Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی نسبت به تکنیک جدید خصمانه بودند). با وجود این، فورلانینی در تحقیقات خود پشتکار نشان داد و پنوموتوراکس مصنوعی را تکمیل کرد و به او درک عمیق تری از خود روش داد. این امر به او اجازه داد تا در هفتمین کنگره بین المللی سل در رم (در سال ۱۹۱۲) گزارشی معتبر در مورد پنوموتوراکس مصنوعی خود ارائه دهد، که به خاطر آن مورد تحسین زیادی قرار گرفت. پس از سال ۱۹۱۲، تکنیک فورلانینی برای پنوموتوراکس مصنوعی در سراسر اروپا و ایالات متحده گسترش یافت و بسیاری از پزشکان دیگر را به اتخاذ این تکنیک ترغیب کرد. در طول سال ها، تکنیک فورلانینی بیشتر توسعه و بهبود یافت، بنابراین میزان موفقیت این روش افزایش یافت. پنوموتوراکس مصنوعی به عنوان یک درمان تا زمان معرفی استرپتومایسین در سال ۱۹۴۴ ادامه یافت. . "پزشکی تنفسی". 100 (11): 1862–1870. doi: . شاپا ۰۹۵۴-۶۱۱۱. پی ام آی دی ۱۶۹۴۹۸۰۹. جایزه نوبل. از سال ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۹، فورلانینی حداقل ۲۰ بار برای جایزه نوبل نامزد شد؛ همه نامزدکنندگان او اساتید پزشکی ایتالیایی بودند. آنها توضیحات متعددی ارائه دادند و سعی کردند هیئت داوران جایزه را متقاعد کنند که چرا فورلانینی باید به عنوان «فردی که مهم ترین کشف ر
ا در حوزه فیزیولوژی یا پزشکی انجام داده است» در نظر گرفته شود. سه مورد از نامزدهای فورلانینی توسط دوست نزدیک او، کامیلو گلژی (۱۸۴۳ تا ۱۹۲۶) از پاویا، ارائه شد که به عنوان برنده سابق جایزه نوبل (۱۹۰۶) حق داشت هر سال یک نامزد معرفی کند (NA، سالنامه های ۱۹۱۲، ۱۹۱۷، ۱۹۱۹). او فورلانینی را نامزد کرد زیرا متقاعد شده بود که اختراع پنوموتوراکس نقطه عطفی در مبارزه با سل است. از آنجا که حداقل برخی از اعضای کمیته نوبل پتانسیل بالایی در درمان پنوموتوراکس می دیدند، فورلانینی در طول سال های ۱۹۱۳ و ۱۹۱۴ به عنوان یکی از نامزدهای اصلی جایزه نوبل در نظر گرفته می شد. با این حال، با وجود همه نامزدها و تلاش ها، او هرگز جایزه را دریافت نکرد. هیئت داوران جایزه به نفع سایر نامزدها رأی دادند زیرا آنها روش PNX را نه به اندازه کافی بدیع و نه به اندازه کافی درخشان برای اعطای جایزه نوبل به او می دانستند (خطرات بالای این عمل برای بیماران به عنوان عامل مهمی در تصمیم گیری مطرح شد). مؤسسه کارلو فورلانینی. فورالنینی در ۲۵ مه ۱۹۱۸ در نروی ایتالیا، بر اثر آنچه که به عنوان «بدخیمی شکمی» توصیف شد، احتمالاً سرطان پانکراس، درگذشت. پس از درگذشت او،
شاگردان و تحسین کنندگان فراوانش، چه ایتالیایی و چه خارجی، آرزو داشتند یادبود زنده و مناسبی برای استادشان ایجاد کنند. اندکی پس از مرگش، یک صندوق تحقیقاتی برای مطالعه سل به نام او تأسیس شد. عمدتاً با الهام از شاگرد مورد علاقه اش، اوژنیو مورلی (۱۸۸۱–۱۹۶۸)، مؤسسه کارلو فورلانینی در رم در سال ۱۹۳۴ تأسیس شد. مورلی اولین مدیر (۱۹۳۴–۱۹۴۵) بود و شاگردش آتیلیو اومدی-زونینی (۱۹۴۵–۱۹۶۸) جانشین او شد و پس از او مجموعه ای از فیزیولوژیست های برجسته ایتالیایی فعالیت کردند. این بیمارستان به عنوان یک آسایشگاه مورد استفاده قرار می گرفت و به طور خاص برای همه مبتلایان به سل افتتاح شده بود. این ساختمان در وسط یک پارک واقع شده است، زیرا قبل از کشف داروهای ضد سل با فعالیت باکتری کش و باکتریواستاتیک، سل با استراحت در رختخواب در مکانی بهداشتی و با تهویه مناسب درمان می شد. به منظور کاهش هزینه های مراقبت های بهداشتی، شرکت بیمارستان سنت کامیلو-فورلانینی تصمیم گرفت بیمارستان فورلانینی را در ۳۱ دسامبر ۲۰۰۸ تعطیل کند و دارایی ها و خدمات خود را به سن کامیلوس منتقل کند. در سال ۲۰۱۵، بیمارستان به طور قطعی تعطیل شد، بخش های پنوماتولوژی آن با بخ
ش های سن کامیلوس ادغام شدند، در حالی که بخش های جراحی قفسه سینه آن در بیمارستان اسپالانزانی گنجانده شد. امروزه «بیمارستان کارلو فورلانینی» در پیازا کارلو فورلانینی ۱ واقع شده است و بخشی از سازمان بیمارستان سن کامیلو-فورلانینی-اسپالانزانی است.
