Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نواده جنایت ایفا کرد، زمانی که تونی جوان ترین کاپیتان خانواده شد. پس از دستگیری رئیس دیرینه خانواده، ارکوله "اکلی" دی میو در اواخر ۱۹۹۵، جونیور درگیر اختلافی حمل و نقل با رئیس جدید موقت، جکی آپریل سینیور شد. او به بوکا راتون فرار کرد تا از عواقب احتمالی در امان بماند، اما تونی و "بیگ پوسی" بونپنسیرو جلسه ای ترتیب دادند تا مشکل را حل کنند. جونیور گاهی از این که مجبور بود به آپریل جوان جواب پس بدهد، که قبلاً برایش سامبوکا می آورد، ناراحت بود. جونیور هرگز ازدواج نکرد و فرزندی نداشت. او در بلویل، نیوجرسی زندگی می کرد. او به بابی باکالییری گفته بود که مشکل پا دارد و حتی دوست ندارد در مورد میخچه صحبت کند. جزئیات طرح. "قدیسان فراوان نیوآرک". جونیور به عنوان کاپیتان موقت گروه برادرش جیووانی "جانی بوی" سوپرانو از سال ۱۹۶۷ و پس از زندانی شدن او مسئولیت را به عهده می گیرد. در مراسم تشییع جنازه "هالیوود دیک" مولتیسانتی، جونیور ریچارد "دیکی" مولتیسانتی را کنار می کشد و به او می گوید که آنها را مانند برادر می داند. او به دیکی دست دوستی دراز می کند و قول می دهد هر کمکی که نیاز داشته باشد در اختیارش بگذارد. پنج سال بعد در ۱۹
۷۲، جانی بوی از زندان آزاد می شود و کنترل گروهش را دوباره به دست می گیرد. جونیور با ناراحتی متوجه می شود که برادرش او را به خاطر "از هم پاشیدن" محله در زمان نبودش سرزنش می کند. جانی از برادرش می خواهد تا از "الگوی" دیکی پیروی کند، اما این موضوع فقط رابطه نزدیک قبلی جونیور و دیکی را خراب می کند. مشخص است که جانی به تدریج دیکی را به برادر خود ترجیح می دهد و این باعث می شود جونیور دیگر دیکی را نه یک شریک، بلکه یک رقیب ببیند. مدتی بعد، جونیور در مراسم تشییع جنازه "بودا" بونپنسیِرو، یکی از اعضای رسمی خانواده که توسط گروه آفریقایی-آمریکایی هارولد مک برایِر کشته شده بود، شرکت می کند. جونیور روی پله های تالار تشییع لیز می خورد و دیکی با دیدن تقلای او برای بلند شدن، شروع به خندیدن و مسخره کردنش می کند. چند ماه بعد، جونیور بیشتر عصبانی می شود وقتی آسیب دیدگی اش او را از رابطه جنسی با معشوقه اش محروم می کند. با احساس تحقیر و خشم، جونیور در خفا دستور ترور دیکی مولتیسانتی را صادر می کند، با این دانش که تقصیر به گردن گروه هارولد خواهد افتاد. مولتیسانتی در حیاط خانه اش با شلیک از پشت سر به قتل می رسد. در مراسم تشییع جنازه د
یکی، جونیور با نگاهی سرد به جسد او خیره می شود، با این رضایت که هیچگاه کسی از نقش او در این قتل مطلع نخواهد شد. "سوپرانوها". در قسمت اول سریال، جونیور قصد دارد "لیتل پوسی" مالانگا را در رستوران آرتی بوکو (دوست دوران کودکی تونی) به قتل برساند. تونی بارها تلاش می کند از این قتل جلوگیری کند و در نهایت با آتش زدن عمدی رستوران، آن را وادار به تعطیلی می کند تا قتل در جای دیگری اتفاق بیفتد - اقدامی که جونیور را خشمگین می کند. تنش ها زمانی بیشتر می شود که دو تن از همکاران تونی (کریستوفر مولتیسانتی و برندان فیلمون) کامیونی متعلق به شرکتی که به جونیور حق حفاظت می پرداخت را سرقت می کنند. جونیور علی رغم تلاش های تونی برای حل مسئله، مدام خشم و تهدید ابراز می کند. وقتی برندان کامیون دیگری را سرقت می کند و راننده به طور تصادفی کشته می شود، جونیور دستور قتل برندان را صادر می کند اما به دلیل نسبت فامیلی کریستوفر با تونی، فقط یک اعدام نمایشی برای او ترتیب می دهد. پس از مرگ جکی آپریل، تونی با وجود داشتن پشتیبانی برای رهبری خانواده، از ترس جنگ داخلی، جونیور را به عنوان رئیس اسمی معرفی می کند تا توجه پلیس را منحرف کند. در حالی که
