Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ات اتومبیلرانی در سال ۲۰۱۴ بود رانندگی کرده است. در ۲۲ آوریل سال ۲۰۰۷، کریستنسن هنگام مسابقه در مسیر مسابقه پیست هوکنهایمرینگ در هوکنهایم، آلمان دچار حادثه شد. این تصادف منجر به وقفه طولانی از تمرین کریستنسن شد و شرکت او در مسابقه لمانز ۲۴ ساعته ۲۰۰۷ در هاله ای از ابهام قرار گرفت. بهبودی کریستنسن به خوبی و سرعت اتفاق افتاد و توسط پزشکان کمیته برگزاری لمانز برای حضور در مسابقه مورد موافقت قرار گرفت. در مسابقه او از یک نوع جدید لباس استفاده می کرد که از آسیب دیدن گردن او جلوگیری می کرد. لمانز ۲۴ ساعته. دوران حرفه ای تام کریستنسن در پیست لا سارت در مسابقه ۱۹۹۷ آغاز شد، او که به جای دیوی جونز مصدوم در این مسابقه حاضر بود همراه با تیم جوئست ریسینگ، پورشه WSC-95 به پیروزی در این مسابقه رسید. کریستنسن در کنار میشل آلبورتو و استفان یوهانسون برای این تیم رانندگی می کرد.
راجیندرا کمپل (؛ زادهٔ ) پرتاب گر وزنه اهل جامائیکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
وین پینوک (؛ زادهٔ ) ورزشکار پرش طول اهل جامائیکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال برنز شده است.
حسین برقچی (۱۳۱۴–۱۳۹۴) ورزشکار و مربی رشته های پرتابی دو و میدانی و قهرمان پرتاب دیسک پارالمپیک ۱۹۹۶ آتالانتا بود. او همچنین دارنده یک نشان نقره و دو نشان برنز از مسابقات پارالمپیک بود.برقچی در سن ۶۵ سالگی از ورزش حرفه ای خداحافظی کرد. او در سال ۱۳۹۴ در سن هشتاد سالگی درگذشت. زندگی. حسین برقچی در سال ۱۳۱۴ در محله گنبد سبز مشهد متولد شد. در دوران نوجوانی در دبیرستان ابن یمین محله احمدآباد نخست به تیم والیبال پیوست و سپس به ورزش های دو و میدانی روی آورد. او در نخستین حضور حرفه ای خود در سال ۱۳۳۹ در مسابقات دو و میدانی کشوری توانست مدال طلای پرتاب وزنه و نقره پرتاب دیسک را به دست آورد. از آن پس برای دنبال کردن ورزش حرفه ای به تهران مهاجرت کرد و تا پایان دوره حرفه ای در آنجا ماند. او تا سال ۱۳۵۳ یعنی زمانی که در پی یک حادثه دچار فلج مغزی شد، عضو تیم ملی دو و میدانی ایران بود. معلولیت. او در سال ۱۳۵۳ و در جریان یک اردوی تدارکاتی در کشور آلمان در پی یک حادثه بخشی از توانایی های حرکتی خود را از دست داد. این اردو به منظور کسب آمادگی برای حضور در بازی های آسیایی تهران و تمرین زیر نظر مربیان آلمانی برگزار می شد. برقچی
در این اردو براثر اصابت چکش دچار خون ریزی مغزی شد و در کلینیکی در این شهر بستری شد. او پس از یک ماه بیهوش بودن، در حالی که نیمی از بدنش فلج و حدود ۳۵ کیلوگرم دچار کاهش وزن شده بود، پس از شش ماه معالجه در آلمان به تهران بازگشت. دوران ورزشی. حسین برقچی از ۱۳۳۷ زیر نظر محمدرضا صابری تمرینات خود را آغاز کرد و در ۱۳۳۹ در رشته های پرتاب وزنه، دیسک و نیزه به چند عنوان کشوری دست یافت. او از سال ۱۳۴۳ به عضویت تیم ملی دو و میدانی درآمد و در چهار تورنمنت بین المللی حضور پیدا کرد. برقچی پس از معلولیت در سال ۱۳۵۳ به مدت هفت سال از همه فعالیت های ورزش حرفه ای فاصله گرفت تا اینکه در سال ۱۳۶۰ مربیگری تیم ملی دو و میدانی جانبازان و معلولان ایران را برعهده گرفت. او پس از چهار سال در ۱۳۶۴ از کار مربیگری کناره گرفت و بار دیگر به ورزش قهرمانی روی آورد و عضو تیم ملی دو و میدانی معلولان ایران شد. برقچی پس از بازگشت به تیم ملی به عنوان ورزشکار در سه دوره مسابقات پارالمپیک حضور یافت و توانست به یک مدال طلا، یک نقره و دو برنز در مسابقات پرتاب دیسک و وزنه از سه دوره حضور در پارالمپیک را به دست آورد. سه مدال طلا و سه نقرهٔ مسابقات پرتاب
وزنه، دیسک از سه دوره حضور در مسابقات جهانی و مدال طلای پرتاب دیسک جهان قهرمانی آسیا و اقیانوسیه در استرالیا (۱۹۹۹) دست یافت. او در مسابقات جهانی انگلستان (۱۹۹۹) رکورد پرتاب دیسک جهان را شکست و در پارالمپیک آتلانتا (۱۹۹۶) اولین ورزشکاری بود که در ۶۰ سالگی رکورد پرتاب دیسک جهان و المپیک را ترقی داد. برقچی پس از کسب مدال برنز در پارالمپیک سیدنی در ۶۵ سالگی، از ورزش قهرمانی کناره گرفت. افتخارات پرتاب وزنه پارالمپیک بارسلون ۱۹۹۲ پرتاب دیسک پارالمپیک بارسلون ۱۹۹۲ پرتاب دیسک پارالمپیک آتالانتا ۱۹۹۶ پرتاب دیسک پارالمپیک سیدنی ۲۰۰۰ درگذشت. وی سال های آخر زندگی خود را در زادگاهش مشهد سپری کرد و در سال ۱۳۹۴ در سن ۸۰ سالگی درگذشت.
