Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کنسرت کلن () یک آلبوم دوبخشیِ تک نوازی زندهٔ پیانوی جاز از پیانیست آمریکایی، کیت جرت است. این اجرا روز ۲۴ ژانویه ۱۹۷۵ در سالن اپرای شهر کلن آلمان غربی ضبط و همان سال توسط شرکت ئی سی ام رکوردز منتشر شد. این آلبوم با فروش نزدیک به ۴ میلیون نسخه، پرفروش ترین آلبوم تک نوازی تاریخ موسیقی جاز و پرفروش ترین آلبوم پیانوی تاریخ موسیقی به شمارمی رود. در سال ۲۰۲۵، کتابخانه کنگره ایالات متحده این اثر را از نظر «فرهنگی، تاریخی یا زیباشناختی مهم» دانسته و آن را برای نگهداری در فهرست ملی ضبط های صوتی انتخاب کرد.
اتاق آفتابگیر اتاق یا ایوانی با پوشش شیشه ای است که برای حفظ و جذب گرمای خورشید در کشورهای سردسیر و منعکس نمودن آن در کشورهای گرمسیر و برای نمایش مناظر زیبا طراحی شده است. اتاق های آفتابگیر ممکن است شامل طراحی ساختمان خورشیدی غیرفعال باشند تا گرم و پرنور شوند.
«بار در دستم» () ترانه ای از گروه راک آمریکایی ساوندگاردن است. متن این ترانه که توسط خوانندهٔ اصلی گروه، کریس کرنل نوشته شده، در ۱۶ سپتامبر ۱۹۹۶ به عنوان دومین تک آهنگ از پنجمین آلبوم استودیویی گروه به نام "Down on the Upside" (۱۹۹۶) منتشر شد. این ترانه در صدر جدول ترانه های مین استریم راک "بیلبورد" قرار گرفت و به مدت پنج هفته رتبهٔ نخست را حفظ کرد. همچنین، این ترانه در آلبوم بهترین های ساوندگاردن با عنوان" A-Sides" که در سال ۱۹۹۷ منتشر شد، گنجانده شده است.
مرز مصر و فلسطین، که مرز مصر و غزه نیز نامیده می شود، مرزی به طول بین مصر و نوار غزه است. یک منطقه حائل در امتداد مرز وجود دارد که حدود طول دارد. گذرگاه مرزی رفح تنها گذرگاه بین مصر و نوار غزه است. این شهر در مرز بین المللی واقع شده است که در پیمان صلح مصر و اسرائیل در سال ۱۹۷۹ تأیید شده است. فقط عبور و مرور افراد از طریق گذرگاه مرزی رفح انجام می شود؛ به این ترتیب، مرز مصر-غزه فقط برای عبور افراد باز است، نه کالا. تمام ترافیک محموله ها باید از طریق اسرائیل و معمولاً از طریق گذرگاه مرزی کرم شالوم که تحت کنترل اسرائیل است، در مرز غزه-اسرائیل عبور کند. پیشینه. در اول اکتبر ۱۹۰۶، دولت های عثمانی و بریتانیا بر سر مرزی بین فلسطین تحت حاکمیت عثمانی و مصر تحت حاکمیت بریتانیا، از طابا تا رفح، به توافق رسیدند. اگرچه پس از جنگ جهانی اول، فلسطین تحت قیمومیت نیز تحت کنترل بریتانیا بود، مرز مصر و فلسطین برای کنترل رفت و آمد بادیه نشینان محلی حفظ شد. از سال ۱۹۴۸، غزه توسط مصر مستقل اشغال شد. در نتیجه، مرز بین نوار غزه و خود مصر صرفاً یک مرز اداری بدون کنترل مرزی بود. در جنگ شش روزه ۱۹۶۷، اسرائیل شبه جزیره سینا و نوار غزه را
از مصر فتح کرد و دوباره کنترل مرزی اسمی وجود داشت. در سال ۱۹۷۹، اسرائیل و مصر پیمان صلحی امضا کردند که سینا، که هم مرز با نوار غزه است، را به کنترل مصر بازگرداند. به عنوان بخشی از آن پیمان، یک نوار زمینی به عرض ۱۰۰ متر، معروف به مسیر فیلادلفیا، به عنوان منطقه حائل بین نوار غزه و مصر ایجاد شد. در پیمان صلح، مرز بازسازی شدهٔ غزه و مصر از طریق شهر رفح ترسیم شد. وقتی اسرائیل در سال ۱۹۸۲ از سینا عقب نشینی کرد، رفح به دو بخش مصری و فلسطینی تقسیم شد و خانواده ها را که با موانع سیم خاردار از هم جدا شده بودند، از هم جدا کرد. منطقه حائل توسط اسرائیل. طبق پیمان صلح مصر و اسرائیل در سال ۱۹۷۹، منطقه حائل مسیر فیلادلفیا، نواری به عرض ۱۰۰ متر در امتداد مرز غزه و مصر بود. تا سال ۲۰۰۰، منطقه حائل واقعی ۲۰ تا ۴۰ متر عرض داشت و یک دیوار بتنی به ارتفاع ۲٫۵ تا ۳ متر با سیم خاردار در بالای آن قرار داشت. در طول انتفاضه دوم که در سال ۲۰۰۰ آغاز شد، اسرائیل منطقه حائل را به ۲۰۰ تا ۳۰۰ متر گسترش داد و یک دیوار حائل عمدتاً از ورق های فلزی موج دار ساخت، که روی آن سیم خاردار و قطعات بتنی کشیده شده بود. ساخت منطقه حائل مستلزم تخریب کل بلو