جونیور به طور فزاینده ای حریص و مستبد می شود، تونی در پشت صحنه امور را مدیریت می کند. وقتی جونیور از طریق لیویا (مادر تونی) از این موضوع مطلع می شود، خشمگین می شود. در این مدت، شایعه مهارت جونیور در سکس دهانی در بین زنان مافیا پخش می شود و تونی او را در جمع مردان مسخره می کند. جونیور با عصبانیت رابطه خود با معشوقه اش بابی سانفیلیپو را قطع می کند و یک پای لیمویی را به صورت او می کوبد. او همچنین از لیویا می فهمد که تونی به روانپزشک مراجعه می کند و دستور ترور ناموفق تونی را می دهد - اقدامی که به دلیل علاقه به برادرزاده اش، خودش را هم آزار می دهد. تونی در پاسخ، دو تن از عوامل جونیور (میکی پالمیس و چاکی سیگنوره) را به قتل می رساند. جونیور تنها به این دلیل نجات می یابد که اف بی آی او را به اتهامات رشوه گیری دستگیر می کند. در فصل چهارم، دادگاه جونیور به دلیل ارعاب یکی از اعضای هیئت منصفه به بن بست می رسد. با این حال، سکته های خفیف و حبس خانگی او را افسرده و فراموشکار کرده است. در فصل پنجم، نشانه های زوال عقل در جونیور ظاهر می شود و در قسمتی با لباس خواب در خیابان ها به دنبال برادر مرحومش می گردد. در فصل ششم، وضعیت
جونیور بدتر می شود. او در توهماتش دشمن قدیمی "لیتل پوسی" مالانگا را می بیند و یک شب با تصور اینکه تونی همان مالانگا است، به شکم او شلیک می کند. جونیور دستگیر می شود اما به دلیل شرایط روانی به آسایشگاه منتقل می شود. حتی وقتی ای جی (پسر تونی) برای انتقام به دیدارش می آید، جونیور او را با تونی اشتباه می گیرد. در آسایشگاه، جونیور همچنان مانند یک رئیس مافیا رفتار می کند: به کارکنان رشوه می دهد، بازی های کارتی ترتیب می دهد و با رقبا درگیر می شود. بیمار جوانی به نام کارتر چانگ او را به عنوان الگو می پرستد. اما پس از یک درگیری و کتک خوردن شدید، جونیور داروهایش را می پذیرد و آرام می شود. در قسمت پایانی سریال، جونیور که اکنون در یک مرکز دولتی است، حتی خواهرش جنیس را با لیویا اشتباه می گیرد. وقتی تونی برای آخرین بار از او دیدار می کند، جونیور فقط او را به عنوان کسی که در کودکی با او بازی می کرده به یاد می آورد. تونی که از پیشرفت زوال عقل عمویش ناامید شده، با چشمانی اشک آلود و بدون گفتن کلمه ای، برای همیشه او را ترک می کند.
مجموعهٔ من جورجینا هستم () یک برنامهٔ تلویزیونی واقع نما (ریالیتی) اسپانیایی است که بر زندگی شخصی جورجینا رودریگز، اینفلوئنسر، کارآفرین و همسر کریستیانو رونالدو تمرکز دارد. این مجموعه در تاریخ ۲۷ ژانویه ۲۰۲۲ از طریق سرویس پخش آنلاین نتفلیکس منتشر شد."" فصل دوم این مجموعه از مارس ۲۰۲۳ آغاز شد. این برنامه عمدتاً بر زندگی جورجینا، کریستیانو رونالدو و فرزندانشان، یعنی کریستیانو جونیور، اوا، ماتئو، آلانا و بلا اسمرالدا تمرکز دارد و همچنین شامل حضور خویشاوندان نزدیک آن ها در این مجموعه است. تولید. در تاریخ ۳۱ دسامبر ۲۰۲۱، جورجینا رودریگز اعلام کرد که میزبان مجموعهٔ واقع نمای خود با عنوان «من جورجینا هستم» خواهد بود که پخش آن از ژانویه ۲۰۲۲ آغاز می شود. دو روز پیش از انتشار، او در شبکهٔ اجتماعی اینستاگرام خود تریلری از این مجموعه منتشر کرد و اعلام نمود که این برنامه هم زمان با جشن تولد ۲۸ سالگی اش در دبی منتشر خواهد شد. در ۱۵ اکتبر ۲۰۲۲، پس از پایان فصل اول، رودریگز تأیید کرد که فصل دوم مجموعهٔ مستند خود ساخته خواهد شد. در ۳۰ ژانویه ۲۰۲۳، نتفلیکس اعلام کرد که برنامهٔ واقع نمای جورجینا رودریگز تاریخ انتشار مشخصی دارد
. او اظهار داشت: «اگر فصل اول موفقیتی بزرگ بود، فصل دوم حتی بهتر خواهد بود.» بدین ترتیب، فصل دوم با عنوان «من جورجینا هستم ۲» در ۲۴ مارس ۲۰۲۳ منتشر شد. این مجموعه به تهیه کنندگی اجرایی خوامپی کوفره و خود جورجینا رودریگز برای استودیوهای نتفلیکس ساخته شده است. کینگ همچنین به عنوان مدیر تولید این برنامه فعالیت می کند. انتشار. فصل اول این مجموعه در تاریخ ۲۷ ژانویه ۲۰۲۲ در اسپانیا و به صورت هم زمان در سطح بین المللی از طریق نتفلیکس منتشر شد. فصل دوم این مجموعهٔ مستند با عنوان «من جورجینا هستم» در ۲۴ مارس ۲۰۲۳ در اسپانیا از نتفلیکس پخش شد.
