Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
را به دلیل لیبرالیسم لسه فر و سرمایه داری بازار آزاد به همراه داشت. پس از سقوط نئولیبرالیسم، دهه ۱۹۸۰ موجب احیای دوباره جنبش فمینیستی به سوی حقوق سیاسی شد. دهه ۱۹۸۰ همچنین آغازگر توجه به موضوع خشونت خانگی بود. دهه ۱۹۹۰ گام هایی به سمت برابری قانونی برای زنان برداشت. در جامعه امروزی، فمینیسم در آمریکای لاتین به زیرشاخه های مختلفی بر اساس قومیت یا آگاهی موضوعی تقسیم شده است. نظریه فمینیسم در آمریکای لاتین و لاتین تبار. از آنجا که نظریه فمینیسم اغلب بر آثار ادبی غربی به جای تجربیات شخصی متکی است، نظریه فمینیسم آمریکای لاتین یک ساختار نسبتاً جدید است که به زنان لاتینا در زمینه های اروپامحور مشروعیت می بخشد. نظریه پردازان فمینیسم آمریکای لاتین نه تنها منابع خود را از کشورهای غربی دریافت می کنند، بلکه از تاریخ آمریکای لاتین، روایت های شخصی، و تحقیقات در حوزه علوم اجتماعی نیز بهره می برند. بحثی به نام «امتیاز معرفتی» وجود دارد (امتیاز معرفتی به معنای برتری دانشی است که فرد با داشتن تجربه شخصی از یک موضوع خاص به دست می آورد. برای مثال، یک زن بهتر از یک مرد مسائل و مشکلات مربوط به خود را می داند) که نشان می دهد بسیار
ی از فیلسوفان فمینیست لاتین تبار از امتیازات فرهنگی و اقتصادی برخوردارند که آن ها را از شرایط زندگی اکثر زنان آمریکای لاتین دور می سازد. فیلسوف فمینیست اوفلیا شوت استدلال کرده است که «فلسفه فمینیستی به جای آنکه در قلمرو فلسفه در آمریکای لاتین قرار گیرد، نیازمند جایگاهی در چارچوب نظریه فمینیسم در آمریکای لاتین است.» به دلیل وسعت جغرافیایی آمریکای لاتین، تنوع نظریه فمینیسم در این منطقه تشخیص و دسته بندی آن را دشوار می سازد. با این حال، چند نظریه پرداز برجسته فمینیسم لاتین شامل مارسل ریو توبار، اوفلیا شوت و گلوریا انزالدوا هستند. فیلسوف فمینیست لاتین تبار، ماریا لوگونس به مسائل نژادپرستی اتنوسنتریک، دو زبانه بودن، چندفرهنگی و «ثبت های متقاطع آدرس دهی» پرداخته است. بسیاری از فمینیست های لاتین مفاهیمی را که لوگونس معرفی کرده است، از جمله «نقش زبان، بدن ها، اشیا و مکان ها» به کار می گیرند. گراسیلا هیرو، که در سال ۱۹۲۸ در مکزیک متولد شد، به «اخلاق فمینیستی و نقش های فمینیسم در فضاهای عمومی و دانشگاهی» پرداخته است.
میکیو تسودا (つだみきよ، تسودا میکیو)، متولد ۱۰ ژانویه، یک مانگاکا و تصویرگر ژاپنی از استان فوکویی است که از سال ۱۹۹۸ به نوشتن مانگا مشغول است. نام میکیو تسودا یکی از دو نام قلمی است که او هنگام خلق مانگا از آن استفاده می کند. نام دیگر او تایشی زائو (藍子夔ōshi تایشی زائو) است. تحت نام تایشی زائو، او مانگاهایی با موضوع عاشقانه پسران (یاوئی) و عاشقانه دختران (یوری) می نویسد، در حالی که با نام میکیو تسودا بر روی مانگاهای کمدی-شوجو تمرکز دارد. دلیل او برای استفاده از دو نام، در ابتدا پنهان نگه داشتن فعالیت هایش در زمینه مانگاهای همجنس گرایانه از خانواده اش بود، اما در نهایت آن ها متوجه این موضوع شدند. بسیاری از مانگاکاها برای نمایش خود در بخش هایی از مانگا که جزئی از داستان نیست، مانند بخش یادداشت نویسنده، یک شخصیت هنری خلق می کنند. شخصیت میکیو تسودا به شکل یک خرس عروسکی است که یک پاپیون قرمز با زنگوله ای در وسط آن به گردن دارد. یکی از دوستان نزدیک او، که خود نیز یک مانگاکا است، ایکی ایکی می باشد. آن ها اغلب با یکدیگر مانگا می نویسند، آثار هنری خود را به نمایش می گذارند و در جلسات امضای کتاب همکاری دارند. ایکی ایکی گاهی
به عنوان مدیر تایشی زائو نیز شناخته می شود. منابع. Afterword section in the version of "", volume 1.
