Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شمال بزرگراه ماسان، چرخ سمت چپ به ناکتانگ حمله کند و منتظر لشکر ۶ در سمت راست و لشکر 9 KPA در سمت چپ باشد تا به آن بپیوندند. بخشی از لشکر هفتم در منطقه Uiryong در غرب رودخانه Nam متمرکز بود. این طرح لشکر ۶ را در مقابل هنگ پیاده نظام ۲۴ و لشکر ۷ در مقابل هنگ ۳۵ پیاده نظام ایالات متحده قرار داد. به عنوان بخشی از این طرح، لشکر 6 KPA چندین هفته قبل با پیاده نظام ۲۴ در کوه نبرد درگیر شده بود، بدون هیچ دستاوردی برای هیچ یک از طرفین. نبرد. گذرگاه کره شمالی. نیروهای لشکر 7 KPA تمام تلاش خود را برای حمله به خط ۳۵ پیاده نظام ایالات متحده انجام دادند. در ساعت ۲۳:۳۰ روز ۳۱ آگوست، یک اسلحه خودکششی KPA SU-76 از آن سوی نام، گلوله هایی را به سمت موقعیت گروهان G، پیاده نظام ۳۵، مشرف به رودخانه شلیک کرد. در عرض چند دقیقه، توپخانه KPA از پل نامجی ری در غرب به تمام گروه های تفنگ خط مقدم هنگ حمله کرد. تحت پوشش این آتش، یک هنگ تقویت شده از لشکر 7 KPA از رودخانه Nam عبور کرد و به شرکت های F و G، پیاده نظام ۳۵ حمله کرد. سایر سربازان KPA از روی پل زیر آب در مقابل زمین شالیزاری در شمال کومام نی و در نزدیکی مرز بین گردان دوم به رهبری س
رهنگ جان ال. ویلکینز جونیور که جلوی رودخانه و سرهنگ دوم برنارد را در دست داشتند از نام عبور کردند. گردان اول جی. تیتر که خط تپه ای را که از رودخانه نام تا سیبیدانگ سان و بزرگراه چینجو-ماسان امتداد داشت، نگه می دارد. پیاده نظام ۳۵ که با کمبود مواد و تجهیزات کمکی مواجه بود، مجهز نبود اما با این وجود برای حمله آماده بود. در محل عبور کشتی رودخانه در پستی بین این دو گردان، فرمانده هنگ ۳۰۰ پلیس ملی ROK را قرار داد و انتظار داشت که آنها به اندازه کافی در آنجا نگه داشته شوند تا به عنوان یک هشدار برای بقیه نیروها باشد. اسلحه از تپه های کناری آنجا می توانست زمین پست را با آتش بپوشاند. در بازگشت به کومام نی، او گردان سوم را برای استفاده در ضدحمله آماده نگه داشت تا در صورت وقوع، مانع از نفوذ KPA شود. به طور غیرمنتظره ای، شرکت های پلیس ملی در نزدیکی کشتی در اولین آتش سوزی KPA پراکنده شدند. در ساعت ۰۰:۳۰، نیروهای KPA از این سوراخ در خط عبور کردند، برخی از آنها به چپ چرخیدند تا شرکت G را در جناح و عقب خود بگیرند و برخی دیگر به سمت راست چرخیدند تا به شرکت C حمله کنند که بر روی زمینی در غرب کومام نی قرار داشت. جاده. عناصر شرک
ت های C و D یک خط دفاعی در امتداد دایک در لبه شمالی کوم نی تشکیل دادند که تانک های آمریکایی در سپیده دم به آنها ملحق شدند. با این حال، KPA برای دوشاخه جاده کومام نی رانندگی نکرد در جنوب رودخانه همان طور که فرمانده ایالات متحده، سرهنگ دوم هنری فیشر انتظار داشت. در عوض، آنها به سمت شرق به تپه های پشت گردان دوم تبدیل شدند. موقعیت گروهان B، پیاده نظام ۳۵، در سیبیدانگ سان، در کنار جاده ماسان در غرب کومام نی و به گروهان منظره ای فرمانروا از حومه اطراف داد. این یک موقعیت کلیدی در خط لشکر ۲۵ بود و فرمانده لشکر ۲۵ ژنرال ویلیام بی کین می دانست که KPA آن را زمین مهمی برای هدف قرار دادن برای حمله می داند. رگبار آماده سازی KPA در آنجا از ساعت ۱۱:۳۰ تا نیمه شب ادامه داشت. تحت این پوشش، دو گردان از هنگ 13 KPA، لشکر ۶، در حرکت کردند. از روباه های آمریکایی. در همان زمان، تانک های KPA T-34، اسلحه های خودکششی SU-76 و اسلحه های ضد تانک به سمت کومام نی در جاده در پای سیبیدانگ سان حرکت کردند. یک تانک آمریکایی M4A3 Sherman در آنجا یک T-34 را درست بعد از نیمه شب منهدم کرد و یک تیم بازوکا ۳٫۵ اینچی یک اسلحه خودکششی و چندین ۴۵ را منهد