طوطی نوک مائوئی یا کیوی کیو گونه ای از عسل کش هاوایی است که بومی جزیره مائویی در هاوایی است. این پرنده فقط در یافت می شود. از جنگل های نمناک و مرطوب در در دامنه های بادگیر هالئآکالا. این گونه به شدت در معرض خطر انقراض است و جمعیت آن در سال ۲۰۱۶، ۲۵۰ تا ۵۴۰ عدد برآورد شده است، اما برآوردهای اخیر کمتر از ۱۵۰ عدد است. شواهد فسیلی نشان می دهد که این پرنده زمانی در جنگل های خشک در ارتفاعات و همچنین در جزیره ملوکا دیده می شده است.
کروپ کا ۵ یک توپ سنگین ریلی بود که توسط آلمان نازی در طول جنگ جهانی دوم مورد استفاده قرار می گرفت. تاریخچه. توسعهٔ توپ کروپ کا ۵ در سال ۱۹۳۴ آغاز شد و اوّلین آزمایش آن در سال ۱۹۳۶ در داروووو در پومرانی دور در ساحل جنوبی دریای بالتیک انجام شد. آزمایش های اوّلیه با یک توپ کالیبر ۱۵۰ میلی متری با عنوان "K5M" انجام شدند. هشت عراده از این توپ ها برای حمله به فرانسه استفاده شدند. هر چند مشکلاتی در شکافته شدن لولهٔ توپ در هنگام شلیک وجود داشت؛ امّا با تغییراتی در لولهٔ توپ، این مشکل برطرف شد. این توپ ها تا پایان جنگ، تحت عنوان "K5 Tiefzug 7 mm" قابل اعتماد بودند. سه عراده از این توپ ها در ساحل کانال مانش نصب شدند و قرار بود کشتی های بریتانیایی را در کانال هدف قرار دهند، امّا در انجام این کار موفقیتی به دست نیاوردند. دو عراده توپ کروپ کا ۵ که توسط خدمهٔ آلمانی آن ها "رابرت" و "لئوپولد" نامگذاری شده بودند، برای مقابله با ورود متفقین به شهر آنتسیو در فوریه ۱۹۴۴ به ایتالیا اعزام شدند. سربازان متفقین که در ساحل گیر افتاده بودند، به دلیل صدایی شبیه به قطار سریع السیر که گلوله های توپ ایجاد می کردند، به این دو توپ آلمانی ل
قب «آنزیو آنی» و «آنزیو اکسپرس» داده بودند. در ۱۸ مه ۱۹۴۴، این دو توپ باقی ماندهٔ مهمات خود را شلیک کردند و سپس در امتداد راه آهن ساحلی به سمت محوطهٔ راه آهن در چیویتاوکیا گریختند تا برای تخلیه آماده شوند، امّا این امر غیرممکن بود؛ به همین دلیل، توپ ها توسط خدمهٔ آن ها منهدم شدند. پیشنهادهایی برای اصلاح یا تولید مدل های جدید توپ کروپ کا ۵ هرگز به مرحلهٔ تولید نرسیدند؛ از جمله پیشنهادی که می توانست شاسی اصلاح شدهٔ تانک تیگر ۲ را جایگزین ارابه های واگن توپ کند. این پروژه با شکست آلمان نازی به پایان رسید. پرتابه ها. کروپ کا ۵ از دو نوع پرتابه با قدرت انفجاری بالا استفاده می کرد: پرتابه ۲۸ سانتی متری "G35" که ۲۵۵ کیلوگرم (۵۶۲ پوند) وزن داشت و دارای ۳۰٫۵ کیلوگرم (۶۷ پوند) تی ان تی بود. پرتابه ۲۸ سانتی متری "Gr.39 m. Hbgr. Z" که کمی سنگین تر بود و ۲۶۵ کیلوگرم (۵۸۴ پوند) وزن داشت و دارای حدود ۴۴٫۵ کیلوگرم (۹۸ پوند) تی ان تی بود. پرتابه ها از قبل دارای شیارهای زاویه داری در امتداد قسمت میانی خود بودند تا قبل از شلیک با شیار لولهٔ توپ ها هم تراز باشند. پرتابه های کمک گیرنده از راکت ۲۸ سانتی متری با نام "R. GR.4351" شن
اخته می شدند. این نوع پرتابه ها مادّهٔ منفجره حمل می کردند و با حدود باروت بی دود تقویت شده بودند. وزن آن ها بود. ۱۹ ثانیه پس از شلیک، موتور راکت روشن می شد و پرتابه با شتاب از میان استراتوسفر عبور می کرد. وقتی راکت خاموش می شد، بخش مرکزی که موتور راکت در آن قرار داشت، جدا می شد و پرتابه به مسیر خود ادامه می داد. حداکثر برد این نوع پرتابه بود؛ امّا به دلیل وزن موتور راکت، پرتابه مواد منفجرهٔ کمتری حمل می کرد. توپ های بازمانده. این توپ ها در ۷ ژوئن ۱۹۴۴، اندکی پس از آزادسازی رم توسط متفقین، در کنار راه آهنی در شهر چیویتاوکیا کشف شدند. "رابرت" قبل از تسلیم خدمهٔ توپ ها تا حدودی نابود شده بود و "لئوپولد" نیز آسیب دیده بود، امّا نه به آن شدّت. "لئوپولد" برای آزمایش و ارزیابی به پایگاه نظامی آبردین پروو گراوند ایالت مریلند فرستاده شد. با این حال، در اوایل سال ۲۰۱۱، به دلیل قانون جابه جایی و تعطیلی پایگاه ها (BRAC) مصوب سال ۲۰۰۵، این توپ به فورت گرگ-آدامز ویرجینیا منتقل شد. هم اکنون "لئوپولد" در موزه مهمات ارتش ایالات متحده آمریکا در پادگان نظامی گرگ-آدامز (پترزبورگ، ویرجینیا) نگهداری می شود. دومین توپ باقی مانده ر
ا می توان در موزه "باتری تاد"، نزدیک اودانگان در شمال فرانسه مشاهده کرد.
