Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گابریلا گِرماندی (۱۹۶۵) نویسنده و اجراکنندهٔ ایتالی-اتیوپیایی است. آثار گِرماندی بر تلاقی هویت های آفریقایی (به ویژه اتیوپیایی) و ایتالیایی متمرکز است. سال های اولیه. گرماندی در آدیس آبابا به دنیا آمد، از پدری ایتالیایی اهل بولونیا و مادری ایتالو-اتیوپیایی. مادر گرماندی دختر یک افسر ارتش ایتالیا و مادری اریتره ای بود که به دلیل سیاست های نژادی مستعمرهٔ تحت کنترل فاشیستی آفریقای شرقی ایتالیا از یکدیگر جدا شدند، و پس از پایان دولت فاشیستی ایتالیا با پدر ایتالیایی گرماندی ازدواج کرد. گرماندی بیان کرده است که مادرش او را «سفیدپوست» بزرگ کرده و گفته مادربزرگش هنگام رشد در یک صومعهٔ ایتالیایی به دلیل وضعیت مختلط نژادی از جامعهٔ اتیوپیایی طرد شده بود.پس از مرگ پدرش، گرماندی در ۱۴ سالگی به بولونیا نقل مکان کرد. در دوران نوجوانی در بولونیا، او اظهار کرده است که دلتنگ خانه بوده و آرزوی بازگشت به جامعهٔ خود در اتیوپی را داشته است. پیشه. گرماندی در سال ۱۹۹۹ با کسب جایزهٔ ادبی اِکس اند تِرا برای نویسندگان مهاجراز سوی انتشارات فارا ادیتوره شناخته شد. او در سال های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۳ نیز دو بار دیگر در همان رقابت مقام سوم را کسب ک
رد.در سال ۲۰۰۳، گرماندی یکی از بنیان گذاران نشریهٔ ادبی آنلاین "اِل قیبلی" بود.نخستین رمان او، «ملکهٔ گل ها و مرواریدها» در سال ۲۰۰۷ توسط دونزِلّی ادیتوره منتشر شد.&gt; نسخهٔ ترجمه شدهٔ انگلیسی این رمان در سال ۲۰۱۵ منتشر شد و نقدهای مثبتی دریافت کرد. در سال ۲۰۱۰، گرماندی پروژهٔ موسیقی "آتسه تئودروس پروجکت" را آغاز کرد، که نام آن از آتسه تئودروس دوم، نخستین امپراتور اتیوپی که اصالت سلطنتی نداشت، گرفته شده است. نخستین سی دی این پروژه در سال ۲۰۱۳ به طور مستقل منتشر شد و سپس در سال ۲۰۱۶ توسط شرکت اِی آرسی میوزیک با عنوان "Ethiopia - Celebrating Emperor Tewodros II" عرضه شد.از سال ۲۰۱۸، گرماندی روی پروژهٔ دیگری به نام "ماگِدا" کار می کند، که نام آن برگرفته از نام اتیوپیایی ملکه سبا است و بر زنانگی در اسطوره های اتیوپی تمرکز دارد.
The Action Party (, PdA) was a liberal-socialist political party in Italy. The party was anti-fascist and republican. Its prominent leaders were Carlo Rosselli, Ferruccio Parri, Emilio Lussu and Ugo La Malfa. Other prominent members included Leone Ginzburg, Ernesto de Martino, Norberto Bobbio, Riccardo Lombardi, Vittorio Foa and the Nobel-winning poet Eugenio Montale. History. این حزب در ژوئیه ۱۹۴۲ توسط شبه نظامیان سابق «عدالت و آزادی» (Giustizia e Libertà )، لیبرال-سوسیالیست ها و دموکرات ها تأسیس شد. از نظر ایدئولوژیک، آنها وارث سوسیالیسم لیبرال کارلو روسلی و انقلاب لیبرال پیرو گوبتی بودند که نوشته هایش جبر اقتصادی مارکسیستی را رد می کرد و هدفش غلبه بر مبارزه طبقاتی و ایجاد شکل جدیدی از سوسیالیسم، احترام به آزادی مدنی و تغییر رادیکال در ساختار اجتماعی و اقتصادی ایتالیا بود. از ژانویه ۱۹۴۳، این حزب یک روزنامه مخفی به نام «ایتالیای آزاد» ( L'Italia Libera) به سردبیری لئون گینزبورگ منتشر کرد. در همان سال، اعضای حزب با سرویس های مخفی متفقین مستقر در سوئیس بی طرف تماس گرفتند. به طور خاص، این فعالیت به فیلیپو کارا
