Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کاترین پلانکت (؛ – ) یک اشراف زاده انگلیسی-ایرلندی و تصویرگر گیاه شناسی اهل بالیمتسکانلن واقع در شهرستان لوث در جمهوری ایرلند بود. وی تصویرگر و نقاش پرکاری در حوزهٔ گیاه شناسی و مسن ترین فردی بود که در ایرلند زاده شد و از دنیا رفت و چهارمین شهروند مسن ایرلندی از لحاظ طول عمر در ایرلند است که ۱۱۱ سال و ۳۲۷ روز زندگی کرد. زندگی نامه. پلانکت در کیلساران، نزدیک بالیمتسکانلن در شهرستان شهرستان لوث در جمهوری ایرلند (در آن زمان بخشی از بریتانیا، قبل از پیمان انگلیس و ایرلند در سال ۱۹۲۱ بود) به دنیا آمد. او بزرگ ترین فرزند از شش فرزندی بود که یکی از آنها در دوران شیرخوارگی درگذشت و همچنین نوه ویلیام پلانکت، اولین بارون پلانکت، لرد صدراعظم ایرلند بود. پدرش توماس پلانکت، دومین بارون پلانکت (۱۷۹۲–۱۸۶۶)، زمانی که او به دنیا آمد، روحانی جوان کلیسای ایرلند بود و بعداً اسقف توآم، کیلالا و آچونری شد. نام کاترین پلونکت در کتاب ها و فهرست های گوناگونی حاوی نام اشراف و اعیان آن دوره از جمله ویتاکرها دیده می شود. مادرش لوئیزا جین فاستر (۲۲ نوامبر ۱۷۹۴–۱۴ ژانویه ۱۸۹۳؛ ازدواج در ۲۶ اکتبر ۱۸۱۹ در کیلسارن) دومین دختر ربکا مک کلور و
جان ویلیام فاستر اهل فانوالی در شهرستان لوث نمایندهٔ مجلس برای منطقهٔ دانلیر و از اقوام ارل کلرمونت بود. عموزاده های نسل اول و دوم او اعضای سه لقبه از طبقهٔ اشراف ایرلندی بود. او در ۱۳ دسامبر ۱۸۲۰ به عنوان کاترین پلانکت در کلیسای کیلساران انگلیکان غسل تعمید داده شد، اگرچه نام خود را برای تمام عمر خود با حرف "K" نوشت. او یکی از خانه های اجدادی خانواده، خانه بالیمتسکانلن در نزدیکی دانداک را از مادرش به ارث برد و تا زمانی که در سن ۱۰۲ سالگی به برونشیت مبتلا شد (تنها مشکل جدی سلامتی او) شخصاً بر نگهداری خانه و باغ نظارت داشت. این خانه در حال حاضر مبدل به یک هتل شده است. تصویرگری گیاهان. پلانکت با خواهر کوچکترش گرترود (۱۸۴۱–۱۹۲۴)، سفرهای زیادی کرد و تقریباً از تمام پایتخت های قاره اروپا بازدید کرد. او با خواهرش فردریکا تصاویر و طرح های زیادی از گل ها در فرانسه، ایتالیا، اسپانیا و آلمان و ایرلند کشید. اینها تصاویر در کتابی به نام "گلهای وحشی در طبیعت" صحافی شدند که در سال ۱۹۰۳ به کالج سلطنتی علوم ارائه شد و بعداً به موزه علم و هنر در موزه ملی ایرلند منتقل شد. این کتاب در سال ۱۹۷۰ بخشی از مجموعه هایی بود که به باغ ه
ای گیاه شناسی ملی ایرلند در گلاسنوین منتقل شدند. رکورد طول عمر. با نگاه به گذشته پلانکت پس از مرگ دلینا فیلکینس در ۴ دسامبر ۱۹۲۸، زمانی که در سن ۱۰۸ سال و ۱۲ سالگی بود، به طور به عنوان مسن ترین فرد زنده جهان شناخته شد. در زمان مرگ پلانکت، او به عنوان مسن ترین فرد ایرلندی در تاریخ شناخته می شد و بیشتر از هر کس دیگری در دولت آزاد ایرلند و بریتانیا عمر کرد. در سن ۱۰۹ سالگی، او تلگرافی از پادشاه جرج پنجم دریافت کرد. تا سال ۱۹۷۰، یک شهروند بریتانیایی از سن او فراتر رفت، زمانی که «اِیدا گیدینگ رو» ۱۲ روز بیشتر از او زندگی کرد. او آخرین فرد زنده ای بود که نویسنده سِر والتر اسکات (۱۷۷۱–۱۸۳۲) را ملاقات کرده بود، و این اتفاق زمانی افتاد که او در خانه پدربزرگش در بری اقامت داشت و والتر اسکات برای دیدار آنها آمده بود. نام پلانکت در اولین نسخهٔ کتاب رکوردهای جهانی گینس (منتشر شده در سال ۱۹۵۵) گنجانده شد و تنها ابرصدساله است که از آن زمان تاکنون توانسته است در برابر دقت نظر و بررسی های مداوم ویراستاران آن، همچنان در کتاب باقی بماند. پلانکت عمر طولانی خود را به زندگی آرام و بی دغدغه خود نسبت داد. او در ۱۴ اکتبر ۱۹۳۲ درگذشت.
