Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
. پینا بعدها یکی از نزدیک ترین همکاران کاپیتینی شد و با او نخستین راهپیمایی پرودجا-آسیزی برای صلح در ۱۹۶۱ را سازمان داد. او در طول زندگی خود در جنبش غیرخشونت آمیز فعالیت کرد و از ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۶ دبیر ملی شد. او سردبیر مجله "اکشن غیرخشونت آمیز" تا زمان مرگش بود که در ۱۳ آوریل ۲۰۱۶ رخ داد. او به خاطر اقدامات غیرخشونت آمیز خود در معرض زندان بود. در ۱۷ ژانویه ۱۹۷۳، دبیر سابق جنبش غیرخشونت آمیز، پس از انتشار مطلبی علیه جشن نیروهای مسلح در ۴ نوامبر («جشن نیست بلکه سوگواری است»)، در پرودجا دستگیر شد و به دلیل تحقیر مستقیم نیروهای مسلح محکوم شد. پس از تظاهراتی که در حمایت از او در شهرهای مختلف انجام شد، چهار هفته بعد به درخواست عفو رئیس جمهور جیووانی لئون آزاد شد. در آوریل ۱۹۷۹ توسط دادگاه تجدیدنظر تریسته به هشت ماه زندان به دلیل ایجاد انسداد جاده محکوم شد، حکمی که بعداً بخشوده شد. او از جمله سازمان دهندگان راهپیمایی کاتانیا-کومیزو (۲۴ دسامبر ۱۹۸۲ - ۳ ژانویه ۱۹۸۳) بود که برای اعتراض به استقرار پایگاه موشکی آمریکا انجام شد، نخستین اقدام ملموس مبارزه غیرخشونت آمیز علیه تأسیسات نظامی در ایتالیا. در ۲۰۰۸ جایزه غیرخشونت ملی
به او اهدا شد. در ۲۰۱۲ دانشکده حقوق دانشگاه پیزا درجه افتخاری در علوم صلح به او اعطا کرد. پیترو پینا در ۱۳ آوریل ۲۰۱۶ در فلورانس درگذشت.
ارتش هفتم ایتالیا () ارتش میدانی زیرمجموعه ارتش سلطنتی ایتالیا در جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم بود. تاریخچه. ارتش هفتم جودیکاری در ۲۵ فوریه ۱۹۱۸ در برشا تحت فرماندهی سپهبد جولیو چزاره تاسونی و تحت فرماندهی سپاه سوم ارتش به فرماندهی سپهبد ویتوریو کامرانا و سپاه بیست و پنجم ارتش به فرماندهی سپهبد ادواردو راوازا تشکیل شد؛ ارتش هفتم که از استلویو به گاردا اعزام شده بود، به ویژه اقدامات تهاجمی را در بخش گذرگاه مونتیچلی-توناله انجام داد. پس از عقب نشینی در نبرد دوم پیاوه، ارتش جودیکاری نقش اساسی در نبرد ویتوریو ونتو ایفا کرد، به طوری که سرتیپ فدریکو بایستروچی فرمانده توپخانه ارتش و سرهنگ للیو گاویلیو فرمانده نیروی هوایی ارتش بودند. فرماندهی ارتش هفتم در ۱۸ نوامبر ۱۹۱۸ منحل شد و چند روز بعد، فرماندهی آن به ارتش نهم واگذار شد. جنگ جهانی اول. پس از شکست فاجعه بار در نبرد کاپورتو (نوامبر ۱۹۱۷)، ارتش ایتالیا توسط آرماندو دیاز به طور کامل سازماندهی مجدد شد و ارتش هفتم جدید ایتالیا تحت فرماندهی جولیو چزاره تاسونی تشکیل شد. این ارتش در نبرد موفقیت آمیز رودخانه پیاوه (ژوئن ۱۹۱۸) و نبرد ویتوریو ونتو (اکتبر-نوامبر ۱۹۱۸) شرکت
کرد. ارتش هفتم جودیکاری در 25 فوریه 1918 در برشا تحت فرماندهی سپهبد جولیو چزاره تاسونی و تحت فرماندهی سپاه سوم ارتش به فرماندهی سپهبد ویتوریو کامرانا و سپاه بیست و پنجم ارتش به فرماندهی سپهبد ادواردو راوازا تشکیل شد؛ ارتش هفتم که از استلویو به گاردا اعزام شده بود، به ویژه اقدامات تهاجمی را در بخش گذرگاه مونتیچلی-توناله انجام داد. پس از عقب نشینی در نبرد دوم پیاوه، ارتش جودیکاری نقش اساسی در نبرد ویتوریو ونتو ایفا کرد، به طوری که سرتیپ فدریکو بایستروچی فرمانده توپخانه ارتش و سرهنگ للیو گاویلیو فرمانده نیروی هوایی ارتش بودند. فرماندهی ارتش هفتم در ۱۸ نوامبر ۱۹۱۸ منحل شد و چند روز بعد، فرماندهی آن به ارتش نهم واگذار شد. جنگ جهانی دوم. ارتش هفتم در چندین دوره از جنگ جهانی دوم تشکیل شد، اما همیشه در حالت ذخیره نگه داشته می شد. عملیات کمی را شاهد بود. ارتش هفتم ابتدا بین سپتامبر و دسامبر ۱۹۳۹ و بعداً بین ژوئن و اکتبر ۱۹۴۰، به عنوان ذخیره برای حمله ایتالیا به فرانسه تشکیل شد. در سپتامبر ۱۹۳۹، فرماندهی ارتش هفتم بازسازی و در ۱۴ دسامبر همان سال دوباره منحل شد. ارتش هفتم در ۱۲ ژوئن ۱۹۴۰، دو روز پس از ورود ایتالیا به ج
