Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بنای یادبود هِرمان () بنایی است واقع در جنوب غربی دتمولت در ناحیهٔ لیپه، در آلمان. این بنا بر روی تپه ای پوشیده از جنگل که گاهی به آن "توتبورگ" یا "توت" نیز گفته می شود (ارتفاع ۳۸۶ متر) در رشته کوه توتبورگ قرار دارد. بنای یادبود در داخل بقایای یک دژ حلقوی واقع شده است. این بنای یادبود بین سال های ۱۸۳۸ تا ۱۸۷۵ ساخته شده تا از سردار جنگی کروسکی به نام آرمینیوس (در آلمانی، "هرمان") و پیروزی او بر رومی ها در نبرد جنگل توتبورگ در سال ۹ میلادی یاد کند. زمانی که مجسمه ساخته شد، محل آن باور می شد که نزدیک به محل اصلی نبرد بوده است، اگرچه امروزه کارشناسان معتقدند احتمال بیشتری وجود دارد که نبرد در نزدیکی کالکریزه، حدود ۱۰۰ کیلومتر شمال غربی این منطقه رخ داده باشد.
دو مرد کنار دریا نقاشی ای است از کاسپار داوید فریدریش که برای اولین بار در نمایشگاهی که توسط آکادمی هنرهای زیبای درسدن در سال ۱۸۱۷ برگزار شد به نمایش گذاشته شد و از آنجا توسط نمایندهٔ ماریا ریختر از برلین خریداری گردید. این اثر برای نخستین بار در فهرست های نگارخانهٔ ملی در سال ۱۹۳۶ با شمارهٔ A II 884 (یا NG H 5) ظاهر شد. این نقاشی تا سال ۱۹۶۷ در کاخ شارلوتنبورگ به نمایش گذاشته می شد و از سال ۱۹۸۶ تا ۲۰۰۱ در بال غربی کاخ کنوبلسدورف آویخته بود. از سال ۲۰۰۱ تاکنون در نگارخانهٔ ملی کهن در برلین به نمایش گذاشته می شود.
عزیزم عزیزم فیلمی هندی محصول سال ۱۹۷۷ و به کارگردانی گوگی آناند است. در این فیلم بازیگرانی همچون دو آناند، زینت امان، محمود علی، هلن، نادره و دورگا کوته ایفای نقش کرده اند.
داستان فیلمی هندی محصول سال ۱۹۷۲ و به کارگردانی بالدو راج چوپرا است. در این فیلم بازیگرانی همچون دیلیپ کومار، شارمیلا تاگور، بیندو، پریم چوپرا و آی.اس. جوهر ایفای نقش کرده اند.
سیاهک سرخاکستری گونه ای رایج از ریزسهرگان است که در آفریقا یافت می شود. میزان وقوع جهانی آن ۳٬۷۰۰٬۰۰۰ کیلومتر ۲ برآورد می شود. این گونه در سراسر جنگل های بارانی گرمسیری آفریقا گسترده است. وضعیت این گونه در وضعیت کمترین نگرانی ارزیابی می شود.
آلاچیق نقاشی ای رنگ روغن روی بوم از کاسپار داوید فریدریش است که در سال ۱۸۱۸ خلق شده و اکنون در پیناکوتک نو در مونیخ نگهداری می شود. فریدریش این اثر را به یوهان کریستیان فینیلیوس از گرایفسوالت هدیه داده بود و تا سال ۱۸۴۸ این اثر در مالکیت پسر فینیلیوس، هرمان فینیلیوس، در همان شهر گرایفسوالت بوده است. هرمان این اثر را به خواهرش فریدریکه بوتز سپرد که او نیز آن را به پل هانوو (۱۹۰۹–۱۹۳۶) واگذار کرد. این نقاشی در سال ۱۹۴۴ به دلیل شرایط جنگی گم شد. این نقاشی ظاهراً در سال ۱۹۹۴ توسط جوانی از یک فروشندهٔ آثار هنری در کراکوف خریداری شده و در وضعیت کثیف به جلسهٔ مشاورهٔ موزهٔ پیناکوتک نو در مونیخ آورده شده است. امضای خیالی اولیه تشخیص قطعی اثر را دشوار کرده بود. در سال ۱۹۹۵، "آلاچیق" که به فریدریش نسبت داده می شد توسط «انجمن پیناکوتک» از «مالکیت خصوصی» به گفتهٔ مدیر کل وقت مجموعه های هنری دولتی باواریا، یوهان جورج فون هوهن زولرن، با «قیمت مناسبی» خریداری شد. از آن زمان، این اثر پس از مرمت در مجموعهٔ پیناکوتک نو نگهداری می شود؛ و برای اولین بار پس از ۱۸۰ سال از تاریخ تخمینی خلق آن، در ۲۴ ژوئیهٔ ۱۹۹۸ به نمایش عمومی درآمد
سیاهک سینه سفید یک سیاهک بسیار کوچک با ظاهری نسبتاً شبیه به نوک مومی است، کلاه و دم سیاه در تضاد با پشت و بال های قهوه ای و زیرتنه سفید. هر دو جنس نر و ماده شبیه هم هستند اما تاج، دم و کفل ماده های نابالغ قهوه ای تر است. این گونه در سراسر جنگل های بارانی گرمسیری آفریقا گسترده است. میزان وقوع جهانی آن ۲٬۷۰۰٬۰۰۰ کیلومتر ۲ برآورد می شود. وضعیت این گونه توسط IUCN در رده کمترین نگرانی ارزیابی شده است.
