Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قا یافت و مدتی را در مأموریت های ساحلی در ادارهٔ دریایی لا اسپزیا و سپس در وزارت نیروی دریایی ایتالیا گذراند، پیش از آنکه فرماندهی ناو سنگین زارا را از ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۷ بر عهده گیرد. در پایان ۱۹۳۷ به دریاسالار ارتقا یافت و به عنوان فرماندهٔ نیروی دریایی شرق آفریقا ایتالیا منصوب شد و تا ۱۹۳۹ در این سمت باقی ماند. در ژانویه ۱۹۴۰، پس از ارتقا به دریاسالار ناوگان، فرماندهی «1st Naval Division» را بر عهده گرفت که تا زمان ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم در آن سمت باقی ماند؛ او سپس در نبرد نبرد پونتا استیلو و نبرد کیپ اسپارتیونتو شرکت کرد. در دسامبر ۱۹۴۰ فرماندهی این دیویژن را ترک کرد و در آوریل سال بعد به عنوان فرماندهٔ نیروی دریایی ایتالیا در شمال آفریقا منصوب شد و یک سال در آن سمت باقی ماند، و توسط مقامات آلمانی نشان عالی شایستگی با ستاره و شمشیر از نشان عقاب آلمان دریافت کرد. در نوامبر ۱۹۴۲، پس از اشغال کُرسی توسط محور، فرماندهی نیروهای دریایی ایتالیا در این جزیره را بر عهده گرفت تا می ۱۹۴۳، زمانی که فرمانده عالی نیروهای دریایی ایتالیا در فرانسه (Mariprovenza) و همچنین فرماندهی منطقهٔ دریایی تولون شد. او در هنگام اعلا
م آتش بس کازیبله در این منطقه حضور داشت و در شب بین ۱۰ و ۱۱ سپتامبر ۱۹۴۳ توسط نیروهای آلمانی اسیر شد و ابتدا به لیون و سپس به اردوگاه بازداشت ویتل منتقل گردید. در فوریه ۱۹۴۴ به مقامات جمهوری اجتماعی ایتالیا تحویل داده شد و به اتهام «خیانت» به دلیل رویدادهای آتش بس توسط دادگاه ویژه دفاع از کشور در جریان به اصطلاح محاکمه دریاسالارها مورد پیگرد قرار گرفت، اما این اتهامات در پایان تحقیقات مقدماتی کنار گذاشته شد. وی در ۱۹۴۵ از خدمت فعال بازنشسته شد و در ۱۹۵۲ به درجهٔ دریاسالار ناوگان ذخیره ارتقا یافت. او در ۱۹۷۱ در بولونیا درگذشت.
پریامو لئوناردی (۲ اکتبر ۱۸۸۸ – ۱۶ مارس ۱۹۸۴) دریاسالار ایتالیایی بود که در جنگ جهانی دوم خدمت کرد. زندگی نامه و دوران خدمت. لئوناردی در ۱۸۸۸ در بورگوتارو، نزدیک پارما متولد شد و در ۱۹۰۷ وارد آکادمی دریایی ایتالیا در لیورنو شد. در ۱۹۱۱ با درجهٔ افسر نوپا فارغ التحصیل شد و در همان سال در جنگ ایتالیا–ترکیه بر روی ناو زرهی "امالفی" خدمت نمود. پس از ارتقا به ستوان، لئوناردی در جنگ جهانی اول شرکت کرد؛ ابتدا بر روی "فرانچسکو فروچیو" و سپس "دیولیو" خدمت نمود و بعداً در فرماندهی عالی نیروی دریایی آلبانی فعالیت داشت. در ۱۹۲۰ نخستین فرماندهی خود را بر یک قایق تندرو دریافت کرد. بین ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۸، پس از ارتقا به ستوان فرمانده، فرماندهی ناوشکن های "مونفالکونه" و "فرانچسکو کریسپی" را بر عهده داشت؛ در ۱۹۲۸ به درجهٔ فرمانده ارتقا یافت و به دفتر اطلاعات ستاد نیروی دریایی منصوب شد. بین ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۴ فرماندهی ناوشکن "تیگره" در دریای سرخ را بر عهده داشت و بین ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۵ فرماندهی مین گذار لپانتو، مستقر در شانگهای را بر عهده گرفت. در ۱۹۳۶ لئوناردی به درجهٔ کاپیتان ارتقا یافت و فرماندهی "بارتولومئو کولئونی" را بر عهده گرفت. وی تا ۱
