Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
های آیینی. در اواخر دهه ۱۹۶۰ با چند موسیقیدان علاقه مند به موسیقی سنتی آشنا شد و این آشنایی منجر به بنیان گذاری Nuova Compagnia di Canto Popolare شد که او به مدت ده سال با آن همکاری کرد. او در سال ۱۹۷۲ به عنوان محل اجرا به نزدیک شد. او از ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۶ تاریخ موسیقی را در کنسرواتوار سن پیترو آ ماجلا ناپل تدریس کرد. در سال ۱۹۷۶ او نخستین بار به عنوان نمایشنامه نویس (و همزمان نویسنده لیبرتو، آهنگساز و کارگردان) با موزیکال "گربه خاکستری" وارد عرصه صحنه شد، که نخستین بار در جشنواره دو جهان در اسپولتو اجرا شد و سپس موفقیت ملی و بین المللی یافت. این اثر در سال ۱۹۸۵ در تئاتر ویویان بومانت نیویورک و در سال ۱۹۸۸ در تئاتر کینگ، ادینبرا در چارچوب جشنواره بین المللی ادینبرا اجرا شد. دیگر آثار شاخص صحنه ای او شامل "راز ناپل" (۱۹۷۷)، "اپرای طنز پنج شنبه بزرگ" بر اساس استابات مادر پرگولزی (۱۹۸۰)، "مسا دی رکوئیم" به یاد پیر پائولو پازولینی به صورت اثر کرال-سمفونیک (۱۹۸۵)، "کارمینا ویویانه" برای سولیست، کر و ارکستر با متون رافائل ویویانی (۱۹۸۶)، استابات مادر برای گوینده، هشت سولیست و ارکستر (۱۹۸۶)، "راز و محاکمه ژان دارک" برای
کر و ارکستر (۱۹۸۹) و "برادر عاشق" (۱۹۹۰) برای کر و ارکستر است. او همچنین چندین موسیقی متن فیلم ساخته است. دی سیمونه از ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۷ مدیر هنری تئاتر سان کارلو بود و در این مدت اپراهای قرن هجدهم ناپل را احیا کرد. به دعوت ریکاردو موتی، او "نابوکو" وردی را برای افتتاح فصل ۱۹۸۶/۸۷ در لا اسکالا میلان کارگردانی کرد، با رِناتو بروسون و گنا دیمیترووا در نقش های اصلی. این اجرا در ۱۹۸۸ و ۱۹۹۶ بازسازی شد. در ۱۹۸۹ او "اورفئو و اوریدیس" گلک و همچنین "برادر عاشق" پرگولزی را کارگردانی کرد. در ۱۹۹۰ به عنوان کارگردان صحنه برای "ایدومنیو" موتسارت با جوزپه ساباتینی در نقش اصلی فعالیت کرد، دوباره برای افتتاح فصل. او مجدداً با موتی برای افتتاح فصل ۱۹۹۵/۹۶ با "فلوت سحرآمیز" موتسارت همکاری کرد که پخش و تولید آن نیز برای LaScalaTv انجام شد. دی سیمونه از ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ مدیر کنسرواتوار سن پیترو آ ماجلا بود. او در ۱۹۹۸ به عضویت آکادمی سانتا چچیلیا درآمد. جوایزی چون جایزه روبرتو سانسورینو (۲۰۰۳)، جایزه نونینو ریزیت دور (۲۰۱۵) و نشان شوالیه نشان شایستگی جمهوری ایتالیا (۲۰۱۹) را دریافت کرد. دی سیمونه در منزل خود در ناپل در ۶ آوریل ۲۰۲۵، در س
ن ۹۱ سالگی درگذشت.
