Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فیلم رقص (که با نام رقص روی پرده نیز شناخته می شود) فیلمی است که در آن از رقص برای آشکار کردن چالش های الهام بخش و مضامین اصلی فیلم استفاده می شود، چه این مضامین به روایت یا داستان، حالات وجودی یا دغدغه های تجربی تر و رسمی تر مرتبط باشند. در چنین فیلم هایی، خلق رقص معمولاً فقط در فیلم یا ویدئو وجود دارد. در بهترین حالت، فیلم های رقص از تکنیک های فیلمبرداری و تدوین برای ایجاد پیچش در طرح داستان، لایه های متعدد واقعیت و عمق عاطفی یا روانی استفاده می کنند. فیلم رقص همچنین به عنوان تفسیر سینمایی آثار رقص موجود شناخته می شود که در ابتدا برای اجرای زنده ساخته شده اند. وقتی آثار رقص موجود برای اهداف فیلمبرداری اصلاح می شوند، این می تواند شامل طیف گسترده ای از تکنیک های فیلم باشد. بسته به میزان تنظیمات رقص و/یا ارائه ای که یک اثر اصلی در معرض آن قرار می گیرد، نسخه فیلمبرداری شده ممکن است به عنوان رقص برای دوربین در نظر گرفته شود. با این حال، این تعاریف مورد توافق کسانی که با رقص و فیلم یا ویدئو کار می کنند، نیست.
یانگ وانگ یو۹ () یک خودروی سوپر اسپورت کوپه برقی باتری دار است که توسط شرکت خودروسازی بی وای دی تحت برند خودروی لوکس یانگ وانگ تولید می شود. یو۹ دومین خودروی برند یانگ وانگ پس از خودروی شاسی بلند بیابانگرد یانگ وانگ یو۸ است و به طور رسمی در نمایشگاه خودروی شانگهای در آوریل ۲۰۲۳ معرفی شد. مرور کلی. یو۹ توسط طراح خودروی آلمانی، وولفگانگ ایگر توسعه داده شد؛ کسی که پیش تر به عنوان طراح ارشد آلفا رومئو، آئودی و لامبورگینی فعالیت داشت و از سال ۲۰۱۷ همکاری خود را با شرکت خودروسازی بی وای دی آغاز کرد. یو۹ نخستین بار در ۶ آوریل ۲۰۲۳ معرفی شد و در فوریه ۲۰۲۴ به بازار عرضه گردید. تولید انبوه آن به طور رسمی در ۱۶ اوت ۲۰۲۴ آغاز شد. یو۹ در نوامبر ۲۰۲۴ به یک زمان ثبت نشدهٔ ۷ دقیقه و ۱۷٫۹ ثانیه در پیست نوربورگ رینگ دست یافت. همچنین به سرعت نهایی خط مستقیم ۳۹۱٫۹۴ کیلومتر بر ساعت رسید، که آن را به سریع ترین خودروی چینی تولید انبوه تبدیل می کند. مشخصات فنی. یو۹ به چهار موتور الکتریکی مجهز است که مجموع توان خروجی آن ها ۹۶۰ کیلووات (۱٬۲۹۰ اسب بخار) است و حداکثر بُرد آن بر اساس چرخه تست خودروهای سبک چین (CLTC) برابر با ۴۵۰ کیلومتر
اعلام شده است. شرکت خودروسازی بی وای دی زمان شتاب ۰ تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت را ۲٫۳۶ ثانیه و زمان طی مسیر یک چهارم مایل (۴۰۲ متر) را ۹٫۷۸ ثانیه گزارش کرده است. یو۹ با معماری الکتریکی ۸۰۰ ولتی ساخته شده و حداکثر توان شارژ دی سی آن ۵۰۰ کیلووات است. مدت زمان شارژ از ۳۰٪ تا ۸۰٪ حدود ۱۰ دقیقه طول می کشد. این خودرو همچنین از قابلیت شارژ دوتایی پشتیبانی می کند، به این معنا که می توان دو شارژر را به صورت هم زمان به آن متصل کرد تا سرعت شارژ افزایش یابد. همانند یو۸، مدل یو۹ نیز به سیستم محرکهٔ چرخ مستقل اختصاصی بی وای دی با نام "e4" مجهز است، که به خودرو امکان می دهد در صورت از دست دادن کشش یا ترکیدن تایر در سرعت بالا، گشتاور را میان چهار چرخ به طور مجدد توزیع کند؛ و همچنین به سیستم تعلیق فعال "دی سوس" مجهز است که امکان تنظیم مجدد ارتفاع هر چرخ نسبت به زمین را فراهم می کند و حتی توانایی انجام یک پرش عمودی کوتاه را دارد. سیستم تعلیق فعال شامل سه بخش مختلف است: دی سوس-سی که میرایی متغیر را کنترل می کند، دی سوس-اِی که مسئول سیستم تعلیق بادی است، و دی سوس-پی که سیستم هیدرولیکی را کنترل می کند. در مورد پرش عمودی، ابتدا خودرو
جمع می شود و سپس به بالا پرتاب می شود، به طوری که هر چهار چرخ به طور هم زمان از زمین جدا می شوند. شرکت بی وای دی دلیل مشخصی برای این قابلیت پرش در یو۹ اعلام نکرده است، اما این ویژگی برای نمایش سیستم کنترل بدنهٔ "دی سوس-ایکس" طراحی شده است. این خودرو در سال ۲۰۲۴ با قیمت ۱٫۶۸ میلیون یوان (۲۳۶٬۰۰۰ دلار آمریکا؛ ۲۱۵٬۰۰۰ یورو) عرضه شد.
