Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
باقی ماند. کمپین ضد ویسکونتی اینوسنت ششم. برنابو در ابتدا قصد نداشت بولونیا را با زور اسلحه دوباره فتح کند و به جیووانی دا اولجیو حق حفظ حکومت بر شهر را داد، به شرطی که پس از مرگش آن را به او بازگرداند و برای او یک پادستا تعیین کند. در ژوئیه ۱۳۵۵، برنابو آریگو کاستراکانی را به بولونیا فرستاد تا وانمود کند که با اولجیو مذاکره می کند، اما با نیت واقعی رسیدن به توافق با پادستا و تحریک شهروندان به شورش. با این حال، این توطئه کشف شد و هر دو مرد به همراه سایر توطئه گران گردن زده شدند. اولجیو با اتحادیه ضد ویسکونتی همراه شد و با آلدوبراندینو سوم دِسته موافقت کرد. در آغاز سال ۱۳۵۶، یک اتحادیه ضد ویسکونتی تشکیل شد که متشکل از اسکالیگری، گونزاگا، کارارسی، استنسی، مونفراتو و امپراتور چارلز چهارم لوکزامبورگ بود که توسط قائم مقامش مارکوار راندک، اسقف آگسبورگ، نمایندگی می شد. دو لرد میلان متهم به اعطای مناصب کلیسایی با تحقیر پاپ، کسب قدرت از طریق خشونت، کمین کردن برای امپراتور در پیزا و بستن دروازه های شهر به روی او در طول سفر بازگشت به آلمان شدند. برنابو سپس ارتشی متشکل از حدود هزار شوالیه را به فرماندهی والریانو کاستراک
انی، پسر کاستروچیو و برادر آریگو، به منطقه رجیو امیلیا فرستاد. او یک سنگر (قلعه یا استحکامات چوبی) ساخت و قلعه سن پائولو (که اکنون سن پولو دِ انزا نامیده می شود) را محاصره کرد. در ۶ فوریه ۱۳۵۶، ارتش لیگ به قلعه حمله کرد و نبرد متعاقب آن با شکست ویسکونتی ها به پایان رسید. آنها متحمل سیصد کشته، چهارصد زندانی و از دست دادن قطار بار خود شدند و مجبور به عقب نشینی به قلعه مونته چیو شدند. ویسکونتی ها متعاقباً در پایان ماه اوت در کاستیلیونه دله استیویره دوباره شکست خوردند و مجبور به عقب نشینی از بورگوفورت شدند. فرزندان. برنابئو متحد استفان دوم، دوک باواریا بود: سه تن از دخترانش با نوادگان استفان ازدواج کرده بودند. او حداقل ۱۵ فرزند مشروع از همسرش بئاتریس رجینا دلا اسکالا داشت: فرزندان نامشروع او از دونینا دل پوری، که پس از مرگ همسرش در سال ۱۳۸۴ در مراسمی مشروع شناخته شدند، به شرح زیر بودند: علاوه بر این، برنابو فرزندان نامشروع دیگری از معشوقه های دیگر داشت، با بلترامولا گراسی: با مونتانینا دی لازاری: با بلتامدا کاسا: با جووانولا مونتبرتو: با کاترینا فرگانسکی: با معشوقه های ناشناس:
کرشیا ((یک نان پهن نازک ایتالیایی است که معمولاً در مارکه و اومبریا (پسارو، اوربینو، آنکونا، ماچراتا، پروجا و ترنی) تهیه می شود. "کرسیا" احتمالاً ریشه مشترکی با "پیادینا" دارد که در نان مورد استفاده ارتش بیزانس یافت می شود، که قرن ها در رومانیا، در شمال مارکه (پنتاپولیس) و در دره اومبریا که از طریق فلامینیا عبور می کند، مستقر بودند. این غذا همچنین با نام رایج «پیتزای سفید» شناخته می شود. انواع محلی. منطقه اوربینو. کرشیا اربیناته، که به آن کرشیا سفولیاتا، کروستولو یا به ندرت پیادینا سفولیاتا هم گفته می شود، یک غذای سنتی منطقه اربینو و مونتفلترو است. کرشیا اربیناته با مواد ساده و در دسترس تهیه می شود که عبارت اند از آرد، تخم مرغ، آب، چربی خوک، نمک و فلفل. خمیر با وردنه پهن می شود، سپس با چربی خوک چرب شده و روی خودش رول می شود، به گونه ای که تکه هایی از آن جدا شده و با بقیه خمیر ترکیب می شوند. خمیر به شکل یک دیسک فشرده درآمده و پخته می شود. پس از پخت، خمیر به ساختاری لایه ای، طلایی و ترد تبدیل می شود. معمولاً به صورت گرم و همراه با سوسیس، سبزی های خودرو، ژامبون، گوشت کمر یا پنیر سرو می شود. نسخه ای دیگر از کرشیا