نگ جهانی دوم، تحت فرماندهی والاحضرت ژنرال منصوب فیلیبرتو دی ساوویا-جنوا، با ادغام سپاه های ارتش هفتم و هشتم، بازسازی شد. این ارتش در ۱۷ ژوئن به تورین منتقل شد تا به مرز غربی اعزام شود، جایی که در ۲۴ ژوئن با تجهیزات کامل به آنجا رسید. به دلیل آتش بس با فرانسه، در هیچ عملیاتی شرکت نکرد و منحصراً به عنوان یک نیروی ذخیره عمومی خدمت کرد. این ارتش در ۳۱ اکتبر ۱۹۴۰ منحل شد. ارتش هفتم در ۳۰ سپتامبر ۱۹۴۱ با وظیفه دفاع از سواحل ساردینیا، پولیا، کامپانیا و لاتزیو بازسازی شد و طبق دستورالعمل ها، به ترتیب سپاه های سیزدهم، نهم، سی ام و هفدهم ارتش را به کار گرفت. فرماندهی این واحد بزرگ نظامی به والاحضرت ژنرال آدالبرتو از ساووی-جنوا، برادر فیلیبرتو از ساووی-جنوا، واگذار شد. در ۱۰ آوریل، ارتش هفتم سپاه های سیزدهم و هفدهم ارتش را به ارتش پنجم واگذار کرد و به همراه آنها مسئولیت سرزمین های تحت اختیارشان را به آنها واگذار کرد و سپاه سی و یکم ارتش را که وظیفه دفاع از کالابریا را بر عهده داشت، و در ۱ مه سپاه نوزدهم ارتش را تحت فرماندهی خود قرار داد، در حالی که سپاه های نهم و سی ام ارتش تحت فرماندهی واحد بزرگ نظامی باقی ماندند؛ دومی
در دسامبر ۱۹۴۲ تحت فرماندهی ژنرال ویتوریو سوگنو به تونس منتقل شد، جایی که او مسئولیت نیروهای تیپ ۵۰ پیاده نظام ویژه و لشکر «سوپرگا» را که در بخش ساحلی بین سوسه و صفاقس مستقر بودند، بر عهده گرفت و تحت فرماندهی ارتش زرهی پنجم آلمان قرار گرفت. در طول سال ۱۹۴۳، ارتش هفتم به عملیات خود در جنوب ایتالیا ادامه داد. در ۱ آگوست ۱۹۴۳، آدالبرتو دی ساوویا-جنوا به عنوان فرمانده ارتش هفتم جایگزین ژنرال ماریو آریسیو شد که در ۲۰ آگوست به عنوان ژنرال منصوب شد. از ۳ سپتامبر، واحدهای سپاه پانزدهم ارتش، که برای دفاع از سواحل کالابریا مستقر شده بودند، با پیاده شدن نیروهای انگلیسی-آمریکایی در مناطق رجیو کالابریا، پالمی و باگنارا کالابرا مقابله کردند و پیشروی آنها را کند کرده و آنها را در نبردهای شدید مکرر در امتداد دامنه های آسپرومونته درگیر کردند. در نتیجه وقایع پس از آتش بس ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، در ۹ سپتامبر، فرماندهی ارتش هفتم مقر خود در پوتنزا را ترک کرد و با بخش عمده ای از ستاد خود به فرانکاویلا فونتانا در استان بریندیسی نقل مکان کرد. سپس در ۱ اکتبر ۱۹۴۳ به مونترونی دی لچه نقل مکان کرد. در ۱۱ سپتامبر، ارتش هفتم سپاه نوزدهم ارتش را
از دست داد، که در نتیجه وقایع پس از آتش بس در سانتا ماریا کاپوا وتره منحل شد و به فرماندهی نیروهای مسلح کامپانیا تبدیل شد، و ارتش هفتم به سپاه های نهم، سی و یکم و یکم ارتش که در ۱۴ سپتامبر تشکیل شده بودند، تقسیم شد. ارتش هفتم در ۲۴ نوامبر ۱۹۴۳ به طور قطعی منحل شد. در سپتامبر ۱۹۴۱، این ارتش دوباره تشکیل شد تا از جنوب ایتالیا (آپولیا، کامپانیا، لاتزیو و کالابریا) دفاع کند. در سپتامبر ۱۹۴۳، پس از آتش بس کاسیبیل، آنها مقاومت کمی در برابر حمله متفقین به ایتالیا نشان دادند و تسلیم آلمانی ها شدند. فرماندهان ارتش هفتم در جنگ جهانی دوم:
«کاکاسیاه ها در پاریس» (به ؛ با سانسور به صورت «Ni**as in Paris») ترانه ای از دو رپر آمریکایی جی-زی و کانیه وست می باشد که در آلبوم مشترک آن ها تحت عنوان "تاج و تخت را بنگر" (۲۰۱۱) قرار دارد. این ترانه توسط هیت-بوی با همکاری وست و مایک دین تهیه و تولید شد و آنتونی کیلهوفر نیز در بخشی از تولیدات اضافی مشارکت داشت. تهیه کنندگان به همراهٔ جی-زی و ریورند دبلیو.ای. دانلدسون (که به دلیل استفاده از نمونه ای از آثارش نامش در شناسنامهٔ ترانه درج شد) این ترانه را نوشته اند. جی-زی کانسپت اصلی ترانه این بود که نشان دهد آن ها چگونه ثروت خود را به دست آورده اند، نه این که صرفاً آن را به رخ بکشند. در ابتدا بیت این ترانه به پوشا تی پیشنهاد شد، اما او به دلیل فضای بازیگوشانهٔ آن، آن را نپذیرفت. این بیت توسط هیت-بوی ساخته شده بود و تا زمانی که دان سی با او تماس گرفت بلااستفاده باقی ماند؛ سپس برای این ترانه ارائه شد. در ۱۳ سپتامبر سال ۲۰۱۱، این قطعه به عنوان چهارمین تک آهنگ آلبوم از سوی دف جم، راک نیشن و راک-ا-فلا به رادیوهای ریتمیک و اربن معاصر آمریکا معرفی شد.
ارتش دهم ایتالیا () یک ارتش میدانی از ارتش سلطنتی ایتالیا بود که در جنگ جهانی اول و در شمال آفریقای ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم جنگید. جنگ جهانی اول. پس از نبرد کاپورتو (نوامبر ۱۹۱۷)، ارتش ایتالیا توسط آرماندو دیاز سازماندهی مجدد شد. در تابستان ۱۹۱۸ (پس از نبرد انقلاب) فرماندهی به اصلاح این تغییرات ادامه داد و در آماده سازی برای حمله ایتالیا که برای اکتبر ۱۹۱۸ برنامه ریزی شده بود، دهمین ارتش جدید ایتالیا در ۱۴ اکتبر تشکیل شد. این ارتش، ارتشی بریتانیایی-ایتالیایی تحت فرماندهی ارل کاوان بود. ارتش دهم تازه تأسیس در پیروزی نبرد ویتوریو ونتو (اکتبر-نوامبر ۱۹۱۸) شرکت کرد. این ارتش در رودخانه پیاوه بین ارتش هشتم و ارتش سوم ایتالیا قرار گرفت. قرار بود ارتش هشتم از رودخانه پیاوه عبور کند و به سمت ویتوریو پیشروی کند تا ارتش ترنتینو اتریش-مجارستان را از ارتش های مدافع پیاوه جدا کند. قرار بود ارتش دهم از جناح راست خود محافظت کند. همچنین انتظار می رفت که آنها با شکستن خطوط دفاعی اتریش-مجارستان در گراو دی پاپادوپولی، جزیره ای بزرگ در رودخانه، از پیاوه عبور کنند. ارتش دهم قبل از نبرد با اضافه شدن یک اسکادران سواره نظام، سه
گردان مهندسی: دو واحد پل سازی و یک واحد حفاری، ۲ هنگ توپخانه و اسکادران های زرهی دهم و چهاردهم، همچنین گروهان ۵۰ پونتیری تقویت شد. پونتیری با انتقال گروهی از سربازان بریتانیایی با قایق به جزیره برای غافلگیر کردن پادگان اتریش-مجارستان در آنجا و به دست گرفتن کنترل جزیره قبل از شروع نبرد، نقش مهمی در آماده سازی ایفا کرد. ارتش دهم با ایجاد یک سرپل در ساحل چپ رودخانه، علیرغم آب های خروشان و سیل در رودخانه، یکی از موفقیت های اولیه در نبرد را رقم زد. در واقع، عناصری از ارتش هشتم مجبور بودند برای عبور اولیه از رودخانه و سپس تصرف ویتوریو، از گذرگاه های ارتش دهم به صورت بداهه استفاده کنند. ارتش دهم با سرعت از میان روستاهای ایتالیا عبور کرد و از رودخانه تالیامنتو به سمت ۱) تولمز (سپاه چهاردهم) و ۲) اودین (سپاه یازدهم) پیشروی کرد، در حالی که ارتش اتریش-مجارستان به سرعت عقب نشینی کرد و سپس فروپاشید. ارتش دهم متعاقباً در نبرد به هنگ ۳۳۲ پیاده (ایالات متحده) به عنوان بخشی از سپاه چهاردهم بریتانیا پیوست؛ هنگ آمریکایی گارد پیشرو سپاه را تشکیل می داد. در ۴ نوامبر، هنگامی که آتش بس ایتالیا به اجرا درآمد، خط ارتش دهم باساگلیاپن
تا-مرتتو دی تومبا-کوزانو-اس. دانیله-پینزانو بود. جنگ جهانی دوم. در سال ۱۹۴۰، ارتش دهم در سیرنایکا (شرق لیبی) مستقر بود و در پادشاهی مصر، متحد بریتانیا، با بریتانیا روبرو بود. ارتش پنجم در طرابلس (غرب لیبی) روبروی تونس فرانسه مستقر بود. هنگامی که ایتالیا در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰ اعلام جنگ کرد، ارتش دهم از پنج لشکر و ارتش پنجم از نه لشکر تشکیل شده بود. پس از سقوط فرانسه در پایان ژوئن، چندین لشکر از ارتش پنجم برای تقویت ارتش دهم که به ده لشکر افزایش یافته بود، منتقل شدند.
