Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بیشتری در کلنی ها روبه رو هستند، اما برای زنبورداران تجاری تفاوت قابل توجهی بین فصول وجود ندارد. تقریباً ۲۲٪ از زنبورداران خانگی، گرسنگی را به عنوان یکی از علل اصلی از دست دادن کلنی ها شناسایی کرده اند. گرسنگی زنبور عسل به ویژه برای زنبورداران تازه کار مشکل بزرگی است. گرسنگی می تواند ناشی از شرایط نامساعد جوی، بیماری، حمل ونقل طولانی مدت یا کاهش ذخایر غذایی باشد. جلوگیری از گرسنگی با نظارت دقیق بر کندوها و اقدامات پیشگیرانه برای مقابله با بیماری ها امکان پذیر است. علل. کمبود غذا. برداشت بیش ازحد عسل (و نبود تغذیه تکمیلی) مهم ترین دلیل کمبود غذایی زنبورها است. در این شرایط، زنبورها ذخیره کافی از عسل برای خود ندارند. تغییرات و شرایط سخت آب وهوایی، میزان ذخیره غذای موجود و حضور نوزادان (براد) از جمله عواملی هستند که سرعت کاهش ذخایر غذایی را تعیین می کنند. تنها یک یا دو روز کمبود غذا می تواند منجر به از بین رفتن کل یک کندو شود. آب و هوا. در زمستان، زنبورهای عسل دور ملکه و نوزادان (براد) جمع می شوند تا آن ها را گرم نگه دارند. باور بر این است که لایه بیرونی از زنبورها که «زنبورهای مانتلی» نامیده می شوند، باعث حفظ ف
شردگی و گرمای خوشه می شوند. همچنین لایه داخلی از زنبورهای کارگر به حرکت درآمده و با لرزیدن گرما تولید می کنند. حتی اگر غذا در گوشه ای دور از کندو یا روی قاب دیگری موجود باشد، ممکن است هوا آن قدر سرد باشد که زنبورها نتوانند خوشه را ترک کنند و به غذا برسند. این وضعیت منجر به گرسنگی و مرگ زنبورها می شود. بیماری ها. بیماری هایی مانند نوزما سرانا بر دستگاه گوارش زنبورها تأثیر می گذارند. این امر حتی در صورت وجود منابع غذایی می تواند منجر به گرسنگی شود. جابجایی. هر سال میلیون ها زنبور عسل به کالیفرنیا و دیگر نقاط ایالات متحده منتقل می شوند تا محصولاتی مانند بادام را گرده افشانی کنند. کندوهای زنبور در کامیون ها به صورت بی وقفه یا با استراحت های کوتاه در سراسر کشور جابه جا می شوند. زنبورها به دلیل محدودیت فضا، گرما، تغییرات آب وهوایی و تغییر ناگهانی در وظایف روزانه شان تحت فشار شدید قرار می گیرند. در طول مسیر که معمولاً دو تا سه روز طول می کشد، بررسی دمای داخل کندوها و میزان غذای آن ها توسط راننده کامیون یا زنبوردار دشوار است. تغذیه مناسب زنبورها تحت تأثیر قرار می گیرد و خطر گرسنگی و مرگ زنبورها در حین این سفرها بسیار
بالا است. یک مطالعه نشان داده است که در زنبورهای مهاجر، رشد غدد تغذیه ای مختل شده که منجر به تغذیه نامناسب نوزادان می شود. خبرهای دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی بیان می کنند که فراهم آوردن دسترسی زنبورها به مقدار زیادی غذا در طول جابه جایی می تواند استرس ناشی از حمل ونقل را کاهش دهد.
