Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ارز دیجیتال در ایران به موضوع گسترش، استفاده، استخراج و سیاست گذاری مربوط به رمزارزها در جمهوری اسلامی ایران می پردازد. ارز دیجیتال یا رمزارز، نوعی دارایی دیجیتال مبتنی بر رمزنگاری است که امکان انجام تراکنش های مالی را بدون واسطه های سنتی مانند بانک ها فراهم می کند. با رشد جهانی رمزارزها از سال ۲۰۱۷ به بعد، ایران نیز به تدریج با این پدیده مواجه شده و سیاست های متنوعی از ممنوعیت تا قانون گذاری در این زمینه اتخاذ کرده است. دولت ایران اقداماتی برای تنظیم بازار ارزهای دیجیتال انجام داده است، از جمله قانونی کردن استخراج، اما چارچوب همچنان پیچیده است زیرا به دنبال حفظ کنترل بر دارایی های دیجیتال است. بازار ارز دیجیتال ایران با چالش هایی مانند هزینه های بالای انرژی و دخالت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در فعالیت های غیرقانونی مواجه است، اما همچنان در حال تکامل است و دولت در حال بررسی پروژه های بلاکچین و شهروندان به دنبال جایگزین هایی برای حفظ ثروت هستند. وضعیت قانونی. در حال حاضر، جمهوری اسلامی ایران تنها استخراج رمزارز را به عنوان یک فعالیت صنعتی و اقتصادی به رسمیت شناخته است. بر اساس مصوبه هیئت وزیران در تیر ۱۳۹۸، ا
ستخراج ارزهای دیجیتال مشمول دریافت مجوز از وزارت صنعت، معدن و تجارت شده و نرخ برق مصرفی نیز بر اساس تعرفه صادراتی تعیین می شود. با این حال، استفاده از رمزارز به عنوان ابزار پرداخت در داخل کشور همچنان ممنوع است. بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران در اطلاعیه هایی تاکید کرده است که رمزارزها نمی توانند جایگزین ریال یا سایر ابزارهای پرداخت در معاملات داخلی باشند. در زمینه خرید و فروش، بسیاری از صرافی های آنلاین ایرانی بدون مجوز رسمی فعالیت می کنند. اگرچه دولت اقدام به مسدودسازی برخی پلتفرم های خارجی کرده، اما بازار داخلی همچنان فعال است و میلیون ها کاربر ایرانی در این فضا مشغول به سرمایه گذاری هستند. زمینه تاریخی و توسعه بازار. علاقه ایران به ارزهای دیجیتال در سال ۲۰۱۷ شدت گرفت، زمانی که تحریم های بین المللی—به ویژه آن هایی که توسط ایالات متحده هدایت می شدند—به شدت دسترسی ایران به سیستم مالی جهانی را مختل کردند. این امر منجر به افزایش وابستگی به بیت کوین و سایر ارزهای دیجیتال به عنوان روش های جایگزین برای دور زدن محدودیت ها شد. در سال ۲۰۱۹، دولت استخراج ارزهای دیجیتال را تحت شرایط خاصی قانونی کرد. این تصمیم تا حدی تحت
تأثیر منابع انرژی فراوان ایران بود که استخراج را با وجود ماهیت انرژی بر آن ممکن می ساخت. با این حال، به زودی با اعمال کنترل های سختگیرانه دولت بر استخراج، تجارت و سایر فعالیت های مرتبط با ارزهای دیجیتال، چشم انداز پیچیده شد. چارچوب نظارتی. مقررات استخراج. ایران در سال ۲۰۱۹ استخراج ارزهای دیجیتال را قانونی کرد و به پتانسیل درآمدزایی آن در میان تحریم های اقتصادی پی برد. با این حال، قانونی سازی با مقررات سنگینی همراه بود، از جمله الزام ماینرها به فروش مستقیم دارایی های دیجیتال خود به بانک مرکزی ایران (CBI). ماینرهای دارای مجوز نیز مشمول تعرفه های بالای انرژی هستند که استخراج را برای بسیاری از نظر مالی غیرقابل تحمل کرده است. این امر باعث شده است که بخش قابل توجهی از فعالیت های استخراج ایران به زیرزمینی برود و عملیات غیرقانونی همچنان رونق داشته باشد. مبادلات و کنترل های تراکنشی. مبادلات ارزهای دیجیتال ایرانی مانند نوبیتکس در میان شهروندان ایران به طور فزاینده ای محبوب شده اند. با این حال، این مبادلات تحت مقررات سختگیرانه ای عمل می کنند که نیاز به مجوز و رعایت دستورالعمل های ضد پولشویی (AML) و مبارزه با تأمین مالی
