Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هاد داد. در سال ۱۹۱۲، چند روز پس از اعلام استقلال کشور آلبانی و تشکیل دولت ولورا، اسماعیل کمالی شخصاً از لورچیو تشکر کرد و گفت: «آرزوهای شما برای تحقق آرمان های مشترکمان بسیار مورد استقبال ماست. ما از همدردی و حمایت گرم همه آلبانیایی های ایتالیا مطمئن هستیم. کار شما به عنوان یک مبارز قدیمی به شایستگی توسط آلبانی آزاد مورد قدردانی قرار خواهد گرفت.» در سال ۱۹۱۳، او نماینده بود و در کنگره آلبانیایی تریسته (۲۷ فوریه - ۶ مارس ۱۹۱۳) شرکت کرد، که در آن درخواستی برای ارسال به قدرت های بزرگ جهت به رسمیت شناختن استقلال سیاسی و اقتصادی آلبانی تهیه شد و پیمان دوستی و حمایت از جمعیت های آرومانی که در نزدیکی مناطق آلبانیایی نشین زندگی می کردند، منعقد گردید. در جریان وقایع مربوط به جنگ جهانی اول، لورچیو در سال ۱۹۲۰ کتاب «آلبانی: یادداشت استقلال آلبانی» و در سال ۱۹۲۱ بروشور «آلبانی به جامعه ملل پذیرفته شد» را منتشر کرد. در ۲۲ دسامبر ۱۹۲۰، او نامه ای از رئیس هیئت نمایندگی آلبانی در «جامعه ملل»، فن اس. نولی، دریافت کرد که در آن از لورچیو به خاطر زحماتش نیز تشکر شده بود. لورچیو در ۲۲ مارس ۱۹۲۴ در رم، در خانه اش در میدان سنت جان
لاتران درگذشت؛ با مرگ او، انتشار مجله «لا نازیون آلبانیایی» نیز پایان یافت.
«کلیسای سنت نیکلاس» کلیسایی ارتدکس در واسا، فنلاند است که در میدان کاسارمینتوری واقع شده است. این کلیسا توسط معمار استانی کارل اکسل ستربرگ طراحی و در سال ۱۸۶۲ تکمیل شد. این کلیسا در سال ۱۸۶۶ توسط مطران ایزیدور تقدیس شد. این کلیسا، کلیسایی صلیبی شکل با راهروی کوتاه و با تأکید مرکزی است. انتهای محراب کلیسا دارای مقابله پایین تر و روبروی آن در انتهای ورودی، یک اتاق انتظار پایین تر و باریک تر با یک برج نوک تیز است. نماها توسط ستون های مسطح و پنجره های قوسی گرد متعدد ساخته شده اند. سالن کلیسا با گچ روشن گچ کاری شده است و بازوهای صلیبی دارای طاق های گهواره ای بلند هستند که مستقیماً از سطح کف بالا می روند. گنبد مرکزی تا حدی بر روی آویز قرار دارد. برنامه ریزی فضایی از سنت کلیسای مرکزی بیزانس پیروی می کند. این کلیسا در بمباران های جنگ زمستان آسیب دید و در سال ۱۹۵۹ تعمیر شد. این کلیسا در سال ۱۹۶۲ توسط متروپولیتن لئو بازسازی شد. پس از آن، حداقل در سال های ۱۹۷۹-۱۹۸۰ بازسازی شده است. شمایل نگار کلیسا در قرن نوزدهم در سنت پترزبورگ ساخته شده است. این کلیسا شامل شمایل های سنت سرافیم ساروف و سنت نیکلاس و همچنین شمایل تدفین مس
یح است که در ابتدا در کلیسای پادگان ارتدکس بومارسوند قرار داشت. مساحت این کلیسا ۱۷۰ متر مربع است. پنج ناقوس در کلیسا وجود دارد.
آلپینی () یگان پیاده نظام متخصص کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا است. این گروه که بخشی از سپاه پیاده نظام ارتش بود، در طول جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم در نبردها خود را متمایز کرد. در حال حاضر، واحدهای فعال آلپینی در دو تیپ عملیاتی سازماندهی شده اند که تابع ستاد نیروهای آلپینی هستند. نام آلپینی از ارتباط اولیه آنها با آلپ، رشته کوهی که ایتالیا با فرانسه، سوئیس، اتریش و اسلوونی مشترک دارد، گرفته شده است. هر سرباز آلپینی، آلپینو نامیده می شود. آلپینی در سال ۱۸۷۲ تأسیس شد و قدیمی ترین یگان پیاده نظام کوهستانی فعال در جهان است. مأموریت اصلی آنها محافظت از مرز ایتالیا با فرانسه و اتریش-مجارستان بود. در سال ۱۸۸۸، آلپینی در اولین مأموریت خود در خارج از کشور، به آفریقا، اعزام شد. در طول جنگ جهانی اول، یگان آلپینی در رشته کوه های آلپ، نبردی سه ساله را علیه کایزریاگر اتریش-مجارستان و آلپنکورپس آلمان انجام دادند که از آن زمان به عنوان «جنگ در برف و یخ» شناخته می شود. در طول جنگ جهانی دوم، آلپینی ها در کنار نیروهای محور، عمدتاً در نبردهای بالکان و در جبهه شرقی، جنگیدند. در طول جنگ سرد، آلپینی ها پنج تیپ تشکیل دادند که در ده
ه ۱۹۹۰ به دو تیپ کاهش یافت.
