Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بارون کلمنت آگوست گریگوری دوبُد (۱۸۰۶–۱۸۸۷ م.؛ به روسی: Клементий Клементьевич Боде؛ به انگلیسی: Clémens August Gregor Peter Ludwig de Bode)، دیپلمات، شرق شناس و سفرنامه نویس قرن نوزدهم میلادی بود. او در یک خانواده ی اشرافی فرانسوی الاصل در امپراتوری روسیه زاده شد و در سال های ۱۸۳۰ تا ۱۸۴۰ به عنوان دبیر اول سفارت روسیه در ایران قاجاری فعالیت کرد. سفرنامه ی او از مناطق لرستان و عربستان (خوزستان) یکی از نخستین منابع اروپایی دربارهٔ جغرافیا، تاریخ و اقوام جنوب غربی ایران است. ایران است. همچنین گیاه زینتی والک ستاره ای (Allium bodeanum) به افتخار او نام گذاری شده است. زندگی. کودکی و تحصیلات. کلمنت دوبُد در ۴ آوریل ۱۸۰۶ در خانواده ای اشرافی از خاندان اشرافی آلزاسی در روسیه به دنیا آمد. پدرش، بارون کلمنت ژوزف دوبد، در پی انقلاب فرانسه به روسیه مهاجرت کرده و در جنگ های ناپلئونی با تشکیل یک هنگ سواره نظام به خدمت امپراتوری روس درآمده بود. مادرش انگلیسی تبار بود و خانواده در هر دو کشور پیوندهایی داشت. دوبُد جوان تحصیلات ابتدایی خود را در بریتانیا گذراند و سپس در کالج سلطنتی سن پترزبورگ تحصیل کرد و با مدال طلا فارغ الت
حصیل شد. او که به زبان های روسی، فرانسوی، انگلیسی و فارسی تسلط داشت، از همان جوانی در محافل علمی لندن و سن پترزبورگ حضور داشت و علاقه ای عمیق به فرهنگ شرق و ایران پیدا کرد. عضویت او در چندین انجمن علمی اروپایی، جایگاه او را در حوزهٔ شرق شناسی مستحکم کرد. حضور دیپلماتیک در ایران. در سال ۱۸۳۶، بارون دوبُد به عنوان دبیر اول سفارت روسیه در تهران منصوب شد. او در دوره ای حساس از روابط روسیه و ایران قاجاری به این سمت رسید. از جمله وظایف اولیهٔ او، شرکت در مراسم انتقال بقایای الکساندر گریبایدوف، دیپلمات مقتول روسی، به زادگاهش بود. دوبُد در طول اقامتش در ایران به زبان فارسی تسلط کامل یافت و شناختی عمیق از فرهنگ و ساختار اجتماعی ایران پیدا کرد. او توانست به مناطقی از ایران سفر کند که برای بیشتر اروپاییان آن زمان ناشناخته بود و از حمایت سفارت روسیه و توصیه نامه های رسمی برای سفر به نواحی گوناگون استفاده کرد. سفر به لرستان و خوزستان. در زمستان ۱۸۴۰–۱۸۴۱، دوبُد سفری ۶۷ روزه به جنوب و غرب ایران آغاز کرد. او از تهران به قم، کاشان، اصفهان، شیراز، کازرون، بهبهان، شوشتر، شوش، دزفول، خرم آباد و بروجرد رفت و سپس به تهران بازگشت.
این مسیر در مجموع حدود ۲۰۰۰ کیلومتر بود. از آنجایی که خوزستان در قرن نوزدهم و در ادبیات غرب عربستان خوانده می شد، سفر او، سفر به لرستان و عربستان مشهور است. او نخستین دیپلمات روسی بود که به این مناطق سفر کرد و مشاهدات او از قبایل لر، عرب، بختیاری و ترکمن، اطلاعاتی بی سابقه دربارهٔ ساختار اجتماعی، مناسبات سیاسی و وضعیت جغرافیایی این نواحی ارائه کرد. سفر او ماهیتی نیمه رسمی داشت و هرچند عنوانش شخصی بود، اما با وظایف سیاسی از سوی دولت روسیه همراه بود. سال های پایانی و میراث. دوبُد در سال های پایانی عمر به روسیه بازگشت و به درجهٔ مشاور دولتی نائل شد. او با دو تن از زنان اشراف زادهٔ روس ازدواج کرد و در نزدیکی مسکو زندگی می کرد. میراث دوبُد در حوزهٔ شرق شناسی و ایران شناسی قابل توجه است. سفرنامهٔ او در ایران، منبعی مهم برای پژوهشگران تاریخ، مردم شناسی و جغرافیای ایران در دورهٔ قاجار به شمار می رود. آثار و نوشته ها. دوبُد در سال ۱۸۴۵ کتابی با عنوان "سفر به لرستان و عربستان" به زبان انگلیسی در لندن منتشر کرد. این اثر دو جلدی، یکی از نخستین توصیفات جامع اروپایی از جنوب غربی ایران است. او در این سفرنامه، ضمن شرح مشاهد
ات میدانی خود، نقشه هایی دقیق از مناطق مختلف ارائه کرده که پایه گذار شناخت اروپاییان از این نواحی شد. منظور از عربستان در این کتاب، خوزستان است. در همان سال، دوبُد ترجمهٔ انگلیسی کتابی دربارهٔ بخارا، نوشتهٔ نیکلای خانیکوف، را با عنوان "بخارا، امیر و مردمش" منتشر کرد. همچنین مقاله ای به زبان انگلیسی با عنوان "در باب قبایل یموت و گوکلان ترکمنستان" در سال ۱۸۴۸ ارائه داد که نخستین راهنمای مردم شناسی این اقوام در زبان انگلیسی به شمار می رود. ترجمه سفرنامه به فارسی. امروزه سفرنامهٔ او با عنوان "سفرنامهٔ لرستان و خوزستان" به فارسی ترجمه شده و در ایران نیز مورد توجه قرار گرفته است.
