Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نشده است. علل اجتماعی و مذهبی. تضاد ایدئولوژیک. جوزف پلشیا، استاد بازنشسته کلاسیک، می گوید که آزار و شکنجه ناشی از یک درگیری ایدئولوژیک بوده است. رومیان سزار را خدایی می دانستند. مسیحیان فقط یک الوهیت را می توانستند بپذیرند و آن سزار روم نبود. کایرنز تضاد ایدئولوژیک را اینگونه توصیف می کند: «حاکمیت انحصاری مسیح با ادعاهای سزار در مورد انحصاری خود در تضاد بود. حاکمیت.» در این برخورد ایدئولوژی ها، «یک مسیحی عادی تحت تهدید دائمی نکوهش و امکان محاکمه در مورد اتهام های هزینه های سرمایه می کرد». جوزف برایانت ادعا می کند که اینطور نیست برای مسیحیان آسان است که دین خود را پنهان کنند و تظاهر به رومانیتاس کنند، زیرا چشم پوشی از دنیا جنبه ای از ایمان آنها بود که مستلزم «عدم انحراف از هنجارها و تعقیب های مرسوم» بود. مسیحی معیارهای اخلاقی دقیقی داشت که شامل پرهیز از تماس با کسانی بود که هنوز در اسارت شریر بودند. زندگی به عنوان یک مسیحی مستلزم شجاعت روزانه بود، «با انتخاب رادیکال مسیح یا جهان به روش های بی شماری بر ایمانداران تحمیل شده است». «حضور مسیحیان در جشنواره های مدنی، بازی های ورزشی، و نمایش های تئاتری با خطراتی ه
مراه بود، زیرا علاوه بر «دیوانگی گناه آمیز» و «فساد» برانگیخته شد. هر کدام به افتخار خدایان بت پرست برگزار می شد. مشاغل و مشاغل مختلف با اصول مسیحیت ناسازگار تلقی می شد که مهم ترین آنها خدمت سربازی و مناصب دولتی، ساخت بت ها و البته همه کارهایی که فرهنگ شرک را تأیید می کرد مانند موسیقی، بازیگری. و تدریس در مدرسه (ر.ک. هیپولیتوس، سنت رسولی ۱۶). حتی استفاده از جواهرات و لباس های خوب نیز توسط اخلاق گرایان مسیحی و مقامات کلیسایی، مانند استفاده از لوازم آرایشی و عطر، به شدت مورد قضاوت قرار گرفت.&lt;/blockquote &gt;در رم، از شهروندان انتظار می رفت که وفاداری خود را به رم با شرکت در آیین های مذهبی دولتی که روزهای جشن، دسته ها و هدایای متعددی در طول سال داشت، نشان دهند. مسیحیان به سادگی نمی توانستند، و بنابراین آنها به عنوان متعلق به یک دین غیرقانونی که ضد اجتماعی و خرابکارانه بود. خصوصی سازی. مک دونالد توضیح می دهد که خصوصی سازی دین عامل دیگری در آزار و اذیت بود، زیرا «مسیحیان فعالیت های خود را از خیابان ها به حوزه های خلوت تر خانه ها، مغازه ها و آپارتمان های زنان منتقل کردند… قطع کردن روابط عادی بین دین، سنت و نهاده
ای عمومی مانند شهرها و ملل".&lt; مک دونالد می افزاید که مسیحیان گاهی اوقات «شب ها، مخفیانه با هم ملاقات می کردند، و این نیز باعث ایجاد سوء ظن در میان جمعیت پاگان که به مذهب به عنوان یک رویداد عمومی عادت کرده بودند؛ شایعات فراوان بود که مسیحیان مرتکب «جنایت ظالمانه»، «شرارت»، و «اعمال شیطانی» می شدند. آدم خواری و زنا با محارم (به عنوان ضیافت های توئستس و آمیزش ادیپودی) - به دلیل اعمال شایعه آنها در خوردن "خون و بدن" مسیح و به یکدیگر به عنوان "برادران" و "خواهران" اشاره می کنند." شمولیت. جوامع مسیحی اولیه از نظر طبقه بندی اجتماعی و سایر مقولات اجتماعی بسیار فراگیر بودند، بسیار بیشتر از انجمن های داوطلبانه روم.ناهمگونی مشخصه گروه های تشکیل شده توسط پولس رسول بود و نقش زنان بسیار بیشتر از هر یک از اشکال یهودیت یا بت پرستی موجود در آن زمان بود.&lt; به مسیحیان اولیه گفته می شد که دیگران را دوست داشته باشند، حتی دشمنان را، و مسیحیان از هر طبقه و نوع یکدیگر را «برادر» و «خواهر». این شامل بودن طبقات و پیشینه های اجتماعی مختلف از باورهای مسیحیت اولیه در اهمیت انجام کار تبلیغی ناشی می شود. در میان یهودیان و غیریهودیان ب
