Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سلمه گرانسار بازیگر و هنرمند ایرانی-استرالیایی است. او برای نقش هایش در فیلم علمی تخیلی اثر ماندلا در سال ۲۰۱۹؛ "همسایگان" (۲۰۲۰)؛ کلیک طعمه (۲۰۲۱)؛ ایفای نقش انوشا در سریال جاده راز: مبدأ، شناخته می شود. او در سال ۲۰۲۴ در تولید "انگلیسی"، شرکت تئاتر ملبورن نیز ظاهر شد. سلمه گرانسار در تهران متولد شد. او در چهار سالگی با خانواده اش به استرالیا نقل مکان کرد و در سنترال کست نیو ساوت ولز ساکن و بزرگ شد. او در کودکی پیانو می نواخت و در مدرسه از هنر و ریاضیات لذت می برد. او قبل از اینکه برای بازیگری وقت بگذارد در دانشگاه نیوکاسل در رشته بیوتکنولوژی تحصیل کرد. او یک دوره سه ساله تمام وقت بازیگری را در آکادمی هنرهای دراماتیک استرالیا (AADA) در سیدنی گذراند و در سال ۲۰۰۶ از آنجا فارغ التحصیل گشت. از آن زمان، او دوره های مختلف دیگری را نیز در زمینه بازیگری و هنرهای نمایشی در استرالیا و ایالات متحده گذرانده است، از جمله در استودیو بازیگران خیابان شانزدهم در ملبورن، تیپ شهروندان راست (۲۰۱۶) و کارگاه بازیگری آنتونی مایندل (۲۰۱۸) که هر دو در لس آنجلس مستقر هستند. شغلی. سینما. گرانسار به ملبورن نقل مکان کرد و ابتدا در سریا
ل درام پلیسی شبکه ۱۰ "راش" و سپس در سریال درام تلویزیونی "برنده ها و بازنده ها" نقش های مهمان اصلی را بازی کرد. بازی او در نقش یک زن ایرانی که پس از فرار به عنوان پناهنده در موقعیت بدی قرار می گیرد، در فیلم کوتاه "آرزو" در سال ۲۰۱۳ تحسین برانگیز شد. او از آن زمان تاکنون در نقش های زیادی در سینما و همچنین تلویزیون ظاهر شده است. در سال ۲۰۱۴، او به ایالات متحده نقل مکان کرد تا حرفه بازیگری خود را آنجا ادامه دهد و تقریباً پنج سال در لس آنجلس زندگی کرد. پس از ایفای تعدادی نقش دراماتیک، برای بازی در فیلم کمدی ایزی در سراسر شهر در کنار مکنزی دیویس انتخاب شد. این فیلم به کارگردانی کریستین پاپیرنیاک در جشنواره فیلم لس آنجلس ۲۰۱۷، و تریلر علمی تخیلی اثر ماندلا در سال ۲۰۱۹ به نمایش درآمدند. او نقش کارآگاه ماجانو را در سریال نتفلیکس کلیک طعمه (۲۰۲۱) و انوشا را در سریال راه رمز و راز: مبدأ (۲۰۲۲) ایفا کرد که برای آن به همراه بقیه بازیگران جایزه حقوق صاحبان سهام در سال ۲۰۲۳ را برای اجرای برجسته توسط یک گروه در یک سریال درام را دریافت کردند. صحنه. گرانسار در حین تحصیل در AADA بارها در تئاتر زائر روی صحنه به اجرا پرداخت و از
آن زمان تاکنون چندین نقش روی صحنه داشته است، از جمله آنها می توان از "انحطاط"، استیون برکوف (۲۰۰۸، ۲۰۰۹) و "سوئیت کالیفرنیا،" نیل سایمون در سال ۲۰۱۸ نام برد. او در سال ۲۰۲۴ در ساخت "انگلیسی" شرکت تئاتر ملبورن ایفای نقش کرد که در ملبورن و کانبرا با نقدهای عالی روبرو شد. زندگی شخصی. گرانسار به زبان های انگلیسی، فارسی و اسپانیایی مسلط است. از اواخر سال ۲۰۲۳، او اشتیاق خود را برای هنر دنبال می کند و آثارش در نمایشگاه هنر التقاطی ملبورن و مجموعه هنری فیتزوری در سال ۲۰۲۴ به نمایش درآمده است.
