Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شرکت لبنیات مادی در تاریخ ۱۳۵۱/۱۰/۳۰ به ثبت رسید. کارخانه می ماس در اول اردیبهشت ۱۳۵۳ با استفاده از دستگاه ها و ماشین آلات مدرن خارجی (سوئدی، آلمانی، انگلیسی، ایتالیایی) اولین محصولات لبنی پاستوریزه و هموژنیزه خود را به بازار عرضه نمود و پس از آن تدریجاً ظرفیت و تنوع محصولات خود را طی چند طرح توسعه افزایش داد. محصولات. محصولات این کارخانه شامل انواع لبنیات پاستوریزه (شیر، ماست، خامه، انواع پنیر، انواع دوغ) انواع دسر (کرم کارامل، ژله، پاناکوتا، شله زرد، شیر برنج، مسقطی) کیک، سالاد الویه و انواع آبمیوه های طبیعی می باشد. پیوند به بیرون. وبگاه آگهی تبلیغاتی می ماس دههٔ ۵۰
مینو شریفی (متولد ۲۱ آذر ۱۳۶۶) بازیگر زن ایرانی است. او بیشتر برای بازی در فیلم درام جنگی "درخت گردو" (۱۳۹۸) و سریال وب درام عاشقانه "ماه گرفتگی" شناخته شده است. شریفی برای بازی در "فیلم درخت گردو" نامزد دریافت سیمرغ بلورین شد. حرفه ای. شریفی در سال ۱۳۹۴ با فیلم کوتاه "آینه های رنگ پریده" وارد عرصه بازیگری شد و برنده جایزه هیئت داوران جشنواره منطقه ای کومش و نامزد بهترین بازیگر زن سی و سومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران گردید. او در سال ۱۳۹۹ اولین نقش اصلی خود را در "فیلم درخت گردو" به کارگردانی محمدحسین مهدویان به دست آورد. او برای بازی در این فیلم در سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر نامزد دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد.
سعید میرزایی کوهنورد ایرانی و از هم نوردان عظیم قیچی ساز است که همراه او موفق به فتح برخی از قله های بلند جهان از جمله قله لوتسه شده است. او همچنین نشان پلنگ برفی مسکو را از آن خود کرده است. زندگی. سعید میرزایی در ۹ شهریور ۱۳۵۹ در تبریز متولد شد. از کودکی فعالیت خود را در زمینه ی ورزش آغاز کرد و مهارت خود را در رشته هایی مانند هنرهای رزمی، هندبال و دوچرخه سواری آزمود. او در ادامه مسیر وارد عرصه کوهنوردی حرفه ای شد و تا امروز این رشته را ادامه داده که منجر به فتح شماری از بلندترین قله های ایران و جهان شده است. فعالیت حرفه ای. میرزایی صعودهای مختلفی به قله های بلند جهان داشته و در این زمینه هم نورد برخی از شاخص ترین کوهنوردان ایران مانند عظیم قیچی ساز نیز بوده است. از جمله قله های شاخصی که توسط او فتح شده اند می توان به کی۲ پاکستان اشاره کرد که به عنوان عضوی از تیم بین المللی سون سامیت ترکز ممکن شد و لوتسه در مرز نپال و تبت که همراه عظیم قیچی ساز صورت گرفت. از ویژگی های برخی از صعودهای او می توان به صعود بدون کپسول اکسیژن و شرپا اشاره کرد که در بسیاری از مسیرها از جمله کی۲، لوتسه و ماناسلو تکرار شده است. تجربه
ی صعودهای مختلف باعث شده که او در صدد دست یافتن به همه ی قله های بلند جهان و عضویت در باشگاه هشت هزارمتری ها باشد. او همچنین به بسیاری از قله های بالای ۷۰۰۰ متر صعود کرده است. صعود به تمام پنج قله ی ۷۰۰۰ متری شوروی سابق شامل قله های پوبدا، اسماعیل سامانی، کورژنوسکایا، ابن سینا (لنین) و خان تنگری برای او جایزه پلنگ برفی روسیه را به ارمغان آورده است. در کنار صعودهای انفرادی و گروهی، از جمله فعالیت های جانبی میرزایی می توان به همکاری به عنوان کمک مربی در تیم ملی امید اشاره کرد. حادثه پوبدا. در مرداد ۱۴۰۰ بود که کوهنوردان ایرانی من جمله سعید میرزایی راهی صعود قله پوبدا در قرقیزستان شدند. در بین این کوهنوردان افرادی چون مهری جعفری، رضا آدینه نیز بودند. این کوهنوردان پس از حرکت از کمپ چهار در ارتفاع ۶ هزار و ۱۰۰ متری، شرایط دشوارتر شد و کوهنوردان وضعیت ناپایداری داشتند و مدتی ارتباط خود را با بیس کمپ از دست دادند.. در این زمان مهری جعفری که توان ادامه دادن نداشت، در مسیر بازگشت به داخل یخچال های طبیعی مسیر سقوط میکند این در حالی است که سایر نفرات تیم با اطلاع از سقوط وی به صعود خود ادامه میدهند . روایت ها و دلایل م
تفاوتی از این حادثه بیان شده است که از جمله مهم ترین آن ها می توان به نبود آمادگی جسمانی کافی و قطع ارتباط هم نوردان و روانه کردن وی به تنهایی به سمت بیس کمپ اشاره کرد. رضا آدینه دیگر کوهنورد ایرانی این برنامه هم در همین صعود و در ارتفاع ۷۲۰۰ متری سقوط کرد و درگذشت.