ه امید تبدیل شدن به شیوه جدید زندگی مطابق با معیارهای انجیل ("مرقس ۱۶:۱۵–۱۶، غلاطیان ۵:۱۶–۲۶"). این امر توسط مخالفان مسیحیت به عنوان یک "اخلالگر و مهم تر از همه، یک تهدید رقابتی برای نظم سنتی طبقاتی/جنسیتی جامعه روم" تلقی شد. انحصار. ادوارد گیبون استدلال می کرد که گرایش نوکیشان مسیحی به کنار گذاشتن خانواده و کشورشان (و پیش بینی های مکرر آنها از بلایای قریب الوقوع)، باعث ایجاد احساس دلهره در همسایگان چندخداپرستشان شد. او نوشت:مسیحیان با پذیرش ایمان انجیل به گناهی غیرطبیعی و غیرقابل بخشش متحمل شدند. آنها پیوندهای مقدس عرف و تعلیم و تربیت را منحل کردند، نهادهای مذهبی کشورشان را زیر پا گذاشتند، و با گستاخی هر آنچه را که پدرانشان آن را درست می دانستند یا مقدس می دانستند، تحقیر می کردند. رد بت پرستی. بسیاری از مشرکان بر این باور بودند که اگر خدایان بت پرست به درستی مورد احترام قرار نگیرند، اتفاقات بدی رخ خواهد داد. بارت ارمن می گوید: «در پایان قرن دوم، دفاعیات مسیحی ترتولیان از این تصور گسترده شکایت کرد که مسیحیان سرچشمه همه بلاهایی هستند که خدایان بر ضد نژاد بشر آورده اند.» آنها فکر می کنند مسیحیان عامل هر بلای عم
ومی، هر مصیبتی که مردم با آن روبرو می شوند، هستند. اگر رود تیبر طغیان می کند و به بلندی دیوارهای شهر بالا می رود، اگر رود نیل آب های خود را بر مزارع نمی فرستد، اگر آسمان باران نمی بارد، اگر زلزله ای رخ می دهد، اگر قحطی یا طاعون رخ می دهد، بلافاصله فریاد می زند: «مسیحیان به سوی شیرها» هویت رومی. مذهب رومی تا حد زیادی تعیین کننده «رومی بودن» بود. امتناع مسیحیان از قربانی کردن برای خدایان رومی به عنوان یک عمل مخالفت با این شخصیت فرهنگی و سیاسی و ماهیت خود رم تلقی شد. مک مولن از اوزبیوس نقل می کند که نوشته است مشرکان «کاملاً خود را متقاعد کرده اند که به درستی عمل می کنند و ما مرتکب بزرگ ترین بی تقوایی هستیم». به گفته ویلکن، «جهان بینی شرک آلود رومیان آنها را به درک امتناع از پرستش خدایان دولتی، حتی به صورت نمادین، متمایل نکرد.» مک مولن توضیح می دهد که این بدان معناست که مسیحیان به طور مداوم در حالت تدافعی بودند و اگرچه آنها با توسل به فلسفه و عقل و هر چیزی که فکر می کردند ممکن است در برابر «تا پاتریا» (آداب و رسوم اجدادی) باشد، پاسخ دادند، اما نتوانستند دین روم را اجرا کنند و به دین خود ادامه دهند. آبل بیبلیوویچ
می گوید که در میان رومی ها، "تعصب چنان غریزی شد که در نهایت، صرف اعتراف به نام "مسیحی" می تواند زمینه کافی برای اعدام باشد. عوامل کمک کننده. نظام حقوقی روم. مورخ جویس ای. سالزبری اشاره می کند که ماهیت تصادفی آزار و شکنجه ها بین سال های ۶۴ و ۲۰۳ به بحث های زیادی در مورد اینکه چه چیزی مبنای قانونی آزار و شکنجه را تشکیل می داد، انجامیده است و پاسخ تا حدودی مبهم باقی مانده است ... کاندیدا ماس می گوید شواهد کمی وجود دارد که در این شهادت ها قانون روم معیار بوده باشد. مورخ جوزف پلشیا اظهار می دارد که اولین مدرک قانون روم در مورد مسیحیان، شواهد تراژان است. تیموتی بارنز استدلال می کند که هیچ قانون رومی در مورد مسیحیان قبل از دقیانوس و قرن سوم وجود نداشته است. بارنز موافق است که واقعیت اصلی مبنای حقوقی آزار و شکنجه، رونوشت تراژان به پلینی است. پس از بازنویسی تراژان، (اگر نه قبل از آن)، مسیحیت در یک دسته خاص به جرم تبدیل شد. بحران قرن سوم. مورخان ۵۰ سال از ۲۳۵ تا ۲۸۴ پس از میلاد را بحران قرن سوم می نامند. در واقع زمان بسیار بدی بود که به نظر می رسید امپراتوری در حال فروپاشی است و وجود آن در خطر جدی قرار داشت. امپراتوری