گای فرلند (زاده ۱۸ فوریه ۱۹۶۶) کارگردان سینما و تلویزیون آمریکایی است. فرلند در بورلی، ماساچوست متولد شد و در دبیرستان تحسین شده ی هالیس/بروکلاین در هالیس، نیوهمپشایر تحصیل کرد. پدرش راد فرلند، معلم گروه موسیقی دبیرستان است که با ارکستر بوستون پاپس ماساچوست نیز می نوازد.
آتش سوزی آبیدر یکی از گسترده ترین آتش سوزی های طبیعی در سنندج بود که در ۲ مرداد ۱۴۰۴ (۲۴ ژوئیه ۲۰۲۵) در دامنه های کوه آبیدر اتفاق افتاد. این حادثه باعث مرگ سه فعال محیط زیستی و سوختگی شدید تعدادی دیگر شد. شرح حادثه. آتش سوزی حوالی ساعت ۱۲:۳۰ ظهر در بخش پشت پارک کودک آغاز شد و به دلیل وزش باد شدید، به سرعت به نواحی وسیعی از کوه آبیدر سرایت کرد. نیروهای آتش نشانی، منابع طبیعی و جمع زیادی از مردم داوطلب در مهار آتش نقش داشتند. عملیات مهار آتش تا حدود ساعت ۱۵:۴۵ ادامه یافت. تلفات و آسیب ها. بر اثر این آتش سوزی، بیش از ۲۰ هکتار از پوشش گیاهی کوه آبیدر از بین رفت. سه فعال محیط زیست به نام های حمید مرادی، چیاکو یوسفی نژاد و خبات امینی بر اثر شدت سوختگی جان خود را از دست دادند. همچنین پنج نفر دیگر دچار سوختگی شدید شدند. واکنش ها. فرماندار سنندج از تشکیل کارگروهی برای بررسی دلایل حادثه خبر داد. فعالان محیط زیست نیز نسبت به نبود امکانات کافی و ضعف در مدیریت بحران ابراز نگرانی کردند. به دنبال این حادثه، چند روز عزای عمومی در شهر اعلام شد.
مازاد نظامی () کالاها یا تجهیزاتی هستند که اغلب به صورت مادی فروخته می شوند یا در صورت مازاد بودن یا عدم نیاز ارتش یا نیروهای نظامی به آنها، به هر نحوی دفع می شوند. کارآفرینان اغلب این کالاها را خریداری کرده و در فروشگاه های مازاد می فروشند. معمولاً کالاهایی که توسط ارتش فروخته می شوند، لباس، تجهیزات و ابزارهایی هستند که عموماً برای مردم غیرنظامی مفید هستند، همچنین تکه های گلدوزی شده، پلاک های نام و سایر اقلامی که می توانند برای یونیفرم نظامی مصنوعی استفاده شوند. گاهی اوقات، وسایل نقلیه (جیپ، کامیون و غیره) نیز فروخته می شوند. برخی از فروشندگان مازاد نظامی، سلاح گرم مازاد نظامی، قطعات یدکی و مهمات را نیز در کنار یونیفرم و تجهیزات مازاد می فروشند. تقاضا برای چنین اقلامی از سوی مجموعه داران مختلف، افراد طبیعت گرد، ماجراجویان، شکارچیان، بقاگرایان و بازیکنان ایرسافت و پینت بال، همچنین سایر افرادی که به دنبال لباس های نظامی با کیفیت بالا، محکم و مناسب هستند، صورت می گیرد. برخی از فروشندگان کالاهای مازاد، کالاهایی را نیز می فروشند که به صورت خصوصی و با استانداردهای نظامی تولید شده اند. اکثر اقلامی که در فروشگاه های
مازاد نظامی در ایالات متحده فروخته می شوند، "درجه نظامی" یا "گرید نظامی" تلقی می شوند. این عنوان به معنای مطابقت با یک استاندارد نظامی مرتبط ایالات متحده است. به عنوان مثال، یونیفرم ها مطابق با مقررات نیروی زمینی دارای کد ۶۷۰–۱ هستند.
