Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هستند. در عین حال، مالاک ارزش استفاده از اصطلاحی مانند وریسمو را که ظاهراً توصیفی از موضوع و سبک آثار است، صرفاً برای شناسایی خروجی موسیقی-دراماتیک یک نسل کامل، زیر سوال می برد. برای اکثر آهنگسازان مرتبط با وریسمو، موضوعات سنتی وریسمو تنها برخی از اپراهای آنها را تشکیل می دادند. برای نمونه، ماسکانی یک کمدی روستایی به نام «رفیق فریتز» (L'amico Fritz)، یک اثر نمادگرایانه که در ژاپن اتفاق می افتد (اپرا Iris) و چند عاشقانه قرون وسطایی (اپراهای «ایزابو» و «پاریسینا» (Isabeau and Parisina)) نوشت. این آثار از موضوعات معمول وریسمو فاصله زیادی دارند، با این حال به همان سبک موسیقی کلی که موضوعات وریسموی اصلی را تشکیل می دهند نوشته شده اند. افزون بر این، در مورد اینکه کدام اپراها وریسمو هستند و کدام ها نیستند، بین موسیقی شناسان اختلاف نظر وجود دارد. (اپراهای غیر ایتالیایی عموماً مستثنی هستند). آندره آ شنیه اثر جوردانو، آدریانا لکوورور اثر چیلئا، غیرت روستایی اثر ماسکانی، پالیاچی اثر لئونکاوالو و توسکا و ایل تابارو اثر پوچینی، اپراهایی هستند که اصطلاح وریسمو با اختلاف کم یا بدون اختلاف به آنها اطلاق می شود. این اصطلاح گا
هی اوقات به مادام باترفلای و دختر غرب (La fanciulla del West) اثر پوچانی نیز اطلاق می شود. از آنجا که تنها چهار اثر وریسمو غیر از آثار پوچینی همچنان به طور منظم روی صحنه ظاهر می شوند (غیرت روستایی، پالیاچی، آندره آ شنیه و آدریانا لکوورور که قبلاً به آنها اشاره شد)، سهم پوچینی اهمیت ماندگاری برای این ژانر داشته است. برخی از نویسندگان تلاش کرده اند تا ریشه های اپرای وریسمو را به آثاری که پیش از غیرت روستایی بوده اند، مانند کارمن اثر ژرژ بیزه یا لا تراویاتا اثر جوزپه وردی، ردیابی کنند. در واقع، بخش زیادی از سبک وردی به عنوان تأثیرگذار بر اپرای به سبک وریسمو شناخته می شود. استفاده او از تعلیق، نشان دهنده ی حرکتی به سمت شدت بیشتر در اوج آریاها است. نباید بوریس گودونوف اثر مودست موسورگسکی را به عنوان پیشگام وریسمو نادیده گرفت، به ویژه به دلیل تمرکز موسورگسکی بر دهقانان، در کنار شاهزادگان و دیگر اشراف و رهبران کلیسا، و ارتباط عمدی او با لحن طبیعی گفتار در لیبرتو با ریتم های موسیقی آوازی، که برای مثال با استفاده چایکوفسکی از اشعار پوشکین به عنوان لیبرتو متفاوت است. "خوانندگان ورسیمو". سبک اپرای وِریسمو، موسیقی ای را
به نمایش می گذاشت که نشانه هایی از آواز دکلمه گونه تر را نشان می داد، برخلاف اصول سنتی آوازخوانی زیبا و بل کانتو قرن نوزدهم که پیش از این جنبش وجود داشت و صرفاً مبتنی بر نشانه های موسیقی نوشتاری نویسندگان پیش از این «دوره» بود. خوانندگان اپرا خود را با الزامات سبک «جدید» وفق دادند. افراطی ترین طرفداران آواز وِریسمو معمولاً با صدایی بلند آواز می خواندند و بر جنبه پرشور موسیقی تمرکز داشتند. آنها طنین صدای خود را «تقویت» می کردند، از حجم بیشتری از تارهای صوتی در نت های بالای خود استفاده می کردند و اغلب از ویبراتوی آشکار برای برجسته کردن احساسات گرایی تفسیرهای پرشور خود استفاده می کردند. برخی از نوازندگان برجسته آواز وریسمو در طول حیات ایتالیایی این جنبش (۱۸۹۰ تا حدود ۱۹۳۰) شامل سوپرانوهایی مانند اوژنیا بورتزیو، لینا برونا راسا و بیانکا اسکاچاتی، خوانندگان تنور مانند اورلیانو پرتیله، چزار وتزانی و آمادئو باسی، و خوانندگان باریتون مانند ماریو سامارکو و اوجینیو گیرالدونی هستند. روش آوازخوانی آنها را می توان در ضبط های متعدد گرامافون ۷۸ دور در دقیقه نمونه برداری کرد. ستارگان بزرگ بین المللی اپرا در اوایل قرن بیستم،
