Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کلیسای جمعه مقدس (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، شبه جزیره کریمه اوکراین می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای نورامانوک (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر باگراوان، استان شیراک ارمنستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای نشان مقدس (کریمه قدیم) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کریمه قدیم، شبه جزیره کریمه اوکراین می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
ماتغاوانک (وانک) (؛ Մատնավանք) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در حدود ۱۰ کیلومتری شهر ، استان وان ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای هوهانس مقدس (کریمه قدیم) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تئودوسیا، شبه جزیره کریمه اوکراین می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای هوهانس مقدس (ایشخانیگوم) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، استان وان ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
هایکاکان وانک (تئودوسیا) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر فئودوسیا، شبه جزیره کریمه اوکراین می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
لیم آناپات (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در جزیره آدیر، استان وان ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
گتامیجو وانک (؛ Ծարա վանք) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تسار، استان شاهومیان جمهوری آرتساخ می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای گئورگی مقدس (تئودویسا) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تئودوسیا، شبه جزیره کریمه اوکراین می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای بارتوقیمئوس مقدس (جنوا) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای کاتولیک ارمنی واقع در شهر جنوا، استان جنوا و در منطقه لیگوریای در شمال ایتالیا می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است. این کلیسا زندگی معنوی ارامنه کاتولیک ایتالیایی و سایر مؤمنان کاتولیک ساکن در شهر جنوا و شمال ایتالیا را هماهنگ می کند. این کلیسا در میدانی به نام سنت بارتولومیو در این شهر واقع شده است. این کلیسا در سال ۱۳۰۸ توسط گروهی از راهبان که از حمله ترکیه به جنوب ارمنستان فرار کرده بودند، تأسیس شد. از بنای اصلی، محراب، گنبد و نمازخانه سمت چپ باقی مانده است؛ نمازخانه سمت راست در سال ۱۸۸۳ تخریب شد. تاریخچه. این کلیسا در سال ۱۳۰۸ توسط چندین راهب که از کوه سیاه ارمنستان کیلیکیه آمده بودند، تأسیس شد. از ساختمان اصلی، احتمالاً با یک نقشه مرکزی، فقط قسمت محراب با گنبدی در بالا و یک نمازخانه سمت چپ باقی مانده است. سمت راست که به سنت بارتولومیو اختصاص داده شده بود، در سال ۱۸۸۳ تخریب شد، زمانی که یک ساختمان مسکونی ساخته شد که کلیسا را از دو طرف (نما و سمت راست) می پوشاند و سازه های خار
جی را پنهان می کرد، که از آن فقط برج ناقوس برجسته است. این کلیسا در سال ۱۵۹۵ به طور قابل توجهی تغییر یافت، زمانی که با اضافه کردن یک شبستان بزرگ به محراب، بسیار بلندتر از بنای اصلی، گسترش یافت. در سال ۱۶۵۰ به بارناباها منتقل شد که هنوز در آن ساکن هستند و دوباره در سال ۱۷۷۵ بازسازی شد. تاریخچه کلیسا ارتباط نزدیکی با وقایع «چهره مقدس ادسا» یا یادگار ماندیلون دارد: تصویری از مسیح که دوک جنوا، لئوناردو مونتالدو، از امپراتور بیزانس دریافت کرد و در سال ۱۳۸۸ به راهبان تقدیم کرد. این تصویر که در یک قاب ملیله کاری طلا و نقره گرانبها، شاهکاری از جواهرات بیزانسی، قرار گرفته بود، هفته بعد به نمایش گذاشته شد. این تصویر در جنوا «سانتو ماندیلو» نامیده می شود، اما اصالت آن هنوز هم محل بحث در بین محققان است. ابزارهای تزئینی غنی هستند و عمدتاً با یادگار مقدس مرتبط هستند. عیسی رد پاهای خود را به آنانیاس می دهد، اثر جووانی باتیستا باگی (قرن شانزدهم) در طاق ایوان، اثر جی.بی. باگی و جولیو بنسو در نمای روبرو و دیوار سمت راست؛ شهادت سنت بارتولومیو اثر لازارو تاوارونه (۱۵۹۶) بسیار قابل توجه است. از میان نقاشی ها، برجسته ترین آنها «مع