تکه تکه شد. با جنگ های داخلی منجر به دو دولت جدا شده، یکی در شرق و دیگری در غرب. علاوه بر این، بلایای طبیعی نیز تلفات ویرانگری داشته است. یک بیماری همه گیر جمعیت زیادی از برخی شهرهای بزرگ را از بین برد. خشکسالی به طور جدی بهره وری کشاورزی مورد نیاز را کاهش داد. در نتیجه، فاجعه اقتصادی به دنبال داشت. بدتر از آن، در همان زمان، تهاجمات بربرها به مرزها افزایش یافت و تهدیدی برای تأثیرگذاری بر هسته امپراتوری بود. در داخل نیز هرج و مرج سیاسی کامل وجود داشت. این نیم قرن شاهد ترورهای مکرر امپراتورها و غاصب بود که ۲۱ امپراتور منصوب مشروع و ۳۸ غاصب داشتند. کسی نبود که امپراتوری را به اندازه کافی طولانی یا به اندازه کافی شایستگی رهبری کند که بتواند در میان مجموعه ای از شرایط فوق العاده ویرانگر ثبات ایجاد کند. ناکامی ها و شکست های رومیان این ظن را در بین مردم به وجود آورده بود که خدایان از آنها به خوبی حمایت نمی کنند و میل به پیدا کردن یک راه نجات تازه رواج پیدا کرده بود بنابراین به طور پنهانی اربابان شروع به پیوستن به بردگان خود و شوهران شروع به پیوستن به زنان خود کردند. نارضایتی خدایان. با چالش این دین نو، این احساس رو
به رشد بود که خدایان رومی ناراضی هستند. البته دلایل زیادی برای این بلایای مختلف وجود داشت اما بسیاری از مردم باستان به دین متوسل شدند و عقیده داشتند که دلیل بلاها از بالاست، خدایان خوشحال نیستند هرچند مشخص نیست که اکثر اعضای نخبه اشراف، از جمله امپراتوران روم، شخصاً چنین اعتقادی داشتند. برخی تقریباً به طور قطع آن را خرافات بی اساس می دانستند اما یا به دلیل اعتقادهای مذهبی شخصی خود، یا به دلیل اینکه آنها فایده سیاسی پذیرش چنین مفروضی و برداشت های گسترده را می دیدند، منجر به آزار و اذیت نسبتاً جدی مسیحیان شد که بسیاری از پوپولیست ها تصور می کردند که بخشی از مصیبت ها به خشم خدایان از وجود مسیحیان سرچشمه می گیرد. آزار و شکنجه نرون. در شب ۱۸ ژوئیه سال ۶۴ پس از میلاد، آتش سوزی بزرگ رم رخ داد. آتش به سرعت گسترش یافت و به مدت شش روز بخش اعظم شهر از جمله کاخ امپراتور نرون را دربر گرفت. بلافاصله شایعه ای منتشر شد مبنی بر اینکه خود نرون با هدف به دست آوردن فضای خالی برای ساختن یک قصر جدید موجب این آتش سوزی شده است. او تقریباً به طور قطع مسئولیت این آتش سوزی را بر عهده نداشت. با این وجود، مردم رم او را گناهکار می دانستند
. نرون از ترس اینکه اوباش رومی به او حمله کنند، به دنبال پیدا کردن مسئول برای وقوع این آتش سوزی گشت. او به یک اقلیت کوچک مذهبی غیرمحبوب یعنی مسیحیان اشاره کرد. مسیحیان هدف آسانی برای قربانی شدن بودند. مردم عادی روم شایعات مربوط به مسیحیان را باور می کردند. برخی فکر می کردند که مسیحیان آدمخواری می کنند زیرا مراسم عشای ربانی از ایمانداران می خواست که به طور نمادین گوشت و خون مسیح را بخورند. برخی دیگر معتقد بودند که مسیحیان زنای محارم را به این دلیل انجام می دهند که محبت به برادران و خواهران خود را موعظه می کنند. بسیاری بر این باور بودند که مسیحیان از انسانیت متنفرند زیرا اسرار خود را حفظ می کردند و از زندگی عادی اجتماعی کناره می گرفتند. بسیاری از مشرکان می ترسیدند که خدایان خشمگین شوند و مردم روم را مجازات کنند زیرا مسیحیان از شرکت در مراسم مذهبی قدیمی خودداری می کردند. این ترس ها و شایعات به نرون کمک کرد تا افکار عمومی را به سمت سرزنش مسیحیان به جای او برای آتش سوزی بزرگ رم سوق دهد. آزارهای اولیه به صورت پراکنده، ناشی از شرایط محلی و وابسته به نگرش فرماندار بود. علت اساسی آزار و شکنجه، پرستش نکردن خدایان توسط