انریکو کاروزو، رزا پونسل و تیتا روفو، تکنیک های آوازی را توسعه دادند که به طور هماهنگ توانستند اصول اساسی بل کانتو را با شیوه ای «مدرن تر» و سرراست تر از آواز پخته و با لحنی پخته ترکیب کنند، و نمونه آنها تا به امروز بر اجراکنندگان اپرا تأثیر گذاشته است. مطالب مرتبط. وریسمو (ادبیات) وریسمو (نقاشی) وریسمو آمریکایی
نَجاة مکّی (۱۹۵۶) هنرمند تجسمی اماراتی است. او عضو شورای فرهنگی دبی است و از پیشگامان هنر معاصر امارات به شمار می آید. آثار او تحت تأثیر محیط اطراف، فرهنگ و طبیعت امارات، از جمله صحرا، دریا و فولکلور محلی شکل گرفته اند. او فعالیت خود را در مؤسسات و انجمن های هنری متعددی مانند انجمن هنرهای تجسمی امارات و گروه دوستان هنر خلیج ادامه می دهد. تحصیلات. نجاة مکی نخستین زن اماراتی بود که در سال ۱۹۷۷ موفق به دریافت بورسیهٔ دولتی برای تحصیل هنر در خارج از کشور شد. او مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد خود را در رشتهٔ نقش برجسته و فلز از دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه قاهره دریافت کرد و در سال ۲۰۰۱ نیز دکتری فلسفهٔ هنر را از همان دانشکده اخذ نمود. پیشه. نجاة مکی تحت تأثیر هنرمندان پیشگام مصری همچون محمود مختار، محمد سعید، حامد ندا، برادران وانلی، السجینی و سعید الصدر قرار گرفت. خلاقیت او همچنین از محیط بومی امارات، از جمله صحرا، دریا و فولکلور محلی الهام گرفته است. این نگرش نقش پررنگی دربرداشت های هنری او در گذر زمان داشته است. آثار مکی طیف گسترده ای از سبک ها از رئالیسم گرفته تا اکسپرسیونیسم انتزاعی را دربرمی گیرد.هنر و خلاق
یت نجاة مکی تحت تأثیر عوامل محیطی متعددی شکل گرفت، اما دغدغهٔ اصلی او همواره وطنش بود؛ این تمرکز بر فرهنگ و طبیعت امارات در آثارش منعکس شده و مناظر صحرا، دریا و فولکلور محلی را به تصویر می کشد. نجاة مکی دربارهٔ پیوند عمیق خود با رنگ چنین گفته است: «همه چیز برای من رنگ دارد. در کودکی، پدرم دکان عطاری داشت که پر بود از جعبه های گیاهان دارویی گوناگون، همچنین رنگ نیلی و سنگ زاج. من از همهٔ آن ها برای نقاشی روی کیسه های کاغذی استفاده می کردم و همان جا بود که علاقه ام به رنگ شکل گرفت. در خانه نیز می دیدم خواهرانم از پارچه های رنگارنگ، کوسن و پرده می دوختند. از مادرم هم وقتی لباس هایمان را تا می کرد، نور و سایه را می آموختم. رابطهٔ من با رنگ یک باره به وجود نیامد، بلکه آن را با یادگیری از هرآنچه در اطرافم می دیدم، پروراندم.»
ماریو آماتو، معاون دادستان عمومی رم، توسط دو نفر از اعضای سازمان راست افراطی هسته های مسلح انقلابی که نو فاشیست بودند، ترور شد. او مسئول تمامی تحقیقات مربوط به تروریسم سیاه در منطقه لاتزیو بود. زندگی نامه. حرفه و تحقیقات تروریسم سیاه. پس از خدمت به عنوان معاون دادستان در دادستانی روورِتو از سپتامبر ۱۹۷۱ تا تابستان ۱۹۷۷، در ۳۰ ژوئن ۱۹۷۷ ماریو آماتو با همان سمت به دادستانی رم منتقل شد. وی مأمور شد تا تحقیقات آغاز شده توسط قاضی ویتوریو اوکورسیو، که هنگام بررسی گروه راست افراطی NAR و نو فاشیست پیرلوئیجی کونکوتلی کشته شده بود، را ادامه دهد. تحقیقات بعدی نشان داد که کونکوتلی عامل قتل اوکورسیو بوده است. آماتو وعده همراهی توسط یک یا دو همکار دیگر را داشت که هیچگاه عملی نشد. او همراه با ویتوریو اوکورسیو، نخستین قاضی بود که سعی کرد یک «دیدگاه کلی» نسبت به تروریسم سیاه ارائه دهد. او در ۱۳ ژوئن ۱۹۸۰، ده روز قبل از کشته شدنش، در CSM اظهار داشت: «در حال رسیدن به تصویری کلی از حقیقت هستم، شامل مسئولیت های بسیار سنگین تر از مسئولیت های مجریان مستقیم اعمال مجرمانه.» آماتو توانست ارتباطات میان راست افراطی و باند ماجلیانا را با
