Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خاکی پوش ("بە کردی: خاکی پۆش") به نوعی پوشش در میان (کردها)، به ویژه در کردستان ایران و کردستان عراق، گفته می شود که در آن معمولاً از رنگ های کرمی، خاکی یا قهوه ای روشن استفاده میشود. این لباس به عنوان نماد مقاومت، هویت ملی و ایستادگی در برابر دشمنان در فرهنگ کردها شناخته می شود. ویژگی های ظاهری. معمولاً با رنگ کرمی، خاکی یا قهوه ای روشن و اغلب از پارچه های مقاوم برای تحمل شرایط سخت کوهستانی درست میشوند، طراحی شامل پیراهن بلند و شلوار کردی، معمولاً همراه با کمربند یا فانسقه و همراه جامانه یا گلونی. نمادشناسی. خاکی پوش لزوماً فقط یک لباس نیست بلکه یک طرز فکر و نماد ملی گرایی کردی است. این پوشش، یادآور مبارزات کردها برای استقلال و خودمختاری بوده و در بسیاری از جنبش های کردی، لباس استاندارد مبارزان محسوب می شود. بسیاری از رهبران و نیروهای پیشمرگه در طول تاریخ از این لباس استفاده کرده اند تا همبستگی خود را با مردم و آرمان های ملی نشان دهند. پیشینه. استفاده از لباس خاکی پوش به دوران جنگ های استقلال کردها بازمی گردد. در این دوره، مبارزان کرد برای مقابله با دشمنان و حفظ هویت ملی خود از لباس هایی با رنگ های نزدیک به
طبیعت (مانند خاکی و کرمی) استفاده می کردند. این رنگ علاوه بر جنبه های استتاری در مناطق کوهستانی، به تدریج تبدیل به نماد مقاومت و ملی گرایی کردی شد. امروزه لباس خاکی پوش همچنان در میان پیشمرگه ها، گریلا و برخی افراد عادی که به هویت کردی و مقاومت ملی اعتقاد دارند، استفاده می شود.
شاهدخت بزرگ ماریا نیکولایونا روسیه (ماریا نیکولایونا رومانووا؛ به روسی: Великая Княжна Мария Николаевна، ۱۷ ژوئیه ۱۹۱۸) سومین دختر تزار نیکلاس دوم روسیه و تزارینا آلکساندرا فئودوروونا بود. قتل او پس از انقلاب روسیه ۱۹۱۷ منجر به تقدیس او به عنوان یک شهید مقدس توسط کلیسای ارتدکس روسیه شد. او امیدوار بود ازدواج کند و خانواده بزرگی داشته باشد. او خواهر بزرگتر شاهدخت بزرگ آناستازیا نیکولایونا روسیه بود، که فرار او از ترور خانواده امپراتوری برای نزدیک به ۹۰ سال شایعه شده بود. با این حال، بعداً ثابت شد که آناستازیا فرار نکرده بود و کسانی که ادعا می کردند او هستند، جعلی بودند. در دهه ۱۹۹۰، گفته شد که ماریا ممکن است شاهدخت بزرگی باشد که بقایای او در گور رومانوف که در نزدیکی یکاترینبورگ، روسیه کشف و در سال ۱۹۹۱ نبش قبر شده. بقایای بیشتری در سال ۲۰۰۷ کشف شد، و تحلیل DNA متعاقباً ثابت کرد که کل خانواده امپراتوری در سال ۱۹۱۸ به قتل رسیده بودند. مراسم تدفین برای بقایای ماریا و آلکسی که قرار بود در اکتبر ۲۰۱۵ با خانواده شان دفن شوند، به طور نامحدود توسط کلیسای ارتدکس روسیه به تعویق افتاد، که در دسامبر بقایا را تحت حفاظت خود
قرار داد و بدون توضیح اعلام کرد که این پرونده نیاز به مطالعه بیشتر دارد؛ ۴۴ قطعه استخوان ناقص همچنان در یک مخزن دولتی روسیه نگهداری می شوند. اوایل زندگی. ماریا در ۲۶ ژوئن ۱۸۹۹ متولد شد. او سومین فرزند و دختر امپراتور نیکلاس دوم و امپراتریس آلکساندرا بود. او در هنگام تولد ۴٫۵ کیلوگرم وزن داشت. تولد سومین دختر منجر به ناامیدی گسترده در روسیه شد. گراند دوک کنستانتین کنستانتینوویچ، پسرعموی نیکلاس، نوشت: «و بنابراین وارثی وجود ندارد. تمام روسیه از این خبر ناامید خواهد شد.» ویکتوریا، ملکه بریتانیا، مادربزرگ آلکساندرا و مادربزرگ بزرگ ماریا، نوشت: «من برای کشور از تولد سومین دختر متأسفم. می دانم که یک وارث بیشتر از یک دختر مورد استقبال قرار می گیرد.» نیکلاس اصرار داشت که از تولد ماریا خوشحال است، و به الکساندرا گفت: «من کمترین شکایتی ندارم، چرا که چنین خوشبختی ای بر روی زمین دارم، گنجی مانند تو عزیز دلم الکساندرا، و همین حالا سه فرشته کوچک.» وقتی ماریا نوپا بود، یک بار از حمام فرار کرد و درحالی که کاملاً برهنه بود، در راهروهای کاخ بالا و پایین می دوید. این در حالی بود که پرستار ایرلندی حواس پرتش، مارگارتا ایگار، که
