Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خط گوتیک ( خط دفاعی آلمان و ایتالیا در طول نبرد ایتالیا در جنگ جهانی دوم بود. این خط، آخرین خط دفاعی اصلی فیلد مارشال آلبرت کسلرینگ را در امتداد قله های بخش شمالی کوه های آپنین در طول عقب نشینی نیروهای محور در ایتالیا علیه ارتش های متفقین در ایتالیا، به فرماندهی ژنرال سر هارولد الکساندر، تشکیل می داد. آدولف هیتلر نسبت به وضعیت آمادگی "خط گوتیک"—آخرین خط دفاعی اصلی آلمان در شمال ایتالیا—نگرانی هایی جدی داشت. او بیم آن داشت که نیروهای متفقین با عملیات آبی-خاکی بتوانند از جناحین به این خط حمله کرده و آن را دور بزنند. از این رو، برای کاهش اهمیت نمادین و روانی این خط دفاعی در نگاه هم پیمانان و دشمنان، دستور داد نام آن تغییر کند. نام "خط گوتیک" با بار تاریخی و شکوه فرهنگی اش می توانست در صورت شکست، به ابزاری تبلیغاتی برای متفقین تبدیل شود. هیتلر استدلال می کرد که اگر متفقین موفق به شکستن این خط شوند، نباید بتوانند از نامی پرطنین برای بزرگ نمایی پیروزی خود بهره ببرند. در پاسخ به این دستور، "آلبرت کسلرینگ"، فرمانده نیروهای آلمانی در ایتالیا، در ژوئن ۱۹۴۴ نام آن را به خط سبز تغییر داد—نامی خنثی تر و فاقد بار تاریخی. ب
ا این تغییر، آلمان تلاش کرد تا شکست احتمالی را از نظر روانی و تبلیغاتی کم اهمیت جلوه دهد، هرچند در عمل، خط گوتیک همچنان یکی از نقاط کلیدی در نبردهای ایتالیا باقی ماند و مقاومت در آن تا بهار ۱۹۴۵ ادامه داشت. آلمانی ها با استفاده از بیش از ۱۵۰۰۰ کارگر برده، بیش از ۲۰۰۰ لانه مسلسل، سنگرهای موقت، سنگرهای زیرزمینی، پست های دیده بانی و مواضع توپخانه ای مستحکم ایجاد کردند تا هرگونه تلاشی برای نفوذ به خط گوتیک را دفع کنند. تا پایان ماه اوت، بخش ارتش دهم، که از شمال ویکیو تا پسارو در شرق امتداد داشت، مجموعه ای از استحکامات دفاعی قدرتمند را به نمایش گذاشت. این بخش شامل ۲۳۷۵ پست مسلسل، ۴۷۹ موضع برای توپ های ضدتانک، خمپاره انداز و توپ های تهاجمی و ۳۶۰۴ سنگر و پناهگاه، از جمله ۲۷ غار، بود. علاوه بر این، ۱۶۰۰۶ موضع تفنگدار وجود داشت که دارای سنگرهایی ساخته شده از درختان و شاخه های افتاده بودند. آلمانی ها همچنین ۷۲۵۱۷ مین ضد تانک Teller و ۲۳۱۷۲ مین S را در کنار ۷۳ مایل موانع سیمی و ۹۷۸۰ یارد خندق ضد تانک کار گذاشته بودند. با این حال، تنها چهار تانک تکمیل شده بود، ۱۸ تانک دیگر در حال ساخت و هفت تانک دیگر نیز برنامه ریزی شده
بود. از ۴۶ برجک توپ تانک کوچکتر که برای نصب توپ های ۱ و ۲ سانتی متری در نظر گرفته شده بودند، تنها ۱۸ عدد عملیاتی بودند. علاوه بر این، در حالی که ۲۲ پناهگاه فولادی در حال ساخت بود، هیچ کدام به اتمام نرسیده بودند. در آغاز، "خط گوتیک" در جریان عملیات "اُلیو"—که گاه با عنوان "نبرد ریمینی" نیز شناخته می شود—توسط نیروهای متفقین شکسته شد. با این حال، نیروهای آلمانی تحت فرماندهی "آلبرت کسلرینگ" توانستند به طور منظم و منسجم عقب نشینی کنند، بدون آن که دچار فروپاشی شوند. این الگوی دفاعی تا مارس ۱۹۴۵ ادامه یافت: خط گوتیک بارها نفوذپذیر شد، اما هیچ گاه شکافی تعیین کننده در آن ایجاد نشد که بتواند به سقوط کامل جبههٔ آلمان در شمال ایتالیا بینجامد. تنها در آوریل ۱۹۴۵، با آغاز "حملهٔ نهایی متفقین در کارزار ایتالیا"، این خط به طور قطعی شکسته شد. این مرحله پایانی، با پیشروی سریع نیروهای متفقین و فروپاشی دفاع آلمان، به آزادسازی شمال ایتالیا و تسلیم نهایی نیروهای محور در این جبهه انجامید. خط گوتیک، با وجود ضعف های ساختاری و فشارهای مداوم، تا واپسین هفته های جنگ در اروپا به عنوان مانعی مؤثر باقی ماند و نشان داد که حتی در شرایط بحرا
