Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کمیته انتخاب مجدد رئیس جمهور () که اغلب با مخفف «CREEP» به تمسخر گرفته می شود، رسماً یک سازمان جمع آوری کمک مالی برای ریچارد نیکسون، رئیس جمهور ایالات متحده، کارزار انتخاب مجدد ۱۹۷۲ در جریان رسوایی واترگیت بود. این سازمان علاوه بر جمع آوری کمک مالی، در خرابکاری سیاسی علیه مخالفان نیکسون، سیاستمداران مختلف دموکرات که در انتخابات شرکت داشتند، نیز فعالیت داشت.
الگو سازی با استفاده از نوردهی و مواد خورنده ی شیمیایی (به انگلیسی: "Chemical Blanking") یکی از فرآیندهای ماشین کاری غیر سنتی است که برای برش و جداسازی قطعات از ورق های فلزی با استفاده از واکنش های شیمیایی خورنده به کار می رود. این روش در واقع ترکیبی از مفاهیم برش مکانیکی و حکاکی شیمیایی (به انگلیسی: "Chemical Etching") است، با این تفاوت که به جای استفاده از فشار مکانیکی و قالب های پرس، مادهٔ مورد نظر با محلول های شیمیایی خورنده «بریده» می شود. این فرایند به دلیل دقت بالا، قابلیت تولید قطعات پیچیده و عدم نیاز به نیروی مکانیکی شدید، به عنوان یک روش جایگزین یا مکمل برای پرسکاری مکانیکی در نظر گرفته می شود. در صنعت، این تکنیک برای تولید قطعات الکترونیکی، صفحات تزیینی، قطعات خودرو، و ابزارهای ظریف فلزی استفاده می شود. تاریخچه. تاریخچهٔ الگو سازی با استفاده از نوردهی و مواد خورنده ی شیمیایی به دههٔ ۱۹۵۰ میلادی بازمی گردد، زمانی که صنایع هوافضا و الکترونیک به دنبال روشی برای تولید قطعات فلزی دقیق، سبک و بدون تغییر شکل مکانیکی بودند. در ابتدا، از این روش برای کاهش وزن صفحات ضخیم آلومینیومی در بدنهٔ هواپیما استفاده ش
د. سپس با گسترش فناوری مدار چاپی و ریزساخت، این فرایند برای برش قطعات ریز فلزی و اجزای الکترونیکی وارد حوزه های نوین شد. با پیشرفت دانش شیمی مواد و کنترل واکنش های خوردگی، پولک زنی شیمیایی توانست جایگاه مهمی در میان روش های تولید افزایشی و ماشین کاری غیرسنتی به دست آورد. امروزه این روش در کنار تکنیک هایی چون ماشین کاری تخلیه الکتریکی (EDM) و ماشین کاری لیزری به عنوان یکی از ابزارهای مهم ساخت دقیق شناخته می شود. اصول فرایند. فرایند الگو سازی با استفاده از نوردهی و مواد خورنده ی شیمیایی بر پایهٔ واکنش کنترل شدهٔ مواد شیمیایی خورنده با سطح فلز است. در این روش، به جای اعمال تنش مکانیکی یا استفاده از تیغه و قالب، سطح فلز در معرض محلولی قرار می گیرد که به طور انتخابی بخش هایی از آن را می خورد و حل می کند. این عمل با استفاده از یک ماسک یا پوشش مقاوم (Resist) هدایت می شود تا تنها بخش های دلخواه دچار خوردگی شوند. در ادامه مراحل فرایند به صورت گام به گام شرح داده می شود: آماده سازی سطح. قبل از شروع عملیات، ورق فلزی یا قطعهٔ پایه باید به طور کامل از آلودگی ها پاک سازی شود. وجود چربی، زنگ زدگی یا گرد و غبار باعث می شود ک
ه محلول خورنده به طور یکنواخت عمل نکند و کیفیت قطعه کاهش یابد. معمولاً از روش های زیر استفاده می شود: اعمال پوشش مقاوم (Masking). در این مرحله سطح قطعه با لایه ای مقاوم پوشانده می شود. این لایه باید در برابر محلول خورنده پایدار باشد و مانع نفوذ آن به سطح فلز گردد. مواد رایج برای ماسک عبارتند از: پوشش می تواند به صورت کلی بر سطح قرار گیرد و سپس طرح دلخواه روی آن ایجاد شود، یا اینکه به صورت انتخابی تنها روی بخش های مورد نیاز اعمال شود. ایجاد طرح (Patterning). پس از پوشش دهی، باید الگوی قطعه ای که قرار است از ورق جدا شود مشخص گردد. این الگو معمولاً به یکی از روش های زیر شکل می گیرد: این مرحله اهمیت زیادی دارد زیرا دقت نهایی قطعه به کیفیت الگو بستگی دارد. غوطه وری در محلول خورنده (Etching). قطعهٔ آماده شده درون تانک حاوی محلول شیمیایی قرار داده می شود. محلول می تواند اسیدی یا قلیایی باشد، بسته به جنس فلز پایه. پارامترهای کلیدی در این مرحله عبارتند از: در این مرحله، بخش های بدون پوشش به طور کامل خورده می شوند و قطعه از ورق جدا می گردد. به همین دلیل به این فرایند اصطلاحاً «Blanking» یا «پولک زنی» گفته می شود. شستشو
