Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شوروی بود که در سال ۱۹۶۲ با شکست در پرتاب مواجه شد. در سال ۱۹۷۰، اتحاد جماهیر شوروی طراحی مأموریت های "مارس ۴ان ام" و "مارس ۵ان ام" را آغاز کرد که شامل فضاپیماهای بدون سرنشین فوق سنگین برای مریخ بود. اولین مأموریت "مارسوخود" برای اوایل ۱۹۷۳ برنامه ریزی شده بود و دومین مأموریت بازگرداندن نمونه از مریخ برای سال ۱۹۷۵. هر دو مأموریت قرار بود توسط راکت ان۱ پرتاب شوند، اما به دلیل ناکامی این راکت در پرواز، پروژه های مارس ۴ان ام و مارس ۵ان ام لغو شدند. در سال ۱۹۷۱، اتحاد جماهیر شوروی کاوشگرهای "مریخ ۲" و "مریخ ۳" را که هر یک شامل یک فرودگر بودند، به عنوان بخشی از برنامه کاوش مریخ ام-۷۱ به مریخ ارسال کرد. فرودگر مریخ ۲ موفق به فرود نشد و به مریخ برخورد کرد. فرودگر مریخ ۳ اولین کاوشگری بود که توانست فرود نرم بر مریخ انجام دهد، اما در جمع آوری داده ها چندان موفق نبود. این فرودگر ۹۰ ثانیه پس از فرود شروع به ارسال داده به مدارگرد مریخ ۳ کرد، اما پس از ۱۴٫۵ ثانیه انتقال داده ها متوقف شد. علت این خرابی ممکن است به دلیل طوفان گرد و غبار بسیار قوی در آن زمان بوده باشد. این کاوشگرها هر یک دارای یک مریخ نورد به نام پراپ-ام بود
ند، اما هرگز مستقر نشدند. در سال ۱۹۷۳، اتحاد جماهیر شوروی دو فرودگر دیگر به مریخ ارسال کرد، "مریخ ۶" و "مریخ ۷". فرودگر مریخ ۶ در طول فرود داده هایی ارسال کرد، اما پس از برخورد از کار افتاد. کاوشگر مریخ ۷ به دلیل نقص در عملکرد یکی از سامانه های داخلی (کنترل وضعیت فضاپیما یا موشک های ترمزی) زودتر از موعد از وسیله حمل جدا شد و با فاصله از مریخ عبور کرد. مأموریت بازگرداندن نمونه "Mars 5M" (Mars-79) که برای سال ۱۹۷۹ برنامه ریزی شده بود، به دلیل پیچیدگی و مشکلات فنی لغو شد. برنامه وایکینگ. در سال ۱۹۷۶، دو مأموریت آمریکایی از برنامه وایکینگ وارد مدار مریخ شدند و هر یک سطح نشین خود را با موفقیت فرود نرم بر سطح سیاره مستقر کردند. این مأموریت ها نخستین انتقال موفق حجم بالایی از داده ها، از جمله اولین تصاویر رنگی و اطلاعات علمی گسترده را انجام دادند. دمای اندازه گیری شده در محل های فرود بین متغیر بود و تغییرات دمایی روزانه بین ثبت شد. طوفان های گرد و غبار فصلی، تغییرات فشار و حرکت گازهای جوی بین قطب های مریخ مشاهده شد. یک آزمایش های بیولوژیکی کاوشگر وایکینگ شواهد احتمالی از حیات ارائه داد، اما این شواهد توسط سایر آزمای
ش های موجود در کاوشگر تأیید نشد. در جستجوی محل مناسب برای فرود سطح نشین "وایکینگ ۲"، مدارگرد "وایکینگ ۱" در تاریخ ۲۵ ژوئیه ۱۹۷۶، تصویر معروف به "چهره ای بر مریخ" را ثبت کرد. برنامه وایکینگ دنباله ای از برنامه وویجر لغوشده بود که بعدها نام آن برای دو کاوشگر منظومه شمسی بیرونی مورد استفاده قرار گرفت. رهیاب مریخ. فضاپیمای "رهیاب مریخ" ناسا، با کمک مدارگرد "نقشه بردار سراسر مریخ"، در ۴ ژوئیه ۱۹۹۷ فرود آمد. محل فرود آن یک دشت سیلابی باستانی در نیمکره شمالی مریخ به نام دره آرس بود که یکی از سنگلاخی ترین مناطق مریخ محسوب می شود. این مأموریت یک مریخ نورد کوچک کنترل از راه دور به نام سوجورنر، اولین مریخ نورد موفق، را حمل می کرد که چند متر در اطراف محل فرود حرکت کرد و شرایط محیطی و سنگ های اطراف را بررسی کرد. تصاویر این فرودگر که مریخ نورد را برای کاوش سطح مریخ اعزام می کرد، برای نخستین بار در تاریخ، در سراسر جهان توسط روزنامه ها منتشر شد. تا زمان ارسال آخرین داده ها در ۲۷ سپتامبر ۱۹۹۷، "رهیاب مریخ" ۱۶٬۵۰۰ تصویر از فرودگر و ۵۵۰ تصویر از مریخ نورد ارسال کرد، همچنین بیش از ۱۵ تجزیه و تحلیل شیمیایی از سنگ ها و خاک و داده
