Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مریم حسن زاده (زاده ۱۵ اسفند ۱۳۶۱) در اسلامشهر، مربی فوتبال و بازیکن پیشین اهل ایران است که هم اکنون سرمربی باشگاه فوتبال زنان استقلال تهران در لیگ دسته اول فوتبال زنان ایران است. همچنین این مربی فوتبال زنان در گذشته هدایت تیم ملی فوتبال زنان ایران و تیم های دیگر در رده های مختلف لیگ فوتبال زنان ایران از جمله تیم فوتبال زنان مهرعظام اسلامشهر در فصل ۰۱_۱۴۰۰ را در کارنامه دارد. زندگی شخصی. مریم حسن زاده زادهٔ ۱۵ اسفند ۱۳۶۱ در اسلامشهر است. او همواره در فوتبال و فوتسال زنان ایران کار کرده است.او همچنین دارای مدرک A آسیا نیز است و در تیم های مختلف فوتبال زنان ایران در رده های مختلف کشوری فعالیت کرده و در مقطعی سرمربی تیم ملی فوتبال زنان ایران نیز بوده است و هم اکنون سرمربی باشگاه فوتبال زنان استقلال تهران در لیگ دسته اول فوتبال زنان ایران است و اطلاعات بیشتری از زندگی شخصی این مربی فوتبال در دسترس نیست.
استراتونیکه یا استراتونیکی (؛ احتمالاً زادهٔ اواخر نیمه دوم قرن چهارم قبل از میلاد و نیمه اول قرن سوم پیش از میلاد) یک زن نجیب زاده یونانی با مقام بسیار عالی و همسر آرخاگاتوس یکی از صاحب منصبان دودمان بطلمیوسی در لیبی بود. استراتونیکه زنی است که هویتش هنوز اثبات نشده است و تنها از طریق شواهد باقی مانده، شناخته می شود. هنگامی که شوهرش در برقه لیبی به عنوان ناظر یا سرپرست خدمت می کرد، استراتونیکه و همسرش آرخاگاتوس بر روی قطعه مرمری از طرف عموی مادری آرخاگاتوس، شاهزاده بطلمیوسی بطلمیوس دوم و مادربزرگ مادری اش برنیکه یکم ملکه مصر، یک محدودهٔ زمین مقدس را به خدایان ایزیس و سراپیس در اسکندریه تقدیم کردند. تاریخ ثبت این قطعه مرمری از حدود ۲۸۳ تا ۲۷۸ پیش از میلاد و در موزه یونانی-رومی اسکندریه به نمایش گذاشته شده است. استراتونیکه همچنین هدیه ای به آرسینوئه دوم خواهر بطلمیوس دوم تقدیم کرد. مجسمه اصلی که او تقدیم کرد مجسمه اصلی هلنیستی آرسینوئه دوم بود که باید مربوط به ۲۸۰ قبل از میلاد تا ۲۷۸ قبل از میلاد باشد. مجسمه اصلی هلنیستی آرسینوئه دوم بعدها به صورت مجسمه رومی کپی شد. استراتونیکه ممکن است همان استراتونیکه ای باش
د که آرامگاه یادمانی در ایلیوسیس نزدیک اسکندریه داشت و معشوقه آینده بطلمیوس دوم بود.
قابلیت همکاری زبان توانایی دو زبان برنامه نویسی مختلف برای تعامل بومی به عنوان بخشی از یک سیستم و عملکرد بر روی یک نوع ساختار داده است. راه های زیادی وجود دارد که زبان های برنامه نویسی با یکدیگر قابل همکاری هستند. HTML ، CSS ، و جاوا اسکریپت به دلیل استفاده پشت سر هم در صفحات وب، قابلیت همکاری دارند. برخی از زبان های شی گرا به لطف ماشین مجازی میزبان مشترک خود، قابل همکاری هستند (مثلاً زبان های سازگار با NET CLI در زبان مشترک Runtime و زبان های سازگار JVM در ماشین مجازی جاوا ). روش هایی برای قابلیت همکاری. مدل های شی. مدل های آبجکت مدل های استاندارد شده ای هستند که به اشیاء اجازه می دهند به شیوه ای زبان شناسانه نمایش داده شوند، به طوری که می توان از همان اشیاء در بین برنامه ها و زبان ها استفاده کرد. CORBA و COM محبوب ترین مدل های شی هستند. ماشین های مجازی. ماشین مجازی (VM) یک زبان میانی تخصصی است که چندین زبان مختلف به آن کامپایل می شوند. زبان هایی که از یک ماشین مجازی استفاده می کنند، می توانند با هم کار کنند، زیرا یک مدل حافظه و کامپایلر مشترک دارند و بنابراین کتابخانه های یک زبان می توانند برای دیگران در هم
