Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جرزی رویال () نام تجاری نوعی سیب زمینی است که در جزیرهٔ جرزی کشت می شود و دارای نام مبدأ حفاظت شده است. این سیب زمینی از گونه ای به نام اینترنشنال کیدنی بوده و معمولاً به صورت سیب زمینی تازه برداشت می شود. تاریخچه. در حدود سال ۱۸۷۸، کشاورزی به نام هیو د لا هی در جرزی سیب زمینی بزرگی را به دوستانش نشان داد که دارای ۱۵ «چشم» (نقاطی که از آن ها گیاه جدید می روید) بود. آن ها این سیب زمینی را به چند قطعه تقسیم کردند و در یک زمین شیب دار معروف به کوتیل در بالای درهٔ بلوژن کاشتند. یکی از گیاهان، سیب زمینی هایی به شکل کلیوی با پوستی بسیار نازک تولید کرد که آن را "جرزی رویال فلوک" () نامیدند. بعدها این نام به صورت کوتاه شدهٔ «جرزی رویال» درآمد. وضعیت کنونی. امروزه جرزی رویال بزرگ ترین محصول صادراتی کشاورزی جزیرهٔ جرزی است و حدود ۷۰٪ از گردش مالی کشاورزی این منطقه را تشکیل می دهد. ۹۹ درصد از تولید این سیب زمینی به بریتانیا صادر می شود. در سال ۲۰۱۲، ۲۸٬۶۰۰ تن سیب زمینی به ارزش ۲۸٫۶ میلیون پوند از جزیره صادر شد؛ این رقم در سال ۲۰۱۱ برابر با ۳۰٬۸۹۰ تن بود. بر اساس سیاست کشاورزی مشترک اتحادیهٔ اروپا، سیب زمینی های جرزی روی
ال تحت نام مبدأ حفاظت شده قرار دارند.
پونی بوی ، یک فیلم آمریکایی در ژانر دلهره آور به کارگردانی استبان آرانگو است که در سال ۲۰۲۴ منتشر شد. فیلم نامه این فیلم توسط ریور گالو بر اساس فیلم کوتاهی به همین نام نوشته شده که خود گالو آن را در سال ۲۰۱۹ ساخته بود. گالو که خودش یک بیناجنس است و از فعالان حقوق بشر افراد بیناجنسی نیز هست، علاوه بر نویسندگی و تهیه کنندگی، نقش اول فیلم را نیز ایفا کرده است. دیلن اوبرایان، ویکتوریا پدرتی، ماری بارتلت و ایندیا مور دیگر بازیگران فیلم هستند. داستان فیلم در طول روز ولنتاین و در نیوجرسی رخ داده و ماجرای یک کارگر جنسی بیناجنس با بازی گالو را به تصویر می کشد که ناخواسته وارد درگیری یک معامله مواد مخدر شده و مجبور می شود همراه با معشوق خود از دست مافیا فرار کند. "پونی بوی" نخستین بار در جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۲۴ رونمایی شد و نظرات مثبت منتقدان را دریافت کرد. این فیلم در ۲۷ ژوئن ۲۰۲۵ توسط فاکس کورپ به صورت عمومی اکران شد.
پیامدهای بهار عربی، به گفته مفسران، سازمان دهندگان و منتقدان، مربوط به اعتراضات یا نحوه تلاش برای سازماندهی جنبش های اعتراضی روبه رشدی است که از بهار عربی الهام گرفته یا مشابه آن در کشورهای با اکثریت عرب شمال آفریقا و خاورمیانه بودند. این تظاهرات و تلاش های اعتراضی، همگی در انتقاد از دولت در کشورهای مربوط بوده اند، هرچند که از درخواست از دولت فعلی برای ایجاد تغییرات خاص در سیاست ها تا تلاش برای سرنگونی کلیت نظام سیاسی فعلی را شامل می شدند. در برخی کشورها، اعتراضات به اندازه کافی، بزرگ یا گسترده شدند که در سطح ملی تغییر ایجاد کنند؛ مانند ارمنستان؛ در حالی که در برخی دیگر، مانند جیبوتی، به سرعت، سرکوب شدند. اعتراضاتی که الهام گرفته از بهار عربی، تلقی می شوند، در هر قاره، با درجات مختلفی از موفقیت و اهمیت رخ داده اند. در ۱۵ اکتبر ۲۰۱۱، جنبش های فرعی «اشغال» و «خشمگین ها»، الهام بخش اعتراضاتی در ۹۵۰ شهر در ۸۲ کشور شدند. پیش زمینه. تعدادی از اعتراضات مردمی شهروندان علیه دولت هایشان که در کشورهای مختلف جهان رخ داد، چه پس از بهار عربی و چه همزمان با آن، گزارش شده است که بسیاری از این اعتراضات از رویدادهای جهان عرب ک
ه از پایان سال ۲۰۱۰ آغاز شد، الهام گرفته شده و شبکه ای از انتشار را ایجاد کرده اند. برخی از کشورهای آسیب پذیر به صورت بالقوه که هنوز شاهد چنین اعتراضاتی نبودند، اقدامات پیشگیرانه متنوعی را برای جلوگیری از وقوع چنین نمایش هایی در کشورهای خود انجام دادند؛ برخی از این کشورها، در نتیجه اقدامات و واکنش های دولتی خود به رویدادهایی که شهروندانشان از خارج از کشور گزارش می دادند، با پیامدهای سیاسی، مواجه شدند.
