Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
س-بازرس منصوب شد. در ژوئیه ۱۸۸۷، او آزمایش های موفقی را بر روی کابل تلگراف اقیانوس اطلس بین وستون-سوپر-مار و واترویل، نوا اسکوشیا که توسط شرکت کامرشیال اداره می شد، با یک سیستم بادویی دوطرفه دوبلکس انجام داد. در ۸ اوت ۱۸۹۰، او ارتباطاتی را بین پاریس، وان و لوریان بر روی یک سیم واحد برقرار کرد. در ۳ ژانویه ۱۸۹۴، او یک دستگاه سه طرفه را بر روی خط تلگراف بین پاریس و بوردو نصب کرد که قبلاً با سیستم تلگراف هیوز با مشکلاتی کار می کرد. در ۲۷ آوریل ۱۸۹۴، او با استفاده از اختراع جدید خود، یعنی بازفرستنده (retransmitter)، ارتباطاتی را بین بورس اوراق بهادار پاریس و بورس اوراق بهادار میلان، باز هم بر روی یک سیم واحد، برقرار کرد. در سال ۱۸۹۷، سیستم بودو با تغییر به نوار پانچ شده که مانند نوار مورس مورد استفاده در سیستم های چارلز ویتستون و فردریک جورج کرید به صورت آفلاین آماده می شد، بهبود یافت. یک نوارخوان که توسط توزیع کننده بودو کنترل می شد، جایگزین صفحه کلید دستی شد. نوار دارای پنج ردیف سوراخ برای کد و یک ردیف ششم از سوراخ های کوچکتر برای حرکت دادن نوار در مکانیزم نوارخوان بود. کد بودو بعدها به عنوان الفبای تلگراف بین
المللی شماره یک استاندارد شد. بودو کمک چندانی از اداره تلگراف فرانسه برای سیستم خود دریافت نکرد و اغلب مجبور بود تحقیقات خود را با هزینه شخصی تأمین کند، حتی تا جایی که مجبور شد مدال طلایی را که در نمایشگاه جهانی ۱۸۷۸ برنده شده بود، در سال ۱۸۸۰ بفروشد. سیستم تلگراف بودو به تدریج در فرانسه به کار گرفته شد و سپس در کشورهای دیگر نیز مورد استفاده قرار گرفت. ایتالیا اولین کشوری بود که در سال ۱۸۸۷ آن را در خدمات داخلی خود معرفی کرد. هلند در سال ۱۸۹۵، سوئیس در سال ۱۸۹۶ و اتریش و برزیل در سال ۱۸۹۷ از آن پیروی کردند. اداره پست بریتانیا در سال ۱۸۹۷ آن را برای یک مدار یک طرفه بین لندن و پاریس به کار گرفت و از سال ۱۸۹۸ برای مقاصد عمومی تر از آن استفاده کرد. در سال ۱۹۰۰ آلمان، در سال ۱۹۰۴ روسیه، در سال ۱۹۰۵ هند غربی بریتانیا، در سال ۱۹۰۶ اسپانیا، در سال ۱۹۰۹ بلژیک، در سال ۱۹۱۲ آرژانتین و در سال ۱۹۱۳ رومانی این سیستم را به کار گرفتند. سال های پایانی. بودو در ۱۵ ژانویه ۱۸۹۰ با ماری ژوزفین آدلاید لانگروگنه ازدواج کرد. همسرش تنها سه ماه بعد، در ۹ آوریل ۱۸۹۰ درگذشت. کمی پس از شروع کار در خدمات تلگراف، بودو دچار ناراحتی جسمی شد
و به همین دلیل اغلب از کار غیبت می کرد، گاهی حتی تا یک ماه. این وضعیت تا پایان عمر او را تحت تأثیر قرار داد، تا اینکه در ۲۸ مارس ۱۹۰۳ در سن ۵۷ سالگی در سو، او-دو-سن، نزدیک پاریس، درگذشت. شکایت ثبت اختراع میمو. در سال ۱۸۷۴، اپراتور تلگراف فرانسوی، لویی ویکتور میمو، یک سیستم تلگراف را با استفاده از پنج خط جداگانه برای انتقال به ثبت رساند. پس از اینکه اختراع او توسط اداره تلگراف رد شد، میمو دستگاه خود را اصلاح کرد تا ویژگی هایی از تلگراف مایر را در آن بگنجاند و اختراع جدیدی ثبت کرد که آن هم رد شد. در همین حین، بودو چند هفته قبل، نمونه اولیه تلگراف خود را به ثبت رسانده بود. میمو ادعای اولویت اختراع بر بودو را مطرح کرد و در سال ۱۸۷۷ شکایتی علیه او تنظیم کرد. دادگاه مدنی سن که شهادت سه کارشناس غیرمرتبط با اداره تلگراف را بررسی کرد، به نفع میمو رأی داد و اولویت اختراع کد بودو را به او اعطا کرد و حکم داد که اختراعات بودو صرفاً بهبودهایی بر اختراع میمو بوده اند. هیچ کدام از مخترعان از این حکم راضی نبودند و در نهایت این حکم لغو شد و میمو به پرداخت تمام هزینه های قانونی محکوم شد. میمو به دلیل این تصمیم دچار پریشانی شد و
پس از حادثه ای که در آن به دو دانشجوی اکول پلی تکنیک شلیک و آن ها را زخمی کرد (اتهاماتی که بعداً پس گرفته شد)، خواستار یک قانون ویژه برای تمدید مدت اختراعات خود، ۱۰۰٬۰۰۰ فرانک و عضویت در لژیون دونور شد. کمیسیونی به ریاست ژول رنو (رئیس تحقیقات تلگراف) درخواست های او را رد کرد. میمو پس از شنیدن این تصمیم، رنو را با شلیک گلوله به قتل رساند و به ۱۰ سال کار اجباری و ۲۰ سال تبعید محکوم شد.
