Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رفت. او از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۴ در خدمت فعال بود و سپس به گارد ملی هوایی نیویورک منتقل شد. او همچنین قبل از انتقال به گارد ملی هوایی ورمونت در نیروی هوایی به عنوان نیروی ذخیره خدمت کرد. رینویل در برنامه ریزی و مدیریت تعمیر و نگهداری هواپیما تخصص داشت و تا درجه سرهنگ دوم و فرمانده اسکادران ۱۵۸ تعمیر و نگهداری هواپیما در ورمونت ترفیع گرفت. رینویل اولین زن در تاریخ ایالات متحده شد که به عنوان رئیس گارد ملی یک ایالت خدمت کرد و تا زمان بازنشستگی در سال ۲۰۰۶، فرماندهی ۳۸۰۰ عضو ارتش و گارد ملی هوایی ورمونت را بر عهده داشت. همزمان با کارش در ورمونت، رینویل در هیئت سیاست گذاری نیروهای ذخیره در کمیته اجرایی انجمن ژنرال های آجودان ایالات متحده خدمت کرد و به عنوان نایب رئیس هیئت مدیره انجمن گارد ملی ایالات متحده انتخاب شد. فعالیت سیاسی. رینویل نامزد جمهوری خواهان در برابر پیتر ولش دموکرات برای کسب کرسی بود که برنی سندرز برای نامزدی در مجلس سنای ایالات متحده خالی می کرد. او یک تعهد کمپین پاک را امضا کرد که در آن متعهد شد به حریف خود حمله نکند، و تبلیغات تلویزیونی منفی توسط احزاب خارجی را محکوم کرد. کمپین رینویل، اگرچه مثبت بو
د، اما برخی از گاف ها را ایجاد کرد، از جمله حادثه ای که در آن مشخص شد یکی از کارکنان او بخش هایی از بیانیه های موضع گیری را که در وب سایت مبارزات انتخاباتی رینویل ارسال شده بود، سرقت ادبی کرده بود، که این منجر به کاهش محبوبیت رینویل در نظرسنجی های عمومی قبل از انتخابات شد. زندگی شخصی. رینویل دختر نیک و لوسیل تریم اهل پورت گیبسون، می سی سی پی است. او با نورمن رینویل ازدواج کرده بود که زمانی که هر دو در نیروی هوایی خدمت می کردند با او آشنا شد. آنها سه فرزند داشتند و در سال ۲۰۰۳ طلاق گرفتند. او در سال ۲۰۰۹ با پل مک هیل، نماینده سابق دموکرات کنگره از پنسیلوانیا و دستیار سابق وزیر دفاع ایالات متحده ازدواج کرد.
لَمیعه عبّاس عَماره (۱۹۲۹ – ۱۸ ژوئن ۲۰۲۱) شاعر عراقی بود. در بغداد به دنیا آمد و پس از مهاجرت از عراق در زمان صدام حسین در سال ۱۹۷۸، بیشتر اوقات خود را در خارج از کشور در آمریکا گذراند. شعر کلاسیک می نوشت و در آن سرآمد شد، همچنین شعر عامیانه می سرود و در آن مهارت داشت. لمیعه شاعری نوگرا و از پیشگامان شعر آزاد بود، از مشهورترین شاعران زن عراقی با گرایش چپ شمرده می شد و او را از ارکان شعر سدهٔ بیستم در عراق می دانند. زندگی و پیشه. لمیعه عباس عماره در سال ۱۹۲۹ در منطقهٔ الکرخ بغداد به دنیا آمد. خانوادهٔ او از سرشناسان بغداد بودند که در منطقهٔ الکریمات، در قلب بافت قدیمی بغداد، بین پل الاحرار و سفارت بریتانیا در کرانهٔ رود دجله در سمت کرخ ساکن بودند. پدرش عباس، تک فرزند خانواده اش بود و مادرش به هنگام زادن او هنوز پانزده ساله نشده بود. او به مندائیان تعلق دارد و نام خانوادگی او، عماره، از شهر عماره، محل تولد پدرش برمی آید. لمیعه دخترخالهٔ شاعر عراقی عبدالرزاق عبدالواحد بود. به سختی کلاس اول دبستان را تمام کرده بود که خانواده اش به شهر عماره در جنوب عراق نقل مکان کردند. او در کودکی به عامیانهٔ عراقی شعر می سرود که
