Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د، سلطان نشین مصر به همان اندازه که خدیوات مصر تحت کنترل بریتانیا بود. افزایش خشم ملی گرایان نسبت به کنترل بریتانیا به انقلاب ۱۹۱۹ مصر منجر شد و باعث شد که بریتانیا استقلال مصر را در سال ۱۹۲۲ به عنوان پادشاهی مصر به رسمیت بشناسد. ملی گرایان مصری و سودانی هایی که از اتحاد با مصر حمایت می کردند، خواستار آن شدند که سودان در محدوده پادشاهی قرار گیرد و اصطلاح «پادشاهی مصر و سودان» وارد زبان عامیانه ملی گرایان شد. با این حال، از نظر سند حقوقی که توسط آن بریتانیا استقلال مصر را به رسمیت شناخت، به طور خاص موضوع حکومت سودان را به عنوان مسئله ای برای حل و فصل آینده محفوظ دانست. بریتانیا با سرپیچی از خواسته های مصر و سودان، به تدریج کنترل بیشتری بر این کاندومینیوم به دست گرفت و تا سال ۱۹۲۴ تقریباً به طور کامل از مصر خارج شد. در دهه های بعد، نارضایتی و خشم مصری ها و سودانی ها از ادامه سلطه بریتانیا در سودان افزایش یافت. در ۱۶ اکتبر ۱۹۵۱، دولت مصر قراردادهای زیربنای کاندومینیوم را لغو کرد و اعلام کرد که مصر و سودان از نظر قانونی به عنوان پادشاهی مصر و سودان متحد شده اند و پادشاه فاروق به عنوان پادشاه مصر و سودان. هشت ماه
بعد با انقلاب ۱۹۵۲ مصر که شاه فاروق را سرنگون کرد، این امر جایگزین شد. دولت انقلابی جدید تحت رهبری محمد نجیب و جمال عبدالناصر استقلال سودان را در اولویت قرار داد. نجیب خود نیمه سودانی بود و در خارطوم به دنیا آمده و بزرگ شده بود. تحت فشارهای مداوم، بریتانیا در سال ۱۹۵۳ با درخواست های مصر موافقت کرد، و دولت های مصر و بریتانیا با پایان دادن به کاندومینیوم و اعطای استقلال سودان در سال ۱۹۵۶ موافقت کردند. در ۱ ژانویه ۱۹۵۶، حاکمیت مصر و بریتانیا بر سودان به درستی پایان یافت و سودان مستقل شد. پس زمینه. اتحاد با مصر. در سال ۱۸۲۰، ارتش والی مصر ، محمد علی پاشا ، به فرماندهی پسرش اسماعیل پاشا، کنترل سودان را به دست آورد. این منطقه پیوندهای زبانی، فرهنگی، مذهبی و اقتصادی دیرینه ای با مصر داشت و از زمان فراعنه تا حدودی در دوره های متناوب تحت همین حکومت بوده است. محمد علی به شدت سیاست گسترش قدرت خود را با هدف جانشینی احتمالی امپراتوری عثمانی (که از نظر فنی مدیون وفاداری به آن بود) دنبال می کرد و سودان را به عنوان یک افزوده با ارزش برای سلطه خود بر مصر می دید. در طول سلطنت او و جانشینانش، مصر و سودان به عنوان یک نهاد سیاسی
اداره شدند و همه اعضای حاکم خاندان محمدعلی به دنبال حفظ و گسترش "وحدت دره نیل " بودند. این سیاست به ویژه توسط نوه محمد علی، اسماعیل پاشا، گسترش و تشدید شد، که تحت فرمانروایی او بیشتر باقیمانده سودان امروزی و سودان جنوبی فتح شد. دخالت بریتانیا. با گشایش کانال سوئز در سال ۱۸۶۹، اهمیت اقتصادی و استراتژیک مصر و سودان به شدت افزایش یافت و توجه امپراتوری قدرت های بزرگ ، به ویژه بریتانیا را به خود جلب کرد. ده سال بعد در سال ۱۸۷۹، بدهی خارجی هنگفت دولت اسماعیل پاشا بهانه ای شد تا قدرت های بزرگ مجبور به کناره گیری و جایگزینی پسرش توفیق پاشا شود. نحوه صعود توفیق به دست قدرت های خارجی، ناسیونالیست های مصری و سودانی را که از نفوذ روزافزون دولت ها و بازرگانان اروپایی در امور کشور ناراضی بودند، به شدت خشمگین کرد. این وضعیت با فساد و سوء مدیریت تصور شده توسط توفیک تشدید شد و در نهایت به شورش اوربی به رهبری احمد اورابی ، رئیس ملی گرای ارتش، ختم شد. توفیک در حالی که بقای تاج و تختش در خطر بود، از بریتانیا درخواست کمک کرد. در سال ۱۸۸۲، به دعوت توفیک، انگلیسی ها اسکندریه ، بندر دریایی اصلی مصر و سودان را بمباران کردند و متعاقبا
