Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی که سیگنال خروجی از صفحات میکروکانال به صورت کلی کوچک است، وجود نویز حرارتی، اندازه گیری ساختار زمانی سیگنال MCP را محدود می کند. ولی با طرح های تقویت سریع، می توان اطلاعات ارزشمندی در مورد دامنه سیگنال حتی در سطوح سیگنال بسیار پایین، ولی نه در مورد ساختار زمانی سیگنال های باند پهن داشت. آشکارساز تأخیر خطی. در آشکارساز تأخیر خطی، الکترون ها بین پشت آخرین MCP و یک شبکه تا مقدار ۵۰۰ eV شتاب می گیرند. آن ها سپس به مقدار ۵ میلی متر در هوا می مانند و در یک منطقه ۲ میلی متری پراکنده می شوند. یک شبکه آن ها را دنبال می کند. هر عنصر دارای قطر ۱ میلی متر است و از یک عدسی الکترواستاتیک تشکیل شده است که الکترون های ورودی را از طریق یک سوراخ ۳۰ میکرومتر از یک ورق آلومینیومی متصل شده به زمین متمرکز می کند. در پشت آن، استوانه ای به همان اندازه دنبال می شود. ابر الکترونی هنگام ورود به سیلندر یک پالس منفی ۳۰۰ پیکوثانیه و هنگام خروج یک پالس مثبت القا می کند. پس از آن یک ورق دیگر، یک استوانه دوم و آخرین ورق دنبال می شود. به طور مؤثر سیلندرها به هادی مرکزی یک خط نواری ذوب می شوند. ورق ها مکالمه متقاطع بین لایه ها و خطوط مجاور د
ر همان لایه را به حداقل می رسانند، که منجر به پراکندگی سیگنال و زنگ می شود. این خطوط نواری در سراسر آند پیچ می خورند تا همه سیلندرها را به هم متصل کنند، به هر سیلندر امپدانس ۵۰ Ω را ارائه دهند و تأخیری وابسته به موقعیت ایجاد کنند. از آنجایی که چرخش ها خط نواری بر کیفیت سیگنال تأثیر منفی می گذارند، تعداد آن ها محدود است و برای وضوح بالاتر به چندین خط مستقل نیاز است. در هر دو انتها پیچ و خم ها به الکترونیک آشکارساز متصل می شوند. این الکترونیک ها تاخیرهای اندازه گیری شده را به X- (لایه اول) و Y- مختصات (لایه دوم) تبدیل می کند. گاهی از یک شبکه شش ضلعی و ۳ مختصات استفاده می شود. این افزونگی با کاهش حداکثر مسافت طی شده و در نتیجه حداکثر تأخیر، فضا-زمان مرده را کاهش می دهد و امکان اندازه گیری سریعتر را فراهم می کند. آشکارساز صفحه میکروکانال نباید بیش از ۶۰ درجه سانتیگراد عمل کند، در غیر این صورت به سرعت تجزیه می شود، انجام آن بدون ولتاژ تأثیری ندارد.""] &lt;/link&gt;[ "" ]
تأخیر سرتاسر یا تأخیر یک طرفه (OWD) به زمان صرف شده برای انتقال یک بسته در شبکه از مبدا به مقصد اشاره دارد. این یک اصطلاح رایج در نظارت بر شبکه IP است و با زمان رفت و برگشت (RTT) تفاوت دارد زیرا مسیر تنها در یک جهت از مبدا تا مقصد اندازه گیری می شود. اندازه گیری. ابزار پینگ RTT را اندازه گیری می کند، یعنی زمان رفت و بازگشت به میزبان. نصف مقدار RTT اغلب به عنوان تقریبی از OWD استفاده می شود، اما این کار فرض را بر این می گیرد که مسیرهای رفت و برگشت از نظر ازدحام، تعداد هاپ یا کیفیت خدمت (QoS) یکسان هستند. این همیشه یک فرض خوب نیست. برای جلوگیری از چنین مشکلاتی، OWD ممکن است به طور مستقیم اندازه گیری شود. مستقیم. OWD ها ممکن است بین دو نقطه "A" و "B" شبکه IP با استفاده از ساعت های همگام اندازه گیری شوند؛ "A" یک برچسب زمانی روی بسته ثبت می کند و آن را به "B" می فرستد، که زمان دریافت را یادداشت می کند و OWD را به عنوان تفاوت آنها محاسبه می کند. بسته های ارسال شده باید در مبدأ و مقصد شناسایی شوند تا از اتلاف بسته ها یا مرتب سازی مجدد بسته ها جلوگیری شود. با این حال، این روش از چندین محدودیت رنج می برد، مانند نیاز ب
