Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ونگ توسط ارتش لیائو مورد حمله و غارت قرار گرفت. او سپس ها کونگ-جین و گو یونگ-گی را برای درخواست صلح فرستاد، با این وعده که شخصاً به امپراتور لیائو ادای احترام خواهد کرد، و خیتان ها، که حملات ارتش تجدید سازمان یافته کره را تحمل می کردند و خطوط تدارکاتی را مختل می کردند، پذیرفتند و عقب نشینی خود را آغاز کردند. با این حال، خیتان ها در طول عقب نشینی خود بی وقفه مورد حمله قرار گرفتند. یانگ کیو ۳۰۰۰۰ اسیر جنگی را نجات داد، اما در نبرد جان باخت. طبق "تاریخ لیائو"، خیتان ها گرفتار باران های شدید شدند و بسیاری از زره ها و سلاح های خود را دور انداختند. طبق "گوریوسا"، خیتان ها هنگام عبور از رودخانه یالو مورد حمله قرار گرفتند و بسیاری از آنها غرق شدند. پس از آن، هیون جونگ به وعده خود مبنی بر ادای احترام حضوری به امپراتور لیائو عمل نکرد و هنگامی که از او خواسته شد شش شهرک پادگانی را واگذار کند، از این کار خودداری کرد. خیتان ها در سال ۱۰۱۴ پلی بر روی رودخانه یالو ساختند و در سال های ۱۰۱۵، ۱۰۱۶ و ۱۰۱۷ حمله کردند: پیروزی در سال ۱۰۱۵ از آن کره ای ها، در سال ۱۰۱۶ از آن خیتان ها و در سال ۱۰۱۷ از آن کره ای ها شد. در سال ۱۰۱۸، لی
ائو تهاجمی را به رهبری شیائو پایا، برادر بزرگتر شیائو سونینگ، با ارتشی متشکل از ۱۰۰/۰۰۰ سرباز آغاز کرد. ارتش لیائو بلافاصله در کمین افتاد و تلفات سنگینی متحمل شد: فرمانده گوریو، کانگ کام-چان، شاخه بزرگی از رودخانه یالو را مسدود کرده و آب را روی سربازان بی خبر خیتان رها کرده بود که سپس توسط ۱۲۰۰۰ سواره نظام نخبه مورد حمله قرار گرفتند. ارتش لیائو تحت آزار و اذیت مداوم دشمن به سمت که سونگ پیشروی کرد، اما پس از شکست در تصرف پایتخت که به خوبی دفاع می شد، مدت کوتاهی عقب نشینی کرد. ارتش لیائو که در حال عقب نشینی بود، توسط کانگ کام-چان در کوسونگ امروزی متوقف شد و شکست بزرگی متحمل شد و تنها چند هزار سرباز فرار کردند. شنگ زونگ قصد حمله مجدد داشت اما با مخالفت داخلی روبرو شد. در سال ۱۰۲۰، گوریو خراج فرستاد و لیائو پذیرفت و بدین ترتیب روابط خراج گذاری صوری از سر گرفته شد. شنگ زونگ از هیون جونگ نخواست که شخصاً ادای احترام کند یا شش شهرک پادگانی را واگذار کند. تنها شرایط «اعلامیه خراج گذاری» و آزادی فرستاده بازداشت شده لیائو بود. تاریخ "لیائو" ادعا می کند که هیون جونگ «تسلیم» شد و شنگ زونگ او را «عفو» کرد، اما به گفته هانس
بیلنشتاین، «در زبان سلسله ای آن، این چیزی بیش از این نیست که دو کشور به عنوان شرکای برابر صلح کردند (که در سال ۱۰۲۲ رسمیت یافت)». هیون جونگ عنوان سلطنت خود را حفظ کرد و روابط دیپلماتیک خود را با سلسله سونگ حفظ کرد. که سونگ، باشکوه تر از قبل، بازسازی شد و از سال ۱۰۳۳ تا ۱۰۴۴، "چئولی جانگ سونگ"، دیواری که از دهانه رودخانه یالو تا ساحل شرقی شبه جزیره کره امتداد داشت، برای دفاع در برابر تهاجمات آینده ساخته شد. لیائو دیگر هرگز به گوریو حمله نکرد.
