Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه با تیمی که به بالت آزول معروف بود، بازیکنان بزرگی مانند آلفردو دی استفانو، آدولفو پدرنرا، نستور روسی، خولیو کوزی، آنتونیو "مستریکو" باز، هوگو ریس، رینالدو مورین و دیگر چهره های آرژانتین عمدتا از ریور پلاته حضور داشتند. به لطف فوتبال فوق العاده ای که این بازیکنان در زمین نشان دادند، میلوناریوس توسط چندین رسانه در آمریکای جنوبی و اروپا به عنوان بهترین تیم جهان در اوایل دهه ۱۹۵۰ معرفی شد. در سال ۱۹۵۱، کلمبیا توسط فیفا به دلیل جذب بازیکنان بین المللی بدون پاس تعلیق شد. تیم ها مجبور شدند تمام بازیکنان خارج از کشوری را که در مسابقات شرکت کرده بودند از راه های نامنظم بازگردانند. این فرمان خروج دی استفانو را در فوریه ۱۹۵۳، دریافت پیشنهادهایی از بارسلونا و رئال مادرید، که برای برنده شدن در مناقصه این بازیکن آمده بودند، مشخص کرد. تیم ملی کلمبیا نیز به همین دلیل از حضور در جام جهانی فوتبال ۱۹۵۴ محروم شد. جام باشگاه های جهان کوچک. در سال ۱۹۵۲، گروهی از کارآفرینان ورزشی ونزوئلا جام باشگاه های جهان کوچک را ایجاد کردند، رقابتی دوستانه که تیم های پیشرو اروپایی و آمریکای جنوبی را گرد هم می آورد. میلوناریوس برای شرکت در نسخه
های ۱۹۵۲ و ۱۹۵۳ دعوت شد. در اولین حضور خود، این تیم با هفت امتیاز پشت سر رئال مادرید (دو تساوی ۱–۱) و بوتافوگو برزیل (۴–۴ مساوی و شکست ۰–۲) به پایان رسید. این مسابقات در یک طرح دو دور برگزار شد و میزبان آن، لاساله ونزوئلا بود (دو برد ۴–۱ و ۵–۱). در حضور خود در سال ۱۹۵۳، این تیم با ۷ امتیاز، بالاتر از ریور پلاته آرژانتین (۵–۱ برد و تساوی ۱–۱) و راپید وین اتریش (دو برد ۲–۱ و ۴–۰) قهرمان بدون شکست شد. این تورنمنت دوستانه توسط برخی به عنوان سلف جام بین قاره ای شناخته می شود که اکنون به عنوان جام باشگاه های جهان فیفا شناخته می شود، اگرچه معادل آن نیست. دهه ۲۰۰۰. زمانی که خوان کارلوس اوسوریو، دستیار سرمربی سابق منچستر سیتی، به عنوان سرمربی جدید میلوناریوس منصوب شد، میلوناریوس پیشرفت بیشتری داشت، که باعث شد باشگاه به مقام سوم در مرحله لیگ جام موستانگ و رتبه پنجمین در کل عملکرد سال برسد. این باشگاه بار دیگر وارد جام سودامریکانا شد، در حالی که وضعیت مالی تیم نیز بهبود قابل توجهی داشت. در ژوئیه ۲۰۰۷، اوسوریو میلوناریوس را برای مدیریت تیم آمریکایی شیکاگو فایر ترک کرد و مارتین لاسارته جایگزین او شد. پس از یک دوره کوتاه،