م کرد. اسلحه های ضد تانک میلی متری در تاج Sibidang-san، یک میدان مین ضد نفر اولین حمله پیاده نظام KPA را متوقف کرد. حملات بیشتر متوالی دنبال شد که همه آنها با قدرت آتش برتر نیروهای آمریکایی دفع شدند. در ساعت ۰۲:۳۰ تفنگداران شرکت B به قدری از مهمات تهی شدند که شروع به برداشتن گلوله های مسلسل از کمربندهای مهمات و استفاده از آنها در تفنگ های خود کردند. دسته یک گروهان C در پایه کوه پشت گروهان B با تأمین مهمات گروهان در مدت ۴۵ دقیقه از سیبیدانگ سان صعود کرد. درست قبل از سپیده دم، حمله KPA فروکش کرد. نور روز مقدار زیادی از تجهیزات رها شده KPA را نشان داد که در شیب درست زیر تاج پراکنده بودند، از جمله ۳۳ مسلسل. در میان کشته شدگان KPA، افسر فرمانده هنگ ۱۳ بود. در سپیده دم در ۱ سپتامبر، یک نیروی امدادی از نیروهای ستادی شرکت C، به رهبری تانک های آمریکایی، جاده سیبیدانگ سان را پاکسازی کردند و گروه B گروهان دوم را به موقع برای دفع یک حمله دیگر KPA با مهمات تدارک دیدند. این حمله نافرجام منجر به کشته شدن ۷۷ نفر و تصرف 21 KPA شد. اگرچه پیاده نظام ۳۵ تمام مواضع اصلی خود را داشت، به جز جوخه جلو گروهان جی، ۳۰۰۰ سرباز KPA در پشت
خطوط آن بودند. دورترین نفوذ شرقی به ارتفاعات درست در جنوب Chirwon مشرف به جاده شمال-جنوب آنجا رسید. در همین حال، لشکر 6 KPA در بخش ۲۴ پیاده نظام ایالات متحده به جنوب دست یافته بود و هنگ را تحت تأثیر قرار داده و آن را مجبور به عقب نشینی کرد. گردان دوم، ۲۴ پیاده نظام، در یال های مشرف به هامان، در حالی که سربازانش بدون دستور عقب نشینی کردند، عقب رانده شدند. بازماندگان گردان های ۱ و ۲ پیاده نظام ۲۴ بعداً در خطوط ۳۵ ظاهر شدند و فرماندهان هنگ دریافتند که کل هنگ تحت حمله KPA متلاشی شده است. کین به گردان ۱، پیاده نظام ۲۷ دستور داد تا وارد شوند و به بازگرداندن موقعیت ۲۴ کمک کنند. نفوذ کره شمالی. در یک ضد حمله پس از روشنایی روز، شرکت K و تانک ها تا حدی کنترل بر یال های مشرف به هامان را به دست گرفتند، اما نه به طور کامل. تعداد زیادی از KPA در پشت مواضع نبرد پیاده نظام ۳۵ تا مناطق Chirwon-ni و Chung-ni, بودند. شرق کمام نی و مواضع جبهه. KPA پس از روشنایی روز در ۱ سپتامبر در منطقه عمومی شکاف بین گردان های ۱ و ۲ به عبور از رودخانه نام ادامه داد. هواپیماهای ناظر سازمان ملل حدود چهار شرکت را در حال عبور از آنجا مشاهده کردند
و آتش گردان توپخانه ۶۴ میدانی را به سمت نیروی عبوری هدایت کردند که تقریباً سه چهارم آن را نابود کرد. هواپیماهای جنگنده پس از آن به بازماندگان حمله کردند. گروه بزرگ دیگری از KPA بعداً در روز در فضای باز رودخانه مشاهده شدند و هواپیماهای آمریکایی آتش توپخانه را بر روی ستون هدایت کردند و تخمین زده می شود که ۲۰۰ تلفات KPA داشته باشند. طرح حمله سپاه I KPA در زیر رودخانه نام برای این بود که لشکر ۶ آن در امتداد بزرگراه اصلی چینجو - کومام نی - ماسان از طریق گردان ۱، پیاده نظام ۳۵ به شرق و در همان زمان برای عناصر اصلی لشکر ۷ خود پیش برود. برای تاب خوردن به سمت جنوب شرقی پشت گردان دوم، پیاده نظام ۳۵، و قطع جاده چیروون. این جاده از رودخانه Naktong از روی پل فولادی کنسول در Namji-ri از منطقه دوم پیاده نظام ایالات متحده عبور می کرد و از طریق Chirwon به سمت جنوب می رفت تا به بزرگراه اصلی Masan در بپیوندد. شرق کومام نی در نزدیکی روستای چونگ نی، شمال غربی ماسان. این دو مسیر، بزرگراه کومام نی- ماسان و جاده چیروون که در چانگ نی به هم می رسند، محورهای طرح حمله آنها را تشکیل می دادند. نیروهای مهندسی ایالات متحده که در طول ۱ سپتام
