Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ولسورانا (، ) یک مجمع الجزایر کوچک در کورسهلم، فنلاند است که در منطقه کوارکن از خلیج بوتنی واقع شده است. این جزایر آخرین جزایری هستند که هنگام سفر با قایق یا کشتی از واسا، فنلاند به اومئو، سوئد مشاهده می کنید. این مجمع الجزایر از مجمع الجزایر اصلی رپلات-بیورکو کورسهولم جدا شده است. جزایر ولسورانا خالی از سکنه هستند و هیچ دسترسی جاده ای به آنها وجود ندارد. با این حال، یک پناهگاه مهم برای پرندگان هستند که مورد توجه پرنده نگرها و پرنده شناسان قرار می گیرند. این جزایر به همراه کرانه مرتفع سوئد و مجمع الجزایر کوارکن، به دلیل نشان دادن اثرات بالا آمدن زمین به دلیل برخاست پسایخچالی، در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارند. تاریخچه. نام. نام ولسورارنا از سوئدی گرفته شده است. اعتقاد بر این است که این نام از سواحل پوشیده از سنگ و یخ رفت که شبیه نهنگ است، گرفته شده است. اعتقاد بر این است که نام فنلاندی والاسارت از کلمه سوئدی گرفته شده است. یک مسیر قدیمی بین فنلاند و سوئد. ولسورارنا کوتاه ترین مسیر به جزیره هولمسوی سوئد است که تنها با آن فاصله دارد. در طول زمستان، آب های کوارکن کاملاً یخ زده هستند و می توان از این طریق به
کشور همسایه پیاده رفت. امروزه، این امر به دلیل ترافیک فعال کشتی و خطوطی که توسط یخ شکن ها برای کشتی های تجاری باز نگه داشته می شوند، امکان پذیر نیست. این واقعیت در طول جنگ فنلاند توسط ژنرال روسی میشائیل آندریاس بارکلی دو تولی که در نوامبر ۱۸۰۹ هنگام لشکرکشی به اومئو از این مسیر استفاده کرد، مورد استفاده قرار گرفت. لشکرکشی به سوئد با حدود ۳۷۰۰ سرباز موفقیت آمیز بود اما در سفر برگشت شکست خورد. سرمای شدید بهار و کمبود غذا، جان مردان را گرفت و تخمین زده می شود که ۴۰۰ نفر تنها بر اثر سرما جان باختند. بقایای این سربازان هنوز در دهه ۱۹۰۰ در اطراف ولسورارنا وجود داشت. به یاد مردان کشته شده، اکنون تپه ای یادبود از سنگ ها در آببشکار برپا شده است. یک ضرب المثل می گوید که ساکنان ولسورارنا از پیدا کردن اسکلت ها در همه جای جزایر خسته شدند و همه آنها را در یک مکان جمع کردند که امروزه همان تپه سنگ ها است. ساخت فانوس دریایی. در دهه ۱۸۵۰ یک نشان بادبانی از درخت در جزیره ساخته شده بود، اما با افزایش ترافیک، برای استفاده در آب های خطرناک کوارکن ناکارآمد شد. فکر طولانی ساخت فانوس دریایی پس از به گل نشستن پنج قایق در همان شب در س
ال ۱۸۷۹ به واقعیت تبدیل شد. این فانوس دریایی توسط هنری لپوت، که برای شرکت مهندسی گوستاو ایفل کار می کرد، طراحی و توسط همان شرکتی در فرانسه که قطعات برج ایفل را تولید می کرد، ساخته شد. در ابتدا قرار بود فانوس دریایی در ابخور (Äbbskär) قرار گیرد. با این حال، پس از حفاری و تجزیه و تحلیل زمین، به این نتیجه رسیدند که ابخور زمین مناسبی برای فانوس دریایی ندارد و تصمیم گرفته شد که به استورخر (Storskär) منتقل شود. گودالی که در ابخور حفر شده بود، هنوز هم وجود دارد و یک ایستگاه گارد ساحلی در همسایگی آن قرار دارد. برای انتقال به استوخر، پلی سنگی بین آن و ابخور ساخته شد. جاده ای که در ارتباط با پل ساخته شده بود، نام «کارلکستیگن» ("مسیر عشق") را گرفت. این فانوس دریایی در سال ۱۸۸۶ به طور محکم بر روی کوهی در استورسکار نصب شد و هنوز هم در آنجا ایستاده است، به رنگ قرمز آتشین، ارتفاع و با ۱۷۵ پله در داخل. این فانوس دریایی با رنگ قرمز آتشین خود مردم را شگفت زده و حتی ترساند و به شایعات دامن زد. معروف ترین شایعه این بود که اگر به فانوس دریایی دست بزنید، به شدت از آن می سوزید. این شایعه آنقدر گسترده بود که تا دهه ۱۹۵۰ میلادی ادامه
داشت. در سال ۱۹۶۳، این فانوس دریایی ابتدا خودکار شد و بعداً، در دهه ۱۹۸۰، به برق مجهز شد. سیستم عدسی همراه با برق رسانی برداشته شد و اکنون در موزه دریایی واسا به نمایش گذاشته شده است. این فانوس دریایی در سال ۲۰۱۳ به روی عموم بسته شد. مشخص شد که تعمیر یا بازسازی فانوس دریایی برای برآورده کردن استانداردهای ایمنی و دسترسی مدرن بدون تغییر اساسی در معماری آن غیرممکن است. Climate. ولسورارنا دارای اقلیم قاره ای مرطوب ("Dfb") با اعتدال قوی از کوارکن است.
