Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ماتئوس سالدانیا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال فرنتس واروش اشاره کرد.
دانشگاه بین المللی اهل بیت (به انگلیسی: Ahlul Bayt International University؛ اختصار: ABU) یکی از دانشگاه های وابسته به وزارت علوم، تحقیقات و فناوری ایران است. این دانشگاه با هدف ارتقای علمی و پژوهشی دانشجویان و پژوهشگران مسلمان، توانمندسازی آنان و ترویج شناخت فرهنگ و تمدن اسلامی در سال ۱۳۸۳ هجری شمسی در مقطع تحصیلات تکمیلی و به صورت یک مرکز دانشگاهی محدود تأسیس شد و در سال ۱۳۹۰ به دانشگاه جامع ارتقا یافت. این دانشگاه در شهر تهران قرار دارد و با بهره مندی از اعضای هیئت علمی متخصص در رشته های مختلف، میزبان دانشجویانی از ملیت های گوناگون بوده است. دانشگاه بین المللی اهل بیت (ع) عضو نهادهای بین المللی همچون انجمن بین المللی دانشگاه ها (IAU) وابسته به یونسکو، اتحادیه دانشگاه های آسیا و اقیانوسیه و اتحادیه دانشگاه های جهان اسلام است. همچنین با امضای تفاهم نامه های علمی و بین المللی، همکاری گسترده ای با دانشگاه های داخلی و خارجی دارد. دانشکده ها. دانشگاه بین المللی اهل بیت (ع) دارای پنج دانشکده در مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری است: مراکز و دپارتمان ها. مرکز مطالعات و تحقیقات زنان. این مرکز با هدف بررسی جایگا
ه زن در اسلام، تربیت نیروی انسانی متخصص در حوزه آموزش و پژوهش زنان، و کمک به سیاست گذاری های اجتماعی و فرهنگی در زمینه مسائل زنان فعالیت می کند. مرکز زبان. مرکز آموزش زبان فارسی دانشگاه در سال ۱۳۹۱ تأسیس شد و به آموزش زبان فارسی به غیرفارسی زبانان، به ویژه داوطلبان تحصیل در دانشگاه، می پردازد. آموزش در سه سطح مقدماتی، میانی و پیشرفته و طی یک دوره هفت ماهه انجام می شود. مرکز نوآوری بین المللی یاس. این مرکز با هدف حمایت از استارتاپ ها، شتاب دهنده ها و شرکت های دانش بنیان فعال در حوزه های مرتبط با رسالت دانشگاه در تیرماه ۱۴۰۰ افتتاح شد. در مراسم افتتاح، سورنا ستاری (معاون علمی و فناوری ریاست جمهوری وقت)، آیت الله رضا رمضانی گیلانی (دبیرکل مجمع جهانی اهل بیت) و حجت الاسلام دکتر سعید جازاری معموئی (رئیس دانشگاه) حضور داشتند. نشریات. دانشگاه بین المللی اهل بیت (ع) دارای چندین مجله و نشریه علمی و پژوهشی است، از جمله: -دوفصلنامه مطالعات تطبیقی تاریخ و فرهنگ اسلامی -فصلنامه مطالعات ادبیات شیعی -دوفصلنامه پژوهش های اسلامی خاورشناسان -نشریه بین المللی مطالعات زنان مسلمان -نشریه تحقیقات کاربردی در مهندسی کامپیوتر و مکاتر
ونیک -فصلنامه مطالعات جهانی کسب وکار و تجارت -نشریه مفهوم و ساختار عملکرد در مهندسی فعالیت های بین المللی. دانشگاه بین المللی اهل بیت (ع) در عرصه بین المللی فعالیت های زیر را در کارنامه دارد: -دیدار با شخصیت های علمی و فرهنگی کشورهای مختلف -برگزاری نشست های مشترک علمی و دانشگاهی -توسعه همکاری ها با دانشگاه ها و مراکز آموزشی و پژوهشی داخلی و خارجی -انعقاد تفاهم نامه های علمی و پژوهشی متعدد
کوتا تاکاهاشی (زادهٔ ) کشتی گیر ژاپنی است که در دستهٔ وزنی ۷۴ کیلوگرم کشتی آزاد برای ژاپن رقابت می کند.
گاو آبروتسویی، نژادی منقرض شده از گاو اهلی از منطقه آبروتسو در جنوب ایتالیا است. این گاو به گروه گاوهای پودولیک تعلق داشت، و نژادی دو منظوره بود، هم برای گوشت و هم برای بارکشی نگهداری می شد. این نژاد در سال ۲۰۰۷ توسط فائو در فهرست گونه های منقرض شده قرار گرفت.
