Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رسید، امپراتور فرانسه در حال گفتگو با ویکتور امانوئل دوم بود. در پی فشارهای دیپلماتیک و نظامی، دو بوناپارت—ناپلئون سوم و پسرعمویش پرنس ناپلئون—بر آن شدند که پادشاه ساردینی، ویکتور امانوئل دوم، هرچه سریع تر تصمیم نهایی خود را اتخاذ کند. پس از نیم ساعت گفت وگو، ناپلئون سوم شخصاً مجموعه ای از پیشنهادات را به صورت مکتوب تنظیم کرد تا به امپراتوری اتریش ارائه شود. این پیشنهادها، که هدفشان پایان دادن به جنگ و بازسازی نظم سیاسی در ایتالیا بود، شامل موارد زیر بودند: با این چارچوب پیشنهادی، پرنس ناپلئون راهی ورونا شد تا مذاکرات را با طرف اتریشی آغاز کند. این بسته دیپلماتیک، تلاشی بود برای حفظ توازن میان منافع فرانسه، آرمان های وحدت طلبانه ایتالیا، و خواسته های اتریش—اما در عمل، بسیاری از ملی گرایان ایتالیایی آن را ناکافی و محافظه کارانه تلقی کردند. این لحظه، بازتابی از پیچیدگی دیپلماسی قرن نوزدهم بود، جایی که آرمان ها، منافع، و نمادهای مذهبی در هم تنیده می شدند. استعفای کاوور. این پیشنهادات سپس توسط ویکتور امانوئل دوم حدود ساعت ۲ بعد از ظهر ۱۱ ژوئیه به کاوور ابلاغ شد. نخست وزیر، علاوه بر اینکه امیدهای خود برای آزادساز
ی تمام شمال ایتالیا از هابسبورگ ها را نقش بر آب شده می دید، ورود پادشاهی ساردینیا به کنفدراسیون آینده در کنار اتریش را برای اعتبار ملی فاجعه بار ارزیابی کرد. به محض بروز این اختلاف نظر جدی بین او و پادشاه، کاوور بعدازظهر از سمت رئیس دولت استعفا داد. پیشنهاد متقابل اتریشی ها. در همین حال، در ورونا، فرانتس ژوزف اعتراضات مختلفی را به شاهزاده ناپلئون مطرح کرد و تنها پس از آنکه روشن کرد که دژهای کوادریلاترو و استان مانتوا در اختیار اتریش باقی خواهند ماند، برای بازگشت حاکمان دوست به توسکانی و مودنا می توان از سلاح استفاده کرد و برای دو ایالت هیچ قانون اساسی و جدایی اداری بین سفارتخانه های پاپ وجود نخواهد داشت، در همان عصر ۱۱ ژوئیه ۱۸۵۹ با امضای پیش نویس توافق نامه موافقت کرد. بازگشت پرنس ناپلئون از ورونا با رضایت ناپلئون سوم همراه بود؛ امپراتور فرانسه، پس از بررسی پیشنهادهای متقابل، آن ها را پذیرفت و با امضای خود مهر تأیید بر توافق گذاشت. اما واکنش ویکتور امانوئل دوم، پادشاه ساردینی، کاملاً متفاوت بود. او به شدت با تصمیم به واگذاری دو دژ کلیدی محافظ لومباردی مخالفت کرد—دژهایی که از نظر نظامی برای دفاع از منطقه حیات
ی بودند. از دیدگاه او، بدون این استحکامات، لومباردی در برابر تهدیدات آینده کاملاً آسیب پذیر می شد. در نتیجه، ویکتور امانوئل از امضای توافق خودداری کرد. آن شب، او به مونزامبانو بازگشت، جایی که نخست وزیرش، کنت کامیللو دی کاوور، در انتظارش بود— «تب دار و بسیار آشفته»، همان طور که در منابع تاریخی توصیف شده است. کاوور، که با تمام توان برای وحدت ایتالیا تلاش کرده بود، اکنون با توافقی روبه رو بود که نه تنها آرمان های ملی گرایانه را نادیده می گرفت، بلکه دستاوردهای نظامی را نیز در معرض خطر قرار می داد. این لحظه، یکی از پرتنش ترین و احساسی ترین نقاط در مسیر وحدت ایتالیا بود؛ جایی که اختلاف میان واقع گرایی دیپلماتیک فرانسه و آرمان گرایی استراتژیک ایتالیا به اوج رسید. کاوور، که به زودی استعفا داد، نماد نسلی از رهبران بود که وحدت را نه صرفاً یک پروژه سیاسی، بلکه مأموریتی تاریخی و اخلاقی می دانستند. واکنش کاوور. حدود نیمه شب ۱۱ ژوئیه ۱۸۵۹، کاوور رسماً هنوز در سمت خود بود و ویکتور امانوئل دوم و مشاورش، کوستانتینو نیگرا، او را از پیشنهاد متقابل اتریشی ها که تصویر بدتری برای پادشاهی ساردینیا ترسیم می کرد، آگاه کردند. کاوور با
