Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سریال تلویزیونی واقع نمای «سابق در ساحل ایتالیا» (Ex on the Beach Italia) یک سریال تلویزیونی واقع نمای ایتالیایی است که از شبکه های ام تلویزیون، اسکای ایتالیا و حالا تلویزیون پخش می شود. این سریال در ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۸ پخش شد. این سریال مردان و زنان مجردی را در یک تعطیلات تابستانی نشان می دهد که همسران سابقشان نیز به جمع بازیگران آن می پیوندند. در سپتامبر ۲۰۲۲، پارامونت گلوبال اعلام کرد که حق تولید این سریال را به دست آورده است. فصل ۱ (۲۰۱۸). فصل اول این سریال در ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۸ اعلام شد، و در ۲۶ سپتامبر همان سال از شبکه ام تلویزیون ایتالیا پخش شد. فهرست رسمی بازیگران، که با عکسی در رسانه های اجتماعی منتشر شد، شامل چهار پسر مجرد و چهار دختر مجرد بود. فصل ۲ (۲۰۲۰). فصل دوم این سریال در ۲۲ ژانویه ۲۰۲۰ از شبکه ام تلویزیون ایتالیا پخش شد. فهرست رسمی بازیگران با انتشار تصویری در شبکه ها تأیید شد که شامل سه پسر مجرد و چهار دختر مجرد می شد. فصل ۳ (۲۰۲۱). فصل سوم در ژوئن ۲۰۲۱ اعلام شد و در ۱۳ اکتبر ۲۰۲۱ به نمایش درآمد. فصل ۴ (۲۰۲۲). در ۱۶ نوامبر ۲۰۲۲، ام تلویزیون فصل چهارم را اعلام کرد و پخش آن در ۳۰ نوامبر همان سال آغاز
شد. این فصل برای دومین بار در جزیره ای در کارتاخنا (کلمبیا)، کلمبیا فیلمبرداری شد. فصل ۵ (۲۰۲۳–۲۴). فصل پنجم در ۲۲ نوامبر ۲۰۲۳ به نمایش درآمد. این فصل نیز در جزیره کارتاخنا، کلمبیا فیلمبرداری شد. جولیا سالمی و پیرپائولو پرتلی مجریان جدید برنامه بودند. فهرست بازیگران در ۳ نوامبر ۲۰۲۳ اعلام شد.
در دام افتاده! یک معمای قتل سیسیلی ( ) یک سریال تلویزیونی ایتالیایی محصول سال ۲۰۲۲ با بازی زوج کمدی فیکارا و پیکونه است. فصل اول در ایتالیا در ۱ ژانویه ۲۰۲۲ و در سطح بین المللی در ۲۷ ژانویه ۲۰۲۲ از نتفلیکس منتشر شد، و فصل دوم در ۲ مارس ۲۰۲۳ منتشر شد.
مادران خوب یک مینی سریال تلویزیونی درام جنایی بریتانیایی-ایتالیایی محصول سال ۲۰۲۳ به کارگردانی جولیان جارولد و الیسا آموروسو است. این سریال که بر اساس یک داستان واقعی و اقتباسی از رمانی به همین نام نوشته الکس پری ساخته شده است، چگونگی همکاری سه زن شجاع در مافیای بدنام کالابریایی «ندرانگتا» با یک دادستان زن برای سرنگونی این امپراتوری جنایی را به تصویر می کشد. "فیلم «مادران خوب»" اولین نمایش بین المللی خود را در هفتاد و سومین جشنواره بین المللی فیلم برلین در سری برلیناله در ۲۱ فوریه ۲۰۲۳ تجربه کرد، جایی که دو قسمت اول از ۶ قسمت آن به نمایش درآمد. این فیلم در ۵ آوریل ۲۰۲۳ به صورت بین المللی در دیزنی پلاس و در ایالات متحده در هولو منتشر شد. خلاصه داستان. داستان سریال در سال ۲۰۱۰ اتفاق می افتد و با ناپدید شدن لیا گاروفالو آغاز می شود، کسی که به همراه دخترش دنیس تصمیم گرفته بودند به مافیای اندرانگتا پایان دهند. در کالابریا، آنا کولاس، دادستان عمومی که علیه گروه های تبهکار فعالیت می کند، استراتژی جدیدی را برای درهم شکستن قدرت این گروه ها تدوین می کند و اعضای زن را به همکاری با آنها ترغیب می کند و در نتیجه ساختار قدر
