Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در عوض وینچنزو یک زنجیر طلا و دو ظرف نقره به گالیله هدیه داد. عادت ولخرجانه وینچنزو باعث تسریع زوال اقتصادی و فرهنگی مانتوا شد. شایعاتی مبنی بر ناتوانی جنسی وینچنزو در سن ۴۶ سالگی وجود داشت و گفته می شود که او یک هیئت اعزامی مخفی به دنیای جدید فرستاده است تا یک داروی تقویت قوای جنسی افسانه ای به دست آورد. در ۲۰ ژوئیه ۱۵۸۸، امپراتور رودولف دوم به وینچنزو حق داشتن یک تاج سلطنتی اتریش را که بر فراز آن یک تاج سلطنتی قرار داشت، اعطا کرد. وینچنزو نشان رستگاری (یا خون گرانبها) را ایجاد کرد که در ۲۵ مه ۱۶۰۸ توسط پاپ پل پنجم تأیید شد. در سال ۱۶۰۸، وینچنزو برای فرونشاندن خواسته های مداوم دوک ساووی، با ازدواج سیاسی بین پسر اول و وارث خود، فرانچسکو گونزاگا، و دختر دوک ساووی، مارگارت ساووی، موافقت کرد. برای وینچنزو، این ازدواج هدف سیاسی گرم کردن روابط «سرد» موجود بین دو دربار مانتوا و تورین را داشت. ازدواج اول. در ۲ مارس ۱۵۸۱، او با مارگاریتا فارنسه سیزده ساله، دختر الساندرو فارنسه، دوک پارما، ازدواج کرد. با این حال، دو سال بعد، این ازدواج که هرگز به هم نرسید، احتمالاً به دلیل نقص عضو عروس، لغو شد. این موضوع دردسرساز شد:
گونزاگاها می خواستند مارگاریتا برود، در حالی که فارنسه ها مخالف بودند و آن را توهین می دانستند و شایعاتی پخش کردند مبنی بر اینکه نداشتن فرزند به دلیل ناتوانی جنسی داماد است. سرانجام، ازدواج فسخ شد و مارگاریتا به صومعه رفت. ازدواج دوم. فرد منتخب برای ازدواج دوم، دختر عموی هفده ساله، الئونورا د مدیچی، دختر دوک بزرگ توسکانی بود. این دختر نامادری ای به نام بیانکا کاپلو داشت که از سال های زیادی که او به عنوان معشوقه دوک بزرگ گذرانده بود، آزرده خاطر بود و از فرصت استفاده کرد تا اشراف گونزاگا را که به دلیل اصالت ونیزی و روسپی صفتش او را تحقیر کرده بودند، شرمنده کند و خواستار نمایشی چشمگیر از ویژگی های مردانه شوهر آینده اش شد. برای اطمینان از منظم بودن معاینه خصوصی، کمیسیونی متشکل از پزشکان و دیپلمات ها تشکیل شد. اولین آزمایش استعداد وینچنزو برای ازاله بکارت در فلورانس برگزار شد، جایی که دوک با جسارت فراوان وارد شد اما کناره گیری بسیار غیرمردانه ای از خود نشان داد. اسناد گزارش می دهند که نعوظ رخ داده است، اما نه خیلی مشهود بوده و نه طولانی مدت؛ بنابراین، متخصصان نمی توانستند تضمین کنند که وینچنزو قادر به انجام وظایف
خود است. دومین دادگاه در ۱۵ مارس ۱۵۸۴ در ونیز برگزار شد. «محک» یک دختر ۲۱ ساله به نام جولیا آلبیزی بود که مدیچی ها به او قول داده بودند که با جهیزیه سخاوتمندانه ۳۰۰۰ اسکودی و شوهری مستعد فراموشی، او را جبران کنند. برای وینچنزو، این یک تمرین واقعی قبل از عروسی بود. در شب آزمون، نامزد با اعتماد به نفس فراوان به محل قرار رسید و از غذاهای تند که به وفور مصرف می شد، به دلیل اعتقاد به تقویت قوای جنسی، لذت می برد. با این حال، دقیقاً همین ادویه ها و نوشیدنی ها بودند که او را لو دادند و باعث قولنج روده ای شدید و دومین اندام لاغر او شدند. برای به دست آوردن عروس معتبر، سومین «حمله» لازم بود. شاهدان عینی نتیجه این عمل نجیبانه را تأیید کردند و نعوظ، ظاهر و اندازه «میله دوک» را ثبت کردند و روایت خود را با جزئیات بازجویی که از دختر انجام شد، تأیید کردند. وینچنزو که قدرت و توانایی خود را به اثبات رسانده بود، در ۲۹ آوریل ۱۵۸۴ برای دومین بار با النورا دِ مدیچی هفده ساله ازدواج کرد.
