Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خوش گذارنی. از این محیط، گروهی از خوانندگان زن و مرد مسلمان به نام شیوخ و شیخات پدید آمدند که اشعار لطیف و کلاسیک موسیقی سنتی الجزایر را رد کردند. در عوض، با طبل های سفالی و فلوت ها، دربارهٔ ناملایمات زندگی شهری با زبانی ساده، نیش دار، گاهی مبتذل و بحث برانگیز می خواندند که برای افراد آسیب دیده اجتماعی و اقتصادی جذاب بود. شیخات از این جهت که نه تنها برای زنان بلکه برای مردان نیز اجرا می کردند، از تفکر سنتی دور شدند. موسیقی اجراشده رای نام داشت. نام خود را از کلمه عربی الجزایری raï («نظر» یا «نصیحت») گرفته است، که معمولاً توسط خوانندگان برای پر کردن زمان و وقت گذرانی خوانده می شد. در اوایل دهه ۱۹۴۰ شیخه ریمیتی به عنوان شخصیت برجسته موسیقی و زبان در سنت رای مشهور شد و تا قرن بیست و یکم در میان برجسته ترین اجراکنندگان موسیقی قرار داشت. در اوایل قرن بیستم، وهران به بخش های یهودی، فرانسوی، اسپانیایی و بومی الجزایری تقسیم شد. با استقلال در سال ۱۹۶۲ محله یهودیان (معروف به درب)، محل زندگی نوازندگانی مانند رینت لورانیز، سعود اورانایس و لاربی بنساری بود. سیدی ال هواری محل زندگی ماهیگیران اسپانیایی و بسیاری از پناهندگان
اسپانیایی بود که پس از سال ۱۹۳۹ وارد این کشور شدند و نیمی از صحنه های موسیقی فعال را در اختیار داشتند. ساکنان فرانسوی شهر برای بررسی موسیقی به مناطق یهودی و اسپانیایی رفتند. اعراب وهران به خاطر سبک موسیقی کلاسیک اندلسی که پس از سال ۱۴۹۲ از جنوب اسپانیا وارد شد، شهرت داشتند. موسیقی کلاسیک حوزی در این دوران رواج داشت و خوانندگان زن این ژانر عبارت بودند از چیخا تتما، فادیله دزیریا و میریام فکای. یکی دیگر از ژانرهای رایج موسیقی "بدوی" («بدویی») (یا "غربی" («وسترن»)) بود که از آوازهای بادیه نشین سرچشمه می گرفت. بدوی شامل اشعار ملحون با همراهی طبل قلال و فلوت گازپا بود. بدوی را خوانندگان مرد معروف به "«شیخ ها"» می خواندند که جلابه و عمامه های بلند و سفید پوشیده بودند. شعرها برگرفته از غزل های افرادی چون مستفا بن ابراهیم و زنقی بوحفس است. از نوازندگان بدوی می توان به شیخ حماده، شیخ محمد سنوسی، شیخ مدنی، شیخ هاچمی بنسمیر و شیخ خلدی اشاره کرد. سنوسی اولین کسی بود که این موسیقی را در سال ۱۹۰۶ ضبط کرد. استعمار فرانسه در الجزایر سازمان جامعه را تغییر داد و طبقه ای از مردان و زنان شهری فقیر و بی سواد را به وجود آورد. خوا
نندگان بدوی عمدتاً با استعمارگران فرانسوی همکاری می کردند، اگرچه یکی از استثناهای چنین همکاری، شیخ حماده بود. بقا و مشکلات آن در زندگی فقیرانه موضوع نوازندگان خیابانی بود که آهنگ هایی به نام زندانی می خواندند. یکی از ویژگی های مشترک این آهنگ ها عبارت بود از علامت تعجب در کلمه «raï!» و تغییرات کلمه «رای» به معنای ابراز نظر است. در دهه ۱۹۲۰ زنان وهران تحت قوانین رفتاری سختگیرانه ای قرار گرفتند. بسیاری به طردشدگان اجتماعی و خواننده و رقصنده تبدیل شدند. آن ها آهنگ های مدح را در ستایش حضرت محمد می خواندند و برای مخاطبان زن در مراسمی مانند عروسی و ضیافت ختنه اجرا می کردند. گروه دیگری از زنان رانده شده اجتماعی، "شیخه" نام داشتند که به خاطر لباس جذاب، اشعار لذت پرستانه و نمایش نوعی موسیقی تحت تأثیر مدحیات و خوانندگان زندانی شهرت داشتند. این شیخه ها که هم برای مردان و هم برای زنان آواز می خواندند، شامل افرادی مانند شیخه ریمیتی، شیخه گرلو، شیخه جنیا ال مستگانمیا، شیخه باچیتا می شد. دهه ۱۹۳۰ شاهد ظهور سازمان های انقلابی بود، از جمله سازمان هایی با انگیزه مارکسیسم، که خوانندگان رای اولیه را تحقیر می کردند. در همان زمان،