با عشق، مگان () یک مجموعهٔ تلویزیونی سبک زندگی آمریکایی است با اجرای مگان، دوشس ساسکس و به تهیه کنندگی اجرایی او است. این مجموعه در ۴ مارس ۲۰۲۵ از نتفلیکس پخش شد. خلاصه داستان. مفهوم "با عشق، مگان" به طور رسمی این گونه توصیف شده است: تولید. در سپتامبر ۲۰۲۰، دوک و دوشس ساسکس قراردادی خصوصی با نتفلیکس امضا کردند تا «مجموعه های داستانی و غیرداستانی، فیلم، مستند و برنامه های کودک برای این سرویس استریم تولید کنند». ارزش این همکاری پنج ساله حدود ۱۰۰ میلیون دلار برآورد شد. در آوریل ۲۰۲۴، "ددلاین هالیوود" گزارش داد که دوک و دوشس ساسکس در حال توسعه دو پروژهٔ غیرداستانی با نتفلیکس از طریق شرکت تولیدی خود، آرچ ول پروداکشنز هستند. یکی از این پروژه ها یک برنامهٔ آشپزی و باغبانی با حضور مگان خواهد بود که در آن «لذت های آشپزی، باغبانی، سرگرمی و دوستی» جشن گرفته می شود. "با عشق، مگان" در ۲ ژانویه ۲۰۲۵ معرفی شد. منتقدان اشاره کردند که اولین تریلر این مجموعه یک روز پس از بازگشت دوشس ساسکس به اینستاگرام منتشر شد؛ او سه ماه قبل از ازدواجش با شاهزاده هری حساب شخصی خود را پاک کرده بود. مگان به همراه شانل پیس نیک، شورانر لیا هاریتو
ن، و آرون سیدمن و الی هولزمن از شرکت دی اینتلکچوال پروپرتی کورپوریشن، تهیه کنندگی اجرایی این مجموعه را بر عهده داشت. مایکل استید کارگردانی تمام هشت قسمت را انجام داد که در یک خانهٔ روستایی نزدیک اقامتگاه مگان و هری در مونتسیتو، کالیفرنیا فیلم برداری شدند. این مجموعه ابتدا قرار بود در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۵ پخش شود، اما به دلیل موج آتش سوزی های گسترده در جنوب کالیفرنیا، انتشار به ۴ مارس ۲۰۲۵ موکول شد. در ۷ مارس ۲۰۲۵، نتفلیکس اعلام کرد که فیلم برداری فصل دوم این مجموعه به پایان رسیده و قرار است در پاییز ۲۰۲۵ منتشر شود. با این حال، نتفلیکس تصمیم گرفت فصل جدیدی از این مجموعه تولید نکند، زیرا قرارداد اصلی مگان و پرنس هری با نتفلیکس در سال ۲۰۲۵ لغو شد. با این حال، در اوت ۲۰۲۵ اعلام شد که یک ویژه برنامهٔ تعطیلات با عنوان "با عشق، مگان: جشن تعطیلات" در دسامبر ۲۰۲۵ تحت قرارداد جدید چندساله و «اولین نگاه» مگان و همسرش با نتفلیکس منتشر خواهد شد.