های گسترده ای دربارهٔ بادها و سایر عوامل جوی ارائه داد. یافته های تحقیقات انجام شده توسط ابزارهای علمی روی هر دو فرودگر و مریخ نورد نشان می دهند که مریخ در گذشته گرم و مرطوب بوده است، با آب مایع و جوی ضخیم تر. وب سایت مأموریت رهیاب مریخ در زمان خود پرمراجعه ترین وب سایت بود. موج شکست ها. مارس ۹۶، یک مدارگرد که در ۱۶ نوامبر ۱۹۹۶ توسط روسیه پرتاب شد، به دلیل انجام نشدن احتراق دوم مرحله چهارم Block D-2 با شکست مواجه شد. پس از موفقیت "Global Surveyor" و "Pathfinder"، موجی دیگر از شکست ها در سال های ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹ رخ داد. در این دوره مدارگرد ژاپنی نوزومی" و فضاپیماهای "مدارگرد اقلیمی مریخ"، "قطب نشین مریخ" و "فضاپیمای دیپ اسپیس ۲" ناسا با خطاهای جدی مواجه شدند. شکست مدارگرد اقلیمی مریخ به دلیل اشتباه مهندسان لاکهید مارتین در مخلوط کردن یکاهای مرسوم در ایالات متحده آمریکا با واحدهای اندازه گیری متریک مشهور است که باعث سوختن مدارگرد در جو مریخ شد. از ۵–۶ مأموریت ناسا در دهه ۱۹۹۰، تنها ۲ مأموریت موفق بودند: "رهیاب مریخ" و "نقشه بردار جهانی مریخ"، که "رهیاب مریخ" و مریخ نورد آن را تنها فرود موفق در دهه ۱۹۹۰ می کند. مارس
اکسپرس و بیگل ۲. در ۲ ژوئن ۲۰۰۳، "مارس اکسپرس" متعلق به آژانس فضایی اروپا از پایگاه فضایی بایکونور به سمت مریخ پرتاب شد. فضاپیمای "مارس اکسپرس" شامل محفظه "مارس اکسپرس" و فرودگر "بیگل ۲" بود. اگرچه این فرودگر طراحی نشده بود که حرکت کند، اما دارای دستگاه حفاری، سبک ترین طیف سنج ساخته شده تا آن زمان و مجموعه ای از دستگاه های دیگر روی یک بازوی رباتیک بود تا خاک زیر سطح غبارآلود را با دقت تجزیه و تحلیل کند. مدارگرد در ۲۵ دسامبر ۲۰۰۳ وارد مدار مریخ شد و "بیگل ۲" نیز در همان روز باید وارد جو مریخ می شد. با این حال، تلاش ها برای تماس با فرودگر ناموفق بود. این تلاش ها تا ژانویه ادامه یافت، اما "بیگل ۲" در اواسط فوریه گم شده اعلام شد و یک تحقیق مشترک توسط بریتانیا و آژانس فضایی اروپا آغاز شد که مدیریت ضعیف پروژه توسط محقق اصلی، کالین پیلینگر، را مقصر دانست. با این وجود، مدارگرد "مارس اکسپرس" وجود یخ آب و یخ دی اکسید کربن در قطب جنوب مریخ را تأیید کرد. ناسا پیش تر وجود آن ها را در قطب شمال مریخ تأیید کرده بود. علائم "بیگل ۲" در سال ۲۰۱۳ توسط دوربین های رایز بر روی "مدارگرد شناسایی مریخ" ناسا یافت شد و وجود آن در ژانویه
