Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه بیشتر توسط یک اسب و گاه توسط دو الاغ یا یک قاطر کشیده می شوند. در مافتنگ، گاری های دوچرخ استفاده می شود، در حالی که در ماپوتسوئه از واگن های چهارچرخ استفاده می شود. مالکیت دوچرخه و موتورسیکلت در لسوتو بسیار پایین است. سرانهٔ مالکیت این وسایل احتمالاً از پایین ترین ها در جهان است. استفاده کنندگان اندک دوچرخه ها، بیشتر کودکان و جوانان هستند که بیشتر برای تفریح یا سفر میان روستاها از آن ها استفاده می کنند. برخی نیز برای ورزش یا گردشگری در ارتفاعات از دوچرخه بهره می گیرند. تعداد اندکی از فعالان حمل ونقل نیز برای امرار معاش از دوچرخه استفاده می کنند.
کشور لسوتو تنها یک ایستگاه راه آهن دارد که در پایتخت، ماسرو، واقع شده است. این ایستگاه، پایانهٔ خط فرعی ماسرو است که به شبکه راه آهن آفریقای جنوبی متصل می شود. نمای کلی. خط ریلی موجود در لسوتو، از پل مرزی روی رودخانهٔ کالدونتا ایستگاه قطار ماسرو، حدود ۱٫۶ کیلومتر طول دارد. این مسیر در تاریخ ۱۸ دسامبر ۱۹۰۵ افتتاح شده است. فاصله ریلی ماسرو تا خط اصلی شبکه راه آهن در شهر بلومفونتن تقریباً ۱۳۷ کیلومتر است. تا سال ۲۰۰۸، مذاکراتی جهت ساخت خطوط ریلی جدید برای اتصال لسوتو به شهرهای دوربان و پورت الیزابت صورت گرفته است.
تالاب کجی نمکزار یکی از تالاب های ایران است که در ۷۵ کیلومتری نهبندان در استان خراسان جنوبی و حاشیه جاده نهبندان به بیرجند قرار گرفته است. مساحت ابن تالاب بیش از ۲۲ هزار هکتار است و زیستگاه پرندگان آبزی به شمار می رود. پناهگاه حیات وحش. پناهگاه حیات وحش تالاب کجی نمکزار یک پناهگاه حیات وحش با مساحت ۲۱۷۰۹ هکتار است که در استان خراسان جنوبی در ایران قرار دارد. این پناهگاه حیات وحش طبق مصوبهٔ شمارهٔ ۶۰۲ در تاریخ ۸۸/۹/۸ در فهرست مناطق تحت حفاظت سازمان محیط زیست ایران قرار گرفت. تاریخچه حفاظت. منطقه کجی نمکزار نهبندان واقع در حوضه آبریز مرزی شرق ایران، از سال ۱۳۸۶ به عنوان منطقه شکار ممنوع اعلام شد و سرانجام از سال ۱۳۸۹ به عنوان پناهگاه حیات وحش کجی نمکزار نهبندان معرفی شد.
خانواده جنایتکار لوچسه (تلفظ ) یک خانواده تبهکار مافیایی ایتالیایی-آمریکایی و یکی از « پنج خانواده » است که بر فعالیت های جرایم سازمان یافته در شهر نیویورک و نیوجرسی ، در چارچوب پدیده جنایی سراسری معروف به مافیای آمریکایی ، تسلط دارند. اعضا این سازمان را بورگاتای لوچسه می نامند؛ "بورگاتا" (یا بروگارد) اصطلاح عامیانه مافیا برای گروه تبهکار است که خود از کلمه ای سیسیلی به معنای جامعه ای صمیمی گرفته شده است. اعضای سایر خانواده های تبهکار گاهی اوقات اعضای خانواده لوچسه را «لوک» می نامند. این خانواده در اوایل دهه ۱۹۲۰ میلادی تأسیس شد؛ گائتانو رینا تا زمان قتلش در سال ۱۹۳۰ رئیس آن بود. این شهر در طول جنگ کاستلامارسه توسط تامی گاگلیانو تصرف شد و تا زمان مرگش در سال ۱۹۵۱ رهبری آن را بر عهده داشت. این خانواده که تحت نظر گاگلیانو به عنوان خانواده تبهکار گاگلیانو شناخته می شدند، فعالیت های خود را بی سروصدا نگه می داشتند و تلاش هایشان را در برانکس، منهتن و نیوجرسی متمرکز می کردند. رئیس بعدی تامی لوچسه بود که بیش از ۲۰ سال به عنوان معاون گالیانو خدمت کرده بود. لوچسه این خانواده را به یکی از قدرتمندترین خانواده هایی تبدیل