تانکر دوجداره به تانکر نفتی اطلاق می شود که دارای دو بدنه است. آنها در مقایسه با تانکرهای تک جداره، احتمال نشتی را کاهش می دهند و توانایی آنها در جلوگیری یا کاهش نشت نفت منجر به استاندارد شدن تانکرهای نفت و سایر انواع کشتی ها از جمله توسط کنوانسیون بین المللی جلوگیری از آلودگی کشتی ها یا کنوانسیون شده است. پس از فاجعه نشت نفت اکسون والدز در آلاسکا در سال ۱۹۸۹، دولت ایالات متحده تمام تانکرهای نفتی جدیدی که برای استفاده بین بندرهای ایالات متحده ساخته می شوند را ملزم به مجهز شدن به بدنه کاملاً دوجداره کرد. دلایل استفاده. تعدادی از تولیدکنندگان، تانکرهای نفتی با بدنه دوگانه را پذیرفته اند، زیرا این نوع تانکرها بدنه کشتی ها را تقویت می کنند و احتمال وقوع فجایع نفتی در برخوردهای کم ضربه و به گل نشستن کشتی های تک بدنه را کاهش می دهند. آنها احتمال نشتی را در برخوردهای کم سرعت در مناطق بندری هنگامی که کشتی تحت هدایت است، کاهش می دهند. تحقیقات در مورد آسیب های ناشی از برخورد کشتی ها نشان داده است که بعید است تانکرهای دو جداره در هنگام تصادف هر دو بدنه را سوراخ کنند و از نشت نفت جلوگیری کنند. با این حال، برای تانکرهای ک
وچک تر، مخازن U شکل ممکن است مستعد «سیل زدگی آزاد» در سراسر کف دوتایی و تا سطح آب بیرونی در هر طرف مخزن بار باشند. نجات دهندگان ترجیح می دهند تانکرهای دوجداره را نجات دهند زیرا این تانکرها امکان استفاده از فشار هوا را برای مکش آب سیل فراهم می کنند. در دهه ۱۹۶۰، به دلیل افزایش نگرانی ها در مورد حوادث هسته ای، بدنه های دوجداره ضد برخورد برای کشتی های هسته ای به طور گسترده مورد بررسی قرار گرفتند. توانایی تانکرهای دو جداره در جلوگیری یا کاهش نشت نفت منجر به استانداردسازی تانکرهای دو جداره برای انواع دیگر کشتی ها از جمله تانکرهای نفت توسط کنوانسیون بین المللی جلوگیری از آلودگی ناشی از کشتی ها یا کنوانسیون مارپل ۷۸/۷۳ شد. در سال ۱۹۹۲، مارپل اصلاح شد و «نصب بدنه های دوگانه یا طرح جایگزین مورد تأیید سازمان بین المللی دریانوردی برای تانکرهای با ظرفیت ۵۰۰۰ DWT و بیشتر که پس از ۶ ژوئیه ۱۹۹۳ سفارش داده شده اند، الزامی شد». با این حال، پس از حادثه اریکا در سواحل فرانسه در دسامبر ۱۹۹۹، اعضای IMO برنامه اصلاح شده ای را برای حذف تدریجی تانکرهای تک بدنه تصویب کردند که از اول سپتامبر ۲۰۰۳ لازم الاجرا شد و اصلاحات بیشتر در ۵ آو
ریل ۲۰۰۵ تأیید شد. پس از فاجعه نشت نفت اکسون والدز، هنگامی که آن کشتی در سال ۱۹۸۹ در صخره های بلای در خارج از بندر والدز، آلاسکا به گل نشست، دولت ایالات متحده تمام تانکرهای نفتی جدیدی را که برای استفاده میان بندرهای ایالات متحده ساخته می شوند، ملزم به مجهز شدن به بدنه کاملاً دوجداره کرد. با این حال، آسیب وارده به اکسون والدز به بخش هایی از بدنه (مخازن نفت خام یا مخازن لجن) که توسط یک کف دوتایی یا بدنه دوتایی جزئی محافظت می شدند، نفوذ کرد. مسائل مربوط به تعمیر و نگهداری. اگرچه تانکرهای دو جداره احتمال برخورد کشتی ها با سنگ ها و ایجاد سوراخ در بدنه را کاهش می دهند، اما بدنه دوگانه در برابر برخوردهای بزرگ و پرانرژی یا به گل نشستن که عامل اصلی آلودگی نفتی هستند، محافظت نمی کند، با وجود اینکه به همین دلیل است که بدنه دوگانه توسط قانون ایالات متحده اجباری شده است. تانکرهای دوجداره، اگر طراحی، ساخت، نگهداری و بهره برداری ضعیفی داشته باشند، می توانند به اندازه تانکرهای تک جداره، اگر نگوییم بیشتر، مشکل ساز باشند. تانکرهای دوجداره طراحی و ساختار پیچیده تری نسبت به همتایان تک جداره خود دارند، به این معنی که به نگهداری و
