Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ایتالیا یکی از کشورهای مهم و تأثیرگذار اروپا است که نقش تاریخی، فرهنگی، اقتصادی و سیاسی آن در قاره اروپا برجسته و بی بدیل است. موقعیت جغرافیایی ایتالیا در مرکز دریای مدیترانه، با ارتباط مستقیم با اروپا، آفریقا و خاورمیانه، این کشور را به پلی میان فرهنگ ها و اقتصادهای مختلف تبدیل کرده است. از زمان روم باستان تا عصر مدرن، ایتالیا همواره به عنوان نقطه ای استراتژیک در مسیر تحولات سیاسی و فرهنگی اروپا شناخته می شود. تاریخ ایتالیا با شکوه و پیچیدگی فراوان همراه است. روم باستان با امپراتوری وسیع خود بخش بزرگی از اروپا، شمال آفریقا و خاورمیانه را تحت سلطه داشت و زمینه ساز وحدت سیاسی و فرهنگی در سطح قاره شد. پس از سقوط روم، ایتالیا به مجموعه ای از جمهوری ها، دوک نشین ها و پادشاهی های مستقل تقسیم شد، اما شهرهایی مانند فلورانس، ونیز و جنوا به مراکز تجاری و هنری اروپا تبدیل شدند. این شهرها نه تنها از نظر اقتصادی بلکه از نظر فرهنگی و هنری نیز نقش مهمی در شکل دهی هویت اروپایی داشتند و دوره رنسانس ایتالیا، با ظهور هنرمندان و متفکرانی مانند لئوناردو داوینچی، میکل آنژ و بوتیچلی، تأثیر خود را بر هنر و فلسفه اروپا گذاشت. از لحا
ظ اقتصادی، ایتالیا از گذشته های دور به عنوان یکی از مراکز مهم تجارت اروپا شناخته می شد. بنادر ایتالیایی مانند ونیز و جنوا مسیرهای تجاری اروپا با شرق و شمال آفریقا را تحت کنترل داشتند و بازرگانان ایتالیایی نقش مهمی در انتقال کالاها، تکنولوژی و فرهنگ ایفا می کردند. در دوران مدرن، اقتصاد ایتالیا با صنعتی شدن شمال کشور و فعالیت های کشاورزی و گردشگری در جنوب، همچنان یکی از قطب های اقتصادی اروپا به شمار می رود. صنایع مد، فشن و خودرو سازی، از جمله برندهای مشهور جهانی مانند فراری، فیات و پرادا، سهم قابل توجهی در اقتصاد و اعتبار ایتالیا در سطح جهان دارند. از نظر سیاسی، ایتالیا یکی از بنیان گذاران اتحادیه اروپا و سازمان ناتو است و نقش مؤثری در سیاست های اروپایی ایفا می کند. این کشور به دلیل موقعیت استراتژیک، نفوذ فرهنگی و سابقه تاریخی، در تصمیم گیری های کلان اروپا نقش مهمی دارد و روابط دوجانبه و چندجانبه با کشورهای مختلف اروپایی و فراتر از آن را توسعه داده است. ایتالیا همچنین با حفظ میراث فرهنگی و هنری خود، جاذبه های گردشگری متعددی دارد که سالانه میلیون ها بازدیدکننده از سراسر جهان به این کشور می کشاند و این امر علاوه
بر اهمیت اقتصادی، تأثیر فرهنگی و نرم قدرت قابل توجهی برای ایتالیا فراهم می آورد. از منظر فرهنگی، ایتالیا به عنوان مهد هنر، موسیقی، معماری و ادبیات اروپا شناخته می شود. آثار باستانی روم، کاخ های رنسانس، کلیساهای باشکوه و شهرهای تاریخی مانند فلورانس، ونیز و رم، نه تنها میراث ملی بلکه میراث جهانی محسوب می شوند. هنر ایتالیا الهام بخش تحولات فرهنگی در سراسر اروپا بوده و تأثیر خود را بر ادبیات، نقاشی، موسیقی و فلسفه دیگر کشورها گذاشته است. به طور خلاصه، جایگاه ایتالیا در اروپا ترکیبی از تأثیر تاریخی، اقتصادی، فرهنگی و سیاسی است. این کشور نه تنها به دلیل تاریخ و میراث باستانی و هنری خود بلکه به دلیل نقش فعال در اقتصاد و سیاست اروپایی، موقعیت ویژه ای در قاره دارد. ایتالیا پلی میان سنت و مدرنیته، هنر و صنعت، و فرهنگ و سیاست است و حضور فعال آن در معادلات اروپایی نشان دهنده اهمیت استراتژیک و فرهنگی این کشور است.
