Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هٔ مقاومت ناپذیر لووینگر" نام گذاری کرد و آن را به دولت تعمیم داد. وارن بافت. در سال ۱۹۸۴، سرمایه گذار مشهور وارن بافت از مطالعات دانشگاهی دربارهٔ بازارهای مالی که از روش های ریاضی نامناسب استفاده می کردند، انتقاد کرد. رابرت کاگان. در کتاب از "بهشت و قدرت" (۲۰۰۳)، "رابرت کاگان" (انگ )، تاریخ نگار، یک نتیجه گیری فرعی از قانون ابزار ارائه داد: به گفتهٔ کاگان، این اصل مکمل، تفاوت دیدگاه های ایالات متحده و اروپا دربارهٔ استفاده از نیروی نظامی را از زمان پایان جنگ جهانی دوم توضیح می دهد. تجلی ها. روان پزشکی. برخی از منتقدان روان پزشکی معتقدند که قانون ابزار منجر به تجویز بیش ازحد داروهای روان پزشکی می شود. برنامه نویسی رایانه. اصطلاح چکش طلایی، که به معنای "به کارگیری وسواس گونهٔ یک فناوری یا مفهوم آشنا برای حل مسائل مختلف نرم افزاری است"، در سال ۱۹۹۸ به عنوان یک ضدالگو در ادبیات فناوری اطلاعات معرفی شد؛ یعنی یک رویهٔ برنامه نویسی که باید از آن اجتناب کرد. "خوزه ام. گیلگادو"، توسعه دهندهٔ نرم افزار، اشاره کرده است که قانون ابزار در قرن ۲۱ میلادی همچنان معتبر است و به طور ویژه در توسعهٔ نرم افزار کاربرد دارد. او مش
اهده کرده که بسیاری از برنامه نویسان تمایل دارند از همان ابزارهای آشنا برای پروژه هایی کاملاً جدید و با محدودیت های متفاوت استفاده کنند. مشکل این رویکرد این است که اگر همیشه از ابزارهای یکسان استفاده کنید، هیچ مبنایی برای مقایسه و انتخاب ندارید و این امر دانش شما را محدود می کند. راه حل پیشنهادی او این است که همیشه به دنبال بهترین گزینهٔ ممکن باشید، حتی اگر با آن آشنایی نداشته باشید. او پیشنهاد می کند که برنامه نویسان از زبان های برنامه نویسی جدید استفاده کنند، حتی اگر در ابتدا با آن ها ناآشنا باشند. گیلگادو همچنین به RubyMotion اشاره کرده است، ابزاری که به توسعه دهندگان امکان می دهد زبان های برنامه نویسی ناآشنا را در قالب یک زبان آشنا به کار بگیرند، و بدین ترتیب از یادگیری زبان های جدید اجتناب کنند. بااین حال، او این رویکرد را نامطلوب دانسته است، زیرا عادت به دوری از ابزارهای جدید را تقویت می کند. در فرهنگ فارسی. در زبان و فرهنگ فارسی، مفاهیمی مشابه قانون ابزار (چکش طلایی) وجود دارد که نشان دهندهٔ وابستگی بیش ازحد به یک ابزار یا روش خاص است. برخی از این مفاهیم و ضرب المثل ها عبارت اند از: مفاهیم مرتبط. اشکال
دیگر ابزارگرایی کوته نظرانه عبارتند از: دِفورماسیون پروفسیونل ، اصطلاحی فرانسوی به معنای «نگاه کردن به چیزها از دیدگاه حرفه خود»، و تسخیر مقرراتی Regulatory capture، گرایش تنظیم کنندگان به نگاه کردن به چیزها از دیدگاه حرفه ای که آن را تنظیم می کنند.