پارک استرومبرگ یک پارک صنعتی در هوتانیمی، واسا، فنلاند است. این پارک در ابتدا توسط شرکت صنعت برق استرمبرگ ساخته شد، اما امروزه این منطقه عمدتاً متعلق به گروه آب ب است. این پارک بزرگترین پارک تجاری در واسا است و تقریباً ۲۵۰۰۰۰ متر مربع فضای اداری دارد. این منطقه بیش از ۳۰۰۰ نفر را استخدام می کند. طرح منظر این منطقه مهم فرهنگی و تاریخی توسط آلوار آلتو طراحی شده است و این منطقه در محیط های فرهنگی ساخته شده ملی مهم در فنلاند ثبت شده است. آلتو همچنین بر طراحی ساختمان های اصلی کارخانه نظارت داشته است، اگرچه بسیاری از ساختمان ها به عنوان اگیل نیکلین یا اسکیل هالدین فهرست شده اند. مکان و کاربرد. پارک استرومبرگ در هوتونیمی در واسا واقع شده است. این منطقه در جنوب غربی یِهدیستی واقع شده است و خود منطقه توسط جاده پارک استرومبرگ که بیشتر تأسیسات تولیدی در امتداد آن قرار دارند، به دو قسمت تقسیم شده است. این منطقه حصارکشی شده است، اما دروازه های منتهی به آن باز است. پارک استرومبرگ بزرگترین پارک تجاری در واسا است. این پارک مساحتی بیش از ۷۲ هکتار را پوشش می دهد و تقریباً ۲۵۰،۰۰۰ متر مربع فضای اداری دارد. این پارک تجاری عمدتاً
توسط شرکت ABB که مالک آن است، مورد استفاده قرار می گیرد، اما این شرکت همچنین محل هایی را به سایر اپراتورها اجاره می دهد. این منطقه بیش از ۳۰۰۰ نفر را استخدام می کند که حدود دو سوم آنها توسط ABB استخدام شده اند. تاریخچه. شرکت مهندسی برق استرمبرگ در تولید تجهیزات نظامی در طول جنگ زمستان شرکت داشت. این شرکت، از جمله موارد دیگر، مهمات برای نیروهای دفاعی تولید می کرد. در تابستان ۱۹۴۰، رئیس اقتصاد نظامی اعلام کرد که تأسیسات تولیدی شرکت پیتایان مکی در هلسینکی برای عملیات در شرایط بحرانی مناسب نیستند. استرومبرگ، از جمله موارد دیگر، املاک صنعتی قدیمی در کوکولا و واهکیرو را در نظر گرفت، اما تصمیم گرفت یک منطقه کارخانه جدید در واسا بسازد. در تابستان ۱۹۴۰، شهرداری واسا زمینی به مساحت ۷۰ هکتار را در منطقه هوتونیمی با قیمتی تقریباً ناچیز فروخت. این قطعه زمین در موقعیت خوبی بین راه آهن و جاده های اصلی و نزدیک به مرکز شهر قرار داشت. اولین نقشه محلی منطقه صنعتی در پاییز ۱۹۴۰ توسط نقشه بردار شهر، جی. وکستروم، ترسیم شد که نقشه های او فقط برای ساختمان های کارخانه ابزار دقیق اجرا شد. آلوار آلتو در طول سال های ۱۹۴۵ و ۱۹۴۶ یک نقشه
محلی جدید تهیه کرد. پس از کارخانه ابزار دقیق، یک کارخانه موتور، یک انبار مرکزی و یک کارخانه کنتاکتور تا سال ۱۹۴۸ در این منطقه تکمیل شدند. تولید کارخانه ابزار دقیق در سال ۱۹۴۴ با ابزارهای متصل به موتورها آغاز شد، اما پس از تکمیل کارخانه کنتاکتور، کنتاکتورها، سوئیچ ها و محفظه های چدنی به مهمترین محصولات این منطقه تبدیل شدند. در مرحله دوم ساخت منطقه صنعتی، از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۶، یک ساختمان اداری و دروازه، دو کارخانه ترانسفورماتور، یک کارخانه اجاق گاز و یک آزمایشگاه ولتاژ بالا تکمیل شد. در دهه ۱۹۶۰، سالن های صنعتی یک طبقه ساخته شدند. تولید ترانسفورماتورهای بزرگ استرومبرگ در دهه ۱۹۵۰ در واسا متمرکز بود و این امر اساس رشد کل شرکت در دهه بعد بود. طراحی موتور پس از تکمیل کارخانه جدید موتور در سال ۱۹۷۰ به طور کامل به واسا منتقل شد. اجاق گازها تا سال ۱۹۷۴ در واسا تولید می شدند. در اوج خود، استرومبرگ به بزرگترین کارفرمای صنعتی در واسا تبدیل شد. منطقه صنعتی استرومبرگ از طریق خرید شرکت ها به گروه آب ب سوئدی-سوئیسی منتقل شده است. این منطقه هنوز هم عمدتاً توسط ABB در دهه ۲۰۱۰ مورد استفاده قرار می گیرد، اما به شرکت های دیگر ن