روابط دوجانبه بین جمهوری آذربایجان و ایتالیا وجود دارد. آذربایجان سفارتخانه ای در رم و ایتالیا سفارتخانه ای در باکو دارد. هر دو کشور عضو کامل شورای اروپا و سازمان امنیت و همکاری اروپا هستند. تاریخچه. جمهوری دموکراتیک آذربایجان. جنگ روسیه و ایران منجر به حمله امپراتوری روسیه به خاک جمهوری آذربایجان امروزی شد. پس از فروپاشی امپراتوری روسیه، جمهوری دموکراتیک آذربایجان اولین دولت دموکراتیک و سکولار را در کل جهان اسلام تأسیس کرد. ایتالیا یکی از کشورهایی بود که توانست روابط دیپلماتیک با جمهوری آذربایجان برقرار کند. ایتالیا کنسولگری و دفتر نظامی خود را در باکو افتتاح کرد. در آن زمان، سفرهای رسمی یک هیئت نمایندگی جمهوری آذربایجان به ایتالیا و یک هیئت نمایندگی ایتالیا به جمهوری آذربایجان انجام شد. روابط سیاسی اخیر. ایتالیا در اول ژانویه ۱۹۹۲ استقلال جمهوری آذربایجان از اتحاد جماهیر شوروی را به رسمیت شناخت. روابط دیپلماتیک بین دو کشور در ۸ مه ۱۹۹۲ برقرار شد. اولین سفارت ایتالیا در بین جمهوری های قفقاز جنوبی در سال ۱۹۹۷ در جمهوری آذربایجان افتتاح شد و سفارت جمهوری آذربایجان در ایتالیا از سال ۲۰۰۳ فعالیت خود را آغاز کرده
است.[ "" ] حیدر علی اف اولین سفر رسمی خود را به ایتالیا در سپتامبر ۱۹۹۷ انجام داد و بین سال های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۳ مقامات دولتی ایتالیا از جمهوری آذربایجان بازدید کردند که منجر به امضای توافق نامه هایی در زمینه همکاری در زمینه های مختلف شد. سفرای ایتالیا در جمهوری آذربایجان اظهار داشته اند که ممکن است در آینده نزدیک شرایط ویزای مسافرتی بین دو کشور تسهیل شود. در آوریل ۱۹۹۹، ایتالیا ساختمان جدیدی از سفارت ایتالیا در باکو را افتتاح کرد. درگیری قره باغ کوهستانی. ایتالیا به عنوان اولین رئیس گروه مینسک که برای حل مسالمت آمیز درگیری قره باغ کوهستانی فعالیت می کند، قابل توجه است. در طول سفرهای رسمی الهام علی اف به ایتالیا، این موضوع دوباره مورد بحث قرار گرفت. رئیس جمهور کارلو آدزلیو چیامپی یادآوری کرد که تلاش های گروه مینسک سازمان امنیت و همکاری اروپا هنوز نتیجه ای نداشته است و اظهار داشت که تمام تلاش خود را برای تقویت فعالیت گروه مینسک انجام خواهد داد. در ژوئن ۲۰۰۵، رئیس کمیته امور خارجه و مهاجرت سنای ایتالیا، در جریان سفر خود به جمهوری آذربایجان، گفت که ایتالیا از موضع عادلانه جمهوری آذربایجان در درگیری قره باغ کوهستانی
به مجمع پارلمانی شورای اروپا محافظت خواهد کرد. روابط اقتصادی. ایتالیا به بزرگ ترین شریک تجاری جمهوری آذربایجان در واردات نفت خام و فرآورده های نفتی تبدیل شده است. از سال ۲۰۰۳، ۵۱٫۹ درصد از صادرات جمهوری آذربایجان به ایتالیا بوده است. ایتالیا عمدتاً لوله های مورد استفاده در بخش نفت، تنباکو، چرم و مبلمان به جمهوری آذربایجان صادر می کند. سفرهای وزرای توسعه اقتصادی هر دو کشور در سال ۲۰۰۷ منجر به امضای توافق نامه هایی در مورد همکاری بین جمهوری آذربایجان و ایتالیا در بخش گاز طبیعی شد. همکاری در حوزه نفت. در سال ۲۰۰۵، جمهوری آذربایجان ۵۰٪ از نفت خود را به ایتالیا صادر کرد. شرکت ایتالیایی "انی-آجیپ"، که ۵٪ از سهام "قرارداد قرن را" در اختیار دارد، در ساخت خط لوله باکو-تفلیس-جیحان مشارکت دارد. تعدادی از شرکت های دیگر در ایتالیا نیز بر اساس این قرارداد در ساخت خط لوله مشارکت داشتند. مراسم افتتاحیه رسمی در ژوئیه ۲۰۰۶ برگزار شد. "انی-آجیپ" همچنین در پروژه "شاه دنیز" و میدان نفتی "کیورداشی" فعال است. در ژوئن ۲۰۱۳، تصمیم گرفته شد که خط لوله ترانس آدریاتیک از جمهوری آذربایجان و از طریق ترکیه و یونان به جنوب ایتالیا منتقل شو