نوچنتو ایتالیانو () یک جنبش هنری در ایتالیا در دههٔ ۱۹۲۰ بود که هدف آن بازآفرینی روح و شکوه هنر کلاسیک ایتالیایی با زبان و بیان مدرن بود. این جریان در شهر میلان شکل گرفت و در ابتدا توسط گروهی از هنرمندان جوان با هدایت مارگاریتا سارفاتی، منتقد هنری و نزدیک به بنیته موسولینی، معرفی شد. تاریخچه. جنبش نوچنتو در سال 1922 با نمایشگاهی در میلان معرفی شد. گروهی متشکل از هفت هنرمند جوان با حمایت مارگاریتا سارفاتی بنیان گذار این جریان شناخته می شوند. در 1926، نخستین نمایشگاه رسمی نوچنتو در میلان برگزار شد که موسولینی شخصاً در افتتاحیه آن حضور یافت. جنبش به سرعت در سراسر ایتالیا گسترش یافت و شعبه های محلی آن شکل گرفت. با وجود حمایت حکومت فاشیستی، نوچنتو هرگز به سبک رسمی دولتی تبدیل نشد. برخی هنرمندان در تعامل با سیاست باقی ماندند و برخی دیگر از آن فاصله گرفتند. ویژگی های هنری. نوچنتو ایتالیانو تأکید زیادی بر بازگشت به سنت های هنری رنسانس و کلاسیک داشت اما آن را با عناصر مدرن ترکیب می کرد. ویژگی ها شامل: هنرمندان برجسته. برخی از مهم ترین اعضا و چهره های مرتبط با نوچنتو ایتالیانو: تأثیرات. نوچنتو ایتالیانو در دههٔ ۱۹۳۰ در
بسیاری از نمایشگاه های بین المللی هنر مدرن حضور یافت. این جریان در شکل دهی به تصویری «ملی» از هنر ایتالیایی در دورهٔ فاشیسم تأثیرگذار بود. اگرچه پس از سقوط رژیم موسولینی اهمیت آن کاهش یافت، اما آثار بسیاری از اعضای جنبش همچنان در موزه ها و گالری های ایتالیا و اروپا نگهداری می شوند. اهمیت فرهنگی. نوچنتو ایتالیانو بخشی از تاریخ هنر قرن بیستم ایتالیا به شمار می رود. این جنبش پلی میان گذشته کلاسیک و مدرنیته ایجاد کرد و نمونه ای از تعامل پیچیده میان هنر و سیاست در قرن بیستم ایتالیا است.
کریس فوجیوارا ، منتقد فیلم و موسیقیدان آمریکایی (متولد نیویورک با اصالت ژاپنی است. او عضو فدراسیون بین المللی منتقدان فیلم، انجمن ملی منتقدان فیلم و انجمن منتقدان فیلم بوستون است و سردبیر نشریه دوماهنامه Undercurrent از فدراسیون بین المللی انجمن های منتقدان فیلم است.[۳] از آثار اصلی او می توان به «جهان و همزادش: زندگی و آثار اتو پرمینجر» اشاره کرد.
فلورنس لاساندرو (به ایتالیایی: "Filumena Costanzo"؛ ۱۹۰۰ – ۲ مه ۱۹۲۳) یک ایتالیایی-کانادایی قاچاقچی مشروب بود که تنها زنی است که در آلبرتا به دار آویخته شد. زندگی نامه. لاسـاندرو در کوزنزا، ایتالیا به دنیا آمد و در ۱۹۰۹ همراه خانواده اش به کانادا مهاجرت کرد. او در ۱۶ اکتبر ۱۹۱۵ با کارلو سانفیدله ازدواج کرد که بعدها نام خانوادگی اش را به لاساندرو تغییر داد. سانفیدله به عنوان راننده و مدیر هتل برای امیلیو پیکاریلو کار می کرد و هر دو در عملیات قاچاق مشروبات الکلی او در دوران ممنوعیت درگیر شدند. لاساندرو همچنین معشوقهٔ پیکاریلو بود. قتل و اعدام. در ۲۱ سپتامبر ۱۹۲۲، در جریان تعقیب و گریز پلیس، پسر پیکاریلو توسط استیون او. لاسون، افسر پلیس استانی آلبرتا زخمی شد. روز بعد، پیکاریلو و لاساندرو در کولمن، آلبرتا با لاسون روبه رو شدند و او مقابل خانه اش کشته شد. هر دو بازداشت و به اتهام قتل محکوم به اعدام با دار شدند. این حکم در ۲ مه ۱۹۲۳ در زندان فورت ساسکاچوان اجرا شد. آخرین سخنان لاساندرو این بود: «همه را می بخشم». افکار عمومی در آلبرتا نسبت به این حکم واکنش منفی نشان داد و بسیاری آن را بیش از حد سخت گیرانه دانستند. ا
ین اعدام ها به طور گسترده ای یکی از عوامل تغییر نگرش عمومی نسبت به سیاست ممنوعیت در آلبرتا شناخته می شود.
چارلز چمپلین (; – ) مجری تلویزیون، روزنامه نگار، منتقد سینما، و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون پرپل هارت شده است. زندگی و حرفه. چمپلین در هموند اسپورت، نیویورک متولد شد. او دبیرستان را در کامدن، نیویورک گذراند و به عنوان ستون نویس برای «کمدن ادونس ژورنال» و سردبیری فلورانس استون کار کرد.