زسازی کند و ارتباطات میان شبکه مالی، اقتصادی و قدرت عمومی را درک کرد. او همچنین دریافت که گروه NAR به دنبال اتحاد «تاکتیکی» با افراطی های چپ هستند. وی اما در انجام تحقیقات تنها رها شد و توسط همکارش، قاضی آنتونیو آلیبراندی، مورد حمله و بی مهری قرار گرفت. ترور. او تا صبح ۲۳ ژوئن ۱۹۸۰ در تحقیقات تروریسم سیاه تنها بود، تنها چند هفته پیش از بمب گذاری بولونیا. پس از رد درخواست استفاده از خودرو زره پوش، آماتو هنگام انتظار برای اتوبوس در تقاطع ویاله جونیو و ویا مونته روکتا توسط گیلبرتو کاوالینی از پشت هدف قرار گرفت و کشته شد، در حالی که موتورسیکلت حامل لوئیجی چیاوردینی، دیگر عضو NAR، منتظر بود. پس از قتل، جوزوا فیوراوانتی و فرانچسکا مامبرو طبق گفته های خود جشن گرفتند و اعلام کردند: «امروز آماتو زندگی حقیر خود را با گلوله پایان داد.» پس از مرگ. پس از مرگ آماتو، یک "پول" در دادستانی رم تشکیل شد که با استفاده از تحقیقات و بینش های آماتو، نتایج قابل توجهی در زمینه تحقیقات تروریسم سیاسی و جرم سازمان یافته به دست آمد. دیوان کیفری بولونیا، در حکم شماره ۱/۲۰۲۰، گیلبرتو کاوالینی را به حبس ابد محکوم کرد. یادبود. در ۱۹۸۱، تالار
جلسات کیفری دادگاه روورِتو به احترام او نام گذاری شد. در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۲، شهرداری روورِتو خیابانی را به نام او اختصاص داد و شهرداری رم نیز خیابانی نزدیک پیازاله کلودیو را به او اختصاص داد. سی و سه سال پس از مرگ او، شهرداری III یادبودی در محل حمله ساخت. در چهل امین سالگرد مرگ، تمبری به ارزش ۱٫۱۰ یورو از سری تماتیک «حس مدنی» به او اختصاص یافت.
نیروهای مسلح انقلابی ()، مخفف NAR، یک سازمان مسلح نئو فاشیست ایتالیایی بود که در دورهٔ سال های سرب از ۱۹۷۷ تا نوامبر ۱۹۸۱ فعال بود. این گروه در چهار سال بیش از ۱۰۰ قتل انجام داد و قصد ترور سیاستمدارانی مانند فرانچسکو کسیگا، جیان فرانکو فینی و آدولفو اورسو را داشت. این گروه روابط نزدیکی با "باندلا دلا ماگیانا" داشت که حمایت های لجستیکی مانند محل اقامت، مدارک جعلی، اسلحه و بمب ها را برای NAR فراهم می کرد. در نوامبر ۱۹۸۱ کشف شد که NAR سلاح هایی را در زیرزمین وزارت بهداشت مخفی کرده بود. اولین دادگاه علیه آن ها در مه ۱۹۸۵، ۵۳ نفر را به اتهام فعالیت های تروریستی محکوم کرد. ایدئولوژی. اواخر دههٔ هفتاد میلادی دوره ای از خشونت سیاسی بود که شامل بمب گذاری ها، ترورها و درگیری های خیابانی میان جناح های رقیب مسلح بود. نئو فاشیست های جوان، حزب سیاسی راست افراطی قانونی MSI را به دلیل بی عملی در برابر حملات مخالفان سیاسی و پلیس، مانند کشتار آکا لارنتیا، خیانت کار می دانستند. تحت تأثیر جنبش های چپ گرا، گروه بزرگی از جوانان راست افراطی، از جمله فیوروانتی و همکاران نزدیک او، از درگیری خیابانی به تروریسم روی آوردند. بر خلاف همتا