مراقبت بیشتری در حین کار نیاز دارند که اگر تحت نظارت و کنترل مسئولانه قرار نگیرند، ممکن است مشکلاتی ایجاد کنند. بدنه های دوگانه اغلب منجر به افزایش وزن بدنه حداقل ۲۰٪ می شوند، و از آنجا که وزن فولاد مخازن دو جداره نباید بیشتر از کشتی های تک جداره باشد، دیواره های بدنه جداگانه معمولاً نازک تر و از نظر تئوری مقاومت کمتری در برابر سایش دارند. بدنه های دوتایی به هیچ وجه احتمال جدا شدن بدنه ها را از بین نمی برند. با توجه به فضای هوایی بین بدنه ها، مشکل بالقوه ای نیز وجود دارد که گازهای فرار از طریق نواحی فرسوده بدنه داخلی به بیرون نشت می کنند و خطر انفجار را افزایش می دهند. اگرچه چندین کنوانسیون بین المللی علیه آلودگی وجود دارد، اما تا سال ۲۰۰۳ هنوز هیچ نهاد رسمی برای تعیین استانداردهای اجباری بین المللی وجود نداشت، اگرچه راهنمای ایمنی بین المللی برای تانکرها و پایانه های نفتی (ISGOTT) دستورالعمل هایی را ارائه می دهد که در مورد استفاده بهینه و ایمنی توصیه هایی ارائه می دهد، مانند توصیه به عدم ورود به مخازن بالاست در هنگام بارگیری محموله، و اینکه نمونه های هفتگی از جو داخل برای گاز هیدروکربن گرفته شود. با توجه به
دشواری های تعمیر و نگهداری، سازندگان کشتی در تولید کشتی های دوجداره که بازرسی آنها آسان تر است، مانند مخازن بالاست و بار که به راحتی قابل دسترسی هستند و تشخیص خوردگی در بدنه آنها آسان تر است، رقابت کرده اند. انجمن تعاونی سازه تانکر (TSCF) در سال ۱۹۹۵ "راهنمای بازرسی و نگهداری سازه های تانکرهای دوجداره را" منتشر کرد که بر اساس تجربه کار با تانکرهای دوجداره توصیه هایی ارائه می داد.
توربین بادی داریوس نوعی توربین بادی محور عمودی (VAWT) است که برای تولید برق از انرژی باد استفاده می شود. توربین از تعدادی پره آئروفویل خمیده تشکیل شده است که بر روی یک شفت یا چارچوب چرخان نصب شده اند. انحنای پره ها باعث می شود که پره در سرعت های چرخشی بالا فقط در حالت کششی تحت تنش قرار گیرد. چندین توربین بادی نزدیک به هم وجود دارند که از پره های مستقیم استفاده می کنند. این طرح توربین توسط ژرژ ژان ماری داریوس، مهندس هوانوردی فرانسوی، به ثبت رسید؛ ثبت اختراع در ۱ اکتبر ۱۹۲۶ انجام شد. مشکلات عمده ای در محافظت از توربین داریوس در برابر شرایط باد شدید وجود دارد. و در خود-آغازگر ساختن آن. روش کار. در نسخه های اصلی طرح داریوس، ایرفویل ها طوری چیده شده اند که متقارن باشند و زاویهٔ ریگلاژ صفر داشته باشند، یعنی زاویه ای که ایرفویل ها نسبت به سازه ای که روی آن نصب شده اند، تنظیم می شوند. این چیدمان صرف نظر از جهت وزش باد، به یک اندازه مؤثر است - برخلاف نوع مرسوم که باید چرخانده شود تا رو به باد باشد. وقتی روتور داریوس می چرخد، ایرفویل ها در یک مسیردایره ای در هوا به جلو حرکت می کنند. نسبت به پره، این جریان هوای ورودی به
صورت برداری به باد اضافه می شود، به طوری که جریان هوای حاصل، یک زاویه حمله مثبت کوچک و متغیر به پره ایجاد می کند. این باعث ایجاد یک نیروی خالص می شود که به صورت مورب به جلو در امتداد یک «خط عمل» خاص هدایت می شود. این نیرو می تواند در فاصله مشخصی به سمت داخل و از کنار محور توربین عبور کند و گشتاور مثبتی به شفت بدهد و به این ترتیب به چرخش آن در جهتی که از قبل در آن حرکت می کند، کمک کند. اصول آیرودینامیکی که روتور را می چرخاند، معادل اصول آیرودینامیکی در اتوژیروها و هلیکوپترهای معمولی در چرخش خودکار است. با حرکت ایرفویل در پشت دستگاه، زاویه حمله به علامت مخالف تغییر می کند، اما نیروی تولید شده هنوز به صورت مورب در جهت چرخش است، زیرا بال ها متقارن هستند و زاویه ریگلاژ صفر است. روتور با سرعتی غیرمرتبط با سرعت باد و معمولاً چندین برابر سریع تر می چرخد. انرژی ناشی از گشتاور و سرعت را می توان با استفاده از یک ژنراتور الکتریکی استخراج و به توان مفید تبدیل کرد. اصطلاحات هوانوردی لیفت و درگ، به طور دقیق، به ترتیب نیروهایی در عرض و در امتداد جریان هوای نسبی خالص نزدیک شونده هستند، بنابراین در اینجا کاربردی ندارند. نیروه