بیشتر آن هجو بود. نخستین شعر فصیح خود را اولین بار در کلاس ششم ابتدایی به نظم درآورد. وقتی اولین شعرهایش را منتشر کرد، چهارده ساله بود که توسط روزنامهٔ «السمیر» منتشر شد که ایلیا ابوماضی در نیویورک صادر می کرد. ابوماضی شعر لمیعه را با انتقاد و تفسیر تقویت کرد و در صفحهٔ اول مجله اش درج کرد و گفت: «در عراق چنین کودکانی وجود دارند، پس عراق با چه نوع رنسانس شاعرانه ای مواجه است؟». اولین مقالهٔ او کمی بعد در مجلهٔ «عالم الغد» منتشر شد. ابوماضی با پدرش، عباس، ارتباط نزدیک داشت، کسی که پس از سفرهای فراوان به مصر، لیبی، تونس، ایتالیا و فرانسه در جستجوی زندگی در آمریکا ساکن شده بود. در دوران کودکی، لمیعه فقط برای دوره های کوتاه و منقطع با پدرش ملاقات می کرد، زیرا او به سفر علاقه داشت. آخرین ملاقات او با او پس از هفت سال جدایی صورت گرفت، اما این ملاقات دو ماه بیشتر طول نکشید و پس از آن پدرش در سپتامبر ۱۹۴۶ در گذشت. پدرش در حالی که او هنوز در دبستان بود درگذشت. از مرگ او متأثر شد و این موضوع در شعر و بینش های شاعرانه اش منعکس شد. دبیرستان را بین بغداد و عماره به پایان رساند. پس از پایان تحصیلات متوسطه خود در بغداد، به
دارالمعلمین پیوست و در سال ۱۹۵۰ فارغ التحصیل شد. در دوران تحصیل دانشگاهی با بدر شاکر السیاب همراه بود. اتفاقاً شماری از شاعران در آن سال ها هم آشنا شدند، از جمله بدر شاکر السیاب، نازک الملائکه، عبدالوهاب البیاتی، عبدالرزاق عبدالواحد و دیگران. رقابت شعری بین آنها شدید بود و به تولد شعر آزاد منجر شد. به عنوان معلم در دارالمعلمات ابتدایی منصوب شد. پس از ازدواج و فرزندآوری از نظم شعر دور شد. در زندگی خود سختی ها بسیاری کشید. سال ها از پدرش جدا زیست. وقتی جوان بود، ضعیف و بیمار بود. چیزی که بیشتر او را آزار می داد، بیزاری همکلاسی هایش از او بود، از ترس اینکه بیماری او به آنها سرایت کند. او همچنان با اکراه نگاه های دلسوزانه و زمزمه های محتاطانه همکلاسی هایش را می پذیرفت. تحت تأثیر فضای ناسیونالیستی حاکم بر دههٔ ۱۹۵۰ قرار گرفت. موج فراگیر کمونیسم در عراق قبل از انقلاب ۱۴ ژوئیه ۱۹۵۸، لمیعه را نیز دربرگرفت. او از طریق وابستگی به حزب کمونیست، فعالیت سیاسی انجام داد که بعداً مشکلاتی برای او به همراه داشت. این امر در آزار و اذیت او توسط پس از پایان دورهٔ حکومت عبدالکریم قاسم در ۱۹۶۳ مشهود بود. وقتی انقلاب ۱۴ ژوئیه ۱۹۵۸
در عراق رخ داد، لمیعه شادمان شد و زندگی برایش بهتر شد. این انقلاب او را به شعر و خواندن و مطالعه واداشت. اما شادی و فعالیت های فراوان او بیش از دو ماه طول نکشید، زیرا برادر بزرگ ترش به دلیل همان بیماری که پدرش از آن بمرد، درگذشت. در طول حرفهٔ ادبی خود، با روشنفکران و شاعران عرب روابط فرهنگی زیادی دارد. از جمله با ایلیا ابوماضی تبادل نامه و مکاتبه داشت.او عضو هیئت اداری اتحادیهٔ نویسندگان عراق در بغداد (۱۹۶۳–۱۹۷۵)، عضو هیئت اداری مجلس سُریانی در بغداد و همچنین معاون نمایندهٔ دائم عراق در یونسکو در پاریس (۱۹۷۳–۱۹۷۵) و مدیر فرهنگ و هنر در دانشگاه فناوری بغداد بود. در عراق و آمریکا تجلیل شد. دولت لبنان نیز از او تجلیل کرد و نشان سدر را برای قدردانی از مقام ادبی اش به او اعطا کرد، اما به دلیل وضعیت امنیتی لبنان در جریان جنگ داخلی که در آن زمان ادامه داشت، این نشان را دریافت نکرد. در سال ۱۹۷۴، سلیمان فرنجیه، رئیس جمهور لبنان، نشان سدر، درجهٔ شوالیه را به او اعطا کرد تا از «شعر او دربارهٔ لبنان و تلاش هایش برای ایجاد پیوندهای عشق و دوستی بین لبنان و عراق» قدردانی کند. اما لمیعه در آن زمان در پاریس بود. سپس جنگ در لب