یز اجاره داده می شود. طبق داده های سال ۲۰۱۴، بیش از ۳۰۰۰ نفر در این منطقه کار می کردند. معماری و میراث فرهنگی. آلوار آلتو فعالیت های ساختمانی منطقه صنعتی استرومبرگ را تا پایان دهه ۱۹۴۰ هدایت می کرد. ایده اصلی او در طرح محلی، قرار دادن ساختمان های صنعتی در یک جنگل کاج فنلاندی بود. راحتی کارگران، راهنمای بسیار مهمی در برنامه ریزی منطقه بود. محوطه کارخانه به واحدهایی با اندازه معقول تقسیم شده و به طور آزاد در وسط طبیعت قرار گرفته است. طبیعت نیز در ساختمان ها گنجانده شده است، زیرا سالن های کارخانه با پنجره های بزرگ طراحی شده و از مصالح طبیعی استفاده شده است. از بین ساختمان ها و سازه ها، آلتو خود تنها انبار مرکزی و انبار دوچرخه را طراحی کرد. با این حال، تأثیر او در بسیاری از ساختمان های اولیه دیگر نیز قابل مشاهده است. اگرچه کار طراحی توسط اگیل نیکلین و اسکیل هالدین انجام شد، آلتو فعالیت های ساختمانی را با جزئیات کامل هدایت کرد. به لطف دستورالعمل های دقیق او، آلتو را می توان طراح کارخانه کنتاکتور نیز دانست. او همچنین نقش کلیدی در طراحی کارخانه موتورسازی ایفا کرد. اسکیل هالدین مدت زیادی طراح اصلی منطقه صنعتی بود، زی
را اکثر کارها از دهه ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰ توسط او انجام شد. او در سال ۱۹۷۴ بازنشسته شد. برتل لیلجکویست، متولد واسا، در میان کارهای دیگر، آزمایشگاه ولتاژ بالای منطقه صنعتی استرومبرگ را در اواخر دهه ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ طراحی کرد. معمار شهر واسا اینگوالد سرنیوس ساختمان غذاخوری را طراحی کرد و در طراحی کارخانه اجاق گاز شرکت داشت. دفتر آنیکی نورمینن مسئول تقریباً تمام ساختمان های جدید و تغییرات ایجاد شده از اوایل دهه ۱۹۷۰ بوده است. منطقه صنعتی استرومبرگ در میان محیط های فرهنگی ساخته شده با اهمیت ملی فهرست بندی شده است زیرا نمایانگر ساخت وساز صنعتی پس از جنگ جهانی دوم از نظر زیست محیطی، فرهنگی، تاریخی و معماری است. منطقه مسکونی آلتوپوئیستو که توسط آلتو برای کارخانه های استرومبرگ طراحی شده است، بخشی از این سایت است.
هنگ ۷ آلپینی () یک هنگ جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا است که در بلونو در ونتو مستقر است. این هنگ متعلق به یگان پیاده نظام آلپینی ارتش ایتالیا است و به تیپ آلپین "جولیا" اختصاص دارد. در ۱ اوت ۱۸۸۷، ارتش سلطنتی ایتالیا با تقسیم هنگ ۶ آلپینی، هنگ ۷ آلپینی را تشکیل داد. منطقه جذب نیرو برای این هنگ جدید در ابتدا شامل دره های آلپ بلونس، آلپ کارنیک، پری آلپس کارنیک و ضلع غربی آلپ جولیان بود. در سال ۱۹۰۹، این هنگ به هنگ ۸ آلپینی تقسیم شد و پس از آن منطقه جذب نیرو برای این هنگ شامل آلپ بلونس بود. در طول جنگ جهانی اول، این هنگ به ده گردان گسترش یافت که به طور جداگانه در مناطق آلپین جبهه ایتالیا می جنگیدند. در سال ۱۹۳۵، این هنگ به لشکر ۵ آلپین "پوستریا" ملحق شد و در جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی شرکت کرد. در طول جنگ جهانی دوم، این هنگ در حمله به فرانسه و جنگ یونان و ایتالیا جنگید. پس از آن، این هنگ در مونته نگرو و پس از اشغال فرانسه ویشی، در آلپ-ماریتیم حضور داشت. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آتش بس کاسیبیله اعلام شد و چهار روز بعد، در ۱۲ سپتامبر ۱۹۴۳، نیروهای مهاجم آلمانی، هنگ هفتم آلپین را منحل کردند. در سال ۱۹۵۳، هنگ هفتم آلپین اصل
اح و به تیپ آلپین "کادوره" ملحق شد. در سال ۱۹۷۵، این هنگ منحل و پرچم و سنت های آن به گردان آلپین "فلتره" واگذار شد. این هنگ در سال ۱۹۹۲ اصلاح شد. سالگرد تأسیس این هنگ مصادف با ۲۳ آوریل ۱۹۴۱، آخرین روز جنگ یونان و ایتالیا است که طی آن گردان آلپینی "فلتره" این هنگ مدال نقره شجاعت نظامی را کسب کرد.
