Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اضطراب زیست محیطی (که به اختصار اضطراب زیست محیطی نامیده می شود و با نام های پریشانی زیست محیطی یا اضطراب اقلیمی نیز شناخته می شود) یک واکنش عاطفی چالش برانگیز به تغییر اقلیم و سایر مسائل محیط زیست است. از سال ۲۰۰۷ مطالعات گسترده ای در مورد اضطراب بوم شناختی انجام شده است و تعاریف مختلفی همچنان مورد استفاده قرار می گیرند. این وضعیت یک تشخیص پزشکی نیست و به عنوان یک پاسخ منطقی به واقعیت تغییرات اقلیمی در نظر گرفته می شود؛ با این حال، موارد شدید آن در صورت عدم تسکین می توانند بر سلامت روان تأثیر بگذارند. همچنین شواهدی وجود دارد که نشان می دهد اضطراب زیست محیطی ناشی از نحوهٔ چارچوب بندی تحقیقات و روایت های محققان از شواهد مربوط به تغییرات اقلیمی است: اگر آنها امکان یافتن راه حلی برای غلبه بر تغییرات اقلیمی و ایجاد تغییر توسط افراد را در نظر نگیرند، در این احساس ناتوانی نقش دارند. اضطراب زیست محیطی یک احساس ناخوشایند است، اگرچه می تواند رفتارهای مفیدی مانند جمع آوری اطلاعات مرتبط را نیز برانگیزد. با این حال، می تواند به صورت اجتناب از درگیری یا حتی «فلج کننده» نیز بروز کند. برخی افراد گزارش داده اند که اضطراب و ت
رس زیادی در مورد آیندهٔ تغییرات اقلیمی تجربه کرده اند که باعث شده تصمیم بگیرند بچه دار نشوند. اضطراب زیست محیطی پس از سال ۲۰۱۷ و به ویژه از اواخر سال ۲۰۱۸ با صحبت های عمومی گرتا تونبرگ در مورد اضطراب زیست محیطی خودش، توجه بیشتری را به خود جلب کرده است. در سال ۲۰۱۸، انجمن روان شناسی آمریکا گزارشی در مورد تأثیر تغییرات اقلیمی بر سلامت روان منتشر کرد. در این گزارش آمده است که «تغییرات تدریجی و بلندمدت در آب و هوا همچنین می تواند احساسات مختلفی از جمله ترس، خشم، احساس ناتوانی یا خستگی را بروز دهد.» به طور کلی، این احتمالاً بیشترین تأثیر را بر جوانان خواهد داشت. اضطراب زیست محیطی که اکنون جوانان را تحت تأثیر قرار داده است، به ترس های جنگ سرد از نابودی هسته ای که توسط نسل انفجار جمعیت احساس می شد، تشبیه شده است. تحقیقات نشان داده است که اگرچه تجربیات عاطفی تشدید شده ای با اذعان و پیش بینی تغییرات اقلیمی و تأثیر آن بر جامعه مرتبط هستند، اما این تجربیات ذاتاً سازگارانه هستند. علاوه بر این، درگیر شدن با این تجربیات عاطفی منجر به افزایش تاب آوری، عاملیت، عملکرد تأملی و کنش جمعی می شود. افراد تشویق می شوند تا روش های جم
عی برای پردازش تجربیات عاطفی مرتبط با آب و هوا پیدا کنند تا از سلامت روان و رفاه خود حمایت کنند. تعریف. اضطراب زیست محیطی به روش های مختلفی تعریف شده است؛ یکی از ویژگی های مشترک تعاریف مختلف این است که آنها پاسخ های عاطفی چالش برانگیز به تغییرات اقلیمی و سایر مسائل زیست محیطی را توصیف می کنند. گفته می شود اصطلاح اکو-اضطراب توسط گلن آلبرشت ابداع شده است که آن را به عنوان «ترس مزمن از نابودی محیط زیست» تعریف کرد. تعریف دیگری که به طور گسترده ذکر شده است: «این حس عمومی که بنیان های اکولوژیکی هستی در حال فروپاشی هستند.» برخی از محققان از اصطلاح اکو-اضطراب به عنوان مترادف اضطراب اقلیمی استفاده می کنند، در حالی که برخی دیگر دوست دارند این اصطلاحات را جداگانه در نظر بگیرند. انجمن روان شناسی آمریکا اضطراب زیست محیطی را به عنوان «ترس مزمن از فاجعه زیست محیطی که از مشاهده تأثیر به ظاهر غیرقابل برگشت تغییرات اقلیمی و نگرانی مرتبط با آن برای آینده خود و نسل های بعدی ناشی می شود» تعریف کرده است. شیوع. در سال ۲۰۱۸، نظرسنجی های انجام شده در ایالات متحده نشان داد که بین ۲۱٪ تا ۲۹٪ از آمریکایی ها گفته اند که «بسیار» نگران آب