ت سازمان را تضعیف می کند. استراتژی ای که زنان را در مقابل خانواده هایشان قرار می دهد و به آنها خیانت می کند، به امید آینده ای بهتر برای خود و فرزندانشان. تولید. در ۱۵ آوریل ۲۰۲۱، دیزنی پلاس تولید سریال "«مادران خوب"» محصول شبکه استار را تأیید کرد. این سریال بخشی از اولین تولیدات اورجینال اروپایی دیزنی پلاس و استار بود. انتشار. دو قسمت اول این سریال در هفتاد و سومین جشنواره بین المللی فیلم برلین در سری برلیناله در ۲۱ فوریه ۲۰۲۳ به نمایش درآمد. پخش بین المللی آن از ۵ آوریل ۲۰۲۳ در دیزنی پلاس و هولو در ایالات متحده آغاز شد. پذیرش. پاسخ انتقادی. وب سایت جمع آوری نقد و بررسی راتن تومیتوز، بر اساس ۷ نقد منتقد، امتیاز ۱۰۰٪ رضایت را با میانگین امتیاز ۸٫۰۰/۱۰ گزارش داد. جوئل کلر از "نیویورک پست" اظهار داشت: «قسمت اول سریال "مادران خوب"، داستانی قدرتمند از یک جناح ناشناخته از خانواده های «ندرانگتا» را روایت می کند که ایستادگی کردند و به سرنگونی آنها کمک کردند.» جاسپر ریس از "دیلی تلگراف" به این سریال نمره ۵ از ۵ ستاره داد و آن را «اقتباس عالی» از کتاب الکس پری نامید و گفت که هر قسمت «جذاب» است. نیک کلارک از "ایونینگ اس
تاندارد" به سریال "مادران خوب" نمره ۴ از ۵ ستاره داد و نوشت: «یک درام مافیایی خشن و به زبان ایتالیایی شاید خلأ آشکاری در رزومه او نبوده باشد، اما این سریال به طرز ماهرانه ای ساخته شده است. فیلمبرداری زیبایی دارد و به طرز هیجان انگیزی پرتنش است. آن را جستجو کنید، ماما میا، این سریال خوبی است.»
میرتو (لیکوره/-های مرته به زبان ساردین، لیکور دی مورتولا به زبان کورسی)، یک لیکور محبوب در جزایر مدیترانه ساردینیا، کورس و کاپرایا است. این نوشیدنی از گیاه مورد از طریق خیساندن الکلی توت ها یا ترکیبی از توت ها و برگ ها به دست می آید. مورد به طور آزاد در ساردینیا رشد می کند، جایی که این لیکور به عنوان بخشی از یک بازار محلی خاص در دو نوع مصرف می شد: یکی با توت های سیاه و دیگری با توت های سفید؛ افسانه ها می گویند که، سال ها پیش، دزدان ساردینی این استفاده خاص از گیاه را به جزیره مجاور کورسیکا معرفی کردند، جایی که این لیکور نیز از آن زمان به عنوان یک نوشیدنی سنتی محسوب می شود. انواع. دو نوع لیکور میرت وجود دارد:
بارجین (قزوین)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. جاذبه های طبیعی. از جمله جاذبه های طبیعی این منطقه رودخانه ارنزک، منطقه نمونه گردشگری باراجین به مساحت ۱۴۰۰ هکتار و قله مردمی است. امامزاده باراجین. در روستای باراجین در شمال بوستان در محلی مشرف به رودخانه بنای نوساز و نسبتاً بزرگی واقع شده است؛ که مقبره امامزاده مدفون از فرزندان امام جعفر صادق می باشد. متولیان این امامزاده بنای قدیمی آن را ویران نمودند و جای آن تالار بزرگی برای امامزاده و تعداد زیادی اتاق برای اقامت زائران احداث نمودند. این امامزاده یکی از کانون های جذب جمعیت در سطح ناحیه می باشد به طوری که از قزوین و شهرهای اطراف بازدیدکنندگان زیادی داشته است. در مقابل در ورودی امامزاده چنار عظیم کهن سالی وجود دارد که نشانه ای از گذشته بسیار دور این محل می باشد. از آنجائی که امامزاده روی کوه واقع شده، در سه سطح اصلی ساخته شده است. سطح اول فضای ورودی سایت امامزاده می باشد که پارکینگ و فضای ورود به روستا در آن واقع شده است. سطح دوم تراس می باشد که فضاهای اقامتی در آن شکل گرفته و در سطح سوم ورودی به داخل ساختمان امامزاده قرار دا
رد. در ضمن، مسیر کوهنوردی مشخص شده برای گردشگران کوه مردم از پشت امامزاده باراجین شروع می شود. همچنین در کنار امامزاده فضاهایی با عملکردهای اقامتی و خدماتی و غیره وجود دارد که هم به مراجعین کوهنوردی و هم زوار ارائه خدمات می نماید. پارکینگی که در سطح اول فضای امامزاده موجود است، نیز قابل استفاده برای هر دو گروه مراجعین می باشد و سرویس های رفت وبرگشت به شهر در این مکان توقف می کند. از گذشته این امامزاده نقش زیارتی، تفرجی داشته و امکانات اقامتی در کنار آن موجود بوده است. در حال حاضر این امامزاده به طور کامل بازسازی شده است.