عاشق سیاست بود، با دوستی دربارهٔ ماجرای دریفوس بحث می کرد. عمه اش، گراند دوشس الگا الکساندرونا روسیه، به یاد می آورد: «خوشبختانه، من درست در همان لحظه رسیدم، او را بغل کردم و پیش خانم ایگار برگرداندم، که هنوز داشت دربارهٔ دریفوس صحبت می کرد.» خواهر و برادرهای ماریا عبارت بودند از شاهدخت بزرگ اولگا روسیه، شاهدخت بزرگ تاتیانا روسیه، شاهدخت بزرگ آناستازیا روسیه، و الکسی نیکولایویچ روسیه. عنوان روسی ماریا ("ولیکایا کنیاژنا" Великая Княжна) دقیق ترین ترجمه آن «شاهدخت بزرگ» است، به این معنی که ماریا، به عنوان یک «والاحضرت امپراتوری» از نظر رتبه بالاتر از سایر شاهدخت ها در اروپا بود که «والاحضرت سلطنتی» بودند. «شاهدخت بزرگ» گسترده ترین ترجمه انگلیسی این عنوان است. با این حال، مطابق با تمایل والدینش برای تربیت ساده ماریا و خواهر و برادرهایش، حتی خدمتکاران نیز شاهدخت بزرگ را با نام کوچک و نام پدری اش، ماریا نیکولایونا، خطاب می کردند. او همچنین با نسخه فرانسوی نامش، «ماری»، یا با نام های مستعار روسی «ماشا» یا «ماشکا» خوانده می شد. ماریا و خواهر کوچکترش، آناستازیا، در خانواده به عنوان «جفت کوچک» شناخته می شدند. این دو د
ختر یک اتاق را به اشتراک می گذاشتند، اغلب تغییراتی از همان لباس را می پوشیدند، و بیشتر وقت خود را با هم می گذراندند. خواهران بزرگتر آنها، اولگا و تاتیانا، نیز یک اتاق را به اشتراک می گذاشتند و به عنوان «جفت بزرگ» شناخته می شدند. چهار دختر گاهی اوقات نامه ها را با استفاده از نام مستعار اوتما امضا می کردند، که از حروف اول نام های کوچک آنها گرفته شده بود. ماریا و آناستازیا برای مناسبت های خاص، به طور مشابه لباس می پوشیدند، زمانی که تغییراتی از همان لباس را می پوشیدند. او تمایل داشت تحت سلطه خواهر کوچکتر پرشور و پرانرژی خود باشد. وقتی آناستازیا افرادی را که از کنارشان می گذشتند زمین می انداخت، دیگران را مسخره می کرد یا با نمایش های دراماتیک خود صحنه ای ایجاد می کرد، ماریا همیشه سعی می کرد عذرخواهی کند، اگرچه هرگز نمی توانست خواهر کوچکترش را متوقف کند. دوست مادرش لیلی دن گفت که اگرچه ماریا به اندازه سه خواهرش سرزنده نبود، اما ذهن خودش را می شناخت. ماریای جوان از عشوه گری های بی گناهانه با سربازان جوانی که در کاخ و در تعطیلات خانوادگی با آنها برخورد می کرد، لذت می برد. او به طور خاص عاشق کودکان بود و اگر شاهدخت بزر
گ نبود، چیزی بیشتر از ازدواج با یک سرباز روسی و بزرگ کردن یک خانواده بزرگ را دوست نداشت. ماریا از سنین بسیار پایین علاقه مند به سربازان بود، طبق گفته مارگارتا ایگار: تا ترور خودش در سال ۱۹۷۹، پسرعموی اول او لوئیس مونت باتن، ارل اول مونت باتن برما، عکسی از ماریا را در کنار تختش به یاد عشق یک طرفه ای که به او داشت، نگه می داشت. در سال ۱۹۱۰، لوئیس با خواهران رومانوف ملاقات کرد. او بعداً منعکس کرد که «آنها دوست داشتنی و بسیار شیرین بودند، بسیار زیباتر از عکس هایشان،» و گفت که «من عاشق ماری بودم و مصمم بودم با او ازدواج