Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
چارلز امانوئل چهارم (; – ) از ۱۶ اکتبر ۱۷۹۶ تا ۱۸۰۲، زمانی که به نفع برادرش ویکتور امانوئل اول از سلطنت کناره گیری کرد، پادشاه ساردینیا و حاکم ایالت های ساوویارد بود. زندگی نامه. شارل امانوئل در تورین به دنیا آمد، پسر ارشد ویکتور آمادئوس سوم، پادشاه آینده ساردینیا، و همسرش اینفانتا ماریا آنتونیا فردیناندا از اسپانیا بود. از بدو تولد تا زمان جانشینی اش بر تخت سلطنت ساردینیا در سال ۱۷۹۶، چارلز امانوئل «شاهزاده پیمونت» لقب داشت. در سال ۱۷۷۳، ویکتور آمادئوس سوم پادشاه ساردینیا شد و شروع به ترتیب دادن یک ازدواج سیاسی برای پسرش کرد. دو تن از خواهران شارل امانوئل با برادران کوچکتر پادشاه لویی شانزدهم فرانسه ازدواج کرده بودند: ماری ژوزفین با کنت پرووانس، که بعدها پادشاه لویی هجدهم شد، و ماریا ترزا با کنت آرتوا، که بعدها پادشاه شارل دهم شد. در ۲۱ اوت ۱۷۷۵، پس از دو سال مذاکره، شارل امانوئل با کلوتیلد فرانسه، خواهر لویی شانزدهم، نامزد شد. عروسی در ۶ سپتامبر ۱۷۷۵ در شامبری برگزار شد. اگرچه این وصلت به دلایل سیاسی ترتیب داده شده بود، شارل امانوئل و همسرش به یکدیگر وفادار ماندند. آنها یک مذهب کاتولیک بسیار سختگیرانه و هوش
یارانه داشتند. با این حال، تلاش آنها برای بچه دار شدن ناموفق بود. شارل امانوئل عمیقاً تحت تأثیر انقلاب فرانسه قرار گرفت، که در آن برادر همسرش لویی شانزدهم و همسرش ماری آنتوانت در سال ۱۷۹۳ اعدام شدند. از سال ۱۷۹۴، نیروهای جمهوری اول فرانسه به املاک ساوویار حمله کردند. شارل امانوئل در ایمان خود به دنبال آرامش بود و در سال ۱۷۹۴ به عضویت فرقه سوم سنت دومینیک درآمد. سلطنت. با مرگ پدرش در ۱۶ اکتبر ۱۷۹۶، شارل امانوئل به عنوان پادشاه ساردینیا جانشین او شد. این پادشاهی نه تنها جزیره ساردینیا، بلکه سرزمین های قابل توجهی در شمال غربی ایتالیا از جمله تمام پیمونت را نیز شامل می شد. در مارس ۱۷۹۶، ساردینیا مجبور شد پیمان زیان آور پاریس (۱۷۹۶) را با جمهوری فرانسه منعقد کند که به ارتش فرانسه اجازه عبور آزاد از پیمونت را می داد. در ۴ آوریل ۱۷۹۷، شارل امانوئل تصمیم گرفت یک معامله اولیه با فرانسه انجام دهد که طبق آن، او از کنترل ساردینیا در ازای دریافت سرزمینی معادل آن در ایتالیا صرف نظر می کرد. خزانه پادشاهی خالی، ارتش ناتوان و بی نظم بود و احساسات انقلابی در میان مردم قوی بود. بین سال های ۱۷۹۶ و ۱۷۹۸، دو توطئه علیه سلطنت خنثی
شد و توطئه گران به مرگ محکوم شدند. در ۶ دسامبر ۱۷۹۸، فرانسوی ها، به رهبری ژوبر، تورین را اشغال کردند و چارلز امانوئل را مجبور کردند از تمام سرزمین های خود در سرزمین اصلی ایتالیا صرف نظر کند و قلمرو خود را به جزیره ساردینیا محدود کند، که از دسترس ارتش فرانسه دور ماند. پس از این، پیمونت به یک منطقه نظامی فرانسه تبدیل شد. چارلز امانوئل و همسرش تورین را به مقصد پارما و سپس فلورانس ترک کردند. در فوریه ۱۷۹۹، نگرانی های امنیتی چارلز امانوئل را مجبور به کناره گیری از ساردینیا کرد. ماه بعد، فرانسوی ها فلورانس را اشغال کردند و دوک بزرگ توسکانی را از قلمرو خود بیرون راندند. در ساردینیا، چارلز امانوئل رسماً به مصادره سرزمین های سرزمین اصلی خود اعتراض کرد، اصلاحات متعددی را برای این جزیره اعلام کرد و بنادر خود را به روی ناوگان انگلیسی بست. در همین حال، ارتش روسیه تورین را از فرانسوی ها آزاد کرده بود. به دعوت تزار پاول اول روسیه، که به ژنرال سووروف دستور داده بود تا کنت آلساندرو د رگ دی گیفلنگا را برای بازگرداندن تاج و تخت ساردینیا به آنجا بفرستد، چارلز امانوئل تصمیم گرفت جزیره را ترک کند و به سرزمین اصلی بازگردد. هنگامی ک
