Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
که در سندی در سال ۱۹۴۷ به نام «راه حل» تدوین شده بود، تأیید کرد. این خط سیاسی بر اساس موضع غیر مشارکتی و در عین حال غیر شورشی در برابر فرانکویسم، امتناع از ورود به مذاکرات سلسله ای با شاخه آلفونسین، و موضع سرسختانه در برابر کسانی بود که حمایت بیش از حد از نامزدهای سلطنتی کارلیست خود نشان می دادند، حتی اگر از نظر تئوری وفاداری خود را به سلطنت دون خاویر نقض نمی کردند. دان خاویر از طریق بیانیه هایی که در اعیاد کارلیست ها خوانده می شد و وفاداری به ارزش های سنت گرایان را تشویق می کرد، با مردم عادی ارتباط برقرار می کرد. او همچنین وانمود می کرد که ریاست بوربون-پارما را بر عهده دارد. در اواخر دهه ۱۹۴۰، سیاست دان خاویر و فال کُنده، که به عنوان ژاویریسمو یا فالکوندیسمو شناخته می شد، به طور فزاینده ای در کمون مورد اعتراض قرار گرفت. سیواتیست ها برای پایان دادن به دوره نیابت سلطنت و اعلام خود به عنوان پادشاه توسط دان خاویر فشار می آوردند. آنها گمان می کردند که دوره نیابت سلطنت به تعویق افتاده، بخشی از سیاست دان خاویر در قبال فرانکو است. به گفته آنها، نایب السلطنه قصد داشت تاج و تخت را برای بوربون-پارما از طریق مماشات تضمی
ن کند، نه از طریق چالش آشکار. آنها به ویژه از موضع گیری مبهم ادعایی در برابر قانون جانشینی پیشنهادی فرانکو خشمگین بودند، و آن را حمایت غیرقابل قبول رژیم می دانستند. از سوی دیگر، امکان گرایان از آنچه که به عنوان سرسختی ناکارآمد و فقدان پایگاه های قانونی می دیدند، خسته شده بودند و نگرش انعطاف پذیرتری را توصیه می کردند. به ویژه پس از اخبار سال ۱۹۴۹ در مورد مذاکرات فرانکو با دون خوان، دون خاویر خود را تحت فشار یافت تا موضع فعال تری اتخاذ کند. دون خاویر و فال به نظم و انضباط سختگیرانه پایبند ماندند و سیواته را از انجمن کاتالان ها اخراج کردند، اگرچه آنها همچنین سعی کردند با اجازه دادن به مشارکت فردی در انتخابات محلی، با جستجوی یک روزنامه ملی یا ایجاد سازمان های دانشجویی و کارگری، کارلیسم را تقویت کنند. با این حال، فال نیز به تدریج متقاعد شد که نیابت سلطنت، بار اضافی است نه یک دارایی. تقریباً هیچ درخواستی برای پایان دادن به آن، همان طور که در ابتدا توسط آلفونسو کارلوس تصور می شد، یعنی با برگزاری یک مجمع بزرگ کارلیست، وجود نداشت و هیچ نشانه ای وجود ندارد که دون خاویر چنین گزینه ای را در نظر گرفته باشد. تقریباً همه صد
اها از او می خواستند که صرفاً حقوق سلطنتی را خودش به دست بگیرد. در طول تور ۱۹۵۰ در سراسر واسکونگاداس و ۱۹۵۱ در سراسر لوانته، او همچنان سعی کرد خود را بی سروصدا نگه دارد، اما در سال ۱۹۵۲، دون خاویر تصمیم گرفت در برابر فشارها تسلیم شود، ظاهراً برخلاف میل خودش و با توجه به اینکه این صلیب دیگری برای حمل کردن بود. در طول کنگره عشای ربانی در بارسلونا، او تعدادی سند، از جمله بیانیه ای برای پیروانش و نامه ای به پسرش، منتشر کرد؛ در این اسناد به طور مبهم به «تصدی سلطنت به جانشینی آخرین پادشاه» اشاره شده بود، هرچند که به «انتشار در نزدیکترین فرصت» نیز اشاره شده بود و هیچ اشاره ای به دوره نیابت سلطنت نشده بود. پادشاه. نه تنها یک پادشاه. رهبران کارلیست بسیار خوشحال شدند و اطمینان حاصل کردند که اعلامیه بارسلونا در سال ۱۹۵۲، که به عنوان پایان دوره نیابت سلطنت و آغاز حکومت پادشاه خاویر اول ارائه شده بود، در سراسر شبکه حزب توزیع شود. با دریافت این خبر، اعضای عادی حزب به وجد آمدند. با این حال، روز بعد، دون خاویر اظهاراتی را مطرح کرد که این درک را در هاله ای از ابهام قرار داد. مدتی بعد، وقتی وزیر دادگستری به او نزدیک شد، اعلام