جزه مرد نابینای اریحا» اثر جی.بی. باگی، اوراتزیو د فراری و پرتره الساندرو سائولی مقدس اثر جیاکومو بونی (۱۷۴۵) هستند. بر روی محراب اصلی، مریم مقدس تورین به همراه قدیسان و داستان های سنت بارتولومیو در پیشگاه کلیسا؛ بر روی دیوارهای پیشگاه کلیسا، رستاخیز (۱۵۵۹) و عروج (۱۵۶۱) اثر لوکا کامبیاسو، فرشتگان و فرشتگان اثر دومنیکو پیولا. دو صلیب هنوز هم شایان ذکر هستند: صلیب چوبی اثر آنتون ماریا ماراگلیانو و صلیب چوبی بزرگ باروک در محراب منسوب به جیووانی باتیستا بیسونی. نقاشی های دیواری قرن پانزدهم در راهروی محراب متعلق به کلیسای اولیه است که داستان های مصائب، مصلوب شدن، انجیل نویسان و پزشکان کلیسا را به تصویر می کشد. این کلیسا همچنین یادگار سنت بارتولومیو را در خود جای داده است. این کلیسا «چهره مقدس ادسا» را در خود جای داده است، یک یادگار خطی با نقاشی تمپرا از چهره عیسی که دوج جنوایی، لئوناردو مونتالدو، از امپراتور بیزانس دریافت کرد و آن را به باسیلی ها اهدا کرد. این کلیسا آثار هنری جیووانی باتیستا پاجی، اوراتزیو د فراری، جولیو بنسو، لازارو تاوارونه، جاکومو بونی، لوکا کامبیاسی، آنتون ماریا ماراگلیانو و دیگران را در خود
جای داده است.
کلاتو () یک شخصیت انسان نمای خیالی و فرازمینی است که بیش تر به خاطر حضورش در فیلم علمی–تخیلی "روزی که دنیا از حرکت ایستاد" (۱۹۵۱) و روزی که دنیا از حرکت ایستاد (فیلم ۲۰۰۸) شناخته می شود. این شخصیت تا حدی به دلیل جملهٔ نمادین "Klaatu barada nikto!" شهرت پیدا کرد. گروه موسیقی کلاتو که در دههٔ ۱۹۷۰ محبوب شد، نام خود را از این شخصیت گرفته است. حضورها. Farewell to the Master (۱۹۴۰). کلاتو نخستین بار در داستان کوتاهی از هری بیتس در اکتبر ۱۹۴۰ در مجله "علمی-تخیلی آنالوگ و واقعیت" معرفی شد. او پس از فرود در سفینهٔ فضایی و معرفی خود و روبات همراهش گنات، کشته می شود و داستان پیرامون تلاش یک انسان برای بازسازی او از طریق یک ضبط صوتی ادامه می یابد. روزی که دنیا از حرکت ایستاد (۱۹۵۱). در این فیلم، کلاتو (با بازی مایکل رنی) در کنار روبات همراهش گورت وارد واشینگتن دی.سی. می شود. سوءتفاهم یک سرباز موجب تیراندازی به او می شود. پس از بهبودی، او با نام مستعار «کارپنتر» زندگی می کند و با خانواده ای آشنا می شود. در نهایت، پس از نمایش قدرت (خاموش کردن برق جهانی برای ۳۰ دقیقه)، پیام خود را به بشریت می دهد: یا به جامعهٔ صلح آمیز فضا
یی بپیوندید یا با نابودی روبه رو شوید. روزی که دنیا از حرکت ایستاد (۲۰۰۸). در نسخهٔ ۲۰۰۸، کیانو ریوز نقش کلاتو را بازی می کند. او در قالب انسانی ظاهر می شود و قصد دارد با نابودی بشر از تخریب زمین جلوگیری کند، در حالی که دیگر گونه های زنده در سفینه هایی شبیه کشتی نوح حفظ می شوند. اما پس از تجربهٔ زندگی با انسان ها، در نهایت جان خود را فدا می کند تا روبات ویرانگر (گورت) را متوقف سازد. تحلیل. پژوهشگر علمی–تخیلی گری وِستفَل نوشته است که در نسخهٔ ۱۹۵۱، منشأ کلاتو به احتمال زیاد مریخ است، زیرا او فاصلهٔ ۲۵۰ میلیون مایل (فاصلهٔ زمین و مریخ در مقابله) را برای سفر خود ذکر می کند و در فیلم نیز روزنامه ای تیتر «مردی از مریخ از بیمارستان ارتش گریخت» چاپ می کند. به باور وستفل، کلاتو نمونه ای از تصویر رایج مریخی ها به عنوان «الگوی والدین مثبت» در ادبیات علمی–تخیلی است؛ موجودی خردمند که هشدار می دهد و آموزه هایی برای بشریت دارد.
