Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دوران جت یا عصر جت (به انگلیسی:The Jet Age)، دوره ای در تاریخ هوانوردی است. این دوره با ظهور هواپیماهای دارای توربین جت و تغییرات اجتماعی که این رویداد به وجود آورد تعریف می شود. هواپیماهای جت می توانستند بسیار مرتفع تر، سریع تر و دورتر از هواپیماهای ملخی (پروپلاینر) قدیمی تر با موتور پیستونی پرواز کنند بنابراین سفر بین قاره ای و درون قاره ای به طور قابل توجهی سریع تر و آسان تر شد. پس از ظهور عصر جت بود که برای نخستین بار هواپیماهایی که آمریکای شمالی را ترک می کردند و از اقیانوس اطلس (و بعداً اقیانوس آرام) عبور می کردند توانستند بدون توقف به مقصد خود پرواز کنند، و برای نخستین بار بسیاری از نقاط جهان را در طی یک روز سفری در دسترس قرار داشت. از آنجایی که هواپیماهای مسافربری بزرگ می توانستند مسافران بیشتری را نسبت به هواپیماهای پیستونی حمل کنند، هزینه کرایه های هواپیما نیز کاهش یافت (نسبت به تورم)، بنابراین افراد از طیف وسیع تری از طبقات اجتماعی و اقتصادی می توانستند هزینه سفر به خارج از کشور خود را داشته باشند. به غیر از فناوری های جت، در موتورهای ملخی توربین محور پیشرفت هایی در موتور پیستونی ارائه شد که سواری
نرم تر و بازده سوخت بهتری را ارائه می کرد. یکی از استثناهای تسلط هواپیماهای مسافربری بزرگ با موتور جت در این زمان، طراحی توربوپراپ ملخ های متقاطع-دوار بود که به توولوف تو-۱۱۴ (نخستین پرواز در ۱۹۵۷) نیرو می داد. این هواپیمای مسافربری می توانست با سرعت، ظرفیت و برد جت های معاصر مطابقت داشته باشد یا حتی از آنان فراتر رود. با این حال، استفاده از این نوع فناوری در هواپیماهای بزرگ پس از سال ۱۹۷۶ به طور کامل به ارتش های نظامی محدود شد. انتظار می رفت که معرفی هواپیمای مسافربری مافوق صوت کنکورد و حمل و نقل مافوق صوت (SST) به خدمات عادی در سال ۱۹۷۶ تغییرات اجتماعی مشابهی را به همراه داشته باشد، اما این هواپیما هرگز به موفقیت تجاری دست پیدا نکرد. پس از دو دهه و نیم خدمت، یک سانحه مرگبار در نزدیکی پاریس در جولای ۲۰۰۰ و عوامل دیگر در نهایت باعث شد که پروازهای کنکورد در سال ۲۰۰۳ متوقف شود. این تنها ضرر یک SST در خدمات غیرنظامی بود. فقط یک طرح SST دیگر در ظرفیت غیرنظامی مورد استفاده قرار گرفت یعنی توپولف تو-۱۴۴ شوروی، اما به دلیل تعمیر و نگهداری زیاد و مسائل دیگر آن هواپیما نیز از رده خارج شد. مک دانل داگلاس، لاکهید و بوئین
گ سه تولیدکننده آمریکایی بودند که در ابتدا از دهه ۱۹۶۰ برنامه ریزی برای توسعه طرح های مختلف SST داشتند، اما این پروژه ها در نهایت به دلایل مختلف توسعه ای، هزینه ای و سایر دلایل عملی رها شدند. ریشه ها. اصطلاح انگلیسی «Jet Age» در اواخر دهه ۱۹۴۰ میلادی ابداع شد. در آن زمان، تنها هواپیمای تولید شده با موتور جت، انواع نظامی آن بود که بیشتر آنها هواگرد جنگنده بودند. اصطلاح عصر جت در ابتدا نشان دهنده این است که موتور جت تغییر عمیقی در علم و صنعت هوانوردی ایجاد کرده است. (یا ایجاد خواهد کرد) یک دیدگاه این است که عصر جت با اختراع موتور جت در دهه های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ آغاز شد. در تاریخ هوانوردی نظامی در سال ۱۹۴۴ با معرفی بمب افکن شناسایی آرادو آر ۲۳۴ و جنگنده مسرشمیت ام ئی ۲۶۲ در طول جنگ جهانی دوم آغاز شد. در هوانوردی تجاری، عصر جت در سال ۱۹۵۲ با نخستین پرواز برنامه ریزی شده هواپیمای د هویلند کامت به بریتانیا و در اواخر دهه با نخستین هواپیماهای جت ساخت آمریکا به عموم آمریکا معرفی شد. ترابری هوایی تجاری. د هویلند کامت بریتانیا نخستین هواپیمای جتی بود که شروع به پرواز کرد (۱۹۴۹)، نخستین هواپیمای در خدمت تجاری بود (۱۹۵۲)، و نخ
