Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
صاویری از پشت صحنه و راه رفتن لیپا در رویال آلبرت هال را نمایش می دهد. او در حالی روی صحنه ظاهر می شود که با موی مشکی جدیدش و لباسی قرمز از «ساتن» با لایه هایی از تور به رنگ زرشکی، توجه ها را به خود جلب می کند. لیپا اجرای خود را با ترانهٔ «هودینی» (۲۰۲۳) آغاز می کند. پس از پایان اجرا، برنامه وارد بخش مصاحبه ای با او می شود که شامل تصاویری از تمرین های لیپا با ارکستر نیز هست. در طول برنامه، او به طور مداوم با تماشاگران تعامل دارد؛ از جمله تماشای لباس ها و واکنش های آنان. سپس به همراه گروه همخوانان، ترانه های «شناور» (۲۰۲۰) و «ماریا» (۲۰۲۴) را اجرا می کند. در ادامهٔ مصاحبه، لیپا با دیدن ویدئوهایی از خود در دوران کودکی هنگام خواندن، به یاد گذشته می افتد و از معلم موسیقی دوران کودکی اش به نام رِی یاد می کند؛ آن دو پس از ده سال بار دیگر با هم دیدار می کنند. ترانهٔ «هر کاری برای عشق» (۲۰۲۴) نیز با تنظیمی ملایم و تنها با پیانو اجرا می شود. لیپا دربارهٔ روابط نزدیکش با التون جان صحبت می کند؛ همکاری آن ها نخستین بار در اجرای زندهٔ بنیاد مبارزه با ایدز التون جان در آوریل ۲۰۲۱ شکل گرفت. التون جان به یاد می آورد که چگونه
برای ریمیکس مشترک با لیپا تماس گرفت و او فوراً موافقت کرد. در ادامهٔ برنامه، لیپا بار دیگر با لباسی سیاه و گوتیک با گلدوزی های توری روی صحنه می آید. او اجرای ترانهٔ «قلب سرد» (۲۰۲۱) را آغاز می کند و در میانهٔ اجرا، التون جان به صحنه می پیوندد و آن ها دوئت مشترکی را اجرا می کنند. پس از خداحافظی جان با صحنه، لیپا ترانهٔ «خوشحال برای تو» (۲۰۲۴) را اجرا می کند و همزمان از تماشاگران می خواهد که با دست زدن همراهی اش کنند، در حالی که در سراسر صحنه حرکت می کند. در ادامه، لیپا به همراه خواهر و برادرش، جین و رینا، به فروشگاه زنجیره ای لیبرتی می روند تا برای تزئینات کریسمس خرید کنند. او توضیح می دهد که تعطیلات چگونه باعث نزدیکی اعضای خانواده در دوران سخت می شود. در پایان برنامه، لیپا مدلی از دو ترانهٔ «رقص شب» (۲۰۲۳) و «حالا شروع نکن» (۲۰۱۹) را اجرا می کند. در حالی که کاغذهای سفید بر فراز صحنه فرو می ریزند، او از تماشاگران و ارکستر برای همراهی شان تشکر می کند. نسخهٔ پخش شده از شبکهٔ سی بی اس شامل اجراهای بیشتری همچون «این دیوارها»، «دوباره عاشق شو» و «اوهام» است و بخش هایی از آن نیز در نیویورک فیلم برداری شده است.
اشرف احمدی(۱۲۸۸ بهبهان- ۱۳۵۵ تهران) با نام کامل علی اشرف احمدی بهبهانی سیاستمدار، حقوقدان، ریاست دادگاه عالی جنائی، کفیل استانداری اصفهان، سناتور منتخب در مجلس چهارم، پنجم و ششم سنا از خوزستان و لرستان، سناتور منتصب در دوره هفتم از تهران و معاون نخست وزیر در کابینه اول شریف امامی بود. تولد و تحصیلات. علی اشرف احمدی بهبهانی پسر آقا بزرگ در سال ۱۲۸۸ در بهبهان به دنیا آمد. او پس از اخذ دیپلم به آموزگاری پرداخت و سپس وارد دانشکده حقوق دانشگاه تهران شد. احمدی در سال 1320 پس از اخذ لیسانس در رشته حقوق قضایی از وزارت فرهنگ به وزارت دادگستری منتقل شد. فعالیتهای اداری و سیاسی. اشرف احمدی سالهای اولیه خدمت خود را در بهبهان گذراند سپس به ریاست دادگستری آبادان و ریاست استیناف خوزستان، ریاست دادگستری اصفهان منصوب شد. او مدتی نیز به عنوان کفیل استاندار فعالیت کرد. وی در سال ۱۳۳۰ و در زمانیکه پرونده ترور سپهبد حاجعلی رزم آرا در جریان بود به عنوان به ریاست دادگاه عالی جنائی شد اگرچه این انتصاب و ریاست وی بر دادگاه منجر به صدور نتیجه ای نگردیدوی پس از آن مدتی به عنوان دادیار دیوان عالی کشور فعالیت کرد. او همچنین مدتی نیز قائم
