Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حمله فرامرزی ۲۰۰۶ حزب الله، حمله ای فرامرزی بود که توسط شبه نظامیان حزب الله لبنان به یک گشت نظامی اسرائیل در ۱۲ ژوئیه ۲۰۰۶ در خاک اسرائیل انجام شد. شبه نظامیان حزب الله با استفاده از راکت هایی که به چندین شهر اسرائیلی شلیک شد، از لبنان به اسرائیل رفتند و دو خودروی ارتش اسرائیل را غافلگیر کرده و سه سرباز را کشته و دو سرباز دیگر را اسیر کردند. پنج سرباز دیگر نیز در داخل خاک لبنان در یک تلاش نافرجام برای نجات، کشته شدند. حزب الله در ازای آزادی سربازان اسیر شده، خواستار آزادی اسیران لبنانی شد؛ اسرائیل نپذیرفت و در پاسخ به حمله حزب الله، عملیات زمینی و هوایی گسترده ای را در سراسر لبنان آغاز کرد. این شروع جنگ ۲۰۰۶ اسرائیل و لبنان و پایان درگیری ۲۰۰۰–۲۰۰۶ کشتزارهای شبعا بود. دو سال بعد، در ۱۶ ژوئیه ۲۰۰۸، اجساد دو سرباز اسیر توسط حزب الله، در ازای سمیر قنطار و چهار زندانی حزب الله، به اسرائیل، بازگردانده شد. حزب الله در ابتدا نام این عملیات فرامرزی را «آزادی سمیر قنطار و برادرانش» گذاشت، اما در نهایت آن را به «عملیات وعده صادق» (عربی: عملیة الوعد الصادق) خلاصه کرد.
ونوس برکات رم () (۲۸۰٬۰۰۰–۲۵۰٬۰۰۰ پیش از امروز) یک سنگریزه است که در برکات رام در بلندی های جولان یافت شده است. این سنگریزه توسط انسان های نخستین اصلاح شده و تصور می شود که نمایانگر یک پیکر زنانه باشد. توصیف. این شیء توسط نعما گورن-اینبار از مؤسسه باستان شناسی دانشگاه عبری اورشلیم کاوش و برای نخستین بار توصیف شد. این اثر یک سنگریزه تفاله معدنی به طول ۳۵ میلی متر، عرض ۲۵ میلی متر و ضخامت ۲۱ میلی متر است. وزن آن تقریباً ۱۰ گرم است. این شیء در سال ۱۹۸۱ در محوطه آشولی برکات رام، بلندی های جولان کاوش شد. قدمت آن بین ۲۸۰٬۰۰۰ تا ۲۵۰٬۰۰۰ پیش از امروز تخمین زده شده است. گورن-اینبار چندین شیار مصنوعی را بر روی این شیء گزارش کرد: یکی یک شیار عرضی در یک سوم بالایی و سایرین شیارهای طولی در کناره ها، پایین تر از شیار عرضی بودند. الکساندر مارشاک در سال ۱۹۹۷ مطالعه ای میکروسکوپی بر روی این شیء انجام داد. او نیز تغییرات مصنوعی، از جمله شیارهای عرضی و طولی مورد اشاره گورن-اینبار را گزارش کرد. سرانجام، فرانچسکو د'اریکو و آپریل نوئل با رویکردی مقایسه ای این شیء را مجدداً بررسی کردند. آن ها برخی از یافته های مارشاک را تأیید و برخ
ی را تصحیح کردند. د'اریکو و نوئل نیز شیارهای فوق (با اصلاحاتی) را گزارش کردند و علاوه بر آن، مناطقی از ساییدگی احتمالی را در قسمت جلو، پشت و پایین شیء شناسایی کردند. تفسیر. گورن-اینبار و مارشاک پیشنهاد کردند که این شیء شبیه به یک قالب بدنی زن است و توسط انسانیان برای تأکید بر ویژگی های انسان وار آن اصلاح شده است. این شیء سپس به عنوان یک پیکرک شناخته شد و امروزه به نام ونوس برکات رام معروف است (اصطلاح «ونوس» از نام مرسوم پیکرک های ونوس متعلق به پارینه سنگی زبرین گرفته شده است). اگر این فرضیه درست باشد، این شیء همراه با ونوس تان-تان قدیمی ترین نمونه از هنر بازنمودی در رکورد باستان شناسی خواهد بود. د'اریکو و نوئل ماهیت مصنوعی تغییرات شیء را تأیید کردند، اما از نسبت دادن آن به بدن انسان خودداری کردند. آن ها اشاره کردند که شیارها، به طور کلی، می توانند اهداف عملکردی داشته باشند. با این حال، آن ها بیان کردند که شیارهای طولی متقارن U-شکل (که احتمالاً «بازوها» را نشان می دهند) به سختی می توانند توجیه عملکردی داشته باشند؛ بنابراین، مشابه گورن-اینبار و مارشاک، د'اریکو و نوئل نیز به نفع ماهیت نمادین و غیرکاربردی این شیء