محوطه باستانی آتاپوئرکا () یک محوطه باستانی در استان بورگس واقع در شمال اسپانیا است و به دلیل شواهدی از سکونت اولیه انسانیان مورد توجه بوده است. قطعات استخوانی مربوط به حدود ۸۰۰٬۰۰۰ سال پیش، که در غار گران دولینا در آنجا یافت شد، قدیمی ترین شواهد شناخته شده از سکونت انسان ها در اروپای غربی و آدم خواری در هر نقطه از جهان را ارائه می دهد. این محوطه باستانی در سال ۲۰۰۰ در فهرست میراث جهانی قرار گرفت.
مینا محمّدیان فر (۱۵ اردیبهشت ۱۳۷۶ در شیراز) از بازیگران و کارگردان تئاتر اهل ایران است. زندگی. مینا محمّدیان فر از هنرمندان فعال در عرصه تئاتر و سینمای هرمزگان است. او در نمایش هایی همچون «و باز از نیستان تا...» که در آذرماه ۱۳۹۸ در بندرعباس به روی صحنه رفت، به ایفای نقش پرداخته است. همچنین، در اسفندماه ۱۴۰۱، فیلم «آوای دیوارهای شهر» به کارگردانی او موفق به دریافت لوح تقدیر و جایزه نقدی در بخش فیلم تجربی جشنواره فیلم اردیبهشت هرمزگان شد. علاوه بر این، در انتخابات اخیر هیئت مدیره انجمن سینماگران هرمزگان، خانم محمدیان فر به عنوان بازرس علی البدل انتخاب شد. از دیگر فعالیت های او می توان به بازی در نمایش «آمیگدال» اشاره کرد که در مهرماه ۱۳۹۶ در پلاتو آفتاب بندرعباس اجرا شد. مینا محمدیان فر در سال ۲۰۲۵ با فیلم کوتاه صدای سکوت به عنوان برگزیده نهایی جشنواره فیلم تایوان انتخاب شد و نامزد دریافت جایزه بزرگ این فستیوال گردید. همچنین، او به همین مناسبت دعوت نامه ای از کشور تایوان دریافت کرد.
ویکتوریا کارولینا کورونادو و رومرو د تجادا (۱۲ دسامبر ۱۸۲۰ – ۱۵ ژانویه ۱۹۱۱) نویسنده اسپانیایی بود که به خاطر شعرهایش معروف بود و به عنوان معادل نویسندگان رمانتیک معاصر مانند روسالیا د کاسترو شناخته می شد. به عنوان یکی از مشهورترین شاعران نیمه دوم قرن نوزدهم در اسپانیا، او همچنین نقش دیپلماتیک ایفا کرد (او همسر هوراشیو پری، دبیر اول سفارت ایالات متحده در مادرید، بود). او هم در مذاکره با خانواده سلطنتی اسپانیا به صورت خصوصی و هم از طریق مجموعه ای از شعرهای منتشر شده گسترده، اهداف دولت لینکلن، به ویژه لغو برده داری را ترویج می کرد. جوانی. ویکتوریا کارولینا کورونادو و رومرو د تجادا در ۱۲ دسامبر ۱۸۲۰ در آلمندرالخو، باداخوس در استان اکسترمادورا به دنیا آمد. او دختر نیکلاس کورونادو و گالاردو و ماریا آنتونیا رومرو د تجادا و فالکون بود. خانواده او ثروتمند بودند، اما به ایدئولوژی مترقی پایبند بودند که باعث شد پدر و پدربزرگش مورد آزار و اذیت قرار بگیرند. پس از نقل مکان به پایتخت استانی باداخوس، کارولینا آموزش رسمی مربوط به دختران زمان خود را دریافت کرد: مد و خانه داری. با این حال، او از سنین جوانی علاقه ای به ادبیات نش
ان داد و شروع به خواندن آثار از ژانرهای مختلف کرد. او به طور خودآموخته خواندن و نوشتن را یادگرفت و به تحصیلات خود ادامه داد علیرغم انتقادات خانواده اش. به لطف این فعالیت، او توانایی طبیعی در سرودن اشعار به دست آورد. خطوط او خودجوش و پر از احساس بودند. بسیاری از شعرهای او بر اساس عشق های غیرممکن بودند. موضوع برجسته ترین شعرهایش آلبرتو بود - که ممکن است حتی وجود نداشته باشد. خلق و خوی رمانتیک او نیز می توانست تحت تأثیر چوب وارگی مزمنی که از آن رنج می برد باشد. او حتی در چندین موقعیت به نظر می رسید «مرده» است، که باعث علاقه او به موضوع مرگ شد. او در نهایت مومیایی کردن شوهر متوفای خود را انجام داد. زندگی در مادرید. پس از ادای نذر تجرد پس از مرگ آلبرتو تجادا در دریا (چه واقعی بوده یا خیالی)، او این نذر را زمانی که در سال ۱۸۵۲ با هوراشیو جاستوس پری در مادرید ازدواج کرد، لغو کرد. پری دبیر سفارت ایالات متحده بود. آنها یک پسر داشتند - کارلوس هوراسیو (۱۸۵۳–۱۸۵۴) و دو دختر - کارولینا (۱۸۵۷–۱۸۷۳) و ماتیلده که با پدرو تورس کابرا، مرتبط با کنت کانیلروس ازدواج کرد. در زمانی که زنان به گفتگوهای سیاسی عمومی دعوت نمی شدند، کور
