Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
. او تحصیلات عالی خود را در ایالات متحده ادامه داد و در سال ۱۹۷۶ مدرک لیسانس علوم انسانی خود را از دانشگاه سانتا کلارا دریافت کرد. پس از یک دوره اکتشاف، وارد دوره تحصیلات تکمیلی در دانشگاه کرنل شد و در سال ۱۹۸۴ دکترای خود را در رشته مطالعات عاشقانه با پایان نامه ای در مورد «زندگی نو» اثر دانته به پایان رساند. در سال ۱۹۸۵، او استادیار مهمان در گروه زبان فرانسه و ایتالیایی در استنفورد را پذیرفت. در سال ۱۹۸۶، او به عنوان استادیار به هیئت علمی پیوست. در سال ۱۹۹۲ به او کرسی استادی اعطا شد و در سال ۱۹۹۵ به استاد تمام ارتقا یافت در سال ۱۹۹۷، استنفورد کرسی روزینا پیروتی را به او پیشنهاد داد. در سال ۲۰۰۲، او به عنوان رئیس گروه زبان فرانسه و ایتالیایی منصوب شد که تا سال ۲۰۱۰ همچنان در این سمت باقی ماند. در سپتامبر ۲۰۱۴، او بار دیگر رئیس این گروه شد. او در سال ۲۰۲۴ بازنشسته شد و اکنون استاد ممتاز است. او حرفه دانشگاهی خود را به عنوان یک محقق دانته آغاز کرد و کتاب «"جسد بئاتریس"» را در سال ۱۹۸۸ منتشر کرد. آثار او به سرعت گسترش یافت و به طور گسترده به سنت ادبی و فلسفی غرب پرداخت و بر جایگاه انسان در طبیعت و آنچه او «مبانی
هومیک» فرهنگ انسانی می نامد، تمرکز کرد. در سال ۱۹۹۲، او "کتاب «جنگل ها: سایه تمدن»" را منتشر کرد که تاریخچه ای گسترده از نقش مذهبی، اسطوره ای، ادبی و فلسفی جنگل ها در تخیل غربی است. در سال ۲۰۰۳، او "کتاب «سلطه مردگان» را" منتشر کرد که در آن به بررسی روابط زندگان با مردگان در تعدادی از حوزه های سکولار، از جمله مکان های دفن، خانه ها، وصیت نامه ها، تصاویر، رؤیاها و نهادهای سیاسی می پردازد. هریسون در کتاب خود "با عنوان «باغ ها: مقاله ای در باب وضعیت بشر»" (۲۰۰۸)، بر نقشی که مراقبت و کشت در فرهنگ انسانی ایفا می کند، تمرکز کرد و استدلال کرد که باغ ها مظهر «رسالت مراقبت» هستند که هسته درونی بشریت ما را تعریف می کند. او همچنین چندین مقاله برای مجله نیویورک ریویو آو بوکز نوشته است که از سال ۲۰۰۹ به طور منظم در آن مطلب می نویسد. او مقالاتی در مورد جان مویر، تئودور روزولت، رالف والدو امرسون، جاکومو لئوپاردی، دانته آلیگیری، هارولد بلوم، کتاب مقدس شاه جیمز، تاریخ طبیعی آمریکا و مارگارت فولر نوشته است. او همچنین اخیراً نقدی بر فرهنگ سیلیکون ولی در وبلاگ آنلاین نیویورک ریویو آو بوکز نوشته است. او همچنین با فایننشال تایمز ه
مکاری داشته و ترجمه انگلیسی کتاب «زیبالدونه» اثر جاکومو لئوپاردی را نقد کرده است. نظرات دارای عنوان. «نظرات تحت عنوان» یک برنامه گفتگوی ادبی است که توسط رابرت پی. هریسون اجرا می شود. این برنامه در سال ۲۰۰۵ آغاز شد و به صورت پادکست در دسترس است. موضوعات برنامه طیف گسترده ای از موضوعات مربوط به ادبیات، ایده ها و تجربه های زیسته را در بر می گیرد. این برنامه ها معمولاً گفتگویی تک به تک با یک مهمان ویژه در مورد موضوعات یا نویسندگان منتخبی هستند که او به طور خاص حق اظهار نظر در مورد آنها را دارد. از جمله مهمانان می توان به ورنر هرتزوگ، مریلین رابینسون، ریچارد رورتی و پل آر. ارلیش اشاره کرد. این برنامه در استودیو از استنفورد (کالیفرنیا) پخش می شود.