استدلال کردند. مجادله. بحث اصلی دربارهٔ ونوس برکات رام پس از مطالعه د'اریکو و نوئل صورت گرفت. تعدادی از پژوهشگران، از جمله اوفر بار-یوسف، آنجلا ئی. کلوز، ژوائو زیلهاو، استیون میتن، توماس جی. وین و الکساندر مارشاک در مورد این مطالعه اظهار نظر کردند، درحالی که د'اریکو و نوئل به این نظرات پاسخ دادند (هم نظرات و هم پاسخ ها در نسخه خطی مقاله گنجانده شده اند). بحث در مورد ونوس برکات رام حول سه پرسش اساسی می چرخید: منشأ انسان ساخت. همه مفسران مطالعه د'اریکو و نوئل تحلیل و نتایج آن ها را پذیرفتند و فرضیه اصلاح شدن شیء توسط انسان های نخستین را تأیید کردند. مارشاک قبلاً در مطالعه پیشین خود از این فرضیه حمایت کرده بود. نمادین در برابر کاربردی. استدلال د'اریکو و نوئل مبنی بر این که شیارهای «بازو» -شکل نشان دهنده ماهیت نمادین شیء هستند، توسط سه مفسر مورد تردید قرار گرفت: ژوائو زیلهاو از مؤسسه باستان شناسی پرتغال، توماس وین از دانشگاه کلرادو، و استیون میتن از دانشگاه ریدینگ. هر سه نفر پیشنهاد کردند که شیء و شیارهای آن ممکن است هدفی کاربردی داشته باشند. زیلهاو فرض کرد که این شیء ممکن است برای تولید رنگدانه استفاده شده باشد
و شیارها محصولات جانبی این فرایند باشند. وین پیشنهاد کرد که این شیء ممکن است نتیجه «فردی باشد که با یک ابزار سنگی و یک سنگریزه وقت گذرانی کرده است». میتن نیز اظهار داشت که درک نمادین ما از شیء الزاماً به این معنا نیست که انسان های نخستین نیز چنین برداشتی از آن داشته اند، زیرا فرایندهای شناختی مربوط به تفکر نمادین که ما امروز استفاده می کنیم ممکن است با آنچه در گذشته بوده متفاوت باشند. با این حال، د'اریکو و نوئل استدلال کردند که هرچند تحلیل و نتایج آن ها نمی تواند به طور قطعی تفسیر عملکردی شیء را رد کند، اما تناقضات زیادی در این تفسیر وجود دارد که بررسی بیشتر آن را غیرضروری می کند. به عنوان مثال، آن ها پیشنهاد کردند که بر اساس شواهد باستان شناسی آشولی موجود، تولید رنگدانه «به طور سریع تر و مؤثرتری از طریق ساییدن یک سطح این شیء بر روی یک قطعه بازالت یا خرد کردن آن با ابزاری مشابه انجام می شد»، که با فرایند ایجاد شیارهای مشاهده شده متفاوت است. این امر با فرضیه زیلهاو در تضاد است. د'اریکو و نوئل همچنین باور داشتند که شیارهای روی شیء نتیجه حرکات عمدی هستند، نه رفتارهای بدون هدف، همان طور که وین پیشنهاد داده بود.
ماهیت بازنمودی. زیلهائو، وین و میتن فرضیهٔ ماهیت نمادین این شیء را رد کردند و در نتیجه، ایدهٔ شمایلی بودن آن را نیز نپذیرفتند. آنجلا ای. کلوز از دانشگاه واشینگتن نیز نتوانست در این شیء پیکره ای از یک زن ببیند، بلکه این شیء از زوایای مختلف او را بیشتر به یاد یک پنگوئن و یک آلت پرستی می انداخت.