ریجین اِنکارناسیون آنسونگ وِلاسکز (؛ ؛ زادهٔ ) بازیگر، خواننده و مجری تلویزیون اهل فیلیپین است. وی که از سال ۱۹۸۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است یکی از تأثیرگذارترین چهره های فرهنگ عامه فیلیپین محسوب می شود و به دلیل گسترهٔ صوتی و تکنیک آوازخوانی قدرتمند خود شهرت دارد. او در دوران کودکی آموزش صدای غیرمتعارفی داشت و برای تمرین، تا گردن در دریا فرومی رفت. ولاسکز پس از پیروزی در مسابقهٔ استعدادیابی تلویزیونی "آنگ باگونگ کامپسون" در سال ۱۹۸۴ و مسابقهٔ آواز آسیا-اقیانوسیه در سال ۱۹۸۹ به شهرت رسید. او با نام چونا در سال ۱۹۸۶ قراردادی با شرکت اونکوآرتز اینترنشنال امضا کرد و تک آهنگ «دوباره عاشقم باش» را منتشر کرد که از نظر تجاری ناموفق بود. سال بعد، با نام هنری ریجین ولاسکز و تحت راهنمایی مدیر اجرایی ویوا رکوردز، ویک دل روساریو و تهیه کننده رانی اِنارِس، نخستین آلبوم استودیویی خود را با عنوان "ریجین" (۱۹۸۷) منتشر کرد. او در آلبوم های دوم و سوم خود، "نوزده ۹۰" (۱۹۹۰) و "تاگالا تاگالا" (۱۹۹۱) سبک های مانیلا ساوند و کوندیمن را تجربه کرد. ولاسکز پس از امضای قراردادی بین المللی با پلی گرام رکوردز، با پنجمین آلبوم خو
د "بدون تعصب گوش کن" (۱۹۹۴) که بیش از ۷۰۰ هزار نسخه فروخت، در برخی از کشورهای آسیایی موفقیت تجاری خوبی کسب کرد. این آلبوم، که پرفروش ترین آلبوم او تاکنون محسوب می شود، با تک آهنگ «عاشق تو» مورد استقبال قرار گرفت. او در آلبوم های بعدی خود، "هیجان عشق من" (۱۹۹۵) به سبک های جاز و موسیقی معاصر بزرگسالان روی آورد و در آلبوم "رترو" (۱۹۹۶) چندین آهنگ بازخوانی شده ارائه کرد. پس از ترک پلی گرام و امضای قرارداد با شرکت ام جی اف در سال ۱۹۹۸، او آلبوم "کشیده شده" را با تأثیرات ریتم اند بلوز منتشر کرد. آلبوم بعدی او، "آر۲کی" (۱۹۹۹)، شامل بازخوانی آهنگ های «بر بال های عشق»، «دیگر اینگونه عاشق نخواهم شد» و «نمی خواهم هیچ چیزی را از دست بدهم» بود و توانست گواهینامهٔ دوازده بار پلاتین از انجمن صنعت ضبط فیلیپین (PARI) دریافت کند. ولاسکز در فیلم های کمدی عاشقانه "به تو نیاز دارم" (۲۰۰۰) و "فقط قول بده" (۲۰۰۱) نقش های اصلی را ایفا کرد و برای فیلم دوم، جایزهٔ ملکه گیشه را از جوایز سرگرمی گیشه دریافت کرد. بازی او در نقش زنی با ناتوانی ذهنی در یک قسمت از مجموعهٔ آنتولوژی "یادت هست؟" (۲۰۰۱) جایزهٔ استار بهترین بازیگر زن برای او به ا
رمغان آورد. او همچنین در مجموعه های تلویزیونی "همیشه در قلبم" (۲۰۰۴)، "من کیم سامسون هستم" (۲۰۰۸)، "توتوی باتو" (۲۰۰۹)، "دیوا" (۲۰۱۰)، "عاشقتم پیر!" (۲۰۱۱) و "دوشیزهٔ فقیر" (۲۰۱۶) به ایفای نقش پرداخت. ولاسکز برای بازی در نقش یک جاعل اسناد در فیلم کمدی "از میان همهٔ چیزها" (۲۰۱۲) برندهٔ جایزه بهترین بازیگر زن از جوایز گلدن اسکرین شد. او همچنین در برنامه های استعدادیابی تلویزیونی به عنوان مجری "ستارهٔ یک شب" (۲۰۰۲)، "فوق ستارهٔ پینوی پاپ" (۲۰۰۴) و "برخورد" (۲۰۱۸) حضور یافت و به