د. همکاری در زمینه باغبانی. جمهوری آذربایجان همچنین قصد دارد در زمینه کشت انگور با یک شرکت ایتالیایی همکاری کند. این شرکت ایتالیایی، به منظور تبادل تجربه، مقامات وزارت کشاورزی و اقتصاد جمهوری آذربایجان را به ایتالیا دعوت کرده است. واردات و صادرات. کالاهای صادراتی: نفت، گاز، مواد غذایی روابط فرهنگی. در دوران اتحاد جماهیر شوروی، در سال ۱۹۷۲، شهر ناپل ایتالیا و باکو، پایتخت جمهوری آذربایجان، خواهرخوانده اعلام شدند. از آن زمان، پیوندهای فرهنگی بین ایتالیا و جمهوری آذربایجان شدیدتر شده است، اما روابط بین دو کشور سابقه طولانی دارد که می توان آن را از مسافرانی که در قرون وسطی از جمهوری آذربایجان بازدید می کردند (از جمله مارکو پولو) و کتاب «تفسیر اصول اقلیدس» خواجه نصیرالدین طوسی که به لاتین ترجمه و در سال ۱۵۹۴ در رم منتشر شد، مشاهده کرد. نقاشی های مختلفی از نقاشان مشهور ایتالیایی در موزه های جمهوری آذربایجان وجود دارد و بسیاری از فرش ها و جواهرات ساخته شده در جمهوری آذربایجان در موزه ها و مجموعه های خصوصی مختلف در ایتالیا نگهداری می شوند. از اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم در باکو، ساختمان های مختلفی توسط معماران
مشهور ایتالیایی ساخته شده است. آثار دانته و پترارک به زبان ترکی آذربایجانی ترجمه و در تعداد زیادی منتشر شده است. برخی از خوانندگان افسانه ای جمهوری آذربایجان مانند بولبول و مسلم ماقمایف بر مبانی هنر اپرا در ایتالیا تسلط داشتند. رویدادهای فرهنگی زیادی در هر دو کشور برگزار شده است. کمک های ایتالیا. ایتالیا از جمله کشورهایی است که به جمهوری آذربایجان کمک های بشردوستانه ارائه می دهد. توافقنامه کمک های بشردوستانه بین جمهوری آذربایجان و ایتالیا که در ۱ ژوئن ۲۰۰۵ امضا شد، با هدف تسهیل زندگی سخت پناهندگان و آوارگان داخلی مستقر در جمهوری آذربایجان منعقد شده است. دولت ایتالیا همچنین به تعدادی از مؤسسات پزشکی و اجتماعی در جمهوری آذربایجان کمک کرده است.
تزیین جوانه ای ()در معماری گوتیک به زائده ها یا نقش های گیاهیِ برجسته و تزیینی گفته می شود که معمولاً به شکل برگ های نوک تیز یا جوانه های رو به بالا ساخته می شدند. این تزیین ها اغلب بر روی لبه های خارجی سازه ها، مثل مناره ها، پشت بندهای معلق، طاق نماها، گلدسته ها و حتی کلاهک های سنگیِ روی پنجره ها، قرار می گرفتند. جهت آن ها معمولاً رو به بالا بود تا خط نگاه بیننده را به سوی آسمان هدایت کنند و حس عمودگرایی و سبکیِ معماری گوتیک را تقویت کنند. بنابر این، تزیین جوانه ای مانند برگ های سنگیِ نوک تیزی است که روی لبهٔ مناره ها یا پشت بندهای کلیساهای گوتیک گذاشته می شد تا هم زیبا باشد و هم چشم را به سمت بالا بکشد.