کتاب های تایمز (که قبلاً شرکت کتاب نیویورک تایمز نام داشت) چاپی ایمپرینت است که متعلق به نیویورک تایمز کمپانی است و مجوز آن را به هنری هولت و کمپانی داده شده است.
فرانکی ریموند گاوین (زادهٔ ۲۸ سپتامبر ۱۹۸۵) یک بوکسور حرفه ای بریتانیایی است. او بین سال های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ عنوان های قهرمانی سبک وزن بریتانیا و کشورهای مشترک المنافع را در اختیار داشت و یک بار در سال ۲۰۱۵ برای عنوان قهرمانی سبک وزن IBF رقابت کرده است. به عنوان یک آماتور، گاوین در مسابقات قهرمانی جهانی سال ۲۰۰۷ مدال طلا را در بخش سبک وزن به دست آورد و اولین برنده انگلستان در آن رویداد شد. او همچنین طلای سبک وزن را در بازی های مشترک المنافع در سال ۲۰۰۶ به دست آورد. دوران آماتوری. گاوین در داخل کشور به عنوان آماتور، نماینده باشگاه بوکس هال گرین بیرمنگام بود که با آن قهرمان ABA انگلیس در سال های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۷ شد. او همچنین با این باشگاه قهرمانی چهار ملت در سال ۲۰۰۵ را کسب کرد. در سطح بین المللی، گاوین با شکست جووانی فرانتین از موریس به مدال طلا در بازی های کشورهای مشترک المنافع در سال ۲۰۰۶ در سبک وزن دست یافت. در آن سال، او در مسابقات قهرمانی اتحادیه اروپا با شکست مقابل دومنیکو والنتینو در نیمه نهایی برنز گرفت. گاوین از آن زمان تاکنون دو بار او را شکست داده است. او در مسابقات قهرمانی اروپا ۲۰۰۶ به الکساندر کلیوچکو ب
اخت. مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۰۷. گاوین در مسابقات جهانی ۲۰۰۷، ابتدا رومال آمانوف، دارنده مدال نقره جهان و رقیب آذربایجانی خود را با یک ناک اوت شکست داد. او سپس با شکست دادن آلکسی تیشچنکو، فوق ستاره روسی، که چهار سال بدون شکست بود باعث بحث های بسیاری شد. او با این برد به فینال رسید و دومینیکو والنتینو ایتالیایی را با نتیجه ۱۹:۱۰ شکست داد. مسابقات جهانی آماتور ۲۰۰۷ در شیکاگو. او در وزن خود و در مسابقات اتحادیه اروپا در سال ۲۰۰۸ در لهستان قهرمان شد. تا سال ۲۰۰۷، او در ۱۰۰ مسابقه از ۱۲۱ مسابقه آماتور خود برنده شده است. بازی های المپیک تابستانی سال ۲۰۰۸. گاوین بهترین امید بریتانیای برای کسب مدال بوکس در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ بود، اما نتوانست به وزن کشی برسد و بنابراین قادر به رقابت نبود. فعالیت حرفه ای. در اکتبر ۲۰۰۸، گاوین اعلام کرد که بوکسور حرفه ای خواهد شد. او قراردادی را با فرانک وارن امضا کرد و موافقت کرد که توسط آنتونی فارنل در منچستر آموزش ببیند. او اولین بازی حرفه ای خود را با بوکسورهای المپیکی، جیمز دیگال و بیلی جو ساندرز انجام داد که با ناک اوت در دور چهارم پیروز شد. در سال ۲۰۱۰، او اولین عنوان ح
رفه ای خود را با شکست دادن مایکل کلی از شفیلد در دور پنجم برای عنوان قهرمانی سبک وزن ایرلند به دست آورد. او برای این عنوان واجد شرایط بود زیرا والدینش ایرلندی بودند. در ژوئن ۲۰۱۳، گاوین با شکستن فک واسل را که قبلاً شکست ناپذیر بود، با ناک اوت در راند هفتم شکست داد. با انجام این کار، او عنوان قهرمانی هیئت کنترل بوکس بریتانیا را در وزن سبک وزن حفظ کرد و عنوان Vassel's Commonwealth را به دست آورد. نتایج. در طول فعالیت های خود، گاوین در مجموع توانست مدال طلای مسابقات جهانی بوکس آماتور سال ۲۰۰۷ در شیکاگو، مدال طلای بازی های مشترک المنافع ۲۰۰۶ در ملبورن، مدال طلای قهرمانی اروپا سال ۲۰۰۸ و مدال برنز قهرمانی اروپا سال ۲۰۰۵ را کسب کند.