یک لطف ساده یک رمان درسبک داستان جنایی و دلهره آور نوشتهٔ دارسی بل است. این رمان اولین بار در ۲۱ مارس ۲۰۱۷ توسط انتشارات هارپر منتشر شد. این رمان حول محور استفانی، یک مادر وبلاگ نویس می چرخد که به دنبال کشف حقیقت ناپدید شدن ناگهانی بهترین دوستش امیلی از شهر کوچکشان در کنتیکت است. داستان با استفاده از تکنیک راوی غیرقابل اعتماد، از طریق استفانی، امیلی و شوهر امیلی، شان، روایت می شود. خلاصه داستان. روزی بهترین دوستش، امیلی نلسون، از استفانی وارد، وبلاگ نویس مادر، درخواست می کند که به او کمک کند تا بعد از مدرسه، پسر امیلی را تحویل بگیرد. با این حال، امیلی هرگز برای تحویل گرفتن پسرش از استفانی حاضر نمی شود و پس از روزها جستجو، گمان می رود که او مرده پیدا شده است. استفانی در حالی که به دنبال کشف حقیقت است، شروع به کاوش عمیق تر در اسرار امیلی می کند. اقتباس سینمایی. شرکت فاکس قرن بیستم در ژانویه ۲۰۱۶ پیش از موعد، حق ساخت فیلم این رمان را به دست آورد. در ژوئن ۲۰۱۷، پال فیگ برای کارگردانی اقتباس سینمایی آن قرارداد امضا کرد که در آن آنا کندریک، بلیک لایولی و هنری گلدینگ بازی می کنند. این فیلم با همین نام در ۱۴ سپتامبر
۲۰۱۸ در ایالات متحده اکران شد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42572614&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-09-24T06:24:09Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;EmausBot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;ربات: انتقال 1 پیوند میان ویکی به در &lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42760137&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; نهادگرایی جامعه شناختی (که با نام های "نئونهادگرایی جامعه شناختی"، "نهادگرایی فرهنگی" و "نظریه جامعه جهانی" نیز شناخته می شود) شکلی از نهادگرایی نوین است که به «شیوه معناآفرینی نهادها برای افراد» می پردازد. تشریح آن ماهیتی برساخت گرایانه دارد. براساس گفته رونالد ال. جپرسون و جان دبلیو. مایر، نهادگرایی جامعه شناختی «کنشگری» افراد و سازمان های مدرن را به عنوان خودِ ساخته شده از مواد فرهنگی در نظر می گیرد - و نظام های نهادی معاصر را به عنوان نظام هایی در نظر می گیرد که عمدتاً با ایجاد و مشروعیت بخشیدن به کنشگران عامل با دیدگاه ها، انگیزه ها و برنامه های مناسب عمل می کنند. دانشمندانی که این دیدگاه را