ونادو در متقاعدانه بحث کردن علیه میراث امپریالیستی اسپانیا و درخواست حمایت برای اصلاح اشتباهات استعماری گذشته ملت خود، به ویژه معرفی برده داری به آمریکا موفق شد. کورونادو دارای روحیه انقلابی بود و در مادرید به خاطر سالن های ادبی که برگزار می کرد مشهور شد، گروهی که انجمن شعری (خواهران شعر) نام داشت. گردهمایی های او به عنوان مکانی برای ملاقات نویسندگان مترقی و پناهگاهی برای تحت تعقیب ها، از جمله بسیاری از نویسندگان مشهور زمان عمل می کرد. متأسفانه برای او، پناهگاه مخفی و علاقه اش به انقلاب نارضایتی هم عصرانش را به همراه داشت. با این حال، او موفق به انتشار چندین اثر در روزنامه ها و مجلات شد و بدین ترتیب مقداری از شهرت را به دست آورد. زیبایی ظاهری او بی شک به موفقیتش کمک کرد و موجب تحسین سایر نویسندگان رمانتیک، از جمله شاعر خوزه د اسپرونسدا شد. کورونادو در لیسبون، پرتغال در ۱۵ ژانویه ۱۹۱۱ درگذشت.
پایگاه دریایی فرول یک پایگاه نظامی و زرادخانه نیروی دریایی اسپانیا است که در شهر فرول اسپانیا واقع شده است. این پایگاه اصلی نیروی دریایی اسپانیا در اقیانوس اطلس است. تاریخچه. اولین کشتی های جنگی در قرن شانزدهم، در زمان سلطنت خاندان اتریش، وارد کشتی های رود فرول شدند. تا اینکه در سال ۱۷۲۴ فیلیپ پنجم، از خاندان بوربن، فرول را به عنوان بندر اصلی اقیانوس اطلس تأسیس کرد. توسعه و گسترش عمده کارخانه های کشتی سازی و زرادخانه در دهه های ۱۷۴۰ و ۱۷۵۰ آغاز شد. پیشنهادهای اولیه در زمان وزارت خوزه پاتینو در نیروی دریایی ارائه شد و توسط جانشین او، زنون د سومودویلا و بنگوچیا، مارکی د لا انسناداهه، که در سال ۱۷۴۳ به عنوان وزیر نیروی دریایی منصوب شد، اجرا شد. اولین کشتی، "سان فرناندو"، در سال ۱۷۵۱ به آب انداخته شد. تا آن زمان دوازده کشتی می توانستند به طور همزمان ساخته شوند. شاه چارلز سوم علاقه خاصی به نیروی دریایی داشت و از سال ۱۷۹۰ تا پایان سلطنت او زرادخانه در فرول، با نیروی کار ۵۴۴۰ نفر و ظرفیت نگهداری ۷۰ کشتی، تا حد زیادی تکمیل شد. تحولات فناوری در طول انقلاب صنعتی منجر به تأسیس مدرسه ماشین ها و دانشکده مهندسین نیروی دریا
یی در سال ۱۸۵۰ در زمان سلطنت ایزابل دوم شد. کارگاه ماشین بخار نیز ایجاد شد. در آغاز قرن بیستم، اولین کشتی های جنگی اسپانیایی، کلاس "اسپانیا"، در فرول ساخته شدند. تا سال ۱۹۱۲ کارخانه های کشتی سازی فرول عمدتاً در حال ساخت کشتی های جنگی و رزمناوها بودند، در حالی که ناوشکن ها و زیردریایی ها در کارتاگنا ساخته می شدند. پایگاه دریایی فرول به طور قابل توجهی در طول قرن بیستم مدرن شد. پادگان نیروی دریایی ارتش ساخته شد. مانند کارگاه برق و الکترونیک و انبارهای جدید. امکانات جدیدی برای اسکله های ۱ و ۲ و کارگاه توپ ساخته شد. اسکله ها گسترش یافته اند و کشتی ها را می توان در اطراف خلیج لنگر انداخت. در سال ۲۰۰۳ اسکله ۵ بزرگ شد تا برای ناوچه های کلاس "آلوارو د باسان" مناسب باشد. در سال ۲۰۱۳ آرشیو نیروی دریایی فرول افتتاح شد.