مقام بنیاد پهلوی و مشاور قضایی بازرسی شاهنشاهی بود. او همچنین نشانهای همایون، تاج، رستاخیز و درجه اول علمی را دریافت کرده بود. فعالیت های حزبی. حزب سوسیالیست. احمدی همراه رضا حکمت، دکتر جلال عبده محمدصادق طباطبایی و سهام السلطان بیات از مؤسسان حزب سوسیالیست بود که هدف خود را پاک ساختن ایران از مفاسد و ایجاد جامعه مترقی و حرفه در کنار مشروطه با پیروی از روش سوسیالیسم بیان می کردند. گروه ترقی خواهان. احمدی در سالهای بعد با احمد آرامش همراه شد و در سال ۱۳۴۴ گروه ترقی خواهان را ایجاد کرد. حزب ایران نوین. احمدی بهبهان بعدها به حزب ایران نوین پیوست. و از اعضای هیئت پارلمانی این حزب بود. معاونت نخست وزیری. با نخست وزیری دکتر اقبال در سال ۱۳۳۶ معاونت اداری نخست وزیر و سپس در کابینه اول شریف امامی به سمت معاونت نخست وزیر، وزیر مشاور منصوب شد. سناتوری. او در انتخابات دوره چهارم سنا (۱۳۴۲) از خوزستان به عنوان سناتور انتخاب شده و به عضویت هیئت رئیسه مجلس سنا درآمد. وی موفق در دوره های پنجم و ششم نیز سمت خود را حفظ کند اما در دوره هفتم مجلس سنا انتخاب نشد. اگرچه پس از مدتی به عنوان سناتور انتخابی از تهران وارد مجلس سنا ش
د. عضویت در فراماسونری. اشرف احمدی عضو لژهای فراماسونری اصفهان، ستاره سحر بود. جمعیت ایرانی طرفدار حکومت جهانی. او به همراه نیز از مهندس شریف امامی، دکتر احمد متین دفتری، دکتر جلال عبده، دکتر سجادی و دکتر علی مسعودی از اعضای هیئت هفت نفره جمعیت ایرانی طرفدار حکومت جهانی بود. تالیفات. علی اشرف احمدی بهبهانی سرانجام در سال ۱۳۵۵ بر اثر سکته قلبی در سن ۶۷ سالگی درگذشت.
آمنون لیپکین-شاهاک (; – ) سپهبد نیروی زمینی اسرائیل بود، که در فاصله سال های ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۸ به عنوان پانزدهمین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح اسرائیل فعالیت می کرد. وی از ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۱ وزیر گردشگری و از ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۱ وزیر حمل ونقل و ایمنی جاده های اسرائیل بود. شاهاک فعالیت نظامی را از سال ۱۹۶۲ در تیپ ۳۵ چترباز آغاز کرد. او از ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۳ فرمانده لشکر ۱۶۲ زرهی هاپلادا بود، در فاصله سال های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۶ فرماندهی مرکزی اسرائیل را برعهده داشت، از ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۱ به عنوان رئیس آمان فعالیت می کرد و از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ جانشین رئیس ستاد کل نیروهای دفاعی اسرائیل بود و با حفظ سمت ریاست اداره عملیات ستاد کل را برعهده داشت.
«ریتم واقعی» () یا «ریِل گروو» ترانه ای از خوانندهٔ استرالیایی، کایلی مینوگ برای پانزدهمین آلبوم استودیویی او با نام "دیسکو" (۲۰۲۰) است. این ترانه توسط مینوگ، تیمو برونیلا، نیکو استادی و آلیدا گارپستاد پِک نوشته شد و در دنیاگیری کووید-۱۹ با حس امید به روزهای پیش رو شکل گرفت. برونیلا و استادی تهیه کنندگی ترانه را نیز بر عهده داشتند. «ریتم واقعی» ترانه ای در سبک دیسکو پاپ است که عناصری از هاوس و آراندبی را نیز در خود دارد و شامل ووکودرها، گیتار بیس فانک و سینث سایزرهایی در سبک پست دیسکو است. در این ترانه، مینوگ تلاش می کند تا رابطه اش را با عشق سابقش دوباره آغاز کند. نسخه ای جدید از این ترانه با عنوان «ریمیکس استودیو ۲۰۵۴» در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۰ به عنوان سومین تک آهنگ آلبوم، با همکاری خوانندهٔ بریتانیایی آلبانیایی دوآ لیپا و توسط درنوت و بی ام جی رایتس منجمنت منتشر شد. در این نسخهٔ دوئت، ویلیام بوورمن به عنوان تهیه کننده اضافه شده و سازهای جدیدی به آن افزوده شده اند. همچنین لیپا با اجرای بخش هایی جدید، صدای لایه لایه و اشعار تازه به ریمیکس افزود.