نی، انسجام فرماندهی و استفاده از زمین می تواند مقاومت را تا حدی حفظ کند. عملیات "اُلیو"، که گاه با عنوان "نبرد ریمینی" نیز شناخته می شود، به عنوان بزرگ ترین نبرد تجهیزات و منابع در خاک ایتالیا توصیف شده است. در این عملیات عظیم، بیش از ۱٬۲۰۰٬۰۰۰ نفر از نیروهای متفقین و محور شرکت داشتند. نبرد به صورت یک مانور گازانبری طراحی شده بود که توسط "ارتش هشتم بریتانیا" و "ارتش پنجم ایالات متحده" علیه "ارتش دهم آلمان" و "ارتش چهاردهم آلمان" اجرا شد. شهر "ریمینی"، که پیش تر هدف حملات هوایی قرار گرفته بود، در جریان این عملیات با شدت بی سابقه ای زیر آتش نیروهای زمینی متفقین قرار گرفت—بیش از ۱٬۴۷۰٬۰۰۰ گلوله به سوی آن شلیک شد. این حجم از آتش، نه تنها نشان دهندهٔ اهمیت استراتژیک شهر بود، بلکه بازتابی از تلاش متفقین برای شکستن مقاومت آلمان در خط گوتیک محسوب می شد. ژنرال "الیور لیس"، فرمانده ارتش هشتم بریتانیا، نبرد ریمینی را یکی از سخت ترین نبردهای این ارتش دانسته و آن را هم سنگ نبردهای "العلمین"، "مارث"، و "خط گوستاو" (مونته کاسینو) توصیف کرده است. این مقایسه، جایگاه ریمینی را در تاریخ نظامی جنگ جهانی دوم تثبیت می کند—شهری که
در آن، زمین، آتش، و ارادهٔ انسانی درگیر نبردی فرسایشی و سرنوشت ساز شدند. پیشینه. پس از پیشروی های تقریباً همزمان در کاسینو و آنزیو در بهار ۱۹۴۴، ۱۱ کشور نماینده متفقین در ایتالیا سرانجام فرصتی یافتند تا آلمانی ها را در یک حرکت گازانبری به دام بیندازند و برخی از اهداف استراتژیک وینستون چرچیل، نخست وزیر بریتانیا، را برای نبرد طولانی و پرهزینه علیه «شکم» محور محقق کنند. این امر مستلزم آن بود که ارتش پنجم ایالات متحده به فرماندهی سپهبد مارک دبلیو کلارک، بیشتر نیروهای آنزیو خود را به سمت شرق از سیسترنا سوق دهد و محاصره ای را که در برنامه ریزی اولیه برای پیاده شدن در آنزیو پیش بینی شده بود، اجرا کند (یعنی ارتش دهم آلمان را پهلو بگیرد و خط عقب نشینی شمالی آن را از کاسینو قطع کند). در عوض، کلارک از ترس اینکه ارتش هشتم بریتانیا به فرماندهی سپهبد سر الیور لیس، ممکن است او را تا پایتخت ایتالیا، رم، شکست دهد، بخش بزرگی از نیروهای آنزیو خود را به آن سمت منحرف کرد تا اطمینان حاصل کند که او و ارتش پنجم افتخار آزادسازی شهر را خواهند داشت. در نتیجه، بیشتر نیروهای "ژنرال فلدمارشال" آلبرت کسلرینگ از کمند گریختند و به سمت شمال ع
قب نشینی کردند و در نبردها تأخیر ایجاد کردند، به ویژه در اواخر ژوئن در خط تراسیمن (که از جنوب آنکونا در ساحل شرقی شروع می شد و از سواحل جنوبی دریاچه تراسیمن در نزدیکی پروجا عبور می کرد و به ساحل غربی جنوب گروستو می رسید) و در ژوئیه در خط آرنو (که از ساحل غربی در امتداد خط رودخانه آرنو تا کوه های آپنین در شمال آرتزو امتداد داشت). این امر به آنها زمان داد تا خط گوتیک را که امتداد داشت، تثبیت کنند. عمیقی از استحکامات که از جنوب لا اسپزیا (در ساحل غربی) تا دره فوگلیا امتداد یافته و از میان دیوار دفاعی طبیعی آپنین ها (که تقریباً از ساحل تا ساحل دیگر به طور پیوسته امتداد داشت) عبور می کرد، به عمیق و با قله ها و قله های مرتفع که تا می رسند)، به دریای آدریاتیک بین پسارو و راونا، در ساحل شرقی. این مواضع شامل سنگرها و گودال های توپ مسلح به بتن متعدد و ۲۳۷۶ آشیانه مسلسل با آتش درهم تنیده، ۴۷۹ موضع توپ ضد تانک، خمپاره انداز و توپ تهاجمی، سیم خاردار و کیلومترها خندق ضد تانک. این آخرین سنگر، عزم آلمانی ها را برای ادامه جنگ ثابت کرد. با وجود مقاومت شدید نیروهای آلمانی در خط گوتیک، یکی از عوامل کلیدی موفقیت نسبی متفقین در ای