شبکه دانشگاه های مجازی جهان اسلام ( COMSTECH Inter-Islamic Network on Virtual Universities (CINVU) ) یک شبکه بین المللی آکادمیک وابسته به کمیته وزارتی همکاری های علمی و فن آوری سازمان همکاری های اسلامی (کامستک) است که دولت جمهوری اسلامی ایران میزبانی از آن را بر عهده دارد. سینوو با آرمان ایجاد عدالت آموزشی، پایگاهی برای گسترش آموزش همگانی بر پایه فن آوری هوشمند و آنلاین است که با شبکه سازی ظرفیت ها، از نیروی آموزش، پژوهش، نوآوری و فن آوری در راستای رویکرد کمک به توانمندسازی و پیشرفت کشورهای جهان اسلام بهره می گیرد. فرهاد یزدان دوست رئیس مرکز همکاری های علمی و بین المللی وزارت علوم در حکمی سیدمحمود رضا آقامیری رئیس دانشگاه شهید بهشتی را به سمت دبیرکل شبکه دانشگاه های مجازی جهان اسلام (سینوو) منصوب کرد. همچنین وزارت علوم به نیابت از خود، دانشگاه شهید بهشتی را به میزبانی این شبکه بین المللی برگزید (۲۵ مرداد ۱۴۰۴).
آمادئوس دوم، کنت ساووی (; – ) کنت ساووی از سال ۱۰۷۸ تا ۱۰۸۰ بود. زندگی او مبهم است و اسناد کمی از او نام می برند. در طول حکومتش، او تحت الشعاع مادرش قرار داشت، اما روابط خوبی با پاپ و مدتی با امپراتور مقدس روم داشت. زندگی نامه. مادرش، آدلاید شوش، در ازدواج سوم خود بود و ابتدا با هرمان، دوک سوابیا (۱۰۱۴–۱۰۳۸) ازدواج کرد، که بر اساس کرونیکن اوتونیس فریزینگنسیس، دومین پسر گیزلای سوابیا و ارنست اول، دوک سوابیا و پسرخوانده سوم امپراتور سالرا، همسر سوم امپراتور سالرا بود. و در ازدواج دوم خود، همان طور که توسط اهدایی به صومعه سنت آنتونینو تأیید شد، گزارش هایی از کنت اومبرتو یکم (بیانکامانو) و شاه آردوینو: تحقیقات و اسناد، با انریکو مونگلیوس مارتوکی سوم ازدواج کرد تأیید شده توسط سند شماره ۱ از مقالات مربوط به حکومت اولکس تا سال و همسرش وازا جمع آوری و مرتب سازی مجدد شدند. آمدئو برای اولین بار در سند شماره ذکر شده است. هفتم از اسناد سلطنت اولکس تا سال ۱۳۰۰ جمع آوری و مرتب سازی مجدد شده است، به تاریخ ۱۰۵۷، که در آن پدرش اودونه و مادرش آدلاید به همراه پسرانشان پیترو، آمدئو و دخترانشان ساخته اند. اهداء به کلیسای اولکس. پ
س از مرگ پدرش، اودونه، که در جوانی، احتمالاً در سال ۱۰۵۷، درگذشت، برادرش، پیترو، به عنوان پیتروی اول، کنت موریانا و کنت آئوستا منصوب شد. طبق گفتهٔ کمیتهٔ ثبت احوال سابودیه، او در ۱۹ ژانویه در تورین درگذشت (در عوض، طبق گفتهٔ مورخ سی. دبلیو. پرویته-اورتون، در کتاب خود با عنوان «تاریخ اولیهٔ خاندان ساووی (۱۰۰۰–۱۲۳۳)، او در ۲۱ مه ۱۰۶۰ درگذشت) و تمام فرزندانش، عملاً فرزندان، را به نیابت سلطنت همسرش، که کمی بیش از چهل سال داشت، واگذار کرد. جسد اودونه هنوز هم در کلیسای جامع سن جیووانی باتیستا در تورین آرمیده است. طبق گفته مورخ سی. دبلیو. پرویته-اورتون، او در ۲۱ مه ۱۰۶۰ درگذشت. پتر فقط اسمی حکومت می کرد، زیرا قدرت در دست مادرش، آدلاید، بود که علاوه بر شوهرش، فرزندانش را نیز از دست داد و عملاً قدرت را در دست داشت، ابتدا نایب السلطنه پسرانش، پتر اول و آمادئوس، و سپس نایب السلطنه برادرزاده اش، اومبرتو، تا زمان مرگش در سال ۱۰۹۱ گواهی می دهد که در سال ۱۰۶۴ آدلاید به همراه پسرش، پتر، حکومت را رهبری می کرد. در سال ۱۰۷۳، آمادئوس به همراه مادرش، آدلاید، به رم رفت، جایی که توانست به همراه دیگر اشراف بورگوندی، سوگند حفاظت از سر