هاشم سلیمی آشتیانی (۱۳۳۷-۱۴۰۳ تهران) خیّر تهرانی و از ببنیانگذاران جامعه خیّرین مدرسه ساز کشور و مجمع خیرین سلامت کشور، مجمع خیرین کشور، جامعه خیرین حامی معلولان کشور، جامعه خیرین مسجدساز کشور، انجمن خیرین مسکن ساز ایران و بسیاری از تشکل ها و محافل خیری در ایران، در ۲ شهریور ۱۴۰۳ به دلیل ابتلا به سرطان خون در ۶۶سالگی در بیمارستان شریعتی تهران درگذشت. مسعود پزشکیان، رییس جمهور و اعضای هیئت دولت چهاردهم در پیام هایی درگذشت هاشم سلیمی را تسلیت گفتند. سلیمی در ساخت بیش از ۲۰ مدرسه و یاری ساخت ۲۰۰ مدرسه خیرساز، همکاری و فعالیت داشته است.
شارل سوم پادشاه فرانک باختری از دودمان کارولنژی ها بود. شارل سوم همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
سارا ماری فیشر (زاده ۴ اکتبر ۱۹۸۰) یک راننده حرفه ای اتومبیلرانی بازنشسته آمریکایی است که از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۰ به طور متناوب در لیگ مساباته ایندی و ایندیاناپ ۵۰۰ شرکت کرد. او همچنین در سال های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ در سری مسابقات غربی نسکار شرکت کرد. فیشر در ۸۱ مسابقه سری ایندی کار شرکت کرد و در مسابقات جایزه بزرگ اینفنیتی در سال ۲۰۰۱ در میامی به بهترین مقام خود در این مسابقات یعنی دومی دست یافت. این رده بالاترین رده برای یک زن در مسابقات لیگ ایندی کار بود تا دانیکا پاتریک در سال ۲۰۰۸ قهرمان ایندی ژاپن ۳۰۰ شد. در سال ۲۰۰۲، فیشر اولین راننده زنی بود که در یک مسابقه بزرگ چرخ باز آمریکا موفق به کسب مقام اول شد و ۹ بار بیشتر از هر زن دیگری در مسابقه ایندیاناپولیس ۵۰۰ شرکت کرده است. فیشر در خانواده ای اوهایوایی با پیشینه مسابقه ای به دنیا آمد. او در سن پنج سالگی شروع به رقابت در مسابقات کارتینگ کرد، زمانی که والدینش او را در یک مسابقه خردسال شرکت دادند او سه سال بعد به مسابقات حرفه ای کارتینگ رفت. او سه قهرمانی انجمن جهانی کارتینگ را به دست آورد و متعاقباً در مسابقات اتومبیلرانی پیشرفت کرد. فیشر اولین مسابقه خود را در لیگ ای
ندی کار را در آخرین مسابقه فصل ۱۹۹۹ انجام داد. در طول ۱۱ سال فعالیت حرفه ای او، عمده مشکلات او حمایت های مالی بود و شرکت او را در این مسابقات محدود می کرد. فیشر از سال ۲۰۰۸تا زمان بازنشستگی خود در پایان سال ۲۰۱۰، برای تیم سارا فیشر هارتمن ریسینگ رانندگی کرد. در دوران بازنشستگی، فیشر تمام وقت روی تیم خود سارا فیشر هارتمن ریسینگ تمرکز کرد و رانندگان ان تیم، اد کارپنتر و جوزف نیوگاردن به موفقیتی متوسط با این تیم دست یافتند. او مالکیت تیم را تا زمانی که آن را با اد کارپنتر ریسینگ در سال ۲۰۱۰ ادغام شد در دست داشت. در سال ۲۰۱۰ تیم جدیدی به اسم «سی اف اچ ریسینگ» را تأسیس کرد و تا سال ۲۰۱۶ این تیم را حفظ کرد. در سال ۲۰۱۶ فیشر سهام خود را از «سی ا اچ ریسینگ» را فروخت تا در حرفه تمام وقت در کسب و کار خود در ایندیانا تمرکز کند، اما او به عنوان حامی مالی در تیم باقی ماند تا به توسعه و حمایت مالی به این تیم کمک کند. در آن سال، او به عنوان راننده رسمی ماشین ایمنی ایندی کار استخدام شد، او رانندگی خودرو ایمنی را همراه با اوریول سرویان به عهده داشت. اوایل زندگی. سارا ماری فیشر در ۴ اکتبر ۱۹۸۰ در کلمبوس، اوهایو به دنیا آمد. او