«بهت فکر می کنم» () ترانه ای از خوانندهٔ انگلیسی آلبانیایی دوآ لیپا است برای نخستین آلبوم او به نام "دوآ لیپا" (۲۰۱۷) است. لیپا این ترانه را به همراه آدام آرگایل نوشت و تهیه کنندگی آن را استیون «کاز» کازمنیوک بر عهده داشت. نسخهٔ دمو این ترانه نخستین بار در ژوئیه ۲۰۱۵ منتشر شد و سپس در ۶ ژانویه ۲۰۱۷ از طریق شرکت دوآ لیپا لیمیتد به عنوان دومین تک آهنگ تبلیغاتی از آلبوم "دوآ لیپا" برای دانلود دیجیتال و استریم منتشر گردید. این قطعه یک بالاد آرام در سبک های آراندبی آکوستیک و سول رترو است که بر پایهٔ گیتار آکوستیک ساخته شده است. در متن ترانه، لیپا تلاش می کند یک رابطهٔ عاشقانهٔ گذشته را فراموش کند و به استفاده از مواد مخدر، الکل و کار به عنوان ابزارهای تسکین احساسی خود اعتراف می کند.
موردخای گور (؛ ۶ مه ۱۹۳۰ – ) سیاست مدار و سپهبد نیروی زمینی اسرائیل بود، که در فاصله سال های ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۸ به عنوان دهمین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح اسرائیل فعالیت می کرد. وی از ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۶ وزیر بهداشت اسرائیل بود. گور فعالیت نظامی را از سال ۱۹۴۶ در ارتش اسرائیل آغاز کرد، از ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۳ فرماندهی تیپ ۱ گولانی را برعهده داشت و از ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۵ رئیس اداره عملیات نیروهای دفاعی اسرائیل بود. وی در فاصله سال های ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۹ به عنوان فرمانده تیپ ۵۵ چترباز فعالیت می کرد و از ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۲ فرماندهی شمالی اسرائیل را برعهده داشت.
«معجون» () ترانه ای از دی جی اسکاتلندی کالوین هریس، خوانندهٔ انگلیسی آلبانیایی دوآ لیپا و رپر آمریکایی یانگ تاگ برای ششمین آلبوم استودیویی هریس با عنوان Funk Wav Bounces Vol. 2 (۲۰۲۲) است. این ترانه توسط هریس، لیپا، یانگ تاگ، جسی ریِز و مانیش بیدای نوشته شده و تهیه کنندگی آن را هریس بر عهده داشته است. «معجون» به عنوان تک آهنگ آغازین این آلبوم، در ۲۷ مه ۲۰۲۲ از سوی سونی میوزیک برای دانلود دیجیتال و استریم در کشورهای مختلف منتشر شد. این قطعه با ترکیب سبک های دنس، دیسکو، ئی دی ام و پاپ، فضایی آرام و خنک می سازد که با سازهایی الهام گرفته از دههٔ ۱۹۷۰ مانند بلنگو، گیتار الکتریک و پیانو همراهی می شود. درون مایهٔ ترانه حول ماهیت جادویی یک معجون می گردد که نویدبخش تجربه ای دل انگیز از تابستان است.
«لطفاً عزیزم» () ترانه ای از خوانندهٔ انگلیسی آلبانیایی دوآ لیپا برای دومین آلبوم استودیویی او با نام "نوستالژی آینده" (۲۰۲۰) است. این ترانه در ۲۷ مارس ۲۰۲۰ منتشر شد. لیپا این ترانه را به همراه جولیا مایکلز، کارولین آیلین و تهیه کنندهٔ اصلی آن ایان کرک پاتریک نوشته است. «لطفاً عزیزم» در جریان جلسات ضبط استودیویی شکل گرفت و ابتدا از یکبیس لاین و عنوان آن آغاز شد. این قطعه اثری در سبک های دیسکو پاپ، الکترو آراندبی و فانک است که با تهیه کنندگی خلوت و مینیمال و بیس فانکی برجسته می شود. اگرچه ترانه فضایی آرام و خونسرد دارد، معنای آن برخلاف این حال و هواست؛ در متن ترانه، لیپا از معشوقش برای کاهش استرس کمک می طلبد، در حالی که پیش تر وعده داده بود در این رابطه آرام و بی دغدغه خواهد بود، اما به مرور درمی یابد که این رفتار با شخصیت واقعی اش هم خوان نیست. چندین منتقد موسیقی از تولید خلاقانه و اشعار صادقانهٔ این قطعه تمجید کرده اند.