در ۵ مه ۲۰۲۵، اسرائیل، در پاسخ به حمله موشکی بالستیک جنبش حوثی ها به فرودگاه بن گوریون در روز قبل، مجموعه ای از حملات هوایی را علیه حوثی ها در یمن آغاز کرد. از جمله اهداف، فرودگاه بین المللی صنعا بود که در ۶ مه، به همراه چندین هواپیما توسط نیروی هوایی اسرائیل، بمباران و نابود شد. نیروی دریایی اسرائیل، بعداً در ماه ژوئن، به این کارزار پیوست. پیش زمینه. پس از پایان آتش بس مارس ۲۰۲۵ جنگ غزه با حملات غافلگیرکننده اسرائیل به نوار غزه، حوثی ها، حمله به اسرائیل با موشک های بالستیک را از سر گرفتند. پس از رهگیری ۲۶ موشک، در ۴ مه ۲۰۲۵، یک موشک بالستیک در نزدیکی فرودگاه بن گوریون، برخورد کرد و باعث لغو بسیاری از پروازها شد. در نتیجه، هواپیماهای نیروی هوایی اسرائیل، روز بعد، با ده ها مهمات، به بندر حدیده، حمله کردند.
فاروق گورلر (؛ ۱۹۰۸ – ) ژنرال نیروی زمینی ترکیه بود، که از ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۲ فرماندهی نیروی زمینی ترکیه را برعهده داشت و در فاصله سال های ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۳ به عنوان پانزدهمین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ترکیه فعالیت می کرد. وی در خلال کودتای ۱۹۷۱ ترکیه، فرمانده ارتش ترکیه بود. او نامزد ارتش در انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۷۳ بود، اما در مقابل فخری کوروتورک (منتخب مجلس ملی کبیر ترکیه) شکست خورد. وی در سال ۱۹۷۳ پس از ۴۴ سال خدمت، از نیروهای مسلح ترکیه بازنشسته شد و ۲ سال بعد در سال ۱۹۷۵ درگذشت.
آلیشا یانگ (متولد ۱۰ نوامبر ۱۹۸۴) یک آمریکایی است بدنساز است که در سال ۲۰۱۴ قهرمان NPC ایالات متحده شد.["] در بیشترین اندازه، دو بازوهایش بیش از ۱۸ اینچ (۴۵۷ میلی متر) و ران هایش بیش از ۲۸ اینچ (۷۱۱ میلی متر) اندازه گیری شده است. یانگ از خانواده ای ورزشکار متولد شده است. پدر او یک ورزشکار بازنشسته بدنسازی است، برادرش فوتبال آمریکایی و هاکی روی یخ بازی می کند و خواهرش هاکی روی یخ بازی می کند. خود یانگ ابتدا در ورزش های سافت بال، هلهله چی، بسکتبال و فوتبال فعالیت می کرد و تنها در سن ۱۵ سالگی همراه با پدرش شروع به تمرینات بدنسازی کرد. زندگی شخصی. یانگ نزدیک زادگاه خود در سالت لیک سیتی زندگی می کند. او مطلقه است و یک دختر به نام اولیویا دارد. در مه ۲۰۲۴، یانگ به اتهام ایجاد تهدید دروغین که آن را به همسر سابق خود نسبت داده بود، متهم شد.
اکسل برونر (؛ زادهٔ ۴ آوریل ۲۰۰۸ در لوکزامبورگ) بازیکن فوتبال اهل سوئد است که در پست هافبک برای نورشوپینگ بازی می کند. او در لوکزامبورگ متولد شد اما در هفت سالگی به سوئد مهاجرت کرد.
جهانگیر برکر (؛ ۱۸۹۴ – ۱۹۵۸) سرلشکر نیروی زمینی ترکیه بود. او در جمهوری دموکراتیک آذربایجان سروان و بعدها افسر نیروهای مسلح ترکیه بود. وی در نبردهای باکو، قره باغ و زنگه زور، همچنین در قیام های گنجه و قره باغ شرکت داشت. او در جنگ استقلال ترکیه شرکت کرد و ۳۳ سال در نیروهای مسلح ترکیه خدمت کرد.
