Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تپه ایچیگایا ساخت. زیارتگاه دوم در کنار هاچیمان ساخته شد، که احتمالاً به خانواده او احترام می گذاشت، زیرا «مون» (نشان) آنها، گل کیکو (پلاتیکدن گراندیفلوروس)، وجود دارد. در اواخر قرن پانزدهم، یامانوچی و اوگیگایاتسو جنگیدند. دوکان به ساداماسا وفادار بود، اما ساداماسا به او مشکوک و حسود بود. در سال ۱۴۸۶، ساداماسا دوکان را به خانه خود دعوت کرد و او را به قتل رساند. مقبره دوکان در معبد دوشوئین در نزدیکی کوه اویاما است. او بنیانگذار ادو محسوب می شود و بناهای تاریخی متعددی برای او در تالار شهر توکیو و کاخ امپراتوری وجود دارد. خاندان اوتا پس از آن به مدت ۳۰۰ سال به عنوان اشراف خرده پا باقی ماندند. تاریخ متأخرتر. دشت ها برای مسافران امن نبودند. راهزن اوادا دوگن در آنجا شهرت خطرناکی پیدا کرد. با این حال، روستاییان در شیبویا احتمالاً با او همدردی می کردند، زیرا او فراری از نبرد سال ۱۵۲۶ بود که به خاندان شیبویا پایان داد. تپه ای به نام دوگن زاکا از روی او نامگذاری شد که اکنون خیابانی در شیبویا است. درگیری اوئه سوگی منجر به قدرت گرفتن خاندان هوجو در کانتو شد. در سال ۱۵۲۴، در کاواگوئه، هوجو اویتسونا علیه اوئه سوگی توموئوکی
جنگید و قلعه ادو را تصرف کرد. این قلعه بعدها متعلق به خاندان کوگا بود. آشیکاگا شیگه ئوجی و سپس دوباره به هوجو رسید. نماینده هوجو در ادو تویاما کاگانائو بود. در سال ۱۵۶۳، نتیجه اوتا دوکان در تلاش برای بازپس گیری قلعه شکست خورد. برای مدت طولانی، این قلعه در مالکیت هوجو باقی ماند. دوره آزوچی-مومویاما. از سال ۱۵۶۰ تا ۱۵۸۲، لشکر اودا نوبوناگا شوگون سالاری آشیکاگا را سرنگون کرد و نیمی از کشور را متحد کرد. او علاقه ای به ادو نشان نمی داد. جانشین نوبوناگا، تویوتومی هیده یوشی، فتوحات نوبوناگا را ادامه داد. هیده یوشی و فرمانده ارتش او، توکوگاوا ایه یاسو، در سال ۱۵۸۹ کنترل هوجو را به دست گرفتند. هیده یوشی به طور غیرمنتظره ای به ایه یاسو هدیه سرزمین های هوجو در کانتو را به عنوان یک تیول داد، اگر ایه یاسو سرزمین های خود را در جنوب به او می داد. این تلاشی برای خنثی کردن ایه یاسو به عنوان یک تهدید بالقوه با دور کردن او از کیوتو بود. در سال ۱۵۹۰، بازدید ایه یاسو از ادو برای مشروعیت شهر حیاتی تلقی شد. در سال ۱۵۹۸، پس از مرگ هیده یوشی، برای شوگون شدن بین ایه یاسو و ملازمان هیده یوشی مبارزه شد. ایه یاسو در نبرد سکیگاهارا در سا
ل ۱۶۰۰ پیروز شد. ایه یاسو شروع به ساخت پایتخت یک دولت جدید در ادو کرد. او ساختار اجتماعی را دیکته کرد که منسفیلد آن را «بهترین جامعه فئودالی که جهان تا به حال شناخته» می نامد. دوره توکوگاوا (قرن هفدهم). دوره توکوگاوا زمانی آغاز شد که دربار امپراتوری ایه یاسو را در سال ۱۶۰۳ به عنوان شوگون منصوب کرد و شوگون سالاری توکوگاوا را آغاز کرد. کرسی امپراتوری و پایتخت رسمی ژاپن در کیوتو باقی ماند، اما امپراتور عملاً قدرتی نداشت. ایه یاسو حاکم واقعی ژاپن بود و ادو به عنوان پایتخت قدرتمند شد. نظام سیاسی توکوگاوا بر کنترل های فئودالی و دیوان سالارانه استوار بود، بنابراین ادو فاقد یک دولت واحد بود. نظم اجتماعی از جنگجویان، دهقانان، صنعتگران و بازرگانان تشکیل شده بود که دو طبقه اخیر در اصناف سازماندهی شده بودند. بازرگانان از مناصب دولتی کنار گذاشته شدند، بنابراین آنها مرکز فعالیت اقتصادی خود را ایجاد کردند. ادو نسبت به گروه های طرد شده سختگیر بود. محدودیت هایی را برای افرادی که به عنوان کاواتا، اتا و هینین (غیرانسانی) شناخته می شدند، اعمال کرد. مقامات نظم طرد شده بوراکومین را برای کل ژاپن ایجاد کردند. ترس از «آلودگی» و «ناپا