در خانواده ای تک فرزند به دنیا آمد خانواده او سابقه طولانی و پیشینه طولانی مدت مسابقه ای داشت. پدر فیشر، دیو فیشر، یک مهندس مکانیک خوداشتغال، در مسابقات کارتینگ با رانندگان اتومبیل های مسابقه ای مارک دیزمور و اسکات گودیر رقابت می کرد. مادرش ربا، معلم مدرسه راهنمایی در فن آوری، دختر ایولین گریندل، یکی از رانندگان زن اولیه اوهایو بود و در حیاط خلوت خانه اش مشغول به رانندگی با کارتینگ بود. این زوج در یک مسابقه کارتینگ خیابانی در کومرشل پوینت با هم آشنا شدند. پدربزرگ و مادربزرگ فیشر صاحب یک پیست کارتینگ در شهر ریچوود بودند و عمویش یک موتورساز محلی بود. او در کامرشال پوینت یک دهکده کوچک کشاورزی جنوب کلمبوس بزرگ شد، و در مدرسه دخترانه کلمبوس از پیش دبستانی تا کلاس سوم تحصیل کرد. فیشر در کودکی چندین ورزش از جمله فوتبال، شنا و ژیمناستیک را امتحان کرد. مسابقات اتومبیل رانی بیشتر از دیگر رشته ها برای او جذابیت داشت. او توسط والدینش برای تماشای رقابت پدرش به پیست مسابقه محلی برده شد و علاقه ای دوچندان به این حرفه پیدا کرد. فیشر اولین خودرو خود را که یک وسیله نقلیه پدالی باربی شکل بود، در چهار سالگی دریافت کرد. او مسابق
ه را از سن پنج سالگی شروع کرد، زمانی که والدینش او را با لباس آبی و سفید سوار خودرویی با کردند. او از این خودرو کوچک خود سه سال استفاده کرد. پدر فیشر برنامه ای ابداع کرد تا او را در پیست های کوچک و سرپوشیده در طول زمستان وارد مسابقات کند، هر دو والدینش از اوایل دوران مسابقه ای از او حمایت کردند. او از ژاک ویلنوو، استیو کینسر و دیو بلنی به عنوان قهرمانان خود نام برده است. وقتی فیشر هشت ساله شد، در رده سنی خود در ساحل شرقی ایالات متحده، مسابقه کارتینگ را آغاز کرد و از پدرش نحوه کار با ماشین های کارتینگ را آموخت. او به انجمن جهانی کارتینگ (WKA) پیوست و چهار بار در سال های ۱۹۹۱، ۱۹۹۳ و ۱۹۹۴ برنده مسابقات قهرمانی ملی شد. او همچنین در سال ۱۹۹۳ قهرمان سیرکلویل پوینت نیز شد. فیشر و خانواده اش این مسابقات کارتینگ او را یک فعالیت خانوادگی می دانستند و به عنوان سابقه ای برای پیشرفت در این ورزش محسوب نمی کردند. او در سال ۱۹۹۴ با کارتینگ استقامتی آشنا شد و استقامت و صبر را آموخت که باعث پیشرفت در سبک و نوع رانندگی او شد. پدر فیشر صندلی ماشینش را ۷۶ میلیمتر بالا برد و جلوی آن را کاهش داد تا دید خود را بهبود بخشد، او جایزه
تازه کار سال مسابقات دیرت ترک راند-آپ سال ۱۹۹۵ را برد. زندگی پس از مسابقات. فیشر در اولین فصل خود صرفاً به عنوان مالک تیم، روی تمام مسابقات پیست بیضی قهرمانی ۲۰۱۱ با ۱۷ کارمند تمرکز کرد. در ماه مه ۲۰۱۱، او برای یک دوره سه ساله در شورای ملی تجارت زنان منصوب شد. در شورا، فیشر نماینده زنان در صنایع سرگرمی و ورزشی بود و او بعداً در طرح های تحقیقاتی با هدف کمک به زنان برای ورود به بخش تجاری آمریکا شرکت کرد. او در اواخر سال ۲۰۱۱ با تاجر و سرمایه دار نفتی، وینک هارتمن همکاری کرد و نام تیم مسابقه ای خود را به سارا فیشر هارتمن تغییر داد. او شروع به رقابت تمام وقت در سری مسابقات ایندی کار از سال ۲۰۱۲ به بعد کرد. فیشر به عنوان یکی از مالکان مسابقه هارتمن سارا فیشر، موفقیت متوسطی در این مسابقات داشت. کارپنتر تنها پیروزی تیم در سری مسابقات ایندی کار را در کنتاکی ایندی ۳۰۰ در سال ۲۰۱۱ به دست آورد و جانشین او جوزف نیوگاردن دو مقام دوم دیگر را نیز در سال ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴ برای این تیم به دست آورد.