روسانا کازاله (؛ زادهٔ ) خواننده اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۸۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. کازاله در شهر نیویورک از پدری ایتالیایی-آمریکایی مادری ایتالیایی متولد شد. اندکی پس از تولد او، خانواده اش به ونیز ایتالیا و سپس به میلان نقل مکان کردند. حرفه موسیقی او در اواخر دهه ۷۰ میلادی به عنوان خواننده پشتیبان برای گروهی به نام آلبرو آغاز شد. او همچنین برای بسیاری از تولیدات موسیقی رقص مانند کلاین و ام بی او، کانو، مایک فرانسیس و پینک پراجکت به عنوان نوازنده جلسه ای کار کرد. کازاله در هنرستان موسیقی جی. وردی در میلان ثبت نام کرد و در آنجا به تحصیل آواز و سازهای کوبه ای پرداخت. اولین تک آهنگ کازاله با نام «Didin» با همکاری آلبرتو فورتیس در سال ۱۹۸۲ ساخته شد. در سال ۱۹۸۳، او نقش کوچکی در فیلم "«یک دانش آموز اسکولاستیکا"» ساخته پوپی آواتی ایفا کرد. و همچنین با دو آهنگ به نام های "«اینکانتو»" و "«یک تو برای تو»" در ساخت موسیقی متن فیلم مشارکت داشت. در سال های ۱۹۸۶ و ۱۹۸۷ با آهنگ های «بریویدی» در جشنواره سانرمو شرکت کرد. در سال ۱۹۸۶، با آهنگ «زندگی نو» برنده مسابقه تلویزیونی «Premiatissima» شد
. در سال ۱۹۸۷، دومین آلبوم خود با نام "«از طریق یک میستری"» را منتشر کرد و برای اجرا در جشنواره جاز اومبریا در پروجا دعوت شد. کازاله سه بار دیگر در جشنواره موسیقی سانرمو در سال های ۱۹۸۹، ۱۹۹۱ و ۱۹۹۳ شرکت کرد. پس از انتشار آلبوم "«جاز در من"» در سال ۱۹۹۴، کازاله اولین حضور خود در تئاتر را در یک تولید ایتالیایی به نام "«یک آمریکایی در پاریس"» تجربه کرد. اجرای کازاله با نقدهای مثبتی روبرو شد و او جایزه «باب فاسه» را برای بهترین بازیگر زن تازه کار دریافت کرد. در سال ۱۹۹۶، کازاله هفتمین آلبوم خود به نام "«نِلا آن ولو»" را منتشر کرد که توسط خود کازاله و آندره آ زوپینی نوشته و تهیه شده بود. پس از آن، یک تور تبلیغاتی با ۵۰ اجرا برگزار شد. پس از آلبوم "«ژاک برل در من"» در سال ۱۹۹۹ به تئاتر بازگشت و در فیلم بعضی ها داغشو دوست دارن با بازی مرلین مونرو در کنار الساندرو گاسمان و جانمارکو تونیاتسی ایفای نقش کرد.
آنتونیو بینارلی (۱۶ سپتامبر ۱۹۴۰ – ۱۲ ژوئیه ۲۰۲۲) شعبده باز ایتالیایی بود. وی نشان نشان شایستگی جمهوری ایتالیا در درجه پنجم شوالیه را دریافت کرده بود. بینارلی در ۱۲ ژوئیه ۲۰۲۲ در سن ۸۱ سالگی به دلیل بیماری در بیمارستانی در رم درگذشت.
ادواردو برونو (; ۱۱ سپتامبر ۱۹۲۸ – ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۰) منتقد فیلم اهل ایتالیا بود. زندگی و فعالیت حرفه ای. ادواردو برونو در رم متولد شد و در رشته حقوق از دانشگاه ساپینزا رم فارغ التحصیل شد. او فعالیت حرفه ای خود را به عنوان روزنامه نگار و منتقد فیلم از سال ۱۹۴۸ آغاز کرد و با مجلات و روزنامه های متعددی همکاری داشت، از جمله می توان به "لا آوانتی!"، "Schermi" و "Film" اشاره کرد . در سال ۱۹۵۰، او مجله نقد فیلم "Filmcritica" را تأسیس کرد و به مدت ۷۰ سال و ۷۰۰ شماره آن را مدیریت کرد. برونو با جشنواره فیلم ونیز همکاری داشت و چندین بازنمایی (رتروسپکتیو) را برگزار کرد. در سال ۱۹۶۹، نخستین و تنها فیلم خود را با عنوان "روز افتخار او (His Day of Glory)" کارگردانی کرد. او به عنوان استاد تاریخ تئاتر و سرگرمی در دانشگاه پالرمو و دانشگاه سالرنو، استاد تاریخ و نقد فیلم در دانشگاه خود و استاد تاریخ فیلم در دانشگاه فلورانس فعالیت داشت. برونو در ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۰ در سن ۹۲ سالگی درگذشت.