کی» به تعیین اینکه چه کسی مورد تبعیض قرار می گیرد کمک کرد. حتی در ژاپن مدرن، بسیاری از نوادگان بوراکومین فقیر هستند و در آراکاوا، سومیدا و تایتو زندگی می کنند. برای اطمینان از جانشینی مسالمت آمیز، ایه یاسو در سال ۱۶۰۵ پسرش، توکوگاوا هیده تادا، و نوه اش، توکوگاوا ایه میتسو را به عنوان جانشینان خود انتخاب کرد. در سال ۱۶۱۶، ایه یاسو درگذشت و هیده تادا جانشین او شد. هیده تادا ساختار حکومت شوگون را به پایان رساند و ممنوعیت مسیحیت ایه یاسو را ادامه داد و اولین مسیحیان ژاپن را تحت این قانون اعدام کرد. برای اجرای این قانون، او کاری کرد که غربی ها فقط می توانستند در شهرهای ناگاساکی و هیرادو، ناگاساکی با ژاپن تماس بگیرند و آنها را از بقیه کشور (ساکوکو) منع کرد. در سال ۱۶۲۳، هیده تادا بازنشسته شد و ایه میتسو جانشین او شد. با این حال، هیده تادا تا زمان مرگش در سال ۱۶۳۲ در قدرت باقی ماند. دایمیوها دیگر قدرت شوگون را تهدید نمی کردند و ایه میتسو با حذف وظایف باقی مانده امپراتور، خود را تقویت کرد. او معیارهایی را در مورد نحوه اداره دولتش تعیین کرد. توسعه در اوایل قرن. در اوایل قرن هفدهم، ۱۷۶ دایمیوهای فودای (اربابان داخلی) ک
ه از ایه یاسو در مبارزاتش حمایت کرده بودند، زمین هایی در نزدیکی قلعه ادو دریافت کردند تا در آنجا خانه های خود را بسازند. در مقابل، ۶۸ دایمیوهای توزاما (اربابان بیرونی) که از متحدان ایه یاسو نبودند، در مناطق حاشیه ای شهر ساکن شدند و برای حفظ بقا با یکدیگر متحد شدند. حدود ۷۰ درصد از زمین های ادو به خانه های دایمیوها و سامورایی ها اختصاص داشت. معابد و زیارتگاه ها ۱۴ درصد از زمین ها را اشغال می کردند و تنها ۱۶ درصد برای مردم عادی باقی می ماند، در حالی که جمعیت آن ها بسیار بیشتر از سایر طبقات بود. بازرگانان با ساخت مغازه ها ثروت زیادی کسب کردند. طبقه خدمتکار در کوچه ها و خیابان های پشتی خانه های کوچکی اجاره می کردند که اورا ناگایا نامیده می شدند. این خانه ها از واحدهای کوچک تشکیل شده بودند که هر کدام تنها ۳ متر مربع مساحت داشتند و گاهی یک خانواده کامل در آن زندگی می کرد. مردان مجرد نیز برای نزدیک بودن به خانواده هایشان در روستا، اغلب در این خانه ها زندگی می کردند و در مشاغل سطح پایین کار می کردند. برخی از این مردان، رونین ها (سامورایی های بی ارباب) بودند که به دلیل تخلفات یا از دست دادن ارباب خود، از موقعیت اجتماع
ی خود محروم شده بودند و زندگی سختی داشتند. مناطق فقیرنشین شهر از امکانات اولیه مانند چاه، توالت و زباله دانی های مشترک برخوردار بودند و ساکنان آن با مشکلاتی مانند گرما و هجوم موش ها روبرو بودند. در مقابل، خانه های بازرگانان ثروتمند، مغازه داران و برندگان قرعه کشی معابد در خیابان های عریض تر و با امکانات بهتری ساخته می شدند. در این دوره، سیستمی به نام سانکین کوتای (اقامت جایگزین) وجود داشت که بر اساس آن، دایمیوها مجبور بودند نیمی از سال را در ادو و نیمی دیگر را در استان خود زندگی کنند. این سیستم به عنوان یک استراتژی «تقسیم و حکومت» برای کنترل قدرت دایمیوها و جلوگیری از شورش آن