مرسل باکو (؛ ۱۸۸۱ – ) افسر ترک ارتش عثمانی و ژنرال ارتش ترکیه بود. او در لشکرکشی قفقاز شرکت کرد و فرماندهی گروهی از نیروهای عثمانی را در طول نبرد باکو بر عهده داشت. پس از شکست امپراتوری عثمانی در جنگ جهانی اول، او در ژانویه ۱۹۱۹ توسط بریتانیایی ها دستگیر شد، به جرم جنایات جنگی تحت پیگرد قانونی قرار گرفت و به عنوان یکی از تبعیدیان مالت به مالت تبعید شد. پس از بازگشت از بازداشت در مالت، به نیروهای مصطفی کمال آتاتورک پیوست و در بازپس گیری اسمیرنا از نیروهای یونانی در طول جنگ استقلال ترکیه در سپتامبر ۱۹۲۲ شرکت کرد. او ژنرال ارتش هفتم بود که در دفاع از دیاربکر در طول شورش شیخ سعید در سال های ۱۹۲۴–۱۹۲۵ شرکت داشت.
جاداو پاینگ (؛ زادهٔ ) فعال محیط زیست اهل ماجولی هند است. وی همچنین برندهٔ جایزه پادما شری (چهارمین جایزه عالی غیرنظامی در هند) شده است. او به عنوان "مرد جنگل هند" شناخته می شود. در طول چندین دهه، او در آب تل رودخانه برهماپوترا درختانی کاشته و از آنها مراقبت کرده و آن را به یک ذخیره گاه جنگلی تبدیل کرده است. این جنگل به نام او جنگل مولایی نامیده می شود. جنگل مولایی در نزدیکی کوکیلاموک از جورهات، آسام، هند واقع شده است. مولای در قبیله بومی میشینگ آسام متولد شد. حرفه. در سال ۱۹۷۹، پاینگ، که در آن زمان ۱۶ ساله بود، با تعداد زیادی مار مواجه شد که به دلیل گرمای بیش از حد، پس از سیل و ریختن آنها به روی شنزار بدون درخت، جان خود را از دست داده بودند. در آن زمان، او حدود ۲۰ نهال بامبو را در شنزار کاشت. او نه تنها از گیاهان مراقبت کرد، بلکه به تنهایی به کاشت درختان بیشتر ادامه داد تا این منطقه را به یک جنگل تبدیل کند. این جنگل که به جنگل مولای معروف شد، اکنون خانه ببر بنگال، کرگدن هندی و بیش از ۱۰۰ گوزن و خرگوش است. جنگل مولای همچنین خانه میمون ها و انواع مختلفی از پرندگان، از جمله تعداد زیادی کرکس است. چندین هزار درخت
، از جمله والکول، آرجون ("درخت ارجون")، اِجار ("درختچه توری ملکه")، گلدموهور ("گل مور")، کوروی ("Albizia procera")، موج ("Archidendron bigeminum") و هیمولو ("Bombax ceiba") وجود دارد. بامبو مساحتی بیش از ۳۰۰ هکتار را پوشش می دهد. گله ای متشکل از حدود ۱۰۰ فیل هر ساله به طور منظم از این جنگل بازدید می کنند و عموماً حدود شش ماه در آنجا می مانند. آنها در سال های اخیر ۱۰ گوساله در جنگل به دنیا آورده اند. تلاش های او در سال ۲۰۰۸ برای مقامات آشکار شد، زمانی که مقامات اداره جنگلبانی برای جستجوی ۱۱۵ فیل که پس از آسیب رساندن به املاک در روستای آرونا چاپوری، که حدود ۱.۵ کیلومتر از جنگل فاصله دارد، به جنگل عقب نشینی کرده بودند، به این منطقه رفتند. مقامات از دیدن چنین جنگل بزرگ و متراکمی شگفت زده شدند و از آن زمان، این اداره مرتباً از این مکان بازدید می کند. در سال ۲۰۱۳، شکارچیان غیرقانونی سعی کردند کرگدن های ساکن در جنگل را بکشند، اما به دلیل هشدار مولای به مقامات اداره، در تلاش خود شکست خوردند. مقامات فوراً وسایل مختلفی را که شکارچیان غیرقانونی برای به دام انداختن حیوانات استفاده می کردند، توقیف کردند. مولای آماده است ت
ا جنگل را به شیوه ای بهتر مدیریت کند و برای شروع یک سرمایه گذاری مشابه به سایر نقاط ایالت برود. اکنون هدف او گسترش جنگل خود به یک منطقه شنی دیگر در داخل براهماپوترا است.