خلیج سالرنو خلیجی در دریای تیرنی در ساحل استان سالرنو در جنوب غربی ایتالیا است. بخش شمالی این ساحل، کاستیرا آمالفیتانا است که به پونتا کامپانلا ختم می شود و شامل شهرهایی مانند آمالفی، مایوری، پوزیتانو و خود شهر سالرنو می شود. این خلیج همچنین از شرق با پیانا دل سله و از جنوب با ساحل چیلنتو که به پونتا لیکوزا ختم می شود، هم مرز است. فاصله پونتا کامپانلا تا پونتا لیکوزا تقریباً ۶۱ کیلومتر است (۳۸ مایل). سطح خلیج، که توسط خط فرضی که پونتا کامپانلا را به پونتا لیکوزا و ساحل متصل می کند، محدود شده است، تقریباً ۲۴۵۰ کیلومتر مربع است. خلیج سالرنو توسط شبه جزیره سورنتین از خلیج ناپل (در شمال) جدا شده است. در شمال، ساحل خلیج، که به دلیل زیبایی اش دیوینا کوستیرا نیز نامیده می شود، توسط دامنه های سنگی کوه های لاتاری که به دریا می ریزند، ناهموار شده است. در شرق، خط ساحلی دشت سله پست و شنی است و تا حدودی پوشیده از جنگل های کاج است. تاریخچه. ۱. تاریخ باستان: خلیج سالرنو مدت ها پیش از ظهور امپراتوری روم، محل سکونت قبایل باستانی ایتالیایی بود. تأسیس پوزیدونیا (که بعدها پائستوم نام گرفت) به این دوران برمی گردد. هسته اصلی خود س
الرنو توسط اتروسک ها در قرن سوم پیش از میلاد تأسیس شد و این شهر به تدریج نقش مهمی در تاریخ منطقه ایفا کرد. ۲. دوران روم: سالرنو در دوران روم با نام سالرنوم شناخته می شد. این شهر به یک مستعمره مهم رومی تبدیل شد و به دلیل حاصلخیزی اش شهرت داشت. این خلیج به عنوان یک قطب حیاتی برای تجارت و حمل و نقل عمل می کرد و دسترسی به دریا را فراهم می کرد. به نظر می رسد آمالفی توسط یک خانواده رومی که عازم قسطنطنیه بودند، تأسیس شده است. هنگامی که کشتی آنها در ساحل نزدیک به گل نشست، در این منطقه ساکن شدند و نام ملفز (ملفی امروزی) را بر آن نهادند. چند سال بعد، آنها به سمت شمال حرکت کردند و شهر جدیدی تأسیس کردند که به یاد روستای متروکه ملفز، آن را «آ ملفز» نامیدند. از این رو شهر امروزی آمالفی است. ۳. دوره قرون وسطی: در قرون وسطی، سالرنو و مناطق اطراف آن بخشی از دوک نشین لومبارد سالرنو بودند. این شهر مرکز یادگیری و فرهنگ بود، به ویژه در قرن های ۵ تا ۷، زمانی که اسقف نشین کاتولیک رومی سالرنو تأسیس شد، و در قرن های ۹ و ۱۰ زمانی که مدرسه پزشکی معروف سالرنو، در نزدیکی جیاردینو دلا مینروا تأسیس شد. علاقه آلفانو اول به پزشکی و ترجمه رسا
له های عربی در این زمینه، او را بر آن داشت تا کنستانتین آفریقایی را از کارتاژ به سالرنو دعوت کند تا به او کمک کند. شهر آمالفی پایتخت جمهوری دریایی معروف به دوک نشین آمالفی بود که یک قدرت تجاری مهم در مدیترانه بین سال های ۸۳۹ تا حدود ۱۲۰۰ میلادی بود. ۴. فتح نورمن ها: در سال ۱۰۷۶، نورمن ها سالرنو و مناطق اطراف آن را تحت فرمان رابرت گیسکار فتح کردند و آن را به پادشاهی سیسیل ملحق نمودند. این امر تغییر قابل توجهی در چشم انداز سیاسی و فرهنگی منطقه ایجاد کرد. در سال ۱۰۸۴، کلیسای جامع سنت متیو توسط پاپ گرگوری هفتم تقدیس شد. دانشگاه در سال ۱۱۵۰ تأسیس شد. در سال ۱۱۹۴، سالرنو توسط نیروهای هنری ششم، امپراتور مقدس روم، غارت شد و در سال ۱۲۶۰، ساخت بندر سالرنو آغاز شد. ۵. رنسانس و پس از آن: سالرنو و خلیج در دوران رنسانس به شکوفایی خود ادامه دادند. با این حال، اهمیت این منطقه به تدریج در طول قرن ها کاهش یافت، زیرا ناپل، پالرمو و دیگر شهرهای اطراف به مراکز برجسته تر تجارت، فرهنگ و سیاست تبدیل شدند. ۶. تاریخ مدرن: در دوران مدرن، خلیج سالرنو سهم خود را از رویدادهای هنری و تاریخی، از جمله تور بزرگ هنرمندی مانند جوزف رایت از دارب