پیکرک های ونوس مال تا (همچنین: مالطا) چندین پیکرک پارینه سنگی از جنس فرهنگ مال تا–بورت هستند که در سیبری، روسیه کشف شده اند. این پیکرک ها عمدتاً از عاج ساخته شده اند. دِل پورت در مجموع از ۲۹ پیکرک یاد کرده است. این پیکرک ها حدود ۲۳٬۰۰۰ سال قدمت دارند و از گراوتیان هستند. بیشتر این پیکرک ها لباس های استیلیزه شده ای را نمایش می دهند. غالباً چهره نیز به تصویر کشیده شده است. این پیکرک ها در مال تا، در نزدیکی رود آنگارا و دریاچه بایکال در استان ایرکوتسک، سیبری توسط باستان شناسان ، و میخائیل گراسیموف کشف شدند. این پیکرک ها در موزه ارمیتاژ، سنت پترزبورگ به نمایش درآمده اند. کشف. حدود ۳۰ پیکرک زنانه با اشکال مختلف در مال تا، در رود آنگارا و نزدیکی دریاچه بایکال در استان ایرکوتسک در سیبری کشف شدند. تنوع گسترده اشکال، همراه با واقع گرایی مجسمه ها و عدم تکرار در جزئیات، نشانه های آشکاری از هنر توسعه یافته، هرچند ابتدایی، هستند. تا پیش از کشف مال تا، پیکرک های ونوس تنها در اروپا یافت شده بودند. این تصاویر که از عاج دندان ماموت تراشیده شده اند، معمولاً بسیار استیلیزه بودند و اغلب ویژگی های اغراق آمیز و نامتناسب (عموماً سی
نه ها یا باسن) داشتند. ویژگی ها. در نگاه اول، واضح است که پیکرک های ونوس مال تا دو نوع هستند: زنان با اندام های اغراق شده و زنان با اندام های باریک و ظریف. برخی از پیکرک ها بدون لباس هستند در حالی که برخی دیگر با نقش هایی که به نظر می رسد خز یا لباس را نشان می دهند، همراه هستند. برخلاف آنچه در اروپا یافت می شود، برخی از پیکرک های ونوس مال تا با چهره تراشیده شده اند. بیشتر این پیکرک ها در قسمت پایین باریک شده اند و باور بر این است که این کار برای این بود که آن ها را می شد در زمین فرو برد یا به صورت ایستاده قرار داد. در حالت ایستاده، این پیکرک ها ممکن است نماد ارواح مردگان بوده باشند، مشابه «عروسک های روح» که تقریباً در سراسر جهان، از جمله سیبری، توسط مردم معاصر استفاده می شود. سبک. شباهت های پیشنهاد شده میان مال تا و تمدن های پارینه سنگی بالایی غربی و شرقی اروپا با باور دیرینه ای هم راستا است که مردم باستانی مال تا به تمدن های پارینه سنگی اروپا ارتباط داشته اند. این شباهت ها می توانند از طریق ابزارها، ساختارهای مسکونی و هنر آن ها برقرار شوند. این شباهت ها پرسش هایی را در مورد منشأ مردم پارینه سنگی سیبری به وجو
د می آورند و اینکه آیا مردمان مهاجر از آسیای جنوب شرقی آمده اند یا احتمالاً از اروپا. از سوی دیگر، می توان استدلال کرد که به طور کلی پیکرک های ونوس مال تا از پیکرک های زنانه غرب و مرکز اروپا متفاوت هستند. به عنوان مثال، هیچ کدام از نمونه های سیبری نشان دهنده انبساط شکم نیستند، همان طور که در نمونه های اروپایی اصلی مشاهده می شود و از آنجا که سینه ها اغلب وجود ندارند، تعداد کمی از پیکرک ها شواهد کافی برای تعریف جنسیت به عنوان زن دارند. به طور قطعی تر، تقریباً نیمی از آن ها دارای جزئیات چهره (بین بینی صاف، چشم های تنگ و دهان) هستند، چیزی که در پیکرک های ونوس اروپایی مشاهده نمی شود. بسیاری از آن ها همچنین به نظر می رسد که لباس پوشیده اند، با کلاه هایی که به وضوح در ونوس بورت قابل مشاهده هستند، چیزی که در ونوس های اروپایی وجود ندارد. نزدیک ترین سایت اروپایی برای پیکرک های ونوس، کوستیونکی است و تحقیقات در حال انجام است تا ارتباطاتی با مال تا پیدا شود.