چولو، که رابطه ویژه ای با مدیر اجرایی عملیات ویژه بریتانیا داشت، محول شد. کاراچولو سعی کرد از بمباران متفقین در ایتالیا جلوگیری کند، اما بیش از همه تلاش کرد تا حمایت بریتانیا را برای کمیته ضد فاشیستی که قرار بود پس از کودتای ضد موسولینی، دولت جدید را رهبری کند، جلب کند. پس از آتش بس ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، حزب اقدام به عنوان عضو مرکزی کمیته آزادی ملی، به طور فعال در جنبش مقاومت ایتالیا با واحدهای عدالت و آزادیبه فرماندهی فروچو پاری شرکت کرد. این حزب موضع ضد سلطنتی آشکاری داشت و با پالمیرو تولیاتی و ابتکار سالرنو حزب کمونیست ایتالیا برای حکومت پس از جنگ مخالف بود. این حزب نماد «شمشیر شعله ور» را برگزید و بلافاصله پس از جنگ به دولت پیوست و پست نخست وزیری را برای فروچو پاری از ژوئن تا نوامبر ۱۹۴۵ تضمین کرد. در نتیجه درگیری داخلی بین خط دموکراتیک-اصلاح طلب اوگو لا مالفا و خط سوسیالیست امیلیو لوسو، همراه با شکست انتخاباتی ۱۹۴۶، حزب از هم پاشید. عدم تمایل اعضای حزب برای همکاری با احزاب سیاسی احیا شده ای که «به فاشیسم آلوده شده بودند» نیز منجر به افول حزب اقدام شد. گروه اصلی اعضای سابق به رهبری ریکاردو لومباردی به حزب سوسیا
لیست ایتالیا پیوستند در حالی که گروه لا مالفا (به عنوان جنبش دموکراسی جمهوری خواه) وارد حزب جمهوری خواه ایتالیا شد. آخرین دبیرکل حزب اقدام، آلبرتو چانکا بود.
مرکز ورزشی جاچینتو فاکتی () که در حال حاضر به دلیل مسائل اسپانسرینگ با عنوان مرکز توسعه جوانان کونامی به یاد جاچینتو فاکتی یا به اختصار اینترِلو (Interello) شناخته می شود، یک مرکز ورزشی در میلان است که میزبان جلسات تمرینی تیم زنان اینتر و تمام تیم های جوانان باشگاه، اعم از مردان و زنان می باشد. این مرکز ورزشی در خیابان کامیلو اسباربارو در پارکو نورد میلان، بین محله های آفوری و نیگواردا واقع شده است. تاریخچه. این مرکز که در سال ۲۰۰۶ به نام جاچینتو فاکتی نامگذاری شده بود، در دسامبر ۲۰۱۶ و پس از فروش حق نامگذاری به گروه چینی سانینگ، که در گذشته سهامدار اکثریت باشگاه نراتزوری بود، به «مرکز توسعه جوانان سانینگ به یاد جاچینتو فاکتی» تغییر نام پیدا کرده بود. در سال ۲۰۲۲، کار نوسازی مرکز ورزشی آغاز شد؛ به طور خاص، زمین اصلی (به اصطلاح زمین "تریبونا") تعویض شد و به یک زمین چمن مصنوعی کامل تبدیل شد و تأییدیه LND و گواهینامه فیفا را دریافت کرد. در همان سال، این مرکز ورزشی پس از توافق با شرکت ژاپنی کونامی، نام خود را به «مرکز توسعه جوانان کونامی به یاد جاچینتو فاکتی» تغییر داد. امکانات. این مرکز ورزشی شامل موارد زیر است:
استفاده. این مجموعه به طور مداوم برای تمرین تیم زنان و تمام تیم های جوانان اینتر، اعم از مردان و زنان، مورد استفاده قرار می گیرد. تیم جوانان اینتر، مسابقات خانگی رسمی خود را در داخل مرکز تمرینی برگزار می کند؛ تیم زنان پس از انجام مسابقات خانگی خود از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۲، ابتدا به استادیو ارنستو بردا در سستو سان جووانی و سپس به ورزشگاه آرنا چیویکا در میلان نقل مکان کرد.