ریتگروند جزیره ای در شمال شرقی رپلات در کوارکن است. این جزیره آغاز یک آبراه داخلی مهم از خلیج بوتنی به دریای بوتنی است. متخصصان و ماهیگیران از زمان حکومت سوئد در این جزیره زندگی می کردند. سرویس دریانوردی در سال ۱۸۶۳ یک چراغ دریایی چوبی در این جزیره ساخت و آن را به صورت شش ضلعی و بدون سکوهای میانی ساخت. در سال ۱۸۷۱ یک خانه جداگانه برای متصدیان ساخته شد که در سال ۱۹۳۰ به دو طبقه افزایش یافت. این خانه هنوز هم وجود دارد. در سال ۱۹۴۵، ریتگروند به یک فانوس دریایی تبدیل شد. عملیات دریایی در جزیره ریتگروند در سال ۱۹۸۳ متوقف شد و عملیات آن به رپلات منتقل شد. منطقه دریایی استروبوتنی در سال ۱۹۹۳ فانوس دریایی ریتگروند را بازسازی کرد، زمانی که سازه های آن تقویت و تخته های بیرونی آن نوسازی و با خاک رس قرمز رنگ آمیزی شدند. ریتگروند در حال حاضر تنها فانوس دریایی فنلاند است که از چوب صنوبر ساخته شده است. همچنین تنها فانوس دریایی فنلاند با سازه چوبی است. این فانوس دریایی در حال حاضر با انرژی خورشیدی کار می کند. این جزیره همچنین دارای یک اسکله سنگی و موج شکن است که برای یک ایستگاه آزمایشی ساخته شده است.
ایتالیا امروزه با تغییرات اقلیمی و اثرات شدید آن روبه رو است. پدیده هایی مانند موج های گرمای طولانی مدت، خشکسالی های گسترده، و سیل های مکرر در حال افزایش هستند. یکی از نمونه های شاخص این اثرات، مشکل فزاینده ونیز با بالا آمدن سطح آب دریا است که به تهدیدی جدی برای زیرساخت های شهری و میراث فرهنگی این شهر تبدیل شده است. علاوه بر این، ایتالیا با چالش های گسترده ای در سازگاری با تغییرات اقلیمی مواجه است. این چالش ها شامل پیامدهای اقتصادی (آسیب به کشاورزی، صنعت گردشگری و زیرساخت ها)، پیامدهای اجتماعی (جابجایی جمعیت، کاهش کیفیت زندگی)، پیامدهای زیست محیطی (تخریب زیستگاه ها، کاهش تنوع زیستی)، و همچنین افزایش مرگ ومیر مرتبط با سلامت به دلیل گرما، آلودگی هوا و بیماری های مرتبط با اقلیم می شود. ایتالیا نخستین کشوری بود که آموزش در زمینه تغییرات اقلیمی را در برنامه های درسی مدارس اجباری کرد و نیز مفاهیم «حفاظت از محیط زیست، تنوع زیستی و اکوسیستم ها» در قانون اساسی گنجاند تا «تضمینی برای حفظ منابع طبیعی به نفع نسل های آینده باشد». ایتالیا عضوی از توافق پاریس، استراتژی سازگاری اتحادیه اروپا پیمانی با فرانسه برای همکاری دوجا
نبه است که شامل تعهد مشترک به توسعه پایدار، دفاع از آب و هوا و تنوع زیستی و حفاظت از مدیترانه و آلپ می شود. ایتالیا در تلاش است تا با روی آوردن به انرژی های تجدیدپذیر و حذف تدریجی سوخت های فسیلی، مصرف خود را به یک مدل پایدارتر تبدیل کند. انتشار گازهای گلخانه ای. مصرف انرژی. ایتالیا پس از آلمان و فرانسه، سومین مصرف کننده بزرگ انرژی در اتحادیه اروپا به شمار می آید. منابع اصلی انرژی این کشور شامل فرآورده های نفتی مانند بنزین و گاز طبیعی است. به دلیل تغییرات اقلیمی، ایتالیا تلاش های خود را برای توسعه و مصرف انرژی های تجدیدپذیر یا «سبز» افزایش داده تا میزان