هاساج (که با نام هوگو اشنایدر AG یا نام اصلی آلمانی آن: Hugo Schneider Aktiengesellschaft Metallwarenfabrik نیز شناخته می شود) یک تولیدکننده کالاهای فلزی آلمانی بود که در سال ۱۸۶۳ تأسیس شد. این شرکت که در لایپزیگ مستقر بود، از یک کسب وکار کوچک که به صورت دستی چراغ ها و سایر محصولات فلزی کوچک تولید می کرد، به یک کارخانه بزرگ و شرکت سهامی عام تبدیل شد که محصولات خود را در چندین کشور به فروش می رساند. در طول جنگ جهانی دوم، هاساج به یک conglomerate (تراست) تولید سلاح نازی تبدیل شد که ده ها کارخانه در سراسر اروپای تحت اشغال آلمان داشت و از کار اجباری در مقیاس وسیع استفاده می کرد. ده ها هزار یهودی از لهستان و سایر زندانیان در تولید مهمات برای هاساج جان خود را از دست دادند. این شرکت در طول جنگ جهانی اول شروع به تولید تسلیحات کرد، تصمیمی که در نهایت سودآوری شرکت را افزایش داد. از دست دادن کسب وکار نظامی پس از جنگ منجر به کاهش فروش شد. هاساج در دهه ۱۹۲۰ در جمهوری وایمار با مشکلاتی روبرو بود. با افزایش نفوذ حزب نازی و در نهایت به قدرت رسیدن آن در سال ۱۹۳۳، رشد نظامی گرایی باعث بازگشت شرکت به تولید سلاح های کوچک تحت رهب
ری جدید اس اس شد. پس از حمله به لهستان در آغاز جنگ جهانی دوم، این شرکت گسترش یافت تا هزاران NS-Zwangsarbeiters (کارگران اجباری نازی) از اردوگاه های کار اجباری و گتوها را در خود جای دهد. این شرکت سومین کاربر بزرگ کار اجباری در اروپا بود و کارخانه های تولید تسلیحات در آلمان و لهستان داشت. اگرچه هاساج پس از جنگ منحل شد، اما علامت تجاری آن تا سال ۱۹۷۴ مورد استفاده قرار می گرفت.
قربانعلی آهی زاده (۱۵ بهمن ۱۲۶۲، تهران– ۱۹ مرداد ۱۳۲۵) دیپلمات و دولتمرد ایرانی بود. وی دو دوره ریاست وزارت دادگستری و یک دوره ریاست وزارت راه و وزارت اقتصاد ملی را بر عهده داشت. آهی به زبان انگلیسی و روسی تسلط داشت. خانواده و تحصیلات. آهی از یک خانوادهٔ سیاستمدار در تهران به دنیا آمد. پدرش آقا نصرالله خان (خان دروازه شمیران) در ناحیه دو دولت مقابل پارک امین الدوله، سفیر کبیر سفارت ایران در روسیه بود. خودش نیز در سال ۱۲۸۶ خورشیدی برای ادامه تحصیل به مسکو رفت و در سال ۱۲۹۶ با لیسانس قضائی و حقوق بین الملل به تهران بازگشت. مدتی در مدرسه سیاسی به تدریس مشغول بود. کارگزاران وزارت خارجه مسئولیت رسیدگی به امور حقوقی و قضائی اتباع بیگانه را به عهده داشتند. در ۲۶ خرداد ۱۳۰۲ که دکتر حکیم الدوله وزیر معارف شد، قربانعلی آهی را معاون خود کرد. مستشاری دیوان عالی کشور شغل بعدی وی بود. وزارت راه. وی در ۲۸ دی ۱۳۱۴ پس از آنکه علی منصور وزیر طرق (وزیر راه) مغضوب شد و تحت پیگرد قضائی قرار گرفت، جانشین او شد. در دوران وزارت او بود که خط آهن در سی ام بهمن ۱۳۱۵ به تهران رسید و این مناسبت در مراسم بزرگی گرامی داشته شد. در مهر ۱۳۱۷
نام وزارت طرق و شوارع به وزارت راه تغییر یافت. در دی آن سال آهی از وزارت کناره گرفت و دلیل این کناره گیری، کسالت عنوان شد. او در ۲۳ تیر ۱۳۱۹ به دولت بازگشت و در کابینه علی منصور وزارت دادگستری را عهده دار شد. همچنین به دستور قربانعلی آهی، جاده دماوند در آن زمان و با نام خیابان دماوند در عصر حاضر به طرف شرق تهران و هتل روستای آبعلی ساخته شد. وزارت دادگستری. اقدام مهم آهی به عنوان وزیر دادگستری که اعتراض برانگیخت، به تصویب رساندن لایحه ای برای فروش زمین های کشاورزی وقفی در چهاردهم اردیبهشت ۱۳۲۰ بود. بنابر این قانون دولت بجز املاکی که تولیت آن ها با شاه عصر است، مانند آستان قدس و املاکی که وقف بر آستانه رضوی و مسجد گوهرشاد و آستانه قم و حضرت عبدالعظیم و شاه چراغ و شاه نعمت الله والی یا بیمارستان ها شده اند، همه زمین های کشاورزی وقف عام را می فروخت تا هزینه «تأسیسات خیریه و اجتماعی» (مانند بیمارستان ها و آموزشگاه ها) کند، موقوفات خاصه نیز در حکم املاک شخصی به شمار می رفت و متولیانشان حق فروش آنها را پیدا کردند. پس از کناره گیری رضاشاه از سلطنت، همان نمایندگانی که به این قانون رأی داده بودند به آن اعتراض کردند و ۵