دالان خلیج فارس–دریای سیاه یک پروژه حمل و نقل و دالان ترابری ترانزیتی است که بدست ایران پیشنهاد و ایجاد شده است. پروژه کریدور از خلیج فارس و جنوب ایران شروع می شود، از شمال کشور عبور می کند و سپس تا ارمنستان ادامه می یابد. از آنجا به بندرهای پوتی و باتومی در دریای سیاه گرجستان می رسد. از آنجا، کشتی های رو-رو از دریای سیاه به بندرهای بلغارستان بورگاس و وارنا عبور می کنند و پس از آن کالاها دوباره از طریق جاده به یونان و از آنجا به اتحادیه اروپا ارسال می شوند.
عصر صنعتی () دوره ای از تاریخ انسان است که شامل تغییرات در سازمان اقتصادی و اجتماعی است که از حدود سال ۱۷۶۰ در پادشاهی بریتانیای کبیر و بعدها در سایر کشورها آغاز شد و عمدتاً با جایگزینی ابزارهای دستی با ماشین های برقی مانند دستگاه بافندگی برقی و موتور بخار و تمرکز صنعت در مؤسسات بزرگ مشخص می شود. در حالی که عموماً اعتقاد بر این است که عصر صنعتی در اواخر قرن بیستم توسط عصر اطلاعات جایگزین شده است، دیدگاهی که از زمان انقلاب های ۱۹۸۹ رایج شده است، بخش عمده ای از اقتصاد جهان سوم هنوز مبتنی بر تولید صنعتی است، اگرچه تلفن های همراه اکنون حتی در فقیرترین کشورها نیز رایج هستند و دسترسی به شبکه های اطلاعاتی جهانی را امکان پذیر می کنند. اگرچه بسیاری از کشورهای در حال توسعه عمدتاً صنعتی باقی مانده اند، اما عصر اطلاعات به طور فزاینده ای در حال ظهور است. ریشه ها. تغییرات عظیم در روش های کشاورزی، انقلاب صنعتی را ممکن ساخت. این انقلاب کشاورزی با تغییراتی در کشاورزی در هلند آغاز شد که بعدها توسط بریتانیایی ها توسعه یافت. عصر صنعتی در اواسط قرن هجدهم در بریتانیای کبیر آغاز شد و با استخراج زغال سنگ از مکان هایی مانند ولز و کان
تی دورام تقویت شد. انقلاب صنعتی در بریتانیای کبیر آغاز شد زیرا عوامل تولید، زمین (تمام منابع طبیعی)، سرمایه و نیروی کار را در اختیار داشت. بریتانیا بنادر زیادی داشت که تجارت را ممکن می ساخت، بریتانیا به سرمایه مانند کالا و پول، به عنوان مثال، ابزار، ماشین آلات، تجهیزات و موجودی کالا دسترسی داشت. در نهایت، بریتانیا نیروی کار فراوان یا در این مورد کارگران صنعتی فراوانی داشت. شرایط بسیار دیگری وجود دارد که نشان می دهد چرا انقلاب صنعتی در بریتانیای کبیر آغاز شد. جزایر بریتانیا و مستعمرات آن در خارج از کشور، بازارهای عظیمی را تشکیل می دادند که تقاضای زیادی برای کالاهای بریتانیایی ایجاد می کردند. بریتانیا همچنین به دلیل نیروی دریایی عظیم و کشتی های تجاری خود، یکی از بزرگترین حوزه های نفوذ را داشت. نگرانی دولت بریتانیا برای منافع تجاری نیز مهم بود. موتور بخار امکان استفاده از قایق های بخار و لوکوموتیوها را فراهم کرد که حمل و نقل را بسیار سریع تر کرد. انقلاب صنعتی تا اواسط قرن نوزدهم به اروپای قاره ای و آمریکای شمالی گسترش یافته بود و از آن زمان به بعد در بیشتر نقاط جهان گسترش یافته است. صنعت نساجی. صنعت پنبه اولین ص
نعتی بود که وارد مکانیزاسیون، یعنی استفاده از ماشین آلات اتوماتیک برای افزایش تولید، شد. سیستم خانگی در نتیجه زمانی که مشاغل شروع به واردات پنبه خام کردند و از ریسندگان و بافندگان برای تبدیل آن به پارچه از خانه خود استفاده کردند، جوانه زد. جیمز هارگریوز دستگاه ریسندگی را اختراع کرد که می توانست هشت برابر یک چرخ ریسندگی، نخ تولید کند و ریچارد آرکرایت آن را با نیروی آب به حرکت درآورد. بعدها آرکرایت یک کارخانه ریسندگی افتتاح کرد که آغاز سیستم کارخانه ای بود. در سال ۱۷۸۵، ادموند کارترایت دستگاه بافندگی را اختراع کرد که با نیروی آب کار می کرد. موتورهای بخار. در سال ۱۷۱۲، توماس نیوکامن اولین موتور بخار موفق را تولید کرد و در سال ۱۷۶۹، جیمز وات موتور بخار مدرن را به ثبت رساند. در نتیجه، بخار جایگزین آب به عنوان منبع اصلی انرژی در صنعت شد. موتور بخار امکان استفاده از قایق های بخار و لوکوموتیوها را فراهم کرد که حمل و نقل را بسیار سریع تر کردند. تا اواسط قرن نوزدهم، انقلاب صنعتی به اروپای قاره ای و آمریکای شمالی گسترش یافته بود و از آن زمان به بعد، به بیشتر نقاط جهان گسترش یافته است. عصر صنعتی با تولید انبوه، پخش رادیو
و تلویزیون، ظهور دولت-ملت، قدرت، پزشکی مدرن و آب لوله کشی تعریف می شود. کیفیت زندگی انسان در طول عصر صنعتی به طرز چشمگیری افزایش یافته است. امید به زندگی امروزه در سراسر جهان بیش از دو برابر زمانی است که انقلاب صنعتی آغاز شد.