لوییسا یا لوییجا سانفلیچه (۱۷۶۴ – ۱۸۰۰) یک اشراف زاده ایتالیایی بود که به دلیل دخالت در جمهوری پارتنوپه ای تحت حمایت فرانسوی ها در جریان جنگ های انقلاب فرانسه، به دستور فردیناند یکم اعدام شد، هرچند که سانفلیچه عموماً غیرسیاسی شناخته می شد. او که غالباً قربانی بی گناه شرایط توصیف می شد، به یک چهره افسانه ای بدل شد و در فرهنگ عامه به طور گسترده ای بازنمایی گردید. در قرن نوزدهم، معمولاً به عنوان زنی معصوم و زیبا تصویر می شد که سرگذشتش به داستان شخصیت خیالی "فلوریا توسکا"، قهرمان اپرای "توسکا" اثر جاکومو پوچینی، شباهت داشت. از جمله کسانی که داستان سانفلیچه را روایت کرده اند، الکساندر دوما، نویسنده فرانسوی، است که رمان "لا سان فلیچه" را در سال ۱۸۶۴ نوشت. همچنین جواکینو توما در ۱۸۷۴ تابلوی "لوییسا سانفلیچه در زندان" را کشید که او را پیش از اعدام در زندان نشان می دهد. در قرن بیستم نیز سانفلیچه در دو فیلم به تصویر کشیده شد: "لوییسا سانفلیچه" (۱۹۴۲) و "لوییسا سانفلیچه" (۲۰۰۴).
جوئل بلک (؛ زادهٔ ) منتقد ادبی، و روزنامه نگار اهل ایالات متحده آمریکا است. بلک استاد ادبیات تطبیقی در دانشگاه جورجیا در آتن، جورجیا است. بلک به طور گسترده در زمینه های فرعی ادبیات و مطالعات فیلم مانند رمانتیسیسم، پست مدرنیسم، فلسفه و تاریخ علم و مطالعات فرهنگی نوشته است. او نویسندهٔ کتاب های «زیبایی شناسی قتل: مطالعه ای در ادبیات رمانتیک و فرهنگ معاصر» (۱۹۹۱) است. و «تأثیر واقعیت: فرهنگ فیلم و ضرورت گرافیک» (۲۰۰۲) است.
فرانچسکو کارمِلو سالرنو (۹ سپتامبر ۱۹۲۵ – ۱۷ اکتبر ۱۹۹۸) سیاستمدار و مدیر ورزشی ایتالیایی از حزب دموکراسی مسیحی بود. او در طول پنج دوره نماینده سنای جمهوری ایتالیا و در سال های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۰ معاون وزیر در دفتر نخست وزیری در دولت اول کوسیگا بود. زندگی نامه. سالِرنو پس از گذراندن تحصیلات متوسطه در ماترا، وارد دانشکده حقوق دانشگاه باری شد و در سال ۱۹۵۴ فارغ التحصیل گردید. او به عنوان وکیل و روزنامه نگار با "گاتزتا دل متزو جوُرنو" همکاری داشت و سپس مدیر دفتر حقوقی کُلدیرِتی و بعدها مدیر صندوق تعاون آن شد. وی در حوزه های اقتصادی و انرژی نیز فعال بود و به عنوان نایب رئیس «سازمان اصلاحات» در باری و عضو هیئت مدیره شرکت برق جنوب ایتالیا فعالیت کرد. او فعالیت سیاسی خود را به عنوان شهردار پیتراپرتوزا آغاز کرد و سپس در زادگاهش مونتسکالیوزو عضو و رئیس گروه دموکراسی مسیحی در شورای شهر شد. در ۱۹۷۲ برای نخستین بار به سنای جمهوری ایتالیا راه یافت و تا ۱۹۹۲ چهار دوره دیگر در پالاتزو ماداما خدمت کرد. نقطه اوج کار سیاسی او در ۴ اوت ۱۹۷۹ بود که به سمت معاون وزیر در دفتر نخست وزیری با مسئولیت صندوق جنوب در دولت اول کوسیگا منصوب شد
و تا ۴ آوریل ۱۹۸۰ این مقام را حفظ کرد. او همچنین مدیر ارشد وزارت خزانه داری و رئیس صندوق سپرده و وام ایتالیا بود. در ۱۹۷۱ نشان «افسر بزرگ نشان شایستگی جمهوری ایتالیا» به او اعطا شد. فعالیت ورزشی. سالِرنو در جوانی به عنوان بازیکن فوتبال و سپس داور فعالیت داشت. در دهه ۱۹۶۰ به عنوان مدیر وارد عرصه بسکتبال شد و مدتی ریاست باشگاه "اسپورتیو کلوب ماترا" را برعهده گرفت. در فوتبال، از ۱۹۶۵ به مدت ۲۲ سال رئیس باشگاه ماترا بود و در زمان او تیم برای نخستین بار در سال ۱۹۷۹ به سری B ایتالیا صعود کرد. او در ۱۹۹۵ رئیس افتخاری باشگاه شد و در ۲۰۰۱ ورزشگاه شهر به افتخار او "ورزشگاه بیست و یکم سپتامبر – فرانکو سالرنو" نام گذاری شد. زندگی شخصی. پسرش نیکولا سالرنو، مدیر ورزشی چندین باشگاه در سری آ و سری بی ایتالیا بوده است.