اما بسیار ناموفق با لاسارته، میلوناریوس ماریو وانمراک آرژانتینی را به عنوان سرمربی جدید خود استخدام کرد. تحت هدایت وانمراک، میلوناریوس دوباره شروع به درخشش کرد، به ویژه در کوپا سودامریکانا ۲۰۰۷، جایی که آنها چندین تیم قدرتمند، به ویژه قهرمان برزیل، سائوپائولو را در یک چهارم نهایی، به لطف دو گل ریکاردو سیسیلیانو حذف کردند. اگرچه آنها در مسابقات محلی عملکرد کمتر چشمگیرتری داشتند. دهه ۲۰۱۰. با مشکلات مالی و بدون عناوین مهم در دهه گذشته، باشگاه سرانجام روند ورشکستگی را آغاز کرد که منجر به خرید آن توسط جامعه ای متشکل از حدود ۴،۰۰۰ هوادار، آزول و بلانکو اس ای شد. این حرکت همچنین به معنای تغییر در بازی بود؛ سبکی که با استخدام ریچارد پائز سرمربی ونزوئلا آغاز شد. این تغییر چه از نظر مالی و چه در رابطه با مسابقات قهرمانی موفقیت آمیز بوده است. با مربیگری پائز، این تیم توانست پس از پیروزی در هر دو بازی مقابل بویاکا چیکو، قهرمان تورنمنت جام حذفی کلمبیا ۲۰۱۱ شود و به این ترتیب در جام سودامریکانا ۲۰۱۲ قرار گرفت. در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۲، تایید شد که هرنان تورس سرمربی جدید خواهد بود. در جام سودامریکانا، این تیم بسیار موفق بود و پس ا
ز حذف اینتی گاز، گوارانی، پالمیراس و گرمیو برزیلی به نیمه نهایی رسید و توسط نایب قهرمان آن دوره، تیگره حذف شد. در ادامه، میلوناریوس یک شکست شرم آور ۸–۰ مقابل رئال مادرید در یک بازی دوستانه برای بزرگداشت آلفردو دی استفانو را نیز تجربه کرد. علیرغم شکست، این تیم در مرحله اول در مسابقات کلمبیا عالی بازی کرد و به عنوان بهترین تیم به پلی آف طبقه بندی شد. پس از یک سری مسابقات بسیار دشوار، این تیم به فینال رسید که قرار بود در مقابل ایندپندینته مدلین بازی کند. اولین بازی در مدلین انجام شد و با تساوی ۰–۰ به پایان رسید. بازی نهایی در ۱۶ دسامبر ۲۰۱۲ در بوگوتا برگزار شد و با نتیجه ۱–۱ به پایان رسید، بنابراین نتیجه باید توسط ضربات پنالتی مشخص می شد. دروازه بان دلگادو موفق شد شوت نهایی را متوقف کند و میلوناریوس چهاردهمین قهرمانی خود را به دست آورد، اولین عنوان قهرمانی حرفه ای لیگ سری آ در حدود ۲۴ سال. به عنوان قهرمان فینالیزاسیون ۲۰۱۲، میلوناریوس به جام لیبرتادورس ۲۰۱۳ راه یافت، جایی که در مرحله دوم مقابل سن خوزه بولیوی، تیخوانای مکزیکی و کورینتیانس برزیل بازی کرد. با مربیگری ریکاردو لوناری، میلوناریوس سال ۲۰۱۵ را با سه پیر
وزی خانگی مقابل پاتریوتاس، کوکوتا دپورتیوو و کورتولوآ آغاز کرد. در همین حال، اولین بازی آنها در جام حذفی کلمبیا با شکست مقابل لا اکویداد رقم خورد. در لیگ فینالیزاسیون ۲۰۱۷، میلوناریوس پس از شکست دادن سانتا فه در یک فینال که در پایان نیمه دوم ۲ گل مشاهده شد، به عنوان قهرمانی خود دست یافت.
چرخ ریسک کاکل خاکستری ، گونه ای از پرندگان از خانواده چرخ ریسکان است. در کوهپایه های هیمالیا و جنوب مرکزی چین یافت می شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل های معتدله و جنگل های کوهستانی نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری است.
