Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۱۴۰۴ عملیات هایی برای مقابله با قاچاق انجام دادند. به عنوان نمونه، توقیف ۲۲۰ هزار لیتر سوخت قاچاق در مشهد. اما اذعان داشتند که قاچاق همچنان یک معضل پایدار و ادامه دار باقی مانده است. سهمیه بندی و واکنش های سیاستی. سامانه قیمت گذاری و سهمیه بندی بنزین ایران در طول سال های ۱۴۰۳ تا ۱۴۰۴ همچنان پابرجا بود و مقامات با احتیاط از اجرای اصلاحات عمده ای که ممکن بود باعث واکنش های منفی عمومی شود، خودداری کردند. از سال ۱۳۸۶، مالکان خودروهای شخصی سهمیه ماهانه ثابتی از بنزین را با نرخ یارانه ای دریافت می کنند (برای نمونه، ۶۰ لیتر در ماه با قیمت حدود ۱۵٬۰۰۰ ریال به ازای هر لیتر، معادل تقریباً ۰٫۰۲ دلار). علاوه بر این، خرید بنزین بیشتر از سهمیه، با نرخ بالاتری (اگرچه همچنان یارانه ای) امکان پذیر است. در دی ماه ۱۴۰۲، دولت به طور بی سروصدا محدودیت های سهمیه بندی را تشدید کرد: سهمیه مجاز اضافه بر کارت هوشمند سوخت شخصی (با قیمت حدود ۳۰٬۰۰۰ ریال به ازای هر لیتر) از ۱۵۰ لیتر به ۱۰۰ لیتر در ماه کاهش یافت تا از احتکار و قاچاق جلوگیری شود. با این حال، سهمیه پایه ۶۰ لیتر در ماه با قیمت بسیار پایین تغییری نکرد. با وجود بدتر شدن کسری
عرضه سوخت، دولت به صراحت از افزایش قیمت رسمی بنزین در بودجه اسفند ۱۴۰۳ خودداری کرد، چرا که آخرین تلاش برای افزایش قیمت ها در آبان ۱۳۹۸ منجر به اعتراضات سراسری شد. در عوض، تلاش های سیاستی بر مدیریت تقاضا متمرکز شد. دولت استفاده بیشتر از سوخت های جایگزین و شیوه های حمل ونقل عمومی را تشویق کرد؛ از جمله با ترویج استفاده از گاز طبیعی فشرده (CNG) به عنوان جایگزین بنزین در خودروها، تسریع توسعه حمل ونقل عمومی، و نوسازی ناوگان فرسوده وسایل نقلیه. با این حال، در عمل، استفاده از CNG در حال کاهش بود (مصرف روزانه CNG از حدود ۲۴ میلیون مترمکعب در سال ۱۳۹۹ به حدود ۱۸ تا ۱۹ میلیون مترمکعب در سال ۱۴۰۳ کاهش یافت) و زیرساخت های حمل ونقل عمومی نیز پیش از این با فشار زیاد مواجه بودند، که اثرات کوتاه مدت این اقدامات را محدود کرد. خودروهای شخصی همچنان وسیله غالب رفت وآمد باقی ماندند، چرا که سوخت در ایران بسیار ارزان است، و بیش از نیمی از وسایل نقلیه کشور از مدل های قدیمی با مصرف سوخت بالا هستند، که این خود به بحران تقاضا دامن می زند. افزودنی ها و کیفیت سوخت. یکی از راهبردهای اصلی برای افزایش حجم عرضه بنزین در ایران، ترکیب مقدار قاب
ل توجهی از افزودنی های کم کیفیت و سوخت های پتروشیمی با محصول نهایی بوده است. داده های داخلی افشاشده نشان می دهند که در اواخر سال ۱۴۰۳، تنها حدود ۱۰۰ میلیون لیتر در روز از بنزین ایران توسط پالایشگاه ها تولید می شد و مابقی آن (در حدود ۲۰ میلیون لیتر در روز) از طریق ترکیب انواع افزودنی ها به منظور افزایش حجم تأمین می گردید. این افزودنی ها شامل محصولات خارج شده از واحدهای پتروشیمی و ترکیب جنجالی متیل ترت-بوتیل اتر (MTBE) بودند؛ ترکیبی اکسیژن دار و افزاینده عدد اکتان که به دلیل خطرات زیست محیطی و سلامت در بسیاری از کشورها ممنوع شده است. استفاده از این عوامل ترکیبی طی سال های اخیر به شدت افزایش یافته است؛ از حدود ۵ میلیون لیتر در روز (معادل حدود ۶٪ از کل عرضه بنزین) در سال ۱۳۹۷ به بیش از ۲۰ میلیون لیتر (بیش از ۲۰٪ از عرضه) در سال ۱۴۰۳ رسیده است. اگرچه این روش به طور ظاهری به تأمین تقاضای فزاینده بنزین کمک کرده است، اما منجر به افت چشمگیر کیفیت سوخت شده است. گزارش ها نشان می دهند که تقریباً ۸۰٪ از بنزین تولیدی ایران با استانداردهای آلایندگی یورو ۴ یا یورو ۵ مطابقت ندارد، و حتی بخشی از سوختی که به عنوان «یورو» عرضه م
