Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ایران باستان «دیوان» نام داشته است. از دوره باستان می توان به امپراتوری هخامنشی اشاره کرد که به چشم و گوش شاه معروف بودند. اقداماتی که خسرو اول ساسانی انجام داد الگوی مناسبی برای حکومت و پادشاهان بعدی بود. تقسیمات اداری دوره ساسانیان زمینه ای برای پیشرفت حکومت های مسلمانی بود که با دیوان سالاری و اداره قلمروهای پهناور آشنایی نداشتند. ساختار دیوان سالاری. بخش های اصلی دیوان. در مورد دیوان هایی که در زمان حکومت آل بویه وجود داشته است منابع مختلف، تعداد متفاوتی بیان کرده اند. درکتاب تجارب الامم، اسامی دیوان ها به شرح زیر است: دیوان سواد، دیوان هزینه، دیوان سپاه، دیوان فارسی و دیوان خاص. در مقاله ایاز کتاب الوزرانام برده است که در ان دیوان ها به این ترتیب ذکر شده است: دیوان النفقات، دیوان الاعطا، دیوان الخاصه، دیوان السواد، دیوان المشرق، دیوان الضیاع، دیوان التوقیع، دیوان المغرب، دیوان الجیش، دیوان الخراج، دیوان بیت المال، دیوان المستحدثه، دیوان الدار، دیوان الانشا، دیوان البرید و الخرائط، دیوان زمام الخراج و الضیاع السلطانیه، دیوان الاشراف، دیوان المقبوضات، دیوان المصادرین، دیوان الدار الکبیر. در منابعی که وجود
دارد اعدادی که برای دیوان ها ذکر شده متفاوت است؛ در کتاب «الوزرا» نام بیست دیوان بیان شده است. همچنین در کتاب تجارب الامم اسامی دیوان های سواد، سپاه، هزینه، فارسی و خاص نام برده است که نام سه دیوان هزینه، فارسی و سپاه در هیچ یک از کتاب های دیگر نیامده است. با تطبیق منابع نتیجه گیری می شود که «دیوان هزینه، فارسی و سپاه» از قبل وجود نداشته است و از دستاوردهای آل بویه بوده است. دیوان ها. دیوان وزارت. مهم ترین رکن دیوانسالاری آل بویه دیوان وزارت است چون که بعد از شاه، اولین شخص حکومت وزیر بود که وظیفه کارهای دیوانی و حکومتی را او انجام می داد. شاه به نظرات و دیدگاه های وزیر خودش گوش فرا می داد و از نصیحت های حکومتی استفاده می کرد. در دوران تسلط آل بویه بر بغداد، امور سیاسی آن ها به کمک دبیران و وزیرانشان انجام می گرفت. از ویژگی هایی که وزیر باید دارا می بود می توان به صداقت، شجاعت، سیاست و عدالت اشاره کرد. از جمله تفاوت های آل بویه با بقیه در این بود که در این دیوان دو وزیر به طور همزمان فعالیت می کردند و هر کدام بخشی از امور را در دست داشتند. یکی از دلایلی باعث برهم خوردن صلح در میان دو وزیر می شد، مذهب آنان بود
که می توانست سر منشأ اختلافات باشد. یکی از دلایلی که در ضعف دیوان وزارت آل بویه نقش مهمی داشت، نبودن معیارهای نخستین که در انتخاب وزیر لحاظ می شد و معیارهایی مثل وعده های وزرا دربارهٔ فروش ان منصب، تمایلات فردی که جای آنان را گرفت. دیوان فارسی. یکی از دلایل ایجاد این دیوان، آگاهی بر دانش فارسی و ادبیات آن بود تا بتوانند در برابر بغداد مسلط تر باشند. در مقاله ای بیان شده است که با توجه به مطالبی که ابن مسکویه می گوید می توان نتیجه گرفت که رئیس این دیوان با دیوان های دیگر رابطه تنگاتنگی داشته و دارای قدرت زیادی داشته است. این دیوان در انتخاب وزیر وزارت نقش داشته است اما بعدها به دلیل رشوه و دسیسه هایی که ایجاد شد، دیوان فارسی هم دچار فساد و آلودگی شد. این عوامل باعث شد که مقام و اعتبار این دیوان از بین برود و علاوه بر آن به نابودی این دیوان هم منجر شد. دیوان عرض (جیش). به رئیس این دیوان عارض می گفتند. بعد از مقام وزیر مهم ترین مقام را داشت. فرماندهی و ساماندهی امور سپاه مثل رسیدگی به وضعیت آذوقه و برطرف کردن نیازهای سربازان، پرداخت کردن مقرری، تهیهٔ اسلحه، ثبت نام سربازان و ثبت ملیت آنها را بر عهده داشت. حتی ا