مرگ او سه روز بعد در ریونزدیل، شهرستان لوث اتفاق افتاد و دلیلش را سنکوپ دانستند. درگذشت او در بسیاری از نشریات ایرلندی و در انگلیس در روزنامه "تایمز" منتشر شد. تلگراف تسلیت پادشاه جرج پنجم برای بستگان وی ارسال شد.
کنفرانس گفتگوی ملی سوریه ()، گفتگویی برای تشکیل دولت انتقالی بود که در کاخ ریاست جمهوری سوریه در دمشق در ۲۴ تا ۲۵ فوریه ۲۰۲۵، به عنوان بخشی از فرایند تشکیل دومین دولت انتقالی سوریه برگزار شد و هدف آن ایجاد مسیری برای وحدت ملی پس از سقوط رژیم اسد، با تمرکز بر عدالت در دولت انتقالی، اصلاحات قانون اساسی و نهادی، آزادی ها، جامعه مدنی و اصول اقتصادی بود. قبل از کنفرانس، اسرائیل، حملات هوایی به دمشق و جنوب سوریه انجام داد. در پاسخ، این کنفرانس، خواستار خروج فوری و بدون قید و شرط اسرائیل از سوریه شد و مخالفت نخست وزیر اسرائیل، بنیامین نتانیاهو، با حضور نظامی سوریه در جنوب را رد کرد. احمد الشرع، پس از خدمت به عنوان رهبر "دفاکتو" پس از سقوط رژیم اسد، در ۲۹ ژانویه ۲۰۲۵ به عنوان رئیس جمهور سوریه، منصوب شد. پس از انتصاب، وی برنامه هایی را برای برگزاری «کنفرانس گفتگوی ملی» و صدور «اعلامیه قانون اساسی» به عنوان چارچوب قانونی برای انتقال سیاسی پس از لغو قانون اساسی ۲۰۱۲ سوریه بعثی اعلام کرد. پیش زمینه. در ۸ دسامبر ۲۰۲۴، رژیم اسد در جریان یک حمله بزرگ توسط نیروهای مخالف، سقوط کرد. تصرف دمشق، پایان حکومت خانواده اسد را رقم زد
که از زمان به قدرت رسیدن حافظ اسد در سال ۱۹۷۱ پس از یک کودتا، به عنوان یک رژیم موروثی فرقه ای تمامیت خواه بر سوریه حکومت می کرد. با نزدیک شدن گروهی از ائتلاف شورشیان به دمشق، گزارش ها حاکی از آن بود که بشار اسد با هواپیما از پایتخت، به روسیه گریخته است، جایی که به خانواده تبعیدی خود پیوست و توسط دولت روسیه، پناهندگی سیاسی دریافت کرد. پس از خروج او، نیروهای مخالف، پیروزی خود را در تلویزیون دولتی اعلام کردند. در همان زمان، وزارت امور خارجه روسیه، استعفا و خروج اسد از سوریه را تأیید کرد. احمد الشرع، پس از خدمت به عنوان رهبر "دفاکتو" پس از سقوط رژیم اسد در ۲۹ ژانویه ۲۰۲۵، توسط فرماندهی کل سوریه به عنوان رئیس جمهور، منصوب شد. پس از انتصاب به عنوان رئیس جمهور، الشرع در نخستین سخنرانی خود در ۳۱ ژانویه ۲۰۲۵ اعلام کرد که «کنفرانس گفتگوی ملی» برگزار می کند و «اعلامیه قانون اساسی» را به عنوان «مرجع قانونی» در طول انتقال سیاسی پس از انحلال قانون اساسی دوران بعثی صادر می کند. در ۲۳ فوریه ۲۰۲۵، نخست وزیر اسرائیل، بنیامین نتانیاهو، خواستار غیرنظامی سازی کامل جنوب سوریه در استان های قنیطره، درعا و سویدا و خروج نیروهای سوری
از خاک سوریه در جنوب دمشق شد. چند ساعت بعد، اسرائیل موجی از حملات هوایی را در دمشق و جنوب سوریه انجام داد. اعضا. هفت عضو «کمیته مقدماتی» عبارتند از: حسن الدغیم، ماهر علوش، محمد مستت، یوسف الحجر، مصطفی الموسی، هند کباوات و هدی الاتاسی. نتایج. در طول کنفرانس گفتگوی ملی سوریه، نمایندگان در گروه های کاری سازماندهی شدند تا در مورد مسائل کلیدی، از جمله قانون اساسی، آزادی ها، اقتصاد و جامعه مدنی، بحث کنند. حدود ۶۰۰ نماینده از سراسر سوریه به این رویداد در کاخ ریاست جمهوری در دمشق دعوت شدند. نمایندگان نیروهای دموکراتیک سوریه