۹۳۸ در این فرماندهی باقی ماند و در جنگ داخلی اسپانیا شرکت کرد؛ در ۱۹۳۸ فرماندهی کشتی استعماری اریتره در دریای سرخ را بر عهده گرفت. جنگ جهانی دوم و پس از آن. در آغاز جنگ جهانی دوم، لئوناردی معاون فرماندهٔ اسلحه خانه لا اسپزیا بود. سپس رئیس ستاد بخش دریایی شمال آدریاتیک شد و در ۱۹۴۲ به درجهٔ معاون دریاسالار ارتقا یافت. در ژانویهٔ ۱۹۴۳، پس از اشغال ویشی فرانسه توسط محور، فرماندهی فرماندهی نیروی دریایی ایتالیا در تولون و همچنین رئیس ستاد بخش دریایی پرووانس شد. در ۸ ژوئن ۱۹۴۳ لئوناردی به فرماندهی منطقهٔ دریایی آگوستا-سیراکوزه منصوب شد. این مستحکم ترین دژ در سیسیل بود که دارای شش باتری ساحلی بزرگ و متوسط، ۱۷ باتری ضد هوایی و دو پانتون مسلح در سمت دریا بود. هنگام تهاجم متفقین به سیسیل در ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۳، هیچ فرود آبی-خاکی علیه آگوستا انجام نشد؛ ستون ارتش هشتم بریتانیا بین آولا و پاکینو پیاده شد و سپس سیراکوزه را از سمت خشکی ضعیف مورد حمله قرار داد. لئوناردی با نیروهای پراکنده تلاش کرد پیشروی بریتانیایی ها را متوقف کند اما موفق نشد؛ بسیاری از نیروهای مستقر در دفاع ساحلی آگوستا به خانه های خود بازگشتند و باتری ها را منف
جر کردند. وی پس از اطلاع از این امر، مجدداً برخی واحدها را سازمان دهی نمود اما سردرگمی ها ادامه یافت. نهایتاً، هم آگوستا و هم سیراکوزه تا ۱۳ ژوئیه سقوط کردند و لئوناردی توسط نیروهای بریتانیا شش روز بعد اسیر شد و تا نوامبر ۱۹۴۴ در اردوگاه اسرا در بریتانیا باقی ماند. پس از پایان جنگ، در نوامبر ۱۹۴۵ بررسی رسمی رفتار لئوناردی در جریان تهاجم سیسیل انجام شد؛ نتیجه گیری این بود که دریاسالار تمام تلاش خود را کرده و در ۱۹۴۷ مدال نقره شجاعت نظامی دریافت نمود. با ارتقا به آمریگلیو دی دیویزیونه (معادل «معاون دریاسالار») در ۱۹۴۵، لئوناردی در سال بعد در ذخیره قرار گرفت و در ۱۹۵۸ به درجهٔ کامل آمریگلیو دی اسکوادرا (معادل «دریاسالار نیروی رزرو») ارتقا یافت. او در ۱۶ مارس ۱۹۸۴ در پارما درگذشت.
لوئیجی ماشرپا (۱۵ آوریل ۱۸۹۳ – ۲۴ مه ۱۹۴۴) دریاسالار ایتالیایی در دوران جنگ جهانی دوم بود. او رهبری دفاع ایتالیا در جریان نبرد لِروس را بر عهده داشت و پس از آن در محاکمه ورونا، توسط جمهوری اجتماعی ایتالیا اعدام شد. زندگی نامه و دوران خدمت. لوئیجی ماشرپا در ۱۸۹۳ در جنوا به دنیا آمد و در سال ۱۹۱۱ وارد آکادمی نیروی دریایی در لیورنو شد. پس از فارغ التحصیلی به عنوان افسر جوان در سال ۱۹۱۴، او خلبان هواپیمای شناور شد و در آغاز جنگ جهانی اول در کشتی Europa خدمت کرد و در ۱۹۱۶ به درجه Sub-Lieutenant رسید. او بعدها به کشتی زرهی "سن جورجیو" منتقل شد، جایی که به درجه ستوان رسید و به عنوان افسر ناوبری و یار فرمانده نیروی دریایی ایتالیا در کشور آلبانی خدمت کرد. در اکتبر ۱۹۱۸ در نبرد دوراتزو شرکت کرد و مدال مدال نقره ای شجاعت نظامی دریافت نمود. وی همچنین در اشغال ایتالیا بر آلبانی جنوبی به عنوان بخشی از خدمه کروز اسکورت "الساندرو پوئریو" خدمت کرد. سپس در کشتی "Roma" و کروز اسکورت خدمت کرد و در سال های ۱۹۲۳–۱۹۲۴ فرماندهی "Giuliana" و سپس "Tolosetto Farinati" را بر عهده گرفت. پس از آن در ناوشکن خدمت کرده و سپس فرمانده یک اسکاد
ران ماس شد. در ۱۹۲۶، ماشرپا به درجه معاون ستوان ارتقا یافت و فرماندهی گردان سان مارکو را بر عهده گرفت؛ در ۱۹۳۱ پس از ارتقا به فرمانده، در کشتی "دیلیو" خدمت کرد و سپس به عنوان رئیس ستاد پولا منصوب شد. در جریان جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی فرماندهی کشتی های کمکی را بر عهده داشت و سپس فرمانده گروه MAS دریای اژه شد؛ در پایان ۱۹۳۶ به عنوان افسر اجرایی در تارانتو منصوب شد. جنگ جهانی دوم. ماشرپا در اوایل جنگ جهانی دوم در دفتر خود در تارانتو باقی ماند؛ در ۱۹۴۱ به درجه کاپیتان ارتقا یافت و در آوریل ۱۹۴۲ به عنوان فرمانده نظامی جزیره لِروس، اصلی ترین پایگاه دریایی دودکانیز ایتالیایی و جزایر اطراف منصوب شد. زندگی در لِروس در طول جنگ با متفقین نسبتاً آرام بود، اما پس از امضای آتش بس سپتامبر ۱۹۴۳ بین ایتالیا و متفقین، ورماخت کمپینی برای اشغال دودکانیز آغاز کرد. پس از سقوط رودس، او فرماندهی تمام نیروهای دریایی ایتالیا در دودکانیز را بر عهده گرفت; در ۱۳ سپتامبر، آلمانی ها به ماشرپا پیشنهاد تسلیم با «شرایط محترمانه» دادند، اما او امتناع کرد. به عنوان فرمانده لِروس، ماشرپا مقاومت نیروهای ایتالیایی مستقر در جزیره را هدایت کرد. او حدو