ای مؤثر، نیروی نسبتاً مماسی هستند که تیغه را به اطراف می کشد، و نیروی شعاعی که در خلاف جهت یاتاقان ها عمل می کند. وقتی روتور ثابت است، هیچ نیروی چرخشی خالصی ایجاد نمی شود، حتی اگر سرعت باد بسیار بالا برود - روتور باید از قبل در حال چرخش باشد تا گشتاور تولید کند؛ بنابراین این طرح معمولاً خود به خود راه اندازی نمی شود. در شرایط نادر، روتورهای داریوس می توانند خودبه خود روشن شوند، بنابراین نوعی ترمز برای نگه داشتن آن در هنگام توقف لازم است. یکی از مشکلات طراحی این است که زاویه حمله با چرخش توربین تغییر می کند، بنابراین هر پره حداکثر گشتاور خود را در دو نقطه از چرخه خود (جلو و عقب توربین) تولید می کند. این منجر به یک چرخه توان سینوسی (ضربان دار) می شود که طراحی را پیچیده می کند. به طور خاص، تقریباً همه توربین های داریوس حالت های رزونانسی دارند که در آنها، در یک سرعت چرخشی خاص، پالس ها در فرکانس طبیعی پره ها هستند که می تواند باعث (در نهایت) شکستن آنها شود. به همین دلیل، اکثر توربین های داریوس دارای ترمزهای مکانیکی یا سایر دستگاه های کنترل سرعت هستند تا از چرخش توربین با این سرعت ها برای مدت طولانی جلوگیری کنند. م
شکل دیگری که پیش می آید این است که بیشتر جرم مکانیزم چرخشی در محیط آن است، نه در مرکز آن، همان طور که در پروانه این اتفاق می افتد. این امر منجر به تنش های گریز از مرکز بسیار بالا بر روی مکانیزم می شود که برای تحمل آنها باید قوی تر و سنگین تر از حالت های دیگر باشد. یک رویکرد رایج برای به حداقل رساندن این امر، منحنی کردن بال ها به شکل "تخم مرغ زن" است (به این شکل " تروپوسکین " می گویند که از کلمه یونانی به معنای "شکل طناب تابیده" گرفته شده است) به طوری که آنها خودکفا باشند و نیازی به تکیه گاه ها و پایه های سنگین نداشته باشند. شکل ۱ را ببینید. در این پیکربندی، طرح داریوس از نظر تئوری ارزان تر از نوع مرسوم است، زیرا بیشتر تنش در پره هایی است که به ژنراتور واقع در پایین توربین گشتاور وارد می کنند. تنها نیروهایی که باید به صورت عمودی متعادل شوند، بار فشاری ناشی از خم شدن پره ها به سمت بیرون (و در نتیجه تلاش برای «فشردن» برج) و نیروی باد است که سعی می کند کل توربین را واژگون کند، که نیمی از آن به پایین منتقل می شود و نیمی دیگر را می توان به راحتی با سیم های مهار جبران کرد. در مقابل، در یک طراحی مرسوم، تمام نیروی باد
سعی می کند برج را از بالا، جایی که یاتاقان اصلی قرار دارد، به پایین هل دهد. علاوه بر این، نمی توان به راحتی از سیم های مهار برای جبران این بار استفاده کرد، زیرا پروانه هم در بالا و هم در پایین بالای برج می چرخد؛ بنابراین، طراحی مرسوم به یک برج قوی نیاز دارد که با افزایش اندازه پروانه، به طور چشمگیری افزایش یابد. طرح های مدرن می توانند بیشتر بارهای برج را با سرعت و گام متغیر جبران کنند. در مقایسه کلی، اگرچه مزایایی در طراحی داریوس وجود دارد، اما معایب بسیار بیشتری نیز وجود دارد، به خصوص در مورد ماشین های بزرگتر در کلاس MW. طرح داریوس از مواد بسیار گران تری در تیغه ها استفاده می کند، در حالی که بیشتر تیغه برای دادن قدرت واقعی به زمین خیلی نزدیک است. در طرح های سنتی فرض می شود که نوک بال در پایین ترین نقطه حداقل ۴۰ متر از زمین فاصله دارد تا تولید انرژی و طول عمر به حداکثر برسد. تاکنون هیچ ماده شناخته شده ای (حتی فیبر کربن) وجود ندارد که بتواند الزامات بارگذاری چرخه ای را برآورده کند. توربین بالابر فعال. سرعت نسبی نیرویی را روی تیغه ایجاد می کند. این نیرو را می توان به نیروی محوری و عمودی تجزیه کرد (شکل ۵). در م
ورد توربین داریوس، نیروی محوری مرتبط با شعاع، گشتاور ایجاد می کند و نیروی عمودی به ازای هر نیم دور چرخش، به طور متناوب تنشی، یک تنش فشاری و یک تنش کششی، روی بازو ایجاد می کند. با سیستم میله میل لنگ (شکل ۶)، اصل توربین لیفت فعال تبدیل این محدودیت جایگزین به یک بازیابی انرژی اضافی است.