موسیقی کلاسیک عربی در سراسر مغرب محبوبیت زیادی پیدا کرد، به ویژه موسیقی ام کلثوم در مصر. زمانی که رای برای اولین بار توسعه یافت، ترکیبی از ژانرهای موسیقی روستایی و کاباره ای بود که توسط کارگران کارخانه های تقطیر، دهقانانی که زمین های خود را به دست مهاجران اروپایی از دست داده بودند، و دیگر شهروندان طبقه پایین شکل گرفت. موقعیت جغرافیایی وهران باعث گسترش بسیاری از تأثیرات فرهنگی شد و به نوازندگان رای این امکان را داد که مجموعه ای از سبک های موسیقی مانند فلامنکو اسپانیا، موسیقی گناوه و کاباره ای فرانسوی را جذب کنند و به آن ها اجازه دهد با ریتم های معمول عشایر عرب ترکیب شوند. در اوایل دهه ۱۹۳۰ مسائل اجتماعی که جمعیت بومی مستعمره را گرفتار می کرد، مانند بیماری تیفوس، آزار و اذیت و زندانی شدن توسط پلیس استعماری، و فقر مضامین برجسته اشعار رای بودند. دیگر مضامین به موضوعاتی مانند شراب، عشق، و معنا و تجربیات زندگی حاشیه ای مربوط می شد. از همان ابتدا، زنان نقش مهمی در موسیقی و اجرای رای ایفا کردند. برخلاف سایر موسیقی های الجزایری، رای علاوه بر موسیقی، رقص را در محیط های با جنسیت مختلط گنجاند. در دهه ۱۹۳۰ رای، اندلسی و س
بک کلاسیک مصری بر شکل گیری وهرانی تأثیر گذاشتند، سبکی که توسط بلاوی هواری رایج شد. نوازندگانی مانند محمد بلربی و جلول بنداود این تأثیرات را به دیگر سبک های وهرانی و همچنین پیانو و آکاردئون غربی اضافه کردند و در نتیجه سبکی به نام «بدوی سیتادینیس» به وجود آمد. شورش در اواسط دهه ۱۹۵۰ آغاز شد و نوازندگانی از جمله هواری و احمد صابر از جبهه آزادی بخش میهنی حمایت کردند. پس از استقلال در سال ۱۹۶۲ دولت رژیم هواری بومدین همراه با رئیس جمهور احمد بن بله، انتقادهای موسیقی دانانی مانند صابر را تحمل نکردند و سرکوب فرهنگ رای و وهرانی را در پی داشت. تعداد اجراهای عمومی خوانندگان زن رای کاهش یافت، که باعث شد مردان در این ژانر موسیقی نقش بیشتری داشته باشند. در همین حال، سازهای سنتی رای مانند گازبا (فلوت نی) و داربوکا (درام های آفریقای شمالی) با ویولن و آکاردئون جایگزین شدند. بعد از استقلال. در دهه ۱۹۶۰، مسعود بلمو و بلکاسم بوتلجا کار خود را آغاز کردند و صدای رای را تغییر دادند و در نهایت در سال ۱۹۶۴ در الجزایر پذیرفته شدند. در دهه ۱۹۷۰ فن آوری ضبط شروع به پیشرفت تر کرد و ژانرهای وارداتی نیز مورد توجه الجزایری ها قرار گرفت، به
ویژه رگی جامائیکایی با اجراکنندگانی مانند باب مارلی. در طول دهه های بعدی رای به طور فزاینده ای سبک های موسیقی متنوعی را که در الجزایر ظهور می کردند، جذب کرد. در طول دهه ۱۹۷۰ هنرمندان رای تأثیراتی را از کشورهای دیگر مانند مصر، اروپا و قاره آمریکا وارد کردند. ترومپت، گیتار الکتریک، سینث سایزر و درام سازهای خاصی بودند که در این موسیقی قرار گرفتند. این آغاز پاپ رای بود که توسط نسل بعدی اجرا شد که عنوان شاب (برای مرد) یا شابه (برای زن) به معنای «جوان» را برای خود انتخاب کردند تا خود را از نوازندگان قدیمی این سبک متمایز کنند. از برجسته ترین اجراکنندگان رای جدید می توان به چابا فادلا، شاب حمید و شاب مامی اشاره کرد. زمانی که اولین جشنواره بین المللی رای در الجزایر در سال ۱۹۸۵ برگزار شد، شاب خالد با این ژانر هم گام شده بود. جشنواره های بیشتری در الجزایر و خارج از آن برگزار شد و رای به یک سبک جدید محبوب و برجسته در بازار نوظهور موسیقی جهانی تبدیل شد. موفقیت بین المللی این ژانر از اوایل سال ۱۹۷۶ با به شهرت رسیدن تهیه کننده رشید بابا احمد آغاز شد. هزینه های اضافی تولید صفحه گرامافون و همچنین جنبه های فنی تحمیل شده بر رسا