د ۸٬۳۲۰ نفر نیرو در اختیار داشت که سه چهارم آنها از Regia Marina بودند، اما تنها حدود هزار نفر از آنها نیروهای خط مقدم بودند و بقیه عمدتاً متعلق به واحدهای فنی و خدماتی و دفاع ضدهوایی بودند. سه باتری ساحلی مجهز به توپ های ۱۵۲ میلی متری، دو باتری ۱۲۰ میلی متری، چهار باتری ۱۰۲ میلی متری، یک باتری ۹۰ میلی متری و ۱۴ باتری ۷۶ میلی متری وجود داشت، در حالی که دفاع ضدهوایی شامل چهارده توپ ۱۰۲ میلی متری، شش توپ ۹۰ میلی متری، سی وهشت توپ ۷۶ میلی متری، سه مسلسل ۳۷ میلی متری، پانزده مسلسل ۲۰ میلی متری و سی ویک مسلسل ۱۳٫۲ میلی متری بود. در اختیار ماشرپا همچنین ناوشکن "Euro"، دو قایق تندرو, شش ماس, دو کشتی مین ریز و چندین کشتی کمکی و کوچک دیگر قرار داشت؛ تنها هواپیماهای موجود هفت فروند CANT Z. 501 بودند که به زودی توسط لوفت وافه نابود شدند یا به لیپسوی منتقل شدند. پس از آتش بس، ماشرپا دفاع ضدهوایی را بازسازماندهی کرد و فرماندهی بریتانیا را متقاعد کرد که اجازه دهند کشتی های او در لِروس باقی بمانند، زیرا در صورت حمله احتمالی آلمانی ها، مفیدتر خواهند بود. در ۱۲ سپتامبر، هیئتی از افسران بریتانیایی برای بررسی وضعیت دفاع جزیره ب
ه دیدار او آمد؛ او پاسخ ها را مختصر داد، زیرا شرایط آتش بس هنوز مبهم بود. روز بعد، افسران بیشتری از جمله جورج جلیکوی و سرهنگ D.J.T. Turnbull آمدند که از وضعیت دفاع، به ویژه دفاع ضدهوایی، ناامید شدند. اولین گروه از حدود ۳٬۰۰۰ سرباز بریتانیایی در ۱۵ سپتامبر وارد جزیره شدند؛ با توجه به حضور یک ژنرال بریتانیایی (ژنرال بریتانیایی F. G. R. Brittorous)، ماشرپا درخواست ارتقای درجه از Supermarina به Rear Admiral کرد تا هم رده با بریتانیایی ها باشد. در ۲۰ سپتامبر، زمانی که Brittorous به همراه ۶۰۰ نفر دیگر وارد شد، Supermarina ارتقای درجه را تایید کرد. تنش ها بین دو فرمانده به سرعت آغاز شد؛ زمانی که Brittorous اعلامیه هایی منتشر کرد که نیروهای بریتانیایی را «اشغالگر» نامیده بود، اعتراض ماشرپا باعث اصلاح متن شد و او فرماندهی تمام نیروهای ایتالیایی و جمعیت غیرنظامی جزیره را حفظ کرد اما تحت امر Brittorous قرار گرفت. در ۲۶ سپتامبر، لوفت وافه بمباران جزیره را آغاز کرد. بین ۲۶ سپتامبر تا ۱۱ نوامبر، لِروس مداوماً بمباران شد، که باعث غرق شدن ناوشکن "Euro"، مین ریز "Legnano"، ناوشکن یونانی "Vasilissa Olga"، ناوشکن بریتانیایی "In
trepid" و چندین واحد کوچک و کشتی های کمکی و تجاری شد. پایگاه زیردریایی، پادگان های دریایی، کارگاه ها، چهار انبار سوخت و فرودگاه و همچنین شهرها و روستاها، به ویژه لِروس و لاکی، تخریب شدند. حدود ۱۰٪ باتری های ساحلی، ۳۰٪ باتری های ضد قایق و ۲۰٪ توپ های ضدهوایی نابود شدند؛ بیمارستان ها به غارها منتقل شدند. با وجود تلاش های تامین مهمات و غذا با زیردریایی، ناوشکن ها و هواپیماها، مهمات کم بود و غذا و دارو برای چندین ماه کافی بود. در ۵ نوامبر، Brittorous با رابرت تیلنی جایگزین شد. ماشرپا از جایگزینی آگاه نشد و از رفتن به قاهره خودداری کرد. روابط او با Tilney از ابتدا پرتنش بود و نیروهای ایتالیایی تنها وظایف دفاعی داشتند و هر بخش تحت فرمان یک سرهنگ بریتانیایی قرار گرفت. در ۱۲ نوامبر، نیروهای آلمانی به جزیره حمله کردند و در نهایت، در ۱۶ نوامبر، مدافعان جزیره محاصره شدند و Tilney تصمیم به تسلیم گرفت؛ ماشرپا ابتدا مقاومت کرد اما سرانجام در ساعت ۲۲:۰۰ تسلیم شد. ماشرپا به یونان منتقل و سپس به اردوگاه اسیران جنگی شوکن در لهستان فرستاده شد، اما بعداً به مقامات RSI تحویل داده شد و ابتدا در زندان ورونا و سپس در زندان سان فرانچ