کشاورزی در تایلند بسیار رقابتی، متنوع و تخصصی است و صادرات آن در بازار بین المللی بسیار موفق است. برنج مهم ترین محصول این کشور است و حدود ۶۰ درصد از ۱۳ میلیون کشاورز تایلندی، تقریباً روی نیمی از زمین های زیر کشت این کشور، به کشت برنج می پردازند. تایلند، کشور صادرکننده عمده در بازار جهانی برنج است. صادرات برنج در سال ۲۰۱۴ بالغ بر ۱٫۳ درصد از تولید ناخالص داخلی بود. تولیدات کشاورزی به طور کلی حدود ۹ تا ۱۰٫۵ درصد از تولید ناخالص داخلی تایلند را به خود اختصاص می دهد. چهل درصد از جمعیت تایلند، در مشاغل مرتبط با کشاورزی مشغول به کار هستند. سایر کالاهای کشاورزی که تولید آنها قابل توجه است از جمله ماهی و فرآورده های شیلات، تاپیوکا، کائوچو، غلات و شکر هستند. صادرات غذاهای فرآوری شده صنعتی همچون کنسرو ماهی تن، آناناس و میگوی منجمد رو به افزایش است. تولید. تولید محصولات کشاورزی تایلند در سال ۲۰۱۸: همچنین سایر محصولات کشاورزی که میزان تولید آنها کمتر است.
شکار دلفین ها که ماهیگیری با دلفین نیز نامیده می شود، روشی برای شکار دلفین ها - و گاهی دیگر آب بازسانان کوچک - است که با هدایت آنها به سمت ساحل با قایق، معمولاً به خلیج یا ساحل انجام می شود. با بستن مسیر آنها به دریای آزاد یا اقیانوس با قایق و تور، از فرار آنها جلوگیری می شود. دلفین ها در چندین مکان در سراسر جهان از جمله جزایر سلیمان، جزایر فارو، پرو و ژاپن که شناخته شده ترین کشور استفاده کننده از این روش است، به این روش شکار می شوند. دلفین ها عمدتاً به خاطر گوشتشان شکار می شوند؛ برخی از آنها در نهایت به دلفیناریوم ها می رسند. علیرغم ماهیت بحث برانگیز شکار که منجر به انتقادات بین المللی شده است، و خطر احتمالی سلامتی که گوشت اغلب آلوده ایجاد می کند، سالانه ده ها هزار دلفین در شکارهای دسته جمعی صید می شوند. بر اساس کشور. جزایر فارو. صید نهنگ در جزایر فارو به شکل به ساحل انداختن و کشتن نهنگ های خلبان باله بلند انجام می شود. این کار تقریباً از زمان اولین سکونتگاه های نورس در این جزایر اقیانوس اطلس شمالی انجام می شده است و بنابراین می توان آن را صید نهنگ بومیان در نظر گرفت. این قانون در «نامه گوسفند»، قانونی به زب
ان فاروئی از سال ۱۲۹۸، که متمم قانون گولاتینگ نروژ است، ذکر شده است. این امر به شدت توسط مقامات فارو کنترل می شود، و سالانه حدود ۸۰۰ نهنگ خلبان باله بلند و تعدادی دلفین پهلو سفید اقیانوس اطلس ذبح می شوند؛ عمدتاً در طول تابستان. این شکارها که در زبان فاروئی به "آنها گریندادراپ" گفته می شود، غیرتجاری هستند و در سطح جامعه سازماندهی می شوند. هر کسی که گواهینامه آموزش ویژه در مورد ذبح نهنگ راهنما با نیزه نخاعی داشته باشد، می تواند شرکت کند. پلیس و کارگران کارخانه آسیاب مجاز به خارج کردن افراد از محل آسیاب هستند. شکارچیان ابتدا نهنگ های راهنما را با نیم دایره وسیعی از قایق ها محاصره می کنند. سپس قایق ها نهنگ های راهنما را به خلیج یا کف آبدره می رانند. همه خلیج ها دارای مجوز نیستند و کشتار فقط در ساحل دارای مجوز انجام می شود. بسیاری از مردم فارو گوشت نهنگ را بخش مهمی از فرهنگ و تاریخ غذایی خود می دانند. گروه های مدافع حقوق حیوانات این کشتار را بی رحمانه و غیرضروری می دانند و از آن انتقاد می کنند. در نوامبر ۲۰۰۸، هوگنی دبس یونسن، مدیر ارشد پزشکی جزایر فارو و پال وایهه، دانشمند، در نامه ای به دولت فارو توصیه کردند که
