Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وقایع روزمره شهری را تحسین می کرد. او همچنین تحت تأثیر جان فرنچ اسلون، استوارت دیویس و هنرمندان دیگر از این جنبش قرار گرفت. به گفته گیل لوین، مورخ هنر، برنستین برای مدتی محبوب تر از ادوارد هاپر، واقع گرای معروف بود، اگرچه سبک برنستین در طول زمان بیشتر به سمت اکسپرسیونیسم گرایش داشت. با این حال، برنستین بر خلاف هنرمندان انتزاعی، متعهد به هنر فیگوراتیو باقی ماند و همیشه ارتباط با زندگی واقعی و مردم را انتخاب کرد. برنستین در نقاشی های خود مسائل مهم زمانه خود را به تصویر می کیشد: جنبش حق رأی زنان، جنگ جهانی اول، جاز، وضعیت اسفبار مهاجران، بیکاری و تبعیض نژادی. او همچنین پرتره هایی از همسرش و افراد دیگر، از جمله موسیقی دان و سیاستمدار لهستانی ایگناتسی یان پادرفسکی، نوازنده جاز، چارلی پارکر، و بازیگر آمریکایی جودی گارلند نقاشی کرد. استودیوی او در نزدیکی برایانت پارک و تایمز اسکوئر به او این امکان را می داد تا زندگی لحظه ای نیویورکی ها را نقاشی کند، با استفاده از قلم موهای بزرگ و رنگ های اغراق شده برای به تصویر کشیدن سرزندگی سوژه هایش. در کنی آیلند و بعدها در طول تابستان هایش در گلوکستر، ماساچوست بنادر، سواحل، ماهی
ها و طبیعت های بی جان را نقاشی کرد. منتقدان اولیه، «بینش مردانه» او را ستایش کردند، در حالی که محققان اخیر دریافته اند که او «حساسیت زنانه قاطعانه ای» داشت. برای جلوگیری از تبعیض، او اغلب آثار خود را با استفاده از «ت. برنستین» یا فقط با نام خانوادگی خود امضا می کرد. برنشتاین عضوی از گروه فیلادلفیا ۱۰، یک گروه تأثیرگذار از هنرمندان زن بود. او همچنین عضو انجمن ملی هنرمندان زن، انجمن هنرمندان گرافیک آمریکا و انجمن هنر شمال شور بود. آثار او به طور گسترده در آکادمی ملی طراحی و انجمن هنرمندان مستقل، که خودش یکی از بنیانگذاران آن بود، به نمایش گذاشته شد.
سلتنباخ (نکار)، سلتنباخ رودخانه ای در شهر بادن-وورتمبرگ کشور آلمان است.
اما دیدلِیک (؛ – ) یک زن سیاه پوست ابرصدساله و کهنه سرباز اهل ایالات متحده آمریکا بود که در سپاه زنان نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا خدمت کرد و برندهٔ جوایزی همچون مدال کمپین آمریکایی و مدال پیروزی جنگ جهانی دوم شد. اوایل زندگی و تحصیلات. دیدلِیک در سال ۱۹۰۴ در بولیگی آلاباما به دنیا آمد. در سن جوانی، دیدلیک و خانواده اش به کنتاکی نقل مکان کردند، و در همین ایالت بود که او در سال ۱۹۲۲ با یک معدنچی زغال سنگ ازدواج کرد و بعدها در آنجا ماند تا خانواده اش را بزرگ کند. شغل. دیدلیک در سال ۱۹۴۳، زمانی که ۳۸ سال داشت و مادر پنج فرزند بود، در سپاه کمکی زنان در نیروی زمینی (WAAC) ثبت نام کرد. او به "سن آنتونیو اکسپرس نیوز" گفت که به نیروی زمینی پیوست زیرا «می خواست کارهای متفاوتی انجام دهد.» او در همان ایالت به عنوان سرباز و راننده خدمت می کرد. دیدلیک برای خدماتش در جنگ جهانی دوم مدال خدمات سپاه زنان در نیروی زمینی، مدال کمپین آمریکایی و مدال پیروزی جنگ جهانی دوم را دریافت کرد. دوران پس از خدمت. پس از ترک خدمت، دیدلیک و خانواده اش به دیترویت در ایالت میشیگان نقل مکان کردند، و او تا زمان مرگش در آنجا زندگی کرد. اندکی پس