۲۰۱۵، چند ماه پس از مرگ پیلینگر، تأیید شد. به نظر می رسد فرودگر با موفقیت فرود آمده، اما نتوانسته تمام صفحات قدرت و ارتباطات خود را باز کند. مریخ نوردهای کاوشگر. اندکی پس از پرتاب "مارس اکسپرس"، ناسا دو مریخ نورد دوقلو را به عنوان بخشی از مأموریت "مریخ نورد کاوشگر" به سمت این سیاره ارسال کرد. در ۱۰ ژوئن ۲۰۰۳، مریخ نورد "روح" "(اسپیریت)" ناسا پرتاب شد. این مریخ نورد در ۳ ژانویه ۲۰۰۴ با موفقیت در دهانه گوسف (که تصور می شود زمانی دریاچه ای درون دهانه بوده است) فرود آمد. وظیفه آن بررسی خاک و سنگ ها برای یافتن شواهدی از تاریخچه آب در این منطقه بود. در ۷ ژوئیه ۲۰۰۳، مریخ نورد دوم، "فرصت" "(آپورچونیتی)" پرتاب شد. این مریخ نورد در ۲۴ ژانویه ۲۰۰۴ در فلاته نیم روز (محل وجود رسوبات بزرگ هماتیت که نشان دهنده وجود آب در گذشته است) فرود آمد تا مأموریت های مشابهی انجام دهد. علیرغم قطع موقت ارتباط با "روح" (که ناشی از اختلالی در سامانه فایل بود) که چند روزی کاوش را به تأخیر انداخت، هر دو مریخ نورد سرانجام کاوش محل فرود خود را آغاز کردند. "فرصت" در مکانی جالب توجه، یک دهانه با سنگ برون زدها، فرود آمد. تیم مأموریت به سرعت اعل
ام کرد که داده های ارسال شده توسط این مریخ نورد نشان می دهد که این سنگ ها زمانی در آب غوطه ور بوده اند. در ۲۳ مارس مشخص شد که این سنگ ها زیر آب در دریایی نمکی تشکیل شده اند. این یافته، نخستین شواهد مستقیم قوی از وجود آب مایع در گذشته مریخ بود. در اواخر ژوئیه ۲۰۰۵، "ساندی تایمز" گزارش داد که ممکن است این مریخ نوردها باکتری "باسیلوس ساف" را به مریخ منتقل کرده باشند. به گفته یکی از میکروبیولوژیست های ناسا، این باکتری توانایی زنده ماندن در طول سفر و شرایط مریخ را دارد. با وجود تلاش ها برای استریل کردن فرودگرها، نمی توانستند به طور کامل استریل باشند. اگرچه این مریخ نوردها برای مأموریت هایی سه ماهه طراحی شده بودند، هر دو بسیار بیشتر از مدت برنامه ریزی شده دوام آوردند. "روح" در مارس ۲۰۱۰، ۷۴ ماه پس از آغاز کاوش، ارتباط خود با زمین را از دست داد. "فرصت" با وجود طی مسافتی بیش از ، تا ژوئن ۲۰۱۸ و پس از ۱۷۳ ماه از آغاز مأموریت، به ارسال اطلاعات ادامه داد. این مریخ نوردها یافته های متعددی داشتند، از جمله کشف سنگ سپر حرارتی، اولین شهاب سنگ شناسایی شده بر روی سیاره ای دیگر. کاوشگر فینیکس. "کاوشگر فینیکس" در ۴ اوت ۲۰۰۷ پرتا
ب شد و در ۲۵ مه ۲۰۰۸ در منطقه قطب شمالی مریخ فرود آمد. این کاوشگر به دلیل اینکه نخستین بار یک فضاپیما توانست فرود یک فضاپیمای دیگر را بر سطح سیاره ای ثبت کند، شناخته شده است. آزمایشگاه علمی مریخ. آزمایشگاه علمی مریخ (و کنجکاوی) که در نوامبر ۲۰۱۱ پرتاب شد، در محلی که اکنون "فرودجای بردبری" نامیده می شود، در مرداب ائولیس، بین دره پیس و کوه ائولیس در گیل در مریخ فرود آمد. این فرود در ۶ اوت ۲۰۱۲، ساعت ۰۵:۱۷ به وقت هماهنگ جهانی انجام شد. محل فرود در "Quad 51" ("Yellowknife") در نزدیکی پایه «کوه ائولیس» قرار داشت. محل فرود کمتر از از مرکز هدف برنامه ریزی شده مریخ نورد فاصله داشت، پس از سفری به طول . ناسا در ۲۲ اوت ۲۰۱۲ محل فرود را به افتخار نویسنده ری بردبری، «فرودجای بردبری» نام گذاری کرد. اگزومارس اسکیاپارلی. سطح نشین ای دی ام اسکیاپارلی برای آزمایش فناوری های موردنیاز برای فرود نرم آینده در سطح مریخ به عنوان بخشی از پروژه اگزومارس طراحی شده بود. این سطح نشین در ایتالیا توسط آژانس فضایی اروپا (ESA) و روسکوسموس ساخته شد. این مأموریت به همراه مدارگرد ردیاب گاز اگزومارس (TGO) در ۱۴ مارس ۲۰۱۶ پرتاب شد و تلاش کرد در ۱