ه همکاری فشرده بین هر دو طرف، و دقت تأخیر اندازه گیری شده منوط به دقت همگام سازی است. پروتکل حداقل جفت ها نمونه ای است که در آن چند موجودیت همکار، مانند A، B و C می توانند تأخیر یک طرفه (OWD) را بین یکی از آنها و یک موجودیت چهارم کمتر همکار (مانند B و X) اندازه گیری کنند. تخمین. انتقال بین دو گره شبکه ممکن است نامتقارن باشد و تاخیرهای رفت و برگشت برابر نیستند. نصف مقدار RTT میانگین تاخیرهای رفت و برگشت است و بنابراین ممکن است گاهی اوقات به عنوان تقریبی برای تاخیر سرتاسر استفاده شود. دقت چنین برآوردی به ماهیت توزیع تاخیر در هر دو جهت بستگی دارد. هرقدر تاخیر در هر دو جهت متقارن تر شود، دقت بیشتر می شود. تابع جرم احتمال (PMF) خطای مطلق، "E"، بین کوچک ترین مقدار از OWD رفت و برگشت و میانگین آنها (یعنی RTT/2) را می توان به عنوان تابعی از توزیع تاخیر شبکه به صورت زیر بیان کرد: formula_1که در آن "a" و "b" لبه های رفت و برگشت هستند و "f y" ( "z" ) PMF تاخیر لبه "z" است (یعنی اجزای تاخیر. تأخیر سرتاسر در شبکه ها از منابع مختلفی از جمله تأخیر انتقال ، تأخیر انتشار ، تأخیر پردازش و تأخیر در صف ناشی می شود.
صندلی لیرنا ؛ صندلی طراحی شده توسط طراحان ایتالیایی آکیله کاستیلیونی و پیر جاکومو کاستیلیونی در سال ۱۹۵۹ میلادی در لیرنا است، که توسط شرکت کاسینا ساخته شده است. «این صندلی، به دلیل سَبکی که دارد با احترام به دهکدهٔ لیرنا در دریاچهٔ کومو تقدیم شده است، که به طور ویژه به عنوان یک صندلی برای قرار دادن در کنار میز ناهار طراحی شده است؛ بنابراین یک تکیه گاه پشتی نسبتاً بلند ایجاد شده که از شانه های فرد محافظت می کند، باریک برای تسهیل حرکات کسانی که ناهار سرو می کنند و به خوبی با جایگاه افراد نشسته مناسب است.» طراحی. صندلی لیرنا که نام آن ادای احترام به دهکده ای واقع در دریاچهٔ کومو است، دارای ساختاری از چوب صلب لاکی است و نشیمنی دارد که با چرم یا پارچه روکش شده است و یکی از قطعات تاریخی طراحی ایتالیایی است. با وجود اینکه از چوب صلب (توپُر) ساخته شده است، ولی صندلی بسیار سبُکی است. پروسهٔ طراحی صندلی لیرنا بسیار صریح است، یک صندلی عملگرایانه، که نمایانگر و انعکاسی از مدل های سنتی است، دقیقاً در امتداد مسیری که توسط جو پونتی نیز دنبال شد. یکی از مطالعات کلیدی که منجر به ایجاد این صندلی شد، ارگونومی است. برادران کاستی
لیونی دربارهٔ صندلی لیرنا چنین اظهار نظر کردند: "«این یک صندلی است که به طور ویژه به عنوان یک صندلی برای قرار دادن در کنار میز ناهار طراحی شده است؛ بنابراین یک تکیه گاه پشتی نسبتاً بلند ایجاد شده که از شانه های فرد محافظت می کند، باریک برای تسهیل حرکات کسانی که ناهار سرو می کنند و به خوبی با جایگاه افراد نشسته مناسب است. این صندلی توسط ما برای کاسینا طراحی شده است و روی یک صندلی سبک می نشینیم که در قسمت های آن اتصالات به موارد ضروری محدود شده است…»" تولید. نسخهٔ اصلی صندلی تا سال ۱۹۶۰ میلادی توسط شرکت کاسینا تولید می شد، سپس تولید به شرکت گاوینا منتقل شد. در حال حاضر موضوع، حراجی های بین المللی متعدد است، در حالی که اخیراً نسخه ای اصلاحی با همکاری بنیاد کاستیلیونی ایجاد شده است. صندلی با پشتی خمیده، در اوایل دههٔ ۱۹۵۰ میلادی به عنوان راه حلی نوآورانه برای شیوه های جدید نشستن در نظر گرفته شد. این صندلی از نوع بعدی صندلیِ اصلی «لا لیرنا» الهام گرفته شده است، صندلی «لا ایرما» (زانوتا، ۱۹۷۹ میلادی) که در آن آکیله کاستیلیونی همان مفهوم را حفظ می کند اما چوب را با لولهٔ فولادی جایگزین می کند. از صندلی لیرنا است که
«لا لارا» اثر جورجو کاتلان نیز الهام می گیرد.