ها اجرا می شد. ورود و خروج دایمیوها به ادو با جشن های بزرگ همراه بود و خانواده های آن ها به طور دائم در ادو زندگی می کردند. در جاده های اصلی ادو، موانعی وجود داشت که عبور زنان و ورود سلاح را ممنوع می کرد. این سیستم به تبدیل ادو به یک دژ نظامی مستحکم کمک کرد. برنامه ریزی شهری. هم دایمیوهای فودای و هم توزاما موظف بودند نیروی کار، بودجه و مصالح لازم برای پروژه های ساختمانی را تأمین کنند. این پروژه ها که تنکا-فوشین (ساخت قلمرو) نامیده می شدن
د، شامل ساخت شبکه های آب رسانی و جاده هایی در اطراف شهر بودند که حمل و نقل کالا، رفت و آمد مقامات و بازرگانان را تسهیل می کرد و به مردم امکان می داد به راحتی به زیارت اماکن مقدس بروند. ایه یاسو برای دفاع از شهر، خندق هایی با دیواره های شیب دار در اطراف آن ایجاد کرد. خاک مورد نیاز برای ساخت این خندق ها از شبه جزیره ایزو با ۳۰۰۰ کشتی به اسکله منتقل می شد و سپس توسط کارگران با گاری های گاوی به محل مورد نظر حمل می شد. این خندق ها از رودخانه کاندا منشعب می شدند و با ایجاد یک مرکز محافظ در اطراف قلعه ادو، شهر را غیرقابل نفوذ می کردند. ساخت قلعه ادو در سال ۱۶۰۶ آغاز شد و در سال ۱۶۴۰ به پایان رسید. این قلعه مهم ترین مکان شهر بود و معابد بودایی رو به آن ساخته می شدند. گسترش شهر باعث شد تا زیارتگاه مورد علاقه ایه یاسو به کاندا منتقل شود. سه منطقه اصلی در اوایل دوران شوگون سالاری شکل گرفتند: هاراجوکو، مارونوئوچی و شینجوکو. هاراجوکو منطقه ای برای اقامت سامورایی های ملازم بود که در نزدیکی یک پادگان محافظ جدید در جاده غربی شهر ایجاد شد. با یک چرخ آبی از رودخانه سومیدا آبیاری می شد، اما زمین برای کشاورزان که فقیر شدند چندان
مفید نبود. مارونوئوچی (درون خندق) پس از سال ۱۶۳۵ نامگذاری شد، زمانی که قلعه ادو در حال گسترش بود و بسیاری از دایمیوها به خانه هایی بین دیوارهای قلعه و خندق نقل مکان کردند. برخی دیگر به روستای یوتسویا، محل یک برج دیدبانی در جاده ای به داخل شهر، نقل مکان کردند که در نهایت شینجوکو شد. دین و توسعه. نقشه شهر شبیه یین یانگ تائوئیسم بود که در شینتو نیز وجود داشت. علم پیشگویی چینی ویژگی های مختلف شهر را تعیین می کرد؛ شرق، خانه اژدهای نیلگون، به یک آبراه نیاز داشت که از سومیدا استفاده می کرد. غرب ببر سفید به یک بزرگراه اصلی نیاز داشت، اما این جاده قبلاً جاده توکایدو بود. جنوب ققنوس سرخ به یک برکه نیاز داشت که جانشین خلیج توکیو شد. شمال جنگجوی سیاه و گنبو به یک کوه نیاز داشت؛ از کوه فوجی استفاده شد، اما در غرب قرار داشت. کل شهر با چرخش ۹۰ درجه خلاف جهت عقربه های ساعت ساخته شد و بعداً دروازه اصلی اوتمون قلعه از جنوب به شرق منتقل شد. جاده های قابل توجه دیگر عبارت بودند از کوشو-کایدو در غرب، که از ادو تا ناگانو (اولین توقف آن شینجوکو بود)، دایسندو در جنوب غربی و ناکاسندو در شمال شرقی. در سال ۱۶۲۴، توکوگاوا هیده تادا از ت