ونوس ساوینیانو () پیکرک های ونوس ساخته شده از سنگ سبز نرم (زیرگروه سرپانتین) است که به پارینه سنگی زبرین بازمی گردد. این پیکرک در سال ۱۹۲۵ در نزدیکی ساوینیانو سول پانارو در استان مودنا، ایتالیا کشف شد. این پیکرک با ارتفاع، عرض، و عمق و وزنی برابر با ، یکی از بزرگ ترین ونوس های شناخته شده در میان حدود ۱۹۰ ونوس متعلق به دوره پارینه سنگی زبرین در اروپا و سیبری محسوب می شود. با تاریخ گذاری پیشنهادی بین ۲۵٬۰۰۰ تا ۲۰٬۰۰۰ سال پیش، این پیکرک یکی از نخستین جلوه های هنر در ایتالیا محسوب می شود. تاریخچه. این پیکرک در سال ۱۹۲۵ توسط یک کشاورز به نام اولیندو زامبلی، که در حال کندن زمین در حوالی اصطبل خود در منطقه "Prà Martino"، تحت فرازیونه "Mulino"، که خود بخشی از کومونه ساوینیانو سول پانارو است، کشف شد. او پیکرک را در عمق حدود در میان رسوبات فرایندهای رودخانه ای متعلق به پلیستوسن پسین یافت. زامبلی پس از تمیز کردن این «سنگ قدیمی»، علی رغم توصیه همسرش برای دور انداختن آن، آن را نگه داشت. در نهایت، او پیکرک را به یک نقاش و مجسمه ساز محلی، جوزپه گراتزیوسی، نشان داد که اهمیت این کشف را درک کرد و توانست آن را در ازای دویست کیل
وگرم انگور از کشاورز دریافت کند. گراتزیوسی سپس این پیکرک را به پسرش، پائولو گراتزیوسی، که در آن زمان دانشجوی باستان شناسی بود، نشان داد. پائولو مقاله ای در مورد این پیکرک منتشر کرد. در سال ۱۹۲۶، جوزپه گراتزیوسی این پیکرک را به موزه ملی پیشاتاریخ و قوم نگاری پیگورینی در رم اهدا کرد، جایی که هنوز هم در آن نگهداری می شود. یک نسخهٔ کپی از این پیکرک در "Museo della Venere e dell'Elefante" در ساوینیانو سول پانارو نگهداری می شود. پیکرک اصلی از ۵ آوریل تا ۴ مه ۲۰۱۴ به طور موقت برای نمایش در پروژه «ساوینیانو، شهر باستان شناسی» به این شهر امانت داده شد. این نمایشگاه با وجود محدودیت در ساعات بازدید، ۳٬۲۱۵ بازدیدکننده داشت. سبک. این پیکرک به طور کلی دارای شکل دوکی شکل است. مشابه دیگر ونوس های پارینه سنگی، ویژگی های زنانه در آن اغراق شده است: ران ها و باسن بزرگ و شکم، سینه ها و باسن برجسته هستند. سر به شکل مخروطی است، بازوها به سختی مشخص شده اند و فاقد دست، پا و شانه است. پشت آن فرورفته است. در برخی نقاط، هنوز آثار کمی از رنگ اخرایی دیده می شود. تاریخ گذاری. این پیکرک پس از کشف تمیز شد، بنابراین تمامی آثار ارگانیکی که می
توانستند برای تاریخ گذاری گاه شناختی مورد استفاده قرار گیرند، از بین رفتند. به همین دلیل، تاریخ گذاری آن از ابتدا بحث برانگیز بوده و تنها از طریق مقایسه با دیگر پیکرک ها امکان پذیر است. با توجه به این مقایسه ها، اکنون عموماً پذیرفته شده که ونوس ساوینیانو متعلق به فرهنگ باستان شناختی گراوتیان بوده و تاریخ آن در حدود ۲۵٬۰۰۰ تا ۲۰٬۰۰۰ پیش از امروز تخمین زده می شود. بااین حال، برخی منابع تاریخ گذاری زودتری تا حدود ۲۸٬۰۰۰ BP را پیشنهاد کرده اند، در حالی که برخی دیگر تاریخ دیرتری را مطرح می کنند. در نخستین مطالعه خود در سال ۱۹۲۵، پائولو گراتزیوسی این پیکرک را به پارینه سنگی زبرین نسبت داد. این نتیجه برخلاف نظر غالب آن زمان بود که بسیاری از دانشگاهیان ایتالیایی معتقد بودند هیچ دورهٔ پارینه سنگی زبرین در ایتالیا وجود نداشته و گذار مستقیم از موستری به دوران نوسنگی رخ داده است. گروهی از باستان شناسان به رهبری اوگو آنتونیلی، مدیر موزه پیگورینی، با مقایسه این پیکرک با دیگر ونوس های دوران نوسنگی، نتیجه گرفتند که ونوس ساوینیانو نیز متعلق به نوسنگی است. اما تجزیه و تحلیل های بعدی در سال ۱۹۳۵ نشان داد که این پیکرک «قطعاً پار
ینه سنگی» است.