تروریسم (CFT) دارند. بانک مرکزی استفاده از ارزهای دیجیتال استخراج شده خارجی را برای تراکنش های داخلی ممنوع کرده است و کنترل دولت بر بازار ارزهای دیجیتال را تقویت می کند. با وجود این تدابیر، بسیاری از ایرانیان از شبکه های خصوصی مجازی (VPN) برای دسترسی به مبادلات خارجی استفاده می کنند و با دور زدن محدودیت های محلی از نظارت اجتناب می کنند. بخش معدن و چالش های انرژی. هزینه های انرژی و مشکلات زیرساختی. استخراج بیت کوین به شدت انرژی بر است و نیاز به منابع الکتریکی قابل توجهی دارد. شبکه برق ایران هم شکننده و هم پرهزینه برای نگهداری است، با قطعی های مکرر و از دست دادن حدود ۱۳٪ از برق در حین انتقال. استخراج کنندگان مجاز باید نرخ های بالایی برای برق بپردازند، که بسیاری را به ترک عملیات قانونی و روی آوردن به استخراج زیرزمینی و غیرمجاز سوق می دهد. در نتیجه، سهم ایران در استخراج جهانی بیت کوین از ۴٫۵٪ در سال ۲۰۲۱ به حدود ۳٫۱٪ در سال ۲۰۲۴ کاهش یافته است. ماهیت مخفیانه بسیاری از استخراج های کشور، همراه با هزینه های عملیاتی بالا، صنعت استخراج را به بخشی ناپایدار در ایران تبدیل کرده است. قابلیت اقتصادی. برای استخراج کنندگان
مجاز، هزینه سر به سر استخراج بیت کوین در ایران بسیار بالاتر از قیمت فعلی بیت کوین است. با تغییر تعرفه های انرژی در هر فصل و قطعی های مکرر برق در فصل های اوج مانند تابستان، بسیاری از عملیات استخراج قانونی را به طور فزاینده ای دشوار می یابند. با توجه به اینکه تورم ایران همچنان بالا و در حدود ۴۴٪ است و کاهش ارزش پول ادامه دارد، شهروندان به دنبال راه های جایگزین برای ذخیره ثروت خود هستند. ارزهای دیجیتال به یکی از این روش ها تبدیل شده اند، زیرا دارایی های دیجیتال وسیله ای برای محافظت در برابر کاهش ارزش ریال فراهم می کنند. مشارکت دولت و ابتکارات زنجیره بلوک. پروژه های بلاکچین بانک مرکزی ایران. در سال های اخیر، بانک مرکزی ایران علاقه فزاینده ای به فناوری زنجیره بلوک (به انگلیسی: Blockchain) نشان داده است. به ویژه، توسعه پلتفرم بلاکچین برنا با همکاری آریاتک، یک ارائه دهنده راه حل های زنجیره بلوک ایرانی، برای ایجاد یک چارچوب دیجیتال برای بخش های بانکی و مالی ایران راه اندازی شد. این پروژه، همراه با شبکه کوکنوس که توسط چندین بانک بزرگ ایرانی هدایت شد، تلاش های دولت برای بهره برداری از فناوری های بلاکچین در حالی که کنتر
ل سختگیرانه ای بر دارایی های دیجیتال حفظ می کند را منعکس می کند. تحریم ها و نگرانی های بین المللی. استفاده ایران از ارزهای دیجیتال برای دور زدن تحریم ها به ویژه با نهادهایی مانند دفتر کنترل سرمایه های خارجی ایالات متحده (OFAC) در سطح بین المللی زنگ خطر را به صدا درآورده است. OFAC صرافی های ایرانی را به عنوان مجاری بالقوه برای فعالیت های مالی غیرقانونی، از جمله دور زدن تحریم ها شناسایی کرده است. دخالت بازیگرانی که با سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در معاملات ارزهای دیجیتال مرتبط هستند، نگرانی ها دربارهٔ نقش ارزهای دیجیتال در حمایت از فعالیت هایی که تحریم های بین المللی را تضعیف می کنند، بیشتر کرده است. چشم اندازها و چالش های آینده. معضلات نظارتی و اجرایی. در حالی که دولت ایران به مزایای بالقوه دارایی های دیجیتال اذعان کرده است، به همان اندازه نگران کنترل فعالیت های غیرقانونی مرتبط با ارزهای دیجیتال است. اجرای مقررات سختگیرانه در مورد پلتفرم های استخراج و تجارت همچنان دشوار است، با توجه به استفاده گسترده از تکنیک های مبهم سازی مانند VPN و شناسایی جعلی. زیرساخت های انرژی و فناوری. بدون بهبودهای قابل توجه در زیرساخت
های انرژی خود، توانایی ایران برای حفظ یک بخش قانونی پررونق استخراج ارز دیجیتال محدود خواهد ماند. تعرفه های بالای انرژی و سیستم های انتقال ناکارآمد موانع کلیدی هستند که باید برطرف شوند. به همین ترتیب، سرمایه گذاری در پروژه های فناوری زنجیره بلوک مانند برنا (Borna) و کوکنوس (Kuknos) به محیطی حمایتی نیاز دارد که نوآوری را تشویق کند و در عین حال نظارت نظارتی را متعادل کند. چالش های ژئوپلیتیکی. بازار ارزهای دیجیتال ایران همچنان تحت تأثیر چشم انداز ژئوپلیتیکی قرار خواهد گرفت. تحریم ها همچنان یک عامل حیاتی هستند و نهادهای نظارتی جهانی