Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گناریا، از باگناریا، که از آن فقط عنوان اسمی «حکمران» را داشتند. جد آنها برنابو پسر برنابو دی ورزی بود. آنها در قرن هفدهم منقرض شدند. مالاسپینا از فیویتزانو. جد این شاخه، گابریل، نوه اوبیتزینو و پسر ایزناردو بود که قبل از تقسیم اختلافات در سال ۱۲۷۵ درگذشت. گابریل در کنار برادرش آزولینو بر یک سوم املاک خانواده حکومت می کرد؛ برخی از اختلافات در لونیجیانا و برخی در لومباردی بود؛ به لطف توافق سیاسی بین او و آزولینو، گابریل کنترل اختلافات در لونیجیانا را که شامل قلعه وروکولا در فیویتزانو و سرزمین های مجاور در شرق لونیجیانا بود، به دست گرفت. گابریل سه فرزند داشت؛ خانواده ایزناردو در قرن پانزدهم منقرض شدند و فیویتزانو را به جمهوری فلورانس واگذار کردند که این خانواده با آن متحد بودند. این رویداد آینده را تعیین کرد و نفوذ قوی فلورانس بر لونیجیانا و سرزمین های مجاور را ایجاد کرد. لونیجیانا گراندوکاله معروف، که برای برتری با قلمرو مالاسپینیان و همچنین قلمرو مودنا می جنگید. اسپینتا مالاسپینا وفاداری خود را به ورونا اعلام کرد؛ با این کار، لقب فئود فوسدینوو به او اعطا شد. اسپینتا هیچ وارث طبیعی نداشت، بنابراین نسل او به هم
راه پسرانش منقرض شد. نوادگان آزولینو با لقب فئود فوسدینوو پاداش گرفتند و نسل مالاسپینای فوسدینوو را ایجاد کردند که جانشینان امپراتوری در ایتالیا بودند و آنتونیو آلبریکو اول مالاسپینا از نسل او بود. از آنجا که آنتونیو مارکیز فوسدینوو بود، در سال ۱۴۴۱ لقب فئود ماسا را به دست آورد. پسرش، جیاکومو اول مالاسپینا (درگذشته ۱۴۸۱)، جانشین پدرش شد و لقب فئود کارارا و سرزمین های اطراف آن را به فرمانروایی ماسا اضافه کرد. پسر جاکومو، آلبریکو، برادرش فرانچسکو و فرزندان فرانچسکو را تبعید کرد و آنها را از تمام حقوق جانشینی محروم کرد و دخترش ریکاردا را به عنوان تنها وارث خود باقی گذاشت. ریکاردا با لورنزو سیبو ازدواج کرد که از او سیبو-مالاسپینا، دوشس جدید ماسا و کارارا، به دنیا آمد. این شاخه از خانواده چندین زیرشاخه دیگر ایجاد کرد، از جمله: مالاسپینای ساناتزارو از ساناتزارو دِ بورگوندی در نزدیکی پاویا؛ جد آنها فرانچسکو، پسر جاکوموی اول ماسا بود که در سال ۱۴۶۶ توسط ساناتزارو به عنوان حاکم قانونی این نزاع منصوب شده بود. آنها در سال ۱۸۳۵ با لوئیجی، شهروند برجسته پاویا، که در آن نقش سیاسی و اجتماعی برجسته ای داشت، منقرض شدند. مالاس
پینای فوسدینوو. جد این شاخه، پسر آزولینو، گالئوتو، بود که در سال ۱۳۶۷ درگذشت. در سال ۱۳۴۰، اسپینتا مالاسپینا قدرت خانواده را بر املاک خود تثبیت کرد و به آنها برای قرن های بعدی فرمانروایی اعطا نمود. مارکیزات فوسدینوو در سال ۱۳۶۷ به طور مستقل اداره شد و سرزمین های ویانو، کاستل دل آکیلا، گراگنولا (۱۶۴۶)، کورتیلا، پولیکا، جیوکانو، پونزانلو، تندولا، مارسیاس و پوسترلا، کانیپارولا را دربر گرفت. گابریل، پسر آنتونیو آلبریکو اول فوسدینوو، کنترل منطقه فوسدینوو را به دست گرفت و سایر املاک را به خواهر و برادرانش واگذار کرد. در سال ۱۵۲۹، مقام موروثی ویکاری امپراتوری به او و مناطق تحت سلطه اش به رسمیت شناخته شد. در سال ۱۶۶۶، امپراتور به این شاخه حق تولید پول خود را اعطا کرد. آخرین مارکی حاکم، کارلو امانوئل بود که طرفدار لغو اختلافات امپراتوری در ایتالیا بود؛ او با فرمان ناپلئون در ۲ ژوئیه ۱۷۹۷ موافقت کرد و از اختلافات خود دست کشید. خانواده توریجیانی-مالاسپینا هنوز مالک قلعه فوسدینووزه هستند. مارکی های حاکم در زیر معرفی شده اند. مالاسپینا از اولیولا، از اولیولا، بخشی از آولا؛ جد آنها لاتزارو، پسر جیووانی باتیستا از فوسدینوو