صحبت از خیانت ناپلئون سوم و استناد به تعهدات اخلاقی امپراتور فرانسه نسبت به ایتالیایی ها و به افتخار خاندان ساووی، خویشتن داری خود را از دست داد. او از ویکتور امانوئل خواست که میدان را به نیروهای فرانسوی و اتریشی که خود مسئله ایتالیا را حل می کردند، واگذار کند و پادشاه و اوربانو راتازی را به دسیسه چینی علیه خود متهم کرد. به گفته ایزاک آرتوم، در طول مکالمه، کاوور سپس موضوع را عوض کرد و در مواجهه با چیزی که به نظرش فرصتی بی نظیر برای رهایی ایتالیایی ها از ظلم و ستم بود، از پادشاه خواست که در مقابل پیمان های جدید سر تعظیم فرود نیاورد، اگر ایتالیا همچنان تحت نفوذ مستقیم یا غیرمستقیم اتریش باقی بماند، به لومباردی راضی نشود، به ندای قلبش گوش دهد و حتی مبارزه را تنها با نیروهای خودش دوباره امتحان کند. بحث با لحنی بسیار تند ادامه یافت. کاوور در سطح شخصی به پادشاه بی احترامی کرد، تا جایی که ویکتور امانوئل مجبور شد به او یادآوری کند که او پادشاه است، و کاوور در پاسخ گفت که ایتالیایی ها او را می شناسند و او پادشاه واقعی است، و همین باعث شد ویکتور امانوئل در این لحظه ناگهان مکالمه را قطع کند و این عبارت را به زبان پیدمو
نتی، که توسط کوستانتینو نیگرا گزارش شده است، بگوید: " "نیگرا،" او را به خواب بفرست!" کاوور صبح روز بعد مونزامبانو را ترک کرد و تا عصر ۱۲ ژوئیه در تورین بود، جایی که شورای وزیران، بلافاصله تشکیل جلسه داد و استعفای کل دولت را تصویب کرد. امضای ویکتور امانوئل دوم. ویکتور امانوئل دوم در مواجهه با دو گزینه تصرف لومباردی (البته بدون دژهای مستحکم) یا ادامه جنگ به تنهایی، گزینه اول را انتخاب کرد. صبح روز ۱۲ ژوئیه، او نیز آتش بس را امضا کرد که در این مرحله برای کل نیروهای حاضر در میدان معتبر شد. با این حال، پادشاه ساردینیا این بند را که احتمالاً توسط ناپلئون سوم به او پیشنهاد شده بود، امضا کرد: «به هر حال به من مربوط می شود». به این ترتیب، او خود را در مورد سیر وقایعی که از قبل در خارج از مرزهایش غیرقابل برگشت به نظر می رسید، متعهد نکرد: دوک نشین های پارما و مودنا و دوک نشین بزرگ توسکانی در واقع منحل شده بودند و استان های متحد ایتالیای مرکزی در حال آماده شدن برای اتحاد با پیمونت بودند. شرایط نهایی آتش بس. مفاد نهایی آتش بس به شرح زیر بود: غیرعملی بودن شرایط نهایی. ناپلئون سوم به دلیل عدم احترام به روح اتحاد، موقتاً از
ادعاهای ارضی خود بر ساووا و نیس صرف نظر کرد و از پادشاهی ساردینیا تنها بخش کوچکی از هزینه های جنگی متحمل شده در لشکرکشی نظامی را مطالبه نمود. کاوور با بهره گیری از عقب نشینی اتریش از مرکز ایتالیا، از ماه مه ۱۸۵۹ تمام اقدامات لازم را برای تعیین افرادی جهت مسئولیت مناطق آزاد شده انجام داده بود. در توسکانی، او کارلو بن کومپانی دی مومبلو را منصوب کرد؛ در بولونیا، مودنا و پارما، ماسیمو دازگلیو، لوئیجی کارلو فارینی و دیوداتو پالیری را به قدرت رساند. این افراد بلافاصله دولت های موقت طرفدار پیدمونت را تشکیل دادند. پس از آن، در سفارتخانه های پاپ، ایمولا، فائنتسا، فورلی، چزنا، ریمینی، فرارا، راونا و سایر شهرهای کوچک نیز آزاد شدند. این وضعیت به نفع همه پرسی هایی بود که برای الحاق به پادشاهی ساردینیا برگزار شد، که بین ۱۴ تا ۲۱ اوت در دوک نشین مودنا و در ۱۱ و ۱۲ سپتامبر ۱۸۵۹ در دوک نشین پارما برگزار شد. در هر دو مورد، نتایج به نفع الحاق بود. متعاقباً، هیئت های پاپ، دوک نشین ها و توسکانی به عنوان استان های متحد ایتالیای مرکزی متحد شدند، که در آن ارتشی بسیج شد که قرار بود حدود ۲۵ تا ۳۰ هزار نفر باشد. این تحولات و مقاومت دول