پروتئین کرونا یک پوشش جدید از بیومولکول ها، معمولا پروتئین ها، در اطراف سطح نانوذره است که به طور خود بخود در اطراف مواد نانوکلوئیدی هنگام قرارگیری در معرض محیط های بیولوژیکی تشکیل می شود. پروتئین کروناها می توانند در الگوهای مختلفی تشکیل شوند که به اندازه، شکل ترکیب، بار و گروه های عملکردی سطحی آنها بستگی دارد و دارای ویژگی هایی هستند که در عوامل محیطی مختلف، استرس برشی، ترکیب رسانه غوطه وری و زمان قرارگیری متفاوت است. این پوشش ها همچنین بر اساس شرایط تعاملات، PH، دما، سطح بیوشیمیایی و فیزیکو شیمیایی تغییر پذیر هستند. انواع پروتئین کروناها به دو دسته تقسیم می شوند. سخت و نرم. پروتئین های سخت دارای بالاترین پیوندهای پروتئینی هستند که به طور غیر قابل برگشت به سطح نانوذره متصل شده اند. در حالی که پروتئین های نرم دارای پیوندهای پروتئینی با انرژی پایین تر هستند که به طور برگشت پذیر به سطح نانوذره متصل می شوند. این پروتئین های متصل به طور برگشت پذیر به سطح، اجازه می دهند که بیومولکول ها در "کروناهای نرم" به مرور زمان برای کاربردهای مختلف تعویض یا جدا شوند. این تعاملات تحت تاثیر پروتئین -نانوذره و پروتئین- پروتئین
موجود در یک محلول قرار دارد و در کروناهای نرم معمول است که تبادل پروتئین ها در سطح مشاهده شود. پروتئین های بزرگتر با پیوندهای ضعیف تر معمولا ابتدا به سطح نانوذره تجمع می یابند و به مرور زمان، پروتئین های کوچک تر با پیوندهای قوی تر جایگزین آنها می شوند و کرونا را سخت تر می کنند که به این پدیده اثر ورمان می گویند. عوامل موثر بر تشکیل. این موضوع شناخته شده است که عوامل فیزیکوشیمیایی و بیوشیمیایی متعددی بر تشکیل و ترتیب پروتئین کروناها تاثیر می گذارند. بسیاری از مطالعات قبلی بر درک این فرایندها و نحوه بهره برداری از آنها متمرکز شده اند. ترکیب و غلظت پروتئین. برای تعیین این که ترکیب و غلظت پروتئین چگونه بر پروتئین کروناها تاثیر می گذارد، یک مطالعه نانوذرات سیلیکا را به مدت 1 ساعت در محیط پلاسمایی انکوبه کرد و تشکیل کرونا را مشاهده کرد. آن ها دریافتند که پروتئین ها به راحتی به سطح سیلیکا جذب می شوند و الگوهای متفاوتی را بسته به مقدار پلاسما در محیط انکوباسیون نشان می دهند. این آزمایش با غلظت های 30 درصد، 20 درصد و 80 درصد پلاسما انجام شد و کشف شد که در مورد پلاسما که در آن غلظت بسیار بالاتری از پروتئین های با میل ت
رکیبی پایین تر از پروتئین های با میل ترکیبی بالا وجود دارد، پروتئین های با میل ترکیبی پایین تر تمایل به جایگزینی پروتئین های با میل ترکیبی بالاتر در سطح نانوذره داشتند، که این مسئله به دلیل فراوانی بالاتر آنها در پلاسما است. از مطالعاتی این چنینی، مشخص است که پروتئین کرونا می تواند به طور قابل توجهی بسته به وزن و تمایل مولکول های بیولوژیکی در یک محیط خاص تغییر کند. قرار گیری در معرض محیط. یکی دیگر از عوامل مهمی که بر پروتئین کروناها اثر می گذارد، زمان قرار گیری در معرض یا مدت زمانی است که یک نانوذره پوشش داده شده با پروتئین ها در معرض محیط های مایع قرار می گیرد. مشخص شده است که بلافاصله پس از معرفی نانوذره به یک محیط بیومولکولی، یک پروتئین کرونا بر روی سطح آن تشکیل می شود. در همین راستا مطالعه ای صورت گرفت تا نانوذرات را در معرض مایعات بیولوژیکی مانند پلاسمای انسانی قرار دهد و نتایج این مطالعه حاکی از آن بود که طول زمان قرار گیری در این محیط ها می تواند بر تشکیل کرونا تاثیر بگذارد. پس از تنها 30 ثانیه تعامل، تقریبا 300 پروتئین در حال جذب به سطح نانوذره شناسایی شدند و بیشتر این مولکول ها دارای تمایل پایین (دار