فابیو ماسیمو کاستالدو (زادهٔ ۱۸ سپتامبر ۱۹۸۵) سیاست مدار ایتالیایی است که از سال ۲۰۱۴ نماینده پارلمان اروپا بوده است. در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۷، وی به عنوان معاون رئیس پارلمان اروپا انتخاب شد; در این سمت، جایگزین الکساندر گراف لمبزدورف شد و جوان ترین معاون رئیس در تاریخ پارلمان اروپا شد. به عنوان نماینده پارلمان اروپا، او از ۱ ژوئیه تا ۱۵ اکتبر ۲۰۱۴ و دوباره از ۲۰ اکتبر ۲۰۱۴ تا ۱ ژوئیه ۲۰۱۹ در گروه پارلمانی اروپای آزادی و دموکراسی مستقیم عضویت داشت و از ۱۶ تا ۱۹ اکتبر ۲۰۱۴ عضو غیر وابسته (Non-Inscrits) بود. کاستالدو در انتخابات پارلمان اروپا ۲۰۱۹ در ایتالیا دوباره انتخاب شد. در ۳ ژوئیه ۲۰۱۹، وی دوباره به عنوان معاون رئیس پارلمان اروپا انتخاب شد، به عنوان یک مستقل با حمایت بیش از چهل نماینده از گروه های سیاسی مختلف، در حالی که هیئت نمایندگی جنبش پنج ستاره جزو گروه تکنیکی غیر وابسته ها بود. انتخاب او دومین موفقیت یک نامزد مستقل پس از انتخاب ادوارد مک میلان-اسکات در سال ۲۰۰۹ بود. کاستالدو همچنان به عنوان نماینده غیر وابسته برای جنبش پنج ستاره فعالیت می کند. در ژوئیه ۲۰۲۳، وی شایعات مربوط به پیوستن به فورزا ایتالیا وابست
ه به حزب مردمی اروپا را رد کرد، زیرا گفته می شد رهبر M5S جوئزه کونته او را از فهرست نامزدهای انتخابات پارلمان اروپا ۲۰۲۴ کنار گذاشته است.
گائتانو کریستیانو وینچنزو روسی (؛ ۸ سپتامبر ۱۹۴۳-۲۶ سپتامبر ۲۰۲۵) که بیشتر با نام کریستین شناخته می شد، خواننده اهل ایتالیا بود. که عمدتاً در دهه ۸۰ میلادی فعالیت داشت. زندگی و حرفه. روسی پسر یک پلیس و یک زن خانه دار، در تاریخ ۸ سپتامبر ۱۹۴۹ در پالرمو متولد شد و در جوانی بازیکن باشگاه فوتبال پالرمو و منتووا بود، اما به دلیل آریتمی قلبی مجبور به ترک این حرفه شد. او حرفه خود را به عنوان خواننده در اوایل دهه ۷۰ میلادی آغاز کرد و اولین آهنگ موفق خود را در سال ۱۹۸۰ با آهنگ «دانیلا» به دست آورد که در رتبه هفتم جدول آهنگ های پرفروش ایتالیا قرار گرفت. کریستین که اغلب با خولیو ایگلسیاس همکاری می کرد و با او در برخی از آثار و سبک های مشترک همکاری داشت، بین سال های ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۴ چهار تک آهنگ داشت که در رتبه اول جدول آهنگ های پرفروش ایتالیا قرار گرفتند. او بین سال های ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۰، شش بار در رقابت اصلی جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و در سال ۱۹۸۴ با آهنگ «کارا» رتبه سوم را کسب کرد. روسی در سال ۱۹۸۷ با خواننده ای به نام دورا مورونی ازدواج کرد؛ این زوج در سال ۱۹۹۷ از هم جدا شدند. آنها صاحب یک پسر به نام آلفردو شدند. ترانه ش
ناسی. آلبوم
سوفیا کورادی (زادهٔ ۵ سپتامبر ۱۹۳۴ در رم) پداگوژیست اهل ایتالیا است. او به لقب «ماما اراسموس» معروف است زیرا ایده و بنیان گذار برنامه اراسموس برای تبادل دانشجویان بین دانشگاه های اروپایی بوده است. زندگی و فعالیت. سوفیا کورادی در سال ۱۹۳۴ در رم به دنیا آمد و در دانشگاه ساپینزا رم رشته حقوق را تحصیل کرد. در سال ۱۹۵۷ با کمک بورس تحصیلی فولبرایت به ایالات متحده آمریکا رفت و گرچه تنها چند امتحان و پایان نامه باقی مانده بود، موفق به اخذ مدرک کارشناسی ارشد در قانون گذاری دانشگاهی تطبیقی از دانشگاه کلمبیا شد. پس از فارغ التحصیلی، همزمان با فعالیت دانشگاهی، به عنوان مشاور علمی برای انجمن روسای دانشگاه های ایتالیا مشغول به کار شد و این موقعیت به او امکان داد ایده خود را در سطح علمی و بین المللی معرفی کند. در سال ۱۹۶۹، او پیش نویس اولیه پروژه اراسموس را تهیه کرد که در آن آمده بود: «دانشجو، حتی اگر از خانواده ای مقیم خارج نباشد، می تواند درخواست کند بخشی از برنامه تحصیلی خود را در دانشگاه های خارجی بگذراند و پیشاپیش آن را برای تصویب به شورای دانشکده ارائه دهد.» شورای دانشکده می تواند معادل سازی را تصویب کند که پس از ارائ
ه مدارک تحصیلی در خارج از کشور توسط دانشجو اجرا خواهد شد. این پیش نویس به وزیر آموزش عمومی ایتالیا ارائه شد و در همان سال، کنفرانس ایتالیایی-فرانسوی روسای دانشگاه ها در پیزا برگزار شد که کورادی اطلاعیه مطبوعاتی گسترده ای در این رابطه تهیه کرد. تحقیقات. او تحقیقات خود را در کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد انجام داده و موضوع حق آموزش به عنوان یک حق بنیادی انسانی را بررسی کرده است. همچنین برای دانشگاه علوم اقتصادی لندن، یونسکو و آکادمی حقوق بین الملل در لاهه فعالیت داشته است. او از سال ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۴، آموزش مادام العمر را در دانشکده علوم تربیتی دانشگاه رما تِره تدریس کرده است.
