Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بسیاری از بوکسورهای مطرح و شناخته شده در سطح جهانی، در دوران حرفه ای خود موفق به کسب عناوین مختلف از این سازمان شده اند. "'انجمن بین المللی بوکس زنان" مبارزات قهرمانی را در مناطق مختلفی از جهان از جمله آسیا، اروپا، آمریکای جنوبی، کارائیب و ایالات متحده آمریکا برگزار کرده است. این سازمان از نظر جغرافیایی بسیار متوازن عمل می کند و به زنان بوکسور از سراسر جهان فرصت هایی برای رقابت و نمایش توانایی های خود می دهد. با این رویکرد جهانی، انجمن توانسته است به ترویج و گسترش ورزش بوکس زنان در سطح بین المللی کمک قابل توجهی کند. این انجمن همچنین به دلیل برخی از «اولین ها» در این ورزش مورد تقدیر و ستایش قرار گرفته است. یکی از مهم ترین دستاوردهای این انجمن، ایجاد بخش ۱۰۲ پوندی برای بوکس زنان بود، که با این اقدام به نیاز بوکسورهای زن در کلاس های وزنی پایین تر پاسخ داده شد. این اقدام انقلابی باعث شد زنان بیشتری بتوانند در سطح حرفه ای به رقابت بپردازند. علاوه بر این، این انجمن به خاطر نقش خود در قانونی کردن بوکس حرفه ای زنان در فیلیپین اعتبار زیادی به دست آورد. قبل از آن، بوکس حرفه ای زنان در فیلیپین قانونی نبود، با وجود اینکه
این کشور تیم بوکس آماتور زنان قدرتمندی داشت. رایان ویسو و انجمن بین المللی بوکس زنان با همکاری هیئت بازی ها و سرگرمی های فیلیپین (GAB)، که بر تمامی ورزش های حرفه ای در این کشور نظارت دارند، موفق به تغییر قوانین شدند تا زنان نیز بتوانند به صورت حرفه ای در فیلیپین مبارزه کنند. این انجمن همچنین برگزارکننده اولین مبارزه عنوان قهرمانی، چه برای مردان و چه زنان، در گویان و ماکائو بود. "انجمن بین المللی بوکس زنان" تمامی بوکسورهای حرفه ای زن شایسته را، از جمله قهرمانان دیگر نهادهای ناظر، رتبه بندی و ارزیابی می کند. این انجمن همچنین از مبارزات متحد با دیگر سازمان های مهم ناظر بر بوکس زنان مانند فدراسیون بین المللی بوکس زنان و "شورای جهانی بوکس" (WBC) حمایت و پشتیبانی می کند. این اتحادها باعث افزایش رقابت و بهبود سطح کیفی مبارزات در بوکس زنان می شود. قهرمانان فعلی و پیشین این انجمن شامل بوکسورهای مشهوری مانند لیلا علی، جکی فریزر-لاید، آن وولف، لیتیسیا رابینسون، جینا گیدی، سومیا آنانی، کارا رو، چول هالبک، ماریبل زوریتا، ریا رام نارین، امیکو رایکا، مارسلا آکونیا، آدا ولاز، آنیتا کریستنسن، ملیندا کوپر، جنیفر الکورن، ژانین
گارساید، مری جو سندرز، دودا یانکوویچ، ملیسا هرناندز و سیلویا شارپر هستند. هر یک از این بوکسورها با موفقیت هایشان به توسعه و پیشرفت بوکس زنان کمک کرده اند.
ها سو یونگ (؛ زادهٔ ۲۴ مه ۱۹۹۷) که بیشتر با نام هنری ایو (, ) شناخته می شود، خواننده اهل کره جنوبی است. او یکی از اعضای گروه دخترانه لونا و زیرگروه لونا وای وای اکس وای است. او فعالیت انفرادی خود را در ۲۹ مه ۲۰۲۴ با انتشار آلبوم چندآهنگه (ئی پی) "لوپ" آغاز کرد.
