Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سیاست دولت روسیه در قبال کارگران مهاجر عمدتاً آشتی جویانه بود و در سال های ۱۹۹۴ و ۱۹۹۵ قوانینی تصویب شد که رویه های شهروندی ساده تری را برای مهاجران از اتحاد جماهیر شوروی سابق فراهم می کرد. با این حال، از سال ۲۰۰۰، قوانین به طور فزاینده ای معیارهای شهروندی را بر اساس خطوط قومی محدود کرده اند و سیاستمداران و رسانه های روسی به لفاظی های بومی گرایانه علیه کارگران مهاجر پرداخته اند. روسیه از کارگران مهاجر به عنوان یک ابزار سیاسی استفاده کرده است، مانند اخراج گرجی ها از روسیه در سال ۲۰۰۶، زمانی که کارگران مهاجر گرجی (که حواله های آنها حداقل ۱۵ درصد از اقتصاد گرجستان را در نیمه اول سال ۲۰۰۶ تشکیل می داد) از روسیه اخراج و به گرجستان بازگردانده شدند، اقدامی که توسط دیده بان حقوق بشر محکوم شد. مقامات روسی مدعی وجود ارتباط بین مهاجرت کارگری و گروه های جهادی شده اند، و الکساندر بورتنیکوف، مدیر سرویس امنیت فدرال، گفته است که پس از بمب گذاری متروی سن پترزبورگ در سال ۲۰۱۷، گروه های تروریستی در میان کارگران مهاجر وجود داشته اند. کارگران مهاجر نیز گاهی دستگیر و به ارتباط با حزب التحریر، یک گروه بنیادگرای اسلامی که در روسیه
ممنوع است، متهم شده اند.
آفروفوتوریسم (به انگلیسی: "Afrofuturism") یک جنبش فرهنگی و زیباشناختی است که با بهره گیری از علمی–تخیلی، فناوری، فانتزی، اسطوره سازی و تاریخ نگاری بدیل، به بازتصور گذشته، حال و آیندهٔ مردم آفریقا و دیاسپورای آفریقایی می پردازد. این جریان با ترکیب مؤلفه های فرهنگی آفریقایی/آفریقایی-آمریکایی و امکانات تخیلی فناوری های آینده، روایت هایی نو برای هویت، قدرت، رهایی و امکان های اجتماعی پیش می نهد. ریشه شناسی و پیدایش اصطلاح. اصطلاح «آفروفوتوریسم» نخستین بار در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ توسط مارک دری در مقالهٔ «Black to the Future» طرح شد؛ این مقاله گفت وگوهایی با ساموئل آر. دلینی، گرگ تیت و تریشیا رز را نیز دربر می گرفت و به نسبت میان فرهنگ سیاه و آینده نگری در بستر سایبرفرهنگ می پرداخت. در سال ۲۰۰۲، نشریهٔ "Social Text" یک پروندهٔ ویژه با عنوان «Afrofuturism» منتشر کرد که جایگاه دانشگاهی و نظری این مفهوم را تثبیت نمود. در سینما/ویدئو-هنر نیز مستند "The Last Angel of History" (۱۹۹۶) به کارگردانی جان آکومفرا پیوندهای موسیقی، فناوری و تخیل سیاه را برجسته کرد. تاریخچه و سیر تحول. پیش زمینه های آفروفوتوریسم را می توان در آثار سان
را (Sun Ra) و زیبایی شناسی کیهانی/فانکی پارلیامنت-فانکدلیک در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ دید؛ جایی که «فضا» و «سفر» به استعاره هایی برای رهایی و بازتعریف خود بدل شدند. در ادبیات، نویسندگانی چون ساموئل آر. دلینی و اکتاویا باتلر با کاوش در هویت، جنسیت، قدرت و تکنولوژی در جهان های آینده، بنیان های روایی این جریان را تقویت کردند. از دههٔ ۲۰۰۰ به بعد، هنرمندانی چون ژانل مونه، با آثار مفهومی و شخصیت های اندروئیدی، آفروفوتوریسم را به جریان اصلی موسیقی و فرهنگ عامه نزدیک تر کردند، و فیلم پلنگ سیاه (فیلم ۲۰۱۸) با جهان نگاری واکاندا نمود برجسته ای از ایده های این جنبش در سینمای بدنه بود. مضامین و ویژگی های زیباشناختی. آفروفوتوریسم اغلب به این مؤلفه ها متکی است: ۱) تخیل فناوری و فضا به عنوان میدان های رهایی؛ ۲) بازیابی/بازنویسی تاریخ های خاموش شده و ساخت «گذشته های بدیل»؛ ۳) پیوند اسطوره ها و آیین های آفریقایی با زبان های بصری و صوتی معاصر؛ ۴) ترکیب سایبورگ، سفر در زمان، فرازمینی و آرمان شهر/ویران شهر برای نقد اکنون و امکان سازی آینده. شاخه ها و رسانه ها. ادبیات. از نویسندگان شاخص می توان به اکتاویا باتلر، ساموئل آر. دلینی و
