Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هنری، قانون ۱۵۴۷ عمداً برای از بین بردن آخرین مکان های باقی مانده که به دعا برای برزخیان اختصاص یافته بودند، طراحی شد. ثروت مصادره شده، حمایت مالی از راف ووینگ از اسکاتلند را فراهم کرد. کشیشان این چنتری ها به عنوان روحانیون کمکی و معلمان مدارس به خدمت گرفته شدند و در برخی از مناطق به دلیل از دست دادن پول های خیریه ، چنتری ها رو به ویرانی نهادند. مورخان در مورد استقبال از این قوانین اختلاف نظر دارند. آرتور جفری دیکنز مدعیست که خود مردم دیگر «به عشای ربانی برای نجات ارواح در برزخ اعتقاد ندارند»، اما ایمون دافی استدلال کرد که تخریب کلیساهای مذهبی و حذف تصاویر با فعالیت کمیسرهای سلطنتی همزمان شده است. شواهد اغلب مبهم است. در برخی جاها، کشیشان عبادتگاها همچنان به دعا کردن می پرداختند و زیمن داران برای انجام این کار به آنها پول می دادند. در برخی از مناطق اقداماتی را برای پنهان کردن تصاویر و مجسمه ها انجام دادند تا آنها را از مصادره و تخریب نجات دهند. مخالفت با حذف تصاویر بسیار گسترده بود - به طوری که وقتی در دوران جمهوری انگلستان، ویلیام داوسینگ مأمور شکستن تصویر در سافک شد، کار او، همان طور که او آن را ثبت کرده، ب
سیار زیاد بود. کتاب دعای ۱۵۴۹. سال دوم سلطنت ادوارد نقطه عطفی برای اصلاحات انگلیس بود. بسیاری سال ۱۵۴۸ را به جای دهه ۱۵۳۰، به عنوان آغاز جدایی کلیسای انگلیس از کلیسای کاتولیک رم می شناختند. در ۱۸ ژانویه ۱۵۴۸، شورای خصوصی استفاده از شمع در مراسم بزرگداشت پاکیزگی مریم مقدس، استفاده از خاکستر در چهارشنبه خاکستر و شاخه نخل در یکشنبه نخل را ممنوع کرد. در ۲۱ فوریه، شورا صراحتاً دستور حذف تمامی تصاویر کلیسا را صادر کرد. اما اعلامیه سلطنتی در ۸ مارس، تغییر مهم تری را اعلام کرد - اولین اصلاحات اساسی در مراسم عشای ربانی و الهیات رسمی کلیسای انگلستان. «دستور عشای ربانی» مجموعه ای از نصیحت ها و دعاهای انگلیسی بود که منعکس کننده الهیات پروتستانی بود و در عشای ربانی لاتین درج شد. یک انحراف قابل توجه از سنت این بود که اعتراف یک نفر به یک کشیش اختیاری بود (در حالی که حتی قبل از انجام مراسمات عشای ربانی این مورد همیشه الزامی بود) و با یک اعتراف عمومی که توسط کل جماعت حاضر گفته می شد جایگزین شد. تأثیر این قانون بر دین عرفی نه فقط پروتستان ها که بر اکثریت مردم عادی عمیق بود، زیرا دیگر مردم عادی نیز از اعتراف به گناهان خود نزد ک
شیش های خود دست کشیدند. در سال ۱۵۴۸، کرانمر و دیگر پروتستان های برجسته از لوتری بودن به موضع اصلاح شده در مراسم عشای ربانی تغیر عقیده دادند. البته در تغییر عقیده کرانمر مارتین بوسر، الهی دان استراسبورگ، تأثیر بسزایی داشت. نتایج این تغییر را می توان در تعلیمات مربوط به عشای ربانی مشاهده کرد. به مردم عادی آموزش داده می شد که هنگام انجام مراسمات عشای ربانی «به لحاظ روحی گوشت مسیح را می خورند»، حمله ای واضح به اعتقاد به حضور واقعی و فیزیکال مسیح در مراسم عشای ربانی. و در نهایت «دستور عشای ربانی» در کتاب دعای جدید تا حد زیادی بدون تغییر گنجانده شد. "کتاب دعای مشترک" کتاب دعا و عبادت جدیدی بود که توسط قانون یکنواختی ۱۵۴۹ مجاز شد. چندین آیین منطقه ای لاتین که در آن زمان استفاده می شد، مانند استفاده از ساروم، استفاده از یورک و استفاده از هرفورد با عبادت به زبان انگلیسی جایگزین شد. این کتاب که توسط کرانمر تألیف شد، اولین کتاب دعای او بود و مصالحه ای موقت با محافظه کاران بود. این کتاب به پروتستان ها با حفظ ساختار سنتی عشای ربانی، خدماتیعاری از آنچه آنها خرافات می دانستند، ارائه کرد. در کتاب جدید چرخه های تعطیلات مسیحی