پل دره هواجیانگ (به چینی: 花江峡谷大桥) یک پل معلق در استان گوی ژوو در چین است. این پل از روی رودخانه بیپان عبور می کند و از دره عمیق هواجیانگ می گذرد و با ارتفاع از عرشه پل تا کف دره؛ بلندترین پل جهان است. این پل از بلندترین پل قبلی، پل دوج، که از همان رودخانه عبور می کند، پیشی می گیرد. این پل در ۲۸ سپتامبر ۲۰۲۵ برای عموم افتتاح شد. پروژه. از جمله دلایل ساخت این پل، احیای یک منطقه بسیار روستایی و ترویج گردشگری بود، با پیش بینی ایجاد مرکزی برای ورزش های شدید در پایین دره. استان گوی ژوو از نظر اقتصادی در رکود است، به طرز فوق العاده ای ناهموار است و در بیشتر تاریخ خود به دلیل توپوگرافی کارستی خود از بقیه چین جدا افتاده است. زمان عبور از دره که قبلاً ۷۰ دقیقه طول می کشید، به کمی بیش از یک دقیقه کاهش خواهد یافت. ساخت و ساز. ساخت و ساز در ۱۸ ژانویه ۲۰۲۲ آغاز شد. در ۲۱ آوریل ۲۰۲۳، اولین برج بخش معلق به در ارتفاع رسید و ساخت تیر عرضی بالایی آغاز شده بود. در ۲۱ اوت ۲۰۲۵، آزمایش بارگذاری پل دره هواجیانگ آغاز شد. این آزمایش با موفقیت در ۲۵ اوت ۲۰۲۵ به پایان رسید. این پل رسماً در روز یکشنبه، ۲۸ سپتامبر ۲۰۲۵ افتتاح شد. ویژگی ه
ا. طول کل پل ، شامل دهانه اصلی می باشد. این سازه توسط دو ستون اصلی پشتیبانی می شود. در نتیجه، اختلاف ارتفاع بین عرشه و سطح آب رودخانه به می رسد که یک رکورد جهانی است. این پل، بزرگراه گوی ژوو اِس۵۷، بزرگراه لیوژی-آنلونگ را که منطقه ویژه لیوژی و منطقه ویژه آنلونگ را به هم متصل می کند، عبور می دهد.
این فهرست از بلندترین پل های جهان شامل پل هایی با ارتفاع عرشه حداقل است. یک پل، حداکثر فاصله افت عمودی بین عرشه پل (جاده، راه آهن یا سایر بسترهای حمل و نقل پل) و سطح زمین یا آب زیر دهانه پل است. ارتفاع عرشه با متفاوت است، که معیاری از حداکثر فاصله عمودی از بالاترین قسمت یک پل، مانند بالای برج پل تا پایین ترین قسمت در معرض دید پل، جایی که پایه های آن از سطح زمین یا آب بیرون می آیند، می باشد. جستارهای وابسته. فهرست بلندترین ساختمان ها و سازه ها در جهان فهرست طولانی ترین پل ها در جهان ارتفاع سازه و ارتفاع عرشه. تفاوت بین پل های بلند و مرتفع را می توان تا حدودی توضیح داد زیرا برخی از بلندترین پل ها عمیق ترین بخش دره یا تنگه خود را که از بالا پشتیبانی می شوند، می پوشانند و تکیه گاه های زمینی آنها فقط بر روی زمین نسبتاً مرتفع ساخته شده اند؛ برخی از بلندترین پل ها دارای سازه های تکیه گاهی در پایین ترین بخش کف دره هستند. برای مثال، پل دره هوآجیانگ مرتفع ترین پل جهان است، اما بلندترین پل نیست. این پل از روی یک دره عمیق رودخانه عبور می کند. دو ستون این پل که بر روی لبه های تنگه ساخته شده اند، و ارتفاع داردند، اما به دل
یل عمق تنگه رودخانه بین ستون ها، ارتفاع عرشه پل دوگ است. پل میلائو ویاداکت یک پل کابلی است که هم از نظر ارتفاع سازه ای و هم از نظر ارتفاع عرشه، بلند است. بلندترین برج پل میلو در نزدیکی کف دره واقع شده است که به پل ارتفاع سازه ای برابر با و ارتفاع عرشه بالاتر از کف دره می دهد. پل میلائو ویاداکت (تا ۲۴ مارس ۲۰۲۵) بلندترین پل است، اما مرتفع ترین پل جهان نیست. پل های تکمیل شده. رتبه بندی بلندترین پل های جهان که در حال حاضر برای استفاده باز هستند. فقط پل هایی با ارتفاع یا بیشتر گنجانده شده است. پل های در حال ساخت در این رتبه بندی لحاظ نشده اند، اما به بخش جداگانه «در حال ساخت» در زیر مراجعه کنید.
رودخانه بیپان (به چینی: 北盘江؛ پین یین: Běipán Jiāng) رودخانه ای در استان های گوئیژو و یون نان چین و بخشی از حوضه آبریز رودخانه بزرگ مروارید است. نام های دیگر. بخش های بالایی رودخانه در یون نان و گوی ژوو زمانی با نام رودخانه زنگکه شناخته می شدند. مسیر. رودخانه بیپان از استان های یون نان و گوی ژوو امروزی چین عبور می کند. رودخانه بیپان (به معنای واقعی کلمه، رودخانه پان شمالی) هنگام رسیدن به مرز گوانگشی با رودخانه نانپان (رودخانه پان جنوبی) ادغام می شود و رودخانه هونگ شویی را تشکیل می دهد که به سمت جنوب شرقی ادامه می یابد. تاریخچه. این رودخانه در طول تاریخ به عنوان یک مسیر ارتباطی بین پادشاهی های یلانگ و نانیو اهمیت داشته است.