ین دیوان هم از تعارضات دور نماند و درگیری و تنش در میان آن به وجود آمد و معضلات درونی حتی به سپاه آل بویه هم نفوذ کرد. از جمله دلایلی که شدت اعتراض سربازان را افزایش می داد، کمبودهای مالی و پرداخت نکردن حقوق سربازان بود. در زمان عمیدالجیوش، او برای حل این مشکل «دیوان اشراف» را بنیان گذاشت. رقابت فرماندهان در سلسله مراتب مختلف هم از جمله دیگر دلایل بود. با به وجود آمدن این تعارض ها کارکرد سپاه تضعیف شد و به اندازه ای رسید که توانایی رویارویی با دشمنان داخلی را هم نداشت. دیوان خراج. این دیوان که نام دیگر آن «دیوان استیفا» بود و توسط شخصی به نام مستوفی اداره می شد. این دیوان وظیفه داشت گزارش کارمندان را ثبت کند. همچنین وظیفه داشت خراج، قرض ها و وام ها را حساب کرده و مقدار آن را مکتوب کند. رسیدگی به اوضاع خزانه و هرچیزی که به آن وارد یا خارج می شد را باید حساب می کرد. جمع آوری مالیات نیز از جمله وظایف او بود. از تفاوت های دیوان خراج در زمان خلفای عباسی و آل بویه در این بود که عباسیان دیوان خراج را به چند مرکز تقسیم کردند و هر مرکز امور مربوط به خود را به طور مستقل انجام می داد اما در زمان آل بویه چون بعضی از دیوا
ن ها از حکمرانی مرکزی دور بودند هیچ خراجی به خزانه مرکزی پرداخت نمی کردند و صوری فقط به حکومت متصل بودند. وزیران آل بویه تلاش زیادی برای برپایی دوباره این دیوان کردند. در اواخر دوره آل بویه، با دادن زمین به نظامیان، دیوان ها ضعیف تر از قبل شدند که بیشترین آسیب به دیوان خراج وارد شد. دیوان سواد. دیوان سواد، قسمتی از دیوان خراج بود که مسئولیت رسیدگی به کارهای اداری و مالیاتی روستاهای میان فرات و دجله بود. این دیوان بسیار مهم بود و نقش مهمی در اقتصاد آل بویه بازی می کرد به همین علت بیشتر کارگزاران برای به دست آوردن این دیوان با همدیگر رقابت می کردند.
به مطالعه پزشکی سنتی ژاپنی گفته می شود که از قرن هفتم آغاز شد. طب سنتی ژاپنی از بیشتر روش های چینی از جمله طب سوزنی، فتیله گذاری، گیاه شناسی سنتی چینی و غذادرمانی سنتی استفاده می کند.
رابرت باربل (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل جمهوری ایرلند است. او در فصل ۲۰۱۳ در کلاس رالی قهرمانی جهان۲ مسابقه داده است. او همچنین در مسابقات رالی بین قاره ای و مسابقات رالی قهرمانی اروپا شرکت کرده است.
زاده شده برای راندن () سومین آلبوم استودیویی بروس اسپرینگستین، خواننده-ترانه سرای آمریکایی، است که در ۲۵ اوت ۱۹۷۵ توسط کلمبیا رکوردز منتشر شد. تهیه کنندگی این آلبوم بر عهدهٔ اسپرینگستین با مدیرش مایک اپل و تهیه کننده جاون لانداو بود و ضبط آن در نیویورک انجام شد. این آلبوم نشان دهندهٔ کوشش اسپرینگستین برای ورود به جریان اصلی در پی شکست های تجاری دو آلبوم نخستش بود. اسپرینگستین به دنبال تقلید از ساختار دیوار صوتیِ فیل اسپکتور بود که منجر به جلسات طولانی مدت با گروه ئی استریت بند از ژانویه ۱۹۷۴ تا ژوئیه ۱۹۷۵ شد. فقط شش ماه صرف کار روی قطعهٔ هم عنوان آلبوم شد. این آلبوم شامل سبک های موسیقی متنوعی از جمله راک اند رول، پاپ راک، آراندبی و فولک راک است. اشعار شخصیت محورِ آن، توصیف کنندهٔ کسانی است که احساس می کنند در دام افتاده اند و در مورد فرار به زندگی بهتر خیال پردازی می کنند. این موضوعات در آلبوم از طریق تصاویر غنایی عاشقانه از بزرگراه ها و سفر به تصویر کشیده شده است. اسپرینگستین تصور می کرد که این ترانه ها در یک روز و شب طولانی در تابستان در حال وقوع هستند. موضوع این ترانه ها همچنین نسبت به کارهای قبلی او کمتر
