Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی از روزها درب اتاق انبار خود را باز کرد، و چهرهٔ بزرگ یک پیرزن را دید. خیلی عجیب بود و او آن را یوکای "اوکوبی" (هیولایی با سر غول پیکر) نامید. قهرمان داستان از روی کنجکاوی با انبر (در برخی روایات چاپِستیکی بلند) به صورت غول پیکر ضربه ای وارد می کند، اما اوکوبی واکنشی نشان نداد و وقتی با دستانش آن را لمس کرد، احساس چسبندگی کرد. "اوکوبی" توانایی بیمار کردن انسان ها را دارد. هوری باکوسویی شاعر هایکو اواسط دورهٔ ادو در آثار خود درباره اوکوبی نوشته است. شبی پس از باران بود که ماه بیرون آمد و با صدای تندر، اوکوبی به ارتفاع حدود ۲ متر بر بالای دیوار ظاهر شد. این "اوکوبی" بر روی فردی دمید و بخشی از بدنش که نفس آن را لمس کرده بود بلافاصله زرد و متورم شد. سپس دکتر برای معالجهٔ آن حمام درمانی را تجویز کرد.
لشکر ۱ زرهی فرانسه () لشکر زرهی نیروی زمینی فرانسه است، که ۱ مه ۱۹۴۳ در طول جنگ جهانی دوم تشکیل شد و در آزادسازی فرانسه شرکت داشت. ستاد فرماندهی و پادگان لشکر ۱ زرهی در شهر بزانسون قرار دارد. این لشکر برای اولین بار در سال ۱۹۴۶ منحل شد و در سال ۱۹۴۸ دوباره به خدمت گرفته شد. در سال ۱۹۹۹ در نتیجه حرفه ای شدن ارتش فرانسه دوباره منحل شد. تیپ اول مکانیزه که در اول ژوئیه ۱۹۹۹ ایجاد شد، سنت های این لشکر را به ارث برد. تیپ اول مکانیزه دوباره در ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۵ منحل شد. لشکر ۱ زرهی در سال ۲۰۱۶ دوباره ایجاد شد و همچنان به فعالیت خود ادامه می دهد.
اورچاتا (؛ ؛ ) که در زبان کاتان به آن اورشاتا () هم می گویند، نامی است که به مجموعه ای از نوشیدنی ها اطلاق می شود که معمولاً پایهٔ گیاهی دارند، هرچند گاهی شامل شیر نیز می شوند. در اسپانیا، اورچاتا از دانه های اویارسلام زرد که خیسانده، آسیاب و شیرین شده اند تهیه می شود. در برخی مناطق قارهٔ آمریکا، اورچاتا به عنوان نوعی آگوا فرسکا شناخته می شود و پایهٔ آن ممکن است از گیاهان و دانه هایی چون خیکارو (مورو)، برنج، تخم خربزه، دانه کنجد و ادویه های گوناگون تشکیل شده باشد. ریشه شناسی. نام «اورچاتا» احتمالاً از واژه ای لاتین برای جو، یعنی hordeata برگرفته شده است که خود از ریشهٔ hordeum (به معنی جو) می آید و با سنت نوشیدنی های غلات در منطقه مدیترانه مرتبط است. واژگان مشابه در زبان های ایتالیایی و مالتی (orzata) و نیز فرانسوی و انگلیسی (orgeat) نیز ریشه ای یکسان دارند، گرچه این نوشیدنی ها امروزه معمولاً دیگر از جو تهیه نمی شوند و مسیر متفاوتی پیموده اند. تاریخچه و ترکیب. نوشیدنی ای که از اویارسلام زرد تهیه می شد، توسط مسلمانان عرب که شبه جزیره ایبری را در دوران قرون وسطی در اختیار داشتند، به اسپانیا آورده شد. پس از آن،
این نوشیدنی در سراسر اسپانیا و پرتغال (هیسپانیا) گسترش یافت. اسناد تاریخی از قرن سیزدهم نشان می دهد که نوشیدنی ای مشابه اورچاتا در نزدیکی والنسیا تهیه می شده است، جایی که هنوز هم این نوشیدنی رواج دارد. با انتقال این مفهوم از اسپانیا به جهان جدید (آمریکا)، نوشیدنی هایی با نام «آگوا د اورچاتا» یا «اورچاتا» با ترکیباتی متفاوت همچون برنج سفید و دارچین تهیه شدند (به جای اویارسلام زرد). گاه در این نوشیدنی ها وانیل افزوده می شد یا با میوه تزئین و سرو می گردید. به طور مشابه، نوشیدنی های گیاهی طعم دار در نقاط مختلف جهان با نام هایی چون اورچاتا یا کونو (kunnu) عرضه می شوند. اورچاتا به عنوان طعم. اورچاتا به عنوان یک طعم، در بستنی، کلوچه و سایر شیرینی ها به کار می رود و حتی در محصولاتی مانند رام چاتا نیز دیده می شود؛ نوشیدنی الکلی ای که ادای دینی به اورچاتا است. برخی کافی شاپ ها، فروشگاه های اسموتی و حتی مک دونالد در ایالات متحده، در حال آزمایش و عرضهٔ فراپه هایی با طعم اورچاتا هستند.