سلسته دالا پورتا (ایتالیایی: Celeste Dalla Porta ) زاده ۲۴ دسامبر ۱۹۹۷ بازیگر ایتالیایی است. او با ایفای نقش شخصیت اصلی در فیلم "پارتنوپه" (۲۰۲۴) ساختهٔ پائولو سورنتینو به شهرت رسید. زندگی نامه. دالا پورتا در ۲۴ دسامبر ۱۹۹۷ در مونتزا، لمباردی، ایتالیا به دنیا آمد. او نوهٔ عکاس اوگو مولاس و دختر نوازندهٔ کنترباس جاز، پائولینو دالا پورتا است. در سال ۲۰۱۷ از آموزشگاه هنر بررا فارغ التحصیل شد. در سال ۲۰۱۹ به رم نقل مکان کرد و در تحصیل کرد و دیپلم بازیگری گرفت. او در دوران دانشجویی در فیلم "دست خدا" (۲۰۲۰) ظاهر شد، اما صحنهٔ او در تدوین نهایی حذف شد. در سال های ۲۰۲۱ و ۲۰۲۲ در چند فیلم کوتاه حضور داشت و به ویژه در مجموعه فیلم های کوتاه "آینه سرخ" (۲۰۲۲) در نقش سوفیا بازی کرد. نخستین حضور بلند او در فیلم "چه کسی از دکتر کریمر می ترسد؟" (۲۰۲۰) بود و در ۲۰۲۴ با بازی در "پارتنوپه" ساختهٔ پائولو سورنتینو به شهرت رسید. او برای این نقش برندهٔ جایزه داوید دی دوناتلو در بخش استعدادهای نو شد. در سال ۲۰۲۵، دالا پورتا در موزیک ویدئوی "Incoscienti giovani" از آکیله لائورو حضور یافت.
ایتالیایی و رومانیایی، اگرچه زبان های رومی تبار نزدیکی هستند، اما در بسیاری از جنبه های واج شناسی، دستور زبان و واژگان با هم تفاوت دارند. ایتالیایی به زیرمجموعه ای از زبان های رومی تبار معروف به ایتالیایی-غربی تعلق دارد، در حالی که رومانیایی به گروه رومی تبار شرقی تعلق دارد. تطابق های زبانی بین ایتالیایی و رومانیایی. یکی از عوامل مهم در ارتباط زبانی بین ایتالیا و رومانی، شباهت بین زبان های ملی مربوط است. مطالعات در مورد این شباهت، و به طور کلی در مورد تطابق های زبانی رومانیایی و گویش های آن با سایر زبان ها و گویش های رومی، در قرن نوزدهم آغاز شد، زمانی که با مکتب ترانسیلوانیا، یک جنبش فرهنگی برای کشف مجدد ریشه های لاتین زبان رومانیایی آغاز شد. تحقیقات زبان شناسی متعددی از اواسط قرن برای بررسی و مستندسازی این ریشه ها انجام شد و انگیزه این محققان در معرفی استفاده از الفبای لاتین در رومانیایی به جای الفبای سیریلیک نیز از اهمیت کمتری برخوردار نبود. ویژگی های کلی زبان رومانیایی. زبان رومانیایی، در میان زبان های اصلی رومی، نزدیکترین زبان به ایتالیایی است. ساختار دستوری آن، صرف لاتینِ حالت مفعولی و مفعولی مفرد مؤنث،
حالت ندا، حالت خنثی و چهار صرف را حفظ می کند. یکی از عوامل تسهیل کننده در یادگیری زبان ایتالیایی توسط رومانیایی ها، شباهت بین سیستم های آوایی است. املای هر دو زبان تطابق خوبی بین واج ها و نویسه ها دارد و از سیستم های مشابهی برای نمایش صداهای یکسان در ایتالیایی و رومانیایی استفاده می کنند. موازی سازی. هلیاده رادولسکو، سیاستمدار، محقق و مبارز برای وحدت ملی، در اثر خود با عنوان «توازی بین زبان های رومانیایی و ایتالیایی» ("Paralelism între limba română și italiană") به طور گسترده به موازی بودن و رابطه بین زبان های ایتالیایی و رومانیایی پرداخته است. او در این اثر ابتدا ساده سازی و سپس لغو کامل الفبای سیریلیک و حذف عناصر غیرلاتین از زبان که قرار بود با کلمات ایتالیایی جایگزین شوند را توصیه می کند. هلیاده یک املای رومانیایی را پیشنهاد می کند که تا حدودی از ایتالیایی الهام گرفته و تا حدودی تحت تأثیر اصول ریشه شناسی مکتب ترانسیلوانیا است و با ایجاد یک زبان ایتالیایی-رومانیایی، یک ایتالیایی سازی واژگانی گسترده را نظریه پردازی می کند. او در این مقاله به تعداد زیادی از نوواژه های عمدتاً ایتالیایی اشاره می کند که نشان می