نکای خواست تا معبدی در گوشه شمال شرقی اوئنو بسازد. آن جهت «منبع شر» بود، بنابراین برای مسدود کردن آن، کیمون (دروازه شیطان) ساخته شد. این معبد، کان ای-جی خواهد بود. شوگون های بعدی به ساخت موانعی در آنجا ادامه دادند و ۳۶ معبد فرعی اضافه کردند. قرار بود شر به صورت مورب جریان یابد، اما در جنوب شرقی کان ائی جی، معبد جودو-شو، معبد زوجو قبلاً در شیبا در سال ۱۵۹۸ ساخته شده بود. مجتمع زوجو-جی بزرگ بود و توسط ۴۸ معبد فرعی و دو مقبره شوگون احاطه شده بود. بسیاری از فرقه های مذهبی در شهر، از جمله شوگندو، خود را وقف پرستش کوه فوجی یا خدایان آن کردند. این کوه از نظر بسیاری نزدیکترین قله به بهشت بود و در معابد آنها که خدایان کوه را می پرستیدند، یک فوجی مینیاتوری برای مردم ایجاد شد تا زمانی که نمی توانستند از کوه واقعی بالا بروند، از آن بالا بروند. در هر «روز باز شدن کوه» از بالای مینیاتورها به خورشید دعا می شد. شبکه های آب. خلیج کوچک هیبیا در شرق با استفاده از خاک تپه شمالی سوروگادای پر شد. زمین های جدید با خاک تپه های یامانوته در شمال و غرب ایجاد شدند و کانال دوسانبوری برای جابجایی مصالح ساختمانی ایجاد شد. ساخت کانال توسط ا
یه یاسو برای آزمایش وفاداری حامیانش و کاهش منابع رقبای مشکوک او استفاده شد. تلاش های اولیه برای حفر چاه ها فقط آب شور به همراه داشت، بنابراین کاندای جوسوی ساخته شد. این یک سیستم آب ۱۷ کیلومتری بود که از بیش از ۳۶۰۰ قنات فرعی تشکیل شده بود. بخش های زیرزمینی از الوارهای توخالی برای انتقال آب به هر چاه استفاده می کردند. این شبکه برای اولین بار در دوران کانه ای عملیاتی شد و پیشرفته تر از شبکه های آبی اروپا بود. بعداً کاندای جوسوی به ظرفیت خود رسید، بنابراین تاماگاوا جوسوی در تاما از سال ۱۶۵۲ تا ۱۶۵۴ ساخته شد. این کانال ۸۰ کیلومتر طول داشت و آب را از تمام نقاط شهر منتقل می کرد. برای بهبود کیفیت آب با توقف دفع زباله در رودخانه ها، کلبه ها و توالت های نزدیک رودخانه ها حذف شدند. سلامت و غذا. در یک سال معمولی، رودخانه سومیدا دو بار طغیان می کرد و در مناطق مجاور گل ایجاد می کرد. شبکه آبی پشه هایی را ایجاد کردند که در تابستان به ادو هجوم می آوردند. یک بازار ماهی بزرگ در شیبا فعالیت می کرد. درست در خارج از قلعه، یوکایچی (بازار روز چهارم) ماهی را از کاماکورا می فروخت. در بازارهای ماهی، حشرات و جوندگان رایج بودند. این امر
به بیماری های سرخک، آبله و بری بری کمک کرد. بری بری به دلیل کمبودهای تغذیه ای در رژیم غذایی رایج که فقط شامل برنج سفید بود، ایجاد می شد. به آن «بیماری ادو» می گفتند. بزرگ ترین انبارهای برنج این شهر در کورامای بود، جایی که برنج از حوزه ها قبل از رفتن به شوگون نگهداری می شد. تاجران برنج ثروتمند شدند. گوشت معمولاً به دلیل اعتقادات بودایی خورده نمی شد، اما به عنوان یک اکسیر استفاده می شد و می توان آن را در بازار شکارچیان یوتسویا یا در قصابی های نزدیک «پل کوما دوم» خریداری کرد. مرگ و جنایت. شهروندان شریف در قبرهای خانوادگی در معابد دفن می شدند، اما مجرمان اعدام می شدند. به طور کلی، اعدام ها در زندان شهر در کودنماچو انجام می شد، اما مصلوب شدن و سوزاندن در آتش در محل اعدام سوزوگاموری شیناگاوا انجام می شد، جایی که ۱۵۰۰۰۰ نفر قبل از توقف این عمل در اواسط قرن نوزدهم جان باختند. برخی از محل های اعدام در کنار جاده توکایدو قرار داشتند و به مسافران هشدار می دادند. مکان دیگر، محل اعدام کوتسوکاپارا در شمال شرقی بود که در سال ۱۶۵۱ در نزدیکی می نامی سنجو افتتاح شد. ۲۰۰ هزار سر روی تیرک ها در آنجا به نمایش گذاشته شد. گروه هایی