ماریلنا اوموهوزا دلی (متولد ۳ مه ۱۹۸۱) عکاس، فیلمساز، مجری رادیو و نویسنده رواندا-ایتالیایی است. در سال ۲۰۲۰، او توسط روزنامه لا رپوبلیکا به عنوان یکی از «۵۰ زن برتر سال» انتخاب شد. اوایل زندگی و تحصیلات. ماریلنا در ایتالیا از پدر ایتالیایی اش، جیووانی، اهل برگامو و مادرش، میریام، که از رواندا مهاجرت کرده بود، متولد شد. او دارای مدرک کارشناسی ارشد در رشته «زبان برای ارتباطات بین المللی» از دانشگاه برگامو است که پایان نامه خود را با موضوع «سینمای آفریقا» نوشته است. علاوه بر این، او در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس (UCLA) در رشته فیلمسازی تحصیل کرده است. کار. نوشتن. در سال ۲۰۱۶، اولین کتاب او، خاطره ای با عنوان نژادپرستی به سبک ایتالیایی": وقایع نگاری های یک جاسوس دورگه (سبک نژادپرستی ایتالیایی: تواریخ یک جاسوس نیمه خون)" توسط ویرایش آراکنه (رم) منتشر شد. در سال ۲۰۲۰، دومین کتاب او، رمانی با عنواننگرتا: بوسه های نژادپرستانه "(دختر سیاه کوچولو: بوسه های نژادپرستانه)" توسط انتشارات ستاره سرخ رم منتشر شد. سومین کتاب او، "پیتزا موسولینی"، در سال ۲۰۲۳ و همچنین چهارمین کتاب او، نامه ای از یک مادر آفریقایی-آمریکایی به م
درسه ایتالیایی منتشر شد. کتاب پنجم دلی، تاریخ واقعی ایتالیای سیاه. نوادگان آفریقایی تباری که تاریخ ایتالیا را شکل دادند، از امپراتوری روم تا امروز در پاییز ۲۰۲۴ منتشر شد در ست (مجله) کوریره دلا سرا، روزنامه نگار برنده جایزه، جیان آنتونیو استلا، نوشت که نوشته های دلی «سخت انگیز و خنده دار است». ایل مانیفستو بیان می کند که کار او «طنز گزنده» دارد. او همچنین به طور منظم برای ونتی فر می نویسد. عکاسی. آثار عکاسی دلی روی جلد و آثار هنری بیش از چهل آلبوم توسط هنرمندان موسیقی بین المللی به نمایش گذاشته شده است. به طور مرتبط، عکس های او توسط نشریاتی مانند نیویورک تایمز، بی بی سی، رولینگ استون و سی ان ان منتشر شده است. بمب (مجله) و مجله نو دپرشن هر دو مطالب چند صفحه ای در مورد آثار دلی در نسخه های چاپی خود منتشر کرده اند. فیلم. آثار مستند دلی در جشنواره هایی مانند «حدس بزن چه کسی؟» هلند، جشنواره فیلم مستند سوله لونا در سیسیل - که او همچنین در هیئت داوران آن حضور داشت - و وومکس به نمایش درآمده است. در میان شبکه های دیگر، فیلم های او در بخش هایی برای پی بی اس , ای بی سی نیوز , و تلویزیون سی ان ان بین الملل استفاده شده اس
ت. رادیو. از ژانویه ۲۰۲۱، دلی برنامه «عالیجنابان نسل آفریقا» را در شبکه رادیویی ملی، رادیو رادیکال، سرپرستی و میزبانی مشترک کرده است. روبرتو ساویانو، نویسنده کتاب «گومورا» و برنده جایزه پن پینتر و جایزه کتاب اروپا، در مطلبی برای کوریره دلا سرا از ماریلنا و برنامه اش به عنوان منبع خود نام برد. جوایز و تقدیرنامه ها. در سال ۲۰۱۶، دلی تمام عکس ها و فیلم های پروژه زندان زومبا را تهیه کرد، اولین آلبوم هنرمندان مالاویایی که نامزد جایزه گرمی شد. آثار دلی از سال ۲۰۲۱ در مجموعه دائمی موزه مدک (موزه فرهنگ ها میلان) به نمایش گذاشته شده است. در سال ۲۰۲۰، دلی توسط روزنامه ملی ایتالیا، لا رپوبلیکا، به عنوان یکی از ۵۰ «زن سال» ایتالیا معرفی شد. در سال ۲۰۲۳، او در بخش جامعه برای جوایز فرش سیاه هفته مد میلان که توسط مجله ووگ حمایت مالی می شد و هفته مد آفریقایی نامزد شد. در سال ۲۰۲۵، او برای کتاب "«داستانی از ایتالیای سیاه» نامزد جایزه کتاب پرمیو اندرسن شد." "او با داستان ایتالیا آشنا شد، اما داستان های عاشقانه اش را فراموش کرد." در سال ۲۰۲۵، مارلینا فینالیست جایزه جایزه اندرسن برای کتابش، داستان واقعی ایتالیای سیاه پوست "بود."