نِدِی اوکورافور اشاره کرد. آثار این نویسندگان به پرسش هایی دربارهٔ تاریخ، برده داری، دیاسپورا، بدن و فناوری می پردازد و الگوهای بدیل برای زیست جمعی ارائه می کند. موسیقی. در موسیقی، از سنت های جازِ کیهانی سان را و فانکِ پارلیامنت-فانکدلیک تا پاپ/آراندبی مفهومی ژانل مونه و هیپ هاپ، آفروفوتوریسم به خلق جهان های صوتی و روایت های تخیلی در باب هویت سیاه و آینده می پردازد. هنرهای تجسمی و رسانه های جدید. هنرمندان تجسمی، طراحان و عکاسان با بهره گیری از کلاژهای زمانی-فرهنگی، مواد بومی، طراحی پوشاک و رندره های دیجیتال، بدن و فضاهای شهری/کیهانی را بازآرایی می کنند. استفاده از زراندودگی، نقاب، نقش مایه های قارهٔ آفریقا و موتیف های فضایی از نشانه های پرتکرار است. سینما و تلویزیون. از مستند مفهومی "The Last Angel of History" تا پلنگ سیاه (فیلم ۲۰۱۸), آفروفوتوریسم در تصویرسازی از فناوری، معماری و حاکمیت بدیل نقش مهمی داشته است؛ واکاندا اغلب به عنوان نمونه ای از «آیندهٔ آفریقایی بدون استعمار» تفسیر شده است. تمایز با «آفریکان فیوچریسم». نِدِی اوکورافور «آفریکان فیوچریسم» را برای توصیف آثاری به کار می برد که ریشه شان مستقیماً د
ر قارهٔ آفریقا است (نه صرفاً دیاسپورا) و از چارچوب ها و حساسیت های بومی آفریقا برمی آیند. او این اصطلاح را متمایز از «آفروفوتوریسم» (که غالباً دیاسپورایی و آمریکایی-محور است) می داند. نقدها و مباحث. برخی منتقدان به خطر «صنعتی سازی» و کالایی شدن زیبایی شناسی آفروفوتوریستی در بازار فرهنگ عامه اشاره می کنند و می پرسند که آیا این جریان همواره به رهایی سیاسی/اجتماعی منجر می شود یا گاه به سطح سبک شناسی تقلیل می یابد. مباحث دیگری نیز دربارهٔ تمرکز بیش از حد بر تجربهٔ آمریکایی-آفریقایی در برابر تنوع تجربه های آفریقایی-قاره ای و کارائیبی طرح شده است. میراث و تأثیر. آفروفوتوریسم به عنوان چارچوبی نظری-هنری در مطالعات فرهنگی، مطالعات رسانه، طراحی، معماری و مطالعات آفریقایی-آمریکایی به کار می رود و به هنرمندان و پژوهشگران امکان می دهد آینده هایی چندگانه و عاری از جبرگرایی تاریخی را تصور کنند.
بِله (به فرانسویِ جزایر کارائیب: "Bèlè") یک رقص و سنت موسیقایی-آیینی بومی مارتینیک (و تا حدی گوادلوپ) در کارائیب فرانسه است که ریشه های آن به دورهٔ برده داری و فرهنگ های آفریقای غربی می رسد. بِله امروز هم به عنوان شیوه ای از بیان جمعی، آیین های اجتماعی و هویت فرهنگیِ کرئول در محافل محلی و جشن های عمومی اجرا می شود. موسیقیِ بله بر پایهٔ پاسخ و ندا (آواز تک خوان و گروه پاسخ گو)، طبل خاصِ «تنبو بله» ("tanbou bèlè") و الگوی ضربی چوبیِ «تی بوا» ("ti-bwa") شکل می گیرد و رقص آن عمدتاً دو نفره و تعاملی است. ریشه شناسی و خاستگاه. پژوهش های موسیقی شناختی و مردم نگارانه، بله را امتدادی کرئول شده از رپرتوارهای آیینی آفریقایی (به ویژه سنت های کنگویی/آنگولی) در جزایر شکرِ فرانسه می دانند که در دورهٔ برده داری شکل گرفت و سپس در محافل روستاییِ مارتینیک تثبیت شد. در برخی روایت ها، «بله» به مجموعه ای از رقص ها و آوازهای محلی با کارکردهای آیینی/اجتماعی (جشنِ برداشت، دورهمی های شبانه و مناسک گذار) اطلاق می شود. موسیقی و سازها. بله بر سه مؤلفهٔ اصلی استوار است: ۱) آواز با ساختار پاسخ و ندا، شامل یک خوانندهٔ راهبر و گروه پاسخ گو؛