کامیلو کورسی (زادهٔ ۱۳ مه ۱۸۶۰ در رم - درگذشته ۱۷ ژوئیه ۱۹۲۱ در رم) امیر و سیاست مدار اهل ایتالیا بود. او در دولت دوم سالاندرا و دولت بوزلی به عنوان وزیر نیروی دریایی خدمت کرد. زندگی و فعالیت. کورسی فرزند «تیتو کورسی» و همسرش «ترزا مازتی» بود. او در سال ۱۸۷۴ وارد "Scuola di marina" شد و پس از فارغ التحصیلی در سال ۱۸۷۹، حرفهٔ دریایی خود را آغاز کرد. وی در جنگ ایتالیایی-اتیوپی ۱۸۸۷–۱۸۸۹ به عنوان "tenente" (ستوان) شرکت کرد. در سال ۱۹۰۵ به عنوان رئیس ستاد کارلو میرابلو منصوب شد و در زمینه مدرن سازی و توسعه "Regia Marina" (نیروی دریایی سلطنتی) نقش داشت. او همچنین چندین سال سردبیر "" بود. وی در جنگ ایتالیایی-ترکیه ۱۹۱۱–۱۹۱۲ خدمت کرد؛ ابتدا به عنوان کاپیتان و پس از ارتقاء به دریاسالار در سال ۱۹۱۱، معاون رئیس ستاد نیروی دریایی تحت فرمان دریاسالار لئون ویاله بود. او در تصرف چندین جزیره در دریای اژه و حمله به دژهای امپراتوری عثمانی در تنگه داردانل برجسته شد. در سال ۱۹۱۴ به عنوان فرمانده آکادمی دریایی سلطنتی ایتالیا منصوب شد و در سال ۱۹۱۵، با ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول، فرماندهی اولین گردان دریایی و فرماندهی ستاد ناو
گان را برعهده گرفت، با ناوشکن به عنوان ناو پرچم. فعالیت سیاسی. در ۲۴ سپتامبر ۱۹۱۵، وزیر نیروی دریایی لئون ویاله پس از اختلافات طولانی بین رئیس ستاد نیروی دریایی پائولو تان دی رولِو و فرمانده کل ناوگان، دوک آبراتسی، از سمت خود استعفا داد. چند روز بعد ناوشکن در بندر بریندیسی منفجر شد که این حادثه احتمالاً یک اقدام خرابکارانه اتریش-مجارستان تلقی شد. نخست وزیر سالاندرا، کورسی را برای ورود به کابینه دعوت کرد و او جایگزین ویاله شد. کورسی از ایده های دوک آبراتسی حمایت کرد و تنها ۱۱ روز پس از انتصاب به وزارت، تان دی رولِو نیز استعفا داد. پس از آن، کورسی همزمان با تصدی وزارت، سمت قبلی خود را نیز حفظ کرد. به زودی پس از انتصاب وزیر، وی به سناتوری سوگند یاد کرد. اگرچه او تقریباً دو سال وزیر بود، تجربهٔ ترکیب نقش کابینه ای با مسئولیت نیروی دریایی موفقیت آمیز نبود و در ژوئن ۱۹۱۷، تان دی رولِو به سمت قبلی خود بازگشت و شاگردش آرتورو تریانی جای او را گرفت. کورسی به خدمت فعال دریایی بازگشت و در سال ۱۹۱۸ به نقش کمکی منتقل شد.