نوادگان آفریقایی که تاریخ ایتالیا را از امپراتوری روم تا به امروز شکل داده اند.
خوان آندرس و مورل (۱۵ فوریه ۱۷۴۰ در پلنز، آلیکانته۱۲ ژانویه ۱۸۱۷ در رم) یک کشیش یسوعی اسپانیایی، اومانیست مسیحی و منتقد ادبی عصر روشنگری بود. او خالق تاریخ جهان و ادبیات تطبیقی (یعنی ادبیات و علوم قرن هجدهم) از طریق مهم ترین و گسترده ترین آثارش بود: "خاستگاه، پیشرفت و وضعیت فعلی ادبیات" (چاپ اول. ایتالیایی، پارما، ۱۷۸۲–۱۷۹۹) - "اوریگن، پیشرفت و وضعیت واقعی همه ادبیات" (مادرید، ۱۷۸۴–۱۸۰۶، اما ناقص بود زیرا شامل بخشی اختصاص داده شده به علوم کلیسایی نبود) که اخیراً به یک ویرایش انتقادی و کامل بازگردانده شده است. او به همراه لورنزو هرواس ، آنتونیو اگزیمنو، فرانسیسکو خاویر کلاویژرو یا سلستینو موتیس، یکی از مهم ترین نویسندگان مکتب جهان شمول گرای اسپانیایی قرن هجدهم است. محقق. او در اروپای زمان خود، چهره ای فوق العاده روشنفکر محسوب می شد، اما در بیشتر قرن های نوزدهم و بیستم نادیده گرفته شد. این امر به دلایل مختلفی، چه به صورت تصادفی و چه به صورت عمومی، صورت گرفت. آندرس در دانشگاه سابق گاندیا آموزش دید، خواس استاد بلاغت بود و در سال ۱۷۶۷ به عنوان یک جوان خوانسوئیتی مجبور به تبعید در ایتالیا شد. او ابتدا در فرارا ساکن
شد و سپس مارکیز بیانکی او را در کاخ خود در مانتوا پذیرفت. در آنجا، او از زندگی با خانواده مارکیز لذت برد، تا زمان ورود ناپلئون، بیش از بیست سال اقامت شاد و پربار که به او اجازه داد بخش عمده ای از کار خود را تکمیل کند. در انگلستان، این موضوع عمدتاً توسط هنری هالام مورد مطالعه و پیگیری قرار گرفت. آثار ادبی. آندرس همچنین نویسندهٔ کتاب های بسیاری از جمله "«نامه های خانوادگی» (تور ایتالیا)" (مادرید و والنسیا، ۱۷۸۶–۱۸۰۰) است، این اثر اسپانیایی زبان یکی از مهم ترین آثار در نوع خود و یک اثر بزرگ اروپایی است که عمدتاً از یک سفر ادبی-علمی و به ویژه کتابشناختی تشکیل شده است. افکار آندرس که در اواخر عصر روشنگری نئوکلاسیک ریشه دارد، با یک سنت قوی اسپانیایی-ایتالیایی پاسخ می دهد که نه تنها با ژزوئیت های بزرگ، قربانیان اخراج، به ویژه لورنزو هرواس، سازندهٔ زبان شناسی تطبیقی، و نظریه پرداز بزرگ موسیقی، آنتونیو اکسیمنو، که به همراه او به عنوان هستهٔ "مکتب جهانی گرایان اسپانیایی" قرن هجدهم دیده می شدند، قابل شناسایی است، بلکه خط فکری ایگناسیو د لوزان، لودوویکو آنتونیو موراتوری و پیشگام و نابغهٔ بزرگ ، جامباتیستا ویکو، را تقویت
کرد. آندرس، در حالی که در اواخر عمرش تقریباً بینایی خود را از دست داده بود، آخرین شغل حرفه ای خود را در سمت مسئول کتابخانه سلطنتی ناپل گذراند و سرانجام در رم در حمایت از جماعت مذهبی خود درگذشت. اولین و مهم ترین جلد (با توجه به احساسات اصلی حس خود و ماهیت انتقادی نسخه جدید) اثر اصلی او در سال ۱۹۹۷ در مادرید تجدید چاپ شد و خواس آن را در سال ۲۰۰۲ تکمیل کرد.