وشناسی) و وزن مولکولی بالا بودند. پس از 1 دقیقه یا بیشتر از قرار گیری، الگوهای مختلف پروتئین کرونا مشاهده شد و از میان پروتئین های شناسایی شده، بیشتر آنها دارای تمایل بالاتر و وزن مولکولی کوچک تر بودند که با اثر ورمان سازگار است. بنابراین طول زمان قرارگیری نانوذره در مایع بیولوژیکی می تواند به طور قابل توجهی ترکیب و الگوهای پروتئین کرونا را تغییر دهد. علاوه بر زمان قرار گیری، عامل دیگر نیروهای برش است. در گذشته محققان تعاملات پروتئین - نانوذره را تحت شرایط بسیار ساکن مطالعه کردند تا متغیرها به راحتی قابل کنترل باشند. با این حال، این شرایط نمایانگر شرایط واقعی بدن انسان نیستند که در آن نانوذرات معمولا در معرض تنش های برشی و شرایط سیال هیدرودینامیکی قرار می گیرند. بنابراین آزمایش هایی که شرایط مایع را در نظر می گرفتند، برای درک چگونگی دوام پروتئین کروناها در بدن انسان ضروری بود. یک مطالعه نشان داد که جریان سیال تنوع زیستی پروتئین کرونا را افزایش داده و شکل آن را به دلیل نیروهای برشی موجود در محیط تغییر می دهد. از آنجا که هر دو این عوامل تاثیر آنی بر عملکرد نانوذرات پروتئین کرونا دارند، این مشاهدات اهمیت مطالعه
پروتئین کروناها در حضور شرایط سیال را اثبات کرد. دما. دما نیز می تواند به طور قابل توجهی بر تعاملات پروتئین- نانوذره تاثیر بگذارد. یک مطالعه بر روی نانوذرات مس نشان داد که با افزایش دمای محیط نانوذرات از 15 درجه سانتیگراد، 27 درجه سانتیگراد و 37 درجه سانتیگراد به 42 درجه سانتیگراد، میزان پروتئین جذب شده به سطح نانوذرات نیز افزایش یافت. این یافته به ویژه در تلاش برای استفاده از پروتئین کروناها برای درمان بیماری ها جالب بود. زیرا در معرفی این ذرات به بدن انسان، آنها باید در دماهای بالا وجود داشته و عملکرد داشته باشند. در افراد مبتلا به تب، دمای تغییر یافته بدن ممکن است توزیع زیستی و دسترسی زیستی نانوذرات را تغییر دهند. بنابراین مهم است که محققان به تاثیرات دما بر پروتئین کروناها توجه کنند. تاثیرات ph. محیط نیز می تواند بر تشکیل پروتئین کرونا تاثیر بگذارد. مشخص شده است که PH عامل مهمی است که هنگام مطالعه خواص و عملکرد پروتئین ها باید در نظر گرفته شود. PH می تواند میل پیوند پروتئین را بر همکنش های پروتئین نانو ذره تغییر دهد. بنابراین الگوی پروتئین جذب شده در سطح نانوذره را تغییر می دهد و اگر از نانوذرات برای روش
های دارو رسانی استفاده شود، این نانوذرات باید چندین تغییر PH مختلف در مسیر جذب سلولی مانند خون(PH خنثی) محیط های در معرض قرار گرفتن ( PH 6.8) مایعات درون سلولی (PH 6.9 - 7.4) و لیزوروم ها (PH ) داشته باشند. تومورهای سرطانی به ویژه برای ایجاد ریز محیط های اسیدی و همچنین حاوی انواع خاصی از پروتئین ها شناخته شده اند که می توانند تاج پروتئینی اطراف نانوذرات را تغییر دهند که می تواند پاسخ درمانی بدن به مولکول های دارو را تا حد زیادی تغییر دهد. در نهایت ترکیب خود نانوذره می تواند بر تشکیل پروتئین کرونا در سطح ان تاثیر بگذارد. تفاوت ها در طبیعت هیدروفیلیک با هیدروفوبیک ماده نانوذره می تواند مقدار پروتئین ها در کرونا را تعیین کند. معمولا پروتئین ها به مواد هیدروفوبیک راحت تر از مواد هیدروفیلیک جذب می شوند. در نتیجه نانوذرات هیدروفوبیک بیشتر احتمال دارد که تجمع ذرات و اوپسونیزاسیون بیشتری در بدن انسان ایجاد کنند که می تواند زمان گردش سیستمیک در خون را کاهش دهد. علاوه بر این برای کمک به تشکیل و حلالیت، نانوذرات معمولا دارای لیگاندها و گروه های عملکردی در سطح خود هستند که مانند اثر انگشت عمل می کنند. اثر انگشت های پروتئ