به منطقه نیوجرسی وابسته است. طرح جلد آلبوم که در آن اسپرینگستین بر شانهٔ کلارنس کلمونس، ساکسیفونیست گروه ئی استریت بند تکیه داده است، نمادین تلقی می شود و از سوی موسیقی دانان مختلف و نیز در رسانه های دیگر تقلید شده است. "زاده شده برای راندن" با یک کمپین تبلیغاتی پرهزینه پشتیبانی شد و به موفقیت تجاری تبدیل گردید و به رتبهٔ سوم جدول "بیلبورد" ۲۰۰ ایالات متحده و به میان ده عنوان برتر در سه جدول دیگر رسید. دو تک آهنگ به نام های «زاده شده برای راندن» و «Tenth Avenue Freeze-Out» برای آلبوم منتشر شدند که «زاده شده برای راندن» به قطعهٔ محبوبی برای رادیو و اجرای زنده تبدیل شد. انتشار آلبوم، عمومیت گسترده ای را به همراه داشت که منجر به واکنش شدید منتقدان شد. منتقدان در مورد مطلوبیت توجه تازه ای که به اسپرینگستین شده بود ابراز تردید کردند. پس از انتشار آلبوم، اسپرینگستین درگیر مسائل حقوقی با مایک اپل شد و به مدت دو سال در ایالات متحده و اروپا تور کنسرتی برگزار کرد. "زاده شده برای راندن" بلافاصله از انتشار نقدهای بسیار مثبتی دریافت کرد. منتقدان داستان سرایی و موسیقی را تحسین کردند، اگرچه برخی تولید آن را بیش از حد معمول
و افراطی می دانستند. "زاده شده برای راندن" آلبومی بود که اسپرینگستین را موفقیت چشمگیر رساند. موفقیت آن به در نظر گرفتن آرمان های نسلی جوانان آمریکایی در طول یک دهه آشفتگی سیاسی، جنگ و مسائل طبقه کارگر نسبت داده شده است. در طول دهه های بعد، این آلبوم به طور گسترده به عنوان شاهکار و یکی از بهترین آثار اسپرینگستین شناخته شد. این آلبوم در فهرست های گوناگونی از بهترین آلبوم های تمامی دوره ها ظاهر شده است و در سال ۲۰۰۳ از سوی کتابخانه کنگره به دلیل اهمیتی که از دید فرهنگی، تاریخی یا زیبایی شناختی داشت، در فهرست ملی ضبط اصوات ثبت شد. نسخهٔ گسترده ای از "زاده شده برای راندن" در سال ۲۰۰۵ به مناسبت سی امین سالگرد پخش خود مجدداً منتشر شد که شامل یک فیلم کنسرتی و یک مستند با توضیح جزئیات ساخت آلبوم بود.
میرزا مهدی خان بدیع الحکما (درگذشتهٔ ۱۲ آبان ۱۳۳۷ ه .خ در همدان) پزشک ایرانی بود. زندگینامه. بدیع الحکما تبار یهودی داشت. بدیع الحکما یک برادر به نام میرزا یعقوب خان داشت. وی در همدان می زیست و دورهٔ تخصص پزشکی داخلی را در بیمارستان آمریکایی همدان گذراند. از سال ۱۲۹۵ تا ۱۲۹۸ ه .خ وی رئیس «صحیّه» (بهداری) نظمیهٔ همدان بود. سپس مسؤول شد که یک بیمارستان دولتی در همدان بسازد که تا مدتی خودش رئیس آن بود. در سال ۱۳۱۸ ه .ق به عنوان پزشک به وزارت راه منتقل شد و تا سال ۱۳۳۷ که درگذشت، مطبش در خیابان بین النهرین همدان دایر بود. بدیع الحکما پیگیری برقراری آب لوله کشی در همدان بود. بدیع الحکما در سال ۱۳۳۷ بیمار شد و بستگانش وی را به تهران بردند اما مداوا بی ثمر بود و ۱۲ آبان همان سال درگذشت. علی رغم میل خودش که می خواست در همدان دفن شود، وی را در مسگرآباد تهران به خاک سپردند. رابطه با عارف قزوینی. عارف قزوینی و بدیع الحکما با هم رابطهٔ دوستی داشتند. زمانی که عارف از راه بروجرد به همدان آمد و بیمار هم بود، مدتی را نزد بدیع الحکما سپری کرد. بدیع الحکما در نزدیکی دره مرادبیگ باغی داشت با وسعت حدود ۶۰٬۰۰۰ متر که در آن بنایی