ی شود، اغلب حاوی MTBE و سایر افزودنی هایی است که مقادیر آن ها فراتر از استانداردهای بین المللی است. این اتکا گسترده به ترکیبات غیراستاندارد نگرانی های جدی درباره کیفیت هوا و سلامت عمومی به ویژه در شهرهای بزرگ کشور به همراه داشته است. پیامدهای اقتصادی و زیست محیطی. وضعیت بنزین در ایران طی سال های ۱۴۰۳ و ۱۴۰۴ پیامدهای قابل توجهی از منظر اقتصادی و زیست محیطی به همراه داشته است. سرانه مصرف بنزین در کشور به حدود ۴ لیتر در روز رسید (بالاتر از میانگین جهانی حدود ۳ لیتر در روز)، که نشان دهنده قیمت بسیار پایین سوخت در ایران و رواج گسترده خودروهای کم بازده است. ترکیب مصرف بالا، استفاده گسترده از خودروهای فرسوده، و سهم زیاد افزودنی های سوختی منجر به تشدید آلودگی هوا و پدیده وارونگی دما در مناطق شهری شده و انتقادات کارشناسان حوزه سلامت و محیط زیست را برانگیخته است. از منظر اقتصادی، یارانه های گسترده سوخت فشار فزاینده ای بر منابع مالی دولت وارد کرده اند. قیمت بنزین در جایگاه های سوخت ایران تا سطح ۱۵٬۰۰۰ ریال به ازای هر لیتر (~۰.۰۲ دلار آمریکا) پایین است، به این معنا که مصرف کنندگان تنها کسری ناچیز از هزینه واقعی تولید و ت
وزیع سوخت را پرداخت می کنند. برآوردها نشان می دهند که مجموع یارانه های انرژی ایران (شامل بنزین، گازوئیل، گاز طبیعی و برق) سالانه در بازه ای میان ۳۰ تا ۶۰ میلیارد دلار قرار دارد. افزایش چشمگیر مصرف بنزین در سال های ۱۴۰۳ و ۱۴۰۴ ایران را ناگزیر کرده تا منابع مالی محدود خود (یا منابع نفتی قابل مبادله) را برای واردات سوخت اختصاص دهد، که این موضوع بار مالی بیشتری را به بودجه کشور تحمیل کرده است. مقامات حوزه انرژی ایران هشدار داده اند که در صورت تداوم روند فعلی، مصرف داخلی بنزین ممکن است تا سال ۱۴۰۷ به ۱۷۰ میلیون لیتر در روز برسد، و هزینه های سالانه ناشی از کمبود سوخت (اعم از واردات یا کاهش رشد اقتصادی) ممکن است از ۱۶ میلیارد دلار فراتر رود. دولت اذعان کرده است که بهبود بهره وری انرژی و اصلاح نظام یارانه ای سوخت برای کاهش فشارهای اقتصادی و زیست محیطی ناشی از مصرف بالای بنزین در سال های آینده ضروری خواهد بود. کمبود بنزین پس از حمله اسرائیل. در تاریخ ۲۳ خرداد ۱۴۰۴ (۱۳ ژوئن ۲۰۲۵)، پس از حمله هوایی اسرائیل به برنامه هسته ای ایران، صف های طولانی در جایگاه های سوخت سراسر تهران به ویژه در مناطق مرفه و مرکزی مانند پاسداران
شکل گرفت. ساکنان با وجود ابهام و نگرانی پس از حملات و انفجارهای شنیده شده در پایتخت، برای تأمین سوخت به جایگاه ها هجوم بردند. تصاویر و ویدئوهایی منتشر شد که صف های متراکم خودروها را در جایگاه های سوخت منطقه پاسداران تهران نشان می داد. با وجود این ازدحام، مسئولان شرکت ملی پالایش و پخش فرآورده های نفتی ایران به طور رسمی اعلام کردند که کمبودی در عرضه وجود ندارد و عملیات پالایش و ناوگان توزیع سوخت «بدون وقفه» در حال انجام است. همچنین رسانه های فارسی زبان مانند اقتصاد نیوز، خبر آنلاین و فرارو گزارش دادند که صف ها ناشی از خریدهای هیجانی بوده و زیرساخت های اصلی تأمین سوخت پایدار باقی مانده اند.