قطبی گری ()، عنوانی است که به باورها و ایدئولوژی سید قطب، اسلام گرای سنی و از رهبران انقلابی اخوان المسلمین که در سال ۱۹۶۶ توسط دولت جمال عبدالناصر در مصر، اعدام شد، اشاره دارد. قطبی گری، تحت تأثیر آموزه های اسلام گرایان پیشین مانند حسن البنا و سید ابوالاعلی مودودی، علاوه بر ترویج جهاد تهاجمی، از خشونت افراطی اسلامی برای تأسیس حکومت اسلامی حمایت می کند. قطبی گری، به عنوان یک ایدئولوژی فاشیستی و تروریستی اسلامی، توصیف شده است. رساله های سید قطب، تأثیر عمیقی بر ایدئولوگ ها و سازمان های جهادی متعددی در سراسر جهان اسلام گذاشت. قطبی گری، به دلیل تأثیرش بر چهره های جهادی برجسته دوران معاصر مانند عبدالله عزام، اسامه بن لادن، ایمن الظواهری و سیف العدل، اهمیت یافته است. ایده های آن، توسط سازمان تروریستی سلفی-جهادی داعش نیز پذیرفته شده است. این یکی از الهاماتی بود که سید روح الله خمینی را در توسعه ایدئولوژی خودش، یعنی خمینیسم، تحت تأثیر قرار داد. ادبیات قطبی گری، منبع اصلی تأثیر بر جنبش ها و سازمان های جهادی متعددی بوده است که از دهه ۱۹۷۰، ظهور کرده اند. این گروه ها شامل جهاد اسلامی مصر، جماعت اسلامی مصر، تکفیر و هجرت،
گروه مسلح اسلامی الجزایر، گروه مبارز اسلامی لیبی، القاعده، جبهه النصره و داعش و سایر گروه هایی هستند که به دنبال اجرای استراتژی جهاد تهاجمی خود بوده اند.
دیوید موری « داو » پیلکی جونیور ( ؛ متولد ۴ مارس ۱۹۶۶) نویسنده کتاب های کمیک آمریکایی برای داستان های کودکان است. او بیشتر به عنوان نویسنده و تصویرگر مجموعه کتاب های کودکانه "«کاپیتان زیرشلواری»" و مجموعه رمان گرافیکی کودکانه اسپین آف آن "مرد سگی" شناخته می شود که دومی با نام های مستعار نویسنده و تصویرگر جورج بیرد و هارولد هاچینز منتشر شده است که نام های دو شخصیت اصلی مجموعه "«کاپیتان زیرشلواری»" نیز هستند. پیلکی در ۴ مارس ۱۹۶۶ در کلیولند، اوهایو متولد شد. او یک خواهر بزرگتر از خود دارد. پیلکی در یک خانواده مسیحی محافظه کار بزرگ شد و در تمام طول زندگی اش به مدارس مسیحی رفت. پیلکی در کودکی به اختلال بیش فعالی کمبود توجه (ADHD) و نارساخوانی مبتلا بود. در مدرسه ابتدایی در نورث ریجویل، اوهایو ، پیلکی مرتباً به خاطر رفتارش در کلاس توبیخ می شد و بنابراین معمولاً پشت میزی در راهروی مدرسه می نشست، جایی که شخصیت "کاپیتان زیرشلواری را" خلق کرد. در سال ۱۹۸۷، پیلکی اولین کتاب خود با "عنوان «جنگ جهانی پیروز شد" »، یک افسانه تمثیلی با الهام از مسابقه تسلیحات هسته ای بین ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی ، را در یک مسابقه م
لی برای نویسندگان دانش آموزی نوشت و در رده سنی خود برنده شد. انتشار این کتاب در سال ۱۹۸۷ در این جایزه گنجانده شده است. املای غیرمعمول نام کوچک او زمانی اتفاق افتاد که هنگام کار در پیتزا هات، حرف «e» در کلمه «Dave» از برچسب نامش حذف شد. پیلکی از دانشگاه ایالتی کنت فارغ التحصیل شد. او در سال ۲۰۰۵ با سایوری پیلکی ازدواج کرد.
