Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن امر دومین علت مرگ زنان در غنا به شمار می رود. طبق نظرسنجی سلامت مادرانه غنا در سال ۲۰۰۷، ۷٪ از تمام بارداری ها به سقط جنین منتهی می شود. وقوع سقط جنین در زنانی که بین ۲۰ تا ۲۴ سال دارند، زنان تحصیل کرده و ثروتمند، و زنان مقیم در مناطق شهری بیشتر است. استفاده از روش های پیشگیری از بارداری در غنا پایین است و حدود ۲۴٪ از زنان در سال ۲۰۰۸ از این روش ها استفاده می کنند. ۳۵٪ از زنان متأهل در غنا به روش های پیشگیری از بارداری نیاز دارند، اما از هیچ یک استفاده نمی کنند. کار زایمان. باورهای سنتی در مورد کار زایمان. مردم معتقد بودند که زنانی که به شوهران خود وفادار نبوده اند، زایمان طولانی تری خواهند داشت، و درمانگران سنتی مرد می گفتند که یک زن بی وفا باید به هر فرد در اتاق زایمان بگوید که با چند مرد غیر از شوهرش رابطه جنسی داشته تا بتواند بچه را به دنیا بیاورد. دیگر باورها و آداب سنتی مربوط به زنان در حال زایمان شامل استفاده از گیاهان خاص برای زمانی بود که بند ناف دور گردن جنین پیچیده بود یا برای وضعیت بریچ، ریختن آب داغ روی شکم و مالیدن بامیه بر روی واژن برای تسریع زایمان، دادن بطری به زنانی که نمی توانستند جفت را
به دنیا بیاورند تا آن را مجبور به بیرون آمدن کنند، و قرار دادن یک کدو پر از آب داغ روی شکم برای جلوگیری از خونریزی پس از زایمان و خون ریزی بود. اگرچه بسیاری از مردم از این باورها و آداب سنتی اطلاعات گسترده ای دارند، اما بسیاری از آن ها بیان می کنند که دیگر از این آداب استفاده نمی کنند. زایمان. بیشتر زایمان ها در غنا توسط افراد غیرمتخصص، از جمله ماماهای سنتی، انجام می شود و بیشتر ماماهای سنتی در مناطق روستایی، کشاورزان مسن بی سواد هستند. بسیاری از زنان به دلیل هزینه کمتر و به این دلیل که ماماهای سنتی در همان جامعه زندگی می کنند و می توانند سریعاً کمک کنند، ماماهای سنتی را انتخاب می کنند. این افراد معمولاً در حمام کردن نوزاد، مشاوره در مورد شیردهی و مراقبت از نوزاد کمک می کنند. ماماهای سنتی در موارد زایمان های ساده کمک کرده و قادرند زنان را در صورت بروز مشکلات به مراکز بهداشتی ارجاع دهند. مکان زایمان. بیشتر زنان غنایی در خانه و با کمک ماماهای سنتی زایمان می کنند و در موارد زایمان های پیچیده به بیمارستان ارجاع داده می شوند. اگرچه بیشتر زایمان ها با کمک ماماهای سنتی انجام می شود، اما بیشتر زنان ترجیح می دهند با ی
ک متخصص بهداشت زایمان کنند. موانع دستیابی به مراقبت های بهداشتی حرفه ای شامل هزینه های بالا، نبود حمل ونقل مناسب، مسافت های طولانی تا مراکز بهداشتی و وضعیت نامناسب جاده ها است. برخی از زنان نیز به دلیل شرم از پوشیدن لباس های مناسب، ترجیح می دهند در خانه زایمان کنند تا کسی نداند که آن ها از نظر مالی دچار مشکل هستند. تلاش هایی برای استفاده از تله پزشکی و سونوگرافی پرتابل صورت گرفته است، اما این روش ها به سیاست های ملی تبدیل نشده اند. تصمیم گیری. به طور کلی، مردان قدرت بیشتری در تصمیم گیری در جامعه غنایی دارند. در روند زایمان، شوهران و سرپرستان خانواده ها بیشتر تصمیم گیری ها را به همراه ماما اتخاذ می کنند و گاهی یک فالگیر هم در این تصمیم گیری ها مشارکت دارد. در طول زایمان، معمولاً شوهر تصمیم می گیرد که زایمان در کجا انجام شود، زیرا زن در حال زایمان به دلیل درد قادر به تفکر صحیح نیست، هرچند که سرپرست خانواده کلام نهایی را می زند. در برخی موارد، زنان، به ویژه کسانی که توانایی رفتن به بیمارستان را دارند، خود تصمیم می گیرند که در کجا زایمان کنند بدون آنکه منتظر تأیید شوهر یا سرپرست خانواده باشند. جفت. به طور سنتی، ج