۲) تنبو بله ("tanbou bèlè")، طبلِ پوستیِ استوانه ای که با دست نواخته می شود و نقش پایه ریتم و تزیینات را به عهده دارد؛ ۳) تی بوا ("ti-bwa")، دو چوب یا ساز چوبی ای که الگوی کلیدی را به صورت اُستیناتوی کوبشی فراهم می کند و تعلیق ریتمیک را حفظ می نماید. الگوهای ضربیِ بله با تأکیدهای سنکوپ دار و گاه چندریتمی شناخته می شوند. رقص و حرکات. رقص بله معمولاً دونفره و در چارچوبی نیمه بداهه است که گفت وگوی بدنیِ رقاصان (اغلب زن و مرد) با طبل نواز را برجسته می کند. حرکات پا، ایزولاسیون لگن و گردش های کوتاه با اشارات معاشرتی/نمایشی همراه است و تماس مستقیم بدنی محدود می ماند. نقش طبل نواز در «پاسخ» به حرکات رقصندگان و برعکس، محور پویایی اجراست. در برخی گونه ها، ساختار دَوَره ای (دایرهٔ رقص) و ورود-خروج جفت ها رعایت می شود. زمینهٔ اجتماعی و کارکرد. بله سنتاً در محافل روستایی و سوارهٔ بله ("soirée bèlè")—شب نشینی های موسیقایی—اجرا می شد و کارکردهایی از جشن های فصلی، همیاری اجتماعی تا آیین های گذار را پوشش می داد. این سنت علاوه بر سرگرمی، بستری برای حفظ زبان کرئول، روایت های محلی، و ارزش های اجتماعیِ جامعهٔ مارتینیک بوده است.
پیوند بله با دیگر سنت های محلی چون دانمیه/کلندا ("danmyé/kalenda") نیز در برخی مناطق گزارش شده است. گونه ها و سبک های محلی. اصطلاح «بله» در مارتینیک طیفی از ریتم ها/رقص های هم خانواده را دربر می گیرد که بسته به منطقه و کارکرد آیینی/اجتماعی، از نظر سرعت، الگوی تی بوا و نقش آفرینی طبل تفاوت دارند. برخی منابع از گونه های آرام تر و ملایم تر در مقابل گونه های تندتر و نمایشی تر سخن می گویند؛ تمایزهایی که بر انتخاب الگوهای ضربی و حالت های حرکتی اثر می گذارد. تأثیر و نسبت با دیگر سبک ها. پژوهشگران، بله را از سرچشمه های مهم شکل گیری بیگین ("biguine")—سبک شهریِ مارتینیک در اواخر قرن نوزدهم/اوایل قرن بیستم—می دانند. همچنین در تحولات موسیقی کارائیب فرانسه (از چووال بوا تا زوک) ردّ محرک های ریتمیک و زیبایی شناسیِ برگرفته از سنت های بومی مانند بله دیده می شود. پاسداشت و احیا. از اواخر قرن بیستم، گروه ها و انجمن های فرهنگی در مارتینیک برای آموزش بله، ساخت و نگهداری سازها (تنبو بله و تی بوا)، و برگزاری سواره های منظم فعال شده اند. بله در فهرست های میراث فرهنگی ناملموسِ ملیِ فرانسه نیز مستندسازی و معرفی شده است و برنامه های آ
موزشی/جشنواره ای در سطح منطقه به تداوم آن کمک می کند. اجراگران و چهره های شاخص. در کنار نوازندگان و گروه های محلیِ متعدد، برخی موسیقی دانان مارتینیکی در پاسداشت و معرفی بله نقش داشته اند؛ از جمله دِده سَن-پری (Dédé Saint-Prix) که در آثار و فعالیت های آموزشی خود به سنت های بومی از جمله بله و چووال بوا پرداخته است. پیوند با زبان و هویت. متون آوازی بله غالباً به کرئول مارتینیکی اجرا می شود و مضامین آن از روایت های روزمره و کنایه های اجتماعی تا شعرهای نمادین را دربر می گیرد. به این اعتبار، بله نه فقط یک قالب موسیقایی-رقصی، بلکه حاملِ حافظهٔ فرهنگی و زبان محلی است.