عنوان داور در "شیفتهٔ ستارگان" (۲۰۱۵) و "آیدل فیلیپین" (۲۰۱۹) فعالیت کرد. با فروش بیش از ۷ میلیون نسخه در فیلیپین و ۱٫۵ میلیون نسخه در آسیا، ولاسکز پرفروش ترین هنرمند موسیقی فیلیپین در تمام دوران است. افتخارات او شامل دو جایزهٔ تلویزیون آسیا، دو جایزهٔ ام تی وی آسیا، ۲۲ جایزهٔ آویت، ۱۷ جایزهٔ آلیو (از جمله سه جایزهٔ سرگرم کنندهٔ سال)، ۲۲ جایزهٔ سرگرمی گیشه و ۱۷ جایزهٔ استار برای موسیقی است. او که با لقب بلبل آسیا شناخته می شود، به طور مداوم از سوی نسل های جدید خوانندگان فیلیپینی به عنوان منبع الهام یاد شده است. اوایل زندگی. ریجین اِنکارن
اسیون آنسونگ وِلاسکز در ۲۲ آوریل ۱۹۷۰ در محلهٔ توندو در شهر مانیل از مادری به نام ترزیتا (با نام خانوادگی دوشیزگی انسونگ) و پدری به نام جراردو ولاسکز متولد شد. او سه خواهر به نام های کاکای، دیان و دکا و یک برادر به نام جوجو دارد. خانوادهٔ او به هینوندایان در لیته جنوبی نقل مکان کردند و ولاسکز سال های ابتدایی زندگی خود را در آنجا گذراند. در سه سالگی، او پس از شنیدن لالایی های پدرش به موسیقی علاقه مند شد. او اغلب به نواختن گیتار و پیانوی مادرش گوش می داد، در حالی که پدرش آواز می خواند و آهنگ «مستر دی جی» از شارون کونتا یکی از اولین آهنگ هایی بود که او یادگرفت. ولاسکز در شش سالگی آواز خواندن را شروع کرد. او تحت آموزش فشردهٔ پدرش قرار گرفت که او را تا گردن در دریا فرو می برد و او را وادار به انجام تحریر آوازی در آن وضعیت می کرد. او این روش غیرمتعارف را عامل تقویت ماهیچه های شکم، دیافراگم و افزایش ظرفیت ریه های خود می داند. اولین رقابت موسیقی او در "برنامهٔ کودکان تیتا بتی" به میزبانی بتی مندز لیویوکو بود که در آن مقام سوم را کسب کرد. در ۹ سالگی، خانوادهٔ او به بالاگتاس در بولاکان نقل مکان کردند و در آنجا در آکادم
ی سنت لارنس مشغول به تحصیل شد و به نمایندگی از مدرسه اش در مسابقهٔ آواز سالانه انجمن مدارس خصوصی بولاکان شرکت کرد. در سال ۱۹۸۴، در ۱۴ سالگی، او برای برنامهٔ تلویزیونی استعدادیابی "آنگ باگونگ کامپسون" آزمون داد و در بخش نوجوانان این مسابقه پذیرفته شد. او توانست جایگاه خود را به مدت هشت هفته متوالی حفظ کند و در نهایت قهرمان مسابقه شد، که منجر به امضای قرارداد ضبط موسیقی با اوکنوآرتز اینترنشنال شد. زندگی شخصی. ولاسکز در ژوئن ۲۰۰۷، در مقاله ای که توسط مجله "یس!" منتشر شد، رابطهٔ خود را با خواننده و ترانه سرا اوگی آلکاسید اعلام کرد. در ۸ اوت ۲۰۱۰، این زوج نامزدی خود را به طور رسمی اعلام کردند و در دسامبر همان سال در ناسوگبو در باتانگاس ازدواج کردند. ولاسکز در ۸ نوامبر ۲۰۱۱، از طریق عمل سزارین فرزندشان ناتانیل جیمز را به دنیا آورد. ولاسکز یک مسیحی دوباره متولدشده است. او در مارس ۲۰۱۶ فاش کرد که پیش از ازدواج با آلکاسید دچار سقط خودبه خودی جنین شده بود و همین موضوع دلیل اصلی گرایش او به این مذهب بوده است. ولاسکز همچنین گفت که در جلسات ویکتوری کریسچن فلوشیپ شرکت می کرده است.
