Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یست ها به گروه های کاتولیک، مانند انجمن بزرگ کاتولیک های ایتالیا، و اموال کلیسا در پی آن صورت گرفت. در ۴ ژوئن ۱۹۳۱، کلیسای کاتولیک فراخوان اعتراض به قوانین جدید و خشونت هایی که سازمان های کاتولیک متحمل می شدند، مانند ممنوعیت دولتی برای توضیح انجیل در طول مراسم عشای ربانی (خطبه های کشیشان) را صادر کرد. در ماه سپتامبر، به لطف آرنالدو موسولینی، مصالحه ای حاصل شد که به موجب آن کاتولیک های جوان می توانستند بدون انجام هیچ گونه فعالیت سیاسی، در Azione Cattolica Italiana سازماندهی شوند. و ACI، به نوبه خود، به فعالیت های محلی تحت کنترل اسقف ها محدود شد. این توافق ها با مقر مقدس از طریق وزارت کشور با تلگرافی به تاریخ ۱۶ سپتامبر ۱۹۳۱ به تمام استان ها ارسال شد. به گفته مارکو زنی، آرنالدو موسولینی مأمور شد تا منافع ایدا دالسر، «معشوقه مخفی» بنیتو و پسرشان بنیتو آلبینو دالسر را مدیریت کند. در حالی که ایدا دالسر در بیمارستان روانی بستری بود، آرنالدو - مشخص نیست به دلیل دستوراتی که دریافت می کرد یا از روی محبت شخصی- با برادرزاده اش بنیتو آلبینو به بهترین شکل ممکن رفتار می کرد. پس از مرگ عمویش آرنالدو، آلبینو نیز مانند مادرش
به بیمارستان روانی منتقل شد و در سال ۱۹۴۲ در آنجا درگذشت. آرنالدو موسولینی در ۲۱ دسامبر ۱۹۳۱ در سن ۴۶ سالگی در میلان ناگهان بر اثر حمله قلبی درگذشت. برادرش بنیتو زندگینامه او، «زندگی آرنالدو» ("Vita di Arnaldo") را می نویسد که با این جمله آغاز می شود: «می خواهم امشب - ۲۵ دسامبر ۱۹۳۱ - در یکی از غم انگیزترین کریسمس ها، شاید غم انگیزترین کریسمس، زندگی ام، نخستین صفحات کتابی که به یاد آرنالدو تقدیم می کنم را بنویسم. امروز، در پالاتزو ونیز، به مدت شش ساعت، شمارش اوراق به جا مانده از او را آغاز کردم؛ عملی ضروری و حساس که آن را به پایان رسانده ام و با ترس و وحشت فراوان انجام خواهم داد.» او در گورستان کوچک پادرنو در مرکاتو ساراچنو، زادگاه همسرش آگوستا بوندانینی، به خاک سپرده شد. در خانه خانوادگی، استودیوی شخصی او با مبلمان و یادگاری های آن زمان به نمایش گذاشته شده بود. «خانه بالیلا» (Casa del Balilla)، که در آن زمان GIL نام داشت، یک کلیسای کوچک نذری در فورلی به نام او افتتاح کرد. در کلیسای سانتا ماریا نوئووا، در مرکاتو ساراسنو، به دستور بنیتو موسولینی، پلاکی برای مشخص کردن محل دفن نصب شد. گورستان کوچک پادرنو غیرقابل
دسترسی شده است. سازمان روزنامه نگاران، «موسسه ملی روزنامه نگاران ایتالیایی آرنالدو موسولینی»، که پس از مرگش در زمان قدرت بنیتو موسولینی به او تقدیم شده بود، پس از پایان جنگ جهانی دوم، به "INPGI G. Amendola" تغییر نام داد.
بوندس لیگا والیبال مردان بالاترین سطح مسابقات والیبال مردان در آلمان است. لیگ حرفه ای برای باشگاه های والیبال مستقر در این کشور محسوب می شود.