و برادرزاده گابریل بود که پس از ترور وارثان اصلی شاخه اصلی، کنترل اختلافات اولیولا را به دست گرفته بود. مارکی ها همچنین پالرونه (۱۵۷۲)، بیبولا، بیگلیولو، آگنینو، کوئرسیا، ساراکو و واکارسیا را در اختیار داشتند. در سال ۱۵۶۹، اختلافات آنها توسط دوک نشین بزرگ توسکانی جذب شد. این شاخه در قرن نوزدهم منقرض شد. مارکیزهای حاکم در زیر ارائه شده اند. مالاسپینا از ورونا؛ جد آنها اسپینتا، پسر آنتونیو آلبریکو اول از فوسدینوو بود که از حقوق فئودالی خود دست کشید اما املاک زیادی در ورونا داشت. این شاخه در سال ۱۴۰۶ بخشی از اشراف ورونا شد و در ۱۳ آوریل ۱۶۳۸ عنوان مارشنال را با نشان امپراتوری به دست آورد که سپس در ۷ ژانویه ۱۸۲۱ دوباره تأیید شد. آنها در قرن بیستم منقرض شدند. مالاسپینا از گراگنولا، از گراگنولا، بخشی از فیویتزانو؛ جد آنها لئوناردو، برادر اسپینتای کبیر بود. آنها پس از دو نسل با لئوناردو دوم (درگذشته ۱۴۱۹) منقرض شدند، اما دشمنی آنها به مارکیز فوسدینوو منتقل شد که در سال ۱۶۴۲ منقرض شد. مارکیزهای حاکم در زیر ارائه شده اند. مالاسپینا از اولیولا. جد آنها فرانچسکو، پسر برنابئو و نوه اوبیتزینو بود که پس از تقسیم سال ۱۲۷۵،
زمینی را در لونیجیانا (قلعه اولیولا، در بخشی از آولا) و لومباردی، از جمله قلعه پیزوکورنو، بخشی از پونته نیتزا، به ارث برد. وارثان شاخه اصلی در سال ۱۴۱۳ در قلعه اولیولا ترور شدند. اختلافات آنها بین شاخه های فوسدینوو و گودیاسکو از خانواده تقسیم شد. اولیولا به خاندان گراگنولا داده شد. پس از انقراض این خاندان، به آلبریکو اول از فوسدینوو و پسرش گابریل چهارم (متوفی ۱۴۸۵) داده شد که آن را برای پسرش جیوان باتیستا به جا گذاشت. این اختلاف بعداً توسط لاتزارو به ارث رسید که در سال ۱۵۲۵ یک خاندان مستقل ایجاد کرد که تا زمان لغو اختلافات امپراتوری در سال ۱۷۹۷ پابرجا ماند. مارکیزهای حاکم در زیر معرفی شده اند. مالاسپینای گودیاسکو. جد این شاخه، آلبرتو، پسر اوبیتزینو بود که در تقسیم سال ۱۲۷۵ با نوه هایش در لونیجیانا و لمباردی، عمدتاً نزدیک قلعه فیلاتیرا، درگیری هایی داشتند. آنها در ابتدا مالاسپینای فیلاتیرا نامیده می شدند؛ این عنوان فقط توسط نسل اول حفظ شد. آنها همچنین قلعه ای در اورامالا - بخشی از وال دی نیتزا - داشتند و بعداً کنترل بورگو گودیاسکو را به دست گرفتند و آن را به عنوان مرکز قدرت خود قرار دادند. در سال ۱۷۴۳، استان ب
وبیو از سال ۱۵۱۶ تحت حکومت مارکیزات بوبیو تأسیس شد. ساوویا و قیمومیت ورزی، قلمروهای آنها را مشخص کردند. پنج زیرشاخه اصلی این خانواده توسط نیکولو (همچنین با نام مارچسوتو شناخته می شود) پسر آلبرتو و پنج فرزندش ایجاد شدند. همه آنها در لونیجیانا و در قلمرو مارکیز گودیاسکو با هم دشمنی داشتند. مالاسپینا اهل کاستیلیونه و کازالاسکو از کاستیلیونه دل ترزیه، بخشی از باگنونه در لونیجیانا، و از کازالاسکو، بخشی از وال دی نیتزا در اولترپو پاوزه؛ جد آنها فرانچسکینو، پسر مارچسوتو بود که به سرباز نیز معروف بود. آنها در سه نسل منقرض شدند؛ نزاع کاستیلیونه به فلورانس و نزاع کازالاسکو به مالاسپینای اورامالا رسید. مالاسپینا اهل باگنونه و والورده از باگنونه در لونیجیانا و والورده در اولترپو پاوزه؛ جد آنها آنتونیو، پسر مارچسوتو بود. فرزندان آنتونیو املاک خود را به طور مساوی تقسیم کردند؛ باگنونه به ریکاردو داده شد و بعداً توسط نوه هایش به فلورانس فروخته شد. نسل او در سال ۱۹۸۷ منقرض شد. نسل اسقف آراگونیو مالاسپینا بارتوللی همچنان زنده است؛ آخرین وارث آن هنوز در مارکا آنکونتانا زنده است. والورده به آنتونیو داده شد که احتمالاً نسل او در