توسعه داده اند، کمتر تمایل به تأکید بر استفاده کنشگران از نهادها داشته اند و بیشتر تمایل داشته اند نیروهای نهادی را به عنوان تولید کننده و استفاده کننده از کنشگران تصور کنند. با تمرکز بر ساخت و بازسازی در حال تکامل کنشگران جامعه مدرن، نهادگرایان می توانند تغییرات اجتماعی چشمگیر دوره معاصر را بهتر توضیح دهند - اینکه چرا این تغییرات در بافت های اجتماعی و محیط های عملکردی رخ می دهد و چرا اغلب ماهیتی جهانی پیدا می کنند. نهادگرایان جامعه شناس تأکید می کنند که چگونه کارکردها و ساختارهای سازمان ها لزوماً منعکس کننده اهداف عملکردی نیستند، بلکه بیشتر منعکس کننده مراسم و آیین ها هستند. کنشگران از قوانین و هنجارهای نهادی پیروی می کنند زیرا انواع دیگر رفتار غیرقابل تصور است؛ کنشگران از روال ها پیروی می کنند زیرا آنها کیفیتی بدیهی را در نظر می گیرند. دیدگاه نهادگرایی جامعه شناختی در تضاد با دیدگاه های عقل گرایانه و ابزاری در مورد کنشگران و عاملیت است. دومی کنشگران را عقلانی، آگاه و با هدف مشخص می بیند، در حالی که اولی ها بر این نکته تأکید می کنند که چگونه رفتار کنشگران منعکس کننده عادات، خرافات و احساسات است. اولی فرهنگ
را به عنوان یک عامل غیرمنطقی باقیمانده در توضیح رفتار می بیند، در حالی که دومی فرهنگ را در توضیح رفتار ضروری می داند. برخی از نهادگرایان جامعه شناس باورمندند که نهادها در سازمان ها به گونه ای توسعه یافته اند که شبیه به هم شده اند (که نشان دهنده ی یک ریختی گرایی) حتی با وجود اینکه به روش های مختلفی تکامل یافته اند. بنابراین، نهادها در تثبیت و انتشار هنجارهای فرهنگی مهم تلقی می شوند. این اصطلاح در اثر جامعه شناس جان دبلیو. مایر که در سال ۱۹۷۷ منتشر شد، ریشه دارد. نهادگرایان جامعه شناس باورمندند که «منطق تناسب» رفتار کنشگران درون یک نهاد را هدایت می کند. این منطق پیش بینی می کند که هنجارها و قوانین رسمی نهادها، اعمال کسانی را که در درون آنها عمل می کنند، شکل می دهند. به گفته جیمز مارچ، منطق تناسب به این معنی است که اعمال «به وسیله قوانینی که در قالب هویت ها سازماندهی شده اند، با موقعیت ها مطابقت دارند.» بنابراین، نهادگرایی هنجاری معتقد است که بخش عمده ای از رفتار کنشگران نهادی مبتنی بر موقعیت شناخته شده ای است که کنشگران با آن مواجه می شوند، هویت کنشگران در موقعیت، و تحلیل کنشگر از قوانینی که عموماً رفتار آن کنش
گر را در آن موقعیت خاص کنترل می کنند. به گفته جک نایت، نهادگرایی جامعه شناختی در توضیح رفتاری که اعضای یک نهاد در آن از ایفای نقش های نهادی تعریف شده خود ناتوانند، شکست می خورد. او استدلال می کند که برای نهادگرایی جامعه شناختی توضیح تغییر نهادی دشوار است.
«سخت مثل الماس» ترانه ای از خوانندهٔ استونیایی کرلی می باشد که در ۲۷ ژوئیهٔ سال ۲۰۱۶ به عنوان یکی از تک آهنگ های سومین آلبوم چندآهنگهٔ کرلی تحت عنوان "عمیق ترین ریشه ها" (۲۰۱۶) منتشر گردید. این ترانه دربارهٔ تاب آوری و خودتوانمندسازی است. یک ئی پی حاوی چهار ریمیکس از این ترانه در ۱۶ نوامبر سال ۲۰۱۶ بر روی آی تیونز در دسترس قرار گرفت. موزیک ویدئو. موزیک ویدئوی این اثر نخستین تجربهٔ کارگردانی کرلی محسوب می شود. همچنین ویدئو در همان روز انتشار تک آهنگ منتشر شد.