اسکارلت ()، یک تئاتر موزیکال محصول ۱۹۷۰ با موسیقی هارولد روم. کتاب اصلی زبان ژاپنی ۱۹۶۶ توسط کازوئو کیکوتا است و توسط هورتون فوت به انگلیسی ترجمه شده است. بر اساس پرفروش ترین اثر مارگارت میچل در سال ۱۹۳۶ بربادرفته (رمان)، سرنوشت دختر خودمحور زیبای جنوبی، اسکارلت اوهارا و روابط عاشقانه اش را با رت باتلر از روزهای قبل از جنگ داخلی آمریکا از طریق خود جنگ و دوره دوره بازسازی ایالات متحده آمریکا ترسیم می کند. تولیدات. در سال ۱۹۶۶، نمایشی نه ساعته (بدون موسیقی) بر اساس رمان «بر باد رفته» در تئاتر امپراتوری توکیو به روی صحنه رفت. این نمایش بسیار موفق بود و کازوئو کیکوتا و کمپانی توهو تصمیم گرفتند نسخه ای موزیکال از رمان «بر باد رفته» را در همان تئاتر تولید کنند. کیکوتا کتاب مربوط به موزیکال جدید را نوشت، اما بقیهٔ تولید عمدتاً کار آمریکایی ها بود - کارگردان جو لیتون، مدیر موسیقی رهبر ارکستر مشهور برادوی لهمن انگل و موسیقی و ترانه ها اثر هارولد روم بود. اگرچه موسیقی و اشعار (که در نسخهٔ ۱۹۶۶ کاملاً ژاپنی بود) به روم نسبت داده شده است، اشعار انگلیسی روم توسط نویسندگان ژاپنیِ دوره گرد ترجمه شده و در ضبط های بازیگران غر
بی ذکر نشده است. تولید اصلی توکیو در دو بخش - هر کدام به مدت ۶ ماه - ارائه شد و هر کدام چهار ساعت طول کشید. این تولید در ژانویه ۱۹۷۰ با عنوان «اسکارلت» آغاز شد.
محمد مکیه (محمد صالح مکیه، ۱۹۱۴–۲۰۱۵) (بزبان عربی: محمد مکیة)، یک معمار عراقی است و از نخستین عراقی هایی بود که موفق به کسب مدرک رسمی در معماری شد. او به ویژه، به دلیل تأسیس کردن نخستین دانشکده معماری عراق در دانشگاه بغداد و نیز طراحی های معماری اش شناخته می شود؛ طراحی هایی که در آن ها، از نقش مایه های اسلامی همچون خوشنویسی بهره می گرفت تا عناصر معماری عربی، را با آثار معاصر پیوند دهد. زندگی و تحصیلات. محمد صالح مکیه، فرزند بهیه و صالح عبدالعزیز مکیه، در بغداد و در خانواده ای از بازرگانان پوشاک متولد شد. پدرش در زمانی که او خردسال بود درگذشت و مادرش نزد عمویش سکونت گزید. او در دبیرستان مرکزی بغداد در ریاضیات درخشید و توانست یکی از ۵۰ دانش آموزی باشد که بورس تحصیل در انگلستان را دریافت کردند. او در سال ۱۹۳۵ به انگلستان رفت و سال اول را به یادگیری زبان انگلیسی و آماده سازی برای آزمون ورودی گذراند. وی سپس در مدرسه معماری دانشگاه لیورپول ثبت نام کرد و در سال ۱۹۴۱، لیسانس معماری و در ۱۹۴۲ دیپلم طراحی شهری را گرفت. بعدها، در کالج کینگ، کمبریج ثبت نام کرد و در سال ۱۹۴۶، دکترای خود را با رساله ای درتحت عنوان «تأثیر ا
قلیم بر معماری در منطقه مدیترانه» به پایان رساند. او در سال ۱۹۴۱، در دوران تحصیلات تکمیلی در انگلستان، با همسر آینده اش، مارگارت کرافورد انگلیسی تبار، آشنا شد. مارگارت با وجود مخالفت های فراوان از طرف خانواده اش، به بغداد رفت تا با او ازدواج کند. مکیه در سال ۱۹۵۶ بورس فولبرایت را گرفت و مدتی نیز در ایالات متحده تحصیل کرد. فعالیت حرفه ای. مکیه در سال ۱۹۴۶ به بغداد بازگشت و یکی از نخستین عراقی هایی بود که مدرک رسمی معماری داشت. معماری در عراق در آن زمان، بیشتر بر اساس سنت های دیرینه بناسازی ادامه می یافت و معماران نام خود را بر بناها