Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
را در نبرد جواوون شکست داد. دستاوردها و مرگ. میونگنیم دپبو درسال ۱۷۹ میلادی در سن ۱۱۳ سالگی (۱۱۲ طبق کنوانسیون غربی)، پس از رهبری نیروهای گوگوریو به پیروزی در برابر ارتش عظیم هان درگذشت. میونگنیم دپبو در طول ۶۰ سال که در امور پادشاهی فعال بود به گوگوریو خدمت کرد و مزایای زیادی به ارمغان آورد. او یک ظالم را ترور کرد، قدرت سلطنتی را تقویت کرد، مهاجمان را شکست داد، و در نهایت، او یک انقلاب کاملاً موفق را علیه یک دولت فاسد رهبری کرد. دیدگاه های بحث برانگیز. مورخان دیدگاه های مختلفی در مورد شخصیت میونگنیم دپبو به اشتراک گذاشته اند. اولین نخست وزیر گوگوریو دارای قدرت و نفوذ سیاسی فوق العاده ای بود که تقریباً به اندازه ای بود که دیکتاتوری تلقی شود. با این حال، پادشاه شینده یک حاکم دست نشانده تحت تأثیر میونگنیم دپبو نبود، مانند پادشاه بوجانگ با ژنرالیسیمو یون گه سومون. هیچ متن تاریخی نشان نمی دهد که میونگنیم دپبو از قدرت خود سوء استفاده کرده یا به ویژه ظالمانه یا خشن بوده است. از این، بسیاری از مورخان و محققان استنباط می کنند که میونگنیم دپبو یک میهن پرست واقعی و یک قهرمان فراموش شده بود.
کایارا (به انگلیسی: Kayara) یک فیلم پویانمایی ماجراجویی انگلیسی زبان محصول سال ۲۰۲۵ به کارگردانی و نویسندگی سزار زلادا است. نائومی سرانو صداپیشگی شخصیت اصلی داستان را دارد. این فیلم دربارهٔ دختری به نام کایاراست که آرزو دارد به گروه پیامرسان چاسکویی بپیوندد. اما مشکل این است که تمام افراد این گروه باید مرد باشند. اینجا کایارا باید خیلی تلاش کند تا بتواند اثبات کند که زنان هم می توانند پیام رسان های خوبی باشند. خلاصه داستان. چاسکویی، گروه پیامرسان های امپراتوری اینکا، افرادی سریع و قوی را درون خود داشت؛ اما تمام این افراد مرد بودند. تا اینکه کایارا، دختری ۱۶ ساله، تصمیم گرفت اولین زنی باشد که وارد گروه پیامرسان ها می شود. او در اولین فرصتش، با لباس مردانه در مسابقه ای شرکت کرد. اما هنگامی که هویت واقعی اش فاش شد، مردم تصمیم گرفتند او را مجازات کنند؛ اما شاهزاده جوان، پائولو، او را تشویق کرد. کایارا از دیگر ماموریت ها هم سربلند بیرون می آید و مکان های باستانی مردمش را که تاکنون کشف نشده بود، پیدا می کند.
نمودار عددموج-فرکانس نموداری است که رابطه بین عددموج (فرکانس مکانی) و فرکانس (فرکانس زمانی) پدیده های خاص را نشان می دهد. معمولاً فرکانس ها روی محور عمودی قرار می گیرند، در حالی که عددموج ها روی محور افقی قرار می گیرند. در علوم جوی، این نمودارها روشی رایج برای تجسم امواج جوی هستند. در علوم زمین، به ویژه تحلیل داده های لرزه ای، به این نمودارها نمودار "f"-"k" نیز گفته می شود که در آن چگالی انرژی در یک بازه زمانی معین بر اساس فرکانس برحسب عددموج مشخص می شود. از آنها برای بررسی جهت و سرعت ظاهری امواج لرزه ای و در طراحی فیلتر سرعت استفاده می شود. ریشه ها. به طور کلی رابطه بین طول موج formula_1 ، فرکانس formula_2 و سرعت فاز formula_3 یک موج سینوسی است: با استفاده از عدد موج (formula_5) و فرکانس زاویه ای (formula_6) نماد، معادله قبلی را می توان به صورت زیر بازنویسی کرد از طرف دیگر، سرعت گروه برابر با شیب نمودار عددموج-فرکانس است: تحلیل چنین روابطی با جزئیات اغلب اطلاعاتی در مورد خواص فیزیکی محیط مانند چگالی، ترکیب و غیره به دست می دهد.