آگوا فرسکا (؛ به معنی تحت اللفظی «آب تازه» یا «آب خنک») نوشیدنی هایی سبک و غیرالکلی هستند که از ترکیب یک یا چند میوه، غلات، گل یا برخی دانه ها با شکر و آب تهیه می شوند. این نوشیدنی ها در بسیاری از کشورهای آمریکای لاتین و همچنین در بخش هایی از ایالات متحده (مانند جنوب غربی این کشور و شهرهایی با جمعیت زیاد لاتین تبار، نظیر لس آنجلس) محبوب هستند. از رایج ترین انواع آن می توان به تاماریندو، چای ترش و اورچاتا اشاره کرد. آگوا فرسکا اغلب توسط فروشندگان خیابانی عرضه می شوند و در خواربارفروشی ها، رستوران ها و آب میوه فروشی ها نیز به راحتی یافت می شوند. واژه شناسی. اصطلاح آگوا فرسکا بیش از همه در مکزیک رایج است، اما در نیکاراگوئه و هندوراس این نوشیدنی ها با نام فرسکو شناخته می شوند. واژه فرسکو عموماً به نوشیدنی های غیرگازدار اشاره دارد، به ویژه نوشیدنی های سنتی یا آن هایی که از میوه تهیه می شوند. برخی از این نوشیدنی ها عبارت اند از فرسکوی کاکائو، فرسکوی طالبی با پرتقال، چیچا، پینلیو و موارد دیگر. استفاده از اصطلاح آگوا فرسکا می تواند در برخی کشورهای اسپانیایی زبان موجب سردرگمی شود، چرا که ممکن است در این کشورها به نوشا
به های بطری شده اشاره داشته باشد. در کاستاریکا، گواتمالا، هندوراس و پاناما، نوشابه ها با نام فرسکوس (مخفف رفرسکوس) شناخته می شوند، که در مکزیک به معنی نوشابه و در نیکاراگوئه به معنای آگوا فرسکا است. در گواتمالا، نوشابه ها را آگواس (مخفف آگواس گاسئوساس) می نامند که می تواند به راحتی با آگوا فرسکا مکزیکی یا نوشابه های نیکاراگوئه ای که گاسئوساس نامیده می شوند، اشتباه گرفته شود. انواع. آگواس فرسکاس معمولاً در طعم ها و ترکیبات زیر یافت می شوند:
در فولکلور ژاپنی به هیولاهایی (یوکای) ذهن خوان و باهوش به شکل میمون گفته می شود که در کوه های هیدا و مینو (استان گیفو کنونی) زندگی می کنند. آن ها تقریباً به اندازهٔ انسان هستند و شبیه به نسخه های بزرگتر میمون های بومی موجود در منطقه می باشند. افسانه ها. ساتوری در مقابل مسافران جاده های کوهستانی یا افرادی که در کلبه های کوهستانی دور از تمدن زندگی می کنند ظاهر می شود. گفته می شود که مردم هنگام قدم زدن در مسیرهای کوهستانی یا استراحت در کوه با آن ها ملاقات می کنند. پس از ذهن خوانی یک شخص، ساتوری افکار فرد را با صدای بلند و سریعتر از یک انسان بیان می کند. این مسئله فریب، شکار یا فرار از یک ساتوری گرسنه را بسیار دشوار می کند. همچنین نظریه ای وجود دارد مبنی بر اینکه آن ها حلول کودک ایزدان کوهستانی هستند که نابود شده و به شکل یوکای درآمدند. آن ها در کلبه های کوهستانی در برابر مردم ظاهر می شوند و حتی گفته می شود که اگر فرصتی داشته باشند سعی می کنند آن ها را کشته و سپس بخورند، اما اگر شیء یا چیزی به طور غیرمنتظره ای به ساتوری برخورد کند، از شدت ترس فرار می کنند. در مواردی که با یک انسان زن تنها مواجه می شوند، اغلب او ر
ا به کوه ها می برند و به او تجاوز می کنند. یکی از تنها راه های اجتناب از خورده شدن توسط یکی از این یوکای ها، خالی کردن کامل ذهن است. ساتوری که ذهنی برای خواندن نداشته باشد، خسته و دور می شود. همچنین نظریه ای وجود دارد که آن ها هیچ خطری برای کسانی که در کوه کار می کنند ندارند و جرات ندارند به آن ها آسیب برسانند و به مردم اجازه می دهند با ساتوری همزیستی کنند.