ن مرحله از جنگ، فعالیت مؤثر نیروهای پارتیزانی ایتالیایی در مناطق کوهستانی بود. این نیروهای مقاومت، که تا سال ۱۹۴۴ به سطح بالایی از سازمان دهی و کارآمدی رسیده بودند، توانستند به طور جدی در آمادگی و تحرکات آلمان اختلال ایجاد کنند. در ۲ آوریل ۱۹۴۴، اعضای "تیپ هشتم گاریبالدی" موفق شدند شهر "سانتاگاتا فلتریا" را تصرف کنند. در پی کمین آن ها علیه یک واحد آلمانی که برای سرکوب پارتیزان ها اعزام شده بود، فاجعهٔ "قتل عام فراگتو" در ۷ آوریل رخ داد. تا سپتامبر ۱۹۴۴، فعالیت پارتیزان ها چنان گسترده شده بود که ژنرال های آلمانی دیگر نمی توانستند آزادانه در مناطق پشت خطوط مقدم خود رفت وآمد کنند. "ژنرال فرِیدو فون زنگر اونت اتِرلین"، فرمانده "سپاه زرهی چهاردهم آلمان"، بعدها نوشت که برای حفظ امنیت خود، با یک خودروی کوچک فولکس واگن سفر می کرد و هیچ نشانه ای از درجهٔ نظامی—نه کلاه لبه دار، نه پرچم طلایی یا قرمز—بر خود نداشت. در مقابل، یکی از همکاران او، "ویلهلم کریزولی"، فرمانده "لشکر بیستم میدانی لوفت وافه"، این احتیاط را نادیده گرفت و هنگام بازگشت از یک نشست در مقر سپاه، توسط پارتیزان ها شناسایی و کشته شد. این رخدادها نشان می ده
ند که مقاومت مردمی در ایتالیا نه تنها نقشی نمادین، بلکه تأثیری عملی و راهبردی در تضعیف توان عملیاتی آلمان ایفا کرد. ساخت استحکامات همچنین به دلیل بتن عمداً بی کیفیتی که توسط کارخانه های ایتالیایی محلی تهیه می شد، با مشکل مواجه شد، در حالی که پارتیزان های اسیر شده که مجبور به پیوستن به گروه های ساختمانی بودند، رخوت طبیعی کار اجباری را با خرابکاری های زیرکانه تکمیل می کردند. با این وجود، قبل از حمله متفقین، کسلرینگ از کار انجام شده، به ویژه در سمت آدریاتیک، جایی که «... با اطمینان خاصی حمله به جناح چپ را در نظر داشت» ابراز رضایت کرده بود. استراتژی متفقین. جبهه ایتالیا از نظر متفقین نسبت به حملات از طریق فرانسه، اهمیت ثانویه داشت و این امر با عقب نشینی هفت لشکر از ارتش پنجم ایالات متحده در تابستان ۱۹۴۴ برای شرکت در عملیات دراگون در جنوب فرانسه، برجسته شد. تا ۵ اوت، قدرت ارتش پنجم از ۲۴۹۰۰۰ نفر به ۱۵۳۰۰۰ نفر کاهش یافته بود، و آنها تنها ۱۸ لشکر برای مقابله با ارتش های دهم و چهاردهم آلمان با قدرت ۱۴ لشکر به علاوه چهار تا هفت لشکر ذخیره داشتند. با وجود تمرکز اصلی متفقین بر جبههٔ غربی، "وینستون چرچیل" و ستاد کل بریتا
نیا علاقه مند بودند که از طریق شکستن خطوط دفاعی آلمان در ایتالیا، مسیر شمال شرقی را از طریق "گذرگاه لیوبلیانا" به سوی اتریش و مجارستان باز کنند. این مسیر نه تنها می توانست آلمان را از پشت تهدید کند، بلکه هدف مهم تری در ذهن چرچیل داشت: جلوگیری از پیشروی نیروهای شوروی به سوی اروپای مرکزی. چرچیل نگران بود که اگر متفقین غربی در باز کردن جبههٔ جنوبی تعلل کنند، شوروی بتواند با سرعت بیشتری به قلب اروپا نفوذ کند و در نتیجه، نفوذ سیاسی و نظامی خود را پس از جنگ گسترش دهد. در مقابل، ستاد کل ایالات متحده با این راهبرد مخالفت می کرد، زیرا معتقد بود که چنین اقدامی تمرکز عملیات در فرانسه را تضعیف می کند و منابع را پراکنده می سازد. با این حال، پس از موفقیت های چشمگیر متفقین در فرانسه در تابستان ۱۹۴۴، مخالفت آمریکایی ها کاهش یافت و در "کنفرانس دوم کبک" در ۱۲ سپتامبر، توافق کامل میان ستادهای مشترک متفقین حاصل شد. این تصمیم، نه تنها مسیر عملیات در ایتالیا را تقویت کرد، بلکه نشان دهندهٔ آغاز رقابت ژئوپولیتیکی میان غرب و شرق در آستانهٔ پایان جنگ جهانی دوم بود—رقابتی که بعدها در قالب جنگ سرد ادامه یافت. طرح حمله متفقین. نقشه اولیه