آنتیوخوس ( ؛ &lt;/link&gt; ; کشته شده 226 قبل از میلاد)، لقب هیراکس ( ، Ἱέραξ، «شاهین») به دلیل شخصیت بلندپروازش نامیده می شود، پسر کوچکتر آنتیوخوس دوم و لائودیس اول و رهبر جدایی طلب در پادشاهی هلنیستی سلوکی بود. او همزمان با برادرش به عنوان پادشاه سوریه حکومت می کرد. زندگی. پادشاه آسیای صغیر. آنتیوخوس هیراکس، کوچکترین پسر آنتیوخوس دوم و لائودیس اول، سیزده ساله بود که پدرش در سال 246 قبل از میلاد درگذشت. این مرگ منجر به جنگ سوم سوریه شد. یک سال بعد، احتمالاً تحت تأثیر مادرش، آنتیوخوس از برادرش سلوکوس دوم کالینیکوس خواستار تصاحب آسیای صغیر شد و به سرعت استقلال خود را اعلام کرد تا قلمرو و اقتدار خود را گسترش دهد. سلوکوس که با نیروهای بطلمیوسی مبارزه می کرد، چاره ای جز پذیرش نداشت. جنگ دو برادر. در سال 241 قبل از میلاد، سلوکوس با بطلمیوس سوم اورگیت صلح کرد و سپس سعی کرد سرزمین هایی را که برادرش از او گرفته بود، پس بگیرد. هیراکس که برای جنگ آماده بود، از دو متحد قوی کمک گرفت : مهرداد دوم پادشاه پونتوس و آریاراتس سوم از کاپادوکیه و بنابراین ائتلاف گسترده ای از دولت های آناتولی را تشکیل داد: کاپادوکیه, بیتینیا و تع
داد معینی از غلاطیان. پس از نخستین شکست در لیدیه، او ارتش برادرش را در نبرد آنسیرا در 239 قبل از میلاد نابود کرد و سپس بر آسیای صغیر فرمانروایی خود را آغاز کرد - او در این منطقه به ضرب سکه پرداخت در حالی که برادرش مجبور شد برای متوقف کردن شورش در پارت به ایران برود . در مقابل آتالوس یکم. در 238 پیش از میلاد، آنتیوخوس و متحدان غلاطیانش به پرگامون حمله کردند اما مجبور شدند با حاکم قدرتمند آن آتالوس اول روبرو شوند. آتالوس در نبردهای آفرودیزیوم و دوم در شرق، گول ها و آنتیوخوس را شکست داد. نبردهای بعدی او فقط علیه آنتیوخوس انجام شد و بر او پیروز شد: در هلسپونتین فریگی، جایی که آنتیوخوس احتمالاً به پدرزنش پناه برد، [5] زیالاس اهل بیتینیا. در نزدیکی سارد در بهار 228 ق.م. و در نبرد نهایی، در جنوب کاریا در کرانه های هارپاسوس، یکی از شاخه های مائاندر شکست خورد. آنتیوخوس که تمام دارایی هایش از دست رفته بود، با سوء استفاده از این که برادرش در ایران بود، همچنان در تلاش برای جانشینی برادرش در سوریه و بین النهرین بود. آخرین تلاش وی با حمایت حاکم ایرانی تبار ارمنستان انجام شد که سعی کرد میانرودان را به فتح خود درآورد اما در
نهایت شکست خورد و پس از فراری طولانی در 226 قبل از میلاد توسط گروهی دزد در تراکیا کشته شد. روابط زناشویی. آنتیوخوس هیراکس دو همسر داشت: - دختر فرمانروای کاپادوکیا (به آریاراتس سوم کاپادوکیه مراجعه کنید) که حداقل در 230 قبل از میلاد با کشورش متحد شده بود. - دختر پادشاه بیتینیا که او نیز با کشورش متحد بود. هر دو اینها دختران خانواده های سلطنتی بودند که هیراکس با آنها برای اتحاد علیه برادر بزرگترش سلوکوس دوم متحد شد. خواهرش لائودیسه با متحدش میتریداتس دوم پادشاه پونتوس ازدواج کرد. به لائودیس نیز مراجعه کنید.
بطلمیوس سرائونوس ( &lt;/link&gt; ; دوره ۳۱۹ پیش از میلاد – ژانویه / فوریه ۲۷۹ پیش از میلاد) یکی از اعضای خاندان بطلمیوسی و برای مدت کوتاهی پادشاه مقدونیه بود. او به عنوان پسر بطلمیوس اول سوتر، در اصل وارث تاج و تخت مصر بطلمیوسی بود، اما به نفع برادر کوچکترش بطلمیوس دوم فیلادلفوس کنار گذاشته شد. او به لیسیماخوس پادشاه تراکیه و مقدونیه گریخت و در آنجا درگیر دسیسه های درباری شد که منجر به سقوط آن پادشاهی در سال ۲۸۱ قبل از میلاد به دست سلوکوس اول شد. او سپس سلوکوس را ترور کرد و تاج و تخت مقدونیه را بمدت هفده ماه قبل از مرگش در نبرد با گول ها در اوایل سال ۲۷۹ قبل از میلاد، تصاحب کرد. لقب او "کرائونوس" یونانی به معنای «آذرخش» است و به شخصیت بی حوصله، تندخو و ویرانگر او اشاره دارد. اوایل زندگی و خروج از مصر. بطلمیوس پسر ارشد بطلمیوس اول سوتر، پادشاه مصر، و همسر اول او اوریدیک، دختر آنتی پاتر، نایب السلطنه مقدونیه بود. پدرش یکی از سرداران اسکندر مقدونی بود که جانشین او شد و سلسله بطلمیوسی (کلئوپاترا) را تأسیس کرد. او احتمالاً در سال ۳۱۹ قبل از میلاد، بلافاصله پس از ازدواج والدینش، به دنیا آمد و اولین فرزند از شش فرزن