ینی به توانایی تفکیک یا شناسایی پروتئین ها با استفاده از لیگاندها و روش های دیگر اشاره دارد. این اثر انگشت ها به نانوذرات اجازه می دهند تا به طور ترکیبی برای جذب پروتئین های خاص به سطوح خود جذب شوند. زیری سطح نانوذره نیز ممکن است در تشکیل پروتئین کرونا نقش داشته باشد. زیرا یک مطالعه نشان داد که سطح زبر نانوذره می تواند تعاملات دافعه ای بین نانوذره و بخش های پروتئبن های متصل شونده را کاهش دهد که منجر به افزایش مقدار پروتئین های جذب شده می شود. کاربرد. تحویل دارو. پروتئین کروناها می توانند برای چندین عملکرد مختلف مورد استفاده قرار بگیرند که مهم ترین ان تحویل دارو است.کرونایی که هنگام تماس نانوذرات با مایعات بیولوژیکی تشکیل می شود، مدت هاست که به عنوان یک پتانسیل برای تحویل مولکول های دارویی یا پروتئین های مهم به مکان های مورد نیاز در بدن انسان مورد بررسی قرار گرفته است. نانوذرات به خاطر کارایی بالای بارگذاری دارو و توانایی عبور آسان از موانع بیولوژیکی به دلیل مقیاس نانوشناخته شده اند. قابلیت تنظیم ترکیب آن ها اجازه می دهد تا سمیت آنها کنترل شود و می توانند به گونه ای اصلاح شوند که شامل مجموعه های متنوعی از گروه
های عملکردی باشند که می توانند فعالیت های خاصی را انجام دهند. این ویژگی های نانوذرات آن ها را برای قابلیت های تحویل دارو ایده ال می سازد. یک حوزه ی مهم تحقیق در زمینه تحویل داروی پروتئین کرونا مطالعه زمان گردش نانوذرات در بدن است. برای بهینه سازی اثربخشی یک دارو، مشخص کردن مکان تحویل آن و مدت زمانی که در انجا باقی می ماند، تشخیص داده و بلافاصله برای حذف آنها از بدن اقدام می کنند. این امر از نظر تحویل دارو همیشه مطلوب نیست و بنابراین مطالعاتی برای افزایش زمان گردش انجام شده است. مشخص شد که وقتی اوپسونین ه، مانند فیبرینوژن در پروتئین کرونا فراوان باشند، این پروتئین ها تمایل دارند تا شناسایی ماکروفاژها را تحریک کرده و در نتیجه نانوذرات مصرف شوند. برعکس وقتی کرونا با دی اوپسونین ها، مانند البومین اشباع شود، ماکروفاژها شناسایی کمتری از ذرات نشان می دهند و در نتیجه زمان گردش ذرات به طور قابل توجهی افزایش می یابد. این تکنیک به طور غیر رسمی به اثر "استتار" معروف است. با تنظیم محتوای پروتئین کرونا می توان زمان ماندگاری نانوذرات در بدن را کنترل کرد. همان طور که قبلا ذکر شد نانوذرات می توانند با گروه های عملکردی خاصی د
ر سطح خود رشد کنند که شیمی انتخابی را القا می کنند. مولکول های بیولوژیکی عملکردی مانند تراسفرین، انسولین و اسید فولیک به طور معمول ئدر سیستم های تحویل داروی هدفمند سرطان استفاده می شوند. سایر مولکول های کوچک مانند انیدرید، امین، کربوکسیل و تیول می توانند برای هدایت نانوذرات به ارتباط بالای سلولی با سلول های اندوتلیال، سلول های پانکراس و ماکروفاژهای فعال انسانی استفاده شوند. برخی از اپولی پوپرتنیس مانند: APO E, APOA1 and APOb- 100 می توانند نانوذرات را برای هدف قراردادن سیستم عصبی عملکرد مدار کنند. یک مشکل دیگر و مهم تر در تحویل داروی نانوذرات، تمایل نانوذرت به تحمع در محل هدف یا در اندام های مختلف است که می تواند سمی باشد. مشخص شده است که اندازه نانوذرات توزیع ان ها در بدن را تعیین می کند. به این معنی که نانوذرات با اندازه های مختلف تمایل دارند در اندام های خاصی تجمع یابند. بنابراین اندازه یک عامل کنترل سیار مهم هنگام بررسی توزیع و تجمع نانوذرات در محل های هدف در حین تحویل دارو است.