نهاد میانجی رسانه ای یا اُمبودزمان رسانه ای (به انگلیسی: "Media Ombudsman" یا "News Ombudsman"؛ همچنین: "Public Editor"، "Readers’ Editor") مقام/سازوکاری برای رسیدگی مستقل و بی طرفانه به شکایت های مخاطبان از محتوای خبری و استانداردهای حرفه ای رسانه هاست. این نقش که ریشهٔ تاریخی اش به سنت اُمبودزمان در سوئد بازمی گردد، پلی میان مخاطبان و سازمان های رسانه ای ایجاد می کند تا با بررسی اعتراض ها، تبیین خطاها و توصیهٔ اصلاحات، پاسخ گویی و اعتماد عمومی را تقویت کند. اصطلاح شناسی. در متون انگلیسی از عناوینی مانند "News Ombudsman"، "Public Editor"، "Readers’ Editor" و در بافت های شورای مطبوعات از "Press Ombudsman" استفاده می شود. در فارسی گاه از «نهاد میانجی رسانه ای»، «اُمبودزمان رسانه ای»، یا «سردبیر عمومی» (برای نقش های درون سازمانی) بهره می گیرند. تفاوت های واژگانی معمولاً به جایگاه نهادی (درون رسانه، شورا/صنعت، یا تنظیم گر عمومی) اشاره دارد. پیشینه و خاستگاه. مفهوم اُمبودزمان نخستین بار در سوئد برای رسیدگی به شکایت های شهروندان از دولت شکل گرفت و بعدها به حوزهٔ رسانه تعمیم یافت. از نیمهٔ دوم قرن بیستم برخی روزنام
ه ها و سپس پخش گران عمومی مقام «سردبیر عمومی/اُمبودزمان» را برای رسیدگی به شکایت ها و تبیین خطاها ایجاد کردند؛ همزمان، شوراهای مطبوعاتِ ملی/صنعتی نیز منصب «اُمبودزمن مطبوعات» را بنیان گذاشتند. مدل های نهادی. به طور کلی سه الگوی نهادی رایج است: وظایف و اختیارات. کارکردهای مشترک در الگوهای مختلف عبارت است از: فرایند رسیدگی. در الگوی شوراهای مطبوعات، روند معمول شامل ثبت شکایت، غربالگری شکلی، اخذ پاسخ رسانه، تلاش برای سازش، و در صورت لزوم صدور رأی/تصمیم همراه با انتشار عمومی است. در مدل های درون سازمانی، اُمبودزمان با دسترسی به دبیران و خبرنگاران موضوع را بررسی و نتیجه را در قالب ستون یا گزارش منتشر می کند؛ تصمیم ها معمولاً الزام آور حقوقی نیستند اما وزن اخلاقی/اعتباری دارند.
قانون سپر خبرنگاران (به انگلیسی: "Shield law") به دسته ای از قوانین یا قواعد حقوقی گفته می شود که از خبرنگاران و رسانه ها در برابر اجبار به افشای منابع خبری و/یا مواد منتشرنشده (یادداشت ها، فایل های خام، مکاتبات) حفاظت می کنند. این حمایت ها معمولاً به منظور تقویت آزادی مطبوعات، تشویق افشاگران (sources) و تأمین منافع عمومی در جریان آزاد اطلاعات وضع می شوند و بسته به کشور، دامنه، استثناها و فرآیندهای متفاوتی دارند. تعریف و دامنه. قوانین «سپر» معمولاً امتیاز خبرنگار ("journalist’s privilege") را به رسمیت می شناسند؛ یعنی خبرنگار می تواند در برابر احضاریه یا دستور دادگاه از افشای منبع یا مواد منتشرنشده خودداری کند، مگر آنکه شرایط استثنایی (مانند جلوگیری از "خطر قریب الوقوع"، "امنیت ملی" یا "ضرورتِ غلبه کننده") احراز شود. در برخی نظام ها حمایت مطلق از هویت منبع محرمانه پذیرفته شده و در برخی دیگر مشروط/کیفی است (ترازمندی منافع توسط قاضی). پیشینه. گرچه ریشهٔ تاریخی حمایت از منابع در عرف حرفه ای روزنامه نگاری است، در حقوق تطبیقی مسیرهای متفاوتی طی شده: در ایالات متحده حمایت ها عمدتاً ایالتی و متکی به قانون های موضوعه/
رویهٔ قضایی اند و در سطح فدرال قانون جامعی وجود ندارد؛ در اروپا، علاوه بر قوانین ملی، دادگاه اروپایی حقوق بشر در پروندهٔ "Goodwin v. UK (1996)" حمایت از منابع را «سنگ بنای آزادی مطبوعات» دانسته است. ایران. در حقوق ایران قانون اختصاصیِ موسوم به «سپر خبرنگاران» که به طور صریح و نظام مند محرمانگی منابع و مصونیت از افشای مواد منتشرنشده را تضمین کند وجود ندارد. قانون مطبوعات ایران چارچوب های کلی فعالیت رسانه ای را بیان می کند، اما سازوکار ویژه و صریحی هم سنگ قوانین یادشده در کشورهای دیگر برای امتیاز خبرنگار مقرر نکرده است. استثناها و تعارض منافع. حتی در نظام های دارای قانون سپر، استثناهایی مانند خطر قریب الوقوع برای جان/امنیت، پیشگیری از جرم جدی، یا ضرورت قاطع برای اجرای عدالت، می تواند به رفع مصونیت بینجامد. در این موارد، دادگاه معمولاً آزمون های چندمرحله ای (ضرورت، تناسب، نبودِ جایگزین کم مداخله) را اعمال می کند. نقدها و مباحث. مدافعان قانون سپر آن را برای روزنامه نگاری تحقیقی حیاتی می دانند و بر رابطهٔ مستقیم بین حفاظت از منابع و افشاگری های منفعت عمومی تأکید می کنند. منتقدان می پرسند چگونه می توان میان این امت
یاز و منافع رقیب مانند دادرسی عادلانه، امنیت ملی یا سوءاستفادهٔ احتمالی از محرمانگی توازن برقرار کرد؛ به همین دلیل، اغلب نظام ها حمایت مشروط با آزمون های قضایی را ترجیح می دهند.