یون پولته ()یک گروه موسیقی سه گانه فنلاندی است که در فنلاند در سال ۲۰۱۲ تأسیس شد و متشکل از رپر فنلاندی کونینگاس پاهکینه، رپر و تهیه کننده سته تامو، و خواننده/رپ استیگ (معروف به Stig Dog) است. یون پولته از طریق تک آهنگ خود "دختر، تو ستاره دریایی هستی" موفق شد رتبه ۷ در جدول های رسمی فنلاند در ماه مه ۲۰۱۲ را کسب کند.
لورنزو ساسولی د بیانکی (متولد پاریس، ۱۹۵۲) تاجر، نویسنده، منتقد هنری، نیکوکار ایتالیایی، بنیان گذار و در حال حاضر رئیس شرکت والسویا، یک شرکت مواد غذایی سالم ایتالیایی است. او رئیس "آدیتل"، سرویس رتبه بندی تلویزیونی ایتالیا، رئیس بازنشسته انجمن تبلیغ کنندگان ایتالیا (Utenti Pubblicità Associati - UPA)، رئیس مؤسسه هنرهای معاصر میلان و دارای سمت های هیئت مدیره در تعدادی از انجمن های صنعتی و خیریه های منطقه ای است. ساسولی د بیانکی همچنین چهار رمان نوشته است که توسط انتشارات اسپرلینگ و کوپفر منتشر شده اند: «ماه سرخ» (۲۰۲۰)، «ماه سفید» (۲۰۲۱)، «ماه نقره ای» (۲۰۲۲) و «اونجلینا» (۲۰۲۳). در سال ۲۰۱۵، به پاس خدماتش به کسب و کار، نشان شوالیه ایتالیایی کاوالیر دل لاورو، که توسط رئیس جمهور ایتالیا، جناب سرجیو ماتارلا، اهدا شد، به او اهدا شد. تحصیلات و اوایل کار. ساسولی د بیانکی، متولد ۱۹۵۲ در پاریس، فارغ التحصیل رشته پزشکی از دانشگاه بولونیا بود، جایی که متعاقباً به عنوان متخصص مغز و اعصاب در بیماری های خواب مشغول به کار شد و همزمان در دانشگاه UIA فلورانس در رشته تاریخ و نقد هنر تحصیل کرد. در سال ۱۹۸۶، ساسولی د بیانکی به
هیئت مدیره شرکت تقطیر بوتون، که برندی وچیا رومانیا را خلق کرده بود، پیوست و در اواخر همان سال به عنوان مدیر عامل منصوب شد. ساسولی د بیانکی شرکت غذای سالم "والسویا" را در سال ۱۹۹۰ تأسیس کرد. این شرکت در سال ۲۰۰۶ به بورس رفت. سایر مسئولیت ها. ساسولی د بیانکی از آوریل ۲۰۲۴ رئیس سرویس رتبه بندی تلویزیونی آدیتل بوده است. او رئیس بازنشسته انجمن تبلیغ کنندگان ایتالیا (Utenti Pubblicità Associati – UPA) است و از ژوئن ۲۰۰۷ تا ژوئیه ۲۰۲۴ رئیس آن بوده است. او در سال های ۱۹۹۵، ۲۰۰۹ و ۲۰۱۳ به عنوان رئیس موزه هنر مدرن بولونیا منصوب شد. در سال ۲۰۱۵، زمانی که این موزه - به همراه بسیاری دیگر از موزه های شهر - تحت کنترل موزه تازه تأسیس بولونیا، نهاد مسئول ۱۳ موزه بولونیا، از جمله موزه هنر مدرن بولونیا، موزه موراندی و موزه باستان شناسی بولونیا، قرار گرفت، ساسولی د بیانکی به عنوان رئیس این نهاد منصوب شد و تا نوامبر ۲۰۱۶ در این سمت خدمت کرد. در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۶، او به عنوان عضو موقت آکادمی هنر بولونیا (Accademia Clementina di Belle Arti) منصوب شد. او همچنین از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۵ نایب رئیس کمیسیون وزارتی فرهنگ و هنر منطقه امیلیا رومان
یا بود و از سال ۱۹۹۰ عضو هیئت مدیره انجمن موسیقی جشنواره بولونیا بوده است. او از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۲ نایب رئیس فدراسیون ملی کاوالیری دل لاورو (Federazione Nazionale Cavalieri del Lavoro) بود. مسئولیت های گذشته او شامل نایب رئیس انجمن تجاری بولونیا، یونی اینداستریا از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷، عضو هیئت مدیره آژانس توسعه بولونیا، پرومو-بولونیا از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۷، عضو بانک یونی کردیت از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۵ و عضو کتابخانه فیلم بولونیا از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ می شود. تعهدات خیریه. تعهدات خیریه ساسولی د بیانکی شامل سمت های سطح هیئت مدیره در دو مؤسسه خیریه