بر در جاده فرعی به سمت چیروون متقابل می کردند، پیشرفت کندی داشتند و KPA آنها را در اوایل بعد از ظهر متوقف کرد. پیاده نظام ۳۵ اکنون توسط نیروهای لشکر ۶ و 7 KPA محاصره شده بود و تقریباً سه گردان از آنها در پشت خطوط خود بودند. فیشر بعداً در مورد این وضعیت گفت: "من هرگز قصد عقب نشینی نداشتم. جایی برای رفتن نبود. من قصد داشتم به یک محیط هنگ بروم و نگه دارم.» ضد حمله ۲–۲۷ پیاده نظام ایالات متحده. در اواسط بعد از ظهر، کین احساس کرد که این وضعیت یک تهدید جدی برای یکپارچگی خط لشکر است. او به گردان دوم، هنگ ۲۷ پیاده نظام، دستور داد تا در پشت پیاده نظام ۳۵ حمله کنند، زیرا بخش زیادی از توپخانه لشکر در آنجا تحت حمله مستقیم پیاده نظام KPA قرار داشت. در ساعات صبح اول سپتامبر، زمانی که نیروهای لشکر 7 KPA حمله کردند، اولین واحد آمریکایی که با آن مواجه شدند، گروه G، ۳۵ پیاده نظام، در شانه شمالی شکاف بود. در حالی که برخی از واحدهای KPA برای حمله به شرکت G اقدام به حمله کردند، برخی دیگر به راه خود ادامه دادند و با شرکت E در درگیر شدند. در پایین دست آن، و دیگران به واحدهای پراکنده گروهان اف تا لشکر یکم آن حمله کردند که از پل نامج
ی ری محافظت می کرد. در آنجا، در جناح راست افراطی لشکر ۲۵، این جوخه یک نیروی KPA را پس از یک درگیری شدید بیرون راند. تا ۲ سپتامبر، گروه E بیشتر یک گردان KPA را در نبردهای سنگین نابود کرد. از بین تمامی یگان های گردان دوم، گروهان جی سخت ترین ضربات را دریافت کرد. قبل از سپیده دم ۱ سپتامبر، نیروهای KPA جوخه های گروه G را بر روی تپه های جداگانه زیر حمله سنگین داشتند. اندکی بعد از ساعت ۰۳:۰۰ لشکر ۳ گروهان خمپاره انداز سنگین را زیر گرفته و از موضع بیرون کردند. این خمپاره بانان از تپه ۱۷۹ بالا رفتند و بر روی تاج آن به دسته دوم گروهان جی پیوستند. در همین حال، دسته سوم گروهان جی، بر روی یک تپه کم ارتفاع در کنار رودخانه نام از محل تلاقی آن با رودخانه ناکتانگ، نیز مورد حمله نزدیک قرار گرفت. بعد از روشنایی روز، کاپیتان LeRoy E. Majeske، فرمانده گروه G، درخواست تمرکز توپخانه و حملات هوایی کرد، اما آنها دیر آمدند. در ساعت 11:45 KPA تقریباً به قله تپه رسیده بود و تنها فضای باریکی دو نیرو را از هم جدا می کرد. چند دقیقه بعد ماژسک کشته شد و ستوان دوم جورج روچ، فرمانده دسته سوم، دوباره وضعیت را گزارش کرد و درخواست حمله هوایی کرد.
نیروی هوایی ایالات متحده حمله را در سمت تپه تحت کنترل KPA انجام داد و این حملات را بررسی کرد. در این زمان بسیاری از نیروهای KPA چاله های روباه را در موقعیت جوخه اشغال کرده بودند و از آنجا نارنجک ها را به قسمت های دیگر این موقعیت پرتاب کردند. یکی از نارنجک ها روچ را در اوایل بعدازظهر کشت. گروهبان درجه یک جونیوس پووی، یک رهبر گروه، اکنون فرماندهی را بر عهده گرفت. تا ساعت ۱۸:۰۰ پووی تنها ۱۲ نیروی مؤثر در جوخه باقی مانده بود، ۱۷ نفر از ۲۹ مردی که هنوز زنده بودند زخمی شدند. در حالی که مهمات تقریباً از بین رفته بود، پووی درخواست کرد و اختیاری برای عقب نشینی در موقعیت اصلی شرکت G دریافت کرد. پس از تاریک شدن هوا، ۲۹ مرد که سه نفر از آنها برانکارد حمل می کردند، با ورود تانک های آمریکایی عقب نشینی کردند. گروه در ساعت ۲۳:۳۰ به موقعیت شرکت G در هیل ۱۷۹ رسید. بن بست. در حالی که گروه G مواضع خود را بر روی تپه ۱۷۹ در ۲ سپتامبر در برابر حمله KPA حفظ کرد، گردان ۲، پیاده نظام ۲۷ در ساعت ۱۷:۰۰ از منطقه Chung-ni حمله به سمت شمال غربی را آغاز کرد. این گردان در برابر نیروهای مهیب KPA پیشروی کندی داشت. شب به شدت تاریک بود و زمین د