ستین هواپیمایی بود که یک سرویس معمولی فراآتلانتیکی را ارائه داد (۱۹۵۸). صد و چهارده نسخه از تمام نسخه های این هواپیما ساخته شد. با این حال، نخستین هواپیمای جت که خدمات پایدار و قابل اعتمادی ارائه کرد، توپولف تو-۱۰۴ شوروی بود (۲۰۱ نسخه از آن ساخته شد) که تنها هواپیمای جت در حال فعالیت در سراسر جهان بین سال های ۱۹۵۶ و ۱۹۵۸ بود (کامت در سال ۱۹۵۴ به دلیل مشکلات ساختاری از رقابت خارج شده بود). تولید کامت و Tu-104 بعداً توسط بوئینگ ۷۰۷ آمریکایی (که در سال ۱۹۵۸ وارد خدمت شد) و داگلاس دی سی-۸ عقب افتاد و این دو پیشی گرفتند. انواع هواپیماها دیگر این دوره شامل سود اویاسیون کاراوله فرانسه است. پس از اینکه ۷۰۷ در ۲۶ اکتبر ۱۹۵۸ در مسیر نیویورک به پاریس توسط شرکت پان امریکن شروع به کار کرد، سال ۱۹۵۹ نخستین سالی نام گرفت که مسافران فرااقیانوسی اطلس بیشتر با استفاده و از هوا تا استفاده از دریا سفر می کردند. با افزایش تعداد مسافران، افزایش تعداد هواپیماهایی که از فرودگاه های اصلی پرواز می کنند غیرعملی شد. فرودگاه های بین المللی مانند فرودگاه اورلی در پاریس، فرانسه، ترمینال هایی را با توجه به کارایی بازرسی چمدان و پردازش گمرکی
در پاسخ به افزایش تعداد مسافران ایجاد کردند. در همین هنگام بود که طراحان هواپیماهای مسافربری پهن پیکرتر و بزرگ تر را ساختند و سازندگان موتور با موتورهای بزرگ تر، قدرتمندتر و همچنین با مصرف سوخت کارآمدتر پیشرفت هایی را به وجود آوردند. نخستین «جامبو جت» بوئینگ ۷۴۷ بود که هم ظرفیت مسافران فرودگاه را افزایش داد و هم هزینه سفر هوایی. این جت تغییرات اجتماعی ناشی از عصر جت را تسریع داد. هوانوردی نظامی. هوانوردی نظامی کمی زودتر و در مراحل پایانی جنگ جهانی دوم وارد عصر جت شده بود. در سال های اولیه پس از جنگ، استفاده روزافزون از هواپیماهای جت تأثیر چندانی نداشت و عمدتاً برای ادامه پیشرفت های آهسته اما پیوسته در عملکرد که در گذشته مشاهده شده بود، مفید بود. پرواز مافوق صوت باعث تغییر مرحله ای در عملکرد هواپیما شد. بل X-1، نخستین هواپیمایی بود که دیوار صوتی را در پرواز همسطح شکست. این هواپیما یک نوع هواپیمای آزمایشی موشکی بود و جت های تولیدی که به دنبال آن وارد خدمت شدند، می توانستند کمی سریعتر پرواز کنند. نخستین هواپیمای جتی که از ابتدا برای پرواز مافوق صوت طراحی شد، Fairey Delta ۲ بریتانیا بود. در ۱۰ مارس ۱۹۵۶، این هوا
پیما نخستین هواپیمایی بود که با سرعتی بیش از ۱۰۰۰ مایل در ساعت پرواز می کرد و دوره ای از «جت های سریع» را که معمولاً توسط مواد مهندسی موجود به سرعت ۲٫۲ ماخ محدود می شد را بهبود می داد. با افزایش سرعت جت ها، تسلیحات آنها از گلوله به موشک تغییر کرد. سیستم های الکترونیکی با رادار، کنترل آتش و سایر سیستم ها پیچیده تر شدند. هواپیماها بزرگتر و گرانتر شدند و به همین دلیل مجبور شدند کارهای بیشتری انجام دهند تا اقتصادی تر شوند. همه این وقایع به شدت بر ماهیت استراتژی نظامی در طول جنگ سرد تأثیر گذاشت.
کوتاه اسکله سوتتنام یک کوتاه اسکله در شهر جرج تاون ایالت پنانگ، مالزی است. این مکان که در سال ۱۹۰۴ تأسیس شد، شلوغترین بندرگاه در مالزی از لحاظ تردد کشتی های کروز است. این اسکله کوتاه در کنار فرودگاه بین المللی پنانگ و راه های ارتباطی زمینی، به عنوان نقطه اصلی ورود گردشگران به پنانگ، نقش حیاتی ایفا می کند. کوتاه اسکله سوتتنام که در وِلد کی واقع شده است، به غیر از کشتی های کروز، هم چنین میزبان کشتی های جنگی بوده است. در چند سال قبل، کشتی های نیروی دریایی چند کشور از قبیل سنگاپور، تایلند و ایالات متحده آمریکا، در اسکله کوتاه پهلو گرفته اند.