تیسون پیو (؛ زادهٔ ) نویسنده، و متخصص ادبیات اهل ایالات متحده آمریکا است. یک محقق ادبی است. او از سال ۲۰۰۶ استاد زبان انگلیسی در دانشگاه فلوریدای مرکزی (UCF) است. قبل از آمدن به UCF، پوگ در سال تحصیلی ۲۰۰۰–۲۰۰۱ در دانشگاه کالیفرنیا، ایروین (⎘ دانشگاه کالیفرنیا، اروین) مدرس بود. در سال ۲۰۱۹، پوگ به عنوان استاد پگاسوس در UCF منصوب شد، که دانشگاه آن را «بالاترین نشان علمی» خود توصیف می کند.
جوزپه آندرولی (۱۱ ژوئن ۱۸۹۲ – ۲۸ ژانویه ۱۹۴۵) یک افسر نظامی ایتالیایی در دوران جنگ جهانی دوم بود. زندگی نامه. او در ۱۱ ژوئن ۱۸۹۲ در میلان به دنیا آمد و در سال ۱۹۰۹ وارد آکادمی سلطنتی توپخانه و مهندسان در تورین شد و در ۲۳ فوریهٔ ۱۹۱۳ با درجه ستوان دوم فارغ التحصیل گردید. در طول جنگ جهانی اول در نبردهای فلات کارسو ارتقاء یافت و به درجه ستوان یکم و سپس سروان به پاس شایستگی های جنگی رسید. پس از جنگ، در هنگ ششم توپخانهٔ سنگین میدانی خدمت کرد و در سال های ۱۹۲۲–۱۹۲۳ دوره های ستاد ارتش را گذراند. سپس به ستاد لشکر نظامی ترویزو و بعد تریسته منتقل شد. آندرولی در ۱۹۲۶ به درجه سرگرد و در ۱۹۲۷ به سرهنگ دوم رسید و ده سال در ستاد کل ارتش خدمت کرد. در ۱ ژانویهٔ ۱۹۳۷ به سرهنگی ارتقا یافت و فرماندهی هنگ ۳۰ توپخانه از لشکر هفتم پیاده نظام «لوپی دی توسکانا» را بر عهده گرفت و در آوریل ۱۹۳۹ همراه با یگانش به آلبانی اعزام شد. در ژوئن ۱۹۴۰ در یورش به فرانسه شرکت کرد و سپس به عنوان رئیس ستاد سپاه چهارم و بعد ارتش نهم در جبهه جنگ یونان و ایتالیا منصوب شد. او در ۱ ژوئیهٔ ۱۹۴۱ به سپهبدی ارتقا یافت و فرماندهی توپخانه سپاه اول ارتش را در ت
ورین برعهده گرفت. در ژانویهٔ ۱۹۴۳ به ستاد ارتش چهارم در پرووانس منتقل شد و فرماندهی گروه تاکتیکی «آرژنس» را عهده دار شد. سپس در آوریل ۱۹۴۳ به فرماندهی لشکر ۲۲۴ ساحلی (ایتالیا) در نیس رسید و از اوت همان سال فرمانده لشکر دوم سواره نظام امانوئله فیلیبرتو تستا دی فِرّو شد که در مناطق مانتون، آنتیب، سَن-تروپه و مرز ایتالیا مستقر بود. پس از اعلام آتش بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آندرولی به اسارت نیروهای آلمانی درآمد و به اردوگاه اوفلاگ ۶۴/زِد در شوکن لهستان منتقل شد. در ژانویهٔ ۱۹۴۵، هنگام تخلیه اردوگاه، او و چند ژنرال دیگر که از ادامهٔ «راهپیمایی مرگ» ناتوان بودند، توسط نیروهای اس اس تیرباران شدند. در میان آنان ژنرال های کارلو اسپاتوکّو، امانوئله بالبو برتونه، آلبرتو تریونفی، الساندرو واکانئو و اوگو فررو نیز قرار داشتند. پیکر او در گورستان محلی کوژنیچا ژلیخوفسکا به خاک سپرده شد.