سیاهک سینه بلوطی گونه ای رایج از ریزسهرگان است که در آفریقا یافت می شود. میزان وقوع جهانی آن ۳٬۰۰۰٬۰۰۰ کیلومتر ۲ برآورد می شود. سیاهک سینه بلوطی در جنگل های نیمه گرمسیری/گرمسیری (دشت)، جنگل های حرا و بوته زارهای جنگل های بارانی گرمسیری آفریقا زندگی می کند. وضعیت این گونه در وضعیت کمترین نگرانی ارزیابی می شود.
سهره پیشانی روشن گونه ای رایج از ریزسهرگان است که در آفریقا یافت می شود. میزان وقوع جهانی آن حدود ۲٬۵۰۰٬۰۰۰ کیلومتر ۲ برآورد می شود. این گونه در سراسر جنگل های بارانی گرمسیری آفریقا گسترده است. اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) این گونه را در رده کمترین نگرانی طبقه بندی کرده است.
کنار دریا زیر نور ماه نقاشی رنگ روغن روی بوم از کاسپار داوید فریدریش است که در سال ۱۸۱۸ خلق شده است. این اثر اکنون در لوور (RF 2000-3) نگهداری می شود و در سال ۲۰۰۰ توسط انجمن دوستان لوور به موزه اهدا شد و هم اکنون در اتاق E در طبقهٔ دوم بال ریشلیو به نمایش گذاشته شده است. این دومین اثر فریدریش است که پس از "درخت زاغ ها" در سال ۱۹۷۵ توسط این موزه خریداری شده است. این اثر اواخر اوت ۱۸۱۸ پس از بازگشت هنرمند به درسدن، جایی که زندگی می کرد، از ماه عسلش در سواحل دریای بالتیک آلمان که در آنجا بزرگ شده بود، خلق شد. این نقاشی برگرفته از مطالعات منظره ای است که او در آنجا انجام داده بود، به ویژه در گرایفسوالت و روگن. در طول همان اقامت، او همچنین طرح "مطالعهٔ کشتی ها نزدیک ویرو" را در ۳۱ ژوئیه کشید که مستقیماً به خلق این نقاشی منجر شد.
دیرینه هنر یا پارینه هنر (Paleoart وهمچنین با املای palaeoart , paleo-art یا paleo art) هر اثر هنری اصیلی است که تلاش می کند تا زندگی پیشاتاریخ را بر اساس شواهد علمی به تصویر بکشد. آثار دیرینه هنر ممکن است بازنمایی بقایای فسیلی یا تصاویر تصوری از جانداران زنده و اکوسیستم آنها باشد. در حالی که دیرینه هنر به طور معمول به عنوان اطلاعات علمی تعریف می شود، اغلب اساس تصویرهای جانوران پیشاتاریخ در فرهنگ عامه است که به نوبه خود بر درک عمومی از این موجودات تأثیر می گذارد و علاقه به آنها را تشویق می کند. کلمه دیرینه هنر نیز به معنای غیررسمی به عنوان نامی برای هنر پیشاتاریخ، اغلب نقاشی های غارها استفاده می شود.