رعایت می شد و توضیحاتی برای انجام عبادات متینز نیز داشت (دعای صبح) همچنین توضیحاتی برای عشای ربانی و سرود شامگاه (دعای عصر) وجود داشت. علاوه بر این، تقویمی از اعیاد قدیسین با خواندن کتاب مقدس متناسب با آن روز وجود داشت. کشیشان هنوز لباس رسمی می پوشیدند - البته کتاب دعا به جای شنل (chasuble)، لباس بدون آستین (cope) را توصیه می کرد. در این میان بسیاری از اعمال عبادی تغییرات ناچیزی به خود دیدند. غسل تعمید هنوز طبیعت به شدت مقدس خود را حفظ کرده بود، از جمله وجود برکت آب (blessing of water) در حوضچه تعمید، قول های والدین تعمیدی، علامت صلیب بر پیشانی کودک و پیچیدن کودک در یک پارچه تدهین سفید رنگ. خدمات تأیید و ازدواج از آیین ساروم پیروی می کرد. هنوز در پاره ای نقاط دعا برای اموات و مراسم عزاداری در عشای ربانی وجود داشت، مانند برگزاری مراسم عشای ربانی در یک تشییع جنازه. با این وجود، اولین "کتاب دعای مشترک" یک انحراف «رادیکال» از عبادت سنتی بود، زیرا «تقریباً همه چیزهایی را که تا آن زمان برای ایجاد خدا ترسی در عشای ربانی اهمیت داشت، حذف شد». عشای ربانی بدون بالا بردن نان و شراب مقدس انجام شد. بالا بردن، لحظهٔ حیاتی و
شورانگیز مراسم عبادت قدیمی بود، که البته همان هم به ایدهٔ حضور واقعی مسیح وابسته بود. علاوه بر این، دعای تقدیس برای بازتاب الهیات پروتستانی تغییر یافت. در مراسم ها از سه پیشکش یاد می شد؛ اولین مورد قربانی شدن عیسی روی صلیب بود. دوم، حمد و سپاس پیشکش کردن حضار کلیسا و سوم ارائه کردن "نفس، روح و بدن، تا پیشکشی مناسب، مقدس و سر زنده " به درگاه خداوند باشد. در حالی که قانون قرون وسطایی مراسم عشای ربانی به صراحت عمل کشیش در محراب را به عنوان قربانی کردن مسیح می شناخت، کتاب دعا با بیان اینکه پیشکش کردن حمد و سپاس در مراسم عشای ربانی مشابه قربانی مسیح بر روی صلیب نیست و ارتباط بین این دو مراسم را قطع کرد. به جای اینکه کشیش قربانی شدن مسیح را به خدای پدر تقدیم کند، حضار حمد و سپاس خود را تقدیم می کردند. اکنون می بایست مراسم عشای ربانی را صرفاً وسیله ای برای جمع شدن حضار و دریافت برکات مراسم قربانی شدن مسیح دانست. انحرافات دیگری نیز از سنت وجود داشت. حداقل در ابتدا، موسیقی وجود نداشت زیرا زمان می برد تا بدنه موسیقی لاتین کلیسا جایگزین شود. بیشتر مراسم های مذهبی صرفاً با اعیاد اصلی مانند کریسمس، عید پاک و ویتسون و روز
های مقدسی مانند (حواریون، بشارت دهندگان، یحیی ومریم مجدلیه) و تنها دو روز عید ماریان (طهارت و بشارت) جایگزین شدند. عروج مریم و جشن یادبود شام آخر مسیح و دیگر جشن ها از بین رفتند. در سال ۱۵۴۹، پارلمان همچنین ازدواج روحانیون را قانونی اعلام کرد، چیزی که قبلاً توسط برخی پروتستان ها (از جمله کرانمر) انجام می شد، اما محافظه کاران آن را بعنوان امری ناپسند تلقی کردند. شورش. اجرای مراسم مذهبی جدید بدون درگیری هم نبود. در غرب کشور، معرفی کتاب دعای مشترک کاتالیزوری برای یک سری قیام ها در تابستان ۱۵۴۹ بود. تحولات در ابعاد کوچکتری در جاهای دیگر از میدلندز غربی تا یورک شر وجود داشت. شورش ها البته فقط در واکنش به کتاب دعای جدید نبود. شورشیان خواستار احیای کامل آیین های کاتولیک قبل از اصلاحات بودند. آنها همچنین نگرانی های اقتصادی نیز داشتند، مانند حصار کشی زمین های کشاورزان توسط اربابان منطقه که خود به تضادهای بطقاتی می انجامید. با این حال، در شرق آنگلیا، شورش ها فاقد عنصر احیای آیین های کاتولیک بودند. البته در شورش های مثل شورش کت در نورویچ ترکیبی چند عامل خداترسی پروتستانی را با مطالبه اصلاحات اقتصادی و عدالت اجتماعی در ه
