Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فتند. معیارهای تساوی شکن. تیم ها بر اساس امتیاز رتبه بندی می شوند (۳ امتیاز برای برد، ۱ امتیاز برای تساوی، ۰ امتیاز برای باخت). در صورت تساوی امتیازها، معیارهای تساوی شکن به ترتیب زیر اعمال می شود: گروه ها. روزهای مسابقه ۲۴-۲۵ فوریه، ۱۰-۱۱ مارس، ۱۷-۱۸ مارس، ۱۴-۱۵ آوریل، ۲۸-۲۹ آوریل و ۱۲-۱۳ مه ۲۰۱۵ بودند.
کالج ایالتی کلارک کالج ایالتی کلارک یک کالج عمومی در اسپرینگفیلد، اوهایو است. این کالج در سال ۱۹۶۲ با نام برنامه آموزش فنی اسپرینگفیلد و کلارک کانتی افتتاح شد. این کالج دارای شعب دیگری در بیورکریک، بلفونتین و زنیا است. پیشینه. برنامه آموزش فنی شهرستان های اسپرینگفیلد و کلارک در سال ۱۹۶۲ افتتاح شد و شروع به ارائه آموزش های فنی برای ساکنان اسپرینگفیلد، اوهایو و جوامع اطراف کرد. اساسنامه سازمان موسسه فنی شهرستان کلارک در ۱۸ فوریه ۱۹۶۶ لازم الاجرا شد. موسسه فنی شهرستان کلارک اولین کالج فنی اوهایو بود که توسط هیئت مدیره اوهایو تأیید شد و نام آن با اقدام هیئت مدیره اوهایو در ۱۷ فوریه ۱۹۷۲ از موسسه فنی شهرستان کلارک به کالج فنی کلارک تغییر یافت. اساسنامه در ۱۷ ژوئن ۱۹۸۸ از کالج فنی کلارک به کالج اجتماعی ایالت کلارک تغییر یافت و کالج در همان سال شروع به ارائه مدارک کاردانی هنر و کاردانی علوم کرد. با اضافه شدن مدارک لیسانس که اکنون در دانشگاه ایالتی کلارک موجود است، هیئت امنا به تغییر نام موسسه رأی داد تا پیشرفت های فرصت های آموزشی ایجاد شده توسط کالج را در بر بگیرد. این کالج یک آکادمی افسران صلح را اداره می کند. در ۱
ژانویه ۲۰۲۱، کالج اجتماعی ایالت کلارک به کالج اجتماعی ایالت کلارک معروف شد.
لیلی اینگ نیومارک (؛ زادهٔ ) بازیگر و مدل اهل بریتانیا است. وی از سال ۲۰۱۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "، آموزش جنسی و" "نفرین شده "اشاره کرد. زندگی نامه. لیلی نیومارک متولد ۲۴ مه ۱۹۹۴ در کمبرول جنوب لندن است. او یکی از پنج فرزند بروکس نیومارک، نماینده سابق مجلس حزب محافظه کار و لوسی کیگان، هنرمند است. نیومارک تا سن ۱۲ سالگی در سیدنم به مدرسه رفت تا اینکه خانواده اش به لندن مرکزی نقل مکان کردند و او به مدرسه فرانسیس هلند در میدان اسلون منتقل شد. او گفت که جنوب لندن را «بسیار ترجیح می دهد» و چلسی را بیش از حد حبابی یافته است. او در سال ۲۰۱۶ با مدرک لیسانس هنر در رشته بازیگری و تئاتر از مدرسه بازیگری فارغ التحصیل شد. حرفه. نیومارک کار خود را با حضور در فیلم های مستقل آماتور و موزیک ویدیوهای هنرمندانی از جمله مت مالتیز، دیسیپلز، رجی اسنوو ریل لیز آغاز کرد. استعداد او در صنعت مدل توسط فرست مدل منیجمنت کشف شد و چندین سال به عنوان مدل حرفه ای کار کرد. به عنوان مدل، کارهای او شامل کمپین هایی برای زاندرا رودز و شنل و سرمقاله هایی برای مج
لات "وایس" و "واندرلند" بود. نیومارک در سال آخر تحصیل در مدرسه، نقشی کوتاه در سریال تلویزیونی "شهر زمردی" ایفا کرد. سپس در نقش اصلی آیونا در فیلم کوسن سنجاقی بازی کرد که برای آن نامزد دریافت جایزه بهترین بازیگر تازه وارد در جوایز فیلم ایندیپندنت بریتانیا شد. او در ادامه، نقش های مکمل را در تولیدات مختلف سینمایی و تلویزیونی از جمله ، بینوایان، نفرین شده، آموزش جنسی و بدرفتاری ایفا کرد. فیلم شناسی. سینمایی تلویزیونی
آویگدور کاهالانی (؛ زادهٔ ) سیاست مدار و سرتیپ بازنشسته نیروهای دفاعی اسرائیل است، که در فاصله سال های ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۹ به عنوان وزیر امنیت ملی اسرائیل فعالیت می کرد و از ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۹ از اعضای کنست بود. کاهالانی فعالیت نظامی را از سال ۱۹۶۲ در سپاه زرهی اسرائیل آغاز کرد، از ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۵ در خلال جنگ یوم کیپور فرماندهی گردان ۷۷ تانک را برعهده داشت، در فاصله سال های ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۷ فرمانده تیپ ۷ زرهی هاتیفا شیوا بود و از ۱۹۷۷ تا ۱۹۷۸ به عنوان جانشین فرمانده لشکر ۱۳۱ ذخیره فعالیت می کرد. وی از ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۰ جانشین فرمانده لشکر ۲۱۰ باشان و از ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۱ فرمانده لشکر باشان بود، از ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۳ فرماندهی لشکر ۳۶ زرهی گاش را برعهده داشت، در فاصله سال های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۶ به عنوان فرمانده کالج فرماندهی و ستاد اسرائیل فعالیت می کرد و از ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۹ جانشین فرمانده ستاد نیروهای میدانی بود.