یگان زینبی واحد زنان زیرمجموعه یگان ویژه فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران است. این یگان متشکل از زنانی است که به صورت درجه دار و افسر آموزش دیده در یک واحد عملیاتی در تهران سازمان دهی شده است. سابقه. اولین فارغ التحصیلان یگان ویژه زنان در پایان سال ۱۴۰۰ به یگان ویژه پیوستند و در سراسر کشور یگان های ویژه زنان ایجاد شد. پوشش غیرچادری. انتشار تصاویری از زنان یگان ویژه با لباس فرم بدون چادر و با مانتو کوتاه در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران در پی کشته شدن مهسا امینی باعث انتقادات در شبکه های اجتماعی شد. حسن کرمی در پاسخ به این انتقادات اعلام کرد انتخاب این لباس با «استنادات شرعی و رعایت حدود شرعی» بوده و «لباس فرمی که کاملاً پوشیده بوده و بدن نما هم نیست» می باشد. دی ماه ۱۴۰۳ سرهنگ فاطمه حیدری، فرمانده یگان زنان یگان ویژه فراجا اعلام کرد: «خانم های پلیس یک لباس عمومی انتظامی با چادر به عنوان یونیفرم دارند اما به مرور زمان و بر اساس تغییر ماموریت ها، این نیازسنجی انجام شد که شاید در برخی ماموریت ها اگر همکارانم چادر نداشته باشند؛ کار با حواشی کمتری انجام می شود.»
پیرمرد یک فیلم ترسناک آمریکایی محصول سال ۲۰۲۲ به کارگردانی لاکی مک کی بر اساس فیلمنامه ای از جوئل ویچ با بازی استیون لانگ و مارک سنتر است. داستان. هنگامی که یک کوهنورد گمشده با پیرمردی بی نظم که در جنگل زندگی می کند برخورد می کند، هرگز نمی توانست کابوس پیش رو را تصور کند. تولید. فیلمبرداری در ۲۰ ژانویه ۲۰۲۱ آغاز شد و در ۱۰ مارس ۲۰۲۱ در نیوبورگ، نیویورک به پایان رسید.
معماری در ماورای جو، معماری فضایی، معماری فضا یا معماری در فضا نظریه و عمل طراحی و ساخت محیط های مسکونی در ماورای جو است. این تعریف از معماری فضایی در کنگره جهانی فضا در هیوستون در سال ۲۰۰۲ و توسط اعضای کمیته فرعی معماری هوافضای فنی مؤسسه آمریکایی هوانوردی و فضانوردی (AIAA) تهیه شد. رویکرد معماری به طراحی فضاپیما به کل محیط ساخت می پردازد. معماری فضایی عمدتاً بر اساس رشته مهندسی (به ویژه مهندسی هوافضا) است، اما همچنین شامل رشته های مختلفی مانند فیزیولوژی، روان شناسی و جامعه شناسی می باشد. مانند معماری روی زمین، تلاش بر این است که فراتر از عناصر و سیستم های جزء رفته و درک وسیعی از موضوعاتی که بر موفقیت طراحی تأثیر می گذارند، به دست آورده شود. معماری فضا از اشکال متعدد معماری برای انجام وظیفه حصول اطمینان از زندگی و کار انسان در فضا استفاده می کند و شامل انواع عناصر طراحی که در «مسکن کوچک، آپارتمان/خانه های کوچک زندگی، طراحی وسیله نقلیه، هتل های کپسولی و موارد دیگر» یافت می شود، می باشد. بسیاری از کارهای معماری فضایی در طراحی مفاهیم ایستگاه های فضایی مداری و سفینه های اکتشافی ماه و مریخ و پایگاه های سطحی برای آ
ژانس های فضایی جهان، عمدتاً ناسا، بوده است. مشارکت دادن معماران در برنامه فضایی از رقابت فضایی شروع شد. اگرچه منشأ آن را می توان خیلی قبل تر نیز مشاهده کرد. نیاز به مشارکت معماران ناشی از فشار برای افزایش مدت زمان مأموریت فضایی و رفع نیازهای فضانوردان از جمله حداقل نیازهای بقای انسان در فضا بود. رشته معماری فضایی در حال حاضر در چندین مؤسسه ارائه می شود. مرکز بین المللی معماری فضایی ساساکاوا (SICSA) یک سازمان آکادمیک با دانشگاه هیوستون است که مدرک کارشناسی ارشد در معماری فضا ارائه می دهد. SICSA همچنین قراردادهای طراحی را با شرکت ها و آژانس های فضایی انجام می دهد. در اروپا، دانشگاه فناوری وین و دانشگاه فضایی بین المللی در تحقیقات معماری فضا نقش دارند. کنفرانس بین المللی سیستم های محیطی هر ساله برای ارائه جلساتی در مورد پروازهای فضایی انسان و عوامل انسانی فضایی تشکیل می شود. در موسسه هوانوردی و فضانوردی آمریکا، یک کمیته فنی معماری فضا تشکیل شده است. علیرغم الگوی تاریخی پروژه های فضایی بزرگ تحت رهبری دولت و طراحی مفهومی در سطح دانشگاهی، ظهور گردشگری فضایی تهدیدی برای تغییر چشم انداز معماری فضایی است.