بندر آزاد ولادی وستوک (روسی: "Свободный Порт Владивосток"، "СПВ") یک رژیم سرمایه گذاری ویژه در خاور دور روسیه است. از زمان تأسیس آن در سال ۲۰۱۵، دولت اطمینان داده است که این بندر آزاد یک منطقه اقتصادی متمایز ایجاد می کند، سرمایه گذاری های خارجی را جذب می کند، انتقال فناوری را تسهیل می کند و تخصص بین المللی را پرورش می دهد، در حالی که کارآفرینی مردمی را ترویج می دهد. رژیم سرمایه گذاری ویژه. قانون فدرال شماره ۲۱۲-اف ز «در بندر آزاد ولادی وستوک» چهار هدف مرتبط با هم را تشریح می کند: کارآفرینان یا سازمان های تجاری می توانند در صورت احراز چهار معیار زیر، به عنوان «"ساکنان"» بندر آزاد واجد شرایط باشند: به ساکنان وعده مزایای مالیاتی، سیستم ویزای انعطاف پذیرتر، محافظت در برابر ممیزی های وقت گیر و امکان استفاده از رویه های گمرکی خاص منطقه آزاد اقتصادی داده شده است. وزارت توسعه خاور دور روسیه وظیفه دارد از طریق آژانس های ترویج تجارت و سرمایه گذاری، پشتیبانی اداری را برای ساکنان فراهم کند. همان طور که از نام این رژیم ویژه پیداست، هدف اصلی آن ولادی وستوک، پایتخت سرزمین پریمورسکی و از دسامبر ۲۰۱۸، مرکز اداری ناحیه فدرال خ
اور دور بود. با این حال، بعدها قلمرو بندر آزاد گسترش یافت تا سایر نقاط خاور دور، از جمله شهرداری های سرزمین خاباروبسک و منطقه خودمختار چوکوتکا را نیز پوشش دهد. میراث تاریخی. میراث تاریخی غنی ولادی وستوک نقش مهمی در ترویج رژیم بندر آزاد ایفا می کند. در قرن نوزدهم، معرفی تجارت بدون عوارض گمرکی در امتداد سواحل دریای اوخوتسک و دریای ژاپن، توسعه خاور دور روسیه را به طور قابل توجهی افزایش داد. رژیم تجارت آزاد در سال ۱۸۲۸ در کامچاتکا آغاز شد، در اواسط دهه ۱۸۵۰ به منطقه آمور گسترش یافت و تا سال ۱۸۶۰، کل قلمرو پریمورسکی کرای امروزی، از جمله ولادی وستوک را دربر گرفت. ولادی وستوک در همان سال به عنوان یک قلعه نظامی تأسیس شد. ولادی وستوک تا سال ۱۹۰۹ از وضعیت ویژه برخوردار بود. در سال ۱۹۰۲، سرگئی ویت، دولتمرد تزاری، از خاور دور روسیه به عنوان «پادشاهی تجارت آزاد» یاد کرد. در این مدت، «ایده هایی در مورد تجارت آزاد، مرکز تخیل سیاسی» را در خاور دور روسیه اشغال کرده بود. با تکیه بر این میراث ها، روایت های رسمی تأکید می کنند که بندر آزاد یک مفهوم جدید نیست، بلکه احیای نقش ژئوپلیتیکی تاریخی منطقه است. طبق ماده ۱ قانون فدرال شمار
ه 212-FZ، مأموریت بندر آزاد، بازپس گیری جایگاه تاریخی ولادی وستوک و خاور دور روسیه به عنوان «دروازه دریای شرقی» روسیه و تقویت ادغام در اقتصاد آسیا و اقیانوسیه است. به همین ترتیب، گزارش های رسانه ای، تفسیرهای کارشناسان، تحلیل های دانشگاهی، و ارائه های آژانس های ترویج سرمایه گذاری، از اصطلاح «پورتو فرانکو» برای توصیف رژیم بندر آزاد استفاده می کنند و به این معنی است که این امر تجارت آزاد را احیا کرده و اقتصاد منطقه ای را باز خواهد کرد. با این حال، استفاده از اصطلاح «پورتو فرانکو» و تشابهات تاریخی آن با رژیم های تجارت بدون عوارض قرن نوزدهم می تواند گمراه کننده باشد. در حالی که سیاست گذاران فدرال در ابتدا بر ترویج تجارت بین المللی به عنوان هدف اصلی بندر آزاد تأکید داشتند، تا سال ۲۰۲۰، پنج سال بعد، مشخص شد که قصد آنها تبدیل ولادی وستوک - یا هر بخشی از خاور دور روسیه - به یک منطقه تجارت آزاد نبوده است. نکته مهم این است که به طور فزاینده ای آشکار می شود که بندر آزاد با محاسبات اعلام شده بازار همسو نیست و در موقعیتی نیست که به یک استثنای نئولیبرال در هنجارهای سیاسی و اقتصادی غالب در روسیه تبدیل شود. انتقادات. به گفته
ولادیسلاو اینوزمتسف، اقتصاددان و جامعه شناس روسی، خاور دور روسیه به اندازه کافی ثروتمند نیست که نقطه ورود جالبی برای سرمایه گذاران در روسیه باشد؛ وجود پایگاه ناوگان نظامی در ولادی وستوک می تواند مشکل ساز باشد؛ علاوه بر این، ولادی وستوک خیلی نزدیک به مرز چین و به ویژه دالیان، که آن هم یک بندر آزاد است، قرار دارد. از سوی دیگر، او سرزنش می کند که قانون امکان بررسی و لغو وضعیت بندر آزاد را در هر زمان فراهم می کند، به این معنی که ثبات برای سرمایه گذاران تضمین نمی شود. منتقدان معتقدند که تأثیر بندر آزاد بر تنوع اقتصادی ممکن است محدود باشد. آنها همچنین اشاره می کنند که بندر آزاد در جذب سرمایه گذاری مستقیم خارجی قابل توجه شکست خورده است. برخی از منتقدان معتقدند که تعداد نسبتاً کم پروژه ها از چین، ژاپن و کره جنوبی نشان می دهد که این منطقه فاقد زیرساخت های کافی برای پشتیبانی از هجوم سرمایه گذاری ها از منطقه آسیا و اقیانوسیه است. برخی از مشاغل با چالش های بوروکراتیک و کاغذبازی های اداری مواجه شده اند که مانع سهولت انجام کسب وکار می شود. علیرغم ساده سازی رویه ها، هنوز هم ممکن است موانع بوروکراتیک وجود داشته باشد که مانع
از عملکرد کارآمد شرکت ها در بندر آزاد می شود.