خورخه مانیسرا (; – ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ناسیونال، باشگاه فوتبال فلامینگو و باشگاه فوتبال سرو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
اوراسیو تروچه (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ریور پلاته، باشگاه فوتبال اتلتیکو هوراکان، باشگاه فوتبال پنیارول، باشگاه فوتبال ناسیونال (اروگوئه)، باشگاه فوتبال آلمانیا آخن، و باشگاه فوتبال سرو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
نستور چونتسالوس (; – ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پنیارول اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
خوسه اوروسمندی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ایندپندینته، باشگاه ورزشی دفنسور، باشگاه ورزشی اینترناسیونال، و باشگاه فوتبال ناسیونال (اروگوئه) اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
امیلیو آلوارس (; – ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ناسیونال (اروگوئه) اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
نلسون دیاس (; – ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پنیارول، باشگاه فوتبال میلوناریوس، باشگاه ورزشی اتلتیکو جونیور، و باشگاه فوتبال مونته ویدئو واندررز اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
روبرتو سوسا (؛ ۱۴ ژوئن ۱۹۳۵ – ۲۷ ژوئن ۲۰۰۸) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ناسیونال (اروگوئه) و باشگاه فوتبال یونیورسیداد شیلی اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
دومینگو پرس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ناسیونال (اروگوئه) و باشگاه فوتبال ریور پلاته اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
والتر تایبو (; – ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اتلتیکو هوراکان، باشگاه فوتبال پنیارول، باشگاه فوتبال ناسیونال، و باشگاه فوتبال مونته ویدئو واندررز اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
لوئیس راموس (؛ ۹ اکتبر ۱۹۳۹ – ۱۴ مارس ۲۰۲۱) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ناسیونال (اروگوئه) اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
اکتور سیلوا (; – ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی پورتوگیزا، باشگاه فوتبال دانوبیو، باشگاه فوتبال پالمیراس، باشگاه فوتبال ال دی یو کیتو، باشگاه فوتبال پنیارول، و باشگاه فوتبال سرو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
میلتون ویرا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پنیارول، باشگاه فوتبال ناسیونال (اروگوئه)، باشگاه فوتبال بوکا جونیورز، باشگاه فوتبال المپیاکوس، و باشگاه فوتبال آ. ا. ک آتن اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
باشگاه فوتبال لا ساله یک باشگاه فوتبال در کاراکاس، ونزوئلا است. این تیم دو بار در لیگ دسته اول فوتبال ونزوئلا قهرمان شده است.
پدرو آرایا تورو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل شیلی است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال یونیورسیداد شیلی و باشگاه فوتبال اطلس اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
اوگو برلی (; – ) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی آئوداکس ایتالیانو اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
لوئیس ایساگیره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال یونیورسیداد شیلی اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
اومبرتو دونوسو (; – ) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال یونیورسیداد شیلی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
اومبرتو کروس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کولو-کولو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
آدان گودوی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال یونیورسیداد کاتولیکا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
آلبرتو فویلیو (؛ ۲۲ نوامبر ۱۹۴۰ – ۲۳ ژوئن ۲۰۱۸) بازیکن فوتبال فرانسوی تبار اهل شیلی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لیل و باشگاه فوتبال یونیورسیداد کاتولیکا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
روبرتو هوج (; – ) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال تیگرس اونال، باشگاه فوتبال یونیورسیداد شیلی، و باشگاه فوتبال آمریکا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
اورلاندو رامیرس (; – ) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال یونیورسیداد کاتولیکا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
ایگناسیو پریتو (؛ زاده ) بازیکن و مربی فوتبال اهل شیلی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لیل، باشگاه فوتبال یونیورسیداد کاتولیکا، و باشگاه فوتبال ناسیونال اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
روبن مارکوس (; – ) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال یونیورسیداد شیلی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
آرماندو توبار (; – ) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال یونیورسیداد کاتولیکا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
اوگو ویانوئوا () ( – ۲۳ ژوئن ۲۰۲۴) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. از باشگاه هایی که در آنها بازی کرده بود می توان به باشگاه فوتبال یونیورسیداد شیلی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
پسوند -از در بیوشیمی برای تشکیل نام آنزیم ها استفاده می شود. رایج ترین روش برای نامگذاری آنزیم ها افزودن این پسوند به انتهای بستر آن آنزیم است، "به عنوان مثال"، آنزیمی که پراکسیدها را تجزیه می کند، پراکسیداز نامیده می شود. آنزیمی که تلومرها را تولید می کند تلومراز نام دارد. گاهی اوقات نام آنزیم ها به جای بسترِ آن ها، از روی عملکردی که دارند، گرفته می شوند، به عنوان مثال آنزیمی که DNA را به رشته ها پلیمریزه (مونتاژ) می کند، Zپلیمراز نامیده می شود. همچنین ترانس کریپتاز معکوس را ببینید. ریشه زبانی. پسوند -از یک libfix مشتق شده از «دیاستاز»، اولین آنزیم شناخته شده است. استفاده از آن در آنزیم هایی که بعداً کشف شد توسط امیل دوکلوکس پیشنهاد شد، با هدف تجلیل از اولین دانشمندانی که دیاستاز را جداسازی کردند.