ه در ۲۲ سپتامبر ۱۷۹۹ به همراه همسرش در لیورنو پیاده شد، متوجه شد که ارتش روسیه پیمونت را به دست اتریشی ها سپرده است و اتریشی ها تمایلی به حمایت از بازگرداندن او ندارند. سپس تصمیم گرفت در ویلا دل پوجیو ایمپریال در نزدیکی فلورانس مستقر شود، جایی که با یکی از رعایای خود، ویتوریو آلفیری، ملاقات کرد. بین سال های ۱۸۰۰ تا ۱۸۰۲، چارلز امانوئل و همسرش در رم، فراسکاتی، ناپلس و کازرتا اقامت داشتند. پس از کناره گیری. در ۷ مارس ۱۸۰۲، همسر شارل امانوئل، کلوتیلد فرانسوی، درگذشت. او چنان از مرگ همسرش متأثر شد که در ۴ ژوئن ۱۸۰۲ تصمیم گرفت به نفع برادرش ویکتور امانوئل اول از سلطنت کناره گیری کند. شارل امانوئل عنوان شخصی پادشاه را حفظ کرد. او در رم و در شهر نزدیک فراسکاتی زندگی می کرد. در فراسکاتی او مهمان مکرر پسرعمویش هنری بندیکت استوارت، کاردینال دوک یورک، آخرین عضو خاندان سلطنتی استوارت بود. چارلز از نوادگان هنریتا آن استوارت، کوچک ترین دختر شاه چارلز اول انگلستان بود، در حالی که هنری بندیکت استوارت از نوادگان جیمز دوم، برادر هنریتا آن، بود. هنگامی که هنری در سال ۱۸۰۷ درگذشت، شارل امانوئل وارث کل چارلز اول شد و بدین ترتیب ا
دعای یعقوبی ها بر تاج و تخت بریتانیا را به ارث برد. با این حال، برخلاف سه سلف خود، نه او و نه جانشینانش هرگز تلاشی برای ادعای تاج و تخت نکردند. در سال ۱۸۱۵، در سن شصت و چهار سالگی، چارلز امانوئل در انجمن عیسی (یسوعیان) سوگندهای ساده ای یاد کرد. او هرگز به مقام کشیشی منصوب نشد، بلکه بقیه عمر خود را در کلیسای تازه کار یسوعی در رم گذراند. شارل امانوئل در ۶ اکتبر ۱۸۱۹ در کاخ کولونا در رم درگذشت. او در کلیسای سنت آندره آ آل کویریناله به خاک سپرده شده است.
امانوئل فیلیبر (; – ) دوک ساووی و حاکم ایالت های ساووی از ۱۷ اوت ۱۵۵۳ تا زمان مرگش در ۱۵۸۰ بود. او به ویژه به خاطر احیای ایالت ساووی، که از جوانی اش توسط فرانسه اشغال شده بود، پس از پیروزی اش در نبرد سنت کوئنتین در سال ۱۵۵۷، و انتقال پایتخت به تورین، به یاد آورده می شود. زندگی نامه. امانوئل فیلیبر که در شامبری متولد شد، تنها فرزند چارلز سوم، دوک ساووی و بئاتریس پرتغال بود که به بزرگسالی رسید. مادرش خواهرزن چارلز پنجم، امپراتور مقدس روم بود و این دوک آینده در طول جنگ علیه فرانسیس اول فرانسه در ارتش چارلز خدمت کرد و با تصرف هسدین در ژوئیه ۱۵۵۳ خود را متمایز ساخت. او در سنین بسیار کم وارد زندگی سیاسی و نظامی شد، در واقع در سال ۱۵۴۳ به خدمت عمویش چارلز پنجم، امپراتور مقدس روم، که پیش از آن چارلز اول پادشاه اسپانیا و چارلز دوم دوک بورگوندی شده بود، درآمد. او عموی سببی و پسرعموی او بود، زیرا با ایزابلای پرتغالی ازدواج کرده بود، بنابراین پسرعموی اول و خواهر مادرش بئاتریس بود. امانوئل فیلیبرتو، با هدف بازپس گیری سرزمین هایش، در نبردهای پیروزمندانه امپراتوری اینگولشتات (۱۵۴۶) و مولبرگ (۱۵۴۷) شرکت کرد، جایی که تحت فرما