ک های خانه در ورودی اصلی به شاهراه مرکزی رفح بود. گسترش ۲۰۰۱–۲۰۰۳. از سال ۲۰۰۱، ارتش اسرائیل خانه های فلسطینیان را در رفح تخریب کرد تا منطقه حائل ایجاد کند. در سال ۲۰۰۲، صدها خانه در رفح برای گسترش منطقه حائل و ساخت یک دیوار فلزی به ارتفاع هشت متر و طول ۱٫۶ کیلومتر در امتداد مرز تخریب شدند. این دیوار همچنین دو متر در زیر زمین امتداد داشت. این دیوار حدود ۸۰ تا ۹۰ متر از مرز فاصله داشت که عرض راهروی گشت زنی را دو برابر می کرد. پس از تکمیل دیوار فلزی در اوایل سال ۲۰۰۳، تخریب ها ادامه یافت و حتی به طرز چشمگیری افزایش یافت. گسترش ۲۰۰۴، عملیات رنگین کمان. پس از مرگ پنج سرباز اسرائیلی که در منطقه حائل در ۱۲ مه ۲۰۰۴ فعالیت می کردند، دولت اسرائیل در ۱۳ مه طرحی را برای گسترش بیشتر منطقه حائل تصویب کرد که مستلزم تخریب صدها خانه بود. ارتش اسرائیل توصیه کرد که تمام خانه ها در شعاع ۳۰۰ متری مواضعش یا حدود ۴۰۰ متری مرز تخریب شوند. این طرح با انتقاد شدید بین المللی مواجه شد. در ۱۴ مه، یک نیروی بزرگ ارتش اسرائیل وارد «بلوک برزیل» رفح شد و در درگیری های شدید، همان طور که توسط آنروا گزارش شده است، ۱۲ فلسطینی کشته و ۵۲ نفر زخمی
شدند. نیروهای اسرائیلی شروع به تخریب خانه ها در محله قشتا کردند و ده ها خانه را ویران کردند. حدود نیمه شب همان روز، دیوان عالی دادگستری اسرائیل حکم موقت صادر کرد و ارتش اسرائیل را موقتاً از تخریب خانه ها در اردوگاه پناهندگان منع کرد، مشروط بر اینکه این اقدام بخشی از «یک عملیات نظامی منظم» نباشد. با این وجود، ارتش اسرائیل تخریب خانه ها را تا ساعت ۵:۰۰ بعد از ظهر ۱۵ مه ادامه داد. به دلیل «ضرورت نظامی فوری، خطر برای سربازان یا مانعی برای عملیات نظامی»، تعداد خانه های ویران شده به کمی بیش از ۱۰۰ خانه افزایش یافته است. در ۱۶ مه، دیوان عالی حکم داد که ارتش اسرائیل می تواند خانه ها را بر اساس نیاز خود تخریب کند؛ ارتش اسرائیل متعهد شده بود که از تخریب غیرضروری خانه ها خودداری کند. روز بعد، اسرائیل عملیات رنگین کمان را آغاز کرد. در ۱۸ مه، دولت اسرائیل اعلام کرد که طرح گسترش منطقه حائل در امتداد مرز مصر لغو شده است، در حالی که در همان روز ارتش به طور گسترده به رفح حمله کرد و به تخریب گسترده خود ادامه داد. در ۱۹ مه ۲۰۰۴، شورای امنیت سازمان ملل متحد کشتار غیرنظامیان فلسطینی و تخریب خانه ها را محکوم کرد. بین ۱ آوریل ۲۰۰۳
و ۳۰ آوریل ۲۰۰۴، ۱۰۶ خانه در رفح تخریب شد. به گفته دیده بان حقوق بشر، توجیهات ارتش اسرائیل برای تخریب، مشکوک و تا حدودی با هدف داشتن یک منطقه مرزی وسیع و خالی برای تسهیل کنترل بلندمدت بر نوار غزه سازگار بود. گسترش ۲۰۰۵. طرح ارتش برای حفر خندق در امتداد مرز در سال ۲۰۰۵ پس از آنکه مشخص شد احتمالاً توسط مناخم مازوز، دادستان کل اسرائیل، رد خواهد شد، کنار گذاشته شد زیرا مستلزم تخریب ۳۰۰۰ خانه دیگر در رفح بود. در عوض، ارتش اسرائیل ساخت یک دیوار بتنی به ارتفاع ۷ تا ۹ متر (حدود ۲۰ تا ۳۰ فوت) در امتداد مرز را در یک نوار امنیتی به عرض ۶۰ تا ۱۰۰ متر (حدود ۲۰۰ تا ۳۰۰ فوت) آغاز کرد که مجهز به حسگرهای الکترونیکی و موانع بتنی زیرزمینی برای جلوگیری از تونل زنی بود. منطقه حائل توسط مصر. دیوار فولادی ۲۰۰۹ مصر. در دسامبر ۲۰۰۹، مصر ساخت یک مانع مرزی در امتداد مرز غزه را آغاز کرد که شامل یک دیوار فولادی خواهد بود. طول و امتداد دارد زیر سطح. قرار بود این دیوار ظرف ۱۸ ماه تکمیل شود. این پروژه از ایالات متحده و فرانسه کمک دریافت کرد. مصر مرز را با چند صد سرباز تقویت کرد تا از کارگران ساختمانی در برابر حملات تک تیراندازان فلسطینی محا