۹ نماینده به سخنگویی سهام السطان بیات در ششم مهر ۱۳۲۰ طرحی برای لغو آن در دستور کار مجلس گذاشتند. پس از اشغال ایران در شهریور ۱۳۲۰ که به نخست وزیری محمدعلی فروغی و کناره گیری رضا شاه از سلطنت انجامید، آقای فروغی، آهی را در وزارت دادگستری ابقا کرد. به سبب بیماری فروغی، آهی نقش سخنگوی دولت را ایفا می کرد و به نمایندگی از فروغی کابینه و برنامه او را در مجلس معرفی کرد و رأی اعتماد گرفت. لوایح دولت را هم او به مجلس می برد و از آنها دفاع می کرد. با اینکه محمدرضا شاه فرمانی صادر کرده و دستور آزادی محکومان سیاسی را داده بود، از آنجا که شماری از این محکومان با اتهاماتی غیرسیاسی محاکمه و زندانی شده بودند، آهی ناچار شد لایحه ای به مجلس ببرد تا هم امکان آزادی همه این محکومان را فراهم بیاورد. بنابر آماری که او اعلام کرد، مجموع این محکومان ۵۹۱ نفر بودند که ۴۳۸ نفرشان با دستور شاه آزاد شدند، محکومیت ۲۴۷ نفرشان بخشیده شده، ۱۹۱ نفرشان یک درجه تخفیف گرفته بودند و ۱۴۳ نفرشان تا شانزدهم مهر ۱۳۲۰ همچنان در زندان بودند. در لایحه ای که آهی در ۲۴ مهر ۱۳۲۰ به تصویب مجلس رساند، علاوه بر آزادی این زندانیان، امکان اعاده دادرسی برای کسان
ی که به جرائم دیگری محکوم شده بودند و اعاده حیثیت از این محکومان نیز فراهم آمد. سفارت در شوروی. پس از فروغی، علی سهیلی هم آهی را در وزارت دادگستری ابقا کرد تا اینکه در سال ۱۳۲۱ آهی سفیر کبیر ایران در شوروی شد و تا سال ۱۳۲۵ در دوران جنگ جهانی دوم و مسائلی که میان ایران و شوروی بر سر تشکیل حکومت خودمختار آذربایجان با حمایت ارتش سرخ در آذربایجان ایران جریان داشت، در مسکو ماند و این آخرین سمت قربانعلی آهی بود.
زولینگ جی.ای. هنکلز یک تولیدکننده معروف آلمانی چاقو است که در شهر زولینگن آلمان مستقر است. این شرکت تاریخچه ای غنی دارد که به تأسیس آن توسط پیتر هنکلس در ژوئن ۱۷۳۱ بازمی گردد. این شرکت یکی از قدیمی ترین شرکت های فعال در جهان و یکی از پیشروترین تولیدکنندگان چاقوهای آشپزخانه برای استفاده های خانگی و حرفه ای است. نام این برند بعدها به افتخار یوهان آبراهام هنکلس (۱۷۷۱–۱۸۵۰)، که نقش مهمی در توسعه آن داشت، تغییر یافت. از سال ۱۹۷۰، این شرکت به طور کامل توسط Werhahn KG خریداری شده است. شرکت J.A. Henckels به طور بین المللی گسترش یافت و اولین فروشگاه خود را در سال ۱۸۱۸ در برلین افتتاح کرد. پس از آن، فروشگاه هایی در نیویورک سیتی (۱۸۸۳) و وین (۱۸۸۴) نیز راه اندازی شد. این شرکت به دلیل کیفیت بالای محصولاتش شناخته شده و جوایز متعددی از جمله جایزه بزرگ پاریس (۱۹۰۰) و سنت لوئیس (۱۹۰۴) و همچنین مدال طلای دولتی پروس را دریافت کرده است. این شرکت همچنین به عنوان تأمین کننده دربار سلطنتی اتریش-مجارستان نیز فعالیت می کرد. چاقوهای زولینگ به دلیل ساختار باکیفیت خود شناخته شده اند. بسیاری از این چاقوها از فولاد ضدزنگ با کربن بالا ساخ
ته شده اند و برای تیز بودن و مقاومت در برابر لکه، به روش سخت سازی با یخ (ice-hardened) پردازش می شوند. این شرکت در سال ۱۹۷۶ خط تولید Four Star را معرفی کرد که شامل چاقوهای تماماً فورج شده با دسته های پلی پروپیلن بود. در سال ۲۰۱۱، Zwilling با باب کرامر، استاد ساخت تیغه ها، همکاری کرد تا یک خط تولید چاقو با برند مشترک ایجاد کند. در حالی که بسیاری از چاقوهای ممتاز Zwilling در زولینگن آلمان تولید می شوند، برخی دیگر نیز در اسپانیا و چین ساخته می شوند. به طور کلی، شرکت Zwilling J.A. Henckels AG یک پیشرو تاریخی و نوآور در صنعت کارد و چاقو است که ترکیبی از هنر سنتی و فناوری مدرن را ارائه می دهد.
