Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
های یونانی شناخته شده امروز به صورت نسخه های مرمری رومی موجودند)، تحلیل های اخیر نشان می دهد که هنر رومی خلاقانه و مبتنی بر استقبال (هنر) از مدل های یونانی است و همچنین شامل هنر اتروسکی، محلی ایتالیایی و حتی فرهنگ بصری مصر باستان می شود. سبک مکتب التقاطی و کاربرد عملی از ویژگی های بسیاری از آثار رومی است. پلینیوس، مهم ترین تاریخ نگار روم باستان در زمینهٔ هنر، ثبت کرده است که تقریباً همهٔ فرم های هنر – مجسمه سازی، مناظر، نقاشی پرتره، حتی نقاشی ژانر – در زمان یونان پیشرفته بوده اند و در برخی موارد، از روم پیشرفته تر بودند. هرچند آثار دیواری و پرتره های یونانی بسیار کمی باقی مانده است، اما مطمئناً مجسمه سازی و نقاشی ظروف یونانی این موضوع را تأیید می کنند. احتمالاً این فرم ها توسط هنرمندان رومی در طراحی یا اجرا به برتری نرسیدند. به عنوان مثال دیگر از «دوران طلایی یونان» گنجانده شده، او پِیریکوس را نام برده است، «که مهارتش تنها توسط تعداد کمی برتر می شود… او آرایشگاه ها و غرفه های کفاشان، الاغ ها، سبزیجات و موارد مشابه را نقاشی می کرد و به همین دلیل به 'نقاش موضوعات معمولی' مشهور شد؛ با این حال این آثار کاملاً دل
نشین اند و با قیمت بالاتری نسبت به بهترین نقاشی بسیاری از دیگر هنرمندان فروخته می شدند.» صفت «معمولی» در اینجا در معنای اصلی خود به معنی «عام» به کار رفته است. سوابق یونانی هنر رومی افسانه ای بود. در میانهٔ سدهٔ پنجم پیش از میلاد، مشهورترین هنرمندان یونانی پولیگنوتوس بودند که به نقاشی های دیواری خود معروف بودند و آپولودوروس، مبدع سایه روشن، شناخته می شد. توسعهٔ تکنیک واقع گرایانه به زوکسیس نسبت داده می شود، که بر اساس افسانه های یونان باستان گفته می شود زمانی در نمایش مهارت های خود با یکدیگر رقابت کرده اند، و این نخستین توصیف تاریخی از نقاشی "فریب چشم" است. در پیکره سازی، اسکوپاس، پرکسیتلیز، فیدیاس و لوسیپوس برجسته ترین مجسمه سازان بودند. به نظر می رسد هنرمندان رومی آثار هنری یونانی زیادی برای کپی کردن داشتند، زیرا تجارت هنر در سراسر امپراتوری رونق داشت و بخش عمده ای از میراث هنری یونانی از طریق کتاب ها و آموزش ها وارد هنر رومی شد. رساله های یونانی باستان دربارهٔ هنر در زمان روم موجود بوده اند، اگرچه اکنون از بین رفته اند. بسیاری از هنرمندان رومی از مستعمرات و استان های یونانی آمده اند. تعداد زیاد نسخه های رو
می از آثار یونانی همچنین نشان دهندهٔ احترام هنرمندان رومی به هنر یونانی و شاید کیفیت بالاتر و کمیاب آن است. بسیاری از فرم ها و روش های هنری که رومیان استفاده می کردند – مانند برجستگی بلند و کوتاه، مجسمه سازی مستقل، ریخته گری برنز، هنر ظروف، معرق کاری، کامئو (حکاکی), هنر سکه، جواهرات و فلزکاری ظریف، پیکره سازی تدفینی، ترسیم پرسپکتیو، کاریکاتور، ژانر و پرتره نگاری، منظره نگاری، مجسمه سازی معماری و نقاشی "تروپ لُئی" – همگی توسط هنرمندان یونانی باستان توسعه یافته یا تصحیح شده اند. یک استثنا، پیکرهٔ نیم تنه رومی است که شامل شانه ها نمی شد. پیکرهٔ سنتی سر و شانه ممکن است شکلی اتروسکی یا روم اولیه باشد. تقریباً هر تکنیک و روش هنری که ۱٬۹۰۰ سال بعد توسط هنرمندان رنسانس به کار رفت، توسط هنرمندان یونانی باستان نمایش داده شده بود، به جز رنگ های روغنی و پرسپکتیو دقیق ریاضی. در حالی که هنرمندان یونانی در جامعهٔ خود بسیار مورد احترام بودند، بیشتر هنرمندان رومی ناشناس و در نظر گرفته شده به عنوان صنعتگر بودند. برخلاف یونان باستان، استادان بزرگ هنر رومی ثبت نشده اند و تقریباً هیچ اثر امضا شده ای وجود ندارد. جایی که یونانیان ب
