Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در ۱۹۹۷، همچنان فعال. - کاسینی-هویگنس - Cluster - Double Star، پرتاب شده در Cluster. - هلیوس (فضاپیما) - مسنجر (فضاپیما) (MErcury Surface, Space ENvironment, GEochemistry and Ranging)، پرتاب در ۲۰۰۴، برخورد به عطارد در ۳۰ آوریل ۲۰۱۵. - وان آلن پروبز - رصدخانه پویایی شناسی خورشید (SDO)، پرتاب در ۲۰۱۰، همچنان فعال. - رصدخانه خورشیدی و هورسپهری (SOHO)، پرتاب در ۱۹۹۵، همچنان فعال. - Solar Maximum Mission (SMM)، پرتاب در ۱۹۸۰، پایان خدمت در ۱۹۸۹. - مدارگرد خورشیدی (SOLO)، پرتاب در ۲۰۲۰. - کاوشگر خورشیدی پارکر، پرتاب در ۲۰۱۸. - استریو (فضاپیما) (Solar TErrestrial RElations Observatory)، پرتاب در ۲۰۰۶، همچنان فعال. - تلسکوپ تریس (TRACE)، پرتاب در ۱۹۹۸، پایان خدمت در ۲۰۱۰. - کاوشگر فضایی اولیس، پرتاب در ۱۹۹۰، پایان خدمت در ۲۰۰۹. - WIND، پرتاب در ۱۹۹۴، همچنان فعال. - ELFIN (Electron Losses and Fields INvestigation)، پرتاب در ۲۰۱۸. جستارهای وابسته. - برنامه کاوشگران
پرواز شماره ۲۲۱۶ ججو ایر یک پرواز بین المللی برنامه ریزی شده از فرودگاه بین المللی سووارنابومی در نزدیکی بانکوک، تایلند، به فرودگاه بین المللی موان در موان، کره جنوبی بود. در تاریخ ۲۹ دسامبر ۲۰۲۴، یک هواپیمای بوئینگ ۷۳۷–۸۰۰ که این پرواز را انجام می داد، پس از فرود در فرودگاه بین المللی موان، از باند خارج شده و به یک مانع برخورد کرد. از ۱۸۱ سرنشین، ۱۷۹ نفر جان خود را از دست دادند و ۲ نفر با جراحات جان سالم به در بردند. این حادثه مرگبارترین سانحه هوایی برای یک شرکت هواپیمایی کره ای از زمان سقوط پرواز شماره ۸۰۱ کورین ایر در گوام در سال ۱۹۹۷ بود و همچنین مرگبارترین حادثه ای بود که در خاک کره جنوبی رخ داده است، به طوری که از سقوط پرواز شماره ۱۲۹ ایر چاینا در سال ۲۰۰۲ پیشی گرفت. این حادثه اولین سانحه مرگبار در تاریخ ۱۹ سالهٔ شرکت ججو ایر بود. همچنین این حادثه مرگبارترین فاجعه هوایی سال ۲۰۲۴ تا به امروز است. پس زمینه. هواپیما. این هواپیما یک بوئینگ ۷۳۷–۸۰۰ بود که به نام HL8088 ثبت شده است. و مجهز به دو موتور سی اف ام اینترنشنال سی اف ام۵۶ بود. این هواپیما برای اولین بار در ۱۹ اوت ۲۰۰۹ پرواز کرد و به عنوان EI-EFR به
رایان ایر تحویل داده شد. رایان ایر این هواپیما را تا سال ۲۰۱۷ اجاره کرد و پس از آن به ججو ایر منتقل شد. کمتر از یک ماه قبل از حادثه، ججو ایر پس از تعلیق ناشی از دنیاگیری کرونا، خدمات بین المللی منظم خود را در فرودگاه بین المللی موآن از سر گرفته بود و هواپیمای درگیر چهار پرواز در هفته بین فرودگاه و بانکوک انجام می داد. سرویسی که ججو ایر تازه در ۸ دسامبر آغاز کرده بود. مسافران و خدمه. از ۱۷۵ مسافر، دو نفر اتباع تایلند و ۱۷۳ نفر دیگر اهل کره جنوبی بودند. مسن ترین سرنشین هواپیما مردی بود که در سال ۱۹۴۶ متولد شده بود و جوان ترین آنها در سال ۲۰۲۱ به دنیا آمده بود. از ۱۸۱ سرنشین هواپیما، ۸۲ نفر مرد و ۹۳ نفر زن بودند. همچنین پنج نفر از مسافران زیر ۱۰ سال سن داشتند. بیشتر مسافران از یک تور پنج روزه کریسمس در بانکوک به خانه برمی گشتند و آژانس مسافرتی که تور را برگزار می کرد هواپیما را اجاره کرده بود. گزارش شده است که سیزده مسافر از مقامات فعال یا سابق دولتی در سطح استانی یا محلی/شهری، هشت نفر از کارمندان فعلی یا سابق دولت از شهرستان هواسون و پنج نفر از افسران اداری اداره آموزش وپرورش استان جئولا جنوبی بودند. خلبان یک (