ی - با " غار در خلیج سالرنو " و مشارکت در جنگ جهانی دوم زمانی که به عنوان نقطه فرود نیروهای متفقین در طول لشکرکشی ایتالیا عمل کرد، به خود دیده است. آب و هوا. آب و هوای خلیج سالرنو کاملاً مدیترانه ای است، با زمستان های معتدل بدون بارندگی فراوان و تابستان های گرم که به دلیل رطوبت زیاد می تواند شرجی نیز باشد. طبقه بندی آب و هوا: منطقه C, 1087 Gr/G در ساحل آمالفی بر اساس میانگین مرجع سی ساله ۱۹۶۱–۱۹۹۰، میانگین دمای سردترین ماه، ژانویه، +۱۰٫۷ است. دمای گرم ترین ماه، اوت، +۲۶٫۸ درجه سانتی گراد است. درجه سانتیگراد. در منطقه سالرنو، بر اساس میانگین مرجع سی ساله ۱۹۶۱–۱۹۹۰، میانگین دمای سردترین ماه، ژانویه، +۱۰٫۴ درجه سانتیگراد است. دمای گرم ترین ماه ها، ژوئیه و اوت، +۲۶٫۴ درجه سانتی گراد است؛ نمی توان احتمال تخمین بیش از حد مقادیر به دلیل اثر جزیره گرمایی شهری را رد کرد. در دشت سله، میانگین دمای سردترین ماه، ژانویه، +۱۲٫۶ درجه سانتی گراد است. دمای گرم ترین ماه ها، ژوئیه و اوت، +۳۰٫۹ درجه سانتی گراد است. میانگین بارندگی سالانه فراوان است و از ۱۱۰۰ میلی متر فراتر می رود، با حداقل مقدار بین اواخر بهار و تابستان و توزیع م
نظم و بالا در بقیه سال. در پائستوم میانگین دمای سردترین ماه، ژانویه، +۶٫۸ درجه سانتی گراد است؛ دمای گرمترین ماه، اوت، +۲۴٫۴ درجه سانتیگراد است. وجود آب و هوای آفتابی حداقل ۲۵۰ روز در سال، این سرزمین را نه تنها در فصل اوج گردشگری، بلکه در ماه های بهار و پاییز نیز به مقصدی ممتاز برای گردشگران تبدیل کرده است. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
چزاره کرمونینی (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه سرا، تهیه کننده موسیقی و بازیگر اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۹۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "شوالیه های سفر تجسسی" اشاره کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون تلگاتو شده و همچنین در سال ۲۰۱۳ جایزه روبان نقره ای را برای بهترین ترانه به خاطر نوشتن و آهنگسازی آهنگ «Amor mio» دریافت کرد. زندگی و حرفه. کرمونینی در ۲۷ مارس ۱۹۸۰ در بولونیا ایتالیا متولد شد. او از سنین پایین شروع به یادگیری پیانو کرد. پس از گوش دادن به آهنگ های کوئین شروع به گوش دادن به موسیقی پاپ راک و نوشتن اولین آهنگ های خود در سن ۱۴ سالگی کرد. در سال ۱۹۹۶، به همراه برخی از دوستان و همکلاسی هایش در مدرسه موسیقی سابین، گروهی به نام سنزا فیلترو تشکیل داد که با آنها در مهمانی ها و کلوپ های بولونیا اجرا می کرد و آهنگ های بیتلز، اوئیسیز، ریدیوهد و کوئین را بازخوانی می کرد. در اواخر سال ۱۹۹۶، با والتر ماملی آشنا شد که از آن زمان تهیه کننده و مدیر موسیقی او شده است.
کمیته آزادی ملی برای شمال ایتالیا () در فوریه ۱۹۴۴ توسط پارتیزان هایی که پشت خطوط آلمان در جمهوری سوسیال ایتالیا، یک دولت دست نشانده آلمان در شمال ایتالیا، بودند، تأسیس شد. این گروه از وفاداری اکثر گروه های ضد فاشیسم در منطقه برخوردار بود. تاریخچه. در میلان، جلسه ای در سپتامبر ۱۹۴۴ تشکیل کمیته آزادی ملی شمال، در چارچوب جمهوری اجتماعی ایتالیا که در سال ۱۹۴۳ تأسیس شده بود، را مهم دانست. رهبران کمیته آزادی ملی (CLN) رم به رهبری بونومی در ژانویه ۱۹۴۴ لزوم هماهنگی مبارزات پارتیزانی در شمال را تشخیص دادند و سپس نمایندگان کمیته میلان، علی رغم برخی اختلاف نظرها با کمیته تورین، تمام اختیارات سیاسی و نظامی را برای ایتالیای علیا به کمیته میلان واگذار کردند. این کمیته به رهبری آلفردو پیتزونی ("لونگی") مستقل، به CLNAI میلان (کمیته آزادی ملی برای شمال ایتالیا) تبدیل شد و بقیه مقاومت به طور مؤثر مبارزات پارتیزانی را در قلب جمهوری نظامی و علیه آلمانی ها رهبری کردند. اعضا. اعضای اولیه CLN میلان که بعداً به CLNAI تبدیل شد عبارتند از: این ترکیب در طول زمان تغییر کرد. در زمان قیام عمومی ۲۵ آوریل ۱۹۴۵، اعضا عبارت بودند از: توابع.