نامزدها () مشهورترین رمان ایتالیایی و اثر برجستهٔ الساندرو مانتسونی است که در سال ۱۸۲۷ میلادی منتشر شد. این رمان یکی از نخستین نمونه های مهم رمان تاریخی در اروپا و اثری کلیدی در ادبیات ایتالیا به شمار می رود. مانتسونی با نوشتن این اثر، زبان ادبی ایتالیا را یکپارچه ساخت و «نامزدها» به عنوان کتابی بنیادین در شکل گیری هویت فرهنگی و ملی ایتالیا شهرت یافت. پیش زمینه. مانتسونی نوشتن رمان را در اوایل دههٔ ۱۸۲۰ آغاز کرد. نسخهٔ نخست در ۱۸۲۷ منتشر شد اما نویسنده پس از آن زبان کتاب را بازنویسی کرد تا مطابق گویش معیار اهل فلورانس باشد. نسخهٔ اصلاح شده که «ویرایش قطعی» نامیده می شود، میان سال های ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۲ منتشر شد و به سرعت به پرخواننده ترین اثر ادبی ایتالیا تبدیل شد. داستان. رمان در دههٔ ۱۶۲۰ و در دوران حکومت اسپانیا بر شمال ایتالیا جریان دارد. شخصیت های اصلی آن، رنزو و لوتشیا (لوسیا)، دو دهقان جوان از روستایی نزدیک دریاچهٔ کومو هستند که قصد ازدواج دارند. اما دُن رودریگو، ارباب محلی، به لوسیا نظر دارد و با تهدید کشیش محل، ازدواج را به تعویق می اندازد. این واقعه، زنجیره ای از ماجراها را رقم می زند: این روایت عاشقانه ب
ا زمینه های اجتماعی و تاریخی، فساد کلیسا، فئودالیسم و بحران های طبیعی و سیاسی را به تصویر می کشد. زمینه تاریخی. مانتسونی با استفاده از منابع تاریخی سدهٔ هفدهم، از جمله یادداشت های وقایع نگارانی چون جوزپه ریپامونتی، وقایع حقیقی از جمله شورش نان میلان در ۱۶۲۸ و طاعون میلان (۱۶۳۰) را بازآفرینی کرد. دقت تاریخی این اثر سبب شده بسیاری آن را به عنوان منبعی شبه تاریخی دربارهٔ آن دوران مطالعه کنند. سبک. مانتسونی در «نامزدها» از نثری ساده و سرراست استفاده کرد. او زبان نوشتار را به جای لهجه های محلی بر اساس گویش فلورانسی بنا نهاد و از این راه تأثیر عمیقی بر شکل گیری زبان ادبی ایتالیایی داشت. ترکیب روایت عاشقانه با واقع گرایی اجتماعی و طنز اخلاقی از ویژگی های بارز سبک اوست. تأثیر و جایگاه. «نامزدها» به سرعت در سراسر ایتالیا محبوب شد و به اثری مرجع در مدارس و دانشگاه ها تبدیل گردید. این رمان به بسیاری از زبان ها ترجمه شد و تأثیر عمیقی بر نویسندگان بعدی ایتالیا و اروپا گذاشت. بسیاری آن را «رمان ملی ایتالیا» می دانند. اقتباس ها. این رمان بارها مورد اقتباس قرار گرفته است:
میکله آنجولیلو لومباردی (۵ ژوئن ۱۸۷۱ – ۲۰ اوت ۱۸۹۷) یک آنارشیست ایتالیایی بود. او در ۸ اوت ۱۸۹۷ نخست وزیر اسپانیا، آنتونیو کانواس دل کاستیلو، را ترور کرد و اندکی بعد توسط مقامات اسپانیایی دستگیر و با گاروت اعدام شد. انگیزه و محاکمه مونتجوییچ. در ۷ ژوئن ۱۸۹۶ در بارسلون بمبی در مراسم جشن پیکر مسیح پرتاب شد که دست کم دوازده کشته و ۴۵ زخمی بر جای گذاشت. دولت این حمله را به آنارشیست ها نسبت داد و موجی از سرکوب علیه آنارشیست ها، سوسیالیست ها، کمونیست ها و جمهوری خواهان آغاز شد. این سرکوب به محاکمه مونتجوییچ شهرت یافت: سیصد نفر بازداشت و بسیاری زیر شکنجه به اعتراف وادار شدند. نخست وزیر کانواس شخصاً دستور این سرکوب را صادر کرده بود. آنجولیلو که به عنوان چاپخانه دار در لندن کار می کرد، در تظاهراتی علیه این سرکوب ها در میدان ترافالگار حضور یافت و از نزدیک قربانیان شکنجه را دید. این تجربه ها انگیزه اصلی او برای ترور کانواس بود. ترور کانواس دل کاستیلو. در اوت ۱۸۹۷، آنجولیلو با نام مستعار «امیلیو رینالدینی» وارد اسپانیا شد و خود را خبرنگار جا زد. او کانواس را در استراحتگاه آب گرم سانتا آگودا در موندرائو پیدا کرد و در ۸ او
ت ۱۸۹۷ او را به ضرب گلوله کشت. اندکی بعد دستگیر شد و در دادگاه گفت که خود را «اعدام کننده» می داند نه «قاتل»، و کانواس را نماد «طمع بورژوازی و استبداد قدرت» معرفی کرد.