بایگانی سیاره (، ) یا آرشیو سیاره پروژه ای بود که از سال ۱۹۰۸ تا ۱۹۳۱ برای عکاسی از فرهنگ های سراسر جهان انجام شد. این پروژه توسط بانکدار فرانسوی آلبر کان حمایت مالی می شد و منجر به ۱۸۳۰۰۰ متر فیلم و ۷۲۰۰۰ عکس رنگی از ۵۰ کشور شد. این پروژه که با سفری به دور دنیا توسط کان به همراه راننده اش آغاز شد، گسترش یافت و شامل سفرهایی به برزیل، مناطق روستایی اسکاندیناوی، بالکان، آمریکای شمالی، خاورمیانه، آسیا و غرب آفریقا و سایر مقاصد شد و وقایع تاریخی مانند پیامدهای جنگ دوم بالکان، جنگ جهانی اول در فرانسه و جنگ استقلال ترکیه را مستند کرد. این پروژه از باورهای بین الملل گرایانه و صلح طلبانه کان الهام گرفته شده بود. این پروژه در سال ۱۹۳۱ پس از آنکه کان بیشتر ثروت خود را در سقوط بازار سهام ۱۹۲۹ از دست داد، متوقف شد. از سال ۱۹۹۰، این مجموعه توسط موزه آلبر-کان اداره می شود و بیشتر تصاویر آن به صورت آنلاین در دسترس هستند. تاریخچه. در نوامبر ۱۹۰۸، آلبر کان، یک بانکدار فرانسوی از یک خانواده یهودی که با سفته بازی در بازارهای نوظهور ثروتی به دست آورده بود، به همراه راننده اش، آلفرد دوترتر، راهی یک سفر دور دنیا شد. دوترتر با استف
اده از تکنیکی به نام برجسته نمایی از مکان هایی که بازدید می کردند عکس می گرفت، که در بین مسافران محبوب بود زیرا صفحه عکاسی آن کوچک بود و به سرعت شاتر کوتاهی نیاز داشت. او همچنین یک دوربین فیلمبرداری پته و چند صد صفحه رنگی داشت. آنها ابتدا در نیویورک توقف کردند و سپس به آبشار نیاگارا و شیکاگو رفتند. پس از اقامتی کوتاه در اوماها (نبراسکا)، دوترتر و کان به کالیفرنیا رفتند، جایی که دوترتر تصاویری از ویرانه های زمین لرزه ۱۹۰۶ سان فرانسیسکو را ثبت کرد. در ۱ دسامبر، این دو سوار بر یک کشتی بخار به یوکوهاما در ژاپن رفتند. در مسیر، آنها نوزده ساعت را در توقفی در هونولولو گذراندند. آنها در ۱۲ دسامبر از خط روزگردان عبور کردند و شش روز بعد به یوکوهاما رسیدند. پس از ژاپن، سفر آنها در آسیا آنها را از طریق چین، سنگاپور و سری لانکا طی کرد. کان وقتی به فرانسه بازگشت، دو عکاس حرفه ای به نام های استفان پاسه و آگوست لئون را استخدام کرد که احتمالاً دومی در سال ۱۹۰۹ در سفری به آمریکای جنوبی با کان همراه بوده است که در آن از ریو دو ژانیرو و پتروپولیس به صورت رنگی عکس برداری شد. از دیگر سفرهای اکتشافی اولیه می توان به بازدید لئون از
مناطق روستایی نروژ و سوئد در سال ۱۹۱۰ اشاره کرد. «آرشیو سیاره» رسماً در سال ۱۹۱۲ آغاز شد، زمانی که کان، جغرافیدان ژان برونه را در ازای دریافت یک کرسی در کالج فرانسه که توسط کان اعطا شده بود، برای مدیریت این پروژه منصوب کرد. استریوگرافی با فرآیند اتوکروم جایگزین شد که منجر به عکس های رنگی می شد اما به زمان نوردهی طولانی نیاز داشت و فیلمها اضافه شدند. کان این پروژه را به عنوان "فهرستی از سطح کره زمین که توسط انسان ساکن و توسعه یافته است، همانطور که در آغاز قرن بیستم خود را نشان می دهد" تصور می کرد، و امیدوار بود که این پروژه آرمان های بین الملل گرایانه و صلح طلبانه او را پیش ببرد و همچنین فرهنگ های در حال ناپدید شدن را مستند کند. فیلسوف هنری برگسون، دوست نزدیک کان، تأثیر زیادی بر پروژ] داشت. در سال ۱۹۱۲، پاسه به چین (اولین مأموریت رسمی پروژه) و مراکش اعزام شد، در حالی که برونه به همراه لئون به بوسنی-هرزگوین و سپس در سال ۱۹۱۳ به مقدونیه رفت. این سفر اکتشافی با جنگ دوم بالکان قطع شد. هنگامی که جنگ پایان یافت، پاسه برای مستندسازی پیامدهای آن به این منطقه سفر کرد. لئون، عکاس باسابقه این پروژه، در سال ۱۹۱۳ دو سفر به
بریتانیای کبیر داشت و از لندن مکان های دیدنی مانند کاخ باکینگهام و کلیسای جامع سنت پل و همچنین صحنه هایی در مناطق روستایی کورن وال عکاسی کرد. در همان سال، مارگریت مسپوله، تنها زنی که به عنوان عکاس برای آرشیو خدمت می کرد، به غرب ایرلند سفر کرد. پس از بریتانیا، لئون به همراه برونه به ایتالیا رفت. در همان سال، پاسه به آسیا بازگشت. او ابتدا به مغولستان و سپس به هند رفت، جایی که در ژانویه ۱۹۱۴ مقامات بریتانیایی به او اجازه عبور از تنگه خیبر به افغانستان را ندادند، جایی که او می خواست از مردم آفریدی عکس بگیرد. بعداً در همان سال، افسر ارتش و عکاس داوطلب، لئون بوسی، به هندوچین فرانسه رسید، جایی که تا سال ۱۹۱۷ در آنجا ماند. شروع جنگ جهانی اول باعث تغییر در تمرکز پروژه شد؛ کان، یک میهن پرست فرانسوی با وجود گرایش های بین المللی اش، عکاسان خود را برای ثبت تأثیرات جنگ بر فرانسه فرستاد و اجازه داد که از عکس ها به عنوان پروپاگاندا استفاده شود،{ اگرچه بیشتر عکاسان از خط مقدم دور نگه داشته شدند. کان در سال ۱۹۱۷ با ارتش برای دو نفر از عکاسان آنها برای کمک به ثبت تصاویر برای آرشیو خود مذاکره کرد. عکس های جنگ در نهایت ۲۰٪ از مج