در مخابرات نوری، مدولاسیون شدت (آی اِم) یا مدوله سازی شدت شکلی از مدولاسیون است که در آن توان نوری خروجی یک منبع مطابق با برخی مشخصه های سیگنال مدوله کننده تغییر می کند. پوش سیگنال نوری مدوله شده آنالوگ سیگنال مدوله کننده است به این معنا که توان لحظه ای پوش آنالوگ مشخصه موردعلاقه در سیگنال مدوله کننده است. بازیابی سیگنال مدوله کننده معمولاً با آشکارسازی مستقیم و نه هتروداین سازی به دست می آید. با این حال، آشکارسازی هتروداین نوری امکان پذیر است و از سال ۱۹۷۹ به طور فعال مورد مطالعه قرار گرفته است. آزمایشگاه های بل در سال ۱۹۶۹ یک سامانه کارآمد، اما غیرعملی داشتند. سامانه های هتروداین و هموداین مورد توجه هستند زیرا انتظار می رود حساسیت آنها تا افزایش یابد که به عنوان مثال امکان به سرعت رفتن طولانی تر بین جزایر را فراهم می کند. چنین سامانه هایی همچنین دارای مزیت مهم فاصله گذاری کانال بسیار باریک در سامانه های مالتی پلکس سازی تقسیم فرکانس نوری (اواف دی ام) هستند. اواف دی ام گامی فراتر از مالتی پلکس سازی تقسیم طول موج (دبلیودی ام) است. دبلیودی ام معمولی با استفاده از آشکارسازی مستقیم چیزی مانند فاصله گذاری کانال نز
دیک اف دی ام فرکانس رادیویی به دست نمی آورد. مدولاسیون شدت با آشکارسازی مستقیم. مدولاسیون شدت / آشکارسازی مستقیم (آی ام/دی دی) یک طرح ساده و مقرون به صرفه در مخابرات فیبر نوری است که آن را برای کاربردهای مختلف مخابرات نوری مناسب می کند. این شامل مدوله کننده توان نوری سیگنال حامل برای نمایش داده های ارسال شده است. این مدولاسیون را می توان با استفاده از فنون هایی مانند کلیدزنی روشن-خاموش (OOK) به دست آورد. سیگنال نوری با شدت-مدوله شده با مدوله کننده دامنه یا جریان منبع نور، معمولاً یک دیود لیزری با یک یا دو طراحی کاواک مانند فابری-پرو یا بازخورد توزیع شده (دی اف بی) تولید می شود. در انتهای گیرنده، آشکارسازی مستقیم (دی دی) برای بازیابی سیگنال مدوله شده استفاده می شود. سیگنال نوری مدوله شده توسط یک آشکارساز نوری (معمولاً فوتودیود پین یا ای پی دی) آشکار می شود که تغییرات توان نوری را به تغییرات جریان الکتریکی یا ولتاژ متناظر تبدیل می کند. سپس خروجی آشکارساز-نوری پردازش و رمزگشایی می شود تا اطلاعات اصلی بازیابی شود. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Citation/CS1/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
پل آلکونِتار (به اسپانیایی: "Puente de Alconétar")، همچنین به عنوان پوئنته دِ مانتیبله شناخته می شود، یک پل قوسی رومی در منطقه اکسترمادورا، اسپانیا است. این سازه باستانی که دارای طاق های مسطح با نسبت دهانه به برآمدگی ۴–۵:۱ بود، یکی از قدیمی ترین نمونه ها در نوع خود است. با توجه به سبکِ طراحی آن، فرض بر این است که پل در اوایل قرن دوم پس از میلاد توسط امپراتوران تراژان یا هادریان، احتمالاً تحت هدایت آپولودوروس دمشقی، مشهورترین معمار آن زمان، ساخته شده است. پل آلکونتار با طول تقریباً ۳۰۰ متر یکی از گذرگاه های رومی "راه نقره"، مهم ترین اتصال شمال به جنوب در غرب هیسپانیا، به شمار می رفت و بر فراز تاگوس، طولانی ترین رودخانه شبه جزیره ایبری، پل می زد. احتمالاً تا زمان پیروزی مسیحیان در اسپانیا پل عملیاتی بود ولی پس از آن فرو ریخت و بسیاری از تلاش های بازسازی در عصر مدرن اولیه توسط مهندسان اسپانیایی شکست خورد. ویرانه ها که عمدتاً در ساحل سمت راست رودخانه یافت می شدند، در سال ۱۹۷۰ برای احداث سد مخزن آلکانتارا از موقعیت اصلی خود جابه جا شدند.