نه ها توسط موسیقی، باعث شد تا این ژانر تقریباً به طور انحصاری در اوایل دهه ۱۹۸۰ بر روی نوار کاست منتشر شود، درحالی که تعداد زیادی از موسیقی ها اصلاً مشابه صفحه گرامافون نداشتند و بسیار محدود بودند. درحالی که این شکل از رای فروش نوار کاست را افزایش داد، ارتباط آن با رقص مختلط، عملی ناپسند بر اساس دیدگاه های اسلامی، منجر به سرکوبی شد که مورد حمایت دولت بود. این سرکوب به دلیل محبوبیت فزاینده رای در فرانسه، جایی که جامعه عرب مغربی آن را به شدت خواستار بود، لغو کرد. این محبوبیت در فرانسه در نتیجه اوج گیری مبارزات فرانسوی-عربی علیه نژادپرستی افزایش یافت. این قضیه منجر به پیروی از مخاطبان سفیدپوست شد که با مبارزات ضد نژادپرستی موافق بودند. پس از انتخاب رئیس جمهور شاذلی بن جدید در سال ۱۹۷۹، موسیقی رای به دلیل محدودیت های اخلاقی و اقتصادی کمترش فرصتی برای بازسازی پیدا کرد. اندکی پس از آن، رای با استفاده از سازهایی مانند سینث سایزرهای الکتریکی، گیتار و درام شروع به تبدیل شدن به پاپ-رای کرد. در دهه ۱۹۸۰ رای دوره اوج محبوبیت خود را آغاز کرد. پیش از این، دولت الجزایر به دلیل موضوعات پرخطر از نظر جنسی و فرهنگی، مانند الکل
و مصرف گرایی، دو موضوعی که برای فرهنگ سنتی اسلامی تابو بود، با رای مخالفت کرده بود. دولت در نهایت سعی کرد رای را ممنوع کند، واردات کاست های خالی را ممنوع کرد و پاسپورت نوازندگان رای را مصادره کرد. این کار برای جلوگیری از انتشار رای نه تنها در سراسر کشور، بلکه برای جلوگیری از گسترش آن در سطح بین المللی و ورود یا خروج از الجزایر انجام شد. اگرچه این امر فروش حرفه ای رای را محدود کرد، اما محبوبیت موسیقی از طریق فروش غیرقانونی و مبادله نوارها افزایش یافت. در سال ۱۹۸۵ سرهنگ الجزایری اسنوسی به جک لانگ وزیر فرهنگ فرانسه پیوست تا دولت الجزایر را متقاعد کند که رای را بپذیرد. او موفق شد دولت را وادار کند که پاسپورت ها را به موسیقی دانان رای بازگرداند و اجازه دهد تا رای در الجزایر با حمایت دولت ضبط و اجرا شود، و آن را بخشی از میراث فرهنگی الجزایر عنوان کرد. این امر نه تنها به دولت الجزایر اجازه داد تا از تولید و انتشار رای از نظر مالی منفعت داشته باشد، بلکه اجازه داد تا بر موسیقی نظارت داشته باشند و از انتشار موسیقی و رقص «ناسالم» جلوگیری کنند و همچنان از آن برای استفاده از وجهه ملی دولت الجزایر در جهان استفاده کنند. در
سال ۱۹۸۵ اولین جشنواره رای دولتی در الجزایر برگزار شد و جشنواره ای نیز در ژانویه ۱۹۸۶ با حضور شاب خالد، شاب صحراوی، شابه فادلا، شاب حمید، شاب مامی و گروه رای نارائی در تئاتر ام سی ۹۳ بوبیگنی در فرانسه برگزار شد. در سال ۱۹۸۸ دانشجویان و جوانان الجزایری برای اعتراض به خشونت دولتی، هزینه بالای مواد غذایی و حمایت از ارتش خلق الجزایر به خیابان ها سرازیر شدند. رئیس جمهور شاذلی بن جدید که از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۹۲ قدرت را در دست داشت، و دوستانش رای را مسئول قیام گسترده ای دانستند که در اکتبر ۱۹۸۸ منجر به کشته شدن ۵۰۰ غیرنظامی شد. اکثر خوانندگان رای این ادعا را رد کردند، از جمله شاب صحراوی، که گفت هیچ ارتباطی بین رای و شورش اکتبر وجود ندارد. با این حال، شهرت رای به عنوان موسیقی اعتراضی ماندگار شد، زیرا تظاهرکنندگان آهنگ شاب خالد «فرار، اما کجا؟» («El Harba Wayn») را برای کمک به اعتراض خود پذیرفتند:جوانی کجا رفت؟ شجاعان کجایند؟ گلوی ثروتمند بیچاره ها تا سر حد مرگ کار می کنند شارلاتان های اسلامی چهره واقعی خود را نشان می دهند… همیشه می توانید گریه کنید یا شکایت کنید یا فرار… اما کجا؟در دهه ۱۹۹۰ سانسور بر نوازندگان رای حاکم ب