سکو در پارما زندانی شد. در جریان بمباران ۱۳ مه ۱۹۴۴، زندان آسیب دید و چندین زندانی فرار کردند؛ ماشرپا از فرار خودداری کرد. در ۲۲ مه ۱۹۴۴، ماشرپا همراه با دریاسالار اینیگو کامپیونی توسط دادگاه فاشیستی به اتهام «خیانت» به دلیل مقاومت در برابر حمله آلمان محاکمه شد. هر دو در همان روز به اعدام با جوخه آتش محکوم و در ۲۴ مه ۱۹۴۴ در پارما اعدام شدند. هر دو پس از مرگ مدال نشان طلای شجاعت نظامی دریافت کردند. [[رده:نظامیان جنگ جهانی اول اهل ایتالیا]
محاکمه ورونا () یک دادگاه نمایشی بود که در ژانویهٔ ۱۹۴۴ در جمهوری اجتماعی ایتالیا (RSI) برگزار شد تا ۱۹ عضو شورای عالی فاشیسم را که به بنیتو موسولینی رأی به برکناری از قدرت در پادشاهی ایتالیا داده بودند، مجازات کند. شش نفر از آن ها توسط نیروهای موسولینی دستگیر شده و برای محاکمه حاضر بودند. پنج نفر از آن ها به اعدام محکوم شدند و نفر ششم به ۳۰ سال حبس محکوم شد. اعضای باقی مانده که دستگیر نشده بودند، همه به غیاب محکوم به اعدام شدند. رویداد. پس از تهاجم متفقین به سیسیل، شورای عالی فاشیسم در ۲۵ ژوئیهٔ ۱۹۴۳ با ۱۹ رأی مخالف، ۸ رأی موافق و یک ممتنع، تصمیم گرفت موسولینی را از مقام دوچه برکنار کند. وقتی موسولینی این تصمیم و برکناری توسط پادشاه را نپذیرفت، دستگیر شد. در سپتامبر ۱۹۴۳، چتربازان آلمانی موسولینی را از اسارت آزاد کردند (عملیات گرن ساسو) و او به عنوان رهبر جمهوری اجتماعی ایتالیا، که عملاً دولت عروسکی آلمان نازی بود، مستقر شد. با فشار مقامات آلمانی، RSI شش نفر از توطئه گران دستگیرشده را محاکمه کرد: جیووانی مارینلی، کارلو پارسکی، لوسیانو گوتاردی، گالئاتسو چانو، وزیر امور خارجه پیشین ایتالیا و داماد موسولینی، ام
یلیو د بونو، مارشال ایتالیا و تولیو چیانتی. همهٔ شش متهم دستگیرشده مجرم شناخته شدند و همه، به جز چیانتی که به ۳۰ سال حبس محکوم شد، به اعدام محکوم شدند. سایر سیزده نفر از نوزده رأی دهنده علیه موسولینی، "به غیاب" محاکمه و محکوم به اعدام شدند، از جمله دینو گراندی که مسئول دستور جلسهٔ ۲۵ ژوئیه بود. محاکمه بین ۸ تا ۱۰ ژانویه ۱۹۴۴ برگزار شد. وینچنزو چر سوزیمو به عنوان قاضی بازپرسی منصوب شد، سرهنگ آلدو وکی به عنوان رئیس دادگاه و آندریا فورتوناتو به عنوان دادستان حضور داشتند. قضات عبارت بودند از: انریکو وزالینی، فرانز پاگلیانی، چلسو ریوا، ژنرال های دومنیکو میتیکا و رنزو مونتانا، سرهنگ ویتو کازالینوو و سرگرد اوتلو گادی. اعدام پنج متهم دستگیرشده در صبح ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴ توسط جوخهٔ آتش انجام شد. متهمان به صندلی بسته شده و توسط جوخهٔ پیاده نظام سیاه پوش به فرمان نیکولا فولووتی از پشت تیراندازی شدند، تحت نظارت افسران SS که این رویداد را فیلم برداری و عکس برداری کردند. چیانو برای مواجهه با جلادانش در صندلی چرخید. نظر معاصر. ویکتور کلِمپرر، استاد ادبیات و خاطره نویس اهل درسدن که یهودی بود اما سال های حکومت هیتلر را زنده مانده
بود، در یادداشت روزانهٔ ۱۵ ژانویه ۱۹۴۴ نوشت: «برای من مسلم است که این محاکمه یک نمایش بود، اعدام توسط آلمانی ها انجام شد، موسولینی تقریباً هیچ دخالتی نداشت—او اکنون تقریباً نامرئی است، سایهٔ یک عروسک—و بالاتر از همه اینکه هدف از این کار، عمدتاً ترساندن مخالفان داخلی بود.» فیلم. فیلمی به کارگردانی کارلو لیتزانی در سال ۱۹۶۳، "Il processo di Verona" ("محاکمه ورونا")، به تصویر کشیدن محاکمه می پردازد و سرنوشت چیانو را برجسته می کند.
جیووانی مارینلی (۱۸ اکتبر ۱۸۷۹ – ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴) یک رهبر سیاسی فاشیست اهل ایتالیا بود. زندگی نامه. مارینلی در آدریا, ونتو به دنیا آمد. او فردی ثروتمند بود و با تأمین مالی راهپیمایی به رم به موفقیت فاشیست ها کمک کرد. به عنوان دبیر حزب ملی فاشیست (PNF)، سازمان مخفی "چکا" را ایجاد کرد که بر اساس مدل شوروی چکا ساخته شده بود. این سازمان به سرعت به یک گروه تروریسم تبدیل شد و مسئول ترور جیاکومو ماتئوتی، یکی از اعضای برجستهٔ مخالفان رژیم فاشیستی بود. در نوامبر ۱۹۲۵ به عنوان مسبب قتل ماتئوتی محاکمه شد، اما با دفاع روبرتو فاریناتچی و با توجه به دوستی نزدیکش با بنیتو موسولینی، مجازات سبک دریافت کرد و دوران محکومیت کامل را سپری نکرد. در طول دو دههٔ بعدی حکومت فاشیستی، عمدتاً از صحنهٔ عمومی دور ماند و در سرکوب مخالفان داخلی موسولینی نقش داشت. وی در ۱۹۲۹ و ۱۹۳۴ به مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد و از نوامبر ۱۹۳۹ تا فوریه ۱۹۴۳ معاون دولتی ارتباطات بود. به عنوان عضو شورای عالی فاشیسم، او در ۲۵ ژوئیهٔ ۱۹۴۳ در "کودتای ۲۵ ژوئیه" به رهبری دینو گراندی علیه موسولینی شرکت کرد تا پادشاهی ایتالیا از محور به سوی متفقین در جنگ جهانی د
وم تغییر جهت دهد. وقتی آلمان نازی موسولینی را در شمال ایتالیا دوباره به قدرت رساند، مارینلی در محاکمه ورونا ۱۹۴۴ به خیانت محکوم و همراه با گالئاچو چیانو، امیلیو د بونو، کارلو پارسکی و لوسیانو گوتاردی توسط جوخه آتش اعدام شد. همسلولی مارینلی، تولیو چیانتی، تنها متهمی که در محاکمه ورونا مجازات اعدام نشد و ۳۰ سال حبس گرفت، دربارهٔ ماه های آخر مارینلی گفت. او مارینلی را در سه ماه پایانی عمرش خسته و افسرده توصیف کرد. پس از صدور حکم اعدام، مارینلی سردرگم بود و چیانو مجبور شد برایش توضیح دهد که قرار است اعدام شوند. هنگام خروج از سلول برای اعدام، دو افسر او را همراهی کردند. در رسانه. در فیلم سال ۱۹۷۳ فلورستانو وانچینی با عنوان "ترور ماتئوتی"، اورازیو استراچوتزی نقش مارینلی را بازی می کند.