کاپیتان)، از سال ۲۰۱۹ کارمند ججو ایر بود و بیش از ۶۸۲۰ ساعت تجربه پرواز داشت. و کمک خلبان (افسر اول) بیش از ۱۶۵۰ ساعت تجربه پرواز داشت. خدمه نیز شامل چهار مهماندار بود. دو نفری که روی صندلی های پرش عقب نشسته بودند، تنها بازمانده های حادثه هستند که هوشیار بودند. آنها جراحات متوسط تا جدی، ازجمله یکی از آنها شکستگی در دنده ها، کتف و ستون فقرات بالایی، متحمل شد. و دیگری با جراحت از ناحیه مچ پا و سر. هر دو قبل از انتقال به بیمارستانی در سئول، در بیمارستان های جداگانه در موکپو تحت درمان قرار گرفتند. به نظر می رسید که هر دو نجات یافته سرگردان بودند و نمی توانستند آنچه را که بلافاصله پس از حادثه اتفاق افتاده بود را به خاطر بیاورند. در مجموع ۱۷۹ نفر طی این حادثه کشته شدند. مقامات آتش نشانی محلی گفتند که مسافران پس از برخورد با مانع از هواپیما به بیرون پرت شدند و این اتفاق شانس کمی برای زنده ماندن آنها باقی گذاشت. آتش نشانان گفتند که برخی از اجساد در فاصله ۱۰۰ تا ۲۰۰ متری (۳۳۰ تا ۵۵۰ فوت) از محل سقوط، پراکنده شده اند در حالی که برخی دیگر در میان لاشه ها مثله شده یا سوخته شده اند.
مشت ستاره شمالی مجموعه مانگا ژاپنی است که توسط برونسون نوشته شده و توسط تتسو هارا تصویرگری شده است که از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۸ در "هفته نامه شونن جامپ" در ۲۴۵ شماره منتشر شد و تاکنون در ۲۷ جلد تانکوبون گردآوری شده است. داستان در جهان پسا-آخرالزمانی پس از یک جنگ هسته ای جریان دارد و دربارهٔ جنگجویی به نام کنشیرو است که این توانایی را دارد تا با ضربه زدن به نقاط فشار مخالفان خود را بکشد. هر ضربه او اغلب منجر به مرگ فوق العاده خشونت آمیز و وحشتناک می شود. کنشیرو زندگی خود را وقف مبارزه با باندها، راهزنان و جنگ سالاران مختلف می کند که جان افراد بی دفاع و بی گناه و همچنین رزمی کاران رقیب را تهدید می کنند. دو مجموعه تلویزیونی انیمه اقتباسی ساخته استودیو توئی انیمیشن از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۸ در شبکه فوجی تلویژن در ۱۵۲ قسمت پخش شد. از آن زمان چندین فیلم سینمایی انیمه، یک فیلم لایو اکشن، اووی ای، بازی های ویدیویی و مجموعه ای از اسپین آف ها با محوریت شخصیت های فرعی داستان منتشر شده اند. "مشت ستاره شمالی" بیش از ۱۰۰ میلیون نسخه فروخته و آن را به یکی از پرفروش ترین مجموعه های مانگا در تمام دوران تبدیل کرده است. این اثر به عنوان یک
ی از تاثیرگذارترین مجموعه های مانگا در تمام دوران به حساب می آید.
درخشش تلویزیون را دیدم ، یک فیلم مستقل آمریکایی در ژانر ترسناک فراطبیعی و فانتزی به نویسندگی و کارگردانی جین شونبران است که در سال ۲۰۲۴ منتشر شد. جاستیس اسمیث، برجیت لاندی پین، اما پورتنر، فرد درست و دنیل ددوایلر بازیگران فیلم هستند. اما استون و همسرش دیو مک کری تهیه کنندگی اثر را برعهده دارند و فیلم توسط شرکت فروت تری که متعلق به آن ها است تولید شد. ای۲۴ حق پخش فیلم در آمریکا را برعهده دارد. داستان فیلم دربارهٔ دو دانش آموز دبیرستانی مشکل افرین است که ارتباطی غیرعادی با یک برنامه تلویزیونی برقرار می کنند که باعث می شود واقعیت موجودی و هویت خود را زیر سؤال ببرند. پس از فیلم "یک درد واقعی"، این دومین فیلمی است که استون در سال ۲۰۲۴ تهیه کنندگی کرده است. "درخشش تلویزیون را دیدم" نخستین بار در جشنواره فیلم ساندنس رونمایی شد و استقبال بسیار خوب منتقدان را به همراه داشت که آن را در زمینه فیلم نامه و کارگردانی تحسین کردند. مارتین اسکورسیزی در یادداشتی، فیلم را درخشان توصیف کرد. سایت اند ساوند آن را یازدهمین عنوان برتر سال ۲۰۲۴ در میان ۵۰ فیلم دانست.
