Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اده برای تسهیل تجزیه و تحلیل می شود. تراز کردن محتوای داده با تجسمی آشنا، یادگیری و بهره وری تحلیلگر را افزایش می دهد. فرآیند پیمایش توسط کاربر با فراخوانی برای نمایش صفحه به صورت تعاملی، از طریق مشخص کردن برش ها از طریق چرخش و دریل کردن/بالا، گاهی اوقات "تشکل و تاس" نامیده می شود. عملیات متداول عبارتند از برش و مکعب سازی، کلی/جزئی شدن، تا کردن، و دوران. برش عمل انتخاب یک زیرمجموعه مستطیل شکل از یک مکعب با انتخاب یک مقدار واحد برای یکی از ابعاد آن، ایجاد یک مکعب جدید با یک بعد کمتر است. تصویر مقابل یک عملیات برش را نشان می دهد: ارقام فروش تمام مناطق فروش و همه دسته های محصول شرکت در سال های 2005 و 2006 از مکعب داده ها "برش" شده است. عملیات مکعب سازی با اجازه دادن به تحلیلگر برای انتخاب مقادیر خاصی از ابعاد چندگانه، یک زیرمکعب تولید می کند. تصویر مقابل یک عملیات مکعب سازی را نشان می دهد: مکعب جدید ارقام فروش تعداد محدودی از دسته های محصول را نشان می دهد، ابعاد زمان و منطقه همان محدوده قبلی را پوشش می دهد. کلی/جزئی شدن به کاربر اجازه می دهد تا در میان سطوح داده از کلی ترین تا دقیق و جزئی ترین برود. تصویر زیر یک
عملیات را نشان می دهد: تحلیلگر از دسته بندی کلی "تجهیزات حفاظتی در فضای باز" میرود تا ارقام فروش هر محصول را مشاهده کند.تا کردن شامل خلاصه کردن داده ها در طول یک بعد است. قانون خلاصه سازی ممکن است یک تابع تجمیعی باشد، مانند محاسبه مجموع در امتداد یک سلسله مراتب یا اعمال مجموعه ای از فرمول ها مانند "سود = فروش - هزینه". محاسبه توابع جمع آوری عمومی ممکن است هنگام جمع آوری پرهزینه باشد: اگر نمی توان آنها را از سلول های مکعب تعیین کرد، باید از داده های پایه محاسبه شوند، یا آنها را به صورت آنلاین (آهسته) محاسبه کرد یا آنها را برای انتشار احتمالی از قبل محاسبه کرد (فضای بزرگ) . توابع تجمعی که می توان از سلول ها تعیین کرد، به عنوان توابع تجمع تجزیه پذیر شناخته می شوند و امکان محاسبه کارآمد را فراهم می کنند.به عنوان مثال، پشتیبانی از COUNT، MAX، MIN، و SUM در OLAP آسان است، زیرا می توان آنها را برای هر سلول از مکعب OLAP محاسبه کرد و سپس جمع کرد، زیرا در مجموع کلی (یا تعداد و غیره) مجموع جمع های فرعی، اما پشتیبانی از MEDIAN دشوار است، زیرا باید برای هر نمای جداگانه محاسبه شود: میانه یک مجموعه، میانه میانی زیر مجموعه
ها نیست. دوران به تحلیلگر اجازه می دهد تا مکعب را در فضا بچرخاند تا چهره های مختلف آن را ببیند. برای مثال، شهرها را می توان به صورت عمودی و محصولات را به صورت افقی در حین مشاهده داده ها برای یک فصل خاص مرتب کرد. چرخش می تواند محصولات را با دوره های زمانی برای دیدن داده ها در طول زمان برای یک محصول واحد جایگزین کند.تصویر مقابل یک عملیات چرخش را نشان می دهد: کل مکعب چرخانده شده است و چشم اندازی دیگر به داده ها می دهد. تعریف ریاضی. در نظریه پایگاه داده، یک مکعب OLAP یک نمایش انتزاعی از طرح یک رابطه RDBMS است. با توجه به رابطه ای از مرتبه N، طرحی را در نظر بگیرید که X، Y و Z را به عنوان کلید و W را به عنوان صفت باقیمانده در نظر بگیرید.این را به عنوان یک تابع مشخص میکند ، f : (X,Y,Z) → W شاخص های X، Y و Z نشان دهنده محورهای مکعب هستند، در حالی که مقدار W مربوط به عنصر داده ای است که هر سلول مکعب را پر می کند. از آنجایی که دستگاه های خروجی دوبعدی نمی توانند به راحتی سه بعد را مشخص کنند، نمایش "برش" از مکعب داده عملی تر است (ما می گوییم پروژه در مفهوم تحلیلی کلاسیک بردار کاهش ابعاد، نه به معنای SQL، اگرچه این دو عبا
رتند از از نظر مفهومی مشابه) g : (X,Y) → W که ممکن است یک کلید اولیه را سرکوب کند، اما همچنان دارای مقداری اهمیت معنایی است، شاید برشی از نمایش عملکردی سه گانه برای یک مقدار Z معین مورد علاقه. انگیزه پشت نمایشگرهای OLAP به پارادایم گزارش متقاطع از 1980 DBMS و جداول پیشاوندی از 1904 بازمی گردد. مقادیر Y ستون $A را پر می کند. و مقادیر g : ( X, Y ) → W سلولهای منفرد را در تقاطع ستونهای دارای برچسب X و ردیفهای دارای برچسب Y، "جنوب شرقی"، به اصطلاح، از $B$2، با خود $B$2 پر می کند.