، کروستولو دی اربانیا، نوعی از کرشیا است که آرد گندم در آن با پولنتا جایگزین می شود و به دیواره دیگ می چسبد. منطقه پزارو و فانو. کرشیا پزارو، که اغلب «پیادینا رومانولا» نامیده می شود، در منطقه پزارو، منطقه فانو و مناطق اطراف آن رواج دارد. این نوع کرشیا نیازی به استفاده از خمیر مایه ندارد، با وردنه به خوبی پهن می شود و مقدار زیادی چربی خوک در آن به کار رفته است. دو نوع اصلی آن وجود دارد: کرشیا وونتا و کرشیا سفوژتا. کرشیا وونتا نسبتاً ضخیم است و پس از پخت، هر دو طرف آن با چربی خوک چرب می شود و سپس روی گریل قرار می گیرد؛ گاهی با کلم تفت داده شده پر می شود. کرشیا سفوژتا نیز ضخیم و به شکل مستطیل است؛ ابتدا یک بار پهن می شود، سپس تا شده و دوباره با وردنه باز می شود؛ به این ترتیب چندین لایه مجزا ایجاد می شود. در اصل، این خوراک بسیار مقوی برای کشاورزان تهیه می شد و به آن ها کمک می کرد تا پس از کار سخت در مزارع انرژی خود را بازیابند. منطقه آنکونا. در استان آنکونا، "کرِشیا" با همان خمیر نان تهیه می شود و عموماً روی گریل یا در نسخه سنتی تر، زیر گریل پخته می شود. معمولاً به صورت "cu 'le foje"، یعنی با گیاهان وحشی خورده م
ی شود، اما می توان آن را با گوشت های نمک سود شده مانند فیله گوساله، سالامی و ژامبون نیز ترکیب کرد. نوعی از آن که با باقیمانده پولنتا سرخ شده در بشقاب تهیه می شود، در مناطق ایسی و اوسیمو "کرِشیا" نامیده می شود. در اوفاگنا (یکی از قلعه های آنکونا) "آکادمی کرِشیا" وجود دارد که جشنواره های محلی قرون وسطایی را برگزار می کند. این غذا در گذشته آنقدر مهم بود که نام خود را به یک واحد پول رایج، "کرِشیولو"، داده است. منطقه ماچراتا. حتی در استان ماچراتا و در سراسر منطقه آلتو کیاشیو، "کرسیا" با خمیر نان تهیه می شود، اما غلظتی مشابه "شیاچیاتای" توسکانی پیدا می کند. گرد، با لبه ای شکسته و فرورفتگی هایی روی سطح (که عملکردشان حفظ بهتر روغن است)، با روغن، نمک، پیاز یا رزماری طعم دار می شود. برخی از گونه های تاریخی، استفاده از مخلوط گوشت خوک و ترقه های گوشت خوک (که " "گراسلی" " یا " "اسگریسیولی" " نیز نامیده می شوند) و جایگزینی آرد گندم با آرد ذرت را پیش بینی می کنند. منطقه آسکولی پیچنو. با پیشروی به سمت جنوب، در مناطق داخلی استان آسکولی پیچنو، که اکنون از منطقه سلطه بیزانس دور است، "کرشیا" جای خود را به "فوکاچیای" پر شده یا "چ
یچی" پر شده می دهد که از "کرشیا" بلندتر است و به طور غنی پر شده است. اومبریا. "کرشیای" گوبیو یکی از شناخته شده ترین و محبوب ترین دستورهای سنتی است: خمیر آن با ورز دادن مواد بسیار ساده با دست به دست می آید: آرد، آب، نمک. این غذا که به طور سنتی روی صفحات یا دیسک های آهنی که مستقیماً روی زغال های شومینه قرار می گیرند، پخته می شود، امروزه معمولاً روی صفحات چدنی یا تابه های نچسب مستقیماً روی اجاق گاز پخته می شود. معمولاً با ژامبون، انواع برش های سرد، پنیر یا با سوسیس کبابی و اسفناج پخته شده در تابه سرو می شود. کرشیای عید پاک. در شمال و مرکز مارکه، نام "کرشیا" گاهی اوقات برای اشاره به غذایی بسیار متفاوت از "کرشیای" معمولی نیز استفاده می شود: این یک پای بسیار خوش طعم است: "کرشیا دی پاسکوا" یا "پیتزا دی پاسکوا" یا پیتزای پنیر، که مخصوص منطقه پسارو، منطقه آنکونا و منطقه ماچراتا است، با خمیری ورآمده و طعم دار شده با پنیر پکورینو که به آن رنگی طلایی و طعمی قوی و خوشمزه می دهد. "کرشیا" یا پیتزای عید پاک از آنکونا و ماچراتا، دستور پخت پسارو را با تکه های بزرگ پنیر پکورینو ترکیب می کند که در حین پخت متورم می شوند و حفره ها
یی در داخل "کرشیا" باقی می گذارند. پنیری که در قسمت بیرونی قرار دارد، ترد می شود و خمیر را به خصوص خوشمزه می کند.