دهند چگونه، در زمانی که تأثیر فرهنگ فرانسه قوی بود، زبان ایتالیایی نیز به عنوان الگو عمل می کرد و بر زبان و فرهنگ رومانیایی تأثیر می گذاشت. هلیاده همان نقش والا و برجسته ای را که لاتینی ها، مترادف های والا، و اشکال آموخته شده و نادر در زبان ادبی ایتالیایی دارند، به نوواژه های ایتالیایی نیز نسبت می دهد. با این حال، وقتی او تا آنجا پیش می رود که استدلال می کند ایتالیایی و رومانیایی زبان های متفاوتی نیستند، بلکه گویش هایی مشتق شده از لاتین هستند، و از یک زبان رومانیایی-ایتالیایی با نیاز به جایگزینی کلمات رومانیایی با کلمات ایتالیایی «برتر» حمایت می کند، نمی تواند از انتقاد چندین نویسنده و محقق ادبی، از جمله میهای امینسکو، اجتناب کند. تطابق های زبان رومانیایی با گویش های جنوبی ایتالیایی. مطالعات مربوط به همخوانی های ایتالیایی-رومانیایی، نقطه عطف خود را در مطالعات یورگو یوردان دید که به صورت سریالی در مجله «آرهیوا» بین سال های ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۸ منتشر شد. این محقق، تطابق زبان رومانیایی با گویش های ایتالیایی-جنوبی را نظریه پردازی کرد و تلاش نمود تا وجود روابط متقابل بین داچیای سابق و جنوب ایتالیا را تا قرن پنجم اثبات کند
. در سال ۱۹۵۶، زبان شناس ایتالیایی، جیووانی آلسی، در مقاله اش با عنوان «هماهنگی های "واژگانی بین گویش های رومانیایی و کالابریایی"»، نه تنها به حقایق واژگانی پرداخت، بلکه مشاهدات خود را به سینتگمایی هایی که اصطلاحات در آنها تکرار می شوند نیز گسترش داد. این محقق نشان داد که اصطلاحات خاصی که گمان می رفت فقط در رومانیایی حفظ شده اند، معادل هایی در گویش های کالابریایی دارند، مانند: علامت گذاری افتراقی اشیاء به زبان رومانیایی و سیسیلی. شباهت زبانی بین گویش های رومانیایی و جنوبی در مورد زبان سیسیلی نیز یافت می شود. پدیدهٔ «نشانه گذاری افتراقی مفعول» (به اختصار «حالت مفعولی اضافه ای» در زبان رومانیایی، که یک زبان رومی با سیستم حالتی بسیار غنی تر از سیستم حالتی تهی سیسیلی است، از نظر دستوری پایدار و ثابت است. در زبان سیسیلی، این پدیده به طور سیستماتیک کمتری نسبت به رومانیایی وجود دارد، شاید به دلیل فقدان قوانین دستوری تثبیت شده و تأثیر زبان ایتالیایی که فاقد پدیدهٔ نشان گذاری افتراقی مفعول مستقیم است. از مطالعات گونه شناسی، مشاهده شده است که پارامترهای اصلی که می توانند تأثیر بگذارند، ویژگی های جانداری، قطعیت و موضوعی
ت هستند. نشانه گذاری افتراقی شیء برای زبان رومانیایی به پارامتر قطعیت حساس تر است، در حالی که برای زبان سیسیلی به پارامتر جانداری حساس تر است. طبق نظریهٔ علامت گذاری حالت، رابطهٔ بین عناصر یک جمله به همان اندازه که توسط ریخت شناسی آن ها نشان داده می شود، توسط ترتیب کلمات در یک جمله نیز نشان داده می شود. زبان رومانیایی پنج حالت را از زبان لاتین به ارث برده است: فاعلی، مفعولی، داتیو، مفعولی اضافه و ندایی. حالت های فاعلی، مفعولی اضافه، داتیو و مفعولی برای اسم، پایان های یکسانی دارند، در حالی که همه حالت ها برای ضمیر شخصی، شکل های متفاوتی دارند. از سوی دیگر، در زبان سیسیلی، ردپاهای حالت را می توان در ضمایر اول و دوم شخص تونیک در حالت مفعولی اضافه و مفعولی اضافه مشاهده کرد. دو برابر کردن قیدی در رومانیایی و سیسیلی. هم زبان رومانیایی و هم زبان سیسیلی پدیدهٔ دوگانگی واژه بست را نشان می دهند، یعنی بیان دوگانهٔ متمم مستقیم یا غیرمستقیم از طریق یک واژه بست اسمی ارجاعی و یک واژه بست هم مرجع. شکل مفعولی سببی یا داتیو توسط فعل به واژه بست نسبت داده می شود و از نظر جنسیت و تعداد با مفعول مستقیم یا غیرمستقیم مطابقت دارد. من
طقه ورپوستن. در باسیلیکاتای مرکزی، در محدوده لاوسبرگ، منطقه ای به نام وورپوستن (Vorposten) با مصوت های معادل رومانیایی قرار دارد که سازش آشکاری بین سیستم «ساردینیایی» در جنوب و سیستم «رومانس رایج» در شمال است. این منطقه ای است که در آن، از یک سو، مصوت تونیک لاتین Ĭ با Ē و Ĕ به یک نتیجه یکسان تبدیل می شود و از سوی دیگر، تساوی Ŭ با Ū و Ŏ با Ō برای مصوت های نرم کام وجود دارد؛ بنابراین، یک سیستم مصوت تونیک نامتقارن ترسیم می شود، سازشی بین سیستم مصوت تکامل یافته رومی غربی و سیستم باستانی ساردینیایی، که در زبان های رومیایی تنها همتای خود را در سیستم مصوت رومانیایی می یابد.