یان چپ گرای خود، آن ها بر ویژگی های فردی مانند خودانگیختگی و تمایل به مبارزه حتی در یک مأموریت شکست خورده، بیش از اهداف سیاسی تأکید داشتند. فیوروانتی گفته است: «در مورد شکست هرگز اهمیتی ندادیم، ما نسل بازنده ایم، همیشه در کنار بازندگان.» اعضا. NAR توسط بازیگر کودک سابق شبکه RAI، والریو فیوروانتی، برادرش کریستیانو فیوروانتی، داریو پدرتی، فرانچسکا مامبرو و الساندرو آلیبراندی که قبلاً عضو جنبش اجتماعی ایتالیا بودند، هدایت می شد. سایر افراد مهم مرتبط با NAR شامل لوئیجی چیواردینی، گیلبرتو کاوالینی، استفانو سودرینی، فرانکو انسلمی، جورجو والی، ماسیمو کارمیناتی، کلودیو براچی، استفانو براچی، ماریو کورسی با نام مستعار «ماریونه» ("Big Mario"), استفانو تیرابوشی، لینو لای، پائولو پیتزونیا، پاتریزیو تروکی، والتر سوردی، مارکو ماریو ماسیمی، پاسکواله بلزیتو، فیورنزو ترینکاناتو، آندریا ویان، ماسیمیلیانو فاکینی بودند. در سال ۱۹۸۰، عضو NAR، جورجو والی رهبر "موقعیت سوم" شد که به عنوان جبهه ای برای NAR استفاده می شد. اقدامات. بمب گذاری ۱۹۸۰ بولونیا. بمب گذاری ۱۹۸۰ ایستگاه قطار اصلی بولونیا که ۸۵ نفر کشته بر جای گذاشت، بخشی از استر
اتژی تنش بود و هدف آن انداختن تقصیر به گروه های چپگرای مسلح بود. اعضای NAR والریو فیوروانتی و فرانچسکا مامبرو در این بمب گذاری محکوم شدند. انبار اسلحه در وزارت بهداشت. در ۲۵ نوامبر ۱۹۸۱، مقامات ایتالیایی انبار اسلحه ای در زیرزمین وزارت بهداشت کشف کردند. بر اساس گفته های "باندلا دلا ماگیانا"، مائوریتزیو آباتینو، تنها ماسیمو کارمیناتی بود که می توانست به راحتی به انبار اسلحه دسترسی داشته باشد. ماسیمو کارمیناتی نه تنها ارتباط نزدیکی با "باندلا دلا ماگیانا" داشت بلکه با مأموران مخفی SISMI از جمله ژنرال پیترو موزومچی و سرهنگ جوزپه بلمونته که عضو پروپاگاندا دوئه بود، نیز در ارتباط بود. ترورها. در ۲۳ ژوئن ۱۹۸۰، اعضای NAR جیلبرتو کاوالینی و لوئیجی چیواردینی (که بعداً در سال ۲۰۰۷ به ۳۰ سال زندان محکوم شد به دلیل نقششان در بمب گذاری بولونیا ۱۹۸۰) قاضی ماریو آماتو را ترور کردند. آماتو مسئول تحقیقات دربارهٔ راست رادیکال در ایتالیا پس از ترور قاضی ویتوریو اوکورسو در ۱۰ ژوئیه ۱۹۷۶ بود (اوکورسو توسط پیئرلوییجی کونکوتلی، رهبر گروه های مسلح Ordine Nuovo، به ضرب گلوله کشته شد). دو عضو NAR همچنین مسئول قتل فرانچسکو اوانجلیستا د
ر ۲۸ مه ۱۹۸۰ بودند.
رجاء عیسی القُرق کارآفرین اماراتی است. به عنوان مدیرعامل گروه عیسی صالح القرق و شرکت های تابعه آن در حوزه های تجارت، تولید، خرده فروشی، مدیریت و اعطای امتیاز و املاک فعالیت می کند. همچنین عضو هیئت مدیره اتاق بازرگانی و صنعت دبی است.او چندین بار در فهرست های سالانه مجلهٔ "فوربز خاورمیانه" قرار گرفته و از جمله، سه سال متوالی ۲۰۲۰، ۲۰۲۱ و ۲۰۲۲ در فهرست ۵۰ زن قدرتمند خاورمیانه انتخاب شده است. همچنین در فهرست ۱۰۰ زن قدرتمند جهان مجله "فوربز" در سال ۲۰۲۳ قرار گرفت. زندگی نامه. رجا عیسی القرق در سال ۱۹۷۷ از دانشگاه کویت فارغ التحصیل شد و مدرک کارشناسی در رشته ادبیات انگلیسی دریافت کرد. او همچنین دوره های پیشرفته ای در مدیریت، فروش و بازاریابی، منابع انسانی و توسعه مهارت های فردی گذرانده است. پیشه. لگرگ به عنوان قائم مقام افتخاری رئیس دانشگاه هریوت وات دبی فعالیت می کند. سایر سمت های مهم او در حوزه آموزش شامل معاون رئیس هیئت امنای دانشگاه محمد بن راشد برای علوم پزشکی و سلامت و عضو هیئت امنای دانشگاه عجمان است. او همچنین نایب رئیس هیئت مدیره دانشگاه حمدان بن محمد، عضو هیئت مدیره شرکت دبی برای خدمات بهداشتی و آموزشی و