شمیلا شیرزاد (زادهٔ ) بازیگر ایرانی-افغان از قوم هزاره است. او برای بازی در نقش زهرا در فیلم درام تحسین شده "خورشید" که در نود و سومین دوره جوایز اسکار، در بخش بهترین فیلم خارجی زبان در فهرست نهایی قرار گرفت، به شهرت رسید. شیرزاد برای بازی در فیلم "مرد آرام" (۱۴۰۳) نامزد سیمرغ بلورین بهترین بازیگر زن نیز شد. زندگی نامه. شمیلا شیرزاد، بازیگر ایرانی-افغان و از قوم هزاره است که در سال ۲۰۰۶ (میلادی) در تهران به دنیا آمده است. او فرزند یک خانواده افغانستانی مهاجر است که از کابل به ایران آمده اند. همچنین شمیلا یک برادر کوچکتر به نام ابوالفضل شیرزاد دارد که او نیز یک بازیگر است. خانواده او در شرایط دشوار مهاجرت به ایران و فقر اقتصادی قرار داشتند. شمیلا از سن ۴ سالگی همراه برادرش ابوالفضل در مترو تهران دست فروشی می کرد و همزمان به مدرسهٔ کودکان کار صبح رویش می رفت. ورود به دنیای بازیگری. در سن ۱۲-۱۳ سالگی توسط مجید مجیدی در مدرسه صبح رویش برای نقش زهرا در فیلم خورشید انتخاب شد. تجربهٔ بازی او در خورشید منعکس کننده زندگی واقعی کودکانی است که در مترو و خیابان کار می کنند. حضور در جشنوارهٔ ونیز۲۰۲۰ به همراه فیلم و عوامل
آن و همچنین تمجید کیت بلانشت از او به عنوان بهترین بازیگر نوظهور، توجه گسترده ای را به وی جلب کرد.
بانگ مرغ آبی کومور یا بانگ مرغ آبی کومور یک گونه پرنده از تیرهٔ بانگ مرغان (Vangidae) است. در کومور یافت می شود، جایی که زیستگاه طبیعی آن جنگل های نیمه گرمسیری یا استوایی خشک و جنگل های جلگه ای نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری است.
بانگ مرغ های کبود یک سرده از پرندگان است که در تیرهٔ باانگ مرغان (Vangidae) جای دارد.
سیژا استویکا (۲۳ مه ۱۹۳۳–۲۸ ژانویه ۲۰۱۳) نویسنده، نقاش، فعال و موسیقیدان رمانیایی اتریشی و بازمانده هولوکاست بود. زندگی. استویکا در سال ۱۹۳۳ در کروبات آندر مور، اشتایرمارک، به عنوان پنجمین از شش فرزند مادر ماریا «سیدی» ریگو استویکا و پدر کارل «وکار» هوروات به دنیا آمد. دو برادرش، کارل «کارلی» استویکا و ، نیز نویسنده و موسیقیدان بودند. خانواده کاتولیک رومی لوارا رما بودند، اعضای قبیله باگارشچی از طرف پدرشان و قبیله جیلچچی از طرف مادرشان. استویکاها اسب تجارت بودند که کاروانشان زمستان ها را در وین و تابستان ها را در حومه های اتریش می گذراندند، جایی که خانواده می توانستند میراثشان را برای بیش از ۲۰۰ سال پیگیری کنند. او به همراه مادرش و چهار از پنج برادر، هولوکاست و اسارت در آشویتس، راونسبروک و برگن-بلزن را زنده ماند. پدرش بهاردوگاه کار اجباری داخائو، سپس به قصر هارتهایم فرستاده شد، جایی که کشته شد. جوانترین برادرش اسی در «زیگنرفامیلیناگر» در آشویتس-بیرکناو در سال ۱۹۴۳ درگذشت. استویکا، مادرش و خواهرانش توسط بریتانیایی ها در سال ۱۹۴۵ از برگن-بلزن آزاد شدند و به وین بازگشتند. سیژا در دوازده سالگی در کلاس دوم مدرسه ش