وویود (به انگلیسی: Voivode: که همچنین voivod voievod یا voevod یا vaivode نیز وشته می شود)، عنوانی است که به رهبر نظامی، حاکم محلی یا جنگ سالار در اروپای مرکزی، جنوب شرقی و شرقی اطلاق می شد و از اوایل قرون وسطی مورد استفاده قرار می گرفت. این عنوان عمدتاً به حاکمان قرون وسطایی ایالت های رومانیایی نشین و فرمانداران و فرماندهان نظامی لهستانی ها، مجارها، لیتوانیایی ها، بالکان، روس ها و دیگر جمعیت های اسلاوی زبان اشاره داشت. در مشترک المنافع لهستان-لیتوانی، "وویود" به جای "پالاتین" استفاده می شد. در روسیه تزاری، وویود به فرماندار نظامی اطلاق می شد. در میان امیرنشین های دانوب، "وویود" یک عنوان سلطنتی محسوب می شد. ریشه شناسی. اصطلاح وویود از دو ریشه گرفته شده است. ، به معنای «جنگ، مبارزه» است، در حالی که ، به معنای «رهبری کردن» است. بنابراین در اسلاویای قدیمی روی هم رفته به معنای «رهبر جنگ» یا «فرمانده جنگ» است که به عنوان فرمانده اصلی یک نیروی نظامی و معاون پادشاه خدمت می کرد. در زبان اسلاوی اولیه، "vojevoda" به معنای 'رهبر نظامی در نبرد' می باشد و هم چنین این اصطلاح در مناطقی که تحت تأثیر اسلاوها بوده اند، به زبان
های غیر اسلاوی، مانند رومانیایی، مجارستانی و آلبانیایی نیز گسترش یافته است. تاریخچه. در طول دوره امپراتوری بیزانس، این عنوان به فرماندهان نظامی بیشتر به جمعیت های اسلاوی زبان، به ویژه در بالکان، اشاره داشت که امپراتوری بلغارستان اولین دولت اسلاوی مستقر در این منطقه بود. عنوان () به دلیل کاربرد آن توسط امپراتور بیزانسی قرن دهم، کنستانتین هفتم، در کتاب "«Administrando Imperio»" و در اشاره به رهبران نظامی مجارستان آمده است. این عنوان در قرون وسطی در بوهمیا، بوسنی، بلغارستان، کرواسی، یونان، مجارستان، مقدونیه، مولداوی، لهستان، روگن، امپراتوری روسیه، اوکراین، صربستان، ترانسیلوانیا و والاچیا استفاده می شد. در اواخر قرون وسطی، voivode، ترجمه و معادل کلمه لاتین است. برای فرمانده اصلی یک نیروی نظامی، نیابت از پادشاه به تدریج به عنوان فرمانداران منطقه ای در لهستان، مجارستان و سرزمین های چک و در بالکان تبدیل شد. در طول حکومت عثمانی بر یونان، فرمانداری عثمانی آتن در ورزشگاه باستانی هادریان اقامت داشت. استان خودمختار وویوودینای صربستان از نام صربستانی Vojvodina سرچشمه می گیرد. انتقال مقام وویود از رهبر نظامی به یک نقش مدن
ی عالی رتبه در مدیریت سرزمینی (دولت محلی) در بیشتر کشورهای اسلاوی زبان و در بالکان در اواخر قرون وسطی رخ داد. این کشورها شامل بلغارستان، بوهمیا، مولداوی و لهستان بودند. علاوه بر این، در سرزمین های چک، و همچنین در بالکان، این یک عنوان اشرافی معادل "دوکس"، دوک یا شاهزاده بود. بسیاری از خانواده های اشراف "ایلیریکوم" هنوز هم از این عنوان استفاده می کنند، علیرغم اختلافات در مورد وجود اشرافیت در بالکان.