بیل گیتس یک عمارت ۶۶۰۰۰ فوت مربعی (۶۱۰۰ متر مربع) را طراحی کرده و مالک آن است که در دریاچه واشینگتن در مدینا (واشینگتن) است. در سال ۲۰۰۹، مالیات بر دارایی ۱٫۰۶۳ میلیون دلار آمریکا با ارزش کل ۱۴۷٫۵ میلیون دلار آمریکا گزارش شد. طراحی. این خانه با همکاری بوهلین سیوینسکی جکسون و معماران کاتلر اندرسون از جزیره باینبریج، واشینگتن طراحی شده است. این عمارت یک طراحی مدرن به سبک اقامتگاه اقیانوس آرام است، با ویژگی های کلاسیک مانند یک کتابخانه خصوصی با سقف گنبدی شکل و چشم. این خانه دارای یک سیستم سرور گسترده، یک استخر شنا ۶۰ فوتی (۱۸ متری) با سیستم موسیقی زیر آب، یک سالن ورزشی به مساحت ۲۵۰۰ فوت مربع (۲۳۰ متر مربع) و یک اتاق غذاخوری ۱۰۰۰ فوت مربعی (۹۳ متر مربع) است. شش آشپزخانه و ۲۴ حمام وجود دارد که ده تای آنها دارای وان است. در فرهنگ عامه. این خانه در ژانویه ۱۹۹۷ در دیلبرت مورد تمسخر قرار گرفت، زمانی که شخصیت اصلی پس از ناکامی در خواندن قرارداد مجوز کاربر نهایی بر روی نرم افزار خریداری شده مایکروسافت، مجبور شد به یک پسر حوله ای تبدیل شود. برخی از مقالات خبری آنلاین خانه را زانادو ۲٫۰ می نامند که اشاره ای به فیلم سینمای
ی شهروند کین است که خود اشاره ای به سطرهای آغازین شعر کلاسیک ساموئل تیلور کولریج کوبله خان بود. پیوند به بیرون. اطلاعات مالیاتی خانه
منیره رحمان یک فعال حقوق بشر بنگلادشی است که در سال ۱۹۶۵ در جاشور، پاکستان شرقی (بنگلادش کنونی) متولد شد. تلاش های او باعث شد میزان حملات اسید و بنزین به زنان در بنگلادش تا ۴۰ برابر کاهش یابد. او نه تنها قوانین مربوط به این خشونت ها را تغییر داد، بلکه حتی در مناطق دورافتاده، از ارائه کمک های فوری و مناسب اطمینان حاصل کرد. رحمان همچنین خدمات روانشناختی و پیگیری های لازم را برای قربانیان این حملات ایجاد کرد. در سال ۲۰۰۶، به دلیل فعالیت های شجاعانه اش، جایزه مدافع حقوق بشر عفو بین الملل را دریافت کرد. او با دکتر جان موریسون، بنیان گذار بنیاد بازماندگان اسیدپاشی (ASF)، همکاری داشت و از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۳ به عنوان مدیر اجرایی این بنیاد فعالیت کرد. در سال ۲۰۱۱، جایزه جهانی کودکان به پاس مبارزه شجاعانه اش برای پایان دادن به خشونت های اسیدی و بنزینی در بنگلادش، از او تقدیر کرد. او همچنین در سال ۲۰۱۲ به عنوان عضو حرفه ای مشترک المنافع و در سال ۲۰۱۳ به عنوان عضو آشوکا شناخته شد. اوایل زندگی. منیره رحمان کوچک ترین فرزند از میان شش خواهر و برادر خود بود. در جریان جنگ آزادی بخش بنگلادش (۱۹۷۱)، خانواده اش مجبور به فرار شدند.
در این دوران، پدرش از دنیا رفت و مادرش به تنهایی مسئولیت بزرگ کردن شش فرزند را بر عهده گرفت. این تجربه تلخ تأثیر عمیقی بر رحمان گذاشت و باعث شد که او فردی مستقل و مقاوم شود. از دوران کودکی، او در فعالیت های فرهنگی و مباحثات شرکت داشت که به رشد مهارت های رهبری و روحیه پرسشگری او کمک کرد. در دوران دانشجویی، به عنوان معاون رئیس سالن سامسونهار در دانشگاه داکا، بنگلادش انتخاب شد. پس از فارغ التحصیلی، خانواده اش او را به یافتن یک شغل دولتی ترغیب کردند، اما او مسیر دیگری را انتخاب کرد و به عنوان مددکار اجتماعی در آژانس کمک رسانی و بشردوستانه ایرلند مشغول به کار شد. تحصیلات. دیپلم SSC خود را در سال ۱۹۸۱ از مدرسه دخترانه کومارونسا دریافت کرد. در سال ۱۹۸۳، دوره HSC را در کالج دخترانه ایدن به پایان رساند. پس از آن، به دانشگاه داکا رفت و در سال های ۱۹۸۷ و ۱۹۸۸ مدرک کارشناسی هنر (Hons) و کارشناسی ارشد هنر را در فلسفه به پایان رساند. پیشه. منیره رحمان فعالیت حرفه ای خود را در سال ۱۹۹۲ به عنوان مددکار اجتماعی در سازمان Concern Worldwide آغاز کرد و تا سال ۱۹۹۹ در آنجا فعالیت داشت. تلاش های او باعث شد دولت قوانین مربوط به ول
گردی و سیستم قضایی کودکان را بازنگری کند و همچنین وزارتخانه ای را موظف به ایجاد یک تیم هوشیاری در خانه های مخصوص ولگردان کند. در همین دوران، او از میزان بالای حملات اسید پاشی به زنان در سراسر کشور شوکه شد. برای مقابله با این معضل، به سازمان حقوق زنان ناری پوکخو پیوست و سپس در سال ۱۹۹۸ به بنیاد بازماندگان اسید پاشی ملحق شد. از سال ۲۰۰۲، به عنوان مدیر اجرایی این بنیاد فعالیت کرد.