در باستان شناسی، باستان شناسی فضایی (به انگلیسی:space archaeology) مطالعه مبتنی بر تحقیق در مورد اقلام مختلف ساخته شده توسط انسان که در فضا یافت می شود است. این زمینه همچنین تفسیر این اقلام را به عنوان سرنخ هایی از ماجراجویی های که بشر در فضا تجربه کرده است، و حفظ آنها به عنوان میراث فرهنگی را به عهده دارد. این زمینه مجموعه های پرتاب شده از روی زمین، زباله های مداری، ماهواره ها و اجرام و سازه های دیگر اجرام آسمانی مانند ماه و مریخ را مطالعه می کند. این زمینه همچنین شامل حوزه کاربردی فرهنگ مادی است که اهمیت مکان ها و اشیاء فضایی را از نظر قوانین ملی و بین المللی نگهداری میراث فرهنگی ارزیابی می کند. فرهنگ مادی به این موضوع می پردازد که چه، چگونه و چرا این آثار تاریخ اخیر ما باید برای نسل های آینده حفظ شود. میراث فرهنگی. گردشگری فضایی می تواند بر آثار باستانی، به عنوان مثال، در ماه تأثیر بگذارد. این تصور که این میراث فرهنگی در خطر است و نیاز به اقدام برای جلوگیری از زوال یا تخریب دارد، در حال گسترش است. شاید بتوان مصنوعات ساخت بشر (مثلاً بخش های قدیمی ایستگاه های فضایی) را در «مدار موزه» حفظ کرد. بسیاری از این گ
ونه آثار به دلیل عدم شناسایی و ارزیابی از بین رفته اند. کارشناسان معتقدند که تداوم و ارتباط با گذشته از عناصر حیاتی بقا در دنیای مدرن است. مدلی برای همکاری بین المللی مبتنی بر قطب جنوب پیشنهاد شده است. مردم شناسان نیز به این حوزه نوپا علاقه مند شده اند. یکی از پیامدهای غیرمنتظره این کار، توسعه تکنیک هایی برای تشخیص نشانه های حیات یا فناوری در سیارات دیگر، یا بازدید فرازمینی ها است. یکی از جنبه های این کار استفاده از ماهواره برای شناسایی سازه های با اهمیت باستان شناسی است.
یک غذای لاکچری معمولاً یک ماده غذایی کمیاب و گران قیمت است که در یک فرهنگ خاص بسیار مطلوب، پیچیده یا به طور خاص متمایز است. صرف نظر از سلیقه های محلی، چنین برچسبی معمولاً در سراسر یک منطقه فراگیر است. اغلب این به دلیل طعم ها یا ویژگی های غیرمعمول است یا به دلیل کمیاب یا گران بودن آن درمقایسه با غذاهای اصلی استاندارد است. غذاهای لاکچری در کشورها، آداب و رسوم و سنین مختلف متفاوت است. زبان فلامینگو یک غذای بسیار ارزشمند در روم باستان بود، اما در دوران نوین معمولاً مصرف نمی شود. خرچنگ ها تا اواسط قرن نوزدهم در آمریکای شمالی غذای فقرا محسوب می شدند، زمانی که با آن ها، مانند اروپا، به عنوان یک غذای لاکچری رفتار می شد. برخی از غذاهای لاکچری محدود به فرهنگ خاصی هستند، مانند فوگو در ژاپن، سوپ لانه پرنده (ساخته شده از لانه های بادقپک تباران) در چین، و لارو مورچه ها (اِسکامول) در مکزیک یا به محصولات محلی خاص، مانند قارچ تیره سَر، گوشت گوزن یا موتوماهی اشاره می کنند.