انجمن علوم آبادسازی آمریکا (به انگلیسی: American Society of Reclamation Sciences؛ مخفف: ASRS) که قبلاً انجمن معدن و آبادسازی آمریکا (به انگلیسی: American Society of Mining and Reclamation؛ مخفف: ASMR) نام داشت، انجمنی است که در حوزهٔ فناوری تحقیق کرده و با انتقال فناوری، به پیشرفت علوم پایه و کاربردی آبادسازی سرزمین زمین کمک می کند. این انجمن یک انجمن حرفه ای مستقر در ایالات متحده است که اعضای آن را دانشگاهیان، دانشجویان، مشاوران و سایر افراد مرتبط با کاهش اثرات زیست محیطی تشکیل می دهند. این سازمان در ابتدا بر توسعه شیوه ها و سیاست های معدن کاری و احیا برای کاهش اثرات زیست محیطی ناشی از معدن کاری زغال سنگ تمرکز داشت. این سازمان امروزه بر تمام جنبه های آبادسازی زمین، حفاظت و بهبود منابع خاک و آب، زمین های معادن متروکه، تغییر اقلیم، اطلاع رسانی آموزشی، مقررات ایالتی و فدرال، برنامه ریزی احیا، احیای آب های سطحی، احیای تالاب ها و تصفیه آب تمرکز دارد. تاریخچه. دههٔ ۱۹۶۰. در اواخر دههٔ ۱۹۶۰، چندین نفر به اهمیت نقش تحقیقات در توسعهٔ شیوه ها و سیاست های معدن کاری و آبادسازی و همچنین کاهش اثرات زیست محیطی ناشی از معدن
کاری پی بردند. در سال ۱۹۶۸ یک شورای مشورتی تشکیل شد که شامل سازمان های ایالتی و فدرال می شد. بیل پلاس، دیک وندی لیند و بن گرین مسئول ایجاد این سازمان بودند که در سال ۱۹۷۳ به صورت منطقه ای گسترش یافت. پس از گسترش جغرافیایی بیشتر، در سال ۱۹۷۸ نام سازمان به شورای تحقیقات آبادسازی آمریکا تغییر یافت. دههٔ ۱۹۸۰. این سازمان با افزایش علاقه به آبادسازی در سطح ملی پس از تصویب قانون فدرال کنترل و احیای معادن سطحی در سال ۱۹۷۷، دامنهٔ فعالیت خود را در سطح ملی گسترش داد و در سال ۱۹۸۲ نام خود را به انجمن معدن کاری سطحی و آبادسازی آمریکا (ASSMR) تغییر داد. دههٔ ۱۹۹۰. دکتر ریچارد (دیک) بارنیزل، استاد زراعت و زمین شناسی در دانشگاه کنتاکی، به عنوان دومین دبیر اجرایی انجمن (۱۹۹۹–۲۰۱۲) خدمت کرد. او در آبادسازی زمین های مرغوبی که به واسطهٔ معدن کاری زغال سنگ تخریب شده بودند، تخصص داشت و بیش از ۵۰ مقاله در مورد آبادسازی زمین ها منتشر کرد. دههٔ ۲۰۰۰. در سال ۲۰۰۱، باز هم نام انجمن تغییر یافت تا بازتاب بهتری از گسترش دامنهٔ کاربردها و علایق اعضای آن باشد. انگیزهٔ اولیه برای تشکیل این انجمن، نیاز به پاسخگویی به تأثیر گستردهٔ معادن سط
حی زغال سنگ فعلی و تاریخی در آن زمان و قانون معادن سطحی و کنترل و آبادسازی زمین ها که در سال ۱۹۷۷ تصویب شد، بود. اولین شمارهٔ مجلهٔ انجمن، تحت عنوان مسائل مربوط به آبادسازی (به انگلیسی: Reclamation Matters)، در بهار ۲۰۰۴ منتشر شد. این مجله که هر دو سال یکبار منتشر می شود، یک مجلهٔ تمام رنگی است که مقالات آن کمتر فنی هستند و دیدگاهی از همهٔ چیزهای مربوط به آبادسازی زمین را به تصویر می کشند. دههٔ ۲۰۱۰. انجمن بین سال های ۱۹۸۴ تا ۲۰۱۲، مجموعه مقالات جلسات ملی را که شامل تمام ارائه های مرتبط بود، منتشر کرد. در سال ۲۰۱۲، مجله انجمن آبادسازی آمریکا (JASMR) به عنوان جایگزینی برای مجموعه مقالات آغاز به کار کرد. این مجله در سال ۲۰۲۲، به علوم آبادسازی تغییر نام داد و به صورت دیجیتالی منتشر شد. در سال ۲۰۱۳، دکتر رابرت دارمودی، استاد بازنشستهٔ پدولوژی در دانشگاه ایلینوی، مدیر اجرایی انجمن شد. دههٔ ۲۰۲۰. نام این انجمن در سال ۲۰۲۰ بار دیگر به انجمن علوم آبادسازی آمریکا (ASRS) تغییر یافت تا علایق رو به گسترش آن در پاک سازی/ بازسازی همهٔ زمین ها و آب های تخریب شده توسط انسان بهتر شناخته شود.