بحران آب ایران در سال ۱۴۰۴ یکی از شدیدترین بحران های آبی است که ایران در تاریخ خود با آن روبه رو شده است. در طول سال ۱۴۰۴، مقامات رسمی هشدار داده اند که مناطق وسیعی، از جمله پایتخت تهران، ممکن است ظرف چند هفته به وضعیتی برسند که آب از شیرآلات جاری نشود. این بحران بر زمینه ای از ترکیب کشندهٔ خشکسالی مداوم، تغییرات اقلیمی، مدیریت ناکارآمد منابع و استفاده غیرپایدار از آب شکل می گیرد - ترکیبی که محققان آن را به عنوان «بافت پیچیده ای از تغییر اقلیم، مصرف بی رویه و حکمرانی ضعیف آب» توصیف می کنند. نتیجه، بحران آب گسترده است که کشاورزی، بهداشت عمومی، ثبات اجتماعی و حتی امنیت رژیم جمهوری اسلامی ایران را تهدید می کند. در ۳ شهریور رئیس جمهور ایران مسعود پزشکیان، گفت: «ما مشکل آب داریم... پشت سدها آب نداریم و زیر پای مان را هم خالی کردیم». علل بحران. کارشناسان می گویند که کمبود آب عمدتاً ناشی از دهه ها سوءمدیریت، شیوه های ناکارآمد کشاورزی و رشد جمعیت است، اما همچنین با افزایش دما به دلیل تغییرات اقلیمی تشدید شده است. خشکسالی چندساله به مدت پنج سال اخیر به طور مداوم ایران را فرا گرفته است، به طوری که میانگین بارندگی سالان
ه از حدود ۲۸۰ میلی متر به کمتر از ۱۵۰ میلی متر سقوط کرده - تقریباً نصف میزان معمول. روند خشک سالی به دلیل تغییرات اقلیمی تشدید می شود: دمای هوا در ایران در حال افزایش است، الگوهای بارندگی ناپایدار می شوند و نرخ تبخیر سه برابر میانگین جهانی است. بر اساس برآوردهای کارشناسان، تا سال ۱۴۲۰ (برابر با ۲۰۴۱ میلادی) کاهش اضافی ۱۰٪ تا ۲۵٪ در میزان بارندگی در برخی مناطق ایران پیش بینی می شود، واقعیتی که تأثیر گرمایش جهانی بر منطقه ای از قبل خشک را نشان می دهد. مدیریت ناکارآمد آب و اولویت های اشتباه رژیم جمهوری اسلامی وضعیت طبیعی دشوار را بدتر کرده است. در طول دهه ها اقدامات غیرپایداری مانند ساخت انبوه سدها، انحراف منابع آبی به مناطق خشک، و تشویق کشاورزی و صنایع اسراف کنندهٔ آب، بدون برنامه ریزی بلندمدت، انجام شده است. به عنوان مثال، رژیم جمهوری اسلامی به توسعه صنایع آب بر (مانند کارخانه های فولاد در بیابان های جنوب ایران) ادامه داد و آب گران بها را به آنها تخصیص داد، بدون در نظرگیری محدودیت های آینده. نتیجه بهره برداری بیش از حد از منابع طبیعی است: آب های زیرزمینی بدون کنترل استخراج می شوند و حفاری های غیرقانونی آبخوان
ها را خالی می کنند، در حالی که سدها و کانال ها آب را بین استان ها منتقل کرده و تعادل اکولوژیکی را برهم می زنند. مقام رسمی ارشد، عیسی کلانتری، وزیر سابق کشاورزی، اخیراً هشدار داد که «همه آب کشور در اختیار یک نفر است… ما داریم کشور را نابود می کنیم"»" و حتی پیش بینی کرد که اگر روندها ادامه یابد بخش کشاورزی تا سال ۱۴۲۰ نابود خواهد شد. بخش کشاورزی سنتی و زیرساخت های آبی کهنه نیز بخشی از مشکل محسوب می شوند. کشاورزی حدود ۹۳٪ از مصرف آب ایران را به خود اختصاص می دهد، در حالی که تنها حدود ۱۰٪ به تولید ناخالص داخلی و ۱۷٪ به اشتغال کمک می کند، نشانه ای از اسراف عظیم آب. روش های آبیاری اکثراً قدیمی هستند؛ بخش قابل توجهی از آب به دلیل زیرساخت های نشتی و عدم وجود آبیاری مدرن از بین می رود. تنها حدود ۳٫۱ میلیون هکتار از زمین های کشاورزی (حدود یک چهارم از اراضی زرع شده) در حال حاضر به سیستم های آبیاری کارآمد مجهز هستند. علاوه بر این، همچنان به کشت محصولات آب بر (مانند برنج و پنبه) حتی در مناطق خشک ادامه می دهند، به جای اینکه به محصولات مناسب برای اقلیم خشک روی آورند. وزارت نیروی ایران حتی اعتراف کرده که «در برخی نقاط کشور ه