نزار عوض الله (زادهٔ ۱۱ دسامبر ۱۹۵۷) یک مبارز و سیاستمدار فلسطینی است که از سال ۲۰۰۹ به عنوان عضو دفتر سیاسی حماس در نوار غزه خدمت می کند زندگی نامه. نزار عوض الله در سال ۱۹۵۷ در نوار غزه متولد شد. خانواده او اصالتاً اهل شهر فلسطینی حمامه هستند که پس از سال ۱۹۴۸ به اشکلون شمالی تبدیل شد. عوض الله در دانشگاه عین الشمس در قاهره در رشته مهندسی عمران تحصیل کرد. او به عنوان دبیر سازمانی به نام مجمع الاسلامیه، که با نام مرکز اسلامی نیز شناخته می شود، خدمت کرد و از نزدیکان احمد یاسین محسوب می شود. او به دلیل عضویت در یک گروه مسلح به نام مجاهدین فلسطین، که به معنای «جنگجویان مقدس فلسطینی» است، دستگیر و به مدت شش سال (۱۹۸۹–۱۹۹۵) در زندان اسرائیل زندانی شد. پس از پیروزی جنبش حماس در انتخابات قانونگذاری ۲۰۰۶، رهبری این جنبش به او سپرده شد. او مذاکرات مربوط به معامله گلعاد شالیت را از طرف حماس رهبری کرد. او در سال ۲۰۰۹ به عنوان عضو دفتر سیاسی حماس انتخاب شد. خانه او در طول جنگ غزه (۲۰۰۸–۲۰۰۹) و جنگ ۲۰۱۴ غزه توسط هواپیماهای نیروی هوایی اسرائیل بمباران شد. شغل. در انتخابات داخلی برای رهبری دولت حماس در غزه که در ۹ مارس ۲۰۲
۱ برگزار شد، او در دور اول یحیی سنوار را با اختلاف ۷ رأی شکست داد. سینوار در دور چهارم او را شکست داد. در ۱۳ دسامبر ۲۰۲۳، وزارت خزانه داری آمریکا، نزار عوض الله را به عنوان یک تروریست جهانیِ مرتبط با حماس، به طور ویژه تعیین شده، تعیین کرد. در دسامبر ۲۰۲۳، گزارش شد که عوض الله در یک حمله هوایی در جریان جنگ غزه کشته شده است. طبق گزارش دیگری، او به شدت مجروح شده است. مرگ عوض الله توسط حماس یا ارتش اسرائیل تأیید نشده است. به گزارش روزنامه عربی الشرق الاوسط، عوض الله یکی از چهره های کلیدی در مذاکرات جنگ غزه بوده است. او در حال حاضر در دوحه، قطر، ساکن است.
وب شل (به انگلیسی: "Web shell") نوعی اسکریپت یا برنامهٔ سمت سرور است که امکان اجرای فرمان ها و مدیریت یک سرور وب را از راه دور از طریق مرورگر اینترنت فراهم می کند. وب شل ها معمولاً پس از سوءاستفاده از آسیب پذیری هایی مانند آپلود فایل یا تزریق کد در سرور قرار می گیرند و مهاجم می تواند از آن ها برای دسترسی غیرمجاز استفاده کند. تاریخچه. نخستین وب شل های شناخته شده در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ میلادی همراه با گسترش اسکریپت های سمت سرور ظاهر شدند. در ابتدا آن ها تنها قابلیت ویرایش یا بارگذاری فایل داشتند، اما بعدها امکان اجرای فرمان های سیستم عامل، مرور پایگاه داده و ایجاد دسترسی مداوم نیز به آن ها افزوده شد. کاربردهای مخرب. وب شل ها یکی از ابزارهای رایج در حمله سایبری هستند و مهاجمان می توانند از آن ها برای اهداف زیر استفاده کنند: اقدامات دفاعی. راهکارهای مقابله با وب شل ها شامل موارد زیر است: نمونه های شناخته شده. برخی وب شل ها در گزارش های امنیتی به طور خاص ذکر شده اند، از جمله:
مدرنیته سیال (یا مدرنیته متاخر ) توصیف جوامع جهانی بسیار توسعه یافته امروزی به عنوان ادامه (یا "توسعه") جوامع است، نه به عنوان عنصری از دوران بعدی که به عنوان پسامدرنیته یا پسامدرن شناخته می شود. این اصطلاح توسط زیگمونت باومن (۱۹ نوامبر ۱۹۲۵–۹ ژانویه ۲۰۱۷) جامعه شناس لهستانی به عنوان "مدرنیته سیال" معرفی شد. مدرنیته متاخر با جهانی سرمایه داری اقتصادها با خصوصی سازی فزاینده خدمات و انقلاب اطلاعات مشخص می شود. از جمله ویژگی های آن این است که برخی از صفات، که در نسل های پیشین توسط جامعه به افراد نسبت داده می شد، در عوض به صورت فردی به خود فرد نسبت داده می شوند و می توانند به دلخواه تغییر کنند. در نتیجه، مردم در مورد هویت و جایگاه خود در جامعه احساس ناامنی می کنند و در مورد اینکه آیا به ویژگی های خودخوانده شان احترام گذاشته می شود یا خیر، مضطرب و بی اعتماد هستند. جامعه به طور کلی احساس هرج و مرج بیشتری می کند. در برابر پسامدرنیته. نظریه پردازان اجتماعی و جامعه شناسان همانند اسکات لش، اولریش بک، زیگمونت باومن و آنتونی گیدنز (در برابر پسامدرنیست ها) باورمندند که مدرنیته تا دوران معاصر ادامه می یابد، که بنابراین بهت