یر مقدس را در مقبره سنت پیتر ادا کند. به گفته راهب و وقایع نگار قرون وسطایی، لامبرت هرسفلد، در کتاب «سالنامه لامبرتی»، امپراتور هنری چهارم فرانکونیا، بین دسامبر ۱۰۷۶ و ژانویه ۱۰۷۷، پس از یافتن تمام گذرگاه های آلپ که آلمان را به ایتالیا متصل می کرد و توسط دشمنانش، رودولف راینفلدن، گوئلف استه و برتولد زاهرینگن، محاصره شده بود، تصمیم گرفت از بورگوندی عبور کند و از مونت سنیس، در املاک کنت موریانا، پیتر اول، عبور کند. هنری چهارم، به همراه همسرش، برتا، برای اینکه بتواند از قلمروهای شهرستان ساووی و مارکیزات تورین عبور کند، با مادر پیتر و برتا، مادر همسرش آدلاید، به همراه دامادش، آمادئوس مذاکره کرد. در ژوئیه ۱۰۷۸، آمدئو به همراه مادرش، آدلاید و برادرش، پیترو، به صومعه نووالسا کمک مالی کردند، همان طور که در کتاب «کنت اومبرتو اول (بیانکامانو) و شاه آردوینو: تحقیقات و اسناد» گزارش شده است. حتی یک ماه بعد، در ۹ آگوست، برادرش پیترو اول درگذشت، همان طور که مورخ سی. دبلیو. پرویته-اورتون در کتاب «تاریخ اولیه خاندان ساووی (۱۰۰۰–۱۲۳۳)» تأیید کرده است؛ به گفته مورخ و تبارشناس مجارستانی، شابولکس د واجای، در کتاب «استودیوس شجره ن
امه، هرالدیکوس وای نوبیلیاریوس»، وقتی از ملکه برتا آراگون صحبت می کند، اشاره می کند که مرگ پیترو خشونت آمیز بوده است. پس از مرگ پیترو، مسئله جانشینی بین دختر پیترو، آگنس، و برادرش، آمدئو مطرح شد. به نظر می رسد که این مسئله پس از قانون سالیک حل شد، همان طور که مورخ دومنیکو کاروتی نیز در کتاب کنت اومبرتو اول (بیانکامانو) و پادشاه آردوینو: تحقیقات و اسناد به آن اشاره کرده است؛ جانشین پیترو، در القابش، برادرش آمدئو دوم بود. مرگ پتر توسط دو سند که در آنها بیان شده است که در ۲۶ اکتبر ۱۰۷۸ اگنس بیوه پیتر بود و شماره ۱۸، ذاتی اهدایی از سوی ۱۰۷۹ مادرش. از عروس، اگنس، دختر ویلیام هفتم و بیوه پیتر اول نام برده شده است. دولت آمادئوس فقط اسمی بود، اما، زیرا دولت در دست مادرش آدلاید باقی ماند، به طوری که مورخ فرانسوی ویکتور فلور دو سن جنس، در تاریخچه خود، او را با نام آدلائو ذکر می کند. آمادئوس در سال ۱۰۸۰ درگذشت و در کلیسای جامع سن جیووانی دی موریانا در ساووی به خاک سپرده شد؛ کمیته ثبت احوال سابودیه در سند شماره سی سی، مرگ آمادئوس را در ۲۶ ژانویه (هفتم فوریه، آمادئوس د سابودیه) گزارش می دهد؛ ویکتور فلور دو سنت-ژنیس، در کت
اب «تاریخ ساووی»، مرگ آمادئوس را در اواخر قرن، حدود سال ۱۰۹۷ گزارش می دهد و در یادداشت پیوست، یادآوری می کند که مورخان مختلف، مرگ آمادئوس را حتی قبل از سال ۱۰۸۰ تاریخ گذاری کرده اند؛ در نهایت، او یادآوری می کند که مورخ فرانسیسکوس گیلیمانی (فرانتس گیلیمان)، در کتاب «د هلوتیا»، آمادئوس را به عنوان یکی از شرکت کنندگان در اولین جنگ صلیبی پس از برادر پادشاه فرانسه، فیلیپ اول، هیو کبیر و گادفری بویون معرفی می کند. پسر اولش، آمبرتو، که هنوز کودک بود، جانشین آمدئو شد و به نیابت مادربزرگش، آدلاید، به سلطنت رسید. قبل از کنت شدن. آمادهوس دوم، پسر دوم کنت اتو ساووی و مارگراوین آدلاید تورین، احتمالاً حدود سال ۱۰۵۰ میلادی به دنیا آمد، زیرا او به همراه دیگر اشراف پادشاهی بورگوندی، در حدود سال های ۱۰۷۰ تا ۱۰۷۳ میلادی در مقبره سنت پیتر در رم سوگند یاد کرد تا از کلیسا دفاع کند. در سال ۱۰۷۴ میلادی، پاپ گرگوری هفتم در تلاش بود تا ویلیام اول، کنت بورگوندی، را متقاعد کند که این سوگند را به خاطر بسپارد و به همراه آمادئوس و دیگران، به دفاع از امپراتوری روم در شرق در برابر ترکان سلجوقی برود. از آنجایی که گفته می شود مادرش در این سال