ندهی موریس ساکسونی، دستورات را با چنان دقت و سرعتی اجرا کرد که سهم تعیین کننده ای در پیروزی نهایی داشت. او بعدها به اسپانیا سفر کرد و با پسرعمویش فیلیپ دوم دوست شد و در دفاع از بارسلونا در برابر حمله دریایی فرانسه در سال ۱۵۵۱ شرکت کرد. او همچنین در جنگ چریکی بین امپراتوری ها و فرانسوی ها در پیمونت با فرانته اول گونزاگا خدمت کرد، سپس به چارلز پنجم بازگشت و ارتش امپراتوری را به عنوان فرمانده عالی در تصرف متز و برا (۱۵۵۲) رهبری کرد. وضعیت نظامی در پیمونت اکنون بسیار وخیم بود. از یک سو، اشغال این کشور توسط فرانسه که در سال ۱۵۳۶ به استانی از پادشاهی تبدیل شده بود، بسیار هوشمندانه بود: هم اولین فرماندار، گیوم دو بلای، دوست روشنفکر رابله، و هم چارلز دو کوز دو بریساک، فرماندار و فرمانده نظامی در دهه ۱۵۵۰، غارت و دزدی را ممنوع کرده، بار مالیاتی را کاهش داده، تجارت با فرانسه را تشویق کرده و به فقیرترین جمعیت ها با غذا و صدقه کمک کرده بودند. اغلب، ساکنان مکان هایی که تحت حکومت دوک ها یا بهتر بگوییم امپراتوری بودند، مهاجرت می کردند تا خود را تحت حمایت فرانسه قرار دهند. امانوئل فیلیبرتو خود مجبور شد مهارت این سیاست را به
رسمیت بشناسد، به ویژه در مقایسه با سیاست بسیار سخت تر و پرهزینه تری که توسط دولت امپراتوری اتخاذ شده بود. شاهزاده پس از شنیدن خبر مرگ پدرش، رنه دو شالان را به عنوان سپهبد دوک نشین و رئیس شورای دوک نشین منصوب کرد. ارتش های ساووی اکنون فقط ورچلی، آستّی، سوا، فوسانو، کونئو، نیس، ایوریا و دره آئوستا را در اختیار داشتند. این ها متصرفات دورافتاده یا دوری بودند که دفاع از آن ها بیشتر به تعهد و شجاعت فرماندهان منفرد بستگی داشت تا به سربازان امپراتوری که تمایلی به انجام حملات نظامی نداشتند و به جنگ دفاعی عادت کرده بودند. خود ورچلی در پاییز ۱۵۵۳ تقریباً سقوط کرد، هرچند فقط برای دو روز، توسط کودتای بریساک اشغال شد: با دفاع و پشتیبانی آستّی، شهر دوباره اشغال شد، اما در این میان فرانسوی ها خود رنه دو شالان و دیگر رهبران ساووی را زندانی کردند. ورچلی در پاییز ۱۵۵۳ تقریباً سقوط کرد. امانوئل فیلیبرتو، که نگران بود فرانسوی ها به لطف چالانت ممکن است دره آئوستا را اشغال یا به آن حمله کنند، آندره آ پرووانا دی لینی را با وظیفه تضمین دفاع از دره و سازماندهی مجدد قدرت دوک در سرزمین هایی که هنوز تحت کنترل ساووی بودند، به پیمونت فرستا
د. در واقع، سفر لینی، و به ویژه مبالغ اندکی که او توانست به دست آورد، برای امنیت دره مفید بود، همان طور که سفر او به سایر شهرهای پیمونت، به ویژه نیس، جایی که او با دقت دفاع از آن را سازماندهی مجدد کرد، نیز چنین بود. با این حال، وضعیت نظامی قطعاً بهبود نیافت: بریساکِ توانمند موفق شد سانتیا و سپس خود آلساندریا را تصرف کند. در شمال ایتالیا، دوک آلبا ثابت کرد که فرمانده ای وحشتناک در میدان نبرد و غارتگری بی رحم در روستاها است و خشم و انتقام فرانسوی ها و ناامیدی ساکنان را برانگیخت. از قضا، دوک آلبا سال بعد (۱۵۵۵) به عنوان نایب السلطنه ناپل منصوب شد: به جای او، کاردینال کریستوفورو مادروتزو، اسقف ترنتو، که سال ها با امانوئل فیلیبرتو بسیار نزدیک بود، برای حکومت مدنی به لومباردی و مارکی پسکارا، فرانچسکو فردیناندو داوالوس، برای فرماندهی نظامی به لمباردی اعزام شدند. در سال ۱۵۵۳، امانوئل فیلیبرتو به عنوان سپهبد و فرمانده عالی ارتش امپراتوری در فلاندر منصوب شد. در سال ۱۵۵۶، فیلیپ دوم او را به عنوان فرماندار هلند اسپانیا منصوب کرد. او بر سازماندهی مجدد ارتش نظارت داشت و انضباط آهنینی را برقرار کرد و در سال ۱۵۵۷، هنگامی که