استفانی هورویتز (۱۸۸۷–۱۹۴۲) (استفانیا هورویتز یا استفانی هوروویتز) یک شیمی دان یهودی لهستانی بود که به دلیل کارهای آزمایشگاهی خود در اثبات وجود ایزوتوپ ها شناخته می شود. او بین حدود سال های ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۸ در مؤسسه رادیوم وین با اتو هانگشمیت همکاری کرد و با استفاده از روش های تحلیلی، اولین و دومین نمونه معتبر از وجود ایزوتوپ ها را در سرب و توریم نشان داد. بعدها، او خانه ای برای کودکان و جوانانی که به درمان روان شناختی نیاز داشتند، تأسیس کرد. او در سال ۱۹۴۲ در اردوگاه مرگ تربلینکا توسط نازی ها کشته شد. اوایل زندگی و تحصیلات. هورویتز در ۱۷ آوریل ۱۸۸۷ در ورشو متولد شد. پدر او هنرمند بود، که به خاطر پرتره های سبک باروک خود شناخته می شد. نام خانوادگی مادر او «رزا لندن» بود و او یک خواهر داشت. این خانواده حدود سال ۱۸۹۰ به وین نقل مکان کردند. او از سال ۱۹۰۷ در دانشگاه وین تحصیل کرد و در سال ۱۹۱۴ دکترای خود را در شیمی آلی دریافت کرد. استاد راهنمای او گویدو گلدشمیت بود و پژوهش دکترای او بر روی بازآرایی کینون با استفاده از اسید سولفوریک متمرکز بود. فعالیت علمی. به توصیه لیزه مایتنر، هورویتز در سال ۱۹۱۳ یا ۱۹۱۴ توسط اتو ها
نگشمیت به مؤسسه تحقیقات رادیوم، وین دعوت شد. در آن زمان، قانون جابجایی پرتوزا فایانس و سودی کشف جدیدی در شیمی پرتوزا بود که پیش بینی می کرد سرب حاصل از واپاشی پرتوزای اورانیوم یا توریم دارای وزن اتمی متفاوتی نسبت به سرب معمولی خواهد بود. داده های آزمایشگاهی اولیه از نظر شیمی دانان تحلیلی معتبر تلقی نمی شد. هونیشمید که در دانشگاه هاروارد تحت نظر تئودور ویلیام ریچاردز، یکی از متخصصان برجسته تعیین وزن اتمی، آموزش دیده بود، به دلیل دقت در تعیین وزن های اتمی شهرت داشت. کازیمیرز فایانس و فردریک سودی از او خواستند تا وزن اتمی سرب حاصل از منابع پرتوزا را برای اثبات وجود ایزوتوپ ها اندازه گیری کند. هورویتز فرایند زمان بری را برای جداسازی، تصفیه و اندازه گیری دقیق سرب انجام داد. ابتدا، او سرب را از نمونه های کانهٔ اورانینیت غنی از اورانیوم از معدن نزدیک سنت یواخیم اشتال استخراج کرد. فرایند تصفیه شامل چندین مرحله شستشو، حل کردن، فیلتراسیون و تبلور مجدد بود تا نمونه ای کاملاً خالص از کلرید سرب به دست آید. تجزیه و تحلیل وزن سنجی او تا هزارم گرم نشان داد که سرب حاصل از واپاشی پرتوزای اورانیوم وزن اتمی کمتری (۲۰۶٫۷۳۶) نسبت
به سرب معمولی (۲۰۷٫۱۹۰) دارد. این یافته اولین اثبات تجربی مورد پذیرش گسترده بود که نشان می داد عناصر می توانند بسته به منبع خود وزن های اتمی متفاوتی داشته باشند. هورویتز و هونیشمید بعدها ثابت کردند که یونیوم، عنصری پرتوزا که توسط برترم بولت وود کشف شده بود، در واقع ایزوتوپی از توریم است. این پژوهش وجود عنصری که قبلاً پذیرفته شده بود را رد کرد و توریم را به عنوان دومین عنصری که ایزوتوپ دارد تثبیت کرد. این دو دانشمند نتایج کار خود را به صورت مشترک منتشر کردند و هورویتز هم از سوی هونیشمید و هم از سوی سودی به عنوان یکی از مشارکت کنندگان به رسمیت شناخته شد. این امر قابل توجه بود، زیرا در آن زمان معمولاً دانشمندان زن در موقعیت های دستیارانه محدود می شدند. با این حال، پس از مرگ هونیشمید، نام هورویتز کم کم نادیده گرفته شد و سهم او تقریباً به فراموشی سپرده شد. سال های پایانی و شرایط درگذشت. پس از جنگ جهانی اول، مسیر حرفه ای هورویتز به دلیل مسائل خانوادگی و تحولات سیاسی دچار وقفه شد. او در تغییر بزرگی در حرفه خود، با همکاری آلیس فریدمن، روان شناس آدلری، یک خانه نگهداری در وین تأسیس کرد که به ارائه درمان روان شناختی برا
ی کودکان می پرداخت. او در سال ۱۹۳۷ به همراه خواهرش به ورشو بازگشت و در سال ۱۹۴۰، نازی ها با اشغال شهر، "گتوی یهودیان ورشو" را تشکیل دادند. تاریخ دقیق درگذشت او نامشخص است. مکاتباتی از کازیمیرز فایانس نشان می دهد که او به ورشو بازگشته و در سال ۱۹۴۰ توسط نازی ها کشته شده است. منابع دیگر بیان می کنند که هورویتز و خواهرش در سال ۱۹۴۲ خود را داوطلبانه به اومشلگ پلاتز معرفی کردند تا از به خطر افتادن دیگران جلوگیری کنند، اما جزئیات دقیق آن مشخص نیست. آن ها به اردوگاه مرگ تربلینکا منتقل شدند و در میان ۹۰۰٬۰۰۰ یهودی بودند که در آنجا جان خود را از دست دادند. سوابق نشان می دهد که هورویتز در سال ۱۹۴۲ در اتاق گاز به قتل رسید.