جعفر سالاری نسب (زاده ۱۳۴۶ آبادان) مدیر عامل سابق شرکت ملی پخش فرآورده های نفتی ایران بود وی دانش آموخته کارشناسی مهندسی شیمی از دانشگاه رازی کرمانشاه و کارشناسی ارشد مدیریت دولتی از دانشگاه صنعت نفت می باشد. سالاری نسب فعالیت شغلی خود را از پالایشگاه نفت آبادان آغاز کرد، سپس بعد از قبول مسئولیت های مختلف و نوآوری های فراوان در صنعت نفت در سال ۱۳۹۱ شرکت ملی پخش فرآورده های نفتی منتقل شد،سالاری نسب در فاصله سالهای ۱۳۹۲ تا ۱۳۹۷ مدیر عامل شرکت نفت منطقه استان کرمان بود.و در فاصله سالهای ۱۳۹۷ تا ۱۴۰۰ مدیرعامل شرکت نفت منطقه چهارمحال و بختیاری بود.سالاری نسب در سال ۱۴۰۰ مدیر تامین و توزیع شرکت ملی پخش فرآورده های نفتی ایران شد.او در سال ۱۴۰۱ به عنوان مدیر عملیات شرکت ملی پخش فرآورده های نفتی ایران منصوب شد. و تا سال ۱۴۰۳ به عنوان مدیر عامل شرکت ملی پخش فرآورده های نفتی ایران مشغول به کار بوده است.
لیودمیلا واوچوک یک ورزشکار پارالمپیک اهل بلاروس است. حرفه. لیودمیلا واوچوک در طی دوران حرفه ای خود در بازی های پارالمپیک با وجود محدودیت های جسمانی موفق به کسب ۱۰ مدال از جمله سه مدال طلا و چهار مدال نقره و سه مدال برنز در مسابقات مختلف شده است و به عنوان یکی از موفق ترین ورزشکاران پارالمپیک بلاروس شناخته می شود. او نه تنها در رشته های مختلف از جمله قایقرانی و اسکی صحرانوردی موفق بوده است، بلکه به عنوان یکی از پرچم داران بلاروس در مراسم افتتاحیه بازی های پارالمپیک زمستانی ۲۰۱۸ در پیونگ چانگ انتخاب شد. واوچوک در بازی های پارالمپیک تابستانی ۲۰۰۸، ۲۰۱۲ و ۲۰۱۶ در قایق رانی و در بازی های پارالمپیک زمستانی ۲۰۰۶، ۲۰۱۰، ۲۰۱۴ و ۲۰۱۸ در ورزش دوگانه و اسکی صحرایی شرکت کرده است. واوچوک با اینکه دو هفته قبل از مسابقات قهرمانی جهانی قایق رانی ۲۰۱۸ در پلوودیف، دنده اش شکست و نتوانست در این رویداد حضور پیدا کند، اما او به طور مداوم از انگیزه های قوی خود برای پیشرفت و دستیابی به اهداف جدید صحبت کرده است. معتقد است که ورزش به او نه تنها در بازسازی جسمانی، بلکه در بازسازی روحیه و امید به زندگی نیز کمک کرده است. علاوه بر دستاورد
های واوچوک در بازی های پارالمپیک، او در مسابقات جهانی نیز حضور چشمگیری داشته است. واوچوک در مسابقات جهانی پاروزنی که یکی از مهم ترین رقابت های ورزشی در این رشته است، موفق به کسب چندین مدال طلا، نقره و برنز شده است. از جمله موفقیت های دیگر او می توان به کسب مدال طلا در مسابقات جهانی پاروزنی در سال ۲۰۱۰ و مدال نقره در سال ۲۰۱۴ اشاره کرد. لیودمیلا واوچوک با آسیب دیدن ستون فقراتش در سال ۲۰۰۱ مجبور به استفاده از ویلچر شد، پیش از آن در در سطح بین المللی در مسابقات دو و میدانی شرکت می کرد و توانسته بود عناوین قهرمانی ملی بلاروس را در مسابقات دو بین مسافت های ۱۵۰۰ متر تا ۵۰۰۰ متر کسب کند. واوچوک پس از مصدومیتش در سال ۲۰۰۱ با وجود چالش های فیزیکی و روانی بسیاری که با آن ها مواجه بود، تصمیم گرفت تا زندگی خود را وقف ورزش کند و همچنان به فعالیت های ورزشی ادامه داد. او به عنوان یکی از نمادهای اراده و قدرت شناخته می شود و توانست در مسابقات ملی در رشته های مچ اندازی، دو و میدانی و رقص به مدال دست یابد و موفق به کسب عنوان قهرمانی ملی شود. این موفقیت ها نشان از تعهد و پشتکار وی در پیگیری اهداف ورزشی خود دارد، حتی پس از مواجهه