منیره احمد محمد مُصلی (به عربی: منیرة موصلی) (ژوئیه ۱۹۵۴ – ژانویه ۲۰۱۹) هنرمند و نقاش برجسته عربستان سعودی بود. او در خلق آثار خود از مواد مختلفی همچون مس، رنگ های طبیعی، الیاف درخت خرما، گیاهان، کاغذ، پاپیروس و صدف استفاده می کرد و به ویژه در به کارگیری تکنیک کلاژ مهارت داشت. آثار او تحت تأثیر رویدادهای جهان عرب، باستان شناسی انسانی، موسیقی، طبیعت و شعر قرار داشت. مصلی آثارش را در سراسر جهان عرب به نمایش گذاشت و در سال ۱۹۹۴ در برنامه توسعه سازمان ملل متحد برای منطقه خلیج فارس فعالیت داشت. پس از درگذشت او، یکی از گالری های هنری عربستان سعودی به نام موصلی تغییر نام یافت. زندگی. منیره مصلی در ژوئیه ۱۹۵۴ در مکه، عربستان سعودی متولد شدو از کودکی به طراحی علاقه نشان داد. او نخستین نمایشگاه آثار خود را در سال ۱۹۶۸ همراه با صفیه بن زقر در مدرسه آموزش مدرن برگزار کرد.چهار سال بعد، نخستین نمایشگاه انفرادی او در جده، شهر مادربزرگش، برپا شد. او تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را به ترتیب در لبنان و مصر گذراند.در ۱۹۷۴، از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه اسکندریه در رشته هنرهای زیبا فارغ التحصیل شد و سپس تحصیلات خود را در ایالا
ت متحده ادامه داد. در ۱۹۷۹، مدرک دیپلم طراحی گرافیک را دریافت کردو آثارش را در ۱۹۷۶ در یک نمایشگاه مشترک در کالیفرنیا به نمایش گذاشت. پس از فارغ التحصیلی، در سال ۱۹۷۹ به عنوان متخصص طراحی انتشارات در بخش روابط عمومی شرکت آرامکو عربستان مشغول به کار شد. از جمله آثار شاخص او، پوستر زمین و ناسی بود که در سال ۱۹۹۰ برای مرکز تحقیقات و مطالعات جمهوری دومینیکن طراحی شد و در کتابخانه های یونسکو در سراسر جهان منتشر گردید تا در روز جهانی زن ۱۹۹۲ به نمایش گذاشته شود. مصلی به عنوان متخصص فنی در مشارکت برنامه های هنری و رسانه ای برنامه خلیج فارس برای حمایت از برنامه توسعه سازمان ملل در سال ۱۹۹۴ انتخاب شد. در ۱۹۹۳، نمایشگاهی با عنوان الوسطی و من را در گالری علم الفن، بیروت برگزار کرد. از سال ۲۰۰۳، تمرکز او بیشتر بر نقاشی معطوف شدو در ۲۰۰۷، جشنواره هنری الخُبَر را پایه گذاری کرد. در نوامبر ۱۹۹۷، وزارت فرهنگ لبنان به او نشان لیاقت هنری اهدا کرد. او در سال ۲۰۱۱، نمایشگاهی با عنوان وضعیت هنر اکنون را در گالری آلباره برگزار کرد که الهام گرفته از ملاقات او با دختری ۱۴ ساله ای بود که توسط سربازان عراقی کشته شده بود. او همچنین در
۲۰۱۶، نمایشگاه هایی را در گالری حافظ، نمایشگاه هنر دبی و جشنواره هنر جده برگزار کرد و طی دوران فعالیتش، جوایز متعددی از نهادهای هنری عربی و بین المللی دریافت نمود. هنر. منیره مصلی از رویدادهای جهان عرب، باستان شناسی انسانی، موسیقی، طبیعت و شعر الهام می گرفت. او با استفاده از طیف وسیعی از مواد، سعی می کرد هر ماده ای را متناسب با مفهوم اثر خود انتخاب کند. از جمله مواد مورد استفاده او می توان به مس، رنگ های طبیعی، الیاف درخت خرما، گیاهان، کاغذ، پاپیروس و صدف اشاره کرد. او به ویژه در استفاده از تکنیک کلاژ تبحر داشت. مرگ. منیره مصلی پس از تحمل بیماری کلیوی طولانی مدت، در ژانویه ۲۰۱۹ درگذشت و در قبرستان رویس جده به خاک سپرده شد. میراث. او را پیشگام هنر پلاستیک غیرسنتی در عربستان می دانند. شبکه العربیه از او به عنوان کسی که نقش مهمی در توسعه جنبش هنرهای زیبا، به ویژه در میان زنان داشت یاد کرد.عبدالرحمن السلیمان، منتقد هنری، او را هنرمندی مهم با رهبری هنری واقعی توصیف کرد. در تجلیل از میراث او، بدر بن عبدالله بن محمد بن فرحان آل سعود، وزیر فرهنگ عربستان، نام یکی از گالری های هنری این کشور را به افتخار او تغییر داد.