لیزا ماریا سینگ (زاده ۲۰ فوریه ۱۹۷۲) یک سیاستمدار سابق استرالیایی است. او از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۹ سناتور تاسمانی بود. او قبلاً عضو مجلس مجلس تاسمانی بود و از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰ نماینده بخش دنیسون بود. سینگ، نوه یک عضو هندو-فیجیایی پارلمان فیجی، اولین زن پارلمان فدرال استرالیا با تبار هندی بود. پس از ترک سیاست، او به عنوان رئیس حمایت از دولت برای بنیاد آزادانه راه بروید کار کرد. او در حال حاضر مدیر عامل مؤسسه هند استرالیا، مرکز دانشگاه ملبورن است که به ترویج حمایت و درک روابط دوجانبه اختصاص دارد. او همچنین معاون سابق رئیس شورای استرالیا هند است. او همچنین عضو شورای مشورتی آسیالینک دانشگاه ملبورن است.
اصطلاح تحلیل زمانبندی در رایانش بی درنگ شامل تجزیه و تحلیل و آزمایش سیستم زمان بندی و الگوریتم های مورد استفاده در برنامه های بی درنگ است. در علوم کامپیوتر، تحلیل زمان بندی بی درنگ شامل ارزیابی، آزمایش و تأیید سیستم های زمان بندی و الگوریتمهای مورد استفاده در عملیات بی درنگ است. برای عملیات مهم، یک سیستم بی درنگ باید برای عملکرد آزمایش و تأیید شود. یک سیستم زمان بندی بی درنگ از زمان بند، ساعت و عناصر سخت افزار پردازشی تشکیل شده است. در یک سیستم بی درنگ، یک فرایند یا کار دارای قابلیت زمان بندی است. وظایف توسط یک سیستم بی درنگ پذیرفته می شوند و بسته به ویژگی الگوریتم زمان بندی طبق مهلت کار مشخص می شوند. مدل سازی و ارزیابی درگیر شدن سیستم زمان بندی بی درنگ با استفاده از تجزیه و تحلیل قابلیت الگوریتم برای رسیدن به یک پایان فرایند است. مهلت به عنوان زمان مورد نیاز برای پردازش یک کار تعریف می شود. به عنوان مثال، در یک الگوریتم زمان بندی بی درنگ می توان یک ضرب الاجل را تا پنج نانو ثانیه تنظیم کرد. در یک عملیات مهم، وظیفه باید در زمان مشخص شده در مهلت (یعنی پنج نانو ثانیه) پردازش شود. یک کار در یک سیستم بی درنگ باید
«نه خیلی زود و نه خیلی دیر» تکمیل شود. زمانی گفته می شود که یک سیستم غیرقابل برنامه ریزی است که وظایف نتوانند مهلت های تعیین شده را برآورده کنند. یک کار را می توان به عنوان یک فرایند دوره ای یا غیردوره ای طبقه بندی کرد. دسته بندی ها. معیارهای یک سیستم بی درنگ را می توان به سخت، محکم یا نرم طبقه بندی کرد. برنامه ریز الگوریتم ها را برای اجرای وظایف بر اساس یک ترتیب مشخص تنظیم می کند. چندین مدل ریاضی برای نمایش یک سیستم زمان بندی وجود دارد، اکثر پیاده سازی های الگوریتم زمان بندی بی درنگ برای اجرای پیکربندی های تک پردازنده یا چند پردازنده مدل سازی می شوند. الگوریتم های زمان بندی چالش برانگیزتر در چند پردازنده ها یافت می شوند. پیاده سازی الگوریتم زمان بندی تک پردازنده در چند پردازنده همیشه امکان پذیر نیست. الگوریتم های مورد استفاده در تحلیل زمان بندی می توانند به عنوان بازدارنده یا غیر بازدارنده طبقه بندی شوند. یک الگوریتم زمان بندی نحوه پردازش وظایف توسط سیستم زمان بندی را تعریف می کند. به طور کلی، در الگوریتم یک سیستم زمان بندی بی درنگ، به هر کار یک شرح، مهلت و یک شناسه (نشان دهنده اولویت) اختصاص داده می شود. ال