احتمالاً به نظارت بر استفاده ایران از ارزهای دیجیتال برای دور زدن محدودیت ها ادامه خواهند داد. تمرکز جامعه بین المللی بر رعایت تحریم ها مانع قابل توجهی برای گسترش بازار ارزهای دیجیتال ایران باقی خواهد ماند. نقش سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در بازار ارزهای دیجیتال ایران. سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، یک نیروی نظامی و سیاسی برجسته در ایران، از بازار ارزهای دیجیتال به عنوان ابزاری برای دور زدن تحریم های بین المللی، تولید سرمایه و انجام عملیات مالی مخفیانه استفاده کرده است. با توجه به کنترل
قابل توجه آن بر بخش های اقتصادی ایران، دخالت سپاه در ارزهای دیجیتال نگرانی هایی را در مورد تقاطع نهادهای دولتی و مالی دیجیتال برانگیخته است. استفاده سپاه از ارزهای دیجیتال برای دور زدن تحریم ها. تحریم های بین المللی، به ویژه از سوی ایالات متحده، دسترسی ایران به بازارهای مالی جهانی را به شدت محدود کرده است و نهادهای مرتبط با دولت مانند سپاه را به بررسی کانال های جایگزین برای معاملات سوق داده است. ارزهای دیجیتال، به ویژه بیت کوین، به سپاه پاسداران راهی مؤثر برای دور زدن محدودیت های بانکی سنتی و انتقال پول از مرزها ارائه داده اند. ماهیت غیرمتمرکز ارزهای دیجیتال ردیابی آنها را دشوار می کند و به سپاه و گروه های وابسته اجازه می دهد از آنها برای دور زدن تحریم ها و فعالیت های غیرقانونی استفاده کنند. در سال ۲۰۲۲، دفتر کنترل سرمایه های خارجی وزارت خزانه داری ایالات متحده (OFAC) دو فرد ایرانی، امیر حسین نیکعین رواوری و احمد خطیبی آغدا، را که به سپاه پاسداران مرتبط بودند، تحریم کرد. این افراد در فعالیت های مرتبط با سایبر دخیل بودند و از ارزهای دیجیتال برای انتقال سرمایه به ایران از طریق صرافی های محلی استفاده کردند. علا
وه بر این، ارزهای دیجیتال به طور فزاینده ای برای تأمین مالی عملیات های وابسته به سپاه، از جمله حملات سایبری و قاچاق اسلحه استفاده می شوند. دارایی های دیجیتال راهی امن و نسبتاً ناشناس برای انجام معاملات بین المللی ارائه می دهند که برای سپاه تحت تحریم های فزاینده بسیار مهم شده است. ارتباطات بین سپاه و صرافی های داخلی. برخی از صرافی های ارز دیجیتال ایرانی به طور غیرمستقیم با عملیات های سپاه مرتبط شده اند و نگرانی هایی در مورد نقش آنها در دور زدن تحریم ها ایجاد کرده اند. نوبیتکس (Nobitex)، بزرگ ترین صرافی ارز دیجیتال ایران، معاملات افرادی و نهادهایی را که سعی در دور زدن محدودیت های بین المللی دارند، تسهیل کرده است. نوبیتکس، همراه با سایر پلتفرم ها، استفاده از VPNها را دلسرد می کند، اما کاربران اغلب از چنین ابزارهایی برای انجام معاملات غیرقانونی در خارج از کشور استفاده می کنند، گاهی با ارتباط با سازمان های تحریم شده مانند سپاه. نقش بالقوه آینده. با ادامه رشد بازار ارزهای دیجیتال در ایران، دخالت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی احتمالاً گسترش خواهد یافت، به ویژه در تلاش برای دور زدن تحریم ها. استفاده از ارزهای دیجیتال ر
اهی را برای دور زدن محدودیت های مالی و در عین حال درآمدزایی به سپاه ارائه می دهد. با این حال، این افزایش فعالیت احتمالاً نظارت بیشتر تنظیم کننده های بین المللی را به خود جلب می کند. درهم تنیدگی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی با بازار ارزهای دیجیتال ایران، خطرات بالقوه مرتبط با ارزهای دیجیتال غیرقانونی را نشان می دهد، به ویژه در حوزه های قضایی که با تحریم های شدید بین المللی مواجه هستند. از آنجایی که نهادهای نظارتی جهانی برای نظارت شدیدتر بر تراکنش های ارزهای دیجیتال تلاش می کنند، فعالیت های سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در این بخش احتمالاً تحت نظارت دقیق باقی خواهد ماند. ارز دیجیتال، سپاه و فساد در ایران. تلاقی ارزهای دیجیتال، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی (سپاه پاسداران انقلاب اسلامی) و فساد در ایران نشان می دهد که چگونه ارزهای دیجیتال نه تنها برای فرار از تحریم، بلکه به عنوان ابزاری برای پنهان کردن سوء مدیریت مالی، کلاهبرداری و سایر فعالیت های غیرقانونی استفاده می شوند. دخالت عمیق سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در ساختار اقتصادی ایران و عدم شفافیت نسبی مبادلات ارزهای دیجیتال، محیطی مناسب برای فساد ایجاد می کند. ارز د