فت در بیرون از خانه دفن می شود تا نشان دهد که اجداد خانواده نوزاد را پذیرفته اند. دوران پس از زایمان. زنان مسن تر در محله یا جامعه از زنان در دوران پس از زایمان مراقبت می کنند و به تمیز کردن نوزاد و ماساژ کمک می نمایند. مادران از زنان مسن تر در جامعه آموزش های مربوط به دوران پس از زایمان دریافت می کنند. در این دوره، تأکید زیادی بر سلامت و رفاه مادر و نوزاد می شود. شیردهی و اجتناب از رابطه جنسی در دوران پس از زایمان الزامی است. هم مادر و هم نوزاد با استفاده از کره شییا، روغن هسته پالم و دیگر روغن ها ماساژ می شوند. در این زمان، مهره هایی با رنگ ها و اندازه های مختلف به مچ دست، کمر و مچ پا بسته می شود تا رشد نوزاد را تحت نظر داشته باشند. زنان مسن تر همچنین کاسه ای از برنج، مخلوط ها، خاک سفید، اسفنج نرم و زغال را نگه می دارند. این اشیاء به عنوان محافظت از مشکلات سلامتی برای نوزاد و مادر شناخته می شوند. مراقبت از نوزاد. هنگامی که نوزادان به دنیا می آیند، به مدت هفت روز در داخل خانه نگه داشته می شوند، زیرا مردم غنا معتقدند که این دوره زمانی است که نوزاد در برابر آسیب های جسمی و روحی آسیب پذیرتر است. در این دوره، اع
تقاد بر این است که کودک بین دنیای روحی و دنیای فیزیکی در حال رفت و آمد است و ممکن است در هر لحظه تصمیم بگیرد به دنیای روحی بازگردد. آن ها تا پایان هفت روز به عنوان "بیگانه" شناخته می شوند و پس از این مدت در یک مراسم نامگذاری مفصل به جامعه معرفی و پذیرفته می شوند، که به آن مراسم "خارج کردن" یا "Outdooring" گفته می شود. مراسم خارج کردن. در غنا، مراسم خارج کردن (به زبان گا: "kpodziemo"; ) یک مراسم سنتی نامگذاری نوزاد است. به طور سنتی این مراسم هشت روز پس از تولد کودک برگزار می شود که در آن والدین نوزاد خود را برای اولین بار «به بیرون» می برند و یک نام روز برای کودک انتخاب می کنند. باورهای فرهنگی بر این نکته تأکید دارند که پس از هشت روز، نوزاد احتمال زنده ماندن دارد و می تواند نامگذاری شود. علاوه بر نام روز، مردم غنا معمولاً به نوزادان نام یکی از بستگان بزرگ تر، چه زنده و چه فوت شده، می دهند. در طول مراسم خارج کردن، پسران به ختنه می شوند و دختران گوش هایشان سوراخ می شود. در حال حاضر در غنا، بسیاری از این رسوم از جمله نامگذاری، ختنه و سوراخ کردن گوش ها بعد از تولد در بیمارستان انجام می شود و مراسم خارج کردن بیشتر
به عنوان یک مراسم نمادین و جشن تولد برگزار می شود. ختنه. در گذشته، پسران در جامعه غنایی معمولاً به عنوان نوزاد ختنه نمی شدند. پسران معمولاً در زمان بلوغ، بین سنین ده تا چهارده سالگی، ختنه می شدند. مردم غنا معتقدند که ختنه نمایانگر پاکیزگی است و درد آن پسران را از نظر جسمی و روانی قوی تر می سازد. با پیشرفت پزشکی مدرن، اما کودکان پسر از چهار روز پس از تولد به طور معمول ختنه می شوند و این کار معمولاً در بیمارستان ها یا توسط وانزام ها، مردانی که در ختنه متخصص هستند، انجام می شود. کودکان روحی. «کودک روحی» در غنا به کودکی اطلاق می شود که ناتوان است و معتقدند که دارای قدرت های جادویی است که می تواند بدشانسی به همراه بیاورد. ناتوانی در غنا بسیار تابو است و تنها راه پذیرفته شده برای مواجهه با این مشکل، قتل این کودکان طبق مشورت با دکتر جادوگر است. کودکان روحی به نام های "چیکچورو" یا "کینکریکو" در منطقه کاسنا-نانکانا در شمال غنا شناخته می شوند. این کودکان عمدتاً از مناطق فقیر و روستایی هستند. با این حال، اگر کودک روحی به عنوان «خوب» شناخته شود، هیچ مجازاتی برای کودک یا خانواده او وجود ندارد.