نقش کمیته آزادی بخش ملی ایتالیا (CLNAI) در طول جنگ اهمیت بیشتری پیدا کرد. پس از واگذاری اختیارات به شمال رم که کمیته آزادی بخش ملی (CLN) تا ۳۱ ژانویه ۱۹۴۴ به دست آورد، و سپس در ۲۶ دسامبر ۱۹۴۴، دولت وحدت ملی به رهبری بونومی اختیارات رهبری در شمال ایتالیا را به CLNAI سپرد. بدین ترتیب این نهاد عملاً نقش یک «دولت ثالث» یا «دولت در سایه» را در سرزمین های اشغالی بر عهده گرفت. CLNAI که به عنوان «دولتِ شمال بزرگ» سازمان دهی شده بود، توانست انسجام میان مواضع سیاسی گوناگون را حفظ کند و همچنین رابطه (گاه دشوار) خود را با متفقین ادامه دهد. این نهاد به مسئله تأمین مالی جنگ چریکی پرداخت (به ویژه وظایفی که توسط پیتسونی و فالک انجام می شد) و این کار را از طریق شبکه ای متصل به سوئیس سامان داد. همچنین، CLNAI توافق نامه های همکاری با مقاومت فرانسه و مقاومت یوگسلاوی به امضا رساند.
پارک منطقه ای لا ماندریا () پارکی در کومونه وناریا رئاله و دروئنتو، نزدیک تورین، در شمال ایتالیا است. این پارک که در سال ۱۹۷۸ توسط شورای منطقه ای پیدمونت تأسیس شد، منطقه ای وسیع بین رود استورا دی لانزو و بخش شمال غربی تورین و وناریا را اشغال می کند. این دومین پارک بزرگ محصور در اروپا است که مساحتی حدود ۳۰۰۰ هکتار دارد و با دیواری به طول ۳۰ کیلومتر که در اواسط قرن نوزدهم توسط ویکتور امانوئل دوم ساخته شده بود، محدود شده است. ویکتور امانوئل دوم به قلعه بورگو کاستلو، محل اقامت همسر مورگاناتیک خود، رزا ورچلانا، نقل مکان کرده بود. این پارک شامل یکی از آخرین بقایای جنگل بزرگی بود که زمانی کل دشت پو را پوشانده بود. گونه های جانوری آن شامل گراز وحشی و گوزن است. این پارک همچنین دارای نژادهایی از اسب های مسابقه ای است که در معرض خطر انقراض قرار دارند. دسترسی های زیادی به پارک وجود دارد: دروازه خیابان بلا روسینا، فیانو و دروازه های روباسومرو: اوسلرا کاسینا، کاسینا لا فالچتا و پارک سلطنتی رووری، و البته دروازه هایی از تورین. قلعه بورگو. وجود ساختمانی در جنگل از قرن ۱۸ میلادی مستند شده است، زمانی که ویکتور آمادئوس دوم اصطب
ل های کاخ سلطنتی وناریا را در نزدیکی آن، در یک منطقه شکار سلطنتی که از قرن ۱۶ فعال بود، ساخت. فیلیپو جووارا در دهه ۱۷۲۰ در قلعه کار می کرد. در سال ۱۸۶۰ ویکتور امانوئل دستور گسترش روستا را داد (طراحان شامل ارنستو ملانو بودند) و آن را به قلعه ای با مساحت ۳۵۰۰۰ متر مربع تبدیل کرد. سازه جدید مستطیل شکل به ابعاد ۲۸۰ در ۱۰۰ متر با سه حیاط داخلی بود. پادشاه در اینجا یک اقامتگاه خصوصی (که متعلق به املاک سلطنتی نبود) برای زندگی با همسر مورگاناتیک خود، رزا ورچلانا، می خواست. آپارتمانی برای خانواده او توسط دومنیکو فری ساخته شد. در سال ۱۸۶۱، این سازه با «ویلای دریاچه ها»، یک بال نئوگوتیک و فواره ای از یک اسب دریایی که با یک تریتون می جنگید، اثر وینچنزو ولا، گسترش یافت. تمام عمارت ها، مشابه کاخ کاریگنانو در تورین، آجری هستند. در سال ۱۹۹۷، این قلعه به همراه ۱۳ اقامتگاه دیگر از خاندان ساووی در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت. در اواخر قرن نوزدهم، لا ماندریا و ساختمان های آن به خانواده مدیچی دل واسلو فروخته شد. پس از جنگ جهانی دوم، یک مسیر آزمایشی متعلق به فیات، یک زمین گلف و یک مرکز مسکونی به آن اضافه شد. در سال ۱۹۷۶ به