ً به کشور حمله کردند. نیروهای بریتانیایی دولت اوربی را در قاهره سرنگون کردند و در سال ۱۸۸۲ بقیه مصر و سودان را اشغال کردند. اگرچه به طور رسمی اقتدار توفیق احیا شده بود، اما در واقع بریتانیا تا حد زیادی کنترل امور مصر و سودان را به دست گرفت. موافقت توفیق با اشغال بریتانیا به عنوان بهای تضمین سلطنت توسط بسیاری در سراسر مصر و سودان عمیقاً منفور بود. با استقرار بخش عمده ای از نیروهای بریتانیایی در شمال مصر و حفاظت از قاهره، اسکندریه و کانال سوئز، مخالفت با توفیک و حامیان اروپایی او در مصر متوقف شد. در مقابل، حضور نظامی بریتانیا در سودان نسبتاً محدود بود و در نهایت شورش آغاز شد. شورش در سودان، به رهبری رهبر مذهبی سودانی ، محمد احمد ، مهدی خودخوانده (هدایت شده)، هم سیاسی و هم مذهبی بود. عبدالله می خواست نه تنها انگلیسی ها را اخراج کند، بلکه می خواست سلطنت را که از نظر سکولار و غرب گرایش داشت، سرنگون کند و آن را با حکومتی ناب اسلامی جایگزین کند. در حالی که عبدالله در درجه اول یک شخصیت سودانی بود، حتی حمایت برخی ملی گرایان مصری را نیز به خود جلب کرد و توفیک و بریتانیایی ها را به دام انداخت. این شورش با سقوط خارطوم و
مرگ ژنرال بریتانیایی چارلز جورج گوردون (گوردون خارطوم) در سال ۱۸۸۵ به اوج خود رسید. نیروهای مصری توفیق و نیروهای بریتانیایی مجبور شدند تقریباً از تمام سودان عقب نشینی کنند و احمد متعاقباً یک دولت تئوکراتیک تأسیس کرد. حکومت دینی احمد قوانین سنتی اسلامی را بر سودان تحمیل کرد و بر لزوم ادامه مبارزه مسلحانه تا زمانی که انگلیسی ها به طور کامل از کشور بیرون رانده شدند و تمام مصر و سودان تحت نظارت مهدیه او قرار گرفت، تأکید کرد. اگرچه او شش ماه پس از سقوط خارطوم درگذشت، دعوت احمد توسط جانشین او، عبدالهی بن محمد ، که در سال ۱۸۸۷ به اتیوپی حمله کرد و در سال ۱۸۸۹ تا گندار ، و بقیه شمال سودان و مصر نفوذ کرد، کاملاً تکرار شد. این تهاجم توسط نیروهای توفیک متوقف شد و بعداً با عقب نشینی از اتیوپی دنبال شد. عبداللهی تقریباً تمام سیستم های اداری قبلی مصر و فنج را ویران کرد و اتحادهای قبیله ای سودان را به شدت تضعیف کرد. از سال ۱۸۸۵ تا ۱۸۹۸، جمعیت سودان به دلیل جنگ، قحطی، بیماری و آزار و اذیت از هشت میلیون نفر به سه میلیون نفر کاهش یافت. تاریخ. پس از یک سری شکست های مهدوی، پسر و جانشین توفیق، عباس حلمی دوم ، و انگلیسی ها تصمیم گ
رفتند تا کنترل سودان را دوباره برقرار کنند . هربرت کیچنر با رهبری یک نیروی مشترک مصر و بریتانیا، از سال ۱۸۹۶ تا ۱۸۹۸ مبارزات نظامی را رهبری کرد. لشکرکشی های کیچنر در نبرد اتباره و نبرد اومدورمان به اوج خود رسید. انگلیسی ها با استفاده از اهرمی که برتری نظامی آنها فراهم می کرد، عباس دوم را مجبور به پذیرش کنترل بریتانیا در سودان کردند. در حالی که نفوذ بریتانیا در مصر به طور رسمی "مشورتی" بود (اگرچه در واقعیت بسیار مستقیم تر بود)، بریتانیایی ها اصرار داشتند که نقش آنها در سودان رسمی شود. به این ترتیب، در سال ۱۸۹۹ توافقنامه ای مبنی بر ایجاد حکومت انگلیس-مصر (یک کاندومینیوم) حاصل شد که بر اساس آن سودان باید توسط فرماندار کل منصوب شده توسط مصر با رضایت بریتانیا اداره می شد. در واقع، با انزجار ملی گرایان مصری و سودانی، سودان عملاً به عنوان مالکیت امپراتوری بریتانیا اداره می شد. بریتانیایی ها با دنبال کردن سیاست تفرقه بینداز و حکومت کن ، مایل به معکوس کردن روندی بودند که در زمان محمد علی پاشا آغاز شده بود و دره نیل را تحت رهبری مصر به هم پیوند زدند، و در پی خنثی کردن همه تلاش ها برای اتحاد بیشتر دو کشور بودند. در طول
