Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یش تحویل داده می شد، در صورت تمایل ممکن بود او را بکشند و کسی با پرداخت جریمه (ارائیک) مداخله نکند. هر فردی یک قیمت افتخاری داشت که بسته به رتبه او در جامعه متفاوت بود. این بها در صورت تضییع شرافت به آنها پرداخت می شد. آنهایی که رتبه بالاتری داشتند، قیمت افتخاری بالاتری داشتند. با این حال، ارتکاب جرم به دارایی یک مرد فقیر (که توانایی پرداخت آن را نداشت)، سخت تر از جرم مشابهی برای یک مرد ثروتمند مجازات می شد. هنگامی که یک فرد غیر روحانی جریمه خود را پرداخت می کرد، دوره آزمایشی را می گذراند و سپس مقام خود را به دست می آورد، اما یک روحانی هرگز نمی توانست جایگاه خود را به دست آورد. منشأ برخی از قوانین پیش از مسیحیت بود. این قوانین سکولار به موازات و گاهی در تضاد با قوانین کلیسا وجود داشت. اگرچه برهون ها معمولاً به پرونده های حقوقی رسیدگی می کردند، پادشاهان نیز می توانستند قضاوت کنند، اما مشخص نیست که چقدر باید به برهون ها تکیه می کردند. برخلاف سایر پادشاهی های اروپا، پادشاهان گیلیک - با اختیارات خود - نمی توانستند قوانین جدیدی را آن طور که می خواستند وضع کنند و نمی توانستند «فراتر از قانون» باشند. با این حال، آنه
ا می توانستند قوانین اضطراری موقت را وضع کنند. عمدتاً از طریق این قدرت های اضطراری بود که کلیسا تلاش کرد قانون گالیک را تغییر دهد. اقتصاد. ایرلند گالیک از دوران باستان به تجارت با بریتانیا و سرزمین اصلی اروپا می پرداخته است. این تجارت در طول قرون گسترده تر شد. به عنوان مثال، تاسیتوس مورخ در قرن نخست میلادی گزارش داده است که بیشتر بندرهای ایرلند بخاطر تجارت با رومیان شناخته شده بوده است.اشاره های متعددی در ادبیات اولیه ایرلندی وجود دارد که به کالاهای لوکس وارد شده از سرزمین های خارجی اشاره می کند، همچنین نمایشگاه کارمان در لینستر شامل بازاری از تاجران خارجی بود. در قرون وسطی صادرات عمده ایرلند شامل منسوجات از قبیل پشم و کتان و عمده واردات مشتمل بر کالاهای تجملی بوده است. پول به ندرت در جامعه گیلیک استفاده می شد. در عوض، کالاها و خدمات معمولاً با کالاها و خدمات دیگر مبادله می شدند. اقتصاد عمدتاً شبانی محور و مبتنی بر دام (گاو، گوسفند، خوک، بز و غیره) و محصولات آنها بوده است. گاو "عنصر اصلی در اقتصاد دامداری ایرلند" و شکل اصلی ثروت بود که شیر، کره، پنیر، گوشت، چربی، پوست و غیره را فراهم می کرد. دام ها «شکل بسیار
متحرکی از ثروت و منابع اقتصادی بودند که می توانستند به سرعت و به راحتی در زمان جنگ یا مشکل به محل امن تری منتقل شوند».اشراف صاحب گله های بزرگی از احشام بودند که گله دار و نگهبان داشتند . گوسفند، بز و خوک نیز منبع ارزشمندی بودند، اما نقش کمتری در دامداری ایرلندی داشتند. محصولات اصلی کشاورزی جو دوسر، گندم و جو بودند، اگرچه کتان نیز کشت می شد. لباس. در سراسر قرون وسطی، لباس رایج در میان ایرلندی های گالیک شامل یک خرقه (شنل نیم دایره ای پشمی) بود که بر روی لن (تنپوش آستین بلند و گشاد ساخته شده از کتان) می پوشیدند. برای مردان،لباس تا قوزک پاهایشان می رسید، این لباس با استفاده از کریوس که نوعی کمربند بافته شده بود، بسته می شد. لن تا سطح زانو بسته شده بود. لباس زنانه بدن زنان را به طور کامل می پوشاند. مردان گاهی اوقات لباس های تنگ می پوشیدند. جرالد دی باری در کتاب توپوگرافی هیبرنیکا که در دهه ۱۱۸۰ نوشته شد، نوشت که ایرلندی ها معمولاً در آن زمان کلاه می پوشیدند (شاید کلاه بخشی از یک لباس خاص را تشکیل می داده)به نظر نمی رسد لباس های گالیک تحت تأثیر سبک های بیرونی قرار گرفته باشند. زنان همواره موهای خود را بلند می کردن
