Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زهرا عبدی رمان نویس، شاعر، مدرس داستان نویسی، منتقد ادبیات و سینما و همچنین بنیانگذار جایزهٔ فرهنگی ادبی ایرانویج است. او متولد ١٣۵۶ تهران است که دوره های کارشناسی ادبیات فارسی و ادیان و عرفان را در دانشگاه تهران گذرانده و مدرک کارشناسی ارشد ادبیات فارسی از دانشگاه علامه طباطبایی دارد. زهرا عبدی در تمام رمان هایش نگاهی به سیاست و جامعه شناسی دارد که در کنار واکنش های انتقادی او به وقایع سیاسی- اجتماعی روز در رسانه ها و صفحات شخصی اش در شبکه های اجتماعی باعث شد ادارهٔ کتاب وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی از سال ۱۳۹۹ مجوز انتشار آثار این نویسنده را لغو و او را ممنوع القلم کند. فعالیت ادبی. زهرا عبدی فعالیت ادبی را با انتشار کتاب شعر در دههٔ هشتاد آغاز کرد، اما نخستین رمان او با نام «روز حلزون» که اوائل دههٔ نود در نشر چشمه منتشر شد، او را به عنوان یک نویسنده ای تأثیرگذار به جامعهٔ ادبی ایران معرفی کرد. «روز حلزون» به چندین زبان دیگر نیز ترجمه شده است. رمان «ناتمامی» او نیز که سال ۱۳۹۵ منتشر شد، جایزهٔ ادبی هفت اقلیم را به عنوان بهترین رمان سال دریافت کرد. «تاریکی معلق روز» سومین رمان او بود که به عنوان یکی از ۱۰ رما
ن برتر سال ۱۳۹۸ انتخاب شد. آخرین رمان او «پدران و بی پدران» نام دارد که به دلیل ممنوع القلم بودن او در داخل کشور، سال ۱۴۰۳ در نشر ناکجا در پاریس منتشر شده است. زهرا عبدی آذرماه ۱۳۹۸ در مصاحبه ای گفته بود: «من دوست دارم که ادبیات تنه بزند به سیاست و سیاست تنه ای بزند به ادبیات و این تکانه ها منجر به حرکت های اجتماعی شوند.» آثار. تهمتن! تو با خرس سنگین تر از کوه رقصیده ای روز حلزون (رمان) رمان «روز حلزون» در فضای شهری امروز روایت می شود با مضمونی اجتماعی که گاه بازگشتی کوتاه اما تأثیرگذار به دههٔ شصت دارد و ردپای وقایعِ آن دهه را در دههٔ نود و در زندگی دو شخصیت اصلی داستان دنبال می کند. این رمان را آنا وانزان، استاد دانشگاه بولونیا، به زبان ایتالیایی ترجمه کرده و با عنوان «در تهران حلزون ها سروصدا می کنند» (A Tehran le lumache fanno rumore) در سال ۲۰۱۷ میلادی از سوی انتشارات «بریوسکی» (Brioschi) چاپ شده است. برگردان فرانسوی این رمان نیز با ترجمهٔ کریستف بالایی در نشر ملویل به زبان فرانسه منتشر شده است. ناتمامی (رمان) فضای رمان «ناتمامی» فضای خوابگاه دانشجویی و دانشگاه است. لیان دختر بوشهری و دانشجوی ارشد ادبیات
فارسی است که در جنوب تهران به کودکان کار تدریس می کند و به طور ناگهانی غیبش می زند. «ناتمامی» داستان گم شدن «لیان» و جستجوی هم اتاقی اش «سولماز» به دنبال اوست. این رمان که زبانی زنانه دارد، تلاش می کند که به آسیب شناسی مسئلهٔ مهاجرت، اخلاق شهری و زوال امر اخلاقی و مذهبی بپردازد. این رمان در سال ۱۳۹۶ برندهٔ جایزهٔ بهترین رمان سال از جایزهٔ ادبی هفت اقلیم شد. تاریکی معلق روز (رمان) ایدهٔ این رمان برآیند و هم آیند چند ایده است که مهم ترین شان