معاون رئیس دانشگاه دبی است. القرق همچنین به عنوان عضو هیئت مدیره مؤسسه مدارس امارات فعالیت می کند. در مارس ۲۰۲۰، بانک ملی فجیره رجا عیسی القرق را به عنوان نایب رئیس هیئت مدیره خود منصوب کرد. او همچنین عضو هیئت مشورتی بانک کاتس، بخش مدیریت ثروت گروه رویال بانک اسکاتلند است. القرق مؤسس شورای بانوان کارآفرین دبی است، که به توسعه شخصی و حرفه ای بانوان فعال در کسب وکار در دبی می پردازد. او همچنین عضو هیئت مدیره انجمن زنان دبی است. علاوه بر این، او عضو کمیته مشاوره کسب وکارهای خانوادگی است، که بر فعالیت های مرکز کسب وکارهای خانوادگی دبی نظارت دارد. القرق، نیکوکار است. او رئیس بنیاد خیریه عیسی صالح القرق، همچنین به عنوان رئیس بنیاد الجلیله فعالیت می کند؛ یک سازمان غیرانتفاعی که به پیشبرد آموزش و تحقیقات پزشکی در امارات متحده عربی می پردازد. جوایز و بزرگداشت ها. او موفق به دریافت دکترای افتخاری در رشته اقتصاد از دانشگاه کوئینز بلفاست شدو همچنین عنوان دکترای عالی ادبیات از دانشگاه آمیتی هند به او اعطا شد. او در رتبهٔ دوم «قدرتمندترین بانوان کارآفرین خاورمیانه» در فهرست مجله "فوربز خاورمیانه" برای سال ۲۰۲۳ قرار گرفت. د
ر همان سال، در فهرست «۱۰۰ رهبر الهام بخش در خاورمیانه» توسط مجلهٔ "اِرِیبین بیزنیس" و فهرست «۱۰۰ زن قدرتمند جهان» برای سال ۲۰۲۳ توسط "فوربز" معرفی شد. در سال ۲۰۲۴، رجاء القرق در فهرست «۱۰۰ نفر از قدرتمندترین عرب ها» توسط مجله "گولف بیزنس" قرار گرفت. او بالاترین نشان غیرنظامی فرانسه، «لژیون دونور» (شوالیه) تقدیر شده است، به پاس تلاش هایش در تقویت روابط میان امارات و فرانسه. آثار. در دسامبر ۲۰۱۹، رجا عیسی القرق خودزندگی نامه خود با عنوان «رجاء القرق: یک خودزندگی نامه» را منتشر کرد. در سال ۲۰۲۳، او کتاب «قدرت اصالت: سه اصل موفقیت در رهبری» را منتشر نمود که در آن به موانع و پیروزی هایی که در مسیر حرفه ای خود تجربه کرده، می پردازد.
کلیسای حواریون مقدس (قارص) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر استان قارص ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای حواریون مقدس (وان) (؛ Սուրբ Առաքյալ եկեղեցի, Սուրբ Առաքելոց վանք) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر وان، استان وان ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه منجی مقدس (موکس) (؛ Ծպատի վանք) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر موکس، استان وان ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
شاهزاده آمادئو، دوک آئوستا (; – ) سومین دوک آئوستا و پسرعموی پادشاه ایتالیا، ویکتور امانوئل سوم بود. در طول جنگ جهانی دوم، او نایب السلطنه ایتالیا در شرق آفریقا (آفریقای شرقی ایتالیا) بود. زندگی نامه. آمدئو در تورین، پیمونت، از شاهزاده امانوئل فیلیبرتو، دومین دوک آئوستا (پسر آمدئو اول اسپانیا و پرنسس ماریا ویتوریا) و پرنسس هلن (دختر شاهزاده فیلیپ اورلئان و پرنسس ماری ایزابل اورلئان) متولد شد. از آنجایی که جد پدری او، پادشاه ویکتور امانوئل دوم ایتالیا بود، او عضوی از خاندان ساووی بود. او از بدو تولد با عنوان محترمانه دوک آپولیا شناخته می شد. آمدئو مردی بسیار قدبلند بود (در تضاد کامل با پادشاه که به کوتاهی قد معروف بود). به گفتهٔ آمدئو گیله، یک روزنامه نگار زمانی او را «اعلیحضرت» خطاب کرد (که در زبان ایتالیایی می تواند به معنای «قد شما» نیز باشد). دوک به شوخی پاسخ داد: «۱۹۸ سانتی متر [۶ فوت و ۶ اینچ]». تحصیلات و اوایل دوران نظامی. آمدئو در کالج سنت دیوید، ریگیت، ساری، در انگلستان تحصیل کرد. او آداب و رسوم بریتانیایی را پرورش داد، به زبان انگلیسی آکسفورد صحبت می کرد و حتی از تفریحات شکار روباه و چوگان لذت می برد