ر امتداد جاده کشتی کوهه ری کوهستانی بود. گردان پس از درگیری در طول شب، روز بعد در ساعت ۱۵:۰۰ به موقعیتی در جنوب مواضع پدافندی اولیه گروهان جی، ۳۵ پیاده رسید. یک حمله هماهنگ توسط زرهی، توپخانه، هوایی و پیاده نظام ایالات متحده آغاز شد و تا ساعت ۱۸:۰۰ گردان خط نبرد را دوباره برقرار کرد. در این حمله، گردان دوم، پیاده ۲۷، 275 KPA را کشت و بخش زیادی از تجهیزاتی را که گروه G قبلاً از دست داده بود، به دست آورد. گردان دوم، پیاده ۲۷ در شب ۱۲ شهریور در مواضع بازپس گرفته شده باقی ماندند. در ساعت ۰۸:۰۰ صبح روز بعد، گروهان G، پیاده نظام ۳۵، آن را در مواضع بازپس گرفته شده رها کرد و پیاده نظام ۲–۲۷ حمله خود را به سمت جاده تدارکات آغاز کرد. در حالی که این در حال انجام بود، خبر رسید که KPA دوباره شرکت G را از موقعیت تازه تأسیس خود بیرون راند. پیاده نظام ۲–۲۷ برگشت، حمله کرد و یک بار دیگر مواضع گروه G را بازیابی کرد. در ساعت ۱۲:۰۰ ۴ سپتامبر، پیاده نظام ۲–۲۷ دوباره این مواضع را به گروهان G تحویل داد و حمله خود را به عقب در امتداد جاده در شکاف بین گردان های ۱ و ۲، پیاده ۳۵ از سر گرفت. تقریباً بلافاصله با نیروهای KPA در تماس بود.
به زودی مسلسل های KPA از سه جهت به سوی نیروهای آمریکایی شلیک کردند. باران های سیل آسا بارید و دید ضعیف شد. در این زمان، ۲–۲۷ پیاده نظام با کمبود مهمات مواجه بود. فرمانده به گردان دستور داد عقب نشینی کند به زمین مساعد به طوری که بتواند دوباره تأمین شود. ثابت شد که تأمین مجدد کار دشواری است. گردان دو روز قبل در حمله به موضع گروهان مسیر تدارکات را پاکسازی کرده بود اما اکنون دوباره بسته شد. فرمانده گردان درخواست تدارکات هوایی کرد و صبح روز بعد، ۱۴ شهریور، ۸ فروند هواپیمای ترابری تدارکات را انجام دادند و گردان دوم، ۲۷ پیاده، آماده بود تا حمله خود را به عقب از سر بگیرد. تا عصر، جاده تدارکاتی و زمین مجاور را از نفوذ KPA به مسافت پاکسازی کرده بود. در عقب مواضع خط مقدم شرکت G. در آنجا، پیاده نظام ۲–۲۷ دستور توقف و آماده شدن برای حمله به شمال شرقی را دریافت کرد تا با گردان ۱، پیاده نظام ۲۷ پیوند بخورد. پیاده نظام ۳–۲۷ ایالات متحده به سمت بالا حرکت می کند. پس از اینکه ۲–۲۷ پیاده نظام در ۲ سپتامبر منطقه چونگ-نی را در حمله خود به سمت گروه G ترک کرد، KPA به پست فرماندهی ۲۴ پیاده نظام و چندین موقعیت توپخانه حمله کرد. برای ر
ویارویی با این وضعیت جدید، ژنرال کین به گردان باقی مانده از پیاده نظام ۲۷، به فرماندهی سرهنگ دوم جورج اچ. دچاو، دستور داد تا به KPA که در آنجا عمل می کرد، حمله کرده و آن را نابود کنند. پس از یک مبارزه صبح زود در روز ۳ سپتامبر علیه صدها KPA در مجاورت مواضع توپخانه، گردان دیچاو در ساعت ۱۵:۰۰ حمله خود را بر فراز زمین مرتفع و ناهموار غرب «نعل اسبی» به عنوان منحنی عمیق در جاده ماسان آغاز کرد. نامیده شد، شرق کمام نی. مأموریت آن تصرف و ایمن سازی ارتفاعات مسلط بر نعل اسبی و سپس کاهش فشار بر روی عقب پیاده نظام ۲۴ بود. در ابتدا فقط یک توپخانه در موقعیت پشتیبانی از حمله قرار داشت. پس از اینکه گردان مقداری پیشروی کرد، یک نیروی KPA که تعداد آن ها بیش از ۱۰۰۰ نفر تخمین زده می شود، به آن حمله متقابل کرد و تلفات سنگینی را وارد کرد که شامل ۱۳ افسر بود. تانک های اضافی ایالات متحده برای کمک به ایمن سازی جناح راست و عقب در معرض دید به سمت بالا حرکت کردند و حملات هوایی به مهار نیروی KPA کمک کرد. گردان در نهایت موفق به تصرف ارتفاعات شد. صبح روز بعد، ۴ سپتامبر، به جای ادامه حمله به سمت پایگاه فرماندهی ۲۴ پیاده نظام، گردان سوم، پیاد