و هوا هستند، که دو برابر میزان یک مطالعه مشابه در سال ۲۰۱۵ است. یک نظرسنجی دانشگاه ییل در سال ۲۰۲۳ نتایج مشابهی را نشان داد، مبنی بر اینکه تغییرات اقلیمی نگران کننده است. این مفهوم اضطراب و اندوه اقلیمی یا اکولوژیکی به دلیل آگاهی گسترده در مورد تغییرات اقلیمی که از طریق فناوری و ارتباطات جهانی امکان پذیر شده است، بسیار گسترده است. تغییرات اقلیمی یک تهدید جهانی مداوم است که عمدتاً با عدم قطعیت و عدم درک مشخص می شود. به همین دلیل، اضطراب و اندوه در انسان ها یک واکنش طبیعی و منطقی برای کسانی است که احساس ترس یا عدم کنترل دارند. برای مثال، این احساسات می تواند در افرادی که مجبور به ترک خانه های خود شده اند، افرادی که با عدم اطمینان در مورد محیط آینده خود دست و پنجه نرم می کنند، یا افرادی که نگران آسیب های آینده فرزندانشان هستند، ایجاد شود. اندوه اقلیمی را می توان به سه دسته تقسیم کرد: زیان های فیزیکی-زیست محیطی، از دست دادن دانش زیست محیطی و زیان های پیش بینی شده در آینده. کودکان و نوجوانان. این وضعیت به ویژه در بین کودکان و جوانان رایج شده است - در سال ۲۰۲۱، در برخی دانشگاه ها، بیش از ۷۰ درصد دانشجویان خود را مب
تلا به اضطراب زیست محیطی توصیف کردند. با این حال، تا اوایل سال ۲۰۲۱، روش های معتبر برای ارزیابی شیوع اضطراب اقلیمی یا زیست محیطی به خوبی تثبیت نشده بودند. یک نظرسنجی در سپتامبر ۲۰۲۱ از ۱۰ هزار جوان از ۱۰ کشور در سراسر جهان انجام شد و نشان داد که تقریباً ۶۰٪ آنها یا خیلی زیاد یا به شدت نگران تغییرات اقلیمی هستند. دو سوم گفتند که احساس غم، ترس و اضطراب می کنند، در حالی که نزدیک به ۴۰٪ گزارش دادند که در مورد بچه دار شدن مردد هستند. افرادی که کودکان و نوجوانان را احاطه کرده اند، مانند والدین، سرپرستان، معلمان و مربیان، می توانند بر نحوهٔ نگرش آنها به تغییرات اقلیمی تأثیر بگذارند. تحقیقاتی در حال انجام است که نشان می دهد این گروه از افراد چگونه باید با کودکان و نوجوانان صحبت کنند تا از اضطراب زیست محیطی در این جمعیت ها جلوگیری شود، در عین حال که همچنان شیوه های کاهش تغییرات اقلیمی را تشویق می کنند. زنان. گزارشی در اکتبر ۲۰۲۱ که بر اساس نظرسنجی در بریتانیا انجام شده بود، نشان داد که ۷۸ درصد از افراد مورد بررسی، درجاتی از اضطراب زیست محیطی را ابراز کرده اند. این مطالعه نشان داد که زنان (۴۵٪) در مقایسه با مردان (۳۶٪)
به طور قابل توجهی بیشتر احتمال دارد که سطوح بالایی از اضطراب زیست محیطی را گزارش کنند. مشاهدات مشابهی در سراسر جهان، از جمله کشورهای اروپایی و آفریقایی، گزارش شده است. یک مطالعه در سال ۲۰۲۳ ادعا کرد که اضطراب زیست محیطی در زنان شایع تر است، زیرا ۸۰ درصد از مهاجران اقلیمی زن هستند. بسیاری از زنان بر اساس تغییرات اقلیمی تصمیم می گیرند که آیا بچه دار شوند یا خیر، زیرا پیش بینی می شود که تغییرات اقلیمی تأثیر بیشتری بر نسل های آینده داشته باشد. یک نظرسنجی که توسط "نیویورک تایمز" در سال ۲۰۱۸ انجام شد، نشان داد که ۳۳ درصد از زنانی که تصمیم به بچه دار شدن نگرفته اند، تغییرات اقلیمی را به عنوان دلیل این تصمیم ذکر کرده اند. مردمان بومی. بومیان به دلیل وابستگی شان به زمین و فعالیت های زمینی برای امرار معاش و رفاه خود، به ویژه در برابر اضطراب زیست محیطی و سایر واکنش های عاطفی ناشی از تغییرات اقلیمی آسیب پذیر هستند. یک مطالعه در سال ۲۰۲۱ نشان داد که جمعیت های بومی که در معرض تغییرات محیطی مرتبط با تغییرات اقلیمی، مانند انقراض، خشکسالی، افزایش دما و الگوهای آب و هوایی نامنظم قرار گرفته اند، به احتمال زیاد کاهش سلامت روان