۹ اکتبر ۲۰۱۶ فرود آید. داده های دورسنجی حدود یک دقیقه پیش از زمان برنامه ریزی شده فرود از دست رفت، اما تأیید شد که بیشتر عناصر برنامه فرود، از جمله عملکرد سپر حرارتی، باز شدن چتر نجات و فعال سازی موشک ها موفق بوده اند. مدارگرد شناسایی مریخ بعدها تصاویری از چیزی که احتمالاً محل سقوط "اسکیاپارلی" است، ثبت کرد. این سایت. فرودگر "این سایت" ناسا، طراحی شده برای مطالعه لرزه شناسی و جریان حرارت از اعماق مریخ، در ۵ مه ۲۰۱۸ پرتاب شد و در ۲۶ نوامبر ۲۰۱۸ در Elysium Planitia مریخ با موفقیت فرود آمد. مریخ ۲۰۲۰ و تیان ون-۱. مأموریت مریخ ۲۰۲۰ ناسا و "تیان ون ۱" سازمان ملی فضایی چین هر دو در پنجره پرتابی ژوئیه ۲۰۲۰ به فضا ارسال شدند. مریخ نورد استقامت در ۱۸ فوریه ۲۰۲۱ با موفقیت در محلی که اکنون "Octavia E. Butler Landing" نامیده می شود، در دهانه جیزرو فرود آمد. نبوغ در این مأموریت مستقر شد و پروازهای متعددی را در آوریل انجام داد. فرودگر "تیان ون ۱" و تیان ون ۱ مریخ نورد در ۱۴ مه ۲۰۲۱ در دشت اتوپیا فرود آمدند. مریخ نورد در ۲۲ مه ۲۰۲۱ مستقر شد و در ۱ ژوئن ۲۰۲۱ دوربین سلفی از راه دور را روی سطح رها کرد. مأموریت های آینده. مریخ
نورد "روزالیند فرانکلین"، متعلق به آژانس فضایی اروپا، برای پرتاب در اواخر دهه ۲۰۲۰ برنامه ریزی شده است. این مریخ نورد قرار است نمونه هایی از عمق خاک جمع آوری کند و به دنبال رد پای زیستی و زیست مولکولها بگردد. همچنین پیشنهادی برای یک مأموریت بازآوری نمونه مریخ توسط ESA و ناسا وجود دارد که در سال ۲۰۲۴ یا پس از آن پرتاب خواهد شد. این مأموریت بخشی از برنامه آئورا اروپا خواهد بود. سازمان پژوهش های فضایی هند (ISRO) نیز پیشنهاد داده است که مأموریت فرودگر مریخ خود را تا حدود سال ۲۰۳۰، نزدیک به دریاچه اریدانیا، شامل فرود یک مریخ نورد و یک هواپیمای مریخی کند. شناسایی محل فرود. همزمان با نزدیک شدن فرودگر مریخی به سطح، شناسایی محل فرود ایمن از جمله نگرانی ها است. مکان های دوقلوی زمین با سایت های فرود مریخ. در آستانه فرود مریخ ۲۰۲۰ ناسا، کریستوفر رایلی، دانشمند سیاره ای سابق و فیلم ساز، موقعیت تمام هشت سایت فرود موفق ناسا بر مریخ را با نقاط معادل روی زمین از نظر عرض و طول جغرافیایی ترسیم کرد و جفت هایی از عکس های بین این مکان های دوقلوی بین سیاره ای روی زمین و مریخ ارائه کرد تا به تغییرات اقلیمی توجه بیشتری جلب کند. پس از
فرود موفق استقامت ناسا در ۱۸ فوریه ۲۰۲۱، رایلی از داوطلبان خواست تا به مکان دوقلوی زمین آن در Andegaon Wadi, Sawali، در ایالت مهاراشترا هند (۱۸٫۴۴۵° شمال، ۷۷٫۴۵۱° شرق) سفر کرده و عکاسی کنند. در نهایت، Gowri Abhiram، یکی از شنوندگان برنامه رادیویی سرویس جهانی بی بی سی "Digital Planet" از حیدرآباد هند، این چالش را پذیرفت و در ۲۲ ژانویه ۲۰۲۲ به آنجا سفر کرد و اولین فردی شد که عمداً به مکانی بر روی زمین رسید که عرض و طول جغرافیایی آن با حضور رباتیکی بر سطح سیاره ای دیگر تطابق دارد. مکان فرود "تیان ون ۱" چین با منطقه ای در جنوب چین، ۴۰ کیلومتری جنوب غربی گویلین تطابق دارد و هنوز برای این پروژه عکاسی نشده است.
ایزابل گالمیش (؛ زادهٔ ) نقشه خوان اهل فرانسه است. او به عنوان معلمی نیز فعالیت میکند. از ژانویه ۲۰۲۲ او تبدیل به نقشه خوان سباستین لوب برای نه مسابقه در مسابقات رالی قهرمانی جهان شده است.