موعه را تشکیل می دهند. در دهه ۱۹۲۰، عکاسان به لبنان، فلسطین و ترکیه در خاورمیانه فرستاده شدند، جایی که آنها اشغال لبنان توسط فرانسه و جنگ استقلال ترکیه را مستند کردند. فردریک گادمر در سال ۱۹۲۳ به جمهوری وایمار فرستاده شد؛ از جمله صحنه هایی که او عکاسی کرد، پیامدهای شورش جدایی طلب شکست خورده در کرفلد بود. آخرین سفر به هند در سال ۱۹۲۷ انجام شد، جایی که عکاس راجر دوما از جشن طلایی جاگاتجیت سینگ، حاکم ایالت کاپورتالا، عکس گرفت. دسامبر قبل، دوما برای مراسم تشییع جنازه امپراتور تایشو در ژاپن بود. عکاسان کان چندین بار در دهه ۱۹۲۰ به قاره آمریکا بازگشتند. لوسین لو سنت در سال ۱۹۲۳ فیلم هایی از ماهیگیران فرانسوی در اقیانوس اطلس ساخت و برونه و گادمر در سال ۱۹۲۶ به مدت سه ماه در سراسر کانادا سفر کردند و از مونرئال، وینیپگ، کلگری، ادمونتون و ونکوور و سایر مکان ها بازدید کردند. در سال ۱۹۳۰، گادمر اولین و تنها سفر اکتشافی بزرگ این پروژه را به آفریقای جنوب صحرا، به مستعمره فرانسوی داهومی (بنین امروزی) انجام داد. تا زمانی که این پروژه در سال ۱۹۳۱ متوقف شد، پس از سقوط بازار سهام در سال ۱۹۲۹ که کان را ورشکست کرد، فیلمبرداران کا
ن از ۵۰ کشور بازدید کرده و ۱۸۳۰۰۰ متر فیلم، ۷۲۰۰۰ عکس رنگی اتوکروم، ۴۰۰۰ برجسته نمایی و ۴۰۰۰ عکس سیاه و سفید جمع آوری کرده بودند. محتوا. دیوید اوکوئفونا این آرشیو را به عنوان «تلاشی بلندپروازانه و ماندگار برای تولید یک رکورد عکاسی از زندگی انسان بر روی زمین» توصیف می کند، و محتوای آرشیو از نظر موضوعی بسیار متنوع است. در سفرهای اولیه به اروپا، برونه به عکاسان دستور داد تا جغرافیا، معماری و فرهنگ محلی مکان هایی را که بازدید می کنند، ثبت کنند، اما به آنها آزادی عکاسی از چیزهای دیگری را که توجهشان را جلب می کرد، نیز داد. تصاویر موجود در آرشیو شامل بناهای تاریخی مانند ایفل، هرم بزرگ جیزه، انگکور وات و تاج محل و همچنین پرتره های متعددی از طبقه کارگر مردم در اروپا و اعضای جوامع سنتی در آسیا و آفریقا. در بسیاری از موارد، اپراتورهای کان برخی از اولین عکس های رنگی از مقاصدشان را ثبت کرده اند. با توجه به زمان نوردهی طولانی مورد نیاز برای فرآیند اتوکروم، عکاسان تا حد زیادی محدود به عکاسی از سوژه های ثابت یا ژست گرفته بودند. حدود یک پنجم عکس های موجود در آرشیو مربوط به جنگ جهانی اول بودند. این عکس ها شامل تصاویری از جبهه
خانگی، فناوری نظامی مانند توپخانه و کشتی، پرتره هایی از سربازان (از جمله برخی از امپراتوری استعماری فرانسه) و ساختمان های آسیب دیده از گلوله باران بودند. فقط تعداد انگشت شماری از تصاویر به صراحت اجساد سربازان کشته شده را به تصویر می کشند. برخی از محتوای آرشیو بحث برانگیز بود، به ویژه فیلمی که توسط لئون بیزی از یک دختر نوجوان ویتنامی در حال درآوردن لباس گرفته شده بود. بیزی به دختر دستور داده بود که مراسم لباس پوشیدن روزانه خود را انجام دهد؛ او فیلم را خارج از فوکوس فیلمبرداری کرد تا برهنگی او را پنهان کند. فیلم های دیگری که در کازابلانکا در سال ۱۹۲۶ فیلمبرداری شده بودند، تن فروشی فاحشه ها را در حال برهنه کردن سینه هایشان نشان می دادند. این آرشیو همچنین شامل هزاران عکس پرتره است که عمدتاً در ملک کان در بولونی-بیانکور گرفته شده اند. موضوعات شامل دولتمردانی مانند نخست وزیر بریتانیا رمزی مک دونالد و نخست وزیر فرانسه لئون بورژوآ، فیزیکدان بریتانیایی جوزف جان تامسون، نویسندگان فرانسوی کولت و آناتول فرانس، شاعر بنگالی رابیندرانات تاگور و خلبان آمریکایی ویلبر رایت و بسیاری دیگر می شود. این مجموعه از سال ۱۹۹۰ توسط موزه
آلبر-کان اداره می شود که بیشتر تصاویر را به صورت آنلاین در دسترس عموم قرار داده است.