آرجواریچ (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در ۸–۱۰ کیلومتری شهر آنی، استان قارص ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
هنر ایتالیایی () از مهم ترین و تأثیرگذارترین جریان های هنری در تاریخ جهان است که از دوران باستان تا امروز نقش اساسی در شکل گیری زیبایی شناسی، معماری، نقاشی و مجسمه سازی ایفا کرده است. ایتالیا را می توان مهد رنسانس و یکی از کانون های اصلی هنر غرب دانست. از دوران باستان، شبه جزیرهٔ ایتالیا میزبان تمدن های گوناگون بوده است: یونانی ها در جنوب، تمدن اتروسک در مرکز، و سلت ها در شمال. سنگ نگاره های وال کامونیکا به حدود ۸۰۰۰ سال پیش از میلاد بازمی گردند. آثار هنری ارزشمندی از تمدن اتروسک بر جای مانده است، از جمله هزاران آرامگاه، و همچنین از مستعمره های یونانی در پستوم، دره معابد و دیگر مکان ها. با اوج گیری روم باستان، ایتالیا به مرکز فرهنگی و سیاسی یک امپراتوری بزرگ تبدیل شد. ویرانه های رومی در سراسر کشور بسیار غنی اند؛ از بناهای باشکوه امپراتوری در رم گرفته تا معماری روزمرهٔ شگفت انگیز پمپئی و شهرهای اطراف آن که به خوبی حفظ شده اند. پس از سقوط امپراتوری روم غربی، ایتالیا در سراسر قرون وسطی همچنان یک مرکز هنری مهم باقی ماند. این کشور در هنر کارولنژی، هنر اوتونی و هنر نورمان نقش برجسته ای ایفا کرد و همچنین هنر بیزانسی
در شهرهایی چون راونا رونق گرفت. ایتالیا در دوران رنسانس ایتالیا (حدود ۱۳۰۰–۱۶۰۰) به اصلی ترین مرکز نوآوری هنری بدل شد. این دوران با پیشارَنسانس جوتو آغاز گردید و در رنسانس والا با هنرمندانی چون لئوناردو داوینچی، میکل آنژ، رافائل و آنتونلو دا مسینا به اوج رسید. آثار آنان بر پیدایش تکلف گرایی، مرحلهٔ بعدی هنر رنسانس، اثر گذاشت. ایتالیا در سدهٔ ۱۷ میلادی طی دورهٔ باروک (حدود ۱۶۰۰–۱۷۵۰) و در سدهٔ ۱۸ با ظهور نوکلاسیسیسم (حدود ۱۷۵۰–۱۸۵۰) جایگاه برجستهٔ خود را در هنر حفظ کرد. هر دو جنبش در رم آغاز شدند و سپس در هنر غربی گسترش یافتند. از نیمهٔ سدهٔ ۱۹ به بعد، ایتالیا با جنبش هایی چون ماکیایولی، فوتوریسم، نقاشی فراطبیعی، نووچنتو ایتالیانو، اسپاشیالیسم، آرته پوورا و فراآوانگارد حضور خود را در صحنهٔ هنری بین المللی حفظ کرد. هنر ایتالیا در طول قرن ها تأثیر عمیقی بر بسیاری از جنبش های هنری مهم داشته و نقاشان، مجسمه سازان و معماران نامداری را پدیدآورده است. امروزه نیز ایتالیا همچنان نقشی حیاتی در صحنهٔ هنری جهانی ایفا می کند و دارای موزه ها، گالری ها و نمایشگاه های مهم است. مراکز هنری برجستهٔ آن شامل رم، فلورانس، ونیز، می
لان، تورین، جنوآ، ناپل، پالرمو، سیراکوز و دیگر شهرها است. ایتالیا در فهرست میراث جهانی در ایتالیا دارای بیشترین میراث جهانی در میان همهٔ کشورهای جهان است. هنر اتروسکی. مجسمه های برنزی و نقش برجسته های تراتکوتای تدفینی اتروسکی نمونه ای از سنت هنری پرجنب وجوش مرکز ایتالیا هستند که تا زمان گسترش سلطه روم بر شبه جزیره رو به افول رفت. نقاشی های اتروسکی که تا زمان ما باقی مانده اند عمدتاً دیوارنگاره هایی هستند که در مقبره ها یافت شده اند، به ویژه در گورستان های تارکوئینیا. این آثار مهم ترین نمونه های هنر تصویری پیش از روم در ایتالیا هستند که برای پژوهشگران