نان آغاز شد و او از دریافت مدال خودداری کرد و تا سال ۱۹۸۰ مدال را دریافت نکرد. در در سال ۱۹۷۸ عراق را ترک کرد، زمانی که زندگی اش تحت حکومت بعثی دشوار شد. لمیعه عباس شعر کلاسیک می نوشت و در آن سرآمد شد، همچنین شعر عامیانه می سرود و در آن مهارت داشت. زبان عربی خود را دوست داشت، در آن تخصص داشت و به تدریس آن پرداخت، از این رو بدون انکارِ زبان عامیانه، به آن بیشتر شوق نشان داد و هر دو زبان فصیح عربی و عامیانه را دوست می داشت. او عربی فصیح/کلاسیک را ابزاری برای برقراری ارتباط با دیگران می دید، و در گویش محاوره ای/عامیانهٔ عراقی اش چیزی را که او را به مخاطبان محلی اش نزدیک تر می کرد، می دید که از شعرهای او لذت می بردند. برخی از آنها به آهنگ هایی تبدیل می شد که مردم می خواندند. زندگی شخصی. یک سال پس از فارغ التحصیلی، در سال ۱۹۵۱ ازدواج کرد و چهار فرزند به دنیا آورد، دو پسر او زکی و زیدون نام دارند. درگذشت. لمیعه عباس روز جمعه ۱۸ ژوئن ۲۰۲۱ در سن ۹۲ سالگی در سان دیگو، آمریکا درگذشت. برهم صالح رئیس جمهور عراق از طریق حساب رسمی توییتر خود در سوگ این شاعر نشست و گفت: «لمیعه عباس عماره شاعرهٔ بزرگ را در غربت وداع کردیم و
همراه او بیش از پنج دهه آفرینش زیبایی را وداع می گوییم. آن مرحومه اشعار، خلاقیت های ادبی و مواضع میهن پرستانه ای را در یاد ما بر جای گذاشت که نقطهٔ عطفی در فرهنگ عراق چه به زبان محاوره ای و چه به زبان عربی کلاسیک بود.» حسن ناظم وزیر فرهنگ نیز به سوگ او نشست و گفت: «او با وجود دوری طولانی اجباری از میهنش، با شعر شفاف، احساسات بیش از حد، و عشق زیاد به میهن و مردم آن متمایز بود. او یک صدای بی نظیر را در بین صداهای شاعرانه که موج مدرنیته را در صحنهٔ شعری عراق در آغوش گرفت، تشکیل داد.» ناظم همچنین به ادارهٔ کل امور فرهنگی دستور داد کارگروهی از اساتید و شاعران ارشد تشکیل دهد تا اشعار این شاعر را برای چاپ در مجموعهٔ کامل گردآوری کنند. آثار. از مجموعه های شعری وی:
رویکردهای معماری سوپرکامپیوتر از زمان معرفی اولین سیستم ها در دهه ۱۹۶۰ تا به حال تغییرات چشمگیری داشته است. معماری های اولیه سوپرکامپیوتر که توسط سیمور کرِی پایه گذاری شد،از طراحی های کوچک و نوآورانه و همچنین پردازش موازی محلی، برای دستیابی به عملکرد بیشینه محاسباتی برتر استفاده می کردند.[1] با این حال، با گذر زمان، تقاضا برای قدرت محاسباتی بیشتر باعث ورود دوران سیستم های به طور گسترده موازی شده شد. در دهه 1970، سوپرکامپیوترها تنها از چندین پردازنده استفاده می کردند. اما در دهه 1990، کامپیوترهایی با هزاران پردازنده شروع به کار کردند و تا پایان قرن بیستم، سوپرکامپیوترهای با معماری همزمانی گسترده با ده ها هزار پردازنده با زیرساخت تجاری رایج شدند. سوپرکامپیوترهای قرن بیست و یک با استفاده از بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ پردازنده (بعضی از آنها واحدهای گرافیکی) که از طریق اتصالات سریع به یکدیگر متصل شده اند، استفاده می کنند.[2][3] در طی دهه ها مدیریت چگالی حرارت یکی از مسائل اصلی برای اکثر کامپیوترهای متمرکز بزرگ بوده است.[4][5][6] مقدار زیاد حرارتی که توسط یک سیستم تولید می شود، می تواند اثرات دیگری نیز داشته باشد، مانند کاهش ع