روابط ایالات متحده آمریکا و لسوتو به روابط دو جانبه میان ایالات متحده آمریکا و لسوتو اشاره دارد. روابط تاریخی. ایالات متحده آمریکا یکی از نخستین چهار کشوری بود که پس از استقلال لسوتو از بریتانیا در سال ۱۹۶۶، اقدام به تأسیس سفارت در ماسرو کرد. از آن زمان تاکنون، روابط دوجانبه میان لسوتو و ایالات متحده همواره مثبت و سازنده بوده است. در سال ۱۹۹۶، ایالات متحده برنامه کمک های دوجانبه خود را در لسوتو به پایان رساند. دفتر منطقه ای نمایندگی ایالات متحده آمریکا برای انکشاف بین المللی (USAID) در گابورون، پایتخت بوتسوانا، در حال حاضر مدیریت بخش عمده ای از کمک های آمریکا به لسوتو را بر عهده دارد که در سال مالی ۲۰۱۶ مجموع آن حدود ۵۴ میلیون دلار بود. مجموع کمک های ایالات متحده به لسوتو، شامل کمک های انسان دوستانه غذایی، بیش از ۷۳ میلیون دلار بوده است. سپاه صلح ایالات متحده از سال ۱۹۶۷ در لسوتو فعالیت داشته است. حدود ۱۰۰ داوطلب سپاه صلح در زمینه های کشاورزی، بهداشت و آموزش و پرورش مشغول به فعالیت هستند. دولت لسوتو از مشارکت بیشتر آمریکا در فعالیت های تجاری کشور استقبال کرده و از سرمایه گذاران و تأمین کنندگان آمریکایی برای ح
ضور در بازار این کشور دعوت می کند. روابط اقتصادی. در ژوئیهٔ ۲۰۰۷، دولت لسوتو با شرکت چالش هزاره (Millennium Challenge Corporation) توافق نامه ای به ارزش ۳۶۲٫۵ میلیون دلار امضا کرد. این کمک مالی با هدف توسعهٔ بخش آب، زیرساخت های بهداشت و درمان و توانمندسازی بخش خصوصی در لسوتو اختصاص یافت. این توافق نامه در سپتامبر ۲۰۱۳ پایان یافت و انتظار می رفت حدود یک میلیون نفر از سرمایه گذاری های آن بهره مند شوند. در سال ۲۰۲۵ و هم زمان با تعرفه ها در دور دوم ریاست جمهوری ترامپ، لسوتو با تعرفه ای معادل ۵۰٪ مواجه شد که بالاترین نرخ در میان تمامی کشورها بود. عمدهٔ صادرات لسوتو به ایالات متحده در قالب پوشاک، به ویژه پارچه های مورد استفاده در تولید شلوار جین صورت می گیرد و برندهایی مانند لیوایز از جمله واردکنندگان این محصولات هستند. روابط سیاسی. در سال ۲۰۲۵، دونالد ترامپ در جریان سخنرانی خود در کنگره، با بیان این که لسوتو «کشوری است که هیچ کس نامش را نشنیده»، پایان برنامهٔ کمک خارجی آمریکا به این کشور را اعلام کرد. این اظهارات با واکنش تند لجون امپوتجوانه، وزیر امور خارجه لسوتو، روبرو شد. او ضمن محکوم کردن این سخنان، اعلام کرد
که ایلان ماسک، از نزدیکان ترامپ، در لسوتو منافع اقتصادی دارد. امپوتجوانه در واکنش به این سخنان اظهار داشت که «شوکه شده است» از این که رئیس یک کشور، چنین برخوردی با کشوری دارای حاکمیت مستقل داشته باشد، در حالی که پیش از این «روابطی گرم و دوستانه» میان دو کشور برقرار بوده است. مقام های ارشد ایالات متحده در لسوتو. قائم مقام رئیس هیات / کاردار موقت: کیشا تامس بوتالب
احمد علی آبادی(۱۲۹۰ -) سیاستمدار، حقوقدان استاندار گیلان و معاون نخست وزیر در کابینه اول شریف امامی بود. احمد علی آبادی در سال ۱۲۹۰ متولد شد. وی پس از پایان تحصیلات ابتدایی و متوسطه در تهران وارد دارالمعلمین عالی شد و لیسانس فلسفه گرفت. و به استخدام وزارت دارایی درآمد. او بعدها در آزمون اعزام دانشجو به خارج از کشور شرکت و پس از موفقیت به آمریکا رفته و نخست دکترای فلسفه و دو سال بعد(۱۹۳۹) درجه دکترای حقوق از دانشگاه کلمبیا را اخذ کرد. او در آمریکا مشغول به تدریس شد و مدتی نیز مدتی نیز در محاکم دادگستری آمریکا کارآموزی کرد. او پس از برگشت به ایران وارد وزارت فرهنگ و بعد تر وزارت دادگستری شد و کار وکالت نیز می کرد. مدتی هم به عنوان مشاور شرکت سهامی نفت ایران و انگلیس فعالیت داشت. وی در کابینه اول شریف امامی به عنوان معاون نخست وزیر و مدتی نیز به عنوان استاندار گیلان فعالیت کرد. از تالیفات وی می توان به کتاب طریقه تفکر و تحقیق انتشارات دانشگاه تهران منتشره در فروردین ماه ۱۳۴۶ نام برد.