ناظر به مکررترین کهن الگوهای موجود در اساطیر و ادبیات ملل یعنی کهن الگوی تقابل فرزندان و والدین است. این درون مایه یکی از نمودهای بن مایه مرگ-بازیابی است. این کهن الگو در بیشتر آثار ادبی به صورت تقابل پدر و پسر روایت شده است. این تضاد در تمام روابط بین فرزندان و والدین شان و همین طور نسل قبلی و نسل بعدی در داستان خط سیر مضمون را در کنار مضمون دروغ در کار رسانه ها و همچنین ناکارآمدی روشنفکری پیش می برد. کتاب «تاریکی معلق روز» که از نامزدهای نهایی جایزهٔ «احمد محمود» هم بود، پس از انتشار با استقبال علاقه مندان ادبیات داستانی مواجه و به سرعت تجدید چاپ شد. پدران و بی پدران (رم
ان) نگارش این رمان در بهار ۲۰۲۱ به پایان رسید، ولی به دلیل ممنوعیت قلم زهرا عبدی از یک سال پیش از آن، انتشار آن در داخل کشور ممکن نشد و این رمان در ماه مه ۲۰۲۴ در پاریس توسط نشر ناکجا منتشر شد. جایزهٔ ایرانویج. زهرا عبدی در اردیبهشت ۱۴۰۳ جایزهٔ فرهنگی ادبی ایرانویج را بنیان نهاد. نام ایران از «ائیریه وئجه» گرفته شده است. «ائیریه» به معنای «آزاده» و «وئجه» به معنای «جای و جایگاه» است. این نام به «ایران ویج» تغییر شکل داده و در نهایت «ایران» نام گرفته است. زهرا عبدی که مقیم کانادا است، در فراخوان این جایزه گفته است «برای یک ایران دوست وطن یعنی برقراری رابطهٔ خلاقانه و نو با مفهوم این فرهنگِ کهن» و اعلام کرده است که این جایزه «کاملاً مستقل بوده، به هیچ گروه و دسته ای وابستگی فکری و مادی نداشته و تمام هزینه های آن توسط دبیران جایزه از محل اعتبار شخصی تأمین می شود». جایزهٔ ایرانویج در دو شاخهٔ داستان کوتاه و ترانه، و شاخهٔ ویژه محیط زیست ایران برگزار می شود. مونا برزویی، سهراب پورناظری، کامران رسول زاده داوران بخش ترانه هستند و بخش داستان را بهنام بهزادی، محمدحسن شهسواری، زهرا عبدی، مرتضی مردیها و علی مصفا داوری م
مث کور () زیرسبکی از هاردکور پانک و متال کور است که تحت تأثیر پست-هاردکور، اکستریم متال و مث راک است که در دهه ۱۹۹۰ توسعه یافت. گروه های موسیقی در این سبک بر ریتم های پیچیده و نوسانی از طریق استفاده از کسر میزان، پلی مترها، سنکپ ها و تغییرات سرعت تأکید دارند. اشعار اولیه مث کور از یک جهان بینی واقع گرایانه و با دیدگاهی بدبینانه، مخالفت آمیز، کینه توزانه یا طعنه آمیز مورد خطاب قرار می گرفتند.
دانیکا فیلمی محصول سال ۲۰۰۶ و به کارگردانی آریل ورومن است. در این فیلم بازیگرانی همچون مریسا تومی، رجینا هال، کریگ برکو، کایل گالنر، نیکی پریان، ریج کانیپه، بیلی هاجز، جیمز اوری، هانا مارکس و دانای گارسیا ایفای نقش کرده اند.
آوانگارد متال () یا اکسپریمنتال متال () زیرشاخه ای از موسیقی هوی متال است که با استفاده از تجربیات و عناصر خلاقانه و آوانگارد، از جمله صداها، سازها، ساختار آهنگ، سبک های نوازندگی و تکنیک های آوازی غیر استاندارد و غیر متعارف تعریف شده است. آوانگارد متال تحت تأثیر پراگرسیو راک و اکستریم متال، به ویژه دث متال است و ارتباط نزدیکی با پراگرسیو متال دارد.