سد آتش () در کاربرد نظامی، گلوله باری متراکم و مداومی است که توسط توپخانه یا خمپاره به سمت مجموعه ای از نقاط در امتداد یک خط شلیک می شود. سد آتش علاوه بر حمله به هر دشمنی در منطقهٔ هدف، قصد دارد حرکات دشمن را سرکوب کرده و دسترسی به آن خط آتش را مسدود کند. نقاط برخورد در امتداد خط ممکن است ۲۰ تا ۳۰ یارد از هم فاصله داشته باشند و طول کل خط منطقه آتش می تواند از چند صد تا چند هزار یارد باشد. سد آتش می تواند از چندین خط آتش تشکیل شده باشد، معمولاً حدود ۱۰۰ یارد از هم فاصله دارند و سد آتش به مرور زمان از یک خط به خط بعدی تغییر می کند، یا ممکن است چندین خط به طور همزمان هدف قرار گیرند. یک سد آتش ممکن است شامل چند آتشبار توپخانه یا حتی (به ندرت) یک توپ باشد. هر توپ اغلب در یک سد آتش، با استفاده از آتش غیرمستقیم، قبل از حرکت به سمت هدف بعدی، طبق جدول زمانی دقیق سد آتش، به طور مداوم با سرعت ثابت در نقطه تعیین شده خود برای یک زمان مشخص شلیک می کند و سپس به سمت هدف بعدی می رود. سدهای آتش معمولاً از گلوله های انفجاری قوی استفاده می کنند، اما ممکن است ترکش، دود، منور، گاز سمی (در جنگ جهانی اول) یا سایر عوامل شیمیایی نیز ب
اشند. سدهای آتش در تضاد با آتش توپخانه متمرکز هستند که یک هدف خاص مانند موقعیت یا ساختار شناخته شده دشمن را هدف قرار می دهد و در تضاد با آتش مستقیم هستند که دشمنان را در خط دید مستقیم اسلحه هدف قرار می دهد. سدهای آتش ممکن است به صورت دفاعی یا تهاجمی استفاده شوند و الگوهای متنوعی دارند. انواع دفاعی اغلب ایستا هستند (مانند سد آتش ایستاده) در حالی که انواع تهاجمی با هماهنگی نیروهای خودی در حال پیشروی حرکت می کنند (مانند سد آتش خزنده، غلتشی یا بلوکی). آنها ممکن است در امتداد خط مقدم یا بیشتر در منطقه پشت دشمن برای منزوی کردن مواضع خاص دشمن (مانند سد آتش جعبه ای) هدف قرار گیرند. با پیشرفت نبرد، ممکن است مجموعه ای از الگوهای مختلف به کار گرفته شود که هر سد آتش فقط چند دقیقه یا چند ساعت طول می کشد. سدهای آتش معمولاً با عملیات بزرگتر از چندین آرایش نظامی، از لشکرها گرفته تا ارتش های میدانی، که نیاز به روزها تا هفته ها آماده سازی و برنامه ریزی دقیق دارند، همراه هستند. سد آتش توسط ارتش بریتانیا در جنگ دوم بوئر توسعه داده شد. این سد در جنگ جهانی اول، به ویژه استفاده از آن توسط نیروی اعزامی بریتانیا و به ویژه از اواخر سا
ل ۱۹۱۵ به بعد، زمانی که بریتانیایی ها متوجه شدند اثرات سرکوبگرانه توپخانه برای ایجاد آتش پوششی، کلید نفوذ به مواضع دفاعی است، مورد توجه قرار گرفت. در اواخر سال ۱۹۱۶، سد آتش خزنده وسیله استاندارد اعمال آتش توپخانه برای پشتیبانی از حمله پیاده نظام بود، به طوری که پیاده نظام تا حد امکان از سد آتش پیشرو پیروی می کرد. به کارگیری آن به این روش، اهمیت آتش توپخانه را در سرکوب یا خنثی کردن، به جای نابودی، به رسمیت شناخت. مشخص شد که یک سد آتش متحرک که بلافاصله پس از حمله پیاده نظام انجام می شود، می تواند بسیار مؤثرتر از هفته ها بمباران اولیه باشد. سد آتش در جنگ جهانی دوم و بعد از آن همچنان مورد استفاده قرار گرفت، اما فقط به عنوان یکی از انواع تاکتیک های توپخانه که با پیشرفت در آتش پیش بینی شده، مکان هدف و ارتباطات امکان پذیر شده است. اصطلاح سد آتش به طور گسترده و از نظر فنی نادرست، در رسانه های عمومی برای هرگونه آتش توپخانه استفاده می شود.