پایان جهان که نام کامل آن است و با نام "سوکاسوکا" (SukaSuka) نیز شناخته می شود، یک مجموعه لایت ناول ژاپنی نوشته آکیرا کاره نو و با تصویرگری اوئه (Ue) است. جلد اول این مجموعه در ۱ نوامبر ۲۰۱۴ توسط کادوکاوا شوتن تحت برند اسنیکر بونکو (Sneaker Bunko) منتشر شد و این سری با انتشار جلد پنجم در آوریل ۲۰۱۶ به پایان رسید. یک مجموعه دنباله با نام "در پایان دنیا چه می کنی؟ فقط یک بار دیگر، می توانیم همدیگر را ببینیم؟" (Shūmatsu Nani Shitemasu ka? Mō Ichido dake, Aemasu ka?، به ژاپنی: 終末なにしてますか？もう一度だけ、会えますか？) که با نام سوکاموکا (SukaMoka) نیز شناخته می شود، از آوریل ۲۰۱۶ با انتشار اولین جلد آغاز شد. داستان. بیش از ۵۰۰ سال از زمانی می گذرد که نسل بشر تقریباً در آستانه انقراض به دست موجودات ترسناک و اسرارآمیز موسوم به «هیولاها» قرار گرفت. نژادهای باقی مانده اکنون برای در امان ماندن از دسترس این موجودات، در جزایر معلقی در آسمان زندگی می کنند، جایی که تنها سریع ترین هیولاها می توانند به آن برسند. تنها گروهی از دختران جوان معروف به «لپرکان ها» قادر به استفاده از سلاح های باستانی «داگ» هستند، سلاح هایی که برای مقابله با هجوم ا
ین موجودات خطرناک ضروری اند. در میان زندگی ناپایدار و زودگذر این مردم، جایی که یک فراخوان ساده می تواند حکم مرگ قطعی را داشته باشد، شخصیتی غیرمنتظره پا به این دنیا می گذارد: مردی اسرارآمیز که در آخرین نبرد خود، ۵۰۰ سال پیش، همه چیز را از دست داده و پس از یک خواب یخ زدهٔ طولانی بیدار شده است. این مرد که دیگر قادر به جنگیدن نیست، ویلم نام دارد و به پدری تبدیل می شود که این دختران هرگز نداشته اند. او از آن ها مراقبت کرده و بزرگشان می کند، در حالی که با زندگی جدید خود کنار می آید، زندگی ای که در آن، درد انتظار بی ثمر برای بازگشت عزیزانش را تجربه می کند؛ دردی که زمانی «دخترش» برای او احساس کرده بود. ویلم و لپرکان ها به تدریج معنای واقعی خانواده را درمی یابند و می فهمند که در این زندگی، چه چیزی واقعاً ارزش محافظت کردن دارد.
گو اورو (؛ درگذشت ۲۳۰)، نخست وزیر امپراتوری گوگوریو در دوران سلطنت امپراتوران سانسانگ و دونگچون در مدت ۲۴ سال بود. پیش زمینه. گو اورو از نوادگان بنیانگذار گوگوریو، امپراتور دونگمیونگ، و دارای اصالتی از خاندان سلطنتی گوگوریو بود. با این حال، اصل و نسب او یا خانواده اش دقیق مشخص نیست. جانشینی اول پاسو. پس از مرگ نخست وزیر اول پاسو درسال ۲۰۳ میلادی، پادشاه سانسانگ منصب نخست وزیری را به گو اورو داد. گو اورو تا زمان مرگش درسال ۲۳۰ میلادی به مدت ۲۴ سال نخست وزیر باقی ماند. و میونگنیم اوسو جانشین گو اورو شد.