جنگ جهانی اول ، انگلیسی ها در سال ۱۹۱۶ به دارفور حمله کردند و آن را به سودان انگلیس-مصر وارد کردند. این سیاست در درون خود سودان، با تصمیم بریتانیایی ها برای تشدید اختلافات و اصطکاک بین گروه های قومی متعدد سودان، درونی شد. از سال ۱۹۲۴ به بعد، بریتانیا اساسا سودان را به دو قلمرو جداگانه تقسیم کرد - یک شمال عمدتاً مسلمان عرب زبان ، و یک جنوب عمدتاً آنیمیست و مسیحی ، جایی که استفاده از انگلیسی توسط مبلغان مسیحی تشویق می شد که نقش اصلی آنها آموزشی بود. ادامه اشغال سودان توسط بریتانیا به واکنش شدید ملی گرایانه در مصر دامن زد و رهبران ملی گرای مصر مصمم شدند که بریتانیا را وادار کنند تا اتحادیه مستقل مصر و سودان را به رسمیت بشناسد. با پایان رسمی در سال ۱۹۱۴ داستان حقوقی حاکمیت عثمانی، حسین کامل سلطان مصر و سودان اعلام شد. پس از مرگ او در سال ۱۹۱۷، برادرش فواد به عنوان سلطان فواد یکم جانشین او شد. اصرار یک دولت واحد مصری- سودانی زمانی ادامه یافت که سلطنت مجدداً پادشاهی مصر و سودان نامیده شد، اما بریتانیایی ها به ناکام گذاشتن این تلاش ها ادامه دادند. این سیاست در درون خود سودان، با تصمیم بریتانیایی ها برای تشدید اختلاف
ات و اصطکاک بین گروه های قومی متعدد سودان، درونی شد. از سال ۱۹۲۴ به بعد، بریتانیا اساسا سودان را به دو قلمرو جداگانه تقسیم کرد - یک شمال عمدتاً مسلمان عرب زبان ، و یک جنوب عمدتاً آنیمیست و مسیحی ، جایی که استفاده از انگلیسی توسط مبلغان مسیحی تشویق می شد که نقش اصلی آنها آموزشی بود. ادامه اشغال سودان توسط بریتانیا به واکنش شدید ملی گرایانه در مصر دامن زد و رهبران ملی گرای مصر مصمم شدند که بریتانیا را وادار کنند تا اتحادیه مستقل مصر و سودان را به رسمیت بشناسد. با پایان رسمی در سال ۱۹۱۴ داستان حقوقی حاکمیت عثمانی، حسین کامل سلطان مصر و سودان اعلام شد. پس از مرگ او در سال ۱۹۱۷، برادرش فواد به عنوان سلطان فواد اول جانشین او شد. اصرار یک دولت واحد مصری- سودانی زمانی ادامه یافت که سلطنت مجدداً پادشاهی مصر و سودان نامیده شد، اما بریتانیایی ها به ناکام گذاشتن این تلاش ها ادامه دادند. شکست دولت قاهره در پایان دادن به اشغال بریتانیا منجر به تلاش های جداگانه برای استقلال در خود سودان شد که اولین آنها توسط گروهی از افسران نظامی سودانی معروف به لیگ پرچم سفید در سال ۱۹۲۴ رهبری شد. این گروه را ستوان یکم علی عبداللطیف و ستوان
یکم عبدالفاضل الماز رهبری می کردند. این دومی شورش آکادمی آموزش نظامی را رهبری کرد که پس از انفجار ارتش بریتانیا بیمارستان نظامی که او در آن پادگان بود، با شکست آنها و مرگ آلماز پایان یافت. ادعا می شود که این شکست تا حدی نتیجه عدم حمایت پادگان مصری در شمال خارطوم از قیام با توپخانه همان طور که قبلاً وعده داده شده بود بوده است. ابطال کاندومینیوم. حتی زمانی که بریتانیا به اشغال مصر در سال ۱۹۳۶ پایان داد (به استثنای منطقه کانال سوئز )، آنها نیروهای خود را در سودان حفظ کردند. دولت های متوالی در قاهره که مکرراً لغو قرارداد مالکیت را اعلام کردند، حضور بریتانیا در سودان را نامشروع اعلام کردند و بر به رسمیت شناختن کامل بریتانیا از ملک فاروق به عنوان « پادشاه مصر و سودان » اصرار داشتند، به رسمیت شناختی که انگلیسی ها از آن متنفر بودند. به این دلیل که فاروک مخفیانه با موسولینی برای تهاجم ایتالیا مذاکره می کرد. شکست این تظاهرات مخرب ۱۹۴۰ برای روابط بریتانیا و مصر به تغییر جزر و مد جنگ جهانی دوم کمک کرد. این انقلاب ۱۹۵۲ مصر بود که سرانجام مجموعه ای از رویدادها را به راه انداخت که در نهایت به اشغال سودان توسط بریتانیا و مص