به این کنفرانس دعوت نشدند، اما برگزارکنندگان اعلام کردند که جامعه کرد، همچنان حضور دارد. الشرع، در سخنرانی افتتاحیه خود بر وحدت و همکاری تأکید کرد و از حمایت از سوریه در غلبه بر سختی هایش خواست. وی ابراز اطمینان کرد که دیگران کشور را رها نخواهند کرد و برنامه هایی را برای ایجاد کمیته عدالت انتقالی اعلام کرد. وی همچنین بر ضرورت ادغام گروه های مسلح در ارتش و حفظ انحصار سلاح توسط دولت تأکید کرد. هدی الاتاسی، عضو کمیته مقدماتی، اظهار داشت که پیش نویس قانون اساسی، یک اعلامیه قانون اساسی موقت و یک شورای
قانونگذاری برای شکل دادن به آینده کشور، تضمین توزیع متوازن قدرت، عدالت، آزادی ها، برابری و یک پایه قانونی و نهادی قوی را پیشنهاد می کند. این کنفرانس، خواستار خروج فوری و بدون قید و شرط نیروهای اسرائیلی از سوریه شد و موضع نخست وزیر اسرائیل، بنیامین نتانیاهو، در مخالفت با حضور نیروهای مسلح سوریه در جنوب را رد کرد. همچنین وحدت و حاکمیت سوریه را مورد تأیید مجدد قرار داد و قاطعانه با هرگونه تلاش برای تقسیم، تجزیه یا امتیازات سرزمینی، مخالفت کرد. در ۲۴ فوریه ۲۰۲۵، اتحادیه اروپا از لغو چندین تحریم دوران اسد علیه سوریه برای حمایت از بهبود اقتصادی و تلاش های بازسازی، خبر داد؛ تصمیمی که مورد استقبال اسعد شیبانی، وزیر امور خارجه سوریه قرار گرفت که همچنین در سخنرانی خود در کنفرانس گفتگوی ملی، از تحریم های بین المللی باقی مانده انتقاد کرد. واکنش ها. شورای ملی کرد در سوریه این کنفرانس را مایه ننگ و نقض حق اساسی مردم کرد برای وحدت ملی در سوریه دانست. مجد عزت چورباجی، فعال سوری که در کمیته اقتصاد شرکت کرد، این کنفرانس را به عنوان یک کنفرانس خوب توصیف کرد، اما خاطرنشان کرد که زمان محدود، به شرکت کنندگان اجازه داد فقط یک بار ص
حبت کنند. بحرین از کنفرانس گفتگوی ملی سوریه استقبال کرد و آن را گامی کلیدی در جهت ساختن یک کشور سوری بر اساس شهروندی، حاکمیت قانون و نهادهای قانون اساسی قوی خواند.&lt;ref&gt;
ماری-لوئیز مِـیّور (؛ ؛ – ) با نام خانوادگی دوشیزگی شاسه، زن ابرصدساله اهل کانادا بود. او مسن ترین کانادایی است که سن طولانی و دقیقش تا به حال تأیید شده است و پس از مرگ ژان لوئیز کالمان رکورددار طول عمر جهان و تا مدتی مسن ترین فرد زنده شناخته شده جهان بود. اوایل زندگی. ماری-لوئیز فبرونی شاسه در ۲۹ اوت ۱۸۸۰ در شهر کاموراسکا واقع در استان کبک کانادا زاده شد. پدر او پی یر شارل پیتر شاسه و مادرش ماری-کاترین فبرونی لیوِیک نام داشتند. او در سال ۱۹۰۰ در سن ۲۰ سالگی با همسر اول خود، اتین لوکلر ازدواج کرد. لوکلر یک ناوبر و رهیاب بود و در ۲۴ فوریه ۱۹۱۱ بر اثر سینه پهلو و در سن ۳۹ سالگی درگذشت. این زوج با هم، شش فرزند به دنیا آوردند که چهار تایشان تا بزرگسالی زنده ماندند. دوازده ماه پس از ازدواجش هر دو والدین او درگذشتند: پدرش در ۲۵ ژوئن ۱۹۱۱، در سن ۶۱ سالگی و مادرش در ۲۳ فوریه ۱۹۱۲ در سن ۵۹ سالگی. نقل مکان به انتاریو. ماری-لوئیز در سال ۱۹۱۳، دو فرزند از چهار فرزند بازمانده خود را نزد خانواده یا دوستانش گذاشت و به حاشیهٔ استان انتاریو نقل مکان کرد تا به خواهرش که فرزندانش به دیفتری مبتلا بودند کمک کند. او در ۲۵ اکتبر ۱۹