به دلیل سطح بالای جیوه، پلی کلر بی فنیل و مشتقات ددت، دیگر نباید نهنگ های خلبان برای مصرف انسان مناسب در نظر گرفته شوند. با این حال، دولت فارو شکار نهنگ را ممنوع نکرد. در ۱ ژوئیه ۲۰۱۱، سازمان غذا و دامپزشکی فارو توصیه خود را در مورد ایمنی خوردن گوشت و چربی نهنگ خلبان اعلام کرد، که به اندازه توصیه های مقامات ارشد پزشکی سختگیرانه نبود. توصیه جدید می گوید فقط یک وعده شام با گوشت و چربی نهنگ در ماه مصرف شود، و توصیه ویژه ای برای زنان جوان تر، دختران، زنان باردار و زنان شیرده وجود دارد. از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۹ غلظت PCB در گوشت نهنگ ۷۵ درصد، مقادیر DDT در همین دوره زمانی ۷۰ درصد و سطح جیوه نیز کاهش یافته است. ایسلند. در اواسط دهه ۱۹۵۰، ماهیگیران ایسلندی از دولت درخواست کمک کردند تا نهنگ های قاتل را از آب های ایسلند خارج کنند، زیرا آنها به تجهیزات ماهیگیری آسیب می زدند. با توجه به اینکه شیلات در آن زمان ۲۰ درصد از اشتغال ایسلند را تشکیل می داد، تأثیر اقتصادی قابل توجهی داشت. دولت ایسلند از ایالات متحده درخواست کمک کرد. نیروی دریایی ایالات متحده، به عنوان یک متحد ناتو با پایگاه هوایی در ایسلند، اسکادران های گشت VP-18 و V
P-7 را برای انجام این کار مستقر کرد. طبق گزارش نیروی دریایی ایالات متحده، صدها حیوان با مسلسل، موشک و بمب های عمقی کشته شدند. در اواخر دهه ۱۹۷۰، پس از قانون حفاظت از پستانداران دریایی مصوب ۱۹۷۲ و ممنوعیت شکار نهنگ های قاتل در واشینگتن در سال ۱۹۷۶، همان طور که بعداً در این مقاله مورد بحث قرار خواهد گرفت، شکار نهنگ های قاتل در ایسلند از سر گرفته شد، این بار با هدف گرفتن حیوانات زنده برای صنعت سرگرمی. دو نهنگ قاتل اول که به دام افتادند به دلفیناریوم هاردرویک در هلند منتقل شدند. یکی از این حیوانات خیلی زود به سی ورلد منتقل شد. این صیدها تا سال ۱۹۸۹ ادامه یافت و حیوانات اضافی به سی ورلد، مارینلند آنتیبز، مارینلند کانادا، کاموگاوا سی ورلد، اوشن پارک هنگ کنگ و کانی-لند منتقل شدند. اگرچه امروزه صید تجاری نهنگ هنوز در آب های ایسلند انجام می شود، اما دلفین ها دیگر شکار نمی شوند و تماشای نهنگ در بین گردشگران محبوب است. کیریباتی. شکار با ماشین شکاری مشابه حداقل تا اواسط قرن بیستم در کیریباتی وجود داشته است. پرو. اگرچه طبق قانون پرو شکار دلفین ها یا خوردن گوشت آنها (که به عنوان "چانچو مارینو" یا "گوشت خوک دریایی" در انگلی