روبین علیه جمهوری اسلامی ایران (، 583 U.S. ___ (2018))، پرونده ای در دیوان عالی ایالات متحده آمریکا بود که توسط خانواده های قربانیان آمریکایی بمب گذاری های خیابان بن یهودا که در سپتامبر ۱۹۹۷ رخ داد، علیه دولت ایران اقامه شد. طبق قانون مصونیت های حاکمیتی خارجی ۱۹۷۶، معمولاً نمی توان از کشورها شکایت کرد، مگر اینکه ثابت شود که آن دولت از تروریست ها یا اقدامات تروریستی حمایت کرده است. پس از اینکه یک قاضی منطقه ای حکم داد که ایران ۷۱٫۵ میلیون دلار به خانواده های قربانیان بدهکار است، خانواده ها چندین پرونده را به دادگاه ارائه دادند تا دارایی های متعلق به دولت ایران واقع در ایالات متحده را توقیف و اجرا کنند. طبق بندهای فرعی (الف) و (ز) از 28 U.S.C. طبق ماده ۱۶۱۰، توقیف و ضبط اموال یک کشور خارجی مجاز است، مشروط بر اینکه برای «فعالیت تجاری در ایالات متحده آمریکا» استفاده شود. با این حال، اقلام مورد بحث در این مورد خاص - آثار باستانی ایران که برای مطالعه توسط دانشگاه شیکاگو موسسه خاورشناسی دانشگاه شیکاگو و موزه تاریخ طبیعی فیلد (که هر دو توسط روبین و همکارانش مورد شکایت قرار گرفتند) نگهداری می شدند، توسط دولت ایران مور
د استفاده قرار نمی گرفتند و بنابراین، طبق حکم دادگاه منطقه ای و دادگاه حوزه هفتم، قابل توقیف نبودند. رأی متفق القولی توسط قاضی سوتومایور صادر شد که حکم عدم توقیف آثار باستانی را تأیید می کرد و حکم می داد که استثنائات قانون مصونیت های حاکمیت خارجی در این مورد اعمال نمی شود. ایالات متحده در حمایت از ایران، دادخواستی با عنوان «دوست دادگاه» ارائه کرد و نوشت: «اموال مورد بحث در اینجا شامل آثار باستانی ایرانی است که جنبه ای منحصر به فرد از میراث فرهنگی ایران را مستند می کنند و در دهه ۱۹۳۰ برای مطالعات دانشگاهی به یک موسسه آمریکایی قرض داده شده بودند... اجرای حکم علیه چنین آثار فرهنگی منحصر به فردی می تواند باعث بی احترامی و مشکلات متقابل شود.»
استیون فلاتو () نویسنده و وکیل آمریکایی است که به خاطر طرح مجموعه ای از دعاوی علیه جمهوری اسلامی ایران و چندین بانک بین المللی که تراکنش ها را از طرف ایران پردازش می کردند، شناخته شده است. فلاتو پدر آلیسا فلاتو است که در حمله انتحاری به اتوبوس کفر داروم در سال ۱۹۹۵ که توسط شبه نظامیان گروه جنبش جهاد اسلامی فلسطین در نزدیکی کفر داروم در نوار غزه انجام شد، کشته شد. پس از مرگ دخترش، فلاتو مجموعه ای از دعاوی را علیه دولت ایران آغاز کرد. اصلاحیه ای در قانون مصونیت های حاکمیتی خارجی ۱۹۷۶ ایالات متحده که به فلاتو اجازه می داد با موفقیت از ایران به عنوان حامی تروریسم شکایت کند، به نام او نامگذاری شده است ("اصلاحیه فلاتو"). از سال ۲۰۰۶، او به دولت ایالات متحده در شناسایی طرف هایی که به طور غیرقانونی تراکنش های مالی برای جمهوری اسلامی ایران انجام می دهند، کمک کرده است. "داستان یک پدر". فلاتو در سال ۲۰۱۸ خاطرات خود را با عنوان "داستان یک پدر: مبارزه من برای عدالت علیه تروریسم ایرانی" در مورد واکنش خود به قتل دخترش منتشر کرد.
حمله انتحاری به اتوبوس کفر داروم () یک حمله انتحاری در سال ۱۹۹۵ به یک اتوبوس اسرائیل بود که غیرنظامیان و سربازان را به کفر داروم، یک شهرک اسرائیلی در نوار غزه، منتقل می کرد. این حمله منجر به کشته شدن هفت سرباز اسرائیلی و یک غیرنظامی آمریکایی شد. جناح شقاقی از جهاد اسلامی مسئولیت این بمب گذاری را بر عهده گرفت. یک قاضی فدرال ایالات متحده حکم داد که نظام جمهوری اسلامی ایران به گروهی که این حمله را انجام داده کمک مالی کرده و بنابراین مسئول قتل شهروند آمریکایی است. دادگاه به دولت ایران دستور داد که ۲۴۷.۵ میلیون دلار خسارت به خانواده قربانی بپردازد. حمله. صبح روز ۹ آوریل ۱۹۹۵، خالد محمد خطیب، یک کارگر ساختمانی از اردوگاه پناهندگان نصیرات، در بزرگراه اصلی که از اشکلون به شهرک های نوار غزه می رفت، منتظر ماند. ساعت ۱۱:۴۵ صبح، او به اتوبوس شماره ۳۶ که بیش از ۶۰ سرباز اسرائیلی و مسافر غیرنظامی را به سمت شهرک یهودی نشین کفر داروم حمل می کرد، کوبید. در همان لحظه که او به اتوبوس کوبید، دکمه ای را در ستون فرمان فشار داد و بمبی را در ماشینش منفجر کرد. هفت سرباز اسرائیلی و یک غیرنظامی آمریکایی (به نام آلیسا فلاتو) کشته و ۵۲ م
سافر زخمی شدند. خانواده آلیسا فلاتو اعضای بدن او را اهدا کردند. حمله بعدی. دو ساعت بعد، عماد ابو عمونا از یک بمب انتحاری در خودرو علیه کاروانی از خودروهای اسکورت شده توسط پلیس اسرائیل که به سمت شهرک نتزاریم در حرکت بودند، استفاده کرد. عماد ابو عمونه یک جهادی مبارز بود که از انتظار برای "عملیات شهادت" خود خسته شده بود و در عوض به طور داوطلبانه به حماس پیوست. هیچ کس کشته نشد، اما سی سرباز زخمی شدند. بمبی که عمونه استفاده کرد توسط یحیی عیاش طراحی شده بود. دادخواست. خانواده شهروند آمریکایی کشته شده در این حمله از دولت ایران شکایت کردند و در سال ۱۹۹۸ یک قاضی فدرال به دولت ایران دستور داد ۲۴۷.۵ میلیون دلار خسارت به خانواده بپردازد.