ونوس براسمپوی (فرانسوی: "la Dame de Brassempouy"، ، به معنای «بانوی براسمپوی»، یا "Dame à la Capuche"، «بانوی کلاه دار») یک پیکرهٔ عاجی از پارینه سنگی زبرین است که به نظر می رسد در زمانی نامشخص از یک تندیس بزرگ تر شکسته شده باشد. این اثر در سال ۱۸۹۴ در غاری در براسمپوی، فرانسه کشف شد. این تندیس که حدود ۲۵٬۰۰۰ سال قدمت دارد، یکی از نخستین نمایش های واقع گرایانهٔ چهرهٔ انسان به شمار می رود. کشف. براسمپوی روستایی کوچک در دپارتمان های فرانسه در لاند واقع در جنوب غربی فرانسه است. دو غار نزدیک این روستا که ۱۰۰ متر از یکدیگر فاصله دارند، از نخستین مکان های پارینه سنگی بودند که در فرانسه کاوش شدند. این غارها با نام های "Galerie des Hyènes" («نگارخانهٔ کفتارها») و "Grotte du Pape" («غار پاپ») شناخته می شوند. ونوس براسمپوی در سال ۱۸۹۴ در غار پاپ کشف شد و همراه با دست کم هشت تندیس انسان دیگر یافت شد. به نظر می رسد این مجسمه ها نمونه هایی از کارهای ناتمام باشند، گویی هنرمند یا هنرمندان هم زمان چندین پیکره را تراشیده اند. نخستین کاوش در غار پاپ در سال ۱۸۸۱ توسط پی.ای. دوبالن انجام شد و پس از آن ژ. دو لاپورتری و ادوارد پیت
(۱۸۲۷–۱۹۰۶) از سال ۱۸۹۴ به کاوش ادامه دادند. از آنجا که روش های کاوش باستان شناسی در آن زمان تازه در حال توسعه بودند، کاوشگران به چینه شناسی مکان چندان توجهی نکردند. در سال ۱۸۹۲، این مکان توسط گروهی از اعضای انجمن فرانسوی برای پیشرفت علم "(Association française pour l’avancement de la science)" غارت و به شدت تخریب شد، تا جایی که بازسازی دقیق آن تقریباً غیرممکن گردید. با این حال، پیت لایه هایی را شناسایی کرد که به اواخر و میانهٔ دورهٔ سولوترین نسبت داده شدند. او پایین ترین لایه های دست یافته را عاجی («رنگ پریده یا سفید مانند عاج») نامید، چرا که این بخش ها سرشار از آثار ساخته شده از عاج بودند. بررسی های مدرن در این مکان زیر نظر آنری دلپورت در سال های ۱۹۸۱ تا ۲۰۰۰ انجام شد. در سال ۱۸۹۴، یکی از این لایه ها که امروزه به عنوان گراوتیان شناخته می شود، چندین قطعهٔ پیکره از جمله «بانوی کلاه دار» را دربرداشت. پیت این تندیس ها را مشابه نمایش های حیوانی دورهٔ مگدالنین دانست و یک گاه شناسی فرضی ارائه کرد که بعدها توسط آبه بریل رد شد. توصیف. ونوس براسمپوی از ماموت عاج تراشیده شده است. به گفته باستان شناس پل بان، این سر «ب
دون مشخصه جنسی است، اگرچه معمولاً آن را 'ونوس' یا 'بانو' می نامند». این سر ۳٫۶۵ سانتی متر ارتفاع، ۲٫۲ سانتی متر عمق و ۱٫۹ سانتی متر عرض دارد. در حالی که پیشانی، بینی و ابروها به صورت برجسته تراشیده شده اند، دهان در آن دیده نمی شود. یک ترک عمودی در سمت راست صورت، نتیجه ساختار داخلی عاج است. بر روی سر الگویی شطرنجی با دو سری برش کم عمق متقاطع ایجاد شده است که به عنوان یک کلاه گیس، کلاهی با تزیینات هندسی یا صرفاً نمایشی از موی بافته شده در سبک کورنروز تفسیر شده است. رندال وایت در "Journal of Archaeological Method and Theory" (دسامبر ۲۰۰۶) مشاهده کرده است که «این پیکره ها در بستری فکری و اجتماعی-سیاسی استعماری ظاهر شدند که تقریباً به مسائل نژادی وسواس داشت». اگرچه سبک نمایش اساساً واقع گرایانه است، اما نسبت های سر دقیقاً با هیچ یک از جمعیت های انسانی گذشته یا حال حاضر مطابقت ندارد. وایت ادعا کرده است که از اواسط قرن بیستم، نگرانی های تفسیری از نژاد به زن بودگی و باروری تغییر یافته است. تاریخ گذاری. با این که این سر آن قدر زود کشف شد که امکان بررسی دقیق زمینه آن وجود نداشت، پژوهشگران توافق دارند که ونوس براسمپوی م
تعلق به یک فرهنگ مادی در دوران پارینه سنگی زبرین، یعنی گراوتیان (۲۹٬۰۰۰–۲۲٬۰۰۰ پیش از امروز) است. به طور دقیق تر، این پیکره به دوره گراوتیان میانه، با نوایلز بورین در حدود ۲۶٬۰۰۰ تا ۲۴٬۰۰۰ پیش از امروز، تاریخ گذاری شده است. این پیکره تقریباً هم عصر با دیگر پیکرک های ونوس در دوران پارینه سنگی، مانند ونوس لسپوگ، ونوس دولنی ویستونیتسه، ونوس ویلندورف و غیره است. با این حال، آنچه این پیکره را متمایز می سازد، واقع گرایی در نمایش آن است. دیگر نمایش های چهره های زنانه در همین دوره شامل از دولنی ویستونیتسه (حدود ۲۶٬۰۰۰ پیش از امروز) و ونوس های دارای چهره از فرهنگ مال تا (سیبری، ۲۴٬۰۰۰ پیش از امروز) هستند.