ها روابط خوبی با دستگاه پاپ داشته است، به نظر می رسد این گزارش نشان می دهد که آمادئوس در این مرحله اولیه از دوران کاری خود، از سیاست های مادرش پیروی می کرد. در اوایل سال ۱۰۷۷ میلادی، آمادئوس به همراه مادر و برادرش پیتر، که در آن زمان کنت ساووی بود، میزبان خواهرش برتا و برادر همسرش، شوهر برتا، امپراتور هنری چهارم، بود. سپس آمادئوس و آدلاید زوج امپراتوری را تا کانوسا همراهی کردند تا امپراتور طرد شده بتواند با پاپ آشتی کند. در آنجا هر دو در مذاکرات شرکت کردند و به عنوان ضامن حسن نیت امپراتور ایستادند. در ۱۶ ژوئیه ۱۰۷۸، آمادئوس و پیتر شاهد اهدای جسد مادرشان به صومعه نووالسا بودند. این آخرین حضور آمادئوس و پیتر با هم بود. کنت ساووی. در ۹ آگوست ۱۰۷۸، پتر درگذشت و آمادئوس به عنوان کنت ساووی جانشین او شد، اما در مارس تورین، جایی که پتر به همراه مادرشان حکومت می کرد، آمادئوس هرگز مرزبان نبود، اگرچه دلیل این امر مشخص نیست. یک سند که توسط دختر بیوه اش آدلاید در سال ۱۰۹۰ صادر شده است، از او به عنوان کنت و مرزبان یاد می کند، اما احتمالاً نادرست از زمان است. تنها یک سند از دوران سلطنت او وجود دارد، در کارتوگرافی سنت آندره
لو با در وین، که به زمانی برمی گردد که «کنت آمادئوس (در حال سلطنت) بود.» این نشان می دهد که با وجود مشارکت آمادئوس دوم در مصالحه در کانوسا، او در مناقشه گسترده تر اعطای نشان و جنگ هایی که علیه هنری چهارم در آلمان ایجاد کرد، بی طرف بود. بر اساس کالبدشکافی کلیسای سنت اندرو در تورین، آمادئوس در ۲۶ ژانویه ۱۰۸۰ در آنجا درگذشت. این تاریخ باید حداقل تقریباً درست باشد، زیرا آدلاید در ۸ مارس برای خیرات روح پسرانش، مارگراف پیتر و کنت آمادئوس، کمک مالی کرد. ازدواج، فرزندان و جانشینی. بر اساس تواریخ ساووی که خیلی بعدتر منتشر شد، آمادئوس با جوآن، دختر «ژیرار، کنت بورگوندی» ازدواج کرد که محققان حدس می زنند کنت جرالد از ژنو بوده است. تواریخ آلتاکامبه فقط می گوید که «همسر آمادئوس اهل بورگوندی بود» که ممکن است به آمادئوس اول اشاره داشته باشد. اگر همسر او ژنوایی بوده باشد، توضیح می دهد که چگونه خاندان ساووی در آن زمان بخش بزرگی از ژنوواها را در اختیار گرفت. همسر او، صرف نظر از نام و ریشه اش، برای آمادئوس دوم چندین فرزند به دنیا آورد، اگرچه در مورد تعداد آنها ابهاماتی وجود دارد. فرزندان تأیید شده او عبارت بودند از: جانشینی آماد
ئوس دوم نامشخص است. پسرش هومبرت دوم، که بعدها کنت ساووی شد، به خوبی شناخته شده است، اما در سال ۱۰۸۲، کنت ساووی، اتو دوم بود. اگرچه مشخص است که آمادئوس برادر کوچکتری به نام اتو داشته است، اما به احتمال زیاد او اسقف آستی با این نام و زمان بوده است. این امر باعث شده است که برخی از محققان، با شروع از کنته دی وسمه، اتو دوم را پسر ارشد آمادئوس دوم بدانند که جانشین او شد و به نوبه خود توسط هامبرت دوم جانشین شد. بلافاصله پس از مرگ آمادئوس، آدلاید کنترل تمام سرزمین های ساوویارد در دو سوی آلپ را به دست گرفت.