اولترپو ادامه یافته است. مالاسپینا از ترسکیتو و پیومسانا از ترسکیتو، بخشی از باگنونه در لونیجیانا؛ و از پیومسانا، بخشی از گودیاسکو در اولترپو پاوزه؛ جد آنها جیووانی، پسر مارچسوتو بود. در سال ۱۶۹۸، آنها ترسکیتو و حاکمیت خود بر پیومسانا را به دوک بزرگ توسکانی فروختند. کشتی های حمل و نقل گودیاسکو به طور قابل توجهی کاهش یافت. آنها در قرن نوزدهم منقرض شدند. مالاسپینا از فیلاتیرا و سلا از فیلاتیرا در لونیجیانا و سلا، بخشی از ورزی در اولترپو پاوزه؛ جد آنها اوبیتزینو، پسر مارچسوتو بود. در سال ۱۵۱۴، برنابئو، علیه اسفورتزا شورش کرد و در ووگرا اعدام شد. دعوای سلا مصادره شد؛ پسرش مانفردی، فیلاتیرا را به دوک بزرگ توسکانی فروخت. آنها در قرن ۱۸ منقرض شدند. مالاسپینا از مالگراته و اورامالا از مالگراته، بخشی از ویلافرانکا در لونیجیانا؛ و از اورامالا، بخشی از وال دی نیتزا در اولترپو پاوزه. جد آنها برنابو، پسر مارچسوتو بود. این یکی از معدود شاخه های خانواده، در کنار شاخه فوسدینوو، است که هرگز قدرت خود را در طول زمان کاهش نداده است. این گروه تقریباً کنترل کامل مارکیزات های گودیاسکو، پوزول گروپو و فورتوناگو را به دست آورد. آنها ه
مچنین کنترل قابل توجهی بر بسیاری از دیگر فرقه های مالاسپینیایی اولترپو به دست آوردند. این شاخه بعدها مالاسپینای گودیاسکو-پوزول گروپو و فورتوناگو نامیده شد. آنها در قرن نوزدهم منقرض شدند. مارکیزهای حاکم در زیر معرفی شده اند. مالاسپینای سالیانو از سالیانو کرنا، بخشی از ورزسی؛ جد آنها آزو، پسر نیکولوی اورامالا و مالگراته بود. این شاخه در قرن هجدهم منقرض شد.
استفانیا اوچی (۲۱ نوامبر ۱۹۷۴) نویسندهٔ ایتالیایی است. زندگی و حرفه. آوچی در تراپانی به دنیا آمد، در لیچئو کلاسیکو تحصیل کرد و در رشتهٔ حقوق از دانشگاه پالرمو فارغ التحصیل شد.او پس از مدتی کار به عنوان منشی دادگاه در دادگستری فلورانس، به پالرمو بازگشت و در آن جا به عنوان معلم دانش آموزان دارای نیازهای ویژه مشغول به کار شد. پس از انتشار چند داستان کوتاه، او نخستین رمان خود را در سال ۲۰۱۵ با عنوان «فلورانس» منتشر کرد.آوچی در سال ۲۰۱۹ با انتشار رمان تاریخی «شیرهای سیسیل» دربارهٔ خانواده فلوریو به شهرت گسترده ای دست یافت. این رمان که پیش تر دو ناشر آن را رد کرده بودند، به طور غیرمنتظره ای به اثری پرفروش تبدیل شد، بیش از یک میلیون نسخه از آن به فروش رسید و در ۳۵ کشور منتشر شد.او در سال ۲۰۲۱ دنباله ای بر این اثر با عنوان "پیروزی شیرها" (ایتالیایی: L'inverno dei leoni) منتشر کرد که برندهٔ جایزه بانکارلا شد.سریال اقتباسی این رمان با عنوان "شیرهای سیسیل" در سال ۲۰۲۲ اعلام شد؛ این مجموعهٔ تلویزیونی که توسط دیزنی پلاس تهیه و با کارگردانی پائولو جنووزه ساخته شده است، بازیگرانی چون میکله ریوندینو، میریام لئونه، دوناتلا فی
نوکیارو و وینیچو مارکیونی را در نقش های اصلی دارد.