زایمان در سریلانکا () تحت تأثیر عوامل مختلف اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی قرار دارد. در مناطقی که تحت تأثیر جنگ های قومی و ناآرامی های اجتماعی قرار دارند، زنان با مشکلات زیادی مواجه هستند. در این مناطق، دسترسی به خدمات بهداشتی محدود است، به طوری که بسیاری از زنان مجبور به زایمان در خانه هستند. این وضعیت به دلیل تخریب مراکز بهداشتی، مشکلات حمل و نقل و فقر بیشتر می شود. همچنین، کمبود متخصصین بهداشت و درمان در مناطق شمال و شرق کشور باعث افزایش خطرات زایمان می شود. از سوی دیگر، در سطح ملی، زنان سریلانکایی دسترسی بالایی به آموزش دارند و نسبت به دیگر کشورهای آسیایی، سن ازدواج در این کشور تا حدی بالاتر است. در فرهنگ سینهالی، تولد بچه نشانه ای از موفقیت ازدواج است و ناباروری به عنوان یک مشکل جدی تلقی می شود. این مسئله باعث ایجاد آداب و رسوم خاص برای حل این مشکل می شود. همچنین، مشکلات فرهنگی نیز در زمینه هایی مانند اهدای اسپرم وجود دارد که به دلیل باورهای مذهبی و فرهنگی خاص، انجام چنین اقداماتی در سریلانکا دشوار است. به طور کلی، زایمان در سریلانکا با چالش های زیادی روبه رو است که از فقر و نابرابری های اجتماعی گرفته تا باو
رهای فرهنگی و مشکلات زیرساختی بهداشتی تأثیر می پذیرد. پیش زمینه. محیط فیزیکی. سری لانکا یک کشور جزیره ای کوچک در اقیانوس هند است که در سواحل جنوب شرقی هند واقع شده است. این جزیره دارای اقلیم موسمی حاره ای است که به دو دوره موسمی شمال شرقی (دسامبر تا مارس) و موسمی جنوب غربی (ژوئن تا اکتبر) تقسیم می شود. این منطقه عمدتاً دارای زمین های کم ارتفاع، دشت های حاصلخیز و کوهستان هایی با دره های عمیق در نواحی مرکزی و جنوبی کشور است. تقریباً یک سوم از مساحت کل زمین های سری لانکا توسط پوشش گیاهی طبیعی پوشیده شده است؛ با این حال، بخش زیادی از آن به دلیل روش های کشاورزی فشرده تخریب شده است. تاریخ. مردم سینهالی، که احتمالاً از هند مهاجرت کرده اند، نخستین افرادی هستند که به سری لانکا ساکن شدند. به طور معمول باور بر این است که آن ها در قرن ۵ قبل از میلاد به این منطقه رسیدند. در حدود ۳۰۰ قبل از میلاد، شواهدی وجود دارد که نشان می دهد قوم تامیل از هند به این جزیره مهاجرت کرده اند. پرتغال جزیره را به طور اتفاقی در سال ۱۵۰۵ میلادی کشف کرد و اولین محل تجاری خود را در سال ۱۵۱۷ تأسیس کرد. پرتغالی ها به طور مختصر مناطق ساحلی جزیره را
کنترل کردند و سپس در قرن هفدهم هلند جای آن ها را گرفت. با ورود این استعمارگران، مبلغین کلیسای کاتولیک به جزیره آمدند تا مردم سینهالی و تامیل را به کلیسای کاتولیک مبدل کنند. در مارس ۱۸۱۵، این جزیره تحت حکومت رسمی بریتانیا قرار گرفت. در طول قرن نوزدهم، بریتانیا کارگران تامیل را از هند برای کار در مزارع لاستیک طبیعی و چای آورد. مردم جزیره در سال ۱۹۴۸ از بریتانیا استقلال یافتند و کشور سری لانکا را تشکیل دادند. نام رسمی کشور در سال ۱۹۷۲ به سری لانکا تغییر یافت و بودیسم به عنوان دین رسمی کشور معرفی شد. در اواخر قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم، سری لانکا کشوری پر از بحران و جنگ بود. ملی گرایی فزاینده سینهالی باعث بی حقوقی اقلیت تامیل شد. از سال ۱۹۸۳ و به مدت تقریباً سه دهه، درگیری های نظامی شدید میان گروه تروریستی تامیل به نام ببرهای تامیل (LTTE) و نیروهای دولتی سری لانکا که تحت سلطه سینهالی ها بودند، رخ داد. این سال ها با ناآرامی های مدنی، خشونت، حملات چریکی، اقدامات تروریستی و جنگ های متعارف همراه بود. در طول این درگیری ها، استان های شمالی و شرقی به عنوان میدان های اصلی نبرد عمل می کردند. برآورد می شود که بیش از