جونگ چانگ (؛ ؛ زادهٔ ) نویسنده چینی الاصل اهل بریتانیا است. او بیشتر برای خودزندگی نامه خانوادگی اش «"قوهای وحشی"» شناخته می شود که بیش از ۱۰ میلیون نسخه از آن در سراسر جهان فروخت اما در جمهوری خلق چین ممنوع شد. زندگی نامهٔ ۸۳۲ صفحه ای او از مائو تسه تونگ "مائو: داستان ناشناخته" که با همسرش، مورخ ایرلندی، جان هالیدی نوشته شده است، در ژوئن ۲۰۰۵ منتشر شد. زندگی در چین. جونگ چانگ در ۲۵ مارس ۱۹۵۲ در ایبلین سیچوآن به دنیا آمد و دومین فرزند از پنج فرزند خانواده بود. والدین او هر دو از مقامات حزب کمونیست چین بودند و پدرش علاقه زیادی به ادبیات داشت. او از کودکی به خواندن و نوشتن علاقه مند شد و حتی به سرودن شعر پرداخت. در ابتدا، به عنوان اعضای حزب، خانواده او از زندگی نسبتاً خوبی برخوردار بودند. والدینش سخت کار می کردند و پدرش به عنوان یک مبلغ ایدئولوژیک در سطح منطقه ای به موفقیت رسید. رتبه رسمی او "مقام سطح ۱۰" بود، به این معنا که او یکی از حدود ۲۰٬۰۰۰ کادر مهم حزب کمونیست در کشور محسوب می شد. حزب کمونیست برای خانواده آن ها یک خانه در یک مجموعه محافظت شده و دیوارکشی شده، همراه با یک خدمتکار، راننده، پرستار شیرده و دا
یه برای چانگ و چهار خواهر و برادرش فراهم کرده بود. چانگ در نوشته هایش اشاره می کند که نام اولیه او «ار-هونگ» (二鴻) بود که به معنای «قوی دوم» است، اما از آنجا که این نام شبیه کلمه ای به معنای «قرمز پژمرده» بود، او در ۱۲ سالگی از پدرش خواست که نامش را تغییر دهد. او تأکید داشت که «نامی با حال و هوای نظامی» می خواهد. پدرش نام «جونگ» را پیشنهاد کرد، که به معنای «امور نظامی» است. انقلاب فرهنگی. مانند بسیاری از همسالان خود، جونگ چانگ در ۱۴ سالگی تصمیم گرفت که به گارد سرخ بپیوندد، درست در سال های اولیه انقلاب فرهنگی چین. او در کتاب "قوهای وحشی" (Wild Swans) می نویسد که «مشتاق این کار بودم» و از بستن بازوبند قرمز «هیجان زده» شده بود. با این حال، در خاطراتش اشاره می کند که از شرکت در حملات علیه معلمان و سایر چینی ها خودداری کرد و پس از مدتی کوتاه به دلیل خشونت بیش از حد گاردهای سرخ از آن ها کناره گیری کرد. شکست های سیاست یک گام بزرگ به جلو باعث شد والدین چانگ با سیاست های مائو تسه تونگ مخالفت کنند. مانند بسیاری از مقامات بلندپایه، آن ها نیز در دوران انقلاب فرهنگی هدف سرکوب قرار گرفتند. هنگامی که پدر چانگ مستقیماً از مائ
و انتقاد کرد، او و خانواده اش با واکنش شدید طرفداران مائو روبه رو شدند. چانگ در "قوهای وحشی" می نویسد که والدینش به طور عمومی تحقیر شدند – جوهر روی سر آن ها ریخته شد، مجبور شدند پلاکاردهایی با شعارهایی علیه خودشان بر گردن آویزان کنند، روی شن ریزه زانو بزنند و در زیر باران بایستند. در نهایت، آن ها دستگیر و زندانی شدند. پدرش در اثر شکنجه ها دچار بیماری های جسمی و روانی شد که تا پایان عمر ادامه داشت. حرفه و زندگی اجتماعی والدینش نابود شد و خانواده مجبور شد خانه خود را ترک کند. پیش از محکومیت و زندانی شدن والدینش، چانگ بدون چون وچرا از مائو حمایت می کرد و هرگونه تردید زودگذر خودش را تقبیح می کرد. اما تا زمان مرگ مائو، احترام او نسبت به رهبر چین کاملاً از بین رفته بود. در کتابش، او می نویسد که هنگام شنیدن خبر مرگ مائو، مجبور شد سر خود را روی شانه یکی از دانشجویان بگذارد تا تظاهر به ناراحتی کند. او تغییر دیدگاه خود نسبت به مائو را این گونه توضیح می دهد: چانگ در آثار بعدی خود، شست وشوی مغزی مردم چین تحت ایدئولوژی مائوئیسم را بیش تر مورد بررسی قرار داد. بر اساس فصل های ۲۳ تا ۲۸ کتاب "قوهای وحشی" زندگی چانگ در دوران ا