ارطغرل چتین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال ترکیه، و زیر ۱۹ سال ترکیه بازی کرده است.
جام چالش لندن یک تورنمنت فوتبال بود که قبلاً توسط اتحادیه فوتبال لندن برگزار می شد. این مسابقات اولین بار در سال ۱۹۰۸ برگزار شد و به جز دوران جنگ های جهانی، تا زمان انحلال این مسابقات در سال ۱۹۷۴، هر فصل برگزار می شد. پس از یک وقفه ۱۶ ساله، این مسابقات در فصل ۹۱–۱۹۹۰ دوباره احیا شد، اما تنها ۱۰ سال دوام آورد و سپس دوباره متوقف شد. در شکل اولیه خود، این مسابقات توسط اکثر باشگاه های حرفه ای بزرگ لندن مانند آرسنال، چلسی، تاتنهام هاتسپر و وستهام یونایتد برنده می شد، اما کیفیت شرکت کنندگان پس از احیا پایین تر بود و همه برندگان به جز لیتون اورینت در فصل ۹۳–۱۹۹۳ باشگاه های غیر لیگی بودند.
اَدهَم خان (۱۵۳۱ – ۱۶ مه ۱۵۶۲) یکی از سرداران گورکانی هند در دوران اکبر کبیر بود. او پسر کوچک تر ماهم انگه و به همین دلیل برادر رضاعی اکبر به شمار می رفت. در چهارمین سال سلطنت اکبر، او با جاویده بیگم، دختر باقی خان بَغلانی، ازدواج کرد. فتح ملوا. پس از برکناری مان، ادهم به عنوان سردار گماشته شد و به منظور تسخیر ملوا اعزام گردید. در سال ۱۵۶۱، سپاه گورکانی به فرماندهی ادهم به ملوا یورش برد. ارتش او در نبرد سارنگپور در ۲۹ مارس ۱۵۶۱، سپاه ایشان، سلطان ملوا را شکست داد. تمام خزانه ها، فیل ها و حرم سرای ایشان به دست فاتحان افتاد. رانی روپ متی، همسر بازبهادر، با نوشیدن زهر خودکشی کرد. پس از پیروزی، ادهم خان تنها چند فیل از غنائم را برای اکبر فرستاد و باقی را برای خود برداشت. اکبر از این بی ادبی برآشفت و شخصاً به سوی سارنگپور حرکت کرد. او ادهم خان را غافلگیر کرد. ادهم تسلیم شد و غنائم را تحویل داد. سپس از ملوا فراخوانده شد و فرماندهی منطقه به پیر محمد خان واگذار شد. ادهم خان به فرمانداری منطقه پنجاب منصوب شد. اعدام ادهم خان و پیامدهای آن. در نوامبر ۱۵۶۱، آتگه خان، سردار مورد علاقهٔ اکبر، به عنوان "وکیل" (نخست وزیر) من
صوب شد و جای منیم خان را گرفت. این انتصاب، ماهم آنگه را ناخشنود ساخت. در ۱۶ مه ۱۵۶۲، ادهم خان با همراهی چند شرور، به تالار حضور یورش برد و آتگه خان را که در حال نشستن بود، به قتل رساند. سپس به بخش داخلی کاخ هجوم برد، جایی که اکبر که تازه از خواب بیدار شده بود، او را دستگیر کرد. اکبر پس از شنیدن توجیهات ادهم برای این قتل، او را با ضربه ای سخت نقش بر زمین کرد. سپس، به فرمان شاه، ادهم خان از بام ساختمانی یک طبقه به ارتفاع حدود ۳ متر به پایین پرتاب شد (احتمالاً به همین دلیل، لازم شد دوبار پرتاب شود) و به قتل رسید. اکبر شخصاً این خبر را به ماهم آنگه رساند. او با وقار گفت: «خوب کردی.» مرگ ناگهانی ادهم خان، مادرش را افسرده ساخت و او نیز چهل روز بعد درگذشت. پس از مرگش، پیکرش با احترام به دهلی منتقل شد. اکبر آرامگاهی برای او در مهرولی ساخت که هر دو، ادهم خان و مادرش ماهم آنگه، در آن به خاک سپرده شدند. این آرامگاه که در میان مردم به نام "بهول بهولیان" معروف است، به دلیل داشتن هزارتو در داخل، بر روی استحکامات لال کوت در شمال قطب منار قرار دارد. امروزه گاهی از این بنا به عنوان اتاق انتظار برای ایستگاه اتوبوس مهراولی استف
اده می شود. زندگی شخصی. ادهم خان در سال ۱۵۵۲ با جاوده بیگم، دختر باقی خان بق لانی ازدواج کرد. او دو پسر و دو دختر داشت.