ایلاریا سالیس (؛ زادهٔ ۱۷ ژوئن ۱۹۸۴) سیاستمدار، فعال اجتماعی، نویسنده و آموزگار اهل ایتالیا است که در حال حاضر برای پارلمان اروپا فعالیت می کند و در سال ۲۰۲۴ به نمایندگی از سبزها و چپ انتخاب شد. زندگی شخصی. سالیس در ۱۷ ژوئن ۱۹۸۴ در مونزا، ایتالیا به دنیا آمد. او مدرک کارشناسی در رشتهٔ تاریخ از دانشگاه میلان دریافت کرد و در دسامبر ۲۰۰۵ فارغ التحصیل شد. پس از پایان کارشناسی، به عنوان معلم دبستان مشغول به کار شد. در سال ۲۰۲۱ مدرک کارشناسی ارشد در رشته های فیلولوژی، ادبیات و تاریخ باستان از دانشگاه میلان دریافت کرد. بازداشت و حبس. در ۱۱ فوریه ۲۰۲۳، سالیس در بوداپست، مجارستان، پس از اتهاماتی مبنی بر حمله به نئونازی ها در یک رویداد راست افراطی بازداشت شد. او با سه اتهام تلاش برای حمله مواجه شد و متهم به عضویت در یک سازمان چپ افراطی گردید. او اتهامات را رد کرد و قربانیان ادعایی گزارش رسمی به پلیس ارائه ندادند. رسانه های ایتالیایی نیز گزارش کردند که پلیس مجارستان شواهد مستقیمی از ارتباط او با گروه های مسلح پیدا نکرد. با افزایش اعتراضات عمومی در کشورش، دولت ایتالیا به دست و پای زنجیرشدهٔ سالیس در هنگام حضور در دادگاه
اعتراض کرد. تصاویر او در دادگاه با زنجیرهای آهنین بازتاب گسترده ای در اروپا داشت و بحث دربارهٔ وضعیت حقوق بشر در مجارستان را دوباره مطرح کرد. در ۱۹ دسامبر ۲۰۲۳، هفت عضو پارلمان اروپا از ائتلاف پیشرو سوسیالیست ها و دموکرات ها از دولت مجارستان به دلیل نگه داشتن او "با زنجیر به گردن در سلولی با موش و سوسک" انتقاد کردند و بیان داشتند که "صدمات دو فرد مورد حمله که گزارش دادند تنها جزئی بود". سالیس در نامه ای به حامیانش نوشت که "۲۳ ساعت از ۲۴ ساعت را در یک سلول کاملاً بسته گذراندم" و شرایط را «غیرانسانی» توصیف کرد. در می ۲۰۲۴، کمی قبل از انتخابات اروپایی، او از زندان آزاد و به حصر خانگی در بوداپست منتقل شد. آزادی مشروط او پس از فشارهای دیپلماتیک مکرر دولت ایتالیا و کارزارهای عمومی در داخل و خارج از کشور صورت گرفت. تحلیل گران بین المللی تأکید کردند که نامزدی او در انتخابات پارلمان اروپا و محبوبیت روزافزونش در ایتالیا به افزایش فشار بر دولت بوداپست برای تعدیل موضع خود کمک کرد. انتخاب به پارلمان اروپا. در ژوئن ۲۰۲۴، سالیس به عنوان عضو پارلمان اروپا برای ائتلاف سبز و چپ انتخاب شد و بیش از ۱۷۰٬۰۰۰ رأی کسب کرد. با کسب مو
قعیت در پارلمان، او از حصر خانگی آزاد شد و سرانجام به ایتالیا بازگشت. او قصد دارد از نقش خود برای حمایت از حقوق زندانیان، رسیدگی به کمبود مسکن و مقابله با هزینه های بالای اجاره استفاده کند. در فرهنگ عامه. در ژانویه ۲۰۲۴، زروکالکار رمان گرافیکی خود "At the bottom of the well. A story of Nazis, prison and responsibility" را که ابتدا در هفته نامه منتشر شده بود به ایلاریا سالیس اختصاص داد. سپس بخش های دیگری از داستان در شماره های بعدی منتشر شد. در ژوئن همان سال، کمیک های زروکالکار دربارهٔ پروندهٔ سالیس جمع آوری و همراه با برخی کمیک های منتشرنشده در جلد "This night will not be short" (این شب کوتاه نخواهد بود) منتشر شدند.
ماکسیم (Maxim's, ) رستورانی در پاریس، فرانسه است. این رستوران در منطقه ۸، خیابان رویال، پلاک ۳ قرار دارد. ماکسیم به خاطر دکوراسیون داخلی خود به سبک هنر نو شناخته شده است. در میانه سدهٔ بیستم، رستوران ماکسیم به عنوان مشهورترین رستوران جهان شناخته می شد. تاریخچه. آغاز کار. رستوران ماکسیم در ۱۸۹۳ توسط ماکسیم گیلارد، پیشخدمت پیشین، به عنوان یک بیسترو در خیابان رویال، پلاک ۳ پاریس تأسیس شد. آن مکان پیشتر یک بستنی فروشی بود. در ۱۸۹۹، دکوراسیونی کنونی آن به پیشواز نمایشگاه پاریس ۱۹۰۰ رفت؛ سقف ها با شیشه های رنگی و دیوارها با نقاشی های دیواری از فرشتگان طراحی شدند. در ۱۹۳۲ پس از گذشت مدتی کسادی کار، اکتاو وودابل، صاحب رستوران نوئل پیترز، رستوران ماکسیم را خریداری کرد. او از همان آغاز، به انتخاب مشتریان خود دست زد. وودابل، مشتریان دائمی، ترجیحاً مشهور یا ثروتمند را به دیگران ترجیح می داد. دوره جدیدی از پذیرایی، تحت نظر خانواده او آغاز شد که بیش از نیم سده دوام آورد. مهمانان مشهور دههٔ ۱۹۳۰ ماکسیم، شامل ادوارد هشتم، ژوزفین بیکر و ژان کوکتو (دوست نزدیک و همسایه وودابل ها) بودند. جنگ جهانی دوم و میانه سده بیستم. در جریان