نقلاب فرهنگی چین ترکیبی از یک «محکوم» و «فردی برخوردار از امتیاز» بود. در ۱۹۷۳، او به دانشگاه سیچوان رفت و به عنوان یکی از «دانشجویان کارگران، دهقانان و سربازان» پذیرفته شد. در ۱۹۷۵، دولت چین برای پدرش مراسم تشییع جنازه رسمی برگزار کرد. در ۱۹۷۸، یک سال پیش از آغاز اصلاحات پس از مائو، چانگ موفق شد با بورسیه دولتی چین کشور را ترک کند و تحصیلات خود را در بریتانیا ادامه دهد. مطالعه زبان انگلیسی. بسته شدن سیستم دانشگاهی، چانگ را، مانند بیشتر هم نسل های خود، از گرداب های سیاسی دانشگاهی دور کرد. در عوض، او چندین سال را به عنوان یک دهقان، یک دکتر پابرهنه (یک پزشک دهقانی پاره وقت)، یک کارگر فولاد و یک برق کار گذراند و به دلیل سیاست های مائو که نیازی به آموزش رسمی به عنوان پیش نیاز برای چنین کارهایی ضروری نبود، هیچ آموزش رسمی در این حوزه ها ندید. دانشگاه ها در نهایت بازگشایی شدند و او جایی در دانشگاه سیچوان برای تحصیل زبان انگلیسی به دست آورد و بعداً به عنوان دستیار مدرس در آنجا مشغول شد. پس از مرگ مائو، او امتحانی را گذراند که به او اجازه تحصیل در غرب را داد و درخواست او برای ترک چین پس از اعاده حیثیت پدرش از لحاظ سیا
سی تأیید شد. زندگی در بریتانیا. پیشینه دانشگاهی. جونگ چانگ در ۱۹۷۸ با دریافت بورسیه دولتی چین برای ادامه تحصیل به بریتانیا مهاجرت کرد و ابتدا در لندن اقامت داشت. سپس به یورک شر نقل مکان کرد و در دانشگاه یورک در رشته زبان شناسی تحصیل کرد. او این بار با بورسیه ای از خود دانشگاه توانست تحصیلاتش را ادامه دهد و طی این مدت در کالج دروِنت دانشگاه یورک سکونت داشت. چانگ در ۱۹۸۲ موفق شد مدرک دکترای زبان شناسی خود را از دانشگاه یورک دریافت کند و به اولین فرد از جمهوری خلق چین تبدیل شد که موفق به اخذ دکترا از یک دانشگاه بریتانیایی شده است. در ۱۹۸۶، او به همراه جان هالیدی کتاب "مادام سون یات-سن (سونگ چینگ لینگ)" را منتشر کرد که زندگی نامه سونگ چینگ لینگ همسر سون یات سن از رهبران انقلاب چین بود. او همچنین دکترای افتخاری از دانشگاه باکینگهام دانشگاه یورک، دانشگاه واریک، دانشگاه داندی، دانشگاه آزاد انگلستان، دانشگاه وست لاندن و همچنین کالج بودین در ایالات متحده آمریکا دریافت کرده است. چانگ مدتی در دانشکده مطالعات شرقی و آفریقایی (SOAS) لندن تدریس کرد اما در دهه ۱۹۹۰ تصمیم گرفت تدریس را کنار بگذارد و به طور کامل بر نویسندگی ت
مرکز کند. تجربیات نو. در ۲۰۰۳، جونگ چانگ مقدمه ای جدید برای کتاب "قوهای وحشی" نوشت که در آن، به سال های ابتدایی زندگی اش در بریتانیا پرداخت و دلیل نوشتن این کتاب را توضیح داد. او که در دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ در چین زندگی کرده بود، پس از ورود به بریتانیا از فضای متفاوت آن شگفت زده شد. فرهنگ، ادبیات و هنر متنوع بریتانیا برایش هیجان انگیز بود. حتی جعبه های گل رنگارنگ در پنجره ها آن قدر برایش جالب بودند که درباره شان برای خانواده اش نامه می نوشت. هاید پارک و باغ های کیو برایش الهام بخش بودند و او از هر فرصتی برای تماشای نمایشنامه های ویلیام شکسپیر در لندن و یورک استفاده می کرد. در مصاحبه ای با انتشارات هارپرکالینز چانگ گفت: «احساس می کنم شاید دلم هنوز در چین مانده است.» او در غرب لندن زندگی می کند و همسرش، جان هالیدی، یک تاریخ نگار ایرلندی است که در زمینه تاریخ آسیا تخصص دارد. با وجود اینکه تمام کتاب های چانگ در چین ممنوع هستند، اما دولت چین به او اجازه داده است که برای دیدار خانواده اش به سرزمین اصلی چین سفر کند. شهرت. انتشار کتاب "قوهای وحشی" جونگ چانگ را به یک چهره سرشناس جهانی تبدیل کرد. سبک منحصربه فرد او که تاریخ
چین را از دریچه زندگی سه نسل از زنان خانواده اش روایت می کرد، بسیار موفق بود. این کتاب به ۳۷ زبان ترجمه شد و فروش بالایی در سراسر جهان داشت. چانگ به شخصیتی محبوب برای سخنرانی دربارهٔ چین کمونیستی تبدیل شد و در بریتانیا، اروپا، آمریکا و بسیاری از کشورهای دیگر به سخنرانی پرداخت. در ۱۴ ژوئن ۲۰۰۵، او به دانشگاه یورک بازگشت و در یک مناظره دانشگاهی با حضور بیش از ۳۰۰ دانشجو سخنرانی کرد. در ۱۰ مارس ۲۰۰۵، بی بی سی او را به برنامه "کوئسشن تایم" (زمان پرسشگری) دعوت کرد تا در اولین پخش این برنامه از شانگهای حضور داشته باشد. اما چند روز قبل از برنامه پایش شکست و نتوانست در آن شرکت کند. در سال نوی ۲۰۲۴ میلادی، چانگ به پاس خدماتش در ادبیات و تاریخ، به دریافت نشان فرمانده والامقام امپراتوری بریتانیا (CBE) مفتخر شد.