گوریتم زمان بندی انتخابی نحوه تخصیص اولویت ها به یک کار خاص را تعیین می کند. یک الگوریتم زمان بندی بی درنگ را می توان به عنوان استاتیک یا پویا طبقه بندی کرد. برای یک زمان بندی ثابت، اولویت های کار پیش از اجرای سیستم تعیین می شوند. یک زمان بندی پویا اولویت های کار را در حین اجرا تعیین می کند. وظایف توسط عناصر سخت افزاری در یک سیستم زمان بندی بی درنگ از محیط محاسباتی پذیرفته شده و در رایانش بی درنگ پردازش می شوند. یک سیگنال خروجی وضعیت پردازش را نشان می دهد. مهلت کار نشان دهنده زمان تعیین شده برای تکمیل هر کار است. همیشه نمی توان مهلت لازم را رعایت کرد؛ بنابراین تأیید بیش از این توسط الگوریتم زمان بندی باید انجام شود. دو مدل مختلف را می توان با استفاده از یک الگوریتم زمان بندی پویا پیاده سازی کرد. مهلت کار را می توان با توجه به اولویت کار (اولین مهلت) اختصاص داد یا با کم کردن زمان پردازش از ضرب الاجل (کمترین سستی) زمان تکمیل برای هر کار را تعیین کرد. ضرب الاجل ها و زمان لازم برای اجرای کار باید از قبل درک شود تا از استفاده مؤثر از زمان های اجرای عناصر پردازش اطمینان حاصل شود. تست و تأیید. تأیید عملکرد و اجرای ی
ک الگوریتم زمان بندی بی درنگ با تجزیه و تحلیل زمان های اجرای الگوریتم انجام می شود. تأیید عملکرد یک زمان بندی بی درنگ مستلزم آزمایش الگوریتم زمان بندی تحت سناریوهای آزمایشی مختلف از جمله بدترین زمان اجرا است. این سناریوهای تست شامل بدترین حالت و موارد نامطلوب برای ارزیابی عملکرد الگوریتم است. محاسبات زمانی مورد نیاز برای تجزیه و تحلیل سیستم های زمان بندی نیاز به ارزیابی الگوریتم در سطح کد دارد. روش های مختلفی را می توان برای آزمایش یک سیستم زمان بندی در یک سیستم بی درنگ به کار برد. برخی از روش ها عبارتند از: تأیید ورودی/خروجی و تجزیه و تحلیل کد. یک روش آزمایش هر یک از شرایط ورودی و انجام مشاهدات خروجی است. بسته به تعداد ورودی ها، این رویکرد می تواند منجر به تلاش زیادی شود. یکی دیگر از روش های سریع تر و مقرون به صرفه تر، رویکرد مبتنی بر ریسک است که در آن ورودی های معرف پراهمیت برای آزمایش انتخاب می شوند. این روش مقرون به صرفه تر است، اما در صورت استفاده از رویکرد نادرست، می تواند نتیجه گیری غیر بهینه در مورد اعتبار سیستم را به همراه داشته باشد. تست مجدد نیازها پس از تغییرات در سیستم زمان بندی به صورت موردی در
نظر گرفته می شود. تست و تأیید سیستم های بی درنگ نباید به تأیید ورودی/خروجی و کدها محدود شود، بلکه در برنامه های در حال اجرا با استفاده از روش های مداخله ای یا غیرمداخله ای نیز انجام می شود. جستارهای وابسته. پیش اجرایی (رایانش)
شکافتن چوب یا شکافتن کُنده ("riving", cleaving) یک تکنیک باستانی است که در نجاری برای ساختن الوار برای ساخت اشیاء چوبی، گاهی سبدبافی و هیزم استفاده می شد. برخلاف اره کردن چوب، در این روش چوب در امتداد الیاف با استفاده از ابزارهایی مانند چکش و گوه، ماول شکافتن، تبر شکافنده، چاقوی کناری یا فری تقسیم می شود.
دارکوب تاج خاکستری گونه ای از پرندگان زیرتیرهٔ Picinae از خانواده دارکوبان (Picidae) و این بومی در غرب مکزیک است.
دارکوب خاکستری ونخودی گونه ای از پرندگان از خانواده دارکوبان (Picidae) است که در برونئی، اندونزی (سوماترا و بورنئو)، مالزی، جنوب میانمار و جنوب تایلند یافت می شود، اما در سنگاپور منقرض شده است. زیستگاه طبیعی آن جنگل های پهن برگ نمناک استوایی یا نیمه گرمسیری جلگه ای و کوهستانی است.