بندر تجاری مورمانسک () بندری است که در ساحل شرقی خلیج کولا در دریای بارنتز در شهر مورمانسک واقع شده است. این بندر از نظر کالاهای فرآوری شده در رتبه چهارم روسیه قرار دارد و دومین بندر بزرگ در شمال غربی روسیه (پس از بندر سن پترزبورگ) است. بندر مورمانسک یکی از بزرگ ترین بندرها بدون یخ در روسیه است و ستون فقرات اقتصاد این شهر را تشکیل می دهد. این بندر دارای ۱۳ اسکله است و مجهز به امکانات مدرن جابجایی است: ۵۲ جرثقیل دروازه ای با ظرفیت تا ۴۰ تن، ۱ دستگاه کشتی بارگیری با ظرفیت بیش از ۱۰۰۰ تن در ساعت برای جابجایی کنسانتره آپاتیت، ۱۱۳ دستگاه کامیون چنگالی با ظرفیت ۱٫۵ تا ۳۲ تن. این بندر توسط جی اس سی بندر تجاری مورمانسک مدیریت و اداره می شود. در آوریل ۲۰۱۳، ۴۹٫۸۶٪ از سهام متعلق به شرکت انرژی زغال سنگ سیبری (شرکت انرژی زغال سنگ سیبری) بود. از ژانویه ۲۰۱۷، شرکت انرژی زغال سنگ سیبری ۷۵٫۴۵٪ از سهام سرمایه در بندر تجاری مورمانسک را در اختیار دارد. ۲۲٪ دیگر سهام توسط یوروکم کنترل می شود. هر دو شرکت توسط تاجر روسی، آندری ملنیچنکو، کنترل می شوند. تاریخچه. با آغاز جنگ جهانی اول، تنها دو بندر روسیه در شمال غربی، آرخانگلسک و سن
پترزبورگ (که بعدها به پتروگراد تغییر نام داد) بودند. با این حال، پس از مسدود شدن تنگه های بسفر و داردانل امپراتوری عثمانی به روی کشتیرانی خارجی و محاصره بندر سن پترزبورگ در دریای بالتیک، امپراتوری روسیه فقط می توانست از بندر شمالی آرخانگلسک استفاده کند. این بندر محدودیت هایی داشت: با فرا رسیدن زمستان، هرگونه دریانوردی و کشتیرانی متوقف می شد؛ بنابراین، تصمیم به ساخت بندر جدیدی گرفته شد. مکان انتخاب شده در مورمانسک بود، زیرا این بندر توانایی پذیرش ترافیک دریایی در تمام طول سال، نزدیکی به جوامع موجود و سهولت نسبی اتصال آن به شبکه راه آهن در حال گسترش امپراتوری را داشت. اولین کار برنامه ریزی شده در اوایل ژوئیه ۱۹۱۵ آغاز شد و در اول سپتامبر همان سال، کشتی بخار «دروت» با محموله ای از نیویورک توانست در یک اسکله موقت پهلو بگیرد. اولین قطار به بندر تقریباً یک سال پس از ساخت راه آهن به کندالاکشا رسید. دوره شوروی. پس از اول سپتامبر ۱۹۳۹، از طریق بندر مورمانسک، تحویل محموله به اسپانیا آغاز شد. در طول جنگ بزرگ میهنی، کاروان های کشورهای متفقین در این بندر تخلیه می شدند. در سال ۱۹۶۶، به بندر مورمانسک نشان پرچم سرخ اهدا شد.