جی آن (به چینی: 集安市) یا جیبان (به کره ای: 집안시) یک شهر (در سطح شهرستان) در چین است که در تابعیت شهر تونگ هوا (شهر در سطح ولایت)، استان جی لین واقع شده است. سنگ یادبود گوانگ گه تو بزرگ پادشاه گوگوریو در این شهر قرار دارد. منطقهٔ شهری جی آن، در ساحل شمالی رود یالو و بر روی مرز بین المللی با کره شمالی می باشد. شهر مانپو در جنوب رودخانه و در کره شمالی، مقابل این شهر قرار گرفته و با یک پل ماشین رو و یک پل راه آهن با آن ارتباط دارد. پل ماشین رو، پلی نو بوده و در سال ۲۰۱۹ میلادی به روی ترافیک گشوده شد. کره شمالی نیز برنامه هایی برای بهسازی جاده ارتباطی مانپو به جنوب به سوی پیونگ یانگ دارد، اما وضعیت این پروژه معلوم نیست. شهر جی آن و سرحد بین المللی آن، با آزادراه ملی G1112 به سایر نقاط استان جی لین، منجمله شهر لیاویوان متصل شده است. پروژه آزادراهی دیگری نیز، آزادراه ملی G9111، قرار است شهر جی آن را به غرب، به استان لیاونینگ، و منجمله شهر بن شی متصل کند. تقسیمات اداری. شهر جی آن به ۴ ناحیه، ۹ شهرک، ۱ قصبه، و ۱ قصبه قومیتی (برای کره ای ها) تابعه تقسیم شده است.
امیلیا منجوا لیفاکا (۱۱ آوریل ۱۹۵۹۲۰ آوریل ۲۰۲۱) سیاستمدار کامرونی و رئیس اتحادیه پارلمانی کشورهای مشترک المنافع بود. او عضو مجلس ملی کامرون بود که اولین بار در سال ۲۰۰۲ انتخاب شد و در زمان مرگش، معاون رئیس مجلس بود. زندگی اولیه و تحصیلات. منجوا لیفاکا مدرک دیپلم در رشته دفترداری و مطالعات تجاری از کالج دفترداری و مطالعات تجاری کرون در انگلستان و دیپلم در مدیریت اداری از دانشگاه مریلند ایسترن شور در ایالات متحده دریافت کرده بود. او در حال تحصیل برای MBA در رشته مدیریت منابع انسانی در دانشگاه انگلیا راسکین انگلستان بود. حرفه سیاسی. منجوا لیفاکا نماینده حوزه جنوب غربی از حزب جنبش دموکراتیک مردم کامرون (CPDM / RDPC) در دوره های ۷، ۸، ۹ و ۱۰ مجلس ملی کامرون بود و از سال ۲۰۰۹ تا زمان مرگش معاون رئیس مجلس ملی کامرون بود. در سال ۲۰۱۷ او رئیس اتحادیه پارلمانی کشورهای مشترک المنافع شد. شناخت. او سه نشان ملی دریافت کرد: مرگ. منجوا لیفاکا در ۲۰ آوریل ۲۰۲۱ در سن ۶۲ سالگی به دلیل COVID-19 درگذشت.
جام قهرمانان کونکاکاف ۲۰۰۵ چهل امین دوره مسابقات بین المللی فوتبال باشگاهی سالانه جام قهرمانان کونکاکاف بود که در منطقه کونکاکاف (آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و دریای کارائیب) برگزار شد. این مسابقات همچنین یک رویداد مقدماتی برای مسابقات قهرمانی باشگاه های جهان بود. مراحل مقدماتی در ۲۱ سپتامبر ۲۰۰۴ آغاز شد و دور نهایی در سال ۲۰۰۵ برگزار شد. دپورتیوو ساپریسا از کاستاریکا با پیروزی ۳–۲ در مجموع بر پوماس اونام مکزیک در فینال این عنوان را به دست آورد و به مسابقات قهرمانی باشگاه های جهان ۲۰۰۵ در ژاپن راه یافت و به مقام سوم رسید. این آخرین باری بود که یک تیم غیرمکزیکی تا سال ۲۰۲۲ قهرمان جام قهرمانان کونکاکاف شد، زمانی که سیاتل ساندرز ایالات متحده نیز در فینال پوماس اونام را شکست داد. این آخرین باری بود که تیمی از آمریکای مرکزی قهرمان جام قهرمانان شد.