ر پایان داد. پس از لغو سلطنت در سال ۱۹۵۳، رهبران جدید مصر، محمد نجیب ، که به عنوان فرزند یک افسر ارتش مصر در سودان بزرگ شد، و جمال عبدالناصر ، معتقد بودند که تنها راه برای پایان دادن به سلطه بریتانیا در سودان این است که خود مصر به طور رسمی حاکمیت خود بر سودان را رها کند. از آنجایی که ادعای بریتانیا برای کنترل سودان از نظر تئوریک به حاکمیت مصر بستگی داشت، انقلابیون محاسبه کردند که این تاکتیک برای بریتانیا راهی جز خروج باقی نمی گذارد. علاوه بر این، ناصر مدتی می دانست که حکومت بر سودان فقیر برای مصر مشکل ساز خواهد بود. انتقال به استقلال. در سال ۱۹۴۳ یک شورای مشورتی سودان شمالی تأسیس شد که سطحی از خودمختاری را برای استان های شمالی سودان انگلیس-مصر به ارمغان آورد. در کنفرانسی که در سال ۱۹۴۷ در جوبا برگزار شد ، تصمیم گرفته شد که اداره استان های جنوبی با استان های شمال ادغام شود. سیزده نماینده انتصابی از استان های جنوبی در سال ۱۹۴۸ در مجلس قانونگذاری سودان کرسی گرفتند. در ۱۲ فوریه ۱۹۵۳، توافقی بین مصر، بریتانیا و نمایندگان سیاسی سودان مبنی بر انتقال از کاندومینیوم به خودمختاری منعقد شد. سودان در مارس ۱۹۵۳ به خودگردا
نی اعطا شد و اسماعیل الازهاری در سال ۱۹۵۴ وزیر ارشد شد مجلس مؤسسان تشکیل شد و قانون اساسی انتقالی تدوین شد. نمایندگان سودانی می توانند در کنفرانس آفریقایی-آسیایی که برای آوریل ۱۹۵۵ برنامه ریزی شده بود شرکت کنند. در اکتبر ۱۹۵۴، دولت های مصر و بریتانیا معاهده ای را امضا کردند که به سودان در ۱ ژانویه ۱۹۵۶ استقلال می داد. سودان به یک کشور مستقل و مستقل تبدیل شد، جمهوری سودان که به اتحاد نزدیک به ۱۳۶ ساله خود با مصر و اشغال ۵۶ ساله آن توسط بریتانیا پایان داد. استان ها. سودان مصر و بریتانیا به هشت استان تقسیم شد که در زمان ایجاد آنها مبهم بودند اما با آغاز جنگ جهانی دوم به خوبی مشخص شدند. این هشت استان عبارت بودند از: نیل آبی ، دارفور ، اکواتوریا ، کسلا ، خارطوم ، کردوفان ، نیل شمالی و علیا . در سال ۱۹۴۸ بحرالغزال از استوا جدا شد.
اندرو فرید (؛ زادهٔ ۱۰ فوریه ۱۹۷۶) تهیه کننده فیلم و تهیه کننده تلویزیونی اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "محو شدن در تاریکی"، "" و "شفز تیبل" اشاره نمود.
لیسا نیشیمورا (؛ زادهٔ ۱۹۷۱ یا ۱۹۷۲ میلادی) تهیه کننده فیلم و تهیه کننده تلویزیونی ژاپنی تبار اهل ایالات متحده آمریکا است. نام او در سال ۲۰۲۰ در فهرست تایم ۱۰۰ قرار گرفت. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "سیزدهمین"، "کارخانه آمریکایی"، "شفز تیبل"، "ببر پادشاه" و "کشور وحشی وحشی" اشاره نمود.
سیلاس هایت (؛ زادهٔ ) آهنگساز و موسیقی دان اهل ایالات متحده آمریکا است. وی دانش آموخته دانشگاه آریزونا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "رامونا و بیزوس"، "ابری با احتمال بارش کوفته قلقلی"، "شفز تیبل"، "ایالت کوهستان آبی"، "مهره سوخته"، "لکس"، "دختران بدجنس"، "پادشاهی مای سیمز"، "مای سیمز"، '، '، "سیمز ۲" و "سیمز موبایل" اشاره نمود.