ه ویژگی های زیبایی شناسی هنر بزرگ احترام می گذاشتند و نظریه های هنری را گسترده می نوشتند، هنر رومی بیشتر تزئینی و نماد وضعیت و ثروت بود و ظاهراً موضوعی برای دانشمندان یا فیلسوفان نبود. تا حدودی به این دلیل که شهرهای رومی معمولاً جمعیت بسیار بیشتری نسبت به شهرهای یونانی داشتند و به طور کلی کمتر استانی بودند، هنر در روم باستان هدف گسترده تر و گاهی کاربردی تری پیدا کرد. فرهنگ رومی بسیاری از فرهنگ ها را جذب کرد و عمدتاً نسبت به روش های مردم فتح شده مدارا داشت. هنر رومی در مقادیر بسیار بیشتر سفارش داده، نمایش داده و مالکیت می شد و برای کاربردهای بیشتری نسبت به زمان یونان تطبیق یافت. رومیان ثروتمند مادی گرا بودند؛ آن ها دیوارهای خود را با هنر تزئین می کردند، خانه های خود را با اشیاء تزئینی زینت می دادند و خود را با جواهرات نفیس آراسته می کردند. در دورهٔ مسیحیت در امپراتوری متأخر، از ۳۵۰ تا ۵۰۰ میلادی، نقاشی دیواری، موزاییک رومی و پیکره سازی تدفینی رونق یافت، در حالی که مجسمه سازی کامل و نقاشی روی پنل منسوخ شد، احتمالاً به دلایل مذهبی. وقتی کنستانتین پایتخت امپراتوری را به بیزانس (که بعدها قسطنطنیه نام گرفت) منتقل ک
رد، هنر رومی تأثیرات شرقی را جذب کرد تا سبک بیزانسی امپراتوری متأخر را ایجاد کند. وقتی رم در سدهٔ پنجم غارت شد، هنرمندان به پایتخت شرقی رفتند و در آنجا مشغول به کار شدند. کلیسای ایا صوفیه در قسطنطنیه تقریباً ۱۰٬۰۰۰ کارگر و هنرمند را به کار گرفت، در آخرین رونق هنر رومی تحت ژوستینین یکم (۵۲۷–۵۶۵ میلادی)، که همچنین دستور خلق موزاییک های مشهور کلیسای سن ویتاله در شهر راونا را صادر کرد. نقاشی. از حجم وسیع نقاشی های رومی، اکنون تنها چند بخش معدود باقی مانده اند و بسیاری از انواع مستند شده اصلاً حفظ نشده اند یا تنها از انتهای دوره باقی مانده اند. مشهورترین و مهم ترین بخش، نقاشی های دیواری از پمپئی، هرکولانیوم و سایر سایت های نزدیک است که نشان می دهد ساکنان یک استراحتگاه ثروتمند ساحلی چگونه دیوارهای خود را در حدود یک سده قبل از فوران مرگبار وزوو در ۷۹ میلادی تزئین می کردند. یک توالی از سبک های تاریخ گذاری شده توسط تاریخ نگاران هنر مدرن آغاز شده توسط آگوست مائو تعریف و تحلیل شده است و افزایش پیچیدگی را نشان می دهد. نقاشی های دیواری همان دوره همچنین از بقایای خانه های برجستهٔ اشرافی در خود رم یافت شده اند. بخش زیادی از
کاخ نرون در رم، Domus Aurea، که در دهه ۶۰ میلادی ساخته شد، به صورت غار باقی مانده است؛ نقاشی های آن سبک گروتسک در نقاشی که در دوران رنسانس محبوب شد را الهام بخشیدند. همچنین نقاشی هایی از خانه های مرتبط با امپراتور آگوستوس و همسرش لیویا داریم که به آغاز سده ۱ (میلادی) تعلق دارند. خانهٔ فارنسینا نیز یکی دیگر از آثار برجستهٔ اوایل امپراتوری است که نقاشی های زیادی را حفظ کرده است. خارج از ایتالیا، بسیاری از قطعات دیوارهای نقاشی شده در سراسر امپراتوری یافت شده اند، اما آثار کامل اندکی باقی مانده است. در استان های غربی امپراتوری، بیشتر قطعات بعد از سال ۲۰۰ میلادی هستند. از مصر (استان رومی) تعداد زیادی از آنچه به عنوان تک چهره های مومیایی فایوم شناخته می شوند، یافت شده است؛ پرتره های نیم تنه روی چوب که به قسمت بیرونی مومیایی اضافه شده اند توسط طبقه متوسط رومی زده؛ با وجود ویژگی های محلی بسیار متمایز، احتمالاً به طور کلی نمایندهٔ سبک رومی در پرتره های نقاشی شده هستند، که در غیر این صورت کاملاً از بین رفته اند. از سدهٔ سوم میلادی شروع و تا حدود ۴۰۰ میلادی ادامه پیدا می کند، مجموعهٔ بزرگی از نقاشی ها از کاتاکومب های ر