ود. یک خواننده تبعیدی رای، شاب حسنی پیشنهاد بازگشت به الجزایر و اجرای برنامه در استادیوم را در سال ۱۹۹۴ پذیرفت. شهرت حسنی و آهنگ های جنجالی او باعث شد که وی از سوی افراطیون بنیادگرای اسلامی تهدید به مرگ شود. در ۲۹ سپتامبر ۱۹۹۴ او اولین نوازنده رای بود که در بیرون خانه پدر و مادرش در منطقه گامبتا وهران به قتل رسید، بنا بر گزارش ها دلیلش آن بود که به دختران اجازه داده بود در یک کنسرت تلویزیونی گونه او را ببوسند. مرگ او در بحبوحه اقدامات خشونت آمیز دیگر علیه اجراکنندگان آفریقای شمالی اتفاق افتاد. چند روز قبل از مرگش، لونس ماتوب خواننده قبایلی توسط گروه اسلامی مسلح ربوده شد. سال بعد، در ۱۵ فوریه ۱۹۹۵ رشید بابا احمد تهیه کننده رای در وهران ترور شد. تشدید تنش کمپین اسلام گرایان ضدرای باعث شد که نوازندگان رای مانند شاب مامی و شابه فضیله از الجزایر به فرانسه نقل مکان کنند. مهاجرت به فرانسه راهی برای حفظ موجودیت موسیقی بود. فرانسه جایی بود که الجزایری ها در دوران پس از استعمار برای یافتن کار به آن جا رفته بودند و نوازندگان فرصت بیشتری برای مخالفت با دولت بدون سانسور داشتند. اگرچه رای در الجزایر مورد قبول جریان اصلی قر
ار گرفت، بنیادگرایان اسلامی همچنان به این ژانر اعتراض کردند و گفتند که این ژانر هنوز هم بسیار لیبرال و در تضاد با ارزش های سنتی اسلامی است. بنیادگرایان مدعی بودند که ژانر موسیقی هنوز هم تمایلات جنسی، الکل و فرهنگ مصرف غربی را ترویج می کند، اما منتقدان دیدگاه بنیادگرا اظهار داشتند که بنیادگرایان و موسیقی دانان رای در نهایت به دنبال نوکیشانی از یک جمعیت جوانان بودند، که مجبور بودند انتخاب کنند که به کدام یک از دو فرهنگ تعلق دارند. علی رغم حمایت دولت، شکاف بین آن دسته از شهروندانی که به اسلام سختگیرانه تعلق داشتند و حامیان صحنه رای باقی ماند. موفقیت بین المللی. شاب خالد اولین موزیسین با موفقیت بین المللی بود، از جمله آلبوم دونفره او در سال ۱۹۸۸ با نوازنده جاز صفی بوتلا آلبوم "کوچه"، اگرچه محبوبیت او به مکان هایی مانند ایالات متحده و آمریکای لاتین گسترش پیدا نکرد. از دیگر هنرمندان برجسته دهه ۱۹۸۰ می توان به هواری بنچنت، راینا رای، محمد صحراوی، شاب مامی، شابه زهرا و شاب حمید اشاره کرد. موفقیت بین المللی در دهه ۱۹۹۰ با آلبوم "خالد" شاب خالد در سال ۱۹۹۲ افزایش یافت. از آن جایی که خالد دیگر در الجزایر نبود، نوازندگان
ی مانند شاب طاهر، شاب نصرو و شاب حسنی شروع به خواندن آهنگ عاشقانه رای کردند، که یک فرم احساسی و پاپ-تصنیف از موسیقی رای بود. بعدتر در همین دهه، فانک، هیپ هاپ و تأثیر ژانزهای دیگر به رای اضافه شد، به ویژه توسط نوازندگانی مانند فادل و رشید طاها. طاها موسیقی رای را برداشت و آن را با راک ترکیب کرد. طاها آفرینش خود را موسیقی رای نمی نامید، بلکه آن را ترکیبی از رای محلی و پانک توصیف کرد. ترکیب دیگری از فرهنگ ها در موسیقی عربی در اواخر دهه ۱۹۹۰ از طریق موسیقی فرانسوی-عربی منتشرشده توسط موسیقیدانانی مانند آلدو ایجاد شد. اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ شاهد افزایش نوازندگان زن رای بودیم. به گفته نویسندگان گراس، مک موری و سوئدبورگ در مقاله خود با عنوان «صدای عربی و شب های رمضان: رای، رپ و هویت فرانسوی-مغربی»، شابه زهوانیه، نوازنده رای، از سوی خانواده اش با ممنوعیت اجرا یا حتی ظاهر شدن در انظار عمومی را مواجه شد. به گفته گروس و همکاران، شرکت های ضبط موسیقی رای، هنرمندان زن را تشویق کرده اند تا بیشتر مورد توجه قرار گیرند. در سال ۲۰۰۰ موسیقی رای به لطف دوئت استینگ با خواننده رای، شاب مامی، در آهنگ «رز کویری»، که در ۱۷ ژان