فظت کند. منابع فلسطینی گفتند که ساخت این دیوار حائل به ده ها تونل قاچاق با عمق آسیب رسانده است. است که باعث می شود تقریباً هر روز فرو بریزند و اپراتورها را بکشند، به خصوص تونل های نزدیک پایانه مرزی رفح. آنها افزودند که بیشتر ۱۵۰۰ تونل بین غزه و مصر دست نخورده باقی مانده اند. این منابع همچنین اظهار داشتند که این پروژه، رژیم حماس در نوار غزه را که سالانه ۲۵۰۰ دلار برای حق بهره برداری از تونل دریافت می کند، نگران کرده است. پشتیبانی. در سال ۲۰۱۰، محمود عباس، رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین، حمایت خود را از این دیوار اعلام کرد و افزود: «این حق حاکمیتی مصری ها در کشور خودشان است. مایحتاج قانونی باید از طریق گذرگاه های قانونی وارد شود.» ایالات متحده حمایت خود را از این دیوار اعلام کرد و گفت که این دیوار به جلوگیری از قاچاق سلاح کمک خواهد کرد. دانشگاه اصلی الازهر قاهره رسماً از تصمیم دولت حمایت کرد و گفت که «این حق دولت است که در امتداد دیوارهای خود تأسیسات و موانعی بسازد که امنیت آن را افزایش دهد.» مخالفت. گروه اسلام گرای حماس، که "عملاً" قدرت حاکم بر نوار غزه است، با این دیوار حائل مخالفت کرد و آن را «دیوار مرگ» نامید
. حسن نصرالله، رهبر گروه شبه نظامی حزب الله لبنان، از مصر خواست ساخت وساز را متوقف کند. جبهه عمل اسلامی، یک گروه اسلام گرای اردنی، مصر را به خاطر ساخت دیوار حائل مورد انتقاد قرار داد و آن را به «همکاری» با اسرائیل و ایالات متحده متهم کرد. حمزه منصور، عضو مجلس شورای جبهه عمل اسلامی، گفت: «مقامات مصری با ساختن دیوار فولادی و بستن گذرگاه های مرزی با غزه، رنج فلسطینیان در غزه را افزایش می دهند.» تعدادی از روحانیون برجسته مسلمان فتواهایی علیه ساخت این دیوار صادر کردند، در حالی که شیخ یوسف قرضاوی، وابسته به اخوان المسلمین در مصر، اعتراض خود را به این دیوار ابراز کرد. در ژانویه ۲۰۱۰، اعتراضات کوچکی علیه ساخت دیوار در مقابل سفارتخانه های مصر در اردن و لبنان برگزار شد. در تظاهرات فلسطینی ها در امتداد مرز در سال ۲۰۱۰، یک مرزبان مصری به ضرب گلوله کشته شد و ۲۰ فلسطینی بر اثر آتشباری مصری ها زخمی شدند. تخریب خانه ها و تونل های قاچاق در مصر (۲۰۱۳–۲۰۱۵). در اکتبر ۲۰۱۴، مصر اعلام کرد که پس از حمله تروریستی از غزه که منجر به کشته شدن ۳۱ سرباز مصری شد، قصد دارد منطقه حائل بین غزه و مصر را گسترش دهد. این منطقه حائل «به منظور مت
وقف کردن عبور سلاح و شبه نظامیان از طریق تونل های قاچاق مرزی ایجاد شد، اما در عین حال فشار بیشتری بر گروه شبه نظامی فلسطینی حماس وارد می کند.» در ۲۹ اکتبر ۲۰۱۴، مصر تخریب خانه ها در مرز خود با نوار غزه را به عنوان بخشی از یک منطقه حائل که برای جلوگیری از قاچاق سلاح به نوار غزه برنامه ریزی شده بود، آغاز کرد. مقامات مصری به ساکنان مناطق مرزی شرقی این کشور دستور دادند تا پیش از تخریب خانه هایشان، آنها را تخلیه کنند. قرار بود منطقه حائل شامل گودال های پر از آب باشد تا مانع از حفر تونل توسط حفرکنندگان شود. قرار بود ۵۰۰ متر عرض داشته باشد و در امتداد ۱۳ امتداد یابد. کیلومتر مرز. پس از اعلام ابراهیم محلب، نخست وزیر مصر، مبنی بر اینکه هر ساکنی که تمایلی به جابجایی عمدی نداشته باشد، به زور از خانه هایش بیرون رانده خواهد شد، بسیاری از ساکنان منطقه را ترک کردند. در ۱۷ نوامبر ۲۰۱۴، مصر اعلام کرد که به دلیل تونل های کشف شده که از حد انتظار طولانی تر بودند، منطقه حائل دو برابر شده و به یک کیلومتر افزایش خواهد یافت. محمود عباس، رئیس جمهور فلسطین، با این عملیات موافقت کرد و استدلال کرد که تونل های قاچاق زیر مرز، ۱۸۰۰ میلیونر