باغبانی بدون شخم یا باغبانی بدون شخم زدن، روشی بدون کشت است که توسط برخی از باغبانان ارگانیک استفاده می شود. این تکنیک تشخیص می دهد که موجودات ریز و درشت زیستی، یک جامعه «شبکه غذایی» را در خاک تشکیل می دهند که برای چرخه سالم مواد مغذی و جلوگیری از موجودات مشکل ساز و بیماری ها ضروری است. گیاهان بخشی از انرژی کربنی تولید شده را به خاک منتقل می کنند و میکروب هایی که از این انرژی بهره مند می شوند، به نوبه خود مواد آلی موجود در خاک را به اجزای معدنی مورد نیاز گیاهان برای رشد تبدیل می کنند. تاریخچه. ریشه های باغبانی بدون حفاری مشخص نیست و ممکن است مبتنی بر تکنیک های کشاورزی پیش از صنعتی شدن یا قرن نوزدهم باشد. ماسانوبو فوکوئوکا کار تحقیقاتی پیشگامانه خود را در این حوزه در سال ۱۹۳۸ آغاز کرد و در دهه ۱۹۷۰ شروع به انتشار فلسفه فوکوئوکای خود در مورد «کشاورزی بدون انجام هیچ کاری» یا کشاورزی طبیعی کرد، که اکنون توسط برخی به عنوان ریشه اصلی جنبش پرماکالچر شناخته می شود. دو پیشگام این روش در قرن بیستم شامل اف سی کینگ، باغبان ارشد در لِوِنز هال، جنوب وست مورلند، در ناحیه دریاچه انگلستان، که کتاب «آیا حفاری ضروری است؟» را در
سال ۱۹۴۶ نوشت، و یک باغبان از میدلکلیف در بریتانیا، ای. گِست، که در سال ۱۹۴۸ کتاب «باغبانی بدون حفاری» را منتشر کرد، بودند. کار این باغبانان توسط انجمن باغبانان خوب در بریتانیا حمایت شد. باغبانی بدون شخم زدن همچنین توسط استر دینز استرالیایی در دهه ۱۹۷۰ ترویج شد، و باغبان آمریکایی روث استوت از تکنیک مالچ پاشی «دائمی» باغ در "کتاب باغبانی بدون کار" و روش های بدون شخم زدن در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ حمایت کرد. هدف. از نظر تاریخی، دلایل شخم زدن خاک، حذف علف های هرز، نرم کردن و هوادهی خاک و ترکیب مواد آلی مانند کمپوست یا کود دامی با لایه های پایین تر خاک است. در مناطقی با خاک نازک و فرسایش زیاد، استدلال قوی علیه حفاری وجود دارد، که استدلال می کند در درازمدت می تواند برای شبکه غذایی در خاک سطحی شکننده مضر باشد. اگرچه کندن زمین روشی مؤثر برای از بین بردن ریشه های علف های هرز چند ساله است، اما اغلب باعث می شود بذرهایی که می توانند برای چندین دهه در حالت خفته باقی بمانند، به سطح زمین بیایند و جوانه بزنند. عمل هوادهی خاک همچنین سرعت تجزیه را افزایش داده و مواد آلی خاک را کاهش می دهد. حفاری همچنین می تواند به ساختار خاک آسی
ب برساند، باعث تراکم شود و تعادل تعاملات همزیستی و متقابل بین موجودات خاک را از بین ببرد. حفاری معمولاً مواد مغذی را جابجا می کند و مواد آلی سطحی را به اعماق بیشتری منتقل می کند، جایی که اکسیژن کمتری برای پشتیبانی از تجزیه مواد مغذی موجود در گیاه وجود دارد، که در این صورت باید به روش دیگری دوباره پر شوند. کندن زمین به طور سنتی در مناطقی با خاک های قدیمی، عمیق و غنی مانند اروپای غربی انجام می شود، که در آن ها کندن با استراحت دوره ای خاک، معمولاً با یک گیاه پوششی دست نخورده، دنبال می شود. روش ها. روش های بدون حفاری به طبیعت اجازه می دهند تا عملیات کشت را انجام دهد. مواد آلی مانند کود دامی پوسیده، کمپوست، کپک برگ، کمپوست قارچ مصرف شده، کاه کهنه و غیره، به عنوان مالچ حداقل ۵ تا ۱۵ روز مستقیماً به سطح خاک اضافه می شوند. سانتی متر (۲–۶ در) عمیق، که سپس توسط اقدامات کرم ها، حشرات و میکروب ها ترکیب می شود. کرم ها و دیگر موجودات خاک نیز به ساختن ساختار خاک کمک می کنند، تونل های آنها هوادهی و زهکشی را فراهم می کند و فضولات آنها خرده های خاک را به هم می چسباند. این زیست کره طبیعی، شرایط سالمی را در افق های بالایی خاک، ج