دوره مدرن. در سال ۱۹۹۴، بندر تجاری مورمانسک به عنوان یک شرکت سهامی دولتی تأسیس شد. بندر مورمانسک، بندرگاه کشتی «سدوف»، یکی از بزرگ ترین کشتی های بادبانی جهان است. شرکت کشتیرانی مورمانسک همچنین ناوگان یخ شکن هسته ای روسیه را اداره می کند. در ماه مه ۲۰۰۷، تصمیم به ایجاد منطقه آزاد تجاری در بندر مورمانسک گرفته شد. در ۱۵ اکتبر ۲۰۱۰، مورمانسک رسماً به عنوان منطقه ویژه اقتصادی اعلام شد. هدف اصلی ایجاد زیرساخت های قدرتمند حمل و نقل و تجارت، جذب سرمایه گذاری و در نهایت توسعه اجتماعی بود. بندر مورمانسک از سه بخش تشکیل شده است: بندر ماهیگیری، بندر تجاری و بندر مسافربری. در سال های اخیر، به دلیل افزایش صادرات زغال سنگ و تعدادی دیگر از منابع معدنی، روند سرکوب سایر بندرها تجاری وجود داشته است، که تنها مورمانسک زیرساخت های لازم برای پذیرش و ذخیره سازی را دارد. همچنین، با افزایش سودآوری صادرات، به جای فروش در داخل کشور، میزان مصرف ماهی نیز به طور قابل توجهی کاهش یافته است. [ "" ] در فوریه ۲۰۱۱، گزارش شد که گروه گنادی تیمچنکو، یکی از مالکان شرکت گانور، بندر تجاری مورمانسک را به قیمت ۲۵۰ میلیون دلار خریداری کرده است. با این ح
ال، در زمان انتشار این گزارش، سخنگوی تیمچنکو وقوع این خرید را تکذیب کرد. در فوریه ۲۰۱۲، شرکت شرکت انرژی زغال سنگ سیبری، بزرگ ترین شرکت استخراج زغال سنگ در روسیه، ۲۴٫۹٪ از سهام دارای حق رأی در بندر مورمانسک را با هزینه ادعایی ۲۶۰ میلیون دلار خریداری کرد. در سال ۲۰۱۳، شرکت چندملیتی تولیدکننده کود، یوروکم، خرید ۴۸٫۲۶٪ از کل سهام عادی و ۳۶٫۲٪ از کل سرمایه سهام منتشر شده بندر تجاری مورمانسک را نهایی کرد. با هزینه ۳٫۱۵ میلیارد روبل، این خرید به یوروکم ۳۶٫۲٪ از حق رأی او جی اس سی را داد. این دو شرکت که متعلق به آندری ملنیچنکو هستند، در مجموع ۵۱٪ از حق رأی در بندر را در اختیار دارند. از سال ۲۰۱۳، شرکت انرژی زغال سنگ سیبری ۳۷٫۴۹٪ سهام رأی دهنده این بندر را در اختیار داشت. در سال ۲۰۱۷، شرکت انرژی زغال سنگ سیبری ۲۵٫۵٪ سهام بندر مورمانسک را از یوروکم به قیمت ۸٫۷۴ میلیارد روبل یا ۱۴۳ میلیون دلار خریداری کرد. طبق گزارش پورت نیوز، این معامله سهام مالکیت شرکت انرژی زغال سنگ سیبری را به ۷۵٫۴۷٪ افزایش می دهد. پس از این معامله، یوروکم ۲۲٪ باقی مانده از سهام خود در بندر تجاری مورمانسک را در اختیار داشت. دو شرکت، یوروکم و شرکت ان
رژی زغال سنگ سیبری، متعلق به میلیاردر روسی، آندری ملنیچنکو، هستند. از سال ۲۰۱۱، یک پروژه سرمایه گذاری با نام «توسعه یکپارچه قطب حمل و نقل مورمانسک» در حال انجام است. ساخت قطب حمل و نقل مورمانسک در سال ۲۰۱۳ آغاز شد و تکمیل آن برای سال ۲۰۲۰ برنامه ریزی شده است. این امر مورمانسک را قادر می سازد تا پایگاه اصلی مسیر دریای شمال و اکتشاف قطب شمال باشد. تا پایان سال ۲۰۱۲، گردش مالی محموله ها با ۸٫۶ درصد افزایش به ۱۵٫۶۹ میلیون تن رسید و مورمانسک را به دومین بندر بزرگ باری در شمال غربی روسیه پس از بندر سن پترزبورگ تبدیل کرد. انجمن بندرها دریایی روسیه تخمین می زند که بندرها قطب شمال روسیه در سال ۲۰۱۷، ۷۴٫۲ میلیون تن محموله را جابجا کرده اند که نسبت به سال ۲۰۱۶، ۴۹٫۱ درصد افزایش داشته است. بندر مورمانسک تقریباً دو سوم از کل گردش مالی را به خود اختصاص داده است و تقریباً ۵۱٫۷ میلیون تن کالا از طریق بندر آن حمل شده است. این رقم، افزایش ۵۴٫۵ درصدی را در مقایسه با رکوردهای حمل و نقل سال ۲۰۱۶ نشان می دهد. این رشد به ترمینال جدید یامال ال ان جی و پروژه های برنامه ریزی شده قطب شمال ال ان جی ۲ نسبت داده شده است. از زمان تحریم صاد
رات نفت روسیه، بندر مورمانسک علاوه بر پریمورسک، اوست-لوگا و نووروسیسک، به بندر اصلی ناوگان سایه روسیه تبدیل شده است.