و تکمیل. پس از پایان خوردگی، قطعه بلافاصله با آب یا محلول خنثی کننده شسته می شود تا واکنش متوقف گردد. سپس باقی ماندهٔ لایهٔ مقاوم برداشته می شود. در نهایت، بررسی ابعادی، پولیش سبک یا عملیات تکمیلی مانند پوشش دهی ضدزنگ انجام می گیرد. کنترل کیفیت. برای اطمینان از دقت، روش های اندازه گیری مانند میکروسکوپ نوری یا میکروسکوپ الکترونی به کار می روند. عواملی چون یکنواختی لبه ها، عمق خورده شدن، و میزان زیرخورده شدن مورد توجه قرار می گیرند. در صنایع حساس مانند هوافضا، آزمون های غیرمخرب نیز برای بررسی استحکام قطعات اعمال می شود. مواد مورد استفاده. انتخاب مادهٔ خورنده و ورق بستگی به نوع فلز و کاربرد دارد: مقایسه با سایر روش ها. پولک زنی شیمیایی از نظر اصول کار شباهت زیادی به حکاکی شیمیایی دارد، اما هدف اصلی در پولک زنی «جدا کردن قطعه» از ورق است، در حالی که حکاکی شیمیایی معمولاً برای ایجاد طرح یا کانال روی سطح انجام می شود. در مقایسه با پرسکاری مکانیکی، این روش نیازی به قالب های سنگین و گران قیمت ندارد، اما سرعت تولید پایین تری دارد. همچنین در برابر ماشین کاری لیزری، هزینهٔ تجهیزات کمتر است اما دقت و کنترل عمق در لیزر ب
یشتر خواهد بود. آینده و توسعه. با رشد صنایع ریزساخت و نیاز به قطعات مینیاتوری در حوزه هایی مانند اینترنت اشیا و ریزماشین کاری، پیش بینی می شود که استفاده از پولک زنی شیمیایی افزایش یابد. پژوهش ها در زمینهٔ جایگزینی مواد خورندهٔ سبز، کاهش تولید پسماند و استفاده از نانوتکنولوژی در لایه های مقاوم از جمله روندهای توسعه ای آینده این روش محسوب می شوند.
«قانون ایمنی آنلاین ۲۰۲۳» (ماده ۵۰) یک قانون مجلس بریتانیا برای تنظیم محتوای آنلاین است. این قانون در ۲۶ اکتبر ۲۰۲۳ تصویب شد و به وزیر ارشد مربوط این قدرت را می دهد که طیف گسترده ای از محتوای آنلاین را که بریتانیا غیرقانونی یا مضر برای کودکان می داند، تعیین، سرکوب و ضبط کند. این قانون یک وظیفه مراقبت جدید برای پلتفرم های آنلاین ایجاد می کند و آنها را ملزم می کند تا علیه محتوای غیرقانونی یا محتوای قانونی که می تواند برای کودکان مضر باشد، در جایی که احتمال دسترسی کودکان به آن وجود دارد، اقدام کنند. پلتفرم هایی که از این وظیفه سرپیچی کنند، مشمول جریمه هایی تا سقف ۱۸ میلیون پوند یا ۱۰٪ از گردش مالی سالانه خود، هر کدام که بیشتر باشد، خواهند شد. همچنین به آفکام اختیار می دهد تا دسترسی به وب سایت های خاص را مسدود کند. با این حال، این قانون پلتفرم های بزرگ رسانه های اجتماعی را ملزم به عدم حذف و حفظ دسترسی به محتوای روزنامه نگاری یا «از نظر دموکراتیک مهم» مانند نظرات کاربران در مورد احزاب و مسائل سیاسی می کند. این قانون همچنین پلتفرم ها، از جمله رمزگذاری سرتاسر پیام رسان ها، را ملزم به اسکن پورنوگرافی کودکان می کند، ک
ه به گفته کارشناسان، اجرای آن بدون تضعیف حریم خصوصی کاربران امکان پذیر نیست. دولت گفته است که قصد ندارد این ماده از قانون را تا زمانی که انجام این کار «از نظر فنی امکان پذیر» نشود، اجرا کند. این قانون همچنین پلتفرم های فناوری را موظف می کند تا سیستم هایی را معرفی کنند که به کاربران امکان می دهد محتوای مضری را که نمی خواهند ببینند، بهتر فیلتر کنند. این قانون هم در داخل بریتانیا و هم در خارج از کشور از سوی سیاستمداران، دانشگاهیان، روزنامه نگاران و سازمان های حقوق بشری مورد انتقاد قرار گرفته است که می گویند این قانون تهدیدی برای حق حریم شخصی و آزادی بیان و بیان است. حامیان این قانون می گویند که این قانون برای محافظت از کودکان ضروری است. بنیاد ویکی مدیا و ویکی مدیای بریتانیا اعلام کرده اند که تأیید سن یا بررسی هویت را اجرا نخواهند کرد و در سال ۲۰۲۳ از قانون گذاران درخواست کردند که پلتفرم های منافع عمومی را از شمول این قانون مستثنی کنند. در اوت ۲۰۲۵، بنیاد ویکی مدیا در دادگاه عالی، در اعتراض به جنبه هایی از این قانون شکست خورد.