شغل گرایی تمایل به بالا بردن سوابق شغلی، قدرت و اعتبار، خارج از عملکرد کاری است. عوامل فرهنگی بر نحوه نگرش افراد جویای کار در اهداف شغلی تأثیر می گذارند. این که یک فرد چگونه اصطلاح «شغل» را تفسیر می کند، می تواند بین کسانی که با شغل خود زندگی می کنند و کسانی که شب ها وقتی به خانه می آیند، شغل خود را دم در می گذارند، تمایز قائل شود. شاین سه جنبه مهم از محیط های فرهنگی و شغل گرایی را مشخص می کند: در دهه ۱۹۵۰ دونالد ای. سوپر این فرضیه را مطرح کرد که شغل گرایی محدودیت هایی دارد و پنج مرحله از توسعه شغلی را در طول عمر مشخص کرد. مرحله رشد (سنین ۰ تا ۱۴ سال) که بر آگاهی اولیه از شغل، ایجاد نگرانی برای آینده و ایجاد اعتماد به نفس در تصمیم گیری تمرکز دارد. مرحله کاوش (سنین ۱۵ تا ۲۴ سالگی) که شامل درک علایق و توانایی های شخصی، بررسی مشاغل و انتخاب های شغلی آزمایشی است. مرحله استقرار (سنین ۲۵ تا ۴۴ سالگی) که بر تثبیت موقعیت شغلی، توسعه مهارت ها و پیشرفت شغلی در عین ادغام خودپنداره با نقش های اجتماعی تأکید دارد. در مرحله حفظ و نگهداری (سنین ۴۵ تا ۶۴ سال)، افراد در مورد شغل خود تأمل می کنند، دستاوردها را حفظ می کنند و ضمن
حفظ دستاوردها، با تغییرات سازگار می شوند. در نهایت، مرحله جدایی (سن ۶۵ سال به بالا) شامل سازگاری با کاهش انرژی، واگذاری مسئولیت ها و گذار به زندگی ای است که در آن کار با حقوق دیگر محوریت اصلی یا امکان پذیر نیست.
باکوشین ، ساموراییهایی بودند که به رئیس شوگون سالاری، سی تایشوگون، به عنوان ارباب مستقیم خود خدمت می کردند. به طور کلی، این اصطلاح به کسانی اشاره دارد که در دوره ادو، مستقیماً تابع خاندان توکوگاوا بودند، مانند دایمیو، هاتاموتو و گوکه نین و مواجبی کمتر از ۱۰٬۰۰۰ ککو دریافت می کردند.
طبیعت گراییِ حقوقی اصطلاحی است که توسط اولوفمی تایوو برای توصیف جریانی در فلسفه اجتماعی کارل مارکس ابداع شده است که می توان آن را جریانی از حقوق طبیعی تفسیر کرد. تایوو آن را تجلی قانون طبیعی در یک زمینه ماتریالیستی دیالکتیکی می دانست. این مفهوم وجود اولویت ها یا اصول قانونی را که بخش ذاتی یک سیستم اقتصادی را تشکیل می دهند، به رسمیت می شناسد. تایوو با ایراد گرفتن از دوگانگی مارکسیسم در تقسیم بندی میان «زیرساخت» اقتصادی یک جامعه و «روبنای» انسانی، اخلاقی و فرهنگی توسط مارکسیسم، ناتورالیسم حقوقی را از آن متمایز کرد. او اذعان کرد که طبیعت گرایی حقوقی در نهایت «ترکیبی بدیعی از نظریه مارکسیستی با نظریه حقوق طبیعی» است. به گفته تایوو، طبیعت گرایی حقوقی هم حقوق طبیعی و هم حقوق اثباتی است و دوگانگی وجود حقوقی را تشکیل می دهد. این نظریه از سایر نظریه های ذیل ناتورالیسم متمایز است، به این معنا که قانون طبیعی را بخشی از شکل گیری اجتماعی یا شیوه تولید می داند. یک مفهوم مرتبط با طبیعت گرایی حقوقی، آیسناترالیسم است که معتقد است ایده های طبیعت و الوهیت یا عقل، قوانین طبیعی و اثباتی را تأیید می کنند. کتاب ها. "طبیعت گرایی حقو
قی: نظریه ای مارکسیستی از حقوق" (اولوفمی تایوو، انتشارات دانشگاه کرنل، ۱۹۹۶)
ارتش باکوفو یا ارتش شوگون سالاری ، این ارتشی به سبک غربی بود که در پایان دوره شوگون سالاری توکوگاوا توسط شوگون سالاری ادو تجهیز شده بود و مأموریت آن نبرد زمینی بود. این ارتش در سال ۱۸۶۰ (دوره بونکیو ۲) به عنوان بخشی از اصلاحات نظامی شوگون سالاری، با هدف دفاع از حمله خارجی و حفظ نظام داخلی تأسیس شد. این ارتش در لشکرکشی چوشو و شورش تنگو شرکت داشت و بسیاری از واحدهای آن حتی پس از انحلال شوگون سالاری با احیای حکومت امپراتوری (ژاپن)، در جنگ بوشین به جنگیدن ادامه دادند. در مقابل ارتش شوگون سالاری، نیروی دریایی شوگون سالاری نیز وجود داشت که برای مأموریت های دریایی طراحی شده بود و اغلب به طور کلی به عنوان ارتش شوگون سالاری شناخته می شوند. تاریخ. پیشاتاریخ. قدرت نظامی مستقیم شوگون سالاری ادو، مانند دوره سنگوکو (ژاپن)، از هاتاموتو و دست نشاندگان تشکیل شده بود. این هاتاموتوها سازمان های نظامی سنتی مانند گروه های صفحه و اوبان را تشکیل می دادند، اما در طول دوره طولانی صلح، اشرافی و توخالی شده بودند. شوگون سالاری که پس از شنیدن اطلاعات مربوط به جنگ های تریاک، به تدریج احساس بحران می کرد، تاکاشیما شوهو، اگاوا هیده تاتسو و ش