یک ملک منطقه ای تبدیل شد. تاریخچه. به لطف دیوار طولانی اطراف که در اواسط قرن نوزدهم توسط شاه ویکتور امانوئل دوم ساخته شد، پارک لا ماندریا دومین پارک بزرگ دیوارکشی شده در اروپا پس از شامبورد است. مساحت حصارکشی شده تقریباً ۳۰۰۰ هکتار است. این دیوار، تقریباً ۳۰ کیلومتر طول و با هزینه ۱ میلیون لیر، برای محافظت از آپارتمان های سلطنتی قلعه لا ماندریا در نظر گرفته شده بود، که شاه می خواست به همراه خانواده دوم خود که با همسر مورگاناتیک خود، رزا ورچلانا، معروف به «لا بلا روسین»، ساخته شده بود، در آن زندگی کند. در واقع، این دیوار برای محافظت از یکی از قطعات بسیار نادر باقی مانده از جنگل های دشت که زمانی کل دره پو را پوشانده بود، خدمت می کرد. بیشتر قلمرو پارک اکنون متعلق به شهرداری دروئنتو است. با این حال، در قرون وسطی، این قلمرو متعلق به جامعه روبیانتا بود که اکنون منقرض شده است. در منطقه روبیانتا، کلیسای کوچک و ارزشمند سن جولیانو حفظ شده است. در داخل، نقاشی های دیواری وجود دارد که قدیسان را به تصویر می کشند و قدمت آنها به سال ۱۴۹۳ برمی گردد. در کنار کلیسا، می توانید بقایای برنج قرون وسطایی و قلعه ای را ببینید که متعلق
به ویسکونت های باراتونیا، اربابان باستانی منطقه، بوده است. مارکیزهای مدیچی دل واسلو، که در سال ۱۸۸۲ پس از مرگ ویتوریو امانوئل دوم مالک این ملک شدند، ویژگی های طبیعی و معماری آن را دست نخورده حفظ کرده اند و اجازه داده اند یکی از مهم ترین میراث های پیدمونت تا به امروز به ارث برسد. تا اواسط قرن گذشته، بیش از ۹۰۰ نفر در ملک لا ماندریا زندگی می کردند و دو کلیسا، دو مدرسه، یک تئاتر، یک سینما، یک روزنامه و حتی یک استخر کوچک برای کودکان وجود داشت. در سال ۱۹۷۶، بخشی از این ملک به منطقه پیدمونت فروخته شد که با قانون منطقه ای ۱۹۷۶، ملک لا ماندریا را تأسیس کرد. قانون ۵۴/۱۹۷۸ این پارک را تأسیس کرد و قلمرو آن را به دو منطقه بزرگ تقسیم کرد: پیش پارک ۳۴۴۶ هکتاری در خارج از دیوار - با هدف تطبیق تدریجی استفاده و حفاظت از منطقه تفریحی با مناطق اطراف - و منطقه تفریحی ۳۱۲۴ هکتاری، هسته اصلی پارک - با هدف حفاظت از میراث طبیعی و فرهنگی، که شامل امکانات تفریحی نیز می شود. نقاط دسترسی زیادی به پارک وجود دارد: نقاط دسترسی خصوصی، یعنی دروازه فیانو در خیابان بلا روسینا و دروازه های روباسومرو معروف به کاسینا لا فالچتا، کانچلو دله تپه، ک
ه به پارک سلطنتی ۱ رووری منتهی می شود، و نقاط دسترسی عمومی، یعنی دروئنتو و کاسینا روبیانتا، پونته ورده و تره کانچلی، دروازه بررو در منطقه وناریا رئاله، بیزاریا در منطقه سن گیلیو، و کاسینا اوسلرا و ویلا لاگی. دسترسی عمومی (کاربران/بازدیدکنندگان) منحصراً از طریق ورودی های پونته ورده و تره کانچلی (وناریا رئاله)، روبیانتا و کاسکینا اوسلرا (دروئنتو) و بیزاریا (سن گیلیو) امکان پذیر است. این پارک فقط با پای پیاده یا دوچرخه قابل دسترسی است. ورود سگ ها مجاز نیست. فعالیت های متعددی برای لذت بردن از فضاهای طبیعی، مانند پیاده روی، بازدیدهای شبانه با قطار بین پارکی، کنفرانس های طبیعت و کالسکه سواری، سازماندهی شده است. پارک لا ماندریا یک مکان با اهمیت اجتماعی است که توسط منطقه پیمونت برای اجرای شبکه ناتورا، اقدام اصلی جامعه برای حفاظت از طبیعت بر اساس یک سیاست جدید مدیریت زیست محیطی که از طریق اهداف و استراتژی های مشترک در سایت های موجود (پارک ها و ذخایر طبیعی) یا سایت های تازه شناسایی شده توسعه یافته است، تأسیس شده است. فلورا. بخشی از این منطقه را می توان یک جنگل دشتی واقعی در نظر گرفت: این منطقه دارای گونه های گیاهی معمو