انتشار کربن را کاهش دهد. با این حال، این کشور همچنان به شدت به واردات انرژی وابسته است؛ به طوری که دومین واردکننده بزرگ گاز طبیعی در اروپا محسوب می شود و بخش عمده این گاز از روسیه تأمین می شود. علاوه بر این، ایتالیا بخشی از برق موردنیاز خود را نیز وارد می کند که شامل انرژی هسته ای از فرانسه است. حمل و نقل. حمل و نقل در ایتالیا بیشترین سهم را در انتشار گازهای گلخانه ای این کشور دارد. در سال ۱۹۹۰، میزان انتشار CO2 در ایتالیا حدود ۱۰۰ میلیون تن بود و طی پانزده سال
بعد به طور پیوسته افزایش یافت و در سال ۲۰۰۵ به تقریباً ۱۳۰ میلیون تن رسید. در سال های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۵، این سطح به طور قابل توجهی کاهش یافت و تا سال ۲۰۱۹ بین ۱۰۰ تا ۱۰۶ میلیون تن CO2 باقی ماند. در سال ۲۰۲۲، حزب فورزا ایتالیا تلاش ناموفقی برای تضعیف قوانین اتحادیه اروپا در زمینه انتشار گازهای گلخانه ای خودروها انجام داد. انتشار گازهای صنعتی. میزان انتشار گازهای گلخانه ای در ایتالیا در طول عصر صنعتی افزایش یافته است، با این حال به دلیل تقاضای تغییرات اقلیمی و تلاش برای روی آوردن به منابع انرژی تجدیدپذیر بیشتر، ایتالیا توانسته است منحنی انتشار گازهای گلخانه ای خود را رو به کاهش نگه دارد. از سال ۱۹۸۹ تا حدود سال ۲۰۰۸، میزان انتشار گازهای ایتالیا در حال افزایش بود و به حدود ۶۰۰ میلیون تن (Mt) CO2 رسید، اما از آن زمان به زیر ۵۰۰ میلیون تن و حدود ۴۵۰ میلیون تن CO2 در سال ۲۰۱۹ کاهش یافته است بیشتر آلودگی هوای آنها از نظر انتشار CO2 منبع انرژی آنها برای برق و پس از آن از تولید ناشی می شود. تأثیرات بر محیط طبیعی. تغییرات دما و آب و هوا. اقلیم ایتالیا شاهد افزایش دما، ذوب شدن یخچال های طبیعی، افزایش تعداد سیل های شدید به دل
یل بالا آمدن آب دریا و بارندگی زیاد و دوره های خشکسالی مکرر و طولانی تر است. این تغییرات اقلیمی را می توان در ژوئیه ۲۰۲۱ مشاهده کرد، زمانی که باران های شدید خسارات زیادی به بار آورد، در حالی که یک ماه بعد، کشور با دمای بی سابقه ۴۸٫۸ درجه در سیسیل، ۲۶ شهر را در وضعیت هشدار قرمز قرار داد. این دو پدیده نشان دهنده تغییر آب و هوا در سال های اخیر هستند. علاوه بر افزایش این رویدادهای شدید، تغییرات آب و هوایی ایتالیا شاهد کاهش بارندگی بوده است، مانند زمستان ۲۰۲۲ که باعث شد ایتالیا یک سوم باران کمتری داشته باشد. در همین حال، میانگین دما، هم در زمستان و هم در تابستان، افزایش یافته است. علاوه بر افزایش این رویدادهای شدید، تغییرات آب و هوایی ایتالیا شاهد کاهش بارندگی بوده است، مانند زمستان ۲۰۲۲ که باعث شد ایتالیا یک سوم باران کمتری داشته باشد. در همین حال، میانگین دما، هم در زمستان و هم در تابستان، افزایش یافته است. آب و هوای ایتالیا رو به گرمسیری شدن است و با عواقب تغییرات اقلیمی روبرو است. این تغییرات در سطح منطقه ای، با تغییر دما در منطقه لاتزیو، جایی که پایتخت، رم، در آن واقع شده است، قابل مشاهده است. این منطقه یکی ا
ز گرم ترین مناطق ایتالیا است.