جیووانی ویسکونتی (؛ ۱۲۹۰ – ۱۳۵۴) یک کاردینال کاتولیک رومی ایتالیایی بود که در میلان به عنوان فرمانروای مشترک و ارباب سایر شهرهای ایتالیا فعالیت می کرد. او همچنین یک رهبر نظامی بود که علیه فلورانس جنگید و از زور برای تصرف و نگهداری شهرهای دیگر استفاده کرد. جووانی، کوچک ترین پسر ماتئو اول ویسکونتی و بوناکوسا بوری، پس از تحصیل در مدرسه عمومی، وارد حرفه کلیسایی شد و در نیمه دوم قرن چهاردهم، لرد میلان را که پیش از آن توسط اوتون ویسکونتی رهبری می شد، در اختیار داشت. او که عاشق هنر بود، حامی پترارک بود که در میلان ماند و فضایل او را ستایش می کرد. در سال های ۱۳۲۳–۱۳۲۴ تکفیر و به ارتداد متهم شد، اما در آنتی پاپ نیکلاس پنجم متحدی یافت که در ژانویه ۱۳۲۹، او را به عنوان کاردینال با عنوان (شبه) کاردینال سانت اوزه بیو منصوب کرد. با این حال، در ۱۵ سپتامبر ۱۳۲۹، او به نمایندگی از پاپ قانونی و شخصاً در ۲۶ نوامبر همان سال، این مقام را پذیرفت. جووانی هرگز توسط یک پاپ قانونی به مقام کاردینالی ارتقا نیافت. با این حال، در سال ۱۳۳۲، او اسقف و ارباب نووارا شد و پس از حل اختلافات با اسقف اعظم قانونی آیکاردو دا کامودیا، به همراه برادر
ش لوچینو ویسکونتی به عنوان ارباب به میلان بازگشت (۱۳۴۱). او در سال ۱۳۳۹ به عنوان اسقف اعظم انتخاب شد و بدین ترتیب جانشین آیکاردو شد، اما عنوان اسقف اعظمی او تنها در سال ۱۳۴۲ توسط پاپ کلمنت ششم و با صدور فرمان پاپی تأیید شد. در سال ۱۳۵۲، جیووانی قدرت خانواده ویسکونتی را به جنوا و سال بعد به بولونیا و نووارا گسترش داد. پس از مرگ او، در ۵ اکتبر ۱۳۵۴، حکومت میلان بین سه برادرزاده اش، پسران استفانو ویسکونتی، تقسیم شد: ماتئو دوم، گالئاتزو دوم و برنابو، که پیش از این با مقام لردی جووانی مرتبط و به عنوان مالکان شهر میلان تأیید شده بودند. جووانی دو فرزند نامشروع داشت، لئوناردو ویسکونتی، شهردار نووارا، و مارگاریتا ویسکونتی، دختر آمبروجو ویسکونتی، یک کوندوتیرو و پسر طبیعی برنابو ویسکونتی، فرماندار پاویا و برادرزاده برادرش استفانو ویسکونتی. زندگی نامه. او پسر ماتئو اول ویسکونتی و بوناکوسا بوری بود. جیووانی ویسکونتی در سال ۱۳۱۷ توسط کاپیتول میلان به عنوان اسقف اعظم انتخاب شد، اما پاپ ژان بیست و دوم از تأیید این انتخاب خودداری کرد و در عوض آیکاردوس را از کومودیا به این مقام ارتقا داد. در سال ۱۳۲۳ ژان او را به اتهام ارتداد
تکفیر کرد و ویسکونتی متحدی در ضد پاپ نیکلاس پنجم یافت، که به او عنوان کاردینال داد. در سال ۱۳۳۱ او اسقف و ارباب نووارا شد و در سال ۱۳۳۹، پس از مرگ آیکاردوس، پیروزمندانه وارد میلان شد، اگرچه پاپ کلمنت ششم تنها در سال ۱۳۴۲ فرمانی صادر کرد که او را در مقام اسقف اعظم تأیید می کرد. رسماً، او از سال ۱۳۴۲ تا ۱۳۵۴ اسقف اعظم میلان بود. ویسکونتی به همراه برادرش لوچینو، عنوان فرمانروای مشترک میلان را به قیمت ۵۰۰۰۰۰ فلورین از پاپ خریداری کرد. پس از مرگ لوچینو، او پسران برادر دیگرش، استفانو، که ماتئو دوم، برنابو و گالئاتزو دوم بودند را در مقام اربابی شریک کرد. یک سال پس از مرگ لوچینو ویسکونتی در سال ۱۳۴۹، و با تأیید نزدیکانش، جووانی ویسکونتی فرمانروایی کامل میلان را به دست گرفت و شروع به تحکیم قدرت در لومباردی و فراتر از آن کرد. در همان سال، ۱۳۵۰، او فرمانروایی بولونیا را به دست آورد و در سال ۱۳۵۱ برادرزاده اش، برنابئو، را به عنوان مسئول شهر منصوب کرد. فلورانس که از قدرت روزافزون خود بیمناک بود، در سال ۱۳۵۰ کنفرانسی را در آرتزو با حضور نماینده پاپ و نمایندگان سایر شهرها برای تشکیل اتحاد علیه میلان ترتیب داد. جووانی ویسکون