آن بتل اسپنسر (زاده ۶ فوریه ۱۸۸۲ – درگذشته ۲۷ ژوئیه ۱۹۷۵) شاعر، معلم، فعال حقوق مدنی، کتابدار و باغبان آمریکایی بود. او یکی از چهره های برجسته رنسانس هارلم بود که با نام جنبش سیاهپوستان جدید نیز شناخته می شود، با توجه به اینکه بیشتر عمرش را در ویرجینیا گذراند و دور از مرکز این جنبش در نیویورک زندگی می کرد، تأثیر زیادی در آن داشت، او هنگام حضور در مدرسه علمیه ویرجینیا در لینچبرگ، ویرجینیا با ادوارد اسپنسر آشنا شد. آنها پس از ازدواج در سال ۱۹۰۱، به خانه ای در خیابان پیرس شماره ۱۳۱۳ نقل مکان کردند و در آنجا تشکیل خانواده داده و تا پایان عمر با یکدیگر زندگی کردند. زندگی. اوایل زندگی. آن بتل بنیستر در شهرستان هنری، ویرجینیا، از جوئل سیفوس بنیستر و سارا لوئیز اسکیلز، آمریکایی های آفریقایی تبار، متولد شد. والدین او پس از ازدواج در یک مزرعه کار می کردند. اگرچه پدرش جوئل در سال ۱۸۶۲ برده به دنیا آمد، والدین آن جزو اولین نسل آمریکایی های آفریقایی تبار بودند که دوران کودکی شان پس از لغو برده داری سپری شد. آن بتل به عنوان تنها فرزند خانواده، مورد توجه خاص و محبت والدینش قرار داشت، البته والدینش به دلیل تفاوت در ایده های
مربوط به تربیت فرزند از هم جدا شدند. آن بنیستر پس از جدایی آنها از یکدیگر، با نام مادرش به آن اسکالس معروف شد. وی با مادرش به ویرجینیای غربی نقل مکان کردند و در برمول ساکن شدند، شهری که پذیرش آمریکایی های آفریقایی تبار و مهاجران در آن زمان غیرعادی بود. آن در خانواده دیکسی اقامت کرد در حالی که مادرش به عنوان آشپز در مسافرخانه محلی کار می کرد. ویلیام تی دیکسی، صاحب آرایشگاه بود و همسرش، ویلی بل، و پنج فرزندشان، اعضای برجسته جامعه آفریقایی آمریکایی بودند. زندگی ادبی. زندگی ادبی آن اسپنسر از زمانی آغاز شد که او در مدرسه علمیه ویرجینیا دانشجو بود، جایی که اولین شعر خود با عنوان «شکاک» را سرود. او در تمام طول زندگی اش به سرودن شعر ادامه داد و از هر تکه کاغذ یا صفحه کاتالوگ باغبانی که برای ثبت افکارش در دسترس بود، استفاده می کرد. اشعار اسپنسر از نژاد، طبیعت و واقعیت های تلخ جهانی که در آن زندگی می کرد، سخن می گفت. آثار او به طور گسترده در گلچین ها گردآوری شد. حرفه شاعری اسپنسر از سال ۱۹۱۹ آغاز شد، اولین شعر آن با عنوان «پیش از جشن در شوشان» در شماره فوریه ۱۹۲۰ "مجله «کرایس»" منتشر شد. او در زمان انتشار اولین شعرش چه
ل ساله بود.