متولد شده بنام ابولحسن بختیار (جمشید یا جیمی بختیار) (۱۳۱۳–۱۴۰۱ش) بازیکن فوتبال آمریکایی و روان پزشک ایرانی مقیم آمریکا بود. او فرزند دکتر ابولقاسم بختیار و همسر امریکاییش هلن جفریس بختیار بود. لاله بختیار خواهر او میباشد. تأسیس درمانگاه های روان پزشکی خورشید، مسعود در خیابان خیام و وحید در خیابان وحید اصفهان و آموزش پرسنل . تاسیس بیمارستان روان پزشکی فارابی و بیمارستان روان پزشکی مدرس. تاسیس گروه روان پزشکی دانشگاه اصفهان و بخش روان پزشکی بیمارستان خورشید اصفهان از خدمات او هستند. اولین نسل شاگردان او : دکتر فریدون ضرغام، دکتر یعقوب سپهری، دکتر رضا امیری، دکتر مهدی رشتیان، شادروان دکتر بهرام احمدزاده، دکتر غلامحسین مبارکی و دکتر سید مهدی حسن زاده هستند. زندگی. او فرزند ابولقاسم بختیار و هلن جفریس بختیار بود. که در ۸ ژانویه ۱۹۳۴ در آبادان بدنیا آمد. پس از طلاق والدینش در سن ۱۲ سالگی به همراه مادر و شش خواهر و برادرش از ایران به واشینگتن دی سی نقل مکان کرد. ورزش به روشی برای او تبدیل شد. کاوالیرز در طول دوران حرفه ای بختیار فصل برنده ای نداشت، اما او به یکی از بازیکنان برتر کشور تبدیل شد و در سال ۱۹۵۶ رهبری AC
C را در هجوم برد و در سال ۱۹۵۷ افتخارات همه آمریکایی را به دست آورد. او در جنگ کره و جنگ ویتنام خدمت کرد. مشهور به 'شاهزاده ایرانی' یک سال در لیگ فوتبال کانادا بازی کرد تا برای هزینه دانشکده پزشکی در UVA درآمد کسب کند. او در روان پزشکی تخصص داشت و یک مطب در کالیفرنیا تأسیس کرد. او در ۱۹۸۲ ۰۱۳۶۱به واشینگتن پست گفت زمانی که زندگی خود را در ایالات متحده ساخت، حس آزاردهنده ای از بی گانگی و اشتیاق برای برقراری ارتباط با آنچه که «نیمه دیگر زندگی اش» وطن می خواند، داشت. وقتی برادرش دکتر سیروس بختیار که روانکاو بود در امریکا در دریا غرق شد و پیکرش را در ایران، در توس آرامگاه خانوادگی بختیار دفن کردند. باعث شد دکتر جمشید پس از سال ها به میهن بیاید. به هنگام خاک سپاری، یکی از بستگان به اوگفت «سرنوشت برادرت را دیدی؟ تا کی زندگی در غربت چرا نمی آیی به وطن خدمت کنی؟» جمشید پاسخ داد « فارسی بلد نیستم. آمریکا مدرسه و دبیرستان و دانشگاه و سربازی رفتم. اگر ایران بیایم چطور توی دانشگاه تدریس کنم؟» به او گفته شد که در ایران یک دانشگاه آمریکایی در شیراز هست که با دانشگاه پنسیلوانیا مرتبط است و زبانش انگلیسی است. بختیار درسال ۱۳۵
۳ به ایران آمد و در دانشگاه پهلوی شیراز مشغول به کار شد. گویا در شیراز با حسادت و کارشکنی بعضی همکاران روبه رو شده و شیراز را به قصد اصفهان ترک می کند. در ۱۳۵۶ وارد اصفهان می شود؛ تا سال ۱۳۵۶ اصفهان فاقد روان پزشک متخصص، درمانگاه، بخش و بیمارستان روان پزشکی دانشگاهی بود. دکتر بختیار به عنوان یک پیشگام، ابتدا شروع به جذب نیروهای علمی کرد. دکتر منوچهر صدری روان پزشک از ایالات متحده، دکتر عبدالحسین انتظاری روان شناس بالینی از ایالات متحده، دکتر منعم روانکاو از سویس، دکتر دادگستر روان شناس از ایالات متحده، دکتر مهدی جواهری روان پزشک از فرانسه و دکتر محمدتقی بهین روان پزشک، به عنوان اعضای هیأت علمی. و سپس پذیرش دستیار روان پزشکی؛ در آن زمان دانشگاه ها مستقل بودند و هر دانشگاه خودش از طریق مصاحبه یا امتحان دستیار می گرفت. دکتر بختیار هفت نفر دستیار گرفت که در حقیقت نسل اول دانش آموختگان مکتب اصفهان هستند: دکتر فریدون ضرغام، دکتر یعقوب سپهری، دکتر رضا امیری، دکتر مهدی رشتیان، شادروان دکتر بهرام احمدزاده، دکتر غلامحسین مبارکی و دکتر سید مهدی حسن زاده. آموزش، درمان، تأسیس بیمارستان مدرن روان پزشکی فارابی، برقراری واحد