یموسونه نوبواتسو را به عنوان مربیان توپخانه منصوب کرد و شروع به تحقیق در مورد تجهیزات نظامی به سبک غربی نمود. در اولین سال دوران آنسی (۱۸۵۴) پس از ورود کشتی های سیاه، دفتر اصلاحات نظام نظامی به عنوان بخشی از اصلاحات آنسی به رهبری آبه ماساهیرو، یکی از اعضای ارشد شورا، تأسیس شد. دفتر اصلاحات نظام نظامی تصمیم گرفت یک مرکز آموزش نظامی (که بعدها با نام کوبوشو شناخته شد) برای فرزندان سامورایی ها و رعایا تأسیس کند. کوبوشو در آوریل ۱۸۵۶ (آوریل (تقویم قمری)) افتتاح شد و نه تنها شمشیرزنی سنتی و تکنیک های توپ و تفنگ ژاپنی، بلکه تیراندازی و تاکتیک های غربی را نیز آموزش می داد. همچنین انتظار می رفت که کوبوشو سطح خاصی از توانایی رزمی داشته باشد که می توان آن را نیروی آموزشی نامید و بعداً یک نگهبان برای شوگون، معروف به اوکوزومه، آماده شد. ... علاوه بر این، تقریباً همزمان با تأسیس تالار سخنرانی نظامی، در سپتامبر ۱۸۵۵ (تقویم قمری)، سربازان پیاده و در ژانویه ۱۸۵۶ (تقویم قمری)، سربازان کوچک ده نفره ملزم به تحصیل زیر نظر مربی توپخانه، اگاوا هیدتوشی، شدند و آموزش سلاح های گرم و توپخانه به سبک غربی آغاز شد. پس از تأسیس تالار سخنرا
نی نظامی، این آموزش در مرکز آموزش تیراندازی در داخل تالار ادامه یافت. در سال ۱۸۵۸ (تقویم سالانه)، یک مرکز آموزش تفنگ در اچوجیما، فوکاگاوا (بخش کوتو) ساخته شد. با این حال، پس از مرگ آبه، هنگامی که ای نائوسوکه مشاور ارشد شد، معرفی تجهیزات نظامی به سبک غربی راکد شد. اصلاحات نظامی بونکیو. پس از مرگ خشونت آمیز ای در حادثه ساکورادامون، دفتر بررسی سیستم نظامی تأسیس و در سال ۱۸۶۱ منصوب شد. بر اساس ایده های دفتر بررسی سیستم نظامی، یک ارتش تمام عیار به سبک غربی، «ارتش»، در سال ۱۸۶۰ به عنوان بخشی از اصلاحات بونکیو تأسیس شد. کمیسر ارتش رئیس بود و زیر نظر او سه کمیسر پیاده نظام و یک کمیسر سواره نظام قرار داشتند و یک سیستم سه سربازی پیاده نظام، سواره نظام و توپخانه به تصویب رسید. با این حال، هنوز سازمانی بود که به موازات سیستم نظامی سنتی وجود داشت. پیاده نظام شامل «پیاده نظام» که پیاده نظام خطی و صفوف منظم بودند و «ساپی» که پیاده نظام سبک بودند، می شد. تعداد افرادی که باید به آنها کمک می شد، یک نفر با حقوق ۵۰۰ ککو، سه نفر با حقوق ۱۰۰۰ ککو و ده نفر با حقوق ۳۰۰۰ ککو تعیین شده بود، اما فعلاً تصمیم گرفته شد که نصف این تعداد کا
فی باشد. محدوده سنی برای کمک ها بین ۱۷ تا ۴۵ سال بود. مدت خدمت پنج سال بود و اگرچه جایگاه آنها پایین ترین بود، اما معادل یک سامورایی در نظر گرفته می شدند و اجازه حمل شمشیر واکیزاشی را داشتند. بسته به دستاوردهای آنها پس از پیوستن به ارتش، می توانستند رسماً به عنوان دست نشانده شوگون سالاری منصوب شوند. سهم سپاه پیاده نظام در رده های زیر تعیین شده بود: قلعه ادونیشینوماروشیتا، اوتِماچی آنها در پادگان ها مستقر در اوتِمائه، کاندا-اوگاواماچی و سانبانچو (بخش چیودا) مستقر بودند و تجهیزات، لباس و غذای آنها همگی توسط شوگون سالاری پرداخت می شد و هر هاتاموتو حقوق خود را پرداخت می کرد. حقوق به ۱۰ ریو در سال محدود می شد، اما به دلیل افزایش هزینه های نیروی کار و تورم، در واقع، حقوق سالانه ۱۵ ریو یا بیشتر پرداخت می شد. تا ژوئیه (تقویم قمری) اولین سال دوران گنجی (۱۸۶۴)، حدود ۱۰٬۰۰۰ نفر از منطقه کانتو به خدمت سربازی فراخوانده شده بودند.