در مارس ۲۰۲۲، همزمان با حمله روسیه به اوکراین، مقام های روسیه به دروغ ادعا کردند که تأسیسات بهداشت عمومی در اوکراین، در واقع «آزمایشگاه های مخفی ای هستند که با بودجه آمریکا» تأسیس شده اند و ظاهراً در حال توسعه سلاح های بیولوژیکی هستند. این ادعا توسط رسانه های معتبر، نهادهای علمی، و سازمان های بین المللی به عنوان دروغ رسانی رد شد. وزارت امور خارجه جمهوری خلق چین و رسانه های دولتی چین نیز این ادعا را تکرار و تقویت کردند. همچنین طرفداران نظریه توطئه کیوانان در آمریکا آن را تبلیغ کرده و گروه های راست افراطی دیگر در آمریکا نیز بعداً از آن حمایت کردند. برخی دانشمندان روسی—چه در داخل و چه در خارج از روسیه—علناً دولت روسیه را متهم به دروغ گویی در مورد شواهد مربوط به این «آزمایشگاه های سلاح بیولوژیکی» کردند و گفتند اسنادی که وزارت دفاع روسیه ارائه داده، مربوط به نمونه برداری از عوامل بیماری زا برای تحقیقات سلامت عمومی است، نه ساخت سلاح. این ادعا درباره «آزمایشگاه های سلاح بیولوژیکی» توسط ایالات متحده، اوکراین، سازمان ملل متحد و نشریه علمی "Bulletin of the Atomic Scientists" نیز به کلی رد شده است. هم ایالات متحده و هم
اوکراین پیمان بین المللی منع سلاح های بیولوژیکی (Biological Weapons Convention) را امضا کرده اند که توسعه، تولید، به دست آوردن، انتقال، انبار و استفاده از سلاح های بیولوژیکی و سمی را ممنوع می کند.
در ۱۸ تیر ۱۴۰۴ اعتراضات در مقابل بورس تهران در اعتراض به مداخلهٔ دولت در بازار سرمایه و همچنین ضررهای سنگینی که به سهامداران وارد می شود، برگزار شد. زمینه. بورس تهران با بحران چندساله ای شدید در پی عوامل ساختاری و سیاسی متعددی روبه رو است. اقتصاد ایران در سال ۱۴۰۴ با بحران های ساختاری عمیقی مواجه است که نتیجهٔ دهه ها سوء مدیریت، تحریم های بین المللی، فساد سیستماتیک و عدم تعادل گسترده در بخش های مختلف اقتصادی است. جنگ بین ایران و اسرائیل در خرداد ۱۴۰۴ تأثیر شدیدی بر وضعیت اقتصادی ایران و بورس تهران گذاشت. بورس در طول جنگ برای چندین روز تعطیل شد و از زمان بازگشایی مجدد، کاهش های قابل توجهی در بورس ثبت شده و همچنین گزارش هایی از سرمایه گذاران زیادی که پول های خود را از بورس خارج می کنند، منتشر شده است. در اولین روز معاملات پس از جنگ ۱۲ روزه با سقوط شدیدی بازگشایی شد، به طوری که بیش از ۹۹ درصد سهام معامله شده افت کردند و باعث فروش بی سابقهٔ ۳۵۰ تریلیون ریالی شدند. در طول ماه گذشته، شاخص اصلی ۱۲٫۴۲ درصد کاهش یافت، که نشان دهندهٔ بی ثباتی مداوم در بازار سرمایهٔ ایران است. اعتراضات. در ۱۸ تیر ۱۴۰۴ اعتراضات در مقابل
بورس تهران در اعتراض به مداخلهٔ دولت در بازار سرمایه و همچنین ضررهای سنگینی که به سهامداران وارد می شود، برگزار شد. در مستندات این اعتراض می توان دید که بخشی از تظاهرکنندگان وارد ساختمان بورس شده اند و در محل درگیری هایی با مقامات سازمان بورس رخ داده است. علی رغم مستنداتی که در رسانه ها و شبکه های اجتماعی از اعتراضات منتشر شد، سازمان بورس وجود آن را تکذیب کرد.
آواز جغد شاخدار و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۵ و به کارگردانی مانجو بورا است. در این فیلم بازیگرانی همچون رشما مشاهری، عالیا دایماری و نیتا بسومتری ایفای نقش کرده اند.
ثروت فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۲ و به کارگردانی موهان سگال است. در این فیلم بازیگرانی همچون وینود کانا، راج بابار، زینت امان، امجد خان، دون ورما و ساریکا ایفای نقش کرده اند.