تی با آگاهی از این اقدامات علیه خود، با گیبلین های توسکانی و رومانیا ابراز علاقه و اتحاد کرد. پس از مرگ ماستینو دوم دلا اسکالا از ورونا، که با اسقف اعظم خصومت داشت، او دوستی پسر ماستینو، کانگرانده دوم دلا اسکالا، را به دست آورد. در سال ۱۳۵۱، او نیروهایی از میلان و بولونیا و از متحدانش در فائنتسا و فورلی، همگی به رهبری برنابئو، برای محاصره ایمولا فرستاد. با وقوع جنگ در منطقه رومانیا، جیووانی ویسکونتی توانست فلورانسی ها را به این باور برساند که هیچ قصدی نسبت به آنها ندارد. با این حال، او سپس بسیاری از شهروندان برجسته بولونیایی را دستگیر و شکنجه کرد و از آنها اعتراف گرفت که با فلورانس برای سرنگونی حکومتش توطئه کرده اند. او از این به عنوان توجیهی برای جنگ علیه فلورانس و گوئلف های توسکانی استفاده کرد. اسقف اعظم، جیووانی دا اولجیو، یکی دیگر از ویسکونتی ها، را به فرماندهی منصوب کرد و او ارتشی را از بولونیا جمع آوری کرد و آنها را به توسکانی هدایت کرد تا شهرها و قلعه ها را محاصره و تصرف کنند، در حالی که متحدان گیبلین در توسکانی در جاهای دیگر منطقه ویرانی به بار آوردند. در سال ۱۳۵۳، جووانی ویسکونتی فرمانروای جنوا شد، ک
ه در آن زمان درگیر جنگ با ونیز بود و در سال بعد، نووارا را نیز به آن افزود. در سال ۱۳۵۳، پترارک به عنوان مهمان او به آنجا سفر کرد. جووانی ویسکونتی در ۵ اکتبر ۱۳۵۴ درگذشت.
ماریا بریکا، با لقب بریچاسا (پیانزا، ۲ دسامبر ۱۶۸۴ – پیانزا، ۲۳ دسامبر ۱۷۳۳)، یک آشپز ایتالیایی بود که به عنوان قهرمان شناخته شد به دلیل کمک هایش به دوک نشین ساووی در طول محاصره تورین در سال ۱۷۰۶. زندگی نامه. ماریا بریکا با نام ماریا کیابرژ، دختر جوزپه کیابرژ (یا سیابرژ) و فرانچسکا جنووا، به دنیا آمد. هنگامی که سربازان فرانسوی در سال ۱۶۹۳ پیانِتزا را اشغال و غارت کردند، او کمی بیش از هشت سال داشت. در ۸ فوریه ۱۷۰۵، او با والنتینو بریکو (یا بریکو) ازدواج کرد. او بیست و یک ساله و والنتینو چهل و یک ساله بود و همسرش را از دست داده بود و چهار فرزند داشت. از آن زمان به بعد، او را ماریا بریکا، برگرفته از نام خانوادگی شوهرش، می نامیدند. او خیلی زود باردار شد و در ۱۶ ژوئن ۱۷۰۶ اولین فرزندش، جوزپه دومنیکو، را به دنیا آورد. در طول محاصره. هدف شاهزاده اوژن ساووی آزادسازی قلعه پیانزا از دست نیروهای فرانسوی بود. این یک موفقیت استراتژیک حیاتی محسوب می شد، زیرا در آن صورت فرانسوی ها مجبور می شدند با مهمات جیره بندی شده بجنگند. شاهزاده، پس از آنکه مطلع شد ماریا بریچکا بیست و یک ساله در خانه ای نزدیک قلعه زندگی می کند، در آنجا
کار کرده و مسیر مخفی برای دسترسی به قلعه را می شناسد، تصمیم گرفت، با همکاری ویکتور آمادئوس دوم ساووی، لئوپولد اول، شاهزاده آنهالت-دسائو را به فرماندهی گروهی بزرگ از گراناتیرهای براندنبورگ و سربازان ساووی بفرستد تا قلعه را تصرف کنند. در شب بین ۵ و ۶ سپتامبر ۱۷۰۶، گروهی که به رهبری ماریا بریچکا هدایت می شد، پس از عبور از رودخانه دورا ریپاریا، از مسیر عبور نزدیک کلیسای سان پیِترو گذشت، از تونل عبور کرد (که امروزه به نام «تونل ماریا بریکا» شناخته می شود)، از پلکان مارپیچی سنگی در انتهای گذرگاه بالا رفت و وارد سالن جشن شد. بسیاری