Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
واج کردند، اما ایوانسکا نام خانوادگی خود را تغییر نداد. در سال ۱۹۴۳، گرالوسکی همراه با ووادیسواف سیکورسکی در یک سقوط هوایی جنجالی در جبل الطارق جان باخت، اما این خبر از ایوانسکا پنهان شد. او در قیام ورشو در سال ۱۹۴۴ شرکت کرد و در پایان جنگ به عضویت مقاومت ضدکمونیستی مخفی درآمد. در سال ۱۹۴۵ به پوزنان نقل مکان کرد و به عنوان مدیر ادبی "" (صدای لهستان بزرگ) مشغول به کار شد. با افزایش دستگیری ها در جنبش زیرزمینی، ایوانسکا دستور خروج دریافت کرد. به لطف نفوذ یکی از عموهایش، او موفق به دریافت بورسیه تحصیلی برای ادامه تحصیل در ایالات متحده شد و در سال ۱۹۴۸ لهستان را ترک کرد. فعالیت های دانشگاهی. با ورود به ایالات متحده و داشتن مهارت ضعیف در زبان انگلیسی، ایوانسکا در تصمیم گیری برای درخواست پناهندگی مردد بود اما پس از هشدار دوستانش مبنی بر اینکه نام او در تحقیقات مطرح شده است، در نهایت درخواست پناهندگی داد. جلسات رسیدگی به پرونده اش در دوران مک کارتیسم سال ها به طول انجامید تا سرانجام پناهندگی وی پذیرفته شد. او در برنامه دکترای دانشگاه کلمبیا ثبت نام کرد، و در حالی که هنوز روی پایان نامه خود کار می کرد، در سال ۱۹۵۲ در
گروه جامعه شناسی دانشگاه آتلانتا به تدریس پرداخت. این دانشگاه یکی از دانشگاه های سنتی سیاه پوستان در دوران جدایی نژادی در ایالات متحده آمریکا بود. ایوانسکا در این محیط احساس راحتی می کرد و در مورد شباهت های بین آزار سیاسی، مذهبی و نژادی در اروپا و شرایط ایالات متحده تدریس می کرد. پس از پایان قراردادش، پیشنهاد تدریس در کالج تالادگا در آلاباما را پذیرفت. در آنجا کو کلاکس کلن فعال بود و اعضای هیئت علمی و دانشجویان از تعامل با جامعه منع شده بودند. همچنین، بی خدایی او با کارکنان مذهبی دانشگاه در تضاد بود و در نتیجه قراردادش در سال ۱۹۵۴ تمدید نشد. ایوانسکا در تابستان همان سال به شیکاگو، ایلینوی نقل مکان کرد و در پروژه ملل اسلاوی، ابتکاری از دانشگاه ییل و پنتاگون برای حفظ فرهنگ چکسلواکی و لهستانی، مشغول به کار شد. در این دوران، با جغرافیدانی به نام فیلیپ واگنر آشنا شد که به دلیل کارش اغلب به مکزیک سفر می کرد. در حالی که در دانشگاه شیکاگو فعالیت می کرد، برای تحلیل شرایط روستایی به واشینگتن رفت. در سال ۱۹۵۷، گزارش او که به انجمن انسان شناسی آمریکا ارائه شد، تفاوت های بین رفتار با کارگران فصلی مکزیکی و کشاورزان اروپای
ی را مقایسه کرد. او نتیجه گرفت که آمریکایی ها ارتباط تاریخی مشابهی با زمین ندارند و آن را صرفاً وسیله ای برای کسب سود می بینند. او در همان سال دکترای خود را تکمیل کرد، و با واگنر ازدواج کرد. با توجه به اینکه به دلیل وضعیت پناهندگی خود اجازه سفر نداشت، ایوانسکا شهروند ایالات متحده آمریکا شد. در ادامه، او و واگنر به مکزیک سفر کردند و ایوانسکا که در آمریکا دچار رکود خلاقیت شده بود، مجدداً به نوشتن پرداخت. او تحت تأثیر فرهنگ مکزیک قرار گرفت و آن را سازگارتر با پیشینه اروپایی خود یافت.