مسیحیان بود همان خدایانی که اعتقاد بر این بود که لطف آنها باعث موفقیت امپراتوری شده است. از آنجایی که دین مسیحیت هنوز غیرقانونی بود، دستور دستگیری، محاکمه و اعدام دسته جمعی آسان بود. شهدای مسیحی متحمل مرگ های وحشتناکی شدند. برای سال های متمادی، مسیحیان با این ابهام زندگی می کردند که هر لحظه ممکن است آزار و شکنجه دیگری رخ دهد. در سال ۱۱۰، امپراتور تراژان تلاش کرد تا بین اقلیت رو به رشد مسیحی و مشرکان رومی که خواستار نابودی فرقه مذهبی غیرقانونی بودند، به سازش برسد. اگرچه تراژان اجازه دستگیری مسیحیان را صادر کرد، اما جستجوی عمومی برای جستجوی آنها را ممنوع کرد و به مقامات رومی دستور داد که فعالانه در اجتماعات مسیحی دخالت نکنند. برای بیش از ۱۰۰ سال، مسیحیان دین خود را آشکارا و با اندک مانعی از سوی مقامات رومی در هر نقطه از امپراتوری موعظه کردند و عمل کردند. سیستم جاده های عالی رم به مسیحیان کمک کرد تا انجیل را در سراسر امپراتوری گسترش دهند. و گشودگی مسیحیان به مردم از همه گروه ها و طبقات به آنها کمک کرد تا نوکیشان زیادی پیدا کنند اما در سال ۲۵۰ امپراتور دسیوس (دقیانوس) تلاش کرد تا دین پیگنیسم روم را احیا کند و مسی
حیان را مورد آزار و اذیت قرار دهد. آزار و اذیت دقیانوس. اولین امپراتور روم که سیاستی را اتخاذ کرد که منجر به عواقب جدی برای مسیحیان شد، دقیانوس امپراتور روم در سال های ۲۴۹ تا ۲۵۱ پس از میلاد بود. این اغلب «آزار و اذیت دسیوس» نامیده می شود. دسیوس در سال ۲۴۹ در نتیجه پیروزی های نظامی به امپراتور روم تبدیل شد. او برای احیای «عصر طلایی» روم تلاش می کرد. احیای تقوا و خداترسی سنتی رومی از دیگر اهداف او بود و پس از انجام قربانی سالانه برای خدای رومی ژوپیتر در ۳ ژانویه ۲۵۰، او فرمانی صادر کرد که متن آن گمشده است و دستور می دهد همه در قربانی هایی برای خدایان در سراسر امپراتوری انجام دهند. یهودیان به طور خاص از این شرط مستثنی بودند. ژولیوس سزار سیاستی را تدوین کرده بود که به یهودیان اجازه می داد از اعمال مذهبی سنتی خود پیروی کنند، سیاستی که توسط آگوستوس دنبال شد و گسترش یافت. این امر به یهودیت جایگاه «مذهب مجاز» (مذهب تأیید شده) در سراسر امپراتوری داد. مقامات رومی به سنت در دین احترام می گذاشتند و یهودیان از اعتقادات و اعمال اجداد خود پیروی می کردند. در روم به خوبی درک شده بود که یهودیان برای خدایان رومی قربانی نمی کرد
ند یا در مقابل تصویری از امپراتور بخور نمی سوزانند. در مقابل، مسیحیان پدیده ای جدید بودند و از نظر مقامات رومی اصلاً دینی به نظر نمی رسید. در هر دو اولین ارجاعات رومی موجود به مسیحیت، پلینی جوان و تاسیتوس (تاریخ نگار) در "سالنامه (تاسیتوس)" حدود ۱۱۶، به مسیحیت به عنوان فرقه ای افراطی و خارج از سنت دین داری که مخل اجتماعی است، اشاره کرده است. مسیحیان دین نیاکان خود را رها کرده بودند و به دنبال تغییر دین دیگران بودند که برای رومیان خطرناک به نظر می رسید. امتناع از قربانی کردن برای رفاه امپراتور فتنه انگیز به نظر می رسید. آزار و اذیت بزرگ دیوکلتیان. در سال ۲۹۷، امپراتور دیوکلتیان آخرین آزار و شکنجه وحشتناک مسیحی را آغاز کرد. دیوکلتیان در زمان بحران به قدرت رسیده بود. قیمت کالاها به سرعت در حال افزایش بود، قبایل آلمانی بخش غربی امپراتوری را تهدید می کردند و امپراتوری ایران در شرق حمله می کرد. دیوکلتیان با جسارت حرکت کرد. او کنترل قیمت را تعیین کرد. او حجم ارتش را دو برابر کرد. برای اداره آسانتر امپراتوری، او آن را به دو بخش تقسیم کرد: شرق یونانی زبان و غرب به زبان لاتین. دیوکلتیان که به وفاداری مسیحیان به دولت رو