از فرانسوی ها در محل کشته شدند، تعداد مشابهی به اسارت گرفته شدند و غنائم نیز قابل توجه بود. به لطف موقعیتی که به دست آورده بودند، صبح روز بعد ارتش اتریش-پیدمونت از پشت به فرانسوی ها در دروازه های تورین حمله کرد و آنها را در هم کوبید و مجبورشان کرد با عجله به سمت پینرولو و سپس به فرانسه فرار کنند. تلفات فرانسوی ها سنگین بود و تورین در ۷ سپتامبر آزاد شد. اگرچه مشارکت ماریا بریچکا احتمالاً به راهنمایی دربارهٔ مسیر عبور محدود می شد، کمک او، یا به هر حال کمک کسی که این اطلاعات را ارائه داد، حی
اتی بود. روایت های مختلفی دربارهٔ این حادثه وجود دارد که در آن ها ماریا بریچکا گاهی نقش اصلی و برجسته و گاهی نقش فرعی دارد. برخی منابع، برای مثال، شرح می دهند که او شخصاً به شاهزاده اوژن توضیح داد چگونه می توان به سالن جشن ها دسترسی یافت. با وجود اختلاف نظر منابع دربارهٔ جزئیات، نقش او در تصرف قلعه پیانزا برای موفقیت عملیات نظامی تعیین کننده بود. پس از وقایع. پس از وقایع محاصره، ماریا بریکا به زندگی خود بازگشت و به عنوان یک فرد عادی زندگی مشترکی را آغاز کرد. او در سن ۴۹ سالگی درگذشت. همسرش یک سال پس از او، حدود هفتاد سالگی، درگذشت. در حافظه تاریخی. در حافظه تاریخی مربوط به تصرف قلعه، شخصیت بریکا در طول قرن هجدهم ظاهر نشد. در روایت های بعدی، فرماندهی گروه در تونل به شاهزاده آنهالت نسبت داده می شد و سربازان داخل قلعه به عنوان افرادی که با ترس منتظر سرنوشت خود بودند توصیف می شدند. این وضعیت تا زمانی ادامه یافت که متنی از نویسنده ای ناشناس جزئیات جدیدی از این رویدادها را روایت کرد و برای اولین بار ماریا بریچکا را ذکر کرد. سرانجام، صد و چهل سال پس از این وقایع، فرانچسکو گونین در سال ۱۸۴۴، نگارندهٔ یک نقاشی مهم بود
که به یادبود محاصره سفارش داده شده بود. در این نقاشی، ماریا بریکا در رأس نارنجک اندازان قرار دارد، تبری را در دست دارد و به تالار روشن هجوم می برد. این بوم نقاشی در "فهرست عمومی میراث فرهنگی" نگهداری می شود (همین صحنه در چاپ های بعدی قرن نوزدهم توسط جوزپه زینو نیز بازتولید شده است). این صحنه، علاوه بر خود رویداد تاریخی، بیش از هر چیز، تمثیلی از مردمی است که علیه حکومت فرانسه شورش می کنند. گوفردو کازالیس، مورخ، داستان ماریا بریکا را تنها پس از دیدن نقاشی گونین روایت کرد. با شروع از توصیف نقاشی گونین، "فهرست عمومی میراث فرهنگی" شامل تحلیلی مختصر اما جامع است که هم دوره تاریخی تولد روایت های مربوط به ماریا بریکا و هم فشارهای سیاسی و اجتماعی مرتبط را دنبال می کند: موضوع نقاشی مربوط به محاصره تورین در سال ۱۷۰۶ است: ماریا بریچکا، زن عوام، به فرماندهی گروهی از گراناتیرها وارد قلعه پیانزا شد، جایی که شب ۵ سپتامبر فرانسوی ها سرگرم موسیقی و رقص بودند و مطمئن بودند که به دلیل طغیان رودخانه های نزدیک، قابل دسترسی نیستند. پس از این اقدام شجاعانه، پیِمونتی ها توانستند قلعه را محاصره کنند و فرانسوی ها را وادار به تسلیم نما