با چالش های سخت جسمی. او همچنین در مسابقات قهرمانی جهان اسکی صحرانوردی نیز به موفقیت های بسیاری دست یافته است. واوچوک در بازی های پارالمپیک زمستانی ۲۰۰۶ در تورین شرکت کرد و در مسابقه اسکی ۱۰ کیلومتر به مدال طلا دست یافت و همچنین برای هر یک از مسابقات ۲٫۵ کیلومتر، ۵ کیلومتر و ۳ در ۲٫۵ کیلومتر امدادی، یک مدال برنز به افتخارات خود افزود. در سال ۲۰۰۷، او در مسابقات قهرمانی جهان در مونیخ-اوبرشلایسهایم در رقابت پارالمپیک پاروزنی تک نفره بانوان، به مقام دوم رسید. مسابقات روئینگ یا پاروزنی با قایق، نوعی مسابقه قایقرانی است که برای اولین بار در برنامه بازی های پارالمپیک تابستانی ۲۰۰۸ گنجانده شد. واوچوک توانست در مسابقه پاروزنی تک نفره بانوان، مدال نقره را کسب کند که اولین فینال پارالمپیک در رشته پاروزنی بود. همچنین در بازی های پارالمپیک تابستانی ۲۰۱۲، به مدال برنز دست یافت. واوچوک در بازی های پارالمپیک زمستانی ۲۰۱۰ در ونکوور موفق شد در مسابقات اسکی صحرایی در هر یک از مسابقات ۵ کیلومتر و ۱۰ کیلومتر نشسته زنان، یک مدال طلا و همچنین در هر یک از مسابقات امدادی ۳ در ۲٫۵ کیلومتر و ۱ کیلومتر سرعت نشسته زنان، یک مدال برنز کس
ب کند.
واگنر آهنگساز، رهبر ارکستر، نظریه پرداز موسیقی و مقاله نویس آلمانی بود. واگنر همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
میخایلو کوخان (؛ زادهٔ ) پرتاب گر چکش اهل اوکراین است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال برنز شده است.
اتان کتزبرگ (؛ زادهٔ ) پرتاب گر چکش اهل کانادا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
متیو دنی (؛ زادهٔ ) پرتاب گر دیسک اهل استرالیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
میکولاس آلکنا (؛ زادهٔ ۲۸ سپتامبر ۲۰۰۲) پرتاب گر دیسک اهل لیتوانی است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
بنتسه هالاس (؛ زادهٔ ) پرتاب گر چکش اهل مجارستان است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده است.
آیریش مگنو (؛ زادهٔ ) یک بوکسور اهل فیلیپین است که نماینده کشور فیلیپین در مسابقات بین المللی آماتور بوکس از جمله بازی های آسیایی و مسابقات قهرمانی زنان جهان بوده است. المپیک. المپیک ۲۰۲۰ توکیو. او توانست برای شرکت در رقابت های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ توکیو سهمیه کسب نماید و به اولین بوکسور زن فیلیپینی تاریخ تبدیل شود که به این بازی ها راه پیدا کرده است. او مسابقه اول خود را، در تقابل با کریستین آوانگاره از کنیا با پیروزی پشت سر گذاشت اما در مرحله یک هشتم پایانی، در برابر جوتاماس، بوکسور تایلندی، شکست خورد و از گردونه رقابت خارج شد. علی رغم این که او برای کشورش مدالی کسب نکرد، اما موفق شد به دور دوم در دسته وزنی خود راه یابد. زندگی شخصی. گرایش جنسی. آیریش مگنو با بیان آن که لزبین است، گرایش جنسی خود را آشکارسازی کرده است. تحصیلات. در سال ۲۰۲۰، مگنو در حال کسب مدرک کارشناسی در رشته جرم شناسی در دانشگاه باگیو بود. حرفه. حرفه بوکس مگنو زمانی آغاز شد که او ۱۶ ساله بود و در حین تماشای تمرین بوکسورهای آماتور در میدان شهر زادگاهش جانیوای، ایلویلو، یک مربی به او نزدیک شد. مربی او را به دلیل قد بلندی که داشت، به امتحان ک