خصومت ها پس از آتش بس کوتاه مدت ووسل از سر گرفته شد، شکست قاطع سنت کوئنتین را بر نیروهای فرانسوی به رهبری آن دو مونتمورنسی و گاسپار دو کولینی تحمیل کرد. با وجود این پیروزی بزرگ که نابودی کامل ارتش فرانسه را رقم زد، فیلیپ دوم از نتیجه به طور کامل بهره نبرد و از لشکرکشی به پاریس خودداری کرد. رهبری امانوئل فیلیبر در جنگ با رویکردی بسیار نوآورانه متمایز بود. ساووی از جنگ متحرک حمایت می کرد که در آن ارتش او به دنبال درگیری با دشمن در نبرد با هدف نابودی آنها بدون اتلاف وقت و محاصره قلعه هایشان باشد؛ بنابراین او این اصل را که بعداً توسط کلاوزویتس مطرح شد، مجدداً تأیید کرد که هدف جنگ نباید مجموعه ای از نبردهای فرسایشی و پراکنده باشد، بلکه شکست دشمن است که به هر وسیله ای حاصل شود. حداکثر نتیجه می توانست اشغال پایتخت دشمن باشد؛ بنابراین او پیشگام دکترین نظامی دوران ناپلئونی بود. بخش مربوط به دوک نشین ساووی چندان واضح نبود، زیرا بازگرداندن تمام قلمروهای ساووی و پیمونت به دوک را مقرر می کرد، اما شهرهای تورین، چیواسو، ویلانووا داستی، کی یری و پینرولو موقتاً در اشغال پادشاه فرانسه باقی ماندند؛ قلمرو ژنو به عنوان مستقل شناخ
ته شد. فرانسوی ها همچنین حق داشتند پس از استرداد، استحکامات تحت تصرف خود را برچینند. در همان زمان، پادشاه اسپانیا، آستی و ورچلی را تا زمان بازگرداندن قلمروهای مذکور توسط پادشاه فرانسه، حفظ کرد. دوک سوگند بی طرفی مطلق در صورت جنگ بین فرانسه و اسپانیا خورد و این تعهد را با وعده ازدواج با مارگارت فرانسوی، خواهر پادشاه فرانسه، مهر و موم کرد. این بند، در مورد ازدواج امانوئل فیلیبر، یک محاسبه سیاسی بسیار خاص را پنهان می کرد: از آنجایی که مارگارت چهار سال از نامزدش بزرگتر بود، احتمال زیادی وجود داشت که این زوج نتوانند وارثی داشته باشند. در این صورت، پس از مرگ امانوئل فیلیبر، از آنجایی که او تنها وارث مستقیم بازمانده از خاندان ساووی بود، سرزمین های دوک نشین از طریق جیمز ساووی، دوک شاخه فرعی ساووی-نمور و بنابراین پسرعموی امانوئل فیلیبر اما با پاریس ارتباط نزدیکی داشت، به نفوذ فرانسه بازمی گشت. با این حال، این اتفاق نیفتاد، زیرا دوک آینده چارلز امانوئل از این دو همسر متولد شد. مراسم عروسی در شرایط غم انگیزی برگزار شد: این مراسم با عجله و بدون هیچ شکوه و جلال خاصی در همان روزی که شاه هنری دوم، برادر مارگارت، درگذشت، برگ
زار شد. او در جریان مسابقاتی که برای جشن عروسی دخترش الیزابت برگزار شده بود، زخمی شده بود. هنری از ترس اینکه دوک امانوئل فیلیبر از توافق خارج شود، اصرار داشت که عروسی خواهرش نیز جشن گرفته شود. بند دیگری از توافق نامه تصریح می کرد که پادشاه شصت هزار اسکودی جهیزیه برای دختری به نام ماریا بپردازد که امانوئل فیلیبر در سال ۱۵۵۶ پدر او شده بود، ماریا ثمره رابطه عاشقانه پیدمونتی او با شخصی به نام لورا کروولا بود. امانوئل فیلیبر، برخلاف پیمان کاتئو-کامبرزی، پیمان مخفی گروندال را امضا کرد که تصریح می کرد در صورت جنگ بین فرانسه و اسپانیا، او طرف دومی را خواهد گرفت. امانوئل فیلیبر در مسیر خود به سمت قلمرو خود، تا سپتامبر ۱۵۶۰ در نیس توقف کرد. در طول اقامتش در شهر، همسرش که به دلیل بیماری مجبور به ماندن در لیون شده بود، به او پیوست. او همچنین هیئت هایی از پیمونت، به ویژه از تورین که در آن زمان هنوز در دست فرانسوی ها بود، را پذیرفت و به آنها پاسخ داد که تا زمانی که فرانسوی ها آنجا را ترک نکنند، پا به شهر نخواهد گذاشت. در اوایل ژوئن ۱۵۶۰، او رهبری یک لشکرکشی سیصد نفره را علیه گروهی از دزدان دریایی ترک به رهبری اوسیالی بر ع