م داریم، که همهٔ آن ها مسیحی نیستند، و ادامهٔ سنت تزئینی خانگی را در نسخه ای سازگار با استفاده در اتاق های دفن نشان می دهند، احتمالاً نه چندان تغییر یافته، و در محیط اجتماعی نسبتاً فروتنی نسبت به بزرگ ترین خانه های پمپئی اجرا شده اند. هیچ اثری از نقاشی های یونانی وارد شده به رم در سده های چهارم و پنجم، یا از نقاشی روی چوب انجام شده در ایتالیا در آن دوره باقی نمانده است. در مجموع، نمونه ها تنها به حدود ۲۰۰ سال از تقریباً ۹۰۰ سال تاریخ روم محدود هستند، و شامل نقاشی های استانی و تزئینی می شوند. اکثر این نقاشی های دیواری با روش "a secco" (خشک) انجام شده اند، اما برخی نقاشی های فرسکو نیز در دوران روم وجود داشته اند. همچنین موزاییک رومی و چند نوشته وجود دارد که برخی نقاشی های رومی اقتباس یا کپی از آثار یونانی پیشین بوده اند. با این حال، به سردرگمی افزوده می شود که نوشته ها ممکن است نام هنرمندان یونانی مهاجر از دوران روم را ثبت کرده باشند، نه آثار اصلی یونانی که کپی شده اند. رومیان به طور کامل سنت نقاشی روی ظروف یونانی قابل مقایسه با یونانیان باستان، که اتروسکی ها از آن تقلید کرده بودند، نداشتند. تنوع موضوعات. نقاشی
رومی مجموعه ای گسترده از موضوعات را ارائه می دهد: حیوانات، طبیعت بی جان، صحنه های زندگی روزمره، پرتره ها و برخی موضوعات اساطیری. در دورهٔ هلنیستی، این آثار لذت های زندگی در روستا را تداعی می کرد و صحنه هایی از چوپانان، گله ها، معابد روستایی، مناظر کوهستانی و خانه های روستایی را به تصویر می کشید. صحنه های اروتیک نیز نسبتاً رایج بودند. در امپراتوری متأخر، پس از ۲۰۰ میلادی، موضوعات اولیهٔ مسیحی با تصاویر بت پرستی روی دیوارهای کاتاکومب ها ترکیب شده اند. مناظر و چشم اندازها. نوآوری اصلی نقاشی رومی نسبت به هنر یونانی، توسعهٔ مناظر بود، به ویژه با به کارگیری تکنیک های پرسپکتیو، هرچند پرسپکتیو ریاضی واقعی ۱۵۰۰ سال بعد توسعه یافت. بافت سطح، سایه روشن و رنگ آمیزی به خوبی به کار رفته، اما مقیاس و عمق فضایی هنوز به طور دقیق نمایش داده نمی شد. برخی مناظر صرفاً صحنه های طبیعی بودند، به ویژه باغ هایی با گل ها و درختان، در حالی که برخی دیگر چشم اندازهای معماری شهری را نشان می دادند. سایر مناظر اپیزودهایی از اساطیر را نمایش می دهند، مشهورترین آن ها صحنه هایی از "ادیسه" است. از دیدگاه فرهنگی، هنر شرق باستان تنها مناظر را به ع
نوان پس زمینهٔ صحنه های مدنی یا نظامی می شناخت. این نظریه توسط فرانتز ویکهوف دفاع می شود و قابل بحث است. شواهدی از آگاهی یونانیان نسبت به نمایش مناظر را می توان در "کریتیاس (افلاطون)" (۱۰۷b–108b) مشاهده کرد: ... و اگر به پرترهٔ بدن های الهی و انسانی که توسط نقاشان اجرا شده اند نگاه کنیم، با توجه به سهولت یا دشواری تقلید آن ها از نظر بینندگان، ابتدا متوجه می شویم که در مورد زمین، کوه ها، رودها، جنگل ها و کل آسمان، با موجودات و حرکات درون آن ها، راضی هستیم اگر انسانی بتواند آن ها