از نقل مکان به دیترویت، دیدلیک به بخش محلی انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان پیوست. در سال ۱۹۶۳، او در کنار مارتین لوتر کینگ جونیور در راه پیمایی به سوی واشینگتن برای کار و آزادی حضور یافت. در سال ۲۰۱۳، دیدلیک جایزه یک عمر دستاورد جیمز ولدون جانسون را در پنجاه و هشتمین شام سالانه صندوق آزادی دیترویت توسط انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان دریافت کرد. در ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۵، دیدلیک در ۱۱۱ سالگی، در یک سفر افتخاری که شامل دیدار با رئیس جمهور باراک اوباما و بازدید از چندین بنای تاریخی، از جمله بنای یادبود زنان در خدمت نظامی برای آمریکا در آرامستان ملی آرلینگتون بود، از واشینگتن، دی.سی. بازدید کرد. این سفر توسط «تالونز آوت آنر فلایت»، بخشی از سازمان غیرانتفاعی شبکه پرواز افتخاری سازماندهی و تأمین مالی شد. در جلسه دیدار با باراک اوباما در دفتر بیضی، دیدلیک روی صندلی چرخدار خود در همان نقطه ای که رهبران خارجی هنگام ملاقات با رئیس جمهور در کاخ سفید می نشینند، نشست. پرزیدنت اوباما از دیدلیک به خاطر خدمات «پیشگامانه» او به عنوان یکی از کهنه سربازان زن سیاه پوست آمریکایی که به انسجام بیشتر ارتش ایالات متحده کمک کرد، تمجید نمود. دیدل
یک طول عمر زیاد خود را به رژیم غذایی با مقدار زیادی میوه و سبزیجات نسبت داد. او همچنین هر روز کشمش طلایی را که یک شب قبل در ودکا خیس کرده بود، می خورد. مرگ و میراث. دیدلیک حدود یک ماه پس از بازدید از کاخ سفید بیمار شد. او در ۱۶ اوت ۲۰۱۵ در سن ۱۱۱ سالگی درگذشت. از او تعدادی نوه و نتیجه به یادگار مانده است. در ۱۹ اوت، باراک اوباما بیانیه زیر را برای گرامیداشت مرگ دیدلیک صادر کرد: اِما دیدلِیک با سربلندی و افتخار به کشورش خدمت کرد، یک پیشگام واقعی برای نسل های آمریکایی که برای کشورشان فداکاری های زیادی کرده اند. من متواضع و سپاسگزار بودم که ماه گذشته به اما در کاخ سفید خوش آمد گفتم، و میشل و من عمیق ترین تسلیت های خود را به خانواده، دوستان، و همه کسانی که او در طول زندگی طولانی و اساساً آمریکایی اش الهام بخش بود، ارسال می کنیم. با مرگ دیدلیک، فرانک لوینگستون قدیمی ترین کهنه سرباز شناخته شده جنگ جهانی دوم شد.
جام فراترنیداد ۱۹۸۳ سیزدهمین دوره جام فراترنیداد بود، رقابت فوتبال برای باشگاه های آمریکای مرکزی که توسط اونکاف برگزار شد.
کلاب دپورتیوو اونس لوبوس که معمولاً با نام اونس لوبوس شناخته می شود، یک باشگاه فوتبال حرفه ای السالوادوری است که در چالچواپا، سانتا آنا واقع شده است. لوبوس که در فوریه ۱۹۱۸ ایجاد شد، قدیمی ترین باشگاهی است که همچنان در سیستم لیگ فوتبال السالوادور فعال است. آنها از سال ۲۰۰۵ در دسته دوم رقابت می کنند.
اعتراضات ۲۰۲۵ ترکیه به مجموعه ای از تظاهرات عمومی اشاره دارد که در ۱۹ مارس ۲۰۲۵ پس از دستگیری و بازداشت شهردار استانبول اکرم امام اوغلو توسط مقامات ترکیه آغاز شد. این گردهمایی ها مخالفت عمومی قابل توجهی را با آنچه شرکت کنندگان به عنوان اقدامات قانونی با انگیزه سیاسی علیه رقیب سیاسی اصلی رجب طیب اردوغان، رئیس جمهور ترکیه توصیف کردند، نشان داد. پیش زمینه. اکرم امام اوغلو، سیاستمدار ۵۴ ساله از حزب جمهوریخواه خلق (CHP)، از سال ۲۰۱۹ به عنوان شهردار استانبول خدمت کرده بود. این پیروزی ها به طور گسترده به عنوان چالش های مهم برای تسلط سیاسی اردوغان تعبیر شد. امام اوغلو در ماه های قبل از بازداشت، انتقادات خود را از دولت اردوغان تشدید کرده بود که منجر به اقدامات قانونی متعدد علیه وی شد. در ۱۹ مارس ۲۰۲۵، مقامات ترکیه امام اوغلو را به اتهاماتی از جمله فساد و کمک به حزب کارگران کردستان (پ ک ک)، سازمانی که توسط ترکیه و متحدان غربی آن به عنوان تروریست شناخته شده است، بازداشت کردند. حدود ۱۰۰ نفر از جمله روزنامه نگاران و چهره های تجاری نیز به فعالیت های مجرمانه مرتبط با قراردادهای شهرداری متهم شدند. اتهامات شامل رهبری یک سازما