شارلوت سالومون (۱۶ آوریل ۱۹۱۷–۱۰ اکتبر ۱۹۴۳) یک هنرمند آلمانی-یهودی متولد برلین بود. او در درجه اول به عنوان خالق یک سِری زندگی نامهای از نقاشیهای Leben؟ oder Theater?: Ein Singspiel (زندگی؟ یا تئاتر؟: نمایشنامه آهنگ) متشکل از ۷۶۹ اثر فردی بود که بین سالهای ۱۹۴۱ و ۱۹۴۳ در جنوب فرانسه نقاشی شده است. در حالی که سالومون از نازی ها پنهان شده بود، در اکتبر ۱۹۴۳ او دستگیر و به آشویتس تبعید شد، جایی که او و فرزند متولد نشده اش بلافاصله پس از ورودش توسط نازی ها به قتل رسیدند. در سال ۲۰۱۵، اعتراف ۳۵ صفحه ای سالومون به مسمومیت مرگبار پدربزرگش که برای دهه ها مخفی بود، توسط یک ناشر پاریسی منتشر شد. زندگی نامه. شارلوت سالومون از یک خانواده مرفه برلینی بود. پدرش، آلبرت سالومون، جراح بود؛ مادرش، فرانزیسکا (گرونوالد)، حساس و پریشان، هنگامی که شارلوت هشت یا نه ساله بود، خودکشی کرد، اگرچه او به این باور رسید که مادرش بر اثر آنفولانزا مرده است. شارلوت شانزده ساله بود که نازی ها در سال ۱۹۳۳ به قدرت رسیدند. او به سادگی از رفتن به مدرسه امتناع کرد و در خانه ماند. در زمانی که دانشگاه های آلمان سهمیه دانشجویان یهودی خود را به ۱٫۵ در
صد از دانشجویان محدود می کردند (به شرط اینکه پدران شان در خط مقدم جنگ جهانی اول خدمت کرده باشند)، سالومون موفق شد در "مدارس هنرهای زیبا و کاربردی ایالات متحده" (مدارس دولتی ایالات متحده برای هنرهای ناب و کاربردی) در سال ۱۹۳۶ پذیرش بگیرد. او به مدت دو سال در آنجا نقاشی خواند، اما تا تابستان ۱۹۳۸ سیاست یهودستیزی رایش سوم هیتلر به این معنی بود که ادامه تحصیل در کالج برای او بسیار خطرناک بود و او دیگر برنگشت. با وجود این که او برنده جایزه شد. پدر سالومون در نوامبر ۱۹۳۸ پس از کریستالناخت برای مدت کوتاهی در اردوگاه کار اجباری زاخسنهاوزن بازداشت شد و خانواده سالومون تصمیم گرفتند آلمان را ترک کنند. شارلوت به جنوب فرانسه فرستاده شد تا با پدربزرگ و مادربزرگش که قبلاً در ویلفرانش-سور-مر در نزدیکی نیس ساکن بودند زندگی کند. آن ها در کلبه ای در محوطه یک ویلای مجلل L'Ermitage (اکنون ویران شده) که متعلق به یک آمریکایی ثروتمند به نام اوتیلی مور بود، زندگی می کردند که به تعدادی از کودکان یهودی پناه داد. سالومون L'Ermitage را با پدربزرگ و مادربزرگش ترک کرد تا در آپارتمانی در نیس زندگی کند، جایی که مادربزرگش سعی کرد خود را در حم
ام حلق آویز کند. سپس پدربزرگش حقیقت خودکشی مادرش و همچنین خودکشی عمه شارلوت، مادربزرگش، عموی بزرگش و برادرزاده مادربزرگش را برای شارلوت فاش کرد. اندکی پس از شروع جنگ در سپتامبر ۱۹۳۹، مادربزرگ شارلوت موفق شد جان خود را بگیرد. مادربزرگش ورونال و مورفین را برای زمان ورود ارتش آلمان انباشته کرده بود، اما وقتی از دسترسی به داروهایش محروم شد، در عوض سعی کرد خود را حلق آویز کند و در نهایت با پرتاب خود از پنجره موفق شد. شارلوت و پدربزرگش توسط مقامات فرانسوی در اردوگاهی تیره و تار در پیرنه به نام گورس بازداشت شدند. شارلوت در "زندگی؟ یا تئاتر؟" به یاد می آورد که گذراندن یک شب در قطار شلوغ بر گذراندن یک شب با پدربزرگش ارجح است: «من ترجیح می دهم ده شب بیشتر به این صورت داشته باشم تا یک شب تنها با او». سخنان خود او در اعتراف نامه ای ۳۵ صفحه ای که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد، احتمال سوء استفاده جنسی را آشکار می کند. آن ها به دلیل ناتوانی پدربزرگش آزاد شدند. پدربزرگش برای زندگی به نیس بازگشت و در ویلفرانچ، شارلوت پس از همه افشاگری ها با یک حمله عصبی مواجه شد که با انزجار از پدربزرگش همراه بود. او در زندگی نوشت؟ یا تئاتر؟ این آقای