ان VM دوباره استفاده شوند. ماشین های مجازی می توانند سیستم های نوع را برای اطمینان از صحت زبان های شرکت کننده ترکیب کنند و به زبان ها زمینه مشترکی برای اطلاعات نوعشان بدهند. استفاده از زبان میانی در حین تالیف یا تفسیر می تواند فرصت های بیشتری برای بهینه سازی فراهم کند. رابط های تابع خارجی. رابط های تابع خارجی (FFI) به برنامه های نوشته شده در یک زبان اجازه می دهد تا توابع نوشته شده به زبان دیگر را فراخوانی کنند. غالباً ملاحظاتی وجود دارد که از تلقی توابع خارجی به عنوان توابع نوشته شده در زبان میزبان جلوگیری می کند، مانند تفاوت در انواع و مدل اجرا. رابط های تابع خارجی ساخت کتابخانه های پوششی را قادر می سازند که عملکردی را از یک کتابخانه از زبان دیگری در زبان میزبان ارائه می دهند، اغلب به سبکی که برای زبان اصطلاحی تر است. بیشتر زبان ها دارای FFI به C هستند که امروزه «زبان فرانکا» برنامه نویسی است. چالش ها. تفاوت مدل شی. زبان های شی گرا سعی می کنند محفظه های داده را با کد جفت کنند، اما نحوه انتخاب هر زبان ممکن است کمی متفاوت باشد. این تصمیمات طراحی همیشه به راحتی به زبان های دیگر نگاشت نمی شوند. به عنوان مثال، کل
اس هایی که از وراثت چندگانه از زبانی استفاده می کنند که به آن اجازه می دهد، به خوبی به زبانی که اجازه وراثت چندگانه را نمی دهد، ترجمه نمی شود. یک رویکرد رایج برای این موضوع، تعریف زیرمجموعه ای از یک زبان است که با ویژگی های زبان دیگر سازگار است. این رویکرد به این معنی است که برای اینکه کدی که از ویژگی های خارج از زیر مجموعه استفاده می کند برای تعامل با یکدیگر، باید برخی از اینترفیس های خود را در کلاس هایی قرار دهد که برای زیرمجموعه قابل درک باشد. مدل های حافظه. تفاوت در نحوه مدیریت عدم تخصیص حافظه توسط زبان های برنامه نویسی یکی دیگر از مسائلی است که در تلاش برای ایجاد قابلیت همکاری است. زبان های دارای تخصیص خودکار به خوبی با زبان هایی که عدم تخصیص دستی دارند کار نمی کنند و زبان هایی که تخریب قطعی دارند با زبان هایی که تخریب غیر قطعی دارند ناسازگار خواهند بود. بر اساس محدودیت های زبان، استراتژی های مختلفی برای پل زدن رفتارهای مختلف وجود دارد. به عنوان مثال: برنامه های C++ که معمولاً از تخصیص دستی استفاده می کنند، می توانند با تغییر رفتار عدم تخصیص برای حذف شیء، اما نه بازیابی حافظه، با یک جمع کننده زباله سبک ج
اوا تعامل داشته باشند. این امر مستلزم آن است که هر شی باید به صورت دستی تخصیص داده شود تا جمع کننده زباله بتواند حافظه را به طور ایمن آزاد کند. تغییرپذیری. تغییرپذیری در هنگام تلاش برای ایجاد قابلیت همکاری بین زبان های کاربردی و رویه ای خالص به یک مسئله تبدیل می شود. زبان هایی مانند Haskell هیچ نوع قابل تغییری ندارند، در حالی که C++ چنین تضمین های دقیقی را ارائه نمی کند. بسیاری از انواع تابعی که به زبان های شی گرا متصل می شوند، نمی توانند تضمین کنند که اشیاء زیربنایی تغییر نخواهند کرد.