سلما الخضراء الجَیّوسی (۱۶ آوریل ۱۹۲۸ – ۲۱ آوریل ۲۰۲۳) نویسنده، شاعر، دانشگاهی و مترجم فلسطینی بود. او از اولین منتقدانی بود که از شعر آزاد استقبال کرد و خواستار حفظ میراث و اصالت شد. از طریق پروژه های «پروتا» و «ارتباط شرق و غرب»، جنبش ترجمهٔ گسترده ای از کتاب های ادبیات عرب و اسلامی، میراث و اندیشه را برعهده گرفت. زندگی و پیشه. او در ۱۶ آوریل ۱۹۲۸ در شهر سلط، امارت شرق اردن به دنیا آمد. پدرش صبحی سعید الخضراء، از اهالی صفد فلسطین و مادرش انیسه یوسف سلیم، از اهالی جباع الشوف لبنان بودند و او فرزند اولشان بود. دورهٔ ابتدایی را در مدرسهٔ المأمونیه در قدس و مدرسهٔ دولتی در عکا و دبیرستان را در دانشکدهٔ دخترانهٔ شمیدت در قدس خواند. تحصیلات خود را ادامه داد و ادبیات عرب و انگلیسی را در دانشگاه آمریکایی بیروت خواند. سپس به قدس بازگشت و در دانشکدهٔ دار المعلمات به تدریس پرداخت. در سال ۱۹۴۶ با برهان الجیوسی، هم دانشگاهی خود در گروه علوم سیاسی ازدواج کرد که اردنی فلسطینی الاصل بود و اولین مأموریت دیپلماتیک او در کنسولگری اردن در قدس تا سال ۱۹۴۷ بود، سفرهای او سپس شامل رم، مادرید، بغداد و لندن شد. سلما وارد صحنه ادبی،
به ویژه در بغداد، پایتخت شعر عربی در دههٔ ۱۹۵۰ شد و مجموعه شعر خود را به نام «بازگشت از بهار رؤیایی» در سال ۱۹۶۰ منتشر کرد. این خانواده در اوایل دههٔ ۱۹۶۰ در بیروت ساکن شدند، جایی که صحنهٔ ادبی ویژگی های خاص خود را داشت. در آن هنگام در بیروت مناظره ای بین دو گروه مخالف از نویسندگان وجود داشت: مجلهٔ «الآداب» به گروه متعهد به مسائل ملی، میراث ادبی عرب و تشویق نوآوری در شعر وابسته بود، مجلهٔ «شعر» به شعر مدرن، ادبیات و اندیشهٔ مدرن گرایش داشت که هدفش پشت سر گذاشتن ارزش های ادبی موروثی بود. سلما در مجادله جاری شرکت کرد و نظرات خود را هم در «الآداب» و هم در «شعر» نوشت. او شعر منثور را رد نکرد، بلکه به طور مثبت و عمیق در مورد آن نوشت، با این حال، او به شدت این تصور را رد کرد که آنچه نوگرایان مجلهٔ «شعر» به آن دست یافته اند، آخرین پیشرفت ممکن است. او گفت: «این فرم روزی منسوخ خواهد شد زیرا همه چیز تغییر می کند.» الجیوسی به عنوان شاعری متجدد، منتقدی برجسته و مترجمی ماهر ظاهر شد و مقالات بسیاری منتشر کرد که در آنها به موضوعات ادبی پرداخت. او بر اساس دیدگاه ها و تحقیقات خود در دههٔ ۱۹۶۰، پایان نامهٔ دانشگاهی خود را با
عنوان «روندها و جنبش ها در شعر نوی عربی» نوشت که برای آن، دکترای خود را از دانشکدهٔ مطالعات شرقی و آفریقایی (SOAS) از دانشگاه لندن در سال ۱۹۷۰ دریافت کرد. الجیوسی در دانشگاه های خارطوم (۱۹۷۰–۱۹۷۳)، دانشگاه الجزیره (۱۹۷۳–۱۹۷۵) و دانشگاه یوتا در ایالات متحده آمریکا به تدریس پرداخت. در سال ۱۹۷۳، او توسط انجمن مطالعات خاورمیانه آمریکای شمالی (MESA) برای برگزاری یک تور سخنرانی در ایالات متحده و کانادا که شامل ۲۲ دانشگاه بود، دعوت شد. در سال ۱۹۷۷، او کتاب خود را به زبان انگلیسی در مورد شعر مدرن عربی منتشر کرد و در دههٔ ۱۹۷۰ به انتشار مقالات خود در پایتخت های عربی مانند قاهره، خارطوم، تونس و کویت ادامه داد. کالج بارنارد در دانشگاه کلمبیا از او برای ایراد سخنرانی عمومی سالانه در سال ۱۹۷۹ دعوت کرد. مدیر انتشارات دانشگاه کلمبیا به او پیشنهاد همکاری در انتشار مجموعه ای از ترجمهٔ ادبیات مدرن عربی را داد. این همکاری در انگیزهٔ فکری و عملی او برای ایجاد پروژهٔ ترجمه خود با هدف انتقال فرهنگ عربی به جهان انگلیسی زبان بسیار مؤثر بوده است. پروژهٔ او در سال ۱۹۸۰ با همکاری تعدادی از استادان دانشگاه میشیگان آغاز شد و نام آن را «پ
