Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اند کردند. در سال ۱۹۷۳، «انجمن بازیافت قوطی های فلزی ژاپن» به عنوان یک سازمان غیرانتفاعی با هدف ترویج بازیافت قوطی های فلزی تأسیس شد. بر اساس آمار این انجمن، در سال ۲۰۰۶ حدود ۸۸٫۱٪ از قوطی های فلزی بازیافت شده اند، که بالاترین نرخ بازیافت در جهان در این حوزه به شمار می رود. در سال ۲۰۱۶، دکتر یاماکاوا گزارشی جامع دربارهٔ وضعیت «قانون بازیافت بسته بندی» منتشر کرد، که می توان آن را به عنوان جدیدترین منبع اطلاعاتی موجود به زبان انگلیسی در این زمینه دانست. طرح های بازیافت. در ۲۵ مارس ۲۰۰۸، هیئت دولت ژاپن طرحی را تصویب کرد که هدف آن کاهش کل زباله از حدود ۵۲ میلیون تن در سال ۲۰۰۷ به حدود ۵۰ میلیون تن در سال ۲۰۱۲ و افزایش نرخ بازیافت زباله از ۲۰ به ۲۵ درصد است. بازیافت حرارتی و یک سیستم شارژ برای خدمات دفع زباله ترویج خواهد شد. ابتکار 3R. این ابتکار که نخستین بار در اجلاس سران گروه هشت (G8) در ژوئن ۲۰۰۴ پیشنهاد شد، با هدف کاهش، استفاده مجدد و بازیافت پسماند شکل گرفته است. در نشست وزرای محیط زیست گروه G8 که از ۲۴ تا ۲۶ مه ۲۰۰۸ در شهر کوبه برگزار شد، وزرا بر «برنامه اقدام کوبه برای 3R» توافق کردند. این برنامه با هدف ار
تقای بهره وری منابع، ایجاد یک جامعه بین المللی با چرخه سالم مواد، و تقویت ظرفیت اجرای 3R در کشورهای در حال توسعه تدوین شده است. در چارچوب این برنامه، دولت ژاپن همچنین «برنامه اقدام جدید برای حرکت به سوی جامعه جهانی بدون پسماند» را اعلام کرد که هدف آن ترویج جوامع مبتنی بر چرخه مواد در سطح بین المللی است. دولت ژاپن ماه اکتبر را به عنوان ماه رسمی ترویج اصول 3R تعیین کرده است. این اقدام به منظور اختصاص زمان مشخصی برای آگاه سازی و تشویق شرکت ها و سازمان ها به اهمیت کاهش، استفاده مجدد و بازیافت پسماند انجام شده است. در طول این ماه، دولت و شرکت های مختلف با برگزاری رویدادهای آموزشی و برنامه های عمومی، مفاهیم مرتبط با جامعه دارای چرخه سالم مواد را ترویج می دهند.
بحران کرکس در هند گونه ای کرکس در هند زندگی می کنند، اما اکثر آنها پس از کاهش سریع و عمده جمعیت در دهه های اخیر، اکنون در معرض خطر انقراض هستند. در اوایل دهه ۱۹۸۰، جمعیت تخمینی سه گونه از کرکس های "کولی" (کرکس دم سفید، کرکس منقار دراز و کرکس منقار باریک) روی هم رفته ۴۰ نفر بود. میلیون نفر در جنوب آسیا، در حالی که در سال ۲۰۱۷ کل جمعیت تنها ۱۹۰۰۰ نفر (به ترتیب ۶۰۰۰، ۱۲۰۰۰ و ۱۰۰۰ نفر) بود. با از دست رفتن بیش از ۹۹ درصد از کل جمعیت کرکس ها، بحران کرکس های هندی شدیدترین کاهش جمعیت هر حیوانی را در دوره زمانی مشخص نشان می دهد. اعتقاد بر این است که یکی از عوامل اصلی کاهش جمعیت کرکس ها، استفاده گسترده از داروهایی مانند دیکلوفناک، یک داروی ضدالتهاب غیراستروئیدی است که زمانی معمولاً به دام ها داده می شد. اعتقاد بر این است که این دارو از طریق گوشت گاوهای مرده که در آخرین روزهای زندگی خود به آنها دیکلوفناک داده شده بود، به کرکس ها منتقل شده است، که در نتیجه باعث نارسایی کلیه در کرکس ها می شود. مدل سازی داده ها نشان داد که بخش کوچکی (حدود ۰٫۸٪) از لاشه های دام حاوی دیکلوفناک می تواند باعث کاهش قابل توجه جمعیت کرکس ها شود.