مزار ادهم خان مربوط به سدهٔ شانزدهم میلادی است و به ادهم خان، یکی از سرداران اکبر کبیر، تعلق دارد. او پسر کوچک تر ماهم آنگه، دایه اکبر، و به همین دلیل برادر رضاعی او بود. در مه ۱۵۶۲، ادهم خان، از سر حسادت و در پی رقابت های درباری، آتگه خان، سردار محبوب اکبر را در حیاط "دیوان عام" در قلعه آگره به قتل رساند. اکبر که از این اقدام خشمگین شده بود، بلافاصله فرمان اعدام او را با پرتاب از پنجره از دیوارهای قلعه آگره صادر کرد. این آرامگاه در سال ۱۵۶۲ ساخته شد و در جنوب غربی قطب منار، در مهراولی، دهلی قرار دارد، درست پیش از رسیدن به شهر مهراولی. این بنا اکنون تحت حفاظت [[سازمان باستان شناسی هند] قرار دارد. این آرامگاه روبه روی پایانه اتوبوس مهراولی واقع شده و بسیاری از مسافران از آن به عنوان محل انتظار استفاده می کنند. معماری. [[File:Adham Khans tomb surrounding archway, Mehrauli, Delhi.jpg|150px|چپ|thumb|طاق های پیرامونی آرامگاه ادهم خان، مهراولی]] آرامگاه بر روی دیوارهای [[لال کوت]] ساخته شده و از سکویی با دیوار هشت ضلعی برخاسته که در گوشه های آن برج های کوتاه تعبیه شده است. بنا از تالاری گنبددار و هشت ضلعی تشکیل شده
که به سبک آرامگاه های دوران [[لودی]] و [[سلسله سید]] در اوایل سدهٔ چهاردهم میلادی طراحی شده است. در هر ضلع ایوانی با سه دهانه وجود دارد. این آرامگاه در میان مردم به نام [[بهول بهولیان]] (هزارتو) شناخته می شود، زیرا بازدیدکنندگان به دلیل گذرگاه های پیچیده درون دیوارهای ضخیم، اغلب راه را گم می کنند. تاریخچه. [[File:Adham Khan tomb interior, Mehrauli, Delhi.jpg|left|140px|thumb|نمای داخلی آرامگاه ادهم خان در مهراولی، دهلی]] [[ادهم خان]]، پسر [[ماهم آنگه]]، یکی از دایه های [[اکبر کبیر]]، از اشراف و سرداران سپاه اکبر بود. در سال ۱۵۶۱ با [[آتگه خان]]، وزیر اعظم اکبر و شوهر [[جی جی آنگه]] (دایه دیگر اکبر)، به اختلاف خورد و او را به قتل رساند. سپس به فرمان [[اکبر کبیر]]، دو بار از دیوارهای [[قلعه آگره]] به پایین انداخته شد و جان باخت. مادرش نیز پس از گذشت چهل روز از مرگ فرزند، بر اثر اندوه درگذشت و هر دو در همین آرامگاه که گفته می شود به دستور اکبر و با طراحی متفاوت و برجستهٔ هشت ضلعی ساخته شد، به خاک سپرده شدند. این سبک طراحی در هیچ یک از بناهای گورکانی دیده نمی شود و شاید اکبر آن را برای «خائنان» برگزیده بود؛ چراک
ه سبک مشابهی در آرامگاه های [[امپراتوری سور]] و [[لودی]]، که اکنون در [[باغ های لودی]] در دهلی واقع اند و از نظر گورکانیان نماد خیانت بودند، دیده می شود. [[File:Qutub Minar from Adham Khan's Tomb.JPG|چپ|140px|thumb|[[قطب منار]] از منظر آرامگاه ادهم خان]] در دههٔ ۱۸۳۰، افسری بریتانیایی به نام بلیک از خدمات غیرنظامی بنگال، این آرامگاه را به آپارتمان مسکونی خود تبدیل کرد و برای ایجاد سالن غذاخوری، قبرها را از محل برداشت. اگرچه این افسر مدت کوتاهی پس از آن درگذشت، اما آرامگاه تا سال ها به عنوان استراحتگاه، ایستگاه پلیس و حتی اداره پست توسط بریتانیایی ها استفاده می شد. با دستور [[جرج کرزن]]، آرامگاه تخلیه و بازسازی شد. از آن زمان، قبر [[ادهم خان] به جایگاه اصلی خود در زیر گنبد مرکزی بازگردانده شد، اما قبر مادرش [[ماهم آنگه]] هرگز بازنگشت. پیوند به بیرون. [[رده:آرامگاه ها در دهلی]] [[رده:ساختمان ها و سازه های کامل شده در ۱۵۶۱ (میلادی)]] [[رده:هزارتوها]]