دارکوب سرسفید یک دارکوب غیرکوچنده است که در جنگل های کاج کوه های غرب آمریکای شمالی زندگی می کند.
ام پی وی تهران نام خودروی سفارشی آلمانی است که در سال ۱۹۷۲ میلادی (۱۳۵۱ خورشیدی) ساخته شده است. این خودرو، نماد اختصاصی همکاری میان سه خودروساز آلمانی، یعنی مرسدس بنز، پورشه و فولکس واگن و احتمالا تنها تلاش توسعه ای مشترک این سه خودرو ساز است. این خودروی مخصوص مسابقات صحرایی، به سفارش صدراعظم وقت آلمان، ویلی برانت تولید و توسط سفیر وقت آلمان در تهران به مناسبت جشن تولد 12 سالگی رضا پهلوی، ولیعهد ایران به وی هدیه داده شد. این خودرو در حال حاضر در مالکیت بنیاد مستضعفان انقلاب اسلامی بوده و به همراه سایر خودروهای خاص در موزه ملی خودرو ایران به نمایش درآمده است. نام این خودرو برگرفته از حروف ابتدایی نام سه خودروساز دخیل در تولید آن به همراه تهران به عنوان شهر محل سفارش آن است. این خودرو مجهز به پیشرانه چهار سیلندر با توان ۸۰ اسب بخار بوده و حداکثر سرعت ۱۷۰ کیلومتر بر ساعت است. از آنجا که رضا پهلوی این خودرو را در سن ۱۲ سالگی هدیه گرفته، لذا خودرو مجهز به دو کلید نقره ای و طلایی است. کلید نقره ای محدودیت سرعت ۳۰ کیلومتر بر ساعت را به دلایل ایمنی رقم می زند و فقط با کلید طلایی امکان رسیدن به حداکثر سرعت ۱۷۰ کیلومر
بر ساعت فراهم می گردد.این خودرو نماد تعامل میان سیاست و نوآوری در صنعت خودروسازی در زمان خود است.
در علوم کامپیوتر نظری، مدار یک مدل محاسباتی است که در ان مقادیر ورودی از طریق دنباله ای از دروازه ها ادامه می یابد که هر کدام یک تابع را محاسبه می کنند. مدارهایی از این نوع یک تعمیم از مدارهای بولی و یک مدل ریاضی برای مدارهای منطقی دیجیتال ارائه می دهند. مدارها توسط دروازه هایی که در انها وجود دارد و مقادیری که دروازه ها می توانند تولید کنند تعریف می شوند. به عنوان مثال، مقادیر در یک مدار بولی مقادیر بولی هستند و مدار شامل اتصال، جدایی و دروازه های نفی است. مقادیر در یک مدار صحیح مجموعه ای از اعداد صحیح هستند و دروازه ها اتحاد مجموعه، تقاطع مجموعه و مجموعه مکمل و همچنین جمع و ضرب عملیات حسابی را محاسبه می کنند. تعریف رسمی. ک مدار یک سه گانه است formula_1 ، جایی که واژه شناسی. به گیت های درجه صفر "ورودی" یا "برگ" می گویند. به گیت های خارج از درجه 0 "خروجی" می گویند. اگر لبه ای از دروازه وجود داشته باشد formula_9 بسوی دروازه formula_10 در نمودار formula_11 سپس formula_10 "فرزند" ان نامیده می شود formula_9 . ما فرض می کنیم که نظمی در رئوس نمودار وجود دارد، بنابراین می توانیم از آن صحبت کنیم formula_14 فرزند یک د
روازه وقتی formula_14 کمتر از درجه بیرونی دروازه است. "اندازه" یک مدار تعداد گره های یک مدار است. "عمق یک دروازه" formula_9 طول طولانی ترین مسیر در formula_11 است شروع در formula_9 تا یک دروازه خروجی به طور خاص، دروازه های خارج از درجه 0 تنها دروازه های عمق 1 هستند. "عمق یک مدار" حداکثر عمق هر دروازه است. ارزیابی. ارزش دقیق formula_19 از یک دروازه formula_9 با درجه ی formula_6 و برچسب زدن formula_22 به صورت بازگشتی برای همه گیت ها تعریف می شود formula_9 . formula_24 مقدار مدار مقدار هر یک از دروازه های خروجی است.
اینابا ماساتوشی ؛ ۱۶۰۳ – ۲۸ اکتبر ۱۶۷۶ میلادی) سامورایی در دوره ادو اهل ژاپن بود. اینابا ماساتوشی پنجمین پسر اینابا ماساناری و همچنین دومین پسر کاسوگا نو تسوبونه، دایه شوگون توکوگاوا ایه میتسو بود. او برادر اینابا ماساکاتسو و اینابا ماساتسوگو بود.