روع به تحصیل کرد. استویکا دو فرزند داشت، یک پسر در سال ۱۹۴۹ و یک دختر در سال ۱۹۵۱. پسرش جانو، موسیقیدان جاز، در سال ۱۹۷۹ بر اثر مصرف مواد مخدر درگذشت. او معیشت خود را از طریق فروش پارچه درب به درب و همچنین فروش فرش در بازارها تأمین می کرد و تا سال ۱۹۸۴ به این کار مشغول بود. بعدها، به عنوان نویسنده، نقاش، خواننده و سخنران عمومی در وین زندگی کرد. در سال ۱۹۹۲، او سخنگوی اتریشی برای به رسمیت شناختن نسل کشی رما و سینتی شد و همچنین صدایی در مبارزه با تبعیضی بود که رماها همچنان در سراسر اروپا متحمل می شوند. او در سال ۲۰۱۳ در وین در سن ۷۹ سالگی درگذشت. زندگی نامه ها. استویکا سه زندگی نامه نوشته است. اولین کتاب او، "ما در خلوت زندگی می کنیم: خاطرات یک رومنی" در سال ۱۹۸۸ منتشر شد و یکی از اولین آثار مشهور بود که مسائل مربوط به آزار و اذیت نازی ها علیه مردم رمای اتریشی را به طور عمومی مطرح کرد. این انتشار به دلیل محتوای خود، و همچنین به دلیل این که توسط یک زن نوشته شده بود و سنت رمانی را شکسته بود، توجه عمومی قابل توجهی را به خود جلب کرد. استویکا به بررسی این مسائل در "مسافران این دنیا" (۱۹۹۲) و "من خواب می بینم که زنده
ام - آزاد شده از برگن-بلزن " (۲۰۰۵) ادامه داد. هر سه کتاب با کمک کارین برگر به عنوان ویراستار منتشر شدند. آثار استویکا با آثار دیگر بازماندگان هولوکاست رمانی، از جمله فیلومنا فرانز، اتو روزنبرگ، والتر وینتر و آلفرد لِسینگ مقایسه شده اند. خاطرات نوشته شده توسط برادران او. دو برادر استویکا، کارل و مونگو استویکا، نیز زندگی نامه هایی دربارهٔ تجربیات خانواده شان از آزار و اذیت رمای اتریشی تحت نازی ها منتشر کرده اند. کارل استویکا، چهارمین فرزند خانواده، "در سراسر جهان در خانه" را در سال ۱۹۹۴ منتشر کرد. مونگو استویکا، بزرگ ترین مرد خانواده،"کودکان کاغذی: خوشبختی، ویرانی و شروع دوباره یک خانواده رما در اتریش" را در سال ۲۰۰۰ منتشر کرد. این خاطرات هم پوشانده شده یکی از تنها فرصت ها برای مقایسه خاطرات اعضای خانواده ای که از هولوکاست نجات یافته اند و بررسی «تجربیات جداگانه و جمعی یک رویداد تاریخی بزرگ و تراژیک» را فراهم می کند، با توجه به اینکه تنها حدود ۱۸٪ از رمای اتریشی از آزار و اذیت نازی ها نجات یافتند. فیلم. نویسنده اتریشی، کارین برگر، ویراستار چندین کتاب از سیژا استویکا، به عنوان فیلمساز نیز شناخته شده است و دو ف
یلم مستند دربارهٔ زندگی و کار سیژا استویکا منتشر کرده است: سیژا استویکا، اتریش ۱۹۹۹، ۸۵ دقیقه و چمن سبز سبز زیر"، اتریش ۲۰۰۵، ۵۲ دقیقه استویکا در فیلم مستند "ما را فراموش نکنید" در سال ۲۰۱۳ حضور دارد که به دنبال چندین بازمانده غیر یهودی هولوکاست می پردازد.
ماشین رقص (انگلیسی:"Dancing Machine" (album)) نهمین آلبوم استودیویی منتشر شده توسط گروه کوئینتت موتاون، جکسون ۵، در ۵ سپتامبر ۱۹۷۴ است. آهنگ عنوان آلبوم، یک موفقیت پاپ شماره ۲ و یک موفقیت آراندبی شماره ۱ در ایالات متحده بود. این گروه دو تک آهنگ اضافی از آلبوم منتشر کرد: آهنگ فانک «هر چی داری، من می خوام» و آخرین موفقیت ۲۰ برتر ایالات متحده گروه برای موتاون، «من عشق هستم». تا به امروز، این آلبوم تقریباً ۲٫۶ میلیون نسخه در سراسر جهان فروخته است. موفقیت تجاری. آهنگ عنوان آلبوم، «ماشین رقص»، به یک موفقیت تجاری قابل توجهی دست یافت و در صدر جداول آراندبی ایالات متحده قرار گرفت و در جدول پاپ بیلبورد به رتبه دوم رسید. این آلبوم همچنین دو تک آهنگ دیگر با موفقیت متفاوت تولید کرد. «هر چی داری، من می خوام» و «من عشق هستم» که آخرین موفقیت ۲۰ برتر ایالات متحده گروه برای موتاون بود. میراث. آلبوم «ماشین رقص» به عنوان یک اثر مهم در دیسکوگرافی جکسون ۵ شناخته می شود و به ویژه به دلیل آهنگ عنوان آن که به یک آهنگ نمادین در ژانر فانک تبدیل شد، مورد توجه قرار گرفته است.