آلدو والنتینی (; – ) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کولو-کولو اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
باشگاه ورزشی کیگوانچا () یا باشگاه ورزشی لوکوموتیو یک باشگاه ورزشی در شهر سینوئیجو، کره شمالی است که در سال ۱۹۵۶ تأسیس شده است. این تیم در لیگ فوتبال DPR کره (بالاترین سطح لیگ داخلی) بازی میکند و چندین قهرمانی داشته است. برخی بازیکنان این تیم به تیم ملی کره شمالی دعوت شده اند. منابع. https://www.transfermarkt.com/kigwancha-sc/startseite/verein/21509
باشگاه ورزشی آمنوکگانگ () یا باشگاه آمروکگانگ یک باشگاه ورزشی در پیونگ یانگ، کره شمالی است که در ۱۹ سپتامبر ۱۹۴۷ تأسیس شد و یکی از باشگاه های قدیمی و پرافتخار در کشور به شمار می آید. این باشگاه در رشته های مختلف ورزشی فعالیت دارد و به ویژه تیم فوتبال آن شهرت ملی دارد. تاریخچه. باشگاه آمنوکگانگ در ۱۹ سپتامبر ۱۹۴۷ با هدف تربیت ورزشکاران نخبه و توسعه ورزش های تیمی در کره شمالی تأسیس شد. نام باشگاه برگرفته از رودخانهٔ آمروک (Amnok) است که مرز طبیعی بین کره شمالی و چین را تشکیل می دهد. این باشگاه تحت نظارت وزارت امنیت مردم کره شمالی فعالیت می کند و نقش مهمی در ورزش حرفه ای و آماتور کشور دارد. فوتبال. تیم فوتبال آمنوکگانگ یکی از اعضای اصلی لیگ برتر فوتبال کره شمالی است. تیم با استفاده از رنگ های سبز برای لباس خانگی و سفید برای لباس مهمان شناخته می شود. این تیم تاکنون چندین بار در مسابقات لیگ برتر و جام حذفی کره شمالی به مقام قهرمانی یا جایگاه های بالای جدول دست یافته است. ورزشگاه. ورزشگاه خانگی باشگاه با ظرفیت ۱۷٬۵۰۰ نفر در پیونگ یانگ واقع شده است و برای مسابقات لیگ، تمرینات تیم فوتبال و سایر ورزش های باشگاه استفاد
ه می شود. سایر ورزش ها. باشگاه آمنوکگانگ علاوه بر فوتبال، در رشته های زیر نیز فعالیت دارد و در مسابقات ملی و بین المللی شرکت کرده است:
برونو سیلوا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل پرتغال است که در پست هافبک دفاعی بازی می کرد و در حال حاضر مربی است. او بیشتر دوران حرفه ای خود را با باشگاه لیتشوئس گذراند و نماینده این باشگاه در هر سه لیگ اصلی فوتبال پرتغال بود.