بدون کرکس ها، تعداد زیادی از لاشه های حیوانات به حال خود رها می شدند تا بپوسند و با فراهم کردن زمینه رشد میکروب های عفونی و تکثیر آفاتی مانند موش ها، خطری جدی برای سلامت انسان ایجاد می کردند. از بین رفتن کرکس ها همچنین منجر به افزایش قابل توجه جمعیت سگ های وحشی شد که گازگرفتگی آنها شایع ترین علت هاری در انسان است. جمعیت سگ های وحشی در هند حداقل ۵ برابر افزایش یافت میلیون، در نتیجه بیش از ۳۸ میلیون مورد گزش سگ و بیش از ۴۷۰۰۰ مورد مرگ اضافی ناشی از هاری، با هزینه ۳۴ دلار میلیارد دلار تأثیر اقتصادی دارد. استفاده از دیکلوفناک در دامپزشکی از سال ۲۰۰۶ در هند ممنوع شده است. ملوکسیکام، یکی دیگر از داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی که به سرعت متابولیزه می شود و برای کرکس ها بی ضرر است، به عنوان جایگزین قابل قبولی برای دیکلوفناک پیشنهاد شد. علاوه بر این، طرح های حفاظتی مختلفی برای کمک به بازیابی جمعیت کرکس ها در حال اجرا است. جمعیت این پرنده به آرامی در حال بهبود است و پس از ممنوعیت شدید داروهای آسیب رسان به کرکس ها، این کاهش جمعیت در هند، پاکستان و نپال به طور قابل توجهی متوقف شده است. تاریخچه. کرکس ها در هند به صورت اجتم
اعی زندگی می کنند و عموماً به فعالیت های انسانی بسیار وابسته هستند. هندوئیسم، که ۸۰ درصد از جمعیت کشور را تشکیل می دهد، به ویژه برای کرکس ها مطلوب است. گاوها توسط اکثر هندوها مقدس شمرده می شوند، بنابراین گوشت گاو معمولاً مصرف نمی شود. این امر منجر به این می شود که لاشه گاوها برای تغذیه کرکس ها رها شود. از ۵۰۰ مورد تخمینی از میلیون ها گاو در هند، تنها ۴٪ برای مصرف انسان به عنوان گوشت در نظر گرفته شده بودند. پارسیان هند به دلیل باورهای زرتشتی خود، عمدتاً برای خوردن اجساد به جا مانده در برج های خاموشان به کرکس ها متکی بودند. کرکس ها سیستم طبیعی دفع حیوانات، پردازش لاشه ها را تشکیل می دادند و نزدیک به ۱۵۰۰۰ کرکس در انبارهای لاشه در پایتخت هند، دهلی نو، مشاهده شده اند. زوال. در دهه ۱۹۹۰، ویبو پراکاش از انجمن تاریخ طبیعی بمبئی، که جمعیت کرکس ها را در پارک ملی کئولادو زیر نظر داشت، کاهش تعداد کرکس ها را مشاهده کرد. پارسیان بمبئی در اوایل دهه ۱۹۹۰ متوجه شدند که تعداد پرندگان کمتری در برج های سکوت بمبئی وجود دارد. روستاییان شمال هند از اواسط دهه ۱۹۹۰ متوجه کاهش جمعیت کرکس ها شدند. با شتاب گرفتن این کاهش، جامعه علمی بی
ن المللی تلاش کرد تا علت چنین کاهشی را بررسی کند. با این حال، بررسی این موضوع آسان نبود زیرا کشتن کرکس ها برای مطالعات علمی در هند از نظر قانونی ممنوع بود و حیوانات تازه مرده بسیار نادر شده بودند، وضعیتی که با هوای بسیار گرم هند که دما قبل از فصل باران های موسمی به طور معمول از درجه سانتیگراد فراتر می رود، تشدید می شد. . در سال ۲۰۰۲، "نشنال جئوگرافیک" گزارش داد که دانشمندان از دلیل کاهش ۹۵ درصدی جمعیت «مطمئن نیستند». اندرو کانینگهام از انجمن جانورشناسی لندن دریافت که مظنونین همیشگی مسمومیت آفتکش، آلاینده های صنعتی یا باکتری ها هیچ چیز غیرطبیعی در کرکس هایی که او می توانست بررسی کند، نشان ندادند و به نوع جدیدی از قرار گرفتن در معرض سم مشکوک شدند. علل. در سال ۲۰۰۳، پس از تحقیقات در مورد علل ویروسی احتمالی این کاهش، لیندسی اوکس و تیمش در صندوق پرگرین، دیکلوفناک را به عنوان عامل اصلی کشف کردند. دیکلوفناک یک داروی ضدالتهاب رایج است که به دام ها تجویز می شود و برای درمان علائم التهاب، تب و/یا درد مرتبط با بیماری یا زخم ها استفاده می شود. از دهه ۱۹۹۰ به طور گسترده در هند مورد استفاده قرار گرفت. با این حال، این دارو