بویی (؛ ) رستورانی در رُسِـس اسپانیا بود که توسط سرآشپر نامداری اسپانیایی فران آدریا (که بعدها برادرش آلبرت آدریا هم به او ملحق شد) اداره می شد. این رستوران که در سال ۱۹۶۵ تأسیس شد، مشرف به «کالا مونژوئی»، خلیجی در کوستا برابا، در کاتالونیا بود. بویی دارای سه ستارهٔ میشلن بود و در سال ۲۰۰۶ به عنوان «مبتکرترین تولیدکننده غذاهای عالی و فاخر روی کره زمین» توصیف شد. این رستوران در ۳۰ ژوئیه ۲۰۱۱ به سبب ضرر مالی بسته شد و سپس به نام جدید «بنیاد بویی»، مرکزی برای نوآوری و خلاقیت در آشپزی راه اندازی شد. مجلهٔ تخصصی "رستوران" ۵ مرتبه این رستوران را در صدر فهرست ۵۰ رستوران برتر جهان قرار داد.
فرنچ لاندری () یک رستوران سه ستاره آمریکایی است که در یونتویل، کالیفرنیا در نزدیکی تاکستان و منطقه شراب سازی ناپا ولی واقع شده و بر آشپزی فرانسوی و آشپزی کالیفرنیایی متمرکز است. سالی اشمیت رستوران فرنچ لاندری را در سال ۱۹۷۸ افتتاح کرد و منوهای خود را بر اساس مواد اولیهٔ محلی و فصلی بنا نهاد. او یک آشپز آرمان گرا و پیشگام در زمینهٔ غذاهای کالیفرنیایی بود و رستورانش یکی از نخستین مکان هایی بود که غذاهای کالیفرنیایی ارائه می کرد. از سال ۱۹۹۴، سرآشپز و مالک فرنچ لاندری توماس کلر است. ساختمان رستوران مربوط به سال ۱۹۰۰ است و در فهرست ملی مکان های تاریخی ثبت شده است. این رستوران دو مرتبه به عنوان بهترین رستوران جهان انتخاب شده است و نامش در مجموع ۴ مرتبه در فهرست ۵۰ رستوران برتر جهان قرار گرفته است.
توماس کلر (؛ زادهٔ ) رستوران دار، سرآشپز و مؤلف کتاب آشپزی اهل ایالات متحده آمریکا است. او مالک فعلی رستوران رستوران سه ستاره فرنچ لاندری در یونتویل، کالیفرنیا در مجاورت تاکستان و منطقه شراب سازی ناپا ولی است که نامش دو مرتبه به عنوان بهترین رستوران جهان انتخاب شده است و در مجموع ۴ مرتبه در فهرست ۵۰ رستوران برتر جهان قرار گرفته است. او مشاور آشپزی آدام سندلر در فیلم "اسپنگلیش" (برای درست کردن بهترین ساندویچ دنیا در فیلم) و همچنین مشاور آشپزی کارتون "راتاتویی" برای شرکت پیکسار بود. کلر در حال حاضر سه کلاس آشپزی آنلاین در وبگاه Masterclass.com دارد که اعتقاد خود را به تدریس آشپزی در آن دنبال می کند.
هستون مارک بلومنتال (؛ ؛ زادهٔ ) سرآشپز، منتقد غذا و رستوران و مؤلف اهل بریتانیا است. بلومنتال یک آشپز پیشگام در پخت وپز چند حسی، هماهنگ کردن طعم ها در غذا و پوشینه دار طعم است. او با دستور العمل های غیر معمول مانند «بستنی بیکن و تخم مرغ» و «هلیم حلزون» مورد توجه عموم قرار گرفت. دستور غذایی او برای نحوهٔ تهیهٔ «چیپس سه گانه» و «تخم مرغ های اسکاتلندی با میانهٔ نرم» به طور گسترده تقلید شده است. او رویکردی علمی به آشپزی داشته و به همین دلیل از دانشگاه های ریدینگ، بریستول و لندن مدرک افتخاری دریافت کرده و عضو افتخاری انجمن سلطنتی شیمی شده است. او تا کنون برندهٔ جوایز گوناگونی شده است و سرآشپزی بود که جهت ارائه غذای پیک نیک برای شرکت کنندگان در جشن جوبیلی الماسی الیزابت دوم انتخاب شد.