خوزه ماریا ویلا (زاده ۱۸ اکتبر ۱۸۵۰ در سوپتران، بخش آنتیوکیا - درگذشته ۳ دسامبر ۱۹۱۳ در مدئین، بخش آنتیوکیا) مهندس و ریاضی دان کلمبیایی بود که در ساخت پل های معلق در نقاط مختلف کلمبیا فعالیت داشت و نقش عمده ای در توسعه کشور ایفا کرد. زندگی. خوزه ماریا ویلا در خانواده ای به دنیا آمد که پدرش سینفوریانو ویلا ورگارا و مادرش آنتونینا ویلا لئال بودند. اجداد او از آستوریاس اسپانیا آمده و در غرب استان آنتیوکیا ساکن شدند. دورترین اجداد شناخته شده او، برادران توریبیا و خوزه ایگناسیو ویلا و پوزادا بودند که از پی نرس، شورای لانس، آستوریاس، اسپانیا آمده و در سال ۱۶۹۸ در دره آبورا، امروزه مدئین، درگذشتند. او در «لا سیبریا»، مزرعه خانوادگی اش که در دامنه کوه در منطقه ای که امروزه در بخش «هوریزنتس» سوپتران قرار دارد و ۳۰ کیلومتر از مرکز شهر سوپتران و ۲۱۰۰ متر بالاتر از سطح دریا فاصله دارد، به دنیا آمد. خانه ای که هنوز هم وجود دارد، همان جایی است که وی چشم اندازهای طبیعی و زمین های کشاورزی را که با آنها آشنا بود، می دید و دوست داشت. آغاز آموزش های او تحت سرپرستی پزشک و معلم خانواده اش، خوان نپوموسنو ویلا ویلا بود. خوان نپوموس
نو که در سال های متمادی به عنوان معلم خصوصی وی عمل کرده و به پرورش ذهنی و انتقادی او کمک کرد، می دانست که این ذهن ناب به دستاوردهایی فراتر از آنچه مردم روستا تصور می کردند، خواهد رسید. خوان نپوموسنو به مدت ۵ سال او را در مدرسه کالداس تعلیم داد و ۲۵ سال دیگر را در خانه اش تحت نظر داشت و به مدت ۴۵ سال در دلش به او علاقه و احترام می ورزید. این رابطه محبت آمیز و احترام آمیز که توسط عشق به علم تقویت شده بود، برای ذهن ناب جوان مهندس ویلا و پزشک با تجربه ویلا، همانند چشمه ای برای رشد و شکوفایی بود. آغاز حرفه. رودخانه کائوکا به عنوان یک مانع بزرگ شناخته می شد. مسافران می توانستند آن را با سختی و خطر زیاد با استفاده از قایق های ثابت، گذرگاه های موقتی یا شنا، هنگامی که آب اجازه می داد، عبور کنند. مهندس ویلا توجه خود را به حل مشکلات ارتباطی در این رودخانه بزرگ معطوف کرد. برای ایجاد نقشه ای مرجع که بتواند ما را در درک مشکل، چالش و راه حل های آن راهنمایی کند، باید گفت که سه رشته کوه کلمبیا توسط دو رودخانه عظیم از هم جدا شده اند: رودخانه مادالنا که رشته کوه مرکزی را از رشته کوه شرقی جدا می کند و رودخانه کائوکا که رشته کوه
مرکزی را از رشته کوه غربی جدا می کند. تثبیت موقعیت. این دو پل به مردم اجازه دادند که کیفیت کار خوزه ماریا ویلا را از نزدیک مشاهده کنند، که اعتبارش از خارج از کشور به خوبی تأیید شده بود. حتی برخی از نمایندگان دولت ایالتی گفتند که کارهای این مرد از نظر کارایی، اقتصادی بودن، کیفیت و استحکام بی نظیر بود. آن ها حتی افزودند که دستمزد پرداختی برای وی، فدای فداکاری هایی نمی شد که مهندس ویلا در این کار دشوار متحمل شده بود. ویلا همچنین به عنوان فردی ساده و مهربان شناخته می شد، با پوششی بی زرق و برق، اگرچه به افتخار و احترام به شخصیت مهندسی خود اهمیت می داد. استحکام آثارش گواهی بر استحکام شخصیت او و دانش هایش بود. او از دورهمی ها با دوستانش لذت می برد، در حالی که در کنار نوشیدنی های الکلی، به گفتمان های دلپذیر دربارهٔ اتفاقات اطرافشان می پرداختند. پل اقیانوس غربی. در ژانویه ۱۸۸۷، وزارت فقر و استاندار مارسیلینو وِلِز به آقایان گومز برادران و براولیو چاواریاگا اجازه ساخت «یک پل معلق بر روی رودخانه کائوکا در منطقه لا پینتادا، در مسیر لومیتا به آرکیا، که از نواحی سانتا باربارا و والپارایسو عبور می کند» را دادند. این مکان به
دلیل داشتن خانه ای کشاورزی نزدیک به این نام معروف بود که تنها خانه ای بود که نمای آن رنگ شده بود. قرارداد ساخت پل به خوزه ماریا ویلا واگذار شد. این پروژه که در سال ۱۸۹۵ به پایان رسید، ارتباط استان آنتیوکیا با جنوب کلمبیا را بهبود بخشید و حمل و نقل از جنوب غربی آنتیوکیا به مرکز کشور را تقویت کرد.
حقوق انگلستان نظام حقوقی کامن لا در انگلستان و ولز است که عمدتاً شامل حقوق کیفری و حقوق مدنی می شود؛ در این نظام حقوقی، هر شعبه دادگاه ها و رویه های خاص خودش را دارد.