دکتر لودویگ گرونوالد بود، نه «آقای هیتلر» که «برای من سمبل افرادی بود که باید در برابر آن ها مقاومت می کردم.» دکتر جورج موریدیس، پزشک محلی، به او توصیه کرد که نقاشی کند. سالومون اتاقی را در پانسیون La Belle Aurore در سن ژان کپ فرات اجاره کرد و در آنجا کارهایی را آغاز کرد که بیشتر از او عمر می کرد. او مجموعه ۷۶۹ نقاشی خود را با عنوان "زندگی؟ یا تئاتر؟" - با بیان اینکه او تحت تأثیر «این سؤال است: آیا باید جان خود را بگیرد یا کاری بسیار غیرعادی انجام دهد». او در مدت دو سال بیش از هزار گواش نقاشی کرد. او نقاشی ها را ویرایش کرد، آن ها را دوباره تنظیم کرد و متن ها، زیرنویس ها و هم پوشانی ها را اضافه کرد. او عادت داشت هنگام نقاشی، آهنگ ها را برای خودش زمزمه کند. کل کار یک اتوبیوگرافی کمی خارق العاده بود که وقایع اصلی زندگی او را حفظ می کرد - مرگ مادرش، مطالعه هنر در سایه رایش سوم، رابطه او با پدربزرگ و مادربزرگش. او همچنین نت هایی در مورد موسیقی مناسب اضافه کرد تا جلوه دراماتیک را افزایش دهد و زندگی؟ یا تئاتر؟ در سال ۱۹۴۲، با اجازه اقامت او بسته به اینکه سرپرست پدربزرگش باشد، در نیس به او پیوست. سپس اعتراف کرد که او
را با یک املت ورونال خانگی مسموم کرد، پرتره او را کشید و نامه ای ۲۵ صفحه ای اعتراف به معشوق سابقش آلفرد ولفسون نوشت، که هرگز نامه را دریافت نکرد. در سال ۱۹۴۳، زمانی که نازی ها جستجوی خود را برای یهودیان ساکن در جنوب فرانسه شدید کردند، سالومون این اثر را به یک پزشک محلی به نام ویلفرانش که با او آشنا بود سپرد و آن را خطاب به اوتیلی مور - میلیونر آلمانی-آمریکایی که صاحب ویلای سالومون بود. پنهان شدن در آن زمان او نام مور را در بالای صفحه حک کرد و به دکتر گفت: «این را محفوظ بدار، این تمام زندگی من است.» مور، که بسته را به خانواده باقیمانده شارلوت داد، پس از بازگشت به اروپا در سال ۱۹۴۷، پس از پایان جنگ، بسته را دریافت کرد. در سپتامبر ۱۹۴۳، سالومون با یک پناهنده یهودی-آلمانی دیگر به نام الکساندر ناگلر ازدواج کرد. این دو نفر از خانه شان بیرون کشیده شدند و با راه آهن از نیس به «مرکز پردازش» نازی ها در درانسی نزدیک پاریس منتقل شدند. در این حال سالومون پنج ماهه باردار بود. او در ۷ اکتبر ۱۹۴۳ به آشویتس منتقل شد و احتمالاً در همان روزی که به آنجا رسید، یعنی در ۱۰ اکتبر، در اتاق گاز به قتل رسید. زندگی؟ یا تئاتر؟ (Leben? o
der Theater). بخش بزرگی از زندگی؟ یا تئاتر؟ دربارهٔ وسواس او با آمادئوس دابرلون، معلم صداگذاری است که او از طریق نامادری خود پائولینکا بیمبام با او آشنا شد (سالومون به همه شخصیت هایش نام های مستعار طنزآمیز و اغلب شوخی می دهد). این بخش ها روایت های صادقانه و قانع کننده ای از رابطه پرشور او با آلفرد ولفسون است - کسی که کار هنری او را جدی گرفت. نمی توان دانست که آیا روایت سالومون از رابطه او با ولفسون با واقعیت مطابقت دارد یا خیر، اما او بدون شک اولین عشق او بود. در سال ۱۹۴۳، زمانی که ۲۶ ساله بود، شارلوت سالومون مجموعه نقاشی های خود را به دکتر موریدیس، دوست قابل اعتمادی که او را در مورد افسردگی اش راهنمایی کرده بود، داد. "زندگی؟ یا تئاتر؟" به عنوان «اثر هنری کل» است. واگنری در سنت ایده بلندپروازانه آلمانی قرن نوزدهم برای ادغام شعر، موسیقی و هنرهای تجسمی در نظر گرفته شده است. با این حال، کار سالومون واژگونی آن سنتی است که قرار بود تجلی نهایی فرهنگ ژرمنی باشد - در عوض این اثری است که توسط «زن جوانی که به نژادی ظاهراً بیگانه تعلق داشت و به همین دلیل حتی حقی برای او نداشتند خلق شده است، وجود داشته باشد، چه برسد به ج
ایگاهی در جامعه». شفافیت ها. این کار شامل حدود دویست شفافیت است که متنی را برای پوشاندن گواش های مرتبط با خود حمل می کند؛ مثال نشان داده شده معمولی است. این گواش پایانی صحنه ۱ پیش درآمد است و شارلوت کان خیالی (به نمایندگی از خود سالومون) را در رختخواب با مادرش فرانزیسکا به تصویر می کشد که به شارلوت می گوید که چقدر در بهشت شگفت انگیز است و چگونه یک روز او (فرانزیسکا) به آن جا خواهد رفت. و تبدیل به یک فرشته می شود و نامه ای برای شارلوت بر روی طاقچه اش می گذارد که زندگی در بهشت را توصیف می کند.
