و تهدید» (محدود کردن) است و بر این باور است که مسیحیان توسط فرمانداران رومی به علت تمایل آنان به برقراری نظم مجازات می شدند، زیرا مسیحیان را فرقه بیگانه ای را معرفی کرده بودند که باعث «ارتداد ملی» [و] ترک دین سنتی روم می شد. به نظر می رسد همه معتقدان به این نظریه این رویه آزار و اذیت را به عنوان یک اقدام مستقیم پلیسی، یا تفتیش عقاید علیه بدکاران برجسته، دستگیری و مجازات، بدون اشکال عادی محاکمه در نظر می گیرند. نظریه سوم اظهار داشت که مسیحیان به دلیل جرایم جنایی خاص مانند کودک کشی، زنای با محارم، جادو، تجمع غیرقانونی و خیانت - اتهامی مبتنی بر امتناع آنه
ا از پرستش الوهیت امپراتور روم، تحت تعقیب قرار می گیرند. شروین وایت می گوید: این نظر سوم معمولاً با نظریه «اجبار و تهدید» ترکیب شده است، اما برخی از محققان تمام آزار و اذیت مسیحیان را به یک اتهام مجرمانه، به ویژه خیانت، یا تجمع غیرقانونی، یا معرفی فرقه بیگانه نسبت می دهند. علیرغم اینکه شایعات مخربی وجود داشته است، این نظریه کمترین مورد را در بین این سه مورد توسط تحقیقات بعدی تأیید کرده است. مطالب مربوط به آزار و اذیت مداوم عمدتاً از دو اثر نوشته شده در اوایل قرن چهارم پس از میلاد نشأت می گیرد: «"درباره مرگ های آزاردهندگان"» توسط لاکتانتیوس، استاد مسیحی زبان لاتین، و «"تاریخ کلیسا (یوسبیوس)"»، نوشته اسقف یوسبیوس قیصریه، این نویسندگان در دوره سلطنت کنستانتین بزرگ، اولین امپراتور مسیحی زندگی می کردند و خود را موظف کردند تا تاریخ رنج مسیحیان را تا زمان خود با شکوه ترسیم کنند. در هر دو اثر آنها، شکنجه و اعدام مسیحیان در قرون گذشته با ارادهٔ امپراتورهایی که تحت رهبری آنها اتفاق افتاده است مرتبط است. اما نظر پژوهشگران این است که مجازات مسیحیان در سه قرن اول پس از میلاد عمدتاً تصادفی بوده و توسط سیاست امپراتوری هدایت