که اجساد را، چه آبرومند و چه بی آبرو، از بین می بردند، هینین و اتا بودند. نوادگان آنها بوراکومین بودند. پل نیهونباشی که در سال ۱۶۰۳ ساخته شد، نقطه شروع جاده توکایدو و بنابراین بسیاری از جاده های اصلی بود. این به نقطه صفر برای اندازه گیری فاصله تبدیل شد. انتهای پل تابلوهای مهمی داشت. زناکاران و متخلفان جنسی در انتهای جنوبی در غل و زنجیر قرار گرفتند. در همان نزدیکی، قاتلان با سرهای بیرون زده از زمین دفن شدند. یک اره در همان نزدیکی قرار داده شد و هر کسی می توانست از اره برای بریدن سر استفاده کند، که روی نیزه ای روی پل قرار می گرفت. این روش ها به طور مؤثری مانع از جرم شدند. منطقه مجاور تحت رهبری خاندان میتسویی به یک منطقه تجاری تبدیل می شود. بلاهای «طبیعی». آتش سوزی بزرگ می رکی در ۱۸ ژانویه ۱۶۵۷ آغاز شد. این آتش به دلیل بادهای خشک زمستانی ژاپن و سازه های چوبی شهر گسترش یافت. آتش در صبح، در یک مراسم جن گیری در معبد هونمیو-جی در هونگو، برای یک کیمونو که توسط سه زن که زودتر از موعد فوت کرده بودند پوشیده شده بود، آغاز شد. باد، آتش را از کیمونو به سقف معبد مجاور آورد. بادهای شدید غربی آتش را به کاندا-سوروگادای و یوشیم
ا، و سپس آساکوسا، کوبیکیچو، نیهونباشی و تسوکوداجیما برد. آن آتش خاموش شد، اما آتش دومی در کویشیکاوا، منطقه سامورایی ها، قلعه ادو و بسیاری از خانه های جنگجویان را ویران کرد. زندانیان در زندان کودنماچو و مقامات به توافقی رسیدند که زندانیان آزاد شوند و در معبد مجاور ملاقات کنند. پس از آزادی، مقامات دیگر تصور کردند که زندانیان در تلاش برای فرار و غارت شهر هستند. دروازه های شهر بسته شد و غیرنظامیان در داخل گرفتار شدند. آن شب، محله کوجیماچی آتش سوزی های بیشتری داشت. آتش سوزی ها برای روز دوم ادامه یافت. برنج از انبارهای شوگون بین شهروندان توزیع شد. یک روز بعد برف بارید و بسیاری از مردم بر اثر گرسنگی (با وجود توزیع برنج) و سرمازدگی جان خود را از دست دادند. دو سوم ساختمان های شهر ویران شد: ۱۲۰۰ خانه بازرگانان، ۹۳۰ اقامتگاه دایمیو، ۳۵۰ معبد و زیارتگاه و ۶۱ پل. ۱۰۸۰۰۰ نفر جان باختند. به آتش سوزی های ادو، «ادو نو هانا» (گل های ادو) می گفتند. در سال ۱۶۸۸، آتش سوزی دیگری در ادو به مدت ۴۵ روز ادامه داشت و در سال ۱۶۹۴ هم زلزله و هم آتش سوزی رخ داد. توسعه در اواخر قرن. یوتسویا پس از آتش سوزی به شینجوکو (اقامتگاه جدید) تغییر ن
ام داد، زیرا برای بسیاری از افرادی که خانه هایشان در آتش سوزی ویران شده بود و نیاز به نقل مکان به یوتسویا داشتند، که آسیبی ندیده بود، یک «اقامتگاه جدید» بود. این شهر با خیابان های وسیع تر و آتش شکن بازسازی شد و بازرگانان مجبور شدند خانه ها و مغازه های خود را با گچ نسوز کنند. چوب فروشی ها از هاتچوبوری به باتلاق فوکاگاوا منتقل شدند که کمتر آتش زا دیده می شد. این امر منجر به احیای زمین، اسکله ها و انبارهای جدید و حرکت شیتاماچی به سمت شرق شد. خاک سوخته از میراکی و سایر آتش سوزی ها برای احیای باتلاق ها استفاده شد. بازسازی باعث شد که غول های چوب مانند بونزائمون کینوکونیا پول قابل توجهی به دست آورند. پل ریوگوکو باشی بر روی رودخانه سومیدا ساخته شد و توسعه در شرق شهر آغاز شد. گسترش به این معنی بود که مناطق سابق روستایی اکنون شهری شده اند. بین پل نیهونباشی و پل ادوباشی همسایه، جاده ادوباشی محل فعالیت های زیادی شد. در دهه ۱۶۵۰، ادو با جمعیتی بالغ بر ۵۰۰ هزار نفر به بزرگ ترین شهر ژاپن تبدیل شد. مهاجران از نقاط دیگر ژاپن به این شهر می آمدند. با رشد مناطق اطراف دژ مرکزی، دو جامعه قابل توجه شکل گرفتند: یامانوته و شیتاماچی.