فانتسی نخستین میکس تیپ رپر آمریکایی آزیلیا بنکس می باشد در تاریخ ۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۲ به صورت رایگان برای دانلود منتشر شد.
حفاظت از ببر تلاش می کند تا از انقراض ببرها جلوگیری کرده و زیستگاه طبیعی آن ها را حفظ کند. این یکی از اهداف اصلی جامعه بین المللی حفاظت از حیوانات است. کنوانسیون تجارت بین المللی گونه های در معرض خطر جانوران و گیاهان وحشی (CITES) نقش مهمی در بهبود تلاش های بین المللی برای حفاظت از ببر ایفا کرده است. CITES. CITES یک شبکهٔ حکمرانی بین المللی است که از ابزارها و تدابیری استفاده می کند که با گذر زمان سازگار شده و کارآمدتر می شوند. یکی از اقدامات مشخص برای حفاظت از ببر در تلاش های این شبکه برای ممنوعیت تجارت ببرها یا مشتقات ببر دیده می شود. اعضای CITES توافق کرده اند که به این ممنوعیت تجارت بین المللی پایبند باشند؛ هنگامی که یک کشور عضو CITES را تصویب و اجرا کند، چنین تجارتی را در مرزهای ملی خود ممنوع می کند. دبیرخانهٔ CITES توسط UNEP اداره می شود و با سازمان های غیردولتی مانند TRAFFIC همکاری نزدیک دارد تا به کشورهای عضو در اجرای این کنوانسیون کمک کند. به کشورها آموزش و اطلاعات لازم دربارهٔ الزامات ارائه می شود و پیشرفت و پایبندی آن ها نظارت و ارزیابی می شود. برای اینکه CITES به طور مؤثر عمل کند، نیاز به مشارکت نه
ادها، سازمان های غیردولتی، جامعهٔ مدنی و کشورهای عضو دارد، به ویژه کشورهای محدودهٔ زیست ببر در آسیا. کشورهای محدودهٔ زیست ببر (TRC) – کشورهایی که هنوز ببرها در آن ها آزادانه زندگی می کنند – عبارتند از: - اندونزی - لائوس - مالزی - میانمار - نپال - روسیه - تایلند - ویتنام - کرهٔ شمالی - بوتان - بنگلادش - کامبوج - چین - هند با اینکه در سال های اخیر مشاهده ای از ببرها در کرهٔ شمالی گزارش نشده است، این کشور تنها کشوری در این فهرست است که هنوز CITES را تصویب نکرده است. ۱۳ کشور محدودهٔ زیست ببر که عضو CITES هستند اخیراً کنفرانسی در روسیه برگزار کردند و به طور مشترک متعهد شدند که تعداد تخمینی ببرهای باقی مانده در طبیعت (۳۲۰۰) را دو برابر کنند. با این حال، شکار غیرقانونی همچنان یک مشکل بسیار مهم در تمامی این ۱۳ کشور است، علیرغم اجرای مقررات CITES در مرزهای آن ها. در پانزدهمین کنفرانس CITES که در مارس ۲۰۱۰ در دوحه، قطر برگزار شد، همهٔ اعضای کنوانسیون بر سر توافق های سخت گیرانه تر میان کشورهای عضو برای حفاظت از ببر به توافق رسیدند. با این حال، سازمان ملل هشدار داد که ببرها همچنان در معرض خطر انقراض هستند، زیرا کشورهای ع
ضو در سرکوب شدید تجارت غیرقانونی ببرها و مشتقات آن ها در مرزهای خود ناکام مانده اند. با وجود موفقیت CITES در محدود کردن این تجارت غیرقانونی، این نهاد بین المللی به کشورهای عضو وابسته است تا کنوانسیون ها را به طور مؤثر در مرزهای ملی خود اجرا کنند. کیفیت اجرای این کنوانسیون ها در میان کشورهای عضو به طور قابل توجهی متفاوت است. برای مثال، تایلند سیاست های CITES را با استانداردی بسیار بالا اجرا کرده است، اما تجارت غیرقانونی ببرها همچنان در این کشور رایج است. ساختار حکمرانی ای مانند CITES در کنترل مسائلی مانند شکار غیرقانونی ناتوان است، مگر اینکه همکاری کامل همهٔ بازیگران، از جمله دولت، را داشته باشد. یکی دیگر از دلایل شکست CITES را می توان به ماهیت سودآور تجارت ببر نسبت داد. بانک جهانی تخمین می زند که تجارت غیرقانونی بین المللی حیات وحش در بازار سیاه سالانه حدود ۱۰ میلیارد دلار ارزش دارد. با فروش یک اسکلت ببر، یک شکارچی غیرقانونی می تواند مبلغی معادل درآمد ۱۰ سال یک کارگر را کسب کند. یک گزارش منتشرشده توسط اتحادیهٔ بین المللی حفاظت از طبیعت نشان داد که جمعیت ببرهای وحشی ۴۰٪ بیشتر از تخمین های قبلی است و بین ۳٬۷۲۶