«آیدل تو» () ترانه ای است که توسط اندرو چوی، نک ویو، دنی چونگ، کوین وو و ساموئل لی به عنوان اعضای گروه خیالی پسرانهٔ کی پاپ به نام ساجا بویز در فیلم پویانمایی موزیکال فانتزی "شکارچیان شیاطین کی پاپ" در سال ۲۰۲۵ اجرا شده است. این قطعه در ۲۰ ژوئن ۲۰۲۵ توسط ریپابلیک رکوردز به عنوان هفتمین قطعه از آلبوم موسیقی متن فیلم منتشر شد. ترانه توسط ئی جِی، کوش، مارک سانِن بلیک و وینس نوشته شده و تهیه کنندگی آن را ۲۴، ایدو و ایان آیزن دراث بر عهده داشته اند. عملکرد تجاری. در جدول آماری مربوط به تاریخ ۳ ژوئیه ۲۰۲۵، «آیدل تو» به رتبهٔ نخست جدول اسپاتیفای ایالات متحده دست یافت و به بالاترین جایگاه برای یک گروه پسرانهٔ کی پاپ در تاریخ این پلتفرم تبدیل شد؛ رکوردی که پیش تر در اختیار ترانهٔ «دینامیت» از بی تی اس در سال ۲۰۲۰ بود. این ترانه تنها چهارمین اثر کی پاپی است که موفق به صدرنشینی در این جدول شده است، پس از «هفت» از جونگ کوک (۲۰۲۳)، «چه کسی» از جیمین (۲۰۲۴) و «ای پی تی.» از رزی (۲۰۲۴).
داوید الازار (; – ) یا داوید العازار سپهبد نیروی زمینی اسرائیل بود، که در فاصله سال های ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۴ به عنوان نهمین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح اسرائیل فعالیت می کرد. الازار فعالیت نظامی را از سال ۱۹۴۲ در پالماخ آغاز کرد و پس از شکل گیری نیروهای دفاعی اسرائیل در سال ۱۹۴۸ فعالیت در این سازمان را ادامه داد. وی از ۱۹۵۸ تا ۱۹۵۹ فرمانده تیپ ۷ زرهی هاتیفا شیوا و از ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۴ فرمانده سپاه زرهی اسرائیل بود، در فاصله سال های ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۹ فرماندهی شمالی اسرائیل را برعهده داشت و از ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۲ به عنوان رئیس اداره عملیات نیروهای دفاعی اسرائیل فعالیت می کرد و با حفظ سمت، جانشین رئیس ستاد کل نیروهای دفاعی اسرائیل بود. او در جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، بحران سوئز، جنگ شش روزه و جنگ یوم کیپور حضور داشت و در سال ۱۹۷۴ پس از ۳۲ سال خدمت در ارتش اسرائیل، بازنشسته شد. اوایل زندگی. داوود (دادو) الازار در سارایوو، یوگسلاوی، در خانواده ای با اصالت سفاردی زاده شد. او در سال ۱۹۴۰ با برنامه مهاجرت جوانان به اسرائیل مهاجرت کرد و در کیبوتس عین شمر ساکن شد. او خیلی زود به پالماخ پیوست و در بسیاری از نبردهای مهم در طول جنگ اعراب و اسرائیل
در سال ۱۹۴۸، از جمله نبرد صومعه سن سیمون در اورشلیم، جنگید. او به عنوان یک سرباز، مراحل ترقی را طی کرد و سرانجام به عنوان فرمانده گردان معروف هاپورتزیم از تیپ هارل خدمت کرد. العازار پس از جنگ در ارتش ماند و پس از نبرد سینا در سال ۱۹۵۶ به سپاه زرهی منتقل شد. او به عنوان معاون فرمانده سپاه، حیم بار لو، که در سال ۱۹۶۱ فرماندهی سپاه زرهی را بر عهده گرفت، خدمت کرد. او تا سال ۱۹۶۴ در این سمت باقی ماند، زمانی که به عنوان فرمانده ستاد فرماندهی شمالی منصوب شد، سمتی که تا سال ۱۹۶۹ در اختیار داشت. در طول جنگ شش روزه ۱۹۶۷، او از طرفداران اصلی اشغال بلندی های استراتژیک جولان بود که در آن زمان بخشی از سوریه بود و تنها در دو روز بر تصرف آن نظارت داشت. پس از جنگ، العازار به عنوان رئیس اداره عملیات در ستاد کل خدمت کرد. در ۱ ژانویه ۱۹۷۲، او به عنوان رئیس ستاد کل منصوب شد. رئیس ستاد کل. ماه های اول تصدی او صرف مبارزه با تروریسم شد. در ۳۰ مه، ارتش سرخ ژاپن ۲۵ غیرنظامی را در حمله ای به فرودگاه لود، قطب حمل و نقل اصلی اسرائیل، کشت و ۷۱ نفر دیگر را زخمی کرد (به: قتل عام فرودگاه لود مراجعه کنید). در ۵ سپتامبر همان سال، گروه دیگری به