مر قطعات دیگر سیستم. [7] رویکردهای متنوعی برای مدیریت حرارت وجود داشته است، از جمله تزریق مایع فلورینت از طریق سیستم، استفاده از یک سیستم خنک کننده مایع-هوا یا خنک کننده هوایی با دمای تهویه ی هوای عادی مطبوع. [8][9] سیستم هایی که از تعداد بسیار زیادی پردازنده استفاده می کنند، به طور کلی به یکی از دو روش عمل می کنند: در یک رویکرد، به عنوان مثال در محاسبات شبکه ای، قدرت پردازشی تعداد زیادی از کامپیوترها در دامنه های اداری متفاوت، به صورت تصادفی هر زمانی که یک کامپیوتر در دسترس است، استفاده می شود. [10]در رویکرد دیگر، تعداد زیادی پردازنده در نزدیکی یکدیگر استفاده می شوند به عنوان مثال در یک خوشه کامپیوتری. در چنین سیستم متمرکز با همزمانی گسترده، سرعت و انعطاف پذیری اتصال میان افزار بسیار مهم است و سوپرکامپیوترهای مدرن از روش های مختلفی استفاده کرده اند از سیستم های اینفینی باند بهبود یافته تا اتصالات سه بعدی تورس .[11][12] = زمینه و نمای کلی = از اواخر دهه 1960، رشد در قدرت و گسترش سوپرکامپیوترها قابل توجه بوده و جهت گیری های معماری زیربنایی این سیستم ها تغییرات مهمی داشته است. در حالی که سوپرکامپیوترهای اولیه ب
ه تعداد کمی از پردازنده های به صورت نزدیک اتصال یافته که به حافظه مشترک دسترسی داشتند، متکی بودند، سوپرکامپیوترهای قرن 21 از بیش از 100,000 پردازنده استفاده می کنند که توسط شبکه های سریع به هم متصل شده اند. [2][3] طی دهه ها، مدیریت چگالی حرارت به عنوان یک مسئله کلیدی برای اکثر سوپرکامپیوترهای متمرکز باقی مانده است. [4] شعار “خارج کردن حرارت” سیمور کرِی، محور فلسفه طراحی او بود و همچنان به عنوان یک مسئله کلیدی در معماری های سوپرکامپیوتر باقی مانده است، به عنوان مثال در آزمایش های بزرگ مقیاس مانندBlue Waters .[4][5][6] حجم زیاد حرارت تولید شده توسط یک سیستم ممکن است تأثیرات دیگری ، مانند کاهش عمر قطعات دیگر سیستم نیز داشته باشد. [7] در مدیریت حرارت، رویکردهای متنوعی وجود داشته است، به عنوان مثال در کامپیوتر Cray 2 از فلورینرت پمپ شده از طریق سیستم استفاده می شد، در حالی که سیستم X از یک سیستم خنک کننده مخلوط مایع و هوا استفاده می کرد و Blue Gene/P با هوای معمولی تهویه هوا خنک شده بود. .[8][13][14] حرارت از سوپرکامپیوتر Aquasar برای گرم کردن دانشگاه مورد استفاده قرار گرفته است. .[15][16] قدرت گرمایی تولید شده تو
سط یک سوپرکامپیوتر به صورت مستقیم به نوع پردازنده ای که در سیستم استفاده می شود وابسته است، به طوری که پردازنده های قوی تر معمولاً بیشترین گرما را تولید می کنند؛ با تکنولوژی های نیمه رسانایی مشابه. [7] در حالی که سوپرکامپیوترهای اولیه از چند پردازنده سریع و نزدیک به هم استفاده می کردند که از همزمانی محلی (مانند لوله ای پایپلاینینگ و پردازش برداری) بهره می بردند، با گذر زمان تعداد پردازنده ها افزایش یافت و گره های محاسباتی می توانستند در مکان های دورتری قرار گیرند، مانند در یک خوشه کامپیوتری، یا می توانستند به صورت جغرافیایی در پردازش های شبکه ای پخش شوند. [2][17] با افزایش تعداد پردازنده ها در یک سوپرکامپیوتر؛ "نرخ خرابی قطعه" به یک مسئله جدی تبدیل می شود. اگر یک سوپرکامپیوتر از هزاران گره استفاده کند و هر کدام احتمالاً یک بار در سال معمولاً خراب شوند، آن گاه سیستم به چندین خرابی گره در هر روز مواجه خواهد شد. [9] همان طور که قیمت و عملکرد پردازشگرهای گرافیک عمومی (GPGPUs) بهبود یافته است، تعدادی از سوپرکامپیوترهای پتافلاپ مانند تیانه و نبوله برای وابستگی به آنها آغاز کرده اند. [18] با این حال، سیستم های دیگری