در سیستم های کامپیوتری ،توکن دسترسی حاوی اعتبارنامه های امنیتی برای یک (login session)به سیستم است و کاربر ،گروه های کاربر ،امتیازات کاربر و در برخی موارد ،یک برنامه خاص را شناسایی میکند.در برخی موارد، ممکن است از شما توکن دسترسی(مثلا ۴۰ کاراکتر تصادفی) برای ورود خواسته شود به جای رمز عبور معمولی(بنابراین باید به صورت محرمانه مانند رمز عبور نگه داری شود.) بررسی اجمالی. توکن دسترسی یک شی است که هویت امنیتی یک فرآیند یا رشته را در بر می گیرد(کپسوله کردن). یک توکن برای گرفتن تصمیم امنیتی و ذخیره اطاعات غیر قابل دستکاری درباره چند موجودیت سیستم استفاده می شود.در حالی که یک توکن به طور کلی برای نشان دادن اطلاعات امنیتی استفاده می شود، قادر است داده های اضافی و بدون شکل را نیز که در هنگام ایجاد توکن قابل پیوست است، در خود نگه دارد. توکن ها می توانند بدون نیاز به امتیاز ویژه ای تکثیر شوند، به عنوان مثال برای ایجاد یک توکن جدید با سطح دسترسی پایین تر به منظور محدود کردن دسترسی یک برنامه راه اندازی شده. یک توکن دسترسی توسط ویندوز زمانی استفاده می شود که یک فرآیند یا رشته تلاش می کند با اشیائی که دارای توصیف گرهای امنی
تی هستند (اشیاء قابل حفاظت)، تعامل داشته باشد. در ویندوز، یک توکن دسترسی توسط از نوع توکن نشان داده می شود. توکن دسترسی توسط سرویس ثبت ورود وقتی ایجاد می شود که یک کاربر به سیستم وارد می شود و اعتبارنامه های ارائه شده توسط کاربر در مقابل پایگاه داده احراز هویت تایید می شوند. پایگاه داده احراز هویت شامل اطلاعات اعتباری است که برای ساخت توکن اولیه برای جلسه ورود لازم است، از جمله شناسه کاربر، شناسه گروه اصلی، تمام گروه های دیگری که کاربر عضو آن ها است و اطلاعات دیگر. توکن به فرآیند اولیه ای که در جلسه کاربر ایجاد می شود پیوست می شود و توسط فرآیندهای بعدی که توسط فرآیند اولیه ایجاد می شوند به ارث می رسد. هر زمان که چنین فرآیندی دسترسی به هر منبعی که کنترل دسترسی فعال دارد را باز می کند، ویندوز داده های موجود در توصیف گر امنیتی شیء هدف را با محتوای توکن دسترسی موثر فعلی تطبیق می دهد. نتیجه این ارزیابی بررسی دسترسی، نشانه ای از این است که آیا دسترسی مجاز است و در صورت مجاز بودن، چه عملیاتی (خواندن، نوشتن/تغییر و غیره) برنامه فراخوانی مجاز به انجام آن ها است. انواع توکن ها. دو نوع توکن وجود دارد: توکن اصلی توکن های
اصلی فقط می توانند به فرآیندها مرتبط شوند و نماینده موضوع امنیتی یک فرآیند هستند. ایجاد توکن های اصلی و ارتباط آن ها با فرآیندها هر دو عملیات دارای امتیاز هستند و نیاز به دو امتیاز مختلف در نام جداسازی امتیازی دارند - سناریوی معمول این است که سرویس احراز هویت توکن را ایجاد می کند و یک سرویس ورود آن را به پوسته سیستم عامل کاربر مرتبط می کند. فرآیندها ابتدا یک کپی از توکن اصلی فرآیند والد خود را به ارث می برند. توکن جانشینی جانشینی یک مفهوم امنیتی است که در ویندوز NT پیاده سازی شده و به یک برنامه سرور اجازه می دهد تا به طور موقت "مشتری" باشد از نظر دسترسی به اشیاء ایمن. جانشینی چهار سطح ممکن دارد: ناشناس، که به سرور دسترسی یک کاربر ناشناس/ناشناس را می دهد؛ احراز هویت، که به سرور اجازه می دهد هویت مشتری را بررسی کند ولی از آن هویت برای دسترسی به اشیاء استفاده نکند؛ جانشینی، که به سرور اجازه می دهد به نمایندگی از مشتری عمل کند؛ و واگذاری، همانند جانشینی اما به سیستم های راه دور که سرور به آن ها متصل می شود (از طریق حفظ اعتبارنامه ها) گسترش می یابد. مشتری می تواند حداکثر سطح جانشینی (در صورت وجود) موجود برای سرور