ل آب و هوای معتدل است: بلوط انگلیسی، بلوط، توسکا، بید، نارون، افرا، زبان گنجشک، صنوبر سفید و سیاه، فندق، توس، ممرز و گیاهان معمول دره پو. سایر مناطق، ظاهر دشت های اسیدی و غنی از مولینیا را که معمول دشت های مرتفع است، حفظ کرده اند. مکان های دیدنی. در داخل پارک، قلعه لا ماندریا، یک میراث جهانی یونسکو، قرار دارد که میزبان ملکه الیزابت دوم در طول سفرش به ایتالیا در طول نمایشگاه اکسپو ۱۹۶۱ بود. همچنین در اینجا قلعه دی لاگی، یک ساختمان کوچک که به عنوان یک شکارگاه برای شاه ویتوریو امانوئل دوم استفاده می شد، و چندین مزرعه و شکارگاه واقع شده است. در کنار ورودی به همین نام، در سن گیلیو، قلعه بیزاریا قرار دارد که به دلیل سبک معماری خیال انگیز و غیرقابل توصیف خود، با عناصر معماری بسیار غیرمعمول که یادآور معماری آرت نوو یا برج های موریایی است، به این نام خوانده می شود. این قلعه که به عنوان یک کلبه شکار کوچک طراحی شده است، یکی از عجیب ترین ساختمان های پارک است. در چند صد متری ورودی دروئنتو، مزرعه روبیانتا قرار دارد که بین سال های ۱۸۶۰ تا ۱۸۶۳ به دستور ویکتور امانوئل دوم به عنوان یک مرکز پرورش اسب ساخته شده است. در کنار آن،
کلیسای کوچک و قابل توجه سن جولیانو قرار دارد که حدود سال ۱۲۵۰ تأسیس و در اواخر قرن پانزدهم بازسازی شده است و نقاشی های دیواری ارزشمند معاصر را حفظ کرده است. اقامتگاه ها و فعالیت ها. نکته مهم این است که دلا ماندریا چگونه در داخل پارک سازماندهی شده است: در امتداد خیابان های طولانی آن، که به طور ویژه برای ارائه «روزهایی در حومه شهر» به بازدیدکنندگان باز شده اند، می توانید از مکان های پذیرایی مانند رستوران در مزارع پراتو پاسکولو و اوسلرا، مزارع پرورش اسب مانند مزرعه ویتوریا و مرکز بین المللی اسب در مزرعه روبیانتا، فضاهای باز مجهز به میزهای پیک نیک و در نهایت، چندین مکان که روی نقشه های اختصاصی در داخل پارک مشخص شده اند، برای اجاره دوچرخه (در پراتو پاسکولو در داخل پارک و در ورودی دروئنتو نزدیک پارکینگ ها، و همچنین در کاسکینا اوسلرا در بزرگراه تورین-لانزو) و هر چیز مفید دیگری برای بازدید از پارک استفاده کنید. چندین سال است که یک پارکینگ ون کمپر بسیار محبوب در ورودی دروئنتو موجود است. در کنار محبوب ترین مسیرها، مسیرهای کمتر شناخته شده دیگری نیز وجود دارند که به ویژه برای مشاهده گونه های گیاهی و جانوری بومی پارک منا
سب هستند. فعالیت مشاهده حیات وحش بسیار فشرده است و می توان گفت هیچ پسر تورینی وجود ندارد که حداقل یک روز را در پارک نگذرانده باشد و از برنامه های آموزشی سازماندهی شده توسط راهنمایان طبیعت استفاده نکرده باشد. با این حال، باید به خاطر داشت که دسترسی به مسیرها فقط برای گروه هایی با تورهای راهنما مجاز است. در بخش خصوصی پارک همچنین یک هتل ۴ ستاره، یک رستوران و یک مرکز سلامتی وجود دارد که از بازسازی دقیق یک خانه روستایی مربوط به قرن ۱۸ ایجاد شده است. در نزدیکی آن، زمین گلف تورین، دو تا از معتبرترین باشگاه های گلف در ایتالیا، قرار دارند.