مکسول ریچارد بنت(انگ : Maxwell Richard Bennett، متولد ۱۹ فوریه ۱۹۳۹) یک دانشمند علوم اعصاب استرالیایی است که در زمینه عملکرد سیناپس ها تخصص دارد. زندگی. مکس بنت دانش آموز "کالج کریستین برادرز" در "سنت کیلدا" بود و در سال ۱۹۵۹م، تحصیلات کارشناسی خود را در رشته مهندسی برق و فیزیک در دانشگاه ملبورن به پایان رساند. او در همان زمان انجمن آتنی را بنیان نهاد که به مطالعه و درک آثار افلاطون، ارسطو و ویتگنشتاین اختصاص داشت. علاقه او به مغز و ذهن، او را به پژوهش های تحصیلات تکمیلی در زمینه زیست شناسی و سیناپس ها (۱۹۶۳–۱۹۶۶) سوق داد. در سال ۱۹۶۸، وی به عنوان مدرس فیزیولوژی در دانشگاه سیدنی مشغول به کار شد. در سال ۱۹۸۰، او اولین و بزرگ ترین مرکز برتری پژوهشی را از میان ۱۰ مرکز برتر که توسط دولت استرالیا در تمام رشته های دانشگاهی تأسیس شده بود، دریافت کرد. پس از آن، او به مقام پرسونال چیر ارتقا یافت که دومین مورد در تاریخ دانشگاه بود و سپس به عنوان استاد علوم اعصاب منصوب شد. در سال ۲۰۰۰، او به عنوان اولین کرسی دانشگاهی انتخاب شد که برای تحقیقاتی با شناخت بین المللی و برجسته اعطا می شود. در سال ۲۰۰۳، او به عنوان مدیر بنیان
گذار مؤسسه تحقیقات مغز و ذهن در سیدنی منصوب شد، سمتی که تا سال ۲۰۱۴ و در ۷۵ سالگی همچنان در اختیار داشت. علوم اعصاب. پس از فارغ التحصیلی در رشته مهندسی برق در سال ۱۹۶۳م، و آغاز تحقیقات تحصیلات تکمیلی در زیست شناسی، بنت کشف کرد که پارادایم پذیرفته شده برای نزدیک به ۵۰ سال که تنها دو انتقال دهنده عصبی، نورآدرنالین و استیل کولین وجود دارند، نادرست است و حداقل دو انتقال دهنده دیگر نیز وجود دارند. این انتقال دهنده های غیر آدرنرژیک و غیر کولینرژیک (NANC) بر روی سلول های عضلانی صاف تأثیر می گذارند و از طریق ورود یون های کلسیم پتانسیل های عملی تولید می کنند که اولین بار توسط او شناسایی شد. در سال های بعد، بنت و همکارانش سازوکار انتقال NANC را که شامل پورین ها، نوروپپتیدها و نیتریک اکسید است، روشن کردند. در سال ۱۹۷۲، او کشف کرد که پایانه های عصبی آسیب دیده، به طور دقیق در همان محل روی یک سلول عضلانی مخططبازسازی می شوند، که نشان دهنده وجود مولکول های تشکیل دهنده سیناپس روی سلول های عضلانی است. در سال ۲۰۰۱، بنت و همکارانش نشان دادند که پس از ایجاد یک پایانه عصبی، سلول های گلیالی غلاف دار می توانند در عرض چند دقیقه شکل
گیری سیناپس های جدید را بر روی سلول های عضلانی بالغ هدایت کنند. در سال ۲۰۰۷، او مشاهده کرد که سلول های میکروگلیای مغز می توانند امواج کلسیمی را هدایت کنند که از طریق آزادسازی انتقال دهنده های NANC (پورین ها) واسطه می شوند. این کشف، زمینهٔ جدیدی را در مطالعه تعامل سیستم ایمنی و سیستم عصبی در سطح سیناپس گشود. تاریخ و فلسفه علوم اعصاب. موضوع اصلی کارهای فلسفی بنت این است که دانشمندان علوم اعصاب در استفاده از زبان دچار سوءبرداشت شده اند، زیرا آن ها توانایی های روان شناختی ما مانند تفکر، حافظه و ادراک را به مغز نسبت می دهند. در حالی که از نظر او، این فرد صاحب مغز است که این ویژگی ها را داراست، نه خود مغز. مغز تنها ابزاری ضروری برای بیان این توانایی هاست. بنت و همکارش پیتر هکر این اشتباه را مغالطه جزء و کل می نامند. روشن کردن این سوءبرداشت ها تأثیر عمیقی بر درک ما از خودمان دارد. در پژوهش های تاریخی اش، بنت تکامل ایده های مربوط به عملکرد بخش های مختلف مغز و سازمان دهی آن ها را از زمان ارسطو تا به امروز دنبال کرده است. او استدلال می کند که ایده های بنیادی در این حوزه از ترکیب تحقیق علمی، تعصبات و گاه حتی غیرعقلانیت