کرد که در کمیسیون عضویت دارند. لوچسه با کارلو گامبینو، رئیس خانواده تبهکار گامبینو، برای کنترل جرایم سازمان یافته در شهر نیویورک همکاری کرد. لوچسه در صنعت پوشاک نیویورک نفوذ زیادی داشت و کنترل بسیاری از باندهای تبهکاری خانوادگی را در دست داشت. وقتی لوچسه در سال ۱۹۶۷ بر اثر تومور مغزی درگذشت، کارمین ترامونتی برای مدت کوتاهی خانواده را کنترل کرد؛ او در سال ۱۹۷۳ به دلیل تأمین مالی یک شبکه بزرگ هروئین دستگیر شد و پنج سال بعد درگذشت. سپس آنتونی کورالو کنترل خانواده را به دست گرفت. کورالو بسیار مرموز بود و خیلی زود به یکی از قدرتمندترین اعضای کمیسیون تبدیل شد. او در دادگاه معروف کمیسیون مافیا در سال ۱۹۸۶ دستگیر و محکوم شد. در طول بیشتر تاریخ خود، خانواده لوچزه به عنوان یکی از صلح طلب ترین خانواده های مافیایی کشور شناخته می شد. اما این وضعیت زمانی تغییر کرد که کورالو، ویکتور آموزو را به عنوان جانشین خود معرفی کرد. آموزو نیز آنتونی کاسو را که از نزدیکانش بود، به سمت معاون خود منصوب کرد. از سال ۱۹۸۶، آموزو و کاسو یکی از خونین ترین دوره های حکمرانی در تاریخ مافیا را آغاز کردند و دستور قتل تقریباً هر کسی که با آنها مخال
فت می کرد را صادر می نمودند. کاسو همچنین کنترل دو کارآگاه NYPD به نام های لوئی اپولیتو و استفن کاراکاپا را در اختیار داشت که حداقل هشت قتل را برای او انجام دادند. ویتور آموزو در سال ۱۹۹۱ دستگیر و به حبس ابد محکوم شد. بسیاری از اعضای خانواده لوچزه از ترس جان خود به خبرچین تبدیل شدند. مهمترین آنها آلفونسو دآرکو، رئیس موقت خانواده بود که اولین رهبر یکی از پنج خانواده نیویورک شد که علیه مافیا شهادت داد. این موضوع منجر به دستگیری تمام سلسله مراتب خانواده لوچزه شد. لوئیس "گاس" کاسو نیز به خبرچین تبدیل شد و به ۷۰ جرم از جمله اخاذی، ریکت و ۱۵ قتل اعتراف کرد و به ۴۵۵ سال حبس محکوم شد. شهادت این خبرچین ها خانواده را تقریباً نابود کرد و حدود نیمی از اعضای آن به زندان افتادند. آموزو همچنان از زندان بر خانواده لوچزه حکومت می کند. تاریخچه. تاریخچه اولیه خاندان جنایی لوچسه ریشه در خاندان جنایی مورلو دارد که در هارلم شرقی و برانکس مستقر بود. در دهه ۱۹۱۰، روسای خاندان مورلو قدرت و کنترل خود را از دست دادند، که به گائتانو "تامی" رینا، سالواتوره دآکویلا و جو ماسریا اجازه داد تا جدا شده و خاندان های جنایی خود را تشکیل دهند. خاند
ان مورلو در طول جنگ مافیا-کامورا کنترل بیشتری بر مافیا از دست داد، زیرا بسیاری از رهبران ارشد زندانی یا کشته شدند. تا سال ۱۹۲۰، رینا به عنوان رئیس خاندان جنایی خود حکومت می کرد و عملیات جنایی در برانکس و بخش هایی از هارلم شرقی را کنترل می نمود. خاندان رینا انحصار توزیع یخ در برانکس را در اختیار داشت. در سال ۱۹۲۰، با تصویب قانون ممنوعیت مشروبات الکلی، ثروت و قدرت رینا افزایش یافت، زیرا او با جوزف ماسریا متحد شد که قدرتمندترین رئیس جنایی ایتالیایی-آمریکایی در نیویورک سیتی بود. در سال ۱۹۳۰، جنگ کاستلامارس آغاز شد، زیرا ماسریا با رئیس رقیب سیسیلی، سالواتوره مارانزانو، درگیر شد. در این مرحله، ماسریا شروع به درخواست سهمی از سودهای جنایی رینا کرد، که باعث شد رینا به تغییر وفاداری به مارانزانو فکر کند. وقتی ماسریا از خیانت احتمالی رینا مطلع شد، با معاون رینا، تامی گاگلیانو، برای قتل او نقشه کشید. در ۲۶ فوریه ۱۹۳۰، یک تیرانداز (که احتمالاً ویتو جنووزه یا جوزف پینزولو بود) رینا را خارج از آپارتمان عمه اش به قتل رساند. با مرگ رینا، ماسریا از گاگلیانو که انتظار داشت کنترل خاندان رینا را به دست بگیرد، عبور کرد و زیردست خو