را حتی با شباهت اندک نشان دهد… طبیعت بی جان. موضوعات طبیعت بی جان رومی اغلب در طاقچه ها یا قفسه های شبیه سازی شده قرار می گیرند و مجموعه ای از اشیاء روزمره شامل میوه، حیوانات زنده و مرده، غذاهای دریایی و صدف ها را نشان می دهند. نمونه های موضوع شیشهٔ پر از آب با مهارت نقاشی شده و بعدها به عنوان مدل برای همان موضوع که اغلب در دوران رنسانس و باروک نقاشی شد، خدمت کردند. پرتره ها. پلینیوس از وضعیت رو به کاهش هنر پرتره رومی شکایت کرد: «نقاشی پرتره هایی که قبلاً شباهت دقیق افراد را در طول زمان منتقل می کرد، کاملاً از بین رفته است… تنبلی هنرها
را نابود کرده است.» در یونان و روم، نقاشی دیواری به عنوان هنر عالی محسوب نمی شد. معتبرترین شکل هنر، علاوه بر مجسمه سازی، نقاشی روی تخته بود، یعنی چسب رنگ یا encaustic painting روی پانل های چوبی. متأسفانه، از آنجا که چوب ماده ای فاسدشدنی است، تنها چند نمونه از چنین نقاشی هایی باقی مانده اند، از جمله تندوی سِوران حدود ۲۰۰ میلادی، پرتره ای رسمی از یک دفتر دولتی استانی، و تک چهره های مومیایی فایوم مشهور، همه از مصر رومی و احتمالاً از بالاترین کیفیت معاصر برخوردار نبوده اند. این پرتره ها به مومیایی ها در ناحیهٔ صورت متصل می شدند و اکنون تقریباً همه جدا شده اند. آن ها معمولاً یک نفر را نشان می دهند، سر یا سر و سینهٔ بالایی را، از دید جلو. پس زمینه همیشه تک رنگ است و گاهی با عناصر تزئینی همراه است. از نظر سنت هنری، تصاویر به وضوح بیشتر از سنت های یونانی-رومی گرفته شده اند تا مصری. آن ها بسیار واقع گرایانه هستند، اگرچه کیفیت هنری متغیر است و ممکن است نشان دهندهٔ هنر مشابه گسترده ای باشد که در جاهای دیگر رایج بود اما حفظ نشده است. چند پرتره نقاشی شده روی شیشه و مدال ها از امپراتوری متأخر باقی مانده اند، همان طور که پ
رتره های سکه ای نیز، که برخی از آن ها بسیار واقع گرایانه محسوب می شوند. شیشهٔ طلایی. شیشهٔ طلایی، یا شیشهٔ ساندویچی طلایی، تکنیکی برای تثبیت یک لایه روکش طلا با طراحی بین دو لایه شیشهٔ ذوب شده بود، که در شیشه هلنیستی توسعه یافت و در سدهٔ سوم میلادی احیا شد. تعداد کمی طراحی بزرگ وجود دارد، از جمله یک گروه بسیار نفیس از پرتره ها از سدهٔ سوم با رنگ اضافی، اما اکثریت قریب به اتفاق حدود ۵۰۰ نمونهٔ باقی مانده، گردونه هایی هستند که پایین ترین بخش های جام ها یا لیوان های شراب بریده شده اند و برای علامت گذاری و تزئین قبور در کاتاکومب های رم با فشردن آن ها در ملات استفاده شده اند. بیشتر آن ها متعلق به سدهٔ چهارم و پنجم هستند. اکثر آن ها مسیحی هستند، اگرچه نمونه های بت پرستی و چند نمونهٔ یهودی نیز وجود دارد. احتمالاً در ابتدا به عنوان هدیه در ازدواج یا مناسبت های جشن مانند سال نو داده می شدند. شمایل نگاری آن ها بسیار مورد مطالعه قرار گرفته است، اگرچه از نظر هنری نسبتاً ساده هستند. موضوعات آن ها مشابه نقاشی های کاتاکومب است، اما با تعادل متفاوت شامل پرتره های بیشتر. با گذشت زمان، تصویر قدیسان بیشتر شده است. همان تکنیک در