د و مانند سایر ملل اروپایی، این رسم در میان مردان نیز رایج بود. گفته می شود که ایرلندی های گالیک به موهای بلند خود افتخار می کردند - برای مثال،ممکن بود به عنوان جریمه یک نفر را مجبور به تراشیدن مو های سرش بکنند.برای زنان، موهای بسیار بلند به عنوان نشانه ای از زیبایی تلقی می شد. گاهی اوقات، مردان و زنان ثروتمند موهای خود را می بافند و توپ های طلایی توخالی را به قیطان می بستند. سبک دیگری که در میان برخی از مردان گالیک قرون وسطی رایج بود، گلاب (کوتاه به جز یک دسته موی بلند و ضخیم به سمت جلوی سر) بود. استفاده از نوار در دور پیشانی روش معمولی برای نگه داشتن موها در جای خود بود. برای ثروتمندان، این نوار غالباً نواری نازک و انعطاف پذیر از طلا، نقره یا سایر فلزات براق بود. زمانی که انگلو-نورمنها و انگلیسی ها ایرلند را مستعمره کردند، بلندی مو به معنای وفاداری فرد بود. تصور می شد ایرلندی هایی که موهای خود را کوتاه می کردند میراث ایرلندی خود را رها می کردند. به همین ترتیب، مستعمره نشینان انگلیسی که موهای خود را از پشت بلند می کردند، تحت تاثیر سبک زندگی ایرلندی تلقی می شدند. مردان گالیک معمولاً ریش و سبیل می گذاشتند، سبک
های ریش متفاوت بود - ریش های چنگال دار بلند و ریش مستطیلی به سبک بین النهرینی گاهی مد بوده ند. ترابری. در ایرلند گالیک شبکه کاملی از جاده ها و پل ها وجود داشت. پل ها معمولاً چوبی بودند و در بعضی جاها جاده ها را با چوب و سنگ می ساختند. پنج جاده اصلی منتهی به تیمایر وجود داشت: اسلیگه آسایل، اسلیگه چوالان، اسلیگه دالا، اسلیگه مور و اسلیگه میدلواچرا. اسب یکی از وسایل حمل و نقل در مسیر های طولانی بود. اگرچه از نعل اسب و افسار استفاده می شد، ایرلندی های گیلیک از زین یا رکاب استفاده نمی کردند. هر مردی آموزش دیده بود که از زمین به پشت اسب خود بپرد ایرلندی ها اسب های خود را با میله ای که در انتها قلابی داشت هدایت می کردند. ارابه های دو چرخ و چهار چرخ (کارباد منفرد) از زمان های قدیم در ایرلند چه در زندگی خصوصی و چه در جنگ استفاده می شد. ارابه ها به اندازه کافی برای دو نفر بزرگ بودند و از چوب ساخته شده بودند، و اغلب دارای کلاه های تزئین شده هم بودند. چرخ ها عموما پره دار بودند و تماماً با آهن پوشیده شده بودند و ارتفاع آن ها از سه تا چهار و نیم فوت بود. ارابه ها عموماً توسط اسب یا گاو کشیده می شدند و ارابه های اسب کشی د
ر میان رؤسا و نظامیان رایج تر بود. قایق های مورد استفاده در ایرلند گالیک شامل قایق های بادبانی و گالیک ایرلندی بودند. کشتی ها بیشتر برای عبور از رودخانه های بزرگ مورد استفاده قرار می گرفتند و اغلب در قوانین برهون مشمول مقررات سخت گیرانه ای بودند. همچنین بیشتر از قایق های بزرگ برای تجارت با سرزمین اصلی اروپا استفاده می شد. جنگ. جنگ در ایرلند گالیک رایج بود، زیرا سرزمین ها، پادشاهی ها و قبیله ها برای برتری در برابر یکدیگر و بعداً علیه وایکینگ ها و آنگلو نورمن ها می جنگیدند. جنگ موضوعی رایج در اساطیر، ادبیات و فرهنگ ایرلندی اولیه است. در قرون وسطی، همه مردان، غیر از علما و روحانیون، واجد شرایط خدمت سربازی از طرف پادشاه یا رئیس بودند. در طول قرون وسطی و مدتی پس از آن، خارجی ها اغلب سبک جنگ ایرلندی ها را با آنچه که در اروپای غربی رایج بود بسیار متفاوت می دانستند.ایرلندی های گالیک، حملات ضربتی را ترجیح می دادند. اگر ایشان در این عملیات موفق می شدند،هر مال با ارزش (عمدتاً دام) و یا گروگان های بالقوه ارزشمند را می گرفتند، محصولات را می سوزانند و فرار می کردند.اگرچه در قرون وسطی تاکتیک ارجح در حمله ضربه و فرار بود، نب