ن جنایی، دریافت رشوه، و دستکاری در فرآیندهای مناقصه بود. دانشگاه استانبول مدرک دانشگاهی امام اوغلو را لغو کرد که در صورت تأیید صلاحیت وی را از شرکت در انتخابات ریاست جمهوری آینده محروم می کند. اعتراضات. ۱۹ مارس. اوزگور اوزل، رهبر حزب جمهوریخواه خلق، این بازداشت را «کودتا علیه رئیس جمهور بعدی» توصیف کرد و از گروه های مخالف خواست تا در واکنش به آن متحد شوند. چند ساعت پس از بازداشت شهردار، بیش از یکصد تظاهرکننده در نزدیکی مقر پلیس مرکزی استانبول، جایی که امام اوغلو پس از دستگیری او منتقل شده بود، تجمع کردند. معترضان ضمن سردادن شعارهای ضد دولتی و ضد اردوغان از شهردار بازداشت شده حمایت صریح کردند. تظاهرکنندگان این بازداشت را حمله به فرایندها و نهادهای دموکراتیک ترکیه توصیف کردند و برخی آن را «کودتا علیه امام اوغلو» توصیف کردند و تأکید کردند که امام اوغلو از طریق فرآیندهای دموکراتیک مشروع «اردوغان را چهار بار در صندوق رای کتک زده است». برخی دیگر از معترضان ابراز عقیده کردند که بازداشت در نهایت حمایت عمومی از امام اوغلو را تقویت می کند و بسیاری پیش بینی می کنند که این دستگیری صورت گیرد و قول داده اند تا زمان لغو تصم
یم به تظاهرات ادامه دهند. کارگران شهرداری از جمله کسانی بودند که در تظاهرات شرکت کردند. ده ها هزار معترض در اطراف دفاتر شهرداری استانبول تجمع کردند و اوزل با ارائه بیانیه هایی به جمعیت از آنها خواست به حمایت از امام اوغلو ادامه دهند و از او به عنوان «رئیس جمهور آینده ترکیه» یاد کرد. دیلک امام اوغلو، همسر اکرم امام اوغلو، از حامیان اپوزیسیون خواست که «صدای خود را بلند کنند» و گفت: «روزی که دولت مخالفان خود را تصمیم بگیرد، روز مرگ دموکراسی است.» دفتر استانداری استانبول با ممنوعیت هرگونه تجمع عمومی در سراسر شهر و استقرار نیروهای امنیتی برای ایجاد موانع در اطراف مرکز پلیس واکنش نشان داد. واحدهای پلیس ضد شورش و خودروهای آب پاش برای مسدود کردن جاده های دسترسی منتهی به مقر مستقر شدند. با وجود این، هزاران معترض در مقابل شهرداری استانبول تظاهرات کردند و بسیاری از آنها شعارهایی مانند "امام اوغلو، تو تنها نیستی!" و "اردوغان دیکتاتور!". چندین درگیری بین پلیس و معترضان توسط شاهدان ثبت شد، از جمله نمونه ای از استفاده پلیس از افشانه فلفل بر روی جمعیتی که در خارج از دانشگاه استانبول تظاهرات کردند. پلیس ضد شورش چندین جاده را
که به اداره امنیتی وطن منتهی می شد، مسدود کرد و امام اوغلو را در آنجا بازداشت کرد. بنرهای بزرگی با تصاویر اکرم امام اوغلو و نقل قول مصطفی کمال آتاترک: «حاکمیت بدون قید و شرط متعلق به ملت است» در مقابل ساختمان شهرداری کلانشهر استانبول باز شد. صدها معترض در آنکارا در اطراف مقر حزب جمهوریخواه خلق تجمع کردند تا همراه با قانونگذاران حزب جمهوریخواه خلق تظاهرات کنند. چند تن از نمایندگان حزب جمهوریخواه خلق تلاش کردند تا جلوی روند قانونی در مجلس ملی کبیر ترکیه را بگیرند، قبل از اینکه در اعتراض به راهپیمایی خارج شوند. دانشجویان دانشگاه فنی خاورمیانه (METU) با راهپیمایی در محوطه دانشگاه خواستار استعفای دولت شدند. پس از راهپیمایی، بسیاری از معترضان تلاش کردند به سمت کیزیلای حرکت کنند، اما توسط چندین مانع و واحدهای پلیس مستقر در جاده اسکی شهیر متوقف شدند و آنها به دانش آموزان فلفل پاشیدند. منصور یاواش شهردار آنکارا اعلام کرد که برای حمایت از امام اوغلو و ده ها هزار معترض حاضر به استانبول سفر خواهد کرد. تظاهرات قابل توجهی در آدانا، ترابزون و ازمیر گزارش شده است. ۲۰ مارس. در ۲۰ مارس، تظاهرات گسترده ای در چندین شهر بزرگ ترکی