ت های موقت، تحقق بندی در آتش بس ویلافرانکا که احیای نهادهای قدیمی را پیش بینی می کرد، غیرممکن ساخت. همچنین ایجاد کنفدراسیونی از ایالت های ایتالیایی غیرممکن بود و اجرای اصلاحات مورد نظر در ایالت های پاپ نیز امکان پذیر نبود. با وجود این، آتش بس ویلافرانکا با پیمان زوریخ در نوامبر ۱۸۵۹ رسمیت یافت. دقیقاً، هرچند تنها شرط عملی شده در توافق ویلافرانکا واگذاری لومباردی به پادشاهی ساردینی بود، اما این رخداد از نظر سیاسی و تاریخی وزنی بسیار سنگین داشت. واگذاری لومباردی نه تنها یک پیروزی نظامی برای جنبش وحدت طلبانه ایتالیا بود، بلکه ضربه ای بی سابقه به موقعیت اتریش در شبه جزیره ایتالیا وارد کرد. از سال ۱۷۰۶، اتریش بر منطقه لومباردی سلطه داشت—بخشی از میراث هابسبورگی که در کنگره وین تثبیت شده بود و نماد نفوذ اتریش در جنوب اروپا محسوب می شد. از دست دادن این منطقه، به ویژه پس از شکست در نبردهای ماجنتا و سولفرینو، نشان دهنده افول قدرت اتریش در برابر نیروهای ملی گرای نوظهور و اتحادهای جدید مانند ساردینی-فرانسوی بود. این شکست، نقطه ای تعیین کننده در «مسئله ایتالیا» بود—موضوعی که برای دهه ها یکی از محورهای رقابت قدرت های بزرگ
اروپا به شمار می رفت. با واگذاری لومباردی، اتریش نه تنها بخشی از قلمرو خود را از دست داد، بلکه اعتبار سیاسی اش در میان دولت های آلمانی و اروپای مرکزی نیز تضعیف شد. این تحول، مسیر را برای تحولات بعدی هموار کرد: از جمله اتحاد بیشتر مناطق ایتالیایی تحت رهبری ساردینی، و در نهایت، تشکیل پادشاهی متحد ایتالیا در سال ۱۸۶۱. اگر بخواهیم این لحظه را در یک جمله خلاصه کنیم: واگذاری لومباردی، پایان یک عصر برای اتریش و آغاز عصر جدیدی برای ایتالیا بود. پیامدهای این حادثه و روابط فرانسه و پیمونت. پس از پیمان زوریخ، فرانسه خود را در نقش مبهم قدرت محافظ ایالات پاپی و متحد اصلی پادشاهی ساردینیا یافت - ابهامی که به ناپلئون سوم اجازه داد تا پایان امپراتوری دوم نفوذ تعیین کننده ای بر امور ایتالیا داشته باشد. با این حال، بلافاصله پس از آن، بن بستی ایجاد شد، زیرا دولت های موقت ایتالیای مرکزی از بازگرداندن قدرت به حاکمان سابق خودداری کردند و دولت پیدمونتی لا مارمورا نیز شجاعت اعلام الحاق سرزمین های آزاد شده را نداشت؛ بنابراین، در ۲۲ دسامبر ۱۸۵۹، ویکتور امانوئل دوم استعفا داد تا کاوور را به قدرت بازگرداند. کنت که در ۲۱ ژانویه ۱۸۶۰ به ر
یاست شورای وزیران بازگشت، با پیشنهاد فرانسه برای حل مسئله سرزمین های آزاد شده مواجه شد: الحاق دوک نشین های پارما و مودنا به پیمونت، کنترل رومانیا تحت فرمان پاپ توسط ساووی، پادشاهی جداگانه در توسکانی تحت رهبری یکی از اعضای خاندان ساووی، و واگذاری نیس و ساووی به فرانسه. در صورت رد این پیشنهاد، پیمونت مجبور می شد به تنهایی در مقابل اتریش که شرایط نهایی آتش بس را به رسمیت نمی شناخت، با این وضعیت روبرو شود. بنابراین، واگذاری نیس و ساووی بهایی بود که فرانسه برای الحاق بخش عمده ای از ایتالیای مرکزی به پیمونت مطالبه می کرد. در مقایسه با توافقات اتحاد ساردینیا و فرانسه، این راه حل، الحاق ونتو را جایگزین پیدمونت کرد. کاوور پس از آنکه الحاق پارما، مودنا و رومانیا را عملاً تثبیت کرد، با سرپیچی از فرانسه، در توسکانی (۱۱–۱۲ مارس ۱۸۶۰) همه پرسی ترتیب داد که نتایج آن الحاق دوک نشین بزرگ به پادشاهی ساردینیا را نیز مشروعیت بخشید. دولت فرانسه با ناراحتی زیادی واکنش نشان داد و بلافاصله خواستار واگذاری ساووی و نیس شد که با امضای پیمان تورین در ۲۴ مارس ۱۸۶۰ انجام شد؛ بنابراین، در ازای این دو استان، پادشاهی ساردینیا نه تنها لومبارد
ی، بلکه آنچه اکنون امیلیا-رومانیا و توسکانی نامیده می شود را نیز به دست آورد. این ترتیب ارضی جدید مانع از مداخله نظامی مستقیم اتریش در سرزمین های باقی مانده پاپ و پادشاهی دو سیسیل در حمایت از حاکمان می شد، زیرا ارتش آن مجبور می شد از مناطقی که اکنون بخشی از پادشاهی ساردینیا هستند، عبور کند. در این مرحله، ویکتور امانوئل دوم و کاوور به مزیت سیاسی بزرگی که از شکست اتریش به دست آورده بودند، پی بردند و در سال ۱۸۶۰ با جوزپه گاریبالدی رهبری روند اتحاد ایتالیا را از سر گرفتند.