حمله ۲۰۰۳ به عراق به رهبری ایالات متحده آمریکا که منجر به سرنگونی صدام حسین، رئیس جمهور عراق و حزب بعث او شد، رویداد تعیین کننده ای بود که به ایران، اجازه داد تا سطح بی سابقه ای از نفوذ را در سیاست عراق، اعمال کند. جمهوری اسلامی ایران، با تکیه بر این واقعیت که مسلمانان شیعه، اکثریت جمعیت هر دو کشور را تشکیل می دهند، از شبه نظامیان شیعه، برای خدمت به منافع ایران در طول جنگ عراق، استفاده کرد. این امر، به مداخله ایران در شورش عراق منجر شد، که در آن مواردی از درگیری مستقیم شبه نظامیان شیعه با نیروهای چندملیتی، وجود داشت. سازمان هایی که از حمایت گسترده ایران برخوردار بودند شامل جیش المهدی متعلق به مقتدی صدر و همچنین کتائب حزب الله، عصائب اهل حق و تیپ روز موعود بودند. از سال ۲۰۰۷، آمریکا در رابطه با مقابله با عوامل ایرانی در درگیری های عراق، استراتژی «کشتن یا دستگیری» را به کار گرفته است. پیش زمینه. روابط ایران و آمریکا. پس از محکوم کردن حملات ۱۱ سپتامبر و ابراز همدردی با آمریکایی های داغدار، ایران، در اواخر سال ۲۰۰۱، به طور خلاصه، با آمریکا همکاری کرد و پشتیبانی نظامی محدودی علیه طالبان در افغانستان، از جمله عملیا
ت در هرات، ارائه داد. با این حال، در اوایل ۲۰۰۲، رئیس جمهور، جرج دابلیو. بوش، ایران را به همراه عراق و کره شمالی، بخشی از «محور شرارت» نامید، که به شدت روابط را بدتر کرد. مسئولان جمهوری اسلامی ایران، در سراسر طیف سیاسی، این اظهار نظر را محکوم کردند و آن را یک خطای استراتژیک دانستند که تندروهایی را که طرفدار موضع تهاجمی تر در قبال آمریکا بودند، تقویت کرد. روابط ایران و عراق. در سپتامبر ۱۹۸۰، عراق تحت رهبری صدام حسین، در تلاشی ناموفق برای الحاق خاک نفت خیز ایران، به ایران، حمله کرد. این رویداد، آغاز جنگی بود که تا سال ۱۹۸۸ ادامه یافت. جنگ ایران و عراق، به عنوان عامل اصلی افزایش فرقه گرایی در منطقه، تلقی می شود، زیرا بسیاری، آن را درگیری بین مسلمانان سنی (عراق بعثی و سایر کشورهای عربی) و انقلابیون شیعه که در ایران، قدرت را به دست گرفته بودند، می دانستند. در گزارشی که در ۱۹۹۱، از حالت طبقه بندی خارج شد، سازمان سیا، تخمین زد که ایران بیش از ۵۰٬۰۰۰ نفر تلفات ناشی از استفاده عراق از چندین سلاح شیمیایی داشته است، اگرچه تخمین های مدرن به بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر رسیده است، زیرا اثرات بلندمدت همچنان باعث تلفات می شد؛ آن ها ه
مچنین نشان می دهند که آمریکا در حدود سال های ۱۹۸۷ تا ۱۹۸۸، اطلاعات شناسایی را در اختیار عراق قرار می داد که سپس برای انجام حملات سلاح های شیمیایی علیه نیروهای ایرانی استفاده شد و سیا، کاملاً می دانست که سلاح های شیمیایی، مستقر خواهند شد و حملات سارین و سیکلوسارین، به دنبال آن، رخ خواهد داد. طبق اسناد عراق، کمک در توسعه سلاح های شیمیایی از شرکت هایی در بسیاری از کشورها، از جمله آمریکا، دریافت شده است. در ژانویه ۲۰۰۲، یک سال قبل از حمله به عراق به رهبری آمریکا، روابط دوجانبه بین ایران و عراق، به طور قابل توجهی، بهبود یافت، زمانی که یک هیئت ایرانی به رهبری امیرحسین زمانی نیا، برای مذاکرات نهایی جهت حل وفصل مناقشه از طریق گفتگو، در مورد مسائل مربوط به اسرای جنگی و کسانی که در طول جنگ ایران و عراق، مفقود شده بودند، از عراق، بازدید کرد. ایران و شورش عراق. کمک های ایران به شبه نظامیان شیعه عراقی. پس از حمله ۲۰۰۳ به عراق، ایران از گروه های شورشی شیعه ملقب به گروه های ویژه در عراق حمایت کرد که متشکل از جیش المهدی، کتائب حزب الله، عصائب اهل حق و تیپ روز موعود بودند. در نتیجه، آمریکا از دولت عراق برای مبارزه با این شورش