مایکل اُمی (؛ زادهٔ ۱۹۵۱) جامعه شناس، نویسنده، دانشور، پژوهشگر اهل ایالات متحده آمریکا است. او در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی تدریس می کند و معاون مدیر «مؤسسهٔ هاس برای جامعه ای عادلانه و فراگیر» است. اُمی بیش از هر چیز به سبب همکاری با هاوارد وینانت در تدوین نظریهٔ شکل گیری نژادی شناخته می شود. حوزه های پژوهشی او نظریهٔ نژاد، مطالعات آسیایی آمریکایی و رویکردهای ضدنژادپرستی را دربر می گیرد. وی همچنین در هیئت مشورتی علمی مرکز برکلی برای مطالعات راست گرایی عضویت دارد.
تعمیدگاه فلورانس، که با نام تعمیدگاه سنت جان () نیز شناخته می شود، بنایی مذهبی در فلورانس، ایتالیا است. این ساختمان که به قدیس حامی شهر، یحیی اختصاص یافته است، از زمان تکمیل خود مرکز زندگی دینی، مدنی و هنری بوده است. تعمیدگاه هشت ضلعی در هر دو میدان Piazza del Duomo و Piazza San Giovanni، میان کلیسای جامع سانتا ماریا دل فیوره و کاخ اسقف اعظم قرار دارد. نوزادان فلورانسی در ابتدا به صورت گروهی در شنبه مقدس و عید پنجاهه در یک حوضچه تعمید پنج گانه در مرکز ساختمان تعمید می یافتند. در طول قرن سیزدهم، تعمید فردی بلافاصله پس از تولد رایج شد و به تجهیزات کمتری نیاز بود. حدود سال ۱۳۷۰، یک حوضچه کوچک سفارش داده شد که هنوز هم مورد استفاده قرار می گیرد. حوضچه اصلی که دیگر استفاده نمی شد، در سال ۱۵۷۷ توسط Francesco I de' Medici برای ایجاد فضای جشن های دوک بزرگ، برداشته شد؛ اقدامی که در آن زمان مورد انتقاد فلورانسی ها قرار گرفت. تعمیدگاه به عنوان مرکزی برای مهم ترین جشن های مذهبی شهر، از جمله جشن سنت جان در ۲۴ ژوئن که هنوز تعطیل قانونی در فلورانس است، عمل می کند. در گذشته، این ساختمان محل نگهداری نمادهای فلورانس و شهرهایی ب
ود که تحت تسلط آن درآمده بودند و محلی برای قدردانی از موفقیت های فردی مانند پیروزی در مسابقات اسب دوانی جشنواره فراهم می کرد. دانته آلیگیری در این مکان تعمید یافت و بیهوده امیدوار بود که «به عنوان شاعر بازگردم و تاج نخل را بر حوضچه تعمید خود بگذارم.» دیوارهای شهری که در سال ۱۲۸۵ آغاز شد، ممکن است به گونه ای طراحی شده باشند که تعمیدگاه در مرکز دقیق فلورانس قرار گیرد، مانند معبدی که در مرکز اورشلیم نو توسط حزقیال پیشگویی شده بود. معماری تعمیدگاه از پانتئون (معبد رومی), معبد باستانی رومی، الهام گرفته است، همان طور که ناظران دست کم ۷۰۰ سال است اشاره کرده اند، و در عین حال، دستاوردی هنری کاملاً اصیل است. پژوهشگر والتر پاتس مشاهده کرد که اثر کلی تعمیدگاه هیچ مشابهی ندارد. این یکتایی باعث شده است که منشأ تعمیدگاه یک معمای چندقرنی باقی بماند، با فرضیه هایی که آن را معبد رومی، کلیسای اولیه مسیحی ساخته شده توسط استادان رومی، یا (اجماع علمی کنونی) اثری از معماری «پروتو-رنسانس» قرن ۱۱ یا ۱۲ می دانند. برای فیلیپو برونلسکی، این ساختمان تقریباً کامل بود و مطالعات او دربارهٔ ژرفانمایی (گرافیک) و رویکردش به معماری را الهام بخ
شید. تعمیدگاه همچنین به خاطر آثار هنری که با آن تزئین شده است، از جمله معرق کاری و سه مجموعه دروازه برنز با پیکره سازی برجسته شهرت دارد. آندرئا پیزانو رهبری ساخت دروازه های جنوبی را بر عهده داشت، در حالی که لورنتسو گیبرتی کارگاه هایی را هدایت کرد که دروازه های شمالی و شرقی را می ساختند. میکل آنژ گفت دروازه های شرقی چنان زیبا هستند که «شایسته اند در دروازه های بهشت قرار گیرند.» این ساختمان همچنین شامل اولین آثار تدفینی دوران رنسانس است که توسط دوناتلو و میکلوزو ساخته شده است. تاریخچه. وضعیت دانش. فلورانسی ها روزگاری بر این باور بودند که تعمیدگاه در اصل یک معبد رومی اختصاص یافته به مارس (اسطوره), یا بازمانده ای از احیای شهر پس از ویرانی های اوستروگوت ها بوده است. در دوره مدرن، شک و تردید افزایش یافت تا اینکه این افسانه ها در قرن نوزدهم کنار گذاشته شدند، تا حدی به این دلیل که کاوش ها نشان دادند ساختاری بسیار متفاوت، یک خانه بزرگ، در زمان روم در این مکان وجود داشته است. یک قبرستان با سنگ های زبر از حدود قرن هفتم نیز در زیر بخشی از ساختمان کشف شده است. هیچ سندی دربارهٔ ساخت تعمیدگاه باقی نمانده است و اشاره های گذر