اصطلاح پادشاهی ساردینی به ایالت ساووی از سال ۱۷۲۰ تا ۱۸۶۱ اشاره دارد. از سال ۱۷۲۰ تا ۱۸۴۷، تنها جزیره ساردینیا به طور خاص بخشی از پادشاهی ساردینیا بود، در حالی که سایر متصرفات سرزمین اصلی (عمدتاً دوک نشین ساووی، شاهزاده نشین پیمونت ، شهرستان نیس، دوک نشین جنوا و دیگران) به طور مستقل در اختیار خاندان ساووی بودند، از این رو یک سلطنت مرکب و یک اتحادیه شخصی تشکیل می دادند، که رسماً به عنوان «ایالت های اعلیحضرت پادشاه ساردینیا» نامیده می شد. این وضعیت با قانون اتحاد کامل در سال ۱۸۴۷ تغییر کرد و یک پادشاهی واحد ایجاد کرد. با توجه به اینکه پیه مونت مرکز قدرت و بخش برجسته ای از این نهاد بود، این ایالت همچنین به عنوان ساردینیا-پیه مونت یا پیه مونت-ساردینیا و گاهی به اشتباه به عنوان پادشاهی پیه مونت شناخته می شود. این تحول، زمینه ساز نقش فعال تر این پادشاهی در روند وحدت ایتالیا شد. با رهبری چهره هایی چون کنت کامیللو دی کاوور و پادشاه ویکتور امانوئل دوم، ساردینی–پیمونت توانست به محور اصلی اتحاد ملی تبدیل شود و در سال ۱۸۶۱، با اعلام پادشاهی ایتالیا، این ساختار تاریخی جای خود را به دولت جدید داد. پادشاهی قرون وسطایی ساردی
نیا پیش از آنکه به مالکیت خاندان ساووی درآید، بخشی از تاج آراگون و سپس امپراتوری رو به رشد اسپانیا بود. با پیمان لاهه (۱۷۲۰)، جزیره ساردینیا و عنوان پادشاهی آن توسط مدعیان تاج و تخت اسپانیا از خاندان هابسبورگ و بوربون به دوک ساووی، ویکتور آمادئوس دوم، واگذار شد. ساوویاری ها آن را با متصرفات تاریخی خود در شبه جزیره ایتالیا متحد کردند و این پادشاهی به تدریج با ایالت های شبه جزیره شناخته شد که علاوه بر ساووی و آئوستا، شامل متصرفات سلسله ای مانند شاهزاده نشین پیمونت و شهرستان نیس نیز می شد که ساوویاری ها از قرن سیزدهم و از سال ۱۳۸۸ میلادی به ترتیب بر هر دوی آنها کنترل داشتند. این توصیف به خوبی نشان می دهد که چگونه پادشاهی ساردینی، علی رغم نامش، در عمل یک دولت شبه جزیره ای با تمرکز قدرت در پیمونت بود. تحت سلطه خاندان ساووا، ساختار سیاسی و فرهنگی این پادشاهی از همان ابتدا به طور کامل در سرزمین های اصلی اروپایی آن متمرکز بود، نه در جزیره ساردینی. نکات کلیدی این وضعیت عبارت اند از: تمرکز قدرت در پیمونت: شهر تورین، که از قرن شانزدهم پایتخت ساووا بود، به صورت "دفاکتو" مرکز واقعی حکومت، سیاست، و فرهنگ پادشاهی ساردینی مح
سوب می شد. اهمیت ثانویه جزیره ساردینی: هرچند کالیاری به طور "دژوره" پایتخت جزیره و محل استقرار نایب السلطنه ها بود، اما نقش آن در تصمیم گیری های کلان بسیار محدود بود. ادغام کامل در سال ۱۸۴۷: با تصویب قانون "اتحاد کامل"، این ساختار غیررسمی رسمیت یافت و تمامی نهادهای حکومتی در تورین متمرکز شدند. این اقدام، پادشاهی ساردینی را از یک پادشاهی مرکب به یک دولت واحد تبدیل کرد. این تمرکز قدرت در تورین، نه تنها مسیر وحدت ایتالیا را تسهیل کرد، بلکه باعث شد که پیمونت—با نهادهای مدرن، ارتش منظم، و دیپلماسی فعال—به موتور محرک جنبش ملی گرایی ایتالیایی تبدیل شود. در واقع، پادشاهی ساردینی بیشتر شبیه به «پادشاهی پیمونت» عمل می کرد، حتی اگر نام رسمی اش چیز دیگری بود. هنگامی که قلمرو شبه جزیره ای خاندان ساووی اشغال و در نهایت توسط فرانسه ناپلئونی ضمیمه شد، پادشاه ساردینیا برای اولین بار در تاریخ ساردینیا تحت حکومت ساووی، به طور موقت در این جزیره اقامت گزید. کنگره وین (۱۸۱۴–۱۸۱۵)، که پس از شکست ناپلئون، اروپا را بازسازی کرد، متصرفات شبه جزیره ای ساووی را به ساووی بازگرداند و لیگوریا را که از جمهوری جنوا گرفته شده بود، به آن افزود.