یوزفا یوتیکو (; – ) فیزیولوژیست، روان شناس، مربی و پژوهشگر لهستانی بود. پس از تکمیل تحصیلات کارشناسی در دانشگاه ژنو، وارد دانشکده پزشکی دانشگاه آزاد بروکسل (۱۸۳۴–۱۹۶۹) شد و در سال ۱۸۹۶ دکترای پزشکی خود را از دانشگاه پاریس دریافت کرد. او یک مطب پزشکی در فرانسه افتتاح کرد اما دو سال بعد تصمیم گرفت که پژوهش را ترجیح می دهد و به بروکسل بازگشت. او به عنوان دستیار در مؤسسه فیزیولوژی سلووی فعالیت کرد و به تدریس و پژوهش دربارهٔ عضلات و سیستم عصبی پرداخت. یوتیکو که معتقد بود علم می تواند چالش های اجتماعی را حل کند، دامنه تحقیقات خود را گسترش داد تا مطالعه کند که چگونه علم می تواند زندگی کارگران را بهبود بخشد و در عین حال باعث افزایش بهره وری صنعتی شود. این امر او را به تحقیق دربارهٔ کودکان سوق داد و بررسی کرد که چگونه امکانات آموزشی می توانند از روش های علمی برای بهینه سازی توانایی های دانش آموزان استفاده کنند. او از سال ۱۹۰۴ ریاست انجمن عصب شناسی بلژیک را بر عهده داشت و جوایز متعددی برای تحقیقات خود دریافت کرد، از جمله جایزه دسماث از آکادمی سلطنتی و امپراتوری بروکسل و جایزه دیودونه از آکادمی سلطنتی پزشکی بلژیک. علاوه
بر این، او به طور مکرر توسط فرهنگستان علوم فرانسه مورد تقدیر قرار گرفت. در سال ۱۹۱۶، یوتیکو به عنوان استاد مدعو در کالج فرانسه منصوب شد و اولین زنی شد که در این مؤسسه تدریس کرد. پس از تأسیس جمهوری دوم لهستان در سال ۱۹۱۹، یوتیکو به لهستان بازگشت اما در یافتن شغل تمام وقت با مشکل مواجه شد. او در مؤسسه ملی تربیت معلم و مؤسسه ملی ناشنوایان ورشو تدریس کرد و بعداً تا زمان انحلال آن در سال ۱۹۲۶، مدیر مؤسسه تربیت معلم شد. او به کار خود ادامه داد و در و دانشگاه آزاد لهستان تدریس کرد و همچنین به عنوان مشاور در کمیته های مختلف وزارت ها در زمینه اشتغال و آموزش خدمت کرد. در سال ۱۹۲۶، او درجه پسادکتری خود را از دانشکده پزشکی دانشگاه ورشو دریافت کرد، اما بیماری مانع از ادامه تحقیقاتش شد. او به عنوان یکی از بنیان گذاران سیستم آموزشی مدرن در لهستان شناخته می شود. اوایل زندگی. یوزفا فرانچیشکا یوتیکوونا در ۲۹ ژانویه ۱۸۶۶ در ، ناحیه ولوسک اسکویرا آویزد در استان کیف امپراتوری روسیه (امروزه در شهرستان پوپیلنیا، استان ژیتومیر) به دنیا آمد. والدین او کارولینا (با نام خانوادگی ادرووانژ-کورژانسکا) و لوچیان یوتیکو بودند. خانواده اش که
شامل یک خواهر به نام زوفیا و دو برادر به نام های میچیسواف و بود، از اشراف زمین دار نجیب زادگان لیتوانیایی و اعضای اینتلیجنتسیا لهستانی بودند. او و خواهر و برادرانش در یک املاک بزرگ خانوادگی رشد کردند، اما برای بهبود فرصت های آموزشی، خانواده در سال ۱۸۷۳ به ورشو نقل مکان کرد و ملک خود را در پوچویکی اجاره داد. یوتیکو تحصیلات خود را نزد مادرش و مادام پروزت، یک معلم خصوصی فرانسوی، آغاز کرد. در سال ۱۸۷۶، خانواده به خیابان اسمولنا، نزدیک مدرسه شبانه روزی سیرکوفسکا نقل مکان کرد. یوتیکو در این مدرسه ثبت نام کرد، اما تنها چند ماه در آنجا تحصیل کرد زیرا مادرش معتقد بود که آموزش علوم در این مدرسه کافی نیست. از آنجایی که تنها گزینه دیگر تحصیلی، ثبت نام در یک مدرسه دولتی بود که روسی سازی را الزامی می کرد، مادرش تدریس خصوصی او را با استادان لهستانی در خانه ترتیب داد. پس از هفت سال مطالعه، یوتیکو برای آزمون معلم خصوصی آماده شد. با اینکه او به چهار زبان مسلط بود و سایر امتحانات خود را با موفقیت گذراند، در آزمون زبان روسی رد شد. به جای تکرار آزمون، تصمیم گرفت تحصیلات خود را در خارج از کشور ادامه دهد، زیرا زنان از تحصیل در دان