ویه ۲۰۰۰ منتشر شد، موفقیت بین المللی داشت استینگ برای معرفی موسیقی رای به مخاطبان موسیقی غربی شناخته شد، و به همین دلیل این آهنگ در بسیاری از چارت ها موفق بود و به شماره ۲ در کانادا، شماره ۳ در سوئیس، شماره ۴ در ایتالیا، شماره ۱۵ در جدول تک آهنگ های بریتانیا و شماره ۱۷ در بیلبورد هات ۱۰۰ ایالات متحده رسید. همچنین به ترتیب در جدول فروش "بیلبورد" جایگزین بزرگسالان و فروش تک آهنگ های رقص به رتبه ۱ رسید. سانسور. در طول دوره توسعه و تجاری سازی موسیقی رای در الجزایر، تلاش های زیادی برای خفه کردن این ژانر صورت گرفته است. از محتوای متن ترانه گرفته تا تصاویر جلد آلبوم، رای یک موسیقی بحث برانگیز بوده است. هویت دینی و فراملی گرایی برای تعریف پیچیدگی های هویت مغربی می کوشد. این هویت پیچیده از طریق موسیقی رای بیان می شود و اغلب در بسیاری از زمینه های فرهنگی مورد مناقشه و سانسور قرار می گیرد. در سال ۱۹۶۲ زمانی که الجزایر مدعی استقلال ملی شد، بیان فرهنگ عامه به دلیل طبیعت محافظه کارانه مردم خفه شد. در این دوران محدودیت شدید بیان زنان، سبب شد که بسیاری از مردان شروع به تبدیل شدن به خواننده رای کنند. در سال ۱۹۷۹ زمانی که رئیس
جمهور شاذلی بن جدید استانداردهای اخلاقی و اقتصادی لیبرال تری را تأیید کرد، موسیقی رای بیشتر با جوانان الجزایری مرتبط شد. این موسیقی در میان اسلام گرایان سلفی و دولت الجزایر تبدیل به انگ شد. جوانان رای را که «نسل رای» می نامیدند راهی برای بیان آزادی های جنسی و فرهنگی یافتند. نمونه ای از این آزادی بیان از طریق اشعار شاب حسنی در آهنگ «ال برراکا» دیده می شود. حسنی آواز می خواند: «او متعلق به من بود… چون وقتی مست هستی، این فکری است که در سرت می چرخد!» حسنی اصول گرایان کشور و محکومیت هنرهای غیر مذهبی را به چالش کشید. رای شروع به پخش در مقیاس بزرگ تر از طریق فروش نوار، پخش در تلویزیون و رادیو کرد. دولت برای پای بندی به ارزش های محافظه کارانه تلاش کرد تا رای را «پاک سازی» کند. مهندسان صدا ضبط های هنرمندان رای را دستکاری می کردند تا این استانداردها را رعایت کنند. این تاکتیک به اقتصاد این امکان را داد که با به دست آوردن مخاطبان محافظه کار از موسیقی سود ببرد. محافظه کاری نه تنها بر نحوه دریافت موسیقی رای توسط شنوندگان تأثیر گذاشت، بلکه بر نحوه ارائه موسیقی توسط هنرمندان، به ویژه هنرمندان زن نیز تأثیر گذاشت. برای مثال ه
نرمندان زن رای معمولاً روی جلد آلبوم ظاهر نمی شوند. چنین معیارهای مردسالارانه زنان را در حریم خصوصی اجتماعی تحت فشار قرار می دهد.
لیکن استریاتوس (به انگلیسی: Lichen striatus) نوعی ضایعهٔ پوستی نادر است که عمدتاً در کودکان مشاهده شده و اغلب در سنین ۵ تا ۱۵ سالگی ظاهر می شود. این ضایعه نوعی فوران محدودشونده از پاپول های کوچک و پوسته پوسته را شامل می شود. نشانه ها. لیکن استریاتوس بر پوست و ناخن ها تأثیر می گذارد و به صورت نوار خطی یا از هم گسیخته، متشکل از پاپولهای کوچک قهوه ای، صورتی یا گوشتی رنگ دیده می شود. پاپول ها ممکن است نرم، تخت یا پوسته پوسته باشند. عرض نوار لیکن استریاتوس از چند میلی متر تا ۲–۱ سانتی متر تنوع اندازه دارد و امتداد آن از چند سانتی متر تا طول کامل اندام کشیده می شود. به طور کلی، پاپول ها در یک طرف و در اندام های تحتانی، در امتداد خطوط بلاشکو (Blaschko) ظاهر می شوند. خارش یکی از نشانه های شایع این بیماری است. تشخیص. تشخیص بر اساس معاینه بصری ضایعه انجام می شود. درمان. این ضایعه حالت خود محدود شوندگی دارند. درمان آن ها می تواند توسط کرم های استروئیدی و مرطوب کننده ها انجام شود.