ه آغاز شد. تظاهرات قابل توجهی در ماماک (آنکارا)، آنکارا، بولو، شیشلی (استانبول)، ازمیر، صامسون، ماناوگات (آنتالیا)، آیوالیک (بالیکسیر)، اسکی شهر، مرسین، موغله، بورسا، دیدیم (آیدین)، آدانا، دنیزلی، طرابزون (زادگاه امام اوغلو)، آنتالیا، چوروم، قونیه، سقاریه، آماسیه، گره سون، ریزه (زادگاه اردوغان)، قرق قلعه و قره بوک. دانشجویان و استادان از ۱۳ دانشگاه ترکیه تظاهرات یا راهپیمایی های اعتراضی انجام دادند، از جمله دانشگاه استانبول، دانشگاه فنی استانبول، دانشگاه فنی ییلدیز، دانشگاه گالاتاسرای، دانشگاه باغچه شهر، دانشگاه هنرهای زیبای معمار سنان، دانشگاه دوکوز ایلول، دانشگاه اژه، دانشگاه بیل کند، دانشگاه کوجالی، دانشگاه آنادولو، دانشگاه دموکراسی و دانشگاه بغازیچی. پلیس علیه تظاهرات دانشگاه مرسین، دانشگاه گالاتاسرای، دانشگاه دوکوز ایلول، دانشگاه آنکارا و دانشگاه کوجالی با تاکتیک هایی از جمله استفاده از اسپری فلفل، موانع و زور فیزیکی مداخله کرد. بینی یک دانشجوی زن معترض در دانشگاه کوجایلی پس از لگد زدن توسط یک افسر پلیس شکسته شد، در حالی که شش نفر دیگر بازداشت شدند. محوطه تاندوغان دانشگاه آنکارا با موانع پلیس محاصره شده
بود و ورود چند دانشجو ممنوع بود و بقیه برای ورود به محوطه نیاز به شناسنامه داشتند. مقاومت دانشجویان در داخل محوطه دانشگاه باعث شد تا چندین دانشجوی ممنوعه بتوانند وارد محوطه شوند و منجر به تظاهرات دانشجویی در محوطه دانشگاه علیه دولت ترکیه شد. در پی این راهپیمایی اعتراضی، دانشجویان از خروج از محوطه دانشگاه منع شدند و تلاش برای پایین آوردن موانع با پاشیدن فلفل و ضرب و شتم فیزیکی پلیس مواجه شد. دانشجویان دانشگاه فنی خاورمیانه با سردادن شعارهای ضد دولتی از خوابگاه ۵ راهپیمایی اعتراضی را آغاز کردند. دانشجویان دانشگاه بیل کند و دانشگاه حاجت تپه با برداشتن موانع پلیس در دروازه A۱ دانشگاه فنی خاورمیانه به راهپیمایی پیوستند. با وجود استفاده پلیس از گلوله های پلاستیکی، اسپری فلفل و گاز اشک آور برای دانشجویان، راهپیمایی اعتراضی ادامه یافت. تظاهرات گسترده ای در مقابل سفارت ترکیه در لندن برگزار شد و اعضای حزب کارگران ترکیه و مرکز همبستگی جامعه کرد ترکیه بنرهایی را در اعتراض به اقدامات محدودکننده دولت ترکیه باز کردند. یک راهپیمایی اعتراضی از میدان ترافالگار تا میدان پارلمان برای ۲۲ مارس توسط سازمان دهندگان حزب جمهوریخواه خل
ق بریتانیا برنامه ریزی شده بود. در آلمان، تظاهرات گسترده ای که توسط مهاجران ترکیه ای در برلین و اشتوتگارت انجام شد، گزارش شد که از کشورهای اروپایی خواسته شد تا اقدامات بیشتری را علیه سرکوب های دولت ترکیه انجام دهند. وزیر کشور ترکیه علی یرلیکایا گزارش داد که بیش از ۱۸٫۶ میلیون پست در رسانه های اجتماعی در مورد دستگیری چهره های مخالف تا ساعت ۶ صبح به وقت محلی در ۲۰ مارس در فضای مجازی ظاهر شد. ۲۱ مارس. اعتراضات در بسیاری از شهرهای ترکیه از جمله استانبول، ازمیر و آنکارا شدت گرفت، در حالی که به شهرهای دیگر مانند قونیه، نیغده، طرابزون و آدانا گسترش یافت. ۲۲ مارس. در ۲۲ مارس ۲۰۲۵، اعتراضات در سراسر ترکیه پس از دستگیری اکرم امام اوغلو، شهردار استانبول ادامه یافت. ادامه بازداشت وی بیشتر به بسیج ضد دولتی دامن زد، که قبلاً در شهرهای بزرگ ادامه داشت و بسیاری آن را اقدامی با انگیزه سیاسی از سوی دولت می دانستند. این اعتراضات توسط احزاب اپوزیسیون، اتحادیه های کارگری، گروه های حقوق مدنی و شهروندان عادی هدایت شد و همه نارضایتی خود را از اقداماتی که به نظر آنها اقتدارگرایانه تر از سوی دولت رجب طیب اردوغان می دانستند، ابراز داشت