برای کرکس ها کشنده است و یک کرکس با خوردن لاشه حیوانی که اخیراً با دیکلوفناک درمان شده است، در معرض دوز کشنده دیکلوفناک قرار می گیرد. یک مدل شبیه سازی نشان داد که اگر تنها ۱٪ از لاشه ها به دیکلوفناک آلوده باشند، جمعیت کرکس های هندی سالانه بین ۶۰ تا ۹۰ درصد کاهش می یابد و مطالعه ای روی لاشه ها نشان داد که حدود ۱۰٪ آلوده هستند. تیره ای از کرکس ها به نام "کولی ها" بیشترین آسیب را از دیکلوفناک دیدند. جمعیت کرکس دم سفید بین سال های ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۲، ۹۹٫۷ درصد کاهش یافت. جمعیت کرکس هندی و کرکس نوک باریک ۹۷٫۴ درصد کاهش یافت. درصدها کمی متفاوت هستند زیرا کرکس دم سفید نسبت به دو گونه دیگر به دیکلوفناک حساس تر است، اما هر سه گونه در معرض خطر انقراض بودند. دو گونه دیگر از "کولی ها"، کرکس هیمالیا و گریفون اوراسیایی کمتر تحت تأثیر قرار گرفتند، گریفون اوراسیایی به این دلیل که فقط در هند زمستان گذرانی می کند و جمعیت اولیه بسیار کمتری دارد، و کرکس هیمالیا، با جمعیت مشابه کوچک تر، به این دلیل که منحصراً ساکن کوهستان است. پیامدها. کرکس ها با حذف تمام مردار، به کاهش آلودگی، شیوع بیماری ها و سرکوب لاشخورهای نامطلوب کمک کرده بودند. ف
روپاشی ناگهانی سیستم دفع طبیعی حیوانات در هند، پیامدهای منفی متعددی بر سلامت عمومی داشته است. متابولیسم کرکس یک «بن بست» واقعی برای عوامل بیماری زا است، اما سگ ها و موش ها حامل عوامل بیماری زا می شوند. بدون کرکس ها، تعداد زیادی از لاشه های حیوانات به حال خود رها می شدند تا بپوسند و با فراهم کردن زمینه رشد بالقوه میکروب های عفونی و تکثیر آفاتی مانند موش ها، خطری جدی برای سلامت انسان ایجاد می کردند. بیماری هایی که این پستانداران از لاشه های در حال فساد منتقل می کنند، به طور غیرمستقیم مسئول مرگ هزاران انسان هستند. لاشه هایی که قبلاً توسط کرکس ها خورده می شدند، در مزارع روستا پوسیده می شوند و منابع آب را نیز آلوده می کنند. از بین رفتن کرکس ها همچنین منجر به افزایش قابل توجه جمعیت سگ های وحشی شد که گازگرفتگی آنها شایع ترین علت هاری در انسان است. جمعیت سگ های وحشی در هند حداقل ۵ برابر افزایش یافت میلیون، در نتیجه بیش از ۳۸ میلیون مورد گزش سگ و بیش از ۴۷۰۰۰ مورد مرگ اضافی ناشی از هاری، با هزینه ۳۴ دلار میلیارد دلار تأثیر اقتصادی دارد. به طور متوسط، تخمین زده شد که نرخ مرگ ومیر انسان در دوره ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵، زمانی که جم
عیت کرکس ها به پایین ترین سطح خود رسید، بیش از ۴ درصد افزایش یافته است. مردم جامعه پارسی در هند، اجساد مردگان را در برج های بلندی به نام برج های سکوت رها می کنند تا کرکس ها از آنها تغذیه کنند. به دلیل کاهش جمعیت کرکس ها، آنها به دلایل بهداشتی مجبور به کنار گذاشتن این آداب و رسوم باستانی شده اند، زیرا اکنون شش ماه طول می کشد تا اجساد از بین بروند. واکنش. تنظیم دیکلوفناک. پس از یافته های مربوط به دیکلوفناک، این دارو در ۱۱ مارس ۲۰۰۶ برای استفاده در دامپزشکی در هند ممنوع شد؛ نپال در ماه اوت و پاکستان در ماه اکتبر از این اقدام پیروی کردند. بنگلادش در سال ۲۰۱۰ آن را ممنوع کرد. پس از آزمایش روی کرکس های در اسارت، به سرعت یک داروی جایگزین توسعه داده شد و پیشنهاد گردید: ملوکسیکام. ملوکسیکام، یکی دیگر از داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی که به سرعت متابولیزه می شود و برای کرکس ها بی ضرر است، به عنوان جایگزین قابل قبولی برای دیکلوفناک پیشنهاد شد. شرکت های داروسازی به افزایش تولید ملوکسیکام با هدف کاهش هزینه ها تا سطح دیکلوفناک تشویق شدند تا استفاده از آن را مناسب تر کنند. در سال ۲۰۱۵، دولت هند دستور داد که اندازه ویال داروه