م آمیخت. البته قیام ها پس از تلفات قابل توجهی سرکوب شدند. سامرست مقصر شناخته شد و در ماه اکتبر از قدرت برکنار شد. هم محافظه کاران و هم اصلاح طلبان به اشتباه فکر می کردند که حرکت اصلاحاتی آغاز شده سرنگون خواهد شد. جانشین سامرست جان دادلی بود که به عنوان نایب السلطنه بالفعل و رئیس جدید شورای خصوصی نیز خدمت می کرد. وارویک اجرای بیشتر سیاست اصلاحی را وسیله ای برای جلب حمایت پروتستان ها و شکست دادن رقبای محافظه کار خود می دانست. اصلاحات عمیق تر. از این نقطه به بعد، اصلاحات با سرعت پیش رفت. از دهه ۱۵۳۰، یکی از موانع اصلاحات پروتستانی، اسقف ها بودند که بین اکثریت سنت گرا و اقلیت پروتستان تقسیم شده بودند. این مانع در ۱۵۵۰–۱۵۵۱ زمانی که اسقف نشین ها از محافظه کاران پاکسازی شد، برداشته شد. ادموند بونر از لندن، ویلیام راگاز نورویچ، نیکلاس هیث از ووستر، جان ویسی از اکستر، کاتبرت تونستال از دورهام، جورج دی از چیچستر و استفان گاردینر از وینچستر یا از سمت اسقفی خود محروم شدند یا مجبور به استعفا شدند. توماس ترلبی، اسقف وست مینستر، تنها با منتقل شدن به اسقف نشین نوریچ، جایی که در طول اسقفی خود عملاً هیچ کاری انجام نداد توانست
اسقف باقی بماند. اسقف های سنت گرا با پروتستان هایی مانند نیکلاس ریدلی، جان پونت، جان هوپر و مایلز کاوردیل جایگزین شدند. اسقف های پروتستان که به تازگی جسور شده بودند، توجه خود را به پایان دادن به تلاش های روحانیون محافظه کار برای «جعل عشای ربانی پاپ» از طریق خلاءهای موجود در کتاب دعای ۱۵۴۹ معطوف کردند. کتاب دعای مشترک در زمانی تألیف شد که لازم بود امتیازی به سنت گرایان داده شود. کشیش های محافظه کار از این امر بهره بردند که مراسم عبادت جدید را تا حد امکان شبیه مراسم قدیم اجرا می کردند، از جمله بالا بردن نان و شراب در مراسم عشای ربانی. اسقف محافظه کار گاردینر کتاب دعا را در حالی که در زندان بود تأیید کرد. مورخ ایرلندی، ایمون دافی به این نکته اشاره می کند که بسیاری از مردم غیر روحانی با کتاب دعا «به عنوان یک کتاب دعای انگلیسی» رفتار می کردند. برای حمله به مراسم عشای ربانی، پروتستان ها خواستار برداشتن محراب های سنگی شدند. اسقف ریدلی این کارزار را در ماه مه ۱۵۵۰ آغاز کرد، زمانی که دستور داد تمام محراب های واقع در اسقف نشین لندن را با میزهای چوبی جایگزین کنند. اسقف های دیگر در سراسر کشور از لندن الگو گرفتند، اما مق
اومت هایی نیز وجود داشت. در نوامبر ۱۵۵۰، شورای خصوصی دستور حذف همه محراب ها را در تلاش برای پایان دادن به همه اختلافات داد. در حالی که کتاب دعا از اصطلاح «محراب» استفاده می کرد، پروتستان ها میز را ترجیح می دادند، زیرا در شام آخر، مسیح مراسم را بر سر یک میز برگزار کرد. برداشتن محراب ها همچنین تلاشی برای از بین بردن این ایده بود که عشای ربانی مراسم قربانی کردن مسیح است. در طول ماه روزه در سال ۱۵۵۰، جان هوپر موعظه کرد، «تا زمانی که محراب ها باقی می مانند، هم مردم نادان و هم کشیش نادان متقاعد شده از شر، همیشه رؤیای قربانی کردن را خواهند دید». در مارس ۱۵۵۰، دستورنامه جدیدی منتشر شد که بر اساس رساله مارتین بوسر در مورد شکل کهنوت بود. در حالی که بوسر تنها یک اجرای وظیفه برای هر سه مرتبه از روحانیون ارائه کرده بود، دستور العمل انگلیسی محافظه کار تر بود و خدمات جداگانه ای برای شماس ها، کشیشان و اسقف ها داشت. جان هوپر در طول انجام وظیفه به عنوان اسقف گلاستر، به الزام پوشیدن یک شنل سیاه بر روی یک قلاب بافی سفید، اعتراض کرد. اما در نهایت متقاعد شد که لباسی که از نظر خودش توهین آمیز بود را بپوشد. این اولین نبرد در مناقشه