د آنها بود. بین سال های ۳۱۷ و ۳۱۴ قبل از میلاد، بطلمیوس اول با یکی از زنان منتظر اوریدیک به نام برنیس ازدواج کرد و صاحب فرزندان دیگری از جمله پسر دیگری به نام بطلمیوس دوم شد. در ابتدا بطلمیوس سراونوس وارث فرضی بود، اما با بزرگتر شدن پسر برنیس، جنگ قدرتی بین دو برادر ناتنی شکل گرفت که با خروج بطلمیوس سرونوس از مصر در حدود ۲۸۷ قبل از میلاد به اوج خود رسید. بطلمیوس دوم در ۲۸ مارس ۲۸۴ قبل از میلاد توسط بطلمیوس اول به طور رسمی به مقام نایب السلطنه ارتقا یافت. سقوط لیسیماخوس و سلوکوس. پس از خروج از مصر، بطلمیوس سراونوس به دربار لیسیماخوس که بر مقدونیه، تراکیه و غرب آسیای صغیر حکومت می کرد و احتمالاً پدرخوانده اش بود رفت. دربار لیزیماخوس در مورد حمایت از سرونوس دچار چند دستگی شد. از یک طرف، خود لیسیماخوس از ۳۰۰ قبل از میلاد با خواهر بطلمیوس دوم، آرسینوی دوم ازدواج کرده بود. از سوی دیگر، وارث لیسیماخوس، آگاتوکلس، با خواهر سراونوس، لیساندرا ازدواج کرد. دو خواهر قبلاً بر سر جانشینی دچار درگیری بودند که احتمالاً آمدن سرانوس باعث تشدید آن شد. لیسیماخوس در نهایت حمایت از بطلمیوس دوم را برگزید و این تصمیم را در مقطعی بین س
ال های ۲۸۴ و ۲۸۱ قبل از میلاد با ازدواج دخترش آرسینوی اول با بطلمیوس دوم تأیید کرد. ادامه درگیری در دربار لیسیماخوس منجر به اعدام آگاتوکلس در ۲۸۲ قبل از میلاد شد. سیر وقایع و نقش بطلمیوس سراونوس در آنها نامشخص است. به گفته یکی از مورخان، ممنون، این بطلمیوس سراونوس بود که مرتکب قتل آگاتوکلس شد. تمام منابع دیگری که به سرونوس اشاره می کنند، او را در این مناقشه در کنار آگاتوکلس قرار می دهند و گزارش می دهند که او بیوه آگاتوکلس، خواهرش لیساندرا، را در راهیابی به دربار سلوکوس اول همراهی کرد. این قتل اعتراض گسترده ای را از سوی رعایای لیسیماخوس برانگیخت. سلوکوس با مشاهده فرصتی برای مداخله برای منافع خود، در اوایل سال ۲۸۱ قبل از میلاد به پادشاهی لیسیماخوس حمله کرد. این لشکرکشی در نبرد کوروپدیوم به اوج خود رسید که در آن لیسیماخوس کشته شد و سلوکوس پادشاهی او را به امپراتوری خود ضمیمه کرد. پس از نبرد کوروپدیوم، بطلمیوس سرانوس تحت کنترل سلوکوس قرار گرفت. سلوکوس سراونوس را به حلقه درونی خود وارد نمود و شاید قصد داشت در صورت درگیری با مصر بطلمیوسی از او به عنوان ابزاری برای امتیازگیری استفاده کند. در سپتامبر ۲۸۱ قبل از میلاد
، سلوکوس از هلسپونت گذشت و آماده حمله به مقدونیه شد. اما هنگامی که سلوکوس در مکانی به نام آرگوس در حال قربانی کردن بود، او را به قتل رساند و تلاش کرد کنترل قلمروهای سلوکوس، محافظ سابق خود، را به دست گیرد. بنابراین سرونوس مسئول مرگ آخرین جانشین اسکندر مقدونی بود. پادشاه مقدونیه. پس از ترور سلوکوس، سراونوس به لیسیماکیا شتافت، جایی که خود توسط بخشی از ارتش سلوکوس که در آنجا حضور داشتند، به حکومت رسید. در این زمان او نیز رسماً از ادعای خود بر تاج و تخت مصر صرف نظر کرد. به نظر می رسد مجموعه ای از استاترهای طلا و تترادراخم های نقره ای ضرب شده در لیسیماکیا متعلق به این دوره باشد. آنها همان طرح سکه های قبلی لیسیماکوس را دارند: سر اسکندر مقدونی با شاخ آمون در جلو و تصویری از آتنا که نشسته است و یک نایک را در دست خود بالا گرفته است. در پشت سکه ها BASΙΛΕΩΣ ΛΥΣΙΜΑΧΟΥ (پادشاه لیسیماخوس) نوشته شده است و پشت آن شامل دو نماد کوچک است: سر شیر که نماد لیسیماخوس بود و یک فیل کوچک. از آنجایی که فیل نماد سلوکوس بود، این سکه ها گاهی با دوره کوتاه حکومت سلوکوس بر منطقه بین نبرد کوروپدیوم و ترور او مرتبط شده است. با این حال، هالشتای