شاهزاده فیلیبرتو، دوک جنووا (; – ) چهارمین دوک جنووا و عضو خاندان ساووی بود. پرنس فیلیبرتو، متولد تورین، پسر دوم شاهزاده توماسو، دوک جنوا و همسرش پرنسس ایزابلا از باواریا (۱۸۶۳–۱۹۲۴) بود. در ۲۲ سپتامبر ۱۹۰۴ به او عنوان دوک پیستویا داده شد. پرنس فیلیبرتو در ارتش سلطنتی ایتالیا مشغول به کار شد و به درجه ژنرالی رسید. او که از بنیتو موسولینی حمایت می کرد، داوطلبانه در جنگ دوم ایتالیا و حبشه خدمت کرد و در آنجا فرماندهی لشکر اول مارزو را بر عهده داشت. این لشکر او بود که پرچم ایتالیا را بر فراز آمبا آرادام برافراشت. هنگامی که ایتالیا به جنگ جهانی دوم پیوست، او فرمانده ارتش هفتم ایتالیا شد، اما پس از پیوستن ایتالیا به متفقین، هیچ فرماندهی مهمی نداشت. پرنس فیلیبرتو در ۳۰ آوریل ۱۹۲۸ در تورین با پرنسس لیدیا از آرنبرگ ازدواج کرد. آنها فرزندی نداشتند. پس از جنگ جهانی دوم در ایتالیا همه پرسی برگزار شد که اکثریت مردم به لغو سلطنت رأی دادند. با مرگ برادرش فردیناندو در ۲۴ ژوئن ۱۹۶۳، او عنوان دوک جنوا را به دست آورد. شاهزاده فیلیبرتو در لوزان سوئیس درگذشت. برادر کوچکترش اوژنیو عنوان دوک جنوا را به دست آورد. زندگی نامه. دوران ک
ودکی. فیلیبر ساووی-جنوا در سال ۱۸۹۵ در تورین به دنیا آمد، او پسر دوم توماس ساووی-جنوا و ایزابلای باواریایی بود. پدرش نوه چارلز آلبرت ساووی و جان ساکسونی بود. مادرش نوه لودویگ اول باواریایی و نتیجه چارلز چهارم اسپانیا و فرانسیس اول دو سیسیلی بود. این زوج پنج فرزند دیگر نیز داشتند: فردیناند (۱۸۸۴–۱۹۶۳)، ماریا بونا (۱۸۹۶–۱۹۷۱)، آدالبرتو (۱۸۹۸–۱۹۸۲)، ماریا آدلاید (۱۹۰۴–۱۹۷۹) و اوژنیو (۱۹۰۶–۱۹۹۶). در ۲۲ سپتامبر ۱۹۰۴، پادشاه ویکتور امانوئل سوم عنوان دوک پیستویا را به او اعطا کرد. دوران نظامی. او در جنگ جهانی اول در هنگ اول «نیتزا کاوالریا» شرکت کرد و در نبردهایی در مونفالکونه و ایزونزو شرکت داشت. در ۴ نوامبر ۱۹۱۸، با یک اسکادران از هنگ خود، جزو اولین کسانی بود که وارد شهر ترنتو شد. پس از جنگ، محل اقامت او در بولزانو با هدف افزایش حس وحدت ملی در میان مردم تأسیس شد. در ۳۰ آوریل ۱۹۲۸، فیلیبرتو با پرنسس لیدیا دارنبرگ (۱۹۰۵–۱۹۷۷) در تورین، دختر دوک انگلبرت ماریا دارنبرگ و ادویژ، پرنسس لینه، ازدواج کرد. این زوج فرزندی نداشتند. پس از آن، دوران نظامی او بین ایتالیا و شرق آفریقا در ایتالیا سپری شد: در دوران فاشیسم، پرونده ا
ی، کم و بیش بی اساس، در مورد ادعای همجنس گرایی او جمع آوری کرد. دوک پیستویا، با وجود عناوینش، همیشه از زندگی اجتماعی و دربار دوری می کرد و زندگی نسبتاً ناشناسی داشت، به خصوص در مقایسه با پسرعموهایش از شاخه ساووی-آئوستا. نامزدهای احتمالی. در سال ۱۹۴۱، هنگامی که آنته پاولیچ تاج و تخت دولت مستقل تازه تأسیس کرواسی را به خاندان ساووی تقدیم کرد، شاه ویکتور امانوئل سوم از شاهزادگان مرد شاخه های ساووی-آئوستا و ساووی-جنوا نظرسنجی کرد تا مشخص کند چه کسی باید حاکم جدید