را تجربه می کنند. این کاهش را می توان به صورت اضطراب زیست محیطی، و همچنین به صورت سایر واکنش های عاطفی مرتبط با آب و هوا، مانند خشم زیست محیطی، بیان کرد. علائم. اضطراب محیطی می تواند به شیوه هایی بروز کند که باعث علائم جسمی شود و ممکن است بیماری های روانی از پیش موجود را تشدید کند. علائم شامل تحریک پذیری، بی خوابی، ناتوانی در استراحت، از دست دادن اشتها، تمرکز ضعیف، حملات ضعف، حمله عصبی، تنش عضلانی و پرش عضلات است. این علائم مشابه علائمی است که ممکن است فردی که مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر تشخیص داده شده است، تجربه کند. این علائم در افرادی که اضطراب محیطی را تجربه می کنند، رایج است. برای مثال، یک مطالعه در سال ۲۰۲۲ که توسط آکادمی پزشکی خواب آمریکا انجام شد، گزارش داد که «اضطراب پیرامون تغییرات اقلیمی و مسائل زیست محیطی» باعث بی خوابی ۷۰ درصد از آمریکایی ها شده است. سایر علائم ذهنی و/یا عاطفی شامل احساس ناامیدی و ناتوانی، فاصله گرفتن از مسئله یا اجتناب از آن، و احساس غرق شدن یا خفگی است. درمان و پاسخ. اولین قدم برای درمانگران در درمان اکواضطراب، درک این نکته است که پاسخ ترسناک به یک وضعیت واقعی، آسیب شناختی نی
ست. اضطراب محیطی یک واکنش کاملاً طبیعی است، حتی اگر مراجع آن را عمیقاً نگران کننده بداند. درمانگران باید ترس های مراجعین در مورد این وضعیت را جدی بگیرند و «فرض نکنند که آنها یک مشکل سلامت روان ناکارآمد هستند یا اینکه فردی که از اکو-اضطراب رنج می برد به نوعی بیمار است.» از نظر درمان، مدل های فردگرایانه سلامت روان «برای مقابله با آسیب های جمعی در مقیاس جهانی طراحی نشده اند». درمان های غیربالینی مختلف، گزینه های کار گروهی، انجمن های پشتیبانی اینترنتی و کتاب های خودیاری برای افرادی که از شرایط روانی خفیف تر رنج می برند، در دسترس است. برخی از تأثیرات روانی به هیچ وجه نیازی به درمان ندارند و حتی می توانند مثبت باشند: برای مثال، نگرانی در مورد تغییرات اقلیمی می تواند ارتباط مثبتی با جستجوی اطلاعات و احساس توانایی تأثیرگذاری بر چنین مشکلاتی داشته باشد. یکی از راه های مبارزه با اکواضطراب، از طریق باورها در مورد اثربخشی اقدامات شخصی است. اضطراب زیست محیطی می تواند تا حدی توسط درماندگی ناشی از تغییرات اقلیمی تشدید شود، نوعی درماندگی آموخته شده که در مورد ترس از تغییرات اقلیمی به کار می رود. از آنجا که تغییرات اقلیمی مسئ
له ای بسیار عظیم با عواقبی چنین وخیم است، ممکن است به نظر برسد که اقدامات یک فرد هیچ تفاوتی در مبارزه با این مسئله بزرگ تر ایجاد نمی کند. این می تواند مردم را از مصرف هرگونه توصیهٔ طرفدار محیط زیست منصرف کند. اما، مداخله ای که از اثربخشی اقدامات فردی حمایت می کند، می تواند احساس بی تفاوتی و اضطراب مرتبط با درماندگی در برابر تغییرات اقلیمی را کاهش دهد. وقتی مردم اطلاعاتی دریافت می کنند که نشان می دهد چگونه اعمال شخصی شان بر محیط زیست تأثیر می گذارد، ترس کمتری از تغییرات اقلیمی گزارش می دهند و قصد دارند انتخاب های پایدارتری داشته باشند، که نشان می دهد می توان با باور به اثربخشی تغییرات اقلیمی، درماندگی ناشی از تغییرات اقلیمی را درمان کرد. به طور کلی، روان درمانگران می گویند وقتی افراد برای مبارزه با تغییرات اقلیمی اقدام می کنند، این امر با ایجاد حس توانمندی شخصی و احساس ارتباط با دیگران در جامعه، سطح اضطراب را کاهش می دهد. بسیاری از روانشناسان تأکید می کنند که علاوه بر اقدام، برای جلوگیری از فرسودگی شغلی، نیاز به ایجاد تاب آوری عاطفی نیز وجود دارد. یک بررسی ادبیات در سال ۲۰۲۱ نشان داد که پاسخ های عاطفی به بحران