قلعه رائی پتهورا یا لال کوت مجموعه ای استوار در محدودهٔ امروزی دهلی که مجموعه قطب منار را نیز دربر می گیرد. این قلعه در دورهٔ حکومت آننگپال تومار، از پادشاهان راجپوت خاندان تومار، میان حدود ۱۰۵۲ تا ۱۰۶۰ میلادی ساخته شد. این مجموعه به عنوان «نخستین شهر دهلی» شناخته می شود. بقایای دیوارهای این دژ در نواحی جنوبی دهلی، از جمله ساکت، مهرولی (در اطراف مجموعهٔ قطب)، سانجَی وَن، کیشانگر و واسانت کانج دیده می شود. پیوند با آننگپال تومار دوم – لال کوت. لال کوت (نام نخستین قلعهٔ رائی پتهورا) در دورهٔ پادشاهی آننگپال تومار اول، از خاندان تومار ساخته شد. او ستون آهنی دهلی را از منطقهٔ ساونک (نزدیک ماتورا) به دهلی آورد و در سال ۱۰۵۲ میلادی در اینجا نصب کرد. سپس با در نظر گرفتن این ستون به عنوان مرکز، کاخ ها و معابد فراوانی ساخته شدند و در نهایت دژ لال کوت پیرامون آن ها بنا شد. ساخت لال کوت در سال ۱۰۶۰ به پایان رسید. محیط قلعه بیش از دو مایل بود و دیوارهای آن ۶۰ فوت ارتفاع و ۳۰ فوت ضخامت داشتند. به گفتهٔ بی.آر. مانی، معاون پیشین سازمان باستان شناسی هند، «آننگپال دوم نقش کلیدی در اسکان دوبارهٔ ایندراپَسته و تغییر نام آن به د
هلی داشت. این منطقه هنگام به قدرت رسیدن او در قرن یازدهم، ویران بود و او قلعهٔ لال کوت (قلعه رائی پتهورا) و آب انبار آننگتال را ساخت. حکمرانی تومارها بر این منطقه با کتیبه ها و سکه های متعدد گواهی شده و نسب آن ها به پانداواها در مهابهارتا می رسد.» لال کوت در حقیقت نخستین «قلعه سرخ» دهلی بود. بنایی که امروزه به نام لعل قلعه یا قلعه سرخ شناخته می شود، در اصل "قلعه مبارک" نام داشت و به دست شاه جهان ساخته شد. کتیبه ای کوتاه بر قطب منار دیده می شود که در آن «پیراثی نیرَپا» آمده، که برخی پژوهشگران آن را معادل «شاه پریتوی» دانسته اند. همچنین در منابع نخستین سلطان نشین دهلی از سکه هایی به نام «دهلی واله» یاد شده که برخی از آن ها به فرمانروایان تومار از جمله پادشاهی به نام «پریتیپالا» منسوب اند. این پادشاه پریتیپالا یا پریتوی پال تومار، سومین فرمانروای واپسین تومار در دهلی دانسته می شود، اما به دلیل تشابه نام با پریتوی راج چوهان، در تاریخ نگاری ها نادیده گرفته شده است. حسن نظامی، نویسندهٔ فارسی زبان و مؤلف کتاب "تاج المآثر" که نخستین تاریخ رسمی سلطان نشین دهلی است، در ستایش لال کوت می نویسد: «پس از فیصلهٔ کار اجمیر، ف
توحات معزالدین محمد غوری به دهلی رسید که یکی از شهرهای بزرگ هندوان بود. چون به دهلی رسید، قلعه ای دید (لال کوت) چنان شگفت انگیز که در سراسر جهان دژی به استحکام و بلندی آن نبود.» دیدگاه های دیگر. الکساندر کانینگهام، باستان شناس بریتانیایی، این منطقه را به دو بخش قدیمی («لال کوت») و جدید («قلعه رائی پتهورا») تقسیم کرده و اولی را به تومارها و دومی را به چاهاماناها نسبت داد، اما کاوش های باستان شناسی بعدی این دسته بندی را مورد تردید قرار داده اند. کر استیفن در سال ۱۸۷۶ «لال کوت» را صرفاً کاخی سلطنتی دانسته و نام «قلعه رائی پتهورا» را برای استحکامات پیشاسلطنتی به کار برد. بی.آر. مانی (۱۹۹۷) نیز این سایت را «لال کوت» نامید و «قلعه رائی پتهورا» را تنها برای بخشی از دیوار استحکامی، که احتمالاً توسط چاهاماناها ساخته شده، به کار برده است. کاترین بی. آشر (۲۰۰۰) «قلعه رائی پتهورا» را لال کوت توسعه یافته با دیوارهای سنگی و خاکریزی می داند. او معتقد است قلعه رائی پتهورا کارکرد شهری داشت و لال کوت ارگ مرکزی بود. قلعه رائی پتهورا، که دو برابر ارگ پیشین وسعت داشت، دارای دیوارهایی بزرگ تر و بلندتر بود، و قلعهٔ یکپارچه تا حدود
۶٫۵ کیلومتر امتداد داشت. آشر می گوید پس از فتح حکومت چاهاماناها در سال ۱۱۹۲ میلادی توسط غوریان، فرماندار آن ها قطب الدین ایبک قلعه رائی پتهورا را اشغال کرد و نام آن را به «دِلهی» (دهلی امروزی) تغییر داد و نام تاریخی آن را زنده کرد. اما سینتیا تالبوت (۲۰۱۵) اشاره می کند که عنوان «قلعه رائی پتهورا» نخستین بار در متنی از سدهٔ شانزدهم یعنی "آئین اکبری" به کار رفته و منابع قدیمی تر از «دهلی» برای اشاره به این محل استفاده کرده اند. ایبک و جانشینانش ساختار قلعه را گسترش یا تغییر ندادند.