قانون مصونیت های حاکمیتی خارجی ۱۹۷۶ () (FSIA) قانونی در ایالات متحده آمریکا است که در بندهای ۲۸، §§ ۱۳۳۰، ۱۳۳۲، ۱۳۹۱(f)، ۱۴۴۱(d) و ۱۶۰۲-۱۶۱۱ از مجموعه قوانین ایالات متحده آمریکا تدوین شده است و معیارهایی را در مورد مصونیت یک کشور مستقل خارجی (یا زیرمجموعه های سیاسی، سازمان ها یا نهادهای تابعه آن) از صلاحیت دادگاه های فدرال یا ایالت ایالات متحده آمریکا تعیین می کند. این قانون همچنین رویه های خاصی را برای ابلاغ اوراق قضایی، توقیف اموال و اجرای حکم در دعاوی علیه یک دولت خارجی تعیین می کند. FSIA اساس و ابزار انحصاری برای طرح دعوی مدنی علیه یک دولت خارجی در ایالات متحده را فراهم می کند. این قانون در ۲۱ اکتبر ۱۹۷۶ توسط رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا جرالد فورد به امضا رسید.
حمزه بن حسین (عربی: حمزة بن الحسین؛ متولد ۲۹ مارس ۱۹۸۰) چهارمین پسر ملک حسین بن طلال پادشاه اردن و اولین فرزند از همسر چهارمش، ملکه نور که متولد آمریکا بود، است. او در ۷ فوریه ۱۹۹۹ به عنوان ولیعهد اردن منصوب شد، سمتی که تا زمان لغو آن توسط برادر ناتنی بزرگترش، ملک عبدالله دوم، در ۲۸ نوامبر ۲۰۰۴ در اختیار داشت. او عضوی از سلسله هاشمی، خانواده سلطنتی اردن از سال ۱۹۲۱، و از نوادگان مستقیم نسل چهل و یکم محمد است. حمزه از آوریل ۲۰۲۱، پس از متهم شدن به تلاش برای بی ثبات کردن پادشاهی اردن و دامن زدن به ناآرامی ها، در حصر خانگی به سر می برد. حمزه در آوریل ۲۰۲۲ رسماً از عنوان شاهزاده بودن خود صرف نظر کرد. ازدواج ها و خانواده. حمزه در ۲۹ اوت ۲۰۰۳ با دخترعموی دوم خود، شاهدخت نور بنت عاصم بن نایف، در کاخ البرکه امان ازدواج کرد. مراسم رسمی ازدواج در ۲۷ مه ۲۰۰۴ در کاخ زهران برگزار شد. حمزه و نور در ۹ سپتامبر ۲۰۰۹ از هم جدا شدند. این زوج یک دختر دارند: در ۱۲ ژانویه ۲۰۱۲، حمزه با بسمه بنی احمد آل اوتوم ازدواج کرد. این زوج چهار دختر و دو پسر دارند:
مرحله پلی آف مقدماتی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۸ از ۱۶ تا ۳۰ ژانویه ۲۰۱۸ برگزار شد. در مجموع ۲۲ تیم در بازی های پلی آف مقدماتی برای تعیین هشت تیم از ۳۲ تیم حاضر در مرحله گروهی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۸ به رقابت پرداختند. تیم ها. ۲۲ تیم زیر، که به دو منطقه (منطقه غرب و منطقه شرق) تقسیم شده اند، وارد پلی آف مقدماتی شدند که شامل سه دور می شود: فرمت. در مسابقات پلی آف مقدماتی، هر مسابقه به صورت تک بازی برگزار می شد. در صورت لزوم، از وقت اضافه و ضربات پنالتی برای تعیین برنده استفاده می شد (ماده ۹.۲ آیین نامه). هشت برنده دور پلی آف به مرحله گروهی راه یافتند تا به ۲۴ تیم راه یافته مستقیم به مرحله نهایی بپیوندند. همه بازنده های هر دور از فدراسیون هایی که فقط سهمیه پلی آف داشتند، وارد مرحله گروهی ای اف سی کاپ شدند. برنامه. برنامه مسابقات به شرح زیر بود. نمودار. نمودار بازی های پلی آف مقدماتی برای هر منطقه توسط ای اف سی بر اساس رتبه بندی فدراسیون هر تیم تعیین شد و تیم انجمن با رتبه بالاتر میزبان مسابقه بود. تیم های یک فدراسیون نمی توانستند در یک پلی آف قرار بگیرند. دور ۱ مقدماتی. خلاصه. در مجموع ۴ تیم وارد دور ۱ مقدماتی شدند.