ه نظام ۲۷ دستور حمله به منطقه کومام نی را دریافت کرد، جایی که نیروهای KPA در مواضع توپخانه ایالات متحده در حال نبرد بودند. این حمله در ساعت ۰۹:۰۰ در مقابل آتش سنگین سلاح های سبک آغاز شد. در بعدازظهر، باران شدید حمله را کند کرد، اما پس از یک نبرد تمام روز، I و K Companies با کمک حملات هوایی متعدد، ارتفاعات مسلط بر چهارراه کمام نی را تصرف کردند. تلفات متعدد در گردان باعث شده بود کین شرکت C، گردان رزمی ۶۵ مهندس را به آن متصل کند. روز بعد، ۵ سپتامبر، گردان ۳، پیاده نظام ۲۷ حمله خود را از طریق زمین های ناهموار به سمت هامان چرخاند و به سمت نزدیکی پایگاه فرماندهی پیاده نظام ۲۴ حرکت کرد. در حمله خود، گردان سوم بیش از ۳۰۰ کشته از KPA در منطقه ای که از آن عبور کرد، شمارش کرد. توپخانه حمله کرد. سلسله اتفاقاتی که باعث شد کیان جهت حمله دیچو به سمت کومام نی را تغییر دهد در ساعت ۰۱:۰۰ ۳ سپتامبر آغاز شد. گردان ۱، پیاده نظام ۳۵، در این زمان بیش از هر واحد دیگری از نیروهای سازمان ملل در کره به سمت غرب بیرون زد. در پشت مواضع آن در سیبیدانگ سان، مسیر اصلی تدارکات و مناطق عقب در دست KPA بود و تنها در نور روز و تحت اسکورت وسایل نق
لیه می توانستند در جاده حرکت کنند. در سیبیدانگ سان، گردان پس از نبرد سنگین ۱ سپتامبر، مواضع اصلی خود را حفظ کرده بود، کاملاً توسط سیم خاردار، تله های انفجاری و شراره محاصره شده بود، و تمام سلاح های پشتیبانی در اطراف آن قرار داشتند. این گردان از این مزیت برخوردار بود که آتش توپخانه حفاظتی را فراخوانی می کرد که همه مسیرها را پوشش می داد. یک ساعت پس از نیمه شب، یک حمله KPA به گردان حمله کرد. نبرد در آنجا تا سحرگاه ۳ سپتامبر ادامه داشت، زمانی که گردان یکم، ۳۵ پیاده نظام، ۱۴۳ کشته از KPA را در مقابل مواضع خود شمارش کرد و بر این اساس برآورد کرد که مجموع تلفات KPA باید حدود ۵۰۰ نفر باشد. واحدهای ۳۵ همچنین از امتیازات قوی ساخته شده در طول نبرد برخوردار بودند که KPA نتوانست به آنها نفوذ کند. در این نبرد شبانه گردان ۶۴ توپخانه صحرایی با پشتیبانی از گردان یکم مستقیماً درگیر جنگ شد. حدود 50 KPA قبل از سپیده دم به موقعیت A Battery نفوذ کردند و به آن حمله کردند. KPA با استفاده از مسلسل دو موقعیت محیطی توپخانه-مسلسل را زیر گرفت و در ساعت ۰۳:۰۰ به قطعات توپخانه نفوذ کرد. در آنجا کاپیتان اندرو سی اندرسون و افرادش در نبرد تن ب
ه تن با KPA جنگیدند. برخی از اسلحه ها به طور موقت به دست KPA افتاد، اما توپخانه ها حمله را دفع کردند، با کمک تمرکز آتش از باتری C، گردان توپخانه ۹۰ میدانی در نزدیکی، که KPA را از نیروهای کمکی قطع کرد. A Battery در دفاع از اسلحه های خود در این نبرد شبانه هفت مرد را از دست داد و ۱۲ نفر مجروح شدند. جنگ در حمایت از جبهه رودخانه نام در بخش شمالی بخش لشکر ۲۵، پنج باتری گردان های توپخانه ۱۵۹ و ۶۴ میدانی بود که ۱۰۵ شلیک کردند. هویتزرهای میلی متری و یک باتری از گردان توپخانه ۹۰ میدانی که ۱۵۵ شلیک کرد. هویتزرهای میلی متری، در مجموع ۳۶ اسلحه. یک ۱۵۵ هویتزر میلی متری از کومام نی به سمت منطقه شمال چونگام نی، مسیری برای تدارکات لشکر 6 KPA شلیک کرد. یکی دیگر از قطعات توپخانه رو به جلو، پل ایریونگ نی بر روی نام را زیر آتش نگه داشت. توپخانه لشکر ۲۵ تخمین زد که حدود ۱۸۲۵ سرباز KPA را در سه روز اول سپتامبر کشته است. در این برهه حساس، نیروی هوایی پنجم ایالات متحده برای پشتیبانی از نیروی زمینی، قدرت آتش خود را به توپخانه لشکر اضافه کرد. ژنرال والتون اس. واکر، فرمانده ارتش هشتم، پیروزی سازمان ملل در این بخش را مستقیماً به حمایت هو