Ciao یک زبان برنامه نویسی همه منظوره است که از سبک های برنامه نویسی منطقی ، محدودیت ها ، عملکردی ، درجه بالاتر و شی گرا پشتیبانی می کند. اهداف اصلی طراحی آن قدرت بیان بالا، توسعه پذیری ، ایمنی، قابلیت اطمینان و اجرای کارآمد است. ویژگی های زبان. Ciao یک سیستم کامل Prolog (پشتیبانی از ISO -Prolog)، زیرمجموعه های اعلامی و پسوندهای Prolog، برنامه نویسی کاربردی (شامل ارزیابی تنبل )، مرتبه بالاتر (با انتزاعات محمول)، برنامه نویسی محدودیت ها و اشیاء ، و همچنین عبارات ویژگی (سوابق)، تداوم، چندین قانون کنترلی ( گسترش ، جست وجوی عمیق، ...) ارائه می کند . (رشته ها/موتورها)، اجرای توزیع شده (عامل) و اجرای موازی. کتابخانه ها همچنین از برنامه نویسی WWW، سوکت ها، رابط های خارجی ( C ، جاوا ، TclTk ، پایگاه های داده رابطه ای و غیره) و غیره پشتیبانی می کنند. Ciao بر روی هسته ای با طراحی ماژولار قابل توسعه ساخته شده است که امکان محدود کردن و گسترش زبان را فراهم می کند - می توان آن را به عنوان یک زبان سازنده زبان دید. این محدودیت ها و افزونه ها را می توان به طور جداگانه در هر ماژول برنامه فعال کرد تا چندین افزونه بتوانند در یک ب
رنامه برای ماژول های مختلف با هم وجود داشته باشند. توسعه برنامه های ایمن و قابل اعتماد. برنامه نویسی در بزرگ در Ciao از طریق: Ciao همچنین از برنامه نویسی در ابعاد کوچک پشتیبانی می کند: کامپایلر قادر به تولید فایل های اجرایی کوچک (شامل تنها داخلی هایی است که توسط برنامه استفاده می شود) و مفسر از برنامه نویسی پشتیبانی می کند. این محیط شامل یک رابط کلاسیک سطح بالا و یک رابط emacs تکامل یافته با یک اشکال زدای سطح منبع قابل جاسازی و تعدادی ابزار تجسم اجرایی است. پیش پردازنده Ciao از اشکال زدایی ایستا و تأیید صحت بررسی و بهینه سازی از طریق تبدیل برنامه منبع به منبع پشتیبانی می کند. این وظایف توسط Ciaopp انجام می شود که به طور جداگانه توزیع شده است). مستندسازی خودکار. Ciao شامل lpdoc است ، یک تولید کننده اسناد خودکار. برنامه های آراسته به اظهارات (Ciao) و نظرات قابل خواندن توسط ماشین را پردازش می کند و کتابچه های راهنما را در قالب های بسیاری از جمله HTML، pdf، texinfo، info، man، و غیره، و همچنین راهنمای آنلاین، فایل های ascii README، ورودی هایی برای شاخص های کتابچه های راهنما (اطلاعات، WWW، ...) تولید می کند و سایت
توزیع WWW را حفظ می کند. قابلیت حمل و کارایی. کامپایلر Ciao (که می تواند خارج از پوسته سطح بالا اجرا شود) چندین فرم از فایل های اجرایی مستقل و مستقل از معماری را تولید می کند که با سرعت، کارایی و اندازه قابل اجرا اجرا می شوند که بسیار رقابتی با سایر زبان های سطح بالا به طور کلی و به طور خاص با سیستم های تجاری و دانشگاهی Prolog/CLP هستند. ماژول ها را می توان در بایت کد فشرده یا فایل های منبع C کامپایل کرد و به صورت ایستا، پویا یا خودکار بارگذاری کرد.
در برنامه نویسی کامپیوتر ، یک ویژگی یک مفهوم زبانی است که مجموعه ای از روش ها را نشان می دهد که می تواند برای گسترش عملکرد یک کلاس استفاده شود. منطق. در برنامه نویسی شی گرا، رفتار گاهی بین کلاس هایی که به یکدیگر مرتبط نیستند به اشتراک گذاشته می شود. برای مثال، بسیاری از کلاس های نامرتبط ممکن است متدهایی برای سریال سازی اشیا به JSON داشته باشند. از لحاظ تاریخی، چندین رویکرد برای حل این مشکل بدون تکرار کد در هر کلاسی که به رفتار نیاز دارد، وجود داشته است. روش های دیگر شامل وراثت چندگانه و میکس ها هستند، اما اینها دارای اشکالاتی هستند: اگر ترتیب اعمال میکس ها تغییر کند، یا اگر روش های جدیدی به کلاس های والد یا میکس ها اضافه شوند، ممکن است رفتار کد به طور غیرمنتظره ای تغییر کند. ویژگی ها با اجازه دادن به کلاس ها برای استفاده از ویژگی و به دست آوردن رفتار مطلوب، این مشکلات را حل می کنند. اگر یک کلاس از بیش از یک ویژگی استفاده کند، ترتیب استفاده از ویژگی ها مهم نیست. متدهای ارائه شده توسط ویژگی ها دسترسی مستقیم به داده های کلاس دارند. خصوصیات. ویژگی ها جنبه های پروتکل ها (رابط ها) و میکس ها را ترکیب می کنند. مانند