روابط میان امپراتوری هخامنشیان و جمهوری روم در دوران باستان، یکی از پیچیده ترین و مهم ترین ارتباط های تاریخی میان تمدن های بزرگ آن دوران به شمار می آید. اگرچه فاصله جغرافیایی میان ایران و ایتالیا قابل توجه بود، اما نفوذ فرهنگی، تجاری و نظامی هر دو تمدن موجب شد تا تأثیراتی متقابل بر سیاست، اقتصاد و فرهنگ یکدیگر داشته باشند. این مقاله تلاش می کند به صورت جامع، تاریخچه، زمینه ها، تعاملات اقتصادی، دیپلماتیک و فرهنگی هخامنشیان و روم باستان را بررسی کرده و نقش این روابط در شکل گیری تاریخ مدیترانه و غرب آسیا را تحلیل کند. زمینه های تاریخی. زمینه های تاریخی روابط میان هخامنشیان و روم باستان به دوران اوج قدرت هر دو تمدن بازمی گردد و شامل شرایط سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و جغرافیایی می شود که تعاملات آن ها را ممکن ساخت. امپراتوری هخامنشیان، که توسط کوروش بزرگ در اواسط قرن ششم پیش از میلاد تأسیس شد، به سرعت به یک قدرت عظیم در خاورمیانه و بخش هایی از آسیای مرکزی و آفریقا تبدیل شد. این امپراتوری گسترده از شرق تا هند و از شمال تا دریای سیاه و از غرب تا مصر و سواحل شرقی مدیترانه گسترش داشت و توانست با ایجاد سیستم اداری منسجم، ش
بکه های جاده ای و استانداردسازی مالی، کنترل قلمرو وسیع خود را حفظ کند. ساختار حکومتی هخامنشیان، که شامل ساتراپی ها و فرمانداران محلی بود، به آن ها اجازه می داد تا به طور همزمان مناطق مختلف را تحت نظارت مستقیم و غیرمستقیم اداره کنند، و همین سیستم اداری پیشرفته زمینه تعاملات سیاسی و اقتصادی با دیگر تمدن ها را فراهم آورد. در سوی دیگر، روم باستان، که در ابتدا به شکل یک جمهوری شهری در قرن ششم پیش از میلاد آغاز به کار کرد، با توسعه نظام حقوقی و ارتش سازمان یافته خود، توانست قلمرو خود را در شبه جزیره ایتالیا گسترش دهد. روند توسعه روم، از طریق جنگ ها و اتحاد با قبایل و شهرهای اطراف، پایه های قدرت سیاسی و اقتصادی این جمهوری را مستحکم کرد. با پیشرفت های تدریجی، روم به قدرتی معتبر در مدیترانه غربی تبدیل شد که توانایی تأثیرگذاری بر سیاست و اقتصاد مناطق دیگر، از جمله مناطقی که هخامنشیان نفوذ داشتند، را داشت. این هم زمانی ظهور و گسترش قدرت دو تمدن، زمینه ای مناسب برای شکل گیری روابط دیپلماتیک، تجاری و گاه نظامی میان ایران و روم فراهم آورد. شرایط جغرافیایی و موقعیت استراتژیک هر دو تمدن نیز بر شکل گیری زمینه های روابط تأثیرگ
ذار بود. هخامنشیان با کنترل بخش هایی از آسیای صغیر و سواحل شرقی مدیترانه، امکان ارتباط و تجارت با شهرهای یونانی و در نهایت شبه جزیره ایتالیا را داشتند. از سوی دیگر، روم با گسترش نفوذ خود در ایتالیا و سپس مناطق اطراف دریای مدیترانه، توانست مسیرهای تجاری و دریایی که به شرق می رسید را تحت نظارت خود قرار دهد. این تقاطع موقعیت جغرافیایی باعث شد که هر دو تمدن از طریق مسیرهای تجاری زمینی و دریایی در ارتباط غیرمستقیم باشند و اطلاعات، کالا و فناوری ها میان آن ها منتقل شود. زمینه های فرهنگی و اجتماعی نیز نقش مهمی در ایجاد ارتباط ها ایفا می کرد. هخامنشیان با تأکید بر احترام به فرهنگ ها و مذاهب مختلف در مناطق تحت سلطه خود، زمینه ای ایجاد کردند که تعاملات فرهنگی و علمی با دیگر تمدن ها، از جمله یونان و در نهایت روم، امکان پذیر شود. سیستم آموزشی، زبان رسمی در دیوان سالاری و هنرهای هخامنشی، به ویژه معماری و هنرهای تزئینی، الهام بخش تمدن های همسایه بود و زمینه تأثیرگذاری فرهنگی بر روم را فراهم آورد. از سوی دیگر، روم با پذیرش و تلفیق فرهنگ های مختلف، از جمله فرهنگ های یونانی و ایتالیایی، توانست یک جامعه چندفرهنگی ایجاد کند که
پذیرای تأثیرات خارجی باشد. به طور کلی، زمینه های تاریخی روابط هخامنشیان و روم شامل **قدرت سیاسی و اداری هخامنشیان، توسعه نظامی و حقوقی روم، موقعیت جغرافیایی و استراتژیک هر دو تمدن، و تعاملات فرهنگی و اجتماعی** است که در مجموع شرایط لازم برای شکل گیری تعاملات دیپلماتیک، اقتصادی و فرهنگی را فراهم ساخت و مسیر روابط تاریخی دو تمدن را هموار کرد. تعاملات دیپلماتیک. تعاملات دیپلماتیک میان هخامنشیان و روم به صورت مستقیم و غیرمستقیم انجام می شد. در دوران سلطنت داریوش بزرگ و خشایارشا، سفرای هخامنشی با کشورهای مدیترانه ای ارتباط داشتند و اطلاعات سیاسی و اقتصادی مناطق تحت سلطه یا نفوذ روم را جمع آوری می کردند. از سوی دیگر، دولت های محلی ایتالیایی و روم، از طریق تجار و بازرگانان، با امپراتوری هخامنشیان در ارتباط بودند و این تعاملات، پایه ای برای تبادل فرهنگی و انتقال فناوری ها و ایده ها شد. مطالعات تاریخی نشان می دهد که دیپلماسی هخامنشیان بیشتر مبتنی بر ایجاد اتحادهای استراتژیک، پرداخت خراج و برقراری پیمان های تجاری بود تا جنگ مستقیم، هرچند تنش های مرزی گاهی به برخوردهای نظامی محدود منجر می شد. روابط تجاری و اقتصادی. یکی