کرد که هیچ سندی را امضا نکرده و توضیح داد که اظهاراتش به هیچ وجه به معنای اعلام خود به عنوان پادشاه نیست. این تضمین ها با رژیم فرانکو سازگار نبود و در عرض چند ساعت، دون خاویر فوراً از اسپانیا اخراج شد. سال های ۱۹۵۳–۱۹۵۴ تصویر متضادی را ارائه داد: رهبران کارلیست از داشتن یک پادشاه جدید لاف می زدند، در حالی که دون خاویر به لینیِر نقل مکان کرد و فعالیت سیاسی خود را به پذیرش مهمانان و مکاتبات کاهش داد. در محافل خصوصی او آنچه را که قبلاً به عنوان "Acto de Barcelona" شناخته می شد، کم اهمیت جلوه داد و آن را "un toutté petite ceremonie" نامید. مخالفان کارلیست که موقتاً ساکت شده بودند، دوباره شروع به شنیده شدن کردند. به نظر می رسید که دون خاویر به طور فزاینده ای از نقش خود خسته شده و به سمت تفاهم سلسله ای با دون خوان متمایل شده است. سفر کوتاه او در اوایل سال ۱۹۵۵ به اسپانیا در مسیر پرتغال، شایعات خشمگینانه ای را در مورد نزدیکی قریب الوقوع با آلفونیست ها دامن زد، زیرا دون خاویر اظهارات مبهمی ارائه داد بیانیه ۱۹۵۲ را "یک خطای فاحش" نامید و اعلام کرد که در آن مورد زورگویی قرار گرفته است. در این مرحله، روابط بین او و فال
به پایین ترین نقطه رسید. فال که از همه طرف مورد حمله قرار گرفته بود و هیچ حمایت سلطنتی را احساس نمی کرد، استعفا داد. به گفته برخی از محققان، دون خاویر او را "به شیوه ای نسبتاً بزدلانه و با پشتکار" اخراج کرد. فال به زودی توسط یک مدیر اجرایی دانشگاهی جایگزین شد. در اواخر سال ۱۹۵۵، دان خاویر بیانیه ای صادر کرد که در آن کارلیست ها را «حافظان میراث» و نه حزب سیاسیِ خواهان قدرت اعلام کرد و در خفا ادعای سلطنتی خود را مانعی برای اتحاد همه افراد عاقل دانست. سال ۱۹۵۶ سال پر تشنجی بود، و تعدادی اعلامیه متناقض یکی پس از دیگری در محافل صادر شد؛ هر ماجرا برای دان خاویر به قیمت اخراج دیگری از اسپانیا تمام شد. این بن بست ظاهری با ظهور نیرویی جدید قطع شد. کارلیست های جوان، که از دون خاویر مردد ناامید شده بودند، به جای آن بر پسر بزرگش هوگ تمرکز کردند. او که کاملاً با سیاست بیگانه بود و در آن زمان دکترای اقتصاد را در آکسفورد دنبال می کرد، موافقت کرد که خود را درگیر امور اسپانیا کند. دون خاویر به حضور خود در گردهمایی سالانه مونته جورا در سال ۱۹۵۷ رضایت داد، جایی که شاهزاده جوان، با راهنمایی دستیاران به همان اندازه جوان خود، به ص
راحت به «پدرم، پادشاه» اشاره کرد. از آنجایی که شاهزاده هوگ از کارلیسم بی اطلاع بود و به سختی اسپانیایی صحبت می کرد، به نظر می رسد که پدرش هرگز او را جانشین خود نمی دانست، مشتاق بود که خود و تمام خانواده را از بار سنگین فزاینده کارلیسم آزاد کند. مشخص نیست که او در مورد پسرش که به طور غیرمنتظره ای درگیر سیاست اسپانیا شده بود چه فکر می کرد؛ شاید از اینکه جایگزین یا حامی پیدا کرده بود، احساس آرامش می کرد. برای بسیاری، به نظر می رسید که او «از طفره رفتن دست کشیده است». به جای یک پادشاه. تحت رهبری خوزه ماریا والینته و با رضایت دان خاویر، هیئت اجرایی کارلیستِ دانشگاهی همکاری محتاطانه ای را با رژیم آغاز کرد. اطرافیان جوان تصمیم گرفتند هوگ را به عنوان نماینده یک استراتژی جدید و ارائه دهنده پیشنهادی به فرانکو معرفی کنند. طبق تفسیری دیگر، دان خاویر دخالت پسرش را فرصتی برای بررسی استراتژی های جدید برای دستاوردهای بلندمدت دید و به این امید که رژیم روزی شاهزاده جوان تر را به سلطنت برساند، مسیر خود را تغییر داد. دیدگاه دیگر این بود که تغییر مسیر سیاسی و بلوغ سیاسی هوگ به سادگی همزمان بودند. به هر حال، از سال ۱۹۵۷، دان خاویر