زیارتگاه سه پادشاه (به انگلیسی: Shine of the Three Kings) یا همان آرامگاه سه مجوس (سه مغ) یعنی ملکیور، بالتازار و گاسپار، صندوقچه ای مذهبی در کلیسای جامع کلن آلمان است که گفته می شود استخوان های سه مرد خردمند انجیل در آن نگهداری می شود. این بنا یک تابوت سه گانه بزرگ و زراندود است که در پشت محراب اصلی کلیسا قرار گرفته و ساخت آن از حدود 1180 آغاز و تا 1225 ادامه داشته است. بسیاری از مورخان این اثر را نمونه ای برجسته از هنر موزان دانسته و آن را یکی از بزرگترین یادمان های مذهبی غرب معرفی کرده اند. این زیارتگاه در قرن شانزدهم آسیب دید اما چندین بار بازسازی شد. هرچند همواره در کلیسا حضور داشت، نمایش رسمی بقایای آن برای عموم در قرن نوزدهم انجام شد؛ در حالی که پیشتر در قرن دوازدهم نیز این بقایا به طور محدود به نمایش گذاشته شده بودند. نمای بیرونی زیارتگاه با نقش ونگارهای هنرمندانه پوشانده شده که داستان های سه مجوس، مریم مقدس و زندگی مسیح را روایت می کنند. این تصاویر با مجسمه هایی از نقره آبکاری شده با طلا ساخته شده اند که دقت و ظرافت هنری بالایی دارند. تاریخچه و خاستگاه. «بقایا یا آثار سه مجوس» در ابتدا توسط "ملکه هلن
ا"، مادر "کنستانتین" به قسطنطنیه آورده شد. سپس "اوستورگوس یکم"، اسقف میلان، این بقایا را به وسیله یک گاری گاو به میلان منتقل کرد. کنستانتین در سال 314 این بقایا را به او سپرده بود. هشت قرن بعد، در سال 1164، "فردیک بارباروسا"، امپراتور روم، این بقایا را از کلیسای «"سن اوستورجیو"» در میلان گرفت و آنها را به رینالد فون داسل، اسقف کلن، سپرد. در همان سال، رینالد این بقایا را به کلن منتقل کرد و برای نگهداری آنها زیارتگاه سه پادشاه ساخته شد. استخوان های این قدیسان در پارچه ابریشمی سفید پیچیده شد و در زیارتگاه قرار گرفت. از آن زمان تاکنون، این بقایای همواره زائران بی شماری را به شهر کلن جذب کرده است. بخش هایی از این زیارتگاه توسط "نیکلاس اهل وردن"، زرگر مشهور قرون وسطا، طراحی شد که کار خود را از سال 1180 آغاز کرد و ساخت آن در حدود سال 1225 تکمیل شد. در دوران اسقف "فیلیپ فون هنسبرگ"، زیارتگاه با جواهرات و طلاهای بیشتری آراسته شد. پژوهشگر «"لیزا ویکتوریا سیریزی"» اشاره می کند که این جواهرات یادآور تصویری از اورشلیم آسمانی هستند. در حدود سال 1199، شاه "اتوی چهارم" سه تاج طلایی که گفته می شود برای سه مرد خردمند ساخته شده
بود، به کلیسای جامع کلن هدیه داد. اهمیت این زیارتگاه و کلیسا به اندازه ای بود که در توسعه بعدی شهر نقش بسزایی داشت و به همین دلیل، در نشان رسمی شهر کلن همچنان سه تاج دیده می شود. «"هوگو اشتکه امپر"» بر این باور است که اتوی چهارم برانزویک گاه به عنوان چهارمین پادشاه نیز به تصویر کشیده می شد. او در سال 1198 به تخت نشست و در سال 1209 به امپراتور روم بدل شد. او تمام مواد لازم برای تکمیل زیارتگاه را اهدا کرد. در نقش های زیارتگاه، او در حال حرکت پشت سه مجوس دیده می شود و عنوان "اتوی رکس" (شاه اتو) بر بالای او نوشته شده است. برای نگهداری این بقایا، ساخت کلیسای جامع کنونی کلن از سال 1248 آغاز شد. این کلیسا پس از 632 سال تکمیل شد و اکنون بزرگترین کلیسای گوتیک در شمال اروپا به شمار می آید. حفاظت و آشفتگی ها. زیارتگاه در طول تاریخ بارها آسیب دید و بازسازی و مرمت شد. با وجود این، به جز بخش های از دست رفته، همچنان باشکوه حفظ شده است. آخرین مرمت بین سال های 1961 تا 1973 صورت گرفت، پس از آنکه در جنگ جهانی دوم از کلیسا خارج شده بود. نگداری دقیق زیارتگاه توسط متولیان ویژه سبب شد بقایا بیش از پنج قرن در وضعیت خوبی باقی بمانند
. با این حال، در دوره رنسانس به دلیل ارزش بالای جواهرات، زیارتگاه بارها مورد سرقت قرار گرفت. در 28 ژانویه 1574 چندین مروارید و جواهر به همراه یک سنگ حجاری شده بزرگ (کیمیو) به سرقت رفت. ماجرای سرقت. در همان سرقت سال 1574 قطعه ای ارزشمند به نام «کیمیو بطلمیوس» ربوده شد. این سنگ از عقیق سرخ هندی با 17 لایه ساخته شده بود که 11 لایه آن برای حکاکی استفاده شده بود. روی آن دو چهره وجود داشت که گفته می شود تصویر "بطلمیوس دوم" و همسرش "آرسینوئه دوم" بودند. این اثر مربوط به دوره هلنیستی، قرن سوم پیش از میلاد، در مصر ساخته شده بود. "آلبرتوس ماگنوس" شرحی از ظاهر این کیمیو در یادداشتی آورده است. در اکتبر 1586 این اثر در رم به فروشنده ای به نام "فولویو اورسینی" پیشنهاد شد. در هنگام سرقت، سنگ دچار شکستگی شد اما بعدها با قطعه ای فلزی به نام گورجت و قاب طلایی ترمیم گردید. از آن زمان تاکنون این کیمیو به زیارتگاه بازگردانده نشد و اکنون در مجموعه امپراتوری وین نگهداری می شود. ساختار مقبره. زیارتگاه سه پادشاه حدود 110 سانتی متر عرض، 153 سانتی متر ارتفاع و 220 سانتی متر طول دارد. شکل آن شبیه یک باسیلیکا است: دو تابوت در کنار هم قرا
ر گرفته اند و سومی بر بالای آنهاست. اسکلت اصلی از چوب ساخته شده و با طلا و نقره پوشانده شده که با میناکاری، مفتول کاری و بیش از هزار جواهر و سنگ تزئین شده است. تمام سطح بیرونی زیارتگاه با نقش ونگارهای پیچیده پوشیده شده است: 74 مجسمه برجسته از نقره مطلا، تصاویر پیامبران در بخش پایین و تصاویر حواریون و انجیل نگاران در بخش بالا. همچنین 304 سنگ حکاکی شده دارد که 142 عدد آنها به تزئینات اولیه تعلق داشته اند. در بخش جلویی صحنه های پرستش سه مجوس، تخت نشینی مریم مقدس با کودک مسیح، غسل تعمید مسیح و در بالاترین بخش، داوری نهایی به تصویر کشیده شده است.