به بار آورده اند و برای قاچاق اسلحه، مواد مخدر، پول نقد و تجهیزات جعل اسناد استفاده می شوند. عباس پیش از این توصیه کرده بود که تونل ها را با آب گرفتگی مسدود یا تخریب کنند، و سپس صاحبان خانه هایی را که ورودی تونل ها را دارند، با تخریب آن خانه ها مجازات کنند. در ۸ ژانویه ۲۰۱۵، گسترش مصر منجر به تخریب حدود ۱۲۲۰ خانه، و تخریب بیش از ۱۶۰۰ تونل شد. برخی از تونل های کشف شده بیش از یک کیلومتر طول داشتند و شامل سیستم های روشنایی، تهویه و تلفن بودند. انتظار می رفت کل هزینه این مرحله از منطقه حائل ۷۰ میلیون دلار باشد. در فوریه ۲۰۱۵، در واکنش به منطقه حائل، داعش ۱۰ مرد را که معتقد بود جاسوس موساد و ارتش مصر هستند، سر برید. در ژوئن ۲۰۱۵، مصر حفر خندقی به عرض ۲۰ متر و عمق ۱۰ متر را در گذرگاه رفح به پایان رساند. این منطقه در دو کیلومتری مرز غزه و خارج از شهر رفح واقع شده و بخشی از منطقه حائل توسعه یافته است. گسترش خندق به همراه برج های دیده بانی برنامه ریزی شده بود. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۵، ارتش مصر شروع به پمپاژ آب از دریای مدیترانه به داخل تونل ها کرد. به گفته عبدالفتاح سیسی، رئیس جمهور مصر، آب گرفتگی تونل ها با هماهنگی تشکیل
ات خودگردان فلسطین انجام شده است. تعدادی از جناح های فلسطینی، طغیان مرز با آب دریا را محکوم کردند، زیرا این امر تهدیدی جدی برای محیط زیست و آب های زیرزمینی محسوب می شود. در نوامبر ۲۰۱۵، در نتیجه سیل، مناطق وسیعی از خاک فرو ریخت و خانه های غزه ای در رفح، نزدیک دروازه صلاح الدین، را تهدید کرد. آب شور از زمین جاری شد و خاک را آلوده و آن را برای کشاورزی غیرقابل استفاده کرد. طبق گزارش دیده بان حقوق بشر، بین ژوئیه ۲۰۱۳ و اوت ۲۰۱۵، مقامات مصری حداقل ۳۲۵۵ ساختمان مسکونی، تجاری، اداری و اجتماعی را در امتداد مرز تخریب کرده و هزاران نفر را به زور از خانه هایشان بیرون رانده اند. در فوریه ۲۰۲۰، مصر ساخت یک دیوار بتنی جدید در امتداد مرز خود با نوار غزه، از منتهی الیه جنوب شرقی غزه در کرم شالوم (کرم ابو سالم) تا گذرگاه مرزی رفح آغاز کرد. دیوار جدید علاوه بر دیوار قدیمی است و بیش از نخواهد بود. از قدیمی فاصله دارد. هر دو دیوار در داخل خاک مصر قرار دارند. دیوار خواهد بود ارتفاع دارد و به حسگرهای الکترونیکی مجهز خواهد بود. در سال ۲۰۲۴، مصری ها اعلام کردند که در حال ساخت یک منطقه حائل در مرز مصر و غزه هستند. گذرگاه های مرزی. گذ
رگاه رفح. گذرگاه رفح در درجه اول برای عابران پیاده طراحی شده بود، اما در طول جنگ ۲۰۲۳ به عنوان ورودی اصلی کامیون های امدادی مورد استفاده قرار گرفت. دروازه صلاح الدین. دروازه صلاح الدین، از فوریه ۲۰۱۸ یک گذرگاه مرزی تجاری ثانویه ۴ کیلومتری شمال غربی گذرگاه رفح، و به نام جاده صلاح الدین، شاهراه اصلی شمال به جنوب نوار غزه، نامگذاری شده است. قبل از سال ۲۰۱۸، این دروازه امکان دسترسی بشردوستانه دو طرفه را برای ساکنان غزه و سینا فراهم می کرد، اما برای اهداف تجاری استفاده نمی شد. در سال ۲۰۱۸، زمانی که شبه نظامیان حماس بخش غزه را اداره می کردند و از محموله های ورودی، که شامل کالاهایی با کاربرد دوگانه بحث برانگیز (غیرنظامی و نظامی) بودند، مالیات می گرفتند، ظاهراً بدون نظارت خارجی زیاد، تغییر کاربری داد. از ژوئیه ۲۰۲۳، «کالاها نیز به طور منظم از مصر، از طریق گذرگاه رفح، که توسط مقامات مصری کنترل می شود، و سپس از طریق دروازه صلاح الدین مجاور، که توسط مقامات محلی کنترل می شود، وارد غزه شده اند.» از سال ۲۰۱۸، دروازه صلاح الدین شاهد رشد مداوم ترافیک بوده است، به طوری که در سال های ۲۰۲۲/۲۰۲۳، بیش از ۵۰٪ مصالح ساختمانی، ۲۵٪ م