گریگوری پالاماس (به یونانی: Γρηγόριος Παλαμᾶς؛ حدود ۱۲۹۶ – ۱۳۵۷/۱۳۵۹) یک الهی دان یونانی بیزانسی و روحانی ارتدوکس شرقی در اواخر دوره بیزانس بود. او که راهبی از کوه آتوس (یونان امروزی) و بعدها اسقف اعظم تسالونیکی بود، به خاطر دفاعش از معنویت هسیخاستی، غیرمخلوق بودن نور تجلی، و تمایز بین جوهر و انرژی های خدا (یعنی اراده الهی، فیض الهی و غیره) مشهور است. آموزه های او در طول سه جدال مهم مطرح شد: (۱) با بارلام ایتالیایی-یونانی بین سال های ۱۳۳۶ و ۱۴۴۱، (۲) با راهب گریگوری آکیندینوس بین سال های ۱۴۴۱ و ۱۴۴۷، و (۳) با فیلسوف گرگوراس، از سال ۱۴۴۸ تا ۱۴۵۵. مشارکت های الهیاتی او گاهی اوقات به عنوان پالامیسم و پیروانش به عنوان پالامیت ها شناخته می شوند. گریگوری از سال ۱۳۶۸ در کلیسای ارتدوکس شرقی به عنوان قدیس مورد احترام بوده است. در کلیسای کاتولیک پس از شورای دوم واتیکان نیز او را قدیس نامیده اند؛ پاپ ژان پل دوم بارها گریگوری را یک نویسنده الهیاتی بزرگ خواند. از سال ۱۹۷۱، کلیسای کاتولیک یونانی ملکیت گریگوری را به عنوان قدیس مورد احترام قرار داده است. برخی از نوشته های او در فیلکالیا گردآوری شده است، و از دوره عثمانی، یکش
نبه دوم روزه بزرگ در بیشتر شاخه های ارتدوکس شرقی به یاد گریگوری پالاماس اختصاص داده شده است، در حالی که در برخی دیگر و در کلیساهای کاتولیک شرقی، این مسئله مورد بحث است. اوان زندگی. گریگوری پالاماس در حدود سال ۱۲۹۶ در قسطنطنیه به دنیا آمد. پدرش، کنستانتین، درباری امپراتور بیزانس آندرونیکوس دوم پالایولوگوس (۱۲۸۲–۱۳۲۸) بود، اما زمانی که گریگوری هنوز جوان بود، درگذشت. خود امپراتور در تربیت و آموزش این پسر یتیم نقش داشت و امیدوار بود که گریگوری با استعداد به خدمت دولتی بپردازد، اما پالاماس زندگی رهبانی در کوه آتوس را برگزید. مادر گریگوری (کالونی) و خواهر و برادرانش (تئودوسیوس، ماکاریوس، اپیچاریس و تئودوتی) نیز به رهبانیت روی آوردند و کل خانواده در سال ۲۰۰۹ توسط پاتریارک جهانی قسطنطنیه تقدیس شدند. پیش از رفتن به کوه آتوس، گریگوری تحصیلات گسترده ای را در دانشگاه قسطنطنیه دریافت کرد، از جمله مطالعه ارسطو که آن را در حضور تئودور متوخیتس و امپراتور به نمایش گذاشت. زندگی رهبانی. علی رغم جاه طلبی های امپراتور برای او، گریگوری، که در آن زمان به سختی ۲۱ سال داشت، در سال ۱۳۱۶ به کوه آتوس رفت و در آنجا در صومعه واتوپدی تحت ه
دایت راهب بزرگ قدیس نیکودیموس واتوپدی مبتدی شد. سرانجام، او به کسوت راهبی درآمد و زندگی ریاضت کشی خود را ادامه داد. پس از درگذشت راهب نیکودیموس، گریگوری هشت سال مبارزه روحانی را تحت هدایت یک راهب بزرگ جدید، نیکفوروس، گذراند. پس از درگذشت این راهب بزرگ، گریگوری به لورای بزرگ قدیس آتاناسیوس آتوسی در کوه آتوس منتقل شد، جایی که به عنوان سرپرست غذاخوری و قاری کلیسا به برادران خدمت می کرد. او با آرزوی وقف بیشتر خود به دعا و ریاضت، وارد یک اسکیت (سکونتگاه رهبانی کوچک) به نام گلوسیا شد، جایی که تمرین باستانی دعای ذهنی معروف به «دعای قلب» یا هسیخاسم را آموزش می داد. در سال ۱۳۲۶، به دلیل تهدید حملات ترک ها، او و برادران به شهر دفاع شده تسالونیکی عقب نشینی کردند، جایی که او سپس به مقام کشیشی منصوب شد. او با تقسیم وقت خود بین خدمت به مردم و پیگیری کمال روحانی، یک جامعه کوچک از زاهدان را در نزدیکی تسالونیکی در محلی به نام وریا تأسیس کرد. او برای مدت کوتاهی به عنوان رئیس دیر اسفیگمنو خدمت کرد، اما در سال ۱۳۳۵ به دلیل نارضایتی از شدت ریاضت کشی در اداره رهبانی خود مجبور به استعفا شد. مناقشه هسیخاست. هسیخاسم توجه بارلام را جل