مهرولی (Mehrauli ) یکی از محله های بخش جنوبی در دهلی، هند است. این محله یک حوزهٔ انتخابیه در مجلس قانون گذاری دهلی را نیز دربر می گیرد. مهرولی در نزدیکی گورگان و جنب وسنت کنج قرار دارد. تاریخچه. مهرولی یکی از شهرهای قرون وسطایی دهلی است که با هم، قلمرو اتحادی کنونی دهلی را شکل داده اند. دژ قلعه رائی پتهورا توسط رئیس قبیلهٔ تومارها، آنانگپال یکم در حدود سال ۷۳۱ میلادی ساخته شد و سپس در سدهٔ یازدهم توسط آنانگپال دوم گسترش یافت. او پایتخت خود را از قنوج به لال کوت منتقل کرد. در سدهٔ دوازدهم، تومارها توسط سلسله چوهان شکست خوردند. پرتوی راج چوهان دژ را گسترش داد که اکنون به نام قلعه رائی پتهورا شناخته می شود. وی در سال ۱۱۹۲ به دست معزالدین محمد غوری کشته شد. غوری پس از آن قطب الدین ایبک را به عنوان فرمانده در دهلی گذاشت و به افغانستان بازگشت. در سال ۱۲۰۶، پس از مرگ محمد غوری، قطب الدین ایبک خود را به عنوان نخستین سلطان دهلی معرفی کرد. بدین ترتیب دهلی پایتخت مملوک شد، نخستین دودمان مسلمان که بر شمال هند حکمرانی کرد. مهرولی تا سال ۱۲۹۰ پایتخت این دودمان باقی ماند. در زمان دودمان خلجی، پایتخت به دژ سیری منتقل شد. در
متون جینی قرن دوازدهم، این مکان با نام "یوگ نی نیپورا" نیز ذکر شده است، که با وجود معبد یوگ مایا در نزدیکی مجتمع قطب منار قابل تشخیص است. باور بر این است که این معبد توسط پانداواها ساخته شده است. همچنین مهرولی محل اعدام بنده سینگ بهادر بود، پس از آنکه او پایتخت مغولی منطقه، سامانا، هند را تصرف کرد. جغرافیا و اقلیم. مهرولی در بخش جنوبی دهلی در مختصات قرار دارد. در شمال آن Malviya Nagar، در غرب Vasant Kunj و در جنوب تغلق آباد واقع شده اند. مانند سایر نقاط دهلی، مهرولی دارای اقلیم نیمه خشک با اختلاف شدید دما میان تابستان و زمستان است. دمای تابستان تا ۴۶ درجهٔ سانتی گراد بالا می رود و زمستان ها با نزدیک شدن دما به صفر، برای کسانی که به آب وهوای گرم عادت دارند، بسیار سرد به نظر می رسد. خاک مهرولی بافتی از شنی لوم تا لوم دارد. در سال های اخیر، به دلیل افزایش جمعیت، سطح آب زیرزمینی کاهش یافته و به حدود ۴۵ تا ۵۰ متر رسیده است. معماری. با اینکه مهرولی امروزه مانند هر محلهٔ عادی دیگری به نظر می رسد، گذشتهٔ آن در معماری منطقه بسیار برجسته است. اهینسا ستل یک معبد جینی در مهرولی است. خدای اصلی این معبد مهاویرا، بیست وچهار
مین و آخرین تیرتنکارا (راهنمای معنوی انسان) در نیم چرخهٔ کنونی زمان است. مجسمه ای باشکوه از مهاویرا در این مکان نصب شده است. با وجود انتقال پایتخت از مهرولی پس از پایان سلطنت مملوک، دودمان های بعدی نیز آثار معماری مهمی به مهرولی افزودند. مشهودترین بنای معماری در مهرولی، قطب منار است که توسط قطب الدین ایبک ساخته شد و ایلتتمش و علاءالدین خلجی آن را توسعه دادند. مجتمع قطب منار یکی از میراث جهانی یونسکو است و میزبان سالانهٔ جشنواره قطب نیز هست. آرامگاه قطب الدین بختیار کاکی، صوفی نامدار سدهٔ سیزدهم، نیز در نزدیکی مجتمع قطب منار قرار دارد و مکان برگزاری جشنوارهٔ سیر گل فروشان است. این درگاه همچنین آرامگاه های بهادرشاه یکم، شاه عالم دوم و اکبر دوم را در یک محوطهٔ سنگ مرمرین در خود جای داده است. در سمت چپ درگاه، کاخ ظفر، کاخ تابستانی بهادرشاه دوم، واپسین شاه فهرست پادشاهان گورکانی هند قرار دارد و در کنار آن مسجد موتی، مسجد کوچکی که توسط بهادرشاه یکم، پسر اورنگ زیب برای نیایش شخصی ساخته شده بود، واقع شده است.