های روان پرستاری، روان شناسی و کاردرمانی، تأسیس بخش روان در بیمارستان عمومی خورشید در سال ۱۳۵۷ بیست سال پیش از تأسیس چنین بخشی در دانشگاه علوم پزشکی ایران، تأسیس درمانگاه های روان پزشکی خورشید، مسعود در خیابان خیام و وحید در خیابان وحید. هم زمان نیروهای تازه کار روان شناسی و پرستاری را نیز شخصاً آموزش می داد. تیمارستان کاوه تعطیل شد و بیمارانش به بیمارستان روان پزشکی فارابی و بیمارستان روان پزشکی مدرس، که هر دو دست پرورده خودش بود منتقل شدند. دکتر بختیار در سال ۱۳۵۷ گروه روان پزشکی را در دانشگاه اصفهان تأسیس کرد و پایه گذار و نخستین مدیر گروه آن بود. تا این تاریخ روان پزشکی زیرمجموعه گروه داخلی بود و به آن «گروه روانی!» می گفتند. او در سال ۱۳۵۷ بخش روان پزشکی را در بیمارستان خورشید بنا نهاد. تا آن تاریخ حتی در دانشگاه های تهران هم بخش روان پزشکی در بیمارستان عمومی وجود نداشت. دکتر بختیار جملاتی تاریخی و معروف داشت؛ مثلاً می گفت «زندگی سه کلمه بیشتر نیست؛ images،اmemories،اfeelings.» یا وقتی می خواست به مراجعی که احساس حقارت دارد فیدبک بدهد می گفت «خوبی های درون خودت را ببین.» او هر روز ساعت هفت و نیم صبح ایست
اده در بخش راند را شروع می کرد. در راند روان شناسان، پرستاران، دانشجویان، رزیدنت های روان و رزیدنت های داخلی، اعصاب و پوست شرکت داشتند. او به دیدگاه کل نگر اعتقاد داشت و می گفت «هر بیمار قفلی است که با کلید خودش باز می شود و درمانگر کسی است که بهترین کلید را برای این قفل بسته بسازد. با یک کلید نمی شود همه قفل ها را باز کرد.» او یک وایت بورد و ماژیک های رنگی در کیفش داشت و در راند بخش از آن ها استفاده می کرد. در این کیف کتاب ها و ژورنال های روز را به همراه داشت. فارسی را به سختی صحبت می کرد و به زبان انگلیسی درس می داد. او به شاگردانش عشق به مردم و وطن، حرفه، احساس مسؤولیت، تلاش، نوآوری، پشتکار، و مبارزه با مشکلات به خصوص انگ زدایی را آموخت. ظهر که خسته با دست گچی از کلاس بخش خارج می شد بیماران که به او عشق می ورزیدند ناهارشان را به اوتعارف می کردند و او ناخنکی می زد و می خورد و به ما می گفت این کار راپورت و کمپلیانس بیماران را بالا می برد و سبب تسریع در بهبودی آنان می شود. هر وقت از راهروی وسط بخش می گذشت از شیشه مربعی بالای درب اتاق ها نگاهی به درون اتاق ها می انداخت و با بیماران خوش وبش می کرد و می گفت این
«Psychological Round» است و اهمیتش از راند اصلی کمتر نیست. پس از انقلاب ۵۷ ، بختیار ابتدا امیدوار بود. با گذشت زمان، وضعیت غیرقابل تحمل شد. در حالی که پسرش به سن سربازی نزدیک شده بود، برنامه ریزی کرد که برود. قبل از اینکه بتواند برود دستگیر شد و ۳۰ روز مورد بازجویی قرار گرفت. او در سال ۲۰۰۷ گفته بود 'تجربه ترسناکی بود و مثل بازی در تیم ویرجینیا تک نبود.' حکومت حساب بانکی و پاسپورت او را توقیف و پنج سال ممنوع الخروج کرد. بختیار و خانواده اش قاچاقی در یک سفر دو روزه سوار بر اسب از مناطق کوهستانی به ترکیه زفتند و از أنجا خود را به امریکا رسانیدند.او سرانجام راهی شارلوتزویل شد، جایی که با کمک دوستانش شروع به سرهم کردن زندگی جدیدی کرد. به عنوان یک روان پزشک در نیومکزیکو، ویرجینیا و ویرجینیای غربی از زندگی طولانی و موفقی برخوردار شد. در سال ۲۰۰۶ جایزه فارغ التحصیل تمام آمریکایی انجمن نویسندگان فوتبال آمریکا را دریافت کرد. از او پنج فرزند و هشت نوه به یادگار مانده است. خواهرش، لاله بختیار، محقق، نویسنده، مترجم و روان شناس بالینی بود. خواهر زاده های او داور اردلان تهیه کننده، روزنامه نگار و نویسنده NPR و لیلی بختیار
مک نیر رمان نویس هستند. برادرزاده او تنیسور سابق فرد مک نیر است. او در ۹ ژانویه ۲۰۲۲ یک روز پس از تولد ۸۸ سالگی خود درگذشت.