پلیس دولتی ایتالیا () یکی از نیروهای پلیس ملی ایتالیا است. در کنار کارابینیری، این نیروی اصلی پلیس برای ارائه وظایف پلیسی، در درجه اول به شهرها و شهرستان های بزرگ است و با آژانس های زیرمجموعه خود، مسئولیت گشت بزرگراه، راه آهن، فرودگاه ها و گمرک، همچنین برخی از آبراه ها و کمک به نیروهای پلیس محلی را نیز بر عهده دارد. این نیرو تا سال ۱۹۸۱ یک نیروی نظامی بود تا اینکه قانون ایالتی ایتالیا ۱۲۱ تصویب شد. این قانون، پلیس دولتی را به یک نیروی غیرنظامی تبدیل کرد که در تضاد با سایر نیروهای اصلی پلیس ایتالیا است: آرما دی کارابینیری که یک نیروی پلیس نظامی (ژاندارمری) است و گاردیا دی فاینانزا، پلیس گمرک و حفاظت مرزی ایتالیا که در دسته سپاه نظامی نیز قرار می گیرد. پلیس دولتی نیروی اصلی پلیس ایتالیا برای حفظ امنیت عمومی است و به همین دلیل مستقیماً توسط وزارت امنیت عمومی اداره می شود. اینترپل تمرکز اصلی این نیرو را اینگونه تعریف می کند: «مسئولیت های آن شامل وظایف تحقیقاتی و اجرای قانون و امنیت شبکه های بزرگراه، راه آهن و آبراه ها است.» تاریخچه. در حالی که پلیس ایالتی مدرن در سال ۱۹۸۱ با ادغام بسیاری از سرویس های پلیس مدنی ای
تالیا ایجاد شد، ریشه های آن به سال ۱۸۵۲ به عنوان نیروی پلیس پادشاهی ساردینیا در آن زمان برمی گردد. این سازمان جانشین و وارث سنت های سازمان های نظامی و پلیس مدنی تحت سلطنت و جمهوری است. قبل از اتحاد. در ۱۱ ژوئیه ۱۸۵۲، ویکتور امانوئل دوم، پادشاه ساردینیا، گارد امنیت عمومی را تأسیس کرد، یک سرویس پلیس شهری نمونه اولیه که برای خدمت به تورین و جنوا برای حفاظت از شهروندانشان ایجاد شده بود (قانون شماره ۱۴۰۴)، و همچنین دسته هایی از پلیس شهری را تشکیل داد. این تاریخ به عنوان سالگرد رسمی پلیس ایالتی مشخص شده است. در آن زمان تعدادی از گردان های گارد ملی استانی و شبه نظامیان شهری، به علاوه دسته های سواره نظام جدا شده از ارتش و کارابینیری وجود داشتند. ایتالیای متحد. در سال ۱۸۵۹، با توجه به وضعیت فعلی در مورد اتحاد ایتالیا، گارد امنیت عمومی به پلیس مدنی ملی و بالفعل یک ملت متحد ایتالیا تبدیل شد. قانون ۳۵۷۰ (۱۳ نوامبر ۱۸۵۹) رسماً بازرسان پلیس را به این نیروی رو به رشد اضافه کرد و برای تضمین امنیت ساکنان تعدادی از مراکز استان ها و سایر شهرهای بزرگ، مأمورانی که توسط رهبری با موافقت سلطنتی منصوب می شدند، به عنوان روسای پلیس این
مناطق نیز معرفی شدند. در ۹ اکتبر ۱۸۶۱، اداره کل امنیت عمومی پادشاهی رسماً تأسیس شد (فرمان سلطنتی ۲۲۵) تا به عنوان مرجع مرکزی برای اجرای قانون غیرنظامی عمل کند. مأموریت. یوروپل (آژانس اجرای قانون اتحادیه اروپا)، خلاصه ای از مسئولیت های این نیرو را ارائه می دهد: «حفاظت از دولت، حراست از حقوق و آزادی های شهروندان، نظارت بر حفظ نظم عمومی، حفظ امنیت عمومی، ارائه کمک به نهادهای دولتی و خصوصی در صورت بروز حوادث و بلایا و همچنین حل مسالمت آمیز اختلافات بین افراد خصوصی. همچنین در مراکز خود به آموزش و تربیت اعضای سایر نهادهای پلیس می پردازد… بخش های تخصصی شامل پلیس راهنمایی و رانندگی، راه آهن، ارتباطات، بخش های سیار و پلیس علمی هستند.» قدرت. پلیس ایالتی طبق قانون دارای ۱۱۵۰۰۰ نفر نیروی مجاز است. با این حال، تقریباً ۱۱۰۰۰۰ نفر وجود دارد که ۱۶۰۰۰ نفر از آنها زن هستند. کمی کمتر از ۶۰۰۰ کارمند، پرسنل پشتیبانی غیرنظامی با مهارت های فنی هستند که پشتیبانی لجستیکی و فنی ارائه می دهند. تقریباً ۱۵۰۰ افسر به سرویس «پلیس محله» اختصاص داده شده اند که در خیابان ها حضور پلیسی دارد و از جرم جلوگیری می کند. جفت های پلیس در مناطق شهرها
ی بزرگ با پای پیاده گشت زنی می کنند. سازمان. مقر پلیس ایالتی در رم است و رئیس آن با عنوان کاپو دلا پلیسیا (رئیس پلیس) با رتبه رسمی کاپو دلا پلیسیا - مدیر کل امنیت عمومی (رئیس پلیس - مدیر کل امنیت عمومی) شناخته می شود. رئیس پلیس ایالتی همچنین رئیس افتخاری انجمن ملی پلیس ایالتی است. سه معاون رئیس/مدیر کل به رئیس گزارش می دهند و وظایف اصلی آنها عبارتند از: وظایف. این نیرو بر اساس منطقه ای و استانی سازماندهی شده است. قلمرو جمهوری ایتالیا به ۲۰ منطقه تقسیم شده است. این شامل ۱۰۷ فرماندهی استانی - هر کدام یک فرماندهی در ۱۴ شهر بزرگ، ۸۰ استان، ۶ کنسرسیوم شهرداری آزاد (استان های رسمی سیسیل)، ۴ استان لغو شده فریولی-ونیز جولیا، ۲ استان خودمختار - بولزانو - آلتو آدیجه و ترنتو و ۱ استان در واله دائوستا، که یک منطقه خودمختار بدون هیچ استان یا زیرمجموعه اداری مشابهی است، می شود. مرکز اداری هر فرماندهی استانی، ستاد محلی به نام کوئستورا است که توسط یک کوئستور (که بالاترین مقام پلیس ایالتی برای استان نیز هست، مرجع استانی امنیت عمومی) فرماندهی می شود. تنها استثنا، استان تازه تأسیس ساردینیای جنوبی است (که در سال ۲۰۱۶ تأسیس و عمل
یاتی شده است). قلمرو هر استان بیشتر به دفاتر امنیت عمومی تقسیم می شود که توسط معاون فرماندهی می شود. پایین ترین مرجع امنیت عمومی، ایستگاه پلیس یا حوزه است.