ورزشکاران اسرائیلی در المپیک تابستانی ۱۹۷۲ مونیخ حمله کردند. این حمله به عنوان قتل عام مونیخ شناخته شد. در پاسخ به این حملات، العازار دستور داد که تا آن زمان، بزرگ ترین حمله علیه پایگاه های فلسطینی در سوریه و لبنان بود. سه جت سوری سرنگون شدند و ده ها فدایی در یک آتش توپخانه سنگین کشته شدند. در عملیات بهار جوانی، که در شب ۹ و ۱۰ آوریل ۱۹۷۳ انجام شد، ده ها فلسطینی دیگر، از جمله چندین رهبر کلیدی فلسطینی، توسط ارتش اسرائیل در بیروت ترور شدند. یکی از تصمیماتی که العازار در دوران تصدی خود گرفت، دستور سرنگونی یک جت مسافربری لیبیایی بود که وارد حریم هوایی اسرائیل شده بود و گمان می رفت که در حال انجام یک مأموریت تروریستی است، اما پاسخی نداد. این هواپیما توسط نیروی هوایی اسرائیل بر فراز شبه جزیره سینا به دستور مستقیم العازار سرنگون شد و بیش از ۱۰۰ غیرنظامی کشته شدند. تنها بعداً مشخص شد که این یک هواپیمای غیرنظامی بوده که دچار خطای ناوبری شده است. در ۲۷ مه ۱۹۷۳، ارتش اسرائیل در واکنش به تحرکات نیروهای مصری، وضعیت اضطراری اعلام کرد و نیروهای ذخیره فراخوانده شدند. وقتی مشخص شد که این فقط یک مانور بوده، وضعیت اضطراری لغو
شد. این رویداد تأثیر زیادی بر ستاد کل داشت، زیرا آنها را به این باور رساند که نیروهای مصری برای جنگ، در اواخر همان سال، در یوم کیپور، آماده نمی شوند. با این حال، پس از جنگ، مشخص شد که این مانورهای مکرر انجام شده توسط مصری ها بخشی از یک ترفند پیچیده بود که به منظور ایجاد رضایت در اسرائیلی ها در مورد نیات واقعی تحرکات نیروهای مصری در زمان وقوع حمله واقعی انجام شده بود. در ۱۳ سپتامبر، اسرائیل سیزده جت جنگنده سوری را که سعی در سرنگونی هواپیماهای اسرائیلی داشتند، سرنگون کرد. جنگ یوم کیپور. رویدادهای منتهی به جنگ. در سال ۱۹۵۷، اسرائیل تحت فشار آمریکا مجبور به عقب نشینی از سینا شد، سینایی که از زمان حمله به مصر در سال قبل از آن اشغال کرده بود. بستن تنگه تیران به روی کشتی های اسرائیلی توسط جمال عبدالناصر، رئیس جمهور مصر، در سال ۱۹۶۷ یکی از دلایل اصلی جنگ ۱۹۶۷ بود که طی آن اسرائیل شبه جزیره سینا را دوباره اشغال کرد. ساعت ۴ صبح روز یوم کیپور، زوی زمیر، رئیس موساد، هشدار صریحی مبنی بر «امروز جنگ آغاز خواهد شد» به نخست وزیر، وزیر دفاع، رئیس ستاد و سایر مقامات داد. العازار ساعت ۶ صبح با موشه دایان، وزیر دفاع، ملاقات کرد و
خواستار بسیج کامل، حمله پیشگیرانه در سوریه و پرواز هواپیماهای بدون سرنشین بر فراز کانال شد. به دلیل پوشش ابر سنگین در جولان، حمله پیشگیرانه نه علیه سامانه موشکی ضدهوایی سوریه، بلکه علیه فرودگاه های سوریه برنامه ریزی شد. موشه دایان از ترس از دست دادن حمایت آمریکا در صورتی که اسرائیل اولین کشوری باشد که جنگ را آغاز می کند، از حمله پیشگیرانه و پروازهای شناسایی خودداری کرد. دایان بسیج کامل نیروهای ذخیره را تأیید نکرد، اما بسیج یک لشکر در جنوب و یک لشکر در شمال و نیروی ذخیره نیروی هوایی را تأیید کرد. ساعت ۹ صبح، بحثی به ریاست نخست وزیر گلدا مایر با اعضای آشپزخانه، رئیس ستاد، رئیس اطلاعات نظامی و رئیس موساد برگزار شد. در این بحث، گلدا مایر موضع العازار را در مورد بسیج کامل مورد نظر او پذیرفت، اما از سوی دیگر، نظر موشه دایان را در مورد دو موضوع دیگر پذیرفت و حمله پیشگیرانه و پرواز شناسایی را تأیید نکرد. در ۱ اکتبر ۱۹۷۳، ارتش های مصر و سوریه در حالت آماده باش قرار گرفتند. به دلیل ارزیابی اطلاعاتی نادرست و تصمیمات ضعیف ارتش اسرائیل، ارتش اسرائیل تنها با اقدامات محدودی پاسخ داد، واحدهای ذخیره کمی فراخوانده شدند و مشخص