اشغال پاریس توسط آلمانی ها، اتو هورچر به عنوان مدیر رستوران منصوب شد. ماکسیم همچنان به فعالیت خود ادامه داد. رستوران ماکسیم، محبوب ترین رستوران پاریس برای فرماندهان عالی رتبه آلمانی و فرانسویان همدست با آلمان بود. هرمان گورینگ، اتو آبتز و ارنست یونگر در زمان حضور در پاریس، به ماکسیم می آمدند. به دلیل حمایت مقامات، ماکسیم در طول اشغال از حمایت برخوردار بود؛ کارمندان آن تبعید نشدند و از محدودیت های غذایی معاف بود. پس از آزادسازی پاریس، ماکسیم توسط نیروهای مقاومت فرانسه بسته شد ولی در سپتامبر ۱۹۴۶، بازگشایی شد. پس از پایان جنگ، خانواده وودابل رستوران را بازسازی کردند و شروع به گسترش آن در جهان کردند. رستوران هایی در استانبول، شیکاگو، توکیو و مکزیکوسیتی با نام ماکسیم اما به مدیریت افراد گوناگون باز شدند. در ۱۹۴۹، رستوران پیکاک گریل در هیوستون افتتاح شد و سپس با طراحی بر اساس ماکسیم پاریس، به ماکسیم تغییر نام داد. در اواخر دهه ۱۹۵۰، شرکت هواپیمایی پن ام در طول پروازهای خود غذاهای ماکسیم پاریس را سرو می کرد، از جمله غذای اصلی معروف گوشت گاو، زیرا هواپیماهای بوئینگ ۳۷۷ استراتوکروز «فرهای مخصوص به خود را داشتند و مع
مولاً یک فیله گوشت گاو در هواپیما پخته و جلوی شما برش داده می شد.» در دهه ۱۹۵۰ ماکسیم بین افراد مشهور جهان بسیار محبوب بود، از جمله مهمانانی مانند آریستوتلیس اوناسیس، ماریا کالاس، دوک ویندزور و همسرش والیس سیمپسون ، پورفیریو روبیروسا، ماکس افولس و باربارا هاتن . در جریان بازسازی رستوران در اواخر دهه ۱۹۵۰، کارگران ماکسیم گنجینه ای از سکه ها و جواهرات گمشده را کشف کردند که از جیب ثروتمندان بیرون افتاده و بین بالشتک مبل های رستوران افتاده بود. در۱۹۵۶، شهرت این رستوران منجر به نامگذاری رستورانی در هنگ کنگ، با نام "بلوار ماکسیم"، شد. این رستوران به سرعت به موفقیت دست یافت و سرانجام به شرکت پذیرایی ماکسیم، بزرگترین شرکت پذیرایی در هنگ کنگ از نظر درآمد و سهم بازار و یکی از بزرگترین ها در کل شرق آسیا تبدیل شد. در دههٔ ۱۹۶۰، رستوران ماکسیم در فرودگاه اورلی پاریس گشوده شد. بریژیت باردو یک بار با ورود پابرهنه به ماکسیم رسوایی به بار آورد. ژان پل گوتیه به یاد می آورد که پیر کاردن به دلیل قوانین پوشش از ورود به رستوران ماکسیم پاریس منع شد که آن هم "رسوایی بزرگی" بوجود آورد، چون او به جای پیراهن رسمی و پاپیون، بافت یقه اسک
ی پوشیده بود. دیگر مهمانان این دوره زمانی شامل سیلوی وارتان، جان تراولتا ، ژن مورو، باربارا استرایسند و کیری ت کانه وا بودند. توسعه بین المللی و شرکت کاردن. در اوایل دهه ۱۹۷۰، فرودگاه شارل دوگل پاریس افتتاح و در پی آن شرکت بین المللی ایر مکسیم برای مدیریت تمام رستوران های آن فرودگاه گشوده شد. این شرکت همچنین مدیریت دو رستوران فرودگاهی در لیون و مارسی٬ پذیرایی در قطارها و فروشگاه های بزرگ فرانسه و نیز مدیریت دو هتل در فرانسه را آغاز کرد. در ۱۹۷۱، به دلیل تهیه خوراک و شراب برای جشن های ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی ایران، ماکسیم برای مدتی کوتاه بسته شد.در آن مهمانی که پذیرایی اش با ماکسیم بود، ۶۰۰ مهمان عالی رتبه، بیش از پنج ونیم ساعت در طولانی ترین و مجلل ترین ضیافت رسمی تاریخ مدرن که در نسخه های متوالی "کتاب رکوردهای جهانی گینس" ثبت شده است، پذیرایی شدند. در ۱۹۷۸ شرکت کاردن اجازه استفاده از نام خود به مالکان ماکسیم، لوئی و مگی وودابل، دادند. برند ماکسیم به طیف وسیعی از کالاها و خدمات گسترش یافت . در ۱۹۸۱، بوتیک های ماکسیم حدود ۹۰۰ قلم کالا را که توسط کاردن ساخته شده بود، به فروش می رساندند، اما همه آنها تحت برند ماکسیم،