ر است به عنوان یک حالت رادیکال از مدرنیته متاخر تصور شود. در مورد تغییرات تکنولوژیکی و تغییرات اجتماعی از دهه ۱۹۶۰، مفهوم "مدرنیته سیال" پیشنهاد می کند که جوامع معاصر ادامه آشکار گذارهای نهادی و تحولات فرهنگی مدرن هستند. چنین نویسندگانی از مدرنیته بازتابی به عنوان نظم پسا-سنتی سخن می گویند که بر زندگی اجتماعی روزمره و فعالیت های شخصی تأثیر می گذارد. مدرنیته اکنون به جای اینکه مانند مدرنیته کلاسیک، عمدتاً در تضاد با سنت گرایی تعریف شود، تمایل به خودارجاعی دارد. گیدنز منکر این نیست که از زمان مدرنیته "بالا" تغییرات مهمی رخ داده است ولی استدلال می کند ما واقعاً مدرنیته را رها نکرده ایم. بلکه، مدرنیته جامعه معاصر، یک مدرنیته توسعه یافته، رادیکال شده و "سیال" است - ولی هنوز مدرنیته است، نه پسامدرنیته. از چنین منظری، پسامدرنیته تنها به عنوان یک نسخه فوق تکنولوژیکی از مدرنیته به نظر می رسد. سوژه ها. سوژه در مدرنیته سیال در پس زمینه ای از جهانی تکه تکه شده از هویت ها و فرهنگ های سبک زندگی رقیب و متضاد ساخته می شود. ماتریس چارچوب شخصیت مدرن متاخر، شیوه مبهمی است که روابط اجتماعی سیال مدرنیته متاخر بر فرد تأثیر می گذار
ند و یک خودِ بازتابی و چندگانه ایجاد می کنند. مندالیوس (۱۹۹۹) استدلال می کند مسئله خود، همیشه با دیگری یا غیرخود (مثلاً غریبه، بیگانه یا مخالف) تلاقی می کند که نشانگر منحصر به فرد بودن خاص یا جنبه اصلی خود است. در حالی که خود، همین فرآیند را با دیگری خود انجام می دهد، همانطور که در ابتدا توسط گئورگ ویلهلم فریدریش هگل، فیلسوف آلمانی مطرح شده بود. پیچیدگی درهم تنیدگی بین هویت و تفاوت (همان-دیگری) فراتر از مدرنیته، به گفته هگل، به افلاطون و ماندالیوس یونانی برمی گردد. (به «تمدن و سوژه انسانی»، ۱۹۹۹ مراجعه کنید.) ویژگی ها. باومن، که ایده مدرنیته سیال را مطرح کرد، نوشت که ویژگی های آن مربوط به فرد است، یعنی افزایش احساس عدم قطعیت و خصوصی سازی دوگانگی. این نوعی «ادامه آشفته مدرنیته» است، جایی که فرد می تواند به شیوه ای سیال از یک موقعیت اجتماعی به موقعیت اجتماعی دیگر تغییر کند. کوچ نشینی به یک ویژگی کلی فرد «مدرن سیال» تبدیل می شود، زیرا او مانند یک توریست در زندگی خود جریان می یابد، مکان ها، شغل ها، همسران، ارزش ها و گاهی اوقات موارد بیشتری مانند گرایش سیاسی یا جنسی را تغییر می دهد و خود را از شبکه های سنتی حمایت
جدا می کند، در حالی که خود را از محدودیت ها یا الزاماتی که این شبکه ها تحمیل می کنند نیز آزاد می کند. باومن بر بار مسئولیت جدیدی که مدرنیسم سیال بر دوش فرد می گذارد تأکید کرد: الگوهای سنتی با الگوهای خودانتخابی جایگزین می شوند. درست مانند پذیرش مسافران در کاروانسراهای قدیمی؛ ورود به جامعه جهانی شده برای هر کسی با موضع خاص خود و توانایی تأمین مالی آن آزاد بود. نتیجه، یک طرز فکر هنجاری است که بر تغییر به جای ماندن بر تعهد موقت یا مشروط به جای تعهد دائمی (یا "محکم") تأکید دارد، تعهدی که (به سبک جدید) می تواند فرد را به سمت زندانی که خود آفریده است، گمراه کند. به گفته آندریاس رکویتز، این تحول منجر به یک «شیوه زندگی منحصر به فرد» می شود که شامل تلاش برای منحصر به فرد بودن و دستاوردهای خارق العاده است. با این حال، نه تنها افراد، بلکه کل طبقات اجتماعی و محیط ها، جوامع و شهرها، گروه ها و ملت ها تحت فشار هستند تا خود را به عنوان چیزی «خاص» در مدرنیته متاخر معرفی کنند.