پلی هیدروکسی آلکانوات ها یا PHAها پلی استرهایی هستند که در طبیعت توسط میکروارگانیسم های متعدد، از جمله تخمیر باکتریایی قندها یا لیپیدها تولید می شوند. وقتی توسط باکتریها تولید می شوند، هم به عنوان منبع انرژی و هم به عنوان مخزن کربن عمل می کنند. بیش از ۱۵۰ مونومر متفاوت را می توان در این خانواده ترکیب کرد تا موادی با خواص بسیار متفاوت بدست آورد. این پلاستیک ها زیست تخریب پذیر هستند و در تولید پلاستیک های زیستی استفاده می شوند. آنها می توانند مواد ترموپلاستیک یا الاستومری باشند، با نقطه ذوب از ۴۰ تا ۱۸۰درجه سانتی گراد. خواص مکانیکی و زیست سازگاری PHA را می توان با اختلاط، اصلاح سطح یا ترکیب PHA با سایر پلیمرها، آنزیم ها و مواد معدنی تغییر داد و این امکان را برای طیف گسترده تری از کاربردها فراهم کرد. بیوسنتز. برای القای تولید PHA در محیط آزمایشگاهی، می توان کشت یک میکروارگانیسم مانند cupriavidus necator را در محیط مناسب قرار داد و با مواد مغذی مناسب تغذیه کرد تا به سرعت تکثیر شود. هنگامی که جمعیت به سطح قابل توجهی رسید، ترکیب مواد مغذی را می توان تغییر داد تا میکروارگانیسم را مجبور به سنتز PHA کند. بازده PHA به
دست آمده از آخال های گرانول داخل سلولی می تواند تا ۸۰ درصد وزن خشک ارگانیسم باشد. بیوسنتز PHA معمولاً به دلیل شرایط کمبود (به عنوان مثال کمبود عناصر ماکرو مانند فسفر، نیتروژن، عناصر کمیاب یا کمبود اکسیژن) و تأمین بیش از حد منابع کربن ایجاد می شود. با این حال، شیوع تولید PHA در یک کشت تک یا مجموعه ای از ارگانیسم های میکروبی مخلوط نیز، می تواند به محدودیت کلی مواد مغذی و نه فقط عناصر کلان، بستگی داشته باشد. این مورد به ویژه در روش چرخه «جشن/قحطی» برای القای تولید PHA، که در آن کربن به طور دوره ای اضافه و تخلیه می شود تا باعث قحطی شود، که سلول ها را تشویق می کند تا PHA را در طول «جشن» به عنوان یک روش ذخیره سازی برای دوره های قحطی تولید کنند. پلی استرها به شکل گرانول هایی با انکسار بالا در سلول ها رسوب می کنند. بسته به میکروارگانیسم و شرایط کشت، همو یا کوپلی استرهایی با اسیدهای هیدروکسی آلکانوئیک مختلف تولید می شوند. سپس گرانول های PHA با ایجاد اختلال در سلول ها بازیابی می شوند. نوترکیب "Bacillus subtilis" str. pBE2C1 و "Bacillus subtilis" str. pBE2C1AB در تولید پلی هیدروکسی آلکانوات ها (PHA) استفاده شد و نشان دا
ده شد که آنها می توانند از ضایعات مالت به عنوان منبع کربن برای کاهش هزینهٔ تولید PHA استفاده کنند سنتازهای PHA آنزیم های کلیدی بیوسنتز PHA هستند. آنها از کوآنزیم A - تیواستر (r) - هیدروکسی اسیدهای چرب به عنوان سوبسترا استفاده می کنند. دو دسته از سنتازهای PHA در استفاده خاص از اسیدهای چرب هیدروکسی با طول زنجیره کوتاه یا متوسط، متفاوت هستند. PHA حاصل دو نوع است: تعداد کمی از باکتری ها، از جمله "آئروموناس هیدروفیلا" و "تیوکوکوس پنیگی"، کو پلی استر را از دو نوع اسیدهای چرب هیدروکسی بالا سنتز می کنند، یا حداقل دارای آنزیم هایی هستند که قادر به انجام بخشی از این سنتز می باشند. یک سنتز حتی بزرگتر دیگر را نیز می توان به کمک ارگانیسم های خاک انجام داد. آنها به دلیل کمبود نیتروژن و فسفر، در هر سه کیلوگرم قند، یک کیلوگرم PHA تولید می کنند. ساده ترین و رایج ترین شکل PHA، تولید تخمیری پلی بتا هیدروکسی بوتیرات [پلی(۳-هیدروکسی بوتیرات)، P(3HB)] است که از ۱۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰ مونومر اسید چرب هیدروکسی تشکیل شده است. تولید صنعتی. در تولید صنعتی PHA، پلی استر با بهینه سازی شرایط تخمیر میکروبی قند ،گلوکز یا روغن گیاهی از باکتری ها استخ