پس از الحاق ژنو به سوئیس، پیمان تورین (۱۸۱۶) کاروژ و مناطق مجاور آن را به کانتون تازه تأسیس ژنو سوئیس منتقل کرد. در سال های ۱۸۴۷–۱۸۴۸، از طریق قانون اتحادی مشابه قانون بین بریتانیای کبیر و ایرلند، ایالت های مختلف ساووی تحت یک سیستم حقوقی با پایتخت آنها در تورین متحد شدند و قانون اساسی، "اساسنامه آلبرتینو"، به آنها اعطا شد. در زمان جنگ کریمه در سال ۱۸۵۳، ساووی ها پادشاهی را به یک قدرت قوی تبدیل کرده بودند. پس از آن، لومباردی (۱۸۵۹)، ایالت های مرکزی ایتالیا و پادشاهی دو سیسیل (۱۸۶۰)، ونیز (۱۸۶۶) و ایالت های پاپ (۱۸۷۰) به آن ملحق شدند. در ۱۷ مارس ۱۸۶۱، برای انعکاس دقیق تر وسعت جغرافیایی، فرهنگی و سیاسی جدید خود، پادشاهی ساردینیا نام خود را با اعلام پادشاهی ایتالیا عوض کرد، و پایتخت آن در نهایت ابتدا به فلورانس و سپس به رم منتقل شد؛ بنابراین، پادشاهی ساردینیا به رهبری ساووی ، سلف قانونی پادشاهی ایتالیا بود که به نوبه خود سلف جمهوری ایتالیای امروزی است. اصطلاحات. پادشاهی ساردینیا عنوانی با بالاترین رتبه در میان سرزمین های تحت تصرف خاندان ساووی بود و از این رو این عنوان اغلب برای اشاره به کل متصرفات آنها استفاده م
ی شد و می شود. در واقع، ساووی ها نه بر یک دولت واحد، بلکه بر مجموعه ای پیچیده از نهادها و عناوین مختلف با پیشینه های نهادی، فرهنگی و حقوقی متفاوت حکومت می کردند. این موارد شامل دوک نشین ساووی، دوک نشین آئوستا، شاهزاده نشین پیدمونت و شهرستان نیس می شد که به عنوان مثال بخشی مجزا و نه از نظر حقوقی از پادشاهی ساردینیا بودند که تنها شامل خود جزیره ساردینیا می شد. اوضاع با اتحاد کامل سال ۱۸۴۷ تغییر کرد، قانونی از سوی شاه چارلز آلبرت ساردینیا که اختلافات اداری بین ایالت های سرزمین اصلی و جزیره ساردینیا را لغو کرد و یک پادشاهی واحد ایجاد کرد. خود ساووی ها به کل متصرفات خود به عنوان «ایالت های پادشاه ساردینیا» (ایتالیایی: "gli Stati del Re di Sardegna") اشاره می کردند. مورخان امروزی از اصطلاح "ایالت ساووی" برای اشاره به این موجودیت استفاده می کنند که نمونه ای از سلطنت مرکب است که در آن سرزمین های مختلف و متمایز بسیاری با داشتن یک حاکم واحد در یک اتحادیه شخصی متحد می شوند. تاریخچه. تاریخ اولیه ساووی. در طول قرن سوم پیش از میلاد، آلوبروگه ها در منطقه ای بین رون و آلپ ساکن شدند. این منطقه که آلوبریجیا و بعدها در لاتین «س
اپادیا» نامیده شد، به امپراتوری روم ملحق شد. در قرن پنجم، منطقه ساووی توسط امپراتوری روم غربی به بورگوندی ها واگذار شد و بخشی از پادشاهی بورگوندی شد. پیمونت در اوایل دوران تاریخی محل سکونت قبایل سلتو- لیگوریایی مانند تاورینی ها و سالاسی ها بود. آنها بعدها تسلیم رومی ها شدند ()، که چندین مستعمره از جمله "آگوستا تاورینوروم" (تورین) و "اپوردیا" (ایوریا) را در آنجا تأسیس کرد. پس از سقوط امپراتوری روم غربی، این منطقه بارها مورد حمله بورگوندی ها، گوت ها (قرن ۵)، بیزانسی ها، لومباردها (قرن ۶) و فرانک ها (۷۷۳) قرار گرفت. در آن زمان، آنچه که امروزه به عنوان پیمونت شناخته می شود، به عنوان بخشی از پادشاهی ایتالیا در امپراتوری مقدس روم، به چندین مارک و شهرستان تقسیم شده بود. این روایت تاریخی، مسیر شکل گیری قدرت خاندان ساووا را در شمال غرب ایتالیا و بخش هایی از فرانسه امروزی به خوبی ترسیم می کند—روندی که در نهایت زمینه ساز نقش محوری آن ها در وحدت ایتالیا شد. سال ۱۰۴۶: اوتو، کنت ساووی منطقه پیمونت را به قلمرو اصلی ساووا افزود. در آن زمان، مرکز حکومت در شهر شامبری بود—شهری که امروزه در فرانسه قرار دارد و در قرون وسطی نقش مه