تا ۵٬۵۷۸ ببر در طبیعت وجود دارد. با وجود این پیشرفت ها، جمعیت ببرها در مالزی به شدت کاهش یافته و اکنون احتمالاً در کامبوج، لائوس و ویتنام منقرض شده اند. هند. پروژه ببر که در سال ۱۹۷۳ آغاز شد، تلاشی بزرگ برای حفاظت از ببر و زیستگاه های آن در هند است. در آغاز قرن بیستم، یک برآورد جمعیت ببرهای هند را ۴۰٬۰۰۰ تخمین زده بود، اما سرشماری ببرهای هند که در سال ۱۹۷۲ انجام شد، وجود تنها ۱٬۸۲۷ ببر را نشان داد. فشارهای مختلف در اواخر قرن بیستم منجر به کاهش تدریجی مناطق بکر شد که در نتیجه زیستگاه های مناسب ببرها را مختل کرد. در نشست مجمع عمومی اتحادیهٔ بین المللی حفاظت از طبیعت و منابع طبیعی (IUCN) در دهلی در سال ۱۹۶۹، نگرانی جدی دربارهٔ تهدید چندین گونهٔ حیات وحش و کاهش مناطق طبیعی هند به دلیل شکار غیرقانونی مطرح شد. در سال ۱۹۷۰، ممنوعیت ملی شکار ببر اعمال شد و در سال ۱۹۷۲ قانون حفاظت از حیات وحش به اجرا درآمد. سپس چارچوبی برای تدوین یک پروژهٔ حفاظت از ببر با رویکردی اکولوژیکی تعیین شد. پروژهٔ ببر با هدف حفاظت از ببرها در ذخیره گاه های ویژه ای طراحی شده است که نمایانگر مناطق زیستی-جغرافیایی مختلف در کشور هستند. این پروژه
تلاش می کند تا جمعیت های پایدار ببر را در محیط طبیعی شان حفظ کند. تا سال ۲۰۱۹، ۵۰ ذخیره گاه ببر در هند وجود داشته که مساحتی برابر با ۳۷٬۷۶۱ کیلومتر مربع (۱۴٬۵۸۰ مایل مربع) را پوشش می دهند. در جشنوارهٔ بودایی کالاچاکرا در هند در ژانویهٔ ۲۰۰۶، دالایی لاما حکمی علیه استفاده، فروش یا خرید حیوانات وحشی، محصولات آن ها یا مشتقاتشان صادر کرد. پس از بازگشت زائران تبتی به تبت، سخنان او منجر به نابودی گستردهٔ پوست های حیوانات وحشی توسط تبتی ها شد، از جمله پوست های ببر و پلنگ که به عنوان پوشاک تزئینی استفاده می شدند. در سال ۲۰۱۰، هند به همراه ۱۲ کشور دیگر که جمعیت ببر دارند، توافقی را امضا کرد تا تعداد ببرهای خود را تا سال ۲۰۲۲ دو برابر کند. سرشماری ببرهای هند در سال ۲۰۱۴ جمعیتی ۲٬۲۲۶ را نشان داد که افزایش چشمگیری نسبت به پایین ترین میزان ثبت شده ۱٬۴۱۱ در سال ۲۰۰۶ داشت و حدود ۳۰٪ افزایش نسبت به جمعیت ببرها در سال ۲۰۱۱ محسوب می شد. یک بررسی جامع در سال ۲۰۱۸ جمعیت ببرها را ۲٬۹۶۲ اعلام کرد که ۳۳٪ افزایش نسبت به آمار سال ۲۰۱۴ داشت. با این حال، پژوهشگران مستقل و کارشناسان حفاظت از محیط زیست پیشنهاد کرده اند که این آمار امیدوا
رکننده با احتیاط مورد استفاده قرار گیرد. چین. در چین، ببرها در دههٔ ۱۹۵۰ هدف کمپین های گستردهٔ «ضد آفت» قرار گرفتند، که در پی آن زیستگاه های مناسب آن ها به دلیل جنگل زدایی و اسکان مجدد مردم در مناطق روستایی، که به شکار ببرها و گونه های شکار آن ها پرداختند، تکه تکه شد. با اینکه شکار ببر در سال ۱۹۷۷ ممنوع شد، جمعیت آن ها همچنان کاهش یافت و از سال ۲۰۰۱ در جنوب چین منقرض شده محسوب می شود. در منطقه حفاظت شده ملی هانچان در شمال شرقی چین، دوربین های تله ای برای اولین بار در سال ۲۰۱۲ یک ببر را به همراه چهار توله اش ثبت کردند. در طول بررسی های بعدی، بین ۲۷ تا ۳۴ ببر در امتداد مرز چین و روسیه ثبت شد. در اوایل دههٔ ۱۹۷۰، از جمله در کنفرانس سازمان ملل متحد دربارهٔ محیط زیست انسانی، چین جنبش محیط زیستی غرب محور را به عنوان مانعی برای استفادهٔ کامل از منابع خود رد کرد. با این حال، این موضع در دههٔ ۱۹۸۰ نرم تر شد، زیرا چین از انزوای دیپلماتیک خارج شد و به روابط تجاری عادی با کشورهای غربی تمایل پیدا کرد. چین در سال ۱۹۸۱ به پیمان CITES پیوست و تلاش های حفاظتی برای ببر را با کمک گروه های فراملیتی مانند پروژهٔ ببر، که توسط برنا