نیمهٔ سدهٔ اول در رم برای تسراهای طلایی موزاییک ها نیز استفاده شد و تا سدهٔ پنجم، این تسراها به زمینهٔ استاندارد موزاییک های مذهبی تبدیل شدند. نسل قدیمی تر پرتره های شیشه ای طلایی «از زنده ترین پرتره های به جا مانده از دوران مسیحیت اولیه اند. آن ها با شدت و غمگینی فوق العاده به ما نگاه می کنند» و نشان دهنده بهترین نمونه های موجود از توانایی نقاشی پرتره های رومی با کیفیت بالا هستند. مدال جی نادیو در موزه هنر متروپولیتن نیویورک نمونه ای عالی از پرتره اسکندریه ای روی شیشه آبی است که از تکنیک نسبتاً پیچیده تر و سبک طبیعی تر نسبت به اکثر نمونه های رومی اواخر دوره بهره می برد و شامل نقاشی روی طلای شیشه برای ایجاد سایه زنی است، با کتیبه ای به زبان یونانی که ویژگی های گویش محلی را نشان می دهد. ممکن است این اثر به او هدیه داده شده یا به سفارش او برای جشن گرفتن پیروزی در یک مسابقه موسیقی ساخته شده باشد. یکی از مشهورترین مدال های پرتره سبک اسکندریه ای، با کتیبه ای به یونانی مصری، بعدها در قرون وسطای آغازین بر روی یک crux gemmata در برشا نصب شد، که اشتباهاً تصور می شد تصویر امپراتریس پارسا و ملکه اوستروگوت ها گالا پلاچی
دیا و فرزندانش را نشان می دهد؛ در واقع، گره در لباس شخصیت مرکزی ممکن است نشان دهنده یک پیرو ایزیس باشد. این یکی از گروهی متشکل از ۱۴ قطعه مربوط به قرن سوم میلادی است که همه پرتره های سکولار با کیفیت بالا و فردی هستند. کتیبه به گویش اسکندریه ای یونانی نوشته شده و بنابراین احتمالاً خانواده ای از مصر (استان رومی) را نشان می دهد. این مدال همچنین با آثار هنری هم دوره روم-مصر مانند تک چهره های مومیایی فایوم مقایسه شده است. تصور می شود جزئیات ریز چنین آثاری تنها با استفاده از عدسی قابل دستیابی بوده است. شیشه های بعدی از کاتاکومب ها سطح ابتدایی پرتره سازی دارند، با ویژگی ها، مدل موها و لباس ها که همگی از سبک های کلیشه ای پیروی می کنند. صحنه های ژانری. صحنه های ژانری رومی معمولاً رومیان را در حال تفریح نشان می دهند و شامل قمار، موسیقی و روابط جنسی هستند. برخی صحنه ها خدایان و الهه ها را در حال استراحت به تصویر می کشند. نقاشی های پیروزی. از قرن سوم پیش از میلاد، ژانر مشخصی به نام "نقاشی های پیروزی" ظهور کرد، همان طور که پلینی اشاره کرده است (XXXV, 22). این نقاشی ها ورودهای پیروزمندانه پس از پیروزی های نظامی، صحنه هایی
از جنگ و مناطق و شهرهای فتح شده را نشان می دادند. نقشه های خلاصه ای گاهی برای برجسته کردن نقاط کلیدی کمپین کشیده می شد. یوسف فلاوی نقاشی ای را توصیف می کند که به مناسبت وسپاسیان و تیتوس's محاصره اورشلیم (۷۰ میلادی) اجرا شد: همچنین طلای حکاکی شده و عاج بر روی آن ها نصب شده بود؛ و شباهت های بسیاری از جنگ، به شیوه ها و طراحی های مختلف، که تصویری زنده از خود جنگ ارائه می کرد… بر فراز هر یک از این جشن ها فرمانده شهر فتح شده قرار داشت و نحوه گرفتن او نشان داده می شد. این نقاشی ها از بین رفته اند، اما احتمالاً ترکیب بندی برجسته کاری های تاریخی روی گور سنگی نظامی، طاق تیتوس و ستون تراژان را تحت تأثیر قرار داده اند. این امر اهمیت نقاشی منظره را برجسته می کند، که گاهی به سمت برنامه های چشم انداز متمایل بود. رانوچیو همچنین قدیمی ترین نقاشی یافت شده در رم، در یک قبر روی تپه اسکولین را توصیف می کند: تعیین دقیق این صحنه دشوار است. یک فرضیه این است که این پیروزی کنسول فابیوس ماکسیموس روللیانوس در جنگ دوم با سامنیت در سال ۳۲۶ پیش از میلاد را نشان می دهد. ارائه شخصیت ها با اندازه متناسب با اهمیت آن ها به سبک رومی است و در برج
سته کاری های مردمی نیز دیده می شود. این نقاشی آغاز دوره نقاشی های پیروزی را نشان می دهد و احتمالاً تا اوایل قرن سوم پیش از میلاد برای تزئین قبر انجام شده است.