شگاه ورشو منع شده بودند. او ژنو را برای ادامه تحصیل انتخاب کرد، جایی که دایی مادری اش زیگمونت میلکوفسکی زندگی می کرد. یوتیکو در سال ۱۸۸۶ در دانشگاه ژنو در رشته علوم فیزیکی و زیستی ثبت نام کرد. زمانی که به سوئیس رسید، موهای خود را کوتاه کرد، لباس هایی با سبک مردانه تر پوشید و گفته می شد که سیگار می کشد. او با میشالینا استفانوفسکا، که معلم دبیرستان سابق بود، آشنا شد و با او هم رابطه ای شخصی و هم همکاری علمی برقرار کرد. پس از دو سال تحصیل، یوتیکو با مدرک کارشناسی علوم فارغ التحصیل شد و برای مدت کوتاهی به ورشو بازگشت. در سال ۱۸۸۹، او و خانواده اش به بروکسل نقل مکان کردند و یوتیکو در دانشکده پزشکی دانشگاه آزاد بروکسل (۱۸۳۴–۱۹۶۹) ثبت نام کرد. بیماری پدرش باعث شد که خانواده در سال ۱۸۹۰ به ورشو بازگردد. اما یوتیکو با آن ها بازنگشت و در عوض به پاریس رفت، جایی که استفانوفسکا در حال تحصیل در رشته فیزیولوژی بود. چند ماه بعد، پدرش درگذشت و خانواده با خطر ورشکستگی مواجه شد. یوتیکو به طور موقت فرانسه را ترک کرد و به سن پترزبورگ رفت تا امور مالی خانواده را سر و سامان دهد. او توانست بخشی از سرمایه خانوادگی را نجات دهد و با سه
م خود به پاریس بازگشت، جایی که با استفانوفسکا آپارتمانی اجاره کرد. او در رشته پزشکی زیر نظر شارل ریشه در دانشگاه پاریس ثبت نام کرد و در سال ۱۸۹۶ دکترای پزشکی خود را دریافت کرد.``` حرفه. فرانسه و بلژیک. برای دو سال بعد، یوتیکو در پاریس به طبابت پرداخت، اما دریافت که از روال معمول پزشکی لذت نمی برد. در سال ۱۸۹۸، او پیشنهاد انتقال به بلژیک را پذیرفت و به عنوان دستیار در مؤسسه فیزیولوژی سولوی مشغول به کار شد. او همچنین در آزمایشگاه کازیمیر در دانشگاه جدید بروکسل به تدریس روان شناسی تجربی پرداخت. در سال ۱۹۰۳، او مدیر آزمایشگاه کازیمیر شد و به هدایتگری درآمد. او مقالاتی در زمینه فیزیولوژی منتشر کرد و تحقیقات خود را دربارهٔ تأثیرات بی حسی از طریق اِتِر یا کلروفرم بر ماهیچه ها، اعصاب و دستگاه عصبی گسترش داد. یوتیکو علاقه ویژه ای به خستگی عضلانی و خستگی سیستم عصبی مرکزی داشت و به طور فزاینده ای روی روش های سنجش کمّی خستگی کار کرد. آثار علمی او با افتخارات بسیاری شناخته شد، از جمله دریافت مشترک جایزه «دسماث» آکادمی سلطنتی و امپراتوری بروکسل در سال ۱۹۰۰ با کازیمیر رادزیکوفسکی؛ جایزه «دیودونه» آکادمی سلطنتی پزشکی بلژیک د
ر سال ۱۹۰۱ با اشتفانوفسکا و جایزه جایزه مونتیون از فرهنگستان علوم فرانسه با ویکتور پاچون؛ و در سال ۱۹۰۳، دریافت جایزه «لالماند» از فرهنگستان علوم فرانسه و جایزه «مونیتون» با اشتفانوفسکا و رادزیکوفسکی. در سال ۱۹۰۴، یوتیکو رئیس انجمن عصب شناسی بلژیک شد و در سال بعد، ریاست کنگره این سازمان را در لیژ بر عهده گرفت. در سال ۱۹۰۶، اشتفانوفسکا پاریس را ترک کرد و به لهستان بازگشت تا مدیر یک دبیرستان دخترانه شود. یوتیکو به شدت با تصمیم او مخالفت کرد، اما اشتفانوفسکا از پژوهش خسته شده و به تدریس بازگشته بود. او یوتیکو را که از او به عنوان "towarzyszka życia" (همراه زندگی) یاد می کرد، متقاعد کرد که از طریق نامه نگاری و ملاقات های دوره ای در ارتباط بمانند. یوتیکو، در حالی که همچنان به پژوهش های فیزیولوژیکی ادامه می داد، به تدریس روان شناسی تربیتی در سمینارهای آموزشی شارلروآ و مون (بلژیک) پرداخت. در سال ۱۹۰۸، او نشریه "Revue Psychologique" را تأسیس کرد و سردبیر آن شد، مجله ای که به بررسی پیشرفت های علمی در زمینه روان شناسی و آموزش می پرداخت. از طریق این فعالیت ها، او با دانشمند جوان گرجی، واریا کیپیانی، که به عنوان دبیر مجل
ه فعالیت می کرد، آشنا شد و همکاری خود را با او آغاز کرد. این دو زن پژوهش های مشترکی دربارهٔ گیاه خواری (انسان) انجام دادند، که هر دو به آن پایبند بودند، و در سال ۱۹۰۸ جایزه «ورنوآ» فرهنگستان ملی پزشکی را دریافت کردند. در سال ۱۹۱۱، یوتیکو کنگره بین المللی پدولوژی را در بروکسل سازماندهی و ریاست کرد. سال بعد، او دانشکده بین المللی پدولوژی بروکسل را تأسیس کرد و برنامه درسی آن را توسعه داد. کیپیانی به عنوان دستیار آزمایشگاه در این دانشکده مشغول به کار شد. با آگاهی از کارهای یوتیکو، ماریا ژگژفسکا در سال ۱۹۱۳ برای تحصیل به بروکسل آمد. یوتیکو، که تا جنگ جهانی اول رهبری دانشکده را بر عهده داشت، مربی ژگژفسکا شد و تأثیر مهمی بر توسعه علمی او گذاشت. در سال ۱۹۱۶، یوتیکو به عنوان استاد مدعو در کالج دو فرانس منصوب شد. این انتصاب اولین باری بود که زنی اجازه تدریس در این مؤسسه ۳۸۶ ساله را پیدا می کرد. نخستین سخنرانی او در ۲۴ ژانویه ۱۹۱۶ ارائه شد. او همچنین در دانشگاه پاریس و در سال ۱۹۱۸ در دانشگاه لیون تدریس کرد. او در سال ۱۹۱۶ جایزه «گانیه» و در ۱۹۱۸ جایزه «بلیون» را از فرهنگستان علوم فرانسه دریافت کرد.