باشد. پس از آنکه ویکتور امانوئل سوم، آمدئو از ساووی-آئوستا (زیرا در آفریقا زندانی انگلیسی ها بود)، ویکتور امانوئل از ساووی-آئوستا (سالمند، مجرد و بدون فرزند) و فردیناند از ساووی-جنوا (سالمند و بدون فرزند) را رد کرد، گالئاتزو چیانو در دفتر خاطرات خود خاطرنشان کرد: «در شرایط فعلی، تنها انتخاب بین دوک اسپولتو و دوک پیستویا باقی مانده است. پادشاه به دلایل قدرت بدنی و همچنین - تا حدی - ظرفیت فکری، اولی را ترجیح می دهد.» در نهایت، تاج به دوک اسپولتو اعطا شد، تا حدودی به این دلیل که دوک پیستویا فرزندی نداشت و بنابراین هیچ وارث احتمالی نداشت. پس از حمله به فرانسه
در سال ۱۹۴۰ و اشغال نیس در سال ۱۹۴۲، دولت ایتالیا بازسازی شهرستان باستانی نیس را که قرار بود خود فیلیبرت بر آن حکومت کند، در نظر گرفت. با این حال، این پروژه به جایی نرسید. سال های پایانی و مرگ. پس از تغییر نهادی در سال ۱۹۴۶، فیلیبرتو و لیدیا دارنبرگ به لوزان، سوئیس، به یکی از املاک لیدیا نقل مکان کردند. با این حال، پس از چند سال، این دو از هم جدا شدند. فیلیبرتو با بازگشت به ایتالیا، به مدت سی سال در هتل لیگوره در میدان کارلو فلیچه در تورین به همراه برادر کوچکترش آدالبرت، دوک برگامو، زندگی کرد. در سال ۱۹۶۳، پس از مرگ برادر بزرگترش فردیناند، که بدون وارث درگذشت، فیلیبرتو عنوان دوک جنوا را به خود اختصاص داد. در سال ۱۹۸۱، پس از تعطیلی هتلی که در آن اقامت داشت، ابتدا به هتل کنکورد در خیابان لاگرانژ نقل مکان کرد و سپس به لوزان بازگشت و در خانه ای که همسرش لیدیا، که در سال ۱۹۷۷ درگذشت، به او ارث داده بود، ساکن شد. او در سال ۱۹۹۰ درگذشت و در سردابه سلطنتی باسیلیکای سوپرگا، در تپه های بالای تورین، به خاک سپرده شد. از آنجایی که فرزندی نداشت و با مرگ آدالبرت در سال ۱۹۸۲، برادر کوچکترش اوژن به عنوان دوک جانشین او شد. فی
لیبرتو، در طول زندگی اش، از احترام خاصی برخوردار نبود، با توجه به اینکه گالئاتزو چیانو، در ۲۴ آگوست ۱۹۳۹، در دفتر خاطرات خود از اظهار نظر تحقیرآمیز ویتوریو امانوئل سوم گزارش داد که از موسولینی شکایت داشت که عمداً پسرش اومبرتو را به عدم فعالیت نظامی مجبور کرده است و بدین ترتیب او را نه تنها از امکان تصمیم گیری، بلکه از دریافت افتخار نظامی نیز محروم کرده است: «آن دو احمق اهل برگامو و پیستویا فرماندهی را در دست دارند، پسر من هم می تواند آن را داشته باشد.» به همین ترتیب، در زمان همه پرسی ۱۹۴۶، دفتر خاطرات فالکونه لوسیفرو حاوی اشارات ناخوشایندی به فیلیبرتو و آدالبرتو بود که به تیزهوشی آنها اشاره داشت، نه به سبک زندگی آنها که همیشه با احتیاط و سادگی مشخص می شد. خانواده. همسر شاهزاده فیلیبرتو، پرنسس لیدیای آرنبرگ (لیدیا الئونورا شارلوت دآرنبرگ؛ ۱ آوریل ۱۹۰۵–۲۳ ژوئیه ۱۹۷۷) بود. او در سال ۱۹۰۵ در بروکسل به عنوان دختر انگلبرت-ماریا، نهمین دوک آرنبرگ و همسرش پرنسس هدویگ از لیگن متولد شد. او عضو و پرنسس خاندان آرنبرگ بود.