ساموئل بلنکین (؛ زادهٔ ) بازیگر انگلیسی است. او با بازی در نقش اسکورپیوس مالفوی در نمایش "هری پاتر و فرزند نفرین شده" (۲۰۱۷–۲۰۱۸) که در تئاتر وست اند لندن اجرا شد، به شهرت رسید و در فیلم سریال هایی مانند "پیکی بلایندرز"، "آتلانتا،" "آینه سیاه،" "میکی ۱۷" و "بیگانه" نیز حضور داشته است. زندگی نامه. ساموئل بلنکین در چلتنهام متولد شد. او در مدرسه موسیقی و نمایش گیلدهال تحصیل کرد و در سال ۲۰۱۷ فارغ التحصیل شد. در طول تحصیل، او برای بازی در نقش اسکورپیوس مالفوی در "هری پاتر و فرزند نفرین شده" انتخاب شد که اولین حضور حرفه ای او روی صحنه بود. او همچنین عضو تئاتر ملی جوانان است. بلنکین علاوه بر حرفه بازیگری، در موسیقی نیز فعالیت دارد. او آهنگ های فولک آلترناتیو با مضامین عشق، فقدان و آخرالزمان اجرا کرده است. حرفه. بلنکین در سال ۲۰۱۷، حرفه بازیگری خود را با بازی در نقش اسکورپیوس مالفوی در نمایش "هری پاتر و فرزند نفرین شده" در تئاتر پالاس لندن در وست اند آغاز کرد. او در سال ۲۰۱۹ در مجموعه تلویزیونی "پیکی بلیندرز" در نقش آدام پارکر ظاهر شد. در سال ۲۰۲۰ نیز در "دراکولا" در نقش پیوتر ایفای نقش کرد. او همچنین در مجموعه تلوی
زیونی "مرد شنی" در نقش ویلیام شکسپیر بازی کرد. او در سال ۲۰۲۳ نقش مایلز را در مجموعه "کانتیننتال" پیش درآمدی بر مجموعه "جان ویک" بازی کرد. در همان سال، او در مجموعه "آینه سیاه" در نقش دیویس مک کاردل در اپیزود دریاچه هنری ظاهر شد. در سال ۲۰۲۴ نقش چارلز یکم را در مینی سریال "مری و جرج" که به بررسی زندگی مری ویلرز می پرداخت، بازی کرد. او در سریال "" که در سال ۲۰۲۵ منتشر شد، در نقش بوی کاوالیر ظاهر شود. فیلم شناسی. سینمایی تلویزیونی
فدراسیون کار آمریکا (A.F. of L.) یک فدراسیون ملی اتحادیه های کارگری در ایالات متحده بود که امروزه با نام AFL-CIO به فعالیت خود ادامه می دهد. این فدراسیون در سال ۱۸۸۶ در کلمبوس، اوهایو، توسط اتحادیه ای از اتحادیه های صنفی که مشتاق حمایت متقابل بودند و از کارگران برجسته که ناامید شده بودند، تأسیس شد. ساموئل گامپرز در اولین کنوانسیون به عنوان رئیس تمام وقت انتخاب شد و تا زمان مرگش در سال ۱۹۲۴، به جز یک سال در تمام سالهای دیگر، انتخاب می شد. او به سخنگوی اصلی جنبش اتحادیه کارگری تبدیل شد. تاریخچه سازمانی. ریشه ها. فدراسیون کارگری آمریکا (AF of L.) در سال ۱۸۸۶ به عنوان انجمنی از اتحادیه های کارگری تشکیل شد. این سازمان از اختلاف با سازمان شوالیه های کارگری (K of L) پدید آمد، که در آن رهبری آن سازمان از اتحادیه های کارگری محلی مختلف درخواست کرد تا از سازمان های بین المللی خود خارج شوند و مستقیماً به K of L بپیوندند، اقدامی که می توانست بودجه را از اتحادیه های مختلف به K of L منتقل کند. یکی از سازمان هایی که درگیر این جنجال شد، اتحادیه بین المللی تولیدکنندگان سیگار (CMIU) بود، گروهی که در معرض رقابت با یک اتحادیه دوگ
انه، یک رقیب به نام «اتحادیه تولیدکنندگان مترقی سیگار» بود که توسط اعضای تعلیق شده یا اخراج شده توسط CMIU سازماندهی شده بود. این دو اتحادیه سیگار در امضای قرارداد با تولیدکنندگان مختلف سیگار با یکدیگر رقابت می کردند، تولیدکنندگانی که در همان زمان خود را در انجمن های تولیدکنندگان خود در شهر نیویورک، دیترویت، سینسیناتی، شیکاگو و میلواکی ادغام کرده بودند. در ژانویهٔ ۱۸۸۶، «انجمن تولیدکنندگان سیگارِ نیویورک» اعلام کرد که دستمزد کارگران کارخانه های سیگار در