زندگی. آیاکا هیراهارا در یک خانواده موسیقی دان به دنیا آمد. پدرش، ماکوتو هیراهارا، نوازنده ساکسیفون، پدربزرگش تسوتومو هیراهارا، نوازنده ترومپت، و خواهر بزرگ ترش، آیکا هیراهارا، خواننده ای تحت لیبل شرکت پیشرو موسیقی EMI است. (EMI Music Japan) او از ۶ سالگی به مدت ۱۱ سال در باله ماتسویاما فعالیت داشت. در ۱۳ سالگی نواختن ساکسیفون را آغاز کرد و در دبیرستان سنزوکو گاکوئن، ساکسیفون کلاسیک آموخت. در حال حاضر، او در کالج موسیقی (سنزوکو گاکانه) Senzoku Gakuen، در رشته موسیقی جاز و ساکسیفون تحصیل می کند. نخستین تک آهنگ او، مشتری، در دسامبر ۲۰۰۳ منتشر شد و به یکی از پرفروش ترین تک آهنگ های سال ۲۰۰۴ تبدیل گردید. این آهنگ ملودی خود را از مشتری در آلبوم سیاره های شیرین اثر گوستاو هولست گرفته است. به طور مشابه، آهنگ سیلیسیلنا نیز بر پایه سیلیسیانو از یوهان سباستین باخ ساخته شد. او از ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱، مجموعه آلبوم هایی با تم کلاسیک منتشر کرد. پس از ۲۰۱۳، همکاری خود را با شرکت موسیقی رؤیایی خاتمه داد و به یونیورسال موزیک ژاپن (زیرمجموعه Nayutawave Records) پیوست. اولین تک آهنگ او تحت این لیبل، Tsubasa (به معنی بال) بود. در ۱۳ نو
امبر ۲۰۱۳، تک آهنگ 未来へかざす火のように به معنی درخش را منتشر کرد که به عنوان موسیقی متن بازی جاه طلبی نوبوناگا توسط کویی استفاده شد.همچنین در ۴ دسامبر ۲۰۱۳، اولین آلبوم خود را در یونیورسال منتشر کرد. در ۱ نوامبر، یونیورسال لیست آهنگ های آلبوم بعدی آیاکا را فاش کرد (یکی از آنها نسخه جلد (من رؤیایی دیدم) از "سریال بینوایان" است).آلبوم فوق الذکر به رتبه ۳۲ در رتبه بندی اوریکون رسید. آیاکا هیراهارا در چندین موزیکال معروف به ایفای نقش پرداخته است، از جمله: کریستین دای در عشق هرگز نمی میرد (۲۰۱۴–۲۰۲۵) کارول کینگ در نمیایشناه زبایی: کارو کینگ موسیقی دان (۲۰۱۷–۲۰۲۰) مری پاپینز در مری پاپینز (۲۰۱۸) یوریا در مشت ستاره شمالی (۲۰۲۱–۲۰۲۲) ساتین در مولن روژ (۲۰۲۳–۲۰۲۴) او همچنین ماریا را در دوبله ژاپنی فیلم آوای موسیقی و مری پاپینز را در دوبله ژاپنی مری پاپینز بازمی گردد صداگذاری کرده است. آهنگ های موضوعی. آهنگ هیراهارا "ریست"، از آلبوم "Yottsu no L" در عنوان ۲۰۰۶ کپکام، "اوکامی"، به عنوان آهنگ پایانی استفاده شد. یک نسخه ارکسترال، "ریست– ممنون ورژی نیز توسط هیروشی یاماگوچی ساخته شده است. همچنین در انیمه "داستان سایکونکوکو" آهنگ "H
ajimari No Kaze" هیراهارا، (همچنین از "Yottsu no L") استفاده شد. این آهنگ به عنوان آهنگ اصلی تیتراژ اول برای دو فصلی که پخش شد استفاده شد. نسخه او از آهنگ "Tsubasa o Kudasai" در قسمت ۵ درام "سگ اورتروس" که با نام هنری ری خوانده شد ظاهر شد. سوار بر موج زندگی (با حضور همکار Norimasa Fujisawa)، از آلبوم (کلاسیک های من2 OST) رسمی برای اکران فیلم دیزنی نیچر: "اقیانوس ها" در ژاپن است. آیاکا هیراهارا را توسط جو هیسایشی از فیلم استودیو گیبلی "شهر اشباح" ضبط کرد. منابع. آیاکا هیراهارا (به ژاپنی: 平原 綾香، تلفظ: هیراهارا آیاکا) (متولد ۹ مه ۱۹۸۴) خواننده پاپ ژاپنی است. او تا سال ۲۰۱۳ تحت قرارداد با شرکت (موسیقی رؤیایی) Dreamusic فعالیت می کرد و پس از آن به یونیورسال موزیک ژاپن منتقل شد.