روتا» گذاشت. او با همکاری ده ها مترجم، ویراستار و پژوهشگر در شرق و غرب، امور پروتا را با جزئیات دنبال کرد. هیچ دفتر مرکزی رسمی برای سازمان او وجود نداشت، بنابراین خانه های او در بوستون، لندن و امّان، علاوه بر هتل ها، محل کار بود. در دههٔ ۱۹۸۰، او شروع به انتشار کتاب های ادبی ترجمه شدهٔ انفرادی کرد، که آنها را از بهترین آثار شعر، داستان کوتاه، رمان و تئاتر که توسط نویسندگان و شاعران مدرن و کهن عرب تهیه شده بود، انتخاب کرد. او دانشنامهٔ انگلیسی زبان را با عنوان «مجموعه ای از شعر مدرن عربی» که شامل اشعار بیش از نود شاعر است، ویرایش کرد و نوشت. در سال ۱۹۸۴ او به کنفرانس لوند در سوئد دعوت شد و عنوان سخنرانی او این بود: «شعر عربی و شعر سوئدی، شباهت و تفاوت». در آنجا با شاعر اوستن شوستراند، رئیس کمیتهٔ هنری آکادمی نوبل ملاقات کرد. در بهار ۱۹۸۵ آکادمی نوبل از او دعوت کرد تا مطالعه ای دربارهٔ وضعیت ادبیات عرب و شایستگی نویسندگان آن برای دریافت جایزهٔ نوبل آماده کند و او موافقت کرد. هنگامی که نجیب محفوظ برندهٔ جایزه ادبیات نوبل شد (۱۹۸۸)، آکادمی نوبل، الجیوسی را به استکهلم دعوت کرد تا در مراسم اهدای جایزه شرکت کند. در
سال ۱۹۹۰ دومین پروژهٔ خود را به نام «پیوند شرق-غرب» با هدف ارائهٔ تمدن عربی و اسلامی، اعم از باستان و مدرن، به زبان انگلیسی از طریق کنفرانس ها و مطالعات جامع و تخصصی دانشگاهی توسط نویسندگان عرب و غربی، به منظور «از بین بردن باورهای غلط و دیدگاه های کلیشه ای از فرهنگ های جهان عرب-اسلام»، راه اندازی کرد. شروع این پروژه، کتاب جامع او در مورد تمدن عربی-اسلامی در اندلس بود که در سال ۱۹۹۲ منتشر شد و مورد استقبال دانشگاهی قرار گرفت. با موفقیت مشابهی، در سال ۲۰۰۹ کتاب دانشنامه ای خود را با عنوان «حقوق بشر در اندیشهٔ عرب: مطالعات در متون» منتشر کرد که شامل شواهدی دربارهٔ حقوق بشر در میراث فکری عربی در مراحلی است که قبل از علاقهٔ غرب به آن جای دارد. الجیوسی ده ها سخنرانی و کنفرانس هایی را در پایتخت ها و شهرهای مختلف، به ویژه در اروپا و آمریکا، و همچنین در کشورهای عربی شام، مغرب و خلیج فارس ایراد کرده است. او تعداد زیادی مراسم بزرگداشت، سپر و جوایز را برای قدردانی از دستاوردهای خود دریافت کرد، از جمله: سازمان آزادیبخش فلسطین (۱۹۹۱)؛ کنفرانس فارغ التحصیلان عرب آمریکایی (۱۹۹۶)؛ وزارت فرهنگ در کویت (۲۰۰۲)؛ شورای عالی فرهنگ
در مصر (۲۰۰۶)؛ وزارت فرهنگ الجزایر (۲۰۰۷)؛ جایزهٔ ملک عبدالله بن عبدالعزیز (۲۰۰۸)؛ دانشگاه اهلیه امّان (۲۰۰۹)؛ جایزهٔ چهرهٔ فرهنگی سال، شیخ زاید (۲۰۲۰)؛ جایزهٔ خلاقیت محمود درویش (۲۰۲۳). سلما الخضراء الجیوسی در ۲۱ آوریل ۲۰۲۳ در امّان درگذشت. زندگی شخصی. سلما الخضراء در سال ۱۹۴۶ با برهان کمال الجیوسی، هم دانشگاهی خود در گروه علوم سیاسی ازدواج کرد که اردنی فلسطینی الاصل بود. یک پسر به نام اسامه، دو دختر به نام های لینا و مِی به دنیا آورد. آثار. کتاب ه: در ویرایش و گردآوری آثار زیر مشارکت داشته است: ترجمه ها:
ما سقط جنین کرده ایم! عنوان روی جلد مجلهٔ "اشترن در" آلمان غربی در تاریخ ۶ ژوئن ۱۹۷۱ بود. ۳۷۴ زن، که بعضی هایشان وجههٔ عمومی بالایی داشتند، علناً اعلام کردند که بارداری آن ها پایان پیدا کرده است، که در آن هنگام غیرقانونی بود. یک فمینیست به نام آلیس شوارتسر —که چند سال بعد مجلهٔ "اما" را بنیان گذاری کرد— این کارزار را آغاز کرد؛ کارزار بند ۲۱۸ قانون کیفری کشور را هدف قرار داد. خیلی ها این کارزار را نقطهٔ عطفی در احیای فمینیستی دههٔ ۱۹۷۰ می دانند. علاوه بر تیتر چشمگیر، جلد مجله تصاویری از ۲۸ شرکت کننده شناخته شده را در خود جای داده بود. این زن ها روزنامه نگار کارولا اشترن و بازیگران زنتا برگر، وروشکا فون لندورف، اورزولا نواک، رومی اشنایدر، زابین زنین، ورا چخوا، لیس ورهوفن، هانه ویدر و هلگا آندرس بودند. این رویداد در آلمان غربی شور و هیجان خاصی ایجاد کرد، زیرا سکوت دربارهٔ سقط جنین را شکست. به دنبال آن، چندین گروه فمینیستی تأسیس شد و کانونی برای مخالفت با بند ۲۱۸ قانون کیفری بود، تا اینکه سال ۱۹۹۲ موقعیت قانونی با اتحاد دوبارهٔ آلمان تغییر کرد. تاریخ. پس زمینه. یکی از نمونه های مشابه این کارزار، مانیفست ۳۴۳ روسپی
بود، که دو ماه پیش از این کارزار صورت گرفت و شامل ۳۴۳ زن فرانسوی می شد، که بیانیه ای معادل را در "نوول اوبزرواتور" مستقر در پاریس در ۵ آوریل ۱۹۷۱ امضا کردند. روشنفکران و ستارگان فرانسوی که از این مانیفست پشتیبانی کردند، عبارتند از: سیمون دو بووار، کاترین دنو، ژن مورو، مارگریت دوراس، فرانسواز ساگان، آریان منوشکین و انیس واردا. آغازگر کارزار در فرانسه، یک ویراستار در "نوول اوبزرواتور" به نام ژان مورو بود. چند هفته بعد، او با آلیس شوارتسر تماس گرفت، زیرا نگران شایعاتی مبنی بر این بود که یک مجلهٔ خبری آلمانی، می خواهد کارزار فرانسوی را دنبال کند و اقدامات "نوول اوبزرواتور" در فرانسه، ممکن است بخشی از یک کارزار رسانه ای گسترده و غیرقابل کنترل در آلمان غربی شود. شوارتسر از قبل وینفرید ماس، ویراستار "اشترن" را می شناخت و با او به توافق رسید که تا زمانی که بتواند میان ۳۰۰ تا ۴۰۰ زن را به سوی امضا در یک اعلامیهٔ عمومی بکشاند، این اقدام را در "اشترن" آغاز می کند. طی چند ماه آینده، شوارتسر امضای بیش از ۳۷۴ زن را به دست آورد. او ابتدا می خواست به «شورای آزادی زنان» مستقر در فرانکفورت پیشنهاد امضا دهد، اما آن ها پیشنهاد
او را رد کردند و این اقدام را «خرده بورژوازی و اصلاح طلبی» خواندند. شوارتسر با «انجمن زنان سوسیالیست» مستقر در برلین به نتیجهٔ بهتری رسید، که باعث شد بیش از نیمی از آن ۳۷۴ زن شرکت کننده، جذب این کارزار شوند. شرکت کنندگان دیگر از طریق بازگویی های دیگران، جذب کارزار شدند. پیامدها. کارزار فرانسوی سال ۱۹۷۵ و در زمان وزیر بهداشت سیمون وی، در مواجهه با مقاومت مستمر اقشار مختلف، در اجرای قانون جامع اصلاحات سقط جنین به نتیجه رسید. چند سال پس از ظهور کارزار در اشترن، معلوم شد که همهٔ آن ۳۷۴ زن واقعاً خودشان سقط جنین نکرده بودند. آلیس شوارتسر خودش یکی از افرادی بود که به دروغ امضا کرده بود؛ اما او قویاً گفته های مطبوعات مبنی بر اینکه کل کارزار از پایه الکی بوده است را رد کرد: چهل سال بعد، کانال تلویزیونی فرانسوی-آلمانی آرته، فیلمی با عنوان "ما سقط جنین کرده ایم! - پایانی برای سکوت" را به نمایش گذاشت که با همکاری نوردویچر روندفونک تولید شد. این فیلم مروری گذشته نگر از کارزار و تحولات بعدی آن ارائه کرد.