به تدریج به پسرش اجازه داد تا نقش فزاینده ای را در کارلیسم به عهده بگیرد. در اواخر دهه ۱۹۵۰، دون خاویر هرگونه بحث در مورد آشتی با آلفونسینوس ها را قاطعانه کنار گذاشت. او دستور داد که اقدامات سختگیرانه ای علیه کسانی که به آنها نزدیک می شدند، اتخاذ شود. با این حال، او نسبت به دون خوان احترام قائل بود و از چالش آشکار اجتناب می کرد، او همچنین از ادعای صریح عنوان پادشاهی خودداری کرد. او از والینته - جایگاه او به تدریج تا زمان خفه دلگادو جدید در سال های ۱۹۵۸–۱۹۶۰[۱۷۸] تقویت شد - در تلاش برای ریشه کن کردن نیروهای داخلی شورش علیه همکاری، و مبارزه با گروه های آشکارا جدایی طلب جدید، حمایت کرد. اگرچه ۲۰ سال قبل، او کسانی را که در ساختارهای فرانکویی کرسی پذیرفته بودند، از کمون اخراج کرد، اما در آغاز دهه شصت، دون خاویر انتصاب پنج کارلیست به کورتس را موفقیت سیاست همکاری می دانست، به ویژه به این دلیل که رژیم فرانکو به پایگاه های قانونی جدید کارلیست اجازه فعالیت داد و این جنبش آشکارا در گفتمان عمومی شرکت کرد. نقطه عطف دیگری در سال های ۱۹۶۱–۱۹۶۲ رخ داد. ابتدا، دون خاویر در یک حرکت نمادین، هوگ را «دوک دو سن خایمه» اعلام کرد،
عنوانی تاریخی که به آلفونسو کارلوس تعلق داشت؛ سپس، به پیروانش دستور داد که شاهزاده را به عنوان تجسم «یک پادشاه» تصور کنند. هوگ، که به طور قانونی خود را کارلوس هوگو تغییر نام داد، در مادرید مستقر شد و دبیرخانه خود را، یک نهاد مشاوره شخصی، تأسیس کرد. با این حال، برای اولین بار در تاریخ، یک وارث کارلیست رسماً در پایتخت زندگی می کرد و آشکارا سیاست خود را دنبال می کرد. از این لحظه به بعد، دون خاویر به طور فزاینده ای به عنوان کسی که امور روزانه را به پسرش واگذار می کند و صرفاً از پشت صحنه نظارت عمومی را بر عهده دارد، تلقی می شد. کارلوس هوگو به تدریج کنترل کانال های ارتباطی با پدرش را به دست گرفت و او را به عنوان نماینده کلیدی خاندان بوربون-پارما در اسپانیا نیز جایگزین کرد. علاوه بر این، سه دختر دون خاویر، که همگی در دهه بیست زندگی خود بودند، با رضایت ظاهری پدرشان، خود را درگیر مبارزاتی کردند که هدفشان ارتقای جایگاه برادرشان در میان مردم اسپانیا بود؛ پسر کوچکتر دون خاویر، سیکست، خیلی زود از او پیروی کرد. پادشاه، پدر. کارلوس هوگو و دستیارانش سیاستی فعال را در پیش گرفتند، ابتکارات جدیدی را آغاز کردند و اطمینان حاصل کر
دند که شاهزاده جوان به طور فزاینده ای در رسانه های ملی شناخته می شود. از نظر محتوای سیاسی، این گروه شروع به پیشبرد نظریه های دگراندیشانه کرد که بر جامعه به عنوان وسیله و هدف سیاست متمرکز بود. از نظر استراتژی، تا اواسط دهه ۱۹۶۰، این گروه به عنوان پیشرفت هایی به سمت هسته فالانژیست های سخت گیر و اجتماعی نگر قالب بندی می شد؛ بعداً شروع به گرفتن رنگ و بوی مارکسیستی فزاینده ای کرد. سنت گرایان ارتدکس به طور فزاینده ای از پیشرفت های سیاسی فعال کارلوس هوگو به سمت هسته فالانژیست های سخت گیر و اجتماعی نگر که رنگ و بوی مارکسیستی فزاینده ای به خود می گرفت، نگران شدند. آنها سعی کردند به دان خاویر هشدار دهند. با این حال، دان خاویر بارها به آنها اطمینان داد که به کارلوس هوگو اعتماد کامل دارد. در سال ۱۹۶۷، دان خاویر تأیید کرد که نیازی به اضافه کردن هیچ چیز به اصل کارلیستی «خدا، میهن، آتش، ری» نیست. با این حال، او همچنین تأیید کرد که دوران جدید نیازمند مفاهیم عملی جدید است. او موج های بعدی تغییرات ساختاری را تأیید کرد و برخی تصمیمات شخصی را اعلام نمود. در اواسط دهه ۱۹۶۰، دان خاویر اجازه داد که کمونیون تحت کنترل کارلوس هوگو و ح