قانون شرایط اضطراری قانونی است که در سال ۱۹۸۸ توسط پارلمان کانادا تصویب شد و به دولت کانادا اجازه می دهد تا اقدامات موقت و فوق العاده ای را برای واکنش به فوریت های خاص شامل رفاه عمومی، نظم عمومی، یا شرایط خاص بین المللی و جنگی انجام دهد. این قانون جایگزین "قانون قبلی اقدامات جنگی" مصوب سال ۱۹۱۴ می شود. این قانون ادعا می کند که هرگونه اقدام دولت همچنان تابع "منشور حقوق و آزادی های کانادا" و "لایحه حقوق کانادا" خواهد بود. طبق این قانون، کابینه کانادا می تواند در واکنش به وضعیتی اضطراری و بحرانی که با هیچ قانون موجودی قابل رسیدگی نیست یا فراتر از توانایی یک استان برای مقابله با آن است یا حاکمیت کانادا را تهدید می کند، وضعیت اضطراری ملی اعلام کند. قبل از اعلام وضعیت اضطراری ملی، کابینه فدرال باید با کابینه های ایالتی مشورت کند. در موارد اضطراری در مورد رفاه عمومی یا نظم عمومی که اثرات اضطراری محدود به یک استان داشته باشد یا عمدتاً در یک استان رخ دهد، اگر کابینه استانی اعلام نکند که وضعیت فراتر از ظرفیت استان برای رسیدگی به آن است، نمی توان از "قانون اضطراری" استفاده کرد. پس از اعلام وضعیت اضطراری، این وضعیت باید
توسط مجلس عوام و سنا تأیید شود. "قانون شرایط اضطراری" از زمان تصویب در سال ۱۹۸۸، تنها یک بار و در پاسخ به کاروان اعتراضی کانادا در سال ۲۰۲۲ مورد استفاده قرار گرفته است.
کلیسای هوهانس مقدس (چینسورا) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر چینسورا، هند می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
اعمال توماس (Acts of Thomas) یک متن مسیحی از قرن سوم است که در دسته آثار غیرقانونی عهد جدید قرار می گیرد. این کتاب به طور کامل هم به زبان سریانی و هم به زبان یونانی باقی مانده است و همچنین تکه هایی از آن در نقل های دیگر یافت می شود. پژوهشگران معتقدند که این اثر در اصل به زبان سریانی نوشته شده است. احتمالاً در شهر اُدسا (واقع در میان رودان امروزی) و قبل از سال 240 میلادی. نسخه های سریانی که اکنون در دسترس هستند، ظاهراً اصلاح شده اند تا برخی آموزه های انکراتیتی (تأکید افراطی بر پرهیز جنسی و زهد) حذف شوند. به همین دلیل بعضی محققان نسخه یونانی را بازتاب دهنده سنت قدیمی تر می دانند. قدیمی ترین اشاره به این متن در نوشته های اوریگن (حدود سال 225 میلادی) دیده می شود. او در تفسیر کتاب پیدایش (که امروز اصل آن از بین رفته است، اما نقل هایی از آن در آثار بعدی مانند "تاریخ کلیسایی یوسبیوس" حفظ شده) به «اعمال توماس» اشاره کرده است. محتوا. کتاب «اعمال توماس» شامل سیزده بخش یا «عمل» است که ماجراهای سفر و تبلیغ توماس رسول را روایت می کند. این سفر در هند، در قلمرو شاه گوندوفارس و جانشینان او رخ می دهد. داستان اینطور آغاز می شو
د که عیسی، توماس را برای تبلیغ به هند می فرستد. توماس در ابتدا مایل به رفتن نیست، اما عیسی او را به صورت برده به یک بازرگان هندی می فروشد. بدین ترتیب توماس مجبور می شود به هند برود. در آنجا او با انجام معجزات و موعظه مردم را به مسیحیت دعوت می کند. بخش زیادی از کتاب به معجزات خارق العاده او اختصاص دارد: از ویژگی های اصلی این کتاب، تأکید بر زهد جنسی است. توماس پیوسته افراد را به پرهیز از رابطه جنسی - حتی در ازدواج - دعوت می کند. در داستان آمده که او در شب عروسی دختر پادشاه، او و دامادش را قانع می کند که از آمیزش خودداری کنند و به زندگی عفیفانه روی آورند. یکی از بخش های مهم این اثر «سرود مروارید» است که به صورت شعری مستقل در دل داستان گنجانده شده. این سرود روایتی نمادین از روح انسانی است که از وطن الهی خود پایین می آید، به زمین تبعید می شود، ولی در نهایت به سرزمین اصلی باز می گردد. در پایان کتاب، توماس به دست سربازان شاه میسداویس کشته می شود. دلیل مرگ او این است که ملکه و پسر شاه پس از ایمان آوردن به تعلیمات توماس، از آمیزش جنسی و زندگی معمول سلطنتی دست می کشند و این موضوع شاه را خشمگین می کند. توماس با نیزه ها
در حالی که به شکل صلیب ایستاده است، به قتل می رسد.