یان، استفاده کرد. گزارشی در سال ۲۰۰۸ توسط مرکز مبارزه با تروریسم در وست پوینت بر اساس گزارش های بازجویی از ده ها جنگجوی شیعه دستگیر شده، شبکه ای تحت مدیریت ایران را توصیف می کند که جنگجویان شیعه را به ایران، قاچاق می کند و در آنجا آموزش دیده و سلاح دریافت می کنند و سپس به عراق، بازمی گردند. به گفته دو مقام آمریکایی که نامشان فاش نشده، پنتاگون، در حال بررسی این احتمال است که حمله به ستادهای استانی کربلا، با حمایت ایرانی ها، انجام شده باشد. نوری مالکی، نخست وزیر عراق، در سخنرانی خود در ۳۱ ژانویه ۲۰۰۷ اظهار داشت که ایران از حملات علیه نیروهای ائتلاف در عراق، حمایت می کند، و برخی از عراقی ها گمان می کنند که این حمله، ممکن است توسط نیروی قدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و به تلافی بازداشت پنج مقام ایرانی توسط نیروهای آمریکایی در شهر اربیل در شمال عراق در ۱۱ ژانویه، انجام شده باشد. در سال ۲۰۰۷، تنش ها بین ایران و کردستان عراق، به دلیل پناه دادن کردستان عراق به گروه جدایی طلب کرد حزب حیات آزاد کردستان (پژاک)، به شدت افزایش یافت. طبق گزارش ها، ایران از ۱۶ اوت، مواضع پژاک را در کردستان عراق، گلوله باران می کرد. این تنش
ها با حمله مرزی ادعایی نیروهای ایرانی در ۲۳ اوت، که به چندین روستای کردنشین حمله کرده و تعداد نامعلومی از غیرنظامیان و شبه نظامیان را کشت، بیشتر شد. مداخله نظامی پنهان ایران. تخمین زده می شود که حدود ۱۵۰ افسر اطلاعاتی ایران، به علاوه اعضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، در هر زمان معینی در داخل عراق، فعال هستند. بیش از یک سال است که نیروهای آمریکایی، در یک برنامه دستگیری و آزادی که برای ارعاب مسئولان ایران، طراحی شده است، اثر انگشت، عکس و نمونه های دی ان ای ده ها مظنون به جاسوسی ایرانی را بازداشت و ثبت کرده اند. نیروهای ائتلاف همچنین شروع به هدف قرار دادن مظنونان به عضویت در نیروی قدس در عراق کردند و اعضای مظنون را دستگیر کردند یا کشتند. دولت بوش و رهبران ائتلاف، علناً اعلام کردند که ایران، سلاح، به ویژه دستگاه های ای اف پی را به شورشیان و شبه نظامیان عراقی، عرضه می کند، اگرچه تا به امروز، نتوانسته اند هیچ مدرکی برای این ادعاها ارائه دهند. تحریم های بیشتر علیه سازمان های ایرانی نیز توسط دولت بوش در پاییز ۲۰۰۷ اعلام شد. در ۲۱ نوامبر ۲۰۰۷، سپهبد جیمز دوبیک که مسئول آموزش نیروهای امنیتی عراق است، از ایران، به خاط
ر «سهمش در کاهش خشونت» در عراق، با عمل به تعهدش برای متوقف کردن جریان سلاح، مواد منفجره و آموزش افراط گرایان در عراق، تقدیر کرد. حزب الله لبنان، به عنوان نماینده ایران، یگان ۳۸۰۰ را تشکیل داد و عوامل نخبه حزب الله را برای آموزش جنگجویان محلی، به عراق، فرستاد. مأموریت اصلی این یگان، آموزش و تجهیز شبه نظامیان شیعه عراقی، مانند جیش المهدی، عصائب اهل حق و کتائب حزب الله و افزایش قابلیت های آنها در جنگ چریکی، آدم ربایی و استفاده از بمب های دست ساز پیشرفته بود. برخی از شبه نظامیان عراقی نیز آموزش های پیشرفته ای را در لبنان، دریافت کردند. سپس این یگان، بر عملیات انجام شده علیه نیروهای آمریکایی و ائتلاف، نظارت داشت و به گروه هایی مانند سازمان بدر، سرایا خراسانی و جیش المهدی، کمک های مالی، تسلیحاتی و لجستیکی ارائه می داد.