خردگرایی پان کریتیک یا خردگرایی انتقادی فراگیر، به معنای تحت اللفظی «نقد همه چیز» (از pan- به معنای «همه» که با PCR نیز شناخته می شود) یا خردگرایی انتقادی جامع (CCR)، شکل توسعه یافته ای از خردگرایی انتقادی و همه خردگرایی است که توسط ویلیام وارن بارتلی در کتابش "عقب نشینی به تعهد" مطرح شده است. خردگرایی انتقادی فراگیر تلاش می کند تا با جدا کردن انتقاد و توجیه، مشکل تعهد نهایی یا سیر قهقرایی بی نهایت را حل کند. یک خردگرای پان کریتیک، همه مواضع را در معرض انتقاد قرار می دهد. چنین موضعی علی الاصول، هرگز برای توجیه مواضع خود به مرجعیت متوسل نمی شود، زیرا همه مراجع ذاتاً خطاپذیر تلقی می شوند.
عملیاتی سازی در طراحی پژوهش، روان شناسی، علوم اجتماعی، علوم زیستی و فیزیک، فرآیندی است برای تعریف اندازه گیری پدیده ای که به طور مستقیم قابل اندازه گیری نیست؛ اگرچه وجود آن از پدیده های دیگر استنباط می شود. بنابراین عملیاتی سازی یک مفهوم فازی را به گونه ای تعریف می کند که به وضوح قابل تشخیص، اندازه گیری و قابل فهم از طریق مشاهده تجربی باشد. به معنای وسیع تر، این مفهوم امتداد یک مفهوم را تعریف می کند؛ توصیف می کند که چه چیزی مصداق آن مفهوم است و چه چیزی نیست. برای مثال در پزشکی پدیده سلامت ممکن است با یک یا چند شاخص مانند شاخص توده بدنی یا مصرف دخانیات عملیاتی شود. مثالی دیگر، در پردازش بصری می توان با اندازه گیری ویژگی های خاص نوری که یک شیء خاص منعکس می کند، به وجود آن شیء در محیط پی برد. در این مثال ها، مشاهده و اندازه گیری مستقیم پدیده ها دشوار است زیرا کلی یا انتزاعی هستند (مانند مثال سلامت) یا نهفته هستند (مانند مثال شیء). عملیاتی سازی به استنباط وجود پدیده های مورد نظر و برخی از عناصر گسترش آن ها از طریق برخی اثرات قابل مشاهده و قابل اندازه گیری کمک می کند. گاهی اوقات چند عملیات جایگزین برای یک پدیده مش
ابه در دسترس است. تکرار تحلیل با عملیاتی سازی های مختلف می تواند مشخص کند که آیا نتایج تحت تأثیر عملیاتی سازی های مختلف قرار گرفته اند یا خیر. به این می گویند بررسی استحکام. اگر نتایج (به طور قابل توجهی) بدون تغییر باشند، گفته می شود که نتایج "در برابر برخی از عملیاتی سازی های جایگزین متغیرهای بررسی شده" مقاوم هستند. مفهوم عملیاتی سازی اولین بار توسط فیزیک دان بریتانیایی ان. آر. کمپبل، در کتاب "فیزیک: عناصر" (کمبریج، ۱۹۲۰) ارائه شد. این مفهوم به علوم انسانی و اجتماعی نیز سرایت کرد. این اصطلاح همچنان در فیزیک مورد استفاده قرار می گیرد.