امیانش باشد. در به اصطلاح Acto de Puchheim در سال ۱۹۶۵، برای اولین بار دان خاویر صریحاً خود را «ری» نامید و از آن پس پیوسته این عنوان را برای خود حفظ کرد. نویسندگانی مانند جوزپ کارلوس کلمنته و فرمین پرز-نیواس بوردراس معتقدند که دان خاویر کاملاً از تحول کارلیسم که توسط کارلوس هوگو آغاز شده بود، آگاه و کاملاً حمایت می کرد، تحولی که با کمک آرتور جونکوزا کاربونل، به عنوان نوسازی تفکر اصیل کارلیستی و رهایی از تحریفات سنت گرایانه، انجام می شد. گروه دیگری از محققان ادعا می کنند که دان خاویر سالخورده، که در آن زمان در اواخر دهه ۷۰ زندگی خود بود، به طور فزاینده ای از مسائل اسپانیا جدا شده و اساساً از مسیر سیاسی مورد حمایت کارلوس هوگو بی اطلاع بود. آنها استدلال می کنند که او احتمالاً توسط پسر و دو دخترش که مکاتبات ورودی را رهگیری و ارتباطات خروجی پدرشان را دوباره ویرایش می کردند، دستکاری شده - و در مراحل بعدی حتی ناتوان شده بود. گروه دیگری از محققان عمدتاً از تفسیر خودداری می کنند و خود را به ارجاع خوانندگان به مکاتبات، اعلامیه ها و بیانیه ها محدود می کنند. تا اواخر سال ۱۹۶۶، دون خاویر همچنان به دنبال جلب نظر فرانکو بو
د، اما سال های ۱۹۶۷–۱۹۶۹ رابطه او با کارلیسم و اسپانیا را از نو تعریف کرد. در سال ۱۹۶۷، او استعفای والینته، آخرین سنگر سنت گرایان در قوه مجریه را پذیرفت و رهبری سیاسی کمون را به مجموعه ای از نهادهای دانشگاهی تحت سلطه هوگوکارلیستاها سپرد؛ این اقدام، پیروزی نهایی آنها در مبارزه برای کنترل سازمان را رقم زد. در سال ۱۹۶۸، کارلوس هوگو از اسپانیا اخراج شد؛ چند روز بعد، دون خاویر به نشانه حمایت، به مادرید پرواز کرد و به سرعت - برای پنجمین بار - اخراج شد. این ماجرا پایان گفتگویی به شدت تلخ با رژیم و تغییر موضع کارلیست ها به مخالفت بی قید و شرط را رقم زد. در سال ۱۹۶۹، شاهزاده آلفونیست، خوان کارلوس دو بوربون، رسماً به عنوان پادشاه آینده و جانشین فرانکو، با عنوان شاهزاده اسپانیا، معرفی شد؛ این مراسم، سقوط نهایی امیدهای بوربون-پارما برای تاج و تخت را رقم زد. هنگامی که فرانکو در سال ۱۹۷۵ درگذشت، خوان کارلوس واقعاً پادشاه اسپانیا شد. پادشاه پیر، پادشاه سابق. دون خاویر که عمدتاً در لینیه اقامت داشت، کناره گیری کرد و بیانیه های پراکنده ای صادر کرد که توسط پسرش در گردهمایی های کارلیست ها خوانده می شد. در سال ۱۹۷۲، دون خاویر در
اثر یک تصادف رانندگی دچار جراحات تهدیدکننده زندگی شد و رسماً تمام قدرت سیاسی را به کارلوس هوگو واگذار کرد. در سال ۱۹۷۴، پس از مرگ بدون فرزند برادرزاده ناتنی اش، پرنس رابرت، دوک پارما، دون خاویر به عنوان رئیس بوربون-پارما منصوب شد و عنوان دوک پارما را به خود اختصاص داد. از یک سو، او در موقعیتی بود که از زندگی خانوادگی لذت ببرد؛ اگرچه چهار فرزند کوچکترش ازدواج نکردند، دو فرزند بزرگتر ازدواج کردند و این ازدواج ها هشت نوه (متولد بین سال های ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۴) به همراه داشت. از سوی دیگر، روابط خانوادگی به طور فزاینده ای در معرض تنش سیاسی قرار گرفت. در حالی که کارلوس هوگو، ماری ترز، سیسیل و ماری دِ نِیژ تیمی را تشکیل می دادند که برنامهٔ مترقی را پیش می برد، دختر بزرگ، فرانسوا ماری، پسر کوچک، سیکست، و مادرشان، مادلین، با این پیشنهاد مخالفت کردند. سیکست، که در اسپانیا با نام دون سیکست شناخته می شود، آشکارا برادرش را به چالش کشید؛ او خود را پرچمدار سنت گرایی اعلام کرد و شروع به ساختن سازمان خود نمود. در سال ۱۹۷۵، دون خاویر به نفع کارلوس هوگو از سلطنت کناره گیری کرد و طبق یک منبع، او به دلیل امتناع از به رسمیت شناختن این ت