کارفرمای ثبت شده () یا (EOR) یک سازمان شخص ثالث است که رسماً به عنوان کارفرمای نیروی کار از طرف یک شرکت دیگر عمل می کند. EOR مسئولیت وظایف استخدامی قانونی و اداری، مانند حقوق و دستمزد، مالیات، مزایا و رعایت قوانین کار محلی را بر عهده می گیرد. در حالی که EOR این تشریفات را انجام می دهد، شرکت مشتری بر فعالیت ها و کار روزانه کارمندان نظارت دارد. این ترتیب اغلب توسط شرکت هایی که مایل به استخدام کارگران در مناطقی هستند که در آنها نهاد قانونی ثبت شده ای ندارند، استفاده می شود. عملکرد. یک کارفرمای ثبت شده مسئول رسیدگی به وظایف مختلف اداری مرتبط با استخدام است. این مسئولیت ها معمولاً شامل پردازش حقوق و دستمزد، کسر و پرداخت مالیات، مدیریت مزایا و اطمینان از رعایت مقررات کار محلی است. EOR به عنوان کارفرمای رسمی برای اهداف قانونی عمل می کند، در حالی که شرکت مشتری کنترل مدیریت روزانه کارگران را حفظ می کند. خدمات EOR اغلب توسط شرکت هایی که به دنبال استخدام کارگران در کشورهایی هستند که در آنها شرکت تابعه محلی ندارند، مورد استفاده قرار می گیرد. EOR به کسب وکارها اجازه می دهد تا با اطمینان از اینکه تمام رویه های استخدامی با
قوانین محلی مطابقت دارند، در بازارهای خارجی فعالیت کنند. این ترتیب همچنین به شرکت ها اجازه می دهد تا از پیچیدگی های راه اندازی و نگهداری یک نهاد قانونی در هر حوزه قضایی که مایل به استخدام کارمندان هستند، اجتناب کنند. کاربردها. خدمات کارفرمای ثبت شده (EOR) معمولاً توسط سازمان هایی استفاده می شود که نیاز به استخدام کارمندان در بازارهای خارجی یا مناطقی دارند که در آنها حضور قانونی ندارند. این ترتیب، کسب وکارها را قادر می سازد تا بدون نیاز به ایجاد یک نهاد قانونی در هر حوزه قضایی، کارگرانی را در کشورهای مختلف استخدام کنند. EORها همچنین برای مدیریت نیروهای کار از راه دور، به ویژه در صنایعی که دورکاری رایج است، استفاده می شوند. EOR مسئولیت رعایت قوانین کار محلی را بر عهده دارد، که بین کشورها متفاوت است و می تواند پیچیدگی های نظارتی قابل توجهی را شامل شود. با مدیریت این تعهدات قانونی، EOR خطراتی را که شرکت ها هنگام استخدام کارمندان در خارج از مرزها با آن مواجه هستند، کاهش می دهد. مقایسه با سازمان کارفرمای حرفه ای. خدمات EOR گاهی با خدماتی که توسط سازمان کارفرمای حرفه ای (PEO) ارائه می شود، مقایسه می شود. در حالی که
هر دو مدل شامل برون سپاری برخی از مسئولیت های استخدامی هستند، تفاوت های کلیدی وجود دارد. در یک قرارداد PEO، PEO و شرکت مشتری مسئولیت های استخدامی را از طریق یک مدل همکاری شغلی به اشتراک می گذارند. PEO معمولاً حقوق و دستمزد، مزایا و سایر وظایف منابع انسانی را مدیریت می کند، در حالی که شرکت مشتری، فعالیت های کاری روزانه کارمندان را هدایت می کند. در مقابل، EOR به عنوان تنها کارفرمای قانونی کارگران عمل می کند و مسئولیت کامل رعایت قوانین کار، ثبت مالیات و ارائه مزایا را بر عهده دارد. شرکت