می توانند سازگارانه باشند، زمانی که فرد ظرفیت و پشتیبانی لازم برای پردازش و تأمل در مورد این احساس را داشته باشد. در این موارد، افراد می توانند از تجربیات خود رشد کنند و از دیگران حمایت کنند. در زمینه تغییرات اقلیمی، این ظرفیت برای تأمل عمیق برای عبور از چالش های عاطفی که هم افراد و هم جوامع با آن مواجه هستند، ضروری است. تحقیقات بیشتر. با توجه به اینکه اکواضطراب مورد توجه قرار گرفته و شایع تر شده است، یکی از مباحث داغ فعلی در ادبیات علمی مربوط به چگونگی تعریف و ارزیابی اکواضطراب است. سایر تحقیقات آینده ممکن است راه هایی را برای تاب آوری افراد در مواجهه با تغییرات اقلیمی بررسی و توسعه دهند. پاسخ های عاطفی مرتبط. در حوزه بوم روان شناسی، تأثیرات روانشناختی خاص آب و هوا دیگری نیز وجود دارد که کمتر از اضطراب محیط زیست مورد مطالعه قرار گرفته اند. این موارد شامل، اما نه محدود به، سوگ زیست محیطی (یا افسردگی زیست محیطی)، خشم زیست محیطی، احساس گناه زیست محیطی و درد روحی می شود. خشم زیست محیطی. خشم زیست محیطی، ناامیدی از تغییرات اقلیمی و تغییرات زیست محیطی ناشی از آن است. همچنین می تواند ناشی از ناامیدی نسبت به گروه ها
، شرکت ها یا کشورهایی باشد که در تغییرات اقلیمی نقش دارند. مطالعه ای که اثرات اضطراب زیست محیطی، افسردگی زیست محیطی و خشم زیست محیطی را از هم جدا کرد، نشان داد که خشم زیست محیطی بهترین حالت برای سلامت فرد است. این مطالعه همچنین نشان داد که خشم زیست محیطی برای ایجاد انگیزه در مشارکت در اقداماتی که با تغییرات اقلیمی مبارزه می کنند، مفید است. یک گزارش جداگانه از سال ۲۰۲۱ نشان داد که خشم زیست محیطی به طور قابل توجهی در بین جوانان شایع تر است. سوگ زیست محیطی. سوگ بوم شناختی (یا سوگ بوم شناختی) «سوگی است که در رابطه با زیان های بوم شناختی تجربه شده یا پیش بینی شده، از جمله از دست دادن گونه ها، اکوسیستم ها و مناظر معنادار به دلیل تغییرات حاد یا مزمن محیطی، احساس می شود.» گناه زیست محیطی. احساس گناه زیست محیطی «احساس گناهی است که وقتی افراد به زمان هایی فکر می کنند که استانداردهای شخصی یا اجتماعی برای رفتار زیست محیطی را رعایت نکرده اند، ایجاد می شود.» این احساس گناه می تواند به شکل خودانتقادی، سرزنش خود، خودآزمایی و/یا خودشکنجه گری باشد. سولاستالژیا. سولاستالژیا «رنج ناشی از دگرگونی و تخریب محیط خانه» است. یک مطالعه
در سال ۲۰۱۹ نشان داد که با افزایش نرخ تغییرات اقلیمی، تعداد افرادی که سولاستالژیا را تجربه می کنند، افزایش خواهد یافت. این به این دلیل است که با ادامه تغییرات اقلیمی، افراد بیشتری اثرات تغییرات اقلیمی را بر محیط خانه خود مشاهده خواهند کرد. به طور فزاینده ای آشکار می شود که تنها محیط زیست از تغییرات اقلیمی رنج می برد، بلکه حوزه هایی مانند میراث تاریخی و فرهنگی نیز که ارتباط نزدیکی با احساسات تعلق و هویت دارند، از این تغییرات آسیب می بینند. سازمان ها. چندین سازمان روان شناسی پیرامون روان شناسی آب و هوا تأسیس شده اند. محققان خاطرنشان کرده اند که نیاز به یک رویکرد سیستمی برای ارائه منابع مختلف برای افراد در رابطه با تأثیرات مشکلات اکولوژیکی و تغییرات اقلیمی بر سلامت روان وجود دارد. برخی سازمان ها، مانند کالج سلطنتی روانپزشکان، راهنمایی های مبتنی بر وب را برای کمک به مراقبان در کمک به کودکان و نوجوانان برای مقابله با اضطراب زیست محیطی خود ارائه می دهند. گروه های حمایتی اضطراب زیست محیطی نیز در سطح محلی، ملی و جهانی ایجاد شده اند. این گروه ها به مردم اجازه می دهند تا در مورد ترس های خود در مورد تغییرات اقلیمی صحبت
کنند و از سایر اعضا در مورد چگونگی مقابله با این ترس ها مشاوره دریافت کنند. گروه های حمایتی همتا به همتا همچنین در میان افرادی ظهور کرده اند که مراحل سوگواری را پشت سر گذاشته و به پذیرش تأثیرات اقلیمی به عنوان امری مداوم و تا حدی اجتناب ناپذیر رسیده اند. مثال ها شامل گروه هایی است که از مفاهیم سازگاری عمیق و پس از نابودی ناشی می شوند.