برتا وهنرت-بکمن (۲۵ ژانویه ۱۸۱۵ – ۶ دسامبر ۱۹۰۱) عکاس آلمانی بود. او به نظر می رسد اولین عکاس زن حرفه ای آلمان بوده و احتمالاً همچنین اولین عکاس زن حرفه ای جهان بوده باشد، که چندین سال قبل از بریتا سوفیا هسیلیوس و ژنوویو الیزابت دیسدی فعال بوده است. او به همراه همسرش، در سال ۱۸۴۳ یک استودیو در لایپزیگ افتتاح کرد و پس از مرگ همسرش در سال ۱۸۴۷، خود به تنهایی کسب و کار را اداره کرد. زندگی نامه. برتا وهنرت-بکمن در کوتبوس، در استان براندنبورگ از پادشاهی پروس به دنیا آمد. وهنرت-بکمن اولین بار در سال ۱۸۳۹ به عنوان آرایشگر در درسدن کار کرد. در آنجا، در سال ۱۸۴۰، با همسر آینده خود، ادوارد وهنرت (۱۸۱۱–۱۸۴۷) یک عکاس آشنا شد، که او را با فرایند داگرئوتایپ و فرایند رنگ آمیزی که به تازگی معرفی شده بود و بر اساس نگاتیوهای شیشه ای بود و امکان چاپ نامحدود را فراهم می کرد، آشنا کرد. در سال ۱۸۴۳، به همراه همسرش، استودیویی در لایپزیگ افتتاح کرد و به عنوان اولین عکاس زن حرفه ای شناخته شده در آلمان تبدیل شد. پس از مرگ همسرش در سال ۱۸۴۷، او کسب و کار را به تنهایی اداره کرد. در سال ۱۸۴۹، او به ایالات متحده رفت و استودیوهایی در نیویو
رک افتتاح کرد، ابتدا در خیابان ۶۲ وایت و بعدها در برادوی ۳۸۵. در حالی که در آمریکا بود، او دیپلمی برای خدمات ویژه در عکاسی پرتره دریافت کرد. او در سال ۱۸۵۱ پس از انتقال کسب و کار نیویورک خود به برادرش، به لایپزیگ بازگشت. در سال ۱۸۶۶، او محل کسب و کار خود را به خیابان الاستر لایپزیگ منتقل کرد و چندین کارمند داشت. استودیوی او به یکی از آدرس های قابل توجه شهر تبدیل شد. او در سال ۱۸۸۳ در سن ۶۸ سالگی بازنشسته شد. بکمن در فرایند عکاسی داگرئوتایپ کار می کرد. نمایشگاه آثار او که در موزه تاریخ شهر لایپزیگ قرار دارد، می تواند یکی از ارزشمندترین مشارکت ها در تاریخ اولیه عکاسی باشد. او با روندهای جدید حرفه خود به روز بود، از جمله به طور دقیق یادگیری عکاسی استریوگرافی پس از اختراع آن. نمایشگاه ها. هنرت-بکمن یکی از دو عکاسی بود که از زاکسن در اولین نمایشگاه صنعتی عمومی آلمان در سال ۱۸۵۴ در مونیخ شرکت کرد و در آنجا چاپ های کاغذی علاوه بر داگرئوتایپ ها به نمایش گذاشت. امروزه آثار او را می توان در موزه تاریخ شهر لایپزیگ مشاهده کرد. ارزیابی. آثار او ترکیبی از رویکرد انسانی با سطوح بالای کیفیت فنی و هنری است. او در پرتره ها تخص
ص داشت و آثار او که از کودکان است، بسیار تأثیرگذار هستند. علاقه او به نوآوری های فنی، استفاده از روش های تبلیغاتی مدرن و حس کسب و کار او همگی به موفقیت برجسته او به عنوان یک عکاس کمک کردند. آثار. در حالی که در نیویورک زندگی می کرد، موضوعاتی مهم مانند رئیس جمهور میلارد فیلمور، سفیران و دیگر سیاستمداران برای عکاسی به استودیوی او آمدند. پس از بازگشت به استودیوی خود در لایپزیگ، او اولین کسی در شهر بود که شروع به کار با عکاسی برهنه کرد. او همچنین فهرستی از افراد معروف را به مجموعه عکاسی خود اضافه کرد. این افراد شامل کلارا شومان، یوهانس برامس، فرانتس دومینیک گراسی، کارل هاینه و بسیاری دیگر بودند. علاوه بر این، به بکمن برخی از اولین عکس های معماری لایپزیگ (۱۸۵۵–۱۸۶۰) که شهر و ویژگی های آن را پیش از تخریب برخی از آنها، مانند دروازه پیتر (۱۸۶۰) مستند می کرد، نسبت داده می شود.