پدید می آیند. او همچنین نشان می دهد که چگونه فرضیه های مناسب دربارهٔ عملکرد مغز، اغلب برای مدت طولانی کنار گذاشته می شوند و جای خود را به فرضیه های کمتر منطقی می دهند. یکی از این فرضیه های نادرست، این باور است که عملکرد مغز را می توان به طور مستقل از رفتار انسان بررسی کرد. در حالی که بنت معتقد است که رفتار (در معنای گسترده) زیربنای تمام مطالعات مربوط به ویژگی های انسانی است، چه در علوم اعصاب و چه در سایر حوزه ها. آثار و نقدهای او بر علوم اعصاب شناختی از مهم ترین کتاب های او در این زمینه می توان به موارد زیر اشاره کرد: در سال های اخیر، بنت بر نقد "مغالطه مدولار" در علوم اعصاب تأکید کرده است. او استدلال می کند که نه تنها نباید توانایی های روان شناختی را به مغز نسبت داد، بلکه نسبت دادن این توانایی ها به بخش های خاصی از مغز نیز اشتباه است. او همچنین نشان می دهد که علوم اعصاب شناختی، این توانایی ها را در قالب جعبه های به هم پیوسته نمایش می دهد که در نهایت به شیءانگاری فرد دارای این توانایی ها منجر می شود. بنت این مشکلات را در کتاب های زیر به تفصیل بررسی کرده است: روان پزشکی عصبی. در سال ۲۰۰۹، بنت و همکارانش به برر
سی عملکرد سیناپس ها در بیماری های روان پزشکی عصبی پرداختند. آن ها برای اولین بار نشان دادند که استرس چگونه منجر به از بین رفتن سیناپس ها در بخش های خاصی از مغز می شود. این پدیده عامل کاهش ماده خاکستری در بیماران است که از طریق تصویربرداری پرتو مغناطیسی (MRI) مشاهده می شود. محاسبات اولیه بنت، اولین توضیح کمی دربارهٔ چگونگی مصرف انرژی در قشر مغز توسط فعالیت سیناپسی و هدایت ایمپالس های عصبی را ارائه کرد. به دنبال این کار، او یک مدل کمی از چگونگی تأثیر تخریب مسیرهای عصبی در مغز مبتلایان به اسکیزوفرنی بر عملکرد سیناپس های ماده خاکستری و در نتیجه کاهش انرژی قشری ارائه داد.
ونوس هوله فلس () (که با نام ونوس شلکلینگن نیز شناخته می شود؛ در آلمانی به صورت "") یک پیکرک های ونوس متعلق به پارینه سنگی زبرین است که از عاج ماموت ساخته شده و در سال ۲۰۰۸ در هوله فلس، غاری در نزدیکی شلکلینگن، آلمان کشف شد. این منطقه بخشی از غارها و هنر عصر یخبندان در یورای شوابن، یکی از میراث جهانی یونسکو است. این پیکره بین ۴۲٬۰۰۰ تا ۴۰٬۰۰۰ سال پیش قدمت دارد و به دوران اولیه اوریگنیشن، در آغازین دوره پارینه سنگی زبرین تعلق دارد که با نخستین حضور انسان کرومانیون در اروپای دوران پارینه سنگی مرتبط است. این پیکره قدیمی ترین نمونهٔ بی چون وچرای به تصویر کشیدن یک انسان است. از نظر هنر تجسمی، تنها مرد شیری که دارای ویژگی های زومورفیک (جانورریخت) است، احتمالاً قدیمی تر از آن باشد. ونوس هوهل فلس در موزه پیشاتاریخ بلاوبویرن () نگهداری می شود. زمینه. منطقه آلپ شوابن در آلمان دارای غارهای متعددی است که آثار عاجی بسیاری مربوط به دوران پارینه سنگی زبرین را در خود جای داده اند. تاکنون حدود ۲۵ شیء در این منطقه کشف شده اند که از جمله می توان به پیکره مرد شیری در هولنشتاین-استادل، با قدمتی حدود ۴۰٬۰۰۰ سال و یک ساز عاجی کشف شد