از مهم ترین جنبه های روابط هخامنشیان و روم، فعالیت های اقتصادی و تجاری بود. مسیرهای تجاری زمینی، از طریق آسیای صغیر و یونان، و مسیرهای دریایی مدیترانه، امکان انتقال کالاهایی مانند ابریشم، ادویه جات، فلزات گران بها، روغن زیتون و شراب را فراهم می کرد. این تجارت نه تنها تأثیر اقتصادی داشت بلکه موجب تبادل فرهنگی، هنری و حتی علمی بین دو تمدن می شد. بنادر ایتالیا مانند ونیز و جنوا، حتی قبل از شکل گیری رسمی امپراتوری روم، نقش کلیدی در این شبکه های تجاری ایفا می کردند و ارتباط ایران و روم را تسهیل می نمودند. همچنین، هخامنشیان با ایجاد سیستم مالی پیشرفته شامل مالیات بندی، نگهداری خزانه های منطقه ای و استانداردسازی سکه ها، تجارت بین المللی را تسهیل کردند. این سیستم، امکان انتقال کالا و سرمایه میان ایران و مناطقی از روم را به صورت امن و منظم فراهم می آورد و موجب شد که مبادلات تجاری میان شرق و غرب مدیترانه رونق گیرد. جنگ ها و تنش های نظامی. با گسترش نفوذ روم در مناطق شرقی مدیترانه و نفوذ هخامنشیان در آسیای صغیر و کنار دریای اژه، درگیری ها و تنش های مرزی میان دو قدرت بزرگ رخ داد. هرچند هیچ جنگ گسترده ای میان هخامنشیان و خ
ود جمهوری روم ثبت نشده است، اما برخوردهای محدود میان نیروهای محلی و مرزی و همچنین رقابت برای کنترل شهرهای استراتژیک مدیترانه، بر سیاست و دیپلماسی منطقه تأثیرگذار بود. این درگیری ها موجب شد که دو تمدن روش های نوین دیپلماسی و پیمان های تجاری را برای جلوگیری از نزاع مستقیم توسعه دهند. تبادل فرهنگی و هنری. یکی از مهم ترین دستاوردهای روابط میان هخامنشیان و روم، تبادل فرهنگی بود. هنر هخامنشی شامل معماری باشکوه، ستون ها، نقش برجسته ها و مجسمه سازی، تأثیر خود را بر هنر و معماری روم گذاشت. همچنین، سنت های اداری و سازماندهی شهری هخامنشی، از جمله ایجاد شهرهای نظام مند و شبکه های ارتباطی، الهام بخش شهرسازی روم باستان شد. علاوه بر آن، مفاهیم فلسفی، حکومتی و نظام حقوقی که در ایران باستان رایج بود، از طریق ترجمه متون و تعامل با جهان مدیترانه، به دانشمندان و حکام روم منتقل شد. پایان روابط و اثرات بلندمدت. با فروپاشی هخامنشیان و ظهور سلسله های بعدی، از جمله سلوکیان، روابط مستقیم میان ایران و روم کاهش یافت، اما تأثیرات فرهنگی و اقتصادی این دوره همچنان باقی ماند. اصول معماری، هنر و حتی روش های مدیریتی هخامنشی، در ساختارهای شهری
و معماری روم و سپس امپراتوری روم شرقی نمود پیدا کرد. همچنین، روابط تجاری و اقتصادی ایجاد شده، مسیرهایی برای انتقال کالا، فناوری و فرهنگ به دوره های بعدی اروپای باستان و مدرن فراهم نمود.
دوک نشین لیتوانی (; ) یک تشکیلات دولتی-زمینی از مردم لیتوانیایی بود که از سدهٔ سیزدهم تا سال ۱۴۱۳ وجود داشت. در بیشتر دوران حیات خود، این سرزمین بخشی از تشکیل دهنده و هسته دوک نشین بزرگ لیتوانی بود. نام های دیگر این تشکیلات سرزمینی، که در دوران گوناگون به کار برده می شد، شامل اوکشتایتیا، سرزمین لیتوانی (سدهٔ سیزدهم)، دوک نشین ویلنیوس (سدهٔ چهاردهم تا اوایل سدهٔ پانزدهم)، یا به سادگی، لیتوانی است. تاریخچه. این تشکیلات در بخش مرکزی و شرقی لیتوانی امروزی، که با نام اوکشتایتیا یا سرزمین لیتووا () شناخته می شود، پدیدار شد. گمان می رود که در مرکز لیتوانی در ساحل چپ رودخانه نریس شکل گرفت و به سرعت به سمت شرق گستش پیدا کرد. از این سرزمین در سال ۱۰۰۹ به عنوان "لیتوئا" نیز یاد شده است. این قلمرو به دست سران یک قبیله لیتوانیایی، اوکشتایی ها یا «لیتوانیایی ها» اداره می شد. پس از گسترش دولت لیتوانی در سدهٔ سیزدهم و شناخته شدن آن به عنوان دوک نشین بزرگ لیتوانی و پادشاهی لیتوانی (۱۲۵۱–۱۲۶۳)، دوک نشین لیتوانی به یک واحد در تقسیمات اداری تبدیل شد که توسط دوک های موروثی اداره می شد. مرکز اداری اصلی دوک نشین تا سدهٔ سیزدهم احتم
الاً کرناوه بود.