نمی گذاشتند. حتی واژه ای برای «معمار» در زبان عربی وجود نداشت. با این حال، نیمه قرن بیستم، دوران نوسازی عراق بود و بسیاری از خانه های سنتی، جای خود را به طراحی های نو دادند. چالش معماران این بود که چگونه عناصر سنتی را با مصالح و تکنیک های مدرن پیوند دهند. مکیه و گروهی از معماران تحصیل کرده در اروپا، از جمله مکیه الجدری، مظلوم، قطن عدنی و رفعت چادریجی، در این مسیر نقش محوری بزرگی ایفا کردند و موجب شکل گیری سبک ملی خاص معماری عراق شدند. او شرکت «مکیه و همکاران» را تأسیس کرد و بدنبال
آن بعدها، شعبه هایی در بحرین (۱۹۶۷)، در مسقط عمان (۱۹۷۱) و سپس در لندن (۱۹۷۴) دایر کرد. نخستین پروژه مهمش، بازسازی مسجد الخلفاء (۱۹۶۳–۱۹۶۰) بود که بر اساس طرحی الهام گرفته از مسجد عباسی قرن نهم، در اطراف مناره باقی مانده آن مسجد ساخته شد. در آغاز کار، به علت کمبود پروژه های تجاری، در شهرداری بغداد به عنوان معمار و شهرساز مشغول شد و همسرش در دبیرستان تدریس می کرد. اما از دهه ۱۹۶۰ به بعد، سفارش های مهمی دریافت کرد و در دهه ۱۹۷۰، دفتر بحرین او، رونق فراوانی داشت. او به دلیل تمرکز بر معماری اسلامی و استفاده از میراث محلی و صنایع دستی، «معمار اسلامی» لقب گرفت. همچنین مجموعه ای از آثار هنری و عکس ها گردآوری کرد که بعدها در کتاب های معماری اسلامی، از جمله "معماری عربی: گذشته" و حال (۱۹۸۳)، منتشر شد. بخاطر نبودن نگارخانه های هنری در بغداد در دهه ۱۹۴۰، وی خانه شخصی اش را برای نخستین نمایشگاه هنر معاصر در اختیار جواد سلیم قرار داد. مکیه در سال ۱۹۵۹، نخستین دانشکده معماری عراق را در دانشگاه بغداد بنیان نهاد و تا ۱۹۶۸، ریاست آن را برعهده داشت. او دانشجویان را تشویق می کرد تا به طراحی بناهای سنتی و محیط شهری عراق توجه کنن
د. از اوایل دهه ۱۹۷۰، به علت مخالفت رژیم بعث، نامش در فهرست بازداشت قرار گرفت. او که در بحرین بود، به لندن رفت و خانواده اش نیز به او پیوستند. در لندن «نگارخانه کوفه» را تأسیس کرد که به هنر عربی و اسلامی اختصاص داشت. در سال ۱۹۸۰، شهردار بغداد او را برای پروژه بازسازی فراخواند و پس از تضمین امنیتش، او ببغداد بازگشت. با این حال پسرش کنعان، در لندن ماند تا مدیریت دفتر را برعهده گیرد. مکیه سال های پایانی زندگی را در تبعید در لندن گذراند؛ همسرش در ۲۰۱۳ و خود او در ۲۰۱۵ و در سن ۱۰۱ سالگی درگذشت. او صاحب دو فرزند بود: کنعان (متولد ۱۹۴۹) و هند (متولد ۱۹۵۲). کنعان نیز در معماری آموزش دیده بود اما مسیر دانشگاهی را در آمریکا در پی گرفت. آثار. بازسازی مسجد الخلفاء، نخستین پروژه مهم او بود. او برای مدتی از معماران مورد اعتماد صدام حسین بود و در ساخت کاخ های او مشارکت داشت. همچنین بناهای متعددی از جمله بانک ها، کتابخانه ها، ساختمان های دولتی و مسکونی را طراحی کرد. او در مسابقه طراحی مسجد جامع بغداد و میدان رژه تشریفاتی تکریت برنده شد، هرچند این پروژه ها هرگز ساخته نشدند. میراث. حداقل سه جلد کتاب، به بررسی نقش او در معماری
اختصاص یافته است: در سال ۲۰۱۴، جایزه سالانه «محمد مکیه» از سوی جوایز تمایز (Tamayouz)، برای بزرگداشت معماری برتر، بنیان نهاده شد. در ۲۰۱۶، عراق با انتشار تمبرهای یادبودی، یاد محمد مکیه و زها حدید را گرامی داشت.