شناخته شده اند. دیوارنگاره های اتروسکی بر روی گچ خیس نقاشی می شدند—تکنیکی که به آن "فِرسکو" گفته می شود—که امکان می داد رنگدانه ها با گچ ترکیب شده و پس از خشک شدن دوام بالایی پیدا کنند. در واقع، تقریباً تمامی نقاشی های باقی مانده اتروسکی و رومی در این روش اجرا شده اند. رنگ ها از سنگ ها و مواد معدنی آسیاب شده ساخته می شد و با یک ماده پیوندی مخلوط می شدند. قلم موهای ظریف، اغلب از موی گاو، برای اعمال رنگ استفاده می شد. از اواسط قرن چهارم پیش از میلاد به بعد، هنرمندا
ن اتروسکی شروع به استفاده از تکنیک های سایه روشن برای القای عمق و حجم کردند. در حالی که برخی از دیوارنگاره ها صحنه های زندگی روزمره را نشان می دهند، مضامین اسطوره ای رایج تر هستند. به طور قابل توجه، دیوارنگاره های اتروسکی معمولاً فاقد تناسبات آناتومیکی دقیق بوده و شخصیت ها اغلب ویژگی های اغراق آمیز یا سبک پردازی شده دارند. یکی از مشهورترین نمونه های نقاشی اتروسکی، "مقبره شیرزن" در تارکوئینیا است. هنر رومی. اتروسکی ها مسئول ساخت برخی از نخستین ساختمان های مهم روم بودند و معابد و خانه های رومی در ابتدا بر اساس نمونه های اتروسکی طراحی می شدند. تأثیر اتروسکی در معابد رومی مشهود است، به ویژه در استفاده از سکوی مرتفع و تأکید قوی بر نمای جلویی نسبت به سه طرف دیگر. به طور مشابه، خانه های بزرگ اتروسکی حول یک تالار مرکزی سازماندهی می شدند، طرحی که بعدها در معماری مسکونی رومی به شکل خانه "آتریوم" پذیرفته شد. تأثیر معماری اتروسکی به تدریج در دوران جمهوری روم کاهش یافت، زیرا روم به طور فزاینده ای عناصر جهان مدیترانه ای گسترده تر، به ویژه معماری یونان باستان، را جذب می کرد. از آنجا که معماری اتروسکی خود از یونانی ها تأثیر
پذیرفته بود، پذیرش سبک های هلنیستی توسط رومیان تغییر فرهنگی ناگهانی محسوب نمی شد. از قرن سوم پیش از میلاد به بعد، به ویژه پس از فتح سوریس توسط روم در ۲۱۱ پیش از میلاد، جریان قابل توجهی از آثار هنری و هنرمندان یونانی وارد روم شد و تأثیر قاطعی بر توسعه معماری رومی گذاشت. تا زمان نگارش رساله معماری "De Architectura" توسط ویترویوس در قرن اول پیش از میلاد، نظریه و مدل های معماری یونانی بر معماری روم غالب شده بود. با گسترش امپراتوری روم، سبک های معماری رومی به طور گسترده ای منتشر شدند و برای سازه های عمومی و در موارد ثروتمندانه، برای اقامتگاه های خصوصی به کار رفتند. در حالی که سلیقه محلی جزئیات تزئینی را تحت تأثیر قرار می داد، سبک کلی همچنان به طور مشخص رومی باقی ماند. در بسیاری از مناطق، عناصر معماری رومی و بومی در ساختمان های منفرد همزیستی داشتند و سنت محلی سنتزی ایجاد کردند. تا قرن اول میلادی، رم بزرگ ترین و پیشرفته ترین شهر جهان بود. رومیان فناوری های نوآورانه ای برای بهبود زیرساخت های شهری، از جمله بهداشت، حمل ونقل و ساخت وساز توسعه دادند. آن ها سیستم های گسترده آب رسانی برای تأمین آب تازه شهر مهندسی کردند و ف