گابریله کورسی (؛ زادهٔ ) بازیگر، بازیگر سینما و مجری تلویزیون اهل ایتالیا است. زندگی نامه. گابریله در منطقهٔ سینچیتّا در رم متولد و بزرگ شد، فرزند یک معلم ریاضی و یک مهندس و از خانواده ای نجیب (مارکزها) از طرف مادربزرگش بود. او در سال ۱۹۹۰ از دبیرستان علمی کاور فارغ التحصیل شد و همان سال در آکادمی سیلویو د آمیکو قبول شد، اما به دلیل اختلاف با یکی از استادان، از آکادمی اخراج گردید. وی کارگاه طولانی در تئاتر را آغاز کرد و در همان سال ها، همراه با دوستانش از "Trio Medusa"، ایستگاه رادیویی غیرمجاز "Radio Medusa" را تأسیس نمود. آن ها در تعطیلات تابستانی با شوخی های طنزآمیز بر روی فرکانس های Radio Maria سرگرم می شدند؛ اما به دلیل ایجاد «مزاحمت» از سوی Escopost جریمه شدند. وی نقش کارابینیه ره میکله فالچتی را در سه فصل اول مجموعه تلویزیونی "Il maresciallo Rocca" بازی کرد؛ فرصتی که پس از اجرای برنامه "Il giallo è servito" که خود نوشت و کارگردانی کرد به دست آورد. او از Actor Studio سوزان استراسبرگ فارغ التحصیل شد. در سال ۱۹۹۶ در رشته علوم سیاسی در La Sapienza فارغ التحصیل شد و نمره ۱۰۸ از ۱۱۰ گرفت. همزمان، فعالیت رادیو
یی خود را با گروه Trio Medusa آغاز نمود و از سال ۲۰۰۲ تاکنون میزبان برنامه "Chiamate Roma Triuno Triuno" در Radio DeeJay هستند. از ۲۰۱۲ تا ۲۰۲۰ او وبلاگی برای "Il Fatto Quotidiano" نگه داشت. از دوشنبه ۴ ژانویه ۲۰۱۶، او نخستین برنامهٔ مستقل خود، "Take Me Out - Esci con me" را در شبکه Real Time اجرا کرد. با موفقیت بالای بینندگان، برنامه در ساعت ۲۱ سه شنبه ها نیز پخش شد و نسخه ای اسپین آف با حضور سالمندان داشت. او همچنین یکی از چهار مجری "Ninja Warrior Italia" در شبکه Nove است. از ۷ نوامبر ۲۰۱۶ به عنوان کمدین در برنامه "Cartabianca" در Rai 3 حضور داشت. از ۲۶ آوریل ۲۰۱۷، او برنامه "Piccoli giganti" را در Real Time اجرا کرد. در سال ۲۰۱۸ برنامه "Boss in incognito" در Rai 2 و "Reazione a catena - L'intesa vincente" در پیش عصر Rai 1 را اجرا کرد. وی با وجود مسابقات جام جهانی در شبکه های Mediaset رکورد مخاطب را در اختیار داشت. در پاییز، او برنامه "B come Sabato" را در Rai 2 اجرا نمود و در "Telethon" نیز مهمان بود. از پاییز ۲۰۱۹، او به شبکه Discovery بازگشت تا اجرای بازی جدید "Deal With It - Stai al gioco" را در Nove بر
عهده بگیرد. در سال ۲۰۲۱، فصل جدید برنامه "Il contadino cerca moglie" را در پلتفرم استریم Discovery+ اجرا کرد. در همان سال، به همراه کریستیانو مالجلیو گزارش نهایی Eurovision Song Contest 2021 را در Rai 1 بر عهده گرفت. بار دیگر با همین ترانه سرای سیسیلی، گزارش کامل Eurovision Song Contest 2022 در تورین را بر عهده داشت. همچنین در سال ۲۰۲۲، پس از موفقیت سریال آزمایشی، از ۵ سپتامبر برنامه جدید "Don't Forget the Lyrics! - Stai sul pezzo" را در Nove اجرا نمود. از ماه مهٔ ۲۰۲۲، او UNICEF شد. در مارس ۲۰۲۳، برندهٔ جایزه Telegatto گردید. در ۲۸ مارس ۲۰۲۳، طی برنامه "Stasera c'è Cattelan" در Rai 2 اعلام کرد که برای سومین بار گزارش مسابقه Eurovision Song Contest 2023 را انجام خواهد داد، این بار همراه با Mara Maionchi که روزهای ۹ و ۱۱ مه در Rai 2 و برای فینال، ۱۳ مه در Rai 1 پخش شد و سال بعد نیز برای گزارش مسابقهٔ اروپایی تأیید شد. در اکتبر ۲۰۲۴، نخستین رمان خود با عنوان "Che bella giornata, speranza che non piova" را برای انتشارات Cairo منتشر کرد. داستان احساسی بیماری پدرش و تجربهٔ او در طول خدمت مدنی در یک مرکز بیماران ر
وانی است. شعر آغازین کتاب با عنوان "Fammi essere ancora figlio" که در برنامه "In altre parole" در La7 خوانده شد، وایرال شد و بیش از ۳ میلیون بازدید داشت. از ۸ تا ۱۵ فوریه ۲۰۲۵، همراه با بیانکا گواکرو و ماریاسوله پولیو، مجری "PrimaFestival" به مناسبت ۷۵مین جشنواره سن رمو بود، پس از اینکه توسط کارلو کونتی در ۲۷ دسامبر ۲۰۲۴ معرفی شد.