شیوه های زایمان در بنین به شدت تحت تأثیر ساختار اجتماعی-سیاسی این کشور در منطقه غرب آفریقا قرار دارد. پیش زمینه. ساختار اجتماعی و سازمان. حدود ۵۰ گروه فرهنگی در بنین حضور دارند که برجسته ترین آن ها شامل فون ها (۳۹٫۲٪)، آجاها (۱۵٫۲٪)، یوروباها (۱۲٫۳٪)، و باتومبو/باریباها (۹٫۲٪) می باشند. جمعیت بنین در سال ۲۰۲۲ حدود ۱۳٬۷۵۰٬۰۰۰ تخمین زده شد که ۵۰٪ از آن ها در محیط های شهری زندگی می کنند و نرخ شهرنشینی ۴٪ است. بنین در رتبه ۱۶۳ از میان ۱۷۷ کشور درشاخص توسعه انسانی قرار دارد. چهل وچهار درصد از جمعیت زیر ۱۵ سال هستند و ۴۲٪ از آن ها باسواد هستند. عمل چندهمسری در بنین همچنان پابرجاست، هرچند در سال های اخیر کاهش چشمگیری داشته است. در بازه زمانی میان سال های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۶، نسبت مردان حاضر در ازدواج های چندهمسری از ۳۳٪ به ۲۶٪ کاهش یافت، و این میزان در زنان از ۵۰٪ به ۴۲٪ رسید. زنان به طور معمول در سنین ۱۸ تا ۱۹ سالگی ازدواج می کنند، در حالی که مردان اغلب تا سن ۲۵ سالگی وارد زندگی مشترک می شوند. در بنین زبان های متعددی صحبت می شود، اگرچه زبان رسمی این کشور فرانسوی است. زبان های فون و یوروبا در جنوب کشور بیشترین رواج را دارن
د، در حالی که در شمال حدود ۶ زبان بومی اصلی وجود دارد. در بنین زبان های متعددی صحبت می شود، اگرچه زبان رسمی این کشور فرانسوی است. زبان های فون و یوروبا در جنوب کشور بیشترین رواج را دارند، در حالی که در شمال حدود ۶ زبان بومی اصلی وجود دارد. سیستم سیاسی و اقتصادی. از زمان استقلال در اول اوت ۱۹۶۰، بنین به عنوان الگویی برای دموکراسی در غرب آفریقا شناخته شده است. در دسامبر ۱۹۹۰، قانون اساسی که رژیم انتخاباتی فعلی را تعیین می کند، تصویب شد. این قانون اساسی حقوق بشر در بنین و حق رأی همگانی را تضمین می کند. در سال ۱۹۹۹، پانزده ناحیه با هدف تمرکززدایی از نهادهای حکومتی به رسمیت شناخته شدند. کشاورزی همچنان فعالیت اصلی اقتصادی در بنین محسوب می شود. این کشور محصولاتی نظیر پنبه، بادام زمینی و محصولات نخل را صادر می کند و در داخل بر تولید ذرت، سیب زمینی شیرین، مانیوک، لوبیا، ارزن و سورگوم متمرکز است. صنایعی مانند نساجی، فرآوری مواد غذایی، مصالح ساختمانی و سیمان بخش عمده ای از بخش صنعتی را تشکیل می دهند. دین. ادیانی که در بنین پیروی می شوند شامل موارد زیر هستند: مسیحی (۴۲٫۸٪)، مسلمان (۲۴٫۴٪)، وودو (۱۷٫۳٪) و «سایر» (۱۵٫۵٪).
از میان افرادی که به عنوان مسیحی شناخته می شوند، ۲۷٫۱٪ کاتولیک، ۵٪ سلستیال، ۳٫۲٪ متدیست و ۲٫۲٪ دیگر پروتستان هستند. در بنین، افرادی که به دینی مانند مسیحیت یا اسلام پایبند هستند، ممکن است تحت تأثیر باورهای مذهبی سنتی مانند وودو قرار گرفته و جنبه هایی از وودو را در کنار مسیحیت یا اسلام اجرا کنند. محیط فیزیکی. بنین از سمت جنوب با اقیانوس اطلس، از سمت غرب با توگو، از سمت شمال با بورکینافاسو و نیجر، و از سمت شرق با نیجریه هم مرز است. آب وهوای این کشور گرمسیری است و گرما و رطوبت بیشتر سال ادامه دارد. میانگین دما است و دما در ماه مارس به اوج خود می رسد و در ماه اوت کاهش می یابد. فصل بارانی از ماه ژوئیه تا اکتبر ادامه دارد. نظریه های سلامت و بیماری. در بنین، سلامت و بیماری اغلب به طور نزدیک با باورها و رسوم معنوی ارتباط دارند. آیین های وودو و طب سنتی بازتاب دهندهٔ معنویت در بیماری ها و همچنین در درمان آن ها هستند. در میان باریباها در شمال بنین، بیماری های محلی به عنوان گروهی از علائم شناسایی می شوند که پزشکی مبتنی بر علم نه علت شناسی مشخصی برای آن ها ارائه می دهد و نه درمانی. توضیحات این نوع بیماری ها اغلب ماهیتی مع
نوی دارند و ناشی از نیت بد فردی دیگر یا تعامل با عناصر خاصی از طبیعت محسوب می شوند. با ورود استعمار، بیمارستان ها برای درمان بیماری ها و حتی زایمان زنان به وجود آمدند. مصرف کنندگان طب سنتی نسبت به بیمارستان ها تردید داشتند، زیرا درمانگران محلی به خاطر توانایی حفظ اسرار شهرت داشتند، درحالی که ارائه دهندگان خدمات درمانی در بیمارستان ها به دلیل عدم پایبندی به محرمانگی بیمار بدنام شده بودند. به طور سنتی، درمانگران در شمال بنین برای ارائه خدمات خود درخواست پول نمی کردند، بلکه مشتریان هنگام دریافت درمان ها به آن ها هدایا اهدا می کردند. با ظهور بیمارستان ها و هزینه های مرتبط با آن ها، مدل جدیدی از مراقبت های بهداشتی معرفی شد که برای مردم باریبا به شدت غیرمنطبق با فرهنگ و باورهای آن ها بود.