برجسته، بنیاد مونته (از ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۲)، که در زمینه های همبستگی اجتماعی، توسعه جامعه، تحقیقات علمی و هنر و فرهنگ حمایت ارائه می دهد، و انجمن فرهنگی مرکز سن دومنیکو (از ۲۰۰۵ تا به امروز) می شود. آثار. نقد هنری. ساسولی د بیانکی، عاشق هنر و منتقد، آثار زیادی در مورد هنر مدرن و معاصر منتشر کرده است، از جمله مقالاتی در مورد رائول دوفی، سالوادور دالی، جورجو موراندی، جولیان اشنابل، ژانگ شیائوتائو و فنگ ژنگجیه. او از اولین کسانی است که هنر معاصر چین را به غرب معرفی کرد و نویسنده کتاب های "
«چین: نقاشی معاصر»" (۲۰۰۵)، "«از بهشت تا زمین"» (۲۰۰۸) و "«پو جیه»" (۲۰۰۹) است. او همچنین مقدمه و دو مقاله برای کتاب "«مقدماتی" در مورد هنرمند فنگ ژنگجیه نوشته است. ساسولی د بیانکی کیوریتور نمایشگاه پو جیه در سال ۲۰۰۹ در پکن بود. داستان تخیلی. اولین رمان ساسولی د بیانکی، لونا روسسا» سرخ)، در اواخر اوت ۲۰۲۰ توسط انتشارات اسپرلینگ و کوپفر منتشر این رمان که با استقبال خوبی از سوی عموم و مطبوعات مواجه شد، داستان پدر و پسری نوازنده نینتو رومانو و رؤیایی که آنها را از ناپل به نیویورک می برد را روایت می کند. این رمان که سرشار از داستان های درون داستان، ارجاعات ادبی و موسیقایی و شخصیت های نوازندگان زنده - از جمله دوست نویسنده، مایکل استایپ و تام ویتس - است، سبک فیلم های موزیکال برادوی را به کار گرفته و یک لیست پخش اسپاتیفای (لا لونا روسسا) را به عنوان موسیقی متن برای همراهی خواننده در سفرش ارائه می دهد. پیشگفتار توسط رنزو آربور، نوازنده، کارگردان فیلم و شخصیت رادیو و تلویزیون، نوشته شده است. دومین رمان او، «ماه سفید» (La luna bianca) که توسط انتشارات اسپرلینگ و کوپفر در اوت ۲۰۲۱ منتشر شد، داستان مادری از جنس ماه مروا
رید را روایت می کند که بر یک بیماری همه گیر بی خوابی که کل شهر به آن مبتلا شده است، نظارت دارد. دو برادر، از بستگان اولین قربانی تأیید شده، به تحقیقات علمی انجام شده توسط یک متخصص مغز و اعصاب که با کاوش در عملکردهای ناشناخته مغز آشنا است، کمک می کنند. در مواجهه با این راز، پزشکی محدودیت های خود را نشان می دهد و بنابراین ادبیات و هنر، جادو و علوم غریبه وارد عمل می شوند. ساسولی د بیانکی دنیای علوم اعصاب را در مسیر رؤیایی شخصیت هایش از طریق فراگیری بی خوابی در ادبیات بزرگ، از نو تفسیر می کند. سومین رمان او، «ماه نقره ای»، توسط انتشارات اسپرلینگ و کوپفر در ژوئن ۲۰۲۲ منتشر شد. این کتاب درخواستی صمیمانه برای غلبه بر سرکوب اعتراف نشدهٔ سالمندان و جوانان به حاشیه رانده شده است که بر زمانهٔ ما غالب است. این رمان فراخوانی است برای نگریستن فراتر از افسانهٔ کارایی و کشف مجدد کرامت مطلق انسان. جدیدترین رمان ساسولی د بیانکی، اوانجلینا، در نوامبر ۲۰۲۳، باز هم توسط انتشارات اسپرلینگ و کوپفر منتشر شد. این رمان با تکیه بر تجربه او به عنوان یک پزشک جوان در طول زلزله ایرپینیا در سال ۱۹۸۰، داستان زن جوان نقاشی را روایت می کند که
او می شناخت، زنی که توانست هم در زمان و هم در زمان، در بُعد وجودی متفاوتی از محدودیت های مرسوم دوره ای که کاملاً مثبت بود، زندگی کند و از هرگونه درد و گناه دوری کند. برعکس، اوانجلینا نشان می دهد که چگونه آنچه ما را ناراحت و آسیب زننده می کند و ما را تا ریشه هایمان می لرزاند، می تواند تجربه ای اصیل ایجاد کند که راه را به سوی ناب ترین زیبایی ها می گشاید. شناخت. نشان شوالیه ایتالیایی کاوالیر دل لاورو، به پاس خدمات به بنگاه های اقتصادی، توسط رئیس جمهور ایتالیا، جناب سرجیو ماتارلا، در تاریخ ۲۲ مه ۲۰۱۵ اعطا شد. ساسولی دی بیانکی جایزه ادبی فرانچسکو کوربیسیرو را در سال ۲۰۲۴ دریافت کرد.