دو نفر برای شادی () فیلم بریتانیایی در ژانر درام روان شناختی محصول سال ۲۰۱۸ است که نویسندگی و کارگردانی آن را تام بیرد بر عهده داشته و بازیگران سامانتا مورتون، بیلی پایپر، امیلیا جونز، بلا رمزی، بجر اسکلتون و دنیل میز در آن ایفای نقش کرده اند. این فیلم، نخستین تجربهٔ کارگردانی بلند بیرد محسوب می شود. نخستین نمایش فیلم در ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۸ در بریتانیا انجام شد و انتشار گستردهٔ آن دو سال بعد، در ۲۷ آوریل ۲۰۲۱ صورت گرفت. داستان. عایشه پس از مرگ همسرش، دچار افسردگی شدیدی می شود. دختر بزرگ ترش 'وی' ناچار است بار اصلی مسئولیت های پدر و مادر را به دوش بکشد، در حالی که پسر کوچک ترش تروی از مدرسه اخراج شده و هر روز بیشتر از خانواده فاصله می گیرد. از اینجا به بعد، فاجعه ای غیرمنتظره می تواند این خانوادهٔ ازهم گسیخته را یا به کلی نابود کند یا دوباره گرد هم آورد. بازخورد. این فیلم بر پایهٔ ۱۶ نقد در وبگاه راتن تومیتوز امتیاز ۱۰۰٪ دریافت کرده است. بث وب از "امپایر" به این فیلم چهار ستاره از پنج ستاره داد. استیون فاربر از "هالیوود ریپورتر" نقد مثبتی بر فیلم نوشت و بیان کرد: «بیرد انتظار دارد که شخصیت ها را از طریق تعاملات فی
زیکی و همچنین حالت های چهره شان بشناسیم و در نهایت بدون روایت پردازی مرسوم سینمایی، به طور عمیق به این افراد علاقه مند می شویم.»
هشت پای مائوری یا هشت پای نیوزیلندی (با نام علمی "Macroctopus maorum") نام گونه ای است که در آب های اطراف نیوزیلند و جنوب استرالیا زندگی می کند. تعامل با دیگر جانوران. کوسه ها. یک تیم تحقیقاتی در نیوزیلند، طی یک مأموریت میدانی جهت مطالعهٔ پرندگان و حیات دریایی در دسامبر ۲۰۲۳ یک اختاپوس مائوری را در بالای سر کوسه ای مشاهده کردند؛ در واقع این اختاپوس روی سر کوسه ماکوی باله کوتاه سوار شده بود. تیم تحقیقاتی مذکور این پدیده را با عنوان sharktopus (کوسه اختاپوس) نام گذاری کرده و آن را یکی از شگفت انگیزترین مشاهدات خود در دریا توصیف کردند. اگرچه احتمالاً کوسه قادر به دیدن اختاپوس نبود، به احتمال زیاد از مسافر خود آگاه بود. کوسه ها دارای اندام های حسی به نام خط جانبی (lateral line) در سراسر بدن خود هستند تا به آن ها کمک کند که دنیای اطراف خود را درک کنند. کوسه ها و نهنگ ها گاهی میزبان ماهی های مکنده هستند که برای محافظت به آن ها می چسبند و در عین حال پوست مرده و انگل ها را از بدن میزبان پاک می کنند. کوسه های ماکو به جهش از سطح آب نیز شهرت دارند. برخی پژوهشگران معتقدند که پرش کوسه ها تلاشی برای جداکردن این همراهان ناخ
واسته است. با این حال، در این مورد، کوسه واکنشی نشان نداد و به نظر نمی رسید ناراضی باشد. نکتهٔ مبهم آن است که کوسه و اختاپوس چگونه به هم رسیده اند. اختاپوس های مائوری معمولاً در بستر دریا زندگی می کنند، در حالی که کوسه های ماکو در اعماق بیش از ۳۰۰ متر شنا می کنند و معمولاً در نزدیکی بستر دیده نمی شوند.