کاخ وناریا () کاخ و باغ های سلطنتی سابق در وناریا رئاله، نزدیک شهر تورین در منطقه پیدمونت در شمال ایتالیا واقع شده است. این کاخ یکی از ۱۴ اقامتگاه خاندان سلطنتی ساووی است که بین قرن های ۱۶ و ۱۸ در این منطقه ساخته شده و در سال ۱۹۹۷ به طور مشترک به عنوان میراث جهانی یونسکو تعیین شدند. این کاخ از سال ۱۶۷۵ توسط آمدئو دی کاستلامونته، به سفارش دوک چارلز امانوئل دوم، که به پایگاهی برای سفرهای شکار خود در مناطق کوهستانی سرسبز شمال تورین نیاز داشت، طراحی و ساخته شد. نام کاخ از عبارت لاتین Venatio Regia به معنای «شکار سلطنتی» گرفته شده است. بعدها این کاخ گسترش یافت تا به اقامتگاهی مجلل برای خاندان ساووی تبدیل شود. در طول این مدت، مجموعه کاخ به شاهکاری از معماری باروک تبدیل شد و مملو از تزئینات و آثار هنری بود. در پایان قرن ۱۸، این کاخ بلااستفاده ماند. پس از جنگ های ناپلئونی، تا سال ۱۹۷۸ برای اهداف نظامی مورد استفاده قرار می گرفت، تا اینکه بازسازی آن آغاز شد و منجر به بزرگ ترین پروژه مرمت در تاریخ اروپا شد. سرانجام در ۱۳ اکتبر ۲۰۰۷ برای عموم افتتاح شد و از آن زمان به یک جاذبه گردشگری و فضای نمایشگاهی مهم تبدیل شده است.
این بنا به خاطر معماری باشکوه و فضای داخلی باروک اثر فیلیپو جووارا، از جمله گالریا گراند و تزئینات مرمری آن، کلیسای کوچک سنت اوبرتو و باغ های وسیعش، مورد توجه قرار گرفته است. این کاخ در سال ۲۰۱۷، ۱٬۰۴۸٬۸۵۷ بازدیدکننده داشته است که آن را به ششمین موزه پربازدید ایتالیا تبدیل کرده است. تاریخچه. ساخت و ساز قرن هفدهم. چارلز امانوئل دوم، دوک ساووی (۱۶۳۴–۱۶۷۵) از قلعه قبلی میرافیوری الهام گرفته بود که توسط دوک چارلز امانوئل اول (۱۵۶۲–۱۶۳۰) برای همسرش کاتالینا میکائلا از اسپانیا (۱۵۶۷–۱۵۹۷) در حومه جنوبی تورین امروزی ساخته شده بود. چارلز امانوئل دوم که مشتاق بود یادبودی از خود و همسرش، ماری ژان باپتیست از ساووی-نمور (۱۶۴۴–۱۷۲۴)، به جا بگذارد، دو روستای کوچک در شمال شهر، آلتسانو سوپریوره و آلتسانو اینفریوره، را از خانواده زمین دار بیراگو با اصالت میلانی که از زمین برای کشاورزی استفاده می کردند، خریداری کرد. این مکان برای عملکرد آینده اش به عنوان یک شکارگاه به وناریا تغییر نام داد. ساخت این اقامتگاه بخشی از طرح بزرگتر ساخت به اصطلاح «گارلند دلیزی» بود، زنجیره ای از کاخ ها و اقامتگاه های تفریحی در اطراف تورین که شامل کل
به شکار استوپینیجی، قلعه ریوولی، ویلای ملکه و جاهای دیگر نیز می شد. در سال ۱۶۵۸، چارلز امانوئل دوم پروژه ساخت کاخ و یک شهر کوچک در اطراف آن را به معمار آمدئو دی کاستلامونته سپرد، که پدرش کارلو، معمار ارشد چارلز امانوئل اول بود و آثارش سبک باروک پیدمونتی را رواج داده بود. این طرح بلندپروازانه، مجموعه ای باشکوه شامل کاخ، باغ ها، جنگل های شکار و همچنین یک شهر جدید با مناظر زیبا را در نظر داشت. نقشه شهر جدید دارای طرحی دایره ای شکل بود که از شکل گرد یقه نشان عالی بشارت مقدس، یک نشان سلسله ای ایجاد شده توسط خاندان ساووی، تقلید می کرد. ساخت و ساز در سال ۱۶۵۹ آغاز شد و تحت نظارت کاستلامونته، کار به طور پیوسته پیش رفت و با اصطبل اسب و برج ساعت که در سال ۱۶۶۰ ساخته شد، آغاز شد. وناریا رئاله چیزی بیش از یک کاخ شکار بود و باید آن را به عنوان آزمایشی در برنامه ریزی شهری که به حومه شهر منتقل شده بود، در نظر گرفت، با تحقق شهری متصل به مجتمع مسکونی توسط محورهای خطی که به فضاهای عمومی منحنی باز می شوند، که نقطه کانونی یکی از آنها کلیسای سنت اوبرتو، قدیس حامی شکار، بود. گزارش شده است که این سازماندهی بر تفکر لویی چهاردهم در س