سنتز آلدهید استیفن، یک نام واکنش در شیمیست که نخستین بار توسط هنری استفن (OBE/MBE) گزارش شد. این واکنش شامل تولید آلدهیدها (R-CHO) از نیتریل ها (R-CN) با استفاده از قلع(II) کلرید (SnCl2)، اسید کلریدریک (HCl) و سردایش نمک ایمینیوم حاصله ([R-CH=NH2]+Cl−) با آب (H2O) است. در طول سنتز، آمونیوم کلرید نیز تولید می شود. سازوکار. طرح زیر مکانیسم واکنش را نشان می دهد: با افزودن هیدروژن کلرید، نیتریل استفاده شده (1) به نمک مربوطه خود (2) تبدیل می شود. اعتقاد بر این است که این نمک با انتقال تک الکترون توسط قلع(II) کلرید (3a و 3b) کاهش می یابد. نمک حاصله (4) پس از مدتی به صورت آلدیمین قلع کلرید (5) رسوب می کند. هیدرولیز گونه (5) یک همیآمینال (6) تولید می کند که از آن یک آلدهید (7) تشکیل می شود. استخلاف هایی که چگالی الکترون را افزایش می دهند، تشکیل ترکیب اضافی آلدیمین-قلع کلرید را افزایش می دهند. با استخلاف های الکترون کشنده، تشکیل آمید کلرید تسهیل می شود. در گذشته، واکنش با رسوب دادن آلدیمین-قلع کلرید، شستن آن با اتر و سپس هیدرولیز آن انجام می شد. با این حال، مشخص شده است که این مرحله غیر ضروری است و آلدیمین-قلع کلرید ر
ا می توان مستقیماً در محلول هیدرولیز کرد. این واکنش زمانی کارآمدتر است که از نیتریل های آروماتیک به جای آلیفاتیک استفاده شود. با این حال، حتی برای برخی از نیتریل های آروماتیک (مانند 2-سیانوبنزوئیک اسید اتیل استر) نیز بازده می تواند کم باشد. روش سان-مولر. در روش سان-مولر نمک ایمینیوم میانی از واکنش یک آمید PhCONHPh با فسفر پنتاکلرید به دست می آید.
مرسل نبی زاده (۱۳۷۲ – ۲۴ دی ۱۴۰۱ در کابل) سیاستمدار اهل افغانستان و عضو هفدهمین و آخرین دورهٔ مجلس نمایندگان افغانستان بود. مرسل نبی زاده شب ۲۴ دی ۱۴۰۱ به همراه یک محافظ خود در منزل شخصی واقع در در منطقه احمدشاه بابا پلچرخی مربوط ناحیه دوازده کابل توسط افراد ناشناس با شلیک گلوله به قتل رسید. فعالیت های سیاسی. مرسل نبی زاده، زادهٔ ولسوالی رودات از ولایت ننگرهار افغانستان بود و و در سال ۲۰۱۹ در ۲۶ سالگی وارد آخرین دورهٔ ولسی جرگه شد. او پس از حملهٔ طالان نیز همچنان ساکن کابل بود و چند نهاد غیردولتی ایجاد کرده بود. نبی زاده، منتقد سیاست های طالبان و فشار آنان بر زنان افغان بود. وی پیش از عضویت در مجلس نمایندگان سر معلم یکی مکتب خصوصی بود. در دو دوره ی اخیر، از مردم ولایت لغمان در پارلمان حکومت پیشین کشور نماینده گی کرده است. ترور. در شامگاه ۲۴ دی ۱۴۰۱، مرسل نبی زاده توسط افراد ناشناس ترور شد . بادیگارد وی نیز در این حمله کشته شد و برادرش زخمی شد. مادر وی در مصاحبه با طلوع نیوز گفت: علت ترور. سیاست مداران افغانستان مرگ مرسل را ناشی از دو علت می دانند. وی علاوه بر مشکلات سیاسی مشکلات خانوادگی نیز داشت و طور دقیق م
علوم نیست که مشکل از طرف خانوادهٔ نبی زاده بوده یا از طرف همسر سابقش؛ اما کشمکش های خانواده گی از دیر زمانی میان دو خانواده وجود داشته است. علت دوم آن سیاسی است. پس از تسلط طالبان بر افغانستان در ۲۴ ماه اسد پارسال بسیاری از اعضای مجلس نمایندگان افغانستان را ترک کردند، اما مرسل نبی زاده و شمار دیگری از اعضای پیشین مجلس نمایندگان در کابل ماندند. براساس گزارش های منتشر شده از سوی رسانه ها، پس از حاکمیت گروه طالبان قتل های مرموز زنان به گونه های مختلف در سراسر کشور افزایش یافته است. گفته می شود نبود حکومت پاسخگو و عقده های شخصی و فساد امنیتی و سیاسی دست به دست هم داده شهروندان افغانستان را به یک جغرافیایی نا امن مبدل ساخته که دوست و دشمن قابل تفکیک نیست. واکنش ها. شماری از کاربران فضای مجازی و فعالان، ترور وی را هدفمند خواندند.