مانند کامپیوتر K همچنان از پردازنده های سنتی مانند طراحی های مبتنی بر SPARC استفاده می کنند و کاربرد کلی GPGPUs در برنامه های کامپیوتینگ عالی عمومی موضوعی بحثی است. در واقع، در حالی که یک GPGPU ممکن است برای نمره گرفتن خوب در بنچمارک های خاص تنظیم شود، اما کاربرد کلی آن در الگوریتم های روزمره ممکن است محدود باشد مگر اینکه تلاش قابل توجهی صرف شود تا برنامه به سمت آن تنظیم شود. [19] با این حال، GPUها در حال پیشرفت هستند و در سال ۲۰۱۲، با جایگزینی پردازنده ها با GPUها سوپرکامپیوتر جگوار به تایتان تبدیل شد. .[20][21][22] با افزایش تعداد پردازنده های مستقل در یک سوپرکامپیوتر، روشی که آن ها به داده در سیستم فایل دسترسی پیدا می کنند و نحوه اشتراک گذاری و دسترسی منابع ذخیره سازی ثانویه مهم است. در طول سال ها، تعدادی از سیستم های مدیریت فایل توزیع شده توسعه یافتند، مانند سیستم فایل موازی عمومی IBM، BeeGFS، فایل سیستم موازی مجازی، هد وپ و غیره. [23][24] تعدادی از سوپرکامپیوترها در فهرست TOP100 مانند Tianhe-I از سیستم فایل لاستر لینوکس استفاده می کنند. = سیستم های اولیه با چند پردازنده = با سلسله کامپیوترهای CDC 6600،
تلاش های زودهنگام در حوزه ابرکامپیوترها آغاز شد، و این کامپیوترها با اختصاص کار به دستگاه های جانبی، CPU (واحد پردازش مرکزی) را از پردازش داده های واقعی آزاد ساختند. با کمک کامپایلر Minnesota FORTRAN، می توانست باعث انجام 500 کیلوفلوپس در عملیات ریاضی استاندارد شود. ابرکامپیوترهای زودهنگام دیگر مانند Cray 1 و Cray 2 که پس از آن ظاهر شدند، از تعداد کمی از پردازنده های سریع استفاده می کردند که با هم هماهنگ بودند و به حداکثر مقدار حافظه مشترکی که می توانست در آن زمان مدیریت شود متصل می شدند. [3] این ساختارهای ابتدایی که پردازش موازی را در سطح پردازنده معرفی کردند، نوآوری هایی داشتند مانند پردازش برداری، که در آن پردازنده می توانست در یک چرخه ی ساعتی چند عملیات را انجام دهد، به جای اینکه برای چرخه های متوالی منتظر بماند. با گذر زمان، با افزایش تعداد پردازنده ها، مسائل معماری مختلفی به وجود آمد. دو مسئله که تعداد پردازنده ها را افزایش می دهند، توزیع حافظه و پردازش هستند. در رویکرد حافظه توزیع شده، هر پردازنده فیزیکی به همراه حافظه محلی ای بسته می شود. حافظه مرتبط با پردازنده های دیگر بر اساس پارامترهای پهنای باند
و تاخیر به عنوان دسترسی به حافظه غیر یکنواخت مدیریت می شود. در دهه ۱۹۶۰، pipelining به عنوان یک نوآوری شناخته می شد، و تا دهه ۱۹۷۰، استفاده از پردازنده های برداری به خوبی استقرار یافته بود. تا دهه ۱۹۸۰، بسیاری از ابرکامپیوترها از پردازنده های برداری موازی استفاده می کردند. [2] قدمت اولیه سیستم های محاسباتی کم تعداد پردازنده، امکان استفاده ی آسان از معماری حافظه ی مشترک را فراهم می کرد، که این اجازه را به پردازنده ها می دهد تا به یک منبع حافظه ی مشترک دسترسی پیدا کنند. در اوایل روزهای پیشرفت، از رویکرد معمول دسترسی یکنواخت به حافظه (UMA) استفاده می شد، که در آن زمان دسترسی به یک مکان حافظه بین پردازنده ها مشابه بود. استفاده از دسترسی غیر یکنواخت به حافظه (NUMA) به یک پردازنده اجازه می دهد تا به حافظه ی محلی خود نسبت به دیگر مکان های حافظه، سریع تر دسترسی پیدا کند در حالی که معماری حافظه ی نهان (COMA) امکان استفاده از حافظه ی محلی هر پردازنده به عنوان حافظه ی نهان را به وجود می آورد و برای زمانی که مقادیر حافظه تغییر می کنند نیازمند هماهنگی است.[26] با افزایش تعداد پردازنده ها، ارتباط و هماهنگی کارآمد بین پرداز