فرانچسکو آنتونیو آرنا (۲۷ مارس ۱۸۸۹ – ۲۸ ژانویه ۱۹۴۵) ژنرال ارتش پادشاهی ایتالیا در جنگ جهانی دوم بود که بیشتر به خاطر فرماندهی لشکر ۱۳۲ زرهی آریته در نبرد دوم العلمین شناخته می شود. زندگی نامه. آرنا در ۲۷ مارس ۱۸۸۹ در پیتسونی، کالابریا به دنیا آمد. در سال ۱۹۰۹ به عنوان دانشجوی داوطلب افسری وارد ارتش پادشاهی ایتالیا شد و سال بعد درجه ستوان دوم گرفت. او در جنگ ایتالیایی-عثمانی در سیرنائیکا جنگید و در نبرد دو نخل (۱۹۱۲) به پاس شجاعت خود مدال نقره شجاعت نظامی دریافت کرد. در سال های بعد در سومالی خدمت کرد و در جنگ جهانی اول، در جبهه ایتالیا، در نبرد ایزونتسو زخمی شد و بار دیگر مدال نقره دریافت کرد. او سپس به درجه سرگرد رسید و در نبرد ویتوریو ونتو برای تصرف روستای آلانو دی پیوه مدال برنز شجاعت نظامی گرفت. در دهه ۱۹۳۰ آرنا فرماندهی هنگ ۵۱ پیاده نظام «آلپی» را برعهده گرفت و سپس در وزارت جنگ و پایگاه باری خدمت کرد. در ژانویه ۱۹۴۲ او درجه سرتیپ گرفت و به معاونت فرماندهی لشکر زرهی «آریته» رسید. پس از مرگ ژنرال اتوره بالداساره، آرنا فرماندهی لشکر را در نبرد غزاله و دوباره در نبرد دوم العلمین برعهده داشت؛ جایی که لشکر آر
یته تقریباً نابود شد. در ۱۹۴۳ فرمانده لشکر ۳۶ پیاده نظام فورلی در نزدیکی آتن شد. پس از آتش بس کاسبیله، او به دست آلمانی ها اسیر و در اردوگاه افلاگ ۶۴/زِت در لهستان زندانی شد. در ژانویه ۱۹۴۵ هنگام عقب نشینی زندانیان، او و ژنرال آلبرتو بریگانتی گریختند؛ اما روز بعد دو سرباز ارتش سرخ او را به اشتباه همدست فاشیست ها دانستند و تیرباران کردند. جنازه اش در سال ۱۹۶۰ به رم بازگردانده و در گورستان ورانو دفن شد.
اداره تحقیقات کانزاس () (KBI) ، دفتر تحقیقات ایالت آمریکا ایالت کانزاس ایالات متحده است. KBI بخشی از دادستان کل کانزاس است و مسئول ارائه خدمات آزمایشگاهی تحقیقاتی و جنایی به سازمان های عدالت کیفری و همچنین تحقیق و پیشگیری از جرم در ایالت کانزاس است.[4][5] تونی متیوی مدیر فعلی KBI است.
کنت امانوئله بالبو برتونه دی سمبوی، مارکوی برمه (۹ اوت ۱۸۸۶ – ۲۸ ژانویه ۱۹۴۵) ژنرال ایتالیایی در دوران جنگ جهانی دوم بود. زندگی نامه. او در خانواده ای اشرافی به دنیا آمد. پدرش، ریموندو بالبو برتونه، کنت سمبوی، پیش از تولد او درگذشته بود. در ۱۹۰۹ از آکادمی سلطنتی پیاده نظام و سواره نظام مودنا با درجه ستوان دوم فارغ التحصیل شد و به هنگ سواره نظام «پیه مونته روآله» پیوست. در جنگ ایتالیایی-عثمانی شرکت کرد و برای دلاوری در نبردهای عین زاره و زانزور مدال برنز شجاعت نظامی گرفت. در ۱۹۱۲ به عنوان ادجوتان ژنرال پیترو فروگونی منصوب شد و در جریان جنگ جهانی اول به فرماندهی آتشبار ۲۴۰ میلی متری رسید و بار دیگر مدال برنز دریافت کرد. پس از جنگ، به درخواست خود در ۱۹۲۰ بازنشسته شد، اما بعدها در ۱۹۳۵ دوباره به خدمت فراخوانده شد. در ۱۹۴۰ و هم زمان با ورود ایتالیا به جنگ، به ستاد شاهزاده اومبرتو ساووی، ولیعهد ملحق شد. در ۱۹۴۲ با ارتقاء به سرتیپ ذخیره، فرماندهی تیپ چهارم ساحلی در ساردینیا را به عهده گرفت. سپس در فلورانس به ریاست دادگاه نظامی منصوب شد. پس از آتش بس کاسبیله در سپتامبر ۱۹۴۳، او به دست آلمانی ها اسیر و به اردوگاه افلا
گ ۶۴/زِ در شکوتسن، لهستان منتقل شد. در ژانویه ۱۹۴۵ و هنگام عقب نشینی اجباری اسرا به سوی لوکنوالده، او به همراه ژنرال کارلو اسپاتوکو و چند ژنرال دیگر از جمله آلبرتو تریونفی، الساندرو واکانئو، جوزپه آندرولی و اوگو فررو توسط نیروهای اس اس تیرباران شد. بالبو برتونه در گورستان روستای کوژنیسا ژلیخوفسکا به خاک سپرده شد.