واد غذایی و حدود ۴۰٪ اقلام غیرغذایی از طریق گذرگاه دروازه صلاح الدین وارد نوار غزه شده اند. در سال ۲۰۲۳، حدود ۳۶ درصد از کل واردات به نوار غزه از طریق این دروازه وارد شده است. تونل های قاچاق. در ژانویه ۲۰۰۸، شبه نظامیان فلسطینی چندین بخش از دیوار مرزی شهر رفح را شکافتند. هزاران نفر از مردم غزه در جستجوی غذا و آذوقه به مصر سرازیر شدند. به گفته تحلیلگران در کنفرانس امنیتی مصر در ژانویه ۲۰۱۰، این دیوار نشان دهنده نگرانی مصر از نفوذ شبه نظامیان الهام گرفته از القاعده از نوار غزه به مصر است، پس از آنکه حماس، مرجع حاکم بالفعل در نوار غزه، که مصر آن را به همراه اسرائیل، اتحادیه اروپا، ایالات متحده و دیگران یک گروه تروریستی می داند، آنها را از آنجا بیرون راند. تحلیلگران گفتند که مصر می تواند به پناهگاه و میدان نبردی برای گروه های کوچک شبه نظامی سلفی مانند جند انصارالله، ارتش اسلام و جلجلات تبدیل شود که از زمان به دست گرفتن کنترل توسط حماس در سال ۲۰۰۷، توسط این گروه ها سرکوب شده اند این مانع تأثیر کمی داشته و به گفته یک مقام امنیتی مصری، «صدها بار شکسته شده است». پس از سقوط رژیم مبارک در سال ۲۰۱۱، مصر محدودیت های مرزی
خود با نوار غزه را کاهش داد و برای اولین بار در چهار سال گذشته به فلسطینی های بیشتری اجازه عبور آزادانه از مرز را داد. ارتش مصر به تخریب تونل های قاچاق نوار غزه ادامه داد، به گفته ارتش مصر "«به منظور مبارزه با هرگونه عنصر تروریسم»". از آوریل ۲۰۱۳، مصر نیروهای خود را در مرز با نوار غزه تقویت کرد. تا سپتامبر ۲۰۲۱، مصر بیش از ۳۰۰۰ تونل قاچاق را طی شش سال با آبگرفتگی یا پمپاژ گاز سمی تخریب کرده بود که در مواردی منجر به مرگ شده است.
نیروی هوایی سنگال () شاخه نیروی هوایی نیروهای مسلح سنگال است. تاریخچه. این نیرو در ۱ آوریل ۱۹۶۱ با هواپیماهای داگلاس سی-۴۷، ام اچ. ۱۵۲۱ بروسارد، به علاوهٔ بالگردهای سود آلوت ۲ و آگوستا-بل ۴۷جی تشکیل شد. روابط نزدیک با فرانسه از طریق توافق نامه های آموزشی و تأسیسات پایگاهی حفظ شده است. از اوایل دهه ۱۹۷۰، تحویل های بیشتری از سوی فرانسه صورت گرفت و اولین هواپیماهای جت وارد خدمت شدند. هواپیمای آموزشی/تهاجم زمینی Fouga Magister و همچنین هلیکوپترهای آئروسپاسیال غزال و آئروسپاسیال پوما تحویل داده شدند. در طول کودتای نافرجام گامبیا در سال ۱۹۸۱، یکی از بالگردهای پوما در حین تلاش برای بازپس گیری فرستنده رادیویی سید در خارج از بانجول سرنگون شد که تمام ۱۸ نفر سرنشین آن کشته شدند. توسعه بعدی این نیرو، شامل تحویل شش هواپیمای حمل و نقل فوکر ۲۷ برای جایگزینی C-47ها از سال ۱۹۷۷ بود، در آن زمان همچنین چهار هواپیمای سبک اشتوکا رالی خریداری شد. به دنبال آن چهار نسخه مسلح رالی 235A در سال ۱۹۸۴ خریداری گردید. سنگال در آوریل ۲۰۱۸ چهار هواپیمای ائرو ال-۳۹ ان جی را برای وظایف تهاجمی سبک و آموزشی سفارش داد. در مارس ۲۰۲۲ گزارش شد که سن
گال سفارش را لغو کرده است. سازمان. ستاد نیروی هوایی در حال حاضر در اوکام، نزدیک پایتخت داکار، در سمت مقابل فرودگاه بین المللی لئوپولد سدار سنگور واقع شده است. نیروی هوایی وظیفه دفاع از حریم هوایی سنگال، حفاظت از مناطق فرودگاهی، حمایت از سایر نیروهای سنگالی، تخلیه پزشکی و گشت دریایی را بر عهده دارد. تأمین مالی همچنان یک مشکل دائمی برای نیروی هوایی سنگال است و افزایش هزینه سوخت هوایی تعداد ساعت های پروازی موجود را محدود می کند.