د، جوزف "جو چاق" پینزولو، را به عنوان رئیس منصوب کرد. گاگلیانو که از این خیانت خشمگین بود، به همراه تامی لوچسه مخفیانه به مارانزانو پیوست. در سپتامبر ۱۹۳۰، لوچسه پینزولو را به یک ساختمان اداری در منهتن کشاند، جایی که پینزولو کشته شد. این امر به گاگلیانو اجازه داد کنترل خاندان رینا را به دست بگیرد. چند ماه بعد، در ۱۵ آوریل ۱۹۳۱، ماسریا به قتل رسید و جنگ پایان یافت. دو تامی پس از قتل ماسریا، جلسه ای توسط مارانزانو برگزار شد و او خود را به عنوان کاپو دی توتتی کاپی (رئیس تمام روسا) جدید مافیای آمریکا اعلام کرد. مارانزانو طرح صلحی را برای تمام رهبران مافیای سیسیلی و ایتالیایی در ایالات متحده ترسیم کرد. ۲۴ سازمان (معروف به "خاندان ها") در سراسر کشور وجود داشت که روسای خود را انتخاب می کردند. مارانزانو همچنین تمام باندهای ایتالیایی-آمریکایی در نیویورک سیتی را به پنج خاندان تقسیم کرد که توسط لاکی لوچانو، وینسنت مانگانو، جوزف پروفاچی، گاگلیانو و خودش رهبری می شدند. گاگلیانو سازمان قدیمی رینا را به دست آورد، با لوچسه به عنوان معاونش. با این حال، لوچانو و سایر اعضای مافیا تمایلی به خدمت تحت فرمان مارانزانو نداشتند. وقتی
مارانزانو از نارضایتی لوچانو مطلع شد، یک تیرانداز را برای کشتن او استخدام کرد. اما در سپتامبر ۱۹۳۱، لوچانو ابتدا حمله کرد. چندین قاتل یهودی که توسط همکار لوچانو، مایر لانسکی، فراهم شده بودند، مارانزانو را در دفترش به قتل رساندند و لوچانو را به قدرتمندترین گانگستر نیویورک تبدیل کردند. لوچانو ساختار خاندان ها را همانطور که مارانزانو ایجاد کرده بود حفظ کرد، اما مقام رئیس تمام روسا را حذف و به جای آن یک هیئت حاکمه به نام "کمیسیون" تشکیل داد. وظیفه کمیسیون تنظیم امور خاندان ها و حل اختلافات بین آن ها بود. اعضای اولیه کمیسیون شامل لوچانو، گاگلیانو، بونانو، پروفاچی، مانگانو، رئیس خاندان شیکاگو آل "اسکارفیس" کاپون و رئیس خاندان بوفالو استفانو ماگادینو بود، با لوچانو به عنوان رئیس. اگرچه کمیسیون به طور فنی یک نهاد دموکراتیک بود، در واقع تحت کنترل لوچانو و متحدانش بود. در دهه های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰، گاگلیانو و لوچسه خاندان خود را به سمت حوزه های سودآور در صنایع حمل ونقل کامیونی و پوشاک هدایت کردند. وقتی لوچانو در سال ۱۹۳۶ به جرم قوادی به زندان افتاد، یک اتحاد رقیب کنترل کمیسیون را به دست گرفت. اتحاد مانگانو، بونانو، ماگادینو
و پروفاچی از قدرت خود برای کنترل جنایت سازمان یافته در آمریکا استفاده کردند. گاگلیانو که آسیب پذیری خود را درک می کرد، مراقب بود تا با این اتحاد جدید مخالفت نکند. او مردی کم حرف بود که از رسانه ها دوری می کرد و در خیابان ها دیده نمی شد. ترجیح می داد دستورات خود را از طریق لوچسه و چند متحد نزدیک دیگر به خانواده منتقل کند. در مقابل، لوچسه چهره عمومی خانواده بود که دستورات گاگلیانو را اجرا می کرد. در سال ۱۹۴۶، لوچسه به نمایندگی از گاگلیانو در کنفرانس هاوانای کوزا نوسترا در کوبا شرکت کرد. گاگلیانو چنان کم کار بود که تقریباً هیچ چیز از فعالیت هایش از سال ۱۹۳۲ تا زمان مرگش در ۱۹۵۱ شناخته نشده است.