راج و خالص سازی می شود. در دهه ۱۹۸۰، صنایع شیمیایی امپریال پلی (۳-هیدروکسی بوتیرات- "کو" -۳-هیدروکسی والرات) را توسعه داد که از طریق تخمیر به دست آمده بود و "Biopol" نام گرفت. با نام "Biopol" فروخته شد و ابتدا توسط شرکت Monsanto و بعداً Metabolix در ایالات متحده توزیع شد. به عنوان ماده خام برای تخمیر، می توان از کربوهیدرات هایی مانند گلوکز و ساکارز و همچنین روغن گیاهی یا گلیسیرین حاصل از تولید بیودیزل استفاده کرد. محققان در صنعت در حال کار روی روش هایی هستند که با آنها محصولات تراریخته توسعه می یابند که مسیرهای سنتز PHA را از باکتری ها بیان می کنند و بنابراین PHA را به عنوان مخزن انرژی در بافت های خود تولید می کنند. چندین شرکت در حال کار برای توسعه روش های تولید PHA از فاضلاب هستند، از جمله شرکت تابعه Veolia Anoxkaldnes. و استارت آپ ها، Micromidas, Mango Materials, Bioplastics با چرخه کامل، New light و Paques Biomaterials. PHAها عمدتاً از طریق قالب گیری تزریقی، اکستروژن و حباب های اکستروژن در لایه ها و بدنه های توخالی پردازش می شوند. خواص مواد. پلیمرهای PHA ترموپلاستیک هستند، می توانند بر روی تجهیزات پردازش م
عمولی پردازش شوند و بسته به ترکیب آنها، انعطاف پذیر و کم و بیش الاستیک هستند. آنها بر اساس ترکیب شیمیایی (هومو یا کوپلی استر، حاوی اسیدهای چرب هیدروکسی) از نظر خواص متفاوت هستند. آنها در مقابل سایر پلاستیک های زیستی از پلیمرهایی مانند پلی لاکتیک اسید، نسبتاً جزئی، پایدار در برابر اشعه ماوراء بنفش هستند. درجه حرارت تا ، و نفوذ کم آب را نشان می دهند. بلورینگی می تواند در محدوده چند تا ۷۰ درصد باشد. فرایند پذیری، قدرت ضربه و انعطاف پذیری با درصد بالاتر والرات در مواد بهبود می یابد. PHAها در حلال های هالوژنه مانند کلروفرم، دی کلرومتان یا دی کلرواتان محلول هستند. PHB از نظر خواص مواد مشابه پلی پروپیلن (PP) است، مقاومت خوبی در برابر رطوبت و خواص مانع عطر دارد. اسید پلی هیدروکسی بوتیریک سنتز شده از PHB خالص، نسبتاً شکننده و سفت است. کوپلیمرهای PHB که ممکن است شامل سایر اسیدهای چرب مانند اسید بتا هیدروکسی والریک باشند، ممکن است الاستیک باشند. کاربردها. به دلیل زیست تخریب پذیری و پتانسیل آن برای ایجاد پلاستیک های زیستی با خواص جدید، علاقه زیادی برای توسعه استفاده از مواد مبتنی بر PHA وجود دارد. PHA به عنوان ابزاری برا
ی ایجاد پلاستیک از منابع سوخت غیر فسیلی در اقتصاد سبز جای می گیرد. علاوه بر این، تحقیقات فعالی برای تبدیل زیستی " تغییر چرخه " زباله های پلاستیکی (به عنوان مثال، پلی اتیلن ترفتالات و پلی اورتان) به PHA با استفاده از باکتری "سودوموناس پوتیدا" در حال انجام است. یک کوپلیمر PHA به نام PHBV (پلی (۳-هیدروکسی بوتیرات-کو-۳-هیدروکسی والرات))، به میزان کمتری سفت و سخت است و ممکن است به عنوان ماده بسته بندی استفاده شود. در ژوئن ۲۰۰۵، شرکت متابولیکس ایالات متحده جایزه چالش شیمی سبز ریاست جمهوری ایالات متحده (دسته مشاغل کوچک) را به دلیل توسعه و تجاری سازی روشی مقرون به صرفه برای تولید PHA دریافت کرد. کاربردهای بالقوه ای برای PHA تولید شده توسط میکروارگانیسم ها در صنایع کشاورزی، پزشکی و داروسازی، عمدتاً به دلیل زیست تخریب پذیری آنها وجود دارد. کاربردهای فیکساسیون و ارتوپدی شامل بخیه ها، بست های بخیه، دستگاه های ترمیم مینیسک، پرچ ها، چسب ها، منگنه ها، پیچ ها (شامل پیچ های تداخلی)، صفحات استخوانی و سیستم های آبکاری استخوان، مش های جراحی، چسب های ترمیم کننده، اسلینگ ها، تکه های قلبی عروقی (پنجره های ارتوپدی) می باشد. مواد تقو