به سبک قاجاری ساخته بود. وی برای عارف قزوینی هم در همین باغ مکانی تهیه کرده بود، و بعداً هم در نزدیکی خانه و مطب خودش در خیابان بین النهرین، خانه ای برای عارف اجاره کرد. زندگی شخصی. بدیع الحکما چند فرزند داشت. بزرگترین فرزندش و تنها دخترش، مریم بدیع، اوایل انقلاب اسلامی ایران از ایران رفت و ساکن پاریس شد. همسر وی فرج الله ارفع نام داشت که در همدان دندانپزشک بود و حوالی سال ۱۳۶۸ تا ۱۳۶۹ در پاریس درگذشت. این دو فرزندی به نام فرخ داشتند که مهندس عمران بود و رشتهٔ تاریخ نیز خوانده بود و ساکن لندن بود. چهار فرزند دیگر بدیع الحکما همگی پسر بودند. منصور بدیع پزشک سفارت ایران در پاریس بود و فرزندی به نام بهزاد داشت که در دانشگاه لوزان تدریس می کرد. ناصر بدیع معاون وزارت آبادانی و مسکن بود و در تهران زندگی می کرد و دو فرزند داشت: فرهاد که در دانشگاه امام صادق تحصیل کرد، و کامبیز که در رشتهٔ الکترونیک در ژاپن تحصیل کرد. محمود بدیع عضو سازمان برنامه و بودجه کشور بود و در تهران درگذشت و دو فرزند داشت، یکی بهرام که کارشناس پتروشیمی بود و یکی بهروز که کاردانی اقتصاد داشت، و هر دو ساکن امریکا بودند. امیرمهدی بدیع (۱۲۹۴ تا ۱
۳۷۳) تاریخ شناس، نویسنده و پژوهشگر بود که از نوجوانی برای تحصیل به پاریس رفت و سپس به زوریخ رفت و تا پایان عمرش در سوئیس زندگی کرد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;41004705&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-01-27T19:02:23Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Dexbot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt; به درخواست از به &lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;41081880&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; جزیره گولانگ یو ()، گولانگ یا کولانگسو جزیره ای مخصوص عابران پیاده است که در نزدیکی ساحل شیامن، استان فوجیان در جنوب شرقی چین واقع شده است. این جزیره که یک میراث جهانی محسوب می شود، مساحتی حدود دارد و با یک سفر ۸ دقیقه ای با کشتی از مرکز شهر شیامن قابل دسترسی است. با اینکه تنها حدود ۲۰٬۰۰۰ نفر در این جزیره زندگی می کنند، گولانگ یو یکی از مقاصد اصلی گردشگری داخلی چین است که سالانه بیش از ۱۰ میلیون بازدیدکننده جذب می کند و به یکی از پربازدیدترین جاذبه های گردشگری چین تبدیل شده است. در این جزیره نه تنها خودروها، بلکه دوچرخه ها نیز ممنوع هستند. تنها وسایل نقلیه مجاز شامل خودروهای کوچک برقی و وسایل نقلیه خدماتی دولتی برقی
می شوند. بازدیدکنندگان می توانند با کشتی از پایانه کشتی شیامن به گولانگ یو برسند. ساکنان محلی می توانند از کشتی کوتاه تری که ۵ دقیقه طول می کشد و به پایانه کشتی "لون دو" رفت و آمد می کند، استفاده کنند. در طول روز (هر ۲۰ دقیقه، از ساعت ۷:۱۰ صبح تا ۵:۳۰ عصر در زمستان و بهار / از ساعت ۷:۱۰ صبح تا ۶:۳۰ عصر در تابستان و پاییز)، گردشگران و افراد غیرمحلی با یک سفر ۲۰ دقیقه ای از پایانه بین المللی کشتی دونگدو به پایانه های "سان چیوتیان" یا "نی چواو" در شهر کولانگسو می روند. بلیط این کشتی ۳۵ یوان چین هزینه دارد. پس از ساعت ۶ عصر، یک کشتی راحت تر از پایانه "لون دو ۲" به پایانه "سان چیوتیان" در شهر کولانگسو حرکت می کند. این سرویس تمام شب فعال است و همچنین ۳۵ یوان چین هزینه دارد. جزیره گولانگ یو به دلیل سواحل، مسیرهای پرپیچ و خم و معماری غنی خود شهرت دارد. این جزیره در فهرست نقاط دیدنی ملی چین قرار دارد و توسط اداره ملی گردشگری چین (CNTA) به عنوان یک گردشگری در چین طبقه بندی شده است. این جزیره در صدر فهرست ده منطقه دیدنی برتر استان قرار دارد. جزیره گولانگ یو مساحتی معادل ۱٫۹۱ کیلومتر مربع (۰٫۷۴ مایل مربع) دارد و جمعیت خ
انواری آن ۱۵٬۳۷۳ نفر است. از نظر اداری، این جزیره ناحیه فرعی گولانگ یو را تشکیل می دهد که بخشی از سیمینگ در شهر شیامن است.