تاپ اِند () (به معنی «انتهای بالایی» یا «بالاترین نقطهٔ شمالی»)، منطقه ای جغرافیایی است در قلمرو شمالی استرالیا که شمالی ترین بخش این قلمرو را در بر می گیرد و به جز شبه جزیره کیپ یورک، شمالی ترین بخش قاره استرالیا محسوب می شود. این منطقه پهنه ای با حدود ۲۴۵٬۰۰۰ کیلومتر مربع را در بر می گیرد که پشت ساحل شمالی، از داروین، مرکز قلمرو شمالی، تا آرنهم لند امتداد دارد. اقیانوس هند در غرب، دریای آرافورا در شمال، و خلیج کارپنتاریا در شرق این منطقه قرار دارند و در جنوب آن، فراتر از پارک ملی کاکادو، مناطق نیمه خشک و کم آب داخلی استرالیا واقع شده اند. تاپ اند شامل چندین شهر اصلی در قلمرو شمالی است، شامل داروین، پالمرستون، و کاترین. شهر معروف آلیس اسپرینگز در جنوب این منطقه، در بخش جنوبی خشک قلمرو شمالی واقع شده است که گاهی توسط استرالیایی ها به عنوان «قسمت های مرکزی سرخ رنگ»Red Centre شناخته می شود. چشم انداز این منطقه نسبتاً مسطح است و شامل دشت های سیلابی رودخانه ای، علفزارهایی با درختان اکالیپتوس، مناطق سنگی، و تکه هایی از جنگل های بارانی می شود. در غرب آرنهم لند، یک فلات بلند و ناهموار ماسه سنگی وجود دارد که توسط دره
ها بریده شده است و بخش عمده ای از آن در پارک ملی کاکادو قرار دارد. رودخانه هایی که تالاب ها را تشکیل می دهند شامل رودخانه های الیگیتور جنوبی و شرقی، رودخانه مَری، و رودخانه گلاید هستند. آب و هوای این منطقه موسمی استوایی با فصل های مرطوب و خشک است و بیشترین میزان بارندگی در شمال استرالیا (بیش از ۱۲۰۰ میلی متر در سال) را به خود اختصاص می دهد. دما در طول سال نوسانات زیادی ندارد. جزایر متعددی در سواحل تاپ اند وجود دارند، از جمله جزایر تیوی (جزیره باترست و جزیره ملویل)، و گروت ایلانت، همچنین جزایر کوچک تر بسیاری. گیاهان. بیشتر گرم دشت های استرالیا برای چرای دام ها استفاده می شود، اما در این منطقه شمالی، مناطق وسیعی از چمنزارها در حالت اصلی خود قرار دارند و با درختان اکالیپتوس از دو گونه ی پوست رشته ای داروین و تنه پشمی داروین پوشیده شده اند. این چمنزارها یک منطقه زیست محیطی منحصر به فرد و بسیار مهم هستند. منطقه فلات ماسه سنگی این منطقه، یک مرکز غنی از تنوع زیستی است که از یک گیاهان خلنگزار منحصر به فرد پشتیبانی می کند. بخش شمالی تاپ اند در بوم ناحیه گرمسیری آرنهم قرار دارد. جانوران. این منطقه محل زندگی حیات وحش م
نحصر به فردی است. رودخانه ها و خورها محل زندگی جمعیت های زیادی از تمساح آب شور و تمساح آب شیرین، و همچنین گاوکوسه ها، اره ماهی ها، و فیل دریایی ها هستند. تالاب ها یک زیستگاه غنی هستند که برای مهاجرت پرندگان حیاتی است و محل زندگی جمعیت های زیادی از پرندگان، از جمله بزرگ ترین کلونی تولید مثلی غاز زاغی در جهان، و همچنین تعداد زیادی از جوندگان و مارها است. گونه های بومی تاپ اند شامل والاروی سیاه، افعی اون پلی، کبوتر صخره ای پربلوطی، موش دم کلفت صخره ای آنهم، و چندین گونه از سقنقورها هستند. سایر خزندگان شامل مارمولک پرده دارها و بزمجه های بزرگ (که به طور محلی به عنوان گوآنا شناخته می شوند) هستند. مارها شامل افعی زیتونی، افعی های مرگبار، مار مولگا، پایتون آبی، و انواع دیگر هستند. این فلات محل زندگی بسیاری از این گونه های بومی است، به ویژه بی مهرگان، ماهی ها، و قورباغه ها، از جمله صدها گونه مورچه. جزایر دور از ساحل محل زندگی زیرگونه های منحصر به فردی از برخی از این حیات وحش هستند. تهدیدها و حفاظت. این منطقه چشم انداز طبیعی بکر و دست نخورده ای دارد و بخش عمده آن به طور سنتی توسط بومیان استرالیا و تحت قوانین مربوط به
زمین های بومی، مدیریت می شود. این مناطق شامل پارک ملی کاکادو می شود که بزرگ ترین پارک ملی استرالیا و یک میراث جهانی است. با وجود کاهش برخی از گونه های جانوری، هنوز هیچ انقراض گسترده ای در این منطقه رخ نداده است. با این حال، شهر داروین در حال رشد است و به مرکزی برای کشاورزی و معدن تبدیل شده است که هر دو، زیستگاه های طبیعی را تهدید می کنند. گیاهان و حیوانات غیربومی، مانند گاومیش، نیز در حال تغییر زیستگاه های طبیعی هستند. علاوه بر این، انتقادهایی به نحوه مدیریت پوشش گیاهی بوته زارها توسط مردم محلی وارد شده است. آن ها هر ساله بخش های وسیعی از بوته زارها را می سوزانند و اجازه می دهند تا دوباره رشد کنند. همچنین، در گذشته تجارت گسترده ای توسط بومیان در این منطقه صورت می گرفت که اکنون عمدتاً متوقف شده است.