اضلاب هایی برای مدیریت زباله ساختند. در حالی که ثروتمندترین رومیان در ویلاهای بزرگ با باغ زندگی می کردند، اکثریت جمعیت در ساختمان های چندطبقه آپارتمانی از سنگ، بتن و آجر ساکن بودند. مهندسان رومی دریافتند که ترکیب خاکستر آتشفشانی پوزوولی (نزدیک ناپل) با آهک و آب، نوعی سیمان بسیار مقاوم ایجاد می کند. این امکان را برای آن ها فراهم کرد تا ساختارهای بتنی مستحکمی از جمله ساختمان های آپارتمانی بزرگ موسوم به "اینسولا" ایجاد کنند. خانه های ثروتمند اغلب با نقاشی های دیواری پیچیده تزئین می شدند که مناظر باغ، روایت های اسطوره ای یا تاریخی و صحنه های زندگی روزمره را نمایش می داد. کف ها با موزاییک های ظریف از کاشی های رنگی کوچک و مرتب شده در الگوهای تزئینی یا تصاویر شخصی پوشانده می شدند. این آثار هنری نه تنها روشنایی و وسعت ظاهری فضاها را افزایش می داد، بلکه جایگاه اجتماعی و فرهنگ صاحبخانه را نیز نشان می دادند. در دوره مسیحیت امپراتوری متأخر (حدود ۳۵۰–۵۰۰ میلادی)، نقاشی دیواری، موزاییک های کف و سقف و مجسمه سازی تدفینی همچنان رونق داشت، در حالی که مجسمه های مستقل و نقاشی های روی پنل کاهش یافت—احتمالاً به دلیل تغییر حساسیت ه
ای دینی. پس از انتقال پایتخت امپراتوری توسط کنستانتین بزرگ به بیزانتیوم (با نام جدید قسطنطنیه), هنر رومی تأثیرات شرقی را جذب کرد و سبک هنر بیزانسی شکل گرفت. پس از غارت رم, بسیاری از هنرمندان به پایتخت شرقی نقل مکان کردند. در دوره امپراتور ژوستینین یکم، سنت های هنری رومی به اوج نهایی و اثرگذار رسیدند با ساخت ایا صوفیه و خلق موزاییک های مشهور راونا، که هزاران هنرمند در آن مشارکت داشتند. هنر قرون وسطی. در طول قرون وسطی، هنر ایتالیا عمدتاً به شکل تزئینات معماری، به ویژه فرسکوها و موزاییک ها ظاهر شد. هنر بیزانسی در ایتالیا با زیبایی شناسی بسیار رسمی و پالایش یافته، شامل نمادشناسی استاندارد، شخصیت های سبک پردازی شده، و استفاده فراوان از طلا و رنگ های زنده شناخته می شد. تا قرن ۱۳، هنر ایتالیا عمدتاً دارای ویژگی های منطقه ای بود که تحت تأثیر ترکیبی از سنت های محلی و نفوذهای اروپا و شرق مدیترانه شکل گرفته بود. با این حال، حدود ۱۲۵۰، تحولات هنری در مناطق مختلف ایتالیا شروع به نشان دادن ویژگی های مشترک کردند، که منجر به احساس یکپارچگی بیشتر و ظهور سبک های اصیل متمایز شد. هنر ایتالو-بیزانسی. پس از سقوط امپراتوری روم غربی
، امپراتوری روم شرقی—که بعدها به نام امپراتوری بیزانس شناخته شد—به مدت نزدیک به هزار سال با پایتخت در قسطنطنیه ادامه حیات داد. هنرمندان بیزانسی اغلب در پروژه های هنری بزرگ در سراسر ایتالیا به کار گرفته می شدند و تأثیر زیبایی شناسی بیزانسی منجر به توسعه سبک Italo-Byzantine شد که به شکل های مختلف تا قرن ۱۴ ادامه یافت. سبک ایتالو-بیزانسی معمولاً به نقاشی های مذهبی اطلاق می شود که از نمادشناسی استاندارد بیزانسی تقلید می کنند اما توسط هنرمندان ایتالیایی بدون آموزش رسمی در تکنیک های بیزانسی اجرا شده اند. این آثار اغلب شامل موضوعاتی مانند مدونا هستند که روی پنل های زمینه طلایی ترسیم شده اند. این سبک، قالب نقاشی های کوچک و قابل حمل را به اروپای غربی معرفی کرد و نقش مرکزی در اعمال عبادی دوره داشت. این سبک تا اواخر قرن ۱۳ بر نقاشی ایتالیا مسلط بود، زمانی که هنرمندانی مانند چیمابوئه و جوتو شروع به ایجاد رویکردی طبیعی تر و احساسی تر کردند، به ویژه در فلورانس. با این حال، نقاشی ایتالو-بیزانسی تا قرن ۱۵ و فراتر از آن در برخی مناطق و زمینه های مذهبی تولید می شد. دویچنتو. دویچنتو واژه ای ایتالیایی است که به قرن ۱۳ اشاره دارد