ایی که ریشه های گیاهان یکساله رشد می کنند، حفظ می کند. متخصصانی مانند چارلز داودینگ می گویند سیستم های بدون حفاری از آفات و بیماری ها عاری تر هستند، احتمالاً به این دلیل که در این محیط دست نخورده، جمعیت متعادل تری از قارچ های خاک اجازه رشد پیدا می کنند و همچنین به دلیل افزایش قارچ های مفید به جای قارچ های مضر خاک. رطوبت همچنین در زیر مالچ نسبت به سطح زمین لخت، به طور مؤثرتری حفظ می شود و باعث نفوذ آهسته تر و آبشویی کمتر مواد مغذی می شود. یکی دیگر از روش های بدون نیاز به کندن، مالچ پاشی ورقه ای است که در آن، سطح باغ با کاغذ یا مقوای خیس، کمپوست و روی آن با مالچ مخصوص فضای سبز پوشانده می شود. این تکنیک، باغبانی لازانیا نیز نامیده می شود. سیستم بدون حفاری آسان تر از حفاری در نظر گرفته می شود. این یک فرایند طولانی مدت است و به داشتن مواد آلی فراوان برای تهیه مالچ وابسته است. همچنین حذف ریشه های علف های هرز چند ساله از منطقه از قبل مفید است، اگرچه می توان با استفاده از یک لایه سطحی ضد نور مانند ورق های بزرگ مقوا یا چندین ضخامت روزنامه پهن شده قبل از افزودن مالچ کمپوست، قدرت آنها را کاهش داد. روزنامه یا مقوا باید ک
املاً خیس باشد تا به صاف قرار گرفتن آن کمک کند و تا زمانی که مواد رویی اضافه نشده، از باد جدا نشود. تمرین. استرالیا. استر دینز کتاب های "«باغبانی بدون شخم»" و "«برگ های زندگی»" را نوشته است. او به طور فعال سفر می کرد تا این روش باغبانی را آموزش دهد، آشپزی کند و باغ های پرورشی را برای افراد دارای نیازهای ویژه ترویج دهد. او همچنین در مورد لزوم حفظ کیفیت عالی آب آموزش داد. دینز تا سن ۹۵ سالگی به باغبانی ادامه داد. در همین زمان، ناشران هارپر کالینز مراسم افتخاری ویژه ای برای او در دفاتر راید خود برگزار کردند، زیرا استر به نویسنده ای تبدیل شده بود که بیشترین تعداد آثارش در استرالیا منتشر شده است. با بزرگتر شدن دینز، لوسیندا بارترام به او کمک کرد تا سنت آموزش روش های باغبانی بدون شخم زدن را به دیگران ادامه دهد. بین اواسط دهه ۱۹۹۰ و ۲۰۰۹، بارترام، اهل بوندی و سپس راندویک، به دینز کمک کرد تا به عموم مردم دسترسی پیدا کند و از باغچه های گل «بدون نیاز به کندن» که دینز در اطراف آپارتمان سالمندان خود در حومه شمالی سیدنی، وایتارا، نگهداری می کرد، مراقبت کرد. این زنان سال های زیادی را به آموزش مشترک تکنیک های باغبانی «بدون
شخم» به کودکان مدرسه ای و به اشتراک گذاشتن آزادانه دانش خود در نمایشگاه های باغبانی تا سال ۲۰۰۹ پرداختند. استر دینز الهام بخش بسیاری از باغبانان مشهور، از جمله بیل مولیسون از جنبش پرماکالچر، بود، اگرچه او گفت: «این دقیقاً همان کاری نیست که من انجام می دادم»، که دلالت بر این داشت که او اجازه نداد طبیعت بر آن غلبه کند، اما با لبه های سفت و سخت باغ و گیاهان یکساله بیشتر، تشریفات را حفظ کرد. باغ هایی که بر اساس اصول باغبانی بدون حفاری استر دینز ساخته شده اند شامل باغ ارگانیک محلی رندویک در سیدنی، نیو ساوت ولز، استرالیا می شوند. بریتانیا. از سال ۱۹۸۲، چارلز داودینگ در باغ های بازاری خود، در مساحت هایی از یک چهارم تا هفت هکتار، به روش بدون حفاری فعالیت می کند. او یازده کتاب در مورد باغبانی ارگانیک و بدون کندن زمین نوشته است و مرتباً در این زمینه سخنرانی و دوره برگزار می کند. روش های او بر استفاده از کمپوست به عنوان مالچ متمرکز است، نه مواد آلی پوسیده نشده که در آب و هوای مرطوب بریتانیا تمایل به تجمع حلزون ها دارند. او باغبانان را تشویق می کند که با توجه به خاک محلی، شرایط و محصولات کشت شده، رویکرد خود را سازگار کنن
د. تخصص او برگ های سالاد است که به فروشگاه های محلی فروخته می شود و این گیاهان در خاک دست نخورده به خوبی رشد می کنند.