پوست رشته ای داروین () (به انگلیسی: Darwin stringybark یا messmate، مس میت)، گونه ای از درختان با اندازه متوسط تا بلند است که بومی شمال استرالیا است. این درخت دارای پوستی زبر، رشته ای یا فیبری بر روی تنه و شاخه ها، برگ های نیزه ای شکل با آرایش جفت مخالف، غنچه های گل در گروه های سه تایی، گل های سفید مایل به کرم و میوه استوانه ای است. توصیف. پوست رشته ای داروین درختی است که معمولاً تا ارتفاع ۹ تا ۲۵ متر رشد می کند و یک غده چوبی تشکیل می دهد. پوست آن زبر، رشته ای یا فیبری، خاکستری مایل به قهوه ای مایل به قرمز بر روی تنه و شاخه ها است. گیاهان جوان و کف بری ها دارای برگ هایی به شکل تخم مرغ تا نیزه ای پهن هستند که در هر دو طرف به رنگ سبز مایل به آبی کدر می باشند و به صورت جفت مخالف، با طول ۱۵۰ تا ۳۵۰ میلی متر و عرض ۳۵ تا ۱۲۰ میلی متر قرار گرفته اند. برگ های بالغ به صورت جفت مخالف، با سایه یکسان از سبز مایل به آبی کدر در هر دو طرف، به شکل نیزه ای تا نیزه ای پهن یا خمیده، به طول ۹۰ تا ۲۴۰ میلی متر و عرض ۱۰ تا ۳۵ میلی متر، و به سمت یک دمبرگ ۱۱ تا ۲۶ میلی متری باریک می شوند. جوانه های گل در محور برگ ها در گروه های سه ت
ایی بر روی یک دمگل بدون شاخه ۳ تا ۱۷ میلی متری مرتب شده اند، جوانه های منفرد بر روی پایه هایی تا ۹ میلی متر طول دارند. جوانه های بالغ بیضی تا گلابی شکل، به طول ۸ تا ۱۳ میلی متر و عرض ۶ تا ۱۲ میلی متر با یک کلاهک گرد هستند. گاهی چهار دنده در کناره های کلاهک وجود دارد. گلدهی بین ژوئن و سپتامبر اتفاق می افتد و گل ها سفید یا کرم رنگ هستند. میوه یک کپسول چوبی و استوانه ای به طول ۱۲ تا ۲۰ میلی متر و عرض ۹ تا ۱۷ میلی متر با یک دیسک عمودی نزولی و سه یا چهار دریچه در سطح لبه است. دانه ها خاکستری، بیضی مسطح و ۲ تا ۴ میلی متر طول دارند. رده بندی و نام گذاری. Eucalyptus tetrodonta اولین بار به طور رسمی توسط گیاه شناس فردیناند فون مولر در سال ۱۸۵۹ در «انجمن لینه ای های لندن» توصیف شد. نام گیاه شناسی از کلمات یونانی باستان به معنای «چهار» و «دندان» گرفته شده است، با اشاره به چهار دندانی که گاهی در اطراف لبه میوه یافت می شود. نزدیک ترین خویشاوند این درخت _E. megasepala_ است. به نظر می رسد در مقاله ای که در مجله «آسیب شناسی گیاهی استرالزی»Australasian Plant Pathology منتشر شده است، نام این گونه به اشتباه «Eucalyptus tetradon
ta» نوشته شده است. پراکندگی و زیستگاه. پوست رشته ای داروین در دشت ها و فلات های منطقه کیمبرلی در استرالیای غربی یافت می شود، جایی که در مناطق مسطح و فلات ها در خاک های شنی روی لاتریت، ماسه سنگ یا کوارتزیت رشد می کند. محدوده آن به سمت شرق در سراسر تاپ اند قلمرو شمالی و بخش هایی از خلیج کارپنتاریا و شبه جزیره کیپ یورک در شمال کوئینزلند گسترش می یابد. این درخت معمولاً بخشی از جوامع جنگلی باز یا جنگل های کم درخت است. وضعیت حفاظت. این گونه اوکالیپتوس توسط دولت استرالیای غربی به عنوان «غیر تهدید شده» طبقه بندی شده است، تحت قانون دولت قلمرو شمالی به عنوان «کمترین نگرانی» طبقه بندی شده است و تحت قانون دولت کوئینزلند به عنوان «کمترین نگرانی» طبقه بندی شده است.