جشن اکتبرفست یک جشن دو هفته ای است که هر سال بین روزهای آخر ماه سپتامبر و روزهای آغازین ماه اکتبر در مونیخ، آلمان برگزار می شود. این جشن هر سال با حضور شش میلیون نفر برگزار می گردد و روی رخدادهای مشابه زیادی با بهره گیری از نام "اکتبرفست" در آلمان و سراسر دنیا، که توسط مهاجران آلمانی یا تبار آنها ایجاد شده اند، تأثیر گذاشته است. سراسر دنیا. در خارج از آلمان، بزرگ ترین اکتبرفست با جذب ۷۰۰٬۰۰۰ نفر شرکت کننده در سال، مربوط به کیچنر (برلین سابق) و شهرهای اطراف منطقه واترلو است. بزرگ ترین اکتبرفست بعدی در بیرون از آلمان، اکثر اوقات برای بلومنائو، برزیل (با بیش از ۷۰۰٬۰۰۰ شرکت کننده)، سینسیناتی، اوهایو، ایالات متحده آمریکا (با بیش از ۵۰۰٬۰۰۰ شرکت کننده) و اکتبرفست دنور، کلرادو، ایالات متحده آمریکا با (با بیش از ۴۵۰٬۰۰۰ شرکت کننده)، محسوب می شود.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;39821713&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2024-07-02T21:55:26Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;مصطفی کوهستانی&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;origin&gt;39821729&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; بازدهی سوخت یا صرفه جویی سوخت شکلی از بازده گرمایی است، یعنی نسبت تلاش برای رسیدن به نتیجهٔ فرآیندی که انرژی پتانسیل شیمیایی موجود در یک حامل (سوخت) به انرژی جنبشی یا کار تبدیل می شود. بازدهی کلی سوخت ممکن است در هر دستگاه متفاوت باشد، که به نوبه خود ممکن است در هر کاربردی متفاوت باشد. این تفاوت اغلب به عنوان یک پروفایل انرژی پیوسته نشان داده می شود. کاربردهای غیرحمل ونقلی، مانند صنعت، از افزایش بازدهی سوخت (به ویژه نیروگاه های سوخت فسیلی یا صنایعی که با احتراق سروکار دارند مانند تولید آمونیاک درطی فرایند هابر) سود می برند. در زمینه حمل و نقل، صرفه جویی سوخت عبارت است از میزان بازدهی انرژی یک وسیله نقلیه خاص، که به عنوان نسبت مسافت طی شده به ازای واحد سوخت م
صرف شده درنظرگرفته می شود. بازدهی سوخت در حمل ونقل به عوامل مختلفی ازجمله بازدهی موتور، طراحی گیربکس و طراحی لاستیک خودرو وابسته است. در اکثر کشورها، با استفاده از سیستم متریک، مصرف سوخت در لیتر بر ۱۰۰ کیلومتر (L/100 km) یا کیلومتر در لیتر (km/L یا kmpl) بیان می شود. در تعدادی از کشورهایی که هنوز از سیستم های دیگر استفاده می کنند مصرف سوخت بر حسب مایل بر گالن (ام پی جیی) (برای مثال در ایالات متحده و معمولاً در بریتانیا ایمپریال گالن) بیان می شود. گاهی ممکن است سردرگمی میان این اصطلاحات به وجود بیایید زیرا ایمپریال گالن ۲۰٪ بزرگتر از گالن ایالات متحده است بنابراین مقادیر ام پی جیی مستقیماً قابل مقایسه نیستند. به طور سنتی، لیتر در هر میلی لیتر در نروژ و سوئد استفاده می شد، اما امروزه هر دو آنان از استاندارد اتحادیه اروپا لیتر بر ۱۰۰ کیلومتر استفاده می کنند. اصطلاح "مصرف سوخت" عبارت دقیق تری برای عملکرد خودرو است زیرا یک رابطه خطی در آن وجود دارد، درحالی که استفاده از اصطلاح صرفه جویی سوخت منجر به انحراف در بهبود بهره وری می شود. اصطلاح بازدهی وزن-مخصوص (بازده در واحد وزن) ممکن است برای بار و مسافر بیان شود. باز
دهی خاص و مشخص شده (بازدهی وسیله نقلیه به ازای هر مسافر) برای وسایل نقلیه مسافربر استفاده می شود. محتوای انرژی سوخت. محتوای انرژی ویژه یک سوخت، انرژی گرمایی است که هنگام سوزاندن مقدار معینی (مانند گالن، لیتر، کیلوگرم) به دست می آید. گاهی به آن گرمای احتراق می گویند. دو مقدار متفاوت انرژی گرمایی ویژه برای یک دسته از سوخت وجود دارد. یکی گرمای زیادِ (یا ناخالص) احتراق و دیگری گرمای کمِ (یا خالص) احتراق است.