تراس های برنج هانی هونگ هه () سیستم کشاورزی برنج مردم هانی است که در شهرستان یوانیانگ، ولایت خودمختار هونگهه هانی و یی، استان یون نان، چین واقع شده است. تاریخچه این تراس ها به حدود ۱۲۰۰ سال پیش برمی گردد. این سیستم کشاورزی در مساحتی به وسعت ۱ میلیون اکر در چهار شهرستان: یوانیانگ، هونگ هه، جین پین و لوچون گسترش یافته است، هرچند که هسته اصلی تراس ها در شهرستان یوانیانگ قرار دارد. در سال ۲۰۱۳، ۱۶٬۶۰۳ هکتار از تراس های برنج هانی هونگ هه به عنوان میراث جهانی ثبت شد، به دلیل ساختار مقاوم و برجسته آن، سیستم اجتماعی-اکولوژیکی منحصر به فرد و اهمیتش برای مردم هانی. توصیف. تراس های برنج هانی هونگ هه در ساحل جنوبی رود سرخ (آسیا)، در پایین دامنه های کوه های آیلائو در جنوب استان یون نان واقع شده است. زمین های کوهستانی سخت و بارش بالای سالانه باعث ایجاد یک سیستم پیچیده تراس برای کشت برنج شده است، به طوری که در برخی مناطق بیش از ۳۰۰۰ تراس بین حاشیه جنگل و کف دره وجود دارد. کانال های آبیاری و مخازن آب مصنوعی ساخته شده از سنگ ماسه، آب را در سراسر این سرزمین توزیع می کنند. این سیستم بیش از ۱۳۰۰ سال است که توسط مردم هانی نگهداری
و بهره برداری می شود. کشت برنج بخش مهمی از فرهنگ، دین، تقویم و سیستم سیاسی مردم هانی است. تراس ها از یک ساختار عمودی متمایز پیروی می کنند که این امکان را فراهم کرده است تا منظر طبیعی برای مدت طولانی حفظ شود و شامل جنگل ها، روستاها، تراس ها و تأمین آب باشد. در بالای کوه ها (بالاتر از ۲۰۰۰ متر ارتفاع)، جنگل ها حفظ شده اند تا به عنوان مکانی برای جمع آوری بارش ها عمل کرده و زمین ها و تراس های زیرین را «شارژ» کنند. یک سیستم پیچیده از کانال ها و جوی ها آب را به تراس های پایین هدایت می کند. روستاهای این منطقه معمولاً درست زیر جنگل ها ساخته شده اند، بین ۱۴۰۰ و ۲۰۰۰ متر ارتفاع. در سایت میراث جهانی، ۸۲ روستا، که هرکدام شامل ۵۰ تا ۱۰۰ خانوار هستند، محافظت می شوند. ساختمان ها معمولاً از گل و سنگ ساخته می شوند. هر خانواده یکی یا دو قطعه تراس در پایین را کشاورزی می کند، معمولاً برنج قرمز کشت کرده و گاو پرورش می دهند.
کوه فانجینگ () (به چینی: 梵净山) یا فانجینگ شان، که در شهرستان تانگرن، استان گوئیژو واقع شده است، بلندترین قله از رشته کوه های وولینگ در جنوب شرقی چین است، با ارتفاعی معادل ۲٬۵۷۰ متر. منطقه حفاظت شده طبیعی کوه فانجینگ در سال ۱۹۷۸ تأسیس شد و در سال ۱۹۸۶ به عنوان ذخیره گاه زیست کره یونسکو معرفی گردید. کوه فانجینگ یک کوه مقدس در بوداگرایی چینی است و به عنوان بودیماندای بودای میتریا (بودای آینده) شناخته می شود. این کوه در سال ۲۰۱۸ به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شد. نام. نام کوه «فانجینگ» کوتاه شدهٔ عبارت «فنتیان جینگتو» (به چینی: 梵天净土) است، که به معنای «سرزمین پاک برهما» می باشد. «فنتیان» نام چینی برهما، پادشاه آسمانی در مذهب بودا است و «جینگتو» به معنای «سرزمین پاک» است که تمرکز اصلی بوداگرایی پاک بوم می باشد. موقعیت و محیط زیست. کوه فانجینگ در تانگرن، استان گوئیژو در جنوب شرقی چین واقع شده است و بلندترین قله در رشته کوه های وولینگ می باشد. ارتفاع این کوه از ۴۸۰ متر تا ۲٬۵۷۰ متر از سطح دریا متغیر است. منطقه حفاظت شده طبیعی کوه فانجینگ در سال ۱۹۷۸ تأسیس شد و در سال ۱۹۸۶ به عنوان برنامه انسان و زیست کره یونسکو معرفی
گردید. این منطقه مساحتی به وسعت ۵۶۷ کیلومتر مربع را پوشش می دهد و به عنوان منطقه ای برای حفاظت از گیاهان بومی منطقه آلپ ساب تروپیک شرق چین محسوب می شود. این کوه در ژوئیه ۲۰۱۸ به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شد. ایزوله بودن نسبی کوه فانجینگ باعث حفظ تنوع زیستی بالا در آن شده است. گونه های بومی همچون میمون دماغ سربالای خاکستری (Rhinopithecus brelichi) و سدر کوه فانجینگ (Abies fanjingshanensis) تنها در منطقه ای کوچک که مرکز آن کوه فانجینگ است یافت می شوند. چندین گونه در حال انقراض، از جمله سمندر غول پیکر چینی، آهوی ختن و قرقاول ریوز نیز در کوه فانجینگ یافت می شوند. این منطقه همچنین خانه بزرگ ترین و پیوسته ترین جنگل بید باستانی ساب تروپیکال است.