استان نخجوان () یکی از ۱۴ منطقه اقتصادی کشور جمهوری آذربایجان است. این منطقه از جنوب با ایران، از غرب با ترکیه و از شمال و شرق با ارمنستان هم مرز است. این استان تمامی مناطق جمهوری خودمختار نخجوان را در بر می گیرد و شامل شهرستان های بابک، جلفا، کنگرلی، اردوباد، صدرک، شاهبوز، شرور و شهر نخجوان است. مساحت آن ۵۵۰۰ کیلومتر مربع (۲۱۰۰ مایل مربع) است. جمعیت آن در ژانویه ۲۰۲۱، ۴۶۱.۵ هزار نفر برآورد شده است.
بولشه تنکاشوو () یک شهرک در شهرستان نوریمانوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
کوش کولوو () یک شهرک در شهرستان نوریمانوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
مقدمه. در علوم کامپیوتر، درخت آرایه هش شده (Hashed Array Tree یا HAT) یک ساختار داده آرایه پویا است که توسط ادوارد سیتارسکی در سال ۱۹۹۶ معرفی شد. این ساختار شامل آرایه ای از بخش های جداگانه حافظه (یا "برگ ها") برای ذخیره عناصر داده است، بر خلاف آرایه های پویا ساده که داده ها را در یک بخش پیوسته حافظه نگه می دارند. هدف اصلی آن کاهش میزان کپی کردن عناصر به دلیل عملیات تغییر اندازه خودکار آرایه و بهبود الگوهای استفاده از حافظه است. در حالی که آرایه های پویا ساده مبتنی بر گسترش هندسی، فضای خطی (Ω(n)) را هدر می دهند، که در آن n تعداد عناصر آرایه است، درخت های آرایه هش شده تنها به اندازه مرتبه O(√n) فضای ذخیره سازی هدر می دهند. یک بهینه سازی الگوریتم اجازه می دهد کپی کردن داده ها به طور کامل حذف شود، البته به قیمت افزایش فضای هدر رفته. این ساختار می تواند دسترسی را در زمان ثابت (O(1)) انجام دهد، اگرچه کمی کندتر از آرایه های پویا ساده است. الگوریتم دارای عملکرد میانگین O(1) هنگام افزودن مجموعه ای از اشیاء به انتهای درخت آرایه هش شده است. برخلاف نام آن، از توابع هش استفاده نمی کند. تعریف ها. طبق تعریف سیتارسکی، درخت
آرایه هش شده شامل یک فهرست سطح بالا است که شامل تعداد برگ های آرایه ای به توان دو است. تمام برگ ها اندازه ای برابر با اندازه فهرست سطح بالا دارند. این ساختار از نظر ظاهری شبیه جدول هش با زنجیره های برخورد مبتنی بر آرایه است که منبع نام آن نیز می باشد. یک درخت آرایه هش شده کامل می تواند m^2 عنصر را نگه دارد، که m اندازه فهرست سطح بالا است. استفاده از توان های دو، اجازه آدرس دهی سریع تر از طریق عملیات بیت (bitwise) را به جای عملیات حسابی تقسیم و باقی مانده می دهد و عملکرد میانگین O(1) برای عملیات افزودن را در حضور کپی های گاه به گاه آرایه کل تضمین می کند. گسترش و کاهش اندازه. در روش معمول گسترش هندسی آرایه های پویا، آرایه به صورت یک بلوک متوالی کامل از حافظه با اندازه جدید که دو برابر اندازه فعلی است بازتخصیص می شود (و کل داده ها به مکان جدید منتقل می شوند). این روش عملیات با عملکرد میانگین O(1) را تضمین می کند، اما به قیمت هدر رفتن فضای O(n) است، چون آرایه بزرگ شده تا نصف ظرفیت جدید خود پر می شود. زمانی که درخت آرایه هش شده پر می شود، فهرست و برگ ها باید دو برابر اندازه قبلی خود بازسازی شوند تا عملیات افزودن ب