ا به کلیسای سنت جان تعمید نمی تواند وجود آن را ثابت کند، زیرا کلیسای جامع سابق که اکنون تنها به نام سانتا رپاراتا شناخته می شود، روزگاری نیز به نام کلیسای سنت جان تعمید یاد می شد. اجماع علمی غالب امروز، بر اساس تکنیک ساخت و سبک معماری، این است که منشأ تعمیدگاه باید در قرن ۱۱ یا ۱۲ جستجو شود. تعیین تاریخ دقیق تر دشوار بوده است، زیرا دو نشانه متناقض در "Firenze città nobilissima" (1684) اثر فردیناندو لئوپولدو دل میلیوره وجود دارد. بر اساس یکی، پاپ نیکلاس دوم در سال ۱۰۵۹ تعمیدگاه را دست گذاری کرده است؛ و بر اساس دیگری، یک حوضچه تعمید در سال ۱۱۲۸ به تعمیدگاه آورده شده است. پژوهشگران برای فهم دو نشان ظاهری تکمیل که تقریباً ۷۰ سال فاصله دارند، تلاش کرده اند و بسیاری فرض کرده اند که یکی باید به کل یا جزئی اشتباه باشد.
کاخ کاستیگلیونی یک کاخ هنر نو در میلان، شمال ایتالیا است. این کاخ توسط جوزپه سماروگا به سبک سبک آزادی طراحی شد و بین سال های ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۳ ساخته شد. بلوک های سبک هنری روستیک زیرزمین، شکل صخره ای طبیعی را تقلید می کنند، در حالی که سایر تزئینات از گچ بریهای سده هجدهم الهام گرفته شده اند. این ساختمان اکنون به عنوان دفتر اتحادیه بازرگانان میلان مورد استفاده قرار می گیرد. تاریخچه. این کاخ برای کارآفرین ارمنگیلدو کاستیگلیونی ساخته شد، که معمار جوزپه سماروگا را به دلیل راهکارهای غیرمرسومش انتخاب کرد. کاستیگلیونی می خواست کاخ ثروت و «شکوه» او را منعکس کند؛ انتخاب سبک آزادی، یک سبک نو و «مد روز»، برای ساختمانی که در مرکز تاریخی میلان قرار داشت، به نظر کاستیگلیونی و سماروگا نوعی چالش برای نخبگان محافظه کار میلان محسوب می شد. تحریک آمیزترین عنصر طراحی اصلی، دو مجسمه برهنه زنانه اثر ارنستو بازارو بود که نمای ساختمان را تزئین می کردند؛ این مجسمه ها باعث چنین جنجالی شدند که روزنامه محلی "Guerin Meschino" مجموعه ای از تصاویر هجوآمیز دربارهٔ آن ها منتشر کرد و مردم میلان کاخ را «Cà di ciapp» (به میلانese، «خانه باسن ها») نامید
ند. مجسمه ها که قرار بود «صلح» و «صنعت» را نشان دهند، نهایتاً برداشته شدند و اکنون به عنوان تزئینات کاخ دیگری در میلان توسط سماروگا، ویلا رومئو فاکانونی در خیابان میکل آنژ بلوارتو شماره ۴۸، مورد استفاده قرار می گیرند. اثاثیه توسط ارتش آمریکا که در سال های ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۶ کاخ را اشغال کرد، نابود شد و به عنوان سوخت چوب استفاده شد. تنها تزئینات، نماها، کارهای آهنی و چراغ ها حفظ شدند. ساختمان در تاریخ ۵ مارس ۱۹۵۷ تحت حفاظت هنرهای زیبا قرار گرفت. در سال ۱۹۶۷ خانواده کاستیگلیونی ساختمان را به اتحادیه بازرگانی به دلیل هزینه های بالای نگهداری و مالیاتی برای تأمین ساخت مترو فروختند. معمار اوجنیو جرلی و مهندس جورجو کفر پروژه تبدیل آن به ساختمان اداری را امضا کردند. آن ها ورودی، پله ها، برخی اتاق های بزرگ در طبقه اول، نماها و خانه در خیابان مارینا را حفظ کردند. بخش باقی مانده خالی شد، یک سالن آمفی تئاتر زیر باغ ساخته شد و یک ساختمان جدید در کنار خانه در خیابان مارینا ساخته شد. کارشناس هنر نو، روسانا بوساگلیا، با پروژه مخالفت کرد و خواستار استفاده از ساختمان به عنوان موزه هنر نو شد. سرپرست پروژه را تأیید کرد زیرا اتحادیه با
زرگانان تهدید کرده بود که اجازه می دهد ساختمان تخریب شود. در صدمین سالگرد تولد و صد و پنجاهمین سالگرد مرگ معمار سماروگا، Confcommercio همایشی در ساختمان در تاریخ ۲۰ اکتبر ۲۰۱۷ برگزار کرد، با نمایش تصاویری از خانواده کاستیگلیونی و بازگشایی آن برای بازدیدهای هدایت شده رایگان در تاریخ ۲۱ و ۲۲ اکتبر از ساعت ۱۰ صبح تا ۶ عصر.