هوه زیل () کککسیلی (به زبان مغولی به معنای "رشته کوه آبی" و همچنین آقنگانگ گای به معنای "ارباب ده هزار کوه")، منطقه ای ایزوله در شمال شرقی فلات تبت است. در تاریخ ۷ ژوئیه ۲۰۱۷، هوه زیل در استان چینگهای به عنوان یکی از میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید و به عنوان "بزرگترین و بلندترین فلات در جهان" شناخته شد. جغرافیا. این منطقه مساحتی به اندازه ۸۳٬۰۰۰ کیلومتر مربع را پوشش می دهد و ارتفاع متوسط آن ۴٬۸۰۰ متر از سطح دریا است. این منطقه در جهت شرق–غرب بین رشته کوه های تانگولا و کونلون واقع شده و در مرزهای استان خودمختار تبت در جنوب غربی چین، استان چینگهای در شمال غربی چین و سین کیانگ چین قرار دارد. بخش جنوب شرقی هوه زیل که توسط رود چومار (به چینی: 楚瑪爾河) آب رسانی می شود، یکی از منابع اصلی سرآب رود یانگ تسه است. بقیه منطقه حوضه بسته ای است که به دریاچه های ایزوله مختلفی تخلیه می شود؛ این منطقه گاهی توسط هیدرولوژیست ها به عنوان «منطقه دریاچه ای هوه زیل» توصیف می شود. ۴۵٬۰۰۰ کیلومتر مربع از منطقه هوه زیل، با ارتفاع متوسط ۴٬۶۰۰ متر، در سال ۱۹۹۵ به عنوان ذخیره گاه طبیعی ملی معرفی شد. سایت میراث جهانی یونسکو شامل نیمه غربی شه
رستان ژیدوی و بخش غربی شهرستان چومارلب در چینگهای می باشد. بکادابان فنک به عنوان بخشی از هوه زیل در نظر گرفته می شود. زمین شناسی. هوه زیل یک منطقه آتشفشانی است. میدان آتشفشانی تبت شمالی اطراف این منطقه شامل چندین آتشفشان از دوره پسامدرن است. چندین آتشفشان از نوع هاوایی در این منطقه موجود است. منطقه بامائوچیونگ زونگ مساحتی معادل ۳۰۰ کیلومتر مربع دارد و شامل یک ساختار کاملاً حفظ شده در شمال شرقی قله است که جریان لوا که رسوبات دریاچه های کواترنری را پوشش می دهد، در آن دیده می شود. منطقه بامائوچیونگ زونگ شامل سنگ های فونولیت و فویدید است. منطقه یونگ بوهو شامل پنج منفذ آتشفشانی از نوع داسیت، تراکی آندزیت و آندزیت است. منطقه چیانگ باقیان مساحتی وسیع در امتداد مرز جنوبی رشته کوه کونلون را پوشش می دهد. یک مخروط در کالدرا کککسیلی که زمانی در سال ۱۹۷۳ به طور ماهواره ای فعال دیده می شد، اکنون تصور می شود که از نظر تاریخی غیرفعال بوده است.Synonyms &amp; Subfeatures حیات وحش. با وجود شرایط سخت اقلیمی، هوه زیل خانه بیش از ۲۳۰ گونه از حیوانات وحشی است که ۲۰ مورد از آن ها تحت حفاظت دولت چین قرار دارند، از جمله غژگاو وحشی، گو
ر تبتی، گوزن لب سفید، خرس قهوه ای و کل تبتی یا «چیرُو» که در خطر انقراض است. خرگوش موش های فلات تبت، که جوندگان کوچکی هستند و در زمین های زیرزمینی زندگی می کنند، غذای اصلی خرس های قهوه ای این منطقه هستند؛ این خرس ها همچنین از یاک ها و آنتیلوپ ها تغذیه می کنند. این منطقه که پیش تر کمتر شناخته شده بود، به ویژه با توجه به کل تبتی و فیلم «کککسیلی: گشت کوهستانی» که در سال ۲۰۰۴ منتشر شد، به محبوبیت رسید. دریاچه ژوآنای (به چینی: 卓乃湖) در هوه زیل به عنوان مکانی برای تجمع آنتیلوپ های تبتی شناخته می شود. حمل و نقل. خط راه آهن چینگهای–تبت و جاده ملی ۱۰۹ چین در امتداد مرز شرقی این منطقه حفاظت شده قرار دارند. همچنین، تونل فنگ هواشان که در حال حاضر بلندترین تونل راه آهن دنیا است (طول ۱۳۳۸ متر، با ورودی هایی در ارتفاع ۴۹۰۵ متر از سطح دریا) در این منطقه ساخته شده است.