کنستنس کیس (; – ) دانشمند تغذیه و رژیم شناس آمریکایی بود. کیز سه سال به عنوان معلم مدرسه عمومی کار کرد و سپس برخلاف نقش جنسیتی مرسوم زمان خود، مدرک کارشناسی ارشد و دکتری را از دانشگاه ویسکانسین-مدیسن دریافت کرد. در طول ۳۰ سال فعالیت حرفه ای خود در دانشگاه نبراسکا-لینکلن، کیز در زمینه بیوشیمی تغذیه تحقیق کرد. او با انجام تحقیقات موضوعی انسانی، روابط بین مواد معدنی، پروتئین ها و فیبر غذایی را بررسی کرد. یافته های او منجر به پیشرفت در درک متابولیسم مس و پروتئین در انسان شد. کیز جوایزی از جمله جایزه بوردن را دریافت کرد و عضو کالج تغذیه آمریکا بود. او همچنین یک فمینیست و عضو سازمان ملی زنان و اتحادیه اقدام برای برابری زنان بود. کیز سه ماه پس از تشخیص سرطان رحم درگذشت. اوایل زندگی و تحصیلات. کیز در ۱۳ دسامبر ۱۹۳۴ در بلو ریور، ویسکانسین متولد شد. مادرش معلم و پدرش سرپرست سیستم مدارس بود. خانواده او، شامل کیز و سه خواهرش کوزت، کامیلا و کارولین به مزرعه ای در پلتیویل، ویسکانسین نقل مکان کردند. کیز در دبیرستان پلاتویل شاگرد ممتاز شد. او در کالج ایالتی ویسکانسین، پلاتویل تحصیل کرد و بورسیه Regents Fellowship و دیگر افتخ
ارات علمی را دریافت کرد. در سال ۱۹۵۵، مدرک کارشناسی در رشته انگلیسی را با گرایش های فرعی در تاریخ، جغرافیا، علوم کتابداری و اطلاع رسانی و اقتصاد خانه دریافت کرد. پس از فارغ التحصیلی، کیز به مدت سه سال به تدریس در مدارس عمومی پرداخت. در این مدت، او متوجه شد که به دلیل نقش جنسیتی سنتی به تدریس روی آورده است. او برای تحصیلات تکمیلی پس انداز کرد و در حین تدریس، بدن انسان را مطالعه کرد. کیز در سال ۱۹۶۰ مدرک کارشناسی ارشد در رشته تغذیه و مواد غذایی و در سال ۱۹۶۳ دکترای خود را در خوراک انسان و فیزیولوژی پزشکی از دانشگاه ویسکانسین-مدیسن دریافت کرد. پایان نامه کارشناسی ارشد او با عنوان «مطالعاتی در دفع نیتروژن ادراری» بود. رساله دکترای او با عنوان «تأثیر نسبت اسید آمینه ضروری به غیرضروری در انسان بالغ و موش» بود. حرفه. پس از دریافت دکترا، کیز در سال ۱۹۶۳ به عنوان استادیار در گروه غذا و تغذیه دانشگاه نبراسکا-لینکلن مشغول به کار شد. او در سال ۱۹۶۵ دانشیار و در ۱۹۶۸ استاد تمام شد. تحقیقات او بر بیوشیمی تغذیه متمرکز بود. کیز نویسنده ای پرکار بود. اولین مقاله خود را در سال ۱۹۶۵ در "مجله تغذیه" منتشر کرد. او سیزده مقاله در
این ژورنال و مقالات دیگری در "مجله آمریکایی تغذیه بالینی", "مجموعه مقالات فدراسیون" و "مجله کالج آمریکایی تغذیه" منتشر کرد. او بیش از ۱۰۰ مقاله علمی هم تراز و چندین کتاب و فصل در مورد مواد معدنی و پروتئین های گیاهی نوشت. کیز کنفرانس های ملی مرتبط با آهن، کلسیم و مس را سازماندهی و بعداً تک نگاری هایی از این کنفرانس ها را ویرایش کرد. در سال ۱۹۷۴، او ۷۰٪ وقت خود را به تحقیق در ایستگاه تحقیقاتی UNL اختصاص داد و باقی را صرف تدریس دروس تغذیه کرد. او در مسائل زنان نیز فعال بود و به عنوان هماهنگ کننده کلاس «زنان در جامعه معاصر» در UNL خدمت کرد. او مشاور مرکز منابع زنان UNL و گروه اقدام زنان دانشگاهی بود. کیز بر این باور بود که درک تبعیض ناخودآگاه علیه زنان در محیط های دانشگاهی دشوار است و زنان در رشته اقتصاد خانه معمولاً جدی گرفته نمی شوند. در سال ۱۹۸۷، کیز جایزه استاد مدعو برجسته را از وزارت بهداشت جمهوری خلق چین دریافت کرد و با دانشگاه شاندونگ همکاری کرد. او روش شناسی مطالعات متابولیسم انسانی را آموزش داد و دانشجویان چینی را برای تحصیل در ایالات متحده جذب کرد.