ایوانا کوبیلتسا (؛ – ) هنرمند و نقاش اهل اسلوونی بود. وی را یکی از برجسته ترین نقاشان زن اسلوونی و یک شخصیت کلیدی در هویت فرهنگی این کشور می دانند. او یک نقاش واقع گرا بود که در وین، مونیخ، پاریس، سارایوو، برلین و لیوبلیانا تحصیل و کار کرد. او عمدتاً نقاشی های رنگ روغن و پاستل می کشید، اما آثار طراحی اندکی از او به جا مانده است. موضوعات آثارش شامل طبیعت بی جان، پرتره ها، آثار ژانری، تمثیل ها و صحنه های مذهبی بودند. او شخصیتی جنجالی بود و به دلیل پیروی از جنبش هایی که در دوره های بعدی توسعه نیافتند، مورد انتقاد قرار گرفت. زندگی نامه. ایوانا کوبیلتسا در لیوبلیانا در خاک امپراتوری اتریش به دنیا آمد و از یک خانواده ثروتمند صنعتگر بود. والدینش به آموزش و پرورش اهمیت زیادی می دادند. ابتدا او یادگیری نقاشی و همچنین فراگیری زبان های فرانسوی و ایتالیایی را در دبیرستان اورسولین در زادگاهش آغاز کرد، و در آنجا از شاگردان ایدا کونل بود. در ۱۶ سالگی همراه با پدرش به وین رفت و در آنجا آثار نقاشی استادان قدیمی را دید و از آن ها الهام گرفت. از ۱۸۷۹ تا ۱۸۸۰ در وین تحصیل کرد و نقاشی ها را در گالری آکادمی هنرهای زیبای وین کپی کر
د و از ۱۸۸۰ تا ۱۸۸۱ در مونیخ به تحصیل ادامه داد. از ۱۸۸۲ تا ۱۸۸۹ تحت سرپرستی آلوئیس الترت به تحصیلات خود ادامه داد. در ۱۸۸۸ برای نخستین بار در یک نمایشگاه عمومی شرکت کرد. در نمایشگاه بعدی در مونیخ، آثار او توسط تاریخ نگار برجسته هنر آلمانی، ریشارد موتر دیده و تحسین شد. سپس به لیوبلیانا بازگشت. در ۱۸۹۰ در زاگرب به خلق آثار نقاشی ادامه داد. در ۱۸۹۱ و ۱۸۹۲ در پاریس در مدرسه خصوصی هنری آنری ژروکس نقاشی کرد و عضو افتخاری انجمن ملی هنرهای زیبا شد. در ۱۸۹۲ همچنین در باربیزون نقاشی کرد. در ۱۸۹۳ به لیوبلیانا بازگشت، در ۱۸۹۴ از فلورانس بازدید کرد و از ۱۸۹۷ تا ۱۹۰۵ در سارایوو زندگی کرد. وی از ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۴ ساکن برلین بود و سپس مجدداً به لیوبلیانا بازگشت. در زمان مرگش در ۱۹۲۶ در لیوبلیانا، او به عنوان بزرگ ترین نقاش زن پادشاهی یوگسلاوی قلمداد می شد. آثار و مفاهیم آنها. بر اساس منشأ اجتماعی، شیوه زندگی، ایده آل ها و آثارش، ایوانا کوبیلتسا هنرمندی شهری بود. او یکی از هنرمندان واقع گرای اسلوونی بود که مهم ترین نقاشی های خود را در دهه ۱۸۸۰ خلق کرد. بزرگ ترین تکریم ایوانا کوبیلتسا از هنر اسلوونی در زمانی که در خارج از کشور زند
گی می کرد انجام شد. بیشترین تأثیر او بر نقاشی های فیگوراتیو، به ویژه پرتره ها و نقاشی های زندگی مردم عادی در مکان های روستایی یا شهری بود. از زمانی که در برلین زندگی می کرد، مهم ترین سبک او نقاشی های طبیعت بی جان و گل ها بود. آثار اولیه او ویژگی های نقاشی های استودیویی مونیخ را نشان می دهند. تمرکز او بر ارزش ها، سایه روشن و طراحی بود؛ تنها پاستل هایش روشن و گلفام بودند. از سال ۱۸۸۹ به بعد، نقاشی های او سبک تری به رنگ های آبی پیدا کردند که مختص هنر پاریسی آن زمان بود. در اواخر دهه ۱۸۸۰، بسیاری از هنرمندان تحت تأثیر جنبش امپرسیونیسم قرار گرفتند که در فرانسه با منتهی شدن به کلود مونه، برت موریسو، پیر اگوست رنوآر و دیگران آغاز شد. با این حال، ایوانا کوبیلتسا وفادار به ریشه های آکادمیک خود باقی ماند؛ با تمرکز قوی بر مطالعه ارزش ها، طراحی و واقع گرایی در نقاشی های روغنی. آثار شناخته شده ترین ایوانا کوبیلتسا شامل «قهوه نوش» (۱۸۸۸)، «زیتریست» (۱۸۸۸)، «زنان اتوکش» (۱۸۹۱)، «دختر هلندی» (۱۸۸۹)، «پرتره خواهر فانی» (۱۸۸۹) و «تابستان» (۱۸۸۹) هستند. آثار او در تمام گالری های بزرگ اروپا به نمایش گذاشته شده اند. گرامیداشت. پس
از آنکه اسلوونی از یوگسلاوی استقلال خود را اعلام کرد، تصویری از ایوانا کوبیلتسا اثر رودی شپانزل بر روی اسکناس ۵۰۰۰ تولار اسلوونی قرار گرفت. این اسکناس از دسامبر ۱۹۹۳ تا ژانویه ۲۰۰۷ که یورو جایگزین شد، در گردش بود.