پاپی لیو (Chinese) بازیگر چینی-آمریکایی است که به خاطر نقش هایش در فیلم های "سانی ساید"، "هک" "،" "آی کارلی"، و "دد رینگرز" شناخته می شود. زندگی و تحصیلات. لیو در شی آن، چین متولد شد. خانواده اش وقتی او دو ساله بود به مینه سوتا نقل مکان کردند. وقتی لیو ۱۴ ساله بود، خانواده اش به چین بازگشتند و او در یک مدرسه بین المللی در شانگهای درس خواند. در دوران دبیرستان، او به اجرا علاقه مند شد و در رقص چینی، باله و تئاتر شرکت کرد. لیو در دانشگاه کولگیت در همیلتون، نیویورک، در رشته مطالعات زنان و تئاتر تحصیل کرد. او در سال ۲۰۱۳ فارغ التحصیل شد. شغل. لیو پس از فارغ التحصیلی، شرکت تولیدی «کالکتیو سکس» را تأسیس کرد که تمرکز آن بر از بین بردن انگ اجتماعی پیرامون جنسیت و هویت بود. در سال ۲۰۱۸، او فیلم کوتاه خود "با عنوان «نام های زنان»" را برای اولین بار در شهر نیویورک به نمایش گذاشت؛ این فیلم همچنین در سراسر کشور در پردیس های دانشگاهی و سازمان های بهداشت باروری به نمایش درآمد. این فیلم با گروهی از زنان ساخته شده و بر اساس داستان سقط جنین لیو است. در سال ۲۰۱۹، لیو نقشی اصلی را در سریال کمدی "سانی ساید" ایفا کرد. لیو همچنین در
سریالهای "«نیو آمستردام»"، "" و "«بهتره با ساول تماس بگیری»" ایفای نقش کرده است. او در سال ۲۰۲۱ در سریال کمدی "«هک» محصول" شبکه مکس بازی کرده و همچنین در سریال کمدی "آی کارلی" "محصول" پارامونت پلاس در سال ۲۰۲۱، نقش دابل داچ را بازی کرده است. لیو در سال ۲۰۲۳ در مینی سریال "دد رینگرز" محصول آمازون پرایم ویدیو بازی کرد. این مجموعه برنده جایزه پیبادی شد. زندگی شخصی. لیو یک همراه زایمان است و به زنان رنگین پوست و افراد تراجنسیتی خدمات رایگان ارائه می دهد. لیو غیرباینری است، از ضمایر they / she استفاده می کند و خود را کوییر می داند. او در سال ۲۰۱۵ سقط جنین داشت، که الهام بخش فیلم کوتاهی شد که ساخت. لیو در سال ۲۰۲۰ با جونا تاکر، تفنگدار دریایی ایالات متحده، آشنا شد و رابطه اش را آغاز کرد. او فرزندشان را در سال ۲۰۲۲ به دنیا آورد. لیو و تاکر اندکی پس از تولد فرزندشان به رابطه خود پایان دادند. لیو در اوت ۲۰۲۴ به اسلام گرایش پیدا کرد.
انرژی تجدیدپذیر در ایتالیا طی دهه گذشته به سرعت توسعه یافته و ابزاری برای این کشور فراهم کرده تا از وابستگی تاریخی خود به سوخت های وارداتی فاصله بگیرد. انرژی خورشیدی در سال ۲۰۱۴ حدود ۸٪ از کل تولید برق کشور را تشکیل می داد و ایتالیا را به کشوری با بالاترین سهم انرژی خورشیدی در جهان در آن سال تبدیل کرد. رشد سریع استفاده از انرژی خورشیدی، بادی و زیست انرژی در سال های اخیر منجر به تولید بیش از ۴۰٪ از برق ایتالیا از منابع تجدیدپذیر در سال ۲۰۱۴ شد. سهم انرژی های تجدیدپذیر از مصرف نهایی ناخالص انرژی (تمامی مصارف انرژی) در سال ۲۰۱۴ به ۱۷٫۱٪ رسید. این عدد به طور پیوسته در حال افزایش بوده و امروزه یکی از اجزای اصلی انرژی در ایتالیا به شمار می رود. در سال ۲۰۱۴، ۳۸٫۲٪ از مصرف انرژی برق ملی از منابع تجدیدپذیر تأمین شد (این مقدار در سال ۲۰۰۵ تنها ۱۵٫۴٪ بود) که ۱۶٪ از کل مصرف انرژی کشور را پوشش می داد (در سال ۲۰۰۵ معادل ۵٫۳٪). رقم متناظر برای تولید برق حتی بالاتر بود، چراکه آمار مصرف، برق وارداتی (۱۳٫۶٪ از کل در سال ۲۰۱۴) را در نظر نمی گیرد. ممکن است برق وارداتی نیز شامل درصد بالایی از برق تولیدشده از منابع تجدیدپذیر باشد،