باشگاه فوتبال اتلتیکو پلاتینزه یک باشگاه ورزشی آرژانتینی است که در فلوریدا، بوئنوس آیرس واقع شده است. نام مستعار باشگاه کالامار (ماهی مرکب) پس از روزنامه نگار پالاسیو زینو است که گفت تیم "مثل یک ماهی مرکب در جوهر خود حرکت می کند". اگرچه این باشگاه میزبان فعالیت های زیادی است، پلاتینزه بیشتر به خاطر تیم فوتبالش شناخته می شود. علیرغم سقوط از لیگ برتر در سال ۱۹۹۹، همچنان در بین ۲۰ تیم برتر جدول لیگ برتر آرژانتین باقی مانده است. پلاتینزه در حال حاضر در لیگ برتر آرژانتین، دسته برتر سیستم لیگ آرژانتین، رقابت می کند. تاریخچه. پلاتینزه در ۲۵ مه ۱۹۰۵ تأسیس شد و از سال ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۴ در دسته دوم بازی کرد و از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۶، زمانی که این تیم سرانجام اولین عنوان خود را در لیگ دسته سوم به دست آورد. این قهرمانی به پلاتینزه اجازه داد در لیگ برتر بازی کند. این باشگاه در اواخر دهه ۱۹۷۰ به جایگاه فرقه دست یافت زیرا آنها بارها و بارها از طریق یک سری "معجزه های روز آخر" از سقوط خودداری کردند. تا اینکه سرانجام در سال ۱۹۹۹ تسلیم سقوط شدند. این آغاز یک نزول شدید شد: پلاتینزه متعاقباً در پایان فصل ۰۲–۲۰۰۱ به دسته سوم منطقه ای، لیگ
دسته دوم سقوط کرد. در ۱۷ مه ۲۰۰۶، پلاتینزه عنوان دوم خود را به دست آورد و به لیگ دسته دوم آرژانتین صعود کرد. اما در ۸ مه ۲۰۱۰ این تیم دوباره به دسته سوم سقوط کرد. در ۲ مه ۲۰۱۸، پلاتینزه پس از کسب عنوان لیگ دسته سوم در پیروزی مقابل باشگاه استودیانتس ده کاسروس، مستقیماً به دسته دوم صعود کرد. در سال ۲۰۲۱، پلاتینزه برای اولین بار در ۲۲ سال پس از شکست استودیانتس ده ریو کوارتو در ضربات پنالتی به لیگ برتر بازگشت.