ن استدلال کرده است که این سکه های بطلمیوس سراونوس بود که قصد داشتند او را به عنوان وارث قانونی لیسیماخوس و در اختیار داشتن نیروی هولناکی از فیل ها معرفی کنند. موضوع خیلی کوچک بود؛ سراونوس هرگز به نام خود سکه ضرب نکرد. آنتیگونوس گوناتاس که پدرش دمتریوس اول پولیورستس از ۲۹۴ تا ۲۸۸ قبل از میلاد پادشاه مقدونیه بود، تلاش کرد تا کنترل مقدونیه را به دست گیرد، اما بطلمیوس سراونوس او را در یک نبرد دریایی شکست داد و او را در شهر دمتریاس در تسالی محبوس کرد. مجموعه ای از تترادراخم های ضرب شده در آمفیپولیس (ضرابخانه اصلی مقدونیه) که نشان می دهد تریتون کوچک در حال دمیدن در شیپور است، گاهی اوقات با این پیروزی همراه بوده است، اما این موضوع مورد تردید قرار گرفته است، زیرا به نظر می رسد یک سال پس از مرگ سراونوس ضرب شده است. بطلمیوس سراونوس همچنین با پیرهوس اپیروس که بخش غربی مقدونیه را از ۲۸۸ تا ۲۸۴ قبل از میلاد کنترل می کرد، ائتلاف کرد و به تهدید حمله از سوی او پایان داد. این اتحاد به پیرهوس اجازه داد تا به ایتالیا حمله کند و در جنگ پیرهیک علیه جمهوری روم بجنگد. جاستین گزارش می دهد که سراونوس تعداد زیادی نیرو در اختیار پیرهوس
قرار داد: ۵۰۰۰ پیاده، ۴۰۰۰ سواره نظام و ۵۰ فیل، و می گوید که این اتحاد با ازدواج دختر سراونوس با پیرهوس تحکیم شد. برخی از محققین نسبت به این گزارش تردید داشته و پیشنهاد می کنند که جاستین بطلمیوس سراونوس را با بطلمیوس دوم اشتباه گرفته است، زیرا آنها شک دارند که سراونوس توانسته باشد در این لحظه چنین تعداد زیادی از سربازان را نجات دهد. انجام این ازدواج مورد مناقشه است. اگر دختری بوده باشد، سرنوشت او پس از ازدواج نامعلوم است. بطلمیوس سراونوس بعداً توسط پسر لیسیماخوس و پادشاه ایلیریا به نام مونونیوس مورد حمله قرار گرفت. پسر لیسیماخوس توسط منبع بازمانده شناسایی نشده است، اما الیزابت دی. کارنی استدلال می کند که این پسر بطلمیوس اپیگونوس، پسر ارشد آرسینو از لیسیماخوس بود. مونونیوس ممکن است پادشاه داردانیان بوده باشد که پس از قتل برادران کوچکترش او را به پادشاهی پذیرفت. مرگ. در ژانویه یا فوریه ۲۷۹ قبل از میلاد، گروهی از گول ها به رهبری بولژیوس از شمال به مقدونیه حمله کردند. دیودوروس سیکولوس گزارش می دهد که بطلمیوس تندخو حاضر نشد تا قبل از حمله به ارتش بولژیوس منتظر رسیدن کامل نیروهایش بماند، در حالی که جاستین گزارش می
دهد که او با بی ادبی پیشنهادات دیپلماتیک بولژیوس را رد کرد. او همچنین با گستاخی از کمک یک نیروی داردانی متشکل از ۲۰۰۰۰ نفر که توسط یک پادشاه داردانی پیشنهاد شده بود خودداری کرد. هنگامی که نیروها به نبرد پیوستند، سراونوس مجروح شد و توسط گول ها اسیر شد، آنها او را کشتند، سر او را بر نیزه ای سوار کردند و آن را در اطراف میدان جنگ چرخاندند. وقتی مقدونی ها دیدند که رهبرشان کشته شده است، گریختند. مرگ بطلمیوس سراونوس باعث هرج و مرج شد، و گولها از این طریق بقیه یونان و آسیای صغیر را تصرف کردند. بلافاصله پس از مرگ سراونوس، تاج و تخت مقدونیه توسط برادر کوچکترش Meleager تصاحب شد، اما او در عرض چند ماه توسط سربازانش برکنار شد. تعدادی از پادشاهان به مدتی کوتاه به دنبال او به حکومت رسیدند. این وضعیت حدود دو سال به طول انجامید تا اینکه آنتیگونوس گوناتاس در سال ۲۷۷ قبل از میلاد در نبردی در نزدیکی لیسیماکیا، تراکیه، گول ها را شکست داد. پس از این پیروزی او به عنوان پادشاه مقدونیه شناخته شد و قدرت او در نهایت به بقیه یونان گسترش یافت. ازدواج ها و فرزند. بطلمیوس سرونوس ظاهراً یک دختر داشت که در اواخر سال ۲۸۱ یا ۲۸۰ قبل از میلاد
با پیرهوس ازدواج کرد. وجود این ازدواج مورد اختلاف است، اما اگر چنین می شد، سرونوس باید در حدود ۳۰۰–۲۹۵ قبل از میلاد با مادرش ازدواج کرده باشد. کریستوفر بنت پیشنهاد می کند که او ممکن است دختر لیسیماخوس باشد، که بطلمیوس اول در آن سال ها با او ازدواج کرد. بطلمیوس در اواخر سال ۲۸۱ یا اوایل سال ۲۸۰ قبل از میلاد، به عنوان بخشی از نقشه ای برای تصرف شهر کاساندریا و قتل فرزندانش، با بیوه لیسیماخوس، آرسینوی دوم، خواهر ناتنی خود، ازدواج کرد. مشخص نیست که آیا این ازدواج واقعاً انجام شده است یا خیر، اما آرسینو بلافاصله پس از عروسی از مقدونیه گریخت.