ساهاک دوم ماشالیان (؛ ; (Sahak Mashalyan) زادهٔ ) مهندس برق و اسقف ارمنی تبار اهل ترکیه است که از تاریخ ۱۱ دسامبر ۲۰۱۹ تا کنون سمت هشتاد و پنجمین پاتریارک ارمنی کنستانتینوپل را برعهده دارد. زندگی نامه. وی در ۱۷ مارس ۱۹۶۲ در استانبول به دنیا آمد و از دانشگاه استانبول (۱۹۸۷) دانشگاه لندن (۱۹۹۴) و دانشگاه دوبلین (۱۹۹۹) فارغ التحصیل گشت. وی در ، ، دانشکده علوم الهی گئورگیان خدمت نموده است.
گارگین دوم کازانجیان (؛ ؛ زاده – درگذشته ) کشیش ارمنی تبار اهل ترکیه که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۸ سمت پاتریارک ارمنیان کنستانتینوپل را برعهده داشت. زندگی نامه. وی در ۱۸ مهٔ ۱۹۲۷ در استانبول به دنیا آمد . وی در ۱۰ مارس ۱۹۹۸ در سن ۷۰ سالگی در اثر سرطان کبد در استانبول درگذشت.
شنورک یکم گالوستیان (؛ ؛ زاده – درگذشته ) کشیش و نویسنده ارمنی تبار اهل ترکیه که از تاریخ ۱۹۶۳ تا تاریخ ۷ مارس ۱۹۹۰ سمت پاتریارک ارمنیان کنستانتینوپل را برعهده داشت. زندگی نامه. وی در ۲۷ سپتامبر ۱۹۱۳ در روستای در یوزغاد به دنیا آمد . وی در ۷ مارس ۱۹۹۰ در سن ۷۶سالگی در واغارشاپات درگذشت و در آرامستان ارامنه شیشلی به خاک سپرده شد.
bishop گارگین یکم خاچادوریان کنستانتینوپل (؛ ؛ زاده – درگذشته ) پاتریارک ارمنی تبار اهل ترکیه بود. که از تاریخ ۱۹۵۱ تا تاریخ ۱۹۶۱ سمت پاتریارک ارمنیان کنستانتینوپل را برعهده داشت. زندگی نامه. وی در ۶ نوامبر ۱۸۸۰ در ترابزون به دنیا آمد . . وی در ۲۲ ژوئیهٔ ۱۹۶۱ در سن ۸۰ سالگی در استانبول درگذشت و در آرامستان ارامنه شیشلی به خاک سپرده شد.
مسروپ یکم نارویان کنستانتینوپل (؛ ؛ زاده – درگذشته ) کشیش ارمنی تبار اهل امپراتوری عثمانی که از تاریخ ۱۹۲۷ تا تاریخ ۱۹۴۴ سمت پاتریارک ارمنیان کنستانتینوپل را برعهده داشت. زندگی نامه. وی در ۱۸۷۵ در کنستانتینوپل به دنیا آمد . . وی در ۳۰ مه ۱۹۴۴ در سن سالگی در استانبول درگذشت.
زاون یکم تر-یغیایان (؛ ؛ زاده – درگذشته ) کشیش ارمنی تبار اهل امپراتوری عثمانی که از تاریخ ۱۹۱۳ تا تاریخ ۱۹۲۲ سمت پاتریارک ارمنی کنستانتینوپل را برعهده داشت. زندگی نامه. وی در ۸ سپتامبر ۱۸۶۸ در موصل به دنیا آمد . . وی در انستیتو آموزشی ملکونیان (۱۹۲۷–۱۹۲۶) فعالیت می کرد. وی در ۴ ژوئن ۱۹۴۷ در سن ۷۸ سالگی در بغداد درگذشت.