اما این مقادیر در آمار مصرف منظور نمی شوند. تمام ۸٬۰۴۷ شهرداری ایتالیا (کومونه) از نوعی انرژی تجدیدپذیر بهره برداری کرده اند؛ که در این میان، نیروی برق آبی از نظر میزان تولید، پیشروترین منبع تجدیدپذیر به شمار می رود. زیست انرژی، انرژی بادی و الکتریسیته زمین گرمایی نیز نقش مهمی در تأمین نیازهای انرژی کشور دارند. تا سال ۲۰۱۳، مصرف اولیه انرژی تجدیدپذیر در ایتالیا به ۱۴٫۶ میلیون تن معادل نفت (Mtoe) رسیده بود. ایتالیا برنامه های تشویقی سخاوتمندانه ای را برای توسعه تولید انرژی های تجدیدپذیر اجرا کرده است. بزرگ ترین طرح تشویقی آن، تولید برق خورشیدی (فتوولتائیک) را هدف قرار داد و باعث شد این کشور از پایه ای پایین در نصب سیستم های خورشیدی در سال ۲۰۱۰، به چهارمین کشور بزرگ جهان از نظر نصب در پایان سال ۲۰۱۴ تبدیل شود؛ در آن زمان حتی از ایالات متحده نیز پیشی گرفت. تمامی منابع انرژی تجدیدپذیر در سال های اخیر در ایتالیا رشد داشته اند و بسیاری از آن ها همچنان مشمول یارانه ها هستند. در دهه گذشته، ایتالیا به یکی از کشورهای پیشروی جهان در فهرست کشورها بر پایه تولید برق از منابع تجدیدپذیر بدل شده و در اتحادیه اروپا مقام دوم و
در سطح جهانی مقام نهم را کسب کرده است. تاریخچه. تمایل به تولید انرژی کاملاً سبز در ایتالیا از نیاز به کاهش وابستگی تاریخی این کشور به سوخت فسیلی و جریان های تأمین هیدروکربن از اروپای شرقی، خاورمیانه و شمال آفریقا نشأت گرفت، و همچنین برای پایبندی به توافقات بین المللی الزام آور مانند پیمان کیوتو (امضا شده در ۱۹۹۷ و اجرایی از ۲۰۰۵). در طول قرن بیستم، ایتالیا پیشرو در توسعه فناوری و تولید انرژی از منابع تجدیدپذیر بود. در حوزه انرژی زمین گرمایی، نخستین نیروگاه به سال ۱۹۰۴ در لاردریلو در توسکانی بازمی گردد؛ جایی که در سال ۱۹۱۳، نخستین نیروگاه برق زمین گرمایی نیز ساخته شد و تا سال ۱۹۵۸ تنها نمونه موجود در جهان باقی ماند. در زمینه انرژی آبی، نخستین نیروگاه در اروپا بین سال های ۱۸۹۵ تا ۱۸۹۸ در پادِرنو دآدا در لمباردی ساخته شد. در صنعت انرژی خورشیدی، نخستین نیروگاه که قادر به تولید بخار با دمای ۴۵۰ درجه سانتی گراد بود، در سال ۱۹۶۳ در جنوآ ساخته شد و در سال ۱۹۸۰ نیز نخستین برج کانون خورشیدی با استفاده از آینه ها در ادرانو در سیسیل ساخته شد. در زمینه تولید انرژی بادی، نخستین پروژه های آزمایشی با حمایت شورای ملی تحقیقات
ایتالیا و همکاری انل از نیمه دوم دهه ۱۹۷۰ آغاز شدند، به عنوان بخشی از بازسازی سیستم تولید و تأمین انرژی که پس از بحران نفتی سال ۱۹۷۳ و بحران انرژی ۱۹۷۹ پدید آمد. در دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، پروژه های انرژی تجدیدپذیر جان تازه ای گرفتند، تحت تأثیر سه عامل هم زمان: افزایش سریع قیمت نفت خام (ناشی از تنش ها و درگیری های مسلحانه در خاورمیانه و خلیج فارس)، آگاهی عمومی جدید نسبت به محیط زیست (تحت تأثیر فاجعه چرنوبیل در سال ۱۹۸۶) و توقف کامل ساخت نیروگاه هسته ای در ایتالیا و ممنوعیت مشارکت انل در ساخت یا مدیریت نیروگاه های هسته ای در خارج از مرزهای ملی (در پی همه پرسی ۱۹۸۷ ایتالیا). انرژی تجدیدپذیر بر پایه بخش ها. تمام کشورهای اتحادیه اروپا به همراه ایسلند و نروژ برنامه اقدام ملی انرژی های تجدیدپذیر (NREAPs) خود را ارائه دادند تا گام های برداشته شده و پیشرفت پیش بینی شده هر کشور بین سال های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۰ برای تحقق دستورالعمل انرژی های تجدیدپذیر را مشخص کنند. هر برنامه شامل جزئیات دقیق مربوط به مصرف کنونی انرژی های تجدیدپذیر هر کشور و طرح های توسعه آینده آن است. مطابق پیش بینی های ارائه شده توسط ایتالیا، در سال ۲۰۲۰ مصرف ن