هنر اتروسکی توسط تمدن اتروسک در مرکز ایتالیا بین قرن دهم تا اول پیش از میلاد تولید شد. از حدود ۷۵۰ پیش از میلاد، این هنر تحت تأثیر شدید هنر یونان قرار گرفت که توسط اتروسک ها وارد شده بود، اما همواره ویژگی های متمایز خود را حفظ کرد. در این سنت، مجسمه سازی فیگوراتیو در خاک سفالی (به ویژه در اندازه واقعی روی گور سنگی یا معابد)، نقاشی دیواری و فلزکاری به ویژه در برنز، از اهمیت ویژه ای برخوردار بود. همچنین جواهرات و سنگ های حکاکی شده با کیفیت بالا تولید می شدند. مجسمه سازی برنزی اتروسکی مشهور بود و به طور گسترده صادر می شد، اما نمونه های بزرگ نسبتاً کمی باقی مانده اند (چرا که ماده بسیار باارزش بود و بعداً بازیافت می شد). برخلاف خاک سفالی و برنز، مجسمه سازی اتروسکی در سنگ نسبتاً کم بود، با وجود اینکه اتروسک ها منابع مرمر مرغوب، از جمله معدن مرمر کارارا را در اختیار داشتند که به نظر نمی رسد تا زمان رومیان استخراج شده باشد. اکثر نمونه های باقی مانده از گورها به دست آمده اند، که معمولاً با گور سنگی و اثاث قبر پر شده بودند و همچنین تکه های خاک سفالی مجسمه های معماری، عمدتاً در اطراف معابد. گورها همچنین منبع تمام نقاشی
های دیواری فرسکو هستند، که صحنه های ضیافت و برخی موضوعات اسطوره ای را نشان می دهند. ظروف Bucchero سیاه، سبک های اولیه و بومی سفالگری اتروسکی بودند. همچنین سنتی از نقاشی روی سفال اتروسکی پر جزئیات وجود داشت که از نمونه یونانی خود الهام گرفته بود؛ اتروسک ها بازار اصلی صادرات سفال های یونان باستان بودند. معابد اتروسکی با روقرنیزیهای رنگارنگ و دیگر لوازم تزئینی خاک سفالی به شدت تزئین می شدند، که در جاهایی که سازه چوبی از بین رفته، به تعداد زیاد باقی مانده اند. هنر اتروسکی با دین اتروسک ارتباط نزدیکی داشت؛ زندگی پس از مرگ اهمیت زیادی در هنر اتروسکی داشت. تاریخ. اتروسک ها از فرهنگ ویلانوا ظهور کردند. به دلیل نزدیکی و/یا ارتباط تجاری با اتروریا، فرهنگ های باستانی دیگر در دوره Orientalizing period بر هنر اتروسکی تأثیر گذاشتند، مانند هنر در یونان باستان، فنیقی ها، مصر باستان، امپراتوری آشور و خاورمیانه. رومی ها بعداً فرهنگ اتروسکی را در جامعه خود جذب کردند، اما همزمان از هنر و فرهنگ آن ها نیز تأثیر فراوان پذیرفتند.
ارتش پانزر آفریقا () ارتش میدانی زمینی مشترک آلمان و ایتالیا بود که در طول جنگ جهانی دوم در نبردهای شمال آفریقا جنگید. این ارتش شامل یک سپاه آلمانی و سه سپاه ایتالیایی بود. در سال ۱۹۴۳، در طول نبرد تونس، ارتش پانزر آفریقا به گروه ارتش آفریقا تغییر نام داد و شامل ارتش پنجم زرهی (ورماخت) تازه تأسیس آلمان و ارتش اول ایتالیا بود. در طول نبردها در شمال آفریقا، ارتش پانزر آفریقا تابع فرماندهی ایتالیا و همچنین ستاد فرماندهی آلمان در مدیترانه بود. تاریخچه. گروه پانزر آفریقا. وقتی آفریکا کورپس در ۱۱ ژانویه ۱۹۴۱ تشکیل شد، تابع سلسله مراتب فرماندهی ایتالیا در آفریقا بود. در اواسط سال ۱۹۴۱، اوبرکماندو در فرماندهی عالی ورماخت (فرماندهی عالی نیروهای مسلح) یک ساختار فرماندهی بزرگتر در آفریقا ایجاد کرد و یک ستاد جدید به نام گروه پانزر آفریقا تشکیل داد. در ۱۵ اوت ۱۹۴۱، گروه پانزر آفریقا با فرماندهی ژنرال اروین رومل فعال شد. گروه پانزر، آفریکاکورپس و سایر واحدهایی را که به شمال آفریقا اعزام شده بودند، کنترل می کرد. ارتش پانزر آفریقا. گروه پانزر آفریقا در ۳۰ ژانویه ۱۹۴۲ به ارتش پانزر آفریقا تغییر نام داد. (یک گروه پانزر آلمانی
یک ستاد در سطح ارتش بود. با پیشرفت جنگ، تمام گروه های پانزر به ارتش های پانزر تغییر نام دادند) ارتش پانزر آلمان-ایتالیا. ارتش پانزر آفریقا به ارتش پانزر آلمان-ایتالیا تغییر نام داد و در اکتبر ۱۹۴۲، در جریان عقب نشینی طولانی پس از شکست در نبرد دوم العلمین در طول کارزار صحرای غربی، تابع فرماندهی عالی و فرماندهی کل نیروهای جنوب شد. = گروه ارتش آفریقا. در فوریه ۱۹۴۳، این ستاد گسترش یافت و گروه ارتش آفریقا نامیده شد تا دفاع از تونس را در مراحل پایانی نبرد شمال آفریقا مدیریت کند. گروه ارتش آفریقا شامل ارتش پنجم زرهی آلمان به فرماندهی ژنرال هانس-یورگن فون آرنیم و ارتش اول ایتالیا به فرماندهی ژنرال جیووانی مسه بود. فرماندهی گروه ارتش در ماه مارس از رومل به ژنرال فون آرنیم واگذار شد. هم ژنرال فون آرنیم و هم مسه در ماه مه ۱۹۴۳ تسلیم شدند و گروه ارتش آفریقا منحل شد. بدین ترتیب، حضور نیروهای محور در آفریقا پایان یافت.