«فکر می کنی از درخت نارگیل افتادی؟» () یک پرسش بلاغی است که کامالا هریس، معاون پیشین رئیس جمهور ایالات متحده، در مراسمی در کاخ سفید در مه ۲۰۲۳ مطرح کرد. او این جمله را به عنوان نقل قولی از دوران کودکی اش و از زبان مادرش، شیامالا گوپالان، بیان کرد. فیلم سخنرانی هریس در اوایل سال ۲۰۲۴ به عنوان میم اینترنتی مورد توجه قرار گرفت. این جمله در فضای مجازی بیش تر منتشر شد، به ویژه در بحبوحهٔ گمانه زنی ها دربارهٔ احتمال کناره گیری جو بایدن از رقابت انتخاباتی پس از عملکرد ضعیف در یک مناظره در ژوئن. هم زمان با آغاز کمپین انتخاباتی هریس در ژوئیه ۲۰۲۴، استفاده از میم های مرتبط با «درخت نارگیل» به طور گسترده ای گسترش یافت. زمینه. در ۱۰ مه ۲۰۲۳، کامالا هریس به همراه وزیر آموزش ایالات متحده، میگل کاردونا، در مراسم تحلیف اعضای ابتکار کاخ سفید برای ارتقای عدالت آموزشی، برتری و فرصت های اقتصادی برای جامعهٔ اسپانیایی تبار شرکت کرد. این مراسم در تالار معاهدات هند در ساختمان دفتر اجرایی آیزنهاور برگزار شد. هریس در سخنرانی خود خطاب به اعضای جدید کمیسیون گفت که تحقق عدالت آموزشی نه تنها نیازمند منابع مالی، بلکه مستلزم درک زمینه های ف
رهنگی است که دانش آموزان را از جوامع شان جدا می کند. او با اشاره به جمله ای از مادرش گفت:بخشی از کاری که انجام خواهید داد، البته بر جوانان و رهبران آینده تمرکز دارد، اما باید نیازهای والدین، پدربزرگ ها و مادربزرگ ها، معلمان و جوامع آن ها را نیز در نظر گرفت، چون هیچ کس در خلأ زندگی نمی کند. همه چیز در بستر خودش معنا دارد. مادرم گاهی ما را سرزنش می کرد و می گفت: «نمی دونم چه تون شده شما جوونا. فکر می کنین همین طور از درخت نارگیل افتادین پایین؟» (با خنده) ما در بستر محیطی زندگی می کنیم که از گذشته تا حال شکل گرفته.» بازتاب در فضای مجازی. از فوریهٔ ۲۰۲۴، فیلم این سخنرانی در شبکه های اجتماعی مورد توجه قرار گرفت. در ابتدا، کاربران جمهوری خواه این جمله را نامفهوم یا مضحک توصیف کردند. اما با افزایش گمانه زنی ها دربارهٔ جایگزینی بایدن با هریس در رقابت انتخاباتی، این ویدئو توسط هواداران هریس، از جمله اعضای جامعهٔ آنلاین #KHive، به طور گسترده ای بازنشر شد. اصطلاح «coconut-pilled» که به نوعی تقلید از مفهوم «redpilled» در جنبش های مردسالارانه بود، به نشانهٔ حمایت از نامزدی هریس در میان فعالان و رأی دهندگان دموکرات رواج یا
فت. پس از مناظرهٔ ضعیف بایدن در ژوئن، این اصطلاح و میم های مرتبط با آن بیش تر منتشر شدند. در روزهای منتهی به اعلام رسمی بایدن در ۲۱ ژوئیه مبنی بر عدم شرکت در انتخابات، هواداران هریس با ساخت میم ها و ویدئوهایی با مضمون نارگیل و درخت نارگیل، حمایت خود را از نامزدی او نشان دادند. این نمادها در کنار علاقهٔ پیشین هریس به نمودارهای وِن، آلبوم "برت" از چارلی ایکس سی ایکس، و جملهٔ معروف او «آنچه می تواند باشد، رها از آنچه بوده» در مجموعه ای از میم های حمایتی از کمپین او به کار رفتند. در این میم ها، «افتادن از درخت نارگیل» معمولاً به معنای ناآگاهی از محیط اطراف است—مشابه با اصطلاح «زیر سنگ زندگی کردن» (بی خبر از اوضاع). "نیویورک تایمز" گزارش داد که محبوبیت این میم باعث افزایش تقاضا برای نوشیدنی پینیا کولادا در منطقهٔ واشینگتن شده است. واکنش مقامات رسمی. پس از اعلام کناره گیری بایدن و حمایت او از هریس به عنوان نامزد حزب، استفاده از میم «درخت نارگیل» شدت گرفت و حتی توسط مقامات ایالتی و فدرال نیز به کار رفت. دقایقی پس از اعلام بایدن، فرماندار کلرادو جرد پولیس ایموجی نارگیل، درخت نخل و پرچم آمریکا را توییت کرد. همان شب، س