ردن بوکس تشویق کرد. پیش از آن، مگنو تصور می کرد که بوکس به طور انحصاری برای مردان است. او در مسابقات ملی آزاد، جوانان و قهرمانی بوکس زنان که در ایلویلو برگزار شد، شرکت کرد و تنها سه روز قبل از مسابقه متوجه شد که در قهرمانی ملی رقابت خواهد کرد. او در دور اول در برابر آنی آلبانی، که قهرمان بازی های آسیای جنوب شرقی بود، حذف شد. او به تیم ملی بوکس فیلیپین پیوست و پس از آگاهی از این که بوکس می تواند به تأمین هزینه های تحصیلش کمک کند، به مانیل نقل مکان کرد، زیرا وضعیت مالی خانواده اش به گونه ای بود که مادرش خانه داری و پدرش نجاری می کردند. مگنو همچنین یک خواهر بزرگ تر داشت که در حال تحصیل دانشگاهی بود. فرصت حمایت مالی از خانواده اش، او را از ترک بوکس بازداشت. اولین مدال طلای مگنو در مسابقات بین المللی در مسابقات آزاد تایپه در سال ۲۰۱۲ در تایوان به دست آمد. او همچنین به طور منظم در بازی های آسیای جنوب شرقی شرکت کرده و نماینده فیلیپین در سال ۲۰۱۳، ۲۰۱۵ و ۲۰۱۹ بود. مدال نقره او در دسته وزنی سبک وزن زنان در بازی های ۲۰۱۹ بهترین نتیجه او در بازی های آسیای جنوب شرقی بود. او در فینال آن مسابقات به رقیب ویتنامی تبارش، نگوی
ن تی تام باخت. در بازی های آسیایی ۲۰۱۸ در جاکارتا–پالم بانگ، او در دسته وزنی خروس وزن وارد رقابت با حریفان شد. او در ماه مارس ۲۰۲۰ از طریق مسابقات گزینشی بوکس آماتوری المپیک قاره آسیا و اقیانوسیه ۲۰۲۰ که در کشور اردن برگزار شد، موفق شد برای المپیک ۲۰۲۰ توکیو سهمیه به دست آورد. مگنو به اولین بوکسور زن فیلیپینی تبدیل شد که برای المپیک واجد شرایط شده است. اما در نهایت خود مسابقات المپیک به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ به یک سال بعد موکول شد و او مجبور شد به طور مجازی با مربیان ملی خود از زادگاهش در جانیوای، ایلویلو تماس باشد و تمرین کند جایی که او تصمیم به برپایی یک باشگاه بوکس گرفت.
نیره عاکف (زاده ۱۳۴۳ در مشهد) ورزشکار ایرانی رشته تیراندازی و دارنده مدال برنز پارالمپیک سیدنی در رشته تیراندازی با تفنگ بادی و تپانچه است. او نخستین زن ایرانی در تاریخ مسابقات المپیک و پارالمپیک بود که موفق به کسب مدال شد. عاکف همچنین دارنده ۲ نشان نقره و ۱ نشان برنز از مسابقات جهانی تیراندازی است. او از سال ۱۹۹۹ تا سال ۲۰۰۸ به طور پیوسته عضو تیم ملی تیراندازی ایران بود. عاکف پس از المپیک پکن برای همیشه از ورزش حرفه ای خداحافظی کرد. زندگی شخصی. نیره عاکف در ۱۳ فروردین ۱۳۴۳ در شهر مشهد و در یک خانواده پنج نفره متولد شد. او در سال ۱۳۶۱ در پی یک سانحه رانندگی دچار ضایعه نخاعی شد و برای همیشه توانایی راه رفتن را از دست داد. به گفته نیره عاکف این اتفاق زمانی رخ داد که در حال آماده شدن برای کنکور بود. او هشت سال پس از این سانحه در رشته زبان انگلیسی دانشگاه آزاد به تحصیل پرداخت اما به دلیل عدم مناسب سازی دانشگاه برای معلولین، از ادامه تحصیل انصراف داد. پس از آن به دانشگاه پیام نور رفت و در رشته زبان و ادبیات فارسی تا مقطع کارشناسی تحصیل کرد. او خارج از فضای حرفه ای ورزشی یک دفتر خدمات مسافربری را اداره می کند. نیره
عاکف در سال ۱۳۸۲ ازدواج کرد. حاصل این ازدواج یک پسر به نام امیر اردشیر است. ورزش حرفه ای. نیره عاکف پس از دیدن یک مسابقه بسکتبال معلولین در مشهد به ورزش حرفه ای معلولین علاقه مند می شود، او در آغاز رشته های بسکتبال و پینگ پنگ را انتخاب می کند اما مدتی بعد به رشته تیراندازی روی می آورد و مسیر حرفه ای خود را در آن دنبال می کند. نیره عاکف در ۱۳۷۷ قهرمان تیراندازی کشور شد و در همان سال به عضویت تیم ملی تیراندازی معلولین زنان ایران درآمد. عضویت او در تیم ملی تا سال ۲۰۰۸ ادامه داشت. عاکف در ۱۹۹۹ در مسابقات جهانی تیراندازی انتخابی المپیک استرالیا و اقیانوسیه موفق شد سهمیه ورود به مسابقات پارالمپیک در رشته تپانچه بادی ماده ۵۰ متر را کسب کند. او در مسابقات پارالمپیک سیدنی (۲۰۰۰) با کسب مدال برنز تپانچه بادی اولین مدال تاریخ ورزش بانوان ایران در پارالمپیک و المپیک را به دست آورد. نیره عاکف از این پس چند مدال جهانی دیگر از جمله مدال برنز مسابقات آزاد اروپا (دانمارک، ۲۰۰۱) در رشته تپانچه بادی و مدال نقره انفرادی مسابقات جهانی در رشته تپانچه و یک مدال نقره و یک مدال برنز تیمی در رشته تفنگ بادی سئول (کره جنوبی، ۲۰۰۲) را ک