جشنواره موسیقی صلح مسکو یک جشنواره راک بود که در اتحاد جماهیر شوروی در ۱۲ و ۱۳ اوت ۱۹۸۹ در ورزشگاه لوژنیکی مسکو برگزار شد. این جشنواره توسط کمیته صلح شوروی و مرکز موسیقی مسکو «ستاس نامین» به کمک صندوق اختراعات اجتماعی اتحاد جماهیر شوروی و از طرف آمریکایی توسط «بنیاد ایجاد تغییر» (Make A Difference Foundation) و شرکت بین المللی «کرامر موزیک» برگزار شد. این جشنواره با شعار «راک علیه مواد مخدر» برگزار شد. این اولین جشنواره بین المللی راک تمام عیار بود که آزادی های جدیدی را در اتحاد جماهیر شوروی نوید می داد و (مانند جشنواره راک پودولسک که دو سال پیش از آن برگزار شد) «وودستاک روسی» نامیده شد. در این جشنواره اجراهای متعددی برگزار شدند: بون جووی، ماتلی کرو، آزی آزبورن، اسکورپیونز، سیندرلا، اسکید رو، گورکی پارک. هدف این جشنواره جمع آوری کمک های مالی برای درمان معتادان به مواد مخدر و تأمین مالی برنامه های مختلف مبارزه با مواد مخدر در اتحاد جماهیر شوروی بود. این جشنواره در ۵۹ کشور پخش شد. تعداد تماشاگران تلویزیونی حدود ۱ میلیارد نفر بود. هزینه بلیط ورودی ۱۵ روبل بود. در روز اول جشنواره، گروه بون جووی و در روز دوم گروه
اسکورپیونز اجرای اصلی را بر عهده داشتند. سفر به اتحاد جماهیر شوروی، الهام بخش گروه اسکورپیونز برای نوشتن آهنگ معروف «باد دگرگونی» شد. در سال ۲۰۰۸، این کنسرت در ۴ دی وی دی دوباره منتشر شد. تاریخچه آماده سازی و فضاسازی. کمی قبل از جشنواره، دکتر مک گی، مدیر برنامه های بون جووی و دیگر گروه های محبوب، به جرم توزیع «مواد مخدر سبک» به زندان افتاد؛ او برای جلوگیری از زندان، متعهد شد که بنیاد «ایجاد تغییر» را تأسیس و تأمین مالی کند. طبق گزارش کانال تلویزیونی «مسکو ۲۴»، ستاس نامین در ابتدا قصد داشت یک جشنواره کوچک مبارزه با مواد مخدر با حضور چند ستاره غربی در مجموعه ورزشی المپیک برگزار کند، اما کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی از تأیید این جشنواره خودداری کرد و اظهار داشت که «اعتیاد به مواد مخدر در اتحاد جماهیر شوروی هنوز به چنان مشکلی تبدیل نشده است که لازم باشد ورزشکاران خارجی را به اینجا بکشاند.» در همان زمان، مرکز تولید نامین در حال انجام مذاکرات دشوار در مورد کنسرت بون جووی در لوژنیکی بود. در نتیجه، هر دو ایده در یک جشنواره ترکیب شدند. مطبوعات مسکو پیش بینی کردند که این جشنواره شکست خواهد خورد و استدلال
کردند که جوانان موسیقی راک داخلی را با اشعار حساس اجتماعی ترجیح می دهند. قبل از کنسرت، برگزارکنندگان بلیط ها را با قیمتی سه برابر کمتر از قیمت اسمی - ۳ روبل - فروختند و سود دلالان را از بین بردند و حضور را بیشتر کردند. در نتیجه، در مجموع ۱۲۰٬۰۰۰ تماشاگر در طول دو روز در این جشنواره شرکت کردند. برگزارکنندگان یک بوئینگ ۷۵۷ کرایه کردند که هنرمندان را از ایالات متحده به روسیه بیاورد و همچنین در مسیر، گروه اسکورپیونز را از لندن سوار کرد. طبق خاطرات راب افوسو، نوازنده درامز گروه اسکید رو، حدود دویست نفر وارد شدند، کاروانی از لیموزین های سیاه شوروی در فرودگاه منتظر آنها بودند و افسران متعدد کا گ ب هنرمندان را در سطح شهر همراهی می کردند، که شبیه یک سریال جاسوسی طنز بود. ۲۸ سال بعد، در مصاحبه ای با مجله رولینگ استون، شرکت کنندگان جشنواره به طعنه به یاد آوردند که چگونه در یک ساختمان بلند استالینیستی با فضای داخلی قدیمی و تخت های کوچک - هتل اوکراین - اسکان داده شدند، جایی که خدماتی که به آن عادت داشتند وجود نداشت، دستمال توالت کم بود و کارکنان کند بودند، اما آن ها به فراوانی غذاهای دریایی در رستوران محلی اشاره کردند. تج