ژنرال سر هارولد الکساندر، فرمانده کل ارتش های متفقین در ایتالیا (AAI) - همان طور که توسط رئیس ستادش، سپهبد سر جان هاردینگ، تدوین شده بود - حمله به خط گوتیک در مرکز، جایی که بیشتر نیروهایش از قبل متمرکز بودند، بود. این کوتاه ترین مسیر به هدف او، دشت های لومباردی، بود و می توانست به سرعت پیشروی کند. او یک عملیات فریب ترتیب داد تا آلمانی ها را متقاعد کند که ضربه اصلی در جبهه آدریاتیک وارد خواهد شد. در ۴ اوت، الکساندر با سپهبد لیز، فرمانده ارتش هشتم بریتانیا، ملاقات کرد و متوجه شد که لیز با این طرح موافق نیست. او استدلال کرد که متفقین نیروهای متخصص کوهستانی فرانسوی خود را در عملیات دراگون از دست داده اند و قدرت ارتش هشتم در تاکتیک هایی است که پیاده نظام، زره پوش و توپ را با هم ترکیب می کند و نمی توان از آنها در کوه های مرتفع آپنین مرکزی استفاده کرد. همچنین گفته شده است که لیز پس از حرکت بحث برانگیز ارتش پنجم به سمت رم در پایان ماه مه و اوایل ژوئن، از همکاری با کلارک بیزار بود و آرزو داشت که ارتش هشتم به تنهایی در نبرد پیروز شود. او یک حمله غافلگیرانه در امتداد ساحل آدریاتیک را پیشنهاد داد. اگرچه هاردینگ با نظر ل
یز موافق نبود و ستاد برنامه ریزی ارتش هشتم قبلاً ایده حمله به آدریاتیک را رد کرده بود (زیرا ایجاد تمرکز لازم نیروها دشوار بود)، ژنرال الکساندر آماده نبود لیز را مجبور به پذیرش طرحی کند که برخلاف تمایل و قضاوت او بود و هاردینگ متقاعد شد که نظر خود را تغییر دهد. عملیات زیتون - نامی که برای این حمله جدید انتخاب شده بود - از ارتش هشتم لیس می خواست تا به سمت ساحل آدریاتیک به سمت پسارو و ریمینی حمله کند و نیروهای ذخیره آلمانی را از مرکز کشور به داخل بکشاند. سپس ارتش پنجم کلارک در آپنین مرکزی ضعیف شده در شمال فلورانس به سمت بولونیا حمله می کرد و سپاه سیزدهم بریتانیا در جناح راست حمله به سمت ساحل پیشروی می کرد تا با پیشروی ارتش هشتم، یک گاز انبر ایجاد کند. این بدان معنا بود که به عنوان یک حرکت مقدماتی، بخش عمده ای از ارتش هشتم باید از مرکز ایتالیا به ساحل آدریاتیک منتقل می شد و دو هفته ارزشمند طول می کشید، در حالی که یک طرح فریب اطلاعاتی جدید (عملیات اولستر) آغاز می شد تا کسلرینگ را متقاعد کند که حمله اصلی در مرکز خواهد بود. جبهه آدریاتیک (ارتش هشتم بریتانیا). آرایش ارتش هشتم برای عملیات زیتون. در ساحل، لیس سپاه دوم
لهستان را به همراه لشکر پنجم کرسووا در خط مقدم و لشکر سوم کارپات را به عنوان ذخیره داشت. در سمت چپ لهستانی ها، سپاه اول کانادا قرار داشت که لشکر اول پیاده نظام کانادا (به فرماندهی تیپ ۲۱ تانک بریتانیا) را در خط مقدم و لشکر پنجم زرهی کانادا را به عنوان ذخیره داشت. در مرحلهٔ آغازین عملیات، آتش بار سپاه تقویت شد و توپخانهٔ "لشکر چهارم پیاده نظام بریتانیا" به آن افزوده گردید. در غرب نیروهای کانادایی، "سپاه پنجم بریتانیا" مستقر بود: "لشکر ۴۶ پیاده نظام بریتانیا" در جناح راست خط مقدم