خانه فنولیو لافلور () (یا خانه فنوگلیو-لافلور) یک بنای تاریخی به سبک آزادی است که در تورین، ایتالیا قرار دارد. این بنا در منطقه "سان دوناتو"، یک ناحیه مرکزی با ساختمان های برجسته سبک آزادی و معماری نئوگوتیک در تورین واقع شده است. ساختمان در سال ۱۹۰۲ توسط مهندس ساختمان پیِترو فنوگلیو طراحی شد و او آن را به عنوان محل سکونت خصوصی خود انتخاب کرد. تاریخچه. فنوگلیو ساختمان را به عنوان منزل خود و بر اساس سبک فرانسوی هنر نو طراحی کرد. این خانه-استودیو فضایی فراهم می کرد تا استعداد خلاق به آزادی بیان دست یابد. بنا به گونه ای طراحی شد که نمونه ای زیباشناختی از سبک نوین آزادی در تورین باشد. پس از ساخت در اوایل ۱۹۰۰ میلادی، پیِترو فنوگلیو و خانواده اش خانه را ترک کردند. آن ها خانه را به یک تاجر فرانسوی به نام لافلور فروختند که تا زمان مرگش در آن زندگی کرد. پس از لافلور، وارثان کل خانه را به "لا بنفیکا"، یک یتیم خانه و انجمن خیریه مهم در تورین، واگذار کردند. خانه از بمباران های جنگ جهانی دوم نجات یافت. ساختمان سال ها دچار رکود شد، اما در دهه ۱۹۹۰ به مشتریان خصوصی فروخته شد و با دقت بازسازی گردید تا شکوه اولیه خود را بازیا
بد. در حال حاضر ساختمان به صورت جزئی به عنوان محل سکونت خصوصی و دفاتر مورد استفاده قرار می گیرد. توصیف. این ساختمان در حاشیه شهر قدیم و نزدیک دیگر بناهای مسکونی مشهور مانند خانه ویتوریا و ویلیونو رابی قرار دارد. بنا شامل سه طبقه بالای زمین و یک طبقه زیرشیروانی است. موقعیت ممتاز آن با محورهای "کورسو فرانچیا" و "ویا پرینچی د آکاژا" مشخص می شود که ورودی اصلی و دسترسی به باغ داخلی را فراهم می کند. اگرچه ساختار ساختمان شباهت به تنظیم شهری سنتی دارد که ویژگی ویلاهای بورژوایی است، اما نمونه ای متوازن و برجسته از استفاده ترکیبی مواد محسوب می شود. تزئینات بسیار غنی و فراوان است و به سبک هنر نو با اشکال گیاهی اشاره دارد. این عناصر بین دو بال ساختمان قرار گرفته و با یک پنجره آوریل برجسته با شیشه های چندرنگ و ترکیبی از آهنکاری تزئین شده است. الگوهای خطوط پیچشی نیز در یک ایضیکول شیشه ای زیبا که به تراس باغ نگاه می کند، دیده می شوند و به نظر سبک پیچش پاریسی معماری هکتور گیمارد را تداعی می کنند. با این حال، آثار فنوگلیو به طور تازه و بدون تأثیرپذیری از مدارس فرانسوی و بلژیکی هنر نو به نظر می رسد، نه تنها به دلیل هماهنگی دقی
ق سبک شناختی بلکه به دلیل تلاش برای دادن یک وجه بین المللی به ساختمان. این باعث شد پیِترو فنوگلیو شخصاً به طراحی هر جزئیات بپردازد: از طراحی چارچوب قاب، برجستگی در سیمان قالبی، تا در ورودی داخلی باشکوه، قاب های چوبی درها و طراحی خاص رادیاتورهای چدنی. خانه در دهه ۱۹۹۰ با دقت بازسازی شد و شکوه اولیه خود را بازیافت. اکنون دوباره به عنوان محل سکونت خصوصی و دفاتر مورد استفاده قرار می گیرد.