هیزات موسیقی و هر آنچه برای اجراها لازم بود، از جمله آب آشامیدنی، در ۶۴ کامیون از خارج از کشور تحویل داده شد. به ویژه، یخ برای نوشیدنی ها از سوئد وارد شد. غذا برای گروه های خارجی، از نوشابه گرفته تا ران مرغ در بسته بندی های پلمپ شده، از خارج از کشور آورده می شد. به دلیل غیرحرفه ای بودن مأموران امنیتی محلی (و دستور از بالا مبنی بر اینکه «زیاده روی نکنید»)، پشت صحنه هرج ومرج بود - افراد خارجی در اطراف پرسه می زدند و موفق می شدند آبجویی را که برای نوازندگان آماده شده بود، بنوشند. کنسرت های روزانه ۱۲ ساعته با اجرای مشترک قطعات کلاسیک لد زپلین و دیپ پرپل به پایان رسید. طبق گزارش درگاه Звуки. ру، شرکت کنندگان در جشنواره با شوک های زیادی روبرو شدند. آزی آزبورن یک سطل آب را روی ردیف های جلویی هواداران ریخت. علاوه بر این، در طول اجرای او، مانیتورها خاموش شدند (به همین دلیل آزبورن با تکنسین های صدابرداری گروه اسکورپیونز درگیر شد). بطری های شیشه ای به روی صحنه پرتاب شدند. تامی لی (برخی منابع به اشتباه از نیکی سیکس نام می برند) باسن خود را به تماشاگران نشان داد. جان بون جووی کلاه پلیسی به سر گذاشت و برای ابراز همدردی با
تماشاگران در سراسر زمین ورزشگاه راه رفت. برنامه «الف» () برنامه ای مختص به این جشنواره تهیه کرد که در ۱۲ اوت ۱۹۸۹ پخش شد. به دستور کمیته صلح شوروی، استانیسلاو رازدورسکی، کارگردان، مستندی بلند دربارهٔ این جشنواره با عنوان «آزی، اسکورپیونز، بون جووی… فرود در لانه گلاسنوست» (با مدیریت فیلمبرداری والری نیکونوف) ساخت. مجله «کروگوزور» قطعاتی از برخی از ساخته های این جشنواره را در صفحه هفتم صوتی شماره ۱۲ سال ۱۹۸۹ قرار داد.
نقاشی رنسانس ایتالیا به نقاشی دوره ای اطلاق می شود که از اواخر قرن ۱۳ آغاز شده و از اوایل قرن ۱۵ تا اواخر قرن ۱۶ شکوفا گردید، و در شبه جزیره ایتالیا که در آن زمان به ایالات سیاسی متعدد تقسیم شده بود، برخی مستقل و برخی تحت کنترل قدرت های خارجی، رواج داشت. نقاشان رنسانس ایتالیا، اگرچه اغلب وابسته به دربارهای خاص و وفادار به شهرهای معین بودند، اما به طول و عرض ایتالیا سفر می کردند و گاهی دارای جایگاه دیپلماتیک بوده و ایده های هنری و فلسفی را منتقل می کردند. شهر فلورانس در توسکانی به عنوان زادگاه رنسانس و به ویژه نقاشی رنسانس شناخته می شود، هرچند در اواخر دوره، رم و ونیز اهمیت فزاینده ای در نقاشی پیدا کردند. زمینه ای دقیق در مقالات همراه هنر رنسانس و معماری رنسانس ارائه شده است. نقاشی رنسانس ایتالیا معمولاً به چهار دوره تقسیم می شود: پرو-رنسانس (۱۳۰۰–۱۴۲۵)، رنسانس اولیه (۱۴۲۵–۱۴۹۵)، رنسانس والا (۱۴۹۵–۱۵۲۰) و تکلف گرایی (۱۵۲۰–۱۶۰۰). این تاریخ ها روند کلی نقاشی ایتالیا را نشان می دهند و شامل تمام نقاشان نمی شوند، زیرا زندگی و سبک شخصی هنرمندان با این دوره ها همپوشانی دارد. پرو-رنسانس با زندگی حرفه ای نقاش جوتو آغاز