سپاه قرار داشت و "لشکر چهارم پیاده نظام هندی" در جناح چپ آن مستقر بود. در احتیاط عملیاتی، نیروهای زیر آمادهٔ پشتیبانی و ورود به میدان بودند: این آرایش نیروها نشان دهندهٔ تمرکز متفقین بر ایجاد فشار چندجانبه و حفظ انعطاف پذیری تاکتیکی در برابر خطوط دفاعی آلمان بود. کمی دورتر در عقب، لشکر چهارم بریتانیا قرار داشت که منتظر فراخوانده شدن برای پیوستن به سپاه بود. جناح چپ جبهه ارتش هشتم توسط سپاه دهم بریتانیا که لشکر دهم پیاده نظام هند و دو هنگ زرهی، هنگ های دوازدهم و بیست و هفتم نیزه دار، را به خدمت گرفته بود، محافظت می شد. پیش از حمله، جبهه
سپاه اول کانادا توسط واحدهای سواره نظام لهستانی گشت زنی و سپاه پنجم توسط عناصر گشت زنی سپاه آزادی بخش ایتالیا پوشش داده می شد. در ارتش ذخیره، لشکر دوم نیوزیلند نیز منتظر فراخوانده شدن بود. آرایش ارتش دهم آلمان. در برابر ارتش هشتم، سپاه زرهی هفتادوششم ارتش دهم آلمان قرار داشت. در آغاز، این سپاه تنها سه لشکر در اختیار داشت: لشکر یکم چترباز در برابر نیروهای لهستانی، لشکر هفتاد و یکم پیاده نظام در سمت راست لشکر چتربازها در داخل خاک، و لشکر دویست و هفتاد و هشتم پیاده نظام در جناح راست سپاه در نواحی کوهستانی که در حال جایگزینی لشکر پنجم کوهستان بود. ارتش دهم همچنین پنج لشکر دیگر در قالب سپاه پنجاه و یکم کوهستان در اختیار داشت که ۱۳۰ کیلومتر از خط مقدم در سمت راست سپاه هفتادوششم زرهی را پوشش می دادند. افزون بر این، دو لشکر دیگر، شامل لشکر یکصدوشصت ودوم پیاده نظام (ترکمان) و لشکر نودوهشتم پیاده نظام (که از ۲۵ اوت جای خود را به لشکر بیست ونهم زرهی-گرنادیر داد) وظیفهٔ پوشش ساحل آدریاتیک در پشت سپاه هفتادوششم را بر عهده داشتند. همچنین کسلرینگ در ذخیرهٔ گروه ارتش خود لشکر نودم زرهی-گرنادیر و لشکر بیست وششم زرهی را نگه د
اشته بود. حمله ارتش هشتم. ارتش هشتم بریتانیا از رودخانه متاورو عبور کرد و در ۲۵ آگوست حمله خود را علیه پاسگاه های خط گوتیک آغاز کرد. همزمان با پیشروی سپاه دوم لهستان، در ساحل و سپاه اول کانادا، در دشت ساحلی در سمت چپ لهستانی ها، به سمت پزارو، دشت ساحلی باریک تر شد و برنامه ریزی شد که سپاه لهستان، که به دلیل تلفات و عدم جایگزینی ضعیف شده بود، به ارتش ذخیره منتقل شود و جبهه در دشت ساحلی به تنهایی بر عهده سپاه کانادا قرار گیرد. آلمانی ها غافلگیر شدند، تا جایی که هم فون ویتینگهوف و هم فرمانده لشکر چترباز - "سرلشکر" ریچارد هایدریش - به مرخصی رفته بودند. آنها در حال عقب کشیدن واحدهای خط مقدم خود به استحکامات گرین یک از خط اصلی گوتیک بودند و کسلرینگ مطمئن نبود که این تحرکات آغاز یک حمله بزرگ است یا صرفاً پیشروی ارتش هشتم برای اشغال زمین های تخلیه شده، در حالی که حمله اصلی متفقین ممکن بود در جبهه ارتش پنجم ایالات متحده به سوی بولونیا صورت گیرد. در ۲۷ اوت او همچنان این نظر را ابراز می کرد که این عملیات تنها یک اقدام انحرافی است و بنابراین حاضر نشد نیروهای ذخیره را به خط مقدم اعزام کند. تنها در ۲۸ اوت، زمانی که نسخه ای