یجیتال به عنوان ابزاری برای پنهان کردن فساد. سپاه پاسداران انقلاب اسلامی که در حال حاضر یک نیروی مسلط در حوزه نظامی و سیاسی ایران است، کنترل بخش قابل توجهی از اقتصاد کشور از جمله صنایع مربوط به ساخت و ساز، مخابرات و انرژی را در دست دارد. این کنترل اغلب برای تأمین منابع مالی برای فعالیت های غیرقانونی، از جمله فساد و اختلاس استفاده می شود. کریپتوکارنسی با ماهیت ناشناس و غیرمتمرکز خود مکانیزمی ایده آل برای انتقال و پنهان کردن سودهای غیرقانونی ارائه می دهد و در نتیجه مشکلات فساد موجود در ایران را تشدید می کند. ارزهای دیجیتال، سپاه را قادر می سازد تا کنترل های مالی داخلی و بین المللی را دور بزند و به این ترتیب انتقال وجوه غیرقانونی به سرمایه گذاری های داخلی و خارجی آسان تر می شود. فساد مرتبط با سپاه پاسداران انقلاب اسلامی اغلب شامل انحراف منابع دولتی از جمله سود حاصل از عملیات استخراج ارزهای دیجیتال است که ممکن است برای غنی سازی شخصی یا منافع سیاسی مورد سوء استفاده قرار گیرد. دشواری ردیابی تراکنش های ارزهای دیجیتال در سراسر مرزها، آن را به ابزاری جذاب برای مقامات فاسد سپاه پاسداران تبدیل کرده است. فساد در عملیات م
عدنی. بخش استخراج ارزهای دیجیتال ایران نیز به فساد آلوده شده است، به ویژه با توجه به نفوذ سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در حوزه های کلیدی اقتصاد. گزارش ها حاکی از آن است که عملیات استخراج معادن غیرمجاز و زیرزمینی که اغلب توسط نهادهایی که با سپاه ارتباط دارند کنترل می شوند، با مصونیت نسبی عمل می کنند. این عملیات های مخفی از تعرفه های انرژی و سایر محدودیت های نظارتی با بهره برداری از ارتباطات سیاسی، منحرف کردن منابع، و گاهی درگیر شدن در رشوه دهی آشکار اجتناب می کنند. نظارت دولت بر بخش معدن اغلب ضعیف است و از خلأهای نظارتی توسط مقامات فاسدی که امکان شکوفایی این عملیات غیرقانونی را فراهم می کنند، سوء استفاده می شود. به عنوان مثال، بسیاری از معدن کاران بدون مجوز از تعرفه های بالای برق، که هزینه ای حیاتی در عملیات معدنی قانونی است، با استفاده از اتصالات درون سپاه برای دسترسی به منابع انرژی یارانه ای یا زیرساخت های دولتی اجتناب می کنند. این منجر به فساد سیستماتیک شده است، جایی که سود حاصل از استخراج غیرقانونی معدن باعث افزایش فساد و اختلاس می شود که اغلب شامل افراد کلیدی مرتبط با سپاه می شود. نقش سپاه در کلاهبرداری مر
تبط با ارزهای دیجیتال. علاوه بر فساد در استخراج، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی با فعالیت های کلاهبرداری مرتبط با ارزهای دیجیتال مرتبط بوده است. چندین مورد از کلاهبرداری های مرتبط با ارزهای دیجیتال با افراد مرتبط با سپاه پاسداران انقلاب اسلامی مرتبط شده است، جایی که طرح های سرمایه گذاری متقلبانه بازدهی بالایی را در سرمایه گذاری های ارزهای دیجیتالی نوید می دهند. این طرح ها از بی ثباتی اقتصادی ایران سوء استفاده می کنند و افرادی را به سمت خود می کشند که از ثروت خود در برابر تورم و کاهش ارزش پول محافظت می کنند. این فعالیت های فریبکارانه اغلب توسط نفوذ سیاسی گسترده سپاه پاسداران انقلاب اسلامی محافظت می شود و این امر، عدالت را برای قربانیان دشوار می کند. فقدان شفافیت در بازارهای ارزهای دیجیتال، همراه با اجرای ضعیف نظارتی در ایران، این کلاهبرداران را قادر می سازد تا با اندکی ترس از عواقب قانونی فعالیت کنند. این کلاهبرداری ها نه تنها به عنوان منبع درآمد غیرقانونی، بلکه به عنوان راهی برای مقامات فاسد برای پولشویی از طریق تراکنش های دیجیتالی به ظاهر قانونی عمل می کند.