کلیسای جامع مریم مقدس (؛ Սուրբ Աստվածածին Հայրապետական եկեղեցի) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در فاتح، شهر استانبول ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه مریم مقدس (آنگغ) (؛ Անգեղավանք) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر دونمچ، استان وان ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه مریم مقدس (شوروت) (؛ Կուսական վանք) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر شوروت، جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای گابریل مقدس (وارداشن) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر وارداشن، شهرستان گوی گول جمهوری آذربایجان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای گئورگ مقدس (دیسار) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر دیسار، جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای گئورگ مقدس (نور پوراداشت) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر پوراداشت، جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای گریگور مقدس (گیومیور) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر گیومیور، جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
تره خوو () یک شهرک در بخش والویسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
اووچین نیکوو () یک شهرک در بخش والویسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
در روان شناسی اجتماعی، زنجیرهٔ انتقال زمانی است که اطلاعات به صورت متوالی میان افراد منتقل می شود و هر فرد در زنجیره معمولاً اطلاعاتی را که دریافت کرده است دگرگون می کند. این پدیده مشابه بازی تلفنی (که در برخی کشورها با نام «پچ پچ چینی» شناخته می شود) است. روش زنجیرهٔ انتقال روشی است که در پژوهش های تکامل فرهنگی برای آشکار ساختن سوگیری ها در انتقال فرهنگی به کار می رود. این روش نخستین بار توسط فردریک بارتلت در سال ۱۹۳۲ ابداع شد. کاربرد در مطالعهٔ حافظه. روش زنجیرهٔ انتقال برای آشکار ساختن عناصری از یک داستان به کار می رود که شرکت کنندگان بیش تر احتمال دارد آن ها را به یاد بیاورند، و همچنین نشان می دهد چگونه آن عناصر را دگرگون می کنند. کتاب پیشگامانهٔ بارتلت با نام "یادآوری" مجموعه ای از پژوهش ها دربارهٔ انتقال مواد گوناگون را توصیف می کند، از افسانه های بومیان آمریکا گرفته تا شرح رویدادهای ورزشی. او از این پژوهش ها دو نتیجهٔ عمده گرفت که مطالعات بعدی نیز آن ها را تأیید کردند: از دست رفتن جزئیات، و وابستگی کیفیت یادآوری به دانش پیشین. بارتلت بر پایهٔ این یافته ها نتیجه گرفت که یادآوری یک فرایند بازسازی اطلاعات
است، نه بازتولید دقیق آن. مثال آشنا. در فرهنگ فارسی، پدیدهٔ مشابهی با عنوان یک کلاغ چهل کلاغ شناخته می شود که در آن یک خبر یا روایت هنگام نقل شدن از فردی به فرد دیگر به تدریج دگرگون شده و در پایان با شکل اصلی خود تفاوت چشمگیر پیدا می کند.
فورلانا ( یا ) یک رقص فولکلور ایتالیایی از منطقه فریولی-ونیزیا جولیا ایتالیا است. در فریولی، "furlane" به معنای "فریولیایی" است، که در این مورد به معنای "رقص فریولیایی" است. در فریولی از زمان سکونتگاه اسلاوها در آلپ شرقی، اقلیت اسلاو وجود داشته است و فورلانا ممکن است از یک رقص اسلاو سرچشمه گرفته باشد. قدمت آن حداقل به سال ۱۵۸۳ برمی گردد، زمانی که یک «ballo furlano» به نام «L'arboscello» در کتاب «Chorearum molliorum collectanea» اثر پیر فالز جوان و در کتاب تبلچر ارگ اثر یاکوب پایکس منتشر شد، اگرچه محبوبیت اصلی آن از اواخر دهه ۱۶۹۰ تا حدود ۱۷۵۰ ادامه داشت. این اثر به ویژه با ونیز مرتبط است زیرا در زمان محبوبیتش، فریولی بخشی از جمهوری ونیز بود. "فورلانا" رقصی سریع در ضرب دوتایی است. ، اگرچه یک نمونه استثنایی در وزن پنج تایی ثابت می شود، که تداعی های اسلاوی را که عنوان آن، "پولسانا" ، نیز القا می کند، برجسته می کند، که در ایتالیایی می تواند به معنای "زنی از پولا " (شهری در ایستریا ، همسایه فریولی و بخشی از ایتالیا تا سال 1947) باشد، یا ممکن است از کلمه کرواتی "polesa" به معنای "روستایی" یا "از جنگل های دورافتاده"