خُردطوفان ()، که گاهی خردطوفان مغناطیس سپهری یا خردطوفان شفقی نیز نامیده می شود، اختلال کوتاهی در مغناطیس سپهر است که باعث آزاد شدن انرژی از مغناطیس سپهر و تزریق آن به یون سپهر در عرض های جغرافیایی بالا می شود. از نظر بصری، خردطوفان به صورت روشن تر شدن ناگهانی و افزایش حرکت شفق قطبی دیده می شود. اولین بار کریستین بیرکلاند این پدیده را به صورت کیفی توصیف کرد و آن را طوفان های قطبی اولیه نامید. سیدنی چپمن حدود سال ۱۹۶۰ اصطلاح خردطوفان را معرفی کرد که اکنون به عنوان اصطلاح استاندارد شناخته می شود. شکل شناسی شفق قطبی طی خردطوفان اولین بار توسط شون ایچی آکاسوفو در سال ۱۹۶۴ توصیف شد. خردطوفان ها با طوفان ژئومغناطیسی تفاوت دارند. طوفان های ژئومغناطیسی معمولاً چند روز طول می کشند و ذرات باردار زیادی را به کمربند وان آلن تزریق می کنند، در حالی که خردطوفان ها در عرض چند ساعت رخ داده، عمدتاً در مناطق قطبی زمین دیده می شوند و ذرات کمتری را به کمربند تابشی تزریق می کنند. در یک خردطوفان، جریان های مغناطیسی از دم مغناطیسی منحرف شده و از طریق "گوه جریان خردطوفانی" وارد یون سپهر شده و به سمت غرب جریان می یابند. خردطوفان ها می
توانند میدان مغناطیسی را در شفق قطبی تا ۱۰۰۰ تسلا مختل کنند و باعث افزایش شدت و گستردگی شفق قطبی شوند. در سال ۲۰۱۲، مأموریت ماهواره ای THEMIS دینامیک خردطوفان ها را رصد کرد و وجود طناب های مغناطیسی غول پیکر و انفجارهای کوچک در حاشیه مغناطیس سپهر زمین را تأیید کرد.
مطالعهٔ جو فرازمینی () یکی از زمینه های فعال پژوهشی است، هم به عنوان بخشی از ستاره شناسی و هم برای درک بهتر جو زمین. علاوه بر زمین، بسیاری از اجرام آسمانی در منظومه خورشیدی دارای جو هستند، از جمله همه سیاره های غول پیکر، مریخ، زهره و تیتان. چندین قمر و سایر اجرام نیز دارای جو هستند، همان طور که دنباله دارها و خورشید هم جو دارند. شواهدی وجود دارد که سیارات فراخورشیدی نیز می توانند جو داشته باشند. مقایسه این جوها با یکدیگر و با جو زمین، درک ما را از فرآیندهای جوی مانند اثر گلخانه ای، هواپخش، فیزیک ابرها و شیمی جو و پویایی شناسی افزایش می دهد. در سپتامبر ۲۰۲۲، گزارش شد که ستاره شناسان گروه جدیدی به نام «دسته بندی رد پاهای فناوری جوی» (CATS) تشکیل داده اند تا نتایج مطالعات جو سیارات فراخورشیدی را برای یافتن رد پای زیستی و رد پای فناوری موجودات احتمالی فرازمینی فهرست کنند. سیارات. سیارات داخلی. عطارد. به دلیل اندازه کوچک عطارد (و در نتیجه جاذبه ضعیف آن)، این سیاره جو قابل توجهی ندارد. جو بسیار نازک آن عمدتاً شامل مقدار کمی هلیوم و ردهایی از سدیم، پتاسیم و اکسیژن است. این گازها از باد خورشیدی، تجزیه رادیواکتیو، برخ
ورد شهاب سنگ ها و تخریب پوسته عطارد منشأ می گیرند. جو عطارد پایدار نیست و به دلیل گرمای سیاره، اتم های آن به طور مداوم به فضا فرار می کنند. زهره. جو زهره عمدتاً از دی اکسید کربن تشکیل شده است. این جو شامل مقادیر کمی از نیتروژن و عناصر کم مقدار دیگر مانند ترکیبات مبتنی بر هیدروژن، نیتروژن، گوگرد، کربن و اکسیژن است. جو زهره بسیار گرم تر و متراکم تر از جو زمین است، هرچند ضخامت کمتری دارد. گازهای گلخانه ای باعث گرم شدن جو پایین تر می شوند، اما همزمان جو بالایی را خنک می کنند و به ایجاد ترموسفرهای (گرماسپهرهای) متراکم تر منجر می شوند. برخی تعاریف می گویند زهره هیچ استراتوسفری (پوشَن سپهری) ندارد. تروپوسفر (وَردسپهر) از سطح آغاز شده و تا ارتفاع ۶۵ کیلومتری امتداد دارد (ارتفاعی که در زمین مزوسفر (میان سپهر) آغاز می شود). در بالای تروپوسفر، دما و فشار به سطوح مشابه زمین می رسد. بادهای سطحی چند متر بر ثانیه هستند و در بالای تروپوسفر به بیش از ۷۰ متر بر ثانیه می رسند. استراتوسفر و مزوسفر از ۶۵ تا ۹۵ کیلومتری امتداد دارند. ترموسفر و اگزوسفر (برون سپهر) از حدود ۹۵ کیلومتری شروع شده و در ارتفاع حدود ۲۲۰ تا ۲۵۰ کیلومتری به
پایان می رسند. فشار هوا در سطح زهره حدود ۹۲ برابر زمین است. مقدار زیاد دی اکسید کربن در جو زهره اثر گلخانه ای شدیدی ایجاد کرده و دمای سطح را به حدود ۴۷۰ درجه سانتی گراد می رساند که آن را به گرم ترین سیاره منظومه شمسی تبدیل می کند. مریخ. جو مریخ بسیار نازک و عمدتاً از کربن دی اکسید تشکیل شده است و شامل مقدار کمی نیتروژن و آرگون است. فشار جوی میانگین در مریخ ۰٫۶ تا ۰٫۹ پاسکال است، در حالی که این مقدار برای زمین حدود ۱۰۱ کیلوپاسکال است. این موضوع باعث کاهش چشمگیر ظرفیت گرمایی حجمی جو مریخ شده و در نتیجه مریخ تحت تأثیر جزر و مد حرارتی جوی قوی قرار می گیرد که می تواند فشار جو را تا ۱۰٪ تغییر دهد. جو نازک مریخ باعث تغییرات شدید دما در این سیاره می شود. دمای سطح مریخ از حدود ۱۴۰- درجه سانتی گراد در زمستان های قطبی تا حداکثر ۲۰ درجه سانتی گراد در تابستان ها متغیر است. بر اساس مشاهدات مأموریت های برنامه وایکینگ و نقشه بردار سراسر مریخ، جو مریخ در دهه های اخیر سردتر و کم گردوغبارتر شده است. تغییرات محلی و منطقه ای، مانند کاهش یخ در قطب جنوب مریخ، ممکن است نشانه ای از تغییرات اقلیمی باشد. برخی پژوهش ها نشان می دهند که
این تغییرات بیشتر محلی هستند تا سراسری. کالین ویلسون پیشنهاد داده است که تغییرات مشاهده شده در دمای مریخ می تواند ناشی از بی نظمی های مداری این سیاره باشد. ویلیام فلدمن نیز گمانه زنی کرده است که گرم شدن مریخ ممکن است به این دلیل باشد که این سیاره از یک عصر یخبندان خارج می شود. برخی دیگر از دانشمندان بیان کرده اند که این گرم شدن ممکن است نتیجه تغییرات سپیدایی ناشی از طوفان های گردوغبار باشد. این مطالعه پیش بینی کرده است که مریخ ممکن است به دلیل بازخورد مثبت به گرم شدن ادامه دهد. در ۷ ژوئن ۲۰۱۸، ناسا اعلام کرد که مریخ نورد کنجکاوی یک تغییر فصلی چرخه ای در متان موجود در جو شناسایی کرده و همچنین وجود کروژن و ترکیبات پیچیده آلی دیگر را تأیید کرده است. سیارات غول پیکر. چهار سیاره بیرونی منظومه شمسی همگی سیاره غول پیکر هستند: غول های گازی مشتری و زحل، و غول های یخی اورانوس و نپتون. این سیارات شباهت های جوی دارند. تمامی آن ها دارای جوی هستند که عمدتاً از هیدروژن و هلیوم تشکیل شده و با افزایش فشار در عمق به مایع داخلی تبدیل می شود، به طوری که مرز مشخصی بین جو و بدنه سیاره وجود ندارد. مشتری. جو بالایی مشتری عمدتاً شامل