شهرداری جیرفت یک مؤسسه عمومی غیردولتی است که در سال ۱۳۳۰ خورشیدی تأسیس شد و وظیفه توسعه و امور شهری جیرفت را بر عهده دارد. شهر جیرفت از دو منطقه شهرداری تشکیل شده است. شهردار کنونی جیرفت، هادی ربانی است. یکی از مهم ترین برنامه های توسعه ای اخیر شهرداری جیرفت، تقسیم شهر به دو منطقه و برنامه ریزی برای افزودن پنج سازمان تخصصی جدید به ساختار خود است. این اقدام با هدف توزیع خدمات، برنامه ریزی هدفمندتر و افزایش شفافیت در اجرای پروژه ها صورت می گیرد. سازمان های آتش نشانی و حمل ونقل از جمله سازمان های فعال کنونی هستند و قرار است سازمان هایی نظیر سیما، منظر و فضای سبز شهری نیز به این مجموعه افزوده شوند. در حوزه عمرانی، شهرداری جیرفت پروژه های متعددی را در دست اجرا دارد. از شاخص ترین این پروژه ها می توان به آغاز عملیات اجرایی پل سوم بر روی هلیل رود با اعتباری بالغ بر ۴۵۰ میلیارد تومان، کلنگ زنی و بهره برداری از ده ها پروژه شهری شامل احداث و بازسازی بوستان ها (از جمله فاز جدید پارک لاله)، راه اندازی شهربازی، افتتاح کارخانه تولید قطعات بتنی و توسعه ناوگان موتوری شهری اشاره کرد. بودجه شهرداری نیز در سال های اخیر رشد چشمگی
ری داشته و از ۴۰۰ میلیارد تومان به بیش از هزار میلیارد تومان افزایش یافته است. شهر جیرفت که در گذشته سبزواران نامیده می شد، با جمعیتی بیش از ۱۳۰ هزار نفر، به عنوان یکی از شهرهای پرجمعیت جنوب ایران شناخته می شود و شهرداری آن نقشی مهم در حفظ هویت تاریخی شهر دارد. جستارهای وابسته. جیرفت
شاهو اول (شیواجی سامباجی راجه بونسال؛ تلفظ مراتی: [ʃaːɦuː] ؛ ۱۸ مه ۱۶۸۲ - ۱۵ دسامبر ۱۷۴۹) پنجمین چاتراپاتی از امپراتوری مراتا بود که توسط پدربزرگش، شیواجی اول، تأسیس شد. او در خانواده بونسل متولد شد و پسر سامباجی اول و یسوبای بود . در سنین جوانی، او در محاصره ریگاد توسط امپراتور مغول ، اورنگ زیب ، دستگیر و اسیر شد. پس از مرگ اورنگ زیب، به امید ایجاد یک درگیری خونین بین جناح های مراتا، تارابایی و شاهو ، از اسارت آزاد شد . شاهو در نبردی خونین پیروز شد و به عنوان چاتراپاتی تاجگذاری کرد. در زمان سلطنت شاهو، قدرت و نفوذ مراتهه ها به بخش بزرگی از هند مرکزی و غربی گسترش یافت، که در آن زمان یک پادشاهی قدرتمند مراتهه را ایجاد کرده بود. پس از مرگ او، وزرا و ژنرال های او مانند پیشوا بات ها و ستوان های آنها از خاندان شینده و هولکار ، سناصاحبسوبا بونسل های ناگپور و سناخاخسخل گایکواد از بارودا ، بخش های مربوط به خود در کنفدراسیون را تحت یک ائتلاف نه چندان قوی تحت فرمان چاتراپاتی اداره کردند. زندگینامه. اوایل زندگی. در سال 1689، در سن هفت سالگی، شاهو به همراه مادرش پس از نبرد ریگره توسط مغول ها اسیر شد. اورنگ زیب در حال جنگ
با مراتهه های غیرمتمرکز بود و امیدوار بود از شاهو، وارث تاج و تخت، به عنوان مهره ای در نبرد خود استفاده کند. بنابراین، او با شاهو و مادرش به خوبی رفتار کرد. حتی در اسارت مغول ها، مادر شاهو، ملکه یسوبای ، همچنان به عنوان یک دشموک بر سرزمین های خصوصی خود حکومت می کرد. اورنگ زیب، شاهو را که نام واقعی اش شیواجی بود، برخلاف پدربزرگش شیواجی اول، «ساو یا سادو شیواجی» می دانست و در نتیجه عنوان محبوب او «راجا شاهو» به معنای پادشاه صادق یا مقدس بود. شاهو با دو دختر از سرداران عالی رتبه مراتا در