سراسر شهر را ۲۰ درصد کاهش خواهد داد. «اتحادیهٔ بین المللی کارگران سیگار» با این کاهش مخالفت کرد و در نتیجه، مالکان ۱۹ کارخانه، ۶۰۰۰ نفر از اعضای این اتحادیه را از کار بازداشتند. این اقدام به اعتصابی چهار هفته ای انجامید. در حالی که به نظر می رسید کارگران در آستانهٔ پیروزی هستند، «مجمع منطقه ای شوالیه های کار» در نیویورک وارد ماجرا شد و پیشنهاد داد با ۱۹ کارخانه بر سر نرخ مزدی پایین تر از آنچه اتحادیهٔ بین المللی کارگران سیگار پیشنهاد کرده بود، به توافق برسند؛ به شرط آنکه فقط «اتحادیهٔ پیشرو کارگران سیگار» به کار گمارده شود. رهبری «اتحادیهٔ بین المللی کارگران سی
گار» به شدت خشمگین شد و خواستار آن گردید که «مجمع منطقه ای شوالیه های کار» در نیویورک از سوی مسئولان ملی این سازمان مورد تحقیق و مجازات قرار گیرد. با این حال، کمیتهٔ تحقیق در اختیار افرادی بود که با مجمع منطقه ای نیویورک روابط دوستانه داشتند و در نتیجه، این مجمع تبرئه شد. بدین سان، «فدراسیون آمریکایی کار» در آغاز به عنوان ائتلافی از اتحادیه های صنفیِ مستقل از «شوالیه های کار» شکل گرفت تا از خود در برابر این گونه مداخلات و موارد مشابه دفاع کند.
دانشگاه فنی دولتی کامچاتکا (روسی: Камчатский государственный технический университет) یک دانشگاه دولتی واقع در پتروپاولوفسک-کامچاتسکیی، روسیه است. این دانشگاه با تمرکز بر آموزش های فنی و تخصصی در حوزه های شیلات، مهندسی دریایی، و علوم طبیعی، نقش مهمی در توسعه علمی و اقتصادی منطقه کامچاتکا ایفا می کند و سالانه صدها دانشجو را در رشته های مختلف تربیت می نماید. این دانشگاه در سال ۱۹۴۲ تأسیس شد. آغاز فعالیت آن در بحبوحه جنگ جهانی دوم، نشان دهنده نیاز فوری به آموزش تخصصی در حوزه شیلات و صنایع دریایی بود. با وجود شرایط سخت آن دوران، این مؤسسه توانست پایه های علمی و فنی منطقه کامچاتکا را تقویت کرده و نسل های متعددی از متخصصان برجسته، متعهد و کارآزموده را تربیت کند. تاریخچه. تاریخ دانشگاه معمولاً از لحظه تأسیس مدرسه فنی شیلات دریایی پتروپاولوفسک-کامچاتسکی در سال ۱۹۴۲ شمرده می شود. دستور کمیساریای خلق اتحاد جماهیر شوروی برای صنعت شیلات در مورد سازماندهی مدرسه فنی مورخ ۶ ژانویه ۱۹۴۲ تنها در ۲۰ ژانویه به پتروپاولوفسک رسید. در این شهر شروع به ساخت کلاس های درس و خوابگاه برای دانشجویان شد. با وجود شرایط دشوار جنگ جهانی دوم،
تلاش های اولیه برای آموزش تخصصی در حوزه شیلات با انگیزه بالا و حمایت محلی همراه بود و پایه های یک نهاد علمی پایدار را بنا نهاد. در طول جنگ جهانی دوم، صنعت ماهیگیری کامچاتکا انگیزه ای برای توسعه یافت: ماهیگیری دیگر فصلی نبود، ماهیگیری از طریق کشتی های ترال شروع شد و نه تنها در نزدیکی ساحل، انواع جدیدی از محصولات ظاهر شدند و انواع جدیدی از فرآوری و ذخیره سازی ماهی به شکل انجماد آن شروع به معرفی کرد. بندر پتروپاولوفسک گسترش یافت و به عنوان پایگاه حمل و نقل محموله از ایالات متحده و کانادا مورد استفاده قرار گرفت. کاربر اصلی منابع طبیعی شبه جزیره، شرکت سهامی کامچاتکا، به پرسنل واجد شرایط جدید نیاز داشت. در سال ۱۹۴۶، مدرسه فنی نام جدیدی دریافت کرد: «مدرسه فنی شیلات دریایی پتروپاولوفسک-کامچاتکا وزارت صنایع شیلات مناطق شرقی اتحاد جماهیر شوروی». در فوریه ۱۹۵۲، مدرسه فنی به مدرسه نظامی دریایی پتروپاولوفسک-کامچاتکا (پکوم) تبدیل شد. پس از سازماندهی مجدد، دانشجویان به عنوان کادر آموزشی نامیده شدند و کادر آموزشی شامل افسران نیز می شد. در سال ۱۹۶۰، این مدرسه آموزش متخصصان رادیو را آغاز کرد و یک بخش مکاتبات افتتاح کرد. مهندس