از فرمان روزانهٔ لیز به ارتش خود پیش از حمله به دست آلمان ها افتاد، کسلرینگ دریافت که یک تهاجم عمده در جریان است و سه لشکر نیروی کمکی از بولونیا به جبهه آدریاتیک دستور حرکت یافتند، هرچند برای استقرار کامل آنها دست کم دو روز زمان لازم بود. تا ۳۰ اوت ۱۹۴۴، سپاه های کانادایی و بریتانیایی موفق شدند به مواضع اصلی دفاعی "Green I" در امتداد خط الرأس های آن سوی رود "فوگلیا" برسند. با بهره گیری از کمبود نیروی انسانی در جبههٔ آلمان، نیروهای کانادایی توانستند شکافی در خطوط دفاعی ایجاد کنند و تا ۳ سپتامبر، ۲۴ کیلومتر دیگر پیشروی کرده و به خط دفاعی "Green II" در نزدیکی ساحل "ریچیونه" برسند. در این مرحله، متفقین به آستانهٔ نفوذ به شهر "ریمینی" و دشت "رومانیا" نزدیک شده بودند. با این حال، "سپاه زرهی هفتاد و ششم آلمان" (LXXVI Panzerkorps) در جناح چپ ارتش دهم آلمان، به طور منظم و منسجم به پشت خط رود "کُنکا" عقب نشینی کرد. مقاومت شدید "لشکر اول چتربازان" تحت فرماندهی "هایدریش"، به ویژه با پشتیبانی آتش سنگین توپخانه از "تپه های کوریانو" در جناح چپ کانادایی ها، موجب توقف پیشروی متفقین شد. در همین حال، سپاه پنجم بریتانیا در حال
پیشروی در زمین های تپه ای صعب العبورتر با جاده های نامناسب و صعب العبور بود. در ۳ و ۴ سپتامبر، در حالی که کانادایی ها بار دیگر در امتداد دشت ساحلی حمله می کردند، سپاه پنجم یک حمله زرهی انجام داد تا استحکامات رشته کوه کوریانو را از بین ببرد و به رودخانه مارانو برسد. این کار برای باز کردن دروازه ای به دشت بود که فراتر از آن می توانست به سرعت توسط تانک های لشکر اول زرهی بریتانیا که برای این منظور آماده شده بودند، مورد استفاده قرار گیرد. با این حال، پس از دو روز نبرد سهمگین با تلفات سنگین از هر دو طرف، متفقین مجبور شدند حمله خود را متوقف کرده و استراتژی خود را دوباره ارزیابی کنند. لیس تصمیم گرفت با پیشروی به سمت غرب به سمت کروچه و گمانو، به دره مارانو که حدود از پشت مواضع کوریانو به سمت ساحل امتداد داشت، برسد. در شمال ریچونه. نبردها برای جمانو و کروچه. نبرد جمانو توسط برخی از مورخان به عنوان «کاسینوی آدریاتیک» لقب گرفته است. پس از ۱۱ حمله بین ۴ تا ۱۳ سپتامبر (ابتدا توسط لشکر ۵۶ بریتانیا و سپس لشکر ۴۶ بریتانیا)، نوبت لشکر ۴ هند بود که پس از بمباران سنگین، دوازدهمین حمله را در ساعت ۳:۰۰ بامداد ۱۵ سپتامبر انجام داد
و سرانجام مواضع دفاعی آلمان را تصرف و تثبیت کرد. در همین حال، در شمال، در آن سوی دره کونکا، درگیری خونین مشابهی در کروچه در جریان بود. لشکر ۹۸ آلمان با سرسختی زیادی مواضع خود را حفظ کرد و پنج روز نبرد مداوم، اغلب خانه به خانه و تن به تن، طول کشید تا لشکر ۵۶ بریتانیا کروچه را تصرف کند. تصرف کوریانو و پیشروی به سمت ریمینی و سن مارینو. با کندی پیشرفت در گمانو، لیس تصمیم گرفت حمله به کوریانو را از سر بگیرد. پس از بمباران فلج کننده توسط ۷۰۰ قبضه توپخانه و بمب افکن، لشکر ۵ زرهی کانادا و لشکر ۱ زرهی بریتانیا حمله خود را در شب ۱۲ سپتامبر آغاز کردند. سرانجام مواضع کوریانو در ۱۴ سپتامبر تصرف شد. بار دیگر، مسیر به سوی "ریمینی" گشوده شده بود. نیروهای کسلرینگ متحمل خسارات سنگینی شده بودند و سه لشکر تقویتی که برای جبههٔ آدریاتیک فراخوانده شده بودند، دست کم تا یک روز دیگر در دسترس نبودند. اما این بار، "آب وهوا" مداخله کرد: باران های سیل آسا رودخانه ها را به سیلاب های خروشان تبدیل کرد و عملیات پشتیبانی هوایی را متوقف ساخت. حرکت نیروها بار دیگر به کندی کشیده شد و مدافعان آلمانی فرصت یافتند تا مواضع خود را در امتداد رود "ماران