۶۰٬۰۰۰ نفر در این درگیری ها جان خود را از دست داده اند. آتش بس در سال ۲۰۰۲ امضاء شد، اما به طور عمده نادیده گرفته شد و در سال ۲۰۰۸ به طور رسمی توسط دولت سری لانکا رد شد به دلیل حملات مداوم بر روی غیرنظامیان توسط LTTE. دولت سری لانکا در مه ۲۰۰۹ پیروزی بر LTTE را اعلام کرد و رهبر این گروه Velupillai Prabhakaran کشته شد. مذهب. مذهب بخش پویایی از فرهنگ سری لانکا است. مذاهب عمده این کشور شامل بودیسم، هندو، مسلمان و مسیحیت هستند. بودیسم بین سال های ۲۵۰–۲۱۰ پیش از میلاد معرفی شد و در سال ۱۹۷۲ به مذهب رسمی سری لانکا تبدیل گردید. قانون اساسی سال ۱۹۷۸ اولویت را به بودیسم داده در حالی که آزادی مذهب برای تمام شهروندان را نیز تضمین کرده است. در طول تاریخ طولانی سری لانکا، بودیسم همواره بخشی فعال از فرهنگ این کشور بوده است. تقریباً ۷۰٪ از جمعیت سری لانکا بودایی هستند. به دلیل درگیری های گسترده و جنگ در استان های شمالی و شرقی، داده های مربوط به وابستگی های مذهبی متغیر است. سرشماری ملی اعلام می کند که ۸٪ از جمعیت مسلمان، ۷٪ هندو، ۶٪ مسیحی هستند و ۱۰٪ باقی مانده مشخص نشده اند. اکثریت مسلمانان سری لانکا از مذهب سنی پیروی می کن
ند. اقلیت های قابل توجهی از هر دو گروه سینهالی و تامیل نیز مسیحی هستند که بیشتر آنها کاتولیک رومانی هستند. سیستم سیاسی. سری لانکا تحت چارچوب یک جمهوری دموکراتیک ریاست جمهوری اداره می شود. در این سیستم چندحزبی، رئیس جمهور رئیس دولت، رئیس حکومت و فرمانده نیروهای مسلح است. درگیری طولانی مدت بین اکثریت سینهالی و اقلیت تامیل در ساختار سیاسی نمایان است. رئیس جمهور عضو حزب سوسیالیست سرمایه داری حزب آزادی سری لانکا است. این حزب در سال ۱۹۵۱ تأسیس شد و عموماً منافع احزاب ملی گرای سینهالی را نمایندگی می کند. نخست وزیر کنونی عضو حزب ملی متحد محافظه کار است. در سال ۱۹۵۹، سری لانکا توسط سیریماو بندارانایکه، اولین رئیس جمهور زن در جهان رهبری شد. ماهیندا راجاپاکسا در سال ۲۰۰۵ رئیس جمهور شد و در ژانویه ۲۰۱۰ دوباره انتخاب شد، دو سال قبل از پایان دوره اش. اکنون او رهبر اصلی حزب مخالف است که ائتلاف آزادی خلق متحد را رهبری می کند. سیستم اقتصادی. تولید ناخالص داخلی (GDP) سرانه سری لانکا ۴٬۹۰۰ دلار است و نرخ رشد سالانه آن حدود ۸٪ برآورد می شود. درآمد متوسط سالانه ۹۶۴ دلار است و حدود ۶٪ از جمعیت زیر خط فقر (کمتر از ۱ دلار در روز) زن
دگی می کنند. در سال ۲۰۰۱، این کشور با بحران مالی مواجه شد وقتی که بدهی ملی از تولید ناخالص داخلی فراتر رفت. بحران زمانی رفع شد که دولت پس از توافق آتش بس با گروه تامیل، وام های بین المللی جذب کرد. در سال ۲۰۰۹، یک سوم از مردم سری لانکا در کشاورزی مشغول به کار بودند، یک چهارم در صنعت و باقی مانده عمدتاً در مشاغل خدماتی فعالیت می کردند. چهار درصد از مردان بیکار هستند. زنان به طور فزاینده ای در بازار کار فعال تر شده اند و نرخ بیکاری زنان از ۲۲٪ در سال ۱۹۹۳ به ۸٪ در سال ۲۰۰۹ کاهش یافته است. بخش های اقتصادی اصلی شامل گردشگری، تولید پوشاک، محصولات کشاورزی و صادرات چای، پوشاک، سنگ های قیمتی و لاستیک هستند. ساختار و سازمان اجتماعی. در سری لانکا، سرشماری جامع ملی از سال ۱۹۸۱ انجام نشده است. سرشماری ملی ۲۰۰۱ اطلاعات حیاتی از مناطق درگیری در شمال و شرق کشور را شامل نمی شد. به دلیل ادامه خشونت ها در سری لانکا، بیشتر داده های دموگرافیک موجود بر اساس داده های سال های ۱۹۸۱ یا ۲۰۰۱ تخمین زده می شود و تفاوت هایی در منابع داده ها وجود دارد. کتاب حقایق جهانی جمعیت کنونی سری لانکا را ۲۰٬۶۵۳٬۹۱۳ نفر اعلام کرده است. با توجه به اینک