بنای یادبود کودکان کشته شده در تصادفات رانندگی در اینکرینپویستو در واسا واقع شده است. این بنای یادبود توسط تئا هلنلوند و تائونو مانینن طراحی شده است. این بنا در ۱۱ مه ۱۹۵۵ رونمایی شد. پیش زمینه. گفته می شود این مجسمه حادثه ای واقعی را نشان می دهد. دختری به نام اینکری، در حال بازی سعی کرد پرنده ای را نجات دهد و از حیاطی در همان نزدیکی به سمت جاده دوید. پس از اینکه پرنده را در دستانش، در آغوش گرفت، به وسط بزرگراه رسیده بود و راننده ای که با سرعت زیاد می آمد، شانسی برای اجتناب از تصادف نداشت. ماشین اینکری را زیر گرفت و اینکری بر اثر جراحات درگذشت. جزئیات. این مجسمه دختر جوانی را نشان می دهد که پرنده ای کوچک را در دستانش گرفته، یک بال شکسته، یک پرنده زخمی که در بزرگراهی نزدیک با ماشین تصادف کرده است. این بنای یادبود از دو بخش تشکیل شده است: دختری در اندازه واقعی (۱۳۰ سانتی متر) که از برنز ریخته گری شده و به آرامی پرنده ای را با بال شکسته در دستانش نگه داشته است. در کنار آن، یک تابلوی راهنمایی و رانندگی گرانیتی قرمز به ارتفاع ۱۹۰ سانتی متر قرار دارد که یک تقاطع خطرناک را نشان می دهد. نام و تاریخ مرگ کودکان زیر ۱۵
سال که بین سال های ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۳ در تصادفات رانندگی در واسا جان خود را از دست داده اند، در دو طرف تابلوی راهنمایی و رانندگی حک شده است. ۱۴ نام وجود دارد. متن به زبان لاتین و سوئدی است: Protege crescentem parvis esto via tuta! تاریخچه. این مجسمه را مجسمه ساز تئا هلنلوند (۱۹۱۷–۲۰۱۰) طراحی و ساخته است. طرح کلی محوطه مجسمه را معلم طراحی، هنرمند و گرافیست تائونو (تانو) مانینن تهیه کرده است. سنگ تراشی را Tmi Vaasan Hautakivi انجام داده است. فارغ التحصیلان دبیرستان دخترانه واسا در سال ۱۹۶۱، در روز فارغ التحصیلی خود، طوماری را به شهردار ارائه دادند که پارک مورد نظر به پارک اینگرس تغییر نام دهد. شورای شهر این پیشنهاد را در جلسه خود در ۱۴ ژوئن ۱۹۶۱ تصویب کرد. منطقه اطراف مجسمه در طول سال ها هر از گاهی بازسازی شده است. آخرین بازسازی عمده در سال ۲۰۰۶ انجام شد. در آن زمان، باغ چند ساله اطراف مجسمه به طور کامل بازسازی شد. تجهیزات پارک نوسازی شد و نقاط نوری بین پله ها و باغ چند ساله اضافه شد. کار طراحی توسط لیلا رویوینن، مدیر فضای سبز از واحد فضای سبز شهر، انجام شده است.
موسی و عوج یک تذهیب مینیاتوری متعلق به سده های هشتم یا نهم قمری در ایران یا عراق است. این نقاشی که امضایی از هنرمند ندارد و عنوان اصلی هم ندارد، در متون پژوهشی با عنوان "موسی و عوج" شناخته شده است. این اثر به دلیل ترکیب شخصیت هایی از هر سه دین ابراهیمی غیرمعمول است: پیامبر اسلام محمد، مریم و کودک (مدونا) و موسی. برخی از جانشینان و خانواده پیامبر اسلام نیز در تصویر حضور دارند. این نقاشی برای اولین بار در دهه ۱۹۳۰ توصیف شد و بعدها توسط مجموعه هنر اسلامی خلیلی خریداری شده است. توصیف ظاهری. این فولیو ۳۸ سانتی متر (۱۵ اینچ) ارتفاع و ۲۴٫۸ سانتی متر (۹٫۸ اینچ) عرض دارد. این نقاشی عمدتاً در یک مستطیل به ارتفاع ۲۵٫۶ سانتی متر (۱۰٫۱ اینچ) و عرض ۱۶ سانتی متر (۶٫۳ اینچ) قرار دارد و عناصری از بالا و سمت چپ آن سوی حاشیه امتداد یافته اند. این نقاشی با جوهر، رنگ آبرنگ مات و طلایی و نقره ای کشیده شده است. در پشت آن نشانه هایی از صاحبان قبلی وجود دارد، اگرچه تقریباً کاملاً محو و ناخوانا هستند. ترکیب. این صحنه، شخصیت ها را در میان درختان شکوفا و شاخ و برگ های دیگر، زیر آسمانی به شدت آبی، به نمایش می گذارد. نیمه بالایی نقاشی تحت