اسکارلت ()، رمانی است از الکساندرا ریپلی در سال ۱۹۹۱، که به عنوان دنباله ای بر رمان مارگارت میچل در سال ۱۹۳۶، "بربادرفته (رمان)" نوشته شده است. این کتاب در فهرست کتاب های پرفروش نیویورک تایمز قرار گرفت. در سال ۱۹۹۴ به عنوان یک مینی سریال تلویزیونی با همین عنوان با بازی تیموتی دالتون در نقش رت باتلر و جوآن ولی در نقش اسکارلت اوهارا اقتباس شد. خلاصه داستان. کتاب از جایی شروع می شود که «بربادرفته (رمان)» تمام شده بود، با حضور اسکارلت اوهارا در مراسم خاکسپاری خواهرشوهر سابقش و رقیب اشلی ویلکس، ملانی همیلتون. شوهر از هم جدا شده اش، رت باتلر، حضور ندارد. اسکارلت، دلشکسته و آزرده از ترک او توسط رت، به سمت تارا می رود. در آنجا متوجه می شود که مامی، تکیه گاه اصلی او از بدو تولد، در حال مرگ است. او با استفاده از نام برادر شوهرش ویل بنتین، رت را از مرگ مامی مطلع می کند، زیرا می داند اگر اسکارلت آنجا باشد، رت نخواهد آمد. قبل از مرگ مامی، رت را قسم می دهد که از اسکارلت مراقبت کند. رت موافقت می کند، اگرچه قصد ندارد به این درخواست عمل کند. پس از مرگ مامی، رت و اسکارلت با هم درگیر می شوند که در نهایت رت خانه را ترک می کند و
اسکارلت به خانه آتلانتا برمی گردد، مصمم به بازگرداندن رت. اسکارلت برای دیدار با خانواده رت به چارلستون (کارولینای جنوبی) سفر می کند و سعی می کند با جلب محبت مادرش، او را به دام بیندازد. رت، رت را متقاعد می کند که او را برای قایق سواری به بندر ببرد، جایی که قایق آنها در طوفانی وحشتناک واژگون می شود. اسکارلت و رت به جزیره ای شنا می کنند و در آنجا در غاری عشق بازی می کنند. رت در ابتدا انکار می کند، اما سپس اعتراف می کند که عاشق اسکارلت است، اما نمی خواهد دوباره به خاطر او «خودش را گم کند». در چارلستون، رت اسکارلت را در خانه مادرش در حالی که در حال مرگ است، ترک می کند و در نامه ای به او می گوید که اگرچه شجاعت او را تحسین می کند، اما دیگر هرگز او را نخواهد دید. پس از اینکه اسکارلت قدرت خود را بازیابد، به همراه دو عمه اش، پائولین و اولالی، چارلستون را ترک می کند تا در جشن تولد پدربزرگ مادری اش در ساوانا (جورجیا) شرکت کند. او یادداشتی برای مادر رت به همراه خواهرش، رزماری، می گذارد که آن را می سوزاند. اسکارلت برخلاف میل خانواده مادری اش با خانواده ساوانا اوهارا ارتباط برقرار می کند. پدربزرگ مادری اسکارلت به اسکارلت پ
یشنهاد می دهد که اگر تا زمان مرگش در ساوانا با او بماند و از تماس با خانواده پدری اش اجتناب کند، ارث خود را به او می دهد. اسکارلت امتناع می کند و با عصبانیت آنجا را ترک می کند. او با پسرعمویش جیمی و خانواده اش می ماند. به زودی پسرعموی دیگری به نام کالوم، کشیشی از ایرلند، به آنها می پیوندد. اسکارلت موافقت می کند که با او به ایرلند سفر کند. در این زمان، اسکارلت متوجه شده است که از رت باردار است، اما بارداری خود را پنهان می کند. در ایرلند، خویشاوندان ایرلندی اسکارلت از صمیم قلب از او استقبال کردند. در حین گشت و گذار با کالم، از کنار خانه ای قدیمی به نام «بالیهارا» عبور می کنند؛ این زمین مدت ها قبل از تصرف توسط انگلیسی ها، زمین اوهارا بوده است. اسکارلت خیلی زود از رت، اخطاریه ای مبنی بر طلاق دریافت می کند. او قصد عزیمت به آمریکا را دارد، اما می فهمد که رت اکنون با آن همپتون ازدواج کرده است که گفته می شود شبیه ملانی ویلکس است. اسکارلت که دلشکسته است، تصمیم می گیرد در ایرلند بماند. او با وکلا همکاری می کند و دو سوم سهم خود از مزرعه پدرش، تارا، را به پسرش وید همپتون (که پدر او شوهر اولش، چارلز همیلتون، برادر ملانی و