ایرمترود مورگنر (۲۲ اوت ۱۹۳۳۶ مه ۱۹۹۰) نویسنده آلمانی بود که بیشتر به خاطر آثار رئالیسم جادویی شناخته می شد که عمدتاً به نقش جنسیت در جامعه آلمان شرقی می پرداخت. مورگنر علاوه بر نوشتن رمان، مقالات و داستان های کوتاه نیز می نوشت و به عنوان نویسنده ای متعهد و خلاق شناخته می شد. آثار او نه تنها در آلمان شرقی بلکه در سراسر جهان تأثیرگذار بوده و همچنان مورد توجه قرار می گیرند. زندگی. ایرمترود مورگنر در سال ۱۹۳۳ در کمنیتس به دنیا آمد. او در خانواده ای با پیشینه صنعتی به دنیا آمد پدر او یک لوکوموتیوران بود. او در سال ۱۹۵۲ دیپلم خود را گرفت، سپس تا سال ۱۹۵۶ "جرمانستیک" (نقد آلمانی) و نقد ادبی را در لایپزیگ خواند. او تا سال ۱۹۵۸ برای مجله "ادبیات جدید آلمانی"(مجله ای که به دلیل مواجهه با سیاست فرهنگی آلمان شرقی معروف بود) کار کرد، پس از آن به عنوان نویسنده آزاد زندگی کرد. اولین ازدواج مورگنر با یوآخیم شرک بود که بعدها ویراستار در انتشارات آوفبائو-ورلاگ شد. او در سال ۱۹۶۷ پسری به دنیا آورد. مورگنر و شرک در سال ۱۹۷۰ طلاق گرفتند. او دوباره در سال ۱۹۷۲ با پل وینس، شاعر و نویسنده همکار ازدواج کرد. وینس، مانند بسیاری از هزا
ران نفر در آلمان شرقی، کارمند غیررسمی اشتازی بود و در طول ازدواجشان به مورگنر اطلاع می داد. آنها در سال ۱۹۷۷ طلاق گرفتند. او مقاله ای با عنوان «اختراع بلعیدن گفتار توسط جادوگر ویلمما» را به مجموعهٔ ""، که توسط رابین مورگان ویرایش شده بود، در سال ۱۹۸۴ افزود. در سال های پایانی زندگی خود، مورگنر با بیماری سرطان مبارزه می کرد و نتوانست همه پروژه های خود را به پایان برساند. او چندین عمل جراحی را در اواخر دهه ۱۹۸۰ انجام داد. اما در نهایت در ۶ مه ۱۹۹۰ درگذشت، ولی آثار او همچنان در دنیای ادبیات به یادگار مانده است. اثر. پس از تولید تعداد زیادی از آثار نسبتاً متعارف رئالیسم سوسیالیستی، او در سال ۱۹۶۸ با رمان "ازدواج در قسطنطنیه" به درجه بالاتری از معروفیت و موفقیت دست یافت. این اثر، ترکیبی از واقع گرایی و فانتزی با موضوعات فمینیستی بود که یک پیشرفت تازه در ادبیات آلمان شرقی محسوب می شد. در حالی که آثار او به طور کلی به موضوع جنسیت می پردازد، مورگنر به مسائل دیگر در جامعه آلمان شرقی نیز اشاره می کند. او به وضوح اثر خفه کننده سانسور بر ادبیات تحت رژیم را طنزپردازی می کند، سانسوری که خودش اغلب از آن رنج می برد. در حالی ک
ه برنده جوایز قابل توجهی در آلمان شرقی بود، او نیز تحت نظارت بود و آثارش به شدت ویرایش می شدند و اغلب رد می شدند. شاهکار او ممکن است "زندگی و ماجراهای تروبادورا بئاتریز از طریق گزارش های مینیسترش لورا" باشد. این رمان 'رمانی در سیزده کتاب و هفت میان پرده' است که می توان آن را به عنوان رمان نامه نگارانه در نظر گرفت زیرا شامل (به جز روایت مستقیم) شعرهای عاشقانه، کد مورس، تبادل مکاتبات و رونوشت ها است. 'میان پرده ها' از "رومبا برای پاییز"، رمانی که قبلاً در سال ۱۹۶۵ توسط سانسور رد شده بود، ایجاد شد. همراه با دنباله آن "آماندا. رمان جادوگری"، "زندگی و ماجراهای تروبادورا بئاتریز…" قرار بود یک سه گانه باشد که بر 'لورا (آماندا) سلمان' متمرکز بود. در سال های پایانی زندگی اش، سرطان تا حدودی بهره وری او را مختل کرد و او هرگز نتوانست سه گانه «سلمان» را تکمیل کند. بخش هایی از رمان سوم بعدها پس از مرگش به عنوان "وصیت نامه قهرمانانه" منتشر شدند.