یشتر را پشتیبانی کنند. داده های ساختار قدیمی به مکان های جدید منتقل می شوند. سپس فقط یک برگ جدید تخصیص داده شده و به آرایه سطح بالا اضافه می شود که در نتیجه آن، آرایه تنها تا یک چهارم ظرفیت جدید خود پر می شود. برگ های اضافی هنوز تخصیص نیافته اند و فقط هنگام نیاز ساخته می شوند، بنابراین تنها فضای هدر رفته به مرتبه O(√n) محدود می شود. چندین روش برای کاهش اندازه وجود دارد: زمانی که درخت آرایه هش شده تا یک هشتم پر باشد، می توان آن را به درختی کوچکتر با نصف ظرفیت قبلی تبدیل کرد؛ گزینه دیگر آزاد کردن برگ های آرایه ای استفاده نشده بدون تغییر اندازه برگ ها است. بهینه سازی های بیشتر شامل افزودن برگ های جدید بدون تغییر اندازه همراه با گسترش هندسی آرایه فهرست سطح بالا است که نیاز به کپی داده ها را کاملاً حذف می کند، اما به قیمت هدر رفتن فضای O(n) با یک ضریب کوچک و تنها انجام بازسازی زمانی که یک آستانه مشخصی از فضای هدر رفته رسید. ساختارهای داده مرتبط. بروڈنیک و همکاران الگوریتم آرایه پویا با الگوی مشابهی از هدر رفتن فضا را ارائه دادند. پیاده سازی بروڈنیک برگ های آرایه ای اختصاص داده شده قبلی را نگه می دارد، ولی دارای تا
بع محاسبه آدرس پیچیده تری نسبت به درخت آرایه هش شده است.
برون مرزی یا خارج از قلمرو یک فیلم اکشن معمایی و دلهره آور محصول سال ۲۰۲۵ سینمای آلمان به کارگردانی و نویسندگی کریستین زوبرت با بازی جین گورسود، دوگری اسکات و لرا آبووا است. این فیلم در ۳۰ آوریل ۲۰۲۵ در نتفلیکس منتشر شد. این فیلم عمدتاً نقدهای مثبتی دریافت کرد. جیک دی در موی وب نوشت: «خارج از قلمرو، داستانی رستگاری محور با محوریت شخصیت در قالب یک اکشن به سبک جان سخت است. با این حال، برای سارا، این فیلم کمتر در مورد انتقام گرفتن از دشمنان خارجی و بیشتر در مورد نابودی شیاطین درونی اش است... با ارزش سرگرمی غیرقابل انکارش، به راحتی می توان فهمید که چرا این فیلم اینقدر محبوب است.» خلاصه داستان. داستان درباره یک سرباز سابق نیروهای ویژه مبتلا به اختلال اضطراب پس از سانحه (گورسو) است که پس از ناپدید شدن مرموز پسر خردسالش در کنسولگری ایالات متحده در آلمان، مصمم است او را پیدا کند. ساخت. فیلمبرداری در وین انجام شد و در اواخر سال ۲۰۲۳ به پایان رسید. بازخوردها. طبق گزارش فلیکس پاترول، این فیلم در تاریخ ۲ مه ۲۰۲۵ به رتبه اول جدول نتفلیکس در ۷۹ کشور رسید. پس از شش هفته، این فیلم با بیش از ۸۳ میلیون بازدید، در رتبه پنجم ده
فیلم برتر نتفلیکس قرار گرفت. این فیلم موفق ترین فیلم آلمانی تاریخ نتفلیکس است.