کارلو پارسکی (۱۹ اوت ۱۸۹۸ – ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴) سیاستمدار فاشیست ایتالیایی، عضو شورای عالی فاشیسم و وزیر کشاورزی پادشاهی ایتالیا از ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۳ بود. زندگی نامه. پارسکی، کشاورز و متخصص برجستهٔ کشاورزی، در جنگ جهانی اول به عنوان ستوان در هنگ ششم توپخانه سنگین خدمت کرد و مدال برنز شجاعت نظامی دریافت نمود. پس از جنگ، او در اوایل دههٔ ۱۹۲۰ به حزب ملی فاشیست پیوست. از ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۲ دبیرکل کنفدراسیون فاشیست کشاورزان بود و در ۱۹۳۳ به عضویت شورای عالی فاشیسم درآمد، اگرچه در دههٔ ۱۹۳۰ شخصاً در جلسات شرکت نمی کرد. در سال ۱۹۴۱، طی جنگ جهانی دوم، او داوطلب جبهه شد و به آفریقای شمالی با درجهٔ کاپیتان توپخانه اعزام گردید، اما پس از چند ماه برای تصدی ریاست کنفدراسیون فاشیست کشاورزان و سپس وزارت کشاورزی فراخوانده شد. او برای اولین بار در ۲۵ ژوئیهٔ ۱۹۴۳ در شورای عالی فاشیسم شرکت کرد و به تصویب اعتماد زدایی از موسولینی رأی داد، تحت تأثیر دینو گراندی. وقتی به او گفته شد که تصویب دستور جلسه گراندی منجر به کناره گیری دوچه خواهد شد، پارسکی پاسخ داد: «این ها تنها کلمات اند، همانند همیشه هیچ چیز تغییر نخواهد کرد». حتی پس از دستگیری موسول
ینی، او خود را یک «فنی کار» می دانست که به اجبار در سیاست وارد شده است و در رم ماند. او در اوایل اکتبر ۱۹۴۳ پس از آتش بس کاسیبیله و اشغال آلمان توسط مقامات جمهوری اجتماعی ایتالیا بازداشت شد. در محاکمه ورونا به جرم خیانت محکوم و در ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴، همراه با گالئاچو چیانو، امیلیو د بونو، لوسیانو گوتاردی و جیووانی مارینلی توسط جوخه آتش اعدام شد.