هنر صخره ای کوه های هواشان زووجیانگ () () یک مجموعه وسیع از هنرهای سنگ نگاری تاریخی است که بر روی سطوح صخره ای آهکی در گوانگشی، جنوب چین نقاشی شده اند. این نقاشی ها در ساحل غربی رودخانه مینگ () که یک رودخانه فرعی از رودخانه زووجیانگ است، قرار دارند. این منطقه از نقاشی ها بخشی از ذخیره گاه طبیعی نونگانگ است و به شهرستان نینگمینگ تعلق دارد. در ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۶، منظر فرهنگی هنر صخره ای کوه های هواشان زووجیانگ به عنوان ۴۹امین میراث جهانی یونسکو در چین ثبت شد. مساحت اصلی نقاشی ها در طول صخره ها حدود عرض و حدود ارتفاع دارد و یکی از بزرگ ترین نقاشی های صخره ای در چین به حساب می آید. این نقاشی ها در ارتفاعات بین تا از سطح آب رودخانه قرار دارند. منطقه اصلی حاوی حدود ۱۹۰۰ تصویر قابل شمردنی است که در حدود ۱۱۰ گروه مرتب شده اند. نقاشی ها به رنگ قرمز هستند و با استفاده از ترکیبی از اخرایی (هماتیت), چسب حیوانی و خون کشیده شده اند. آنها تصاویر انسان ها و حیوانات را همراه با درام های برنزی، چاقوها، شمشیرها، زنگ ها و کشتی ها به تصویر می کشند. اندازه انسان ها معمولاً بین و است، اما یک تصویر انسان به ارتفاع هم وجود دارد. در ابتدا
تصور می شد که این نقاشی ها مربوط به دوره ای از سده ۵ (پیش از میلاد), تا سده ۲ (میلادی) دوران مشترک باشند. با این حال، تاریخ گذاری کربنی اخیر نشان می دهد که قدیمی ترین نقاشی ها حدود ۱۶٬۰۰۰ سال پیش ایجاد شده اند. در حالی که جدیدترین آنها حدود ۶۹۰ سال پیش هستند. دوره زمانی ایجاد این نقاشی ها از دوره ایالت های جنگ طلب تا اواخر دودمان هان در تاریخ چین را در بر می گیرد. بسیاری از نقاشی ها به «زندگی و آیین های» مردم باستانی Luo Yue اشاره دارند که در این دوره در دره رودخانه زووجیانگ زندگی می کردند و به عنوان اجداد قوم ژوانگ، مردم مئونگ و کین شناخته می شوند. نمایشی در موزه ملی قوم ژوانگ در شهر چونگزوو () به تاریخ و تفسیر این نقاشی ها اختصاص دارد.