بررسی سلاح گرم قانونی () فرآیندی در علوم قانونی که به بررسی ویژگی های سلاح گرم یا گلوله های به جا مانده در صحنه جرم می پردازد. کارشناسان این زمینه سعی می کنند گلوله را به سلاح و سلاح را به افراد مرتبط کنند. آن ها می توانند شماره های سریال محوشده را جهت یافتن مالک سلاح و جستجوی اثر انگشت روی سلاح و فشنگ ها جمع آوری و ضبط کنند. با بررسی رگه های منحصربه فرد ناشی از لوله تفنگ گلوله، مهمات مصرف شده را می توان به یک سلاح خاص ربط داد. این رگه ها اثر خان داخل لوله های سلاح گرم است. گلوله زمانی که از لوله بیرون شلیک می شود خان گلوله را می چرخاند تا دقت را بیشتر کند. اگرچه خطوط گلوله شواهد منحصربه فر هستند، خطوط میکروسکوپی در لوله سلاح پس از شلیک کمی تغییر می کند. به همین دلیل کارشناسان قانونی نمی توانند بیش از پنج گلوله از سلاحی که در یک صحنه پیدا می شود شلیک کنند. نمونه های شناخته شده گرفته شده از یک سلاح توقیف شده را می توان با نمونه های بازیابی شده از یک صحنه با استفاده از میکروسکوپ و همچنین فناوری تصویربرداری سه بعدی مقایسه کرد. تصاویر رگه ها را می توان در پایگاه های داده نیز بارگذاری کرد. علاوه بر این، رگه ها را
می توان با تصاویر دیگر مقایسه کرد تا یک سلاح را به چندین صحنه جرم مرتبط کرد. مانند تمام تخصص های پزشکی قانونی، بازرسان سلاح گرم قانونی برای شهادت در دادگاه به عنوان شاهد خبره فراخوانده می شوند. البته قابلیت اطمینان برخی از تکنیک های بررسی سلاح گرم قانونی مورد انتقاد قرار گرفته است.
فرقه گرایی، مذهب گرایی یا طائفی گری در لبنان ( یا ) به سازماندهی رسمی و غیررسمی سیاست و جامعه لبنان در راستای مرزهای مذهبی اشاره دارد. فرقه گرایی در لبنان در نهادهای دولتی و غیردولتی رسمی و قانونی شده و در قانون اساسی آن درج شده است. لبنان 18 فرقه مختلف را به رسمیت می شناسد: 67.6٪ از جمعیت مسلمان (31.9٪ سنی ، 31٪ شیعه ، درصد کمی علوی ها و اسماعیلیان ) و 32.4٪ مسیحی (اکثریت مارونی کاتولیک و یونانی ارتدوکس و درصد کمی کاتولیک یونانی, ارمنی ارتدوکس, ارمنی کاتولیک, سریانی ارتدوکس, سریانی کاتولیک ، آشوری ، کاتولیک کلدانی ، قبطی و پروتستان) و 4.52 درصد دروزی ها هستند. پایه های فرقه گرایی در لبنان به اواسط قرن نوزدهم در زمان حکومت عثمانی باز می گردد. فرقه گرایی متعاقباً با استقلال جمهوری لبنان در سال 1920، قانون اساسی 1926 و در پیمان ملی 1943 تقویت شد. در سال 1990 پس از 15 سال جنگ داخلی و با انعقاد پیمان طائف ، قانون اساسی مورد بازنگری قرار گرفت اما جنبه های ساختاری مربوط به فرقه گرایی سیاسی چندان تغییر نکرد. این کشور همچنان تا امروز آمیزه ای از جوامع مذهبی و زیرمجموعه های بی شمار آن هاست که دارای نظم سیاسی و قانون ا
ساسی است. علیرغم ماهیت مذهبی خاستگاه های فرقه ای، فرقه گرایی در لبنان معمولاً یک پروژه سیاسی در نظر گرفته می شود، زیرا نه تنها از سویی بر روابط پیچیده و ناپایدار بین گرایش مذهبی و فرقه ای تکیه دارد بلکه از سوی دیگر سیاست، خشونت، تعارض و همزیستی متناسب با خود را بازتولید می کند. در لبنان از رهگذر گفتمان فرقه ای است که دین با پیروی از منطق رهبران مذهبی ابه ویژگی تعیین کننده سوژه عمومی و سیاسی تبدیل می شود. برخی از محققان و روزنامه نگاران فرقه گرایی را به عنوان تقسیم بندی های اجتماعی پیشاپیش موجود در جامعه تعریف می کنند و از آن برای توضیح درگیری های سیاسی، فرهنگی یا مذهبی بین گروه ها استفاده می کنند. ولی گروهی دیگر از محققان فرقه گرایی را مجموعه ای از کنش های جمعی می دانند که زندگی روزمره در آن بر پایهٔ هنجارهای جمعی سازماندهی می شود و افراد به طور استراتژیک از آن ها استفاده می کنند و از آن ها فراتر می روند. تعریف دوم، نقش مردم را در تولید و اِعمال فرقه گرایی برجسته می سازد، به جای اینکه آن را ریشه دار در تقسیم بندی های متعارض و ازپیش تعیین شدهٔ جوامع بداند.