م مشکوک بود، شروع به آزار و اذیت آنها کرد. او از همه سربازان مسیحی خواست که از ارتش روم استعفا دهند. او تجمع برای عبادت مسیحی را ممنوع کرد و دستور داد کلیساها و نوشته های مقدس را تخریب کنند. اعضای مسیحی دولت شکنجه و اعدام شدند. فرمان های دیگری نیز به دنبال داشت که قیام های مسیحی در بخش های شرقی امپراتوری رخ داد، جایی که مسیحیت قوی ترین بود. اسقف ها و کشیشان دستگیر، شکنجه و به شهادت رسیدند. در سال ۳۰۴، روم فرمان داد که همه مسیحیان برای خدایان پاگان قربانی کنند یا با مرگ روبرو شوند. پس از بازنشستگی دیوکلتیان در سال ۳۰۵، جنگ داخلی برای تعیین جانشین او درگرفت. تقریباً یک دهه ادامه داشت. با این حال، آزار مسیحیان ادامه یافت. گالریوس، جانشین منتخب دیوکلتیان، از مسیحیان متنفر بود و جنگی برای نابودی آنها در امپراتوری شرقی ترتیب داد. جمعیت در عرصه های رومی فریاد می زدند: "بگذارید مسیحیان نباشند!" گالریوس وقتی دید که تلاش های او برای از بین بردن دین مسیحیت ناکام مانده است، ناامید شد. پایان آزار و اذیت. گالریوس که بر اثر سرطانی که به معنای واقعی کلمه بدنش را پوسیده بود، مرد، آزار و شکنجه را در سال ۳۱۱ به حالت تعلیق درآور
د. سپس از مسیحیان درخواست کرد که برای سلامتی او دعا کنند. کنستانتین بزرگ که برای کنترل امپراتوری غرب می جنگید، این تصور را داشت که اگر زیر علامت صلیب بجنگد، در یک نبرد مهم پیروز خواهد شد. او خواست که سپر سربازانش را با صلیب علامت گذاری کنند و آنها را به جنگ فرستاد. هنگامی که آنها پیروز شدند، کنستانتین از حامیان جدی مسیحیت شد. کنستانتین به عنوان امپراتور جدید از جنگ داخلی بیرون آمد. در سال ۳۱۳، او اعلام کرد که هر فردی آزاد است «در پیروی از دینی که خود انتخاب می کند.» در زمان کنستانتین، مسیحیت به دین غالب تبدیل شد. در سال ۳۹۵، امپراتور تئودوسیوس یکم مسیحیت را به عنوان دین دولتی جدید روم معرفی کرد. مسیحیان که مدتها در حالت تدافعی بودند، به حمله به پیگن ها روی آوردند. آنها معابد را بستند و قربانی کردن برای خدایان رومی پاگان را ممنوع کردند. آنها حتی برخی از جشن های پاگان را به جشن های مسیحی تبدیل کردند. به عنوان مثال، کلیسا روز تولد خدای خورشید را در ۲۵ دسامبر به جشن میلاد مسیح تغییر دادند.
اکسید سزیم (نام IUPAC)، ترکیب معدنی متشکل از سزیم و اکسیژن است. چندین اکسید دوتایی (که فقط حاوی Cs و O) سزیم هستند شناخته شده است. اکسید سزیم ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد:
Chemical compound سزیم سوپراکسید (به انگلیسی: Caesium superoxide) ماده ای جامد و نارنجی رنگ است. آماده سازی. از واکنش سوزاندن سزیم در مقدار اضافی گاز اکسیژن، سزیم سوپراکسید به دست می آید. خواص شیمیایی. ساختار کریستالی سزیم سوپراکسید همانند کلسیم کاربید بوده که حاوی پیوند مستقیم اکسیژن-اکسیژن است. این ماده طبق معادله شیمیایی زیر با آب واکنش داده و هیدروژن پراکسید و سزیم هیدروکسید تشکیل می دهد. &lt;chem display="block"&gt;2CsO2(s) + 2H2O(l) -&gt; H2O2(aq) + 2CsOH(aq) + O2(g)&lt;/chem&gt; حرارت دادن این ماده تا تقریبا ۴۰۰ درجه سلسیوس باعث تجزیهشدن به سزیم پراکسید می شود. سزیم سوپراکسید طبق واکنش زیر با اوزون داده و با آزاد سازی گاز اکسیژن، تولید سزیم اوزونید می شود. &lt;chem display="block"&gt;CsO2(s) + O3(g) -&gt; CsO3(s) + O2(g)&lt;/chem&gt; آنتالپی تشکیل. آنتالپی استاندارد تشکیل (formula_1) سزیم سوپراکسید برابر با 295kJ/mol- می باشد.