ا به ۳ میلی لیتر کاهش یابد تا دوز تجویز شده به گاوها کاهش یابد. برخی داروهای دیگر که به عنوان جایگزین دیکلوفناک ساخته شده اند - آسکلوفناک، کتوپروفن و نیمسولید - نیز برای کرکس ها سمی نشان داده شده اند. دیکلوفناک برای مصارف انسانی همچنان از طریق فروش غیرقانونی ویال های چند دوزه که برای استفاده در گاوها در سال ۲۰۱۱ در نظر گرفته شده بود، به مصارف دامپزشکی منحرف می شد این ممنوعیت با ممنوعیت ویال های بزرگتر از یک دوز انسانی (۳ میلی لیتر) در سال ۲۰۱۵ تشدید شد، اما ویال ها همچنان به صورت غیرقانونی تولید می شدند. در حالی که ممنوعیت دیکلوفناک در نپال و بنگلادش موفقیت آمیز بوده است، اما هنوز هم به طور گسترده در هند در دسترس است. یک مطالعه منتشر شده در سال ۲۰۲۰ نشان داد که ملوکسیکام رایج ترین داروی ضدالتهاب غیراستروئیدی دامپزشکی در نپال در سال ۲۰۱۷ (۸۹٫۹٪) بوده است. اگرچه دیکلوفناک تقریباً به طور کامل از داروخانه های بنگلادش غایب بود، اما با وجود ممنوعیت جزئی کتوپروفن توسط دولت بنگلادش در سال ۲۰۱۶، در سال ۲۰۱۸ نسبت فروش کتوپروفن در مقایسه با ملوکسیکام بیشتر بود. در سال ۲۰۲۱، تولفنامیک اسید به عنوان جایگزین دیگری که برای
کرکس ها بی خطر است، شناسایی شد. علیرغم بحران کرکس، دیکلوفناک همچنان در کشورهای دیگر از جمله بسیاری از کشورهای اروپایی در دسترس است. این دارو در سال ۲۰۱۳ به طور بحث برانگیزی برای استفاده دامپزشکی در اسپانیا تأیید شد و با وجود اینکه اسپانیا محل زندگی حدود ۹۰٪ از جمعیت کرکس های اروپا است و یک شبیه سازی مستقل نشان می دهد که این دارو می تواند جمعیت کرکس ها را سالانه ۱ تا ۸ درصد کاهش دهد، همچنان در دسترس است. آژانس دارویی اسپانیا شبیه سازی هایی ارائه داد که نشان می دهد تعداد مرگ و میر بسیار کم خواهد بود. قوانین جدید بهداشتی در مورد دفع لاشه حیوانات در اسپانیا نیز میزان غذای موجود برای کرکس ها را کاهش می دهد و در عین حال به هزینه ها و انتشار گازهای گلخانه ای می افزاید. با وجود این مقررات در مورد دسترسی سرخپوستان به دیکلوفناک، کرکس ها همچنان بر اثر مسمومیت با دیکلوفناک می میرند. در مطالعه ای روی اجساد جمع آوری شده بین سال های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۴، ۱۴ مورد از ۲۹ کرکس پشت سفید و ۹ مورد از ۱۲ گریفون هیمالیایی سطح بالایی از دیکلوفناک در بافت کلیه خود داشتند که احتمالاً مسمومیت با دیکلوفناک علت مرگ آنها بوده است. با این وجود، نشا
نه هایی وجود دارد که ممنوعیت دیکلوفناک سرعت کاهش [مصرف] را کاهش داده است. حفاظت. برنامه های پرورش کرکس هندی در اسارت برای کمک به بازیابی جمعیت آن آغاز شد. از آنجایی که کرکس ها عمر طولانی، تولید مثل آهسته و دشواری تولید مثل در اسارت دارند، انتظار می رود این برنامه ها مدت زمان بیشتری طول بکشد. پرندگان پرورش یافته در اسارت، پس از پاک شدن محیط از دیکلوفناک، در طبیعت رهاسازی خواهند شد. در سال ۲۰۰۲، پارسیان از مرکز بین المللی پرندگان شکاری برای پرورش کرکس درخواست کمک کرده بودند. در سال ۲۰۱۴، سازمان «نجات کرکس های آسیا از انقراض» اعلام کرد که تا سال ۲۰۱۶ رهاسازی پرندگان پرورش یافته در اسارت را در طبیعت آغاز خواهد کرد. در سال ۲۰۱۶، مرکز حفاظت از پرورش پرندگان جاتایو در پینجور، کرکس های پرورش یافته در اسارت را به عنوان بخشی از اولین برنامه احیای کرکس در آسیا، در طبیعت رها کرد. تعداد کمی از پرندگان در سراسر شبه جزیره هند، در کارناتاکا و تامیل نادو، جفت گیری کرده اند. سه مرکز پرورش دیگر در ایالت های بنگال غربی، آسام و مادیا پرادش هند علاوه بر چهار مرکز کوچکتر با همکاری باغ وحش ها راه اندازی شده اند. در سال ۲۰۲۰، وزارت م
حیط زیست، جنگل ها و تغییرات اقلیمی دولت هند، طرح اقدام کرکس ها را برای سال های ۲۰۲۰ تا ۲۵ راه اندازی کرده است. هدف این طرح، افزایش اقدامات حفاظتی و ایجاد سازوکاری برای اطمینان از ممنوعیت استفاده از داروهای سمی غیر از دیکلوفناک برای دامپزشکی است.