مهٔ توسعهٔ سازمان ملل متحد و بانک جهانی حمایت می شدند، تقویت کرد. در سال ۱۹۸۸، چین قانون حفاظت از حیات وحش را تصویب کرد و ببر را به عنوان گونهٔ حفاظت شدهٔ ردهٔ I فهرست کرد. در سال ۱۹۹۳، چین تجارت قطعات بدن ببر را ممنوع کرد که منجر به کاهش تعداد استخوان های ببر برداشت شده برای استفاده در طب سنتی چین شد. در سال ۲۰۰۸، روزنامهٔ بریتانیایی Sunday Telegraph گزارشی افشاگرانه دربارهٔ فروش غیرقانونی استخوان ببر از پناهگاه های حفاظت شده منتشر کرد. سپس، در سال ۲۰۱۸، شورای دولتی جمهوری خلق چین دستور جدیدی را پیشنهاد کرد که اجازهٔ استفاده از استخوان ببرهای پرورشی در پژوهش های پزشکی و درمان را می داد—این تصمیم واکنش شدید بین المللی را برانگیخت. با اینکه اجرای این دستور به تعویق افتاد، اما خود دستور لغو نشد. در ۲۵ اکتبر ۲۰۱۸، ممنوعیت ۲۵ سالهٔ استفاده از شاخ کرگدن و اجزای بدن ببر برداشته شد. پروژه های احیای طبیعت و معرفی مجدد. در سال ۱۹۷۸، بیلی ارجان سینگ، فعال محیط زیست هندی، تلاش کرد تا یک ببر ماده که در اسارت پرورش یافته بود را در پارک ملی دودوا دوباره زنده گیری کند. کمی پس از آزادی، تعداد زیادی از مردم توسط یک ببر ماده ک
ه متعاقباً به ضرب گلوله کشته شده بود، کشته و خورده شدند. مقامات دولتی ادعا کردند که این تارا بوده است، اگرچه سینگ این موضوع را رد کرد. بحث های بیشتری زمانی شکل گرفت که مشخص شد تارا تا حدی ببر سیبریایی بوده است. ببرها در سال ۲۰۰۸ به ذخیره گاه ببر ساریسکا و در سال ۲۰۰۹ به ذخیره گاه ببر پانّا بازگردانده شدند. سازمان Save China's Tigers تلاش کرده است تا ببرهای جنوب چین را به طبیعت بازگرداند. این برنامه شامل پرورش و آموزش ببرها در ذخیره گاه Laohu Valley Reserve (LVR) در آفریقای جنوبی است، با هدف نهایی معرفی آن ها به طبیعت چین. یک پروژهٔ آینده برای بازگرداندن ببرهای سیبریایی به طبیعت پیشنهاد شده است که قرار است آن ها را در پارک پلیستوسن شمال روسیه معرفی کنند. ببرهای سیبریایی که برای پروژهٔ پرورش در اسارت به تهران فرستاده شده اند، قرار است به طبیعت بازگردانده شده و در شبه جزیرهٔ میانکاله معرفی شوند تا جایگزین ببرهای خزری، که اکنون منقرض شده اند، شوند. منابع. Dickson, B. (2002). International conservation treaties, poverty and development: The case of CITES. ODI Natural Resource Perspectives, 74(January), 4. CITES. (
2011). CITES. (2011). Gemmill, B. and Bamidele-Izu, A. (2010). The Role of NGOs and Civil Society in Global Environmental Governance http://environment.research.yale.edu/documents/downloads/a-g/gemmill.pdf (Accessed 2۰ مارس ۲۰۱۱). CITES (2011). http://www.cites.org/eng/disc/parties/alphabet.shtml
سانی ساید ( به انگلیسی: Sunnyside) یک سریال کمدی موقعیت آمریکایی است که توسط کال پن و مت موری ساخته شده است. این سریال در تاریخ ۲۶ سپتامبر ۲۰۱۹ از شبکه ان بی سی پخش شد. این سریال توسط شرکت های پنتر کو، فرمولون ، تری آرتس انترتینمنت با همکاری یونیورسال تلویژن تهیه می شود. در ۱۵ اکتبر ۲۰۱۹، اعلام شد که شبکه NBC قسمت های بیشتری از این سریال را از پخش خارج کرده است و فصل یازدهم و پایانی سریال "ویل و گریس" که در ابتدا برای اواسط فصل در نظر گرفته شده بود، در زمان مقرر خود پخش شد. این اولین لغو پخش سریال از شبکه تلویزیونی در فصل تلویزیونی 2019-2020 بود که طی آن، این سریال از برنامه پربیننده NBC حذف شد و قسمت های باقی مانده به صورت آنلاین در اپلیکیشن NBC/NBC.com و سایر پلتفرم های ویدیوی درخواستی منتشر شدند. داستان. این سریال که در سانی ساید، کوئینز در شهر نیویورک اتفاق می افتد، داستان گرت مودی، یک عضو سابق شورای شهر نیویورک را دنبال می کند که در مواجهه با مهاجرانی که به کمک او نیاز دارند و در جستجوی رویای آمریکایی هستند، به رسالت خود پی می برد.