اپرای «لا والی» (La Wally) اپرایی در چهار پرده اثر آهنگساز آلفردو کاتالانی است که بر اساس لیبرتویی از لوئیجی ایلیکا ساخته شده و اولین بار در ۲۰ ژانویه ۱۸۹۲ در لا اسکالا، میلان اجرا شد. این آخرین اپرای کاتالانی بود. این اپرانامه بر اساس یک هایماترومای بسیار موفق اثر ویلهلمینه فون هیلرن (۱۸۳۶-۱۹۱۶) به نام «دختر کرکس» (Die Geier-Wally) ساخته شده است. والی، مخفف والبورگا، دختری با برخی ویژگی های قهرمانانه است. داستان بر اساس بخشی از زندگی آنا استاینر-نیتل، نقاش تیرولی، است که فون هیلرن با او آشنا شد. او لقب «گایر» (کرکس، نام محلی عقاب) را از خراب کردن لانه یک کرکس ریش دار هنگام پایین رفتن از طناب به دست آورد. این کار خطرناک که با هدف محافظت از گوسفندان در روستای آلپ انجام می شد، معمولاً توسط یک مرد انجام می شد. قطعه هیلرن در ابتدا به صورت سریالی در دویچه روندشاو منتشر شد و در سال ۱۸۷۵ به زبان انگلیسی با عنوان «یک عاشقانه دهقانی آلمانی» در مجله کورن هیل دوباره منتشر شد. این اپرا بیشتر به خاطر آریای «Ebben? Ne andrò lontana» («خب، پس؟ من خیلی دور می روم»، پرده اول، که وقتی والی تصمیم می گیرد خانه اش را برای همیشه ت
رک کند، خوانده می شود، شناخته می شود. ویلهلمنیا فرناندز، خواننده سوپرانو آمریکایی، این آریا را در فیلم «دیوا» ساخته ژان ژاک بینیکس در سال ۱۹۸۱ خواند - اجرایی در قلب این فیلم مهیج. کاتالانی این آریا را به طور مستقل با عنوان «شانسون گروئن لندیز» در سال ۱۸۷۸ ساخته بود و بعداً آن را در اپرای خود گنجاند. این اپرا شامل یک مرگ اپرایی به یاد ماندنی است که در آن قهرمان زن خود را به بهمن می اندازد. این اپرا به ندرت اجرا می شود، تا حدودی به دلیل دشواری اجرای این صحنه، اما آریای اصلی والی هنوز هم به طور مکرر خوانده می شود. خلاصه داستان. داستان در تیرول اتریش اتفاق می افتد، جایی که والیِ آزاداندیش اما آسیب پذیر عاشق جوزپه هاگنباخ خوش قیافه است. با این حال، پدرش، استرومینگر، می خواهد او با وینچنزو گلنر ازدواج کند. اپرا با ابراز عشق هاگنباخ و والی به یکدیگر اما کشته شدنشان توسط بهمن به پایان می رسد. پرده اول روستای هوخستوف پدر والی، استرومینگر. گروهی از شکارچیان از روستای مجاور سولدن به رهبری هاگنباخ از راه می رسند. دشمنی های قدیمی به سرعت آشکار می شوند و نزاعی بین استرومینگر و هاگنباخ در می گیرد، که قبل از اینکه هاگنباخ تو
سط همراهانش به دام بیفتد، تهدید و توهین می کنند. وینچنزو گلنر قلب خود را به والی بسته است و به سرعت متوجه می شود که او در طول نزاع به وضوح شیفته دشمن پدرش شده است. وقتی با استرومینگر تنها می ماند، سوءظن خود را به مرد مسن تر می گوید. او با درک اینکه گلنر عاشق دخترش است، اصرار می کند که والی موافقت کند که ظرف یک ماه با او ازدواج کند یا برای همیشه خانه اش را ترک کند. والی در جواب می گوید که ترجیح می دهد در برف های آلپ شانس خود را امتحان کند تا اینکه با گلنر ازدواج کند. پرده دوم میخانه عقاب در سولدن. یک سال گذشته است؛ استرومینگر مرده است و والی ثروت او را به ارث برده است. با این حال، هاگنباخ با افرا، صاحبخانه میخانه عقاب، نامزد شده است و ظاهراً علاقه ای به والی ندارد. جشنواره ای در سولدن در حال برگزاری است و والی با دانستن اینکه هاگنباخ آنجا خواهد بود، به میخانه کشیده می شود. هاگنباخ متقاعد می شود که برای گرفتن بوسه ای از والی، چالشی را بپذیرد. چیزی که به عنوان یک بازی شروع می شود، به سرعت به چیزی جدی تر تبدیل می شود و هاگنباخ به راحتی شرط خود را می برد. وقتی والی متوجه می شود که قربانی یک شرط بندی بدبینانه شده ا