ایرباس ای۳۲۱نئو یک سری هواپیمای مسافربری باریک پیکر دوموتوره است که توسط شرکت ایرباس اروپا توسعه یافته و ساخته می شود. هواپیمای ای۳۲۱نئو ("نئو" مخفف عبارت «گزینه موتور جدید» است) عضوی از خانواده ایرباس ای۳۲۰نئو است و از ایرباس ای۳۲۱ توسعه یافته است. این هواپیما دارای کشیده ترین بدنه در خانواده ایرباس ای۳۲۰ و جدیدترین نسخه از ای۳۲۱ می باشد. نسخه اولیه یعنی ای۳۲۱سئو در سال ۱۹۹۴ با لوفت هانزا وارد خدمت شد. این هواپیمای تک راهرو، معمولاً ۱۸۰ تا ۲۲۰ مسافر را در دو کلاس مختلف و تا ۲۴۴ مسافر را در چیدمانی با تراکم بالا در خود جای می دهد. ایرباس در دسامبر ۲۰۱۰ از ای۳۲۱نئو درقالب یک بهبود و جایگزینی برای ای۳۲۱سئو رونمایی کرد. این هواپیما که به موتورهای جدید و شارکلت درقالب یک استاندارد مجهز شده است، طولانی ترین بدنه را در میان هواپیماهای باریک پیکر ایرباس با کاربرد تجاری دارد. ایرباس با مجهز شدن به موتورهای سی اف ام اینترنشنال لیپ-۱ای یا پرت اند ویتنی پی دابلیو۱۱۰۰جی-جِی ام، افزایش ۲۰ درصدی بهره وری سوخت به ازای هر مسافر، ۵۰۰ مایل دریایی (۹۳۰ کیلومتر؛ ۵۸۰ مایل) برد بیشتر یا ۲ تن (۴۴۰۰ پوند) بار بیشتر را تبلیغ می کند.
بوئینگ نه روز پیش از معرفی ای۳۲۱نئو، نسل جدیدی از خانواده باریک پیکر رقیب خود، ۷۳۷ مکس، را معرفی کرد. تولید ای۳۲۱نئو در سال ۲۰۱۶ آغاز شد و مونتاژ پایانی آن در هامبورگ آلمان انجام گرفت. این هواپیما در ۳۱ مه ۲۰۱۷ با انجام نخستین پرواز تجاری خود وارد خدمت در شرکت هواپیمایی ویرجین امریکا شد. تا ماه مه ۲۰۲۵، در مجموع ۷۰۱۷ فروند هواپیمای ای۳۲۱نئو توسط ۸۸ مشتری ثبت شده سفارش داده شده بود که از این شمار، ۱۷۲۹ فروند تحویل شده بودند.
در سال ۲۰۲۲، نرخ بازیافت زباله های خانگی در بریتانیا برابر با ۴۴٪ بود. بخش عمده بازیافت در بریتانیا توسط نهادهای قانونی انجام می شود، در حالی که زباله های تجاری و صنعتی عمدتاً توسط شرکت های خصوصی پردازش می گردند. مسئولیت جمع آوری زباله های شهری بر عهده شهرداری ها (دولت محلی) است که معمولاً از طریق قراردادهایی با شرکت های پیمانکار، اقدام به اجرای طرح هایجمع آوری کنارجدولی می کنند. طبق قانون بازیافت زباله های خانگی سال ۲۰۰۳، شهرداری های انگلستان موظف شدند تا سال ۲۰۱۰ امکان جمع آوری جداگانه دست کم دو نوع ماده قابل بازیافت را برای هر خانوار فراهم کنند. سیاست گذاری در زمینه بازیافت به دولت های محلی اسکاتلند، ایرلند شمالی و ولز واگذار شده است و آن ها اهداف مستقل خود را تعیین می کنند، هرچند تمامی آمارها به پایگاه اطلاعاتی یوروستت گزارش می شود. مشوق ها. برای کمک به تحقق اهداف تعیین شده در سطح اروپا، ملی و منطقه ای، به شهرداری ها مشوق هایی داده می شود؛ از جمله جریمه های مالی در صورت نرسیدن به نرخ های مورد انتظار بازیافت. برای نمونه، مالیات دفن زباله برای بخشی از زباله هایی که به محل دفن زباله منتقل می شوند، اعمال می ش
ود که در حال حاضر معادل ۹۴/۱۵ پوند به ازای هر تُن است. بر خلاف بسیاری از کشورهای اروپایی، در بریتانیا طرح های بازپرداخت ودیعه (مانند بازگشت بطری) بسیار محدودند. استراتژی بسته بندی وزارت کسب وکار، انرژی و استراتژی صنعتی (DEFRA) در سال ۲۰۰۹، از برنامه های تشویقی مبتنی بر پاداش حمایت کرد، اما به جز برخی طرح های آزمایشی در اسکاتلند، این برنامه ها توجه چندانی از سوی عموم یا سیاست گذاران جلب نکرده اند. این بی توجهی ممکن است ناشی از نبود شواهد کافی مبنی بر مؤثر بودن آن ها در شرایط بریتانیا باشد. در دسامبر ۲۰۱۸، وزارت تجارت، انرژی و استراتژی صنعتی اعلام کرد که قصد دارد تا سقف ۶۰ میلیون پوند به طرح های نوآورانه در حوزه بسته بندی اختصاص دهد. یکی از این طرح ها بررسی امکان تبدیل پسماند غذایی خانگی به کیسه ها و لیوان های پلاستیکی سازگار با محیط زیست است. پارلمان اسکاتلند در مه ۲۰۲۰ قانونی برای ایجاد یک طرح بازگرداندن ودیعه شامل شیشه تصویب کرد، اما در ادامه همان سال، قانون بازار داخلی بریتانیا توسط پارلمان مرکزی تصویب شد. دولت بریتانیا از اعطای معافیت به این قانون خودداری کرد و همین امر باعث شد دولت اسکاتلند در سال ۲۰۲۳ اع