روی هالستون فروویک (به انگلیسی متولد ۲۳ آوریل ۱۹۳۲ – مرگ ۲۶ مارس ۱۹۹۰)، که به نام هالستون شناخته می شود، یکی از مشهورترین طراحان مد در ایالات متحده بود که از ابتدای دهه هفتاد یا اواسط دهه هشتاد میلادی به شهرتی جهانی دست یافت. آغاز شهرت. هالستون کار طراحی مد و لباس را با طراحی کلاه های زنانه آغاز کرد و با طراحی و دوخت کلاه مخصوص ژاکلین کندی همسر جان اف کندی سی و پنجمین رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا در ابتدای دهه ۱۹۶۰ میلادی و در جوانی برای خود شهرتی دست و پا کرد. در دهه ۱۹۷۰ طرح های مینیمالیست و تمیز هالستون، که اغلب از ترمه یا اولتراسوید ساخته می شدند، پدیده جدیدی در صنعت مد محسوب می شدند و به ویژه در دیسکوها به شدت مورد استقبال قرار می گرفتند. هالستون صنعت مد آمریکایی را از نو تعریف کرد و لباسها و طرحهای او به دلیل ایجاد یک سبک زندگی آرام شهری و آزادی نوع پوشش برای زنان آمریکایی تعریف تازه ای از سبک زندگی دوران پس از جنگ جهانی دوم بود. هالستون اولین خط تولید پوشاک آماده خود را با نام Halston Limited در سال ۱۹۶۹ راه اندازی کرد. طراحی هالستون معمولاً ساده، مینیمال و در عین حال پیچیده، پر زرق و برق اما راحت بو
دند. هالستون دوست داشت از پارچه های نرم و مجلل مانند ابریشم و پارچه ابریشمی برای طراحی و تولید لباسهای تولیدی خود استفاده کند. او بعدها به روزنامه نگار Vogue گفت که دلش می خواسته لباسهایش از شر تمام جزئیات اضافی و دست و پاگیر رها باشند. محصولات طراحی هالستون شکل ظاهری لباس زنان رادر دهه هفتاد و اوایل هشتاد میلادی متحول کرد و با اجازه دادن به رهایی طبیعی پارچه برای ایجاد شکل خاص خود، اجازه می داد بدن زنان پنهان نمانند. هالستون معتقد بود: «شلوار به زنان این آزادی را می دهد که تا به راحتی تردد کنند. آنها لازم نیست نگران نشستن بر روی مبل یا سوار شدن در خودروهای اسپورت کم ارتفاع باشند.» با این همه دوران اوج امپراتوری هالستون که حالا دیگر طراح ادکلن و حتی مبلمان خانگی هم شده بود در اوایل دهه هشتاد با ورود او به تولید محصولات ارزان قیمت فروریخت. در سال ۱۹۸۳، هالستون قرارداد صدور مجوز شش ساله به ارزش یک میلیارد دلار را با فروشگاه های زنجیره خرده فروشی جی سی پنی امضا کرد و خط تولید Halston III را به راه انداخت که شامل لباس های مقرون به صرفه، لوازم جانبی، لوازم آرایشی و عطر بود که قیمت آنها از ۲۴ تا ۲۰۰ دلار متغیر بود.
در آن زمان، این حرکت بحث برانگیز تلقی می شد، زیرا هیچ طراح گران قیمت دیگری هرگز مجوز طرح های خود را به یک فروشگاه زنجیره ای با قیمت متوسط نداده بود. در حالی که هالستون از این معامله هیجان زده بود و احساس می کرد که این معامله فقط نام تجاری او را گسترش می دهد، این معامله به وجهه او و صنعت مد ضربه سنگینی وارد کرد و رفته رفته هالستون موقعیت خود را از دست داد و متهم شد که هنر طراحی را ارزان فروخته است. در سال ۱۹۸۳ اسمارک اینک (Esmark Inc) امتیاز برند هالستون را خرید و هالستون رفته رفته کنترل خود را بر روی برندی که خود مؤسس آن بود از دست داد. در واقع او نام و شهرت خود را به این کمپانی عمده فروش فروخته بود. به این ترتیب هالستون در سال ۱۹۸۴ به طور کلی از هرگونه استفاده شخصی و تجاری از برند خود منع شد و این ضربه بزرگی به اعتبار تجاری و روابط شخصی اش وارد کرد. زندگی شخصی. هارلستون که در کودکی شاهد اذیت و آزار مادرش توسط پدرش بود از ناراحتی های روانی پیدا و پنهانی رنج می برد. او برای رهایی از این مشکلات به مواد مخدر و الکل روی آورد و چون همجنسگرا بود عاشق یک مرد ایتالیایی به نام ویکتور هوگو (نباید با ویکتور هوگوی نویسن
ده مشهور اشتباه شود) شد و به مدت ۱۰ سال با او روابط جنسی داشت. در سال ۱۹۸۳ وقتی علنی شد که ویکتور هوگو به اچ آی وی مبتلا شده روابط آنها به شدت رو به وخامت گذاشت و ویکتور هوگو در قبال دریافت یک میلیون دلار قبول کرد که فیلمهایی که از روابط جنسی خود با هالستون دارد را در اختیار رسانه های عمومی قرار ندهد. همچنین مجله نیویورک تایمز گزارشی را از هالستون منتشر کرد که در آن به رابطه این طراح بزرگ مد و لباس و عطر زنانه با مردان دیگر از جمله طراح مد لوئیس استیوز اشاره داشته است. مرگ و پایان زندگی. بر اثر روابط جنسی متعدد با مردان دیگر و پس از برملا شدن بیماری اچ آی وی معشوقه اش ویکتور، در سال ۱۹۸۸ هالستون مبتلا به اچ آی وی شد و پس از آن هالستون به زادگاه خود در سانفرانسیسکو بازگشت و در همان جا در گذشت. برخی منابع می گویند او ۱۸ ماه پایانی عمر خود را دائماً با خودروی گرانقیمتش در جاده ها به رانندگی و لذت از سفر گذراند.