ناتور هاوایی برایان شاتس عکسی از خود در حال بالا رفتن از درخت نارگیل منتشر کرد و پیام حمایتی فرستاد. در ۲۲ ژوئیه، پس از حمایت فرماندار ایلینوی جی بی پریتزکر از هریس، او در پاسخ به خبرنگارانی که دربارهٔ جاه طلبی های ریاست جمهوری اش سؤال کردند، توییت کرد: «فکر می کنین من همین طور از درخت نارگیل افتادم؟» در همان روز، حساب توییتر کمپین بایدن به «Kamala HQ» تغییر یافت و بیوی جدید آن تنها یک جمله بود: «ارائهٔ زمینه» —اشاره ای مستقیم به سخنان هریس. بازخورد. برخی تحلیل گران استفاده از میم «درخت نارگیل» برای توصیف هریس را نوعی تمسخر جنسیتی یا نژادپرستانه دانسته اند—به ویژه با توجه به ریشهٔ هندی و جامائیکایی او و این که درخت نارگیل در ایالت زادگاهش، کالیفرنیا، چندان رایج نیست. با این حال، هواداران هریس این ویدئو را به عنوان نمادی از جوانی و مادینگی او برجسته کردند، در تضاد با بایدن و دونالد ترامپ. برخی استراتژیست های دموکرات نیز اشاره کرده اند که این میم و سایر نمادهای مشابه، موجب افزایش اشتیاق نسل زد به هریس شده اند—عاملی که ممکن است به افزایش میزان مشارکت رأی دهندگان جوان منجر شود. دیوید کارپف، پژوهشگر رسانه، به "بیز
نس اینسایدر" گفت که استقبال کمپین هریس از میم های اینترنتی می تواند حس خودجوشی و حمایت مردمی را تقویت کند، مشابه آنچه در کمپین باراک اوباما در سال ۲۰۰۸ رخ داد. کریستین پاز از "واکس" نیز گمانه زنی کرد که پذیرش فضای طنزآمیز و شوخ طبعی می تواند به هریس کمک کند تا تصویری از «جنگجوی شاد» ارائه دهد—تصویری که با کلیشه های جنسیتی و نژادی مقابله می کند. در نهایت، رامش سرینیواسان، بنیان گذار آزمایشگاه فرهنگ های دیجیتال، اشاره کرد که مادر هریس، شیامالا گوپالان، در ایالت تامیل نادو هند متولد شده بود؛ جایی که درخت نارگیل منبع مهمی برای غذا و روغن است. او به "لس آنجلس تایمز" گفت: «هریس کاملاً نارگیلی است.»
پنل مشاوره کشاورزی ولز (به ولزی: Y Panel Cynghori ar Amaethyddiaeth Cymru) یک نهاد عمومی اجرایی غیردولتی دولت ولز است که دستمزد کارگران مزرعه در ولز را تنظیم می کند. تاریخچه. در آغاز، هیئت دستمزدهای کشاورزی (AWB) وظیفه داشت حداقل دستمزد کارگران مزرعه را در انگلستان و ولز تعیین کند. با این حال، در جریان آنچه دولت کامرون–کلگ «آتش زدن نهادهای شبه دولتی» نامید، این هیئت نیز مانند بسیاری از سازمان های دولتی دیگر، بر اساس قانون اصلاحات بنگاه ها و مقررات ۲۰۱۳ منحل شد. در اوت سال ۲۰۱۳، مجلس ولز با تصویب «لایحه بخش کشاورزی (ویلز)» تلاش کرد نهادی مقررات گذار برای دستمزدهای کشاورزی در خود ولز حفظ کند. با وجود تصویب لایحه در مجلس، این اقدام با مخالفت دادستان کل وقت بریتانیا، دومینیک گریو روبه رو شد که ادعا می کرد این موضوع در حوزه اختیارات واگذارشده به ولز قرار ندارد. اختلاف به دیوان عالی بریتانیا کشیده شد و دادگاه به نفع مجلس ولز رأی داد. در پی آن، لایحه به صورت قانون بخش کشاورزی (ویلز) ۲۰۱۴ (anaw 6) لازم الاجرا شد و منجر به تشکیل هیئت مشورتی کشاورزی ولز گردید.