لام کند که اجرای این طرح را دست کم تا اکتبر ۲۰۲۵ به تعویق می اندازد؛ زمانی که امید می رود طرحی سراسری در بریتانیا اجرا شود. وزیر اقتصاد چرخه ای وقت، لُرنا اسلیتر، اظهار داشت: «دولت بریتانیا تاکنون بیشتر به دنبال تضعیف این پارلمان بوده تا حمایت از محیط زیست ما.» تأسیس نهاد دولتی برنامه اقدام در زمینه پسماند و منابع (WRAP) موجب افزایش ظرفیت بازیافت در بریتانیا شده است. این نهاد یک خیریه ثبت شده است و با کسب وکارها، افراد و جوامع محلی همکاری می کند تا از طریق کاهش پسماند، توسعه محصولات پایدار و استفاده بهینه از منابع، به تحقق اقتصاد چرخشی کمک کند. سازمان WRAP در سال ۲۰۰۰ به عنوان یک شرکت با مسئولیت محدود با تضمین تأسیس شد و بودجه خود را از وزارت محیط زیست، غذا و امور روستایی، هیئت اجرایی ایرلند شمالی، نهاد «اسکاتلند بدون زباله»، دولت ولز و اتحادیه اروپا دریافت می کند. بازیافت خانگی. سیاست های بازیافت داخلی در بریتانیا بر تشویق افراد به بازیافت در خانه های خود تمرکز دارند و این هدف از طریق قوانین و کمپین های آگاهی بخشی عمومی دنبال می شود. این سیاست ها شامل جریمه هایی برای افرادی که زباله های خانگی خود را کاهش نمی
دهند و تأکید بیشتر بر تفکیک زباله ها به مواد قابل بازیافت مختلف هستند. با این حال، هر شورا (شهرداری) قوانین خاص خود را در این زمینه اعمال می کند. در سال های اخیر، تمرکز سیاست گذاران از مجازات خانوارها به دلیل عدم بازیافت، به سمت ترغیب و تسهیل فرایند بازیافت تغییر جهت یافته است. بازیافت زمانی کارآمدتر است که وسایل و اقلام در خانه مجدداً مورد استفاده قرار گیرند، به جای آن که دور ریخته شوند. سایر روش های مرسوم شامل بردن شیشه ها به ایستگاه های جمع آوری بطری در فروشگاه های زنجیره ای و کمپوست کردن پسماند زیست تجزیه پذیر است، که در نتیجه، نیاز به محل دفن زباله را کاهش می دهد. بر اساس جدیدترین آمار منتشرشده از سوی وزارت محیط زیست، غذا و امور روستایی:
فایل تُهی (به انگلیسی: ) نوعی از پروندهٔ رایانه ای است که تلاش می کند فضای سامانهٔ پرونده ها را به صورت کارآمدتر استفاده کند، زمانی که خود فایل تا حدی خالی است. این کار از طریق نوشتن اطلاعات مختصر (یا فراداده) برای نمایش بلوک های خالی به رسانهٔ ذخیره سازی انجام می پذیرد، به جای آن که فضای واقعی خالی که بلوک را تشکیل می دهد، ذخیره شود. در نتیجه، فضای کمتری در ذخیره سازی مصرف می شود. تنها زمانی که یک بلوک شامل داده های واقعی (غیر خالی) باشد، به طور کامل در رسانه ذخیره می شود. فایل های تُهی معمولاً زمانی ساخته می شوند که بخش هایی از فایل هیچ گاه نوشته نمی شوند. این موضوع در فایل هایی با دسترسی تصادفی مانند پایگاه های داده معمول است. برخی از سامانه های عامل یا ابزارها فراتر رفته و هنگام نوشتن یا کپی کردن فایل ها، آن ها را تهی سازی می کنند: اگر بلوکی تنها شامل بایت های صفر باشد، در رسانهٔ ذخیره سازی نوشته نمی شود، بلکه به عنوان بلوک خالی علامت گذاری می شود. هنگام خواندن فایل های تُهی، سامانهٔ پرونده به صورت شفاف، فرادادهٔ نشان دهندهٔ بلوک های خالی را در زمان اجرا به بلوک های واقعی پر از صفر تبدیل می کند. برنامهٔ ک