جوزف کندریک کانینگهام (زاده ۲۶ مه ۱۹۸۲) یک سیاستمدار آمریکایی است که از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۱ نماینده ایالات متحده برای منطقه اول کنگره کارولینای جنوبی بود. زمانی که کانینگهام یکی از اعضای حزب دموکرات بود، در انتخابات عمومی سال ۲۰۱۸، نماینده ایالت جمهوری خواه، کیتی آرینگتون را با اختلاف کمی شکست داد. او پس از یک دوره حضور در کنگره، در رقابت نزدیک دیگری با نانسی میس، نماینده ایالتی جمهوری خواه، نامزد انتخابات مجدد خود در سال ۲۰۲۰ را از دست داد. او نامزد دموکرات ها در انتخابات فرمانداری کارولینای جنوبی در سال ۲۰۲۲ بود که از فرماندار فعلی جمهوری خواه هنری مک مستر شکست خورد.
زنبور عسل به هرحال پرواز می کند فیلمی محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی مارتین دافی است. در این فیلم بازیگرانی همچون الایجا وود، ریچل لی کوک، جنین گرافلو، جورج او گور، دوم و راجر ریس ایفای نقش کرده اند.
مو خشک کن یا سشوار فیلمی محصول سال ۲۰۰۱ و به کارگردانی پدی برتناچ است. در این فیلم بازیگرانی همچون آلن ریکمن، ناتاشا ریچاردسون، ریچل گریفیتس، ریچل لی کوک، جاش هارتنت، بیل نای، رزماری هریس، هایدی کلوم، وارن کلارک، مایکل مک الاتون و دیوید بردلی ایفای نقش کرده اند.
بنیاد هنری پولیتزر () یک موزه هنری در سنت لوئیس، میزوری است که نمایشگاه های ویژه و برنامه های عمومی را نمایش می دهد. این مکان به طور غیررسمی به نام «پولیتزر» شناخته می شود و در ۳۷۱۶ بلوار واشینگتن قرار دارد. ساختمان آن توسط معمار ژاپنی دارای شهرت جهانی، تادائو آندو طراحی شده است. هزینهٔ ورودی موزه رایگان است. تاریخچه. بنیاد هنری پولیتزر در سال ۲۰۰۱ به دست امیلی راو پولیتزر بنیان نهاده شد. او در کنار همسرش جوزف پولیتزر جونیور، به دنبال ایجاد فضایی برای نمایش آثار مجموعهٔ هنری شخصی شان بودند. خانواده پولیتزر در اوایل دههٔ ۹۰ میلادی به تادائو آندو سفارش دادند که یک کارخانهٔ خودروسازی و نمایشگاه رهاشده در مرکز شهر سنت لوئیس را بازسازی کند. در حین طراحی نگارخانهٔ پولیتزر، جوزف جونیور به دلیل سرطان رودهٔ بزرگ درگذشت و پروژه محقق نشد. امیلی راو پولیتزر بعداً دوباره به آندو نزدیک شد و نخستین ساختمان عمومی مستقل این معمار در ایالات متحدهٔ آمریکا را سفارش داد. نمایشگاه افتتاحیه منتخبی از آثار مجموعه خصوصی پولیتزرها، از جمله آثار هنری روی لیکتنستاین، کلود مونه، پابلو پیکاسو، مارک روتکو، کیکی اسمیت و اندی وارهول را به نم
ایش گذاشت. با آغاز دومین نمایشگاه، "آثار منتخب الزورث کلی از مجموعه های سنت لوئیس"، پولیتزر دامنهٔ نمایشگاه های خود را گسترش داد تا آثاری خارج از مجموعهٔ خصوصی خانوادگی شان را نیز دربر گیرد، و این عامل هدایت کنندهٔ نمایش های بعدی شان بود. بنیاد هنری پولیتزر نمایشگاه های سرشماری از جمله نمایش های گروهی هنر مینیمالیسم، هنر بودایی، استادان قدیم و زمینه های مدرن و همچنین نمایش های انفرادی از هنرمندانی مانند دن فلی وین، ان همیلتون، گوردون ماتا-کلارک، ریچارد سرا، هیروشی سوگیموتو، و دیگر هنرمندان را به نمایش گذاشته است. آثار در پولیتزر بدون برچسب دیوار نصب می شوند تا رویارویی بدون واسطه با هنر را تشویق کنند. ساختمان. بنیاد هنری پولیتزر در اکتبر ۲۰۰۱ پس از چهار سال ساخت و ساز و نزدیک به ده سال طرح ریزی تکمیل شد. بنیاد هنری پولیتزر نخستین ساختمان عمومی در ایالات متحده بود که توسط تادائو آندو، معمار ژاپنی برندهٔ جایزه معماری پریتزکر در سال ۱۹۹۵ طراحی شد. از جمله شناسه های ساختمان، می توان به توجه دیرینهٔ آندو به عناصر طبیعی مانند نور و آب و به کارگیری خاص او از بتن اشاره کرد. فرم های بتن که شامل ساختمان می شود در طول م