ان در کامچاتکا حتی زودتر، از سال ۱۹۵۷، زمانی که یک مرکز آموزش و مشاوره مؤسسه فنی صنعت و اقتصاد ماهی خاور دور در پتروپاولوفسک افتتاح شد، آموزش خود را آغاز کردند. از اول ژانویه ۱۹۹۱، کالج دریایی پتروپاولوفسک-کامچاتکا و مدرسه عالی مهندسی دریایی پتروپاولوفسک-کامچاتکا به مجتمع آموزشی «مدرسه عالی دریایی پتروپاولوفسک-کامچاتکا» (پکوم) تبدیل شدند. در سال ۱۹۹۷، پکوم به کگرف (آکادمی دولتی ناوگان ماهیگیری کامچاتکا) تغییر نام داد. در سال ۲۰۰۰، نام آن به دانشگاه فنی دولتی کامچاتکا (کستو) تغییر یافت. این نام تاکنون توسط این مؤسسه آموزشی حفظ شده است. کستو به عنوان یکی از مراکز علمی برجسته در خاور دور روسیه، در زمینه های مهندسی دریایی، شیلات، و علوم محیطی فعالیت دارد و نقش مهمی در آموزش متخصصان برای صنایع دریایی و توسعه پایدار منطقه ایفا کرده است.
برج روسیه (' (Bashnya Rossiya""') یک پروژه آسمان خراش بود که برای مرکز بین المللی کسب وکار مسکو در مسکو، روسیه برنامه ریزی شده بود. این پروژه آغاز شد اما در نهایت به دلیل بحران مالی سال ۲۰۰۸ لغو شد. پروژه برج های نیوا جایگزین آن شد. توسعه. ایده اولیه این ساختمان در سال ۱۹۹۴ مطرح شد. از آن زمان، مکان برنامه ریزی شده برج پنج بار تغییر کرده است. یکی از مفاهیم پیشنهادی، توسط نورمن فاستر، قرار بود به ارتفاع برسد. با حال، این طرح توسط شهردار مسکو، یوری لوژکوف، لغو شد. در سال ۲۰۰۶، در موزه پوشکین در مسکو، طرح های پیشنهادی برج روسیه ارائه شد. مدل نورمن فاستر برنده شد. این نسخه ۲۰۰۶ دارای ارتفاع ۶۱۲ متر و ۱۱۸ طبقه بود. ساخت و ساز در سپتامبر ۲۰۰۷ آغاز شد و تاریخ اتمام آن سال ۲۰۱۲ بود که بعداً به سال ۲۰۱۶ موکول شد. مساحت کل سازه را پوشش می داد. که تقریباً از آن در زیر زمین قرار می گرفت. این برج شامل ۱۱۸ طبقه، ۱۰۱ آسانسور و ۳۶۸۰ فضای پارکینگ زیرزمینی می شد. مغازه های خرده فروشی تجاری در پایه ساختمان قرار داشتند. پیش بینی می شد حداکثر ظرفیت ساختمان حدود ۳۰٬۰۰۰ نفر باشد. شرکت توسعه دهنده برج، پروژه را متوقف و ساخت وساز را
در نوامبر ۲۰۰۸ متوقف کرد، آن را در فوریه ۲۰۰۹ به حالت تعلیق درآورد و رسماً در ژوئن ۲۰۰۹ آن را لغو کرد . بحران مالی سال ۲۰۰۸ منجر به مشکلاتی در تأمین مالی پروژه شد. سوابق مالی و تجاری. پیشنهاد ساخت برج روسیه در سال ۱۹۹۴ در زمین های شماره ۲ و ۳ مرکز تجارت بین المللی مسکو مطرح شد و قرار بود بلندترین ساختمان جهان باشد. برج ۱۲۵ طبقه. این برج توسط شرکت معماری مستقر در شیکاگو ، اسکیدمور، اوینگز و مریل، طراحی شده است. محل ساخت آن به زودی به قطعه ۱۴ منتقل شد. در اواسط سال ۲۰۰۳، یک به روزرسانی، ، طرح ۱۳۴ طبقه تصویب شده بود و محل به قطعات ۱۷ و ۱۸ منتقل شد. در ژانویه ۲۰۰۴، شرکت توسعه مسکو (گروه اس تی تی) به عنوان سرمایه گذار و توسعه دهنده اصلی این پروژه ۲ میلیارد دلاری منصوب شد. در ۱۸ سپتامبر ۲۰۰۷، سنگ بنای ساختمان طی مراسمی گذاشته شد. خبرگزاری روسی اینترفاکس در ۲۱ نوامبر ۲۰۰۸ گزارش داد که ساخت و ساز برج متوقف شده است. شالوا چیگیرینسکی، رئیس شرکت توسعه برج، اظهار داشت که بحران مالی سال ۲۰۰۸ باعث شده است که او نتواند بودجه لازم برای این پروژه را تأمین کند و همچنین تقاضا برای فضای اداری برج را از بین برده است، حتی اگر ساخت