Chemical compound پراکسید سزیم ترکیبی از سزیم و اکسیژن است. این می تواند از فلز سزیم با افزودن مقدار استوکیومتری در محلول آمونیاک یا اکسید کردن فلز جامد به طور مستقیم تشکیل شود. همچنین می تواند از تجزیه حرارتی سوپراکسید سزیم تشکیل شود: با حرارت دادن تا دمای ۶۵۰ درجه سانتیگراد، این ترکیب به مونوکسید سزیم و اکسیژن اتمی تجزیه می شود: پراکسید سزیم ارتعاش رامان را به دلیل وجود یون های پراکسید در ۷۴۳ سانتی متر -1 نشان می دهد، این ترکیب به دلیل عملکرد کم آن اغلب به عنوان پوششی برای فوتوکاتدها استفاده می شود.
پراکسید روبیدیم پراکسید روبیدیم با فرمول شیمیایی Rb2 O2 است. خواص. پراکسید روبیدیم یک جامد بی رنگ تا زرد روشن با ساختار کریستالی متعامد است.
غرفه ( "اتاق") یک اتاق طاقدار است که توسط بربرها برای ذخیره غلات استفاده می شد و اغلب به عنوان سازه های چند طبقه روی هم قرار می گیرند و گاهی اوقات به چهار طبقه می رسند. به طور سنتی، اتاق ها با هم به عنوان یک قصر، استحکاماتی که توسط روستاهای بربر در مغرب برای ذخیره مقادیر زیادی غلات استفاده می شد، در کنار هم قرار می گرفتند. در فرهنگ عامه. غرفه ها به طور برجسته در فیلم "" در نقش محل بردگان تاتویین، خانه آناکین اسکای واکر ظاهر شدند. این صحنه های فیلم غرفه هایی را از چندین مکان در جنوب تونس از جمله قصر اولاد سلطان و قصر حداده نشان می دهد. غرفه در مالت همچنین می تواند به معنای اتاقی خلوت در مزرعه، اتاق خواب، هر نوع انباری، پناهگاه حیوانات یا دیگر اتاق های سنتی کاربردی باشد.
غدد هاله پستان () که با نام های دیگری چون غدد مونتگومری، گلاندولا آرئولا، برجستگی های مونتگومری و برجستگی های هالهٔ پستان هم شناخته می شوند، حدود ۱۰ تا ۱۵ برجستگی بر روی هاله پستان است که معمولاً آرایشی دایره وار و گرد به دور نوک پستان دارد و به ویژه هنگامی که نوک پستان بیرون زده و سفت می شود، بهتر دیده می شوند. این برجستگی ها در واقع غدد چربی پوست هستند که ترشحات چرب و روغنی جهت نرم کردن نوک پستان در هنگام شیردهی تولید می کنند. عملکرد این غدد محافظت از پوست و ایجاد شرایطی برای قفل شدن دهان نوزاد و نوک پستان است؛ بنابراین، این غدد شرایط بهتری برای تغذیه کافی نوزاد با شیر مادر را مهیا می کنند. علاوه بر این، پژوهش های اخیر نشان می دهد که آنها نوعی رایحه (فرومون) تولید می کنند که نوزادان را به سمت غذا جذب می کند. ساختار. غدد هاله پستان برجستگی های کوچک گردی هستند که در ناحیه هاله ای پستان و گاهی روی نوک پستان یافت می شوند. این غدد تحت اثر هورمون های بدن هستند و در سه زمان برجسته تر از قبل می گردند: (الف) دوران بارداری (۲) دوران بلوغ (۳) حوالی زمان قاعدگی. عوامل دیگری که بر اندازه و تعداد این غدد اثر می گذارند عب
ارتند از: استرس عصبی، به هم خوردن تعادل هورمونی بدن، تغییرات فیزیکی بدن همچون افزایش یا کاهش وزن، برخی داروها، تحریک نوک پستان و استفاده از سینه بند های تنگ. گوناگونی. این برجستگی ها در دوران بارداری مشخص تر می شوند. تعداد غدد می تواند بسیار متفاوت باشد، معمولاً به طور متوسط از ۴ تا ۲۸ در هر پستان متغیر است. در حدود ۳۰ تا ۵۰ درصد از زنان باردار، این غدد کاملاً برجسته و قابل مشاهده است. در دوران بارداری، این غدد علاوه بر نرم کردن نوک پستان، میکروب ها را نیز از آن ناحیه دور نگه می دارد و اجازه آلوده شدن شیر به میکروب های سطح پوست را نمی دهد. برجسته شدن غدد مونتگومری در اطراف نوک پستان ممکن است یکی از نخستین علائم بارداری باشد. این غدد ممکن است حتی قبل از اینکه متوقف شدن پریودهای ماهیانهُ برجسته و قابل مشاهده تر از قبل شوند. عملکرد. غدد هاله پستان ترشحات روغنی (مایع لیپوئید) تولید می کنند تا هاله و نوک پستان را نرم کرده و از آن محافظت کنند. ترکیبات فرار موجود در این ترشحات نیز ممکن است همچون یک محرک بویایی اشتهاآور برای نوزاد عمل کند. هنگامی که نوک پستان تحریک می شود، این غدد بیشتر در معرض دید قرار می گیرند و بر