هده گرفت. این لشکرکشی شکست خورد و بسیاری از آنها اسیر شدند که بعداً با پرداخت باج آزاد شدند و خود ساووی نیز در خطر دستگیری قرار گرفت. بازگشت به پیمونت در شرایط بسیار سختی ادامه یافت. باید در نظر داشت که پیمونت در سال ۱۵۶۰ عملاً از هم جدا و بین مارکیزات مونفراتو از یک طرف و سالوتزو از طرف دیگر تقسیم شده بود. دسترسی به شهرستان ارزشمند نیس توسط شهرستان تنده، یک تیول امپراتوری که توسط شاخه ای از خاندان ساووی با پیوندهایی با فرانسه اداره می شد، کنترل می شد. تورین، چیری، پینرولو، چیواسو و ویلانووا دآستی توسط نیروهای فرانسوی محافظت می شدند، در حالی که آست، ورچلی و سانتیا توسط نیروهای اسپانیایی محافظت می شدند. در سمت ژنو، کانتون های برن و فریبورگ به اشغال سرزمین های تصرف شده در سال ۱۵۳۶ ادامه دادند: وو، گکس، شابله و والهٔ سفلی به همراه رومون. در داخل کشور، کشور به دلیل هزینه های سنگین جنگ به شدت تضعیف شده بود، اقتصادی عمدتاً کشاورزی داشت، جامعه ای که هنوز بین پارتیزان های فرانسوی و اسپانیایی تقسیم شده بود و جمعیتی که به شدت به دولت قبلی فرانسه وابسته بودند، دولتی که بسیار میانه روتر و روشنفکرتر از دولت ساووی بود. در
همین حال، مشکل مذهبی به طور فزاینده ای حاد شده بود، هم به دلیل نفوذ ژنو و فرانسه (دوفین و لانگدوک) و هم به دلیل مسئله والدنسی که در دره های پلیس و کیسونه دوباره شعله ور شده بود. ایجاد صلح در داخل کشور اولین وظیفه دوک بود. در نیس، و سپس در طول اولین سفرش به منطقه، او با سخاوتمندی وفادارترین شهرها و رعایای خود را به رسمیت شناخت. در نیس، او تصمیم گرفت پرچم های به غنیمت گرفته شده در سن کوئنتین را رها کند؛ در کونئو، او با دادن امتیازات و امتیازات سخاوتمندانه عمل کرد. او نمایندگان اشراف فئودال و مقاماتی را که قبلاً در داخل یا خارج از کشور خدمت کرده بودند، به مناصب درباری و دولتی منصوب کرد. قلعه های تحت کنترل فرانسه شایسته ذکر جداگانه ای هستند. آنها، که بر سر مفاد صلح کاتئو-کامبرزی اختلاف نظر داشتند، مانع بازگشت آن سرزمین ها به حکومت دوک شدند. با وجود حمایت مارگارت و کاترین دو مدیچی، نایب السلطنه فرانسه از طرف پسرش، بازگرداندن سرزمین های اشغالی به کندی انجام شد. در نوامبر ۱۵۶۱، در فرانسه تصمیم گرفته شد که مسئله ایالت ساوویار در کنگره ای در لیون بررسی شود و امانوئل فیلیبر هیئتی متشکل از حقوقدانانی در سطح پیترینو بلی،
کاسیانو دال پوتزو، اولین رئیس سنای تورین، و جیرولامو دلا رووره، که بعدها اسقف اعظم تورین شد، به آنجا فرستاد. با این حال، حتی در این مورد، به عنوان بخشی از یک استراتژی انتظار و مشاهده برای دیدن اینکه آیا مارگاریتا قادر به باردار شدن برای وارث است یا خیر، فرانسوی ها هیچ امتیازی ندادند، کاری که دیگر نمی توانستند انجام دهند، زیرا شارل امانوئل، وارث امانوئل فیلیبر و دوک آینده، در ژانویه ۱۵۶۲ به دنیا آمد. نیروهای فرانسوی که احساس می کردند پایان اشغال نزدیک است، با اجازه فرمانده شارل دو بریساک، به غارت، اخاذی و دزدی پرداختند که باعث جدایی کل جمعیت پیدمونت از فرانسه شد، که در آن زمان خواستار بازگشت دوک بودند. در کنار استحکامات قدیمی (در حالی که پیمان کاتئو-کامبرزی فقط به استحکامات تازه ساخته شده اشاره داشت)، محله های مسکونی گاهی اوقات تخریب می شدند، مانند مونکالیری. توافق نامه های بلوا که در آن کاترین د مدیچی دستور داد بخش باقی مانده از دوک نشین که هنوز اشغال شده بود به امانوئل فیلیبر بازگردانده شود، که متعهد شد حقوق معوقه سربازان اشغال کننده پیمونت را تسویه کند، در وقوع جنگ داخلی در فرانسه به دست هوگنوت ها نقش داشت