نده ها در یک سوپر کامپیوتر چالش بار می شود. برای دستیابی به این هدف، می توان از تعدادی رویکردهای مختلف استفاده کرد. به عنوان مثال، در اوایل دهه ی ۱۹۸۰، در سیستم Cray X- MP از ثبت های مشترک استفاده می شد. در این رویکرد، تمام پردازنده ها به ثبت های مشترک دسترسی داشتند که اطلاعات را به حرکت در نمی آوردند بلکه فقط برای ارتباط و هماهنگی میان پردازنده ها استفاده می شدند. با این حال، چالش های ذاتی در مدیریت حافظه ی مشترک بین پردازنده های متعدد، منجر به معماری های پراکنده بیشتری شد. [27] = همزمانی مرکزی و گسترده = در دهه ۱۹۸۰، با افزایش تقاضای قدرت محاسباتی، روند استفاده از تعداد بسیار زیادی پردازنده آغاز شد که به دوران سیستم های بسیار موازی منجر شد. این سیستم ها دارای حافظه توزیع شده و سیستم های فایل توزیع شده بودند، زیرا معماری حافظه مشترک نمی توانست با تعداد زیادی پردازنده مقیاس پذیر باشد. [2][28] به دنبال این سیستم های اولیه، رویکردهای ترکیبی مانند حافظه مشترک توزیع شده نیز ظاهر شدند. [29] روش خوشه بندی کامپیوتری تعدادی از گره های محاسباتی آماده ی موجود را (مانند کامپیوترهای شخصی مورد استفاده به عنوان سرورها) از
طریق شبکه محلی خصوصی و سریع به یکدیگر متصل می کند. [30] فعالیت های گره های محاسباتی توسط "میان افزار گروه بندی" هماهنگ می شود، یک لایه نرم افزاری که در بالای گره ها قرار دارد و به کاربران امکان می دهد گروه را به عنوان یک واحد محاسباتی یکپارچه تلقی کنند.به عنوان مثال از طریق مفهوم تصویر سیستم تکی. [30] گروه بندی کامپیوتری بر اساس یک رویکرد مدیریت متمرکز که گره ها را به عنوان سرورهای مشترک باهم تنظیم می کند، استوار است. این از رویکردهای دیگری مانند محاسبات همتا به همتا یا شبکه بندی که نیز از تعداد زیادی گره استفاده می کنند اما با بخش بیشتری توزیع شده هستند، متمایز است. .[30] در اوایل قرن ۲۱، فهرست نیمه سالانه سازمان TOP500 که شامل ۵۰۰ سریع ترین رایانه فوق توانمند است، اغلب شامل بسیاری از گروه ها است، به عنوان مثال رایانه ای با حافظه توزیع شده و معماری گروهی بهترین رایانه جهان در سال ۲۰۱۱، رایانه K بود. [31][32] وقتی تعداد زیادی گره های محاسباتی محلی شبه مستقل استفاده می شود (به عنوان مثال در یک معماری گروه بندی) سرعت و انعطاف پذیری اتصال بسیار مهم است. سوپر کامپیوترهای مدرن رویکردهای مختلفی را برای پرداختن به ا
ین مسئله انتخاب کرده اند، به عنوان مثال تیانه از یک شبکه خصوصی با سرعت بالا بر اساس Infiniband QDR که با CPUهای FeiTeng-1000 تقویت شده است، استفاده می کند. [4] از طرف دیگر، سیستم Blue Gene/L از یک اتصال توروس سه بعدی برای ارتباطات جهانی استفاده می کند. 11] در این رویکرد هر گره به شش همسایه نزدیک خود متصل است. یک توروس مشابه توسط Cray T3E استفاده شده است[12]. سیستم های مرکزی بسیار موازی گاهی اوقات از پردازنده های خاص طراحی شده برای یک برنامه خاص استفاده می کنند و ممکن است از تراشه های FPGA برای به دست آوردن عملکرد استفاده کنند. مثال هایی از سوپر کامپیوتر های خاص شامل بل،[33] دیپ بلو،[34] و هیدرا،[35] برای بازی شطرنج، لوله گرانش برای استعراض های فیزیک نجومی،[36] MDGRAPE-3 برای محاسبه ساختار پروتئین[37] و دیناگون عمیق، [38] برای شکستن رمز DES می باشند. = توازی پراکنده عظیم = Grid computing یک رویکرد محیطی است که از یک تعداد بزرگ از کامپیوترها در دامنه های مدیریتی توزیع شده و متنوع استفاده می کند. این یک رویکرد فرصت بومی است که همواره از منابعی که در دسترس هستند. استفاده می کند. [10] یک مثال از این نوع سیستم ها،