صمیم، سیکستو را از کارلیسم اخراج می کرد. مشخص نیست که دیدگاه او در مورد آغاز انتقال اسپانیا چه بوده است؛ پس از وقایع مونته جورا در سال ۱۹۷۶، او برای کشته شدگان سوگواری کرد، رسماً دیدگاه های سیاسی دون سیکستو را رد کرد و خواستار وحدت کارلیسم شد. با این حال، دون خاویر در نامه ای خصوصی ادعا کرد که در مونته جورا «کارلیست ها با انقلابیون مقابله کرده اند»، که به این صورت تفسیر شده است که پیروان دون سیکستو، کارلیست های واقعی به گفته دون خاویر هستند. اوایل مارس ۱۹۷۷ متشنج بود. در روز جمعه، چهارم، به همراه پسرش سیکستو، با مطبوعات اسپانیا مصاحبه ای انجام داد و پاسخ های او نشان از ارتدکس بودن کارلیسم داشت. در همان روز، او اعلامیه ای را که توسط یک دفتردار پاریسی تأیید شده بود، صادر کرد و در آن به استفاده از نامش برای مشروعیت بخشیدن به یک «خطای عقیدتی بزرگ در کارلیسم» اعتراض کرد و تلویحاً خط سیاسی ترویج شده توسط کارلوس هوگو را رد کرد. کارلوس هوگو برای توجیه این اعلامیه، به پلیس اطلاع داد که پدرش توسط سیکستو ربوده شده است، اتهامی که توسط خود دون خاویر، که به شدت تحت تأثیر رسوایی ایجاد شده قرار گرفته بود، علناً رد شد. اندکی
پس از آن، دون خاویر اعلامیه دیگری را که توسط یک دفتردار دیگر پاریسی تأیید شده بود، صادر کرد و پسر بزرگش را به عنوان «تنها جانشین سیاسی من و رئیس کارلیسم» تأیید کرد. سپس دونا مادالنا بود که اعلام کرد شوهرش توسط کارلوس هوگو برخلاف توصیه پزشکی و خواست خودش از بیمارستان برده شده است و کارلوس هوگو پدرش را تهدید کرده بود که امضای او را در اعلامیه دوم بگیرد. در نهایت، دون خاویر به سوئیس منتقل شد و در آنجا به زودی درگذشت. بیوه، پسر بزرگ و سه دخترش را مسئول مرگ او دانست. میراث. دون خاویر که تا زمان جنگ داخلی اسپانیا به ندرت مورد توجه قرار می گرفت، پس از آن نیز چهره ای کمتر شناخته شده باقی ماند، که تا حدودی نتیجه سانسور بود؛ فرانکو او را یک شاهزاده خارجی می دانست. در میان خانواده سلطنتی اروپا مورد احترام بود اما از نظر سیاسی منزوی بود. در قلمرو کارلیست ها، او از گمنامی به جایگاه نمادین رسید، اما از اواخر دهه ۱۹۵۰ توسط گروه های متوالی که از سیاست او ناامید شده بودند، رها شد. فروپاشی کارلیست ها پس از مرگ دون خاویر تسریع شد؛ حزب کارلیست هیچ کرسی در انتخابات عمومی به دست نیاورد و در سال ۱۹۷۹ کارلوس هوگو سیاست را رها کرد. ا
ین مورد در مورد سه خواهر او نیز صدق می کرد، اگرچه ماری ترز محقق علوم سیاسی و مشاور سیاستمداران جهان سوم شد. سیکست رهبری اتحادیه سنتی، یکی از دو گروه کوچک سنت گرا در اسپانیا، را بر عهده دارد و خود را به عنوان پرچمدار کارلیست ها معرفی می کند. چارلز-خاویر، پیرترین نوه زنده دان خاویر، به طرز عجیبی خود را رئیس سلسله کارلیست ها می داند، بدون اینکه ادعای تاج و تخت اسپانیا را داشته باشد. در فرانسه، گروهی به نام لیس نوآر در سال ۲۰۱۵ او را «پادشاه فرانسه برای فردا» نامید. این گروه توسط برخی به عنوان راست افراطی و برخی مرتبط با تروتسکی، مائو و قذافی طبقه بندی می شوند. در گفتمان حزبی، دان خاویر عموماً از احترام بالایی برخوردار است، اگرچه شبه نظامیان چپ گرای حزب کارلیست و سنت گرایان راست گرا تصاویر کاملاً متفاوتی از او ارائه می دهند. نویسندگانی که به تبار هوگوکارلیستای خود اذعان می کنند، ادعا می کنند که دان خاویر از جوانی ایده های دموکراتیک و مترقی را پرورش داده است و در دهه ۱۹۶۰ از نوسازی اندیشه کارلیست ها کاملاً حمایت کرد. نویسندگانی که در ارتدکس سنت گرا باقی مانده اند، معتقدند که اگرچه دان خاویر عموماً محافظه کار بود،