ست، حسادت و خشم او به جوش می آید. او رو به گلنر، که او نیز در جشنواره است، می کند و اصرار می کند که اگر او او را دوست دارد، باید هاگنباخ را بکشد. پرده ۳ دره لا والی به خانه اش بازمی گردد. عصبانیت او اکنون فروکش کرده است و آرزو می کند که می توانست حرفش را پس بگیرد. در آن لحظه، در خانه اش زده می شود. این گلنر است که شرح می دهد چگونه در تاریکی شب، توانسته به هاگنباخ حمله کند و او را به دره ای عمیق پرتاب کند. والی وحشت زده می شود و با وجود اینکه معتقد است هاگنباخ عاشق افرا است، به سمت دره می شتابد به امید نجات هاگنباخ. خودش برای نجات او از طناب پایین می رود و با موفقیت جسد بی هوش او را به سطح آب می آورد. پرده چهارم در ارتفاعات آلپ والی تنها و افسرده به کوه های بالای روستا صعود کرده است. تنها دوستش، والتر، او را دنبال کرده و از او می خواهد که برای جشن های کریسمس پایین بیاید و خطرات بهمن را به او یادآوری می کند. والری او را می فرستد و به مرگ قریب الوقوع خود فکر می کند. والی صدای دیگری می شنود. هاگنباخ است که از جراحاتش بهبود یافته و آمده تا عشق خود را اعتراف کند. عشاق آشتی می کنند و هاگنباخ برای یافتن مسیری امن به
پایین کوه می رود. او با فریاد به والی می گوید، اما صدای فریادش بهمنی به پا می کند که او را با خود می برد. والی لحظه ای روی لبه ی پرتگاه می ایستد و سپس خود را به پایین پرتاب می کند و می میرد.
سورینو دی جووانی (به ایتالیایی: "Severino Di Giovanni"؛ زادهٔ ۱۷ مارس ۱۹۰۱ – درگذشتهٔ ۱ فوریه ۱۹۳۱) آنارشیست ایتالیایی بود که به آرژانتین مهاجرت کرد و به عنوان مشهورترین چهرهٔ آنارشیسم در این کشور شناخته شد. او به دلیل کارزار خشونت آمیز خود در حمایت از ساکو و وانزتی و مبارزه با ضد فاشیسم رادیکال شهرت یافت. زندگی در ایتالیا. دی جووانی در ۱۷ مارس ۱۹۰۱ در کیتی واقع در ابروتزو به دنیا آمد. او در شرایط دشوار پس از جنگ جهانی اول بزرگ شد، زمانی که فقر و گرسنگی رایج بود و این وضعیت بر دیدگاه های سیاسی او تأثیر گذاشت. وی آموزش معلمی دید و پیش از فارغ التحصیلی، در زادگاهش مشغول تدریس شد. دی جووانی به صورت خودآموز هنر حروف چینی را فراگرفت و در اوقات فراغت آثار میخائیل باکونین، مالاتستا، پرودون و الیزه رکلوس را مطالعه می کرد. مهاجرت به آرژانتین. دی جووانی با آخرین موج بزرگ مهاجران ایتالیایی پیش از جنگ جهانی دوم وارد بوئنوس آیرس شد. او در مورون سکونت داشت و هر روز برای شرکت در نشست ها و برنامه ریزی اقدامات علیه فاشیسم ایتالیایی و حامیان آن در آرژانتین به پایتخت سفر می کرد. به عنوان یک آنارشیست، او هیچ احترامی برای حزب حاک
م قائل نبود و آن را نسخه ای کم رنگ از گرایش های راست گرایانه و فاشیستی می دانست. نخستین اقدام مستقیم دی جووانی در ۶ ژوئن ۱۹۲۵ رخ داد؛ در جریان مراسم بیست وپنجمین سال سلطنت ویکتور امانوئل سوم در تئاتر کولون، که در حضور رئیس جمهور آلوئار، همسرش، و سفیر ایتالیا برگزار شد، دی جووانی و یارانش با پرتاب اعلامیه شعار «قاتلان! دزدان!» سر دادند. نیروهای پیراهن سیاه ها آن ها را دستگیر و به پلیس تحویل دادند. «کولمینه»، ساکو و وانزتی و تبلیغ با عمل. پس از آزادی سریع، دی جووانی در اعتراضات بین المللی علیه بازداشت و محاکمهٔ ساکو و وانزتی شرکت کرد. او در اوت ۱۹۲۵ نشریهٔ خود با نام "کولمینه" را پایه گذاری کرد که به تبلیغ اقدام مستقیم و تبلیغ از طریق عمل می پرداخت. دی جووانی شب ها روی نشریه کار می کرد و روزها با حروف چینی و کارگری خرج خانواده اش را درمی آورد. در ۱۶ مهٔ ۱۹۲۶، چند ساعت پس از اعلام حکم اعدام ساکو و وانزتی، دی جووانی سفارت ایالات متحده در بوئنوس آیرس را بمب گذاری کرد. او به زودی بازداشت شد و پنج روز زیر شکنجه مقاومت کرد، اما به دلیل نبود مدارک آزاد شد. در ۲۳ اوت ۱۹۲۷، پس از اجرای حکم اعدام ساکو و وانزتی، اعتصاب عم