فرهنگ لیانگ ژو ()(3300–2300 پیش از میلاد) آخرین فرهنگ ژاد در دلتای رود یانگ تسه بود. این فرهنگ دارای ساختار طبقاتی بالایی بود، زیرا اشیای ساخته شده از ابریشم، عاج و لاک در تدفین های افراد برجسته یافت شد، در حالی که سفال بیشتر در گورستان های افراد فقیرتر یافت می شد. این تقسیم بندی طبقاتی نشان می دهد که دوره لیانگژو به عنوان یک دولت اولیه شناخته می شود، که از طریق تمایزات روشن میان طبقات اجتماعی در ساختارهای تدفینی نمادین شده است. یک مرکز شهری گسترده در محل لیانگژو در شمال غربی هانگژو، ژجیانگ ایجاد شده بود، و گروه های برجسته از این مکان بر مراکز محلی نظارت می کردند. این فرهنگ تأثیر زیادی داشت و حوزه نفوذ آن تا شانشی در شمال و گوانگ دونگ در جنوب گسترش یافت. سایت اصلی لیانگژو احتمالاً یکی از قدیمی ترین مکان های نوسنگی در شرق آسیا است که به عنوان یک جامعه دولتی شناخته می شود. محوطه شاخص در لیانگژو در شهر یوهانگ، ژجیانگ کشف شد و ابتدا توسط شی شینگن در سال ۱۹۳۶ حفاری شد. در ۶ ژوئیه ۲۰۱۹، ویرانه های باستانی شهر لیانگژو به عنوان یونسکو میراث جهانی ثبت شد. ناپدید شدن. فرهنگ لیانگژو در حدود ۲۵۰۰ پیش از میلاد شکوفا شد، ا
ما پس از حدود ۲۳۰۰ پیش از میلاد از منطقه دریاچه تایهو ناپدید شد. تقریباً هیچ اثری از این فرهنگ در سال های بعد در این منطقه یافت نشد. تحقیقات اخیر نشان داده است که بالا آمدن سطح آب چندین بار توسعه سکونتگاه انسانی در این منطقه را مختل کرده است. این منجر به نتیجه گیری محققان شد که نابودی فرهنگ لیانگژو به وسیله تغییرات محیطی شدید مانند سیلاب ها اتفاق افتاده است، زیرا لایه های فرهنگی معمولاً توسط لایه های گل آلود یا باتلاقی و لایه های شنی-خاکی دفن شده اند. یک سناریوی جایگزین پیشنهاد می کند که بارش های سنگین باد موسمی در این دوره منجر به سیلاب های وسیعی شد که سدها و سکونتگاه های فرهنگ را نابود کرد. این نظریه توسط مطالعه ای در سال ۲۰۲۱ تأیید شد که نشان داد دوره طولانی بارش های زیاد (بین ۴۳۴۵ ± ۳۲ سال و ۴۳۲۴ ± ۳۰ سال پیش از امروز) که احتمالاً ناشی از افزایش فرکانس ال نینو–نوسان جنوبی بوده، هم زمان با ناپدید شدن فرهنگ بوده است. محققان بیان کردند که «بارش های سنگین در سراسر دره میانه-پایینی رود یانگ تسه ممکن است سیلاب های رودخانه ای و/یا سیلاب های دریایی برآمده از دلتای رود یانگ تسه را به وجود آورده و بنابراین سکونتگاه
انسانی و کشاورزی برنج را مختل کرده است. سیلاب های عظیم و غرق شدن به دلیل ضعف سیستم زهکشی در زمین های پست ممکن است مردم لیانگژو را مجبور کرده باشد که پایتخت و خانه های خود را ترک کنند و در نهایت منجر به فروپاشی کل تمدن لیانگژو شد.» این ممکن است همه در طی یا در قرن های پیش از رخداد ۴٫۲ هزار سال پیش که به فروپاشی بیشتر تمدن های نخستین بشری، از جمله در تمدن دره سند، پادشاهی کهن مصر و امپراتوری اکد در سومر انجامید، رخ داده باشد. ساخت وساز شهر و کشاورزی. این فرهنگ دارای کشاورزی پیشرفته ای بود که شامل آبیاری، کاشت برنج به روش شالیزار و آبزی پروری می شد. خانه ها معمولاً بر روی پایه ساز ساخته می شدند، در کنار رودخانه ها یا خط ساحلی. کشف جدیدی از بقایای دیوار پایه ای شهر باستانی در تاریخ ۲۹ نوامبر ۲۰۰۷ توسط دولت استانی ژجیانگ اعلام شد. نتیجه گیری شد که این سایت مرکز فرهنگ لیانگژو بوده است. یک موزه فرهنگ لیانگژو جدید در سال ۲۰۰۸ تکمیل شد و در اواخر سال افتتاح شد. شهر باستانی لیانگژو در یک محیط تالابی در دشت شبکه های رودخانه ای بین کوه های داکسیونگ و دازهه در رشته کوه تیانمو واقع شده است. گفته می شود این شهر بزرگ ترین ش
هر در این دوره زمانی بوده است. مساحت داخلی آن ۲۹۰ هکتار بود و با دیوارهای خاکی احاطه شده که شش دروازه داشت. دو دروازه در دیوارهای شمال، شرق و جنوب قرار داشت. در مرکز آن، سایت کاخ بزرگی قرار داشت که ۳۰ هکتار مساحت داشت و شواهدی از طراحی حفاظتی سیل مصنوعی در داخل شهر نیز یافت شده است. این دو سازه به عنوان شاخص هایی از پیچیدگی اجتماعی در حال رشد در لیانگژو در آن زمان در نظر گرفته می شوند. در انبار غله ای که ممکن است در این مکان وجود داشته، تا ۱۵٬۰۰۰ کیلوگرم برنج ذخیره شده بود.