ند. این اعتراضات در روزهای گذشته شکل گرفته بود، اما ۲۲ مارس به اوج خود رسید و تظاهرکنندگان خواستار آزادی فوری امام اوغلو و پایان دادن به اقدامات دولت شدند که آنها غیردموکراتیک می دانستند. در استانبول، نقطه کانونی اعتراضات، تجمعاتی در چندین منطقه از جمله تقسیم، بشیکتاش، قاضی کوی و شیشلی برگزار شد. تظاهرات به ویژه در میدان تقسیم، یک مکان تاریخی در شهر، که در آن تظاهرکنندگان بنرهایی حمل می کردند و شعارهایی مانند «Susma, sustukça, sira sana gelecek» سر می دادند، شدید بود. ("ساکت نمانید، هر چه بیشتر سکوت کنید، نوبت شما خواهد بود!"). معترضان همچنین شعار "Hükümet istifa!" («دولت، استعفا!») و «حک، حکوک، عدالت!» («حق، قانون، عدالت!»)، در حالی که دیگران از بالکن خود به دیگ ها و ماهیتابه ها می کوبیدند و نوعی اعتراض را زنده می کردند که یادآور اعتراضات پارک گزی در سال ۲۰۱۳ بود. با افزایش جمعیت، پلیس ضد شورش، با خودروهای زرهی و کامیون های توپ آب TOMA، در نقاط کلیدی شهر مواضع دفاعی گرفت. با وجود ماهیت عمدتاً مسالمت آمیز تظاهرات، تنش ها به سرعت تشدید شد، زمانی که نیروهای امنیتی به دلیل نگرانی از تجمعات غیرقانونی و بی نظمی عم
ومی تلاش کردند جمعیت را متفرق کنند. واکنش پلیس سریع و قاطع بود و از گاز اشک آور، گلوله های لاستیکی و ماشین های آب پاش علیه معترضانی که حاضر به خروج نشدند، استفاده کرد. درگیری های خشونت آمیزی در میدان تقسیم رخ داد، جایی که هزاران نفر در مخالفت با هشدارهای دولت تجمع کرده بودند. معترضان با استفاده از سطل های زباله، نرده های فلزی، و موتورسیکلت های واژگون، سنگرهای موقتی ساختند تا از خود در برابر واحدهای پلیس در حال پیشروی محافظت کنند. بسیاری با پرتاب بطری های پلاستیکی، سردادن شعارهایی علیه دولت و تکان دادن پرچم های احزاب مخالف، به ویژه پرچم های حزب جمهوریخواه خلق (CHP) پاسخ دادند. در جاهای دیگر کشور، تظاهراتی در پایتخت آنکارا برگزار شد، جایی که جمعیت و نمایندگان حزب جمهوریخواه خلق تلاش کردند برای مطالبه عدالت به سمت مجلس ملی کبیر ترکیه راهپیمایی کنند. پلیس ضد شورش جاده های اصلی را مسدود کرد و مانع از رسیدن تظاهرکنندگان به ساختمان پارلمان شد که با واحدهای ضد شورش به شدت مستحکم شده بود. در ازمیر، سومین شهر بزرگ ترکیه، هزاران نفر برای شروع راهپیمایی به سمت آل سنجق، بدون توجه به ممنوعیت تظاهرات پنج روزه تعیین شده توسط
فرماندار ازمیر، به اهتزاز درآوردن پرچم های ترکیه و سردادن شعارهای طرفدار دموکراسی، به میدان لوزان سرازیر شدند. با تشدید اعتراضات، وزارت کشور ترکیه اعلام کرد که در جریان درگیری های شبانه دست کم ۳۴۳ نفر بازداشت شده اند. این وزارتخانه مدعی شد که نیروهای امنیتی مطابق با قوانین نظم عمومی عمل کردند و استدلال کرد که برخی از تظاهرکنندگان «رفتار تحریک آمیز و خشونت آمیز» داشتند که مداخله پلیس را ضروری می کرد. با این حال، رهبران مخالف و سازمان های حقوق بشر، دولت را به زور بیش از حد متهم کردند و خاطرنشان کردند که بسیاری از دستگیرشدگان معترضان مسالمت آمیزی بودند که از حق قانونی خود برای تجمع آزاد استفاده می کردند. چهل و یک معترض، از جمله یک وکیل، در میدان گوون پارک آنکارا و در یک عملیات «ضد ترور» بازداشت شدند، در حالی که حکم دستگیری سی و یک نفر دیگر صادر شد. از بیست و دو دانشجوی معترض بازداشت شده، هفت دانشجوی دختر توسط پلیس به زور مورد بازرسی قرار گرفتند. استانداری استانبول با اعلام اینکه ورود و خروج از استانبول ممنوع شده است، گفت: «افراد، گروه ها و وسایل نقلیه از مناطق استان ما یا استان های همجوار که احتمال دارد با استف