یک رابط، یک ویژگی یک یا چند امضای متد را تعریف می کند که کلاس های پیاده سازی باید پیاده سازی هایی را ارائه کنند. مانند یک mixin، یک ویژگی رفتار اضافی را برای کلاس پیاده سازی ارائه می کند. در صورت تداخل نامگذاری بین متدهای ارائه شده توسط ویژگی ها مختلف، برنامه نویس باید صریحاً ابهام کند که کدام یک از آن متدها در کلاس استفاده می شود. بنابراین به صورت دستی "مشکل الماس" وراثت چندگانه را حل می کند. این با سایر روش های ترکیب بندی در برنامه نویسی شی گرا متفاوت است، جایی که نام های متضاد به طور خودکار با قوانین محدوده حل می شوند. عملیاتی که با ویژگی ها قابل انجام است عبارتند از: اگر روشی از یک ویژگی حذف شود، آن متد باید توسط کلاسی که آن ویژگی را مصرف می کند، یا توسط کلاس والد آن کلاس ارائه شود. این به این دلیل است که روش های ارائه شده توسط این ویژگی ممکن است روش حذف شده را صدا کنند. ترکیب ویژگی جابجایی است (یعنی ویژگی ها داده شده "A" و "B" ، "A" + "B" معادل "B" + "A" است) و انجمنی (یعنی ویژگی ها داده شده "A" ، "B" ، و "C" ، ( "A"+ "B" ) + "C" معادل "A" + ( "B" + "C" ) است). محدودیت ها. در حالی که ویژگی ها نسبت به بسی
اری از گزینه ها مزایای قابل توجهی دارند، اما محدودیت های خاص خود را دارند. روش های مورد نیاز. اگر یک ویژگی به طبقه مصرف کننده نیاز داشته باشد تا روش های خاصی را ارائه دهد، آن ویژگی نمی تواند بداند که آیا آن روش ها از نظر معنایی با نیازهای ویژگی معادل هستند یا خیر. برای برخی از زبان های پویا، مانند Perl، روش مورد نیاز فقط با نام متد قابل شناسایی است، نه با امضای کامل متد ، که تضمین مناسب بودن روش مورد نیاز را دشوارتر می کند. مستثنی کردن متدها. اگر روشی از یک ویژگی حذف شود، آن روش به روشی «الزامی» برای آن ویژگی تبدیل می شود، زیرا روش های دیگر آن ویژگی ممکن است آن را نام ببرند. زبان های پشتیبانی شده. ویژگی ها در اصل از زبان برنامه نویسی Self می آیند و توسط زبان های برنامه نویسی زیر پشتیبانی می شوند: مثال ها. سی شارپ. در سی شارپ 8.0 می توان پیاده سازی را به عنوان عضوی از یک رابط تعریف کرد. using System; namespace CSharp8NewFeatures; interface ILogger // Traditional interface methods void Log(string message); void LogError(Exception exception); // Default interface method void LogWarning(string message) Console.Wr
iteLine(message); class Logger : ILogger public void Log(string message) Console.WriteLine(message); public void LogError(Exception exception) Console.WriteLine(exception.ToString()); class Program static void Main(string[] args) ILogger logger = new Logger(); logger.LogWarning("Some warning message"); PHP. این مثال از یک ویژگی برای تقویت کلاس های دیگر استفاده می کند: // The template trait TSingleton private static $_instance = null; private function __construct() {} // Must have private default constructor and be aware not to open it in the class public static function getInstance() if (null === self::$_instance) { self::$_instance = new self(); return self::$_instance; class FrontController use TSingleton; // Can also be used in already extended classes class WebSite extends SomeClass use TSingleton; این امکان شبیه سازی جنبه های وراثت چندگانه را فراهم می کند: trait TBounding public $x, $y, $width, $height; trait TMoveable public function moveTo($x, $y) // … trait TResizeable public function resize($newWidth
, $newHeight) // … class Rectangle use TBounding, TMoveable, TResizeable; public function fillColor($color) // … Rust. یک ویژگی در Rust مجموعه ای از روش ها را اعلام می کند که یک نوع باید پیاده سازی کند. کامپایلرهای Rust نیازمند توضیح ویژگی ها هستند که ایمنی ژنریک ها را در Rust تضمین می کند. // type T must have the "Ord" trait // so that "&gt;" and "&lt;" operations can be done fn max&lt;T: Ord&gt;(a: &amp;[T]) -&gt; Option&lt;&amp;T&gt; { let mut result = a.first()?; for n in a { if *n &gt; *result { result = &amp;n; Some(result) برای ساده سازی اجرای خسته کننده و مکرر ویژگی هایی مانند codice_3 و codice_4 ، می توان از ماکرو codice_5 برای درخواست از کامپایلرها برای تولید خودکار پیاده سازی های خاص استفاده کرد. ویژگی ها قابل مشتق عبارتند از: codice_6 ، codice_7 ، codice_3 ، codice_9 ، codice_10 ، codice_11 ، codice_12 ، codice_4 و codice_14 .