سانی ساید ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
بوم شناسی انیمه: تبارشناسی رسانه های تلویزیون، انیمیشن و بازی اثری مرجع است که در سال ۲۰۱۸ توسط توماس لامار، محقق انیمیشن، منتشر شد.
آی کارلی ( به انگلیسی: iCarly) یک سریال کمدی آمریکایی است که بازسازی سریالی به همین نام از شبکه نیکلودئون در سال ۲۰۰۷ است. میراندا کازگرو ، جری ترینور ، ناتان کرس ، لاسی مازلی و جایدین تریپلت در این سریال ایفای نقش می کنند که کازگرو، ترینور و کرس نقش های خود را از سریال اصلی تکرار می کنند. این فیلم در ۱۷ ژوئن ۲۰۲۱ در پارامونت پلاس به نمایش درآمد و با واکنش های مثبتی روبرو شد. فصل دوم در ۸ آوریل ۲۰۲۲ و فصل سوم در ۱ ژوئن ۲۰۲۳ پخش شد. داستان. هشت سال و نیم پس از پایان فصل قبلی ، کارلی شی به سیاتل بازگشته است. برادر بزرگتر کارلی، اسپنسر، پس از خلق تصادفی یک مجسمه مشهور، به یک هنرمند ثروتمند تبدیل شده است. فردی بنسون پس از دو طلاق و یک استارت آپ فناوری شکست خورده، به همراه دخترخوانده ی ۱۱ ساله ی خود، میلیسنت، به خانه ی مادرش بازگشته است. تمام شخصیت های اصلی در بوشول پلازا، آپارتمانی که داستان اصلی سریال در آن اتفاق می افتاد، زندگی می کنند. وقتی کارلی تصمیم می گیرد نمایش اینترنتی "«آی کارلی»" خود را دوباره راه اندازی کند ...
دد رینگرز (به انگلیسی: Dead Ringers) یک مینی سریال تلویزیونی آمریکایی در ژانر دلهره آور روان شناختی است که توسط آلیس بیرچ ساخته شده است. این فیلم بر اساس فیلمی به همین نام ساخته دیوید کراننبرگ در سال ۱۹۸۸ ساخته شده است که خود اقتباسی از رمان « "دوقلوها»" نوشته باری وود و جک گیسلند در سال ۱۹۷۷ است. این سریال در ۲۱ آوریل ۲۰۲۳ در آمازون پرایم ویدیو به نمایش درآمد و در هشتاد و چهارمین مراسم در ژوئن 2024 برنده جایزه پیبادی شد.