لوسیانو گوتاردی (۱۸ فوریه ۱۸۹۹ – ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴) سیاستمدار و فعال اتحادیه های کارگری فاشیست ایتالیایی بود. زندگی نامه. او فرزند یک کشاورز کوچک بود و در جنگ جهانی اول ابتدا به عنوان سرباز در تیپ تلگراف ارتش سلطنتی ایتالیا و سپس به عنوان سروان دوم در سواره نظام خدمت کرد. پس از جنگ در دانشکده علوم اقتصادی و تجاری دانشگاه تریسته ثبت نام کرد، اما موفق به اتمام تحصیلات نشد. در سال ۱۹۲۰ به جنبش فاشیستی پیوست و در اعتراضات در تریسته علیه مداخله ارتش ایتالیا در دولت کارنارو شرکت کرد (در جریان آن کمی زخمی و دستگیر شد) و بعداً در راهپیمایی به رم حضور داشت. پس از استقرار رژیم فاشیست، در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ چندین سمت در سندیکاهای کارگری فاشیست در شهرهای مختلف ایتالیا از جمله تریسته، باری، رم، کومو، فلورانس، ترویزو و کالتانیستتا داشت. این فعالیت ها گاهی موجب برخورد او با کارفرمایان می شد؛ او آنان را به طمع ورزی و فرصت طلبی متهم می کرد. در سال ۱۹۳۹ عضو مجلس فاسک ها و شرکت ها شد، و در سال ۱۹۴۲ رئیس شرکت معدنی کاربونساردا شد، اما به دلیل اختلاف با شرکت دولتی Azienda Carboni Italiani استعفا داد. در مه ۱۹۴۳ به ریاست کنفدراسیون
کارگران صنعتی منصوب شد که عضویتش در شورای عالی فاشیسم را تضمین می کرد. او در جلسه ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ شورای عالی شرکت کرد و به تصویب دستور روز که به سقوط رژیم منجر شد، رأی مثبت داد. در ۱۶ اوت ۱۹۴۳ از ریاست کنفدراسیون برکنار شد. پس از آتش بس کاسیبیله، در سپتامبر ۱۹۴۳ در رم باقی ماند و درخواست عضویت در حزب جمهوری خواه فاشیست را ارائه کرد. با وجود "توبه" دیرهنگام، در اوایل اکتبر ۱۹۴۳ توسط جمهوری اجتماعی ایتالیا دستگیر شد و ابتدا در زندان رجینا کوئیلی زندانی شد. او سپس به زندان پادووا منتقل شد، در محاکمه ورونا به جرم خیانت محاکمه و به اعدام با جوخه آتش محکوم شد و در ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴ در ورونا همراه با گالازو چانو، امیلیو د بونو، کارلو پارسکی و جیووانی مارینلی اعدام شد. گوتاردی در طول محاکمه و جلوی جوخه آتش، آرام و شجاع باقی ماند و درست پیش از فرمان آتش، از صندلی که به آن بسته شده بود برخاست، سلام فاشیستی داد و فریاد زد: «زنده باد دوچه، زنده باد ایتالیا!».
میدان چهارحوض یکی از میادین تاریخی اصفهان است که در دوران صفویه ساخته شد و بخشی از مجموعهٔ حکومتی دولتخانهٔ صفوی به شمار می رفت. این میدان به دلیل وجود چهار حوض بزرگ در مرکز آن، به این نام شهرت یافت. میدان چهارحوض در شمال غربی میدان نقش جهان و روبه روی تالار تیموری قرار داشت و امروزه اثری از آن باقی نمانده است؛ محل آن زیر ساختمان شعبه مرکزی بانک ملی ایران و خیابان های اطراف مدفون شده است. این میدان نمادی از شهرسازی صفوی بود که در دوران قاجار به پادگان نظامی تبدیل شد و در دوره پهلوی تخریب گردید. تاریخچه. دوران صفویه. میدان چهارحوض در چارچوب طرح بزرگ شهرسازی شاه عباس اول (حکومت ۹۹۶–۱۰۳۸ هجری قمری) برای انتقال پایتخت از قزوین به اصفهان در سال ۱۰۰۶ هجری قمری ساخته شد. این میدان بخشی از مجموعهٔ دولتخانه صفوی بود که شامل کاخ های سلطنتی مانند عالی قاپو، کاخ چهلستون و تالار تیموری می شد. نام میدان از چهار حوض بزرگ آن گرفته شده که با الهام از الگوی چارباغ ایرانی طراحی شده بودند و آب آن ها از مادی های اطراف مانند مادی جوب شاه تأمین می شد. ژان شاردن، جهانگرد فرانسوی قرن هفدهم، در سفرنامه خود توصیف می کند که در میانه دور
ان صفوی، حوض ها پر شده و میدان به فضایی مربع شکل با درختکاری تبدیل شد. در پیرامون میدان، حجره هایی برای استقرار یک فوج سرباز وجود داشت که نشان دهنده نقش نظامی میدان در کنار کارکردهای تشریفاتی آن بود. میدان چهارحوض از طریق سه دروازه به عمارت های شاهی، حمام خسروآغا و بازار مسگرها راه داشت. دروازه متصل به بازار مسگرها، این میدان را به میدان نقش جهان پیوند می داد. این میدان به عنوان محوطه ای تشریفاتی و نظامی عمل می کرد و بخشی از محور اصلی دولتخانه صفوی را تشکیل می داد. بر اساس منابع تاریخی مانند "عالم آرای عباسی" نوشته اسکندر بیک منشی، میدان چهارحوض در نزدیکی عمارت های شاهی قرار داشت و به عنوان حیاط تشریفاتی برای مراسم درباری و تمرینات نظامی استفاده می شد. دوران قاجار. در عصر قاجار، به ویژه در زمان حکومت ظل السلطان (ولیعهد ناصرالدین شاه و حاکم اصفهان از ۱۲۶۴ تا ۱۳۰۴ هجری قمری)، میدان چهارحوض تغییر کاربری یافت و به میدان مشق و پادگان نظامی تبدیل شد. گزارش های تاریخی از تعمیر میدان و اختصاص آن به تمرینات نظامی سربازان سخن می گویند. عکسی تاریخی از حدود سال ۱۲۷۵ خورشیدی (اواخر قرن سیزدهم قمری) صفوف منظم سربازان ظل ال