عایشه شنا (، همچنین با نگارش Aïcha Ech-Chenna) (۱۴ اوت ۱۹۴۱ – ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۲) یک مددکار اجتماعی، مدافع حقوق زنان و فعال مراکشی بود. او به عنوان یک پرستار ثبت شده، کار خود را با زنان محروم به عنوان کارمند وزارت بهداشت مراکش آغاز کرد. در سال ۱۹۸۵، او انجمن همبستگی زنان (ASF) را تأسیس کرد، که یک خیریه مستقر در کازابلانکا است و به مادران مجرد و قربانیان سوءاستفاده کمک می کند. شنا برای فعالیت های بشردوستانه خود جوایز مختلفی دریافت کرد، از جمله جایزه اپوس در سال ۲۰۰۹ (به ارزش ۱ میلیون دلار آمریکا). اوایل زندگی و تحصیل. شنا در ۱۴ اوت ۱۹۴۱، در کازابلانکا و در دوره مراکش تحت حمایت فرانسه متولد شد و کودکی خود را در مراکش گذراند. پدرش زمانی که او سه ساله بود فوت کرد و مادرش دوباره ازدواج کرد. پدرخوانده اش مایل بود او در سن ۱۲ سالگی مدرسه را ترک کند، اما مادرش او را به کازابلانکا فرستاد تا نزد عمه اش زندگی کرده و تحصیلاتش را در یک مدرسه فرانسوی زبان ادامه دهد. سه سال بعد، مادرش پس از طلاق از پدرخوانده به او پیوست و برای حمایت از شنا، جواهرات خود را فروخت. شنا در ۱۶ سالگی مدرسه را ترک کرد و در یک بیمارستان مشغول به کار ش
د، جایی که به عنوان منشی در برنامه های تحقیقاتی روی جذام و سل فعالیت می کرد. در سال ۱۹۶۰، با تشویق دوستانش، در آزمون های مدرسه پرستاری شرکت کرد و پذیرفته شد. پس از دریافت مدرک پرستاری، شنا در بخش آموزش وزارت بهداشت مشغول به کار شد و در نهایت به عنوان هماهنگ کننده برنامه های آگاهی بخشی سلامت فعالیت کرد. در دهه ۱۹۷۰، او شروع به تولید برنامه های تلویزیونی و رادیویی در زمینه سلامت زنان کرد. یکی از این برنامه ها، «اولین برنامه تلویزیونی در زمینه آموزش بهداشت» بود. کار خیریه. شنا اولین فعالیت داوطلبانه خود را در سال ۱۹۵۹ در یک برنامه رفاه کودکان آغاز کرد. در سال ۱۹۸۵، او انجمن همبستگی زنان (ASF؛ «انجمن همبستگی زنان») را تأسیس کرد، که سازمانی اختصاص یافته به کمک به مادران مجرد و زنان قربانی خشونت است. این سازمان در ابتدا از یک زیرزمین در کازابلانکا اداره می شد. ASF زنان را در مهارت هایی مانند آشپزی، خیاطی، حسابداری و مهارت های گوناگون دیگر آموزش می دهد، با هدف بازگشت آن ها (و فرزندانشان) به جامعه و ایجاد استقلال برای آن ها. در سال ۲۰۰۲، این سازمان از دولت مراکش به طور رسمی وضعیت سازمان غیرانتفاعی (NGO) دریافت کرد و
بعداً کمک مالی از محمد ششم، پادشاه مراکش دریافت کرد. در سال ۱۹۹۶، شنا کتاب "فقر: داستان ها" را منتشر کرد که در آن ۲۰ داستان از زنانی که با آن ها کار کرده بود را روایت می کند. این کتاب به عنوان یک «اعلامیه فمینیستی» و همچنین «مجموعه ای از داستان های غم انگیز» توصیف شده است. این کتاب جایزه ای از سفارت فرانسه در رباط دریافت کرد و بعداً به زبان عربی ترجمه شد. دفاع از حقوق زنان. شنا خود را به عنوان کسی با «قلبی مسلمان و ذهنی سکولار» توصیف می کرد. در دوران اشتغال در وزارت بهداشت مراکش، او به دلیل فعالیت هایش در حوزه هایی که با تابوهای اجتماعی و مذهبی همراه بود، شناخته شد؛ از جمله برنامه ریزی خانواده، وضعیت مادران مجرد، کودکان نامشروع و رهاشده، و قربانیان تجاوز خویشاوندی. او به طور مکرر از سوی محافظه کاران اجتماعی مورد انتقاد قرار می گرفت، که معتقد بودند فعالیت های او به رفتارهای غیراخلاقی مشروعیت می بخشد. در سال ۲۰۰۹، شنا به خاطر تلاش هایش برای زنان محروم جایزه اپوس (به ارزش ۱ میلیون دلار آمریکا) را دریافت کرد. او اولین مسلمانی بود که این جایزه را دریافت کرد. این جایزه توسط بنیادی که با دانشگاه های کاتولیک همکاری د