کوسانتس آناپات (آوتارانوتس) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر آوتارانوتس، استان آسکران جمهوری آرتساخ می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کوسانتس آناپات (شینوهایر) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر شینوهایر، استان سیونیک ارمنستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
رنه لوِسک (۲۴ اوت ۱۹۲۲–۱ نوامبر ۱۹۸۷) سیاستمدار و روزنامه نگار کانادایی بود که از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۵ به عنوان بیست و سومین نخست وزیر کبک خدمت کرد. او اولین رهبر سیاسی کبک از زمان کنفدراسیون بود که از طریق همه پرسی، مجوز مذاکره برای استقلال سیاسی کبک را به دست آورد. او که کار خود را به عنوان خبرنگار و مجری رادیو و تلویزیون آغاز کرد، بعدها به خاطر نقش برجسته اش در ملی شدن شرکت های برق آبی کبک و به عنوان مدافع سرسخت حاکمیت کبک شناخته شد. او بنیانگذار پ ارتی کبکوا بود و قبل از آن، از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۶ وزیر لیبرال در دولت لوساژ بود.
مصباح بنت ناصر (عربی: مصباح بنت ناصر، "چراغ نور"؛ ۱۸۸۴ - ۱۵ مارس ۱۹۶۱) اولین ملکه اردن به عنوان همسر ملک عبدالله یکم بود. او در سال ۱۸۸۴ در مکه، امپراتوری عثمانی متولد شد. لقب او در بدو تولد شریفه مکه بود. او دختر دوقلوی بزرگتر امیر ناصر پاشا و همسرش دلبر خانم بود و دختر کوچکتر حزیمه، به عنوان همسر ملک فیصل یکم ملکه سوریه و عراق بود. در سال ۱۹۰۴، مصباح با سید عبدالله بن حسین، که بعدها پادشاه عبدالله یکم اردن شد، در کاخ ستینیه، استینیه، استانبول، امپراتوری عثمانی ازدواج کرد. آنها یک پسر و دو دختر داشتند: عبدالله دو همسر دیگر اختیار کرد. او در سال ۱۹۱۳ با شاهدخت سوزدیل خانم (دختر علی) و در سال ۱۹۴۹ با نهده بنت عمان (یک زن سودانی) ازدواج کرد و مصباح همسر ارشد او شد. در ۲۵ مه ۱۹۴۶، عبدالله به عنوان پادشاه اردن اعلام شد و مصباح، به عنوان همسر اولش، ملکه اردن شد. مصباح در ۱۵ مارس ۱۹۶۱ در اربد، اردن درگذشت.
فرانچسکو د آگوستینو (۹ فوریه ۱۹۴۶ – ۳ مه ۲۰۲۲) حقوقدان اهل ایتالیا بود که در زمینهٔ فلسفه حقوق و زیست اخلاق تخصص داشت. زندگی نامه. د آگوستینو در سال ۱۹۶۸ از دانشگاه رم با مدرک حقوق فارغ التحصیل شد. او تحصیلات حقوقی و فلسفی خود را در دانشگاه بن و دانشگاه فریبورگ ادامه داد و سپس دکترای حقوق خود را از دانشگاه کاتانیا دریافت کرد. او تا سال ۱۹۹۰ در دانشگاه کاتانیا به تدریس پرداخت. وی از سال ۱۹۷۴ در دانشگاه های مختلف ایتالیا از جمله دانشگاه سالنتو و دانشگاه اوربینو به عنوان استاد مشغول بود و همچنین استاد مهمان در فرانسه، اسپانیا و ایالات متحده آمریکا، به ویژه در دانشگاه نیویورک بود. او ریاست انجمن حقوقدانان کاتولیک ایتالیا را برعهده داشت و رئیس افتخاری کمیته ملی زیست اخلاق ایتالیا بود. همچنین عضو آکادمی پاپی حیات و مشاور شورای پاپی خانواده بود. از سال ۱۹۸۸، مدیر ارشد مجلهٔ بین المللی فلسفه حقوق و مطالعات سیاست های نوین ("Rivista internazionale di filosofia del diritto") در رم بود. وی بیش از سیصد مقاله و چندین تک نگاشت منتشر کرده بود. د آگوستینو به طور منظم در نشریات برجستهٔ زیست اخلاق و روزنامه هایی مانند Avvenire
و L'Osservatore Romano مقالاتی منتشر می کرد. دیدگاه های شخصی و حقوقی. د آگوستینو در مورد مرگ آسان (euthanasia) اظهار نظر کرده و به طور کلی با استفاده از آن برای بیماران مبتلا به بیماری های صعب العلاج مخالف بود. وی بیان کرده بود که: «پاسخ درست به تمام موقعیت های تراژیک بیماری های مزمن که به مرگ منجر می شوند، قطع درمان نیست (که مرگ آسان شکل شدید آن است)، بلکه نزدیک شدن گرم و دلسوزانهٔ درمانگر به بیمار است». او همچنین با طلاق و به ویژه با همجنس گرایی مخالف بود. او استدلال می کرد که همجنس گرایی «یک مشکل» است. در سال ۱۹۹۹، د آگوستینو اظهار داشت که «ارتباط همجنس گرایانه نمی تواند از لحاظ حقوقی به رسمیت شناخته شود، زیرا ارتباط نیست؛ یا بهتر و دقیق تر، ارتباطی نیست که از لحاظ حقوقی اهمیت داشته باشد». او هرگونه استدلال برای برابری روابط همجنس گرایانه با روابط دگرجنس گرایانه را «از لحاظ عینی بی پایه» توصیف کرد و افزود که این برای یک حقوقدان کافی است تا ماهیت ارتباطی رابطه همجنس گرایانه را از نظر حقوقی غیرمهم و غیرقابل رسمیت بدانند.