وسنارینون () یک عامل کاردیوتونیک است. همچنین یک مهارکننده مخلوط فسفودی استراز ۳ و اصلاح کننده کانال یونی که فعالیت اینوتروپیک مثبت، وابسته به دوز، اما حداقل فعالیت کرونوتروپیک منفی دارد. وسنارینون عملکرد بطنی را در بیمارانی که بدترین درجه نارسایی قلبی دارند، بیشتر بهبود می بخشد.
کوآزینون () یک داروی قلب و عروق و گشادکننده عروق است که در دهه ۱۹۸۰ برای درمان بیماری قلبی ساخته و به بازار عرضه شد. این دارو به عنوان یک بازدارنده انتخابی PDE3 عمل می کند.
انوکسیمون () یک مهارکننده ایمیدازول فسفودی استراز است. این دارو در درمان نارسایی احتقانی قلب استفاده می شود و برای گیرنده فسفودی استراز ۳ انتخابی است.
خنده طولانی و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۰۴ و به کارگردانی ساران است. در این فیلم بازیگرانی همچون آجیت کومار، پوجا اوماشانکار، بابو آنتونی، کاروناس و کوچین هانیفا ایفای نقش کرده اند.
تیتسیو ( رفیق)؛ یک چراغ رومیزی است که توسط ریچارد ساپر برای آرتماید در سال ۱۹۷۲ میلادی ساخته شد. در سال ۱۹۷۹ میلادی برای جایزهٔ طراحی صنعتی پرگار طلا انتخاب شد. یکی از موارد آن بخشی از مجموعه های موزهٔ هنر متروپولیتن و موزهٔ هنر مدرن است. موقعیت و جهت لامپ قابل تنظیم است. به لطف دو وزنهٔ تعادل، حرکت آن به تلاش کمی نیاز دارد. هیچ سیمی بین پایه و لامپ وجود ندارد: دو بازوی موازی که با بست های گیر (دکمهٔ فشاری) متصل شده اند، برق ۱۲ ولتی ایمن را هدایت می کنند. لامپ هالوژن است که قبلاً عمدتاً در صنعت خودرو استفاده می شد. تیتسیو در اندازه ها و رنگ های مختلف موجود است؛ نسخهٔ اریژینال، و نسخهٔ به طور گسترده شناخته شده، ۵۰ (اشاره به وات لامپ) به رنگ مشکی است. مدل سایز متوسط (۳۵ وات) است و مدل میکرو (۲۰ وات) برای چراغ خواب وجود دارد. رنگ های دیگر سفید و خاکستری متالیک هستند. و گاه به گاه نسخهٔ تولید محدود در آلومینیوم صیقلی یا رنگ تیتانیوم. همچنین یک نسخهٔ رومیزی به نام ترا (Terra) وجود دارد که از یک پایه به ارتفاع ۷۰ سانتی متر با همان قطر ۱۱ سانتی متری پایهٔ لامپ تشکیل شده است و ۵۰ وات به بالا اضافه شده است. ترا-ایستاد
ه نیز با قطر ۱۰ سانتی متر مطابق با مدل ۳۵ موجود است. اخیراً، یک نسخهٔ کم مصرف ال ای دی از این مدل با اندازهٔ کامل اضافه شده است. همان طور که نسخهٔ ۵۰ معمولی با سر قابل چرخش افقی دارد، نسخه های ال ای دی و پلاس مجهز به دیمر هستند. تمام نسخه های دیگر دارای یک سوئیچ سه حالته هستند که امکان خاموشی کامل و – تقریباً – نصف توان را فراهم می کند. در دههٔ نود میلادی تغییراتی در طراحی روی سر ایجاد شد – یک پوشش شیشه ای و یک سیم نازک که به یک مهرهٔ قرمز کوچک ختم می شود، اضافه شد. نام تیتسیو توسط ارنستو جیزموندی، بنیانگذار آرتماید، داده شد و به «تیتسیو، کایو و سمپرونیو»، معادل ایتالیایی «تام، دیک و هری» اشاره دارد.* یک توضیح برای این نام این است که جیزموندی امیدوار بود برای همه جذاب باشد. دیگر این که جیزموندی امیدوار بود ساپر را متقاعد کند که طرح های کایو و سمپرونیو را نیز بسازد.