نوز تولیدات آب بر انجام می شود و باید به محصولات کم مصرف آب روی آورد»، بیانیه ای که اشتباهات در نظارت و هدایت کشاورزی را برجسته می کند. همه اینها، در ترکیب با غفلت چندساله از زیرساخت ها و عدم مقابله با نشت ها و برداشت غیرقانونی، صنعت آب را به ویژه آسیب پذیر کرده است. مقام ارشد بخش آب، وضعیت ایران را «ورشکستگی منابع آبی» توصیف کرد، وضعیتی که در آن آسیب به منابع آبی آنقدر زیاد است که بخشی از خسارات غیرقابل جبران است. اولویت های ناکارآمد رژیم جمهوری اسلامی ایران در تصمیمات مربوط به سرمایه گذاری بودجه ها نیز نمود پیدا می کند. در حالی که بخش قابل توجهی از بودجه کشور به پروژه های امنیتی و فرامنطقه ای هدایت می شود، زیرساخت های اساسی، مانند آبیاری مدرن، بازسازی مخازن آب و تعمیر شبکه لوله کشی، از کمبود بودجه و غفلت مداوم رنج بردند. بر اساس برآوردهای وزارت خارجه آمریکا، بین سال های ۲۰۱۲–۲۰۲۰ بیش از ۱۶ میلیارد دلار برای کمک به رژیم اسد و همچنین حمایت نظامی و اقتصادی از گروه های تروریستی مانند حزب الله، حماس و حوثی های یمن سرمایه گذاری شد. علاوه بر این، پیش بینی های قدیمی تر حمایت سالانه فعلی حدود ۷۰۰ میلیون دلار در سال
را برای گروه های تروریستی مانند حزب الله و حماس تخمین می زنند. در همان زمان، بودجه های صنعت آب و محیط زیست حاشیه ای باقی ماندند: در سال ۲۰۲۲ اعلام شد که دولت حدود ۵۴٫۸ تریلیون تومان (حدود ۱۳ میلیارد دلار) برای تأمین نظم عمومی و امنیت تخصیص داده، در حالی که سرمایه گذاری در صنعت آب تنها حدود ۹٫۲ تریلیون تومان (حدود ۲٫۲ میلیارد دلار) بود، شش برابر کمتر از بودجه امنیتی. در نتیجه، در حالی که رژیم بر «اقتصاد مقاومتی» و تأمین مالی کمپین های فرامنطقه ای تکیه کرد، سرمایه گذاری های حیاتی در منابع داخلی مانند آب و زیرساخت ها به حاشیه رانده شدند، که این امر بحران آب در ایران را به شدت تشدید کرد. وضعیت فعلی آب در ایران. در سال ۱۴۰۴، بحران آب در ایران به ابعاد نگران کننده و غیرعادی رسیده است. بر اساس داده های وزارت نیروی ایران، ۳۰ استان از ۳۱ استان کشور (همه استان ها به جز گیلان در شمال) اکنون در وضعیت «تنش آبی» قرار دارند، یعنی کمبود شدید یا بهره برداری بیش از حد از منابع آبی. بسیاری از مخازن آب و سدهای اصلی به سطح بی سابقه ای کاهش یافته اند. در تهران و حومه آن که حدود ۲۰ میلیون نفر زندگی می کنند، تنها حدود ۶٪ از ظرفیت مخ
ازن در فصل بارندگی اخیر پر شده است. سدهای کلیدی پایتخت، مانند لار، لتیان، کرج و طالقان، به سطوح خطرناک پایینی رسیده اند، تا آنجا که سد لار در تابستان ۲۰۲۵ تنها حدود ۱٪ از حجمش پر بود. سد امیرکبیر (کرج) که حجمش بیش از ۲۰۰ میلیون متر مکعب است، در مرداد ۱۴۰۴ تنها حدود ۶٪ از حجم قابل استفاده اش را داشت. تصویر وضعیت غم انگیز مشابهی در سدهای استان های دیگر نیز ثبت شده است: به عنوان مثال، سد زاینده رود (در اصفهان)، سد استقلال در میناب (هرمزگان) و مخازن شمیل و نیان (در منطقه بندرعباس)، همه آنها با نرخ های بالاتر از معمول خشک شده اند. بر اساس آخرین آمار از مهر ۱۴۰۴، برخی از سدهای مهم کشور - سد شمیل و نیان استان هرمزگان، رودبال داراب استان فارس، و سد وشمگیر، سد گاستان و سد بوستان استان گلستان صفر شده است. همچنین وضعیت ذخایر آبی سایر سدهای سراسر کشور بحرانی است و بیشتر آنها کمتر از ۱۰ درصد ظرفیت خود را دارند. داده های کاهش سطح آب دیگر اعداد انتزاعی نیستند بلکه واقعیت ملموسی هستند. رسانه های ایرانی گزارش می دهند که در بخشی از شهرها فشار آب در لوله کشی آنقدر پایین است که آب به طبقات بالایی نمی رسد و خانواده های کامل روزها