وجه گزاره و وجه شیء (به لاتین: de dicto و de re) دو عبارت هستند که برای نشان دادن تمایز در گزاره های مفهومی به کار می روند و با عملگرهای مفهومی در اغلب این نوع گزاره ها مرتبط هستند. به طور معمول، تمایز بین وجه گزاره و وجه شیء در حوزه های متافیزیک تحلیلی و فلسفه زبان مورد استفاده قرار می گیرد. ترجمه تحت اللفظی عبارت de dicto «درباره ی آنچه گفته می شود» بوده، و de re به معنای «درباره ی شیء» برگردانده می شود. دانستن معنای اصلی این اصطلاحات در زبان لاتین، به روشن شدن وجه تسمیه این عبارات و فهم کارکرد اصلی شان، کمک می کند. این تمایز را می توان با نمونه هایی از ساحت های مفهومی ای درک کرد که سه مورد از آن ها در اینجا مورد بررسی قرار می گیرد: ساحت تفکر، ساحت میل، و ساحت وجهی. ساحت تفکر. از جمله ی "پیتر معتقد است کسی قصد آسیب رساندن به او را دارد" دو تعبیر متفاوت می توان داشت: در تعبیر وجه گزاره ای، مقصد لفظ «کسی» نامشخص است و به عبارتی در این تعبیر، پیتر دچار یک پارانویای عمومی است؛ او معتقد است که این گزاره که فردی قصد آسیب رساندن به او را دارد، صحیح است، اما لزوماً هیچ اعتقادی درباره اینکه این شخص ممکن است چه کسی ب
اشد، ندارد. آنچه پیتر باور دارد این است که محمول «کسی قصد آسیب رساندن به پیتر را دارد» محقق می شود. در تعبیر وجه شیءای، مقصد لفظ «کسی» مشخص است و به فرد خاصی اشاره دارد. شخص خاصی در ذهن پیتر وجود دارد و پیتر معتقد است که آن شخص قصد آسیب رساندن به او را دارد. در بستر بررسی تفکرات و اندیشه ها، این تمایز به ما کمک می کند تا توضیح دهیم چگونه افراد می توانند باورهایی داشته باشند که ظاهراً خودمتناقض هستند. به عنوان مثال، فرض کنید لوئیز لین معتقد است کلارک کنت از سوپرمن ضعیف تر است. از آنجایی که کلارک کنت همان سوپرمن است، اگر این باور را در وجه شیءای در نظر بگیریم، باور لوئیز غیرقابل دفاع است؛ نام های «کلارک کنت» و «سوپرمن» به یک فرد در جهان اشاره دارند و یک انسان (یا حتی ابرانسان، مانند سوپرمن) نمی تواند از خودش قوی تر باشد. اما، اگر این باور را در وجه گزاره ای بفهمیم، این باور می تواند باوری کاملاً منطقی باشد، زیرا لوئیز از اینکه کلارک و سوپرمن یکی هستند، آگاه نیست. ساحت میل. عبارت "ژاله می خواهد با بلندقدترین مرد شهر اصفهان ازدواج کند" را می توان به دو صورت وجه گزاره ای یا وجه شیءای خواند؛ که هر کدام معانی متفاوت
ی خواهند داشت؛ یک تعبیر این است که ژاله می خواهد با بلندقدترین مرد شهر اصفهان ازدواج کند، هر کس که می خواهد باشد. در این تعبیر، آنچه گزاره به ما می گوید این است که ژاله یک میل نامشخص دارد؛ آنچه او آرزو می کند این است که عبارت «ژاله با بلندقدترین مرد شهر اصفهان ازدواج می کند» صحیح باشد. این میل به آن وضعیت معطوف است، صرف نظر از اینکه آن وضعیت چگونه محقق شود.اما تعبیر دیگر این است که ژاله می خواهد با مرد خاصی ازدواج کند، که از قضا او بلندقدترین مرد شهر اصفهان است. میل او معطوف به آن مرد خاص است، و او آرزو دارد که خودش را با آن شخص خاص ازدواج کرده ببیند. تعبیر اول، تعبیر وجه گزاره ای است، زیرا میل ژاله به ترکیب کلمات "بلندقدترین مرد شهر اصفهان" مربوط می شود، و تعبیر دوم، تعبیر وجه شیءای است، زیرا میل ژاله به مردی مربوط می شود که آن کلمات به طور خاص به او اشاره دارند. راه دیگری برای درک این تمایز این است که بپرسیم اگر یک مهاجر ۲.۷ متری به شهر اصفهان نقل مکان می کرد، آنگاه ژاله چه می خواست: ساحت وجهی. تعداد عناصر شیمیایی کشف شده ۱۱۸ عدد است. جمله «تعداد عناصر شیمیایی لزوماً (ضرورتاً) بیشتر از ۱۰۰ است» را در نظر بگ
یرید؛ باز هم، دو تعبیر بر اساس تمایز وجه گزاره و وجه شیء وجود دارد: مثال دیگر: «رئیس جمهور ایران در سال ۱۳۸۸ نمی توانست میرحسین باشد.»