نضال فتحی رباح فرحات (۸ آوریل ۱۹۷۱ – ۱۶ فوریه ۲۰۰۳) راکت قسام را ساخت، سلاحی دست ساز که توسط گردان های عزالدین قسام تولید شده است. پس از انتفاضه اول، فرحات به دنبال مرگ عماد عاقل، از اعضای ارشد حماس، دستگیر شد. او پس از سه سال بازداشت در اسرائیل، به غزه بازگشت. در آغاز انتفاضه دوم، در سال ۲۰۰۰، فراحات رسماً به گردان های عزالدین قسام پیوست و خیلی زود به یکی از اعضای فعال این سازمان تبدیل شد و عملیات های متعددی از جمله حملات خمپاره ای به شهرک های یهودی نشین در نوار غزه را برنامه ریزی و اجرا کرد. فرحت و تیتو مسعود اولین راکت قسام را با برد ۲۵۰۰ متر در ژوئن ۲۰۰۱ تولید کردند. این موشک برای اولین بار در ۲۶ اکتبر ۲۰۰۱ مستقر شد، زمانی که گردان های عزالدین قسام مسئولیت پرتاب یکی از آنها را از نوار غزه به شهر سدروت اسرائیل بر عهده گرفتند. این پیشرفت در تولید و توسعه موشک، نقطه عطفی در جنگ بین گروه های مسلح فلسطینی و اسرائیل بود. در سال ۲۰۰۱، فرحات، پس از چند ماه کار، اولین نمونه اولیه موشک قسام را تولید کرد و آن را به صلاح شحاده و عدنان الغول، رهبران گردان های عزالدین قسام، ارائه داد. سپس فرحات به همراه الغول، روی توسع
ه نسخه بهتری از قسام، یعنی "قسام ۲" کار کردند. شبه نظامیان حماس پس از سال ۲۰۰۲ به طور گسترده از قسام ۲ برای حمله به شهرک ها و شهرهای مجاور اسرائیل استفاده کردند. تا آغاز سال ۲۰۰۵، موشک های قسام مسئول مرگ ۶ اسرائیلی بودند که همگی به جز یک نفر در شهر سدروت اسرائیل در نزدیکی نوار غزه بودند و از آنجا صدها موشک در طول سه سال شلیک شد. فرحات همچنین به عنوان بمب ساز کار می کرد و برای شبه نظامیان گردان های عزالدین قسام، مواد منفجره و موشک اندازهای دست ساز مانند البنا و باتار تهیه می کرد. او همچنین تحت نظارت سلامه حمد، روی طرح ساخت پهپادی کار می کرد که بتواند بر فراز شهرها و شهرستان های اسرائیل پرواز کرده و آنها را بمباران کند. در ۱۶ فوریه ۲۰۰۳، فرحات به همراه دیگر شبه نظامیان در اطراف قطعات تازه خریداری شده پهپاد کار می کرد که یکی از آنها که به تله انفجاری مجهز بود، منفجر شد. این بمب فرحات و ۵ شبه نظامی دیگر را کشت. کوچک ترین برادر نضال فرحات، محمد، در ۷ مارس ۲۰۰۲، زمانی که به یک آکادمی نظامی در شهرک اسرائیلی آزمونا حمله کرد و ۵ شهرک نشین جوان را کشت، درگذشت. فرواد فرحات، یکی دیگر از برادرانش، در حمله هوایی نیروهای دف
اعی اسرائیل به ماشینش در جنوب شهر غزه در مسیر پرتاب موشک به اسرائیل در سال ۲۰۰۵ کشته شد. سه برادر دیگر او زنده هستند که یکی از آنها از سال ۱۹۹۲ در زندان است و دو برادر دیگر، وسام فرحات و مؤمن فرحات، در نوار غزه زندگی می کنند و در آنجا وظایف رده بالایی را در گردان های عزالدین قسام بر عهده دارند. دومی در جریان حمله به شهر غزه در سال ۲۰۰۳، در حین مبارزه با سربازان اسرائیلی از ناحیه دست به شدت مجروح شد. در نهایت، مادر نضال، مریم فرحات، ملقب به ام نضال، پس از انتخابات ۲۰۰۶ مجلس فلسطین، در پارلمان فلسطین که تحت سلطه حماس بود، انتخاب شد. وسام فرحات بعداً در جریان جنگ غزه در ۲ دسامبر ۲۰۲۳ در یک حمله هوایی نیروی دفاعی اسرائیل کشته شد.
راکله گوئیدی (پرداپیو، ۱۱ آوریل ۱۸۹۰ - فورلی، ۳۰ اکتبر ۱۹۷۹)، که (در دوران فاشیسم ایتالیا با نام «دونا راکله» (donna Rachele)، در معنای «بانو راکله» شناخته می شد) و در جهان انگلیسی زبان به نادرست با نام «راشل موسولینی» نیز شناخته می شود، همسر دوم دیکتاتور و رهبر فاشیست بنیتو موسولینی بود. وی پس از پایان پس از پایان جنگ جهانی دوم، مدتی همراه با دو فرزندش، رومانو و آنا ماریا در ایسکیا زندگی کرد و پس از ۱۹۵۷ و عادی تر شدن رفتار با شخص موسولینی، به فورلی نقل مکان کرد. و به کار اداره یک