یلکس است) واگذار می کند، بالیهارا را می خرد و در ایرلند ساکن می شود، که باعث خوشحالی خانواده ایرلندی اش می شود. او و کالم به جای گفتن حقیقت طلاق، به همه می گویند که شوهرش فوت کرده است. با بهبودی بالیهارا، اسکارلت مشتاقانه منتظر تولد فرزندش است، برای داشتن یک دختر دعا می کند و نذر می کند که مادر خوبی باشد. او مورد احترام مردم شهر و خانواده اش است و به همین دلیل به عنوان فردی سخت کوش شهرت پیدا کرده است. او به اوهارا معروف می شود، عنوانی که برای رهبر بلامنازع یک قبیله خانوادگی در نظر گرفته شده است. در شبی کیسه آب او پاره می شود. خدمتکار خانه اش، خانم فیتزپاتریک، و مامایی که کالوم احضار می کند، قادر به مدیریت اوضاع نیستند و به نظر می رسد که اسکارلت خواهد مرد. در عوض، او توسط پیرزنی خردمند که در نزدیکی برج جن زده زندگی می کند، نجات می یابد. عمل سزارین موفقیت آمیز است، اما اسکارلت دیگر نمی تواند بچه دار شود. دختری با پوستی تیره مانند رت، اما با چشمانی آبی که به آرامی به سبز تبدیل می شوند، متولد می شود. اسکارلت نام او را کیتی کالوم اوهارا می گذارد و به دلیل چشمان سبزش او را «گربه» صدا می زند. اشلی ویلکس - معشوق سابق
ش که در جوانی آرزوی ازدواج با او را داشت - به اسکارلت پیشنهاد ازدواج می دهد. او سپاسگزار است اما با مهربانی رد می کند و به او می گوید که علاقه ای به ازدواج با او ندارد. در عوض، اسکارلت و اشلی تصمیم می گیرند که دوست باقی بمانند. پس از اینکه اسکارلت در بالی هارا مستقر شد، چندین بار با رت برخورد می کند - در آمریکا، در حالی که با قایق به سمت بوستون می رود، در یک نمایشگاه که اعتراف می کند هنوز او را دوست دارد، و یک هفته بعد در یک شکار روباه. او هنوز نمی داند که فرزندی دارد. وقتی در یک مهمانی به دنبالش می گردد، اسکارلت متوجه می شود که هنوز او را دوست دارد. لرد فنتون، یکی از ثروتمندترین مردان اروپا، اسکارلت را تعقیب می کند و می خواهد با او ازدواج کند. او پس از دیدن روحیه آتشین و نترس کت، می خواهد اسکارلت فرزندانش را به دنیا بیاورد. او همچنین قصد دارد املاک آنها را متحد کند. او مالک آدامزتاون، زمین مجاور اسکارلت است. اسکارلت که از تکبر او عصبانی است، امتناع می کند و به او دستور می دهد که آنجا را ترک کند. اسکارلت برای بازدید سالانه خود برای مهمانی ها و شکارها به دوبلین می رود. او بعداً وقتی می شنود که آن همپتون از رت
باردار است، تصمیم می گیرد لرد فنتون را بپذیرد. وقتی خبر نامزدی او به بیرون درز می کند، رت مست وقتی در یک مسابقه اسب دوانی با هم آشنا می شوند، به او توهین می کند. یکی از دوستانش به اسکارلت می گوید که آن و نوزادش مرده اند. اسکارلت با عجله به بالی هارا برمی گردد به این امید که رت به آنجا بیاید. او انگلیسی ها را در آنجا با حکم دستگیری کالم، که رهبر یک گروه تروریستی ایرلندی است، پیدا می کند. کالم به قتل می رسد و روزالین فیتزپاتریک برای انتقام از او، زرادخانه انگلیسی ها را به آتش می کشد. روستاییان، با این تصور که اسکارلت به انگلیسی ها کمک می کند، خانه او را به آتش می کشند. رت از راه می رسد و می خواهد که او با او فرار کند، اما اسکارلت دیوانه وار به دنبال کت می گردد. او به رت می گوید که او پدر کت است و کت نیز به دنبال او می گردد. پس از پیدا کردن کت، این سه نفر به برجی بلند در بالی هارا می روند و شب را در آنجا می گذرانند. رت و اسکارلت به عشق خود به یکدیگر اعتراف می کنند. صبح روز بعد، آنها آماده ترک ایرلند و شروع زندگی جدید خود با هم هستند. استقبال از کتاب. اسکارلت مورد انتقاد منتقدان قرار گرفت. جانت ماسلین در نقد این
رمان برای نیویورک تایمز در سال ۱۹۹۱ گفت که این کتاب «یک اثر خیره کننده و بی حادثه ۸۲۳ صفحه ای» است. دونالد مک کیگ، نویسنده کتاب «مردم رت باتلر»، گفت که به نظر او بنیاد مارگارت میچل از اسکارلت «کاملاً شرمنده» شده است. با وجود این، رمان یک موفقیت تجاری بود؛ اسکارلت میلیون ها نسخه فروخت و همچنان در حال چاپ است. جورج آر.آر. مارتین، نویسنده «ترانه ای از یخ و آتش»، هنگام بحث در مورد احتمال انتشار دنباله های مجاز برای آثارش پس از مرگش، چنین کتاب هایی را «به نظر من نفرت انگیز، مانند [...] اسکارلت، [...] دنباله بر باد رفته» نامید.