در صنعت سرگرمی، موفقیت خفته به فیلم، مجموعهٔ تلویزیونی، اثر موسیقی، بازی ویدئویی یا هر محصول سرگرمی دیگری گفته می شود که در ابتدا در زمان انتشار موفق نبود، اما در ادامه به موفقیتی غیرمنتظره دست یافت.
غارت رم، که در آن زمان بخشی از ایالات پاپی بود، پس از تصرف رم در 6 مه 1527 توسط نیروهای سرکشی چارلز پنجم، امپراتور مقدس روم، در طول جنگ اتحادیه کنیاک رخ داد. چارلز پنجم تنها قصد داشت با تهدید به اقدام نظامی، پاپ کلمنت هفتم را وادار به پذیرش شرایط خود کند. با این حال، بیشتر ارتش امپراتوری (14000 آلمانی ، از جمله لوتری ها ، 6000 اسپانیایی و برخی ایتالیایی ها ) عمدتاً بدون حقوق بودند. با وجود اینکه به آنها دستور داده شده بود به رم حمله نکنند، به شهر کم دفاع حمله کردند و بدون هیچ محدودیتی شروع به غارت، کشتار و گروگان گیری شهروندان برای باج گیری کردند. کلمنت هفتم پس از نابودی گارد سوئیسی در یک اقدام تأخیری گارد عقب، به قلعه سنت آنجلو پناه برد. او تا زمانی که باج به غارتگران پرداخت شد، در آنجا ماند. بنونوتو چلینی، که خود شاهد عینی وقایع بود، در آثارش به توصیف غارت شهر پرداخت. این غارت که با خشونت، قتل عام، و بی رحمی همراه بود، تا ماه ها ادامه یافت و تنها در فوریه سال ۱۵۲۸، با شیوع طاعون و نزدیک شدن نیروهای ائتلاف تحت فرماندهی اودِت دو فوآ، ارتش مهاجم مجبور به عقب نشینی به سوی ناپل شد. جمعیت شهر رم که پیش از این حدو
د ۵۵ هزار نفر بود، در اثر جنایات، قحطی، بیماری واگیردار و فرار گسترده مردم، به حدود ۱۰ هزار نفر کاهش یافت. این فاجعه انسانی، یکی از تاریک ترین فصل های تاریخ رم را رقم زد. در ادامه، شکست نیروهای ائتلاف در محاصره ناپل، پیروزی نهایی را در جنگ ائتلاف کوگناک برای شارل پنجم به ارمغان آورد. امپراتور شارل، مسئولیت مستقیم غارت رم را انکار کرد و بار دیگر با پاپ کلمنت هفتم به توافق رسید. با این حال، غارت رم موجب تشدید نفرت های مذهبی و خصومت های عمیق تری میان پیروان کلیسای کاتولیک و اصلاح طلبان لوتری شد؛ شکافی که نه تنها در عرصه دینی، بلکه در سیاست و فرهنگ اروپا نیز بازتاب گسترده ای یافت. رویدادهای پیشین. قدرت روزافزون پادشاه اسپانیا و امپراتور مقدس روم، چارلز پنجم، پاپ کلمنت هفتم را نگران کرد، زیرا او چارلز را تهدیدی برای قدرت پاپ می دانست. کلمنت هفتم با دشمن اصلی چارلز پنجم، پادشاه فرانسیس اول فرانسه، اتحادی تشکیل داد که به اتحادیه کنیاک معروف شد. جدا از پاپ و پادشاه فرانسه، اتحادیه شامل دوک نشین میلان، جمهوری ونیز ، جمهوری جنوا و فلورانسِ خاندان مدیچی نیز می شد. اتحادیه در سال ۱۵۲۶ با حمله به جمهوری جنوا، خصومت ها را
آغاز کرد، اما این اقدام شکست خورد و ضعف نیروهای تحت اختیار پاپ را آشکار کرد. ارتش امپراتوری پس از شکست دادن نیروهای فرانسوی با بحران مالی شدیدی روبه رو شد و امکان پرداخت حقوق سربازان فراهم نبود. این وضعیت موجب شورش سی وچهار هزار سرباز شد که فرمانده خود، دوک شارل سوم بوربون، را مجبور کردند تا آن ها را به سوی رم هدایت کند. در آن زمان، رم به دلیل آشفتگی سیاسی، ضعف ساختارهای دفاعی و بی ثباتی درون ساختاری، هدفی آسان برای غارت محسوب می شد. سربازان که از پیروزی بی پاداش خشمگین بودند، رم را نه به عنوان یک مرکز مذهبی بلکه به عنوان منبعی برای جبران خسارت های خود تلقی کردند. این حرکت زمینه ساز یکی از ویرانگرترین حملات نظامی به پایتخت مذهبی جهان مسیحیت شد و پیامدهای سیاسی، اجتماعی و مذهبی گسترده ای در پی داشت. غارت رم نه تنها موجب فروپاشی نظم شهری و کاهش شدید جمعیت شد بلکه شکاف های مذهبی میان پیروان کلیسای کاتولیک و اصلاح طلبان را نیز عمیق تر کرد. این واقعه در حافظه تاریخی اروپا به عنوان نمادی از خشونت بی مهار، بحران مشروعیت سیاسی و آغاز مرحله ای جدید از تنش های مذهبی و سیاسی ثبت شده است. گذشته از حدود ۶۰۰۰ اسپانیایی تحت