فرایند ایساسملت یک فرایند ذوب با بهره وری انرژی بالا است که در بازهٔ زمانی دههٔ ۱۹۷۰ تا دههٔ ۱۹۹۰، به طور مشترک توسط شرکت معادن کوه ایسا (زیرمجموعه ای از MIM Holdings که اکنون بخشی از شرکت Glencore است) و CSIRO دولت استرالیا توسعه یافت. این فرایند، در مقایسه با سایر روش های ذوب، دارای هزینه های سرمایه گذاری و عملیاتی نسبتاً پایینی است. فناوری ایساسملت در ذوب سرب، مس و نیکل مورد استفاده قرار گرفته است. تا سال ۲۰۲۱، تعداد ۲۲ کارخانه در یازده کشور در حال بهره برداری بودند و همچنین سه واحد آزمایشی در Mount Isa فعالیت داشتند. ظرفیت نصب شدهٔ کارخانه های فعال در زمینهٔ ذوب مس و نیکل در سال ۲۰۲۰، برابر با ۹٫۷۶ میلیون تن در سال برای مواد اولیه و ۷۵۰ هزار تن در سال برای کارخانه های فعال در حوزهٔ ذوب سرب بوده است. ذوب کننده های مبتنی بر فرایند ایساسملت مس، یکی از کم هزینه ترین ذوب کننده های مس در جهان محسوب می شوند. کوره ایساسملت. کوره ایساسملت یک مخزن فولادی با شکل استوانه ای ایستاده است که با آجرهای نسوز پوشش داده شده است. در کف کوره یک حمام مذاب از سرباره، مات (در صورت استفاده) یا فلز (بسته به کاربرد) وجود دارد. یک ن
یزه فولادی از طریق یک سوراخ در سقف کوره به داخل حمام پایین می آید، و هوای معمولی یا هوای غنی شده با اکسیژن که از طریق نیزه به داخل حمام تزریق می شود، باعث اختلاط شدید حمام می گردد. متمرکزهای معدنی یا مواد بازیافتی از طریق یک سوراخ دیگر در سقف کوره به داخل حمام ریخته می شوند یا در برخی موارد، از طریق نیزه به داخل حمام تزریق می گردند. این مواد ورودی با اکسیژن موجود در گاز تزریقی واکنش نشان می دهند و نتیجه این واکنش، ایجاد یک واکنش شدید در حجمی کوچک (در مقایسه با سایر فناوری های ذوب) است. نیزه های ایساسملت شامل یک یا چند دستگاه به نام «چرخاننده» هستند که باعث چرخش گاز تزریقی در داخل نیزه می شوند و آن را به سمت دیوارهٔ نیزه می رانند و موجب خنک شدن آن می گردند. چرخاننده شامل پره های خمیده ای است که در اطراف یک لوله مرکزی قرار دارند و جریان حلقوی ایجاد می کنند. این دستگاه ها به گونه ای طراحی شده اند که افت فشار را به حداقل برسانند و زاویه را از محوری به مماسی تغییر دهند، که باعث ایجاد یک گرداب قوی می شود. گاین گرداب به مخلوط شدن مایعات و جامدات با اکسیژن در داخل حمام کمک می کند. اثر خنک کنندگی منجر به تشکیل یک لایه
سرباره ای می شود که بر روی سطح بیرونی نیزه «یخ می زند». این لایه سرباره ای جامد، از نیزه در برابر دماهای بالا داخل کوره محافظت می کند. نوک نیزه که در حمام غوطه ور است، در نهایت فرسوده می شود و نیزه فرسوده به راحتی با یک نوک جدید جایگزین می شود. نوک های فرسوده پس از بریدن، به بدنهٔ نیزه جوش داده می شوند و سپس آن را به کوره بازمی گردانند. کوره های ایساسملت معمولاً در بازه دمایی ۱۰۰۰–۱۲۰۰ درجه سلسیوس عمل می کنند، که بسته به کاربرد متفاوت است. آجرهای نسوز که پوشش داخلی کوره را تشکیل می دهند، از پوسته فولادی کوره در برابر حرارت داخل آن محافظت می کنند. محصولات از کوره از طریق یک یا چند «سوراخ تخلیه» خارج می شوند که این فرایند تخلیه نام دارد. این عمل می تواند به صورت پیوسته یا در دسته ها انجام شود، به طوری که سوراخ های تخلیه پس از هر بار تخلیه با خاک رس مسدود می شوند و سپس هنگام نیاز به تخلیه بعدی، با استفاده از حفاری یا نیزه ترمیک مجدداً باز می شوند. به محصولات اجازه داده می شود تا در یک مخزن ته نشینی، مانند کوره نگهداری گردان یا کوره الکتریکی، از هم جدا شوند. هنگام ذوب متمرکزهای سولفیدی، بیشتر انرژی مورد نیاز برا