ی طولانی بدون آب جاری باقی می مانند. ساکنان مجبورند مخزن ها را پر کنند تا هر قطره آب را برای استفاده روزانه ذخیره کنند. در چندین روستا و شهر تانکرها و دستگاه های فروش آب به عنوان راه حل اضطراری مستقر شده اند و زنجیره بی پایانی از کامیون ها آب را به روستاهای تشنه حمل می کنند. تصاویر ماهواره ای اتحادیه اروپا گستردگی بحران را آشکار می کنند: هرگز در دهه های اخیر مخازن تهران تا این حد که در تابستان ۲۰۲۵ بودند، خالی دیده نشده بودند. کاوه مدنی، سابق معاون رئیس اداره محیط زیست ایران، این وضعیت را «ورشکستگی آبی» توصیف کرد و هشدار داد که بخشی از آسیب وارده به منابع آبی غیرقابل جبران است. داده نگران کننده دیگر وضعیت آب های زیرزمینی است: تا سال ۱۴۰۴ بیش از ۷۰٪ از مخازن آب های زیرزمینی ایران به دلیل برداشت بیش از حد طولانی مدت تخلیه شده اند. کاهش آب های زیرزمینی باعث پدیده فرونشست زمین می شود؛ بر اساس گفته متخصصان، ۳۵۹ فرونشست (به ویژه در دشت های کشاورزی) در سراسر کشور به دلیل فروریختن لایه های خاک پس از تخلیه آب های زیرزمینی ظاهر شده است. این پدیده در حال حاضر به زیرساخت های شهرهای مختلف آسیب می زند، به طوری که ترک ها و
فرونشست ها در جاده ها و ساختمان ها در نتیجه فرونشست زمین باز می شوند. تهران، پایتخت ایران و خانه حدود ۱۰ میلیون نفر، تنها چند هفته با «روز صفر» فاصله دارد - روزی که آب شیرآلات در بخش های بزرگی از شهر کاملاً قطع خواهد شد. سدهای تأمین کننده آب شهر تنها در حدود ۲۱ درصد از ظرفیت خود قرار دارند. مقامات فشار آب شیرآلات را تقریباً نصف کاهش داده اند، اقدامی که ۸۰ درصد از خانوارهای شهر را تحت تأثیر قرار داده، و آب به برخی مناطق از طریق تانکرها تأمین می شود. در تلاش برای مقابله با این بحران شدید، دولت در ۱ مرداد روز تعطیلی اعلام کرد، و اکنون در نظر دارد یک هفته تعطیلات به شهروندان تهران بدهد به این امید که آنها موقتاً شهر را ترک کرده و تقاضای آب را کاهش دهند. تأثیر بحران بر زندگی شهروندان. بحران آب در ایران در اختلالات شدید زندگی روزمره شهروندان نمود پیدا می کند. قطعی های غیرقابل پیش بینی و طولانی آب بدون اطلاع قبلی به واقعیت روزانه اجتناب ناپذیری تبدیل شده است. در شهرهایی مانند تهران و مشهد، ساکنان با قطعی های بیش از ۱۲ ساعت در شبانه روز روبه رو هستند، در حالی که شیرآلات کاملاً خشک هستند، به ویژه در ساختمان های بلندمر