مشتری همچنان کار روزانه کارمندان را مدیریت می کند، اما EOR تمام تعهدات اداری و قانونی را بر عهده دارد. مسئولیت های قانونی و انطباق. EORها مسئولیت اطمینان از مطابقت همه شیوه های استخدام با مقررات محلی را بر عهده می گیرند. این شامل رعایت قوانین کار، تعهدات مالیاتی و مزایای قانونی مانند بیمه سلامت یا برنامه های بازنشستگی است. EOR همچنین قراردادهای استخدام را مدیریت می کند و تضمین می کند که همه الزامات قانونی مربوط به حمایت از کارمندان و مقررات محل کار رعایت می شوند. قوانین کار در بسیاری از کشورها می تواند پیچیده باشد و عدم رعایت آنه
ا به طور بالقوه منجر به مجازات های قانونی یا مالی می شود. یک کارفرمای ثبت شده (EOR) مسئولیت رعایت این مقررات را بر عهده می گیرد و به شرکت هایی که ممکن است فاقد تخصص در قوانین کار محلی یا منابع لازم برای مدیریت این تعهدات باشند، کمک می کند. کاربرد در صنعت. خدمات EOR در صنایع مختلفی، به ویژه در بخش هایی که دورکاری یا گسترش بین المللی رایج است، استفاده می شوند. به عنوان مثال، شرکت های فناوری اغلب از خدمات EOR برای استخدام توسعه دهندگان یا مهندسان در چندین کشور بدون نیاز به ایجاد نهادهای جداگانه در هر منطقه استفاده می کنند. به طور مشابه، ارائه دهندگان خدمات درمانی ممکن است از EORها برای مدیریت اشتغال در مناطقی با محیط های نظارتی که از آنها آگاهی ندارند، استفاده کنند، در حالی که تمرکز خود را بر عملیات اصلی خود حفظ می کنند. خدمات کارفرمای ثبت (EOR) با رشد دورکاری و گسترش نیروی کار جهانی رایج تر شده اند. این خدمات شرکت ها را قادر می سازد تا ضمن مدیریت الزامات قانونی و اداری مرتبط، کارمندانی را در کشورهای مختلف استخدام کنند. چالش ها. در حالی که خدمات کارفرمای ثبت (EOR) می توانند فرآیندهای استخدامی خاصی را ساده کنند،
ممکن است چالش هایی را نیز ایجاد کنند. هزینه استفاده از EOR ممکن است بیشتر از استخدام مستقیم باشد، به ویژه برای شرکت هایی که از قبل حضور قانونی در منطقه دارند. علاوه بر این، برون سپاری وظایف استخدامی به EOR ممکن است مشارکت شرکت مشتری را در برخی از عملکردهای منابع انسانی، مانند انتخاب مزایا یا مدیریت انطباق، محدود کند. در برخی حوزه های قضایی، قوانین کار محلی ممکن است همچنان شرکت مشتری را ملزم به رعایت الزامات کند، حتی زمانی که از EOR استفاده می شود. این امر می تواند مستلزم هماهنگی بین EOR و مشتری باشد تا اطمینان حاصل شود که تمام تعهدات قانونی برآورده می شوند. تاریخچه. مدل کارفرمای ثبت (EOR) معرفی شد تا به کسب وکارها اجازه دهد بدون نیاز به ایجاد یک نهاد قانونی در هر مکان، استخدام را در بازارهای بین المللی مدیریت کنند. افزایش کار از راه دور و جهانی شدن با استفاده بیشتر از خدمات EOR مرتبط بوده است. طبق مطالعه کارفرمای ثبت جهانی ۲۰۲۴، بازار EOR رشد کرده است زیرا شرکت ها به دنبال استخدام کارمندان در سطح بین المللی هستند و در عین حال به مقررات مختلف کار پایبند هستند.