شب پره خوشه خوار ذرت، کرم خوشه خوار ذرت، کرم بلال ذرت یا کرم هلیوتیس که معمولاً به عنوان کرم گوش ذرت شناخته می شود، گونه ای (که قبلاً در گونه Heliothis بود) از خانواده شاپرکان جغدی است. لارو شب پره Helicoverpa zea یک آفت عمده کشاورزی است. از آنجایی که در مرحله لاروی چند خوار است (از گیاهان مختلف تغذیه می کند)، به این گونه نام های مشترک بسیاری داده شده است، از جمله کرم غوزه پنبه و کرم میوه گوجه فرنگی. همچنین انواع مختلفی از محصولات دیگر را مصرف می کند. این گونه به طور گسترده در سراسر قاره آمریکا به استثنای شمال کانادا و آلاسکا پراکنده است. به بسیاری از آفت کش ها مقاوم شده است، اما می توان آن را با تکنیک های مدیریت یکپارچه آفات از جمله شخم عمیق، محصولات تله ای، کنترل شیمیایی با استفاده از روغن معدنی و کنترل بیولوژیک آفات مهار کرد. این گونه به صورت فصلی، در شب مهاجرت می کند و می توان آن را تا ۴۰۰ کیلومتر به سمت پایین باد برد. شفیره ها می توانند از میان آسایی برای انتظار شرایط نامطلوب محیطی، به ویژه در عرض های جغرافیایی بالا و در خشکسالی استفاده کنند.
هلن ویکتوریا مک کی () (۲ آوریل ۱۸۹۷–۱۹۷۳) مجسمه ساز اهل بریتانیا بود. زندگی نامه. مک کی در کاردیف، ولز به دنیا آمد. پدرش پیمانکار راه آهن و صاحب معدن بود، هنگامی که هلن کودک بود پدرش خانواده را ترک کرد و هلن توسط مادرش بزرگ شد. او قبل از تحصیل در مدرسه هنری پلی تکنیک ریجنت استریت در مرکز لندن در کالج بانوان چلتنهام حضور یافت. در آنجا مدال های زیادی را برای مجسمه هایش به دست آورد. او پس از فارغ التحصیلی، استودیویی را در لندن تأسیس کرد. هلن مجسمه هایی را با موضوعات حیوانات، زیورآلات باغ و نیم تنه های پرتره در برنز، سنگ، سرب و چوب را تولید کرد. مک کی در طول زندگی حرفه ای خود آثاری را در آکادمی سلطنتی لندن، مؤسسه هنرهای زیبای رویال گلاسکو، آکادمی سلطنتی اسکاتلند در ادینبورگ، با انجمن زنان هنرمند و گالری هنر واکر در لیورپول به نمایش گذاشت. در سال ۱۹۳۲ او به عنوان عضو وابسته انجمن سلطنتی مجسمه سازان بریتانیا انتخاب و در سال ۱۹۵۲ به عنوان عضو انجمن انتخاب شد. مک ای در سال ۱۹۷۳ در فولام لندن درگذشت.
هنریک آلزر () (۷ مه ۱۹۱۸ در خوژوف - ۳۱ دسامبر ۱۹۵۹ در رودا شلوسکا) فوتبالیست لهستانی بود. هنریک عضو تیم ملی فوتبال لهستان بود و به همراه این تیم در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۵۲ حضور داشت. قبل از جنگ در چندین مسابقه برای باشگاه ورزشی RKS Hajduki بازی کرد، اما به دلیل جنگ، او هم مانند سایر فتوبالیست ها نتوانست به بازی ادامه دهد. پس از جنگ او برای بازی در تیم باشگاه فوتبال لانس به فرانسه و برای بازی در تیم Forres Mechanics به اسکاتلند رفت. او در سال ۱۹۴۷ به خانه بازگشت تا برای باشگاه فوتبال روخ خوژوف بازی کند و کمک کرد تا در سال های ۱۹۵۱، ۱۹۵۲ و ۱۹۵۳ قهرمان شوند. زمانی که او در سال ۱۹۵۸ از تیم جدا شد، در ۱۷۶ بازی ۵۱ گل به ثمر رسانده بود و اگرچه به گورنیک کاتوویتس رفت، اما بیشتر نقش مربیگری را بر عهده گرفت تا یک بازیکن. آلزر در چهارده مسابقه بین المللی بازی کرد و نخستین بازی او در سال ۱۹۴۸ در مقابل تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بود.