صندوقخانه کلیسا (vestry) که خزانهٔ کلیسا () هم نامیده شده، اتاقی در کلیساست که معمولاً در کنار محراب یا نزدیک به آن قرار دارد و محل نگه داری اشیای مقدس، ظروف نیایشی، ردای کشیشان و دیگر وسایل مذهبی است. کشیشان پیش از برگزاری آیین ها لباس مخصوص خود را در این اتاق می پوشند و پس از مراسم دوباره به آنجا بازمی گردند. بنابر این، صندوقخانه در کلیسا همان «اتاق آماده سازی و نگه داری وسایل مذهبی» در کلیساست.
لیدرویل یکی از حومه های شهر پرت، مرکز ایالت استرالیای غربی است که در حدود ۳ کیلومتری شمال غربی بخش مرکزی کسب وکار این شهر واقع شده و تحت اداره شهر وینسنت قرار دارد. تاریخچه. نام این منطقه برگرفته از ویلیام هنری لیدر، یکی از نخستین مالکین زمین در دهه ۱۸۳۰ است. در سال ۱۸۹۶، لیدرویل به عنوان یک شهرداری مستقل تأسیس شد. در سال ۱۹۱۴ با شهرداری پرت و مناطق اطراف ادغام شد. جمعیت شناسی. بر اساس سرشماری سال ۲۰۲۱، جمعیت لیدرویل ۳٬۶۸۶ نفر بوده است. گروه سنی غالب بین ۳۰ تا ۳۹ سال است و تنوع قومی قابل توجهی در این ناحیه وجود دارد. آموزش و دین. در لیدرویل چند مدرسه و کالج شناخته شده شامل کالج کاتولیک آرانمور، مدرسه آموزش انفرادی و از راه دور، North Metropolitan TAFE و کالج الهیات ترینیتی واقع شده اند. بخش بزرگی از جمعیت بدون تعلق به دین مشخص یا سکولار توصیف می شوند. فرهنگ و سرگرمی. خیابان آکسفورد مرکز خرید و تفریح منطقه است و شامل رستوران ها، کافه ها و بوتیک ها می شود. سینما لونا لیدرویل، که در سبک هنر دکو ساخته شده، یکی از مراکز فرهنگی شاخص منطقه است. ورزش. ورزشگاه لیدرویل از سال ۱۹۱۵ میزبان مسابقات فوتبال استرالیایی بوده
و محل فعالیت ایست پرت و سوبیاکو است. حمل ونقل. ایستگاه راه آهن لیدرویل بخشی از خط جونداپ است که ارتباط مستقیم با مرکز پرت و سایر مناطق را فراهم می کند. این ایستگاه در کنار بزرگراه میچل واقع شده است. حال حاضر. امروزه لیدرویل به عنوان یک دهکده شهری شناخته می شود که ترکیبی از فرهنگ، هنر، زندگی شهری و فعالیت های اجتماعی پرجنب وجوش را ارائه می دهد.
نشان ستاره همبستگی ایتالیا () این نشان در سال ۱۹۴۷ توسط اولین رئیس جمهور جمهوری ایتالیا، انریکو د نیکولا، به عنوان یک نشان ملی تأسیس شد تا از مهاجران غیرنظامی و نظامی یا خارجی هایی که سهم برجسته ای در بازسازی ایتالیا پس از جنگ جهانی دوم داشتند، قدردانی شود. در سال ۲۰۱۱، این نشان توسط یازدهمین رئیس جمهور، جورجیو ناپولیتانو، به نشان ستاره ایتالیا تغییر نام داد. تأکید این نشان اصلاح شده از بازسازی پس از جنگ به حفظ و ارتقای اعتبار ملی در خارج از کشور، ترویج روابط دوستانه و همکاری با سایر کشورها و پیوند با ایتالیا تغییر یافت. این نشان که در سال ۲۰۰۱ اصلاح شد، دارای کتیبه همبستگی ایتالیایی بود که تصویری از سامری نیکوکار را احاطه کرده بود. این نشان با حکم رئیس جمهور، رئیس این نشان، به توصیه وزیر امور خارجه اعطا شد. تاریخچه. این نشان طی فرمان شماره ۷۰۳ مورخ ۲۷ ژانویه ۱۹۴۷ توسط رئیس موقت دولت تحت عنوان نشان ستاره همبستگی ایتالیا تأسیس شد و شامل یک درجه واحد: شوالیه بود. پیش از لازم الاجرا شدن، این فرمان لغو و با فرمان قانونی شماره ۸۱۲ مورخ ۹ مارس ۱۹۴۸ جایگزین شد که نشان ستاره همبستگی ایتالیا را به عنوان «به رسمیت شناخ
تن ویژه به نفع همه ایتالیایی های خارج از کشور یا خارجی هایی که به ویژه در بازسازی ایتالیا مشارکت داشته اند» تأسیس کرد. این افتخار توسط رئیس جمهور و به پیشنهاد وزیر امور خارجه اعطا شد. رئیس جمهور رئیس این نشان بود که توسط یک شورای چهار نفره به ریاست وزیر امور خارجه اداره می شد. قانون شماره ۱۳ مورخ ۳ فوریه ۲۰۱۱، این نشان را اصلاح و آن را به نشان ستاره ایتالیا تبدیل کرد.