هفتهٔ ملی سواد رسانه ای (به انگلیسی: "National Media Literacy Week") رویدادی سالانه در برخی کشورهاست که با هدف ترویج سواد رسانه ای، ارتقای مهارت های تحلیل و ارزیابی پیام های رسانه ای، و تشویق به استفادهٔ مسئولانه و خلاقانه از رسانه ها برگزار می شود. این هفته معمولاً با همکاری نهادهای آموزشی، کتابخانه ها، سازمان های مردم نهاد، رسانه ها و نهادهای بین المللی برگزار شده و شامل کارگاه ها، کمپین های آگاهی بخشی، مسابقات و برنامه های آموزشی برای گروه های سنی مختلف است. پیشینه. ایدهٔ برگزاری هفتهٔ ویژهٔ سواد رسانه ای در دههٔ ۲۰۰۰ میلادی در کشورهای مختلف شکل گرفت. در کانادا، «هفتهٔ ملی سواد رسانه ای» از سال ۲۰۰۶ به ابتکار سازمان MediaSmarts و انجمن کتابخانه های کانادا آغاز شد. در ایالات متحده، «هفتهٔ ملی سواد رسانه ای» با حمایت سازمان های غیردولتی و آموزشی مانند National Association for Media Literacy Education (NAMLE) برگزار می شود. در سال ۲۰۲۱، مجمع عمومی سازمان ملل متحد تصمیم گرفت «هفتهٔ جهانی سواد رسانه ای و اطلاعاتی» (Global MIL Week) را به طور رسمی گرامی بدارد که هر سال از ۲۴ تا ۳۱ اکتبر برگزار می شود. فعالیت ها.
در طول این هفته، فعالیت های متنوعی برگزار می شود، از جمله: ایران. در ایران، هفتهٔ ملی سواد رسانه ای به عنوان یک رویداد رسمی و ثبت شده در تقویم ملی وجود ندارد. هرچند برخی نهادهای آموزشی، دانشگاه ها و سازمان های مردم نهاد به صورت پراکنده کارگاه ها یا همایش هایی با موضوع سواد رسانه ای برگزار می کنند، اما این فعالیت ها ذیل یک چارچوب ملی هماهنگ و با عنوان «هفتهٔ ملی» سازمان دهی نشده اند. اهمیت. با گسترش رسانه های دیجیتال و شبکه های اجتماعی، نیاز به ارتقای سواد رسانه ای بیش از پیش احساس می شود. هفتهٔ ملی یا جهانی سواد رسانه ای فرصتی برای جلب توجه عمومی، تبادل تجربه ها و تقویت همکاری بین نهادهای آموزشی، رسانه ای و مدنی است.
سفر دراز روز در شب (به انگلیسی: Long Day's Journey Into Night) یک فیلم درام محصول سال ۲۰۲۵ به نویسندگی دیوید لیندسی-آبیر، کارگردانی جاناتان کنت با بازی جسیکا لنگ، اد هریس، بن فاستر و کالین مورگان است. این فیلم اولین تجربه کارگردانی کنت است و بر اساس نمایشنامه ای به همین نام از یوجین اونیل ساخته شده است. این فیلم برای اولین بار در جشنواره فیلم دوبلین در ۲۷ فوریه ۲۰۲۵ به نمایش درآمد. داستان. در طول یک روز، یک زوج متأهل، مری و جیمز تایرون، و دو پسرشان، جیمی و ادموند، با اعتیاد مری به مورفین دست و پنجه نرم می کنند و در مجموعه ای از تبادلات احساسی پرتنش و بی ثبات، گذشتهٔ یکدیگر را مورد بررسی قرار می دهند. تولید. فیلمبرداری در سپتامبر ۲۰۲۲ در ایرلند آغاز شد. فیلمبرداری به طور خاص در شهرستان ویکلو انجام شد. در نوامبر ۲۰۲۲، اعلام شد که فیلمبرداری به پایان رسیده و مترو گلدوین مایر حق فروش را به دست آورده است. جسیکا لنگ در مصاحبه ای در ماه مه ۲۰۲۴ با مجله پیپل تأیید کرد که فیلم «بالاخره تمام شد».