رفتار آزاردهنده (به انگلیسی: Disturbing Behavior) یک فیلم علمی تخیلی وحشت روان شناختی در سبک فیلم نوجوانان به کارگردانی دیوید ناتر، نویسندگی ناتر و اسکات روزنبرگ با بازی جیمز مارسدن، کیتی هلمز و نیک استال است که در سال ۱۹۹۸ منتشر شد. خلاصه داستان گروهی از طردشدگان دبیرستانی را دنبال می کند که متوجه می شوند همکلاسی های به ظاهر کامل خود در «روبان آبی» بخشی از یک آزمایش پیچیده کنترل ذهن هستند. این فیلم در ۲۴ ژوئیه ۱۹۹۸ نمایش داده شد و نقدهای منفی دریافت کرد. این فیلم قبل از اکران در سینما در پاسخ به نمایش های آزمایشی منفی، از طریق استودیوهای متعدد حذف شد. پشتیبانی قابل توجهی از طرفداران برای انتشار نسخه برش کارگردانی که صحنه های حذف شده را بازیابی می کند، وجود داشته است. واکنش انتقادی. تماشاگران مورد نظر سینماسکور به این فیلم نمره C- دادند. گیشه. این فیلم در رتبه ۷ باکس آفیس آمریکای شمالی با درآمد ۷ میلیون دلاری در آخر هفته افتتاحیه خود باز شد. در هفته بعد ۵۷ درصد کاهش درآمد و به رتبه ۱۲ سقوط کرد.
تَنه پشمی داروین () (به انگلیسی: Darwin woollybutt یا woolewoorrng), گونه ای از درختان با اندازه متوسط تا بلند است که بومی شمال استرالیا است. این درخت دارای پوست زبر، فیبری و قهوه ای روی تنه و پوست صاف خاکستری در بالا است. برگ های بالغ نیزه ای شکل هستند، غنچه های گل دارای شیار بوده و در گروه های هفت تایی قرار گرفته اند، گل ها نارنجی یا قرمز روشن هستند و میوه آن استوانه ای تا بشکه ای یا کوزه ای شکل است و دارای شیارهایی در امتداد کناره ها است. توصیف. تنه پشمی داروین درختی است که معمولاً تا ارتفاع ۱۵ تا ۲۵ متر و گاهی تا ۳۰ متر رشد می کند، معمولاً با یک تنه واحد، و یک غده چوبی تشکیل می دهد. پوست آن نرم، زبر، رشته ای و شکاف دار است و روی تنه به رنگ خاکستری تا قرمز-زرد-قهوه ای با پوست صاف سفید تا خاکستری کم رنگ در قسمت بالایی تنه و شاخه ها است. گیاهان جوان و کف برهای رشد مجدد دارای برگ های قهوه ای مایل به سبز هستند که به شکل بیضی، ۳۰ تا ۶۰ میلی متر طول و ۲۰ تا ۳۰ میلی متر عرض دارند. برگ های بالغ کدر تا کمی براق به رنگ سبز هستند، در سطح زیرین کمرنگ تر، به شکل نیزه ای تا خمیده، ۷۵ تا ۱۵۰ میلی متر طول و ۲۵ تا ۵۰ میلی
متر عرض دارند و به سمت یک دمبرگ ۱۲ تا ۲۷ میلی متری باریک می شوند. جوانه های گل در گروه های هفت تایی روی یک دمگل بدون شاخه ۱۰ تا ۳۵ میلی متری چیده شده اند، جوانه های منفرد بدون ساقه یا روی پایه هایی تا ۷ میلی متر طول دارند. جوانه های بالغ چماقی شکل، به ندرت دوکی شکل، گلوکوز، ۱۰ تا ۲۳ میلی متر طول و ۹ تا ۱۲ میلی متر عرض با دنده هایی در امتداد کناره ها و یک کلاهک گرد تا مخروطی هستند. گلدهی از ماه می تا سپتامبر رخ می دهد و گل ها به رنگ نارنجی یا قرمز روشن و قطر آن ها تا ۳۵ میلی متر است. میوه ها کپسول های چوبی، استوانه ای تا بشکه ای یا کوزه ای شکل به طول ۳۳ تا ۶۰ میلی متر و عرض ۲۰ تا ۴۰ میلی متر هستند و دارای شیارهای طولی با دریچه های محصور در زیر سطح لبه هستند. میوه ها در ابتدا پوشیده از یک لایه مومی هستند اما به مرور زمان این پوشش را از دست می دهند و حاوی دانه هایی هستند که به رنگ خاکستری تیره تا سیاه، ۵ تا ۷ میلی متر طول و به شکل هرمی مورب تا مکعبی مسطح هستند. رده بندی و نام گذاری. این گونه ابتدا به طور رسمی توسط گیاه شناس یوهانس کنراد شاور در سال ۱۸۴۳ در اثر ویلهلم گرهارد والپرس «Repertorium Botanices Systemat