را به عنوان یک پارامتر اتصال انتخاب کند. واگذاری و جانشینی عملیات دارای امتیاز هستند (جانشینی در ابتدا نبود، اما بی توجهی تاریخی در پیاده سازی API های مشتری که نتوانستند سطح پیش فرض را به "احراز هویت" محدود کنند، اجازه داد یک سرور بدون امتیاز یک مشتری با امتیاز را به طور ناخواسته جانشینی کند، که نیاز به آن را ایجاد کرد). توکن های جانشینی فقط می توانند به مرتبط شوند و نماینده موضوع امنیتی یک فرآیند مشتری هستند. توکن های جانشینی معمولاً به طور ضمنی توسط مکانیزم های مانند DCE ، و ایجاد و به رشته فعلی مرتبط می شوند. محتویات یک توکن. توکن ترکیبی از بخش های مختلف،عبارتند از:
طرح اثرانگشت رابین (یا اثرانگشت چند جمله ای) روشی برای اجرای اثرانگشت با استفاده از چند جمله ای ها بر روی یک میدان محدود است. این روش توسط مایکل او. رابین پیشنهاد شد. طرح. با فرض پیام n-بیتی "m"0...,"m"n-1، آن را یک چند جمله ای از درجه n-1 بر روی میدان متناهی GF(2) در نظر می گیریم. یک چند جمله ای غیرقابل تجزیه (irreducible polynomial) p(x) از درجه k بر روی GF(2) را به طور تصادفی انتخاب می کنیم و اثرانگشت پیام m را باقیمانده r(x) تقسیم f(x) بر p(x) روی میدان متناهی GF(2) تعریف می کنیم که هم می توان یک چند جمله ای از درجه k-1 در نظر گرفت و هم یک عدد k-بیتی. کاربردها. از اثر انگشت های رابین در اکثر پیاده سازی های الگوریتم Rabin–Karp استفاده می شود. فایل سیستم شبکه با پهنای باند کم (LBFS) از MIT از اثر انگشت های رابین برای پیاده سازی بلوک های غیرقابل شیفت با اندازه متغیر استفاده می کند. ایده اصلی این است که فایل سیستم، هش رمزنگاری هر بلوکرا در یک فایل محاسبه می کند. برای صرفه جویی در انتقالات بین کلاینت و سرور، آن ها چک سام های خود را مقایسه می کنند و فقط بلوک هایی را که چک سام های آن متفاوت است را منتقل می کنند.
اما یکی از مشکلات این است که اگر از بلوک های با اندازه ثابت (مثلاً ۴ کیلوبایت) استفاده شود یک ورودی در ابتدای فایل باعث تغییر هر چک سام می شود. بنابراین بلوک ها را نه بر اساس یک آفست خاص بلکه بر اساس برخی ویژگی های محتوای بلوک انتخاب می کنیم. LBFS این کار را با کشیدن یک پنجره ۴۸ بایتی بر روی فایل و محاسبه اثر انگشت رابین هر پنجره انجام می دهد. زمانی که ۱۳ بیت پایین اثر انگشت صفر است، LBFS آن ۴۸ بایت را به عنوان یک نقطه شکست نامیده و بلوک فعلی را پایان می دهد و بلوک جدیدی را شروع می کند. از آنجایی که خروجی اثر انگشت های رابین شبه تصادفی است، احتمال اینکه هر ۴۸ بایت یک نقطه شکست باشد formula_2 (1 در 8192) است. این به بلوک های غیرقابل شیفت با اندازه متغیر منجر می شود. از هر تابع هشی می توان برای تقسیم یک فایل بلند به بلوک استفاده شود (به شرطی که یک تابع هش رمزنگاری برای پیدا کردن چک سام هر بلوک استفاده شود): اما اثر انگشت رابین یک هش چرخشی کارآمد است، زیرا زمانی که مناطق A و B همپوشانی دارند، می توان در محاسبه اثر انگشت رابین منطقه B از برخی محاسبات اثر انگشت رابین منطقه A استفاده کرد. توجه داشته باشید که این م
سئله مشابه مسئله ای است که در آرسینک (rsync) با آن مواجه می شوید.
اینابا ماساتسوگو ؛ ۱۵۹۱ – ۲۷ ژوئن ۱۶۲۸ میلادی) هاتاموتو در دوره ادو اهل ژاپن بود. پسر ارشد اینابا ماساناری از همسر اولش دختر اینابا شیگه میچی بود که زودهنگام درگذشته بود. پس از مرگ همسر اول ماساناری با کاسوگا نو تسوبونه دایه شوگون توکوگاوا ایه میتسو ازدواج کرد. برادر او اینابا ماساکاتسو نام داشت.