ایی گسترده لشکر خود در نبرد نسبت داد. کره شمالی عقب رانده شد. نبرد تلخ و سردرگم در پشت خط پیاده نظام ۳۵ برای هفته بعد ادامه یافت. گردان ها، گروهان ها و جوخه ها، منزوی و منزوی، مستقل از کنترل و کمک های بالاتر، به جز برای پرتاب های هوایی که بسیاری از آنها را تأمین می کرد، می جنگیدند. ایردراپ همچنین نیروهای امدادی را که تلاش می کردند به یگان های خط مقدم برسند، تأمین کرد. تانک ها و خودروهای زرهی با آذوقه و مهمات به سمت واحدهای ایزوله حرکت کردند و مجروحان بدحال را در سفرهای برگشت به عقب بردند. به طور کلی، پیاده نظام ۳۵ در مواضع اصلی خط نبرد خود می جنگید، در حالی که ابتدا یک گردان، و بعداً دو گردان از پیاده نظام ۲۷، از طریق ۳۰۰۰ تخمین زده شده KPA که در پشت آن فعالیت می کردند، به سمت آن جنگیدند. اگرچه لشکر ۲۵ عموماً پس از ۵ سپتامبر تحت فشار کمتری از سوی واحدهای KPA قرار داشت، اما همچنان حملات محلی شدیدی وجود داشت. در ۶ سپتامبر، گردان ۱، پیاده ۲۷، از منطقه هامان به سمت شمال حرکت کرد تا به گردان دوم در پاکسازی نیروهای KPA در پشت پیاده نظام ۳۵ و زیر رودخانه نام بپیوندد. بین پیاده نظام ۳۵ در موقعیت های تپه خود در امتداد
رودخانه و یگان های پیاده نظام ۲۷ حمله کننده، تعداد زیادی از KPA کشته شدند. طبق گزارش ها، شانزده گروه مختلف با تلفات سنگین در طول روز متفرق شدند. تا صبح روز ۷ سپتامبر شواهد واضحی وجود داشت که بازماندگان لشکر 7 KPA در تلاش برای فرار از رودخانه Nam بودند. با این حال KPA حمله دیگری را علیه پیاده نظام ۳۵ انجام داد که به سرعت آن را دفع کرد. لشکر ۲۵ پیاده نظام بیش از ۲۰۰۰ کشته KPA را که بین ۱ و ۷ سپتامبر در پشت خطوط خود کشته شدند، دفن کرد. این تعداد شامل کشته شدگان جلوی مواضع آن نمی شود. بارش شدید باران باعث بالا آمدن رودخانه های Nam و Naktong در ۸ و ۹ سپتامبر شد و خطر عبور و مرور جدید را کاهش داد. در ۸ سپتامبر، پس از اینکه پیاده نظام ۳۵ به مدت یک هفته از آن محافظت می کرد، موستانگ های دوقلوی F-82 USAF به اشتباه پل نامجی-ری را بر فراز ناکتانگ بمباران کردند و با یک بمب ) را نابود کرد دهانه مرکزی. قرار بود در این زمان فقط پل های شمال محل اتصال Nam به Naktong مورد حمله هوایی قرار گیرند. برخی از فرماندهان محلی فکر می کردند که اگر KPA این پل را دور می زد و از ناکتانگ دورتر از شرق عبور می کرد، چیزی بین آنها و پوسان وجود ن
داشت. با این حال، حملات KPA علیه گردان دوم، پیاده نظام ۳۵ هر شب رخ می داد. مسیرهای پل در ضلع شمالی مین گذاری شده بود. در یک زمان حدود ۱۰۰ کشته KPA در آن منطقه خوابیده بودند. از ۹ تا ۱۶ سپتامبر، حملات محدودی در جبهه پیاده نظام ۳۵ انجام شد، اما بیشتر حرکت KPA شکسته شده بود و آنها نتوانستند دوباره حملات قوی را علیه هنگ انجام دهند. عقب نشینی کره شمالی. ضد حمله سازمان ملل در اینچون، KPA را دور زد و تمام مسیرهای اصلی تأمین و تقویت آنها را قطع کرد. در ۱۶ سپتامبر، زمانی که ارتش هشتم از لشکر ۲۵ پیاده نظام محیطی پوسان شروع به شکست کرد، همچنان در پشت خطوط خود با نیروهای KPA می جنگید، و نقاط قوی KPA در ارتفاعات کوه نبرد، P'il-bong و Sobuk-san وجود داشت. کین احساس می کرد که لشکر تنها زمانی می تواند در امتداد جاده ها به سمت چینجو پیشروی کند که مرکز کوهستانی جبهه لشکر روشن باشد؛ بنابراین او معتقد بود که کلید پیشروی لشکر ۲۵ در مرکز آن قرار دارد، جایی که KPA ارتفاعات را در اختیار داشت و هنگ ۲۴ پیاده نظام را تحت حمله روزانه قرار می داد. پیاده ۲۷ در سمت چپ و پیاده ۳۵ در سمت راست، با قدم زدن در جاده های بین چینجو و ماسان، مواضع