اما در دهه هفتاد زندگی اش به دلیل کهولت سن، سردرگمی واتیکان دوم، گمراهی و احتمالاً ناتوانی فرزندانش، بر نابودی کارلیسم نظارت داشتند. برخی پا را فراتر گذاشته و ادعا می کنند که شواهد نشان می دهد دان خاویر کاملاً از مسیری که پسرش حمایت می کرد، حمایت می کرد. آنها یا از «ناتوانی در دینداری» صحبت می کنند یا - با کمی تردید - به خیانت اشاره می کنند. برخی، که بسیار محترم هستند، هرچند از بی کفایتی و تردید دان خاویر به عنوان یک رهبر ناامید شده اند، او را به جای پادشاهی، کاندیدای قدیسی می دانند. در تاریخ نگاری، شاهزاده خاویر هنوز هیچ تک نگاری دانشگاهی کسب نکرده است؛ کتاب های منتشر شده بیشتر در حوزه شرح حال نویسی قرار می گیرند. جدا از قطعات کوچک مربوط به ماجرای سیکستوس، دعاوی شامبورد و مذاکرات هالیفاکس-شوالیه، او به عنوان یک شخصیت اصلی در آثار مختلفی که به کارلیسم در دوران فرانکو می پردازند، مورد بحث قرار گرفته است. چهار رساله دکترا وجود دارد که در مورد کارلیسم پس از جنگ داخلی بحث می کنند، اما نتایج متناقضی ارائه می دهند. یکی دان خاویر را به عنوان فردی تا حدودی مردد معرفی می کند که در نهایت تغییراتی را که قرار بود توسط کا
رلوس هوگو اعمال شود، تأیید کرد. یکی با دقت به «موضع عجیب» او اشاره می کند، اما با احتیاط ادعا می کند که او همچنان از این تحول حمایت می کرد. دو نفر به «شخصیت متناقض» او اشاره می کنند و اذعان می کنند که موضع او «ممکن است گیج کننده به نظر برسد»، اگرچه ادعا می کنند که او عموماً محافظه کار و به اصول سنت گرایی وفادار بود، دان خاویر گمراه و فریب خورده بود، ناخواسته تغییری را که واقعاً از آن حمایت نمی کرد، مشروعیت بخشید. برخی اشارات نشان می دهد که او هرگز به طور جدی به پیشنهاد سلطنتی خود فکر نکرده بود و کارلیسم را به عنوان یک جنبش فرهنگی-معنوی، شاید با الگوبرداری از مشروعیت فرانسوی، رهبری می کرد.
رابرت اول، دوک پارما (; – ) آخرین دوک حاکم پارما و پیاچنزا از سال ۱۸۵۴ تا ۱۸۵۹ بود، زمانی که این دوک نشین در طول ریزورجیمنتو به ساردینیا-پیمونت ضمیمه شد. او عضوی از خاندان بوربون-پارما بود و از نوادگان فیلیپ، دوک پارما، پسر سوم پادشاه فیلیپ پنجم اسپانیا و ملکه الیزابت فارنیز بود. زندگی نامه. اوایل زندگی. روبرت که در فلورانس متولد شد، پسر بزرگ چارلز سوم، دوک پارما و لوئیز ماری ترز دارتوا، دختر چارلز فردیناند، دوک دو بری و نوه چارلز دهم پادشاه فرانسه بود. او در سال ۱۸۵۴ پس از ترور پدرش، زمانی که تنها شش سال داشت، جانشین او شد، در حالی که مادرش به عنوان نایب السلطنه فعالیت می کرد. دوشس در ابتدا برخی از مرتجع ترین مشاوران شوهر نامحبوب خود را برکنار کرد، اما از قیام های مازینی در ژوئیه ۱۸۵۴ غافلگیر شد و سپس به سیاست سرکوبگرانه شدیدی بازگشت که تا جنگ دوم استقلال ایتالیا ادامه یافت. وقتی رابرت یازده ساله بود، با الحاق سایر ایالت های ایتالیا توسط نیروهای پیدمونت و در نهایت تشکیل پادشاهی ایتالیا، از سلطنت خلع شد. با وجود از دست دادن تاج و تخت، رابرت و خانواده اش از ثروت قابل توجهی برخوردار بودند و با قطار خصوصی بیش از
دوازده واگن از قلعه هایش در شوارتزاو آم استاینفلد در نزدیکی وین، به ویلا پیانور در شمال غربی ایتالیا و کاخ باشکوه چمبورد در فرانسه سفر می کردند. ظهور. او تنها شش سال داشت و بنابراین تحت سرپرستی مادرش، لوئیز ماری بوربون-فرانسه، خواهر کنت شامبور، سلطنت کرد. دوشس برخی از مرتجع ترین همدستان شوهرش را برکنار کرد، اما از قیام های مازینی در ژوئیه ۱۸۵۴ غافلگیر شد و به سیاست سرکوبگرانه شدیدی روی آورد که تا جنگ دوم استقلال ادامه یافت. روبرت در سال ۱۸۵۹، در سن یازده سالگی، از سلطنت خلع شد، زمانی که با شروع جنگ دوم استقلال، مادرش تصمیم گرفت به پادشاهی لومباردی-ونیز پناه ببرد و منتظر نتیجه جنگ بماند. پس از آتش بس ویلافرانکا و پس از همه پرسی که در سال ۱۸۶۰ برگزار شد، کل دوک نشین، به همراه مودنا و توسکانی، به پادشاهی ساردینیا ضمیمه شد که بعداً پادشاهی ایتالیا را تشکیل داد. سال های پایانی. در ۵ آوریل ۱۸۶۹، رابرت با پرنسس ماریا پیا از بوربون، دختر شاه فردیناند اول از دو سیسیل، در رم ازدواج کرد. او که بیوه شده بود، در ۱۵ اکتبر ۱۸۸۴ دوباره با پرنسس و اینفانتا ماریا آنتونیا از براگانزا اسپانیا ازدواج کرد. حاصل این دو ازدواج، بیس