لباس ها بود، که اساساً درگیری بر سر این بود که آیا کلیسا می تواند از مردم بخواهد مراسمی را که نه برای رستگاری ضروری است و نه توسط کتاب مقدس ممنوع شده است، رعایت کنند. کتاب دعای ۱۵۵۲ و مصادره اموال کلیسا. کتاب دعای مشترک سال ۱۵۴۹ توسط پروتستان ها در انگلستان و خارج از کشور به دلیل مستعد تفسیر مجدد بودن قوانین کلیسای کاتولیک مورد انتقاد قرار گرفت. مارتین بوسر ۶۰ مشکل را در کتاب دعا شناسایی کرد. تغییرات بین سال های ۱۵۴۸ و ۱۵۵۲ در الهیات عشای ربانی نیز کتاب دعا را رضایت بخش نکرد - در آن زمان پروتستان های انگلیسی به اجماع دست یافتند که هرگونه حضور واقعی بدن مسیح در مراسم عشای ربانی را رد کنند. برخی از پروتستان های بانفوذ مانند پیتر ورمیگلی از دیدگاه نمادین اولریش تسوینگلی دربارهٔ مراسم عشای ربانی دفاع کردند. پروتستان های کمتر رادیکال مانند بوسر و کرانمر از حضور روحانی (غیر جسمانی) در مراسم مقدس دفاع کردند. خود کرانمر قبلاً دیدگاه های پذیرش گرایان در مورد شام آخر را پذیرفته بود. در آوریل ۱۵۵۲، قانون جدید یکنواختی اجازه داد که کتاب تجدید نظر شده دعای مشترک تا ۱ نوامبر مورد استفاده قرار گیرد. این کتاب دعای جدید بسیار
ی از عناصر سنتی را در کتاب دعای ۱۵۴۹ که پیشتر چاپ شده بود حذف کرد و در نتیجه مناسکی پروتستانی تر به وجود آمد. مراسم عشای ربانی جدید برای حذف هرگونه اشاره ای به تقدیس یا تغییر در نان و شراب طراحی شده بود. قرار بود به جای نان فطیر از نان معمولی استفاده شود. دعای توسل حذف شد و کشیش دستیار هنگام عشای ربانی دیگر به «جسم مسیح» اشاره ای نمی نکرد. بلکه می گفت: «این را بگیر و بخور، به یاد اینکه مسیح برای تو جان داد و در سینه ات او را با شکر و سپاسگذاری، سیراب کن». حضور مسیح در عشای ربانی یک حضور روحانی «محدود به تجربه ذهنی ارتباط دهنده» بود. اسقف انگلیکن کالین بوکانان، کتاب دعا را به این معنا تفسیر کرد که «تنها نقطه ای که نان و شراب به بدن و خون دلالت می کنند، در لحظهٔ انجام مراسم است» و نان یا شراب باقی مانده باید توسط متصدیان برای مصرف معمولی به خانه برده می شد. در کتاب دعای جدید، آخرین آثار دعای برای مردگان از مراسم تشیع جنازه حذف شد. بر خلاف نسخه ۱۵۴۹، کتاب دعای ۱۵۵۲ بسیاری از مراسم مذهبی و سنتی را که نشان دهنده اعتقاد به برکت و جن گیری از افراد یا اشیاء بود حذف کرد. در مراسم غسل تعمید، نوزادان دیگر جنگیری جزئی (د
عا برای دور شدن ارواح شیطانی) نمی شدند و ردای کریسم سفید نمی پوشیدند. عمل مسح کردن دیگر در غسل تعمید، انتصاب روحانیون و عیادت از بیماران جایی نداشت. تمام این مراسمات برای تأکید بر اهمیت ایمان به جای اهمیت دادن به خود مراسم یا اشیاء درون مراسم، تغییر یافت. لباس روحانیت ساده شده بود - دستیاران روحانیون فقط مجاز به پوشیدن ردای سفید رنگ بودند و اسقف ها مجبور بودند ردای سفید رنگ بلند تری بپوشند. در تمام دوران سلطنت ادوارد، دولت اشیای باارزش کلیساهای محلی (parish) را ظاهراً برای جلوگیری