مان بتواند تکمیل شود. در ۳ دسامبر ۲۰۰۸، شرکت نفت روسی سیبیر انرژی موافقت کرد که تعدادی از دارایی های ملکی، از جمله برج روسیه، را از چیگیرینسکی خریداری کند. از آنجایی که چیگیرینسکی سهامدار عمده سیبیر انرژی بود، هدف از این خرید، کاهش فشارهای مالی بر او بود تا مجبور به فروش سهام شرکت خود نشود و در نتیجه شرکت بتواند ساختار سهامداران فعلی خود را حفظ کند. با این حال، بسیاری از تحلیلگران اخبار تجاری این اقدام را محکوم کردند و استدلال کردند که چنین استفاده ای از سرمایه تجاری شرکت نفت برای کمک به چیگیرینسکی با خرید دارایی های املاک و مستغلات او که از نظر اقتصادی در مضیقه بودند — که هیچ ارتباطی با تجارت اصلی نفت شرکت نداشتند — با قیمت های احتمالاً تورمی، برای سهامداران شرکت مضر بوده و تضاد منافع قابل توجهی را ایجاد می کند. در ۱۲ فوریه ۲۰۰۹، اعلام شد که به احتمال زیاد برج روسیه ساخته نخواهد شد. دستیار توسعه دهنده پروژه اظهار داشت: «در اقتصاد امروز، پروژه ای با چنین مقیاسی دیگر برای ما امکان پذیر نیست و دیگر توجیه پذیر نیست.» به جای برج، شرکت پیشنهاد داد که از زمین برای ساخت سه آسمان خراش کوچک تر و یک پارکینگ بزرگ استفاد
ه شود. در ژوئن ۲۰۰۹، این پروژه رسماً لغو شد تا به پارکینگی برای ساختمان های موجود تبدیل شود. با این حال، تا سال ۲۰۲۰، ساختمان های کوچک تری، یعنی برج های نوا، در این محل ساخته شدند.
برج تاتلین، یا پروژه بنای یادبود انترناسیونال سوم (۱۹۱۹–۱۹۲۰)، طرحی برای یک ساختمان یادبود بزرگ توسط هنرمند و معمار روسی ولادیمیر تاتلین بود که هرگز ساخته نشد. قرار بود پس از انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ در پتروگراد (سنت پترزبورگ فعلی) به عنوان دفتر مرکزی و بنای یادبود انترناسیونال کمونیست ("انترناسیونال سوم") ساخته شود. طرح ها. قرار بود برج کانستراکتیویستی تاتلین از مصالح صنعتی: آهن، شیشه و فولاد ساخته شود. از نظر مصالح، شکل و عملکرد، به عنوان نمادی برجسته از مدرنیته در نظر گرفته می شد. این برج می توانست برج ایفل در پاریس را کوچک جلوه دهد. فرم اصلی برج، یک مارپیچ دوقلو بود که تا بالا می رفت. ارتفاع خواهد بود، که بازدیدکنندگان با کمک دستگاه های مکانیکی مختلف به اطراف آن منتقل می شوند. چارچوب اصلی شامل چهار سازه هندسی معلق بزرگ خواهد بود. این سازه ها با سرعت های مختلف می چرخند. در پایه سازه، مکعبی قرار داشت که به عنوان محل برگزاری سخنرانی ها، کنفرانس ها و جلسات قانونگذاری طراحی شده بود و این مکعب یک دور کامل را در طول یک سال طی می کرد. در بالای مکعب، یک هرم کوچک تر قرار داشت که فعالیت های اجرایی را در خود جای می داد و ما
هی یک بار دور خود می چرخید. در بالا، یک استوانه قرار داشت که قرار بود یک مرکز اطلاعات را در خود جای دهد و از طریق تلگراف، رادیو و بلندگو، بولتن های خبری و بیانیه ها را منتشر کند و روزی یک بار دور خود می چرخید. در بالا، یک نیمکره برای تجهیزات رادیویی وجود داشت. همچنین برنامه هایی برای نصب یک صفحه نمایش غول پیکر روباز روی استوانه و یک پروژکتور دیگر که می توانست در هر روز ابری پیام ها را بر روی ابرها پخش کند، وجود داشت. ارزیابی ها. با توجه به اینکه تهیه مقدار فولاد مورد نیاز در روسیه ورشکسته پس از انقلاب غیرممکن بود، تردیدهای جدی در مورد عملی بودن این برج وجود دارد. برج تاتلین برای تبلیغات شوروی بسیار مهم بود. از نظر نمادین، گفته می شد که این برج نمایانگر آرمان های کشور مبدأ خود و چالشی برای برج ایفل به عنوان نماد اصلی مدرنیته است. گفته می شود که ویکتور شکلوفسکی، منتقد شوروی، آن را بنای یادبودی «ساخته شده از فولاد، شیشه و انقلاب» نامیده است. مدل ها. ماکت هایی از برج تاتلین در موزه مدرنا در استکهلم، سوئد، گالری ترتیاکوف در مسکو و موزه ملی هنر مدرن در مرکز ژرژ پمپیدو در پاریس وجود دارد. یک ماکت ۱:۴۲ در نوامبر ۲۰۱۱