خود را حفظ کردند و تا زمانی که وضعیت در مقابل پیاده ۲۴ بهبود نیافت، نتوانستند پیشروی کنند. در ۱۹ سپتامبر، سازمان ملل متوجه شد که KPA کوه نبرد را در طول شب رها کرده است و گردان ۱، پیاده نظام ۲۴، به سمت بالا حرکت کرده و آن را اشغال کرده است. در سمت راست، پیاده نظام ۳۵ شروع به حرکت به جلو کرد. فقط مقاومت خفیفی وجود داشت تا اینکه به ارتفاعات روبروی Chungam-ni رسید، جایی که سربازان مخفی KPA در سوراخ های عنکبوت به سربازان گردان اول از پشت شلیک کردند. روز بعد گردان اول چونگام نی را تصرف کرد و گردان دوم خط خط الراس طولانی را که از شمال غربی آن تا رودخانه نام ادامه داشت تصرف کرد. در همین حال، KPA همچنان به شدت در برابر لشکر چپ که در آن پیاده نظام ۲۷ در تلاش برای پیشروی درگیری سنگینی داشت، ایستادگی کرد. KPA در شب ۱۸–۱۹ سپتامبر از منطقه ماسان عقب نشینی کرد. لشکر 7 KPA از جنوب رودخانه نام عقب نشینی کرد در حالی که لشکر ۶ عناصری را برای پوشاندن کل جبهه کنار زد. تحت پوشش لشکر ۶، لشکر ۷ تا صبح ۱۹ سپتامبر به سمت شمال رودخانه نام عبور کرده بود. سپس لشکر 6 KPA از مواضع خود در سوبوک سان عقب نشینی کرد. واحدهای آمریکایی به سرعت آن
ها را به سمت شمال تعقیب کردند و از مواضع کوه نبرد که دیگر اهمیت استراتژیک نداشتند عبور کردند. عواقب. پیاده نظام ۳۵ در جریان نبرد متحمل ۱۵۴ کشته، ۳۸۱ زخمی و دو مفقود شد. پیاده نظام ۲۷ در مجموع ۱۱۸ کشته، ۳۸۲ مجروح، و یک اسیر را در طول نبرد پیرامون پوسان از دست داد، با این حال این شامل ۵ کشته و ۵۴ زخمی در نبرد بولینگ آلی و حدود ۱۵۰ تلفات در اولین نبرد Naktong Bulge بود. در پشتیبانی از عملیات رودخانه نام، گردان ۶۴ توپخانه صحرایی ۱۶ کشته، ۲۷ مجروح، یک اسیر و ۵ مفقود، گردان ۱۵۹ توپخانه ۱۸ کشته و ۴۱ زخمی و گردان ۹۰ توپخانه ۱۵ مجروح و ۵۴ زخمی شدند. یکی گم شده هنگ در عقب راندن KPA آنقدر خوب عمل کرده بود که کین آن را برای استناد واحد ریاست جمهوری نامزد کرد. KPA در این نبرد به شدت متحمل آسیب شد و اکثر آنها در این حمله تلفات شدند. تا اواسط سپتامبر، لشکر 7 KPA به تنها ۴۰۰۰ نفر کاهش یافت که ۶۰۰۰ نفر از زمانی که به منطقه متعهد شده بود، تلف شد. تنها ۲۰۰۰ نفر از لشکر 6 KPA به کره شمالی بازگشتند که ۸۰ درصد از نیروی آن را از دست داد. گروه های بزرگی از نیروهای لشکر هنگام تلاش برای بازگشت به کره شمالی، از جمله حداکثر ۳۰۰۰ سرباز،
دستگیر شدند. نیروی مهاجم بیش از ۲۰۰۰۰ نفر تا پایان مبارزات در ماسان به تنها ۶۰۰۰ نفر کاهش یافته بود. نبرد در ماسان در تمام شش هفته نبرد پیرامون پوسان به بن بست تلخی باقی ماند. هر یک از طرفین در تلاش برای عقب نشینی مجبور به حملات متعدد بر روی طرف دیگر شدند، اما KPA نتوانست محیط سازمان ملل را سوراخ کند، و نیروهای سازمان ملل نتوانستند KPA را تا جایی که مجبور به عقب نشینی شدند، تحت تأثیر قرار دهند. این نبرد به خودی خود یک پیوند تاکتیکی بود، زیرا هیچ یک از طرفین نمی توانستند قاطعانه یکدیگر را شکست دهند، اما واحدهای سازمان ملل به هدف استراتژیک خود یعنی جلوگیری از پیشروی KPA به سمت شرق و تهدید پوسان دست یافتند. در عوض، آنها توانستند در برابر حملات مکرر تا حمله اینچون و شکست پوسان، خط را حفظ کنند و بنابراین در درگیری های بعدی KPA را شکست دادند.