از دزدی، تصرف می کرد، درست مانند همان کاری که با چنتری ها انجام شد. در مارس ۱۵۵۱ شورای خصوصی دستور مصادره بشقاب ها و لباس های اسقف ها را صادر کرد. البته تا سال ۱۵۵۲–۱۵۵۳ که کمیسران منصوب شدند، هیچ اقدامی انجام نشد. به آن ها دستور داده شد که فقط «اقلام ضروری» را که در کتاب دعای مشترک سال ۱۵۵۲ لازم است، باقی بگذارند - یک ردای سفید، رو میزی، پیاله و یک زنگوله. اقلامی که باید توقیف شوند عبارتند از شنل ها، جام ها، ظرف روغن مقدس، ظرف نان عشای ربانی، مونسترنس و شمعدان ها. بسیاری از کلیساها پیش دستی کردند آنها به جای اجازهٔ مصادره آنها در آ
ینده، اشیای با ارزش خود را فروختند. آنها با این پول ها پروژه هایی از کلیسای های محله ای را تأمین کردند که توسط مقامات سلطنتی نمی توانستند به چالش کشیده شوند. البته در بسیاری از کلیساها، اقلام ذکر شده مخفی می شد یا به اعیان محلی داده می شد که در واقع این خود همان اعیان بودند که این اقلام را به کلیسا قرض داده بودند. این مصادره ها باعث تنش بین رهبران کلیسای پروتستان و واریک (که حالا دوک نورثامبرلند نامیده می شد) شد. کرانمر، ریدلی و دیگر رهبران پروتستان به نورثامبرلند اعتماد نداشتند. البته نورثامبرلند خود به دنبال تضعیف این اسقف ها با تبلیغ برای منتقدان آنها، مانند جان لاسکی و جان ناکس بود. طرح کرانمر برای بازنگری در قانون کلیسایی (Reformatio legum ecclesiasticarum)، به دلیل مخالفت نورثامبرلند در پارلمان شکست خورد. علی رغم چنین تنش هایی، در ماه مه ۱۵۵۳ دکترین جدیدی برای جایگزینی کتاب پادشاه در مورد قدرت سلطنتی صادر شد. قانون چهل و دو ماده منعکس کننده الهیات اصلاح شده و عملی است که در دوران سلطنت ادوارد شکل گرفته بود. تاریخ دان بریتانیایی کریستوفر هیگ آن را به عنوان «کالوینیسم محدود» توصیف می کند. این قانون جبر را
تأیید می کرد و اینکه پادشاه انگلستان رئیس عالی کلیسای انگلستان بود. جانشینی ادوارد. پادشاه ادوارد در فوریه به شدت بیمار شد و در ژوئیه ۱۵۵۳ درگذشت. قبل از مرگش، ادوارد نگران بود که مری، خواهر کاتولیک متعهدش، اصلاحات مذهبی او را لغو کند. طرح جدیدی برای جانشینی ایجاد شد که در آن هر دو خواهر ادوارد مری و الیزابت به دلیل نامشروع بودن به نفع جین گری پروتستان، نوه عمه ادوارد، ماری تودور و عروس دوک نورثامبرلند، دور زده شدند. این جانشینی جدید سومین قانون جانشینی مصوب سال ۱۵۴۴ را نقض کرد و عمدتاً به عنوان تلاشی توسط نورثامبرلند برای ماندن در قدرت تلقی شد. نورثامبرلند به دلیل موضوع مصادره کلیسا نامحبوب بود در نتیجه حمایت ها از جین از بین رفت. در ۱۹ ژوئیه، شورای خصوصی، مری را ملکه اعلام کرد و با شادی مردم لندن مواجه شد. بازگشت به عقب ماری. آشتی با رم. هم پروتستان ها و هم کاتولیک ها دریافتند که به سلطنت رسیدن ماری یکم، ملکه انگلستان به معنای احیای دین سنتی است. قبل از تحریم قانونی مراسم عشای ربانی انگلیسی که در کتاب دعای مشترک ۱۵۵۲ به رسمیت شناخته شده بود، عشای ربانی لاتین در سراسر انگلستان دوباره برگزار می شد. ماری سلطن