زیلولا باهودیروفنا موسی یوا (؛ زادهٔ ۲۸ ژوئیه ۱۹۷۹) که بیشتر با نام هنری شه زاده شناخته می شود، خواننده و بازیگر ازبک است. شه زاده به یکی از خوانندگان محبوب در ازبکستان و کشورهای همسایه تبدیل شده است. اوایل دههٔ ۲۰۱۰، شه زاده در روسیه نیز شهرتی کسب کرد. او به زبان های ازبکی، روسی، فارسی، قزاقی، تاجیکی و انگلیسی آهنگ ضبط کرده است. زندگی شخصی. زیلولا موسی یوا در ۲۸ ژوئیه ۱۹۷۹ در فرغانه متولد شد. او با روشان بک یولداشف ازدواج کرده و دو فرزند دارد. حرفه موسیقی. پیش از آغاز فعالیت انفرادی، شه زاده یکی از دو عضو گروه پاپ «جانیم» بود. این گروه در سال ۱۹۹۸ با آهنگ «به چشمانم نگاه نکن» به شهرت رسید. دو سال بعد، گروه از هم پاشید و هر دو عضو، از جمله شه زاده و عظیما، حرفه انفرادی موفقی را آغاز کردند. نخستین تک آهنگ شه زاده با عنوان «بود» در ازبکستان به محبوبیت رسید و او را به عنوان چهره ای مطرح در فرهنگ پاپ معرفی کرد. پس از موفقیت این آهنگ، نخستین آلبوم او نیز با همین نام در سال ۲۰۰۲ منتشر شد و به یکی از پرفروش ترین آلبوم های سال تبدیل گردید. دومین آلبوم شه زاده با عنوان "خوشبختی خواهد بود" در سال ۲۰۰۳ منتشر شد و به موف
قیت دیگری برای او بدل گشت. آلبوم سوم او، "لازم منی"، در سال ۲۰۰۴ منتشر شد و در هفته نخست بیش از ۲۵٬۰۰۰ نسخه فروش داشت. نخستین تک آهنگ این آلبوم، «لازم منی»، در ماه مه ۲۰۰۴ از رادیوی "وودی سادوسی" پخش شد و در ازبکستان به محبوبیت رسید. آهنگ هایی مانند «خوشبختم»، «عشق» و «ناز و ادا» در رادیو و شبکه های تلویزیونی پخش شدند و موفقیت کسب کردند. همچنین، آهنگ «بازگرد»، که به صورت دوئت با رپر مشهور ازبک، "شهرخ"، اجرا شد، مورد استقبال منتقدان قرار گرفت. تک آهنگ «زندگی بگو» از این آلبوم به عنوان موسیقی متن فیلم ازبکی "فاطیما و زهرا" انتخاب شد که شه زاده نقش اصلی آن را ایفا می کرد. آلبوم چهارم او، "خوشبختم"، که در سال ۲۰۰۵ منتشر شد، در هفته نخست بیش از ۵۰٬۰۰۰ نسخه فروش داشت. نخستین تک آهنگ این آلبوم، «لازم منی»، در کانال های رادیویی پخش شد و استقبال خوبی از سوی هواداران دریافت کرد. آهنگ هایی مانند «خوشبختم»، «فقط تو» و «لیلی و مجنون» نیز به موفقیت رسیدند. شه زاده چند آهنگ به زبان تاجیکی اجرا کرده است که از جمله می توان به «من تنها» و «خوب می بینم» اشاره کرد. این آهنگ ها در میان هواداران تاجیک او محبوب شدند. آهنگ مشترک او
با "شریار"، دیگر رپر مشهور، با عنوان «اولین عشق» نیز در جدول های موسیقی تلویزیون ازبکستان موفق عمل کرد. شه زاده در روسیه نیز شهرتی کسب کرده است. نخستین تک آهنگ روسی او «هزار و یک شب» و آهنگ «میان آسمان و زمین» (همراه با "دی جی اسمش") مورد استقبال هواداران روس قرار گرفتند. ویدئوی این آهنگ ها در بسیاری از کانال های موسیقی روسی از جمله "آریو-تی وی" پخش شد. آلبوم استودیویی "چشمان سیاهت" از شه زاده به طور کامل توسط گروه "بی نام" نوشته و تولید شد. در دسامبر ۲۰۱۱، شه زاده در جوایز موسیقی سیب بزرگ "(Big Apple") که در نیویورک برگزار شد، عنوان «بهترین هنرمند در آسیای مرکزی و قفقاز» را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۲، شه زاده آغاز به انتشار آهنگ هایی به زبان انگلیسی کرد که شامل «افغانه»، «تنها مانده» (همراه با "اکسنت") و «پرواز امشب» می شوند. آهنگ «پرواز امشب» که توسط "دی جی شان بی" تهیه شده بود، در ۱۲ ژانویه ۲۰۱۲ در "یوتیوب" منتشر شد. در ابتدا اعلام شد که در ۱۲ نوامبر ۲۰۱۳، شه زاده نماینده ازبکستان در مسابقه آواز ترک ویژن ۲۰۱۳ با آهنگ «آهسته» خواهد بود، اما بعدها با نیلوفر عثمان اوا و آهنگ «فراموش کن» جایگزین شد. حرفه بازیگری.