دور ۲ مقدماتی. خلاصه. در مجموع هشت تیم در دور ۲ مقدماتی بازی کردند: شش تیم که در این دور وارد شدند و دو تیم برنده دور ۱ مقدماتی. مرحله پلی آف. خلاصه. در مجموع ۱۶ تیم در مرحله پلی آف بازی کردند: دوازده تیم که در این مرحله وارد شدند و چهار تیم از برندگان دور ۲ مقدماتی.
رندال هارولد "دوک" کانینگهام (۸ دسامبر ۱۹۴۱–۲۷ اوت ۲۰۲۵) سیاستمدار آمریکایی، جانباز جنگ ویتنام و جنگنده تک خال بود. کانینگهام، عضو حزب جمهوری خواه و از سال ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۵ نماینده سه حوزه انتخابیه کالیفرنیا در مجلس نمایندگان ایالات متحده بود. او به دلیل دریافت رشوه از پیمانکاران به زندان متهم و مدتی را در حبس گذراند. کانینگهام پیش از ورود به عرصه سیاست، به مدت ۲۰ سال افسر و خلبان نیروی دریایی ایالات متحده بود. در خلال جنگ ویتنام او یکی از تنها دو خلبان نیروی دریایی بود که به عنوان تکخال تأیید شدند. پس از جنگ کانینگهام به عنوان مربی در مدرسه سلاح های جنگنده نیروی دریایی (که بیشتر با نام تاپ گان شناخته می شود) مشغول به کار شد. در سال ۱۹۹۰، کانینگهام برای ورود به مجلس نمایندگان ایالات متحده نامزد شد و جیم بیتس، نماینده وقت دموکرات، را شکست داد. او از سال ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۵ به عنوان نماینده حوزه های انتخابیه ۴۴، ۵۰ و ۵۱ کالیفرنیا در مجلس نمایندگان خدمت کرد. کانینگهام در ۲۸ نوامبر ۲۰۰۵، پس از اعتراف به جرم دریافت حداقل ۲٫۴ میلیون دلار رشوه و گزارش کمتر از واقع درآمد مشمول مالیات خود در سال ۲۰۰۴، از مجلس نمایندگان استعفا دا
د او به هشت سال و چهار ماه زندان محکوم شد و به پرداخت ۱٫۸ میلیون دلار غرامت محکوم شد. در ۴ ژوئن ۲۰۱۳، کانینگهام دوران محکومیت زندان خود را به پایان رساند. او در سال ۲۰۲۱ توسط رئیس جمهور دونالد ترامپ عفو مشروط شد.
رفعت بله (; – ) فرمانده نظامی و سیاست مدار ترک بود. او در ارتش عثمانی و ارتش ترکیه خدمت کرد و در آنجا به عنوان ژنرال بازنشسته شد. وی دوره ای فرماندهی ژاندارمری ترکیه و وزارت کشور ترکیه را برعهده داشت. زندگی نامه. او در سال ۱۸۸۱ در خانواده ای ترک در سلانیک، امپراتوری عثمانی (تسالونیکی امروزی، یونان) به دنیا آمد. او نام خانوادگی بله را به خاطر پدربزرگش که اصالتاً اهل بیالا/بله، بلغارستان بود، برگزید. به دلیل مشکلات بالکان، خانواده اش ابتدا به استانبول نقل مکان کردند، اما بعداً در نوزادی او به تسالونیکی بازگشتند. او در دانشکده نظامی عثمانی تحصیل کرد، در ارتش ثبت نام کرد و عضو کمیته اتحاد و پیشرفت شد. او در جنگ ایتالیا و ترکیه (۱۹۱۱) و سپس در جنگ اول بالکان (۱۹۱۲–۱۹۱۳) که در آن زادگاهش به دست یونانیان افتاد، شرکت کرد. او در جنگ جهانی اول شرکت کرد و در آنجا با درجه سرهنگ دوم تحت فرماندهی کرس فون کرسنشتاین در نبرد رومانی جنگید که در آن نیروهای عثمانی شکست خوردند. در جبهه فلسطین و در طول نبرد دوم غزه، او با افتخار خدمت کرد. ابتدا تسلیم را رد کرد و سپس با موفقیت عقب نشینی نیروهای عثمانی و آلمانی را با سلاح هایشان ساز