بند سرخاب () در بخش مرکزی ولسوالی محمدآغه در ولایت لوگر افغانستان قرار دارد. این یک بند وزنی است که متعلق به وزارت انرژی و آب کشور است. ارتفاع آن ۴۰ متر (۱۳۰ فوت) و طول آن ۱۱۴ متر (۳۷۴ فوت) است. بند سرخاب که در ابتدا در دهه ۱۹۳۰ ساخته شد، یکی از بزرگترین منابع آب یک ساله در ولایت لوگر است. این آب برای آبیاری حدود ۲۰۰۰ هکتار از زمین های کشاورزی را تامین می کند. تا سال ۲۰۰۹، حداقل ۳۵۰۰ مزرعه در ولایت از این بند بهره مند شده اند.
«زن فوق العاده» (انگلیسی: Superwoman) تک آهنگی از اولین آلبوم چندآهنگه گروه دخترانه اهل کره جنوبی یونیس به نام "ما یونیس هستیم" است که در ۲۷ مارس ۲۰۲۴ به عنوان قطعه اصلی آلبوم منتشر شد.
دیک اوستینگ (؛ زادهٔ ) وکیل و فعال حقوق بشر هلندی است. او ریاست دفتر اتحادیه عفو بین الملل اروپا و مدیر عامل شورای اروپا در روابط خارجی را بر عهده داشت. اوستینگ رئیس هیئت مدیره بنیاد مارتین انالز بود. سازمان عفو بین الملل. در اواسط دهه ۱۹۷۰ او اولین کمپین جهانی عفو بین الملل علیه شکنجه را هماهنگ کرد (فعالیتی که در اسناد عفو بین الملل در جایزه صلح نوبل در سال ۱۹۷۷ برجسته شده است). او سپس پنج سال به عنوان معاون دبیرکل عفو بین الملل خدمت کرد و به هلند بازگشت تا ریاست بخش ملی هلند را بر عهده بگیرد. از سال ۱۹۹۹، اوستینگ به مدت هشت سال رهبری دفتر عفو بین الملل در اتحادیه اروپا در بروکسل را برعهده داشت. مرکز بین المللی عدالت انتقالی. اوستینگ مدیریت برنامه مرکز بین المللی عدالت انتقالی در اروپا را برعهده داشت و موضوعات مرتبط با آن را در یوگسلاوی سابق، قبرس و افغانستان دنبال کرد. اوستینگ در مأموریت های سطح بالای حقوق بشر در آفریقا، آسیا و خاورمیانه شرکت داشته است.
بری گود (; ) گروه دخترانه اهل کره جنوبی بود که در سال ۲۰۱۴ شکل گرفت. لاین آپ نهایی اعضای گروه شامل جوهیون و سوبین بود و اعضای سابق سوبین، ایرا، نایون، دایه، ته ها، سویول، گو وون و سه هیونگ بودند. گروه در ۲۱ مه ۲۰۱۴ نخستین تک آهنگ خود را با نام «نامه عاشقانه» منتشر کرد. بری گود به صورت رسمی در ۱۲ مه ۲۰۲۱ منحل شد. اعضا. زیرگروه ها
«کنجکاو» یا «فقط تو نمی دانی» (انگلیسی: Curious یا Only You Don't Know) تک آهنگی از اولین آلبوم تک آهنگ گروه دخترانه اهل کره جنوبی یونیس به نام "کنجکاو" است که در ۶ اوت ۲۰۲۴ به عنوان قطعه اصلی آلبوم منتشر شد.
کیم ته رین (؛ زادهٔ کیم هیون جونگ در ۲۵ فوریه ۱۹۹۸) که قبلاً با نام دایه () شناخته می شد، بازیگر و خواننده اهل کره جنوبی است. او عضو سابق گروه دخترانه بری گود است. او در مجموعه تلویزیونی "هه ری عزیز" ایفای نقش کرده است. اوایل زندگی و تحصیلات. کیم زادهٔ ۲۵ فوریه ۱۹۹۸ در سئول، کره جنوبی است. او یک برادر کوچکتر دارد. او در مدرسه هنرهای نمایشی سئول تحصیل کرد و در فوریه ۲۰۱۷ فارغ التحصیل شد. او در دانشگاه زنان دانکوک در دپارتمان پخش و سرگرمی تحصیل کرده است.