حکایت دارا و گلّه بان یا حکایت در شناختن دوست و دشمن را، یک داستان منظوم کوتاه، از باب نخست بوستان سعدی است. در داستان یادشده پادشاهی که دارا (داریوش) نام دارد، لشکر خودش را به قصد شکار تَرک می کند و در مسیر گله بان اسب های پادشاه او را می بیند، و برای ابراز احترام به سویش می دود. دارا، گله بان را نشناخته، به تصور این که دشمنی است، تیری را به سمتش نشانه می گیرد. گله بان به موقع می تواند پادشاه را از هویتش آگاه کند. دارا وی را سرزنش می کند که چرا این گونه به پیشواز آمده، گله بان پاسخ می دهد که در گذشته شاه چندین بار او را دیده و دربارهٔ وضعیت اسبان و کیفیت چراگاه سئوال کرده، و در ادامه از این که او را نشناخته ابراز شگفتی می کند. پس از آن دارا را نصحیت می کند که درتشخیص دوستان و دشمنانش بیشتر دقت کند، تا به فرمانروایی اش بر ایران و توران لطمه وارد نشود. در فهم سنتی ایرانیان از تاریخ پیش از ساسانیان، که مطالب تاریخی آن محدود بوده و آمیختگی شدیدی با اسطوره و حماسه داشته و در آثاری چون بندهشن، تاریخ طبری و شاهنامه بروز پیداکرده، دو حاکم پایانی از دودمان اسطوره ای کیانی را با نام دارا می شناختند. اولی را که دارای ا
کبر یا داراب بوده شاهنشاهی نیرومند و جهان گشای درنظر می گرفتند؛ به نظر می آید که این دارا، بازتاب خاطرهٔ تاریخی ایرانیان، از حکومت داریوش بزرگ باشد. دومین دارا را، دارای اصغر یا دارا بن دارا می نامیدند که مغلوب اسکندر شد و همان داریوش سوم است. این که در شعر سعدی کدام دارا مورد نظر بوده مشخص نیست؛ خلیل خطیب رهبر حدس زده که شاید دارای اکبر یا داریوش بزرگ باشد. حکایت دارا و گله بان، تنها شعر سعدی است که در آن یک بار نام ایران به کاررفته است. سبب این کاربرد حداقلی نام ایران در آثار سعدی، از این مسئله می تواند متأثر باشد که برخلاف شاهنامهٔ فردوسی و دیگر آثار حماسی ملی فارسی زبان که حول محور دغدغه های هویتی شکل گرفته اند، نوشته های سعدی اصولاً پیرامون مسائل اخلاقی هستند، و حتی زمانی که در آن ها، به شخصیت های اسطوره ای و تاریخی ایرانی پرداخته می شود، این تنها بهانه ای برای طرح مسائل اخلاقی است. از سوی دیگر سعدی در آثارش چهارده بار اصطلاح عجم را به کاربرده، از این واژه که ریشه در فرهنگ عربی دارد به عنوان برابری برای دو واژهٔ ایران و ایرانی در ادبیات فارسی به دفعات استفاده شده است. در برابر تأکید سعدی بر به کاربردن وا
ژهٔ عجم در آثار خود، مجد همگر که همشهری و هم پیشهٔ معاصر اوست، توازن بیشتری در اشعارش دارد و شش بار ایران، یک بار ایرانی و هشت بار عجم به کاربرده است. متن شعر. کلیت این شعر در تصحیح های محمدعلی فروغی، محمدعلی ناصح و غلامحسین یوسفی یکی است و اختلاف اندکی بین این سه تصحیح وجود دارد. ناصح در مصراع دوم از بیت نهم «نشاید» آورده ولی دو تصحیح دیگر «نباید» ثبت کرده اند. در تصحیح یوسفی، مصراع دوم از بیت پانزدهم «داری» و دو تصحیح دیگر «باری» آمده است. با ذکر این اختلافات، متن شعر برپایهٔ تصحیح یوسفی چنین است: "شنیدم که دارای فرخ تبارز لشکر جدا ماند روز شکار&lt;hr&gt;دوان آمدش گلّه بانی به پیشبه دل گفت دارای فرخنده کیش&lt;hr&gt;مگر دشمن است این که آمد به جنگز دورش بدوزم به تیرِ خدنگ&lt;hr&gt;کمانِ کیانی به زه راست کردبه یک دم وجودش عدم خواست کرد&lt;hr&gt;به گفت: ای خداوند ایران و تورکه چشم بد از روزگار تو دور&lt;hr&gt;من آنم که اسبانِ شَه پرورمبه خدمت بدین مَرغزار اندرم&lt;hr&gt;مَلِک را دلِ رفته آمد به جایبه خندید و گفت: ای نکوهیده رای&lt;hr&gt;تو را یاوری کرد فرخ سروشوگرنه زه آورده بودم به گوش&lt;hr&gt;نگهبان مَرْعیٰ