دزدی زیستی (که به عنوان استعمار علمی نیز شناخته می شود))به تصاحب غیرمجاز دانش و منابع ژنتیکی جوامع کشاورزی و بومی توسط افراد یا مؤسساتی اطلاق می شود که به دنبال کنترل انحصاری ذخایر ژنتیکی و ثبت مالکیت فکری یا ثبت اختراع هستند. در حالی که زیست دزدی به معنای جست وجوی منابع طبیعی برای یافتن ترکیبات شیمیایی ناشناخته با خواص دارویی یا ضد میکروبی است، موفقیت تجاری حاصل از این کاوش باعث می شود شرکت ها تلاش کنند حقوق مالکیت فکری خود را بر گیاهان دارویی بومی، بذرها، منابع ژنتیکی وطب سنتی حفاظت کنند. علاوه بر این، اگر منابع زیستی و دانش سنتی از جوامع بومی یا محروم استخراج شود، تجاری سازی این منابع طبیعی می تواند به این جوامع آسیب برساند. با وجود فواید دارویی و نوآورانه کاوش زیستی و تحقیقات بیوشیمیایی، مصادره زمین های بومی برای دسترسی به منابع ژنتیکی بدون جبران عادلانه، به طور حتم منجر به بهره کشی می شود. دزدی زیستی می تواند به طرق مختلف به جوامع بومی آسیب بزند. بدون پرداخت جبران مناسب یا پاداش به دانش سنتی در مورد منابع طبیعی، افزایش ناگهانی ارزش تجاری گونه های تولیدکننده فراورده طبیعی ممکن است باعث شود این منابع برای
مردم بومی غیرقابل دسترس شوند. در برخی موارد، ثبت اختراع توسط شرکت های جهان غرب ممکن است استفاده یا فروش آن منبع را توسط هر فرد یا نهادی، از جمله خود جامعه بومی، ممنوع کند. با توجه به اینکه تقریباً یک سوم داروهای کوچک مولکولی تأیید شده توسط سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) بین سال های ۱۹۸۱ تا ۲۰۱۴ محصولات طبیعی یا ترکیبات مشتق شده از آن ها بوده اند، موضوع کاوش زیستی یا دزدی زیستی در صنعت داروسازی اهمیت فزاینده ای یافته است. علاوه بر این، سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو) در زمینه میراث فرهنگی ناملموس، اشاره کرده است که سنت های دارویی و دانش جوامع کالاوایا در پرو تحت تأثیر نبود حمایت های قانونی از سوی شرکت های دارویی قرار گرفته اند. در حال حاضر چندین پروژه پژوهشی دربارهٔ این موضوع در حال انجام است، از جمله تحقیقاتی که با روش های دیجیتال دربارهٔ دزدی زیستی داروهای سنتی صورت گرفته اند و به تحلیل و توصیف داده ها و ترسیم شبکه های اجتماعی مرتبط با سازمان ها و بازیگران مختلف می پردازند. با پیشرفت تکنیک های استخراج مواد ژنتیکی در بیوشیمی و زیست شناسی مولکولی، دانشمندان اکنون قادر به شناسایی ژنی خاص هستند ک
ه آنزیم هایی را هدایت می کند که می توانند یک مولکول را به مولکول دیگری تبدیل کنند. این پیشرفت علمی پرسشی را مطرح می کند که آیا موجود زنده ای که حاوی ژن مذکور است و از طریق آزمایش ها و دستکاری های مختلف اصلاح شده، باید به کشور مبدأ آن تعلق داشته باشد یا خیر. پیامدهای استعماری. دزدی زیستی به طور تاریخی با استعمار مرتبط بوده است، جایی که کشورهای در حال توسعه غنی از منابع و جوامع بومی بدون اجازه مورد بهره برداری قرار می گرفتند. از زمان ورود مهاجران اروپایی به دنبال طلا، نقره و ادویه های نادر، دانش گسترده ای دربارهٔ ثروت های گیاهی بسیار ارزشمند شمرده می شد. پس از سفر مارکوپولو به جنوب غرب هند و چین، کریستف کلمب با حمایت دربار اسپانیا مسیر «تحارت ادویه» را گسترش داد. این کاوشگران و صدها فرد دیگر، سابقه ای بدنام در غارت روستاهای بومی و محروم کردن کشورها از منابع طبیعی خود دارند. شرکت های غذایی و دارویی غربی از این تلاش ها سودهای هنگفتی به دست آورده اند. کالاهای ارزشمندی مانند شکر، فلفل، کینین و قهوه همگی از کشورهای مستعمره گرفته شدند که این امر به تخریب های زیست محیطی در کشورهای در حال توسعه منجر گردید. موافقت نامه
عمومی تعرفه و تجارت (گات) در سال ۱۹۴۷ تلاشی بود برای تشویق تجارت بین المللی از طریق کاهش یا حذف موانع تجاری مانند تعرفه ها یا سهمیه ها. موافقت نامه جنبه های تجاری حقوق مالکیت فکری (TRIPS) در پایان مذاکرات گات مطرح شد. به طور مشابه، کلمب در سال ۱۴۹۲ با دریافت عنوان های زمینی از پادشاهان و ملکه های اروپایی، سابقه ای را ایجاد کرد که به نوعی به عنوان پتنتی برای استعمارگران عمل می کرد. توافق نامه سازمان تجارت جهانی (WTO) دربارهٔ TRIPS تلاش می کند اهمیت حفظ تعادل میان تجارت و مالکیت فکری را نشان دهد. این توافق از سال ۱۹۹۴ اعضای سازمان تجارت جهانی را ملزم می کند تا چارچوب های قانونی ای برای حفاظت از منابع گیاهی و حیوانی در زمینه های کشاورزی، دارویی، شیمیایی، نساجی یا سایر کالاها ایجاد کنند. چندین کشور این توافق نامه را مورد انتقاد قرار داده اند و مدعی شده اند که در حفاظت از منابع طبیعی خود نتیجه معکوس داشته است.