دو جامعه شیتاماچی، نیهونباشی و کیوباشی بودند. فروشگاه بزرگ کالاهای نیهونباشی که در سال ۱۶۶۲ ساخته شد، شیروکیا، به فروشگاه بزرگ توکیو تبدیل شد. برخی از ساکنان جدید شهر خارجی بودند. از سال ۱۶۶۰ تا ۱۷۹۰، تاجران هلندی که محدود به جزیره دجیما در ناکازاکی بودند، مجبور شدند سفرهای سالانه نمایندگی به ادو داشته باشند و هنگام ورود مراسم خاصی را انجام دهند. پس از سال ۱۷۹۰، آنها مجبور بودند هر چهار سال یکبار این سفرها را انجام دهند. همچنین از هلندی ها خواسته شد که یک گزارش سالانه از رویدادهای جهان ارسال کنند، که تا اواسط قرن نوزدهم، زمانی که ژاپن درهای خود را به روی خارجی ها گشود، ادامه یافت. یکی از چهره های برجسته آن زمان یائویا اوشیچی، دختر یک بقال بود که به یک قهرمان محلی تبدیل شد. عناصر داستان او در طول زمان ساخته شد. پس از وقوع آتش سوزی در نزدیکی خانه والدینش در زمستان ۱۶۸۲، مغازه خانواده اش ویران شد و آنها به معبد انجو-جی نقل مکان کردند که اوشیچی آن را دوست داشت. پس از اینکه اوشیچی مجبور شد به خانه بازگردد، خانه خود را به آتش کشید به این امید که به انجو-جی بازگردد. او را به زندان انداختند. او که نمی توانست دور از ا
نجو-جی زندگی کند، دروغ گفت که بزرگتر است تا حکم اعدام دریافت کند و در طول راهپیمایی اش به سوزوگاموری مورد توجه قرار گرفت. محله های چراغ قرمز. پس از آتش سوزی میراکی، شهر سعی کرد تئاترها و منطقه چراغ قرمز یوشیوارا («محل های انحطاط اخلاقی») را با انتقال آنها از آساکوسا، شرق قلعه، به شمال شرقی منحل کند. با این حال، با قایق های چوکیبونه از یاناگیباشی، و از طریق رودخانه کاندا و کانال سانیا می توان به آن ها رسید. به دلایل سهولت و اقتصادی، کارآفرینان یوشیوارا را به یک منطقه شهری بدون مجوز تبدیل کردند. این منطقه در شب باز بود که به نفع صاحبان فاحشه خانه بود. مقامات دوست نداشتند که چگونه این منطقه به یک سطح اجتماعی تبدیل شد، زیرا قوانین اجتماعی مبتنی بر طبقه آن زمان در آنجا برای مردان اعمال نمی شد. تنها شرط ورود، هزینه ورودی بود و کلاه های آساگاما برای پنهان کردن هویت افراد فروخته می شد. شمار روسپیان در آنجا تا سال ۱۷۸۰ به ۴۰۰۰ نفر و تا سال ۱۸۶۸ به ۷۰۰۰ نفر رسید. طبقات فاحشه ها وجود داشت. طبقات پایین تر عبارت بودند از جی رورو و سانچا. تایو که رتبه بالاتری داشتند، بسیار ماهرتر، شیک تر و خوش صحبت تر بودند. روسپیان اغلب ب
ه بیماری های آمیزشی مبتلا می شدند. وقتی آنها می مردند، به طور گسترده سوگواری نمی شدند و بسیاری در یک قبر بی نشان در معبد جوکان-جی در مینوا، یک منطقه کارگری در شمال دفن می شدند. اجساد آنها توسط کارکنان روسپی خانه از روی دیوار به داخل معبد انداخته می شد. در فوکاگاوا، منطقه ای در شرق شهر و خارج از محدوده قضایی آن، انبارها و چوب فروشی های جدید باعث شد که تعداد مردان بسیار بیشتر از زنان باشد. این امر باعث ایجاد بازار برای مغازه ها و چایخانه هایی شد که توسط روسپی ها اداره می شد. روسپی های درجه پایین در خیابان های پشتی منطقه زندگی می کردند و خود را در پنجره ها به نمایش می گذاشتند. فوکاگاوا تنها در دهه ۱۸۰۰ رونق گرفت. تا آن زمان، این منطقه با طبقه پایین و یوشیوارا، طبقه بالا مرتبط بود. یک منطقه چراغ قرمز در شینجوکو از سال ۱۶۹۸ تا ۱۷۱۸ فعالیت می کرد، زمانی که بسته شد. این باعث تعطیلی شهر شد. ۵۰ سال بعد بازگشایی شد و در نهایت به یکی از مناطق برجسته شهر تبدیل شد. هنر و سرگرمی. یوشیوارا خانه هنرمندان جوان بود و به «مرکز فرهنگ جایگزین» تبدیل شد و سبک های مد جدیدی را ایجاد کرد. یکی از این هنرمندان، هنرمند اوکی یو-ئه، هیشیک