یت کننده استخوان، چسبندگی موانع، استنت ها، دستگاه های ترمیم/بازسازی بافت هدایت شده، دستگاه های ترمیم غضروف مفصلی، راهنماهای عصبی، دستگاه های ترمیم تاندون، دستگاه های ترمیم عیوب سپتوم دهلیزی، چسب های پریکارد، مواد حجیم کننده و پرکننده، دریچه های ورید، داربست های مغز استخوان، دستگاه های بازسازی مینیسک، رباط و پیوندهای تاندون، کاشت سلول های چشمی، همجوشی ستون فقرات قفس، جایگزین های پوست، جایگزین های دورال، جایگزین های پیوند استخوان، رولپلاک های استخوانی، پانسمان های زخم و هموستات ها. [رده:بیومتریال، ترمو پلاستیک ها، پلی استرها] جستارهای وابسته. •الاستومر
میکروسکوپ نور قطبیده (میکروسکوپ نور پلاریزه، Polarized light microscopy) روشی از مجموعه تکنیک های میکروسکوپ نوری است که از نور قطبی شده در آن استفاده می شود. روش های ساده شامل روشن کردن نمونه با نور قطبی شده است که نور مستقیماً از نمونه عبور می کند. این نور قطبی شده می تواند با یک فیلتر پلاریزر (Polarizer Filter) با یک زاویه ۹۰ درجه نسبت به جهت روشنایی مسدود شود. روش های پیشرفته تر شامل میکروسکوپ کنتراست تداخل دیفرانسیل و میکروسکوپ بازتاب تداخلی هستند. دانشمندان معمولاً از ابزاری به نام "صفحه پلاریزه"(polarizing plate) برای تبدیل نور معمولی به نور قطبی شده بهره می برند. نور قطبیده. نور قطبیده (polarized light) یک تکنیک تقویت کنتراست است که کیفیت تصویر به دست آمده از مواد ناهمسان گرد را در مقایسه با روش های دیگری مانند روشنایی میدان تاریک و روشن، کنتراست تداخل دیفرانسیل، کنتراست فاز، کنتراست مدولاسیون هافمن و فلورسانس بهبود می بخشد. میکروسکوپ های نوری قطبیده به دلیل حساسیت بالای خود می توانند برای بررسی های کیفی و کمی طیف وسیعی از نمونه های ناهمسان گرد مورد استفاده قرار گیرند. میکروسکوپ نوری قطبیده برای مطالعا
ت کیفی از مواد ناهمسان گرد بسیار محبوب است. در مقابل، جنبه های کمی میکروسکوپی با نور قطبیده که عمدتاً در بلورنگاری (crystallographic) به کار می روند. معمولاً میکروسکوپ نور قطبیده در مطالعات و تحقیقات زمین شناسان، کانی شناسان و شیمی دانان مورد استفاده قرار می گیرد. میکروسکوپ نوری قطبیده برای مشاهده و تصویربرداری از نمونه های ناهمسان گرد نوری مورد استفاده قرار می گیرد. در این میکروسکوپ، یک قطبی کننده(polarizer) قبل از نمونه و یک تحلیل کننده(analyzer) در مسیر نوری بین دیافراگم قبل شئ و لنز مشاهده قرار می گیرد. این میکروسکوپ با استفاده از برهم کنش نور قطبی شده با نمونه های ناهمسان گرد، کنتراست تصویری ایجاد می کند. پس از عبور نور قطبی شده از نمونه، اجزای نور از فاز خارج می شوند و هنگام عبور از تحلیل کننده با یکدیگر تداخل کرده و تصویر ایجاد می کنند. استفاده از روش نور قطبیده اطلاعاتی درباره رنگ جذب و مرزهای نوری بین مواد با ضریب شکست متفاوت را نیز ارائه می دهد. همچنین می تواند بین مواد همسان گرد (isotropic) (مانند گازها و کریستال های مکعبی) و ناهمسان گرد (anisotropic) ( بیشتر جامدات را شامل می‎شود) تمایز قائل شود.