۱۵ با شوهر دومش اکتور مِـیّور که الوارفروش بود، ازدواج کرد. آنها با هم صاحب شش فرزند شدند. بازگشت به کاموراسکا و زندگی بعدی. ماری-لوئیز تا سال ۱۹۳۹ به استان کبک بازنگشت و پس از آن بود که دوباره درکاموراسکا ساکن شد. شوهر دوم او اکتور مِـیّور در سال ۱۹۷۲ در سن ۹۳ سالگی بر اثر دیابت درگذشت. ماری-لوئیز از آن زمان مدتی را با یکی از دختران خود زندگی کرد؛ اما هنگامی که نیازمند رسیدگی و مراقبت های بیشتر شد، به خانه سالمندانی در کوربیل در انتاریو نقل مکان کرد. از دوازده فرزندی که او به دنیا آورد، تنها چهار فرزند زنده ماندند. او دارای ۸۵ نوه، ۸۰ نتیجه، ۵۷ نبیره و ۴ ندیده بود. ماری-لوئیز زمانی که سعی کرد برای پسر ۸۱ ساله خود همسری پیدا کند، خبرساز شد. روزنامه نگار آمریکایی آن لندرز به همین سبب او او را «مادر برگزیدهٔ سال» نامید. ماری-لوئیز در ۱۰۲ سالگی در سال ۱۹۸۲، پس از ابتلا به سرماخوردگی، سیگار را ترک کرد. در سال ۱۹۸۶، هنگامی که از راز زندگی و عمر طولانی اش پرسیدند، او ادعا کرد که این کار با آسانی به دست نمی آید. ماری-لوئیز یک گیاهخوار بود. او در ۴ اوت ۱۹۹۷ پس از مرگ ژان لوئیز کالمان زن فرانسوی ۱۲۲ ساله، مسن ترین فرد
زنده جهان شد. در تولد ۱۱۷ سالگی، او ضعیف تر از آنی بود که بتواند صحبت کند و تنها در صورتی می توانست بشنود که کسی مستقیماً در گوش راست او فریاد بزند. مرگ. ماری-لوئیز مِـیّور در ۱۶ آوریل ۱۹۹۸ میلادی بر اثر ترومبوز و آمبولی ریه و در سن ۱۱۷ سالگی در کوربیل درگذشت. یکی از پسرانش در همان خانه سالمندان ساکن بود و بزرگ ترین دخترش، گابریل وان، نود ساله بود. این دخترش در سال ۲۰۰۴ در سن ۹۶ سالگی درگذشت. ماری-لوئیز در کنار همسر دومش در رپید-ده-ژوآکئم، کبک که محل زندگی قبلی خودش هم بود، به خاک سپرده شد. پس از درگششت او، ابرصدسالهٔ آمریکایی سارا کناوس (۱۸۸۰–۱۹۹۹) مسن ترین فرد زنده جهان اعلام شد.
ترجمه متون پزشکی به عمل ترجمه اسناد مختلف - مواد آموزشی، خبرنامه های پزشکی، برگه های اطلاعات دارویی و غیره - برای مراقبت های بهداشتی، تجهیزات پزشکی، بازاریابی، یا برای اسناد بالینی، نظارتی و فنی است. اکثر کشورها از شرکت ها و سازمان ها می خواهند که ادبیات و برچسب گذاری تجهیزات پزشکی یا دارویی را به زبان ملی خود ترجمه کنند. اسناد کارآزمایی بالینی اغلب نیاز به ترجمه برای پزشکان، بیماران و نمایندگان نظارتی محلی دارند. موارد ارسالی تأییدیه های نظارتی معمولاً باید ترجمه شوند. علاوه بر مهارت های زبانی، ترجمه متون پزشکی به دلیل ماهیت بسیار فنی، حساس و منظم این متون، به آموزش خاص و دانش موضوعی نیاز دارد. مراحل. ترجمه متون پزشکی می تواند شامل مراحل زیر باشد: کیفیت و استاندارد. به دلیل اینکه مرگ و زندگی بیماران به درک درست و صحیح از متون پزشکی وابسته است، لازم است که ترجمه از کیفیت بالایی برخوردار باشد. پزشکی بین الملل به شدت تحت نظارت است و شرکت هایی که باید اسناد را ترجمه کنند، معمولاً آژانس های ترجمه دارای گواهی را انتخاب می کنند یا خود را با یک یا چند استاندارد زیر مطابقت می دهند: به دلیل وجود ویژگی ها، مقررات و چال
ش های زیاد در زمینه ترجمه متون پزشکی، برخی از شرکت های ترجمه تخصصی پدید آمده اند که به طور انحصاری با ترجمه این متون سروکار دارند. برخی از این شرکت ها پزشکان را برای نظارت بر روند ترجمه استخدام می کنند.