ردهای تن به تن نیز وجود داشت. حداقل از قرن یازدهم، پادشاهان نیروهای جنگی دائمی کوچکی رانگهداری می کردند این افراد سربازان حرفه ای آموزش دیده و مجهز بودند که از پیاده نظام و سواره نظام تشکیل شده بودند. در زمان سلطنت برایان بورو، پادشاهان ایرلندی ارتش های بزرگی را به لشکرکشی در مسافت های طولانی می بردند و از نیروهای دریایی در کنار نیروهای زمینی استفاده می کردند. یک ارتش معمولی ایرلندی قرون وسطایی شامل پیاده نظام سبک، پیاده نظام سنگین و سواره نظام بود. بخش اعظم ارتش را پیاده نظام سبک تشکیل می داد که سیترن (به انگلیسی: "kern") نامیده می شد.این افراد در ایرلند سرگردان بودند و خدمات خود را به صورت اجاره ای ارائه می کردند و معمولاً شمشیر، اسکنه (نوعی چاقوی بلند)، نیزه های کوتاه، کمان و سپر به دست می گرفتند.سواره نظام معمولاً از شاه یا رئیس قبیله و بستگان نزدیک او تشکیل می شد. آنها معمولاً بدون زین سوار اسب می شدند، اما زره و کلاەخود آهنی بر سر داشتند و شمشیر، داس و نیزه های بلند به دست می گرفتند. گاهی اوقات جنگجویان با دمیدن بوق به جنگ دعوت می شدند. به گفته جرالد دو باری (در قرن دوازدهم)، آنها زره نمی پوشیدند، زیرا
آنها پوشیدن زره را سنگین و جنگیدن بدون آن را «شجاع و شرافتمندانه» می دانستند.در عوض، اکثر سربازان عادی نیمه برهنه می جنگیدند و فقط سلاح های خود و یک سپر گرد کوچک را حمل می کردند - اسپنسر نوشت که این سپرها با چرم پوشانده شده بودند و با رنگ های روشن رنگ آمیزی شده بودند.پادشاهان و رؤسای قبایل گاهی اوقات با کلاهخود مزین به پرهای عقاب به جنگ می رفتند. برای سربازان عادی، موهای پرپشت آنها اغلب به عنوان کلاه خود عمل می کرد، اما آنها گاهی اوقات کلاهخود ساده ای می پوشیدند که از پوست حیوانات ساخته شده بود دوران معاصر. در اواخر قرن نوزدهم بود که به زبان ایرلندی (همچنین به نام گیلگه نیز شناخته می شود) و فرهنگ گالیک (شامل فولکلور، ورزش، موسیقی، هنر و غیره) به عنوان بخشی مرتبط از احیای فرهنگی سلتیک توجه شد. سازمان هایی در ایرلند مانندکنراد نا گیلگه (Conradh na Gaeilge) وانجمن هایلند( An Comunn Gàidhealach) تلاش می کنند اعتبار فرهنگ گالیک و هژمونی اجتماعی-اجتماعی زبان های گالیک را احیاء کنند. بسیاری از شرکت کنندگان در انقلاب ایرلند (بین سال های ۱۹۱۲ تا ۱۹۲۳ میلادی) از این آرمان ها الهام گرفتند و بنابراین اساس بود که زمانی که
یک دولت مستقل در ایرلند تشکیل شد، اشتیاق پسااستعماری برای گالیزه سازی مجدد ایرلند بالا گرفت و از طریق آموزش عمومی ترویج شد. با این حال، نتایج بسیار با انتظارات متفاوت بود و مناطق گالیک زبان که در آن بومی ها زندگی می کردند، کوچک تر و کم تر شدند. در دهه های ۱۹۶۰ و ۷۰ میلادی، فشار گروه هایی مانند دلاوری(به ایرلندی Misneach) راه را برای ایجاد آژانس های توسعه ای و تلویزیون و رادیو دولتی به زبان ایرلندی هموار کرد.
تأخیر شبکه یکی از ویژگی های طراحی و عملکرد یک شبکه مخابراتی است. تأخیر شبکه، نهفتگی برای حرکت یک بیت داده از یک نقطه ارتباط به نقطه دیگر را مشخص می کند. تأخیر معمولاً بر حسب ضریب یا کسری از ثانیه اندازه گیری می شود. اندازه تأخیر ممکن است بسته به اینکه کدام دو نقطه از مسیر را در نظر گرفته ایم، کمی متفاوت باشد. مهندسان معمولاً هم حداکثر و هم متوسط تأخیر را گزارش می کنند و تأخیر را به چند قسمت تقسیم می کنند: همیشه سطحی حداقلی از تأخیر برای سینگال ها، به علت ماهیت ترتیبی بودن انتقال از طریق یه پیوند وجود دارد. این تأخیر می تواند به دلیل ازدحام شبکه افزایش یابد. اندازه تاخیرها روی شبکه های IP می تواند از چند تا چند صد میلی ثانیه باشد.