فرمان دوک بوربون، ارتش شامل حدود ۱۴۰۰۰ لندسکنشت به فرماندهی گئورگ فون فروندزبرگ ؛ تعدادی پیاده نظام ایتالیایی به رهبری فابریزیو مارامالدو ، کاردینال قدرتمند ایتالیایی پومپو کولونا و لوئیجی گونزاگا ؛ و تعدادی سواره نظام به فرماندهی فردیناندو گونزاگا و فیلیبرت ، شاهزاده اورانژ ، بود. اگرچه خود مارتین لوتر مخالف حمله به رم و پاپ کلمنت هفتم بود، برخی از پیروان لوتریانیسم، پایتخت پاپ را به دلایل مذهبی هدف قرار می دادند. تعداد زیادی از یاغیان، به همراه فراریان لیگ، در طول راهپیمایی ارتش به آن پیوستند. [ "" ] دوک بوربون در تاریخ ۳۱ فروردین ۱۵۲۷ از شهر آرتسو حرکت کرد، در حالی که از آشوب میان ونیزی ها و متحدانشان بهره می برد؛ آشوبی که پس از شورش در فلورانس علیه خاندان مدیچی، وابسته به پاپ کلمنت هفتم، شدت گرفته بود. در پیامی به پاپ، دوک اعلام کرد که نمی تواند جلوی ارتش خود را از حرکت به سوی رم بگیرد و خود را بیشتر همچون اسیری می بیند که به دنبال آنان کشیده می شود تا یک فرمانده آزاد. با این حال، شاهدان عینی و مورخان هم عصر، ادعای ناتوانی او را با دیده تردید نگریستند.. سربازان او که عمدتاً فاقد انضباط نظامی بودند، شهرها
ی آکواپندنتِه و سن لورنزو آله گروته را غارت کردند و سپس وارد شهرهای ویتربو و رونچیلیونه شدند. در نهایت، در روز ۱۵ اردیبهشت همان سال، به دیوارهای رم رسیدند. این پیشروی سریع و خشونت بار، مقدمه ای بود بر یکی از ویرانگرترین حملات نظامی به پایتخت مذهبی جهان مسیحیت، که پیامدهای سیاسی، اجتماعی و مذهبی گسترده ای در پی داشت. غارت. نیروهای امپراتوری شامل ۱۴۰۰۰ آلمانی، ۶۰۰۰ اسپانیایی و تعداد نامشخصی پیاده نظام ایتالیایی بودند. نیروهای مدافع رم چندان زیاد نبودند: تنها ۵۰۰۰ شبه نظامی به رهبری رنزو دا سری و ۱۸۹ گارد سوئیسی پاپ. استحکامات شهر شامل دیوارهای عظیم اورلیان و توپخانه قابل توجهی بود که ارتش امپراتوری فاقد آن بود. چارلز بوربون برای جلوگیری از خطر گیر افتادن بین شهر محاصره شده و ارتش اتحادیه، نیاز داشت شهر را به سرعت فتح کند. در روز شانزدهم اردیبهشت، ارتش امپراتوری به دیوارهای رم در تپه های جانی کولو و واتیکان حمله کرد. در جریان این یورش، دوک بوربون به طور مرگباری زخمی شد. بن ونوتو چلینی، هنرمند برجسته ای که در دفاع از رم شرکت داشت، در روایت خود ادعا کرده که با شلیک خود دوک را کشته و فیلیبر دو شالون را نیز زخمی کرد
ه است. دوک در آن لحظه شنل سفید معروف خود را بر تن داشت تا برای نیروهایش قابل شناسایی باشد، اما همین ویژگی باعث شد که دشمنان نیز او را به عنوان فرمانده تشخیص دهند. با مرگ آخرین فرمانده مورد احترام، سربازان عادی ارتش امپراتوری تمام قید و بندهای انضباطی را کنار گذاشتند و همان روز به راحتی موفق به نفوذ به دیوارهای رم شدند. فرماندهی نیروها به فیلیبر دو شالون سپرده شد، اما او نه محبوبیت لازم را داشت و نه ترس و احترام پیشین را برمی انگیخت، و در نتیجه نفوذ و اقتدار چندانی در میان سربازان نداشت. این خلأ رهبری، به تشدید خشونت، غارت و بی نظمی در شهر انجامید و رم را به صحنه ای از ویرانی و سقوط بدل ساخت. در رویدادی که به عنوان ایستادگی گارد سوئیسی شناخته می شود، سوئیسی ها به همراه سربازان باقی مانده از پادگان، آخرین مقاومت خود را در گورستان توتونی در واتیکان انجام دادند. کاپیتان آنها، کاسپار روئیست ، زخمی شد و بعداً به خانه اش پناه برد، جایی که سربازان اسپانیایی او را در مقابل همسرش کشتند. سوئیسی ها به سختی جنگیدند، اما به طرز ناامیدکننده ای از نظر تعداد کمتر و تقریباً نابود شدند. برخی از بازماندگان، به همراه گروهی از پنا