اوا مونوروبو بود. هنرمند دیگری که زندگی خیابانی ادو را به تصویر می کشید، سوزوکی هارونوبو بود. با ارزان تر شدن کاغذ و امکان خواندن برای افراد بیشتر، صحنه ادبی در اواخر قرن در حال رشد بود. کتابفروشان بزرگ اولین بار در سال ۱۶۵۰ ظاهر شدند و سبک های داستانی و غیرداستانی زیادی از جمله آثار کنفوسیوس را منتشر کردند. پزشکان کتاب هایی در مورد پیشرفت های پزشکی غرب خریداری کردند. دو نویسنده بزرگ، ماتسوئو باشو و ساکو بودند. کتاب ها را می توان یا گران قیمت در کتابفروشی ها خریداری کرد یا با فروشندگان سیار ارزان اجاره کرد. تا دهه ۱۸۳۰، زمانی که این شهر بیش از ۸۰۰ کتابفروش داشت، نرخ باسوادی در ادو یکی از بالاترین نرخ ها در جهان بود. سرگرمی زنده. تئاتر کابوکی محبوب شد. در ابتدا توسط زنان اجرا می شد و با فحشا و نافرمانی همراه بود. مقامات از کابوکی متنفر بودند. اولین تئاتر کابوکی در سال ۱۶۲۴ در ناکاباشی افتتاح شد، اما به قلعه نزدیک بود، بنابراین مجبور شد به نگیچو (نینگیوچوی امروزی) و سپس به ساکایچو منتقل شود. مقامات نتوانستند از شر کابوکی خلاص شوند. تا سال ۱۷۱۴، سه تئاتر بزرگ در اطراف ساکایچو، ایچیمورا-زا، موریتا-زا و ناکامورا-ز
ا وجود داشت. همان طور که در اوایل قرن هفدهم به جریان اصلی تبدیل شد، به دلایل مختلف، مردان شروع به ایفای نقش در کابوکی کردند. کابوکی مونو مردانی بودند که در خارج از تئاتر لباس تئاتر می پوشیدند، که مردم عادی را خوشحال می کرد و مقامات را آزرده می کرد. یکی از بازیگران اصلی ایچیکاوا دانجورو اول بود که شخصیت های قهرمان و مردانه را بازی می کرد و هنوز هم مورد تحسین بازیگران مدرن است. برای شهروندان طبقه پایین مانند روسپی های یوشیوارا، سرگرمی های مقرون به صرفه تر در یوسه (سالن های برنامه های رنگارنگ) در دسترس بود که دارای کمدین ها، رقصندگان، شعبده بازان و قصه گویان بودند. هیروکوجی (فضاهای باز) نیز در نزدیکی خیابان های اصلی و پل ها مشابه بودند. مهم ترین هیروکوجی در انتهای غربی پل ریوگوکو بر روی سومیدا بود. دو فضای دیگر در گوشه جنوب شرقی برکه شینوبازو و در اوکویاما، قطعه زمینی در پشت سنسوجی، قرار داشتند. دوره توکوگاوا (قرن هجدهم). تا سال ۱۷۲۰، ادو با جمعیت تخمینی ۱٫۳ میلیون نفر، به بزرگ ترین شهر جهان تبدیل شد. هر دو منطقه یامانوته و شیتاماچی حدود ۶۵۰۰۰۰ نفر جمعیت داشتند. این موضوع نابرابری بین دو گروه را برجسته می کند، ز
یرا شیتاماچی ۱۶ درصد از مساحت ادو را در اختیار داشت. پیشتازی ادو در تغییر اجتماعی و رشد اقتصادی، تمام ژاپن را در دوره توکوگاوا تحت تأثیر قرار داد، مهاجران را جذب کرد و بازارهای جدید و استاندارد زندگی بالاتری ایجاد کرد. فوکاگاوا به آبراه های خود وابسته شد، زیرا اقتصاد آن بر اساس انبارهای آن و فروش نفت، غذا، ساکی، کود و سایر کالاهایی بود که باید جابه جا می شدند. بازرگانان از کیبا مجاور چوب را از اسکله های فوکاگاوا دریافت می کردند. دایمیو و جنگجویان در قرن هفدهم و هجدهم. در قرون هفدهم و هجدهم، رونین ها در خیابان های شهر پرسه می زدند. آنها در شورش ها و نزاع ها شرکت داشتند و به مشکلی برای شوگون سالاری تبدیل شدند. در دهه ۱۷۹۰، مشاور شوگون، ماتسودایرا سادانوبو، یک بازداشتگاه برای رونین ها و ولگردهای عمومی در جزیره مصنوعی تسوکوداجیما در سومیدا ایجاد کرد. جنگجویان به دلیل سانکین کوتای که باعث کاهش درآمد آنها می شد، زمان کمتری را به هنرهای رزمی و زمان بیشتری را به استراحت اختصاص می دادند. هاتاموتو (پرچمداران) رده پایین در زمان های آزاد خود به صورت گروهی دردسرساز بودند. یک گروه شیراتسوکا-گومی (باند دسته سفید) بود که در