شالِ نیایش () یک نوار بلند از پارچه است که کشیشان مسیحی در هنگام اجرای مراسم مذهبی بر گردن خود می اندازند. این نوار معمولاً باریک، بلند و تزیین شده است و دو سر آن در جلو، تا روی سینه یا زانو آویزان می شود. رنگ شال بسته به مناسبت های مذهبی (عید، عزاداری، جشن و …) تغییر می کند. شال نیایش مانند شال یا روسری باریکی است که کشیش در مراسم کلیسایی روی دوش می اندازد و نماد مقام و مسئولیت روحانی اوست.
نشان ویتوریو ونتو () یک نشان شوالیه گری ایتالیایی بود که در سال ۱۹۶۸ توسط پنجمین رئیس جمهور ایتالیا، جوزپه ساراگات، به عنوان یک نشان ملی تأسیس شد. این نشان «برای ابراز قدردانی ملت» از کسانی که مدال و صلیب جنگی شجاعت نظامی را دریافت کرده بودند و حداقل شش ماه در جنگ جهانی اول و درگیری های قبل از آن جنگیده بودند، اهدا می شد. این نشان با درجه شوالیه اعطا می شود. با گذشت بیش از ۵۰ سال از جنگ، اکثر دریافت کنندگان آن بازنشسته شده بودند. برای شوالیه هایی که درآمدی بالاتر از کمک هزینه مالیاتی خود نداشتند، مستمری اندکی به نفع دریافت کنندگان اعطا می شد که در صورت فوت به بیوه یا فرزندان خردسال پرداخت می شد. این کمک هزینه همچنین به کسانی که در نیروهای مسلح سابق اتریش-مجارستان جنگیده بودند و پس از الحاق به ایتالیا شهروند ایتالیا شدند، اعطا می شد. این نشان با حکم رئیس جمهور ایتالیا، به توصیه وزیر دفاع ایتالیا اعطا شد. یک سپهبد ریاست شورا را بر عهده داشت که درخواست های ارائه شده توسط افراد واجد شرایط به شهرداری محل اقامت را بررسی می کرد. با مرگ آخرین شوالیه های بازمانده ویتوریو ونتو در سال ۲۰۰۸، این نشان به حالت تعلیق درآمد
و در سال ۲۰۰۸، با لغو قانون اولیه، رسماً منحل شد. با این حال، در ۱۵ مارس ۲۰۱۰، علیرغم اینکه هنوز معلق بود، دوباره احیا شد.
خلافت مراکش یا خلافت مغرب طرحی تحقق نیافته از سوی دولت فرانسه در سال های ۱۹۱۵-۱۹۱۶، در طول جنگ جهانی اول، برای اعلام سلطان یوسف مراکشی به عنوان خلیفه بود. هدف از خلافت پیشنهادی، کنترل ایدئولوژیک جمعیت مسلمان امپراتوری استعماری فرانسه، به ویژه در شمال آفریقا، و مقابله با نفوذ مذهبی امپراتوری های عثمانی و بریتانیا بر این جمعیت بود.