دت چهارسال ساخت وساز بر سایت گذاشته شدند و در ساخت آن از فن های پیشرفته ای استفاده شد که در آن زمان در آمریکا مرسوم نبود. این ساختمان به عنوان «محیطی آرام برای تأمل در هنر و کمکی به احیای منظر شهری سنت لوئیس» توصیف شده است. در ژوئن ۲۰۱۴، ساختمان تحت پروژهٔ گسترش قرار گرفت که در آن فضای انبار و اداری در سطح پایینی بازسازی شد تا دو نگارخانهٔ عمومی نو ایجاد شود. پولیتزر پس از مشورت با آندو و دفترش، فضای عمومی ساختمان را از ۶٬۸۰۰ فوت مربع به ۱۰٬۴۰۰ فوت مربع افزایش داد. ساختمان در ۱ مه ۲۰۱۵ همراه با سه نمایشگاه انفرادی همزمان از هنرمندان الکساندر کالدر، فرد سندبک و ریچارد تاتل بازگشایی شد.
داور بسکتبال فردی است که بر روند اجرای قوانین بسکتبال نظارت می کند و نظم و عدالت را در بازی حفظ می کند. این عنوان برای منشی بازی (ثبت کنندهٔ امتیازها و خطاها)، وقت نگه دار و سایر افرادی که در حفظ جریان بازی نقش دارند نیز صدق می کند. بسکتبال به دلیل سرعت بالای بازی، پیچیدگی قوانین، تفسیرهای خاص از قوانین و تصمیم گیری های آنی، یکی از سخت ترین ورزش ها برای داوری محسوب می شود. بسته به این که داورها دو یا سه نفره باشند، یک سرداور و یک یا دو داور وجود دارد. در اتحادیه ملی بسکتبال (NBA) قضاوت به عهده سرداور و یک داور یا دو داور است. در بازی های فیبا، تیم داوری دو نفره شامل یک سرداور و یک داور و تیم داوری سه نفره شامل یک سرداور و دو داور هستند. در توضیح قوانین و یا در توضیحات مربوط به مکانیک داوری سرداور به عنوان Crew Chief (به اختصار CW) و به دو داور دیگر Umpier 1 و Umpier 2 (به اختصار U1 و U2) می گویند. سرداور و داور هر دو از اختیارات مساوی برای کنترل بازی برخوردارند. در بیشتر موارد، سرداور برای شروع مسابقه جامپ بال را انجام می دهد، اگرچه در ان بی ای داوران می توانند تصمیم بگیرند که چه کسی جامپ بال را انجام دهد. لب
اس فرم. ان بی ای. در سطح بسکتبال دبیرستان و کالج آمریکا، داوران پیراهن های راه راه سیاه و سفید با تکه های کناری مشکی، شلوار مشکی و کفش های مشکی می پوشند. برخی از اتحادیه های ایالتی به داوران اجازه می دهند در سطح دبیرستان به جای پیراهن های راه راه سیاه و سفید، پیراهن های خاکستری با نوارهای مشکی بپوشند. داوران ان بی ای پیراهن های خاکستری روشن با شلوارهای مشکی و کفش های مشکی می پوشند. مشخصات پیراهن داوران ان بی ای چنین است: خاکستری روشن با راه راه های سفید نازک، آستین های مشکی، نوار مشکی در دو طرف، یقه قرمز و آبی، شماره رسمی در مرکز و در بالا (پشت)، آرم ان بی ای بالای سینه در سمت چپ و لوگوی نایکی در سمت راست. داوران لیگ تابستانی ان بی ای همان پیراهن خاکستری روشن را می پوشند اما با یقه مشکی. پیراهن داوران دبلیو ان بی ای تقریباً مشابه پیراهن داوران ان بی ای است با این تفاوت که یقه آن نارنجی است و لوگوی WNBA جای آرم NBA را گرفته است. در سطوح بالاتر از کالج و بسکتبال حرفه ای در آمریکا، داوران از یک دستگاه زمان نگه دار به نام PTS که یک سیستم دقیق محاسبه زمان است، بر روی کمربند استفاده می کنند. این دستگاه توسط داوران