لولْوه المُلّا (۱۹ آوریل ۱۹۸۸) بازیگر کویتی است. او فعالیت هنری خود را با ارائه کلیپ های کوتاه همراه با گروه «یعنی چی» از طریق کانال یوتیوب آن ها آغاز کرد. لولوه الملا نخستین پیشنهاد کاری اش را با بازی در یک آگهی برای شرکت «زین کویت» دریافت کرد و سپس نخستین اثر هنری اش را در سریال «مادرمان، نسیمی از بهشت» در ۲۰۱۵ ارائه داد. در سال های ابتدایی حرفه اش بسیار فعال بود و در بسیاری از آثار در تلویزیون، تئاتر و سینما نقش آفرید. زندگی و پیشه. لولْوه المُلّا در ۱۹ آوریل ۱۹۸۸ در شهر کویت متولد شد. او دوران کودکی سختی را پشت سر گذاشت، والدینش در دو سالگی از هم جدا شدند و او و خواهرش پس از جدایی، زندگی سختی را پشت سر گذاشتند. پدرش با یک زن فیلیپینی ازدواج کرد که به لولوه کمک کرد تا زبان انگلیسی را یاد بگیرد و بر آن مسلط شود. لولوه به زودی به بازیگری علاقه مند شد و فعالیت خود را از طریق یوتیوب آغاز کرد؛ او با گروه «یعنی چی» مجموعه ای از اسکچ/طرح های نمایشی کمدی را از طریق کانال یوتیوبشان ارائه داد. لولوه از گروه «شنو یعنی» به همکاری با تیم مؤسسهٔ لویاک منتقل شد و شروع به مشارکت در فعالیت های نمایشی آن ها کرد که ماهیتی تب
لیغاتی برای شرکت ها و مؤسسات بزرگ داشتند.شروع واقعی کار لولوه زمانی بود که یکی از دوستانش او را برای اجرای تبلیغ یکی از شرکت های بزرگ مخابراتی، زین الکویت، معرفی کرد. این تبلیغ از شبکه های متعددی در کشورهای عربی و در کویت پخش شد و باعث شهرت گسترده او شد. نخستین فرصت حضورش در تلویزیون زمانی رقم خورد که در سال ۲۰۱۵، به طور غیرمنتظره تماسی از سعاد عبدالله دریافت کرد تا نقش نوف را در سریال «مادرمان، نسیمی از بهشت» ایفا کند.در سال ۲۰۱۶، لولوه در چهار سریال ظاهر شد. او نقش نورا را در سریال «نیت ها» ایفا کرد، و در سریال «زن نخودفروش» همراه با حیات الفهد و به کارگردانی شعلان الدباس، نقش نیلا را بازی کرد. همچنین در سریال «چوب سبز» نقش رُوا را بر عهده داشت و در همان سال برنامه ای با عنوان «سناب آت» را نیز ارائه داد. در سال ۲۰۱۷، در نقش مریم در سریال «ابو طبیع» درخشید و همچنین نقش شهد را در سریال «پشم زیر ابریشم» ایفا کرد. علاوه بر این، در سریال «رؤیاپردازان» به کارگردانی خالد جمال و فیلمنامه نویسی اسمهان توفیق نیز حضور داشت. در سال ۲۰۱۸، لولوه نقش لینا را در سریال عاشقانهٔ «حرف زرد» ایفا کرد، در کنار هیا عبدالسلام و فؤ
اد علی. در همان سال، او نقش مریم را در سریال «عبرت خیابان» بازی کرد. همچنین در سریال «بلوک غشمره» در کنار چندین شخصیت مختلف نقش آفرید، این سریال با حضور بازیگران چون عبدالناصر درویش و حسن البلام و به کارگردانی خالد الفضلی تولید شد. در سال ۲۰۱۹، لولوه نقش أسماء را در سریال «عَذراء» بازی کرد، همچنین نقش نزهت را در سریال «دورهٔ قاهره» و نقش لولو را در سریال «قرقاشهٔ ۲» ایفا نمود. در سال ۲۰۲۰، او نقش نوریه را در سریال «دورهٔ بیروت» بازی کرد که ابتدا در همان سال روی پلتفرم شاهد منتشر شد و سپس در مسابقهٔ سریال های رمضان ۲۰۲۱ از شبکه ام بی سی دراما پخش گردید. در سال ۲۰۲۱، سریال «خانهٔ ذلت» را ارائه داد و نقش علیاء را ایفا کرد؛ این سریال به کارگردانی احمد الفردان و فیلمنامه نویسی منا النوفلی ساخته شده بود. همچنین در همان سال، او در نقش شیخهٔ کبیره در سریال «روح و پرچم» درخشید که به کارگردانی منیر الزعبی تولید شده بود. در همان سال، لولوه سریال «کف دست و دف ها» را ارائه داد و نقش نجاة را در این سریال ایفا کرد که از شبکهٔ ام بی سی پخش شد. لولوه الملا به محض حضورش در سال ۲۰۲۲ در سریال «از خیابان هرم تا…» توانست در صدر تر