دوریس مک کینون (; – ) جانورشناس و دانشگاهی اسکاتلندی بود. حوزه تحقیقاتی او پروتوزوآهای انگلی بود. در سال ۱۹۲۷، او به عنوان رئیس گروه جانورشناسی در کینگز کالج لندن منصوب شد و اولین زنی بود که در این کالج به این مقام دست یافت. زندگی نامه. دوریس لیوینگستون مکینون در ۳۰ سپتامبر ۱۸۸۳ در ابردین، اسکاتلند متولد شد. پدرش، لاکلان مکینون، وکیل دادگستری و کنسولگر فرانسه و بلژیک بود. او در اوقات فراغت خود به عنوان یک دانشمند آماتور به گیاه شناسی، پرنده شناسی و اخترشناسی علاقه داشت. مادرش، تئودورا تامپسون مکینون، نوه جورج تامپسون (کشتی دار)، یک «خانه زنان» را برای زنان بیکار تأسیس و مدیریت می کرد. مکینون دارای سه خواهر و برادر بود. یکی از خواهرانش سایه نماکار بود و دیگری، لیلیاس مکینون، پیانیست کنسرت بود. یکی از برادرانش نویسنده بود. با تشویق زمین شناس و دیرینه شناس ماریا گوردون، مکینون در دانشگاه ابردین در رشته های گیاه شناسی و زمین شناسی تحصیل کرد. او در سال ۱۹۰۶ با دریافت مدرک BSc با درجه ممتاز فارغ التحصیل شد. مکینون موفق به دریافت «بورسیه کارنگی» شد که به او این امکان را داد تا یک سال زیر نظر ریچارد هرتویگ در مونیخ ت
حصیل کند. سپس، تحت نظر میلانو ولس در ایستگاه زیست شناسی روسکوف در فرانسه تحقیق کرد و بعداً به آزمایشگاه کوئیک در دانشگاه کمبریج، تحت نظر جورج ناتال، منتقل شد. مکینون در سال ۱۹۰۸ به آبردین بازگشت و به عنوان دستیار جان آرتور تامسون در دانشگاه آبردین کار کرد. در سال ۱۹۰۹، به عنوان دستیار دارسی ونتوورث تامپسون در دانشگاه داندی مشغول به کار شد. در همین زمان، پایان نامه دکترای خود با عنوان «مطالعاتی بر روی پروتوزوآ» را در سال ۱۹۱۴ به دانشگاه آبردین ارائه کرد و موفق به دریافت دکترای علوم شد. دوران جنگ و تدریس. در طول جنگ جهانی اول، مکینون به بیمارستان های نظامی در لیورپول و ساوت همپتون پیوست و با استفاده از دانش خود در آغازی شناسی به تشخیص آمیبیاز و سایر عفونت ها برای دفتر جنگ کمک کرد. در سال ۱۹۱۹، مکینون به عنوان مدرس در کینگز کالج لندن زیر نظر آرتور دندی مشغول به کار شد. دو سال بعد، به مقام Reader ارتقا یافت. در سال ۱۹۲۷، با استعفای جولیان هاکسلی از سمت رئیس گروه جانورشناسی، مکینون این نقش را بر عهده گرفت و عنوان «استاد» را نیز کسب کرد. این امر او را به اولین زن دارنده مقام استاد در کینگز کالج تبدیل کرد. پس از باز
نشستگی در سال ۱۹۴۹، مکینون به نگارش کتاب «مقدمه ای بر مطالعه پروتوزوآ» پرداخت. اما قبل از انتشار آن دچار بیماری شد و در ۱۰ سپتامبر ۱۹۵۶ بر اثر سکته درگذشت. کتاب او توسط R. S. J. Hawes تکمیل و ویرایش شد. کارها. بین ماه مه ۱۹۱۷ و می ۱۹۱۸، مکینون در بیمارستان دانشگاه جنگ در ساوت همپتون با ویلیام فلچر از سپاه پزشکی ارتش سلطنتی همکاری کرد و بر تشخیص و درمان اسهال خونی تمرکز داشت. این دو محقق بر روی دو گونه از "Shigella dysenteriae" که توسط سایمون فلکسنر و کیوشی شیگا شناسایی شده بودند، تحقیق کردند. آن ها کشف کردند که باسیل فلکسنر می تواند به دوره های نهفتگی برود و تا چهار تا پنج هفته غیرقابل تشخیص باشد، که این امر تشخیص پایان ناقل بودن فرد را بسیار دشوار می کرد. آن ها همچنین دریافتند که مردانی که ناقل باسیل شیگا بودند، به افسردگی دچار شده و دیگر برای خدمت نظامی مناسب نبودند. مکینون بیش از ۴۰ مقاله علمی منتشر کرد، که عمدتاً دربارهٔ گونه های انگل در آغازیان (به ویژه تاژک داران و هاگ داران) بود. او به دلیل مهارت خود در تدریس، که از زمان فعالیتش در کالج دانشگاهی داندی شناخته شده بود، شهرت داشت. مکینون سخنرانی هایی برای