از جمله یک خط تولید لباس شب مردانه، فروخته می شدند. سایر اقلام شامل رومیزی، ظروف چینی، ظروف شیشه ای، مبلمان و گل، در حدود ۲۰۰ بوتیک در فرانسه عرضه می شدند. در ۱۹۸۱، شرکت بین المللی ایر ماکسیم سالانه بیش از ۵۰ میلیون دلار درآمد داشت که بیشتر آن از محل هزینه های صدور مجوز نامگذاری بود. وقتی شایعه شد که کتاب راهنمای میشلن، که سال ها به ماکسیم سه ستاره داده بود، در حال بررسی کاهش تعداد ستاره ها به دو ستاره است، وودابل می گوید که ما «درخواست یک نماد ویژه کردیم زیرا ما رستورانی مانند دیگران نبودیم. با امتناع میشلن، من درخواست کردم که ما را از فهرستشان کنار بگذارند». به گفته «نیویورک تایمز»، این اختلاف بر محبوبیت رستوران تأثیری نگذاشت، زیرا رزرو هنوز یک روز قبل لازم بود و «چینش بر اساس مرتبه مهمان» کماکان توسط مدیر رستوران انجام می شد. در۱۹۸۱، دولت فرانسه، فضای داخلی رستوران ماکسیم به سبک آرت نوو را میراث تاریخی اعلام کرد. در همان سال، خانواده وودابل که از شایعات افتادن رستوران به دست خارجی ها ناراحت بودند، پیشنهاد فروش رستوران ماکسیم را به طراح مد، پیر کاردن، دادند. شرکت کاردن در ماه مه ۱۹۸۱ آن را با قیمتی نامعلوم
، که گفته می شود بیش از ۲۰ میلیون دلار آمریکا بوده، خریداری کرد. دکوراسیون و فضای رستوران به همان شکل باقی بماند. با مدیریت کاردن، یک موزه در سه طبقه از ساختمان ماکسیم و نیز یک کاباره گشوده شد. از سرآشپزهایی که در رستوران ماکسیم کار می کردند یکیولفگانگ پاک جوان بودند. در ۱۹۸۵ شعبه ای در نیویورک، پس از دو سال کار آماده سازی، گشوده شد. این رستوران در سال اول خود ضرر داد، و پس از هفت سال بسته شد. همان سال، شعبه های بروکسل و ریودوژانیرو هم به دلیل مسائل فنی بسته شدند. هتل ماکسیم در پالم اسپرینگز که در فوریه ۱۹۸۶ افتتاح شد نیز با اختلاف با مالک بنا مواجه شد. پیر کاردن در سال ۲۰۲۰ درگذشت. تا ۲۰۲۳، رستوران ماکسیم عمدتاً فقط برای رویدادهای خصوصی باز بود. در مارس ۲۰۲۳، لوران دو گورکف، مدیرعامل انجمن پاریس، اعلام کرد که شرکت او برای احیای رستوران انتخاب شده است و یک بار کوکتل و تراس در طبقات بالایی رستوران ایجاد خواهد شد. رزرو روزانه در نوامبر ۲۰۲۳ از سر گرفته شد.
«قفل احساسی» ترانه ای از رپر آمریکایی کانیه وست می باشد که در چهارمین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "۸۰۸ و دل شکستگی" (۲۰۰۸) قرار دارد. این ترانه توسط وست تهیه و تولید شده و جف بسکر نیز در تهیهٔ آن همکاری داشته است. این دو این ترانه را با استرو، ملک یوسف و استارشل نوشته اند. وست ابتدا ترانه را در ۱۰ سپتامبر سال ۲۰۰۸ روی وبلاگ خود منتشر نمود اما پس از دریافت واکنش های منفی، آن را مجدداً ضبط کرد. این قطعه در نهایت در ۱۸ سپتامبر سال ۲۰۰۸ از سوی راک-ا-فلا و دف جم منتشر گردید به عنوان تک آهنگ اصلی آلبوم برای دانلود دیجیتال منتشر گردید. این ترانه در سبک الکتروپاپ قرار دارد و سازبندی آن عمدتاً بر پیانو و ضرب های درام رولند تی آر-۸۰۸ متکی است. وست در این ترانه با استفاده از اتوتیون می خواند و ترانه به بررسی پیامدهای یک رابطهٔ شکست خورده می پردازد. «قفل احساسی» از سوی منتقدان موسیقی با استقبال گسترده ای مواجه شد و بسیاری از آنان کیفیت تولید اثر را ستودند. برخی به ضرب های درام توجه ویژه داشتند و گروهی دیگر نیز آوازخوانی وست را پسندیدند. این ترانه در فهرست های پایان سال ۲۰۰۸ چندین نشریه، از جمله "پیچفورک و بلندر" قرار گر