ملودی دِی (؛ ) گروه دخترانه اهل کره جنوبی بود که در سال ۲۰۱۲ شکل گرفت. گروه به صورت رسمی در سال ۲۰۱۴ با انتشار تک آهنگ «Another Parting» و سه عضو یو اون، چاهی و یه این فعالیتش را آغاز کرد. عضو چهارم، یومین در اکتبر ۲۰۱۴ به گروه پیوست. در ۲۶ دسامبر ۲۰۱۸، اعلام شد که هر چهار عضو گروه قرارداد خود را با کریکر انترتینمنت تمدید نکردند و در نهایت گروه منحل شد.
لورین دان (بعدها "دیویس"، ۱۲ سپتامبر ۱۹۴۲ – ۱۶ اکتبر ۲۰۰۳) دوندهٔ دوی با سرعت و با مانع پانامایی بود. او در مسابقات ۴ در ۱۰۰ متر امدادی متر در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۰ و ۱۹۶۴ و همچنین ۸۰ متر با مانع در سال ۱۹۶۴ شرکت کرد. دان در ۲۰۰ متر با زمان ۲۴٫۷ ثانیه سوم شد و در ۸۰ متر با مانع در بازی های پان آمریکن ۱۹۶۳ چهارم شد.موفقیت بین المللی دان زمانی اتفاق افتاد که او در سن ۱۶ سالگی مدال طلا را در دوی ۴ در ۱۰۰ متر امدادی در بازی های آمریکای مرکزی و کارائیب در سال ۱۹۵۹ به دست آورد. او همچنین یک مدال نقره در ۸۰ متر با مانع و یک برنز در دوی ۴ در ۱۰۰ متر امدادی در بازی های آمریکای مرکزی و کارائیب در سال ۱۹۶۲ کسب کرد. زندگی اولیه. دان در پاناماسیتی در خانواده ای از ورزشکاران ماهر به دنیا آمد. پدرش قبل از اینکه حسابدار کانال پاناما شود یک وزنه بردار رقابتی بود و خاله اش جوزفین لوئیس سامپسون بسیاری از رکوردهای کشور را در مسابقات با مانع در اختیار داشت. (این رکوردها بعداً توسط دان شکسته شد). در سال ۱۹۶۰، دان به همراه هم تیمی هایش سیلویا هانت، کارلوتا گودن و ژان هولمز میچل، اولین ورزشکاران زنی بودند که به نمایندگی از پ
اناما در المپیک حضور یافتند. پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان در سال ۱۹۶۱، مربیِ ویلما رودالف، اد تمپل اسطوره ای، به او یک بورس تحصیلی برای آموزش در دانشگاه ایالتی تنسی به او پیشنهاد داد. او برای تایگربلز دانشگاه ایالتی تنسی رقابت کرد و در سال ۱۹۶۵ با مدرک ممتاز از دانشگاه فارغ التحصیل شد. تایگربلز در این دوران بر دو و میدانی زنان ایالات متحده تسلط داشت. در واقع، از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۸ آنها حتی یک قهرمانی ملی اتحادیه ورزشکاران آماتور را از دست ندادند و تقریباً در تمام دیدارهای تیمی که در آن سال ها شرکت کردند، پیروز شدند. در فوریه ۱۹۶۴، دان به همراه ویومیا تیوس، ویویان براون و ادیت مک گوایر در تیم امدادی تایگربلز حضور داشتند که رکورد جهانی ۴۷٫۵ ثانیه را در دوی امدادی ۴۴۰ یارد در بازی های میسون-دیکسون در سالن آزادی، لویی ویل به ثبت رساندند. المپیک و فراتر از آن. در مراسم افتتاحیهٔ بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۴، دان پرچمدار پاناما بود.در آخرین سال تحصیلی خود در دانشگاه ایالتی تنسی، دان یکی از اعضای تیم دو و میدانی زنان بود که در مسابقات قهرمانی داخل سالن ملی اتحادیه ورزشکاران آماتور در مدیسون اسکوئر گاردن، شهر نیویو
رک برنده شد. دان، تیوس، مک گوایر و اسی کروس تیم امدادی ۶۴۰ یاردی را تشکیل می دادند که پس از دویدن یک زمین مسابقه با رکورد ۱:۱۱٫۵ برندهٔ مسابقه در زمان ۱:۱۱٫۷ شد. پس از بازنشستگی از دو و میدانی رقابتی، دان در پئوریا مستقر شد و به عنوان حسابدار برای شرکت آبجوسازی پابست و کاترپیلار کار کرد. در سال ۱۹۷۴، او برای مدت کوتاهی مربی تیم های دوی صحرانوردی و دو و میدانی زنان دانشگاه کانزاس بود. بلافاصله پس از آن، او به شهرستان فیرفکس، ویرجینیا نقل مکان کرد و به عنوان حسابدار برای انجمن ملی وکلای دادگستری مشغول به کار شد. او عضو بخش ویرجینیای شمالی انجمن خدمات دلتا سیگما تتا و رئیس سابق بنیاد آموزشی و خدمات اجتماعی آن بود. دان قبلاً خزانه دار کمیته ۱۰۰ کانتی فیرفکس و پی تی اِی در سطح شهرستان فیرفکس، عضو انجمن مدنی مانور ویلیامزبورگ، اتحادیه ملی شهری، انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان، لیگ ویرجینیای شمالی رأی دهندگان زن و کلیسای کاتولیک سنت جوزف در الکساندریا بود. در ۱۳ ژانویه ۲۰۰۰، در بیانیه ای که در روزنامهٔ "ال سیگلو" منتشر شد، رئیس جمهور وقت پاناما، میریا موسکوسو، قدردانی صمیمانهٔ خود را از همه ورزشکاران پانامایی که در طو
ل قرن بیستم تمام تلاش خود را برای افتخار کشور، در سطح ملی و بین المللی انجام دادند، ابراز کرد. لورین دان از جمله ورزشکارانی بود که نامشان ذکر شد، همراه با افرادی مانند روبرتو دوران، راد کارو و لوید لا لبیچ. دان در سال ۲۰۰۳ بر اثر حملهٔ قلبی درگذشت. بازماندگانش شامل شوهرش، جان دیویس از الکساندریا؛ یک دختر، آیشا دیویس از واشینگتن؛ یک پسر، کیلو دیویس از اسکاتسدیل؛ یک خواهر، لیدیا هریس؛ و دو نوهٔ پسر و یک نوهٔ دختر. پیش از او کوچک ترین خواهرش، راکل اکتاویا دان، درگذشته بود.