تبه که آب اصلاً به طبقات بالایی نمی رسد به دلیل قطعی برق که مانع از کار کردن پمپ های آب می شود. در ۱ مرداد ۱۴۰۴ شدت وضعیت منجر به اعلام استثنایی تعطیلی عمومی شد تا مصرف آب و برق در پی موج گرمای شدید و مخازن آبی که تقریباً کاملاً خالی شده بودند، کاهش یابد، سابقه ای که از دهه ها پیش در ایران ثبت نشده بود. در مناطق روستایی، آسیب به زندگی شهروندان بسیار بیشتر است زیرا بحران منجر به از دست دادن معیشت در میان ساکنان روستاهای کشاورزی می شود. بسیاری از کشاورزان منبع درآمد خود را در نتیجه خشک شدن مزارع، شکست محصولات، برداشت کنترل نشده آب های زیرزمینی و محدودیت های دولت بر مقدار و انواع محصولات به دلیل بحران از دست داده اند. در استان هایی مانند خوزستان و سیستان و بلوچستان، کاهش چشمگیر بارندگی به مدت پنج سال متوالی باعث فروپاشی چرخه کشاورزی محلی و رها شدن دسته جمعی روستاهای کامل شده است. بخش کشاورزی که سال ها حدود ۹۰٪ از منابع آب ملی را می بلعید، دهه ها درصد منقبض می شود و هزاران خانواده بدون منبع درآمد پایدار باقی می مانند. در نتیجه، مهاجرت داخلی گسترده ای ثبت شده است. بسیاری از ساکنان روستاهای جنوب و شرق به حومه شهرها
ی بزرگ نقل مکان کرده اند در جستجوی منابع آب اولیه و همچنین منبع درآمد مناسب. این مهاجرت جوامع روستایی را تهی می کند و فشار سنگینی بر زیرساخت های شهری وارد می کند که برای پاسخگویی به چنین جمعیت زیادی طراحی نشده اند. واکنش به بحران. مقامات ارشد جمهوری اسلامی. رژیم جمهوری اسلامی مسئولیت بحران آب را بر عهده نمی گیرد و اتهام کمبود شدید آب را متوجه شهروندان ایران می کند، این در حالی است که مصرف خانگی تنها ۶ تا ۹ درصد از استفاده آب در ایران را تشکیل می دهد. بسیاری از مقامات ارشد در ایران ادعا می کنند که کمبود آب ناشی از استفاده مفرط و اسراف آمیز مردم از آب است و به عنوان راه حل به مردم پیشنهاد می دهند که در مصرف آب صرفه جویی کنند. اعتراضات. بحران شدید آب هزاران شهروند ایرانی را به خیابان ها کشاند و اعتراضات گسترده ای علیه شکست رژیم در ارائه راه حل برای مسئله بحرانی آب که زندگی روزمره آنها را تهدید می کند، برپا شد. اردیبهشت. کمبود گسترده آب و قطعی برق باعث تظاهرات گسترده ای شد که از اوایل ماه مه آغاز شد، ابتدا به رهبری دانشجویان دانشگاه و به سرعت با پیوستن رانندگان کامیون، نانوایان، کشاورزان، بازنشستگان و سایر گروه ه
ای اجتماعی. آنچه به عنوان اعتراض بر سر نیازهای اساسی آغاز شد، به زودی به خواست سراسری برای تغییر سیستمی و پایان حکومت تئوکراتیک تبدیل شد. در خوابگاه های دانشگاهی در شیراز، اهواز و تبریز، دانشجویان با شرایط غیربهداشتی مواجه بودند و مجبور بودند با نور شمع درس بخوانند، زیرا اغلب آب و برق در دسترس نبود. اعتراضات دانشجویی در ۱۴ اردیبهشت در دانشگاه بهشتی آغاز شد، جایی که شعارهایی مانند «دانشجو می میرد ولی ذلت نمی پذیرد!» طنین انداز قیام های گذشته بود. همان طور که قطعی آب و برق دانشگاه ها را فلج کرده بود، دانشجویان تحصن و تظاهراتی سازماندهی کردند و نظامی سازی دانشگاه هایشان و ناکامی دولت در ارائه خدمات اولیه را محکوم کردند. این شرایط زمینه مساعدی برای ناآرامی ایجاد کرد که به زودی به اصفهان، مشهد و فراتر از آن گسترش یافت. تیر. در ماه تیر ۱۴۰۴ بحران آب در ایران تا حدی تشدید شد که در بخش هایی از ایران ساکنان، به ویژه در محلات کم برخوردار، به مدت سه روز متوالی آب نداشتند، این در حالی است که کشور با موج گرمای شدید مواجه است. ترکیب کمبود شدید آب با موج گرمای شدید، شهروندان را به یأس کشاند و اعتراضات مردمی علیه کمبود آب را