در ریاضیات، قضیه پارسوال معمولاً به این نتیجه اشاره دارد که تبدیل فوریه یکانی (unitary) است؛ به طور کلی، مجموع (یا انتگرال) مربع یک تابع برابر است با مجموع (یا انتگرال) مربع تبدیل آن. این اصل از قضیه ای در سال ۱۷۹۹ در مورد سری ها توسط مارک-آنتوان پارسوال سرچشمه می گیرد که بعداً در مورد سری فوریه اعمال شد. همچنین به عنوان قضیهٔ انرژیِ ریلی یا اتحاد ریلی ، به افتخار جان ویلیام استرات، لرد ریلی، شناخته می شود. اگرچه اصطلاح «قضیه پارسوال» اغلب برای توصیف یکانی بودن "هر" تبدیل فوریه، به ویژه در فیزیک، استفاده می شود، اما عمومی ترین شکل این ویژگی، به طور صحیح تر، قضیه پلانچرل نامیده می شود. بیان قضیه پارسوال. فرض کنید که formula_1 و formula_2 دو تابع با مقدار مختلط هستند که روی formula_3 از دوره تناوب formula_4 که (نسبت به اندازه لبگ) روی بازه هایی با طول دوره تناوب، با سری فوریه، انتگرال پذیر مربعی هستند و به ترتیب. سپسکه اینجا formula_7 یکه موهومی است و خط افقی (بار) نشان دهنده مزدوج مختلط هستند. اثبات. جایگذاری formula_1 و formula_9 در انتگرال: همان طور که در مورد جملات میانی در این مثال صادق است، بسیاری از جملا
ت انتگرال formula_11 می شوند در طول یک دوره تناوب کامل formula_12 (به هارمونیک ها مراجعه کنید): به طور کلی تر، اگر formula_1 و formula_2 در عوض، دو تابع با مقدار مختلط روی formula_3 از دوره تناوب formula_17 هستند. که (نسبت به اندازه لبگ) روی بازه هایی با طول دوره، با سری فوریه، انتگرال پذیر مربعی هستند و به ترتیب. سپسحتی به طور کلی تر، با توجه به یک گروه آبلیِ موضعا فشرده "G" با دوگان پونتریچین "^G"، قضیه پارسوال می گوید که تبدیل پونتریچین-فوریه یک عملگر یکانی بین فضاهای هیلبرت "L2"("G") و "L2"(G"^") است (با انتگرال گیری در برابر اندازه های هآر با مقیاس مناسب روی دو گروه). وقتی "G" دایره واحد T باشد، "^G" اعداد صحیح هستند و این موردی است که در بالا مورد بحث قرار گرفت. وقتی "G" خط حقیقی باشد formula_3 ، "^G" نیز formula_3 هست و تبدیل یکانی، تبدیل فوریه روی خط حقیقی است. وقتی "G" گروه دوره ای Zn باشد، دوباره خود-دوگان است و تبدیل پونتریچین-فوریه همان چیزی است که در زمینه های کاربردی تبدیل فوریه گسسته نامیده می شود. قضیه پارسوال را می توان به صورت زیر نیز بیان کرد: فرض کنید formula_22 یک تابع انتگرال پذیر مربعی
روی formula_23 (یعنی، formula_22 و formula_25 در آن بازه انتگرال پذیر هستند)، با سری فوریه سپس نمادهای مورد استفاده در مهندسی. در مهندسی برق، قضیه پارسوال اغلب به صورت زیر نوشته می شود: که در ینجا formula_29 تبدیل فوریه پیوسته (به شکل نا-یکانی) را نشان می دهد. formula_30 ، و formula_31 فرکانس برحسب رادیان بر ثانیه است. تفسیر این شکل از قضیه این است که انرژی کل یک سیگنال را می توان با جمع توان به ازای هر نمونه در طول زمان یا توان طیفی در طول فرکانس محاسبه کرد. برای سیگنال های گسسته در زمان، قضیه به صورت زیر در می آید: که در اینجا formula_33 تبدیل فوریه گسسته در زمان (DTFT) است. formula_34 و formula_35 نشان دهنده فرکانس زاویه ایِ (بر حسب رادیان در هر نمونه) formula_34 است. به طور جایگزین، برای تبدیل فوریه گسسته (DFT)، رابطه به صورت زیر در می آید: که در اینجا formula_38 DFT از formula_39 ، هر دو به طول formula_40 . ما حالت DFT را در زیر نشان می دهیم. برای حالت های دیگر، اثبات مشابه است. با استفاده از تعریف DFT معکوس formula_38 ، می توانیم استنتاج کنیم که در اینجا formula_43 نشان دهنده مزدوج مختلط است. جستارهای و
ابسته. قضیه پارسوال ارتباط نزدیکی با سایر نتایج ریاضی مربوط به تبدیل های یکانی دارد:
قانون اساسی الجزایر یک چارچوب قانونی بود که واگذاری اختیارات از فرانسه به الجزایر فرانسه را از طریق قانون 20 سپتامبر 1947، که رسماً با عنوان "قانون اساسی الجزایر" شناخته می شد، ترسیم می کرد. این قانون توسط مجلس ملی فرانسه در دوره اصلاحات قانون اساسی، مطالبات ملی گرایانه و مراحل اولیه جنگ الجزایر تصویب شد. این قانون یک مجلس الجزایری تأسیس کرد، "برابری مؤثر بین همه شهروندان فرانسوی" (ماده 2) را اعلام کرد و به الجزایر برخی از اختیارات مالی و اداری مستقل اعطا کرد. با این حال، این قانون به دلیل عدم رسیدگی کامل به آرمان های ملی گرایانه الجزایر و اجرای نابرابر آن مورد انتقاد قرار گرفت.