. دوک ساووی برای اولین بار در ۱۴ دسامبر ۱۵۶۲ وارد تورین شد و سپس ورود خود به شهر را با شکوه فراوان در ۷ فوریه ۱۵۶۳ جشن گرفت تا وارث جوان یک ساله خود را به مردم نشان دهد. در شهر، دوک حداقل در ابتدا در کاخ اسقف در نزدیکی کلیسای جامع سن جیووانی اقامت گزید تا اینکه کاخ سلطنتی جدید ساخته شد. در عوض، دربار در کاخ ماداما مستقر شد. در سال ۱۵۷۴، امانوئل فیلیبرتو همچنین موفق شد شهرهای ساویلیانو و پینرولو را از پادشاه فرانسه، هنری سوم، و در سال ۱۵۷۵ آستی و سانتیا را از اسپانیا به دست آورد. او همچنین مدت ها تلاش کرد، اما ناموفق بود، تا بر مارکیزات های مونفراتو و سالوتزو، که اولی تحت کنترل گونزاگا و دومی تحت کنترل فرانسه بود، تسلط یابد. امانوئل فیلیبر، با اعتقاد به اینکه تنها شانس بقای دوک نشین در اتحاد سیاسی و نظامیِ تیول های بی شمار آن و تمرکز قدرت در تاج و تخت است، مجامع عمومی (نوعی املاک ایالتی که گاهی اوقات اقتدار اسلافش را محدود می کرد) را لغو کرد، قوانین شهری و فئودالی را اصلاح کرد، خودمختاری های باستانی را لغو کرد و کنترل مالی را در یک دیوان محاسبات واحد متمرکز کرد. او سازماندهی مجدد و اتحاد قانونگذاری دولت را به
پیترینو بلی سپرد، که همچنین وظیفه سازماندهی مجدد سیستم قضایی دولت را بر عهده داشت. تجربه نظامی ساووی و حکومتی که در هلند به دست آورد، این باور راسخ را در او ایجاد کرده بود که تنها یک ارتش قوی، با پشتیبانی یک ساختار مالی مستحکم، به دولت اجازه بقا می دهد. از این رو، نگرانی او، از ماه های اول بازگشت به پیمونت، در نیس و سپس در ورچلی، اصلاح سیستم مالیاتی و ایجاد یک ساختار نظامی دائمی بود. افزایش مالیات نمک، وضع عوارض بر مصرف شراب و گوشت، و همچنین عوارض بر صادرات و تجارت ترانزیت، درآمد مالیاتی را به طور قابل توجهی افزایش داد و منابع لازم برای اصلاحات دوک را فراهم کرد. ظرف چند سال، خزانه عمومی پیمونت، تا حدودی به لطف مدیریت محتاطانه دوک، مازادی را به خود دید که ذخیره پولی قابل توجهی را افزایش داد. اشغال فرانسه همچنین با هزینه های سنگین نظامی مشخص می شد، در حالی که مدیریت مالی محتاطانه دوک جدید هزینه های دربار و نظامی را به طور قابل توجهی محدود کرد. امانوئل فیلیبرتو به هر طریقی تلاش کرد تا اقتصاد دوک نشین را که در اثر ویرانی و اشغال خارجی ویران شده بود، احیا کند: او توسعه کانال ها را ترویج کرد، مهاجرت صنعتگران و مهاج
ران را تشویق کرد، نظام ارباب و رعیتی را لغو کرد (با فرمان ریوولی در ۲۵ اکتبر ۱۵۶۱)، توسعه تولید را با معافیت ها و یارانه ها ترویج داد، موسسات اعتباری را افزایش داد و یک سرویس پستی دولتی با کیفیت بالا تأسیس کرد. در حوزه مذهبی، امانوئل فیلیبرتو از رهبری جنبش ضد اصلاحات پیروی کرد و با وجدان، احکام شورای ترنت را اجرا نمود، اما از تعهد خود به دفاع از حقوق دولت در برابر دخالت کلیسا دست نکشید و با صلح کاوور در سال ۱۵۶۱، به والدنسی های دره های آلپ آزادی نسبی عبادت اعطا کرد. با این حال، مشکل واقعی که بر سرنوشت این دوک نشین سنگینی می کرد، بخش نظامی آن بود. پیش از این در سال ۱۵۱۷، پدر امانوئل فیلیبرتو، چارلز، از فرماندار کل ایالت های پیدمونت درخواست کرده بود که منابع لازم برای تشکیل یک شبه نظامی ده هزار نفری را اختصاص دهد، اما این درخواست ناموفق بود. پس از امتناع آنها، او سپس به اربابان فئودال متوسل شد تا برای هر دسته یک سرباز سواره نظام در نظر بگیرد و بدین ترتیب نیرویی متشکل از هفت هزار نفر تشکیل شود. این تلاش نیز با شکست مواجه شد. پیدمونت ها از جنگ بیزار بودند، همان طور که گزارش های سفیران خارجی گواه آن است. در اواخر