برانگیخت. در ۳۰ و ۳۱ تیر در سبزوار صدهای شهروندان در جلوی فرمانداری این شهر تجمع کرده و نسبت به وضعیت برق و آب اعتراض کردند. یکی از حامعترضان در محل اعتراض گفت: «در گرمای بالای ۴۰ درجه، نه آب داریم نه برق. بیمار داریم، کودک داریم، اما انگار کسی صدای ما را نمی شنود». مردم شهر سبزوار برای دومین شب پیاپی در سه شنبه ۳۱ تیر به خیابان ها آمدند و شعارهای «بی شرف، بی شرف» و «مسئول بی کفایت نمی خواهیم» و «نترسید نترسید ما همه با هم هستیم» سر دادند. مرداد. ۴ مرداد. در ۴ مرداد ظهر تعدادی از ساکنان خشک بیجار در استان گیلان در اعتراض به قطع آب و برق تجمع کردند. ساکنان به قطعی های مکرر و طولانی مدت آب و برق، گاهی از اوقات بدون اطلاع قبلی، و تأثیر این قطعی ها بر زندگی و معیشت شان اعتراض کردند. تظاهرکنندگان شعارهایی از جمله «آب، برق، زندگی - حق مسلم ماست»، «بی عرضه مسئول نمی خوایم» و «مرگ بر بی کفایتی» سر دادند. ۶ مرداد. کانال اجتماعی «اعتراض مدنی بازار» از یک دیوار نویسی اعتراضی نسببت به بحران کمبود آب خبر داده که نوشته شده «اگر جنگ را بردیم، پس چرا باید آب کثیف و آلوده بخوریم؟» ۷ مرداد. در ۷ مرداد، تجمعی اعتراضی مقابل ساخ
تمان فرمانداری در شهر خمام در استان گیلان برگزار شد. معترضان که در اعتراض به قطعی های مکرر آب و برق گردهم آمده بودند، شعارهایی چون «آب، برق، زندگی - حق مسلم ماست» سر دادند و خواستار رسیدگی فوری به بحران آب و برق شدند. سازماندهی و محتوای این تجمع در ویدیوهایی که در شبکه های اجتماعی منتشر شد، ثبت شده است. ۲۴ مرداد. در ۲۴ مرداد، مردم رامهرمز علیه طرح انتقال آب از سرچشمه رودخانه علاء به کهگیلویه اعتراض کردند و در طول تجمع اعتراضی جاده را بستند. ۲۵ مرداد. در ۲۵ مرداد، بازاریان و شهروندان بابلسر مقابل ساختمان فرمانداری این شهرستان در اعتراض به قطعی های مکرر برق، آب و اینترنت تجمع کردند. بر اساس گفته معترضان، برق در بسیاری از مناطق این شهر روزانه بین ۶ تا ۸ ساعت قطع می شود که همزمان باعث قطعی آب، اینترنت و آنتن تلفن های همراه نیز می گردد. ۳۰ مرداد. در ۳۰ مرداد، هزاران تن از مردم شیراز مقابل ساختمان استانداری فارس در اعتراض به قطعی های مکرر برق و آب تظاهرات کردند. معترضان شعارهایی از جمله «مرگ بر دیکتاتور»، «نیروی انتظامی برگرد به سوی ملت»، «نه شرقی نه غربی، ما ماندیم و بی برقی»، «آب، برق، زندگی، حق مسلم ماست»، «آزاد
ی، آزادی، آزادی» و «می جنگیم، می میریم، ایران را پس می گیریم» سر دادند. معترضان همچنین علیه اولویت های رژیم اعتراض کردند که به جای رفاه شهروندان ایرانی، منابع هنگفتی را صرف سیاست خارجی می کند، و شعارهایی از جمله «نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران»، «فلسطین را رها کن، فکری به حال ما کن» سر دادند. شهریور. در تاریخ ۸ شهریور ۱۴۰۴، ساکنان شهر لوشان، استان گیلان، دست به اعتراضات خیابانی زدند. شهروندان که از قطع مداوم و طولانی آب آشامیدنی رنج می برند، با آتش زدن لاستیک ها و مسدود کردن محورهای اصلی ترافیک، نارضایتی خود را از این بحران اعلام کردند. این تجمع اعتراضی در حالی صورت گرفت که لوشان در قلب یکی از مرطوب ترین استان های کشور قرار دارد و با وجود منابع طبیعی فراوان، هنوز با تأمین آب پایدار مواجه است. معترضان این نکته را برجسته کردند که علی رغم بازدیدهای مستمر مقامات و تکرار وعده های مسئولان طی سال ها، هیچ طرح اجرایی موثری برای حل این بحران اساسی عملیاتی نشده است، امری که زندگی روزانه شهروندان را تحت تأثیر قرار داده و شرایط بهداشتی منطقه را به چالش کشیده است.