حدود ۷۵٪ هیدروژن و ۲۴٪ هلیوم به صورت جرمی است و ۱٪ باقی مانده از سایر عناصر تشکیل شده است. فضای داخلی سیاره شامل مواد متراکم تر است، به طوری که توزیع آن به ترتیب ۷۱٪ هیدروژن، ۲۴٪ هلیوم و ۵٪ عناصر دیگر است. در جو این سیاره مقادیر کمی متان، بخار آب، آمونیاک و ترکیبات مبتنی بر سیلیسیم وجود دارد. همچنین، ردپایی از کربن، اتان، هیدروژن سولفید، نئون، اکسیژن، فسفین و گوگرد مشاهده شده است. مشتری لایه ای از ابر به ضخامت ۵۰ کیلومتر دارد. این ابرها از کریستال های آمونیاک تشکیل شده اند و ممکن است لایه نازکی از آب زیر آن ها قرار داشته باشد. این ابرها در تروپوپاز (وَردایست) قرار دارند و به شکل نوارهایی در عرض های جغرافیایی مختلف، که به مناطق گرمسیری معروف هستند، دیده می شوند. این نوارها به دو دسته مناطق روشن تر (زون ها) و مناطق تیره تر (کمربندها) تقسیم می شوند. تعامل این الگوهای متضاد گردش جوی باعث ایجاد طوفان و آشفتگی می شود. معروف ترین ویژگی این لایه ابری لکه سرخ بزرگ است؛ یک واچرخند طوفان پایدار که ۲۲ درجه جنوب خط استوا قرار دارد و از کره زمین بزرگ تر است. در سال ۲۰۰۰، پدیده ای مشابه لکه سرخ بزرگ در نیمکره جنوبی مشتری م
شاهده شد که به نام لکه سرخ کوچک معروف شده است. مشاهدات نشان می دهند که مشتری ممکن است در دوره ای از تغییرات اقلیمی سیاره ای قرار داشته باشد. زحل. جو خارجی زحل شامل حدود ۹۳٫۲٪ هیدروژن و ۶٫۷٪ هلیوم است. مقادیر کمی از آمونیاک، استیلن، اتان، فسفین و متان نیز شناسایی شده است. مانند مشتری، ابرهای بالایی زحل از کریستال های آمونیاک تشکیل شده اند، در حالی که به نظر می رسد ابرهای لایه پایینی از آمونیوم هیدروسولفید (NH4SH) یا آب تشکیل شده باشند. جو زحل در برخی ویژگی ها با مشتری شباهت دارد. الگوی نواری مشابهی را نشان می دهد و گاه گاهی طوفان های طولانی مدت به شکل بیضی در آن دیده می شود. پدیده ای مشابه لکه سرخ بزرگ مشتری به نام لکه سفید بزرگ در زحل وجود دارد که یک پدیده کوتاه مدت است و با دوره تناوب تقریباً ۳۰ ساله تشکیل می شود. آخرین بار این پدیده در سال ۱۹۹۰ مشاهده شد. با این حال، طوفان ها و الگوی نواری در زحل کمتر فعال و قابل مشاهده اند، زیرا مه آلودگی ناشی از آمونیاک در تروپوسفر زحل این الگوها را پوشانده است. زحل دارای چند ویژگی جوی منحصربه فرد است. بادهای این سیاره از سریع ترین بادها در منظومه خورشیدی هستند و داده های
وویجر سرعت های شرقی تا ۵۰۰ متر بر ثانیه را نشان می دهند. همچنین زحل تنها سیاره ای است که یک گردباد قطبی گرم دارد و تنها سیاره ای غیر از زمین است که چشم طوفان در ساختارهای چرخند گرمسیری در آن مشاهده شده است. اورانوس. جو اورانوس عمدتاً از گاز و یخ های مختلف تشکیل شده است. ترکیب آن شامل ۸۳٪ هیدروژن، ۱۵٪ هلیوم، ۲٪ متان و مقادیر کمی استیلن است. مانند مشتری و زحل، اورانوس نیز دارای لایه ابری نواری است، هرچند این نوارها بدون تقویت تصاویر بصری به خوبی دیده نمی شوند. بر خلاف سیارات غول پیکر بزرگ تر، دمای پایین لایه ابری بالایی اورانوس که تا ۵۰ کلوین کاهش می یابد، باعث شکل گیری ابرها از متان به جای آمونیاک می شود. فعالیت طوفانی کمتری نسبت به مشتری و زحل در جو اورانوس مشاهده شده است، زیرا مه های متان و استیلن بر فراز جو آن باعث می شوند این سیاره به شکل یک کره آبی کمرنگ و یکنواخت دیده شود. تصاویری که در سال ۱۹۹۷ توسط تلسکوپ فضایی هابل گرفته شد، فعالیت طوفانی در بخشی از جو را نشان داد که از زمستان ۲۵ ساله اورانوس بیرون آمده بود. فقدان کلی فعالیت طوفانی ممکن است به دلیل نبود سازوکار تولید انرژی داخلی در اورانوس باشد که وی