کنم. او فوق العاده دوست داشتنی بود.» در سن یازده سالگی، ماریا ظاهراً دلبستگی دردناکی به یکی از مردان جوانی که ملاقات کرده بود، پیدا کرد. «سعی کن افکارت را زیاد روی او متمرکز نکنی، این چیزی است که دوست ما گفت،» آلکساندرا در ۶ دسامبر ۱۹۱۰ به او نوشت. آلکساندرا به سومین دخترش توصیه کرد احساساتش را پنهان کند زیرا ممکن است دیگران دربارهٔ دلبستگی او چیزهای ناخوشایندی بگویند. «نباید به دیگران اجازه داد ببینند درون انسان چه احساسی دارد، وقتی می داند که این کار مناسب تلقی نمی شود. می دانم او تو را مثل یک خو
اهر کوچک دوست دارد و دوست دارد به تو کمک کند تا زیاد اهمیت ندهی، چون می داند تو، یک شاهدخت بزرگ کوچک، نباید این قدر به او اهمیت بدهی.» در سال ۱۹۱۷، شاهزاده کارول رومانی از روسیه بازدید کرد. قبل از اینکه در ۲۶ ژانویه به مسکو برود، پیشنهاد رسمی برای دست ماریا داد. نیکلاس «با خوش خلقی پیشنهاد شاهزاده را کنار گذاشت» زیرا ماریا «چیزی بیش از یک دختر مدرسه ای نبود.» ملکه ماری رومانی دربارهٔ «ازدواج کارول با یکی از دختران نیکی» امیدوار بود، و او این واقعیت را که نیکلاس این وصلت را «تملق آمیز و… یک نشانه خوب!» می دانست، پیدا کرد. همانند خواهر کوچکترش آناستازیا، ماریا در طول جنگ جهانی اول از سربازان زخمی در بیمارستان خصوصی واقع در محوطه کاخ تزارسکویه سلو بازدید می کرد. این دو نوجوان، که برای تبدیل شدن به پرستار مانند مادر و خواهران بزرگترشان بسیار جوان بودند، با سربازان بازی های چکرز و بیلیارد انجام می دادند و تلاش می کردند روحیه آنها را بالا ببرند. سربازی زخمی به نام دمیتری در دفتر خاطرات ماریا امضا کرد و او را با یکی از لقب هایش خطاب کرد: «ماندریفولی معروف». در طول جنگ، ماریا و آناستازیا همچنین از یک مدرسه پرستاری با
زدید کردند و به مراقبت از کودکان کمک کردند. او به پدرش نوشت که هنگام غذا دادن به کودکان و تمیز کردن فرنی ای که از چانه شان پایین می ریخت با قاشق، به یاد او می افتاد. برای استراحت در طول جنگ، ماریا، خواهرانش و مادرش گاهی از تزار و تزارویچ آلکسی در مقر فرماندهی جنگ در موگیلف دیدن می کردند. در طول این بازدیدها، ماریا به نیکلاس دمیتریویچ دمنکوف، افسر روز در مقر فرماندهی تزار، علاقه مند شد. وقتی زنان به تزارسکویه سلو بازمی گشتند، ماریا اغلب از پدرش می خواست سلام او را به دمنکوف برساند و گاهی به شوخی نامه هایش به تزار را «خانم دمنکوف» امضا می کرد. ظاهر و شخصیت. ماریا زیبایی برجسته ای بود. او موهای قهوه ای روشن و چشمان آبی بزرگی داشت که در خانواده به «نعلبکی های ماری» معروف بودند. ماریا، دوشس ساکس-کوبورگ و گوتا، عمه بزرگ ماریا، اعلام کرد که ماریا «یک زیبایی واقعی… با چشمان آبی عظیم» است. دوست مادرش، لیلی دن نوشت که او «فوق العاده زیبا بود، با زیبایی کلاسیک رومانوف ها.» یکی از اشراف دربار امپراتوری گفت که ماریای نوزاد «چهره ای شبیه یکی از فرشتگان بوتیچلی» داشت. معلم فرانسوی او پیر ژیلیار گفت ماریا قد بلند و خوش اندام