آلن دوکاس (؛ زادهٔ ) سرآشپز، رستوران دار و مؤلف فرانسوی الاصل اهل موناکو است. وی چندین رستوران را اداره می کند که دوتای آنها سه ستاره و سه تای آنها دوستاره و سه تا هم یک ستاره است. او در مجموع ۲۱ ستاره میشلن در سال ۲۰۱۲ داشت و دومین سرآشپز جهان از حیث تعداد ستاره میشلن محسوب می شد. رستوران ها، مدارس آشپزی، کتاب های آشپزی و فعالیت های مشاوره ای آلن دوکاس در سال ۲۰۰۲ درآمدی معادل ۱۵٫۹ میلیون دلار داشت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون شوالیه لژیون دونور شده است.
پیر گانیر (؛ زادهٔ ۹ آوریل ۱۹۵۰) سرآشپز و رستوران دار اهل فرانسه است. وی مدیر و سرآشپز رستورانی به نام خودش در منطقه ۸ پاریس است که سه ستارهٔ میشلن دارد. وی همچنین سرآشپز رستوران سه ستارهٔ اسکچ در لندن است. مجلهٔ تخصصی "رستوران" این رستوران را سه سال پیاپی در رتبهٔ سوم ۵۰ رستوران برتر جهان قرار داد. وی در سال ۲۰۱۵، برنده جایزه «بهترین سرآشپز جهان» شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون شوالیه لژیون دونور شده است.
احمد الفهد الاحمد الجابر الصباح ( ; متولد ۱۲ اوت ۱۹۶۳) که با نام احمد الفهد نیز شناخته می شود، یک سیاستمدار جنجالی کویتی، یکی از اعضای خانواده حاکم و مدیر سابق ورزشی است. حرفه او با جنجال هایی همراه بوده است، از جمله محکومیت به کلاهبرداری در دادگاه سوئیس در ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۱. این امر منجر به استعفای او از شورای المپیک آسیا، جایی که قبلاً ریاست آن را برعهده داشت، و تعلیق او از کمیته بین المللی المپیک شد. حضور او در شورای المپیک آسیا و کمیته بین المللی المپیک تا سال ۲۰۲۳ تمدید شد که به دلیل دخالت در انتخابات محروم شد. علاوه بر این، او از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۷ عضو شورای فیفا بود، اما به دلیل نقش داشتن در رسوایی رشوه فیفا از سمت خود استعفا داد.
زمین خزک دم نواری ، گونه ای از پرندگان در زیرخانواده Furnariinae از خانواده تنورمرغان (Furnariidae) است که در آرژانتین و شیلی یافت می شود.
زمین خزک گلوپولکی ، گونه ای از پرندگان در زیرخانواده Furnariinae از خانواده تنورمرغان (Furnariidae) است که در آرژانتین، بولیوی، شیلی، پرو و احتمالاً اروگوئه یافت می شود.
زمین خزک سینه نخودی ، گونه ای از پرندگان در زیرخانواده Furnariinae از خانواده تنورمرغان (Furnariidae) است که در آرژانتین، بولیوی، شیلی و پرو یافت می شود.
زمین خزک گلوسفید ، گونه ای از پرندگان در زیرخانواده Furnariinae از خانواده تنورمرغان (Furnariidae) است که در شیلی و پرو یافت می شود.
زمین خزک سینه ساده ، پرنده ای از خانواده تنورمرغان (Furnariidae) است که در آرژانتین، بولیوی، شیلی و پرو یافت می شود. زیستگاه های طبیعی آن عبارتند از بوته زارهای نیمه گرمسیری یا گرمسیری با ارتفاع بالا و علفزارهای نیمه گرمسیری یا گرمسیری در ارتفاعات. بر اساس آواز، آهنگ پیوسته، هم آوازی دوتایی و ندای این گونه، با زمین خزک سینه نخودی ادغام شده است.