هایی ناخالص انرژی این کشور بر اساس بخش ها به صورت زیر برآورد شده است: به استثنای تلفات و تنظیمات، تقریباً نیمی از مصرف انرژی (۴۸٪) در بخش گرمایش و سرمایش استفاده می شود. بخش گرمایش و سرمایش (که به عنوان بخش حرارتی نیز شناخته می شود) شامل گرمایش خانگی و تهویه مطبوع، فرآیندهای صنعتی مانند کوره ها و هر نوع استفاده از گرما به طور کلی است. سهم بعدی بزرگ ترین بخش، بخش حمل و نقل با ۲۶٫۷٪ است که به دنبال آن بخش برق با ۲۵٫۳٪ قرار دارد. نسبت مصرف انرژی در هر بخش مشابه سال ۲۰۱۶ است. برای دستیابی به هدف کلی ایتالیا برای استفاده ۱۷٪ از انرژی های تجدیدپذیر در مصرف نهایی ناخالص انرژی (۲۲٬۶۱۷ کیلوتن معادل نفت خام) تا سال ۲۰۲۰، اهدافی برای هر بخش به شرح زیر تعیین شده است: استفاده ۱۷٪ انرژی تجدیدپذیر در بخش گرمایش و سرمایش، ۲۶٪ در بخش برق و ۱۰٪ در بخش حمل و نقل (برای جزئیات بیشتر به اهداف زیر مراجعه کنید). پیش بینی می شود کل مصرف سالانه انرژی تا سال ۲۰۲۰ به ۱۳۳٬۰۴۲ کیلوتن معادل نفت خام (۱۳۳ میلیون تن معادل نفت) برسد. اقدامات انرژی بالا، مصرف نهایی ناخالص انرژی را نشان می دهد. معیار گسترده تری نیز وجود دارد به نام انرژی اولیه ک
ه علاوه بر مصرف نهایی ناخالص انرژی برای مصرف کنندگان نهایی، شامل انرژی مصرف شده در استخراج سوخت ها (بخش انرژی) و انرژی از دست رفته در تبدیل (بخش تبدیل، یعنی تبدیل گرما به برق در نیروگاه ها یا تبدیل انرژی سوخت به گرما در نیروگاه های حرارتی) نیز می شود. طبق «دستورالعمل بهره وری انرژی» اتحادیه اروپا، کشورهای اتحادیه اروپا هر سه سال یک بار «برنامه های بهره وری انرژی» خود را ارسال می کنند. براساس گزارش ایتالیا در سال ۲۰۱۴، کل مصرف نهایی انرژی کشور در سال ۲۰۱۲ برابر با ۱۱۹٫۰۱ میلیون تن معادل نفت (Mtoe) و مصرف انرژی اولیه آن ۱۶۳٫۰۵ Mtoe بوده است. بیشتر تفاوت حدود ۳۷٪ به دلیل تلفات در بخش تبدیل انرژی است. این تلفات احتمالاً بیشتر در بخش های نیروگاه حرارتی دیده می شود، بنابراین استفاده از برق تجدیدپذیر باعث کاهش انتشار Co2 و کاهش سوخت های از دست رفته در بخش انرژی و تبدیل و همچنین مصرف نهایی می شود. بخش برق. برق تجدیدپذیر بر اساس منابع. در سال ۲۰۱۵ برق تجدیدپذیر تقریباً ۳۷٫۹٪ از کل تولید ناخالص برق ایتالیا را تأمین کرد، که کاهش نسبت به حدود ۴۳٫۱٪ سال قبل بود که به دلیل نوسانات سالانه قابل توجه در تولید برق آبی بود. نیر
وی آب همچنان بزرگ ترین منبع منفرد تولید برق از انرژی های تجدیدپذیر در سال ۲۰۱۵ بود و تقریباً ۱۵٫۶٪ از تولید ملی را تشکیل داد. تولید خورشیدی سهم دوم بزرگ را با حدود ۸٫۱٪ داشت، رقمی قابل توجه با توجه به اینکه بیشتر تأسیسات خورشیدی از سال ۲۰۱۰ به بعد نصب شده اند. زیست انرژی حدود ۶٫۷٪ و پس از آن نیروگاه بادی با ۵٫۳٪ سهم داشتند. نیروگاه زمین گرمایی کوچک ترین سهم را با برآوردی حدود ۲٫۲٪ ارائه کرد.
انرژی های تجدیدپذیر در کانادا در سال ۲۰۲۰، معادل ۱۷٫۳٪ از کل عرضه انرژی (TES) کشور را تشکیل می دادند و پس از گاز طبیعی با ۳۹٫۱٪ و نفت با ۳۲٫۷٪، در جایگاه سوم قرار گرفتند. در همان سال، کانادا ۴۳۵ تراوات ساعت (TWh) برق از منابع تجدیدپذیر تولید کرد که ۶۸٪ از کل تولید برق کشور را شامل می شد. برق آبی اصلی ترین منبع بود و ۶۰٪ از ترکیب تولید برق را تشکیل می داد. در دهه گذشته، تولید برق از انرژی باد و خورشیدی رشد قابل توجهی داشته است: تا سال ۲۰۲۱، کانادا چهارمین تولیدکننده بزرگ برق آبی جهان از نظر ظرفیت بود. بین سال های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۷، نرخ رشد بخش فناوری های زیست محیطی و پاک (ECT) یک سوم بیشتر از میانگین رشد کل اقتصاد کانادا بوده است. بر اساس برنامه انرژی پاک کانادا در دانشگاه سایمون فریزر، تا ژوئن ۲۰۲۰، این بخش ۴۳۰٬۵۰۰ نفر نیروی کار در سراسر کشور داشت. در کانادا، انرژی های تجدیدپذیر شامل منابع زیر هستند: مروری کلی. بر اساس سند سال ۲۰۱۷ Natural Resources Canada (NRCAN)، انرژی های تجدیدپذیر به منابع انرژی گفته می شود که به صورت طبیعی و با سرعتی برابر یا سریع تر از میزان مصرف، تجدید می شوند. مجموعه ای از تکنولوژی ها و تج