ارد و برای فعالیت های بشردوستانه مبتنی بر ایمان اعطا می شود، مدیریت می شود. شنا اظهار داشت که مبلغ این جایزه صرف تضمین ادامه فعالیت بنیاد او پس از مرگش خواهد شد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;41518333&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-04-12T14:05:44Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Tsunz&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;/* growthexperiments-addlink-summary-summary:3|0|0 */&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;41595757&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; دوریس یانگ تسائو (؛ زادهٔ )، عصب شناس آمریکایی و استاد نوروبیولوژی و زیست شناسی سلولی مولکولی در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی است. او قبلاً به مدت ۱۲ سال در هیئت علمی موسسه فناوری کالیفرنیا مشغول به کار بود. او برای استفاده از fMRI با ضبط های الکتروفیزیولوژیک تک واحدی و برای کشف سیستم پچ صورت ماکاک برای درک چهره شناخته شده است. او محقق موسسه پزشکی هاوارد هیوز و مدیر مرکز تی اند سی چن برای علوم اعصاب سیستمی است. او در سال ۲۰۱۸ برنده بورسیه مک آرتور شد. تسائو در سال ۲۰۲۰ به عضویت آکادمی ملی علوم انتخاب شد. در سال ۲۰۲۴ به همراه نانسی کانویشر و وینریچ فریوالد برای کشف و مطالعه نواحی خاصی در مغز که تشخیص چهر
ه را انجام می دهند ، جایزه کاولی در علوم اعصاب و در سال ۲۰۲۴، تسائو جایزه روزنستیل را دریافت کرد. پس از پیوستن به دانشگاه کالیفرنیا برکلی در سال ۲۰۲۱، تحقیقات فعلی او ادراک بصری را در نخستی ها بررسی می کند تا بفهمد مغز چگونه حس واقعیت را ایجاد می کند. اوایل زندگی و تحصیل. تسائو قبل از اینکه خانواده اش در چهار سالگی به ایالات متحده مهاجرت کنند در چانگژو چین به دنیا آمد. او در کالج پارک مریلند بزرگ شد و در دبیرستان اسپرینگبروک تحصیل کرد. علاقه او به علم و به ویژه در علوم اعصاب بصری از سخنرانی های فاینمن و نقد عقل محض کانت الهام گرفته شده است. او مدرک کارشناسی خود را در زیست شناسی و ریاضیات تنها در سه سال در کال تک در سال ۱۹۹۶ به پایان رساند. او سپس با مارگارت لیوینگستون در دانشکده پزشکی هاروارد کار کرد، جایی که دکترای خود را در علوم اعصاب در سال ۲۰۰۲ دریافت کرد و به عنوان یک دانشجوی فوق دکترا به کار ادامه داد. در سال ۲۰۰۴ او جایزه سوفیا کووالفسکایا را از بنیاد هومبولت دریافت کرد که به او اجازه داد تا گروه تحقیقاتی مستقل خود را در دانشگاه برمن آلمان از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۸ راه اندازی کند. در سال ۲۰۰۹ او برای تدریس ز
یست شناسی به دانشکده کلتک پیوست، جایی که او همچنین رئیس مرکز تیانچیائو و کریسی چن برای علوم اعصاب سیستم شد. او در سال ۲۰۱۰ به مؤسسه آلن برای علوم مغز پیوست. حرفه و تحقیق. به عنوان یک دانشجوی دکترا و زیر نظر استاد خود مارگارت لیوینگستون به مطالعه استریوپسیس در ماکاک ها با استفاده از ضبط های الکتروفیزیولوژیک تک واحدی پرداخت. سپس به استفاده از fMRI علاقه مند شد، تکنیکی که معمولاً برای تجسم فعالیت نواحی مغز در انسان، برای تصویربرداری از مناطق مغز در ماکاک ها استفاده می شود. او با راجر توتل برای استفاده از fMRI برای تصویربرداری از نواحی مغز درگیر در ادراک عمق همکاری و سپس با وینریچ فریوالد، یکی از همکاران فوق دکتری خود، نانسی کانویشر در MIT برای ترکیب الکتروفیزیولوژی تک واحدی با fMRI برای مطالعه ادراک صورت در ماکاک ها کار کرد. مشابه ناحیه صورت دوکی شکل که در انسان شناسایی شد، آنها یک سری نواحی کوچک مغز را کشف کردند که به آن سیستم تکه ای صورت ماکاک گفته می شود، که حاوی نورون هایی است که به طور انتخابی توسط چهره ها فعال می شوند. تسائو و آزمایشگاه او به پیشرفت های قابل توجهی در درک ویژگی های خاص صورت که باعث فعال شدن