ه جزیره تنها مساحت دارد، این کشور جمعیتی با چگالی بالا است. بیش از ۸۵٪ از جمعیت در محیط های غیرشهری زندگی می کنند. بزرگ ترین شهر کلمبو با جمعیت ۱٬۸۱۹٬۷۷۷ نفر است. سری لانکا توسط چندین گروه قومی اشغال شده است. سینهالی ها گروه قومی غالب هستند (۷۴٪)، تامیل های سری لانکا (۱۳٪)، تامیل های هندی (۵٪) و موروها (مسلمان) (۷٪). زبان ملی سینهالی است و زبان غالبی است که ۷۴٪ از جمعیت بدان صحبت می کنند. بیشتر تامیل ها و موروها به زبان تامیل که بخشی از گروه زبان های جنوب هند است، صحبت می کنند. به دلیل درگیری گسترده بین دولت سری لانکا و جدایی طلبان تامیل که در اواخر قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم رخ داد، صدها هزار نفر از شهروندان تامیل خانه های خود را ترک کرده و در کمپ های دولتی برای افراد آواره داخلی (IDPs) یا پناهندگی در کشورهای دیگر درخواست دادند. تعداد دقیق افراد آواره مشخص نیست، ولی در سال ۱۹۹۴ برآورد شده بود که بیش از ۵۰۰٬۰۰۰ نفر آواره داخلی و بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ نفر به کشورهای دیگر پناهنده شده اند. از سال ۲۰۰۹، تلاش های قابل توجهی برای جابجایی صدها هزار نفر از آواره های داخلی از کمپ های دولتی انجام شده است. وقتی که مجبور
به فرار از مناطق درگیری شدند، بیشتر آواره ها خانه ها، دارایی ها و ابزارهای لازم برای تأمین معیشت خود را پشت سر گذاشتند. دولت سری لانکا گزارش داد که مواد غذایی برای خانواده های انتخاب شده برای جابجایی از کمپ های آوارگان داخلی تأمین شده است. این مواد شامل بسته های ابزار کشاورزی، مواد غذایی خشک، پرداخت اولیه ۵٬۰۰۰ روپیه (تقریباً ۴۴ دلار آمریکا)، کمک های پناهگاهی به مبلغ ۲۵٬۰۰۰ روپیه (تقریباً ۲۱۹ دلار آمریکا)، ورق های سقفی، تأمین بذر برنج، کود و حمل ونقل بودند. حتی در جوامع بازآباد شده، بسیاری از افراد همچنان با ناامنی و فقر روبه رو هستند. تا فوریه ۲۰۱۱، نزدیک به ۱۷٬۵۰۰ نفر همچنان در کمپ منیک فارم، بزرگ ترین کمپ آوارگان داخلی سری لانکا زندگی می کنند. گزارش های اخیر اعلام کرده اند که دولت امیدوار است تا پایان سال ۲۰۱۱ همه افراد آواره جنگی را جابجا کند. بازسازی زیرساخت ها در استان های شمالی و شرقی که تحت تأثیر جنگ قرار گرفته اند، همچنان یک وظیفه مستمر است. آموزش. سیستم آموزشی سری لانکا تحت حمایت دولت است و در تمام سطوح، از جمله سطح دانشگاه، به طور رایگان ارائه می شود. تحصیل برای کودکان ۵ تا ۱۳ سال الزامی است. نرخ س
واد ملی ۹۱٪ است. نرخ سواد جمعیت شهری ۹۳٪، جمعیت روستایی ۹۲٪ و جمعیت مناطق مزارع ۷۵٪ گزارش شده است. نرخ سواد در میان زنان ۸۹٪ است. تقریباً ۷۰٪ از جمعیت آموزش های خود را فراتر از کلاس نهم گذرانده اند. اطلاعات بهداشتی. با توجه به درآمد سالانه پایین و سال ها جنگ داخلی، شاخص های بهداشتی سری لانکا قوی تر از بسیاری از کشورهای در حال توسعه است. بر اساس پایگاه داده بهداشت جهانی بنیاد کایزر، ۹۰٪ از سری لانکی ها به آب دسترسی دارند و ۹۱٪ به بهداشت دسترسی