مارگارت بورگونی (; ۱۲۹۰–۳۰ آوریل ۱۳۱۵) ملکه فرانسه و ناوار به عنوان همسر اول لوئی دهم، پادشاه فرانسه بود. با این حال، او در تمام مدت سلطنت خود در فرانسه در زندان بود. زندگی. مارگارت در سال ۱۲۹۰ میلادی به دنیا آمد. او دومین دختر روبر دوم، دوک بورگونی (۱۲۴۸–۱۳۰۶) و آگنس فرانسه، دوشس بورگونی (۱۲۶۰–۱۳۲۷)، دختر کوچکتر لوئی نهم، پادشاه فرانسه و مارگارت پرووانسی بود. به این ترتیب، او یکی از اعضای خاندان بورگونی، شاخه فرعی از دودمان کاپتی بود. در سال ۱۳۰۵، مارگارت با پسرعموی اول خود، لوئی، ازدواج کرد که تاج ناوار را از مادر متوفی خود، ملکه خوآنای یکم به ارث برده بود. آنها صاحب یک دختر به نام خوآنا (متولد ۱۳۱۲، متوفی ۱۳۴۹) شدند. در اوایل سال ۱۳۱۴، مارگارت در ماجرای تور دو نسل در یک عمل زنای محصنه دستگیر شد. خواهرشوهرش ایزابلا فرانسوی شاهدی علیه او بود و مارگارت به همراه هم عروسش بلانش بورگونی (همسر شارل چهارم) در شاتو-گیرد زندانی شد. در نوامبر همان سال، لوئی یکم، پادشاه ناوار به عنوان لوئی دهم بر تاج و تخت فرانسه نشست، بنابراین مارگارت ملکه فرانسه شد. با این حال، او محبوس ماند، زیرا لوئی نه مجازات او را برای زنا لغو ک
رد و نه او را به عنوان ملکه همسر تاج گذاری کرد. بدون پاپ فعلی، لوئی هیچ وسیله ای برای فسخ ازدواج خود نداشت. ملکه مارگارت پس از درمان ضعیف در زندان، سرما خورد و در سال ۱۳۱۵ درگذشت، اگرچه منبع دیگری بیان می کند که او را خفه کردند. میراث. دختر مارگارت، خوآنا، بعدها به عنوان خوآنای دوم، ملکه ناوار (۱۳۱۱–۱۳۴۹)، ملکه ناوار شد. پدر او به دلیل زنای ادعایی مادرش مورد تردید بود. در نهایت لوئی در بستر مرگ، رسماً خوآنا را به عنوان دخترش پذیرفت. در سال ۱۳۶۱، حقوق جانشینی مارگارت در مرگ زودرس فیلیپ یکم، دوک بورگونی (برادرزاده اش) اهمیت یافت، زیرا نزدیک ترین وارثان بورگونی از نوادگان مارگارت و خواهرش، ژوآن بورگونی، بودند. نوه مارگارت و وارث خوآنا، شارل دوم، پادشاه ناوار بر اساس اولیای خود ادعای دوک نشینی کرد، اما پسر ژوآن، ژان دوم، پادشاه فرانسه بر اساس نزدیکی، که یک نسل به دوک های بورگونی نزدیکتر بود. ژان به عنوان پادشاه، به نفع خود حکومت کرد و دوک بورگوندی شد و بعداً دوک نشین را به پسرش فیلیپ جسور اعطا کرد.
کارلوس چهارم پادشاه اسپانیا و خانواده اش یک نقاشی پرتره گروهی رنگ روغن روی بوم اثر هنرمند اسپانیایی فرانسیسکو گویا است. او کار روی این نقاشی را در سال ۱۸۰۰، اندکی پس از اینکه اولین نقاش خانواده سلطنتی شد، آغاز کرد و آن را در تابستان ۱۸۰۱ به پایان رساند. این پرتره تصاویری در اندازه واقعی از کارلوس چهارم و خانواده اش را به نمایش می گذارد که لباس های زیبا و جواهرات به تن دارند. مهم ترین آنها در این نقاشی کارلوس چهارم و همسرش ماریا لوییزا هستند، که توسط فرزندان و بستگان خود احاطه شده اند. این خانواده لباس های مد روز معاصر خود پوشیده اند و با جواهرات و نشان کارلوس سوم تزیین شده اند. این نقاشی هم اکنون در موزه دل پرادو، مادرید نگهداری می شود. توصیف. این پرتره گروهی یک سال پس از آنکه فرانسیسکو گویا برای اولین بار نقاش دربار شد، به پایان رسید، بالاترین مقامی که یک هنرمند اسپانیایی می توانست به آن دست یابد و پیش از این دیه گو ولاسکوئز آن را بر عهده داشت. فرانسیسکو گویا نگفت که چرا تصمیم گرفت این اثر را بر اساس کار استاد قدیمی تر بسازد، اگرچه در آن زمان مفهوم سنت نقاشی اسپانیایی وجود نداشت. شاید انگیزه فرانسیسکو گویا ش
رایط آشفته آن زمان بود؛ پس از یازده سال، اسپانیا همچنان با پیامدها و عواقب انقلاب فرانسه دست و پنجه نرم می کرد، که در نهایت منجر به حمله ناپلئون به اسپانیا و نصب برادرش، ژوزف بناپارت، بر تخت سلطنت اسپانیا در سال ۱۸۰۸ شد. به نظر می رسد خانواده سلطنتی در حال بازدید از کارگاه هنرمند هستند: فرانسیسکو گویا در سمت چپ دیده می شود که به سمت بیننده نگاه می کند. فرانسیسکو گویا به نظر می رسد توجه خود را بر سه چهره متمرکز کرده است: شاهزاده آستوریاس، یعنی فردیناند هفتم آینده، که لباس آبی پوشیده است، مادرش ملکه ماریا لوییزای پارما، که در مرکز ایستاده است، و پادشاه کارلوس چهارم. اگرچه این یک پرتره رسمی است، اما نشانه هایی از صمیمیت بین اعضای خانواده وجود دارد؛ ملکه ماریا لوئیزا دست کوچک ترین فرزند را گرفته است. برخلاف اثر «لاس منیناس» ولاسکوئز، این نقاشی هیچ یک از خدمتکاران یا ملازمان خانواده سلطنتی را نشان نمی دهد. مهم تر از آن، فرانسیسکو گویا ساختار روایی را حذف می کند: این صرفاً نقاشی از افرادی است که برای یک نقاشی ژست گرفته اند. همانند «لاس منیناس»، هنرمند در حال کار بر روی یک بوم نقاشی نشان داده شده است که فقط پشت آن ق
ابل مشاهده است؛ با این حال، چشم انداز جوی و گرم فضای داخلی کاخ در اثر ولاسکوئز در اینجا با احساس، به قول گاسیه، «خفگی قریب الوقوع» جایگزین شده است، زیرا خانواده سلطنتی بر روی «صحنه ای رو به عموم» ارائه شده اند، در حالی که در سایه پشت صحنه، نقاش، با لبخندی تلخ، اشاره می کند و می گوید: «به آنها نگاه کنید و خودتان قضاوت کنید!»