سؤال زبانی ("Questione della lingua") بحثی بود که در اواخر قرون وسطی و رنسانس ایتالیا در مورد ماهیت شیوه زبانی که باید در زبان نوشتاری ایتالیایی اتخاذ می شد، پدیدار شد. ایتالیایی ادبی در قرن های ۱۳ و ۱۴ به اشکال مختلف توسعه یافت. برخلاف انگلیسی و فرانسوی، توسعه آن از توسعه یک زبان گفتاری ملی پیروی نکرد، زیرا این زبان تنها پس از اتحاد ایتالیا در سال ۱۸۶۰ پدیدار شد؛ بنابراین نویسندگان بیشتر مجبور بودند دانش زبان نوشتاری را با تقلید ادبی به دست آورند، نه اینکه از گفتار بومی خود استفاده کنند. فقدان یک زبان گفتاری ملی که بتوان زبان ادبیات را بر آن بنا کرد، باعث بحث طولانی و بحث برانگیز در مورد اینکه زبان ادبی استاندارد باید چه باشد، شد. دانته. اولین کسی که توجه خود را به این موضوع معطوف کرد، دانته آلیگیری بود که در "کتاب «فصاحت عامیانه»" ( - ) این دیدگاه را مطرح کرد که زبان ادبیات نباید مبتنی بر هیچ گویش واحدی باشد، بلکه باید از بهترین عناصر همه بهره ببرد تا به کیفیت جهانی که او به عنوان یک آرمان سبکی آرزوی آن را داشت، دست یابد (اگرچه در عمل، خود او به شکلی غنی شده از گونه فلورانسی توسکانی خود می نوشت). دانته نقشه
ای دقیق و جزئی از گویش های مختلف موجود در شبه جزیره و جزایر ایتالیا ترسیم کرد، زیرا تلاش می کرد تا یک شکل فرامنطقه ای از زبان ایتالیایی، یعنی «زبان بومی برجسته» ("vulgare illustre") را توصیف کند که می تواند به عنوان یک ابزار ادبی پیچیده عمل کند. دوره رنسانس. دوره بحرانی این بحث در قرن شانزدهم فرا رسید، زمانی که ذهن نویسندگان بر نیاز فوری به توافق بر سر یک استاندارد با تأثیر چاپ متمرکز شده بود. می توانیم چهار موضع اصلی را در این بحث تشخیص دهیم، اگرچه شرکت کنندگان مختلف را نمی توان همیشه به طور دقیق در یکی از آنها جای داد: تأثیر تعیین کننده از آنِ بمبو بود که در "کتاب «نثر عامیانه زبان»" (۱۵۲۵) استدلال کرد که نویسندگان ایتالیایی باید در نظم از پترارچ و در نثر از جووانی بوکاچیو الگو بگیرند، همان طور که اومانیست ها لاتین خود را با تقلید از ویرژیل و سیسرو می نوشتند. زبان توسکانی فلورانسی که با تقلید از نویسندگان بزرگ گذشته آموخته شده بود، پس از آن تقریباً به طور جهانی به عنوان پایه ایتالیایی ادبی مورد توجه قرار گرفت. ایده های بمبو از اهمیت حیاتی برخوردار بودند زیرا وسیله ای عملی برای دستیابی به یک زبان ادبی مشترک
در یک ملت تقسیم شده و بدون زبان گفتاری ملی برای کمک به ایتالیایی ها فراهم می کردند. «کلامیهٔ دانشگاه های کروسا» لغت های دانشگاه های کروسا. مدل فلورانسی همچنین توسط مرجعیت "فرهنگستان واژگان (Vocabulario degli Accademici della Crusca)" پشتیبانی می شد. این "فرهنگنامه" که در سال ۱۵۹۰ آغاز و در سال ۱۶۱۲ در ونیز چاپ شد، بر اساس مجموعه متون فلورانسی قرن چهاردهم لئوناردو سالویاتی بود و تنها در صورتی از نویسندگان دیگر نقل قول می کرد که از زبان فلورانسی خوب استفاده می کردند. "فرهنگنامه" که کامل تر و سازمان یافته تر از فرهنگنامه های قبلی بود، الگویی برای آکادمی فرانسه و پروژه های آلمان و اسپانیا فراهم می کرد؛ اما بسیاری از اصطلاحات فنی و علمی را حذف می کرد و با نوعی خلوص گرایی کهن گرایانه مشخص می شد. تعصب فرهنگنامه به طرفداری از فلورانس و طرفداری از قرن چهاردهم، که نویسندگانی مانند تورکواتو تاسو را از فهرست مراجع زبان شناسی مدرن خود حذف می کرد، بسیاری از نویسندگان را که مانند پائولو بنی، تاسو را بزرگ ترین شاعر تاریخ می دانستند، خشمگین کرد. پس از چاپ دوم (ونیز، ۱۶۲۳) که تقریباً بدون تغییر باقی ماند، چاپ سوم (فلورانس، ۱۶