خانهٔ ابویی زاهدان یکی از بناهای تاریخی شهر زاهدان در استان سیستان و بلوچستان است که در سال ۱۳۱۱ خورشیدی به سفارش «زعیم ابویی» و به دست استاد محمدعلی محمودی، معمار یزدی، ساخته شد. این خانه نمونه ای از ترکیب معماری یزدی و بومی سیستان و بلوچستان است و در سال ۱۳۷۷ با شمارهٔ ۲۱۵۹ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید. تاریخچه. خانهٔ ابویی هم زمان با شکل گیری هستهٔ مرکزی شهر زاهدان ساخته شد. زعیم ابویی، کارمند وقت وزارت دادگستری، با علاقه به معماری یزد، استاد محمدعلی محمودی را از یزد به زاهدان آورد تا خانه ای با سبک و سیاق معماری سنتی یزد و متناسب با اقلیم منطقه بسازد. این خانه تا سال ۱۳۴۰ محل سکونت خانوادهٔ ابویی بود و پس از آن مدتی متروکه ماند. در سال های بعد، سازمان میراث فرهنگی آن را مرمت و به کارگاه هنرهای سنتی زاهدان تبدیل کرد. معماری. خانهٔ ابویی در زمینی به مساحت ۸۱۳ متر مربع و با زیربنای حدود ۴۸۰ متر مربع ساخته شده است. مصالح اصلی بنا خشت خام و آجر است. ورودی بنا در ضلع شمال غربی قرار دارد و دارای سردری با طاق جناقی و آجرکاری های زیباست که به هشتی گنبدی شکل و سپس به حیاط مرکزی باز می شود. دور تا دور حیاط، ا
تاق های مسکونی قرار گرفته اند: اتاق های تابستانه در ضلع جنوبی و اتاق های زمستانه در ضلع شمالی. در بخش شرقی، آشپزخانه و انبار واقع شده است. یکی از ویژگی های شاخص بنا، وجود حوضخانه و بادگیر هشت پر بر فراز آن است که جریان هوای خنک را به اتاق های تابستانه هدایت می کرد. سقف تمام اتاق ها گنبدی شکل است تا تهویهٔ طبیعی بهینه شود. کاربری کنونی. پس از مرمت، خانهٔ ابویی به کارگاه هنرهای سنتی زاهدان تغییر کاربری داده و به عنوان یکی از جاذبه های گردشگری فرهنگی شهر مورد بازدید قرار می گیرد. ثبت ملی. این بنا در تاریخ ۲۵ اسفند ۱۳۷۷ با شمارهٔ ۲۱۵۹ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
محوطهٔ باستانی اسپیدژ یکی از مهم ترین محوطه های پیشاتاریخی و تاریخی در استان سیستان و بلوچستان است که در بخش بزمان شهرستان ایرانشهر و در نزدیکی مرز شهرستان سراوان قرار دارد. این محوطه شامل گورستان و بقایای سکونتگاهی است که قدمت آن به هزارهٔ سوم پیش از میلاد می رسد و شواهدی از تداوم زیست تا دورهٔ اسلامی اولیه در آن شناسایی شده است. موقعیت. محوطهٔ اسپیدژ در جنوب شرقی ایران و در محدودهٔ کوهستانی بزمان واقع شده است. این منطقه به دلیل موقعیت جغرافیایی خاص، در مسیر ارتباطی فلات ایران با شبه قارهٔ هند قرار داشته و از نظر باستان شناسی اهمیت راهبردی دارد. پیشینه و کاوش ها. بر اساس یافته های باستان شناسی، نخستین استقرارهای انسانی در اسپیدژ به اواخر هزارهٔ چهارم و اوایل هزارهٔ سوم پیش از میلاد بازمی گردد. سفال های منقوش قرمز و خاکستری، اشیای مفرغی و بقایای معماری خشتی از جمله یافته های این محوطه هستند. کاوش های علمی محدودی در این محوطه انجام شده و بخش عمدهٔ اطلاعات موجود حاصل بررسی های سطحی و گزارش های میدانی است. متأسفانه از اوایل دههٔ ۱۳۸۰ حفاری های غیرمجاز و قاچاق اشیای تاریخی تهدید جدی برای این محوطه ایجاد کرده است.