پاتی و خشم پوزئیدون که با نام دم حماسی نیز شناخته می شود، انیمیشنی محصول سال ۲۰۲۲ به کارگردانی دیوید آلوکس است. در این فیلم بازیگرانی همچون کیسی چیس، کریستف لمواین، پیر ریشار و امانوئل کورتیل، به عنوان گوینده ایفای نقش کرده اند.
ساکرامنتو یک فیلم کمدی جاده ای آمریکایی محصول سال ۲۰۲۴ به کارگردانی مایکل آنگارانو که فیلمنامه را با کریس اسمیت نوشته است. بازیگرانی چون آنگارانو، مایکل سرا، کریستن استوارت و مایا ارسکین به ایفای نقش پرداخته اند. خلاصه داستان. ریکی و گلن یک سفر جاده ای بداهه از لس آنجلس به ساکرامنتو انجام می دهند. ساخت. فیلمبرداری اصلی در لوکیشن ساکرامنتو در بهار ۲۰۲۳ انجام شد. مکان های فیلمبرداری شامل فروشگاه بستنی گانتر و خیابان ۳۵ و بلوار فولسوم، و همچنین ساکرامنتو قدیمی، مرکز شهر ساکرامنتو، ساکرامنتو شرقی، و راهرو خیابان R بود. انتشار. ساکرامنتو اولین نمایش جهانی خود را در جشنواره ترایبکا در ۸ ژوئن ۲۰۱۴ داشت. قبل از اکران، کمپانی ورتیکال انترتینمنت حقوق پخش فیلم را به دست آورد. این فیلم قرار است در ۱۱ آوریل ۲۰۱۵ در ایالات متحده اکران شود.
آنا کریستینا نوبر (؛ زادهٔ ) معروف به کیا نوبر یک عصب شناس شناختی برزیلی-بریتانیایی است که در دانشگاه ییل در نیوهیون، سی تی، ایالات متحده آمریکا کار می کند و عضو آکادمی بریتانیا است. نوبره استاد مؤسسهٔ "وو تسای" در دانشگاه ییل است، جایی که مرکز ارتباط نورونی و رفتار این مؤسسه را رهبری می کند. او عضو افتخاری دپارتمان های روان پزشکی و روان شناسی تجربی در دانشگاه آکسفورد است؛ او هم چنین عضو افتخاری نیو کالج در آکسفورد و استاد مدعو در مرکز "مسولم" برای نورولوژی شناختی و بیماری آلزایمر در دانشکده پزشکی فینبرگ در دانشگاه نورث وسترن می باشد. دستاوردهای تحقیقاتی نوبره به طور گسترده ای مورد توجه قرار گرفته اند. او عضو انجمن بریتانیا (انتخاب شده در سال ۲۰۱۵)، عضو آکادمی اروپا (انتخاب شده در سال ۲۰۱۵)، عضو بین المللی آکادمی ملی علوم (انتخاب شده در سال ۲۰۲۰)، و عضو افتخاری بین المللی آکادمی هنرها و علوم آمریکا (انتخاب شده در سال ۲۰۲۴) است. او جوایز متعددی دریافت کرده است، از جمله آن می توان به جایزه علمی "ام آی سی ستاف" (۲۰۱۶)، جایزه "برودبنت" از انجمن روان شناسی شناختی اروپا (۲۰۱۹)، جایزه "لایف تایم منتور" از انجمن علوم
روان شناسی (APS)، جایزه "سی. ال. د کاروالهو-هاینکن" برای علوم شناختی، و جایزه "فرد کاولی" برای دستاوردهای برجستهٔ شغلی از انجمن علوم اعصاب شناختی اشاره کرد. سایر نشان های افتخار او شامل عضویت در سمپوزیوم بین المللی نوروپسیکولوژی و انجمن تحقیقات اختلالات حافظه، و همچنین عضویت در انجمن روان شناسی آمریکا است. پژوهش ها. نوبره آزمایشگاه مغز و شناخت (Brain &amp; Cognition Lab) را رهبری می کند. تحقیقات فعلی این گروه بررسی می کند که چگونه مغز اطلاعات مفید را از جریان حسی و خاطرات در مقیاس های زمانی مختلف اولویت بندی و انتخاب می کند تا تجربه و رفتار را شکل دهد. علاوه بر آشکارسازی مکانیسم های پایه ای این فرآیندهای نظارتی پیش گیرانه و پویا در مقیاس بزرگ، آنها بررسی می کنند که این مکانیسم ها چگونه در طول عمر توسعه می یابند و چگونه در اختلالات روان پزشکی و نورودژنراتیو (تخریب کنندهٔ عصبی) مختل می شوند. این تحقیقات از روش های مختلف رفتاری (روان فیزیک، ردیابی حرکات چشم، واقعیت مجازی) همراه با تکنیک های غیرتهاجمی نوآورانه و مکمل برای تصویربرداری و تحریک مغز انسان (مانند مگنتوآنسفالوگرافی، الکتروانسفالوگرافی، تصویربرداری تشد