اربردی از این تبدیل بی خبر می ماند. بیشتر سامانه های پروندهٔ مدرن از فایل های تُهی پشتیبانی می کنند؛ از جمله بیشتر توزیع های یونیکسی و NTFS. HFS+ اپل پشتیبانی بومی از فایل های تُهی ارائه نمی دهد، اما در مک اواس، لایهٔ سامانهٔ پروندهٔ مجازی (VFS) امکان ذخیرهٔ آن ها را در هر سامانهٔ پروندهٔ پشتیبانی شده، از جمله HFS+، فراهم می سازد.[نیازمند منبع] APFS نیز از فایل های تُهی پشتیبانی می کند. این نوع فایل ها معمولاً در تصاویر دیسک، گرفت های پایگاه داده، فایل های وقایع و در برنامه های علمی کاربرد دارند. مزایا. برتری فایل های تُهی آن است که فضای ذخیره سازی تنها زمانی اختصاص می یابد که واقعاً موردنیاز باشد: ظرفیت ذخیره سازی حفظ می شود و گاهی می توان فایل های بزرگی را ایجاد کرد حتی اگر فضای آزاد کافی برای اندازهٔ واقعی آن فایل در رسانهٔ ذخیره سازی موجود نباشد. این ویژگی همچنین زمان نخستین نوشتن را کاهش می دهد؛ زیرا سامانه مجبور نیست برای فضای «پرشده» بلوک ها، فضای اختصاص دهد. اگر تخصیص اولیه نیازمند نوشتن همهٔ صفرها به آن فضا باشد، فایل تُهی باعث می شود سامانه دوباره کاری نکرده و صفرها را دوباره ننویسد. برای نمونه، یک
تصویر ماشین مجازی با اندازهٔ بیشینهٔ ۱۰۰ گیگابایت که تنها ۲ گیگابایت دادهٔ واقعی در آن نوشته شده، در صورت استفاده از ذخیره سازی پیش اختصاصی به طور کامل به ۱۰۰ گیگابایت فضا نیاز خواهد داشت؛ در حالی که اگر از یک فایل تُهی استفاده شود، تنها ۲ گیگابایت فضا اشغال می شود. اگر سامانهٔ پرونده از حذف سوراخ پشتیبانی کند و فرمان های TRIM توسط سامانهٔ عامل میهمان صادر شود، حذف فایل ها در مهمان می تواند فضای استفاده شده را کاهش دهد. معایب. از جمله کاستی های فایل های تُهی می توان به احتمال پراکندگی آن ها، نمایش نادرست فضای آزاد در سامانهٔ پرونده، و اثرات غیرمنتظره در هنگام پرشدن سامانه های دارای فایل تُهی اشاره کرد (مانند دریافت خطای پرشدن دیسک یا فراتررفتن از سهمیه در زمانی که تنها بخشی از یک فایل موجود بازنویسی می شود که پیش تر تُهی بوده است). همچنین کپی کردن فایل تُهی با برنامه ای که به طور صریح از این قابلیت پشتیبانی نمی کند، ممکن است موجب کپی کل اندازهٔ نامتراکم فایل شود، از جمله بخش های صفر که در رسانه ذخیره نشده اند؛ و این مزیت تهی بودن فایل را از بین ببرد. همچنین برخی نرم افزارهای پشتیبان گیری یا برنامه های کاربردی
از فایل های تُهی به طور کامل پشتیبانی نمی کنند. با این حال، پیاده سازی VFS دو مورد اول را دور می زند. بارگذاری فایل های اجرایی در ویندوز ۳۲ بیتی (مانند exe یا dll) که تُهی هستند، زمان بسیار بیشتری می برد؛ زیرا فایل نمی تواند در فضای آدرس دهی ۴ گیگابایتی محدود، نگاشت حافظه شود و به حافظه کش نیز وارد نمی شود؛ چرا که مسیر کدی برای کش کردن فایل های اجرایی ۳۲ بیتی تُهی وجود ندارد. (ویندوز در معماری های ۶۴ بیتی می تواند فایل های اجرایی تُهی را نگاشت کند).نیازمند منبع در NTFS، فایل های تُهی (یا بخش های غیرصفری آن ها) قابل فشرده سازی نیستند. NTFS تهی بودن را به صورت نوعی فشرده سازی پیاده سازی می کند؛ بنابراین یک فایل یا می تواند تُهی باشد یا فشرده. شفافیت و ایجاد. فایل های تُهی معمولاً به صورت شفاف برای کاربر مدیریت می شوند؛ اما تفاوت میان فایل معمولی و تُهی در برخی شرایط آشکار می شود. دستور زیر در یونیکس: dd if=/dev/zero of=sparse-file bs=1 count=0 seek=5M فایلی با اندازهٔ ۵ مبی بایت ایجاد می کند، بدون آن که داده ای در رسانه ذخیره شده باشد (تنها فراداده ذخیره می شود). (در نسخهٔ GNU از دستور dd این رفتار وجود دارد ز