محمداسماعیل دولابی (زادهٔ ۱۲۸۲ در تهران – درگذشتهٔ ۹ بهمن ۱۳۸۱ در تهران)، مشهور به حاج آقا دولابی، عارف، واعظ و مدرس اخلاق شیعه در قرن ۱۴ هجری شمسی بود. وی جلسات هفتگی اخلاق و عرفان را با بیانی ساده و دلنشین در تهران برگزار می کرد که مخاطبان زیادی، به ویژه از نسل جوان و تحصیل کرده، داشت. گفتارها و مواعظ او در مجموعه هایی مانند «طوبای محبت» و «مصباح الهدی» گردآوری و منتشر شده است. زندگی نامه. محمداسماعیل دولابی در سال ۱۲۸۲ شمسی در روستای دولاب (که اکنون یکی از محله های جنوب شرقی تهران است) در یک خانواده مذهبی متولد شد. پدرش کشاورز بود و منزل آن ها همواره پذیرای علما و بزرگان دین بود.&lt;ref&gt;
کلیسای بیورکوبو یک کلیسا واقع در بیورکوبو، کرسهلم، فنلاند است. این کلیسا در سال ۱۸۵۹ ساخته شده است. این کلیسا به نام همسر الکساندر دوم ماریا نامگذاری شده است. در سال ۱۹۰۷ یک گالری و چند سال بعد یک ارگ در کلیسا ساخته شد. قبل از اینکه روستا کلیسای خود را داشته باشد، مراسم مذهبی در اتاق مطالعه برگزار می شد. این کلیسا توسط کلیسای رایپالوتو و کلیسای فنلاندی موستاساری استفاده می شود. این کلیسا دارای کشتی نذری (Votive ship) و یک شمعدان محلی است.
وزارت کشور ایتالیا () از وزارتخانه های دولت ایتالیا و یک سازمان دولتی در ایتالیا است که ساختمان مرکزی آن در رم قرار دارد. این وزارتخانه در سطح کابینه جمهوری ایتالیا است. وزارت کشور ایتالیا در سال ۱۸۶۱ تأسیس شد. از اکتبر ۲۰۲۲، ماتئو پیانتدوسی، فرماندار سابق رم، به عنوان وزیر کشور فعالیت می کند. این وزارتخانه مسئول امنیت داخلی و حفاظت از نظم قانون اساسی، حفاظت از شهروندان در برابر بلایا و تروریسم، آوارگان و مدیریت مسائل اداری است. این وزارتخانه میزبان کمیته دائمی وزرای کشور است و کلیه قوانین مربوط به گذرنامه، کارت شناسایی، سلاح گرم و مواد منفجره را تدوین می کند. وزارت کشور مرجع سیاسی برای اداره امور داخلی است. این وزارتخانه پلیس ایالتی ایتالیا، اداره آتش نشانی و فرمانداری ها را کنترل می کند. وزیر کشور از اعضای اصلی شورای عالی دفاع ایتالیا است. تاریخچه. وزارت کشور از قدیمی ترین وزارتخانه های پادشاهی ساردینیا بود. این وزارتخانه از سال ۱۸۶۱، در نتیجه اتحاد ایتالیا، رشد قابل توجهی در مسئولیت ها را تجربه کرد. در نتیجه فقدان هر نوع رئیس دولت از اساسنامه آلبرتین، وزارت کشور از ابتدا بر ریاست شورا اولویت داشت. در طول ت
أسیس دولت واحد، وزیر کشور نماینده یک مدل به شدت متمرکز از دولت بود که مورد نظر دولتمردان پیدمونتی برای تقویت دولتی بود که آنها را بیش از حد متنوع می دانستند. وزارت کشور در کنار وزارت دارایی، یکی از دو ستونی بود که وحدت ملی ایتالیا بر آن بنا شده بود. وظایف این وزارتخانه توسط سیستمی از فرمانداری ها، بر اساس مدل فرانسوی، با کرسی های استانی که اختیارات آنها از دولت مرکزی ناشی می شد، انجام می شد. ویژگی های فرماندار توسط دولت لیبرال راست تاریخی برای اتحاد ایتالیا در نظر گرفته شده بود. وزیر بتینو ریکاسولی بود که این سیاست تمرکزگرایی قابل توجه را در سال ۱۸۶۱ با «فرامین اکتبر» آغاز کرد. در دهه های اول وجود پادشاهی ایتالیا، فرمانداری ها کنترل شدیدی بر امور محلی به دولت دادند و نماینده دولت مرکزی در سطح محلی بودند. در بسیاری از مناطق ایتالیا، فرمانداری ها تنها دفاتر دولت مرکزی بودند. کاخ مدیچی ریکاردی، در فلورانس، مقر وزارتخانه از سال ۱۸۶۵ تا ۱۸۷۱؛ اکنون مقر دولت استانی این وزارتخانه در سال ۱۸۷۰ توسط وزیر جیووانی لانزا و دوباره در سال های ۱۸۷۴ و ۱۸۷۷، تحت اولین دولت جناح چپ حزب لیبرال، سازماندهی مجدد شد. در طول این سال