ت خود را محتاطانه با تأکید بر نیاز به تساهل در مسائل دینی آغاز کرد و اعلام کرد که فعلاً اجباری به انطباق مذهبی نخواهد داشت. البته که اینها بخشی از تلاش ماری برای جلوگیری از تحریک مخالفت پروتستان قبل از اینکه بتواند قدرت خود را تحکیم کند بود. اگرچه پروتستان ها اکثریت جمعیت را تشکیل نمی دادند، تعداد آنها در طول سلطنت ادوارد افزایش یافته بود. تاریخ دان ایمون دافی می نویسد که «پروتستانیسم در لندن و در شهرهایی مانند بریستول، رای، و کولچستر قدرت قابل توجه بدست آورده بود و در برخی از شهرهای شمالی مانند هسل، هال و هالیفاکس نیز چنین بود». پس از به قدرت رسیدن ماری، دوک نورفولک به همراه اسقف های محافظه کار بونر، گاردینر، تونستال، دی و هیث از زندان آزاد شدند و به اسقف نشین های سابق خود بازگردانده شدند. در سپتامبر ۱۵۵۳، هوپر و کرانمر به زندان افتادند. نورثامبرلند نیز بعد از گرویدن به کاتولیک اعدام شد. گسست از رم و اصلاحات مذهبی هنری هشتم و ادوارد ششم از طریق قانونگذاری پارلمانی حاصل شد و تنها از طریق پارلمان قابل برگشت بود. هنگامی که پارلمان در اکتبر تشکیل جلسه داد، اسقف گاردینر، اکنون لرد صدراعظم، در همان ابتدای کار لغو
کلیه قوانین مذهبی تصویب شده از سال ۱۵۲۹ را پیشنهاد کرد. مجلس عوام از تصویب این لایحه امتناع کرد و پس از بحث های داغ، پارلمان همه قوانین مذهبی ادواردی را لغو کرد. توانایی ازدواج روحانیون و کتاب دعا، در اولین اساسنامه لغو شدند. در ۲۰ دسامبر، عشای ربانی توسط قانون دوباره احیا شد. البته برای ماری شکست هایی هم وجود داشت: پارلمان از مجازات شرکت نکردن در مراسم عشای ربانی امتناع کرد، اموال مصادره شده ی کلیسا را پس نداد و مسئله برتری پاپ را دوباره مورد بررسی قرار نداد. اگر ماری قرار بود کاتولیک را برای انگلستان تضمین کند، به یک وارث جدید نیاز داشت و باید از به ارث بردن سلطنت توسط الیزابت، خواهر ناتنی پروتستانش جلوگیری می کرد. او به توصیه پسر عمویش کارل پنجم، امپراتور مقدس روم، در سال ۱۵۵۴ با پسرش فلیپه دوم اسپانیا ازدواج کرد. اگرچه مقرر شده بود که فیلیپ هرگز وارث پادشاهی نباشد، اگر وارثی وجود نداشته باشد، املاکی نداشته باشد و تاجگذاری نداشته باشد. در پایان سال ۱۵۵۴، توافق مذهبی هنری هشتم دوباره برقرار شد، اما ارتباطی بین کلیسای انگلستان و رم برقرار نشده بود. البته قبل از اینکه اتحاد دوباره اتفاق بیفتد، اختلافات مربوط
به اموال کلیسا باید حل و فصل می شد - که در عمل به این معنی بود که به اشراف و اعیانی که زمین های مصادره شده کلیسا را خریداری کرده بودند اجازه می داد آنها را حفظ کنند. کاردینال رجینالد پل، پسر عموی ملکه، در نوامبر ۱۵۵۴ به عنوان نماینده پاپ برای پایان دادن به جدایی کلیسای انگلستان و کلیسای کاتولیک رم وارد لندن شد. در ۲۸ نوامبر، پل پارلمان را مورد خطاب قرار داد تا و از آنها خواست که به انشقاق پایان دهند و اعلام کرد «من آمده ام نه برای تخریب، بلکه برای ساختن. من برای آشتی آمده ام، نه برای محکوم کردن. من آمده ام نه برای اجبار، بلکه برای فراخوان مجدد.» در پاسخ، پارلمان روز بعد طوماری را به ملکه تسلیم کرد با این مضمون «این قلمرو ممکن است دوباره به وسیله لرد کاردینال پل به کلیسای رم متحد گردد». در ۳۰ نوامبر، پل با هر دو مجلس صحبت کرد و اعضای پارلمان را به همراه «تمام قلمرو از هر بدعت و تفرقه» مبری کرد. پس از آن، سلسله مراتب روحانیت مقامات با درجه پایینتر خود را از بدعت مبری می کردند.در ۲۶ دسامبر، شورای خصوصی قوانینی را برای لغو قوانین مذهبی دوران سلطنت هنری هشتم و اجرای اتحاد مجدد با رم ارائه کرد. این لایحه به عنوان د