هندگان، به پله های کلیسای سنت پیتر عقب نشینی کردند. کسانی که به سمت کلیسای سنت پیتر رفتند، قتل عام شدند و تنها 42 نفر زنده ماندند. این گروه 42 نفره، تحت فرماندهی هرکول گلدلی، موفق شدند نیروهای هابسبورگ را که در تعقیب همراهان پاپ بودند، در حالی که از گذرگاه مرتفع امنی که شهر واتیکان را به قلعه سنت آنجلو متصل می کند، عبور می کردند، دفع کنند. پس از اعدام حدود هزار تن از مدافعان پایتخت پاپ و اماکن مقدس، غارت گسترده شهر آغاز شد. کلیساها و صومعه ها، همراه با کاخ های اسقف ها و کاردینال ها، مورد تاراج و ویرانی قرار گرفتند. حتی کاردینال هایی که از حامیان امپراتوری بودند، مجبور شدند برای حفظ اموال خود به سربازان خشمگین باج بدهند، چرا که نیروهای مهاجم هیچ توجهی به وابستگی سیاسی یا مذهبی قربانیان خود نداشتند. شهروندان رم از هر طبقه و جایگاه اجتماعی قربانی این خشونت شدند؛ زنان مورد تجاوز قرار گرفتند، بیماران در آسایشگاه ها کشته شدند، و حتی متحدان برجسته امپراتوری نیز از آسیب در امان نماندند. خشونت خاصی از سوی سربازان آلمانی، به ویژه لاندسکنشت ها که بسیاری از آن ها پیرو آموزه های اصلاح طلبانه بودند، نسبت به اماکن مقدس کاتو
لیکی ابراز شد. کلیساها غارت شدند، آثار مقدس بی حرمت گشتند، و تصاویر مذهبی نابود شدند. آیین های کاتولیکی به سخره گرفته شد؛ از جمله، زنی روسپی را در لباس کشیش بر تخت پطرس نشاندند و با فریاد «زنده باد لوتِر پاپ!» او را تمسخر کردند، و حیواناتی را به صورت نمادین برای عشای ربانی معرفی کردند. خشونت علیه روحانیون نیز شدید بود؛ راهبان اخته شدند، راهبه ها مورد تجاوز قرار گرفتند، و کشیشان هدف مستقیم قتل قرار گرفتند. با وجود آن که خود مارتین لوتِر با شورش مسلحانه علیه کلیسا مخالفت کرده بود، اقدامات سربازان آلمانی به وضوح از نارضایتی مذهبی گسترده آن دوران تغذیه می شد و حمله به مقامات کلیسایی و اموال مذهبی، جنبه ای نمادین و هدفمند داشت. با این حال، بخش عمده ای از غارت ها با هدف جبران مالی برای سربازان انجام می شد. به همین منظور، افراد برجسته به عنوان گروگان گرفته می شدند تا در ازای دریافت باج آزاد شوند؛ هرچه جایگاه اجتماعی گروگان بالاتر بود، مبلغ باج نیز بیشتر می شد. در روز هجدهم اردیبهشت، کاردینال پومپئو کولونا، دشمن شخصی پاپ کلمنت هفتم، وارد رم شد. دهقانان تحت فرمان او نیز به دنبال انتقام از غارت هایی که پیش تر توسط نیرو
های پاپی متحمل شده بودند، به شهر آمدند. کولونا که از وضعیت اسفناک شهر متأثر شده بود، شماری از شهروندان رم را در کاخ خود پناه داد و تلاش کرد تا اندکی نظم به اوضاع بازگرداند. به تدریج، سربازان در پاسخ به دستورات او، از شدت غارت کاستند و رم وارد مرحله ای از آرامش نسبی شد. کتابخانه واتیکان نجات یافت زیرا فیلیبرت ستاد مرکزی خود را در آنجا مستقر کرده بود. پس از سه روز ویرانی، فیلیبرت به سربازان دستور داد که غارت را متوقف کنند، اما تعداد کمی به سخنان او گوش دادند و غارت به مدت پنج روز دیگر بدون وقفه ادامه یافت. در این میان، کلمنت در قلعه سنت آنجلو