مزرعه کوچک و رستورانی در نزدیکی روکا دله کامیناته افتتاح کرده بود پرداخت. او در همین شهر درگذشت و در سردابه موسولینی به خاک سپرده شد. سال های نخستین. راکله گوئیدی در پرداپیو، رومانیا، پادشاهی ایتالیا متولد شد. او کوچکترین فرزند از هفت فرزند دختر آگوستینو گوئیدی (۱۸۶۴-۱۹۰۲) و همسرش آنا لومباردی (۱۸۶۸-۱۹۲۵) بود که در خانواده ای دهقان زاده شد. زمانی که او دوازده ساله بود، پدرش را از دست داد و به همراه مادرش به فورلی نقل مکان کرد، جایی که راشل به عنوان خدمتکار برای چندین خانواده کار می کرد. در سال ۱۹۰۵، پدر بنیتو، الساندرو موسولینی که
او هم همسرش (مادر بنیتو) را از دست داده بود، به همراه مادر راکله میخانه ای در فورلی، در خیابان گیوه تونانته، باز کرد و با او رابطه عاشقانه برقرار کرد. رابطه، ازدواج و فرزندان. در همین حال، بنیتو که از سوئیس بازگشته بود، پس از چند سال به خانه پدرش در فورلی نقل مکان کرد و در آنجا دوباره با راکله ملاقات کرد و پس از آن رابطه عاشقانه ای با او آغاز کرد. با این حال، خانواده ها در مورد رابطه آنها اختلاف نظر داشتند، و این اختلافات به آنجا انجامید که در سال ۱۹۰۹ بنیتو، پدر و مادر راکله را خواست و با در دست داشتن تپانچه ای به آنها گفت که اگر به ازدواج او و راکله رضایت ندهند، او و خودش را خواهد کشت. راکله از ژانویه ۱۹۱۰ به بعد با موسولینی در فورلی زندگی کرد و صاحب یک دختر به نام اِدا شد؛ از آنجایی که آنها ازدواج نکرده بودند، دخترشان نامشروع به حساب می آمد. نام او در گواهی تولد به عنوان دختر موسولینی و مادری ناشناس ثبت شده بود. در فورلی، آنها در آپارتمانی در پیازا XX Settembre، در فاصله کمی از خیابان مازینی ۵، و منزل پیترو ننی با همسرش (که منتظر نخستین فرزندشان بودند) زندگی می کردند. در سال ۱۹۱۴، موسولینی با همسر نخستش، ا
یدا دالسر، ازدواج کرد. اگرچه سوابق این ازدواج توسط دولت موسولینی نابود شد، اما حکمی صادر شده از شهر میلان مبنی بر پرداخت نفقه به «همسرش ایدا دالسر» و فرزندشان، نادیده گرفته شد. کمی پیش از تولد پسر موسولینی از آیدا دالسر (بنیتو آلبینو موسولینی)، راکله گوئیدی و بنیتو موسولینی در ۲۸ دسامبر ۱۹۱۵ (زمانی که نخست وزیر بود) در یک مراسم مدنی در ترویلیو، لومباردی ازدواج کردند. در سال ۱۹۲۵، آنها (پس از به قدرت رسیدن موسولینی) در یک مراسم مذهبی پیمان زناشویی خود را تجدید کردند. هرچند گفته می شود راکله با «کورادو وارولی» (Corrado Varoli)، مدیر یکی از ویلاهای موسولینی، رابطه نامشروع داشته است. بسیاری از منابع موافقند که راکله خلق و خویی سخت گیر و مستبد داشت، گاهی اوقات حتی بیشتر از شوهرش: برای نمونه، او در طول محاکمه ورونا با هرگونه عفو و بخشش در حق دامادش گالئاتزو چانو مخالف بود و به همین دلیل، روابطش با دخترش ادا، که او را «دیکتاتور واقعی خانه» می نامید، رو به وخامت گذاشت. علاوه بر این، در ماه های آخر سال ۱۹۴۳، او هر شب به مدت دو ساعت برای صحبت با گویئدو بوفارینی گوئیدی، وزیر کشور جمهوری اجتماعی ایتالیا، نزد او می رفت و
از او می خواست که برای برقراری نظم داخلی، سخت گیری بیشتری به خرج دهد. پس از پایان جنگ، راکله گوئیدی و فرزندانش، رومانو و آنا ماریا به ایسکیا منتقل شدند و تا سال ۱۹۴۹ در آنجا ماندند. در سال ۱۹۵۷، دولت زولی، که به حمایت خارجی از جنبش اجتماعی ایتالیا (MSI) نیاز داشت، بقایای بنیتو موسولینی (که برای جلوگیری از بزرگداشت های فاشیستی در مکانی مخفی دفن شده بود) را بازگردانده و در پرداپیو به خاک سپرد. پس از این تاریخ، او به فورلی، در ویلا کارپنا، که اکنون یک موزه خصوصی است، نقل مکان کرد. وی یک مزرعه کوچک را اداره می کرد و رستورانی در نزدیکی روکا دله کامیناته افتتاح کرد. در سال ۱۹۷۴، پس از آنکه دادگاه حسابرسی حکم داد که انصراف بنیتو موسولینی از حقوق خود به عنوان نخست وزیر، مستلزم انصراف از حقوق بازنشستگی او نیست، مستمری بازمانده شوهرش به او تعلق گرفت که پرداخت این مستمری از سال ۱۹۷۵ آغاز شد. پس از مرگ راکله، در ۳۰ اکتبر ۱۹۷۹، وی در سردابه موسولینی در گورستان پرداپیو به خاک سپرده شد. فرزندان. راکله مجموعاً برای بنیتو موسولینی پنج فرزند، شامل دو دختر و سه پسر به دنیا آورد: آثار. او به همراهی آلبرت زارکا، زندگینامه ای از ه