نشان ستاره ایتالیا () یک نشان شوالیه گری ایتالیایی است که در سال ۲۰۱۱ تأسیس شد. این نشان از نشان ستاره همبستگی ایتالیا در سال ۱۹۴۷ توسط یازدهمین رئیس جمهور ایتالیا، جورجیو ناپولیتانو، اصلاح شد. تأکید این نشان اصلاح شده از بازسازی پس از جنگ به حفظ و ارتقای اعتبار ملی در خارج از کشور، ارتقای روابط دوستانه و همکاری با سایر کشورها و پیوند با ایتالیا تغییر یافت. این نشان که به عنوان دومین نشان غیرنظامی دولت شناخته می شود، نشان دهنده افتخاری ویژه از طرف همه ایتالیایی های خارج از کشور یا خارجی هایی است که در ارتقای روابط دوستانه و همکاری بین ایتالیا و سایر کشورها و ارتقای پیوند با ایتالیا شایستگی ویژه ای کسب کرده اند. دلایل اعطای این نشان فراتر از مفهوم اولیه اعطای جایزه قبلی پس از جنگ به کسانی است که، ایتالیایی های خارج از کشور یا خارجی ها، به ویژه در بازسازی ایتالیا پس از جنگ جهانی دوم مشارکت داشتند. هدف از اعطای این نشان در دوران مدرن، حمایت از حفظ و ارتقای اعتبار ملی در خارج از کشور، مانند ترویج زبان ایتالیایی، فعالیت های داوطلبانه و خیریه، مشارکت در زندگی اجتماعی جوامع خارج از کشور، تحقیقات علمی و فناوری، مأمور
یت های مذهبی، شرکت های تجاری و همچنین ترویج غذا و شراب و خدمات است. این نشان توسط رئیس جمهور به پیشنهاد وزیر امور خارجه و پس از مشورت با شورای نشان اعطا می شود. شورایی که ریاست آن را خود وزیر بر عهده دارد و از چهار عضو تشکیل شده است که طبق قانون یکی از آنها رئیس پروتکل دیپلماتیک جمهوری است. نوآوری دیگر، ترتیب طبقات است که از سه به پنج افزایش یافته است: شوالیه صلیب بزرگ، افسر بزرگ، فرمانده، افسر و شوالیه، به علاوه طبقه ویژه صلیب بزرگ افتخار. نشان ستاره ایتالیا نمادگرایی مسیحی را از نشان ستاره همبستگی ایتالیا حذف می کند، که در آن مرکز ستاره ها و سایر نشان ها با یک سپر دایره ای طلایی جایگزین شده است که با حاشیه آبی و نشان طلایی تزئین شده و تصویری از نماد جمهوری در مرکز آن قرار دارد و عبارت «ستاره ایتالیا» با حروف طلایی در اطراف لبه آن نوشته شده است. این آیین نامه اجرایی با فرمان ریاست جمهوری مورخ ۱۵ نوامبر ۲۰۱۱، شماره ۲۲۱ صادر شده و از ۲۸ ژانویه ۲۰۱۲ لازم الاجرا است.
صلیب موکب یا صلیب دسته رَوی () صلیبی است که بر روی یک میله یا چوب بلند نصب می شود و در مراسم مذهبی مسیحیت، به ویژه در کلیساهای کاتولیک، ارتدکس شرقی و انگلیکان، در جلوی دستهٔ روحانیان یا گروه های مذهبی حمل می گردد. وظیفهٔ اصلی آن، نشان دادن نماد مسیح پیشاپیش حرکت دسته و هدایت مسیر آیین است. صلیب موکب می تواند ساده یا بسیار تزیین شده باشد. در کلیساهای بزرگ و مناسبت های مهم، این صلیب ها اغلب از فلزات گران بها ساخته و با سنگ های قیمتی و نمادهای مسیحی آراسته می شوند. در مقابل، کلیساهای کوچک تر معمولاً از نمونه های ساده ترِ چوبی یا فلزی استفاده می کنند. پس از پایان مراسم، صلیب موکب معمولاً در کنار محراب یا در جایگاهی ویژه در کلیسا نگهداری می شود.
سؤال زبان ( , ) یک مناقشه زبانی و سیاسی در مستعمره بریتانیا، مالت، بود که از اوایل قرن نوزدهم تا اواسط قرن بیستم ادامه داشت. این مناقشه با اختلاف بر سر اینکه آیا زبان غالب در جزایر باید انگلیسی باشد یا ایتالیایی، آغاز شد و با رسمی شدن زبان بومی مالتی در کنار انگلیسی به پایان رسید. پیش از مسئله زبان، مالت با یک دوزبانگی مشخص می شد که در آن ایتالیایی زبان نخبگان و مالتی زبان مردم عادی بود. بحث زبان شناسی در نتیجه تلاش های بریتانیا برای معرفی زبان انگلیسی به جامعه مالتی مطرح شد و در این میان زبان مالتی به تدریج توسعه یافت و رسمی شد. این بحث پس از دهه ۱۸۸۰ به طور فزاینده ای سیاسی شد و احزاب سیاسی بر اساس خطوط زبانی تأسیس شدند. این موضوع تا جنگ جهانی دوم به عنوان یک عامل کلیدی در سیاست مالت باقی ماند و تأثیر آن بر مالت معاصر همچنان قابل توجه است. پیشینه. مسئله زبان از زبان های دوزبان گونگی ناشی شد که طی قرن ها در جزایر مالت توسعه یافت. زبان مادری این جزایر، مالتی، یک زبان سامی است که از سیکولی-عربی تکامل یافته است و از نظر تاریخی نسبت به سایر زبان های این جزایر از اعتبار کمتری برخوردار بوده است. مالتی در درجه اول