یند. این نقاشی به سفارش کارلو آلبرتو، پادشاه ساردینیا در سال ۱۸۴۴ ساخته شد و همان سال توسط گونین در دفترچه خاطرات خود ذکر گردید. دستور پرداخت از سوی خانه سلطنتی به تاریخ ۱۲ مارس ۱۸۴۴ برمی گردد. این بوم بخشی از مجموعه ای شامل دوازده نقاشی بود که وفاداری رعیت به پادشاهان را به تصویر می کشید و توسط هنرمندان مختلف ساخته شده بود و برای تزئین سالون کافه در کاخ سلطنتی که از سال ۱۸۴۱ بازسازی شده بود، در نظر گرفته شده بود. این اثر همراه با سه پرتره ساووی ها (آمِدو هشتم از آریِنتی، کارلو امانوئل اول از مولتنی و ویتوریو آمادئو دوم از بزوولی) و سه بوم دیگر مربوط به «شایستگی های فرهنگی» ساووی، ساخته شده توسط استورلی، که تزئین سالون را تکمیل می کرد، در ژانویه ۱۸۹۸ به بازیلیکای سوپرگا منتقل شد و در آپارتمان های سلطنتی ضمیمه بازلیک قرار گرفت. این اثر در شماره ۱۹۲ کتابچه نمایشگاه صنعت و هنرهای زیبا تورین که در سال ۱۸۴۴ در والتینو برگزار شد، ثبت شده است (تورین ۱۸۴۴، ص. ۴۹). در همان نمایشگاه دو نقاشی دیگر از کاخ سلطنتی نیز حضور داشتند که به اعمال زنان قهرمان اختصاص داشتند: «کاترینا سگورانا به شجاعت بر دیوارهای نیس در سال ۱۵۴۳ م
ی جنگد» اثر میکله کوزا و «کنتس بئاتریس لوسرنا به تهدیدهای مارشال بریساک با شجاعت پاسخ می دهد» اثر آنجلو کاپیسانی، هر دو به سفارش پادشاه کارلو آلبرتو ساخته شده بودند. پس از دیدن نقاشی، گوفردو کازالیس روایت این رویداد را در کتاب خود به نام «فرهنگ نامه جغرافیایی تاریخی-آمار-تجاری ایالت های پادشاه ساردینیا» درج کرد: «ماریا شجاع با تبر در دست نخستین کسی است که وارد سالن شد، و آنچنان شگفتی در میان رقصندگان ایجاد شد که در ابتدا نمی دانستند این ظاهر شدن یک صحنه نمایشی است یا غافلگیری دشمنان». انتخاب این صحنه با محبوبیت موضوع محاصره تورین در سال ۱۷۰۶ مرتبط است، که ویتوریو آمادئو دوم را با شاهزاده اوژن ساووی پیوند می دهد، و به ویژه با تعداد زیادی نقاشی و مجسمه سازی از پیترو میکا که در همان دوران ساخته شده بود، ارتباط دارد (همچنین برای سالون کافه توسط میکله کوزا). در مورد منابعی که پادشاه برای سفارش این نوع نقاشی های تاریخی به کار می برد، بیشتر باید به آثار تاریخی پیشین و روایت های آموزشی-داستانی توجه کرد، نه آثار معاصر لوئیجی سیبراریو و دومنیکو پرومیس (نویسندگان «تاریخ فلزی سلطنت ساووی» ۱۸۳۳). هدف ایدئولوژیک کلی، که در
موضوع رابطه رعیت و پادشاه نهفته بود، این بود که علاوه بر رویدادهای تاریخ بزرگ، شخصیت ها و حوادث تاریخ محلی کمتر شناخته شده نیز انتخاب و بازتولید شوند، همانند پیترو میکا یا ماریا بریچکا، که توسط فرهنگ رمانتیک مورد توجه قرار گرفته بودند. علاوه بر نقاشی، یک بنای یادبود برنزی و مرمری که به وقایع ماریا بریکا اختصاص داده شده بود، در طول دویستمین سالگرد (۱۹۰۶) و یک ستون در ورودی گالری افتتاح شد. این بنای یادبود دارای کتیبه زیر است: این یادبود در تاریخ ۵ سپتامبر ۱۹۰۶ به ماریا بریچکا تقدیم شد، زنی که با شجاعت قهرمانانه در ۵ سپتامبر ۱۷۰۶ در پیانزا نبردهای باشکوهی را آغاز کرد که به آزادی تورین انجامید و مسیرهای جدیدی برای ایتالیا گشود؛ این تقدیم بازتاب روح مردم عادی و همیشه زنده در برابر عمل بزرگ او بود.در سال ۱۹۱۰، ادواردو بنسیونگا، کارگردان، فیلمی دربارهٔ او ساخت که در آن نقش او را لیدیا کوارانتا، ستاره فیلم های صامت، بازی کرد. در سال ۲۰۱۶، یک مجسمه مرمرین باشکوه به او تقدیم شد که به مجسمه ساز گابریل گاربولینو رو، در مرکز پیانِتسا سفارش داده شده بود. در سال های ۲۰۱۰/۲۰۱۱، فیلم کوتاهی دربارهٔ او با عنوان "«پیانِتزا ۱۷
۰۶ – ماریا بریکا»" ساخته شد. همچنین خیابان های متعددی در تورین و مناطق اطراف به یادبود ماریا بریکا وجود دارد. خانه او هنوز حفظ شده است و یک پلاک مرمر یادبود (۱۹۰۶) در یکی از دیوارهای پیرامونی قرار دارد.