بود، با گونه های گلگون. تاتیانا بوتکینا فکر می کرد حالت چشمان ماریا «نرم و مهربان» بود. بارونس سوفی بوکسهوودن، ندیمه مادرش، اظهار داشت که «[ماریا] از نظر رنگ و ویژگی ها شبیه اولگا بود، اما همه در مقیاسی زنده تر. او همان لبخند دلنشین و همان شکل صورت را داشت.» او همچنین می گفت که چشمانش «باشکوه، به رنگ آبی عمیق» بودند و موهایش «درخشش طلایی داشت.» مانند پدربزرگش الکساندر سوم روسیه، ماریا به طور غیرعادی قوی بود. او گاهی خود را با نشان دادن اینکه چگونه می تواند معلمانش را از زمین بلند کند، سرگرم می کرد. ماریا استعداد نقاشی داشت و به خوبی طراحی می کرد، همیشه با دست چپ خود. سوفی بوکسهوودن ماریا را تنها خواهری توصیف کرد که استعداد هنری داشت. با این حال، ماریا به کارهای مدرسه اش علاقه ای نداشت. ماریا می توانست لجباز و تنبل باشد. مادرش در یکی از نامه ها شکایت کرد که ماریا بداخلاق است و برای افرادی که او را آزار می دادند «نعره می کشید». بدخلقی های ماریا همزمان با دوره قاعدگی او بود، که تزارینا و دخترانش به آن به عنوان دیدار «مادام بکر» اشاره می کردند. ماریا شخصیتی مهربان و شیرین داشت. گراند دوک ولادیمیر الکساندروویچ رو
سیه به دلیل خوش خلقی اش به او لقب «نوزاد دوست داشتنی» داده بود. مارگارتا ایگر گفت که «ماریا خوب به دنیا آمد… با کمترین اثر ممکن از گناه اولیه.» طبق گفته ایگر، خواهران بزرگترش اولگا و تاتیانا یک بار از ماریا به عنوان «خواهر ناتنی» خود یاد کردند زیرا او بسیار خوب بود و هرگز به دردسر نمی افتاد. وقتی او بیسکویت هایی را از میز چای مادرش دزدید، نیکلاس گفت که خوشحال است «می بیند او فقط یک کودک انسانی است» زیرا «همیشه می ترسید بال هایش رشد کند.» خواهران ماریا از او سوءاستفاده می کردند. خواهرانش به او لقب «پاپاتال کوچولو» داده بودند. در سال ۱۹۱۰، ماریا نامه ای به الکساندرا نوشت و از او خواست به اولگا اتاق شخصی بدهد و اجازه دهد لباس هایش را بلندتر کند. ماریا سعی کرد مادرش را متقاعد کند که این ایده خودش بوده است که نامه را بنویسد، و در پایان نامه نوشت «پی نوشت: این ایده من بود که به شما بنویسم.»ماریا بسیار به پدرش نزدیک بود. ایگر متوجه شد که عشق ماریا به پدرش «مشخص» بود و او اغلب سعی می کرد از اتاق کودکان فرار کند تا «پیش پاپا برود». وقتی نیکلاس به حصبه مبتلا شد، او هر شب تصویر کوچکی از او را غرق بوسه می کرد. همان طور ک
ه او و خانواده اش منتظر بازگشت پدرش به تزارسکویه سلو پس از کناره گیری اش بودند، او به سرخک مبتلا شد. وقتی هذیان می گفت، مدام تکرار می کرد «آه، من واقعاً می خواستم وقتی پاپا می آید بیدار باشم» تا اینکه هوشیاری اش را از دست داد. به عنوان فرزند میانی خانواده، ماریا در مورد نقش خود احساس ناامنی می کرد و نگران بود که به اندازه خواهر و برادرانش دوست داشته نمی شود. ظاهراً او نگران بود که مادرش آناستازیا را به او ترجیح می دهد، زیرا الکساندرا یادداشتی برایش فرستاد «من با آناستازیا رازی ندارم، من رازها را دوست ندارم.» الکساندرا یادداشت دیگری برای ماریا فرستاد: «فرزند شیرین، باید به من قول بدهی که دیگر هرگز فکر نکنی هیچکس تو را دوست ندارد. چطور چنین فکر فوق العاده ای وارد سر کوچکت شد؟ سریع آن را بیرون کن.» ماریا که از طرف خواهران بزرگترش طرد شده بود، سعی کرد با دخترعمویش پرنسس ایرینا الکساندروونا دوست شود، اما الکساندرا به او هشدار داد که این فقط باعث می شود خواهرانش «تصور کنند… که تو نمی خواهی با آنها باشی.» رابطه با راسپوتین. ماریا، مانند تمام خانواده اش، شیفته وارث مدت ها منتظر مانده تزارویچ آلکسی، یا «بیبی» بود، که