ها، وزارتخانه کنترل پلیس (جدا از پلیس قضایی)، زندان ها و پلیس اجتماعی (به معنای دفاتر بهداشت عمومی) را به دست گرفت. در اواخر قرن نوزدهم، وزیر فرانچسکو کریسپی وزارتخانه و فرمانداری ها را تقویت کرد. متعاقباً، وزیر آنتونیو دی رودینی برخی از وظایف را غیرمتمرکز کرد و نقش های مختلفی را به فرمانداری ها واگذار کرد که قبلاً مسئولیت آنها بر عهده خود وزارتخانه بود. در اوایل قرن بیستم، تحت نظر جیووانی جولیتی، این وزارتخانه به ابزار اصلی اقدامات دولتی تبدیل شد. این وزارتخانه کنترل دقیق و سختگیرانه ای بر بخش ها و استان ها، به ویژه در امور نظم عمومی، اعمال می کرد. در حوزه بهداشت عمومی، در سال ۱۹۱۳ با تصویب قانونی به نام «کد بهداشتی»، قوانین بهداشتی را منطقی کرد. در حوزه اجتماعی، از فرمانداری ها خواسته شد تا با همکاری اداره کار دولت، در مناقشات کارگری میانجیگری کرده و شرایط کار را بهبود بخشند و خدمات ضروری مانند خطوط تراموا، روشنایی خیابان ها، مهدکودک ها و غیره را «شهرداری» کنند. در این زمینه نیز، اختیارات و نقش اداری آنها گسترش یافت. اگرچه وزارتخانه به نقش عادی خود در حفظ امنیت، نظم و بهداشت در طول جنگ جهانی اول ادامه داد،
اما ساختار کلی آن به طور قابل توجهی تغییر نکرد. با ظهور فاشیسم ایتالیایی، تغییر چندانی ایجاد نشد. یک استثنا قانون شماره ۱۶۰۱ مورخ ۳ دسامبر ۱۹۲۲ است که اداره کل زندان ها و توانبخشی را به وزارت رحمت، عدالت و عبادت منتقل کرد. به طور کلی، بنیتو موسولینی شخصاً این وزارتخانه را کنترل می کرد، اما این وزارتخانه به تدریج نقش هدایت کننده خود را در اداره کشور از دست داد. در سال ۱۹۳۱، اداره کل حمایت از عبادت و حمایت از امور خیریه و مذهبی شهر رم، و همچنین اداره کل امور مذهبی که قبلاً متعلق به وزارت رحمت و عدالت بود، به وزارت کشور واگذار شد. این دفاتر هنوز بخشی از وزارت کشور هستند. پس از سقوط فاشیسم، تغییرات نهادی ناشی از ایجاد جمهوری ایتالیا بود. موضوع اصلی این تغییرات، افزایش تمرکززدایی قدرت به مناطق و انتقال تدریجی صلاحیت ها از وزارت کشور به آنها در طول دهه ۱۹۶۰ بود. نقش اصلی وزارتخانه نیز تغییر کرد یا بهتر است بگوییم به نقشی که دهه ها قبل در زمان جیولیتی داشت، بازگشت. نقش آن در حمایت اجتماعی تقویت شد و همراه با وزارت کار، نقش کلیدی در سیاست های رفاهی ایفا کرد و از افراد آسیب پذیر اجتماعی حمایت کرد و در صورت بروز فاجعه،