به خندید و گفت:نصیحت ز مُنْعِم نباید نهفت&lt;hr&gt;نه تدبیر محمود و رای نکوستکه دشمن نداند شَهَنْشَه ز دوست&lt;hr&gt;چنان است در مهتری شرطِ زیستکه هر کهتری را بدانی که کیست&lt;hr&gt;مرا بارها در حَضَر دیده ایز خَیل و چراگاه پرسیده ای&lt;hr&gt;کنونت به مهر آمدم پیشبازنمی دانیَم از بداندیش باز&lt;hr&gt;توانم من ای نامور شهریارکه اسبی برون آورم از صدهزار&lt;hr&gt;مرا گلّه بانی به عقل است و رایتو هم گلّهٔ خویش داری، به پای&lt;hr&gt;در آن تخت و مُلک از خَلَل غم بُوَدکه تدبیر شاه از شبان کم بُوَد"
«ساخت چین ۲۰۲۵» (MIC25، MIC 2025، یا MIC2025; ) یک برنامه ریزی راهبردی و سیاست صنعتی ملی برای توسعه بیشتر بخش دوم اقتصاد جمهوری خلق چین است که توسط نخست وزیر چین لی که چیانگ در ماه مه ۲۰۱۵ امضا شد. به عنوان بخشی از سیزدهمین و چهاردهمین برنامه پنج ساله، چین قصد دارد از «کارخانه جهان» بودن - تولیدکننده کالاهای ارزان با فناوری سطح پایین که با دستمزد پایین تر و مزایای زنجیره تأمین تسهیل می شوند- فاصله بگیرد. هدف سیاست صنعتی، ارتقاء قابلیت های تولیدی صنایع چین است و از کارگاه های کاربر به یک نیروگاه فناوری محورتر با ارزش افزوده بیشتر تبدیل می شود. اهداف ساخته شده در چین ۲۰۲۵ شامل افزایش محتوای داخلی مواد اصلی چین به ۴۰ درصد تا سال ۲۰۲۰ و ۷۰ درصد تا سال ۲۰۲۵ است. برای کمک به دستیابی به استقلال از تأمین کنندگان خارجی، این ابتکار، افزایش تولید محصولات و خدمات فناوری پیشرفته را تشویق می کند و صنعت نیمه رسانا در مرکز این طرح صنعتی قرار دارد، تا حدودی به این دلیل که پیشرفت در فناوری تراشه ممکن است "منجر به پیشرفت هایی در سایر زمینه های فناوری شود و مزیت را به هر کسی که بهترین تراشه ها را دارد، بدهد - مزیتی که در حال حاض
ر از دسترس پکن خارج است." از سال ۲۰۱۸، به دنبال واکنش شدید ایالات متحده و اروپا، عبارت «MIC 2025» در دولت و سایر ارتباطات رسمی کم رنگ شده است، در حالی که این برنامه همچنان پابرجاست. دولت چین همچنان به سرمایه گذاری های سنگین در فناوری های شناسایی شده ادامه می دهد. در سال ۲۰۱۸، دولت چین متعهد شد که تقریباً ۳۰۰ میلیارد دلار آمریکا برای دستیابی به این طرح صنعتی سرمایه گذاری کند. در پی همه گیری کووید-۱۹ در سرزمین اصلی چین، حداقل ۱.۴ تریلیون دلار دیگر نیز در طرح های MIC 2025 سرمایه گذاری شد. با توجه به وضعیت فعلی چین به عنوان یک کشور با درآمد متوسط، عملی بودن هزینه های نامتناسب آن برای پیشگامی در فناوری های جدید زیر سؤال رفته است. در سال ۲۰۲۴، علی رغم تلاش های ایالات متحده برای مهار این برنامه، اکثر اهداف MIC 2025 محقق شده تلقی می شدند.
مارک بادن روزنامه نگار و نویسنده آمریکایی است. او خبرنگار ملی سابق و از همکاران قدیمی مجله آتلانتیک نیز می باشد. بادن بیشتر به خاطر کتابش «سقوط شاهین سیاه: داستانی از جنگ مدرن» (۱۹۹۹) دربارهٔ حمله نظامی ایالات متحده در سال ۱۹۹۳ به نبرد موگادیشو شناخته می شود که بعداً به فیلمی با همین نام اقتباس شد و دو جایزه اسکار دریافت کرد. او همچنین برای کتاب های «کشتن پابلو: شکار بزرگ ترین یاغی جهان» (۲۰۰۱)، دربارهٔ تلاش ها برای دستگیری پابلو اسکوبار، سلطان مواد مخدر کلمبیا، و «هوئه ۱۹۶۸»، روایتی از نبرد هوآ، شناخته می شود. بادن در سال ۱۹۵۱ در سنت لوئیس، میسوری متولد شد. او در سال ۱۹۷۳ با مدرک لیسانس ادبیات انگلیسی از دانشگاه لویولا مریلند فارغ التحصیل شد. در دوران تحصیل در دانشگاه، با خواندن کتاب «آزمایش اسید الکتریکی کول-اید» نوشته تام وولف، الهام گرفت تا حرفه روزنامه نگاری را آغاز کند.
بدرالدین بوعنانی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال زاده فرانسه اهل الجزایر است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال فرانسه، زیر ۱۸ سال فرانسه، زیر ۱۹ سال فرانسه، و الجزایر بازی کرده است.