آولا ماگنا () یک تالار کنسرت در دانشگاه مرکزی ونزوئلا است. این تالار در دانشگاه شهر کاراکاس و در کنار ساختمان کتابخانه اصلی دانشگاه قرار دارد. طراحی این سالن در دهه ۱۹۴۰ توسط معمار ونزوئلایی کارلوس رائول ویلانوئوا انجام شد و ساخت آن توسط شرکت دانمارکی Christiani &amp; Nielsen در سال های ۱۹۵۲–۵۳ صورت گرفت. این سالن به خاطر اهمیت هنری و معماری خود به عنوان میراث جهانی ثبت شده است. یکی از ویژگی های برجسته سالن، صوت شناسی «ابرها» است که هم از نظر زیبایی شناسی و هم از نظر عملکردی کاربرد دارند. این عنصر طراحی در سالن به علم آکوستیک فضاهای داخلی کمک کرده است، اگرچه نمای خارجی ساختمان نیز از اهمیت معماری برخوردار است. آولا ماگنا به عنوان «مهم ترین سالن کنسرت» دانشگاه شناخته شده است. این امر تا حدی به دلیل قابلیت کاربردی آن است: این سالن بزرگ ترین سالن با ظرفیت ۲۷۰۰ نفر است و صندلی های آن قابل جابجایی هستند. اما این سالن از نظر رویدادهای علمی، هنری و سیاسی که در آن برگزار شده نیز اهمیت دارد. برخی از این رویدادها برای کشور بسیار مهم بوده و بخشی از جنبش های تاریخی بوده اند. در کاراکاس امروزی، این سالن به عنوان یک نقطه ب
حث سیاسی نیز شناخته شده است و از کمبود منابع مالی برای نگهداری رنج می برد. مدیر فعلی سالن ترینا مدینا است و روزاریو سیلوا پریتو دستیار مدیر می باشد. ساخت و ساز. زمانی که شهر دانشگاهی در سال ۱۹۴۳ شروع به کار کرد، کمیته ای برای تجزیه و تحلیل گزینه های طراحی تشکیل شد. علاوه بر انتخاب محل در نزدیکی مرکز کاراکاس، کمیته همچنین پیشنهاد کرد که طرح پردیس دانشگاه بر اساس مدل های مشابه، از جمله «پروژه شهری» لئوپولد روتِر در دانشگاه ملی کلمبیا در بوگوتا باشد. طراحی های اولیه برای مجموعه اصلی پردیس از سال ۱۹۴۴ آغاز شد، زمانی که معمار کارلوس رائول ویلانوئوا مطالعات اولیه و طرح کلی را طراحی کرد. در سال های بعد، مجتمع پزشکی دانشگاه ساخته شد و این امر منجر به ایجاد «تغییرات عمده» در طرح ها در سال ۱۹۴۹ گردید. طراحی نهایی تا سال ۱۹۵۲ کامل شد. توانایی ایجاد تغییرات در طرح ها تا حدی به دلیل رونق اقتصادی ونزوئلا و تا حدی به دلیل شخصیت سازگار ویلانوئوا بود. از کارهای او در این دوره، آولا ماگنا به عنوان یک اثر نوآورانه شناخته می شود. ویلانوئوا قادر بود کار خود را تطبیق دهد، در حالی که به اصول نوگرایی خود وفادار باقی ماند و آماده بود
تا طرح ها را طبق تغییرات ایده ها برای ساخت و ساز تغییر دهد. در راستای تم پروژه، طراحی های ویلانوئوا شامل ویژگی های غیر متعارفی است که طبیعت هنری آن ها را نشان می دهد، مانند توصیف ساختمان ها نه به عنوان اشیاء بلکه به عنوان «حرکات» (که آولا ماگنا IV از آن هاست). آولا ماگنا و پلازا کوبیرتا در مرکز پروژه پردیس قرار گرفتند، به عنوان اوج دیگر عناصر آن. قرارداد ساخت آولا ماگنا به شرکت کریستینی و نیلسن داده شد، که ساخت آن از ۲۸ نوامبر ۱۹۵۲ آغاز و تاریخ اتمام آن ۳۱ مارس ۱۹۵۳ تعیین شد؛ یعنی این که کار باید تنها در ۴ ماه تکمیل می شد. این سالن در زمان مقرر به پایان رسید، همان طور که توسط دیکتاتور نظامی مارکوس پرز خیمنز درخواست شده بود. این سالن ساختمان اصلی پروژه کارلوس رائول ویلانوئوا برای دانشگاه بود، پروژه ای که شامل ایجاد و بازطراحی پردیس دانشگاه توسط ویلانوئوا بود. این سالن در ۳ دسامبر ۱۹۵۳ به طور رسمی با یک مراسم مذهبی کوچک افتتاح شد، اما به طور رسمی در ۲ مارس ۱۹۵۴ با افتتاح دهمین کنفرانس بین المللی آمریکا افتتاح گردید. در یک واقعه افسانه ای، زمانی که ویلانوئوا برای اولین بار وارد سالن تکمیل شده شد و ابرهای صوتی ت
ازه رنگ شده را دید، دستان خود را به هوا بلند کرد و فریاد زد که این بسیار عظیم است. همکاری ویلانوئوا با الکساندر کالدر، هنرمند و مهندس آمریکایی که «ابرهای شناور» معروف سالن را طراحی و ساخته بود، آغازگر یک رابطه کاری طولانی مدت میان این دو بود، اگرچه کالدر تنها یک بار، در سال ۱۹۵۵، سالن تکمیل شده را دید.