اَدِل زای (۲۹ فوریهٔ ۱۸۴۸ – ۲۹ دسامبر ۱۹۲۸) معلم و فمینیست اهل ترانسیلوانی در رومانی بود. خانوادهٔ او بخشی از جامعهٔ آلمانی زبان پادشاهی مجارستان (۱۵۲۶-۱۸۶۷) بودند. به دلیل درگذشت پدرش در دوران کودکی، تحصیلات زای با وقفه هایی همراه شد و او مجبور گردید برای تأمین هزینهٔ تحصیل، به تدریس بپردازد. در سال ۱۸۸۰، پس از تحصیل در وین و گوتا، مدرک آموزش ابتدایی خود را برای آلمان و مجارستان دریافت کرد. سال بعد، او به عنوان معلم مقطع متوسطه تأیید شد و نخستین زن ترانسیلوانیایی شد که آموزش عالی دریافت کرده است. از سال ۱۸۷۵ تا ۱۸۸۴، در مؤسسهٔ ایرما کمن دی در سگد تدریس کرد. پس از نزدیک به یک دهه در سگد، زای پستی را در یک مدرسهٔ تازه تأسیس برای آموزش معلمان کودکستان در کرونشتات پذیرفت. اگرچه به طور رسمی معلم بود، اما از همان آغاز، نیروی خلاق پشت توسعهٔ این مدرسه بود و سیلابس آن را طراحی کرد. او از ۱۸۸۴ تا ۱۹۲۷ مدیریت مدرسه را بر عهده داشت و در سال ۱۹۲۲ به طور رسمی به عنوان مدیر منصوب شد. هم زمان با انتقال به کرونشتات، زای به انجمن زنان کلیسای انجیلی ترانسیلوانیا پیوست و یکی از رهبران جنبش حقوق زنان شد. او موفق شد معلمان کودکس
تان و صنایع دستی را به عنوان مربیان رسمی به رسمیت بشناساند و حق بازنشستگی را برای آن ها تضمین کند. همچنین برای باز شدن درهای حرفهٔ معلمی به روی زنان تلاش کرد که در سال ۱۹۰۱ محقق شد و برای تأسیس یک مدرسهٔ تربیت معلم زنان، که در سال ۱۹۰۳ افتتاح شد، لابی کرد. زای کتاب هایی دربارهٔ نظریهٔ آموزش کودکان نوشت که در سراسر مجارستان و آلمان توزیع شدند و تا جنگ جهانی دوم به عنوان متون آموزشی استفاده می شدند. او که در دوران تحصیل خود با فمینیست های بین المللی ارتباط برقرار کرده بود، برای حق رأی زنان تلاش کرد. در سال ۱۹۱۸، فعالیت های او منجر به کسب حق رأی زنان در انتخابات کلیسایی شد. در سال ۱۹۲۰، او "اتحادیهٔ آزاد زنان زاکسون" را به عنوان یک سازمان چتری برای مطالبهٔ حقوق اجتماعی-سیاسی از پادشاهی رومانی، که پس از جنگ جهانی اول ترانسیلوانیا تحت حاکمیت آن قرار گرفت، تأسیس کرد. در دههٔ ۱۹۲۰، او به عنوان نمایندهٔ پارلمان و عضو کمیتهٔ منطقه ای شورای مردمی بورزنلند فعالیت کرد. زای تا زمان درگذشتش در سال ۱۹۲۸، در جنبش های آموزشی و سیاسی فعال ماند. اوایل زندگی. ادل زای در روز کبیسهٔ سال ۱۸۴۸ در سیبیو، واقع در شاهزاده نشین ترانسیلو
انیا (۱۷۱۱–۱۸۶۷), امپراتوری اتریش (امروزه سیبیو، رومانی) در خانوادهٔ رُزا (با نام خانوادگی گراف) و دانیل آدولف زای به دنیا آمد. خانوادهٔ او از زاکسون های ترانسیلوانیا بودند، گروهی آلمانی تبار و پیرو لوتریانیسم که در قرن دوازدهم به دعوت پادشاه مجارستان در ترانسیلوانی ساکن شدند. جوامع آلمانی زبانی که در این منطقه زندگی می کردند، و از قرن هفدهم تا سه چهارم پایانی قرن نوزدهم از خودمختاری سیاسی برخوردار بودند. او چهارمین دختر خانواده بود و یک برادر کوچکتر به نام گوستاو آدولف زی داشت که بعدها وکیل و نمایندهٔ مجمع ملی مجارستان شد. پدرش قاضی عالی دادگاه منطقه ای بود اما اندکی پس از تولد آدولف در سال ۱۸۵۰ درگذشت. او تنها مستمری اندکی برای همسرش باقی گذاشت که برای تأمین هزینهٔ تحصیل فرزندانش کافی نبود. زای که آرزو داشت معلم شود، در مدرسهٔ دخترانهٔ پروتستان تحصیل کرد و آموزش خود را با درس های خصوصی در زمینهٔ زبان ها و علوم طبیعی تکمیل کرد. زندگی حرفه ای. اوایل حرفه (۱۸۶۵–۱۸۸۴). در سن ۱۷ سالگی، ادل زای تدریس خصوصی را آغاز کرد و ظرف سه سال مشغول تدریس زبان های فرانسوی و آلمانی در مؤسسهٔ آموزشی دخترانهٔ فیلیپین بارو در هرم