دارند. برآورد می شود که ۲۸۰۰ نفر مبتلا به HIV/AIDS و ۲۰۰۰۰ نفر مبتلا به سل هستند. امید به زندگی در بدو تولد ۷۴ سال است. خدمات بهداشتی به شهروندان سری لانکا به صورت رایگان ارائه می شود و بیش از ۹۳٪ از جمعیت به مراقبت های بهداشتی پایه دسترسی دارند. شیوع کم خونی در میان کودکان مدرسه ای حدود ۱۲٪ است. حدود یک سوم از کودکان سری لانکا دچار سوءتغذیه هستند (شاخص توده بدنی برای سن پایین تر از ۵ درصد نسبت به سن و جنس). کودکان در استان های شمالی و شرقی مشکلات بهداشتی بسیار بیشتری دارند نسبت به کودکان سایر استان ها. سری لانکا یک شبکه گسترده از موسسات بهداشتی دارد. سیستم بهداشت شامل ب
خش دولتی و خصوصی است. خدمات بهداشت دولتی شامل خدمات پیشگیرانه، درمانی و توان بخشی است. خدمات بهداشتی از طریق وزارت خدمات بهداشتی و بخش بهداشت استانی سازماندهی و ارائه می شود. سیستم بهداشتی سری لانکا شامل پزشکی غربی، آیورودا و هومئوپاتی است. وزارت بهداشت خدمات بهداشتی ملی را نظارت می کند. هشت مدیر بهداشت استانی مسئول مدیریت و اجرای خدمات بهداشتی در هر استان هستند. این خدمات شامل بیمارستان های استانی، بیمارستان های پایه، بیمارستان های منطقه ای، خانه های زایمان و مراکز درمانی سرپایی است. هر استان به نواحی جغرافیایی تقسیم می شود که جمعیتی مشخص دارند و توسط پزشکان مسئول بهداشت (MOH) خدمت رسانی می شوند. در هر منطقه MOH، تیمی از کارگران بهداشتی در سطح میدانی، از جمله پرستاران بهداشت عمومی (PHN)، بازرس بهداشت عمومی (PHI) و ماماهای بهداشت عمومی (PHM) با پزشک مسئول همکاری می کنند تا خدمات بهداشتی را در سطح جامعه ارائه دهند. PHM مسئول ارائه خدمات پیش از زایمان، در طول زایمان و پس از زایمان در بیمارستان ها، مراکز بهداشت جامعه و در خانه های بیماران هستند. چندین نوع مختلف از مراکز درمانی وجود دارد و بیماران می توانند محل د
ریافت خدمات خود را انتخاب کنند. دستاوردهای سری لانکا در زمینه بهداشت مادر و برنامه ریزی خانواده به عنوان یک موفقیت محسوب می شود. در دهه ۱۹۳۰، نسبت مرگ و میر مادرانه (MMR) در سری لانکا ۲۰۰۰ مرگ در هر ۱۰۰٬۰۰۰ تولد زنده بود. با شناسایی این مشکل به عنوان یک مشکل ملی، دولت برنامه هایی برای بهبود زیرساخت ها، آموزش، بهداشت و سیستم های بهداشتی در مناطق فقیر و کم برخوردار اجرا کرد. در همین حال، خدمات بهداشت مادران بهبود یافت و آموزش گسترده ای برای پرستاران بهداشت عمومی و ماماهای بهداشت عمومی فراهم شد. مراقبت های مادرانه اکنون شامل مراقبت های پیش از زایمان، حین زایمان و پس از زایمان است. این استراتژی ها باعث شدند تا سری لانکا نسبت مرگ و میر مادرانه را در هر ۶ تا ۱۲ سال به نصف کاهش دهد، از سال ۱۹۳۰ تا ۱۹۹۵. در سال ۲۰۰۲، MMR به ۴۳ در هر ۱۰۰٬۰۰۰ تولد زنده رسید. نرخ باروری کلی تخمینی ۲٫۲ تولد به ازای هر زن است و نرخ رشد جمعیت ۰٫۹۳٪ است. نرخ مرگ و میر نوزادان در سال ۲۰۰۳ برابر با ۱۱٫۲ در هر ۱۰۰۰ تولد زنده بود. نرخ پیشگیری از بارداری ۷۰٪ بود؛ نرخ مرگ و میر نوزادان برای نوزادان دختر ۱۰٫۲ و برای نوزادان پسر ۱۲٫۹ در هر ۱۰۰۰ تول