شه زاده در چندین فیلم ازبکی در نقش های اصلی بازی کرده است. فیلم "فاطیما و زهرا"، که شه زاده در آن نقش اصلی داشت، در گیشه موفق عمل کرد و بازی او نقدهای مثبتی دریافت کرد. او همچنین نقش اصلی را در فیلم ازبکی "زمرد و قیمت" در سال ۲۰۰۷ ایفا کرد. موسیقی متن این فیلم، با عنوان «رویاها»، توسط خود شه زاده اجرا شد. او همچنین در فیلم "ای مریم، مریم" بازی کرد که در میان مردم ازبکستان محبوب شد.
جون اتا داونی (۱۳ ژوئیه ۱۸۷۵ – ۱۱ اکتبر ۱۹۳۲) روان شناس آمریکایی بود که به مطالعه شخصیت و دست خط پرداخت. داونی در لارامی، وایومینگ به دنیا آمد و بزرگ شد و مدرک خود را در رشته یونانی و لاتین از دانشگاه وایومینگ دریافت کرد. در طول زندگی خود، داونی هفت کتاب و بیش از هفتاد مقاله نوشت. او آزمون اراده-خلق فردی را توسعه داد که یکی از اولین آزمون هایی بود که ویژگی های شخصیتی را به طور مستقل از توانایی فکری ارزیابی می کرد و نخستین آزمونی بود که از روش های روان نگاری برای تفسیر استفاده می کرد. زندگی نامه. اوایل زندگی. جون اتا داونی در لارامی، وایومینگ، به دنیا آمد. پدرش استیون ویلر داونی، سرهنگ ارتش اتحادیه و از بنیان گذاران دانشگاه وایومینگ بود. برادر کوچکترش، شریدان داونی، بین سال های ۱۹۳۸ تا ۱۹۵۰ به عنوان سناتور ایالات متحده از کالیفرنیا خدمت کرد. داونی پس از تحصیل در مدارس عمومی لارامی و مدرسه مقدماتی دانشگاه وایومینگ، وارد این دانشگاه شد و در رشته یونانی و لاتین تحصیل کرد. حرفه. داونی در سال ۱۸۹۵ مدرک کارشناسی خود را دریافت کرد و یک سال در مدرسه ابتدایی تدریس کرد. سپس در سال ۱۸۹۸ مدرک کارشناسی ارشد خود را در فلسفه
و روان شناسی از دانشگاه شیکاگو گرفت. در سال ۱۹۰۱، او به روان شناسی تجربی علاقه مند شد، در دوره ای تابستانی که توسط ادوارد بردفورد تیچنر در دانشگاه کرنل تدریس می شد. پس از بازگشت به دانشگاه وایومینگ، داونی به تدریس زبان انگلیسی و روان شناسی پرداخت و همزمان تحقیقات آزمایشگاهی انجام می داد. وی در سال ۱۹۰۵ به عنوان استاد فلسفه به دانشگاه وایومینگ بازگشت و در سال ۱۹۰۶ مرخصی گرفت تا دکترای خود را به پایان برساند. او در سال ۱۹۰۷ فارغ التحصیل شد و پایان نامه خود را در ۱۹۰۸ با عنوان «فرایندهای کنترلی در دست خط اصلاح شده» ارائه کرد. در سال ۱۹۱۵، داونی به عنوان رئیس دپارتمان روان شناسی و فلسفه منصوب شد و نخستین زنی بود که چنین مقامی را در یک دانشگاه دولتی دریافت کرد. او مطالعات گسترده ای در زمینه دست خط و فرایندهای حرکتی انجام داد و به یکی از اولین روان شناسانی تبدیل شد که شخصیت را به صورت علمی مطالعه کرد. سال های پایانی. داونی در سال های پایانی عمرش تمرکز خود را بر آموزش گذاشت. او آخرین کتاب خود، "تخیل خلاق" را در سال ۱۹۲۹ منتشر کرد که پیوندی میان روان شناسی و هنر بود. او بین ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۵ عضو شورای انجمن روان شناسی آم