Video Core Next نام تجاری برای سخت افزاری اختصاصی است. این یک خانواده از برای رمزگذاری و رمزگشایی ویدیو است و از زمانی که منتشر شد، در ژانویه 2018 در و های AMD تعبیه شده است. پیش زمینه. Video Core Next جانشین AMD برای هر دو طرح و است که به ترتیب شتاب دهنده های سخت افزاری برای رمزگشایی و رمزگذاری ویدیو هستند. می توان از آن برای رمزگشایی، رمزگذاری و ("همگام سازی") جریان های ویدئویی استفاده کرد، به عنوان مثال، یک یا به فرمت مناسب، برای مثال، یک .بر خلاف رمزگذاری ویدئو در یک CPU یا ، Video Core Next یک هسته سخت افزاری اختصاصی روی قالب پردازنده است. این امکان پردازش ویدئویی با قدرت کارآمدتری را فراهم می کند. ویژگی ها. همه نسخه های VCN پشتیبانی می کنند: Decode، Decode، AVC Encode/Decode، (H.265) Encode/Decode، و Decode. رنگ 10 بیتی در قالب P010 پشتیبانی می شود. VCN 1.0 تا رزولوشن 4K را پشتیبانی می کند.VCN 2.0 و بالاتر از 8K پشتیبانی می کند. پشتیبانی از روش های کدگذاری H.264 و H.265 بین نسل ها متفاوت است (به زیر مراجعه کنید). Decode تا VCN 3.0.33 پشتیبانی می شود. VCN 2.0 با محصولات Navi و APU Renoir پیاده سازی شده ا
ست. مجموعه ویژگی ها مانند VCN 1.0 باقی می ماند. VCN 3.0 با محصولات Navi 2 پیاده سازی شده است. VCN 3.0 فریم های H.264 B را پیاده سازی می کند که در 2.0 وجود داشت اما با VCE 3.0 خارج شد. VCN 4.0 کد AV1 را اضافه می کند. کیفیت H.264 با VCN 4.0 (به عنوان بخشی از RDNA 3) در مقایسه با نسل های قبلی بالاتر است، اما همچنان از کدک های سخت افزاری اینتل و انویدیا عقب است. هیچ پشتیبانی برای رمزگذاری یا رمزگشایی در YUV422 و YUV444 در H.264 و H.265 وجود ندارد. کیفیت. AMD VCN در مقایسه با محصولات اینتل و انویدیا کیفیت کلی () پایین تری دارد. قاب B فاصله را کم می کند، اما آن را از بین نمی برد. با فعال کردن پیش تجزیه و تحلیل نیز، این شکاف تقریبا بسته شده است. با وجود عدم پشتیبانی از فریم B، H.265 کیفیت بهتر () و سرعت تقریباً یکسانی را برای همان میزان بیت در مقایسه با H.264 در VCN 2.0، 3.0 و 4.0 ارائه می کند. جستار های وابسته. فناوری های سخت افزاری ویدئویی Nvidia AMD intel Qualcomm
تکنولوژی فرضی یا فناوری فرضی فناوری ای است که هنوز وجود ندارد اما ممکن است در آینده وجود داشته باشد. این مقاله، نمونه هایی از فناوری هایی را ارائه می دهد که به عنوان فرضیه مطرح شده اند یا پیشنهاد شده اند، اما هنوز توسعه نیافته اند. نمونه ای از فناوری فرضی، دورنوردی می باشد. هوش مصنوعی عمومی. هوش مصنوعی عمومی (AGI) یک هوش مصنوعی فرضی است که توانایی یادگیری شبه انسان را نشان می دهد. هوش مصنوعی عمومی، ماشینی است که می تواند همه فعالیت های انسانی را با کارایی یک ماشین انجام دهد. این ماشین، هدف اولیه تحقیقات هوش مصنوعی و موضوعی رایج در میان نویسنده های داستان های علمی-تخیلی و آینده پژوه ها می باشد. هوش مصنوعی عمومی، به عنوان هوش مصنوعی قوی،هوش مصنوعی کامل یا هوش مصنوعی دارای توانایی انجام "عمل هوشمند عمومی" نیز نامیده می شود.هوش مصنوعی عمومی با ویژگی هایی مانند هوشیاری، احساس، خردمندی، و خودآگاهی، مرتبط است که در موجودهای زنده مشاهده می شوند. بارگذاری ذهن. تقلید کل مغز (WBE) یا بارگذاری ذهن (گاهی اوقات کپی کردن ذهن یا انتقال ذهن نامیده می شود)، فرآیند فرضی کپی کردن محتوای ذهنی (شامل حافظه بلند مدت و "خود") از یک ب