ویلا کارلوتا () یک ویلای تاریخی در ترماتسو، در ساحل غربی دریاچه کومو در منطقه لمباردی، ایتالیا است. این ویلا که در اواخر قرن هفدهم ساخته شد، به دلیل معماری باروک و باغ های مشهورش که یکی از جذابیت های اصلی گردشگری دریاچه کومو به شمار می روند، شناخته می شود. تاریخچه. ساخت ویلا در سال 1690 به دستور مارکیو کلیریچی از میلان آغاز شد. بنا در سال های بعد گسترش یافت و در نیمه اول قرن هجدهم تکمیل گردید. در اوایل قرن نوزدهم، ویلا توسط جیامباتیستا سوماریوا، یک سیاستمدار و حامی هنر ایتالیایی خریداری شد. سوماریوا مجموعه ای ارزشمند از آثار هنری شامل مجسمه ها و نقاشی ها را به ویلا افزود. در نیمه دوم قرن نوزدهم، این ملک به پرنسس شارلوت، نوهٔ ویلهلم یکم، امپراتور آلمان اهدا شد و از آن پس به نام «ویلا کارلوتا» شناخته شد. پرنسس و همسرش، دوک جرج دوم زاکسن-ماینینگن، باغ ها را به شیوه ای رمانتیک توسعه دادند و مجموعه ای از گیاهان کمیاب و گل های زینتی در آن کاشته شد. معماری. ویلا کارلوتا نمونه ای از معماری باروک لمباردی است. نمای ساختمان ساده اما متوازن طراحی شده و شامل سه طبقه با محوریت مرکزی است. بالکن ها و پنجره های قوسی به نمای آ
ن جلوه ای باشکوه می دهند. فضای داخلی شامل سالن های وسیع، راه پله های مرمری و تزئینات باروک است. از جمله آثار هنری شاخص درون ویلا می توان به آثار آنتونیو کانوا (مجسمه «آمور و پسوخه»)، برتل توروالدسن و فرانچسکو هایز اشاره کرد. باغ ها. باغ های ویلا کارلوتا حدود 8 هکتار وسعت دارند و به عنوان یکی از زیباترین باغ های تاریخی ایتالیا شناخته می شوند. طراحی اولیه باغ ها به سبک رسمی ایتالیایی بود اما در قرن نوزدهم با عناصر باغ های انگلیسی و رمانتیک تکمیل شد. بخش های مهم باغ شامل: اهمیت فرهنگی. ویلا کارلوتا امروزه به عنوان موزه و باغ عمومی اداره می شود. این مکان سالانه هزاران بازدیدکننده را به خود جذب می کند و بخشی مهم از میراث فرهنگی و هنری دریاچه کومو به شمار می رود. ویلا همچنین میزبان نمایشگاه ها، کنسرت ها و رویدادهای فرهنگی است و یکی از مراکز اصلی گردشگری فرهنگی در شمال ایتالیا محسوب می شود.
کاخ شهرداری ()، که به نام کاخ مردم () نیز شناخته می شود، در سن جیمینیانو از قرن ۱۳ میلادی محل استقرار نهاد شهری کومونه بوده است. این ساختمان در میدان دلو دومو و نزدیک کلیسای جامع تقدیس بانوی مریم قرار دارد. ساختمان و کلیسا در قلب شهر قرون وسطایی واقع شده و جزو میراث جهانی «مرکز تاریخی سن جیمینیانو» به شمار می روند. این بنا دارای تزئینات دیواری مهمی از ممو دی فیلیپوچیو، لیپو ممی و دیگران است و همچنین موزه و گالری با آثاری از مکتب فلورانس و مکتب سیه نا شامل نقاشی هایی از کوپو دی مارکووالدو، لیپو ممی، بنوتزو گوتزولی، فیلیپینو لیپی، ایل سودوما و پینتوریکیو دارد. تاریخچه و معماری. کاخ شهرداری از اواخر قرن ۱۳ میلادی به جا مانده و بین سال های ۱۲۸۹ تا ۱۲۹۸ بر ویرانه های یک ساختمان موجود ساخته شد. در قرن ۱۴ توسعه یافت و نمای آن با پنجره های قوسی شکل مشخص می شود؛ نیمه پایینی نما از سنگ و نیمه بالایی از آجر ساخته شده است. در طبقه همکف حیاطی وجود دارد که در سال ۱۳۲۳ ساخته شد و با نشان (آرم) کسانی که در نهاد شهرداری خدمت کرده اند تزئین شده است. دفاتر اصلی شورای شهری اکنون در این طبقه همکف قرار دارند. در طبقه اول گالری پله
دار وجود دارد که از آن مسئولان ارشد خطاب به جمعیت حاضر در میدان سخنرانی می کردند. برجستگی ها مربوط به مرمت قرن نوزدهم هستند و ساختار با «تور گروسّا» (برج بزرگ) پایان می یابد. این برج در سال ۱۳۰۰ تکمیل شد و با ارتفاع ۵۴ متر بلندترین برج در شهر محصور است.