ورزشگاه وسترن سیدنی (به انگلیسی: Western Sydney Stadium)، که به خاطر مقاصد تجاری با نام ورزشگاه کام بانک شناخته می شود، یک ورزشگاه مستطیل شکل چند منظوره است که در پاراماتا، درون منطقه سیدنی غربی بزرگ، در حدود ۲۴ کیلومتری غرب مرکز شهر سیدنی قرار دارد. این ورزشگاه جایگزین ورزشگاه تخریب شده پاراماتا شد که در محل کامبرلند اوال قدیمی، زمین خانگی تیم راگبی مارماهی های پاراماتا از سال ۱۹۴۷ ساخته شد. ورزشگاه کنونی در آوریل ۲۰۱۹ افتتاح شد و ۳۰٬۰۰۰ ظرفیت صندلی دارد. این ورزشگاه متعلق به دولت نیو ساوت ولز است و توسط "ونیوزلایو" اداره می شود که توسط گروه پاپولوس طراحی شده و توسط آورکان مهندسی شده و توسط لندلیز گروپ با هزینه ساخت ۳۰۰ میلیون دلار ساخته شده است. این ورزشگاه میزبان بازی هایی در سراسر ورزش های بزرگ میدانی مستطیل شکل در سیدنی است. استفاده های اولیه ورزشگاه میزبانی راگبی ۱۳ نفره، فوتبال، راگبی ۱۵ نفره و همچنین کنسرت ها و رویدادهای ویژه است. تیم هایی که از این ورزشگاه استفاده می کنند شامل تیم راگبی پاراماتا ایلز و باشگاه ای-لیگ استرالیا وسترن سیدنی واندررز هستند. از دیگر استفاده کنندگان می توان به تیم راگبی وست
تایگرز و تیم راگبی نیو ساوت ولز واراتاز اشاره کرد. برخی باشگاه ها مانند تیم راگبی کانتربری-بنکستاون بولداگز علاوه بر بازی در ورزشگاه استرالیا، بازی های خانگی خود را نیز در اینجا انجام می دهند. بازسازی و تصمیم طراحی. در سپتامبر ۲۰۱۵، دولت نیو ساوت ولز اعلام کرد که این ورزشگاه با استادیوم جدیدی که ۳۰٬۰۰۰ صندلی خواهد داشت در همان مکان جایگزین خواهد شد. ابراز علاقه به ساخت در ژوئن ۲۰۱۶ درخواست شد؛ با چهار پیشنهاد همکاری در لیست اولیه. این چهار گروه پاپولوس و لندلیز، گروه "کوکس" و جان هالند، گروه "هاسل" و "بروکس فیلد" و در نهایت "بی وی ان" و کمپانی "لاینگ اورورک" بودند. این قرارداد در دسامبر ۲۰۱۶ به کنسرسیوم پاپولوس و لندلیز اعطا شد. به عنوان یک نیازمندی برای گسترش ورزشگاه، استخر یادبود جنگ پاراماتا در مجاورت آن نیز بسته و تخریب شد. گروه کوچکی از معترضان با این تصمیم مخالف بودند و مقداری از پوشش رسانه های محلی را نیز برای ترویج کارزارهای آنلاین ضد استادیوم خود به دست آوردند. جایگزینی برای استخر در مارس ۲۰۱۷ اعلام شد و دولت نیو ساوت ولز تأیید کرد که یک مرکز آبزی جدید در محل قدیمی زمین گلف پاراماتا ساخته خواهد شد. و
یژگی های ورزشگاه. ویژگی های کلیدی ورزشگاه افزایش ۱۰٬۰۰۰ ظرفیت از ورزشگاه قدیمی، افزایش عمده امکانات و تجهیزات، جایگاه های بزرگ و شیب دار، لینک های یکپارچه عابر پیاده و حمل و نقل، محوطه سازی محلی، یک عضویت اختصاصی اعضای باشگاه و یک سیستم صوتی عمومی با کیفیت بالا است. این ورزشگاه همچنین به گونه ای طراحی شده است تا استاندارد پیشرو در طراحی محیطی و انرژی را داشته باشد.
شاهنامه یا ملوخیم بوخ (به ییدیش: Mlokhim-Bukh، به معنای کتاب شاهان یا شاهنامه) یک منظومه حماسی مذهبی به زبان ییدیش است که به وسیله شاعری ناشناس سروده شده است. این کتاب پادشاهی سلیمان و تاریخ عصر باستان عبرانیان را تا زمان تسخیر بابل بازگو می کند. قدیمی ترین قطعه بازمانده از این منظومه مربوط به ۱۵۱۹-۱۵۲۵ میلادی است، اما کل منظومه احتمالاً قدمت بیشتری دارد. فرم مصراعی این منظومه با فرم حماسه آلمانی سرود نیبلونگ ها شباهت دارد. ملوخیم بوخ مواد کتاب مقدس، افسانه های میدراش و فولکلور خاخام ها را با شعر درباری اروپایی ها درهم آمیخته و به ژانر حماسه ملی یهودیان اشکنازی تعلق دارد و با دیگر اشعار حماسی اروپایی مانند سرود نیبلونگ ها و سرود رولان قابل مقایسه است. با این وجود برخلاف شموئیل نامه (شموئیل بوخ) که مضمون جوانمردی دارد، بیشتر دارای سرشتی اخلاقی و تاریخی است.