مدارس و کنفرانس های متعدد ارائه داد و به داشتن این ویژگی معروف بود که طی ۳۰ سال تدریس، هیچ گاه یک سخنرانی را تکرار نکرد. این سخنرانی ها شامل مباحثی دربارهٔ بیماری های منتقل شده توسط مگس ها و اهمیت بهداشت و پیشگیری از تکثیر مگس ها در جلوگیری از شیوع حصبه بود. او همچنین یک مرکز تحقیقاتی در زمینه آغازی شناسی تأسیس کرد که تنها مرکز تحقیقاتی غیرپزشکی در این حوزه در بریتانیا بود. تقدیر و افتخارات. در دهه ۱۹۳۰، دو سرده از آغازیان، "دوریسا" و "دوریسیلا"، به افتخار مکینون نام گذاری شدند. در سال ۱۹۴۳، به مناسبت پنجاهمین سال پذیرش زنان در دانشگاه آبردین، مکینون به همراه دو زن دیگر دکترای افتخاری LLD دریافت کرد. هنگامی که مکینون در سال ۱۹۴۹ بازنشسته شد، به عنوان عضو بازنشستگی افتخاری کالج کینگز انتخاب شد. او همچنین عضو انجمن لینه ای های لندن بود و در شورای آن خدمت کرد.
استر میریام زیمر لدربرگ (; – ) میکروبیولوژیست آمریکایی و پیشگام در ژنتیک میکروبی بود. او ویروس باکتریایی فاژ لاندا و عامل باروری F را کشف کرد، اولین اجرای پلیت گذاری تکراری را طراحی کرد و درک انتقال ژن ها بین باکتری ها را از طریق ترارسانی توسعه داد. لدربرگ همچنین مرکز مرجع پلاسمید را در دانشگاه استنفورد بنیان گذاری و مدیریت کرد، جایی که انواع مختلف پلاسمید را، از جمله آن هایی که کدگذاری مقاومت آنتی بیوتیکی، مقاومت به فلزات سنگین، ویریولانس، هم یوغی باکتریایی، کولیسین ها، عناصر جابه جا شونده و سایر عوامل ناشناخته را انجام می دادند، حفظ، نام گذاری و توزیع می کرد. به عنوان زنی در حوزه ای مردسالار و همسر برنده جایزه نوبل جاشوآ لدربرگ، استر لدربرگ برای به رسمیت شناخته شدن حرفه ای تلاش کرد. با وجود کشفیات اساسی او در زمینه میکروبیولوژی، هیچ گاه موقعیت تدریس رسمی در دانشگاه به او پیشنهاد نشد. کتاب های درسی اغلب کار او را نادیده می گیرند و دستاوردهایش را به همسرش نسبت می دهند. سال های اولیه. استر میریام زیمر نخستین فرزند از دو فرزند خانواده ای با پیشینه یهودیت ارتدکس در برانکس نیویورک بود. پدرش دیوید زیمر، مهاجری از
رومانی بود که یک چاپخانه را اداره می کرد، و مادرش پولین گلر زیمر بود. برادرش، بنجامین زیمر، در سال ۱۹۲۳ متولد شد. زیمر در دوران رکود بزرگ بزرگ شد و اغلب ناهارش تکه ای نان با آب گوجه فرنگی فشرده بود. او زبان عبری را یادگرفت و از این مهارت برای اجرای آیین های پسح استفاده می کرد. زیمر در دبیرستان ایواندر چایلدز در برانکس تحصیل کرد و در سال ۱۹۳۸ در سن ۱۵ سالگی فارغ التحصیل شد. او بورس تحصیلی برای حضور در کالج هانتر نیویورک دریافت کرد. در ابتدا علاقه مند به ادبیات یا زبان فرانسوی بود، اما برخلاف