از عوارض مکرر هموفیلی رنج می برد و چندین بار تا مرز مرگ پیش رفت. مادرش به مشاوره گریگوری راسپوتین، یک دهقان روسی و "استارتس" یا «مرد مقدس» سرگردان، متکی بود و دعاهای او را عامل نجات تزارویچ بیمار در موارد متعدد می دانست. به ماریا و خواهر و برادرانش نیز آموخته شده بود که راسپوتین را به عنوان «دوست ما» ببینند و رازهایشان را با او در میان بگذارند. در پاییز ۱۹۰۷، عمه ماریا دوشس بزرگ اولگا الکساندروونا روسیه توسط تزار به اتاق کودکان برده شد تا با راسپوتین ملاقات کند. ماریا، خواهرانش و برادرش آلکسی همگی لباس خواب سفید بلند خود را پوشیده بودند. «به نظر می رسید همه بچه ها او را دوست داشتند،» اولگا الکساندروونا به یاد آورد. «آنها کاملاً با او راحت بودند.» دوستی راسپوتین با فرزندان امپراتوری در پیام هایی که برای آنها می فرستاد آشکار بود. "مروارید عزیز من، م!" راسپوتین در یک تلگرام در سال ۱۹۰۸ به ماریای نه ساله نوشت. "به من بگو چگونه با دریا، با طبیعت صحبت کردی! دلم برای روح ساده تو تنگ شده است. به زودی همدیگر را خواهیم دید! یک بوسه بزرگ." در تلگرام دوم، راسپوتین به کودک گفت: "م عزیز من! دوست کوچک من! خداوند به تو کمک ک
ند تا صلیبت را با خرد و شادی در مسیح حمل کنی. این دنیا مانند روز است، نگاه کن الان شب شده است. پس با نگرانی های دنیا نیز چنین است." در فوریه ۱۹۰۹، راسپوتین برای همه فرزندان امپراتوری تلگرامی فرستاد و به آنها توصیه کرد «تمام طبیعت خدا را دوست داشته باشید، تمام مخلوقات او را به ویژه این زمین را. مادر خدا همیشه با گل ها و خیاطی مشغول بود.» یکی از معلم های دختران، سوفیا ایوانوونا تیوتچوا، در سال ۱۹۱۰ وحشت زده شد زیرا به راسپوتین اجازه داده شد به اتاق کودکان وقتی که چهار دختر در لباس خواب بودند، وارد شود. تیوتچوا می خواست راسپوتین از ورود به اتاق کودکان منع شود. در واکنش به شکایت های تیوتچوا، نیکولاس از راسپوتین خواست تا به بازدیدهایش از اتاق کودکان پایان دهد. «من خیلی می ترسم که س.ای. بتواند… دربارهٔ دوست ما چیز بدی بگوید،» خواهر دوازده ساله ماریا، تاتیانا، در ۸ مارس ۱۹۱۰ به مادرش نوشت، پس از اینکه از آلکساندرا خواهش کرد او را برای انجام کاری که دوست نداشت، ببخشد. «امیدوارم پرستار ما اکنون با دوست ما مهربان باشد.» آلکساندرا در نهایت تیوتچوا را اخراج کرد. تیوتچوا داستان خود را به دیگر اعضای خانواده برد، که از این
گزارش ها شوکه شدند، هرچند تماس های راسپوتین با کودکان طبق همه گزارش ها کاملاً بی گناهانه بود. خواهر نیکولاس، گراند دوشس زنیا الکساندروونا روسیه از داستان تیوتچوا وحشت زده شد. او در ۱۵ مارس ۱۹۱۰ نوشت که نمی تواند «... رفتار آلکساندرا و فرزندان نسبت به آن گریگوری شوم را درک کند (که آنها او را تقریباً یک قدیس می دانند، در حالی که در واقع او فقط یک "خلیست" است!) او همیشه آنجاست، به اتاق کودکان می رود، از اولگا و تاتیانا در حالی که آنها برای خواب آماده می شوند دیدار می کند، آنجا می نشیند و با آنها صحبت می کند و آنها را "نوازش" می کند. آنها مراقب هستند که او را از سوفیا ایوانوونا پنهان کنند، و کودکان جرأت نمی کنند با او دربارهٔ راسپوتین صحبت کنند. همه اینها کاملاً باورنکردنی و فراتر از درک است.» یکی دیگر از معلم های اتاق کودکان در بهار ۱۹۱۰ ادعا کرد که توسط راسپوتین مورد تجاوز قرار گرفته است. ماریا ایوانوونا ویشنیاکووا در ابتدا از عاشقان راسپوتین بود، اما بعداً از او سرخورده شد. امپراتریس حاضر نشد ویشنیاکووا را باور کند «و گفت که هر کاری که راسپوتین انجام می دهد مقدس است». به گراند دوشس اولگا الکساندروونا گفته شد ک