سامر آن مک اینتاش (زاده ۱۸ اوت ۲۰۰۶) یک شناگر رقابتی کانادایی است. او سه بار قهرمان المپیک، چهار بار قهرمان ورزش های آبی جهان و دو بار برنده مدال طلای بازی های کشورهای مشترک المنافع است. او که به دلیل قدرتش در مسابقات مختلط و پروانه شناخته می شود، رکورددار کنونی جهان در ماده ۴۰۰ متر مختلط انفرادی است، و همچنین دارای رکورد المپیک و تکستایل در ماده ۲۰۰ متر پروانه و رکورد المپیک در ۲۰۰ متر مختلط انفرادی مک اینتاش اولین بار زمانی که در سن ۱۴ سالگی جوانترین عضو تیم کانادا برای بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ بود، مورد توجه قرار گرفت، جایی که در ۴۰۰ متر آزاد به مقام چهارم دست یافت. سال بعد، او جوان ترین قهرمان شنای جهان در رشته های آبی در بیش از یک دهه، و اولین کانادایی بود که دو مدال طلا را در یک دوره مسابقات جهانی کسب کرد، که به همین دلیل به او لقب «احساس شنای نوجوانان» داده شد. در مارس و آوریل ۲۰۲۳، در مدت پنج روز، اولین و دومین رکورد جهانی خود را در ماده ۴۰۰ متر آزاد و ۴۰۰ ماده مختلط انفرادی در مسابقات ملی کانادا به نام خود ثبت کرد. عملکرد مک اینتاش در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴، که در آن چهار مدال انفرادی (سه
طلا و یک نقره) کسب کرد، شهرت او را بیشتر کرد و "تایم" آن را «سامر تابستان» نامید. اوایل زندگی. مک اینتاش دختر گرگ مک اینتاش و شناگر سابق تیم المپیک کانادا، جیل هورستد است. خواهر بزرگتر او بروک یک اسکیت باز رقابتی است. مک اینتاش در حال حاضر در ساراسوتا، فلوریدا تحصیل می کند و آموزش می بیند. حرفه. مک اینتاش بیش از ۵۰ رکورد ملی شنا گروه سنی را شکسته است. در ماه مه ۲۰۲۱، مک اینتاش در ماده ۴۰۰ متر آزاد ۴:۰۵٫۱۳ شنا کرد که سریع ترین زمان شناگر ۱۴ ساله در سراسر جهان بود. او رکورد جهانی دوی ۴۰۰ متر IM را دارد. فصل ۲۰۲۱. به عنوان بخشی از آزمایشات شنای المپیک ۲۰۲۱ کانادا در تورنتو، مک اینتاش در ماده ۲۰۰ متر آزاد در رقابت با پنی اولکسیاک، با بهترین زمان شخصی ۱:۵۶٫۱۹ پیروز شد، که همچنین سریع ترین زمان تاریخ توسط یک شناگر ۱۴ ساله بود. در سراسر جهان. این او را برای بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ توکیو واجد شرایط کرد. مک اینتاش با پیروزی در ماده ۸۰۰ متر آزاد، در بهترین زمان شخصی دیگر با ۸:۲۹٫۴۹ پیروز شد. او جوانترین فردی بود که به تیم المپیک کانادا راه یافت. فصل ۲۰۲۲. در ۴ مارس ۲۰۲۲، مک اینتاش در یک رویداد مقدماتی برای آزمای
ش های شنای کانادا، ۴۰۰ متر مختلط انفرادی را شنا کرد و زمان ۴:۲۹٫۱۲ را ثبت کرد. این رکورد هم یک رکورد ملی و هم در کشورهای مشترک المنافع و سومین سریع ترین زمان در تمام دوران بود و همچنین سریع ترین زمان ثبت شده توسط هر شناگری از زمان قهرمانی کاتینکا هوسو در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ بود. در آزمایش های ملی شنا، مک اینتاش در دوی ۲۰۰ متر و ۴۰۰ متر آزاد، ۲۰۰ متر پروانه و ۴۰۰ متر مختلط انفرادی، پیش از خراشیدن از ۸۰۰ متر آزاد، عنوان هایی را کسب کرد. فصل ۲۰۲۳. مک