کلودیو گرازیانو (; – ) ژنرال نیروی زمینی ایتالیا بود که در فاصله سال های ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸ به عنوان بیست و هشتمین رئیس ستاد دفاع ایتالیا فعالیت می کرد و از ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۲ ریاست کمیته نظامی اتحادیه اروپا را برعهده داشت. گرازیانو فعالیت نظامی را از سال ۱۹۷۲ در ارتش ایتالیا آغاز کرد. وی از ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵ فرماندهی هنگ ۲ آلپینی را برعهده داشت، از ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷ به عنوان فرمانده تیپ آلپاین تاوریننسه فعالیت می کرد و از ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰ فرمانده نیروی سازمان ملل متحد در لبنان (یونیفیل) بود و در فاصله سال های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵ فرماندهی نیروی زمینی ایتالیا را برعهده داشت. وی در جنگ در افغانستان و جنگ عراق حضور داشت و به علت خدماتش، نشان های نشان شایستگی جمهوری ایتالیا و لژیون دونور را دریافت کرد.
دختر، تو ستارهٔ دریایی هستی () اولین تک آهنگ گروه هیپ هاپ و رپ فنلاندی یون پولته است. این آهنگ در ۲ ژانویه ۲۰۱۲ به عنوان دانلود دیجیتال در فنلاند منتشر شد. این آهنگ در رتبه ۷ در جدول تک آهنگ های فنلاند قرار گرفته است. در این آهنگ ماجراهایی در بندر قایق رانی گربو روایت می شود.
کونینگاس پهینکه (؛ زادهٔ ۱۹۷۸) موسیقی دان اهل فنلاند است. وی از سال ۱۹۹۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
کتابخانه مارسیانا یا کتابخانه سنت مارک (، یک کتابخانه عمومی در ونیز، ایتالیا است. این کتابخانه یکی از قدیمی ترین کتابخانه های عمومی و مخازن نسخ خطی باقی مانده در ایتالیا است و یکی از مهم ترین مجموعه های متون کلاسیک جهان را در خود جای داده است. این کتابخانه به نام مرقس، قدیس حامی شهر، نامگذاری شده است. این کتابخانه در سال ۱۴۶۸ تأسیس شد، زمانی که کاردینال بساریون، محقق اومانیست، اسقف توسکولوم و پاتریارک لاتین قسطنطنیه، مجموعه نسخه های خطی یونانی و لاتین خود را به جمهوری ونیز اهدا کرد، با این شرط که یک کتابخانه عمومی تأسیس شود. این مجموعه نتیجه تلاش های مداوم بساریون برای یافتن نسخه های خطی نادر در سراسر یونان و ایتالیا و سپس جمع آوری یا کپی کردن آنها به عنوان وسیله ای برای حفظ ادبیات یونان باستان و ادبیات بیزانس پس از فتح قسطنطنیه در سال ۱۴۵۳ بود. انتخاب ونیز توسط او در درجه اول به دلیل جامعه بزرگ پناهندگان یونانی این شهر و پیوندهای تاریخی آن با امپراتوری بیزانس بود. با این حال، دولت ونیز به دلیل دهه ها بحث و تردید، به دلیل مجموعه ای از درگیری های نظامی در اواخر قرن پانزدهم و اوایل قرن شانزدهم و فضای عدم قطعیت
سیاسی ناشی از آن، در عمل به تعهد خود برای نگهداری مناسب نسخه های خطی کند عمل کرد. این کتابخانه در نهایت در دوره بهبود به عنوان بخشی از یک برنامه گسترده نوسازی شهری با هدف تجلیل از جمهوری از طریق معماری و تأیید اعتبار بین المللی آن به عنوان مرکز خرد و دانش ساخته شد. ساختمان اصلی کتابخانه در میدان سن مارکو، مرکز دولتی سابق ونیز، واقع شده است و نمای بلند آن رو به قصر دوک قرار دارد. این بنا که بین سال های ۱۵۳۷ تا ۱۵۸۸ ساخته شده است، شاهکار معمار جاکوپو سانسووینو و اثری کلیدی در معماری رنسانس ونیزی محسوب می شود. آندره آ پالادیو، معمار رنسانس، آن را «شاید ثروتمندترین و آراسته ترین بنایی که از دوران باستان تاکنون وجود داشته است» توصیف کرده است (). مورخ هنر یاکوب بورکهارت آن را «با شکوه ترین ساختمان سکولار ایتالیایی» می داند () و فردریک هارت آن را «یکی از رضایت بخش ترین سازه ها در تاریخ معماری ایتالیا» نامیدند. این کتابخانه که به خاطر هنرش نیز اهمیت دارد، آثار بسیاری از نقاشان بزرگ ونیز قرن شانزدهم را در خود جای داده است و آن را به بنای یادبودی جامع از تکلف گرایی ونیزی تبدیل می کند. امروز این بنا معمولاً با نام «لیبر