در آکادمی سلطنتی هنر لندن ساخته شد. در سپتامبر ۲۰۱۷، همان ماکت ۱:۴۲ به عنوان بخشی از «فصل روسیه» در مرکز هنرهای تجسمی سینزبری در نوریچ نصب شد. از زمان بسته شدن نمایشگاه در فوریه ۲۰۱۸، انتظار می رود این برج تا پایان سال ۲۰۲۱ به عنوان یکی از ویژگی های «پارک مجسمه سازی» دانشگاه ایست آنگلیا به نمایش گذاشته شود. مجسمه "فواره نور" اثر آی ویوی در سال ۲۰۰۷ که در حال حاضر در موزه لوور ابوظبی به نمایش گذاشته شده، از روی برج تاتلین مدل سازی شده است.
تروریست جهانی تعیین شده به صورت ویژه (SDGT)، شخص یا نهادی است که توسط وزارت امور خارجه یا وزارت خزانه داری ایالات متحده آمریکا، با این عنوان، تعیین شده است. تعیین. سازمان هایی که به عنوان تروریست های جهانی ویژه، تعیین شده اند شامل القاعده، داعش، حماس، حزب الله لبنان، جنبش حوثی ها، بوکو حرام و ببرهای تامیل هستند. در نخستین روز از دومین دوره ریاست جمهوری دونالد ترامپ، وی یک فرمان اجرایی امضا کرد که خواستار اضافه شدن کارتل های مکزیکی مواد مخدر، به این فهرست شد.
برج ترامپ مسکو، که با نام پروژه مسکو نیز شناخته می شود، مجموعه ای از پیشنهادها سازمان ترامپ برای توسعه یک آسمان خراش ترامپ در روسیه بود. مایکل کوهن در فوریه ۲۰۱۹ شهادت داد که دونالد ترامپ جونیور و ایوانکا ترامپ مرتباً در مورد برج ترامپ پیشنهادی در مسکو مطلع می شدند. ترامپ جونیور به کنگره ایالات متحده گفت که او فقط «به طور حاشیه ای از آن مطلع بوده است». چنین پروژه ای هرگز ساخته نشد، اما این ایده به دلیل انتخاب دونالد ترامپ به عنوان رئیس جمهور ایالات متحده و انتصاب یک بازرس ویژه برای بررسی دخالت روسیه در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۶ ایالات متحده با هدف تبلیغ نامزدی ترامپ، همچنان مورد توجه مطبوعات قرار گرفت. در نوامبر ۲۰۱۸، کوهن در پیگرد قانونی که توسط دفتر بازرس ویژه مطرح شد، به دروغ گفتن به کنگره ایالات متحده در مورد برج ترامپ مسکو اعتراف کرد. پیشینه. گزارش شده است که دونالد ترامپ اولین بار در سفری به مسکو در سال ۱۹۸۷، به ساختمان ترامپ در مسکو فکر کرده بود، که او همچنین در کتاب خود در سال ۱۹۸۷ " به آن اشاره کرده است." ترامپ نوشت که با یوری دوبینین در مورد «ساخت یک هتل لوکس بزرگ، روبروی کرملین، با همکاری دولت شور
وی» صحبت کرده است. این توسعه در ابتدا به عنوان یک سرمایه گذاری مشترک با آژانس گردشگری اتحاد جماهیر شوروی، گسکوم اینتوریست، پیش بینی شده بود، اگرچه این طرح در نهایت به نتیجه نرسید. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، علاقه ترامپ به ساخت برج مسکو ادامه یافت. در سال ۲۰۰۵، سازمان ترامپ قراردادی یک ساله برای یک پروژه ساختمانی در مسکو با شرکت املاک و مستغلات گروه بیراک امضا کرد. یکی از مدیران اصلی این شرکت، فلیکس ساتر، تاجری متولد روسیه با ارتباطات مافیایی بود. ساتر مکانی را برای آسمان خراش ترامپ مشخص کرد. مقرر شده بود که هرگونه اسپا یا سالن تناسب اندام با برند «اسپا توسط ایوانکا ترامپ» افتتاح شود. آن پیشنهاد رد شد، اما ساتر به حفظ رابطه با ترامپ ادامه داد. پس از برگزاری مراسم انتخاب دختر شایسته جهان در روسیه در سال ۲۰۱۳، ترامپ در توییتی نوشت: «برج ترامپ-مسکو مقصد بعدی است.» یک معمار نیویورکی تا سپتامبر ۲۰۱۵ طرح هایی برای یک هرم شیشه ای جسورانه ۱۰۰ طبقه با لوگوی ترامپ در چند طرف آن تکمیل کرده بود. برج ترامپ قرار بود بلندترین آسمان خراش اروپا باشد. محل پیشنهادی، مکانی در مرکز تجارت بین المللی مسکو، نزدیک رودخانه مسکو