دم چتری پاپوآیی یا دم چتری گینه نو گونه ای از پرندگان تیرهٔ سینه سرخ های استرالزی (Petroicidae) است. مشخص شد که از نظر ژنتیکی متمایز از دم چتری شمالی است که در گذشته با آن همسان در نظر گرفته می شد. در گینه نو و جزایر آرو یافت می شود و سه زیرگونه ارد.
یلوه-پاشلک یک یلوه منقرض شده بی پرواز است که در جزیره شمالی نیوزلند بومی است. نام این گونه از غار کارامو از هامیلتون است جایی که گونه نام (هولوتایپ) در سال ۱۹۵۴ کشف شد. زیستگاه و بوم شناسی. یافته های استخوانی در نواحی غربی جزیره شمالی بود که در آن جنگل های بارانی نمناک تر و با تاج پوش های بسته غالب بودند. نوک بلند این پرنده نشان می دهد که می توانست با کاوشگری به روشی مشابه کیوی غذایابی کند. انقراض. تاریخ دقیق انقراض یلوه-پاشلک ناشناخته است، اما فرض بر این است که کاهش آن در سدهٔ سیزدهم آغاز شد، زمانی که موش کیوری / پلینزی در نیوزیلند گسترده شد.
کارولین خدادیان (زاده ۱۳۵۷) اولین زن ارمنی در رقص سماع و طراح رقص سماعمنکو می باشد. زندگی نامه. کارولین خدادیان، در اهواز و در یک خانواده ارمنی زاده شد. در دو سالگی و در زمان جنگ ایران و عراق به همراه خانواده به تهران مهاجرت کرد. تحصیلات ابتدایی، راهنمایی و دبیرستان را در مدارس ارمنی ها تهران گذراند و در سال ۱۳۸۳، در رشته حقوق از دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان فارغ التحصیل شد. زندگی حرفه ای. وی از سه سالگی زیر نظر یلنا آودیسیان آموزش باله و رقص ارمنی دید. در ۱۱ سالگی به سبب علاقه به رقص کلاسیک ایرانی و ترکیب آن با باله پنج سال زیر نظر «کتایون کریمیان»، رقصنده باله «آکادمی ملی باله پارس»، به فراگیری این هنر ادامه داد. مدتی نیز زیر نظر مربی اسپانیایی به فراگیری رقص فلامنکو پرداخت. کارولین خدادیان دامنه رقص خود را گسترش داد و رقص سماع را نیز زیر نظر «فریبا آذرگون» آموخت. خدادیان بعدها با ترکیب نو آورانه رقص سماع و رقص فلامنکو، سبکی خاص از رقص را به نام (سماعمنکو) پدیدآورد. کارولین خدادیان از سال ۱۳۹۸، به آکادمی رقص و تئاتر ملی ارمنستان زیر نظر سوفی دوویان هنرمند سرشناس ارمنستانی رفت و زیر نظر او و طراح حرکت «ما
ریا هوسپیان» به تکمیل رقص ارمنی و آموزش فنون حرکات دست پرداخت. وی مدتی نیز در آکادمی رقص «آنا کالاشیان» دیگر هنرمند سرشناس ارمنستانی آموزش دید. خدادیان، در ایران نیز به صورت مستمر زیر نظر مربی رقص (کارینه منوچهریان) آموزش های تکمیلی را می گذراند. او همچنین دوره هایی برای یادگیری ساز «کاستانت» برای وارد کردن سبک «رقص سوویلیان» به اجراهایش گذرانده است. دف نوازی را نزد «ونداد مساح زاده»، آهنگساز و رهبر «ارکستر کوبان» آغاز کرد و در کنسرت های زیادی در تالار موسیقی اندیشه و جاهای دیگر دف نواخت. سپس دف آکادمیک را نزد زکریا یوسفی آموخت. فعالیت ها. خدادیان برای اولین بار در اپرای (حلاج) به کارگردانی پرواز همای، در نقش (حنانه) به عنوان اولین زن ایرانی-ارمنی بعد از انقلاب اسلامی روی صحنه رفت و بیش از دو ماه در کاخ سعدآباد، تالار وحدت و سینما اریکه ایرانیان به اجرای رقص سماع انفرادی پرداخت. وی چندین اجرا نیز در مراسم سالگرد نسل کشی ارمنیان در باشگاه فرهنگی و ورزشی آرارات تهران و اصفهان داشته است. وی همچنین در نمایش هایی نیز به عنوان رقصنده و طراح حرکت به شرح زیر به ایفای نقش پرداخته است: خدادیان در ویدئوهای موسیقی مختلفی