icae» از یک توصیف منتشرنشده توسط آلن کانینگها توصیف شد. نام گونه «miniata» در زبان لاتین به معنای «قرمز آتشین» است که به رنگ رشته های گل اشاره دارد. مردم میریوونگ در کیمبرلی این درخت را «woolewoorrng» می نامند. پراکندگی و زیستگاه. تنه پشمی داروین معمولاً در جنگل های باز، جوامع ساوانا و روی صخره های ماسه سنگی یافت می شود و در خاک های شنی رشد می کند. این گیاه به طور گسترده از منطقه کیمبرلی در استرالیای غربی و از طریق بخش های شمالی قلمرو شمالی تا منطقه برکتاون در شمال غربی کوئینزلند پراکنده شده است. این گیاه در ساحل آرنهم، فلات آرنهم، کیمبرلی مرکزی، حوضه دیلی، ساحل ساحلی داروین، بلندهای آینسلی، ساحل خلیج فارس، [گلف فال و ارتفاعات]]، دشت های خلیج، کیمبرلی شمالی، دشت آورد ویکتوریا، پاین کریک، تیوی کوبورگ، و ویکتوریا بناپارت یافت می شود. بوم شناسی. طوطی کاکلی سیاه دم سرخ هایی که در شمال استرالیا زندگی می کنند، ترجیح می دهند از درخت تنه پشمی داروین تغذیه کنند. وضعیت حفاظت. _Eucalyptus miniata_ در استرالیای غربی توسط دولت استرالیای غربی به عنوان «غیر تهدید شده» طبقه بندی شده است.
تامی کانوی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بریستول سیتی و باشگاه فوتبال بث سیتی اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اسکاتلند و اسکاتلند بازی کرده است.
ساندرو شرر (زاده ۵ ژوئن ۱۹۸۸) یک داور حرفه ای فوتبال اهل سوئیس است. او از سال ۲۰۱۵ جزو داوران بین المللی فیفا بوده است.
ونسان سیرو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سنت گالن، باشگاه ورزشی یانگ بویز، باشگاه فوتبال سیون، باشگاه فوتبال تولوز، و باشگاه ورزشی فرایبورگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال سوئیس و سوئیس بازی کرده است.
مدون بریشا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لچه اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال کوزوو، زیر ۲۱ سال آلبانی، و آلبانی بازی کرده است.
آربر هوجا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی-کوزوو است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دینامو زاگرب، باشگاه فوتبال لوکوموتیو زاگرب، و باشگاه فوتبال اسلاون بلوپو اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال کوزوو، کوزوو، و آلبانی بازی کرده است.
بنیامین وربیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسلوونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال تسلیه، باشگاه فوتبال کپنهاگن، و باشگاه فوتبال دینامو کی یف اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اسلوونی، و اسلوونی بازی کرده است.
موزه کشاورزی (مالایی:Muzium Pertanian) یک موزه دربارهٔ کشاورزی است که در شهرک جاسین، منطقه جاسین، ایالت ملاکا، مالزی قرار دارد. در اصل، قبل از اینکه این ساختمان به موزه تبدیل شود و برای بازدید کنندگان در ماه اکتبر ۱۹۹۰ افتتاح شود، در ابتدا تحت عنوان اداره پست در شهرک جاسین فعالیت می کرد. در این موزه تاریخچه فعالیت ها و اقتصاد مردم جاسین، به ویژه در زمینه کشاورزی به نمایش گذاشته شده اند.