نورون های این تکه های صورت می شود، ادامه داده اند. در سال ۲۰۱۷، آزمایشگاه او، «کد»، نحوه تشخیص چهره ها را توسط مغز ما آشکار و ابعاد ویژگی هایی را شناسایی کرد که باعث می شوند نورون های انتخابی چهره در تکه های صورت مختلف قشر فناوری اطلاعات به چهره ها پاسخ دهند؛ بنابراین، تصاویر چهره های ارائه شده به میمون ها را می توان دقیقاً از فعالیت نورون های انتخابی چهره بازسازی کرد. تسائو در سال ۲۰۰۷ در لیست TR35 موسسه ام آی تی تکنالجی ریویو قرار گرفت. او در کمیته مشاوره مدیر NIH (گروه کاری ابتکار مغز ۲٫۰) که در سال ۲۰۱۸ تأسیس شد، خدمت می کند، گروهی که در مورد تخصیص ۱٫۵۱۱ میلیارد دلار به تحقیقات علوم اعصاب مشاوره می دهد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;timestamp&gt;2025-03-22T13:31:37Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Pirhayati&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;Pirhayati صفحهٔ پالیمپسست را به زدوده نوشت منتقل کرد&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;41445333&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt;
دوروتی هیل (; – ) دانشمند در زمینه زمین شناسی و دیرین شناسی اهل استرالیا بود. هیل اولین پروفسور زن در استرالیا و همین طور نخستین رئیس زن فرهنگستان علوم استرالیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده است. دوروتی هیل در سال ۱۹۹۷ در سن ۸۹ سالگی درگذشت. تحصیلات. دوروتی هیل در تارینگا، کوئینزلند به عنوان سومین فرزند از ۷ فرزند والدینش به دنیا آمد و در بریزبن بزرگ شد. او در مدرسه دولتی کورپارو تحصیل کرد و سپس بورسیه تحصیلی برای حضور در مدرسه دخترانه بریزبن را دریافت کرد. او مدال طلای لیدی لیلی و جایزه یادبود فیلیس هابز را در درس های ربان انگلیسی و تاریخ در سال ۱۹۲۴ دریافت کرد. هیل یک ورزشکار زن مشتاق بود که در دبیرستان دو و میدانی و نت بال را دنبال می کرد و در خانه یک اسب سوار کارکشته بود. او در دانشگاه دانشگاه کوئینزلند در رشته های دوی با مانع، هاکی و قایقرانی شرکت کرد. او در تیم های هاکی دانشگاه کوئینزلند و تیم منتخب دانشگاه های استرالیا بازی کرد. او در دانشگاه کمبریج موفق به دریافت گواهینامه خلبانی شد. پس از دبیرستان، او تحصیل در رشته پزشکی را انتخاب کرد و برای ادامه تحصیل در زمینه تحقیقات پزشکی اقد
ام کرد. با این حال، در آن زمان، دانشگاه کوئینزلند به او مدرک پزشکی ارائه نکرد و خانواده هیل نیز نمی توانستند دوروتی را برای تحصیل به سیدنی بفرستند. خوشبختانه او یکی از بیست بورسیه ورودی دانشگاه کوئینزلند را در سال ۱۹۲۴ (پس از دریافت بالاترین نمره قبولی در آزمون ارشد عمومی) برنده شد، جایی که تصمیم گرفت در شاخه علوم، به ویژه شیمی تحصیل کند. او تحصیل در رشته زمین شناسی را انتخاب کرد و تحت راهنمایی پروفسور هنری کاسلی ریچاردز در سال ۱۹۲۸ با بالاترین درجه افتخارات و دریافت و مدال طلای دانشگاه بابت شایستگی که از خود نشان داد فارغ التحصیل شد. در کمبریج، هیل عضو کالج نیونهام و موزه سدویک بود و از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۳ از طرف یک انجمن تحقیقاتی دانشجویان قدیمی حمایت می شد، در حالی که همزمان بر روی مدرک دکترای خود زیر نظر استادش گرترود الس کار می کرد. فعالیت علمی. هیل به مدت هفت سال در انگلستان ماند و چندین مقاله مهم دربارهٔ مرجان شیپوری منتشر کرد که در آن ساختار و ریخت شناسی آنها را توصیف می کرد. پس از بازگشت هیل به استرالیا، او به تحصیل در دانشگاه کوئینزلند ادامه داد و در سال ۱۹۴۲ مدرک دکترای علوم خود را دریافت کرد. هنگامی
که هیل به استرالیا بازگشت، وظیفه بزرگ قدمت گذاری صخره های مرجانی سنگ آهکی استرالیا را بر عهده گرفت و از آنها برای ترسیم چینه شناسی و و تولید مقالاتی در مورد جانوران مرجانی همه ایالت ها به جز استرالیای جنوبی ستفاده کرد. کار او بر روی مرجان ها بعداً به استاندارد جهانی در این زمینه تبدیل شد. او در اواخر سال ۱۹۷۲ از دانشگاه بازنشسته شد تا به دانشگاهیان جوان تر اجازه دهد تا فرصت خود را برای مدیریت داشته باشند. کرسی دوروتی هیل به افتخار او در رشته دیرین شناسی و چینه شناسی تأسیس شد. او مدت ها پس از بازنشستگی رسمی خود تا حدود سال ۱۹۸۷ به حضور در دانشگاه برای پیگیری تحقیقات علمی ادامه داد. در سال ۱۹۷۴ به پاس قدردانی از خدمات او در هیئت علمی، دکترای افتخاری حقوق را از دانشگاه دریافت کرد.