هوهانس دوازدهم آرشارونی (؛ ؛ زاده – درگذشته ) کشیش اهل ارمنی تبار اهل امپراتوری عثمانی که از تاریخ ۱۹۱۱ تا تاریخ ۱۹۱۳ سمت پاتریارک ارمنی کنستانتینوپل را برعهده داشت. زندگی نامه. وی در ۱۸۵۴ در کنستانتینوپل به دنیا آمد و از دبیرستان گالاتاسرای فارغ التحصیل گشت. . وی در ۲۱ ژانویهٔ ۱۹۲۹ در سن ۷۵ سالگی در کنستانتینوپل درگذشت و در گورستان ارامنه شیشلی به خاک سپرده شد.
ماقاکیا اورمانیان (؛ ؛ زاده – درگذشته ) کشیش، مورخ، لغت شناسی و روزنامه نگاری اعتقادی ارمنی تبار اهل امپراتوری عثمانی که از تاریخ ۶ نوامبر ۱۸۹۶ تا تاریخ ۱۹۰۸ سمت پاتریارک ارمنی کنستانتینوپل را برعهده داشت. زندگی نامه. وی در در کنستانتینوپل به دنیا آمد . سرارپی تر-نرسسیان خواهرزاده وی بود. شاگرد وی بود. وی در در سن ۷۷ سالگی در کنستانتینوپل درگذشت و آرامستان ارامنه شیشلی به خاک سپرده شد.
کارول گیلیگن (؛ ؛ زادهٔ ) مؤلف، استاد دانشگاه، فمینیست، اخلاق گرا و روان شناس اهل ایالات متحده آمریکا است. وی به خاطر کارهایش در زمینه جامعه شناسی اخلاقی و روابط اخلاقی شناخته می شود. گیلیگان استاد رشته های علوم انسانی و روان شناسی کاربردی در دانشگاه نیویورک است و تا سال ۲۰۰۹ استاد مهمان در مرکز مطالعات جنسیت و کالج جیزس در دانشگاه کمبریج بود. او برای کتاب خود با عنوان در صدای متفاوت (۱۹۸۲) شناخته شده است که به نقد نظریه مراحل رشد اخلاقی لارنس کلبرگ پرداخت. در سال ۱۹۹۶، مجله تایم او را در فهرست ۲۵ نفر از افراد تأثیرگذار آمریکا قرار داد. او به عنوان بنیان گذار اخلاق مراقبت شناخته می شود. پیشینه و زندگی خانوادگی. کارول گیلیگن در یک خانواده یهودی در شهر نیویورک بزرگ شد. او تنها فرزند یک وکیل به نام ویلیام فریدمن و یک معلم مهد کودک به نام مابل کامینز بود. او در مدرسه مدلینگ هانتر و دانشکدهٔ والدن تحصیل کرد که یک مدرسه خصوصی پیشرفته در آپر وست ساید منهتن بود و پیانو می نواخت. گیلیگان مدرک کارشناسی خود را با درجه عالی از کالج سوارثمور در رشته ادبیات انگلیسی دریافت کرد، سپس مدرک کارشناسی ارشد روان شناسی بالینی را از
کالج رادکلیف و دکترای روان شناسی اجتماعی را از دانشگاه هاروارد گرفت، جایی که پایان نامه دکتری خود را با عنوان «پاسخ ها به وسوسه: تجزیه و تحلیل انگیزه ها» نوشت. پس از ناامیدی از محیط دانشگاهی، گیلیگان تصمیم گرفت که به دنبال شغلی در رقص مدرن برود. او با جیمز گیلیگن، پزشک متخصص و مدیر مرکز مطالعات خشونت در دانشکده پزشکی هاروارد ازدواج کرده است. جیمز و کارول سه فرزند به نام های جاناتان، تیموتی و کریستوفر دارند. جاناتان گیلیگن استاد علوم زمین و محیط زیست و استاد مهندسی عمران و محیط زیست در دانشگاه وندربیلت است. جاناتان همچنین با مادرش همکاری کرده است تا نمایشنامه داغ ننگ (یک اقتباس فمینیستی از رمان ناتانیل هاثورن) و لیبرتوی اپرای "مروارید" را بنویسد. تیموتی گیلیگان معاون رئیس آموزش و استاد پزشکی در مؤسسه سرطان تایسیگ کلینیک در کلیولند است. کریستوفر گیلیگان مدیر ارشد پزشکی بیمارستان بریگهام و زنان و مدیر مرکز ستون فقرات بیمارستان بریگهام و زنان است. حرفه. کارول گیلیگن کار تدریس خود را به عنوان مدرس در دانشگاه شیکاگو آغاز کرد (جایی که همسرش به عنوان کارآموز پزشکی فعالیت می کرد) و از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۶ درس «مقدمه ای ب