کریستوفر جی. اسکارور سینیور (؛ زادهٔ ) قاتل محکوم شدهٔ اهل ایالات متحده آمریکا است که بیشتر به خاطر قتل هم بندی های خود جفری دامر، که خود یک قاتل زنجیره ای بود، و جسی اندرسون، یک قاتل دیگر، در مؤسسه اصلاح و تربیت کلمبیا در سال ۱۹۹۴ شناخته شده است. اسکارور برای کتک زدن و وارد کردن جراحات شدید به دامر و اندرسون از یک میلهٔ فلزی به طول استفاده کرد که آن را از یکی از قطعات دستگاه های بدن سازی در اتاق وزنه برداری زندان برداشته بود. او که در سال ۱۹۹۰ به جرم قتل استیو لومان به حبس ابد محکوم شده بود، به دلیل قتل دامر و اندرسون به دو بار حبس ابد دیگر نیز محکوم شد. اوایل زندگی. اسکارور دومین فرزند از میان پنج فرزند والدین خود است و در میلواکی، ویسکانسین زاده و بزرگ شده است. او برای تحصیل به دبیرستان جیمز مدیسون رفت، اما در سال یازدهم از این مدرسه اخراج شد و متعاقباً پس از اعتیاد به الکل و ماری جوآنا، از خانهٔ مادری خود نیز طرد شد. اسکارور در یک برنامهٔ اشتغال زایی از سوی سپاه حفاظت ویسکانسین به عنوان کارآموز نجاری استخدام شد. او گفته است که سرپرست او، ادوارد پتس به او قول داده بود که پس از پایان برنامهٔ آموزشی او ار به
صورت تمام وقت استخدام کند، اما با انفصال خدمت پتس، شغل تمام وقت اسکارور نیز هرگز به واقعیت نپیوست. این موضوع باعث شد تا اسکارور به سوءمصرف الکل روی آورد و در حالت مستی صداهایی را می شنید که او را «انتخاب شده» خطاب می کردند. او بعداً مبتلا به اسکیزوفرنی تشخیص داده شد و گفته شد که از اختلال مسیحا نیز رنج می برد. قتل استیو لومان. در ۱ ژوئن ۱۹۹۰، اسکارور به ادارهٔ برنامهٔ آموزشی سپاه حفاظت ویسکانسین رفت و در آنجا با حضور جان فاین، مدیر مجموعه، و استیو لومان، یکی از کارکنان مواجه شد. اسکارور پس از اجبار لومان به نشستن بر زمین، اسلحه را به سر او نشانه رفت و از فاین درخواست پول کرد. پس از دریافت تنها ۱۵ دلار (برابر با دلار در سال ۲۰۲۱) از او، اسکارور عصبانی شد و یک بار به سر لومان شلیک کرد و او را کشت. به گفتهٔ مقامات، اسکارور پس از آن گفت: «حالا فکر می کنی من شوخی می کنم؟ من پول بیشتری می خواهم.» پس از دو شلیک دیگر به جسد بی جان لومان، فاین در نهایت یک چک ۳٬۰۰۰ دلاری (برابر با دلار در سال ۲۰۲۱) برای اسکارور نوشت. پس از آن که فاین به سمت ماشین خود در خارج از دفتر فرار کرد، اسکارور به او شلیک کرد، اما گلوله ای به فا
ین برخورد نکرد. اسکارور در سال ۱۹۹۲ مجرم شناخته شد و به حبس ابد محکوم شد و به مؤسسه اصلاح و تربیت کلمبیا واقع در پورتیج، ویسکانسین اعزام شد. قتل جسی اندرسون و جفری دامر. دو سال بعد و در صبح ۲۸ نوامبر ۱۹۹۴، اسکارور به همراه دو زندانی دیگر به انجام کاری در زندان گماشته شد: جسی اندرسون، که برای قتل همسر خود دوران حبس را سپری می کرد؛ و جفری دامر، قاتل زنجیره ای آدم خوار، او موظف شده بود تا توالت سالن بدن سازی زندان را تمیز کند. در زمانی که افسران اصلاح این سه نفر را بدون نظارت رها کرده بودند، اسکارور با یک میلهٔ آهنی که از یکی از قطعات دستگاه های بدن سازی در سالن بدن سازی زندان برداشته بود، به جفری دامر حمله کرد؛ او سپس جسی اندرسون را نیز در حمام های زندان با یک دستهٔ چوبی کتک زد. او سپس به سلول خود برگشت و به افسران زندان اطلاع داد: «خدا از من خواست که این کار را بکنم. جسی اندرسون و جفری دامر مرده اند.» هر دو مرد دیگر به واسطهٔ کتک های اسکارور به شدت زخمی شدند. مرگ دامر یک ساعت پس از اعزام او به بیمارستان اعلام شد و اندرسون نیز دو روز بعد و پس از خاموش کردن دستگاه های پشتیبان حیات توسط پزشکان درگذشت. اسکارور پس