، دوره ای شکل دهنده در تاریخ فرهنگی و هنری ایتالیا. در این زمان، معماری گوتیک که منشأ آن در شمال اروپا بود، به ویژه در مناطق شمالی وارد ایتالیا شد. با این حال، گوتیک ایتالیایی ویژگی های محلی متمایزی پیدا کرد که اغلب مهار شده و کمتر بلندپروازانه نسبت به نمونه های شمالی بود. دو سفارش مذهبی بزرگ—دومینیکن ها، تأسیس شده توسط دومینیک، و فرانسیسکن ها، تأسیس شده توسط فرانسیس آسیزی—در این دوره محبوبیت و حمایت مالی گسترده ای یافتند. این سفارشات مناجات گر پروژه های گسترده ساخت کلیسا را بر عهده داشتند و اغلب نسخه های ساده شده معماری گوتیک را متناسب با مأموریت های وعظ و سوگند به فقر خود اتخاذ می کردند. استفاده از چرخه های فرسکو در مقیاس بزرگ در دویچنتو رایج شد، زیرا فرسکو هم مقرون به صرفه بود و هم برای انتقال روایت های مذهبی به جماعت عمدتاً بی سواد مفید بود. نمونه برجسته، باسیلیکای سن فرانچسکو د آسیزی است، سازه ای پیچیده شامل دو کلیسای روی هم ساخته شده بر روی تپه که بلافاصله پس از قدیسانه شدن فرانسیس در ۱۲۲۸ آغاز شد. این باسیلیکا با فرسکوهایی از بسیاری از نقاشان برجسته دوره، از جمله چیمابوئه، جوتو، سیمونه مارتینی، پیترو ل
ورنزتی و احتمالاً پیترو کاوالینی تزئین شد. این تحولات هنری زمینه ساز نوآوری های دروسنتو و سپس رنسانس ایتالیا شد. دروسنتو. دویچنتو واژه ای ایتالیایی است که به قرن ۱۴ اشاره دارد، دوره ای کلیدی در توسعه فرهنگ و هنر ایتالیا. این دوره اغلب به عنوان آغاز رنسانس ایتالیا، یا به طور خاص، نقاشی رنسانس ایتالیا در نظر گرفته می شود، مرحله ای گذار که زمینه نوآوری های قرن ۱۵ را فراهم کرد. مهم ترین نقاش دویچنتو، جوتو بود که آثارش نقطه عطفی در جدایی از فرم های سبک پردازی شده سنت ایتالو-بیزانسی ایجاد کرد و واقع گرایی بیشتر، بیان عاطفی و حس فضای سه بعدی را معرفی نمود. مدرسه سیه نایی نقاشی نیز در این دوره شکوفا شد و به طور قابل توجهی مرکز هنری برجسته ای در قرن ۱۴ ایتالیا بود. شخصیت های کلیدی شامل دوچو، که "Maestà" او نقطه عطف نقاشی پنل اولیه ایتالیا است؛ سیمونه مارتینی، مشهور به ظرافت گوتیک؛ لیپو ممی؛ و برادران آمبروجو لورنزتی و پیترو لورنزتی بودند که پیچیدگی روایی و آزمایش فضایی در فرسکو را گسترش دادند. در مجسمه سازی، هنرمندان برجسته شامل آرنولفو دی کامبیو و تینو دی کاماینو، هر دو شاگرد جووانی پیزانو، و همچنین بونینو دا کامپیون
ه بودند. هنر رنسانس. در طول قرون وسطی، نقاشان و مجسمه سازان تلاش می کردند کیفیتی روحانی را در آثار خود منتقل کنند. تمرکز هنری بر نمادگرایی مذهبی و نشان دادن جنبه مقدس موضوعات مسیحی بود، اغلب به بهای واقع گرایی. هدف الهام بخشیدن به پرستش و ارتقای اندیشه بیننده به سوی امور الهی بود. در مقابل، نقاشان و مجسمه سازان رنسانس، همانند نویسندگان رنسانس، سعی داشتند مردم و طبیعت را با واقع گرایی بیشتر به تصویر بکشند. تحت تأثیر مطالعه آثار کلاسیک، آن ها مشاهده، تناسب، آناتومی و پرسپکتیو را پذیرفتند تا آثار زنده تر و با اثر احساسی بیشتر خلق کنند. شخصیت ها با جزئیات طبیعی و فردیت ترسیم می شدند و ترکیب ها اغلب شامل مناظر واقعی یا معماری کلاسیک بودند. در حالی که معماران قرون وسطی کلیساهای بلندمرتبه ای می ساختند تا شکوه خدا و فروتنی انسان را القا کنند، معماران رنسانس به مدل های کلاسیک روم روی آوردند و بر هارمونی، تعادل و تناسبات انسانی تأکید کردند. ساختمان ها بر اساس نسبت های ریاضی مشتق از بدن انسان طراحی می شدند، همان طور که در نوشته های ویترویوس و آثاری مانند "De re aedificatoria" اثر لئون باتیستا آلبرتی دیده می شود. تزئینات