بود. مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری ۲۰۱۶. ترامپ مبارزات انتخاباتی خود را برای ریاست جمهوری در ژوئن ۲۰۱۵ آغاز کرد. منابع متعدد گزارش داده اند که ترامپ در اکتبر ۲۰۱۵ نامه ای مبنی بر قصد توسعه این ساختمان، که موقتاً برج جهانی ترامپ مسکو نامگذاری شده بود، امضا کرد. در طول مبارزات انتخاباتی مقدماتی و عمومی، او دائماً از روسیه و ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، ستایش می کرد، در حالی که بارها اظهارات عمومی مبنی بر اینکه هیچ معامله تجاری با روسیه ندارد، می گفت که «هیچ ارتباطی با روسیه ندارد» و «من چیزی در مورد روسیه نمی دانم… من آنجا معامله نمی کنم.» با این حال، در نوامبر ۲۰۱۸، ترامپ به خبرنگاران گفت که «ما به فکر ساختن یک ساختمان» در مسکو هستیم و افزود که «همه از آن خبر دارند» و «هیچ مشکلی در آن وجود نداشت». به گفته مایکل کوهن، وکیل سابق ترامپ، علاقه ترامپ به یک پروژه احتمالی مسکو در بیشتر دوران مبارزات انتخاباتی مقدماتی ادامه داشت و در ژوئن ۲۰۱۶ به پایان رسید، ادعایی که با خاطرات رودی جولیانی از وقایع مغایرت دارد. جولیانی بعداً (در سال ۲۰۱۹) گفت که این برج در طول مبارزات انتخاباتی یک «پیشنهاد فعال» باقی مانده است
و ترامپ به یاد می آورد که احتمالاً تا اواخر اکتبر یا نوامبر ۲۰۱۶ در مورد آن با کوهن صحبت کرده است. او از ترامپ نقل قول کرد که گفته است این بحث ها «از روزی که اعلام کردم تا روزی که برنده شدم ادامه داشته است.» با این حال، جولیانی بعداً از این اظهارات عقب نشینی کرد. تحولات نوامبر ۲۰۱۸. این پیشنهاد در نوامبر ۲۰۱۸، زمانی که کوهن در پیگرد قانونی دفتر بازرس ویژه، به دروغگویی به کنگره ایالات متحده در مورد این موضوع اعتراف کرد، دوباره مورد توجه عموم قرار گرفت. کوهن به کمیته سنا گفته بود که این پروژه در ژانویه ۲۰۱۶ به دلیل عدم دریافت مجوزهای لازم کنار گذاشته شد. با این حال، در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۸، کوهن در دادگاه اعتراف کرد که این اظهارات نادرست بوده و او تا ژوئن ۲۰۱۶ به پیگیری احتمال ساخت برج ترامپ در مسکو ادامه داده است. او گفت که در جریان این مذاکرات مستقیماً با نماینده دفتر مطبوعاتی کرملین صحبت کرده است. او گفت که در نظر داشته خودش به مسکو برود، اگرچه در واقع هرگز این کار را نکرد و احتمال رفتن ترامپ به مسکو را در طول مبارزات انتخاباتی عمومی برای عقد قرارداد مطرح کرد. او گفت که شخصاً در چندین مورد ترامپ و همچنین اعضای خان