ه در گایسنکلوسترل با قدمت ۴۲٬۰۰۰ سال اشاره کرد. این منطقه کوهستانی در بادن-وورتمبرگ واقع شده و از جنوب شرقی به دانوب، از شمال غربی به نکار (رود) و از جنوب غربی به جنگل سیاه منتهی می شود. تمرکز شواهد مربوط به مدرنیته رفتاری کامل، شامل هنر تجسمی و موسیقی، در میان انسان های ساکن این منطقه در ۳۰٬۰۰۰ تا ۴۰٬۰۰۰ سال پیش، در سطح جهانی بی نظیر است. کاشف این آثار، باستان شناس نیکلاس کونارد، گمان می برد که حاملان فرهنگ اوریگنیشن در آلپ شوابن، نه تنها مبدع هنر تجسمی و موسیقی، بلکه شاید نخستین مذهب پارینه سنگی نیز بوده اند. در فاصله ۷۰ سانتی متری از پیکره ونوس، تیم کونارد یک فلوت ساخته شده از استخوان کرکس را نیز یافت. سایر اشیای کشف شده از همان لایه غار شامل قطعات ابزارسازی سنگی، استخوان های کارشده و عاج حکاکی شده و همچنین بقایای تارپان، گوزن شمالی، خرس غارنشین، ماموت پشمالو و بز کوهی آلپ بودند. کشف. کشف ونوس هوهله فلس توسط تیم باستان شناسی به سرپرستی نیکلاس جی. کونارد از دپارتمان پیشاتاریخ و بوم شناسی کواترنر در دانشگاه توبینگن، تاریخ کهن ترین هنر فیگوراتیو شناخته شده انسانی را چندین هزاره به عقب برد، و نشان داد که آثار
هنری در سراسر دوره اوریگنیشن تولید می شده اند. این پیکره شگفت انگیز کهنی در سپتامبر ۲۰۰۸ در غاری به نام "" (آلمانی شوابی برای «سنگ توخالی») در نزدیکی شلکلینگن، در حدود غرب اولم (شهر), بادن-وورتمبرگ، در جنوب غربی آلمان، توسط تیمی از دانشگاه توبینگن به سرپرستی نیکلاس کونارد، استاد باستان شناسی کشف شد و یافته آن ها در "نیچر" گزارش شد. پیکره در تالار غار، در حدود از ورودی و زیر سطح کنونی زمین یافت شد. در نزدیکی آن، یک فلوت پارینه سنگی متعلق به حدود ۴۲٬۰۰۰ سال پیش نیز کشف شد که قدیمی ترین موسیقی پیشاتاریخ تأییدشده است. در سال ۲۰۱۵، این تیم دو قطعه دیگر از عاج ماموت تراشیده شده را معرفی کرد که به عنوان بخش هایی از یک پیکره زنانه دوم شناسایی شده اند. توصیف. این پیکره از ماموت پشمالو تراشیده شده و به چندین قطعه شکسته که شش مورد از آن ها بازیابی شده است، در حالی که بازو و شانه چپ آن همچنان مفقودند. به جای سر، پیکره دارای برآمدگی سوراخ داری است که احتمالاً برای آویختن به عنوان آویز استفاده می شده است. تفسیر. کاشف این پیکره، مردم شناس نیکلاس کونارد، اظهار داشت: «این [پیکره] دربارهٔ جنسیت و تولیدمثل است… [و] تصویری فوق ا
لعاده قوی از ذات زنانگی ارائه می دهد». مردم شناس پل ملارس از دانشگاه کمبریج پیشنهاد کرده است که—بر اساس معیارهای امروزی—این پیکره «می تواند در مرز پورنوگرافی قرار گیرد». مردم شناسان دانشگاه ویکتوریا ولینگتون پیشنهاد کرده اند که چنین پیکره هایی نمایش زیبایی نبوده، بلکه نمادی از «امید به بقا و طول عمر، در میان جوامعی که از تغذیه مناسب برخوردار بوده و از نظر تولیدمثل موفق بوده اند» بوده است، که بازتاب دهندهٔ تفسیر متعارف این نوع پیکره ها به عنوان نمایشگر یک ایزدبانوی باروری است.
نبرد ۲۰۰۶ عیتا الشعب نبردی در جریان جنگ لبنان در سال ۲۰۰۶ رخ داد، زمانی که نیروهای دفاعی اسرائیل و مقاومت اسلامی، شاخه مسلح حزب الله، بر سر شهر عیتا الشعب در جنوب لبنان جنگیدند. نبرد با حمله برون مرزی حزب الله در سال ۲۰۰۶ آغاز شد. پس از تهاجم ناموفق اسرائیل بلافاصله پس از حمله برون مرزی، این شهر به مدت دو هفته و نیم مورد بمباران شدید هوا و توپخانه قرار گرفت. نبرد زمینی برای آیت الشعب حدود دو هفته از اواخر ژوئیه تا اواسط اوت به طول انجامید. ارتش اسرائیل پنج تیپ مستقر کرد. تخمین زده می شود که نیروهای حزب الله در شهر متشکل از کمی بیش از نیمی از گروهان باشد. با این حال ارتش اسرائیل نتوانست شهر را تصرف کند و تلفات نسبتاً سنگینی در این روند متحمل شد. منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Ayta_ash-Sha%27b