و" بازسازی و تقویت کنند. در نتیجه، پیشروی به سوی دشت "لومباردی" نیز مسدود شد. ارتش هشتم بریتانیا، که تا آستانهٔ نفوذ به ریمینی پیش رفته بود، بار دیگر با خط دفاعی منسجم تازه ای روبه رو شد: "خط ریمینی". این خط، با بهره گیری از زمین های مرتفع، رودخانه ها، و استحکامات بازسازی شده، نشان دهندهٔ توان آلمان در استفاده از فرصت های تاکتیکی—even در شرایط عقب نشینی و فشار شدید—برای ایجاد سدهای دفاعی مؤثر بود. در همین حال، با تصرف کروچه و فراتر از آن، مونتسکودو، جناح چپ ارتش هشتم به سمت رودخانه مارانو و مرز سن مارینو پیشروی کرد. آلمانی ها بیش از یک هفته قبل، سن مارینو بی طرف را اشغال کرده بودند تا از ارتفاعاتی که دولت-شهر بر روی آن قرار داشت، بهره برداری کنند. تا ۱۹ سپتامبر، شهر منزوی شد و با هزینه نسبتاً کمی به دست متفقین افتاد. فراتر از سن مارینو، دره مارکیا قرار داشت که از خط پیشروی ارتش هشتم می گذشت و در ریمینی به دریا می رسید. در طول شب ۱۹/۲۰ سپتامبر، سرتیپ ریچارد دبلیو. گودبادی، فرمانده تیپ دوم زرهی، (با تردیدهای فراوان) به گارد دوم دراگون (کوئینز بیز) دستور داد تا در ساعت ۱۰:۵۰ به Pt 153 حمله کنند. توپچی های ضد تان
ک آلمانی، با استفاده از توپ های مشهور ۸۸ میلی متری، روز خوبی را سپری کردند. همه تانک های شرمن از دو اسکادران شرکت کننده در حمله به جز سه تانک نابود شدند. بیزها ۲۴ تانک و مهم تر از آن، ۶۴ خدمه تانک بسیار ماهر را از دست دادند. خوشبختانه برای نهمین نیزه دار سلطنتی کوئین، که دستور عبور از خلیج ها را داشتند، حمله آنها پس از ارائه گزارش های قوی به ستاد بالاتر به تعویق افتاد. در سمت راست، سپاه اول کانادا در ۲۰ سپتامبر مواضع آلمان ها را در رودخانه اوسا و به داخل دشت لومباردی در هم شکست و تیپ سوم کوهستانی یونان صبح روز ۲۱ سپتامبر وارد ریمینی شد، زیرا آلمانی ها از مواضع خود در خط ریمینی در پشت اوسا به سمت مواضع جدید در مارکیا عقب نشینی کردند. با این حال، دفاع کسلرینگ تا شروع باران های پاییزی برای او زمان به ارمغان آورده بود. پیشرفت ارتش هشتم با گل و لای ناشی از باران سیل آسا بسیار کند شد و باز نگه داشتن جاده ها و مسیرها را دشوار کرد و یک کابوس لجستیکی ایجاد کرد. اگرچه آنها از تپه ها خارج شده بودند، اما دشت ها پر از آب بودند و ارتش هشتم، مانند پاییز گذشته، خود را با رودخانه های خروشانی که از خط پیشروی آنها عبور می کردند
، مواجه یافت. بار دیگر، شرایط مانع از بهره برداری زرهی ارتش هشتم از این پیشروی شد و پیاده نظام سپاه پنجم بریتانیا و سپاه اول کانادا (به همراه لشکر دوم نیوزیلند) مجبور شدند به سختی راه خود را به جلو باز کنند، در حالی که فون ویتینگهوف نیروهای خود را به پشت رودخانه بعدی آن سوی مارکیا، اوسو، چند مایل آن سوی ریمینی عقب نشینی کرد. مواضع روی اوسو در ۲۶ سپتامبر به محاصره درآمد و ارتش هشتم در ۲۹ سپتامبر به رودخانه بعدی، فیومیچینو، رسید. چهار روز باران شدید باعث توقف شد و در این زمان سپاه پنجم با نبرد مواجه شده بود و نیاز به سازماندهی مجدد اساسی داشت. از زمان آغاز عملیات زیتون، ارتش هشتم متحمل ۱۴۰۰۰ تلفات شده بود. در نتیجه، گردان های بریتانیایی به دلیل کمبود شدید نیروی انسانی مجبور شدند از چهار گروهان به سه گروهان تفنگدار کاهش یابند. سپاه "پانزر" LXXVI که با ارتش هشتم روبرو بود، ۱۶۰۰۰ تلفات متحمل شد. با توقف ارتش هشتم در پایان سپتامبر برای سازماندهی مجدد، لیس به فرماندهی نیروهای زمینی متفقین در جنوب شرقی آسیا منصوب شد و سپهبد ریچارد ال. مک کریری از فرماندهی سپاه دهم بریتانیا به فرماندهی ارتش منصوب شد. جبهه مرکزی (ارتش