آنا موشکفا (؛ زادهٔ ) در زاموشچ، لهستان) سیاستمدار لهستانی است که از در دولت دوم ماتئوش موراویه تسکی به عنوان وزیر اقلیم و محیط زیست فعالیت می کند. او دومین فردی است که این سمت را بر عهده داشته است و پس از میشال کوریتکا، وزیر افتتاحیه این وزارتخانه، منصوب شد. موسکوا پیش تر معاون وزیر در وزارت اقتصاد دریایی و کشتیرانی داخلی بوده است. زندگی و تحصیلات. آنا موسکوا در در زاموشچ، لهستان متولد شد. او از فارغ التحصیل شد و در سال ۱۹۹۶ برندهٔ ، یکی از ملی، گردید. موسکوا بعدها از دانشگاه کاتولیک جان پل دوم لوبلین در رشته جامعه شناسی و از دانشگاه ماریا کوری-اسکودوفسکا در رشته روابط بین الملل فارغ التحصیل شد. او همچنین تحصیلات تکمیلی خود را در دانشگاه ورشو در رشته مدیریت بنگاه های اقتصادی ادامه داد. علاوه بر این، او دارای مدرک کارشناسی ارشد مدیریت کسب وکار/بازرگانی از دانشگاه لازارسکی است. فعالیت حرفه ای. در زمان انتصاب به عنوان وزیر اقلیم و محیط زیست، موسکوا به عنوان مدیر اجرایی در اورلن، یک پالایشگاه نفت لهستانی، فعالیت داشت و هدایت پروژه های نیروگاه بادی دریایی این شرکت را بر عهده داشت. در جریان حمله روسیه به اوکراین،
موسکوا خواستار اعمال فوری تحریم ها علیه نفت و گاز روسیه شد و اعلام کرد که لهستان مایل است برای توقف واردات نفت روسیه توسط اتحادیه اروپا یک ضرب الاجل مشخص تعیین کند. او همچنین اظهار داشت که این اتحادیه باید طرف هایی را که برای خرید گاز روسیه از روبل روسیه استفاده می کنند، مجازات کند و لهستان آماده کمک به آلمان برای متوقف کردن مصرف نفت روسیه است. همچنین در دوره وزارت موسکوا، لهستان در سال ۲۰۲۳ علیه آلمان شکایتی به کمیسیون اروپا ارائه کرد و این کشور را به دلیل عدم حذف زباله های غیرقانونی منتقل شده از آلمان به لهستان و ذخیره شده در آنجا مورد انتقاد قرار داد. زندگی شخصی. موسکوا به زبان های انگلیسی، فرانسوی و اسپانیایی مسلط است.
آلیکساندرا شلیاخووا (؛ ۱۹۲۳ – ۷ اکتبر ۱۹۴۴) تک تیرانداز زن در اتحاد جماهیر شوروی در جبهه شرقی (جنگ جهانی دوم) بود. زندگی و پیشینه نظامی. الکساندرا شلیاخووا در سال ۱۹۲۳ یا ۱۹۲۴ در شهر زاپوریژیا به دنیا آمد. پیش از جنگ، او در یک کارخانه کار می کرد. با آغاز جنگ و پیشروی نیروهای آلمانی، او به همراه مادر، خواهر و برادرش به رشته کوه اورال منتقل شد. او توسط اداره ثبت نام نظامی منطقه چبورکال به ارتش سرخ فراخوانده شد. در دسامبر ۱۹۴۲، او با افتخار از مدرسه مرکزی آموزش تک تیراندازان زن فارغ التحصیل شد و پس از فارغ التحصیلی، به نمایندگی از کمیته مرکزی کومی سومول، یک تفنگ تک تیراندازی با مونوگرام بر روی دسته دریافت کرد. او از اوت ۱۹۴۳ در ارتش فعالیت داشت و در دویست و یکمین تقسیم گارد تفنگ جنگید. او در ۱ دسامبر ۱۹۴۳ توسط یک مین زخمی شد و پس از درمان در بیمارستان به واحد خود بازگشت. به دستور بخش، در ۵ دسامبر ۱۹۴۳، او نشان ستاره سرخ را دریافت کرد. در ژانویه ۱۹۴۴، او به خاطر نابودی ۵۵ سرباز و افسر دشمن برای مدال شجاعت (روسیه) نامزد شد و در ۳۱ ژانویه همان سال، نشان پرچم سرخ را دریافت کرد. او به رتبه ستاراشینا رسید و فرمانده یک
گروهان تک تیرانداز بود. او در ۷ اکتبر ۱۹۴۴ در قلمرو جمهوری شوروی سوسیالیستی لتونی جان خود را از دست داد. او در شهر دوبل، لتونی دفن شد. پس از مرگش، او نشان جنگ میهنی درجه یک را دریافت کرد. تفنگ تک تیرانداز او در موزه مرکزی نیروهای مسلح مسکو نگهداری می شود.