مسرش با عنوان «موسولینی: یک زندگینامه صمیمانه» نوشت که به انگلیسی نیز ترجمه شد. در فرهنگ عامه. در فیلم «دیکتاتور بزرگ» ساخته چارلی چاپلین در سال ۱۹۴۰، بازیگر گریس هیل نقش همسر بونیتو ناپولونی (بنزینو ناپولونی در نسخه اصلی، تقلیدی از بنیتو موسولینی) را بازی کرد. قبل از بازسازی فیلم در سال ۲۰۱۶، سکانس هایی با حضور این شخصیت از نسخه های مختلف ایتالیایی، به ویژه صحنه رقص، حذف شده بودند. این سکانس ها «برای اینکه به احساسات دونا راکله که هنوز زنده بود، توهین نشود» حذف شدند. در فیلم تلویزیونی «دوچه و من» ساخته آلبرتو نیگرین در سال ۱۹۸۵، آنی ژیراردو نقش او را بازی می کند. در مینی سریال «م» ساخته ان بی سی در سال ۱۹۸۵، لی گرانت نقش او را بازی می کند. در مینی سریال تلویزیونی «موسولینی جوان» ساخته جان لوئیجی کالدرونه در سال ۱۹۹۳، کلودیا کول نقش او را بازی می کند. در فیلم «برنده» 2009 مارکو بلوکیو، نقش او را میکائلا چسکون بازی می کند. در سریال تلویزیونی «ام- فرزند قرن» 2025 جو رایت، نقش او را بندیتا سیماتی بازی می کند. مطالب مرتبط. خانواده موسولینی
مرحله گروهی ای اف سی کاپ ۲۰۲۱ از ۱۴ مه تا ۲۴ اوت ۲۰۲۱ برگزار شد. در مجموع ۳۸ تیم باید در مرحله گروهی رقابت می کردند تا ۱۲ تیم راه یافته به مرحله حذفی ای اف سی کاپ ۲۰۲۱ مشخص شوند. قرعه کشی. قرعه کشی مرحله گروهی در تاریخ ۲۷ ژانویه ۲۰۲۱، ساعت ۱۴:۳۰ به وقت مالزی (یوتی سی ۸+)، در ساختمان ای اف سی در کوالا لامپور، مالزی برگزار شد. ۳۸ تیم در نه گروه چهار تیمی و یک گروه سه تیمی (در منطقه آسیای مرکزی) قرار گرفتند: سه گروه در منطقه غرب آسیا (گروه های A تا C) و منطقه آسه آن (گروه های G تا I)، دو گروه در منطقه آسیای مرکزی (گروه های E تا F) و یک گروه در منطقه جنوب آسیا (گروه D) و منطقه شرق آسیا (گروه J). برای هر منطقه، تیم ها در چهار گلدان قرار گرفتند و بر اساس رتبه بندی فدراسیون و سیدبندی آنها در فدراسیون خود، با در نظر گرفتن تعادل فنی بین گروه ها، در جایگاه های مربوطه در هر گروه قرار گرفتند. تیم های یک فدراسیون در مناطقی با بیش از یک گروه (منطقه غرب آسیا، منطقه آسیای مرکزی و منطقه آسه آن) نمی توانستند در یک گروه قرار گیرند. در ابتدا، ۳۹ تیم در قرعه کشی مرحله گروهی شرکت کردند که شامل ۳۵ تیم راه یافته مستقیم و چهار تیم بر
نده دور پلی آف از پلی آف مقدماتی بود که هویت آنها در زمان قرعه کشی مشخص نبود. با این حال، پس از انصراف تیم های عمان و میانمار و صعود کایا ایلویلو به مرحله گروهی لیگ قهرمانان آسیا، تنها ۳۷ تیم به رقابت پرداختند که شامل ۳۴ تیم راه یافته مستقیم، یک برنده دور پلی آف و دو برنده دور مقدماتی بود. فرمت. در مرحله گروهی، هر گروه به صورت نوبت گردشی و در ورزشگاه های متمرکز برگزار شد. تیم های زیر به مرحله حذفی راه یافتند: معیارهای تساوی شکن. تیم ها بر اساس امتیاز رتبه بندی می شوند (۳ امتیاز برای برد، ۱ امتیاز برای تساوی، ۰ امتیاز برای باخت). در صورت تساوی امتیازها، معیارهای تساوی شکن به ترتیب زیر اعمال می شود: برنامه. برنامه مسابقات به شرح زیر بود. ورزشگاه های متمرکز. در ۱ مارس ۲۰۲۱، ای اف سی میزبانان مرحله گروهی را تأیید کرد، به جز گروه G که میزبان آن بعداً مشخص شد.