جسته می شوند. پوست روی دهانه سطحی روغن کاری شده و نسبت به بقیه نقاط هاله پستان صاف تر است. مواد مترشحه از این غدد به روان تر شدن جریان شیر کمک می کنند و دارای خاصیت ضدمیکروبی است. به همین دلیل، مهم است مادران شیرده نوک پستان های خود را با صابون یا سایر مواد شوینده نشویید (آب معمولی کافی است). همچنین از هرگونه مواد ضدعفونی کننده یا سایر موادی که می تواند ناحیه اطراف نوک پستان ها را خشک کرده یا به آسیب برساند، خودداری کنند. در عوض، فقط سینه های خود را در طول دوش گرفتن روزانه با آب بشویید. اهمیت بالینی. غدد هاله پستان ممکن است مقادیر زیادی مواد روغنی ترشح کنند. این موضوع یک وضعیت بی اهمیت است و برخلاف گالاکتوره، به ندرت نشان دهنده مشکلی اساسی است. تاریخچه. غدد هاله پستان را با نام غدد مونتگومری یا برجستگی های مونتگومری نیز می شناسند و این نام گذاری به افتخار «ویلیام فدرستون مونتگومری» (۱۷۹۷–۱۸۵۹)، یک متخصص زنان و زایمان ایرلندی که نخستین بار آنها را در سال ۱۸۳۷ توصیف کرد، انجام شده است.
مولوی سخاوالله سیاست مدار اهل افغانستان است. وی در دولت امارت اسلامی افغانستان از تاریخ ۴ اکتبر ۲۰۲۱ به حیث معاول وزارت معارف افغانستان مشغول به کار است.
هراند-لوون رانوس (؛ زادهٔ در گردن (نیدرزاکسن)) بازیکن فوتبال در پست مهاجم اهل ارمنستان است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هانوفر ۹۶، باشگاه فوتبال بایرن مونیخ ۲ اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ارمنستان بازی کرده است.
فرانچسکو گولیسانو (؛ ۵ آوریل ۱۹۲۹ – ) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "معجزه در میلان" اشاره کرد.
پارادوکس غنی سازی اصطلاحی از بوم شناسی جمعیت است که توسط مایکل روزنزوایگ در سال ۱۹۷۱ ابداع شد. وی تأثیری را در شش مدل شکارچی-شکار توضیح داد که در آن افزایش غذای موجود برای طعمه، سبب بی ثباتی جمعیت شکارچی می شود. یک مثال رایج این است که اگر غذای طعمه ای مانند خرگوش بیش از حد باشد، جمعیت آن بدون محدودیت رشد می کند و سبب می شود که جمعیت شکارچی (مانند سیاهگوش) به طور ناپایدار بزرگ شود. این موضوع ممکن است سبب کاهش شدید (سقوط) در جمعیت شکارچیان شود و احتمالاً سبب ریشه کنی محلی یا حتی انقراض گونه شود. اصطلاح "پارادوکس (تناقض)" از آن زمان برای توصیف این اثر به روش های کمی متناقض استفاده شده است. مفهوم اصلی کنایه بود؛ با تلاش برای افزایش گنجایش برد در یک اکوسیستم، می توان به طور مرگبار آن را نامتعادل کرد. از آن زمان، برخی از نویسندگان از این کلمه برای توصیف تفاوت بین برهم کنش های شکارچی-شکار مدل سازی شده و واقعی استفاده کردند. روزنزوایگ از مدل های معادله دیفرانسیل معمولی برای توصیف تغییرهای جمعیت طعمه استفاده کرد. غنی سازی به معنای افزایش گنجایش برد طعمه و نشان دادن بی ثباتی جمعیت طعمه، معمولاً در یک چرخه محدود، در نظ
ر گرفته شد. رفتار چرخه ای پس از بی ثباتی در مقاله بعدی (مه ۱۹۷۲) و بحث (گیلپین و روزنزوایگ ۱۹۷۲) به طور کامل تری مورد بررسی قرار گرفت.