یرا از تابع ftruncate برای تنظیم اندازه فایل استفاده می کند؛ در حالی که برخی پیاده سازی های دیگر ممکن است تنها یک فایل خالی ایجاد کنند.) به صورت مشابه، دستور truncate نیز در صورت موجودبودن، می تواند استفاده شود: truncate -s 5M sparse-file در لینوکس، یک فایل موجود را می توان با اجرای: cp --sparse=always existing-file sparse-file به فایل تُهی تبدیل کرد. هیچ فراخوانی سیستمی به صورت قابل حمل برای سوراخ زدایی وجود ندارد؛ لینوکس تابع fallocate با پرچم FALLOC_FL_PUNCH_HOLE را ارائه می دهد، و Solaris نیز fcntl با پرچم F_FREESP را فراهم می کند. شناسایی. گزینهٔ ‎-s در دستور ls فضای اشغال شده در قالب بلوک را نشان می دهد. همچنین، دستور du فضای اشغال شده را چاپ می کند، در حالی که ls اندازهٔ ظاهری فایل را نمایش می دهد. در برخی نسخه های غیراستاندارد du، گزینهٔ ‎--block-size=1 فضای اشغال شده را به جای بلوک، بر حسب بایت نمایش می دهد؛ تا بتوان آن را با خروجی ls مقایسه کرد: du --block-size=1 sparse-file ls -l sparse-file توجه شود که استفادهٔ بالا از du، معادل دستور مختصرتر زیر نیز هست: du -B 1 sparse-file و همچنین: du -b sparse
-file همان طور که در دفترچه راهنمای du آمده است، ‎-b معادل ‎--apparent-size --block-size=1 می باشد. ابزار filefrag از بستهٔ e2fsprogs نیز می تواند برای نمایش جزئیات تخصیص بلوک فایل استفاده شود. کپی کردن. نسخهٔ GNU از دستور cp معمولاً قادر به تشخیص تُهی بودن فایل است: cp existing-sparse-file new-file در نتیجه فایل new-file نیز تُهی خواهد بود. GNU همچنین گزینه ای به نام ‎--sparse دارد، که مخصوصاً زمانی مفید است که فایلی شامل بلوک های طولانی از صفرها به صورت غیر تُهی ذخیره شده باشد (یعنی بلوک های صفر به طور کامل روی رسانه نوشته شده اند). با اجرای: cp --sparse=always existing-file new-sparse-file می توان فضای ذخیره سازی را حفظ کرد. برخی پیاده سازی های cp مانند نسخهٔ FreeBSD از گزینهٔ ‎--sparse پشتیبانی نمی کنند و همواره فایل تُهی را گسترش می دهند. یک جایگزین نسبتاً کارآمد در این سیستم ها استفاده از rsync با گزینهٔ ‎--sparse است: rsync --sparse existing-file new-sparse-file متأسفانه، نسخه های قدیمی تر rsync از ترکیب ‎--sparse با ‎--inplace پشتیبانی نمی کنند. از طریق ورودی استاندارد نیز می توان فایل تُهی را کپی کرد
: cat existing-sparse-file | cp --sparse=always /dev/stdin new-sparse-file همچنین ببینید. مقایسه سامانه های پرونده منابع. Giampaolo, Dominic (1999). Practical File System Design with the Be File System (PDF). Morgan Kaufmann Publishers. ISBN 9781558604971. "Apple File System Guide". Apple's Developer Site. Apple Inc. Retrieved 27 April 2017. "Du(1) – Linux manual page". Meyering, Jim (1995-12-21). "GNU coreutils/cp: Accept new option, --sparse={never,auto,always}, to control creation of sparse files". Retrieved 2016-06-17. Tridgell, Andrew (1996-06-29). "rsync: hard links, better sparse handling, FERROR and FINFO". Retrieved 2016-06-17. Tridgell, Andrew (2016-06-30). "rsync manpage". Retrieved 2017-01-19. Davison, Wayne (2005-08-30). "rsync: Reject attempts to combine --sparse with --inplace". Retrieved 2017-01-19. Davison, Wayne. "Support --sparse combined with --preallocate or --inplace".
اما استاینباکن (زاده ) خواننده و ترانه سرا نروژی است.