. آمدئو وارد نونزیاتلا، آکادمی نظامی در ناپل، شد، به ارتش سلطنتی ایتالیا (رجیو اسرسیتو) پیوست و در طول جنگ جهانی اول با افتخار در توپخانه جنگید. او در سال ۱۹۲۱ ارتش را ترک کرد و به طور گسترده در آفریقا سفر کرد. آمدئو متعاقباً دوباره به نیروهای مسلح ایتالیا پیوست و خلبان شد. در سال ۱۹۳۲، به نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا (رجیا آئروناتیکا) پیوست. آمدئو در مراحل بعدی به اصطلاح «آرام سازی لیبی» (۱۹۱۱ تا ۱۹۳۲) تحت فرماندهی مارشال رودولفو گراتزیانی و فرماندار لیبی، پیترو بادولیو، خدمت کرد. آمدئو و دیگر خلبانان او، نیروهای سنوسیِ عمر مختار را از آسمان به عقب راندند. هنگامی که خصومت ها در لیبی در اوایل سال ۱۹۳۲ به پایان رسید، از مشارکت «دوک آپولیا» به عنوان فرمانده خلبانانی که سنوسی ها را مجبور به فرار از لیبی و جستجوی کمک در مصر کردند، بسیار صحبت شد. آمدئو، که توسط بازیگر قدبلند، اسکای دو مونت، به تصویر کشیده شده است، در چندین صحنه غیرپروازی با گراتزیانی در فیلم «شیر صحرا»، دربارهٔ فتح لیبی توسط ایتالیا، ظاهر می شود. در ۴ ژوئیه ۱۹۳۱، پس از مرگ پدرش، آمدئو دوک آئوستا شد. نایب السلطنه و فرماندار کل. در سال ۱۹۳۷، پس از فتح
اتیوپی توسط ایتالیا در طول جنگ دوم ایتالیا و حبشه، دوک آئوستا جایگزین مارشال گراتزیانی به عنوان نایب السلطنه و فرماندار کل شرق آفریقا شد. به طور کلی پذیرفته شد که او پیشرفت چشمگیری نسبت به گراتزیانی داشته است. او به عنوان نایب السلطنه و فرماندار کل، فرمانده کل تمام نیروهای نظامی ایتالیا در اریتره، اتیوپی و سومالی لند نیز بود. جنگ جهانی دوم. هنگامی که ایتالیا در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰ به بریتانیا و فرانسه اعلام جنگ کرد، او فرمانده نیروهای ایتالیایی در آنچه که به عنوان لشکرکشی شرق آفریقا در جنگ جهانی دوم شناخته می شود، شد. او بر پیشروی های اولیه ایتالیا به سودان و کنیا نظارت داشت و در ماه اوت، بر حمله ایتالیا به سومالی لند بریتانیا نظارت داشت. در ژانویه ۱۹۴۱، بریتانیا یک ضدحمله را آغاز کرد و ایتالیایی ها در شرق آفریقا به حالت دفاعی درآمدند. ایتالیایی ها در تمام طول ماه فوریه جنگیدند. اما پس از مقاومت شدید، نبرد کرن با شکست ایتالیا پایان یافت و پس از آن بقیه اریتره، از جمله بندر ماساوا، به سرعت سقوط کرد. در ۳۱ ژانویه، او گزارش داد که نیروهای نظامی ایتالیا در شرق آفریقا به ۶۷ هواپیمای عملیاتی با ذخایر سوخت محدود کاهش یافت
ه اند. با کمبود آذوقه و بدون هیچ شانسی برای تأمین مجدد، او تصمیم گرفت نیروهای باقیمانده ایتالیایی را در چندین دژ متمرکز کند: گوندار، آمبا آلاگی، دسی و گیما. او خود فرماندهی ۷۰۰۰ ایتالیایی را در قلعه کوهستانی آمبا آلاگی بر عهده داشت. با توجه به اینکه منبع آب او به خطر افتاده بود، توسط ۹۰۰۰ سرباز بریتانیایی و کشورهای مشترک المنافع و بیش از ۲۰۰۰۰ نیروی نامنظم اتیوپی محاصره شده بود، او آمبا آلاگی را در ۱۸ مه ۱۹۴۱ تسلیم کرد. به دلیل مقاومت شجاعانه پادگان ایتالیایی، بریتانیایی ها به آنها اجازه دادند با افتخار جنگ تسلیم شوند. مرگ. کمی پس از تسلیم شدنش، او در یک اردوگاه اسرای جنگی در نایروبی، کنیا، زندانی شد. او فرماندهی سایر زندانیان را بر عهده گرفت، اما هرگز پایان جنگ جهانی دوم را ندید. در ۳ مارس ۱۹۴۲، کمی پس از اسارت، در اردوگاه زندان درگذشت، که طبق گزارش ها در اثر عوارض سل و مالاریا بود. آمدئو توسط برادرش، آیمونه، چهارمین دوک آئوستا، جانشین شد.