سلطه «عوج» است که بالاتنه غول پیکرش از مرز نقاشی فراتر رفته است. عوج در تورات به عنوان غولی توصیف شده است که پادشاه باشان بود و ۳۰۰۰ سال زندگی کرد تا اینکه توسط موسی کشته شد. در سنت اسلامی، داستان عوج با تفاوت هایی با تورات، در اغلب متون تـاریخی ـ تفسیری سده های نخست اسلامی مندرج است و به نام عوج بن عنق شناخته می شود. موسی با چهره ای پوشیده، در سمت راست عوج نشان داده شده است که با عصا به پاهای غول ضربه می زند و از آن خون می چکد. عوج حالتی از درد به خود گرفته و دیده می شود که گرزی عظیم را رها می کند. در سمت چپ، گروهی از چهره های زانو زده از جمله مریم که عیسی جوان را بر روی زانوانش حمل می کند، دیده می شوند. در قسمت پایین نقاشی، محمد که چهره اش پوشیده است بر روی فرشی با طرح هندسی نشسته است و چهار خلیفه جانشین او، ابوبکر، عمر، عثمان و علی، او را احاطه کرده اند. در کنار محمد، دو نوه او، حسن بن علی و حسین بن علی - امام دوم و سوم شیعه - به صورت پسران جوان به تصویر کشیده شده اند. در خارج از این گروه، در سمت چپ، دو نفر از یاران محمد از جمله بلال حبشی که ذوالفقار، شمشیری دو لبه را حمل می کند، دیده می شوند. موسی، عیسی
و محمد هر کدام با هاله نور نشان داده شده اند و گروهی که در اطراف محمد متمرکز شده اند، در یک ابر طلایی شعله ور محصور شده اند. جریانی نقره ای در سراسر نقاشی جریان دارد و پیش زمینه و پس زمینه را از هم جدا می کند. تاریخچه. بازیل ویلیام رابینسون این نقاشی را به هنرمندی که او را «نقاش گلستان» می نامد، نسبت می دهد؛ شخصی که نقاشی های مینیاتوری را به نسخه خطی کلیله و دمنه در کتابخانه سلطنتی گلستان در تهران، اضافه کرده است. گیتی نوروزیان تفاوت های سبکی زیادی بین موسی و عوج و مینیاتورهای کلیله و دمنه یافت و نتیجه گرفت که آنها کار هنرمندان مختلف اما با تأثیرات مشترک هستند. به گفته جی.ام. راجرز، این نقاشی در اوایل قرن پانزدهم در بغداد یا تبریز خلق شده است. تحقیقات بعدی توسط النور سیمز، سردبیر مجله هنر اسلامی، زمان خلق آن را بین سال های ۱۴۶۰ تا ۱۴۶۵ در تبریز یا شیراز تعیین می کند. مشخص نیست که این نقاشی بخشی از کدام نسخه خطی بوده است، اگرچه ممکن است در ابتدا نیمه سمت راست یک صفحه اول کتاب قصص الانبیاء بوده باشد که از نسخه خطی اصلی آن جدا، روی مقوا نصب و در یک آلبوم گنجانده شده است. این اثر اولین بار در اواخر دهه ۱۹۳۰ در کت
اب «بررسی هنر ایرانی از دوران ماقبل تاریخ تا به امروز» نوشته پوپ و اکرمن مستندسازی شد و دهه ها بعد توسط مجموعه هنر اسلامی خلیلی (شماره دسترسی MSS 620) تحت مالکیت قرار گرفت. این اثر در نمایشگاه های عمومی مجموعه خلیلی، از جمله در ابوظبی و روسیه، به نمایش گذاشته شده است. سر ناصر دیوید خلیلی، مجموعه دار ایرانی تبار بریتانیایی و مالک اثر، این نقاشی را به عنوان نمونه ای از چگونگی نقش هنر در ترویج وحدت بین ادیان معرفی می کند. تفسیر. دو نقاشی دیگر از همان دوره وجود دارد که محمد را در میان خلفای جانشین، نوه هایش و بلال در موقعیتی مشابه نشان می دهد. برخلاف این نقاشی ها، تابلوی "موسی و عوج" فرشتگان را در این گروه جای نداده است. ترکیب این گروه با چهره هایی از مسیحیت و یهودیت، این اثر را منحصر به فرد می کند. ارنست کوهنل این نقاشی را «نوعی سه گانهٔ مذهبی» توصیف کرد. باسیل ویلیام رابینسون آن را به عنوان تمثیلی از سه دین ابراهیمی توصیف کرد. نقاشی های دیگر از دورهٔ ۱۲۵۰ تا ۱۵۰۰ میلادی، به محمد ویژگی های فیزیکی داده اند، برخلاف تابلوی "موسی و عوج" که او را در حجاب و با هاله ای از شعلهٔ طلایی نشان می دهد. این نشان می دهد که قصد
هنرمند تأکید بر جایگاه محمد به عنوان یک پیامبر بوده است، نه واقعیت فیزیکی او. النور سیمز استدلال می کند که دیگر چهره های نشسته در کنار مریم مقدس، قرار است حواریون باشند. تفسیر او این است که با نمایش پیامبران مسیحی و یهودی در پس زمینه و محمد به همراه یارانش در پیش زمینه که با شعله ای طلایی احاطه شده اند، بر جایگاه محمد به عنوان «خاتم الانبیا» تأکید می کند؛ آخرین پیامبر فرستاده شده توسط خدا.