می در سیاست منطقه ای ایفا می کرد. استقلال مناطق دیگر: با وجود گسترش قلمرو ساووا، برخی مناطق مانند آستی و آلساندریا به عنوان کومونه قدرتمند مستقل باقی ماندند. همچنین مارکی نشین های سالوتسو و مونفرات نیز استقلال خود را حفظ کردند و گاه در رقابت با ساووا قرار داشتند. ارتقاء به دوک نشین در ۱۴۱۶: با افزایش قدرت خاندان ساووا، کنت نشین ساووا به دوک نشین ارتقاء یافت—گامی مهم در تثبیت جایگاه این خاندان در میان اشراف اروپا. انتقال پایتخت به تورین در ۱۵۶۳: دوک امانوئل فیلیبرت، که پس از جنگ های ایتالیا به قدرت رسید، تصمیم گرفت مرکز حکومت را از شامبری به تورین منتقل کند. این اقدام نه تنها به تمرکز قدرت در پیمونت انجامید، بلکه تورین را به قلب سیاسی و فرهنگی دولت ساووا تبدیل کرد—شهری که بعدها نقش کلیدی در وحدت ایتالیا ایفا کرد. این تحولات، نشان دهنده روند تدریجی تمرکز قدرت، گسترش قلمرو، و شکل گیری هویت سیاسی ای بود که در قرن نوزدهم به پادشاهی ساردینی–پیمونت و سپس به پادشاهی ایتالیا انجامید. معاوضه ساردینیا با سیسیل. سلطه اسپانیا بر ساردینیا در آغاز قرن هجدهم، در نتیجه جنگ جانشینی اسپانیا، پایان یافت. طبق پیمان اوترخت (۱۷۱۳)،
امپراتوری اروپایی اسپانیا تقسیم شد: ساووی سیسیل و بخش هایی از دوک نشین میلان را دریافت کرد، در حالی که چارلز ششم (امپراتور مقدس روم و آرشیدوک اتریش)، هلند اسپانیا، پادشاهی ناپل، ساردینیا و بخش عمده ای از دوک نشین میلان را دریافت کرد. در جریان جنگ اتحاد چهارگانه، ویکتور آمادئوس دوم، که در آن زمان دوک ساووا، شاهزاده پیمونت و پادشاه سیسیل بود، ناچار شد در توافقی با هابسبورگ های اتریش، جزیره سیسیل را واگذار کند و در ازای آن جزیره ساردینی را دریافت نماید. این تبادل در پیمان لاهه در تاریخ ۱۷ فوریه ۱۷۲۰ به طور رسمی تصویب شد. از آن جا که پادشاهی ساردینی از قرن چهاردهم وجود داشت، این تبادل به ویکتور آمادئوس اجازه داد تا عنوان سلطنتی خود را حفظ کند، حتی با وجود از دست دادن سیسیل. از سال ۱۷۲۰ تا ۱۷۹۸، زمانی که ناپلئون به ایتالیا حمله کرد، حکومت عملی پادشاهی در تورین مستقر بود، هرچند کالیاری از سال ۱۳۲۴ پایتخت رسمی جزیره ساردینی محسوب می شد. با تبعید خاندان ساووا در پی حمله ناپلئون، کالیاری بار دیگر به مرکز عملی حکومت تبدیل شد و این وضعیت تا سال ۱۸۱۴ ادامه یافت. پس از شکست ناپلئون و بازگشت خاندان ساووا، حکومت دوباره به
تورین منتقل شد، اما این شهر تا سال ۱۸۴۷ به طور رسمی پایتخت پادشاهی ساردینی محسوب نمی شد. در آن سال، با تصویب قانون ادغام کامل، تورین به عنوان پایتخت رسمی و دائمی پادشاهی ساردینی تثبیت شد و ساختار مرکب دولت به یک نظام واحد تبدیل گردید. ویکتور آمادئوس در ابتدا در سال ۱۷۲۰ در برابر تبادل ساردینیا با سیسیل مقاومت کرد. تا سال ۱۷۲۳، او همچنان خود را پادشاه سیسیل می دانست تا پادشاه ساردینیا. این دولت عنوان رسمی پادشاهی ساردینیا، قبرس و اورشلیم را به خود گرفت، زیرا خاندان ساووی هنوز مدعی تاج و تخت قبرس و اورشلیم