شیوه اثر محرک که به آن شیوه اثر حسی نیز می گویند، یکی از جنبه های یک محرک یا چیزی است که پس از یک محرک درک می شود. به عنوان مثال، شیوه اثر (مدالیته) دما پس از تحریک یک گیرنده توسط گرما یا سرما ثبت می شود. برخی از شیوه های اثر حسی عبارتند از: نور، صدا، دما، مزه، فشار و بو. نوع و محل گیرنده حسی فعال شده توسط محرک، نقش اصلی را در کدگذاری احساس ایفا می کند. همه شیوه های اثر حسی با هم کار می کنند تا در صورت لزوم، حس محرک ها را افزایش دهند.
پلیس کارگری رفتاری است که در کلنی های پرده بالان اجتماعی (مورچه ها، زنبورهای عسل و زنبورهای بی عسل) دیده می شود که در آن زنبورهای کارگر تخم هایی را می خورند که توسط کارگران دیگر گذاشته شده است، نه تخم هایی که توسط ملکه گذاشته شده است. پلیس کارگری تضمین می کند که فرزندان ملکه در گروه غالب خواهند شد. در گونه های خاصی از مورچه ها، زنبورهای عسل و زنبورهای بی عسل، کارگران یا ملکه نیز ممکن است نسبت به کارگران بارور رفتار تهاجمی داشته باشند. پلیس کارگری به عنوان شکلی از اجبار برای ترویج تکامل رفتار نوع دوستانه در جوامع حشرات فرااجتماعی پیشنهاد شده است. سازوکارهای پیشنهادی برای تشخیص تخم گذاری های کارگر یا کارگران بارور فعال شامل هیدروکربن های نشانگر روی سطح تخم های ملکه، هیدروکربن های کوتیکول روی کارگران بارور، و شناسایی جفت های لانه است. در موارد نادر، تخم های کارگری حامل هیدروکربن های تقلیدشده ملکه هستند و از پلیس فرار می کنند، وضعیتی که به عنوان "سندرم هرج و مرج" ("anarchic syndrome") شناخته می شود. همه شکل های پلیسی نیازمند حضور ملکه نیست. همچنین در چندین گونه از مورچه ها دیده می شود که سلسله مراتبی از کارگران م
اده باروری را ایجاد می کنند، جایی که افراد با رتبه بالا تولیدمثل می کنند.
کنستانتین بزرگ و یهودیت () در زمان کنستانتین بزرگ روحانیون یهودی از معافیت های مشابه روحانیون مسیحی برخوردار شدند. با این حال کنستانتین از جدا شدن تاریخ عید پاک از عید فصح یهودی یا پسح (نگاه کنید به چهارده گرایی) حمایت کرد و در نامه خود پس از اولین شورای نیقیه (که دارای آن بود که قبلاً این موضوع را تصمیم گرفته است) اظهار داشت: "... این امر ناشایست به نظر می رسد که در جشن این عید مقدس ما باید از رویهٔه یهودیانی پیروی کنیم که دستان خود را با بی رحمی به گناهی عظیم آلوده کرده اند و به همین دلیل سزاوار به کوری روح شدند. پس بیایید با جمعیت نفرت انگیز یهود هیچ وجه اشتراکی نداشته باشیم، زیرا از ناجی خود، روش دیگری دریافت کرده ایم.» تئودورت در "تاریخ کلیسایی" نوشته است: "نامهٔ امپراتور کنستانتین، در مورد مسائل مورد معامله در شورا، خطاب به اسقف هایی که در آن حضور نداشتند: «در وهله اول، پیروی از رسوم یهودیان در جشن این عید مقدس ناروا اعلام شد، زیرا چون دست آنها به جنایت آلوده شده است، ذهن این مردان بدبخت ناگزیر کور شده است. .. پس بیایید با یهودیان که دشمنان ما هستند هیچ وجه اشتراکی نداشته باشیم … بیایید … با مطالعه از ه