پنجم). تشکیل ارتش پنجم ایالات متحده. ارتش پنجم ایالات متحده به فرماندهی کلارک شامل سه سپاه بود: سپاه چهارم ایالات متحده، به فرماندهی سرلشکر ویلیس دی. کریتنبرگر، در سمت چپ متشکل از لشکر اول زرهی ایالات متحده، لشکر ششم زرهی آفریقای جنوبی و دو تیم رزمی هنگ (RCTs)، یکی از لشکر ۹۲ پیاده نظام ایالات متحده و دیگری از لشکر ششم RCT برزیل (اولین گروه نیروهای زمینی نیروی اعزامی برزیل)؛ در مرکز سپاه دوم ایالات متحده، به فرماندهی سرلشکر جفری کیز (با لشکرهای ۳۴، ۸۵، ۸۸ و ۹۱ پیاده نظام ایالات متحده که توسط سه گردان تانک تحت فرماندهی پشتیبانی می شدند)؛ و در سمت راست سپاه سیزدهم بریتانیا، به فرماندهی سپهبد سیدنی کرکمن (متشکل از لشکرهای ۱ پیاده نظام و ۶ زرهی بریتانیا، لشکر هشتم پیاده نظام هند و تیپ ۱ زرهی کانادا). ارتش پنجم نیز مانند ارتش هشتم، با توجه به زمینی که به آن حمله می کردند، از نظر زرهی قوی و از نظر پیاده نظام ضعیف بود. آرایش نظامی آلمان ها در آپنین مرکزی. در خط مقدم مقابل نیروهای ژنرال مارک کلارک، پنج لشکر از "ارتش چهاردهم آلمان" تحت فرماندهی "یواخیم لملسن" مستقر بودند: در جناح غربی "ارتش دهم آلمان" به فرماندهی "های
نریش فون فیتینگهوف" نیز دو لشکر مستقر بودند: تا پایان هفتهٔ اول سپتامبر، "لشکر میدانی لوفت وافه" و "لشکر ۳۵۶ پیاده نظام" به جبههٔ آدریاتیک منتقل شدند. همچنین از ذخیرهٔ ارتش، "لشکر ۲۹ زرهی گرنادیر" و "لشکر ۲۶ زرهی" نیز به این جبهه اعزام شدند تا خطوط دفاعی تقویت شوند. با این حال، "ارتش چهاردهم آلمان" از نظر کیفیت رزمی با "ارتش دهم" قابل مقایسه نبود. این ارتش در عقب نشینی از "آنزیو" به شدت آسیب دیده بود و بسیاری از نیروهای جایگزین آن به سرعت و بدون آموزش کافی به میدان فرستاده شده بودند. این ضعف ساختاری، در کنار فشار فزایندهٔ متفقین، موجب شد که ارتش چهاردهم نتواند همان سطح از انسجام و مقاومت تاکتیکی را حفظ کند که ارتش دهم در خط گوتیک از خود نشان داده بود. طرح متفقین. نقشه کلارک این بود که سپاه دوم در امتداد جاده فلورانس به فایرنزولا و ایمولا از طریق گذرگاه ایل جیوگو حمله کند تا از پهلو به استحکامات مستحکم گذرگاه فوتا (در جاده اصلی فلورانس-بولونیا) حمله کند، در حالی که در سمت راست آنها، سپاه سیزدهم بریتانیا از طریق خط گوتیک پیشروی می کرد تا مسیر ۹ (و بنابراین ارتباطات جانبی کسلرینگ) را در فائنتسا قطع کند. انتقال ل
شکر ۳۵۶ پیاده نظام به دریای آدریاتیک، استحکامات اطراف گذرگاه ایل جیوگو را که از قبل به طور بالقوه یک منطقه ضعف بود و در مرز بین ارتش های دهم و چهاردهم قرار داشت، تضعیف کرد. نبرد. در طول آخرین هفته ماه اوت، سپاه دوم ایالات متحده و سپاه سیزدهم بریتانیا شروع به حرکت به سمت کوهستان کردند تا برای حمله اصلی به استحکامات اصلی خط گوتیک موضع بگیرند. با مقاومت شدیدی از سوی پاسگاه ها مواجه شدند، اما در پایان هفته اول سپتامبر، پس از سازماندهی مجدد پس از عقب نشینی سه لشکر برای تقویت جبهه تحت فشار آدریاتیک، آلمانی ها به سمت استحکامات اصلی خط گوتیک عقب نشینی کردند. پس از بمباران توپخانه ای، حمله اصلی ارتش پنجم در غروب ۱۲ سپتامبر آغاز شد. کیز سعی کرد با حمله به هر دو قله مونتیچلو و مونته آلتوزو با استفاده از لشکر ۹۱ پیاده نظام، از پهلو به گذرگاه دوم جیوگو حمله کند و در تلاشی جسورانه آلمانی ها را از مواضع خود عقب براند، اما این تلاش شکست خورد. پیشرفت در گذرگاه دوم جیوگو کند بود، اما در سمت راست سپاه دوم، سپاه سیزدهم بریتانیا پیشرفت بهتری داشت. کلارک از این فرصت استفاده کرد و بخشی از ذخیره سپاه دوم (هنگ ۳۳۷ پیاده نظام، بخشی از