فصل دوم مجموعه تلویزیونی آمریکایی بهتره با سال تماس بگیری از ۱۵ فوریه ۲۰۱۶ پخش شد و در ۱۸ آوریل ۲۰۱۶ به پایان رسید. این فصل ده قسمتی دوشنبه شب ها در ایالات متحده از شبکه ای ام سی پخش شد. اسپین آف پیش آیند بریکینگ بد، بهتره با سال تماس بگیری توسط وینس گیلیگان و پیتر گولد ساخته شد که هر دو در بریکینگ بد نیز کار کرده بودند. قسمت ها. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt;
تساتور خان (؛ ؛ ۱۸۲۰ – ۱۹۰۵) سیاست مدار ارمنی تبار اهل ایران بود. وی در ۱۸۲۰ میلادی در تبریز به دنیا آمد و از ترینیتی کالج، کمبریج فارغ التحصیل گشت. وی در ۱۹۰۵ میلادی در سن ۸۵ سالگی درگذشت.
ارتشبد آلکساندر خان ست خانیان (؛ ؛ ۱۸۶۵ – ۱۹۵۳) سیاست مدار و فرد نظامی ارمنی تبار اهل ایران-امپراتور روسیه بود. تساتور خان بانو نینون هوناتانیان والدین بودند. نشان ها. َ* نشان استانیسواو مقدس (دودمان رومانوف)
ست خان آستواتساتوریان (؛ ؛ ۱۷۸۰ – ۱۸۴۲) سیاستمدار، دیپلمات و مشاور نظامی ایرانی-ارمنی در زمان قاجار، و سفیر فتحعلی شاه قاجار در دربار سینت جیمز بود.
استودیوی موسیقی ریل ورلد ریکوردز یک شرکت ضبط موسیقی بریتانیایی است که متخصص موسیقی ملل است. این استودیو در سال ۱۹۸۹ توسط پیتر گابریل موسیقیدان انگلیسی و اعضای اصلی WOMAD تأسیس شد. اکثر آثار منتشر شده در ریل ورلد رکوردز در استودیوهای ریل ورلدز در باکس، ویلتشایر، انگلستان ضبط شده اند. تاریخ. در سال ۱۹۹۹، این لیبل بیش از ۳ میلیون آلبوم را در سراسر جهان به فروش گذاشت و ۹۰ آلبوم منتشر کرد. در سال ۲۰۱۵ این رقم به بیش از ۲۰۰ آلبوم رسید.
عشق آباد یک گروه موسیقی فولکلور ترکمن بود که در عشق آباد ترکمنستان تشکیل شد. تاریخ. نوازندگان گروه به طور جداگانه حرفهٔ خود را با نواختن در عروسی ها آغاز کردند که در یکی از آنها آتابای چاریکولیف خواننده اصلی مورد توجه ناظم ندیروف، شرق شناس و تهیه کننده قرار گرفت. پس از جان به در بردن از کمپین دولتی علیه موسیقی عروسی اسلامی (در یک مقطع زمانی، چاریکولیف به جرم نواختن در یک مؤسسهٔ روانی محبوس شد)، انحلال اتحاد جماهیر شوروی به او امکان از سرگیری اجرای موسیقی را داد. پس از اجرای چندین کنسرت (از جمله اجرا در تلویزیون ترکمنستان به همراه عزیزه خواننده)، عنوان «نوازندهٔ ارجمند سنتی مردم» از سوی جمهوری تازه استقلال یافته ترکمنستان به وی اعطا شد. عشق آباد به زودی به عنوان یک سوپرگروه موسیقی عروسی مسلمان تشکیل شد و نام خود را به نام پایتخت ترکمنستان نامگذاری کرد. پس از اینکه یکی از برنامه های گروه در استودیویی در آلمان ضبط شد و یک تور در اروپا برگزار شد، چاریکولیف گفت که تمام آنچه را که دارد مدیون رئیس جمهور ترکمنستان صفرمرات نیازوف است. در ۲۱ مارس ۲۰۰۹، چاریکولیف در عشق آباد درگذشت. ضبط ها و اجراهای قابل توجه. در سال ۱۹
۹۳، آنها اولین گروه موسیقی از اتحاد جماهیر شوروی سابق بودند که تحت لوای Peter Gabriel - Real World (بخش ویرجین رکوردز) منتشر شدند. آلبوم آنها "شهر عشق" (ترجمه تحت اللفظی نام گروه) در اروپا محبوبیت پیدا کرد. در سال ۱۹۹۸، آنها همراه با تاناسیس پاپاکونستانتینوخواننده و ترانه سرای یونانی و ملینا کانا خوانندهٔ یونانی آلبوم "Loot" (Laphyra, Lafyra) را منتشر کردند. در ۲۳ فوریه ۲۰۰۰، آنها در برنامهٔ تلویزیونی "Anthropology" در کانال NTV روسیه و در سال ۲۰۰۲ در کانال یک روسیه" ظاهر شدند "." در سال ۲۰۰۲، گروه کنسرت هایی را در مسکو اجرا کرد و در "اولین جشنوارهٔ بین المللی موسیقی قومی مسکو" شرکت کرد.
مارتیروس خان داویدخانیان (؛ ؛ ۱۸۴۳ – ۱۹۰۵) سیاست مدار ارمنی تبار اهل ایران بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنای مقدس (سنت آنا) شده است. وی در کلیسای سورپ گئورگ به خاک سپرده شد.