شد که جنگ «بعید» است. در ساعات اولیه روز ۶ اکتبر (در یوم کیپور، مقدس ترین تعطیلات یهودی)، العازار سرانجام متقاعد شد که جنگ در همان روز آغاز خواهد شد، اگرچه رئیس اطلاعات نظامی، سرلشکر الی زیرا و وزیر دفاع، موشه دایان، هنوز معتقد بودند که این امر بسیار بعید است. محکومیت دایان دو پیامد عمده داشت: جنگ. ساعت ۲ بعد از ظهر روز یوم کیپور، ارتش های مصر و سوریه حمله ای هماهنگ علیه اسرائیل آغاز کردند. از بسیاری جهات، این حمله برای ارتش اسرائیل و فرماندهی آن غافلگیرکننده بود. پس از یک سری نبردهای شدید برای جلوگیری از پیشروی ارتش های مهاجم، یک ضدحمله ناموفق در سینا و تلفات سنگین نیروی هوایی و زمینی اسرائیل، تهاجم سرانجام متوقف شد. در ۱۱ اکتبر، نبرد در شمال به آن سوی مرز سوریه عقب رانده شد و در ۱۶ اکتبر، نیروهای اسرائیلی به فرماندهی ژنرال آریل شارون از کانال سوئز عبور کردند. در روزهای اولیه جنگ، العازار یکی از معدود فرماندهان اسرائیلی بود که توانست خونسردی خود را حفظ کند و حتی دیدگاه خوش بینانه ای نسبت به مسیر رویدادها داشته باشد. این امر به ویژه با رهبری سیاسی، به ویژه موشه دایان، که از "نابودی سومین کشور مشترک المنافع ی
هودی" صحبت می کرد، در تضاد شدید بود. در عین حال، جنگ اختلافات شخصی شدیدی را در میان افسران ارشد نظامی، به ویژه در امتداد جبهه جنوبی، برجسته کرد - برخی از این اختلافات هنوز حل نشده اند. در مقطعی از جنگ، العازار مجبور شد رئیس فرماندهی جنوبی، سرلشکر شموئل گونن (معروف به "گورودیش") را با رئیس سابق ستاد کل، حیم بار-لو، جایگزین کند. او همچنین از ژنرال های رهاوام زیوی و آهارون یاریو، که هر دو اخیراً از ارتش اسرائیل بازنشسته شده بودند، به عنوان مشاوران ویژه خود کمک گرفت. تا پایان جنگ، ارتش اسرائیل به عمق خاک سوریه نفوذ کرده بود. کوه هرمون، که در آغاز جنگ از اسرائیل گرفته شده بود، به کنترل اسرائیل بازگشت. در جبهه جنوبی، ارتش سوم مصر در سینا محاصره شد و سربازان اسرائیلی بخش جنوبی ساحل غربی کانال سوئز را اشغال کرده و با تاکتیک های غیرمتعارف ژنرال آریل شارون می جنگیدند. با این وجود، علیرغم این دستاوردهای نظامی، اسرائیل تلفات سنگینی را متحمل شد. مصری ها هنوز بخشی از خاک شرق کانال را در اختیار داشتند و هیچ یک از شهرهای بزرگ تصرف نشد. اگرچه سوئز محاصره شد، اما نبرد سوئز در نهایت یک شکست برای اسرائیل بود و منجر به کشته شدن ۸
۰ سرباز ارتش اسرائیل، زخمی شدن ۱۲۰ نفر و نابودی ۴۰ تانک شد. پیامدها. میزان بالای تلفات و این واقعیت که اسرائیل از نظر اطلاعاتی و عملیاتی آماده نبود، منجر به موجی از اعتراضات عمومی در سراسر کشور شد. در ۲۱ نوامبر، به محض پایان جنگ، کمیسیون آگرانات برای بررسی دلیل آمادگی ضعیف ارتش اسرائیل برای جنگ تشکیل شد. این کمیسیون چندین ماه تشکیل جلسه داد. این کمیسیون ۱۴۰ جلسه برگزار کرد و قبل از انتشار گزارش موقت خود در ۱ آوریل ۱۹۷۴، خواستار برکناری العازار از سمت رئیس ستاد کل شد. در این گزارش آمده است