باشد. در ابتدا، "فورلانا" یک رقص عاشقانه بود که توسط یک زوج اجرا می شد. این رقص توسط آندره کامپرا در سال های 1697 (در "L'Europe galante" ) و 1699 (در "Le carnaval de Venise" ، که در آن اولین فورلانا از دو فورلانا به عنوان ورودی رقص برای گروهی از اسلاوها، ارمنی ها و کولی ها عمل می کند) به فرانسه معرفی شد و به سرعت به یک رقص تئاتری و اجتماعی محبوب در آنجا تبدیل شد. پیترو پائولو ملی (فعال در ربع اول قرن هفدهم) یک "Furlain volta alla Francese detta la Schapigliata" را در "Intavolatura di Liuto attiorbato، e di Tiorba خود گنجاند." "Libro Quinto" (ونیز، 1620). این قطعه تقریباً به طور کامل به صورت هشتم نوشته شده است، و مانند بسیاری از قطعات ملی، از همگام سازی استفاده قابل توجهی می کند. [ "" ] جیووانی باتیستا ویتالی، آهنگساز قرن هفدهم، یک فورلانا در میزان ۶/۸ در «پارتیت سوپرا دیورسیس سونات برای ویولن» خود گنجانده است. فرانسوا کوپرین، فورلانا را در چهارمین کنسرت رویو خود با یک فورلانا به پایان رساند. یوهان سباستین باخ، فورلانا را در اولین سوئیت ارکسترال خود گنجاند. موریس راول استفاده از فورلانا را در سوئیت پیانوی خود
"«ل تومبئو د کوپرین»" به یاد آورد، اگرچه فورلانای او قطعه ای نسبتاً حزن انگیز در میزان متوسط است. فورلانای دیگری در انتهای سوئیت پیانوی « "چند" رقص» اثر ارنست شوسون وجود دارد - این یکی بسیار سرزنده تر است و شامل تناوبی بین ریتم های سه گانه و شش گانه است. موومان چهارم «پنج باگاتل» اثر جرالد فینزی (اپوس ۲۳) یک فورلانا است، همانطور که موومان چهارم "«کنسرتو آنتیکو»" اثر ریچارد هاروی برای گیتار و ارکستر نیز یک فورلانا است.
دانشگاه مدیترانه رجیو کالابریا ()، که دانشگاه مدیترانه یا دانشگاه رجیو کالابریا یا به اختصار UNIRC نیز نامیده می شود، یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی ایتالیایی است که در رجیو کالابریا، ایتالیا واقع شده است. در سال ۲۰۲۱، این دانشگاه سومین دانشگاه برتر ایالت است. این دانشگاه در سال ۱۹۶۸ تأسیس شد و یکی از جوان ترین دانشگاه های ایتالیا است. دانشگاه UNIRC تعهد خود را در تحقیق و تدریس با هم ترکیب می کند: سه دانشکده (معماری، مهندسی، علوم کشاورزی) به این منطقه اختصاص داده شده اند و یک "پلی تکنیک محیط زیست" با گرایش قوی به مضامین معماری، منظر، شهرسازی و زیرساخت های مرتبط با اقتصاد سبز ساخته شده است. دانشکده حقوق، به زمینه های مختلفی از مسائل اقتصادی تا باستان شناسی و میراث هنری می پردازد. این دانشگاه علاوه بر طیف وسیعی از برنامه های دو مدرکه، آموزش در مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا را هم ارائه می دهد. نسخه ۲۰۱۲ فهرست رتبه بندی دانشگاه های دولتی ایتالیا - که روزنامه "Il Sole 24 Ore" آن را ایجاد و منتشر می کند- بر اساس شاخص های کیفیت، "دانشگاه مدیترانه ای رجیو کالابریا" را در رتبه اول در جنوب ایتالیا و ایتالیای جزیره ا
ی قرار داده است. "دانشکده معماری" این دانشگاه به ویژه یکی از بهترین ها دانشکده ها در ایتالیا است. تاریخچه. ایجاد IUSA. در ۶ دسامبر ۱۹۶۷، به درخواست کمیسر بخشدار کنسرسیوم مؤسسه معماری رجیو کالابریا، دانشگاه رجیو کالابریا تأسیس شد. با فرمان ریاست جمهوری (شماره ۱۵۴۳) مورخ ۱۷ ژوئن ۱۹۶۸ که موضوع آن ایجاد مؤسسه معماری دانشگاه آزاد بود، ساخت این دانشگاه آغاز شد. سالواتوره بوسکارینو، استاد دانشگاه کاتانیا، اولین درس را در ۱۸ دسامبر ۱۹۶۷ با عنوان «عناصر معماری و بناهای تاریخی» برگزار کرد. دانشگاه «مدیترانه ای» شد. در دهه ۹۰ میلادی، ساخت ساختمان های بزرگ و مدرن، از جمله پردیس جدید واقع در فئو دی ویتو، آغاز شد. در سال ۲۰۰۱، رئیس دانشگاه، الساندرو بیانکی، استاد برنامه ریزی شهری، که تا ماه مه ۲۰۰۶، تاریخ انتصاب به عنوان وزیر حمل و نقل جمهوری ایتالیا در دولت پرودی، در همین مسئولیت بود، نام دانشگاه را به «"دانشگاه مدیترانه ای رجیو کالابریا"» تغییر داد. هدف او این بود که دانشگاه را به یک مرکز فرهنگی و علمی در حوزه مدیترانه تبدیل کند. در سال ۲۰۱۴، این دانشگاه در زمینه های گروه های پژوهشی، تبادل استادان و دانشجویان و برنامه ری