ربات نرم افزاری نوعی عامل نرم افزاری است که در مدیریت پروژه های نرم افزاری و مهندسی نرم افزار به کار می رود. یک ربات نرم افزاری دارای هویت و گاه ویژگی های شخصیتی شبیه انسانی است تا بتواند به ذی نفعان خود خدمات ارائه دهد. ربات های نرم افزاری اغلب خدمات نرم افزاری را ترکیب کرده و یک رابط کاربری جایگزین ارائه می کنند که این رابط گاهی اوقات، اما نه لزوماً، محاوره ای است. ربات های نرم افزاری معمولاً برای انجام وظایف، پیشنهاد اقدامات، ایجاد گفت وگو و ترویج جنبه های اجتماعی و فرهنگی یک پروژه نرم افزاری به کار می روند. واژهٔ bot از کلمهٔ ربات (robot) گرفته شده است. با این وجود، در حالی که ربات ها در دنیای فیزیکی عمل می کنند، ربات های نرم افزاری تنها در فضاهای دیجیتال فعال هستند. برخی از ربات های نرم افزاری به گونه ای طراحی و رفتار می کنند که همانند چت بات ها هستند، اما همهٔ چت بات ها ربات نرم افزاری به شمار نمی روند. بررسی ها در مورد گذشته و آیندهٔ ربات های نرم افزاری نشان می دهد که این ربات ها سال هاست مورد استفاده قرار می گیرند. کاربرد. ربات های نرم افزاری برای پشتیبانی از فعالیت های توسعه، مانند ارتباط میان توسعه
دهندگان نرم افزار و خودکارسازی وظایف تکراری استفاده می شوند. ربات های نرم افزاری توسط چندین جامعه مرتبط با توسعه نرم افزار، همچون جوامع متن باز در گیت هابو استک اورفلو پذیرفته شده اند. ربات های گیت هاب دارای حساب کاربری هستند و می تواننددرخواست های کشش (pull request)و مشکلات (issue) را باز، بسته یا دربارهٔ آن ها نظر دهند. این ربات ها برای تعیین بررسی کننده ها، درخواست امضای توافق نامه مجوز مشارکت کننده، گزارش خطاهای یکپارچه سازی مستمر، بازبینی کدها و درخواست های کشش، خوشامدگویی به تازه واردان، اجرای تست های خودکار، ادغام درخواست های کشش، رفع اشکالات و آسیب پذیری هاو غیره به کار می روند. ابزار اسلک یک API برای توسعه ربات های نرم افزاری فراهم می کند. برخی ربات های اسلک برای مدیریت فهرست انجام کارها (todo list)، هماهنگی جلسات ایستاده و رسیدگی به تیکت های پشتیبانی ساخته شده اند. محصولات شرکت ChatBotاین فرآیند ساخت ربات شخصی اسلک را ساده تر می کنند. در ویکی پدیا، ربات های ویکی پدیا طیفی از وظایف را خودکار می کنند؛ از ایجاد مقاله های کوتاه گرفته تا به روزرسانی هماهنگ قالب چندین صفحه و موارد مشابه. ربات هایی نظیر Cl
ueBot NG توانایی شناسایی تخریب و حذف خودکار محتوای مخرب را دارند. طبقه بندی ها و چارچوب های رده بندی. Lebeuf و همکارانش یک رده بندی چندبُعدی برای توصیف ربات ها بر اساس مرور ادبیات ارائه داده اند. این رده بندی شامل سه بُعد اصلی است: (۱) ویژگی های محیطی که ربات در آن ساخته شده است؛ (۲) ویژگی های ذاتی خود ربات؛ و (۳) تعاملات ربات با محیط خود. آن ها هریک از این ابعاد اصلی را به مجموعه هایی از زیر ابعاد نیز تقسیم کرده اند.&lt;BR&gt; Paikari و van der Hoekمجموعه ای از ابعاد را برای مقایسه ربات های نرم افزاری (به طور خاص، چت بات ها) تعریف کرده اند. این ابعاد عبارت اند از: Erlenhov و همکارانش به تفاوت میان یک ربات و خودکارسازی ساده اشاره کرده اند، چرا که بسیاری از پژوهش ها در حوزهٔ ربات های نرم افزاری، واژهٔ «ربات» را برای توصیف ابزارهای مختلفی به کار می برند و گاهی نیز صرفاً به ابزارهای توسعه متعارف اطلاق می کنند. پس از مصاحبه و بررسی نظرسنجی بیش از ۱۰۰ توسعه دهنده، نویسندگان دریافتند که نه یک، بلکه سه تعریف غالب در جامعه وجود دارد. آنان سه شخصیت (persona) بر اساس این تعاریف ایجاد کردند و تفاوت برداشت این سه شخصیت ا