بارونس اما ارکزی (; – ) با نام کامل: "اما ماگدالنا روزالیا ماریا جوزفا بوربالا اورتسی دو اورتسی" که معمولاً با نام بارونس اورتسی شناخته می شود (نامی که تحت آن منتشر می شد) و در میان خانواده و دوستانش با نام اموشکا اورتسی معروف بود، یک رمان نویس و نمایشنامه نویس بریتانیایی زادهٔ مجارستان بود. او بیشتر به دلیل مجموعهٔ رمان هایش دربارهٔ شاهین سرخ، شخصیت دوگانهٔ سر پرسی بلِیکنی، یک اشراف زادهٔ انگلیسی ثروتمند که به یک هنرمند فرار باهوش تبدیل می شود تا نجیب زادگی فرانسوی را از «مدام گیوتین» در دوران انقلاب فرانسه نجات دهد، شناخته می شود. او با این اثر، مفهوم «قهرمانی با هویت مخفی» را در فرهنگ عامه بنیان گذاشت. نمایش "شاهین سرخ" در تئاتر وست اند لندن در ۵ ژانویهٔ ۱۹۰۵ افتتاح شد و به اثری محبوب در میان مخاطبان بریتانیایی تبدیل شد. برخی از نقاشی های اورتسی نیز در آکادمی سلطنتی هنر لندن به نمایش گذاشته شدند. او در طول جنگ جهانی اول، «لیگ خدمات فعال زنان انگلستان» را با هدف توانمندسازی زنان برای متقاعد کردن مردان به ثبت نام در ارتش، تأسیس کرد. اوایل زندگی. اورتسی در تارنااورش، مجارستان متولد شد. او دختر آهنگساز بارون ف
لیکس اورتسی دو اورتسی (۱۸۳۵–۱۸۹۲) و کنتس اما واس دو سنت اگیِد و سِگِ (۱۸۳۹–۱۸۹۲) بود. پدربزرگ پدری او، بارون لاسلو اورتسی (۱۷۸۷–۱۸۸۰)، مشاور سلطنتی و شوالیهٔ نشان سیسیلی سنت جرج بود. مادربزرگ پدری او، بارونس ماگدلنا، متولد ماگدلنا مولر (۱۸۱۱–۱۸۷۹)، اصالتی اتریشی داشت. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او، کنت شموئل واس دو سنت اگیِد و سِگِ (۱۸۱۵–۱۸۷۹)، عضو پارلمان مجارستان، و روزالیا اپرجسی دو کارولیفِیرور (۱۸۱۴–۱۸۸۴) بودند. والدین اما در سال ۱۸۶۸، از ترس تهدید انقلاب دهقانی، املاک خود را ترک کرده و به بوداپست نقل مکان کردند. آن ها در بوداپست، بروکسل و پاریس زندگی کردند، جایی که اما به تحصیل موسیقی پرداخت اما موفق نشد. سرانجام، در سال ۱۸۸۰، زمانی که اما ۱۴ ساله بود، خانواده اش به لندن، انگلستان نقل مکان کردند و در خانهٔ هموطنشان، فرانسیس پیچلر، در شمارهٔ ۱۶۲ خیابان گریت پورتلند اقامت گزیدند. اورتسی در مدرسه هنر وست لندن و سپس در مدرسه هنر فاین هیدرلی تحصیل کرد. هرچند که او سرنوشت یک نقاش را نداشت، اما در مدرسهٔ هنر با هنری جورج مونتاگو مک لین بارستو، یک تصویرگر جوان که فرزند یک روحانی انگلیسی بود، آشنا شد؛ آن ها در ۷ ن
وامبر ۱۸۹۴ در کلیسای سنت مریلبون ازدواج کردند. این آغاز یک ازدواج شاد بود که او آن را «برای نزدیک به نیم قرن، سرشار از شادی، تفاهم، دوستی کامل و هم اندیشی» توصیف کرد. حرفهٔ نویسندگی. آنها پول بسیار کمی داشتند و اورتزی برای تأمین درآمد کم همسرش، به عنوان مترجم و تصویرگر شروع به کار کرد. تنها فرزندشان، جان مونتاگو اورتزی-بارستو، در ۲۵ فوریه ۱۸۹۹ متولد شد (و در ۱۹۶۹ درگذشت). او اندکی پس از تولد فرزندش شروع به نوشتن کرد، اما نخستین رمان او، "شمع های امپراتور" (۱۸۹۹)، با شکست مواجه شد. با این حال، او با مجموعه ای از داستان کارآگاهی در "مجله رویال"، طرفداران اندکی پیدا کرد. رمان بعدی او، "در دوران سلطنت ماری" (۱۹۰۱)، موفق تر بود. در سال ۱۹۰۳، او و همسرش نمایشنامه ای با عنوان "شقایق سرخ" نوشتند که بر اساس یکی از داستان های کوتاه او دربارهٔ یک اشراف زادهٔ انگلیسی به نام سر پرسی بلیکنی، بارت، که اشراف زادگان فرانسوی را از انقلاب فرانسه نجات می داد، شکل گرفته بود. او این شخصیت را هنگامی که بر روی سکویی در متروی لندن ایستاده بود، تصور کرد. او نسخهٔ رمانی شدهٔ این داستان را با همین عنوان به ۱۲ ناشر ارسال کرد. در حالی که