'، همچنین تحت نام های '، '، یا ' شناخته می شود، در داستان ها و فولکلور ژاپنی، یک روح یا شبح بی جسم است که بدن یک فرد زنده را ترک می کند و متعاقباً افراد یا مکان های دیگر گاهی اوقات در فواصل بسیار دور را تسخیر می کند. آن ها دقیقاً به شکل انسان زنده ای ظاهر می شوند که از آن پدید آمدند؛ برخی مواقع شکلی شبح آلود و شفاف به خود می گیرند، در حالی که گاهی از یک فرد زنده نیز قابل تشخیص نیستند. این واژه ها در تضاد با "شیریو" استفاده می شود که به روح کسانی اشاره دارد که قبلاً مرده اند. شرح مختصر. این باور مردمی مبنی بر اینکه روح (یا جان) انسان می تواند از بدن رها شود، از گذشته های دور وجود داشته است، با روایات و تجربیات شاهدان عینی (تسخیر، جن زدگی، تجربه خروج از بدن) که در حکایات و نوشته های خیالی گزارش شده است. گفته می شود که زنده ها به وسیله تبدیل شدن به شکل ایکیریو خود، نفرین را بر سوژه یا افراد انتقام جو اعمال می کنند. اعتقاد بر این است که اگر به اندازهٔ کافی کینه نگه داشته شود، تمام یا بخشی از روح گناهکار بدن را ترک می کند و در مقابل قربانی ظاهر می شود تا به او آسیب برساند یا او را نفرین کند، مفهومی که چندان با نفر
ین چشم زخم بی شباهت نیست. "ایکیریو" حتی به متون مقدس بودایی راه یافته است، جایی که آن ها را به عنوان «ارواح زنده» توصیف می کنند که اگر عصبانی شوند، ممکن است باعث نفرین شوند، حتی درست قبل از مرگشان. تسخیر وسیله دیگری است که معمولاً بر این باورند که "ایکیریو" توسط آن قادر به ایجاد آسیب است، و فرد تسخیر شده از این فرآیند بی اطلاع است. با این حال، طبق اسطوره شناسی، "ایکیریو" لزوماً از روی کینه یا انتقام جویی عمل نمی کند، و داستان هایی درباره "ایکیریو" وجود دارند که هیچ کینه ای به دل نمی گیرد یا تهدیدی واقعی به شمار نمی رود. در مثال های ثبت شده، برخی مواقع روح با انگیزه هایی غیر از انتقام، مانند عشق و دلباختگی، بدن شخص دیگری را در تسخیر می کند. "ایکیریو" یک شخص ممکن است بدن را ترک کند (اغلب مدت خیلی کوتاهی قبل از مرگ) تا حضور خود را در اطراف عزیزان، دوستان و/یا آشنایان نشان دهد.
آگوست الکساندر لِوون (۱۴ نوامبر ۱۸۲۰ - ۳۰ اوت ۱۸۷۵) تاجری فنلاندی بود. او اولین آسیاب بخار فنلاند را که ابتدا بر آسیاب کردن چاودار برای تولیدکنندگان نان تمرکز داشت، در سال ۱۸۴۹ راه اندازی کرد. این آسیاب آغاز تأسیس شرکت واسان و واسان، بزرگترین شرکت نانوایی در فنلاند و منطقه بالتیک، یکی از بزرگترین تولیدکنندگان نان ترد در جهان و تولیدکننده مهم محصولات نانوایی در شمال اروپا بود. لِوون در راهه متولد شد. نام اصلی خانواده اش لینونن بود. او در سن ۱۹ سالگی به واسا آمد و در یک داروخانه شروع به کار کرد. لوون می خواست داروخانه خود را در شهر راه اندازی کند، اما اجازه این کار را نگرفت. به جای ادامه کار در داروخانه، صنعتگر شد. لِوون یک کارخانه پنبه و یک شرکت حمل و نقل نیز تأسیس کرد. سهم او در پیشرفت صنعتی واسا و فنلاند بسیار قابل توجه است.