سی فروخته می شود) ممنوع است، اما تعداد زیادی دلفین هنوز هم هر ساله به طور غیرقانونی توسط ماهیگیران کشته می شوند. برای گرفتن دلفین ها، آنها را با قایق ها به جلو می رانند و با تور دور آنها حلقه می زنند، سپس با نیزه شکار می کنند، به سمت قایق می کشند و اگر هنوز زنده باشند با چماق به آنها ضربه می زنند تا بمیرند. گونه های مختلفی شکار می شوند، مانند دلفین پوزه بطری و دلفین خاکستری. طبق برآوردهای سازمان محلی رفاه حیوانات، موندو آزول، که در اکتبر ۲۰۱۳ منتشر شد، سالانه بین ۱۰۰۰ تا ۲۰۰۰ دلفین برای مصرف خوراکی و ۵۰۰۰ تا ۱۵۰۰۰ دلفین دیگر برای استفاده به عنوان طعمه کوسه کشته می شوند. کوسه ها هم برای گوشتشان و هم برای استفاده از باله هایشان در سوپ باله کوسه صید می شوند. تایوان. در جزایر پنگهو در تایوان، ماهیگیری با ماشین برای شکار دلفین های پوزه بطری تا سال ۱۹۹۰ انجام می شد، تا اینکه این عمل توسط دولت غیرقانونی اعلام شد. عمدتاً دلفین های پوزه بطری اقیانوس هند و همچنین دلفین های پوزه بطری معمولی در این شکارها صید شدند. ایالات متحده. نیوانگلند. از سال ۱۶۴۴ در ساوت همپتون، نیویورک، در لانگ آیلند، استعمارگران یک مرکز سازمان یاف
تهٔ صید نهنگ تأسیس کردند و نهنگ های خلبان ("ماهی سیاه") را برای کشتار به سواحل فرعی تعقیب می کردند. آنها همچنین نهنگ های سرگردانی را که در ساحل پیدا کرده بودند، پردازش کردند. آنها تکنیک های شکار بومیان آمریکا را مشاهده کردند، سلاح ها و قایق های آنها را بهبود بخشیدند و سپس به شکار در اقیانوس پرداختند. هاوایی. در هاوایی باستان، ماهیگیران گاهی اوقات با راندن دلفین ها به ساحل و کشتن آنها، آنها را برای گوشتشان شکار می کردند. در نظام حقوقی باستانی آنها، گوشت دلفین به همراه چندین نوع غذای دیگر برای زنان ممنوع ("کاپو") در نظر گرفته می شد. از سال ۲۰۰۸، شکار دلفین ها در هاوایی دیگر انجام نمی شود. تگزاس. شکار دلفین ها (که در آن زمان هنوز اغلب به اشتباه ماهی یا گرازماهی نامیده می شدند)، عمدتاً با استفاده از زوبین و سلاح گرم، نوعی شکار تفریحی در امتداد سواحل خلیج مکزیک در تگزاس در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم محسوب می شد. در دهه ۱۹۲۰، تورهای تفریحی شکار دلفین در کورپس کریستی رزرو می شد و به گردشگران قول داده می شد که اگر شکار دلفین موفقیت آمیز نباشد، این تور رایگان خواهد بود. وحشیگری این عمل باعث ایجاد نگرانی هایی د
ر مورد رفاه حیوانات شد و هیچ اشاره ای به این عمل که هنوز پس از جنگ جهانی دوم در تگزاس انجام می شود، وجود ندارد. واشینگتن. روش های شکار با ماشین برای گرفتن نهنگ های قاتل در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ در پوجت ساوند مورد استفاده قرار می گرفت. این شکارها توسط ادوارد «تد» گریفین، صاحب آکواریوم و کارآفرین، و شریکش دان گلدزبری رهبری شدند. پس از آنکه گریفین در سال ۱۹۶۵ یک نهنگ اورکا را که به طور تصادفی توسط ماهیگیران در نامو، بریتیش کلمبیا گرفته شده بود، خریداری کرد، گریفین و گلدزبری از تکنیک های شکار با ماشین در منطقه پوجت ساوند برای گرفتن نهنگ اورکا برای صنعت سرگرمی استفاده کردند. آنها روش های جدید خود را برای صید نهنگ اورکا در عملیات بندر یوکان در سال ۱۹۶۷ به کار گرفتند. دیگران نیز از آنها پیروی کردند و با وجود قانون حفاظت از پستانداران دریایی مصوب سال ۱۹۷۲، این عمل تا سال ۱۹۷۶ ادامه یافت تا اینکه ایالت واشینگتن دستور آزادی تعدادی از نهنگ های قاتل را که در خلیج باد نگهداری می شدند، صادر کرد و متعاقباً این عمل را ممنوع کرد.