د زنده بود. در سال ۱۹۲۷، خدمات مامایی در شهرداری کلمبو بازسازی شد تا شامل آموزش تمامی ماماهای کار در این شهرداری شود. از آن زمان، آموزش PHM ادامه یافته و دوره استانداردی را دنبال کرده است. تا سال ۱۹۵۸، حدود ۵۸٪ از تولدها توسط یک ماما ماهر انجام می شد که ۲۵٪ از آن ها در خانه توسط PHM انجام می شد. از دهه ۱۹۵۰، تعداد زایمان های مؤسسه ای (در خانه های زایمان یا بیمارستان ها) افزایش یافته و در سال ۲۰۰۱، ۹۲٪ از تمام زایمان ها در مؤسسات انجام شد. تأثیر درگیری ها بر سلامت مادران. سال ها درگیری قومی منجر به جدایی بین گروه های مختلف قومی و مذهبی ساکن در سریلانکا شده است. زنان ساکن در مناطق درگیر در شمال و شرق سریلانکا نتایج بدتری در زمینه سلامت مادران دارند نسبت به میانگین های ملی. تحقیقات انجام شده در این مناطق نشان می دهد که سطح فقر در مناطق درگیر به طور قابل توجهی بالاتر است. در سطح ملی، نسبت جمعیت که در فقر زندگی می کنند ۲۲٫۷٪ بود، اما در ناحیه آمپارای سریلانکا، تقریباً ۶۵٪ از جمعیت در فقر به سر می بردند در سال 2002. افراد جوان در مناطق درگیر با نرخ های بالاتری از ترک تحصیل، ازدواج زودهنگام و بارداری زودرس مواجه هست
ند نسبت به جوانان سایر نقاط کشور. زنان در این مناطق به ویژه با نتایج بدتری در زمینه سلامت مواجه هستند. این زنان همچنین در معرض نرخ های بالاتر خشونت خانگی قرار دارند و بسیاری از زنان گزارش می دهند که همسرانشان آنها را مجبور به برقراری رابطه جنسی می کنند. زنان در این مناطق دسترسی کمتری به پیشگیری از بارداری دارند و این ممکن است باعث افزایش بارداری ها در مناطق درگیری شود. نرخ باروری کل در مناطق درگیری ۲٫۶ تولد زنده به ازای هر زن است در حالی که میانگین ملی ۲٫۲ تولد زنده به ازای هر زن است. کمبود زیرساخت های بهداشتی اساسی همراه با کمبود نیروهای بهداشتی، خدمات سلامت باروری را در استان های شمالی و شرقی به شدت محدود کرده است. این مناطق دسترسی بسیار محدودی به مراقبت های اضطراری زایمانی دارند، نرخ های بالاتر بیماری ها و مرگ و میر مادران، و نرخ های بالاتر نوزادان با وزن کم تولد دارند. در حالی که نرخ تولد خانگی در سطح ملی بسیار پایین است، یک پنجم زنان در مناطق درگیری در خانه زایمان می کنند. در برخی مناطق مانند باتیکالوا، تا ۴۱٪ از زنان در خانه زایمان می کنند. دلایل اصلی تولد در خانه عبارتند از: تخریب مراکز بهداشتی، خطر سف
ر، کمبود حمل ونقل و فقر. برنامه ملی پرستاران بهداشت عمومی تقریباً ماماهای سنتی را در سریلانکا حذف کرده است، اما زمانی که زنان مجبور به زایمان در خانه می شوند، ممکن است کمک های یک درمانگر سنتی به نام "ماراتوویوهای" را دریافت کنند. این ماماهای سنتی از درمان های خانگی مانند پودرها، گیاهان دارویی، روغن ها و یک نوشیدنی گیاهی به نام "پرنکایام" برای حمایت از زن در طول زایمان استفاده می کنند. این عوامل خطرات زایمان را افزایش می دهند و نیازهای زنان ساکن در استان های شمالی و شرقی سریلانکا را برجسته می کنند. ازدواج. برخلاف دیگر کشورهای آسیایی، زنان سریلانکایی برای سال ها به آموزش برابر دسترسی داشته اند و مردان و زنان از نرخ های مشابهی در سواد برخوردار هستند. در دیگر کشورها، دسترسی بیشتر زنان به آموزش و افزایش حضور آنها در نیروی کار باعث تأخیر در سن ازدواج شده است، اما این عوامل در سریلانکا تأثیر کمتری دارند. معمولاً مردم سریلانکا دیرتر از مردم دیگر کشورهای آسیایی ازدواج می کنند. در سال ۱۹۶۱، متوسط سن ازدواج ۲۲ سال بود، و امروز متوسط سن ازدواج در سریلانکا ۲۵ سال است. زنان مسلمان زودتر از زنان سینهالی و تامیلی ازدواج می ک