جوزپ رُکا ئی فونتانه (؛ زادهٔ ۲۶ اوت ۱۹۶۶) شراب شناس و شراب دار اهل اسپانیا است. وی یکی از بنیان گذاران رستوران مشهور سِلِر دِ کان روکا و شراب دار (سومِلیه) آن رستوران است. این رستوران در سال ۲۰۰۹ سه ستارهٔ میشلن دریافت کرد و در سال ۲۰۱۳ به عنوان بهترین رستوران جهان انتخاب شد.
زمین خزک سنگی یا زمین خزک صخره ای ، گونه ای از پرندگان در زیرخانواده Furnariinae از خانواده تنورمرغان (Furnariidae) است که در آرژانتین و بولیوی و به صورت سرگردان در شیلی یافت می شود.
زمین خزک نوک راست ، گونه ای از پرندگان در زیرخانواده Furnariinae از خانواده تنورمرغان (Furnariidae) است که در آرژانتین، بولیوی، شیلی و پرو یافت می شود.
زمین خزک ها ، چندین گونه از پرندگان آمریکای جنوبی از خانواده تنورمرغان (Furnariidae) هستند:
رمانتیک روریتانیا ژانری از ادبیات، فیلم و تئاتر است که برآمده از رمان ها، داستان ها، نمایشنامه ها و فیلم هایی است که در یک کشور خیالی، در اروپای مرکزی یا شرقی، مانند «روریتانیا» که نام این ژانر است، می گذرد. چنین داستان هایی معمولاً داستان های ماجراجویانه، رمانتیک جوانمردانه و دسیسه ای حول محور طبقات حاکم (اشراف و سلطنت) هستند. البته در جاهایی مانند رمان "ساورولا: داستانی از انقلاب در لورانیا" اثر وینستون چرچیل، نمونه ای معمولی و غیراشرافی از این ژانر دیده می شود که مربوط به انقلابی برای احیای حکومت پارلمانی در کشور جمهوری خواه لورانیا است. مضامین شرافت، وفاداری و عشق در این گونه غالب است و آثار غالباً احیای حکومت مشروع را پس از یک دوره غصب یا دیکتاتوری نشان می دهند. تاریخچه. نگارش داستان های رمانتیک دربارهٔ سلطنت یک پادشاهی خیالی رایج بود؛ مانند "شاهزاده اتو" (۱۸۸۵) اثر رابرت لوئی استیونسن. اما محبوبیت فیلم "«زندانی زندا"» (۱۸۹۴) اثر آنتونی هوپ، که در آن با سیاستی زیبا پادشاه به تاج و تخت بازگردانده شد، منجر به انبوهی از داستان های عامه پسند مشابه، مانند "جورج بار" شد و این نوع از ژانر شکل گرفت. رمان های دیگ
ری مانند "گراستارک" از مک کاچون (۱۹۲۷–۱۹۰۱) و "شاهزاده گمشده از" فرانسیس هاجسون برنت (۱۹۱۵) و "پادشاه دیوانه" لوتا اثر ادگار رایس بارو (۱۹۱۴) نیز به شکل گیری این ژانر کمک کردند. در ادبیات کودکان، در "عصای پادشاه اوتوکار" از سری کمیک "ماجراهای تن تن" (۱۹۳۹–۱۹۳۸) از رمانتیک واقعی اجتناب شد، و ماجرایی روایت شد دربارهٔ خنثی کردن توطئه خلع پادشاه سیلداویا. منتقد ادبی جان ساترلند می گوید اریک امبلر با رمان خود با نام "تابوتی برای دیمیتریوس" در سال ۱۹۳۹، رمانتیک روریتانیا را به «بالاترین سطح خود» رساند. یک اثر دیگر در زمینه موضوعات روریتانی اولین رمان امبلر، "مرز تاریک" (۱۹۳۶) بود که در کشور خیالی بالکان ایکسانیا اتفاق می افتاد. رمان "رویال فلش" جورج مک دونالد فریزر در سال ۱۹۷۰ و فیلمی با همین نام که در سال ۱۹۷۵ ساخته شد داستانی است که در دوک نشین خیالی استراکنز می گذرد و بسیاری از عناصر کتاب آنتونی هوپ را به عاریت گرفته است. هری فلشمن، قهرمان داستان فریزر ادعا می کند که هوپ تشابه های داستان را سرقت کرده است. این ژانر بعدتر مورد تمسخر قرار گرفت. "مرد و اسلحه" جرج برنارد شاو (۱۸۹۴) بسیاری از عناصر آن را تقلید کرد. دو