کاپرونی سی ای. ۵ () یک بمب افکن سنگین ایتالیایی در جنگ جهانی اول و دوران پس از جنگ بود. این آخرین نسخه از سری هواپیماهایی بود که با کاپرونی سی ای. ۱ در سال ۱۹۱۴ آغاز شد. تاریخچه. برای افزایش عملکرد بمب افکن های سه موتوره خود، پس از وقفه سه باله Ca.40، جیووانی باتیستا «جیانی» کاپرونی خود را وقف طراحی مجدد Ca.33 برای تطبیق با موتورهای جدید ۲۰۰ اسب بخاری فیات A.12 کرد. این هواپیما که از چوب پوشیده شده با برزنت ساخته شده بود، پیکربندی دو تیرک را که از Ca.31 به کار گرفته شده بود، حفظ کرد. بدنه کوتاه مرکزی شامل موتوری بود که یک پروانه فشاری را به حرکت درمی آورد، در حالی که دو بوم دم هر کدام یک موتور را که یک پروانه تراکتور را به حرکت درمی آورد، در خود جای داده بودند و بالای بال پایینی نصب شده بودند. بدنه مرکزی چهار خدمه را در یک کابین خلبان باز جای می داد. مسلسلچی در جلو قرار داشت و دو خلبان در کنار هم پشت سر او نشسته بودند. مکانیک/مسلح دوم در عقب قرار داشت. مانند Ca.32های بعدی، این مدل دارای یک برجک برجسته بود که بالای موتور نصب شده بود، راه حلی که میدان دید وسیع ۳۶۰ درجه را فراهم می کرد. برجک معمولاً یک مسلسل تکی
، گاهی دو یا سه مسلسل را نصب می کرد. مانند مدل های قبلی، این هواپیما از چوب با روکش پارچه ساخته شده بود، به جز سطوح کنترلی با ساختار فلزی. دم هواپیما تک باله بود و باله ها بالای پایدارکننده نصب شده بودند. سه باله متصل به هم کاملاً متحرک بودند، به جز باله مرکزی با لبه حمله ثابت. در مقایسه با Ca.33، بال ها کاملاً دوباره طراحی شدند و عرض و طول بال هایشان افزایش یافت؛ بنابراین مساحت بال از ۹۵٫۶۴ متر مربع Ca.33 به ۱۵۰٫۰ متر مربع افزایش یافت. بدنه جدیدی با مقطع تخم مرغی معرفی شد. نصب رادیاتور «برج» نیز کنار گذاشته شد. در مدل های قبلی مجهز به موتورهای خنک شونده با مایع، هر رادیاتور روی پایه بین باله ای نزدیک به موتوری که به آن متصل بود نصب می شد. در Ca.44، از چیدمان آیرودینامیکی تری استفاده شد. برای دو موتور بال که در ابتدای دو بوم دم و پروانه های تراکتور نصب شده بودند، رادیاتورها بلافاصله پس از پروانه نصب شدند. برای موتور هل دهنده مرکزی که در عقب بدنه نصب شده بود، رادیاتور در دماغه نصب شد. ارابه فرود نیز اصلاح شد و جفت چرخ های نصب شده در زیر دماغه حذف شدند تا خطر واژگونی کاهش یابد. علاوه بر موتورهای فیات، هواپیماها
ی تولیدی، مانند سایر موتورهای سه موتوره کاپرونی، به موتورهای ایزوتا فراشینی و لیبرتی L-12 مجهز شدند. دومی، با نام Ca.46، در مجموع تقریباً پنج برابر مدل های اولیه Ca.31 که تنها چند سال قبل پرواز کرده بودند، قدرت خروجی داشت. توسعه. در اواخر جنگ جهانی اول، پیشرفت در فناوری هواپیما، طرح های بمب افکن قدیمی تر را قادر به نفوذ به اهدافی که توسط جنگنده های مدرن محافظت می شدند، نمی کرد. پاسخ کاپرونی به این مشکل، افزایش قابل توجه قدرت طرح موجود سی ای. ۳ بود، به طوری که برخی از نسخه های سی ای. ۵ در نهایت موتورهایی با قدرت تقریباً پنج برابر کل قدرت اولین Ca.1 را حمل می کردند. جدا از قدرت بیشتر، اصلاحات مختلفی در طرح انجام شد، از جمله اصلاحات در محفظه اصلی و ارابه فرود و بال های کاملاً جدید. اولین نمونه اولیه در اواخر سال ۱۹۱۷ پرواز کرد و این نوع تا سال ۱۹۲۱ در خط تولید باقی ماند. حدود ۶۵۹ فروند از تمام نسخه ها توسط کاپرونی ساخته شد و سه فروند دیگر تحت لیسانس در ایالات متحده ساخته شدند (دو Ca.44 توسط استاندارد و یک Ca.46 توسط فیشر). تولید تحت لیسانس برنامه ریزی شده در فرانسه با پایان جنگ لغو شد. در طول جنگ، کاپرونی این هو