خدمت مغولان ازدواج کرد . اورنگ زیب شمشیر بهاوانی شیواجی ، شمشیر افضل خان و یک شمشیر دسته طلایی دیگر را به شاهو هدیه داد. اورنگ زیب همچنین به او سندس زمین ها و حقوق درآمدی اطراف پارگاناس اکالکوت، سوپا، براماتی و نواسه را برای نگهداری از او اعطا کرد. پس از مرگ اورنگ زیب در سال 1707، یکی از پسرانش، شاهزاده اعظم شاه ، شاهو را به امید شروع یک درگیری داخلی بین مراتاها و همچنین برای اینکه شاهو را در نبرد جانشینی خود برای تاج و تخت مغول در کنار خود داشته باشد، آزاد کرد. در آن زمان، عمه او تارابای ، که به نام پسرش (که او نیز شیواجی نام
داشت) بر قلمرو مراتا حکومت می کرد، شاهو را به عنوان یک شیاد که توسط مغولان به جای پسر سمباجی جایگزین شده بود، محکوم کرد. شاهو سپس در سال 1708 برای به دست آوردن تاج و تخت چاتراپاتی، جنگ داخلی علیه تارابای به راه انداخت و پیروز شد. اوایل سلطنت. پس از مرگ اورنگ زیب، شاهو برای بازگشت به وطنش بی صبر شد. زینت النساء و ذوالفقار خان به او توصیه کردند که منتظر صدور سند رسمی انتصاب از اعظم شاه نماند، بلکه فوراً اردوی مغول را ترک کند و به کشور خود برود. او به راحتی به این توصیه عمل کرد و در 8 مه 1707 اردوی مغول را در دوراها ترک کرد. حاکمان بهاراتپور ، جایپور ، جودپور و اودایپور در مسیر شاهو به پونا با مهمان نوازی گرم از او استقبال کردند. شاهو از شهر مقدس اوجاین بازدید کرد و به شری ماهاکالشور ادای احترام کرد . در برهانپور، جوتیاجی کاسکار توسط شاهو برای دریافت سند از مغولان باقی ماند. شاهو سپس به بیجاگاد، حدود سی مایلی جنوب نرمادا ، رسید و حاکم آن، راوال موهانسینه، که مدت ها علیه اورنگ زیب شورش کرده و با مراتهه ها همکاری کرده بود، به او پیوست. موهانسینه اولین کسی بود که از آرمان شاهو حمایت کرد و با نیروها و بودجه به او کم
ک کرد. شاهو از بیجاگاد به سلطانپور رفت، جایی که چندین نفر از سران مراتهه مانند آمریترائو کادامبنده، راوال سوجانسینه از لامکانی، بوکیل ها، پوراندارها و دیگر خانواده های برهمن به او پیوستند. جنگ جانشینی. پس از رسیدن به ماهاراشترا، Senasahibsubha Parsoji Bhonsle، فرمانده 15000 سرباز، خود را به شاهو عهد کرد. نمونه پارسوجی به سرعت توسط سردار نیماجی شینده، سرلشکار هیباترائو نیمبالکار، رستمرائو جادورائو (پدر همسر شاهو)، سخوجی تورات و چیمناجی دامودار دنبال شد که همگی در منطقه باگلانا، خندش و نشیک فعالیت می کردند. نیروهای ترابایی در نزدیکی کوداس خد برای رویارویی جمع شدند. در 3 آگوست 1707، جوتیاجی کسارکار در برهانپور، سندهای رسمی راجا شاهو را از بهادر شاه ، که سرانجام اعظم خان را در نبرد جاجو کشته بود، دریافت کرد. در حالی که بهادر شاه به مراتاها سردشموکی دکن را اعطا کرد، اما نتوانست به آنها چاوت اعطا کند و در نتیجه آنها را به طور کامل راضی کند. او همچنین شاهو را به عنوان چاتراپاتی مراتا به رسمیت نشناخت . بنابراین، او اجازه داد تارا بای و شاهو برای برتری بر پادشاهی مراتا بجنگند. نبرد خد تحولی اساسی در جنگ داخلی پس از آن