زندانی ماند. فرانچسکو ماریا اول دلا رووره و میشل آنتونیو اهل سالوتزو در اول ژوئن با سربازانی به مونتروسی ، شمال شهر، رسیدند. رفتار محتاطانه آنها مانع از دستیابی آنها به پیروزی آسان در برابر سربازان امپراتوری شد که اکنون کاملاً بی نظم بودند. در 6 ژوئن، کلمنت هفتم تسلیم شد و موافقت کرد که در ازای جان خود، 400000 دوکاتی باج بپردازد. شرایط شامل واگذاری پارما ، پیاچنزا ، چیویتاوکیا و مودنا به امپراتوری مقدس روم بود (با این حال، فقط آخرین مورد واقعاً دست به دست شد). در همان زمان
، ونیز از این موقعیت برای فتح سرویا و راونا استفاده کرد، در حالی که سیگیسموندو مالاتستا به ریمینی بازگشت. با وجود امضای این پیمان، غارت برای چند ماه دیگر ادامه یافت. پیامدها و اثرات. غارت رم که اغلب به عنوان پایان رنسانس والای ایتالیا از آن یاد می شود، تاریخ اروپا، ایتالیا و مسیحیت را شکل داد و موج های ماندگاری در فرهنگ و سیاست اروپا بر جای گذاشت. غارت رم پیامدهای عمیق و گسترده ای برای جامعه و فرهنگ ایتالیا، به ویژه برای خود شهر رم، به همراه داشت. جنگ کلمنت هفتم در چارچوب اتحاد کوگناک، واپسین تلاش برخی از دولت شهرهای ایتالیایی برای حفظ استقلال بود؛ تلاشی که تا قرن نوزدهم دیگر تکرار نشد. پیش از این واقعه، رم مرکز درخشان فرهنگ رنسانس عالی ایتالیا و نقطه ای جذاب برای هنرمندان اروپایی بود که در جست وجوی شهرت و ثروت، به امید دریافت سفارش های معتبر از دربار پاپی به آنجا می آمدند. با وقوع غارت، رم دچار فروپاشی اقتصادی و کاهش شدید جمعیت شد، و بسیاری از هنرمندان و نویسندگان ناچار شدند به شهرهای دیگر مهاجرت کنند. آنتونیو تابلدئو، در سوگ ویرانی آثار باستانی و گنجینه های هنری رم، نوشت: «اگر بازگردی، رم را ویران خواهی یاف
ت». این فاجعه همچنین ضربه ای سنگین به اعتبار علمی رم وارد کرد؛ چرا که محتوای بسیاری از کتابخانه های بزرگ آن، از جمله کتابخانه واتیکان، نابود یا به فروش رسید. طرفداران انسان گرایی به ویژه از نابودی ذخایر دانشی شهر سوگواری کردند؛ دانشی که رم را به «بهشت دانش» بدل کرده بود. این غارت در واقع پایان دوره ای از شکوفایی اندیشه انسان گرایانه در چارچوب تفکر مسیحی را رقم زد. جمعیت رم که پیش از حمله بیش از پنجاه وپنج هزار نفر بود، پس از آن به حدود ده هزار نفر کاهش یافت. برآوردها حاکی از آن است که بین شش تا دوازده هزار نفر در جریان غارت کشته شدند، و گفته می شود که حدود دو هزار جسد در رود تیبر رها شد. از جمله قربانیان این واقعه، می توان به پائولو والدابارینی، دبیر پاپ، و آگوستو والدو، استاد تاریخ طبیعی، اشاره کرد. این غارت نه تنها یک فاجعه انسانی و فرهنگی بود، بلکه نقطه عطفی در تاریخ اروپا محسوب می شود که پیامدهای آن تا قرن ها بعد احساس شد. بسیاری از سربازان امپراتوری نیز در پی این واقعه جان باختند، عمدتاً به دلیل بیماری های ناشی از انبوه اجساد دفن نشده در خیابان ها. غارت سرانجام در فوریه 1528، هشت ماه پس از حمله اولیه، هن
گامی که ذخیره غذایی شهر تمام شد، کسی برای باج دادن باقی نماند و طاعون ظاهر شد، پایان یافت. کلمنت به حمایت از هنرمندان و پروژه های ساختمانی در رم ادامه داد، اما عصر طلایی مدیچی که تصور می شد، سپری شده بود و غارت «پایان رم ژولیوس دوم و لئو دهم» را رقم زده بود. این شهر تا حدود سال 1560 نتوانست جمعیت از دست رفته خود را بازیابی کند. تحول قدرت از پاپ به سوی امپراتور، پیامدهای ماندگاری برای ساختار کلیسای کاتولیک به همراه داشت. پس از اطلاع از غارت