شاخص آموزش (به انگلیسی: Education Index) یکی از اجزای شاخص توسعه انسانی (HDI) است که هر ساله توسط برنامه عمران ملل متحد منتشر می شود. این شاخص در کنار شاخص های اقتصادی (GDP) و شاخص امید به زندگی، به اندازه گیری پیشرفت تحصیلی کمک می کند. درآمد ناخالص ملی (برابری قدرت خرید) سرانه و امید به زندگی نیز به همراه شاخص آموزش برای محاسبه HDI هر کشور استفاده می شوند.از سال ۲۰۱۰، شاخص آموزش با ترکیب میانگین سال های تحصیل بزرگسالان و سال های مورد انتظار تحصیل برای دانش آموزان زیر ۲۵ سال محاسبه می شود که هر کدام وزن ۵۰٪ دارند. پیش از سال ۲۰۱۰، شاخص آموزش با نرخ سواد بزرگسالان (با وزن دو-سوم) و نرخ ناخالص ترکیبی ثبت نام در مقاطع ابتدایی، متوسطه و عالی (با وزن یک-سوم) اندازه گیری می شد.آموزش جزء اصلی رفاه است و در اندازه گیری توسعه اقتصادی و کیفیت زندگی به کار می رود که عاملی کلیدی در تعیین اینکه یک کشور توسعه یافته، در حال توسعه یا توسعه نیافته است، می باشد. محاسبات. شاخص آموزش یک کشور با فرمول زیر محاسبه می شود:formula_1formula_2، سال های مورد انتظار تحصیل، محاسبه تعداد سال هایی است که یک دانش آموز "انتظار می رود" در مدرس
ه یا دانشگاه تحصیل کند. در بیشتر کشورها، مدرک کارشناسی ارشد بالاترین سطح تحصیلات قابل دستیابی است و کسب آن نشان دهنده ۱۸ سال تحصیل است. این بدان معناست که اگر هر دانش آموز در یک کشور در مقطع کارشناسی ارشد ثبت نام کند، شاخص EYS آن کشور ۱.۰ خواهد بود.formula_3، میانگین سال های تحصیل، محاسبه میانگین تعداد سال های تحصیلی است که یک فرد بالای ۲۵ سال "واقعاً" دریافت کرده است. این شاخص بر اساس سطوح پیشرفت تحصیلی جمعیت محاسبه می شود که بر مبنای مدت زمان نظری هر سطح تحصیلی گذرانده شده، به سال های تحصیل تبدیل می شود. عدد ۱۵ به عنوان حداکثر پیش بینی شده برای این شاخص در سال ۲۰۲۵ در نظر گرفته شده و بنابراین به عنوان حداکثر در این شاخص استفاده می شود. این بدان معناست که کشوری که تمام شهروندانش تا سن ۲۵ سالگی به ۱۵ سال تحصیل دست یافته باشند، شاخص MYS آن ۱.۰ خواهد بود.
فتح جنوب ایتالیا به دست نورمن ها (به انگلیسی: Norman conquest of Southern Italy) فرایند گسترش تدریجی قدرت نورمن ها در سرزمین های ایتالیای جنوبی و سیسیل در فاصلهٔ حدود سال های ۹۹۹ تا ۱۱۹۴ میلادی بود. نورمن ها که اصالتاً از نورماندی در فرانسهٔ امروزی بودند، ابتدا به عنوان زائر و سپس مزدور وارد منطقه شدند. آن ها با استفاده از آشفتگی سیاسی جنوب ایتالیا—که میان شاهزاده نشین های لومباردی، بیزانس، امارت اسلامی سیسیل و جمهوری های دریایی ایتالیا تقسیم شده بود—توانستند به تدریج جایگاه خود را تثبیت کنند. نخستین پایگاه رسمی نورمن ها در آورزا (۱۰۳۰) شکل گرفت و سپس شهر مِلفی به مرکز فرماندهی خاندان اوتویل تبدیل شد. پیروزی های نورمن ها در نبردهای اُلیونتو، مونته ماجوره و نبرد مونته پِلیِریو (۱۰۴۱–۱۰۴۲) موجب عقب نشینی بیزانس شد. نقطهٔ عطف این روند، شکست ارتش پاپی در نبرد چیویتاته (۱۰۵۳) بود که زمینه ساز کنکوردات مِلفی (۱۰۵۹) شد؛ بر اساس این پیمان، پاپ مشروعیت سیاسی نورمن ها را به رسمیت شناخت و آنان را متحد خود در برابر امپراتور مقدس روم و بیزانس قرار داد. در نیمهٔ دوم قرن یازدهم، به رهبری روبر گیسکارد، آخرین پایگاه بیزانس در