سب کرد. او در سال ۲۰۰۳ دومین حضور خود در مسابقات جهانی آزاد اروپا که در شهر مونیخ آلمان برگزار می شد توانست عنوان دوم این مسابقات در رشته تچانچه بادی را به دست آورد. عاکف سال ۲۰۰۸ در مسابقات تیراندازی ترکیه توانست مدال نقره را از آن خود کند. او همچنین از سال ۱۳۸۰ به عضویت کمیسیون اخلاق کمیته ملی المپیک ایران در آمد. خداحافظی. نیره عاکف پس از بازگشت از رقابت های پارالمپیک ۲۰۰۸ پکن خداحافظی رسمی خود از ورزش حرفه ای را اعلام کرد. او در آخرین مسابقه دوران حرفه ای خود در چین با قرارگیری در رده یازدهم از صعود به مرحله نهایی بازماند.
روابط بریتانیا و زیمبابوه روابط خارجی بین بریتانیا و زیمبابوه است. بریتانیا در هراره پایتخت زیمبابوه سفارتخانه دارد و جمهوری زیمبابوه نیز در لندن سفارت دارد. در سال ۲۰۲۳ تعداد ۴۹۲ شرکت انگلیسی در کشور زیمبابوه حضور داشتند. روابط بین بریتانیا و زیمبابوه در دو دهه مستقیماً پس از استقلال، نزدیک و دوستانه بود، زیرا تعداد زیادی از مهاجران سفیدپوست از تبار بریتانیا در این کشور ماندند (اگرچه برخی مهاجرت ها وجود داشت، اما خیلی مهم نبود) و به خدمت در امور مهم در سیاست، تجارت، رسانه، حقوق و به ویژه کشاورزی ادامه دادند. بریتانیا و زیمبابوه در سطوح مختلف با یکدیگر همکاری کردند و روابط بین رابرت موگابه و مارگارت تاچر ظاهراً نزدیک بود. این دوره قوی روابط تقریباً ۲۰ سال به طول انجامید تا اینکه تونی بلر بودجه بریتانیا را برای اصلاحات ارضی در کشور پس گرفت، سیاستی که بلر با آن مخالف بود. این، همراه با محکومیت شدید دولت بریتانیا از نقض حقوق بشر مختلف توسط موگابه علیه گروه های مخالف، منجر به فروپاشی شدید روابط بین دو کشور شد. موگابه اقدام به اخراج دسته جمعی مالکان سفیدپوست از مزارع خود کرد که مستقیماً به فروپاشی اقتصاد زیمبابوه،
عرضه ملی غذا و صادرات کشاورزی منجر شد. متعاقب آن، مهاجرت دسته جمعی از زیمبابوه های سفید طبقه متوسط ​​به بالا از کشور، با بسیاری از افراد دارای تحصیلات عالی و کار در زمینه هایی مانند قانون و آموزش بود. بسیاری از آنها به دلیل فرهنگ بریتانیایی و پیوندهای اجدادی خود به بریتانیا گریختند. پس از کودتا علیه موگابه به دلیل شکست گسترده اقتصادی و ظلم، امرسون منانگاگوا به عنوان رئیس جمهور زیمبابوه انتخاب شد و با سفیدپوستانی که در دوران ریاست جمهوری موگابه کشور را ترک کرده بودند، ارتباط گرفت. او قول داد که تمام زمین های تصرف شده بازسازی شود و غرامت مالی قابل توجهی برای از دست دادن زمین داده شود، منانگاگوا همچنین پیشنهاد داد برای هرکسی که مایل به بازگشت و کشاورزی در کشور باشد، در تلاش برای بازسازی مزارع و تولید صنایع غذایی در زیمبابوه، هزینه ای بپردازد. با توجه به این موضوع، روابط بین بریتانیا و زیمبابوه در زمان منانگاگوا به آرامی در حال بهبود است و این کشور پس از خروج در سال 2003 در سال 2018 درخواست پیوستن مجدد به کشورهای مشترک المنافع را داد. روابط اقتصادی. از ۱۴ مه ۲۰۱۲ تا ۳۰ دسامبر ۲۰۲۰، تجارت بین زیمبابوه و بریتانیا