تهدیدها. حفاری های غیرمجاز، قاچاق اشیای تاریخی و نبود حفاظت کافی از مهم ترین تهدیدهای این محوطه هستند. گزارش های رسانه ای و محلی از انتقال غیرقانونی آثار به خارج از کشور خبر داده اند. اهمیت. اسپیدژ به دلیل قدمت، تنوع یافته ها و موقعیت جغرافیایی، برای مطالعهٔ ارتباطات فرهنگی جنوب شرق ایران با مناطق همجوار اهمیت ویژه ای دارد. این محوطه می تواند اطلاعات ارزشمندی دربارهٔ الگوهای تدفین، فناوری سفالگری و شبکه های مبادلاتی در هزارهٔ سوم پیش از میلاد ارائه دهد.
ویکی پدیا به دلیل نابرابری در توزیع محتوای تولید شده توسط داوطلبانش با توجه به ارتباط جغرافیایی موضوعات مقالات مورد انتقاد قرار گرفته است. تحقیقات نشان می دهد که علیرغم تفاوت های قابل توجه این توزیع بسته به زبان ویکی پدیا، روند مشترکی به سمت محتوای بیشتر مربوط به ایالات متحده و اروپای غربی همراه با کمبود اطلاعات در مورد مناطق خاصی در سایر نقاط جهان وجود دارد. تحلیل. چندین مطالعه در مورد جغرافیای اینترنت و ویکی پدیا توسط اعضای مؤسسه اینترنت آکسفورد (OII) منتشر شده است. مقاله ای از مارک گراهام از OII در "روزنامه گاردین" در ۲ دسامبر ۲۰۰۹، نقشه ای رنگی از جهان را ارائه داد که تفاوت بین تعداد مقالات ویکی پدیا با برچسب جغرافیایی (به همه زبان ها) را برای کشورهای شمال و جنوب جهان نشان می داد. گراهام نوشت: تقریباً تمام قاره آفریقا از نظر جغرافیایی در ویکی پدیا به ندرت نمایش داده می شود. نکته قابل توجه این است که تعداد مقالات ویکی پدیا در مورد قطب جنوب، از تعداد مقالات ویکی پدیا در مورد ۵۳ کشور آفریقا (به جز یکی) بیشتر است (یا شاید شگفت انگیزتر اینکه، تعداد مقالات ویکی پدیا در مورد مکان های خیالی سرزمین میانه و دیسک ور
لد، از مقالات بسیاری از کشورهای آفریقا، آسیا و آمریکا بیشتر است). یک تحلیل در سال ۲۰۱۰ از ویرایش های ویکی پدیا در مورد افراد نشان داد که آسیا، به عنوان پرجمعیت ترین قاره، تنها در ۱۶٫۶۷٪ از ویرایش ها حضور داشته است. آفریقا (۶٫۳۵٪) و آمریکای جنوبی (۲٫۵۸٪) نیز به طور مساوی کمتر از حد معمول حضور داشته اند. یک مطالعه در سال ۲۰۱۱ توسط OII نشان داد که ۸۴ درصد از مقالاتی که با یک مکان برچسب گذاری شده اند در اروپا یا آمریکای شمالی هستند و قطب جنوب ورودی های بیشتری نسبت به هر کشور آفریقایی یا آمریکای جنوبی دارد. به گفته آداما سانه، بنیان گذار طرح آموزش ویکی آفریقا، از سال ۲۰۲۱ مقالات بیشتری در ویکی پدیای انگلیسی در مورد پاریس نسبت به آفریقا وجود دارد. در سال ۲۰۱۱، OII تجزیه و تحلیل بر اساس زبان ها (عربی، عربی مصری، انگلیسی، فرانسوی، عبری، فارسی، سواحیلی) را گزارش کرد. گراهام الگوهای غیرمنتظره ای را در توزیع ها گزارش داد. به عنوان مثال، ویکی پدیای سواحیلی به طور غیرمعمول مقالات زیادی با برچسب جغرافیایی در ترکیه دارد. گراهام این و مصنوعات مشابه را با ویراستاران اختصاصی که مقالات خرد متعددی را در زمینه های مورد علاقه خود