ندها قرار بگیرد و نقش رشا را بازی کرد. لولوة تاکنون تنها یک فیلم تلویزیونی ارائه داده است که در سال ۲۰۱۶ ساخته شده و نام آن «وطن، پناهگاه است» است. در این فیلم، او نقش بدریه را ایفا کرده است.از سال ۲۰۱۵، لولو در چندین نمایش بازی کرده است. او بازیگری اش را در سال ۲۰۱۵ با نمایش «شاهزاده خانم فروز» شروع کرد و در سال ۲۰۱۶ نمایش «تنها در خانه» را اجرا کرد.در همان سال، او در نمایش های «آلیس در سرزمین کوتوله ها»، «کوزه گر» و همچنین نمایش «کارخانه کاکائو ۲» شرکت کرد. در سال ۲۰۱۷، در نمایش های «نمایش زنده: فیلم هندی» و همچنین «نمایش زنده: کاپیتان ناجی» حضور داشت. لولوه در همان سال در نمایش های «ترتیب» و «لیلا و گرگ» درخشید. در سال ۲۰۱۸ در نمایش «هفت بزرگ» شرکت کرد و در سال ۲۰۱۹ نمایش «شب عروسی» را که در تئاتر الیرموک اجرا شد، ارائه داد. این نمایش همچنین در فصل ریاض ۲۰۱۹ نیز به نمایش درآمد. او یکی از مهم ترین چهره های هنری خودجوش در صحنهٔ هنری کویت محسوب می شود، به خصوص به این دلیل که شخصیتی کمدی و دراماتیک دارد و همین امر باعث شده است که او خیلی زود به بازیگر برجسته تبدیل شود. زندگی شخصی. شرایط سختی که لولوه در دوران
کودکی اش پس از جدایی والدینش تجربه کرد، تأثیر عمیقی بر زندگی او گذاشت. او در یکی از مصاحبه هایش اظهار داشت که به دلیل آن تجربه تلخ و ظلمی که در آن دوران احساس کرده، تمایلی به ازدواج ندارد و به آن فکر نمی کند. لولوه در طول مسیر هنری اش که از میانهٔ دههٔ ۲۰۱۰ شروع شد، با وجود موفقیت های فراوان، دچار افسردگی شد و حتی به فکر خودکشی افتاد. او گفت که ناگهان احساس کرد زمان می گذرد و شروع به پرسیدن سؤالاتی از خود کرد که او را به مرحله ای از افسردگی رساند که حتی به فکر خودکشی افتاد. او افزود که چیزی که به او کمک کرد این دوران سخت را پشت سر بگذارد، حمایت و پشتیبانی خانواده اش بود و اگر آنها کنارش نبودند، شاید زندگی اش را تمام می کرد. او از این مرحله گذر کرده است.لولوه گفته است که مادرش نزدیک ترین دوستش است و توضیح داد که پس از جدایی والدینش، علی رغم ازدواج مجدد پدرش، خودش از ازدواج کردن امتناع کرد. او این تصمیم را ظلم به خودش می دانست، هرچند مادرش به او گفته بود که این ظلم نیست، اما لولوة تنها نگران بود که ازدواجش روی آیندهٔ خودش و خواهر و برادرانش تأثیر بگذارد. پدرش در اثنای انجام عمره در سال ۲۰۱۷ درگذشت. او علاوه بر
عمل های زیبایی ساده، از جمله تزریق بوتاکس، فقط یک عمل جراحی، عمل کوچک کردن بینی، انجام داده است.
کاترین ملقب به بردی () فیلم کمدی قرون وسطایی محصول سال ۲۰۲۲ به نویسندگی و کارگردانی لینا دانم است. این فیلم بر پایهٔ رمانی با همین نام اثر کارن کوشمن است که در سال ۱۹۹۴ منتشر شد. بلا رمزی در نقش اصلی بازی کرده و بازیگران بیلی پایپر، اندرو اسکات، لسلی شارپ، جو آلوین و سوفی اوکوندو نیز در آن ایفای نقش کرده اند. این فیلم نخستین بار در ۱۲ سپتامبر ۲۰۲۲ در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو به نمایش درآمد. سپس در ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۲ به صورت محدود توسط آمازون استودیوز اکران شد و از ۷ اکتبر ۲۰۲۲ در پلتفرم پرایم ویدئو به صورت آنلاین در دسترس قرار گرفت. انتشار. این فیلم نخستین بار در سپتامبر ۲۰۲۲ در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو به نمایش درآمد. سپس در ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۲ به صورت محدود توسط آمازون استودیوز اکران شد و در نهایت از ۷ اکتبر ۲۰۲۲ از طریق پلتفرم پرایم ویدئو به صورت آنلاین در دسترس قرار گرفت. تولید. در فوریه ۲۰۲۱ اعلام شد که لینا دانم فیلم نامه ی فیلمی را بر اساس رمان کودکان "کاترین ملقب به بردی" اثر کارن کاشمن را نوشته و کارگردانی خواهد کرد که «پروژه ای مورد علاقه و سال ها در ذهنش بوده است». در پایان مارس ۲۰۲۱، اعلام شد