ه ادعای ویشنیاکووا بلافاصله مورد بررسی قرار گرفته است، اما «آنها زن جوان را در بستر با یک قزاق گارد امپراتوری گرفتند.» ویشنیاکووا در سال ۱۹۱۳ از سمت خود برکنار شد. در جامعه زمزمه می شد که راسپوتین نه تنها تزارینا بلکه چهار گراند دوشس را نیز اغوا کرده است. راسپوتین نامه های پرشور نوشته شده به او توسط تزارینا و چهار گراند دوشس را منتشر کرده بود. این نامه ها در سراسر جامعه پخش شد و به شایعات دامن زد. کاریکاتورهای مستهجن نیز پخش شد که راسپوتین را در حال رابطه جنسی با امپراتریس نشان می داد، با چهار دخترش و آنا ویروبووا برهنه در پس زمینه. نیکولاس به راسپوتین دستور داد برای مدتی سن پترزبورگ را ترک کند، که این امر باعث ناراحتی آلکساندرا شد، و راسپوتین به زیارت فلسطین رفت. علی رغم این رسوایی، ارتباط خانواده سلطنتی با راسپوتین تا زمانی که راسپوتین در ۱۷ دسامبر ۱۹۱۶ به قتل رسید، ادامه داشت. «دوست ما از دخترهای ما بسیار راضی است، می گوید آنها برای سن خود از 'دوره های' سنگینی گذشته اند و روح آنها بسیار تکامل یافته است،» آلکساندرا در ۶ دسامبر ۱۹۱۶ به نیکولاس نوشت. آ.آ. موردوینوف در خاطرات خود گزارش داد که چهار گراند دوشس د
ر شب دریافت خبر مرگ راسپوتین «سرد و به وضوح به شدت ناراحت» به نظر می رسیدند و «نزدیک به هم روی یک مبل جمع شده بودند». موردوینوف گزارش داد که زنان جوان در حالت غم انگیزی بودند و به نظر می رسید آشوب سیاسی که قرار بود آزاد شود را حس می کردند. راسپوتین با یک شمایل که در پشت آن توسط ماریا، خواهرانش و مادرش امضا شده بود، دفن شد. ماریا در تشییع جنازه راسپوتین در ۲۱ دسامبر ۱۹۱۶ شرکت کرد و خانواده اش قصد داشتند کلیسایی بر روی محل مزار او بسازند. ماریا، مانند مادرش، احتمالاً حامل ژن هموفیلی بود و ممکن بود بیماری را به نسل دیگری منتقل کند اگر زنده می ماند تا بچه هایی را که رویایش را داشت، داشته باشد. یکی از برادران آلکساندرا و دو برادرزاده اش، و همچنین یکی از عموهای مادری اش و دو فرزند یکی از دخترعموهای درجه اولش همگی به هموفیلی مبتلا بودند، همان طور که برادر ماریا، آلکسی. خود ماریا گزارش شده است که در دسامبر ۱۹۱۴ طی عملی برای خارج کردن لوزه هایش دچار خونریزی شد، طبق گفته عمه پدری اش گراند دوشس اولگا الکساندروونا روسیه، که بعدها در زندگی اش با او مصاحبه شد. پزشکی که عمل را انجام می داد آنقدر مضطرب بود که مادر ماریا، تزا
رینا آلکساندرا، باید به او دستور می داد تا ادامه دهد. اولگا الکساندروونا گفت که معتقد بود هر چهار برادرزاده اش بیش از حد نرمال خونریزی می کردند و معتقد بود آنها مانند مادرشان حامل ژن هموفیلی هستند. حاملین علامت دار این ژن، در حالی که خودشان هموفیلی نیستند، می توانند علائم هموفیلی داشته باشند از جمله فاکتور انعقاد خون پایین تر از حد نرمال که می تواند منجر به خونریزی شدید در طول زایمان یا اعمال جراحی مانند برداشتن لوزه شود. آزمایش DNA روی بقایای خانواده سلطنتی در سال ۲۰۰۹ ثابت کرد که آلکسی از هموفیلی B رنج می برد، فرم نادرتری از بیماری. همان آزمایش ثابت کرد که مادرش و یکی از چهار گراند دوشس حامل بودند. روس ها گراند دوشسی را که حامل ژن بود آناستازیا می دانند، اما دانشمندان آمریکایی این زن جوان را ماریا شناسایی کردند. انقلاب و اسارت. انقلاب در بهار ۱۹۱۷ در سن پترزبورگ آغاز شد. در اوج آشوب، ماریا و خواهر و برادرانش به سرخک مبتلا شدند. تزارینا از انتقال کودکان به اقامتگاه امن امپراتوری در گاتچینا خودداری می کرد، حتی با وجود اینکه به او توصیه شده بود چنین کند. ماریا آخرین نفر از پنج نفری بود که بیمار شد و، در حالی ک