از موتیف های باستانی روم، مانند ستون ها، پیلِسترها، فرِیزها و گنبدها الهام گرفته بود. رنسانس اولیه. در اوایل قرن ۱۴، نقاش فلورانسی جوتو اولین هنرمندی پس از دوران باستان بود که طبیعت و فرم انسانی را به طور واقع گرایانه به تصویر کشید. او فرسکوهای تأثیرگذاری برای کلیساها در آسیزی، فلورانس، پادووا و رم خلق کرد. جوتو سعی داشت شخصیت ها را با حضور فیزیکی و بیان احساسی نشان دهد و آن ها را در محیط های فضایی و طبیعی قرار دهد. گروهی قابل توجه از هنرمندان رنسانس فلورانس—شامل نقاش مازاتچو، مجسمه ساز دوناتلو و معمار فیلیپو برونلسکی—در اوایل قرن ۱۵ ظاهر شدند و پایه های رنسانس عالی را گذاشتند. بهترین اثر مازاتچو مجموعه ای از فرسکوها است که حدود ۱۴۲۷ در نمازخانه برانکاچی کلیسای سانتا ماریا دل کارمین در فلورانس نقاشی شده است. این فرسکوها صحنه های کتاب مقدس را با واقع گرایی دراماتیک و بار احساسی نشان می دهند. مازاتچو از اولین کسانی بود که سیستم پرسپکتیو خطی برونلسکی را به کار برد و عمق فضایی واقعی تری در نقاشی ایجاد کرد. دوناتلو با بازگرداندن ایده آل های کلاسیک فرم انسانی و بیان فردی، مجسمه سازی را متحول کرد. آثار او دقت فوق ا
لعاده ای در آناتومی و عمق روان شناختی نشان می دهند. از جمله مشهورترین آثار او، مجسمه برنزی داوود است که در دهه ۱۴۳۰ تکمیل شد. این مجسمه تقریباً ارتفاع دارد و اولین مجسمه تمام قد و مستقل برهنه در هنر غرب از دوران باستان محسوب می شود. برونلسکی اولین معمار بزرگ رنسانس بود که به طور نظام مند فرم ها و اصول معماری روم باستان را احیا کرد. او عناصر کلاسیک مانند طاق ها، ستون ها و تناسبات هماهنگ را در طراحی های خود گنجاند. یکی از برجسته ترین دستاوردهای او، Pazzi Chapel در فلورانس است که ساخت آن در ۱۴۴۲ آغاز و حدود ۱۴۶۵ تکمیل شد و وضوح، تعادل و اعتدال کلاسیک را نشان می دهد. برونلسکی همچنین پیشگام استفاده از "پرسپکتیو خطی" شد، روشی ریاضی برای نمایش فضای سه بعدی بر روی سطحی صاف. رنسانس والا. هنرهای اواخر قرن ۱۵ و اوایل قرن ۱۶ تحت سلطه سه چهره برجسته قرار داشت: لئوناردو داوینچی، میکل آنژ و رافائل. لئوناردو داوینچی دو اثر نمادین هنر رنسانس را خلق کرد: نقاشی دیواری "شام آخر" و پرتره "مونا لیزا". لئوناردو نه تنها به دلیل هنر خود، بلکه به سبب کنجکاوی سیری ناپذیر و کاوش های علمی اش شناخته می شد. او با دقت بدن انسان را مطالعه کر