"نتوکراسی (Netocracy)" تکواژی مرکب از "اینترنت" و "آریستوکراسی" است و به یک طبقه ی فرادست جهانی اطلاق می شود که قدرت خود را بر اساس مزیت فنّاورانه و مهارت های شبکه سازی بنا نهاده است؛ در مقایسه با بورژوازی ای که اهمیت خود را از دست می دهد. نتوکراسی اصطلاحی بود که توسط هیئت تحریریه مجله "وایرد" در اوایل دهه ۱۹۹۰ ابداع شد. این مفهوم بعدها توسط الکساندر بارد و یان سودرکوئیست در کتابشان، "نتوکراسی: نخبگان جدید قدرت و زندگی پس از سرمایه داری،" انتخاب و بازتعریف شد. مفهوم نتوکراسی با مفهوم طبقه خلاق ریچارد فلوریدا مقایسه شده است. بارد و سودرکوئیست در مقابل نتوکراسی، یک طبقه فرودست را نیز تعریف کرده اند که از چمدان واژه "کانسومتاریا" برای اشاره به آن استفاده می کنند. مصرف گرایی. الکساندر بارد یک طبقه فرودست جدید به نام کانسومتاریا، ترکیبی از مصرف کننده و پرولتاریا، را توصیف می کند که فعالیت اصلی آنها مصرف تنظیم شده از بالا است. این طبقه با دغدغه های شخصی خود مشغول نگه داشته می شود، خواسته هایش با استفاده از تبلیغات برانگیخته می شود و مشارکت فعالش به مواردی مانند انتخاب محصول و سفارشی سازی، کار کردن با محصولات تعاملی
و انتخاب سبک زندگی محدود می شود. کاربردهای دیگر. نتوکراسی همچنین می تواند به «دموکراسی مبتنی بر اینترنت» اشاره داشته باشد که در آن، سیاست های مبتنی بر موضوع، جایگزین سیاست های مبتنی بر حزب خواهد شد. در این معنا، کلمه "نتوکراسی" به عنوان ترکیبی از "اینترنت" و "دموکراسی (democracy)" به کار می رود، نه به عنوان ترکیبی از "اینترنت" و "آریستوکراسی":
توکوگاوا یوشی آتسو دهمین ارباب قلمرو میتو در ولایت هیتاچی. نام پس از مرگ او جونکو بود. او پسر توکوگاوا ناری آکی و برادر بزرگتر آخرین شوگون، توکوگاوا یوشینوبو بود. جستارهای وابسته. توکوگاوا یوشینوبو
قلاب طبل زن یک تله آبی بدون سرنشین است که برای فریب و گرفتن کوسه های بزرگ با استفاده از قلاب های طعمه دار استفاده می شود. آنها معمولاً در نزدیکی سواحل شنای محبوب مستقر می شوند تا تعداد کوسه ها در مجاورت و در نتیجه احتمال حمله کوسه کاهش یابد. طناب های طبل اغلب همراه با تورهای کوسه استفاده می شوند که منجر به مرگ و میر کوسه ها می شود. با این حال، می توان از طناب های درام SMART برای جابجایی کوسه ها استفاده کرد که این امر مرگ و میر کوسه ها و صید ضمنی را تا حد زیادی کاهش می دهد. استفاده از طناب های طبل در کاهش حملات کوسه در مناطقی که این طناب ها نصب شده اند، موفق بوده است. موضوع کشتار کوسه ها به یک جنجال بین المللی تبدیل شد و تظاهرات عمومی و مخالفت های آشکاری را به ویژه از سوی طرفداران محیط زیست، مدافعان رفاه حیوانات و فعالان اقیانوس برانگیخت. توضیحات. خط درام از یک درام شناور (بشکه) تشکیل شده است که دو خط به آن متصل است. یکی از نخ ها به لنگری در کف دریا متصل است، در حالی که نخ دیگر دارای یک قلاب بزرگ طعمه دار برای شکار کوسه است. این بشکه با فوم پلی اورتان سفت و سخت پر شده است که آن را شناور نگه می دارد و از سرقت آ
ن برای استفاده به عنوان مخزن ذخیره سازی جلوگیری می کند. برای جذب کوسه ها، قلاب ها با ماهی کفال قرمز و ماهی جاکوپور مصنوعی طعمه گذاری می شوند. از آنجایی که هدف از قلاب درام جلوگیری از نزدیک شدن کوسه ها به سواحل محبوب است (و نه جذب آنها)، فقط حدود ۵۰۰ گرم طعمه به هر قلاب اضافه می شود؛ بنابراین فقط کوسه هایی که در مجاورت طعمه ها هستند جذب طعمه ها می شوند. تاریخچه. در سال ۱۹۶۲، برای جلوگیری از حملات کوسه در کوئینزلند استرالیا، از طناب های طبل استفاده شد آنها همچنان در کوئینزلند مورد استفاده قرار می گیرند و همچنان کوسه ها را صید می کنند (و همچنین گونه های ضمنی مانند دلفین ها را نیز صید می کنند). سپس توسط کوازولو-ناتال (آفریقای جنوبی) مورد استفاده قرار گرفتند و همچنان در آنجا مورد استفاده قرار می گیرند. آنها به طور متناوب در غرب استرالیا در چارچوب سیاست «تهدید قریب الوقوع» مورد استفاده قرار گرفتند، پیش از این نیز به مدت ۴ ماه در سال ۲۰۱۴ در آنجا مورد استفاده قرار گرفته بودند. استفاده از طبل های بادی در غرب استرالیا در مارس ۲۰۱۷ پس از تغییر دولت ایالتی متوقف شد. از ژانویه ۲۰۱۹، خطوط درام "SMART" در سواحل غربی استرال