شموئیل نامه یا شموئیل بوخ (به ییدیش: Shmuel-Bukh به معنای کتاب شموئیل) یک منظومه حماسی میدراشی به زبان ییدیش است. شموئیل نامه که نه چندان دیرتر از نیمه دوم سده ۱۵ میلادی شکل گرفته و به صورتی گسترده در قالب نسخه خطی انتشار یافته است، نخستین بار در ۱۵۴۴ در آوگسبورگ به چاپ رسیده است. فرم مصراعی آن با سرود نیبلونگ ها مشابهت دارد و قهرمان آن داوود کتاب مقدس است. سول لیپتسین این منظومه را بزرگ ترین حماسه دینی در زبان ییدیش قدیم نام نهاده است. این منظومه نیز دیگر نمونه های حماسه های اروپایی به صورت ساده ازبرخوانی نمی شده، بلکه در همراهی با موسیقی به آواز خوانده می شده است. جوامع یهودی به صورت گسترده با ملودی این منظومه آشنا بوده اند. همانند دیگر اقتباس های اولیه از روایت های کتاب مقدس به زبان ییدیش، منظومه شموئیل نامه نیز موادی از کتاب مقدس، افسانه های میدراش و تفسیرهای خاخامی را با شمن قرون وسطایی شعر حماسی اروپا درهم آمیخته است و از این رو به اثری رومانتیک تبدیل شده است که توسط پژوهشگران به عنوان «حماسه ملی» اشکنازی در نظر گرفته شده که با «حماسه ملی» آلمانی سرود نیبلونگ ها، «حماسه ملی» فرانسوی سرود رولان و «حماسه
ملی» انگلیسی بیوولف قابل مقایسه است. درباره مؤلف شموئیل نامه اختلاف نظر وجود دارد. در کنار مصراع آخر یکی از نسخه های باقی مانده نوشته شده که توسط موشه اسریم ویاربا ساخته شده است. نمی توان یقین حاصل کرد که این «سازنده» مؤلف اثر بوده و یا کاتب آن؛ و از آنجا که "اسریم ویاربا" معالی عبری برای عدد ۲۴ است که تعداد کتاب های کتاب مقدس عبری می باشد، تقریباً می توان مطمئن بود که این نام مستعار است. زالمان شائزیر -که در سال های ۱۹۶۳-۱۹۷۳ رئیس جمهور اسرائیل بود- بر این باور بود که شموئیل نامه توسط یک ربی اشکنازی که در قسطنطنیه (استانبول امروزی) فعالیت می کرده و در نیمه دون سده ۱۵ میلادی نوشته شده است. منظومه سموئیل نامه کتاب مقدس عبری، سنت مدراشی و داستان های قهرمانی آلمانی بالای میانه را ترسیم می کند.
سارینا ساعدی ( – ) دختر نوجوان ۱۵ ساله ای بود که در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران توسط نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی ایران کشته شد. کشته شدن. بنا به گزارش سازمان حقوق بشری هه نگاو، سارینا ساعدی، دختر ۱۶ ساله سنندجی بود که در ۴ آبان ۱۴۰۱ در محله نایسر سنندج در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران بر اثر شدت ضربات متعدد باتون به سرش توسط نیروهای حکومتی، دچار خون ریزی مغزی شد و یک روز پس از بستری شدن، در ۵ آبان ۱۴۰۱ در بیمارستان توحید سنندج درگذشت. خاک سپاری و واکنش ها. پیکر سارینا با همراهی دو خودرو از نیروهای امنیتی به آرامستان بهشت محمدی منتقل شده و مراسم خاک سپاری سارینا ساعدی در فضایی کاملاً امنیتی و تنها با حضور چند تن از اعضای خانواده اش برگزار شد. شمار زیادی از مردم در ۹ آبان ۱۴۰۱ و مراسم هفتمین روز کشته شدن سارینا ساعدی در آرامستان بهشت محمدی سنندج شرکت کردند. مردم معترض در کنار آرامگاه سارینا ساعدی، شعارهایی همچون «مرگ بر خامنه ای»، «هر یه نفر کشته شه، هزار نفر پشتشه»، «آزادی، آزادی، آزادی» و «شهید نمی میرد» دادند. همچنین، سخنران این مراسم سخنرانی گفت: تهدید و ادعای حکومت. با اینکه در بیمارستان توحید سنندج به خانواده سارینا س
اعدی گفته بودند که دخترشان بر اثر ضربات باتون به سر، دچار خون ریزی داخلی شده، نهادهای امنیتی، پدر سارینا هاشم ساعدی را همان شب برای اعتراف اجباری مقابل دوربین صداوسیما می گذارند و نیز قبل از آن وی را تهدید می کنند که اگر مصاحبه نکند جنازه دخترش را تحویل نخواهند داد. همچنین، خانواده ساعدی را تهدید کردند که باید دلیل مرگ دخترشان را خودکشی اعلام کنند. ادعایی که دربارهٔ بعضی از کودکان کشته شدهٔ دیگر اعتراضات ۱۴۰۱ از طرف جمهوری اسلامی تکرار شده است. یکی از خویشاوندان سارینا دربارهٔ تهدید حکومتی گفت: دستگیری پدر در خرداد ۱۴۰۲. در ۲۴ خرداد ۱۴۰۲ یک منبع نزدیک به خانواده ساعدی از دستگیری هاشم ساعدی، پدر سارینا ساعدی خبر داد. این منبع به گفت که هاشم ساعدی در بازگشت از مزار کشته شدگان در بانه به دست مأموران امنیتی بازداشت شده است.