مسابقات باشگاهی مکونگ ۲۰۱۵ دومین دوره مسابقات باشگاهی مکونگ بود. پنج تیم از برندگان لیگ داخلی مربوطه از کامبوج، لائوس، میانمار، تایلند و ویتنام در این مسابقات شرکت کردند. این مسابقات توسط تویوتا حمایت مالی می شود.
کیم هیون جین (؛ زادهٔ ۱۵ نوامبر ۲۰۰۰) که با نام هیون جین شناخته می شود، خواننده اهل کره جنوبی است. او عضو گروه لونا، زیرگروه آن لونا ۱/۳ و لیدر گروه جانبی آن، لوزمبل است. زندگی اولیه. کیم هیون جین در ۱۵ نوامبر ۲۰۰۰ در ناحیه گانگ دونگ، سئول، کره جنوبی به دنیا آمد. او دو برادر بزرگ تر دارد؛ یکی از برادرانش خوانندهٔ گروه موسیقی BI-O-NE و دیگری بازیگر است. هیون جین در سال ۲۰۱۹ از دبیرستان دخترانه هان سونگ فارغ التحصیل شد. هیون جین در سال ۲۰۱۳، زمانی که تنها سیزده سال داشت، در قسمت چهلم برنامهٔ واقع نمای کره ای "سه احمق" (Three Idiots) حضور یافت. او به عنوان یک زیبای طبیعی معرفی شد و مهارت های خود در طناب زدن را نشان داد.
چاتگام آباهانی لیمیتد که با نام های چاتوگرام آباهانی یا چاتگام آباهانی نیز شناخته می شود، یک باشگاه ورزشی مستقر در چاتگام، بنگلادش است. شاخه ای از باشگاه فوتبال چاتگام لیمیتد در سال ۱۹۸۰ در چیتاگونگ تأسیس شد و با نام چاتگام آباهانی شناخته می شود. این باشگاه یکی از موفق ترین باشگاه های فوتبال در این کشور است. این باشگاه در حال حاضر در لیگ برتر بنگلادش، بالاترین سطح فوتبال بنگلادش، رقابت می کند. این تیم در فصل ۱۱–۲۰۱۰ از لیگ برتر بنگلادش سقوط کرد. با قهرمانی در لیگ قهرمانی بنگلادش در سال ۲۰۱۳، دوباره به لیگ برتر بنگلادش صعود کرد. این باشگاه میزبان جام باشگاهی بین المللی شیخ کمال بود، تورنمنتی که هر دو سال یک بار به یاد بنیانگذار خود، شیخ کمال. آنها اولین دوره این تورنمنت را در سال ۲۰۱۵ به دست آوردند. این باشگاه اولین جام داخلی بزرگ خود را در سال ۲۰۱۶ با پیروزی در جام استقلال ۲۰۱۶ تحت هدایت مربی اسلواکی، جوزف پاولیک، به دست آورد. چاتگام آباهانی پیش از این در لیگ برتر چاتگام و بعداً در لیگ برتر بنگلادش، رقابت شدیدی با چاتگام محمدان داشت.
همسر مینیاتوری () یک مجموعه تلویزیونی کمدی برای شبکهٔ پیکاک که با بازی متیو مک فادین و الیزابت بنکس است. داستان. یک زوج متأهل برای کسب قدرت در رابطهٔ خود با یکدیگر رقابت می کنند، که این رقابت به دلیل یک حادثهٔ فناوری پیچیده تر می شود. تولید. این مجموعهٔ کمدی درام در مارس ۲۰۲۴ از سوی شبکهٔ پیکاک به صورت مستقیم سفارش تولید گرفت. مجموعه توسط جنیفر ایمز و استیو ترنر ساخته و تهیه کنندگی اجرایی شده است؛ آن ها همچنین نقش شورانر را بر عهده دارند. داستان این مجموعه اقتباسی از داستان کوتاه با همین نام نوشتهٔ مانوئل گونزالس است. مایکل النبرگ و لیندسی اسپیرینگر نیز به عنوان تهیه کنندگان اجرایی از طرف شرکت مدیا رس فعالیت می کنند. گرگ موتلا کارگردانی دو قسمت اول را بر عهده دارد و او نیز به عنوان تهیه کنندهٔ اجرایی در پروژه مشارکت دارد. بازیگران اصلی متیو مک فادین و الیزابت بنکس هستند که هر دو علاوه بر بازیگری، تهیه کنندگان اجرایی مجموعه نیز هستند. در ژانویه ۲۰۲۵، زوئی لیستر-جونز، سوفیا روسینسکی، او.تی. فاگبنلی، سیان کلیفورد و رونی چنگ به جمع بازیگران اضافه شدند. در مارس ۲۰۲۵، آصف مندوی، رونگ فو و تریشا بلک نیز به بازیگران
پیوستند. فیلم برداری اصلی در تورنتو، انتاریو، کانادا از ژانویه ۲۰۲۵ آغاز شد و برنامه ریزی شده بود که تا بهار ۲۰۲۵ و تا ماه ژوئیه ادامه یابد. این مجموعه به صورت بین المللی توسط سونی پیکچرز تله ویژن توزیع خواهد شد.