ماندهی کرد. با این وجود، بله به همراه ایسمت (اینونو) توسط اریش فون فالکنهاین به خاطر شکست عثمانی ها سرزنش شد. پس از پیشروی بریتانیا در سال ۱۹۱۸، نیروهایش او را محاصره کردند، اما پس از یک هفته سفر از طریق خطوط بریتانیایی، توانست به پایگاه عثمانی در صور، ۷۵ مایلی شمال، برسد. او انگلیسی صحبت نمی کرد، اما از آنجا که شب ها حرکت می کرد و با سلام نظامی و پیاده به سوالات پاسخ می داد، از دستگیری نجات یافت. او پس از آتش بس مودروس در سال ۱۹۱۸ به استانبول بازگشت. در حالی که در استانبول بود، بیشتر آناتولی توسط قدرت های خارجی اشغال شد، یونانی ها در سال ۱۹۱۹ در ازمیر پیاده شدند. در واکنش به اشغال، او تصمیم گرفت به جنبش ملی گرایان ترکیه بپیوندد و برای سازماندهی مقاومت و پیوستن به جنگ استقلال ترکیه که توسط مصطفی کمال آتاترک رهبری می شد، به آناتولی عبور کرد. او در بخشنامه آماسیه ۱۹۱۹ و سپس در کنگره ارزروم، کنگره آلاشهر و کنگره سیواس نیز شرکت کرد. او بعداً به عنوان وزیر و بعداً به عنوان فرمانده جبهه غربی علیه ارتش یونان خدمت کرد. او چندین شورش محلی علیه دولت آنکارا را سرکوب کرد. با این حال، او چندین اختلاف سیاسی با آتاتورک داشت
و از چشم مردم افتاد. او در دادگاه محاکمه شد اما در سال ۱۹۲۶ از اتهام سوء قصد به جان آتاتورک تبرئه شد. در سال ۱۹۲۶ از ارتش و نمایندگی مجلس بازنشسته شد. در اواخر عمر خود، مشاغل مختلفی از جمله معاونت دوم را بر عهده گرفت. او در سال ۱۹۶۳ در استانبول درگذشت.
ذکای آکساکالی (؛ زادهٔ ۲۵ دسامبر ۱۹۶۱) سپهبد بازنشسته نیروی زمینی ترکیه است. وی دوره ای فرماندهی نیروهای ویژه ترکیه را برعهده داشت. او از آکادمی نظامی ترکیه فارغ التحصیل شد. وی در سال ۲۰۱۶ پس از کودتای نافرجام، فرمانده نیروهای ترکیه در داخل سوریه بود. زندگی نامه. ذکای آکساکالی، متولد ارزروم، پدر دو فرزند است. در سن ۱۷ سالگی در دبیرستان ارزروم تحصیل کرد و نماینده ترکیه در مسابقات قهرمانی دو صحرایی دبیرستان بود که چندین سال در اتریش برگزار شد و در بین ۳۹۷ ورزشکار، مقام ۲۷ را کسب کرد. ژنرال آکساکالی از سال ۲۰۱۳ به عنوان فرمانده فرماندهی نیروهای ویژه خدمت می کند. آکساکالی به همراه گروهبان دوم خود، سرگرد عمر هالیسدمیر، نقش مهمی در جلوگیری از کودتای نافرجام ۲۰۱۶ ترکیه ایفا کردند. در نتیجه موفقیتش، در جلسه یاس در ۲۸ ژوئیه ۲۰۱۶ به درجه سپهبدی ارتقا یافت. سرلشکر زکای آکساکالی، فرمانده نیروهای ویژه ستاد کل، که در واکنش به کودتای سازمان تروریستی فتح الله چی با گفتن «تروریست ها موفق نخواهند شد» واکنش نشان داد، توجه افکار عمومی ترکیه را به خود جلب کرد. او در سال ۲۰۱۶ پس از کودتا، فرمانده نیروهای ترکیه در داخل سوریه بود. ز
کای آکساکالی به زبان انگلیسی صحبت می کند. او از سال ۱۹۸۴ تا ۲۰۲۰ افسر فعال نیروهای مسلح ترکیه بود.
لایل سیمن (; – ) یک ژنرال آمریکایی بود که دوران طولانی نظامی (۱۹۲۸–۱۹۶۵) داشت و در نقش های مختلفی از جمله مهندسی نظامی، مدیر و فرمانده فعالیت داشت. او که در سال ۱۹۲۸ از آکادمی نظامی ایالات متحده فارغ التحصیل شد، برای تیم فوتبال مدرسه بازی می کرد. در اواسط دهه ۱۹۴۰، او در پروژه منهتن، از جمله به عنوان مدیر و فرمانده پروژه Y و به عنوان دستیار لسلی گرووز، مشارکت داشت. سیمن دوران حرفه ای خود را به عنوان فرمانده فورت لئونارد وود (میزوری) به پایان رساند. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان خدمات برجسته (ارتش آمریکا) و نشان ستاره برنزی شده است. اوایل زندگی. سیمن در ۱۵ ژوئیه ۱۹۰۶ در بارابو (ویسکانسین)، ویسکانسین به دنیا آمد. او در جینسویل (ویسکانسین) بزرگ شد و از دبیرستان Janesville فارغ التحصیل شد.