ومین اساسنامه لغو تصویب شد. ترمیم کاتولیک. ایمون دافی می نویسد که «برنامه مذهبی ماریان، واکنشی نبود، بلکه بازسازی خلاقانه بود» که هر آنچه را که در اصلاحات هنری هشتم و ادوارد ششم مثبت تلقی می شد جذب می کرد. نتیجه «به طرز نامحسوس اما مشخصی با کاتولیک در دهه ۱۵۲۰ متفاوت بود.» به گفته مورخ کریستوفر هیگ، کاتولیکی که در دوران سلطنت ماری شکل گرفت، «کاتولیک اراسمی بالغ شده» که توسط روحانیون برجسته آن پایه گذاری شده بود که همگی در دهه های ۱۵۲۰ و ۱۵۳۰ تحصیل کرده بودند. ادبیات کلیسای ماریان، میزان خیرات در کلیسا و گزارش های سرپرستان کلیسا نشان می دهد که تأکید کمتری بر مقدسین، تصاویر و دعا برای مردگان وجود دارد. در ضمن تمرکز بیشتری بر نیاز به پشیمانی درونی بود تا انجام دادن مراسم برای توبه بیرونی با محوریت کلیسا. کاردینال پل خود عضوی از گروه تحت عنوان معنویون ("Spirituali)" بود، یک جنبش اصلاحی کاتولیک که با پروتستان ها بر وابستگی کامل انسان برای رستگار شدن از طریق ایمان اشتراکات زیادی داشت و بر دیدگاه های آگوستینی در مورد رستگاری تأکید داشت. کاردینال پل سرانجام در سال ۱۵۵۶ جایگزین کرانمر به عنوان اسقف اعظم کانتربری شد، ز
یرا مسائل قضایی بین انگلستان و رم مانع برکناری کرانمر می شد. ماری می توانست کرانمر را به اتهام خیانت محاکمه و اعدام کند - او از ادعاهای لیدی جین گری حمایت کرده بود - اما او تصمیم گرفت که او را به جرم بدعت محاکمه کند. اظهار ندامت او از پروتستانیسم خود یک حرکت بزرگ بود. البته او به طور غیرمنتظره ای در آخرین لحظه از اظهار ندامت خود صرف نظر کرد، زیرا فهمیده بود قرار است در آتش سوزانده شود و بدین ترتیب پیروزی تبلیغاتی دولت ماری را خراب کرد. پل به عنوان نماینده پاپ، استان کانتربری و ایالت یورک را زیر نفوذ خودش داشت، که به او اجازه داد تا بر اصلاحات کاتولیک در سراسر انگلستان نظارت کند. او دوباره تصاویر مقدسین و لباس رسمی اسقف ها را به کلیساها برگرداند. حدود ۲۰۰۰ روحانی متأهل از همسران خود جدا شدند، البته اکثریت آنها اجازه داشتند به کار خود به عنوان کشیش ادامه دهند. پل توسط برخی از روشنفکران برجسته کاتولیک یعنی اعضای اسپانیایی گروه نظم دومینیکن: پدرو دو سوتو، خوان دی ویلاگارسیا و بارتولومه کارانزا کمک می شد. در سال ۱۵۵۶، پل به روحانیون دستور داد که هر یکشنبه یک فصل از "دکترین سودمند و ضروری" اسقف بونر را برای اعضای ا
سقف نشین خود بخوانند. کتاب بونر با الگوبرداری "از کتاب پادشاه" محصول سال ۱۵۴۳ بود، و بر اساس بررسی آموزه های اساسی کاتولیک بود که پیرامون اعتقادنامه رسولان، ده فرمان، هفت گناه مرگبار، هفت آیین، دعای خداوند، و سلام مریم سازماندهی شده بود. بونر همچنین یک کلاس آموزشی برای کودکان و مجموعه ای از موعظه ها را منتشر می کرد. از دسامبر ۱۵۵۵ تا فوریه ۱۵۵۶، کاردینال پل ریاست یک مجمع ملی قانونی را بر عهده داشت که مجموعه ای از احکام را با عنوان "Reformatio Angliae" یا اصلاحات انگلستان صادر می کرد. اقدامات انجام شده توسط انجمن جلو انداختن بسیاری از اصلاحات در سراسر کلیسای کاتولیک پس از شورای ترنت بود. پول معتقد بود که جهل و فقدان انضباط در میان روحانیون به آشوب مذهبی انگلستان منجر شده است و اصلاحات مجمع برای رفع هر دو مشکل طراحی شده است. غیبت روحانیون (عدم اقامت روحانیون در حوزه یا محله خود)، کثرت گرایی و سیمونی (فروش بخشش) محکوم شد. موعظه در مرکز تبلیغات دینی قرار داده شد و همه روحانیون باید برای مردم موعظه می کردند (رهبران و معاونینی که موفق به انجام آن نمی شدند جریمه شدند). مهم ترین بخش این طرح، دستور تأسیس حوزه علمیه در