خانه باخ () موزه ای واقع در آیزناخ تورینگن در کشور آلمان است که اختصاص به آهنگساز نامدار آلمانی یوهان سباستیان باخ دارد. در مساحتی ۶۰۰ متر مربعی، این موزه حدود ۲۵۰ اثر اصلی از جمله دست نوشته های باخ را به نمایش می گذارد. هستهٔ اصلی این مجتمع ساختمانی، یک خانه نیمه چوبی است که حدود ۵۵۰ سال قدمت دارد و به اشتباه در اواسط قرن ۱۹ به عنوان مکان تولد باخ شناخته می شد. در سال ۱۹۰۵ این خانه به مالکیت نویه باخ گیزلشافت درآمد و نخستین موزه در سال ۱۹۰۷ راه اندازی شد. درگذشته برای دریافت شهروندی، افراد می بایست مالک خانه در آن ناحیه می بودند. پدر باخ یوهان آمبروزیوس باخ در سال ۱۶۷۴ خانه ای در پلاک ۳۵ خیابان لوتر خرید. این خانهٔ اصلیِ خاندان باخ، حدود ۱۰۰ متر بالاتر از مکان امروزی موزه قرار داشت و امروزه دیگر پابرجا نیست؛ چرا که ۲ بار در قرون ۱۸ و ۱۹ تخریب و ساختمان دیگری به جایش ساخته شد. امروزه شناسایی محل دقیق تولد باخ تقریباً ناممکن است، زیرا افرادی که مایل به شهروندی بودند، لزوماً به مکان هایی که برای این منظور خریداری کرده بودند نقل مکان نمی کردند و در عوض آنها را اجاره می دادند. بر اساس موقعیت اولین اتاق های اجاره
ای آمبروسیوس باخ در ساختمان ریترگاس و مالکیت او بر خانه ای در خیابان لوتر، می توان حدس زد که خانواده باخ در این منطقه از شهر زندگی می کردند و محل زندگی شان دست کم به مکان کنونی موزه بسیار نزدیک بوده است. در جریان یک حمله هوایی در ۲۳ نوامبر ۱۹۴۴ و شلیک توپخانه نیروهای آمریکایی در شب ۵ آوریل ۱۹۴۵ به سقف خانه باخ آسیب جدی وارد شد. نمایشگاه ها. از سال ۲۰۱۳، خانهٔ باخ نمایشگاه های خود را در کلیسای جامع برلین نیز برگزار می کند.
فقر متمرکز (به انگلیسی:Concentrated poverty) اصطلاحی است که به توزیع فضایی محرومیت اجتماعی-اقتصادی، و به ویژه بر تراکم جمعیت فقیر توجه و اشاره دارد. در ایالات متحده، استفاده متداول از اصطلاح فقر متمرکز در زمینه های مربوط به سیاست ها و حوزه های «فقر مطلق» یا «فقر بالا/زیاد» مشاهده می شود. این اصطلاحات در سرشماری ایالات متحده به عنوان مناطقی تعریف می شوند که «۴۰ درصد از جمعیت در آن زیر آستانه فقر فدرال قرار دارند.» حجم وسیعی از ادبیات علمی استدلال می کند که مناطق دارای فقر متمرکز بارهای بیشتری را بر دوش خانواده های فقیر ساکن در آن ها وارد می کند، باری فراتر و بیشتر از آنچه شرایط فردی این خانواده ها ممکن است بر آنها متحمل کند. تحقیقات همچنین نشان می دهد که مناطق با فقر متمرکز می توانند اثراتی فراتر از محله مورد نظر داشته باشند و بر محله های اطراف که به عنوان «فقر زیاد» طبقه بندی نشده اند، تأثیر بگذارد و متعاقباً پتانسیل کلی اقتصادی و انسجام اجتماعی آنها را محدود کند. فقر متمرکز یک پدیده جهانی است که نمونه های برجسته ای در سراسر جهان دارد. علیرغم تعاریف متفاوت، عوامل مؤثر و تأثیرات کلی، فقر متمرکز جهانی موضوع اصل
ی خود یعنی تراکم فضایی را حفظ کرده است. برنامه های متعددی با درجات مختلف با تلاشی موفقیت آمیز یا منفی در داخل ایالات متحده تلاش کرده اند تا این مشکل را حل کنند.