سیم پیچی آیرتون-پری (به نام ویلیام ادوارد آیرتون و جان پری) نوعی الگوی سیم پیچ دورشته ای است که در سیم پیچی کردن سیم ها روی قالب ها برای ساخت مقاومت های RF استفاده می شود. مزیت آن این است که سیم پیچ حاصل از مقادیر القاوری مزاحم و ظرفیت خازنی مزاحم پایینی دارد. سیم پیچ های سیم مقاومتی آیرتون-پری برای ساخت مقاومت های RF سیم پیچی که در فرکانس های بالا استفاده می شوند، جایی که اندوکتانس و ظرفیت خازنی ناخواسته هستند، استفاده می شود. این سیم پیچی از دو سیم مجزا ساخته شده است که در جهات مخالف در امتداد یک چهارچوب عایق پیچیده شده و در انتها به صورت موازی متصل می شوند. از آنجایی که تعداد دُورهای سیم در هر جهت یکسان است، میدان های مغناطیسی دو سیم یکدیگر را خنثی می کنند، بنابراین پیچه اندوکتانس کمی دارد. و از آنجایی که پیچ های مجاور دو سیم تقریباً در یک ولتاژ هستند، ظرفیت خازنی پارازیتی کمی بین این دُورها وجود دارد. یکی از معایب آن این است که از آنجایی که دو طول سیم مقاومتی به صورت موازی به هم متصل هستند، در مقایسه با زمانی که از یک پیچه استفاده می شود، چهار برابر طول سیم (دو برابر طول هر پیچه) برای ایجاد یک مقاومت معین
مورد نیاز است.
مولگا () نوعی زیستگاه است که از درختزار یا جنگل های باز تشکیل شده و در آن درخت مولگا، _Acacia aneura_، یا گونه های مشابه اقاقیا غالب هستند. مناطق. مولگا در سراسر استرالیا یافت می شود و ۲۰٪ از مناطق خشک را پوشش می دهد، از جمله بخش عمده ای از جنوب غربی کوئینزلند، نیو ساوت ولز، استرالیای جنوبی، و استرالیای غربی. زمین های مولگا یک ناحیه زیستی بینابینی استرالیا است که در شمال غربی نیو ساوت ولز و جنوب غربی کوئینزلند در شرق استرالیا واقع شده است و از دشت های شنی خشک با جنگل های کم پوشش مولگا و درختچه زارهایی که توسط مولگا تحت سلطه هستند، تشکیل شده است. بوته زارهای مولگا استرالیای غربی یک بوم ناحیه خشک بزرگ از مناطق داخلی استرالیای غربی است که توسط صندوق جهانی طبیعت شناسایی شده است. پوشش گیاهی. طبقه بندی پوشش گیاهی این مناطق با دشت های گسترده داخلی قاره و سایر مناطق خشک با بارندگی کم و نامنظم مرتبط است. مناطق مولگا با سایر پوشش های گیاهی مانند علف تیغ و درختچه های اقاقیا (کهوریان) در هم آمیخته یا توسط رخنمون های سنگ خارا، دریاچه آب شور، و بیابان قطع می شود. مولگا خود درختی با اندازه متوسط است که معمولاً در جنگل های ب
از به خوبی مستقر شده است، تنها به عنوان گیاهان جوان در مناطق آشفته یافت می شود، و معمولاً حدود ۸ متر ارتفاع دارد. توده های درختان مولگا معمولاً هم سن هستند و در نهایت می میرند و در یک چرخه تجدید دوره ای جایگزین می شوند. این نوع پوشش گیاهی از این درختان، درختچه هایی مانند شوربوته، بوته فقیر، باقلاییان، کاسنیان و اقاقیا با علف ها در زیراشکوب تشکیل شده است. پس از بارندگی، مزارع بزرگی از گیاه یک ساله ظاهر می شوند که در مقابل خاکستری-سبز معمول مناطق مولگا، نمایش های رنگی قابل توجهی ایجاد می کنند.
زمین های مولگا () نام یک منطقهٔ زیستی بینابینی در استرالیا است که در شمال غربی نیو ساوت ولز و جنوب غربی کوئینزلند واقع شده است. این منطقه شامل دشت های شنی خشک با پوشش گیاهی جنگل های کم درخت و درختچه زارهای مولگا می باشد. درخت مولگا (Acacia aneura) گونه ای اقاقیا است که به دلیل مقاومت بالا به خشکی، در این منطقه به فراوانی یافت می شود و نام این منطقه نیز از آن گرفته شده است. این منطقه دارای آب و هوای خشک و نیمه خشک با بارندگی کم و نامنظم است. پوشش گیاهی غالب در این منطقه درخت مولگا است، اما گیاهان دیگری مانند علف های تیغ (Spinifex) و انواع درختچه ها نیز در این منطقه یافت می شوند. جانوران این منطقه شامل گونه های مختلفی از پرندگان، پستانداران، خزندگان و دوزیستان است که با شرایط خشک این منطقه سازگار شده اند. برخی از این جانوران عبارتند از: کانگورو قرمز، والابی، موش های صحرایی، مارمولک ها و انواع پرندگان شکاری.