ستر خاص مغز و کپی کردن آن در دستگاه محاسباتی یا ذخیره سازی مانند شبکه عصبی مصنوعی دیجیتال، آنالوگ، شبکه عصبی مصنوعی مبتنی بر کوانتوم یا مبتنی بر نرم افزار می باشد. سپس، دستگاه محاسباتی می تواند یک مدل شبیه سازی از پردازش اطلاعات مغز را اجرا کند، به گونه ای که اساساً به همان روش مغز اصلی (یعنی غیرقابل تشخیص از مغز برای همه اهداف مرتبط) و تجربه داشتن یک ذهن هوشیار، پاسخ دهد. بارگذاری ذهن، به طور بالقوه ممکن است با حداقل دو روش انجام شود: کپی و انتقال، یا جایگزینی تدریجی نورون ها. در روش اول، بارگذاری ذهن، بوسیله اسکن و نقشه برداری از ویژگی های برجسته یک مغز بیولوژیکی، و سپس با کپی کردن، انتقال و ذخیره آن حالت اطلاعات در یک سیستم کامپیوتری یا دستگاه محاسباتی دیگر انجام می شود. ذهن شبیه سازی شده می تواند در یک واقعیت مجازی یا دنیای شبیه سازی شده باشد که توسط یک مدل شبیه سازی بدن سه بُعدی آناتومیک پشتیبانی می شود. از سوی دیگر، ذهن شبیه سازی شده می تواند در رایانه ای داخل (یا متصل به) یک ربات انسان نما یا یک بدن بیولوژیکی ساکن شود. پرواز فضایی. شکل های زیادی از پرواز فضایی پیشنهاد شده اند که تاکنون توسعه نیافته اند
، اما تصور می شود امکان پذیر باشند. برخی از آنها، مانند آسانسور فضایی در حال توسعه فعال هستند. سایرین، مانند پروژه اریون (Orion)، یک سیستم پیش رانش بمب هسته ای، تمرین های کاملاً کاغذی هستند. همانطور که به وقوع پیوست، تصور می شود که اُریون، با فناوری موجود، کاملاً قابل دستیابی باشد (موانع، بیشتر محیطی و سیاسی هستند تا اینکه، موانع فناوری باشند)، در حالیکه آسانسور فضایی، به توسعه موادی با مقاومت ویژه بسیار بالا برای کابل بستگی دارد. آسانسور فضایی. آسانسور فضایی، نوع پیشنهادی سیستم حمل و نقل فضایی است. جزء اصلی آن، یک کابل نوار مانند (موسوم به مهارکننده) است که از سطح سیاره یا نزدیک آن شروع می شود و تا فضا ادامه می یابد. این سیستم، طراحی شده است تا بدون استفاده از راکت های بزرگ، امکان حمل و نقل وسیله نقلیه در طول کابل را به طور مستقیم به فضا یا مدار فراهم کند. یک آسانسور فضایی مبتنی بر زمین، شامل کابلی است که یک سر آن، به سطح نزدیک استوا متصل است و سر دیگر آن، به فضایی فراتر از مدار زمین ثابت (ارتفاع 35800 کیلومتر) متصل است. نیروهای رقیب گرانش، که در انتهای پایین تر، قوی تر هستند، و نیروی گریز از مرکز به سمت بیر
ون/بالا، که در انتهای بالایی، قوی تر است، باعث می شود کابل تحت کشش باقی بماند، و در یک موقعیت منفرد روی زمین، ساکن بماند. پس از استقرار، مهارکننده، بارها و بارها با وسایل مکانیکی به مدار صعود می کرد، و برای بازگشت به سطح، از مدار فرود می آمد. با گرانش نسبتا قوی ای که بر روی زمین وجود دارد، فناوری کنونی، قادر به تولید مواد مهارکننده ای نیست که به اندازه کافی قوی و سبک باشند تا یک آسانسور فضایی بسازند. با این حال، مفاهیم اخیر برای یک آسانسور فضایی، به دلیل برنامه های آنها برای استفاده از نانولوله های کربنی یا مواد مبتنی بر نانولوله نیترید بور به عنوان عنصر کششی در طراحی مهارکننده، قابل توجه هستند. قلاب فضایی (اسکای هوک) دوار. قلاب فضایی دوار، یا مهارکننده تبادل تکانه، ایده ای است که مرتبط با مفهوم آسانسور فضایی می باشد. یکی از چندین کاربرد پیشنهادی مهارکننده های فضایی است که شامل برخی سیستم های پیش رانش می شود. مهارکننده، از یک وسیله نقلیه مدارگرد سنگین، چرخانده می شود، به طوری که انتهای دور، با یک ایستگاه بارانداز، به صورت دوره ای وارد جو زمین می شود. با زمان بندی مناسب، یک هواپیمای سریع می تواند در مدت کوتاهِ