اپیماها را بر اساس مجموع قدرت موتورهایشان نامگذاری کرد. پس از آن، شرکت آنها را دوباره طراحی کرد. طراحی. کاپرونی سی ای. ۵ یک هواپیمای دو باله سه موتوره با ساختار چوبی و روکش پارچه ای بود. خدمه چهار نفره در یک محفظه مرکزی باز (توپچی جلو، دو خلبان و توپچی-مکانیک عقب) قرار داشتند. توپچی عقب، مسلسل های بالایی را هدایت می کرد که روی موتور مرکزی در یک «قفس» محافظ، درست قبل از پروانه، قرار داشتند. تسلیحات شامل دو تا چهار مسلسل رولی ۶٫۵ میلی متری یا ۷٫۷ میلی متری بود، یکی روی پایه حلقه ای جلویی و یک، دو یا گاهی حتی سه تا روی پایه حلقه ای بالایی. بمب ها زیر بدنه آویزان بودند. استفاده عملیاتی. در مرحله اولیه، استفاده از کاپرونی سی ای. ۵ به دلیل آتش سوزی های خطرناک موتورهای فیات محدود بود، در حالی که هواپیماهایی که قرار بود به ایزوتا فراسچینی وی. ۶ مجهز شوند، به دلیل تأخیر در توسعه موتور، هنوز به خدمت گرفته نشده بودند. اولین کاپرونی سی ای. ۵ به اسکادران اول نیروی دریایی سرگرد گابریل دانونزیو اختصاص داده شدند، اما به دلیل مشکلات مداوم در توسعه، این واحد هرگز از آنها در عملیات استفاده نکرد. اولین اسکادران که از آنها استفاد
ه کرد، اسکادران ششم بود که سه هواپیمای اول را در اوت ۱۹۱۸ دریافت کرد و سه فروند سی ای. ۳۳ خود را به اسکادران چهارم تحویل داد. غسل تعمید آتش کاپرونی سی ای. ۵ در جریان عملیاتی با هدف قرار دادن گذرگاه توناله رخ داد. اسکادران ششم تنها واحدی بود که کاملاً به کاپرونی سی ای. ۵ مجهز شده بود. گروه ششم، مستقر در اوپی نزدیک اوپیانو، نیز از آن به همراه هواپیماهای دوباله سری قبلی استفاده می کرد. گروه بمباران شمالی، یک واحد آمریکایی متشکل از پرسنل نیروی دریایی ایالات متحده و سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده که در جبهه غربی در شمال فرانسه مستقر بودند و توسط پرسنل بریتانیایی آموزش دیده بودند، نیز کاپرونی سی ای. ۵ دریافت کرد. ماموریت های بمباران، که شامل یافتن و انهدام زیردریایی های یو-بوت لنگر انداخته در پایگاه های دریایی امپریال در سواحل بلژیک بود، کاپرونی سی ای. ۵های تعیین شده را در مأموریتی بر فراز اوستند در ۱۵ اوت ۱۹۱۸ به کار گرفت، با این حال، استفاده از آنها به طور کلی گاه به گاه باقی ماند. اسکادران چهاردهم از اکتبر به بعد در حالی که در جبهه غربی در فرانسه درگیر بود، به کاپرونی سی ای. ۵ها روی آورد. در میان اقداماتی که
کاپرونی سی ای. ۵ و خدمه آن را به عنوان قهرمانان خود نشان داد، موردی که شایسته ذکر ویژه است، مربوط به ۲۷ اکتبر ۱۹۱۸، کمی قبل از پایان جنگ است، زیرا مدال طلای شجاعت نظامی به یاد دیویت کولمن، یکی از معدود خارجی هایی که بالاترین نشان نظامی ایتالیا را دریافت کرد، اعطا شد. هواپیمای اسکادران ششم، با شماره سریال ۱۱۶۶۹، از فرودگاه ورونا-تومبتا برای عملیات در جبهه ویتوریو ونتو برخاسته بود. فرماندهی کاپرونی سی ای. ۵ بر عهده دی ویت و جیمز بال بود و وینچنزو کوتلو و تارسیسیو کانتاروتی در آن بودند. این هواپیما توسط گشتی متشکل از پنج جنگنده اتریشی، به خلبانی رومن اشمیت و امریش فون هوروات، بر فراز پرژین والسوگانا رهگیری و سرنگون شد. اسکادران پانزدهم بمب افکن کاپرونی از ماه بعد از ۴ نوامبر به پرواز با کاپرونی سی ای. ۵ روی آورد. پس از جنگ، این هواپیمای دوباله بزرگ به سرعت از آسمان ایتالیا ناپدید شد و جای خود را به هواپیمای قابل اعتمادتر Ca.36 داد. برخی از نمونه ها به هواپیماهای مسافربری تبدیل شدند. نوع غیرنظامی آن در ژانویه ۱۹۱۹ با پرواز رم-میلان رونمایی شد. چند ماه بعد، در اوت همان سال، یکی از این هواپیماها که بیشتر مسافران آ
ن روزنامه نگار بودند، دچار سانحه ای شد که منجر به کشته شدن ۱۷ نفر شد و بدترین حادثه هوایی آن زمان را رقم زد. همچنین امکان تجهیز برخی از نمونه ها به موتور ۶ای با قدرت ۲۰۰ اسب بخار، یک موتور خطی خنک شونده با آب قابل اعتمادتر، مورد ارزیابی قرار گرفت.