ب کرد؛ مردی که یا به ارتدوکس گرویده بود یا تعمید ارتدوکس یافته بود و در بازدید از کوه آتوس با هسیخاست ها مواجه شد و توصیفاتی از اعمال آن ها شنید؛ او همچنین نوشته های پالاماس، که خود راهبی آتوسی بود، را خوانده بود. بارلام که در الهیات اسکولاستیک غربی آموزش دیده بود، از هسیخاسم شوکه شد و شروع به مبارزه با آن هم به صورت شفاهی و هم در نوشته هایش کرد. بارلام به عنوان معلم خصوصی الهیات به سبک اسکولاستیک غربی، رویکردی عقلانی تر و گزاره ای تر به شناخت خدا را نسبت به آنچه هسیخاست ها آموزش می دادند، ترویج کرد. در سوی هسیخاستی، پالاماس این بحث را بر عهده گرفت، که از سوی راهبان همکارش در کوه آتوس خواسته شده بود تا از هسیخاسم در برابر حملات بارلام دفاع کند. پالاماس در فلسفه یونان به خوبی تحصیل کرده بود. گریگوری تعدادی اثر در دفاع از آن نوشت و از هسیخاسم در شش شورای مختلف در قسطنطنیه دفاع کرد و در نهایت در شورای سال ۱۳۵۱ بر مهاجمان خود پیروز شد. نزاع اولیه بین بارلام و پالاماس. اگرچه بارلام اهل جنوب ایتالیا بود، اما تبار یونانی داشت و ارتدکس شرقی را به عنوان ایمان مسیحی خود اعلام کرد. بارلام که در حدود سال ۱۳۳۰ به قسطنطنیه
رسید، تحت حمایت ژان ششم کانتاکوزنوس مشغول نگارش تفاسیری بر پسودو-دیونیسیوس آریوپاژی بود. در حدود سال ۱۳۳۶، گریگوری نسخه هایی از رساله های نوشته شده توسط بارلام علیه لاتین ها را دریافت کرد که درج فلیوکه در اعتقادنامه نیقیه توسط آن ها را محکوم می کرد. اگرچه این محکومیت یک الهیات ارتدوکس محکم بود، اما پالاماس با استدلال بارلام در حمایت از آن مخالفت کرد؛ یعنی اینکه تلاش ها برای اثبات ماهیت خدا (به ویژه، ماهیت روح القدس) باید کنار گذاشته شود، زیرا خدا در نهایت برای انسان ها ناشناختنی و غیرقابل اثبات است؛ بنابراین، بارلام اظهار داشت که تعیین اینکه روح القدس از چه کسی صادر می شود، غیرممکن است. به گفته سارا جی. دنینگ-بول، پالاماس استدلال بارلام را «خطرناکاً لاادری» می دانست. پالاماس در پاسخ خود با عنوان «رساله های اثباتی» اصرار داشت که در واقع قابل اثبات است که روح القدس از پدر صادر می شود اما نه از پسر. مجموعه ای از نامه ها بین آن دو رد و بدل شد، اما آن ها نتوانستند اختلافات خود را دوستانه حل کنند. سه گانه ها. در پاسخ به حملات بارلام، پالاماس نُه رساله با عنوان «سه گانه ها در دفاع از کسانی که سکون مقدس را تمرین می
کنند» نوشت. این رساله ها «سه گانه» نامیده می شوند زیرا به صورت سه مجموعه از سه رساله سازماندهی شده بودند. سه گانه ها در سه مرحله نوشته شدند. سه گانه اول در نیمه دوم دهه ۱۳۳۰ نوشته شد و بر اساس بحث های شخصی بین پالاماس و بارلام است، اگرچه نام بارلام هرگز در آن ذکر نشده است. آموزه گریگوری توسط سرپرستان و راهبان اصلی کوه آتوس، که در شورای سال های ۱۴۴۰–۱۴۴۱ تشکیل جلسه دادند، تأیید شد. در اوایل سال ۱۴۴۱، جوامع رهبانی کوه آتوس توم هاگیوریتی را تحت نظارت و الهام پالاماس نوشتند. اگرچه این توم نام بارلام را ذکر نمی کند، اما این اثر به وضوح دیدگاه های بارلام را هدف قرار می دهد. این توم یک ارائه سیستماتیک از آموزه پالاماس را فراهم می کند و به کتاب درسی بنیادی برای عرفان بیزانسی تبدیل شد. در پاسخ، بارلام «علیه مسالیان» را نوشت که برای اولین بار به طور مستقیم به گریگوری حمله کرد. بارلام با تمسخر هسیخاست ها را اومفالوپسیخوی (مردان با روح در ناف خود) نامید و آن ها را متهم به بدعت مسالیانیسم، که در شرق با نام بوگومیلیسم نیز شناخته می شود، کرد. به گفته میندورف (Meyendorff)، بارلام «هر ادعایی از تجربه واقعی و آگاهانه خدا را به