ت فرزند بود. در نوامبر ۱۸۷۴، دوک پارما به عنوان سرهنگ به ارتش کارلیست شمال، به رهبری چارلز هفتم، پیوست. در نبرد لومبیر، به او نشان صلیب لیاقت نظامی اعطا شد، به دلیل شایستگی های جنگی اش به درجه سرتیپ ارتقا یافت و در پایان جنگ کارلیست مهاجرت کرد. او تا زمان مرگش با خانواده اش در املاک خود در ایتالیا و سوئیس زندگی کرد. با وجود از دست دادن تاج و تخت، رابرت و خانواده اش از ثروت قابل توجهی برخوردار بودند و با قطارهای خصوصی با بیش از دوازده واگن از قلعه خود در شوارتزاو آم اشتاینفلد، نزدیک وین، به ویلا پیانور در استان لوکا و قلعه باشکوه شامبورد در فرانسه سفر می کردند. روبرتو در ۱۶ نوامبر ۱۹۰۷ در ویلا پیانور، در محله مونته جیوری، درگذشت و در کلیسای بوربون در ویارجو به خاک سپرده شد. مرگ و میراث. کمتر از چهار ماه پس از مرگ رابرت در نوامبر ۱۹۰۷، مارشال بزرگ دربار اتریش به دستور بیوه اش، ماریا آنتونیا، شش نفر از فرزندان ازدواج اول او را از نظر قانونی فاقد صلاحیت اعلام کرد (آنها دارای معلولیت های شدید ذهنی بودند). با این وجود، وارث اصلی رابرت پسرش الیاس بود، کوچک ترین پسر از ازدواج اولش و تنها پسر او از آن ازدواج که صاحب ف
رزند شد. الیاس همچنین قیم قانونی شش خواهر و برادر بزرگتر خود شد. در حالی که الیاس هشت فرزند داشت که هفت نفر از آنها تا سن پیری زنده ماندند، تنها یکی از آنها ازدواج کرد؛ او سه فرزند داشت. دو پسر بزرگتر از ازدواج دوم رابرت، سیکست و خاویر، سرانجام از برادر ناتنی بزرگتر خود، الیاس، به دلیل تلاش برای به دست آوردن سهم بیشتری از ثروت دوک شکایت کردند. آنها در دادگاه های فرانسه شکست خوردند و فرزندان ازدواج دوم رابرت را با ثروت بسیار کمی و نیاز به امرار معاش تنها گذاشتند. برخی از پسران کوچکتر او در نیروهای مسلح اتریش خدمت کردند. با این وجود، دو نفر از فرزندان حاصل از ازدواج دوم ازدواج های خارق العاده ای انجام دادند: فلیکس اندکی پس از به سلطنت رسیدن دوشس بزرگ لوکزامبورگ با او ازدواج کرد و پدربزرگ دوک فعلی است. زیتا با آخرین امپراتور اتریش ازدواج کرد. مدعی فعلی نوه اوست. ازدواج ها و فرزندان. در ۵ آوریل ۱۸۶۹، در حالی که در رم در تبعید بود، با پرنسس ماریا پیا از بوربون-دو سیسیلی (۱۸۴۹–۱۸۸۲)، دختر شاه فردیناند دوم از دو سیسیلی، ازدواج کرد. او پسرعموی ناتنی او بود، زیرا پدرش (فردیناند دوم) و مادربزرگ مادری رابرت (کارولین، دو
شس بری) خواهر و برادر ناتنی بودند و هر دو فرزندان فرانسیس اول از دو همسر مختلف او بودند. ماریا پیا به خانواده سلطنتی مخلوع پادشاهی دو سیسیلی تعلق داشت و بنابراین مانند شوهرش یک بوربون بود. او ۱۲ فرزند به دنیا آورد که بسیاری از آنها دارای معلولیت ذهنی بودند و قبل از مرگ در هنگام زایمان، از دنیا رفتند. پس از مرگ همسر اولش در هنگام زایمان، او در ۱۵ اکتبر ۱۸۸۴ با اینفانتا ماریا آنتونیا از پرتغال، دختر شاه مخلوع میگل اول پرتغال و آدلاید لوونشتاین-ورتهایم-روزنبرگ، ازدواج کرد. ماریا آنتونیا دخترعموی دوم او بود که از مادربزرگ پدری اش (شارلوت اسپانیا) و مادربزرگ بزرگ رابرت (ماریا لوئیزا اسپانیا) خواهر و برادر بودند و هر دو دختران چارلز چهارم اسپانیا و ماریا لوئیزا پارما بودند. او ۱۲ فرزند دیگر نیز داشت.