حمایت را تضمین نمود. حوزه مهم بهداشت عمومی در سال ۱۹۵۸ از کنترل وزارتخانه خارج شد و وزارت بهداشت تأسیس گردید. با ایجاد وزارت دارایی ها و محیط های فرهنگی، وزارت کشور کنترل آرشیو ایالتی را از دست داد. در دهه ۱۹۸۰، اداره حفاظت مدنی ایجاد شد که توسط یک وزیر مستقل بدون سمت، اما بر اساس سازماندهی وزارتخانه، اداره می شود. همچنین سازماندهی مجددی در ساختار متمرکز وزارتخانه صورت گرفت و تعداد ادارات کل از حتی به پنج کاهش یافت. علاوه بر این، با قانون شماره ۱۲۱/۱۹۸۱، پلیس ایالتی اصلاح و از اداره کل امنیت عمومی به یک اداره تبدیل شد. این امر ساختار اداری آینده وزارتخانه را به طور کلی پیش بینی می کرد. در دهه ۱۹۹۰، اصلاحات باسانینی شامل یک فرایند پیچیده سازماندهی مجدد ساختار اداری وزارتخانه بود. به طور خاص، فرمان قانونی شماره ۳۰۰/۱۹۹۹ به ایجاد ساختار دپارتمانی برای وزارتخانه اختصاص داشت. علاوه بر این، سیستم فرمانداری ها مورد بازنگری اساسی قرار گرفت و آنها به «دفاتر فرمانداری های منطقه ای دولتی» تغییر نام دادند. از زمان تکمیل این اصلاحات، وزارتخانه بر مدیریت «عمومی»، از جمله روابط بین مرکز و پیرامون، و به ویژه برای حفاظت از ک
ارکردهای اساسی و امنیت شهروندان، اختیار داشته است. دفتر مرکزی. وزارت کشور از سال ۱۹۲۵ در کاخ ویمیناله در رم مستقر بوده است. پیش از آن، وزارتخانه و همچنین دفتر نخست وزیر در کاخ براسکی مستقر بودند. ویمیناله در سال ۱۹۱۱ توسط جیووانی جولیتی سفارش داده شد. معمار آن مانفردو مانفردی بود که به او دستور داده شد تا سازه ای مناسب برای یک دفتر مرکزی دولتی طراحی کند. ویمیناله رسماً در ۹ ژوئیه ۱۹۲۵ افتتاح شد. این ساختمان دارای پنج طبقه و صدها اتاق است که توسط مجموعه ای از راهروها به هم متصل می شوند. از جنبه های قابل توجه آن می توان به ورودی قوسی سه گانه باشکوه کاخ ریاست جمهوری، راه پله افتخار کاخ اوفیچی، اتاق شورای وزیران و ورودی راه پله منتهی به اتاق پیانو با تزئینات چوبی، مرمری و گچبری اشاره کرد. در سال ۱۹۶۱، دفتر مرکزی دفتر نخست وزیری از وزارت کشور جدا و به کاخ چیگی منتقل شد، جایی که تا به امروز نیز در آنجا قرار دارد.
میکائیل آنتون واسالی (۵ مارس ۱۷۶۴ – ۱۲ ژانویه ۱۸۲۹) نویسنده، فیلسوف و زبان شناس مالتی بود که کتاب های مهمی به زبان مالتی منتشر کرد، از جمله یک فرهنگ لغت مالتی- ایتالیایی، یک کتاب دستور زبان مالتی، اولین انجیل های پروتستان به زبان مالتی و در اواخر عمرش کتابی دربارهٔ ضرب المثل های مالتی. زندگی. میکائیل آنتون واسالی در سال ۱۷۶۴ در زبوگ در یک خانواده دهقانی متولد شد و پدرش را در سن دو سالگی از دست داد. در سال ۱۷۸۵، در سن ۲۱ سالگی، او تحصیل در رشته زبان های شرقی را در دانشگاه ساپینزا رم آغاز کرد. واسالی اگرچه ازدواج نکرده بود، اما سه فرزند داشت. زبان مالتی. دستور زبان ها و فرهنگ لغت های مالتی پیش از این قرن نوشته شده بودند، اما همه آنها مدت هاست که از بین رفته اند. به همین دلیل است که افتخار نویسنده اولین دستور زبان به جووانی پیترو فرانچسکو آگیوس د سولدانیس برای "کتاب «زبان مالتی در رم»" (۱۷۵۰) می رسد. تنها در دهه ۱۷۹۰ بود که واسالی، تنها ملی گرایان مالتی، به پالایش زبان از ایتالیایی گرایی ها و احیای آن به عنوان یک زبان ملی علاقه مند شد. در طول دهه نود، واسالی سه اثر قابل توجه در مورد زبان مالتی منتشر کرد که برای