توزیع فضایی (به انگلیسی:spatial distribution) در آمار، چیدمان یک پدیده در سطح زمین است و نمایش گرافیکی چنین آرایشی ابزار مهمی در آمارهای جغرافیایی و محیطی می باشد. یک نمایش گرافیکی از یک توزیع فضایی ممکن است داده های خام را مستقیماً خلاصه کند یا ممکن است نتیجه تجزیه و تحلیل داده های پیچیده تر را منعکس کند. بسیاری از جنبه های مختلف یک پدیده را می توان با استفاده از انتخاب مناسب از رنگ های مختلف برای نشان دادن تفاوت ها در یک نمایشگر گرافیکی نشان داد. یکی از نمونه های این نمایش می تواند مشاهداتی باشد که برای توصیف الگوهای جغرافیایی ویژگی ها، هم فیزیکی و هم انسانی در سراسر زمین انجام می شود. اطلاعات گنجانده شده می تواند این باشد که واحدهای یک چیزی کجا هستند، چند واحد از آن چیز در هر واحد مساحت وجود دارد، و چقدر پراکنده یا متراکم از یکدیگر قرار دارند.
بیا و بغلم کن () یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۱۸ با بازی جانگ کی یونگ، جین کی جو و هو جون هو است. "بیا و بغلم کن" از ۱۶ مه تا ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۸ از ام بی سی پخش شد.
نقشه موضوعی (به انگلیسی:thematic map) نوعی نقشه است که الگوی جغرافیایی یک موضوع خاص (یا تم و درون مایه خاصی) را در یک منطقه جغرافیایی به تصویر می کشد. این نوع نقشه معمولاً شامل استفاده از نمادهایی برای تجسم ویژگی هایی انتخاب شده از جغرافیا است که به طور طبیعی قابل مشاهده نیستند، مانند: دما، زبان یا جمعیت. این نوع از نقشه ها با نقشه های مرجع عمومی، که بر مکان (بیش از خواص) مجموعه متنوعی از ویژگی های فیزیکی، مانند رودخانه ها، جاده ها، و ساختمان ها تمرکز دارند، در تضاد هستند. نام های جایگزین برای این نوع از نقشه ها پیشنهاد شده اند، مانند نقشه های "موضوعی" "خاص/ویژه (special-subject) یا با نقشه های با هدف خاص (special-purpose maps)، نقشه های" "آماری (statistical maps)" یا "نقشه های توزیعی (distribution maps)"، اما این اصطلاحات معمولاً از کاربرد رایج خارج شده اند. نقشه نگاری موضوعی با زمینه ژئوویژوالیزیشن () پیوند نزدیکی دارد.
نقشه فقر نقشه ای است که شرح مفصلی از توزیع فضایی فقر و نابرابری اقتصادی در یک کشور ارائه می دهد. این نوع نقشه داده های نظرسنجی افراد و خانوارها (داده های خرد و مایکرو) و داده های سرشماری جمعیت (داده های کلان) را با هدف تخمین شاخص های رفاه برای منطقه جغرافیایی خاص به کوچکی روستا یا دهکده ترکیب می کند. پیشرفت های اخیر در سامانه های اطلاعات جغرافیایی (GIS)، پایگاه های اطلاعاتی و مهندسی نرم افزار به کمک رایانه، نقشه برداری فقر را ممکن می سازد. در این سامانه ها داده ها را می توان در قالب نقشه ها و روابط دارای نوعی همپوشانی برای مقایسه های تطبیقی متقابل ارائه کرد. تجزیه و تحلیل فضایی و محک زنی نیز برای ارزیابی روابط بین دو مجموعه داده خرد و کلان با توجه به موقعیت جغرافیایی آنها نیز استفاده و اعمال می شود.