داخل زمین برای شروع و توقف به موقع بازی استفاده می شود، آن ها به زمان اعلامی از سوی وقت نگه دار) اکتفا نمی کنند. فیبا. داوران فیبا پیراهن خاکستری (تنه) و مشکی (آستین)، شلوار مشکی، جوراب مشکی و کفش مشکی می پوشند. داوران مسابقات بسکتبال یورولیگ و یوروکاپ پیراهن نارنجی می پوشند. مقامات ان بی ال پیراهن های سبز با شانه های مشکی و راه راه در کناره ها با شلوار مشکی می پوشند. آرم ان بی ال در بالای سینه و نام اسپانسر در پشت است. پیراهن ها یقه V (یقه هفت) و بدون یقه هستند و شلوارها کمربند ندارند. همه داوران سوتی به گردن خود آویزان می کنند که برای توقف بازی در نتیجه خطا یا تخلف در زمین استفاده می شود. اشاره های دست برای نشان دادن ماهیت تخلف یا اجرای بازی استفاده می شود. موقعیت ها و مسئولیت ها. داوران باید مطمئن باشند که بازی به خوبی انجام می شود، که شامل مدیریت بازی، مدیریت بازیکن و تماشاگر نیز می شود. آنها همچنین وظیفه دارند از بازیکنان مراقبت کنند و اطمینان حاصل کنند که زمین و تمام تجهیزات مورد استفاده در شرایط ایمن و قابل استفاده است. اگر مشکلی وجود داشته باشد که مانع از اجرای ایمن بازی شود، این وظیفه مسئولان و داورا
ن است که مشکل را برطرف کنند. دو روش استاندارد برای داوری یک بازی بسکتبال وجود دارد، داوری «دو نفره» یا «سه نفره» بسته به تعداد داورانی که برای انجام بازی در دسترس هستند. در داوری «دو نفره»، هر یک از داوران یا در موقعیت لید سوت می زنند یا در موقعیت تریل. موقعیت لید معمولاً در امتداد خط منحنی زمین است که نقطه شروع آن در خط پرتاب آزاد در سمت چپ زمین رو به سبد است. این داوران اغلب در طول بازی موقعیت خود را تغییر می دهند تا منطقه را به بهترین شکل ممکن پوشش دهند. با انتقال بازی از یک انتهای زمین به انتهای دیگر، لید به تریل تبدیل می شود و بالعکس. بین دو موقعیت، هر یک قسمت خاصی از زمین که شامل دو طرف کناری یا پشت زمین است را بر عهده دارند. داوران بعد از زمان های خاص (بیشتر زمانی که داور اصلی خطای دفاعی را اعلام می کند) موقعیت خود را تغییر می دهند. این به آن ها اجازه می دهد تا به طور متناوب بین موقعیت ها جابه جا شوند تا سرعت بازی افزایش یابد. یک داور به نیمکت نزدیک می شود درحالی که دیگری، جای او را پر می کند. این کار مانع از آن می شود که یک داور در طول بازی روی سبد یک تیم خاص کار کند. در داوری «سه نفره» زمین بین سه دا
ور تقسیم می شود و داور لید موقعیت دو داور دیگر را تعیین می کند. به طور معمول، داور لید به سمت زمینی که توپ در آن قرار دارد حرکت می کند، به خصوص اگر یک بازیکن «پست آپ» در آن موقعیت وجود داشته باشد. داوری که در کنار داور لید قرار دارد، موقعیتی نزدیک بخ بالای خط سه امتیازی می گیرد و به داور «تریل» تبدیل می شود، درحالی که داور سوم روبه روی خط پرتاب آزاد می ایستد که به او داور سنتر می گویند. این یک پوشش مثلثی را در زمین ایجاد می کند. دشواری های داوری بسکتبال. بسکتبال از نظر داوری، توسط بسیاری از طرفداران به عنوان یکی از سخت ترین ورزش ها در نظر گرفته می شود. معمولاً داوران بسکتبال به دلیل سرعت بازی و نزدیکی داوران به جریان بازی، تنها چند ثانیه فرصت دارند تا تشخیص دهند که تخلفی رخ داده است یا خیر. داوران اغلب برای بازبینی صحنه ها به پخش تلویزیونی تکیه می کنند. علیرغم این تصور غلط که بسکتبال یک ورزش غیر تماسی است، داوران اغلب از تعداد زیادی از برخوردهای حاشیه ای یا اتفاقی بدون تماس چشم پوشی می کنند. یک داور باید نه تنها از اتفاقاتی که در اطراف توپ می گذرد، بلکه از اتفاقات هایی در کل زمین می گذرد آگاه باشد. پیچیدگی بی