توصیه معلمانش، که معتقد بودند زنان در رشته های علمی موفقیت کمتری دارند، به بیوشیمی تغییر رشته داد. او به عنوان دستیار تحقیقاتی در باغ گیاه شناسی نیویورک کار کرد و بر روی "Neurospora crassa" با آسیب شناس گیاهی برنارد اوگیلوی داج پژوهش کرد. در سال ۱۹۴۲، در سن ۱۹ سالگی، با مدرک ژنتیک و درجه "cum laude" فارغ التحصیل شد. پس از فارغ التحصیلی، زیمر به عنوان دستیار تحقیقاتی الکساندر هالندر در بنیاد کارنگی برای علوم (بعداً آزمایشگاه کولد اسپرینگ هاربر) کار کرد و تحقیقات خود را روی "N. crassa" ادامه داد. مشارکت ها در میکروبیولوژی و
ژنتیک. لدربرگ بیشتر دهه ۱۹۵۰ را در دانشگاه ویسکانسین-مدیسن سپری کرد. او در این دانشگاه فاژ لاندا را کشف کرد، اولین اجرای موفقیت آمیز پلیت گذاری تکراری را توسعه داد و مکانیسم های ژنتیکی ترارسانی را بررسی کرد. این کشفیات، پایه های بسیاری از مطالعات ژنتیکی در نیمه دوم قرن بیستم را شکل دادند. λ فاژ. استر لدربرگ اولین فردی بود که λ فاژ را جداسازی کرد. او ابتدا این کشف را در سال ۱۹۵۱، زمانی که دانشجوی دکتری بود، گزارش کرد و سپس در مقاله ای در سال ۱۹۵۳ در مجله "Genetics" توضیح مفصلی از آن ارائه داد. او در حال کار با یک سویه K12 از "E. coli" بود که با نور فرابنفش جهش زایی شده بود. زمانی که او مخلوطی از سویه جهش یافته و سویه والد K12 را روی یک پلیت آگار کشت داد، مشاهده کرد که پلاک هایی ظاهر شدند، که مشخص بود ناشی از عفونت باکتریوفاژها هستند. منبع این باکتریوفاژ سویه والد K12 بود. تابش UV باعث «درمان» باکتریوفاژ از سویه جهش یافته شده بود، که آن را نسبت به عفونت توسط همان باکتریوفاژی که سویه والد تولید می کرد، حساس کرده بود. این باکتریوفاژ به نام λ نام گذاری شد. مطالعات او نشان داد که λ دارای دو مسیر تکثیر است: یکی مسیر
معمولی که در آن فاژ به سرعت خود را تکثیر کرده و در نهایت سلول میزبان "E. coli" را ترک می کند، و دیگری مسیر جایگزین که در آن فاژ به طور خاموش درون "E. coli" باقی می ماند و به عنوان یک نشانگر ژنتیکی عمل می کند. استر و جاشوا لدربرگ نشان دادند که λ، در شکل خاموش خود، به لحاظ ژنتیکی در نزدیکی ژن های "E. coli" که برای متابولیسم گالاکتوز ("gal") مورد نیاز هستند، نقشه یابی می شود. آن ها پیشنهاد کردند که ماده ژنتیکی λ به طور فیزیکی درون کروموزوم باکتری در کنار ژن های "gal" ادغام شده و همراه با DNA میزبان همانندسازی می شود. زمانی که پروفاژ بعداً از میزبان جدا شود، باید خود را از DNA میزبان جدا کند. گاهی، DNA فاژ که جدا می شود، شامل قطعاتی از DNA میزبان نیز هست، که می تواند توسط فاژ به یک میزبان جدید وارد شود. این فرایند ترارسانی (ژنتیک) نام دارد. پس از انتشار مطالعات او در مورد λ در طول چندین سال، لدربرگ یافته های خود را در کنفرانس های بین المللی ارائه کرد. در سال ۱۹۵۷، او در سمپوزیوم ژنتیک باکتریایی و ویروسی در کانبرا، استرالیا، دربارهٔ لیزوژنی λ و ترارسانی تخصصی سخنرانی کرد. در سال ۱۹۵۸، او یافته های خود در مورد نقش
ه برداری ساختاری-جزئی از جایگاه "gal" را در دهمین کنگره بین المللی ژنتیک در مونترآل، کانادا ارائه داد.