بود. نبرد خد. نوشتار اصلی: نبرد خد شاهو در مسیر حرکت خود از پونا به سمت میدان خد کودوس، با مقاومت شهر پاراد روبرو شد که قلعه کوچکی داشت و از آنجا توپ های ضعیفی توسط پاتیل سایاجی لوخانده به سمت نیروهایش شلیک می شد. قلعه مورد حمله قرار گرفت و با خاک یکسان شد و محاصره شدگان از دم شمشیر گذشتند. بیوه پاتیل سایاجی پسرش رانوجی را در تخت روان شاهو قرار داد. شاهو که این را اولین پیروزی خود می دانست، پسر را فاتسین نامید و او را به عنوان پسر خود پذیرفت. شاهو پس از رسیدن به خد، مخفیانه وارد اردوگاه داناجی جادهاو شد و با نارورام رانگا رائو، حسابرس داناجی، که مورد توجه اربابش بود، مصاحبه ای انجام داد. نارورام مشروعیت ادعاهای شاهو بر تاج و تخت مراتا را نشان داد و داناجی را متقاعد کرد که در زمان مناسب از آرمان درست حمایت کند. پس از آن، داناجی نیز وفاداری خود را به شاهو اعلام کرد. نبرد خد در 12 اکتبر 1707 بین نیروهای تارابای و راجا شاهو، که شخصاً فرماندهی نیروهای خود را بر عهده داشت، رخ داد. نیروهای تارابای توسط پراتینیدهی پارشورام تریمباک و سارسناپاتی خاندرائو دابهاده رهبری می شدند و تلفات زیادی متحمل شدند، در حالی که داناج
ی جادهاو به دلیل سوگند وفاداری قبلی خود به شاهو، فقط درگیر درگیری های اسمی شد. بدین ترتیب شاهو به یک پیروزی قاطع دست یافت و باعث شد پرشورام تریمباک پراتینیدهی به قلعه ساتارا فرار کند. پس از نبرد، شاهو برای ادای احترام از معبد خاندوبا در ججوری بازدید کرد و عنوان "کشاتریاکولاواتانسا سریوت راجا شاهو چاتراپاتی" را بر خود نهاد. شاهو، سوار بر موجی از موفقیت، به تصرف قلعه های رایگاد، تورنا، ویچیترگاد و چندان-وندان، به همراه چند قلعه کوچک تر، در زمانی بی سابقه ادامه داد. ظرف یک ماه پس از نبرد خد، او در برابر ساتارا ظاهر شد. شاهو که در پای قلعه ساتارا ، تقریباً دقیقاً همان جایی که اورنگ زیب هفت سال قبل اردو زده بود، اردو زده بود، با قاطعیت از پراتینیدهی تارابای خواست که قلعه را بدون مقاومت تسلیم کند. با این حال، از آنجایی که دومی تسلیم نشد، شاهو آن را محاصره کرد. شاهو که مصمم بود قلعه را در هشت روز فتح کند، متوجه شد که شیخ میرا، فرمانده نظامی (هاوالدار) قلعه، خانواده اش را در وای، روستایی نه چندان دور از اردوگاهش، نگه داشته است. شاهو تصمیم گرفت ترفندی زیرکانه به کار گیرد و شیخ میرا را تهدید کرد و گفت که اگر قلعه را تس
لیم نکند، همسر و فرزندان شیخ را از دهان توپ ها خواهد انداخت. شیخ میرا سپس آمادگی خود را برای انجام فرمان شاهو نشان داد. با این حال، از آنجایی که پراتینیدهی مقاومت کرد، شیخ میرا در یک کودتای کوچک او را به زندان انداخت و در ۱ ژانویه ۱۷۰۸ دروازه ها را به روی شاهو گشود. گفته می شود حتی داناجی جادهاو، که نه ماه قبل از تسلیم شدن ارتش عظیم اورنگ زیب، شاهد حمله به قلعه ساتارا بود، از سهولت و سرعتی که شاهو توانست آن را فتح کند، ابراز تعجب کرد. بدین ترتیب ساتارا پایتخت قلمرو شاهو شد. تثبیت. کانهوجی آنگره از فرصت جنگ بین تارابای و شاهو استفاده کرد تا عملاً خود را از سلطه هر یک از آنها آزاد کند. در عوض، او مرکز تجاری اصلی کالیان و قلعه های همسایه راجماچی و لوهاگاد را تصرف کرد. شاهو نیروی بزرگی را تحت فرماندهی پیشوا یا نخست وزیر خود، باهیروجی پینگاله ، فرستاد . کانهوجی پینگاله را شکست داد، او را در لوهاگاد زندانی کرد و شروع به پیشروی به سمت پایتخت شاهو، ساتارا، کرد. شاهو به سناکارتا بالاجی ویشوانات خود دستور داد تا ارتش دائمی دیگری (هوزورات) را برای سرکوب مخالفان تشکیل دهد. بالاجی راه مذاکره را ترجیح داد و به عنوان نمایند