ه هنوز سالم بود، منبع اصلی حمایت از مادرش بود. ماریا در شب ۱۳ مارس ۱۹۱۷ با مادرش بیرون رفت تا با سربازان التماس کند به خانواده امپراتوری وفادار بمانند. مدت کوتاهی پس از آن، این هفده ساله به سرخک و ذات الریه بدخیم مبتلا شد و تقریباً جان خود را از دست داد. تا زمانی که شروع به بهبود کرد، به او گفته نشد که پدرش از تخت سلطنت کناره گیری کرده است. خانواده دستگیر و زندانی شدند، ابتدا در خانه شان در تسارسکویه سلو و بعداً در اقامتگاه هایی در توبولسک و یکاترینبورگ در سیبری. ماریا تلاش کرد هم در تسارسکویه سلو و هم در توبولسک با نگهبانان خود دوست شود و به زودی نام های آنها و جزئیاتی دربارهٔ همسران و فرزندانشان را یادگرفت. بی خبر از خطر خود، او در توبولسک اظهار داشت که خوشحال خواهد بود تا بی نهایت آنجا زندگی کند اگر فقط می توانست بدون اینکه مداوم نگهبانی شود، بیرون قدم بزند. با این حال، او آگاه بود که مدام تحت نظر است. ماریا و خواهرش آناستازیا در آوریل ۱۹۱۸ بیشتر نامه ها و خاطرات خود را سوزاندند زیرا می ترسیدند متعلقات آنها جستجو شود. هیچ کدام از دفترچه های خاطرات آناستازیا باقی نمانده است، اما سه عدد از دفترچه های ماریا ه
نوز موجود است: یکی از سال ۱۹۱۲، یکی از سال ۱۹۱۳، و یکی از سال ۱۹۱۶. خانواده در آوریل ۱۹۱۸ به طور مختصر جدا شدند هنگامی که بلشویک ها نیکولاس، آلکساندرا، و ماریا را به یکاترینبورگ منتقل کردند. دختران بین خودشان تصمیم گرفتند که ماریا با والدین شان برود. اولگا از نظر عاطفی بیش از حد بی ثبات بود که کمک چندانی بکند، تاتیانای عاقل برای مراقبت از برادر بیمارشان نیاز بود، و آناستازیا بیش از حد جوان در نظر گرفته می شد. بقیه فرزندان در توبولسک جا ماندند زیرا برادر ماریا، آلکسی، پس از یک حمله شدید هموفیلی بیمار بود که پس از آن هرگز دوباره راه نرفت. چهار فرزند دیگر چند هفته بعد در یکاترینبورگ به خانواده خود پیوستند. ماریا در نامه هایش به خواهر و برادرانش در توبولسک، ناراحتی خود را از محدودیت های جدید برای خانواده در یکاترینبورگ توصیف کرد. او و والدینش توسط نگهبانان در خانه ایپاتیف بازرسی شدند و به آنها هشدار داده شد که در معرض بازرسی های بیشتر قرار خواهند گرفت. یک حصار چوبی دور خانه نصب شد که دید آنها از خیابان را محدود می کرد. «آه، چقدر همه چیز اکنون پیچیده است،» او در ۲ مه ۱۹۱۸ نوشت. «ما هشت ماه به آرامی زندگی کردیم و ح
الا همه چیز دوباره شروع شده است.» ماریا وقت خود را با تلاش برای دوستی با اعضای گارد خانه ایپاتیف می گذراند. او به آنها عکس هایی از آلبوم های عکسش نشان می داد و با آنها دربارهٔ خانواده هایشان و امیدهای خودش برای یک زندگی جدید در انگلستان در صورت آزادی صحبت می کرد. الکساندر استرکوتین، یکی از نگهبانان، در خاطرات خود به یاد آورد که او «دختری بود که دوست داشت سرگرم شود». یکی دیگر از نگهبانان زیبایی تنومند ماریا را با قدردانی به یاد آورد و گفت که او حالت بزرگی به خود نمی گرفت. یک سرباز سابق به یاد آورد که ماریا اغلب توسط مادرش با «پچ پچ های سخت و عصبانی» سرزنش می شد، ظاهراً به خاطر اینکه با نگهبانان در یکاترینبورگ بیش از حد دوستانه رفتار می کرد. استرکوتین نوشت که گفتگوهای آنها همیشه با یکی از دختران که می گفت: «ما خیلی خسته ایم! در توبولسک همیشه کاری برای انجام دادن بود. می دانم! سعی کنید نام این سگ را حدس بزنید!» شروع می شد. دختران نوجوان از کنار نگهبانان می گذشتند، پچ پچ و خنده می کردند به شیوه ای که نگهبانان آن را عشوه گرانه می دانستند. در خاطراتش، یک نگهبان به یاد آورد که در یک مورد یک نگهبان دیگر خود را فراموش