مقدمه. آلرژی در کودکان به واکنش های ایمنی غیرطبیعی بدن نسبت به مواد بی ضرر اطلاق می شود. این واکنش ها می توانند منجر به بروز علائمی مانند عطسه، کهیر، تنگی نفس و اسهال شوند. آلرژی ها در کودکان می توانند به صورت فصلی یا دائمی ظاهر شوند و ممکن است با سایر بیماری های ایمنی مانند آسم و اگزما همراه باشند. انواع آلرژی در کودکان. آلرژی غذایی. آلرژی غذایی در کودکان به واکنش های ایمنی نسبت به مواد غذایی خاص اطلاق می شود. شایع ترین آلرژن های غذایی در کودکان شامل شیر، تخم مرغ، بادام زمینی، ماهی و صدف داران هستند. این واکنش ها می توانند از خفیف تا شدید متغیر باشند و در برخی موارد منجر به آنافیلاکسی شوند. آلرژی تنفسی. آلرژی تنفسی شامل رینیت آلرژیک (تب یونجه) و آسم آلرژیک است. رینیت آلرژیک با علائمی مانند عطسه، گرفتگی بینی و ترشحات آبکی همراه است. آسم آلرژیک نیز با تنگی نفس، خس خس سینه و سرفه مشخص می شود. آلرژی پوستی. اگزما یا درماتیت آتوپیک یک بیماری پوستی آلرژیک است که با خشکی، خارش و التهاب پوست همراه است. این بیماری معمولاً در نوزادان و کودکان خردسال مشاهده می شود و ممکن است با آلرژی های غذایی یا تنفسی همراه باشد. شیوع
آلرژی در کودکان. مطالعات مختلف نشان داده اند که شیوع آلرژی در کودکان در حال افزایش است. در ایران، شیوع رینیت آلرژیک در کودکان و نوجوانان به ترتیب ۱۸٪ و ۲۵٪ گزارش شده است. همچنین، شیوع آسم در کودکان ۶–۷ ساله حدود ۲.۷٪ و در نوجوانان ۱۳–۱۴ ساله ۳.۵٪ است. عوامل خطر. عوامل مختلفی می توانند خطر ابتلا به آلرژی در کودکان را افزایش دهند. این عوامل شامل سابقه خانوادگی آلرژی، تماس با آلرژن ها در دوران کودکی، آلودگی هوا، تغذیه نامناسب و عدم شیردهی به مدت کافی هستند. تشخیص آلرژی. تشخیص آلرژی در کودکان بر اساس تاریخچه پزشکی، معاینه بالینی و انجام آزمایش های تخصصی مانند تست های پوستی و آزمایش های خون انجام می شود. در برخی موارد، پزشک ممکن است از چالش های خوراکی یا استنشاقی برای تشخیص دقیق تر استفاده کند. درمان آلرژی. درمان آلرژی در کودکان به نوع آلرژی و شدت علائم بستگی دارد. درمان های رایج شامل استفاده از آنتی هیستامین ها، کورتیکواستروئیدهای موضعی یا سیستمیک، ایمونوتراپی و در موارد شدید، استفاده از اپی نفرین خودتزریقی است. پیشگیری. پیشگیری از آلرژی در کودکان شامل اجتناب از تماس با آلرژن های شناخته شده، تغذیه مناسب، تقویت سی
ستم ایمنی از طریق فعالیت بدنی و خواب کافی، و مشاوره با پزشک متخصص است.