ایرینا دمیتریونا فاریون (; – ) زبان شناس و سیاستمدار ناسیونالیست اوکراینی بود که از ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ به عنوان نماینده ورخوونا رادا و عضو سووبودا فعالیت داشت. او استاد گروه زبان اوکراینی در مؤسسه علوم انسانی و اجتماعی پلی تکنیک لویو بود. فاریون به دلیل کمپین هایش در ترویج آموزش زبان میراثی به عنوان بخشی از استعمارزدایی و همچنین انتقادات شدیدش از اوکراینی هایی که روسی صحبت می کنند شناخته می شد. فاریون در ۱۹ ژوئیه ۲۰۲۴ در بیرون از منزل خود ترور شد. زندگی و تحصیلات اولیه. ایرینا دمیتریونا فاریون در ۲۹ آوریل ۱۹۶۴ در لویو متولد شد. مادرش معلم و پدرش لوله کش بود. فاریون در سال ۱۹۸۷ از دانشکده زبان شناسی دانشگاه لویو فارغ التحصیل شد. تا سال ۱۹۹۱، او رئیس مرکز مطالعات اوکراینی در دانشگاه لویو بود. در سال ۱۹۹۶، پایان نامه دکترای خود را در رشته زبان شناسی در دانشگاه لویو دفاع کرد. حرفه دانشگاهی. فاریون به دلیل تلاش هایش در ترویج استفاده از زبان اوکراینی مورد توجه دانشگاهیان اوکراینی قرار گرفته است. او دست کم چهار تک نگاری و ۲۰۰ مقاله علمی منتشر کرده است. از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۵، فاریون به عنوان مدرس ساعتی در گروه زبان های مؤسسه
دولتی هنرهای کاربردی لووف (که امروزه آکادمی ملی هنرهای لووف نام دارد) تدریس می کرد و زبان اوکراینی به عنوان زبان خارجی، فرهنگ زبان و ادبیات اوکراینی از قرن یازدهم تا قرن بیستم را آموزش می داد. سپس در سال های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۴، ریاست کمیسیون زبان پروسویتا را بر عهده داشت. از سال ۱۹۹۸، او آغازگر و سازمان دهنده مسابقه دانشجویی سالانه «زبان، پایه زندگی توست» () بود. در سال ۲۰۰۴، فاریون جایزه ادبی اولکسا هیرنیک را دریافت کرد. او از ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۵، ادبیات اوکراینی و زبان اوکراینی را در آکادمی ملی هنرهای لووف تدریس کرد و در سال ۲۰۱۵ از رساله دکترای عالی خود دفاع کرد. فاریون به دلیل فعالیت های علمی و آموزشی خود جوایز متعددی از جمله را دریافت کرده است. فاریون دربارهٔ وضعیت کنونی و سرکوب زبان اوکراینی مطالب بسیاری نوشته است که مهم ترین اثر او "هنجار زبانی: تخریب، جستجو، بازسازی (فرهنگ گفتاری شخصیت های عمومی)" است. این تک نگاری که در سه نوبت منتشر شده، به تکامل هنجارهای زبانی و دلایل تحریف هنجار زبان اوکراینی در قرن بیستم پرداخته است. فاریون همچنین دربارهٔ تاریخ زبان اوکراینی پژوهش های بسیاری انجام داده و یکی از آثار اصلی او
"وضعیت اجتماعی زبان اوکراینی قدیم (روسی) در قرون ۱۴ تا ۱۷: آگاهی زبانی، واقعیت زبانی، چشم انداز زبانی" است. او در این اثر، اصطلاح "زبان اوکراینی قدیم" را احیا کرده و استدلال می کند که مأموریت زبان، ایجاد ملت و دولت است. او همچنین تک نگاری ها و مقالاتی را به شخصیت های برجسته تاریخ زبان اوکراینی اختصاص داده است، از جمله "مارکیان شاشکویچ - آفریننده زبان اوکراینی" (۲۰۰۷) و "چهره زبانی ایوان پولیوی (بر اساس نامه های این اندیشمند)" (۲۰۱۷). فعالیت های آموزشی. فاریون در طول زندگی خود در چندین پروژه آموزشی در زمینه زبان و فرهنگ اوکراینی مشارکت داشت. یکی از این پروژه ها، برنامه «از کتاب تا هدف» بود که در سال ۲۰۱۱ آغاز کرد و هدف آن ترویج کتاب های اوکراینی در میان جوانان بود. فعالیت سیاسی. حزب کمونیست. در دوران تحصیل، فاریون عضو حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی بود و تنها دانشجوی دانشگاه لویو محسوب می شد که در حزب کمونیست عضویت داشت. او ابتدا عضویت خود را در حزب کمونیست انکار کرد، اما بعدها ادعا کرد که بدون عضویت در حزب نمی توانست چنین مسیری را در پیش بگیرد. او همچنین اظهار داشت که برای «نابودی حزب از درون» به آن پیوسته اس
ت. با پیوستن به حزب، او روزنامه ای را منتشر کرد که به زندانی سیاسی اتحاد جماهیر شوروی، واسیل استوس، اختصاص داشت و از سوی گروهی در حزب به ملی گرایی متهم شد.