ویریدیس ویسکونتی (; ۱۳۵۲ – ۱ مارس ۱۴۱۴) یک اشراف زاده ایتالیایی بود. ویریدیس در ازدواج با لئوپولد سوم، دوک اتریش، همسر دوشس اتریش، استیریا و کارینتیا و همچنین همسر کنتس تیرول بود. خانواده. ویریدیس که در حدود سال ۱۳۵۴ میلادی در میلان متولد شد، دختر لرد میلان، برنابو ویسکونتی و همسرش بئاتریس رجینا دلا اسکالا بود. او احتمالاً به نام عمه مادری اش، ورده دلا اسکالا، نامگذاری شده است. ویریدیس و بقیه خواهرانش ازدواج های سیاسی سودمندی را تضمین کردند. ویریدیس به عنوان یک عروس بسیار واجد شرایط شناخته می شد، زیرا نه تنها خانواده ویسکونتی بر منطقه بسیار ثروتمند لومباردی حکومت می کردند، بلکه پدرش برنابو با ازدواج استراتژیک فرزندان متعددش، که به طور سیستماتیک آنها را با اعضای اشراف ازدواج می کرد، شبکه ای از بستگان را در میان خانواده های برجسته امپراتوری داشت. بنابراین در سال ۱۳۶۵ او به لئوپولد چهارده ساله نامزد شد. او ۱۰۰۰۰۰ فلورین به عنوان جهیزیه آورد. این ازدواج توسط برادر داماد، رودولف دوم، دوک اتریش، ترتیب داده شد که از طریق ازدواج با ویسکونتی های قدرتمند، متحد شده بودند و هابسبورگ ها در تلاش های خود برای تثبیت حکومت خو
د در تیرول، متحدی برای خود یافتند. با این حال، رودولف در راه شرکت در مراسم ازدواج ویریدیس و لئوپولد در میلان درگذشت؛ بنابراین، شوهر ویریدیس به همراه برادرش آلبرشت به حکومت مشترک اتریش درآمد. آنها در ۲۳ فوریه ۱۳۶۵ در کاخ برنابئو در کلیسای سن جیووانی در کونکا ازدواج کردند. والدینش در همین زمان یک تاکوینوم سانیتاتیس به او هدیه دادند. ویریدیس و همسرش در قلعه تیرول در نزدیکی مرانو زندگی می کردند در سال ۱۳۸۵ پدرش توسط پسرعمویش جیان گالئاتزو ویسکونتی و برادر شوهرش، از طریق ازدواج با خواهرش کاترینا ویسکونتی، از سلطنت خلع شد. سپس برنابو در قلعه ترزو زندانی شد و در ۱۹ دسامبر همان سال، احتمالاً مسموم، درگذشت. ازدواج. ویریدیس با لئوپولد سوم، دوک اتریش، پسر آلبرت دوم، دوک اتریش و همسرش یوهانا از پفیرت ازدواج کرد. این زوج فرزندان زیر را داشتند: ویریدیس در سال ۱۳۸۶ بیوه شد و پسر بزرگش ویلیام دوک اتریش شد. او مدت ها از نیکوکاران صومعه استیچنا بود و اغلب به راهب صومعه پول قرض می داد. به عنوان بیوه، او در ملکی نزدیک به صومعه اقامت داشت. مرگ. ویریدیس در اول مارس ۱۴۱۴ درگذشت و حداقل سه فرزند از هفت فرزند خود را از دست داد، زیرا
تاریخ مرگ دختر کوچکترش کاترین مشخص نیست. ویریدیس در سیتیچ، کارنتن، اتریش به خاک سپرده شده است.
تادیا ویسکونتی (; 1351 – ) یک زن اشرافی ایتالیایی از خانواده ویسکونتی، خاندان حاکم در میلان از سال ۱۲۷۷ تا ۱۴۴۷ بود. او همسر اول استفان سوم، دوک باواریا، و مادر ملکه فرانسوی ایزابو باواریا بود. اوایل زندگی. تادئا در سال ۱۳۵۱، کمی پس از ۲۷ ژوئن، در میلان متولد شد. او بزرگ ترین فرزند برنابو ویسکونتی، لرد میلان، و بئاتریس رجینا دلا اسکالا (۱۳۳۱–۱۸ ژوئن ۱۳۸۴) بود. او چهارده خواهر و برادر کوچکتر داشت، اما فرزند مورد علاقه والدینش بود. پدربزرگ و مادربزرگ پدری او استفانو ویسکونتی، لرد میلان، و والنتینا دوریا، و پدربزرگ و مادربزرگ مادری او ماستینو دوم دلا اسکالا و تادئا دا کارارا بودند. برنابو، پدر تادئا، که دائماً با دستگاه پاپ در جنگ بود (و به همین دلیل تکفیر شد)، یک مستبد بی رحم بود که در سال ۱۳۸۵ توسط برادرزاده و دامادش، جیان گالئاتزو ویسکونتی، سرنگون و بعداً در قلعه ترتزو مسموم شد. ازدواج. باواریا در آن زمان ثروتمندترین و قدرتمندترین ایالت آلمان بود. برنابئو موفق شد چهار فرزندش را با اعضای خانواده حاکم ویتلسباخ ازدواج دهد. تادئا، که بزرگ ترین فرزند بود، اولین فرزند از چهار فرزند ویسکونتی بود که انتخاب شدند. در س