نیروی آزمایش و ارزیابی عملیاتی () یک آژانس مستقل و بی طرف در نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا است، که در زمینه آزمایش و ارزیابی عملیاتی سیستم های هوانوردی دریایی، جنگ سطحی، جنگ زیردریایی، رمزنگاری و فضایی در پشتیبانی از برنامه های خرید نیروی دریایی و وزارت دفاع فعالیت می کند. ستاد فرماندهی این نیرو در پایگاه دریایی نورفک، ویرجینیا قرار دارد. ریشه های شکل گیری نیروی آزمایش و ارزیابی عملیاتی، به ماه های پایانی جنگ جهانی دوم بازمی گردد، زمانی که نیاز به ابزاری مؤثر برای مقابله با حملات کامی کازه ژاپنی احساس شد. در ۲ ژوئیه ۱۹۴۵، نیروی ویژه مرکب، ناوگان اقیانوس اطلس ایالات متحده، برای توسعه تاکتیک ها و ارزیابی تجهیزات برای مقابله با کامیکازه ها تشکیل شد. این نیرو در ابتدا توسط ویلیس برندزینو لی فرماندهی می شد و شامل انواع مختلفی از کشتی های جنگی و هواپیماهای بدون سرنشین بود.
کلیسای جامع مشترک مریدا () یک کلیسای جامع مشترک کاتولیک در شهر مریدا در غرب اسپانیا است. از سال ۱۹۹۴، این کلیسا به همراه کلیسای جامع کلان شهری سان خوان تعمیددهنده در باداخوس، محل استقرار اسقف نشین مریدا-باداخوس است. تاریخچه. شهر مریدا در سال ۲۵ پیش از میلاد، به فرمان امپراتور آگوستوس و با نام آگوستا امریتا بنیان گذاری شد تا از گذرگاهی مهم و پلی بر رودخانه گوادیانا محافظت کند. این شهر به یکی از مهم ترین شهرهای امپراتوری روم بدل شد. پس از سقوط امپراتوری روم غربی، در دوران حکومت ویزیگوت ها مریدا همچنان شکوه خود را حفظ کرد، به ویژه در قرن ششم میلادی، زمانی که اسقفان امریتا بر آن حکومت می کردند و شهر به عنوان پایتخت هیسپانیا شناخته می شد. مقر اسقفی آن زمان کلیسای «مریم مقدس اورشلیم» بود. در سال ۷۱۳ میلادی، مریدا به دست سپاه مسلمان به فرماندهی موسی بن نصیر فتح شد. اما تا ۲۸ فوریه ۱۱۱۹ میلادی، مقر کلان شهری اسقفان امریتا رسماً به سانتیاگو دِ کومپوستلا منتقل نشد؛ این انتقال به دستور پاپ کالیکتوس دوم و طی فرمانی پاپی صورت گرفت. در سال ۱۲۳۰، این شهر دوباره به دست مسیحیان افتاد، زمانی که آلفونسوی نهم، پادشاه لئون آن را
فتح کرد. پس از آن، مریدا تحت تابعیت اسقف نشین کلان شهری سانتیاگو د کومپوستلا قرار گرفت. در همان دوران، ساخت یک نمازخانه به نام «مریم مقدس» بر ویرانه های کلیسای جامع ویزیگوت ها آغاز شد. در سال ۱۴۷۹، «دون آلونسو د کاردناس»، مهتر فرقهٔ نظامی سانتیاگو، فرمان گسترش نمازخانه را صادر کرد تا آن را به کلیسای اصلی شهر تبدیل کند. در سال ۱۶۲۰، با فرمان پاپ پل پنجم، عنوان «اسقف نامی مریدا» ایجاد شد. اسقف از میان کشیشان فرقهٔ سانتیاگو برگزیده می شد، و کلیسای «مریم مقدس» را به عنوان مقر اسقفی خود انتخاب کرد. در ۲۸ ژوئیه ۱۹۹۴، پاپ ژان پل دوم اسقف نشین کلان شهری «مریدا-باداخوس» را تأسیس کرد و کلیسای «یوحَنای تعمیددهنده مقدس» را به عنوان کلیسای جامع کلان شهری، و کلیسای «مریم کبیر مقدس» در مریدا را به عنوان کلیسای جامع مشترک آن (Co-cathedral) منصوب نمود.
الکساندر وندگریفت (; – ) ژنرال سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا بود، که در فاصله سال های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۷ به عنوان هجدهمین فرمانده سپاه تفنگداران دریایی فعالیت می کرد. وندرگریفت فعالیت نظامی را از سال ۱۹۰۹ در سپاه تفنگداران دریایی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۱ جانشین فرمانده سپاه تفنگداران دریایی بود، از ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۲ به عنوان فرمانده سپاه یکم آبی-خاکی تفنگداران دریایی فعالیت می کرد و از ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۳ فرماندهی لشکر ۱ تفنگداران دریایی را برعهده داشت. وی در جنگ موز، جنگ جهانی اول، جنگ داخلی چین و جنگ جهانی دوم حضور داشت و در سال ۱۹۴۹ پس از ۴۰ سال خدمت از نیروهای مسلح آمریکا بازنشسته شد.
پناهگاه حیات وحش زله زرد یک پناهگاه حیات وحش با مساحت ۳۹۴۹۵ هکتار است که در استان کرمانشاه در ایران قرار دارد. این پناهگاه حیات وحش طبق مصوبهٔ شمارهٔ ۶۲۵ در تاریخ ۹۹/۱۱/۰۶ در فهرست مناطق تحت حفاظت سازمان محیط زیست ایران قرار گرفت.