اثرات تغییرات اقلیمی بر چرخه آب عمیق و چشم گیر هستند و از آن ها با عنوان تشدید یا تقویت چرخه آب (که با نام چرخه هیدرولوژیکی نیز شناخته می شود) یاد شده است: ۱۰۷۹ این پدیده دست کم از سال ۱۹۸۰ تاکنون مشاهده شده است: ۱۰۷۹ یکی از نمونه های آن، شدیدتر شدن بارش های سنگین است. تغییرات اقلیمی بر چرخه آب، پیامدهای منفی مهمی بر دسترسی به منابع آب شیرین دارد و همچنین دیگر منابع آبی مانند اقیانوسها، یخسار، اتمسفر و رطوبت خاک را نیز تحت تأثیر قرار می دهد. چرخه آب برای حیات در زمین حیاتی است و نقش بزرگی در سامانه اقلیمی زمین و گردش اقیانوسی ایفا می کند. انتظار می رود که گرم تر شدن سیاره ما به دلایل گوناگون با تغییراتی در چرخه آب همراه باشد. برای مثال، جوّ گرم تر می تواند بخار آب بیشتری در خود نگه دارد که این امر بر تبخیر و بارش تأثیر می گذارد. علت اصلی تشدید چرخه آب، افزایش مقدار گازهای گلخانه ای در جو است که از طریق اثر گلخانه ای منجر به گرم تر شدن جو می شود. قوانین بنیادین فیزیک توضیح می دهند که فشار بخار اشباع در جو با افزایش دما به میزان ۱ درجه سلسیوس، حدود ۷٪ افزایش می یابد. این رابطه به معادله کلازیوس-کلاپرون معروف اس
ت. شدت چرخه آب و تغییرات آن در طول زمان، به ویژه در شرایط تغییرات اقلیمی، بسیار مورد توجه است. چرخه هیدرولوژیکی سیستمی است که در آن تبخیر رطوبت در یک مکان منجر به بارندگی (باران یا برف) در مکان دیگری می شود. برای مثال، تبخیر همیشه از بارندگی در اقیانوس ها بیشتر است. این امر اجازه می دهد تا رطوبت توسط جو از اقیانوس ها به خشکی هایی که در آن ها میزان بارندگی بیش از تبخیر و تعرق است، منتقل شود. رواناب حاصل از خشکی به نهرها و رودخانه ها می ریزد و به اقیانوس تخلیه می شود که چرخه جهانی را کامل می کند. چرخه آب بخشی کلیدی از هم ارزی تابشی زمین است؛ چرا که تبخیر سطحی باعث خنک شدن سطح زمین و انتقال گرمای نهان به جو می شود، و سامانه های جوی نقش اصلی در انتقال گرما به لایه های بالاتر جو ایفا می کنند. دسترس پذیری آب نقش عمده ای در تعیین محل انتقال گرمای اضافی دارد. این گرما می تواند یا صرف تبخیر شود، یا موجب افزایش دمای هوا گردد. اگر آب در دسترس باشد (مانند مناطق اقیانوسی و استوایی)، گرمای اضافی عمدتاً صرف تبخیر می شود. اما اگر آب در دسترس نباشد (مانند مناطق خشک در خشکی ها)، این گرما به افزایش دمای هوا منجر می شود.[۱] همچن
ین، ظرفیت نگهداری بخار آب در جو به طور متناسب با افزایش دما بیشتر می شود. به همین دلایل، افزایش دما عمدتاً در نواحی قطبی (پدیده تقویت قطبی) و بر روی خشکی ها مشاهده می شود، نه در مناطق اقیانوسی و استوایی. چندین ویژگی ذاتی پتانسیل ایجاد تغییرات ناگهانی در چرخه آب را دارند.با این حال، احتمال وقوع چنین تغییراتی در طول قرن بیست و یکم در حال حاضر کم در نظر گرفته می شود. نمای کلی. هم ارزی تابشی زمین منجر به چرخه انرژی بیشتر در سامانه اقلیمی زمین آن می شود و تغییراتی را در چرخه جهانی آب ایجاد می کند. این موارد، در درجه اول شامل افزایش فشار بخار آب در جو می شود. این امر باعث تغییر در الگوهای بارش از نظر فراوانی و شدت و همچنین تغییرات در آب های زیرزمینی و رطوبت خاک می شود. روی هم رفته، این تغییرات اغلب به عنوان «تشدید و شتاب» چرخه آب شناخته می شوند. فرآیندهای کلیدی که تحت تأثیر قرار خواهند گرفت عبارتند از خشکسالی و سیل، طوفان های گرمسیری، عقب نشینی یخچال های طبیعی، پوشش برف، سیل های ناشی از یخبندان و رویدادهای شدید آب و هوایی.
جنگل شهری به جنگل یا مجموعه ای از درختان گفته می شود که درون یک شهر، شهرک یا حومه رشد می کنند. در معنای گسترده تر، این اصطلاح می تواند شامل هر نوع پوشش گیاهی چوبی باشد که در داخل یا اطراف سکونت گاه های انسانی رشد می کند. برخلاف پارک های جنگلی که اکوسیستم آن ها اغلب از بازمانده های مناطق طبیعی به جا مانده اند، جنگل های شهری معمولاً فاقد امکاناتی مانند سرویس های بهداشتی عمومی، مسیرهای آسفالت شده یا حتی مرزهای مشخص هستند که از ویژگی های معمول پارک ها به شمار می آید. مراقبت و مدیریت جنگل های شهری «جنگل داری شهری» نامیده می شود. جنگل های شهری می توانند مالکیت عمومی یا خصوصی داشته باشند. برخی جنگل های شهرداری ممکن است در خارج از محدوده شهر یا شهرکی که به آن تعلق دارند، قرار داشته باشند. جنگل های شهری نقش مهمی در بوم شناسی زیستگاه های انسانی ایفا می کنند. فراتر از زیباسازی محیط شهری، این جنگل ها مزایای بسیاری دارند؛ از جمله تأثیرگذاری بر اقلیم و اقتصاد، فراهم کردن پناهگاه برای حیات وحش، و ایجاد فضاهای تفریحی برای ساکنان شهر. مثال. در بسیاری از کشورها، درک اهمیت بوم شناسی طبیعی در جنگل های شهری رو به افزایش است. پروژ