از کسب شایستگی کافی برای حضور در جلسهٔ محاکمه، برای قتل دامر و اندرسون به دو حبس ابد دیگر محکوم شد. باور بر این است که اسکارور، دامر و اندرسون را به این دلیل که هردو سفیدپوست بوده اند، و همچنین به دلیل قتل مردان سیاه پوست توسط دامر و چاقو زدن اندرسون به همسرش تا حد مرگ و سپس تلاش برای معرفی دو مرد سیاه پوست به عنوان عاملان حمله، به قتل رسانده است. از اسکارور نقل شده است که: «هیچ یک از کارهایی که سفیدپوست ها با سیاه پوستان می کنند، عادلانه نیست.» پیامدها. در سال ۱۹۹۹، و پس از افتتاح مرکز برنامه ایمن سازی ویسکانسین به این مجموعه منتقل شد. در سال ۲۰۰۱، باربارا کرب، قاضی دادگاه منطقه ای فدرال دستور داد تا اسکارور و حدود ۴۰ نفر دیگر از سایر زندانیان مبتلا به بیماری های روانی جدی از مجموعهٔ ویسکانسین به جای دیگری منتقل شوند. اسکارور پس از آن به مرکز اصلاح و تربیت صدساله در کلرادو منتقل شد. در سال ۲۰۰۵، اسکارور یک شکایت حقوق مدنی فدرال علیه مقامات مرکز برنامهٔ ایمن سازی ویسکانسین ارائه کرد و در آن استدلال کرد که برخلاف حقوق قانونی خود، تحت مجازات ظالمانه و غیرعادی قرار گرفته است. یک قاضی دادگاه منطقه ای شکایت علیه چ
ند نفر از متهمان را رد کرد و حکم داد که اقدامات بقیهٔ مقامات نمی تواند غیرقانونی تلقی شود. اعتراض اسکارور به این تصمیم در سال ۲۰۰۶ نیز موفقیت آمیز نبود. اسکارور بعداً اظهار داشت که در نتیجهٔ قتل دامر و اندرسون، برای ۱۶ سال در سلول انفرادی بوده است. در سال ۲۰۱۲، شخصی به نمایندگی از اسکارور اعلام کرد که او قصد دارد کتابی کامل دربارهٔ قتل دامر بنویسد.
باشگاه ورزشی مورانبونگ () یک باشگاه ورزشی در پیونگ یانگ، کره شمالی است که در سال ۱۹۹۷ تاسیس شده است.
جاناتان آمون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال نورشلان اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال United States men's national under-20 soccer team و ایالات متحده آمریکا بازی کرده است.
آنتونی آمپایپیتاکوونگ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تایلند است که به عنوان هافبک دفاعی بازی می کرد. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سن خوزه ارث کوئیکز، باشگاه فوتبال بوریرام یونایتد، و باشگاه فوتبال بانکوک یونایتد اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال United States men's national under-17 soccer team و تایلند بازی کرده است.
جلیل انیبابا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال نشویل، باشگاه فوتبال اسپورتینگ کانزاس سیتی، باشگاه فوتبال هیوستون دینامو، باشگاه فوتبال نیوانگلند رولوشن، باشگاه فوتبال سیاتل ساندرز، و باشگاه فوتبال شیکاگو فایر اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال United States men's national under-18 soccer team و United States men's national under-20 soccer team بازی کرده است.
برایان سیلوستر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ونکوور وایتکپس و فیلادلفیا یونیون اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال United States men's national under-20 soccer team و هائیتی بازی کرده است.
متیو بالدیسیمو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کانادا است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال Canada men's national under-17 soccer team بازی کرده است.
جیراوات ماکاروم (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تایلند است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پلیس ترو، باشگاه فوتبال بوریرام یونایتد، و باشگاه فوتبال پورت اف سی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تایلند بازی کرده است.
آلن مارسینا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کانادا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پائوک و باشگاه فوتبال مونترال اشاره کرد.
بن لاندگارد (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کلمبوس کرو اشاره کرد.