واده ترامپ را در جریان این پروژه قرار داده است. کوهن همچنین در دادگاه اعتراف کرد که در سپتامبر ۲۰۱۷ به سنا دروغ گفته است «تا با پیام های سیاسی دونالد ترامپ مطابقت داشته باشد.» کوهن در تلاش برای ایجاد هماهنگی با مسکو، از نزدیک با ساتر همکاری کرد. به گفته ساتر، آنها در مورد امکان اعطای یک پنت هاوس ۵۰ میلیون دلاری در برج به ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، بحث کردند و گفتند که زندگی پوتین در آنجا ارزش و قابلیت فروش سایر واحدها را افزایش می دهد. ساتر اظهار داشت که این پیشنهاد در ژوئن ۲۰۱۶ کنار گذاشته شد زیرا گزارش های خبری در مورد هک کمیته ملی دموکرات ها توسط روسیه منتشر شد و ارتباط تجاری با روسیه را به یک مسئولیت سیاسی تبدیل کرد. نامه. در دسامبر ۲۰۱۸، از رودی جولیانی، وکیل ترامپ، نقل قول شد که گفته است: «این یک پروژه املاک و مستغلات بود. نامه ای مبنی بر تمایل به ادامه کار وجود داشت، اما هیچ کس آن را امضا نکرد.» در ۱۹ دسامبر، سی ان ان نسخه ای از نامه ای مبنی بر تمایل که ظاهراً توسط ترامپ و آندری روزوف، مالک شرکت سرمایه گذاری آی سی اکسپرت، شریک پیشنهادی توسعه روسیه، امضا شده بود، منتشر کرد. جولیانی سپس این نامه ت
مایل را «بی معنی» توصیف کرد زیرا «به جایی نرسید». او همچنین این ادعا را که گفته بود نامه هرگز امضا نشده است، تکذیب کرد.
برایت اده (به ؛ زادهٔ ۱۸ فوریهٔ ۲۰۰۷) بازیکن فوتبال اهل لهستان است که در حال حاضر برای موتور لوبلین در پست مدافع بازی می کند. دوران باشگاهی. اده که زادهٔ ورشو است، فوتبال را در آکادمی باشگاه محلی «دلتای ورشو» آغاز کرد و سپس به آکادمی زاگومبه لوبین پیوست. او در سال ۲۰۲۵ به موتور لوبلین ملحق شد. او در ۳۰ مارس ۲۰۲۵ نخستین بازی خود را برای تیم اصلی «موتور» در چارچوب اکسترا کلاسای لهستان مقابل استال میلک انجام داد و در همان دیدار موفق به گلزنی شد.
دومینیک ساراپاتا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لهستان است که در حال حاضر برای کپنهاگن در پست هافبک بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال، زیر ۱۷ سال و زیر ۱۸ سال لهستان بازی کرده است. دوران باشگاهی. ساراپاتا به عنوان بازیکن جوان به آکادمی جوانان باشگاه لهستانی جوزفکا خورژوف پیوست. در سال ۲۰۲۰، او به آکادمی جوانان باشگاه لهستانی گورنیک زابژه ملحق شد و در سال ۲۰۲۴ به تیم بزرگسالان باشگاه ارتقا یافت، جایی که شانزده بازی لیگ انجام داد و یک گل به ثمر رساند. در ۲ فوریهٔ ۲۰۲۵، او برای این تیم در جریان تساوی خانگی ۱–۱ مقابل پوسچا نیپولومیتسه در لیگ اولین بازی خود را انجام داد. روزنامهٔ دانمارکی "Tipsbladet" در سال ۲۰۲۵ نوشت که او «یکی از بزرگ ترین استعدادهای فوتبال لهستان است» در حالی که برای این باشگاه بازی می کرد. در ۲۰ ژوئن ۲۰۲۵، ساراپاتا به باشگاه دانمارکی کپنهاگن با قراردادی چهار ساله منتقل شد، با مبلغ گزارش شدهٔ ۴ میلیون یورو. دوران ملی. ساراپاتا عضو تیم های ملی جوانان لهستان است. در تابستان ۲۰۲۴، او نمایندهٔ زیر ۱۷ سال لهستان در جام ملت های اروپا زیر ۱۷ سال ۲۰۲۴ بود.
اوتو استانگه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلمان است که در حال حاضر برای هامبورگ در پست مهاجم بازی می کند. دوران باشگاهی. اوتو استانگه فوتبالش را از آکادمی باشگاهی ویکتوریا هامبورگ آغاز کرد و سپس بین سال های ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۲ در ایمسبوتلر تل وی به تمرین و بازی پرداخت. در سال ۲۰۲۲ به هامبورگ پیوست و پس از دو سال به تیم بزرگسالان باشگاه ارتقا یافت. تا مهٔ ۲۰۲۵، او ۹ بازی برای هامبورگ II انجام داده و ۲ گل به ثمر رسانده است و همچنین ۱۴ بازی برای تیم اصلی هامبورگ انجام داده و ۲ گل زده است. دوران ملی. اوتو استانگه نمایندهٔ تیم های ملی جوانان آلمان است. او در تیم ملی زیر ۱۶ سال بازی کرده و سپس در تیم ملی زیر ۱۷ سال و در نهایت در جوانان آلمان حضور داشته است.