ر علوم اجتماعی مدرن» را تدریس کرد. سپس در سال ۱۹۶۷ به عنوان مدرس در دانشگاه هاروارد مشغول به کار شد و دروس آموزش عمومی را تدریس کرد. پس از آن، در سال ۱۹۷۱ به عنوان استادیار در «دانشکده تحصیلات تکمیلی آموزش هاروارد» مشغول شد و در سال ۱۹۸۸ به عنوان استادتمام در این دانشگاه به مقام رسمی رسید. گیلیگن به مدت دو سال در دانشگاه کمبریج (از ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۴) به عنوان استاد تاریخ و نهادهای آمریکایی «پیت پروفسور» و پژوهشگر مهمان در علوم اجتماعی و سیاسی تدریس کرد. در سال ۱۹۹۷، او به عنوان رئیس کرسی مطالعات جنسیتی «پاتریشیا آلبیرگ گراهام» در هاروارد منصوب شد. از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۱، او به عنوان استاد مدعو «مایر» و سپس استاد مهمان در مدرسه حقوق دانشگاه نیویورک تدریس کرد. در نهایت، گیلیگن در سال ۲۰۰۲ هاروارد را ترک کرد و به عنوان استادتمام در دانشکده آموزش و دانشکده حقوق دانشگاه نیویورک پیوست. او همچنین از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۹ استاد مهمان در دانشگاه کمبریج در «مرکز مطالعات جنسیتی» بود. گیلیگن در زمینه روان شناسی زنان و رشد دختران تحقیق کرده و همراه با دانشجویانش چندین کتاب تألیف یا ویرایش کرده است. او مقاله ای با عنوان «خواهری لذت بخش
است: یک انقلاب آرام در روان شناسی» را در «مجموعه خواهری ابدی است: گلچین زنان برای هزاره جدید» که توسط رابین مورگان در سال ۲۰۰۳ ویرایش شده بود، ارائه کرد. او اولین رمان خود، "کیرا"، را در سال ۲۰۰۸ منتشر کرد. در سال ۲۰۱۵، گیلیگن برای یک ترم در دانشگاه نیویورک در ابوظبی تدریس کرد. روان شناسی. کارول گیلیگن به خاطر کارهایش با لارنس کلبرگ در زمینه نظریه مراحل رشد اخلاقی و همچنین انتقاداتش نسبت به رویکرد او در این مراحل شناخته شده است. به عنوان دستیار پژوهشی کولبرگ، گیلیگن استدلال کرد که مراحل رشد اخلاقی او بر اساس دیدگاه مردانه تدوین شده است و این امر، تعمیم آن به زنان را محدود می کند. در مقاله ای که گیلیگن در آن در کتابش "با صدایی متفاوت" مجدداً بدان اشاره کرد چنین نوشت: گیلیگن نظریه ای دربارهٔ مراحل رشد اخلاقی زنان بر اساس مفهوم «صداهای اخلاقی» خود ارائه داد. او معتقد بود که دو نوع صدای اخلاقی وجود دارد: صدای مردانه و صدای زنانه. از نظر گیلیگن، مراحل رشد اخلاقی کولبرگ تأکید زیادی بر صدای مردانه (رویکرد مردانه) داشت، که این امر سنجش دقیق رشد اخلاقی زنان را دشوار می کرد، زیرا در این مدل، عدم تطابق بین این دو نوع د
یدگاه و رویکرد وجود داشت. گیلیگن استدلال کرد که آندروجنی (ترکیب ویژگی های مردانه و زنانه) بهترین راه برای دستیابی به توانایی های بالقوه انسانی است. نظریه گیلیگن دربارهٔ مراحل رشد اخلاقی زنان در محیط های کسب وکار نیز مورد استفاده قرار گرفته است، به عنوان توضیحی برای تفاوت های میان مردان و زنان در برخورد با مسائل اخلاقی در محیط کار. گیلیگن مراحل رشد اخلاقی خود را بر این ایده استوار کرد که زنان تصمیمات اخلاقی و معنوی خود را بر اساس تأثیر آن ها بر دیگران می گیرند. او مدل سه مرحله ای کولبرگ را (پیش قراردادی، قراردادی، و پس قراردادی) پذیرفت، اما آن را بر اساس پژوهش های خود با زنان به جای مردان تنظیم کرد—که یک پیشرفت عمده در نظریه روان شناسی محسوب می شود. علاوه بر این، او دو مرحله انتقالی را نیز بین این سه مرحله تعریف کرد. مرحله اول، اخلاق پیش قراردادی است. این مرحله حول محور منافع شخصی و بقا می چرخد. هنگامی که تعارضی بین نیازهای فرد و نیازهای دیگران ایجاد می شود، یک زن ابتدا نیازهای خود را انتخاب می کند. گذار اول بیان می کند که در این مرحله انتقالی، زن به مسئولیت خود در قبال دیگران پی می برد و متوجه می شود که ممکن