۹۱) با بهره گیری از نویسندگان مدرن تر، فهرستی از اصطلاحات علمی و روزمره تر تهیه کرد و برخی از کلمات را به عنوان قدیمی علامت گذاری نمود. دوره باروک. در حالی که "فرهنگ واژگان" به بلوغ آگاهی ملی زبانی و وحدت زبانی ایتالیا حتی در دوران تقسیمات سیاسی و اشغال خارجی کمک کرد، خلوص زبانی آکادمی، خصومت چندین زبان شناس برجسته، به ویژه پائولو بنی، را برانگیخت که به نام یک زبان ایتالیایی مدرن که بهترین کاربردهای قرن چهاردهم را در یک زبان بومی غیرمنطقه ای، تنظیم شده و به روز ترکیب می کرد، علیه محدودیت های جغرافیایی و زمانی فرهنگ واژگان استدلال می کرد. در پاسخ به دیدگاه های ضد فلورانسی و ضد باستانی بنی، بندتو فیورتی "،" مانند لئوناردو سالویاتی، برتری زبان فلورانس را حفظ کرد، که از نظر او با شباهت های نزدیک بین فلورانس معاصر و زبان دانته و پترارک اثبات می شد. الساندرو تاسونی در "کتاب «پست واژگان کروسکا»"، در مقابل الگوهای قرن چهاردهمی پیترو بمبو و آکادمیا دلا کروسکا موضع گرفت و با تکیه بر منابع متنوع و گسترده و همچنین خودانگیختگی زبان گفتاری، مبنای بیان خوب را در کاربرد رایج یافت. یکی دیگر از مشارکت ها در این بحث از سوی نویس
ندهٔ یسوعی، دانیلو بارتولی، صورت گرفت که در اثر معروف خود "«شکم پرستی و زبان های دیگر»" (۱۶۵۵)، علیه اصول محدودکننده و تجویزی «"واژگان کروسکا»" به نفع گشودگی مبتنی بر سلیقه و قضاوت خوبِ فرهیخته استدلال کرد. مشارکت بارتولی در مورد مسئلهٔ املای ایتالیایی، "«خط نگار ایتالیایی»" (۱۶۷۰)، از همین معیارها استفاده کرد. مکتب سینایی. در طول قرن هفدهم، مکتب سیه نا از زبان شناسان، که انحصارگرایی فلورانس را رد می کرد، شکوفا شد و از استفاده گسترده تر از یک زبان توسکانی حمایت کرد. اعضای برجسته آن سلسو چیتادینی، اسکیپیونه بارگاگلی، دیومده بورگزی، اوراتزیو لومباردلی و آدریانو پولیتی بودند. بارگاگلی در کتاب خود "«ایل تورامینو»" (۱۶۰۲) گونهٔ سیه نایی زبان توسکان را توصیف کرد و کاربرد ادبی آن را در واکنش به تسلط زبان فلورانسی توجیه نمود. آدریانو پولیتی ، کلاسیک دان اهل سینا، که مانند بنی و تاسونی، با انتشار "کتاب «واژگان آکادمی کروسکا»" در سال ۱۶۱۲ الهام گرفته بود تا در بحث زبان ایتالیایی مشارکت کند، از تعصب فلورانسی فرهنگ لغت ابراز انزجار کرد و نسخهٔ خود، «"دیسیوناریو توسکانو» را" منتشر کرد که معادل سینایی هر کلمه فلورانسی را ا
رائه می دهد. جیرولامو گیگلی در کتاب جنجالی خود (که در سال ۱۷۱۷ به همراه آثار سنت کاترین سینا منتشر شد) کوشید تا برتری زبان سینایی را بر ایتالیایی فلورانسی اثبات کند. عصر روشنگری. در پایان قرن هفدهم، بحث دیگر به این مسئله که کدام گویش را به عنوان پایه زبان نوشتاری انتخاب کنیم، معطوف نبود، بلکه بر این موضوع متمرکز بود که چه نوع گویش فلورانسی باید مورد استفاده قرار گیرد و تا چه حد باید اجازه داده شود از پایه خود توسعه یابد: آیا باید یک زبان باستانی با واژگان ادبی محدود باقی بماند که از طریق تقلید آموخته شده باشد؛ یا پایبندی کمتری به پایه خود نشان دهد، همان طور که ملکیوره سزاروتی در قرن هجدهم اصرار داشت، و واژگان سنتی را با وام گرفتن از سایر زبان های اروپایی مانند فرانسوی غنی کند، همان طور که پیترو وری و دیگر نویسندگان مجله عصر روشنگری "ایل کافه" استدلال می کردند؛ یا اینکه باید یک استاندارد مدرن تر مبتنی بر گفتار معاصر فلورانسی های تحصیل کرده را اتخاذ کرد، همان طور که الساندرو مانزونی معتقد بود. با این حال، کسانی که چنین جایگزین هایی را برای راه حل بمبو پیشنهاد می کردند در اقلیت بودند؛ اکثریت همچنان با تقلید از ن