دسی سلاوا استویانووا (؛ زادهٔ ) ورزشکار بازنشسته ورزش دوگانه اهل بلغارستان است. او در برکوویتسا متولد شد. استویانووا در شش دوره از قهرمانی جهان در ورزش دوگانه بین سال های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۷ و همچنین در المپیک زمستانی ۲۰۱۴ و المپیک زمستانی ۲۰۱۸ شرکت کرد. بهترین نتیجهٔ انفرادی او در جام جهانی ورزش دوگانه کسب جایگاه ۲۲م در مادهٔ سرعت بود. در قهرمانی جهان در ورزش دوگانه ۲۰۱۵، بهترین نتیجهٔ فردی او رتبهٔ ۳۸م در مادهٔ سرعت بود. همچنین، بهترین جایگاه او در رقابت های انفرادی المپیک، رتبهٔ ۶۱م در مادهٔ سرعت در المپیک زمستانی ۲۰۱۴ بود. او با همکار خود در ورزش دوگانه، دیمیتار گردژیکوف نامزد است و از او صاحب یک فرزند شده است. دوران حرفه ای. دسیسلاوا استویانووا اولین حضور بین المللی خود را در سال ۲۰۰۹ در یک مسابقهٔ IBU-Cup در مادهٔ سرعت در بانسکو تجربه کرد. او با کسب رتبهٔ چهارم، نه تنها در نخستین مسابقهٔ خود امتیاز گرفت و به جایگاهی تک رقمی رسید، بلکه تنها با یک رتبه اختلاف از سکوی قهرمانی بازماند و همچنین بهترین ورزشکار غیرروسی این رقابت بود. این جایگاه همچنان بهترین رتبهٔ او در دومین سطح معتبر مسابقات بین المللی ورزش دوگانه
است. اولین رویداد بزرگ او قهرمانی جوانان جهان در ورزش دوگانه ۲۰۱۰ در تورسبی بود که در آن، در ماده های مختلف به ترتیب مقام های ۴۶م در انفرادی، ۲۷م در سرعت، ۴۵م در تعقیبی و ۱۵م در مسابقهٔ تیمی را به دست آورد. مدتی بعد، او در مسابقات جوانان قهرمانی اروپا در ورزش دوگانه ۲۰۱۰ در اوته پیه شرکت کرد و در ماده های انفرادی، سرعت و تعقیبی به ترتیب رتبه های ۴۲م، ۳۹م و ۴۰م را کسب کرد. استویانووا در قهرمانی جوانان جهان در ورزش دوگانه ۲۰۱۱ در نووه مستو نا موراوه توانست نتایج بهتری کسب کند و در مادهٔ انفرادی چهاردهم، در سرعت چهارم، در تعقیبی هفتم و در مسابقهٔ تیمی ششم شد. او سپس در مسابقات جوانان قهرمانی اروپا در ورزش دوگانه ۲۰۱۱ در ریدناون شرکت کرد و مانند مسابقات جهانی، در مادهٔ انفرادی چهاردهم شد، در سرعت جایگاه ۳۸م را کسب کرد و با تیم در جایگاه نهم قرار گرفت. اولین حضور مهم او در ردهٔ بزرگسالان در قهرمانی جهان در ورزش دوگانه ۲۰۱۱ در خانتی-مانسییسک بود. او در مادهٔ سرعت رتبهٔ ۹۶م را کسب کرد، در مسابقهٔ تیمی مختلط به همراه نیا دیمیترووا، میروسلاو کنانوف و مارتین بوگدانوف به جایگاه ۲۵م رسید و در مسابقهٔ تیمی زنان به همراه ا
میلیا یوردانوا، نینا کلنوفسکا و دیمیترووا دوازدهم شد. در آغاز جام جهانی ورزش دوگانه ۲۰۱۱/۲۰۱۲، او اولین مسابقهٔ خود را در هوخ فیلتسن در یک رقابت جام جهانی انجام داد و در مسابقهٔ تیمی سیزدهم شد. بین سال های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳، او در هر سه دوره از قهرمانی جهان در ورزش دوگانه شرکت کرد. در لو گراند بورنان، او در جام جهانی ورزش دوگانه ۲۰۱۳/۲۰۱۴ با کسب جایگاه ۲۷م در مادهٔ سرعت، برای نخستین بار در میان امتیازآوران جام جهانی قرار گرفت. جوایز. دسیسلاوا استویانووا در دوران حرفه ای خود موفق به کسب مدالی در رقابت های بین المللی ورزش دوگانه نشد. با این حال، او در چندین دوره از بازی های المپیک زمستانی و قهرمانی جهان ورزش دوگانه حضور داشت و بهترین نتیجه فردی او در رقابت های قهرمانی جهان، رتبه ۳۷ در بخش سرعت (۲۰۱۵) بود. همچنین، بهترین عملکرد او در مسابقات جام جهانی ورزش دوگانه، کسب مقام ۲۲ در بخش سرعت بود. نتایج ورزش دوگانه. تمامی نتایج برگرفته از اتحادیه جهانی ورزش دوگانه است. بازی های المپیک. "۰ مدال" قهرمانی جهان. "۰ مدال"