سال ۱۵۶۶، سفیر ونیزی، کوریه، به دوج های سرنیسیما هشدار داد: «دوک ارباب مردمی است که عمدتاً تمایلی به اسلحه ندارند. فقط مردم موندووی و منطقه آن تا حدودی سرزنده تر از دیگران هستند. با این حال، من معتقدم هر کسی که مایل به دریافت هرگونه خدماتی از آنها در حرفه اسلحه داری است، باید آنها را از خانه بیرون کند.» قضاوت تند در مورد توانایی های نظامی پیدمونت در سال ۱۵۷۰ توسط سفیر فرانچسکو موروسینی تکرار شد: «این شبه نظامیان پیدمونت برای تمرین سلاح خیلی مناسب نیستند، به جز تعداد کمی در نزدیکی فوسانو و موندووی که دائماً با یکدیگر در جنگ هستند، باتجربه تر و آماده تر برای جنگیدن هستند.» با این حال، نظر سفیر لیپومانو در سال ۱۵۷۳ مرتبط است: «اگرچه مردان بلغمی مزاج هستند، اما دور از خانه سربازان خوبی می شوند؛ هرچه مطیع تر و شجاع تر باشند، کمتر از گرسنگی و تشنگی رنج می برند.» نتایج سیاست دولتی امانوئل جزئی بود، اما با این وجود منابع لازم را برای دوک فراهم کرد تا یک ارتش کوچک اما منظم مبتنی بر شبه نظامیان استانی و نه دیگر بر اساس مالیات های فئودالی یا سربازان مزدور بسازد. تأثیر تبلیغات قابل توجه بود: با وجود تردید در مورد ارزش ای
ن شبه نظامیان، تمام سفرای ونیزی، فرانسوی و اسپانیایی برای آشکار کردن تعداد و اندازه آنها با یکدیگر رقابت می کردند. آیین نامه های چاپ شده در ایتالیا و خارج از کشور توزیع شد، حتی به پرتغال نیز رسید و دوک از هر فرصت رسمی برای نمایش و تبلیغ شبه نظامیان استفاده کرد. در سال ۱۵۶۶، هزار مرد به امپراتور ماکسیمیلیان در جنگش علیه ترک ها اعزام شدند؛ سال بعد، ۶۰۰۰ مرد دیگر برای جنگ با هوگنوت ها به فرانسه اعزام شدند؛ در سال ۱۵۷۴، به مناسبت عبور پادشاه جدید فرانسه، هنری سوم، از پیمونت، امانوئل فیلیبر او را با گروهی متشکل از ۱۰۰۰۰ پیاده نظام و ۲۰۰۰ سواره نظام همراهی کرد که ۵۰۰۰ نفر از آنها در محاصره لیورون به پادشاه فرانسه خدمت کردند. دوک به همان اندازه به سیستم استحکاماتی که از نقاط کلیدی دوک نشین دفاع می کرد، توجه و مراقبت نشان داد. قلعه های جدیدی در نیس، بورگ-آن-برس، سن-ژولین و مونملیان ساخته شدند؛ ارگ های جدیدی در موندووی و سانتیا و همچنین در تورین ساخته شدند. در اینجا، دوک دستور ساخت یک ارگ جدید را داد. یک ناوگان کوچک ساووی، تحت فرماندهی دریاسالار آندره آ پرووانا دی لینی، در نبرد لپانتو (۱۵۷۱) خود را متمایز کرد. در آن ز
مان، تورین بین بیست تا سی هزار نفر جمعیت داشت و برنامه های دوک برای تبدیل آن به پایتخت جدید ایالت مدرن ساووی که امانوئل فیلیبرتو در حال طراحی آن بود، در حال اجرا بود؛ بنابراین، شهر باید به هر آنچه که برای تبدیل شدن به مرکز مسیر تاریخی جدید در حال انجام و شهری نمونه که برای زمان خود کاملاً پیشرو بود، لازم بود، مجهز می شد. خانواده ساووی حتی قبل از ورود، نظم عمومی را در شهر تضمین کردند. ابتدا، اصطلاحات «گوئلف ها» و «گیبلین ها» که در آن زمان برای شناسایی دو جناح درگیر در شهر استفاده می شد، لغو شد. دوک دستور داد که این اصطلاحات غیرقانونی هستند و هر کسی که همچنان خود را چنین بنامد، با جریمه و مجازات بدنی روبرو خواهد شد. برخی قوانین تصریح کردند که برخی از جرایم، حتی جرایم سنگین، با زندان یا تخفیف آن به جریمه نقدی قابل مجازات هستند و در نتیجه به نفع ثروتمندان بود. امانوئل فیلیبرتو این تخفیف را لغو کرد و حمل سلاح در شهر، به ویژه سلاح گرم که معمولاً توسط اشراف حمل می شد را ممنوع کرد و استفاده از آنها را فقط توسط نگهبانان و ارتش مجاز دانست. در زمان حکومت امانوئل فیلیبرتو، شهر دستخوش تغییرات متعددی شد. اولین مورد از این