ی گرم کردن و ذوب مواد ورودی از واکنش اکسیژن با گوگرد و آهن موجود در متمرکز به دست می آید. با این حال، مقدار کمی انرژی اضافی نیز لازم است. کوره های ایساسملت می توانند از انواع سوخت ها استفاده کنند، از جمله زغال سنگ، کک، کک نفتی، نفت و گاز طبیعی. سوخت های جامد می توانند از طریق بالای کوره همراه با سایر مواد ورودی اضافه شوند، یا می توانند از طریق نیزه به داخل کوره تزریق گردند. سوخت های مایع و گازی از طریق نیزه تزریق می شوند. مزایای فرایند ایساسملت. مزایای فرایند ایساسملت عبارتند از: تاریخچه فرایند. توسعه اولیه (۱۹۷۳–۱۹۸۰). فرایند ایساسملت با اختراع نیزه Sirosmelt در سال ۱۹۷۳ توسط دکتر بیل دنهولم و جان فلوید در CSIRO آغاز شد. لنس در نتیجه تحقیقات در مورد بهبود فرآیندهای ذوب قلع ساخته شد، که در آن مشخص شد استفاده از لنس غوطه ور با ورودی بالا منجر به انتقال حرارت و راندمان انتقال جرم بیشتر می شود. ایده لنج های غوطه ور با ورودی بالا حداقل به سال ۱۹۰۲ برمی گردد، زمانی که چنین سیستمی در کلیشی فرانسه امتحان شد. با این حال، تلاش های اولیه به دلیل عمر کوتاه لنج ها در غوطه ور شدن در حمام شکست خورد. فرایند ذوب مس میتسوبیشی
یک روش جایگزین است که در آن لنج ها در کوره استفاده می شوند، اما آنها در حمام غوطه ور نمی شوند. در عوض، هوای غنی شده با اکسیژن را روی سطح سرباره می دمند (بالا جت). به طور مشابه، یک لنس با آب خنک، با جت بالا، اساس فرایند فولادسازی LD (Linz-Donawitz) بود. این همان شدت اختلاط را در حمام به اندازه لنس غوطه ور ایجاد نمی کند. دانشمندان CSIRO ابتدا سعی کردند سیستمی با نیزه غوطه ور به کارگیری نیزه خنک شده با آب توسعه دهند، اما به دلیل اینکه «افزایش مقیاس نیزه خنک شده با آب مشکل ساز می شد»، به سیستم خنک شده با هوا منتقل شدند. وارد کردن هرگونه آب به سیستمی که شامل فلزات مذاب و سرباره ها است می تواند منجر به انفجارهای فاجعه آمیز شود، مانند انفجاری که در کارخانه فولاد اسکاتن تروپ در نوامبر ۱۹۷۵ رخ داد و در آن ۱۱ نفر جان خود را از دست دادند. گنجاندن سویرلرها در نیزه Sirosmelt و ایجاد یک پوشش پاششی از سرباره روی نیزه از مهم ترین نوآوری هایی بودند که منجر به توسعه موفقیت آمیز فرایند ذوب با نیزه غوطه ور شد. از سال ۱۹۷۳، دانشمندان CSIRO یک سری آزمایش ها را با استفاده از نیزه Sirosmelt برای بازیابی فلزات از سرباره های صنعتی در
استرالیا آغاز کردند، از جمله سرباره نرم کننده سرب در Broken Hill Associated Smelters در پورت پیری (۱۹۷۳)، سرباره قلع از Associated Tin Smelters در سیدنی (۱۹۷۴) ذوب ("ER&amp;S") کارخانه پورت کمبلا (۱۹۷۵) و سرباره کوره آند مس در Copper Refineries Limited (یکی دیگر از شرکت های تابعه MIM Holdings) در تاونسویل (۱۹۷۶) و سرباره مبدل مس در کوه ایسا (1977). سپس این کار به ذوب کنسانتره های قلع (۱۹۷۵) و سپس کنسانتره های قلع سولفیدی (۱۹۷۷) گسترش یافت. MIM و ER&amp;S به طور مشترک آزمایش های درمان سرباره کوره مس در پورت کمبلا در سال ۱۹۷۵ را تأمین مالی کردند و مشارکت MIM با ادامه کار درمان سرباره در تاونزویل و کوه ایسَا ادامه یافت. همزمان با کار درمان سرباره مس، CSIRO به تحقیقات خود در زمینه ذوب قلع ادامه می داد. پروژه ها شامل نصب یک واحد پنج تنی برای بازیابی قلع از سرباره در کارخانه های ذوب قلع مرتبط در سال ۱۹۷۸ و اولین آزمایش های ذوب سولفیدی بود که به طور مشترک با Aberfoyle Limited انجام شد، در این آزمایش ها قلع از سنگ معدن پیریتی قلع و از کنسانتره های مخلوط قلع و مس بخار شد. Aberfoyle در حال بررسی امکان استفاده از رویکر
د نیزه Sirosmelt برای بهبود بازیابی قلع از سنگ های معدنی پیچیده، مانند معدن خود در کلیولند، تاسمانیا و ناحیه معدنی کویین هیل در نزدیکی Zeehan در تاسمانی بود. کارهای Aberfoyle منجر به ساخت و راه اندازی یک واحد آزمایشی بخار قلع به ظرفیت چهار تن در ساعت (۴ t/h) در اواخر سال ۱۹۸۰ در کارخانه ذوب نیکل Kalgoorlie شرکت معدنی غربی، واقع در جنوب Kalgoorlie، استرالیای غربی شد. توسعه ایساسملت سرب. کار در مقیاس کوچک (۱۹۷۸–۱۹۸۳). در اوایل دهه ۱۹۷۰، فناوری کوره بلند و کارخانه پخت سنتی که پایه اصلی صنعت ذوب سرب بود، تحت فشار مداوم ناشی از الزامات سخت گیرانه تر محیطی، افزایش هزینه های انرژی، کاهش قیمت فلزات و افزایش سرمایه و هزینه های عملیاتی قرار گرفت. بسیاری از شرکت های ذوب به دنبال فرآیندهای جدیدی برای جایگزینی کارخانه های زینتر و کوره های بلند بودند. این امکانات شامل فرایند ذوب سرب QSL، فرایند Kivcet، مبدل چرخشی بالاتنه Kaldo و تطبیق کوره فلاش مس و نیکل موفق Outokumpu برای ذوب سرب بود. MIM به دنبال راه هایی برای محافظت از آینده عملیات ذوب سرب Mount Isa بود. این کار را به دو صورت انجام داد: MIM با ترتیب آزمایش های عملیاتی
برای مقادیر زیادی از کنسانتره های سرب کوه ایسَا، به بررسی فناوری های جدید پرداخت و این آزمایش ها را برای تمام گزینه های فرآیندی آن زمان انجام داد، به جز فرایند Kivcet. در عین حال، MIM از استفاده از نیزه های پاشش از بالا در فرآیندهای میتسوبیشی و کالدو، و همچنین تحقیقات در مورد نیزه های احتراق غوطه ور با ورودی از بالا که توسط Asarco (که ارتباط طولانی با MIM داشت و شامل سهامداری در MIM Holdings می شد) در دهه ۱۹۶۰ انجام شده بود، آگاه بود. این موضوع باعث تحریک علاقه MIM به نیزه Sirosmelt شد که به عنوان روشی برای تولید یک نیزه غوطه ور مقاوم در نظر گرفته شد. پس از آزمایش های سرباره مس در سال های ۱۹۷۶–۱۹۷۸، MIM در سال ۱۹۷۸ یک پروژه مشترک با CSIRO آغاز کرد تا امکان استفاده از نیزه های Sirosmelt در ذوب سرب را بررسی کند. کار با مدل سازی کامپیوتری ترمودینامیک تعادلی آغاز شد (۱۹۷۸) و سپس با آزمایش های مقیاس بنچ در آزمایشگاه با استفاده از کروسیبل های سیلیکات آلومینیوم بزرگ ادامه یافت (۱۹۷۸–۱۹۷۹). نتایج به اندازه کافی امیدوارکننده بود که MIM یک دستگاه آزمایشی با ظرفیت ۱۲۰ کیلوگرم در ساعت در کوه ایسَا ساخت که در سپتامبر ۱۹۸۰