ده و نقاشی های آناتومیکی دقیقی تهیه نمود و هزاران صفحه اسکچ و یادداشت تولید کرد که مشاهدات او از طبیعت، ماشین ها و فرم انسانی را ثبت می کرد. تعامل فکری عمیق لئوناردو با جهان، او را نمونه کامل انسان رنسانس و نماد روحیه یادگیری و کشف آن دوره ساخت. میکل آنژ استاد چندین رشته بود: نقاشی، مجسمه سازی، معماری و شعر. او به طور گسترده به عنوان یکی از بزرگ ترین مجسمه سازان تاریخ شناخته می شود. مهارت میکل آنژ در نمایش بدن انسان در مجسمه هایی مانند مجسمه معروف "داوود" (۱۵۰۱–۱۵۰۴) نمایان است که هم زیبایی جسمانی و هم عمق روانی شدید را منتقل می کند. او همچنین سقف نمازخانه سیستین را بین ۱۵۰۸ و ۱۵۱۲ نقاشی کرد، اثری که یکی از برجسته ترین شاهکارهای هنر غربی به شمار می رود. این فرسکوها موضوعات کتاب مقدس و کلاسیک را به تصویر می کشند و به دلیل نمایش قدرتمند فرم انسانی و شدت معنوی شناخته شده اند. نقاشی های رافائل به خاطر ترکیب بندی هماهنگ، خطوط نرم و استفاده ظریف از رنگ شناخته می شوند. او استاد پرسپکتیو و تناسبات بود و به ویژه برای مادون ها و پرتره هایش مشهور است. یکی از بزرگ ترین آثار او فرسکو "مکتب آتن" است، تصویری بزرگ از فلاسفه
و دانشمندان یونان باستان. این اثر تحسین رافائل از دوران کلاسیک را نشان می دهد و عناصر هنر یونان و روم باستان را با فضای فکری رنسانس ترکیب می کند. معمار دوناتو برامانته اغلب به عنوان خالق معماری رنسانس والا شناخته می شود. در ۱۴۹۹، او به رم نقل مکان کرد و با طراحی "Tempietto" (۱۵۰۲)، ساختاری کوچک با گنبد مرکزی که از معماری معابد کلاسیک الهام گرفته بود، کار خود را آغاز کرد. پاپ ژولیوس دوم برامانته را به عنوان معمار پاپ منصوب کرد و با هم طرحی برای جایگزینی کلیسای قدیمی سن پیتر قرن چهارم با یک کلیسای عظیم جدید تدوین کردند. اگرچه دیدگاه برامانته در طول عمرش تکمیل نشد، طراحی های او تأثیر عمیقی بر توسعه معماری رنسانس داشت. تکلف گرایی. تکلف گرایی سبکی باشکوه و درباری بود که در مراحل پایانی رنسانس ایتالیا ظهور کرد. این سبک به ویژه در فلورانس شکوفا شد، جایی که چهره های برجسته ای مانند جورجو وازاری و برونتسینو نمایندگان اصلی آن بودند. این سبک بعدها توسط روسو فیورنتینو و فرانچسکو پریماتیچو به دربار فرانسه معرفی شد. نقاش ونیزی تینتورتو نیز تحت تأثیر تکلف گرایی قرار گرفت. رویکرد متمایز تکلف گرایی در نقاشی، با شخصیت های کشید
ه، حالت های اغراق آمیز و ترکیب های مصنوعی، سایر شاخه های هنر را نیز تحت تأثیر قرار داد. در معماری، جولیو رومانو نمونه برجسته ای از تأثیر سبک تکلف گرایی است. مجسمه ساز ایتالیایی بن ونوتو چلینی و هنرمند فلاندری متولد جامبولونیا چهره های مرکزی در مجسمه سازی تکلف گرایی بودند که به دلیل فرم های پویا و اغلب اغراق شده خود شناخته می شوند. برخی مورخان تکلف گرایی را زوال یا تحریف کلاسیک گرایی رنسانس والا می دانند، در حالی که برخی دیگر آن را سبک مستقل و کامل می دانند. این دوره معمولاً از حدود ۱۵۲۰ تا ۱۶۰۰ در نظر گرفته می شود و اغلب به عنوان مرحله ای میان رنسانس والا و دوره باروک دیده می شود. هنر باروک و روکاکو. در اوایل قرن هفدهم، رم به مرکز احیای سلطه ایتالیا در هنرها تبدیل شد. در پارما، آنتونیو دا کورجو سقف کلیساها را با تصاویر زنده ای از شخصیت ها که به آرامی بر روی ابرها شناور بودند تزئین کرد — رویکردی که تأثیر عمیقی بر نقاشی های سقف باروک داشت. نقاشی های دراماتیک نور و سایه کاراواجو و آثار پرقدرت و توهم زا خانواده کاراچی از بولونیا، آغاز دوره باروک در هنر ایتالیا را رقم زدند. دومنیکینو، فرانچسکو آلبانی و بعدتر آندره