مار مولگا گونه ای از مارهای زهرآگین خانواده کفچه ماران است که بومی شمال، غرب و آلیس اسپرینگز استرالیا می باشد. مار مولگا بزرگ ترین مار زهرآگین خشکی زی در استرالیا است. با وجود نام رایجش در انگلیسی یعنی «مار قهوه ای پادشاه» (king brown snake)، این مار عضوی از سرده Pseudechis (مارهای سیاه) است و فقط از دور با مارهای قهوه ای واقعی (Pseudonaja) مرتبط است. نام رایج جایگزین آن «مار مولگا» است، اگرچه در زیستگاه های بسیاری جدا از مولگا زندگی می کند. این مار که برای اولین بار توسط جانورشناس انگلیسی جان ادوارد گری در سال ۱۸۴۲ توصیف شد، ماری تنومند با طول حداکثر ۳٫۳ متر است. ظاهر آن متغیر است، به طوری که نمونه های شمال استرالیا دارای قسمت های بالایی برنزه هستند، در حالی که نمونه های جنوب استرالیا قهوه ای تیره تا مایل به سیاه هستند. این مار گاهی با بافتی مایل به قرمز-سبز دیده می شود. فلس های پشتی آن دو رنگ هستند و گاهی ظاهری طرح دار به مار می دهند. قسمت زیرین آن کرم یا سفید است و اغلب دارای لکه های نارنجی است. این گونه تخم گذار است. این مار طبق اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت، کمترین نگرانی در نظر گرفته می شود، اگرچه م
مکن است با گسترش وزغ نیشکر کاهش یافته باشد. زهر آن به اندازه دیگر مارهای خطرناک استرالیا قوی نیست، اما اگر در مقادیر کافی تزریق شود، همچنان می تواند اثرات شدیدی ایجاد کند. تأثیر اصلی آن بر روی بافت عضلانی مخطط است که باعث فلج کامل ناشی از آسیب عضلانی می شود و همچنین معمولاً بر لخته شدن خون (اختلال انعقاد خون) تأثیر می گذارد. اغلب، درد و تورم شدید، و به ندرت بافت مردگی، در محل گزش رخ می دهد. مرگ و میر ناشی از گزش این مار ثبت شده است که آخرین مورد آن در سال ۱۹۶۹ بوده است. قربانیان آن با پادزهر مار سیاه (نه مار قهوه ای) درمان می شوند. رده بندی. این گونه برای اولین بار توسط جانورشناس انگلیسی جان ادوارد گری در سال ۱۸۴۲ از نمونه ای که در پورت اسینگتون در قلمرو شمالی جمع آوری شده بود، توصیف شد. گری در نمونه حفظ شده خود تفاوت کمی با کبرای مصری (Naja haje) مشاهده کرد - به جز تنوع در صفحات چشمی - و نام Naja australis را به آن اختصاص داد. آلبرت گونتر از موزه بریتانیا با به دست آوردن نمونه دوم از کالج جراحان، قرابتی با گونه استرالیایی توصیف شده به عنوان Pseudechis porphyriacus تشخیص داد که منجر به ترکیب فعلی به عنوان Pse
udechis australis در سرده مار سیاه Pseudechis شد. طبیعت شناس اسکاتلندی-استرالیایی، ویلیام جان مک لی، در سال ۱۸۷۸، _Pseudechis darwiniensis_ را از یک نمونه باریک تر که فکر می کرد از _P. australis_ متمایز است، توصیف کرد. جانورشناس بلژیکی-بریتانیایی جرج آلبرت بولانگر در سال ۱۸۹۶ _P. cupreus_ را از نمونه ای که از رود مورای جمع آوری شده بود، توصیف کرد و _P. darwiniensis_ را از _P. australis_ بر اساس شکل پولک پیشانی تشخیص داد. جانورشناس اتریشی فرانتس ورنر در سال ۱۹۰۹ _Pseudechis denisonioides_ را از Eradu, Western Australia توصیف کرد. طبیعت شناس استرالیایی دونالد تامسون در سال ۱۹۱۴ جمجمه یک نمونه بزرگ با سر پهن را که از رودخانه East Alligator در آرنهم لند جمع آوری شده بود، به دست آورد و در سال ۱۹۳۳ آن را _Pseudechis platycephalus_ نامید. او این گونه را از _P. australis_ بر اساس داشتن دندان های کامی و بالی با شیارهای قدامی و داشتن برجستگی ها و تیغه های صاف روی پولک های پشتی تشخیص داد. در سال ۱۹۵۵، روی مک کی، متخصص خزندگان استرالیایی، به این نتیجه رسید که چندین گونه که قبلاً توصیف شده بودند، مترادف با _P. australis_