ساوتورث و هاوز () اولین استودیوی عکاسی در بوستون در سال های ۱۸۴۳-۱۸۶۳ بود. شرکای آن، آلبرت ساندز ساوثورث (۱۸۱۱-۱۸۹۴) و جوزایا جاسون هاوز (۱۸۰۸-۱۹۰۱) بود. آنها به عنوان اولین استادان بزرگ عکاس آمریکایی مورد ستایش قرار گرفته اند که کارشان پرتره های عکاسی را به سطح هنرهای زیبا ارتقا داد. آثار عکاسی آنها در هر کتاب و مجموعه اصلی عکاسی اولیه آمریکا برجسته است. ساوتورث و هاوز تقریباً به طور انحصاری در فرآیند داگرئوتیپ کار کرد. تاریخچه. پرتره های شخصی و عمومی. در طول ۲۰ سال همکاری خود، ساوتورث و هاوز به جامعه بوستون و افراد مشهور خدمات ارائه می دادند. مستندسازی بیهوشی جراحی. در غروب ۳۰ سپتامبر ۱۸۴۶، آقای ایبن فراست، که از درد دندان شدید رنج می برد، با دکتر ویلیام توماس گرین مورتون، دندانپزشک در شماره ۱۹ ترمونت رو، بوستون تماس گرفت. دکتر مورتون اکسید نیتروژن تجویز کرد و دندان را کشید. با درک اهمیت تاریخی معرفی اتریزاسیون در یک محیط بیمارستانی، شرکت عکاسی ساوتورث و هاوز مأمور شد تا چندین عمل جراحی اتر را پس از عمل ابوت عکاسی و ضبط کند. گفته می شود که هاوز از دیدن خون بیمار شد و نتوانست اولین جلسه عکس برنامه ریزی شده ر
ا کامل کند. او موفق شد از سه عمل جراحی عکاسی کند.
رادن آجنک کورنیانینگرات سستراویناتا (; – ) که بیشتر با نام کورنیانینگرات شناخته می شود، یک مربی اندونزیایی و از پیشگامان برنامه درسی کشور برای آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی بود. او از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۶ معاون مدیر بازرسی زبان انگلیسی اندونزی، یکی از شاخه های وزارت آموزش و فرهنگ بود. بعدها، او به عنوان رئیس دپارتمان مطالعات انگلیسی در دانشگاه اندونزی خدمت کرد. کورنیانینگرات که در خانواده ای اشرافی از مردم سوندانی به دنیا آمده بود—پدرش حاکم کیامیس در جاوه غربی (که در آن زمان بخشی از مستعمره هند شرقی هلند بود) و مادرش معلمی از گاروت بود—در مدارس زبان هلندی تحصیل کرد و در خانه های مردم هلندی و مردم ایندو زندگی می کرد. پس از دبیرستان، از مدارس تربیت معلم فارغ التحصیل شد و در روان شناسی تخصص گرفت. اولین مأموریت تدریس او در سال ۱۹۳۸ در باتاویا (که اکنون جاکارتا است) بود، جایی که برای اولین بار با جنبش بیداری ملی اندونزی آشنا شد. در طول و بلافاصله پس از اشغال هند شرقی هلند توسط ژاپن، او در یوگیاکارتا کار و زندگی کرد و شاهد و شرکت کننده در جنگ استقلال اندونزی بود. در آنجا، او با نخست وزیر اندونزی علی ساسترومیدج
ویو آشنا شد که در سال ۱۹۷۰ با او ازدواج کرد. دو تن از دانش آموزانش، داود جوسف و نوگروهو نوتوسوسانتو، بعدها وزیر آموزش شدند. کورنیانینگرات برای ادامه تحصیل به خارج از کشور رفت؛ ابتدا یک سال در سیدنی برای آشنایی با نظام آموزشی استرالیا و سپس دو سال در دانشگاه کرنل در ایالات متحده آمریکا برای دریافت مدرک کارشناسی ارشد در ادبیات انگلیسی. او با تعدادی از پژوهشگران خارجی اندونزی از جمله هربرت فیت و همسرش بتی، آیلسا تامسون زین الدین و جورج مک تورنن کاهین دوستی برقرار کرد. به دلیل تجربه اش در همکاری با فیت ها و زین الدین که از نخستین داوطلبان استرالیایی برای همکاری با دولت اندونزی بودند، او یکی از حامیان اولیه برنامه های داوطلبی بین المللی استرالیا شد. زندگی نامه. اوایل زندگی، خانواده و تحصیلات. کورنیانینگرات در کیامیس، شهری نزدیک مرز جاوه غربی و جاوه مرکزی، در ۴ سپتامبر ۱۹۱۹ به دنیا آمد. پدرش رادن آدیپاتی آریا سولیمان سستراویناتا، یک اشرافی مردم سوندانی بود که توسط مقامات هند شرقی هلند به عنوان حاکم کیامیس منصوب شد. مادرش، سوهایمی، معلمی از گاروت و دختر یکی از ملاکان محلی بود. پس از مرگ همسر اول پدرش از دیسانتری، او