ادیت رِنفرو اسمیت (؛ زادهٔ ) زن ابرصدساله اهل ایالات متحده آمریکا است. وی نخستین زن سیاه پوست آمریکا بود که از کالج گرینل در شهر گرینل آیووا فارغ التحصیل شد. او نوهٔ دو برده است. در سن ۱۰۸ سالگی، در مطالعه ای توسط دانشگاه نورث وسترن وی را به دلیل حافظه قوی و طول عمر زایدش، به عنوان «اَبَرپیر» (SuperAger) نامیدند. در سال ۲۰۱۹، در سن ۱۰۵ سالگی، مدرک افتخاری از کالج گرینل دریافت کرد. در سال ۲۰۲۲، کالج گرینل اعلام کرد که یک خوابگاه جدید را به افتخار او نامگذاری خواهد کرد. «رنفرو هال» در پاییز ۲۰۲۴ افتتاح شد. تا آوریل ۲۰۲۳، ادیت همچنان ساکن شهر شیکاگو بوده است. اوایل زندگی و سابقهٔ خانوادگی. ادیت رنفرو متولد ۱۴ ژوئیه ۱۹۱۴ است و پنجمین فرزند از شش فرزند خانواده است. مادرش اوا کریگ و پدرش لی آگوستوس رنفرو نام داشتند. خانواده رنفرو یکی از معدود خانواده های سیاهپوست در شهرک گرینل، یک شهر کوچک روستایی در مرکز آیووا بودند. هر دو پدربزرگ و مادربزرگ مادری و پدری اش برده بودند و در دوران برده داری به دنیا آمدند. پدر لی، پری رنفرو، در کارولینای شمالی و برده به دنیا آمد. مادر پری، الیا اندرسون (که گاهی آلیس نامیده می شد)، در
گامبیا به دنیا آمده بود و به عنوان برده به قاره آمریکا آورده شد. خواهران و برادران. بزرگ ترین خواهر او «هلن رنفرو لِـمِی» (۱۹۰۴–۱۹۶۸) یک معلم مشهور و مدافع حقوق مدنی و سیاسی در شهر آیووا سیتی بود. امروزه «مدرسه ابتدایی هلن لِـمِی» در آیووا سیتی به افتخار او نامگذاری شده است. او همچنین در میان کسانی است که در تالار مشاهیر فارغ التحصیلان دبیرستان گرینل فهرست شده است. آلیس رنفرو (۱۹۰۶–۱۹۹۷) به دانشگاه همپتون رفت و در کتابخانه کنگره به کار مشغول شد. رودولف رنفرو (۱۹۰۷–۱۹۷۲) ایرادکننده سخنرانی فارغ التحصیلی در دانشکدهٔ همپتون بود (که معمولاً توسط شاگرد اول ها انجام می شود) و در دهه ۱۹۳۰ بخشی از «ائتلاف سیاهپوستان نیو نیگرو» در واشینگتن، دی.سی. بود. اوانل رنفرو (۱۹۰۸–۱۹۹۴) مدرک لیسانس و فوق لیسانس تغذیه را از دانشگاه آیووا دریافت کرد. او استاد دانشگاه ایالتی ساوانا شد. جوانترین برادر، پل رنفرو (۱۹۱۶–۱۹۷۴)، در طول جنگ جهانی دوم در نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا خدمت کرد و بخشی از رویداد پیاده سازی در نرماندی بود و قبل از ترخیص به درجه گروهبان ارشد رسید. او به مدرسه بینایی سنجی رفت و مطب بینایی سنجی اش در واشینگتن،
دی.سی. بود. تحصیل. تحصیل در خانواده رنفرو اولویت بود و همه بچه ها به دانشگاه رفتند و بعداً شغل خوبی پیدا کردند. ادیت، مانند بسیاری از بچه های دیگر خانودهٔ رنفرو، تحصیلات مدرسه دولتی خود را در گرینل به پایان رساند. او تنها کسی بود که در شهر ماند و به کالج گرینل رفت. وی در سال ۱۹۳۷ با گرایش روان شناسی و علم اقتصاد فارغ التحصیل شد. ادیت رنفرو نخستین زن سیاه پوستی بود که از این مرکز دانشگاهی فارغ التحصیل شد. او که در دوران رکورد اقتصادی دانشجو بود، تعدادی شغل دانشجویی داشت و برای پس انداز کردن پولش، وعده های غذایی خود را در خانه می خورد. علیرغم شرایط زندگی سخت، او توانست در اجتماع دانشگاهی هم مشارکت داشته باشد. در مقاله ای در سال ۲۰۰۷ در "مجله گرینل"، از او نقل شده است که «این یک تجربه فوق العاده بود. من فقط بخشی از یک گروه بودم و از تمام فعالیت های گروهی که در گرینل داشتیم لذت بردم.» او همراه با دیگر دانش آموزان دختر در مهمانی های رقص و شام شرکت می کرد. او همچنین ورزش هایی از جمله بسکتبال و هاکی روی چمن انجام می داد. حرفه. پس از پایان دانشکده، ادیت برای جستجوی کار به شیکاگو نقل مکان کرد. او در آنجا در انجمن مسی
حی مردان جوان و بعداً در دانشگاه شیکاگو کار کرد. او در شیکاگو با هنری تی. اسمیت آشنا شد و در ۲۵ می ۱۹۴۰، این زوج در خانه رنفرو در گرینل ازدواج کردند. آنها دو دختر به نام های ویرجینیا و آلیس به دنیا آوردند. ادیت سرانجام مجوز تدریس خود را کسب کرد و به مدت ۲۱ سال در سیستم مدرسه شیکاگو تدریس کرد. او عضو تالار مشاهیر معلمان سیاه پوست است. پس از بازنشستگی در سال ۱۹۷۶، او مشغول به فعالیت های داوطلبانه در گودویل و مؤسسه هنر شیکاگو شد و این کارش را تا نود سالگی ادامه داد.