آندری ولودیمیرویچ پاروبی ( (زاده ۳۱ ژانویه ۱۹۷۱ - درگذشته ۳۰ اوت ۲۰۲۵) سیاستمدار اوکراینی بود که در سال ۱۹۹۱ حزب سوسیال-ناسیونال اوکراین را تأسیس کرد و از ۱۴ آوریل ۲۰۱۶ تا ۲۸ اوت ۲۰۱۹ به عنوان رئیس ورخوونا رادا، پارلمان اوکراین خدمت کرد. او پیش از این به عنوان دبیر شورای امنیت و دفاع ملی اوکراین خدمت می کرد. پاروبی در ۳۰ اوت ۲۰۲۵ در لویو مورد اصابت گلوله قرار گرفت و کشته شد. آموزش. در سال ۱۹۹۴ از دانشکده تاریخ دانشگاه لووف فارغ التحصیل شد. او در "رشته علوم سیاسی و جامعه شناسی" در دانشکده تحصیلات تکمیلی دانشگاه ایالتی پلی تکنیک لویو به تحصیلاتش ادامه داد و در سال ۲۰۰۱ فارغ التحصیل شد. شغل. در سال های منتهی به استقلال اوکراین در سال ۱۹۹۱، پاروبی یک فعال استقلال طلب بود و به دلیل سازماندهی تجمعی غیرمجاز در سال ۱۹۸۹ توسط مقامات جمهوری سوسیالیستی شوروی اوکراین دستگیر شد. در سال ۱۹۹۱، او به همراه اوله تیاهنیبوک، حزب سوسیال-ناسیونال اوکراین را تأسیس کرد. این حزب ناسیونالیسم رادیکال را با ویژگی ها و نمادهای نئونازی، از جمله نام خود و علامت شبیه به ولف انجل، ترکیب کرد. طبق گزارش «جویش کرونیکل»، این حزب عضویت را به اوک
راینی های قومی محدود می کرد و مبتنی بر ایدئولوژی فاشیستی هیتلر بود. از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۴، پاروبی رهبری سازمان شبه نظامی میهن پرستان اوکراین را بر عهده داشت. پاروبی در سال ۲۰۰۴ این سازمان ها را ترک کرد. پاروبی در انقلاب نارنجی سال ۲۰۰۴ شرکت داشت. در انتخابات پارلمانی سال ۲۰۰۷، او با رأی مردم به پارلمان اوکراین راه یافت. پیش از آنکه در سال ۲۰۰۷ به عنوان نماینده مجلس ایالتی اوکراین انتخاب شود، نماینده شورای استان لویو بود. در فوریه ۲۰۱۰، پاروبی از پارلمان اروپا خواست تا واکنش منفی خود به تصمیم ویکتور یوشچنکو، رئیس جمهور سابق اوکراین، مبنی بر اعطای عنوان قهرمان اوکراین به استپان باندرا، رهبر سازمان ملی گرایان اوکراین، را مورد تجدیدنظر قرار دهد. در اوایل فوریه ۲۰۱۲، پاروبی به دلیل اختلاف دیدگاه ه حزب «اوکراین ما» را ترک کرد. در سال ۲۰۱۲، او در فهرست حزبی باتکیوشچینا دوباره به پارلمان راه یافت. از دسامبر ۲۰۱۳ تا فوریه ۲۰۱۴، پاروبی فرمانده یورومیدان بود. او نیروهای امنیتی داوطلب را برای معترضان اصلی هماهنگ می کرد. سپس به عنوان دبیر شورای امنیت و دفاع ملی اوکراین منصوب شد. این انتصاب در ۱۶ ژوئن ۲۰۱۴ توسط پترو پوروشنکو
، رئیس جمهور (آن زمان) جدید اوکراین، تأیید شد. پاروبی به عنوان دبیر شورای امنیت و دفاع ملی، از عملیات علیه جدایی طلبان طرفدار روسیه در شرق اوکراین حمایت کرد. در ماه مه ۲۰۱۴، در یک گروه کاری اوکراین-ناتو در بروکسل، پاروبی درخواست کرد که کارشناسان ناتو برای کمک به برنامه ریزی اصلاحات بخش امنیتی و دفاعی اوکراین به اوکراین بیایند. پاروبی در ۷ اوت ۲۰۱۴ از سمت دبیر شورای امنیت و دفاع ملی استعفا داد. او از بیان دلیل این استعفا خودداری کرد و اظهار داشت: «به نظر من اظهار نظر در مورد استعفای من در زمان جنگ غیرقابل قبول است» و او «به کمک به جبهه، عمدتاً گردان های داوطلب، ادامه خواهد داد». رئیس جمهور پوروشنکو در همان روز حکمی مبنی بر برکناری پاروبی امضا کرد. در سپتامبر ۲۰۱۴، پاروبی به عضویت بنیانگذار حزب جدید خود، جبهه خلق، درآمد. در انتخابات اکتبر ۲۰۱۴ اوکراین، او دوباره به عنوان نماینده خلق در فهرست حزبی «جبهه خلق» انتخاب شد. در ۴ دسامبر، او به عنوان معاون رئیس مجلس اعیان انتخاب شد. در انتخابات پارلمانی اوکراین در ژوئیه ۲۰۱۹، پاروبی در فهرست حزب همبستگی اروپا در جایگاه دوم قرار گرفت. این حزب ۲۳ کرسی (در فهرست سراسری حز