اده از مسیر استان ما به صورت فردی یا جمعی به اقدامات غیرقانونی بپیوندند، اجازه ورود یا خروج از استان ما را نخواهند داشت». ۲۳ مارس. ابوبکیر شاهین، رئیس شورای عالی رادیو و تلویزیون، به برخی از کانال های تلویزیونی در توییتر/X هشدار داد که اگر به فعالیت هایی مانند پخش برخلاف قانون و فراخواندن مردم به خیابان ها ادامه دهند، ممکن است مجازات هایی برای تعلیق پخش و لغو مجوز اعمال شود. این باعث شد که برخی از کانال ها مانند SZC TV و Halk TV پخش زنده تجمعات و اعتراضات خود را در ساختمان شهرداری متروپولیتن (که بیشتر به عنوان Saraçhane نامیده می شود) قطع کنند. در نتیجه، چندین میلیون نفر به پخش زنده اعتراضات از حساب های رسانه های اجتماعی امام اوغلو و حزب جمهوریخواه خلق پرداختند. این پخش منجر به رکورد تعداد بینندگان همزمان پخش زنده با ۴٫۳ میلیون نفر شد. واکنش ها. امام اوغلو علی رغم بازداشت، موفق شد در شبکه های اجتماعی بیانیه ای منتشر کند که در آن به عنوان یک چهره مهم اپوزیسیون علیه دولت فعلی ترکیه «تسلیم نمی شود» و «به ایستادگی در برابر فشارها ادامه خواهد داد». برخی از سیاستمداران حزب برابری و دمکراسی خلق ها (DEM) و رای دهندگا
ن کرد نگران هستند که این دستگیری می تواند شانس تلاش برای پایان دادن به درگیری ترکیه و کردها را کاهش دهد. ابرو گونای معاون رهبر این حزب گفت: «آنچه در استانبول اتفاق افتاد یک بار دیگر نشان داد که این کشور به یک دموکراسی واقعی نیاز دارد». ترکیه. دولت ترکیه. پس از بازداشت امام اوغلو و در جریان اعتراضات بعدی، فرمانداری استانبول تمامی تجمعات و تظاهرات عمومی در سراسر شهر را برای یک دوره چهار روزه ممنوع کرد. این دفتر همچنین جاده های اصلی و شبکه های راه آهن واقع در مرکز استانبول را بست. طبق گزارش های سازمان های نظارت بر اینترنت، دسترسی به پلتفرم های رسانه های اجتماعی مختلف از جمله X، یوتیوب، اینستاگرام و تیک تاک محدود شد. دولت ترکیه اتهامات معترضان و احزاب مخالف را رد کرد و مدعی شد که قوه قضاییه مستقل از نفوذ سیاسی عمل می کند. نمایندگان دفتر اردوغان هنگامی که به طور خاص در مورد ادعاهایی مبنی بر اینکه بازداشت با انگیزه های سیاسی مورد سؤال قرار گرفتند، اظهار نظر فوری ارائه نکردند. چند روز بعد، اردوغان به نفع استقلال قوه قضائیه صحبت کرد و گفت که این اعتراضات «برهم زدن نظم عمومی» است. خطوط مترو و اتوبوس در ایستگاه دانشگاه
فنی خاورمیانه آنکارا در جریان اعتراضات دانشجویی بسته شد. سرکوب رسانه های اجتماعی. وزیر کشور ترکیه، علی یرلیکایا، صبح روز ۲۰ مارس اعلام کرد که مجریان قانون ۲۶۱ «مدیر حساب مظنون» را شناسایی کرده اند که ظاهراً محتوای «تشویق عمومی به نفرت و خصومت» و «تحریک به ارتکاب جرم» را به اشتراک گذاشته اند. مقامات سی و هفت نفر را در ارتباط با این اتهامات بازداشت کردند و تلاش ها برای دستگیری مظنونان دیگر ادامه داشت. مقامات ترکیه درخواست کردند که ۷۰۰ حساب در شبکه اجتماعی X مسدود شود، اما این شبکه نپذیرفت. بین المللی. بازداشت امام اوغلو و اعتراضات متعاقب آن توجه بین المللی را به خود جلب کرد و دولت ها و سازمان های حقوق بشری مختلف نسبت به عقب نشینی دموکراتیک در ترکیه ابراز نگرانی کردند. دینوشیکا دیسانایاکه، معاون مدیر منطقه ای عفو بین الملل در اروپا، اقدامات دولت ترکیه را «شکنانه» و تشدید «سرکوب مخالفان صلح آمیز» برای محدود کردن آزادی تجمع و بیان توصیف کرد. رئیس کمیسیون اروپا، اورزولا فون در لاین، گفت که ترکیه باید ارزش های دموکراتیک خود را حفظ کند تا از دست دادن بالقوه وضعیت کشور نامزد اتحادیه اروپا جلوگیری کند، و اظهار داشت که