بودند، اگرچه هر دو مدت ها تحت حکومت عثمانی بودند. در سال های ۱۷۶۷–۱۷۶۹، چارلز امانوئل سوم مجمع الجزایر مادالنا در تنگه بونیفاچیو را از جمهوری جنوا ضمیمه کرد و آن را به عنوان بخشی از ساردینیا اعلام کرد که از آن زمان به بعد بخشی از منطقه ساردینیا شد. از دوره ایبری در ساردینیا، زبان های رایج شامل ساردینیایی، کورسیایی، کاتالان و اسپانیایی بودند. زبان های دیگر شامل فرانسوی، پیدمونتی، لیگوریایی، اکسیتان و آرپیتان بودند. در دوره ساوویارد به عنوان یک کشور مرکب، زبان ایتالیایی که در کنار زبان فرانسوی از قرن شانزدهم از
طریق فرمان ریوولی در شبه جزیره رسمی شده بود، در سال ۱۷۶۰ به ساردینیا معرفی شد. با فرمان ریجو بیگلیتو در ۲۵ ژوئیه ۱۷۶۰، زبان ایتالیایی در پیدمونت بر زبان فرانسوی اولویت پیدا کرد. تلاش پادشاهی ساردینیا برای ترویج یک زبان واحد، قاطع بود، و همچنین جایگزینی اسپانیایی با ایتالیایی به عنوان «انقلاب ایده ها» توصیف شده است. از آنجایی که زبان فرانسوی هنوز در برخی از استان ها استفاده می شد، "اساسنامه آلبرتینو" (۱۸۴۸) استفاده از زبان فرانسوی را مجاز اعلام کرد. جنگ های ناپلئونی و کنگره وین. در سال ۱۷۹۲، پادشاهی ساردینیا و دیگر ایالت های تاج ساووی به جنگ ائتلاف اول علیه جمهوری اول فرانسه پیوستند، اما در سال ۱۷۹۶ توسط ناپلئون شکست خوردند و مجبور به انعقاد پیمان زیان بار پاریس (۱۷۹۶) شدند که به ارتش فرانسه اجازه عبور آزاد از پیمونت را می داد. در ۶ دسامبر ۱۷۹۸، ژنرال ژوبرت تورین را اشغال کرد و چارلز امانوئل چهارم را مجبور به کناره گیری و عزیمت به جزیره ساردینیا کرد. دولت موقت به اتحاد پیمونت با فرانسه رأی داد. در سال ۱۷۹۹، روس های اتریشی برای مدت کوتاهی شهر را اشغال کردند، اما با نبرد مارنگو (۱۸۰۰)، فرانسوی ها دوباره کنترل ر
ا به دست گرفتند. جزیره ساردینیا، که ارتش های اعزامی فرانسه به ساردینیا را بدون کمک ارتش سلطنتی شکست داده بود، تا پایان جنگ از دسترس فرانسوی ها دور ماند. امتناع ساووی ها از به رسمیت شناختن حقوق و نمایندگی ساردینی ها در دولت باعث شد که نماز عصر ساردینی ها (که با نام «سه سال انقلاب» نیز شناخته می شود) با نام آغاز شود. («روز تعقیب و دستگیری»)، که امروزه به عنوان روز سا دی سا ساردینیا گرامی داشته می شود، زمانی که مردم کالیاری شروع به تعقیب هر مأمور پیدمونتی که می توانستند پیدا کنند و آنها را از جزیره بیرون کردند؛ بنابراین، ساردینیا اولین کشور اروپایی شد که درگیر انقلاب خود شد، این رویداد نتیجه واردات نظامی خارجی مانند بیشتر اروپا نبود. در سال ۱۸۱۴، تاج ساووی با الحاق جمهوری سابق جنوا، که اکنون یک دوک نشین بود، سرزمین های خود را گسترش داد و به عنوان یک کشور حائل در برابر فرانسه عمل کرد. این امر توسط کنگره وین تأیید شد که منطقه ساووی را پس از الحاق به فرانسه در سال ۱۷۹۲، به مرزهای خود بازگرداند با پیمان استوپینیجی (۱۸۱۷)، پادشاهی ساردینیا تحت الحمایه خود را بر شاهزاده نشین موناکو گسترش داد. در سال ۱۸۲۱، جمعیت گزارش