کرد و در یکی از این ملاقات ها یک جوک زشت به گراند دوشس ها گفت. تاتیانای ناراحت، «رنگ پریده مثل مرگ» از اتاق بیرون دوید. ماریا به آن مرد نگاه کرد و گفت: «چرا شما از خودتان وقتی از چنین کلمات شرم آوری استفاده می کنید، متنفر نیستید؟ آیا تصور می کنید که می توانید یک زن خوب نسب را با چنین بذله گویی هایی جذب کنید و او نسبت به شما خوش رفتار باشد؟ مردان پالایش شده و محترمی باشید و سپس می توانیم با هم کنار بیاییم.» ایوان کلشچف، یک نگهبان ۲۱ ساله، اعلام کرد که قصد دارد با یکی از گراند دوشس ها ازدواج کند و اگر والدینش نه بگویند خودش او را از خانه ایپاتیف نجات خواهد داد. ادعا شده است توسط گرگ کینگ و پنی ویلسون که ایوان اسکوروخودوف، یکی دیگر از نگهبانان، یک کیک تولد را برای جشن نوزدهمین سالگرد تولد ماریا در ۲۶ ژوئن ۱۹۱۸ قاچاقی وارد کرد. آنها در ادعای خود ادامه دادند که ماریا برای لحظه ای خصوصی با ایوان اسکوروخودوف از گروه دور شد و هنگامی که دو تن از مافوق هایش بازرسی غافلگیرکننده ای از خانه انجام دادند، آنها را در وضعیتی مشکوک با هم پیدا کردند. آنها همچنین ادعا کردند اسکوروخودوف پس از اینکه اقدامات و دوستی او با گراند دو
شس توسط افسران فرمانده اش کشف شد، از موقعیت خود برکنار شد و چندین نگهبان گزارش دادند که هم تزارینا و هم خواهر بزرگترش اولگا در روزهای پس از این حادثه با ماریا عصبانی به نظر می رسیدند و اولگا از همراهی او اجتناب می کرد. با این حال، این ادعا توسط هلن آذر و جورج هاوکینز (بر اساس اطلاعات ارائه شده توسط مارگاریتا نلیپا) مورد اعتراض قرار گرفته است، که این داستان را به عنوان یک افسانه رد می کنند که بر اساس «مطلقاً هیچ شواهد دست اول» نیست. نویسندگان توجه می کنند که این داستان به نظر می رسد از روایت های ثابت شده غیرقابل اعتماد اعدام کننده پیتر ارماکوف نشأت می گیرد. اسکوروخودوف، در واقع، خانه ایپاتیف را به دلیل «بیماری و بستری شدن در بیمارستان به جای اخراج» ترک کرد. آنها همچنین گزارش می دهند که هر تخلف جزئی توسط نگهبانان منجر به زندانی شدن در زندان محلی می شد، که به غیرمحتمل بودن داستان می افزاید. علاوه بر این، آذر و هاوکینز توجه می کنند که هیچ شواهدی مبنی بر عصبانیت آلکساندرا و اولگا با ماریا وجود ندارد، و گزارش می دهند که این افسانه از یک عبارت بد تفسیر شده در یادداشت یوروفسکی نشأت می گیرد. یادداشت اصلی، به جای اشاره
ضمنی ادعا شده که یک «روح امپراتوری» به دلیل رفتار نامناسب نیاز به عبور داشت، گزارش می دهد که شماس در واقع گفت «این چیزی است که قبلاً اتفاق افتاده و نه با چنین افراد مهمی. اگر کسی خرابش کند، می تواند باعث رسوایی شود، اما در این وضعیت، می توانیم آن را با روحیه خوب حل کنیم.» این در پاسخ به یوروفسکی بود که به شماس گفت می تواند مراسم را انجام دهد اما با خانواده امپراتوری صحبت نکند. در نتیجه، عبارتی که توسط کینگ و ویلسون به عنوان شواهدی از طرد ماریا ذکر شده است، بر چیزی بیش از «شاید ترجمه نادرست در انتشار اصلی که به حادثه ادعایی اشاره کرده است» مبتنی نیست. در ۱۴ ژوئیه ۱۹۱۸، کشیشان محلی در یکاترینبورگ یک مراسم کلیسای خصوصی برای خانواده برگزار کردند و گزارش دادند که ماریا و خانواده اش، برخلاف رسم، در طول دعا برای مردگان به زانو افتادند. روز بعد، در ۱۵ ژوئیه، ماریا و خواهرانش در روحیه خوبی به نظر می رسیدند زیرا با یکدیگر شوخی می کردند و تخت ها را در اتاق خود جابجا می کردند تا زنان نظافتچی بازدیدکننده بتوانند کف را بسابند. آنها روی دست و زانوهایشان پایین آمدند تا به زنان کمک کنند و وقتی نگهبانان نگاه نمی کردند با آنها