کاغذدیواری زرد (عنوان اصلی: "The Yellow Wall-paper. A Story") داستانِ کوتاهی از شارلوت پرکینز گیلمن است که نخستین بار در ژانویهٔ ۱۸۹۲ در نشریهٔ "نیو انگلند مگزین" منتشر شد. این اثر از نوشته های مهمِ آغازینِ ادبیات فمینیستی آمریکا به شمار می آید، زیرا نگرش های رایجِ سدهٔ نوزدهم نسبت به سلامتِ روانی و جسمانیِ زنان را به تصویر می کشد؛ در عین حال، بسیاری آن را یکی از نمونه های برجستهٔ ادبیات وحشت دانسته اند. این داستان به صورت مجموعه ای از یادداشت های روزانه در روایت اول شخص نوشته شده است. راوی زنی ست که شوهرِ پزشکش برای تابستان عمارتی قدیمی اجاره کرده و او را—به نامِ «استراحت درمانی»—در اتاقی طبقهٔ بالا (که زمانی اتاقِ کودکان بوده) محدود می کند. شوهر هرگونه «کار کردن» و نوشتن را بر او ممنوع کرده و توصیه می کند فقط «خوب بخورد و هوای تازه بخورد» تا از «افسردگی عصبی موقّت—گرایشی خفیف به هیستری» بهبود یابد، تشخیصی که در آن دوره برای زنان رایج بود. با پیشروی یادداشت ها، خواننده شاهد فرورفتن تدریجی راوی در جنون است؛ در وضعیتی که تنها محرّکِ او کاغذدیواریِ زرد و فرسودهٔ اتاق است. چکیدهٔ داستان. راویِ جوان پس از زایمان
دچار «افسردگی عصبی موقّت» شده و شوهرش درمانِ استراحتِ مطلق را بر او تحمیل می کند. آنها تابستان را در عمارتی دورانِ استعماری می گذرانند و زن عمدتاً در اتاقِ بالاخانه محبوس است. راوی به تدریج به کاغذدیواریِ اتاق دل مشغول می شود: رنگ «بیمارگون»، «بوی زرد»، الگوی غریب و برانگیزاننده اش، لکه های کنده شده، و ردِ زردی که بر پوست و لباس می گذارد. در نورِ مهتاب، نقش ونگارِ کاغذدیواری «تغییر شکل» می دهد و راوی در پسِ آن، پیکرِ زنیِ خزنده را می بیند. او سرانجام باور می کند باید آن زن را «آزاد» کند و آغاز به کندنِ کاغذها می کند. وقتی شوهر با کلید وارد می شود، زن بر زمین چهار دست و پا می خزد و می گوید: «بالاخره بیرون آمدم… علی رغمِ تو»، و او بی هوش می افتد؛ راوی همچنان دورِ اتاق می گردد و هر بار از روی پیکرِ بی هوشِ او می گذرد. گیلمن و زمینهٔ نگارش. گیلمن در نوشته هایش نقشِ زنان در آمریکا حوالی ۱۹۰۰ را می کاوید و از تنگنای خانه محوری و فشارِ پدرسالاری می نوشت و راه را برای نویسندگانی چون آلیس واکر و سیلویا پلات گشود. او پس از تولدِ دخترش دچار افسردگی پس از زایمان شد و نزد سیلاس ویر میچل، متخصصِ مشهورِ «بیماری های زنان»، ب
ه درمانِ «استراحتِ کامل» تن داد: بسترِ طولانی مدت و منعِ مطلقِ کارِ فکری و هنری. گیلمن پس از سه ماه با خطرِ فروپاشیِ کامل، تشخیص و روشِ درمان را نادیده گرفت و دوباره به کار بازگشت. سپس مقالهٔ «چرا کاغذدیواری زرد را نوشتم» را نوشت و تصریح کرد این داستان را برای نقدِ آن درمان نوشته است؛ نسخه ای هم برای میچل فرستاد، هرچند پاسخی نگرفت. مری پاتنام جیکوبی—از نخستین پزشکان زن و منتقدِ جدّیِ «استراحت درمانی»—برای او برنامهٔ فعالیتِ بدنی و ذهنی تجویز کرد که بسیار مؤثرتر بود. ادّعای تغییرِ روشِ میچل زیرِ اثرِ داستان، از سوی برخی تاریخ پژوهان محلّ تردید دانسته شده است. خوانش ها و تفسیرها. خوانش های فمینیستی. بسیاری از منتقدان این داستان را نکوهشی از سلطهٔ مردانه در پزشکیِ قرن نوزدهم می دانند. راوی بارها راهکارهایی برای بهبود (نظیر کار، ورزش، و معاشرت) پیشنهاد می کند، اما با زبانِ تحقیرگر و زن ستیز فوراً رد می شود؛ وضعیتی که به ایدئولوژیِ «حیطهٔ خانگی» و محرومیتِ زنان از آژانس اجتماعی دلالت دارد. برخی پایانِ داستان را فروغلتیدنِ کامل در جنون می دانند و برخی آن را نوعی ابرازِ آژانس و عبورِ نمادین از بدنِ شوهر تفسیر می کنن