نند. حضور در مدرسه باعث تأخیر در سن ازدواج می شود، زیرا زنان در مدرسه به عنوان بزرگسالان در نظر گرفته نمی شوند و برای ازدواج آماده نیستند. ترتیب تولد نیز بر سن ازدواج تأثیر می گذارد. زنانی که خواهران بزرگ تر مجرد دارند، تمایل دارند دیرتر ازدواج کنند به دلیل سنتی که طبق آن زنان باید مطابق ترتیب تولدشان ازدواج کنند. زنانی که ازدواج های ترتیب شده دارند معمولاً دیرتر از زنانی که خود شوهرشان را انتخاب می کنند، ازدواج می کنند. ناباروری. ناباروری یک مشکل عمیقاً نگران کننده در میان زوج های سریلانکایی است. در فرهنگ سینهالی، تولد نشانه ای از یک ازدواج موفق است و در صورتی که زن در سال های اولیه ازدواج باردار نشود، مراسم هایی برای او انجام می شود. معمولاً زوجین و اعضای خانواده در معابد مذهبی نذر می کنند و از راهبان برای کمک به بارداری دعا می کنند. وقتی یک زن در باردار شدن مشکل دارد، برخی افراد معتقدند که این مشکل به دلیل اعمال نادرستی است که در زندگی گذشته انجام شده است. انجام اعمال نیک در زندگی حاضر می تواند این اعمال را خنثی کند. نمونه هایی از این اعمال مفید شامل دادن پول به راهبان، گدایان یا کودکان نیازمند، روشن کردن
شمع ها یا شستن پای درخت مقدس بو با آب یا شیر می باشد. یک مشکل فرهنگی زمانی بروز می کند که در مورد اهدای اسپرم در میان بودائیان صحبت می شود. در حالی که اهدای خون یا محصولات بدن به عنوان یک عمل نیکوکارانه محسوب می شود، اهدای اسپرم موضوعی کاملاً متفاوت است. در طب آیورودا، اسپرم «به عنوان بالاترین ماده شناخته می شود» و «از دست دادن چنین ماده ای قوی معمولاً با عواقبی مانند اضطراب، اختلالات ذهنی و ناتوانی جنسی همراه است.» برخی پزشکان نگرانی هایی در مورد خطر اشتباهات احتمالی در ترکیب اسپرم در لقاح مصنوعی ابراز کرده اند، زیرا «کودکانی با چنین منشاهایی ممکن است احساس عمیق و نگران کننده ای از بیگانگی نسبت به پدر خود که از نظر بیولوژیکی مرتبط نیست، تجربه کنند در حالی که تمایل دارند هویت واقعی پدر را تعیین کنند.» از آنجا که اهدای اسپرم شامل انزال است که منشأ آن «لذت جسمانی است که در بودائی گری هیچ توجیهی ندارد»، به دست آوردن اسپرم اهداکننده معمولاً یک وظیفه دشوار است. مشوق های مالی نمی توانند استفاده شوند زیرا خرید بافت های انسانی، از جمله گامت ها، غیرقانونی است.
مدلین ماری نوبس (زادهٔ ۱۴ دسامبر ۱۹۱۴ – درگذشته در ۱۰ دسامبر ۱۹۷۰) یک مهندس خدمات ساختمانی بود که مسئول بازسازی و ارائه خدمات در اولد بیلی لندن پس از جنگ جهانی دوم بود. او همچنین رئیس انجمن مهندسان زن بین سال های ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۰ بود. زندگی. نوبس کار خود را به عنوان تندنویس آغاز کرد، اما احساس می کرد که این شغل، شغل مناسبی برای او نیست. پدر او، والتر ویلیام نوبس، مهندس معروف گرمایش و تهویه در لندن بود که در بسیاری از ساختمان های لندن کار کرده بود. از جمله کارهای پدر او می توان به کانتی هال لندن که ساختمانی برای شورای شهر لندن بود، اشاره کرد. پدر مدلین مهندس سیستم های تهویه مقر انجمن سلطنتی معماران بریتانیا و مقر انجمن مهندسان برق انگلستان در ساوی هیل بود. او همچنین رئیس انجمن مهندسان گرمایش و تهویه در سال ۱۹۲۰ بود و پدربزرگ او نیز مهندس عمران بود. این تاریخچه خانوادگی و اعتقاد به اینکه استعدادهای شخصی او در ریاضیات و هندسه نهفته است، موجب شد که مدلین، پس از خواندن کتابی دربارهٔ طراحی فنی، اعلام کند که می خواهد مهندس شود. پدرش تا حدی شک و تردید داشت، زیرا نگران بود که رشته مهندسی برای پیشرفت دخترش مناسب نباشد. با