مازمانیان (زبان ارمنی: ), یکی از نام های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می باشد.
کانتربری ممنوعه () که با نام شهر رذایل () هم شناخته می شود، یک فیلم کمدی به کارگردانی ایتالو آلفارو است که در سال ۱۹۷۲ منتشر شد. داستان. این فیلم، چند اپیزودی است و به چند قسمت تقسیم شده است که هر کدام، داستانی شبیه به آنچه در "حکایت های کنتربری" آمده است را روایت می کند. این اپیزودها به شرح زیر است:
فرانکو گاروفالو (؛ – ) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "هرکول"، "قتل در گورستان اتروسک"، "اینگرید فاحشه خیابانی"، "کانتربری ممنوعه"، "آرنا" و "قهرمانان در جهنم" اشاره کرد.
افق ذرات که (به آن افق کیهانی، افق متحرک؛ در متن اسکات دودلسون، یا افق نور کیهانی نیز گفته می شود) () حداکثر فاصله ای است که نور از ذرات می توانسته از آن به سوی ناظر خود در طی سن جهان بپیماید؛ بسیار شبیه مفهوم افق زمینی، این افق مرز بین مناطق قابل مشاهده و غیرقابل مشاهدهٔ جهان را نشان می دهد، بنابراین فاصلهٔ آن در عصر کنونی اندازهٔ جهان قابل مشاهده را مشخص می کند. با توجه به انبساط جهان، سن جهان صرفاً برابر سرعت نور (تقریباً ۱۳٫۸ میلیارد سال نوری) نیست، بلکه سرعت نور برابر زمان هم شکل است. وجود، ویژگی ها و اهمیت یک "افق کیهانی" به مدل خاصی از کیهان شناسی فیزیکی (که استفاده می کنیم) بستگی دارد. زمان منسجم و افق ذرات. از نظر فاصلهٔ متحرک، "افق ذرات" برابر با زمان منسجم η است که از بیگ بنگ گذشته است، برابر سرعت نور: در اینجا formula_2 ضریب مقیاس (بدون بُعد) است &gt; ضریب مقیاس متریک فریدمان-لومتر-رابرتسون-واکر، و به طور سنتی زمان وقوع بیگ بنگ formula_3 گرفته شده. زیرنویس 0 «امروز» را نشان می دهد به طوری که زمان مطابق امروز برابر formula_4 است. توجه شود که زمان منسجم formula_5 سن جهان نیست، بلکه زمان منسجم آن مقد
ار از زمان است که یک فوتون برای پیمودن از جایی که ما هم اکنون قرار داریم تا دورترین مرز جهان قابل مشاهده، نیاز دارد با این فرض که در طول این مدت جهان انبساطی نداشته باشد؛ که چنین تعریفی از دیدگاه فیزیکی formula_6، مفهوم روشنی از زمان ندارد.
شرکت تکنپ انرژیز ان وی یک شرکت فرانسوی در حوزه مهندسی و فناوری صنایع انرژی و شیمیایی است که در سال ۲۰۲۱ به عنوان یک اسپین-آف از شرکت چندملیتی تکنیپ اف ام سی تأسیس شد. تکنیپ اف ام سی خود نتیجهٔ ادغام گروه فرانسوی تکنیپ و شرکت آمریکایی اف ام سی تکنالوجیز بود. در سال ۲۰۱۹، مدیرعامل شرکت تکنیپ اف ام سی اعلام کرد که شرکت به دو بخش مستقل تقسیم می شود: یک شرکت فناوری و خدمات با نام تکنیپ اف ام سی و یک شرکت مهندسی و ساخت وساز با نام تکنپ انرژیز.
دکامرون شماره ۲ – دیگر حکایت های بوکاچو () یک فیلم کمدی به کارگردانی مینو گوئرینی است که در سال ۱۹۷۲ منتشر شد.
فریبا بلوچ فعال حقوق بشر و فعال حقوق زنان اهل استان سیستان و بلوچستان، ایران است. در ۲۰۲۴، وی برنده جایزه بین المللی زنان شجاع شد. زندگی نامه. فریبا بلوچ در استان سیستان و بلوچستان، ایران به عنوان معلم مشغول به کار بود و بعد از آنکه به بریتانیا، مهاجرت کرد، به فعالیت در زمینه حقوق بشری رو آورد. گروگان گیری خانواده توسط وزارت اطلاعات. در ۲۳ ژوئن ۲۰۲۳، فریبا بلوچ از لندن، در گفتگو با فرداد فرحزاد در تلویزیون ایران اینترنشنال اعلام کرد، وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی ایران، بیش از پنج روز است که فرزند پسر و برادر خود را «گروگان» گرفته است. بلوچ به فرحزاد گفت: «از طرف وزارت اطلاعات به من اعلام کردند، تا [زمانی که] من از فعالیت هایم در لندن دست برندارم، [آن ها] به بازداشت پسر و برادرم در ایران، ادامه می دهند». وزارت اطلاعات همچنین به بلوچ گفت، «حذف» او در لندن برایشان راحت است.