کمپ لژون پایگاه تفنگداران دریایی () یک مرکز آموزش نظامی نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا به مساحت ۲۴۶ مایل مربع (۶۴۰ کیلومتر مربع) در جکسون ویل، کارولینای شمالی است. ۲۳ کیلومتر (۱۴ مایل) ساحل آن، این پایگاه را به منطقه ای اصلی برای آموزش عملیات آبی-خاکی تبدیل کرده است و موقعیت آن بین دو بندر آب های عمیق (ویلمینگتون و مورهد سیتی) امکان استقرار سریع را فراهم می کند. این پایگاه به افتخار سپهبد جان لژون نامگذاری شده است. پایگاه اصلی توسط شش تأسیسات ماهواره ای تکمیل می شود: پایگاه نیروی هوایی، دریایی نیوریور، کمپ گایگر، استون بی، کورت هاوس بی، کمپ جانسون و منطقه آموزشی گریتر سندی ران. تأسیسات بندری نیروی دریایی در بوفورت، در نوک جنوبی جزیره رادیو (بین بندر ایالتی کارولینای شمالی در مورهد سیتی و آزمایشگاه های علوم دریایی در جزیره پیورز در بوفورت) قرار دارد. این بندر فقط در طول عملیات بندری نظامی مورد استفاده قرار می گیرد.
سندرم کازاباخ-مریت (Kasabach–Merritt syndrome یا به اختصار KMS) یک بیماری نادر است که معمولاً در نوزادان دیده می شود و در آن یک تومور عروقی (همانژیوم) بزرگ منجر به کاهش تعداد پلاکت ها (ترومبوسیتوپنی؛ ناشی از گیر افتادن پلاکت ها در کلافه مویرگی) و گاهی سایر مشکلات خونریزی دهنده می شود که می تواند تهدید کننده زندگی کودک باشد. این بیماری همچنین با نام سندرم همانژیوم-ترومبوسیتوپنی نیز شناخته می شود و به افتخار دو پزشک متخصص کودکان یعنی دکتر هایگ کازاباخ و دکتر کاترین مریت که در سال ۱۹۴۰ برای اولین بار این بیماری را توصیف کردند، نامگذاری شده است.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;timestamp&gt;2025-05-29T18:32:24Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;BasilLeaf&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;BasilLeaf صفحهٔ گوانگجو، گیونگگی را به گوانگجو (گیونگ گی) منتقل کرد: اصلاح نام&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;41947087&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt;
دارایی قابل توجه فرهنگی () یا به اختصار «BIC» یک رده از نظام ثبت میراث فرهنگی-تاریخی در اسپانیاست. این اصطلاح در کشورهای اسپانیایی زبان دیگر مانند کلمبیا نیز به کار می رود. این عبارت به طور تحت اللفظی به معنای «دارایی دارای اهمیت فرهنگی» است (دارایی در معنای اقتصادی آن). این رده نه تنها شامل میراث مادی (مانند اموال فرهنگی ملموس نظیر بناها و آثار هنری منقول) می شود، بلکه میراث فرهنگی ناملموس را نیز دربرمی گیرد؛ مانند زبان سیلبو گومرو (زبان سوت زنی سنتی جزایر قناری). برخی از این دارایی ها تحت حفاظت بین المللی نیز هستند، مانند آن هایی که در فهرست میراث جهانی یا شاهکارهای شفاهی و ناملموس میراث بشری قرار گرفته اند. تاریخچه. در اسپانیا، دسته بندی «دارایی قابل توجه فرهنگی» از سال ۱۹۸۵ به وجود آمد. این عنوان، جایگزین دسته بندی پیشین یعنی «بنای یادمان ملی» شد. هدف از این تغییر، گسترش دامنهٔ حفاظت قانونی به طیف وسیع تری از اموال فرهنگی بود — از جمله آثار تاریخی، هنری، باستانی و حتی برخی اشکال میراث ناملموس. این دسته بندی گاهی در انگلیسی به صورت «Cultural Interest Asset» (دارایی با اهمیت فرهنگی) ترجمه شده است. در نظام ج
دید، بنای یادبود همچنان حفظ شده، اما اکنون تنها یکی از زیرمجموعه های ردهٔ گسترده تر دارایی های قابل توجه فرهنگی محسوب می شود. زیرشاخه ها. دارایی های منقول که به عنوان دارایی قابل توجه فرهنگی ثبت شده اند، شامل مواردی مانند آثار باستانی، اسناد و آثار هنری بزرگ می شوند. این اشیای محافظت شده ممکن است در ساختمان هایی نگهداری شوند که خودشان نیز تحت عنوان BIC ثبت شده اند. دارایی های غیرمنقول به چند دسته تقسیم می شوند: گونه های منطقه ای. در ساختار نظام میراث اسپانیا، هر بخش خودمختار فهرست و نظام ثبت اختصاصی خود را دارد (در قالب نظام کلی «میراث تاریخی اسپانیا» یا Patrimonio histórico español). با این حال، تفاوت هایی در رویکردها میان مناطق مختلف وجود دارد. یک نمونه آن، موضوع گاوبازی است: در سطح ملی، گاوبازی اکنون تحت نظارت وزارت فرهنگ است. اما دولت منطقه ای مادرید آن را بخشی از میراث فرهنگی شایستهٔ حفاظت می داند. در مقابل، در کاتالونیا ممنوعیت گاوبازی در سال ۲۰۱۲ به اجرا درآمد—گرچه این ممنوعیت بعدتر توسط دیوان عالی اسپانیا لغو شد.