ژگی ای منحصربه فرد در میان سیارات غول پیکر است. نپتون. جو نپتون شباهت زیادی به اورانوس دارد. ترکیب آن شامل ۸۰٪ هیدروژن، ۱۹٪ هلیوم و ۱٫۵٪ متان است. با این حال، فعالیت های جوی در نپتون بسیار پویاتر بوده و جو آن آبی تر از اورانوس است. لایه های بالایی جو به دمای حدود ۵۵ کلوین می رسند و باعث شکل گیری ابرهای متانی در تروپوسفر می شوند که رنگ آبی پررنگ به سیاره می بخشند. دما در لایه های داخلی جو به تدریج افزایش می یابد. نپتون دارای سامانه های آب وهوایی بسیار پویایی است که شامل سریع ترین بادها در منظومه شمسی می شوند. این بادها احتمالاً از جریان گرمای داخلی تغذیه می شوند. بادهای معمولی در مناطق نواری استوایی می توانند سرعتی در حدود ۳۵۰ متر بر ثانیه داشته باشند، درحالی که طوفان ها می توانند سرعتی تا حدود ۹۰۰ متر بر ثانیه در جو نپتون داشته باشند. چندین سامانه طوفانی بزرگ در نپتون شناسایی شده است، از جمله لکه سیاه بزرگ، یک طوفان چرخندی به اندازه اوراسیا؛ اسکوتر، یک گروه ابر سفید در جنوب لکه سیاه بزرگ؛ و لکه تاریک ۲/چشم جادوگر، یک طوفان چرخندی جنوبی. نپتون، دورترین سیاره از زمین، از سال ۱۹۸۰ روشنایی بیشتری یافته است. این ر
وشنایی با دمای استراتوسفر ارتباط آماری دارد. هامل و لاک وود پیشنهاد می دهند که این تغییر روشنایی شامل یک مؤلفه تغییرات خورشیدی و یک مؤلفه فصلی است، هرچند همبستگی آماری معنی داری با چرخه خورشیدی یافت نشده است. این مسئله با مشاهدات روشنایی در سال های آینده روشن تر خواهد شد. سایر اجرام منظومه خورشیدی. اقمار طبیعی. مشخص شده است که ده مورد از اقمار طبیعی متعدد منظومه شمسی دارای جو هستند: اروپا، آیو، کالیستو، انسلادوس، گانیمد، تیتان، رئا، دیونه، تریتون و ماه زمین. گانیمد و اروپا هر دو دارای جو بسیار رقیقی از اکسیژن هستند که تصور می شود از شکافت تابشی یخ آب موجود در سطح این اقمار به هیدروژن و اکسیژن به وجود می آید. آیو دارای جوی بسیار نازک است که عمدتاً از دی اکسید گوگرد () تشکیل شده و این ترکیبات ناشی از فعالیت های آتشفشانی و تصعید ناشی از نور خورشید از رسوبات دی اکسید گوگرد سطحی است. جو انسلادوس نیز بسیار نازک و متغیر است و عمدتاً شامل بخار آب، نیتروژن، متان و دی اکسید کربن است که از طریق آتشفشانی یخی از داخل قمر به بیرون رانده می شود. جو بسیار نازک دی اکسید کربن در کالیستو تصور می شود که با تصعید از رسوبات سطحی ت
أمین می شود. تیتان. تیتان دارای متراکم ترین جو در میان اقمار طبیعی است. جو تیتان در واقع متراکم تر از جو زمین است و فشار سطحی آن برابر با ۱۴۷ کیلوپاسکال است، یعنی یک و نیم برابر فشار جو زمین. جو این قمر ۹۴٫۲٪ نیتروژن، ۵٫۶۵٪ متان و ۰٫۰۹۹٪ هیدروژن است، و ۱٫۶٪ باقی مانده شامل سایر گازها مانند هیدروکربن ها (از جمله اتان، دی استیلن، متیل استیلن، سیانواستیلن، استیلن، پروپان)، آرگون، دی اکسید کربن، کربن مونوکسید، سیانوژن، هیدروژن سیانید و هلیوم است. تصور می شود که هیدروکربن ها در جو بالایی تیتان و در واکنش هایی که از تجزیه متان توسط نور فرابنفش خورشید ناشی می شود، شکل می گیرند و موجب ایجاد مه غلیظ نارنجی رنگ می شوند. تیتان فاقد میدان مغناطیسی است و گاهی خارج از مغناط سپهر زحل حرکت می کند و مستقیماً در معرض باد خورشیدی قرار می گیرد. این باد ممکن است برخی از مولکول های لایه بالایی جو را یونیزه کرده و آن ها را با خود ببرد. جو تیتان دارای لایه ای از ابرهای غیرشفاف است که ویژگی های سطحی تیتان را در طول موج های مرئی پنهان می کند. مه ای که در تصویر مجاور دیده می شود، به اثر ضدگلخانه ای قمر کمک می کند و با بازتاب نور خورشید