این زوج منتظر تصمیم ناشران بودند، فرد تری و جولیا نیلسون نمایشنامه را برای اجرا در تئاتر وست اند لندن پذیرفتند. در ابتدا، این نمایش تماشاگران کمی داشت، اما به مدت چهار سال در لندن اجرا شد و رکوردهای بسیاری را شکست. این نمایش در مجموع بیش از ۲۰۰۰ بار اجرا شد و به یکی از محبوب ترین نمایش های اجرا شده در بریتانیا تبدیل شد. این اثر به زبان های دیگر ترجمه شد و در کشورهای مختلفی به روی صحنه رفت و چندین بار تجدید اجرا شد. این موفقیت نمایشی، فروش گسترده ای را برای رمان به همراه داشت. این زوج به منطقهٔ تانِت در کنت نقل مکان کردند. با معرفی مفهوم «قهرمانی با هویت مخفی» در فرهنگ عامه، شقایق سرخ ویژگی هایی را به نمایش گذاشت که بعدها به استانداردهای شخصیت های ابرقهرمانی تبدیل شد؛ از جمله علاقه به تغییر چهره، استفاده از یک سلاح مخصوص (شمشیر)، توانایی فریب و غلبه بر دشمنان و به جا گذاشتن یک آناغالیس قرمز در هر مداخلهٔ خود. با جلب توجه به هویت دیگر خود، بلیکنی پشت چهرهٔ عمومی اش به عنوان یک خوش گذران کم هوش پنهان شد و همچنین شبکه ای از حامیان، «انجمن شقایق سرخ»، را تشکیل داد که به تلاش های او کمک می کردند. اورتزی بیش از دواز
ده دنباله برای سر پرسی بلیکنی، خانواده اش و سایر اعضای انجمن شقایق سرخ نوشت که از میان آنها، "من انتقام خواهم گرفت" (۱۹۰۶) محبوب ترین بود. آخرین کتاب این مجموعه، "مامزل گیوتین"، در سال ۱۹۴۰ منتشر شد. هیچ یک از سه نمایشنامهٔ بعدی او موفقیتی در حد "شقایق سرخ" کسب نکرد. او همچنین داستان های کارآگاهی و ماجراجویی محبوبی نوشت. اثر او، "لیدی مالی از اسکاتلندیارد"، یکی از نمونه های اولیهٔ داستان هایی بود که در آن یک کارآگاه زن نقش اصلی را ایفا می کرد. دیگر داستان های کارآگاهی محبوب او شامل "پیرمرد در گوشه" بود، شخصیتی که عمدتاً با استفاده از منطق، جرایم را حل می کرد. اورتزی یکی از اعضای بنیان گذار باشگاه کارآگاهی (۱۹۳۰) بود. رمان های اورتزی، داستان هایی پرهیجان و به سبک ملودرام های باشکوه بودند و او به داستان های تاریخی علاقه داشت. منتقد مری کادوگان اظهار داشت: «کتاب های اورتزی بسیار پرشور و به شدت فضاسازی شده هستند». به عنوان مثال، در "آشیانهٔ گنجشک" (۱۹۰۹)، سرپرستی خبیث در منطقهٔ پروتستانی کنت، دختر جوان ثروتمند و زیبایی را فریب داده و با تغییر هویت خود به عنوان یک شاهزادهٔ فرانسوی تبعیدی، او را به ازدواج خود درآور
د. او بیوهٔ برادر خود را نیز برای کمک به این توطئه متقاعد می کند، توطئه ای که در آن، یکی از پسران گم شده اش به طور ناخواسته بدنام می شود و دیگری توسط این شرور به قتل می رسد. اگرچه این رمان هیچ ارتباطی با "شقایق سرخ" نداشت، ناشر آن را به عنوان بخشی از «مجموعهٔ شقایق سرخ» تبلیغ کرد.