اتحادیه اروپا مایل است نزدیک به ترکیه بماند. بیانیه مشترکی که توسط کایا کالاس، نماینده عالی اتحادیه اروپا در امور خارجی و سیاست امنیتی و مارتا کوس، کمیسر همسایگی و گسترش اتحادیه اروپا منتشر شد، خاطرنشان کرد که اتحادیه اروپا به دلیل وضعیت نامزدی و عضویت در شورای اروپا، ترکیه را از استانداردهای بالاتری در اجرای ارزش های دموکراتیک برخوردار می کند. دستگیری ها. بیش از ۱۴۰۰ نفر از آغاز اعتراضات، از جمله چندین روزنامه نگار دستگیر شده اند. تأثیر بر اقتصاد. پس از دستگیری اکرم امام اوغلو، لیر ترکیه ۱۲٫۷ درصد کاهش یافت و به پایین ترین سطح خود یعنی ۴۲ لیر در هر دلار آمریکا رسید. در همین حال، شاخص BIST 100 بورس استانبول با ۸٫۷۲ درصد کاهش از ۱۰۸۰۲ به ۹۸۶۰ واحد سقوط کرد. در پاسخ، بانک مرکزی ترکیه ۲۵ میلیارد دلار ارز خارجی را در تلاش برای تثبیت پول ملی فروخت. این مداخله گسترده همچنین منجر به افزایش نرخ های بهره و تجدیدنظر رو به بالا در پیش بینی های تورم شد که تا پایان سال ۲۹٫۷۵ درصد برآورد شد. این رویدادها اعتماد سرمایه گذاران خارجی را متزلزل کرده است و تلاش های مهمت شیمشک وزیر اقتصاد برای بازگرداندن ثبات اقتصادی کشور را تض
عیف کرده است.
جاگیرانی (Jagirani) یک قبیله بلوچ و سندی تبار در پاکستان است که بیشتر در ایالت های سند و بلوچستان سکونت دارد. جاگیرانی (قبیله) قومی هستند که به زبان سندی و بلوچی صحبت می کند و اکثر اعضای آن پیرو اسلام هستند. جاگیرانی ها از نظر فرهنگی و تاریخی به بلوچ ها و سندی ها مرتبط اند و از دیرباز در این مناطق زندگی کرده اند. در طول تاریخ، آن ها در روابط قبیله ای، دادگاه های جرگه ای، و حل و فصل اختلافات نقش مهمی داشته اند. برخی از جوامع این قبیله همچنان به آداب و رسوم سنتی خود پایبند هستند، در حالی که برخی دیگر با فرهنگ مدرن سازگار شده اند.
رژیم غذایی کربوهیدرات خاص یا ویژه (SCD) یک رژیم محدودکننده است که در ابتدا برای مدیریت بیماری سلیاک ایجاد شد. این رژیم مصرف کربوهیدرات های پیچیده (دوقندی ها و چندقندی ها) را محدود می کند. مونوساکاریدها مجاز هستند و غذاهای مختلفی مانند ماهی، پنیر کهنه و عسل در این رژیم گنجانده می شوند. غذاهای ممنوعه شامل غلات، سیب زمینی و محصولات لبنی حاوی لاکتوز هستند. این رژیم بدون گلوتن است زیرا هیچ نوع غله ای در آن مجاز نیست.
لیلا دِنمارک (؛ – ) پزشک متخصص کودکان، مؤلف، و زن ابرصدساله اهل ایالات متحده آمریکا بود. او تا زمان بازنشستگی در ماه مه ۲۰۰۱ در سن ۱۰۳ سالگی پس از ۷۳ سال فعالیت پزشکی، مسن ترین پزشک متخصص اطفال جهان بود. او یک ابرصدساله بود و تا سن ۱۱۴ سال و ۶۰ روز زندگی کرد. دِنمارک یکی از توسعه دهندگان واکسن سیاه سرفه، یکی از معدود افراد ابرصدساله در تاریخ بود که به دلایلی غیر از طول عمر زیاد شهرت یافت. او در سال ۱۹۲۸ درمان کودکان را آغاز کرد. در حوالی زمان بازنشستگی، دِنمارک در حال درمان نوه ها و نتیجه های نخستین بیماران خود بود. دوران اولیه زندگی و تحصیل. لیلا آلیس داتری، زادهٔ پورتال در ایالت جورجیا، سومین فرزند از ۱۲ فرزند اِلربی و آلیس کورنلیا (هندریکس) داتری بود. عموی پدری او جیمز الکساندر دارتی نماینده مجلس از میزوری بود. او خواهر بزرگتر کلاید داتری بود که به خاطر گرفتن تنها فیلم رنگی معتبر شناخته شده از حمله به پرل هاربر شهرت دارد. او در کالج تیفت در فورسیت، جورجیا تحصیل کرد و در آنجا برای معلمی آموزش دید. او شیمی و فیزیک را در دانشگاه مرسر در میکن خواند. زمانی که نامزدش جان یوستاس دنمارک توسط وزارت امور خارجه ایالا