باری (۱۰۷۱) سقوط کرد و نورمن ها با فرماندهی روژه یکم سیسیل جزیرهٔ سیسیل را از مسلمانان (۱۰۶۱–۱۰۹۱) تصرف کردند. در قرن دوازدهم، روژه دوم سیسیل همهٔ سرزمین های نورمنی را متحد کرد و در سال ۱۱۳۰ به عنوان پادشاه سیسیل تاج گذاری نمود. این پادشاهی به یکی از ثروتمندترین و چندفرهنگی ترین دولت های اروپای قرون وسطی بدل شد و الگویی منحصربه فرد از همزیستی نسبی میان لاتین ها، یونانی ها، مسلمانان و یهودیان ارائه داد. حکومت نورمن ها در جنوب ایتالیا تا سال ۱۱۹۴ ادامه یافت و با مرگ ویلیام دوم سیسیل و ازدواج کنستانس سیسیل با هاینریش ششم، امپراتور مقدس روم، به پایان رسید. میراث نورمن ها در ایتالیا شامل سازمان سیاسی متمرکز، شکوفایی هنری و معماری سبک عربی–نورمنی، و نقش کلیدی در پیوند مدیترانهٔ غربی با دنیای اسلام و بیزانس بود. بسیاری از آثار آن دوره، از جمله کاپلا پالآتینا و کلیسای مونرئاله، امروزه در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارند. زمینهٔ تاریخی. پیش از ورود نورمن ها، جنوب ایتالیا در سدهٔ یازدهم میلادی ساختاری سیاسی–اجتماعی چندپاره داشت که زمینه را برای نفوذ بیگانگان فراهم می کرد. این منطقه به طور کلی میان چهار قدرت تقسیم ش
ده بود: شاهزاده نشین های لومباردی. پس از فروپاشی پادشاهی لومبارد در شمال ایتالیا (۷۷۴ م)، بازمانده های این قوم در جنوب حکومت های محلی تأسیس کردند. مهم ترین شاهزاده نشین های لومباردی در سدهٔ یازدهم عبارت بودند از شاهزاده نشین کاپوآ، شاهزاده نشین بنونتو و شاهزاده نشین سالرنو. این حکومت ها غالباً با یکدیگر در نزاع بودند و برای تقویت موقعیت خود به طور متناوب به بیزانس، پاپ یا مزدوران خارجی متوسل می شدند. قلمرو بیزانس. بیزانس از قرن ششم میلادی بر بخش هایی از جنوب ایتالیا تسلط داشت. مهم ترین مرکز قدرت آن ها در این منطقه کاتپانات ایتالیا با پایتختی در باری بود که شامل بخش های بزرگی از آپولیا و کالابریا می شد. با این حال، نفوذ واقعی بیزانس محدود بود و اغلب با شورش های محلی و فشار شاهزادگان لومباردی مواجه می شد. قدرت های اسلامی. از سدهٔ نهم میلادی، مسلمانان شمال آفریقا و امارت عربی سیسیل نفوذ چشمگیری در دریای مدیترانه پیدا کردند. جزیرهٔ سیسیل از ۸۲۹ م در دست مسلمانان بود و از آنجا حملات و یورش هایی به جنوب ایتالیا (به ویژه کالابریا و آپولیا) صورت می گرفت. حضور اسلامی در سیسیل تا اواخر قرن یازدهم پابرجا بود و بعدها در
کانون توجه نورمن ها قرار گرفت. شهرهای دریایی. شهرهای بندری مانند ناپل، آمالفی و گائتا عملاً استقلال زیادی داشتند و در بازرگانی مدیترانه نقش کلیدی ایفا می کردند. آن ها گاهی با بیزانس یا مسلمانان پیمان می بستند و گاه به شاهزادگان لومباردی نزدیک می شدند. این شهرها به دلیل ناوگان دریایی و توان اقتصادی خود قدرتی مستقل محسوب می شدند. جمع بندی: نبود یک قدرت مرکزی و رقابت میان لُمباردها، بیزانسی ها، مسلمانان و جمهوری های دریایی، جنوب ایتالیا را به صحنه ای پرآشوب بدل کرده بود. در چنین شرایطی، ورود نورمن ها به عنوان مزدوران خارجی (از حوالی ۹۹۹ م) با استقبال برخی از طرف های محلی روبه رو شد و به تدریج جایگاه آن ها را در معادلات سیاسی منطقه تثبیت کرد. ورود نورمن ها (۹۹۹–۱۰۳۰). بر اساس گزارش های قرون وسطی، نخستین تماس نورمن ها با جنوب ایتالیا حوالی سال ۹۹۹ میلادی رخ داد. گروهی از شوالیه های نورمنی که در مسیر زیارت کوه گارگانو (زیارتگاه فرشته میکائیل) بودند، در نبردی میان لُمباردها و مسلمانان سیسیلی حضور یافتند و با رشادت خود توجه محلی ها را جلب کردند. هرچند روایت دقیق این واقعه محل تردید است، اما تقریباً همهٔ منابع توافق د