ایزابلا یاگیلون (; ؛ ۱۸ ژانویه ۱۵۱۹ – ۱۵ سپتامبر ۱۵۵۹) ملکه همسر مجارستان بود. او بزرگ ترین فرزند سیگیسموند یکم پیر، فهرست فرمانروایان لهستان و همسر ایتالیایی اش بونا اسفورزا بود. در سال ۱۵۳۹، او با یانوش یکم، وویوود ترانسیلوانیا و پادشاه مجارستان ازدواج کرد. در آن زمان، مجارستان میان فردیناند یکم، امپراتور مقدس روم که قصد داشت آن را به قلمروهای دودمان هابسبورگ بیفزاید (نگاه کنید به پادشاهی مجارستان (۱۵۲۶-۱۸۶۷))، اشراف محلی که می خواستند مجارستان مستقل بماند (نگاه کنید به پادشاهی مجارستان شرقی)، و سلطان سلیمان یکم که آن را به عنوان یک دولت دست نشانده امپراتوری عثمانی می دید (نگاه کنید به جنگ کوچک در مجارستان)، مورد مناقشه بود. اگرچه ازدواج ایزابلا تنها یک سال و نیم دوام داشت، اما منجر به تولد یک وارث پسر شد – یانوش دوم که تنها دو هفته پیش از مرگ پدرش در ژوئیه ۱۵۴۰ به دنیا آمد. او بقیه عمر خود را درگیر منازعات جانشینی به نفع پسرش گذراند. مرگ همسرش موجب ازسرگیری درگیری ها شد، اما سلطان سلیمان او را به عنوان نایب السلطنه پادشاهی مجارستان شرقی به نمایندگی از پسر خردسالش منصوب کرد. این منطقه به عنوان یک دولت حائل
نیمه مستقل با شهرت آزادی ادیان توسعه یافت. با این حال، فردیناند هرگز از ادعای خود برای اتحاد مجارستان دست نکشید و با اسقف جرج مارتینوتزی توطئه کرد که ایزابلا را مجبور به کناره گیری در سال ۱۵۵۱ کرد. او به لهستان بازگشت تا با خانواده اش زندگی کند. سلطان سلیمان در واکنش تهدید به حمله به مجارستان در سال های ۱۵۵۵–۱۵۵۶ کرد و اشراف مجبور شدند ایزابلا را به ترانسیلوانیا دعوت کنند. او در اکتبر ۱۵۵۶ بازگشت و تا زمان مرگش در سپتامبر ۱۵۵۹ به عنوان نایب السلطنه پسرش حکومت کرد. زندگی نامه. اوایل زندگی و برنامه های ازدواج. ایزابلا در کراکوف در ۱۸ ژانویه ۱۵۱۹ متولد شد. او بزرگ ترین فرزند شاه سیگیسموند یکم پیر و همسر ایتالیایی اش بونا اسفورزا بود. او بیشتر دوران کودکی خود را در قلعه واول در کراکوف و قلعه شکار در نیپلومیتز گذراند. همچنین بین سال های ۱۵۲۷–۱۵۲۹ و ۱۵۳۳–۱۵۳۶ در دوک نشین بزرگ لیتوانی زندگی کرد. در جریان این اقامت، سه خواهر کوچکترش در کراکوف باقی ماندند. این دوره، پیش درآمدی بر روابط خانوادگی آینده بود: بونا اسفورزا دختر بزرگ ترش را مورد توجه قرار داد و ازدواج او را زودتر ترتیب داد، در حالی که سه دختر دیگر مورد غفلت
واقع شدند و دیرتر ازدواج کردند. ایزابلا آموزش خوبی دریافت کرد و از جمله از انسان گرای یوهانس هونتر بهره برد و قادر بود به چهار زبان لهستانی، لاتین، آلمانی و ایتالیایی (زبان مادری مادرش) صحبت و مکاتبه کند. در مارس ۱۵۱۹، هنگامی که ایزابلا تنها دو ماه داشت، فرستادگان فرانسوی پیشنهاد ازدواج او را با پسر آینده فرانسوای یکم در ازای حمایت سیگیسموند در انتخابات پیش روی امپراتور مقدس روم مطرح کردند. سیگیسموند از کارل پنجم حمایت کرد، اما بونا همچنان به دنبال ازدواج فرانسوی برای ایزابلا بود. او امیدوار بود که پادشاه فرانسه پسر خود و ایزابلا را در دوک نشین میلان که بونا آن را میراث خود می دانست، منصوب کند. در ۱۵۲۴، هیرونیموس واسکی یک اتحاد ضد عثمانی را با فرانسه مذاکره کرد که از جمله مفاد آن، ازدواج ایزابلا و هانری دوم، پسر دوم فرانسوای یکم بود. اما این اتحاد پس از اسارت فرانسوا در نبرد پاویا شکست خورد. بونا سپس به دنبال ازدواجی در ایتالیا رفت. ایزابلا ناپل، مادربزرگ ایزابلا، فرستادگانی به لهستان فرستاد تا پیشنهاد ازدواج او را با فرانچسکو دوم اسفورزا، دوک جدید میلان، مطرح کنند. با این حال، سیگیسموند این پیشنهاد را رد کر