د. سوزان لنسر نشان داده است که خودِ راوی در «خوانشِ» کاغذدیواری نوعی تفسیرِ فمینیستی به کار می بندد و بدین سان متن به ابزاری برای آموزشِ شیوه های نوینِ خواندن بدل می شود. مارثا جی. کاتر نیز این داستان را نمونه ای از تلاشِ گفتمانِ پزشکیِ مردسالار برای خاموش کردنِ صدای زنان و «درمان» آنها با اطاعت پذیر کردن تبیین می کند. به گفتهٔ پائولا تریشلر، در این متن «تشخیص» به سازوکارِ قدرت بدل می شود که صدای پزشکِ مذکّر را تقویت و صدای بیمارِ مؤنّث را سرکوب می کند. همچنین خوانش هایی نوتر، داستان را با اکوگوتیک می خوانند و بر نقشِ هول انگیزِ محیطِ طبیعی/خانگی در شکل دادن به فروپاشیِ روانیِ راوی تأکید می گذارند. خوانش های دیگر. این داستان به سبب تم های جنون و ناتوان سازی، ذیل گوتیک نیز خوانده شده است؛ اچ. پی. لاوکرفت آن را نمونه ای کلاسیک از «ترسِ خزندهٔ جنون» دانسته است. هلن لِفکوویتس هوروویتس با واکاوی دفترهای روزانه و مکاتبات گیلمن و همسرِ نخستش چارلز والتر استتسون، استدلال می کند که ریشهٔ داستان بیش از آن که نقدِ مستقیمِ میچل باشد، واکنشی به ازدواجِ سنت طلبانهٔ استتسون و محروم سازیِ آزادیِ شخصیِ گیلمن است. سری ادلستاین
نیز داستان را تمثیلی از بیزاریِ گیلمن از «روزنامه نگاریِ زرد» دانسته است: نقش ونگارِ «پرزرق وبرق و خطاکارِ» کاغذ، آینهٔ مطبوعاتِ جنجالیِ عصرِ اوست. اقتباس ها. صوتی. اجرای اگنس مورهد در برنامهٔ رادیویی "Suspense" (۱۹۴۸ و ۱۹۵۷). رادیو سی بی سی؛ برنامهٔ "Theatre 10:30" (۱۹۶۸–۱۹۷۱) و اقتباسِ "Vanishing Point" از نمایشِ مری وینگو (۱۹۸۵). خوانشِ وینیفرد فیلیپس برای "NPR" (۱۹۹۶؛ انتشارِ کتاب صوتی ۱۹۹۸). اقتباسِ "Fear on Four" در بی بی سی رادیو ۴ با بازیِ آنا مسی. "Chatterbox Audio Theater" (۲۰۰۷). اقتباسِ معاصرِ "The Gray Area" با اهداء به جنبش #MeToo (۲۰۱۹). خوانشِ CGP Grey (۳۱ اکتبر ۲۰۲۰). اجرای بی آتا پوزنیاک (۲۰۲۱). آلبومِ "Wallpaper" از هاردی فاکس با وارونگیِ نقش ها (انتشار آلبوم: ۲۰۲۳). پادکست "It’s Always Halloween" (۳۰ مهٔ ۲۰۲۴). اقتباسِ "Mirchi Bangla" در مجموعهٔ "Friday Classic" (۱۱ آوریل ۲۰۲۵). تئاتر و اپرا. اقتباسِ جمعی "Nightwood Theatre" در تورنتو (۱۹۸۱). "Then This Theatre" دوبلین؛ جشنوارهٔ "Absolut Dublin Fringe" (۲۰۱۱) و بازاجرای ۲۰۱۲. نمایشِ هدر نیومن در "Theater Schmeater"، سیاتل (۲۰۰۳؛ برندهٔ «ب
هترین های فرینج» سیاتل تایمز). "A Company of Players"؛ جشنوارهٔ فرینجِ همیلتون، کانادا (۲۰۱۴). "Central Works"، برکلی؛ تک نفره با بازیِ النا رایت و موسیقیِ سیبل دآمبروزیو (۲۰۱۵). "Coho Productions"، پورتلند؛ اقتباسِ سو مَک و کارگردانی فیلیپ کوومو (۲۰۱۶). اپرای کوتاهِ دنی هاوارد با متنِ جوزف اسپنس؛ نخست اجرا در جشنوارهٔ اپرای کپنهاگ (اوت ۲۰۲۳). سینما و تلویزیون. فیلمِ کوتاه به کارگردانی «ماری اشتون» (۱۹۷۷). اقتباسِ بی بی سی (۱۹۸۹) به قلمِ «مگی وِیدی» و کارگردانی «جان کلایو»؛ پخش در "Masterpiece Theatre" آمریکا. "Confinement" (۲۰۰۹)، کارگردان: جان مک کارتی. فیلم بلندِ مستقل "The Yellow Wallpaper" (۲۰۱۱)، کارگردان: لوگان توماس (دی وی دی: ۲۰۱۵). فیلم تجربی "The Rules of the Game" (۲۰۱۵) از جولیا دوگرا-برازل. "The Yellow Wallpaper" (۲۰۲۱)، کارگردان: الکساندرا لورِث و کوین پونتوتی؛ نخست نمایش در جشنوارهٔ "Cinequest" (۲۰۲۱). کتاب شناسی. Gilman, Charlotte Perkins (1892), "The Yellow Wallpaper" (Dover ed., 1997). Ford, Karen (1985), “'The Yellow Wallpaper' and Women’s Discourse”, "TSWL", 4(2): 309–314. Hochman, Barbar