والاس گرین (; – ) ژنرال سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا بود، که در فاصله سال های ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۷ به عنوان بیست و سومین فرمانده سپاه تفنگداران دریایی فعالیت می کرد. گرین فعالیت نظامی را از سال ۱۹۲۷ در سپاه تفنگداران دریایی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۵ معاون طرح ها و سیاست های سپاه تفنگداران دریایی بود، از ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۷ فرماندهی آموزش استخدام را برعهده داشت و از ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۲ به عنوان فرمانده کمپ لژون پایگاه تفنگداران دریایی فعالیت می کرد.
موزه ملی هنر رومی () یا به اختصار «MNAR» موزه ای باستان شناسی در شهر مریدا، اسپانیاست. این موزه که به هنر رومی اختصاص دارد، مجموعه ای گسترده از آثار به دست آمده از محوطه باستانی مریدا (مستعمرهٔ رومی آگوستا امریتا) را به نمایش می گذارد؛ محوطه ای که یکی از بزرگ ترین و گسترده ترین سایت های باستان شناسی اسپانیا به شمار می رود و در سال ۱۹۹۳ در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده است. این موزه یکی از موزه های ملی اسپانیا محسوب می شود و زیر نظر وزارت فرهنگ اسپانیا اداره می گردد. تاریخچه. نخستین موزه باستان شناسی در مریدا به دستور سلطنتی مورخ ۲۶ مارس ۱۸۳۸ تأسیس شد. در پی سلب مالکیت کلیسایی به فرمان مندیسابال، یکی از ساختمان های کلیسا تغییر کاربری داده شد و برای نگهداری آثار باستانی مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۹۷۵، به مناسبت دو هزارمین سالگرد تأسیس شهر مریدا، این موزه بازسازی شد و عنوان جدید موزه ملی هنر رومی را دریافت کرد. ساختمان فعلی موزه، اثری است از معمار برجستهٔ اسپانیایی رافائل مونئو. عملیات ساخت این بنا در سال ۱۹۸۱ آغاز شد و در ۱۹ سپتامبر ۱۹۸۶ رسماً گشایش یافت.
فهرست پناهگاه های حیات وحش ایران شامل پناهگاه های حیات وحش در ایران است که از سوی سازمان حفاظت محیط زیست به عنوان یکی از منطقه های چهارگانهٔ حفاظت محیط زیست تعیین شده اند.
پناهگاه حیات وحش تنگ هفت یک پناهگاه حیات وحش با مساحت ۸۸۸ هکتار است که در استان لرستان در ایران قرار دارد. این منطقه که پناهگاه حیات وحش سمندر ۱ نیز نامیده می شود، در حوالی روستای تنگ هفت از توابع بخش پاپی در جنوب شهرستان خرم آباد قرار دارد و یکی از زیستگاه های مهم سمندر لرستانی است. تاریخچه حفاظت. این پناهگاه حیات وحش طبق مصوبهٔ شمارهٔ ۶۰۰ در تاریخ ۸۶/۱۱/۱۲ در فهرست مناطق تحت حفاظت سازمان محیط زیست ایران قرار گرفت.
از دوزخ برمی خیزم () نخستین آلبوم سولوی کری کینگ، گیتاریست گروه اسلیر، است که در ۱۷ مه ۲۰۲۴ از طریق رِینینگ فینیکس میوزیک منتشر شد. این اولین آلبوم کینگ پس از انحلال گروه اسلیر در سال ۲۰۱۹ است و شامل همکاری با مارک اوسگودا از دث آنجل به عنوان خواننده، فیل دمل، گیتاریست سابق ویولنس و مشین هد، کایل سندرز، بیسیست هل یه، و پل بوستاف، درامر اسلیر و سابق تستمنت، فوربیدن و اکسدس است. صدا و سبک این آلبوم، مشابه با اسلیر توصیف شده است. این آلبوم در جایگاه نخست رتبه بندی "رولینگ استون" از بهترین آلبوم های متال سال ۲۰۲۴ قرار گرفت.