تغییرات، ساخت ارگ مذکور بود. طراحی اولیه این استحکامات توسط معمار اوربینویی، فرانچسکو پاچیوتو، انجام شد که بعدها به خاطر صادرات (با طراحی ارگ آنتورپ) تکنیک های استحکامات ایتالیایی که توسط معمارانی مانند فرانچسکو دی جورجیو مارتینی و خانواده سانگالو توسعه یافته بود، به اروپای شمالی مشهور شد. سنگ بنای این بنا در سال ۱۵۶۴ گذاشته شد، اما کار، که توسط تقریباً دو هزار نفر تحت هدایت ژنرال نیکولیس دی روبیلانت، متخصص دفاع زیرزمینی، انجام شد، تنها در سال ۱۵۷۷ به پایان رسید. امانوئل فیلیبرتو برای تأمین مالی طرح های اقتصادی ایالت خود، به ویژه در بخش های کشاورزی و معدن، تأسیس یک «مونته» را در نظر گرفت که وام هایی با نرخ بهره کمتر از ۱۲٪ اعطا کند، اما این سرمایه گذاری ناموفق بود. در سال ۱۵۶۳، یک انجمن برادری مذهبی به نام شرکت سنت پاول تأسیس شد که در سال ۱۵۷۹ با همکاری دوک، مؤسسه گروگذاری تورین را تأسیس کرد. آموزش نیز مورد توجه قرار گرفت: در سال ۱۵۶۶، دانشگاه از موندووی به تورین منتقل شد و با استخدام معلمان خارجی تقویت شد. این دانشگاه که با الگوبرداری از دانشگاه بولونیا، شکل مدرنی به خود گرفت، به دلیل حقوق عالی که به معلمان
خود می داد، از سایر دانشگاه های آن زمان متمایز بود. جالب اینجاست که امانوئل فیلیبرتو یک کیمیاگر پرشور بود و بیشتر وقت خود را، به خصوص شب ها، صرف کار با رتروتر و انبیق می کرد. در اواخر سال ۱۵۶۸، امانوئل فیلیبرتو می خواست اقامتگاه های خود را فراتر از دیوارهای شمالی گسترش دهد و چندین کیلومتر زمین جنگلی را از چندین مالک زمین در منطقه ای بین محل تلاقی رودخانه های دورا ریپاریا و استورا دی لانزو در پو خریداری کرد و پارک سلطنتی (که در طول محاصره ۱۷۰۶ توسط فرانسوی ها تخریب شد) را ایجاد کرد که طبق وقایع نگاری های معاصر، شامل خیابان ها، آبشارها، گلخانه ها، پله ها، مجسمه ها، باغچه های گل، گیاهان کمیاب، مزارع نمونه با گاوهای گوشتی و شیری و مزارع توت بود (دوک استفاده صنعتی آینده آن را برای تولید ابریشم پیش بینی می کرد). یکی دیگر از اقامتگاه های مورد توجه دوک در نزدیکی شهر، قلعه والنتینو بود. دوک همچنین بنیانگذار تئاتر دوکاله یا تئاتر گالریا بود، ترکیبی بین کتابخانه و موزه، که کتاب ها، ابزارهای علمی، نقاشی ها، اشیاء نادر طبیعی و بسیاری از انواع دیگر اشیاء و اشیاء عجیب و غریب را در خود جای داده بود و توجه ویژه ای به آثار باس
تانی داشت. از سال ۱۵۷۲، دوک به لطف شبکه وسیعی از واسطه ها توانست مجموعه کاملی از آثار باستانی، به ویژه از رم و ونیز، را به دست آورد. کتابخانه-موزه «همه علوم»، پس از گسترش فراوان، از مقر دوک نشین کاخ اسقف، بعداً به ساختمانی در مجاورت کلیسای سن مارتینیانو منتقل شد که به طور خاص برای «حفظ و نمایش» طراحی شده بود. در سال ۱۵۷۸، امانوئل فیلیبرتو کفن تورین را که قبلاً در یک کلیسای کوچک ویژه در چمبری نگهداری می شد، نیز منتقل کرد. تورین در سال ۱۵۶۳ به پایتخت دوک نشین تبدیل شده بود و جایگزین چمبری شده بود و چنین یادگار گرانبهایی نمی توانست از پایتخت غایب باشد. این فرصت به لطف زیارت کفن به دست آمد که اسقف اعظم میلان، سنت چارلز بورومئو، تصمیم گرفت برای تحقق نذری که در طول اپیدمی طاعون سال های گذشته کرده بود، با پای پیاده انجام دهد تا سفر را برای قدیس آینده کوتاه کند. استراتژی سیاست خارجی او، تفاهم با کانتون های سوئیس بود که بی طرفی آنها را در صورت جنگ تضمین می کرد، استخدام نیروهای حرفه ای آموزش دیده و معاهدات تجاری که صادرات محصولات اصلی کشور، به ویژه محصولات کشاورزی را تضمین می کرد. دوک از اوایل سال ۱۵۶۰ مذاکرات با کانتو