شده پادشاهی ساردینیا به ۳٬۹۷۴٬۵۰۰ نفر رسید. در واکنش پس از ناپلئون، کشور توسط پادشاهان محافظه کار ویکتور امانوئل اول (۱۸۰۲–۱۸۲۱)، چارلز فلیکس (۱۸۲۱–۱۸۳۱) و شارل آلبرت (۱۸۳۱–۱۸۴۹) اداره می شد که در رأس گروهی از نیروهای خود در نبرد تروکادرو جنگیدند و فردیناند هفتم مرتجع را به تخت سلطنت اسپانیا بازگرداندند. ویکتور امانوئل اول کل کد ناپلئونی را منحل کرد و زمین ها و قدرت را به اشراف و کلیسا بازگرداند. این سیاست ارتجاعی تا آنجا پیش رفت که استفاده از جاده های ساخته شده توسط فرانسوی ها را منع کرد. این تغییرات نمونه بارز ساردینیا بود. پادشاهی ساردینیا از سال ۱۸۳۰ به بعد صنعتی شد. قانون اساسی، در طول انقلاب های ۱۸۴۸ تحت فشار لیبرال ها تصویب شد. "Statuto Albertino" علاوه بر اینکه تورین را پایتخت رسمی خود قرار داد، کاتولیک رومی را «تنها دین دولتی» اعلام کرد. پیش از این در سال ۱۸۴۷، جزیره ساردینیا، که بیش از یک قرن تابع پیدمونت بود، از طریق اتحاد کامل صادر شده توسط چارلز آلبرت، خودمختاری باقیمانده خود را در شبه جزیره از دست داد. در نتیجه، نهادهای اساسی پادشاهی عمیقاً دگرگون شدند و به شکل یک سلطنت مشروطه و متمرکز به سبک فر
انسوی درآمدند. تحت همین فشار، چارلز آلبرت به اتریش اعلام جنگ کرد. پس از موفقیت اولیه، جنگ رو به وخامت گذاشت و چارلز آلبرت در نبرد کاستوزا (۱۸۴۸) از مارشال رادتزکی شکست خورد. مبارزه ساوویار برای وحدت ایتالیا. مانند تمام دوک نشین ها و دولت شهرهای مختلف در شبه جزیره آپنین و جزایر مرتبط، پادشاهی ساردینیا تحت حکومت های متناوب با بی ثباتی سیاسی مواجه بود. پس از تجدید جنگ کوتاه و فاجعه بار با اتریش در سال ۱۸۴۹، چارلز آلبرت در ۲۳ مارس ۱۸۴۹ به نفع پسرش ویکتور امانوئل دوم کناره گیری کرد. در سال ۱۸۵۲، یک وزارتخانه لیبرال به رهبری کنت کامیلو بنسو دی کاوور منصوب شد و پادشاهی ساردینیا به موتور محرکه اتحاد ایتالیا تبدیل شد. پادشاهی ساردینیا در جنگ کریمه شرکت کرد و با امپراتوری عثمانی، بریتانیا و فرانسه متحد شد و علیه روسیه جنگید. در سال ۱۸۵۹، فرانسه در جنگ علیه اتریش، جنگ اتریش-ساردینیا، در کنار پادشاهی ساردینیا قرار گرفت. ناپلئون سوم به وعده های خود به کاوور مبنی بر جنگیدن تا فتح کامل پادشاهی لومباردی-ونیز عمل نکرد. پس از نبردهای خونین مگنتا و سولفرینو، که هر دو پیروزی فرانسه بودند، ناپلئون ادامه جنگ را بسیار پرهزینه دانست
و با پشت سر گذاشتن کاوور، صلح جداگانه ای منعقد کرد که در آن فقط لومباردی واگذار می شد. به دلیل امتناع دولت اتریش از واگذاری هرگونه زمینی به پادشاهی ساردینیا، آنها موافقت کردند که لومباردی را به ناپلئون واگذار کنند، که او نیز به نوبه خود این قلمرو را به پادشاهی ساردینیا واگذار کرد تا از «شرمسار» شدن اتریشی های شکست خورده جلوگیری کند. کاوور وقتی مشخص شد که ویکتور امانوئل این توافق را می پذیرد، با عصبانیت از سمت خود استعفا داد. گاریبالدی و هزار. در ۵ مارس ۱۸۶۰، پارما، پیاچنزا، توسکانی، مودنا و رومانیا در همه پرسی به پیوستن به پادشاهی ساردینیا رأی دادند. این موضوع ناپلئون را نگران کرد، زیرا او از یک دولت قدرتمند ساووی در مرز جنوب شرقی خود بیم داشت و اصرار داشت که اگر پادشاهی ساردینیا بخواهد تصرفات جدید را حفظ کند، باید ساووی و نیس را به فرانسه واگذار کند. این کار از طریق پیمان تورین انجام شد که در آن نیز همه پرسی برای تأیید الحاق پیش بینی شده بود. متعاقباً، همه پرسی های تا حدودی بحث برانگیز، اکثریت بیش از ۹۹٫۵٪ را در هر دو منطقه به نفع پیوستن به فرانسه نشان داد. در سال ۱۸۶۰، جوزپه گاریبالدی لشکرکشی خود را برای ف