دهه ۱۶۴۰ تشکیل شد و تا پایان قرن هفدهم توسط مقامات از بین رفت. حادثه چهل و هفت رونین. در اوایل دهه ۱۷۰۰، ارباب کیرا یوشیناکا، که در ریوگوکو در کنار رودخانه سومیدا زندگی می کرد، برای آموزش آداب دربار به ارباب آسانو ناگانوری منصوب شد. یوشیناکا از این انتصاب خوشش نیامد و برخی از هدایای دولتی را دریافت نکرد. او ناگانوری را تحریک کرد تا اینکه خنجر خود را بیرون کشید و به یوشیناکا زد. این کار مستوجب مرگ بود و ناگانوری مجبور به انجام سپوکو (خودکشی آیینی) شد. خانواده او از ارث محروم شدند، رونین شدند و املاک آنها تقسیم شد. مشاور ارشد او، اُوایشی یوشیئو، به همراه ۴۶ نفر دیگر از ملازمان سابق آسانو، انتقام خود را از یوشیناکا برنامه ریزی کردند. در ۳۰ ژانویه ۱۷۰۳، ۴۷ رونین به عمارت یوشیناکا حمله کردند. آنها به او فرصت دادند تا سپوکو را انجام دهد. او نپذیرفت، بنابراین یوشیئو او را با شمشیر ناگانوری گردن زد. سپس سر به معبد سنگاکو-جی آورده شد و در مقابل قبر ناگانوری قرار گرفت. دولت به رونین ها دستور داد تا سپوکو را انجام دهند که آنها در ۴ فوریه این کار را انجام دادند. این حادثه به عنصری از فرهنگ عامه تبدیل شد. قوانین. آیین نوک
نفوسیوس گرایی ادو یک فلسفه محبوب بود که تا حدی از نظریه هایاشی رازان، مدرس مؤسسه آموزشی شوهیزاکا یوشیما نشأت می گرفت. این فلسفه کمتر بر جنبه های متافیزیک کنفوسیوس گرایی تمرکز داشت و بیشتر بر چگونگی اطاعت مردم از دولت تمرکز می کرد. این فلسفه بسیاری از جنبه های زندگی مردم، به ویژه طبقه پایین را دیکته می کرد. به عنوان مثال، افراد طبقه بالاتر اجازه داشتند لباس های رنگارنگ بپوشند، در حالی که افراد طبقه پایین تر رنگ های مات می پوشیدند تا «نامرئی بودن آنها را ترویج کنند». بازرگانان از زندگی در خانه های دو طبقه منع شدند و به واحدهای نیم طبقه تازه ساخته شده منتقل شدند. طبقه پایین از داشتن اقلام لوکس خاصی منع شدند. طبقه حاکم وانمود می کرد که ثروت طبقه بازرگان را دارد تا مخالفت ها را سرکوب کند، طبقه بازرگان وانمود می کرد که ثروت طبقه پایین را دارد تا از مجازات اجتناب کند، و طبقات پایین تر از محدودیت های خود به عنوان شورش چشم پوشی کردند. برخی از آزادی هایی که به طبقات پایین تر ادو داده می شد، در سایر شهرهای بزرگ وجود نداشت. یک مثال این است که چگونه شخصی که در سرشماری غایب بود، می توانست به عنوان یک کارگر در ادو زندگی کند
و با مطرودان همراه شود. ساختار اجتماعی مبتنی بر طبقه اجتماعی تا اواسط قرن شروع به فروپاشی کرد. در آن زمان برای یک سامورایی طبقه پایین امکان ازدواج با یک زن طبقه بازرگان وجود داشت. سپس این شهر دارای دو نوع مالکیت زمین بود: بوکچی و چوچی. بوکچی، سیستم سامورایی، برای املاک مسکونی استفاده می شد. فروش و خرید مجاز نبود، بنابراین ارزش یک قطعه زمین قابل تعیین نبود. چوچی سیستمی بود که توسط بازرگانان و صنعتگران برای اهداف مسکونی و تجاری استفاده می شد. چوچی مالکیت خصوصی را به رسمیت می شناخت، بنابراین زمین ارزش مشخصی داشت. با توجه به مدیریت، هیچ مرجع مرکزی در توکیو وجود نداشت، بلکه یک سیستم پیچیده از مناطق محلی وجود داشت. تصمیم گیری در هر ناحیه توسط دو مرد، ماچی-بوگیو، رهبری می شد. آنها به سطح بعدی سه مدیر موروثی تمام وقت به نام توشیوری دستور می دادند. بلایای طبیعی. در سال ۱۷۰۳، زمین لرزه و آتش سوزی در شهر رخ داد. یک سال بعد، سیلی رخ داد که منجر به شیوع بیماری شد. در سال ۱۷۰۷، کوه فوجی فوران کرد. خاکستر دیدن را سخت می کرد، بنابراین مردم برای حرکت از فانوس استفاده می کردند. آنها با پوشیدن لباس های خیس از خود در برابر آتش