اولین بار مطالعه زبان مالتی را بر پایه های محکم و علمی بنا نهاد. این آثار عبارت بودند از: مقدمهٔ فرهنگ لغت حال و هوای اجتماعی و سیاسی قوی ای دارد که کاملاً روشن می کند هدف اصلی واسالی نه خود زبان مالتی، بلکه آموزش مدنی و اخلاقی مردم مالت بوده است که به اعتقاد او تنها از طریق زبان مادری شان قابل دستیابی است. می توان به راحتی گفت که کتاب «مقدمات گفتمان» واسالی، پس از قانون اساسی جمهوری، دومین سند زیبا و گرانبها برای ملت مالت است که با این کلمات به او تقدیم شده است: «همهٔ نازی های مالتی»، عبارتی که در آن روزها تنها می توانست ثمرهٔ یک تخیل بسیار بارور باشد. با کمک جان هوکهام فرر، واسالی به عنوان اولین استاد زبان مالتی شروع به تدریس در دانشگاه مالت کرد و آثار دیگری نیز خلق کرد: فراخوان واسالی بیش از هر چیز دیگری، یک فراخوان سیاسی بود که به نفع آموزش توده های مالت و توسعه پتانسیل مالت در تمام زمینه های ممکن و دسترسی به عرصه های خرد و قانون بود تا ملت مالت بتواند به آگاهی کامل از خود، وظایف خود برسد و خود را به عنوان یک ملت مستقل بشناسد؛ بنابراین، این جنبشی به نفع قدرت دموکراتیک است. زبان مالتی قرار بود ابزار اصلی ا
ین فرایند باشد. واسالی اولین کسی بود که زبان مالتی را به صورت علمی و بر اساس ریشه های سامی آن مطالعه کرد. او آن را به عنوان جایگزینی برای زبان های خارجی که تا آن زمان همیشه در تمام زمینه های مربوط به فکر و فرهنگ به کار گرفته می شدند، پیشنهاد داد؛ بنابراین برای اولین بار زبان مالتی به عنوان ابزاری برای آموزش عمومی ظاهر شد و ادعای قدرت کرد. اجتناب ناپذیر بود که فراخوان انقلابی واسالی در فرایند تحقق خود با موانع زیادی روبرو شود. سیاست. میکائیل آنتون واسالی در طول زندگی خود به دلیل عقاید سیاسی اش چندین بار از مالت اخراج شد. او در یکی از آشفته ترین دوره های تاریخ مالت زندگی می کرد: سال های پایانی حکومت هوسپیتالر، دو سال حکومت ناپلئون (۱۷۹۸–۱۸۰۰) و سال های اولیه حکومت بریتانیا از سال ۱۸۰۰. مدتی گمان می رفت که او نویسندهٔ کتاب فرانکوفیل، "«پژوهش های تاریخی و سیاسی در مالت»" (پاریس، ۱۷۹۸) بوده است، با این حال، این موضوع بعداً به وکیل مالتی، اونوراتو برس، نسبت داده شد. علاوه بر بی نظمی اجتماعی که نتیجهٔ تحولات سیاسی بود، شکاف عمیقی نیز بین طبقات اجتماعی وجود داشت: طبقهٔ ممتاز از یک سو و اکثریت قریب به اتفاق از سوی دیگ
ر. واسالی پس از تحصیل در ایتالیا، به مالت بازگشت و وارد مرحله جدیدی از مشارکت سیاسی شد. می توانیم این مرد جوان را در حالی تصور کنیم که سرشار از ایده های انقلابی است، به مالت بازمی گردد و شاهد بی نظمی سال های پایانی هوسپیتالرها است، غرق در مشکلات مالی، اختلافات عمیق در درون آن و بدتر از همه، عقب ماندگی. واسالی که از وضعیت ناپایدار مالت، و به ویژه هموطنان مالتی اش، شوکه شده بود، چند پیشنهاد برای استاد بزرگ فرقه ارائه داد. در میان چیزهای دیگر، او پرسید: این پیشنهادها از یک سو با هدف بهبود وضعیت مالی کشور و از سوی دیگر با هدف تعدیل بی عدالتی هایی بود که بومیان مالت را از هرگونه حقی برای شنیده شدن صدایشان و رشد فکری محروم می کرد. پیشنهادها این جوان گستاخ به هیچ وجه مورد پسند فرقه قرار نگرفت و واسالی چاره ای جز اتحاد با ژاکوبن ها نداشت، به این امید که جزایر مالت از فرقه جدا شود. با این حال، این توطئه کشف شد و میکائیل آنتون به حبس ابد محکوم شد. او بعداً پس از روی کار آمدن جمهوری فرانسه که همه زندانیان سیاسی را آزاد کرد، آزاد شد. بسیاری بر این باور بودند که واسالی یک محقق، متفکر و رویاپرداز بود و بنابراین برای پیچیدگ