هر حوزه بود که جایگزین شیوه های بی نظم سابق که در آن کشیش ها آموزش می دیدند، شدند. شورای ترنت بعداً سیستم حوزه علمیه را بر بقیه کلیسای کاتولیک تحمیل کرد. همچنین برای اولین بار بود که خیمه محراب را که برای ذخیره نان عشای ربانی برای عبادت و ستایش استفاده می شد، معرفی شد. ماری هر چه در توان داشت برای بازگرداندن امور مالی کلیسا و زمین های تصرف شده در دوران سلطنت پدر و برادرش، انجام داد. در سال ۱۵۵۵، او درآمد کلیساها را به خود کلیسا بازگرداند، و از طرف دیگر مسئولیت پرداخت حقوق بازنشستگی روحانیون سابق بر عهده گرفت. او شش مکان مذهبی را با پول خود بازسازی کرد، به ویژه کلیسای وست مینستر برای بندیکتین ها و ابی سیون برای بریجتین ها. با این حال، هنوز محدودیت هایی برای آنچه که می توان بازسازی کرد وجود داشت. تنها هفت مکان مذهبی بین سال های ۱۵۵۵ و ۱۵۵۸ بازگشایی شد، در صورتی که برنامه هایی برای بازسازی های بیشتر وجود داشت. از ۱۵۰۰ روحانی سابق که هنوز زنده بودند، تنها حدود صد نفر زندگی رهبانی را از سر گرفته بودند و فقط تعداد کمی از چنتری ها دوباره تأسیس شدند. تغییر ماهیت اهدای خیرات مانع از بازگشایی های بیشتر شد. در میان مور
خان بحث هایی وجود دارد که چقدر این بازسازی ها در سطح محلی پر جنب و جوش بوده است. به گفته مورخ ای جی دیکنز، «مذهب در ناحیه های اسقف نشین با عدوم حصول نتیجه مذهبی و فرهنگی روبرو شد» ، اگرچه کریستوفر هیگ شور و شوق مذهبی را در آن دوران مشاهده می کند، که البته با نتایج ضعیفی که باعث فقر بیشتر شد، خدشه دار شد. پس از تقریباً یک دهه کاهش استخدام برای روحانیون انگلیسی، دوباره استخدام ها افزایش یافت. تعمیرات کلیساهایی که مدت ها نادیده گرفته شده بودند آغاز شد. در اسقف نشین ها، «مرمت و تعمیر ادامه یافت، ناقوس های جدید خریداری شد و مراسم های خیریه سود بی نظیری داشتند». جشن های بزرگ کلیسا با نمایش ها و راهپیمایی ها بازسازی می شد. با این حال، تلاش اسقف بونر برای برپایی مراسم های هفتگی در سال ۱۵۵۶ با شکست مواجه شد. هیگ می نویسد که در سال هایی که مراسم ها ممنوع بود، مردم «استفاده های بهتر از زمان خود» و همچنین «استفاده های بهتر از پول خود به نسبت گذاشتن شمع جلوی تصاویر» کشف کرده بودند. تمرکز بر روی «مسیح مصلوب، در عشای ربانی، راهپیمایی و فداکاری کورپوس کریستی» بود. موانع. پروتستان هایی که حاضر به انطباق های مورد نظر حاکمیت نب
ودند مانعی بر سر راه برنامه های کاتولیک باقی ماندند. حدود ۸۰۰ پروتستان از انگلیس گریختند تا در مناطق پروتستانی آلمان و سوئیس امنیت پیدا کنند و شبکه هایی از تشکل های مستقل را ایجاد کردند. این تبعیدی ها که از آزار و شکنجه در امان بودند، کمپین های تبلیغاتی علیه اصول مذهبی کاتولیک و ازدواج ملکه تشکیل دادند و گاهی اوقات نیز خواستار شورش بودند. کسانی که در انگلستان ماندند مجبور شدند اعمال مذهبی را در خفا انجام دهند و یکدیگر را در گروه های زیرزمینی ملاقات کنند. در سال ۱۵۵۵، لحن آشتی جویانه نظام حاکم با احیای قوانین بدعت در قرون وسطی، که مجازات اعدام را به عنوان مجازات بدعت گذار مجاز می کرد، تغییر کرد و سیاست ها محافظه کارانه تر شد.. البته آزار و شکنجه بدعت گذاران ناهماهنگ بود - برخی دستگیری ها توسط شورای خصوصی، برخی دیگر توسط اسقف ها و برخی دیگر توسط قضات غیر روحانی انجام می شد. پروتستان ها معمولاً به دلیل برخی اعمال مخالف، مانند تقبیح مراسم عشای ربانی یا امتناع از برگزاری آیین های مقدس، توجه ها را به خود جلب می کردند. یک اقدام خشونت آمیز خاص برای اعتراض، ضربه زدن با چاقو توسط ویلیام فلاور به کشیشی بود که طی مراسم ع