ید مغناطیسی عملکردی و تحریک الکتریکی مغزی) استفاده می کند. دستاوردهای تحقیقاتی نوبره و گروه او شامل موارد کشف مناطق مغزی تخصص یافته برای تشخیص کلمات (۱۹۹۴) و پردازش چهره (۱۹۹۴) در مغز انسان با استفاده از ثبت های داخل جمجمه ای، توصیف نوروآناتومی عملکردی شبکهٔ کنترل توجه فضایی در مغز انسان و اشاره به ارتباط آن با کنترل حرکات چشم (۱۹۹۷)، پیشگام شدن در مطالعهٔ علمی انتظارات زمانی (جهت دهی زمانی) (۱۹۹۸)، نشان دادن توانایی جهت دهی توجه انتخابی در حافظه کاری (۲۰۰۳)، توسعهٔ روش های آزمایشی جدید برای بررسی نحوهٔ هدایت توجه انتخابی توسط خاطرات بلندمدت (۲۰۰۶)، معرفی نشانگرهای جسمی جدید برای توجه در حافظه (۲۰۱۹) است. حرفه و خدمات. نوبره در سطح جهانی در نهادهای مشاوره ای مختلف برای مؤسسات علمی مشارکت دارد و نقش هایی در هیئت های تحریریه، تأمین مالی، کنفرانس ها و داوری ایفا می کند. در طول سال های فعالیتش در آکسفورد، او به عنوان نماینده انتشارات دانشگاه آکسفورد (۲۰۰۵–۲۰۱۵)، مدیر مرکز فعالیت مغز انسان آکسفورد (OHBA) (۲۰۱۰–۲۰۲۳)، رئیس دپارتمان روان شناسی تجربی (۲۰۱۶–۲۰۲۱)، رئیس کمیته بین دپارتمانی علوم اعصاب (۲۰۱۶–۲۰۲۱)، و مدی
ر غیراجرایی بنیاد سلامت آکسفورد (۲۰۲۱–۲۰۲۳) فعالیت کرده است.
بی ادب یا گستاخ فیلمی هندی محصول سال ۱۹۶۶ و به کارگردانی منموهان دسای است. در این فیلم بازیگرانی همچون شامی کاپور و سادهانا شیوداسانی ایفای نقش کرده اند.
از میان آثار مکتوب ابن سینا، تنها دو اثر به زبان فارسی از ابن سینا به دست ما رسیده است: کتاب کوتاهی به نام «اندر دانش رگ» (در علم نبض، همچنین معروف به رساله نبض)، و رساله ای در فلسفه به معنای وسیع به نام «دانشنامه» (کتاب دانش). زبان فارسی از اواسط قرن ۴ق /۱۰م در نوشتن آثار تاریخی و جغرافیایی و دینی به کار گرفته شد و پیش از زمان ابن سینا چند کتاب در نجوم و طب نیز به این زبان نگارش یافته بود، ولی به کار گرفتن نثر پارسی دری برای بیان مفاهیم دقیق فلسفی و علوم وابسته بدان با ابن سینا آغاز می شود و شیوه او در دوره های بعد توسط شاگردان او ادامه می یابد و با آثار کسانی چون ناصر خسرو، عمرخیام، عمربن سهلان ساوی، افضل الدین کاشانی، خواجه نصیرالدین طوسی، قطب الدین شیرازی و همه کسانی که آثار منسوب به ابن سینا را نوشته اند، به کمال می رسد. اصالت. در مورد اصالت هیچ یک از این دو اثر (یعنی اندر دانش رگ و دانشنامه) مشکلی وجود ندارد. نویسندگی ابن سینا توسط شاگرد و دوستش ابوعبید عبدالواحد بن محمد جوزجانی (گوزگانی) تأیید شده و هرگز مورد تردید قرار نگرفته است. مقدمه هر دو اثر نشان می دهد که هر دو به درخواست علاء الدوله کاکویه، حاک