کاخ مدیچی, که به نام کاخ مدیچی ریکاردی نیز شناخته می شود، نام گذاری شده به افتخار خانواده ای که بعدها آن را خریداری و گسترش دادند، یک کاخ قرن ۱۵ به سبک معماری رنسانس در فلورانس، ایتالیا است. این کاخ برای خانواده دودمان مدیچی ساخته شد، خانواده ای که سیاست های جمهوری فلورانس را تحت سلطه داشتند. اکنون این ساختمان محل استقرار اداره شهر کلان فلورانس و همچنین یک موزه است. کاخ توسط میکلوزو برای کوزیمو د مدیچی، سرپرست خانواده بانکی مدیچی، طراحی شد و بین سال های ۱۴۴۴ و ۱۴۸۴ ساخته شد. این بنا به دلیل سنگ کاری ویژه خود، شامل عناصر معماری سبک هنری روستیک و سنگ نما شناخته می شود. ارتفاع سه بخشی نما، روحیه رنسانس از عقلانیت، نظم و کلاسیک گرایی در مقیاس انسانی را بیان می کند. این تقسیم سه گانه توسط stringcourseهای افقی که ساختمان را به طبقه های با ارتفاع کاهش یابنده تقسیم می کنند، تأکید شده است. گذر از سبک هنری روستیک طبقه همکف به سنگ کاری ظریف تر طبقه سوم باعث می شود ساختمان سبک تر و بلندتر به نظر برسد و چشم به سمت قرنیز عظیم که سقف را مشخص و نمای ساختمان را تعریف می کند، حرکت کند. میکلوزو در طراحی کاخ تحت تأثیر هر دو اصول
تاریخ معماری روم باستان و فیلیپو برونلسکی قرار گرفت. در دوران احیای فرهنگ کلاسیک در رنسانس، عناصر باستانی رومی غالباً در معماری بازسازی یا در نقاشی ها تصور می شدند. در کاخ مدیچی ریکاردی، سنگ کاری روستیک و قرنیز پیشینه هایی در سنت رومی داشتند، اما در مجموع نمایی متمایز فلورانسی ارائه می دهند که با هیچ ساختمان رومی شناخته شده ای مشابه نیست. به همین ترتیب، معمار اولیه رنسانس برونلسکی از تکنیک های رومی استفاده کرد و بر میکلوزو تأثیر گذاشت. حیاط ستون دار باز که در مرکز نقشه کاخ قرار دارد، ریشه در صومعههایی دارد که از پرستایلهای رومی توسعه یافته اند. گوشه باز و ویترین های فروشگاهی که به خیابان نگاه می کردند، در قرن ۱۶ دیوارکشی شدند. آن ها با پنجره های زمینی غیرمعمول «زانو زده» میکل آنژ ("finestre inginocchiate") جایگزین شدند، که با کنسول های مارپیچ اغراق شده زیر شیشه و قاب در یک aedicule با پیش طاق تزئین شده بودند، الگویی که در در ورودی اصلی جدید نیز تکرار شد. پنجره های جدید در جایی قرار گرفته اند که به نظر می رسد پرکردن دیواری برای شکاف قوسی اصلی باشد، بیانی از تکلف گرایی که میکل آنژ و دیگران بارها استفاده کرده ا
ند. تاریخچه. کاخ مدیچی ریکاردی پس از شکست میلانسی ها ساخته شد و زمانی که کوزیمو د مدیچی قدرت حکومتی بیشتری پیدا کرد. رینالدو دلی آلبیتزی نیز درگذشته بود و به کوزیمو و حامیانش نفوذ بیشتری داد. با این قدرت سیاسی جدید، کوزیمو تصمیم گرفت کاخی بسازد. او توانست املاک همسایگان خود را برای آغاز ساخت کاخ خریداری کند. برخلاف دیگر خانواده های ثروتمند، کوزیمو می خواست از نو شروع کند و محل را پاکسازی کرد قبل از شروع ساخت. اکثر خانواده های دیگر، حتی از طبقات مرفه، بر اساس سازه موجود ساخت و ساز می کردند. در این دوران، همچنین نگرانی دربارهٔ فرمان صرفه جویی وجود داشت که میزان نمایش ثروت یا نحوه نمایش آن بدون افشای واقعی ثروت را محدود می کرد. کوزیمو با این قانون موافقت کرد و احتمالاً به دلیل موقعیت خود در Signoria of Florence به این ایده باور داشت.