از جمله (بی تو) زکریا یوسفی، (موزیک ویدیو برگ) {سیاوش کامکار} کامکار و (آشوب) «هونان» اجرا و ایفای نقش کرده است. وی همچنین در مؤسسه دولتی تئاتر و سینماتوگرافی ایروان کارگاهی برای معرفی ریتم و موسیقی سماع تلفیقی و رقص فلامنکو به دانشجویان تئاتر برگزارکرد.
شواهد جرم شناسی رد کفش () را می توان در طی مراحل قانونی برای کمک به اثبات این که رد یک کفش در صحنه جرم موجود بوده، استفاده کرد. شواهد کفش فراوان ترین شواهد در صحنه جرم است و در برخی موارد می تواند به اندازه اثر انگشت خاص باشد. در ابتدا کارشناسان به دنبال شناسایی سازنده و مدل کفش یا شکل پای کسی که آن را پوشیده هستند. این کار را می توان به صورت بصری یا با مقایسه شواهد موجود در پایگاه داده انجام داد. هر دو روش بر روی تشخیص علائم برند یا لوگو سازنده تمرکز دارند. اطلاعات مربوط به کفش را می توان از تجزیه و تحلیل الگوهای سایش که به زاویه پا و توزیع وزن بستگی دارد، به دست آورد. هر کفش دارای ویژگی های منحصربه فردی است. انواع شواهد رد کفش. شواهد کفش می تواند حداقل به سه شکل باشد، آثار زیره کفش، آثار کفی کفش و شواهد باقی مانده روی کفش. آثار زیره کفش. آثار زیره کفش آثاری هستند که در اثر تماس کفش با یک سطح یا شیء روی آن ایجاد می شوند. این آثار را می توان روی زمین یا جاهایی که افراد روی آن پا می گذارند، بر روی درها یا دیوارها یافت. کسی که چیزی را لگد می کند یا از روی دیوار بالا می رود، یا به فرد دیگری لگد می زند، آثاری از
کفش خود را باقی می گذارد. همچنین می تواند روی سطوح مختلف مانند کاشی های کف، بتن یا حتی فرش، آثاری وجود داشته باشد که به راحتی با چشم غیرمسلح قابل مشاهده نیست. تشخیص ممکن است نیاز به استفاده از منابع نور اضافی مانند نور فرابنفش داشته باشد. بازیابی آثار گاهی با عکاسی و نمودار کردن گرد و غبار انجام شود. آثار کفی کفش. اثر پای شخص روی کفی (داخل) کفش باقی می ماند. به دلیل عرق و کثیفی پا، اثری از پا روی کفی کفش نقش می بندد. اندازه و چینش اثر انگشت پا را می توان برای تعیین این که آیا فرد یک کفش پوشیده است یا خیر استفاده کرد. تجزیه و تحلیل و مقایسه رد پاها بخشی از رشته پزشکی قانونی پا است. کفی یک تصویر مجازی از اثر پای برهنه پای پوشنده را نشان می دهد. این اثر را می توان با چاپ واقعی پای برهنه صاحب کفش مقایسه کرد. سپس می توان از یک اسکن سطح نوری سه بعدی برای ساخت مدلی از خود پا استفاده کرد. این روش در جمع آوری و شناسایی شواهد قانونی مفید است. شواهد باقی مانده روی کفش. شواهد باقی مانده روی کفش، شواهدی است که از کفش استخراج می شود. انواع شواهد باقی مانده که می توان آن ها را پیدا کرد شامل پوست، تکه های شیشه، موهای بدن، ال