کلیسای صلیب مقدس (اسکودار) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در اسکودار، شهر استانبول ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
فیلیپ اول پیدمونت (؛ ۱۲۷۸ – ۲۵ سپتامبر ۱۳۳۴) از سال ۱۲۸۲ تا زمان مرگش، فرمانروای پیدمونت و بین سال های ۱۳۰۱ تا ۱۳۰۷، شاهزاده آخیا بود. او پسر توماس سوم پیدمونت و گویا از بورگوندی بود. اولین ازدواج فیلیپ در ۱۲ فوریه ۱۳۰۱ در رم با ایزابلا از ویلهاردوین، پرنسس آخیا، جشن گرفته شد. آنها صاحب سه دختر شدند: مری، آلیس و مارگارت. با این ازدواج، او شاهزاده آخیا شد، اگرچه او پیش از این در سال ۱۲۸۲ از طریق ارث از پدرش، فرمانروای پیدمونت بود. با این حال، او یک شاهزاده مقتدر بود و این امر او را با اشرافیت قلمرو خود در تضاد قرار می داد. او سعی کرد بارون های مورئا را آرام کند، اما در سال ۱۳۰۴ مجبور به پذیرش پارلمان شد. آرکانت های یونانی از اسکورتا در سال ۱۳۰۲ شورش کردند. در سال ۱۳۰۷، شاه چارلز دوم ناپل، حاکم مطلق آخائیا، این شاهزاده نشین را مصادره کرد و آن را به پسرش، شاهزاده فیلیپ اول تارانتو، داد. خاستگاه. فیلیپ، به گفته مورخ فرانسوی ساموئل گیشنون، در کتاب «تاریخچه خانوادگی خانه سلطنتی ساووا»، پسر ارشد توماس سوم، لرد پیمونت و کنت مورین، و همسرش، گویا یا گایا از بورگوندی بود که به گفته ساموئل گیشنون، دختر هیو از شالون، همسر
کنت بورگوندی و لرد سالینز، و کنتس بورگوندی، آدلاید دآنش بود. توماس سوم از ساووا، به گفته ساموئل گیشنون، پسر ارشد توماس دوم، لرد پیمونت، کنت ساووا، آئوستا و مورین، کنت فلاندرز و انو، و همسر دومش، بئاتریس فیشی، که دختر سوم تئودورو فیشی، کنت لاوانیا بود، و همسرش، سیمونا د ولتا از کاپ کورس بود. زندگی نامه. پدرش، توماس سوم، به گفته ساموئل گیشنون، در سن-گنیکس-سور-گویه بیمار شد، جایی که در ماه مه ۱۲۸۲، وصیت نامه ای تنظیم کرد که در آن درخواست دفن شدن در صومعه آلتاکومبا (در صومعه آلتاکومبا) را داشت. او برای همسرش، گویا (بانوی من گویای بورگوندی، همسر من) و مادرش، بئاتریس (مادرم، بانو بی. کومیتیس) وصیت نامه هایی تنظیم کرد و پسر بزرگش فیلیپ را به عنوان وارث خود معرفی کرد و برای چهار فرزند دیگر (پسران دیگرم پیتر، توماس، آمدئو و ویلیام برادرانش) سهم الارث کافی ترتیب داد و ترتیب داد که همسرش قیم فرزندان باشد و برادرش، لرد سالینز، کنت شالون و کنت بورگوندی، اتو چهارم (لرد اوتونم کومیتم بورگوندی دیکتا دومینه گویا ژرمن) و پسر عمویش، آیمار روسیون، اسقف اعظم لیون (خویشاوند من) به او کمک کنند. کنت ساووی عموی بزرگ او، فیلیپ اول، ب