رم، امپراتور شارل اظهار شرمندگی کرد که نیروهایش پاپ کلمنت را زندانی کرده اند. او بعدها بخش قابل توجهی از غنایم غارت، به ارزش بیش از چهار میلیون دوکات، را به واتیکان بازگرداند. با این حال، هرچند شارل مایل نبود رم ویران شود و اعتبارش آسیب ببیند، خود دستور اعزام نیروها به ایتالیا را داده بود تا پاپ را تحت کنترل درآورد. در نهایت، شارل با پاپ به توافق رسید؛ ابتدا در پیمان بارسلونا در سال ۱۵۲۹، و سپس در مراسم تاج گذاری در بولونیا. پس از این توافق، شارل کلیسا را مطابق با خواست و تصویر خود شکل داد. کلمنت، که دیگر هرگز مستقیماً با امپراتور مخالفت نکرد، خواسته های شارل را بی چون وچرا
تأیید کرد؛ از جمله انتصاب کاردینال هایی که شارل معرفی کرده بود، تاج گذاری شارل به عنوان امپراتور مقدس روم و پادشاه ایتالیا در سال ۱۵۳۰، و امتناع از لغو ازدواج عمه محبوب شارل، کاترین آراگون، با پادشاه انگلستان، هنری هشتم؛ اقدامی که به آغاز اصلاحات مذهبی در انگلستان انجامید.. مجموع این اقدامات، چهره کلیسای کاتولیک را دگرگون کرد و آن را از فضای آزاداندیشی رنسانسی که پاپ های خاندان مدیچی نماینده آن بودند، به سوی سخت گیری های دینی و اصول گرایی سوق داد؛ روندی که بعدها در نهضت ضد اصلاحات تثبیت شد. پس از مرگ کلمنت در سال ۱۵۳۴، تحت نفوذ شارل و سپس پسرش، شاه فیلیپ دوم اسپانیا (۱۵۵۶–۱۵۹۸)، دادگاه های تفتیش عقاید به طور گسترده در سراسر قلمرو کاتولیکی گسترش یافتند، و انسان گرایی رنسانسی به عنوان جریانی مغایر با آموزه های کلیسا تلقی شد. این دگرگونی، نه تنها ساختار دینی، بلکه مسیر فرهنگی و فکری اروپا را نیز برای قرن ها تحت تأثیر قرار داد. این غارت همچنین به دائمی شدن شکاف بین کاتولیک ها و پروتستان ها کمک کرد. پیش از این، چارلز و کلمنت بر سر چگونگی برخورد با مارتین لوتر و اصلاحات پروتستانی که در سراسر آلمان در حال گسترش بود
، اختلاف نظر داشتند. چارلز از تشکیل شورای کلیسا برای حل و فصل این موضوع حمایت می کرد. کلمنت با این امر مخالفت کرد و معتقد بود که پادشاهان نباید سیاست کلیسا را دیکته کنند؛ و همچنین از احیای شورایی که در قرن های ۱۴ و ۱۵ باعث تشدید تفرقه غربی شده بود و پاپ های متعددی را عزل کرده بود، می ترسید. کلمنت از یک جنگ مقدس برای متحد کردن مسیحیت حمایت کرد. چارلز با این امر مخالفت کرد زیرا ارتش ها و خزانه اش درگیر جنگ های دیگر بودند. پس از غارت، کلمنت به خواسته های چارلز تن داد و با تشکیل شورای کلیسا موافقت کرد و شهر ترنت، ایتالیا را به عنوان محل آن نامگذاری کرد. او در طول عمر خود شورای ترنت را تشکیل نداد، زیرا می ترسید که این رویداد یک بازی قدرت خطرناک باشد. در سال ۱۵۴۵، یازده سال پس از مرگ کلمنت، جانشین او ، پاپ پل سوم، شورای ترنت را تشکیل داد. همانطور که چارلز پیش بینی کرده بود، این [جنگ] فساد موجود در برخی از فرقه های کلیسای کاتولیک را اصلاح کرد. با این حال، تا سال ۱۵۴۵، زمان آشتی بین کاتولیک ها و پروتستان ها - که مسلماً با توجه به همکاری بین پاپ و امپراتور در دهه ۱۵۲۰ امکان پذیر بود - سپری شده بود. مارتین لوتر در ارزی
ابی تأثیرات غارت رم اظهار داشت: «مسیح به گونه ای سلطنت می کند که امپراتوری که لوتر را به خاطر پاپ آزار می دهد، مجبور می شود پاپ را به خاطر لوتر نابود کند» (LW 49:169). به یادبود شجاعت گارد سوئیسی در دفاع از پاپ کلمنت هفتم در جریان غارت رم، هر ساله در تاریخ ۶ مه، سوگند وفاداری به گارد سوئیسی ادا می شود. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;