مارچلا دی فولکو (؛ – ) بازیگر، سیاستمدار و کنشگر حقوق ال جی بی تی اهل ایتالیا بود. او در آغاز با نام «مارچلو دی فولکو» در سینما فعالیت داشت و نقش مردان را بازی می کرد؛ اما در سال ۱۹۸۷ با عمل جراحی تغییر جنسیت داد و از آن پس نقش زنان را بازی می کرد. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "چه زیباست برناردا، سراپا شبدیز، سراپا پرحرارت"، "ساتیریکون فلینی"، "رم"، "آمارکورد"، "دکامرون شماره ۲ – دیگر حکایت های بوکاچو"، "شهر زنان" و "نشان تو چیست؟" اشاره کرد.
دانیل آزاتی قازاریان (؛ زاده - درگذشته ) آهنگساز، رهبر گروه کر، کارشناسی آموزشی و خواننده اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در در شوشی در به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی وانو ساراجیشویلی تفلیس (۱۹۲۱) فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون آموزگار شایسته ارمنستان شوروی، چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی و نشان لنین شد. وی در ۱۴ دسامبر ۱۹۵۸ در سن ۷۵ سالگی در ایروان درگذشت و در آرامستان مرکزی ایروان (توخماخ) به خاک سپرده شد.
آزات میناسی مانوکیان (؛ زاده - درگذشته ) آهنگساز، رهبر گروه کر، کارشناس علوم پرورشی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در در به دنیا آمد . وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان لنین، نشان پرچم سرخ کار و چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۵۲) چهره هنری شایسته گرجستان شوروی (۱۹۳۶)، قهرمان کار ارمنستان شوروی (۱۹۳۵) و آموزگار شایسته ارمنستان شوروی شد. وی در ۷ مهٔ ۱۹۵۸ در سن ۷۹ سالگی در ایروان درگذشت.
آنتونلا مورجا (؛ ۲۶ ژوئن ۱۹۴۲ – ۱۰ مارس ۲۰۱۵) بازیگر اهل ایتالیا بود. وی در سال ۱۹۶۲ برندهٔ رقابت های «دوشیزهٔ زیبای ایتالیا» شد و همین موضوع راهش را به سمت بازیگری حرفه ای هموار کرد.
یوگنی آرتمی باشینجاقیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) مهندس، مکانیک اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۱ نوامبر ۱۹۲۴ در تفلیس به دنیا آمد و از (۱۹۵۰) فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، نشان پرچم سرخ کار، نشان انقلاب اکتبر، نشان پیش کسوت کار، مدال به مناسبت یکصدمین سالگرد تولد ولادیمیر ایلیچ لنین، مدال بزرگداشت ۸۵۰مین سالگرد مسکو، نشان پیش کسوت کار، جایزه دولتی اتحاد شوروی شده است. وی در ۱۲ فوریهٔ ۲۰۲۱ در سن ۹۶ سالگی درگذشت.
گریس ملونی (؛ زادهٔ ۱۹۹۵/۱۹۹۶) بازیگر اهل بریتانیا است که بیشتر بابت ایفای نقش ملکه اگنس سوئد در مجموعه تلویزیونی کبیر شناخته می شود. وی از سال ۲۰۱۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. ملونی فارغ التحصیل آکادمی موسیقی و هنرهای نمایشی لندن است.
اوسکی زاکاری سیمونیان (؛ زادهٔ - درگذشته تاریخ نامعلوم) تنباکوکار اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۹۱۸ در آرنی به دنیا آمد . همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، نشان پرچم سرخ کار و قهرمان کار سوسیالیست (۱۹۵۰) شده است. تاریخ درگذشت وی نامعلوم است.
استپان گریگوری بارخوداروف (؛ زادهٔ - درگذشته ) فرهنگ نویس، زبان شناس و کارشناس علوم پرورشی در زمینه زبان شناسی، استاد دانشگاه در زمینه مطالعات زبان روسی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در در باکو به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی سن پترزبورگ (۱۹۱۸) فارغ التحصیل گشت. وی از ۱۹۴۶ عضو مکاتبه ای آکادمی علوم اتحاد شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، جایزه لنین (۱۹۷۰) و نشان پرچم سرخ کار (۱۹۴۵) شده است. وی در ۳ اکتبر ۱۹۸۳ در سن ۸۹ سالگی در مسکو درگذشت.
اولگا اسپانداریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) انقلابی، روزنامه نگار اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۹ ژوئن ۱۸۷۹ در مخاچ قلعه به دنیا آمد . همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، نشان لنین و نشان برجسته افتخار شده است. وی در ۷ اوت ۱۹۷۱ در سن ۹۲ سالگی در مسکو درگذشت.