به بهره برداری رسید. از این دستگاه برای توسعه یک فرایند دو مرحله ای جهت تولید آلیاژ سرب از کنسانتره سرب کوه ایسَا استفاده شد. مرحله اول یک مرحله اکسیداسیون بود که تقریباً تمام گوگرد موجود در خوراک را حذف کرده و سرب موجود را به اکسید سرب (PbO) اکسیده کرد که عمدتاً در سرباره جمع آوری می شد (بخشی از آن به صورت بخار اکسید سرب از کوره خارج می شد که برای بازیابی سرب به کوره بازمی گشت). مرحله دوم یک مرحله کاهش بود که در آن اکسیژن از سرب حذف می شد تا فلز سرب تولید شود. واحد آزمایشی ایساسملت سرب (۱۹۸۳–۱۹۹۰). پس از آزمایش های ۱۲۰ کیلوگرم در ساعت، MIM تصمیم گرفت تا یک واحد آزمایشی ایساسملت سرب با ظرفیت ۵ تن در ساعت در کارخانه ذوب سرب کوه ایسَا نصب کند. این شرکت کوره فومینگ مات Aberfoyle را خرید و آن را از کالگورلی به کوه ایسَا منتقل کرد، جایی که در سال ۱۹۸۳ بازسازی و راه اندازی شد تا مرحله اول فرایند را در عملیات پیوسته نشان دهد و برای آزمایش مرحله کاهش با استفاده از دسته های سرباره با محتوای بالای سرب مورد استفاده قرار گیرد. یکی از ویژگی های کلیدی واحد آزمایشی این بود که این واحد توسط کارکنان عملیات کارخانه ذوب سرب به
گونه ای اداره می شد که گویی یک واحد عملیاتی است. سرباره با محتوای بالای سرب تولید شده از ذوب پیوسته کنسانتره سرب، سپس در کارخانه سینتر مورد پردازش قرار گرفت و بدین ترتیب تولید کارخانه ذوب سرب تا ۱۷٪ افزایش یافت. این امر باعث شد که کارکنان عملیات احساس مالکیت نسبت به واحد پیدا کنند و انگیزه ای برای کار کردن با آن داشته باشند، به طوری که اولویت مدیریت و نگهداری تضمین شد. همچنین این موضوع به MIM اطمینان داد که فرایند به اندازه کافی ساده است تا در یک محیط تولیدی با کارکنان و نظارت معمولی قابل بهره برداری باشد و به اندازه کافی مقاوم است تا بتواند از پس نوسانات معمولی کنترل برآید. علاوه بر عملیات پیوسته کنسانتره سرب برای تولید سرباره با محتوای بالای سرب، واحد آزمایشی برای تولید فلز سرب از دسته هایی از سرباره، بررسی نرخ سایش پوشش دیرگداز و نیزه های کوره، و انجام کارهای اولیه برای توسعه نسخه کم فشار نیزه Sirosmelt استفاده شد. نتیجه این شد که طراحی نیزه ای ایجاد شد که امکان عملیات در فشار بسیار پایین تر از مقادیر اولیه حدود ۲۵۰ کیلوپاسکال (فشار مطلق) ("kPag") را فراهم کرد و بدین ترتیب هزینه های عملیاتی کاهش یافت. MIM
یک کوره دوم مشابه کوره اول ساخت و آن را در اوت ۱۹۸۵ راه اندازی کرد. این ترکیب کوره ها برای نشان دادن فرایند دو مرحله ای در عملیات پیوسته در میانه سال ۱۹۸۷ استفاده شد. با این حال، در بیشتر اوقات، این دو کوره قادر به کار همزمان نبودند به دلیل محدودیت ظرفیت سیستم بگ هاوس که برای فیلتر کردن گرد و غبار سرب از گازهای زباله استفاده می شد. یک سری از بهبودهای فرآیندی، به ویژه در سیستم مدیریت گازهای زباله، منجر به افزایش ظرفیت تولید واحد آزمایشی از طراحی اولیه ۵ تن در ساعت به ۱۰ تن در ساعت شد. تا آوریل ۱۹۸۹، واحد آزمایشی بیش از ۱۲۵٬۰۰۰ تن کنسانتره سرب را پردازش کرده بود. این دو کوره همچنین برای توسعه یک فرایند بازیابی سرب از عملیات سرب زدایی کارخانه ذوب سرب کوه ایسَا استفاده شدند. واحد آزمایشی ایساسملت سرب (۱۹۹۵–۱۹۹۱). بر اساس نتایج کار واحد آزمایشی، هیئت مدیره MIM Holdings ساخت یک واحد آزمایشی به ارزش ۶۵ میلیون دلار استرالیا را تصویب کرد که قادر به تولید ۶۰٬۰۰۰ تن در سال فلز سرب بود. این واحد از اوایل سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۵ فعالیت کرد. این واحد به طور اولیه برای پردازش ۲۰ تن در ساعت کنسانتره سرب با استفاده از هوا غنی شده ب