است قبلاً خودخواهانه فکر کرده باشد. مرحله دوم، اخلاق قراردادی است. این مرحله بر ازخودگذشتگی و اولویت بخشی به مراقبت از دیگران متمرکز است. در این مرحله، یک زن به نیازهای دیگران توجه کرده و آن ها را بر نیازهای خود ترجیح می دهد، که منجر به ایثار و فداکاری می شود. پس از این مرحله، گذار دوم رخ می دهد. در این مرحله انتقالی، زن متوجه می شود که نیازهای او به همان اندازه نیازهای دیگران مهم هستند. او درمی یابد که باید بین نیازهای خود و دیگران تعادل برقرار کند. این یک تغییر از «نیکی» به «حقیقت» است، زیرا او نیازهای هر دو طرف را به طور صادقانه ارزیابی می کند، نه فقط از روی احساس وظیفه. در نهایت، مرحله سوم، اخلاق پس قراردادی است. در این مرحله، زنان به این موضوع توجه دارند که اعمالشان چه تأثیری بر دیگران دارد و مسئولیت این پیامدها—چه خوب و چه بد—را می پذیرند. زنان همچنین کنترل زندگی خود را به دست می گیرند و در عین حال، توجه عمیقی به دیگران نشان می دهند. در این مرحله، زن درمی یابد که نیازهای خودش به اندازه نیازهای دیگران مهم است، و این امر به اخلاق جهانی مراقبت و دلسوزی منجر می شود. کتاب "با صدایی متفاوت" از کارول گیلیگن، ا
نتقادات او نسبت به کولبرگ و مراحل رشد اخلاقی زنان را با جزئیات بیشتری مورد بررسی قرار داده است. این کتاب یکی از مهم ترین دستاوردهایی بود که گیلیگن را در صف مقدم جنبش فمینیستی قرار داد.
کیران شیخاوت (۱ مه ۱۹۸۸ – ۲۴ مارس ۲۰۱۵) نخستین افسر زن نیروی دریایی هند بود که در حین انجام وظیفه کشته شد. او به عنوان ناظر در یک پرواز با نیروی دریایی هند، در ۲۴ مارس ۲۰۱۵ در اثر سقوط یک فروند هواپیمای دورنیر در سواحل گوا شهید شد. ستوان شیخاوت همسر یک افسر نیروی دریایی دیگر، ویوک چوکر، بود. زندگی نامه. اوایل زندگی. او در ۱ مه ۱۹۸۸ در بمبئی در یک خانواده راجپوت متولد شد. پدر و مادرش ویجندرا سینگ شیخاوت و مادهو چوهان بودند و او اهل روستای سفارگووار در تحصیل کهتری در ناحیه جونجونو، راجستان بود. او تحصیلات مدرسه ای خود را در مدرسه کندریا ویدیالایا-II در ویساکاپاتنام به پایان رساند و سپس مدرک کارشناسی علوم در رشته فیزیک را از دانشگاه آندرا دریافت کرد. او پیش از پیوستن به آکادمی نیروی دریایی هند (INA) در ازیمالا، کرالا در سال ۲۰۱۰، در یک بانک خصوصی کار می کرد. ستوان شیخاوت با یک افسر همکار نیروی دریایی، ستوان ویوک سینگ چوکر، ازدواج کرده بود. وی اهل کورتالا در نزدیکی گورگان بود، جایی که مادر همسرش، سونیتا چوکر، سرپنچ بود و خانواده شان مقداری زمین کشاورزی داشتند. دوران خدمت در نیروی دریایی. او در ۵ ژوئیه ۲۰۱۰ به خدم
ت پیوست و به یکی از اسکادران های هوایی نیروی دریایی هند ملحق شد که یک اسکادران ممتاز جنگ اطلاعاتی با لقب "کبراها" است. در طول پنج سال خدمت خود، او در ایستگاه های مختلف نیروی دریایی مستقر شد و در سال ۲۰۱۵ به گوا منتقل شد. او که متخصص در جنگ اطلاعاتی بود، در حین پرواز تمرینی سرنوشت ساز، نمودارهای محیطی و سایر پارامترهای مورد نیاز برای تحلیل اطلاعاتی را ثبت می کرد. او فرزند یک افسر نیروی دریایی بود و خود نیز به نیروی دریایی پیوست. او از طرفداران پر و پا قرص نویسنده نیکلاس اسپارکس بود و تمام کتاب های او را خوانده یا فیلم های اقتباسی از آن ها را تماشا کرده بود. ستوان شیخاوت، به عنوان یک ناظر، در اولین گروه رژه تمام زنانه نیروی دریایی در رژه روز جمهوری در ژانویه ۲۰۱۵ شرکت داشت. پدر او که به عنوان سرکارچی ارشد از نیروی دریایی بازنشسته شده بود، یک سازمان خیریه به نام بنیاد ستوان کیران شیخاوت را به افتخار او تأسیس کرد. همسر او، ستوان فرمانده ویوک سینگ چوکر، نیز یک افسر نیروی دریایی است که در حال حاضر به عنوان مربی در آکادمی نیروی دریایی در ازیمالا، کرالا خدمت می کند. مرگ. هواپیمای دورنیر نیروی دریایی هند که در یک پروا