ان اشتات شد. هنگامی که این مدرسه در سال ۱۸۷۳ بسته شد، او به محلهٔ کوتروچنی در بخارست نقل مکان کرد و در مؤسسهٔ آموزشی و تربیت معلم دخترانهٔ آزیل هلن، جایی که یکی از خواهران بزرگ ترش نیز به عنوان معلم مشغول به کار بود، تدریس کرد. آزیل هلن یتیم خانه ای بود که در سال ۱۸۶۲ توسط النا کوزا، همسر شاهزادهٔ شاهزاده نشینان متحد تأسیس شد. بعدها این مؤسسه تحت حمایت ملکه کارمن سیلوا اداره شد. زای در این مدرسه به تدریس زبان آلمانی، جغرافیا و تاریخ پرداخت. در سال ۱۸۷۵، برای ادامهٔ تحصیل، زای به وین رفت و در یک سمینار آموزشی زیر نظر فریدریش دیتس، اصلاح گر آموزشی و حامی روش فریدریش فریبل شرکت کرد. او همچنین در گوتا با آگوست کولر، یکی از پیروان اصول فریبل، به آموزش پداگوژی پرداخت. تا دسامبر همان سال، زای توانست موقعیت جدیدی به عنوان مدرس زبان های انگلیسی و آلمانی، جغرافیا و ریاضیات در مؤسسهٔ ایرما کمندی در سگد به دست آورد. در حین تدریس، او به تحصیل خود در مدرسهٔ عالی تربیت معلم مؤسسهٔ کمندی ادامه داد. در سال ۱۸۸۰، او در آزمونی برای تدریس در مدارس ابتدایی آلمان و مجارستان پذیرفته شد. سال بعد، او آزمون دیگری را در مدرسهٔ عالی ترب
یت معلم عمومی بوداپست گذراند و صلاحیت تدریس زبان های فرانسوی و انگلیسی را کسب کرد و به نخستین معلم ترانسیلوانیایی-ساکسون تبدیل شد که مجوز تدریس در مقطع متوسطه را دریافت کرد. او به تدریس و مدیریت در مؤسسهٔ کمندی ادامه داد تا اینکه در سال ۱۸۸۴، پرسبیتریوم کلیسای انجیلی اعتراف آگسبورگی در رومانی از او دعوت کرد تا در مدرسهٔ عالی تربیت معلم کودکستان تازه تأسیس آن ها تدریس کند. کرونشتات (۱۸۸۴–۱۹۱۷). پس از نزدیک به یک دهه در سگد، زای سمتی در دانشکدهٔ آموزش معلمان مهدکودک کلیسای انجیل آوگسبورگ دریافت کرد و کرونشتات (براسّو) نقل مکان کرد. اگرچه به عنوان معلم کلاس تحت سرپرستی مدیر منصوب شده بود، از ابتدا زای نیروی محرکه و رهبر خلاق مؤسسه بود. به عنوان تنها زن با مدرک تحصیلات عالی، او مسئول ایجاد سیلابس بود، که شامل دروسی در نظریهٔ آموزش و مهدکودک، زبان آلمانی و زبان مجاری، جغرافیا، تاریخ و پراکتیکوم می شد. پس از آن که در طول تحصیلات خود در آلمان در دههٔ گذشته با جنبش زنان آشنا شده بود، زای به محض تأسیس اتحادیهٔ زنان کلیسای انجیل ترنسیلوانیا در ۱۸۸۴ به آن پیوست و به یکی از رهبران فشار برای حقوق زنان تبدیل شد. در ۱۸۸۸، ا
و سخنرانی ای با عنوان "زن به عنوان معلم" ارائه داد که در آن بر لزوم به کارگیری حقوق برابر در مدارس دخترانه تحت نظر کلیسای انجیل ترنسیلوانیا تأکید کرد. او اشاره کرد که در ۱۸۸۷ یک پیشنهاد برای استخدام معلمان زن به این بهانه رد شده بود که کلیسا باید یک مدرسهٔ عادی برای آموزش آن ها باز کرده و اداره کند. در نمایشگاه ملی آموزش کودکان در ۱۸۸۹ در بوداپست، زای به دلیل کارهایش مورد تقدیر قرار گرفت و برای دوره هایی که در مدرسه تدریس می کرد، برندهٔ جایزه طلا شد. همچنین در همان سال، برنامهٔ درسی دانشکدهٔ آموزش معلمان مهدکودک کلیسای انجیل آوگسبورگ توسط پادشاهی مجارستان تأیید شد و تا ۱۸۹۱، کار و تغییرات در الزامات دولتی آموزش اولیه در مجارستان را متحول کرد. در ۱۸۹۲، این مدرسه به طور رسمی توسط دولت اعتباربخشی شد و دو سال بعد، زای دوره ای سه ماهه به منظور آموزش مداوم برای آماده سازی مراقبین کودکان روستایی طراحی کرد، در حالی که والدین آن ها مشغول کاشت و برداشت بودند. کار اجتماعی این مراقبان که تمرکز آن ها آموزش زبان مادری و آداب و رسوم به کودکان بود، پل هایی میان خانواده های روستایی و شهرهایی که مراقبان در آن ها زندگی می کردند