که «الازار مسئولیت شخصی ارزیابی وضعیت و آمادگی ارتش اسرائیل را بر عهده دارد.» این کمیسیون او را به دلیل اعتماد بیش از حد به توانایی نیروهای دفاعی اسرائیل در مهار حملات مصر و سوریه، مقصر دانست و او را به دلیل عدم بازدید از خطوط مقدم برای مشورت با فرماندهان میدانی، سرزنش کرد. کمیسیون توصیه کرد که او به همراه رئیس اطلاعات نظامی، الی زیرا، از سمت خود برکنار شود. کمیسیون همچنین دیوید الازار، رئیس ستاد، را مسئول دانست، اما از اظهار نظر در مورد مسئولیت وزیر دفاع، موشه دایان، خودداری کرد و استدلال کرد که این امر فراتر از اختیارات آن
است. الازار بلافاصله استعفای خود را به دولت ارائه داد و ادعا کرد که با او بدرفتاری شده است، به ویژه از آنجایی که گزارش هیچ تحریمی علیه رهبری سیاسی کشور پیشنهاد نکرده بود، و ادعا کرد که او به اشتباه به خاطر مسائلی که مسئولیت آن بر عهده دولت، به ویژه وزیر دفاع، موشه دایان، بوده است، سرزنش شده است. او همچنین شکایت کرد که اقدامات او در طول جنگ هرگز مورد بررسی قرار نگرفته است و خاطرنشان کرد که این گزارش او را مسئول شکست های اولیه جنگ دانسته اما به او برای بازیابی و ضدحمله بعدی که اسرائیل را در پایان جنگ در موقعیت برتری قرار داده بود، اعتباری نداده است. العازار در نامه استعفای خود نوشت: الازار با همدردی گسترده عمومی روبرو شد، و بسیاری از اسرائیلی ها او را به عنوان قربانی می دیدند. پس از بازنشستگی از ارتش اسرائیل، العازار مدیر عامل خدمات حمل و نقل یکپارچه زیم شد. در ۱۵ آوریل ۱۹۷۶، او هنگام شنا در استخری نزدیک خانه اش در تل آویو بر اثر حمله قلبی درگذشت. او در کوه هرتزل، اورشلیم به خاک سپرده شده است. میراث. دیوید العازار، که با نام مستعار «دادو» شناخته می شود، تا به امروز چهره ای بحث برانگیز در اسرائیل است. نتیجه گیر
ی کمیسیون آگرانات مبنی بر اینکه او شخصاً مسئول عدم آمادگی برای جنگ بوده است، به طور کامل توسط عموم پذیرفته نشد. امروزه اجماع بر این است که العازار یک رهبر جنگی بسیار توانمند بود که در شرایط بحرانی خونسردی خود را حفظ می کرد و تصمیمات استراتژیک صحیحی می گرفت. ژنرال اسرائیلی آویزر یعاری، رئیس بخش تحقیقات ارتش اسرائیل، دو تصمیم خاص العازار را که نسبتاً در اوایل جنگ گرفته بود، برای دستیابی به پیروزی تاکتیکی نهایی اسرائیل در جنگ، علیرغم شکست های قابل توجهی که در ابتدا متحمل شد، بسیار مهم می داند. یکی از آنها تصمیم العازار برای انتقال نیروهای ذخیره لشکری بود که در صورت ورود اردن به جنگ، در مقابل مرز اردن نگهداری می شدند و به بخش بلندی های جولان منتقل می شدند. این نیروها سپس در ابتدا در متوقف کردن پیشروی سریع سوری ها و سپس تغییر روند نبرد علیه آنها نقش مهمی ایفا کردند. دومین مورد، تصمیم او، علیرغم اعتراضات شدید ژنرال های میدانی اش، برای به تعویق انداختن ضدحملات بیشتر در سینا بود تا زمانی که مصری ها، که در امتداد ساحل شرقی کانال سوئز مواضع دفاعی خود را ایجاد کرده بودند، ابتدا از آن مواضع به سمت شرق حمله تهاجمی را آغاز
کنند. این امر منجر به نبرد سینا شد که با شرایطی مناسب تر برای تاکتیک های اسرائیلی ها انجام شد و آنها قاطعانه در آن پیروز شدند، در نتیجه مقاومت کلی مصر را تضعیف کرد و یک ضدحمله سخت اما در نهایت موفق را تسهیل کرد که به نیروهای دفاعی اسرائیل اجازه داد تا از کانال سوئز عبور کنند و تا پایان جنگ، بیشتر ارتش سوم مصر را در ساحل شرقی آن به دام بیندازند.