ویسندگان بزرگ گذشته به یادگیری زبان ایتالیایی خود ادامه می دادند. در نتیجه، زبان ایتالیایی نوشتاری همچنان زبانی بسیار کتابی و بسیار دور از واقعیت های گفتاری باقی ماند. آنتونیو سزاری و پیوریسم. قرن نوزدهم شاهد ظهور جنبش ناب گرایی ادبی بود. ناب گرایی هم بر پایه احترام به قرن چهاردهم و هم بر پایه بی میلی به نوواژه ها و وام گیری های خارجی، به ویژه از زبان فرانسه، بنا شده بود. ناب گرایان با تکیه بر نوشته های پیترو بمبو و لئوناردو سالویاتی، معتقد بودند که کاربرد ادبی باید از زبان فلورانسی قرن چهاردهم تقلید کند. این دیدگاه توسط چندین نویسنده عصر روشنگری مورد اعتراض قرار گرفت و اصطلاحات "ناب گرایی" ("که" اولین بار در سال های ۱۷۵۸–۱۷۵۹ ثبت شدند اما تا سال ۱۸۳۸ در چاپ استفاده نشدند) برای نشان دادن تصنع زبانی یا باستان گرایی معرفی شدند. نمایندگان اصلی ناب گرایی ، منتقد ادبی ناپلی، باسیلیو پوئوتی (معلم فرانچسکو د سانتیس و جیاچینتو د سیوو) و زبان شناس ورونایی، آنتونیو چزاری، بودند که نسخه ای غیررسمی و گسترده از "واژگان کروسکا" (۱۸۰۶–۱۱۱) را منتشر کرد. چزاری افراطی ترین شکل واکنش علیه نفوذ فرانسه بر زبان ایتالیایی و علیه م
واضع مدرنیستی «فاسدکننده» کتاب «"سجو سولا فیلوسوفیا دله زبان»" چزاروتی، به نفع «خلوص» زبانی متون توسکانی قرن چهاردهم را نشان می دهد. اثر او به شدت توسط وینچنزو مونتی در پیشنهادش برای اضافات و اصلاحات در "واژگان" (۱۸۱۷–۲۴) مورد حمله قرار گرفت. در رساله هایش "«دگلی اسکریتوری دل سنتو و د' لورو میتاتوری»" (۱۸۱۸) و "«عشق میهنی دانته و د' لولو کتاب درون زبان ولگار الوکیو»" (۱۸۲۰)، همکار ادبی مونتی، جولیو پرتیکاری، اظهار داشت که زبان هر قرن دیگری به اندازه زبان قرن چهاردهم، ادعاهایی برای ایتالیایی واقعی بودن دارد. الساندرو مانزونی. مانزونی در برابر ماهیت باستانی و مصنوعی زبان ادبی ایتالیایی واکنش نشان داد و با تطبیق زبان رمانش "«نامزد»" در چاپ دوم آن، تا جایی که می توانست (زیرا او میلانی بود)، با زبان تحصیل کرده فلورانسی زمان خود، در پی احیای آن برآمد. اما اگرچه این راه حل برای او به عنوان یک نویسنده شخصاً رضایت بخش تر بود، شکی نیست که راه حل بمبو عملی تر بود، زیرا همه کسانی که به آموزش دسترسی داشتند می توانستند ایتالیایی را از کتاب ها بیاموزند، در حالی که همه فرصت یا تمایل نداشتند که برای مدت طولانی به فلورانس برون
د و از گفتار ساکنان آن بیاموزند. دلیل دیگری و مهم تر وجود دارد که چرا راه حل مانزونی در سطح ملی قابل قبول نبود. ایتالیایی همیشه چیزی بیش از یک شکل نوشتاری از گویش فلورانسی بوده است. اگرچه زبان های ملی عموماً از گفتار یک منطقه خاص سرچشمه می گیرند، اما آنها همچنین محصول آموزش و فرهنگ هستند و با جذب ویژگی هایی از جاهای دیگر، از ریشه های محلی خود فراتر می روند و به دارایی کل ملت تبدیل می شوند. گراتزیادیو ایسایا آسکولی. وقتی در سال های بلافاصله پس از اتحاد، مانزونی و پیروانش تلاش کردند زبان ایتالیایی را با برخی از ویژگی های محلی کاربرد معاصر فلورانس که در زبان ادبی یافت نمی شود، مطابقت دهند، تلاش هایشان ناموفق بود و بی فایده بودن این کار توسط زبان شناس بزرگ قرن نوزدهم، گراتزیادیو ایسایا آسکولی، در مقدمه اش بر جلد اول "آرشیو زبان های ایتالیایی" (۱۸۷۳) آشکار شد. آسکولی فهمید که اگر قرار باشد زبان ایتالیایی به جای اینکه در انحصار نخبگان تحصیل کرده باشد، به دارایی گفتاری و نوشتاری کل ملت تبدیل شود، دیگر نمی توان این مشکل را به صورت مصنوعی با تحمیل یک مدل حل کرد. او می دانست که نمی توان مردم عادی را به پذیرش یک استاندا