ال ۱۶۶۹ در مورد توسعه آینده ورسای تأثیر گذاشته است. کاخ، کلیسا و شهر به عنوان یک واحد معماری و اجتماعی یکپارچه، یک شهر ایده آل مینیاتوری مبتنی بر مفهوم شکار شاهزاده و نمایش دوک به عنوان ارباب جهان طبیعی، که اغلب سوار بر اسب به عنوان نمادی کلاسیک از اقتدار حاکم به تصویر کشیده می شد، عمل می کردند. شمایل نگاری وناریا رئاله چیزی بیش از فرمالیستی بود و تزئینات خود مجموعه کاخ توسط امانوئل تساورو، دانشمند یسوعی ساکن دربار، که اغلب برای تدوین برنامه های شمایل نگاری برای طرح های تزئینی استخدام می شد، با دقت طراحی شده بود. جشن شکار شاهزاده توسط او توسط گروهی از نقاشان و گچ بران که نقش های غالب را در حمایت چارلز امانوئل ایفا می کردند، اجرا شد. کاخ دیانا (رجیا دی دیانا)، که به عنوان بخش مرکزی کاخ در نظر گرفته شده برای سکونت دوک و دربار عمل می کرد، در چندین مرحله ساخته شد: ابتدا در دو طبقه با ایوان های کوتاه جانبی ساخته شد و سپس متعاقباً بین سال های ۱۶۶۰ تا ۱۶۶۳ با اضافه کردن دو طبقه دیگر، که طبقه بالا به عنوان یک کوشک در نظر گرفته شده بود، ارتقا یافت. سپس با اضافه کردن آپارتمان های کوچک تر که در مقایسه با تالارها و اتاق
های رژه منطقه مرکزی کاخ، برای حفظ حریم خصوصی مناسب تر بودند، بیشتر اصلاح شد. این بنا با ایجاد غرفه هایی رو به باغ ها در سال ۱۶۶۹ و سپس غرفه های اضافی که حیاط های دو طرف کاخ را در سال ۱۶۷۱ می بستند، گسترش بیشتری یافت. نمای ساختمان با یک ایوان سرپوشیده در طبقه اول ساخته شد که در دو طرف آن ورودی های قوسی شکل بزرگی قرار داشت که ورودی سمت چپ آن متعاقباً در طول بازسازی هایی که چند دهه بعد به رهبری میکل آنژ گارو انجام شد، تخریب شد. طرح کاخ نشان دهنده تأثیر آثار رومی اواخر قرن شانزدهم، مانند باغ های ویلا بورگزه و ویلا موندراگون است. کاستلامونته همچنین ایوان سرپوشیده و تئاتر را در باغ بالایی (۱۶۶۶)، میدان جلوی کاخ (۱۶۶۷)، نمای دوقلوی کلیساها در میدان شهر (۱۶۶۹)، نارنجستان و فواره هرکول (۱۶۷۱)، معبد دیانا در باغ ها (۱۶۷۳) و همچنین رواق های خیابان اصلی شهر (۱۶۷۹) ساخت. کل مجموعه در امتداد محور مستقیمی که از میان شهر عبور می کند و به کاخ می رسد، از کانال عبور می کند و سپس به فواره هرکول و در نهایت به معبد دیانا در باغ ها منتهی می شود، به هم متصل شده اند. الحاقات قرن هجدهم. پس از آنکه ارتش فرانسه در ۱ اکتبر ۱۶۹۳ در جریان
جنگ نه ساله علیه ساووی برخی از ساختمان ها را ویران کرد، ویکتور آمادئوس دوم (۱۶۶۶–۱۷۳۲)، دوک ساووی و پادشاه آینده ساردینیا، تصمیم گرفت این اقامتگاه را مطابق با سبک فرانسوی آن زمان بازسازی کند تا با کاخ معروف ورسای رقابت کند. از سال ۱۶۹۹، او این پروژه را به معمار میکل آنژ گارو سپرد که به ساخت کاخی باشکوه تر پرداخت. نقشه گارو شامل بازطراحی کامل کاخ مطابق با استانداردهای معاصر بود. کاخ دیانا اکنون توسط دو بال عظیم در شمال و جنوب احاطه شده بود که در هر دو انتها غرفه هایی قرار داشت. او همچنین غرفه جنوب غربی (۱۷۰۲)، غرفه جنوب شرقی (۱۷۰۳–۱۷۱۳) را ساخت و همچنین کار بر روی گالری بزرگ را در این بین آغاز کرد که تا زمان مرگش در سال ۱۷۱۳ ناتمام ماند. دو غرفه که توسط گالری به هم متصل شده بودند، جناح جنوبی جدید طرح گارو را تشکیل می دادند. با این حال، جناح شمالی برنامه ریزی شده هرگز ساخته نشد. باغ های کاخ برای مطابقت با سبک رسمی فرانسوی، با چشم اندازها و پرسپکتیوهایی که تا بی نهایت بر اساس مدل ورسای ادامه داشتند، دوباره طراحی شدند. طرح های گارو برای این گسترش ها حتی برای بررسی و تأیید توسط روبر دو کوته، معمار دربار فرانسه، ار