اینتاش در اوایل سال ۲۰۲۳ با اجرا در رویداد پرو سوییم سریز ۲۰۲۳ در فورت لادردیل، سرفصل خبرها را جلب کرد و ابتدا رکوردهای ملی و جهانی خود را در ۲۰۰ متر پروانه پایین آورد. چند روز بعد در ماده ۲۰۰ متر آزاد، او رکورد ملی تیلور راک را شکست و رکورد قبلی خود را در نوجوانان جهان با زمان ۱:۵۴٫۱۳ پایین آورد و بر کیتی لدکی پیروز شد. این اولین باری بود که لدکی در یک فینال داخلی در مسافت ۲۰۰ متر یا بالاتر از سال ۲۰۱۴ شکست خورد. مک اینتاش خاطرنشان کرد که «من واقعاً از آن شنا راضی هستم اما واقعاً دردناک است.» سپس رکورد ملی سیدنی پیکرم را در ۲۰۰ متر مختلط انفرادی شکست.
کوربین رز آلبرت (زاده ۱۳ اکتبر ۲۰۰۳) یک بازیکن فوتبال آمریکایی است که به عنوان هافبک برای باشگاه پاریسن ژرمن لیگ برتر و تیم ملی ایالات متحده بازی می کند. آلبرت به صورت دانشگاهی برای نوتردام فایتینگ ایرلند بازی کرد، جایی که او در سال ۲۰۲۳ به عنوان دانش آموز سال دومی، عضو تیم اول آمریکا بود. بعد از آن آلبرت با پاری سن ژرمن قرارداد امضا کرد. آلبرت قبل از انجام اولین بازی ملی بزرگسالان در سال ۲۰۲۳ برای تیم ملی زیر ۲۰ سال بازی می کرد. همچنین او با تیم ملی در المپیک ۲۰۲۴ پاریس به مدال طلا دست یافت. اوایل زندگی. آلبرت در گریسلیک، ایلینوی، حومه شیکاگو متولد شد و در میان استخر بازیکنان فدراسیون فوتبال ایالات متحده آمریکا در حالی که برای باشگاه فوتبال اکلیپس سلکت و تابستان ۲۰۱۹ با باشگاه دابلیوپی اس ال اف سی تورنت میلواکی بازی می کرد، به شهرت رسید. در این دوره زمانی، آلبرت در رده های سنی مختلف نماینده تیم ملی جوانان ایالات متحده بود و همچنین دو بار (۲۰۱۸–۱۹ و ۲۰۲۰–۲۱) به عنوان بهترین بازیکن فصل لیگ اکلیپس در منطقه خود انتخاب شد. دانشگاه. آلبرت یک سال اوایل سال ۲۰۲۱ دوباره طبقه بندی شد و به دانشگاه نوتردام پیوست. آلبرت
در طی حضورش در دو فصل دانشگاهی، به خاطر عملکرد خود چندین افتخار فردی دریافت کرد. همچنین در فصل ۲۰۲۱، به عنوان بخشی از بهترین یازده تازه واردهای کشور نام گرفت و در عین حال به عنوان تیم سوم کنفرانس سواحل اقیانوس اطلس (ای سی سی) انتخاب شد. در دومین و آخرین فصل خود در سال ۲۰۲۲، آلبرت یکی از تیم های اول تیم منتخب آمریکا بود. آلبرت همچنین به عنوان هافبک سال ای سی سی انتخاب شد و فینالیست جایزه هرمان بود که به بهترین بازیکن دانشگاهی کشور داده شد. آلبرت در چهار مسابقه مرحله حذفی مسابقات ان سی ای ای ۲۰۲۲ سه بار گلزنی کرد، اما تیم او توسط رقبای کنفرانس کارولینای شمالی در مرحله یک چهارم نهایی حذف شد. عضویت در باشگاه. پاری سن ژرمن (۲۰۲۳–اکنون). در ۳۱ ژانویه ۲۰۲۳، آلبرت رسماً دو سال آخر واجد شرایط بودن خود را با نوتردام انصراف داد تا با یک قرارداد اولیه دو و نیم ساله برای پاری سن ژرمن امضا کند. آلبرت اولین گل خود را با باشگاه جدیدش در ۲۰ دسامبر ۲۰۲۳ در یک بازی لیگ قهرمانان اروپا مقابل آ اس رم به ثمر رساند. در سطح بین الملل. آلبرت بین المللی جوانان آمریکایی در سطوح مختلف بوده است. در ژوئن ۲۰۲۲، آلبرت بخشی از تیمی بود که نما