ت متحده آمریکا به جاوه در هند شرقی هلند فرستاده شد، او تصمیم گرفت در دانشکده پزشکی تحصیل کند، زیرا هیچ یک از همسریان این فرستادگان اجازه نداشت آنان را در آن پُست همراهی کند. داتری تنها زنی بود که در سال ۱۹۲۸ در کلاس فارغ التحصیلان دانشکده پزشکی جورجیا در آگوستا جای داشت و سومین زنی بود که با مدرک پزشکی از این مدرسه فارغ التحصیل شد. جان یوستاس دنمارک از مأموریت خارج از کشور خود بازگشته بود و لیلا در ۱۱ ژوئن ۱۹۲۸، بلافاصله پس از دریافت مدرک پزشکی خود، با نامزدش ازدواج کردند.[۶] آنها در ۱۹ نوامبر ۱۹۳۰ با هم صاحب دختری به نام مری شدند. لیلا دنمارک یک دموکرات ثبت شده و یک باپتیست معتقد بود. حرفه پزشکی. دنمارک در دورهٔ دستیاری پزشکی در بیمارستان گریدی مموریال آتلانتا پذیرفته شد و به همراه همسرش به محله ویرجینیا-هایلند نقل مکان کردند. دنمارک نخستین پزشک پرسنلی بود در زمان افتتاح بیمارستان هنریتا اگلستون (یک بیمارستان تخصصی کودکان متعلق به دانشگاه اموری) بود. او همچنین یک مطب خصوصی راه اندازی کرد و بیماران را در یک کلینیکی در منزلش ویزیت می کرد. دنمارک مقدار قابل توجهی از زمان حرفه ای خود را به امور خیریه اختصاص می د
اد. در سال ۱۹۳۵، او یکی از کارکنان فهرست شده در کلینیک نوزادان کلیسای پرزبیتریان در آتلانتا بود، در حالی که در بیمارستان گریدی هم خدمت می کرد و یک مطب خصوصی هم داشت. او از دهه ۱۹۳۰ و به ویژه از ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۴ پژوهش هایی را در زمینه تشخیص، درمان و واکسن سیاه سرفه انجام داد که در آن زمان اغلب منجر به مرگ کودکان می شد. دنمارک به عنوان یکی از توسعه دهندگان واکسن سیاه سرفه با حمایت شرکت داروسازی ایلای لی لی دانشگاه اموری شناخته می شود. به همین دلیل در سال ۱۹۳۵ برندهٔ جایزه فیشر شد. دنمارک در کتاب خود "هر کودکی باید شانس داشته باشد" (۱۹۷۱) نظرات خود را در مورد تربیت کودک مورد بحث قرار داد. او در میان نخستین پزشکانی بود که به سیگار کشیدن بزرگسالان در اطراف کودکان و زنان باردار که از مواد مخدر استفاده می کردند اعتراض می کرد. او معتقد بود که نوشیدن شیر گاو مضر است. او همچنین توصیه کرد که کودکان و بزرگسالان به جای نوشیدن آب میوه، میوه تازه بخورند و از میان نوشیدنی ها تنها آب بنوشند. در ۹ مارس ۲۰۰۰، مجمع مجالس جورجیا طی قطعنامه ای از دنمارک تقدیر کرد. دوران بعدی زندگی. او کتاب دومی را با همکاری مادیا بومن با عنوان "دکتر د
نمارک چنین می گوید!: توصیه هایی برای مادران از جانب باتجربه ترین پزشک اطفال آمریکا" منتشر مرد که در سال ۲۰۰۲ نوشته شده است. دنمارک بعداً در سال ۲۰۰۲ بازنشسته شد زیرا بینایی او برای کارهای دقیق مانند معاینه گلو کودکان بسیار ضعیف شده بود. دنمارک تا سن ۱۰۶ سالگی به طور مستقل در خانه خود در کامینگ، جورجیا زندگی کرد. او به اتنز نقل مکان کرد تا با تنها فرزندش، مری (دنمارک) هاچرسون زندگی کند. دنمارک در ۱ فوریه ۲۰۰۸ تولد ۱۱۰ سالگی خود را جشن گرفت و تبدیل به یک ابرصدساله شد. به گفته هاچرسون، سلامتی دنمارک در پاییز ۲۰۰۸ به شدت رو به وخامت گذاشت، اما بعداً با نزدیک شدن به تولد ۱۱۱ سالگی خود بهبود یافت. وی در سال ۲۰۱۲ در سن ۱۱۴ و ۲ ماهگی درگذشت. او یکی از معدود افراد ابرصدساله ای بود که به دلیل چیزی غیر از طول عمرش شهرت یافت. یک دبیرستان جدید در شهرستان فورسایت، جورجیا که در سال های ۲۰۱۶–۲۰۱۸ ساخته شده است، در نزدیکی خانه سابق او قرار دارد و به افتخار او «دنمارک» نامگذاری شده است.