ورود به مدار انتقال ماه () یا (TLI) یک مانور پیشرانه مداری است که از آن برای تنظیم مسیر پیمایش یک فضاپیما در مسیری که در نهایت باعث رسیدن آن به ماه می شود، استفاده می شود. نخستین کاوشگر فضایی که TLI را انجام داد، لونا ۱ اتحاد جماهیر شوروی در ۲ ژانویه ۱۹۵۹ بود که برای برخورد با ماه با این مانور طراحی شده بود. با این حال، تزریق سوخت دقیقاً برابر برنامه پیش نرفت و فضاپیما با خطای بیش از سه برابر شعاع مورد نظر از ماه منحرف شد و به مداری در مدار خورشید مرکزی قرار گرفت. کاوشگرلونا ۲ همان مانور را با دقت بیشتری در ۱۲ سپتامبر ۱۹۵۹ انجام داد و دو روز بعد در ماه سقوط کرد. شوروی این موفقیت را با ۲۲ مأموریت لونا و ۵ مأموریت در برنامه زوند که بین سال های ۱۹۵۹ تا ۱۹۷۶ به ماه سفر کرد، تکرار کرد. ایالات متحده در ۲۶ ژانویه ۱۹۶۲ اولین تلاش خود را برای برخورد با ماه به نام رنجر ۳ انجام داد که نتوانست به ماه برسد. نخستین موفقیت ایالات متحده، رنجر ۴، در ۲۳ آوریل ۱۹۶۲ بود. ۲۷ مأموریت دیگر ایالات متحده به ماه از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۳ راه اندازی شد، از جمله پنج فرودگر نرم موفق Surveyor، پنج کاوشگر نظارتی مدارگرد ماه،: ۱۶۶ و نه مأموریت آپ
ولو، که اولین انسان ها را بر روی ماه فرود آورد. اولین مأموریت خدمه انسان برای انجام TLI آپولو ۸ در ۲۱ دسامبر ۱۹۶۸ بود که خدمه آن را به اولین انسانی تبدیل کرد که مدار پایین زمین را ترک کردند.
فرانسیسلا تولارنسیس (Francisella tularensis) یک گونه باکتری بیماری زا از کوکوباسیل های گرم-منفی و یک باکتری هوازی است. این باکتری بدون اسپور، غیر متحرک، و عامل ایجاد تولارمی است که شکل پنومونی آن اغلب بدون اقدامات درمانی، کشنده است. این باکتری، درون سلولیِ اختیاری است و برای رشد به سیستئین نیاز دارد. "فرانسیسلا تولارنسیس" به دلیل دوز عفونی کم، سهولت انتشار توسط آئروسل و ویرولانس بالا، به همراه سایر عوامل بالقوهٔ بیوتروریسم مانند "یرسینیا پستیس، باسیلوس آنتراسیس" و ویروس ابولا به عنوان یک عامل خطر بیولوژیک ردیف ۱ توسط دولت ایالات متحده طبقه بندی می شود. این باکتری هنگامی که در طبیعت یافت می شود، می تواند چندین هفته در دمای پایین در لاشهٔ جانوران، خاک و آب زنده بماند. در آزمایشگاه، "فرانسیسلا تولارنسیس" به صورت میله های کوچک (۰٫۲ در ۰٫۲ میکرومتر) ظاهر می شود و در ۳۵–۳۷ درجهٔ سانتی گراد بهترین رشد را دارد. آرایه شناسی. سه زیرگونه (بیووار) از "فرانسیسلا تولارنسیس" شناخته شده است. به عنوان سلاح بیولوژیک. هنگامی که برنامهٔ جنگ بیولوژیکی ایالات متحده در سال ۱۹۶۹ به پایان رسید، "فرانسیسلا تولارنسیس" یکی از هفت سلاح ب
یولوژیکی استاندارد بود که به عنوان بخشی از همکاری آلمان و آمریکا در دههٔ ۱۹۲۰–۱۹۳۰ ساخته شده بود.
سوپر جام آفریقا (همچنین به دلایل حمایتی سوپر جام آفریقا توتال انرژیز نیز شناخته می شود) یک مسابقه فوتبال سالانه در آفریقا است که بین برندگان لیگ قهرمانان آفریقا و جام کنفدراسیون آفریقا برگزار می شود. این مسابقه برای اولین بار در سال ۱۹۹۳ و توسط کاف برگزار شد. باشگاه های مصری بیشترین تعداد پیروزی (۱۲ عنوان) را دارند و مراکش با ۵ عنوان در رده بعدی قرار دارد. مراکش بیشترین تعداد تیم های برنده را دارد و از هر باشگاه چهار باشگاه این عنوان را کسب کرده اند. تا حالا ۱۶ باشگاه توانستند قهرمان شوند و ۶ باشگاه بیش از یک بار قهرمان شده اند. الاهلی موفق ترین باشگاه این رقابت ها است که رکورد ۸ بار قهرمانی در این مسابقات را داشته است. برکان مدافع عنوان قهرمانی فعلی است، که الوداد را با دو گل در سوپر جام سال ۲۰۲۲ شکست داده است. تاریخچه. ایده سوپر جام آفریقا جوانه زد و در مسابقات برادری در آبیجان مطرح شد. در سال ۱۹۸۲ باشگاه القبائل، برنده لیگ قهرمانان آفریقا در سال ۱۹۸۱، با شکست دادن برنده جام برندگان جام آفریقا، یونیون دوالا در ضربات پنالتی ۴-۳ پس از نتیجه ۱-۱، این جام را به دست آورد. اما این جام تا سال ۱۹۹۳ به طور رسمی تحت