BOINC است که یک سیستم شبکه ای فرصت بومی مبتنی بر اراده اعضا است. [39] برخی از برنامه های BOINC با اتصال تقریباً نیم میلیون کامپیوتر از طریق اینترنت به دست میلیون ها پتافلاپ به سطح رسیده اند. [40] با این حال، این نوع نتایج اغلب در رتبه بندی TOP500 ظاهر نمی شوند زیرا این برنامه ها Linpack را اجرا نمی کنند. اگرچه grid computing در اجرای وظایف موازی موفق بوده است، برخی از برنامه های پردازشی نیازمند ماشین های ابری مانند شبیه سازی های هواشناسی یا دینامیک سیالات محاسباتی به دلیل مشکلات تخصیص زیرمجموعه های قابل اعتماد از تعداد زیادی وظیفه و همچنین در دسترسی قابل اعتماد منابع در یک زمان داده شده، بی توجه مانده اند. در quasi-opportunistic supercomputing، یک تعداد بزرگی از کامپیوترهای جغرافیایی متفرقه با حفاظت های داخلی هماهنگ می شوند. این رویکرد quasi-opportunistic به استفاده از محاسبات اراده ای در سیستم های شبکه ای بسیار توزیع شده مانند BOINC یا grid computing عمومی برای انجام دادن دسترسی تقریباً بی هیچ نقص به چندین خوشه محاسباتی اجازه می دهد تا برنامه های موجود به زبان هایی مانند Fortran یا C بین چندین منبع محاسباتی
توزیع شوند. [43] هدف اصلی quasi-opportunistic supercomputing ارائه کیفیت خدمات بهتری نسبت به به اشتراک گذاری منابع فرصت بومی است. این رویکرد quasi-opportunistic به اجرای برنامه های پرسرعت در شبکه های کامپیوتری با برقراری توافقات تخصیص منابع به سطح شبکه، و انتقال پیام های مقاومت پذیر برای محافظت انتزاعی در برابر خرابی های منابع زیرین، تا حدی فرصت بومیت نگه داشته می شود، در حالی که سطح بالاتری از کنترل را فراهم می کند. [10][43][45] = روندهای معماری قرن 21 = IBM Blue Gene معماری رایانه فوق العاده خنک شده با هوا از سرعت پردازنده برای مصرف کم تر انرژی استفاده می کند تا تعداد بیشتری از پردازنده ها را با با استفاده از تهویه معمولی هوا با دمای اتاق می توان استفاده کرد. [14][46] سیستم نسل دوم Blue Gene/P دارای پردازنده ها با منطق ارتباط گره به گره یکپارچه است. این دستگاه با کارایی انرژی بالا، 371 MFLOPS/W را به دست می آورد. [48] کامپیوتر K یک سیستم با پردازنده­های یکپارچه و حافظه توزیع شده، سیستم حافظه با معماری خوشه­ای خنک شده با آب است. این دستگاه از بیش از 80,000 پردازنده SPARC64 VIIIfx (هرکدام با 8 هسته) استفاده م
ی کند، که تقریباً دو برابر هر سیستم دیگری بیش از 700,000 هسته دارد. این مجموعه از بیش از 800 کابینت تشکیل شده است، هرکدام دارای 96 گره محاسباتی (هرکدام با 16 گیگابایت حافظه) و 6 گره I/O. با وجود اینکه از توانایی بیشتری نسبت به پنج سیستم بعدی در لیست TOP500 برخوردار است، اما با نسبت توان به کارایی 824.56 MFLOPS/W، کمترین نسبت توان به عملکرد بین همه ی سیستم های فوق رایانه ای اصلی فعلی است. [50][51] سیستم جایگزین برای کامپیوتر K، با نام PRIMEHPC FX10 از همان ترکیب اتصالات توروس شش بعدی استفاده می کند، اما هنوز هر نود دارای یک پردازنده است. [52] بر خلاف کامپیوتر K، سیستم Tianhe-1A از معماری هیبریدی استفاده می کند و پردازنده ها و GPUها را یکپارچه می کند. این سیستم از بیش از 14,000 پردازنده عمومی Xeon و بیش از 7,000 واحد پردازش گرافیکی عمومی (GPGPUs) Nvidia Tesla بر روی حدود 3,500 تیغه استفاده می کند. [53] این دارای 112 کابینه ی کامپیوتر و 262 ترابایت حافظه توزیع شده است؛ 2 پتابایت از ذخیره سازی دیسک از طریق فایل های خوشه ای بر روی Lustre پیاده سازی شده است. Tianhe-1 از یک شبکه ارتباطی با سرعت بالای اختصاصی برای ات