دیوید شوپ (; – ) ژنرال سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا بود، که در فاصله سال های ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۳ به عنوان بیست و دومین فرمانده سپاه تفنگداران دریایی فعالیت می کرد. شوپ فعالیت نظامی را از سال ۱۹۲۶ در سپاه تفنگداران دریایی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۴۷ تا ۱۹۴۹ فرماندهی نیروی تفنگداران دریایی ناوگان اقیانوس آرام را برعهده داشت و از ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۰ رئیس ستاد کمپ پایگاه تفنگداران دریایی پندلتون بود. وی از ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۱ به عنوان فرمانده مدرسه پایه تفنگداران دریایی فعالیت می کرد، از ۱۹۵۷ تا ۱۹۵۸ فرماندهی لشکر ۱ تفنگداران دریایی را برعهده داشت و از ۱۹۵۸ تا ۱۹۵۹ فرمانده لشکر ۳ تفنگداران دریایی بود. او در جنگ داخلی چین، جنگ جهانی دوم، جنگ کره و جنگ ویتنام حضور داشت و در سال ۱۹۶۳ پس از ۳۷ خدمت در نیروهای مسلح آمریکا بازنشسته شد.
آب گذر رومی سان لاسارو () آب گذری متعلق به دوران روم باستان است که در کلونیای رومی آگوستا امریتا — شهر کنونی مریدا در اسپانیا — ساخته شده است. این شهر پایتخت استان رومی لوسیتانیا بوده است. این آب گذر در سدهٔ نخست میلادی ساخته شد تا آب مورد نیاز شهر را تأمین کند. در سال ۱۹۱۲، این اثر به عنوان یک دارایی قابل توجه فرهنگی به ثبت رسید. آب گذر رومی سان لاسارو بخشی از مجموعهٔ باستان شناسی مریدا است؛ مجموعه ای که یکی از بزرگ ترین و گسترده ترین محوطه های باستانی اسپانیا به شمار می رود و در سال ۱۹۹۳ از سوی یونسکو در فهرست میراث جهانی ثبت شده است.
میان پرده یا آنتراکت () می تواند به معنای «بین پرده ها» یا وقفه و مکث، بین دو بخش از یک نمایش صحنه ای باشد. اما بیشتر به قطعه ای از موسیقی اشاره دارد که بین پرده های یک نمایش تئاتری اجرا می شود. با این وجود، یک آنتراکت اغلب با یک وقفه طولانی تر همراه می شود، زیرا وقفه، معمولاً «بین پرده ها» است. با این حال، آنتراکت می تواند به تنهایی (معمولاً بین دو پرده و بدون وقفه) نیز وجود داشته باشد، گاهی در نمایش های موزیکال، آنتراکت به عنوان یک پیش درآمدِ پرده ۲ (و گاهی اوقات پرده های ۳ و ۴، مانند کارمن) عمل می کند. همچنین در فیلم هایی که قرار بود با یک وقفه نمایش داده شوند، اغلب یک آنتراکت ویژه از موسیقی متن ضبط شده بین نیمه اول و دوم فیلم وجود داشت، اگرچه این رسم سرانجام از بین رفت.
کوریموتو جوئون ؛ ۱ مه ۱۸۲۲ – ) پزشک، و روزنامه نگار در دوره باکوماتسو اهل ژاپن بود.
جام آمریکای مرکزی کونکاکاف ۲۰۲۳ اولین دوره از جام آمریکای مرکزی کونکاکاف، مسابقات بین المللی فوتبال باشگاهی سالانه سطح اول در منطقه آمریکای مرکزی بود. این مسابقات توسط باشگاه هایی که انجمن های فوتبال آنها وابسته به اتحادیه فوتبال آمریکای مرکزی (اونکاف)، یک زیرمجموعه کونکاکاف، است، برگزار شد. قهرمان جام آمریکای مرکزی کونکاکاف ۲۰۲۳ به مرحله یک هشتم نهایی جام قهرمانان کونکاکاف ۲۰۲۴ راه یافت، در حالی که تیم های دوم تا ششم در همان رقابت ها به مرحله مقدماتی راه یافتند. تیم ها. بیست تیم از هفت فدراسیون عضو اونکاف بر اساس نتایج لیگ های داخلی خود به این مسابقات راه یافتند. فقط برای این دوره، هندوراس و کاستاریکا بر اساس عملکردشان در لیگ کونکاکاف ۲۰۲۲، یک سهمیه اضافی دریافت کردند. نکات قرعه کشی. قرعه کشی مرحله گروهی در ۸ ژوئن ۲۰۲۳ در میامی، فلوریدا، ایالات متحده برگزار شد. ۲۰ تیم شرکت کننده پیش از این بر اساس رتبه بندی باشگاه های کونکاکاف خود تا ۲۸ مه ۲۰۲۳، در پنج گلدان چهار تیمی قرار گرفته بودند. برای مرحله گروهی، ۲۰ تیم به چهار گروه پنج تیمی (گروه های A تا D) تقسیم شدند که شامل یک تیم از هر پنج گلدان بود. تیم های گلدا