د، زیرا دوک نشین مورد مناقشه بود و تسلط فرانچسکو بر آن ضعیف به نظر می رسید. بونا سپس فدریکو دوم گنزاگا، دوک منتووا را پیشنهاد کرد، اما او مارگارت پاله اوگا را ترجیح داد، زیرا او مارک مونتفرات را به عنوان میراث خود به همراه داشت. سیگیسموند خواهان ازدواج با دودمان هابسبورگ بود. در سال ۱۵۳۰، او آرشیدوک ماکسیمیلیان دوم، امپراتور مقدس روم، پسر ارشد فردیناند یکم، امپراتور مقدس روم را پیشنهاد کرد، اما هابسبورگ ها این پیشنهاد را رد کردند، زیرا ایزابلا هشت سال از داماد مورد نظر بزرگ تر بود. هنگامی که هابسبورگ ها می خواستند از ازدواج ایزابلا و یانوش یکم جلوگیری کنند، آن ها لودوویکو، پسر ارشد شارل سوم، دوک ساوی را پیشنهاد کردند، اما او در سال ۱۵۳۶ درگذشت. حدود سال ۱۵۳۱، طرحی برای ازدواج ایزابلا با یانوش یکم، پادشاه مجارستان شکل گرفت. زمانی که لایوش دوم در نبرد موهاچ در سال ۱۵۲۶ کشته شد، مجارستان میان پادشاهی مجارستان (۱۵۲۶-۱۸۶۷) طرفدار هابسبورگ و پادشاهی مجارستان شرقی طرفدار زاپویا تقسیم شد. این دو جناح درگیر جنگ کوچک در مجارستان بودند. زاپویا تنها از طریق حمایت و تبدیل شدن به دست نشانده امپراتوری عثمانی توانسته بود ادع
ای خود را حفظ کند. بونا اسفورزا، که مخالف سرسخت هابسبورگ ها بود، از زاپویا حمایت می کرد و تلاش داشت همسرش سیگیسموند را متقاعد کند تا حمایت نظامی و همچنین ازدواج ایزابلا را فراهم کند. سیگیسموند که همسر نخستش باربارا زاپویا، خواهر زاپویا بود، مخالفت کرد، زیرا نمی خواست هابسبورگ ها را ناراحت کند و همچنین به توانایی زاپویا در حفظ تاج و تختش شک داشت. در نهایت، سیگیسموند تحت این شرط که معاهده ای صلح آمیز میان زاپویا و هابسبورگ ها امضا شود، موافقت کرد. معاهده ناجی واراد در فوریه ۱۵۳۸ تا حدی به دلیل این شرط سیگیسموند امضا شد. بر اساس این معاهده، فردیناند و زاپویا توافق کردند که مجارستان را بین خود تقسیم کنند و پس از مرگ زاپویا، فردیناند سرزمین های او را به ارث ببرد، زیرا در آن زمان زاپویا فرزندی نداشت. ملکه مجارستان. در آوریل ۱۵۳۸، تنها دو ماه پس از معاهده ناجی واراد، اسقف استپان بروداریچ به کراکوف آمد تا دربارهٔ زمان بندی و شرایط ازدواج ایزابلا و یانوش یکم مذاکره کند. نجیب زادگان لهستانی این ازدواج را نامناسب و غیرسودمند می دانستند، اما ازدواج انجام شد. در ۱۵ ژانویه ۱۵۳۹، پانصد شوالیه مجارستانی وارد کراکوف شدند. نام
زدی رسمی در ۲۶ ژانویه انجام شد. تاریخ دقیق ازدواج "پر پروکورا" مشخص نیست، اما احتمالاً بین ۲۸ ژانویه و ۲ فوریه بوده است. پس از مراسم، ایزابلا به سوی مجارستان حرکت کرد. جهیزیه او شامل ۳۲٬۰۰۰ دوکات نقد و املاکی به ارزش ۶٬۰۰۰ دوکات دیگر بود. او از طریق بودا (بوداپست) به سکش فهروار رسید، جایی که برای نخستین بار در ۲۲ فوریه با جان زاپویا ملاقات کرد. او شهرهای Solymos، لیپوه، آراد، دوا (رومانی), Csicsó، توکای، بخش هایی از دبرتسن و قلعه های رگتس را به او بخشید. روز بعد، مراسم ازدواج برگزار شد و ایزابلا به عنوان ملکه مجارستان تاج گذاری کرد. جشن ازدواج یک هفته در بودا ادامه یافت. زندگی مشترک کوتاه و ناخوشایند بود. ایزابلا ۲۰ ساله باید با همسری ۵۲ ساله که از نقرس و بیماری های متعدد رنج می برد، کنار می آمد. در بهار ۱۵۴۰، زاپویا برای سرکوب شورشی در ترانسیلوانی که توسط رهبری می شد، به سفر رفت. ایزابلا در بودا ماند، زیرا باردار بود. پسر آن ها، یانوش دوم، در ۷ ژوئیه ۱۵۴۰ متولد شد. زاپویا موفق شد شورشیان را سرکوب کند، اما در ۲۲ ژوئیه بر اثر خونریزی درون جمجمه ای درگذشت. نایب السلطنتی. بر اساس معاهده ناجی واراد، پس از مرگ جان