صال پردازنده­ ها استفاده می کند. این شبکه ارتباطی اختصاصی بر پایه ی Infiniband QDR است که با پردازنده­های FeiTeng-1000 محصول چینی ارتقاء یافته است. در مورد روندهای معماری قرن 21این سیستم دو برابر سریع­تر از Infiniband ولی کم­تر از بعضی از اتصالات در سایر سوپرکامپیوترها است. در سال ۲۰۱۱، IBM مشارکت خود را در پروژه Blue Waters petaflops در دانشگاه ایلینوی پایان داد. معماری Blue Waters بر پایه پردازنده IBM POWER7 بود و قرار بود دارای ۲۰۰٬۰۰۰ هسته با یک پتابایت حافظه جهانی قابل دسترس و ۱۰ پتابایت فضای دیسک باشد. هدف از دستیابی به یک پتافلوپ پایدار، انتخاب های طراحی بود که عملکرد هسته های تکی را بهینه می کرد و بنابراین تعداد کمتری از هسته ها را داشت. انتظار می رفت تعداد کمتری از هسته ها به بهبود عملکرد در برنامه هایی که به خوبی به تعداد زیادی از پردازنده ها مقیاس نمی کردند، کمک کند. معماری حافظه جهانی قابل دسترس هم به حل مشکلات آدرس حافظه به نحوی کارآمد هدفمند می پرداخت. انتظار می رفت Blue Waters حداقل با سرعت پایدار یک پتافلوپ اجرا شود و بر روی رویکرد ویژه خنک کننده آب برای مدیریت گرما تکیه می کرد. در چهار سال او
ل عملکرد، بنیاد علوم ملی حدود ۲۰۰ میلیون دلار بر پروژه هزینه کرد. پس از آن، IBM گره محاسباتی Power 775 را از فناوری این پروژه منتشر کرد، اما عملیاتا رویکرد Blue Waters را رها کرد. سیستم Cyclops64 از رویکرد "سوپرکامپیوتر در یک تراشه" استفاده می کند و از استفاده از پردازنده های پراکنده بزرگ دوری می کند. [60][61] هر تراشه Cyclops64 به صورت ۶۴ بیتی دارای ۸۰ پردازنده است و تمام سیستم از معماری حافظه ی گلوبال استفاده می کند. پردازنده ها از طریق یک سوییچ crossbar غیر داخلی مسدود نشده به یکدیگر متصل شده و از طریق حافظه گلوبال با یکدیگر ارتباط برقرار می کنند. در این معماری، حافظه نهان داده ها وجود ندارد، اما نیمی از هر بانک SRAM می تواند به عنوان حافظه scratchpad استفاده شود. [62] این نوع معماری امکان پردازش موازی بدون ساختار را در یک سیستم حافظه غیر پیوسته به صورت پویا فراهم می کند اما برای نقش آفرینی بهینه الگوریتم های موازی بر روی یک سیستم با تعداد بسیاری هسته چالش ها ایجاد می کند. [61] = همچنین بنگرید به = سیستم های عامل سوپرکامپیوترها سوپرکامپیوترها در چین سوپرکامپیوترها در اروپا تاریخچه سوپرکامپیوترها سوپرکامپیو
ترها در هند سوپرکامپیوترها در ژاپن = منابع = 1. Sao-Jie Chen; Guang-Huei Lin; Pao-Ann Hsiung; Yu-Hen Hu (9 February 2009). "Hardware Software Co- Design of a Multimedia Soc Platform" (https://books.google.com/books?id=OXyo3om9ZOkC) . Springer. pp. 70–72. ISBN 978-1-4020-9622-8. Retrieved 15 June 2012. 2. Hoffman, Allan R. (1989). "Supercomputers : directions in technology and applications". Washington, D.C.: National Academy Press. pp. 35–47. ISBN 978-0-309-04088-4. 3. Hill, Mark D.; Jouppi, Norman P.; Sohi, Gurindar (2000). "Readings in computer architecture". San Francisco: Morgan Kaufmann. pp. 40–49. ISBN 978-1-55860-539-8. 4. Yang, Xue-Jun; Liao, Xiang-Ke; Lu, Kai; Hu, Qing-Feng; Song, Jun-Qiang; Su, Jin-Shu (2011). "The TianHe-1A Supercomputer: Its Hardware and Software". "Journal of Computer Science and Technology". 26 (3): 344–351. doi:10.1007/s02011-011-1137-8 (https://doi.org/10.1007%2Fs02011-011-1137-8) . S2CID 1389468 (https://api.semanticscholar.org/CorpusID:1389468) . 5. Murray, Charles J. (1997)